cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision
Δεκαετία 2000
Από το 2004 έως το 2006 η ΕΡΤ είχε επιλέξει υψηλού προφίλ καλλιτέχνες με εσωτερική επιλογή και διοργάνωνε εθνικούς τελικούς για να επιλεχθεί το τραγούδι, ενώ το 2007 και το 2008 πραγματοποιήθηκε τηλεοπτικός εθνικός τελικός για να επιλεγεί και το τραγούδι και ο καλλιτέχνης. Για το 2009, η ΕΡΤ εξασφάλισε ακόμη έναν καλλιτέχνη υψηλού προφίλ και προγραμμάτισε έναν εθνικό τελικό για να επιλεγεί το τραγούδι. Το τραγούδι που ψηφίστηκε από το κοινό ήταν το "This Is Our Night", ένα άλλο τραγούδι που ερμήνευσε ο Σάκης Ρουβάς, το οποίο τελικά έφτασε στην έβδομη θέση. Η Ελλάδα ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες χώρες στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision τον 21ο αιώνα με 12 φορές να τερματίζει στην πρώτη δεκάδα και 20 στο σύνολο.
Δεκαετία 2010
thumb|right|Οι [[Koza Mostra (φωτογραφία του 2017) εκπροσώπησαν την Ελλάδα στο διαγωνισμό του, μαζί με τον Αγάθωνα Ιακωβίδη.]] Το η Ελλάδα τερμάτισε όγδοη με το τραγούδι "ΩΠΑ!", ενώ ακολούθησε μια έβδομη θέση το  με το τραγούδι "Watch My Dance". Αφού η Ελευθερία Ελευθερίου τερμάτισε 17η με το τραγούδι "Aphrodisiac" στον τελικό του, η Ελλάδα πέτυχε το μια θέση στην πρώτη δεκάδα για δέκατη φορά στον 21ο αιώνα και 18η συνολικά, όταν ο Αγάθωνας Ιακωβίδης και οι Koza Mostra έλαβαν την έκτη θέση με το τραγούδι "Alcohol Is Free". Το η Ελλάδα κατέλαβε τη χειρότερη θέση που είχε λάβει μέχρι εκείνο το έτος, καθώς τερμάτισε, όπως και το 1998, εικοστή, με το τραγούδι "Rise Up" που ερμήνευσαν οι Freaky Fortune και ο RiskyKidd. Η Ελλάδα ήταν μία από τις τρεις χώρες (μαζί με τη Ρωσία και τη Ρουμανία) που είχαν προκριθεί σε κάθε τελικό από την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004 (2004–2015). Επιπλέον, η Ελλάδα είχε επίσης προκριθεί από τον ηχητικό προκριματικό γύρο το 1996. Το 2015 η χώρα δεν μπήκε στην πρώτη δεκάδα για τρίτη φορά σε τέσσερα χρόνια, καταλήγοντας στην δέκατη ένατη θέση.
Το 2013, η ΕΡΤ έκλεισε με κυβερνητική οδηγία και αντικαταστάθηκε από την προσωρινή Δημόσια Τηλεόραση (ΔΤ) και αργότερα από τη Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία, Ίντερνετ και Τηλεόραση (ΝΕΡΙΤ). Σε αυτό το διάστημα, από το 2013 έως το 2015, ο ελληνικός τηλεοπτικός σταθμός MAD TV οργάνωσε τη διαδικασία επιλογής. Στις 28 Απριλίου 2015 εγκρίθηκε και υπεγράφη από τη Βουλή των Ελλήνων νομοθετική πρόταση που είχε ως αποτέλεσμα τη μετονομασία της ΝΕΡΙΤ σε ΕΡΤ. Η ΕΡΤ άρχισε να εκπέμπει ξανά στις 11 Ιουνίου 2015, και λίγο μετά επιβεβαίωσε τις προθέσεις της να συμμετάσχουν ξανά στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Το 2016 η ΕΡΤ επέλεξε εσωτερικά την ελληνική συμμετοχή. Επέλεξαν το συγκρότημα Argo με το τραγούδι "Utopian Land". Για πρώτη φορά μετά την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004, η Ελλάδα απέτυχε να προκριθεί στον τελικό, καταλαμβάνοντας την δέκατη έκτη θέση στον ημιτελικό.
Το, η ΕΡΤ επέλεξε εσωτερικά τον συνθέτη Δημήτρη Κοντόπουλο και τον χορογράφο Φωκά Ευαγγελινό. Επέλεξαν την Demy για την εκπροσώπηση της Ελλάδας στο Κίεβο. Η ΕΡΤ συμφώνησε και στις 6 Μαρτίου 2017, η Ελλάδα επέλεξε το τραγούδι τους μέσω ενός εθνικού τελικού. Διαγωνίστηκαν τρία τραγούδια: "Angels", "This Is Love" και "When the Morning Comes Around". Το τελικό αποτέλεσμα συνδυάστηκε κατά 70% από τηλεψηφοφορία και κατά 30% από διεθνείς επιτροπές από εννέα χώρες. Τελικά το "This Is Love" κέρδισε 70% και κέρδισε τον εθνικό τελικό. Στη Eurovision προκρίθηκε στον Μεγάλο Τελικό, όπου τερμάτισε στην 19η θέση με 77 βαθμούς.
Δεκαετία 2020
thumb|left|Η [[Στεφανία Λυμπερακάκη|Stefania συμμετείχε στην εκπροσωπώντας την Ολλανδία, προτού συμμετάσχει στην ενήλικη έκδοση του διαγωνισμού το  και το  εκπροσωπώντας την Ελλάδα.]] Το, η ΕΡΤ αποφάσισε για άλλη μια φορά να επιλέξει εσωτερικά το ελληνικό τραγούδι. Επτά καλλιτέχνες είχαν προκριθεί για να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στο Ρότερνταμ, μεταξύ των οποίων η Ειρήνη Παπαδοπούλου, η Stefania, ο Ίαν Στρατής και το συγκρότημα One. Στις 3 Φεβρουαρίου 2020, η ΕΡΤ ανακοίνωσε τη Stefania ως ελληνική εκπρόσωπο με το τραγούδι "Supergirl". Η Ελλάδα κληρώθηκε στον δεύτερο ημιτελικό και επρόκειτο να εμφανιστεί στην πρώτη θέση, αλλά στις 18 Μαρτίου 2020, ο διαγωνισμός ακυρώθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του, λόγω της πανδημίας του COVID-19.
Για το, η ΕΡΤ ήταν ένας από τους τέσσερις πρώτους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς (οι άλλοι ήταν το RTVE της Ισπανίας, το AVROTROS της Ολλανδίας και το UA:PBC της Ουκρανίας) που επιβεβαίωσε τη συμμετοχή της για την επόμενη έκδοση με τον ίδιο καλλιτέχνη που θα συμμετείχε για το 2020, στη συγκεκριμένη περίπτωση τη Stefania. Ανακοινώθηκε επίσης ότι η ίδια ομάδα που ήταν υπεύθυνη για τη σύνθεση τραγουδιών και τη χορογραφία της συμμετοχής του 2020 θα χρησιμοποιηθεί επίσης για τον διαγωνισμό του 2021 και ότι το τραγούδι θα επιλεγόταν εσωτερικά. Το επιλεγμένο τραγούδι, "Last Dance", ένα ποπ τραγούδι της δεκαετίας του '80, έκανε πρεμιέρα για πρώτη φορά στις 10 Μαρτίου 2021 στις 17:00 EET μέσω του ERTFLIX, της υβριδικής πλατφόρμας της ΕΡΤ. Στις 7 Μαΐου 2021 ανακοινώθηκε ότι ο 10χρονος Μανώλης Γκίνης θα ανακοινώσει τις ελληνικές ψήφους, καθιστώντας τον τον νεότερο εκπρόσωπο βαθμών στην ιστορία της Eurovision. Αν και η Stefania έλαβε καλή θέση στον διαγωνισμό, οι πρόσφατες τοποθετήσεις της Ελλάδας ήταν χαμηλότερες λόγω της χρήσης εσωτερικών επιλογών σε σύγκριση με την εθνική επιλογή Ελληνικός Τελικός, η οποία είχε βγάλει επτά αποτελέσματα στην πρώτη δεκάδα διαδοχικά.
