cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναιγιάλειος Γ.Σ.
1960-1970
Ο Παναιγιάλειος ήταν και παρέμεινε στην Α' εθνική ως το 1966, καθώς υποβιβάστηκε σε μπαράζ με Πανσερραϊκό και Προοδευτική: έχασε απ'τους πρώτους (0-1 στη Λάρισα), νίκησε τους δεύτερους (1-0 στη Φιλαδέλφεια), κατέληξε σε τριπλή ισοβαθμία και υποβιβάστηκε επειδή αποφασίστηκε να μετρηθούν τα γκολ στην κανονική περίοδο.
Το 1966, ο τότε γενικός αρχηγός Αστέριος Μπέλλας δεν ήταν αρεστός στους πραξικοπηματίες, επειδή είχε δώσει οικονομικές ενισχύσεις στην τότε ΕΔΑ. Η χούντα δεν διάλυσε την ομάδα, ωστόσο την υποβίβασε στην Β' εθνική και παρενέβη στη διοίκησή της. Δεν επέτρεψαν σε αυτόν και κάποια μέλη της προηγούμενης διοίκησης να βρίσκονται στο σύλλογο και σε μια αναδιάρθρωση νόμου που έγινε τότε, η ομάδα έπεσε κατηγορία δια νόμου. Παρά τις προσπάθειες των τοπικών παραγόντων που έγιναν τότε, δεν άλλαξε τίποτα.
Οι αδερφοί Τριαντάφυλλος και Βασίλης Τριανταφύλλου εναλλάσσονταν στη διοίκηση της ομάδας τη δεκαετία του 1970.
Το 1972, ο Μπέλλας κατάφερε δια πλάγιας οδού να επιστρέψει στην ομάδα. Έχτισε μια ομάδα, με τους περισσότερους παίκτες της να έχουν αγωνιστεί στην Εθνική Ελλάδας (Αγανιάν, Ασλανίδης, Μποτίνος, Μιχάλης Συμιγδαλάς, Νίκος Συμιγδαλάς). Η ομάδα ήταν στην πρώτη θέση όλο τον Α' γύρο αλλά λόγω εσωτερικών προβλημάτων στο τέλος έχασε την άνοδο. Αξιόλογη πορεία στη Β' κατηγορία έκανε το 1978, όταν αγωνίστηκαν στον σύλλογο και τότε παίκτες μεγάλης κλάσης.
Ο Αργεντινός Σέρτζιο Εσπινόζα από το 1979 έως το 1983 έπαιξε στον Παναιγιάλειο, με ένα διάλειμμα τη σεζόν του 1981.
1981-1999
Το 1981 και με προπονητή τον Γιώργο Δαρίβα, ο Παναιγιάλειος έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος. Έπαιξε με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στο Αίγιο (0-3) και στο Στάδιο Καραϊσκάκη (3-1), με σκόρερ τον Κανέλλο. Πριν τον ημιτελικό είχε αποκλείσει στο Ηράκλειο τον Ο.Φ.Η. και την Δόξα Δράμας μέσα στη Δράμα με 1-3 (τα γκολ έβαλαν οι:Βασιλόπουλος-Κανέλλος-Μισαηλίδης).
Το 1985 ο Παναιγιάλειος υποβιβάστηκε στην Δ' εθνική κατηγορία. Παρέμεινε εκεί μέχρι τον Ιούνιο του 1995, όταν στα μπαράζ ανόδου για την Γ' εθνική με αντίπαλο την Αχαϊκή στο γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης, με 10.000 οπαδούς του στην εξέδρα, την νίκησε στην παράταση με 2-0.
Το 1999 επέστρεψε ξανά στην Β' εθνική. Σε μπαράζ παραμονής στη κατηγορία,αντιμετώπισε στα Ιωάννινα τον Μάιο του 2001 τον Ναυπακτιακό Αστέρα.
Ο Πέτρος Παλαιολογόπουλος ήταν πρόεδρος της ομάδας από το 1994 μέχρι το 2002.
2003-παρόν
To 2003 υποβιβάστηκε από την Β' εθνική στην Δ' εθνική λόγω χρεών. Αγωνίστηκε υποχρεωτικά για τρεις συνεχόμενες χρονιές στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα και υποβιβάστηκε στην Γ' εθνική κατηγορία. Ο δημοσιογράφος και εκδότης Γιώργος Χελάκης ήταν πρόεδρος της ομάδας από το 2004 έως το 2009. Το καλοκαίρι του 2010 υποβιβάστηκε ξανά λόγω πλαστής φορολογικής ενημερότητας. Ένα χρόνο αργότερα, πρόεδρος του συλλόγου έγινε ο Αντώνης Ρέλλας.
Την άνοιξη του 2013 ο Παναιγιάλειος επέστρεψε μετά από 10 χρόνια στην Β' εθνική (νυν Football League). Τη σεζόν 2013-14 ήρθε 5ος στο νότιο όμιλο, χάνοντας την είσοδο στα play-off σε ισοβαθμία με τον Ηρακλή Ψαχνών την τελευταία αγωνιστική, ενώ τη σεζόν 2014-15 κατετάγη 6ος στην κανονική περίοδο του νοτίου ομίλου. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στα play-out και ήρθε δεύτερος στην ειδική βαθμολόγια με 23 βαθμούς, εξασφαλίζοντας την παραμονή του στην κατηγορία και την σεζόν 2015-16. Τη σεζόν 2015/16 ο Παναιγιάλειος εξασφάλισε την παρουσία του και στο επόμενο πρωτάθλημα της Football League. Την σεζόν 2017/18 υποβιβάστηκε στην Γ' Εθνική Κατηγορία. Ο Αντώνης Ρέλλας σταμάτησε να είναι πρόεδρος τα τέλη του 2017. Την σεζόν 2018-19 η ομάδα βρίσκεται κάτω από την μέση της βαθμολογίας και υποβιβάζεται.
Υποδομές
Η έδρα του Παναιγιάλειου Γ.Σ. είναι το Δημοτικό Στάδιο Αιγίου, με χωρητικότητα 7.000 θεατές και το οποίο βρίσκεται στην δυτική πλευρά της πόλης του Αιγίου.
Τα πρώτα γραφεία της ομάδας την δεκαετία του 1950 βρίσκονταν στο Παναγιωτοπουλέικο αρχοντικό. Σήμερα στεγάζονται σε πολυκατοικία στην οδό Ανδρονοπούλου 4.
Έμβλημα & Χρώματα
Ο Ζήσιμος Λίβας ήταν γυμναστής στον Παναιγιάλειο και αγαπούσε πολύ το αγώνισμα της ελληνορωμαϊκής πάλης, της οποίας και ο ίδιος υπήρξε αθλητής. Τιμής ένεκεν, το 1954 αποφασίστηκε από τον τότε πρόεδρο του Παναιγιαλείου, Σωτήρη Παναγιωτόπουλο να υιοθετηθεί ως έμβλημα του Παναιγιαλείου τη μορφή δύο αθλητών που αγωνίζονται στην ελληνορωμαϊκή πάλη. Λόγω της δυσκολίας αποτύπωσης του συγκεκριμένους εμβλήματος στις φανέλες του Παναιγιάλειου, χρησιμοποιήθηκαν πιο απλά σήματα όπως τα παρακάτω:
Seventh Son of a Seventh Son
Το Seventh Son of a Seventh Son είναι ο έβδομος στούντιο δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, ο οποίος κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου και CD στις 11 Απριλίου 1988 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ΕΜΙ".
Ιστορία του δίσκου
Στις αρχές του 1988, οι Iron Maiden μετέβησαν στα "Musicland Studios" του Μονάχου για την ηχογράφηση του διαδόχου του "Somewhere In Time". Ο σκοπός ήταν ο δίσκος να έχει μία κοινή στιχουργική κατεύθυνση. Η ιδέα του "έβδομου υιού του έβδομου υιού" ήρθε όταν ο μπασίστας και βασικός συνθέτης του σχήματος διάβασε το φανταστικό διήγημα του Όρσον Σκοτ Καρντ, "Seventh Son". Όλα τα τραγούδια του δίσκου μιλούν για τη μάχη του καλού με το κακό.
