cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ΡΚΝ Εσπανιόλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1900 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βαρκελώνη Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1900
Μαργραβιάτο του Βραδεμβούργου
Το Μαργραβιάτο του Βραδεμβούργου (γερμανικά: Markgrafschaft Brandenburg) ήταν σημαντικό πριγκιπάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1157 έως το 1806 που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία της Γερμανίας και της Κεντρικής Ευρώπης.
Το Βρανδεμβούργο αναπτύχθηκε από τον Βόρειο Μάρτιο που ιδρύθηκε στην επικράτεια των Σλαβικών Βενδέων. Οι κυρίαρχοι μαργράβοι του ιδρύθηκαν ως διάσημοι πρίγκιπες-εκλέκτορες με το Χρυσό Διάταγμα του 1356, επιτρέποντάς τους να ψηφίσουν στην εκλογή του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Έτσι, το κράτος έγινε επίσης γνωστό ως Εκλογικό Βραδεμβούργο ή Εκλεκτοράτο του Βρανδεμβούργου.
Ο Οίκος των Χοεντσόλερν ανήλθε στο θρόνο του Βρανδεμβούργου το 1415. Το 1417, ο Φρειδερίκος Α΄ μετακόμισε την πρωτεύουσά του από το Βραδεμβούργο αν ντερ Χάβελ στο Βερολίνο. Μέχρι το 1535, το Εκλεκτοράτο είχε έκταση περίπου 10.000 τετραγωνικά μίλια και πληθυσμό 400.000. Υπό την ηγεσία των Χοεντσόλερν, το Βρανδεμβούργο μεγάλωσε γρήγορα στην εξουσία κατά τον 17ο αιώνα και κληρονόμησε το Δουκάτο της Πρωσίας. Το προκύπτον Βραδεμβούργο-Πρωσία ήταν ο προκάτοχος του Βασιλείου της Πρωσίας, το οποίο έγινε το κορυφαίο γερμανικό κράτος κατά τον 18ο αιώνα. Αν και ο ψηλότερος τίτλος των εκλογέων ήταν «Βασιλιάς στην/της Πρωσίας», η εξουσία τους παρέμεινε στο Βραδεμβούργο και την πρωτεύουσα του Βερολίνου.
Το Μαργραβιάτο του Βρανδεμβούργου τελείωσε με τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1806. Αντικαταστάθηκε μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους με την Πρωσική Επαρχία του Βρανδεμβούργου το 1815. Το Βασίλειο της Πρωσίας πέτυχε την ενοποίηση της Γερμανίας και τη δημιουργία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871. Καθώς η Πρωσία ήταν ο νόμιμος προκάτοχος του ηνωμένου γερμανικού Ράιχ του 1871-1945, και ως άμεσος πρόγονος της σημερινής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, το Βρανδεμβούργο είναι ένας από τους γραμμικούς προγόνους της σημερινής Γερμανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαρκιονίες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Άνω Σαξωνικός Κύκλος
Διδασκαλία
Φυσική διδασκαλία
Η φυσική διδασκαλία πραγματοποιείται στις μέρες μας κυρίως έξω από το σχολείο σε όποια ευκαιρία, χωρίς τυπική προετοιμασία και σχεδόν αυθόρμητα. Είναι αμφίδρομη και αλληλεπιδραστική, ενώ οι ρόλοι δάσκαλου και μαθητή δεν είναι πάντα διακριτοί· όλοι φαίνεται να διδάσκονται και να διδάσκουν. Στις μέρες μας αναγνωρίζεται η σημασία της καθώς αυτή και οι οργανωμένες μορφές διδασκαλίας, αλληλοσυμπληρώνονται.
Η φυσική διδασκαλία ξεκινά πριν το άτομο αρχίσει να φοιτά στο σχολείο, από ποικίλες επιρροές από το άμεσο και έμμεσο περιβάλλον του (οικογένεια, γειτονιά, φίλοι κ.λ.π). Μέσω αυτής το άτομο αποκτά τις πρώτες του γνώσεις και δεξιότητες και διαμορφώνει, αρχικά, την βάση της συμπεριφοράς του.Αυτό συνεχίζεται εσαεί.
Σχολική διδασκαλία
Είναι η διδασκαλία της οποίας ο σχεδιασμός, οργάνωση, διεκπεραίωση ή ο συντονισμός, γίνεται από θεσμικά κατοχυρωμένους φορείς. Από συστηματική άποψη, υπάρχει ένας βασικός κορμός, που παρέχει γνώση μέσα από μία σειρά γραμμής παραγωγής. Αυτός ο κορμός διαπερνά όλες τις βαθμίδες.Το περιεχόμενό της διδασκαλίας συνήθως καθορίζεται από αναλυτικό πρόγραμμα. Εκεί περιγράφεται το γνωστικό περιεχόμενο της διδασκαλίας και το σύνολο των ενεργειών που προτείνεται να πραγματοποιηθούν.
Οι μαθητές σήμερα, είναι χωρισμένοι σε τάξεις ανά ηλικία, ενώ η εκπαίδευση που τους παρέχεται είναι από κοινού, και όχι εντοπισμένη στην ιδιαιτερότητα, τις ικανότητες ή τις τάσεις του καθενός.
Στόχος
Η σχολική διδασκαλία διεξάγεται σύμφωνα με τις εκάστοτε ορθές παιδαγωγικές αρχές μέσα από τις οποίες επιδιώκει να ικανοποιήσει τις εκάστοτε κοινωνικές ανάγκες, όπως για παράδειγμα να στελεχώσει αποδοτικά με ανθρώπινο δυναμικό το τρέχον και το διαβλεπόμενο οικονομικό σύστημα. Έτσι αναλαμβάνει τον ρόλο και την ευθύνη της μάθησης και της απόκτησης δεξιοτήτων του ατόμου.
Διδακτικό πλαίσιο
Διδασκαλία και μάθηση, συγκροτούν τους δύο πόλους μιάς - από τη φύση της - αμφίδρομης διδακτικής διαδικασίας,η οποία δρομολογείται μεταξύ εκπαιδευτικού και μαθητή. Επηρεάζεται δε από το κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτισμικό πλαίσιο που περιβάλλει το σχολείο. Ο εκπαιδευτικός ξεκινά τη διδασκαλία με βάση τους διδακτικούς στόχους που έχει προσδιορίσει, και επιδιώκει αυτοί οι στόχοι να γίνουν και στόχοι των μαθητών, να γίνουν δηλαδή μαθησιακοί στόχοι.
Η διδασκαλία μπορεί να κατευθύνεται από παιδαγωγικούς στόχους όπως:
Εξελικτική πορεία
Η διδασκαλία ως αρμοδιότητα του σχολείου ξεκίνησε από την ανάγκη κάλυψης στοιχειωδών γνώσεων και βασικών πολιτιστικών δεξιοτήτων (ανάγνωση, γραφή, αριθμητική) και εξελίχθηκε σταδιακά στη σημερινή γενική και επαγγελματική εκπαίδευση.
Κριτική της σύγχρονης διδασκαλίας
Στο σύγχρονο σχολείο, η γνώση καλείται να παρακολουθήσει την ραγδαία ανάπτυξη των επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων.Η αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος όμως, απέβη σε βάρος των κοινωνικοποιητικών λειτουργιών του σχολείου και της διδασκαλίας.
Έτσι λόγω της έντονης πίεσης γιά παροχή γνώσεων, επικράτησε μια - όλο και πιό έντονη- τάση να περιορίζεται η διδακτική διαδικασία, στην λεγόμενη «αντικειμενική πληροφόρηση».
Στην κατεύθυνση αυτή είχαμε εφαρμογή μπιχεβιοριστικών θεωριών διδασκαλίας και μάθησης στην εκπαιδευτική πράξη.Αυτής της αντίληψης είναι η προγραμματισμένη διδασκαλία, το στοχοεπικεντρωμένο πρόγραμμα διδασκαλίας (στην αρχική του εκδοχή), αλλά και το σύστημα μικροδιδασκαλίας στην πρακτική άσκηση των εκπαιδευτικών.
Διδακτική
Υποστηρικτικά προς το έργο της διδασκαλίας ενεργοποιείται ο κλάδος της διδακτικής, σκοπός της οποίας είναι η μελέτη της διδακτικής-μαθησιακής πορείας σε μια διδασκαλία, η καταγραφή προβλημάτων και η διατύπωση νέων διδακτικών προτάσεων ή η αξιολόγηση παλαιοτέρων. Για παράδειγμα, η διδασκαλία γνωστικών αντικειμένων που σχετίζονται με τις φυσικές επιστήμες (Φυσική, Χημεία, Βιολογία, Γεωλογία) υποστηρίζεται από τη διδακτική των φυσικών επιστημών.
