cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στάδιο Τζουζέπε Μεάτσα
Η έναρξη των εργασιών κατασκευής του έγινε το 1925 και εγκαινιάστηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1926 όταν μπροστά σε 35.000 θεατές η Ίντερ νίκησε την Μίλαν 6-3. Η πρώτη ανακαίνιση έγινε το 1939 όπου αυξήθηκαν και θέσεις των θεατών σε 65.000. Το 1956 γίνεται ανακαίνιση και προστίθενται δύο σειρές που αυξάνουν τους θεατές σε 150.000. Το 1985 μετά τα γεγονότα του Χέιζελ η χωρητικότητά του μειώνεται σε 90.000 για λόγους ασφαλείας. Το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε για το Μουντιάλ του 1990 και ανακαινίστηκε για άλλη μια φορά πριν τους αγώνες. Προστέθηκαν επιπλέον θέσεις και αυξήθηκε η χωρητικότητα του. Ο αγωνιστικός χώρος έχει μήκος 105 μέτρα και πλάτος 68 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μιλάνο Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ιταλία Κατηγορία:ΦΚ Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο Κατηγορία:ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1990
Αρτέμης Μάτσας
Ο Αρτέμης Μάτσας (1930-7 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν γνωστός Έλληνας ηθοποιός, κριτικός κινηματογράφου και σκηνοθέτης. Έπαιξε στο θέατρο και σε σημαντικό αριθμό κινηματογραφικών ταινιών και στην τηλεόραση από το 1949 μέχρι και το 1988. Έχει μείνει στη μνήμη των θεατών λόγω της ερμηνείας του σε ρόλους καταδότη - δωσίλογου σε έργα που διαδραματίζονταν κατά την Κατοχή της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αδελφός του ήταν ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Νέστορας Μάτσας. Χαρακτηριστική είναι η χρήση του ονόματός του σε δημοσιεύματα αρκετά χρόνια μετά την ενεργό του δράση, για να υποδηλώσει τον προδότη ή τον καταδότη.
Βιογραφία
Ο πατέρας του πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω της εβραϊκής του καταγωγής. Ο Αρτέμης Μάτσας είχε σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και εργάστηκε με την ιδιότητα του κινηματογραφικού και καλλιτεχνικού συντάκτη σε εφημερίδες και περιοδικά. Οι πρώτες ταινίες στις οποίες έπαιξε στον κινηματογράφο ήταν το Ερωτικό ταξίδι (1949) και τα Αρραβωνιάσματα (1950). Ως σκηνοθέτης είχε το θίασο «Στούντιο Ονείρων».
Πέθανε σε ηλικία 73 ετών στην Αθήνα. Οι νεκρολογίες για τον Μάτσα έκαναν αντιπαραβολή του ρόλου του «κακού» που είχε παίξει και λόγω των οποίων ήταν γνωστός, με το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν καλόκαρδος και «χρυσή καρδιά», «ένας πραγματικά καλός, ένας σπάνιος άνθρωπος».
Εργογραφία
Βιβλία που έγραψε:
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Audi A6
To Audi A6 είναι ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Audi, από τον Ιούνιο του 1994. Η πρώτη γενιά του μοντέλου, κυκλοφόρησε στην αγορά μέσα στο καλοκαίρι του 1994 και ήταν ουσιαστικά η μετεξέλιξη του προκατόχου Audi 100. Σήμερα το A6 βρίσκεται στην πέμπτη γενιά του (γενιά C8). Διαχρονικά, προσφέρεται σε τρεις εκδόσεις αμαξωμάτων: 4-πορτες σεντάν, 5-πορτες station wagon (Avant) και υπερυψωμένη 5-πορτη για χρήση εκτός δρόμου (Allroad quattro). Αποτελεί, επίσης, τη βάση για τα ισχυρότερα σπορ μοντέλα Audi S6 και Audi RS6.
Βενζίνης
1 Για ορισμένες αγορές.
2 Έκδοση μόνο για κρατικές υπηρεσίες.
Ελισάβετ Χριστίνα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ-Μπέβερν
Η Ελισάβετ Χριστίνα (Elisabeth Christine von Braunschweig-Wolfenbüttel-Bevern, 8 Νοεμβρίου 1715 - 13 Ιανουαρίου 1797) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν βασίλισσα της Πρωσίας ως σύζυγος του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας.
Βιογραφία
Η Ελισάβετ Χριστίνα ήταν η μεγαλύτερη κόρη και το τρίτο παιδί του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ και της Αντουανέττας, κόρης του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ήταν αδελφή του Κάρολου Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ. Στις 12 Ιουνίου 1733 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας. To 1742 η αδελφή της Λουίζα παντρεύτηκε τον Αύγουστο Γουλιέλμο της Πρωσίας, αδελφό του Φρειδερίκου Β΄.
Ο γάμος της Ελισάβετ Χριστίνας έγινε χωρίς τη θέληση του Φρειδερίκου Β΄ και δεν απέδωσε απογόνους, αφού ο Φρειδερίκος αγνοούσε σχεδόν εντελώς την Ελισάβετ Χριστίνα. Αμέσως μετά το θάνατο του πατέρα του και τη στέψη του το 1740, ο Φρειδερίκος ζούσε χωριστά από αυτήν, χωρίς να συναντώνται.
Το 1786 απεβίωσε ο σύζυγός της. Η ίδια απεβίωσε το 1797 στο Ανάκτορο του Βερολίνου και ετάφη στον Καθεδρικό Ναό του Βερολίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Βασίλειο της Πρωσίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Διάδοχοι της Πρωσίας Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Βρανδεμβούργου
Γιάκομπ Τομάζιους
Ο Γιάκομπ Τομάζιους (Jakob Thomasius, Λειψία, 27 Αυγούστου 1622 - 9 Σεπτεμβρίου 1684) ήταν Σάξονας παιδαγωγός, φιλόλογος, φιλόσοφος (συγκεκριμένα Αριστοτελικός) και Ουμανιστής. Διετέλεσε πρύτανης (γερμ. Rektor) του Nikolaischule, του Thomasschule και του Πανεπιστημίου της Λειψίας. Γνωστοί και αναγνωρισμένοι μαθητές του ήταν ο Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς (Gottfried Wilhelm Leibniz) και ο υιός του Κρίστιαν Τομάζιους (Christian Thomasius). Με τον Λάιμπνιτς διατήρησε φιλικές σχέσεις και κρατούσαν επικοινωνία αλληλογραφώντας. Μάλιστα ο Τομάζιους θεωρείται μέντορας του μεγάλου αυτού επιστήμονα.
