cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξίσωση Χέντερσον-Χάσελμπαχ
Εκτίμηση του pH του αίματος
Η εξίσωση Χέντερσον-Χάσελμπαχ μπορεί να εφαρμοστεί για να συσχετίσει το pH του αίματος με τα συστατικά του όξινου ανθρακικού ρυθμιστικού συστήματος (bicarbonate buffering system):
Αυτό είναι χρήσιμο στα αέρια του αρτηριακού αίματος (arterial blood gas), αλλά αυτά συνήθως αναφέρονται ως PaCO2, δηλαδή, τη μερική πίεση (partial pressure) του διοξειδίου του άνθρακα, παρά του H2CO3. Όμως, αυτά συσχετίζονται με την εξίσωση:
Η παρακάτω εξίσωση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συσχετίσει το pH του αίματος με τη συγκέντρωση του όξινου ανθρακικού και τη μερική πίεση του διοξειδίου του άνθρακα:
, όπου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χημεία οξέων - βάσεων Κατηγορία:Εξισώσεις
Βοττική
Η Βοττική είναι περιοχή κοντά στην Όλυνθο στη Χαλκιδική. Πήρε το όνομά της από τους Βοττιαίους που εγκαταστάθηκαν εκεί, μετά την ενσωμάτωση στο Μακεδονικό βασίλειο, της περιοχής όπου ζούσαν μέχρι τότε, της Βοττιαίας (η οποία φέρεται να βρισκόταν ΒΑ της Ημαθίας στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Λουδία, Αλιάκμονα και Αξιού, δηλαδή την περιοχή γύρω από τη λίμνη των Γιαννιτσών).
Την εποχή της εκστρατείας του Ξέρξη στον ελλαδικό χώρο, στη Βοττική υπαγόταν και η Όλυνθος. Η τελευταία κατελήφθη από τον Πέρση στρατηγό Αρτάβαζο το 479 π.Χ., ο οποίος υποπτεύθηκε ότι ετοιμαζόταν αποστασία της πόλης από τον Μεγάλο Βασιλιά, και αφού κατέσφαξε τους κατοίκους της την παρέδωσε έρημη στους Χαλκιδείς αποίκους που είχαν εγκατασταθεί στις γύρω περιοχές.
Ένωση Βιβλιοθηκών του Χονγκ Κονγκ
Η Ένωση Βιβλιοθηκών του Χονγκ Κονγκ (αγγλ.Hong Kong Library Association (HKLA) ιδρύθηκε το 1958 και είναι η εθνική ένωση που εκπροσωπεί τις βιβλιοθήκες του Χονγκ Κονγκ, προωθεί τα συμφέροντα τους και μέσα από το σύνολο των δραστηριοτήτων της ενισχύει το έργο τους.
Βοττική
Η Όλυνθος, ερημώθηκε από τον Αθηναίο στρατηγό Φορμίωνα, αφού επαναστάτησε κατά των Αθηναίων, το 432π.Χ. (μέχρι τότε ήταν σύμμαχός τους). Τρία χρόνια αργότερα οι Αθηναίοι επιτέθηκαν και πάλι ενάντια στη Βοττική αλλά αποκρούστηκαν στη Σπάρτωλο. Όμως την ίδια χρονιά ερημώθηκε από τον βασιλιά της Θράκης Σιτάλκη.
Ένωση Βιβλιοθηκών του Χονγκ Κονγκ
Ιστορία
Στη μεταπολεμική περίοδο και συγκεκριμένα τη δεκαετία του 1950 όπου ο τομέας των βιβλιοθηκών του Χόνγκ Κόνγκ βρισκόταν σε ύφεση, κρίθηκε απαραίτητη η δημιουργία ενός οργανισμού, ο οποίος θα αποτελούσε το συνδετικό κρίκο μεταξύ των βιβλιοθηκών και των κέντρων πληροφόρησης της πόλης και θα προωθούσε τα συμφέροντα τους. Κατά την πρώτη συνεδρίαση της ένωσης εγκρίθηκε το καταστατικό και συστάθηκε το Συμβούλιο (Council), το οποίο είναι αρμόδιο για τη γενική λειτουργία του οργανισμού. Με την πάροδο των χρόνων η ένωση έχει διοργανώσει και προωθήσει ποικίλες δραστηριότητες και έχει συμβάλλει σημαντικά στην ανάπτυξη του επαγγέλματος της πληροφόρησης.
Σκοπός
Η HKLA εργάζεται για να προωθήσει το έργο των βιβλιοθηκών και των κέντρων πληροφόρησης του Χόνγκ Κόνγκ και κατ’ επέκταση να συμβάλλει στην ενίσχυση της Βιβλιοθηκονομίας και της πληροφόρησης γενικότερα. Για την επίτευξη του βασικού σκοπού της, η ένωση θέτει επιμέρους στόχους, οι οποίοι - όπως δηλώνονται στην ιστοσελίδα της HKLA - είναι:
Μέλη
Το σύνολο των μελών της HKLA αποτελείται από ιδρύματα πληροφόρησης και μεμονωμένα άτομα, που απασχολούνται στον τομέα της πληροφόρησης ή σχετίζονται με κάποιο τρόπο με αυτόν. Η HKLA παρέχει στα μέλη της πληροφόρηση για αναδυόμενα και προϋπάρχοντα θέματα του χώρου, υποστήριξη και ευκαιρίες δικτύωσης και συνεχιζόμενης εκπαίδευσης. Τα μέλη της ένωσης διακρίνονται σε:
Δράση
Μέσα από το σύνολο των δραστηριοτήτων της, η HKLA εστιάζει στην ενίσχυση των βιβλιοθηκών με έδρα το Χόνγκ Κόνγκ και παράλληλα εργάζεται για τη διασφάλιση της προσβασιμότητας στην πληροφόρηση. Επιπρόσθετα, προσφέρει στα μέλη της ευκαιρίες για συνεχιζόμενη εκπαίδευση, επαγγελματική ανάπτυξη και δικτύωση, μέσα από τη διοργάνωση ποικίλων προγραμμάτων και δραστηριοτήτων. Σε γενικά πλαίσια το έργο της Ένωσης λειτουργεί επικουρικά προς το έργο της Βιβλιοθηκονομίας και της Επιστήμης της Πληροφόρησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Κίνα Κατηγορία:Πολιτισμός του Χονγκ Κονγκ
Νεμπόισα Τσόβιτς
Ο Νεμπόισα Κόβιτς (σερβικά : Небојша Човић), γεννημένος στις 2 Ιουλίου 1958 στο Βελιγράδι, είναι Σέρβος πολιτικός πρώην δήμαρχος Βελιγραδίου και προσωρινός πρωθυπουργός της Σερβίας για λίγες ημέρες, πρώην επικεφαλής του κέντρου συντονισμού για το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια. Γνωστός παράγοντας της Καλαθοσφαίρισης και πρόεδρος του Ερυθρού Αστέρα.
Αποφοίτησε από τη σχολή μηχανολόγων μηχανικών, όπου απέκτησε το διδακτορικό του το 2000. Εργάστηκε σε πολλές εταιρείες, ήταν ο διευθύνων σύμβουλος της Α.Σ. «Πρόλετερ» και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της "FMP Ζελέσνικ" του Βελιγραδίου.
Ως μέλος του Σοσιαλιστικού κόμματος της Σερβίας το 1994 εξελέγη ο 66ος δήμαρχος του Βελιγραδίου έως το 1997. Ήταν μέλος του Σερβικού κοινοβουλίου για δύο θητείες. Το 1997 ίδρυσε το κόμμα "Δημοκρατική εναλλακτική λύση" και μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές στις 24 Σεπτεμβρίου 2000 έγινε μέλος του κοινοβουλίου. Το 2005 έγινε πρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος.
Στην κυβέρνηση του Ζόραν Τζίντζιτς ήταν αναπληρωτής πρωθυπουργός και επικεφαλής του κέντρου συντονισμού για τη Νότια Σερβία, και το κέντρο συντονισμού για το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια.
Ο Νεμπόισα Κόβιτς έχει παρασημοφορηθεί με το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Σάββα Α΄ κατηγορίας. Ήταν επίσης πρόεδρος της Ομοσπονδίας μπάσκετ της Γιουγκοσλαβίας.