Το περιεχόμενο της διδακτικής διδασκαλίας προσδιορίζεται από το πρόγραμμα διδασκαλίας,το οποίο καταρτίζεται από την πολιτεία,με μικρή ή και ανύπαρκτη συμμετοχή άλλων φορέων(επιστημόνων, εκπαιδευτικών και άλλων εκπροσώπων διαφόρων άλλων ΄ομάδων αναφοράς΄) και αποτελεί νομικό κείμενο με πολιτική και ιδεολογική βάση. Το πρόγραμμα διδασκαλίας στην παραδοσιακή του μορφή περιλαμβάνει τα διδασκόμενα μαθήματα,τους σκοπούς που επιδιώκει η διδασκαλία τους,τη διδακτέα ύλη σε κάθε μάθημα,σχολική βαθμίδα και τάξη,καθώς και τις ώρες διδασκαλίας.Συνοδεύεται συνήθως από σχολικά βιβλία,καθώς και, κατά περίπτωση, από άλλο ενδεχομένως διδακτικό υλικό σε έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή. Τα στοιχεία αυτά συναποτελούν τις επίσημες προδιαγραφές της διδακτικής διαδικασίας από την πλευρά της πολιτείας.
Σχολική διαδικασία, με την πλατιά της σημασία, είναι κάθε συνειδητή επιρροή που ασκεί ο εκπαιδευτικός στα άτομα που διδάσκει, με βασική επιδίωξη την αλλαγή συμπεριφοράς και του τρόπου ζωής τους. Με την στενή της όμως έννοια, είναι η διαδικασία εκείνη όπου ο διδάσκων υλοποιεί προκαθορισμένους στόχους. Είναι δηλαδή «ένα οργανωμένο σύνολο σκόπιμων και μεθοδικών, άμεσων και έμμεσων πνευματικών και συναισθηματικών, ψυχοκινητικών και συμμετοχικών ενεργειών, για την προώθηση της μάθησης, και της μόρφωσης των μαθητών, με την αυτενεργό συμμετοχή των ίδιων και τη βοήθεια των δασκάλων τους» (Δ. Χατζηδήμου 1987, Δ. Τσαρδάκης 1983). Συνεπώς, σχολική διδασκαλία είναι μια οργανωμένη και προγραμματισμένη παιδαγωγική-διδακτική διαδικασία, όπου συμβάλλει, στο να μάθουν οι μετέχοντες να ξεπερνούν τις δυσκολίες της ζωής, με τη βοήθεια και την επίβλεψη ενός ειδικού, του εκπαιδευτικού.
Γενικά
Η διδασκαλία είναι αποτελεσματική στο μέτρο που καταφέρνει, το να μεταβάλλεται η συμπεριφορά των μαθητών - και μάλιστα - προς επιθυμητή κατεύθυνση.
Μία από τις πορείες που μπορεί κανείς να ακολουθήσει στα πλαίσια της διδασκαλίας, είναι αυτή που αποτελείται από τις επόμενες 3 φάσεις: ανάλυση, σύνταξη και εκτέλεση.
Η σύγχρονη Διδακτική έχει πολλές και διαφορετικές αφετηρίες, οι οποίες συστηματοποιήθηκαν στις δεκαετίες του 60’ και του 70’, κυρίως στη γερμανόγλωσση βιβλιογραφία, με τη μορφή των εξής τεσσάρων μοντέλων:
Παγκόσμια Ημέρα Δασκάλων
Από το 1994, η UNESCO έχει κηρύξει την 5η Οκτωβρίου Παγκόσμια Ημέρα Δασκάλων.
Κατακόμβη του Αγ. Καλλίστου
δεξιά|μικρογραφία|250px|Η είσοδος στον χώρο της Κατακόμβης του Αγ. Καλλίστου. δεξιά|μικρογραφία|Ταφικές κόγχες στην Κατακόμβη του Καλλίστου
Η '''Κατακόμβη (ή οι Κατακόμβες) του Αγ. Καλλίστου (γνωστή και ως Κοιμητήριο του Καλλίστου) είναι μία από τις Κατακόμβες της Ρώμης στην Αππία Οδό, πιο αξιοσημείωτη για το ότι περιέχει την Κρύπτη των Παπών' (ιταλικά: Cappella dei Papi''), η οποία κάποτε περιείχε τους τάφους πολλών παπών από τον 2ο έως τον 4ο αιώνα.
Περιγραφή
δεξιά|μικρογραφία|Χριστιανοί τελούν τη Λειτουργία στις κατακόμβες. Η κατακόμβη αποτελεί μέρος ενός αρχαίου ταφικού συγκροτήματος, του Complesso Callistiano, που καταλαμβάνει 30 εκτάρια (300 στρέμματα). Τα όρια αυτής θεωρούνται ως η Βία Απία Αντίκα, η Βία Αρντεατίνα και η Βίκολο ντελε Σέτε Κιέζε. Η έκταση της κατακόμβης είναι περίπου 15 εκτάρια (150 στρέμματα) και εκτείνεται σε πέντε επίπεδα. Μία πρόχειρη εκτίμηση υπολογίζει το μήκος των διαδρόμων της σε περίπου 20 χιλιόμετρα και ότι περιέχει περίπου 500.000 λείψανα.
Τα αρχαιότερα μέρη αυτής της κατακόμβης είναι η κρύπτη της Λουκίνα, η περιοχή των Παπών και η περιοχή της Αγίας Τσετσίλια, όπου διατηρούνται μερικά από τα πιο ιερά μνημεία του τόπου (συμπεριλαμβανομένης της κρύπτης των Παπών, της κρύπτης της Αγίας Τσετσίλια και της κρύπτης των Μυστηρίων)· οι άλλες περιοχές ονομάζονται η περιοχή του Αγίου Γαΐου και η περιοχή του Αγίου Ευσεβίου (τέλος του 3ου αι.), η δυτική περιοχή (κτίστηκε το πρώτο μισό του 4ου αι.) και η περιοχή της Λιβερίας (δεύτερο μισό του 4ου αι.). Όλα δείχνουν μεγαλοπρεπή υπόγεια αρχιτεκτονική. Μία σύγχρονη σκάλα, στη θέση μίας αρχαίας, κτίστηκε από τον πάπα Δάμασο Α΄, παρέχοντας πρόσβαση στην περιοχή των Παπών, στην οποία βρίσκεται η Κρύπτη των Παπών, όπου εννέα ποντίφικες και ίσως οκτώ εκπρόσωποι της εκκλησιαστικής ιεραρχίας ήταν θαμμένοι. Κατά μήκος των τοίχων της βρίσκονται οι αρχικές στα ελληνικά επιγραφές για τους ποντίφηκες Ποντιανό, Ανθηρό, Φαβιανό, Λούκιο Α΄ και Ευτύχιο. Στον μακρύ τοίχο ήταν επίσης θαμμένος ο πάπας Σίξτος Β΄, αφού σκοτώθηκε κατά τον διωγμό του Βαλεριανού. Μπροστά από τον τάφο του, ο πάπας Δάμασος Α΄ είχε σκαλίσει μία επιγραφή σε ποιητικό μέτρο, με χαρακτήρες που είχε σχεδιάσει ο καλλιγράφος Φούριος Διονύσιος Φιλόκαλος.
Στην παρακείμενη κρύπτη βρίσκεται ο τάφος της Αγίας Τσετσιλίας, το λείψανο της οποίας αφαιρέθηκε από τον πάπα Πασχάλιο Α΄ το 821: οι τοιχογραφίες των αρχών του 9ου αι. στους τοίχους παριστούν την Αγία Τσετσίλια να προσεύχεται, την προτομή του Λυτρωτή και του πάπα Ουρβανού Α΄. Σε μικρή απόσταση, μία στοά που χρονολογείται στα τέλη του 2ου αι. οδηγεί στο Δωμάτιο (Cubiculum) των Ιερών Μυστηρίων, με τις τοιχογραφίες του από το πρώτο μισό του 3ου αι. να υποδεικνύουν το Βάπτισμα, τη Θεία Ευχαριστία και την τελική Ανάσταση των σωμάτων. Στην περιοχή του Αγ. Μιλτιάδη δίπλα, μία σαρκοφάγος ενός παιδιού έχει ένα μπροστινό μέρος σμιλευμένο με βιβλικά επεισόδια. Στην περιοχή των Αγίων Γαΐου και Ευσεβίου υπάρχουν μερικές κρύπτες χωριστά, η μία απέναντι στην άλλη, με τους τάφους του πάπα Γαΐου (με επιγραφή) και του πάπα Ευσεβίου, ο οποίος πέθανε στη Σικελία, όπου είχε εξοριστεί από τον Μαξέντιο, και το σώμα του μεταφέρθτηκε σε Ρώμη κατά τη διάρκεια της αρχιερατείας του πάπα Μιλτιάδη. Σε ένα μαρμάρινο αντίγραφο του τέλους του 4ου αι (από το οποίο θραύσματα φαίνονται στον απέναντι τοίχο) μπορεί να διαβαστεί μία επιγραφή του Δαμάσου, που αναδεικνύει τον ρόλο του Ευσέβιου στην επίλυση του σχίσματος στην πρώιμη Εκκλησία, ιδιαίτερα στην αποδοχή των αποστατών.
