cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζέισον Πολ
2009-2014
Το 2009, μεταφέρθηκαν στο WWE SmackDown και ο Τζέι Τι Τζι πήρε μια σημαντική νίκη κόντρα στον Κρις Τζέρικο. Η Κράιμ Τάιμ διεκδίκησαν το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE ανεπιτυχώς, ενάντια στην ομάδα των Κρις Τζέρικο & Μπιγκ Σόου. Τον Απρίλιο του 2010, έχασαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα απο την ομάδα των Τζον Μόρισον & Αρ Τρουθ. Μετά τον αγώνα ο Σαντ επιτέθηκε στον Τζέι Τι Τζι και άρχισε μια κόντρα μεταξύ τους. Στο Extreme Rules, ο Τζέι Τι Τζι νίκησε τον Σαντ και ο τελευταίος τον νίκησε σε έναν επαναληπτικό αγώνα. Μετά απο τη κόντρα τους, ο Τζέι Τι Τζι έμεινε στην αφάνεια, ενώ τον Νοέμβριο ο Σαντ απολύθηκε. Απο το 2010 και μετά, εμφανιζόταν ως εκπαιδευτής στο NXT για δύο σεζόν. Ο Τζέι Τι Τζι συνέχισε να βρίσκεται στην αφάνεια αφού έχανε σχεδόν πάντα στις λιγοστές του εμφανίσεις και αποδεσμεύτηκε τον Ιούνιο του 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Γιόχαν Βίλχελμ φον Φύρστενμπεργκ
Ο Γιόχαν Βίλχελμ φον Φύρστενμπεργκ (1500, Άρενσμπεργκ Γερμανίας - 1568 Γιαροσλάβλ Ρωσίας), ήταν Μέγας Μάγιστρος του Λιβονικού Τάγματος, κλάδου του Τευτονικού Τάγματος στη Λιβονία, και μετέπειτα κυβερνήτης της πόλεως του Φέλλιν.
Βιογραφία
Ο Σιγισμόνδος Β΄ της Πολωνίας, Βασιλέας της Πολωνίας και Μέγας Δούκας της Λιθουανίας, είχε συνείδηση των επεκτατικών βλέψεων της Ρωσίας. Η επέκτασή της στη Λιβονία θα σήμαινε όχι μόνον την ενίσχυση ενός πολιτικού αντιπάλου, αλλά και την απώλεια επικερδών εμπορικών οδών. Ως αποτέλεσμα, ο Σιγισμόνδος υποστήριξε τον ξάδερφό του, Αρχιεπίσκοπο της Ρίγας, Γουλιέλμος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, ενάντια στον Γιόχαν Βίλχελμ φον Φύρστενμπεργκ, landmeister του Τάγματος της Λιβονίας. Ο Σιγισμόνδος ήλπιζε πως η Λιβονία, καθώς και το Δουκάτο της Πρωσίας, θα καθίσταντο βασσάλοι της Πολωνίας-Λιθουανίας. Καθώς δεν διέθετε ισχυρούς συμμάχους εντός της Λιβονίας, ο Αρχιεπίσκοπος εξαρτώταν σε μεγάλο βαθμό από εξωτερικούς υποστηρικτές. Μεταξύ των λιγοστών συμμάχων του εντός της Λιβονίας, περιλαμβανόταν ο landmarschall Γιάσπερ φον Μύνστερ, μαζί με τον οποίο σχεδίασε, τον Απρίλιο του 1556, επίθεση εναντίον των αντιπάλων του, η οποία προέβλεπε τη στρατιωτική υποστήριξη του Σιγισμόνδου Β΄ και του Αλβέρτου. Ωστόσο, ο Σιγισμόνδος δίστασε, καθώς η συμμετοχή του πιθανώς να άφηνε το Βοϊβοδάτο του Κιέβου εκτεθειμένο σε ενδεχόμενη ρωσική επίθεση. Όταν ο Φον Φύρστενμπεργκ έλαβε γνώση του συγκεκριμένου σχεδίου, οδήγησε τα στρατεύματά του εντός των εδαφών της Αρχιεπισκοπής της Ρίγας και κατέλαβε τα φρούρια του Κόκενχουζεν και του Ρόνεμπουργκ τον Ιούνιο του 1556. Ο Γιάσπερ φον Μύνστερ τράπηκε σε φυγή προς τη Λιθουανία, ωστόσο ο Αρχιεπίσκοπος και ο πρωτοσύγκελλός του συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι και φυλακίστηκαν στο Άντσελ και το Τράιντεν.
Συνελήφθη ως αιχμάλωτος, το 1560, από τον Ρώσο πρίγκιπα Αντρέι Κούρμπσκι στη διάρκεια του Πολέμου της Λιβονίας και, πιο συγκεκριμένα, κατά την κατάληψη της πόλεως του Φέλλιν, όπου ο Γιόχαν Βίλχελμ φον Φύρστενμπεργκ είχε αποσυρθεί ως κυβερνήτης της πόλεως. Στη συνέχεια, φυλακίστηκε στη Ρωσία, όπου και τέθηκε υπό κατ'οίκον περιορισμό στο Γιαροσλάβλ. Οι διπλωματικές προσπάθειες των Τευτόνων Ιπποτών για την αποφυλάκισή του αποδείχθηκαν μάταιες. Αντιθέτως, ο Ιβάν ο Τρομερός πρότεινε στον Φύρστενμπεργκ την παραχώρηση ενός εκκοσμικευμένου δουκάτου, πρόταση την οποία ο Φύρστενμπεργκ απέρριψε. Ύστατο μήνυμα του Φύρστενμπεργκ ήταν η ευγνωμοσύνη του προς το Τευτονικό Τάγμα, στις 2 Ιανουαρίου 1568, για τις προσπάθειες που το τελευταίο κατέβαλε για την απελευθέρωσή του. Πιθανολογείται πως απεβίωσε λίγο καιρό αργότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Μεγάλοι Μάγιστροι του Τευτονικού Τάγματος
Mulungu dalitsa Malaŵi
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαλάουι Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Χριστόδουλος Ρίζος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1892 και σπούδασε νομικά. Εργάστηκε ως δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής Άρτης με το Λαϊκό Κόμμα το 1935, Πρεβέζης και Άρτης το 1946 (Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων) και το 1950, και στη συνέχεια με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και Άρτης το 1952.
Στην κυβέρνηση του Σοφούλη υπηρέτησε ως υφυπουργός Γενικός Διοικητής Ηπείρου, από τις 26 Νοεμβρίου 1948 ως τις 30 Ιουνίου 1949.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου Κατηγορία:Βουλευτές Άρτας Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας-Άρτας
Απόπειρα δολοφονίας του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β'
μικρογραφία|Η τοποθεσία του πυροβολισμού, σημειωμένη με πέτρινη πλάκα, στην πλατεία του Αγίου Πέτρου
Στις 13 Μαΐου 1981, στην πλατεία του Αγίου Πέτρου στην πόλη του Βατικανού, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ πυροβολήθηκε και τραυματίστηκε από τον Μεχμέτ Αλί Αγκτσά ενώ έμπαινε στην πλατεία. Ο Πάπας χτυπήθηκε δύο φορές και υπέστη σοβαρή απώλεια αίματος. Ο Αγκτσά συνελήφθη αμέσως και αργότερα καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη από ιταλικό δικαστήριο. Ο Πάπας αργότερα συγχώρεσε τoν Αγκτσά για την απόπειρα δολοφονίας. Αμνηστεύτηκε από τον Ιταλό πρόεδρο Κάρλο Ατσέλιο Τσάμπι κατόπιν αιτήματος του Πάπα και απελάθηκε στην Τουρκία τον Ιούνιο του 2000. O Αγκτσά ασπάστηκε τον Ρωμαιοκαθολικισμό το 2007.
Απόπειρα δολοφονίας
δεξιά|μικρογραφία|Ο τόπος των πυροβολισμών χαρακτηρίζεται από μια μικρή μαρμάρινη πλάκα που φέρει το [[Παπικός θυρεός|προσωπικό οικόσημο του Ιωάννη Παύλου Β' και την ημερομηνία με ρωμαϊκούς αριθμούς.]] μικρογραφία|Το Fiat Popemobile στο οποίο επέβαινε ο [[Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ την ώρα της απόπειρας δολοφονίας. Αυτό το όχημα βρίσκεται τώρα στα Μουσεία του Βατικανού.]] Το 1979 οι New York Times ανέφεραν ότι ο Αγκτσά, τον οποίο ονόμασαν ο καθ' ομολογίαν δολοφόνος του δημοσιογράφου της Κωνσταντινούπολης (Αμπντί Ιπεκτσί, εκδότης της τουρκικής εφημερίδας Milliyet), είχε περιγράψει τον Πάπα ως τον μασκοφόρο ηγέτη των σταυροφοριών και τον απείλησε ότι θα τον πυροβολήσει εάν δεν ακύρωνε την προγραμματισμένη επίσκεψή του στην Τουρκία η οποία πραγματοποιήθηκε στα τέλη Νοεμβρίου 1979. Η εφημερίδα ανέφερε επίσης (στις 28 Νοεμβρίου 1979) ότι η δολοφονία θα ήταν εκδίκηση για την επίθεση στο Μεγάλο Τζαμί στη Μέκκα, η οποία είχε ξεκινήσει στις 20 Νοεμβρίου και για την οποία κατηγόρησε τις Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ισραήλ.
