cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίνο Βιέιρα
Δολοφονία
Την 1η Μαρτίου του 2009 ο αρχηγός του Στρατού, στρατηγός Ταγκμέ Να Ουαϊέ, ο οποίος ασκούσε έντονη κριτική στον πρόεδρο Βιέιρα, σκοτώθηκε από έκρηξη χειροβομβίδας στο αρχηγείο του στρατού. Επακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών γύρω από το Προεδρικό Μέγαρο στην Μπισσάου, σε μία ακόμα πιθανή απόπειρα πραξικοπήματος και επίθεση εναντίον του προέδρου, στις 2 Μαρτίου. Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε η δολοφονία του προέδρου. Ο Βιέιρα φερόταν υπεύθυνος για τη δολοφονία του Ουαϊέ και σκοτώθηκε από υποστηρικτές του δολοφονηθέντος αρχηγού του Στρατού την στιγμή που εγκατέλειπε την οικία του. Ο στρατός επίσημα αρνήθηκε τους ισχυρισμούς αυτούς μετά την ανάληψη ευθύνης από αξιωματικούς του στρατού. Ο Βιέιρα δέχτηκε πολλές σφαίρες στο θώρακα και στο πρόσωπο και ξυλοκοπήθηκε άγρια προτού εκτελεστεί με τις σφαίρες, όπως έδειξε μια πρώτη νεκροψία. Τη δολοφονία διέπραξε μια μικρή ομάδα του στρατού, σύμφωνα με ανακοίνωση της κυβέρνησης, η οποία αρνήθηκε ότι η δολοφονία έγινε σε αντίποινα για την εκτέλεση του αρχηγού του Στρατού, λίγο νωρίτερα. Ο Βρετανός συγγραφέας Φρέντερικ Φόρσαϊθ, ο οποίος βρισκόταν στη Μπισσάου όταν έγινε η επίθεση κατά του Βιέιρα, περιέγραψε πιο αναλυτικά τη δολοφονία του προέδρου. Ισχυρίστηκε ότι στη διάρκεια ενός γεύματος με έναν παθολόγο ιατροδικαστή, ο οποίος ερευνούσε την υπόθεση, πληροφορήθηκε ότι ο Βιέιρα στην πραγματικότητα επέζησε της έκρηξης και κατακρεουργήθηκε από στρατιώτες που κρατούσαν μασέτες στην οικία της πεθεράς του. Σύμφωνα με τη μαρτυρία, ο πρόεδρος τραυματίστηκε από την έκρηξη και την κατάρρευση της στέγης στην πολυτελή του κατοικία. Στη συνέχεια πυροβολήθηκε μόλις ξεπρόβαλε από το κατεστραμμένο κτήριο. Παρ' όλα αυτά ήταν ζωντανός μέχρι που σύρθηκε στην οικία της πεθεράς του όπου τον κατακρεούργησαν. Ο Φορσάιθ απέδωσε τα συμβάντα στο βίαιο χαρακτήρα του Βιέιρα και του αντιπάλου του, Τάγκμε Να Ουαϊέ. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα γίνει έρευνα για να βρεθούν οι υπεύθυνοι για τις δύο δολοφονίες και κήρυξε εθνικό πένθος για το Βιέιρα. Αμφότεροι οι δολοφονηθέντες άνδρες κηδεύτηκαν με τιμές.
Θεόφιλος Καρασαββίδης
Στην Εθνική
Οι υπόλοιποι 4 αγώνες που μετείχε ήταν: με τη Σκοτία εντός έδρας στις 18/12/1994 για τα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος (σκορ: 1-0) που μπήκε ως αλλαγή στο 89΄, με τη Ρουμανία φιλικός στην Καλαμάτα στις 8/2/1995 (σκορ: 1-0) που μπήκε στο 50΄, με την Ελβετία φιλικός στο ΟΑΚΑ στις 8/3/1995 (σκορ: 1-1) που μπήκε στο 72΄ και ο τελευταίος με τη Λιθουανία φιλικός στο Βίλνιους στις 17/5/1995 (σκορ:1-2) που μπήκε στο β΄ ημίχρονο.
Νίνο Βιέιρα
Διαδοχή
Η Αφρικανική Ένωση καταδίκασε τη δολοφονία, κάνοντας λόγο για "εγκληματική πράξη". Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών καταδίκασε τις δύο δολοφονίες (του Βιέιρα και του αρχηγού του Στρατού), καλώντας το δυτικοαφρικανικό κράτος να σεβαστεί το Σύνταγμα. Όπως ανακοινώθηκε στο ραδιόφωνο, ο στρατός τόνισε ότι δεν έγινε νέο πραξικόπημα και ότι θα σεβαστούν το Σύνταγμα. Με βάση αυτό, σε περίπτωση θανάτου του προέδρου θα τον διαδεχόταν ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, Ραϊμούντο Περέιρα. Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Βιέιρα, ο Περέιρα εξελέγη προσωρινός πρόεδρος από το κοινοβούλιο και ορκίστηκε στις 3 Μαρτίου του 2009.
Θεόφιλος Καρασαββίδης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρασαββιδης Θεοφιλος Καρασαββιδης Θεοφιλος Καρασαββιδης Θεοφιλος Καρασαββιδης Θεοφιλος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Καρασαββιδης Θεοφιλος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κ
Δραματοθεραπεία
Η Βρετανική Ένωση Δραματοθεραπευτών (BADTH) ορίζει τη δραματοθεραπεία ως τη μέθοδο που βοηθά στην κατανόηση και ανακούφιση από κοινωνικά, νοητικά και ψυχολογικά θέματα μέσα από τη θεραπευτική χρήση του συμβολισμού. Η χρήση εκφραστικών σχημάτων δημιουργεί την απαραίτητη απόσταση που διευκολύνει τον συμμετέχοντα να εκφράσει όσα δεν μπορεί να πει αλλιώς, να διερευνήσει εμπειρίες, σχέσεις, συναισθήματα, πλευρές του εαυτού του και να τις μετασχηματίσει.
Η Δραματοθεραπεία βρίσκει εφαρμογή σε ένα ευρύ φάσμα πληθυσμού. Απευθύνεται σε ανθρώπους όλων των ηλικιών μεμονωμένα αλλά και στα πλαίσια μιας κοινότητας (νοσοκομεία, φυλακές, ψυχιατρικά πλαίσια, σχολεία κ.α.). Εφαρμόζεται ατομικά και ομαδικά και υπηρετεί σκοπούς πρόληψης και θεραπείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχοθεραπεία
Δυναστεία Σονγκ
Η δυναστεία των Σονγκ ( κινεζικά: 宋朝: πίνγιν: Sòng cháo: 960–1279) ήταν μια αυτοκρατορική δυναστεία της Κίνας που ξεκίνησε το 960 και διήρκεσε μέχρι το 1279. Η δυναστεία ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα Τάιτζου των Σονγκ μετά τον σφετερισμό του θρόνου του μεταγενέστερου Τζόου, τερματίζοντας την περίοδο των Πέντε Δυναστειών και των Δέκα Βασιλείων. Οι Σονγκ έρχονταν συχνά σε σύγκρουση με τις συγκαιρινές δυναστείες Λιάο, Δυτικού Σιά και Τζιν στα βόρεια του. Τελικά κατακτήθηκε από τη Μογγολική δυναστεία Γιούαν.
Η κυβέρνηση των Σονγκ ήταν η πρώτη στην παγκόσμια ιστορία που εξέδωσε τραπεζογραμμάτια ή πραγματικά χαρτονομίσματα σε εθνικό επίπεδο και η πρώτη κινεζική κυβέρνηση που ίδρυσε μόνιμο ναυτικό. Αυτή η δυναστεία έκανε επίσης την πρώτη γνωστή χρήση της πυρίτιδας, καθώς και την πρώτη διάκριση του αληθινού βορρά χρησιμοποιώντας πυξίδα.