Βίος και έργο
Ήταν υιός του νομικού Michael Thomasius και αδελφός του ήταν ο επίσης νομικός Γιόχαν Τομάζιους (Johann Thomasius). Μορφώθηκε αρχικά από ιδιωτικό δάσκαλο και στα 1638-1640 φοίτησε στο Gymnasium zu Gera. Σπούδασε μεταξύ άλλων φιλοσοφία, φιλολογία και μαθηματικά στα Πανεπιστήμια της Λειψίας και της Βιτεμβέργης, έχοντας σπουδαίους διδασκάλους, όπως ο Αύγουστος Μπούχνερ (August Buchner), ο Γιόχαν Σπέρλινγκ (Johann Sperling) και ο Γιοχάνες Σαρφ (Johannes Scharff). Το 1642 έλαβε το πτυχίο του και το 1643 το μεταπτυχιακό του (Master of Arts) στη Λειψία.
Από το 1648 δίδαξε στο Nikolaischule, όπου διετέλεσε στα 1650-1653 υποδιευθυντής. Το 1653 διαδέχθηκε τον Φρίντριχ Λάιμπνιτς (Friedrich Leibniz) στην θέση του Καθηγητή Ηθικής Φιλοσοφίας στη Λειψίας, ενώ στα 1656 και 1659 έλαβε της έδρες της Διαλεκτικής και της Ρητορικής. Ακολουθούσε την σχολή σκέψης του Αριστοτέλη. Οι πιο διάσημοι μαθητές του ήταν ο Λάιμπνιτς και ο υιός του Κρίστιαν Τομάζιους. Επίσης διετέλεσε κοσμήτορας του Τμήματος Φιλοσοφικής και το 1669 έγινε πρύτανης του πανεπιστημίου. Το 1670 έγινε πρύτανης του Nikolaischule. Μεταρρύθμισε το πρόγραμμα μαθημάτων, υιοθετώντας την μελέτη της Καινής Διαθήκης στα ελληνικά. Θεωρούσε πως η μελέτη του Βιργιλίου και του Κικέρωνα ήταν πολύ δύσκολη για τους σπουδαστές. Από το 1676 ως το 1684 κατείχε την ιδιαίτερα τιμητική θέση του πρύτανη του Thomasschule.
Συνέγραψε έργα σχετικά με την ιστορία της φιλοσοφίας, την εκκλησιαστική ιστορία και την κλασική λογοτεχνία. Στο έργο Orationes, το οποίο εκδόθηκε το 1683, περιέλαβε την πρώτη ιστορική αφήγηση του λεγομένου προβλήματος των καθόλου.
Το 1653 νυμφεύθηκε τη Μαρία Βέμπερ (Maria Weber) (κόρη του Ιερεμία Βέμπερ, ο οποίος ήταν αρχιδιάκονος στον Άγιο Νικόλαο και αναπληρωτής καθηγητής), όμως η σύζυγός του απεβίωσε μερικά χρόνια αργότερα. Παντρεύτηκε ξανά στις 19 Σεπτεμβρίου 1664 και από το γάμο του με την Μαρία Άιχορν (Maria Eichhorn) απέκτησε δέκα παιδιά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί παιδαγωγοί Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι
Σοβιέτ του Πέτρογκραντ
Το Σοβιέτ του Πέτρογκραντ ή, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, Σοβιέτ των εκπροσώπων των εργατών και των αντιπροσώπων των στρατιωτών του Πέτρογκραντ δημιουργήθηκε στη Ρωσία στις 27 Φεβρουαρίου 1917 κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του Φεβρουαρίου. Θεωρούσε εαυτόν ως το άμεσο αντιπροσωπευτικό όργανο των εργατών και των στρατιωτών του Πέτρογκραντ. Έλαβε σημασία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης ως ένα κέντρο εξουσίας αντίπαλο της Προσωρινής Κυβέρνησης.
Προ του 1917
Ένα πρώτο Σοβιέτ των εργατών είχε, ήδη, δημιουργηθεί στην Αγία Πετρούπολη κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1905. Ωστόσο, ο άμεσος προκάτοχος του Σοβιέτ του Πέτρογκραντ του 1917 ήταν ο « Κεντρικός Πυρήνας των Εργατών » (Центральная Рабочая Група), ο οποίος είχε ιδρυθεί το 1915 από τους Μενσεβίκους με στόχο να πάρει θέση μεταξύ των εργατών και της νέας Κεντρικής Βιομηχανικής-Στρατιωτικής Επιτροπής του Πέτρογκραντ. Ο συγκεκριμένος πυρήνας ριζοσπαστικοποιήθηκε σταδιακά, ενόσω η στρατιωτική κατάσταση της Ρωσίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου χειροτέρευε και η οικονομική κατάσταση επιδεινωνόταν, ενθαρρύνοντας την πραγματοποίηση διαδηλώσεων στους δρόμους και αποστέλλοντας επαναστατικού περιεχομένου επιστολές.
Δημιουργία του Σοβιέτ
Στις 27 Ιανουαρίου 1917, οι διοικητικοί ηγέτες του Κεντρικού Πυρήνα των Εργατών συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν κατόπιν διαταγών του Υπουργού Εσωτερικών, Αλεξάντρ Προτοπόποφ. Στις 25 Φεβρουαρίου 1917, στη διάρκεια εσωτερικής συνέλευσης, ορισμένοι Μενσεβίκοι έθεσαν για πρώτη φορά την ιδέα της επανασύστασης του Σοβιέτ του Πέτρογκραντ.