Είναι παντρεμένος με την Βέσνα και έχουν δύο παιδιά, μια κόρη και ένα γιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Βελιγραδίου Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Σερβίας Κατηγορία:Αναπληρωτές πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Βουλευτές της Σερβίας Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Σερβία Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Γιουγκοσλαβία
Ο.Φ.Η. (ποδόσφαιρο ανδρών)
Τα πρώτα χρόνια
Για την 15ετία 1925–1940, όταν ο ΟΦΗ έκανε τα πρώτα του βήματα, δεν υπάρχουν επαρκή επίσημα ιστορικά στοιχεία, διότι την εποχή εκείνη ήταν σχεδόν αδύνατο μια ομάδα από την Κρήτη να ταξιδέψει και να αγωνιστεί στην ηπειρωτική Ελλάδα. Σύμφωνα με προφορικές αφηγήσεις και μαρτυρίες φαίνεται να έδωσε σ' αυτή την προπολεμική 15ετία πάνω από 400 αγώνες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία με αντιπάλους τα άλλα σωματεία του νησιού και πως οι νικηφόροι ήταν πολλαπλάσιοι αυτών που έληξαν με ισοπαλία ή ήττα.
Συμμετοχή στο Πρωτάθλημα
Ο OΦΗ υπήρξε για πολλά χρόνια ο μοναδικός εκπρόσωπος της Κρήτης στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Συμμετείχε για πρώτη φορά στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1955, όπου πήγε απευθείας στη Β΄ φάση και κατετάγη 4ος ανάμεσα σε πέντε ομάδες του νοτίου ομίλου. Σε αυτό συμμετείχε και τις επόμενες τρεις περιόδους. Το 1959, με την καθιέρωση των εθνικών κατηγοριών, κατετάγη στη Β΄ Εθνική, όπου και αγωνίστηκε μέχρι και την περίοδο 1967–68, όταν κατάφερε μέσω αγώνων κατάταξης να ανέβει στην Α΄ Εθνική, επικρατώντας του Πανελευσινιακού με 3–0 στον τρίτο αγώνα που έγινε στα Χανιά.
Εποχή Γκέραρντ
Καθοριστικός στάθηκε για τον ΟΦΗ ο ερχομός του Ολλανδού προπονητή Ευγένιου Γκέραρντ. Η πρώτη του χρονιά στην ομάδα ήταν ιδιαίτερα επεισοδιακή. Με το τέλος του πρωταθλήματος ο ΟΦΗ τερμάτισε δεύτερος και είχε κερδίσει για πρώτη φορά στην ιστορία του την έξοδο στην Ευρώπη, με την τελική θέση της ομάδας να εξαρτάται από την εκδίκαση της υπόθεσης Ίσις. Ο Χιλιανός μέσος του ΟΦΗ Αλεσάντρο Ίσις, είχε ανιχνευθεί θετικός σε χρήση απαγορευμένης φαρμακευτικής ουσίας κατά τη διενέργεια εργαστηριακών ελέγχων αντιντόπινγκ σε δύο διαφορετικούς αγώνες, τον Παναχαϊκή –ΟΦΗ 1–2 τον Ιανουάριο και τον ΠΑΟΚ –ΟΦΗ 0–0 τον Απρίλιο του 1986. Στην πρώτη περίπτωση επιχειρήθηκε συγκάλυψη του γεγονότος, η δημοσιοποίησή του όμως από την εφημερίδα Το Έθνος οδήγησε σε παραιτήσεις υπευθύνων, ενώ ούτε έπειτα από το δεύτερο εντοπισμό επιβλήθηκαν κάποιες κυρώσεις. Ο ισχύων τότε κανονισμός προέβλεπε για μεν τον Ίσις τιμωρία αποκλεισμού, για δε τον σύλλογο ήττα και αφαίρεση 4 βαθμών για κάθε αγώνα όπου υπήρξε ανίχνευση της ουσίας.
Την αμέσως επόμενη χρονιά, ο ΟΦΗ αναδείχθηκε Κυπελλούχος, επικρατώντας στον τελικό του Ηρακλή Θεσσαλονίκης με 3–1 στη διαδικασία των πέναλτι, καθώς στην κανονική διάρκεια και στην παράταση του τελικού οι δύο ομάδες αναδείχθηκαν ισόπαλες 1–1. Στο πρωτάθλημα της ίδιας περιόδου τερμάτισε τρίτος, ενώ στην Ευρώπη πέρασε στο δεύτερο γύρο του κυπέλλου Κυπελλούχων, όπου αποκλείστηκε από την ιταλική Αταλάντα. Την περίοδο 1987–88 ο ΟΦΗ κατετάγη τρίτος, κερδίζοντας το εισιτήριο για το Βαλκανικό κύπελλο της επόμενης χρονιάς, το οποίο και κατέκτησε.
Τα επόμενα χρόνια η ηρακλειώτικη ομάδα καθιερώθηκε στις υψηλότερες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα, ενώ το 1990 ήταν φιναλίστ στο Κύπελλο για δεύτερη φορά στην ιστορία του, γνωρίζοντας την ήττα με 4–2 από τον Ολυμπιακό στον τελικό της διοργάνωσης. Την περίοδο 1992–93 κέρδισε την έξοδο στο κύπελλο UEFA, όπου πραγματοποίησε μια αξιομνημόνευτη πορεία μέχρι τους 16 της διοργάνωσης, αποκλείοντας τη Σλάβια Πράγας και την Ατλέτικο Μαδρίτης, για να αποκλειστεί στη συνέχεια από την πορτογαλική Μποαβίστα.
Η παρακμή, η επάνοδος και τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα
Δύο χρόνια αργότερα (2010–11) ο ΟΦΗ επέστρεψε στη Super League και στην πρώτη του χρονιά μετά τον προβιβασμό (2011–12) παρέμεινε άνετα στην κατηγορία, όμως την επόμενη (2012–13) απέφυγε οριακά τον υποβιβασμό. Την περίοδο 2013–14 τερμάτισε έκτος, αλλά την επόμενη (2014–15) τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που έφερε η συσσώρευση χρεών ύψους 12,2 εκατομμυρίων δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει στο ίδιο υψηλό επίπεδο. Η ομάδα έπεσε στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας και στις 21 Μαρτίου 2015 (πριν τη διεξαγωγή της 29ης αγωνιστικής), ανακοινώθηκε η αποχώρησή της από το πρωτάθλημα, λόγω αδυναμίας της διοίκησης να καλύψει τις οικονομικές υποχρεώσεις που είχαν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια. Οι 15 ποδοσφαιριστές που είχαν απομείνει στο σύλλογο εμφανίστηκαν εκείνη την ημέρα στο «Γεντί Κουλέ» και αποχαιρέτησαν τους οπαδούς του συλλόγου.
Τα οικονομικά προβλήματα του συλλόγου τον οδήγησαν στον υποβιβασμό στην ερασιτεχνική Γ΄ Εθνική (2015–16), όπου κατάφερε να τερματίσει πρώτος στον 4ο όμιλο και να προβιβαστεί στη Φούτμπολ Λιγκ (2016–17).
Τη σεζόν 2017–18 τερμάτισε στην 1η θέση και κέρδισε την άνοδο στη Σούπερλιγκ για τη σεζόν 2018–19.
Έμβλημα
Κύριο στοιχείο του εμβλήματος του συλλόγου είναι η ασπίδα με την επιγραφή «ΟΦΗ» και χρώματα αυτού το μαύρο και το λευκό. Το 2016, με αφορμή τη σύσταση νέας ΠΑΕ, προστέθηκε το έτος ίδρυσης του συλλόγου «1925».
Στις 7 Αυγούστου 2020, η διοίκηση του ΟΦΗ άλλαξε το έμβλημα της ομάδας αντικαθιστώντας το με έναν κύκλο. Το νέο έμβλημα του ΟΦΗ αποτελεί έκφραση ενότητας, δύναμης, αυθεντικότητας και υπερηφάνειας. Ένας τέλειος κύκλος, που συμβολίζει έναν ολόκληρο κόσμο, ένα νέο ποδοσφαιρικό ήθος, το όραμα των ανθρώπων του ΟΦΗ για την ομάδα και το νησί της Κρήτης. Ένας κύκλος που χωράει μέσα του τη μεγάλη κληρονομιά του ΟΦΗ, τις ακέραιες ποδοσφαιρικές του αξίες και τη σημαντική ιστορία της Κρήτης.
Οικονομικά και ιδιοκτησιακό
Στην μετοχική σύνθεση της ΠΑΕ ΟΦΗ 1925 μετέχει εκ του νόμου ο Ερασιτέχνης ΟΦΗ με ποσοστό 10%.
Από τον Οκτώβριο του 2018 μέχρι σήμερα, η πλειοψηφία των μετοχών ανήκει πλέον στον Έλληνοαμερικάνο επιχειρηματία, Μιχάλη Μπούση με ποσοστό 82.44%.
Επωνυμία
Η επωνυμία της Αθλητικής Ανώνυμης Εταιρείας (ΑΑΕ), απαραίτητης για τη συμμετοχή της ομάδας (ΠΑΕ) σε επαγγελματική ποδοσφαιρική κατηγορία, έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων ως ακολούθως:
Οι αγώνες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις
Ο ΟΦΗ εξασφάλισε για πρώτη φορά την έξοδό του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μέσω του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ της περιόδου 1986–87, όπου στην παρθενική του εμφάνιση κατάφερε να πάρει την πρώτη του νίκη απέναντι στη Χάιντουκ Σπλιτ (1–0).
