cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζορτζ Μπουλ
Έργα
Η πρώτη δημοσιευμένη εργασία του Μπουλ αφορούσε τις Έρευνες στη θεωρία των αναλυτικών μετασχηματισμών, με ειδίκευση στη μείωση της γενικής εξίσωσης δεύτερης τάξης, τυπωμένη στη Μαθηματική Εφημερίδα του Κέιμπριτζ το Φεβρουάριο του 1840 (Τόμος 2, Νούμερο 8, σελίδες 64-73), και οδήγησε σε μια φιλία μεταξύ Μπουλ και Ντάνκαν Φάρκασον Γκρέγκορι, εκδότη της εφημερίδας. Τα έργα του είναι περίπου 50 άρθρα μαζί με μερικές ξεχωριστές εκδόσεις.
Στις αρχές του 1841 ο Μπουλ δημοσίευσε ένα ισχυρό άρθρο στη θεωρία των αμετάβλητων. Έλαβε ένα μετάλλιο από τη Βασιλική Κοινωνία για τα απομνημονεύματά του το 1844, σχετικά με τη Γενική Μέθοδο Ανάλυσης. Ήταν μια συμβολή στη θεωρία των γραμμικών διαφορικών εξισώσεων, αποστασιοποιήθηκε από την περίπτωση των σταθερών συντελεστών εκ των οποίων είχε ήδη δημοσιεύσει, τους μεταβλητούς συντελεστές. Η καινοτομία στο πλαίσιο των επιχειρησιακών μεθόδων είναι να αναγνωρίζουμε ότι οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να αντιμεταθετηθούν. Το 1847 ο Μπουλ δημοσίευσε τη Μαθηματική Ανάλυση της Λογικής, το πρώτο από τα έργα του σε συμβολική λογική.
Διαφορικές εξισώσεις
Δύο συστηματικές πραγματείες για μαθηματικά θέματα ολοκληρώθηκαν από τον Μπουλ κατά τη διάρκεια της ζωής του. Η Πραγματεία περί Διαφορικών Εξισώσεων κυκλοφόρησε το 1859, και ακολούθησε, τον επόμενο χρόνο, μια πραγματεία για τον Λογισμό των Πεπερασμένων Διαφορών, η συνέχεια της προηγούμενης εργασίας. Στο δέκατο έκτο και δέκατο έβδομο κεφάλαιο των Διαφορικών Εξισώσεων υπάρχει ένας απολογισμός της γενικής συμβολικής μεθόδου, και μιας γενικής μεθόδου για την ανάλυση, που περιγράφονται αρχικά στα απομνημονεύματά του στις Φιλοσοφικές Συναλλαγές το 1844.
Ανάλυση
Το 1857, ο Μπουλ δημοσίευσε την πραγματεία σχετικά με τη Σύγκριση των Υπερβατικών, με ορισμένες εφαρμογές στη Θεωρία των Ολοκληρωμάτων, στην οποία μελέτησε το άθροισμα των υπολειμμάτων μιας ρητής συνάρτησης. Μεταξύ άλλων αποτελεσμάτων, απέδειξε αυτό που καλείται τώρα Ταυτότητα Μπουλ:
για κάθε πραγματικούς αριθμούς.
Γενικεύσεις αυτής της ταυτότητας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη θεωρία του μετασχηματισμού Χίλμπερτ.
Συμβολική Λογική
Το 1847 ο Μπουλ δημοσίευσε το φυλλάδιο Μαθηματική Ανάλυση της Λογικής. Αργότερα θα θεωρηθεί ως μια λανθασμένη έκθεση της λογικής του συστήματός του, και ήθελε η Διερεύνηση των Νόμων της Σκέψης (1854), επί των οποίων βασίζονται οι μαθηματικές Θεωρίες της Λογικής και Πιθανότητες να θεωρηθεί ως σωστή τοποθέτηση των απόψεών του. Σε αντίθεση με τη διαδεδομένη(τότε) άποψη ο Μπουλ δεν είχε ποτέ την πρόθεση να ασκήσει κριτική ή να διαφωνήσει με τις βασικές αρχές της λογικής του Αριστοτέλη. Μάλλον είχε την πρόθεση να τις συστηματοποιήσει, να τις παράσχει ένα θεμέλιο, και να επεκτείνει το φάσμα των εφαρμογών τους. Η αρχική συμμετοχή του Μπουλ στη λογική υποκινήθηκε από μια τρέχουσα συζήτηση για την ποσοτικοποίηση, μεταξύ του Σερ Ουίλιαμ Χάμιλτον ο οποίος υποστήριξε τη θεωρία της "ποσοτικοποίησης του κατηγορήματος", και του υποστηρικτή του Μπουλ Αυγούστου Ντε Μόργκαν ο οποίος προώθησε μια έκδοση του Ντε Μόργκαν δυαδικότητα, όπως λέγεται τώρα. Η προσέγγιση του Μπουλ ήταν τελικά πολύ πιο εκτεταμένη από τις δύο πλευρές στη διαμάχη. Ίδρυσε αυτήν που ήταν πρώτα γνωστή ως "άλγεβρα της λογικής" παράδοση.
Ανάμεσα στις πολλές καινοτομίες του είναι η αρχή της ολοκληρωτικής αναφοράς, που αργότερα, και κατά πάσα πιθανότητα ανεξάρτητα, υιοθετήθηκε από τον Γκότλομπ Φρέγκε και από υποστηρικτές της λογικής που συνείσφεραν στο πρότυπο πρώτης τάξης λογικής. Ένα άρθρο του 2003 παρέχει μια συστηματική σύγκριση και κριτική αξιολόγηση της λογικής του Αριστοτέλη και της Άλγεβρας Μπουλ, αποκαλύπτει επίσης την κεντρικότητα της ολοκληρωτικής αναφοράς στη φιλοσοφίας της λογικής του Μπουλ.
Ορισμός του σύμπαντος του λόγου (1854) του Μπουλ
Σε κάθε λόγο, αν το μυαλό συνομιλεί με τις σκέψεις του, ή του ατόμου στην επαφή του με άλλους, υπάρχει μια υποτιθέμενη ή εκφρασμένη προθεσμία εντός της οποίας τα θέματα της λειτουργίας του περιορίζονται. Η πιο απρόσκοπτη ομιλία είναι εκείνη στην οποία οι λέξεις που χρησιμοποιούμε με την ευρύτερη δυνατή εφαρμογή, και γι' αυτούς τα όρια της ομιλίας είναι συν-εκτεταμένα με εκείνα του ίδιου του σύμπαντος. Αλλά συνήθως μπορούμε να περιοριστούμε σ' ένα λιγότερο ευρύχωρο πεδίο. Μερικές φορές, σε συνομιλία του των ανδρών εννοούμε (χωρίς να εκφράζει τον περιορισμό) ότι είναι άνδρες μόνο υπό ορισμένες συνθήκες και προϋποθέσεις που μιλάμε, όπως των πολιτισμένων ανθρώπων, ή των ανδρών στο σφρίγος της ζωής, ή των ανδρών κάτω από κάποια άλλη κατάσταση ή σχέση. Τώρα, ότι μπορεί να είναι η έκταση του πεδίου, εντός του οποίου βρίσκονται όλα τα αντικείμενα του λόγου μας, ότι το πεδίο μπορεί ορθά να ονομαστεί το σύμπαν του λόγου. Επιπλέον, αυτό το σύμπαν του λόγου είναι με τη στενή έννοια το απόλυτο αντικείμενο του λόγου.
Θεραπεία της προσθήκης στη λογική
Ο Μπουλ αντικατέστησε τη λειτουργία του πολλαπλασιασμού από τη λέξη «και» και της πρόσθεσης από τη λέξη «ή». Αλλά στο αρχικό σύστημα του Μπουλ, το συν(+) ήταν μια δυαδική πράξη: στη γλώσσα της θεωρίας συνόλων θα αντιστοιχούσε μόνο σε ασυνεχής ένωση των υποσυνόλων. Μετέπειτα συγγραφείς άλλαξαν την ερμηνεία, συνήθως στην ανάγνωση της αποκλειστικής διάζευξης, ή στους όρους της θεωρία συνόλων της συμμετρικής διαφοράς. Αυτό το βήμα σημαίνει ότι η πρόσθεση ορίζεται πάντα.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα, ότι το συν(+) πρέπει να διαβαστεί ως λογική διάζευξη. Αυτή η άλλη πιθανότητα επεκτείνεται από την υπόθεση της ασυνεχούς ένωσης, στην οποία αποκλειστικά ή και μη αποκλειστικά δίνουν την ίδια απάντηση. Ο χειρισμός αυτής της ασάφειας ήταν ένα πρώιμο πρόβλημα της θεωρίας, αντανακλώντας στη σύγχρονη χρήση των δακτυλίων Μπουλ και της άλγεβρας Μπουλ (που είναι απλώς διαφορετικές όψεις ενός τύπου δομής). Ο Μπουλ και ο Τζέβον ασχολήθηκαν σ' αυτό ακριβώς το θέμα το 1863, στη μορφή της σωστής αξιολόγησης του x + x ο Τζέβον υποστήριξε το αποτέλεσμα x, το οποίο είναι σωστό για το συν(+) ως λογική διάζευξη. Ο Μπουλ κράτησε το αποτέλεσμα ως κάτι απροσδιόριστο. Ο Μπουλ υποστήριξε το αποτέλεσμα 0, το οποίο είναι σωστό για την αποκλειστική διάζευξη, γιατί είδε την εξίσωση x + x = 0, ως συνεπαγόμενη της x = 0, μια λανθασμένη αναλογία με τη συνήθη άλγεβρα.