Οι εργάτες που είχαν συλληφθεί από τον Προτοπόποφ απελευθερώθηκαν από έναν όχλο αγανακτισμένων στρατιωτών κατά τη διάρκεια του πρωινού της 27ης Φεβρουαρίου του 1917, κατά τις απαρχές της Επανάστασης του Φεβρουαρίου. Την ίδια ημέρα, μία συνέλευση έλαβε χώρα κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας δύο Μενσεβίκων, του Κ. Α. Γκβόζντεφ και του Μ. Ο. Μπογκντάνοφ, για την οργάνωση ενός Σοβιέτ. Η συνέλευση έλαβε χώρα εις όνομα μιας « Προσωρινής Εκτελεστικής Επιτροπής του Σοβιέτ των Εκπροσώπων των Εργατών » στο Παλάτι της Ταυρίδας, το οποίο φιλοξενούσε έως τότε τις συνελεύσεις της Κρατικής Δούμας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Παρά την ιδιαιτέρως σύντομη προθεσμία, η συντακτική συνέλευση έλαβε χώρα, σε ένα κλίμα πλήρους αναρχίας. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, 250 εκπρόσωποι ήσαν παρόντες, ενώ σύμφωνα με άλλες η πλειοψηφία εξ'αυτών ήσαν απλοί παρατηρητές, ενώ μόλις σαράντα πέντε άτομα έλαβαν δικαίωμα ψήφου. Μια Προσωρινή Εκτελεστική Επιτροπή (Ispolkom) αποτελούμενη από οκτώ ή εννέα άτομα εξελέγη (καμία γραπτή καταγραφή της συγκεκριμένης συνέλευσης δεν έχει διασωθεί).
Ο Νικολάι Τσχέιντζε ανέλαβε επικεφαλής της συγκεκριμένης Προσωρινής Εκτελεστικής Επιτροπής. Συνεργάτες του ήσαν οι Αλεξάντρ Κερένσκι και Μ. Ι. Σκομπέλεφ (Αντιπρόεδροι). Ο Ιρακλί Τσερετέλι συμμετείχε στην επιτροπή έως και την προσχώρησή του στην Προσωρινή Κυβέρνηση. Η εφημερίδα Izvestia επελέγη ως επίσημο όργανο επικοινωνίας του συγκεκριμένου οργάνου. Μία από τις πρώτες αποφάσεις της επιτροπής αυτής ήταν η αποδοχή των στρατιωτών εντός του Σοβιέτ.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1917] ορισμένα εργοστάσια, καθώς και ορισμένες στρατιωτικές μονάδες εξέλεξαν εκπροσώπους τους. Οι εκπρόσωποι ήσαν κυρίως μετριοπαθείς Σοσιαλιστές, ενώ οι Μπολσεβίκοι και οι Σοσιαλιστές-Επαναστάτες έλαβαν ποσοστό επί των ψήφων κάτω του 10%. Η εκλογική διαδικασία, ωστόσο, ήταν ιδιαίτερα χαοτική. Δεκαπέντε ημέρες αργότερα, το Σοβιέτ του Πέτρογκραντ αριθμούσε 3000 εκπροσώπους, εκ των οποίων οι 2000 ήσαν στρατιώτες, κι αυτό παρά το γεγονός πως η πόλη αριθμούσε πολύ περισσότερους εργάτες σε σύγκριση με τους στρατιώτες. Οι σύνοδοι ολομέλειας ήσαν κακώς οργανωμένες, καθώς δεν υπήρχε καμία ημερήσια διάταξη, ενώ ο οποιοσδήποτε είχε το δικαίωμα να πάρει τον λόγο.
Πηγές
Κατηγορία:Αγία Πετρούπολη Κατηγορία:1917
Πιαλεία Τρικάλων
Η Πιάλεια (ή Πιαλεία)(ή λυπινιτσα είναι χωριό στις παρυφές του Κόζιακα. Χαρακτηρίζεται από τα πανύψηλα πλατάνια του, που συνοδεύουν σε όλη τη διαδρομή του το ποτάμι που το διασχίζει. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 755 κατοίκους. Η Πιαλεία Διοικητικά ανήκει στο δήμο Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων ενώ με το πρόγραμμα Καποδίστριας ανήκε στο δήμο Πιαλείων. Απέχει μόλις 8 χιλιόμετρα από την πόλη της Πύλης απ όπου εξυπηρετούνται και οι κάτοικοί της. Στο λόφο Παλαιόκαστρο ανάμεσα στην Πιαλεία και το Ξυλοπάροικο, σε υψόμετρο 400 περίπου μέτρων, ήταν κτισμένη η αρχαία Πιάλεια.
Προσωπικότητες που γεννήθηκαν στη Πιάλεια
Ο Βασίλειος Τσιαβαλιάρης από την Πιάλεια του Δήμου Πύλης ήταν σύμφωνα με τις μαρτυρίες και όλα τα στοιχεία της εποχής, ο πρώτος πεσών στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Άντον Φόκερ
Ο Άντον Χέρμαν Χέραρντ Φόκ(κ)ερ (Anton Herman Gerard Fokker, 6 Απριλίου 1890 – 23 Δεκεμβρίου 1939), γνωστός και με την αγγλική μορφή του ονόματός του ως Άντονυ (ή και Τόνυ) Φόκερ (Anthony Fokker), ήταν Ολλανδός πρωτοπόρος αεροπόρος, εφευρέτης και κατασκευαστής αεροσκαφών. Είναι γνωστότερος για τα ποικίλα μαχητικά αεροσκάφη που κατασκεύαζε στη Γερμανία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (μονοπλάνα, διπλάνα και τριπλάνα).
Μετά την απαγόρευση από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών στη Γερμανία να παράγει αεροπλάνα, ο Φόκερ μετέφερε την επιχειρηματική του δραστηριότητα στην Ολλανδία. Εκεί δημιούργησε μερικά επιτυχημένα μοντέλα αεροπλάνων, με κυριότερο το τρικινητήριο επιβατικό Fokker F.VII.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Φόκερ γεννήθηκε στο Μπλιτάρ της σημερινής Ινδονησίας (τότε ανήκε στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες) και ήταν γιος του Χέρμαν Φόκερ, ενός Ολλανδού ιδιοκτήτη φυτείας καφέ. Με τον Φόκερ να είναι τεσσάρων ετών, η οικογένεια επέστρεψε στην Ολλανδία και εγκαταστάθηκε στο Χάαρλεμ, για να παράσχει στον Άντον και στη μεγαλύτερη αδελφή του Τόος μια καλύτερη εκπαίδευση.