Από ηχητικής άποψης, ο δίσκος αποτελεί μία εξέλιξη του νέου ήχου τον οποίο παρουσίασαν στο προηγούμενο άλμπουμ τους, με πλήκτρα να προστίθενται σε αρκετά τραγούδια. Το εξώφυλλο του "Seventh Son of a Seventh Son" δημιουργήθηκε και πάλι από τον Ντέρεκ Ριγκς και παρουσιάζει τον Έντι σε ένα πολικό τοπίο να κρατάει ένα μωρό στο αριστερό του χέρι, ενώ το κεφάλι του φλέγεται. Το τοπίο ήταν εμπνευσμένο από πίνακες του Γκυστάβ Ντορέ και το φλεγόμενο κεφάλι από τον μουσικό Άρθουρ Μπράουν.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 11 Απριλίου του 1988, είκοσι ημέρες μετά την κυκλοφορία του πιο επιτυχημένου, μέχρι τότε, σινγκλ του συγκροτήματος, "Can I Play with Madness", το οποίο ανέβηκε στο # 3 στη Μεγάλη Βρετανία. Το "Seventh Son of a Seventh Son" σκαρφάλωσε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ και το Top-5 αρκετών ευρωπαϊκών χωρών, ενώ έφθασε και στο # 12 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το άλμπουμ έχει βραβευθεί ως χρυσό στην πατρίδα του συγκροτήματος, στις ΗΠΑ, στη Γερμανία και την Ελβετία ενώ έχει γίνει πλατινένιο στον Καναδά. Ακολούθησαν άλλα τρία σινγκλ, το "The Evil That Men Do " τον Αύγουστο του 1988, το "The Clairvoyant"το Νοέμβριο και η ζωντανή εκτέλεση του "Infinite Dreams" ένα χρόνο αργότερα, τα οποία ανέβηκαν στο Top-10 στη Μεγάλη Βρετανία. Βίντεο κλιπ γυρίστηκαν και για τα τέσσερα σινγκλ του δίσκου.
Το "Seventh Son of a Seventh Son" έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με 4,5 αστερία και το "Metal Archives" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 92%. Το "Digital Dream Door" το έχει κατατάξει στη δέκατη θέση των καλύτερων δίσκων του progressive metal, ενώ το βρετανικό περιοδικό "Classic Rock & Metal Hammer" το έχει συμπεριλάβει στη λίστα με τα 200 καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας του '80.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ονομάστηκε "7th Tour of a 7th Tour" και ξεκίνησε με δύο συναυλίες στην Κολωνία της Γερμανίας στις 28 και 29 Απριλίου 1988. Στη συνέχεια, οι Iron Maiden μετέβησαν στη Βόρεια Αμερική για να δώσουν 58 συναυλίες στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, από τις 8 Μαΐου μέχρι τις 10 Αυγούστου 1988. Στις 17 Αυγούστου ξεκίνησε το ευρωπαϊκό μέρος της περιοδείας από το "Queen Mary's College" του Λονδίνου, με το συγκρότημα να συμμετέχει στην περιοδεία του φεστιβάλ "Monsters of Rock" μαζί με τους KISS, τους Megadeth, τους Guns N' Roses, τους Anthrax, τους Helloween, κ.α.. Το κομμάτι αυτό ολοκληρώθηκε μετά από 22 εμφανίσεις, στις 5 Οκτωβρίου. Η περιοδεία τελείωσε με 16 συναυλίες στη Μεγάλη Βρετανία, από τα μέσα Νοεμβρίου μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου του 1988.
Ανάλυση στίχων και τραγουδιών
Ο διάβολος στέλνει την κόρη του για να τον αποπλανήσει και ο νέος την ερωτεύεται και προσεύχεται γι' αυτήν θεωρώντας ότι ακόμη και αυτή μπορεί να στραφεί προς το καλό. Ο "έβδομος υιός" δολοφονείται από την κόρη του Διαβόλου και στέκεται μπροστά στο Θεό, ενώ το "βιβλίο της ζωής" ανοίγει μπροστά του. Οι στίχοι δείχνουν ότι ο νέος θα λάβει γνώση στον παράδεισο και θα προσεύχεται για την κοπέλα.
Τρίτο κομμάτι του δίσκου είναι το "Can I Play with Madness", το οποίο παρουσιάζει το νέο σε αναζήτηση απαντήσεων για τα ερωτήματα του, πηγαίνοντας σε έναν "προφήτη" με μία κρυστάλλινη μπάλα. Ο νέος είναι ανίκανος να δει το μέλλον του και το μέντιουμ τον ειρωνεύεται γι' αυτό, αλλά στην πραγματικότητα είναι ανίκανος να δει την πραγματική αλήθεια η οποία είναι ότι δεν υπάρχει κάτι να δει και έχει εξαπατηθεί από τον "προφήτη".
Ο τίτλος του "The Evil That Men Do" είναι βασισμένος στην ατάκα του Γουίλιαμ Σέξπιρ από το έργο του "Ιούλιος Καίσαρ", "The evil that men do lives after them, the good is oft interred with their bones" (Το κακό που οι άνδρες κάνουν τους ακολουθεί στη ζωή τους, ενώ το καλό είναι ενταφιάζεται στα κόκαλά τους).
Ακολουθεί το ομώνυμο δεκάλεπτο κομμάτι, ένα από τα τραγούδια του συγκροτήματος με πολλά progressive στοιχεία, αλλαγές στο ρυθμό και τη μελωδία αλλά και έντονη χρήση πλήκτρων. Το "The Prophecy" του οποίου οι στίχοι παρουσιάζουν τον εκλεκτό υιό να μαθαίνει το μέλλον και να προσπαθεί να προειδοποιήσει τους πάντες για μία επικείμενη καταστροφή. Το "The Clairvoyant" είναι επηρεασμένο από το θάνατο του μέντιουμ Ντόρις Στόουκς και ήταν το πρώτο τραγούδι το οποίο γράφτηκε για το δίσκο. Το άλμπουμ κλείνει με το "Only the Good Die Young" του οποίου οι στίχοι παρουσιάζουν το νέο να έχει αμφιβολίες για να προχωρήσει στην πραγματοποίηση του προδιαγεγραμμένου σχεδίου λόγω του ότι αυτό προϋποθέτει το θάνατο του. Στο τέλος αρνείται το καλό, αποφασίζοντας να απομακρυνθεί από τις ικανότητες του.
Βραβεία
Seventh Son of a Seventh Son (άλμπουμ)
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Iron Maiden Κατηγορία:Άλμπουμ του 1988
Σαιντ-Ομέρ (Πα-ντε-Καλαί)
Το Σαιντ-Ομέρ (Γαλλικά: Saint-Omer) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό Πα-ντε-Καλαί στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς, στα βόρεια της Γαλλίας, μία από τις υπονομαρχίες του νομού.
Η κεντρική γεωγραφική θέση σε σχέση με τις κύριες βόρειες πόλεις (Λιλ, Αράς, Λανς, Βουλώνη, Καλαί και Δουνκέρκη) δίνει στην κοινότητα μια σημαντική θέση σε περιφερειακή κλίμακα.
Οι κάτοικοι αποκαλούνται Ωντομαρουά (ζ).
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Κεντρικός δρόμος στο Σαιντ-Ομέρ Το Σαιντ-Ομέρ είναι μια μικρή πόλη που βρίσκεται στο βορά της Γαλλίας, στο νομό Πα-ντε-Καλαί στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς. Απέχει περίπου 35 χλμ. από το Καλαί και την Μπετύν, 63 χλμ. από το Αράς (πρωτεύουσα του νομού), 57 χλμ. από τη Λιλ και 211 χλμ. από το Παρίσι.
Είναι υπονομαρχία του νομού και διασχίζεται από τον ποταμό Αα από νοτιοδυτικά προς βορειοανατολικά, καθώς αυτός κατευθύνεται προς τις εκβολές του στη Βόρεια Θάλασσα. Τα πρώτα κανάλια του ποταμού δημιουργήθηκαν από περίπου το 1165 από τον κόμη της Φλάνδρας Βαλδουίνο Ζ΄. Έτσι, ο ποταμός έγινε πλεύσιμος από το Σαιντ-Ομέρ έως τη θάλασσα, ενώ στον Μεσαίωνα, η κοινότητα Γκραβελίν ήταν το εξωτερικό λιμάνι της πόλης.
Ωστόσο, τα νερά ακολουθούν πολύπλοκες διακλαδώσεις λόγω του χαμηλού υψομέτρου της πόλης, που βρίσκεται στο ίδιο σχεδόν επίπεδο με τη θάλασσα, γεγονός που καθιστά δύσκολη τη φυσική ροή του νερού και τα εδάφη καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό με έλη. Η περιοχή διασχίζεται από πολλά κανάλια που κατασκευάστηκαν και συντηρήθηκαν για αιώνες, με πολλές υδραυλικές κατασκευές για να αποτρέπουν τις πλημμύρες ρυθμίζοντας την πορεία του ποταμού Αα σύμφωνα με το παλιρροιακό καθεστώς της Βόρειας Θάλασσας.
Υπάρχουν δύο λιμάνια έξω από την πόλη και ένα άλλο εντός των ορίων της. Το Σαιντ-Ομέρ έχει μεγάλους δρόμους και ευρύχωρες πλατείες.
Η συνολική έκταση της πόλης είναι 16,4 χμ². Το χαμηλότερο σημείο της είναι 0 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας και το υψηλότερο είναι στα 27 μέτρα.
