cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οπουντία
Περιγραφή
Η πρώτη εισαγωγή των φραγκοσυκιών στην Αυστραλία αποδίδεται στον Κυβερνήτη Φίλιπ (Governor Philip) και τους πρώτους αποίκους το 1788. Φερμένες από τη Βραζιλία στο Σίδνεϊ, οι φραγκοσυκιές μεγάλωσε στο Σίδνεϊ, Νέα Νότια Ουαλία, όπου επανακαλύφθηκαν το 1839, στον κήπο ενός αγρότη. Φαίνονται να έχουν εξαπλωθεί από τη Νέα Νότια Ουαλία και να προκάλεσαν μεγάλη οικολογική καταστροφή στις ανατολικές πολιτείες. Βρίσκονται επίσης στην περιοχή της Μεσογείου της Βόρειας Αφρικής, ειδικά στην Τυνησία, όπου αναπτύσσονται σε όλη την ύπαιθρο, και την άνυδρη νότια Ευρώπη, ιδιαίτερα για τη Μάλτα, όπου αναπτύσσονται σε όλα τα νησιά, στα νοτιο-ανατολικά της Ισπανίας και μπορεί να βρεθεί σε τεράστιους αριθμούς σε ορισμένα μέρη της Νότιας Αφρικής, όπου εισήχθη από τη Νότιο Αμερική.
Τα είδη της Οπουντίας (Opuntia) είναι από τα πιο ανεκτικά στο κρύο πεδινών κακτών, που εκτείνονται στο δυτικό και νότιο Καναδά· ένα υποείδος, O. fragilis ποικ. fragilis, έχουν βρεθεί να αναπτύσονται κατά μήκος του Ποταμού Beatton στην κεντρική Βρετανική Κολομβία, νοτιοδυτικά της Λίμνης Cecil στις 56° 17' Βόρειο γεωγραφικό πλάτος και 120° 39' Δυτικό γεωγραφικό μήκος.
Οι φραγκοσυκιές παράγουν επίσης έναν καρπό, που συνήθως καταναλώνεται στο Μεξικό και την περιοχή της Μεσογείου, γνωστό ως «φραγκόσυκο»· επίσης, χρησιμοποιείται για την παρασκευή του άγουας φρέσκας (aguas frescas). Ο καρπός μπορεί να έχει το χρώμα του ερυθρού οίνου, κόκκινο, πράσινο ή κίτρινο-πορτοκαλί.
Ο Κάρολος Δαρβίνος ήταν ο πρώτος που παρατήρησε ότι αυτοί οι κάκτοι έχουν thigmotactic ανθήρες: όταν αγγιχθούν οι ανθήρες, κάμπτονται-κουλουριάζονται, καταθέτοντας τη γύρη τους. Αυτή η κίνηση μπορεί να φανεί, σπρώχνοντας ήπια τους ανθήρες ενός ανοικτού άνθους Οπουντίας. Το ίδιο χαρακτηριστικό έχει εξελιχθεί συγκλινόμενο και σε άλλους κάκτους (π.χ. Lophophora).
Chollas
Οι κάκτοι chollas (τσόγιας), τώρα αναγνωρίζεται ότι ανήκουν στο ξεχωριστό γένος Cylindropuntia, διακρίνονται από την ύπαρξη κυλινδρικών, αντί να των πεπλατισμένων, τμημάτων μίσχων με τις μεγάλες αγκαθωτές ακίδες. Οι βλαστικές αρθρώσεις των διαφόρων ειδών και ιδίως της jumping cholla (Cylindropuntia fulgida), είναι πολύ εύθραυστες στους νέους βλαστούς, αποκοπτώμενες εύκολα όταν οι αγκαθωτές ακίδες κολλήσουν στα ρούχα ή τα γουνοφόρα ζώα ως μια μέθοδος φυτικής αναπαραγωγής. Οι αγκαθωτές ακίδες μπορούν να παραμείνουν ενσωματωμένες στο δέρμα, προκαλώντας δυσφορία και μερικές φορές τραυματισμό. Συλλογικά, οι οπουντίες (opuntias), τα chollas και τα άλλα σχετιζόμενα φυτά, μερικές φορές ονομάζονται οπουντιάδες (opuntiads).
Ταξινομία
Όταν το 1753, ο Κάρολος Λινναίος δημοσίευσε το "Species Plantarum" («Τα Είδη των Φυτών») - το σημείο εκκίνησης για τη σύγχρονη ονοματολογία στη βοτανική - τοποθέτησε όλα τα είδη των γνωστών σε εκείνον κάκτων, σε ένα γένος, «Κάκτος». Το 1754, ο Σκωτσέζος βοτανολόγος Φίλιπ Μίλερ, χώρισε τους κάκτους σε διάφορα γένη, συμπεριλαμβανομένης της Οπουντίας (Opuntia). Ξεχώρισε το γένος σε μεγάλο βαθμό, από τη μορφή των ανθέων και των καρπών του.
Επιλεγμένα είδη
Η Οπουντία υβριδιάζεται εύκολα μεταξύ των ειδών. Αυτό μπορεί να καταστήσει δύσκολη την κατάταξη. Επίσης, στην πραγματικότητα δεν ανήκουν όλα τα είδη που αναφέρονται εδώ σε αυτό το γένος. thumb|250px|right|Opuntia cochenillifera. thumb|250px|right|Μικρή φραγκοσυκιά (Opuntia fragilis). thumb|250px|right|Opuntia oricola. thumb|250px|right|Opuntia ovata. thumb|250px|right|Φραγκοσυκιά του Pinkava (Opuntia pinkavae), προς τιμήν του Donald John Pinkava. thumb|250px|right|Φραγκοσυκιά χερούλι τηγανιού (Opuntia polyacantha). thumb|250px|right|Η Opuntia humifusa φυτρώνει στην Ottawa, Illinois (IL). thumb|250px|right|Άνθη Opuntia robusta. thumb|250px|right|Opuntia stenopetala. thumb|right|250px|Μια Opuntia μπροστά από μια jumping cholla (Cylindropuntia fulgida).
Οικολογία
Οι φραγκοσυκιές (ως επί το πλείστον οι Opuntia stricta) είχαν αρχικά εισαχθεί στην Αυστραλία τον 18ο αιώνα για κήπους και αργότερα χρησιμοποιήθηκαν ως φυσική γεωργική περίφραξη και σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια βιομηχανία βαφών κοχενίλης (βλέπε παραπλεύρως σχετική φωτογραφία). Γρήγορα έγιναν ένα ευρέως διαδεδομένο ζιζάνιο εισβολέας, μετατρέποντας τελικά μια έκταση 260.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων (101.000 τετραγωνικών μιλίων) γεωργικής γης, σε μια αδιαπέραστη πράσινη ζούγκλα από φραγκοσυκιές, σε ορισμένα σημεία ύψους 6,1 μέτρα (20 πόδια). Δεκάδες αγρότες, εκδιώχθηκαν από τη γη τους, από αυτό που ονόμαζαν η «πράσινη κόλαση»· τα εγκαταλελειμμένα σπίτια τους συνεθλίβησαν κάτω από το βάρος των κάκτων, οι οποίοι προελαύνουν με ρυθμό 1.000.000 στρέμματα (4.046,9 τετραγωνικών χιλιομέτρων - 1.562,5 τετραγωνικών μιλίων) ανά έτος. Το 1919, η Αυστραλιανή Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, καθιέρωσε το Κοινοπολιτειακό Διοικητικό Συμβούλιο Φραγκοσυκιάς (Commonwealth Prickly Pear Board), για το συντονισμό των προσπαθειών με τις πολιτειακές κυβερνήσεις για να εξαλείψουν το ζιζάνιο. Οι πρώτες προσπάθειες με τη μηχανική απομάκρυνση και τις δηλητηριώδεις χημικές ουσίες απέτυχε, οπότε, επιχειρήθηκε ως έσχατη λύση, ο βιολογικός έλεγχος. Ο σκώρος Cactoblastis cactorum, από τη Νότια Αμερική, οι προνύμφες του οποίου τρώνε φραγκόσυκα, εισήχθησαν το 1925 και γρήγορα μείωσαν τον πληθυσμό των κάκτων. Ο Alan Dodd, γιος του πασίγνωστου εντομολόγου Frederick Parkhurst Dodd, ήταν ο κορυφαίος υπάλληλος στην απειλή καταπολέμησης της φραγκοσυκιάς. Ένα Memorial Hall στην Chinchilla (Κουίνσλαντ), τιμά το σκώρο.
Ο ίδιος σκώρος, που εισήχθη τυχαία βορειότερα από τη φυσική κατανομή του, στη νότια Βόρεια Αμερική, προκαλεί σοβαρές ζημίες σε ορισμένα αυτόχθονα είδη στην εν λόγω περιοχή.