Ψηφοφορία
thumb|left|Οι συμμετέχοντες του 2008 για την Κύπρο ([[Ευδοκία Καδή) και την Ελλάδα (Καλομοίρα) σε συνέντευξη τύπου στο διαγωνισμό.]] Η Ελλάδα είναι γνωστή (ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια) λόγω του ότι ανταλλάσσει δώδεκα βαθμούς με την Κύπρο. Αυτό είναι ένα παράδειγμα από τα πολλά γειτονικής ψηφοφορίας που εμφανίζονται στο διαγωνισμό, η οποία συμβαίνει και μεταξύ Ιβηρικών, Βαλκανικών, Σκανδιναβικών, πρώην Σοβιετικών και Βαλτικών χωρών. Στην περίπτωση της Ελλάδας και της Κύπρου, η ανταλλαγή των δώδεκα βαθμών είναι πιθανή επειδή η πλειοψηφία των Κυπρίων πολιτών είναι Έλληνες και μοιράζονται γλωσσικά στοιχεία (μιλούν ελληνικά) και ίδιο μουσικό γούστο. Επιπλέον, η Ελλάδα και η Κύπρος μοιράζονται την ίδια μουσική βιομηχανία. Λόγω των διαφορών που προκλήθηκαν από την ανάμειξη πολιτικής στην ψηφοφορία εισήχθησαν δύο ημιτελικοί στον διαγωνισμό του 2008 όπου η Κύπρος και η Ελλάδα δεν ήταν εφικτό να ψηφίσουν η μια χώρα την άλλη στον συγκεκριμένο γύρο. Λίγο πριν το διαγωνισμό του 2008, όμως, οι καλλιτέχνες που εκπροσώπησαν την Ελλάδα και την Κύπρο, είχαν από κοινού ένα επιτυχημένο ζέσταμα για τα τραγούδια τους στο πάρτι του Euroclub, στο οποίο συμμετείχαν 17 άλλες αντιπροσωπείες από το διαγωνισμό καθώς και 1500 επισκέπτες που προσελκύθηκαν από την την ανάμειξη Ελληνικοκυπριακής μουσικής όπως είχαν υποσχεθεί. Παρόλα αυτά, για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης, το 2015 η Ελλάδα και η Κύπρος δεν αντάλλαξαν τους δώδεκα βαθμούς, καθώς η Ελλάδα έδωσε στην Κύπρο 10 και η Κύπρος με τη σειρά της 8 πόντους, ενώ το δωδεκάρι πήγε στην Ιταλία και από τις δύο χώρες.
Οι εθνικοί τελικοί
Ο Ελληνικός Τελικός ήταν ένας διαγωνισμός τραγουδιού που λάμβανε χώρα στην Αθήνα από το 1979 μέχρι το 2017 και αποφάσιζε ποιος θα εκπροσωπούσε την Ελλάδα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Ήταν, δηλαδή ,ένας εθνικός τρόπος επιλογής. Ο διαγωνισμός ξεκίνησε το 1979, όταν η Ελπίδα κατέκτησε τον τίτλο. Με την πάροδο των ετών, ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε σε διάφορους χώρους, από τηλεοπτικά στούντιο μέχρι αίθουσες συναυλιών. Οι πιο διάσημοι νικητές είναι η Έλενα Παπαρίζου, η Καλομοίρα, ο Σάκης Ρουβάς, η Άννα Βίσση και η Καίτη Γαρμπή.
Η ΕΡΤ, ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Ελλάδας, ήταν το πρώτο μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU) το 1950 και επειδή ήταν κράτος με στρατιωτική χούντα, η χώρα δεν μπορούσε να συμμετάσχει στον διαγωνισμό. Μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την πτώση της Χούντας, η Ελλάδα ήταν και πάλι δημοκρατικό κράτος και η πρώτη προσπάθεια συμμετοχής στο διαγωνισμό έγινε το 1974 με τη Μαρινέλλα και το τραγούδι της Κράσι, Θάλασσα και τ' Αγόρι Μου. Η Ελλάδα δεν συμμετείχε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1975, λόγω του ντεμπούτου της Τουρκίας και την εισβολή της στην Κύπρο το 1974. Η Ελλάδα αποκλείστηκε από τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1982, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο Θέμης Αδαμαντίδης επρόκειτο να τραγουδήσει το "Σαρανταπέντε Κοπελιές", ένα τραγούδι που είχε ήδη κυκλοφορήσει. Αφού επέστρεψε το 1983, η ΕΡΤ αποφάσισε ότι όλα τα πιθανά τραγούδια ήταν "χαμηλής ποιότητας" και αποφάσισε να μη συμμετάσχει στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1984. Η Ελλάδα επέστρεψε και πάλι στον Διαγωνισμό το 1985 και η Πωλίνα επιλέχθηκε στην εθνική επιλογή του 1986 για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1986 στο Μπέργκεν της Νορβηγίας, αλλά η ΕΡΤ αποσύρθηκε απροσδόκητα από τον Διαγωνισμό. Η Πωλίνα δήλωσε ότι αυτό οφειλόταν στα πολιτικά προβλήματα στην Ελλάδα εκείνη την εποχή, αλλά σημείωσε ότι μια ιστοσελίδα της Eurovision είχε μάθει ότι ο πραγματικός λόγος ήταν ότι ο Διαγωνισμός επρόκειτο να διεξαχθεί τη νύχτα πριν από το ορθόδοξο Πάσχα. Η Ελλάδα επέστρεψε στον Διαγωνισμό το 1987 και συμμετείχε κάθε χρόνο μέχρι τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1999, όταν δεν της επετράπη να συμμετάσχει, επειδή ο μέσος όρος των βαθμών της πενταετίας είχε πέσει κάτω από το όριο συμμετοχής μετά την 20ή θέση του συγκροτήματος Θάλασσα το 1998. Την επόμενη χρονιά η ΕΡΤ ανακοίνωσε ότι δεν θα επέστρεφε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2000 για οικονομικούς λόγους.
Δημοτικότητα του διαγωνισμού
Μέχρι το 2001, η Ελλάδα θεωρούταν ως μία από τις λιγότερο επιτυχημένες χώρες στο Διαγωνισμό, και ως εκ τούτου το ενδιαφέρον του ελληνικού λαού στο Διαγωνισμό ήταν σχετικά χαμηλό. Από την τρίτη θέση των Antique το 2001, ο διαγωνισμός έχει εξελιχθεί σε μία από τις πιο δημοφιλείς εκδηλώσεις στην Ελλάδα με περίπου πέντε εκατομμύρια θεατές ετησίως. Οι εξαιρετικά υψηλές προσδοκίες του ελληνικού λαού, οδήγησε στο να βλέπει το διαγωνισμό ως εθνική υπόθεση με πάρα πολύ μεγάλη σημασία, και αυτό έχει προκαλέσει διαμάχη. Οι Έλληνες τηλεθεατές προσδοκούν τους τραγουδιστές τους να προκριθούν από τον ημιτελικό στον τελικό και να τερματίσουν μέσα στο Top 10, με εξαίρεση την 17η θέση: το 2012, για πρώτη φορά από την εισαγωγή των ημιτελικών, η Ελλάδα απέτυχε να τερματίσει στο Top 10 στο Μπακού. Το 2013 η Ελλάδα τερμάτισε και πάλι στο Top 10 (6η θέση, 152 βαθμοί). Επίσης, η Ελλάδα, είναι η δεύτερη πιο επιτυχημένη χώρα, μετά τη Ρωσία, στο διαγωνισμό μεταξύ του 2000 και του 2009, με μία νίκη και τρεις τρίτες θέσεις. Το 2016, το 2018 και το 2023 η Ελλάδα δεν καταφέρνει να προκριθεί στον μεγάλο τελικό του Διαγωνισμού, πράγμα όπου δημιούργησε αφορμές για συζητήσεις σε ολόκληρη τη χώρα σχετικά με την πορεία της στον Διαγωνισμό.