Ξεκινώντας τον Αύγουστο του 1980, ο Αγκτσά, με το ψευδώνυμο Βιλπέρι, άρχισε να διασχίζει την περιοχή της Μεσογείου, αλλάζοντας διαβατήρια και ταυτότητες, ίσως για να κρύψει το σημείο καταγωγής του στη Σόφια της Βουλγαρίας. Μπήκε στη Ρώμη στις 10 Μαΐου 1981, ερχόμενος με τρένο από το Μιλάνο. Σύμφωνα με μεταγενέστερη μαρτυρία του Αγκτσά, συναντήθηκε με τρεις συνεργούς στη Ρώμη, έναν συμπατριώτη Τούρκο και δύο Βούλγαρους, με τη διοίκηση της επιχείρησης από τον Ζίλο Βισιλιέφ, τον Βούλγαρο στρατιωτικό ακόλουθο στην Ιταλία. Είπε ότι αυτή την αποστολή του ανέθεσε ο Τούρκος μαφιόζος Μπεκίρ Τσελένκ στη Βουλγαρία. Σύμφωνα με τον Αγκτσά, το σχέδιο ήταν αυτός και ο εφεδρικός ένοπλος Οράλ Τσελίκ να ανοίξουν πυρ εναντίον του Πάπα στην πλατεία του Αγίου Πέτρου και να διαφύγουν στη βουλγαρική πρεσβεία υπό την κάλυψη του πανικού που θα προκαλούνταν από μια μικρή έκρηξη.
Στις 13 Μαΐου, ο Αγκτσά κάθισε στην πλατεία, έγραφε καρτ ποστάλ και περίμενε την άφιξη του Πάπα. Όταν ο Πάπας πέρασε μέσα από ένα πλήθος υποστηρικτών, ο Αγκτσά τον πυροβόλησε τέσσερις βολές στις 17:17 με ένα ημιαυτόματο πιστόλι Browning Hi-Power των 9 χιλιοστών και τον τραυμάτισε σοβαρά. Έφυγε από τη σκηνή καθώς το πλήθος ήταν σοκαρισμένο και πέταξε το πιστόλι πετώντας το κάτω από ένα φορτηγό, αλλά τον σταμάτησε ο αρχηγός ασφαλείας του Βατικανού Καμίλο Σίμπιν μια καλόγρια, και αρκετοί θεατές που τον εμπόδισαν να πυροβολήσει περισσότερους ή να διαφύγει, και συνελήφθη. Δύο σφαίρες έπληξαν τον Ιωάννη Παύλο Β', μία από αυτές στον σώμα του, χωρίς να βρει ζωτικά όργανα, και μία δεύτερη χτύπησε τον αριστερό του δείκτη. Δύο περαστικοί τραυματίστηκαν επίσης: η Ανν Οντρ, από το Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, χτυπήθηκε στο στήθος και η Ροζ Χαλλ τραυματίστηκε ελαφρά στο χέρι. Ο Πάπας μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, ενώ οι αρχές χτένιζαν το σημείο για στοιχεία. Ο Τσελίκ πανικοβλήθηκε και τράπηκε σε φυγή χωρίς να πυροδοτήσει τη βόμβα του ή να ανοίξει πυρ.
Φυλακισμός του Αγκτσά
Ο Αγκτσά καταδικάστηκε τον Ιούλιο του 1981 σε ισόβια κάθειρξη για την απόπειρα δολοφονίας, αλλά έλαβε χάρη από τον Ιταλό πρόεδρο Κάρλο Ατσέλιο Τσάμπι τον Ιούνιο του 2000 κατόπιν αιτήματος του Πάπα. Στη συνέχεια εκδόθηκε στην Τουρκία, όπου φυλακίστηκε για τη δολοφονία του αριστερού δημοσιογράφου Αμπντί Ιπεκτσί το 1979 και δύο ληστείες σε τράπεζες που πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1970. Παρά την έκκληση για πρόωρη αποφυλάκιση τον Νοέμβριο του 2004, ένα τουρκικό δικαστήριο ανακοίνωσε ότι δεν θα ήταν στη λίστα για αποφυλάκιση μέχρι το 2010. Ωστόσο, αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους στις 12 Ιανουαρίου 2006. Στις 20 Ιανουαρίου 2006, το τουρκικό Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι ο χρόνος που είχε εκτίσει στην Ιταλία δεν μπορούσε να αφαιρεθεί από την τουρκική ποινή του και επέστρεψε ξανά στη φυλακή. Ο Αγκτσά αποφυλακίστηκε στις 18 Ιανουαρίου 2010, μετά από σχεδόν 29 χρόνια πίσω από τα κάγκελα.
Σχέση με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β'
Μετά τον πυροβολισμό, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' ζήτησε από τους ανθρώπους να προσευχηθούν για τον αδελφό μου [Αγκτσά] ... τον οποίο ειλικρινά συγχώρεσα. Το 1983, αυτός και ο Αγκτσά συναντήθηκαν και μίλησαν ιδιωτικά στη φυλακή Ρεμπίμπια της Ρώμης, όπου κρατούνταν ο Αγκτσά. Ο Πάπας ήταν επίσης σε επαφή με την οικογένεια του Αγκτσά όλα αυτά τα χρόνια, συναντώντας τη μητέρα του το 1987 και τον αδερφό του, Μουεζίν Αγκτσά, μια δεκαετία αργότερα.
Αν και ο Αγκτσά φέρεται να είπε ότι για μένα [ο Πάπας] ήταν η ενσάρκωση όλου του καπιταλισμού και προσπάθησε να τον δολοφονήσει, ο Αγκτσά ανέπτυξε φιλία με τον ποντίφικα. Στις αρχές Φεβρουαρίου 2005, κατά τη διάρκεια της ασθένειας του Πάπα, ο Αγκτσά έστειλε επιστολή στον Πάπα ευχόμενος να είναι καλά.
Κίνητρα για την απόπειρα δολοφονίας
Υπάρχουν αρκετές θεωρίες σχετικά με την απόπειρα δολοφονίας του Αγκτσά. Ένα, το οποίο διαδόθηκε αρχικά στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και υποστηρίχθηκε έντονα από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τον Μάικλ Λέντεν και την Κλαιρ Στέρλινγκ, μεταξύ άλλων, ήταν ότι η απόπειρα δολοφονίας προερχόταν από τη Μόσχα και ότι η KGB είχε δώσει εντολή στις μυστικές υπηρεσίες της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Γερμανίας. για να υλοποιήσουν την αποστολή. Η Βουλγαρική Μυστική Υπηρεσία φέρεται να έλαβε εντολή από την KGB να δολοφονήσει τον Πάπα λόγω της υποστήριξής του στο κίνημα Αλληλεγγύης της Πολωνίας, θεωρώντας το ως μία από τις πιο σημαντικές απειλές για τη σοβιετική ηγεμονία στην Ανατολική Ευρώπη. Οι Νόαμ Τσόμσκι και Έντουαρντ Χέρμαν αντ' αυτού το ονομάζουν ως εξάπλωση της "παραπληροφόρησης" στο βιβλίο τους Manufacturing Consent (1988), καθώς λένε ότι δεν υπήρχαν στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτόν τον ισχυρισμό, ενώ ο Βόλφγκανγκ Αχτνερ του The Independent την ονόμασε μία από τις πιο επιτυχημένες περιπτώσεις παραπληροφόρησης - σίγουρα η πιο δημοσιευμένη.
Ο ίδιος ο Αγκτσά έχει δώσει πολλές αντικρουόμενες δηλώσεις για τη δολοφονία σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Ο δικηγόρος Αντόνιο Μαρίνιδήλωσε: Ο Αγκτσά μας χειραγωγεί όλους, λέγοντας εκατοντάδες ψέματα, αλλάζοντας συνεχώς εκδοχές, αναγκάζοντάς μας να ανοίξουμε δεκάδες διαφορετικές έρευνες. Αρχικά, ο Αγκτσά ισχυρίστηκε ότι ήταν μέλος του Μαρξιστικού Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, αλλά αυτοί αρνήθηκαν οποιαδήποτε σχέση μαζί του.