Η πόλη αποτελεί τμήμα του Περιφερειακού φυσικού πάρκου των ακρωτηρίων και ελών της ακτής Οπάλ, του οποίου είναι η πιο πυκνοκατοικημένη κοινότητα. Η γεωργία και η φύση κατέχουν σημαντική θέση στην περιοχή που έχει πολύπλοκη υδρογραφία και λίμνες που ταξινομούνται ως εθνικό φυσικό καταφύγιο. Η πόλη έχει πολλά καταστήματα, δραστηριότητες αναψυχής και υπηρεσίες, εξαρτάται δε σε μεγάλο βαθμό από την κοινότητα Αρκ και ιδίως από το εργοστάσιο κρυστάλλων Arc International, τον δεύτερο περιφερειακό ιδιωτικό εργοδότη. Είναι επίσης μια πόλη με πλούσιο παρελθόν, έχοντας πολλά μνημεία του παρελθόντος. Η αρχιτεκτονική κληρονομιά και η κοντινή απόσταση με την Αγγλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία συμβάλλουν στον τοπικό τουρισμό.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ο γοτθικός πύργος του 13ου αιώνα της εκκλησίας Σαιν Ντενί Το Σαιντ-Ομέρ εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε γραπτά του 7ου αιώνα με το όνομα Sithiu (Sithieu ή Sitdiu), γύρω από το μοναστήρι Σαιν-Μπερτέν που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Οντομάρ ή Ομέρ.
Τον 9ο αιώνα, το χωριό που μεγάλωσε γύρω από το μοναστήρι πήρε το όνομα του Αγίου Ομέρ. Οι Βίκινγκς λεηλάτησαν τον τόπο περίπου το 860 και 880. Δέκα χρόνια αργότερα, η πόλη και το μοναστήρι είχαν χτίσει οχυρωμένα τείχη και ήταν ασφαλείς από πιθανή νέα επίθεσή τους.
Το Σαιντ-Ομέρ βρίσκεται στα σύνορα των εδαφών που συχνά αμφισβητήθηκαν από Γάλλους, Φλαμανδούς, Άγγλους και Ισπανούς, και για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του συνέχισε να υπόκειται σε πολιορκίες και στρατιωτικές εισβολές.
Το 932 ο Αρνούλφος Α΄ της Φλάνδρας κατέκτησε την κομητεία του Αρτουά και το Σαιντ-Ομέρ (Sint-Omaars στα ολλανδικά) έγινε μέρος της κομητείας της Φλάνδρας για τους επόμενους τρεις αιώνες. μικρογραφία|250x250εσ|Η πλακόστρωτη οδός Σαιν-Μπερτέν με τα παλιά Λύκεια της πόλης Στο Σαιντ-Ομέρ αναπτύχθηκε η βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας και η κοινότητα άνθισε τον 12ο και 13ο αιώνα. Το 1127 η πόλη έλαβε μία χάρτα προνομίων από τον κόμη Γουλιέλμο Κλίτο και έτσι έγινε η πρώτη πόλη στη Δυτική Φλάνδρα με αστικά δικαιώματα. Αργότερα η πόλη έχασε την ηγετική της θέση στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας από την Μπρυζ. Μετά τον μυστηριώδη θάνατο του κόμη Βαλδουίνου Α', η κομητεία της Φλάνδρας αποδυναμώθηκε. Το 1214 ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας συνέλαβε την κόρη του Βαλδουίνου, Ιωάννα και τον σύζυγό της Φερδινάνδο της Φλάνδρας, και τους ανάγκασε να υπογράψουν τη Συνθήκη του Πον-α-Βεντέν, με την οποία το Αρτουά παραδόθηκε στη Γαλλία. Ο Φερδινάνδος δεν το παραδέχθηκε ποτέ και συμμάχησε με τον Αυτοκράτορα Όθωνα Δ΄ και τον Ιωάννη, βασιλιά της Αγγλίας, επιτέθηκαν στον Φίλιππο Β' στο Μπουβίν, αλλά ηττήθηκαν. Παρά τον πολιτικό διαχωρισμό για τα επόμενα 170 χρόνια, η πόλη παρέμεινε μέρος του οικονομικού δικτύου της Φλάνδρας.
Οι Γάλλοι έκαναν μάταιες προσπάθειες να ανακαταλάβουν την πόλη μεταξύ 1551 και 1596. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, οι Γάλλοι επιτέθηκαν το 1638 (υπό τον Καρδινάλιο Ρισελιέ) και ξανά το 1647. Τελικά το 1677, μετά από πολιορκία δεκαεπτά ημερών, ο Λουδοβίκος ΙΔ' ανάγκασε πόλη σε συνθηκολόγηση. Η ειρήνη του Ναϊμέχεν που υπεγράφη το φθινόπωρο του 1678 επιβεβαίωσε μόνιμα την κατάκτηση και την προσάρτησή της από τη Γαλλία. Το 1711, το Σαιντ-Ομέρ πολιορκήθηκε από τους Άγγλους υπό τον δούκα του Μάλμπορο. Στα πρόθυρα της παράδοσης εξαιτίας του λιμού, η Ζακλίν Ρομπέν διακινδύνευσε τη ζωή της για να φέρει τρόφιμα στην πόλη, στη μνήμη της το 1884 ένα μεγάλο άγαλμα ανεγέρθηκε μπροστά από τον καθεδρικό ναό. μικρογραφία|250x250εσ|Ο σιδηροδρομικός σταθμός Ο 19ος αιώνας ήταν μια περίοδος αστικής και οικονομικής ανάπτυξης, με την άφιξη του σιδηροδρόμου το 1848. Αλλά η πόλη δεν επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τη βιομηχανική επανάσταση. Η Μεγάλη πλατεία (Grand'Place) σχεδιάστηκε σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Lefranc, ένα νέο δημαρχείο και θέατρο ιταλικού στιλ χτίστηκε με τις πέτρες του παλιού μοναστηριού Σαιν-Μπερτέν, καθώς και σχολή μουσικής, σχολή καλών τεχνών και μια βιβλιοθήκη. Οι οχυρώσεις καταστράφηκαν εν μέρει για να δημιουργηθεί χώρος για λεωφόρους. Το μόνο που απομένει από τις οχυρώσεις είναι ο δημόσιος κήπος σε γαλλικό ύφος 20 στρεμμάτων με δενδρολογικό κήπο, που δημιουργήθηκε το 1894 δίπλα στον καθεδρικό ναό.
Ο σιδηροδρομικός σταθμός χτίστηκε το 1904, αντικαθιστώντας τον πρώτο σταθμό που θεωρήθηκε πολύ μικρός. Το κεντρικό τμήμα του σταθμού εξοπλισμένο με κωδωνοστάσιο από σφυρήλατο σίδερο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. μικρογραφία|270x270εσ|Το γερμανικό οχυρό του Επερλέκ, 1943 Κατά τη διάρκεια των δύο παγκόσμιων πολέμων, η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές. Κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου στις 8 Οκτωβρίου 1914, η βρετανική Βασιλική Πολεμική Αεροπορία (RFC) εγκατέστησε το αρχηγείο της στο Σαιντ-Ομέρ. Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, η πόλη ήταν το επίκεντρο όλων των δραστηριοτήτων της RFC στον τομέα. Παρόλο που το Σαιντ-Ομέρ χρησιμοποιήθηκε μόνο ως στρατόπεδο διέλευσης πριν προχωρήσουν σε άλλες τοποθεσίες, η βάση αναπτύχθηκε σημαντικά καθώς αύξησε την υλικοτεχνική υποστήριξή της στην αεροπορία. Κατά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, στην περιοχή κατασκευάστηκε από το στρατό της ναζιστικής Γερμανίας το 1942 οχυρωματικές εγκαταστάσεις, το οχυρό του Επερλέκ και το 1943 ο θόλος του Ελφώ. Αυτά τα οχυρά, τα οποία αρχικά προορίζονταν να χρησιμεύσουν ως βάσεις εκτόξευσης πυραύλων V2, βομβαρδίστηκαν από τον συμμαχικό στρατό και δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ. Η πόλη απελευθερώθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 από το 1ο Πολωνικό Τεθωρακισμένο τάγμα.
Μνημεία και τουριστικά μέρη
μικρογραφία|270x270εσ|Ο καθεδρικός ναός του Σαιντ-Ομέρ μικρογραφία|270x270εσ|Ο δημόσιος κήπος του Σαιντ-Ομέρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ω-ντε-Φρανς Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Μουσική σκηνή του Καντέρμπερι
Η μουσική σκηνή του Canterbury ήταν μουσικό είδος που εμφανίστηκε γύρω από την πόλη Κάντερμπερυ του Κεντ της Αγγλίας στα τέλη του 1960 και στις αρχές του 1970. Οι μπάντες της σκηνής αυτής χρησιμοποιούσαν τζαζ αυτοσχεδιασμούς, ροκ ρυθμούς και ψυχεδελική στιχογραφία. Πολύ συχνά ο όρος εμφανίζεται σαν υποκατηγορία του ευρύτερου είδους της προοδευτικής ροκ.