Κατά μήκος του «περάσματος Ο» βόρεια της Κρύπτης των Παπών βρίσκονται, διαδοχικά, η κρύπτη των μαρτύρων Καλογήρου και Παρθενίου και το διπλό δωμάτιο του Σεβήρου, το οποίο περιέχει μία έμμετρη επιγραφή (χρονολογείται το αργότερο έως το 304), στην οποία ένας επίσκοπος της Ρώμης (εκείνη την εποχή ο Mαρκελλίνος) ονομάζεται αρχικά πάπας και δηλώνει πρώτα ανοιχτά ότι πιστεύει στην τελική Ανάσταση. Σε μία περιοχή πιο μακριά, τη λεγόμενη «Κρύπτη της Λουτσίνα», βρίσκεται το λείψανο του πάπα Κορνηλίου, ο τάφος του οποίου έχει ακόμη την αρχική επιγραφή, που του δίνει τον τίτλο τού μάρτυρα και, στις πλευρές του, υπέροχες ζωγραφικές με μορφές του 7ου και 8ου αι. σε Βυζαντινή τεχνοτροπία, που αντιπροσωπεύουν τους πάπες Σίξτο Β΄ και Κορνήλιο και τους επισκόπους Αφρικής Κυπριανό και Oτάτο. Σε έναν κοντινό θάλαμο βρίσκονται μερικές από τις αρχαιότερες ταφές, μετά το 175 μ.Χ., με ρωμαϊκές τοιχογραφίες (στην οροφή) του Καλού Ποιμένα και των Προσευχομένων και (στον μακρινό τοίχο) δύο ιχθύες με ένα κάνιστρο με άρτους πίσω του, σύμβολο της Θ. Ευχαριστίας.
Παπικοί τάφοι
μικρογραφία|Η κρύπτη των Παπών. Στην κορύφωσή του, η 15 εκταρίων (150 στρεμμάτων) έκταση θα είχε τα λείψανα 16 παπών και 50 μαρτύρων. Εννέα από αυτούς τους πάπες τάφηκαν στην ίδια Κρύπτη των Παπών, στην οποία ο πάπας Δάμασος Α΄ έκτισε μία σκάλα την 4ο αι. Μεταξύ των -σε ελληνική γλώσσα- επιγραφών που ανακαλύφθηκαν, είναι αυτές που σχετίζονται με τους: πάπα Ποντιανό, πάπα Ανθηρό, πάπα Φαβιανό, πάπα Λούκιο Α΄, και πάπα Eυτυχιανό. Ανακαλύφθηκε επίσης μία πιο μακροσκελής επιγραφή στον πάπα Σίξτο Β' από τον Φούριο Διονύσιο Φιλόκαλο.
Έξω από την Κρύπτη των Παπών, η περιοχή των Αγίων Γαΐου και Ευσεβίου ονομάζεται έτσι για τους τάφους του πάπα Γαΐου ("Caius") και του πάπα Eυσεβίου (μεταφρασμένο από τα Σικελικά). Σε μία άλλη περιοχή υπάρχει ένας τάφος, που αποδίδεται στον πάπα Κορνήλιο, ο οποίος φέρει την επιγραφή «CORNELIVS MARTYR», που αποδίδεται επίσης στον Φιλόκαλο.
Σε μία πλάκα που τοποθετήθηκε από τον πάπα Σίξτο Γ΄ (π. 440) απαριθμούνται οι ακόλουθοι πάπες: Σίξτος Β΄, Διονύσιος, Κορνήλιος, Φήλιξ, Ποντινιανός, Φαβιανός, Γάιος, Eυσέβιος, Mιλτιάδης, Στέφανος, Ουρβανός Α΄, Λεύκιος και Ανθηρός, μία λίστα που δεν περιλαμβάνει οποιονδήποτε τάφο του 2ου αιώνα. Η Κρύπτη των Παπών γέμισε γρήγορα τον 4ο αι., πράγμα που έκανε άλλους πάπες να θάβονται σε συναφείς κατακόμβες, όπως η Κατακόμβη της Πρισκίλας, η Κατακόμβη της Βαλβίνας (μόνο ο πάπας Μάρκος), η Κατακόμβη του Καληπίδιου (ο πάπας Κάλλιστος Α΄ και ο πάπας Ιούλιος Α΄), η Κατακόμβη του Ποντιανού (ο πάπας Αναστάσιος Α΄ και ο πάπας Ιννοκέντιος Α΄, πατέρας και γιος), και η Κατακόμβη του Φελισίτας (μόνο ο πάπας Βονιφάτιος Α΄).
Στη λαϊκή κουλτούρα
Στο μυθιστόρημα Μπεν Χουρ: Μία Ιστορία του Χριστού του Λιου Γουάλας, ο Ιούδας μπεν Χουρ, μαζί με τη σύζυγό του Εσθήρ και τον Μαλούχ, αποφασίζουν να φτιάξουν την κατακόμβη.
Neon Bible
Το "Neon Bible" είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Arcade Fire. Κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου του 2007 από την Merge Records. Ανακοινώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου του 2006 από την ιστοσελίδα της μπάντας. Η πλειονότητα του άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε μια εκκλησιά την οποία η μπάντα αγόρασε και ανακαίνισε στο Farnham του Κεμπέκ. Είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας με τον ντράμερ Jeremy Gara και το πρώτο άλμπουμ με την βιολίστρια Sarah Neufeld ως κανονικό μέλος της μπάντας. Το Neon Bible έφτασε στο #2 του Billboard 200, πουλώντας 92.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας. Συνολικά μέχρι σήμερα έχει πουλήσει περισσότερα από 400.000.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 1992
Το 7ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 1992 διεξήχθη στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μαζί με το αντίστοιχο ανδρών. Από τη σεζόν αυτή στα αγωνίσματα γυναικών προστέθηκαν το τριπλούν και η σκυταλοδρομία 4Χ400μ. Πρωταθλητής σύλλογος στη βαθμολογία αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για πέμπτη φορά στη μικρή ιστορία της διοργάνωσης.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν συνολικά 31 σωματεία.
Πηγές
Κλειστου στιβου γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1992 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Χασάν Ρουχανί
Ο Χασάν Ρουχανί (απαντάται και Ροχανί) (περσ. حسن روحانی), γεννημένος (12 Νοεμβρίου 1948-) ως Χασάν Φεριντόν (περσ. حسن فریدون) είναι Ιρανός πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από το 2013 ως το 2021. Είναι μέλος του Συμβουλίου των Ειδικών από το 1999, μέλος του Συμβουλίου Διάκρισης Σκοπιμότητας από το 1991 , μέλος του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας από το 1989 και επικεφαλής του Κέντρου Στρατηγικής Έρευνας από το 1992.
Ο Ρουχανί είναι, επίσης, πρώην αναπληρωτής πρόεδρος του Κοινοβουλίου του Ιράν και γραμματέας του Ανωτάτου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας από το 1989 μέχρι το 2005, καθώς και διαμεσολαβητής του Ιράν με το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και τη Γερμανία σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Επανεξελέγη πρόεδρος το 2017.
Εκλογές 2013
Στις 7 Μαΐου 2013, ο Ρουχανί αναγνωρίστηκε ως υποψήφιος για τις εκλογές του ίδιου έτους. Δήλωσε ότι θα ετοιμάσει μία «χάρτα πολιτικών δικαιωμάτων», θα αποκαταστήσει την οικονομία και και θα βελτιώσει τις σχέσεις του Ιράν με τη Δύση αν εκλεγεί. Ο ίδιος εξελέγη πρόεδρος του Ιράν στις 15 Ιουνίου 2013, κερδίζοντας στον πρώτο γύρο τον Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ και ανέλαβε την προεδρία στις 3 Αυγούστου 2013.
Επανεκλογή 2017
Ο Ρουχανί επανεξελέγη πρόεδρος κερδίζοντας τις εκλογές του 2017 με σαρωτική πλειοψηφία. Ο πρόεδρος κέρδισε 23.549.616 ψήφους, ενώ η προσέλευση στις κάλπες έφτασε το 73,07%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ιράν
Αλέξανδρος Θεοδοσιάδης
Ο Αλέξανδρος Θεοδοσιάδης του Δημητρίου (13 Φεβρουαρίου 1904 - Απρίλιος 1977) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Θεσσαλονίκης και ως υπουργός.