Θεωρία Πιθανοτήτων
Το δεύτερο μέρος των Νόμων της Σκέψης περιείχε μια αντίστοιχη προσπάθεια για να ανακαλύψει μια γενική μέθοδο σε πιθανότητες. Εδώ ο στόχος ήταν αλγοριθμικός: από τις δεδομένες πιθανότητες οποιουδήποτε συστήματος εκδηλώσεων, να καθορίσει την επακόλουθη πιθανότητα οποιουδήποτε άλλου συστήματος λογικά συνδεδεμένου με τα γεγονότα αυτά.
Κληροδότημα
Η Άλγεβρα Μπουλ πήρε το όνομά του, όπως ο κρατήρας Μπουλ στη Σελήνη. Η λέξη-κλειδί Μπουλ αντιπροσωπεύει έναν τύπο δεδομένων αλήθειας σε πολλές γλώσσες προγραμματισμού, αν και η Pascal με τη Java, μεταξύ άλλων, χρησιμοποιούν όλη τη λέξη Μπούλεαν. Η βιβλιοθήκη, το υπόγειο αμφιθεατρικό συγκρότημα διαλέξεων και το Κέντρο Έρευνας Πληροφορικής Μπουλ στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Κορκ πήραν το όνομά του προς τιμήν του. Στο Μπράκνελ του Μπάρκσιρ, υπάρχει η Λεωφόρος Μπουλ, η οποία πήρε το όνομά της απ' αυτόν.
Η ανάπτυξη του 19ου αιώνα
Το έργο του Μπουλ επεκτάθηκε και τελειοποιήθηκε από μια σειρά από συγγραφείς, αρχίζοντας με τον Ουϊλιαμ Στάνλει Τζέβονς. Ο Αύγουστος Ντε Μόργκαν είχε εργαστεί στη λογική των σχέσεων, και ο Τσαρλς Σάντερς Περς ολοκλήρωσε τη δουλειά του Μπουλ κατά τη δεκαετία του 1870. Άλλα σημαντικά πρόσωπα ήταν ο Πλάτων Σεργκέιβ Πορέτσκι, και ο Ουϊλιαμ Έρνεστ Τζόνσον. Η ιδέα της δομής της Άλγεβρας Μπουλ στις αντίστοιχες δηλώσεις του προτασιακού λογισμού πιστώνεται στον Χιου Μακόλλ(1877), στο έργο που έκανε 15 χρόνια αργότερα από τον Τζόνσον. Έρευνες από τις εξελίξεις αυτές είχαν δημοσιευθεί από τους Έρνστ Σρούντερ, Λουί Κουτουρά και Κλάρενς Έρβινγκ Λίβις.
Η ανάπτυξη του 20ου αιώνα
Το 1921 ο οικονομολόγος Τζων Μέυναρντ Κέυνς δημοσίευσε ένα βιβλίο για τη θεωρία πιθανοτήτων, Μια Πραγματεία των Πιθανοτήτων. Ο Κέυνς πίστευε ότι ο Μπουλ είχε κάνει ένα θεμελιώδες λάθος στον ορισμό της ανεξαρτησίας που πάσχει μεγάλο μέρος της ανάλυσής του. Στο βιβλίο του Η Τελευταία Πρόκληση Προβλήματος, ο Ντέιβιντ Μίλερ παρέχει μια γενική μέθοδο σε συμφωνία με το σύστημα του Μπουλ και προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα που αναγνωρίστηκαν νωρίτερα από τον Κέυνς και άλλους. Ο Θεόδωρος Χέλπεριν έδειξε πολύ νωρίτερα ότι ο Μπουλ είχε χρησιμοποιήσει το σωστό μαθηματικό ορισμό της ανεξαρτησίας στην οποία είχε επεξεργαστεί τα προβλήματά του.
Το έργο του Μπουλ και των υποστηρικτών της λογικής αρχικά φάνηκε να μην έχει κάποια χρήση της μηχανικής. Ο Κλοντ Σάνον παρακολούθησε ένα μάθημα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, που τον εισήγαγε στις μελέτες του Μπουλ. Ο Σάνον αναγνώρισε ότι το έργο του Μπουλ μπορεί να αποτελέσει τη βάση των μηχανισμών και διαδικασιών στον πραγματικό κόσμο και ότι, επομένως, ήταν ιδιαίτερα σημαντικό. Το 1937 ο Σάνον πήγε για να γράψει μια διατριβή μάστερ, στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης, στο οποίο έδειξε πώς η Άλγεβρα Μπουλ θα μπορούσε να βελτιστοποιήσει το σχεδιασμό των συστημάτων του ρελέ και στη συνέχεια πως θα χρησιμοποιούνται στις συσκευές τηλεφώνων δρομολόγησης. Απέδειξε επίσης ότι τα κυκλώματα με ρελέ θα μπορούσαν να λύσουν τα προβλήματα της Άλγεβρας Μπουλ. Η χρήση των ηλεκτρικών διακοπτών στη λογική διαδικασία είναι η βασική ιδέα που κρύβεται πίσω από όλες τις σύγχρονους ηλεκτρονικούς ψηφιακούς υπολογιστές. Ο Βίκτορ Σεστακόβ στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας (1907-1987) πρότεινε μια θεωρία των ηλεκτρικών διακοπτών με βάση της λογικής Μπουλ ακόμα νωρίτερα απ' ό,τι έκανε ο Κλοντ Σάνον το 1935 σχετικά με την μαρτυρία των Σοβιετικών υποστηρικτών της λογικής και των μαθηματικών Σοφία Γενιόσκοβα, Γκαζ Ραπόπορτ, Ρέλοαντ Νταμπρούσεν, Λιούπανοφ, Μεντβέντεφ και Ουσπένσκι, αν και παρουσίασαν τις πανεπιστημιακές τους εργασίες το ίδιο έτος, 1938. Αλλά η πρώτη δημοσίευση του αποτελέσματος του Σεστακόβ πραγματοποιήθηκε μόνο το 1941 (στα ρωσικά). Ως εκ τούτου, η Άλγεβρα Μπουλ έγινε το θεμέλιο της πρακτικής του σχεδιασμού ψηφιακών κυκλωμάτων, μέσω των Σάνον και Σεστακόβ, υπό την προϋπόθεση της θεωρητικής βάσεως για την ψηφιακή εποχή.
Ο εορτασμός του 21ου αιώνα
Το UCC Τζορτζ Μπουλ 200 του έργου, διαθέτει εκδηλώσεις, δραστηριότητες των σπουδαστών προβολής και ακαδημαϊκά συνέδρια σχετικά με την κληρονομιά του Μπουλ στην ψηφιακή εποχή, συμπεριλαμβανομένης μιας νέας έκδοσης του Ντέσμοντ Μασάλε του 1985 βιογραφία ζωή και το έργο του Μπουλ: Ένα Πρελούδιο στην ψηφιακή εποχή.
Απόψεις
Οι απόψεις του Μπουλ δόθηκαν σε τέσσερις δημοσιευμένες κατευθύνσεις: Η Ιδιοφυία του Ισαάκ Νεύτονα, Η Ορθή Χρήση του Ελεύθερου Χρόνου, Οι Ισχυρισμοί της Επιστήμης και Η Κοινωνική Πτυχή του Πνευματικού Πολιτισμού. Το πρώτο απ' αυτά ήταν από το 1835, όταν ο Τσαρλς Άντερσον Πέλχαμ, δεύτερος Βαρόνος του Γιάμπρα έδωσε μια προτομή του Νεύτωνα στο Ινστιτούτο της Μηχανικής στο Λίνκολν. Το δεύτερο αιτιολογείται και γιόρτασε το 1847 τα αποτελέσματα της επιτυχημένης εκστρατείας για την πρόωρη λήξη σε Λίνκολν, με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Λέσλι Μέλβιλ, της Αίθουσας του Μπράνστον. Οι Ισχυρισμοί της Επιστήμης δόθηκε το 1851 στο Κολέγιο της Βασίλισσας, Κορκ. Η Κοινωνική Πτυχή του Πνευματικού Πολιτισμού δόθηκε επίσης στο Κορκ, το 1855 με την Κιουβιέριαν Κοινωνία.