Κορυφαία στιγμή για τον σύλλογο υπήρξε η συμμετοχή στη φάση των 16 τόσο στο κύπελλο Κυπελλούχων την περίοδο 1987–88, μόλις στη δεύτερη ευρωπαϊκή συμμετοχή του, όσο και στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ την περίοδο 1993–94 έπειτα από προκρίσεις επί των Σλάβια Πράγας και Ατλέτικο Μαδρίτης.
Η ευρύτερη σε έκταση νίκη που έχει επιτύχει, σημειώθηκε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ της περιόδου 2000–01 επί της σερβικής Νάπρεντακ με 6–0. Πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις είναι ο Νίκος Παπαδόπουλος με 4 τέρματα και ακολουθεί ο Νίκος Νιόπλιας με 3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925
Δήμος Μουχάνγκα
Δείτε επίσης
μ Κατηγορία:Νότια Ρουάντα
Θάνατοι τον Μάρτιο του 2008
Ακολουθεί κατάλογος με σημαντικά (στο χώρο τους) πρόσωπα που "έφυγαν" από τη ζωή" το Μάρτιο του 2008, συνοδευόμενα από τις πηγές που μετέδωσαν την είδηση για το θάνατό τους.
Παραπομπές
03
Petroperu
Η Petróleos del Perú, S.A. (PETROPERU) (Πετρέλαια του Περού) είναι μια Περουβιανή κρατική πετρελαϊκή εταιρεία. Η δραστηριότητές της περιλαμβάνουν μεταφορά, διύλιση, και εμπορία καυσίμων και παραγώγων πετρελαίου. Ιδρύθηκε στις 24 Ιουλίου 1969, κατά την διάρκεια της προεδρίας του Χουάν Βελάσκο Αλβαράδο, χρησιμοποιώντας το απαλλοτριωμένα περιουσιακά στοιχεία τοπικών εταιρειών πετρελαίου καθώς και της International Petroleum Company, θυγατρικής της Esso Corporation. Στα περιουσιακά στοιχεία συμπεριλαμβάνονταν και η παλαιότερη πετρελαιοφόρος περιοχή, La Brea y Pariñas, που ανακαλύφθηκε το 1869 και τελικώς αποκτήθηκε από την Esso. Ο αρχικός τίτλος ιδιοκτησίας είχε δοθεί από τον ίδιο τον Σιμόν Μπολίβαρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περού Κατηγορία:Επιχειρήσεις ενέργειας
Ιωάννης Σαμπατακάκης
Ο Ιωάννης Σαμπατακάκης (1914 - 10 Μαΐου 1987) του Μιχαήλ, ήταν Έλληνας στρατιωτικός.
Υπήρξε Νομάρχης Έβρου κατά την περίοδο της επταετίας. Από τις 4 Μαρτίου 1971 ως τις 22 Σεπτεμβρίου 1973 ήταν Νομάρχης Κιλκίς. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό αντισυνταγματάρχης σε πολεμική διαθεσιμότητα.
Κηδεύτηκε από το νεκροταφείο Ζωγράφου στις 11 Μαΐου 1987. Είχε 1 γιο και ήταν παντρεμένος με τη Μαίρη Σαμπατακάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Έβρου Κατηγορία:Νομάρχες Κιλκίς Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Ενορίες του Τζέρσεϊ
Η Νήσος του Τζέρσεϊ είναι χωρισμένη σε δώδεκα διοικητικές περιφέρειες ή ενορίες. Όλες τους έχουν πρόσβαση στη θάλασσα και έχουν πάρει την ονομασία τους από τους Αγίους στους οποίους οι παλιές τους ενοριακές εκκλησίες είναι αφιερωμένες.
Οι ενορίες
Παρακάτω ακολουθεί ένας πίνακας με τις ενορίες του Τζέρσεϊ. Τα πληθυσμιακά δεδομένα είναι βασισμένα στην απογραφή του 2011.
Κοντόσταυλος
Κάθε ενορία έχει επικεφαλής έναν Κοντόσταυλο (Γαλλικά: Connétable, Jèrriais: Connêtabl'ye) ο οποίος εκλέγεται για διάστημα τεσσάρων ετών από τους κατοίκους της Ενορίας. Ο Κοντόσταυλος (ή Connétable) εκπροσωπεί επίσης τον Δήμο στα States.
Procureur du Bien Public
Ο Procureur du Bien Public (δύο ανά ενορία) αποτελεί το νομικό και οικονομικό αντιπρόσωπο της ενορίας (εκλέγεται με δημόσιες εκλογές από το 2003 σύμφωνα με τον Public Elections (Amendment) (Jersey) Law 2003, ενώ, παλαιότερα, μία Συνέλευση Εκλεκτόρων της κάθε ενορίας επέλεγε τους procureurs σύμφωνα με την Loi (1804) au sujet des assemblées paroissiales). Ένας Procureur du Bien Public εκλέγεται για θητεία τριετούς διάρκειας ως δημόσιος εκπρόσωπος για τα οικονομικά και τις ιδιοκτησίες της ενορίας και έχει την δυνατότητα να ξεκινά συζητήσεις χωρίς να ενημερώνει την ενορία εφόσον υπάρχει σχετική άδεια από την Συνέλευση των Ενοριών.
Οι Centeniers εκλέγονται με δημόσιες εκλογές εντός της κάθε ενορίας για τριετή θητεία, αναλαμβάνοντας την περιφρούρησή της. Ο centenier είναι ο μοναδικός αξιωματούχος που μπορεί να απαγγείλει κατηγορίες καθώς και να επιβάλει ποινές σε κατηγορούμενους. Παλαιότερα, ο ανώτερος centenier της κάθε ενορίας (γνωστός ως Chef de Police) ήταν εκπρόσωπος του Κοντόσταυλου στα States of Jersey, όταν ο τελευταίος αδυνατούσε να παραβρεθεί σε μία συνάντησή τους — αυτός ο ρόλος έχει, πλέον, καταργηθεί.
Επιτροπή Οδών
Στο Τζέρσεϊ, η Επιτροπή Οδών (Γαλλικά: Comité des Chemins) είναι η αρμόδια κρατική αρχή για τις ενοριακές οδούς της κάθε ενορίας. Σε συμφωνία με την Loi (1914) sur la Voirie επιβλέπει και συντονίζει την επιδιόρθωση και συντήρηση των δρόμων της κάθε ενορίας, τοποθετεί λίθους-ορόσημα των συνόρων μεταξύ των ιδιοκτησιών, εκδίδει άδειες τύπου Choses Publiques, εξετάζει προτάσεις σχεδίων που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της, εποπτεύει την συλλογή απορριμάτων, επιδίδει πρόστιμα κατά την Visite du Branchage, και προτείνει νέες ονοματοδοσίες οδών, εφόσον αυτό είναι αναγκαίο, ώστε αυτές να λάβουν την σχετική έγκριση από την Συνέλευση των Ενοριών. Ο Connétable προεδρεύει την Επιτροπή Οδών, στην οποία περιλαμβάνονται, επίσης, ένας Ρέκτορας και τρεις Διευθυντές της Ενορίας [πέντε Διευθυντές για το Σεντ Χέλιερ], οι οποίοι εκλέγονται για θητεία διάρκειας τριών ετών από την Συνέλευση των Ενοριών.
Στο Σεντ Χέλιερ, η σημαντικότερη Επιτροπή Οδών αναλαμβάνει επίσης μη-προβλεπόμενες από το καταστατικό της δράσεις, όπως την συντήρηση των πάρκων και λοιπών ανοιχτών δημοσίων χώρων, και ενεργεί, ελέω της απουσίας Δημοτικού Συμβουλίου, ως ένα συμβουλευτικό σώμα για τον Connétable. Κατά σύμβαση, οι δύο Procureur du Bien Public του Σεντ Χέλιερ παίρνουν μέρος στις συνεδριάσεις της Επιτροπής Οδών, αλλά δεν έχουν δικαίωμα ψήφου.
Vingtaines
Η Ενορία διαιρείται περαιτέρω σε Vingtaines (ή σε "cueillettes" του Σαιντ-Ουάν). Κάθε vingtaine εκπροσωπείται από δύο Vingteniers, δύο Επιθεωρητές Οδών και τρεις Αξιωματούχους του Κοντόσταυλου. Όλοι τους εκλέγονται και χρίζονται αξιωματούχοι του Βασιλικού Δικαστηρίου.
Συνέλευση των Ενοριών
Μια Συνέλευση Ενορίας στο Τζέρσεϊ είναι το όργανο λήψης αποφάσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης, το οποίο αποτελείται από τους φορολογούμενους (συμπεριλαμβανομένων των mandataires) και εκλέκτορες της ενορίας.