Μουσική διεύθυνση
Όλοι οι μαέστροι είναι Έλληνες εκτός αν έχουν σημαία
Βραβείο Barbara Dex
Περαιτέρω πληροφορίες: Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Ελλάδα
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Σχολιαστές, παρουσιαστές και διευθυντές ορχηστρών
Για την μετάδοση της εκπομπής στην Ελλάδα, διάφοροι σχολιαστές σχολίασαν τον διαγωνισμό στην τοπική γλώσσα. Στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision αφού υπολογιστούν όλοι οι βαθμοί, οι παρουσιαστές της εκπομπής καλούν κάθε χώρα που ψηφίζει να προσκαλέσει κάθε εκπρόσωπο να ανακοινώσει τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας τους στην οθόνη. ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το 2014, η Μαρία Κοζάκου ήταν η σχολιάστρια για όλα τα σόου (Ημιτελικοί και Τελικός). Ο Γιώργος Καπουτζίδης, ήταν σχολιαστής μόνο για τον τελικό, μαζί με την Μαρία Κοζάκου.
Μέλη κριτικών επιτροπών
Μια πενταμελής κριτική επιτροπή που αποτελείται από επαγγελματίες της μουσικής βιομηχανίας συγκροτείται για κάθε συμμετέχουσα χώρα για τους ημιτελικούς και τον τελικό του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, κατατάσσοντας όλες τις συμμετοχές εκτός από τη συνεισφορά της δικής τους χώρας. Οι ψήφοι της κριτικής επιτροπής αποτελούν το 50% του συνολικού αποτελέσματος μαζί με την τηλεψηφοφορία. Η σύγχρονη ενσάρκωση της ψηφοφορίας της κριτικής επιτροπής εισήχθη ξεκινώντας από τον.
Ποσοστά τηλεθέασης
Ακολουθούν τα ποσοστά τηλεθέασης της Εurovision από την ΕΡΤ, από το 1992 ως σήμερα, στο ελληνικό τηλεοπτικό κοινό. Αναφέρεται το ποσοστό όσων παρακολούθησαν την μετάδοση επί εκείνων που είχαν ανοιχτή τηλεόραση, κατά μέσο όρο για κάθε λεπτό της διάρκειάς του. Μέσα σε παρένθεση αναφέρονται τα ποσοστά τηλεθέασης επί του συνολικού πληθυσμού της χώρας που παρακολούθησε από την ΕΡΤ την Eurovision, κατά μέσο όρο σε κάθε λεπτό της διάρκειάς του. Κατά την διάρκεια της ανάδειξης της Έλενας Παπαρίζου σαν νικήτρια στην διοργάνωση του 2005, την μετάδοση παρακολούθησαν 3.754.000 τηλεθεατές. Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη τηλεθέαση που καταγράφηκε κατά την τελευταία εικοσαετία στην Ελλάδα, μετά την κατάκτηση του Euro 2004 από την Εθνική Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελλαδα Eurovision
Δυναστεία των Κιμ (Βόρεια Κορέα)
Η Δυναστεία των Κιμ (κορεατικά: 김일성가), γνωστή στη Βόρεια Κορέα και ως Γραμμή Αίματος του Παεκτού, είναι μία γενεολογία τριών γενιών, με αρχή αυτής τον πρώτο Ανώτατο Ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Ιλ-σουνγκ. Το 1948 ο Κιμ ανέλαβε την εξουσία στη Βόρεια Κορέα μετά την απελευθέρωση από τους Ιάπωνες. Το 1950, επιχείρησε να ενοποιήσει την κορεατική χερσόνησο, με τον Πόλεμο της Κορέας, χωρίς επιτυχία. Η επιρροή που ασκούσε στη χώρα του κατέληξε να δημιουργήσει αρχής γενομένης τη δεκαετία του 1980 μία προσωπολατρεία προς τους ηγούντες και επίσης καθιέρωσε και τη δική του φιλοσοφία Τζούτσε. Όλα αυτά τα κληροδότησε και στους απογόνους του και κατοπινούς ηγέτες της χώρας, Κιμ Τζονγκ-ιλ (γιος του) και Κιμ Τζονγκ-ουν (εγγονός του).
Σε αντίθεση με άλλα πρώην ή τωρινά σοσιαλιστικά κράτη, η κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας αντιμετωπίζεται ως με τρόπο τέτοιο όπως και μία βασιλική οικογένεια. Μάλιστα δε το 2013 με τροποποίηση στις 10 Αρχές Ενός Μονολιθικού Ιδελογικού Συστήματος, αναφέρθηκε ότι τα μέλη του κόμματος και της επανάστασης θα πρέπει, αιώνια, να φέρουν το αίμα της γραμμής αίματος του Παεκτού. Αν και η οικογένεια των Κιμ κυβερνεί τη χώρα από το 1948, ελάχιστα είναι επίσημα γνωστά για την οικογένεια. Στην προσωπολατρεία που δημιουργήθηκε από τον Κιμ Ιλ-σουνγκ, δεκάδες συμβολικοί τίτλοι ακολουθούν τα μέλη της οικογένειας, όπως για παράδειγμα η μητέρα του ονομάζεται «Μητέρα της Κορέας», ενώ η πρώτη σύζυγός του «Μητέρα της Επανάστασης». Ενώ κι ο γιος του Κιμ Τζονγκ-ιλ, είχε δεκάδες τίτλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Better Motörhead than Dead: Live at Hammersmith
Better Motörhead than Dead: Live at Hammersmith είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 16 Ιουλίου 2007 σε μορφή CD μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "SPV".
Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε στο "Hammersmith Apollo" του Λονδίνου δύο χρόνια νωρίτερα μπροστά σε 5.000 οπαδούς των Motörhead, κατά τη συναυλία για τον εορτασμό των τριάντα χρόνων ύπαρξης του συγκροτήματος. Τα τραγούδια τα οποία συμπεριλαμβάνονται σε αυτό το δίσκο προέρχονται από σχεδόν ολόκληρη την καριέρα του συγκροτήματος, ξεκινώντας από το δεύτερο δίσκο τους, "Overkill", μέχρι και το "Inferno" του 2004.
Τραγούδια
CD 1
1. Dr. Rock (Kilmister, Burston, Campbell, Gill) - 3:51
2. Stay Clean (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:46
3. Shoot You in the Back (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:55
4. Love Me Like a Reptile (Kilmister, Clarke, Taylor) - 4:04
5. Killers (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:26
6. Metropolis (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:49
7. Love for Sale (Kilmister, Campbell, Dee) - 5:00
9. No Class (Kilmister, Clarke, Taylor) - 4:01
10. I Got Mine (Kilmister, Robertson, Taylor) - 5:12
11. In the Name of Tragedy (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:00
12. Dancing on Your Grave (Kilmister, Robertson, Taylor) - 4:02
CD 2
14. Sacrifice (Burston, Campbell, Dee, Kilmister) - 6:29
15. Just 'Cos You Got the Power (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 6:32
16. (We Are) The Road Crew (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:14
17. Going to Brazil (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 2:18
19. Iron Fist (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:21
20. Whorehouse Blues (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:51
22. Ace of Spades (Kilmister, Clarke, Taylor) - 5:23
23. Overkill (Kilmister, Clarke, Taylor) - 9:42
Θέσεις τσαρτ
Better Motörhead than Dead: Live at Hammersmith (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 16 Ιουλίου 2007
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Better Motörhead than Dead: Live at Hammersmith" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Μαρία Μπαλωμενάκη
Η Μαρία Μπαλωμενάκη (γεννημένη στα Χανιά στις 14 Μαίου 1983) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια υδατοσφαίρισης που αγωνίζεται στην ΑΕΚ.
