cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέντα Ουκράντεν
Η Νέντα Ουκράντεν (Неда Украден, γεννηθείσα την 16 Αυγούστου 1950) είναι μια Σέρβα τραγουδίστρια της ποπ που γεννήθηκε στην Κροατία, μεγάλωσε στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και σήμερα ζει στη Σερβία. Άρχισε την επαγγελματική της σταδιοδρομία το 1967.
Προσωπική ζωή
Η Νέντα γεννήθηκε στη Γκλάβινα, ένα χωριό κοντά στη μικρή κροατική πόλη Ίμοτσκι. Ήταν η κόρη των Ντούσαν (1927-1997) και Άντζελια (1924-2018). Είναι εθνικά Σέρβα. Στην πατρική της οικογένεια είχαν τα επίθετα Μπόζανιτς και Πάβλοβιτς, μέχρις ότου ένας από τους προγόνους της «έκλεψε» μια κοπέλα την οποία παντρεύτηκε (ουκράντεν σημαίνει «κλεμμένος»).
Ζούσε στο Ίμοτσκι με τους παππούδες της μέχρι την ηλικία των 2 που μετακόμισε στο Βίσεγκραντ, στην ανατολική Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Όταν ήταν στο δημοτικό σχολείο, η οικογένειά της μετακόμισε στο Σαράγεβο, όπου έζησε μέχρι το 1992 που ξέσπασε ο Βοσνιακός Πόλεμος.
Όταν άρχισε ο πόλεμος, η Νέντα μετακόμισε στο Βελιγράδι. Την περίοδο 1992-96 μίσθωνε ένα διαμέρισμα στη Βιέννη Αυστρίας. Το οικογενειακό της σπίτι στο Ίμοτσκι καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου από τις Κροατικές δυνάμεις.
Η Νέντα Ουκράντεν ήταν παντρεμένη με τον σκηνοθέτη Μίλαν Μπίλμπια και μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Ελένα. Ο Μπίλμπια πέθανε την 30 Ιανουαρίου 2013 στο Μαυροβούνιο, και η Ουκράντεν δεν παρευρέθηκε στην κηδεία του.
Άξελ Τρόοστ
Ο Άξελ Τρόοστ (Axel Troost, 1 Σεπτεμβρίου 1954 στο Χάγκεν της Βεστφαλίας) είναι Γερμανός οικονομολόγος και πολιτικός. Είναι βουλευτής από το 2005 και, από το 2012, ένας από τους τέσσερις αναπληρωτές προέδρους του γερμανικού Κόμματος της Αριστεράς (Die Linke), του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Bundestag.
Επαγγελματική δραστηριότητα
Από το 1981 είναι γενικός γραμματέας της Ομάδας Εργασίας για μία Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική (Arbeitsgruppe Alternative Wirtschaftspolitik) και από το 1984 διευθύνων εταίρος του Προοδευτικού Ινστιτούτου Οικονομικής Έρευνας (PIW GmbH). Από το 1990 έως το 2001 ήταν διευθύνων σύμβουλος του Γραφείου Διαρθρωτικής Έρευνας Ρόστοκ (Büro für Strukturforschung Rostock gGmbH).
Πολιτική σταδιοδρομία
Από το 1970 έως το 1973, ο Άξελ Τρόοστ ήταν μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD) και από το 1976 έως το 1984 ήταν μέλος του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (DKP). Ήταν από τους συνιδρυτές της Εκλογικής Εναλλακτικής για την Κοινωνική Δικαιοσύνη (WASG), όπου τέλεσε μέλος του προεδρείου του κόμματος από το 2005 έως τη συγχώνευσή του με το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS) το 2007, από την οποία προέκυψε το Κόμμα της Αριστεράς (Die Linke). Έκτοτε ανήκει στο προεδρείο του κόμματος, του οποίου είναι Αναπληρωτής Πρόεδρος από το 2012.
Βουλευτική δραστηριότητα
Ο Άξελ Τρόοστ είναι από το 2005 μέλος του γερμανικού Κοινοβουλίου (Bundestag). Είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Linke για ζητήματα δημοσιονομικής πολιτικής και επικεφαλής της ομάδας του Linke στην Επιτροπή Οικονομικών του Bundestag.
Προσωπικά στοιχεία
Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Ζλάταν
Ζλάταν είναι σλαβικό ανδρικό όνομα, το οποίο απαντάται κυρίως σε χώρες όπου κυριαρχούν οι Σλαβικές γλώσσες. Το όνομα αυτό σημαίνει «χρυσός» προέρχεται από την νοτιοσλαβική λέξη «ζλάτο», η οποία προέρχεται από την παλαιοσλαβική ρίζα «ζόλτο» («χρυσός»). Στη Ρωσία, σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο γιορτάζεται στις 26 και στις 31 Οκτωβρίου. Το αντίστοιχο γυναικείο όνομα είναι Ζλάτα.
Αναφορές
Κατηγορία:Ανδρικά ονόματα Κατηγορία:Σλαβικά ονόματα Κατηγορία:Σλάβοι
Μαλωκούρ-συρ-Σέιγ
Το Μαλωκούρ-συρ-Σέιγ (κυριολεκτικώς Μαλωκούρ στο Σέιγ . Μαλχόφεν  ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Γουόλτον-ον-Τέιμς
Το Γουόλτον-ον-Τέιμς είναι πόλη κτισμένη στις όχθες του Τάμεση στην περιοχή Σάρρεϋ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 24.137 κατοίκους.
Γουόλτον και Χέρσαμ ΦΚ
Η πόλη έχει ποδοσφαιρική ομάδα, την Γουόλτον και Χέρσαμ ΦΚ, η οποία αγωνίζεται στην Ίσθμιαν Λιγκ Ντιβίζιον Ουάν Σάουθ. Ιδρύθηκε το 1945. Έδρα της ομάδας είναι το The Sports Ground. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο. Το 1973 κέρδισε το Κύπελλο ποδοσφαίρου Ερασιτεχνών Αγγλίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Καμίνι
Καμίνι είναι ένας θερμικά μονωμένος θάλαμος, ένα είδος φούρνου που παράγει θερμοκρασίες επαρκείς για την ολοκλήρωση ορισμένων διαδικασιών όπως η σκλήρυνση, η ξήρανση ή οι χημικές μεταβολές. Τα καμίνια έχουν χρησιμοποιηθεί για χιλιετίες για την μετατροπή αντικειμένων από άργιλο σε κεραμικά, πλακάκια και τούβλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγειοπλαστική
Πριγκιπάτο της Αλβανίας (Μεσαίωνας)
To Πριγκηπάτο της Αλβανίας ήταν ένα αλβανικό πριγκηπάτο που κυβερνήθηκε από την αλβανική οικογένεια των Τόπια. Ο πρώτος σημαντικός κυβερνήτης της οικογένειας ήταν ο Τανούσιο Α΄ Τόπια, που έγινε Κόμης της Ματ (1328). Το πριγκηπάτο άλλαξε χέρια δύο φορές ανάμεσα στον Οίκο των Τόπια και τον Οίκο των Μπάλσιτς, μέχρι τη χρονιά που ο Γεώργιος Β΄ Τόπια παρέδωσε το Δυρράχιο στη Δημοκρατία της Βενετίας και τυπικά διαλύθηκε το Δουκάτο (1392). Ο πρώτος σημαντικός κυβερνήτης της Οικογένειας ήταν ο Τανούσιο Α΄ Τόπια που καταγράφεται για πρώτη φορά ως κόμης της Αλβανίας (1329). Τον τίτλο τού τον έδωσε ο Ροβέρτος της Νεαπόλεως ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες που του είχε προσφέρει (15 Απριλίου 1338), και ο ακριβής του τίτλος ήταν "κόμης της Ματ". Η παραχώρηση του τίτλου δείχνει ότι η Οικογένεια Τόπια είχε στενή συνεργασία με τους Ανδεγαυούς από την εποχή που ήταν πρίγκηπας ο Φίλιππος Α΄ του Τάραντα. Τη δεκαετία του 1340 η Οικογένεια Τόπια είχε στην κατοχή της ολόκληρη την περιοχή ανάμεσα στους ποταμούς Ματ και Σκούμπιν. Οι Οικογένειες Τόπια και Μουζάκα ορκίστηκαν πίστη στους Ανδεγαυούς όταν επαναστάτησαν εναντίον των Σέρβων, ο Ανδρέας Μουζάκα κράτησε ωστόσο μόνο τον λόγο του με νίκη απέναντι στους Σέρβους στα Όρη του Περιστερίου. Ο πανίσχυρος Σέρβος βασιλιάς Στέφανος Δουσάν κατέκτησε σχεδόν όλη την Αλβανία με εξαίρεση το Δυρράχιο που το υπερασπίστηκε με επιτυχία ο Τανούσιο Τόπια για λογαριασμό των Ανδεγαυών (1343).