Η «Βουλγαρική σύνδεση»
Σύμφωνα με τον αρχηγό της CIA στην Τουρκία, Πολ Χενζ, ο Αγκτσά δήλωσε αργότερα ότι στη Σόφια, κάποτε τον πλησίασαν η Βουλγαρική Μυστική Υπηρεσία και Τούρκοι μαφιόζοι, οι οποίοι του πρόσφεραν τρία εκατομμύρια γερμανικά μάρκα για να δολοφονήσει τον Πάπα. Μερικοί συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένου του Έντουαρντ Χέρμαν, συν-συγγραφέα με τον Φρανκ Μπρόντχεντ του The Rise and Fall of the Bulgarian Connection (1986) και του Μάικλ Παρέντι, πίστευαν ότι η ιστορία του Αγκτσά ήταν αμφίβολη καθώς ο Αγκτσά δεν ισχυρίστηκε ότι είχε βουλγαρική εμπλοκή μέχρι μπει σε απομόνωση και τον επισκέφθηκαν οι πράκτορες της ιταλικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών (SISMI). Στις 25 Σεπτεμβρίου 1991, ο πρώην αναλυτής της CIA Μέλβιν Γκούντμαν (σήμερα Ανώτερος Συνεργάτης στο Κέντρο Διεθνούς Πολιτικής) ισχυρίστηκε ότι οι συνάδελφοί του, μετά από εντολές, είχαν παραποιήσει την ανάλυσή τους για να υποστηρίξουν την κατηγορία. Δήλωσε στην επιτροπή πληροφοριών της Γερουσίας των ΗΠΑ ότι η CIA δεν είχε καμία απόδειξη σχετικά με αυτή την υποτιθέμενη βουλγαρική σχέση.
Ούτε ο δικαστής Σεβερίνο Σαντιαπίτσι, αλλά ούτε η έρευνα του δικαστήΦράνκο Ίοντα βρήκαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η SISMI εμφύτευσε την ιστορία του Αγκτσά. Ένας Γάλλος δικηγόρος, ο Κριστιάν Ρουλέ, ο οποίος έγραψε βιβλία που κατηγορούν τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών για την απόπειρα δολοφονίας, κατέθεσε στο δικαστήριο ότι τα αποδεικτικά στοιχεία στα οποία αναφέρθηκε στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν.
Γκρίζοι Λύκοι
Η Le Monde diplomatique ισχυρίστηκε ότι ο Αμπντουλάχ Κατλί, ηγέτης των Γκρίζων Λύκων, είχε οργανώσει την απόπειρα δολοφονίας με αντάλλαγμα το ποσό των 3 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων για τους Γκρίζους Λύκους. Στη Ρώμη, ο Κατλί δήλωσε στον δικαστή το 1985 ότι είχε έρθει σε επαφή μαζί του από την BND, τη γερμανική υπηρεσία πληροφοριών, η οποία του είχε υποσχεθεί ένα καλό χρηματικό ποσό εάν ενέπλεκε τις ρωσικές και βουλγαρικές υπηρεσίες στην απόπειρα δολοφονίας κατά του Πάπα. Σύμφωνα με τον συνταγματάρχη Αρπασλάν Τουρκές, τον ιδρυτή των Γκρίζων Λύκων, ο Κατλί έχει συνεργαστεί στο πλαίσιο μιας μυστικής υπηρεσίας που εργάζεται για το καλό του κράτους.
Οι ισχυρισμοί της Επιτροπής Μιτρότσιν
Σύμφωνα με την ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera, έγγραφα που ανακτήθηκαν από πρώην υπηρεσίες πληροφοριών της Ανατολικής Γερμανίας επιβεβαιώνουν ότι η απόπειρα δολοφονίας του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β' το 1981 διατάχθηκε από τη σοβιετική KGB και ανατέθηκε σε Βούλγαρους και Ανατολικογερμανούς πράκτορες της Στάζι να συντονίζουν την επιχείρηση και καλύψουν τα ίχνη τους μετά. Ωστόσο, ο Μάρκους Βολφ, πρώην αρχηγός κατασκόπων της Στάζι, αρνήθηκε τυχόν συνδέσμους και ισχυρίστηκε ότι τα αρχεία είχαν ήδη σταλεί το 1995.
Τον Μάρτιο του 2006, εν αναμονή των εθνικών εκλογών, η αμφιλεγόμενη Επιτροπή Μιτρότσιν, που συστάθηκε από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και επικεφαλής τον γερουσιαστή της Forza Italia, Πάολο Γκουζάντι, υποστήριξε για άλλη μια φορά τη βουλγαρική θεωρία, την οποία είχε καταγγείλει ο Ιωάννης Παύλος Β' κατά το ταξίδι του στη Βουλγαρία. Ο γερουσιαστής Γκουζάντι ισχυρίστηκε ότι οι ηγέτες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ήταν πίσω από την απόπειρα δολοφονίας, ισχυριζόμενος ότι η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης ανέλαβε την πρωτοβουλία να εξοντώσει τον Πάπα Ιωάννη Παύλο λόγω της υποστήριξής του στην Αλληλεγγύη, μεταδίδοντας αυτή την απόφαση στις στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες (και όχι στην KGB). Οι ισχυρισμοί της έκθεσης βασίστηκαν σε πρόσφατη ανάλυση φωτογραφιών που υποτίθεται ότι έδειχναν την παρουσία του Αντόνοφ στην πλατεία του Αγίου Πέτρου κατά τη διάρκεια των πυροβολισμών και σε πληροφορίες που προσκόμισε ο Γάλλος αντιτρομοκρατικός δικαστής Ζαν-Λουί Μπρουνιέρ, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του οποίου ο τελευταίος άθλος ήταν να κατηγορήσει τον Πρόεδρο της Ρουάντα Πολ Καγκάμε, ισχυριζόμενος ότι είχε σκόπιμα προκαλέσει τη γενοκτονία της Ρουάντα το 1994 εναντίον της δικής του εθνοτικής ομάδας προκειμένου να πάρει την εξουσία. Σύμφωνα με τη Le Figaro, ο Μπρουνιέρ, ο οποίος βρίσκεται σε στενές επαφές τόσο με τη Μόσχα όσο και με την Ουάσινγκτον, συμπεριλαμβανομένων των πρακτόρων των μυστικών υπηρεσιών, έχει κατηγορηθεί από πολλούς συναδέλφους του ότι έχει προνομιακό λόγο του κράτους έναντι του νόμου.
Τόσο η Ρωσία όσο και η Βουλγαρία καταδίκασαν την έκθεση. Για τη Βουλγαρία, αυτή η υπόθεση έκλεισε με τη δικαστική απόφαση στη Ρώμη τον Μάρτιο του 1986, δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Ντιμίταρ Τσάντσεφ, ενώ υπενθύμισε επίσης τα σχόλια του Πάπα κατά την επίσκεψή του στη Βουλγαρία τον Μάιο του 2002. Ο γερουσιαστής Guzzanti είπε ότι η επιτροπή αποφάσισε να ανοίξει ξανά το κεφάλαιο της έκθεσης για την απόπειρα δολοφονίας το 2005, αφού ο Πάπας έγραψε σχετικά στο τελευταίο του βιβλίο, Memory and Identity: Conversations Between Millenniums. Ο Πάπας έγραψε ότι ήταν πεπεισμένος ότι ο πυροβολισμός δεν ήταν πρωτοβουλία του Αγκτσά και ότι κάποιος άλλος ήταν ο εγκέφαλος και κάποιος άλλος το ανέθεσε. Η Επιτροπή Μιτρότσιν ισχυρίστηκε επίσης ότι ο Ρομάνο Πρόντι, πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, ήταν ο άνθρωπος της KGB στην Ιταλία.
