cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όλαφ Γκούθφριθσον
Ο Όλαφ Γκούθφριθσον (Óláfr Guðrøðsson, ... - 941) ήταν Βίκινγκ οπλαρχηγός που βασίλευσε στο Δουβλίνο και στην Νορθουμβρία κατά την διάρκεια του 10ου αιώνα, ήταν γιος του Γκοφραίντ ουα Αιμάρ και δισέγγονος του Αιμάρ. Ο Όλαφ διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν βασιλιάς του Δουβλίνου (934) και κυριάρχησε στους Βίκινγκ του Λίμερικ αιχμαλωτίζοντας τον βασιλιά τους Αμλάιμπ Κεννκάιρεχ (937). Την ίδια χρονιά συμμάχησε με τον Κωνσταντίνο Β΄ της Σκωτίας σε μια προσπάθεια να ανακτήσει το βασίλειο της Νορθουμβρίας στο οποίο ο πατέρας του είχε κυβερνήσει σύντομα το 927, οι δυνάμεις τους ηττήθηκαν στην μάχη του Μπρούναμπουρ από τον Έθελσταν της Αγγλίας. Ο Όλαφ επέστρεψε στην Ιρλανδία (938) αλλά με τον θάνατο του Έθελσταν την επόμενη χρονιά πήγε στην Γιορκ στην οποία ανακηρύχτηκε βασιλιάς ενώ ο αδελφός του Μπλακαίρ μακ Γκοφράιντ παρέμεινε βασιλιάς στο Δουβλίνο. Ο Όλαφ και ο διάδοχος του Έθελσταν Εδμόνδος Α΄ της Αγγλίας συναντήθηκαν στο Λέστερ (939) και αποφάσισαν να μοιράσουν μεταξύ τους την Αγγλία, η συμφωνία αυτή δεν κατόρθωσε να επιβιώσει και σε λίγα χρόνια οι Βίκινγκ είχαν καταλάβει τις πέντε επαρχίες του Ντέρμπι, του Λέστερ, του Λίνκολν, του Νότιγχαμ και του Στάμφορντ. Ο Όλαφ πέθανε (941) και τον διαδέχθηκε στην Νορθουμβρία o ξάδελφος του Αμλάιμπ Κουαράν, την εποχή που πέθανε τα Ιρλανδικά χρονικά τον καταγράφουν σαν "βασιλιά των Δανών" και "βασιλιά των πέντε επαρχιών".
Λεηλασίες της Ιρλανδίας
thumb|right|250px|Τα Βρετανικά νησιά την εποχή του Όλαφ Γκούθφριθσον Ο Όλαφ εμφανίζεται για πρώτη φορά στις σύγχρονες με αυτόν καταγραφές στις 10 Νοεμβρίου 933, την ημέρα που περιγράφεται ότι λεηλάτησε την Άρμαγκ. Συμμάχησε με τον Ματουντάν μακ Αέντα υποτελή βασιλιά του Ουλάιντ και συγκρούστηκε με τον Μουιρτσερτάχ Μακ Νιλ του Αιρλεχ, στην μάχη που ακολούθησε έχασε 240 άντρες. Μια πρώιμη αναφορά για τον "γιο του Γκοφρέντ" που λεηλάτησε το μοναστήρι του Κίλνταρ (928) πιθανότατα να αναφέρεται στον Όλαφ χωρίς να αναφέρει το όνομα του. Ο πατέρας του Όλαφ Γκοφράιντ ουά Αιμάρ, βασιλιάς του Δουβλίνου πέθανε το 934 και τον διαδέχθηκε ο Όλαφ σαν βασιλιάς.
Ο Όλαφ περιγράφεται ως "ηγέτης των τεσσάρων επαρχιών" από τα Χρονικά των τεσσάρων επαρχιών (937) την χρονιά που πήγε στον ποταμό Ρι και αιχμαλώτισε τον βασιλιά του Λίμερικ Αμλάιμπ Κέννκερεχ αφού τα στρατεύματα του διέλυσαν τα πλοία του. Η σύγκρουση αυτή μπορεί να θεωρηθεί ότι έγινε ανάμεσα στους Βίκινγκ του Λίμερικ και τους Βίκινγκ του Δουβλίνου και μπορεί να θεωρηθεί σαν μια σημαντική νίκη για τους Βίκινγκ του Δουβλίνου, την περίοδο αυτή η εξουσία των Βίκινγκ στην Ιρλανδία βρέθηκε στο αποκορύφωμα της. Με την θέση του στην Ιρλανδία εξασφαλισμένη ο Όλαφ έστρεψε την προσοχή του στην Αγγλία και στην Νορθουμβρία η οποία είχε κυβερνηθεί στο παρελθόν από τον πατέρα του αλλά κατακτήθηκε από τον Έθελσταν της Αγγλίας (927). Ο Όλαφ συμμάχησε με τον Κωνσταντίνο Β΄ της Σκωτίας το βασίλειο του οποίου είχε δεχτεί επίθεση από τον Έθελσταν (934) αλλά το 937 την ίδια χρονιά που πραγματοποιήθηκε η μεγάλη νίκη επί του Λίμερικ, ο Όλαφ και οι Βίκινγκ του Δουβλίνου έφυγαν για την Αγγλία.
Βασιλιάς στην Νορθουμβρία
Οι συμμαχικές δυνάμεις του Όλαφ και του Κωνσταντίνου συνάντησαν τον στρατό του Έθελσταν στην μάχη του Μπρούνανμπουρ, η θέση του είναι αμφιλεγόμενη αλλά οι περισσότεροι το συνταυτίζουν με το Τσεσάιρ. Ο Όλαφ και ο Κωνσταντίνος ήταν οι διοικητές του στρατού των Βίκινγκ, ο Όλαφ και ο αδελφός του Εδμόνδος αντίστοιχα ήταν οι διοικητές του στρατού των Άγγλων, οι απώλειες ήταν μεγάλες και από τις δυο πλευρές αλλά τελικά η μάχη κατέληξε σε μεγάλη νίκη για τους Άγγλους. Ο Όλαφ και ο Κωνσταντίνος κατόρθωσαν να επιζήσουν και να δραπετεύσουν στις πατρίδες τους στην Σκωτία και στην Ιρλανδία αντίστοιχα ωστόσο ένας από τους γιους του Κωνσταντίνου βρήκε τον θάνατο. Οι αναφορές για την μάχη αυτή ήταν έντονες τόσο στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό όσο και στα Ιρλανδικά χρονικά εκείνης της εποχής. Οι πολυπληθείς αναφορές για την μάχη αποδεικνύουν την μεγάλη σημασία που είχαν δώσει οι Βρετανοί για την μάχη εκείνη την εποχή.
Θάνατος και ιστορικά ευρήματα
thumb|right|150px|Το όνομα του Όλαφ σε ένα επικό ποίημα στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό Ο Όλαφ πέθανε (941) και τον διαδέχθηκε στην Νορθουμβρία ο Όλαφ Κουαράν. Τα χρονικά περιγράφουν τον θάνατο του Όλαφ και τον ονομάζουν με τους τίτλους "βασιλιάς των Δανών" και "βασιλιάς των πέντε επαρχιών και των σκοτεινών ξένων". Ένας σκελετός βρέθηκαν σε ανασκαφές στο Όλνταμ το 2005 με πολλά αγαθά που αποδεικνύει ότι ανήκε σε άντρα πολύ ψηλής καταγωγής, η παρουσία πλούσιων αγαθών και κοσμημάτων οδήγησε τους ιστορικούς και τους αρχαιολόγους στο συμπέρασμα ότι ο σκελετός ανήκε στον Όλαφ. Ο Όλαφ πριν τον θάνατο του το 941 πραγματοποιούσε μια σειρά από ασταμάτητες επιδρομές στο Όλνταμ και στο Τίνινγκχαμ, δυο από τις τοπικές εκκλησίες στην περιοχή ήταν αφιερωμένες στον Άγιο Βαλτρίντ. Ο ιστορικός Άλεξ Γουλφ (γεν. 1963) αναφέρει ότι δεν ανήκε με βεβαιότητα ο σκελετός στον Όλαφ αν και πολλές από τις ενδείξεις δείχνουν ότι πέθανε στην περιοχή σε μια από τις πολλές μάχες που πραγματοποιούσε εκείνη την εποχή. Ο Γουλφ γράφει επιπλέον ότι "οι οπαδοί του βασιλιά προτίμησαν να τον θάψουν σε ένα κοιμητήρι του Αγίου ώστε να εξασφαλίσουν στην συνέχεια την ευλογία του." Ο πατέρας του Όλαφ αναγνωρίζεται με τον Γκοφραίντ ο οποίος ήταν βασιλιάς του Δουβλίνου την περίοδο 920 - 934 και είχε βασιλεύσει για σύντομο χρονικό διάστημα στην Νορθουμβρία το 927. Ο Γκόφραιντ καταγράφεται σαν εγγονός του Άιμαρ τον οποίο πολλοί ταυτίζουν με τον Άιβαρ τον Ασπόνδυλο αλλά το πατρώνυμο του δεν αναφέρεται σε καμιά από τις πηγές, πιθανότατα ήταν γιος κάποιου γιου του που δεν βασίλευσε ποτέ ή κάποιας κόρης του, σε οποιαδήποτε περίπτωση βασίλευσε χάρη στα δικαιώματα του παππού του. Ο Άιμαρ αναφέρεται σαν ο γενάρχης της δυναστείας των Ουί Αιμάρ και ένας από τους αρχαιότερους βασιλείς του Δουβλίνου στα μέσα του 9ου αιώνα.