Η Συνέλευση των Ενοριών:
Επαρχία Αγίων Σαράντα
thumb|200px|Η [[λίμνη του Βουθρωτού και το Εξαμίλι όπως φαίνονται από την Κέρκυρα.]] Η Επαρχία Αγίων Σαράντα (αλβανικά: Rrethi i Sarandës) είναι μία από τις τρεις επαρχίες του νομού Αυλώνα, στη νότια Αλβανία. Βρίσκεται νοτιότερα από τις τρεις στα σύνορα με τον ελληνικό νομό Θεσπρωτίας. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 730 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 40.200 κάτοικοι. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι οι Άγιοι Σαράντα. Μεγάλο κομματι του πληθυσμού ανήκει στην ελληνική μειονότητα
Παραπομπές
Αγιοι Σαραντα Κατηγορία:Νομός Αυλώνα
Might Just Take Your Life
Might Just Take Your Life είναι ο τίτλος του τραγουδιού του χαρντ ροκ συγκροτήματος, Deep Purple. Το κομμάτι αυτό, είναι το δεύτερο τραγούδι του δίσκου "Burn", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1974, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία.
Κυκλοφορίες
Το τραγούδι αυτό, κυκλοφόρησε σε μορφή 7" σινγκλ, με το "Coronarias Redig" στη δεύτερη πλευρά του στην Ευρώπη και τη στέρεο έκδοση του "Might Just Take Your Life" στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το σινγκλ μπήκε στις χαμηλές θέσεις στους καταλόγους επιτυχιών στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, ενώ έφθασε ως το # 23 στην Ιταλία.
Ζωντανές εκτελέσεις
Οι Deep Purple συμπεριέλαβαν το κομμάτι στο set list των συναυλιών τους το 1974 και το 1975, ενώ μετά τη διάλυση του συγκροτήματος το διασκεύαζαν οι Whitesnake, συγκρότημα του Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ και του Τζον Λορντ. Το 2015, το επανηχογράφησαν για το στούντιο άλμπουμ "The Purple Album".
Ζωντανές εκτελέσεις του "Might Just Take Your Life", υπάρχουν στις εξής εκδόσεις:
Θέσεις τσαρτ
Might Just Take Your Life (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: 12 Φεβρουαρίου 1974
Τα μέλη των Deep Purple
Το "Might Just Take Your Life" ηχογραφήθηκε από τη τρίτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1974
Ολυμπιακή Αεροπορία Πτήση 171
Η Ολυμπιακή Αεροπορία Πτήση 171 ή άλλως Πτήση ΟΑ 171 στις 12 Αυγούστου 1997, ήταν τακτική πτήση αεροσκάφους τύπου Boeing 727-230, με στοιχεία νηολογίου SX-CBI και ονομασία «Μέγας Αλέξανδρος», το οποίο παρεκτράπηκε από τον διάδρομο προσγείωσής του στον Διεθνή Κρατικό Αερολιμένα Θεσσαλονίκης «Μακεδονία». Όλοι οι επιβάτες (29 άτομα) και τα 9 μέλη του πληρώματος που επέβαιναν, δεν έπαθαν τίποτα και βγήκαν σώοι, παρόλο που το αεροσκάφος καταστράφηκε ανεπανόρθωτα και δεν επιδεχόταν καμία επισκευή.
Η συντριβή
Επρόκειτο για προγραμματισμένη πτήση μεταφοράς επιβατών εξωτερικού από τον Διεθνή Αερολιμένα Ελληνικού των Αθηνών προς την Φρανκφούρτη, με ενδιάμεσο σταθμό την Θεσσαλονίκη. Ενώ απογειώθηκε από την Αθήνα χωρίς κανένα πρόβλημα η προσέγγιση της πτήσης προς την Θεσσαλονίκη δεν ήταν το ίδιο.
Συγκεκριμένα, είχαν δηλωθεί άνεμοι 360 μοιρών / 18 κόμβων κατά ριπάς έως 28 κόμβους, η ορατότητα ήταν 5 χλμ με καταρρακτώδη βροχή, διάσπαρτα σύννεφα στα 2500 πόδια και νεφελώδης στα 8000 πόδια. Το πλήρωμα απαρτιζόταν από δύο πολύ έμπειρους πιλότους. Κατά τη στιγμή του ατυχήματος, χρέη Κυβερνήτη εκτελούσε ο χειριστής Στέφανος Βασιλικός.
Το πλήρωμα του θαλάμου διακυβέρνησης (ΠΘΔ) πραγματοποίησε μια μη ακριβή VOR / DME προσέγγιση στο διάδρομο 34 (μήκους 2410 μέτρων). Το ΠΘΔ βρισκόταν υπό πίεση λόγω της καταιγίδας στο αεροδρόμιο και σε συνδυασμό με την ανεπαρκή συνεργασία του πληρώματος, προκάλεσαν κάποιες διαδικασίες προσέγγισης να μην εφαρμοστούν.
Το αεροσκάφος άγγιξε κάτω (touched down) πέρα από το πρώτο τρίτο του διαδρόμου, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να σταματήσει επί του εναπομένοντος διαδρόμου. Το αεροσκάφος παρεκτράπει της πορείας του προς την δεξιά πλευρά του διαδρόμου, όταν φαινόταν επικείμενη η υπέρβαση στη θάλασσα. Το σύστημα προσγείωσης κατέρρευσε.
Τα σωστικά συνεργεία στο έδαφος, ενήργησαν άμεσα.
Σχόλια της Διοίκησης
Κατά την περίοδο του ατυχήματος, Γενικός Διευθυντής ήταν ο Κυβερνήτης Μιλτιάδης Τσαγκαράκης, ο οποίος συνεχάρη το πλήρωμα και τον κ. Στέφανο Βασιλικό - Κυβερνήτη της Πτήσης ΟΑ171 / 12 Αυγούστου 1997, για τον τρόπο με τον οποίο κατεύθυνε το αεροσκάφος εκτός του αεροδιαδρόμου προσγείωσης, αποφεύγοντας την θάλασσα.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />x <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." />
Πρόσθετη ανάγνωση
Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα της Ολυμπιακής Αεροπορίας
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964
85 px|right Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης της 18ης Ολυμπιάδας έλαβε χώρα στο Εθνικό Γυμναστήριο Γιογιόγκι του Τόκυο μεταξύ 11-23 Οκτωβρίου 1964, με τη συμμετοχή 16 εθνικών ομάδων ανδρών. Ήταν η έκτη φορά που το άθλημα συμπεριλαμβανόταν στο επίσημο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων.
Μετά την αποτυχία του συστήματος διεξαγωγής που είχε εφαρμόσει στους Αγώνες του 1960, με το οποίο ο τίτλος ουσιαστικά είχε κριθεί απ' τη Φάση των 8, η FIBA επέλεξε αυτή τη φορά μια απλούστερη μορφή - αρχικά χωρισμός σε δύο ομίλους, κατόπιν χιαστί νοκ-άουτ για όλες τις θέσεις. Στο βάθρο, πάντως, επαναλήφθηκε η εικόνα της Ρώμης: Πρώτες οι ΗΠΑ (6ο συνεχόμενο χρυσό), δεύτερη η Σοβιετική Ένωση, τρίτη η Βραζιλία.
Τελικός γύρος - Αγώνες κατάταξης
thumb|240px|Άποψη του Εθνικού Γυμναστηρίου Γιογιόγκι. Χτίστηκε επ' ευκαιρία των Αγώνων μεταξύ 1961-1964 και εκτός της καλαθοσφαίρισης, φιλοξένησε επίσης (σε χωριστή αίθουσα με [[πισίνα) την κολύμβηση και τις καταδύσεις. ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Αξιοθαύμαστος Κήπος
μικρογραφία|[[Λογότυπο των Αξιοθαύμαστων Κήπων.]] Ο Αξιοθαύμαστος Κήπος είναι βράβευση η οποία δημιουργήθηκε το 2004 από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού με την συμβολή του Εθνικού Συμβουλίου Πάρκων και Κήπων.