Αν και ο βιογράφος του Ντες Μασάλε περιγράφει τον Μπουλ ως "αγνωστικιστή θεϊστή", ο Μπουλ διάβασε μια ευρεία ποικιλία της χριστιανικής θεολογίας. Συνδυάζοντας τα ενδιαφέροντά του στα μαθηματικά και τη θεολογία, σύγκρινε την χριστιανική Αγία Τριάδα του Πατρός,του Υιού και του Αγίου Πνεύματος με τις τρεις διαστάσεις του χώρου, και προσελκύθηκε από την Εβραϊκή αντίληψη του Θεού ως απόλυτη ενότητα. Ο Μπουλ θεωρείται ότι μεταστράφηκε στον Ιουδαϊσμό αλλά τελικά ειπώθηκε ότι κατέληξε Ουνιταριανισμό. Ο Μπουλ ήρθε να μιλήσει κατά αυτού που είδε ως "υπερήφανο" σκεπτικισμό, και αντί αυτού, ευνόησε την πίστη σε μια "Ανώτατη Ευφυής Αιτία". Δήλωσε επίσης ότι «Πιστεύω ακράδαντα στην επίτευξη του σκοπού του Θείου Νου». Επιπλέον, δήλωσε ότι αντιμετωπίζει «γεμάτος τεκμήρια παντός σχεδιασμού» και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «η πορεία αυτού του κόσμου δεν έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη και την αδυσώπητη μοίρα».
Δύο επιρροές στον Μπουλ αργότερα υποστήριξε η σύζυγός του, Μαίρη Έβερεστ Μπουλ:
α) τον καθολικό μυστικισμό που μετριάζεται από Ιουδαϊκής σκέψης
β) την ινδική λογική
Η Μαίρη Μπουλ δήλωσε ότι ένας έφηβος με μυστικιστική εμπειρία προβλέπεται για το έργο της ζωής του:
Ο σύζυγός μου, μου είπε ότι όταν ήταν ένα παλικάρι από δεκαεπτά, μια σκέψη τον χτύπησε ξαφνικά, η οποία έγινε το θεμέλιο όλων των μελλοντικών ανακαλύψεων του. Ήταν μια λάμψη της ψυχολογικής διορατικότητας σχετικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες ένα μυαλό συσσωρεύει πιο εύκολα τις γνώσεις [...] Για μερικά χρόνια ο ίδιος προσπάθησε να πειστεί για την αλήθεια της "Αγία Γραφής" στο σύνολό της, ακόμα και την πρόθεση να λάβει παραγγελίες ως κληρικός της Αγγλικής Εκκλησίας. Αλλά με τη βοήθεια ενός Εβραίου στο Lincoln ανακάλυψε την αληθινή φύση της ανακάλυψης που είχε ξημέρωσε για αυτόν. Αυτό ήταν ότι το μυαλό του ανθρώπου λειτουργεί με τη βοήθεια κάποιου μηχανισμού που «λειτουργεί κανονικά προς το Μονισμό».
Στο κεφάλαιο 13 του Νόμοι της Σκέψης του Μπουλ, χρησιμοποιούνται παραδείγματα προτάσεων από τους Μπαρούχ Σπινόζα και Σάμουελ Κλαρκ. Το έργο περιλαμβάνει ορισμένες παρατηρήσεις για τη σχέση της λογικής στη θρησκεία, αλλά είναι μικρή και αινιγματική. Ο Μπουλ προφανώς αναστατωμένος στη ρεσεψιόν του βιβλίου ακριβώς όπως μια μαθηματική εργαλείων:
Ο Μπουλ αργότερα έμαθε, προς μεγάλη χαρά του, ότι η ίδια αντίληψη για τη βάση της λογικής κατέχεται από τον Λάιμπνιτς ,τον σύγχρονο του Νεύτωνα. Ο Ντε Μόργκαν, φυσικά, κατανόησε τον τύπο στην πραγματική έννοια του όρου, ήταν συνεργάτης του Μπουλ σε όλο το μήκος. Οι Χέλμπερτ, Σπένσερ,Τζάοετ και Λέσλι Έλλις κατανόησαν, αισθάνθηκαν σίγουροι και μερικοί άλλοι, αλλά σχεδόν όλοι οι λογικοί και μαθηματικοί αγνοούνται, η δήλωση ότι το βιβλίο αυτό έμελλε να ρίξει φως στη φύση του ανθρώπινου νου και αντιμετωπίζε τον τύπο εξ ολοκλήρου ως μια θαυμάσια νέα μέθοδο μείωσης στη λογική μάζες σειρά των τεκμηρίων, σχετικά με την εξωτερική πραγματικότητα.
Η Μαίρη Μπουλ υποστήριξε ότι υπήρχε έντονη επιρροή - μέσω του θείου της Τζορτζ Έβερεστ - ινδικής σκέψης στον Μπουλ, καθώς και στον Αύγουστο Ντε Μόργκαν και Τσαρλς Μπάμπατζ:
Σκεφτείτε πόσο έντονη θα ήταν η επίδραση για να επιδράσει σε τρεις ανθρώπους όπως τον Μπάμπατζ, Ντε Μόργκαν και Μπουλ στη μαθηματική ατμόσφαιρα του 1830-65. Ποιο είναι το μερίδιο που είχε στην παραγωγή της Διανυσματικής Ανάλυσης και των μαθηματικών των οποίων οι έρευνες στις φυσικές επιστήμες, ασκούνται τώρα;
Οικογένεια
Το 1855 παντρεύτηκε την Μαίρη Έβερεστ (ανιψιά του Τζορτζ Έβερεστ), η οποία αργότερα έγραψε πολλά εκπαιδευτικά έργα στις αρχές του συζύγου της.
Το ζευγάρι Μπουλ είχε πέντε κόρες: Τζιν Χίντον (παντρεμένο όνομα Ρόσνερ) (1917–2002) ακτιβίστρια ειρήνης.
Ουίλιαμ Χ.Χίντον (1919-2004) επισκέφθηκε την Κίνα στη δεκαετία του 1930 και του '40.
Τζοάν Χίντον (1921-2010) εργάστηκε για το έργο του Μανχάταν και έζησε στην Κίνα από το 1948 μέχρι το θάνατό της παντρεύτηκε τον Σιντ Ενγκστ. Ο μεγαλύτερος γιος τους Τζέφρει έγινε μαθηματικός και Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας.
Ο νεώτερος γιος τους Τζούλιαν ήταν καθηγητής χειρουργικής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Βρετανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Λογικολόγοι
Κοράκου
Η Κοράκου είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Εθνική Νότιας Κορέας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Νότιας Κορέας εκπροσωπεί τη Νότια Κορέα σε διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών. Διοικείται από την Κορεατική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (κορεατικά: 대한농구협회, Daehan Nonggu Hyeobhoe).
Με βάση τον αριθμό των συνολικών κερδισμένων μεταλλίων, η Νότια Κορέα είναι μια σημαντική δύναμη μεταξύ των ομάδων καλαθοσφαίρισης της FIBA Asia. Η ομάδα έχει κερδίσει 24 μετάλλια (ρεκόρ) στο Ασιατικό Πρωτάθλημα. Επιπλέον, η Νότια Κορέα είναι το μόνο έθνος που έχει προκριθεί σε αυτήν τη διοργάνωση κάθε χρόνο από τότε που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1960.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|370x370εσ| Η αρχική πεντάδα της Νότιας Κορέας σε αγώνα το 2014.
Ξεκίνημα (1947–1951)
Το 1947, δύο χρόνια μετά την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, η Κορεατική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης προσχώρησε στη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA) και έστειλε τις εθνικές της ομάδες σε διοργανώσεις που υποστηρίζονταν από την FIBA. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, η ομάδα γιόρτασε ήδη το πρώτο της μεγάλο επίτευγμα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, όταν τερμάτισε στην 8η θέση, υψηλότερα από οποιοδήποτε άλλο ασιατικό έθνος και μπροστά από ομάδες όπως ο Καναδάς, η Αργεντινή και η Ιταλία.
Σταθερή άνοδος (1952–1968)
Στους Ασιατικούς Αγώνες του 1954, για πρώτη φορά, η Νότια Κορέα τερμάτισε στο Final Four μίας μεγάλης διεθνής διοργάνωσης καλαθοσφαίρισης στην Ασία. Η ομάδα βελτίωσε αργά τη θέση της στην Ασία σχεδόν κάθε χρόνο και προκρίθηκε αρκετές φορές στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης.