Ο Φόκερ δεν ήταν πάντως μελετηρός μαθητής και δεν ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του. Ωστόσο έδειξε από νωρίς ενδιαφέρον για τη μηχανική και προτιμούσε να κατασκευάζει πράγματα αντί να διαβάζει. Αφιέρωσε αρκετή προσπάθεια στην ανάπτυξη ενός ελαστικού αυτοκινήτου που δεν θα τρυπιόταν.
Εγκατάσταση στη Γερμανία
thumb|left|Ο Φόκερ στο «de Spin» thumb|Ο Φόκερ πετάει γύρω από τον πύργο του ναού [[Γκρότε Κερκ του Χάαρλεμ την 1η Σεπτεμβρίου 1911.]] Το αρχικό ενδιαφέρον του Φόκερ για την πτήση προήλθε από τις πτήσεις επιδείξεως του Γουίλμπουρ Ράιτ στη Γαλλία το 1908. Το 1910, σε ηλικία 20 ετών, Ο Φόκερ στάλθηκε από τον πατέρα του στη Γερμανία για να εκπαιδευθεί ως μηχανικός αυτοκινήτων στην Τεχνική Σχολή του Μπίνγκεν, αλλά το ενδιαφέρον του βρισκόταν στην πτήση, οπότε μετεγγράφηκε στην Erste deutsche Automobil-Fachschule, στο Μάιντς. Το ίδιο έτος κατασκεύασε το πρώτο αεροπλάνο του, το «de Spin» (= «η αράχνη»), το πρωτότυπο του οποίου καταστράφηκε από τον συνεταίρο του, που το έριξε πάνω σε ένα δέντρο. Πήρε το δίπλωμα του πιλότου με το δεύτερο «de Spin», που σύντομα καταστράφηκε και αυτο από τον συνεταίρο του, κάτι που έκανε τον Φόκερ να τερματίσει τη συνεργασία τους. Στη χώρα του ο Φόκερ έγινε γνωστός όταν πέταξε γύρω από τον πύργο του ναού Γκρότε Κερκ στο κέντρο του Χάαρλεμ την 1η Σεπτεμβρίου 1911 με την τρίτη εκδοχή της «Αράχνης». Μία ημέρα νωρίτερα, την ημέρα των Γενεθλίων της Βασίλισσας (Koninginnedag, δημόσια αργία), ο Φοκερ είχε εκμεταλλευθεί την ευκαιρία για να πραγματοποιήσει δυο-τρεις ακόμα πτήσεις επιδείξεως στην πόλη με το ίδιο αεροσκάφος.
Το 1912 ο Φόκερ εγκαταστάθηκε στο Γιοχάνισταλ, κοντά στο Βερολίνο, όπου ίδρυσε την πρώτη δική του εταιρεία, τη Fokker Aeroplanbau. Τα επόμενα χρόνια κατασκεύασε μια ποικιλία μοντέλων αεροσκαφών και μετεγκατέστησε το εργοστάσιό του στο Σβερίν, όπου μετονομάσθηκε σε Fokker Flugzeugwerke GmbH.
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου το εργοστάσιο επιτάχθηκε από τις γερμανικές αρχές. Ο Φόκερ όμως παρέμεινε ως διευθυντής και θεωρείται σχεδιαστής πολλών αεροσκαφών για λογαριασμό της τότε «Αυτοκρατορικής Γερμανικής Στρατιωτικής Αεροϋπηρεσίας» (Luftstreitkräfte). Μεταξύ αυτών ήσαν το Fokker Eindecker και το Fokker Dr.I, το τριπλάνο που έγινε διάσημο από τον θρυλικό πιλότο Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν (γνωστό ως «Κόκκινο Βαρόνο»). Συνολικά η εταιρεία του παρέδωσε περί τα 700 στρατιωτικά αεροπλάνα στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις, ενώ προμήθευσε και άλλα στην Αυστροουγγαρία.
Ο Φόκερ ήταν ο ίδιος ικανός πιλότος, εκτελώντας πτήσεις επιδείξεως αεροσκαφών του σε πολλές περιπτώσεις. Στις 13 Ιουνίου 1915 επέδειξε το νέο μονοπλάνο Eindecker στο Stenay της Γαλλίας, ενώπιον του διαδόχου πρίγκιπα Γουλιέλμου και άλλων προσωπικοτήτων. Ο Φόκερ συνεργάσθηκε σε αυτό στενά με έναν φτασμένο στρατιωτικό πιλότο, τον Otto Parschau. Ο Μαξ Ίμελμαν, αργότερα «ιπτάμενος άσος» με το Eindecker, σχολίασε σε μια επιστολή γραμμένη στις 25 Ιουνίου 1915 σχετικά αυτή την επίδειξη : «Ο Φόκερ, ιδιαιτέρως, μας εξέπληξε με την επιδεξιότητά του.»
Ο συγγραφέας A.R. Weyl γράφει ότι, αν και ο Φόκερ ήταν ταλαντούχος και τολμηρός πιλότος, ως βιομήχανος μειονεκτούσε. Δεν εμπιστευόταν τους πτυχιούχους μηχανικούς αεροσκαφών και παραπονιόταν για τη γερμανική επιμονή να διεξάγει αυστηρά δομικά τεστ για να εξασφαλίζει το αξιόμαχο νέων μοντέλων αεροσκαφών. Κάποιες φορές ήταν πολύ αναίσθητος, όπως όταν κακομίλησε στον ετοιμοθάνατο σχεδιαστή του Martin Kreuzer στις 27 Ιουνίου 1916, αμέσως μετά τη συντριβή του τελευταίου με το νέο μοντέλο Fokker D.I εξαιτίας εμπλοκής του πηδαλίου. Διάδοχος του Kreuzer ως βασικός σχεδιαστής μαζί με τον ίδιο τον Φόκερ υπήρξε ο Ράινχολντ Πλατς.