Στα άλλα ζώα που τρώνε την Οπουντία (Opuntia), περιλαμβάνονται το σαλιγκάρι της νήσου φραγκοσυκιάς (prickly pear island snail) και τα ιγκουάνα του βράχου Cyclura. Ο καρπός απολαμβάνεται από πολλά ζώα των άγονων περιοχών, κυρίως τα πτηνά, τα οποία έτσι βοηθούν και στη διανομή των σπόρων. Τα παθογόνα της Οπουντίας, περιλαμβάνουν το μύκητα sac fungus Colletotrichum coccodes και τον ιό Sammons' Opuntia virus. Το μυρμήγκι Crematogaster opuntiae και η αράχνη Theridion opuntia, ονομάζονται έτσι, λόγω της σύνδεσής τους με τις φραγκοσυκιές.
Διατροφικό περιεχόμενο
thumb|250px|left|Αποφλοιωμένα φραγκόσυκα προς πώληση στην αγορά, [[Σακατέκας, Μεξικό.]] thumb|250px|left|Φραγκοσυκιά, που καλλιεργείται για βρώση. Οι Οπουντίες έχουν μέτρια περιεκτικότητα σε απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, όπως εκτιμάται από το ποσό της Ημερήσιας Αξίας (DV) που παρέχεται σε μια μερίδα των 100 g, με μόνο διαιτητικές ίνες (14% DV), βιταμίνη C (23% DV) και το διαιτητικό ανόργανο άλας, μαγνήσιο (21% DV) να έχουν σημαντική περιεκτικότητα (Πίνακας μέτρησης θρεπτικών συστατικών του USDA).
Φυτοχημικά και λαϊκή ιατρική
thumb|Κοντινή λήψη του φραγκόσυκου: Πέραν των μεγάλων ακίδων, σημειώστε τα γλωχίδια (τα λεπτά αγκαθάκια ή άλλως, τις γουρουνότριχες) που εύκολα αποκολλόνται και που είναι πιθανό να προκαλέσουν δερματικό και οφθαλμικό κνησμό. Η Οπουντία, περιέχει μια σειρά φυτοχημικών σε μεταβλητές ποσότητες, όπως πολυφαινόλες, διαιτητικά ανόργανα άλατα και βηταλαΐνες (betalains). Αναγνωρισμένες ενώσεις στο πλαίσιο της βασικής έρευνας περιλαμβάνουν γαλλικό οξύ, βανιλλικό οξύ και κατεχίνες, ως παραδείγματα. Το σικελικό φραγκόσυκο περιέχει βηταλαϊνη, μπετανίνη και indicaxanthin, με τα υψηλότερα επίπεδα στα φρούτα τους.
Στην Μεξικανική λαϊκή ιατρική, ο πολτός και ο χυμός του θεωρούνται θεραπεία για πληγές και φλεγμονές του πεπτικού και του ουροποιητικού συστήματος.
Στην παραγωγή χρωστικής
Το Dactylopius coccus, είναι ένα έντομο (scale insect) από την οποία προέρχεται η βαφή κοχενίλη. Το ίδιο το D. coccus είναι ιθαγενές στη τροπική και υποτροπική Νότια Αμερική και το Μεξικό. Το έντομο, ένα κυρίως άμισχο παράσιτο, ζει στους κάκτους του γένους Οπουντία (Opuntia), τρέφονται με την υγρασία και τα θρεπτικά συστατικά στο χυμό του κάκτου. Το έντομο παράγει καρμινικό οξύ, το οποίο αποτρέπει τη θήρευσή του από τα άλλα έντομα. Το καρμινικό οξύ μπορεί να εξαχθεί από το σώμα και τα αυγά του εντόμου, για να κάνει το κόκκινο χρώμα.
Η κοχενίλη χρησιμοποιείται κυρίως ως ένας κόκκινος τροφικός χρωματισμός και καλλυντικών. Η βαφή της κοχενίλης χρησιμοποιήθηκε από τους λαούς των Αζτέκων και των Μάγια, της Κεντρικής και Βόρειας Αμερικής. Παραγόμενο σχεδόν αποκλειστικά στην Οαχάκα, Μεξικό, από τους ιθαγενείς των παραγωγών, η κοχενίλη έγινε η δεύτερη πιο αξιόλογη εξαγωγή του Μεξικού μετά το ασήμι. Η χρωστική ουσία, καταναλωνόταν από όλη την Ευρώπη και ήταν σε τέτοια εκτίμηση, που η τιμή της ήταν εισηγμένη κανονικά στα Χρηματιστήρια Εμπορευμάτων του Λονδίνου και του Άμστερνταμ.
Τώρα, η υψηλότερη παραγωγή κοχενίλης είναι από το Περού, τις Καναρίους Νήσους και τη Χιλή. Τρέχουσες ανησυχίες για την υγεία από τα τεχνητά πρόσθετα τροφίμων, έχουν ανανεώσει τη δημοτικότητα των βαφών κοχενίλης και η αυξημένη ζήτησή της κάνει την καλλιέργεια του εντόμου, μια ελκυστική ευκαιρία σε άλλες περιοχές, όπως το Μεξικό, όπου η παραγωγή κοχενίλης είχε πάλι υποχωρήσει, λόγω των πολυάριθμων φυσικών εχθρών του εντόμου (scale insect).
Εκτός της κοχενίλης, η κόκκινη βαφή βετανίνη μπορεί να εξαχθεί σε ορισμένα φυτά και από τις ίδιες τις Οπουντίες.
Για γήινα τοιχώματα
Το ρευστό («χυμός κάκτου»), που προέρχεται από τα 'μαξιλάρια' και τα στελέχη της Οπουντίας, ιδιαίτερα O. ficus-indica, είναι ένα από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα πρόσθετα στα γήινα ασβεστοκονιάματα.
Στην κουλτούρα
thumb|250px|left|Το [[οικόσημο του Μεξικού απεικονίζει ένα Μεξικανικό χρυσαετό, σκαρφαλωμένο επάνω σε ένα κάκτο Opuntia, κρατώντας ένα κροταλία.]] Το οικόσημο του Μεξικού απεικονίζει ένα Μεξικανικό χρυσαετό, σκαρφαλωμένο πάνω σε ένα κάκτο Οπουντία (Opuntia), κρατώντας ένα κροταλία. Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία του Μεξικού, ο θυρεός είναι εμπνευσμένος από ένα θρύλο των Αζτέκων, σχετικά με την ίδρυση της Τενοτστιτλάν. Οι Αζτέκοι, μια νομαδική φυλή τότε, γύριζαν σε όλο το Μεξικό, προς αναζήτηση ενός θεϊκού σημαδιού, που θα τους έδειχνε το ακριβές σημείο, όπου επρόκειτο να χτίσουν την πρωτεύουσά τους. Ο Θεός τους Ουιτζιλοπότστλι, τους πρόσταξε να βρουν έναν αετό που καταβρόχθιζε ένα φίδι, σκαρφαλωμένος στην κορυφή ενός κάκτου που φύτρωσε σ'ένα βράχο βυθισμένο σε μια λίμνη. Μετά από 200 χρόνια περιπλάνησης, βρήκαν το υποσχόμενο σημάδι, σε ένα μικρό νησί στην βαλτώδη λίμνη Τεξκόκο (Texcoco). Εκεί ίδρυσαν τη νέα πρωτεύουσά τους, Τενοτστιτλάν. Ο κάκτος (O. ficus-indica· Νάουατλ: tenochtli - τενότστλι), γεμάτος από καρπούς, είναι το σύμβολο του νησιού της Τενοτστιτλάν. thumb|250px|left|Το [[οικόσημο της Μάλτας, από το 1975 έως το 1988.]] Η εκδοχή του εθνοσήμου της Μάλτας κατά το 1975-1988, παρουσίαζε επίσης μια φραγκοσυκιά, μαζί με μια παραδοσιακή dgħajsa, ένα φτυάρι, μια πιρούνα και τον αναδυόμενο ήλιο.
Οι φραγκοσυκιές κατέχουν ειρωνική σημασία τόσο στις κοινωνίες των Ισραηλινών όσο και των Παλαιστινίων.
Στο Ισραήλ, ο καρπός ονομάζεται tsabar (προφέρεται tzabar, εβραϊκά: צבר) στα εβραϊκά. Αυτός ο κάκτος είναι επίσης η προέλευση του όρου sabra, που χρησιμοποιείται προκειμένου να περιγράψει έναν Εβραίο που γεννήθηκε στο Ισραήλ. Ο υπαινιγμός είναι ότι ενώ είναι ακανθώδες, με αγκαθωτό δέρμα στο εξωτερικό του, στο εσωτερικό του είναι μαλακό και γλυκό, υπονωόντας, ότι αν και οι Ισραηλινοί sabras είναι τραχύς στο εξωτερικό τους, είναι γλυκύς και ευαίσθητοι, άπαξ και κάποιος τους γνωρίσει.
Οι φραγκοσυκιές χρησιμοποιούνται εδώ και αιώνες, τόσο ως πηγή τροφής όσο και ως ένας φυσικός φράχτης που φυλάσσει τα ζωντανά και σηματοδοτεί τα όρια μεταξύ των εδαφών της οικογένειας. Είναι απίστευτα ανθεκτικοί και συχνά επαναφυτρώνουν.