Η δυναστεία Σονγκ διαιρείται σε δύο ξεχωριστές περιόδους: Βόρειο Σονγκ και Νότιο Σονγκ. Κατά τη διάρκεια του βόρειου Σονγκ (κινεζικά: 北宋: 960-1127), η πρωτεύουσα του Σονγκ ήταν στη βόρεια πόλη Μπιάντζινγκ (τώρα Κάιφενγκ) και η δυναστεία έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της πλέον Ανατολικής Κίνας. Το Νότιο Σονγκ (κινεζικά: 南宋: 1127–1279) αναφέρεται στην περίοδο αφότου το Σονγκ έχασε τον έλεγχο του βόρειου μισού του από τη δυναστεία Τζιν, ηγούμενη από τον Τζούρτσεν στους πολέμους των Τζιν – Σονγκ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το δικαστήριο του Σονγκ υποχώρησε νότια του Γιάνγκτζε και ίδρυσε την πρωτεύουσά του στο Λιν'αν (τώρα Χανγκτζόου). Αν και η δυναστεία των Σονγκ είχε χάσει τον έλεγχο της παραδοσιακής «γενέτειρας του κινεζικού πολιτισμού» κατά μήκος του Κίτρινου Ποταμού, η οικονομία του Song ήταν ακόμα ισχυρή, καθώς η αυτοκρατορία του Νότιου Σονγκ περιείχε μεγάλο πληθυσμό και αποδοτική γεωργική γη. Η δυναστεία του Νότιου Σονγκ ενίσχυσε σημαντικά τη ναυτική της δύναμη για να υπερασπιστεί τα νερά και τα χερσαία σύνορά της και να διεξάγει θαλάσσιες αποστολές στο εξωτερικό. Για να αποκρούσει το Τζιν, και αργότερα τους Μογγόλους, το Σονγκ ανέπτυξε επαναστατική νέα στρατιωτική τεχνολογία που αυξήθηκε με τη χρήση πυρίτιδας.
Το 1234, η δυναστεία Τζιν κατακτήθηκε από τους Μογγόλους, οι οποίοι ανέλαβαν τον έλεγχο της βόρειας Κίνας, διατηρώντας άβολες σχέσεις με το Νότιο Σονγκ. Ο Möngke Χαν, ο τέταρτος Μεγάλος Χαν της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, πέθανε το 1259 ενώ πολιορκούσε το ορεινό κάστρο Ντιάογιουτσενγκ, Τσονγκτσίνγκ. Ο μικρότερος αδερφός του Κουμπλάι Χαν ανακηρύχθηκε ο νέος Μεγάλος Χαν, αν και η αξίωσή του αναγνωρίστηκε εν μέρει μόνο από τους Μογγόλους στα δυτικά. Το 1271, ο Κουμπλάι Χαν αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας της Κίνας και ίδρυσε τη δυναστεία Γιούαν. Μετά από δύο δεκαετίες σποραδικού πολέμου, οι στρατοί του Κουμπλάι Χαν κατέλαβαν τη δυναστεία Σονγκ το 1279, αφού το Νότιο Σονγκ υπέστη στρατιωτική ήττα στη Μάχη του Γιάμεν. Η εισβολή των Μογγόλων οδήγησε τελικά σε μια κινεζική επανένωση υπό τη δυναστεία Γιούαν.
Ο πληθυσμός της Κίνας διπλασιάστηκε σε μέγεθος κατά τον 9ο, 10ο και 11ο αιώνα. Αυτή η ανάπτυξη κατέστη δυνατή χάρη στην εκτεταμένη καλλιέργεια ρυζιού στο κεντρικό και νότιο Σονγκ, στη χρήση ρυζιού πρώιμης ωρίμανσης από τη νοτιοανατολική και νότια Ασία και στην παραγωγή διαδεδομένων πλεονασμάτων τροφίμων. Η απογραφή του Βόρειου Song κατέγραψε 20 εκατομμύρια νοικοκυριά, διπλάσια από τις δυναστείες Χαν και Τανγκ. Εκτιμάται ότι το Βόρειο Σονγκ είχε πληθυσμό 90 εκατομμυρίων ανθρώπων, και 200 εκατομμύρια μέχρι την εποχή της δυναστείας των Μινγκ. Αυτή η δραματική αύξηση του πληθυσμού προκάλεσε μια οικονομική επανάσταση στην προ-σύγχρονη Κίνα. Η επέκταση του πληθυσμού, η αύξηση των πόλεων και η εμφάνιση μιας εθνικής οικονομίας οδήγησαν στη σταδιακή απόσυρση της κεντρικής κυβέρνησης από την άμεση συμμετοχή σε οικονομικές υποθέσεις. Η κατώτερη ευγενής τάξη ανέλαβε μεγαλύτερο ρόλο στη λαϊκή διοίκηση και τις τοπικές υποθέσεις. Οι διορισμένοι αξιωματούχοι σε νομαρχιακά και επαρχιακά κέντρα βασίστηκαν στους επιστήμονες ευγενείς για τις υπηρεσίες τους, τη χορηγία και την τοπική εποπτεία.
Η κοινωνική ζωή κατά τη διάρκεια του Σονγκ ήταν ζωντανή. Οι πολίτες συγκεντρώνονταν για να δουν και να ανταλλάξουν πολύτιμα έργα τέχνης, τα πλήθη αναμιγνύονταν σε δημόσια φεστιβάλ και ιδιωτικές ομάδες, και οι πόλεις είχαν ζωηρούς χώρους διασκέδασης. Η διάδοση της λογοτεχνίας και της γνώσης ενισχύθηκε από την ταχεία επέκταση της εκτύπωσης ξύλου και την εφεύρεση κατά τον 11ο αιώνα της κινητού τύπου εκτύπωσης. Η τεχνολογία, η επιστήμη, η φιλοσοφία, τα μαθηματικά και η μηχανική άνθισαν κατά τη διάρκεια της δυναστείας Σονγ. Φιλόσοφοι όπως ο Τσενγκ Γι και ο Τζου Σι αναζωογόνησαν τον Κομφουκιανισμό με νέα σχόλια, εγχύθηκαν με βουδιστικά ιδανικά και τόνισαν μια νέα οργάνωση κλασικών κειμένων, που έφεραν το βασικό δόγμα του νεο-κομφουκιανισμού. Αν και ο θεσμός των εξετάσεων δημόσιας υπηρεσίας υπήρχε από τη δυναστεία του Σουέι, έγινε πολύ πιο εμφανής κατά την περίοδο του Σονγκ. Οι αξιωματούχοι που κέρδισαν την εξουσία επιτυγχάνοντας στην αυτοκρατορική εξέταση αποτέλεσαν ηγετικό παράγοντα στη μετάβαση από μια στρατιωτική-αριστοκρατική ε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ασία Σονγκ
Οίκος των Γκριμάλντι
thumb|Το οικόσημο του Οίκου των Γκριμάλντι. Ο Οίκος των Γκριμάλντι (ιταλικά: Grimaldi) συνδέεται με την ιστορία της Δημοκρατίας της Γένοβας και του πριγκιπάτου του Μονακό. Η οικογένεια Γκριμάλντι κατάγεται από τον Γκριμάλντο, έναν Γενοβέζο πολιτικό κατά την διάρκεια των πρώτων σταυροφοριών. Ήταν ο γιος του Όθωνα Κανέλλα (Otto Canella), εκλεγμένος σύμβουλος της Γένοβας το 1133, και στη συνέχεια ο Γκριμάλντο εκλέχτηκε κι αυτός το 1160, 1170 και πάλι το 1184. Οι πολυάριθμοι εγγονοί του και τα παιδιά τους οδήγησαν τις θαλάσσιες αποστολές σε όλη τη Μεσόγειο, τη Μαύρη Θάλασσα, και σύντομα τη Βόρεια Θάλασσα, και έγιναν γρήγορα μια από τις ισχυρότερες οικογένειες της Γένοβας.
Το 1297, οι Γκριμάλντι κατέλαβαν την περιοχή του Μονακό, την οποία και κυβερνούν μέχρι σήμερα υπό τον Πρίγκιπα Αλβέρτο Β΄.
Ανδρέας Κασής
Ο Ανδρέας Κασής ήταν Έλληνας ευεργέτης του 18ου αιώνα από την Αχαΐα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και έζησε στην Πάτρα κατά τον 18ο αιώνα. Είχε υπηρετήσει στο ρωσικό στρατό. Άφησε στη διαθήκη του ένα πολύ μεγάλο ποσό για την ανέγερση και λειτουργία σχολείου στην Πάτρα. Για άγνωστο λόγο το σχολείο δεν έγινε, αλλά το ποσό χρησιμοποιήθηκε για τη λειτουργία σχολείων στην Πάτμο, τα Ιωάννινα και την Αθήνας. Το ποσό είχε κατατεθεί στην Ελληνική Τράπεζα του Αγίου Γεωργίου της Βενετίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί σε στρατούς άλλων κρατών Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Ασπίδα του Αχιλλέα
thumb|350px|Ο σχεδιασμός της ασπίδας όπως απεικονίστηκε από τον Angelo Monticelli, στο Le Costume Ancien ou ModerneΗ «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι η ασπίδα που χρησιμοποίησε ο Αχιλλέας για να πολεμήσει τον Έκτορα, και περιγράφεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Σ΄, στίχους 478-608). Στο έπος, ο Αχιλλέας έχει χάσει την πανοπλία του μετά τον δανεισμό της στον σύντροφό του, τον Πάτροκλο. Ο Πάτροκλος έχει σκοτωθεί στη μάχη από τον Έκτορα, ο οποίος πήρε τα όπλα του ως λάφυρα. Η μητέρα του Αχιλλέα, η Θέτις, ζητάει από τον θεό Ήφαιστο να σφυρηλατήσει μια καινούργια πανοπλία για τον γιο της.
Το απόσπασμα στο οποίο περιγράφεται η ασπίδα είναι ένα πρώιμο παράδειγμα της «έκφρασης» (μια λογοτεχνική περιγραφή ενός έργου της οπτικής τέχνης) και επηρέασε πολλά μεταγενέστερα ποιήματα, συμπεριλαμβανομένης της Ασπίδας του Ηρακλή, που αποδόθηκε στον Ησίοδο. Η περιγραφή του Βιργίλιου της ασπίδας του Αινεία σαφώς εμπνέεται από τον Όμηρο. Το ποίημα Η ασπίδα του Αχιλλέα (1952) από τον W.Η. Auden απεικονίζει την περιγραφή του.
Περιγραφή
Ο Όμηρος δίνει μια λεπτομερή περιγραφή των εικόνων που κοσμούν τη νέα ασπίδα, έργο του Ηφαίστου. Ξεκινώντας από το κέντρο της ασπίδας κινείται προς τα έξω, από κύκλο σε κύκλο, και η ασπίδα περιγράφεται ως εξής:
Ερμηνεία
Η ασπίδα του Αχιλλέα μπορεί να διαβαστεί με ποικίλους διαφορετικούς τρόπους. Μια ερμηνεία είναι, ότι η ασπίδα είναι απλώς μια φυσική ενθυλάκωση όλου του κόσμου. Τα στρώματα της ασπίδας είναι μια σειρά από αντιθέσεις – δηλαδή ο πόλεμος και η ειρήνη, η εργασία και η γιορτή, αν και η απεικόνιση ενός φόνου στην πόλη σε ειρήνη δείχνει ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν είναι πλήρως απαλλαγμένος από συγκρούσεις. Ο Βόλφγκανγ Σάντεβαλντ, ένας Γερμανός συγγραφέας, ισχυρίζεται ότι αυτές οι τεμνόμενες αντιθέσεις δείχνουν τις βασικές μορφές μιας πολιτισμένης και ουσιαστικά ομαλής ζωής. Αυτή η αντίθεση, επίσης, θεωρείται ως ένας τρόπος για να μας κάνει "να δούμε τον πόλεμο σε σχέση με την ειρήνη. "  Η περιγραφή της ασπίδας σβήνει μεταξύ της μάχης για το σώμα του Πάτροκλου και της εισόδου του Αχιλλέα ξανά στη μάχη, η οποία είναι και ένα από τα πιο αιματηρά μέρη του έπους. Κατά συνέπεια, η ασπίδα θα μπορούσε να μεταφραστεί ως μία «ανάπαυση πριν από έναν επικείμενο κατακλυσμό», που χρησιμοποιείται για να τονίσει την σκληρότητα της βίας κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου. Θα μπορούσε επίσης να μεταφραστεί ως μια υπενθύμιση για τον αναγνώστη για το τι θα χαθεί αν η Τροία τελικά πέσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιλιάδα Κατηγορία:Ήφαιστος Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Άγις Γ΄
Ο Άγις Γ΄' (πέθανε το 331 π.Χ.), ήταν ο 21ος Βασιλιάς της Αρχαίας Σπάρτης από τη Δυναστεία Ευρυποντιδών (338 π.Χ. - 331 π.Χ.) η μία από τις δύο βασιλικές δυναστείες στην Αρχαία Σπάρτη, η άλλη ήταν η Δυναστεία των Αγιαδών. Ο Άγις Γ΄ ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά της Σπάρτης Αρχίδαμου Γ΄ (360 π.Χ. - 338 π.Χ.), εγγονός του διάσημου βασιλέα Αγησίλαου Β΄ (400 π.Χ. - 360 π.Χ.).
Πρώτα χρόνια
Μετά την ήττα από τη Θήβα στη Μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.) οι Σπαρτιάτες έχασαν τη μεγάλη ισχύ που είχαν στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, μαζί με αυτή έχασαν πολλές περιοχές και συμμάχους. Ο Άγις Γ΄ και ο πατέρας του ξεκίνησαν πολέμους για να τις ανακτήσουν, πρώτος στόχος ήταν η Μεγαλόπολη στην οποία οι Θηβαίοι είχαν δημιουργήσει ισχυρή στρατιωτική βάση και ήταν μεγάλη απειλή για τη Σπάρτη. Παρά τον μεγάλο αριθμό μισθοφόρων που είχαν, ανάμεσα τους 3.000 Φωκείς η επιχείρηση απέτυχε. Ο πατέρας του σκοτώθηκε στην Ιταλία (2 Αυγούστου 338) την ίδια μέρα που έγινε η Μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.), τον διαδέχθηκε ο Άγις Γ΄. Μετά τη μεγάλη νίκη στη Χαιρώνεια ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας συγκέντρωσε όλους τους Έλληνες συμμάχους του στο Συνέδριο Κορίνθου. Η Σπάρτη αρνήθηκε να ενωθεί επειδή απαιτούσε να έχει την ηγεσία σε όλες τις εκστρατείες στους Πέρσες, ο Φίλιππος Β΄ προχώρησε τον Αύγουστο του 338 π.Χ. σε εκστρατεία στη Λακωνία. Ο Φίλιππος Β΄ κατέλαβε πολλές γειτονικές περιοχές γύρω από τη Σπάρτη και τις παρέδωσε σε Πελοποννησιακές πόλεις συμμάχους του.
Βασιλεία
Ο Άγις Γ΄ ανέβηκε στο θρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 338. Ο Άγις Γ΄ υπήρξε ο ηγέτης της αντιστάσεως εναντίον της Μακεδονικής κυριαρχίας, τον καιρό που ο Μέγας Αλέξανδρος συνέχιζε την εκστρατεία του στην Ασία. Αναζητώντας χρήματα και συμμάχους ήρθε σε συνεννόηση με τους Πέρσες σατράπες Φαρνάβαζο και Αυτοφραδάτη, οι οποίοι με κέντρο τη Χίο προσπαθούσαν να αποκαταστήσουν την περσική κυριαρχία στην περιοχή του Αιγαίου και στις πόλεις που βρίσκονταν στα παράλια της Μικράς Ασίας. Ο Άγις Γ΄ συναντήθηκε μαζί τους στη Σίφνο, τη στιγμή που έφτασαν τα νέα για την Περσική ήττα στη Μάχη της Ισσού (333 π.Χ.). Αφού πήρε 30 αργυρά τάλαντα από τον Αυτοφραδάτη και 10 πλοία, τα έστειλε στον αδελφό του, Αγησίλαο με εντολή να αποπλεύσει για την Κρήτη επειδή είχε στόχο να φέρει τους Κρήτες στη συμμαχία του, σε κάποιο βαθμό τα κατάφερε. Ο ίδιος παρέμεινε για κάποιο χρονικό διάστημα στα νησιά του Αιγαίου βοηθώντας τους Πέρσες να διατηρήσουν σε αυτά την κλονισμένη κυριαρχία τους. Η Αντιμακεδονική εξέγερση ξέσπασε στην Πελοπόννησο το 332/1,όταν ο Αντίπατρος ήταν απασχολημένος με την καταστολή άλλης εξέγερσης στη Θράκη. Ο Άγις Γ΄ κατόρθωσε να σημειώσει κάποιες τοπικές επιτυχίες και να συνενώσει την Αντιμακεδονική Σταυροφορία το σύνολο των Πελοποννήσιων πλην των Παλληνέων, των Αρείων και των Μεγαλοπολιτών, που έμειναν πιστοί στους Μακεδόνες. Αλλά το κίνημά του δεν είχε καμία απήχηση στους άλλους Έλληνες. Ενώ ο στρατός του πολιορκούσε τη Μεγαλόπολη, ο Αντίπατρος εισέβαλε στην Πελοπόννησο.
Θάνατος
Σε μία σφοδρή μάχη που έγινε κοντά στην πόλη (Φθινόπωρο του 331 π.Χ.) οι Σπαρτιάτες, παρά την ανδρεία με την οποία πολέμησαν, νικήθηκαν από τις διπλάσιες μακεδονικές δυνάμεις και ο ίδιος ο Άγις σκοτώθηκε, οι ελάχιστοι που διασώθηκαν δραπέτευσαν. O Άγις Γ΄ πολέμησε ηρωικά με πολλά τραύματα, όταν είδε ότι η ήττα ήταν αναπόφευκτη διέταξε τους άνδρες του να δραπετεύσουν για να σωθούν, ο ίδιος πολεμούσε και σκότωνε αν και τραυματισμένος μέχρι που δέχτηκε το μοιραίο χτύπημα. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Ευδαμίδας Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Κέμνιτς
thumb|220px|Όπερα του Κέμνιτς thumb|180px|Μνημείο του [[Καρλ Μαρξ]] Το Κέμνιτς, γνωστό από το 1953 έως το 1990 ως Καρλ-Μαρξ-Στατ, είναι η τρίτη μεγαλύτερη ως προς τον πληθυσμό πόλη του Ελεύθερου Κρατιδίου της Σαξονίας, στη Γερμανία. Το Κέμνιτς είναι ανεξάρτητη πόλη, η οποία δεν υπάγεται διοικητικά, ούτε διαθέτει κάποια έδρα στο Landesdirektion Sachsen. Ευρισκόμενο επί των βόρειων προπόδων των Όρεων Μεταλλεύματος, αποτελεί μέρος της Μητροπολιτικής Περιοχής Κεντρικής Γερμανίας. Η οικονομία της πόλης βασίζεται στην τομέα των υπηρεσιών και την μεταποιητική βιομηχανία. Το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Κέμνιτς διαθέτει, περίπου, 10.000 φοιτητές.
Ιστορία
Οικίες μιας πρώτης σλαβικής φυλής βρέθηκαν στη θέση αποκαλούμενη Κέμνιτς (γερμανικά: Chemnitz, Άνω Σορβικά: Kamjenica). Το 1143 υπήρχε ένα μοναστήρι στη θέση όπου τώρα βρίσκεται η πόλη. Το 1307 η πόλη έγινε υποτελής («subordinat») στο νομό Mάισεν (που ήταν ο προκάτοχος του σαξονικού κράτους). Στους μεσαιωνικούς χρόνους το Κέμνιτς έγινε κέντρο κλωστοϋφαντουργικής παραγωγής και εμπορίου. Άνω του ενός τρίτου του πληθυσμού απασχολούνταν στην κλωστοϋφαντουργική παραγωγή, γεγονός που συνεχίστηκε με τη βιομηχανική επανάσταση: τα εργοστάσια καθιερώθηκαν, και μέχρι τις αρχές του 19ο αιώνα το Κέμνιτς είχε γίνει βιομηχανικό κέντρο (μερικές φορές αποκαλούμενο «σαξονικό Μάντσεστερ»). Το 1913 η πόλη είχε έναν πληθυσμό της τάξης των 320.000 και είναι μια από πολύ λίγες πόλεις που ήταν μεγαλύτερες εκείνη την περίοδο από ότι είναι σήμερα. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη βομβαρδίστηκε βαριά και σχεδόν εξ ολοκλήρου καταστράφηκε. Η ανατολικογερμανική κυβέρνηση αποφάσισε να μετατρέψει το Κέμνιτς σε πρότυπη σοσιαλιστική πόλη, λίγα από τα προπολεμικά κτήρια αποκαταστάθηκαν. Το 1953 η πόλη μετονομάστηκε σε Karl-Μarx-Stadt (Πόλη Καρλ Μαρξ). Επέστρεψε στο αρχικό όνομα Κέμνιτς στις 21 Ιουνίου 1990, μετά από δημοψήφισμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαξονίας
Time Machine 2011: Live in Cleveland
Το Time Machine 2011: Live in Cleveland είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και DVD του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 8 Νοεμβρίου 2011 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records" στον Καναδά και στον υπόλοιπο κόσμο μέσω της "Roadrunner".
Το DVD κυκλοφόρησε μέσω της "Banger Films" και έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο "Juno" στην κατηγορία "DVD της χρονιάς. Έχει βραβευθεί ως διπλά πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Time Machine 2011: Live in Cleveland (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 8 Νοεμβρίου 2011
Μέλη των Rush
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Time Machine 2011: Live in Cleveland" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 2011
165
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 165 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γέφυρα Άννα Γιαγκελόνκα
Η γέφυρα Άννα Γιαγκελόνκα (πολωνικά: Most Anny Jagiellonki) είναι γέφυρα αυτοκινητόδρομου, μέρος του δρόμου ταχείας κυκλοφορίας S2, κατά μήκος του Βιστούλα στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Η γέφυρα συνδέει τη διασταύρωση Ανατολικής Βαρσοβίας (Węzeł Warszawa Wschodnia) στο Βιλάνουφ, με τη διασταύρωση Βάου Μιεντζεσίνσκι (Węzeł Wał Miedzeszyński) στο Βάβερ. Είναι η ένατη γέφυρα στη Βαρσοβία και το μεγαλύτερο και νοτιότερο πέρασμα ποταμού που διασχίζει τον Βιστούλα στη Βαρσοβία.
Η κατασκευή της γέφυρας ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2017 και είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί το τρίτο τρίμηνο του 2020. Αυτή η προθεσμία δεν τηρήθηκε και η γέφυρα άνοιξε για δημόσια χρήση στις 22 Δεκεμβρίου 2020.
Ονομασία
Πριν από το σημερινό όνομα, το όνομα της γέφυρας ήταν το γενικό Νότια Γέφυρα (Most Południowy), από τη θέση της γέφυρας στη νότια Βαρσοβία. Αυτό το όνομα χρησιμοποιήθηκε σε πολυάριθμες μελέτες και έγγραφα σχεδιασμού, έτσι με την πάροδο του χρόνου άρχισε να αντιμετωπίζεται συνήθως ως το όνομα μετά την ολοκλήρωσή του.
Το 2021, ο δήμαρχος της Βαρσοβίας, Ράφαου Τσασκόφσκι, ανακοίνωσε ότι θα υποβάλει αίτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρσοβίας για να ονομάσει τη γέφυρα από την Πολωνή Βασίλισσα Άννα Γιαγκελόνκα. Νωρίτερα, υπήρξαν προτάσεις να ονομαστεί η νέα γέφυρα από τη Μεγάλη Ορχήστρα της Χριστουγεννιάτικης Φιλανθρωπίας, τη Μάχη της Βαρσοβίας ή τις Λεγεώνες του Πιουσούτσκι.
Η ιδέα της ονομασίας της γέφυρας προς τιμή της Άννα Γιαγκελόνκα αξιολογήθηκε θετικά από την Ομάδα Ονοματολογίας της Πόλης. Στις 10 Ιουνίου 2021, το Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρσοβίας ενέκρινε ψήφισμα ότι θα είναι η προστάτιδα της γέφυρας.
Παραπομπές
Αννα Γιαγκελονκα Κατηγορία:Οδικές γέφυρες στην Πολωνία
Ελβετική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Η Ελβετική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ελβετία. Ιδρύθηκε το 1895 ως μια από τις πρώτες ομοσπονδίες ποδοσφαίρου εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου. Η SFV-ASF ήταν ιδρυτικό μέλος της FIFA το 1904. Η ΦΙΦΑ εδρεύει στην Ζυρίχη της Ελβετίας. Επίσης, η UEFA εδρεύει στην ελβετική πόλη της Νιόν. Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών, και νέων της Ελβετίας. Εποπτεύει επίσης τη Φούτμπολ Λιγκ. Εδρεύει στη Βέρνη.
ASF-SFV είναι η συντομογραφία του ονόματος της ομοσπονδίας σε πέντε από τις εθνικές γλώσσες της Ελβετίας. ASF σημαίνει στα γαλλικά (Association Suisse de Football) και στα ιταλικά (Associazione Svizzera di Football), SFV στα γερμανικά σημαίνει (Schweizerischer Fußballverband), ενώ στα ραιτο-ρωμανικά η ανεπίσημη συντομογραφία ASB σημαίνει (Associaziun Svizra da Ballape).
Λογότυπο
Το λογότυπο της Ελβετικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες ανά χώρα Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Βυζαντινά λουτρά
Τα βυζαντινά λουτρά ήταν δημόσια, ιδιωτικά και μοναστηριακά. Τα ιδιωτικά κτίζονταν σε κατοικίες εύπορων ευγενών και τα δημόσια σε κεντρικά σημεία των πόλεων. Οι Βυζαντινοί τα αποκαλούσαν λούσμα ή βαλάνειο. μικρογραφία|δεξιά|μοντέλο Βυζαντινού λουτρού
Οι χώροι
Από ιστορικά τεκμήρια αναφέρεται ο διαχωρισμός του λουτρού σε τρεις χώρους: το πρώτο, το μέσο και το τρίτο. Στα μεγάλα λουτρά της Βυζαντινής περιόδου υπήρχε ο προθάλαμος, ο οποίος ήταν ο χώρος των αποδυτηρίων, τα λεγόμενα απόδυτα ή απόδυτρα και στη συνέχεια ακολουθούσε ο πρώτος χώρος, το ψυχρολουσίο ή κρύο ή λατ.frigidarium, ο προπαρασκευαστικός χώρος. Ύστερα ακολουθούσε το μέσο, το χλιαροψύχριοή λατ. Tepidarium, όπου οι λουόμενοι καθαρίζονταν. Τέλος ο θερμός χώρος, αποκαλείτο εσώτερος, ενδότερος θόλος ή ζεστόν ή λατ.caldarium, οπού γινόταν η εφίδρωση και ο τελικός καθαρισμός. Το κτίσμα ήταν εφοδιασμένο με δεξαμενή θερμού και ψυχρού ύδατος, την κολυμβήθρα ή κόλυμβο. Στις δεξαμενές αυτές ανάλογα με την ιδιότητα το νερό ζεσταινόταν μέσω υποκαύστων ή θερμαντικού κλίβανου και το ψυχρό νερό με σωλήνες. Στις κολυμβήθρες λούζονταν οι επισκέπτες του λουτρού.
Επίσκεψη στο λουτρό
Η επίσκεψη στο λουτρό ήταν απαραίτητο στοιχείο της κοινωνικής ζωής και πηγή ευχαρίστησης. Το ωράριο άρχιζε από νωρίς το μεσημέρι και λειτουργούσε και τις νυχτερινές ώρες. Η αμοιβή για την επίσκεψη ονομαζόταν βαλανικόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1.Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, Τα λουτρά στην αρχαία Ελλάδα, Η Καθημερινή, Επτά ημέρες 13.05.2001 2.
Δείτε επίσης
Λουτρά
Αντιμονίνη
Η αντιμονίνη (αγγλικά: stibine), είναι ανόργανη χημική ένωση, με μοριακό τύπο SbH3. Η χημικά καθαρή αντιμονίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο αέριο, με δυσάρεστη και επιθετική οσμή που μοιάζει με αυτήν του υδροθείου, δηλαδή την οσμή των κλούβιων αβγών. Αποτελεί το κύριο ομοιοπολικό υδρίδιο του αντιμονίου και θεωρείται το αντιμονιούχο ανάλογο της αμμωνίας, της φωσφίνης και της αρσίνης. Η μοριακή του δομή είναι τριγωνική πυραμιδική, με δεσμικές γωνίες 91,7° και μήκη δεσμών 170,7 pm.
«Θυγατρικές» αντιμονίνες
Ο όρος αντιμονίνες, εκτός από τη «μητρική» ένωση, χρησιμοποιείται επίσης συχνά για να περιγράψει μια ολόκληρη τάξη ανόργανων και οργανικών «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» ενώσεων με γενικό τύπο Sb3-xRx, όπου x φυσικός αριθμός 0 < x < 4, και R, όχι απαραίτητα το ίδιο, υδρογόνο, αλογόνο ή μονοσθενής ανόργανη ή οργανική ρίζα.
Ιστορία
Επειδή η αντιμονίνη είναι πολύ παρόμοια με την αρσίνη, ανιχνεύεται επίσης με την δοκιμή Μαρς (Marsh test). Αυτή η ευαίσθητη δοκιμή αναπτύχθηκε γύρω στο 1836 από τον Τζέιμς Μαρς (James Marsh) με σκοπό την ανίχνευση της παρουσίας αρσενικού σε ένα δείγμα. Βασίζεται στην επίδραση αραιού θειικού οξέος και ψευδαργύρου (χωρίς αρσενικό) στο υπό εξέταση δείγμα. Με τις παραπάνω συνθήκες, αν υπάρχει αρσενικό σχηματίζεται αέρια αρσίνη. Το (βαρύτερο του αέρα) αέριο αυτό διοχετεύεται σε ένα γυάλινο σωλήνα και διασπάται με θέρμανση στους 250 – 300 °C. Η παρουσία του αρσενικού επισημαίνεται από το σχηματισμό ιζήματος αρσενικού στο θερμαινόμενο τμήμα του σωλήνα. Ο σχηματισμός μαύρου κατοπτρικού ιζήματος στο ψυχρό τμήμα του σωλήνα επισημαίνει, αντίστοιχα, την παρουσία αντιμονίου.
Το 1837, οι Λιούις Τόμσον (Lewis Thomson) και η εταιρεία PFAFF ανεξάρτητα ανακάλυψαν την αντιμονίνη. Χρειάστηκε κάποιος χρόνος πριν καθοριστούν οι ιδιότητες αυτού του τοξικού αερίου, κυρίως επειδή μια κατάλληλη σύνθεσή του δεν ήταν (ακόμη) διαθέσιμη. Το 1876 ο Φράνσις Τζόουνς (Francis Jones) ανακάλυψε αρκετές μεθόδους παραγωγής αντιμονίνης, αλλά μόλις το 1901 ο Άλφρεντ Στοκ (Alfred Stock) καθώρισε τις περισσότερες ιδιότητες της αντιμονίνης.
Παραγωγή
Η αντιμονίνη παράγεται γενικά με αντίδραση πηγών Sb3+ και ισοδυνάμων H-. Παραδείγματα:
Εναλλακτικά, πηγές Sb3- αντιδρώντας με πρωτικά αντιδραστήρια (ακόμη και με το νερό) δίνουν επίσης αυτό το ασταθές αέριο. Για παράδειγμα:
Χημικές ιδιότητες
Οι χημικές ιδιότητες της αντιμονίνης μοιάζουν με αυτές της αρσίνης. Όπως είναι τυπικό για (διάφορα) βαριά υδρίδια, όπως (για παράδειγμα) η αρσίνη, το υδροτελλούριο και το κασσιτεράνιο, η αντιμονίνη είναι ασταθής και τείνει να διασπάται στα χημικά στοιχεία που την αποτελούν. Η αντιμονίνη διασπάται αργά, όταν βρίσκεται σε θερμοκρασία δωματίου (20°C), αλλά γρήγορα στους 200°C:
Η διάσπαση αυτή είναι αυτοκαταλυτική και μπορεί να οδηγήσει σε έκρηξη. Η αντιμονίνη γρήγορα οξειδώνεται από το οξυγόνο, ακόμη και από το ατμοσφαιρικό:
Η αντιμονίνη μπορεί να αποπρωτονιωθεί. Για παράδειγμα:
Εφαρμογές
Η αντιμονίνη χρησιμοποιήθηκε στη βιομηχανία ημιαγωγών, για να νοθέψει (εσκεμμένα) πυρίτιο με μικρές ποσότητες αντιμονίου μέσω της διεργασίας χημικής απόθεσης ατμών (Chemical Vapour Deposition, CVD). Χρησιμοποιήθηκε επίσης ως νοθευτής πυριτίου σε επιαξόνια στρώματα. Κάποιες αναφορές πρότειναν τη χρήση αντιμονίνης ως καπνιστικό (fumigant), αλλά η αστάθειά της και η σύγκριση ευκολίας παραγωγής καθιστά πιο συμβατική τη χρήση φωσφίνης σε αυτόν το ρόλο.
Ασφάλεια και τοξικολογία
Η τοξικότητα της αντιμονίνης είναι διακριτή από την αντίστοιχη τοξικότητα των άλλων ενώσεων του αντιμονίου, αλλά παρόμοια με την αντίστοιχη τοξικότητα της αρσίνης. Η αντιμονίνη δεσμεύει την αιμογλοβίνη των ερυθρών αιμοσφαιρίων, προκαλώντας την καταστροφή τους από το σώμα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η δηλητηρίαση από αντιμονίνη συνοδεύεται από δηλητηρίαση και από αρσίνη, παρόλο που μελέτες σε ζώα έδειξαν ότι οι τοξικότητες των δυο ενώσεων είναι ισοδύναμες. Τα πρώτα συμπτώματα της έκθεσης σε αντιμονίνη, που μπορεί να χρειαστούν αρκετές ώρες μετά την έκθεση σε αυτήν για να γίνουν αισθητές, είναι κεφαλαλγίες, ίλιγγος και ναυτία, ακολουθούμενα από συμπτώματα αιμολυτικής αναιμίας (υψηλά επίπεδα ασυνάρμοτης χολερυθρίνης), αιμοσφαιρινουρία και νεφροπάθεια.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις αντιμονίου Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
164
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 164 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Αναπτυξιακές περιοχές του Νεπάλ
Έως την υιοθέτηση ενός νέου συντάγματος το 2015, το Νεπάλ διαιρούταν σε πέντε αναπτυξιακές περιοχές:
Οι πρωτεύουσές τους αντίστοιχα ήταν οι εξής:
Οι περιφέρειες υποδιαιρούνταν σε 14 διοικητικές ζώνες και 75 επαρχίες. Σήμερα, το Νεπάλ αποτελείται από 7 περιφέρειες.
Αναπτυξιακές περιοχές
Στάμος Στάικος
Ο Στάμος Στάικος ήταν αγωνιστής του 1821 και πολιτικός.
Βιογραφία
Καταγόταν από οικογένεια πολιτικών και αγωνιστών του 1821 που προεπαναστατικά είχε αναδείξει πολλούς κοτζαμπάσηδες (προεστούς), όπως και μετά την επανάσταση πολλούς πολιτικούς. Ο ίδιος πήρε μέρος σε πολλές μάχες κυρίως στη Στερεά Ελλάδα μαζί με τον ξάδελφο του και οπλαρχηγό Γιάννη. Χρημάτισε πληρεξούσιος της επαρχίας Βραχωρίου στην Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823, στην Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους το 1829, και μέλος τού Βουλευτικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Δήμαρχοι Μεσολογγίου
Γεράσιμος Μαρκοράς
Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά και έλαβε τη Γυμνασιακή του εκπαίδευση στην Κέρκυρα. Σε ηλικία 23 ετών έφυγε για την Ιταλία και σπούδασε νομικά. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιόνιο Ακαδημία απ' όπου αποφοίτησε και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα.
Παρά τις σπουδές του στα νομικά, αφιερώθηκε στην ποίηση. Το 1864 συνέγραψε τον Ελληνικό Βασιλικό ύμνο τον οποίο μελοποίησε ο Νικόλαος Μάντζαρος. Το 1875 δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα με τον τίτλο «Όρκος». Το 1890 εκδίδει την πρώτη του ποιητική συλλογή υπό τον τίτλο «Ποιητικά Έργα», με την οποία καθιερώνεται ως ποιητής στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο και στην οποία περιλαμβανόταν και ο «Όρκος». Το 1898 ακολουθεί η συλλογή του «Μικρά Ταξείδια».
Επηρεασμένος από το διδάσκαλο του, στα ποιήματά του υπήρξε μελωδικός, αφηγηματικός και επιδέξιος χειριστής της δημοτικής. Ήταν φυσιολάτρης και πατριδολάτρης, κάτι που επηρέασε έντονα την ποίησή του. Μαζί με τους Ψυχάρη, Παλαμά, Καρκαβίτσα και Πολυλά συνέβαλε στην επιβολή της δημοτικής και στην αναγέννηση των νεοελληνικών γραμμάτων.
Πέθανε στην Κέρκυρα στις 28 Αυγούστου του 1911.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Οικογένεια Βλασοπούλου Κατηγορία:Επτανησιακή σχολή Κατηγορία:Οικογένεια Μαρκορά
Κανονισμός της ΕΕ για την ξυλεία
Πλαίσιο
Η παράνομη υλοτομία –η υλοτομία ξυλείας κατά παράβαση των νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεων της χώρας υλοτόμησης– έχει δριμείες οικονομικές, περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις σε κάποια από τα πιο πολύτιμα εναπομείναντα δάση του πλανήτη και τις κοινότητες που στηρίζονται σε αυτά. Οδηγεί σε απώλεια εσόδων, υπονομεύει τους κόπους των νόμιμων φορέων εκμετάλλευσης και συνδέεται με την αποψίλωση τω δασών, την απώλεια βιοποικιλότητας και την εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου, καθώς και με συγκρούσεις για εδάφη και πόρους, και την αποδυνάμωση αυτοχθόνων κοινοτήτων.
Η ΕΕ αποτελεί μια σημαντική εξαγωγική αγορά για χώρες με εξαιρετικά υψηλά επίπεδα παρανομίας και κακής διακυβέρνησης στον δασικό τομέα. Επιτρέποντας τη διάθεση στην αγορά της ΕΕ ξυλείας και προϊόντων ξυλείας που ενδεχομένως προέρχονται από παράνομες πηγές, οι χώρες της ΕΕ ουσιαστικά συντηρούν την πρακτική της παράνομης υλοτομίας.
Προκειμένου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, το 2003 η ΕΕ εκπόνησε το σχέδιο δράσης FLEGT (Forest Law Enforcement, Governance and Trade – Επιβολή της δασικής νομοθεσίας, διακυβέρνηση και εμπόριο), το οποίο θεσπίζει μια σειρά μέτρων για τον αποκλεισμό της παράνομης ξυλείας από τις αγορές, τη βελτίωση της προμήθειας νόμιμης ξυλείας και την αύξηση της ζήτησης προϊόντων ξυλείας που διατίθενται υπεύθυνα. Ο EUTR και οι Εθελοντικές Συμφωνίες Εταιρικής Σχέσης (εμπορικές συμφωνίες με χώρες που εξάγουν ξυλεία, οι οποίες συμβάλλουν στον περιορισμό της διάθεσης παράνομης ξυλείας στην ευρωπαϊκή αγορά) αποτελούν τα δύο θεμελιώδη στοιχεία του σχεδίου δράσης.
Επισκόπηση
Προκειμένου να καταπολεμήσει την παράνομη υλοτομία παγκοσμίως, ο EUTR απαγορεύει τη διάθεση στην αγορά της ΕΕ παράνομα υλοτομημένης ξυλείας και προϊόντων που προέρχονται από τέτοια ξυλεία. Διαχωρίζει όσους εμπορεύονται ξυλεία ή προϊόντα ξυλείας σε δύο κατηγορίες – φορείς εκμετάλλευσης και εμπόρους. Η κάθε κατηγορία έχει τις δικές της διακριτές υποχρεώσεις.
Οι μεν φορείς εκμετάλλευσης –που ορίζονται στον κανονισμό ως εκείνοι που διαθέτουν ξυλεία ή προϊόντα ξυλείας για πρώτη φορά στην αγορά της ΕΕ– πρέπει να επιδεικνύουν τη «δέουσα επιμέλεια». Οι δε έμποροι –που ορίζονται στον EUTR ως εκείνοι που πραγματοποιούν αγοραπωλησίες ξυλείας ή προϊόντων ξυλείας τα οποία διατίθενται ήδη στην αγορά της ΕΕ– πρέπει να διατηρούν στοιχεία των προμηθευτών και των πελατών τους, ώστε να διευκολύνεται η ιχνηλασιμότητά τους.
Δέουσα επιμέλεια
Οι φορείς εκμετάλλευσης πρέπει να επιδεικνύουν τη «δέουσα επιμέλεια» κατά τη διάθεση ξυλείας ή προϊόντων ξυλείας στην αγορά της ΕΕ, προκειμένου να ελαχιστοποιούν τον κίνδυνο της εμπορίας παράνομα υλοτομημένης ξυλείας ή προϊόντων που περιέχουν τέτοια ξυλεία. Αυτό, με άλλα λόγια, σημαίνει ότι οφείλουν να εφαρμόζουν ένα σύστημα διαχείρισης κινδύνου με τρεις άξονες: Οι φορείς εκμετάλλευσης μπορούν να δημιουργήσουν το δικό τους σύστημα δέουσας επιμέλειας ή να χρησιμοποιήσουν ένα που έχει αναπτυχθεί από κάποιον οργανισμό παρακολούθησης.
Εύρος των καλυπτόμενων προϊόντων
Η νομοθεσία καλύπτει τόσο την ξυλεία και τα προϊόντα ξυλείας που παράγονται στην ΕΕ, όσο και εκείνα που εισάγονται από το εξωτερικό. Στα προϊόντα που καλύπτονται περιλαμβάνονται: προϊόντα συμπαγούς ξύλου, δάπεδα, κόντρα-πλακέ, χαρτοπολτός και χαρτί, κτλ. Ανακυκλωμένα προϊόντα και εκτυπωμένο χαρτί, όπως βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες δεν καλύπτονται.
Θεωρείται ότι η ξυλεία και τα προϊόντα ξυλείας με έγκυρη άδεια FLEGT ή CITES συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις του EUTR.
Τον κατάλογο που εμπεριέχει τα προϊόντα που καλύπτει ο κανονισμός μπορείτε να βρείτε στο παράρτημα του EUTR: http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:32010R0995:EL:NOT Ιδιώτες που πραγματοποιούν αγοραπωλησίες ξυλείας ή προϊόντων ξυλείας για προσωπική χρήση δεν επηρεάζονται από τον EUTR.
Εφαρμογή
Ο κανονισμός της ΕΕ για την ξυλεία είναι δεσμευτικός σε κάθε χώρα της ΕΕ. Κάθε εθνικός νομοθέτης θεσπίζει αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές κυρώσεις για την εξασφάλιση της συμμόρφωσης με τον EUTR. Σε κάθε χώρα υπάρχει μια αρμόδια αρχή, η οποία συντονίζει την επιβολή του κανονισμού. Εδώ θα βρείτε την αρμόδια αρχή στη δική σας χώρα: http://ec.europa.eu/environment/forests/pdf/list_competent_authorities.pdf
Παράγωγο δίκαιο
Επιπλέον, στις 6 Ιουλίου 2012, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε τον [http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:32012R0607:EL:NOT εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 607/2012 της Επιτροπής], με στόχο τη διασφάλιση της ομοιόμορφης εφαρμογής του κανονισμού στο σύνολο της ΕΕ. Εκτίθενται λεπτομερώς τα μέτρα αξιολόγησης και μετριασμού του κινδύνου που εντάσσονται στο «σύστημα δέουσας επιμέλειας», καθώς και η συχνότητα και φύση των ελέγχων που οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών θα διενεργούν στους οργανισμούς παρακολούθησης.
Παραπομπές
Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση των υποχρεώσεων των φορέων εκμετάλλευσης που διαθέτουν ξυλεία και προϊόντα ξυλείας στην αγορά, που εγκρίθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2010 και δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα στις 12 Νοεμβρίου 2010
Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 363/2012 της Επιτροπής και εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 607/2012 της Επιτροπής
Ιστότοπος του κανονισμού της ΕΕ για την ξυλεία http://EUTR2013.europa.eu
Κείμενο κανονισμού ΕΕ για την ξυλεία – Ευρωπαϊκή Επιτροπή http://ec.europa.eu/environment/forests/timber_regulation.htm Περίληψη του κανονισμού της ΕΕ για την ξυλεία http://ec.europa.eu/environment/forests/timber_regulation.htm#products
Έγγραφο καθοδήγησης για τον κανονισμό της ΕΕ για την ξυλεία http://ec.europa.eu/environment/forests/pdf/guidance_document.pdf
Φυλλάδιο για τον κανονισμό της ΕΕ για την ξυλεία http://ec.europa.eu/environment/forests/pdf/EUTR_Leaflet_EL.pdf
FLEGT https://web.archive.org/web/20130315013110/http://www.euflegt.efi.int/portal
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Δάση
Χειρόγραφο 72 της βιβλιοθήκης της Δημητσάνας
Στην Βιβλιοθήκη της Δημητσάνας φυλάσσεται χειρόγραφο με αύξοντα αριθμό 72, άγνωστου συγγραφέα - πιθανά του Νικηφόρου Θεοτόκη, το οποίο περιέχει σημειώσεις στοιχειώδους γεωμετρίας και αριθμητικής.
Το χειρόγραφο
Εν συντομία αναφέρεται ότι στο χειρόγραφο 72 της βιβλιοθήκης της Δημητσάνας περιέχονται τα κάτωθι στοιχεία: Ο κώδικας, του οποίου ο τίτλος "Μαθηματάριον" φέρει τη σφραγίδα της Σχολής της Δημητσάνης. Το πρώτο μέρος του, δηλαδή αυτό της Γεωμετρίας περιέχει το 1ο βιβλίο, στο οποίο υπάρχουν οι βασικοί γεωμετρικοί ορισμοί (σημείου, ευθείας, γωνίας, κύκλου, τριγώνου, παραλληλογράμμου, κ. ά.), και αποδεικνύονται 48 προτάσεις. Το 2ο βιβλίο αφορά στα παραλληλόγραμμα και στα εμβαδά τους. Αποδεικνύονται 14 προτάσεις και επιλύονται 3 προβλήματα. Το 3ο βιβλίο αφορά στον κύκλο και περιέχει 37 προτάσεις. Το 4ο βιβλίο περιέχει τα εγγεγραμμένα και περιγεγραμμένα σε κύκλο πολύγωνα, και οι σχετικές προτάσεις σε 17. Το 5ο βιβλίο τους λόγους και τις αναλογίες, με 25 προτάσεις και 7 θεωρήματα. Το 6ο βιβλίο περιέχει τα όμοια ευθύγραμμα σχήματα στα οποία αναφέρονται 33 προτάσεις. Το 11ο βιβλίο, ή ¨1ο των στερεών¨, περιέχει τα κεφάλαια της Στερεομετρίας μέχρι και αυτό των παραλληλεπιπέδων. Αναφέρονται δὲ 40 σχετικές προτάσεις. Το 12ο βιβλίο περιέχει προτάσεις σχετικές με την πυραμίδα, τον κώνο, τον κύλινδρο, καθώς και τα εγγεγραμμένα και περιγεγραμμένα σε αυτά τα στερεά σχήματα. Οι προτάσεις σε 17 και αφορούν και στη θεωρία της σφαίρας.
Το δεύτερο μέρος του κώδικα περιέχει ύλη Αριθμητικής σχετιζομένη με τους ορισμούς των αριθμών, τις πράξεις μεταξύ αυτών, τον «Πυθαγορικόν Πίνακα», τις δοκιμές των πράξεων, όπου και ολοκληρώνεται από τον συγγραφέα το 1ο βιβλίο της Αριθμητικής. Στο 2ο βιβλίο της Αριθμητικής περιέχονται τα κλάσματα και οι πράξεις αυτών, καθώς και οι δεκαδικοί με τις πράξεις τους. Στο 3ο βιβλίο αναφέρονται μέθοδοι υπολογισμού ριζών πραγματικών αριθμών, και συγκεκριμένα τετραγωνικών και κυβικών ριζών. Το 4ο βιβλίο περιέχει θέματα σχετικά με τους λογαρίθμους και τις προόδους, και το 5ο βιβλίο αναφέρεται σε προβλήματα της καθημερινής ζωής, που αφορούν κυρίως στο εμπόριο.
Σημειωτέον ότι εκτός του κειμένου και των αριθμημένων υποσημειώσεων στο τέλος της κάθε σελίδας, δεν υπάρχουν άλλες υποσημειώσεις ή παρατηρήσεις στο πλάι που να δείχνουν ότι στο αρχικό κείμενο έγιναν παρεμβολές από αντιγραφείς.
Πηγές
Κατηγορία:Χειρόγραφα
Εχέστρατος
Ο Εχέστρατος ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σπάρτης, που καταγόταν από το γένος των Αγιαδών.
Ήταν γιος και διάδοχος του Άγιδος Α΄. Κατά τη βασιλεία του οι Λακεδαιμόνιοι επιτέθηκαν στους κατοίκους της περιοχής της Κυνουρίας, με το πρόσχημα ότι έκαναν επιδρομές στην Αργολίδα.
Τον Εχέστρατο διαδέχθηκε ο γιος του Λαβώτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Αργύρης Πιάρας
Ο Αργύρης Πιάρας, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη στις 24 Ιουνίου 1972, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,97 μέτρο και υπήρξε μέλος της ελληνικής εθνικής παίδων που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 1989.
Καριέρα
Ο Πιάρας ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα τμήματα υποδομής του Άρη και στα δεκαεπτά του χρόνια κατέκτησε με την εθνική παίδων το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 1989, κερδίζοντας την ομάδα της Γιουγκοσλαβίας στον τελικό με 81-79. Καλύτερη του εμφάνιση με τα εθνικά χρώματα υπήρξε στη νίκη κατά του Βελγίου με 89-72, όταν πέτυχε 15 πόντους.