Από την άλλη, ο Φόκερ ήταν μια χαρισματική και δημοφιλής προσωπικότητα για τους κανονικούς στρατιωτικούς πιλότους και μπορούσε να εμπνεύσει ενθουσιασμό ακόμα και σε ανώτερους αξιωματικούς. Αυτό το χάρισμα του επέτρεψε να επιβιώσει από την πρώτη σοβαρή κρίση της σταδιοδρομίας του, όταν τα νέα του τριπλάνα του τύπου Fokker Dr.I άρχισαν να έχουν συχνά αιφνίδια και μοιραία ατυχήματα στα τέλη του 1917 και το μοντέλο έπαυσε να χρησιμοποιείται προσωρινά ως «υπερβολικά επικίνδυνο»: Οι επάνω πτέρυγες ξηλώνονταν σε αεροβατικούς ελιγμούς και ακόμα και ο άσος Λόταρ φον Ριχτχόφεν (αδελφός του Μάνφρεντ) ήταν τυχερός που επέζησε από μια σχετική συντριβή. Ο Φόκερ μπόρεσε να αποδείξει ότι δεν έφταιγε ο βασικός σχεδιασμός, αλλά η γερμανική στρατιωτική εξεταστική επιτροπή συμπέρανε ότι η κακή κατασκευή εξαιτίας ανεπαρκούς επιβλέψεως και ανεπαρκών έλεγχων ποιότητας στο εργοστάσιο του Φόκερ ήταν τα αίτια. Ο Φόκερ έλαβε μια στεγνή προειδοποίηση για τη μελλοντική παραγωγή του. Το ίδιο «σενάριο» επαναλήφθηκε μερικούς μήνες αργότερα με την εισαγωγή του μονοπλάνου E.V/D.VIII στα μέσα του 1918: η πτέρυγα έσπαζε σε υψηλές ταχύτητες.
Ο μηχανισμός συγχρονισμού
Ο Φόκερ πιστώνεται συχνά με την εφεύρεση του μηχανισμού συγχρονισμού ή «συγχρονιστή όπλων», που επέτρεπε στα πολεμικά αεροσκάφη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου να πυροβολούν με το πολυβόλο διαμέσου του περιστρεφόμενου μπροστινού έλικα. Ο ρόλος του σε αυτή την εφεύρεση ήταν σημαντικός, αλλά είχαν προϋπάρξει κάποιες σημαντικές συνεισφορές άλλων. Επίσης η ιστορία της συλλήψεως του σχεδίου, της αναπτύξεως και της εγκαταστάσεως ενός τέτοιου μηχανισμού μέσα σε 48 ώρες (που πρωτογράφτηκε σε εγκεκριμένη βιογραφία του Φόκερ το 1929) έχει αποδειχθεί ψευδής. Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν μια περίοδο αναπτύξεως αρκετών μηνών. Επιπλέον, υπήρχαν πατέντες πολύ παρόμοιας διατάξεως στη Γαλλία, στη Γερμανία και στην Αυστροουγγαρία ήδη από το 1910. Ο ιδιοκτήτης μιας από αυτές, ο Φραντς Σνάιντερ (Franz Schneider) και η εταιρεία του LVG, υπέβαλαν αργότερα μήνυση κατά του Φόκερ στα γερμανικά δικαστήρια και κέρδισαν την υπόθεση.
Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών ήταν πράγματι ο μηχανισμός ελέγχου με ράβδο ωθήσεως του Φόκερ (Gestängesteuerung). Η ενσωμάτωσή του στο μοντέλο Eindecker και η χρήση του οδήγησαν σε μία φάση γερμανικής υπεροχής στον εναέριο πόλεμο το 1915-1916, που έμεινε γνωστή ως «Μάστιγα του Φόκερ» («Fokker Scourge», όρος που επενόησε ο βρετανικός τύπος). Παρά το σοκ που προκάλεσαν στον εχθρό, οι πρώτοι τέτοιοι μηχανισμοί παρέμειναν αναξιόπιστοι. Οι «ιπτάμενοι άσοι» Όσβαλντ Μπέλκε και Μαξ Ίμελμαν επέζησαν από απώλεια των ελίκων που προκλήθηκε από ατελή λειτουργία του μηχανισμού, ενώ και ο τελικός θάνατος του Ίμελμαν σε αερομαχία οφειλόταν πιθανότατα στον ίδιο λόγο.
Επιστροφή στην Ολλανδία
thumb|Ο Φόκερ στην Ολλανδία το 1934 Μετά το τέλος του πολέμου, οι όροι της Συνθήκης των Βερσαλλιών απαγόρευσαν στη Γερμανία να κατασκευάζει οποιονδήποτε τύπο αεροσκάφους, ακόμα και μηχανής αεροσκάφους. Ιδιαιτέρως μάλιστα η συνθήκη ανέφερε ονομαστικά το μοντέλο Fokker D.VII (όλα τα Fokker D.VII έπρεπε να καταστραφούν ή να κατασχεθούν). Έτσι το 1919 ο Φόκερ επέστρεψε στην Ολλανδία και ίδρυσε μια νέα εταιρεία παραγωγής αεροσκαφών, τη Nederlandse Vliegtuigenfabriek («Ολλανδικό Εργοστάσιο Αεροσκαφών»), πρόδρομο της Εταιρείας Αεροσκαφών Fokker. Παρά τους αυστηρούς όρους αφοπλισμού, ο Φόκερ δεν επέστρεψε με άδεια χέρια: κατόρθωσε να φυγαδεύσει το ισοδύναμο 6 φορτηγών τρένων (350 βαγόνια) με Fokker D.VII και Fokker C.I (συνολικά 220 αεροσκάφη), αλλά και εξαρτήματα (περισσότερους από 400 κινητήρες) λαθραία από τα γερμανο-ολλανδικά σύνορα. Αυτό το αρχικό στοκ τού επέτρεψε να αρχίσει γρήγορα την επιχείρησή του, αλλά επικεντρώθηκε πλέον στα μη στρατιωτικά αεροσκάφη, με πολύ επιτυχημένο το επιβατικό Fokker F.VII με τρεις κινητήρες.