Γνωστές μπάντες του είδους ηταν οι : Caravan, The Soft Machine, Hatfield & The North, Egg και National Health.
Κατηγορία:Μουσική στην Αγγλία Κατηγορία:Μουσικά είδη
Αθίκια
Τα Αθίκια είναι κωμόπολη του Νομού Κορινθίας. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας του Δήμου Κορινθίων Έχουν 1834 κάτοικους και βρίσκονται 17 χιλιόμετρα νότια της πόλης της Κορίνθου, σε υψόμετρο 250 μέτρων.
Θέση
Η μόνη διέξοδος υπάρχει στο βόρειο μέρος στη θέση Δυο Βουνά. Στο μέρος αυτό ενώνονται τα δύο ρέματα- χείμαρροι Αγία Παρασκευή και Ξεριάς που «αυλακώνουν» τον μικρό κάμπο με κατεύθυνση Ν.Β. και συνεχίζουν ως ένα προς την πεδιάδα του Γκα.
Από το ίδιο σημείο περνάει και ο δημόσιος δρόμος που συνδέει τα Αθίκια με την (παλαιά) εθνική οδό Κορίνθου-Άργους  και άλλες περιοχές.
Το σχήμα και η θέση της κοιλάδας, φανερώνουν την ύπαρξη κάποιας προϊστορικής λίμνης τα νερά της οποίας ξεχύθηκαν από τη διέξοδο που αναφέραμε προς τη θάλασσα του Κορινθιακού.
Χριστόφορος Λακαπηνός
Απεβίωσε το 931. Όταν το 944 οι δύο αδελφοί του εκτόπισαν τον πατέρα τους, εκτοπίστηκαν και αυτοί, έτσι έμεινε Αυτοκράτορας ο Κωνσταντίνος Ζ΄.
Αθίκια
Δημοτική κοινότητα
Η δημοτική κοινότητα Αθικίων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 50,277 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αλαμάννος και Μονή Ταξιαρχών.
Χριστόφορος Λακαπηνός
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ρωμανού Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της Θεοδώρας αγνώστου καταγωγής. Μεγαλύτερη ήταν η αδελφή του Ελένη σύζυγος του Κωνσταντίνου Ζ΄. Μικρότερα αδέλφια του ήταν ο Στέφανος, ο Κωνσταντίνος, ο Θεοφύλακτος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, η Αγάθη σύζυγος του Ρωμανού Αργυρού, μία αδελφή σύζυγος του μάγιστρου Ρωμανού Μοσελέ και μία ακόμη αδελφή σύζυγος του μάγιστρου Ρωμανού Σαρωνίτη.
Αθίκια
Ιστορία
Υποστηρίζεται ότι στην ευρύτερη περιοχή των Αθικίων, από τους μυκηναϊκούς χρόνους, υπήρχε η πόλη της αρχαίας Τενέας. Αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή Κιάφα, ΝΑ του χωριού, στηρίζουν αυτήν την άποψη. Σημαντικότερο εξ αυτών είναι το άγαλμα του κούρου της Τενέας, που σήμερα φιλοξενείται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου στη Γερμανία.
Χριστόφορος Λακαπηνός
Βιογραφία
Ο πατέρας του από στρατηγός της Σάμου έγινε δρουγγάριος του Πλωίμου. Δεν γνωρίζουμε για τη νεανική ζωή του Χριστοφόρου. Ήταν ενήλικας το 919-920 και είχε κόρη σε ηλικία γάμου το 927, έτσι υποθέτουμε ότι γεννήθηκε το 890-895. Όταν ο πατέρας του ανήλθε στην εξουσία, ο Χριστόφορος νυμφεύτηκε τη Σοφία, κόρη του πλούσιου πατρίκιου Νικήτα, Σλάβου από την Πελοπόννησο.
Αθίκια
Αθλητισμός
μικρογραφία|Το έμβλημα του Α.Π.Σ. Τενεάτης Αθικίων Στα Αθίκια εδρεύει ο αθλητικός και ποδοσφαιρικός σύλλογος «Τενεάτης Αθικίων», με έτος ίδρυσης το 1930. Έμβλημα του συλλόγου είναι η κεφαλή του Κούρου της Τενέας και χρώματά του το μπλε και το λευκό. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Κορινθίας και αγωνίζεται στα πρωταθλήματά της. Έδρα του αποτελεί το δημοτικό γήπεδο των Αθικίων.
Μεγαλύτερη διάκριση του συλλόγου είναι η συμμετοχή του στο πρωτάθλημα της Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας ως τρίτη τη τάξει εθνική κατηγορία τις περιόδους 1980-81 και 1981-82 και η συμμετοχή του στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ως τέταρτη τη τάξει εθνική κατηγορία (μετέπειτα Δ΄ Εθνική) τις περιόδους 1982-83 και 1983-84. Έχει κατακτήσει 2 πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κορινθίας (1980,2022) και τις χρονιές 1984 και 1997 υπήρξε φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κορινθίας με αντιπάλους τους Ολυμπιακό Λουτρακίου και Πέλοπα Κιάτου αντίστοιχα.
Χριστόφορος Λακαπηνός
Βιογραφία
Το 924 οι νεότεροι αδελφοί του Στέφανος και Κωνσταντίνος έγιναν επίσης συναυτοκράτορες. Το 927, ως μέρος της συμφωνίας ειρήνης, η κόρη του Χριστοφόρου Μαρία, μετονομάστηκε σε Ειρήνη για την περίσταση και παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ ηγεμόνα των Βουλγάρων (βασ. 927-060). Ο Ρωμανός Α΄ χρησιμοποίησε την περίσταση για να ανεβάσει τον Χριστόφορο σε σειρά πριν από τον Κωνσταντίνο Ζ΄. Το 928 ο πεθερός του πατρίκιος Νικήτας πρότεινε στον Χριστόφορο να εκτοπίσει τον πατέρα του, δεν επέτυχε όμως να τον πείσει και εξορίστηκε. Ίσως το κίνητρο πίσω από αυτό να είναι η ασθενής υγεία του Χριστοφόρου και ο φόβος της Σοφίας και του πατέρα της ότι, αν ο Ρωμανός Α΄ απεβίωνε πρόωρα, θα έχαναν τη θέση τους. Ο Χριστόφορος απεβίωσε τον Αύγουστο του 931 και ο πατέρας του, αφού τον πένθησε πολύ, αφοσιώθηκε σε θρησκευτικές αναζητήσεις. Λίγο μετά το τέλος του Χριστοφόρου, η Σοφία αποσύρθηκε από την Αυλή σε μοναστήρι, όπου απεβίωσε.
Αθίκια
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων
Χριστόφορος Λακαπηνός
Βιογραφία
Έπειτα από το τέλος του οι δύο μικρότεροι αδελφοί του ανήλθαν σε προτεραιότητα. Τον Δεκέμβριο του 944 οι δύο αδελφοί εκτόπισαν τον πατέρα τους και τον ανάγκασαν να ζήσει σε ένα μοναστήρι στην νήσο Πρώτη των Πριγκιποννήσων. Όταν όμως προσπάθησαν να εκθρονίσουν και τον Κωνσταντίνο Ζ΄, ο λαός της Κωνσταντινούπολης εξεγέρθηκε και τους εκτόπισε, με αποτέλεσμα να εξοριστούν. Ο Κωνσταντίνος απεβίωσε π. το 967 στη Σαμοθράκη προσπαθώντας να δραπετεύσει, ο Ρωμανός Α΄ τον Ιούνιο του 948 και ο Στέφανος το Πάσχα του 963 στη Μήθυμνα της Λέσβου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σοφία, κόρη του πατρίκιου Νικήτα, ενός Σλάβου από την Πελοπόννησο και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Λεκαπηνών Κατηγορία:Συναυτοκράτορες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί εταιρειάρχες
Σαρλίν του Μονακό
Η Πριγκίπισσα Σαρλίν (γαλλικά: Princesse Charlène) είναι μια Νοτιοαφρικανή πρωταθλήτρια της κολύμβησης και σύζυγος του Πρίγκιπα Αλβέρτου Β΄ του Μονακό. Στις 10 Δεκεμβρίου 2014 η Σαρλίν έφερε στον κόσμο την Πριγκίπισσα Γαβριέλα και τον διάδοχο του μονεγασκικού θρόνου Πρίγκιπα Ιάκωβο.