Με τον θάνατο του Στέφανου Δουσάν ο Κάρολος Τόπια (1355) ανακατέλαβε ολόκληρη την κεντρική Αλβανία, σύντομα (1358) έβαλε στόχο να διώξει τους Ανδεγαυούς από ολόκληρη την Αλβανία και την Ήπειρο. Τελικά κατέκτησε όλη την Αλβανία (1368) και πήρε τον τίτλο του "πρίγκιπα της Αλβανίας". Ο Καρλ Τόπια έβαλε στόχο την κατάκτηση του Δυρραχίου από τους Ανδεγαυούς (1362), το κυβερνούσε εκείνη την εποχή η Ιωάννα του Δυρραχίου. Η πρώτη πολιορκία που κράτησε από τον Απρίλιο του 1362 μέχρι τον Μάιο του 1363 ήταν ανεπιτυχής, τα στρατεύματα του προσεβλήθησαν από επιδημία πανώλης και έλυσε την πολιορκία. Η δεύτερη πολιορκία ήταν επιτυχής (1367), ο Καρλ Τόπια κατέλαβε το Δυρράχιο στο οποίο είχαν περιοριστεί οι Ανδεγαυοί και είχε στην κατοχή του ολόκληρη την Αλβανία (1368), αναγνωρίστηκε από την Δημοκρατία της Βενετίας και μετέφερε την έδρα του στο Δυρράχιο. Ο αντίπαλος και γαμπρός του από την Οικογένεια Μπάλστιτς Μπάλσα Β΄ εκμεταλλεύτηκε την δυσαρέσκεια των Βενετών και του πάπα απέναντι στον Καρλ, πολιόρκησε το Δυρράχιο (1382) και τελικά το κατέλαβε (1385). Ο Καρλ Τόπια ζήτησε βοήθεια από την Οθωμανική αυτοκρατορία και τον Σουλτάνο Μουράτ Α΄ να ανατρέψει τον Μπάλσα, ήταν ουσιαστικά η πρώτη πρόσκληση στους Οθωμανούς να καταλάβουν την Αλβανία. Το αποτέλεσμα ήταν να φτάσει ταχύτατα στην Αλβανία Οθωμανικός στρατός 10.000 ανδρών από την Μακεδονία υπό την ηγεσία του Χαϊρεντίν Πασά, ο Μπάλσα Β΄ συνετρίβη και σκοτώθηκε στην "μάχη της Σάβρας" (1385) τερματίζοντας την κυριαρχία της Οικογένειας του. Το πριγκιπάτο της Αλβανίας επέστρεψε Οικογένεια Τόπια αυτή την φορά υπό Οθωμανική υποτέλεια, το Δυρράχιο παραχωρήθηκε από τον γιο του Καρλ Γεώργιο Β΄ Τόπια στην Δημοκρατία της Βενετίας. Με τον θάνατο του Γεωργίου Β΄ νέος κυβερνήτης του πριγκιπάτου ανέλαβε ο Νικήτα Τόπια (1392). Με τον θάνατο του Βαγιαζήτ Α΄ (1402) όλοι οι Αλβανοί άρχοντες όπως ο Νικήτα Τόπια, ο Γκιόν Καστριότι και ο Κόζα Ζαχαρία δήλωσαν την υποταγή τους στην Δημοκρατία της Αλβανίας. Οι Βενετοί ήθελαν μια ουδέτερη ζώνη ώστε να ξεχωρίζουν οι περιοχές που διοικούσαν οι ίδιοι με τις αντίστοιχες που ανήκαν στους Οθωμανούς.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων
Νορδικό και Βαλτικό Πρωτάθλημα Στίβου U23
Το Νορδικό και Βαλτικό Πρωτάθλημα Στίβου U23 ή Νορδικό και Βαλτικό Πρωτάθλημα Στίβου Κάτω των 23 Ετών είναι ένα διεθνές πρωτάθλημα στίβου για αθλητές των Νορδικών και των Βαλτικών χωρών κάτω από την ηλικία των 23, το οποίο διοργανώνεται ανά διετία από τη Νορδική Ομοσπονδία Στίβου.
Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1998 στο Εουραγιόκι της Φινλανδίας στις 18 με 19 Ιουλίου στο ομώνυμο στάδιο με την διεξαγωγή τριάντα επτά αγωνισμάτων. Στις δύο πρώτες διοργανώσεις υπήρχε βαθμολογία των χωρών όπου αυτό καταργήθηκε. Το 1998 πρωταθλήτρια στους άνδρες και στις γυναίκες αναδείχθηκε η Φινλανδία ενώ το 2000 η Σουηδία.
Το Νορδικό και Βαλτικό Πρωτάθλημα Στίβου U23 έχει λάβει χώρα από δύο φορές μόνο στις χώρες Φινλανδία, Σουηδία, Νορβηγία και Δανία. Από το 1998 έως σήμερα διεξάγεται ανά δύο χρόνια με εξαίρεση το 2002 και πραγματοποιείται ένα χρόνο πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου U23. Στο πρόγραμμα υπάρχουν τριάντα οχτώ αγωνίσματα συνολικά από τα σαράντα τέσσερα που περιλαμβάνονται στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου U23. Στην κατηγορία αυτή διεξάγονται διαφορετικά πρωταθλήματα στα αγωνίσματα συνθέτων και βάδην. Στα 10000 μέτρα δεν υπάρχει αντίστοιχη διοργάνωση.
Η πιο επιτυχημένη χώρα είναι η Φινλανδία έχοντας κερδίσει 115 χρυσά, 111 ασημένια και 106 χάλκινα μετάλλια. Η Σουηδία είναι στη δεύτερη θέση με 91 χρυσά, 98 ασημένια και 97 χάλκινα έχοντας μεγάλη διαφορά από την τρίτη Νορβηγία που έχει 59 χρυσά, 46 ασημένια και 64 χάλκινα.
Σήμερα το πρωτάθλημα αποτελεί την πιο σημαντική διοργάνωση στον ανοιχτό στίβο της Νορδικής Ομοσπονδίας Στίβου καθώς το προηγούμενο πρωτάθλημα που απευθυνόταν σε αθλητές και άνω των 23 ετών ήταν το Νορδικό Πρωτάθλημα Στίβου από το 1961 έως το 1965.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου της Νορδικής Ομοσπονδίας Στίβου
Υπόθεση Ντρέιφους
Η Υπόθεση Ντρέιφους, ή Ντρέυφους, (γαλλικά: Affaire Dreyfus) υπήρξε ένα τεράστιο στρατιωτικοπολιτικό σκάνδαλο κατασκοπείας και ταυτόχρονα μία από τις μεγαλύτερες διεθνώς δικαστικές πλάνες που συντάραξε τη Γαλλία επί δώδεκα χρόνια, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Εκ των υστέρων χαρακτηρίστηκε, περισσότερο προπαγανδιστικά, και σαν η πρώτη πολύ σοβαρή ένδειξη του επερχόμενου αντισημιτισμού στην Ευρώπη κατά τον 20ο αιώνα, που ίσως και ν' αποτελούσε ένα παρακλάδι της γενικότερης ανησυχίας, ενώ οι κύριοι λόγοι ήταν πολύ βαθύτεροι, προερχόμενοι κυρίως από τη γενικότερη κατάσταση που επικρατούσε την εποχή εκείνη στη Γαλλία, (της Γ΄ Δημοκρατίας), όπου ένα απλό επεισόδιο του πολέμου μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών αναδείχθηκε σε μέγα δικαστικό κυκεώνα. Το όνομα της υπόθεσης αυτής λήφθηκε από το κεντρικό πρόσωπο αυτής, που ήταν ο Γάλλος λοχαγός Άλφρεντ Ντρέιφους.
Επικρατούσα κατάσταση
Την εποχή εκείνη πριν ξεσπάσει αυτό το σκάνδαλο η γαλλική πολιτική της Γ΄ Δημοκρατίας, αν και αρχικά είχε ξεκινήσει με πολλές αμφιβολίες, είχε πλέον εδραιωθεί και μάλλον ευημερούσε. Τα οικονομικά όμως σκάνδαλα, όπως η υπόθεση του Παναμά όπου είχαν εγκαταλειφθεί οι εργασίες διάνοιξης της διώρυγας είχε ως συνέπεια αφενός οι μέτοχοι της εταιρείας να χάσουν τεράστια ποσά, (περισσότερα από 1 δισεκατομμύριο γαλλικά φράγκα), αφετέρου το Κοινοβούλιο να μη χαίρει καμίας εκτίμησης από τους Γάλλους, εκτός από τους συμμετέχοντες στο καθεστώς. Η δε ηρεμία του εργατικού μετώπου μάλλον αποδείκνυε την απαξίωση παρά την ευημερία. Στον δε διεθνή χώρο, κατά τη δεκαετία του 1890 και μετά, η Γαλλία είχε αποκαταστήσει την παρουσία της σε αποικιακές επεκτάσεις εξισορροπώντας τη συντριπτική ήττα που είχε υποστεί από την Πρωσία το 1870, δεν είχε όμως εκλείψει νέος κίνδυνος από την ασφυκτική γύρω της συμμαχία της Γερμανίας, της Αυστροουγγαρίας και της Ιταλίας. Το γεγονός αυτό σε συνάρτηση με την αποξένωσή της από τη Μεγάλη Βρετανία, είχε οδηγήσει τη Γαλλία σε μία μυστική συμμαχία με τον τσάρο της Ρωσίας, που όμως ελάχιστη ασφάλεια μπορούσε να παρέχει.