Προσωπική ζωή
Στις 25 Μαρτίου 1919 ο Φόκερ νυμφεύθηκε τη Σοφί Μαρί Ελίζαμπετ φον Μόργκενλαντ στο Χάαρλεμ. Αυτός ο γάμος έληξε με διαζύγιο το 1923. Το 1927 τέλεσε έναν δεύτερο γάμο, νυμφευόμενος την Καναδή Βάιολετ Ήστμαν (Violet Eastman) στη Νέα Υόρκη. Στις 8 Φεβρουαρίου 1929 η Βάιολετ σκοτώθηκε από πτώση από το παράθυρο της ξενοδοχειακής σουίτας τους. Η αρχική αναφορά της αστυνομίας έγραφε ότι επρόκειτο για αυτοκτονία, που τροποποιήθηκε αργότερα σε «ίλιγγο» μετά από απαίτηση ανθρώπων του συζύγου της. Για το θέμα των γάμων του, ο Φόκερ έγραψε: ''«Πάντοτε καταλάβαινα τα αεροπλάνα πολύ καλύτερα από ό,τι τις γυναίκες. Είχα κάποιες ακόμη ερωτικές ιστορίες στη ζωή μου και όλες έληξαν όπως ακριβώς η πρώτη, στα αλήθεια, επειδή νόμιζα πως δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσε να είναι πιο σημαντικό από τα αεροπλάνα μου... Τώρα έχω μάθει, δια της πικράς εμπειρίας, ότι πρέπει να δίνεις κι εκεί κάτι... στον έρωτα πρέπει να χρησιμοποιείς το μυαλό σου τόσο πολύ όσο και στις επιχειρήσεις, και ίσως ακόμη περισσότερο»''.
Εγκατάσταση στις ΗΠΑ και θάνατος
thumb|Ο τάφος του Φόκερ στο Driehuis Το 1926 ή το 1927 ο Φόκερ εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Εκεί ίδρυσε το βορειοαμερικανικό παράρτημα της εταιρείας του, την «Atlantic Aircraft». Αργότερα πήρε και την αμερικανική υπηκοότητα.
Το 1931 ο Φόκερ πώλησε το εργοστάσιο του στις ΗΠΑ στην General Motors, οπότε κατέστη ο Τομέας Γενικής Αεροπορίας της εταιρείας αυτής.
Ο Άντον Φόκερ πέθανε σε ηλικία 49 ετών στη Νέα Υόρκη από μηνιγγίτιδα που προκλήθηκε από πνευμονιόκοκκο. Το 1940 η τέφρα του μεταφέρθηκε στο Κοιμητήριο Βέστερφελντ στο Driehuis, προάστιο του Χάαρλεμ της Ολλανδίας, όπου εναποτέθηκε στον οικογενειακό τάφο.
Στον λαϊκό πολιτισμό
Το παρατσούκλι του Φόκερ ήταν, προβλέψιμα, «ο Ιπτάμενος Ολλανδός». Στην ταινία του 1971 Von Richthofen and Brown ο ρόλος του παίχθηκε από τον ηθοποιό Hurd Hatfield. Ο χαρακτήρας «Roy Fokker» στην ιαπωνική σειρά κινούμενων σχεδίων Macross ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Άντονυ Φόκερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί πιλότοι Κατηγορία:Ολλανδοί εφευρέτες Κατηγορία:Ολλανδοί μηχανικοί Κατηγορία:Ολλανδοί επιχειρηματίες
Λίνο Λατσεντέλλι
Ο Λίνο Λατσεντέλλι (Lino Lacedelli, 4 Δεκεμβρίου 1925 – 20 Νοεμβρίου 2009) ήταν Ιταλός ορειβάτης, ο πρώτος άνθρωπος μαζί με τον Ακίλλε Κομπανιόνι που κατέκτησε την κορυφή του Κ2 στις 31 Ιουλίου 1954. Έμεινε, επίσης, γνωστός στην ιστορία της ορειβασίας για την εγκατάλειψη των συντρόφων του, του Πακιστανού Αμίρ Μεχντί και του Ιταλού Βάλτερ Μπονάτι, σε άσχημη κατάσταση, προκειμένου να προσεγγίσει πρώτος την κορυφή.
Πρώιμος βίος
Ο Λατσεντέλλι γεννήθηκε στην Κορτίνα ντ'Αμπέτσο της επαρχίας Μπελούνο).
Ξεκίνησε νωρίς την ορειβατική του δραστηριότητα, ακολουθώντας έναν τοπικό οδηγό βουνού σε τοπική κορυφή. Σύντομα υπό την καθοδήγηση του Λουΐτζι 'Μπίμπι' Γκεντίνα, έγινε ένας από τους καλύτερους αναρριχητές της εποχής του στους Δολομίτες. Το 1946 έγινε αποδεκτός στη διάσημη λέσχη Cortina Squirrels. Ο Λατσεντέλλι έγινε γνωστός για τις ταχύτατες αναβάσεις του σε δύσκολες διαδρομές, στις οποίες περιλαμβάνονται:
Το 1951, έτυχε διεθνούς αναγνώρισης με την ολοκλήρωση, του Μπονάτι-Γκίγκο στην ευρύτερη περιοχή του ορεινού όγκου του Λευκού όρους με τον Μπίμπι Γκεντίνα σε 18 ώρες, μερικές εβδομάδες μετά την τετραήμερη πρώτη ανάβαση. Έτσι έγινε η προφανής επιλογή για την ιταλική αποστολή του 1954 στο Κ2, με αρχηγό τον Αρντίτο Ντέζιο.
Κ2
Με τον μεγαλύτερο σε ηλικία και εμπειρότερο Ακίλλε Κομπανιόνι, ο Λατσεντέλλι επιλέχθηκε για την ομάδα κορυφής. Πλησίασαν την κορυφή από την Κόψη Αμπρούτζι στις 31 Ιουλίου 1954. Η επόμενη αποστολή προσέγγισε την κορυφή μόλις το 1977.
Μετά το Κ2
Ο Λατσεντέλλι ιδιοκτήτης καταστήματος ορειβατικών ειδών K2 Sports στην Κορτίνα, πεζοπόρησε έως την Κατασκήνωση Βάσης του K2 το 2004. Το 2005, τιμήθηκε με την υψηλότερη ιταλική τιμή, Ιππότης του Μεγαλόσταυρου. Πέθανε σε ηλικία 83 ετών στις 20 Νοεμβρίου 2009 στην Κορτίνα ντ'Αμπέτζο, στο σπίτι που έζησε όλη τη ζωή του.