Πρώιμα χρόνια
Η οικογένεια των Γουίτστοκ είναι είναι γερμανικής καταγωγής. Οι πρόγονοι της Σαρλίν μετανάστευσαν στη Νότια Αφρική από την Πομερανία της βόρειας Γερμανίας το 1861, προκειμένου να βρουν μια καλύτερη ζωή. Στη Νότια Αφρική, οι Γουίτστοκ εργάστηκαν ως εργάτες και προσπάθησαν ανεπιτυχώς να βρουν διαμάντια. Το 2014 μια έρευνα θα δείξει ότι η Σαρλίν είχε προγόνους και από την Ιρλανδία.
Κολύμβηση
Η Σαρλίν κέρδισε τρία χρυσά και ένα αργυρό μετάλλιο στους Παναφρικανικούς Αγώνες του 1999 στο Γιοχάνεσμπουργκ. Ήταν, επίσης, μέλος της νοτιοαφρικανικής ομάδας κολύμβησης γυναικών μικτού 4 × 100 μ., η οποία τερμάτισε πέμπτη. Το 2002 τερμάτισε έκτη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κολύμβησης της Διεθνούς Κολυμβητικής Ομοσπονδίαςστη Μόσχα. Έπειτα, άφησε τον κολυμβητικό της σύλλογο στο Ντέρμπαν για να ενταχθεί στον κολυμβητικό σύλλογο Τουκς του Πανεπιστημίου της Πρετόρια. Ωστόσο, εκεί δεν εντάχθηκε σε κάποιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Χρησιμοποιούσε, όμως, τις εγκαταστάσεις του συλλόγου για την προπόνησή της.
Τον Ιανουάριο του 2005 αποφάσισε να αφήσει την Πρετόρια και να επιστρέψει στο Ντέρμπαν. Στη συνέχεια πήγε στη βόρεια ακτή της επαρχίας Κουαζούλου-Νατάλ, όπου συνάντησε τον προπονητή κολύμβησης Μπράνισλαβ Ίβκοβιτς. Στις 13 Απριλίου 2007 επανέκτησε τον τίτλο της Νοτιοαφρικανής πρωταθλήτριας, τερματίζοντας στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος Τέλκομ της κατηγορίας ύπτιας γυναικείας κολύμβησης.
Με τα χρόνια κέρδισε διάφορους εθνικούς τίτλους. Σχεδιάζε, μάλιστα, να διαγωνισθεί στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στην Κίνα, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να προκριθεί. Πριν τους προκριματικούς είχε μείνει εκτός της ανταγωνιστικής κολύμβησης για 18 μήνες, εξαιτίας ενός τραυματισμού στον ώμο.
Πρέσβειρα Ειδικών Ολυμπιακών Αγώνων
Στις 27 Μαΐου του 2011 η Σαρλίν έγινε παγκόσμια πρέσβειρα των Ειδικών Ολυμπιακών Αγώνων επιφορτισμένη με το κίνημα προώθησης του σεβασμού και της κοινωνικής ένταξης των ατόμων με νοητική υστέρηση σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ίδια έχει δηλώσει ότι το κίνημα των Ειδικών Ολυμπιακών Αγώνων είναι κοντά στην καρδιά της επειδή, ως πρώην αθλήτρια, εκτιμά το ρόλο της για τη χρήση της δύναμης του αθλητισμού προκειμένου να αλλάξουν ζωές.
Γάμος
Η Σαρλίν γνώρισε τον Πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό στην εκδήλωση Μάρε Νόστρουμ το 2000 στο Μονακό. Η σχέση τους θεωρείται ότι ξεκίνησε το 2001 και η πρώτη τους δημόσια εμφάνιση έγινε στην τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2006. Το ίδιο έτος η Σαρλίν μετακόμισε με τον Αλβέρτο. Το 2010 τον συνόδευσε στο γάμο της Διαδόχου Βικτώριας της Σουηδίας και το 2011 στο γάμο του Πρίγκιπα Γουίλιαμ, Δούκα του Κέιμπριτζ.
Στις 23 Ιουνίου 2010 το παλάτι ανακοίνωσε τον αρραβώνα της Σαρλίν και του Αλβέρτου. Το δαχτυλίδι των αρραβώνων που της έδωσε ο Αλβέρτος, ήταν απιοειδούς σχήματος με διαμάντι τριών καρατίων στο κέντρο και στρογγυλά διαμαντένια μπριγιάν γύρω από αυτό. Δημιουργός του δαχτυλιδιού θεωρείται ότι ήταν ο Παριζιάνος κοσμηματοπώλης Ρεπόσι. Τον Απρίλιο του 2011, η Σαρλίν, η οποία ήταν προηγουμένως Προτεστάντις, ασπάστηκε τον Ρωμαιοκαθολικισμό, παρότι κάτι τέτοιο δεν απαιτούνταν από το Σύνταγμα του Μονακό. Η μελλοντική πριγκίπισσα ξεκίνησε, επίσης, εκμάθηση της γαλλικής γλώσσας και της μονεγασκικής διαλέκτου, ενώ εξοικειώθηκε με το ευρωπαϊκό μοναρχικό πρωτόκολλο.
Το ζευγάρι παντρεύτηκε αρχικά με πολιτικό γάμο στις 1 Ιουλίου 2011 στην αίθουσα του θρόνου του Πριγκιπικού Παλατιού. Την επόμενη μέρα, 2 Ιουλίου, έγινε ο θρησκευτικός γάμος. Παρόντες στη θρησκευτική δεξίωση ήταν περίπου 3.500 άνθρωποι, ανάμεσά τους οι Βασιλείς της Σουηδίας και του Βελγίου, οι Πρόεδροι της Γαλλίας και της Γερμανίας, αθλητικές προσωπικότητες και άλλοι.
Τα αρνητικά δημοσιεύματα συνεχίζονταν και μετά το γάμο, όταν διάφοροι δημοσιογράφοι της Ισπανίας, της Βρετανίας και άλλων χωρών ανέφεραν ότι στο ταξίδι του μέλιτος ο Αλβέρτος και η Σαρλίν έμεναν σε διαφορετικά ξενοδοχεία.
Εγκυμοσύνη και μητρότητα
Στις 30 Μαΐου 2014 ανακοινώθηκε ότι η Πριγκίπισσα Σαρλίν ήταν έγκυος και στις 9 Οκτωβρίου 2014 έγινε γνωστό ότι περιμένει δίδυμα. Η γέννηση των διδύμων έγινε στις 10 Δεκεμβρίου 2014 στο Νοσοκομειακό Κέντρο Πριγκίπισσα Γκρέις. Η κόρη της Γαβριέλα Θηρεσία Μαρία γεννήθηκε πρώτη και ακολούθησε ο γιος της Ιάκωβος Ονώριος Ρενιέ.
Πριγκίπισσα του Μονακό
Η Σαρλίν είναι γνωστή για το κομψό ύφος μόδας που προτιμάει, πατρονάροντας τους σχεδιαστές Άκρις και Αρμάνι. Μάλιστα, το νυφικό της ήταν σχεδιασμένο από τον Τζόρτζιο Αρμάνι, ενώ τον Οκτώβριο του 2011 είχε παρευρεθεί σε επίδειξη του Άκρις στο Παρίσι.
Στις 12 Δεκεμβρίου 2013 παρευρέθηκε στην κηδεία του Νέλσον Μαντέλα, που έγινε στη Νότια Αφρική, ενώ παρακολούθησε προς τιμήν του μια επιμνημόσυνη δέηση μαζί με τον Αλβέρτο στον καθεδρικό ναό του Μονακό.
Η σύμβουλός της είναι η Γερμανίδα Κορίνα Ζάιν-Βίτγκενσταϊν, φίλη του Βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος.
Τίτλοι και προσφωνήσεις
Από το γάμο της με τον Αλβέρτο, η Σαρλίν προσφωνείται ως "Αυτού Γαληνοτάτη Υψηλότητα η Πριγκίπισσα του Μονακό". Η προηγούμενη κάτοχος αυτού του τίτλου ήταν η Γκρέις Κέλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι
Μαρία Θωμά
Η Μαρία Θωμά είναι Ελληνίδα πολιτικός.
Γεννήθηκε στο χωριό Θωμαίικα της δυτικής Αχαΐας στις 16 Ιουλίου 1947. Είναι δικηγόρος και έχει σπουδάσει νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει εκλεγεί βουλευτής Αχαΐας με το ΠΑΣΟΚ τον Ιούνιο του 1989, τον Νοέμβριο του 1989, το 1990, το 1993 και το 2000. Το 2006 εξελέγη εκ νέου βουλεύτρια όταν κατέλαβε την θέση του, παραιτηθέντα υπέρ του δημαρχιακού θώκου Πατρέων, Α. Φούρα που είχε εκλεγεί στις εκλογές του 2004.
Έχει συμμετάσχει σε πολλές επιτροπής της βουλής, ανάμεσα τους: Διαρκής επιτροπή δημόσιας διοίκησης, δημόσιας τάξης και δικαιοσύνης,  Ειδική μόνιμη επιτροπή θεσμών και διαφάνειας, Επιτροπή βιβλιοθήκης της βουλής.