Κληρονόμοι
thumb|right|250px|Τα ερείπια της εκκλησίας του Τίνινγκχαμ Τρεις προσωπικότητες αναγνωρίζονται σαν γιοι του Όλαφ Γκούθφριθσον : ο Αλμπάν, ο Μπλακαίρ και ο Ραγκνάλ. Ο Αλμπάν σκοτώθηκε το 926 σε μάχη εναντίον του Μουίρχερταχ μακ Νείγ. Ο Μπλακαίρ βασίλευσε στο Δουβλίνο από το 939 και ο Ραγκνάλ μακ Γκοφρέιντ βασίλευσε στην Νορθουμβρία την περίοδο 943 - 944 πιθανότατα μαζί με τον ξάδελφο του Όλαφ Κουαράν μέχρι την εποχή που εκδιώχθηκε από τον Εδμόνδο Α΄ της Αγγλίας. Ο Ιωάννης του Γούστερ γράφει τον 12ο αιώνα ότι ο Όλαφ παντρεύτηκε μια από τις κόρες του Κωνσταντίνου Β΄ της Σκωτίας πριν το 937 αλλά η πληροφορία θεωρείται ανεπιβεβαίωτη. Ο χρονικογράφος του 13ου αιώνα Ρογήρος του Γουεντόβερ γράφει ότι ο Όλαφ παντρεύτηκε την Άλντγυθ κόρη του Νορθούμβριου κόμη Ορμ με την συμφωνία που ακολούθησε στο Λέστερ ανάμεσα στον Όλαφ και στον βασιλιά Εδμόνδο.
Μια προσωπικότητα με το όνομα Καμμάν μακ Αμλάιμπ αναγνωρίζεται σαν γιος του Όλαφ, τα Χρονικά του Ούλστερ γράφουν την ήττα του σε μια θέση με το όνομα Ντάμπ (960), ο Καμμάν πιθανότατα είναι ένας από τους γιους του Όλαφ που καταγράφονται στα Χρονικά των Τεσσάρων Μάστερ (962). Ο λογαριασμός αναφέρει ότι οι γιοι του Όλαφ και οι δικηγόροι πήγαν στην Ιρλανδία και λεηλάτησαν το Κονέιγ Μουίρθειμν και το Χάουθ, στην συνέχεια πήγαν στο Μύνστερ για να εκδικηθούν τον αδελφό τους Όιν. Συνέχισαν τις λεηλασίες μέχρι την ήττα τους από τους Ιρλανδούς στο Ουί Λιαθέιν στο οποίο 365 από αυτούς σκοτώθηκαν, την ίδια εποχή ένας ανώνυμος γιος του Όλαφ ήταν αρχηγός μιας νέας επιδρομής στο Άνγκλεσι. Ο Καμμάν αναγνωρίζεται με τον Σίτριουκ Καμ μια προσωπικότητα η οποία πραγματοποίησε μια ναυτική επίθεση του Ουί Τσολγκάιν (962) αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει όταν συνετρίβη από δυνάμεις από το Δουβλίνο και το Λένστερ οι οποίες σκότωσαν πολλούς από τους άνδρες του. Μια προσωπικότητα με το όνομα Γκοφράιντ μακ Αμλάιντ που καταγράφεται στα χρονικά ότι πέθανε το 963 πιθανότατα να ήταν γιος του Όλαφ Γκούθφριθσον ή του γιου του Όλαφ Κουαράν. Τα "Χρονικά του Κλόνμακνόιζ" καταγράφουν έναν Άιμαρ σαν "γιο του βασιλιά" πιθανότατα να ήταν γιος του Όλαφ αλλά η καταγωγή του ήταν αβέβαιη.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας Κατηγορία:Ουί Αιμάρ
Το Ξύπνημα του Δαίμονα
Υπόθεση
Ένας αγρότης κατά λάθος απελευθερώνει έναν κακό και τερατόμορφο ειδωλολατρικό θεό από την υπόγεια φυλακή του και έπειτα σπέρνει τον τρόμο στην επαρχεία της Ιρλανδίας σφαγιάζοντας τους κατοίκους. Ένας δημοσιογράφος, ο Χάουαρντ Χάλενμπεκ προσπαθεί να δώσει ένα τέλος στον τρομερό δαίμονα σαν εκδίκηση για τον αδικοχαμένο μικρό γιο του.
Κυκλοφορία
Η ταινία είχε περιορισμένες κινηματογραφικές προβολές στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Empire Pictures το 1987. Κυκλοφόρησε σε βιντεοκασέτα από την Vestron Video αργότερα την ίδια χρονιά.
Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD στην Αμερική από την Geneon στις 5 Οκτωβρίου του 1999. Το 2003 η Prism Leisure Corporation την επανακυκλοφόρησε σε DVD.
Υποδοχή
Οι κριτικές για την ταινία είναι από μικτές ως αρνητικές. Στο IMDb κρατάει μια βαθμολογία των 4,9/10. Στο Rotten Tomatoes κρατάει μια αρνητική βαθμολογία των 33% βασισμένη σε 6 κριτικές. Η ελληνική ιστοσελίδα ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού, b-movies.gr έδωσε στην ταινία μια βαθμολογία των 3/5 και είπε, "Μη φανταστείτε, φυσικά, κάτι το ιδιαίτερα ξεχωριστό. Το Rawhead Rex είναι μια άκρως χαβαλεδιάρικη ταινία που απευθύνεται αποκλειστικά στους fans του είδους, και συγκεκριμένα των ημι- εμπνευσμένων σαρκοφάγων δαιμόνων και τεράτων".
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 1986 Κατηγορία:Ιρλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες τρόμου
Αρχαίος Ναός Αλέας Αθηνάς
Ο Αρχαίος Ναός της Αλέας Αθηνάς στην Τεγέα είναι ο δεύτερος, σε μέγεθος, ναός της Πελοποννήσου μετά το ναό του Ολυμπίου Διός στην Ολυμπία.
Το ιερό χτίστηκε τον 4ο π.Χ. αιώνα, αλλά οι ανασκαφές έδειξαν πως υπήρχε στην ίδια θέση σπουδαίο μυκηναϊκό ιερό, πάλι αφιερωμένο σε θηλυκή θεότητα. Ο αρχαιότερος ναός πρέπει να καταστράφηκε από πυρκαγιά το 395 π.Χ. Ο νεώτερος ναός είναι έργο του παριανού γλύπτη Σκόπα. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε μάρμαρο από τα Δολιανά και για τη θεμελίωσή του εντόπιος αμυγδαλόλιθος. Ο Σκόπας συνδύασε τους τρεις μεγάλους ρυθμούς της αρχαιότητας, Δωρικό, Κορινθιακό και Ιωνικό.
Ο ναός υπήρξε μέγα άβατο, απροσπέλαστο στους αμύητους και προστατευόταν από Ιερό Άλσος. Είναι από τους ναούς που εγκολπώνουν τα καινούρια θρησκευτικά ήθη. Έτσι ο βωμός των αιματηρών αρχέγονων θυσιών βρίσκεται απόμακρα, ενώ το αναίμακτο θυσιαστήριο δεσπόζει. Ο ναός ήταν καταστόλιστος με σπουδαία αγάλματα της Αθηνάς, του Ασκληπιού και της Υγείας καθώς και πολλών άλλων θεών και ηρώων. Επίσης, στο ιερό του φυλασσόταν το δέρμα και τα δόντια του μυθικού καλυδώνιου Κάπρου. Ο Παυσανίας μας αφηγείται πως στη θέα αυτών των λειψάνων ο προσκυνητής καταλαμβανόταν από ανεξήγητους σπασμούς. Αυτή η παράδοση, μαζί με την ύπαρξη αγάλματος του Ασκληπιού και της Υγείας αποδεικνύει ότι ο ναός πρέπει να λειτουργούσε και ως θεραπευτήριο.
Εκθέματα από το ναό βρίσκονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αλέας Τεγέας.
Πηγές
Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης
Κατηγορία:Νομός Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Κούμαρης Αιγίου
Ο Κούμαρης είναι χωριό του δήμου Αιγιαλείας λίγο πιο έξω από το Αίγιο. Είναι γνωστότερο στην καθημερινή πρακτική των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής ως Κούμαρι. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 175 κάτοικοι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 175 μέτρων.
