cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζένα Ορτέγκα
Δημόσια εικόνα
Το 2016, η Ορτέγκα διοργάνωσε μια συνάντηση με θαυμαστές της για να συγκεντρώσει χρήματα για ένα νεαρό κορίτσι με καρκίνο. Το 2018, στα Μουσικά Βραβεία του Radio Disney, φόρεσε ένα σακάκι που έγραφε «I Do Care And U Should Too» (Νοιάζομαι Και Θα Έπρεπε Και Εσύ) ως απάντηση στα ρούχα της πρώτης τότε κυρίας Μελάνια Τραμπ, όταν πήγε να επισκεφτεί παιδιά μεταναστών που στεγάζονταν χωρίς τους γονείς του που έγραφε «I Really Don't Care. Do U?» (Πραγματικά Δεν Νοιάζομαι. Εσύ;). Το γεγονός απέκτησε σημαντική κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης και σχετικά με τη συγκεκριμένη δράση, η Ορτέγκα δήλωσε στο περιοδικό Forbes: «Θυμάμαι ότι περνούσα τις ειδήσεις στο τηλέφωνό μου και είδα τι φορούσε η Μελάνια στο δρόμο για να επισκεφτεί τα παιδιά μεταναστών. Αισθάνθηκα τόσο βαθιά προσβεβλημένη ...». Καθ' όλη τη διάρκεια του 2019, η Ορτέγκα εμφανίστηκε σε πολλές συναυλίες της WE Day στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά προς όφελος του WE Charity.
Η Τζένα Ορτέγκα συμπεριλήφθηκε πρώτη στη λίστα «20 Under 20» της PopSugar το 2020, ενώ το 2022, ονομάστηκε «Next Big Thing» από το «The Hollywood Reporter».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Λασθένης (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Λασθένης μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα:
Δολοφονίες γυναικών στη Σιουδάδ Χουάρες
Σιουδάδ Χουάρες
thumb|left|200px|Η Χουάρες βρίσκεται στα σύνορα των Η.Π.Α. με το Μεξικό Η πόλη Σιουδάδ Χουάρες ανήκει στην πολιτεία Τσιουάουα του Μεξικού και βρίσκεται στα σύνορα της χώρας με τις ΗΠΑ, πάνω στον ποταμό Ρίο Γκράντε και απέναντι από το Ελ Πάσο του Τέξας. Το 2005 είχε πληθυσμό περίπου 1,3 εκατομμύρια ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους ήρθαν στην πόλη την τελευταία δεκαετία, καθώς αποτελεί μια από τις γρηγορότερα αναπτυσσόμενες πόλεις της χώρας: τις τελευταίες δεκαετίες, ειδικά μετά την εφαρμογή της NAFTA που κατάργησε τους δασμούς στο εμπόριο μεταξύ των κρατών της Βόρειας Αμερικής, άρχισαν να εγκαθίστανται εκεί οι λεγόμενες maquiladoras, εργοστάσια που κατασκευάζουν υπεργολαβικά είδη και εξαρτήματα για μεγαλύτερες επιχειρήσεις. Έτσι η Χουάρες, άλλοτε τουριστικό και παραθεριστικό κέντρο των Αμερικανών, έγινε μια πυκνοκατοικημένη εργατούπολη, η τέταρτη σε πληθυσμό του Μεξικού. Οι πάνω από 350 maquiladoras απασχολούν το 60% του εργατικού δυναμικού της Πολιτείας, με ημερομίσθιο, στην καλύτερη περίπτωση, περίπου πέντε δολαρίων Αμερικής. Πολλοί από τους εργαζόμενους είναι φτωχοί και μένουν σε παραγκουπόλεις, ενώ ένα ιδιαίτερα μεγάλο ποσοστό (περίπου 58%) είναι γυναίκες.
Η Χουάρες είναι επίσης σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο καθώς αποτελεί πέρασμα προς τις ΗΠΑ. Αποτελεί όμως επίσης, λόγω της θέσης της στα σύνορα, και το μεγαλύτερο κέντρο λαθρεμπορίου και διακίνησης ναρκωτικών του Μεξικού από και προς τις ΗΠΑ. Το τοπικό καρτέλ, που εκτιμάται ότι είναι από τις μεγαλύτερες εγκληματικές οργανώσεις στον κόσμο, διακινεί το 50% των ναρκωτικών προς τις ΗΠΑ. Έτσι, την ίδια πορεία με την αύξηση του πληθυσμού και της βιομηχανικής δραστηριότητας στην πόλη ακολούθησε και η εγκληματικότητα, που σήμερα είναι από τις υψηλότερες στη χώρα.
Οι δολοφονίες
Στις 23 Ιανουαρίου 1993 βρέθηκε στην έρημο έξω από την πόλη το πτώμα της Άλμα Τσαβαρία, 13 χρόνων, κακοποιημένο και εγκαταλελειμμένο, και δυο μέρες μετά αυτό της 16χρονης Ανχέλικα Λούνα Βιγιαλόμπος. Από τότε, την τύχη τους ακολούθησαν εκατοντάδες γυναίκες, που είτε βρέθηκαν δολοφονημένες στην έρημο είτε έπεσαν θύματα οικιακής βίας και βίαιων ληστειών: γύρω στις 380 σύμφωνα με τις αρχές, πάνω από 400 σύμφωνα με τους συγγενείς των θυμάτων. Εκατοντάδες είναι και οι γυναίκες που έχουν εξαφανιστεί και ακόμη αγνοούνται. Οι δολοφονίες γυναικών από τρεις το χρόνο πριν το 1993, χρονιά που συμπίπτει με την υπογραφή της NAFTA και την άνοδο σε ισχύ του καρτέλ ναρκωτικών της πόλης, δεκαπλασιάστηκαν στις τρεις το μήνα τη χρονιά εκείνη, ρυθμός που έμεινε περίπου σταθερός για τα επόμενα δώδεκα τουλάχιστον χρόνια. Τα περισσότερα από τα εγκλήματα, αρκετά από τα οποία διαπράχθηκαν από οικεία των θυμάτων πρόσωπα, περιελάμβαναν και σεξουαλική βία. Οι δολοφονίες αφορούν κυρίως νεαρές γυναίκες των κατώτερων οικονομικά τάξεων. Τα μικρότερα θύματα είναι βρέφη μερικών μηνών· η συντριπτική πλειονότητα των θυμάτων έχει ηλικία μικρότερη των 30 ετών, ενώ πάνω από το 50% κάτω των 19 ετών. Τα τελευταία χρόνια, τα εγκλήματα επεκτάθηκαν και στη γειτονική πόλη Τσιουάουα, πρωτεύουσα της Πολιτείας.
Περίπου το ένα τρίτο από τις δολοφονίες, γύρω στις 130, αφορά γυναίκες τα πτώματα των οποίων βρέθηκαν κακοποιημένα, ακρωτηριασμένα και εγκαταλελειμμένα σε ερημικές περιοχές μέσα ή γύρω από την πόλη. Αρκετές από αυτές, γύρω στις 50, δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ καθώς βρέθηκαν αρκετό καιρό μετά το θάνατό τους. Η συντριπτική πλειονότητα από αυτές τις γυναίκες εξαφανίστηκαν ή δολοφονήθηκαν καθώς επέστρεφαν από τη δουλειά τους στη maquila ή πήγαιναν σε βραδινά μαθήματα. Αρκετές από αυτές κρατήθηκαν αιχμάλωτες για αρκετές μέρες πριν δολοφονηθούν. Οι δολοφονίες αυτές έχουν πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ τους: τη σεξουαλική κακοποίηση, μερικές φορές και τον ακρωτηριασμό, το θάνατο από ξυλοδαρμό ή στραγγαλισμό, και την εγκατάλειψη του πτώματος (που αρκετές φορές τυλίγεται μέσα σε μια κουβέρτα ή καίγεται προκειμένου να μην αναγνωριστεί) σε μια ερημική περιοχή. Σε ορισμένα από τα πτώματα, οι ακρωτηριασμοί ακολουθούν συγκεκριμένο μοτίβο: το δεξί στήθος έχει αποκοπεί με μαχαίρι, ενώ η αριστερή θηλή με τα δόντια. Αρκετές φορές στην ίδια τοποθεσία ανακαλύπτονται πολλά πτώματα: στις 6 Νοεμβρίου του 2001, βρέθηκαν τα πτώματα οκτώ γυναικών σε ένα παλιό χωράφι βαμβακιού κοντά στο κέντρο της πόλης και στις 17 Φεβρουαρίου 2003, σε περιοχή βορειοδυτικά της πόλης, τεσσάρων ακόμη. Σε μία και μόνη περιοχή της πόλης, την Lote Bravo, έχουν κατά καιρούς βρεθεί τα πτώματα δεκαεννιά θυμάτων.