Βιογραφία
Χρημάτισε υφυπουργός Οικισμού (4 Νοεμβρίου - 17 Νοεμβρίου 1961) και στη συνέχεια υφυπουργός Δημοσίων Έργων (17 Νοεμβρίου 1961 - 19 Ιουνίου 1963) στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Για τελευταία φορά ήταν μέλος της κυβέρνησης (ως υπουργός Βιομηχανίας) στην τελευταία κυβέρνηση πριν τη χούντα, τον Απρίλιο του 1967.
Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της ΔΕΘ.
Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Ωρολογά και είχαν 2 γιους.
Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών. Κηδεύτηκε στις 23 Απριλίου 1977 και η ταφή έγινε στο νεκροταφείο Ευαγγελιστρίας.
Πηγές
http://greek-parliament-members.anavathmis.eu/%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82/
Χαρτισμός
Αιτήματα
Πήρε το όνομά του από τον Χάρτη του Λαού του 1838, που όριζε τους έξι κύριους στόχους του κινήματος, όπως:
Σχέσεις με την θρησκεία
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι χριστιανικές εκκλησίες στη Βρετανία έκριναν "ότι ήταν λάθος για τον Χριστιανό να αναμιχθεί σε πολιτικά θέματα '. Όλοι οι ιερείς ήταν ιδιαίτερα προσεκτικοί για να αποκηρύξουν κάθε πολιτική συγγένεια αλλά αυτός που ασχολούνταν λιγότερο με τις υποθέσεις αυτού του κόσμου θεωρούταν ο πιο άγιος και πρότυπο προς μίμηση. Αυτό ερχόταν σε αντίθεση με πολλούς χριστιανούς Χαρτιστές καθώς κατ' αυτούς "Ο Χριστιανισμός ήταν πάνω απ 'όλα κάτι πρακτικό, και ότι πρέπει να το δείχνει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Επιπλέον, δεν ήταν δυνατόν ο Χριστιανισμός να αποκοπεί από την πολιτική ζωή."
Εξέγερση του 1848
Στις 10 Απριλίου 1848, μία νέα Χαρτιστική Συνέλευση οργάνωσε μια μαζική συνάντηση σε κοινό στο Κέννινγκτον (Kennington) του Λονδίνου και τελικά θα παρουσίαζε μια ακόμη αναφορά στο Κοινοβούλιο. Η εκτίμηση του αριθμού των συμμετεχόντων ποικίλει ανάλογα με την πηγή (κατά τον Ο'Κονορ περίπου 300.000, κατά την κυβέρνηση, 15.000. Η εφημερίδα Observer πρότεινε 50.000). Ο πιο πιθανός αριθμός είναι 150.000. Η κυβέρνηση γνώριζε καλά ότι οι Χαρτιστές δεν είχαν πρόθεση για εξέγερση. Ωστόσο, υπήρχαν οι φόβοι ότι η επανάσταση θα ξεκινήσει αυθόρμητα και έτσι οι αρχές πήραν εντολή για μεγάλης κλίμακας επίδειξη δύναμης τόσο για την αντιμετώπιση αυτής της απειλής, αλλά και ει δυνατόν την εξάλειψη του Χαρτισμού, σε ένα έτος όπου είχαν επαναστατήσει οι λαοί σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη. 100.000 εδικοί αστυφύλακες προσλήφθηκαν για την ενίσχυση της αστυνομικής δύναμης. Σε κάθε περίπτωση, η συνεδρίαση ήταν ειρηνική. Ωστόσο, ο στρατός είχε απειλήσει να παρέμβει αν οι Χαρτιστές έκαναν οποιαδήποτε προσπάθεια να διασχίσουν τον Τάμεση.
Σε ένα ξεχωριστό περιστατικό, στασιαστές στο Μάντσεστερ προσπάθησαν να εισβάλουν στο μισητό πτωχοκομείο. Μια μάχη που έγινε είχε ως αποτέλεσμα οι Χαρτιστές να παλεύουν με την αστυνομία και τελικά ο εξεγερμένος λαός διαλύθηκε, αλλά οι στασιαστές συνέχισαν τον αγώνα στους δρόμους του Μάντσεστερ για τρεις ημέρες. Στο Μπίνγκλεϊ (Bingley) του [Γιόρκσαιρ], μια ομάδα Χαρτιστών υπέρ της «σωματικής βίας» υπό την ηγεσία του Ισαάκ Ικέρινγκιλ συμμετείχαν σε μια τεράστια σύγκρουση στο τοπικό δικαστήριο και αργότερα διώχθηκαν για την απελευθέρωση δύο από των συναγωνιστών τους από την αστυνομία.
Ιδιωτισμός
Ο ιδιωτισμός είναι πολιτισμική τάση που αποτυπώνεται σε μία εθνική κοινότητα και συνήθως η έκφρασή του αντιστοιχεί σε ιστορικό γεγονός, ευφημισμό, ιδιωματισμό και δεν υπάρχει αντιστοίχηση σε άλλη έκφραση άλλου έθνους. Η λέξη δεν πρέπει να συγχέεται με το «ιδιωματισμός»(βικιλεξικό). Οι ιδιωτισμοί ορίζονται από συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Η χρήση τους έχει καθιερωθεί και πλέον εντοπίζονται στα λεξικά. Η χρήση των ιδιωτισμών, οι τροποποιήσεις τους και οι ποικιλίες μέσα στις οποίες αναπλάθονται, μας παραπέμπουν σε παρετυμολογίες, οι οποίες με τη σειρά τους, αποτελούν αδιάσπαστο στοιχείο συγκεκριμένου πολιτισμού και είναι αδύνατον να κατανοηθούν σε μη φυσικούς ομιλητές   της ελληνικής, που δεν κατέχουν κοινό γλωσσικό ένστικτο. Για να προσεγγίσουμε τους ιδιωτισμούς διαπολιτισμικά, υπάρχουν συγκεκριμένες στρατηγικές εκμάθησης, αναγνώρισης, ερμηνείας, κατάκτησης και, τέλος, παραγωγής/επαναεισαγωγής τους.
Χαρτισμός
Εξέγερση του 1848
Η αναφορά που ο Ο' Κονορ παρουσίασε στο Κοινοβούλιο ήταν τελικά 1.957.496 υπογραφές - πολύ μακριά από το 5.706.000 που είχε δηλώσει και πολλές από αυτές κατηγορήθηκαν ως παραποιήσεις. Όμως πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι πολλοί άνθρωποι ήταν αγράμματοι, και δεν ήξεραν πώς να γράψουν τη δική τους υπογραφή. Ωστόσο, και παρότι επέζησαν από αυτό το γεγονός, το μεγάλο πλήγμα ήρθε τον Ιούνιο. Κηρύχθηκε απαγόρευση των δημόσιων συναντήσεων και ψηφίστηκε νέα νομοθεσία ενάντια στις ανατρεπτικές ενέργειες και την προδοσία (βιαστικά από το Κοινοβούλιο αμέσως μετά τα χαρτιστικά γεγονότα της 10ης Απριλίου) και αυτό οδήγησε σε σημαντικό αριθμό Χαρτιστών (συμπεριλαμβανομένου του μαύρου Λονδρέζου Γουίλιαμ Κάφερ) να προετοιμάσουν μια εξέγερση, τον Αύγουστο.
Ιδιωτισμός
Χαρακτηριστικά
Συνοπτικά:
Χαρτισμός
Εξέγερση του 1848
Ο Ο' Κονορ έχει κατηγορηθεί ότι κατάστρεψε την αξιοπιστία του Χαρτισμού. Από το 1980, ωστόσο, οι ιστορικοί (κυρίως η Dorothy Thompson) έχουν τονίσει τόσο την ασυζήτητη συμβολή του Ο' Κονορ προκειμένου να γιγαντωθεί ο Χαρτισμός, όσο και ότι τα αίτια της παρακμής της είναι πολύ πολύπλοκα για να κατηγορηθεί μόνο ένας άνθρωπος.
Ιδιωτισμός
Πηγές άντλησης
Η ιδιωτισμικότητα πίσω από τις λέξεις φανερώνει περιγραφικά: γεωγραφική θέση, ιστορία, παραδόσεις, τρόπο ζωής, συστήματα αξιών, θρησκεία, πολιτική, κοινωνικές συμβάσεις, ταμπού, συμπεριφορές, χειρονομίες που αποτυπώνονται στους χώρους κοινωνικής διάδρασης, και χαράσσει τη συλλογική μνήμη μιας γλωσσικής κοινότητας. Άλλοι γνωστικοί μηχανισμοί που ευνοούν τους ιδιωτισμούς είναι η μεταφορά και η μετωνυμία. Επίσης, νέοι ιδιωτισμοί γεννούνται διαρκώς, από τα ίχνη και τα υπολείμματα σε διάφορα περιβάλλοντα αλληλεπίδρασης ανθρώπων. Σε κοινότητες που έχουν φορτιστεί πολιτισμικά ενδέχεται να παρουσιαστούν ζώνες σημασιολογικής αδιαφάνειας σε ξένους ομιλητές.