Ιστορία
Kατά τη διάρκεια της Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο (1684-1718) και κατά το έτος 1700, οι κατακτητές Βενετοί πραγματοποίησαν απογραφή πληθυσμού, με τον προνοητή (διοικητή) Grimani. Στο territorio (επαρχία) Βοστίτσας (νυν Αιγίου/Αιγιαλείας) της απογραφής περιλαμβάνεται οικισμός με την ονομασία "Moumouri" το οποίο οι ιστορικοί ταυτίζουν με το σημερινό χωριό Κούμαρι (νυν Κούμαρης). Ο οικισμός αποτελείτο απο πέντε μόλις οικογένειες με συνολικά 18 ψυχές, οι οποίες κατανέμονται κατά φύλο και ηλικία ως εξης:
Παλιότερα ο οικισμός ονομαζόταν από τους κάτοικούς τους ως «Λαπαναΐτικα». Έως το 2011 ανήκε στον, πλέον καταργημένο, δήμο Αιγίου.
Ο οικισμός «Παλιολουκάς»
Στον πίνακα της απογραφής, και αμέσως μετά το «Μούμουρι» (Κούμαρι), καταγράφεται άλλος οικισμός με την ονομασία «Luca» το οποίο οι ιστορικοί μεταφράζουν σε «Λουκάς». Επειδή όμως χωριό ή οικισμός με αυτό το όνομα δεν υπάρχει στην επαρχία Αιγιαλείας, μπορούμε βασίμως να το ταυτίσουμε με το σημερινό μικρό οικισμό «Παλιολουκάς», που βρίσκεται μεσα στα όρια του χωριού Κούμαρι και περί τα τέσσερα χιλιόμετρα νοτιότερα του χωριού.
Στην απογραφή καταγράφονται 4 μόλις οικογένεις με 14 συνολικά ψυχές, που κατανέμονται ως εξής κατά φύλο και ηλικία:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγίου Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Βέσαινα
Η Βέσαινα ήταν μεσαιωνικός, βυζαντινός, οικισμός στον σημερινό νομό Λάρισας σε άγνωστη θέση παρόλο που υπάρχουν υποθέσεις ότι βρισκόταν κοντά στο σημερινό χωριό Αετόλοφος Αγιάς Λάρισας.
Αναφέρεται σε κείμενα τον 11ο αιώνα, άγνωστο πότε πρώτο κατοικήθηκε, όπου αναφέρεται έδρα επισκόπου της μητρόπολης Λάρισας. Όταν οι σταυροφόροι της Δ΄ Σταυροφορίας κατέκτησαν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατά το μοίρασμα των εδαφών η περιοχή δόθηκε φέουδο στην σύζυγο του τελευταίου αυτοκράτορα Αλέξιου Γ΄. Το 1371 συνεχίζει να αναφέρεται η επισκοπή υπαγώμενη στην μητρόπολη της Λάρισας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί οικισμοί Κατηγορία:Νομός Λάρισας
Μακουριά
Το Μακουριά (γαλλικά: Macouria) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γαλλικής Γουιάνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλικής Γουιάνας
Παραπόταμος (αποσαφήνιση)
Ο όρος παραπόταμος μπορεί να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σπίτι των Πολιτισμών του Κόσμου (Βερολίνο)
Το Σπίτι των Πολιτισμών του Κόσμου (Haus der Kulturen der Welt) είναι το Εθνικό Κέντρο της Γερμανίας για την προβολής της σύγχρονης εξω-ευρωπαϊκής τέχνης. Φιλοξενεί εκθέσεις, ταινίες, συναυλίες μουσικής, παραστάσεις χορού και θεάτρου από καλλιτέχνες που προέρχονται από την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Τα θέματα των εκδηλώσεων όμως δεν περιορίζονται σε αυτές τις περιοχές.
Οι εκδηλώσεις διακρίνονται στους παρακάτω θεματικούς κύκλους:
Εκτός από τις δικές του δραστηριότητες, φιλοξενεί στις εγκαταστάσεις του και εξωτερικές εκδηλώσεις.
Το κτίριο χτίστηκε το 1957 και το δώρισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο τότε Δυτικό Βερολίνο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βερολίνο
Νικολά Λανκρέ
Ο Νικολά Λανκρέ (γαλλικά: (22 Ιανουαρίου 1690 - 14 Σεπτεμβρίου 1743) ήταν Γάλλος ζωγράφος ρωπογραφιών όπου απεικόνισε λαμπρά αυλικές διασκεδάσεις και σκηνές από υπαίθριες γιορτές παρουσιάζοντας το πνεύμα της ευθυμίας που αντικατόπτριζε τα γούστα και τα ήθη της γαλλικής κοινωνίας κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας του Δούκα της Ορλεάνης και, αργότερα, της πρώιμης βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ΄.
Δημήτριος Πετροπουλάκης
Ο Δημήτριος Πετροπουλάκης ήταν Έλληνας αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και διακρίθηκε κυρίως στις μάχες κατά του Ιμπραήμ Πασά. Πολέμησε στην εξέγερση της Θεσσαλίας και στην Κρητική Επανάσταση. Εκλέχθηκε βουλευτής το 1850.
2474 Ρούμπυ
Ο Ρούμπυ (Ruby) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1979 από την Τσέχα αστρονόμο Ζντένκα Βάβροβα, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κλετ της Τσεχίας και του έδωσε το όνομα του σκύλου της.
Νικολά Λανκρέ
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Χορός μπροστά σε σιντριβάνι, 1724, Κέτρο Γκετί, [[Λος Άντζελες]] Ο Νικολά Λανκρέ γεννήθηκε στο Παρίσι και είχε δάσκαλο τον Κλωντ Ζιλό του οποίου μαθητής υπήρξε και ο Αντουάν Βαττώ, με τον οποίο συνδέθηκαν με φιλία. Είναι οι δύο ζωγράφοι από τους οποίους επηρεάστηκε. Δύο πίνακες του Λανκρέ που εκτέθηκαν σε δημόσια έκθεση στην πλατεία Ντωφίν στο Παρίσι είχαν μεγάλη επιτυχία και έθεσαν τα θεμέλια της φήμης του αλλά συγχρόνως, όπως λέγεται, ο Βαττώ, ο οποίος είχε θεωρηθεί ως δημιουργός τους, ζήλεψε που διέκοψε κάθε σχέση μαζί του για πάντα.
Το 1718 ο Λανκρέ έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, από τότε η δημοτικότητά του αυξήθηκε. Φιλοτέχνησε έργα για τη διακόσμηση του ανακτόρου των Βερσαλλιών και έλαβε πολλές παραγγελίες για μέγαρα μεγάλων συλλεκτών. Το 1735 έγινε σύμβουλος της Ακαδημίας.
Ο Λανκρέ ήταν άγαμος για μεγάλο μέρος της ζωής του. Ωστόσο, το 1741 παντρεύτηκε μια 18χρονη κοπέλα. Θεωρείται ότι την παντρεύτηκε για να τη σώσει, όταν τη βρήκε δίπλα στην ετοιμοθάνατη μητέρα της να ζει σε συνθήκες φτώχειας σε ένα δωμάτιο σοφίτας και άκουσε ότι η κοπέλα σύντομα θα αναγκαζόταν να μπει σε μοναστήρι. Ο Λανκρέ πέθανε από πνευμονία μετά από δύο χρόνια, στις 14 Σεπτεμβρίου 1743.
Έργο
Ο Λανκρέ φιλοτέχνησε γύρω στους 700 πίνακες. Δημιούργησε αρκετά πορτρέτα και ιστορικές συνθέσεις, αλλά τα αγαπημένα του θέματα ήταν οι αυλικές διασκεδάσεις, οι χοροί, τα λαϊκά πανηγύρια και οι χωριάτικοι γάμοι. Από αυτή την άποψη ήταν χαρακτηριστικός της τεχνοτροπίας ροκοκό. Ένα από τα γνωστότερα έργα του είναι μια σειρά από εικονογραφήσεις για τους Μύθους του Λαφονταίν. Παρόλο που επηρεάστηκε από τον Βαττώ, το έργο του Λανκρέ χαρακτηρίζεται από πιο ζωντανή παλέτα, πιο ποικίλα θέματα ρωπογραφιών και λεπτομερή και ζωντανή αφήγηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Ροκοκό
Δημήτριος Πετροπουλάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ράχη Γυθείου Μάνης το 1800 και, σύμφωνα με παραδόσεις και ιστορικά στοιχεία, η οικογένεια από την οποία προερχόταν ήταν εγχώρια και πολύ παλαιά. Αποτελούσαν μάλιστα, μαζί με τις οικογένειες Μαυρομιχάλη και Γρηγοράκη, τους τρεις ισχυρότερους μανιάτικους οίκους εκείνης της εποχής, που διαγωνιζόντουσαν για το μπεηλίκι της Μάνης. Οι Πετροπουλάκηδες συμμετείχαν σχεδόν σε όλες τις ελληνικές επαναστάσεις και πολλές φορές κατείχαν ηγετικό ρόλο. Εικάζεται πως η απώτερη καταγωγή της οικογενείας ήταν από την Καλαμάτα, απ' όπου και πήγε στη Μάνη κάποιος Πετρόπουλος με σκοπό να συμμετάσχει στις επιχειρήσης των αδούλωτων Μανιατών, γύρω στα 1600. Λέγεται επίσης πως η καταγωγή ήταν από το Ηράκλειο Κρήτης, απ' όπου και διώχθηκε από τους Οθωμανούς, κάποιος Πετρόπουλος ή Πετροπουλάκης που, για να γλιτώσει και να πολεμήσει με περισσότερη ελπίδα και κύρος τους Τούρκους, κατέφυγε στην πιο κοντινή και φιλική στους Κρήτες, μανιάτικη γη. Άλλοι λένε πως ήταν ντόπιοι Μανιάτες.