Υπεύθυνοι και αίτια
thumb|right|250px|Διαμαρτυρία από μητέρες θυμάτων, για την απόδοση ευθυνών για τους θανάτους Οι περισσότερες από τις υποθέσεις παραμένουν έως και σήμερα ανεξιχνίαστες. Ο βασικός ύποπτος κατά το μεξικανικό κράτος ήταν ο Αιγύπτιος χημικός Αμπντέλ Σαρίφ, που εκτίει ποινή 20 χρόνων στις φυλακές της χώρας, καταδικασμένος για βιασμούς και μερικούς από τους πρώτους φόνους γυναικών. Όταν οι δολοφονίες συνεχίστηκαν, μετά τη σύλληψή του το 1995, η αστυνομία συνέλαβε τα μέλη μιας τοπικής συμμορίας, των Los Rebeldes, ισχυριζόμενη ότι πληρώνονταν από τον Σαρίφ, που βρισκόταν στη φυλακή, για να δολοφονούν γυναίκες. Το ίδιο σενάριο επαναλήφθηκε το 1999, και αφού η προηγούμενη θεωρία κατέρρευσε στα δικαστήρια, όταν οι αρχές κατηγόρησαν μια ομάδα οδηγών, τους Los Choferes, που δούλευαν στα λεωφορεία που μετακινούσαν τις εργάτριες από και προς τις maquilas, ότι και αυτοί έπαιρναν εντολές και χρήματα από τον Σαρίφ προκειμένου να συνεχίζουν τις δολοφονίες.
Οδηγοί ήταν και τα δυο άτομα που συνελήφθησαν λίγες μέρες μετά την ανακάλυψη των οκτώ πτωμάτων στο βαμβακοχώραφο. Οι δυο κατήγγειλαν ότι βασανίστηκαν από την αστυνομία προκειμένου να τους αποσπαστούν ομολογίες, καταγγελία που έχουν κάνει κι άλλοι κατηγορούμενοι για σχετικές υποθέσεις. Ο δικηγόρος του ενός κατηγορούμενου, ο Μάριο Εσκομπέδο Ανάγια, σκοτώθηκε το 2002 από την πολιτειακή αστυνομία, που τον θεώρησε κακοποιό και τον καταδίωξε. Ο πελάτης του πέθανε στη φυλακή κατά τη διάρκεια εγχείρησης, σύμφωνα με την αστυνομία. Ο δικηγόρος του άλλου, Σέρχιο Ντάντε Αλμαράς, εκτελέστηκε εν ψυχρώ στο κέντρο της πόλης στις 25 Ιανουαρίου του 2006. Ο Αλμαράς είχε πετύχει την αθώωση του κατηγορούμενου οδηγού και λίγες μέρες πριν τη δολοφονία του είχε κηρύξει την Κόνυ Βελάρντε, ειδική εισαγγελέα που είχε ασχοληθεί με τις δολοφονίες των γυναικών, υπεύθυνη για οτιδήποτε του συνέβαινε.
Το 2005 στο βιβλίο της Harvest of Women η δημοσιογράφος Νταιάνα Ουάσιγκτον Βαλντέζ, που έχει ασχοληθεί για χρόνια με το θέμα των δολοφονιών, κατονόμασε ως δράστες μια ομάδα μελών πλούσιων οικογενειών της περιοχής, που είναι γνωστοί σαν Los Juniors, και μέλη του καρτέλ των ναρκωτικών του Χουάρες. Στο βιβλίο επισημαίνεται ότι και στη Γουατεμάλα, όπου το ίδιο καρτέλ έχει συμφέροντα και δύναμη, είναι σε εξέλιξη ένα παρόμοιο κύμα δολοφονιών γυναικών, και μάλιστα με ρυθμούς μεγαλύτερους από αυτούς της Χουάρες. Η Βαλντέζ δέχτηκε πιέσεις και απειλές προκειμένου να μην κάνει αυτές τις αποκαλύψεις στο βιβλίο της. Παρόμοιες απειλές έχουν δεχτεί μέλη οργανώσεων συγγενών των θυμάτων και δικηγόροι
Το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια έχουν γίνει ελάχιστες συλλήψεις έχει δώσει βάση στην υποψία ότι οι δράστες είτε προέρχονται από τους κόλπους της αστυνομίας είτε έχουν ισχυρές διασυνδέσεις με αυτή. Τη σχέση της αστυνομίας με τις ανθρωποκτονίες έχει καταγγείλλει και η Γουαδαλούπε Οτέρο, πρόεδρος της κυβερνητικής επιτροπής βοήθειας των συγγενών των θυμάτων. Άλλες θεωρίες σχετικά με τα πτώματα που ανακαλύπτονται στην έρημο αποδίδουν τα εγκλήματα σε εμπόρους οργάνων, στο σεξοτουρισμό που προσελκύει η πόλη από την άλλη πλευρά των συνόρων, σε ομάδες σατανιστών, κ.α. Το 2006 τρεις Μεξικανοί, οι δύο από τους οποίους βρίσκονταν σε φυλακές των ΗΠΑ, εκδόθηκαν στο Μεξικό προκειμένου να δικαστούν για τους φόνους τουλάχιστον δέκα γυναικών στη Χουάρες, με βασική απόδειξη την κατάθεση ενός από τους τρεις, που κατονόμασε τους άλλους δυο ως συνεργούς του σε δολοφονίες στα πλαίσια σατανιστικών τελετών. Κι αυτός όμως απέσυρε την κατάθεση το 2007 με τη δικαιολογία ότι είχε γίνει υπό ψυχολογική πίεση και βασανιστήρια.
Τα δυο τρίτα των δολοφονιών γυναικών στη Χουάρες αφορούν περιπτώσεις οικιακής βίας: τα θύματα δολοφονούνται στο σπίτι τους ή σε σπίτια οικείων τους, συνήθως με μαχαίρι ή πιστόλι, και συχνά έχουν πριν κακοποιηθεί σεξουαλικά. Σε πολλές περιπτώσεις δράστες είναι οι σύζυγοί τους ή οι εραστές τους. Σχετικά με τα αίτια αυτών των εγκλημάτων, οι περισσότερες πηγές τονίζουν σαν κύριους παράγοντες την οικονομική υποβάθμιση και τις κακές συνθήκες διαβίωσης που αντιμετωπίζει η μεγάλη πλειονότητα του εργατικού πληθυσμού της πόλης, καθώς και την άνθιση της διακίνησης και κατανάλωσης ναρκωτικών που αφορά κυρίως τον αντρικό πληθυσμό.
Ένας ιδιαίτερος παράγοντας έχει να κάνει με την παραδοσιακή σχέση μεταξύ αντρών και γυναικών στη μεξικάνικη κοινωνία. Το γεγονός ότι μια γυναίκα μπορεί να δουλεύει και να κερδίζει τα προς το ζην, και να γίνεται ακόμη και κύρια πηγή εισοδήματος της οικογένειας, στην περίπτωση που ο άντρας είναι άνεργος, θίγει τον παραδοσιακό μεξικάνικο machismo (ματσίσμο, σε ελεύθερη μετάφραση αντριλίκι), δηλαδή την πατριαρχική αντίληψη που δηλώνει ότι ο άντρας είναι η εξουσία σε μια οικογένεια. Η αντιστροφή αυτής της κατάστασης, οδήγησε αφενός στη μερική χειραφέτηση των εργαζόμενων γυναικών αλλά και σε μια έκρηξη βίας εναντίον τους. Αν και οι βίαιοι θάνατοι ανδρών παραμένουν περισσότεροι από αυτούς των γυναικών, η αύξηση στους θανάτους γυναικών είναι 600% από το 1993, διπλάσια από την αντίστοιχη (300%) για τους άντρες. Οι βίαιοι θάνατοι γυναικών είναι αρκετά περισσότεροι στη Χουάρες απ' ό,τι στις γειτονικές πόλεις.
Τοπικό και ομοσπονδιακό κράτος
Οι δολοφονίες και οι εξαφανίσεις κατά τη μεξικανική δικαιοσύνη είναι αδικήματα στη δικαιοδοσία των τοπικών κυβερνήσεων, κι έτσι το επίσημο μεξικάνικο κράτος δεν είχε ανάμιξη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '90. Ο κυβερνήτης της Πολιτείας της Τσιουάουα στη δεκαετία του '90, Φρανσίσκο Μπάρριο, έριχνε το φταίξιμο για τις δολοφονίες στις ίδιες τις γυναίκες, στο ντύσιμο και τη συμπεριφορά τους, όπως και ο τότε εισαγγελέας Χόρχε Μολινάρ.