Στα τέλη Δεκεμβρίου 2006, ο Μάριο Σκαραμέλα, ένας από τους κύριους πληροφοριοδότες του γερουσιαστή Γκουζάντι, συνελήφθη και κατηγορήθηκε, μεταξύ άλλων, για συκοφαντική δυσφήμιση. Ο εισαγγελέας της Ρώμης Πιέτρο Σαλβίτι, υπεύθυνος για τις έρευνες σχετικά με τον Σκαραμέλα, που επικαλείται η La Repubblica, έδειξε ότι ο Νίκολο Πολάρι, επικεφαλής της SISMI, της ιταλικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών και κατηγορούμενος για την υπόθεση Imam Rapito, καθώς και ο Μάρκο Μαντσίνι, που συνελήφθη τον Ιούλιο του 2006 για τον ίδιο λόγο, ήταν μερικοί από τους πληροφοριοδότες, μαζί με τον Σκαραμέλα, του γερουσιαστή Γκουζάντι. Εκτός από τη στόχευση του Ρομάνο Πρόντι και του επιτελείου του, αυτό το δίκτυο, σύμφωνα με τα λόγια του Πιέτρο Σαλβίτι, στόχευε επίσης στη δυσφήμιση του στρατηγού Τζουζέπε Κούτσι (σημερινός διευθυντής του CESIS), των δικαστών του Μιλάνου Αρμάντο Σπατάρο, υπεύθυνου για την υπόθεση απαγωγής Ιμάμη, και του Γκουίντο Σαλβίνι, καθώς και των δημοσιογράφων της La Repubblica, Κάρλο Μπονίνι και Τζουζέπε Ντ' Αβάνζο, που ανακάλυψαν την υπόθεση πλαστογραφίας Yellowcake. Η έρευνα έδειξε επίσης μια σύνδεση μεταξύ του Σκαραμέλα και της CIA, ιδίως μέσω του Φίλιπο Μαρίνο, ενός από τους στενότερους συνεργάτες του Σκαραμέλα από τη δεκαετία του 1990 και συνιδρυτή του ECPP, ο οποίος ζει σήμερα στις ΗΠΑ. Ο Μαρίνο αναγνώρισε σε συνέντευξή του ότι είχε σχέση με πρώην και ενεργούς αξιωματικούς της CIA, συμπεριλαμβανομένου του Ρόμπερτ Λάντι, πρώην αρχηγού σταθμού της CIA στο Μιλάνο, που κατηγορήθηκε από τον εισαγγελέα Αρμάντο Σπατάρο για συντονισμό της απαγωγής του Αμπού Ομάρ, της υπόθεσης απαγωγής Ιμάμη.
Κατάσκοποι στο Βατικανό
Το 2009, ο δημοσιογράφος και πρώην αξιωματικός των πληροφοριών του στρατού Τζον Κόλερ δημοσίευσε το Spies in the Vatican: The Soviet Union's Cold War Against the Catholic Church. Ερευνώντας κυρίως αρχεία της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας και της Πολωνίας, ο Κόλερ ισχυρίζεται ότι η απόπειρα ήταν υποστηριζόμενη από την KGB και δίνει λεπτομέρειες.
Φατιμά και πιθανή σύνδεση με το Βατικανό
μικρογραφία|250x250εσ|Μία από τις σφαίρες που έπληξαν τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β' το 1981, ήταν αργότερα εγκλωβισμένη στο στέμμα της εικόνας της Παναγίας της Φάτιμα, στο Ιερό της Φάτιμα, στην [[Πορτογαλία.]] Στις 26 Ιουνίου 2000, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ κυκλοφόρησε το Τρίτο Μυστικό της Φατίμα στο οποίο είπε ότι η απόπειρα δολοφονίας του Αγκτσά ήταν η εκπλήρωση αυτού του Μυστικού. Η 13η Μαΐου (ημερομηνία της απόπειρας δολοφονίας) είναι η επέτειος της πρώτης εμφάνισης της Παναγίας στα τρία παιδιά της Φατίμα, κάτι που ο Πάπας πάντα θεωρούσε σημαντικό, αποδίδοντας την επιβίωσή του εκείνη την ημέρα στην προστασία της. Κάποιοι αμφιβάλλουν για την πλήρη αποκάλυψη από την Εκκλησία του περιεχομένου αυτού του Μυστικού, πιστεύοντας ότι στην πραγματικότητα προέβλεψε την Αποκάλυψη. Ενώ βρισκόταν σε προφυλάκιση, ο Αγκτσά αναφέρθηκε ευρέως ότι είχε εμμονή με τη Φατιμά και κατά τη διάρκεια της δίκης ισχυρίστηκε ότι ήταν η δεύτερη έλευση του Ιησού Χριστού και κάλεσε το Βατικανό να απελευθερώσει το Τρίτο Μυστικό.
Στις 31 Μαρτίου 2005, μόλις δύο ημέρες πριν από το θάνατο του Πάπα, ο Αγκτσά έδωσε συνέντευξη στην ιταλική εφημερίδα La Repubblica. Ισχυρίστηκε ότι εργαζόταν πάνω ένα βιβλίο για την απόπειρα δολοφονίας. Η La Repubblica ανέφερε ότι ο Αγκτσά ισχυρίστηκε εκτενώς ότι είχε συνεργούς στο Βατικανό που τον βοήθησαν στην απόπειρα δολοφονίας, λέγοντας ότι "ο διάβολος είναι μέσα στον τοίχο του Βατικανού". Είπε επίσης:
Η Εμμανουέλα Ορλάντι, κόρη ενός υπαλλήλου του Βατικανού, εξαφανίστηκε σε ηλικία 15 ετών στις 22 Ιουνίου 1983. Ανώνυμα τηλεφωνήματα της πρόσφεραν την απελευθέρωση με αντάλλαγμα την απελευθέρωση του Αγκτσά. Ο Αρχιεπίσκοπος Πολ Μαρσίνκους φέρεται να συμμετείχε στην απαγωγή, αν και δεν απαγγέλθηκαν ποτέ κατηγορίες.
Ο Αγκτσά στη συνέχεια αρνήθηκε ότι έκανε τέτοιους ισχυρισμούς μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης. Το 2010 ο Αγκτσά υποστήριξε ότι ο καρδινάλιος Agostino Casaroli βρισκόταν πίσω από την απόπειρα δολοφονίας. Ωστόσο, όταν ο Αγκτσά δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του το 2013, η ιστορία του άλλαξε εντελώς, γράφοντας ότι η ιρανική κυβέρνηση και ο ανώτατος ηγέτης Αγιατολάχ Χομεϊνί διέταξαν την απόπειρα δολοφονίας του Ιωάννη Παύλου Β'.
Στη μυθοπλασία
Το μυθιστόρημα In the Name of the Father περιγράφει τις συνέπειες της πλοκής για τη δολοφονία του Πάπα. Οι ηγέτες της εκκλησίας συγκλονίζονται όταν ανακαλύπτουν ότι η απόπειρα ενορχηστρώθηκε από τα υψηλότερα επίπεδα του Κρεμλίνου.
Στο διαδικτυακό χρονοδιάγραμμα του 2004 της εναλλακτικής ιστορίας CSA: The Confederate States of America, όπου οι Συνομοσπονδιακές Πολιτείες της Αμερικής κερδίζουν τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και προσαρτούν τις υπόλοιπες Ηνωμένες Πολιτείες, εξακολουθεί να συμβαίνει μια απόπειρα δολοφονίας του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β'. Ωστόσο, εμφανίζεται στην πόλη της Νέας Υόρκης και όχι στην πλατεία του Αγίου Πέτρου. Ο δράστης, ένας Βαπτιστής από το Τενεσί ονόματι Μέιναρντ Μπρίμλεϊ, πυροβολεί τον Πάπα και σκοτώνει έναν περαστικό. Αν και ο Πάπας επισκέπτεται τον Μπρίμλεϊ στη φυλακή για να τον συγχωρήσει για τις πράξεις του, ο Μπρίμλεϊ δικάζεται και εκτελείται, εν μέρει για να κατευνάσει τη διεθνή πίεση.
Περαιτέρω προβολή
Κατηγορία:Σχέσεις Ιταλίας-Τουρκίας Κατηγορία:Σχέσεις Αγίας Έδρας-Ιταλίας Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Ιστορία του παπισμού Κατηγορία:Απόπειρες δολοφονίας
Ανζ Φελίξ Πατασέ
Ο Ανζ Φελίξ Πατασέ (γαλλ.:Ange-Félix Patassé, 25 Ιανουαρίου 1937 – 5 Απριλίου 2011) ήταν ο 5ος πρόεδρος της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας από τις 22 Οκτωβρίου 1993 ως τις 15 Μαρτίου 2003. Έγινε πρόεδρος έπειτα από τη διεξαγωγή δημοκρατικών εκλογών, το 1993 και ήταν ο πρώτος πρόεδρος στην ιστορία της χώρας που αναδείχθηκε με δημοκρατικές και ειρηνικές εκλογές. Επανεξελέγη το 1999 και κυβέρνησε ως την ανατροπή του σε στρατιωτικό πραξικόπημα, από τον Φρανσουά Μποζιζέ.
Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην πόλη Παουά και σπούδασε σε γεωργικό ινστιτούτο, στη Γαλλία. Το 1959 άρχισε να εργάζεται στο Δημόσιο της χώρας του.
Την περίοδο 1982-92 έζησε εξόριστος στο Τόγκο, όπου γνώρισε τη δεύτερη σύζυγό του, Ανζέλ, η οποία πέθανε το 2007.