Το 1866 θα λάβει μέρος στην Κρητική Επανάσταση (1866-1869) ως αρχηγός μαζί με τον γιό του, ενώ θα επιστρέψει στα τέλη του 1868 για δεύτερη φορά επικεφαλής 1.000 εθελοντών, θα ηττηθεί όμως στην μάχη στις Βρύσες και θα αιχμαλωτισθεί, για να απελευθερωθεί αργότερα με την επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων. Το 1870 θα προαχθεί στον βαθμό του Συνταγματάρχη.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1870.
Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Βασιλικής Φάλαγγας Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας
2474 Ρούμπυ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ρούμπυ εκτιμάται σε 17,8 ± 3,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,106 ± 0,047. Ο Ρούμπυ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 25 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ρουμπυ
Ρομπέρ Γκαρνιέ
Ο Ρομπέρ Γκαρνιέ (γαλλικά: Robert Garnier) (1544 - 20 Σεπτεμβρίου 1590) ήταν Γάλλος νομικός, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Τα θεατρικά του έργα θεωρούνται το απόγειο της ανθρωπιστικής τραγωδίας κατά τη Γαλλική Αναγέννηση. Έντονα επηρεασμένα από τις καταστροφές των Θρησκευτικών πολέμων, άσκησαν μεγάλη επιρροή στην εποχή τους, ιδιαίτερα στο Ελισαβετιανό Θέατρο.
Εργοβιογραφία
Ο Ρομπέρ Γκαρνιέ γεννήθηκε στη Λα Φερτέ-Μπερνάρ, στον σημερινό νομό Σαρτ, γύρω στο 1545. Δημοσίευσε το πρώτο του έργο ενώ ήταν ακόμη φοιτητής νομικής στην Τουλούζη, όπου κέρδισε βραβείο (1565) σε ετήσιο διαγωνισμό ποίησης με μια συλλογή λυρικών ποιημάτων, που τώρα χάθηκαν, με τίτλο Plaintes amoureuses de Robert Garnier (Ερωτικά παράπονα του Ρομπέρ Γκαρνιέ, 1565). Μετά από νομική πρακτική, το 1567 έγινε Γενικός βασιλικός εισαγγελέας στο Κοινοβούλιο του Παρισιού (ανώτερο δικαστήριο), κατόπιν σύμβουλος στο δικαστήριο του Μαιν, της περιοχής καταγωγής του, και αργότερα (το 1586) διορίσθηκε από τον Ερρίκο Β΄ μέλος του Μεγάλου Συμβουλίου. Αναφέρεται ότι είχε μεγάλη φήμη ως ρήτορας. Ήταν διακεκριμένος δικαστής σημαντικού κύρους στην επαρχία του και αφιέρωσε τον ελεύθερο χρόνο του στη λογοτεχνία, η αξία του αναγνωρίστηκε πλήρως από την εποχή του.
Το 1567, δημοσίευσε τον Ύμνο της Μοναρχίας, όπου ως ένθερμος υπερασπιστής της βασιλείας, υποστήριζε ότι μια ισχυρή βασιλική δύναμη, μόνη της είναι ικανή να αποκαταστήσει την τάξη και την εσωτερική ειρήνη, καθώς η Γαλλία βρισκόταν εν μέσω των Θρησκευτικών πολέμων. Κατά τη διάρκεια της περιόδου που έζησε στο Παρίσι γνώρισε και ανέπτυξε συμπάθεια προς τους ποιητές της Πλειάδας, αλλά ο ίδιος προσανατολίστηκε προς το θέατρο. Το 1568, δημοσίευσε την πρώτη του τραγωδία με ρωμαϊκό θέμα, την Πόρτσια.
Στα πρώτα έργα του — Πόρτσια (1568), Ιππόλυτος (1573) και Κορνηλία (1574) - είναι εμφανής η επίδραση του Σενέκα. Στις επόμενες τραγωδίες του - Μάρκος-Αντώνιος (1578), Η Τρωάδα ή Η καταστροφή της Τροίας (1579) και Αντιγόνη (1580) - δείχνει μια πρόοδο στην τεχνική του επηρεασμένος από τα έργα του Ετιέν Ζοντέλ και του Ζακ Γκρεβέν, καθώς το ρητορικό στοιχείο συνοδεύεται από περισσότερη δράση.
Το 1582 και το 1583 έγραψε τα δύο αριστουργήματά του, Βραδαμάντη και Οι Εβραίες. Στη Βραδαμάντη, η πρώτη σημαντική γαλλική τραγική κωμωδία, της οποίας το θέμα εμπνεύστηκε από τον Μαινόμενο Ορλάνδο του Αριόστο, η ρομαντική ιστορία έγινε ένα πραγματικό δράμα, αν και οι εραστές, η Βραδαμάντη και ο Ροζέ, δεν συναντιούνται ποτέ στη σκηνή. Οι Εβραίες, το δεύτερο μεγάλο έργο του Γκαρνιέ, είναι η συγκινητική ιστορία της βάρβαρης εκδίκησης του Ναβουχοδονόσορα Β΄ στον Εβραίο βασιλιά Σεδεκία και τα παιδιά του.
Ο Γκαρνιέ, μαζί με τον Ετιέν Ζοντέλ, θεωρείται ως ο μεγαλύτερος Γάλλος τραγικός ποιητής της Γαλλικής Αναγέννησης και πρόδρομος του γαλλικού θεάτρου του 17ου αιώνα. Άσκησε επίσης σημαντική επιρροή στην ανάπτυξη της τραγωδίας της Ελισαβετιανής εποχής στην Αγγλία.
Ο Ρομπέρ Γκαρνιέ πέθανε στο Λε Μαν στις 20 Σεπτεμβρίου 1590, σε ηλικία 45 ετών.
Αποτίμηση
Το ταλέντο του Ρομπέρ Γκαρνιέ αναγνωρίσθηκε από συγχρόνους του ποιητές και μορφωμένους αναγνώστες, που τον θεωρούσαν ως τον μεγαλύτερο Γάλλο θεατρικό συγγραφέα μετά τον Ετιέν Ζοντέλ. Η φήμη του έφτασε ακόμη και στην Αγγλία, καθώς φαίνεται ότι δύο από τις τραγωδίες του, η Κορνηλία και ο Μάρκος-Αντώνιος, μεταφράστηκαν και άσκησαν κάποια επιρροή στην τραγωδία της Ελισαβετιανής εποχής.
Μετά τον Ετιέν Ζοντέλ, ο Γκαρνιέ επαναφέρει την αρχαία τραγωδία στη Γαλλία. Τα έργα του ενσωματώνουν, στα μάτια των λογοτεχνικών ιστορικών, το απόγειο της ανθρωπιστικής τραγωδίας τόσο από την άποψη της ομορφιάς του στίχου όσο και της ρητορικής, της ηθικής και διδακτικής φιλοδοξίας των έργων του. Γράφει στα πρότυπα του Σενέκα και του Αριόστο, όπου βασίζονται και οι περισσότερες τραγωδίες της Γαλλικής Αναγέννησης.
Τα θεατρικά του έργα χαρακτηρίζονται έντονα από ρητορική και οι δραματικοί διάλογοι εναλλάσσονται με τα χορικά που σχολιάζουν τη δράση, η οποία έχει σημασία μικρότερη από τις λέξεις. Τη σκηνή καταλαμβάνουν οι ομιλίες, εναλλασσόμενες επιχειρηματολογίες, ρητορικοί και λυρικοί θρήνοι. Οι μονόλογοι είναι πάρα πολλοί και οι διάλογοι περιορίζονται συνήθως σε δύο χαρακτήρες. Οι τραγωδίες του Γκαρνιέ διέπονται από μια οδυνηρή στατικότητα στη μορφή. Φαίνονται περισσότερο σαν μια αφήγηση συνοδευόμενη με ανάλογες χειρονομίες. Οι ήρωες είναι παθητικοί, υποταγμένοι στην παντοδυναμία των δημίων τους και ενσαρκώνουν μια συλλογική μοίρα, όπου αντανακλώνται τα σύγχρονα γεγονότα.