Ο κάκτος, δανείζει με το όνομά του ένα τραγούδι από το Βρετανικό jazz / κλασικό συγκρότημα «Portico Quartet». Το τραγούδι «Ο αντίπαλος μου», στο άλμπουμ Gaucho από το Αμερικανικό jazz-pop συγκρότημα «Steely Dan», αρχίζει με τις λέξεις: «Ο άνεμος οδηγούσε στο πρόσωπό μου / τη μυρωδιά του φραγκόσυκου.»
Το φθινόπωρο του 1961, η Κούβα έβαλε τα στρατεύματά της να φυτέψουν ένα φράγμα μήκος 13 χιλιομέτρων (8 μιλίων), με κάκτους Οπουντίας, κατά μήκος του βορειοανατολικού τμήματος του φράχτη των 28 χιλιομέτρων (17 μιλίων),ο οπoίος περιβάλλει τη Ναυτική Βάση Γκουαντάναμο, προκειμένου να σταματήσει τη διαφυγή των Κουβανών από την Κούβα, που κατέφευγαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό βαπτίστηκε ως το «Παραπέτασμα του κάκτου» ("Cactus Curtain"), ένας υπαινιγμός για το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» ("Iron Curtain") της Ευρώπης και το «Παραπέτασμα από μπαμπού» ("Bamboo Curtain") στην Ανατολική Ασία.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Βιβλιογραφία (στην Αγγλική)
Κατηγορία:Κακτοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Κεντρικής Αμερικής Κατηγορία:Φυτά εισβολείς Κατηγορία:Κουζίνα της Μεσοαμερικής Κατηγορία:Καρποί της ερήμου Κατηγορία:Φρούτα της ερήμου Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Μεξικάνικη κουζίνα Κατηγορία:Μεξικανικά αλκοολούχα ποτά Κατηγορία:Φυτά που χρησιμοποιούνται στην Αυτόχθονη Αμερικανική κουζίνα
Φραγκίσκος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Φραγκίσκος Α΄ (Franz Stefan, 8 Δεκεμβρίου 1708 - 18 Αυγούστου 1765) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1745 - 1765), και ως Φραγκίσκος Γ΄ Στέφανος, Δούκας της Λωρραίνης (1729 - 1737), Βασιλιάς της Γερμανίας (1745 - 1764) και μέγας δούκας της Τοσκάνης (1737 - 1765). Με τον γάμο του με τη Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων έγινε ο ιδρυτής του οίκου των Αψβούργων-Λωρραίνης. Δεν άσκησε πραγματική εξουσία, διότι το μεν αξίωμα του αυτοκράτορα δεν άφηνε σχετικά περιθώρια, στις δε κτήσεις των Αψβούργων το πρόσταγμα είχε η σύζυγός του.
Καταγωγή και νεανικά χρόνια
Ο Φραγκίσκος Στέφανος γεννήθηκε στο Νανσύ, πρωτεύουσα του Δουκάτου της Λωρραίνης και ήταν ο μεγαλύτερος επιζών γιος του Λεοπόλδου της Λωρραίνης και της συζύγου του Ελισσάβετ Καρλόττας της Ορλεάνης. Συνδεόταν με τους Αψβούργους μέσω της εκ πατρός γιαγιάς του Ελεωνόρας, θυγατέρας του Φερδινάνδου Γ΄.
Ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ ευνοούσε πολύ τον οίκο της Λωρραίνης και λόγω της συγγένειας και λόγω των μεγάλων υπηρεσιών, που είχε προσφέρει ο οίκος στους Αψβούργους, ιδιαίτερα στους πολέμους κατά των Τούρκων. Σκόπευε να παντρέψει την κόρη και διάδοχό του Μαρία Θηρεσία με τον μεγαλύτερο αδελφό τού Φραγκίσκου, τον Λεοπόλδο Κλήμεντα. Όταν αυτός απεβίωσε, ο Αυτοκράτορας αποφάσισε να παντρέψει την κόρη του με τον ίδιο τον Φραγκίσκο. Τον έφερε στη Βιέννη σε ηλικία 15 χρόνων και ο Φραγκίσκος ανατράφηκε μαζί με τη Μαρία Θηρεσία και με τη σαφή προοπτική του γάμου τους.
Δούκας της Λωρραίνης
Ο Φραγκίσκος διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1729 ως δούκας της Λωρραίνης και ορίστηκε τοποτηρητής (locumtenens) της Ουγγαρίας το 1732. Όταν το 1733 ξέσπασε ο Πόλεμος της Πολωνικής Διαδοχής, ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, Καρδινάλιος Φλερύ, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να προσαρτήσει τη Λωρραίνη, η οποία με τον επικείμενο γάμο του Φραγκίσκου θα έφερνε τους Αψβούργους πολύ κοντά στη Γαλλία. Έτσι, με τη συνθήκη της Βιέννης του 1738 ο μέχρι τότε βασιλιάς της Πολωνίας Στανίσουαφ Λεστσύνσκι παραιτούνταν του θρόνου και γινόταν δούκας της Λωρραίνης. Σε αντάλλαγμα της απώλειας αυτής ο Φραγκίσκος Στέφανος θα λάμβανε το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης, όταν απεβίωνε ο τελευταίος Μέδικος, ο άτεκνος Τζαν Γκαστόνε, ο οποίος συγγένευε (και) με τον οίκο της Λωρραίνης. Παρά τις αντιρρήσεις των μελών της οικογενείας του, ο Φραγκίσκος Στέφανος δέχτηκε τελικά τα σχέδια αυτά του μέλλοντος πεθερού του.
Γάμος - Μέγας δούκας της Τοσκάνης
Ο Φραγκίσκος και η Μαρία Θηρεσία παντρεύτηκαν στις 12 Φεβρουαρίου 1736 στην Εκκλησία των Αυγουστίνων της Βιέννης. Τον Ιούνιο του 1737 ο Φραγκίσκος πήγε στην Ουγγαρία για να πολεμήσει κατά των Τούρκων. Εν τω μεταξύ, τον Ιούλιο του 1737, ο Τζαν Γκαστόνε απεβίωσε και ο Φραγκίσκος έγινε μέγας δούκας της Τοσκάνης. Στράτευμα 6.000 Αυστριακών εγκαταστάθηκε εκεί και τον Δεκέμβριο του 1739 επισκέφτηκε τη Φλωρεντία με τη σύζυγο του και τον αδελφό του Κάρολο για τρεις μήνες.
μικρογραφία|αριστερά|200px|Ο Φραγκίσκος Α΄.
Συμβασιλιάς
Τον Οκτώβριο του 1740 ο Κάρολος ΣΤ΄ πέθανε και άρχισε η σαραντάχρονη βασιλεία της Μαρίας Θηρεσίας, η οποία τον διαδέχτηκε ως αρχιδούκισσα της Αυστρίας, βασίλισσα της Ουγγαρίας, της Βοημίας, της Κροατίας, κλπ., ανακηρύσσοντας συμβασιλέα τον σύζυγό της. Ο Φραγκίσκος όμως πολύ λίγο ενδιαφερόταν για τις κρατικές υποθέσεις ή πολύ λίγο τού επέτρεπε να αναμειγνύεται η Μαρία Θηρεσία, η οποία, σημειωτέον, ήταν μονίμως έγκυος.
Η Μαρία Θηρεσία ανταπεξήλθε αξιοθαύμαστα σε όλες αυτές τις δυσκολίες και κατόρθωσε μάλιστα, μετά τον θάνατο του Καρόλου Ζ΄ το 1745, να εκλεγεί αυτοκράτορας ο Φραγκίσκος ως Φραγκίσκος Α΄ (βλ. σχετικά λήμμα Μαρία Θηρεσία).
Ο αυτοκράτορας
Λίγοι αυτοκράτορες δικαιολόγησαν τόσο λίγο, τον τίτλο που κατείχαν. Ο Φραγκίσκος απείχε από τα κοινά και η μόνη βοήθεια που προσέφερε στη σύζυγό του ήταν σε οικονομικά θέματα. Οργάνωσε βιομηχανίες και προμήθευε με εφόδια τον αυστριακό στρατό. Κάποτε μάλιστα, από υπερβάλλοντα επιχειρηματικό ζήλο, πούλησε άλευρα και χορτονομή στον Φρειδερίκο Β΄ διαρκούντος του πολέμου Αυστρίας - Πρωσίας.
Έζησε ευτυχισμένος με τη Μαρία Θηρεσία, η οποία τον υπεραγαπούσε και έκανε δεκαέξι παιδιά μαζί του. Παρ' όλα αυτά οι απιστίες του ήταν συνεχείς με πιο περιβόητη αυτήν με τη Μαρία Βιλελμίνα φον Άουερσπερκ.
