cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μανώλης Καλομοίρης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλομοιρης Μανωλης Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Σαμκάλ (τίτλος)
Σαμκάλ ή Σαμχάλ είναι ο τίτλος των κυβερνητών του Κουμούχ στο Νταγκεστάν από τον 8ο έως τον 17ο αι. Το 1642 το Καζικουμούχ Σαμχαλάτ διασπάστηκε σε πολλά ανεξάρτητα κρατίδια. Στη συνέχεια οι Σαμκάλ μετέφεραν την πρωτεύουσα από το Χατζικουμούχ στο Ταρκί, σχηματίζοντας το Σαμχαλάτ του Ταρκί.
Σύμφωνα με τους ιστορικούς Barthold V.V. και Μ. Polievkova, ο τίτλος «σαμκάλ» προέρχεται από το όνομα του ηγεμόνα Σαχμπάλ τον οποίο όρισαν τοποτηρητή οι Άραβες στο Κουμούχ. Σύμφωνα με την ιστορία, ο Νταρμπαντναμά, αδελφός του χαλίφη Χισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ, που ονομάστηκε Μοσλίμ, διοικητής των μουσουλμανικών δυνάμεων στο Νταγκεστάν, καταλαμβάνοντας το Κουμούχ, όρισε τον Σαχμπάλ κυβερνήτη του. Στο Ταρίχ-Νταγκιστάν το όνομα σαμκάλ αποδίδεται στο όνομα του πρώτου εντεταλμένου των Αράβων στο Κουμούχ, στο ορεινό Νταγκεστάν.
ΕΠΑΣ ΟΑΕΔ
μικρογραφία|Η ΕΠΑ.Σ. ΟΑΕΔ Μεσολογγίου Οι ΕΠΑ.Σ. Μαθητείας ΟΑΕΔ είναι σχολές που ανήκουν στη τυπική Δευτεροβάθμια Επαγγελματική Εκπαίδευση (Ν. 3475/06). Στις σχολές αυτές διδάσκονται αποκλειστικά μαθήματα ειδικότητας, η φοίτηση διαρκεί 2 σχολικά έτη κατά τη διάρκεια των οποίων οι μαθητές παρακολουθούν θεωρητικά και εργαστηριακά μαθήματα στην ΕΠΑ.Σ. για 21 ώρες την εβδομάδα και παράλληλα πραγματοποιούν πρακτική άσκηση σε εργασίες συναφείς προς την ειδικότητά τους.
Η εισαγωγή στις ΕΠΑ.Σ. επιτυγχάνεται μετά από αίτηση και μοριοδότηση συγκεκριμένων κριτηρίων των υποψηφίων (βαθμός Τίτλου Σπουδών, κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια) και δικαίωμα εγγραφής σ' αυτές έχουν οι κάτοχοι τουλάχιστον ενδεικτικού Α' Τάξης Λυκείου και ηλικίας έως 29 ετών. Τα προγράμματα σπουδών ανά ειδικότητα αναρτώνται στην επίσημη σελίδα του ΟΑΕΔ.
Ιστορία
Οι σχολές μαθητείας ιδρύθηκαν το 1952 με το 3/6-6-1952 (ΦΕΚ 157/Α ́) Β.δ. «Περί εκπαιδεύσεως μαθητών − τεχνιτών» και εντάχθηκαν στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση με το Ν. 1566/1985 (ΦΕΚ Α ́ 167).
Με το Ν. 2640/1998 «Δευτεροβάθμια Τεχνική − Επαγγελματική και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α ́ 206) εντάχθηκαν πλήρως στο θεσμικό πλαίσιο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (TEE Α' και Β' Κύκλου).
Σήμερα λειτουργούν ως Επαγγελματικές Σχολές (ΕΠΑ.Σ.) βάσει του N. 3475/2006 «Οργάνωση και Λειτουργία της Δευτεροβάθμιας Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α ́ 146).
Με τον Ν.4186/2013 «Αναδιάρθρωση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης» (ΦΕΚ 193/2013 A') τη 15η Σεπτεμβρίου 2014 οι ΕΠΑ.Σ. του Υπουργείου Παιδείας καταργήθηκαν και ακολούθησαν τη 15η Σεπτεμβρίου 2015 οι ΕΠΑ.Σ. των υπόλοιπων υπουργείων (συμπεριλαμβανομένων και των ΕΠΑ.Σ. ΟΑΕΔ). Σύμφωνα με τον ίδιο νόμο όπου λειτουργούν ΕΠΑ.Σ. μαθητείας ΟΑΕΔ, ιδρύονται ισάριθμες Σχολές Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΣΕΚ).
Με τον Ν. 4387/2016 άρθρο 118 "Οργανωτικά θέματα Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης" ο ΟΑΕΔ δύναται να ιδρύσει Πειραματικές Επαγγελματικές Σχολές Μαθητείας (Π.ΕΠΑ.Σ. Μαθητείας), οι οποίες θα διέπονται από το νομικό καθεστώς του ν. 3475/2006 (Α' 146).
Αδελφοί Μόσχου
Οι αδελφοί Μόσχου ήταν Έλληνες τοιχογράφοι του 17ου αιώνα.
ΕΠΑΣ ΟΑΕΔ
Ιστορία
Τα Θέματα Εξετάσεων Πιστοποίησης Αρχικής Επαγγελματικής Κατάρτισης Αποφοίτων ΣΕΚ αναρτώνται στη ιστοσελίδα του ΕΟΠΠΕΠ.
Αδελφοί Μόσχου
Βιογραφικά στοιχεία
Πρόκειται για τους Γεώργιο και Δημήτριο Μόσχο. Ήταν εκπρόσωποι του Πελοποννησιακού Εργαστηρίου. Εργάστηκαν ως τοιχογράφοι στη Ζάκυνθο και αλλού, από το 1606 ως το 1638.
Καλλιτεχνικό έργο
Ακολούθησε τους παλαιότερους τύπους των βυζαντινών αγιογράφων. Έργο τους είναι οι γνωστές τοιχογραφίες του ναού του Αγίου Ιωάννη των Λογοθετών στη Ζάκυνθο. Τοιχογράφησαν επίσης διάφορες συνθετικές απεικονίσεις από τον βίο και τα θαύματα του Χριστού στις Μονές του Αγίου Ανδρέα στο Μεσοβούνι και Σκοπιωτίσης, την Ι.Μ. Αγίων Αποστόλων στα σύνορα των χωριών Σελιάνα & Περιθώρι Αχαΐας του τέως Δήμου Αιγείρας και νυν Αιγιαλείας, στον ναό του Ακάθιστου στην πόλη της Ζακύνθου, την Πλατυτέρα των ουρανών και αλλού.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
ΕΠΑΣ ΟΑΕΔ
Σχολές ΕΠΑ.Σ.
Λειτουργούν συνολικά 51 Επαγγελματικές Σχολές (ΕΠΑ.Σ) Μαθητείας του ΟΑΕΔ στις παρακάτω πόλεις:
Κατάρτιση στον ΟΑΕΔ
Παράλληλα με τις ΕΠΑ.Σ. ο ΟΑΕΔ λειτουργεί και σχολές μη τυπικής εκπαίδευσης/εκπαίδευσης ενηλίκων όπως τα μεταδευτεροβάθμια Ινστιτούτα Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΙΕΚ ΟΑΕΔ ) και τα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΚΕΚ ΟΑΕΔ ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα Κατηγορία:Σχολεία στην Ελλάδα
Αρχαϊκός ναός του Απόλλωνα Μητρόπολης
Ο αρχαϊκός ναός του Απόλλωνα της αρχαίας Μητρόπολης, γνωστός και ως ναός του οπλίτη Απόλλωνα, ήταν εκατόμπεδος δωρικός ναός της αρχαϊκής εποχής αφιερωμένος στο θεό Απόλλωνα κοντά στη σημερινή Μητρόπολη του Νομού Καρδίτσας. Είναι ο καλύτερα διατηρημένος ναός που έχει σωθεί στην περιοχή της Θεσσαλίας και βρίσκεται στη θέση Λιανοκόκκαλα, 12 χιλιόμετρα δυτικά της Καρδίτσας και περίπου 2 χιλιόμετρα δυτικά της Μητρόπολης. Η ανασκαφή του πραγματοποιήθηκε την περίοδο 1994-1997 από τον Χαράλαμπο Ιντζεσίλογλου.