Ο Γκαρνιέ ήταν Ρωμαιοκαθολικός και πατριώτης: χρησιμοποίησε τις τραγωδίες του για να μεταφέρει ηθικά και θρησκευτικά επιχειρήματα στους συγχρόνους του. Τα «ρωμαϊκά έργα», που ασχολούνται με τους εμφύλιους πολέμους της αρχαίας Ρώμης, παραπέμπουν άμεσα στους Θρησκευτικούς πολέμους της Γαλλίας.
Ο λεπτός στίχος του αντικατοπτρίζει την επιρροή του φίλου του Πιέρ ντε Ρονσάρ. Τα έργα του συχνά αφορούσαν σε θέματα βιβλικής αλλά και ανθρωπιστικής έμπνευσης και αντικατόπτριζαν τον πόνο όλων εκείνων που έχουν παγιδευτεί στη βία της εποχής τους.
Χειμώνας της πείνας (Ολλανδία)
Ως Χειμώνας της πείνας στην Ολλανδία (στα ολλανδικά: Hongerwinter) είναι γνωστός ο χειμώνας του 1944 -1945, στη διάρκεια του οποίου 18.000 με 22.000 άνθρωποι πέθαναν από την πείνα ενώ συνολικά 4.500.000 άνθρωποι επλήγησαν από την έλλειψη τροφίμων κυρίως στις δυτικές επαρχίες της χώρας, που ήταν οι πιο πυκνοκατοικημένες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας Κατηγορία:Λιμοί Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Χρυσόθεμις (του Αγαμέμνονα)
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, η Χρυσόθεμη (αρχ.: Χρυσόθεμις) είναι μία από τις κόρες του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, αδελφή της Ηλέκτρας.
Αναφέρεται για πρώτη φορά στην Ιλιάδα του Ομήρου στη ραψωδία "Ι 145", όταν ο Αγαμέμνονας θέλοντας να πείσει τον Αχιλλέα να πολεμήσει και πάλι στο πλευρό των Αχαιών, του προσφέρει πολλά δώρα και του τάζει γάμο με μία από τις τρεις κόρες του: Χρυσόθεμη, Λαοδίκη και Ιφιάνασσα.
Στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, η Χρυσόθεμη προσπαθεί συνεχώς να νουθετήσει την αδερφή της και τη συμβουλεύει να μην αντιστέκεται στον Αίγισθο (και γενικά στους άρχοντες), ώστε υποταγμένη, να ζει ανενόχλητη. Ο Σοφοκλής την παρουσιάζει δειλή και αδύναμη, με στόχο να γίνει πιο εμφανής ο ηρωισμός της Ηλέκτρας, κατά τον ίδιο τρόπο που η δειλία της Ισμήνης σκιαγραφεί το θάρρος και το δυναμικό ήθος της Αντιγόνης στην ομώνυμη τραγωδία.
Μπούγκι
320px|thumb|Τυπική γραμμή του μπάσου στο μπούγκι. Το μπούγκι είναι ένα είδος τζαζ μουσικής που είχε σημαντική απήχηση περίπου τη δεκαετία του 1940. Η φόρμα του μπούγκι χαρακτηρίζεται συνήθως από έναν γρήγορο και επαναλαμβανόμενο ρυθμό και ενώ στην αρχή της εμφάνισής του εμφανίστηκε σαν ένα στυλ για σόλο πιάνο, αργότερα επεκτάθηκε με την χρήση πρόσθετων οργάνων ή μεγάλης ορχήστρας. Λέγεται ότι ο μονότονος ρυθμός του τραίνου επηρέασε το μπούγκι που προσπάθησε να τον μιμηθεί και υπάρχουν πολλά μπούγκι που αναφέρονται στο τραίνο, όπως το Honky-tonk train blues, Stearaline train No 39 και άλλα.
Μέχρι το 1920 δεν χρησιμοποιούνταν αυτός ο ορός για να χαρακτηρίσει το στυλ αυτό, μέχρι που κυκλοφόρησε μια δημοφιλής σύνθεση με τον τίτλο «Boogie -woogie» και από τότε επικράτησε να λέγεται έτσι.
Το μπούγκι χτίζεται με μικρές, χτυπητές φράσεις που αυτοσχεδιάζονται από το δεξί χέρι στο πιάνο, ενώ το αριστερό παίζει σταθερά ένα ρυθμικό και κυλιόμενο μπάσο. Συνήθως οι πιανίστες δεν μεταχειρίζονταν το πεντάλ για να κρατήσουν περισσότερο τις νότες, αλλά έπαιζαν τρέμολο και τρίλλιες ή χτυπούσαν επανειλημμένα την ίδια συγχορδία.
Στη δεκαετία του 1920-30 δε γινόταν γλέντι και πάρτυ δίχως πιανίστα μπούγκι. Τότε ήταν στις δόξες τους οι Κλάρενς Λόφτον, Τζίμμυ Γιάνσεϋ, Πάιν Τοπ Σμιθ. Οι πιανίστες αυτοί δεν είχαν γνώσεις μουσικής, αλλά δεν τις χρειάζονταν μια και στηρίζονταν μόνο σε μερικές αρμονικές διαδοχές, ενώ αυτοσχεδίαζαν επί ώρες πρακτικά, "με το αυτί" όπως λέγεται.
Οι νεώτεροι τότε πιανίστες Άλμπερτ Άμμονς, Μεντ Λουξ Λούις, Πητ Τζόνσον κ.ά. δημιούργησαν μια νέα κίνηση γύρω στα 1935, οπότε και το μπούγκι αναμείχτηκε με το σουίνγκ και παιζόταν πια κι από μεγάλες ορχήστρες. Το στυλ του μπούγκι έγινε ιδιαίτερο δημοφιλές την περίοδο 1937-1938 χάρη στις συναυλίες τους των Τζόνσον, Άμμονς και Λιούις στο Carnegie Hall και είχε σημαντική επίδραση στους κάντρι (country) μουσικούς της εποχής. Θεωρείται μάλιστα από πολλούς πως το μπούγκι αποτέλεσε τη βάση του ροκ εν ρολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζαζ μουσική
Μοζαμβίκη
Η Μοζαμβίκη ή Δημοκρατία της Μοζαμβίκης (πορτογαλικά: Moçambique ή República de Moçambique) είναι μια εκτεταμένη χώρα στις νοτιοανατολικές ακτές της Αφρικής με έκταση 801.590 τ.χλμ. και πληθυσμό 32.419.747 σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Συνορεύει βόρεια με την Τανζανία, δυτικά με το Μαλάουι, τη Ζάμπια, τη Ζιμπάμπουε, νοτιοδυτικά με τη δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής και το Εσουατίνι και ανατολικά της βρίσκεται ο Δίαυλος της Μοζαμβίκης (Ινδικός Ωκεανός). Το όνομα της πρωτεύουσας είναι Μαπούτο.
Η χώρα είναι πολυκομματική Δημοκρατία. Σύμφωνα με την έκθεση των Δημοσιογράφων χωρίς Σύνορα (Worldwide Press Freedom Index 2006) η Μοζαμβίκη κατατάσσεται 45η ανάμεσα σε 168 χώρες.
Η ονομασία της χώρας προέρχεται από το όνομα ενός Άραβα σουλτάνου, γνωστού ως Μούσα Αλεμπίκε (Muça Alebique).
Φυσική γεωγραφία
Η Μοζαμβίκη χωρίζεται από τον ποταμό Ζαμβέζη σε δύο ευρύτερες περιοχές: στα νότια βαθύπεδα και στα βόρεια υψίπεδα. Τα βαθύπεδα εκτείνονται σε υψόμετρο μέχρι 200 μ., από τη θάλασσα μέχρι τα όρη Γκορονγκόσα και Μπίνγκα (στα νότια, 2.436 μ. το υψηλότερο σημείο της χώρας). Στα βόρεια της χώρας εκτείνεται η οροσειρά Ναμούλι (2.419 μ.) Κυριότερος ποταμός είναι ο Ζαμβέζης. Στη νότια πεδιάδα ρέουν και οι ποταμοί Σάβε και Λιμπόπο. Το μήκος των ακτών της είναι 2.800 χιλιόμετρα.
Κλίμα και βλάστηση
Επικρατεί τροπικό και υποτροπικό θαλάσσιο κλίμα με δύο εποχές, την υγρή (Νοέμβριος-Μάρτιος) και την ξηρή (Απρίλιος-Οκτώβριος). Οι μέσες θερμοκρασίες ποικίλλουν από 15° ως 30 °C, στα βαθύπεδα και από 11° ως 25 °C στα υψίπεδα, ενώ οι μέσες ετήσιες βροχοπτώσεις κυμαίνονται από 500 ως 1.420 χιλιοστόμετρα. Στο νότο επικρατεί συχνά ξηρασία. Επίσης συχνά γίνεται εναλλαγή περιόδων ξηρασίας με καταστροφικές πλημμύρες. Στην Τέτε, που βρίσκεται στην Κοιλάδα του Ζαμβέζη έχει καταγραφεί θερμοκρασία 46 βαθμών Κελσίου υπό σκιά.