Πέθανε αιφνίδια μέσα στην άμαξα, ενώ επέστρεφε από την όπερα στις 18 Αυγούστου 1765. Η Μαρία Θηρεσία τον πένθησε ειλικρινά επί δεκαπέντε χρόνια.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1736 τη 2η εξαδέλφη του Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων, κόρη και κληρονόμο του Καρόλου ΣΤ΄, αρχιδούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γερμανίας Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Τοσκάνης Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Κλεοπάτρα (Βορέα)
Στην ελληνική μυθολογία η Κλεοπάτρα, θυγατέρα του Βορέου και της Ωρειθυίας, ήταν η σύζυγος του Φινέα και μητέρα του Πλεξίππου και του Πανδίονα. Ο Φινέας φυλάκισε την Κλεοπάτρα για χάρη της Ιδαίας, θυγατέρας του Δαρδάνου. Αλλά οι Αργοναύτες απελευθέρωσαν την Κλεοπάτρα.
Πηγή
Κλεοπατρα Βο Κλεοπατρα
Δρόμος του κρασιού της Αλσατίας
μικρογραφία|350x350εσ|Η οινοπαραγωγική περιοχή της [[Αλσατία|Αλσατίας]] Ο δρόμος του κρασιού της Αλσατίας (Γαλλικά: Route des vins d'Alsace) είναι μια τουριστική διαδρομή στην Αλσατία, στη βορειοανατολική Γαλλία, που διασχίζει την περιοχή με την μακραίωνη οινοπαραγωγική παράδοση και ανακαλύπτει τα κρασιά και την παραγωγή τους.
Η διαδρομή του κρασιού της Αλσατίας, θεσπίστηκε το 1953 και είναι η παλαιότερη στη Γαλλία, εκτείνεται για περισσότερα από 170 χιλιόμετρα και 73 κοινότητες στους νομούς Άνω Ρήνου και Κάτω Ρήνου. Το έμβλημά της είναι το λευκό κρασί.
Πρόκειται για μια οικονομική δραστηριότητα που αποτελεί μέρος του οινοτουρισμού και πραγματοποιείται με διάφορους τρόπους μεταφοράς, όπως αυτοκίνητο, ποδήλατο ή πεζοπορία.
Τοποθεσία
αριστερά|μικρογραφία|Πινακίδα «Διαδρομή κρασιού της Αλσατίας» Ο δρόμος του κρασιού της Αλσατίας κινείται από βορρά προς νότο της περιοχής, από το Μαρλενέμ στο βορρά, κοντά στο Στρασβούργο, έως το Ταν στο νότο, κοντά στη Μυλούζ, μέσω των λόφων των αμπελώνων για περισσότερα από 170 χιλιόμετρα, στους ανατολικούς πρόποδες των Βοσγίων.
Ιστορικό
Από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, χάρη στις καλύτερες υποδομές, η διαδρομή προσελκύει μεγάλο αριθμό επισκεπτών και απέκτησε συνεχώς αυξανόμενη δημοτικότητα. Το γραφείο Τουρισμού της Αλσατίας διαφημίζει μια παγκόσμια ιδέα για τον επισκέπτη, μια ιδέα που συνδυάζει τις απολαύσεις του κρασιού και της τυπικής γαστρονομίας με διαμονή σε πόλεις με γραφικό περιβάλλον, επισκέψεις στα γύρω κάστρα, όπως το κάστρο του Ω-Κενιγκσμπούρ, τα οχυρωμένα μοναστήρια, τα μουσεία και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Τουρισμός
μικρογραφία|250x250εσ|Η διαδρομή μέσα από κατάφυτους αμπελώνες, Νιντερμορσβίρ Το τμήμα του αμπελώνα μεταξύ Μπαρ και Ρουφάκ διατρέχει τα πιο τυπικά χωριά κρασιών της Αλσατίας, μιας περιοχής με πλούσια ιστορία.
Οι μήνες Ιούλιος και Αύγουστος είναι ιδιαίτερα κατάλληλοι για φεστιβάλ κρασιού. Πολλά χωριά και πόλεις διοργανώνουν εορταστικές εκδηλώσεις, όπως στο Κολμάρ με την έκθεση κρασιού της Αλσατίας. Το φθινόπωρο είναι το αποκορύφωμα της αμπελουργικής περιόδου στην Αλσατία με την έναρξη της συγκομιδής και τις γευστικές δοκιμές του νέου κρασιού. Πολλά οινοποιεία ανοίγουν τις πόρτες τους και προσκαλούν τους επισκέπτες να δοκιμάσουν.
Ο δρόμος του κρασιού της Αλσατίας διασχίζει τις πόλεις και τα κύρια χωριά της περιοχής, τα περισσότερα με μεσαιωνική αρχιτεκτονική. Οι κοινότητες Μιτελμπεργκέμ, Εγκισέμ, Υναβίρ και Ρικβίρ κατατάσσονται μεταξύ των ομορφότερων χωριών της Γαλλίας. Η διαδρομή διέρχεται επίσης από τις μεγαλύτερες κοινότητες Μολσάιμ, Ομπερναί, Μπαρ, Ριμπωβιλέ, Κολμάρ, Ταν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλσατία
Μπομπ Ρος
Ο Ρόμπερτ Νόρμαν Ρος (29 Οκτωβρίου 1942 - 4 Ιουλίου 1995) ήταν Αμερικανός ζωγράφος, εκπαιδευτής ζωγραφικής και τηλεοπτικός παρουσιαστής. Ήταν ο δημιουργός και ο οικοδεσπότης της εκπαιδευτικής τηλεοπτικής εκπομπής Η χαρά της ζωγραφικής, που προβλήθηκε από το 1983 έως το 1994 στο PBS στις Ηνωμένες Πολιτείες και επίσης προβλήθηκε στον Καναδά, τη Λατινική Αμερική και την Ευρώπη. Ο Ρος από δημόσια τηλεοπτική προσωπικότητα την δεκαετία του 1980 και του 1990 έγινε μετά θάνατον, τον 21ο αιώνα, διασημότητα του Διαδικτύου, με το ταλέντο και την ευγένειά του έχει μεγάλη δημοτικότητα, χρόνια μετά το θάνατό του, με τους θαυμαστές στο YouTube, το Twitch και σε άλλους ιστότοπους.
Πρώτα χρόνια
Ο Ρος γεννήθηκε στην Ακτή Ντεϊτόνα της Φλόριντα, από τον Τζακ και την Όλλι Ρος (ξυλουργός και σερβιτόρα, αντίστοιχα), και μεγάλωσε στο Ορλάντο της Φλόριντα. Ως έφηβος, ο Ρος φρόντιζε για τα τραυματισμένα ζώα, όπως αρμαντίλλους, φίδια, αλιγάτορες και σκίουρους, ένα από τα οποία αργότερα εμφανίστηκε σε πολλά επεισόδια της τηλεοπτικής του εκπομπής. Είχε έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Τζιμ, τον οποίο ανέφερε κάποια στιγμή στο σόου του. Ο Ρος εγκατέλειψε το γυμνάσιο στην 9η τάξη. Ενώ εργαζόταν ως ξυλουργός με τον πατέρα του, έχασε μέρος του δείκτη τού αριστερού του χεριού. Αυτή η μικρή αναπηρία δεν επηρέασε τον τρόπο που κρατούσε την παλέτα του ενώ ζωγράφιζε.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Το 1961, ο 18χρονος Ρος κατετάγη στην Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών και τέθηκε σε υπηρεσία ως τεχνικός ιατρικών αρχείων. Τελικά ανέβηκε στο βαθμό του σμηνία και υπηρέτησε ως ο πρώτος σμηνίας της Κλινικής Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ στην αεροπορική βάση Eielson στην Αλάσκα, όπου είδε για πρώτη φορά το χιόνι και τα βουνά που αργότερα έγιναν επαναλαμβανόμενα θέματα στα έργα τέχνης του. Ανέπτυξε την τεχνική γρήγορης ζωγραφικής για να δημιουργήσει τέχνη προς πώληση κατά τη διάρκεια σύντομων ημερήσιων διαλειμμάτων εργασίας. Έχοντας στρατιωτικές θέσεις που απαιτούσαν να είναι, με τα δικά του λόγια, «σκληρός» και «κακός», «ο τύπος που σε κάνει να καθαρίζεις την τουαλέτα, ο τύπος που σε κάνει να φτιάχνεις το κρεβάτι σου, ο τύπος που σου φωνάζει επειδή άργησες στη δουλειά." Ο Ρος αποφάσισε ότι αν έφευγε ποτέ από το στρατό, ποτέ δεν θα φώναζε ή θα ξανά ύψωνε τη φωνή του.
Καριέρα ως ζωγράφος
Κατά τη διάρκεια της 20ετούς θητείας του στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, ο Ρος ανέπτυξε το ταλέντο για την ζωγραφική αφού παρακολούθησε μαθήματα τέχνης στο κλαμπ U.S.O. του Anchorage. Βρίσκονταν συχνά σε αντίθεση με πολλούς από τους εκπαιδευτές ζωγραφικής, οι οποίοι ενδιαφερόταν περισσότερο για την αφηρημένη ζωγραφική. Αυτολεξεί είχε πει ο Ρος: «Θα σας έλεγαν από τι αποτελείται ένα δέντρο, αλλά δεν θα σας έλεγαν πώς να βάψετε ένα δέντρο».