Το βραβείο
Στόχος του συγκεκριμένου βραβείου είναι η ανάδειξη των ανοιχτών στο κοινό και καλά διατηρημένων πάρκων και κήπων. Η συγκεκριμένη βράβευση ξεπερνά το πλαίσιο των παλαιών κήπων, προστατευόμενων ή όχι ως ιστορικά μνημεία, ώστε να είναι σε θέση να περιλάβει και κήπους οι οποίοι δημιουργήθηκαν κατά τα πρόσφατα χρόνια.
thumb|Σύγχρονος [[κήπος γαλλικού τύπου στην Προβηγκία: το Περίπτερο του Γκαλόν στο Κυκυρόν ]] Το συγκεκριμένο κρατικό βραβείο, το οποίο απονέμεται για διάστημα 5 ετών, είναι ανανεώσιμο και αναθεωρήσιμο. Τα κριτήρια τα οποία λαμβάνονται υπόψη για την απονομή της συγκεκριμένης βράβευσης είναι τα παρακάτω έξι:
Το βραβείο παρουσιάζει τα παρακάτω πλεονεκτήματα:
Το βραβείο υποχρεώνει τους ιδιοκτήτες, στον αντίποδα, να εξασφαλίσουν την τακτική συντήρηση των κήπων τους, να είναι επισκέψιμοι από το κοινό για τουλάχιστον 50 ημέρες σε ετήσια βάση, να συμμετέχουν στην εθνική πρωτοβουλία των « Rendez-vous aux jardins » ή στις Ευρωπαϊκές Ημέρες Κληρονομιάς, να θέσουν ενημερωτικά φυλλάδια στην διάθεση του κοινού, καθώς και να τοποθετήσουν πλάκα η οποία θα φέρει το λογότυπο του βραβείου.
Ο κατάλογος των βραβευθέντων κήπων, ο οποίος και ενημερώνεται σε ετήσια βάση, είναι αναγνώσιμος στην ιστοσελίδα της Επιτροπής Πάρκων και Κήπων της Γαλλίας.
Χωριό-Κήπος
Το 2013 το βραβείο απονεμήθηκε για πρώτη φορά στο σύνολο μίας γαλλικής κοινότητας, ως αναγνώριση των προσπαθειών του περιβαλλοντικού σχεδιασμού του κέντρου του Σεντινί, για μία ανανεώσιμη χρονική διάρκεια πέντε ετών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αρχιτεκτονική τοπίου
Σημαία της Σοβιετικής Ένωσης
thumb|200px Η σημαία της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η εθνική σημαία της ΕΣΣΔ από την ίδρυσή της το 1922 μέχρι τη διάλυσή της το 1991. Οι αναλογίες της ήταν 1:2 και απεικόνιζε το σφυροδρέπανο πάνω σε κόκκινο φόντο. Το σφυροδρέπανο αντιπροσωπεύει την ενότητα αγροτών και εργατών μέσα στην τάξη του προλεταριάτου, ενώ το κόκκινο αστέρι πάνω από το σφυροδρέπανο συμβολίζει το καθοδηγητικό φως του Κομμουνιστικού Κόμματος. Οι 15 δημοκρατίες της ΕΣΣΔ είχαν δικές τους σημαίες, βασισμένες στην σημαία της Σοβιετικής Ένωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Σημαίες
Χίος
μικρογραφία|το λιμάνι της Χίου Η Χίος είναι νησί του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου, το πέμπτο μεγαλύτερο της Ελλάδας με έκταση 842 τετρ. χιλιόμετρα και μήκος ακτών 213 χιλιόμετρα. Διοικητικά αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Χίου, η οποία ανήκει στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου μαζί με τα Ψαρά και τα Αντίψαρα (στη δυτική πλευρά) και τις Οινούσσες (στην ανατολική πλευρά).
Τα κύρια προϊόντα που εξάγει είναι η ονομαστή χιώτικη μαστίχα, το λάδι, τα σύκα και το κρασί, ενώ έχει διεθνή φήμη για το μέγεθος και την ποιότητα της ναυτιλίας της. Η πρωτεύουσα του νησιού, η πόλη Χίος, είναι γνωστή στους ντόπιους ως Χώρα. Ακόμη, ξεχωρίζουν αρκετοί οικισμοί που είναι γνωστοί για τα αρχιτεκτονικά τους χαρακτηριστικά (όπως το Πυργί και τα Μεστά).
Ετυμολογία και μυθολογία
Η προϊστορική παράδοση αναφέρει δύο ανθρώπους που πρωτοκατοίκησαν το νησί, τον Οινοπίωνα και τον Μάκαρα. Ο Οινοπίωνας ήταν ο πρώτος μυθικός βασιλιάς της Χίου, είχε κρητική καταγωγή και ήταν αυτός που έφερε στη Χίο την καλλιέργεια του αμπελιού και την παραγωγή του καλύτερου οίνου της εποχής, του Αριούσιου οίνου. Τα εγκώμια γι’ αυτόν τον οίνο ήταν πολλά, όπως νέκταρ, γλυκύτατος, θεραπευτικός, αρωματικός και εύπεπτος. Πατέρας του Οινοπίωνα ήταν ο Θεός Διόνυσος και μητέρα του η Αριάδνη, κόρη του Βασιλιά της Κρήτης, Μίνωα. Από τον πατέρα του κληρονόμησε την αγάπη του για το κρασί και τη μετέδωσε και στους Χιώτες. Με τον Οινοπίωνα συνδέεται και ο μύθος του Ωρίωνα, του διασημότερου μυθικού ήρωα της Χίου. Ο Ωρίων ήταν γιος του Θεού Ποσειδώνα και της Ευρυάλης, κόρης του Μίνωα. Ήταν επίσης γίγαντας και περίφημος κυνηγός. Ο Ωρίων αγάπησε την κόρη του Οινοπίωνα, Μερόπη, της οποίας το χέρι ζήτησε από τον πατέρα της. Ο Οινοπίωνας του ανέθεσε αρχικά να εξολοθρεύσει τα άγρια θηρία της Χίου. Ο Ωρίωνας κατάφερε να τα εξολοθρεύσει, αλλά ο Οινοπίωνας αθέτησε το λόγο του και δεν του έδινε την κόρη του. Ο Ωρίωνας φανερά στεναχωρημένος μέθυσε και έκλεψε την κόρη του Οινοπίωνα, Μερόπη. Για την ασέβειά του αυτή ο Οινοπίωνας τον τύφλωσε και τον έδιωξε από το νησί. Υπάρχουν βεβαίως και άλλες εκδοχές του μύθου. Η Χίος τιμούσε σαν ήρωα το μυθικό οικιστή και εκπολιτιστή της, Οινοπίωνα και η λατρεία του συνεχίστηκε τουλάχιστον μέχρι τα μέσα του 2ου μ.Χ. αιώνα.
Προϊστορικοί χρόνοι
Τα συμπεράσματα των μελετητών για εκείνη την εποχή ήταν ότι οι οικιστικές εγκαταστάσεις ήταν μικρές και ασταθείς. Η Βρετανική Σχολή Αθηνών υπό τη διοίκηση του αρχαιολόγου Σινκλέρ Χούντ (γεν. 1917) ξεκίνησε τις ανασκαφές στον Εμπορειό την τριετία 1952 - 1955 και ανακάλυψε πολλές πληροφορίες για την προϊστορική του περίοδο. Η Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία ξεκίνησε νέες ανασκαφές από το 1970 αλλά τα αποτελέσματα τους παραμένουν αδημοσίευτα. Η εκπληκτική ομοιομορφία των κατοικιών που υπήρχαν εκείνη την εποχή στο Εμπορειό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχαν κοινωνικές διακρίσεις στον οικισμό και άρχουσα τάξη, οι κύριες ασχολίες των κατοίκων ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία. Οι ιστορικοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το νησί ήταν ακατοίκητο την Εποχή του Ορείχαλκου (2300 – 1600), οι πιο σύγχρονοι μελετητές τονίζουν ότι δεν μπορούμε να καταλήξουμε σε αυτό το συμπέρασμα επειδή οι ανασκαφές σε ολόκληρο το βόρειο Αιγαίο είναι ελλιπείς.
Οι παλαιότεροι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Πελασγοί, οι οποίοι έφθασαν από τη Θεσσαλία, οι Κάρες και οι Λέλεγες. Αργότερα εγκαταστάθηκαν οι Άβαντες και τέλος οι Ίωνες. Αυτοί οι λαοί έζησαν για χιλιετίες στη Χίο και από την ανάμειξή τους με τους Δωριείς, οι οποίοι τους υπέταξαν και τους αφομοίωσαν, προήλθε ο πληθυσμός της Χίου. Για τους Πελασγούς ο Στράβων αναφέρει χαρακτηριστικά: «Χίοι οικιστές εαυτών Πελασγούς γασι τους εκ της Θετταλίας». Όμοιες πληροφορίες μας δίνουν και οι Ευστάθιος, Μενεκράτης ο Ελαΐτης. Όσον αφορά την προέλευση των Πελασγών και τις σχέσεις τους με άλλους λαούς έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες από αρχαίους συγγραφείς, που είναι όμως αντιφατικές. Βέβαιο πάντως είναι ότι οι Πελασγοί προηγήθηκαν των Δωριέων και μάλλον ήταν ινδοευρωπαίοι. Για την παρουσία των Αβάντων μας πληροφορεί ο Ηρόδοτος, ο οποίος αναφέρει ότι ξεκίνησαν από την Εύβοια και εποίκισαν τη Χίο. Κατά τον Αριστοτέλη, το όνομά τους προέρχεται από την πόλη Άβα της Φωκίδας, από την οποία Θράκες άποικοι μετοίκησαν στην Εύβοια. Αναφορά στους Κάρες γίνεται από το Στράβωνα, ο οποίος αναφέρει ότι οι Κάρες κατείχαν την περιοχή από τη Μίλητο έως την παραλία της Εφέσου. Επίσης αναφέρει ότι στα νησιά Χίο και Σάμο κατοικούσαν και οι Λέλεγες, όπως και οι Κάρες και αργότερα εκδιώχθηκαν από τους Ίωνες. Κατά την ελληνική παράδοση, οι Κάρες ονομάζονταν προηγουμένως Λέλεγες και κατοικούσαν στα νησιά του Αιγαίου σαν υπήκοοι του Μίνωα. Οι πληροφορίες δυστυχώς είναι συγκεχυμένες και γι΄ αυτό δεν μπορούμε να καθορίσουμε την προέλευση των λαών, όπως και το χρόνο εγκατάστασης και παραμονής τους στο νησί.