Καριέρα
Κατηγορία:Ελληνίδες υδατοσφαιρίστριες Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Κωνσταντίνος Μπαλτάς
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωστής Μπαλτάς γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στις Σέρρες της Μακεδονίας. Με την έναρξη της επανάστασης στρατολογήθηκε στα σώματα που πολέμησαν στην περιοχή. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Χαλκιδική κατήλθε στη νότια Ελλάδα όπου συνέχισε τον αγώνα από διάφορες θέσεις. Εξελίχθηκε σε δεινό πυροβολητή. Μετείχε στην Τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου, όπου του ανατέθηκαν ως πυροβολητή, τα δύο μεγάλα αλλά μισοχαλασμένα κανόνια της τάπιας του Τερίμπελε. Τον Απρίλιο του 1825 όταν τα στρατεύματα του Μεχμέτ Ρεσίτ Κιουταχή επιτέθηκαν στο φρούριο του Μεσολογγίου κατά την πρώτη φάση της πολιορκίας, ήταν στην πρώτη γραμμή άμυνας προσπαθώντας να αναχαιτίσει τους επιτιθέμενους. Υπήρξε ο πρώτος νεκρός κατά την επιτυχή εκείνη κατάληξη της μάχης, για τους Έλληνες.
Θέτις ΙΙ (τορπιλοβόλο)
Το τορπιλοβόλο Θέτις ΙΙ / 61 ναυπηγήθηκε από το 1912 έως το 1913 στα ναυπηγεία German VULKAN Werks AG. Stettin–Bredow. Ομοίου τύπου πλοία ήταν τα: Αίγλη Ι, Αλκυόνη Ι, Αρέθουσα, Δάφνη ΙΙ και Δωρίς Ι. Αγοράστηκε στο ποσό των 500.000 μάρκων το καθένα πλοίο. Το 1926 μετά τη μετασκευή του (μόνο τα ‘Αίγλη Ι’, ‘Αλκυόνη Ι’, ‘Αρέθουσα’ και ‘Δωρίς Ι’) είχε 1 πυροβόλο 37 χιλιοστών και 2 μονά Τ/Σ των 45 εκατοστών. Η μηχανή ήταν μια παλινδρομική 2600 ίππων. Η μέγιστη ταχύτητα ήταν 21 κόμβοι. Έλαβε μέρος στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο και στη Μικρασιατική εκστρατεία 1919-1922. Το 1926 δεν κρίθηκε από το πολεμικό ναυτικό συμφέρουσα η μετασκευή του και παροπλίσθηκε, εκποιήθηκε για διάλυση.
Κωνσταντίνος Μπαλτάς
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών
Θέτις ΙΙ (τορπιλοβόλο)
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Άντονι Χόπκινς
Ο Σερ Φίλιπ Άντονι Χόπκινς (αγγλ. Sir Philip Anthony Hopkins, 31 Δεκεμβρίου 1937) είναι Ουαλός πολυβραβευμένος ηθοποιός της μεγάλης οθόνης και του θεάτρου. Είναι Αμερικανός πολίτης από τις 12 Απριλίου 2000. Για την ενσάρκωση του Χάνιμπαλ Λέκτερ στην ταινία Η Σιωπή των Αμνών, ενός από τους διασημότερους “κακούς” της ιστορίας του κινηματογράφου, τιμήθηκε το 1991 με Βραβείο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Στις πιο αξιομνημόνευτες ταινίες της φιλμογραφίας του ανήκουν οι εξής: Το Λιοντάρι τον Χειμώνα (1968), Ο Άνθρωπος Ελέφαντας (1980), Δράκουλας (1992), Τα Απομεινάρια μιας Μέρας (1993) και Νίξον (1996). Χρίσθηκε ιππότης από την Βασίλισσα Ελισάβετ Β' το 1993 και αποτελεί μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας των Τεχνών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης από το 2008.
Νεανικά χρόνια
Ο Χόπκινς γεννήθηκε στο Μάργκαμ, Πόρτ Τάλμποτ, της Ουαλίας. Είναι γιος της Μύριελ Ανν (πατρικό όνομα Γιέιτς) και του Ρίτσαρντ Άρθουρ Χόπκινς, φούρναρη στο επάγγελμα. Η μητέρα του είναι μακρινή συγγενής του Ιρλανδού ποιητή Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς. Δεν είχε ιδιαίτερα καλές επιδόσεις στο σχολείο. Όντας μοναχικός στο χαρακτήρα και έχοντας δυσλεξία, αποφάσισε πως θα εκφραζόταν καλύτερα δια μέσου των τεχνών, ζωγραφίζοντας ή παίζοντας πιάνο, αντί να απορροφηθεί με σπουδές. Το 1949, και για να του επιβληθεί κάποια πειθαρχία, οι γονείς του επέμειναν να γραφτεί στο Jones' West Monmouth Boys' School στο Πόντυπουλ, στην Ουαλία. Φοίτησε εκεί για πέντε εξάμηνα και κατόπιν στο Cowbridge Grammar School, στο Κάουμπριτζ της Ουαλίας.
Τον Χόπκινς ενθάρρυνε να ασχοληθεί με την ηθοποιία ο συμπατριώτης του Ρίτσαρντ Μπάρτον, με τον οποίο είχε μια σύντομη γνωριμία σε ηλικία 15 ετών. Έτσι φοίτησε στο Welsh College of Music and Drama στο Κάρντιφ, από όπου και αποφοίτησε το 1957. Αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία για δύο χρόνια, μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου και σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία της Δραματικής Τέχνης.
Καριέρα
thumb|200px|Ο Άντονι Χόπκινς στo Διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ του [[Τορόντο το 2005]] Το 1965, μετά από μερικά χρόνια σε διάφορους θιάσους, τον ξεχώρισε ο Σερ Λόρενς Ολίβιε, που τον προσκάλεσε στο Βασιλικό Εθνικό Θέατρο. Ο Χόπκινς έγινε αντικαταστάτης του Ολίβιε, και έπαιξε στη θέση του όταν ασθένησε από σκωληκοειδίτιδα κατά τη διάρκεια μιας παραγωγής του έργου The Dance of Death του Αυγούστου Στρίνμπεργκ. Ο Ολίβιε αργότερα, στα απομνημονεύματά του με τίτλο Εξομολογήσεις ενός Ηθοποιού, σημειώνει: «Ένας πολλά υποσχόμενος νεαρός ηθοποιός στο θίασο που ονομαζόταν Άντονι Χόπκινς με αντικαθιστούσε και διεκπεραίωσε το ρόλο του Έντγκαρ σαν γάτος με ένα ποντίκι ανάμεσα στα δόντια».
Παρά την επιτυχία του στο Εθνικό Θέατρο, ο Χόπκινς κουράστηκε να επαναλαμβάνει τον ίδιο ρόλο κάθε βράδυ και επιθύμησε να εμφανιστεί στον κινηματογράφο. Το 1968, κέρδισε την ευκαιρία του στην ταινία Το Λιοντάρι του Χειμώνα, όπου υποδύθηκε το Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, στο πλάι των Πήτερ Ο' Τουλ, Κάθριν Χέπμπορν και του Τίμοθυ Ντάλτον, αρκετά προτού ενσαρκώσει τον Τζέιμς Μποντ, στο ρόλο του Φιλίππου Β' της Γαλλίας.
Παρόλο που ο Χόπκινς συνέχισε να εμφανίζεται στο θέατρο, σταδιακά απομακρύνθηκε από αυτό με κατεύθυνση την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Έκανε το ντεμπούτο του στη μικρή οθόνη το 1967 στην παραγωγή του BBC A Flea in Her Ear. Από τότε ευτύχησε να έχει μια μακρά καριέρα, κερδίζοντας μια σειρά από σημαντικά βραβεία. Ο Χόπκινς έλαβε τους τιμητικούς τίτλους Commander of the British Empire (CBE) το 1987 και Knight Bachelor το 1993 (έγινε δηλαδή Ιππότης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, με άλλα λόγια Σερ). Το 1996, ο Χόπκινς έγινε επίτιμο μέλος του Πανεπιστημίου της Ουαλίας (University of Wales), στο Λάμπετερ.
Ο Χόπκινς έχει δηλώσει πως ο ρόλος του Μπερτ Μανρώ, τον οποίο και υποδύθηκε στην ταινία του 2005, The World's Fastest Indian, αποτελεί τον αγαπημένο του. Επίσης πως αποτέλεσε τον ευκολότερο ρόλο που υποδύθηκε καθώς μοιράζεται μαζί του την ίδια φιλοσοφία ζωής.
