cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σίτι του Λονδίνου
Εκπαίδευση
Το Σίτι ελέγχει τρία ανεξάρτητα, δηλ. ιδιωτικά, σχολεία: το Σχολείο του Σίτι του Λονδίνου (αρρένων), το Παρθεναγωγείο του Σίτι του Λονδίνου, που βρίσκονται μέσα στο Σίτι και το Σχολείο των Ελευθέρων του Σίτι του Λονδίνου (μεικτό και με οικοτροφείο), το οποίο βρίσκεται στο Σάρεϊ (Surrey).
Στο Σίτι επίσης εδρεύουν η Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων Κας, η Μουσική και Δραματική Σχολή του Γκίλντχολ, η Βιβλιοθήκη Μόαν του Βασιλικού Κολεγίου του Λονδίνου, η Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Μητροπολιτικού Πανεπιστημίου του Λονδίνου, και η Μεταπτυχιακή Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου του Σικάγο. Το Νομικό Κολλέγιο έχει τη Λονδρέζικη πανεπιστημιόπολή του στο Μόργκεϊτ, ενώ μέρη των ιατρικών και οδοντιατρικών σχολών του Κουίν Μέρι του Πανεπιστημίου του Λονδίνου βρίσκονται στο Νοσοκομείο Μπαρτ στο Γουέστ Σμίθφιλντ.
Κριτική
Το Σίτι του Λονδίνου απολαμβάνει σειράς ειδικών μοναδικών προνομίων από την εποχή ακόμη του Γουλιέλμου του Κατακτητή, όπως το δικαίωμα να διαχειρίζεται τις υποθέσεις του ανεξάρτητα, εν μέρει χάρη στην εξουσία και επιρροή του οικονομικού του κεφαλαίου. Κάποια τέτοια προνόμια αναφέρονται και στη Χάρτα των Δικαιωμάτων της Συμβασιλείας των Γουλιέλμου και Μαρίας το 1689-90.
Τέτοιας έκτασης ανεξαρτησία είναι σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το Σίτι δεν είναι ο αποδέκτης κυβερνητικών επιχορηγήσεων, σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη τοπική αρχή. Η Εταιρία επισημαίνει ότι ρυθμιστικό καθεστώς της δεν επεκτείνεται στον τομέα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών που λειτουργούν στην περιοχή της, οι οποίες ελέγχονται από την κεντρική κυβέρνησης και τα υπουργεία της. Η σύγχυση οφείλεται στο γεγονός ότι πολλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα προέρχονται ιστορικά και συνεχίζουν να διατηρούν τις έδρες τους στο Σίτι. Δεν υπάρχει καθεστώς φορολογικών απαλλαγών και έτσι το Σίτι δεν μπορεί να περιγραφεί ως 'φορολογικός παράδεισος'. Διαδοχικές προσπάθειες από την Εταιρεία να προβεί σε εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις ανατράπηκαν από την κεντρική κυβέρνηση, η οποία υποστήριξε ότι οι σχετικές διαδικασίες θα καταλάμβαναν αδικαιολόγητα πολύ κοινοβουλευτικό χρόνο.
Ωστόσο, Η Εταιρεία κατάφερε με τη σχετική Τροπολογική Πράξη του 2002 να επεκτείνει το δικαίωμα ψήφου στις Δημοτικές εκλογές. Αυτό, από το 2002, έχει επεκταθεί ώστε να συμπεριλάβει 32,000 υπαλλήλους των εκεί επιχειρήσεων, πέρα από τους κατοίκους του Σίτι, οι οποίοι σήμερα αριθμούν τις 5.000. Αυτό το μοναδικό σύστημα πατρωνίας σημαίνει ότι τα συμφέροντα των επιχειρήσεων λαμβάνουν συνήθως προτεραιότητα. Από την άλλη όμως, όπως φαίνεται παραπάνω στις καταχωρήσεις σχετικά με τις τέχνες, τα φιλανθρωπικά ιδρύματα και τους δημόσιους χώρους, η συμβολή της Εταιρείας στην ποιότητα της ζωής συνοψίζεται στο γεγονός πως όχι μόνο δεν κάνει χρήση των δημοτικών ταμείων του Λονδίνου, αλλά τα ανακουφίζει. Η Εταιρεία κάνει χρήση ομάδων ειδικών συμφερόντων και συμβούλων μέσα στα πλαίσια του Νόμου, ο ρόλος των οποίων συντονίζεται, όπως και όλων των άλλων τοπικών αρχών, από το υπεύθυνο γραφείο του Κοινοβουλίου. Συνάμα όμως ο επικεφαλής του συντονιστικού Κοινοβουλευτικού γραφείου τυγχάνει παραδοσιακά να αποτελεί και αξιωματούχο της Εταιρείας.
Η δύναμη και η επιρροή των χρηματοπιστωτικών ιδρύματων του Σίτι στην πολιτική της κυβέρνησης έχουν εξοργίσει διάφορους δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες. Για παράδειγμα, ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Κλέμεντ Άττλη έγραψε, "Ξανά και ξανά βλέπουμε ότι υπάρχει σε αυτή τη χώρα μια άλλη δύναμη από εκείνη που έχει την έδρα της στο Γουέστμίνστερ. Το Σίτι του Λονδίνου, ένας ευφημισμός για τη συμμαχία οικονομικών συμφερόντων, είναι σε θέση να αντιπαρατίθεται στην κυβέρνηση της χώρας. Εκείνοι που ελέγχουν τα χρήματα μπορούν να ακολουθούν εξωτερική κι εσωτερική πολιτική αντίθετη με αυτή που έχει αποφασιστεί από το λαό." Με την ανάληψη της πρωθυπουργίας εθνικοποίησε την Τράπεζα της Αγγλίας.
Πιο πρόσφατα, μετά τη χρηματιστική κρίση προς τα τέλη της δεκαετίας του 2000, το Σίτι δέχθηκε σφοδρή κριτική για την προφανή έλλειψη ελέγχου και ρύθμισης στις υποθέσεις του. Υποστηρίζεται επίσης ότι πολλές από τις πρόσφατες οικονομικές συμφορές, που οφείλονται εν μέρει στην έλλειψη τέτοιων ελέγχων, μπορούν να αποδοθούν σε εταιρείες που εδρεύουν στο Σίτι και στο ευρύτερο Λονδίνο.
Η μυστικότητα που χαρακτηρίζει την δικανική άσκηση των νόμων περί τραστ στην Αγγλία και οι δρακόντειοι νόμοι περί δυσφήμησης είναι δύο παράγοντες που κάνουν το Σίτι ένα ελκυστικό καταφύγιο για τα υπεράκτια} περιουσιακά στοιχεία ξένων επιχειρήσεων. Η Ευα Ζολί αναφέρει: "Το Σίτι του Λονδίνου, κράτος εν κράτει, δεν έχει διαβιβάσει το παραμικρότερο κομμάτι αποδεικτικού στοιχείου σε ξένο δικαστή." Αυτό δημιουργεί ένα περιβάλλον ιδανικό για το ξέπλυμα χρημάτων, την υπεκφυγή φόρων και τη φοροδιαφυγή, μακριά από τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου, χάρη στη δυνατότητα χρήσης εύλογης άρνησης. Πλούσιοι ιδιώτες επωφελούνται και από τους κανόνες τους σχετικούς με την ιθαγένεια.
Μολονότι δεν υπάρχει κοινά αποδεκτός ορισμός του φορολογικού παραδείσου, πολλοί συγγραφείς περιγράφουν το Σίτι ως τέτοιο. Οι Ίαν Ντόιλ και Τζεμ Μπέντελ συνοψίζουν τους ισχυρισμούς αυτούς με την ακόλουθη δήλωση: "Το Σίτι είναι το πιο ισχυρό λόμπι στη Βρετανία και ενδεχομένως στον κόσμο και ως αποτέλεσμα.... ασκεί τεράστια πολιτική επιρροή ώστε να αποφεύγονται έλεγχοι και να μπορεί να διατηρεί το υπάρχον καθεστώς φοροαπαλλαγής. Έχει ενθαρρύνει την εγκληματικότητα, εξασφαλίζοντας το καθεστώς ενός από τα λιγότερο υπόλογα οικονομικά κέντρα στον κόσμο."