Τα υγρά βορειοδυτικά υψίπεδα καλύπτονται από πυκνή τροπική βλάστηση, τα ξηρότερα εσωτερικά βαθύπεδα από αραιή βλάστηση σαβάνας, ενώ στις ακτές και κυρίως στο Δέλτα του Ζαμβέζη αφθονούν οι κοκοφοίνικες και τα μαγκρόβια. Ο πλούσιος ζωικός κόσμος της χώρας περιλαμβάνει ζέβρες, βουβάλια, ρινόκερους, ελέφαντες, καμηλοπαρδάλεις, λιοντάρια, ύαινες και κροκοδείλους (στα ποτάμια). Προστατεύονται σε διάφορα εθνικά πάρκα, από τα οποία το Γκορονγκόζα είναι από τα πιο ενδιαφέροντα του νότιου τμήματος της αφρικανικής ηπείρου.
Διοικητική διαίρεση
Η χώρα διαιρείται σε 10 επαρχίες και την πρωτεύουσα Μαπούτο. Οι επαρχίες υποδιαιρούνται σε 128 συνοικίες. Οι επαρχίες είναι οι ακόλουθες:
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι της Μοζαμβίκης ήταν πιθανώς συγγενείς με το λαό των Σαν (Βουσμάνοι). Λαοί που μιλούσαν τη γλώσσα Μπαντού εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μεταξύ 1ου και 4ου αιώνα. Άραβες έμποροι, αρχίζοντας από τον 8ο αιώνα, ίδρυσαν αποικίες που εξελίχθηκαν σε ανεξάρτητες πόλεις-κράτη. Το μεγαλύτερο μέρος της παράκτιας χώρας συνδέθηκε με αυτές πολιτικά και εμπορικά κατά την περίοδο μεταξύ 11ου και 15ου αιώνα. Το βασίλειο των Μουένε Ματάπα, λαού της ομάδας των Μαράβ, ήλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της Κοιλάδας του Ζαμβέζη, όταν ο Βάσκο ντα Γκάμα αποβιβάστηκε στη Μοζαμβίκη το 1498. Το 1507 οι Πορτογάλοι είχαν ήδη καταλάβει την περιοχή και στην περιοχή είχε ιδρυθεί ήδη το εμπορικό κέντρο Μπέιρα (τότε ονομαζόταν Σοφάλα). Ο Πέδρο Καμπράλ είχε αποβιβαστεί στη Σοφάλα το 1500. Το 1531 ίδρυσαν δύο εμπορικές αποικίες στο εσωτερικό της χώρας και το 1544 ίδρυσαν ένα σταθμό στην ακτή του ποταμού Κελιμάνε. Από τα εμπορικά κέντρα που είχαν οι ίδιοι ιδρύσει, διακινούσαν τεράστιες ποσότητες χρυσού. Ο εποικισμός συνάντησε τη σκληρή αντίδραση των ιθαγενών. Οι Μουένε Ματάπα αναγνώρισαν τελικά την πορτογαλική κυριαρχία το 1629 και ο πρώτος αποικιακός κυβερνήτης των Πορτογάλων διορίστηκε το 1752. Στα τέλη του 19ου αιώνα η Πορτογαλία εκμίσθωσε το βόρειο τμήμα της Μοζαμβίκης σε βρετανικές εταιρείες, που κατάφεραν να θέσουν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους τις αγροτικές καλλιέργειες, μετατρέποντάς τις σε φυτείες. Το 1948, επί πορτογαλικής διοίκησης, ξεκίνησαν πολιτικές αναταραχές. Το 1964 εγκαινιάστηκε ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας κατά των αποικιοκρατών από το Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Μοζαμβίκης (FRELIMO), το οποίο είχε ιδρυθεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Έπειτα από την πτώση της δικτατορίας στην Πορτογαλία, η τελευταία κινήθηκε στην αποαποικιοποίηση. Η Μοζαμβίκη έγινε ανεξάρτητη από τους Πορτογάλους στις 25 Ιουνίου του 1975.
Αμέσως μετά, έγινε Λαϊκή Δημοκρατία, με Πρόεδρο τον Σαμόρα Ματσέλ. Ο τελευταίος εγκαθίδρυσε σοσιαλιστικό κράτος και στα τέλη της δεκαετίας του ' 70 έκλεισε τα σύνορα με τη Ροδεσία (σημερινή Ζιμπάμπουε), που υποστήριζε το κίνημα RENAMO (Εθνικό Κίνημα Αντίστασης της Μοζαμβίκης), πολέμιο του σοσιαλιστικού καθεστώτος. Η Μοζαμβίκη υποστήριζε τους αντάρτες της Ροδεσίας στον δικό τους αγώνα για ανεξαρτησία. Στις αρχές της δεκαετίας του ' 80 το RENAMO υποστηρίχθηκε από το καθεστώς της Νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας. Ωστόσο, το 1984 η τελευταία υπέγραψε συμφωνία με τη Μοζαμβίκη, με βάση την οποία δε θα έκανε επίθεση η μία στην άλλη και θα εμπόδιζαν τη δράση ανταρτών που θα στρέφονταν κατά του άλλου κράτους. Ο Ματσέλ σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, στις 19 Οκτωβρίου του 1986 στη Νότια Αφρική, η οποία αρνήθηκε τη δική της ανάμειξη στο γεγονός εκείνο. Το FRELIMO προχώρησε στον ορισμό νέου Προέδρου και αυτός ήταν ο Ζοακίμ Τσισάνο. Το 1990 ψηφίστηκε νέο Σύνταγμα και η χώρα μετονομάστηκε σε Δημοκρατία της Μοζαμβίκης. Το RENAMO δεν αναγνώρισε το Σύνταγμα και συνέχισε τον ανταρτοπόλεμο, από τα εδάφη της Νότιας Αφρικής. Τελικά, τον Οκτώβριο του 1992 στη Ρώμη υπογράφηκε ειρηνευτική συμφωνία και τερματίστηκε ο εμφύλιος πόλεμος, του οποίου ο απολογισμός ως εκείνη την εποχή ήταν 1 εκατομμύριο νεκροί και περίπου 1,3 εκατομμύρια πρόσφυγες σε άλλα κράτη. Παράλληλα, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αποφάσισε την αποστολή διεθνούς επιχειρησιακής δύναμης 7.500 αντρών ονόματι ONUMOZ. Λίγα χρόνια μετά, το 1995 η δύναμη αυτή άρχισε να αποσύρεται, καθώς η κατάσταση στη χώρα εξομαλύνθηκε. Ωστόσο, κατάλοιπο του εμφυλίου πολέμου παρέμειναν οι νάρκες, που βρίσκονται ακόμη στο έδαφος της αφρικανικής χώρας και εξακολουθούν να ευθύνονται για θανάτους και ακρωτηριασμούς ανθρώπων και ζώων λόγω τυχαίας πυροδότησής τους.
Το 1994 διεξήχθησαν οι πρώτες γενικές εκλογές, στις οποίες συμμετείχε και το RENAMO, ως πολιτικό κόμμα πια. Πρόεδρος εξελέγη ο Τσισάνο, όπως και στις εκλογές του 1999. Το 2004 εξελέγη Πρόεδρος ο Αρμάντο Γκεμπούζα, νέος υποψήφιος του RENAMO.
Δημογραφία
Το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού αποτελείται από Αφρικανούς που μιλούν τις γλώσσες Μπαντού. Κύριες εθνολογικές ομάδες βόρεια του Ζαμβέζη είναι οι Μακούα-Λόμβε και οι Γιάο ενώ νότια πολυπληθέστεροι είναι οι Τσόνγκα. Άλλες ομάδες είναι οι Καράνγκα, οι Σόνα, οι Σουαχίλι, οι Τσόπι και οι Νγκούνι (Ενγκούνι). Υπάρχουν επίσης λίγοι Ευρωπαίοι (0,06%), μιγάδες Αφροευρωπαίοι (0,2%) και Ινδοί (0,08%).
Στη Μοζαμβίκη διατηρούνται υψηλά ποσοστά γεννήσεων και θανάτων που το 2018 έφτασαν το 3,78% και 1,14% (εκτ. 2018), αντίστοιχα. Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού ήταν 2,46% το 2018.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 58,1 χρόνια (54,5 χρόνια οι άνδρες και 61,7 οι γυναίκες).
Οι κυριότερες πόλεις είναι κτισμένες κοντά στις ακτές, καθώς ανέκαθεν αποτελούσαν εμπορικά κέντρα. Το 35% του συνόλου του πληθυσμού της χώρας ζει στις πόλεις. Εκτός από τη Μαπούτο, σημαντικές πόλεις της Μοζαμβίκης είναι η Ναμπούλα, κτισμένη στον Πορθμό της Μοζαμβίκης, πάνω στη σιδηροδρομική γραμμή που φτάνει στα ανατολικά μέχρι το λιμάνι Λούμπο, η Μπέιρα, κτισμένη στις εκβολές του πλωτού ποταμού Πούνγκουε, και η Μοζαμβίκη. Οι παραπάνω πόλεις αποτελούν εμπορικά κέντρα και πρωτεύουσες επαρχιών, με εξαίρεση την πόλη της Μοζαμβίκης, η οποία ανήκει στην επαρχία Ναμπούλα και είναι κτισμένη πάνω στο ομώνυμο κοραλλιογενές νησί της χώρας στον Ινδικό Ωκεανό.