Χαρτισμός
Κληρονομιά
Ο Χαρτισμός ήταν πιθανώς το πρώτο μαζικό εργατικό κίνημα στον κόσμο. Οι ηγέτες του συχνά περιγράφονται είτε ως «φυσικά δυνάμει» ή «ηθικά δυνάμει» ηγέτες, ανάλογα με τη στάση τους απέναντι στη βίαιη διαμαρτυρία. Οι Χαρτιστές ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχείς στο να πεισθούν οι του Κοινοβουλίου για τη μεταρρύθμιση του συστήματος ψηφοφορίας στα μέσα του 19ου αιώνα. Ωστόσο, αυτό το κίνημα που λειτούργησε προς το συμφέρον της εργατικής τάξης, καθώς ο ενδιαφέρον της στην πολιτική από εκείνο το σημείο και αργότερα στράφηκε και προς τα κινήματα ψηφοφορίας. Το πιο σημαντικό είναι ότι τα 5 από τα 6 ζητήματα των Χαρτιστών τελικά υιοθετήθηκαν.
Ιδιωτισμός
Χρήσεις
Οι ιδιωτισμοί αφορούν την καθομιλουμένη και την επικαιρότητα σε οικείο επίπεδο προφορικού λόγου. Είναι λεκτικές μονάδες που είναι φορείς πολιτισμικών στοιχείων και χρησιμοποιούνται ευρέως στον δημοσιογραφικό λόγο. Οι ιδιωτισμοί δεν απαντούν σε επίσημα επίπεδα λόγου, όπου συναντούμε συνάψεις λόγου.
Τροποποιήσεις στη χρήση: Σημειώνονται δύο περιπτώσεις ποκιλίας. Η πρώτη αφορά παραλλαγές στο ρήμα, στο ουσιαστικό και τα ελεύθερα στοιχεία. Επίσης, προσθήκες, αλλαγή στη σειρά όρων και συνδυασμό ουδετέρων στοιχείων. Η δεύτερη περίπτωση, αφορά αφαίρεση τμήματος του ιδιωτισμού. Αφορά τροποποιήσεις στον συντακτικό άξονα παγιωμένων εκφράσεων, π.χ.: για λογοπαίγνια. Αποπαγίωση και συμβατική πολυτυπία κειμενικού λόγου. Ασυνείδητη ψυχογλωσσική διαδικασία. Η εκμάθηση ιδιωματισμών αποτελεί κριτήριο, εκτός από γλωσσικής επάρκειας, και διαπολιτισμικής.
Χαρτισμός
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα Κατηγορία:Ιστορία των κοινωνικών κινημάτων Κατηγορία:Ιστορία του φιλελευθερισμού
Ιδιωτισμός
Μορφολογία, γραμματική και ετυμολογία
Το θέμα της λέξης ιδιωτ- συναντάται στη λέξη ιδιωτεία στο λεξικό του Χένρι Λίντελ και του Σκοτ ως: σκαιότητα, φορτικότητα, έλλειψη ανατροφής, το οποίο εντοπίζεται σε αρχαίο κείμενο του Λουκιανός. Σύμφωνα με τη γραμματική του Μανόλη Τριανταφυλλίδη, η κατάληξη -ισμός φανερώνει: θεωρία ή ουσιαστικό. Για παράδειγμα: κοσμοπολίτης-κοσμοπολιτισμός. Δείτε στο Βικιλεξικό: Ιδιωτισμός Αναφορές σε λεξικά: Λεξικό ΑΠΘ: σελ.:607. Λεξικό Μπαμπινιώτη. Η λέξη ιδιωτισμός προέρχεται από το λατινικό "idiotismus" (ηλιθιότητα) που έχει ελληνική ρίζα και σημαίνει τακτική ή χυδαία γλώσσα. Το θέμα της λέξης πρωτοεμφανίστηκε σε κείμενο του Λουκιανού.
Λογοτεχνία, μετάφραση, συγκριτική γλωσσολογία
Οι ιδιωτισμοί είναι πανταχού παρόντες στην λογοτεχνία και οι χειρισμοί τους από τους συγγραφείς έχουν απασχολήσει την ακαδημαϊκή κοινότητα. Μετάφραση: Για την μετάφραση των ιδιωτισμών χρησιμοποιούμε μεθόδους που απαντούν και στην μετάφραση ιδιωτικών εκφράσεων. Συγκριτική γλωσσολογία: Οι ιδιωτισμοί υπάρχουν σε πολλές γλώσσες και η σύγκριση τους μέσω της μεταφραστικής μετάγγισης, απασχολεί τους γλωσσολόγους.
Διάκριση από τους υπόλοιπους λεξικούς συνδυασμούς
Η διάκριση γίνεται βάση των εξής κριτηρίων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λέξεις
Η Φεγγαρόπετρα
Η Φεγγαρόπετρα (αγγλικός τίτλος: The Moonstone) είναι επιστολικό μυθιστόρημα του Γουίλκι Κόλινς που εκδόθηκε το 1868. Θεωρείται το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα της αγγλικής λογοτεχνίας και καθιέρωσε πολλούς από τους βασικούς κανόνες του σύγχρονου είδους. Αρχικά κυκλοφόρησε σε 32 συνέχειες στο περιοδικό του Τσαρλς Ντίκενς All the Year Round και ταυτόχρονα στο αμερικανικό Harper's Magazine. Η υπόθεση αναφέρεται στην περίπλοκη ιστορία της κλοπής και της ανάκτησης ενός ινδικού διαμαντιού στην Αγγλία και εξετάζει κριτικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.
Το 1877, ο Κόλινς το διασκεύασε σε θεατρικό έργο. Έχει επίσης διασκευασθεί σε κόμικ στα Κλασσικά Εικονογραφημένα, για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο.
Ο τίτλος
Η Φεγγαρόπετρα του μυθιστορήματος είναι ένα πολύτιμο διαμάντι (όχι το ημιπολύτιμο ορυκτό με το ίδιο όνομα). Πήρε το όνομά του από τον Ινδουιστικό Θεό της Σελήνης Σάντρα που αρχικά κοσμούσε το μέτωπο του ιερού αγάλματός του. Το προστάτευαν οι κληρονομικοί φύλακες του τάγματος του Βισνού και η λάμψη του αυξάνονταν και εξασθενούσε ανάλογα με τις φάσεις της σελήνης.
Υπόθεση
Η Ρέιτσελ Βέριντερ, μια νεαρή Αγγλίδα, κληρονομεί ένα μεγάλο ινδικό διαμάντι στα δέκατα όγδοα γενέθλιά της. Είναι μια κληρονομιά από τον θείο της, έναν διεφθαρμένο αξιωματικό του βρετανικού στρατού που υπηρέτησε στην Ινδία, όπου το απέκτησε με κλοπή και φόνο. Το διαμάντι έχει μεγάλη θρησκευτική σημασία και είναι εξαιρετικά πολύτιμο, τρεις ινδουιστές ιερείς έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην ανάκτησή του.
Τα γενέθλια της Ρέιτσελ γιορτάζονται με μια μεγάλη γιορτή στο εξοχικό της κτήμα στο Γιορκσάιρ με πολλούς καλεσμένους και μερικούς Ινδούς ζογκλέρ που εμφανίστηκαν στη γιορτή χωρίς πρόσκληση. Η Ρέιτσελ φοράει τη Φεγγαρόπετρα στο φόρεμά της εκείνο το βράδυ για να τη θαυμάσουν όλοι. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της νύχτας, το διαμάντι κλέβεται από την κρεβατοκάμαρα της Ρέιτσελ και ακολουθεί μια περίοδος αναταραχής, δυστυχίας, παρεξηγήσεων και κακοτυχίας καθώς μόνο όταν επιστραφεί το διαμάντι στους νόμιμους ιδιοκτήτες του, η «κατάρα» μπορεί να αρθεί.
Σχεδόν όλοι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας είναι ύποπτοι, ξεκινώντας από την ίδια τη Ρέιτσελ, αλλά και τη μητέρα της λαίδη Βέριντερ, τα δύο ξαδέρφια και επίδοξους μνηστήρες της: τον Φράνκλιν Μπλέικ, έναν δυναμικό νεαρό άνδρα με τυχοδιωκτικό πνεύμα και τον Γκόντφρι Άμπλγουάιτ, νεαρό με ρητορικές ικανότητες και φιλανθρωπικές δραστηριότητες. Επίσης, η Ροζάνα Σπίρμαν, υπηρέτρια με ταραχώδες παρελθόν, ο αξιότιμος δικηγόρος Μάθιου Μπραφ, ο ο οικογενειακός γιατρός δρ Κάντι και ο βοηθός του αλλά κυρίως, οι τρεις μυστηριώδεις Ινδουιστές που περιπλανώνται στο Λονδίνο και την αγγλική επαρχία, ψάχνοντας για το διαμάντι. Μόνο ο παλιός υπηρέτης Γκάμπριελ φαίνεται πάνω από κάθε υποψία καθώς και ο διάσημος ντετέκτιβ της Σκότλαντ Γιαρντ αρχιφύλακας Καφ.