Χρυσά χρόνια (1969-1970)
Το 1969 και το 1970, η ομάδα απόλαυσε μια σύντομη λαμπρή περίοδο, όταν κέρδισε το Ασιατικό Πρωτάθλημα 1969 και τους Ασιατικούς Αγώνες του 1970 και την πρόκριση για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1970. Ως η μόνη ασιατική ομάδα που είχε παραμείνει στη διοργάνωση, η Νότια Κορέα τερμάτισε μπροστά από την Αυστραλία (πρωταθλήτρια της FIBA Oceania) και την Αίγυπτο (πρωταθλήτρια της FIBA Africa) και πέτυχε την καλύτερη απόδοσή της ποτέ σε αυτό το γεγονός. Ο Σιν Ντονγκ-πα της Νότιας Κορέας κυριάρχησε όλων στο σκοράρισμα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970, καθώς είχε κατά μέσο όρο 32,6 πόντους ανά αγώνα, σχεδόν 13 πόντους περισσότερους από τον δεύτερο, Ντέιβις Περάλτα της Εθνικής Παναμά.
Ελίτ θέση στην Ασία πίσω από την Κίνα (1971–2007)
Στο Ασιατικό Πρωτάθλημα, η Νότια Κορέα παρέμεινε μεταξύ των τριών κορυφαίων ομάδων σε 21 συνεχόμενες διοργανώσεις, ένα ρεκόρ που είναι ακόμα ασυναγώνιστο μέχρι σήμερα. Το σερί τελείωσε τελικά όταν το Κατάρ νίκησε τη Νότια Κορέα στον αγώνα για την 3η θέση το 2005. Μεταξύ 1975 και 2005, η Νότια Κορέα ήταν το μόνο έθνος, εκτός των Φιλιππίνων, που κατάφερε να αμφισβητήσει σοβαρά την κυριαρχία της Κίνας. Διέκοψε τις συνεχόμενες κατακτήσεις της διοργάνωσης από την Κίνα το 1997, όταν την νίκησε στους ημιτελικούς και τελικά κέρδισε το στέμμα της Πρωταθλήτριας Ασίας του 1997.
Στο Ασιατικό Πρωτάθλημα 2007, η Νότια Κορέα μπόρεσε να συνεχίσει το σερί και κέρδισε τους πρώτους 5 αγώνες. Λόγω των «τεσσάρων σέντερ», Χα Σέουνγκ-τζιν (221 εκ.), Κιμ Τζου-σανγκ (205 εκ.), Λι Ντονγκ-τζουν (202 εκ.) και Κιμ Μιν-σου (200εκ.), η Νότια Κορέα είχε το υψηλότερο ποσοστό δίποντων στη διοργάνωση (61%). Η Νότια Κορέα ήταν επίσης μια ομάδα που είχε δυνατούς χειριστές, όπως οι Κιμ Σέουνγκ-χιάν (179 εκ.), Γιανγκ Ντονγκ-γκεούν (182 εκ.), Κιμ Ντονγκ-γου (198 εκ.) και Τσόι Τζιν-σου (205 εκ.), το οποίο εξασφάλισε ότι η ομάδα ήταν στις πρώτες θέσεις της διοργάνωσης σε ποσοστό ελεύθερων βολών (70,6%) και ασίστ ανά αγώνα (11,5%). Όλοι αυτοί οι παίκτες βοήθησαν την ομάδα τους να κερδίσει ξανά το χάλκινο μετάλλιο.
Ανάδυση του ανταγωνισμού της Δυτικής Ασίας (2008 – σήμερα)
Στη σύγχρονη εποχή, ο ανταγωνισμός της Νότιας Κορέας από τη Δυτική Ασία εντατικοποιήθηκε, καθώς χώρες όπως η Ιορδανία, το Κατάρ, ο Λίβανος και ειδικά το Ιράν βελτίωσαν τα προγράμματα καλαθοσφαίρισης. Η Νότια Κορέα εξακολουθεί να θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες ομάδες της Ασίας, αλλά η θέση της ανάμεσα στις τρεις πρώτες ομάδες στην Ασία δεν είναι πλέον εγγυημένη. Το 2014, η ομάδα προκρίθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης για πρώτη φορά σε σχεδόν 20 χρόνια. Παρόλο που η ομάδα αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο, η ίδια η πρόκριση ήταν επιτυχημένη και παρείχε την απαραίτητη παγκόσμια προβολή. Οι περισσότεροι από τους παίκτες που έπαιξαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 επέστρεψαν για τους Ασιατικούς Αγώνες του 2014, όπου βοήθησαν να εξασφαλίσουν το χρυσό μετάλλιο στη χώρα τους.
Στολή
δεξιά|μικρογραφία|330x330εσ| Η Νότια Κορέα στο [[Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2014|Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.]]
Κατασκευαστής
2016: Nike
Χορηγός
2016: Hana Financial Group
Βίντεο
Κατηγορία:Εθνική Νότιας Κορέας (καλαθοσφαίριση) Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Νότια Κορέα Νότια Κορέα
Χέρμαν Β΄ της Κολωνίας
Ο Χέρμαν Β΄ (γερμ.: Hermann II, περίπου 995 - 11 Φεβρουαρίου 1056) ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας από το 1036 μέχρι το 1056. Προερχόταν από τον Οίκο των Ετσονιδών.
Βιογραφία
Ήταν ο γιος του Έτσο παλατινού κόμη (δούκα) της Λοθαριγγίας και της Ματίλντας των Οθωνιδών, κόρης του Όθωνα Β΄ της Γερμανίας και της Θεοφανούς των Σκληρών.
Ήταν αδελφός του Όθωνα Β΄ δούκα της Σουαβίας, της Ριχέτσας συζύγου του Μιέσκο Β΄ της Πολωνίας και της Θεοφανούς ηγουμένης του αββαείου του Έσσεν.
Περί το 1036 ο πάπας Βενέδικτος Θ΄ τον έβαλε στο Σύλλογο των καρδιναλίων και ο Κορράδος Β΄ των Σαλίων της Γερμανίας τον περιέβαλε με το αξίωμα του αρχιεπισκόπου της Κολωνίας, στην οποία απένειμε προνόμια. Ο Χέρμαν Β΄ ακολούθησε τον βασιλιά στην εκστρατεία του στην Ιταλία και έμενε πιστός στον γιο και διάδοχό του Ερρίκο Γ΄. Το 1049 ο Λέων Θ΄ επισκέφθηκε την Κολωνία· ο Χέρμαν Β΄ τον υποδέχθηκε και το 1051 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος στον καθεδρικό του Γκόσλαρ.
Η λαμπρή του καταγωγή τού επέτρεψε να βαπτίσει και να στέψει τον γιο του βασιλιά, τον Ερρίκο Δ΄, ένα δικαίωμα που διεκδίκησε ο Λούιτπολτ Α΄ αρχιεπίσκοπος του Μάιντς. Ο Χέρμαν Β΄, ακόμη και όταν εξεγέρθηκε ο ανιψιός του Κορράδος Α΄ δούκας της Βαυαρίας εναντίον του Ερρίκου Δ΄, πήρε το μέρος του βασιλιά.
Υπηρέτησε ως αρχικαγκελάριος του βασιλείου της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") και αναφέρεται ως προστάτης του αββαείου του Μπράουβαϊλερ (1053). Μαζί με την αδελφή του Ίντα έκτισαν από το 1040 και μετά στην Κολωνία το ναό ''Αγ. Μαρία στο Καπιτώλιο'' σε ρωμανικό ρυθμό, ακολουθώντας το πρότυπο της Σάντα Μαρία Ματζόρε. Σχεδίασε το ξανακτίσημο του καθεδρικού της Κολωνίας κατά το πρότυπο του Αγ. Πέτρου στη Ρώμη.
Το 1056 απεβίωσε στην Κολωνία σε ηλικία 61 ετών και τάφηκε στον εκεί καθεδρικό. Η πόλη Σίμπιου στη Ρουμανία αποκαλείται από τους Γερμανούς Χέρμανστατ μάλλον προς τιμήν του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ετσονιδών Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα
ΦΚ Ταταμπάνια
Η ΦΚ Ταταμπάνια είναι μια ουγγρική, ποδοσφαιρική ομάδα από την Ταταμπάνια. Ιδρύθηκε το 1910. Έδρα της ομάδας είναι το Stadion Gyula Grosics, χωρητικότητας 15500 θεατών. Συμμετέχει στην Nemzeti Bajnokság II.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1910
Venom 2
Το Venom 2 (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Venom: Let There Be Carnage) είναι αμερικανική ταινία υπερηρώων του 2021 με τον χαρακτήρα Venom της Marvel Comics και παραγωγής της Columbia Pictures, σε συνεργασία με τη Marvel. Η διανομή έγινε από τη Sony Pictures Releasing, είναι η δεύτερη ταινία στο Σύμπαν Spider-Man της Sony (SSU) και η συνέχεια του Venom (2018). Η σκηνοθεσία της ταινίας έγινε από τον Άντι Σέρκις από σενάριο της Κέλι Μαρσέλ, βασισμένη σε μια ιστορία που έγραψε με τον Τομ Χάρντι, ο οποίος πρωταγωνιστεί ως Έντι Μπροκ και Venom μαζί με τους Μισέλ Ουίλιαμς, Ναόμι Χάρις, Ριντ Σκοτ, Στίβεν Γκράχαμ και Γούντι Χάρελσον. Στην ταινία, ο Μπροκ και ο εξωγήινος συμβιωτής Venom πρέπει να αντιμετωπίσουν τον κατά συρροή δολοφόνο Κλίτους Κάσαντι (Χάρελσον) αφού γίνει ο οικοδεσπότης μιας παραφυάδας του Venom που ονομάζεται Carnage.