Το 2006, ο Χόπκινς τιμήθηκε με το Βραβείο Σεσίλ ντε Μιλ στην απονομή των Χρυσών Σφαιρών για τη δια βίου προσφορά του στον κινηματογράφο. Το 2008 έγινε μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (Bafta Fellowship Award). Από τις 24 Σεπτεμβρίου 2003 έχει δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.
Προσωπική Ζωή
thumb|200px|Ο Άντονι Χόπκινς στα γυρίσματα της ταινίας «The Innocent» το 1992 Ο Χόπκινς κατοικεί μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετανάστευσε στη χώρα μία φορά το 1970 επιθυμώντας να ακολουθήσει καριέρα στον κινηματογράφο, μα επέστρεψε στη Βρετανία στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ωστόσο, επέστρεψε στις ΗΠΑ μετά τις επιτυχίες που είχε κατά τη δεκαετία του 1990. Έλαβε και την υπηκοότητα στις 12 Απριλίου 2000 την οποία και γιόρτασε με ένα ταξίδι 3.000 μιλίων κατά μήκος της χώρας.
Ο Χόπκινς παντρεύτηκε τρεις φορές. Οι πρώτες δυο σύζυγοί του ήταν οι Πετρονέλλα Μπάρκερ (1967-1972) και Τζένιφερ Λύντον (1973-2003). Τώρα είναι παντρεμένος με την Κολομβιανή Στέλλα Άρρογεϊβ. Έχει μια κόρη από τον πρώτο του γάμο, την Άμπιγκεϊλ Χόπκινς (γεννημένη το 1967), ηθοποιό και τραγουδίστρια.
Υποστήριξε κατά καιρούς πολλές φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, με αξιοσημείωτες τις προσπάθειές του για τη διατήρηση του Εθνικού Πάρκου Snowdonia. Ήταν επίσης επίτιμος καλεσμένος στο Γκαλά Συγκέντρωσης Χρημάτων για Γυναίκες σε Αποθεραπεία, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού με έδρα τη Βενετία και την Καλιφόρνια, που παρέχει βοήθεια σε γυναίκες που βρίσκονται σε απεξάρτηση από διάφορες ουσίες. Είναι επίσης εθελοντής διδάσκων στη Σχολή Υποκριτικής Ράσκιν στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, όπου και διαμένει. Είναι ακόμη επιφανές μέλος της Greenpeace και στις αρχές του 2008 πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτικό σποτ, εκφράζοντας ανησυχίες για τη μαζική αλιεία φαλαινών που πραγματοποιεί η Ιαπωνία.
Ο Χόπκινς υπήρξε στο παρελθόν αλκοολικός, έχοντας απεξαρτητοποιηθεί από το 1975.
Ο Χόπκινς είναι επίσης ταλαντούχος πιανίστας. Το 1986, κυκλοφόρησε ένα single με τίτλο Distant Star. To 2011 μάλιστα, αποκαλύφθηκε
ότι είχε συνθέσει και ένα βάλς το οποίο πρωτοπαίχτηκε σε κοινό από τον Αντρέ Ριού και την ορχήστρα του στη Βιέννη.
(το βάλς: https://www.youtube.com/watch?v=1LGVGekPSzo
Το 2007, ανακοίνωσε πως θα αποσυρθεί προσωρινά από την ηθοποιία για να κάνει ταξίδια σε όλο τον κόσμο.
Καλλιτεχνικό Ύφος
Ο Άντονι Χόπκινς είναι γνωστός για την εκτενή προετοιμασία που κάνει προκειμένου να υποδυθεί ένα ρόλο. Έχει κατά καιρούς εκμυστηρευθεί σε συνεντεύξεις πως όταν συμμετέχει σε μία νέα ταινία περνά τα λόγια του όσες περισσότερες φορές μπορεί (ορισμένες φορές περισσότερες από 200) μέχρι να βγαίνουν φυσικά από το στόμα του, μέχρι να το κάνει χωρίς να το σκέφτεται. Αν και αυτό επιτρέπει κάποιον προσεκτικό αυτοσχεδιασμό, μερικές φορές τον έφερε σε σύγκρουση με τον εκάστοτε σκηνοθέτη που παρεκκλίνει από το σενάριο ή που διαμαρτύρεται ότι ο ηθοποιός ζητά υπερβολικό αριθμό λήψεων. Ο Χόπκινς υποστηρίζει, επίσης, πως, όταν ολοκληρώνει μία σκηνή, απλά αδειάζει το μυαλό του από τις ατάκες του, χωρίς να είναι σε θέση να τις θυμηθεί αργότερα. Ο Ρίτσαρντ Αττένμπορο, που σκηνοθέτησε τον Χόπκινς σε πέντε διαφορετικές περιστάσεις, έφτασε στα όρια κατά τα γυρίσματα της ταινίας Στη Χώρα της Σκιάς (1993) για να συμφιλιώσει τις δύο αντιδιαμετρικές προσεγγίσεις των πρωταγωνιστών του, Χόπκινς και Ντέμπορα Γουίνγκερ, που μοιράστηκαν πολλές σκηνές. Αν και ο Χόπκινς επιθυμούσε να γίνονται οι ελάχιστες δυνατές πρόβες, προτιμώντας τον αυθορμητισμό των πρώτων λήψεων, η Γουίνγκερ έκανε συνεχώς πρόβες. Για να τα καταφέρει, ο Αττένμπορο υποδυόταν ο ίδιος το ρόλο του Χόπκινς κατά τις πολυάριθμες πρόβες, φέρνοντάς τον μόνο στην τελευταία πριν τη λήψη. Ο σκηνοθέτης επιδοκίμασε τον Χόπκινς για ''«την ασυνήθιστη ικανότητά του να σε κάνει να πιστεύεις, όταν τον ακούς, πως είναι μόλις η πρώτη φορά που λέει αυτή την ατάκα. Είναι ένα απίστευτο χάρισμα»''.
Αριστερή Ανασύνθεση
Η Αριστερή Ανασύνθεση (ΑΡ.ΑΝ.) είναι οργάνωση της ριζοσπαστικής, επαναστατικής Αριστεράς, έντονα επηρεασμένη από τον Μάο Τσετούνγκ και το ρεύμα του Αλτουσέρ στη Γαλλία. Δημιουργήθηκε στα τέλη του 2003, αλλά έχει τις ρίζες της στη Β' Πανελλαδική.
Άντονι Χόπκινς
Καλλιτεχνικό Ύφος
Επιπροσθέτως, ο Χόπκινς είναι χαρισματικός μίμος, ικανός να αλλάζει την ουαλική προφορά του σε οποιαδήποτε άλλη πρέπει να χρησιμοποιεί ο χαρακτήρας του. Ντουμπλάρισε τη φωνή του πάλαι ποτέ μέντορά του Σερ Λώρενς Ολίβιε στις πρόσθετες σκηνές της ταινίας Σπάρτακος, κατά την επανέκδοσή της το 1991.
Αριστερή Ανασύνθεση
Στις εκλογές του 2007 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο Ενωτική Αντικαπιταλιστική Αριστερά (ΕΝΑΝΤΙΑ) μαζί με άλλες οργανώσεις. Στις ευρωεκλογές του 2009 η ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. μαζί με το ΜΕ.Ρ.Α. αλλά και άλλες οργανώσεις του χώρου δημιούργησαν την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. (Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή). Στις δημοτικές/περιφερειακές εκλογές έχει λάβει μέρος σε ψηφοδέλτια των δυνάμεων που απαρτίζουν την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, αλλά και ψηφοδέλτια από κοινού με άλλα κομμάτια της αριστεράς και αγωνιστών του κινήματος (Ανυπόταχτη Πολιτεία στο Δήμο Πάτρας, αντίσταση με τους πολίτες του Χαλανδρίου). Στα πανεπιστήμια στηρίζει τα σχήματα της Ε.Α.Α.Κ. (Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση), ενώ παρεμβαίνει και σε εργασιακούς χώρους μέσω των σχημάτων των συσπειρώσεων-παρεμβάσεων-κινήσεων. Το 2015 προσχώρησε στη Λαϊκή Ενότητα, από όπου αποχώρησε τον Φεβρουάριο του 2020.