Η σύλληψη του Αμπντέλ Σαρίφ το 1995, δυο χρόνια μετά την ανεύρεση των πρώτων πτωμάτων στην έρημο, όπως αναφέρθηκε δεν έδωσε καμία λύση στο πρόβλημα. Το δικαστικό σύστημα και η αστυνομία της περιοχής έχουν να επιδείξουν μια σειρά από παρόμοιες αποτυχημένες διώξεις που συχνά βασίζονται σε κατασκευή στοιχειών και υπόπτων. Καταγγελίες για βασανισμούς των συλληφθέντων και παραποίηση στοιχείων έχουν κάνει πολλοί φορείς, μεταξύ των οποίων η Διεθνής Αμνηστία αλλά και οργανώσεις συγγενών των θυμάτων. Το 2006 ένας ύποπτος, ο Νταβίδ Μέσα, αποφυλακίστηκε έχοντας μείνει τρία χρόνια προφυλακισμένος για το βιασμό και φόνο της ξαδέρφης του, Νέιρα Σερβάντες· οι κατηγορίες κατέρρευσαν κατά την προκαταρκτική ανάκριση του εισαγγελέα. Η μητέρα της Σερβάντες, μετά από δική της έρευνα, ανακάλυψε ότι ορισμένα από τα οστά που της είχαν παραδοθεί από την αστυνομία στην πραγματικότητα δεν ανήκαν στην κόρη της αλλά σε έναν άγνωστο άντρα. Σε άλλες περιπτώσεις η αστυνομία κρύβει, μπερδεύει ή παραποιεί στοιχεία· μερικά από τα θύματα παρουσιάζονται για αναγνώριση με τα ρούχα άλλων γυναικών-θυμάτων.
Ανάλογες είναι και οι κατηγορίες για ολιγωρία και αναποτελεσματικότητα αστυνομίας και δικαστικού συστήματος. Αρκετοί συγγενείς θυμάτων καταγγέλλουν ότι δεν τους επετράπη να κάνουν δήλωση εξαφάνισης, μετά από την οποία η αστυνομία είναι υποχρεωμένη να κινητοποιηθεί, επειδή έπρεπε πρώτα να περάσουν τρεις ημέρες απουσίας του προσώπου. Η προθεσμία αυτή καταργήθηκε πολύ αργότερα, το 2005, μετά από πιέσεις συγγενών θυμάτων και μη κυβερνητικών οργανώσεων. Το 2003, η έκθεση της Διαμερικανικής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι καταδίκες υπήρξαν μόνο στο 20% του συνόλου των υποθέσεων.
Το FBI κλήθηκε δυο φορές, το 1999 και το 2003, να βοηθήσει στις έρευνες. Το 1998 επίσης συστάθηκε έδρα Ειδικής Εισαγγελίας από την Πολιτεία για τις δολοφονίες, με την προμήθεια πιο σύγχρονου εξοπλισμού, όπως εργαστήριο εξετάσεων DNA κ.α., προκειμένου να διευκολυνθούν οι έρευνες. Αυτό όμως δεν οδήγησε σε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και δεν κάλυψε το έλλειμμα αξιοπιστίας του συστήματος. Ο ιατροδικαστής Όσκαρ Μάινες, που δούλεψε στην υπόθεση των δυο οδηγών που συνελήφθησαν για τα πτώματα στο βαμβακοχώραφο, παραιτήθηκε από την έρευνα όταν έλαβε την εντολή να παραποιήσει αποδείξεις προκειμένου να ενοχοποιηθούν οι δυο. Οι εξετάσεις DNA που έγιναν για την ίδια υπόθεση παρήγαγαν μπερδεμένα αποτελέσματα, που κρατήθηκαν κρυφά από τον τότε κυβερνήτη της πολιτείας για αρκετό διάστημα. Πέντε χρόνια αργότερα, το μεξικάνικο κράτος παραδέχτηκε ότι σε τρεις από τις γυναίκες είχε αποδοθεί λάθος ταυτότητα. Ομάδα Αργεντίνων ιατροδικαστών, που είχε αναλάβει τις έρευνες για τους νεκρούς του δικτατορικού καθεστώτος της Αργεντινής και κλήθηκε στη Χουάρες, διαπίστωσε σωρεία λαθών και παρατυπιών στη μεταχείριση των πτωμάτων και των αποδείξεων.
Το 2003-4 η κυβέρνηση του Μεξικού, κάτω από εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις, έκανε κάποιες προσπάθειες για τη βελτίωση της κατάστασης. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αποφάσισε να βοηθήσει τις έρευνες για τις δολοφονίες, στέλνοντας 1.000 ομοσπονδιακούς αστυνομικούς στην Πολιτεία και συστήνοντας ειδικό γραφείο Εισαγγελέα προκειμένου να αναλάβει έναν αριθμό υποθέσεων. Το γραφείο, από το οποίο πέρασαν τέσσερις εισαγγελείς σε τρία χρόνια, ανέλαβε 24 υποθέσεις, από τις οποίες δέκα έβαλε στο αρχείο και τις υπόλοιπες έστειλε πίσω στις τοπικές αρχές μετά από τρία χρόνια. Έγινε ωστόσο μια εσωτερική έρευνα, με την οποία καταλογίστηκαν ευθύνες σε 177 μέσους και κατώτερους υπαλλήλους της τοπικής κυβέρνησης για αμέλεια και ατασθαλίες, χωρίς όμως να τιμωρηθεί κανείς. Η επιπλέον αστυνομική δύναμη δεν συνέβαλε στον περιορισμό των δολοφονιών καθώς καταγράφηκαν 32 το 2005, και 23 στο πρώτο εξάμηνο του 2006. Παράλληλα, πολλές από τις πρώτες υποθέσεις άρχισαν να μπαίνουν στο αρχείο, καθώς στο Μεξικό το έγκλημα της ανθρωποκτονίας παραγράφεται μετά την πάροδο 14 χρόνων.
Το 2003 συστάθηκε και η Ομοσπονδιακή Επιτροπή για την Αποτροπή και την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών στη Χουάρες, με σκοπό να μελετήσει τα αίτια και τρόπους αποτροπής των εγκλημάτων, αλλά και να παρέχει βοήθεια προς τις οικογένειες των θυμάτων, όπως στέγη και χρήματα. Η επιτροπή εξέδωσε μελέτες και αναφορές σχετικα με την κατάσταση των γυναικών στην πόλη, και κατάφερε να εξασφαλίσει την αποφυλάκιση αρκετών ατόμων που κρατούνταν βάσει κατασκευασμένων αποδείξεων ή βιασμένων ομολογιών. Στα τέλη του 2006 όμως η πρόεδρος της επιτροπής Γουαδαλούπε Μορφίν Οτέρο, που είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη των συγγενών των θυμάτων, παραιτήθηκε και το καλοκαίρι του 2007 η κυβέρνηση του Φελίπε Καλδερόν δρομολόγησε τη διάλυση της επιτροπής.
Η μεξικάνικη κυβέρνηση δημιούργησε επίσης το 2003 μια επιτροπή στη Βουλή των Αντιπροσώπων για το θέμα και το 2007 ψήφισε νόμο στην κατεύθυνση της άμβλυνσης των διακρίσεων κατά των γυναικών και της καλύτερης αντιμετώπισης της βίας εναντίον τους. Η αμερικανική κυβέρνηση από την πλευρά της έχει εκδώσει ψηφίσματα καταγγελίας των δολοφονιών γυναικών και το 2006 πέρασε και αυτή νομοθεσία με σκοπό την καλύτερη συνεργασία αμερικανικών και μεξικανικών αρχών πάνω σε τέτοιου είδους εγκλήματα.