Συνέπεια όλων των παραπάνω και με δεδομένο ότι η Γαλλία δεν είχε παραιτηθεί των αξιώσεών της επί της Λωρραίνης και της Αλσατίας (εδάφη που είχε χάσει και για τα οποία είχε ανεγείρει δύο αλληγορικά αγάλματα), ήταν ο γαλλικός λαός να έχει περιβάλει τον στρατό με μια ιδιαίτερη ιερότητα, ενώ το γενικό επιτελείο να το θεωρεί σεβάσμιο ιερατείο της προστασίας της χώρας, πιστεύοντας ότι κάποια στιγμή αναπόφευκτα νέος πόλεμος θα ξεσπάσει. Έτσι μπορεί να ερμηνευτεί το έντονο ενδιαφέρον των Γάλλων για τον στρατό τους και για καθετί που συνέβαινε σ' αυτόν και ειδικότερα αν άκουγαν για προδοσία ή σύλληψη πράκτορα.
Αυτό ήταν το σκηνικό στο οποίο εκδηλώθηκε το σκάνδαλο Ντρέιφους και που τελικά επέφερε την εξυγίανση της γαλλικής πολιτικής.
Το σκηνικό της υπόθεσης
Βρισκόμαστε στο Παρίσι, περί τα τέλη Σεπτεμβρίου του 1894. Πίσω από τη βιτρίνα των καλλιτεχνικών και πολιτιστικών παραγόντων που διατηρούν αξιόλογο το γόητρο της πόλης και των διανοουμένων της, που συνεχίζουν να είναι οι πρωτοπόροι του επιστημονικού συναγωνισμού που ξεκίνησε στο δεύτερο μισό του αιώνα, η επίσημη Γαλλία συνεχίζει ν' ανησυχεί και να παραμένει καχύποπτη προς τη Γερμανία. Το δίκτυο της γαλλικής αντικατασκοπείας, που φέρει την κεκαλυμμένη ονομασία «Υπηρεσία Στατιστικής», βρίσκεται σε πλήρη ενεργητικότητα υπό τη διοίκηση του Γάλλου συνταγματάρχη Σαντέρ.
Αυτή την περίοδο πρέσβης της Γερμανίας στο Παρίσι είναι ο Κόμης φον Μόνστερ. Στη γερμανική πρεσβεία επίσης υπηρετεί ως στρατιωτικός ακόλουθος και ο συνταγματάρχης Μαξιμιλιανός Σβάρτσκοππεν, που παράλληλα με τα καθήκοντά του, του επίσημου παρατηρητή, είχε επιδοθεί έντονα σε κατασκοπευτικές δραστηριότητες, δημιουργώντας ένα σχετικά μεγάλο δίκτυο στρατολογημένων πληροφοριοδοτών, μεταξύ των οποίων και κατώτερους υπαλλήλους του γαλλικού υπουργείου των στρατιωτικών. Οι δραστηριότητες αυτές του Σβάρτσκοππεν είχαν όμως περιέλθει σε γνώση της Υπηρεσίας Στατιστικής, η οποία και τον είχε θέσει υπό παρακολούθηση. Μεταξύ των προσώπων που στρατολογήθηκαν για την παρακολούθηση αυτή ήταν και η καθαρίστρια της γερμανικής πρεσβείας, η μαντάμ Μπαστιάν.
Το περιβόητο «μπορντερώ»
thumb|Το περίφημο bordereau (μνημόνιο) που πυροδότησε την υπόθεση Ντρέιφους Δεύτερη πράξη της υπόθεσης ήταν το περιβόητο μπορντερώ. Κάποιο μεσημέρι η Γαλλίδα καθαρίστρια της γερμανικής πρεσβείας, μαντάμ Μπαστιάν, όπως έκανε κάθε φορά, μάζεψε προσεκτικά τα διάφορα χαρτιά - απορρίμματα, από τα καλάθια των γραφείων της πρεσβείας και τα έστειλε με κάποιο σύνδεσμο στην Υπηρεσία Στατιστικής. Η τελευταία όμως αποστολή περιείχε μια ανυπόγραφη επιστολή ιδιαίτερης σημασίας που απευθυνόταν στον στρατιωτικό ακόλουθο Σβάρτσκοππεν, η οποία αρχικά χαρακτηρίστηκε ως Lettre missive και στη συνέχεια ομοίως εσφαλμένα bordereau. (Στην ελληνική ο όρος αυτός δεν αποδίδεται ακριβέστατα, λαμβάνοντας διάφορες ερμηνείες π.χ. έγγραφο, σημείωμα, επεξήγηση κ.ά. Εν προκειμένω στη γλώσσα των μυστικών υπηρεσιών λαμβάνει την ερμηνεία του «ενημερωτικού υπομνήματος» και ειδικότερα εκ του κειμένου του συγκεκριμένου εγγράφου του «υποσχετικού υπομνήματος»).
Το μπορντερώ λοιπόν αυτό, (προτιμώντας ως έχει τη γαλλική ορολογία, χωρίς μετάφραση), ήταν μια επιστολή κάποιου πληροφοριοδότη που υποσχόταν στον Σβάρτσκοππεν μια σειρά από «σημειώσεις» (αναφορές) που αφορούσαν πλήθος στρατιωτικών ζητημάτων κυρίως άκρως εμπιστευτικών, (πιθανότερο απορρήτων), που όμως ποτέ δεν δημοσιεύτηκε τι είδους στρατιωτικά θέματα αφορούσε.
Σημειώνεται ότι τέτοιες επιστολές είναι πολύ συνηθισμένες στις υπηρεσίες πληροφοριών ειδικότερα από νέους πληροφοριοδότες που δηλώνουν μέσα στον ενθουσιασμό τους ότι γνωρίζουν και πολλά προκειμένου εξ αρχής να θεωρούνται ικανότατοι.
Παρά ταύτα το μπορντερώ λαμβάνοντας τον χαρακτήρα σπουδαίου ντοκουμέντου προδοσίας, υποβάλλεται από τον διευθυντή της Υπηρεσίας Στατιστικής στο Γενικό Επιτελείο με κατάληξη στον υπουργό των Στρατιωτικών, στρατηγό Μερσιέ, ο οποίος με τη σειρά του το ανήγαγε σε πολύ σοβαρή υπόθεση προδοσίας διατάζοντας σχετικά την άμεση έναρξη των ανακρίσεων και την ταχεία σύλληψη και καταδίκη του προδότη.
Έναρξη ανακρίσεων
Η Τρίτη πράξη της υπόθεσης, κάτω και από το βάρος της κυβερνητικής εντολής, ξεκινά με έρευνες και ανακρίσεις επί ανακρίσεων. Θορυβημένο το Γενικό Επιτελείο από το περιεχόμενο του μπορντερώ θεωρεί πως η μυστικότητα των θεμάτων που θίγονταν, (όπου στο σημείο αυτό από διάφορα συμφραζόμενα σε δημοσιεύσεις φαίνεται να αφορούσαν το νέο εγχειρίδιο πυροβολικού, ή χρησιμοποίηση εκπαιδευμένων μονάδων), δεν μπορούσε να προέρχεται από άλλον παρά μόνο από αξιωματικό που υπηρετούσε στο Γενικό Επιτελείο. Αρχικά οι ανακρίσεις στράφηκαν επί των αξιωματικών που βρέθηκαν αποσπασμένοι σ' αυτό για διάφορους λόγους, κυρίως εκπαιδευτικούς. Στη συνέχεια θεωρήθηκαν ύποπτοι όσοι είχαν περάσει πρόσφατα από τέτοιες υπηρεσίες, που ήταν δυνατόν να γνωρίζουν μεγάλη ποικιλία στρατιωτικών θεμάτων. Οπότε επί των τελευταίων λήφθηκαν δείγματα γραφικών χαρακτήρων.
Κατά τις προσεκτικές αντιπαραβολές των δειγμάτων οι υποψίες έπεσαν στο γραφικό χαρακτήρα ενός λοχαγού που παρουσίαζε εντυπωσιακές ομοιότητες. Αμέσως διατάχθηκε έρευνα περί του συγκεκριμένου, που ήταν ο Αλφρέδος Ντρέυφους.