Ήταν υποψήφια βουλευτής στις εκλογές του 2007 αλλά δεν εξελέγη, καθώς ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου αποφάσισε να κρατήσει την έδρα του στον Νομό Αχαΐας. Στις εκλογές του 2009 έμεινε πάλι εκτός βουλής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θωμά Μαρία Θωμά Μαρία
Ντίτερ Άρνολντ
Ο Ντίτερ Άρνολντ (γερμ. Dieter Arnold, γεν. 1936) είναι Γερμανός αιγυπτιολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1936 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ στις 31 Ιανουαρίου 1961 με μια εργασία πάνω στα ανάγλυφα των αιγυπτιακών ιερών της εποχής του Νέου Βασιλείου. Εργάστηκε για το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο στο Κάιρο σε ανασκαφές. Από το 1979 ως το 1984 διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και μετά έφορος του Αιγυπτιακού τμήματος στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί αιγυπτιολόγοι
Κάτω Βλασία Αχαΐας
Η Κάτω Βλασία είναι ορεινό χωριό του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας.
Τοποθεσία και γενικά στοιχεία
Το χωριό βρίσκεται χτισμένο στον Ερύμανθο, σε υψόμετρο περίπου 810 μέτρων, στις παρυφές ενός πυκνού ελατόδασους. Θυμίζει προστατευμένο κάστρο - ακρόπολη με τα πετρόχτιστα σπίτια κλιμακωτά χτισμένα σε έναν απότομο ύψωμα, στα ριζά του οποίου βρίσκεται ο Σελινούντας ποταμός και στην κορυφή η κεντρική εκκλησία του χωριού που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Βλάσιο.
Ψηλότερα, στην κορυφή διπλανού ελατοσκέπαστου υψώματος που ορθώνεται πίσω από τον οικισμό, βρίσκεται η ιστορική Μονή Αγίου Νικολάου, ενώ δίπλα της Κάτω Βλασίας προς τα νότια και ανατολικά βρίσκονται η Άνω Βλασία και το Μετόχι αντίστοιχα.
Απέχει μέσω του τοπικού οδικού δικτύου 26 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 45 χιλιόμετρα από την Πάτρα.
Στην περιοχή υπάρχει από παλιά ορεινός τουρισμός, καθώς το χωριό ήταν για δεκαετίες πασίγνωστο θέρετρο και αποτελούσε ιδανικό μέρος λόγω του σχετικά υγιεινού του κλίματος ιδιαίτερα σε ασθενείς με φυματίωση. Σήμερα η ευρύτερη περιοχή της Βλασίας ενδείκνυται για δραστηριότητες όπως πεζοπορία και ορειβασία, ενώ στο χωριό υπάρχουν ξενοδοχείο, ξενώνας, καφενεία, ταβέρνες και παντοπωλείο. Παλιότερα λειτουργούσε και Δημοτικό Σχολείο.
Κοινότητα Κάτω Βλασίας
Η Κάτω Βλασία είναι έδρα της ομώνυμης Κοινότητας του Δήμου Καλαβρύτων, στην οποία ανήκουν επίσης οι οικισμοί Μενυχταίικα και Μετόχι. Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011, η Κάτω Βλασία ως οικισμός έχει πληθυσμό 115 κατοίκους, ενώ ο συνολικός πληθυσμός της κοινότητας ανέρχεται σε 131 κατοίκους.
Η Κοινότητα Κάτω Βλασία συνορεύει με τις κοινότητες Άνω Βλασίας, Μανεσίου, Προφήτου Ηλία, Μικρού Μποντιά και Λεχουρίου όπου υπάγονται στο Δήμο Καλαβρύτων, καθώς και με τις κοινότητες Λακκωμάτων και Κομπηγαδίου όπου υπάγονται στο Δήμο Ερυμάνθου.
Απέχει μέσω του τοπικού οδικού δικτύου 26 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 45 χιλιόμετρα από την Πάτρα.
Στην περιοχή υπάρχει από παλιά ορεινός τουρισμός, καθώς το χωριό ήταν για δεκαετίες πασίγνωστο θέρετρο και αποτελούσε ιδανικό μέρος λόγω του σχετικά υγιεινού του κλίματος ιδιαίτερα σε ασθενείς με φυματίωση. Σήμερα στην περιοχή της Βλασίας υπάρχουν ξενοδοχείο, ξενώνας, καφενεία, ταβέρνες και παντοπωλείο.
Στο χωριό εδρεύει και δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Φυσιολατρικός Σύλλογος Κάτω Βλασίας «Ο Άγιος Βλάσιος», ο οποίος ιδρύθηκε το 1983 και έκτοτε είναι ιδιαίτερα ενεργός.
Δημιουργία χωριού
Οι πρώτοι οικιστές του χωριού ήταν μια ομάδα κατοίκων από τον Άγιο Βλάσιο της Αιτωλοακαρνανίας, όπου στις αρχές του 16ου αιώνα έφυγαν από τον τόπο διαμονής τους όταν εκεί η κατάσταση είχε γίνει δυσβάσταχτη λόγω την βαρβαρότητας και της πίεσης που δεχόντουσαν από το καθεστώς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μετοίκισαν στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα η Κάτω Βλασία.
Εξάλλου οι συνθήκες στην Πελοπόννησο ήταν πιο ευνοϊκές για τους Έλληνες από ότι στην Ρούμελη, κατά την περίοδο από το 1687 έως το 1714, όταν μετά τον έκτο βενετοτουρκικό πόλεμο και τη συνθήκη του Κάρλοβιτς (1699), ο Μωριάς πέρασε στην κυριαρχία των Βενετών.
Μονή Αγίου Νικολάου
Στην περιοχή βρίσκεται χτισμένη η ιστορική Μονή Αγίου Νικολάου Βλασίας, που αν και είναι άγνωστο το πότε ακριβώς χτίστηκε, σύμφωνα την παράδοση λέγεται ότι η ίδρυση της ανάγεται στα μέσα του 10ου αιώνα και οι κτήτορές της αρχικά είχαν επιλέξει να την χτίσουν σε άλλη θέση από αυτήν που βρίσκεται. Όταν όμως τα πρώτα οικοδομήματα που έχτισαν κατέρρευσαν και τα εργαλεία τους κατά περίεργο τρόπο βρέθηκαν στην κορυφή του βουνού, έχτισαν την Μονή εκεί αφού το θεώρησαν επιθυμία του Αγίου.
Στο μοναστήρι κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, στις 23 Ιουλίου 1948 διεξήχθη μάχη μεταξύ των δυνάμεων του Εθνικού Στρατού που χρησιμοποιούσε τον χώρο αυτόν ως καταφύγιο, και των δυνάμεων Δημοκρατικού Στρατού. Στη μάχη αυτή η οποία κράτησε περισσότερο από οχτώ ώρες τελικά υποχώρησαν οι αντάρτες έχοντας χάσει 68 άνδρες, ενώ οι απώλειες του Εθνικού Στρατού ήταν 11 άνδρες, οι οποίοι και έχουν ταφεί σε ένα μικρό κοιμητήριο στην βορειοανατολική πλευρά της Μονής.
Διοικητική εξέλιξη
Η Κάτω Βλασία στις 8 Δεκεμβρίου 1845 (ΦΕΚ 32Α), προσαρτήθηκε στον Δήμο Λαπαθών.
Στις 28 Αυγούστου 1912 (ΦΕΚ 256Α) και με την θέσπιση των Κοινοτήτων, η Κάτω Βλασία αποτέλεσε ανεξάρτητη Κοινότητα της Επαρχίας Καλαβρύτων￼￼.
Στις 4 Δεκεμβρίου 1997, με το "Σχέδιο Καποδίστριας", προσαρτήθηκε στον Δήμο Καλαβρύτων και η έκταση που καταλάμβανε η πρώην Κοινότητα Κάτω Βλασίας μετατράπηκε σε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου.
Στις 7 Ιουνίου 2010 (ΦΕΚ 87Α) με το "Πρόγραμμα Καλλικράτης" ο Δήμος Καλαβρύτων συγχωνεύτηκε με τους Δήμους: Αροανίας, Κλειτορίας και Παΐων για την δημιουργία του ευρύτερου Δήμου Καλαβρύτων και το Δημοτικό Διαμέρισμα Κάτω Βλασίας μετατράπηκε σε Τοπική Κοινότητα (πλέον Κοινότητα του Δήμου, βάσει του μεταρρυθμιστικού "Προγράμματος Κλεισθένη").
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Αγρίδια Ρεθύμνης
Τα Αγρίδια Ρεθύμνης είναι χωριό της Κοινότητος Κρυονερίου του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμης της Κρήτης. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 στον οικισμό κατοικούν 69 άτομα, πολλά από τα οποία είναι νεαρής ηλικίας.