Τοποθεσία
Στην αρχαιότητα, η θέση του ναού σύμφωνα με την διοικητική διαίρεση της αρχαίας Θεσσαλίας ήταν στην τετράδα της Εστιαιώτιδας, περιοχή της βορειοδυτικής αρχαίας Θεσσαλίας, ταυτιζόμενη περίπου με τον σημερινό Νομό Τρικάλων. Η πόλη της αρχαίας Μητρόπολης δημιουργήθηκε από τη συνένωση διαφόρων άσημων οικισμών της περιοχής και εξελίχθηκε κατά τους ελληνιστικούς χρόνους σε ένα από τα σπουδαιότερα αστικά κέντρα της αρχαίας Θεσσαλίας. Η παλαιότερη αναφορά της Μητρόπολης χρονολογείται το 358 π.Χ σε επιγραφή των Δελφών. Η θεότητα που λατρευόταν στην αρχαία πόλη, σύμφωνα με παραστάσεις σε νομίσματα που βρέθηκαν, ήταν ο Απόλλωνας, θεότητα στην οποία αφιερώθηκε και ο ναός. Το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας πόλης παραμένει ακόμα θαμμένο κάτω από το σημερινό ομώνυμο χωριό. Σήμερα, η τοποθεσία ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Μοσχάτου του καλλικρατικού δήμου Πλαστήρα και ο ναός βρίσκεται στη θέση “Λιανοκόκκαλα” σε ένα πλάτωμα νότια της κοίτης του Λαπαρδά ή Γαβρία ποταμού, στα δεξιά του δρόμου που οδηγεί από τη Μητρόπολη στη Μονή Κορώνας και στη λίμνη Πλαστήρα.
Ο ναός
Ο ναός ήταν εκατόμπεδος, περίπτερος, δωρικού ρυθμού, κτίστηκε στο δεύτερο τέταρτο του 6ου αιώνα π.Χ. (περίπου το 560-550 π.Χ.) και εγκαταλήφθηκε πιθανότατα στα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. μετά την καταστροφή του από πυρκαγιά. Κατά τη διάρκεια των πέντε αιώνων λειτουργίας του, υπέστη πολλές επισκευές και μεγάλες μετατροπές, γεγονότα που τον κάνουν να παρουσιάζει πολλές και εντυπωσιακές αρχιτεκτονικές ιδιαιτερότητες. Αρχικά ήταν κατασκευασμένος από ξύλο, το οποίο σταδιακά αντικαταστάθηκε από τοπικό μαλακό ψαμμόλιθο και πλιθιά, ενώ στη στέγη υπήρχαν κορινθιακά κεραμίδια. Η σταδιακή αντικατάσταση του ξύλου από ψαμμόλιθο εικάζεται πως έγινε σε μεγάλο χρονικό διάστημα και από διαφορετικούς τεχνίτες, γεγονός που οδήγησε σε διαφοροποιήσεις στο πάχος, στη μορφολογία αλλά και στη διακόσμηση των σωζόμενων κιόνων και κιονόκρανων.
Στο εσωτερικό του ναού, κάτω από το στρώμα καταστροφής βρέθηκαν διάφορα κινητά αντικείμενα, όπως πήλινα αγγεία και ειδώλια, τμήματα χάλκινου αγάλματος και πήλινη προτομή αλόγου. Όλα τα ευρήματά εκτείθενται στο αρχαιολογικό μουσείο Καρδίτσας. Το πιο σημαντικό εύρημα ήταν το καλοδιατηρημένο χάλκινο άγαλμα μιας ανδρικής μορφής, που απεικονίζεται με τη μορφή ενός οπλίτη. Το άγαλμα ύψους 0,82 μέτρων φέρει κράνος στο κεφάλι, θώρακα στο στήθος, περιβραχιόνια και περιπήχια στα χέρια και περικνημίδες στα πόδια. Η ταύτιση του χάλκινου αγάλματος με τη θεότητα του Aπόλλωνα, ήταν αρχικά προβληματική καθώς η απεικόνιση του θεού ως οπλίτη με πλήρη εξοπλισμό, είναι σπάνια. Το κείμενο μιας ενεπίγραφης αναθηματικής στήλης του 4ου αιώνα π.Χ. που βρέθηκε σε κομμάτια εντός του ναού, καθώς και νομίσματα με παραστάσεις του Απόλλωνα, οδήγησαν τελικά στην ταυτοποίηση του.
Ανακάλυψη
Πριν την έναρξη των ανασκαφικών εργασιών στο χώρο του ναού, το μνημείο κάλυπτε ένας χαμηλός λόφος ύψους περίπου 2 μέτρων, ο οποίος δημιουργήθηκε από την αποσύνθεση των πλίνθων που κατέρρευσαν μετά την καταστροφική πυρκαγιά. Το 1994 με αφορμή τις λαθρανασκαφές για πιθανούς τάφους στην περιοχή ξεκίνησε η ανασκαφή από τον αρχαιολόγο Χαράλαμπο Ιντζεσίλογλου της ΙΓ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, η οποία και συνεχίστηκε μέχρι το 1997. Η αρχική θεώρηση πως στη θέση πιθανώς υπήρχε κάποιο απλό δημόσιο κτίριο της αρχαίας Μητρόπολης γρήγορα καταρρίφθηκε φέρνοντας ανέλπιστα στο φως έναν αρχαϊκό εκατόμπεδο περίπτερο δωρικό ναό με εσωτερική κιονοστοιχία. Ο ναός βρέθηκε ακριβώς έτσι όπως τον καταπλάκωσε η στέγη του όταν κατέρρευσε από την πυρκαγιά. Ολα τα μέλη του, οι λίθινοι κίονες, τα κιονόκρανα, οι στυλοβάτες, οι τοίχοι του κτιρίου, ακόμη και το λατρευτικό άγαλμα, έμειναν πεσμένα στο χώμα κάτω από το πυρακτωμένο στρώμα που σχηματίστηκε από τα καμένα κεραμίδια της στέγης. Σήμερα ο αρχαιολογικός χώρος είναι επισκέψιμος και εκτείνεται σε έκταση 18,5 στρεμμάτων, ενώ ο ναός είναι στεγασμένος με μεταλλικό στέγαστρο το οποίο καλύπτει μια έκταση 735 τ.μ. για προστασία.
Παραπομπές
Αρχαϊκός ναός του Απόλλωνα Μητρόπολης Κατηγορία:Αρχαιολογικοί χώροι στην Καρδίτσα
Καρυά Ηλείας
Η Καρυά είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 30,55 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 424 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 55 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Στην Τοπική Κοινότητα ανήκουν και οι οικισμοί Βαρβαρίνα και Σιτοχώρι. Απέναντί της βρίσκεται το Γούμερο.
Διοικητικές μεταβολές
Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Σελληεντίας. Το Φ.Ε.Κ. 5 Α της 08/03/1841 αποσπά τον οικισμό από το Δήμο Σελληεντίας και τον προσαρτά στον τότε Δήμο Πηνειΐων. Με το Φ.Ε.Κ. 256 Α της 28/08/1912 προσαρτάται στην κοινότητα Λουκά. Με το Φ.Ε.Κ. 290 Α της 26/09/1946 αποσπάται από την κοινότητα Λουκά και ορίζεται έδρα της κοινότητας Καρυάς. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 και σύμφωνα με την Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στον Δήμο Ωλένης μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στον Δήμο Πύργου (Φ.Ε.Κ. 87 Α - 07/06/2010) βάση της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Ο οικισμός απείχε τρεις ώρες δρόμο στα 1885 από το Δελήμπαλι, την έδρα του τότε Δήμου Πηνειΐων στον οποίο ανήκε διοικητικά.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
575 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τζεμ Σουλτάν
Ο Σουλτάν Τζεμ ή Τζεμ Σουλτάν (Cem Sultan, 22 Δεκεμβρίου 1459 - 25 Φεβρουαρίου 1495) ήταν Οθωμανός πρίγκιπας και διεκδικητής του οθωμανικού θρόνου.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μεχμέτ Β΄ και της Τσιτσέκ Χατούν. Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1459.
Ο Τζεμ ήταν ο νεότερος ετεροθαλής αδελφός του Σουλτάνου Βαγιαζήτ Β' της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έτσι "μισός θείος" του Σουλτάνου Σελίμ Α' της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Εξορίστηκε στην Ευρώπη, πρώτα υπό την προστασία των Ιωαννίτων Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη στο νησί της Ρόδου και τελικά εκείνη του Πάπα.
Διαδοχή
Κατά το θάνατο του Μωάμεθ του Πορθητή, στις 3 Μαΐου 1481, ο Βαγιαζήτ ήταν ο κυβερνήτης της Σίβας,Τοκάτ και της Αμάσειας, και ο Τζεμ κυβέρνησε τις επαρχίες του Καραμάν και Ικόνιο ως κυβερνήτης.
Σε αντίθεση με τον ισλαμικό νόμο, που απαγορεύει κάθε περιττή καθυστέρηση στην ταφή, το σώμα του Μωάμεθ Β' μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου βρισκόταν τρεις ημέρες.