Άντονι Χόπκινς
Χάνιμπαλ Λέκτερ
Ίσως ο διασημότερος ρόλος του Άντονι Χόπκινς να είναι ο κατά συρροήν δολοφόνος με τις συνήθειες κανιβαλισμού, Χάνιμπαλ Λέκτερ, στην ταινία Η Σιωπή των Αμνών (1991), στο πλάι της ηθοποιού Τζόντι Φόστερ στο ρόλο της Κλαρίς Στάρλινγκ. Και οι δύο βραβεύτηκαν με το Όσκαρ πρωταγωνιστικού ρόλου στις κατηγορίες ανδρών και γυναικών αντίστοιχα. Η ταινία κέρδισε επίσης τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Διασκευασμένου Σεναρίου. Πρόκειται για τη συντομότερη πρωταγωνιστική ερμηνεία που βραβεύτηκε ποτέ με Όσκαρ, καθώς ο Χόπκινς εμφανίζεται μόλις για δεκαεπτά λεπτά. Ο Χόπκινς επανέλαβε το ρόλο του Λέκτερ ακόμη δύο φορές, στις ταινίες Χάνιμπαλ (2001) και Κόκκινος Δράκος (2002). Η πρώτη του εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη στο ρόλο αυτό Σιωπή των Αμνών ανακηρύχθηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ως ο νούμερο ένα κακός που εμφανίστηκε ποτέ στη μεγάλη οθόνη.
Την εποχή που του προσφέρθηκε ο ρόλος, ο Χόπκινς πραγματοποιούσε την επιστροφή του στη σκηνή του Λονδίνου, παίζοντας στη Μαντάμ Μπάτερφλαϋ. Είχε επιστρέψει στο Λονδίνο έχοντας ζήσει μερικά χρόνια στο Χόλυγουντ, έχοντας αφήσει κάθε άλλο είδος δραστηριότητας, λέγοντας '' «Λοιπόν αυτό το κομμάτι της ζωής μου τελείωσε. Είναι ένα κεφάλαιο που έκλεισε. Υποθέτω πως πρέπει πλέον να συνηθίσω να είμαι ένας αξιοσέβαστος ηθοποιός που κυκλοφορεί εδώ κι εκεί με φανταχτερή αμφίεση στο Γουέστ Έντ λαμβάνοντας μέρος σε αξιοσέβαστες δουλειές του BBC μέχρι το τέλος της ζωής μου» ''.
Ο χαρακτήρας έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην ταινία Ο Ανθρωποκυνηγός, ελαφρά βασισμένη στο βιβλίο Κόκκινος Δράκος. Στον Λέκτερ (Λέκτορ στην ταινία) έδωσε σάρκα και οστά ο Βρετανός ηθοποιός Μπράιαν Κοξ. Με την ταινία Κόκκινος Δράκος να αποτελεί ριμέικ του Ανθρωποκυνηγού, ο Χόπκινς έπαιξε τον κακό-είδωλο σε διασκευές και των τριών μπεστσέλλερ του Τόμας Χάρις με ήρωα το Λέκτερ. Ο συγγραφέας έχει δηλώσει πολύ ικανοποιημένος με την απεικόνιση του ήρωά του από τον Χόπκινς. Ωστόσο, ο Χόπκινς δήλωσε πως ο Κόκκινος Δράκος θα ήταν η τελευταία εμφάνισή του ως Λέκτερ, και πως δεν θα έπαιρνε ούτε αφηγηματικό ρόλο στην τελευταία προσθήκη της σειράς, Hannibal Rising.
Φιλμογραφία
Ο Χόπκινς έχει υποδυθεί πολλούς διάσημους ιστορικούς και φανταστικούς χαρακτήρες ανάμεσα στους οποίους συναντάμε:
Βραβεύσεις και Υποψηφιότητες
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Βραβεία Saturn Βράβευση:
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA) Βράβευση:
Υποψηφιότητα
Critics' Choice Awards Βράβευση:
Βραβεία EMMY Βράβευση:
Υποψηφιότητα:'
National Board of Review Βράβευση:
Αριστερή Ανασύνθεση
Ιστορικό υπόβαθρο της οργάνωσης
Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 - που δεν ήξεραν πως να το αντιμετωπίσουν - η πλειοψηφία της άκρας αριστεράς (Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (μαρξιστικό-λενινιστικό) και Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας) περνάει τρομερή ιδεολογική και πολιτική κρίση όπως και άλλες οργανώσεις (π.χ. Β΄ Πανελλαδική). Σχήματα "συσπειρωσιακά" εξακολουθούν να υπάρχουν αλλά να απομαζικοποιούνται, ενώ δεν εκφράζονται κεντρικά ως παράταξη.
Το 1983, με την κόντρα στον νόμο-πλαίσιο του ΠΑΣΟΚ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, συσπειρώνεται ξανά ότι είχε απομείνει, παίρνει πανελλαδική έκφραση, ονομάζεται ΑΣΦ-Σ (Αριστερές Συσπειρώσεις Φοιτητών-Σπουδαστών) και πλέον εκεί κυριαρχούν οι λεγόμενοι αριστεριστές (ανένταχτοι και ενταγμένοι με κύριες οργανώσεις τις ΟΣΕ και Α/συνέχεια (διάσπαση του ΚΚΕ (μ-λ) ) και κάποιες άλλες που στην πορεία διαλύθηκαν).
Το 1987-89 δημιουργείται νέα κρίση και οι ΑΣΦ-Σ διασπώνται στα τρία και παύουν να έχουν πανελλαδική έκφραση. Υπάρχουν πλέον οι συσπειρώσεις που ελέγχει η ΟΣΕ και εκφράζονται πανελλαδικά σαν ΕΣΟΦ-Σ, υπάρχουν οι συσπειρώσεις που κυριαρχεί η Α/συνέχεια και καταγράφονται πανελλαδικά σαν Αριστερά Σχήματα και υπάρχουν οι συσπειρώσεις που ελέγχουν διάφοροι "ανεξάρτητοι συνδικαλιστές" που καταγράφονται πανελλαδικά σαν Α.ΣΥΣ. (Αριστερές Συσπειρώσεις).
Οι ΑΣΥΣ θα μπουν στη συνέχεια στα ΕΑΑΚ και μετά από αυτούς (δηλ. τις ΑΣΥΣ) κυρίως θα προκύψουν οι ΑΡ.Α.Σ. και ΑΡΑΝ. Πιο αναλυτικά, τα ΕΑΑΚ σχηματίστηκαν από τα σχήματα που συμμετείχαν στις ΑΣΥΣ μαζί με την ΚΝΕ-ΝΑΡ το 1990-1991.
Το 1998 Οι ΑΣΥΣ, που εν τω μεταξύ είχαν μετατραπεί από αμιγής φοιτητική οργάνωση σε πολιτική με παρεμβάσεις και σε εργασιακούς χώρους, διασπάστηκαν και δημιουργήθηκε η ΑΡ.Α.Σ. (Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση).
Τέλος, το 2003 το ένα μέρος των ΑΣΥΣ (που κράτησε και το όνομα) ενώθηκε με την Αριστερή Κίνηση (με φοιτητικά σχήματα την ΑΑΠη και τον Αντίλογο που συμμετείχαν στα ΕΑΑΚ και δραστηριοποιούνταν κυρίως στην Πάτρα) και δημιούργησαν την ΑΡΑΝ.
Το 2009 δημιούργησε μαζί με άλλες οργανώσεις την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.
Στις 18, 19 και 20 Δεκεμβρίου 2015 πραγματοποιήθηκε στην ΑΣΟΕΕ η 5η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΑΡΑΝ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικαπιταλιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Κατηγορία:Συνιστώσες της ΛΑ.Ε. Κατηγορία:Ακροαριστερά Κατηγορία:Μαοϊστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Σέσιλ Ντε Μιλ
Ο Σέσιλ Μπλουντ Ντε Μιλ, ή Σέσιλ Μπι Ντε Μιλ (αγγλικά: Cecil Blount DeMille, 12 Αυγούστου 1881 - 21 Ιανουαρίου 1959) ήταν Αμερικανός βραβευμένος σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός και κινηματογραφικός παραγωγός. Έγινε γνωστός από την εποχή του βωβού κινηματογράφου. Υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους του αμερικανικού κινηματογράφου και ιδρυτής του Χόλιγουντ. Τελικώς, έγινε πασίγνωστος κυρίως από τις βιβλικές και ιστορικές ταινίες του όπως "Ο Βασιλεύς των Βασιλέων", "Το σημείο του Σταυρού", "Κλεοπάτρα", "Σαμψών και Δαλιδά", "Οι Δέκα Εντολές", που ήταν η τελευταία και η πιο επιτυχημένη ταινία του.