Πρώιμη Νεολιθική εποχή – Εποχή του Χαλκού
Οι αρχαιολογικές έρευνες στη Χίο έχουν ανακαλύψει ίχνη κατοίκησης από τη Νεολιθική περίοδο (6000-5000 π.Χ.). Οι δύο κύριες τοποθεσίες κατοικίας εκείνη την εποχή ήταν τα σπήλαια στο Άγιο Γάλα Χίου στα βόρεια και η νεκρόπολη στον σύγχρονο οικισμό Εμπορειός Χίου στα νότια του νησιού. Ο αρχαιολογικός χώρος του Εμπορειού αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα παραθαλάσσιου οικισμού, του οποίου η οικονομία βασιζόταν στην κτηνοτροφία, την αλιεία και το κυνήγι. Τα δέκα ευκρινώς διακρινόμενα στρώματα από τις ανασκαφές στον Εμπορειό καλύπτουν τη χρονική περίοδο 6000 π.Χ. έως τα τέλη της πρώιμης Εποχής του Χαλκού (2000 π.Χ.). Η κύρια περίοδος της Εποχής του Χαλκού (2800-1100 π.Χ.) έχει σαν κύρια γνωρίσματά της τη χρήση των μετάλλων, την καλύτερη κατανομή εργασίας και την ίδρυση οχυρωμένων αστικών κέντρων. Στον Εμπορειό είχε ιδρυθεί αρχικά οικισμός στο νότιο τμήμα του λιμανιού, ο οποίος αργότερα επεκτείνεται και προς την κορυφή του λόφου της Ακροπόλεως και οχυρώνεται με πέτρινο τείχος. Στα μέσα της Γ’ χιλιετηρίδας το Εμπορειό καταστράφηκε από πυρκαγιά και ξαναχτίστηκε αποτελώντας ένα αξιόλογο αστικό κέντρο. μικρογραφία| Οι ανεμόμυλοι της Χίου βρίσκονται στο βόρειο τμήμα της πόλης της Χίου, στην περιοχή Ταμπάκικα. Για την τοπική κοινωνία της Χίου είναι ένα μνημείο μεγάλης ιστορικής αξίας Κατά τους πρώτους αιώνες της Μέσης Εποχής του Χαλκού (Μεσοελλαδική 1900 – 1600 π.Χ.) νέο κύμα εισβολέων κατακλύζει το Αιγαίο. Οι ερευνητές τους αναφέρουν σαν Αχαιούς και άλλοι σαν Ίωνες, οι οποίοι θα εγκολπωθούν το Μινωικό πολιτισμό και θα τον μετασχηματίσουν σε Μυκηναϊκό. Η Ύστερη Εποχή του Χαλκού (1600-1100 π.Χ.) είναι πολύ σημαντική, γιατί για πρώτη φορά γίνεται αποικισμός από ελληνικά φύλα. Επειδή η μητρόπολη αυτού του πολιτισμού ήταν οι Μυκήνες, γι΄ αυτό ονομάστηκε Μυκηναϊκός πολιτισμός. Η μυκηναϊκή περίοδος χαρακτηρίζεται από την αύξηση των οικισμών και την εξάπλωση του εμπορίου με το Μυκηναϊκό κόσμο. Τα μυκηναϊκά αγγεία που βρέθηκαν στον Εμπορειό αποδεικνύουν τις άμεσες εμπορικές σχέσεις μεταξύ Χίου και Κρήτης. Ο Μυκηναϊκός οικισμός του Εμπορειού εγκαταλείφθηκε ή καταστράφηκε στις αρχές του 11ου π.Χ. αιώνα και παρέμεινε ακατοίκητος και έρημος για τρεις τουλάχιστον αιώνες. Όταν μάλιστα ιδρύθηκε ο νέος οικισμός, αυτός χτίστηκε στις δυτικές πλαγιές του λόφου του Προφήτη Ηλία.
Ο δεύτερος αποικισμός της Χίου
Στα μέσα του 11ου αιώνα π.Χ. υποθέτουμε ότι ξεκίνησε ο αποικισμός της Χίου από τους Ίωνες. Τον 11ο αιώνα π.Χ. το νησί ήταν βασίλειο και κάποια στιγμή τους αμέσως επόμενους αιώνες το πολίτευμα μετατράπηκε σε αριστοκρατία, οι μελλοντικές ανασκαφές προβλέπεται να δώσουν περισσότερες πληροφορίες για αυτή την περίοδο. Οι Ίωνες διακρίθηκαν σαν έμποροι και ναυτικοί, όπως επίσης αναδείχθηκαν και πρωτοπόροι στα γράμματα και τις τέχνες. Σ' αυτό συνέβαλαν πολλοί παράγοντες, όπως το εύφορο έδαφος, η γεωγραφική της θέση και τα μεγάλα λιμάνια της. Αξιοσημείωτο είναι ότι περίφημα κατά την αρχαιότητα ήταν τα γεωργικά προϊόντα της Χίου, όπως το κρασί της που έφθανε ως τα πέρατα του κόσμου. Εκτός από τους Ίωνες υπάρχουν ενδείξεις ότι Αιολείς άποικοι εγκαταστάθηκαν στο βόρειο μέρος του νησιού, προερχόμενοι από τη Λέσβο.
Οι άποικοι, που εγκαταστάθηκαν στα παράλια της Μικράς Ασίας και τα γειτονικά νησιά ανήκαν στα ελληνικά φύλα που ανέπτυξαν το Μυκηναϊκό πολιτισμό, του οποίου πολιτιστικά στοιχεία έφεραν από τις πατρίδες τους. Από αυτά τα σημαντικότερα ήταν τα επικά. Έτσι γεννήθηκαν τα Ομηρικά Έπη, τα σημαντικότερα δημιουργήματα της ελληνικής, αλλά και ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, έργα του ποιητή Ομήρου. Η Χίος μετά τον αποικισμό αρχίζει να διαδραματίζει σημαντικό ιστορικό ρόλο. Εκτός της Χίου, οι Ίωνες είχαν κατακτήσει τη Σάμο και άλλες δέκα πόλεις της Μικράς Ασίας, ιδρύοντας έτσι τη Δωδεκάπολη των Ιώνων. Σύντομα οι πόλεις που είχαν κατακτηθεί από τους Ίωνες είχαν δημιουργήσει μια ομοσπονδία, ενώ έπαιξαν και σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του Ελληνικού πολιτισμού. Τον 9ο αιώνα π.χ. η παρουσία Ευβοιωτών και Κυπριωτών πιστοποιείται στο νησί από τα κεραμικά, οι Φοίνικες βρέθηκαν την ίδια εποχή στις Ερυθρές Ιωνίας την εμπορική ανταγωνίστρια της Χίου στις απέναντι Μικρασιατικές ακτές. Ο Σύριος φιλόσοφος Φερεκύδης γράφει ότι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Λέλεγες ένα νησιώτικο Ελληνικό φύλο που είχαν υποταγεί στον Μινωικό πολιτισμό, εκδιώχθησαν από τους Ίωνες. Η Χίος ήταν μια από τα 12 αρχικές πόλεις - κράτη που συμμετείχαν στο Κοινό των Ιώνων. Η Χίος από τις αρχές του 7ου αιώνα ήταν από τις πρώτες πόλεις που έκοψαν νομίσματα με τη σφίγκα σαν σύμβολο, η παράδοση αυτή διατηρήθηκε περίπου 900 χρόνια.