Ο Μεγάλος Βεζίρης Καραμανλί Μεχμέτ Πασά προσπάθησε να οργανώσει μια κατάσταση κατά την οποία ο νεότερος γιος, Τζεμ, του οποίου η θέση στο Ικόνιο ήταν πιο κοντά από ό,τι η έδρα του αδελφού,Βαγιαζήτ στην Αμάσεια, θα φτάσει στην Κωνσταντινούπολη πριν από τον μεγαλύτερο αδελφό του και να είναι σε θέση να διεκδικήσει το θρόνο. Παρά τις προσπάθειες του Μεχμέτ Πασά, ο θάνατος του σουλτάνου και το σχέδιο του μεγάλου βεζίρη ανακαλύφθηκαν από το σώμα των Γενίτσαρων, οι οποίοι υποστήριξαν τον Βαγιαζήτ. Ως αποτέλεσμα, το σώμα των γενιτσάρων επαναστάτησε, πήγαν στην πρωτεύουσα και κατακρεούργησαν το μεγάλο βεζίρη. Μετά το θάνατο του Καραμανλί Μεχμέτ Πασά, υπήρχαν ευρείες ταραχές μεταξύ των Γενίτσαρων στην Κωνσταντινούπολη και δεν υπήρχε ούτε σουλτάνος, ούτε μεγάλος βεζίρης να ελέγξει τις εξελίξεις. Κατανοώντας τον κίνδυνο της κατάστασης, ο πρώην μεγάλος βεζίρης Ισάκ Πασάς ανέλαβε την πρωτοβουλία εκλιπαρώντας τον Βαγιαζήτ να φτάσει με τη δέουσα βιασύνη. Εν τω μεταξύ, ο Ισάκ Πασά πήρε προληπτικά μέτρα ανακηρύσσοντας τον 11χρονο γιο του τελευταίου, Κορκούτ, ως αντιβασιλέα μέχρι την άφιξη του πατέρα του.
Ο Ηγεμόνας Βαγιαζήτ έφτασε στην Κωνσταντινούπολη στις 21 Μαΐου και ανακηρύχθηκε Σουλτάνος.Μόνο έξι ημέρες αργότερα,ο Τζεμ κατέλαβε την πόλη Ινεγκόλ με ένα στρατό των 4.000. Ο Σουλτάνος ​​Βαγιαζήτ έστειλε στρατό υπό την αρχηγία του βεζίρη Αγιάς Πασά να σκοτώσει τον αδελφό του.Στις 28 Μαΐου,ο Τζεμ είχε τον ηττημένο στρατού του Βαγιαζήτ και αυτοανακηρύχθηκε σουλτάνος ​​της Ανατολίας,ίδρυση της πρωτεύουσα του στην Προύσα. Πρότεινε τη διαίρεση της αυτοκρατορίας μεταξύ τους, αφήνοντας τον Βαγιαζήτ μόνο στην Ευρώπη. Ο Βαγιαζήτ απέρριψε οργισμένα την πρόταση.Δηλώνοντας "μεταξύ ηγεμόνων δεν υπάρχει συγγένεια, βάδισε στην Προύσα. Η αποφασιστική μάχη μεταξύ των δύο αντιπάλων στο οθωμανικό θρόνο έλαβε χώρα κοντά στην πόλη της Γενισεχίρ. Ο Τζεμ έχασε και έφυγε με την οικογένειά του στο Κάιρο.
Στο Κάιρο, ο Τζεμ έλαβε μια επιστολή από τον αδελφό του,που πρόσφερε στον Τζεμ ένα εκατομμύριο Akces (Οθωμανικό νόμισμα) για να σταματήσουν να ανταγωνίζονται για το θρόνο. Ο Τζεμ απέρριψε την προσφορά και την επόμενη χρονιά ξεκίνησε μια εκστρατεία στην Ανατολία. Την 27η Μαΐου 1482, πολιόρκησε το Ικόνιο, αλλά σύντομα αναγκάστηκε να αποσυρθεί στην Άγκυρα. Σκόπευε να τα παρατήσει όλα και να επιστρέψει στο Κάιρο, αλλά όλοι οι δρόμοι στην Αίγυπτο ήταν υπό τον έλεγχό του Βαγιαζήτ.
Φυλάκιση
Ο Τζεμ και μερικοί οπαδοί ζήτησαν την προστασία του Ισπανού καπετάνιου του κάστρου της Αλικαρνασσού. Ο Pierre d'Aubusson, Μέγας Μάγιστρος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, στη συνέχεια, κάλεσε τον Τζεμ στη Ρόδο. Στις 29 Ιουνίου, ο Τζεμ πήγε εκεί ως επισκέπτης και έγινε δεκτός με τιμές. Σε αντάλλαγμα για την ανατροπή του νέου σουλτάνου Βαγιαζήτ, ο ηγεμόνας Τζεμ πρόσφερε διαρκή ειρήνη μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Χριστιανοσύνης. Ωστόσο, ο σουλτάνος ​​κατέβαλε στους Ιππότες ένα μεγάλο ποσό για να κρατήσουν τον Τζεμ αιχμάλωτο. Οι Ιππότες πήραν τα χρήματα και πρόδωσαν τον Τζεμ, ο οποίος στη συνέχεια έγινε ένας καλομεταχειρισμένος κρατούμενος. Αργότερα, ο Τζεμ εστάλη στο κάστρο του Pierre d'Aubusson στη Γαλλία. Ο σουλτάνος ​​Βαγιαζήτ έστειλε έναν αγγελιοφόρο στη Γαλλία και ζήτησε ο Τζεμ να φυλάσσεται εκεί. Συμφώνησε να καταβάλει ετήσια πληρωμή σε χρυσό για τα έξοδα του αδελφού του.
Πάπας
Ο Τζεμ μεταφέρθηκε τον Μάρτη του 1489 με την επιμέλεια του Πάπα Ιννοκέντιο,ο οποίος προσπάθησε ανεπιτυχώς να χρησιμοποιήσει τον Τζεμ, ώστε να ξεκινήσει μια νέα σταυροφορία. Ο Πάπας προσπάθησε επίσης να μεταστρέψει τον Τζεμ στον Χριστιανισμό, χωρίς επιτυχία. Η παρουσία του Τζεμ στη Ρώμη ήταν χρήσιμη, ωστόσο επειδή κάθε φορά που ο Βαγιαζήτ σκόπευε να ξεκινήσει μια στρατιωτική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών εθνών των Βαλκανίων, ο Πάπας απειλούσε να απελευθερώσει τον αδελφό του. Σε αντάλλαγμα για τη διατήρηση της επιμέλειας του Τζεμ, ο Βαγιαζήτ κατέβαλε στον Ιννοκέντιο 120.000 κορώνες, ένα λείψανο της Αγίας Λόγχης (η οποία φέρεται να είχε τρυπήσει την πλευρά του Χριστού), Μαυριτανούς σκλάβους και ετήσια αμοιβή των 45.000 δουκάτων.
Θάνατος
Ο Τζεμ πέθανε στις 25 Φεβρουαρίου 1495 κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας στη Νάπολη υπό του Καρόλου Η΄ της Γαλλίας. Ο σουλτάνος ​​Βαγιαζήτ κήρυξε εθνικό πένθος για τρεις ημέρες. Τάφηκε στην Προύσα.
Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας ή Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ, απλοποιημένα κινεζικά: 中国 共产党, παραδοσιακά κινεζικά: 中國 共產黨, χανιού πινγίν: zhōngguó gòngchǎndǎng) είναι το ιδρυτικό και κυβερνών κόμμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. To ΚΚΚ είναι το μόνo κυβερνών κόμμα της Κίνας, αν και συνυπάρχει μαζί με άλλα 8 νόμιμα κόμματα που απαρτίζουν το Ενωμένο Μέτωπο. Ιδρύθηκε το 1921 από τους Τσεν Ντουξιού και Λι Νταζάο. Το κόμμα επεκτάθηκε γρήγορα, και από το 1949 το ΚΚΚ εκδίωξε το Κουομιντάνγκ (KMT) από την ηπειρωτική χώρα έπειτα από 10ετή εμφύλιο πόλεμο, φτάνοντας έτσι στη δημιουργία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. To ΚΚΚ είναι το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στον κόσμο, με 86.700.000 μέλη το 2014.
To ΚΚΚ είναι οργανωμένο στη βάση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, μιας αρχής που σχεδιάστηκε από το ρώσο μαρξιστή θεωρητικό Βλαντιμίρ Λένιν, που συνεπάγεται τη δημοκρατική και ανοικτή συζήτηση σχετικά με την πολιτική, για την ενότητα στην προάσπιση προσυμφωνημένων πολιτικών. Το ανώτατο όργανο του ΚΚΚ είναι η Εθνική Συνέλευση, η οποία συνέρχεται κάθε πέμπτο έτος. Όταν τη Εθνική Συνέλευση δε βρίσκεται σε σύνοδο, η Κεντρική Επιτροπή είναι το ανώτατο όργανο, αλλά δεδομένου ότι συνεδριάζει κανονικά μόνο μία φορά το χρόνο, τα περισσότερα καθήκοντα και αρμοδιότητες του ανατίθενται στο Πολιτικό Γραφείο και τη Μόνιμη Επιτροπή. Ο ηγέτης του κόμματος κατέχει τις θέσεις του Γενικού Γραμματέα (υπεύθυνος για τα πολιτικά καθήκοντα στο κόμμα), Πρόεδρος της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής (αρμόδιος για τις στρατιωτικές υποθέσεις) και Πρόεδρος του κράτους (σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπική θέση). Με αυτές τις θέσεις ο αρχηγός του κόμματος αποτελεί υψίστης σημασίας ηγέτης της χώρας. Ο σημερινός αρχηγός του κόμματος είναι ο Σι Τσινπίνγκ, ο οποίος εκλέχθηκε στο 18ο Εθνικό Συνέδριο (που πραγματοποιήθηκε το 2012).
To ΚΚΚ εξακολουθεί να είναι προσηλωμένο στην κομμουνιστική νοοτροπία. Σύμφωνα με το σύνταγμα του κόμματος τo ΚΚΚ εμμένει στο μαρξισμό-λενινισμό, το Μάο Τσε Τουνγκ, το σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά, τη θεωρία Ντενγκ Ξιαοπίνγκ, τις Τρεις Αντιπροσωπείες και την Επιστημονική Προοπτική Ανάπτυξης. Η επίσημη εξήγηση για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις της Κίνας είναι ότι η χώρα βρίσκεται στο αρχικό στάδιο του σοσιαλισμού, ένα αναπτυξιακό στάδιο παρόμοιο με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Η σχεδιασμένη οικονομία συστάθηκε βάσει του Μάο Τσε Τουνγκ και αντικαταστάθηκε από τη σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς, το σημερινό οικονομικό σύστημα, με το σκεπτικό ότι «η Πρακτική είναι το μοναδικό Κριτήριο για την Αλήθεια» (δηλαδή η σχεδιασμένη οικονομία κρίθηκε αναποτελεσματική).
Από την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης το 1989-1990 και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, τo ΚΚΚ έχει δώσει έμφαση στις σχέσεις του με τα κυβερνώντα κόμματα των υπόλοιπων σοσιαλιστικών κρατών. Ενώ τo ΚΚΚ διατηρεί σχέσεις με μη κυβερνώντα κομμουνιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο, ήδη από τη δεκαετία του 1980 καθιέρωσε σχέσεις με αρκετά μη κομμουνιστικά κόμματα, κυρίως με τα κυβερνώντα κόμματα κρατών του ενός κόμματος (ανεξάρτητα από την ιδεολογία τους), κυρίαρχα κόμματα σε δημοκρατικά συστήματα (ανεξάρτητα από την ιδεολογία τους), και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κινα * Κομμα
Κυρίως ναός (χριστιανικός)
μικρογραφία|Ο κυρίως ναός. Άποψη από το εσωτερικό του [[Ιερός Ναός Αναστάσεως Σύρου|ναού της Αναστάσεως του Σωτήρος, Σύρος.|280x280εσ]]
Ο κυρίως ναός καταλαμβάνει τη μεγαλύτερη επιφάνεια του ναού. Είναι ο χώρος που στέκεται ο λαός για να συμμετάσχει στη λατρεία της Εκκλησίας. Μπροστά από το ιερό Βήμα, χαμηλότερα κατά δύο ή τρία σκαλοπάτια, βρίσκεται ο σολέας. Είναι ο χώρος εκείνος στον οποίο τελούνται τα μυστήρια και οι διάφορες τελετές. Για λόγους ευταξίας, εμποδίζονται οι πιστοί να στέκονται στον χώρο αυτό. Στα βυζαντινά χρόνια, ονομαζόταν «Βήμα των Αναγνωστών», διότι από εκεί διαβάζονταν τα αναγνώσματα των ιερών ακολουθιών από τον αναγνώστη. μικρογραφία|[[Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Τσαριτσάνης|Ναός Αγίου Νικολάου Τσαριτσάνης. Διακρίνεται ο δεσποτικός θρόνος (δεξιά), ο άμβωνας (αριστερά) τα αναλόγια, το τέμπλο, τα στασίδια κ.ά.|280x280εσ]]
Στο νότιο μέρος του σολέα βρίσκεται ο δεσποτικός θρόνος. Στην τιμητική αυτή θέση στέκεται ο επίσκοπος εις τύπον και τόπον Χριστού, σύμφωνα με τον άγιο Ιγνάτιο τον θεοφόρο (107 μ.Χ.). Άλλωστε, πίσω του εικονίζεται ο Δεσπότης Χριστός για να θυμίζει την αδιάκοπη παρουσία Του στην Εκκλησία. Είναι κατασκευασμένος από ξύλο ή μάρμαρο και φέρει γλυπτή διακόσμηση.
Στο αριστερό μέρος του σολέα ή έξω από αυτόν βρίσκεται ο άμβωνας, που σημαίνει ύψωμα, εκ του αναβαίνω. Από εκεί διαβάζεται το ιερό Ευαγγέλιο από τον διάκονο και κηρύσσεται ο θείος λόγος από τον ιεροκήρυκα. Ο άμβωνας συμβολίζει τον τάφο του Χριστού και ο διάκονος τον άγγελο της Αναστάσεως. Φέρει παραστάσεις των ιερών Ευαγγελιστών και υπάρχει ανάγλυφο περιστέρι, πάνω στο οποίο τοποθετείται το ιερό Ευαγγέλιο και συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα. αριστερά|μικρογραφία|[[Ιερός Ναός Αγίου Ανδρέα Πατρών|Ναός Αγίου Ανδρέα Πατρών, πολυέλαιος και καθίσματα.|333x333εσ]]
Στο μπροστινό μέρος του σολέα, βρίσκονται τα μεγάλα μανουάλια, τα οποία μαζί με τα καντήλια του τέμπλου, εκτός από το φως που εκπέμπουν, συμβολίζουν το νοητό φως του Χριστού, το οποίο «φαίνει πάσι». Το ίδιο και οι πολυέλαιοι ή ο συνδυασμός, οι οποίοι κρέμονται από την οροφή και συμβολίζουν το φως του Χριστού και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, που κατέρχεται από τον ουρανό.
Άλλα υπάρχοντα του κυρίως ναού είναι ο ιερός Επιτάφιος, ο οποίος βρίσκεται κορνιζαρισμένος συνήθως στον βορεινό τοίχο. Πρόκειται για το πολύτιμο χρυσοκέντητο ύφασμα, το οποίο παριστάνει τη θεία Αποκαθήλωση και τοποθετείται τη Μ. Παρασκευή στο ανθοστόλιστο ιερό κουβούκλιο για προσκύνημα.
Preußenlied
Το "Preußenlied" (Κυριολεκτικά "Το τραγούδι της Πρωσίας" στα Γερμανικά) ήταν ο Εθνικός ύμνος της Πρωσίας από 1830-1840. Λόγω των αρχικών στίχων, ήταν γνωστό και ως "Ich bin ein Preuße, kennt ihr meine Farben?" ("Είμαι ένας Πρώσος, ξέρεις τα χρώματα μου;").
Γερμανικοί στίχοι
1. Ich bin ein Preuße, kennt ihr meine Farben?
2. Mit Lieb und Treue nah ich mich dem Throne,
3. Nicht jeder Tag kann glühn im Sonnenlichte;
4. Und wenn der böse Sturm mich wild umsauset,
5. Wo Lieb und Treu sich um den König reihen,
6. Und wir, die wir am Ost- und Nordseestrande,
Κατηγορία:Πρωσία Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Ρομάν Σέρμπιν
Ο Ρομάν Σέρμπιν (ρωσικά: Роман Сербин) είναι ιστορικός. Υπήρξε ομότιμος καθηγητής της Ρωσικής Ιστορίας και της ιστορίας της Ανατολικής Ευρώπης στο Πανεπιστήμιο του Κεμπέκ στο Μόντρεαλ, και εμπειρογνώμονας στα θέματα που αφορούν την Ουκρανία. Σήμερα κατοικεί στο Μόντρεαλ,του Καναδά.
Ο Σέρμπιν είναι επίσης πολύ γνωστός για τα βιβλία του και για πολλά άρθρα του σχετικά με την Ουκρανική ιστορία, ιδιαίτερα για το Γολοντομόρ.
Βιογραφία
Ο Ρομάν Σέρμπιν γεννήθηκε στο χωριό Βικτόριβ (Вікторів, κοντά στο Γκάλιτς), της Ουκρανίας, το 1939. Το 1948, ο ίδιος μαζί με την οικογένειά του μετακόμισαν στο Μόντρεαλ του Καναδά. Το 1960, πήρε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο McGill, και ολοκλήρωσε το διδακτορικό δίπλωμα του στο McGill το 1975. Ο Σέρμπιν άρχισε να διδάσκει ιστορία στο McGill το 1969. Συνταξιοδοτήθηκε το 2002.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί ιστορικοί
Νήσος Μαργαρίτα
Η Μαργαρίτα (ισπανικά: Isla de Margarita, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [marɣaˈɾita]) είναι νησί στην Καραϊβική, το οποίο ανήκει στη Βενεζουέλα. Έχει έκταση 1.072 τ.χλμ. και πληθυσμό 491.610 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πρωτεύουσα του νησιού αλλά και της πολιτείας Νούεβα Εσπάρτα είναι η Λα Ασουνσιόν.
Ιστορία
Το 1561, το νησί καταλήφθηκε από τον Λόπε ντε Αγκίρε (Lope de Aguirre), έναν διαβόητο βίαιο και επαναστάτη κατακτητή. Γύρω στο 1675, το νησί κατακτήθηκε ξανά, αυτή τη φορά από τον Red Legs Greaves, έναν πειρατή γνωστό για τον ανθρωπισμό και την ηθική του. Κατέλαβε έναν στόλο ισπανικών πλοίων έξω από το λιμάνι, πριν γυρίσει τα όπλα στα οχυρά τα οποία χτύπησε και διεκδίκησε μεγάλη λεία από μαργαριτάρια και χρυσό. Η ιστορία της σύλληψης του Greaves στο νησί δεν εμφανίζεται στα ιστορικά ισπανικά αρχεία και μπορεί να είναι φανταστική. Η κατασκευή του φρουρίου «Σάντα Ρόζα» διατάχθηκε από τον κυβερνήτη, Juan Muñoz de Gadea, μετά την επίθεση του Γάλλου πειρατή Marquis de Maintenon στο νησί στις αρχές του 1676.
Το νησί απέκτησε ανεξαρτησία από τους Ισπανούς το 1814 μετά την κατάρρευση της Πρώτης Δημοκρατίας της Βενεζουέλας. Έγινε η πρώτη μόνιμα ελεύθερη περιοχή στη Βενεζουέλα. Την ίδια χρονιά, η Λουίζα Κάσερες ντε Αρισμέντι (Luisa Cáceres de Arismendi) συνελήφθη και κρατήθηκε σε ένα μπουντρούμι του φρουρίου της Σάντα Ρόζα στο νησί σε μια προσπάθεια να ασκηθεί πίεση στον σύζυγό της Χουάν Μπαουτίστα Αρισμέντι (Juan Bautista Arismendi), ο οποίος αγωνιζόταν για ανεξαρτησία. Η κράτησή της διήρκεσε πάνω από τρία χρόνια. Ο Σιμόν Μπολίβαρ επιβεβαιώθηκε ως αρχηγός της Δεύτερης Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στο νησί το 1816. Από τότε ξεκίνησε μια εννιάχρονη εκστρατεία για να απελευθερώσει τη Βενεζουέλα, την Κολομβία, τον Ισημερινό, το Περού και τη Βολιβία από το ισπανικό στέμμα.
Στη σύγχρονη εποχή, το νησί της Μαργαρίτας ήταν κατά κύριο λόγο τουριστικός προορισμός. Το καθεστώς του νησιού ως αφορολόγητου λιμένα ιδρύθηκε το 1974 για την προώθηση εμπορικών και τουριστικών βιομηχανιών, με τις εισαγωγές χαμηλότερων τιμών να αυξάνουν τους επισκέπτες και να προωθούν την ανάπτυξη ξενοδοχείων.
Γεωγραφία
thumb|left|upright=2|Χάρτης της πολιτείας Νούεβα Εσπάρτα Βρίσκεται στην Καραϊβική Θάλασσα μεταξύ γεωγραφικού πλάτους 10° 52'Β και 11° 11'Β και γεωγραφικού μήκους 63° 48'Δ και 64° 23'Δ, το νησί, μαζί με τα νησιά Κότσε και Κουμπάγουα, αποτελούν την πολιτεία Νούεβα Εσπάρτα. Το νησί χωρίζεται σε δύο χερσονήσους ενωμένες με ισθμό μήκους 18 χιλιομέτρων και καλύπτει έκταση 1.072 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Έχει μήκος 78 χιλιόμετρα και περίπου 20 χιλιόμετρα πλάτος. Το κλίμα είναι ηλιόλουστο και ξηρό, με μέσες θερμοκρασίες που κυμαίνονται από 24 °C έως 37 °C.
Οι περισσότεροι από τους 490.000 κατοίκους του νησιού ζουν στο πιο ανεπτυγμένο ανατολικό τμήμα του νησιού, το οποίο περιλαμβάνει τις μεγάλες πόλεις Porlamar και Pampatar μαζί με την πρωτεύουσα της πολιτείας Λα Ασουνσιόν. Μπορείτε να φτάσετε στο νησί με απευθείας πτήσεις από το Καράκας ή με πλοίο από το Puerto La Cruz, το Cumaná ή τη La Guaira. Δεν υπάρχουν διεθνείς πτήσεις προς το νησί προς το παρόν.
Παραπομπές
Μαργαριτα
Εμμανουήλ Λουλακάκης
Ο Εμμανουήλ Λουλακάκης (1895  - 1 Ιουλίου 1966) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής για 8 θητείες συνολικά και ως υπουργός.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στους Βαρβάρους του Ηρακλείου (σημερινή Μυρτιά) το 1895 και ο πατέρας του, Ιωάννης, ήταν ιδιοκτήτης πανδοχείου και τον ήθελε για βοηθό. Ο νεαρός Μανώλης επέμεινε να σπουδάσει και γράφτηκε κατευθείαν στην τρίτη τάξη του Γυμνασίου, έπειτα από εξετάσεις. Το 1915, παρά τη στράτευσή του, καταφέρνει να τελειώσει το Γυμνάσιο με Άριστα και με έπαινο. Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, όπου σπούδασε γιατρός. Η εκ νέου στράτευσή του τον εμποδίζει να ολοκληρώσει τις ιατρικές σπουδές του και υπηρετεί ως λοχίας νοσοκόμος, έχοντας αναγκαστεί να μεταγραφεί στη Νομική Σχολή. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη μελέτη και έδωσε εξετάσεις, παίρνοντας τελικά το απολυτήριο της Νομικής. Μετά την απόλυσή του από το στρατό και έπειτα από έντονες πιέσεις στον πατέρα του, που έφτασαν ακόμα και για απειλή για αυτοκτονία, εστάλη στο εξωτερικό προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του στη Γερμανία και έπειτα στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Στη διάρκεια της παραμονής του στην αλλοδαπή, σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες και απέκτησε διδακτορικό τίτλο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Από τις 17 Αυγούστου 1925 έως τις 6 Φεβρουαρίου 1930 υπηρέτησε ως Νομάρχης Καβάλας. Έπειτα διορίστηκε Γενικός Γραμματέας στη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας και μετά Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας ως το 1932. Αργότερα υπήρξε μόνιμος εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Για πρώτη φορά ήταν υποψήφιος βουλευτής το 1932 με το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος του Μυλωνά, χωρίς να εκλεγεί.
Εκλέχτηκε βουλευτής Ηρακλείου ως ανεξάρτητος στις εκλογές του 1946 και με το Κόμμα των Φιλελευθέρων σε εκείνες του 1950, του 1952,του 1956 (με τη Δημοκρατική Ένωση) και του 1958. Εν συνεχεία εξελέγη με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1961, του 1963 και του 1964.
Ανέλαβε Γενικός Διοικητής Κρήτης κατά την Κατοχή έπειτα από πιέσεις πολιτευτών από την Κρήτη και πέτυχε να τερματιστούν οι εκτελέσεις πολιτών που είχαν πολεμήσει στη Μάχη της Κρήτης, με το επιχείρημα ότι οι Κρήτες πολίτες είχαν επιστρατευτεί και δεν μπορούσαν να δικάζονται σε στρατοδικεία, όπως ο άτακτος στρατός. Εξάλλου, πέτυχε να επιστρέψουν στις πατρίδες τους και 20 χιλιάδες Κρητικοί πολεμιστές που βρίσκονταν αποκλεισμένοι και υπέφεραν από την πείνα και τις κακουχίες στην ελληνική μη νησιωτική επικράτεια.
Στην κατοχική κυβέρνηση του Λογοθετόπουλου παραιτήθηκε από Γενικός Διοικητής Κρήτης στις 26 Ιανουαρίου 1943. Συνελήφθη από τους Ναζί για την αντιστασιακή του δράση το φθινόπωρο του 1943 και καταδικάστηκε σε θάνατο από γερμανικό στρατοδικείο, όμως απελευθερώθηκε το 1944 και παραπέμφθηκε σε δικαστήριο δωσιλόγων, όπου αθωώθηκε, καθώς απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες, λόγω της εθνικής του δράσης.
Τον Σεπτέμβριο του 1946 προσχώρησε στο Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων. Στη συνέχεια προσχώρησε στην Νέα Πολιτική Μερίδα (Φεβρ. 1960) και τον Ιανουάριο του 1961 στην Κίνηση Εθνικής Αναδημιουργίας.
Διατέλεσε υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ (Ιανουάριος 1949) και υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου εις ον ανατίθενται καθήκοντα υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ (27 Ιαν. - 14 Απρ. 1949) στην κυβέρνηση Σοφούλη από τις 20 Ιανουαρίου ως τις 30 Ιουνίου 1949. Στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Διομήδη από τις 7 Μαΐου 1948 έως τις 6 Ιανουαρίου 1950 ανέλαβε υπουργός Εργασίας. Υπήρξε ένας από τους πρώτους βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που χαρακτηρίστηκαν ως αποστάτες, καθώς το 1965 ανεξαρτητοποιήθηκε και αποχώρησε από την Ένωση Κέντρου, για να προσχωρήσει στο Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κίνημα (ΦΙΔΗΚ) στις 23 Μαΐου 1966.
Υπηρέτησε ως υπουργός και στις κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν μετά την Αποστασία του 1965. Στην κυβέρνηση Νόβα (20 Ιουλίου - 20 Αυγούστου 1965) ήταν υπουργός Βιομηχανίας και στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου από τις 11 Μαΐου 1966 έως τον θάνατό του.
Θάνατος και κηδεία
Πέθανε από ανίατη ασθένεια στο νοσοκομείο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού ενώ ήταν εν ενεργεία υπουργός, την 1η Ιουλίου 1966. Την έδρα του κατέλαβε ο Ιωάννης Αθητάκης από την Ένωση Κέντρου. Η κηδεία του έγινε στη γενέτειρά του, όπως ήταν η επιθυμία του.
Άφησε σημαντικό έργο με ιστορικό, κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Διοικητές Κρήτης
Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία
Κατά τη διάρκειά της υπήρξαν τρεις μορφές διακυβέρνησης:
Από το 1792 έως το 1802, η Γαλλία βρισκόταν σε πόλεμο με την υπόλοιπη Ευρώπη. Γνώρισε επίσης εσωτερικές συγκρούσεις με τους πολέμους της Βανδέας και την εξέγερση των Σουάνων.
Τέλος της μοναρχίας στη Γαλλία
Τον Απρίλιο του 1792, η Νομοθετική Συνέλευση, η οποία ήταν στην εξουσία πριν από την ανακήρυξη της Πρώτης Δημοκρατίας, κήρυξε τον πόλεμο κατά της Αυστρίας - στη συνέχεια συμμετείχε και η Πρωσία ως σύμμαχος της Αυστρίας - η οποία προετοίμαζε πόλεμο για την επαναφορά της απόλυτης μοναρχίας στη Γαλλία με τη συμμετοχή Γάλλων εκπατρισμένων (Στρατιά των Εμιγκρέδων).
Η Γαλλία, ελπίζοντας σε μια γρήγορη νίκη, εισέβαλε στις Αυστριακές Κάτω Χώρες αλλά μετά από αλλεπάλληλες ανεπιτυχείς επιθέσεις έπρεπε να αντιμετωπίσει την αυστρο-πρωσική αντεπίθεση.
Συμβατική Εθνοσυνέλευση
Κύριο άρθρο: Συμβατική Εθνοσυνέλευση μικρογραφία|Διάταγμα της [[Συμβατική Εθνοσυνέλευση|Συμβατικής που καταργεί τη βασιλεία, 21 Σεπτεμβρίου 1792]] Ως αποτέλεσμα της αύξησης της δημόσιας βίας και της πολιτικής αστάθειας της συνταγματικής μοναρχίας, προκηρύχθηκαν εκλογές. Η Συμβατική Εθνοσυνέλευση που προέκυψε στις 21 Σεπτεμβρίου 1792 ιδρύθηκε με διπλό σκοπό: την κατάργηση της μοναρχίας και τη σύνταξη νέου συντάγματος. Ενδυναμωμένη από τη νίκη των γαλλικών στρατευμάτων στη μάχη του Βαλμί στις 20 Σεπτεμβρίου, η πρώτη πράξη της Συμβατικής ήταν η επίσημη απομάκρυνση του βασιλιά από όλες τις πολιτικές εξουσίες και την επομένη, στις 22 Σεπτεμβρίου 1792 η ανακήρυξη της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' θα ήταν πλέον απλός πολίτης και θα έφερε το οικογενειακό του όνομα Καπέτος. Με αυτό το όνομα στη συνέχεια παραπέμφθηκε για εγκλήματα εσχάτης προδοσίας σε δίκη που άρχισε τον Δεκέμβριο του 1792, στις 16 Ιανουαρίου 1793 καταδικάστηκε και στις 21 Ιανουαρίου εκτελέστηκε στη γκιλοτίνα.
Καθ 'όλη τη διάρκεια του χειμώνα του 1792 και της άνοιξης του 1793, το Παρίσι μαστιζόταν από πείνα και ταραχές. Η Συμβατική δεν έκανε τίποτα για την επίλυση του προβλήματος μέχρι τα τέλη της άνοιξης του 1793, απασχολημένη με θέματα του πολέμου. Η κατάσταση παρέμενε έκρυθμη, γιατί πλέον των ταραχών έπρεπε να αντιμετωπισθεί και η αντεπαναστατική συσπείρωση των Ευρωπαίων ηγεμόνων αλλά και οι φιλοβασιλικές εξεγέρσεις στο εσωτερικό της Γαλλίας.
Για την αντιμετώπιση της κρίσης, στις 6 Απριλίου 1793, η Συμβατική δημιούργησε την Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας η οποία επιφορτίστηκε με ένα βαρύ καθήκον: «Να αντιμετωπίσει τα ριζοσπαστικά κινήματα των Λυσσασμένων, την έλλειψη τροφίμων και τις ταραχές, τις εξεγέρσεις στη Βανδέα και στη Βρετάνη, τις πρόσφατες ήττες των στρατευμάτων της και τη λιποταξία του διοικητή τους.» Ειδικότερα, η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας, αρχικά με επικεφαλής τον Δαντών και από τις 27 Ιουλίου 1793 τον Ροβεσπιέρο, εγκαινίασε μια πολιτική τρομοκρατίας και η γκιλοτίνα άρχισε να λειτουργεί με έναν ολοένα αυξανόμενο ρυθμό εκτελώντας όλους τους θεωρούμενους εχθρούς της Δημοκρατίας, αρχίζοντας την περίοδο που είναι γνωστή σήμερα ως περίοδος της Τρομοκρατίας.
Παρά την αυξανόμενη γενική δυσαρέσκεια κατά της Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης ως κυβερνών σώμα, τον Ιούνιο αυτή συνέταξε το Σύνταγμα του 1793 (Σύνταγμα του έτους Α', σύμφωνα με το νέο επαναστατικό ημερολόγιο), το οποίο επικυρώθηκε με λαϊκή ψηφοφορία στις αρχές Αυγούστου. Ωστόσο, η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας θεωρήθηκε ως κυβέρνηση «έκτακτης ανάγκης» και τα δικαιώματα που κατοχυρώνονταν από τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789 και το νέο σύνταγμα δεν εφαρμόστηκαν αλλά τέθηκαν σε αναστολή και αποφασίστηκε να τεθούν σε ισχύ μόλις αποκατασταθεί η ειρήνη.
Διευθυντήριο
Κύριο άρθρο: Διευθυντήριο μικρογραφία|250x250εσ|Στρατιώτες της Α'Δημοκρατίας, [[Ντενί Ωγκύστ Ραφέ, 1840]] Μετά τη σύλληψη και εκτέλεση του Ροβεσπιέρου στις 28 Ιουλίου 1794, η λέσχη των Ιακωβίνων έκλεισε, οι επιζώντες Γιρονδίνοι αποκαταστάθηκαν και ο έλεγχος της Συμβατικής πέρασε στα χέρια των μετριοπαθών. Από τις 28 Ιουλίου 1794 έως και τις 16 Οκτωβρίου 1795 μεσολάβησε η επονομαζόμενη Θερμιδοριανή αντίδραση (ονομάστηκε από τον μήνα Θερμιδόρ του νέου δημοκρατικού ημερολογίου όταν εκδηλώθηκε η αντίδραση εναντίον του Ροβεσπιέρου). Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής καταργήθηκαν πολλοί από τους νόμους της εποχής της Τρομοκρατίας. Επίσης, εφαρμόστηκε η πολιτική της λεγόμενης Λευκής Τρομοκρατίας με συλλήψεις, εκτελέσεις και εκτοπισμούς των Ιακωβίνων.
Ένα χρόνο αργότερα, η Συμβατική Εθνοσυνέλευση συνέταξε το Σύνταγμα του Έτους Γ' μετά την άρνηση των Θερμιδοριανών να εφαρμόσουν το Σύνταγμα του Έτους Α'. Με το νέο Σύνταγμα επανήλθε η ελευθερία της θρησκευτικής λατρείας, απελευθερώθηκε μεγάλος αριθμός κρατουμένων, και το πιο σημαντικό, προκηρύχθηκαν εκλογές για ένα νέο νομοθετικό σώμα.
Στις 3 Νοεμβρίου 1795, εγκαθιδρύθηκε το Διευθυντήριο. Κάτω από αυτό το σύστημα διακυβέρνησης, η νομοθετική εξουσία κατανεμήθηκε σε δύο σώματα, τη Βουλή και τη Γερουσία, ενώ την Εκτελεστική ανέλαβε το λεγόμενο Διευθυντήριο, με 5 μέλη-Διευθυντές (από τα οποία πήρε το όνομά της η ιστορική περίοδος). Το Διευθυντήριο προσπάθησε να αποκαταστήσει την εσωτερική ηρεμία στη Γαλλία, ενώ η χώρα βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη. Λόγω της εσωτερικής αστάθειας και της τεράστιας οικονομικής κρίσης που προκλήθηκε από τον υπερπληθωρισμό των χρημάτων (ασσινιάτο) και τις γαλλικές στρατιωτικές ήττες το 1798 και 1799, το Διευθυντήριο διήρκεσε μόνο τέσσερα χρόνια, έως ότου ανατράπηκε το 1799.
Υπατεία
μικρογραφία|250x250εσ|Οι τρεις Ύπατοι: Πρώτος ύπατος ο Βοναπάρτης, δεύτερος ο Καμπασερές, τρίτος ο Λεμπρέν. Η περίοδος γνωστή ως Υπατεία άρχισε με το Πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ (9 Νοεμβρίου) του 1799. Μέλη του ίδιου του Διευθυντηρίου σχεδίασαν το πραξικόπημα και ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ο οποίος είχε γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής μετά την πάταξη εξεγέρσεων φιλοβασιλικών στο Παρίσι το 1795 και το 1797 και είχε γίνει διοικητής του στρατού, εμφανίστηκε ως ο μόνος που θα μπορούσε να επιβάλλει την ειρήνη στο εσωτερικό και το εξωτερικό, εξασφαλίζοντας τις κατακτήσεις της Επανάστασης, παραμερίζοντας συγχρόνως φιλοβασιλικούς, Ορεινούς και Αβράκωτους και θέτοντας τέλος στην Επανάσταση. Έτσι ανάμεσα στους τρεις Υπάτους που προβλέπονταν ετέθη επικεφαλής ως Πρώτος Ύπατος.
Ο Ναπολέοντας, για να θέσει τέρμα στις αβεβαιότητες της επαναστατικής περιόδου και να διασφαλίσει την εξουσία της αστικής τάξης, δημιούργησε διοικητικούς, οικονομικούς, θρησκευτικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς, πολλοί από τους οποίους εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι σήμερα. Η Υπατεία είναι επίσης η περίοδος συνέχισης των πολέμων της Επανάστασης ενάντια στα βασίλεια της Ευρώπης.
Στις 18 Μαΐου 1804, ο Ναπολέοντας ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας των Γάλλων, τερματίζοντας την Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία και εγκαινιάζοντας την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία.
Υποσημειώσεις
<references group="Σημειώσεις"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
576 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τζεσόρ (πόλη)
Η Τζεσόρ, επίσημα γνωστή ως Τζασόρ, যশোর) είναι πόλη στη νοτιοδυτική Μπαγκλαντές. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Τζεσόρ. Η πόλη Τζεσόρ αποτελείται από 9 τομείς και 73 μαχάλλα. Ο δήμος Τζεσόρ ιδρύθηκε το 1864. Η έκταση της πόλης είναι 25.72 τ.χλμ. Έχει πληθυσμό 201.796 κατοίκων σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Το ποσοστό αναλφαβητισμού μεταξύ των κατοίκων είναι 56.57% το 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μπανγκλαντές
Ιωακείμ Λομπάρδος
Ο ιερομόναχος Ιωακείμ Λομπάρδος ήταν Έλληνας τοιχογράφος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη. Εργάστηκε το 1602 στον Ναό του Αγίου Ιωάννη Λογοθετών πριν ακόμα από τους Μόσχους.
Καλλιτεχνικό έργο
Ακολούθησε την καθαρή βυζαντινή τέχνη και ασχολήθηκε στο ξηρογραφικό είδος. Εφάρμοσε την τέχνη της διπλογραμμίας και βελτίωσε την τεχνική των παλαιότερων ζωγράφων. Οι παραστάσεις των εικόνων του είναι άριστα επεξεργασμένοι, και τα πρόσωπα λεπτογραφικά. Οι χρωματισμοί ζωηρότατοι, το όλο σχήμα των αγίων ωραιότατο. Η διακοσμητική χρυσοκονδυλιά του είναι αμίμητη. Εικόνες του σώζονται στην πινακοθήκη του Ασκητόπουλου και στην Αθήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί
Παναγιώτα Σπηλιωτοπούλου
Η Παναγιώτα Σπηλιωτοπούλου (γενν. 3 Σεπτεμβρίου 1989) είναι Ελληνίδα φυσικός, μετεωρολόγος και παρουσιάστρια τηλεοπτικών δελτίων πρόγνωσης καιρού.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Από την πλευρά του πατέρα της, κατάγεται από την Ακράτα ενώ η μητέρα της είναι Γερμανίδα. Μετά την αποφοίτηση της από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, πέρασε στο Τμήμα Φυσικής, του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ενώ στη συνέχεια σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2017 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές, στη Φυσική Περιβάλλοντος, με κατεύθυνση τη Μετεωρολογία, ενώ από το 2020 συνεχίζει τις σπουδές της στο Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του ΕΚΠΑ στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Στρατηγικές Διαχείρισης Περιβάλλοντος, Καταστροφών και Κρίσεων.
Καριέρα
Το 2017 ξεκίνησε να συνεργάζεται με την εβδομαδιαία τοπική ανεξάρτητη εφημερίδα «Ο Παλμός της Γλυφάδας» (κάνοντας εβδομαδιαία πρόγνωση του καιρού). Από τον Οκτώβριο του ίδιου έτους μέχρι σήμερα συνεργάζεται με τον ιστότοπο protothema.gr.
Τον Μάρτιο του 2018, έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο, παρουσιάζοντας το δελτίο καιρού στον τηλεοπτικό σταθμό BLUE SKY. Τον Φεβρουάριο του 2019, πήγε στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και από τον Ιούλιο του 2019 είναι συνεργάτης μετεωρολόγος στον ALPHA. Από το 2020 έως σήμερα βρίσκεται στην δημόσια ραδιοτηλεόραση της ΕΡΤ. Εκτός από την τηλεόραση, συνεργάζεται με ραδιοφωνικούς σταθμούς, όπως ο Maximum 96.3 της Αλεξανδρούπολης και στην εκπομπή «Το Καταφύγιο των Κυνηγών», όπου επιμελείται και παρουσιάζει την εβδομαδιαία πρόβλεψη καιρού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Έλληνες μετεωρολόγοι
Απόστολος Ιάκωβος
Ο Απόστολος Ιάκωβος ήταν γιος του Ζεβεδαίου (Ματθ.4,21. Μαρκ.1,19. 3,17. Λουκ.5,10) και της Σαλώμης (Ματθ.20,20.Μαρκ.15,40.16,1) και πρεσβύτερος αδελφός του μαθητού και Ευαγγελιστού Ιωάννου (Μαρκ.5,37). Καταγόταν και αυτός από την Βησθαϊδά της Γαλιλαίας. Ασχολούνταν με την αλιεία στη λίμνη Γεννησαρέτ, μαζί με τον Ιωάννη, έχοντας μαζί τους και τον πατέρα τους, καθώς και πολλούς εργάτες. Είχαν δικό τους πλοίο και φαίνεται πως διεύθυναν αρκετά εύρωστη επιχείρηση, με οποία συνεργαζόταν και ο Πέτρος (Λουκ.5,10). Παρ' όλα αυτά όταν άκουσαν το κήρυγμα του Ιησού «αφέντες τον πατέρα αυτών Ζεβεδαίον εν τω πλοίω μετά τω μισθωτών απήλθον οπίσω αυτού» (Μαρκ.1,20).