Βιογραφία
Ο Ντε Μιλ γεννήθηκε στο Άσφιλντ της Μασαχουσέτης στις 12 Αυγούστου του 1881 και μεγάλωσε στην Ουάσιγκτον. Ο πατέρας του, θεατρικός συγγραφέας, Χένρυ Ντε Μιλ ήταν Ολλανδικής καταγωγής και η μητέρα του Ματίλντα Μπέατρις (το γένος Σάμουελ) ήταν Γερμανοεβραία. Σε ηλικία 11 ετών έχασε τον πατέρα του από τύφο. Με τη βοήθεια της μητέρας του συνέχισε τις σπουδές του, όπου σε ηλικία 15 ετών εισήλθε στη Στρατιωτική Ακαδημία στο Τσέστερ, στη Πενσυλβάνια, απ΄ όπου αποφοίτησε το 1900.
Θεατρική καριέρα
Ο Ντε Μιλ έχοντας από παιδική ηλικία θεατρικά ακούσματα, αλλά και τη μεγάλη παρακαταθήκη της φήμης του πατέρα του, ξεκίνησε αμέσως μετά την αποφοίτησή του, το 1900, θεατρική καριέρα στη σκηνή του Μπροντγουέι, όπου γρήγορα άρχισε να διακρίνεται το ταλέντο του ως σκηνοθέτης, αλλά και ως σεναριογράφος, βοηθούμενος και από τον αδελφό του Γουίλιαμ που είχε ήδη αναδειχθεί θεατρικός συγγραφέας. Στη θεατρική του αυτή παρουσία πρωταγωνίστησε σε πολλά θεατρικά έργα με μεγάλους ηθοποιούς της εποχής, όπως τη Μαίρη Πίκφορντ, Σάρλοτ Γουόκερ κ.α. αναλαμβάνοντας στη συνέχεια την παραγωγή και διεύθυνση πολλών θεατρικών έργων. Από το 1913 αν και γνώρισε μεγάλη θεατρική επιτυχία στη θεατρική παράσταση "Reckless Age" του Λη Γουίλσον (Lee Wilson), η καλλιτεχνική του ανησυχία άρχισε να εκδηλώνεται περισσότερο προς την έβδομη τέχνη, στην αρχή της ανάπτυξής της.
Ταινίες βωβού σινεμά
thumb|Διαφήμιση (1919) Οι αγγλικοί τίτλοι βρίσκονται σε παρενθέσεις όπου υπάρχουν ελληνικοί.
Ταινίες με ήχο
(Σώζονται όλες)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες) Κατηγορία:Βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ (παραλήπτες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες βωβών ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Άντονι Χόπκινς
Βραβεύσεις και Υποψηφιότητες
Βραβεία Κύκλου Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Βράβευση:
Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών Κινηματογράφου Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ουαλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ουαλοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ουαλοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Αρώνια
Η αρώνια (και αρωνία, αγγλικά: chokeberries) είναι φυλλοβόλος θάμνος της οικογένειας των Ροδοειδών, ιθαγενής της ανατολικότερης Βόρειας Αμερικής που απαντάται κυρίως σε υγρά δάση και σε έλη. Το γένος συνήθως θεωρείται ότι περιλαμβάνει 2 είδη ή 3, ένα από τα οποία καλλιεργείται και στην Ευρώπη. Ένας τέταρτος τύπος που καλλιεργείται με την ονομασία Aronia θεωρείται ότι είναι ένα ενδογενές υβρίδιο, είναι η Sorbaronia mitschurinii.
Καλλιεργείται ως καλλωπιστικό φυτό και για τροφή. Οι καρποί μπορούν να φαγωθούν ωμοί, ωστόσο συχνότερα γίνεται επεξεργασία σε αυτούς. Η γεύση του είναι στυφή. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή κρασιού, μαρμελάδας, παγωτού, τσαγιού, μπίρας, σιροπιού, χυμού, ορεκτικών και αλκοολούχων ποτών με εμποτισμό.
Περιγραφή
Τα φύλλα του είναι απλά και το φθινόπωρο γίνονται πολύ κόκκινα. Τα άνθη είναι μικρά με 5 πέταλα και 5 σέπαλα.
Χρήσεις
Χρησιμοποιείται για καλλωπιστικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρωνια Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Ροδοειδή
Kamov Ka-27
Το Kamov Ka-27 (ονομασία ΝΑΤΟ Helix) είναι στρατιωτικό ελικόπτερο το οποίο εξελίχθηκε για το Σοβιετικό Ναυτικό και υπηρετεί στις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας, της Ουκρανίας, της Νότιας Κορέας, του Βιετνάμ, της Πορτογαλίας, της Κίνας και της Ινδίας.
Το ελικόπτερο αναπτύχθηκε για τη μεταφορά προσωπικού και φορτίου και για ανθυποβρυχιακό πόλεμο. Η σχεδίαση άρχισε το 1970 και το πρώτο πρωτότυπο πέταξε το 1974. Προοριζόταν να αντικαταστήσει το Kamov Ka-25 Hormone και έχει παρόμοια εμφάνιση με τον προκάτοχό του, λόγω των των προδιαγραφών που απαιτούσαν να χωράει στα ίδια υπόστεγα. Όμοια με άλλα στρατιωτικά ελικόπτερα της Kamov έχει ομοαξονικό κύριο στροφείο, εξαλείφοντας την ανάγκη για χρήση ουραίου στροφείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
K K
Νηίθ
Η Νηίθ (/ neɪθ / ή / niːθ), είναι μια πρώιμη θεά στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία που λέγεται ότι ήταν η πρώτη και η πρωταρχική δημιουργός. Είναι η δημιουργός του σύμπαντος και ασχολείται ό,τι διέπει τον τρόπο λειτουργίας του.
Η Νηίθ ήταν η κυρίαρχη θεότητα του Sais (Coptic: ⲥⲁⲓ Sai από την Αιγυπτιακή: Ζαου), όπου η λατρεία της ήταν κεντραρισμένη στο Δέλτα του Δυτικού Νείλου της Κάτω Αιγύπτου και βεβαιώθηκε ήδη από την πρώτη δυναστεία. Ο Neith ήταν επίσης μία από τις τρεις θεότητες της νότιας πόλης της Λατοπόλεως (Koine Greek: Λατοπόλις) ή Snē (Sahidic Coptic: ⲥⲛⲏ από παλαιότερη αιγυπτιακή: t3-snt, επίσης iwnyt δυτική όχθη του ποταμού Νείλου περίπου 55 χιλιόμετρα (34 μίλια) νότια του Λούξορ. Τα ερείπια της Λατοπόλεως ανήκαν στο διοικητικό συμβούλιο του Qena, αλλά από την 9/12/2009 ενσωματώθηκαν στο νέο διοικητικό συμβούλιο του Λούξορ.
Μυθολογία
Αιγυπτιακή πολεμική πολιτεία Neith φορώντας το στέμμα Deshret της βόρειας (κάτω) Αιγύπτου, η οποία φέρει την κόμπρα του Wadjet Σε μερικούς μύθους δημιουργίας, αναγνωρίστηκε ως η μητέρα του Ra και του Apep. Όταν αναγνωρίστηκε ως θεά του νερού, θεωρήθηκε επίσης ως η μητέρα της Sobek, του κροκοδείλου. Ήταν αυτή η συσχέτιση με το νερό, δηλαδή τον Νείλο, που την οδήγησε μερικές φορές να θεωρείται η σύζυγος του Khnum και να συνδέεται με την πηγή του ποταμού Νείλου. Επίσης συσχετίστηκε με την Άρκρη του Νείλου καθώς και με τη θεά της τριάδας σε αυτό το κέντρο λατρείας.