Θρησκεία
Οι κάτοικοι στα νότια της χώρας δηλώνουν ρωμαιοκαθολικοί χριστιανοί (23,8%). Στα βόρεια υπάρχουν αρκετοί μουσουλμάνοι (17,8%), ενώ πολλοί δηλώνουν άλλες μορφές χριστιανικής πίστης (30,2%) και οι υπόλοιποι ακολουθούν παραδοσιακές αφρικανικές λατρείες (15,5%). Το 17,5% είναι οπαδοί της Εκκλησίας της Ζάιον (μείξη χριστιανισμού με αφρικανικές ανιμιστικές λατρείες). Επίσης, υπάρχουν 52.989 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 6.900 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Ποσοστό άνω του 23% δηλώνουν άθεοι ή άθρησκοι.
Γλώσσα
Η πορτογαλική γλώσσα, αν και επίσημη γλώσσα του κράτους, ομιλείται μόνο στις αστικές περιοχές. Οι Ουαγιάο ή Ατζάουα ομιλούν τη σουαχίλι και δέχτηκαν αραβικές επιδράσεις. Οι πιο μορφωμένοι Μοζαμβικανοί μιλούν και αγγλικά, τα οποία διδάσκονται ως δεύτερη ή ξένη γλώσσα.
Οικονομία
Τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας βρήκαν τη χώρα με ανεκπαίδευτο εργατικό δυναμικό και με υψηλό ποσοστό αναλφαβητισμού. Η οικονομία της στηριζόταν αποκλειστικά στην εξαγωγή φθηνών πρώτων υλών. Ακολούθησε η κρατικοποίηση των αγροτικών και βιομηχανικών μονάδων από την κυβέρνηση (ως εκείνη τη στιγμή ανήκαν σε ξένους). Οργανώθηκε οικονομικός σχεδιασμός. Οι προσπάθειες για οικονομική ανάπτυξη περιορίστηκαν τη δεκαετία του ' 90, λόγω της ξηρασίας και του εμφυλίου πολέμου.
Μόλις το 4% του συνολικού εδάφους του κράτους είναι καλλιεργήσιμο. Η γεωργία συνεισφέρει το 1/5 του ΑΕΠ και απασχολεί τα 3/5 του εργατικού δυναμικού. Παράγονται καλαμπόκι, ινδικές καρύδες, φιστίκια, βαμβάκι, και ζάχαρη. Καλλιεργούνται επίσης μανιόκα, αραχίδα, δημητριακά και ζαχαροκάλαμο. Η Μοζαμβίκη είναι πρώτη στον κόσμο στην παραγωγή ανακαρδίου. Στην περιοχή του Κελιμάνε καλλιεργούνται τσάι και κοκοφοίνικες. Μάλιστα, στην εν λόγω περιοχή βρίσκεται και το μεγαλύτερο φοινικόδασος στον κόσμο. Η διάδοση της μύγας τσε-τσε αποτελεί εμπόδιο στην ανάπτυξη της κτηνοτροφίας. Τελευταία γίνονται προσπάθειες για την ανάπτυξη της αλιείας, ιδιαίτερα γαρίδας. Η εκμετάλλευση του δασικού πλούτου γίνεται σε μικρό βαθμό και αφορά κυρίως την παραγωγή καυσόξυλων. Εξάγεται στρογγυλή ξυλεία, κυρίως στη Νότια Αφρική. Το 2000 και το 2001 η αγροτική παραγωγή επλήγη από πλημμύρες.
Η Μοζαμβίκη διαθέτει μεγάλο ορυκτό πλούτο, όπως π.χ. γαιάνθρακα, σιδηρομετάλλευμα, τανταλίτη (τα μεγαλύτερα αποθέματα στον κόσμο), φυσικό αέριο, μαγγάνιο, ουράνιο, διαμάντια, και αμίαντο, όμως μικρό μέρος του βρίσκεται υπό εκμετάλλευση. Η μεταποίηση συνεισφέρει το 1/10 του ΑΕΠ και περιορίζεται στην επεξεργασία των τοπικών πρώτων υλών. Ηλεκτρική ενέργεια παράγεται κυρίως στο Φράγμα Καμπόρα Μπάσα. Το συντριπτικό ποσοστό της ηλεκτρικής ενέργειας παράγεται από υδροηλεκτρικούς σταθμούς και μόνο το 4% από θερμοδυναμικούς.
Η χώρα συνδέεται σιδηροδρομικώς με τη Νότια Αφρική, το Εσουατίνι, τη Ζιμπάμπουε, και το Μαλάουι. Το εμπορικό ισοζύγιό της είναι χρόνια ελλειμματικό. Κύριοι εμπορικοί της εταίροι είναι η Νότια Αφρική, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ζιμπάμπουε.
Νομισματική μονάδα της χώρας είναι το μετικάλ. Ωστόσο, ευρέως αποδεκτά στις συναλλαγές είναι και το Ραντ της Νότιας Αφρικής, το Δολάριο ΗΠΑ και το ευρώ. Ο μικρότερος νόμιμος μισθός είναι γύρω στα 60 δολάρια ΗΠΑ το μήνα. Η χώρα είναι μέλος της Αναπτυξιακής Κοινότητας της Νοτιότερης Αφρικής (SADC).
Διακυβέρνηση
Το πολίτευμα της χώρας είναι Κοινοβουλευτική Προεδρική Δημοκρατία. Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται επίσης από τον Αρχηγό της Κυβέρνησης (Πρωθυπουργός) και το Υπουργικό Συμβούλιο. Πρόεδρος είναι ο Αρμάντο Γκεμπούζα από το 2005. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή (Εθνοσυνέλευση), που απαρτίζεται από 250 μέλη.
Εκλογές
Ο Πρόεδρος εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία από το λαό για πενταετή θητεία. Τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται κάθε πενταετία με καθολική ψηφοφορία από το λαό. Η Βουλή συστάθηκε για πρώτη φορά το 1994. Επίσης υπάρχουν και τοπικές Συνελεύσεις. Οι πολίτες και των δύο φύλων αποκτούν δικαίωμα ψήφου στην ηλικία των 18 ετών.
Επικοινωνίες και μεταφορές
Σημαντικότερο λιμάνι της χώρας είναι η πρωτεύουσα, Μαπούτο, με διεθνές αεροδρόμιο που παρουσιάζει μεγάλη κίνηση και σιδηροδρομικό σταθμό, που κτίστηκε το 1910 από το διάσημο Γάλλο μηχανικό Γουστάβο Άιφελ. Άλλα λιμάνια είναι η Μπέιρα, η Κελιμάνε, η Νακάλα και η Πέμπα. Στην πόλη της Μοζαμβίκης λειτουργεί επίσης αεροδρόμιο. Συνολικά λειτουργούν 158 αεροδρόμια. Η Μπέιρα συνδέεται σιδηροδρομικώς με τις γειτονικές χώρες. Το σιδηροδρομικό δίκτυο εκτείνεται στα 3.123 χλμ. (το 2005) και το οδικό δίκτυο στα 30.400 χλμ. (1999). Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Ανθρώπινα δικαιώματα
Έχουν γίνει καταγγελίες από οργανώσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για βασανιστήρια κρατουμένων σε φυλακές της χώρας. Χαρακτηριστικά, πολλοί οπαδοί της αντιπολίτευσης που κρατούνταν σε φυλακή στα βόρεια της χώρας πέθαναν το 1999 υπό περίεργες συνθήκες στην πόλη Μουντέπουες στη βόρεια επαρχία Κάμπου Ντελγάδου.
Αξιοθέατα
Σημαντικότερο μνημείο στη χώρα είναι το φρούριο Σάο Σεμπαστιάο, ενώ ενδιαφέρων είναι και ο καθεδρικός ναός στην πόλη της Μοζαμβίκης. Στην πρωτεύουσα, Μαπούτο, βρίσκονται αρκετά μνημεία που θυμίζουν το πορτογαλικό παρελθόν, όπως το παλαιό φρούριο του 1787 (Νόσα Σενιόρα ντε Κονσεϊσάο), η εκκλησία της Νόσα Σενιόρα ντα Φάτιμα και ο σιδηροδρομικός σταθμός. Στη Μαπούτο συναντά κανείς και σύγχρονα κτήρια, πλατείες και μουσεία (Ιστορικό, Στρατιωτικό, Φυσικής Ιστορίας κλπ.). Παράλληλα, υπάρχουν πολλά μουσεία και ναοί σε πόλεις. Ο επισκέπτης μπορεί να δει το Εθνικό Μουσείο Εθνογραφίας στη Ναμπούλα, το Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών στην πόλη της Μοζαμβίκης και να επισκεφθεί ναούς από την αποικιακή περίοδο. Το Νησί της Μοζαμβίκης ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1991.