Γενικά στοιχεία
Τα Αγρίδια αναφέρονται για πρώτη φορά σε βενετική απογραφή του 1583. Το 1881 εντάχθηκαν στον δήμο Δαμάστας και αργότερα ο οικισμός υπήχθη στην κοινότητα Ασυρώτων (αργότερα ονομάστηκε κοινότητα Κρυονερίου) της επαρχίας Μυλοποτάμου. Το 1997 με την καποδιστριακή διοικητική μεταρρύθμιση περιήλθε στο δημοτικό διαμέρισμα Κρυονερίου του δήμου Κουλούκωνα ενώ μετά τις αλλαγές του σχεδίου Καλλικράτης υπάγεται στο δήμο Μυλοποτάμου. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται το ιστορικό μοναστήρι της Χαλέπας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Ευγενία Κλειδαρά
thumb|Ο τάφος της Ευγενίας Κλειδαρά. Η Ηγουμένη Ευγενία Κλειδαρά (Πλωμάρι Λέσβου, 25 Απριλίου 1929 – Μονή Αγίου Ραφαήλ, Λέσβος, 4 Ιουλίου 2013) ήταν Ελληνίδα μοναχή και λογοτέχνιδα, Ηγουμένη της Ιεράς Μονής του Αγίου Ραφαήλ στη Θερμή Λέσβου. Είναι περισσότερο γνωστή για το πνευματικό της έργο, που είχε ως αποτέλεσμα να προβληθεί η Μονή διεθνώς.
Η ζωή της
Καταγόταν από τη Χίο αλλά γεννήθηκε στο Πλωμάρι της Λέσβου και ήταν κόρη του Φίλιππου και της Ασπασίας. Έγινε μοναχή σε πολύ μικρή ηλικία. Μόνασε στη Χίο, στα μοναστήρια της Αγίας Σκέπης και της Αγίας Μονής, προτού αφοσιωθεί στην Ιερά Μονή του Αγίου Ραφαήλ στη Θερμή.
Ανάδειξη της Μονής
Η Ευγενία ήρθε στη Μονή τον Απρίλιο του 1964 μαζί με την Παρθενία Κιρλαγκίτση και με απόφαση του Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου ανέλαβε Ηγουμένη στην Ιερά Μονή του Αγίου Ραφαήλ. Χρηματοδότησε το κτίσιμο 2 νηπιαγωγείων (Θερμή, Πλωμάρι) στη Λέσβο και τη βιβλιοθήκη του Ιστορικού Γυμνασίου Μυτιλήνης.
Θάνατος
Η Ηγουμένη αντιμετώπισε προβλήματα υγείας κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Τα ξημερώματα της 4ης Ιουλίου 2013 απεβίωσε. Η σορός της εκτέθηκε σε προσκύνημα και αποφασίστηκε να ταφεί σε χώρο μπροστά από τον ναό του Αγίου Ραφαήλ.
Έργα της
Η Ηγουμένη Ευγενία έγραψε περισσότερα από 150 βιβλία. Τα 70 από αυτά αναφέρονται σε θαύματα του Αγίου Ραφαήλ. Πολλά από τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες, ενώ 3 έργα της εγκρίθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας για την Ανώτατη Εκπαίδευση. Σκοτεινοί δρόμοι (διήγημα)
Αρχαιολογικό Μουσείο Αργοστολίου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο του Αργοστολίου θεμελιώθηκε το 1957, σε αντικατάσταση του παλιού κτηρίου που καταστράφηκε από το μεγάλο σεισμό που έγινε στο νησί το 1953. Το 2000 ολοκληρώθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού η αποκατάσταση της στατικής επάρκειας του κτηρίου, που είχε ταλαιπωρηθεί από διάφορους σεισμούς, καθώς και η αναμόρφωση της έκθεσής του. Οι σεισμοί του 2014 προκάλεσαν φθορές στο μουσείο και έκτοτε είναι μη επισκέψιμο.
Το Μουσείο διαθέτει προθάλαμο με πωλητήριο του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και τρεις αίθουσες, όπου αναπτύσσεται η έκθεση των ευρημάτων από το νησί, τα οποία χρονολογούνται από την Παλαιολιθική έως την υστερορρωμαϊκή περίοδο.
Εκθέματα
Στην αίθουσα Ι εκτίθενται πυριτολιθικά εργαλεία της παλαιολιθικής περιόδου, που βρέθηκαν σε αφθονία στη Σάμη, το Φισκάρδο και τη Σκάλα, και διάφορα αντικείμενα των νεολιθικών χρόνων, που βρέθηκαν κατά καιρούς στο νησί - το μεγαλύτερο μέρος προέρχεται από τη σπηλιά της "Δράκαινας" στον Πόρο. Παρουσιάζονται, ακόμη, αντιπροσωπευτικά πήλινα σκεύη της Μεσοελλαδικής περιόδου, κυρίως από τους κιβωτιόσχημους τάφους των Κοκκολάτων, αλλά και πολύτιμη μικροτεχνία και κεραμική από τους λακκοειδείς και τους δύο θολωτούς τάφους στα Κοκκολάτα, που ανήκουν στην τελευταία μυκηναϊκή περίοδο (Υστεροελλαδική ΙΙΙ Α2 - ΙΙΙ Γ, 1390/70 - 1060/40 π.Χ.).
Η σημαντικότερη περίοδος για την Κεφαλονιά είναι η μυκηναϊκή, στην οποία έχει αφιερωθεί ολόκληρη η αίθουσα ΙΙ. Σε εννέα προθήκες παρουσιάζονται τα αντιπροσωπευτικότερα αντικείμενα από την ογκώδη, σε σχέση με την έκταση του νησιού, μυκηναϊκή συλλογή του Μουσείου, που καταδεικνύουν όλες τις εκφάνσεις αυτού του πολιτισμού. Στη συντριπτική τους πλειονότητα προέρχονται από τάφους.
Τα εκθέματα περιλαμβάνουν ευρήματα από την Κράνη και την ευρύτερη περιοχή της: κεραμική από τον πρωιμότερο θαλαμωτό τάφο του νησιού (Υστεροελλαδική ΙΙΙ Α2-Β, 1390/70 - 1200 π.Χ.), στα Προκοπάτα, χάλκινα ξίφη και κοσμήματα από τα Διακάτα, έναν ευμεγέθη αιγυπτιακό σκαραβαίο του Τούθμωσι Γ' (1504-1450 π.Χ.) από την Κράνη, αντιπροσωπευτική κεραμική από το μεγάλο νεκροταφείο των Μαζαρακάτων, ευρήματα από το νεκροταφείο των θαλαμωτών τάφων στα Μεταξάτα, όπου εντυπωσιάζει ο μεγάλος αριθμός των χάλκινων μαχαιριών. Επίσης, ευρήματα από το μεγάλο βασιλικό θολωτό τάφο και το «οστεοφυλάκιο› στα Τζαννάτα Πόρου, μυκηναϊκά ευρήματα από τις περιοχές Κατελειού και Ασπρογέρακα, αντιπροσωπευτική κεραμική από τον θολωτό τάφο του τοπικού ηγεμόνα στα Μαυράτα, ευρήματα από τον ελλειψοειδή «τύμβο› στα Οικόπεδα της Παλικής, και άλλους θαλαμωτούς τάφους στην Κοντογενάδα.
Πλουσιότερο όλων των νεκροταφείων που έχουν έως τώρα ερευνηθεί στο νησί, είναι αυτό της Λακήθρας. Οι τέσσερις τάφοι που έχουν ανασκαφεί πλουτίζουν τη συλλογή του Μουσείου με 325 αγγεία, τα χαρακτηριστικότερα από τα οποία εκτίθενται στις προθήκες 7 έως 10. Η κεραμική ανήκει κυρίως στη Νεώτερη Υστεροελλαδική ΙΙΙ Γ περίοδο (1100/1090 - 1060/40 π.Χ.) και μπορεί να θεωρηθεί αντιπροσωπευτική ολόκληρου του νησιού. Χαρακτηριστικά σχήματα είναι οι κρατήρες, οι κάνθαροι, οι σκύφοι και οι κωνικές κύλικες, που βρέθηκαν σε μεγάλο αριθμό στους τάφους και δηλώνουν την τοπική προτίμηση αλλά και την αυτόνομη ανάπτυξη των συγκεκριμένων σχημάτων.