Εκλογή στην προεδρία
Ο Πατασέ ήταν επανειλημμένα υπουργός επί καθεστώτος του Ζαν Μπεντέλ Μποκάσα από το 1966 ως το 1976, χρηματίζοντας μεταξύ άλλων, υπουργός Ανάπτυξης, Υγείας, Γεωργίας και Τουρισμού.
Το 1993, ο Μποζιζέ ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές ως ανεξάρτητος, έχασε όμως από τον Ανζ Φελίξ Πατασέ. Συγκεκριμένα, ο Μποζιζέ πήρε 12.159 ψήφους, που αντιστοιχούν σε ποσοστό 1.5%. Οι Πατασέ, Αμπέλ Γκουμπά και Αντρέ Κολίνγκμπα πήραν 37,32%, 21,68% και 12,10% των ψήφων, αντίστοιχα. Ωστόσο, καθώς κανείς από τους υποψηφίους δεν κατάφερε να συγκεντρώσει πλειοψηφία που απαιτούνταν, διεξήχθη δεύτερος γύρος ανάμεσα στον Πατασέ και στον Γκουμπά. Νικητής αναδείχθηκε ο Πατασέ, με ποσοστό 53,49% έναντι 46,51% για τον αντίπαλό του.
Αργότερα, ο Μποζιζέ έγινε υποστηρικτής του Πατασέ και τον βοήθησε να συντρίψει τις εξεγέρσεις του στρατού το 1996 και 1997. Έτσι, έφτασε στο αξίωμα του Αρχηγού του Στρατού.
Στις 28 Μαΐου 2001 σημειώθηκε και νέα αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Πατασέ. Λίβυοι μισθοφόροι και αντάρτες του Κονγκό βοήθησαν στη συντριβή του πραξικοπήματος. Λίγο μετά η πίστη του Μποζιζέ στην κυβέρνηση τέθηκε υπό αμφισβήτηση και τον Οκτώβριο του 2001 απολύθηκε από αρχηγός του Στρατού. Όταν η κυβέρνηση αποπειράθηκε να τον συλλάβει στις 3 Νοεμβρίου ξέσπασαν συγκρούσεις, Έπειτα από πέντε ημέρες κυβερνητικές δυνάμεις υποβοηθούμενες από στρατεύματα της Λιβύης κατέλαβαν το στρατόπεδο όπου είχε την έδρα του ο Μποζιζέ, και ο τελευταίος κατέφυγε με 300 άνδρες του στο Τσαντ.
Την περίοδο από 25 ως 31 Οκτωβρίου οι δυνάμεις του Μποζιζέ προσπάθησαν χωρίς επιτυχία να επιτεθούν στην πρωτεύουσα Μπανγκί. Οι αντάρτες του MLC του Κονγκό βοήθησαν ξανά τον Πατασέ αλλά κατηγορήθηκαν για βιασμούς και λεηλασίες.
Ανατροπή, καταδίκη και θάνατος
Στις 15 Μαρτίου του 2003 οι δυνάμεις του Μποζιζέ κατέλαβαν την πρωτεύουσα χωρίς να συναντήσουν αντίσταση και με το τελικό πραξικόπημα, ο Πατασέ ανατράπηκε και κατέφυγε αρχικά στο Καμερούν και έπειτα στο Τόγκο. Ο Πατασέ κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση χρημάτων και για εγκλήματα πολέμου, μετά την απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησής του, το 2002. Τον Αύγουστο του 2006 καταδικάστηκε ερήμην (βρισκόταν σε εξορία στο Τόγκο) από κεντροαφρικανικό δικαστήριο σε 20 χρόνια καταναγκαστικά έργα έπειτα από δίκη για τις οικονομικές ατασθαλίες. Την ίδια περίοδο τιμωρήθηκε με αποκλεισμό και από το κόμμα του.
Παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, ήρθε 2ος στις προεδρικές εκλογές του 2011. Πέθανε στην Ντουάλα του Καμερούν, ενώ ταξίδευε για την Ισημερινή Γουινέα, προκειμένου να νοσηλευτεί.
Ζητήθηκε να γίνει η κηδεία του δημοσία δαπάνη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Αλί Μαμπαχούτ
Ο Αλί Αχμέντ Μαμπαχούτ Μοχσέν Αλ Χαζερί (αραβικά: علي أحمد مبخوت محسن الهاجري‎, γεννήθηκε 5 Οκτωβρίου 1990) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Αλ Τζαζίρα. Είναι πρώτος σκόρερ όλων των εποχών για την εθνική του ομάδα της χώρας του με 81 τέρματα  και πρώτος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος των ΗΑΕ με 190 τέρματα.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Μαμπαχούτ αναδείχθηκε από τις ακαδημίες νέων της Αλ Τζαζίρα και έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα στις 17 Απριλίου 2009 με αντίπαλο την Αλ Σχαράι ΣΚ χωρίς να πετύχει κάτι αξιοπρόσεκτο. Στο δεύτερο αγώνα που συμμετείχε με αντίπαλο την Αλ Ντάφρα στις 26 Απριλίου πέτυχε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα. Έκανε το ντεμπούτο του στο ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της Αλ Ιτιχάντ Τζέντα στις 22 Απριλίου, μπαίνοντας ως αλλαγή. Στις 19 Μαΐου 2009, σκόραρε το πρώτο του γκολ στο ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ στο 49ο λεπτό της ισοπαλίας με 2–2 με αντίπαλο την Εστεγκλάλ Τεχεράνης.
Ο Μαμπαχούτ σχημάτισε ένα παραγωγικό δίδυμο με τον Ρικάρντο Ολιβέιρα, συμπαίκτη του από το 2009 έως το 2014. Αυτή η συνεργασία λέγεται ότι συνέβαλε στην ανάπτυξη των ταλέντων του Μαμπαχούτ στα χρόνια της διαμόρφωσής του ως παίκτης. Ήδη η πρώτη επιτυχία του διδύμου ήρθε τη σεζόν 2010–11 με την κατάκτηση του πρώτου τίτλου πρωταθλήματος στην ιστορία του συλλόγου, που συνδυάστηκε με την κατάκτηση και του Κυπέλλου. Ο Μαμπαχούτ έχει αγωνιστεί σε όλη τη σταδιοδρομία του μόνο για την Αλ Τζαζίρα και σε ατομικό επίπεδο αναδείχθηκε δύο φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος (2016–17 και 2020–21). Στην πρώτη χρονιά σημείωσε ρεκόρ τερμάτων με 33 στη διοργάνωση του πρωταθλήματος. Στη δεύτερη περίπτωση ήταν και πάλι πρωταθλητής με το σύλλογό του.
Διεθνής καριέρα
Σε εθνικό επίπεδο ο Μαμπαχούτ αγωνίστηκε με την ομάδα έως 23 ετών των ΗΑΕ και κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νέων του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου το 2010 και το ασημένιο μετάλλιο στους Ασιατικούς Αγώνες την ίδια χρονιά. Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στις 15 Νοεμβρίου 2009, σε φιλικό αγώνα με αντίπαλο την Τσεχία. Ήταν μέλος της Ολυμπιακής ομάδας των ΗΑΕ που προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου συμμετέχοντας σε τρεις αγώνες. Στη νίκη των Εμιράτων επί του Ιράκ για την τρίτη θέση με 3–2 σημείωσε ένα ακόμα γκολ και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με πέντε γκολ.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στο Κύπελλο Εθνών Ασίας στα ΗΑΕ και ο επιθετικός σημείωσε δύο ακόμα γκολ με αντίπαλο την Ινδία και το γκολ της ισοπαλίας με την Ταϊλάνδη (1–1). κόντρα στην Ταϊλάνδη. Προχωρώντας στη φάση νοκ-άουτ, πέτυχε το 9ο γκολ στην ιστορία της διοργάνωσης στη νίκη με 3–2 επί της Κιργιστάν και έγινε ο τρίτος σκόρερ όλων των εποχών στο Κύπελλο Εθνών Ασίας, πίσω από τον Αλί Νταεΐ και τον Λι Ντονγκ-γκουκ. Στις 10 Οκτωβρίου 2019, ο Μαμπαχούτ σημείωσε χατ τρικ με αντίπαλο την Ινδονησία στη νίκη με 5–0 και έγινε ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών των ΗΑΕ.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Κ23
Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμιρατινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Τζαζίρα ΣΚΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ ΗΑΕ Κατηγορία:FIFA Century Club
Χαβδάτα Κεφαλονιάς
Τα Χαβδάτα είναι χωριό στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 392 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Περιεδρικό συρίγγιο
Το συρίγγιο είναι ανώμαλη επικοινωνία μεταξύ δυο επιθηλιωμένων επιφανειών του οργανισμού. Συρίγγια μπορούν να δημιουργηθούν σε πολλά σημεία του οργανισμού. Τα περιεδρικά συρίγγια εμφανίζονται στην περιοχή γύρω από τον πρωκτό. Διαμέσου των περιεδρικών συριγγίων υπάρχει μια ανώμαλη επικοινωνία μεταξύ του αυλού του πρωκτού και του δέρματος γύρω από τον πρωκτό.