Πολιτικό σύστημα
Η Χίος ήταν από τις πρώτες ελληνικές πόλεις που από τον 7ο αιώνα π.Χ. ανέτρεψαν τη βασιλεία και δημιούργησαν ένα αναπτυγμένο πολιτικό σύστημα, όπου η εξουσία περιήλθε στους Ευπατρίδες (ανώτατη τάξη πολιτών). Αυτοί είχαν πολλά προνόμια και συγκέντρωναν όλες τις πολιτικές και θρησκευτικές αρχές της πόλης, ρυθμίζοντας όσα αφορούσαν τη θρησκεία και ερμηνεύοντας τους νόμους. Τον 6ο αιώνα π.Χ. η Χίος είχε δημοκρατικό πολίτευμα παρόμοιο με αυτό που είχε ιδρύσει ο Σόλων ο Αθηναίος, όλοι οι πολίτες ψήφιζαν στις συνελεύσεις δημοκρατικά εκλέγοντας τους άρχοντες τους που ήταν γνωστοί σαν "Δήμαρχοι". Ο βασιλιάς υπήρχε ακόμη, όμως την εξουσία την είχε κυρίως ο δήμαρχος, ο άρχων του δήμου, όπως και η βουλή, την οποία αποτελούσαν 50 άνδρες από κάθε φυλή. Ο δήμαρχος και η βουλή συνεδρίαζαν συνήθως μια φορά το μήνα και η εξουσία τους ήταν διοικητική και δικαστική.
thumb|150px|[[Τετράδραχμο της Χίου, 420–350 π.Χ.]] Η Χίος αναπτύχθηκε σε μια από τις σημαντικότερες πόλεις των αρχαίων χρόνων, με πληθυσμό 60 έως 80 χιλιάδες κατοίκους και ταυτόχρονα σε μια μεγάλη ναυτική δύναμη. Είναι χαρακτηριστικό πως έχουν βρεθεί χιώτικοι αμφορείς σε κάποια σημεία της Ρωσίας αλλά και της Βόρειας Αιγύπτου. Στην τελευταία μάλιστα κατά πρόσκληση του φιλέλληνα φαραώ Άμαση εγκαταστάθηκαν Χιώτες μισθοφόροι, ιδρύοντας ομώνυμη αποικία, μάλλον κοντά στη Ναύκρατη. Η Χίος εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα σημεία εξαγωγής κρασιού, τον επονομαζόμενο Αριούσιο οίνο, ο οποίος ήταν γνωστός για την εξαιρετική του ποιότητα αλλά και για το ότι ήταν ένα από τα πιο ακριβά κρασιά της Ελλάδας εκείνη την εποχή. Το πολίτευμα που υπήρχε κατά την Ιωνική κυριαρχία θεωρείται δημοκρατία στα πρώτα βήματά της. Η περίοδος αυτή έφτασε στο τέλος της όταν η Χίος κατακτήθηκε από τους Πέρσες. Η Χίος υποτάχθηκε στην Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία (546 π.Χ.).
Η νήσος συμμετείχε ενεργά στην Ιωνική Επανάσταση εναντίον των Περσών (499 π.Χ.) και ο στόλος της αποτέλεσε τον κύριο όγκο των ελληνικών δυνάμεων στη ναυμαχία της Λάδης κατά την οποία οι Πέρσες νίκησαν τους επαναστάτες. Οι Χιώτες συνέχισαν να αμύνονται μόνοι τους εναντίον των Περσών ακόμα και όταν η Σάμος και όλες οι υπόλοιπες πόλεις υποχώρησαν αλλά τελικά αναγκάστηκαν να υποταχθούν στην Περσική κυριαρχία. Μετά την ήττα των Περσών στη μάχη της Μυκάλης η Χίος ελευθερώθηκε από την περσική κυριαρχία (479 π.Χ.). Ακολούθως συμμετείχε στην Αθηναϊκή Συμμαχία της Δήλου ως μια από τις ελάχιστες πόλεις-κράτη που δεν πλήρωναν φόρο υποτέλειας στην Αθήνα αλλά ήταν υποχρεωμένοι να προμηθεύουν τη συμμαχία με πλοία. Τον 5ο και τον 4ο αιώνα π.Χ. ο πληθυσμός σε ολόκληρο το νησί εκτιμάται με βάση τα ευρήματα που βρέθηκαν στη Νεκρόπολη σε 500.000 κατοίκους. Η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων του νησιού ζούσε γύρω από τη Νεκρόπολη. Όταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (412 π.Χ.) η Χίος επαναστάτησε εναντίον της Αθήνας, οι Αθηναίοι την πολιόρκησαν αλλά έλυσαν την πολιορκία όταν ήρθαν οι Σπαρτιάτες να την υπερασπιστούν. Η Χίος συμμετείχε τον 4ο αιώνα π.Χ. στη Δεύτερη Αθηναϊκή Συμμαχία αλλά επαναστάτησε ξανά εναντίον των Αθηνών όταν ξέσπασε ο Πρώτος Συμμαχικός Πόλεμος (357 - 355 π.Χ.), από τότε παρέμεινε ανεξάρτητη μέχρι τη Μακεδονική κατάκτηση.
Ο Μέγας Αλέξανδρος και η Χίος
Την άνοιξη του 334 π.Χ., που ξεκινούσε ο Αλέξανδρος από την Πέλλα, με σκοπό την κατάκτηση της Περσικής Αυτοκρατορίας, στη Χίο την εξουσία κατείχε ολιγαρχία που είχε επιβάλει η Περσία. Γι’ αυτό, μετά τη νίκη των Μακεδόνων στο Γρανικό, ο Αλέξανδρος έστειλε τον στρατηγό Αλκίμαχο για να διώξει τις φιλοπερσικές ολιγαρχίες από τα νησιά και να τις αντικαταστήσει με δημοκρατικά πολιτεύματα. Ο Αλέξανδρος, μετά την εκδίωξη των Περσών από τη Χίο, έστειλε δύο σημαντικότατες επιστολές (332 π.Χ.). Η πρώτη επιστολή αναφέρει: 1) να δεχθούν όλους τους εξόριστους, να καθιερώσουν δημοκρατικό πολίτευμα, να εκλέξουν νομογράφους, να διορθώσουν τους νόμους τους, 2) να δώσουν στον Αλέξανδρο 20 τριήρεις και να τις συντηρούν με δικά τους έξοδα, 3) να μη γίνονται δεκτοί στις πόλεις της συμμαχίας όσοι προδότες εγκαταλείψουν τη Χίο, 4) αν προκύψουν διαφωνίες με τους εξόριστους να επιλύονται από τον Αλέξανδρο και 5) να παραμείνει Μακεδονική φρουρά στο νησί και να συντηρείται με έξοδα των Χιωτών. Από την επιστολή καταλαβαίνουμε ότι ήδη η Χίος ανήκε στην Κορινθιακή συμμαχία. Η δεύτερη επιστολή αναφέρει ότι όσοι προδότες δεν καταβάλουν το πρόστιμο που όρισε ο δήμος, θα πρέπει να τεθούν υπό εγγύηση και να αλυσοδεθούν. Ακόμη, αν κάποιος αποδράσει, το προβλεπόμενο πρόστιμο να δίνεται από τους εγγυητές του. Επίσης, κανένας Χιώτης να μην προσαχθεί σε δίκη με την κατηγορία του ‘Βαρβαρισμού’. Η επιστολή καταλήγει ότι, αν οι Χιώτες συμμορφωθούν στις υποδείξεις του Αλέξανδρου, θα τους εξυπηρετεί στο μέλλον.
Στη Χίο υπήρχε ισχυρό φιλομακεδονικό κόμμα, του οποίου φορείς ήταν δημοκρατικοί πολίτες, ενώ η ολιγαρχία υποστήριζε την Περσία. Ο Αλέξανδρος έδειξε ενδιαφέρον για τη Χίο και συνήψε προσωπικές φιλίες με επιφανείς Χιώτες πολίτες (όπως το Θεόπομπο). Η Χίος κράτησε φιλομακεδονική στάση από την αρχή της εκστρατείας της Μακεδονίας κατά των Περσών και τάχθηκε στο πλευρό τους.
Το 88 π.Χ., κατά τη διάρκεια των Μιθριδατικών Πολέμων η Χίος κράτησε φιλορωμαϊκή στάση. Ως εκ τούτου, ο βασιλιάς του Πόντου Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ κατέλαβε και λεηλάτησε το νησί εκτοπίζοντας τους κατοίκους του, τους οποίους αντικατέστησε με Πόντιους αποίκους. Παράλληλα μετονόμασε το νησί σε «Βερενίκη», προς τιμήν της τρίτης του συζύγου που ήταν Χιώτισσα. Ωστόσο εντός σύντομου χρονικού διαστήματος ακολούθησε η ρωμαϊκή κατάληψη της Χίου και η ανακήρυξή της σε συμμαχική περιοχή.