Η διαμάχη για το Κ2
Οι Ιταλοί γιορτάζουν με υπερηφάνεια την πρώτη ανάβαση του Κ2 ως μια από τις χρυσές σελίδες στην ιστορία της ορειβασίας. Ωστόσο, ορισμένες πτυχές της αποστολής καλύφθηκαν σε σύννεφα διαμάχης. Παρόλο που ο Λίνο Λατσεντέλλι και ο Ακίλλε Κομπανιόνι θεωρούνταν εθνικοί ήρωες, ένας εξαγριωμένος Μπονάτι κατηγόρησε τον Λασεντέλλι και τον Κομπανιόνι ότι εγκατέλειψε εκείνον και τον Αμίρ Μεχντί σε εκτεθειμένο μπιβουάκ, ακριβώς κάτω από την τελευταία κατασκήνωση.
Το 1954 ο Μπονάτι ήταν ένας φιλόδοξος 24χρονος, μέλος της αποστολής. Ο Μπονάτι με τον τοπικό ορειβάτη Αμίρ Μεχντί, μετέφεραν φιάλες οξυγόνου έως τον Λατσεντέλλι και τον Κομπανιόνι, προκειμένου να τους βοηθήσουν να φτάσουν στην κορυφή από την τελική Κατασκήνωση 9. Η Κατασκήνωση 9 στήθηκε ψηλότερα από ό, τι ανέμεναν οι Μπονάτι και Μεχντί και τους πρόλαβε η νύχτα, πριν φτάσουν. Οι Μπονάτι και Μεχντί επέζησαν από εκτεθειμένο μπιβουάκ στα 8100 μ., αλλά ο Μεχντί έχασε τα δάχτυλα των ποδιών του από κρυοπαγήματα.
Πίσω στην πατρίδα η ομάδα κορυφής όχι μόνο αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες, αλλά ο Κομπανιόνι αντεπιτέθηκε στον Μπονάτι, κατηγορώντας τον ότι προσπάθησε να σαμποτάρει την προσπάθειά τους και να κλέψει την κορυφή για τον εαυτό του. Ο Μπονάτι, που έκανε την πρώτη ανάβαση του Γκασερμπρούμ Δ΄ το 1958, εξοστρακίστηκε από την ορειβατική κοινότητα και το 1965 παράτησε την ορειβασία.
Το 1995, ο Μπονάτι δημοσίευσε το "The Mountains of My Life", μια αυτοβιογραφία με ιστορίες για την αποστολήτου 1954. Εκεί ο Μπονάτι κατέθεσε αποδείξεις για την αθωότητά του, δημοσιεύοντας μεταξύ των άλλων φωτογραφία του Λατσεντέλλι και του Κομπανιόνι να φορούν μάσκεςοξυγόνου στην κορυφή.
Ο Λατσεντέλλι μιλά
Πενήντα χρόνια μετά την αποστολή του 1954 στο K2, γηραλέος πλέον ο Λίνο Λατσεντέλλι, που έμεινε σιωπηλός όλα αυτά τα χρόνια, δεν μπορούσε να πάρει μαζί του στον τάφο την αλήθεια. Στο βιβλίο του που δημοσιεύτηκε το 2004 K2: The Price of Conquest,, αποκάλυψε τα γεγονότα εκείνης της νύχτας αλλά και την επακόλουθη κάλυψη, αλλάζοντας την πορεία της ιστορίας της ορειβασίας.
Την νύχτα πριν από την πρώτη ανάβαση του Κ2, οι Μπονάτι και Μεχντί χρειάστηκε να υπομείνουν μια παγωμένη καταιγίδα που σάρωσε το εκτεθειμένο μπιβουάκ ψηλά στο Κ2, ενώ οι σύντροφοί τους Κομπανιόνι και Λατσεντέλλι πέρασαν τη νύχτα στη σκηνή σε κοντινή απόσταση. Όπως είχε συμφωνηθεί οι Μπονάτι και Μεχντί μετέφεραν τις φιάλες οξυγόνου την Κατασκήνωση 9, η οποία όμως κατ' επιλογή του Λατσεντέλλι τοποθετήθηκε σε διαφορετική, υψηλότερη θέση από ό, τι ανέμεναν και αδυνατώντας να βρουν τη σκηνή, εξαναγκάστηκαν σε μπιβουάκ στα 8.100 μέτρα.
Από τότε μαινόταν η διαμάχη: γιατί η Κατασκήνωση 9 μετακινήθηκε υψηλότερα; Μήπως το οξυγόνο πραγματικά εξαντλήθηκε αρκετές ώρες κάτω από την κορυφή, όπως ισχυρίστηκε ο Λατσεντέλλι, και αν ναι, πότε ακριβώς ξεκίνησαν οι δύο ορειβάτες την προσπάθεια κορυφής; Δεδομένου ότι μπορούσαν να επικοινωνούν προφορικά, γιατί οι Κομπανιόνι και Λατσεντέλλι δεν τους βοήθησαν να φτάσουν στην ασφάλεια της σκηνής;
Δέκα χρόνια μετά την ανάβαση, οι καταγγελίες έγιναν δημόσια. Ο δημοσιογράφος Νίνο Τζίλιο δημοσίευσε άρθρα βασισμένα σε συνεντεύξεις με τον Κομπανιόνι και τον αξιωματικό-σύνδεσμο της αποστολής και του Πακιστάν συνταγματάρχη Άτα Ουλάχ. Προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι ο Μπονάτι είχε προσπαθήσει να νικήσει τους Λατσεντέλλι και Κομπανιόνι στο δρόμο για την κορυφή, ότι χρησιμοποίησε το οξυγόνο κατά τη διάρκεια του μπιβουάκ και ότι είχε εγκαταλείψει τον Μεχντί, όντας έτσι υπεύθυνος για τα κρυοπαγήματα του και και τον επακόλουθο ακρωτηριασμό του.