Ο Ρος εργαζόταν ως μπάρμαν μερικής απασχόλησης όταν ανακάλυψε μια τηλεοπτική εκπομπή με τίτλο The Magic of Oil Painting, που φιλοξένούσε ο Γερμανός ζωγράφος Bill Alexander. Ο Alexander έκανε γνωστό ένα στυλ ζωγραφικής του 16ου αιώνα που ονομάζεται "alla prima" ( στα ιταλικά σημαίνει "με την πρώτη"), περισσότερο γνωστό ως "wet-on-wet", που του επέτρεψε να ολοκληρώσει έναν πίνακα σε λιγότερο από 30 λεπτά. Ο Ρος σπούδασε και έγινε αρκετά καλός στο alla prima μέσω της εκπομπής του Alexander, και άρχισε να πουλάει τοπία της Αλάσκας ζωγραφισμένα στο εσωτερικό των ταψιών εξόρυξης χρυσού.
Τελικά, το εισόδημα του Ross από τις πωλήσεις ταψιών εξόρυξης χρυσού ξεπέρασε τον στρατιωτικό του μισθό. Αποσύρθηκε από την Πολεμική Αεροπορία το 1981 με τον βαθμό του λοχία μετά από 20 χρόνια υπηρεσίας.
Αρχικά πήγε στη Φλόριντα και σπούδασε ζωγραφική υπό τον Alexander, μετά μπήκε στην εταιρεία "Alexander Magic Art Supplies" και έγινε ταξιδιωτικός πωλητής και δάσκαλος. Η Annette Kowalski, η οποία είχε παρακολουθήσει μια από τις συνεδρίες του, πείστηκε ότι υπήρχε μια μεγάλη ευκαιρία για τον Ρος να πετύχει μόνος του και τον έπεισε να το κάνει. Επένδυσε τις αποταμιεύσεις της ζωής της στην εταιρεία, όπως έκανε και ο Ross και η σύζυγός του. Η επιχείρηση στην αρχή συνάντησε δυσκολίες, το εμπορικό σήμα με το περμανάντ χτένισμα ήταν σχεδόν ένα μέτρο μείωσης του κόστους, όταν τα κανονικά κοντά κουρέματα έγιναν πάρα πολύ ακριβά. Ο Ρος αργότερα ομολόγησε ότι δεν του άρεσε το χτένισμα, αλλά δεν ένιωθε ότι θα μπορούσε να το αλλάξει επειδή απεικονίζεται στο λογότυπο της εταιρείας.
Η προέλευση της τηλεοπτικής εκπομπής Η χαρά της ζωγραφικής είναι ασαφής. Γυρίστηκε στο στούντιο του σταθμού PBS WIPB στο Muncie της Ιντιάνα.
Το σόου διήρκεσε από τις 11 Ιανουαρίου 1983 έως τις 17 Μαΐου 1994, αλλά επαναλήψεις εξακολουθούν να προβάλονται σε πολλές περιοχές μετάδοσης και χώρες, συμπεριλαμβανομένου του μη εμπορικού ψηφιακού υποκαναλικού δικτύου Create. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το BBC το έβαλε σε επανάληψη κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19 του 2020, ενώ οι περισσότεροι θεατές ήταν μέσα στο σπίτι λόγω του lockdown. Κατά τη διάρκεια κάθε τμήματος μισής ώρας, ο Ρος έδινε οδηγίες στους θεατές στην ελαιογραφία χρησιμοποιώντας μια τεχνική γρήγορης μελέτης από τη φαντασία που χρησιμοποίησε μια περιορισμένη παλέτα χρωμάτων και έσπασε τη διαδικασία σε απλά βήματα. Η κριτική της τέχνης Mira Schor τον σύγκρινε με τον Fred Rogers, οικοδεσπότη της τηλεοπτικής σειράς Mister Rogers' Neighborhood, σημειώνοντας ότι η μαλακή φωνή του Ρος και ο αργός ρυθμός της ομιλίας του ήταν παρόμοιες.
Με τη βοήθεια των Annette και Walt Kowalski, ο Ρος δημιούργησε μια επιχείρηση ύψους 15 εκατομμυρίων δολαρίων, την Bob Ross Inc., πουλώντας τη σειρά των εργαλείων τέχνης και βιβλία οδηγιών, καθώς και μαθήματα ζωγραφικής μάρκετινγκ που διδάσκονταν από εκπαιδευτές που εκπαιδεύτηκαν στη μέθοδο Μπομπ Ρος. Όλο το εισόδημά του, είπε, προήλθε από αυτές τις πηγές. Το τηλεοπτικό πρόγραμμα προοριζόταν να είναι ένα όχημα για την προώθηση των μαθημάτων και των προϊόντων του. Μετά τον θάνατο του Ρος, η ιδιοκτησία της Bob Ross Inc. μεταβιβάστηκε στην Kowalskis.
Ο Ρος μαγνητοσκόπησε επίσης την άγρια φύση, ειδικότερα σκίουρους, συνήθως στον κήπο του, και συχνά έπαιρνε τραυματισμένους ή εγκαταλελειμμένους σκίουρους και άλλα ζώα. Μικρά ζώα εμφανίζονταν συχνά σε καμβάδες της ζωγραφικής του.
Τεχνική
Ο Ρος ζωγράφισε τρεις εκδόσεις σχεδόν κάθε ζωγραφικής που εμφανίστηκε στην εκπομπή του. Η πρώτη ήταν ζωγραφισμένη πριν από τη μαγνητοσκόπηση και καθόταν σε ένα καβαλέτο, εκτός κάμερας, κατά τη διάρκεια της μαγνητοσκόπησης, όπου ο Ρος το χρησιμοποίησε ως αναφορά για να δημιουργήσει το δεύτερο αντίγραφο - αυτό που οι θεατές τον είδαν πραγματικά να ζωγραφίζει. Μετά τη μαγνητοσκόπηση του επεισοδίου, ο Ρος ζωγράφισε μια πιο λεπτομερή έκδοση για να συμπεριληφθεί στα εκπαιδευτικά βιβλία του. Οι διαφορετικές εκδόσεις επισημάνθηκαν ως εξής στο πλάι ή στο πίσω μέρος του καμβά: "Kowalski" για την αρχική έκδοση, "τηλεόραση" για την έκδοση που χρωματίστηκε κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής εκπομπής και "βιβλίο" για την έκδοση του βιβλίου.
Επιρροές
Ο Ρος αφιέρωσε το πρώτο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν του Η χαρά της ζωγραφικής στον Bill Alexander, εξηγώντας ότι «πριν από χρόνια, ο Bill μου δίδαξε αυτήν την φανταστική τεχνική [wet-on-wet] και νιώθω σαν να μου έδωσε ένα πολύτιμο δώρο, και θα ήθελα να μοιραστώ αυτό το δώρο μαζί σας [τον θεατή]». Καθώς η δημοτικότητα του Ρος μεγάλωνε, η σχέση του με τον Alexander γινόταν όλο και πιο τεταμένη. «Με πρόδωσε», είπε ο Alexander στους The New York Times το 1991. «εφηύρα την τεχνική 'wet-on-wet,' τον εκπαίδευσα και… νομίζει ότι μπορεί να το κάνει καλύτερα». Οι ιστορικοί τέχνης επεσήμαναν ότι η τεχνική "wet-on-wet" (ή alla prima ) προήλθε στην πραγματικότητα από τη Φλάνδρα τον 15ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε μεταξύ πολλών άλλων, από τους Frans Hals, Diego Velázquez, Caravaggio, Paul Cézanne, John Singer Sargent και Claude Monet.
Στυλ
Ο Ρος ήταν γνωστός για τις φράσεις που χρησιμοποιούσε κατά τη ζωγραφική, όπως «χαρούμενα μικρά δέντρα». Στα περισσότερα επεισόδια του Η χαρά της ζωγραφικής, ο Ρος σημείωσε ότι ένα από τα αγαπημένα του μέρη της ζωγραφικής ήταν ο καθαρισμός της βούρτσας. Συγκεκριμένα, του άρεσε η μέθοδος του να στεγνώνει ένα πινέλο που είχε βυθίσει σε άοσμο διαλυτικό χτυπώντας το πάνω στο κουτί του διαλυτικού (έπειτα χτυπώντας ένα κουτί για τις πρώτες σεζόν και ένα δοχείο απορριμμάτων σε μεταγενέστερες σεζόν). Περιστασιακά χτυπούσε τη βούρτσα δυνατά στο δοχείο απορριμμάτων λέγοντας «hit the bucket» και στη συνέχεια στο καβαλέτο. Θα χαμογελούσε και θα γελούσε συχνά δυνατά καθώς έλεγε «beat the Devil out of it». Χρησιμοποίησε επίσης μια παλέτα που είχε ελαφρώς λείανση, η οποία ήταν απαραίτητη για να αποφευχθούν οι αντανακλάσεις του ισχυρού φωτισμού του στούντιο.