Συγγενείς θυμάτων και ΜΚΟ
Οι συγγενείς των θυμάτων άρχισαν να αυτοοργανώνονται σε ομάδες, προκειμένου να ασκήσουν πίεση, όταν έγινε φανερό, με το πέρασμα των χρόνων, ότι η κυβέρνηση δεν είχε τη διάθεση ή τη δυνατότητα να τιμωρήσει τους ενόχους. Μια από τις πρώτες οργανώσεις που δημιουργήθηκαν ήταν η Voces sin Eco (άηχες φωνές) το 1998 και ακολούθησαν, μετά το 2001, η Nuestras Hijas de Regreso a Casa (Οι Κόρες μας να Γυρίσουν Σπίτι) και οι Las Mujeres de Negro (Γυναίκες στα Μαύρα), αλλά και στην Τσιουάουα η Justicia para Nuestras Hijas (Δικαιοσύνη για τις Κόρες μας) και άλλες. Οι ομάδες αυτές συγκεντρώνουν στοιχεία για τις δολοφονίες -τόσο αυτές που αποδίδονται σε οικιακή βία όσο και αυτές που αφορούν τα πτώματα στην έρημο- και τις εξαφανίσεις, ασκούν πιέσεις στην τοπική και ομοσπονδιακή κυβέρνηση και συνεργάζονται με μη κυβερνητικές οργανώσεις. Διοργανώνουν πορείες και διαμαρτυρίες, από τις οποίες η πιο γνωστή την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου το 2004, στην οποία πήραν μέρος η Τζέιν Φόντα, η Σάλι Φιλντς, η εισαγγελέας και η πρόεδρος της επιτροπής βοήθειας των θυμάτων, αλλά και άνθρωποι που ήρθαν για την περίσταση από όλο τον κόσμο. Στη Χουάρες λειτουργεί επίσης η Casa Amiga, στέγη για γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί, που ιδρύθηκε το 1999 και λειτουργεί κάτω από τη διεύθυνση της Εστέρ Κάνο, γνωστής ακτιβίστριας της περιοχής για τα δικαιώματα των γυναικών. Οργανώσεις αλληλεγγύης έχουν δημιουργηθεί και στο εξωτερικό, όπως στις ΗΠΑ (Amigos de las mujeres de Juarez, Φίλοι των γυναικών της Χουάρες) αλλά και στην Αυστραλία και την Ισπανία.
thumb|left|250px|600 ροζ σταυροί έξω από το Πανεπιστήμιο της Γιούτας, διαμαρτυρία για τις δολοφονίες Η χαρακτηριστικότερη μορφή διαμαρτυρίας στη Χουάρες είναι οι ροζ σταυροί, που τοποθετούνται στις εισόδους τις πόλης και στα σημεία όπου κατά καιρούς έχουν βρεθεί δολοφονημένες γυναίκες, ή βάφονται στους τηλεφωνικούς στύλους, συχνά συνοδευόμενοι από τα ονόματα και φωτογραφίες των θυμάτων και επιγραφές όπως Ni Una Mas (Ούτε Μία Παραπάνω), Justicia (Δικαιοσύνη) κ.α.
Η Διεθνής Αμνηστία έχει επανειλημμένα ασχοληθεί με την κατάσταση στη Χουάρες, εκδίδοντας το 2003 μια εκτενή έκθεση για το θέμα, που βοήθησε στο να ληφθούν κάποια μέτρα από την κυβερνηση του Μεξικού. Η Δ.Α. συνεχίζει να καλύπτει το θέμα, φέρνοντας στη δημοσιότητα μεταξύ άλλων και αρκετές από τις απειλές που δέχονται μελη των οργανώσεων αλληλεγγύης. Ο ΟΗΕ έστειλε και αυτός το 2003 μια εξαμελή αντιπροσωπεία στην πολιτεία της Τσιουάουα, που συνέταξε αναφορά για λογαριασμό του Οργανισμού. Αναφορά έχει συντάξει επίσης και η Διαμερικανική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών. Επισκέψεις πραγματοποίησαν την ίδια περίοδο και επιτροπές του αμερικανικού Κογκρέσου.
Δημοσιότητα
Οι δολοφονίες στη Χουάρες γνώρισαν αρκετή δημοσιότητα, κυρίως μετά το 2000, αν και συνήθως δίνεται βάρος περισσότερο στα θύματα της ερήμου παρά σε αυτά της οικιακής βίας. Τραγούδια σχετικά με το θέμα έχουν γράψει η Τόρι Έιμος (Juarez) και το Τεξάνικο συγκρότημα At the Drive-In (Invalid Litter Dept.). Το 2001 η μεξικάνα Λούρδες Πορτίγιο σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ Señorita Extraviada (Αγνοούμενη Κοπέλα, βραβείο Φιπρέσκι στο 4ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης). Το 2007 η Τζένιφερ Λόπεζ εμφανίστηκε στην ταινία Bordertown με σχετική θεματολογία, που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Το 2006 σκηνοθετήθηκαν επίσης τα ντοκιμαντέρ Juarez Mothers Fight Femicide της Ζούλμα Αγκιάρ και Border Echoes, της Λορένα Μέντες, που βασίζεται στην έρευνα της Νταϊάνα Βαλντέζ.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Μαζικές δολοφονίες Σιουδαδ Χουαρες Κατηγορία:Βιασμός Κατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών Κατηγορία:Κοινωνία του Μεξικού Κατηγορία:Θηριωδίες στο Μεξικό
Αρένα Παΐς Ιερουσαλήμ
Χαρακτηριστικά
Η αρένα είναι μέρος μιας σειράς αθλητικών εγκαταστάσεων στο Αθλητικό Συγκρότημα της Ιερουσαλήμ, που περιλαμβάνουν εσωτερική πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων, γήπεδα αντισφαίρισης και παγοδρόμιο. Είναι επίσης ένας χώρος πολλαπλών χρήσεων, με ξενοδοχεία και κατοικίες για αθλητές με καταλύματα 240 δωματίων, που είναι σε θέση να παρέχει εγκαταστάσεις για εκθέσεις, πολιτιστικές και επιχειρηματικές εκδηλώσεις. Υπάρχει επίσης υπόγειος χώρος στάθμευσης για 1.700 αυτοκίνητα και εμπορικό κέντρο.
Ιστορία
Το 2004, ο δήμαρχος της Ιερουσαλήμ, Εχούντ Ολμέρτ, δήλωσε ότι θα δημιουργηθεί μια νέα αρένα καλαθοσφαίρισης εντός ενός έτους. Τον Δεκέμβριο του 2005, τοποθετήθηκε ο ακρογωνιαίος λίθος. Τον Ιούλιο του 2009, το δημαρχείο δημοσίευσε πρόσκληση στους ενδιαφερόμενους για την κατασκευή της υποδομής της αρένας.
Το οικοδομικό έργο είχε αρχικά προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί στα τέλη του 2014, και αρχικά εκτιμήθηκε ότι θα κόρτιζε 240 εκατομμύρια ΝΙΣ. Εκ των οποίων, 187 εκατομμύρια ΝΙΣ επρόκειτο να καλυφθούν από την Mifal HaPayis, 20 εκατομμύρια ΝΙΣ από επιχορήγηση από το Ισραηλινό Εθνικό Συμβούλιο Στοιχημάτων Αθλητισμού και 33 εκατομμύρια ΝΙΣ από τον δήμο της Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, το τελικό τελικό κόστος του έργου διαμορφώθηκε σε πάνω από 400 εκατομμύρια ΝΙΣ.
Με την ολοκλήρωση, η αρένα έγινε η νέα έδρα του ισραηλινού συλλόγου καλαθοσφαίρισης Χαπόελ Ιερουσαλήμ Μ.Κ., καθώς μετακόμισε σε αυτήν από τη μικρότερη Αρένα Μαλχά, που ήταν η προηγούμενη έδρα της. Η αρένα άνοιξε επίσημα στις 11 Σεπτεμβρίου 2014. κέντρο|μικρογραφία|600x600εσ| Η Αρένα Παΐς Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια του τελικού των πλέι οφ του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Ισραήλ Κατηγορία:Κλειστά στάδια στο Ισραήλ Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στο Ισραήλ Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις που ολοκληρώθηκαν το 2014
Χέρμοντ
Στην Σκανδιναβική μυθολογία ο Χέρμοντ ο Γενναίος (Hermód ή Hermóðr) παρουσιάζεται ως θεός μόνο στην εξιστόρηση ενός περιστατικού, όταν στέλνεται ως αγγελιοφόρος του Οντίν να μάθει ποια λύτρα θα ζητούσε η Χελ για να δεχτεί να επιστρέψει τον Μπαλντρ στο Άσγκαρντ.
Ο Χέρμοντ αποκαλείται εκεί ‘γιος’ του Οντίν στα περισσότερα χειρόγραφα. Επίσης σε άλλο σημείο αποκαλείται αδερφός του Μπαλντρ.
Σύμφωνα λοιπόν με την ιστορία ο Χέρμοντ ίππευσε το Σλέιπνιρ, το άλογο του Οντίν, για εννιά νύχτες μέσω βαθιών και σκοτεινών κοιλάδων ως την γέφυρα Γκγιουλλ, που καλυπτόταν από χρυσό. Η γέφυρα φυλασσόταν από την παρθένα Μοντγκούντ, η οποία είπε στον Χερμόντ πως ο Μπαλντρ είχε ήδη διασχίσει τη γέφυρα.