Το κεντρικό πρόσωπο
Και φθάνουμε στην τέταρτη πράξη που αφορά τoν «επιτυχή» εντοπισμό και σύλληψη του «προδότη» που θα αποτελέσει και το κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης, του Γάλλου λοχαγoύ του πυροβολικού Άλφρεντ Ντρέιφους (1859 - 1935). Αν και τα πορίσματα από τις πρώτες έρευνες γύρω από την εν γένει συμπεριφορά του ήταν πολύ ισχνά, με δεδομένο μάλιστα ότι είχε αριστεύσει κατά την αποφοίτησή του από τη Σχολή Πολέμου, εν τούτοις το κατηγορητήριο στηρίχθηκε περισσότερο στον γραφικό του χαρακτήρα που παρουσίαζε εκπληκτική ομοιότητα, όχι όμως και απόλυτη. Όσον αφορά το αν είχε γνώση των θεμάτων που διαλαμβάνονταν στο μπορντερώ, σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε αυτό ν' αποτελέσει απόδειξη, αλλά ούτε και ένδειξη. Πλην όμως μέσα στην όλη αναστάτωση κυριαρχούσε και η άνωθεν εντολή του στρατηγού Μερσιέ, περί της ταχείας αποκάλυψης και σύλληψης του ενόχου, στην οποία οι υπηρεσίες έπρεπε να επιδείξουν επιτυχή και άμεση ανταπόκριση.
Μάλιστα ένας εξ αυτών, διάσημος τότε εμπειρογνώμων γραφολόγος, ο Αλφόνς Μπερτιγιόν, προκειμένου να υποστηρίξει τη γνησιότητα, ανέπτυξε μια περίεργη θεωρία υποθέσεων που αποκάλεσε «αυτοπλαστογραφία», σύμφωνα με την οποία επεξηγούσε τις κάποιες διαφορές και ταυτόχρονα τις ομοιότητες που παρουσίαζε ο γραφικός χαρακτήρας του Ντρέιφους και του μπορντερώ (βέβαια τέτοια θεωρία, βασισμένη σε ψευδο-επιστημονικά συμπεράσματα δεν υφίσταται).
Η Φαυλότητα
Η πέμπτη πράξη στην ουσία δεν αφορά τόσο την υπόθεση όσο την επιδειχθείσα επ' αυτής φαυλότητα (τόσο υπηρεσιακή, όσο και δημοσιογραφική). Αρχές Νοεμβρίου του 1894 ο Ντρέιφους οδηγήθηκε ενώπιον του Στρατοδικείου, που συνήλθε στο Παρίσι με τη σε βάρος του κατηγορία της προδοσίας που βασίστηκε σε απλές υποψίες. Αντί λοιπόν να ξεκινήσει η δίκη μετά τη μελέτη του όλου μέχρι τότε συγκεντρωθέντος ανακριτικού υλικού σπεύδει ο υπουργός - στρατηγός Μερσιέ, που ασκώντας κατάφωρη κατάχρηση εξουσίας, στην προσπάθειά του να προκαταλάβει την όλη εκδίκαση, παραδίδει στο στρατοδικείο έναν "μυστικό φάκελλο" που περιελάμβανε κάποια προσεκτικά επιλεγμένα έγγραφα "ντοκουμέντα" που στόχευαν στην επιβεβαίωση σχέσεων του Ντρέιφους με τον Γερμανό ακόλουθο. Συνέχεια δε αυτού ήταν επιπλέον και η απαγόρευση στην υπεράσπιση του Ντρέιφους να λάβει γνώση του περιεχομένου του μυστικού φακέλου.
thumb|Η ατιμωτική καθαίρεση του Α. Ντρέιφους, στον περίβολο της Στρατιωτικής Σχολής με θραύση του ξίφους του - 5 Ιανουαρίου 1895 Συνέπεια αυτών ήταν επόμενο η δίκη να εξέλθει των ορίων της νομιμότητας και να καταστεί τελικά μια κατευθυνόμενη διεργασία προαποφασισμένης καταδίκης με τελείως απαράδεκτους περί της στρατιωτικής δικαιοσύνης χειρισμούς. Συνεπώς, έξω από τα νόμιμα όρια, ούτε στρατοδικείο ήταν αυτό που εκδίκασε την υπόθεση, αλλά ούτε και δίκη συνέβη. Έτσι, παρά τις αντιφατικές μαρτυρίες και τα ελλειπή στοιχεία, μια ομάδα από στρατοδίκες υπό μορφή απόφασης, ούτε λίγο ούτε πολύ δημοσιοποίησε την επιθυμία του στρατηγού Μερσιέ. Κατά τη φαύλη αυτή "ετυμηγορία" τους, ο Ντρέιφους καταδικάστηκε σε καθαίρεση του βαθμού του και ισόβια κάθειρξη σε καθεστώς πλήρους απομόνωσης σε στρατιωτικό φρούριο.
Ύστερα από την αποτρόπαιη τελετή που ακολούθησε στη συνέχεια στη Στρατιωτική Σχολή, της ατιμωτικής καθαίρεσης εκ του βαθμού του, ο Ντρέιφους στάλθηκε, στις 13 Απριλίου 1895, στο Νησί του Διαβόλου (τόπος εξορίας) στη Γαλλική Γουιάνα για να εκτίσει την ποινή του.
thumb|left|280px|Η Νήσος του Διαβόλου, τόπος εκτοπισμού του Ντρέιφους Αξιοσημείωτο ήταν ότι με την ετυμηγορία της καταδίκης αυτής σχεδόν όλοι οι Παριζιάνοι και γενικότερα οι Γάλλοι έμειναν ικανοποιημένοι.
Αρχικά ικανοποιήθηκε ο Μερσιέ και η Υπηρεσία Στατιστικής που φέρονταν ότι έδρασαν "ακαριαία", μη αφήνοντας περιθώρια ότι θα κάλυπταν αξιωματικό. Ικανοποιημένοι πρώτιστα οι εθνικιστές χειροκροτούσαν, ικανοποιημένοι οι μετριοπαθείς ότι απενεμήθη η πρέπουσα δικαιοσύνη, ευχαριστημένοι και οι θρησκόληπτοι αντισημίτες, αλλά λιγότερο λυπημένοι οι σοσιαλιστές επειδή ο Ντρέιφους δεν τουφεκίστηκε, υποστηρίζοντας πως αν ήταν στρατιώτης θα τουφεκιζόταν. Τέλος, οι Εβραίοι που διατηρούσαν ελάχιστες αμφιβολίες για την ενοχή του Ντρέιφους φοβούνταν πλέον περισσότερο από τις τυχόν συνέπειες που θα είχε η κοινότητά τους γενικότερα. Οι μόνοι πραγματικά που εξ αρχής δεν παραδέχθηκαν την ενοχή του Ντρέιφους ήταν η σύζυγός του, ο αδελφός του και κάποιοι στενοί συγγενείς και φίλοι του, που άρχισαν σχεδόν αμέσως έναν τιτάνιο αγώνα, με τις συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί, για την αποκατάστασή του. Γενικά η κοινή γνώμη και ο γαλλικός Τύπος καλωσόρισαν την ετυμηγορία και την καταδίκη, ενώ το όνομα του Ντρέιφους χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο - παράδειγμα της προδοσίας των Γάλλων Εβραίων.
Ανατροπή σκηνικού και αντιδράσεις
Και ενώ το θέατρο του παραλόγου αυτού έκλεισε με το παραπάνω «φινάλε» που ικανοποίησε τους πάντες, ένα χρόνο μετά, αρχές του 1896, συνέβη κάτι τελείως αναπάντεχο που άλλαξε τελείως το σκηνικό. Ένας νέος προδότης εμφανίστηκε στο προσκήνιο που αυτή τη φορά ήταν ο πραγματικός. thumb|right|180px|Ο Αντ/ρχης Μ. Ζ. Πικάρ Συγκεκριμένα, τον Μάρτιο του 1896, που τη διεύθυνση της «Υπηρεσίας Στατιστικής» είχε αναλάβει ο αντισυνταγματάρχης Ζωρζ Πικάρ, αντικαθιστώντας τον προκάτοχο του συνταγματάρχη Σαντέρ, παρέλαβε από την κ. Μπαστιάν (την καθαρίστρια της γερμανικής πρεσβείας) ένα νέο χειρόγραφο από το καλάθι αχρήστων του ίδιου του στρατιωτικού ακολούθου, που είχε χαρακτήρα επείγουσας επιστολής και που ονομάστηκε «Petite bleu». Το χειρόγραφο αυτό είχε τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα του «μποντερώ» που είχε καταλογιστεί στον Α. Ντρέιφους, με τη διαφορά όμως ότι ο τελευταίος βρισκόταν ήδη εκτοπισμένος στο Νησί του Διαβόλου! Το νέο όμως χειρόγραφο ήταν και περισσότερο αποκαλυπτικό φέροντας όνομα και διεύθυνση αποστολέα, κάποιου Γάλλου ταγματάρχη του 74ου συντάγματος πεζικού. Ο Πικάρ δικαιολογημένα εξανέστη «Ω Μον-Ντιέ (=Θεέ μου) άλλος... είναι ο προδότης!» και αμέσως διέταξε τη διεξαγωγή ανακρίσεων. Ο αποστολέας του «Petite bleu» ήταν υπαρκτός: ο ουγγρικής καταγωγής ταγματάρχης Φέρντιναντ Εστερχάζι (Ferdinand Walsin Esterházy). Οι εξαιρετικά ισχυρές δυνάμεις όμως που κάλυπταν τον Εστερχάζι χρησιμοποίησαν κάθε δυνατό μέσο για να συγκαλύψουν την υπόθεση. Ο ταγματάρχης Ζοζέφ Ανρί που είχε ανακαλύψει το πρωτότυπο γράμμα και το απέδωσε στον Ντρέιφους, έσπευσε να παραποιήσει νέα στοιχεία και να αποσιωπήσει άλλα.