Ο Ρος φορούσε ρούχα που πίστευε ότι θα ήταν «διαχρονική εμφάνιση» (τζιν και πουκάμισο με κουμπιά). Χρησιμοποίησε επίσης ένα μινιμαλιστικό σετ και μίλησε σαν να απευθύνεται μόνο σε έναν θεατή.
Όταν ρωτήθηκε για την χαλαρή προσέγγισή του και την ήρεμη και ικανοποιημένη συμπεριφορά του, σχολίασε,
Τα τοπία που ζωγράφιζε - συνήθως σκηνές με βουνά, λίμνες, χιόνια και ξύλινα σπίτια - επηρεάστηκαν έντονα από τα χρόνια που ζούσε στην Αλάσκα, όπου ήταν σταθμευμένος για την πλειονότητα της καριέρας του στην Πολεμική Αεροπορία. Επανειλημμένα δήλωσε στην εκπομπή την πεποίθησή του ότι ο καθένας είχε εγγενές καλλιτεχνικό ταλέντο και ότι θα μπορούσε να γίνει ένας καλλιτέχνης με επιτυχία, δεδομένου του χρόνου, της πρακτικής και της ενθάρρυνσης, και για το σκοπό αυτό συχνά λάτρευε να λέει, «We don't make mistakes; we just have happy accidents». Το 2014, το blog FiveThirtyEight διεξήγαγε μια στατιστική ανάλυση των 381 επεισοδίων στα οποία ο Ρος ζωγράφισε ζωντανά, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το 91% των ζωγραφιών του Ρος περιείχε τουλάχιστον ένα δέντρο, το 44% περιελάμβανε σύννεφα, το 39% περιελάμβανε βουνά και το 34% περιείχαν ορεινές λίμνες. Σύμφωνα με τη δική του εκτίμηση, ο Ρος ολοκλήρωσε πάνω από 30.000 πίνακες ζωγραφικής στη ζωή του. Τα έργα του σπάνια περιείχαν ανθρώπινα θέματα ή σημάδια ανθρώπινης κατοικίας. Σε σπάνιες περιπτώσεις ενσωματώνει ένα ξύλινο σπίτι σε ένα τοπίο, αλλά συνήθως ζωγράφισε την καμινάδα του χωρίς σημάδια καπνού, υπονοώντας ότι ήταν άδειο.
Άλλες εμφανίσεις σε ΜΜΕ
Ο Ρος ήταν λάτρης της μουσικής κάντρι και το 1987 προσκλήθηκε στη σκηνή από τον Hank Snow στο Grand Ole Opry στο Νάσβιλ του Τενεσί. Το κοινό του έδωσε μια τεράστια επευφημία. Ήταν ελαφρώς νευρικός στην αρχή, αλλά ένιωσε καλύτερα μετά από ένα αστείο που είπε στο πλήθος. Στη συνέχεια, δόθηκε στον Snow ένα ιδιωτικό μάθημα ζωγραφικής από τον Ρος.
Ο Ρος επισκέφθηκε τη Νέα Υόρκη για να προωθήσει το βιβλίο του, The Best of the Joy of Painting with Bob Ross, και τεχνικές ζωγραφικής σε ένα κοινό μέσα σε στούντιο αρκετές φορές. Σε μία επίσκεψη το 1989 εμφανίστηκε στο The Joan Rivers Show. Επέστρεψε το 1992 για μια ζωντανή εκπομπή με τους οικοδεσπότες Regis Philbin και Kathie Lee Gifford. Υπήρχε ένα το 1994, όταν ο Phil Donahue, ο οποίος παρακολούθησε τα βίντεό του και αγαπούσε την τεχνική ζωγραφικής του, τον προσκάλεσε στο σόου για να προωθήσει τη δουλειά του. Ο Ρος πήρε πέντε μέλη από το κοινό στη σκηνή για να κάνει μια ζωγραφική και ακόμη και ο ίδιος ο Phil έκανε μια ζωγραφική και την έδειξε σε αυτό το επεισόδιο.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Ρος έκανε πολλά διαφημιστικά σποτ στο MTV στα οποία, σύμφωνα με το American City Business Journals, "συνδυάστηκαν τέλεια με την αυξανόμενη εμμονή της Generation X με όλα τα ειρωνικά και ρετρό πράγματα."
Το 1995, ένας εμφανώς άρρωστος Ρος έκανε την τελευταία του δημόσια τηλεοπτική εμφάνιση ως φιλοξενούμενος στο πιλοτικό επεισόδιο της παιδικής σειράς The Adventures of Elmer and Friends. Η σειρά έκανε πρεμιέρα το 1996, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Ρος. Το επεισόδιο περιελάμβανε ένα τελικό μήνυμα ευχαριστιών από τον Ρος στους θαυμαστές και τους θεατές του, καθώς και ένα μουσικό αφιέρωμα.
Προσωπική ζωή
Ο Ρος είχε έναν γιο, τον Robert Stephen "Steve" Ross, με την πρώτη του σύζυγο, Vivian Ridge. Ο Steve, επίσης ένας ταλαντούχος ζωγράφος, εμφανίστηκε περιστασιακά στο Η χαρά της ζωγραφικής και έγινε εκπαιδευτής με πιστοποίηση Ross. Ο Steve εμφανίστηκε στην κάμερα στο τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν, στο οποίο διάβασε μια σειρά γενικών ερωτήσεων "πώς να" που έστειλαν οι θεατές κατά τη διάρκεια της σεζόν, και ο Μπομπ τους απάντησε μία κάθε φορά, τεχνική με τεχνική, έως ότου είχε ολοκλήρωσε έναν ολόκληρο πίνακα.
Ο γάμος του Ρος και της Ridge έληξε με διαζύγιο το 1977. Ο Ρος και η δεύτερη σύζυγός του, η Jane, δεν είχαν παιδιά μαζί. Το 1992, η Jane πέθανε από καρκίνο. Το 1995, δύο μήνες πριν από το θάνατό του, ο Ρος παντρεύτηκε τη Lynda Brown.
Ο Ρος ήταν πολύ μυστικός για τη ζωή του και του άρεσε πολύ η ιδιωτικότητα, με μόνο έναν στενό κύκλο φίλων. Μερικές από τις λίγες συνεντεύξεις του με τον στενό κύκλο των φίλων και της οικογένειά του μπορούν να βρεθούν στο ντοκιμαντέρ PBS 2011, Bob Ross: The Happy Painter.
Η εταιρεία του, Bob Ross Inc., προστατεύει την πνευματική του ιδιοκτησία και το απόρρητό του μέχρι σήμερα.
Θάνατος
Ο Ρος πέθανε σε ηλικία 52 ετών στις 4 Ιουλίου 1995, λόγω επιπλοκών από λέμφωμα, που μάχονταν για αρκετά χρόνια. Τα λείψανά του ενταφιάστηκαν στο Woodlawn Memorial Park στη Γκότα της Φλόριντα, με μια επιγραφή που γράφει: "Bob Ross Television Artist". Ο Ρος κράτησε τη διάγνωσή του μυστικό από το ευρύ κοινό και το λέμφωμα δεν ήταν γνωστό έξω από τον κύκλο της οικογένειας και των φίλων του μέχρι το θάνατό του.
Κληρονομιά
Η ομοιότητα του Ρος έχει γίνει μέρος της ποπ κουλτούρας, με την εικόνα του να εμφανίζεται σε παραστάσεις, ταινίες και βιντεοπαιχνίδια όπως το Family Guy, The Boondocks, Deadpool 2, και Smite. Ο Bob Ross ήταν επίσης πλαστογραφημένος στη σειρά του YouTube Epic Rap Battles of History στο επεισόδιο "Bob Ross εναντίον Πάμπλο Πικάσο".
Η Google γιόρτασε την 70η επέτειο από τη γέννησή του με ένα Google Doodle στις 29 Οκτωβρίου 2012. Απεικόνισε τον Ρος να ζωγραφίζει μια απεικόνιση του γράμματος "g" με ένα τοπίο στο παρασκήνιο. Ένα επιτραπέζιο παιχνίδι με τίτλο Bob Ross: The Art of Chill κυκλοφόρησε και μεταφέρθηκε από τα καταστήματα Target ενώ κυκλοφόρησε επίσης ένα μοντέλο Chia Pet που μοιάζει με τον Bob Ross. Κάποια στιγμή ο Ross θα είχε το δικό του βιντεοπαιχνίδι που θα κυκλοφορούσε για το Wii, το Nintendo DS και το PC, με την ανάπτυξη του να το διαχειρίζεται η AGFRAG Entertainment Group, αν και αυτό δεν καρποφόρησε ποτέ.