Φτάνοντας στην πύλη της Χελ ο Χέρμοντ κατέβηκε από το άλογο, έσφιξε την ζώνη της σέλας του, ανέβηκε ξανά και παρακίνησε το Σλέιπνιρ να πηδήξει την πύλη. Όταν εισήλθε στην αίθουσα της Χελ είδε τον Μπαλντρ να κάθεται στην πιο τιμημένη θέση. Ικέτευσε την Χελ να απελευθερώσει τον Μπαλντρ αναφέροντας τον θρήνο των Εσίρ. Τότε η Χελ ανακοίνωσε πως θα τον αφήσει μόνο αν όλα τα πράγματα, νεκρά ή ζωντανά, έκλαιγαν γι αυτόν.
Ο Μπαλντρ έδωσε στον Χέρμοντ το δαχτυλίδι Ντράουπνιρ με το οποίο είχε αποτεφρωθεί για να το δώσει στον Οντίν. Η Νάννα του έδωσε δώρα και ένα λινό φόρεμα για την Φρίγκα και ένα δαχτυλίδι για τη Φούλα. Μετά από αυτά ο Χέρμοντ επέστρεψε στον πάνω κόσμο με το μήνυμά του.
Εννεαδεκάεδρο
200px|μικρογραφία|δεξιά|Παράδειγμα εννεαδεκαέδρου είναι η [[Δεκαοκτάγωνο|οκταδεκαγωνική πυραμίδα με 18 πλευρές και μία βάση.]] Στη στερεομετρία, εννεαδεκάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει δεκαεννέα έδρες. Υπάρχουν πολυάριθμα τοπολογικώς σαφή εννεαδεκάεδρα και ούτε ένα από αυτά είναι κανονικό πολύεδρο, έτσι η ονομασία κανονικό εννεαδεκάεδρο είναι διφορούμενη. Ένα παράδειγμα εννεαδεκαέδρου είναι η οκταδεκαγωνική πυραμίδα και το επταδεκαγωνικό πρίσμα, το οποίο είναι το μοναδικό κυρτό εννεαδεκάεδρο που έχει όλες τις έδρες του κανονικά πολύγωνα.
Οσόεδρο
Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με δεκαεννέα έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται εννεαδεκαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,19}. Το δεκαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 19 ακμές και 19 έδρες (δίγωνα).
Πηγές
Κατηγορία:Πολύεδρα
Ράντοσλαβ της Διόκλειας
Ο Ράντοσλαβ ( Радослав ) ήταν πρίγκιπας της Διόκλειας (Ντούκλια) από το 1146 έως το 1149 υποτελής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας σαν άρχων κυβερνήτης της περιοχής. Ως ο μεγαλύτερος γιος, διαδέχτηκε τον πατέρα του Γκράντινια μετά το θάνατο του το 1146.. Όταν έγινε κυβερνήτης επισκέφτηκε στην Κωνσταντινούπολη τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μανουήλ Α Κομνηνό για να αποτίσει φόρο τιμής και υποταγής στον αυτοκράτορα. Σε αντίθεση με τον πατέρα του που ήταν βασιλιάς, ο Ράντοσλαβ είχε τον τίτλο του πρίγκιπα (knez). Ο Ράντοσλαβ ξεκίνησε την κυριαρχία του σε μια εποχή που οι Σέρβοι της Ράσκα φιλοδοξούσαν να εντάξουν στην επικράτεια τους την Διόκλεια. Γιος του ήταν ο Μιχαΐλο Γ΄ της Διόκλεια.
Περίπου το 1148, η πολιτική κατάσταση στα Βαλκάνια διαιρέθηκε από δύο πλευρές, η μία ήταν η συμμαχία των Βυζαντινών και της Βενετίας, η άλλη των Νορμανδών και των Ούγγρων. Οι Νορμανδοί ήταν σίγουροι για τον κίνδυνο που θα έφερνε το πεδίο της μάχης από τα Βαλκάνια στην περιοχή τους στην Ιταλία. Ο Μανουήλ συμμάχησε επίσης με τους Γερμανούς αφού νίκησε τους Κουμάνους το 1148. Οι Σέρβοι, οι Ούγγροι και οι Νορμανδοί αντάλλαξαν απεσταλμένους, και αποφάσισαν ότι προς το συμφέρον των Νορμανδών ήταν να σταματήσουν τα σχέδια του Μανουήλ για ανάκτηση της Ιταλίας.
Οι Σέρβοι υπό τους αδελφούς Ούρος Β΄ Πρίμισλαβ και Ντέζα της Ράσκας εξεγέρθηκαν εναντίον των Βυζαντινών, όταν ο Μναουήλ βρισκόταν στην Αυλώνα σχεδιάζοντας μια επίθεση κατά μήκος της Αδριατικής, αυτή η εξέγερση αποτελούσε κίνδυνο για τον αυτοκράτορα αν επιτεθεί στην Ιταλία, καθώς οι Σέρβοι θα μπορούσαν να χτυπήσουν στις βάσεις της Αδριατικής. Στη συνέχεια, οι Σέρβοι επιτέθηκαν εναντίον του Ράντοσλαβ, ο οποίος ήταν υποτελής των Βυζαντινών. Ο Ράντοσλαβ απωθήθηκε στη νοτιοδυτική πλευρά της Διόκλειας στο Κότορ και διατήρησε μόνο την παράκτια περιοχή κρατώντας μόνο το ένα τρίτο της Διόκλειας. Ο Ράντοσλαβ ζήτησε βοήθεια από τον Αυτοκράτορα, ο οποίος του έστειλε βοήθεια από το Δυρράχιο. Αυτή τη στιγμή, το Χρονικό του Ιερέα της Διόκλειας τελειώνει, πιθανώς επειδή ο συγγραφέας του κειμένου είχε πεθάνει και η τύχη του Ράντοσλαβ είναι άγνωστη.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Μονάρχες της Διόκλειας Κατηγορία:Δυναστεία των Βογισλάβλιεβιτς
Καλιφόρνια Οτέλ
Η ταινία Καλιφόρνια Οτέλ (αγγλ. California Suite), γνωστή και ως Ζάρια, Πόκερ και Κάτι Άλλο είναι κωμωδία παραγωγής 1978, σε σκηνοθεσία Χέρμπερτ Ρος βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό του Νιλ Σάιμον. Το σενάριο διασκευάστηκε από τον ίδιο το Σάιμον για τη μεγάλη οθόνη. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Τζέιν Φόντα, η Μάγκι Σμιθ, ο Άλαν Άλντα, ο Μάικλ Κέιν, ο Γουόλτερ Ματάου, η Ιλέιν Μέι, ο Μπιλ Κόσμπι και ο Ρίτσαρντ Πράιορ. Η ταινία χάρισε στη Μάγκι Σμιθ το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.
Υπόθεση
Σπονδυλωτή ταινία που αποτελείται από τέσσερα επεισόδια. Το πρώτο τιτλοφορείται Επισκέπτες από τη Νέα Υόρκη: Η Χάνα Γουόρεν (Τζέιν Φόντα) είναι μια εργασιομανής γυναίκα από το Μανχάταν και φτάνει στο Λος Άντζελες για να συναντήσει την έφηβη κόρη της, Τζένι (Ντέινα Πλέιτο), που βρίσκεται στην πόλη για να περάσει μερικές μέρες με τον πατέρα της Μπιλ (Άλαν Άλντα) που είναι επιτυχημένος σεναριογράφος του Χόλιγουντ. Η συνάντηση της Χάνα με τον πρώην της σύζυγο την οδηγεί στο να πάρει αποφάσεις για το μέλλον της κόρης της.
Δεύτερο επεισόδιο με τίτλο Επισκέπτες από το Λονδίνο: Η Νταϊάνα Μπάρι (Μάγκι Σμιθ) μια Βρετανίδα ηθοποιός λαμβάνει την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου κι ελπίζει ότι αυτή η τιμή ίσως να αποτελέσει σανίδα σωτηρίας για την καριέρα της. Γνωρίζει όμως ότι δεν έχει καμιά ελπίδα νίκης. Η ηθοποιός φτάνει λοιπόν στο Χόλυγουντ για την τελετή των Βραβείων Όσκαρ μαζί με το σύζυγό της Σίντνεϊ Κόχραν (Μάικλ Κέιν), έναν άνδρα ο οποίος μέχρι πρότινος έκρυβε τις ομοφυλοφιλικές του προτιμήσεις, οι οποίες είναι πλέον φανερές. Η Νταϊάνα που αρνείται να παραδεχτεί τη συμβατικότητα του γάμου τους, ετοιμάζεται για την τελετή, ενώ η διαθεσή της αλλάζει φτάνοντας μέχρι και την απόγνωση.