Πολλές επικρίσεις για το Σίτι του Λονδίνου στην πραγματικότητα αφορούν το Βρετανικό χρηματοοικονομικό κλάδο που εδρεύει εκεί και όχι την Εταιρεία του Σίτι του Λονδίνου. Ωστόσο, οι δραστηριότητες αυτές εξακολουθούν να επικεντρώνονται στο Λονδίνο και το Σίτι του Λονδίνου ειδικότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρηματικές Συνοικίες Κατηγορία:Γεωγραφία του Λονδίνου
Αδελφοί Χαΐτογλου
Η εταιρεία Αφοί Χαΐτογλου είναι ελληνική εταιρεία παραγωγής και μεταποίησης τροφίμων. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, η εταιρεία ξεκίνησε το 1924 ως παραγωγός χαλβά και σταδιακά επέκτεινε την γκάμα προϊόντων της για να συμπεριλάβει ταχίνι και διάφορα άλλα προϊόντα.
Η εταιρεία πωλεί κυρίως μεταποιημένους σπόρους σησαμιού, ταχίνι, χαλβά και μαρμελάδα. Εξάγει το 45% -50% των προϊόντων της σε πολλές χώρες, κυρίως στην ΕΕ και τις ΗΠΑ.
Το συγκρότημα της έδρας βρίσκεται στο Καλοχώρι, ένα μικρό χωριό έξω από τη Θεσσαλονίκη και αποτελείται από πολλές παραγωγές, αποθήκες και εγκαταστάσεις γραφείων που καλύπτουν περίπου 170.000m2
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1924 από τα τρία αδέλφια, τον Ελευθέριο, τον Κωνσταντίνο και τον Σάββα Χαϊτόγλου, που ήταν αρχικά Έλληνες πρόσφυγες από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Το 1931 η εταιρεία μετακόμισε από ένα μικρό εργαστήριο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης σε μια ευρύτερη εγκατάσταση στα περίχωρα της πόλης και μετακόμισε και πάλι το 1962 στο Καλοχώρι, όπου εξακολουθεί να εδρεύει μέχρι της παρούσης. Η εταιρεία επέκτεινε τις πωλήσεις της στη Νότιο Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του '50. Την ίδια περίοδο εισήγαγε η επωνυμία Μακεδονικός χαλβάς, αρχικά για να διαφοροποιήσει το προϊόν και να τονίσει την καταγωγή του. Η εταιρεία ξεκίνησε την εξερεύνηση σε αγορές του εξωτερικού στη δεκαετία του '70. Οι Αφοί Χαϊτόγλου στόχευσαν αρχικά στις στην ελληνική διασπορά στη Γερμανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία.
Απαγωγή
Οι αδελφοί έλαβαν εκτεταμένη κάλυψη από τις ειδήσεις το 1995, όταν ο γενικός διευθυντής Αλέξανδρος Χαϊτόγλου απήχθη και κρατήθηκε όμηρος μέχρις ότου η οικογένειά του πλήρωσε 260.000.000 δραχμές λύτρα. Ο Βασίλης Παλαιοκώστας, Έλληνας εγκληματίας και ο αδελφός του Νίκος καταδικάστηκαν για την απαγωγή και καταδικάστηκαν σε 25 χρόνια φυλάκισης.
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Εταιρείες τροφίμων και ποτών στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Οικογένεια Ρούζβελτ
150px|right|thumb|Το οικόσημο των ΡούζβελτΗ οικογένεια Ρούζβελτ είναι μια εξέχουσα οικογένεια των Ηνωμένων Πολιτειών, μέλη της οποίας διακρίθηκαν κυρίως στην πολιτική ζωή της χώρας.
Οικογενειακό όνομα
Το όνομα Ρούζβελτ προέρχεται από το Ολλανδικό 'van Rosevelt,' ή 'van Rosenvelt' που σημαίνει "χωράφι με τριαντάφυλλα".
Ιστορική εξέλιξη
Γενάρχης της οικογένειας στις ΗΠΑ θεωρείται ο Ολλανδικής καταγωγής Claes van Rosevelt, ο οποίος έφτασε στη Νέα Υόρκη το 1649. Το 1652 αγόρασε από τον Lambert van Valckenburgh μια φάρμα, στην οποία σήμερα έχει κατασκευαστεί το Empire State Building. Σύντομα οι απόγονοι του θα διακρίνονταν στην πολιτική και στη βιομηχανία.
Από την οικογένεια διακρίθηκαν οι Θεόδωρος και Φραγκλίνος Ρούζβελτ, πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών και η Έλινορ Ρούζβελτ, πρώτη κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών. Η οικογένεια διατηρούσε και οικόσημο, το οποίο πιθανόν χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Νίκολα Ρούζβελτ, γιου του Claes van Rosevelt.
Οι Ρούζβελτ αν και ήταν από τους πρώτους κατοίκους της Νέας Υόρκης σύντομα μετακόμισαν από το Μανχάτταν. Ο ένας κλάδος εγκαταστάθηκε στο Hyde Park, όπου βρίσκεται ακόμα και σήμερα το σπίτι του Φραγκίνου Ρούζβελτ και ο άλλος στο Sagamore Hill στο Oyster Bay, αν και αρχικά το επισκεπτόταν μόνο τα καλοκαίρια, όπου το σπίτι της οικογένειας διατηρείται ακόμα. Επίσης τα μέλη της οικογένειας Ρούζβελτ διατηρούσαν και σπίτι στο Skaneateles της Νέας Υόρκης, στο οποίο είχε εγκατασταθεί ο Νίκολα Ρούζβελτ το 1839.
Τα μέλη της συνδέθηκαν συγγενικά με σημαντικές οικογένειες της Αμερικής όπως οι Ντελάνο, Άστορ, Λονγκουορθ, Άλσοπ, Μπούλοκ κ.α.
Γενεαλογικό δέντρο
350px|thumb|Ο [[Θεόδωρος Ρούζβελτ με την οικογένειά του το 1903]] Το παρακάτω γενεαλογικό δέντρο δείχνει τη συγγενική σχέση μεταξύ Φραγκλίνου και Θεόδωρου Ρούζβελτ.
Μέλη
*
Γιώργος Χατζημιχάλης
εναλλ.=Γιώργος Χατζημιχάλης|μικρογραφία|©Στέλιος Σκοπελίτης Ο Γιώργος Χατζημιχάλης γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Το 1966 πήρε τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής από τον Ανδρέα Γεωργιάδη τον Κρήτα. Το 1968 πέθανε ο πατέρας του Λεωνίδας Χατζημιχάλης, έμπορος, πρόσφυγας από το Αϊβαλί.
Από το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς η ζωγραφική έγινε πλέον η κύρια ασχολία του καθώς έβλεπε, διάβαζε την ιστορία της και ζωγράφιζε. Το 1970 είχε την τύχη να γνωρίσει τη Ναταλία Μελά και τον Άρη Κωνσταντινίδη, και αργότερα τον Κυριάκο Κατζουράκη και την ομάδα των «Νέων Ελλήνων Ρεαλιστών». Έτσι, γνώρισε ένα καινούργιο κόσμο, ανοιχτό και λαμπρό, γεμάτο όνειρα και αντιφάσεις.
Το 1971, χωρίς να έχει τελειώσει το σχολείο, πήγε στο Λονδίνο και φοίτησε το Hammersmith School of Art and Building στο Τμήμα Ζωγραφικής. To εγκατέλειψε το 1972 και συνέχισε τις σπουδές του στο City and Guilds of London Art School. Το 1973 έγινε δεκτός στο προχωρημένο πρόγραμμα σπουδών St. Martin’s School of Art από το οποίο αποφοίτησε το 1975. Το 1978, με προτροπή του Ούγγρου ζωγράφου Janos Lavin, επέστρεψε στην Ελλάδα.
Το 1977 και το 1981 έκανε τις πρώτες του ατομικές εκθέσεις στην γκαλερί «Ώρα» του Ασαντούρ Μπαχαριάν. Ακολούθησε η διπλή έκθεση στην «Γκαλερί 3» το 1984-85.
Το 1991, ύστερα από έξι χρόνια εκθεσιακής ησυχίας, περισυλλογής, ανακατάταξης ιδεών και συνεχούς ζωγραφικής πράξης, κατασκεύασε το έργο Σύναξη Μαρωνείας στην αίθουσα εκθέσεων της 12ης Eφορείας Bυζαντινών Aρχαιοτήτων (Μέγαρο Τόκου, Καβάλα). Το έργο αναφέρεται στην ομώνυμη ανασκαφή του αρχαιολόγου Χαράλαμπου Μπακιρτζή στη Μαρώνεια της Θράκης.
Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις στις γκαλερί: Επίκεντρο του Γαβρήλου Μιχάλη, Ζουμπουλάκη, Bernier-Eliades, Batagianni και Eleftheria Tseliou.
Το 1992 συμμετείχε στην Documenta IX στο Κάσσελ. Άλλες ομαδικές εκθέσεις: «De la Main à la tête, l’objet théorique», στο Centre Regional d’Art Contemporain, Domaine de Kerguéhennec (Βρετάνη, 1992)· «Le milieu du monde» (Σετ, 1993)· «Im Spiegel der Freiheit, Yannis Tsarouchis, Stephen Antonakos, George Hadjimichalis», στην Schirn Kunsthalle (Φραγκφούρτη, 2001)· «Διαπολιτισμοί», στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Αθήνα, 2004)· «The 80s: A Topology», στο Museum Serralves (Πόρτο, 2006) · «Μετά τη Βαβέλ», στο AnnexM-Κέντρο Εικαστικών Τεχνών, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αθήνα 2018).
Το 2001 και το 2002 πραγματοποίησε δύο σημαντικές ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και στη Νέα Υόρκη. Το 2001, μετά από πρόσκληση της Άννας Καφέτση, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης οργάνωσε την έκθεση «Γιώργος Χατζημιχάλης, Έργα 1985-2000» και το 2002, η Alanna Heiss οργάνωσε στο MOMA/PS1 την έκθεση «George Hadjimichalis, Seven Works (1990-2000)».
Το 2005 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 51η Μπιενάλε της Βενετίας, με το έργο Νοσοκομείο.
Το 2009 σε συνεργασία με το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης δημιούργησε την εγκατάσταση Η πείνα στην Αθήνα τον χειμώνα του 1941-1942, που αποτελούνταν από ένα μικρό container, το οποίο ταξίδεψε για οκτώ εβδομάδες σε διαφορετικές γειτονιές και σημεία της Αθήνας με πληροφορίες για τον λιμό του 1941-42. Το 2011 στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης πραγματοποιήθηκε η έκθεση του έργου του ''Ο Ζωγράφος Α. Κ. Ένα Μυθιστόρημα, τo 2013 «εγκαταστάθηκε μόνιμα» στο Βυζαντινό Μουσείο Διδυμοτείχου το έργο του 1922'' και το 2014 το Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας οργάνωσε την έκθεση «Γιώργος Χατζημιχάλης, OFFICINAE PICTORUM c.1221-1445, To Ταξίδι».
To 2007 επιμελήθηκε την αναδρομική έκθεση του γλύπτη Βάσου Καπάνταη (1924-1990) και το 2015 επιμελήθηκε την αναδρομική έκθεση του Κοσμά Ξενάκη (1925-1984). Και οι δύο πραγματοποιήθηκαν στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138.
Η πιο πρόσφατη έκθεσή του έγινε το 2022 στην Eleftheria Tseliou Gallery με το έργο Μια έκθεση πορτραίτων αφιερωμένη στο έργο «Ο Άγιος Ιερώνυμος στο αναγνωστήριό του» (π. 1475) του Antonello da Messina.
Η δουλειά του Χατζημιχάλη είναι πολύπλευρη. Τα έργα του αποτελούν μεγάλες ενότητες, η κατασκευή των οποίων πολλές φορές προϋποθέτει συστηματική έρευνα, ένα είδος ρεπεράζ. Για την κατασκευή ενός έργου συχνά χρησιμοποιεί πολλά και διαφορετικά μέσα όπως video, φωτογραφίες, κείμενα, ζωγραφική, εκτυπώσεις κ.ά. Αρκετές ενότητες, οι οποίες συνθέτουν το συνολικό του έργο, παρουσιάζονται σε αυτή την έκθεση για πρώτη φορά.
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Ιερά Μονή Αγάθωνος
Η Ιερά Μονή Αγάθωνος είναι μονή στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Είναι μια κοινοβιακή μονή, η οποία βρίσκεται χτισμένη στους πρόποδες του όρους Οίτη σε υψόμετρο 553 μέτρων και 7 χιλιόμετρα δυτικά της Υπάτης, στη Φθιώτιδα. Ηγούμενος της μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης Γερμανός Γιαντσίδης, ο οποίος διαδέχθηκε τον αιφνιδίως αποδημήσαντα (23 Ιουνίου 2017) π. Δαμασκηνό Ζαχαράκη. Το μοναστήρι εορτάζει κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου και στις 15 Αυγούστου.
Ιστορικό
Μετά το τέλος της Τουρκοκρατίας, η μονή φιλοξένησε τη σχολή χωροφυλακής.
Αρχιτεκτονική και εκκλησιαστική τέχνη
Η ανέγερση του καθολικού της μονής τοποθετείται στον 15ο αιώνα με πολλές όμως μεταγενέστερες παρεμβάσεις. Είναι τετρακίονος σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο, αγιορείτικου ρυθμού, ο ναός είναι αφιερωμένος στην Παναγία Θεοτόκο και βρίσκεται τοποθετημένος στη βορειοανατολική πλευρά της μονής. Εκατέρωθεν του καθολικού, υπάρχουν τέσσερα ναΐδρια με αγιογραφημένες τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τα μέσα του 16ου αιώνα. Τα τέσσερα αυτά ναϊδρια στις τέσσερις άκρες του καθολικού, είναι αφιερωμένα στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος στα νοτιοανατολικά, στους Αγίους Αποστόλους στα βορειοανατολικά, στον Άγιο Χαράλαμπο στα βορειοδυτικά και στον Ιωάννη τον Βαπτιστή στα νοτιοδυτικά. Οι αγιογραφίες του καθολικού δε σώζονται σε καλή κατάσταση. Μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε δύο φάσεις, η πρώτη τον 16ο με 17ο αιώνα και η δεύτερη τον 18ο και η τρίτη φάση τον 20ό αιώνα. Οι εικόνες του τέμπλου είναι έργο μεταγενέστερες και αποδίδονται στους αδελφούς αγιογράφους Ιωσαφαίους, με αναγραφόμενη χρονολογία το 1905. Τα κελιά του αρχικού συγκροτήματος του μοναστηριού δεν σώζονται.
Παρούσα κατάσταση
Το μοναστήρι σήμερα χαρακτηρίζεται - τρόπος του λέγειν - ως οικολογικό επειδή φιλοξενεί στους χώρους του το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Οίτης που λειτουργεί από το 1953. Στο μουσείο προβάλλεται ο χλωρίδα και η πανίδα του Εθνικού δρυμού Οίτης. Στο εξωτερικό χώρο της μονής λειτουργεί εκτροφείο άγριων πουλιών που ενισχύουν την πανίδα του δρυμού, ειδικός χώρος όπου φιλοξενούνται παγώνια καθώς και περιφραγμένος χώρος 1.200 στρεμμάτων όπου διαβιοί σημαντικός αριθμός ελαφιών.
Το 2006, η μονή έγινε πασίγνωστη στο πανελλήνιο μετά την ανακομιδή του σκηνώματος του τότε Ιερομόναχου (σήμερα Αγίου) Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου, το οποίο βρέθηκε σχεδόν άφθαρτο και το θέμα έλαβε διαστάσεις στα ΜΜΕ ενώ ειδικοί δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τι είχε συμβεί. Σήμερα το σκήνωμα του αγίου Βησσαρίωνος διασώζεται σε παρεκκλήσι της μονής. Η εικόνα της Παναγίας του Αγάθωνος θεωρείται θαυματουργή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγαθωνος Ιερα Μονη Αγαθωνος
Ακρόπρωρο
thumb|250px|Το ακρόπρωρο από το πλοίο «Άρης» του [[Ανδρέας Μιαούλης|Ανδρέα Μιαούλη ( Αθήνα, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο ).]] Το Ακρόπρωρο, (επίσημα ακρόπρωρον), κοινώς στη ναυτική διάλεκτο "φιγούρα" ή "γοργόνα",είναι η γλυπτή διακοσμητική παράσταση ανθρωπόμορφων θρησκευτικών ή εθνικών συμβόλων, η οποία στόλιζε παλαιότερα την άκρη της πλώρης των πλοίων.
Ιστορικό
Το ακρόπρωρο είναι η γλυπτή ανθρωπόμορφη διακοσμητική παράσταση που στόλιζε παλαιότερα την πλώρη των πλοίων. Λεγόταν επίσης και «αντιπρόσωπον» γιατί αντιπροσώπευε και προσωποποιούσε το πλοίο. Αποτελούσε την ταυτότητά και το σήμα του πλοίου, το «επίσημον», και έδινε το όνομά του σε αυτό. Ήταν επίσης το διακριτικό με το οποίο αναγνωριζόταν ο κυβερνήτης του. Η θέση του ήταν μπροστά στην πλώρη και συνήθως η απόληξη της τροπίδας (το κοράκι όπως το ονομάζουν), στερεωμένο πάνω σ’ αυτό με κάποια κλίση προς τα εμπρός κάτω από το άλμπουρο (το μπαστούνι).
Οι μορφές των ακροπρώρων ανταποκρίνονταν στην ονομασία του πλοίου, τόσο στα εμπορικά όσο και στα πολεμικά. Στις πολεμικές συγκρούσεις η ήττα και η αιχμαλωσία του πολεμικού πλοίου χαρακτηρίζεται από την απόσπαση του ακροπρώρου και των άλλων στολισμάτων από τον εχθρό τα οποία αφιερώνονταν από το νικητή στους ναούς. Σπάνια ήταν η περίπτωση να λείπουν αυτά τα διακριτικά και διακοσμητικά στοιχεία από ένα πλοίο. Σε ανάλογες περιπτώσεις το πλοίο αναφερόταν ως «αχάρακτον» ή «άσημον» αναγνωρίζοντας έμμεσα ότι δεν αποτελούσε σημαντικό μέρος ενός στόλου.
Περιγραφή
Οι μορφές των ακροπρώρων ποίκιλαν. Αναπαριστούσαν θεούς, ήρωες, νύμφες, είχαν τη μορφή άγριων ζώων, τρομακτικών και αποτρεπτικών δρακόντων με σκοπό να φοβίζουν τον εχθρό και να καταπραΰνουν τη θάλασσα προστατεύοντας το πλοίο και το πλήρωμά του. Τόσο στην αρχαιότητα όσο και αργότερα κατά τον μεσαίωνα, ήταν παράδοση να φέρουν τα πολεμικά πλοία θηριώδεις μορφές στην πλώρη τους. Ο Ηρόδοτος σημειώνει ότι τα ακρόπρωρα των πλοίων των Σαμίων παρίσταναν κεφαλή κάπρου.
Τα νεότερα χρόνια κυριαρχεί η γυναικεία μορφή με τα μαλλιά να ανεμίζουν και να συγκρατούνται από κάποια ταινία. Έφερε φόρεμα με πολλές πτυχώσεις και τριγωνικό άνοιγμα στο στήθος ενώ η κίνηση των χεριών της έκανε πιο ζωντανή την εικόνα της προσωποποιώντας το καράβι. Συχνά συναντιόταν η μορφή της γοργόνας και του πολεμιστή με το κράνος.
Τις παραμονές της επανάστασης του 1821, τα ελληνικά πλοία διακοσμούνταν με ακρόπρωρα στην πλώρη και με συμβολικές παραστάσεις στην πρύμνη που κατασκευάζονταν μαζί με το πλοίο, από το ίδιο ξύλο (συνήθως πεύκο) και από τους ίδιους ντόπιους τεχνίτες σύμφωνα με την επιθυμία του νοικοκύρη που είχε παραγγείλει το πλοίο. Χρησιμοποιούσαν συχνά τα ονόματα της Παναγίας και των Αγίων ενώ με τον καιρό άρχισαν να κυριαρχούν ονόματα από την αρχαία ελληνική ιστορία και μυθολογία όπως π.χ. Θεμιστοκλής, Άρης, Σόλων, Αγαμέμνων, Επαμεινώνδας, Λεωνίδας κ.ά.
Πολλά ακρόπρωρα της εποχής εκείνης σώζονται και εκτίθενται σήμερα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στην Αθήνα, καθώς και στο Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος στον Πειραιά.
«Ακροστόλιον»
Το «ακροστόλιον» αποτελούσε το σύνολο των στολισμάτων του πλοίου. Τα στολίδια ήταν σκαλιστά ή ζωγραφιστά και κοσμούσαν τα άκρα του πλοίου (την πλώρη και την πρύμνη). Το πιο σημαντικό βρισκόταν στην πλώρη και λεγόταν «ακρόπρωρο» ενώ εκείνο της πρύμνης «άφλαστο».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Ναυτική λαογραφία
Σίμον Μαρτσίνιακ
Ο Σίμον Μαρτσίνιακ (πολωνικά: Szymon Marciniak, γεν. στις 7 Ιανουαρίου 1981) είναι Πολωνός διαιτητής ποδοσφαίρου. Διαιτήτευσε αγώνες στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018.
Από τις 20 Ιουλίου 2015 είναι διαιτητής κατηγορίας UEFA Elite.
Πολωνία
Ο Μαρτσίνιακ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως διαιτητής σε ηλικία 21 ετών. Αρχικά, προσπάθησε να συνδυάσει τον ρόλο του ειρηνοποιού δικαστηρίου με την ερασιτεχνική διαιτησία. Μόνο τέσσερα χρόνια αργότερα, ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη διαιτησία, ξεκινώντας με αγώνες στις χαμηλότερες κατηγορίες.
Διαιτήτευσε τον πρώτο του αγώνα στην Εκστρακλάσα το 2009 στο γήπεδο της ΓΚΣ Μπεουχάτουφ. Από τότε, έχει διαιτητεύσει πάνω από 200 αγώνες στην Εκστρακλάσα. Το 2016 ορίστηκε ο πρώτος διαιτητής στον τελικό του Κυπέλλου Πολωνίας και ένα χρόνο αργότερα διαιτήτευσε το Σούπερ Καπ Πολωνίας.
Διεθνείς αγώνες
Ως διεθνής διαιτητής, ο Μαρτσίνιακ έκανε το ντεμπούτο του το 2011, στον αγώνα μεταξύ της Γαλλίας U17 και της Λευκορωσίας U17, κατά τη διάρκεια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U17 του 2011. Την ίδια χρονιά, έκανε επίσης το ντεμπούτο του στο Γιουρόπα Λιγκ, στον προκριματικό αγώνα μεταξύ της Ώλεστουντ ΦΚ και της Φερεντσβάρος.
Το επόμενο έτος, ο Μαρτσίνιακ έκανε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ, στον προκριματικό αγώνα μεταξύ της Βέντσπιλς και της Μόλντε. Το 2012, έκανε επίσης το ντεμπούτο του σε διοργάνωση ανδρών της FIFA, ως διαιτητής σε προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 μεταξύ της Πορτογαλίας και του Αζερμπαϊτζάν.
Τον Μάρτιο του 2015, η UEFA ανακοίνωσε τον ορισμό του Μαρτσίνιακ ως πρώτου διαιτητή στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21 του 2015. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης που διεξήχθη στην Τσεχία, διαιτήτευσε τους ακόλουθους αγώνες:
Μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21, ο Μαρτσίνιακ ήταν στον κατάλογο των διαιτητών για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016. Στη διοργάνωση διαιτήτευσε τους ακόλουθους αγώνες: μικρογραφία| Ο Μαρτσίνιακ κατά τη διάρκεια του αγώνα μεταξύ της [[Εθνική Αργεντινής (ποδόσφαιρο ανδρών)|Αργεντινής και της Ισλανδίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2018. ]]
Ήταν επίσης τέταρτος διαιτητής σε δύο αγώνες.
Τον Ιούλιο του 2016 ορίστηκε πρώτος διαιτητής στο ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ που διεξήχθη στο Στάδιο Λέρκενταλ στο Τρόντχαϊμ, μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Σεβίλλης.
Δύο χρόνια αργότερα, ορίστηκε πρώτος διαιτητής για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Στη διοργάνωση διαιτήτευσε τους ακόλουθους αγώνες στη φάση των ομίλων:
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας, η UEFA ανακοίνωσε ότι ο Μαρτσίνιακ θα διαιτητεύσει το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2018 μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Ατλέτικο Μαδρίτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016 Κατηγορία:Διαιτητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018 Κατηγορία:Διαιτητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2022 Κατηγορία:Διαιτητές Τελικού Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου
Τάσος Δενέγρης
Ο Τάσος Δενέγρης (Αθήνα, 1934 – 7 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Έλληνας ποιητής και μεταφραστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τάσος Δενέγρης σπούδασε κινηματογράφο και κοινωνικές επιστήμες στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Οι πρώτες δημοσιεύσεις του έγιναν στο περιοδικό «Πάλι» το 1968, αλλά το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1974. Υπήρξε μέλος μιας ανήσυχης ομάδας Ελλήνων καλλιτεχνών (Γιώργος Μακρής, Πάνος Κουτρουμπούσης, Αλέξης Ακριθάκης, Μαρία Μήτσορα κ.ά.), που δέχτηκαν ποικίλες επιρροές από τα ανατρεπτικά κινήματα της δεκαετίας του ’60, κυρίως από τον απόηχο του αμερικανικού «μπιτ» κινήματος. Η μεγάλη αγάπη του στο σινεμά εκφράστηκε και με τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε το 1986 στην ταινία του Σταύρου Τσιώλη Σχετικά με τον Βασίλη. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Απεβίωσε στις 7 Φεβρουαρίου του 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Δεύτερη Μεταπολεμική Γενιά Κατηγορία:Ισπανιστές
Σέλας
330px|thumb|Βόρειο Σέλας, «παγωμένη» εικόνα με κίνησή του.Το Σέλας είναι ένα εντυπωσιακό φωτεινό ουράνιο φαινόμενο που παρατηρείται στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας και είναι ορατό κυρίως στους πόλους, για αυτό και ονομάζεται επίσης Πολικό Σέλας. Όταν το φαινόμενο συμβαίνει στο Βόρειο πόλο αποκαλείται Βόρειο σέλας, ενώ αντίστοιχα όταν παρατηρείται στο Νότιο πόλο αποκαλείται Νότιο σέλας.
Γενικά
Το φαινόμενο παρουσιάζει ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων, με αιφνίδιες εμφανίσεις και με γρήγορες σχετικά μεταμορφώσεις. Η εμφάνιση του Σέλαος, αν και πολύ σπάνια για παραμεσόγειες χώρες, κίνησε το ενδιαφέρον των ανθρώπων από την αρχαιότητα και ήταν γνωστό στους αρχαίους Έλληνες. Πρώτος επιστημονικά παρατηρητής του φαινομένου φέρεται ο Αριστοτέλης που όπως αναφέρει στα Μετεωρολογικά (Α',5): « Φαίνεται δέ ποτε συνιστάμενα νύκτωρ αἰθρίας οὔσης πολλὰ φάσματα ἐν τῷ οὐρανῷ..., ἡμέρας μὲν οὖν ὁ ἥλιος κωλύει, νυκτὸς δ' ἔξω τοῦ φοινικοῦ (δηλαδή του ιώδους), τὰ ἄλλα δι' ὁμόχροιαν οὐ φαίνεται », που σημαίνει ότι πρέπει να είχε παρατηρήσει έντονα το φαινόμενο του Σέλαος κατά τη διάρκεια αίθριας νύκτας. Η φωτοβολία της ατμόσφαιρας, πάντα κατά τον Αριστοτέλη, δεν είναι ομοιογενής αλλά τα φάσματα του φαινομένου αυτού παρουσιάζουν χάσματα. Τέτοια φαινόμενα, τα οποία γενικά ονομάζονται aurorae, δημιουργούνται από τη σύγκρουση φορτισμένων σωματιδίων, κυρίως ηλεκτρονίων αλλά και πρωτονίων, προερχόμενα από το διάστημα που παγιδεύονται στο μαγνητικό πεδίο της Γης.
Περιοχές παρατηρήσεων
Το Σέλας, τόσο το Βόρειο όσο και το Νότιο, παρατηρείται συχνότερα κατά μήκος ζώνης της οποίας το κέντρο απέχει από τους πόλους περίπου 10 μοίρες, ενώ ακριβώς πάνω από τους πόλους εμφανίζεται πολύ αραιότερα. Το κέντρο, για παράδειγμα, της ζώνης εμφάνισης του Βόρειου Σέλαος βρίσκεται κοντά στη βορειοδυτική ακτή της Γροιλανδίας παρά στην Ευρώπη και αυτό γιατί η ζώνη αυτή εκτείνεται μέχρι γεωγραφικό πλάτος 57 περίπου μοίρες προς τον Καναδά, ενώ μέχρι 77 μοίρες στην Ευρώπη. Έτσι όσο νοτιότερα απομακρυνόμαστε από αυτή τη ζώνη τόσο σπανιότερη γίνεται και η εμφάνιση του φαινομένου.
Επικρατέστερο χρώμα του Σέλαος είναι γενικά το λευκό. Όταν όμως παρατηρείται χρωματισμένο, τότε το κόκκινο επικρατεί στο χαμηλότερο άκρο των ακτίνων που πέφτουν κάθετα, το πράσινο στο ανώτερο και μεταξύ αυτών το κίτρινο που γρήγορα εξαφανίζεται. Από τη φασματοσκοπική ανάλυση του φωτός των Σελάων παρατηρήθηκαν εντός του φάσματος αυτών 150 γραμμές από τις οποίες η φωτεινότερη και σταθερότερη ανήκει στο στοιχείο κρυπτόν ως και στο οξυγόνο και στο άζωτο.
Σύγχρονα πειράματα και παρατηρήσεις
thumb|330px|Το Νότιο Σέλας όπως φωτογραφήθηκε από δορυφόρο της [[NASA στις 11 Σεπτεμβρίου 2005.]]
Στα σύγχρονα πειράματα εκτός εκείνο του καθηγητή Stormer του Πανεπιστημίου του Όσλο που κατασκεύασε ειδική συσκευή για την απόδειξη της επικρατέστερης θεωρίας, το 1958 τότε που ακόμα δεν είχαν απαγορευθεί οι πυρηνικές δοκιμές, σχεδιάστηκε ένα πείραμα με πρόταση του καθηγητή Νικόλαου Κ. Χριστοφίλου (αγγλ. Nicholas Constantine Christofilos που έκανε πειράματα με τρεις μικρές ατομικές βόμβες στην ανώτατη ατμόσφαιρα της γης. Με χρήση των πυρηνικών εκρήξεων διαπιστώθηκε η δημιουργία του σέλαος ως αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης του ηλιακού ανέμου με την μαγνητόσφαιρα της Γης. Συγκεκριμένα το έτος εκείνο εκτοξεύθηκαν σε ύψος 500 χλμ. τρεις μικρές ατομικές βόμβες στο Νότιο Ατλαντικό ωκεανό στα γεωγραφικά πλάτη (νότια) 38° και 50°. Αμέσως μετά τις εκρήξεις και σε χρόνο μόλις ενός πρώτου λεπτού της ώρας εμφανίσθηκε στο βόρειο ημισφαίριο, σε προκαθορισμένα γεωγραφικά πλάτη, άλλο Σέλας, που σήμαινε πως τα ηλεκτρόνια της έκρηξης, μετά από ένα ταχύτατο ταξίδι σε ύψος 4.000 χλμ. πάνω από την επιφάνεια της Γης, ξαναγύρισαν και δημιούργησαν τεχνητό Σέλας σε απόσταση πολλών χιλιάδων χιλιομέτρων από το σημείο της έκρηξης. Μάλιστα δεν υπολογίσθηκε πως για αρκετές ώρες τα «τεχνητά» αυτά ηλεκτρόνια ταξίδευαν μέσα στο μαγνητικό πεδίο της Γης από το Βόρειο στο Νότιο Πόλο και από το Νότιο στο Βόρειο εκατομμύρια φορές. Το πείραμα αυτό εξ όσων έχουν δημοσιευθεί έχει επαναληφθεί με θεαματικότερα αποτελέσματα το 1962.
Λαογραφία
Κατά τον Μεσαίωνα από την εκκλησιαστική τότε εξουσία το φαινόμενο αποδίδονταν ως προμήνυμα μεγάλου κακού. Πολλές γκραβούρες της εποχής παρουσιάζουν το Σέλας ως θηρίο της κόλασης με στόχο την καταστροφή.
Σημειώσεις
Η λατινική ονομασία του Βορείου και του Νότιου Σέλαος είναι αντίστοιχα «Aurora Borealis» και «Aurora Australis». Προς το τέλος της διάρκειας του φαινομένου που φθάνει και τις 6 ώρες μπορεί να παρατηρηθεί, αν και όχι πάντα, το «στέμμα του Σέλαος» (corona aurora). Από το κέντρο του ουράνιου θόλου εμφανίζεται αιφνίδια ένα κυκλικό φως σαν στεφάνι από την περιφέρεια του οποίου εκτείνονται κάθετες λευκές ακτίνες προς το έδαφος δημιουργώντας την εντύπωση ενός γιγάντιου φωτεινού στέμματος και που στρέφεται με ταχύτητα, με ενδιάμεσες αιφνίδιες στάσεις. Αυτό το χαρακτηριστικό φαινόμενο διαρκεί από μόλις λίγα δευτερόλεπτα μέχρι μισό λεπτό της ώρας και στη συνέχεια εξαφανίζεται.
Σέλας σε άλλους πλανήτες
Τόσο ο Δίας όσο και ο Κρόνος έχουν μαγνητικά πεδία που είναι ισχυρότερα από της Γης (η ισχύς του ισημερινού πεδίου του Δία είναι 4,3 gauss, σε σύγκριση με 0,3 gauss για τη Γη), και επίσης και οι δύο έχουν εκτεταμένες ζώνες ακτινοβολίας. Σέλας έχει παρατηρηθεί και στους δύο πλανήτες αερίων, χρησιμοποιώντας το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble, καθώς και στον Ουρανό και στον Ποσειδώνα.
Τα Σέλας στους γίγαντες αερίου φαίνεται, όπως και στη Γη, να τροφοδοτούνται από τον ηλιακό άνεμο. Επιπλέον, όμως, τα φεγγάρια (δορυφόροι) του Δία, ειδικά η Ιώ, είναι ισχυρές πηγές για το σέλας στον Δία. Αυτά προκύπτουν από τα ηλεκτρικά ρεύματα κατά μήκος των δυναμικών γραμμών του πεδίου ("ρεύματα ευθυγραμμισμένα στο πεδίο"), τα οποία παράγονται από έναν μηχανισμό δυναμό λόγω της σχετικής κίνησης μεταξύ του περιστρεφόμενου πλανήτη και του κινούμενου δορυφόρου. Η Ιώ, που έχει ενεργό ηφαιστειότητα και ιονόσφαιρα, είναι μια ιδιαίτερα ισχυρή πηγή και τα ρεύματά του παράγουν και ράδιο εκπομπές, οι οποίες έχουν μελετηθεί από το 1955. Χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, έχουν παρατηρηθεί σέλαα στην Ιώ, την Ευρώπη και τον Γανυμήδη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ουράνια φαινόμενα Κατηγορία:Πλανητική Επιστήμη Κατηγορία:Ηλεκτρικά φαινόμενα Κατηγορία:Φως Κατηγορία:Ατμόσφαιρα Κατηγορία:Γεωμαγνητισμός
Άνταλμπερτ Όστερ
Ο Άνταλμπερτ Όστερ (γεννημένος στις 4 Μαρτίου 1944) είναι Ρουμάνος πρώην αθλητής της σκοποβολής.
Το 1976 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο ατομικό σκιτ στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πήλινου στόχου του Μπρνο και στο Βαλκανικό πρωτάθλημα της Αθήνας. Το ίδιο έτος, συμμετείχε με την εθνική ομάδα σκοποβολής της Ρουμανίας στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μόντρεαλ όπου κατέλαβε την 35η θέση στο μικτό σκιτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Ρουμάνοι αθλητές της σκοποβολής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές της σκοποβολής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου
Μανσκίρς
Το Μανσκίρς (Μενσκίρχεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ευτύχης Μπιτσάκης
Ο Ευτύχης (Ευτύχιος) Μπιτσάκης (Κάδρος Χανίων, 1927) είναι Έλληνας πανεπιστημιακός, φυσικός, χημικός, συγγραφέας και φιλόσοφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Κάδρος του Δήμου Καντάνου της Κρήτης. Σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, Θεωρητική Φυσική και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, είναι διδάκτορας της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII και διδάκτορας Φιλοσοφίας των Επιστημών της Επικρατείας της Γαλλίας. Δίδαξε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Paris XI (Orsay) και Φιλοσοφία των Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Paris VIII.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1976 εργάστηκε ως κύριος ερευνητής στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Το 1981 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Παλαιός υφηγητής Θεωρητικής Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, δίδαξε επί έξι έτη στο Φυσικό Τμήμα, Φιλοσοφία των Φυσικών Θεωριών. Ως επιστημονικός υπεύθυνος της Ομάδας Διεπιστημονικής Έρευνας στο Φυσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, είχε την ευθύνη για την οργάνωση πολλών Πανελλήνιων και Διεθνών συνεδρίων. Επίσης είχε την πρωτοβουλία για τη δημιουργία του σεμιναρίου «Θεμέλια των Επιστημών» (Φυσικό τμήμα, 1977 - 1982). Τέλος, είχε την ευθύνη της δημιουργίας του περιοδικού Σύγχρονα Θέματα, μετείχε στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού Διαλεκτική και από το 1992 είναι εκδότης του περιοδικού Ουτοπία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Υλιστές Κατηγορία:Έλληνες άθεοι Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ
Αμειψίας
Ο Αμειψίας (β' μισό 5ου αι. π.Χ.) ήταν Αθηναίος κωμικός ποιητής, σύγχρονος του Αριστοφάνη. Με αντίπαλο τον τελευταίο κέρδισε δύο φορές στα Διονύσια, το 423 την πρώτη νίκη και το 414 την δεύτερη, με τις κωμωδίες "Κωμασταί" και "Κόννος" αντίστοιχα. Ο Αμειψίας έπαιρνε τα θέματά του από την επικαιρότητα ενώ τα έργα του δε χαρακτηρίζονταν από ιδιαίτερο φιλοσοφικό προβληματισμό. Στα σωζόμενα αποσπάσματά του συχνά γίνεται λόγος για φαγητό και πιοτό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές Κατηγορία:Ποιητές Παλαιάς Κωμωδίας
Όθων της Κλέβης
Ο Όθων, γερμ.: Otto von Kleve (1278 - Horstmar, 29 Οκτωβρίου 1310) από τον Οίκο της Κλέβης ήταν κόμης της Κλέβης από το 1305 έως το 1310.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ντήτριχ Ζ΄ κόμη της Κλέβης (1256-1305) και της πρώτης του συζύγου Μαργαρίτας των Βάσσενμπεργκ, κόρης του Όθωνα Β΄κόμη του Γκέλρε.
Οικογένεια
Ο πρώτος γάμος του ήταν με τον Aδελαΐδα των Λα Μαρκ, κόρη του Ένγκελμπερτ Α΄ κόμη του Λα Μαρκ, Δεν απέκτησαν απογόνους.
Ο δεύτερος γάμος του Όθωνα ήταν με τη Mέχτελντ του Βίρνεμπουργκ, ανιψιά του Ερρίκου Β΄ κόμη του Βίρνεμπουργκ. Είχαν ένα τέκνο:
Όταν απεβίωσε το 1310, τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Ντήτριχ Η΄ ως κόμης της Κλέβης.
Αδελφοί Αμπντουλάχ
Οι Αδελφοί Αμπντουλάχ ήταν τρία αδέλφια Οθωμανοί Αρμενικής καταγωγής, οι οποίοι ήταν φωτογράφοι διεθνούς φήμης. Οι φωτογραφίες τους αφορούσαν στο μεγαλύτερο μέρος τους την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και ήταν πανοραμικές απεικονίσεις τοποθεσιών, καθώς και διάσημων προσώπων, μεταξύ των οποίων και σουλτάνοι.
Ο Αμπντουλάχ Σουκρί (Abdullah Şükrü, όνομα γέννησης Βιτσέν -Viçen) (1820 - 1902) άρχισε την καριέρα του στην φωτογραφία ρετουσάροντας φωτογραφίες για τον γερμανό φωτογράφο Ράμπαχ, ο οποίος είχε ανοίξει το φωτογραφικό του εργαστήριο το 1856 στην συνοικία Μπαγιαζίντ της Κωνσταντινούπολης. Όταν το 1858 ο μικρότερος αδελφός του Βιτσέν Κεβόρκ (1839 - 1918) επέστρεψε από τις σπουδές του από το Κολλέγιο Μουράτ Ραφαελιάν στην Βενετία, οι δυο τους και ένας ακόμα αδελφός τους, ο Χοβσέπ (1830 - 1908) αποφάσισαν να αγοράσουν το εργαστήριο του Ράμπαχ, και να ανοίξουν το δικό τους, τους Αδελφούς Αμπντουλάχ. Το 1867 πούλησαν το μαγαζί στο Μπαγιαζίντ, και μεταφέρθηκαν στην πιο επιφανή συνοικία του Πέραν. Στην συνέχεια οι Αδελφοί Αμπντουλάχ έγιναν οι πιο διάσημοι φωτογράφοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1863 ο Σουλτάνος Αμπντούλ Αζίζ ανακήρυξε τους Αδελφούς Αμπντουλάχ επίσημους φωτογράφους της Αυλής και Επιφανείς Καλλιτέχνες της Πόλης, χαρακτηρισμό που χρησιμοποιούσαν μέχρι το κλείσιμο του μαγαζιού τους το 1899. Το 1886 κατόπιν παράκλησης του Χεδίβη της Αιγύπτου, άνοιξαν παράρτημα στο Κάιρο. Οι Αδελφοί Αμπντουλάχ έχουν τραβήξει φωτογραφίες πολλών Σουλτάνων, του Μαρκ Τουέιν, του Ιμπραχήμ Ετχέμ Πασά, του Οσμάν Νουρί Πασά, πανοραμικά τοπία, και πολλές άλλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι φωτογράφοι
Πυροκροτητής
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκρηκτικά
Τζον Χιούστον
Ο Τζον Χιούστον (αγγλ.: John Marcellus Huston, 5 Αυγούστου 1906 - 28 Αυγούστου 1987) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας και διασκευασμένου σεναρίου για την ταινία του 1948 Ο θησαυρός της Σιέρα Μάντρε (The Treasure of the Sierra Madre). Ο Χιούστον έγραψε το σενάριο στις περισσότερες από τις 37 ταινίες που σκηνοθέτησε στην καριέρα του, αρκετές από τις οποίες θεωρούνται κλασσικές μέχρι και σήμερα (Το γεράκι της Μάλτας (The Maltese Falcon, 1941), Η ύαινα (In this our Life, 1942), Ο θησαυρός της Σιέρα Μάντρε (The Treasure of the Sierra Madre, 1948), Στη βοή της καταιγίδος (Key Largo, 1948), Η ζούγκλα της ασφάλτου (The Asphalt Jungle, 1950), Η βασίλισσα της Αφρικής (The African Queen, 1951), Μουλέν Ρουζ (Moulin Rouge, 1952), Οι αταίριαστοι (The Misfits, 1961), Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς (The Man Who Would Be King, 1975) και Η τιμή των Πρίτσι (Prizzi's Honor, 1985). Κατά την διάρκεια της καριέρας του έλαβε 15 υποψηφιότητες για Όσκαρ, είτε για τη σκηνοθεσία είτε για τη συγγραφή σεναρίου. Σκηνοθέτησε τόσο τον πατέρα του ηθοποιό Γουόλτερ Χιούστον στην ταινία Ο θησαυρός της Σιέρα Μάντρε, όσο και την κόρη του Αντζέλικα Χιούστον στην ταινία Η τιμή των Πρίτσι σε ρόλους που τους απέφεραν Όσκαρ Β' Ανδρικού και Β' Γυναικείου Ρόλου αντίστοιχα.
Έχοντας σπουδάσει Καλές Τέχνες στο Παρίσι, ο Χιούστον ήταν γνωστός για το γεγονός ότι σκηνοθετούσε έχοντας το όραμα του καλλιτέχνη. Εξερευνούσε την οπτική προοπτική των ταινιών του σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, σχεδιάζοντας την κάθε σκηνή σε χαρτί πριν τη γυρίσει κι έπειτα απαθανάτιζε τους ηθοποιούς του με τον φακό του. Σε αντίθεση με τους περισσότερους σκηνοθέτες της περιόδου, που βασίζονταν στο τελικό μοντάζ του έργου τους για να του δώσουν μορφή, ο Χιούστον δημιουργούσε τις ταινίες του ενώ γυρίζονταν, καθιστώντας τις περισσότερο οικονομικές κι εγκεφαλικές κι ελαττώνοντας το χρόνο του τελικού τους μοντάζ.
Η θεματολογία του σκηνοθέτη είναι ποικίλη. Πολλές από τις ταινίες του ήταν βασισμένες σε σημαντικά μυθιστορήματα με έντονο το ηρωικό στοιχείο, ενώ άλλες ανήκουν στην κατηγορία των φιλμ νουάρ. Τα θέματα τα οποία απασχόλησαν σε μεγαλύτερο βαθμό τον σκηνοθέτη ήταν η θρησκεία, η ελευθερία, η αλήθεια, η ψυχολογία, η αποικιοκρατία και ο πόλεμος.
Πρώτα Χρόνια
Ο Τζον Χιούστον γεννήθηκε ως Τζον Μαρσέλους Χιούστον στη Νεβάδα του Μιζούρι το 1906. Γονείς του ήταν ο Καναδός ηθοποιός Γουόλτερ Χιούστον κι η δημοσιογράφος Ρία Γκορ. Οι γονείς του χώρισαν όταν ο σκηνοθέτης ήταν τριών ετών και την επιμέλειά του ανέλαβαν η μητέρα του και η γιαγιά του. Ο Χιούστον πέρασε μια ταραχώδη παιδική ηλικία κι εφηβεία, καθώς ήταν αναγκασμένος να μετακινείται από τη μια πόλη στην άλλη, μέχρι τη στιγμή που η μητέρα του παντρεύτηκε ξανά με ένα σημαντικό στέλεχος σιδηροδρομικής εταιρείας και εγκαταστάθηκε στη Μινεσότα. Ο Χιούστον πέρασε τα παιδικά του χρόνια φοιτώντας σε οικοτροφεία και περνούσε τα καλοκαίρια του πηγαίνοντας διακοπές πότε με τη μητέρα του και πότε με τον πατέρα του. Από τα 11 μέχρι τα 13 του χρόνια επλήγη από νεφροπάθεια που είχε ως αποτέλεσμα να επηρεάσει την ανάπτυξή του. Εισήχθη σε κλινική όπου του σύστησαν δίαιτα χαμηλή σε θερμίδες και πρωτεΐνες. Μήνες αργότερα απεδείχθη ότι η διάγνωση ήταν λανθασμένη και του δόθηκε εξιτήριο. Έπειτα η οικογένεια του μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου εντυπωσιάστηκε με τη νεοσύστατη κινηματογραφική βιομηχανία. Για τον Χιούστον ο Τσάρλι Τσάπλιν ήταν το απόλυτο είδωλο. Έχοντας τελειώσει το δεύτερο χρόνο φοίτησης στο Λύκειο αποφάσισε να παρατήσει το σχολείο για να γίνει πυγμάχος και στα 15 του ήταν ήδη επιτυχημένος στην κατηγορία ελαφρών βαρών. Η καριέρα του ως πυγμάχου έληξε άδοξα μετά από το σπάσιμο της μύτης του. . Έπειτα μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να ζήσει με τον πατέρα του, ο οποίος είχε επιτυχημένη πορεία στο Μπρόντγουεϊ. Έλαβε μερικούς μικρούς ρόλους σε θεατρικά και βλέποντας τον πατέρα του να κάνει πρόβες εντυπωσιάστηκε με την τέχνη της υποκριτικής. Ο σκηνοθέτης δήλωσε χρόνια αργότερα ότι έβαλε σε πράξη για ολοκληρή του τη ζωή τα όσα έμαθε πλάι στον πατέρα του. Το σύντομό του πέρασμα από το θεατρικό σανίδι διαδέχτηκε ένα ταξίδι στο Μεξικό, όπου διέμεινε για δυο χρόνια. Κατά τη διαμονή του εκεί έγινε επίτιμο μέλος του ιππικού στο Μεξικό. Επέστρεψε στο Λος Άντζελες όπου παντρεύτηκε την κοπέλα του από το Λύκειο, Ντόροθι Χάρβεϊ, αλλά ο γάμος έληξε επτά χρόνια αργότερα.
Πρώτα βήματα ως σεναριογράφος
Το 1929, υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρία Metro-Goldwyn-Mayer για 150 δολάρια την εβδομάδα και δυο χρόνια αργότερα με τη Universal Pictures. Πρώτο του εγχείρημα ως σεναριογράφος ήταν η διόρθωση του σεναρίου της ταινίας του 1931 Μέσα στη θύελλα (A House Divided) που σκηνοθέτησε ο Γουίλιαμ Γουάιλερ με πρωταγωνιστή τον πατέρα του. Ο Γουάιλερ κι ο Χιούστον έγιναν καλοί φίλοι και συνεργάστηκαν σε πολλές ταινίες τα χρόνια που ακολούθησαν. . Στα μέσα της δεκαετίας του '30 μεταφέρθηκε στην Αγγλία όπου εργάστηκε για την εταιριά Gaumont-British κι έπειτα επέστρεψε στο Χόλιγουντ, όπου υπέγραψε συμβόλαιο ως σεναριογράφος με την εταιρία Warner Bros. Συμμετείχε στη συγγραφή των σεναρίων για τις ταινίες του 1938 Μεγαλοφυής παράφρων (The Amazing Dr. Clitterhouse), στην οποία πρωταγωνιστούσαν ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ κι ο Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον και Ζέζεμπελ (Jezebel) σκηνοθετημένη επίσης από τον Γουάιλερ με πρωταγωνίστρια την Μπέτι Ντέιβις. Έπειτα συνέγραψε επίσης τα σενάρια των ταινιών: Χουαρέζ (Juarez, 1939) και Ο λοχίας Γιορκ (Sergeant York, 1941). Ο Χιούστον έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ για τη συγγραφή του σεναρίου της ταινίας Λοχίας Γιορκ κι έγινε ένας από τους πιο σεβάσμιους σεναριογράφους του Χόλιγουντ. Έτσι προσπάθησε να πείσει τους αδελφούς Γουόρνερ να του αναθέσουν τη σκηνοθεσία ταινιών, σε περίπτωση που το επόμενο σενάριο που θα έγραφε ήταν επιτυχημένο. Οι Γουόρνερ συμφώνησαν και του ανέθεσαν τη συγγραφή του σεναρίου για την ταινία Ο δραπέτης της Σιέρα (High Sierra, 1941) που έκανε επιτυχία κι εκτόξευσε την καριέρα του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στα ύψη. Ο ίδιος έγραψε στην αυτοβιογραφία του: ''Αυτό ήταν κάτι που με ικανοποίησε. Τους άρεσε η δουλειά μου ως σεναριογράφος κι ήθελαν να συνεχίσουμε τη συνεργασία. Και μου έδωσαν την ευκαιρία να σκηνοθετήσω και σε περίπτωση που το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό δεν επρόκειτο να χάσουν κάτι εφόσον επρόκειτο να δοκιμαστώ στη σκηνοθεσία ταινίας χαμηλού προϋπολογισμού''.".
Στο τιμόνι της σκηνοθεσίας
Η επιτυχία της ταινίας Ο δραπέτης της Σιέρα οδήγησε τον Τζακ Γουόρνερ να αφήσει τον Χιούστον να επιλέξει το αντικείμενο του πρώτου του σκηνοθετικού εγχειρήματος. . Ο σκηνοθέτης αποφάσισε να γυρίσει Το γεράκι της Μάλτας (The Maltese Falcon, 1941) που αποτελεί την τρίτη μεταφορά του αστυνομικού μυθιστορήματος του Ντάσιελ Χάμετ. Ο Χιούστον ετοίμασε ένα σενάριο που έμεινε πιστό στο μυθιστόρημα, αλλά ο προϋπολογισμός που διέθεσε ο Γουόρνερ για την ταινία ήταν χαμηλός. Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στα στούντιο της Warner Bros. και χωρίς μεγάλα ονόματα (ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ δεν είχε ακόμη καθιερωθεί και η δημοτικότητα της Μαίρης Άστορ ήταν πεσμένη σε σχέση με το παρελθόν). Στην ταινία εμφανίζονται επίσης ο Πίτερ Λόρε, ο Σίντνεϊ Γκρίνστριτ κι ο πατέρας του Χιούστον, Γουόλτερ. Η ικανότητα του Χιούστον να αποσπά καλές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του, καθώς κι η οραματικότητά του συνέβαλαν στην εμπορική επιτυχία της ταινίας που πλέον θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του κινηματογράφου.
Η επιτυχία της ταινίας εξέπληξε τα στελέχη της Warner καθώς οι κριτικοί το αποκάλεσαν ένα από τα καλύτερα μελοδράματα που γυρίστηκαν ποτέ και του έδωσαν θρυλική υπόσταση από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του. Ο Χιούστον έλαβε άλλη μια υποψηφιότητα για το σενάριο της ταινίας, η οποία προτάθηκε επίσης γα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας χάνοντας από τη δραματική ταινία του Τζον Φορντ Η κοιλάδα της κατάρας (How Green was my Valley, 1941). Ο Τζακ Γουόρνερ αναγνώρισε το ταλέντο του Χιούστον και του ανέθεσε τη σκηνοθεσία ταινιών με υψηλό προϋπολογισμό. Επόμενό του σκηνοθετικό εγχείρημα ήταν η ταινία Η ύαινα (In this our Life, 1942) δράμα που πραγματεύεται το φαινόμενο του ρατσισμού με πρωταγωνίστρια τη Μπέτι Ντέιβις, που ακολουθήθηκε από την ταινία Τα γεράκια του Ειρηνικού (Across the Pacific) της ίδιας χρονιάς, στην οποία εκτός από τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ συμμετείχε και όλο το καστ από Το γεράκι της Μάλτας. Κι οι δυο ταινίες στέφθηκαν με επιτυχία. Την ίδια χρονιά ο σκηνοθέτης κατετάγη στο στρατό των Η.Π.Α και αναχώρησε για το μέτωπο, όπου κατέγραψε με την κάμερα του τη φρίκη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Με τη λήξη του πολέμου, ο σκηνοθέτης επέστρεψε στις Η.Π.Α. όπου συμμετείχε στη συγγραφή του σεναρίου της ταινίας του Όρσον Γουέλς Ο άγνωστος (The Stranger, 1946).
Πρώτο του σκηνοθετικό εγχείρημα μετά την επιστροφή του από το μέτωπο ήταν η ταινία του 1948 Ο θησαυρός της Σιέρα Μάντρε (The Treasure of Sierra Madre) στο οποίο ανέθεσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο για μια ακόμη φορά στο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Στην ταινία εμφανίστηκαν επίσης ο πατέρας του Γουόλτερ Χιούστον κι ο Τιμ Χολτ. Η ταινία προτάθηκε για τέσσερα βραβεία Όσκαρ εκ των οποίων κέρδισε τρία. Έχασε μόνο το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από τον κινηματογραφικό Άμλετ (Hamlet, 1948) του Λόρενς Ολίβιε. Ο Χιούστον βραβεύτηκε τόσο με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας όσο και με Όσκαρ Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου, ενώ ο πατέρας του έλαβε το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Την ίδια χρονιά γύρισε το φιλμ νουάρ Στη βοή της καταιγίδος (Key Largo, 1948) με πρωταγωνιστές τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και τη Λορίν Μπακόλ. Η ταινία χάρισε στην Κλερ Τρέβορ το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Ο σκηνοθέτης ήταν όμως απογοητευμένος από το γεγονός ότι η Warner Bros. αφαίρεσε κάποιες σκηνές από την ταινία χωρίς την έγκρισή του κι αποφάσισε να αποχωρήσει από την εταιρία μετά τη λήξη του συμβόλαιού του. Το 1950 επέστρεψε στο σκηνοθετικό τιμόνι αναλαμβάνοντας ακόμη ένα φιλμ νουάρ, την ταινία Η ζούγκλα της ασφάλτου (The Asphalt Jungle) που του χάρισε άλλη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Η επιτυχία του σκηνοθέτη συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '50, με ταινίες όπως: Η βασίλισσα της Αφρικής (The African Queen, 1951) που χάρισε στον Μπόγκαρτ το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, Μουλέν Ρουζ (Moulin Rouge, 1952), Μόμπι Ντικ (Moby Dick, 1956) και Σάρκα και ψυχή (Heaven Knows, Mr. Allison, 1957). Μόνη του αποτυχημένη ταινία της περιόδου ήταν το Πιο δυνατός απ' τον Διάβολο (Beat the Devil, 1953), ενώ μετά την εμπορική αποτυχία των ταινιών: Οι ρίζες του ουρανού (The Roots of Heaven) και Ο βάρβαρος κι η γκέισα (The Barbarian and the Geisha) αποφάσισε να απέχει από τα κινηματογραφικά δρώμενα για ένα χρόνο.