Μουσική
Η μουσική στο αφρικανικό κράτος χαρακτηρίζεται από παραδοσιακούς ρυθμούς, με σημαντικότερο αυτόν των ιθαγενών Τσόπι, που κατοικούν κοντά στις ακτές της Μοζαμβίκης. Οι Τσόπι χρησιμοποιούν ξυλόφωνα (τιμπίλα) με κλίμακες διαφορετικές από τους μουσικούς της Δύσης. Στις πόλεις είναι διαδεδομένος ο ρυθμός μαραρμπέντα, που προσιδιάζει στην καλύψο και τη σάλσα της Κεντρικής Αμερικής, όπως επίσης και με το μερένγκε της Ανγκόλας. Τα τελευταία χρόνια διάφοροι μουσικοί συνδύασαν αυτό το ρυθμό με τους ήχους της αφροαμερικανικής τζαζ και με την κουέλα, που κατάγεται από τη Νότια Αφρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1937-38
Την περίοδο 1937-38 δεν διεξήχθη πανελλήνιο πρωτάθλημα μπάσκετ, με τη συμμετοχή των καλύτερων ομάδων του κέντρου και της Θεσσαλονίκης. Διεξήχθησαν όμως τα περιφερειακά πρωταθλήματα Αθήνας-Πειραιά, Θεσσαλονίκης και Πατρών. Διοργανώτρια αρχή ήταν ο ΣΕΓΑΣ.
Πρωτάθλημα Αθηνών-Πειραιώς
Στο περιφερειακό πρωτάθλημα Αθηνών-Πειραιώς 1937-38 δήλωσαν συμμετοχή 14 σύλλογοι αλλά συμμετείχαν 13, αφού ο Παναθηναϊκός τελικά απείχε. Οι αγώνες ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 1937 με τη διεξαγωγή της προκριματικής φάσης. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους και οι δύο πρώτες κάθε ομίλου, δηλαδή συνολικά έξι, προκρίθηκαν για την τελική φάση. Η τελική φάση επρόκειτο να ξεκινήσει τα Θεοφάνεια του 1938 και να λήξει στις 31 Ιανουαρίου. Όμως, αναβλήθηκε και ξεκίνησε στα τέλη Ιανουαρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερήσει η ολοκλήρωσή της και τελικά να μη γίνει το πανελλήνιο. Στην καθυστέρηση συνέβαλαν και οι αναβληθέντες αγώνες λόγω κακοκαιρίας αλλά και η επίσκεψη στην Αθήνα της ομάδας μπάσκετ της Ροβερτείου Σχολής Κωνσταντινούπολης, η οποία έδωσε φιλικά ματς με αθηναϊκές ομάδες.
Όλοι οι αγώνες της πρώτης φάσης έγιναν στο πανεπιστημιακό γυμναστήριο. Οι αγώνες της τελικής φάσης έγιναν στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Α΄ όμιλος
Αποτελέσματα: Βαθμολογία (3 αγώνες):
Β΄ όμιλος
Αποτελέσματα: Βαθμολογία (4 αγώνες):
Γ΄ όμιλος
Αποτελέσματα: Βαθμολογία (3 αγώνες):
Τελική φάση
Στην τελική φάση που έγινε σε ενιαίο όμιλο τον τίτλο διεκδίκησαν μέχρι τέλους ο Πανελλήνιος με το Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά τελικά πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Νήαρ Ηστ. Οι αγώνες ολοκληρώθηκαν στις 13 Μαρτίου αλλά στη 2η θέση ισοβάθμισαν Πανελλήνιος, Πανιώνιος και Πανεπιστήμιο που έδωσαν αγώνες κατάταξης για την επιλογή της 2ης ομάδας που θα προκρινόταν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα. Η νέα αυτή καθυστέρηση οδήγησε στην ματαίωση των πανελληνίων αγώνων.
Συνθέσεις ομάδων
Οι έξι ομάδες που προκρίθηκαν στην τελική φάση είχαν τις ακόλουθες συνθέσεις:
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης του 1937 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1938
Γαλήσιο
Το Γαλήσιο (Γαλήσιον όρος), γνωστό σήμερα ως Alamandağ στα τουρκικά, είναι ένα βουνό βόρεια της Εφέσου, στην νότια όχθη του ποταμού Κάυστρου (σημερινού Küçükmenderes), στην δυτική ακτή της Μικράς Ασίας. Ήταν σημαντικό κέντρο Ορθόδοξου μοναχισμού στα τέλη των Βυζαντινών χρόνων, από τον 11ο αιώνα έως την κατάκτηση της περιοχής από τους Τούρκους τον 14ο αιώνα.
Η πρώτη μοναστική κοινότητα στο Γαλήσιο ιδρύθηκε από τον στυλίτη μοναχό Λάζαρο Γαλησιώτη, ο οποίος πέθανε εκεί το 1053. Ήδη κατά τη διάρκεια της ζωής του ιδρύθηκαν τρία μοναστήρια κοντά στον στύλο του: του Σωτήρος, όπου μόναζαν 12 ευνούχοι, της Θεοτόκου με 12 μοναχούς και της Αναστάσεως με 40. Κάθε ένα από αυτά είχε δικό του ηγούμενο. Ένα τέταρτο μοναστήρι, η μονή της Θεοτόκου στις Βέσσες, ιδρύθηκε από την αυτοκρατορική οικογένεια και μόναζαν εκεί μέχρι και 300 μοναχοί, αλλά παρήκμασε γρήγορα μετά τον 11ο αιώνα. Υπήρχε επίσης μια γυναικεία μονή, εκείνη της Ευπραξίας, όπου μπορούσαν να μείνουν οι γυναίκες συγγενείς των μοναχών.
Ο θάνατος του Λαζάρου στέρησε την κοινότητα από μεγάλο μέρος του κύρους της, αλλά ανέκαμψε και πάλι τον 13ο αιώνα, με την ίδρυση της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, οπότε η γειτονική πόλη του Νυμφαίου έγινε η αγαπημένη χειμερινή κατοικία των Αυτοκρατόρων της Νίκαιας. Οι Οικουμενικοί Πατριάρχες Ιωσήφ Α΄ (1266–1275 και 1282–1283), Γρηγόριος Β΄ (1283–1289) και Αθανάσιος Α΄ (1289–1293 και 1303–1309) ήταν όλοι μοναχοί του Γαλησίου. Ο Γρηγόριος Β΄ έγραψε μάλιστα και μια εκδοχή της αγιολογίας του Αγίου Λαζάρου. Το μοναστήρι διέθετε σημαντική βιβλιοθήκη και σκριπτόριο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουνά της Τουρκίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Μικρά Ασία
ΡΚΝ Εσπανιόλ
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1900 ως Sociedad Espaρola de Football, από τον Angel Rodriguez και με ιστορική έδρα στην εύπορη συνοικία Sarrià. Τα πρώτα χρώματα της ομάδας ήταν το κίτρινο και αυτό οφείλεται στο ότι κάποιος από τους πρώτους παράγοντες της ομάδας είχε υφαντουργείο και είχε άφθονα κίτρινα υφάσματα. Το 1910 άλλαξε τα χρώματα της στα σημερινά. Το 1903 η Εσπανιόλ σημείωσε την πρώτη της επιτυχία κατακτώντας το πρωτάθλημα Καταλωνίας. Οι οπαδοί της Εσπανιόλ είναι σαφώς λιγότεροι από τους οπαδούς της Μπαρσελόνα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι αμελητέα ποσότητα. Η ομάδα διαθέτει κατά μέσο όρο 25.000 εισιτήρια διαρκείας και αρκετά φανατικό κοινό, ενώ διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με την κεντρική εξουσία, εξού και η παραδοσιακή φιλία της με τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Αγωνιστική πορεία
Το 1928 έγινε ιδρυτικό μέλος της Ισπανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και το 1929 κατέκτησε το πρώτο της κύπελλο Ισπανίας .Το 1988 έφτασε στον τελικό του κυπέλλου UEFA όπου κι έχασε από την Λεβερκούζεν .Το 2007 έφτασε ξανά στον τελικό του κυπέλλου UEFA όπου ηττήθηκε από την Σεβίλη στα πέναλτι.
Εσπανιόλ Β΄
Η Εσπανιόλ Β΄ είναι η δεύτερη ομάδα της Εσπανιόλ που ιδρύθηκε το 1994 και αγωνίζεται στη Β΄Εθνική του Ισπανικού πρωταθλήματος.
Άλλα τμήματα
Η Εσπανιόλ έχει ακόμα τμήματα Γυναικείου ποδοσφαίρου, Μπάσκετ, Χόκευ και Βόλευ.
Γυναικείο ποδόσφαιρο
Το γυναικείο τμήμα της Εσπανιόλ έχει κατακτήσει: