cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόλεμος των Ρόδων
Πρώτη μάχη του Σεντ Όλμπανς
Την άνοιξη του 1458, ο αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι προσπάθησε να συμφιλιώσει τους ευγενείς που βρίσκονταν σε μακροχρόνιους πολέμους μεταξύ τους. Στις 25 Μαρτίου, ανήμερα του Ευαγγελισμού, ο βασιλιάς ηγήθηκε πομπής προς τον καθεδρικό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο, όπου γινόταν Μεγάλο Συμβούλιο, με ευγενείς από τους οίκους Λάνκαστερ και Υόρκης να τον ακολουθούν χέρι-χέρι.
Συνέχιση των συγκρούσεων
left|thumb|200px|Κάστρο Λάντλοου
Οι εχθροπραξίες ξανάρχισαν μετά τη μη εξουσιοδοτημένη επιστροφή του Δούκα της Υόρκης από την Ιρλανδία, ο οποίος κάλεσε τους Νέβιλ να συμπαραταχθούν μαζί του στο κάστρο του Λάντλοου. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1459, στη μάχη του Μπλορ Χιθ στο Στάφορντσαϊρ, ο στρατός των Λάνκαστερ δεν κατάφερε να εμποδίσει το Σάλσπουρι να προχωρήσει από το κάστρο του Μίντλχαμ (Γιόρκσαϊρ) στο Λάντλοου. Λίγο αργότερα, οι συνδυασμένες δυνάμεις των Υορκιστών αντιμετώπισε τον μεγαλύτερο στρατό των Λάνκαστερ στη μάχη του Λάντφορντ Μπριτζ. To άγημα του Γουόρικ από τη φρουρά του Καλαί αυτομόλησε στους Λάνκαστερ και οι ηγέτες των Υορκιστών τράπηκαν σε φυγή. Ο Ριχάρδος της Υόρκης επέστρεψε στην Ιρλανδία, ενώ ο μεγαλύτερος γιος του, Εδουάρδος, κόμης του Μαρτς, κατέφυγε στο Καλαί μαζί με τους Σάλσμπουρι και Γουόρικ.
Οι Λάνκαστερ επέστρεψαν εν πλήρη δυνάμει. Ο δούκας της Υόρκης και οι υποστηρικτές του κηρύχθηκαν προδότες και συνελήφθησαν. Μονάχα με μια επιτυχή εισβολή θα μπορούσαν να ανακτήσουν τους τίτλους και την περιουσία τους. Ο Σόμερσετ μετατέθηκε ως Κυβερνήτης του Καλαί. Οι προσπάθειές του για έξωση του Γουόρικ ήταν ανεπιτυχείς και οι Υορκιστές άρχισαν επιδρομές στις αγγλικές ακτές από το Καλαί, συμβάλλοντας ακόμα περισσότερο στο χάος και την αναρχία που επικρατούσε. Ο Γουόρικ μετέβη στην Ιρλανδία για περαιτέρω σχέδια με τον Ριχάρδο της Υόρκης, καταφέρνοντας να διαφύγει από τον βασιλικό στόλο του δούκα του Έξετερ.
Τον Ιούνιο του 1460, οι προαναφερθέντες φυγάδες στο Καλαί εγκαταστάθηκαν γοργά στο Κεντ και στο Λονδίνο, όπου έτυχαν ευρείας υποστήριξης. Βάδισαν προς τον βορρά, με την υποστήριξη επίσης ενός παπικού απεσταλμένου. Ο Ερρίκος έστειλε ένα στρατό νότια για να τους συναντήσει, ενώ η Μαργαρίτα του Ανζού έμεινε στον βορρά με τον Πρίγκιπα Εδουάρδο. Στη μάχη του Νορθάμπτον στις 10 Ιουλίου, ο στρατός των Υορκιστών νίκησε τους Λάνκαστερ, βοηθούμενοι από προδοσία στις τάξεις του βασιλιά. Για δεύτερη φορά κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Βασιλιάς Ερρίκος βρέθηκε στη σκηνή του μόνος, εγκαταλελειμμένος από τη συνοδεία του, προφανώς έχοντας υποστεί κι άλλη νευρική κρίση. Οι Υορκιστές επέστρεψαν στο Λονδίνο αιχμαλωτίζοντάς τον.
Πράξη Συμφωνίας
Υπό τη σκιά της στρατιωτικής αυτής επιτυχίας, ο Ριχάρδος της Υόρκης διεκδίκησε τον θρόνο, βασιζόμενος στη μη νομιμότητα της γραμμής των Λάνκαστερ. Έχοντας αφιχθεί στη βόρεια Ουαλία, αυτός και η σύζυγός του, Σεσίλ Νέβιλ, έφτασαν στο Λονδίνο με το εθιμοτυπικό που θα ταίριαζε σε ένα μονάρχη. Συγκλήθηκε το Αγγλικό Κοινοβούλιο κι όταν ο Ριχάρδος έφτασε στην αίθουσα, κατευθύνθηκε προς τον θρόνο, περιμένοντας ενθάρρυνση και υποστήριξη από τους λόρδους. Αντ' αυτού, επικράτησε παγερή ησυχία και στο άκουσμα των διεκδικήσεών του, πολλοί ήταν αυτοί που εξεπλάγησαν. Σε αυτό το στάδιο, δεν επιθυμούσαν την ανατροπή του βασιλιά Ερρίκου, παρά μόνο την απομάκρυνση των κακών συμβούλων του.
Την επόμενη ημέρα, ο δούκας της Υόρκης παρουσίασε ένα αναλυτικό γενεαλογικό δέντρο, προκειμένου να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του για την καταγωγή του από το Λάιονελ της Αμβέρσας, γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Τότε, αντιμετωπίστηκε με μεγαλύτερη κατανόηση: το Κοινοβούλιο συμφώνησε να εξετάσει το ζήτημα και δέχτηκε ότι ο Ριχάρδος είχε περισσότερα δικαιώματα στον θρόνο, αλά με πλειοψηφία ψηφίστηκε η παραμονή του Ερρίκου ως βασιλιά. Τον Οκτώβριο του 1460, έγινε συμβιβασμός με την Πράξη Συμφωνίας, η οποία αναγνώριζε τον Ριχάρδο ως διάδοχο του Ερρίκου, παραμερίζοντας τον εξάχρονο πρίγκιπα Εδουάρδο του Γουέστμινστερ. Ο δούκας της Υόρκης αποδέχτηκε τη συμφωνία αυτή, καθώς ήταν η καλύτερη προσφορά που μπορούσε να έχει, ειδικά γιατί γινόταν Λόρδος Προστάτης του βασιλείου και μπορούσε να κυβερνήσει στο όνομα του Ερρίκου.
Οι Λάνκαστερ αντεπιτίθενται
thumb|Ερείπια του Κάστρου Σάνταλ κοντά στο [[Γουέικφιλντ]]
Η βασίλισσα Μαργαρίτα εν τω μεταξύ είχε ταξιδέψει στη Σκωτία για να ζητήσει βοήθεια. Η Μαρία του Χέλρε, βασίλισσα του Ιακώβου Β΄ της Σκωτίας, συμφώνησε να της παραχωρήσει ένα στρατό, με τον όρο να παραχωρήσει την πόλη Μπέργουικ στη Σκωτία και η κόρη της να αρραβωνιαστεί τον πρίγκιπα Εδουάρδο. Η Μαργαρίτα συμφώνησε, αν και δεν είχε χρήματα να καλύψει τα έξοδα του στρατού της και μπορούσε μονάχα να υποσχεθεί λάφυρα από τα πλούτη της νότιας Αγγλίας, αρκεί οι λεηλασίες να γίνονταν νότια του ποταμού Τρεντ.
left|thumb|[[Παρήλιο κατά το ηλιοβασίλεμα]]
Η Πράξη Συμφωνίας και τα γεγονότα στο Γουέικφιλντ έδωσαν στον 18οχρονο Εδουάρδο, κόμη του Μαρτς, μεγαλύτερο γιο του Ριχάρδου, τον τίτλο του Δούκα της Υόρκης και του κληρονόμου του θρόνου. Συνάντησε τον στρατό των Λάνκαστερ υπό τον Τζάσπερ Τυδώρ που κατέφτανε από την Ουαλία και τον νίκησε στη μάχη του Μόρτιμερ Κρος στο Χέρφορντσαϊρ. Ενέπνευσε τους άνδρες του με το όραμα των τριών ήλιων την αυγή, ένα φαινόμενο γνωστό με τον όρο παρήλιο, ερμηνεύοντάς το ως σημάδι νίκης που συμβόλιζε τους τρεις επιζώντες γιους του Ριχάρδου: τον ίδιο, τον Γεώργιο και τον Ριχάρδο.
Ο στρατός της Μαργαρίτας κινούνταν νότια, λεηλατώντας τον πλούσιο αγγλικό νότο. Στο Λονδίνο, ο Γουόρικ το χρησιμοποίησε ως προπαγάνδα για να ενισχύσει την υποστήριξη στον οίκο της Υόρκης στον νότο: για παράδειγμα, η πόλη του Κόβεντρι ορκίστηκε πίστη στους Υορκιστές. Ο στρατός του Γουόρικ εγκαταστάθηκε νότια της πόλης του Σεντ Όλμπανς για να εμποδίσει το κεντρικό πέρασμα από τον βορρά, αλλά ο στρατός της Μαργαρίτας εισέβαλε από δυτικά και επιτέθηκε από πίσω στον στρατό του Γουόρικ. Οι Λάνκαστερ νίκησαν και πάλι στη δεύτερη μάχη του Αγίου Αλβανού: οι Υορκιστές τράπηκαν σε φυγή, αφήνοντας πίσω τον Βασιλιά Ερρίκο, που βρέθηκε να κάθεται απείραχτος σε ένα δέντρο.
Μάχη του Τάουτον και θρίαμβος του οίκου της Υόρκης
thumb|right|180px|Εδουάρδος Δ΄
Ο Εδουάρδος Δ΄ δεν μπορούσε πλέον να ισχυρίζεται ότι ήθελε απλά να "γλιτώσει" τον βασιλιά από τους κακούς συμβούλους του. Η όλη διαμάχη είχε μετατραπεί σε έναν πόλεμο για το στέμμα. Όταν ο Επίσκοπος του Λονδίνου ζήτησε από τον λαό της πόλης τη γνώμη του, κραύγασαν υπέρ του "βασιλιά Εδουάρδου". Γρήγορα επικυρώθηκε από το Κοινοβούλιο κι ο Εδουάρδος στέφθηκε ανεπίσημα στο αββαείο του Γουέστμινστερ, αν κι ο ίδιος υποσχέθηκε ότι δε θα προέβαινε σε επίσημη ενθρόνιση, μέχρι ο Ερρίκος και η Μαργαρίτα να εξορίζονταν ή να εκτελούνταν.
Ο Εδουάρδος και ο Γουόρικ προχώρησαν βόρεια, συγκεντρώνοντας έναν τεράστιο στρατό, που αντιμετώπισε έναν επίσης μεγάλο αριθμό υποστηρικτών των Λάνκαστερ στο Τάουτον. Η μάχη του Τάουτον ήταν η μεγαλύτερη του Πολέμου των Ρόδων, ενώ κράτησε μόλις μια μέρα, όπως είχε συμφωνηθεί μεταξύ των δυο αντιπάλων. Νίκησαν οι Υορκιστές και πολλοί ηγέτες των Λάνκαστερ σκοτώθηκαν. Το βασιλικό ζεύγος και ο πρίγκιπας Εδουάρδος κατέφυγαν στον βορρά, μαθαίνοντας το αποτέλεσμα της μάχης.
Όσοι από τους Λάνκαστερ επέζησαν, ορκίστηκαν πίστη στον βασιλιά Εδουάρδο, ενώ όσοι δεν το έκαναν διώχθηκαν προς τα βόρεια σύνορα και κάστρα στην Ουαλία. Ο Εδουάρδος Δ΄ κατέλαβε την Υόρκη και αντικατέστησε τα κεφάλια του πατέρα του, του αδερφού του και του Σάλσμπουρι με αυτά ηττημένων λόρδων των Λάνκαστερ, όπως του Βαρόνου Τζον Κλίφορντ, που είχε κατηγορηθεί για την εκτέλεση του αδερφού του Εδουάρδου, Εδμόνδου του Ρούτλαντ, μετά τη μάχη του Γουέικφιλντ.
Εδουάρδος Δ΄
Ο Εδουάρδος στέφθηκε ως Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας το 1461 στο Λονδίνο. Κατάφερε να βασιλέψει ειρηνικά για δέκα χρόνια.
Στον βορρά, απέκτησε πλήρη έλεγχο μέχρι το 1465. Ο Ερρίκος και η Μαργαρίτα είχαν καταφύγει στην αυλή του Ιακώβου Γ΄. Προσπάθησαν να επιτεθούν στην πόλη του Καρλάιλ, αλλά, ελλείψει χρηματικών πόρων, εύκολα απωθήθηκαν από τους άνδρες του Εδουάρδου.
To 1464, υπήρξαν εξεγέρσεις των Λάνκαστερ στη βόρεια Αγγλία, αλλά αντιμετωπίστηκαν από τον Τζον Νέβιλ, μαρκήσιο του Μονταγκού. Στις 25 Απριλίου, ένας μικρός στρατός των Λάνκαστερ καταστράφηκε στη μάχη του Χέτζλεϊ Μουρ και στις 15 Μαΐου στη μάχη του Χέξαμ, ο Σόμερσετ αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε.
Ο βασιλιάς Ερρίκος αργότερα αιχμαλωτίστηκε για τρίτη φορά στο Κλίθερο του Λάνκασαϊρ το 1465. Μεταφέρθηκε στον Πύργο του Λονδίνου, όπου αντιμετωπίστηκε αξιοπρεπώς, ενώ η Μαργαρίτα του Ανζού κι ο γιος της αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Σκωτία και να μεταβούν στη Γαλλία, όπου παρέμειναν για κάποια χρόνια σε εξορία.
Η ανταρσία του Γουόρικ και η επαναφορά του Ερρίκου ΣΤ΄
Η δυσφορία έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν η οικογένεια Γούντβιλ ευνοούνταν πολύ περισσότερο στην αυλή από τους Νέβιλ. Πολλοί συγγενείς της βασίλισσας έκαναν γάμους με ευγενείς οικογένειες και σε άλλους δόθηκαν τίτλοι ευγενείας ή βασιλικά αξιώματα. Επίσης, ο Εδουάρδος προτίμησε να συνάψει συμμαχία με τη Βουργουνδία παρά με τη Γαλλία, ενώ φάνηκε διστακτικός να παντρέψει τα αδέρφια του, Γεώργιο του Κλάρενς και Ριχάρδο του Γκλόστερ, με τις κόρες του Γουόρικ, Ισαβέλλα και Άννα. Εν τέλει, η δημοτικότητά του έφθινε αυτή την περίοδο, λόγω της υψηλής φορολογίας και διατάραξης του νόμου και της τάξης.
Μέχρι το 1469, ο κόμης του Γουόρικ συμμάχησε με τον ζηλόφθονο Γεώργιο του Κλάρενς. Συγκέντρωσαν στρατό και νίκησαν τις δυνάμεις του βασιλιά στη μάχη του Έντζκοτ Μουρ. Ο Εδουάρδος αιχμαλωτίστηκε στο Όλνεϊ και φυλακίστηκε στο Κάστρο του Μίντλχαμ στο Γιόρκσαϊρ. Ο Γουόρικ έδωσε εντολή για την εκτέλεση του πατέρα και του αδερφού της βασίλισσας Ελισάβετ Γούντβιλ, ενώ παράλληλα η χώρα βρέθηκε και πάλι σε αναβρασμό και οι Λάνκαστερ βρήκαν την ευκαιρία να επαναστατήσουν.
right|thumb|[[Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας]]
Κάποιες εξεγέρσεις σημειώθηκαν επίσης στο Λίνκολνσαϊρ, αλλά ο Εδουάρδος τις κατέπνιξε εύκολα στη μάχη του Λόουζκοτ. Ο κόμης του Γουόρικ και ο Γεώργιος του Κλάρενς ανακηρύχθηκαν προδότες και αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Γαλλία, όπου βρισκόταν ήδη εξόριστη η Μαργαρίτα του Ανζού.
Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας πρότεινε τη συμμαχία μεταξύ κόμη του Γουόρικ και Μαργαρίτας. Και οι δυο αρχικά, θανάσιμοι εχθροί μέχρι τότε, δεν βρήκαν ιδιαίτερα ελκυστική την ιδέα, ωστόσο αντιλήφθηκαν στη συνέχεια τα οφέλη από κάτι τέτοιο, αν και ήλπιζαν ο καθένας σε κάτι διαφορετικό: ο Γουόρικ για έναν βασιλιά-μαριονέτα π.χ. τον Ερρίκο ΣΤ΄ ή τον γιο του, Εδουάρδο, ενώ η Μαργαρίτα θα κατάφερνε να διεκδικήσει και πάλι τον θρόνο της οικογένειάς της. Έτσι, κανονίστηκε ο γάμος μεταξύ της Άννας Νέβιλ, κόρης του Γουόρικ, και του Εδουάρδου, γιου του Ερρίκου.
left|thumb|Μάχη του Τιούκσμπερι
Ο κόμης του Γουόρικ εισέβαλε στην Αγγλία το φθινόπωρο του 1470. Κατέλαβε το Λονδίνο τον Οκτώβριο και ο Ερρίκος ΣΤ΄ παρήλασε στους δρόμους της πόλης ως ο βασιλιάς που αποκαταστάθηκε και πάλι στον θρόνο του. Ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας βρέθηκε απροετοίμαστος για ένα τέτοιο γεγονός, διέταξε τη διάλυση του στρατού του και μαζί με τον Ριχάρδο του Γκλόστερ, τον αδερφό του, τράπηκαν σε φυγή προς τις ακτές, μετά στην Ολλανδία κι έπειτα σε εξορία στη Βουργουνδία. Ανακηρύχθηκαν προδότες και πολλοί εξόριστοι υποστηρικτές των Λάνκαστερ επέστρεψαν για να διεκδικήσουν τις περιουσίες τους.
Η επιτυχία του κόμη του Γουόρικ, ωστόσο δεν κράτησε για πολύ, καθώς υπερεκτίμησε το σχέδιό του να εισβάλει στη Βουργουνδία συμμαχώντας με τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας, έχοντας μπει σε πειρασμό από την υπόσχεση του τελευταίου να του δώσει ως δώρο τις Κάτω Χώρες. Η απειλή αυτή ώθησε τον Κάρολο της Βουργουνδίας, κουνιάδο του Εδουάρδου Δ΄, να του παραχωρήσει χρηματικούς και στρατιωτικούς πόρους για να εισβάλει στην Αγγλία το 1471. Πράγματι, ο Εδουάρδος αφίχθη στις ακτές του Γιόρκσαϊρ, ισχυριζόμενος αρχικά ότι ήθελε να υποστηρίξει τον Ερρίκο και να αποκαταστήσει μονάχα τον τίτλο του ως δούκας της Υόρκης. Έτσι, κατέλαβε την Υόρκη και στη συνέχεια το Λονδίνο. Τελικά, νίκησε τον στρατό του Γουόρικ στη μάχη του Μπάρνετ, όπου ο Γουόρικ σκοτώθηκε και ο στρατός του τράπηκε σε φυγή, καθώς νόμιζαν ότι είχαν προδοθεί, λόγω του ότι υπήρχε πυκνή ομίχλη και επιτίθεντο ο ένας στον άλλο.
Η Μαργαρίτα του Ανζού κι ο γιος της, Εδουάρδος, ενώθηκαν με υποστηρικτές των Λάνκαστερ στην Ουαλία, αλλά εμποδίστηκαν από την πόλη του Γκλόστερ να προχωρήσουν πέρα από τον ποταμό Σέβερν. Ο στρατός της Μαργαρίτας υπό τον Εδμόνδο Μπωφόρ, 4ο δούκα του Σόμερσετ, ηττήθηκε στη μάχη του Τιούκσμπερι. Ο πρίγκιπας Εδουάρδος σκοτώθηκε, ενώ ο Ερρίκος ΣΤ΄ χωρίς διάδοχο πλέον δολοφονήθηκε στις 14 Μαΐου 1471, ενισχύοντας έτσι τους Υορκιστές στον θρόνο.
Ριχάρδος Γ΄
upright|thumb|Πρίγκιπες του Πύργου, John Everett Millais Με την επιστροφή στον θρόνο του Εδουάρδου Δ΄ το 1471, αποκαταστάθηκε η ειρήνη μέχρι το τέλος της βασιλείας του. Όταν πέθανε ξαφνικά το 1483, άρχισε και πάλι ο πολιτικός και δυναστικός αναβρασμός στη χώρα. Πολλοί ευγενείς ακόμη αποδοκίμαζαν την επιρροή των συγγενών της βασίλισσας Ελισάβετ Γούντβιλ και τους θεωρούσαν ως τυχάρπαστους και νεόπλουτους, διψασμένους για εξουσία.
Ο αποθανών Εδουάρδος, λοιπόν, άφηνε πίσω τον διάδοχό του, Εδουάρδο Ε΄, ο οποίος ήταν μονάχα 12 ετών, ενώ είχε ορίσει τον αδερφό, του Ριχάρδο του Γκλόστερ, ως Λόρδο προστάτη της Αγγλίας. Ο Ερρίκος του Στάφορντ, 2ος δούκας του Μπάκιγχαμ, είχε δηλώσει την υποστήριξή του στον Ριχάρδο. Μαζί έστησαν παγίδα στον συνοδό του μικρού Εδουάρδου Ε΄, τον αιχμαλώτισαν και μαζί με τον ανιψιό του τον εκτέλεσαν στο Κάστρο του Πόντεφρακτ.
Ο Εδουάρδος Ε΄ εισήλθε στο Λονδίνο υπό τη συνοδεία του Ριχάρδου στις 4 Μαΐου και μεταφέρθηκε στον Πύργο του Λονδίνου. Η Ελισάβετ Γούντβιλ είχε ήδη βρει καταφύγιο στο Γουέστμινστερ με τα υπόλοιπα παιδιά της, ωστόσο γίνονταν προετοιμασίες για τη στέψη του Εδουάρδου Ε΄ στις 22 Ιουνίου. Ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι έπεισε την Ελισάβετ να αφήσει τον εννιάχρονο γιο της, Ριχάρδο, μαζί με τον Εδουάρδο στον Πύργο του Λονδίνου. Τότε, ο Ριχάρδος Γ΄ υποστήριξε ότι ο γάμος του Εδουάρδου Δ΄ με τη Γούντβιλ δεν ήταν νόμιμος, καθώς ένας επίσκοπος υποστήριξε ότι ο Εδουάρδος είχε ήδη παντρευτεί την Ελεονώρα Μπάτλερ, κι έτσι τα δυο αγόρια δεν αναγνωρίζονταν από τον νόμο.
Το Κοινοβούλιο συμφώνησε και θέσπισε τον Βασιλικό Τίτλο (λατινικά Titulus Regius), με τον οποίο αναγνωριζόταν ο Ριχάρδος του Γκλόστερ ως βασιλιάς Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας. Τα δυο φυλακισμένα παιδιά, γνωστά ως Πρίγκιπες του Πύργου, εξαφανίστηκαν και πιθανότατα δολοφονήθηκαν.
Η επανάσταση του δούκα του Μπάκιγχαμ
Αντίθεση στην εξουσία του Ριχάρδου Γ΄ είχε ήδη εμφανιστεί στον νότο, όταν στις 18 Οκτωβρίου ο Ερρίκος του Στάφορντ, 2ος δούκας του Μπάκιγχαμ, ηγήθηκε μιας εξέγερσης με σκοπό την άνοδο στον θρόνο του Ερρίκου Τυδώρ των Λάνκαστερ. Πολλοί ευγενείς αντιτέθηκαν επίσης στον Ριχάρδο, λόγω του τρόπου με τον οποίο χειρίστηκε το ζήτημα της μη νόμιμης διαδοχής των απογόνων του Εδουάρδου Δ΄, καθώς και λόγω του ότι θεωρούσαν ότι υπό τις διαταγές του ίδιου δολοφονήθηκαν οι Πρίγκιπες του Πύργου.
Ο Ερρίκος Τυδώρ διεκδικούσε τον θρόνο με τα εξής επιχειρήματα: ο πατέρας του, Εδμόνδος Τυδώρ, 1ος κόμης του Ρίτσμοντ, ήταν ετεροθαλής αδερφός του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας, αλλά και η μητέρα του, Μαργαρίτα Μπωφόρ, καταγόταν από τον Ιωάννη Μπωφόρ, 1ο κόμη του Σόμερσετ, ο οποίος ήταν εγγονός του Εδουάρδου Γ΄, καθότι γιος του Ιωάννη της Γάνδης από την τρίτη σύζυγό του, Αικατερίνη Σουίνφορντ, η οποία όμως ήταν ερωμένη του για 25 χρόνια και τα παιδιά τους, ανάμεσα στα οποία και ο Μπωφόρ, αρχικά ήταν νόθα και μετά αναγνωρίστηκαν ως νόμιμα.
Ο Ερρίκος Τυδώρ είχε περάσει μεγάλο κομμάτι των παιδικών του χρόνων υπό πολιορκία στο Κάστρο Χάρλεχ ή υπό εξορία στη Βρετάνη. Μετά το 1471, ο Εδουάρδος Δ΄ είχε υποτιμήσει τις διεκδικήσεις του Ερρίκου στον θρόνο, αν και η μητέρα του Ερρίκου, Μαργαρίτα Μπωφόρ, συνεχώς προωθούσε και υποστήριζε τα δικαιώματα του γιου της.
Η Εξέγερση του δούκα του Μπάκιγχαμ απέτυχε κι ο ίδιος τελικά προδόθηκε και εκτελέστηκε. Αυτό όμως δεν έβαλε τέλος στις συνωμοσίες εναντίον του Ριχάρδου, ο οποίος δεν μπορούσε πλέον να αισθάνεται ασφαλής, καθώς είχε πεθάνει επίσης η γυναίκα του κι ο 11χρονος γιος τους: το μέλλον του οίκου της Υόρκης στον θρόνο διακυβευόταν.
Ερρίκος Τυδώρ
thumb|Ερρίκος Ζ΄|160px
Πολλοί υποστηρικτές του δούκα του Μπάκιγχαμ ενώθηκαν στην εξορία με τον Ερρίκο Τυδώρ. Ο Ριχάρδος Γ΄ προσπάθησε να χρηματίσει τον υπουργό του δούκα της Βρετάνης για να προδώσει τον Ερρίκο, αλλά ο τελευταίος ενημερώθηκε και απέδρασε στη Γαλλία, όπου του δόθηκε άσυλο και βοήθεια.
Στις 7 Αυγούστου 1485, κατέφτασε με άλλους εξόριστους και Γάλλους μισθοφόρους στο Πέμπροουκσαϊρ. Οι αξιωματούχοι του Ριχάρδου στην Ουαλία είτε ενώθηκαν με τον Ερρίκο είτε έμειναν στην άκρη. Ο Ερρίκος συγκέντρωσε υποστηρικτές στην πορεία του από την Ουαλία και νίκησε τον Ριχάρδο Γ΄ στη μάχη του Μπόσγουορθ. Ο Ριχάρδος σκοτώθηκε και ο Ερρίκος αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας. Ισχυροποίησε τη θέση του, νυμφευόμενος την Ελισάβετ της Υόρκης, κόρη του Εδουάρδου Δ΄ και διάδοχο του Οίκου της Υόρκης. Έτσι, ένωσε τους δυο αντιμαχόμενους βασιλικούς οίκους, ενώνοντας και τα σύμβολά τους στο έμβλημα του κόκκινου και λευκού ρόδου των Τυδώρ. Ο Ερρίκος εκτελούσε όλους τους υπόλοιπους πιθανούς διεκδικητές του οίκου της Υόρκης, όποτε του παρουσιαζόταν η ευκαιρία, μια πολιτική που ακολούθησε και ο γιος του, Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας.
Πολλοί ιστορικοί θεωρούν την ενθρόνιση του Ερρίκου Ζ΄ το τέλος του Πολέμου των Ρόδων, ενώ άλλοι τη μάχη του Στόουκ το 1487, η οποία προκλήθηκε από την εμφάνιση ενός διεκδικητή, του νεαρού Λάμπερτ Σίμνελ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ήταν γιος του Γεωργίου του Κλάρενς. Ο Ερρίκος νίκησε στη μάχη και δόθηκε αμνηστία στον Σίμνελ.
Χρονολόγιο του Πολέμου των Ρόδων
thumb|right|200px|Σημαντικές τοποθεσίες κατά τον Πόλεμο των Ρόδων 200px|thumb|right|To έμβλημα των Τυδώρ, ένας συνδυασμός των δυο Ρόδων της Υόρκης και του Λάνκαστερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πόλεμοι διαδοχής Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:15ος αιώνας
Ικιντσί Τσαγκάν
Το Ικιντσί Τσαγκάν (επίσης, Τσαγκάν Βτορόι, Τσαγκάν Βτορόγιε, και Τσαγκάν-Μιμέντ-Σαλίμ) είναι χωριό στην επαρχία Σαμάχι του Αζερμπαϊτζάν. Σχηματίζει μέρος του δήμου Τσαγκάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαμάχι
Αστρικό στέμμα
Με τη λέξη στέμμα (corona) στην Αστρονομία είναι γνωστό το ανώτερο στρώμα της ατμόσφαιρας του Ηλίου ή άλλων άστρων. Τα στέμματα αποτελούνται από πλάσμα και εκτείνονται εκατομμύρια χιλιόμετρα στο διάστημα. Το ηλιακό στέμμα φαίνεται ευκολότερα από την επιφάνεια της Γης κατά τη διάρκεια μιας ολικής έκλειψης Ηλίου, καθώς και με ένα ειδικό όργανο που ονομάζεται στεμματογράφος. Το στέμμα πήρε το όνομά του από το βασιλικό στέμμα (κορώνα), καθώς φαίνεται να περιβάλλει τον βασιλιά του Ηλιακού Συστήματος, τον Ήλιο, σε μια ολική έκλειψη όπως το στέμμα το κεφάλι των βασιλέων.
Η πολύ μεγάλη θερμοκρασία του στέμματος του προσδίνει ασυνήθιστα φασματικά χαρακτηριστικά: τον 19ο αιώνα θεωρήθηκε ότι περιέχει ένα άγνωστο ως τότε στοιχείο της ύλης που πήρε το όνομά του: «κορώνιο». Σήμερα γνωρίζουμε ότι οι φασματικές γραμμές οφείλονται σε άτομα σιδήρου με υψηλό βαθμό ιονισμού (Fe-XIV, 13 φορές ιονισμένο σίδηρο), κάτι που υποδηλώνει θερμοκρασία μεγαλύτερη από 1 εκατομμύριο βαθμούς.
Το φως του στέμματος προέρχεται από τρεις κύριες πηγές. Αυτές αντιστοιχούν στις εξής οπτικές συνιστώσες του:
Φυσικά χαρακτηριστικά
Το ηλιακό στέμμα είναι πολύ θερμότερο (περίπου 200 φορές) από την ορατή επιφάνεια του Ηλίου: η μέση θερμοκρασία της φωτόσφαιρας είναι 5800 βαθμοί K, ενώ του στέμματος 3 εκατομμύρια K. Επειδή όμως το στέμμα είναι 1012 φορές αραιότερο από τη φωτόσφαιρα εκπέμπει περίπου 1 εκατομμύριο φορές λιγότερο ορατό φως. Το στέμμα χωρίζεται από τη φωτόσφαιρα από το κατώτερο στρώμα της ηλιακής ατμόσφαιρας, τη χρωμόσφαιρα. Ο ακριβής μηχανισμός που υπερ-θερμαίνει το στέμμα υπήρξε αντικείμενο συζητήσεων των ειδικών τις τελευταίες δεκαετίες. Το πιθανότερο είναι η μεταφορά ενέργειας από το ηλιακό μαγνητικό πεδίο και από κύματα πιέσεως (το δεύτερο είναι λιγότερο πιθανό, αφού σήμερα γνωρίζουμε ότι τα στέμματα υπάρχουν στους αστέρες με ισχυρά μαγνητικά πεδία). Τα εξωτερικά όρια του ηλιακού στέμματος δεν είναι στατικά, αλλά συνεχώς εκτοξεύονται στο γύρω διάστημα εξαιτίας της ανοικτής μαγνητικής ροής και μετατρέπονται στον λεγόμενο ηλιακό άνεμο.
right|thumb|325px|Σχηματικό διάγραμμα της ηλιακής μαγνητικής ροής κατά τη διάρκεια του [[ηλιακός κύκλος|ηλιακού κύκλου.]] Το στέμμα δεν είναι πάντα ισότροπα κατανεμημένο γύρω από τον `Ηλιο. Σε περιόδους ηρεμίας, το στέμμα περιορίζεται λίγο-πολύ πάνω από τις ισημερινές περιοχές, με τις λεγόμενες στεμματικές οπές να βρίσκονται πάνω από τις πολικές περιοχές. Ωστόσο, κατά τις εποχές κοντά στο μέγιστο της ηλιακής δραστηριότητας το στέμμα κατανέμεται πιο ισότροπα πάνω από όλη την ηλιακή επιφάνεια, αν και είναι λαμπρότερο πάνω από περιοχές με ηλιακές κηλίδες. Η περιοδικότητα ακολουθεί τον ενδεκαετή ηλιακό κύκλο. Με τις κηλίδες συνδέονται οι λεγόμενοι στεμματικοί βρόχοι.
Στεμματικοί βρόχοι
left|thumb|285px|Στεμματικοί βρόχοι σε εικόνα της διαστημικής αποστολής TRACE. Οι στεμματικοί βρόχοι αποτελούν τις βασικές μαγνητικές δομές του ηλιακού στέμματος. Αυτοί οι βρόχοι είναι αποτυπώσεις των κλειστών μαγνητικών γραμμών, σε αντίθεση με την ανοικτή μαγνητική ροή που αντιστοιχεί στον ηλιακό άνεμο και στις στεμματικές οπές. Οι μαγνητικοί βρόχοι αναδύονται από το ηλιακό εσωτερικό και γεμίζουν με καυτό ηλιακό πλάσμα. Εξαιτίας της έντονης μαγνητικής δραστηριότητας στις περιοχές των στεμματικών βρόχων, αυτοί είναι συχνά πρόδρομοι ηλιακών εκλάμψεων και στεμματικών εκτοξεύσεων μάζας (CME). Το πλάσμα που τροφοδοτεί αυτές τις δομές θερμαίνεται από τους 5800 K σε πάνω από 1 εκατομμύριο K κατά την άνοδό του από τη φωτόσφαιρα μέχρι το στέμμα. Συχνά το υλικό αυτό τροφοδοτεί τους βρόχους από τον ένα πόδα τους και κατεβαίνει από τον άλλο (σιφωνική ροή εξαιτίας διαφοράς πιέσεων ή ασύμμετρη ροή από άλλο αίτιο). Αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό ως χρωμοσφαιρική εξάτμιση και χρωμοσφαιρική συμπύκνωση αντιστοίχως. Εναλλακτικά, μπορεί να υπάρχει συμμετρική ροή από τους δύο πόδες του βρόχου, με πρόκληση συσσωρεύσεως μάζας στη δομή του βρόχου. Το πλάσμα μπορεί να ψυχθεί στην περιοχή αυτή δημιουργώντας σκοτεινά «νήματα» πάνω από την ηλιακή επιφάνεια ή ηλιακές προεξοχές πάνω από το χείλος του Ηλίου. Οι στεμματικοί βρόχοι είναι βραχύβια παροδικά φαινόμενα: μπορεί να διαρκέσουν μερικά δευτερόλεπτα (στην περίπτωση των εκλάμψεων), λεπτά, ώρες και σπανιότερα ημέρες. Οι μακρόβιοι βρόχοι είναι συνήθως γνωστοί ως στεμματικοί βρόχοι «σταθερής κατάστασης» ή «ήρεμοι» (quiescent), όπου υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στις πηγές ενέργειας του βρόχου και στις καταβόθρες ενέργειας (παράδειγμα).
Οι στεμματικοί βρόχοι έχουν γίνει σημαντικοί για την κατανόηση του «προβλήματος της θέρμανσης του στέμματος». Οι βρόχοι είναι πολύ ακτινοβόλες πηγές και για τον λόγο αυτό εύκολα παρατηρήσιμες από όργανα όπως αυτά της αποστολής TRACE. Παρομοιάζονται με «εργαστήρια Φυσικής» για την κατανόηση φαινομένων όπως οι ηλιακές ταλαντώσεις, η κυματική δραστηριότητα και οι νανοεκλάμψεις. Παραμένει ωστόσο δύσκολο να εξευρεθεί λύση στο πρόβλημα του πώς υπερ-θερμαίνεται το στέμμα, καθώς αυτές οι δομές παρατηρούνται από μεγάλη απόσταση κι έτσι υπάρχουν αμφιλεγόμενες παρατηρήσεις (π.χ. συνεισφορές στην ακτινοβολία κατά μήκος της γραμμής παρατηρήσεως). Απαιτούνται επιτόπιες μετρήσεις πριν δοθεί μια οριστική απάντηση, αλλά εξαιτίας των υψηλών θερμοκρασιών του πλάσματος στο στέμμα οι επιτόπιες μετρήσεις είναι αδύνατες (προς το παρόν τουλάχιστον).
Στεμματικές εκτοξεύσεις μάζας (CMEs)
Οι ηλιακές εκλάμψεις ή οι μεγάλες ηλιακές προεξοχές συνοδεύονται μερικές φορές από Στεμματικές εκτοξεύσεις μάζας (CMEs, Coronal Mass Ejections), γνωστές και ως «στεμματικά παροδικά φαινόμενα» ("coronal transients"). Αυτές είναι τεράστιοι βρόχοι στεμματικού υλικού που ταξιδεύουν προς τα έξω, μακριά από τον `Ηλιο, με ταχύτητες πάνω από 1 εκατομμύριο χιλιόμετρα την ώρα και ενέργειες δεκαπλάσιες της ενέργειας της της ηλιακής εκλάμψεως ή προεξοχής που τις συνοδεύει. Κάποιες μεγάλες εκτοξεύσεις μπορούν να προωθήσουν προς το διάστημα εκατοντάδες εκατομμύρια τόνους ύλης με ταχύτητα περίπου 1,5 εκατομμύριο χιλιόμετρα την ώρα.
Το στέμμα άλλων αστέρων
Και άλλοι αστέρες εκτός από τον `Ηλιο έχουν στέμματα, που μπορούν να ανιχνευθούν με χρήση τηλεσκοπίων ακτίνων Χ. Κάποια αστρικά στέμματα, ιδιαίτερα νεαρών αστέρων, είναι πολύ φωτεινότερα από το ηλιακό.
Πώς θερμαίνεται το στέμμα;
Το «πρόβλημα της θέρμανσης του στέμματος» στην Ηλιακή Φυσική συνίσταται στο ερώτημα του γιατί η θερμοκρασία του ηλιακού στέμματος είναι εκατομμύρια βαθμούς υψηλότερη από εκείνη της επιφάνειας του Ηλίου (φωτόσφαιρας). Αυτό απαιτεί τη μεταφορά ενέργειας από το ηλιακό εσωτερικό στο στέμμα με μη-θερμικές διαδικασίες, αφού ο Δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος απαγορεύει τη μεταφορά θερμότητας από το ψυχρότερο (φωτόσφαιρα) προς το θερμότερο (στέμμα), μέρη της οποίας μπορούν να φθάσουν ακόμα και τα 10 εκατομμύρια βαθμούς. Η ισχύς που απαιτείται για τη διατήρηση του στέμματος στην υψηλή του θερμοκρασία μπορεί να υπολογισθεί εύκολα. Αντιστοιχεί σε περίπου 1 κιλοβάτ για κάθε τετραγωνικό μέτρο της ηλιακής επιφάνειας, ή το 1/40.000 της ισχύος του φωτός που εκπέμπει το άστρο της ημέρας.
Αρκετές θεωρίες για τη στεμματική (υπερ-)θέρμανση έχουν προταθεί, αλλά δύο θεωρίες έχουν παραμείνει ως οι πιθανότερες: η «κυματική θέρμανση» και η «μαγνητική επανασύνδεση» (ή «νανοεκλάμψεις»). Καμιά θεωρία δεν έχει καταφέρει να δικαιολογήσει τις ακραίες θερμοκρασίες του στέμματος. Οι περισσότεροι ηλιακοί φυσικοί πιστεύουν σήμερα ότι ένας συνδυασμός των δύο θεωριών μπορεί ίσως να ερμηνεύσει τη θέρμανση του στέμματος, παρότι οι λεπτομέρειες δεν είναι γνωστές ακόμα.
Η διαστημική αποστολή της NASA Solar Probe + αποσκοπεί στη διερεύνηση της στεμματικής θερμάνσεως και της δημιουργίας του ηλιακού ανέμου από απόσταση περίπου 9,5 ηλιακών ακτίνων (6,6 εκατομμυρίων χιλιομέτρων).
Θεωρία των θερμαντικών κυμάτων
Κατά τη θεωρία των «θερμαντικών κυμάτων», που προτάθηκε το 1949 από τον Εβρί Σατζμάν, ενέργεια από το ηλιακό εσωτερικό μεταφέρεται στη χρωμόσφαιρα και το στέμμα με κύματα. Το πλάσμα ως μέσο υποστηρίζει αρκετά είδη κυμάτων, ανάλογων με τα ηχητικά κύματα στον αέρα. Τα σημαντικότερα είδη είναι το μαγνητοακουστικό κύμα και το κύμα Alfvén. Τα μαγνητοακουστικά κύματα είναι ηχητικά κύματα που τα τροποποιεί η παρουσία ενός μαγνητικού πεδίου, ενώ τα κύματα Alfvén είναι παρόμοια με τα ραδιοκύματα ULF στο ότι έχουν τροποποιηθεί από την αλληλεπίδραση με την ύλη του πλάσματος. Αμφότερα τα είδη κυμάτων μπορούν να παραχθούν από την τυρβώδη κίνηση της ύλης στην ηλιακή φωτόσφαιρα (κοκκίαση και υπερκοκκίαση), και αμφότερα μπορούν να μεταφέρουν ενέργεια για κάποια απόσταση μέσα από την ηλιακή ατμόσφαιρα, προτού μετατραπούν σε ωστικά κύματα, τα οποία διαχέουν την ενέργειά τους ως θερμότητα.
Η θεωρία αυτή παρουσιάζει πρόβλημα με την απόδοση αυτής της ενέργειας ως θερμότητας στο σωστό μέρος. Τα μαγνητοακουστικά κύματα αδυνατούν να μεταφέρουν αρκετή ενέργεια προς τα πάνω, μέσα από τη χρωμόσφαιρα, ως το στέμμα επειδή στη χρωμόσφαιρα η πίεση είναι πολύ χαμηλή, αλλά και επειδή τείνουν να ανακλώνται πίσω προς τη φωτόσφαιρα. Τα κύματα Alfvén μπορούν να μεταφέρουν αρκετή ενέργεια, αλλά δεν τη διαχέουν αρκετά γρήγορα όταν φθάσουν στο στέμμα. Τα κύματα μέσα σε πλάσματα είναι πολύ δύσκολο να κατανοηθούν και να περιγραφούν αναλυτικά, αλλά προσομοιώσεις με ηλεκτρονικούς υπολογιστές από τον Τόμας Μπογκντάν και συνεργάτες του το 2003 φαίνεται να δείχνουν ότι τα κύματα Alfvén μπορεί να μετατρέπονται σε κύματα άλλου είδους στη βάση του στέμματος, παρέχοντας έτσι ένα μονοπάτι που είναι ικανό να μεταφέρει μεγάλα ποσά ενέργειας από τη φωτόσφαιρα μέσα στο στέμμα και μετά να την «αποθέσουν» εκεί ως θερμότητα.
Ακόμα ένα πρόβλημα με τη θεωρία των «θερμαντικών κυμάτων» ως το 1997 ήταν η πλήρης απουσία ενδείξεων για κύματα που να διαδίδονται μέσα στο ηλιακό στέμμα. Η πρώτη απευθείας παρατήρηση κυμάτων στο στέμμα έγινε εκείνη τη χρονιά από το διαστημικό παρατηρητήριο SOHO, την πρώτη αποστολή που μπορούσε να παρατηρεί τον Ήλιο στο άπω υπεριώδες για μεγάλα χρονικά διαστήματα με σταθερή φωτομετρία. Τα κύματα που ανιχνεύθηκαν ήταν μαγνητοακουστικά, με συχνότητα περίπου 1 mHz, δηλαδή περίοδο χιλίων δευτερολέπτων, και μπορούσαν να μεταφέρουν μόλις το 10% περίπου της ενέργειας που χρειάζεται για να θερμαίνεται το στέμμα ως τις παρατηρούμενες θερμοκρασίες του. Υπάρχουν πολλές παρατηρήσεις τοπικών κυματικών φαινομένων, όπως κυμάτων Alfvén που παράγονται από ηλιακές εκλάμψεις, αλλά αυτά τα γεγονότα είναι παροδικά και αδυνατούν να ερμηνεύσουν την ομοιόμορφη θέρμανση του στέμματος.
Δεν είναι ακόμα γνωστό με ακρίβεια το πόση κυματική ενέργεια είναι διαθέσιμη για τη θέρμανση του στέμματος. Αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν το 2004 με δεδομένα από τη διαστημική αποστολή TRACE φαίνεται να δείχνουν ότι υπάρχουν στην ηλιακή ατμόσφαιρα κύματα με συχνότητες ως 0,1 Hz (περίοδο 10 δευτερόλεπτα). Μετρήσεις της θερμοκρασίας διαφορετικών ιόντων στον ηλιακό άνεμο με το όργανο UVCS του SOHO δίνουν ισχυρές έμμεσες ενδείξεις ότι υπάρχουν κύματα με πολύ υψηλότερες συχνότητες, έως 200 Hz. Αυτά είναι πολύ δύσκολο να ανιχνευθούν υπό τις συνηθισμένες συνθήκες, αλλά στοιχεία που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια ολικών εκλείψεων Ηλίου από ομάδες του Κολεγίου Γουίλιαμς υποδεικνύουν την παρουσία τέτοιων κυμάτων στην περιοχή των 1–10 Hz.
Θεωρία της μαγνητικής επανασυνδέσεως
Η θεωρία αυτή υποθέτει ότι το ηλιακό μαγνητικό πεδίο επάγει ηλεκτρικά ρεύματα στο στέμμα. Εκεί τα ρεύματα αποδίδουν ταχύτατα την ενέργειά τους ως θερμότητα και κυματική ενέργεια. Αυτή η διαδικασία αποκαλείται «επανασύνδεση» εξαιτίας του ιδιόμορφου τρόπου που συμπεριφέρονται τα μαγνητικά πεδία μέσα στο πλάσμα. Οι γραμμές του μαγνητικού πεδίου είναι «προσδεδεμένες» στα φορτισμένα σωματίδια που αποτελούν το πλάσμα και για τον λόγο αυτό η τοπολογία του μαγνητικού πεδίου παραμένει η ίδια: αν ένα συγκεκριμένο ζεύγος μαγνητικών πόλων (βόρειος και νότιος) συνδέονται με μία γραμμή μαγνητικού πεδίου, τότε, ακόμα και αν το πλάσμα αναδευτεί ή οι στοιχειώδεις μαγνήτες αλλάξουν θέση, αυτή η γραμμή θα συνεχίσει να συνδέει αυτούς τους συγκεκριμένους πόλους. Η σύνδεση αυτή διατηρείται από ηλεκτρικά ρεύματα που επάγονται στο πλάσμα. Κάτω από ορισμένες συνθήκες, τα ηλεκτρικά ρεύματα μπορεί να «καταρρεύσουν», επιτρέποντας στο μαγνητικό πεδίο να «επανασυνδεθεί» σε άλλους μαγνητικούς πόλους και κατά τη διαδικασία αυτή να απελευθερώσει θερμότητα και κυματική ενέργεια.
Η μαγνητική επανασύνδεση έχει θεωρηθεί ως το αίτιο των ηλιακών εκλάμψεων, που είναι οι μεγαλύτερες εκρήξεις στο Ηλιακό Σύστημα. Επιπλέον, η ηλιακή φωτόσφαιρα καλύπτεται από εκατομμύρια μικρών μαγνητικών περιοχών με διαστάσεις από 50 ως 1000 χλμ.. Αυτοί οι μικροί μαγνητικοί πόλοι πλήττονται και αναταράσσονται από την κοκκίαση. Το μαγνητικό πεδίο στο ηλιακό στέμμα πρέπει να υφίσταται σχεδόν συνεχώς επανασυνδέσεις ώστε να ανταποκρίνεται στις κινήσεις αυτού του φωτοσφαιρικού «μαγνητικού χαλιού». Επομένως η ενέργεια που απελευθερώνεται από την επανασύνδεση αποτελεί ένα φυσικό υποψήφιο για το αίτιο της στεμματικής υπερθέρμανσης, ίσως με τη μορφή μιας σειράς «μικροεκλάμψεων» που η καθεμιά ξεχωριστά αποδίδει πολύ λίγη ενέργεια, αλλά όλες μαζί εξασφαλίζουν όλη την απαιτούμενη ενέργεια.
Η ιδέα ότι αυτές οι μικροεκλάμψεις μπορεί να θερμαίνουν το στέμμα προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Γιουτζήν Πάρκερ τη δεκαετία του 1980, αλλά είναι ακόμα μία αμφισβητούμενη επιστημονική υπόθεση. Ειδικότερα, τα τηλεσκόπια υπεριώδους όπως αυτά των αποστολών TRACE και SOHO/EIT μπορούν να παρατηρήσουν μεμονωμένες μικροεκλάμψεις με τη μορφή μικρών εκλαμπρύνσεων στο άπω υπεριώδες, αλλά οι παρατηρήσεις τους δείχνουν ότι αυτά τα μικρά γεγονότα είναι πολύ λίγα για να δικαιολογούν όλη την ενέργεια που απελευθερώνεται στο στέμμα. Η πρόσθετη απαιτούμενη ενέργεια θα μπορούσε να προέρχεται από κυματική ενέργεια ή από βαθμιαία μαγνητική επανασύνδεση που απελευθερώνει ενέργεια ομαλότερα από τις μικροεκλάμψεις και συνεπώς δεν παρατηρείται από το TRACE.
Παραπέρα διάβασμα
Thorsten Dambeck: Seething Cauldron in the Suns's Furnace, MaxPlanckResearch, 2/2008, p. 28 - 33
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στεμμα Στεμμα
Γιώργος Κατσικάς
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε από την ομάδα νέων του Ηρακλή και το καλοκαίρι του 2008 αγωνίστηκε ως δανεικός στον Ολυμπιακό Βόλου στη Β' Εθνική, ώστε να αποκτήσει εμπειρία στην πρώτη ομάδα. Έκανε το ντεμπούτο του στον Ολυμπιακού Βόλου στον εναρκτήριο αγώνα της περιόδου 2008-09, με εκτός έδρας "λευκή" ισοπαλία εναντίον του Πιερικού. Κατάφερε να σκοράρει για τον Ολυμπιακό Βόλου, στην ισοπαλία 1-1 εντός έδρας με τη Βέροια, το μοναδικό του τέρμα μέχρι το τέλος της περιόδου, στους 19 συνολικά αγώνες που αγωνίστηκε. Μετά το δανεισμό του στον σύλλογο του Βόλου, ο Κατσικάς επέστρεψε στον Ηρακλή για την περίοδο 2009-10, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του σε έναν αγώνα εναντίον των Τρικάλων για το Κύπελλο, στον οποίο αποβλήθηκε και η ομάδα του αποκλείστηκε από τη συνέχεια του θεσμού, μετά από ήττα με σκορ 1-0. Σε εκείνη την περίοδο έκανε επίσης το ντεμπούτο του με τον Ηρακλή για το πρωτάθλημα, καθώς πήρε τη θέση τού συμπαίκτη του Αχιλλέα Σαρακατσάνου στο 84ο λεπτό, σε μια 2-0 εκτός έδρας ήττα από τον Παναθηναϊκό. Στη δεύτερη χρονιά με τον Ηρακλή ο Κατσικάς είχε περισσότερες συμμετοχές, συμμετέχοντας σε 13 αγώνες πρωταθλήματος του συλλόγου μέχρι τις 9 Φεβρουαρίου 2011, όταν υπέστη ρήξη χιαστού, σε έναν φιλικό αγώνα της εθνικής Ελπίδων, χάνοντας το υπόλοιπο της περιόδου.
Τον Ιούλιο του 2015 ανακοινώθηκε η συμφωνία του με την ολλανδική Τβέντε, με την οποία υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας.
Τον Ιανουάριο του 2017 συμφώνησε με την Έσμπιεργκ, όπου παρέμεινε έξι μήνες, έχοντας 12 συμμετοχές πρωταθλήματος και ένα τέρμα. Το καλοκαίρι του 2017 αποχώρησε για να συνεχίσει στην Ντιναμό Βουκουρεστίου, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο συνεργασίας.
Στις εθνικές ομάδες
Υπήρξε διεθνής στις μικρότερες εθνικές ομάδες Νέων (2009) και Ελπίδων (2010-2012).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τβέντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έσμπιεργκ ΦΒ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Μπρεστ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Δανία
Dassault MD450 Ouragan
Το Dassult M.D.450 Ouragan ήταν το πρώτο στροβιλοκινητήριο μαχητικό της Γαλλίας που μπήκε σε παραγωγή. Η συνεισφορά του στην ανάκαμψη της Γαλλικής αεροπορικής βιομηχανίας υπήρξε καταλυτική. Εκτός από τη πολεμική αεροπορία της Γαλλίας, χρήστες του Ouragan υπήρξαν το Ισραήλ η Ινδία και το Ελ Σαλβαδόρ.
Σχεδίαση και Εξέλιξη
Η Γαλλία κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν υπό Γερμανική κατοχή, αυτό εμπόδισε την εγχώρια αεροπορική βιομηχανία να ακολουθήσει τις εξελίξεις στον αεροπορικό τομέα. Μετά το τέλος του πολέμου ο Γάλλος σχεδιαστής αεροσκαφών Μαρσέλ Ντασσώ (Marcel Dassault) ανυπομονούσε να εδραιώσει ξανά την αεροπορική βιομηχανία κατασκευάζοντας ένα εξολοκλήρου Γαλλικό στροβιλοκινητήριο μαχητικό. Η αντίδραση της κυβέρνησης στη πρόταση του ήταν θετική και έτσι μόλις το σχέδιο πήρε τη τελική του μορφή ξεκίνησε η κατασκευή του πρωτοτύπου. Στο νέο αεροσκάφος δόθηκε το όνομα M.D. (Marcel Dassault) 450 και η σχεδίαση του ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1947 ενώ η κατασκευή του πρωτότυπου ξεκίνησε στις 7 Απριλίου 1948 στο εργοστάσιο της Dassault που βρισκόταν στο Σαιν Κλου (Saint-Cloud). Στις 28 Φεβρουαρίου του 1949 το αρχικό πρωτότυπο Ouragan απογειώθηκε από τον πιλότο δοκιμών της Dassault Kostia Roazanof. Από το πρωτότυπο M.D.450-01 έλειπε ο οπλισμός, οι χαρακτηριστικές δεξαμενές καυσίμων στα ακροπτέρυγα ενώ το πιλοτήριο δεν ήταν συμπιεζόμενο, ο κινητήρας του ήταν ο Βρετανικής κατασκευής Rolls-Royce Nene 102 που απέδιδε 5.000 lb (22,27 kN) ώσης και επέτρεπε στο πρωτότυπο να έχει ανώτατη ταχύτητα 980 km/h (609mp/h, 529 κόμβους) και ρυθμό ανόδου 8.465 πόδια/λεπτό (2.580 m/sec). Έχοντας συμπιεζόμενο πιλοτήριο, το δεύτερο πρωτότυπο M.D.450-02 ανέβηκε στα 49.213 πόδια (15.000 m). Το τρίτο πρωτότυπο (M.D.450-03), στο οποίο τοποθετήθηκε ο εγχώριας κατασκευής κινητήρας, Hispano-Suiza Nene 104, χρησιμοποιήθηκε σε δοκιμές διαφορετικών διαμορφώσεων οπλισμού.
Στις 31 Αυγούστου 1949 η Γαλλική πολεμική αεροπορία παρήγγειλε 15 αεροσκάφη προπαραγωγής, αργότερα μειώθηκαν στα 12, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για την αξιολόγηση διαφορετικών κινητήρων (συμπεριλαμβανομένου και του SNEMCA Atar), διαμορφώσεων οπλισμού και φορτίου. Η πρώτη παραγγελία που αφορούσε αεροσκάφη παραγωγής ήρθε στις 31 Αυγούστου του 1950 και αφορούσε 150 Ouragan ενώ τα αμέσως επόμενα χρόνια ακολούθησε παραγγελία για 200 ακόμα αεροσκάφη. Τα πρώτα 50 Ouragan ήταν της έκδοσης M.D.450A έχοντας για κινητήρα τον Nene 102 ενώ τα υπόλοιπα ήταν τα M.D.450B με τον Hispano-Suiza Nene 104, ο οποίος ζυγίζοντας λιγότερο από τον Nene 102 απέδιδε ελάχιστα περισσότερη ώση. Οι χαρακτηριστικότατες δεξαμενές καυσίμων στα ακροπτέρυγα τοποθετήθηκαν εξαρχής και στις δύο εκδόσεις. Το πρώτο αεροσκάφος παραγωγής πέταξε για πρώτη φορά στις 5 Δεκεμβρίου του 1951.
Σε υπηρεσία
thump|left|300px Το Ouragan μπήκαν σε υπηρεσία με την Γαλλική πολεμική αεροπορία το 1952 αντικαθιστώντας τα Βρετανικά de Havilland Vampire. Σύμφωνα με τους πιλότους το αεροπλάνο ήταν σε γενικές γραμμές ευχάριστο στη πτήση ενώ ήταν πολύ σταθερό όταν έβαλε με τα πυροβόλα ή τις ρουκέτες, λόγο όμως τις κοντό-χοντρής ατράκτου του, το Ouragan είχε τη τάση να περιέρχεται σε περιδίνηση κατά τη διάρκεια πολύ κλειστών στροφών. Παρόλα αυτά το αεροσκάφος υπηρέτησε επιτυχημένα για δύο χρόνια με το Γαλλικό ακροβατικό σμήνος la Patrouille de France. Από το 1961 τα Ouragan άρχισαν να αντικαθιστώνται από τα Dassault Mystere IV για να χρησιμοποιηθούν ως εκπαιδευτικά μέχρι το τέλος της καριέρας τους στη Γαλλική πολεμική αεροπορία.
Ινδία
Στις 25 Ιουνίου του 1953 η Ινδία παρήγγειλε 71 Ouragan με τον αποδοτικότερο κινητήρα Nene 105. Η παραλαβή ολοκληρώθηκε το Μάρτη του 1954 ενώ μία δεύτερη παραγγελία 33 μεταχειρισμένων Ouragan ολοκληρώθηκε το Μάρτιο του 1957 ανεβάζοντας τον αριθμό στα 104 αεροσκάφη. Το 1961 τα Ινδικά Ouragan εκτέλεσαν αεροπορικές επιθέσεις εναντίον στόχων στην Πορτογαλική αποικία Ντιού. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν ξανά σε αποστολές εναντίον αντικυβερνητικών ανταρτών στην Ασσάμ και Ναγκάλαντ και σε αναγνωριστικές αποστολές κατά τη διάρκεια του Σινό-Ινδικού πολέμου. Όπως και στη Γαλλία τα Ouragan άρχισαν να αντικαθιστώνται από Dassault Mystere IVA το 1957. Η απόσυρση τους ολοκληρώθηκε το 1965 αλλά παρέμειναν να υπηρετούν για λίγα ακόμα χρόνια ως εναέριοι στόχοι.
Ισραήλ
Στη προσπάθεια του το Ισραήλ να αυξήσει τη δύναμη των στροβιλοκινητήριων αεροσκαφών εξέτασε τη περίπτωση να αποκτήσει το Γαλλικό Dassault Mystere IIC και το κατασκευασμένο στο Καναδά F-86 Sabre Mk.6 αλλά λόγο προβλημάτων στην ανάπτυξη του Mystere και του Καναδέζικου εμπάργκο στα Sabre το Ισραήλ τελικά αγόρασε το Mystere IVA και ως ενδιάμεση λύση μερικά Ouragan. Μέχρι το 1955 η IAF είχε παραλάβει τουλάχιστον 75 αεροσκάφη τα οποία ήταν καινούριας κατασκευής αλλά και πρώην αεροσκάφη της Γαλλικής πολεμικής αεροπορίας. Τα Ισραηλινά Ouragan είδαν δράση κατά τη διάρκεια της Κρίσης στο Σουέζ αλλά και στο Πόλεμο των έξι ημερών.
Ελ Σαλβαδόρ
Το 1969 το Ελ Σαλβαδόρ βλέποντας την ανάγκη να εκσυγχρονίσει τη πολεμική του αεροπορία προσπάθησε να αγοράσει πολεμικά αεροσκάφη από τις Η.Π.Α. αλλά λόγο του εμπάργκο στράφηκε τελικά στη διεθνή αγορά όπλων, αγοράζοντας μεταχειρισμένα Ouragan από το Ισραήλ τα οποία παρέλαβε μεταξύ 1973 και 1978.
Συγκρίσιμα αεροσκάφη
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη MD450 Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
OpenAI
H OpenAI είναι αμερικανικό ερευνητικό εργαστήριο τεχνητής νοημοσύνης (AI) που αποτελείται από τη μη κερδοσκοπική OpenAI Incorporated (OpenAI Inc.) και την κερδοσκοπική θυγατρική της εταιρεία OpenAI Limited Partnership (OpenAI LP). H OpenAI διεξάγει έρευνα σχετική με την τεχνητή νοημοσύνη για να προωθήσει και να αναπτύξει φιλική τεχνητή νοημοσύνη, η οποία θα ωφελεί όλη την ανθρωπότητα. Η οργάνωση ιδρύθηκε στο Σαν Φρανσίσκο το 2015 από τους Σαμ Άλτμαν, Ριντ Χόφμαν, Τζέσικα Λίβινγκστον, Ίλον Μασκ, Ιλία Σουτσκέβερ, Πίτερ Τιλ και άλλους. Ο Μασκ παραιτήθηκε από το διοικητικό συμβούλιο το 2018 αλλά παρέμεινε δωρητής. Η Microsoft επένδυσε στο OpenAI LP ένα δισεκατομμύριο δολλάρια το 2019 και μια δεύτερη πολυετής επένδυση ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2023, αναφερόμενου ύψους 10 δισεκατομμύριων δολαρίων.
Η έρευνα της OpenAI τείνει να επικεντρώνεται στην ενισχυτική μάθηση (RL). Η OpenAI θεωρείται σημαντικός ανταγωνιστής του DeepMind.
Η αρχική εργασία για τη γενετική προεκπαίδευση (GPT) ενός γλωσσικού μοντέλου γράφτηκε από τον Άλεκ Ράντφορντ και τους συναδέλφους του και δημοσιεύτηκε σε προεκτύπωση στον ιστότοπο του OpenAI στις 11 Ιουνίου 2018. Έδειξε πώς ένα παραγωγικό μοντέλο γλώσσας είναι σε θέση να αποκτήσει παγκόσμια γνώση και να επεξεργάζεται εξαρτήσεις μεγάλης εμβέλειας με προεκπαίδευση επί μεγάλων εκτάσεων συνεχόμενων κειμένων ποικίλης θεματολογίας. Το GPT-2 δημοσιεύθηκε στο κοινό τον Νοέμβριο του 2019, το GPT-3 δόθηκε στη Microsoft τον Σεπτέμβριο του 2020 και το chatbot ChatGPT κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2022, γνωρίζοντας ταχεία διάδοση. Τον Μάρτιο του 2023, η OpenAI ανακοίνωσε το GPT-4.
Το DALL-E είναι ένα μοντέλο μετασχηματιστή που δημιουργεί εικόνες που περιγράφονται σε κείμενο. Κυκλοφόρησε από την OpenAI τον Ιανουάριο του 2021. Το CLIP κάνει το αντίθετο, δηλαδή δημιουργεί μια περιγραφή για μια εικόνα. Το 2019 κυκλοφόρησε το MuseNet, για την παραγωγή μουσικών κομματιών, και το 2020 το Jukebox, που παράγει μουσική με φωνητικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνητή νοημοσύνη Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα στις ΗΠΑ
Λαιβίν Κουρζαουά
Ο Λαιβίν Κουρζαουά, γεννημένος στις 4 Σεπτεμβρίου 1992 στο Φρεζύς της Γαλλίας, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του αριστερού αμυντικού στη Λιγκ 1 για την Παρί Σεν Ζερμέν και την Εθνική Γαλλίας.
Σύλλογος
Ο Λαιβίν Κουρζαουά είναι πολωνικής καταγωγής μέσω της μητέρας του. Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της ΑΣ Μονακό, προωθήθηκε στην επαγγελματική ομάδα του συλλόγου από τον Γκι Λακόμπ στις 22 Σεπτεμβρίου 2010, για τις ανάγκες μιας αναμέτρησης στα πλαίσια του Λιγκ Καπ απέναντι στην ΡΚ Λανς (1-0), κι ενώ είχε μόλις κλείσει τα 18 του χρόνια λίγες ημέρες νωρίτερα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Λιγκ 1 τρεις μέρες αργότερα, σε μια αναμέτρηση απέναντι στην Λοριάν (2-1).
Για την πρώτη του σεζόν, αγωνίστηκε συνολικά σε έξι αναμετρήσεις με την πρώτη ομάδα, αλλά ήταν κυρίως με την ηλικιακή κατηγορία Κ-19 της Μονακό με την οποία διακρίθηκε. Πράγματι, ήταν βασικό στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε το Κύπελλο Γκαμπαρντελλά τον Μάιο του 2011 απέναντι στην ΑΣ Σαιντ-Ετιέν (1-1, 4-3 στα πέναλτι).
Την επόμενη σεζόν, αγωνίστηκε και πάλι πολύ λίγο παρά τον υποβιβασμό της Μονακό στη Λιγκ 2, κυρίως λόγω προβλημάτων τραυματισμού που αντιμετώπιζε. Υπέγραψε, ωστόσο, το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο τον Φεβρουάριο του 2012.
Την επόμενη σεζόν, ανέλαβε τον ρόλο του αναπληρωματικού του Γιώργου Τζαβέλλα, έχοντας οκτώ συμμετοχές στο πρωτάθλημα, βοηθώντας τον, έτσι, να κατακτήσει τον τίτλο του πρωταθλητή Γαλλίας της Λιγκ 2 για το 2013.
Πέτυχε επίσης το πρώτο του τέρμα με την φανέλα της ΑΣ Μονακό στη διάρκεια μιας εκτός έδρας αναμέτρησης απέναντι στην Τουλόν (3-1 έπειτα από παράταση) για τον θεσμό του Κυπέλλου Γαλλίας.
Ο Λαιβίν Κουρζαουά πραγματοποίησε την επάνοδό του στην Λιγκ 1 με την Μονακό για την σεζόν 2013-2014. Κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής προετοιμασίας καθώς και στα ξεκινήματα του πρωταθλήματος, αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας, κι αυτό παρά την σημαντική ενίσχυση του συλλόγου στις θέσεις της άμυνας κατά τη διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου, με την άφιξη παικτών όπως οι Ερίκ Αμπιντάλ και Ρικάρντο Καρβάλιο. Αγωνίστηκε, μάλιστα, ως βασικός στην αναμέτρηση της ομάδας του για την 1η αγωνιστική της Λιγκ 1 απέναντι στην Ζιροντέν Μπορντό, όπου έδωσε μια ασίστ για το πρώτο τέρμα των Μονεγάσκων (τελική νίκη της Μονακό με σκορ 2-0). Πέτυχε το πρώτο του τέρμα στην Λιγκ 1 στις 14 Δεκεμβρίου 2013, απέναντι στην Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ, εκμεταλλευόμενος με κεφαλιά εκτέλεση κόρνερ του συμπαίκτη του, Τζέιμς Ροδρίγες (τελική νίκη της Μονακό με σκορ 2-0).
Εθνική
Ο Κουρζαουά κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Γαλλίας U19 στη διάρκεια της σεζόν 2010-2011 και αγωνίστηκε σε οκτώ αναμετρήσεις συνολικά με τους Bleuets στη διάρκεια εκείνης της σεζόν. Εκείνη την περίοδο, ήταν, επίσης, που τον προσέγγισε η Πολωνική Ομοσπονδία ώστε να τον πείσει να ενταχθεί στην Εθνική Πολωνίας το 2011.
Έπειτα από δύο χρόνια απουσίας από την Εθνική Γαλλίας, κλήθηκε από τον Βιλί Σανιόλ για να λάβει μέρος στο Τουρνουά της Τουλόν του 2013 μαζί με τον συμπαίκτη του στην ομάδα, Ναμπαλίς Μεντί. Αγωνίστηκε σε δύο αναμετρήσεις επί συνόλου πέντε που έδωσαν οι Bleuets, οι οποίοι τερμάτισαν στην τρίτη θέση της συγκεκριμένης διοργάνωσης.
Έχοντας πραγματοποιήσει ένα καλό ξεκίνημα στις αγωνιστικέ του υποχρεώσεις με την ομάδα του, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Γαλλίας U21 του Σανιόλ για την αναμέτρηση απέναντι στην Αρμενία (προκριματικά του Euro 2015) και την Ολλανδία (φιλικό) το Νοέμβριο του 2013. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην ισσόπαλη αναμέτρηση της ομάδας του (1-1) απέναντι στην Ολλανδία στις 18 Νοεμβρίου.
Τράνσβααλ
Το Τράνσβααλ (αφρικάανς Transvaal, πέρα από τον ποταμό Βάαλ) ήταν πρώην βορειοανατολική επαρχία της Νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας. Συνορεύει βόρεια με τη Ζιμπάμπουε (πρώην Ροδεσία), δυτικά με την Μποτσουάνα και ανατολικά με τη Μοζαμβίκη και το Εσουατίνι. Έχει έκταση 283.900 τ. χλμ. και πληθυσμό 8.900.000 κατοίκων (1991). Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η Πρετόρια με 525.583 κατοίκους (1998), ενώ άλλες μεγάλες πόλεις είναι το Γιοχάνεσμπουργκ, το Λίντεμπουργκ, το Νίσλστρομ κ.ά.
Κατά τους πολέμους των Μπόερς, η Δημοκρατία του Τράνσβααλ αποτελούσε μαζί με το Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης στα νότια τα δύο ανεξάρτητα κράτη που είχαν δημιουργήσει οι Μπόερς, τα οποία μετά το τέλος του πολέμου και την ήττα των τελευταίων έγιναν αγγλικές αποικίες.