Πρώτοι Βυζαντινοί χρόνοι
thumb|Χάρτης της Χίου, [[Κριστόφορο Μπουοντελμόντι, 1420]] Όταν διαιρέθηκε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (395) η Χίος παρέμεινε έξι αιώνες στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, οι Χιώτες συμμάχησαν με τους Ρωμαίους και αρχικά απολάμβαναν κάποια προνόμια. Οι Ρωμαίοι όμως με το πέρασμα των χρόνων αφαίρεσαν πολλά έργα τέχνης από το νησί, ενώ επακολούθησαν και κάποιοι καταστρεπτικοί σεισμοί. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και την εξάπλωση του Χριστιανισμού, η Χίος ήταν για πολλούς αιώνες υπό τη διακυβέρνηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, εκτός από κάποιες σύντομες χρονικές περιόδους που κατακτήθηκε από τους Σαρακηνούς του Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο). Όταν η Βυζαντινή αυτοκρατορία ξαναπήρε τον έλεγχο της Χίου, αναγνώρισε τη σημαντική στρατηγική θέση του νησιού. Έτσι ξεκίνησε η οχύρωση της τον 11ο αιώνα και η κατασκευή του Κάστρου της Χίου. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ´ ο Μονομάχος ξεκίνησε το κτίσιμο της Νέας Μονής στο σημείο που είχε βρεθεί η εικόνα της Παρθένου (1042). Την περίοδο (1090 - 1097) ο Τούρκος εμίρης Τζαχάς που κυβερνούσε την περιοχή της Σμύρνης κατέλαβε το νησί σε μια εκστρατεία του στις ακτές του Αιγαίου. Οι Τούρκοι διώχθηκαν από τους Βυζαντινούς σε συνεργασία με τους Λατίνους που συμμετείχαν στην Α΄ Σταυροφορία, το νησί επανήλθε στους Έλληνες και διοικητής τοποθετήθηκε ο ναύαρχος Κωνσταντίνος Δαλασσηνός.
Κατάκτηση των Σταυροφόρων
Η σταθερότητα που ακολούθησε στη συνέχεια τερματίστηκε όταν το Βυζάντιο διαλύθηκε από τους Φράγκους στην Δ΄ Σταυροφορία και δημιουργήθηκε η Λατινική Αυτοκρατορία με κέντρο την Κωνσταντινούπολη (1204). Η ελληνική επικράτεια μοιράστηκε στους Λατίνους και η κατοχή της Χίου πέρασε στη Δημοκρατία της Βενετίας, οι ήττες που ακολούθησαν για τους Λατίνους έφεραν γρήγορα την επαναφορά του νησιού στους Βυζαντινούς (1225). Οι Βυζαντινοί είχαν ελάχιστο έλεγχο στο νησί και μεταβιβάστηκε με τη Συνθήκη του Νυμφαίου στη Δημοκρατία της Γένοβας (1261). Ακολούθησαν συχνές επιδρομές Τούρκων πειρατών από τα εμιράτα που είχαν εγκατασταθεί στη Μικρά Ασία, καθώς και από τις ναυτικές δυνάμεις του βασιλείου της Σικελίας υπό τους Ρογήρο ντι Λαούρια (1292) και Ρογήρο ντε Φλορ (1303).
Λατινική Ηγεμονία της Χίου
thumb|right|244x244px|Το οικόσημο της Οικογένειας Ζαχαρία Ο Βενέδικτος Ζαχαρίας μέλος της Οικογένειας Ζαχαρίας, από τη Γένοβα και ναύαρχος του Γαλλικού στόλου στις υπηρεσίες του βασιλιά Φιλίππου του Ωραίου κατέλαβε το νησί με πρόσχημα την προστασία από τους Τούρκους πειρατές. Ο αδύναμος αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος τον αναγνώρισε κυβερνήτη του νησιού και ιδρύθηκε η Ηγεμονία της Χίου (1304). Το 1305, η Χίος δέχτηκε επίθεση των Οθωμανών, η οποία αντιμετωπίστηκε με τη συνδρομή του Ρογήρου ντε Φλορ, ο οποίος πλέον δρούσε στην υπηρεσία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Η ηγεμονία του Βενέδικτου Ζαχαρία και των απογόνων του ήταν αδύναμη και η πραγματική εξουσία παρέμεινε στα χέρια των Ελλήνων γαιοκτημόνων. Τον Βενέδικτο Ζαχαρία διαδέχτηκε ο γιος του Παλαιολόγος Ζαχαρίας (1307) και αυτόν με τη σειρά του οι δυο γιοι του : Βενέδικτος Β΄ Ζαχαρίας και Μαρτίνος Ζαχαρίας (1314). Ο Μαρτίνος σαν δυναμικότερος έδιωξε τον αδελφό του από τη Χίο και παρέμεινε ο μοναδικός κυβερνήτης του νησιού (1325). Η Χίος ήταν ένα μικρό αλλά πλούσιο νησί με ετήσιο εισόδημα 200.000 χρυσά υπέρπυρα. Τα επόμενα χρόνια ο Μαρτίνος κυβερνούσε ένα βασίλειο στο οποίο ανήκαν πολλά μικρά νησιά δίπλα από τη Μικρά Ασία όπως η Σάμος και η Κως. Ο Μαρτίνος ήταν δυναμικός κυβερνήτης και ικανός στρατιωτικός, στο σύντομο διάστημα που κυβέρνησε κατάφερε σημαντικά πλήγματα εναντίον των Οθωμανών σκοτώνοντας ή αιχμαλωτίζοντας περίπου 10.000 Τούρκους στρατιώτες. Η αυταρχική του διακυβέρνηση στους Έλληνες κατοίκους, η εκδίωξη του αδελφού του και η συμμαχία του με τον διεκδικητή του Λατινικού θρόνου Φίλιππο Α΄ του Τάραντα προκάλεσαν τους Βυζαντινούς να διαλύσουν την κυριαρχία του. Ο Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του Μαρτίνου Ζαχαρία (1328), τον ανέτρεψε και τον μετέφερε αιχμάλωτο στην Κωνσταντινούπολη (1329). Η λατινική ηγεμονία της Χίου διαλύθηκε, ο γηγενής ευγενής Λέων Καλόθετος που ήταν πρωταγωνιστής στην ανακατάληψη διορίστηκε από τον αυτοκράτορα νέος κυβερνήτης της Χίου.
Κυριαρχία των Γενουατών
Η βυζαντινή ανακατάληψη ήταν επίσης σύντομη, μια ναυτιλιακή εταιρεία η Μαόνα εγκαταστάθηκε στη Γένοβα με αποστολή να ανακαταλάβει τη Γένοβα και τη γειτονική πόλη Φώκαια στη Μικρά Ασία (1346). Οι Χιώτες απέρριψαν τις προτάσεις παράδοσης και στα μέσα του Ιουλίου ξεκίνησε η πολιορκία του κάστρου υπό τον Σίμων Βινιόζο. Η φρουρά της πόλης και του κάστρου συνθηκολόγησε επίσημα στις 12 Σεπτεμβρίου του 1346 στον ναό του Αγίου Νικολάου, αφού προηγουμένως οι Γενοβέζοι είχαν κυριεύσει τα υπόλοιπα φρούρια του νησιού (Βολισσός, Καρδάμυλα κλπ) και είχαν επιβάλει στενή πολιορκία. Με τη συγκεκριμένη συνθήκη οι ευγενείς και οι υπόλοιποι κάτοικοι της Χίου πέτυχαν την αναγνώριση προνομίων και τη διατήρηση των θρησκευτικών τους ελευθεριών, χωρίς ωστόσο οι τελευταίες να γίνουν απόλυτα σεβαστές, καθώς παρατηρήθηκαν αρκετές διακρίσεις εις βάρος της τοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Οι Γενοβέζοι ενδιαφέρθηκαν περισσότερο για τα εμπορικά κέρδη παρά για την εξουσία, είχαν υπό τον έλεγχο τους το εμπόριο της μαστίχας, του αλατιού, της στυπτηρίας και της πίσσας, το εμπόριο του κρασιού και των υφασμάτων έγινε σε συνεργασία με τους Έλληνες. Οι σχέσεις του ελληνικού στοιχείου με τους Γενουάτες εξελίχθηκε ανάλογα με την κοινωνική τάξη στην οποία ανήκαν οι πρώτοι: συγκεκριμένα, οι ευγενείς, έχοντας εγγυημένα τόσο τα προνόμιά τους όσο και τις θρησκευτικές τους ελευθερίες συνεργάστηκαν με τους Γενουάτες πραγματοποιώντας ακόμη και μεικτούς γάμους. Αντιθέτως, οι υπόλοιποι κάτοικοι του νησιού και ιδιαίτερα ο αγροτικός πληθυσμός υπέφεραν από το σύστημα διοίκησης.
Η κατάσταση αυτή παρέμεινε στη Χίο για δύο περίπου αιώνες, ενώ ήδη από το 1415 ήταν φόρου υποτελής στους Οθωμανούς. Όταν το νησί κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1566), η πρώτη απογραφή κατέγραψε 12.000 Έλληνες και 2.500 Γενοβέζους (που αποτελούσαν το 17% του συνολικού πληθυσμού).