Όπως η θεά της δημιουργίας και της ύφανσης, λέγεται ότι ανακατεύει καθημερινά τον κόσμο στον αργαλειό της. Ένας εσωτερικός τοίχος του ναού στην Έσνα καταγράφει μια μαρτυρία της δημιουργίας στην οποία η Neith φέρνει από τα αρχέγονα νερά της μοναχής την πρώτη γη. Το μόνο που έχει συλλάβει στην καρδιά της δημιουργείται, συμπεριλαμβανομένων των τριάντα θεότητες. Χωρίς γνωστό σύζυγό της έχει χαρακτηριστεί ως «Θεά της Μητέρας Θεοτόκου»:
Μοναδική θεά, μυστηριώδης και σπουδαίος που ήρθε στην αρχή και έκανε όλα να έρθουν να είναι. . . η θεία μητέρα του Ρα, που λάμπει στον ορίζοντα ...
Ο Πρόκλος (412-485 μ.Χ.) έγραψε ότι ο άγιος του ναού του Neith στο Sais (από τον οποίο δεν υπάρχει τίποτα τώρα) έφερε την ακόλουθη επιγραφή:
Είμαι τα πράγματα που είναι, αυτά θα γίνουν, και αυτά έχουν. Κανείς δεν έχει ποτέ ανοίξει το ρούχο με το οποίο είμαι κρυμμένος. Ο καρπός που έφερα ήταν ο ήλιος.
Λέγεται ότι ο Νείθ παρενέβη στον βασιλικό πόλεμο μεταξύ του Χόρους και του Σετ, πάνω από το αιγυπτιακό θρόνο, συνιστώντας τον κανόνα του Χορού.
Ένα μεγάλο φεστιβάλ, που ονομάζεται Γιορτή των Λάμπων, πραγματοποιήθηκε ετησίως προς τιμήν της και, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι απόγονοί της άναψαν πλήθος φώτων στην ύπαιθρο όλη τη νύχτα κατά τη διάρκεια του εορτασμού.
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες-προστάτες των παιδιών
Πλατανίτσα Αχαΐας
Ιστορία
Άγνωστο πότε κατοικήθηκε πρώτη φορά. Πιστεύεται από ποιμένες επί Φραγκοκρατίας από τα παράλια και πεδινά κατέφευγαν στα ορεινά για να αποφύγουν του πειρατές και τους κατακτητές. Αναφέρεται πρώτη φορά σε ενετική απογραφή του 1700 με 17 οικογένειες και 62 κατοίκους.
Στην επανάσταση του 1821 αναφέρονται ότι πήραν μέρος από την Πλατανίτσα ο καπετάνιος Παναγιώτης Μπαλκάμος, ο Αθανάσιος Λογός, ο Πανάγος Μπράμος και άλλοι.
Κατά την Τουρκοκρατία διοικητικά ανήκε στον Καζά της Γαστούνης και με την απελευθέρωση εντάχτηκε στον Νομό Ηλείας και στον Δήμο Λάμπειας. Το 1912 μαζί με το Πορετσό και την Μονή Πορετσού δημιουργούν την κοινότητα Πορετσού. Το 1928 η κοινότητα μετονομάζεται σε κοινότητα Αγραμπέλης και το Γερμοτσάνι σε Πλατανίτσα. Το 1974 η κοινότητα και η Πλατανίτσα εντάσσονται από το Νομό Ηλείας και την Επαρχία Πύργου στο Νομό Αχαΐας και την Επαρχία Καλαβρύτων. Το 1991 η έδρα της κοινότητας μεταφέρεται από την Αγράμπελη στην Πλατανίτσα. Το 1997 με το πρόγραμμα Καποδίστριας γίνεται οικισμός του Δημοτικού Διαμερίσματος Αγραμπέλων του νεοσύστατου Δήμου Αροανίας με 160 κατοίκους. Στη διοικητική μεταρρύθμιση "Καλλικράτης" του 2010 εντάχτηκε διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων.
Vapor Trails
Το Vapor Trails είναι το 17ο στούντιο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 14 Μαΐου του 2002 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records" στον Καναδά και μέσω της "Atlantic" στον υπόλοιπο κόσμο.
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος μετά την αποχή τους από την ενεργό δράση μετά τα προβλήματα που αντιμετώπισε ο ντράμερ Νιλ Πιρτ από τους θανάτους της κόρης και της συζύγου του σε διάστημα ενός έτους. Για την προώθηση του άλμπουμ πραγματοποίησαν την πρώτη τους περιοδεία μετά από έξι χρόνια, με 66 συναυλίες στην Βόρεια Αμερική από τον Ιούνιο μέχρι το Νοέμβριο του 2002.
Το "Vapor Trails" ανέβηκε στην τρίτη θέση των τσαρτ του Καναδά και την έκτη θέση στους καταλόγους επιτυχιών του Billboard, για να βραβευθεί ως χρυσό στην πατρίδα του συγκροτήματος.
Η απογοήτευση του συγκροτήματος από την μίξη του δίσκου, τους οδήγησε στην επανέκδοση του με νέα μίξη ως "Vapor Trails Remixed" στις 27 Σεπτεμβρίου 2013, η οποία ανέβηκε στο Top-40 του Billboard.
Λίστα Τραγουδιών
1. One Little Victory (Lee, Lifeson, Peart) - 5:08
2. Ceiling Unlimited (Lee, Lifeson, Peart) - 5:28
3. Ghost Rider (Lee, Lifeson, Peart) - 5:41
4. Peaceable Kingdom (Lee, Lifeson, Peart) - 5:23
5. The Stars Look Down (Lee, Lifeson, Peart) - 4:28
6. How It Is (Lee, Lifeson, Peart) - 4:05
7. Vapor Trail (Lee, Lifeson, Peart) - 4:57
8. Secret Touch (Lee, Lifeson, Peart) - 6:34
9. Earthshine (Lee, Lifeson, Peart) - 5:38
10. Sweet Miracle (Lee, Lifeson, Peart) - 3:40
11. Nocturne (Lee, Lifeson, Peart) - 4:49
12. Freeze (Part IV of 'Fear') (Lee, Lifeson, Peart) - 6:21
13. Out of the Cradle (Lee, Lifeson, Peart) - 5:03
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Vapor Trails (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 14 Μαΐου 2002
Βραβεία
Vapor Trails (άλμπουμ)
Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002
Διάσκεψη του Κολόμπο
Η Διάσκεψη του Κολόμπο ήταν μία διάσκεψη των υπουργών της βρετανικής κοινοπολιτείας που συνήλθε τον Ιανουάριο του 1950, στη πόλη Κολόμπο της Κεϋλάνης, σημερινής Σρι Λάνκα, εξ ου και η ονομασίας της.
Η Διάσκεψη αυτή συνήλθε στις 9 Ιανουαρίου και έληξε πέντε ημέρες αργότερα, στις 14 Ιανουαρίου του 1950. Κύρια θέματα - ζητήματα που συζητήθηκαν και εξετάσθηκαν, σύμφωνα πάντα με την τότε δημοσιευθείσα ημερήσια διάταξη, ήταν τα ακόλουθα έξι:
Σημειώνεται ότι από τα πορίσματα της διάσκεψης αυτής προέκυψε στη συνέχεια η εκ μέρους της Αγγλίας αναγνώριση της κομουνιστικής κυβέρνησης της Κίνας, παρότι άρχισε την ίδια εποχή να εντείνεται ο ψυχρός πόλεμος και ο μακαρθισμός εκ μέρους των ΗΠΑ.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1925-26
Στο 2ο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1925-26 τον τίτλο κατέκτησε και πάλι ο Ολυμπιακός. Από τη διοργάνωση αυτή παρουσιάστηκαν τα πρώτα δείγματα μεροληψίας, τα οποία οδήγησαν στην μακροχρόνια αντιπαράθεση των δύο κορυφαίων συλλόγων του Πειραιά. Ο Εθνικός τιμωρήθηκε από την Ε.Π.Σ. Πειραιώς με διαγραφή και κατόπιν διοργάνωσε δικό του πρωτάθλημα με φιλικές του επίσημες και μη ομάδες, για να επανέλθει το φθινόπωρο στην Ένωση.