Το Venom προοριζόταν από τη Sony να είναι η αρχή ενός νέου κοινόχρηστου σύμπαντος και τα σχέδια για μία συνέχεια να ξεκινούν κατά την παραγωγή της πρώτης ταινίας. Ο Χάρελσον κλήθηκε να κάνει μια σύντομη εμφάνιση ως Κασάντι στο τέλος του Venom, με την πρόθεση να γίνει ο κακός Carnage στη συνέχεια. Οι επίσημες εργασίες για το σίκουελ ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2019, με τους Χάρντι και Χάρελσον να επιβεβαιώνονται ότι θα επιστρέψουν μαζί με την Μαρσέλ ως συγγραφέα. Ο Σέρκις προσλήφθηκε ως σκηνοθέτης τον Αύγουστο, εν μέρει λόγω της εμπειρίας του στη δουλειά με το CGI και την τεχνολογία σύλληψης κίνησης, που ήταν σημαντικό μέρος της απεικόνισης του Venom και του Carnage στην ταινία. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στα Leavesden Studios στην Αγγλία από τον Νοέμβριο του 2019 έως τον Φεβρουάριο του 2020, με επιπλέον γυρίσματα στο Σαν Φρανσίσκο τον Φεβρουάριο. Ο τίτλος ανακοινώθηκε τον Απρίλιο του 2020.
Το Venom 2 έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο στις 14 Σεπτεμβρίου 2021 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες την 1η Οκτωβρίου, μετά από πολλαπλές καθυστερήσεις από την αρχική ημερομηνία του Οκτωβρίου 2020 λόγω της πανδημίας του COVID-19. Η ταινία γνώρισε εισπρακτική επιτυχία, με εισπράξεις 506,9 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως και έγινε η έβδομη πιο κερδοφόρα ταινία του 2021, αλλά κερδίζοντας 349,2 εκατομμύρια δολάρια λιγότερα από τον προκάτοχό της. Έλαβε μικτά σχόλια από κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τις σκηνές δράσης, τη χημεία μεταξύ του Μπροκ και του Venom, τη σκηνή μέσα στους τίτλους τέλος και τις ερμηνείες των Χάρντι και Χάρελσον, αλλά επέκριναν το σενάριό του, ενώ η σύντομη διάρκεια του προκάλεσε διχασμένες απόψεις. Μια συνέχεια είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει στις 12 Ιουλίου του 2024.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με τέρατα Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο 1996 Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λονδίνο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στα Pinewood Studios Κατηγορία:Σύμπαν Spider-Man της Sony Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Έιμι Πασκάλ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άβι Άραντ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ματ Τόλμαχ Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα του Τοντ Μακφάρλαν Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Κέλι Μάρσελ Κατηγορία:Venom (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Αστυδάμεια
Με το όνομα Αστυδάμεια αναφέρονται πέντε διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, τα εξής:
Αστυδαμεια Αστυδαμεια Αστυδαμεια Αστυδαμεια
Μάχη της Σάντα Κλάρα
Η Μάχη της Σάντα Κλάρα ήταν μια σειρά ένοπλων συγκρούσεων που έλαβε χώρα στα τέλη Δεκεμβρίου 1958, που κατέληξαν στην κατάληψη της κουβανικής πόλης Σάντα Κλάρα, από επαναστατικές δυνάμεις, υπό τον Τσε Γκεβάρα. Η μάχη αποτέλεσε σημαντική νίκη για τις επαναστατικές δυνάμεις ενάντια στο καθεστώς του στρατηγού Φουλχένσιο Μπατίστα: εντός 12 ωρών από την κατάληψη της πόλης ο Μπατίστα έφυγε από την Κούβα και οι δυνάμεις του Φιδέλ Κάστρο, επικράτησαν σε ολόκληρη την χώρα.
Επίθεση
thumb|right|Το μνημείο της μάχης της Σάντα Κλάρα Τα τμήματα υπό την καθοδήγηση του Γκεβάρα μετακινήθηκαν από τις 28 Δεκεμβρίου από το λιμάνι του Καϊμπαριέν δια μέσου του τοπικού οδικού δικτύου στην Σάντα Κλάρα. Εν τω μεταξύ, κυβερνητικές δυνάμεις στην στρατιωτική βάση του Καμαχουανί (Camajuaní) εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, με αποτέλεσμα η μετακίνηση των επαναστατών να συνεχιστεί ανενόχλητα. Τα χαράματα τα επαναστατικά τμήματα βρίσκονταν στο Πανεπιστήμιο της πόλης.
Οι επαναστατικές δυνάμεις, 300 ένοπλοι, διαιρέθηκαν σε δύο ομάδες. Η νότια ομάδα ήρθε αντιμέτωπη με τις δυνάμεις του Συνταγματάρχη Κασίγιας Λουμπούϊ. Το επονομαζόμενο «τάγμα αυτοκτονίας» της δεύτερης ομάδας υπό τον Ρομπέρτο Ροδρίγκες (ή «Ελ Βακερίτο»), εστάλη από τον Γκεβάρα να καταλάβει τον στρατηγικής σημασίας λόφο στα προάστια της πόλης, όπου βρίσκονταν το αρχηγείο των κυβερνητικών (μέσα σε ένα θωρακισμένο βαγόνι τρένου), χρησιμοποιώντας χειροβομβίδες. Εντός σύντομου χρονικού διαστήματος η ομάδα του Ροδρίγκες έτρεψε σε φυγή τους κυβερνητικούς, οι οποίοι κατέφυγαν σε κέντρο της πόλης, ενώ οι υπόλοιποι παραδόθηκαν.
Εντός της πόλης, έλαβαν μέρος σποραδικές οδομαχίες, ενώ οι επαναστατικές δυνάμεις υπό τον Ρολάνδο Κουμπέλα, υποστηρίχθηκαν ενεργά και από πολίτες, οι οποίοι τους παρείχαν βόμβες μολότωφ. Οι κυβερνητικοί παρόλο που είχαν υποστήριξη από την αεροπορία και από τεθωρακισμένα οχήματα δεν κατάφεραν παρ'όλα αυτά να απωθήσουν τους επιτιθέμενους.
Με την κατάληψη του θωρακισμένου τρένου στο οποίο αιχμαλωτίσθηκαν πολλοί κυβερνητικοί αξιωματικοί και κατασχέθηκε μεγάλη ποσότητα πυρομαχικών, το έργο του Γκεβάρα διευκολύνθηκε ανυπολόγιστα. Η ψυχολογική τροπή των γεγονότων όμως ήταν ακόμη πιο σημαντική καθώς τα περισσότερα οχυρά παραδόθηκαν στους επαναστάτες. Κατά το μεσημέρι της ίδιας μέρας ο Τσε Γκεβάρα μέσω ραδιοφωνικής εκπομπής ανακοίνωσε ότι και τα τελευταία προκαλύμματα του καθεστώτος Μπατίστα στην Σάντα Κλάρα παραδόθηκαν.
Κατηγορία:Ιστορία της Κούβας Κατηγορία:Μάχες
ΦΚ Ντνιέπρ Μογκίλεφ
Η ΦΚ Ντνιέπρ Μογκίλεφ είναι μια λευκορωσική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μογκιλιόφ. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λευκορωσίας. Έδρα της ομάδας είναι το Spartak Stadion, χωρητικότητας 11200 θεατών. Ιδρύθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λευκορωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960
Χέτσελιν Α΄
Ο Χέτσελιν Α΄, γερμ. Hezzelin/Hezilo/Hermann (απεβ. 1033) από τον Οίκο των Ετσονιδών ήταν κόμης του Τσύλπιχγκαου (Zülpichgau).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Χέρμαν Α΄ παλατινού κόμη (δούκα) της Λοθαριγγίας.
Αδέλφια του ήταν ο Έτσο παλατινός κόμης της Λοθαριγγίας και ο Αδόλφος Α΄ κόμης του Κέλνταχγκαου. Ο Χέτσελιν Α΄ απεβίωσε το 1033.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία κόρη του Κορράδου Α΄ των Σαλίων δούκα της Καρινθίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ετσονιδών
Επαρχία Τέτε
Η Τέτε (πορτογαλικά: Tete) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Τέτε. Έχει έκταση 100.724 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.551.949 κατοίκους (απογραφή 2006).