Ο Εστερχάζι ζήτησε να κριθεί από το Πολεμικό Συμβούλιο επειδή είχε διαβεβαιώσεις για την αθώωσή του, η οποία πράγματι ήρθε ενώπιον του στρατοδικείου που ακολούθησε. Την ίδια στιγμή ο συνταγματάρχης Πικάρ, που πρώτος μίλησε για την αθωότητα του Ντρέιφους, στάλθηκε με δυσμενή μετάθεση στην Τυνησία. Έτσι, η αναθεώρηση της δίκης του Ντρέιφους στάθηκε αδύνατη.
Το «Κατηγορώ» του Ζολά
Η κυβέρνηση πιέστηκε από τους εθνικιστές να οδηγήσει στο εδώλιο του κατηγορούμενου τον Ζολά, ενώ αντισημιτικές εξεγέρσεις ξέσπασαν στην επαρχία. Η δίκη Ζολά ξεκίνησε στις 7 Φεβρουαρίου 1898 κι εκεί κατηγορήθηκε σαν ένοχος για συκοφαντία και καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση και πρόστιμο 3.000 φράγκων. Σύντομα όμως μια αίτηση που απαιτούσε την επανάληψη της δίκης Ντρέιφους υπεγράφη από 3.000 άτομα.
Νέα στοιχεία και αναψηλάφηση
Τον Αύγουστο του 1898 ένα νέο στοιχείο ήρθε στο φως και ανέτρεψε δραματικά την υπόθεση. Ο συνταγματάρχης Ζοζέφ Ανρί που ανακάλυψε την επιστολή των μυστικών εγγράφων και με βάση αυτή καταδικάστηκε ο Ντρέιφους, ήταν στην πραγματικότητα ο ίδιος που συνέταξε την επιστολή, η οποία φυσικά και αποδείχθηκε, μετά από αυτή την αποκάλυψη, πλαστή. Ο Ανρί παραδέχτηκε την πλαστογράφηση και λίγο καιρό αργότερα αυτοκτόνησε, ενώ ο έτερος ένοχος, Εστερχάζι, διέφυγε στο Λονδίνο.
Η κυβέρνηση μετά από αυτή την εξέλιξη αναγκάστηκε να απευθυνθεί στο εφετείο για να εξετάσει την αίτηση αναθεώρησης της δίκης, παρά την αντίθετη γνώμη του Υπουργείου Στρατιωτικών. Το 1899 το εφετείο παρέπεμψε τον Ντρέιφους στο Πολεμικό Συμβούλιο, ενώ οι ταραχές που ξέσπασαν ανάμεσα στους υποστηρικτές και τους πολέμιους του Ντρέιφους οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης.
Η αποκατάσταση
Τον Ιούνιο του 1899 ο Ντρέιφους ήλθε από το Νησί του Διαβόλου για τη δίκη και εμφανίστηκε μπροστά σε ένα νέο στρατιωτικό δικαστήριο στην πόλη Ρεν (7 Αυγούστου - 9 Σεπτεμβρίου 1899). Καταδικάστηκε και πάλι, όμως με ελαφρυντικά. Δέκα μέρες μετά τη δίκη, ο Γάλλος πρόεδρος Εμίλ Λουμπέ, επιθυμώντας να δώσει τέλος στην υπόθεση, του απένειμε χάρη. Ο Ντρέιφους δέχθηκε την πράξη επιείκειας, αλλά διατήρησε το δικαίωμα να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αποδείξει την αθωότητά του.
Τον Ιούλιο του 1906 το εφετείο απαλλάσσει τον Ντρέιφους και αναιρεί όλες τις προηγούμενες καταδίκες. Η Βουλή ψηφίζει νόμο με τον οποίο αποκαθιστά πλήρως τον Ντρέιφους και σβήνει κάθε αμφιβολία για την αθωότητά του. Στις 22 Ιουλίου του απονεμήθηκε το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής. Κατόπιν μικρής θητείας στον στρατό, όπου πήρε το αξίωμα του ταγματάρχη, αποστρατεύθηκε. Κλήθηκε ξανά κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ως αντισυνταγματάρχης διοίκησε μια φάλαγγα πυρομαχικών. Πέθανε στο Παρίσι στις 12 Ιουλίου 1935 σε ηλικία 76 ετών.
Πηγές
Ν Ν Ν Κατηγορία:Γαλλικός εθνικισμός
Μάσιμο Βινιέλι
Ο Μάσιμο Βινιέλι (Massimo Vignelli, 10 Ιανουαρίου 1931 - 27 Μαΐου 2014) ήταν Ιταλός γραφίστας.
Βιογραφία
Ο Μάσιμο Βινιέλι γεννήθηκε το 1931 στο Μιλάνο. Το σχέδιο είχε συναρπάσει τη ζωή του από τα εφηβικά του χρόνια και είχε βοηθήσει πολλούς από τους σπουδαίους αρχιτέκτονες της εποχής του. Μερικές φορές έλεγε ότι ξόδεψε τα νιάτα του σε συγκεντρώσεις αρχιτεκτονικής. Συνέχισε τις σπουδές αρχιτεκτονικής στο Πολυτεχνείο του Μιλάνο και αργότερα στο Πανεπιστήμιο Αρχιτεκτονικής στη Βενετία.
Από το 1957 έως το 1960 ο Vignelli επισκέφτηκε την Αμερική με υποτροφία και επέστρεψε στη Νέα Υόρκη το 1966 για να ξεκινήσει την προέκταση μια νέας εταιρείας, Unimark International, η οποία έγινε γρήγορα μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες design στον κόσμο. Η εταιρεία συνέχισε να σχεδιάζει πολλές από τις πιο αναγνωρίσιμες συνεταιρικές ταυτότητες, όπως της America Airlines (η οποία τον υποχρέωσε να ενσωματώσει το εθνικό σύμβολο των ΗΠΑ - τον αετό). Ο Vignelli επίσης σχεδίασε το υπόγειο σιδηροδρομικό σύστημα της Νέα Υόρκης κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου.
Ο Massimo Vignelli έχει δουλέψει σε πολλούς τομείς, όπως στον εσωτερικού χώρου σχεδιασμό, στο σχεδιασμό περιβάλλοντος, στο σχεδιασμό συσκευασίας, στο γραφικό σχεδιασμό, στο βιομηχανικό σχεδιασμό επίπλων και προϊόντων, στη διάταξη βιβλίων, περιοδικών και εφημερίδων. Στους πελάτες του έχουν συμπεριληφθεί υψηλού προφίλ εταιρείες όπως η IBM και η America Airlines. Ο Massimo έχει εκθέσει το έργο του και έχει μετέχει σε μόνιμες συλλογές αρκετών μουσείων, όπως το museum of Modern Art, το Metropolitan Museum of Art, το Brooklyn Museum και το Cooper-Hewitt - Museum στη Νέα Υόρκη. Έχει κάνει διαλέξεις και έχει διδάξει το design στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες χώρες. Ήταν πρόεδρος της διεθνής γραφίστικης ένωσης ( Alliance Graphique Internationale - AGl), αντιπρόεδρος της αρχιτεκτονικού ομίλου και μέλος συλλόγου βιομηχανικών σχεδιαστών της Αμερικής ( Industrial Designers Society of America - IDSA). Επίσης πρόσφερε ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς του στο Rochester Institute of Technology.