Το μυστήριο της εξαφάνισης του διαμαντιού λύνεται μετά από αρκετές θεαματικές ανατροπές και ο αναγνώστης μαθαίνει ότι αποκαταστάθηκε στη θέση του, στο μέτωπο του αγάλματος του θεού στην Ινδία.
Ιστορικό πλαίσιο
Ένα από τα θέματα του μυθιστορήματος, που αποκαλύπτει την αντιαποικιακή στάση του Γουίλκι Κόλινς, είναι οι σχέσεις μεταξύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και της αποικίας της Βρετανικής Ινδίας. Μετά την Ινδική εξέγερση του 1857, τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης παρουσίαζαν όλο και περισσότερο τον λαό της Ινδίας ως απειλή. Οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος βλέπουν επίσης τους τρεις Ινδούς ως εισβολείς και επικίνδυνους αντιπάλους. Ωστόσο, η ιστορία εξαρχής καθιστά σαφές ότι αυτοί που ξεκίνησαν την αλυσίδα των εγκλημάτων ήταν οι Βρετανοί εισβολείς. Οι Ινδοί παρουσιάζονται ως θύματα της βρετανικής εκμετάλλευσης της χώρας τους και παρουσιάζονται με πιο θετικό φως από ό,τι συνήθως στη σύγχρονη ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Αν και καταλήγουν να καταφεύγουν σε δραστικά μέτρα και να διαπράττουν έγκλημα, ο Κόλινς δεν αφήνει καμία αμφιβολία στον επίλογο για τη νομιμότητα του επαναπατρισμού του διαμαντιού στην Ινδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστυνομικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς
Αφαρέας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αφαρέας (Αφαρεύς) είναι κυρίως γνωστός ένας από τους δημοφιλέστερους ήρωες του μεσσηνιακού ηρωικού κύκλου και σύμβολο της αντιστάσεως των Μεσσηνίων κατά των Σπαρτιατών, παρά το γεγονός ότι αργότερα λατρευόταν και στη Σπάρτη!.
Αναφορές
Αφαρεας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Μεσσηνίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας
Φερδινάνδος Έσσλιν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου του έτους 1842. Πατέρας του ήταν ο Βαυαρός τραπεζίτης-μεγαλέμπορος Ιούλιος φον Έσσλιν και μητέρα του η Ελληνίδα Χριστίνα Χατζηαποστόλου από τη Σύρο. Σπούδασε νομικά στη Γερμανία και στην Ελβετία.
Επέστρεψε στην Αθήνα το 1866 και κατατάχτηκε εθελοντικά στο στρατό. Πολέμησε στην επανάσταση της Κρήτης και έπεσε ηρωικά μαχόμενος εναντίον των Τούρκων στις 24 Οκτωβρίου 1866, στο Βαφέ.
Η επανάσταση στα πρώτα της στάδια είχε σημαντικές στρατιωτικές επιτυχίες με μεγαλύτερη αυτή στις Βρύσες του Αποκορώνου, όπου σκοτώθηκαν και αιχμαλωτίσθηκαν 500 Αιγύπτιοι στρατιώτες. Σύντομα όμως μετά από την επιστράτευση και τον αποκλεισμό του νησιού από τον οθωμανικό στόλο ο εχθρός ανέκτησε την πρωτοβουλία των κινήσεων. Τον Οκτώβριο του 1866, στο Βαφέ, οι Οθωμανοί με αρχηγό τον Μουσταφά Πασά νίκησαν τους επαναστάτες του ταγματάρχη Ζυμβρακάκη. Στη μάχη αυτή έπεσαν ο εθελοντής Ανθυπολοχαγός Αλέξανδρος Πραΐδης και οι Αθηναίοι νομικοί Έσσλιν, Βαρνάβας και Βαφειάδης. Αμέσως μετά οι Οθωμανοί υπέταξαν μια από τις σημαντικότερες εστίες της Επανάστασης στα Σφακιά και πολιόρκησαν μέχρι και την ηρωική ανατίναξη το αρχηγείο των επαναστατών στη Μονή Αρκαδίου.
Πηγές
Φερδινάνδος Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1866-1869)
Ντέρμπι Ανόρθωση-Νέα Σαλαμίνα (ποδόσφαιρο)
Το Ντέρμπι Ανόρθωση-Νέα Σαλαμίνα (ή Ντέρμπι της Αμμοχώστου ή Βαρωσιώτικο ντέρμπι) είναι η ποδοσφαιρική αναμέτρηση ανάμεσα στην Ανόρθωση Αμμοχώστου και στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τοπικά ντέρμπι στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Μέχρι το 1974 τα παιχνίδια μεταξύ των δύο ομάδων διεξάγονταν στην Αμμόχωστο. Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την κατάληψη της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα, τα παιχνίδια μεταξύ των δύο ομάδων διεξάγονται στη Λάρνακα, πόλη στην οποία εδρεύουν και οι δύο ομάδες μετά την τουρκική εισβολή.
Παρόλο που σε προηγούμενες δεκαετίες οι πολιτικές διαφορές, η τοπική διαμάχη και το κοινωνικό χάσμα ήταν μερικά από τα στοιχεία αντιπαλότητας μεταξύ των δύο ομάδων, εντούτοις, λόγω και της προσφυγοποίησης των δύο ομάδων, πλέον οι μεταξύ τους αγώνες αποτελούν φόρο τιμής και ανάμνηση της κατεχόμενης πόλης τους.
Το παιχνίδι μεταξύ των δύο ομάδων αποκαλείται και Βαρωσιώτικο ντέρμπι λόγω των Βαρωσίων, ονομασία της μοντέρνας περιοχής της πόλης της Αμμοχώστου.
Ιστορική αναδρομή
thumb|200px|right|Χάρτης της Λάρνακας: Τα ποδοσφαιρικά γήπεδα των δύο ομάδων βρίσκονται σε κοντινή απόσταση. Η Ανόρθωση Αμμοχώστου και η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου αποτελούν τα δύο μεγάλα και ιστορικά σωματεία της πόλης της Αμμοχώστου στην Κύπρο. Η Ανόρθωση δημιουργήθηκε το 1911 και η Νέα Σαλαμίνα το 1948.
Ίδρυση Ανόρθωσης και πρώτα χρόνια
Ο σύλλογος Ανόρθωσις Αμμοχώστου ιδρύθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1911. Τα πρώτα χρόνια δεν ανέπτυξε αθλητική δράση αλλά κυρίως εθνική, πνευματική, πολιτιστική και κοινωνική. Το 1929 άρχισε να αναπτύσσει αθλητική δράση. Ωστόσο, οι νέοι του συλλόγου είχαν δραστηριοποιηθεί ποδοσφαιρικά πολύ νωρίτερα. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 είχαν σχηματίσει ομάδα με την ονομασία «Ποδοσφαιρική Ομάδα Ελλήνων Βαρωσίων» (ΠΟΕΒ). Το 1929 η ΠΟΕΒ προσχώρησε επίσημα στην Ανόρθωση και οι ποδοσφαιριστές της, οι οποίοι ήταν όλοι και μέλη της Ανόρθωσης, αποτέλεσαν την πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου. Στη συνέχεια η Ανόρθωση συμμετείχε στα πρωταθλήματα πόλεων. Το 1934 ιδρύεται η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ), με την Ανόρθωση να αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά της μέλη.
Το 1947 η Ανόρθωση μαζί με την ΕΠΑ και τον Πεζοπορικό ζήτησαν καταστατική αλλαγή με κύριο αίτημα την εκ περιτροπής προεδρία της ΚΟΠ σε όλες τις πόλεις. Οι ομάδες αυτές έθεσαν το αίτημα αυτό ζητώντας ισότιμη μεταχείριση αφού θεωρούσαν ότι οι ομάδες της Λευκωσίας (στην οποία έδρευε η ΚΟΠ) και κυρίως ο ΑΠΟΕΛ τύγχαναν την εύνοια της ΚΟΠ. Το αίτημα συζητήθηκε σε γενική συνέλευση της ομοσπονδίας στις 27 Αυγούστου 1947, αλλά υπέρ της πρότασης αυτής ψήφισαν μόνοι οι τρεις αυτές ομάδες. Μετά από αυτό το αποτέλεσμα, οι τρεις ομάδες αποχώρησαν από την ΚΟΠ και δημιούργησαν δική του ομοσπονδία, την «Ποδοσφαιρική Αθλητική Ομοσπονδία Κύπρου» (ΠΑΟΚ), με έδρα τη Λάρνακα. Στην ομοσπονδία αυτή εντάχθηκαν άλλα πέντε σωματεία. Μεταξύ των δύο ομοσπονδιών επικράτησε κλίμα συγκρουσιακό. Η διαμάχη τερματίστηκε με την πάροδο ενός χρόνου όταν η ΠΑΟΚ διαλύθηκε και τα τρία σωματεία (Ανόρθωση, ΕΠΑ, Πεζοπορικός) επανεντάχθηκαν το φθινόπωρο του 1948 στην ΚΟΠ. Είχε προηγηθεί η ίδρυση των αριστερών σωματείων, μεταξύ των οποίων και η Νέα Σαλαμίνα.