Ο Ιάκωβος μαζί με τον Πέτρο και τον Ιωάννη βρισκόταν πλησιέστερα στον Κύριο και γι' αυτό έγιναν μάρτυρες πολλών μεγάλων γεγονότων, που δεν τα βίωσαν οι άλλοι Απόστολοι. Έγιναν αποκλειστικοί μάρτυρες της Μεταμορφώσεως του Κυρίου (Ματθ.17,1.Μαρκ.9,2.Λουκ.9,28). Είδαν την θαυμαστή ανάσταση της κόρης του αρχισυνάγωγου Ιάειρου (Μάρκ.5,27. Λουκ.8,51). Είχαν την τιμή να προσκληθούν από τον Ιησού κοντά Του κατά τις ώρες της αγωνίας στον κήπο της Γεσθημανής (Μάρκ.14,33.Ματθ.26,37). Η οικειότητα αυτή οδήγησαν προφανώς τον Ιάκωβο με τον αδελφό του Ιωάννη να ζητήσουν μέσω της μητέρας τους από τον Κύριο πρωτοκαθεδρία στην εγκόσμια βασιλεία Του, παρανοώντας την αποστολή του Μεσσία (Ματθ.20,20-23.Μαρκ.10,35).
Τον Ιάκωβο χαρακτήριζε ζωηρός ενθουσιασμός και βαθιά πίστη. Μετά την Πεντηκοστή του ανέλαβε να κηρύξει το Ευαγγέλιο στην ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης. Μεγάλο πλήθος ανθρώπων μεταστρέφονταν στη νέα πίστη και άλλαζε τρόπο ζωής χάρις στο έργο του Ιακώβου. Αυτό θορύβησε ιδιαίτερα τους άρχοντες των Ιουδαίων, οι οποίοι τον συνέλαβαν και τον αποκεφάλισαν, με διαταγή του Ηρώδη Αγρίππα, το 44 μ.Χ. (Πράξ.12,2). Ο Ιάκωβος είναι ο πρώτος μάρτυρας μεταξύ των Αποστόλων. Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 30 Απριλίου, από δε την Καθολική Εκκλησία στις 25 Ιουλίου. thumb|right|Μικρογραφία του Αποστόλου Ιακώβου σε Κώδικα
«Ιάκωβος της Κομποστέλλας»
Στον Καθεδρικός Ναός του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα της ισπανικής πόλης Σαντιάγο ντε Κομποστέλα (Santiago de Compostela) θεωρείται ότι βρίσκεται ο τάφος του Αποστόλου Ιακώβου. Κατά την παράδοση, αποκεφαλίστηκε στα Ιεροσόλυμα, αλλά έχοντας διδάξει το Χριστιανισμό στους Κέλτες της Ιβηρικής Χερσονήσου, το λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα στη Γαλικία. Ο συγκεκριμένος Καθεδρικός Ναός αποτελεί μεγάλο προσκυνηματικό κέντρο της Ιβηρικής, καθώς σε αυτόν συρρέουν πλήθη προσκυνητών, ακολουθώντας τον λεγόμενο «δρόμο του Αγίου Ιακώβου». Τιμάται ως «Ιάκωβος της Κομποστέλλας» στις 25 Ιουλίου.
Νανίνγκ
Η Νανίνγκ (κινεζικά: 南宁, πινγίν: Nánníng) είναι πρωτεύουσα της Αυτόνομης Περιφέρειας Κουανγκσί Τσουάνγκ, στη νότια Κίνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, εντός των διοικητικών ορίων της πόλης κατοικούν 6.611.600 άνθρωποι, ενώ, ο αστικός ιστός της πόλης έχει 2.875.220 κατοίκους. Η πόλη ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα και για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέμεινε μια ακριτική πόλη, πρωτεύουσα της επαρχίας Τζινσίν. Το 1907, η πόλη ανοίχθηκε στο διεθνές εμπόριο και αναπτύχθηκε γρήγορα. Το 1912 έγινε πρωτεύουσα του Κουανγκσί, αντικαθιστώντας το Γκουιλίν. Σήμερα θεωρείται η πύλη της Κίνας για την νοτιοανατολική Ασία και σημαντικό εμπορικό, διαμετακομιστικό και βιομηχανικό κέντρο. Στη Νανίνγκ εδρεύουν 8 πανεπιστήμια. Στην πόλη λειτουργεί μετρό και διεθνές αεροδρόμιο, ενώ αποτελεί κόμβο τεσσάρων σημαντικών σιδηροδρομικών γραμμών. Τη πόλη διασχίζει ο ποταμός Σι, παραπόταμος του Περλ. Το κλίμα της είναι υποτροπικό με μουσώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Λιτλ Ινάγκουα
Λιτλ Ιναγκουα
Καγιετάνα Φιτζ-Τζέιμς Στιούαρτ
Η Καγιετάνα Φιτζ-Τζέιμς Στιούαρτ (Cayetana Fitz-James Stuart, γεννημένη ως Μαρία δελ Ροσάριο Καγιετάνα Παλόμα Αλφόνσα Βικτόρια Εουχένια Φερνάντα Τερέσα Φρανσίσκα δε Πάολα Λούρδες Αντόνια Χοσέφα Φάουστα Ρίτα Κάστορ Ντοροτέα Σάντα Εσπεράνσα Φιτζ-Τζέιμς Στιούαρτ, Σίλβα, Φάλκο ι Γκουρτουμπάι María del Rosario Cayetana Paloma Alfonsa Victoria Eugenia Fernanda Teresa Francisca de Paula Lourdes Antonia Josefa Fausta Rita Castor Dorotea Santa Esperanza Fitz-James Stuart, Silva, Falcó y Gurtubay, 28 Μαρτίου 1926 - 20 Νοεμβρίου 2014) ήταν Ισπανίδα αριστοκράτισσα και μια από τις πιο αριστοκράτισσες της Ισπανίας, καθώς και η πιο τιτλούχα αριστοκράτισσα στον κόσμο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1926 στο Παλάτι Λίρια της Μαδρίτης, και ήταν κόρη του Χάκοβο Φιτζ-Τζέιμς Στιούαρτ, 17ου Δούκα της Άλμπα και της Μαρία δελ Ροσάριο δε Σίλβα, 9η Μαρκησία του Σαν Βισέντε δελ Μπάρκο. Ήταν απόγονος του Βασιλιά Ιάκωβου Β΄ της Αγγλίας. Αναδοχός της ήταν η Βασίλισσα Βικτώρια Ευγενία της Ισπανίας.
Ως κοσμική, η δούκισσα συνάντησε διάσημους VIP από την Ισπανία και το εξωτερικό. Η Τζάκι Κένεντι την επισκέφθηκε το Παλάτι της Σεβίλλης, όπως και η Γουάλις Σίμπσον, η Γκρέις Κέλι και ο Πρίγκιπας Ρενιέ Γ΄ του Μονακό.
Το 1959, η δούκισσα, μαζί με τον σχεδιαστή Yves Saint Laurent, φιλοξένησε μια επείδηξη Dior για φιλανθρωπικούς σκοπούς στο Παλάτι Λίρια στη Μαδρίτη, ένα παλάτι το οποίο επισκέφτηκαν οι ηθοποιοί Τσάρλτον Ίστον, Σοφία Λόρεν, Όντρεϊ Χέπμπορν και ο Ραφ Βαλόνε.
Στα νιάτα της η δούκισσα πόζαρε στον Ρίτσαρντ Αβέντον και τον Σέσιλ Μπίτον και εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του Time και Harper's Bazaar.
Στις 12 Οκτωβρίου 1947 παντρεύτηκε τον Λουίς Μαρτίνες δε Ιρούχο ι Αρτάσκος. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
Πέθανε στις 20 Νοεμβρίου 2014 στο Παλάτι των Δούκων της Άλμπα στη Σεβίλλη σε ηλικία 88 ετών.
Τίτλοι
Ως επικεφαλής της δυναστείας, η Καγιετάνα χαρακτηρίστηκε από τον πιο γηραιότερο τίτλο της "Δούκισσα της Άλμπα", ενώ κατείχε πάνω από 40 κληρονομικούς τίτλους. Σύμφωνα με την Guinness World Records, ήταν η πιο αριστοκρατική τιτλούχα στον κόσμο.
7 Δουκάτα
1 Κομητείο-Δουκάτο
18 Μαρκησάτα