Γεωγραφία
Η Τέτε είναι η δυτικότερη επαρχία της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα νοτιοδυτικά στα νότια με την Επαρχία Σοφάλα, στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Ζαμβεζία, στα δυτικά με τη Ζιμπάμπουε, στα βόρεια με τη Ζάμπια και στα ανατολικά με το Μαλάουι. Έχει έκταση 100.724 τ.χλμ.
Διοικητική διαίρεση
Η Τέτε 12διαιρείται σε 18 συνοικίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Μοζαμβίκης
Αστρομερίτης
Ο Αστρομερίτης είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας
Ο Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας (David I of Scotland, περί το 1084 - 24 Μαΐου 1153) πρίγκιπας της Κάμπριας (1113 - 1124) και βασιλιάς της Σκωτίας (1124 - 1153) ήταν έκτος και νεότερος γιος του Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας και της Αγίας Μαργαρίτας. Έζησε την παιδική ηλικία στη Σκωτία, αλλά εξορίστηκε προσωρινά στην Αγγλία το 1093. Τη δεκαετία του 1100 έγινε δεκτός από τον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας, όπου στην Αυλή του γνώρισε τις Άγγλο-Γαλλικές συνήθειες και τα Νορμανδικά έθιμα.
Όταν πέθανε ο αδελφός του Αλέξανδρος Α΄ της Σκωτίας (1124), με τη βοήθεια του Ερρίκου Α΄, τον διαδέχθηκε στον θρόνο και πιέστηκε σε εμφύλιες μάχες με τον ανιψιό του και διεκδικητή του θρόνου Μάλκολμ Μακ Αλεξάντερ. Τον υπέταξε ύστερα από δεκαετή πόλεμο. Μετά το θάνατο του προστάτη του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας, υποστήριξε την κόρη του Αυτοκράτειρα Ματθίλδη και ήρθε σε σύγκρουση με τον επόμενο βασιλιά Στέφανο της Αγγλίας. Στις μάχες που ακολούθησαν είχε πολλά κέρδη στη βόρεια Αγγλία, παρόλο που ηττήθηκε στην κρίσιμη μάχη του Στάνταρντ (1138). Ο όρος "Δαυιδιανή Επανάσταση" χρησιμοποιήθηκε από ιστορικούς για να καθορίσουν τις σημαντικές αλλαγές, που επέφερε στη Σκωτία η βασιλεία του. Έκτισε μοναστήρια, εφάρμοσε τη Γρηγοριανή Μεταρρύθμιση, οργάνωσε την επικράτειά σε δήμους και διαμόρφωσε το βασίλειο στα φεουδαρχικά πρότυπα της Γαλλίας και της Νορμανδικής Αγγλίας.
Παιδικά χρόνια
Γεννήθηκε στη Σκωτία γύρω στο 1084, αλλά δεν έχει καταγραφεί η ακριβής ημερομηνία. Ήταν ο όγδοος και μικρότερος από όλους τους γιους του Μάλκολμ Γ΄, πιθανότατα ο έκτος, από τη δεύτερη σύζυγό του Μαργαρίτα του Ουέσσεξ. Ήταν εγγονός του Ντάνκαν Α΄ της Σκωτίας.
Ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος, σκοτώθηκαν σε μια επίθεση στη Νορθουμβρία. Ο Δαυίδ Α΄ και οι δυο μεγαλύτεροι αδελφοί του Αλέξανδρος Α΄ της Σκωτίας και Έντγκαρ της Σκωτίας ήταν παρόντες, όταν πέθανε η μητέρα τους αμέσως μετά. Οι τρεις αδελφοί ήταν στο Εδιμβούργο και σύμφωνα με μεσαιωνική παράδοση, πολιορκήθηκαν από τον θείο τους Ντόναλντ Γ΄ της Σκωτίας, που σφετερίστηκε τον θρόνο. Δεν είναι γνωστή η τύχη τους· τα Χρονικά του Μέλροουζ αναφέρουν ότι ο Ντόναλντ Γ΄ έστειλε τα τρία αδέλφια σε εξορία και συμμάχησε με έναν άλλο ανιψιό του, τον Εδμόνδο. Ο Ιωάννης του Φορντάν, πολλούς αιώνες αργότερα, γράφει ότι δημιουργήθηκε ένας πυρήνας οπαδών στην Αγγλία για να υποστηρίξει τα τρία αδέλφια, υπό την ηγεσία του εκ μητρός θείου τους Έντγκαρ Έθελινγκ.
Παρουσία στην Αγγλική αυλή
thumb|right|250px|Η μεγάλη σφραγίδα του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας με τη μορφή του βασιλιά στα πρότυπα Ευρωπαίου ηγεμόνα
Ο Γουλιέλμος Β΄ της Αγγλίας ήταν ο πρώτος που αντέδρασε στην απόφαση του Ντόναλντ Γ΄ να ανέβει στον θρόνο της Σκωτίας και έστειλε τον ετεροθαλή αδελφό τού Δαυίδ, τον Ντάνκαν Β΄ της Σκωτίας με στρατό εναντίον του, αλλά ηττήθηκε και σκοτώθηκε. Ο Γουλιέλμος έστειλε δεύτερη αποστολή (1097) με τον αδελφό του Δαυίδ, τον Έντγκαρ, η οποία κατέληξε σε επιτυχία: ο Έντγκαρ στέφθηκε βασιλιάς της Σκωτίας στα τέλη της ίδιας χρονιάς. Την περίοδο των συγκρούσεων (1093 - 1097) ο Δαυίδ βρισκόταν στην Αγγλία· το 1093 ήταν περίπου εννιά ετών. Τη δεκαετία 1093 - 1103 δεν βρέθηκε καμιά καταγραφή στη Σκωτία για τον ίδιο· πιθανότατα βρισκόταν μόνιμα στην Αγγλία.
Ο Γουλιέλμος Ρούφος σκοτώθηκε και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας, που νυμφεύτηκε την αδελφή τού Δαυίδ Ματθίλδη της Σκωτίας. Ο Δαυίδ Α΄ ως κουνιάδος του βασιλιά είχε πολύ υψηλή θέση στην Αγγλική βασιλική Αυλή. Παρά την Κελτική καταγωγή του, η μακρόχρονη παραμονή του στην Αγγλία τον είχε μετατρέψει πλήρως σε Άγγλο-Νορμανδό πρίγκιπα: ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι γράφει ότι απέβαλλε όλη τη Σκωτσέζικη βαρβαρότητα, έγινε ευγενικός και φιλικός με όλους.
Πρίγκιπας της Κάμπρια
Ο Δαυίδ ξεκίνησε την ηγεμονική του παρουσία ως πρίγκηπας της Κάμπρια (1113), την ίδια χρονιά ο Ερρίκος Α΄ τακτοποίησε τον γάμο του με τη Μαώ του Χάντιγκτον, κληρονομώντας τον τίτλο του κόμη και τεράστιες εκτάσεις στη νότια Σκωτία. Ο αδελφός του Έντγκαρ επισκέφτηκε τον Γουλιέλμο Ρούφο και κληροδότησε στον μικρότερο αδελφό του Δαυίδ μεγάλες εκτάσεις στη Σκωτία, νότια του ποταμού Φορθ. Ο Έντγκαρ πέθανε στις 8 Ιανουαρίου 1107 και τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Α΄, ενώ ο Δαυίδ ανέλαβε την κυβέρνηση των εδαφών του στη νότια Σκωτία. Δεν είχε ωστόσο την εξουσία στις περιοχές που κληροδότησε μέχρι τα τέλη του 1113, εποχή που ιδρύθηκε το αβαείο του Σέλκιρκ. Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Οράμ (γεν. 1960) γράφει ότι, μόλις το 1113 -την εποχή που ο Ερρίκος Α΄ επέστρεψε στην Αγγλία από τη Νορμανδία- κατόρθωσε ο Δαυίδ να κυβερνήσει τα εδάφη στη νότια Σκωτία.
Ο Ερρίκος Α΄ πίεσε σκληρά τον Αλέξανδρο να αναγνωρίσει τα δικαιώματα τού μικρότερου αδελφού του στη νότια Σκωτία. Δεν προχώρησε σε αιματοχυσία αλλά το έκανε κάτω από μεγάλη πίεση και απειλές. Οι ενέργειες αυτές του Δαυίδ και του προστάτη του φαίνεται δυσαρέστησαν έντονα τους Σκωτσέζους· ένα Κέλτικο ποίημα της εποχής γράφει:
"Ήταν πολύ κακό αυτό που έκανε ο γιος του Μάλκολμ να διαιρεθεί από τον Αλέξανδρο δεν το έκανε ποτέ γιος βασιλιά να λεηλατήσει τη σταθερότητα της Αλβιόνας".
Η φράση "να διαιρεθεί" αναφέρεται στις περιοχές που βρέθηκαν υπό τη διοίκηση του Δαυίδ στη νότια Σκωτία. Τα αμφισβητούμενα εδάφη αποτελούσαν τις κομητείες του Ρόξμπουργκσαιρ, του Σέλκιρκσαιρ, του Μπέργουικσαιρ και του Λάναρκσαιρ. Ο Δαυίδ πήρε επιπλέον τον τίτλο του κόμη της Κάμπρια, όπως αναφέρεται σε διάταγμα της εποχής. Πολλές περιοχές ωστόσο στη νότια Σκωτία, όπως το Γκάλογουεϊ βρέθηκαν εκτός της επιρροής του Δαυίδ. Ο Δαυίδ δημιούργησε διάφορες μορφές ηγεμονίας σε μέρη του Ντάμφρισαιρ, του Άυρσαιρ και του Ρένφριουσαιρ. Στα εδάφη ανάμεσα στο Γκάλογουεϊ και στην κομητεία της Κάμπρια, ο Δαυίδ τοποθέτησε διάφορους ηγεμόνες, όπως τον Ρόμπερτ Μπρους στο Άννανταλ, τον Ούγο του Μόρβιλ στο Κάνινγκχαμ και πιθανότατα τον Γουόλτερ Φίτζαλαν στο Στράθγκριφ.
Διάδοχος του αδελφού του Αλεξάνδρου
Στα τέλη του 1113 ο Ερρίκος Α΄ έδωσε σύζυγο στον Δαυίδ τη Μαώ του Χάντιγκτον κόρη και διάδοχο του Βάλντεφ της Νορθουμβρίας, ο γάμος του έδωσε τον τίτλο του τιμητή του Χάντινγκτον μιας κομητείας που βρισκόταν στις ακτές του Νορθάμπτον, του Χάντιγκτον και του Μπέντφορντ. Η Μαώ σε λίγα χρόνια του γέννησε τον διάδοχο, τον ονόμασε Ερρίκο για να τιμήσει τον προστάτη του βασιλιά της Αγγλίας. Οι κομητείες που απέκτησε ο Δαυίδ του έδωσαν ισχυρό πλούτο και δύναμη, έγινε ένας από τους ισχυρότερους ευγενείς σε ολόκληρη τη Βρετανία, οι περιοχές που κληρονόμησε από τον πεθερό του περιείχαν τεράστιες εκτάσεις στη βόρεια Αγγλία όπως το Κάμπερλαντ, το Γουεστμόρλαντ και η κομητεία του Ντάραμ. Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας ο Δαυίδ διεκδίκησε την κομητεία για τον γιο του Ερρίκο.
Οι δραστηριότητες του Δαυίδ μετά το 1114 δεν έχουν εντοπιστεί, τον περισσότερο χρόνο περνούσε πέρα από το πριγκιπάτο του στην Αγγλία και στη Νορμανδία. Η αδελφή του πέθανε στις 1 Μαΐου 1118 αλλά εξακολουθούσε να έχει την υποστήριξη του Ερρίκου Α΄, όταν πέθανε ο αδελφός του Αλέξανδρος χωρίς διάδοχο ανέβηκε με τη βοήθεια του στον θρόνο της Σκωτίας.
Στέψη
thumb|right|250px|Η σφραγίδα του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας στην πίσω πλευρά που απεικονίζει τον βασιλιά σαν στρατηγό πολεμιστή Οι ιστορικοί Μίχαελ Λιντς (γεν. 1946) και Ρίτσαρντ Οράμ (γεν. 1960) περιγράφουν ότι ο Δαυίδ Α΄ δεν είχε καμία σχέση με τα Σκωτσέζικα έθιμα τα πρώτα χρόνια. Οι ίδιοι συγγραφείς ωστόσο τονίζουν ότι σταδιακά άρχισε να προσαρμόζεται και σε μεγάλη ηλικία έγινε τέλειος Σκωτσέζος. Η περίπτωση να ήταν ο νόμιμος διάδοχος του Σκωτσέζικου θρόνου είναι πολύ αμφίβολη, ήταν όγδοος και μικρότερος γιος του πατέρα του, δυο από τους μεγαλύτερους αδελφούς του ήταν βασιλείς είχαν αφήσει κληρονόμους, ο Ντάνκαν Β΄ της Σκωτίας τον Γουλιέλμο φιτζ Ντανκάν και ο Αλέξανδρος Γ΄ τον Μάλκολμ του Αλεξάνδρου. Οι δυο διεκδικητές είχαν μεγαλύτερη προτεραιότητα από τον Δαυίδ Α΄ αλλά δεν είχαν την υποστήριξη του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας, η αριστοκρατία της Σκωτίας αναγκάστηκε να δεχτεί τον Δαυίδ από φόβο μήπως ξεσπάσει πόλεμος με την Αγγλία. Ο Μάλκολμ Μακ Αλεξάντερ δεν υποχώρησε και αποφάσισε να κηρύξει ανοιχτά τον πόλεμο στον Δαυίδ Α΄. Ο Όρντερικ Βιτάλις γράφει : "Προσπάθησε πολλές φορές να ανατρέψει από τον θρόνο τον Δαυίδ και πολέμησε σκληρά εναντίον του σε πολλές μάχες αλλά ο βαθύπλουτος και ισχυρός Δαυίδ ήταν πάντοτε ο νικητής". Ο Μάλκολμ δραπέτευσε σε περιοχές της Σκωτίας που δεν ήταν υπό την εξουσία του Δαυίδ, εκεί βρήκε βοήθεια και προστασία.
Εξέγερση από διεκδικητές
Πέρα από το πριγκιπάτο της Κάμπριας ο Δαυίδ Α΄ είχε ελάχιστες εξουσίες τη δεκαετία του 1120 στο μεγαλύτερο μέρος της Σκωτίας, όπως γράφει ο Ρίτσαρντ Οράμ ήταν βασιλιάς μονάχα στο όνομα. Στο μεγαλύτερο μέρος της Σκωτίας δεν είχε εξουσίες την περίοδο 1127 - 1130, ενώ την προηγούμενη χρονιά βρισκόταν στην αυλή του Ερρίκου Α΄. Επέστρεψε στην Αγγλική αυλή το 1130 και υπηρέτησε σαν δικαστής στο Γούντστοκ στη δίκη του Γοδεφρείδου του Κλίντον για προδοσία. Την ίδια χρονιά την εποχή που βρισκόταν στην Αγγλία πέθανε η σύζυγος του Μαώ και οι Σκωτσέζοι επαναστάτησαν εναντίον του. Ο υποκινητής της εξέγερσης ήταν ο Μάλκολμ, είχε τη στήριξη του Άνγκους του Μόρεϊ του πιο ισχυρού Σκωτσέζου ευγενή εγγονού του Λούλαχ της Σκωτίας κάτι που τον έκανε διεκδικητή ακόμα και στον θρόνο. Οι εξεγερμένοι βαρόνοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον στρατηγό του Δαυίδ Εδουάρδο, στη μάχη που ακολούθησε κοντά στο Μπρέχιν, σύμφωνα με τα Χρονικά του Ούλστερ : "1.000 σκοτώθηκαν από τον στρατό του Εδουάρδου και 4.000 από τους αντιπάλους του ανάμεσα τους και ο ίδιος ο Άνγκους".
Ο Όρντερικ Βιτάλις αναφέρει ότι ο Εδουάρδος στη συνέχεια βάδισε βόρεια στο Μόρεϊ και κατέλαβε ολόκληρο το βασίλειο για λογαριασμό του βασιλιά του. Παρά τις επιτυχίες του όμως δεν μπόρεσε να σταθεροποιηθεί στον θρόνο, στα τέλη του χρόνου ο Μάλκολμ δραπέτευσε και ακολούθησε τα επόμενα χρόνια σκληρός εμφύλιος πόλεμος που ήταν για τον Δαυίδ Α΄ αγώνας επιβίωσης. Ο Δαυίδ ζήτησε στρατιωτική υποστήριξη από τον Ερρίκο Α΄, όπως γράφει ο Άιλρεντ του Ριεβώ ο Ερρίκος του έστειλε για βοήθεια έναν εντυπωσιακό στρατό και στόλο στο Καρλάιλ για να υποστηρίξει τον Δαυίδ στον οποίο συμμετείχαν σημαντικοί Νορμανδοί ευγενείς όπως ο Βάλτερ λ'Εσπέκ. Ο στόλος συγκεντρώθηκε στην Ιρλανδική θάλασσα και στις ακτές του Άρτζιλ που ο Μάλκολμ είχε τους περισσότερους οπαδούς, ο Μάλκολμ συνελήφθη και φυλακίστηκε στο κάστρο του Ρόξμπουργκ. Δεν ακούστηκε από τότε τίποτα για τον Μάλκολμ πέρα από την πληροφορία ότι οι γιοι του συμμάχησαν αργότερα με τον Σάμερλαντ.
Επικράτηση στους διεκδικητές
thumb|right|250px|Η Σκωτία στις αρχές του 12ου αιώνα Ο Ρίτσαρντ Οράμ δίνει την πληροφορία ότι ο Δαυίδ εκείνη την εποχή παραχώρησε στον Βάλτερ φιτζ Άλαν το Στράθφκριφ, το βόρειο Κάιλ και την περιοχή του Ρένφριου δημιουργώντας τη Στιούαρτ ηγεμονία του Στράθγκριφ, επίσης αναφέρει ότι ο Ούγος ντε Μόρβιλ κέρδισε το Κάνινγκχαμ. Το συμπέρασμα είναι ότι η εκστρατεία του 1130 - 1134 είχε ως αποτέλεσμα την προσάρτηση αυτών των περιοχών.
Δεν είναι γνωστό πόσο χρειάστηκε για να φέρει την ειρήνη στο Μόρεϊ, την ίδια περίοδο ο Δαυίδ διόρισε τον ανιψιό του Ουίλλιαμ φιτζ Ντανκάν διάδοχο του Άνγκους ως αποζημίωση για την απώλεια της διαδοχής του θρόνου μετά τη γέννηση του γιου του Ερρίκου. Ο Γουλιέλμος παντρεύτηκε την κόρη του Άνγκους για να νομιμοποιήσει την κυριαρχία του στην περιοχή, τα προάστια του Έλγιν και του Φόρρ ιδρύθηκαν στο ίδιο σημείο για να ισχυροποιήσουν τη βασιλική κυριαρχία στο Μόρεϊ. Ο Δαυίδ ίδρυσε επίσης το μοναστήρι του Ούρκχαρτ σαν νικηφόρο μοναστήρι αφιερώνοντας ένα ποσοστό των λαφύρων του από το Άρτζιλ. Τότε συμφωνήθηκε ο γάμος ανάμεσα στον γιο του Μάταντ, μορμάρου του Άθολ και στην κόρη του Χάακον Πόλσον, κόμη των Ορκάδων, ο γάμος εξασφάλιζε τα βόρεια σύνορα του βασιλείου με την προοπτική ένας από τους μορμάρους του Δαυίδ να κερδίσει τις Ορκάδες και το Καίθνες για λογαριασμό του βασιλιά. Την εποχή που πέθανε ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας στις 1 Δεκεμβρίου 1135 ο Δαυίδ Α΄ είχε υπό τον έλεγχο του ολόκληρη τη Σκωτία.
Πρώτοι πόλεμοι με Αγγλία και Νορβηγία
Ενώ βρισκόταν μετά το 1136 σε πόλεμο με τον Στέφανο της Αγγλίας στη βόρεια Αγγλία στα εδάφη της βόρειας Σκωτίας εξακολουθούσε να έχει τον πλήρη έλεγχο. Το 1139 ο ξάδελφος του, ο πεντάχρονος Χάραλντ Μάντανσον πήρε τον τίτλο του κόμη μαζί με τα εδάφη της κομητείας των Ορκάδων και το Σκωτσέζικο Καίθνες, τη δεκαετία του 1140 το Σάδερλαντ και το Καίθνες βρέθηκαν υπό Σκωτσέζικο έλεγχο. Ο Δαυίδ Α΄ πριν το 1146 διόρισε έναν Σκωτσέζο τον Ανδρέα πρώτο επίσκοπο του Καίθνες, μια νέα επισκοπή ιδρύθηκε στο Θάρσο σε μια περιοχή εθνολογικά Σκανδιναβική.
Το Καίθνες και οι Ορκάδες βρέθηκαν το 1150 υπό πλήρη Σκωτσέζικο έλεγχο ωστόσο από τότε οι κτήσεις του Δαυίδ στον βορρά παρουσίασαν σημαντικά προβλήματα. Το 1151 ο Άιιστεϊν Β΄ της Νορβηγίας εξέπλευσε για τις Ορκάδες με μεγάλο στόλο συνέλαβε τον νεαρό Χάραλντ στην κατοικία του στο Θάρσο και τον πίεσε να του δώσει όρκο υποτέλειας για να τον ελευθερώσει. Ο Δαυίδ απάντησε τοποθετώντας κόμη των Ορκάδων τον αντίπαλο του Χάραλντ Έρλεντ Χάραλντσον και του παραχώρησε το ήμισυ του Καίθνες, ο Άιιστεϊν Β΄ απάντησε με νέα παραχώρηση την ίδια εποχή στον Έρλεντ ακυρώνοντας την παραχώρηση του Δαυίδ. Η εξασθένηση του Δαυίδ στις Ορκάδες οφείλεται στο ότι οι Νορβηγοί βασιλείς ήταν προετοιμασμένοι να κατακτήσουν την περιοχή χωρίς να οπισθοχωρήσουν.
Εκστρατεία κατά της Αγγλίας
thumb|right|150px|Βιαιότητες Σκωτσέζων επί Δαυίδ Α΄ - από χειρόγραφο του 14ου αιώνα. Οι σχέσεις του Δαυίδ Α΄ με το Αγγλικό στέμμα ακολούθησαν δυο διαφορετικούς δρόμους, με τον Ερρίκο Α΄ οι σχέσεις ήταν πολύ καλές και όλοι οι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο πραγματικός κυβερνήτης της Σκωτίας τα πρώτα χρόνια ήταν ο Ερρίκος που ο Δαυίδ είχε προστάτη του. Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Α΄ και την άνοδο του Στέφανου ο Δαυίδ υποστήριξε την κόρη του Ερρίκου Αυτοκράτειρα Ματθίλδη και ενώθηκε μαζί της σε πόλεμο εναντίον του Στέφανου, όταν έφτασε η Ματθίλδη στην Αγγλία δήλωσε την υποταγή του και έστεψε ιππότη τον γιο της Ερρίκο.
Η πολιτική του Δαυίδ με την Αγγλία είχε άλλη μια πρόσθετη προοπτική, προσπαθούσε να δημιουργήσει μια Σκώτο-Νορθουμβρική αυτοκρατορία στη βόρεια Αγγλία και την υποστήριξη στη Ματθίλδη τη βρήκε ως πρόσχημα για να ξεκινήσει πόλεμο με τον Στέφανο. Οι από μητέρα πρόγονοι του Δαυίδ ήταν μέλη του Οίκου του Ουέσσεξ και οι πρόγονοι του γιου του Ερρίκου από τη μητέρα του ήταν κόμητες της Νορθουμβρίας. Το έργο συνεχίστηκε και τελείωσε μονάχα όταν ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας απαίτησε από τον εγγονό του Μάλκολμ τον Παρθένο να του παραδώσει όλα τα κέρδη του πατέρα του στην Αγγλία. Ο Ερρίκος Α΄ κληροδότησε το Αγγλικό στέμμα στην κόρη του αυτοκράτειρα Ματθίλδη αλλά ο Στέφανος νεώτερος αδελφός του Θεοβάλδου Β΄ της Καμπανίας σφετερίστηκε τον θρόνο. Ο Δαυίδ ήταν ο πρώτος που πήρε όρκο να υποστηρίξει τη Ματθίλδη, όταν ο Στέφανος στέφθηκε βασιλιάς στις 22 Δεκεμβρίου 1135 αποφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο απέναντι του.
Φρικαλεότητες του στρατού των Σκωτσέζων
Τον χειμώνα του 1136 - 1137 ο στρατός του Δαυίδ ετοιμάστηκε ξανά να επιτεθεί στην Αγγλία, ο Σκωτσέζος βασιλιάς συγκέντρωσε στρατό στα σύνορα με τη Νορθουμβρία, ο Στέφανος απάντησε συγκεντρώνοντας στρατό στο Νιούκασλ, η μάχη δεν έγινε αλλά η ειρήνη διατηρήθηκε μέχρι τον Δεκέμβριο. Μετά τον Δεκέμβριο ο Δαυίδ ζήτησε από τον Στέφανο ολόκληρο το δουκάτο της Νορθουμβρίας, ο Άγγλος βασιλιάς το αρνήθηκε και ο Δαυίδ το χρησιμοποίησε ως πρόσχημα για να ξεκινήσει την τρίτη του εκστρατεία τον Ιανουάριο του 1138. Ο Σκωτσέζικος στρατός που επιτέθηκε στην Αγγλία τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 1138 έφερε σοκ στους Άγγλους χρονικογράφους. Ο Ριχάρδος του Χέξαμ γράφει : ''ένας βιαιότατος στρατός χειρότερος και από τους πιο άγριους στρατούς των παγανιστών, δεν υπολόγιζε ούτε θεό, ούτε ανθρώπους. Έσφαζε, έκαιγε, λεηλατούσε, ακρωτηρίαζε όποιον άνθρωπο έβρισκε μπροστά του χωρίς καμιά διάκριση παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένους και ιερείς, έκαιγε εκκλησίες, νοσοκομεία και σπίτια''. Αρκετές αμφίβολες κατηγορίες κανιβαλισμού καταγράφηκαν, οι ίδιοι χρονικογράφοι όμως σχεδίαζαν τις ιστορίες τους σε τοιχογραφίες.