Με την ανδρική ομάδα του Άρη αγωνίστηκε σε μόλις έναν αγώνα, στην εκτός έδρας νίκη των «κίτρινων» με αντίπαλο το Περιστέρι με 112-137. Στην μετέπειτα καριέρα του αγωνίστηκε στις ομάδες της Λάρισας, του Σπόρτιγκ και της Ασπίδας Ξάνθης. Υπήρξε βασικός στην ομάδα του Σπόρτιγκ τις σεζόν 1998-99 και 1999-00, όταν η ομάδα των Πατησίων αγωνιζόταν για την παραμονή της στην Α1 κατηγορία. Στην δεύτερη εξ αυτών των χρονιών, υπήρξε ένας από τους πέντε παίκτες της ομάδας του που αγωνίστηκαν για ολόκληρο το σαραντάλεπτο, χωρίς αλλαγή, στον αγώνα εναντίον του Άρη στις 16 Μαρτίου 2000, όπου το Σπόρτιγκ ηττήθηκε με 73-76.
Αργότερα, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία ομάδων ερασιτεχνικών κατηγοριών και το 2012 κάθισε στον πάγκο του Πύργου Χαλάστρας, ομάδας της γενέτειρας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χαλκηδόνας Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
166
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 166 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
2859 Παγκανίνι
Ο Παγκανίνι (Paganini) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ιταλού βιολιστή και συνθέτη Νικκολό Παγκανίνι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Παγκανίνι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Παγκανινι
Λάδας
Ο Λάδας (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος δρομέας, από τους διασημότερους δολιχοδρόμος του αρχαίου κόσμου. Στέφθηκε ολυμπιονίκης κατά την 80ή ολυμπιάδα του 460 π.Χ. ή την 85η ολυμπιάδα του 440 π.Χ.. Αναφέρεται ποιητικά πως ο Λάδας, δεν έτρεχε απλώς αλλά πετούσε, σε ένα από τα επιγράμματα της Ελληνικής Ανθολογίας για τον δρομέα αυτόν: «Λάδας το στάδιον είτ' ήλατο, ειτε διέπτη δαιμόνιον τό τάχος, ουδέ φράσαι δυνατόν».
Ο Παυσανίας, στα Λακωνικά αναφερόμενος στον Λάδα γράφει ότι ο τάφος του ήταν κοντά στον ποταμό Ευρώτα και προσθέτει: «μου φαίνεται όμως πως ευθύς μετά τη νίκη επέστρεψε άρρωστος και πέθανε σ' αυτό το μέρος [ενν. όπου τάφηκε]». Λόγω της αναφοράς αυτής θεωρήθηκε πως η καταγωγή του ήταν από την Σπάρτη, ωστόσο θεωρείται πως ήταν Αργείος και πως κατά την επιστροφή του από την Ολυμπία αρρώστησε και πέθανε κοντά στην Σπάρτη.
Στο Άργος υπήρχε ανδριάντας του Λάδα τον οποίο είχε κατασκευάσει ο Μύρωνας, και βρισκόταν τοποθετημένος στον ναό του Λύκειου Απόλλωνα. Ο ανδριάντας είχε χαρακτηριστεί από τους αρχαίους κριτικούς ως «έμπνους», δηλαδή ανδριάντας που έχει πνοή, έχει ζωή. Στο πρόσωπο του αθλητή διαγραφόταν εναργέστατα αφενός η ελπίδα για τη νίκη και αφετέρου στα χείλη του ήταν ολοφάνερο το λαχάνιασμα της υπερέντασης από την προσπάθεια.
Ακόμη, ο Άγγλος ζωγράφος παρέστησε σε λιθογραφία τον Λάδα καμπτόμενο και έτοιμο να πέσει τη στιγμή που οι αγωνοδίκες του πρόσφεραν το στεφάνι της αγριελιάς (έργο για το οποίο κέρδισε χρυσό μετάλλιο και υποτροφία το 1899 κατά τη διάρκεια των σπουδών του) και ο Γάλλος ποιητής  αφιέρωσε στο φημισμένο δρομέα Σπαρτιάτη ένα από τα σονέττα του. Τον ανδριάντα του Λάδα οι Ρωμαίοι τον μετέφεραν στη Ρώμη, όπου επί αιώνες θαυμαζόταν.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δόλιχου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
What More Can I Give
Το What More Can I Give (Todo Para Ti στα ισπανικά) είναι τραγούδι γραμμένο από τον Μάικλ Τζάκσον και ηχογραφημένο από διάφορους διάσημους καλλιτέχνες μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Η έμπνευση αρχικά ήρθε μετά συνάντηση του Τζάκσον και του Προέδρου της Νοτίου Αφρικής, Νέλσον Μαντέλα, στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Το τραγούδι έπρεπε να κάνει πρεμιέρα σε συναυλία του Τζάκσον, αλλά ο τραγουδιστής απέτυχε να το εκτελέσει. Το τραγούδι επίσης απέτυχε να κερδίσει επίσημη κυκλοφορία, αν και ο ποπ τραγουδιστής είχε δηλώσει ότι θα κυκλοφορήσει ως φιλανθρωπικό single για τους πρόσφυγες του Πολέμου στο Κόσοβο, ο οποίος έληξε το 1999.
Το What More Can I Give σχεδιαζόταν να κυκλοφορήσει ως φιλανθρωπικό single, με την ελπίδα ότι θα συγκεντρωθούν 50 εκατομμύρια δολάρια για να σταλθούν στους επιζώντες και στις οικογένειες των θυμάτων των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Το σχέδιο, ωστόσο, δεν καρποφόρησε ποτέ και οι λόγοι που προκάλεσαν την αποτυχία ποικίλουν μεταξύ των πηγών και των ατόμων που εμπλέκονται. Μια εφημερίδα δήλωσε ότι η κυκλοφορία του τραγουδιού ακυρώθηκαν όταν έγινε γνωστό ότι ο εκτελεστικός παραγωγός είχε παραγάγει πορνογραφικές ταινίες. Ο παραγωγός, Μαρκ Σχάφφελ, αρνήθηκε τις κατηγορίες, και δήλωσε ότι το τραγούδι δεν κυκλοφόρησε ως μέρος ενός τεχνάσματος μάρκετινγκ της Sony Music.
Το What More Can I Give παίχθηκε στο ραδιόφωνο για πρώτη φορά στα τέλη του 2002. Το ντεμπούτο στα ραδιόφωνα έγινε χωρίς άδεια από τον σταθμό WKTU-FM στη Νέα Υόρκη. Τον επόμενο χρόνο, στις 27 Οκτωβρίου 2003, το What More Can I Give έγινε διαθέσιμο για digital download. Τα χρήματα από τις πωλήσεις του τραγουδιού στάλθηκαν σε παιδικά φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Προϊστορία και γράψιμο
Ο Μάικλ Τζάκσον αρχικά έγραψε το τραγούδι μετά την ετυμηγορία του Ρόντνεϊ Κινγκ και τις μετέπειτα ταραχές στο 1992, στο Λος Άντζελες. Ο αρχικός τίτλος του κομματιού ήταν Heal LA και δημιουργήθηκε από τους Μάικλ Τζάκσον και Μπραντ Μπάξερ. Το τραγούδι βρισκόταν σε επεξεργασία κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του άλμπουμ History και της παγκόσμιας περιοδείας του 1996 και 1997. Στα τέλη του 1997, όταν άρχισε η δουλειά στο Invincible το τραγούδι βρέθηκε στην άκρη, αλλά η ολοκλήρωση του αποτελούσε πάθος για τον Μάικλ. Ο Μάικλ Τζάκσον ήταν απόλυτα εμπνευσμένος να τελειώσει το What More Can I Give μετά την συνάντηση με τον Πρόεδρο της Νοτίου Αφρικής, Νέλσον Μαντέλα, το 1999. Ο στιχουργός δήλωσε ότι κατά τη διάρκεια της συνομιλίας με τον τότε-Πρόεδρο συζητήθηκε η έννοια της παροχής. Ο τραγουδιστής δήλωσε ότι κατά τη διάρκεια αυτής της συζήτησης ήρθαν στο μυαλό του οι λέξεις what more can I give (τι άλλο μπορώ να δώσω) και άρχισε να γράφει. Όταν τελείωσε την πρώτη εκδοχή, ο Τζάκσον ήθελε να το εκτελέσει στις συναυλίες Michael and Friends – What More Can I Give, στο Μόναχο της Γερμανίας και στο Σεούλ της Νότιας Κορέας, τον Ιούνιο του 1999. Παρόλο αυτά, ο Τζάκσον δεν το εκτέλεσε και το τραγούδι παρέμεινε ακυκλοφόρητο.