Το νέο ενδιαφέρον για τον Ρος εμφανίστηκε το 2015. Στο πλαίσιο της κυκλοφορίας του Twitch Creative, το Twitch φιλοξένησε έναν μαραθώνιο εννέα ημερών της σειράς Η χαρά της ζωγραφικής του Bob Ross που ξεκίνησε στις 29 Οκτωβρίου 2015, για να τιμήσει τα 73α γενέθλιά του. Το Twitch ανέφερε ότι 5,6 εκατομμύρια θεατές παρακολούθησαν τον μαραθώνιο και, λόγω της δημοτικότητάς του, δημιούργησαν μια εβδομαδιαία αναμετάδοση με μια σεζόν της τηλεοπτικής σειράς Η χαρά της ζωγραφικής για να προβληθεί στο Twitch κάθε Δευτέρα. Ένα μέρος των διαφημιστικών εσόδων έχει υποσχεθεί σε φιλανθρωπικά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένου του St. Jude Children Research Hospital.
Τον Ιούνιο του 2016, η σειρά Beauty Is Everywhere του Ross προστέθηκε στη σειρά Netflix. Τα επεισόδια των 30 λεπτών λήφθηκαν από τις σεζόν 20, 21 και 22 της αρχικής σειράς Η χαρά της ζωγραφικής. Το πρωτόγνωρο ενδιαφέρον εξέπληξε την Kowalskis, δεδομένου ότι είχαν τη διαχείριση της εικόνας του Ρος και τα επεισόδια Η χαρά της ζωγραφικής. Δημιούργησαν ένα κανάλι YouTube για τον Ross που κέρδισε πάνω από ένα εκατομμύριο συνδρομητές μέσα σε ένα χρόνο.
Το ανανεωμένο ενδιαφέρον για τον Ρος οδήγησε επίσης σε ερωτήματα σχετικά με το πού βρίσκονταν οι πίνακές του, δεδομένου ότι εκτιμήθηκε ότι δημιουργήθηκαν πάνω από 1.000 έργα για την τηλεοπτική σειρά Η χαρά της ζωγραφικής. Σε μια ερευνητική έκθεση των The New York Times, ο Kowalskis επιβεβαίωσε ότι εξακολουθούσαν να κρατούν όλους τους πίνακες του, αν και χωρίς την κατάλληλη φροντίδα που απαιτείται γενικά για την αποθήκευση των πινάκων. Μετά από πολλές επιστολές από τους οπαδούς του Ross, το Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Smithsonian επικοινώνησε με την Kowalskis και πρότεινε να πάρει μία επιλεγμένη συλλογή από τους πίνακες του Ρος, μαζί με άλλα αντικείμενα από την τηλεοπτική σειρά, για να τα εκθέσουν στο Μουσείο.
Οι ροές στο Twitch δημιούργησαν ένα νέο ενδιαφέρον για τον Μπομπ Ρος από τη νεότερη γενιά και προκάλεσαν την αύξηση της δημοτικότητάς του. Τα βίντεό του έγιναν δημοφιλή στους λάτρεις της αυτόνομης αισθητηριακής απόκρισης μεσημβρινού (ASMR). Το ASMR αναφέρεται σε ένα ευφορικό συναίσθημα, το οποίο μπορεί να βιώσει κάποιος με διάφορους τρόπους. Οι κανόνες ενεργοποίησης μπορούν να είναι ακουστικοί, με βάση την αφή ή και τα δύο. "He's sort of the godfather of ASMR", λέει η Joan Kowalski, η πρόεδρος της Bob Ross Inc. "People were into Bob Ross for ASMR reasons before there was ASMR."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Iron Man 3
Το Iron Man 3 είναι αμερικάνικη περιπετειώδης ταινία με υπερήρωες παραγωγής 2013, βασισμένη στον ομώνυμο ήρωα των Marvel Comics. Η παραγωγή της ταινίας ανήκει στα Marvel Studios, με τη διανομή να γίνεται από τη Walt Disney Studios Motion Pictures. Αποτελεί συνέχεια των ταινιών Iron Man (2008) και Iron Man 2 (2010) και την έβδομη ταινία του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel (MCU). Την ταινία σκηνοθέτησε ο Σέιν Μπλακ, ενώ το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τον Ντρου Πιρς. Σε αυτήν πρωταγωνιστεί ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ στον ρόλο του Τόνι Σταρκ / Iron Man, πλαισιωμένος από τους Γκουίνεθ Πάλτροου, Ντον Τσιντλ, Γκάι Πιρς, Ρεμπέκα Χολ, Στέφανι Ζιόστακ, Τζέιμς Μπαντζ Ντέιλ, Τζον Φαβρό και Μπεν Κίνγκσλεϊ. Στο Iron Man 3, ο Τόνι Σταρκ παλεύει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες που επέφεραν τα γεγονότα των Εκδικητών στη ζωή του, κατά τη διάρκεια μια εθνικής εκστρατείας τρομοκρατίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, της οποίας ηγείται ο μυστηριώδης Mandarin.
Μετά την κυκλοφορία του Iron Man 2 τον Μάιο του 2010, ο Φαβρό, ο οποίος είχε σκηνοθετήσει την ταινία, αποφάσισε να μην επιστρέψει στη θέση του σκηνοθέτη για την τρίτη ταινία και, τον Φεβρουάριο του 2011, προσελήφθη ο Μπλακ τόσο για να την σκηνοθετήσει, όσο και για να γράψει το σενάριο. Το σενάριο τελικά έγραψε μαζί με τον Πιρς, και οι δυο τους επέλεξαν να το κάνουν πιο χαρακτηρο-κεντρικό και επικεντρώθηκαν σε στοιχεία θρίλερ, χρησιμοποιώντας επίσης κομμάτια από την ιστορία «Extremis» του Γουόρεν Έλις. Από τον Απρίλιο μέχρι τον Μάιο του 2012, συμπληρώθηκε το καστ της ταινίας με τους Κίνγκσλεϊ, Πιρς και Χολ να κατέχουν ρόλους κλειδιά. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 23 Μαΐου και κράτησαν μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου 2012, ενώ έλαβαν χώρα κυρίως στα στούντιο EUE/Screen Gems στο Ουίλμινγκτον της Βόρειας Καρολίνα. Επιπρόσθετα γυρίσματα έγιναν σε διάφορες τοποθεσίες της Βόρειας Καρολίνα, καθώς και στη Φλόριντα, στο Λος Άντζελες και στην Κίνα, για την οποία δημιουργήθηκε μία ειδική εκτεταμένη εκδοχή. Τα οπτικά εφέ ανέλαβαν 17 εταιρίες.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Grand Rex στο Παρίσι στις 14 Απριλίου 2013, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε στις 3 Μαΐου 2013 ως η πρώτη ταινία της Δεύτερης Φάσης του MCU. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 25 Απριλίου 2013. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές για τις σκηνές δράσεις και την ερμηνεία του Ντάουνι. Απετέλεσε τεράστια εμπορική επιτυχία στο box office, με συνολικά έσοδα παγκοσμίως πάνω από $1.2 δισεκατομμύρια, κάνοντάς την τη δεύτερη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις για το 2013 και τη δέκατη έκτη που σημείωσε έσοδα πάνω από 1 δισεκατομμύριο. Την περίοδο της κυκλοφορίας της, έγινε επίσης η πέμπτη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις όλων των εποχών, ενώ το πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής ήταν η έκτη ταινία με το μεγαλύτερο άνοιγμα όλων των εποχών. Ήταν υποψήφια για Όσκαρ και βραβείο BAFTA στην κατηγορία «Καλύτερα Οπτικά Εφέ».
Πλοκή
Το 1999, ο Τόνι Σταρκ συναντά τη Μάγια Χάνσεν, εφευρέτρια μιας πειραματικής αναγεννητικής θεραπείας με το όνομα Extremis, η οποία επιτρέπει την αναγέννηση ακρωτηριασμένων άκρων. Ο Άλντριτς Κίλιαν, ένας τραυματισμένος επιστήμονας, τους προσφέρει συνεργασία, αλλά ο Σταρκ τον απορρίπτει. Τον Δεκέμβριο του 2012, εφτά μήνες μετά τη μάχη στη Νέα Υόρκη, ο Σταρκ υποφέρει από μετατραυματικό στρες εξαιτίας των όσων έζησε τότε και περνάει αρκετό χρόνο κατασκευάζοντας δεκάδες νέες στολές Iron Man.
Μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων, που φέρονται να γίνονται από τον Mandarin, έχουν μπερδέψει τις μυστικές υπηρεσίες λόγω έλλειψης στοιχείων. Όταν Χάπι Χόγκαν τραυματίζεται σοβαρά σε μια τέτοια επίθεση, ο Σταρκ απειλεί στην τηλεόραση τον Mandarin αποκαλύπτοντας τη διεύθυνσή του, κι εκείνος επιτίθεται στο σπίτι καταστρέφοντάς το. Ο Σταρκ καταφέρνει να δραπετεύσει από το σπίτι φορώντας μια νέα - πειραματική ακόμα - στολή Iron Man, την οποία ο J.A.R.V.I.S. οδηγεί στο Τενεσί. Ωστόσο, η ενέργεια της στολής δεν είναι αρκετή για να επιστρέψει ο Σταρκ στην Καλιφόρνια, με αποτέλεσμα ο κόσμος να τον θεωρεί νεκρό.