Vignelli Associates
Ο κριτικός της New York Times Paul Goldberger τους χαρακτήρισε ως «απόλυτους σχεδιαστές» και οι ίδιοι δεν το έχουν διαψεύσει με την ευρεία έκταση των σχεδιαστικών τομέων που έχουν ασχοληθεί. Ο Massimo και η Lella δουλεύουν μαζί με δυο τρόπους: αυτός δίνει προσοχή σε αυτό που αποκαλούμε ‘2Δ’, ενώ αυτή πραγματεύεται στο ‘3Δ’. Ο Massimo είναι ονειροπαρμένος: “Μιλάω για τα συναισθήματα, τις δυνατότητες που μια σχεδίαση θα μπορούσε να είναι”. Από την άλλη η Lella είναι ρεαλίστρια: “ Πιστεύω στο εφικτό, προγραμματισμένο που μια σχεδίαση θα μπορούσε να είναι”.
Γνωρίστηκαν σε ένα συνέδριο αρχιτεκτονικής και παντρεύτηκαν το 1957. Τρία χρόνια αργότερα άνοιξαν το πρώτο τους «γραφείο σχεδίασης και αρχιτεκτονικής» στο Μιλάνο και στη συνέχεια μετακινήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Massimo αναφέρει για τις Ηνωμένες Πολιτείες: “Υπάρχει ποικιλία, ενέργεια, προοπτικές και η ανάγκη για design εδώ ”.
Δεν είναι μόνο η υπέρβαση της σχεδίασης των Vignellis, αλλά το ότι αυτοί στοχάζονται για τη σχεδίαση την ίδια. Δεν είναι αρκετό το γεγονός ότι μια καρέκλα, μια έκθεση, ένα βιβλίο, ένα περιοδικό φαίνεται καλό όσο καλά και να έχει σχεδιαστεί. Το γιατί και το πώς, το περισσότερο κομμάτι της διαδικασίας της σχεδίασης πρέπει να είναι εξίσου προφανές και πέρα από κάθε μεμονωμένη προτίμηση, όπως αναφέρουν.
Ο Massimo αναφέρει επίσης ότι υπάρχουν τρία είδη έρευνας στη σχεδίαση. Η πρώτη έχει να κάνει με την έρευνα της δομής όπου η ανταμοιβή της είναι η πειθαρχία. Η δεύτερη είναι η έρευνα της ιδιομορφίας η οποία αποδίδει καταλληλότητα. Και η τρίτη έρευνα αφορά τη ψυχαγωγία, η οποία δημιουργεί ασάφεια.
Η σχεδίαση των Vignelli, στις τρεις και στις δύο διαστάσεις, έχει υψηλό αρχιτεκτονικό χαρακτήρα. Οι αφίσες του Massimo, οι δημοσιεύσεις και τα γραφικά σχέδια φαίνονται να χτίζονται πάνω στις ιστορίες, ξεχωριστά από τους τωρινούς, γνωστούς, τολμηρούς και οριζόντιους κανόνες. Η βασική γεωμετρία γίνεται σεβαστή. Η διερευνητική σχεδίαση κινείται από μέσα προς τα έξω: “Η σωστή μορφή είναι η μορφή της σημασίας του αντικειμένου”. Η δέσμευση των Vignelli για την ακρίβεια ενός σχεδίου έχει κατευθύνει την δουλειά τους πέρα από μηχανικές εργασίες της επινόησης μιας φόρμας που να ταιριάζει καλύτερα στις δεδομένες λειτουργίες. Αυτοί πάντα καταλάβαιναν ότι η ίδια η σχεδίαση, θεωρητικά, θα μπορούσε να είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας. Περισσότερο από μια διαδικασία και ένα αποτέλεσμα, η σχεδίαση- η καλή σχεδίαση- είναι επιτακτική. “ Όλα έχουν την δική τους σειρά”, όπως λένε. “Δεν μπορείς να πάρεις ένα κομμάτι μουσικής και να ανακατέψεις τις νότες. Δεν μπορείς να πάρεις ένα κείμενο και να ανακατέψεις τα γράμματα. Δεν μπορείς σε ένα χώρο να ανακατέψεις τις καρέκλες γύρω.”
Αυτό που ισχύει και για τους δύο είναι ότι το design δεν έχει οπαδούς πιο ένθερμους και πιο αποδοτικούς από αυτούς. Και οι δύο μαθαίνουν, γράφουν, διδάσκουν, εργάζονται ως κριτική επιτροπή, συνεισφέροντας το ταλέντο τους. Απτόητοι αστικοί και πολιτισμένοι, η συμμετοχή τους στον κόσμο της σχεδίασης είναι ενθουσιώδης, ερευνητική και γενναιόδωρη. Όταν ήταν νεαροί και ανεπιτήδευτοι νόμιζαν ότι μπορούσαν να μετατρέψουν την κοινωνία σε κάτι καλύτερο, σε ένα πιο δημιουργικό περιβάλλον. Φυσικά διαπίστωσαν ότι αυτό ήταν απίθανο. Τώρα σκέφτονται πιο ρεαλιστικά. Βλέπουν απλά μια διέξοδο στον καλό σχεδιασμό από τον κακό ή τον ανύπαρκτο σχεδιασμό. Σε κάθε κοινωνία αντιστοιχεί η σχεδίαση που της αξίζει. Είναι καθήκον τους ν’ αναπτύξουν μια επαγγελματική στάση που να βελτιώνει τις προδιαγραφές της σχεδίασης, όπως λένε.
Και οι δύο αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα το design. Είτε ο Massimo είτε η Lella όταν μιλάνε για τη λέξη design, το d προφέρεται με d κεφαλαίο - «Design». Σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, η διάπραξη και το ταλέντο τους στη σχεδίαση τους έχει επιβραβεύσει πολύ καλά. Το γραφείο του Vignelli συνεχίζει να αναπτύσσεται και το εύρος των πελατών του να γίνεται όλο και πιο ποικίλο.
Εταιρική ταυτότητα(Corporate Identity)
Ο κύριος σκοπός του προγράμματος της εταιρικής ταυτότητας είναι να εναρμονίσει όλες τις οπτικές πλευρές συσχετίζοντας τα με μια εταιρεία, για να παρουσιάσει μια δυνατή, αναγνωρίσιμη εικόνα και τοποθεσία στην αγορά. Αυτό περιπλέκει τη διάρθρωση της κουλτούρας της εταιρείας η οποία θα παράγει και θα καθορίσει την ποιότητα από τα προϊόντα στη συσκευασία, αποτυπώνοντας την γνωστοποίηση στα εμπορικά σημεία έκθεσης. Παρακάτω παρουσιάζονται μερικές από τις δουλειές που ανέλαβαν να κάνουν.