Αιτιολογία
Τα περιεδρικά συρίγγια στην μεγαλύτερη πλειονότητά τους προκαλούνται από την φλεγμονή και την απόφραξη του εκφορητικού πόρου των περιπρωκτικών αδένων. Οι αδένες αυτοί εκβάλλουν στην οδοντωτή γραμμή, στο όριο μεταξύ του πλακώδους και του κυλινδρικού επιθηλίου στον αυλό του πρωκτού. Η απόφραξη των αδένων αυτών προκαλεί φλεγμονή, διόγκωση των αδένων και τελικά δημιουργία αποστήματος. Το απόστημα που εκδηλώνεται με πόνο, ερυθρότητα και διόγκωση συνήθως εμφανίζεται στο δέρμα του πρωκτού. Η αυτόματη διάνοιξη του αποστήματος ή η χειρουργική παροχέτευση του έχει σαν αποτέλεσμα την εκτόνωση της φλεγμονής αλλά η επικοινωνία με το έντερο παραμένει. Η τομή μπορεί να επουλωθεί ή να παραμείνει μία μικρή οπή από την οποία κατά καιρούς ρέει πυώδες υγρό. Εάν η τομή επουλωθεί και παραμείνει η επικοινωνία με το έντερο, το απόστημα μπορεί να εμφανισθεί ξανά (υποτροπή του αποστήματος). Άλλες αιτίες περιεδρικών αποστημάτων είναι η ιδρωταδενίτιδα, η είσφρυση τριχών, απλοί δοθιήνες του περιπρωκτικού δέρματος, η φυματίωση και άλλα.
Διάγνωση
thumb|Απεικόνιση περιεδρικού συριγγίου και πρωκτικού στομίου στο [[ενδοπρωκτικό υπερηχογράφημα]] thumb|Απεικόνιση εν τω βάθει περιεδρικού αποστήματος στο [[ενδοπρωκτικό υπερηχογράφημα]] Η διάγνωση των περιεδρικών αποστημάτων γίνεται εφικτή στις περισσότερες περιπτώσεις με το ιστορικό και την κλινική εικόνα. Η ύπαρξη σκληρής επώδυνης και ερυθράς μάζας στην περιοχή γύρω από τον πρωκτό θέτει την διάγνωση. Πολλές φορές όμως τα αποστήματα εντοπίζονται βαθιά, προκαλούν μόνο πυρετό και δεν είναι εύκολο να διαγνωσθούν. Στις περιπτώσεις αυτές το ενδοπρωκτικό ή το ενδοορθικό υπερηχογράφημα βάζει την διάγνωση και παρέχει σαφείς ανατομικές λεπτομέρειες ώστε να είναι εύκολη η χειρουργική παροχέτευση του αποστήματος.
Το ενδοπρωκτικό υπερηχογράφημα αποτελεί την ασφαλέστερη μέθοδο χαρτογράφησης των περιεδρικών συριγγίων. Ανευρίσκεται το εσωτερικό στόμιο του συριγγίου που αποτελεί και την παθογόνο αιτία του, οι πιθανές διακλαδώσεις και αποστηματικές κοιλότητες και επιπλέον η έκταση της συμμετοχής των περιπρωκτικών σφιγκτήρων. Επίσης γίνεται διάγνωση και επικίνδυνων τραυματισμών του έξω σφιγκτήρα σε προηγούμενες εγχειρήσεις. Η διείσδυση των συριγγίων σε μεγάλο τμήμα του εξωτερικού πρωκτικού σφιγκτήρα αποτελεί και την κυριότερη αιτία αποτυχίας της θεραπείας ή της μετεγχειρητικής εμφάνισης της ακράτειας στα αέρια ή στα κόπρανα. Στο παρελθόν έχει χρησιμοποιηθεί και η συριγγογραφία για την ανεύρεση του εσωτερικού στομίου. Τώρα όμως η μέθοδος αυτή έχει καταργηθεί. Η μαγνητική τομογραφία προσφέρει αρκετές πληροφορίες, όμως το ενδοπρωκτικό υπερηχογράφημα, ειδικά εάν εκτελεσθεί από ειδικευμένο χειρουργό είναι περισσότερο λεπτομερές στην απεικόνιση της ανατομίας της περιπρωκτικής φλεγμονής.
Θεραπεία
Η θεραπεία των περιεδρικών αποστημάτων είναι η χειρουργική παροχέτευση. Η συντηρητική αντιμετώπιση των αποστημάτων με αντιβιοτικό δεν ενδείκνυται. Με την παροχέτευση του πύου, μειώνεται η φλεγμονή και βελτιώνονται τα συμπτώματα που πόνου και του πυρετού. Όμως πολύ συχνά παραμένει η γενεσιουργός αιτία του αποστήματος, που είναι το εσωτερικό στόμιο προς τον πρωκτό. Τότε, παρά την φαινομενική ίαση, παραμένει ένα δερματικό στόμιο από το οποίο ρέει πύον ή μετά την πλήρη επούλωση, το απόστημα υποτροπιάζει μετά κάποιο χρονικό διάστημα. Για τον λόγο αυτό ορισμένοι συγγραφείς προτείνουν την ταυτόχρονη θεραπεία του αποστήματος και του εσωτερικού στομίου, μετά από υπερηχοτομογραφική διερεύνηση και βέβαια όταν αυτό είναι εφικτό.
Εάν παραμείνει το δερματικό στόμιο ή εμφανίζεται πάλιν το απόστημα, τότε πρόκειται για περιεδρικό συρίγγιο. Είναι απαραίτητη η κατάλληλη διερεύνηση (συνήθως με το ενδοπρωκτικό υπερηχογράφημα). Ανευρίσκεται το πρωκτικό στόμιο και οι διακλαδώσεις του συριγγίου. Όμως το κρισιμότερο στοιχείο είναι το ύψος του συριγγώδους πόρου, όπως αυτό ανευρίσκεται με τις διαγνωστικές εξετάσεις. Εάν ο πόρος συμπεριλαμβάνει σημαντικό τμήμα από τον σφιγκτηριακό μηχανισμό, τότε η θεραπεία του συριγγίου παύει να είναι απλή και απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις του πρωκτού Κατηγορία:Πρωκτός
Αργύρης Αργυριάδης
Ο Αργύρης (Τζανής) Αργυριάδης ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος το 1912, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Αργυριάδης αγωνιζόταν ως αριστερό εξτρέμ και μεταγράφηκε στον Άρη από τον Αθηναϊκό, στις αρχές του 1929. Για πρώτη φορά αγωνίστηκε με την ομάδα των "κίτρινων" στον διεθνή φιλικό αγώνα τους με την Πεστερζέμπετ Χόζους από την Ουγγαρία, στις 6 Μαΐου 1929. Ακολούθησαν οι εμφανίσεις του σε τουρνουά με τις ομάδες του Ολυμπιακού και του Εθνικού, το Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Από τη σεζόν 1930-31, έγινε βασικό στέλεχος της επιθετικής γραμμής του Άρη, δημιουργώντας πολλά γκολ τα οποία μετουσίωσαν οι Αγγελάκης και Κίτσος. Ένας από τους καλύτερους αγώνες του, πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου 1931, όταν για το πρωτάθλημα Ελλάδος πέτυχε δύο τέρματα στην εκτός έδρας ισοπαλία του Άρη με τον Παναθηναϊκό με 4-4.
Την επόμενη χρονιά, ο Αργυριάδης συμμετείχε σε όλους τους αγώνες της μακεδονικής ομάδας και ανακηρύχθηκε πρωταθλητής Θεσσαλονίκης, Ελλάδος, όπως και φιναλίστ του πρώτου κυπέλλου Ελλάδος. Αγωνίστηκε μέχρι τη σεζόν 1934-35, συντελώντας περισσότερο στον δημιουργικό, παρά στον εκτελεστικό τομέα.