Ίδρυση Νέας Σαλαμίνας και πρώτα χρόνια
Την εποχή της ίδρυσης του συλλόγου Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου η Ελλάδα διάνυε μια περίοδο ενόπλων συγκρούσεων λόγω της διαμάχης μεταξύ δεξιών και αριστερών στον Ελληνικό Εμφύλιο. Η κατάσταση στην Ελλάδα μεταφέρθηκε και στην Κύπρο διεισδύοντας τόσο στην πολιτική ζωή του τόπου, όσο και στον αθλητισμό, καθώς οι περισσότεροι αθλητικοί παράγοντες ασχολούνταν επίσης με την πολιτική. Στην Αμμόχωστο, ο Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας (ΓΣΕ) και η Ανόρθωση ήταν οι μόνοι σύλλογοι που ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Μέσα στις τάξεις του ο ΓΣΕ είχε αθλητές στίβου αριστερών φρονημάτων, που κατατάσσονταν στους κορυφαίους της Κύπρου, ενώ στην Ανόρθωση αγωνίζονταν επίσης ποδοσφαιριστές με αριστερή ιδεολογία. Κάτω από την επίδραση του πολιτικού κλίματος της εποχής, τόσο ο ΓΣΕ όσο και η Ανόρθωση άρχισαν να επιβάλλουν περιορισμούς στην εισδοχή αριστερών μελών ή αρνούνταν την προώθηση ποδοσφαιριστών αριστερών φρονημάτων. Από τις αρχές του 1947 μια μερίδα ανθρώπων της Αμμοχώστου με αριστερές αντιλήψεις, που βρίσκονταν εντός και εκτός του ΓΣΕ και της Ανόρθωσης, θεωρούσαν ότι υπήρχε χώρος για τη δημιουργία ακόμα ενός αθλητικού σωματείου στην πόλη. Μπροστά στους περιορισμούς που επιβάλλονταν, οραματίστηκαν ένα σωματείο το οποίο θα ήταν μακριά από την πολιτική και θα απευθυνόταν σε όλα τα λαϊκά στρώματα της Αμμοχώστου, με στόχο την εξάπλωση του αθλητισμού. Ύστερα από συσκέψεις, στις 14 Φεβρουαρίου 1948 λήφθηκε η οριστική απόφαση για την ίδρυση σωματείου και άρχισαν οι προσπάθειες για την ιδρυτική συνέλευση και για εγγραφή μελών. Οι προσπάθειες αυτές καρποφόρησαν και την Κυριακή 7 Μαρτίου 1948 πραγματοποιήθηκε η ιδρυτική συνέλευση της Νέας Σαλαμίνας, που αποτέλεσε το πρωτοπόρο αριστερό σωματείο της Κύπρου. Ακολούθησε και η ίδρυση άλλων αριστερών σωματείων.
Τα σωματεία μέλη της ΚΕΠΟ ήταν υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Προσπαθούσαν για τρία συνεχόμενα χρόνια να πείσουν την ΚΟΠ να τα δεχθεί ως μέλη της, αλλά η ΚΟΠ απέρριπτε το αίτημα τους. Δύο ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες και η διεξαγωγή δύο πρωταθλημάτων σε μια μικρή χώρα, όπως η Κύπρος, ήταν κάτι το πρωτοφανές. Δημιουργούνταν προβλήματα οικονομικής φύσεως και αθλητικών υποδομών. Ο διαχωρισμός αποτελούσε τροχοπέδη στις προοπτικές για πρόοδο και ανάπτυξη του κυπριακού ποδοσφαίρου. Επιπρόσθετα, τα σωματεία θεωρούσαν ότι το πνεύμα του αθλητισμού είναι η συναδέλφωση και φιλία και όχι διαχωρισμός και διακρίσεις. Οι βάσεις για την ενοποίηση του Κυπριακού Ποδοσφαίρου άρχισαν να μπαίνουν με την πρώτη έκδοση της αθλητικής εφημερίδας Αθλητική, η οποία άρχισε σταυροφορία υπέρ της ενοποίησης το Δεκέμβριο του 1952. Μέσω της ίδιας εφημερίδας ακούστηκαν για πρώτη φορά φωνές για ενοποίηση πέρα από το χώρο της ΚΟΠ (ξένοι προπονητές σωματείων ΚΟΠ). Η ΚΟΠ καταδίκασε τις δηλώσεις των προπονητών των δικών της σωματείων θεωρώντας πως «ήταν αντίθετες με το πνεύμα της Ομοσπονδίας». Οι παράγοντες της ΚΟΠ αρχικά κράτησαν εχθρική στάση καταδικάζοντας όσους ενεργούσαν υπέρ της ενοποίησης. Το καλοκαίρι του 1953 όλοι σχεδόν οι κορυφαίοι αθλητικοί παράγοντες της εποχής τάσσονταν υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Τον Αύγουστο του 1953 η Νέα Σαλαμίνα, η Ομόνοια, η Αλκή και ο Ανταίος υπέβαλλαν κοινή αίτηση στην ΚΟΠ για εγγραφή στη δύναμη της ως σωματεία Α΄ κατηγορίας. Τον επόμενο μήνα, στις 19 Σεπτεμβρίου 1953, η ΚΟΠ έκανε δεκτή την αίτηση της Νέας Σαλαμίνας, της Ομόνοιας και του Ανταίου για ένταξη τους στην ΚΟΠ. Η πολεμική όμως της ΚΟΠ προς τα σωματεία αυτά συνεχίστηκε. Απέρριψε την αίτηση της Αλκής, του Ορφέα και του Νέου Αστέρα Μόρφου (τα δύο πρώτα εντάχθηκαν ένα χρόνο αργότερα), ενώ επικαλούμενη το καταστατικό της, υποστήριξε ότι μια ομάδα έπρεπε να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας και οι άλλες δύο στην Β΄ κατηγορία. Τα σωματεία της ΚΕΠΟ αποδέχτηκαν τις προϋποθέσεις αυτές με σκοπό να επιτευχθεί τελικά η ενοποίηση. Σε ειδική συνεδρία της ΚΕΠΟ αποφασίστηκε να ενταχθεί στην Α΄ κατηγορία η Ομόνοια και στη Β΄ κατηγορία η Νέα Σαλαμίνα και ο Ανταίος. Μετά τις εξελίξεις αυτές, η ΚΕΠΟ αυτοδιαλύθηκε.
Πρώτος αγώνας (φιλικός)
thumb|Οι ποδοσφαιριστές του πρώτου αγώνα μετά την ενοποίηση του Κυπριακού Ποδοσφαίρου μεταξύ Νέας Σαλαμίνας και Ανόρθωσης. thumb|Οι φίλαθλοι στον πρώτο αγώνα μετά την ενοποίηση του Κυπριακού Ποδοσφαίρου μεταξύ Νέας Σαλαμίνας και Ανόρθωσης. Το πρώτο παιχνίδι μεταξύ ομάδων από τις δύο ομοσπονδίες πραγματοποιήθηκε μεταξύ της Νέας Σαλαμίνας και της Ανόρθωσης, οι οποίες συναντήθηκαν στα πλαίσια φιλικού παιχνιδιού στο στάδιο ΓΣΕ, την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 1953. Ο ιστορικός για το κυπριακό ποδόσφαιρο αγώνας σήμαινε την ενοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου. Ήταν ο πρώτος αγώνας μεταξύ δεξιού και αριστερού σωματείου στην Κύπρο. Ο αγώνας ήταν προγραμματισμένος να ξεκινήσει στις 3.25 μ.μ. Οι κερκίδες του σταδίου κατακλύσθηκαν από κόσμο και στις 2:15 μ.μ. ήταν ασφυκτικά γεμάτες. Το γήπεδο ήταν πλήρες με 5200 φιλάθλους των δύο ομάδων. Η είσοδος είχε καθοριστεί στο ένα σελίνι. Οι συνολικές εισπράξεις είχαν ανέλθει στις 260 λίρες, σημαντικό ποσό για την τότε εποχή. Η Ανόρθωση κέρδισε με 3-1 έχοντας ως σκόρερ τους Πάνο Σιάηλο (49' και 70') και Λοΐζου Χατζηλοϊζου (64'). Για τη Νέα Σαλαμίνα είχε ισοφαρίσει προσωρινά ο Αντώνης Βραχίμης «Τζιουμπής». Η εφημερίδα Αθλητική χαρακτήρισε τον αγώνα «επίδειξη ανώτερου αθλητικού πνεύματος» και «συναδέλφωση των φιλάθλων».