Τα εκθέματα της αίθουσας ΙΙΙ σχετίζονται με την Κεφαλληνιακή τετράπολη του 5ου αιώνα π.Χ., που αποτελούσαν τέσσερις πόλεις-κράτη, η Πάλη, η Κράνη, οι Πρώννοι και η Σάμη. Εκτίθενται ευρήματα από την περιοχή της Παλικής, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουν υδρία του 8ου αιώνα π.Χ. και μαρμάρινη κεφαλή γενειοφόρου Σιληνού και πλαστικό αγγείο σε μορφή κεφαλής δούλου, ρωμαικών χρόνων. Παρουσιάζονται, ακόμη, αντικείμενα από το πλούσιο ρωμαϊκό νεκροταφείο στο Φισκάρδο, από το νεκροταφείο των Κοκκολάτων και των Μεταξάτων, από τις περιοχές της Κράνης και των Πρώννων, και από το λατρευτικό σπήλαιο των Διακάτων, από τη Σάμη και την ευρύτερη περιοχή της, για την οποία γνωρίζουμε περισσότερα στοιχεία με αφορμή τις ανασκαφές σωστικού χαρακτήρα που διεξάγονται εκεί. Ακόμα σε αυτή την αίθουσα βρίσκεται μέρος ψηφιδωτού δαπέδου από το ιερό το Ποσειδώνα στο Ληξούρι.
Παραπομπές
Αργοστολιου Κατηγορία:Αργοστόλι
Φάρσες και ηθικολογίες
Ο Οκτάβιος Μιρμπό δημοσίευσε το 1904 έξι μικρά μονόπρακτα έργα με τον τίτλο Φάρσες και ηθικολογίες (στα γαλλικά Farces et moralités), τα οποία παίχτηκαν σε πολλές σκηνές του Παρισιού ανάμεσα στο 1894 και το 1904 : Παλιά ζευγάρια (στις 20 Δεκεμβρίου 1894 στο Θέατρο Εφαρμογής), Η Επιδημία (στις 14 Μαïου 1898, στο Θέατρο Antoine, Οι Εραστές,  (στις 25 Μαΐου 1901, στο Θέατρο Grand Guignol), Ηθικοί Ενδοιασμοί (στις 2 Ιουνίου 1902 στο Θέατρο Grand Guignol), Το Πορτοφόλι  (στις 19 Φεβρουαρίου 1902, στο Θέατρο της Αναγέννησης) και Συνέντευξη (την 1η  Φεβρουαρίου 1904 στο Θέατρο Grand Guignol ). Δύο από αυτά Οι Εραστές και Παλιά ζευγάρια `ξανανέβηκαν στην Comédie-Française το 1999. •
Θέματα
Όπως συνήθως ο Μιρμπό απομυθοποιεί και χλευάζει όλα όσα ένας μάταιος λαός σέβεται τυφλά: τον νόμο, καταπιεστικό από φύσει, και την αστυνομία, αυθαίρετη και κατασταλτική εξ’ορισμού. (Το Πορτοφόλι) η αγάπη, μια κοροïδία (Οι Εραστές), και ο γάμος, ένα έλος (Παλιά ζευγάρια) ο πλούτος, κακά αποκτημένος, και η κοινωνική επιτυχία, μια γκριμάτσα απατηλή σε μια κοινωνία που βασίζεται στην κλοπή (Ηθικοί ενδοιασμοί, Παλιά Ζευγάρια); ο τύπος, αναισθητοποιώντας και παραπληροφορώντας (Συνέντευξη), και το πολιτικό προσωπικό, αδιάφορο στις κοινωνικές δυστυχίες και ανήσυχο μόνο για τις αργομισθίες του (Η Επιδημία).
Η μεγάλη πρωτοτυπία του είναι ότι επεκτείνει την αμφισβήτηση στην ίδια τη γλώσσα, χάρη στην οποία οι κυρίαρχες τάξεις αποκτούν την υποταγή και το σεβασμό των κυριαρχημένων και διαιωνίζουν μια άνιση κοινωνική τάξη: η γλώσσα είναι ένα ψεύτικο νόμισμα που αντί να επιτρέπει μια πραγματική επικοινωνία, δε χρησιμεύει παρά για να διατηρεί άνισες ανταλλαγές ανάμεσα στις τάξεις (Την Επιδημία, Το Πορτοφόλι, Συνέντευξη) και ανάμεσα στα φύλλα (Οι Εραστές, Παλιά ζευγάρια).
Από την ηθικολογία στη φάρσα
Αν και τοποθετείται στη συνέχεια των μεσαιωνικών διδαγμάτων που είχαν παιδαγωγικό και ηθoπλαστικό σκοπό, ο Μιρμπό διάλεξε εσκεμμένα το ύφος της φάρσας: η μεγαλοποίηση, ο ενθουσιασμός (δείτε κυρίως Την Επιδημία και Το Πορτοφόλι), η καρικατούρα, τα παιχνίδια λέξεων, το γελοίο (Οι Εραστές), και το παράλογο, αποκαλυπτικό μιας κοινωνικής τάξης όπου όλα πάνε ανάποδα από τη λογική και τη δικαιοσύνη (Την Επιδημία, Το Πορτοφόλι, Ηθικοί Ενδοιασμοί) και εγγυώνται αποστασιοποίηση, χωρίς αξίωση του παραμικρού ρεαλισμού. Εξαιρετικά πρωτότυπο και σύγχρονο, το Φάρσες και ηθικολογίες του Οκτάβ Μιρμπώ  προτρέχει του θεάτρου του Μπέρτολτ Μπρεχτ, του Μαρσέλ Αιμέ, του Χάρολντ Πίντερ και κυρίως του Ευγένιου Ιονέσκο. Σημειώνει όλο και μεγαλύτερη επιτυχία και πολλοί είναι οι θεατρικοί θίασοι, επαγγελματίες ή ερασιτέχνες, που το βάζουν στο ρεπερτόριό τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Οκτάβ Μιρμπώ Κατηγορία:1904
Δημήτρης Ντάσκας
δεξιά|220px|μικρογραφία|Δημοσίευμα του περιοδικού "ΕΙΚΟΝΕΣ"-Αλμανάκ 1991 για την κατάκτηση του νταμπλ από τον Ησαΐα Δεσφίνας, με προπονητή το Δημήτρη Ντάσκα Ο Δημήτρης Ντάσκας (γεν. Αντίκυρα Βοιωτίας, 8 Αυγούστου 1954) είναι Έλληνας παλαίμαχος μεσοεπιθετικός ποδοσφαιριστής, για πολλούς ο κορυφαίος παίκτης που ανέδειξε το ποδόσφαιρο της Φωκίδας, και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ακόμη, ο Δημ. Ντάσκας υπήρξε τεχνικός διευθυντής στον Αστέρα Ιτέας τη διετία 2008-2009, όταν ο σύλλογος πραγματοποίησε την κορυφαία εμφάνισή του στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής.
Ποδοσφαιριστής
Ως ποδοσφαιριστής αγωνίσθηκε (κύρια) σε Φωκικό Άμφισσας και Αστέρα Ιτέας στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα και στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα, τις δεκαετίες του ΄70 και του '80. Αναλυτικά έπαιξε στον Ολ. Βόλου (1976, Β΄Εθνική) με προπονητή τον Θανάση Σούλη και συμπαίκτες τους Κ. Τριχιά, Γιακάκογλου, Μαυρίδη κ.α., στο Φωκικό (από το 1976-77 έως και το 1981-82), στον Αστέρα Ιτέας (από το 1982-83 έως και το 1986-87). Το 1979 η μετακίνησή του στον Παναιτωλικό ματαιώνεται, λόγω υπέρογκων οικονομικών απαιτήσεων του Φωκικού. Εν συνεχεία αναλαμβάνει σαν παίκτης-προπονητής τον Αντικυρέα (1987-88, τον οδηγεί στη 2η θέση της Β΄ κατηγορίας Ε.Π.Σ. Βοιωτίας), ενώ τη διετία 1990-1991 βρίσκεται στην τεχνική ηγεσία του Ησαΐα Δεσφίνας, με τον οποίο τη δεύτερη χρονιά κατακτά το νταμπλ, την άνοδο στη Δ΄Εθνική και φτάνει έως τη φάση των "8" του Κυπέλλου Ελλάδας Ερασιτεχνών, καθώς ηττήθηκε με 2-1 στο Λεωνίδιο. Παράλληλα, για 4 μήνες είναι προπονητής του Αστέρα Ιτέας, τον οποίο διατηρεί στη Δ΄Εθνική. Το 1991-92 ξεκινά στη Δόξα Δεσφίνας (τοπικό Ε.Π.Σ. Φωκίδας) αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός στον αχίλλειο τένοντα τον υποχρεώνει να σταματήσει το ποδόσφαιρο.
Προπονητής
Εργάσθηκε σε πολλές ομάδες του νομού Φωκίδας. Η μεγαλύτερή του επιτυχία ήταν όταν το 1991 κατάκτησε το νταμπλ τοπικών τίτλων στην Ε.Π.Σ. Φωκίδας με τον Ησαΐα Δεσφίνας και ανέβασε την ομάδα του στη Δ΄Εθνική.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού