Ιόν_Αντονέσκου
Άνοδος στην εξουσία
Η ελίτ της Ρουμανίας υπήρξε έντονα γαλλόφιλη από τότε που η Ρουμανία είχε κερδίσει την ανεξαρτησία της τον 19ο αιώνα, πράγματι τόσο γαλλόφιλη που η ήττα της Γαλλίας τον Ιούνιο του 1940 είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη απαξίωσή της. Ο εγκλεισμός του Αντονέσκου έληξε τον Αύγουστο, ενώ στο μεταξύ, υπό την πίεση του Άξονα, η Ρουμανία είχε παραχωρήσει τη Νότια Δοβρουτσά στη Βουλγαρία (Συνθήκη της Κραϊόβα) και τη Βόρεια Τρανσυλβανία στην Ουγγαρία (Δεύτερη Εκδίκαση της Βιέννης). Η τελευταία παραχώρηση συγκλόνισε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της Ρουμανίας, προκαλώντας την πτώση-ρεκόρ της δημοτικότητας του Καρόλου και μεγάλης κλίμακας διαμαρτυρίες στο Βουκουρέστι. οι κινήσεις αυτές οργανώθηκαν ανταγωνιστικά από το φιλοσυμμαχικό PNŢ, με επικεφαλής το Γιούλιου Μανίου και τη φιλοναζιστική Σιδηρά Φρουρά. Η τελευταία αυτή ομάδα είχε αναβιώσει υπό την ηγεσία του Χόρια Σίμα και οργάνωνε ένα πραξικόπημα. Σε αυτή την τεταμένη κατάσταση ο Αντονέσκου απλώς εγκατέλειψε την κατοικία του εγκλεισμού του. Μπορεί να βοηθήθηκε κρυφά σε αυτό με γερμανική μεσολάβηση, αλλά πιο άμεσα να δραπετεύσει τον βοήθησε η Αλις Στούρτζα της υψηλής κοινωνίας, που ενεργούσε κατόπιν αιτήματος του Μανίου. Ο Αντονέσκου συναντήθηκε στη συνέχεια με το Μανίου στο Πλοέστι, όπου συζήτησαν πώς να διαχειριστούν καλύτερα την πολιτική κατάσταση. Ενώ οι διαπραγματεύσεις αυτές διεξάγονταν, ο ίδιος ο μονάρχης δέχθηκε συμβουλές από το περιβάλλον του να ανακτήσει τη νομιμότητά του διοικώντας παράλληλα με τον ολοένα και δημοφιλέστερο Αντονέσκου, δημιουργώντας μια νέα πολιτική πλειοψηφία από τις υπάρχουσες δυνάμεις. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1940 ο Βάλερ Ποπ, αυλικός και σημαντικό μέλος της καμαρίλας, συμβούλεψε πρώτα τον Κάρολο να διορίσει τον Αντονέσκου πρωθυπουργό, ως λύση στην κρίση. Ο λόγος που ο Ποπ συμβούλεψε τον Κάρολο να κάνει τον Αντονέσκου πρωθυπουργό ήταν εν μέρει ότι ο Αντονέσκου - που ήταν γνωστός ως φιλικά διακείμενος προς τη Σιδηρά Φρουρά και είχε φυλακιστεί επί του Καρόλου - θεωρείτο ότι έχει αρκετή αντιπολιτευτική βάση προς το καθεστώς του Καρόλου για να κατευνάσει το κοινό και εν μέρει ότι ο Ποπ γνώριζε ότι ο Αντονέσκου, παρ' όλες τις συμπάθειές του προς τους Λεγεωνάριους, ήταν μέλος της ελίτ και δεν θα στρεφόταν ποτέ εναντίον του. Όταν ο Κάρολος φάνηκε απρόθυμος να κάνει τον Αντονέσκου πρωθυπουργό, ο Ποπ επισκέφθηκε τη γερμανική πρεσβεία για να συναντηθεί με το Φαμπρίτσιους τη νύχτα της 4 Σεπτεμβρίου 1940 για να ζητήσει από τον Γερμανό υπουργό να καλέσει τον Κάρολο και να του πει ότι το Ράιχ ήθελε τον Αντόνεσκου ως πρωθυπουργό, ο Φαμπρίτσιους το έκανε αμέσως. Ο Κάρολος και ο Αντονέσκου δέχθηκαν την πρόταση και ο δεύτερος έλαβε την εντολή να προσεγγίσει τους ηγέτες των πολιτικών κομμάτων Μανίου του PNŢ και Ντίνου Μπρετιάνου του PNL. Όλοι ζήτησαν την παραίτηση του Καρόλου ως προκαταρκτικό μέτρο, ενώ ο Σίμα, ένας άλλος ηγέτης που ζήτησε αργότερα διαπραγματεύσεις, δεν μπόρεσε να βρεθεί εγκαίρως για να εκφράσει την άποψή του. Ο Αντονέσκου τήρησε εν μέρει το αίτημα, ζητώντας από τον Κάρολο να του παραχωρήσει τις εξουσίες του αρχηγού του κράτους της Ρουμανίας. Ο Κάρολος ενέδωσε και, στις 5 Σεπτεμβρίου 1940, ο στρατηγός έγινε Πρωθυπουργός και ο Κάρολος μεταβίβασε σε αυτόν τις περισσότερες από τις δικτατορικές του εξουσίες. Το πρώτο μέτρο του τελευταίου ήταν να περιορίσει την ενδεχόμενη αντίσταση μέσα στο Στρατό, απαλλάσσοντας από τη θέση του τον αρχηγό της Φρουράς του Βουκουραστίου του Γκεόργκε Aργκεσάνου και αντικαθιστώντας τον με το Ντουμίτρου Κοροάμε. Λίγο αργότερα ο Αντονέσκου άκουσε φήμες ότι δύο από τους πιστούς στον Κάρολο στρατηγούς, οι Γκεόργκε Μιχαήλ και Πάουλ Τεοντορέσκου, σχεδίαζαν να τον δολοφονήσουν. Αντιδρώντας ανάγκασε τον Κάρολο να παραιτηθεί, ενώ ο στρατηγός Κοροάμε αρνήθηκε να εκτελέσει τη βασιλική διαταγή να πυροβολήσει Σιδηροφρουρούς διαδηλωτές.