Σχεδίαση συσκευασίας(Packaging Design)
Αν και η αρχική προδιαγραφή της συσκευασίας είναι να προστατεύει το προϊόν, είναι πιο σημαντικό να δημιουργηθεί μια ακαθόριστη αναπαράσταση του προϊόντος, μέσα από τη χρήση οπτικών μεταφορών, ή να περιγραφεί αντικειμενικά και οπτικά σαφής η τυπογραφική σύνθεση. Στη συσκευασία οι αλήθειες και τα ψέματα συχνά μοιράζονται στην ίδια επιφάνεια και αυτό το διφορούμενο είναι επίσης μέρος της επικοινωνίας. Οι εταιρείες για τις οποίες ανέλαβαν να σχεδιάσουν τη συσκευασία είναι οι εξής:
Γραφικά μεταφορικών μέσων(Transportation Graphics)
Σχεδίασαν τα γραφικά στα μεταφορικά μέσα ώστε να αποδίδουν κατά βάση την πληροφορία που θέλουν να μεταδώσουν σε αυτά τα σημεία(τίποτα πριν, τίποτα μετά). Το πώς η πληροφορία αποδίδεται είναι η ουσία της σημασίας, ακόμα κι όταν είναι εντελώς συγκεκριμένοι οι κανόνες της ανάγνωσης, της απόστασης και του μεγέθους του τύπου. Οι εταιρείες για τις οποίες δούλεψαν είναι:
Σχεδίαση αφίσας(Poster Design)
Οι περισσότερες αφίσες που σχεδίασαν είναι σχετικές με τη διαφήμιση της εταιρείας και όχι του προϊόντος. Επομένως είναι πιο προσανατολισμένοι στην πληροφορία παρά στην πειθώ. Στα έργα τους συμπεριλαμβάνονται τα εξής:
Σχεδιασμός εσωτερικού χώρου(Interior Design)
Σχεδιάζοντας εσωτερικούς χώρους δημιούργησαν μια αξιοσημείωτη πείρα. Όχι μέσα από τη χρήση ακριβών υλικών αλλά μέσα από τη χρήση απλών, οικονομικών υλικών. Δούλεψαν για τους εξής χώρους:
Το 1985 μετακόμισαν στο γραφείο τους σε μια καινούργια τοποθεσία με υπέροχη θέα και τη μισή πόλη στον ορίζοντα. Το γραφείο τους έγινε ένα μέρος όπου μπορούσαν να πειραματιστούν με τους χώρους και τα υλικά. Από τον διάδρομο εισόδου, όπου έχεις πρόσβαση στα γραφεία προσωπικού, το δωμάτιο σύσκεψης και στο τέλος του διαδρόμου, το στούντιο. Οι τοίχοι είναι άσπροι, το δωμάτιο σύσκεψης γκρι, το γραφείο του Massimo μολυβί και θαμπό χρώμα σανίδας στο γραφείο της Lella. Το πάτωμα είναι φτιαγμένο σε γκρι με ειδικά τελειώματα. Το τραπέζι στο κέντρο του διαδρόμου είναι φτιαγμένο από μαύρο χάλυβα και χρυσό φύλλο. Οι κολόνες από άσπρο χάλυβα έχουν ενσωματωμένο φωτισμό. Το γραφείο του Massimo έχει ένα μαύρο θρανίο από χάλυβα και καρέκλες Brno, ένα κύβο επίσης από χάλυβα για τα παλιά αρχεία και έναν ολόκληρο τοίχο από κλειστούς χώρους με επικάλυψη από μόλυβδο στις πόρτες τους. Στον τοίχο κρεμασμένο είναι το poster που σχεδίασε για τη Bicentennial. Το δωμάτιο σύσκεψης έχει ένα τεράστιο τραπέζι για τις συγκεντρώσεις και τις παρουσιάσεις. Οι τοίχοι είναι γκρι και τα η οροφή έχει έναν φεγγίτη με εντυπωσιακή πλαγιαστή σκεπή. Τίποτα δεν αποπλανούσε την προσοχή από τα αντικείμενα στις συναντήσεις. Η αίθουσα θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για διαλέξεις και για διάφορες συναντήσεις. Οι καρέκλες εδώ είχαν σχεδιαστεί από αυτούς για την Knoll. Το τραπέζι στο γραφείο της Lella είχε σχεδιαστεί για την Rosenthal. Στην περίπτωση αυτή όμως τα πόδια ήταν φτιαγμένα από τον γλύπτη Arnaldo Pomodoro. Στις Lella το χώρο συνάντησης, το τραπέζι Mesa, οι καρέκλες Rotonda,και ο καναπές Saratoga είναι όλα σχεδιασμένα από αυτούς και παραγόμενα από πολλά εργοστάσια. Το μικρό δωμάτιο σύσκεψης έχει στον τοίχο και στην οροφή θαμπό γυαλί με αλουμινένια πλαισιώματα που αφήνει το φως να περνάει μέσα στο χώρο. Τα ράφια και το τραπέζι στη βιβλιοθήκη είναι φτιαγμένα από HD σανίδα και ο πυραμιδοειδής φεγγίτης στην οροφή προσδίδει φως και ηρεμία που είναι ότι πρέπει για το μέρος. Το στούντιο και ο ξεχωριστός χώρος εργασίας είναι φτιαγμένος από HD σανίδα που χρησιμοποιείται γύρω από το γραφείο.
Αρχιτεκτονικά γραφικά(Architectural Graphics)
Η σχεδίαση αρχιτεκτονικών γραφικών ή γραφικών για μεταφορικά μέσα σημαίνει ως επί το πλείστον ότι θα πρέπει να μεταβιβάζουν την πληροφορία σε αυτά τα κρίσιμα σημεία. Εργάστηκαν για τους εξής φορείς:
Σχεδίαση βιβλίων και περιοδικών(Book & Magazine Design)
Η σχεδίαση ενός βιβλίου ή ενός περιοδικού σημαίνει έλεγχος των συναισθημάτων του αναγνώστη όταν αυτός κοιτάει τα περιεχόμενα, διαλέγοντας τις πιο κατάλληλες τυπογραφικά και σε μέγεθος εικόνες ώστε να τον επηρεάσει. Πιστεύουν στη σταθερότητα της τυπωμένης λέξης ως μάρτυρας της κουλτούρας και της εποχής. Οι λέξεις και οι εικόνες αλληλεπιδρούν ώστε να δημιουργήσουν συναισθήματα, να επεκτείνουν την αντίληψη και να πλουτίσουν την γνώση. Τα έργα τους:
Σχεδίαση επίπλων(Furniture Design)
Σχεδιάζουν έπιπλα, είτε γιατί δεν βρίσκουν στην αγορά αυτό που ζητάνε, είτε γιατί τα χρειάζονται για ειδικές περιπτώσεις, είτε γιατί τους ζητήθηκε από κάποιο εργοστάσιο να σχεδιάσουν γι’ αυτό. Στην πρώτη περίπτωση επιλέγουν τα υλικά, στη δεύτερη διαρθρώνουν τους πόρους του εργοστασίου. Το εργοστάσιο καθιερώνει εξασφαλισμένες παραμέτρους που συνδέονται με τη θέση του στην αγορά και δουλεύουν με ή χωρίς αυτούς για να λύσουν το πρόβλημα όσο μπορούν.
Σχεδίαση προϊόντων(Product Design)
Στη σχεδίαση προϊόντων, οι φόρμες και οι λειτουργίες είναι απολύτως ολοκληρωμένες, το ένα δεν ακολουθεί το άλλο. Όλα τα υλικά έχουν ξεχωριστή φύση· μερικά είναι εύπλαστα και άλλα δεν είναι· αντανακλούν ή απορροφούν φως ανάλογα με το τελείωμα της επιφάνειάς τους. Στο σχεδιασμό προϊόντων για καθημερινή χρήση διαισθάνονται τη σπουδαιότητα της αντίληψης του χρήστη και φτιάχνουν το προϊόν ώστε να αποδώσουν στο αντικείμενο την αντίληψη αυτή.
Βραβεία
Τα βραβεία που έχει πάρει είναι τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Μαλίνγκ (Μοζέλ)
Το Μαλίνγκ ( Μάλινγκεν  ; Φραγκονικά της Λωρραίνης : Μαλένγκεν/ Μαλένγκ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Πολιτισμός της Αυστρίας
Ο Αυστριακός πολιτισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος εδώ και αιώνες με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και έχει γεννήσει διεθνούς φήμης επιτεύγματα. Μερικά χαρακτηριστικά αυτού, αναφέρονται στο παρών λήμμα.
Μουσική
Η Βιέννη, πρωτεύουσα της Αυστρίας αποτελεί σημαντικό κέντρο της μουσικής καινοτομίας. Το καθεστώς της πόλης ως πολιτιστικό κέντρο ξεκίνησε να αναπτύσσεται από την εποχή του μεσαίωνα. Συνθέτες του 18ου και 19ου αιώνα έφθασαν στην πόλη υπό την προστασία των Αψβούργων και την μετέτρεψαν σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα της κλασικής μουσικής. Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, ο Μπετόβεν και ο Γιόχαν Στράους είναι μερικοί από αυτούς που σύνδεσαν το όνομα και την επιτυχία τους με την πόλη. Κατά τη διάρκεια της μπαρόκ περιόδου, σλαβικές και ουγγρική λαϊκές μορφές επηρέασαν την αυστριακή μουσική.
Λογοτεχνία
Η συγγραφή της αυστριακής λογοτεχνίας μπορεί να διαιρεθεί σε δύο κύρια τμήματα. Δηλαδή στο χρονικό διάστημα μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, και την μετέπειτα περίοδο, όταν πλέον η χώρα σταθεροποιούνταν στα μεταπολεμικά πλαίσια. Η Αυστρία είναι μια χώρα μεγάλων ποιητών, συγγραφέων και μυθιστοριογράφων. Είναι η πατρίδα των μυθιστοριογράφων Άρτουρ Σνίτσλερ, Στέφαν Τσβάιχ, Τόμας Μπέρνχαρντ και Ρόμπερτ Μούζιλ, των ποιητών Γκέοργκ Τρακλ, Φραντς Βέρφελ, Φραντς Γκριλπάρτσερ, Ράινερ Μαρία Ρίλκε και Άνταλμπερτ Στίφτερ και των σύγχρονων θεατρικών συγγραφέων και μυθιστοριογράφων Ελφρίντε Γέλινεκ και ο Πέτερ Χάντκε.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|250x250εσ|Καθεδρικός του [[Λιντς.]] Η Αυστρία είναι διάσημη για τα κάστρα, τα παλάτια και τα κτίρια της, μεταξύ κι άλλων αρχιτεκτονικών έργων της. Μερικά από τα πιο διάσημα κάστρα της Αυστρίας είναι το Χοχενσάλτσμπουργκ, Χοχενβέρφεν, το Λίχτενσταϊν και το Αρτστέτεν. Τα περισσότερα από τα κάστρα της Αυστρίας χτίστηκαν την περίοδο της βασιλείας των Αψβούργων.