Στο Τενεσί, ο Σταρκ συναντά τον δεκάχρονο Χάρλεϊ, ο οποίος τον βοηθά να ερευνήσει τα συντρίμμια μιας από τις εκρήξεις του Mandarin. Ανακαλύπτει πως οι «βομβαρδισμοί» πυροδοτήθηκαν από στρατιώτες που είχαν εκτεθεί στο Extremis και τα σώματά τους ανατινάχθηκαν, επειδή δεν ήταν συμβατά με τη θεραπεία, και οι εκρήξεις αποδόθηκαν λανθασμένα σε τρομοκρατική συνωμοσία για να καλυφθούν οι ατέλειες του Extremis. Ο Σταρκ έρχεται σε σύγκρουση με πράκτορες του Mandarin, ενώ ο Κίλιαν απαγάγει την Ποτς. Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες συνεχίζουν να ψάχνουν τον Mandarin, με τον Τζέιμς Ρόουντς να πέφτει σε παγίδα και να του κλέβει τη στολή ο Κίλιαν.
Ο Σταρκ καταφέρνει να απελευθερωθεί και μαζί με τον Ρόουντς, ανακαλύπτουν πως ο Κίλιαν θα επιτεθεί στο Air Force One και στον Πρόεδρο Έλις, χρησιμοποιώντας τη στολή που έκλεψε. Ο Σταρκ καταφέρνει να εξουδετερώσει τον Σάβιν που φοράει τη στολή, αλλά ο Κίλιαν απαγάγει τον Έλις. Σταρκ και Ρόουντς τον εντοπίζουν σε ένα κατεστραμμένο πετρελαιοφόρο, όπου ο Κίλιαν σκοπεύει να τον σκοτώσει σε ζωντανή σύνδεση. Στο πετρελαιοφόρο, ο Σταρκ προσπαθεί να σώσει την Ποτς και ο Ρόουντς τον Πρόεδρο. Για ενισχύσεις, ο Σταρκ καλεί στη μάχη όλες τις στολές Iron Man που έφτιαξε, τις οποίες καθοδηγεί ηλεκτρονικά ο J.A.R.V.I.S.. Ο Ρόουντς μεταφέρει τον Πρόεδρο σε ασφαλές μέρος, ενώ ο Σταρκ ανακαλύπτει πως η Ποτς έχει επιβιώσει από τη διαδικασία του Extremis, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να την πιάσει πριν πέσει στο κενό. Αντιμετωπίζει τον Κίλιαν και τον παγιδεύει μέσα σε μια στολή Iron Man, την οποία ανατινάζει, χωρίς ωστόσο να τον σκοτώσει. Η Ποτς, η οποία επέζησε της πτώσης λόγω Extremis, παρεμβαίνει στη μάχη και σκοτώνει τον Κίλιαν.
Ο Σταρκ διατάζει τον J.A.R.V.I.S. να καταστρέψει όλες τις εναπομείναντες στολές, ενώ ο Σλάτερι συλλαμβάνεται. Με τη βοήθεια του Σταρκ, τα αποτελέσματα του Extremis στην Ποτς σταθεροποιούνται κι εκείνος παίρνει την απόφαση να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση για να αφαιρέσει τα θραύσματα που υπάρχουν ακόμα κοντά στην καρδιά του. Καθώς πετάει στη θάλασσα τον αντιδραστήρα τόξου που είχε στο στήθος, λέει πως ακόμα και χωρίς αυτόν, πάντα θα είναι ο Iron Man.
Ηθοποιοί
Ο Πολ Μπέτανι επαναλαμβάνει τον ρόλο του από προηγούμενες ταινίες ως J.A.R.V.I.S., το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης του Σταρκ. Ο Άσλεϊ Χάμιλτον υποδύεται τον Τάγκαρτ, έναν από τους στρατιώτες που έλαβαν το Extremis. Ο Γουίλιαμ Σάντλερ έχει τον ρόλο του Προέδρου Έλις (πήρε το όνομά του από τον Γουόρεν Έλις, ο οποίος έγραψε το κόμικ «Extremis» που επηρέασε κυρίως την ιστορία της ταινίας) και ο Μιγκέλ Φέρερ τον ρόλο του Αντιπροέδρου Ροντρίγκεζ. Ο Άνταμ Πάλι υποδύεται τον Γκάρι, έναν κάμεραμαν που βοηθάει τον Σταρκ. Ο Σάουν Τουμπ επαναλαμβάνει τον ρόλο του ως Γιένσεν από την πρώτη ταινία Iron Man κάνοντας μια σύντομη κάμεο εμφάνιση και ο Σταν Λι κάνει επίσης μια κάμεο εμφάνιση ως ένας από τους κριτές σε διαγωνισμό ομορφιάς. Η Ντέιλ Ντίκι υποδύεται την κυρία Ντέιβις, τη μητέρα ενός από τους στρατιώτες που ανατινάχθηκαν λόγω του Extremis με αποτέλεσμα ο κόσμος να τον θεωρεί τρομοκράτη. Ο Γουανγκ Χουετσί εμφανίζεται για πολύ μικρή διάρκεια ως Δρ. Γου στην εκδοχή της γενικής κυκλοφορίας της ταινίας. Μια εκδοχή όμως της ταινίας που δημιουργήθηκε ειδικά για την κυκλοφορία στην Κίνα, περιλαμβάνει επιπρόσθετες σκηνές με τον Δρ. Γου και μια εμφάνιση από την Φαν Μπίνγκμπινγκ ως μία από τις βοηθούς του. Ο Μαρκ Ράφαλο κάνει μια κάμεο εμφάνιση χωρίς το όνομά του να εμφανίζεται στους τίτλους τέλους, επαναλαμβάνοντας τον ρόλο του ως Μπρους Μπάνερ από την ταινία Οι Εκδικητές σε μια σκηνή μετά τους τίτλους τέλους της ταινίας. Οι κωμικοί Μπιλ Μαρ και Τζόαν Ρίβερς, καθώς και ο συμπαρουσιαστής της τηλεοπτικής σειράς Fashion Police, Τζορτζ Κοτσιόπουλος, έχουν κάμεο εμφανίσεις υποδυόμενοι τους εαυτούς τους στα αντίστοιχα δικά τους τηλεοπτικά προγράμματα του πραγματικού κόσμου, όπως επίσης και οι δημοσιογράφοι Τζος Έλιοτ, Μέγκαν Χέντερσον, Πατ Κίρναν και Τόμας Ρόμπερτς.
Ανάπτυξη
Μετά την κυκλοφορία του Iron Man 2, μια σύγκρουση μεταξύ της Paramount Pictures, η οποία κατείχε τα δικαιώματα διανομής για συγκεκριμένες ταινίες της Marvel, και της Walt Disney Company, του τότε νέου εταιρικού γονέα της Marvel Entertainment, «θόλωσε» τη συμφωνία διανομής και το πότε θα γινόταν αυτή σε πιθανή τρίτη ταινία. Στις 18 Οκτωβρίου 2010, τα Walt Disney Studios συμφώνησαν να πληρώσουν την Paramount τουλάχιστον $115 εκατομμύρια για τα παγκόσμια δικαιώματα διανομής του Iron Man 3, με τις Disney, Marvel και Paramount να ανακοινώνουν ως ημερομηνία κυκλοφορίας της ταινίας την 3η Μαΐου 2013.
Ο σκηνοθέτης των Iron Man και Iron Man 2, Τζον Φαβρό, είπε τον Δεκέμβριο του 2010 πως δε θα σκηνοθετούσε τον Iron Man 3, επιλέγοντας να σκηνοθετήσει την ταινία Magic Kingdom. Παρέμεινε ως εκτελεστικός παραγωγός του σκηνοθέτη Τζος Γουίντον στην ταινία Οι Εκδικητές (2012), αλλά και στον Iron Man 3. Επίσης το 2010, ο Ντάουνι προσέγγισε τον Σέιν Μπλακ, ο οποίος τον είχε σκηνοθετήσει το 2005 στην ταινία Φιλιά και Σφαίρες, για να γράψει και να σκηνοθετήσει την ταινία. Τον Φεβρουάριο του 2011, ο Μπλακ εισήλθε στις τελευταίες συζητήσεις για να αναλάβει το πρότζεκτ και τον Μάρτιο ανακοινώθηκε πως ο Ντρου Πιρς, τον οποίο η Marvel είχε αρχικά προσλάβει για το σενάριο του Runaways, θα δούλευε μαζί με τον Μπλακ πάνω στο σενάριο. Ο Ντάουνι είπε: «Το να αναλάβει ο Σέιν Μπλακ να γράψει και να σκηνοθετήσει τον Iron Man 3 για μένα είναι βασικά η μόνη μετάβαση που θα μπορούσε να γίνει από τον Φαβρό στο 'επόμενο πράγμα', κάτι που ο Φαβρό και το κοινό και η Marvel κι εγώ θα μπορούσαμε ποτέ να υπογράψουμε».