Τρίτο επεισόδιο με τίτλο Επισκέπτες από τη Φιλαδέλφια: Ο Μάρβιν Μάικλς (Γουόλτερ Ματάου), ένας μεσήλικας επιχειρηματίας ξυπνάει στο πλάι μιας πόρνης, της Μπάνι (Ντενίζ Γκέιλικ), απρόσμενο δώρο από τον αδελφό του Χάρι. Η Μπάνι είναι αναίσθητη κι ο Μάρβιν πρέπει να βρει ένα τρόπο ώστε να αποκρύψει την απάτη του από τη σύζυγό του, Μίλι (Ιλέιν Μέι), η οποία προκείται να μπει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και να ανακαλύψει την αναίσθητη γυναίκα.
Τέταρτο επεισόδιο με τίτλο Επισκέπτες από το Σικάγο: Ο γιατρός Τσόνσι Γκαμπ (Νίκολας Πράιορ) με τη σύζυγό του Λόλα (Γκλόρια Γκίφορντ) και ο γιατρός Γουίλις Πάναμα (Μπιλ Κόσμπι) με τη σύζυγο του Μπετίνα (Σίλα Φρέιζιερ) καταφθάνουν στο Χόλιγουντ για να κάνουν μαζί διακοπές. Τα δυο ζευγάρια όμως συναντούν τη μια ατυχία μετά την άλλη και οι σχέσεις μεταξύ των δυο γιατρών αρχίζουν να ψυχραίνονται. Οι δυο άνδρες αποφασίζουν να λύσουν τις διαφορές τους με μια παρτίδα τένις.
Πληροφορίες Παραγωγής
Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Νιλ Σάιμον, το οποίο με τη σειρά του είναι διασκευή παλιότερου έργου του, του 1968, με τίτλο Plaza Suite. Το έργο του Σάιμον έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ, στο θέατρο Ευγένιος Ο'Νηλ, δυο χρόνια πριν την κυκλοφορία της ταινίας. Το θεατρικό αποτελείται από τέσσερις ιστορίες με πρωταγωνιστές διαφορετικούς ήρωες, ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ από τέσσερις ηθοποιούς που ερμήνευε ο καθένας δυο ή τρεις ρόλους σε κάθε πράξη. Στην ταινία οι 10 βασικοί ρόλοι ερμηνεύονται από διαφορετικούς ηθοποιούς. Ο σκηνοθέτης της ταινίας Χέρμπερτ Ρος δήλωσε ότι ήταν σαν να έχει γυρίσει τέσσερις διαφορετικές ταινίες. Ο Ρος γύρισε τις σκηνές που αφορούσαν την τελετή των όσκαρ, έξω από το Dorothy Chandler Pavilion την ημέρα της 50ης τελετής των βραβείων της ακαδημίας. Ο ίδιος είχε προταθεί για Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία Η Κρίσιμη Καμπή (The Turning Point, 1977) βραβείο το οποίο έχασε από τον Γούντι Άλεν που κρίθηκε νικητής για την ταινία Ο Νευρικός Εραστής (Annie Hall, 1977). Η Μάγκι Σμιθ κι ο Μάικλ Κέιν παρουσίαζαν κάποιο βραβείο εκείνη τη βραδιά και στη σκηνή στην οποία ο χαρακτήρας της Σμιθ, Νταϊάνα Μπάρι, ετοιμάζεται για την απονομή των βραβείων, στην τηλεόραση που βρίσκεται από πίσω της εμφανίζεται συνέντευξη του Ρίτσαρντ Μπάρτον υποψήφιου σε εκείνη την τελετή. Στο θεατρικό του Σάιμον, η Νταϊάνα Μπάρι (Μάγκι Σμιθ) εύχεται να ερχόταν ο Ντέιβιντ Νίβεν να παραλάμβανε το Όσκαρ για χάρη της, καθώς αν γινόταν κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ κομψό και σικάτο, ενώ στο θεατρικό η ηθοποιός εύχεται να παραλάμβανε για χάρη της το βραβείο ο Μάικλ Κέιν, η αλλαγή του σεναρίου έγινε εφόσον ο Μάικλ Κέιν υποδύεται το σύζυγό της. Στο θεατρικό το όνομα της Νταϊάνα Μπάρι, είναι Νταϊάνα Νίκολς, ενώ το όνομα του συζύγου της είναι Σίντνεϊ Νίκολς και μετατράπηκε σε Σίντνεϊ Κόχραν.
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε κυρίως θετικές κριτικές  κι έκανε εισπράξεις 42.913.541 δολαρίων παγκοσμίως.
Βραβεία
Η Σμιθ που υποδύεται μια ηθοποιό που χάνει το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, κέρδισε το δεύτερό της Όσκαρ για την ερμηνεία της στην ταινία μετά την πρώτη της νίκη το 1969 για την ταινία Η Δεύτερη Νιότη της Τζιν Μπρόντι (The Prime of Jean Brody). Η Τζέιν Φόντα που εμφανίζεται στην ταινία ερμηνεύοντας το ρόλο μιας χωρισμένης γυναίκας που διεκδικεί την κόρη της από το σύζυγό της, τιμήθηκε με βραβείο των κριτικών του Λος Άντζελες για την ερμηνεία της στην ταινία κι επίσης για τις ερμηνείες της στις ταινίες Ελεύθερος Καβαλάρης (Comes a Horseman, 1978) και Ο Γυρισμός (Coming Home, 1978), ήταν όμως η ταινία Ο Γυρισμός που της χάρισε το δεύτερό της Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου εκείνη τη χρονιά. Η ταινία προτάθηκε επίσης για άλλα δυο βραβεία Όσκαρ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Εθνική Περού (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Περού αντιπροσωπεύει το Περού στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Περουβιανής Αθλητικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federación Deportiva Peruana de Basketball).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής που διοργανώθηκε στο Περού το 1977.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Περου Γυναικων
Τζέιμς Γκάρφιλντ
Ο Τζέιμς Γκάρφιλντ (James Abram Garfield, 19 Νοεμβρίου 1831 – 19 Σεπτεμβρίου 1881) ήταν ο εικοστός πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Γεννήθηκε στο Μόρλαντ Χιλς του Οχάιο το 1831. Καταγόταν από οικογένεια γαιοκτημόνων και ήταν καθηγητής των γερμανικών σε πανεπιστήμιο του Οχάιο.
Βιογραφία
Αμερικανός στην υπηκοότητα, ήταν πολιτικός και πρόεδρος των ΗΠΑ. Πολέμησε κατά τον Αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο (1861-65) στον στρατό των Βορείων και έφτασε στον βαθμό του αντιστρατήγου. Αργότερα παραιτήθηκε από τον στρατό και εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Το 1876 έγινε αρχηγός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και εξελέγη στις προεδρικές εκλογές του 1880. Στις 7 Μαρτίου 1881 ανέλαβε καθήκοντα πρόεδρου των ΗΠΑ.
Πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1881, λίγους μήνες μετά από επιπλοκές σοβαρού τραυματισμού του, μετά από απόπειρα δολοφονίας του στον σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλτιμόρης, στις 2 Ιουλίου του ιδίου έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Δολοφονημένοι Πρόεδροι των ΗΠΑ
Κονκόρντια Ζάγκρεμπ
Η Κονκόρντια ήταν αθλητικό σωματείο της πόλης Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Ιδρύθηκε το 1906 αλλά με διαφορετικό όνομα, το οποίο αλλάζει στην συνέχεια για να ονομαστεί τελικά Κονκόρντια μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Λουδοβίκος της Γκραβίνα
Ο Λουδοβίκος του Δυρραχίου (1324 - 22 Ιουλίου 1362) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν κόμης της Γραβίνας (1336-1362).
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Ιωάννη δούκα του Δυρραχίου & κόμη της Γραβίνας και της Αγνής του Περιγκόρ, κόρης του Ηλία Ζ΄ κόμη του Περιγκόρ.
Το 1337 ονομάστηκε αντιβασιλιάς και αρχιστράτηγος της Αλβανίας. Την περίοδο βασιλείας της Ιωάννας Α΄ της Νάπολης ήταν ένας από τους πρεσβευτές στην παπική Αυλή. Μετά την επίθεση του Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας και την εκτέλεση του μεγαλύτερου αδελφού του Καρόλου (1348), αυτός έμεινε ως το 1352 αιχμάλωτος μαζί με τον μικρότερό του αδελφό Ροβέρτο του Δυρραχίου. Την υπόλοιπη ζωή του ξόδεψε σε ανεπιτυχείς επαναστάσεις κατά της Ιωάννας Α΄ στην Απουλία. Το 1360 αιχμαλωτίστηκε από τον Λουδοβίκο πρίγκιπα του Τάραντα στο Καστέλ ντελ'Όβο της Νάπολης και απεβίωσε στην φυλακή, δηλητηριασμένος.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Γραβίνας Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Δυρραχίου
Μαυροδένδρι Κοζάνης
Είναι επίσης γνωστό για το Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων (523 Τάγμα Πεζικού) του Στρατού Ξηράς που λειτουργεί στο εκεί στρατόπεδο.