Στην Εθνική Ελλάδας
Ο Αργυριάδης αγωνίστηκε με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος έξι φορές. Η πρώτη του συμμετοχή πραγματοποιήθηκε για το πρώτο βαλκανικό Κύπελλο του 1930, όπου στις 7 Δεκεμβρίου η ελληνική ομάδα νίκησε με 6-1 την αντίστοιχη βουλγαρική. Επανήλθε στην εθνική ομάδα έναν χρόνο αργότερα, παίζοντας εναντίον της Ρουμανίας, όπου ηττήθηκε με 2-4, στις 27 Μαρτίου 1932 όπου η Ελλάδα ηττήθηκε από τη Βουλγαρία με 1-2 σε φιλικό αγώνα, στη συντριβή της ελληνικής ομάδας με 7-1 στο Βελιγράδι από την Εθνική Γιουγκοσλαβίας στις 26 Ιουνίου 1932 για το δεύτερο βαλκανικό κύπελλο, δύο ημέρες αργότερα στην ήττα από τη Ρουμανία με 3-0 και έκλεισε την παρουσία του με την εθνική ομάδα στις 2 Ιουλίου 1932 στο Βελιγράδι, όπου η Βουλγαρία νίκησε την Ελλάδα με 3-0.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Βρετανική Κολομβία
δεξιά|250px|μικρογραφία|Η θέση της Βρετανικής Κολομβίας στη Βόρειο Αμερική δεξιά|250px|μικρογραφία|Συνοπτικός χάρτης της Βρετανικής Κολομβίας Η Βρετανική Κολομβία (αγγλικά: British Columbia, γαλλικά: Colombie-Britannique) είναι η πλέον δυτική επαρχία του Καναδά, γνωστή για τις φυσικές ομορφιές της.
Η Βρετανική Κολομβία έχει έκταση 944.735 τ.χλμ. που ισοδυναμεί στο 9,5% περίπου της έκτασης όλου του Καναδά και κατοικείται από 5.249.635 κατοίκους (εκτίμηση 2021 ) και αντιπροσωπεύει το 13,5% του πληθυσμού της χώρας. Με βάση τον πληθυσμό της, η Βρετανική Κολομβία είναι η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία του Καναδά, μετά το Οντάριο και το Κεμπέκ.
Πρωτεύουσα της Βρετανικής Κολομβίας είναι η Βικτωρία (335.696 κάτοικοι), αλλά η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της επαρχίας είναι το Βανκούβερ (2.264.823 κάτοικοι), που είναι και σημαντικό λιμάνι, σύμφωνα με την απογραφή του 2016.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|225px|Ο ισθμός της Γεωργίας (Strait of Georgia), κοντά στο Βανκούβερ αριστερά|μικρογραφία|225px|Ο Εθνικός Δρυμός Γιόχο (Yoho National Park) στα Βραχώδη Όρη της Βρετανικής Κολομβίας αριστερά|μικρογραφία|225px|Το όρος Ρόμπσον (Mount Robson) στα καναδικά Βραχώδη Όρη Η Βρετανική Κολομβία αποτελεί το δυτικό άκρο του Καναδά και βρέχεται από τον Ειρηνικό ωκεανό. Βορειοδυτικά συνορεύει με την Αλάσκα των Ηνωμένων Πολιτειών. Νότια, η επαρχία συνορεύει με τις αμερικανικές πολιτείες Ουάσιγκτον, Άινταχο και Μοντάνα, ανατολικά με την Αλμπέρτα, και βόρεια με το Γιούκον και τα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά.
Η κοιλάδα Οκανάγκαν στο εσωτερικό της Βρετανική Κολομβία είναι πλούσια σε αμπελοκαλλιέργειες και εκεί παράγονται μερικά από τα καλύτερα καναδικά κρασιά, καθώς και μηλίτης (κρασί από μήλα).
Η ακτογραμμή της Βρετανικής Κολομβίας χαρακτηρίζεται από πολλούς απότομους κόλπους, όρμους (φιορδ) και ισθμούς που δημιουργήθηκαν από παγετώνες. Κοντά στην ακτογραμμή της, υπάρχουν και περίπου 6.000 νησιά, τα μεγαλύτερα εκ των οποίων είναι η νήσος Βανκούβερ και οι νήσοι της Βασίλισσας Σαρλότ. Η δυτική πλευρά της νήσου Βανκούβερ και όλη σχεδόν η δυτική ακτή της Βρετανική Κολομβία καλύπτεται από παρθένα δάση της εύκρατης ζώνης. Η περιοχή αποτελεί ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα αδιατάρακτα εύκρατα οικοσυστήματα του κόσμου. (Άλλα παρθένα εύκρατα οικοσυστήματα υπάρχουν μόνον στην πολιτεία της Ουάσιγκτον των ΗΠΑ, στη Χιλή, στην Αυστραλία και στην ανατολική Σιβηρία.)
Στα παρθένα δάση της Βρετανικής Κολομβίας ζουν καφέ και μαύρες αρκούδες, ελάφια, τάρανδοι, άλκες, αγριοπρόβατα και αγριοκάτσικα, κάστορες, λύκοι, καθώς και πολλά άλλα είδη θηλαστικών, πουλιών και ψαριών τα οποία είναι σπάνια πλέον στην υπόλοιπη Βόρειο Αμερική.
Τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα της επαρχίας είναι το Βανκούβερ, φυσικό λιμάνι χτισμένο κοντά στις εκβολές του ποταμού Φρέιζερ, και η πρωτεύουσα της επαρχίας Βικτωρία, που βρίσκεται στο νότιο άκρο της νήσου Βανκούβερ. Άλλα σημαντικά αστικά κέντρα είναι το Άμποτσφορντ (Abbotsford, 121.279 κάτοικοι), η Κελόουνα (Kelowna, 151.957 κάτοικοι), το Κάμλουψ (Kamloops, 78.026 κάτοικοι), το Νάναϊμο (Nanaimo, 92.004 κάτοικοι), ο Πρίγκηπας Γεώργιος (Prince George, Πρινς Τζορτζ, 65.510 κάτοικοι), το Τσίλλιγουακ (Chilliwack, 73.161 κάτοικοι) και το Βερνόν (Vernon, 48.073 κάτοικοι) σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Η κεντρική και βόρεια Βρετανική Κολομβία είναι ορεινή — με εξαίρεση το ΒΑ άκρο της επαρχίας που είναι πεδινό — και σχεδόν ακατοίκητη.
Ιστορία
μικρογραφία|δεξιά|250px|Παραδοσιακό σπίτι αυτοχθόνων [[Κουάκιουτλ (Kwakiutl) της Βρετανικής Κολομβίας διακοσμημένο παραδοσιακές εικόνα και τοτέμ. Το συγκεκριμένο σπίτι βρίσκεται σε πάρκο της Βικτωρίας]] Αρχαιολογικά ευρήματα αποδεικνύουν ότι η σημερινή Βρετανική Κολομβία κατοικήθηκε από αυτόχθονες Ινδιάνους ήδη από το 9500 π.Χ. Η περιοχή ήταν από τα πλέον πυκνοκατοικημένα μέρη στα προαποικιακά χρόνια. Όταν άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτοι ευρωπαίοι εξερευνητές, σχεδόν ο μισός πληθυσμός των αυτοχθόνων του Καναδά κατοικούσε στην περιοχή της σημερινής Βρετανικής Κολομβίας. Οι αυτόχθονες της περιοχής μιλούσαν τριάντα διαφορετικές γλώσσες. Η ασχολία των αυτοχθόνων ήταν η γεωργία, η αλιεία και το κυνήγι. Από τις πλέον χαρακτηριστικές δημιουργίες των αυτοχθόνων της περιοχής είναι τα τοτέμ, ξύλινα γλυπτά στα οποία συνήθως κάθε οικογένεια κατέγραφε την ιστορία της.
Στη νήσο Βανκούβερ και στις κοντινές ακτές κατοικούσαν οι φυλές Σάλις (Coast Salish), Νουτσανούλθ (Nuu-chah-nulth) και Κουάκιουτλ (Kwakiutl ή Kwakwakaw’akw). Η φυλή Κούτνεϋ (Kootenay) έλεγχε τις θερμές πηγές κοντά στα Βραχώδη Όρη. Η φυλή Ντάκελ ή Μεταφορείς (Dakelh ή Carrier) μετακινούνταν με στοιχειώδη πλωτά μέσα στις εσωτερικές κοιλάδες της επαρχίας. Η φυλή Τσίμσιαν (Tsimshian) κατοικούσε στις ΒΔ ακτές της επαρχίας, και η φυλή Τλίνγκιτ (Tlingit) κατοικούσε στα σημερινά όρια Βρετανικής Κολομβίας και Αλάσκας. Οι Σεκάνι (Sekani) και οι Ντουνέζα ή Κάστορες (Dunneza ή Beaver) κατοικούσαν στα ΒΑ της επαρχίας κοντά στα όρια με τη σημερινή Αλμπέρτα, ενώ οι Χάιντα (Haida) κατοικούσαν στις σημερινές νήσους της Βασίλισσας Σάρλοτ.