Ενδεκάδες:
Ανόρθωση: Κώστας Χατζηγεωργίου «Κώτσιος», Μωυσής Μάντζαλος, Ξάνθος Σαρρής (46΄ Φαίδρος Φαρμακαλίδης), Ευγένιος Ζερβίδης «Βοσκαρής» (46΄ Γεώργιος Προκοπίου «Προκόπης»), Πάμπος Χαραλάμπους, Άριστος Ραφαήλ (αρχηγός), Λοΐζος Χατζηλοΐζου, Κωστάκης Αντωνιάδης (Μάριος Παπαδόπολος «Κίνας»), Κωστάκης Ξανθούλλης, Πάνος Σιάηλος, Αντώνης Παπαδόπουλος
Νέα Σαλαμίνα: Μιχάλης Σοφοκλέους «Μπλάκκης», Τάκης Κκαφάς, Ανδρέας Ηλία «Ανδρελλής» (αρχηγός), Αντρικκής, Ανδρέας Πασχάλης «Φώκκης», Παράσχος Γεωργίου (Ανδρέας Παπαθωμάς), Μουσταφά Νιταή, Βάσος Κωσταντά (Ανδρέας Σπύρου), Γεώργιος Αβετισιάν «Τζιώρτζης», Αντώνης Βραχίμης «Τζιουμπής», Σωτήρης Φωτίου «Τυρίμος»
Η Ανόρθωση αγωνίστηκε με ριγέ φανέλες με χρώματα άσπρο και μπλε και άσπρα παντελονάκια ενώ η Νέα Σαλαμίνα αγωνίστηκε με άσπρες φανέλες και κόκκινα παντελονάκια. Διαιτητής της συνάντησης ήταν ο Άγγλος Ντίκινσον.
Πρώτος επίσημος αγώνας
Ο πρώτος επίσημος αγώνας μεταξύ των δύο ομάδων έγινε στις 20 Νοεμβρίου 1955 στα πλαίσια του παγκυπρίου πρωταθλήματος 1955-56 (όταν έγινε η ενοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου, η Νέα Σαλαμίνα είχε ενταχθεί στη Β΄ κατηγορία, οπόταν ο πρώτος επίσημος αγώνας μεταξύ των δύο ομάδων έγινε το 1955 όταν προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία). Ο αγώνας αυτός έγινε στα πλαίσια της πρώτης αγωνιστικής του πρωταθλήματος στην κοινή έδρα τους, στο στάδιο ΓΣΕ. Τυπικά γηπεδούχος ήταν η Νέα Σαλαμίνα. Η Νέα Σαλαμίνα επικράτησε με 3-2. Η νίκη αυτή ήταν η πρώτη της Νέας Σαλαμίνας επί της Ανόρθωσης, αλλά και η πρώτη της στην Α΄ κατηγορία.
Ενδεκάδες:
Ανόρθωση: Πάπυρος, Πάμπος, Οδυσσέας, Παπαδόπουλος, Άσπρου, Πιερής, Ζέμπασιης, Καδής
Έδρα αγώνων
thumb|Στιγμιότυπο από αγώνα των δύο ομάδων την περίοδο 1994-95. Η ποδοσφαιρική ομάδα της Ανόρθωσης χρησιμοποιούσε ως έδρα το στάδιο ΓΣΕ έως το 1974. Η Νέα Σαλαμίνα χρησιμοποίησε το στάδιο αυτό ως έδρα από το 1953 (έως το 1974), μετά την ενοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου, αφού την περίοδο 1948-1953 δεν της επιτρεπόταν από τις αρχές του ΓΣΕ. Ως εκ τούτου, οι αγώνες μεταξύ των δύο ομάδων από το 1953 έως το 1974 διεξάγονταν στο στάδιο ΓΣΕ. Ο τελευταίος αγώνας μεταξύ των δύο ομάδων στο στάδιο ΓΣΕ πραγματοποιήθηκε στις 7 Απριλίου 1974 στα πλαίσια του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1973-74 με την Ανόρθωση να κερδίζει με 1-0.
Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την κατάληψη της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα, οι δύο ομάδες χρησιμοποιούσαν ποδοσφαιρικά στάδια σε άλλες πόλεις και περιοχές της Κύπρου. Ως εκ τούτου, οι αγώνες μεταξύ των δύο ομάδων διεξήχθησαν σε διάφορα στάδια. Ο πρώτος αγώνας των δύο ομάδων μετά την εισβολή και κατάληψη της Αμμοχώστου έγινε στις 16 Φεβρουαρίου 1975 στα πλαίσια του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1974-75. Γηπεδούχος ήταν η Ανόρθωση. Το παιχνίδι έγινε στο Δημοτικό Στάδιο Παραλιμνίου, προσωρινή έδρα της Ανόρθωσης. Η Νέα Σαλαμίνα κέρδισε με 1-0.
Το 1986 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του σταδίου Αντώνης Παπαδόπουλος το οποίο από τότε αποτελεί έδρα της Ανόρθωσης. Το ίδιο στάδιο αποτέλεσε και έδρα της Νέας Σαλαμίνας την περίοδο 1987-1991. Το 1991 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του σταδίου Αμμόχωστος το οποίο από τότε αποτελεί έδρα της Νέας Σαλαμίνας. Ως εκ τούτου, οι αγώνες μεταξύ των δύο ομάδων διεξάγονται στα δύο αυτά στάδια. Μοναδικές εξαιρέσεις αποτελούν η περίοδος 2002-03 όπου το βαρωσιότικο ντέρμπι με γηπεδούχο την Ανόρθωση διεξήχθη στο Στάδιο Τάσος Μάρκου λόγω βελτιωτικών έργων στο στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος και η περίοδος 2004-05 όπου η Νέα Σαλαμίνα χρησιμοποίησε ως έδρα το στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος λόγω της ανάγκης βελτιωτικών έργων στο στάδιο Αμμόχωστος για διεξαγωγή αγώνων Α΄ κατηγορίας (την περίοδο αυτή και οι δύο αγώνες μεταξύ των δύο ομάδων διεξήχθησαν στο στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος).
Συνολικά
Οι δύο ομάδες αγωνίστηκαν μαζί σε δύο διοργανώσεις: στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας και στο κύπελλο Κύπρου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα συνολικά στατιστικά των αγώνων των δύο ομάδων ανά διοργάνωση.
Με γηπεδούχο την Ανόρθωση
Αποτελέσματα ανά διοργάνωση
Οι δύο ομάδες αγωνίστηκαν μαζί σε δύο διοργανώσεις: στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας και στο κύπελλο Κύπρου.
Πρωτάθλημα
Στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας, οι δύο ομάδες αγωνίστηκαν μαζί σε 57 επίσημα πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας. Επιπλέον, αγωνίστηκαν μαζί και στο πρωτάθλημα της περιόδου 1963-64, το οποίο όμως διακόπηκε. Πριν την διακοπή οι δύο ομάδες αγωνίστηκαν μαζί μόνο μια φορά. Ο αγώνας αυτός θεωρείται επίσημος.
Από τα 57 επίσημα πρωταθλήματα:
Τις περιόδους 1979-80, 2001-02, 2003-04, 2008-09 και 2010-11 δεν διεξάχθηκε το βαρωσιώτικο ντέρμπι στο πρωτάθλημα καθώς η Νέα Σαλαμίνα συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των δύο ομάδων στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας.
Κύπελλο Κύπρου
Στο κύπελλο Κύπρου, οι δύο ομάδες συναντήθηκαν 5 φορές σε νοκ-άουτ αγώνες (4 φορές στην προημιτελική φάση και μία φορά στην ημιτελική φάση) και μια φορά σε ομίλους. Η Ανόρθωση προκρίθηκε 4 φορές και η Νέα Σαλαμίνα μία φορά. Την περίοδο 2003-04 συμμετείχαν σε όμιλο με 4 ομάδες (φάση των 16). Η Ανόρθωση τερμάτισε στην 2η θέση και προκρίθηκε ενώ η Νέα Σαλαμίνα στην 3η θέση και αποκλείστηκε.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των δύο ομάδων στο κύπελλο Κύπρου.
Συγκριτικές θέσεις στην Α΄ κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις θέσεις που τερμάτισαν οι δύο ομάδες ανά περίοδο στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας.
• Σύνολο: Η Ανόρθωση τερμάτισε 50 φορές σε υψηλότερη θέση, η Νέα Σαλαμίνα τερμάτισε 7 φορές σε υψηλότερη θέση.