Δύο από τα πιο διάσημα αυστριακά παλάτια είναι το Βελβεντέρε και το Σένμπρουν. Το μπαρόκ παλάτι Βελβεντέρε χτίστηκε την περίοδο 1714-1723, ως θερινή κατοικία του πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοΐας, τώρα στεγάζει την Αυστριακή Γκαλερί Βελβεντέρε. Το Σένμπρουν χτίστηκε το 1696 από τον Γιόχαν Μπέρνχαρντ Φίσερ φον Έρλαχ για τον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α΄, ωστόσο με οδηγίες της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας το παλάτι μεταστράφηκε σε στυλ ροκοκό. Το 1996 εντάχθηκε και αυτό στη λίστα των μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Το ιστορικό κέντρο της πόλης του Σάλτσμπουργκ χαρακτηρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1996. Τρία χρόνια αργότερα ακολούθησε η πόλη του Γκρατς και, το 2001, το ιστορικό κέντρο της Βιέννης.
Πλούσια είναι και η αρχιτεκτονική παράδοση ρωμαιοκαθολικών ναών. Ένας από τους παλαιότερους καθεδρικούς ναούς της Αυστρίας είναι ο Μινοριτενκίρχε στη Βιέννη, που χτίστηκε σε γοτθικό στυλ το έτος 1224 και αποτελεί έδρα του Αρχιεπισκόπου της Βιέννης. Ο μεγαλύτερος καθεδρικός ναός βρίσκεται στο Λιντς.
Δημόσιες εορτές
Εκτός από τις εθνικές εορτές, ορισμένες αργίες, που αναγράφονται παρακάτω, προβλέπονται με βάση την πεποίθηση των κρατιδίων. Η Κυριακή του Πάσχα και η Πεντηκοστή δεν αναγράφονται στη λίστα, καθώς πάντα προκύπτουν ημέρα Κυριακή, που αποτελεί ούτως ή άλλως ημέρα αργίας στην Αυστρία.
(CC) Ημέρα αδείας ή εν μέρει αργία λόγω συλλογικής σύμβασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Αυστρίας
Μάρθα Ηρακλείου
Η Μάρθα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Μάρθα βρίσκεται στους πρόποδες της νοτιοδυτικής πλαγιάς του υψώματος Κούπα της Δίκτης, στα 5 χιλιόμετρα μετά την Έμπαρο. Η απόστασή της είναι 54 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, απ' όπου νέος δρόμος οδηγεί δυτικά προς Πύργο και εν συνεχεία στους Αγίους Δέκα. Από τη Μάρθα ο δρόμος συνεχίζει προς νότο και σε 5,5 χιλιόμετρα διασταύρωση δεξιά οδηγεί στον Όρμο Κερατόκαμπου. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την παραγωγή λαδιού, δημητριακών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Το χωριό αποτελείται από δύο συνοικισμούς, την Πέρα Μάρθα ή Μικρή ή Ευαγγελισμού και την Πόδε Μάρθα ή Μεγάλη ή Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. Στον οικισμό μάλιστα κυκλοφορούν και σχετικές μαντινάδες, που πιστοποιούν την ύπαρξη δύο συνοικισμών, όπως επίσης και τα παραγόμενα προϊόντα. Ο κεντρικός ναός στο χωριό είναι ο Άγιος Νεκτάριος. Υπάρχει επίσης το εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Τσικαλούδη, του 1902 και η Παναγία (Ευαγγελισμός), στην Πέρα Μάρθα, όπου βρίσκεται και το κοιμητήριο. Στον οικισμό λειτουργεί γεωργικός συνεταιρισμός και δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος.
Ιστορικά στοιχεία
Δείτε Κοινότητα Μάρθας μικρογραφία|322x322px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.|αριστερά
Σημειώσεις και παραπομπές
Μαρθα Μαρθα
The Beginning
The Beginning είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του δανέζικου heavy metal συγκροτήματος Mercyful Fate, η οποία κυκλοφόρησε στις 24 Ιουνίου του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Roadrunner.
Τα κομμάτια της συλλογής προέρχονται από την πρώτη εποχή του συγκροτήματος και πιο συγκεκριμένα τον δίσκο "Melissa" και το ΕΡ "Mercyful Fate". Το "Black Masses" ηχογραφήθηκε στις 19, 22 και 27 Ιουλίου του 1983 και συμπεριλήφθηκε σε σινγκλ μαζί με το "Black Funeral" τον Δεκέμβριο του 1983. Το "Black Funeral" είχε αρχικά συμπεριληφθεί στην συλλογή "Metallic Storm", η οποία είχε κυκλοφορήσει το 1982 από την Ebony Records. Επίσης, τα τραγούδια "Curse of the Pharaohs", "Evil" και "Satan's Fall" είναι εκτελεσμένα ζωντανά για την εκπομπή "Friday Rock Show" του BBC Radio 1 στις 19 Μαρτίου 1983.
Μέλη των Mercyful Fate
Τα μέλη του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις των κομματιών του "The Beginning" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Mercyful Fate Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Εδμόνδος Α΄ της Αγγλίας
Ο Εδμόνδος Α΄ της Αγγλίας (Edmund I, 921 - 26 Μαΐου 946) βασιλιάς της Αγγλίας (939-946) ήταν μεγαλύτερος γιος του Εδουάρδου του γηραιού και της τρίτης συζύγου του Εαντγκίφου του Κέντ, εγγονός του Αλφρέδου του Μέγα. Ο ίδιος ήταν μόλις τριών ετών όταν πέθανε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Έθελσταν της Αγγλίας, ο ίδιος διαδέχθηκε τον άτεκνο Έθελσταν (939) όπως φαίνεται με ελάχιστη αντίσταση. Η βασιλεία του σημαδεύτηκε με συνεχείς πολέμους με τους οποίους κατόρθωσε να ανακτήσει για λογαριασμό του Αγγλικού βασιλείου την Μίντλαντς, την Νορθούμπρια και την Στραθκλάιντ. Ο Εδμόνδος Α΄ ύστερα από εξήμισι χρόνια βασιλείας δολοφονήθηκε και τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Έντρεντ της Αγγλίας (946), οι δυο γιοι του Έντουι της Αγγλίας και Έντγκαρ Α΄ ο Ειρηνικός με την σύζυγο του Έλφγκιφου του Σάφτεσμπουρι θα γίνουν βασιλείς αργότερα.
Βασιλιάς των Άγγλων
Γεννήθηκε όταν ο πατέρας του ήταν ήδη ηλικιωμένος και μετά τον θάνατο του μεγάλωσε την περίοδο της βασιλείας του Έθελσταν ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο σε ηλικία 30 ετών, συμμετείχε στην μάχη του Μπρούνανμπουργκ την περίοδο της εφηβείας του (937). Αμέσως μετά την άνοδο του στον θρόνο σε ηλικία 18 ετών βρέθηκε αντιμέτωπος με σκληρές στρατιωτικές απειλές, ο βασιλιάς Όλαφ Γ΄ Γκούθφριθσον κατέκτησε την Νορθούμπρια και επιτέθηκε στην Μίνλαντς αλλά όταν πέθανε ο Όλαφ (942) ο Εδμόνδος κατάφερε να ανακατακτήσει την Μίνλαντς. Στην συνέχεια έγινε θετός πατέρας του Όλαφ της Υόρκης (943) και ανακατέλαβε με επιτυχία την Νορθούμπρια (943). Το 945 ο Εδμόνδος κατέκτησε το Στραθκλάιντ και το παραχώρησε στον Μάλκολμ Α΄ της Σκωτίας ύστερα από συμφωνία που έκανε μαζί του για αμοιβαία στρατιωτική υποστήριξη. Ο Εδμόνδος κατόρθωσε να πραγματοποιήσει πολιτική με ασφαλή σύνορα και ειρηνικές σχέσεις με την Σκωτία, στην διάρκεια της βασιλείας του αναβίωσε η μοναστηριακή ζωή. Μια από τις σημαντικότερες πολιτικές κινήσεις για τις οποίες έμεινε γνωστός ο Εδμόνδος ήταν η επαναφορά στον θρόνο των Δυτικών Φράγκων του ανιψιού του Λουδοβίκου Δ΄ της Γαλλίας γιου του Καρόλου του Απλού και της ετεροθαλούς αδελφής του Έντζιφου της Αγγλίας. Το 945 ο Λουδοβίκος Δ΄ αιχμαλωτίστηκε από Νορμανδούς στην Ρουέν και κρατήθηκε αιχμάλωτος από τον Ούγο τον Μέγα. Ο χρονικογράφος Ρίτσερους αναφέρει ότι η Έντζιφου έστειλε γράμματα τόσο στον αδελφό της Εδμόνδο Α΄ όσο και στον Όθων Α΄ της Γερμανίας ζητώντας βοήθεια και υποστήριξη για τον γιο της, ο Εδμόνδος με την σειρά του έστειλε οργισμένες επιστολές διαμαρτυρίας στον Ούγο τον Μέγα. Τα Χρονικά του Φλόντοαρντ αναφέρουν :