Η περιοχή εξερευνήθηκε από Ευρωπαίους θαλασσοπόρους στα τέλη του 18ου αι. Πρώτοι οι Ισπανοί παρέπλευσαν την περιοχή μέχρι τις σημερινές νήσους της Βασίλισσας Σάρλοτ στα 1774, χωρίς ωστόσο να αποβιβαστούν σε κάποια ακτή. Το 1778, ο Βρετανός θαλασσοπόρος Τζέιμς Κουκ αποβιβάστηκε στη νήσο Νούτκα (Nootka), που βρίσκεται πολύ κοντά στις δυτικές ακτές της νήσου Βανκούβερ. Οι Ισπανοί έχτισαν στα 1789 ένα μικρό οχυρό στις δυτικές ακτές της νήσου Νούτκα και έπιασαν μερικά βρετανικά πλοία που βρίσκονταν εκεί. Η διαμάχη μεταξύ Βρετανών και Ισπανών αποσοβήθηκε τελικά με τις τρεις «συμφωνίες της Νούτκα» που υπέγραψαν ο ισπανός Χουάν Φρανσίσκο της Μποντέγκα (Don Juan Fransisco de la Bodega y Quadra) και ο Βρετανός Τζωρτζ Βανκούβερ το 1790, 1793 και 1794. Με την τρίτη συμφωνία, οι ισπανικές κτήσεις στην περιοχή έμειναν ελεύθερες για οποιαδήποτε άλλη δύναμη που θα ήθελε να τις καταλάβει. Μερικές δεκαετίες αργότερα (1819), οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαγόρασαν τα ισπανικά δικαιώματα στις δυτικές ακτές της Βορείου Αμερικής.
δεξιά|250px|μικρογραφία|Βρετανοί υπό τον πλοίαρχο [[Τζων Μήαρς (John Meares) αποβιβάζονται στη νήσο Βανκούβερ το 1788. Χαλκογραφία από το βιβλίο: Collection de cartes géographiques, vues, marines, plans et portraits aux voyages du capitaine J. Meares, Paris 1794]] Το 1793, ο Βρετανός εξερευνητής Αλεξάντερ Μακένζι (αγγλ., Alexander Mackenzie) ξεκίνησε από τον Ατλαντικό ωκεανό για να φτάσει τελικά στον Ειρηνικό, στις ακτές της σημερινής Βρετανική Κολομβία, κατοχυρώνοντας έτσι τη βρετανική κυριαρχία στα εδάφη που διέσχισε. Ακολούθησαν πλήθος άλλες εξερευνητικές αποστολές που στόχο είχαν την επέκταση του εμπορίου γούνας με τους αυτόχθονες της περιοχής.
Με συμφωνία που υπέγραψε η Βρετανία με τις ΗΠΑ το 1818, η βορειοδυτική ακτογραμμή νοτίως του παραλλήλου 54°40' (όριο της Ρωσικής Αλάσκας), ήταν υπό κοινή βρετανοαμερικανική κυριαρχία. Ωστόσο, με τη Συνθήκη του Όρεγκον (1846), η Βρετανία παραχώρησε την περιοχή αυτή οριστικά στις ΗΠΑ και έκτοτε αποτελεί τμήμα της πολιτείας της Αλάσκας.
Από τα τέλη του 18ου αι. και μέχρι τα μέσα του 19ου αι., πολλά οχυρά της περιοχής, που είχαν στηθεί για το εμπόριο γούνας, άρχισαν να μεγαλώνουν σε έκταση και πληθυσμό με την εισροή νέων ευρωπαίων εποίκων, για να μετατραπούν τελικά σε χωριά και πόλεις. Η περιοχή ήταν υπό τη διοίκηση των δύο μεγάλων εταιρείων εμπορίου γούνας: της Εταιρείας του Κόλπου Χάντσον (αγγλ., Hudson's Bay Company) και της Βορειοδυτικής Εταιρείας (αγγλ., North West Company).
Στα 1820, με τη συνένωση των δύο εταιρειών εμπορίου γούνας, η περιοχή μετονομάστηκε Νέα Καληδονία, αλλά ουσιαστικά η περιοχή περέμενε χωρίς διοίκηση. To 1846, με την αμερικανοβρετανική Συνθήκη του Όρεγκον, η περιοχή νοτίως του 49ου παραλλήλου πέρασε στην αμερικανική δικαιοδοσία, ενώ η νήσος Βανκούβερ και μερικά άλλα νησιά παρέμειναν βρετανικά.
αριστερά|200px|μικρογραφία|Η σημερινή σημαία της Βρετανικής Κολομβίας υψώθηκε για πρώτη φορά στις 20 Ιουλίου του 1960. Επάνω περιέχει τη βρετανική σημαία (Union Jack), ένδειξη του αποικιακού παρελθόντος. Ο ήλιος που δύει σημαίνει ότι η Βρετανική Κολομβία αποτελεί το δυτικό άκρο του Καναδά. Οι τρεις γαλάζιες και οι τέσσερις κυματιστές λωρίδες συμβολίζουν αντίστοιχα τα κύματα του Ειρηνικού Ωκεανού και τα κορυφές των Βραχωδών Ορέων Η βρετανική Αποικία της Νήσου Βανκούβερ δημιουργήθηκε επισήμως το 1849. Λίγα χρόνια αργότερα στην ενδοχώρα της Νέας Καληδονίας, στο Φαράγγι Φρέιζερ, ανακαλύφθηκε χρυσός. Εκατοντάδες χρυσοθήρες άρχισαν να καταφθάνουν στην περιοχή από τις ΗΠΑ. Προκειμένου να αντιμετωπίσουν μια ενδεχόμενη αμερικανική προσάρτηση της ενδοχώρας, στα 1858, οι Βρετανοί ανακήρυξαν και τα εδάφη βορείως του 49ου παραλλήλου δική τους αποικία υπό την ονομασία Αποικία της Βρετανικής Κολομβίας.
Οι αποικίες της νήσου Βανκούβερ και της Βρετανικής Κολομβίας συνενώθηκαν το 1866. Ο φόβος της αμερικανικής προσάρτησης, οδήγησε τις ενωμένες αποικίες να ζητήσουν την είσοδό τους στην Καναδική Συνομοσπονδία, η οποία δημιουργήθηκε το 1867. Έτσι, στις 20 Ιουλίου του 1871, η Βρετανική Κολομβία ανακηρύχθηκε επισήμως η έκτη καναδική επαρχία. Ως αντάλλαγμα για την είσοδο της Βρετανικής Κολομβίας στην Καναδική Συνομοσπονδία, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Καναδά δεσμεύθηκε να επεκτείνει το σιδηροδρομικό της δίκτυο μέχρι τη νέα επαρχία, πράγμα που έγινε το 1885. Τα τελικά όρια της Βρετανικής Κολομβίας καθορίστηκαν το 1903, με συμφωνία με τις ΗΠΑ για τα ΝΑ σύνορα της Αλάσκας.
μικρογραφία|δεξιά|300px|Ο [[λόρδος Στραθκόνα (Lord Strathcona) βάζει το τελευταίο καρφί στη σιδηροδρομική γραμμή της εταιρείας Canadian Pacific Railway, ενώνοντας τη Βρετανική Κολομβία με τον υπόλοιπο Καναδά (7 Νοεμβρίου 1885)]] Στα τέλη του 19ου αι. και τις αρχές του 20ού αι., η επαρχία γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη χάρη στη μεταλλευτική και λατομική βιομηχανία. Νέοι μετανάστες από την Ευρώπη, την Κίνα και την Ιαπωνία εγκαταστάθηκαν στη Βρετανική Κολομβία εκείνη την εποχή, προκειμένου να καλυφθούν οι ελλείψεις σε εργατικά χέρια. Ωστόσο, η εισροή νέων μεταναστών από διαφορετικά μέρη του πλανήτη δεν ήταν ομαλή. Πέρα από την εκτόπιση των αυτοχθόνων Ινδιάνων, άρχισαν και συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων μεταναστευτικών ομάδων. Οι Ευρωπαίοι έποικοι αντιμετώπισαν εχθρικά την εισροή μεταναστών από την Κίνα και την Ιαπωνία, και έτσι τελικά επιβλήθηκε κεφαλικός φόρος στους νέους μετανάστες από την Ασία. Σε δύο περιπτώσεις (1887 και 1907), Ευρωπαίοι έποικοι επιτέθηκαν κατά Κινέζων και ιαπώνων μεταναστών στο Βανκούβερ, ενώ με ομοσπονδιακό νόμο του 1923 απαγορεύθηκε ουσιαστικά η είσοδος νέων μεταναστών από την Κίνα.