Το Μαυροδένδρι είχε μια ποδοσφαιρική ομάδα, τον Οδυσσέα Μαυροδενδρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Ηλεκτροπληξία
Ηλεκτροπληξία ονομάζεται η βαριά εκείνη κάκωση ζώντος οργανισμού που προέρχεται από την επαφή με το ηλεκτρικό ρεύμα.
Βλάβες που προκαλεί η ηλεκτροπληξία
Το ρεύμα μικρής έντασης προκαλεί προβλήματα στην καρδιά, όπως μαρμαρυγή των καρδιακών κόλπων και των κοιλιών. Το ρεύμα μεγάλης έντασης δρα απ' ευθείας στο αναπνευστικό κέντρο και προκαλεί σύσπαση των αναπνευστικών μυών. Η επαφή με ρεύμα υψηλής τάσης (π.χ. καλώδια ηλεκτροδότησης) συνήθως επιφέρει αμέσως το θάνατο ή, σε καλύτερη περίπτωση, προκαλούνται βαριά εγκαύματα.
Επιπλέον, η διέλευση του ηλεκτρικού ρεύματος από το ανθρώπινο σώμα μπορεί να προκαλέσει βαριά εγκαύματα στα σημεία εισόδου και εξόδου του ρεύματος.
Αντιμετώπιση
Στις οικίες υπάρχει χαμηλής (110 Volts για την Αμερική) και υψηλής τάσης (220 volts για την Ευρώπη) ρεύμα. Οι ηλεκτροπληξίες απο χαμηλής τάσης ρεύμα προκαλούν συνηθως μυική τετανία και το φαινόμενο της αρπαγής (του αντικειμένου το οποίο χρησιμοποιείται ως αγωγός). Σε βιομηχανίες υπάρχει ακόμη πιο υψηλής τάσης ρεύμα ( 440 volts). Σε καλώδια μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειες η τάση μπορεί να φτάσει τα 4000 volts και τα δυστυχήματα είναι συνήθως άμεσα θανατηφόρα. Αυτός που θα σπεύσει για βοήθεια, θα πρέπει να προσέξει να κλείσει την πηγή του ρεύματος, να μην πατήσει σε νερά ή άλλα υγρά, να προσέξει να μην ακουμπήσει το θύμα αν κρατάει ακόμη τον αγωγό με τον οποίο κτυπήθηκε- αν το ρεύμα δεν έχει κλείσει. Δεν χρειάζεται να μετακινηθεί το θύμα αν δεν είναι σε άμεση επαφή με το ρεύμα. Σε περίπτωση που το θύμα δεν αναπνέει ξεκινάμε ΚΑΡΠΑ
Παράγοντες επικινδυνότητας
Το νερό είναι καλός αγωγός του ηλεκτρικού ρεύματος και γι' αυτό ο χειρισμός μιας ηλεκτρικής συσκευής με βρεγμένα χέρια ή η χρήση της στο μπάνιο ή κοντά σε συλλογή νερού αυξάνει το ενδεχόμενο ηλεκτροπληξίας. Ο κίνδυνος ηλεκτροπληξίας αυξάνεται όταν κάποιος (ιδίως τα παιδιά) περιεργάζεται ή τοποθετεί στις πρίζες σύρματα ή καρφίτσες ή όταν οι διακόπτες είναι κατεστραμμένοι ή τα καλώδια των ηλεκτρικών συσκευών φθαρμένα. Τα φωτιστικά δαπέδου και τα πορτατίφ θεωρείται ότι μπορεί να γίνουν αίτια ηλεκτροπληξίας, γι' αυτό προτιμάται ο φωτισμός (ειδικά στα παιδικά δωμάτια) να είναι κεντρικός.
Χρήση της ηλεκτροπληξίας
Η ηλεκτροπληξία έχει χρησιμοποιηθεί ως μέθοδος εκτέλεσης για τους θανατοποινίτες, στις ΗΠΑ και τις Φιλιππίνες, με τη χρήση της ηλεκτρικής καρέκλας. Οι βασικοί λόγοι χρήσης της, κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, ήταν ότι φαινόταν πιο ανθρωπιστικό μέσο εκτέλεσης (το ρεύμα διαπερνούσε γρήγορα το σώμα που προηγουμένως είχε βραχεί) και ότι στη δεκαετία του 1880 (όταν πρωτοσχεδιάστηκε η ηλεκτρική καρέκλα) ο ηλεκτρισμός ήταν μια νέα πηγή ενέργειας που είχε φέρει επανάσταση. Επίσης η ηλεκτροπληξία έχει χρησιμοποιηθεί ως μέθοδος βασανισμού και σε όπλα ακινητοποίησης (Taser).
Θεραπευτική χρήση της ηλεκτροπληξίας γίνεται μέσο της απινίδωση κατά την διάρκεια της καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης
Άλλη εφαρμογή της ηλεκτροπληξίας είναι η αποτροπή διέλευσης ζώων από φράχτες, μέσω ηλεκτροφόρων συρμάτων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τραυματισμοί Κατηγορία:Ασφάλεια Κατηγορία:Φυσικοί κίνδυνοι Κατηγορία:Αιτίες θανάτου Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά Κατηγορία:Βασανιστήρια
Τάγματα Ασφαλείας
{{Κουτί πληροφοριών πολεμικής παράταξης Βάλτερ Σιμάνα Οργάνωση Χ ΕΕΕ Τα Τάγματα Ασφαλείας, επισήμως Τάγματα Ευζώνων (ευρέως γνωστά ως Γερμανοτσολιάδες, εξ αιτίας του δωσιλογισμού τους, ή αλλιώς, Ράλληδες) ήταν παραστρατιωτικές μονάδες που έδρασαν στην Ελλάδα κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε συνεργασία με τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Ο συνολικός αριθμός αυτών των ενόπλων είναι συγκρίσιμος με αυτόν του ΕΛΑΣ.
Δημιουργήθηκαν από την κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη με σαφή αντικομμουνιστική στόχευση και οπλίστηκαν από τη Βέρμαχτ αφού εξοικονομούσαν γερμανικό αίμα, αλλα και επειδή τα υπάρχοντα σώματα ασφαλείας δεν έδειχναν τον απαιτούμενο ζήλο να χτυπήσουν το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Τα τάγματα αυτά δημιουργήθηκαν δια του Νόμου 260/1943 που εκδόθηκε στις 18 Ιουνίου του 1943, αν και η δράση τους εντάθηκε μετά το Σεπτέμβρη του '43, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, όταν μικρό τμήμα του οπλισμού των Ιταλών κατέληξε στα χέρια του ΕΑΜ, μέχρι και το τέλος της κατοχής, κυρίως στη βόρεια Πελοπόννησο, τη δυτική Στερεά Ελλάδα, ιδίως στην Αιτωλοακαρνανία, την Εύβοια και την Αθήνα.
Ανώτατος αρχηγός των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν ο Γερμανος στρατηγός των Waffen SS Γιούργκεν Στρόοπ, ο οποίος αντικαταστάθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1943 από τον υποστράτηγο Βάλτερ Σιμάνα.
Παρόλο που ήδη εν μέσω της κατοχής στη Συμφωνία της Πλάκας - Μυρόφυλλου (Φεβρουάριος του '44) είχαν χαρακτηριστεί ως δωσιλογικά από το σύνολο των αντιστασιακών οργανώσεων εντός και εκτός Ελλάδας, χαραχτηρισμός που επαναβεβαιώθηκε στη συμφωνία της Καζέρτας αμέσως πριν την απελευθέρωση, το Σεπτέμβρη του '44, και ενώ ένας σημαντικός αριθμός των μελών τους είχε ήδη συλληφθεί πριν την απελευθέρωση, ελάχιστοι τελικώς καταδικάστηκαν. Για παράδειγμα, ενώ ο Ιωάννης Ράλλης καταδικάστηκε σε ισόβια για προδοσία και πέθανε στη φυλακή το '46, ο ίδιος και οι υπόλοιποι εισηγητές της δημιουργίας των Ταγμάτων Ασφαλείας αθωώθηκαν για τα εγκλήματά τους. Το ίδιο συνέβη με τους περισσότερους ηγέτες των τμημάτων αυτών. Ο βασικός λόγος ήταν πως μέχρι τις δίκες τους είχαν μεσολαβήσει τα Δεκεμβριανά και πολλά μέλη τους, με προτροπή των Βρετανών, στρατολογήθηκαν από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ως αντίβαρο στo EAM, ενώ οι λιγότερο εμπειροπόλεμοι στελέχωσαν χαμηλόβαθμες διοικητικές θέσεις στην κρατική μηχανή.
Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τον αφοπλισμό των εαμικών οργανώσεων στις αρχές του '45, και μέχρι την έναρξη του Εμφυλίου στα μέσα του '46, αρκετά πρώην μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας διακρίθηκαν στην καταδίωξη αριστερών, κομμουνιστών, μέχρι και αντιβασιλικών σε μια περίοδο που έμεινε γνωστή ως «λευκή τρομοκρατία». Οι ικανότεροι θα διακρίθούν και στον Εμφύλιο, ενώ οι σκληρότεροι θα επανδρώσουν τα Εκτελεστικά Αποσπάσματα εκείνα που θα κόβουν κεφάλια ανταρτών του ΔΣΕ. Τέλος, πρώην ταγματασφαλίτες αλλά και πολιτικά πρόσωπα, συνεργάτες των Γερμανών, εμφανίζονται τα 30 μεσολαβούντα χρόνια μέχρι την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών σε διάφορα υψηλόβαθμα κρατικά πόστα, με σκιές να πέφτουν ακόμα και στον πρωτεργάτη της, Γεώργιο Παπαδόπουλο.
Η ιστορική μελέτη των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν νομικά απαγορευμένη μέχρι τη Μεταπολίτευση, με τη νομοθεσία περί αναμόχλευσης παθών. Μέχρι την αναγνώριση των εαμικών οργανώσεων από το ΠΑΣΟΚ το 1982, οι μόνες αντιστασιακές οργανώσεις αναγνωρισμένες από το Κράτος ήταν οι δεξιές (ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ, κ.α.), καθώς και όσες είχε αναγνωρίσει η χούντα πως πολέμησαν τον κομμουνισμό μετά όμως την απελευθέρωση του '44 (π.χ. Οργάνωση Χ) - τα Τάγματα Ασφαλείας ποτέ δεν αναγνωρίστηκαν ως αντιστασιακές οργανώσεις, παρόλο που η Χούντα χορήγησε συντάξεις στα πρώην μέλη τους με το διάταγμα 179 το '69. Κατά τον ιστορικό Στράτο Δαρδανά, είναι πολλοί οι Έλληνες που συνεργάστηκαν με τον γερμανικό στρατό και τα SS στη διάρκεια του πολέμου, και για διάφορους λόγους. Για μερικούς ήταν μια νέα περιπέτεια και η ευκαιρία να κερδίσουν χρήματα ή άλλα ωφέλη, για άλλους ήταν ένας τρόπος επιβίωσης στις δύσκολες συνθήκες της κατοχής, και για άλλους ο μόνος τρόπος να προστατεύσουν τις οικογένειες και τα χωριά τους από τις επιθέσεις των ανταρτών. Κοινός παράγων πίσω από αυτό το φαινόμενο ήταν ο αντικομμουνισμός, ο οποίος εντεινόταν από τα αντισλαβικά και ειδικά τα αντι-βουλγαρικά αισθήματα.
Ιστορικό
Με την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς το Μάιο του 1941 οι παραμένουσες στη Χώρα στρατιωτικές δυνάμεις (κυρίως του στρατού ξηράς), μετά την παράδοση του οπλισμού τους διαλύθηκαν. Τα δε υπάρχοντα τότε Σώματα Ασφαλείας που ήταν η Βασιλική Χωροφυλακή, με έδρα την Αθήνα και υποδιοικήσεις σ΄ όλη τη Χώρα, η Αστυνομία Πόλεων, που είχε την ευθύνη ασφάλειας των πόλεων Αθήνας, Πειραιά, Πάτρας και Κέρκυρας, με βασικά καθήκοντα που της είχαν ανατεθεί, μεταξύ άλλων, και η δίωξη των κομμουνιστών, το Λιμενικό Σώμα (διατηρουμένων σ' αυτό μόνο των αξιωματικών και υπαξιωματικών), με έδρα τον Πειραιά, και τα άοπλα σώματα Πυροσβεστική Υπηρεσία και Αγροφυλακή δεν καταργήθηκαν.
Οι κατακτητές αποφάσισαν σύμφωνα με το δίκαιο του πολέμου τη διατήρησή τους για την εσωτερική ασφάλεια με μειωμένη όμως δύναμη. Η πρώτη κατοχική κυβέρνηση που συστάθηκε από Έλληνες δωσίλογους στρατιωτικούς, με πρωθυπουργό τον αντιστράτηγο Γεώργιο Τσολάκογλου, πρώην διοικητή του Γ΄ Σώματος Στρατού, μέσα σε δύο χρόνια έχασε σταδιακά τον έλεγχο της υπαίθρου καθώς άρχισαν ν΄ αναπτύσσονται ομάδες αντιστασιακών που δρούσαν στις ορεινές περιοχές. Τότε οι Ιταλοί και οι Βούλγαροι που είχαν υπό έλεγχο το μεγαλύτερο μέρος της Χώρας εξανάγκασαν την κυβέρνηση να μεταθέσει δυνάμεις της Χωροφυλακής στις μεγάλες πόλεις θεωρώντας τες ύποπτες για συνεργασία με αντάρτες. Εξέλιξη αυτών ήταν στη συνέχεια η κατάργηση της Αγροφυλακής. Στις δε πόλεις, τρία χρόνια μετά την έναρξη της Κατοχής, και μετά τις παρακινδυνευμένες αλλά μεγαλειώδεις απεργίες του 1943 στην Αθήνα, η αστυνομία πόλεων είχε αρχίσει πλέον να συγκλίνει προς την πλευρά του EAM σε τέτοιο βαθμό που στις 23 Ιουνίου του 1943 και οι ίδιοι οι αστυνομικοί κήρυξαν απεργία.
Το παρασκήνιο της δημιουργίας
Στις 2 Δεκεμβρίου του 1942 παραιτείται ο Γ. Τσολάκογλου και πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο μέχρι τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Παιδείας και Πρόνοιας, (ιατρός - μαιευτήρας) Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος. Οι γερμανικές Αρχές πολύ γρήγορα όμως διαπίστωσαν ότι ο Λογοθετόπουλος παρά το επιστημονικό του κύρος δεν είχε ικανές δυνάμεις επιβολής στο διαμορφωμένο πολιτικό σκηνικό και σε διάστημα μόλις λίγων μηνών αναζητούσαν τον αντικαταστάτη του.
thumb|160px|Ο εισηγητής των Ταγμάτων Ασφαλείας, Θεόδωρος Πάγκαλος, το 1920.
Την ίδια εκείνη εποχή, κάποιοι απόστρατοι αξιωματικοί, επικεφαλής των οποίων φέροταν ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος, άρχισαν ν΄ ανησυχούν από την εντεινόμενη δραστηριότητα του ΕΑΜ και ειδικότερα μετά τη δημιουργία του στρατιωτικού του σκέλους, ΕΛΑΣ, θεωρώντας ότι αυτές οι οργανώσεις, με το πρόσχημα της αντίστασης κατά των κατακτητών, είχαν ήδη αρχίσει να παίρνουν με το μέρος τους το λαό της υπαίθρου, υπολογίζοντας ακόμα πως με τον εφοδιασμό τους με οπλισμό από τους Άγγλους θα επικρατούσαν τελικά μετά την απελευθέρωση.
Έτσι, μετά από πολλές συζητήσεις, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει η ίδια η Κυβέρνηση ν΄ αναπτύξει μια ανεξαρτησία κινήσεων και δράσης επ' αυτού του ζητήματος ώστε να ματαιωθούν οι πόθοι αυτών των κομμουνιστικών οργανώσεων που έτσι κι αλλιώς παρέμεναν εκτός νόμου. Παράλληλα, ανέθεσαν στο φίλο του Πάγκαλου, Ιωάννη Βουλπιώτη, ν΄ ανιχνεύσει επ' αυτού τις διαθέσεις των Γερμανών μέσω της φιλίας που διατηρούσε με τον πρώην στρατιωτικό ακόλουθο της Γερμανίας στην Αθήνα Κρίστιαν Φον Κλεμ. Όταν ο συνταγματάρχης Φον Κλεμ ενημερώθηκε σχετικά, και δι' αυτού ο Αρχηγός των Ες-Ες Ελλάδος, φέρεται να μετέφερε θετική απάντηση. Στη συνέχεια ο Πάγκαλος, με σύμφωνη γνώμη και των άλλων αποστράτων, έσπευσε να ενημέρωσει σχετικά τον Ιωάννη Ράλλη, πείθοντάς τον τελικά ν΄ αναλάβει πρωθυπουργός. Επίσης του δήλωσε και την ακαταλληλότητα εαυτού για τη συγκεκριμένη θέση εξαιτίας της προηγούμενης δικτατορίας του για την οποία και είχε διαβληθεί.