Από αυτές τις κατηγορίες ώθησαν τον Μπονάτι να γράψει λίβελλο εναντίον εναντίον του Τζίλιο και της εφημερίδας του (οι αποζημιώσεις δόθηκαν σε ένα ορφανοτροφείο). Ήταν εύκολο να αποδειχθεί ότι οι Μπονάττι και Μεχντί δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το οξυγόνο: δεν είχε τις μάσκες, μόνο τις φιάλες. Ωστόσο, μία πτυχή της υπόθεσης αποδείχθηκε ενοχλητική για τον Μπονάτι. Ο δικηγόρος του εντόπισε τον Αμίρ Μεχντί, και τον παρουσίασε στο δικαστήριο για την υπόθεση. Όταν ρωτήθηκε ο Μεχντί για το μπιβουάκ υποστήριξε τον ισχυρισμό του Κομπανιόνι, ότι δηλαδή ο Μπονάτι είχε βλέψεις για την κορυφή και ότι είχε υποσχεθεί στον Μεχντί πως θα περνούσαν τη νύχτα στη σκηνή της Κατασκήνωσης 9 και θα συνέχιζαν προς την κορυφή, ανεξάρτητα από τις αντιρρήσεις του Κομπανιόνι. Ο Μπονάτι ήθελε να προσπαθήσει να κατακτήσει την κορυφή Κ2 χωρίς τη χρήση του συμπληρωματικού οξυγόνου. Βέβαια, ο Μεχντί κατέθεσε, επίσης, πως οι ισχυρισμοί ότι τον εγκατέλειψε ο Μπονάτι ή ότι χρησιμοποίησε οξυγόνο της ομάδας κορυφής ήταν κατασκευασμένες. Αν είχαν χρησιμοποιήσει το οξυγόνο κατά τη διάρκεια του Μπιβουάκ, ο Μεχντί θα είχε σώσει τα δάχτυλα των ποδιών του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ορειβάτες
The Post: Απαγορευμένα Μυστικά
The Post: Απαγορευμένα Μυστικά (πρωτότυπος τίτλος: The Post) είναι αμερικανική ταινία του 2017 σε σκηνοθεσία του Στίβεν Σπίλμπεργκ και σενάριο των Λιζ Χάνα και Τζος Σίνγκερ.
Αναφέρεται στην πραγματική ιστορία δύο δημοσιογράφων σχετικά με τη δημοσίευση απόρρητων εγγράφων για τον πόλεμο του Βιετνάμ το 1971.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στα 90ά βραβεία Όσκαρ ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας και Α' Γυναικείου Ρόλου (Μέριλ Στριπ).
Στις 75ες Χρυσές Σφαίρες η ταινία ήταν υποψήφια σε έξι κατηγορίες: καλύτερης δραματικής ταινίας, σκηνοθέτη, Α' Γυναικείου Ρόλου (Μέριλ Στριπ), Α' Ανδρικού Ρόλου (Τομ Χανκς), σεναρίου και πρωτότυπης μουσικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Amblin Entertainment Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Έιμι Πασκάλ
Ντόι Μόι
Ιστορικό
Μετά την επανένωση το 1975, η οικονομία του Βιετνάμ μαστιζόταν από τεράστιες δυσκολίες στην παραγωγή, ανισορροπίες στην προσφορά και τη ζήτηση, ανεπάρκειες στη διανομή και την κυκλοφορία, την άνοδο του πληθωρισμού και τα αυξανόμενα προβλήματα χρέους. Το Βιετνάμ είναι μία από τις λίγες χώρες της σύγχρονης ιστορίας που βίωσε μια απότομη οικονομική επιδείνωση σε μια μεταπολεμική περίοδο ανασυγκρότησης. Η οικονομία του σε ειρήνη ήταν μια από τις φτωχότερες στον κόσμο και είχε δείξει αρνητική έως πολύ αργή αύξηση της συνολικής εθνικής παραγωγής καθώς και στη γεωργική και βιομηχανική παραγωγή. Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν του Βιετνάμ (ΑΕΠ) το 1984 αποτιμήθηκε σε 18,1 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ενώ το κατά κεφαλήν εισόδημα εκτιμάται ότι κυμαινόταν μεταξύ 200 και 300 δολαρίων ΗΠΑ ετησίως. Οι λόγοι αυτής της μέτριας οικονομικής απόδοσης περιλάμβαναν σοβαρές κλιματολογικές συνθήκες που έπληξαν τις γεωργικές καλλιέργειες, τη γραφειοκρατική κακοδιαχείριση, την εξαφάνιση της επιχειρηματικότητας και τη στρατιωτική υποστήριξη της Καμπότζης (η οποία οδήγησε σε διακοπή της πολύ αναγκαίας διεθνούς βοήθειας για την ανοικοδόμηση).
Από το 1978 έως το 1991, το Βιετνάμ ήταν μέλος του Κομεκόν και ως εκ τούτου εξαρτιούνταν σε μεγάλο βαθμό από το εμπόριο με τη Σοβιετική Ένωση και τους συμμάχους της. Μετά τη διάλυση της Κομεκόν και την απώλεια των παραδοσιακών εμπορικών εταίρων του, το Βιετνάμ αναγκάστηκε να ελευθερώσει το εμπόριο, να υποτιμήσει τη συναλλαγματική ισοτιμία του για να αυξήσει τις εξαγωγές και να ξεκινήσει μια πολιτική οικονομικής ανάπτυξης. Στα χρόνια αμέσως πριν από τις μεταρρυθμίσεις Ντό Μόι, το Βιετνάμ αντιμετώπισε οικονομική κρίση. Ο πληθωρισμός αυξήθηκε σε πάνω από 700 τοις εκατό, η οικονομική ανάπτυξη επιβραδύνθηκε και τα έσοδα από τις εξαγωγές κάλυψαν λιγότερο από τη συνολική αξία των εισαγωγών. Επιπλέον, η σοβιετική βοήθεια μειώθηκε, αυξάνοντας τη διεθνή απομόνωση του Βιετνάμ. Αυτό οδήγησε σε έντονη συζήτηση στο Κομμουνιστικό Κόμμα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του συστήματος οικονομίας διοίκησης και τη δυνατότητα μεταρρύθμισης ενόψει του 6ου Εθνικού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ τον Δεκέμβριο του 1986.
Μία από τις σημαντικές εξελίξεις που προκάλεσαν αλλαγή στο Κόμμα ήταν ο θάνατος του Γενικού Γραμματέα του Κόμματος, Λε Ζουάν, τον Ιούλιο του 1986. Τον Δεκέμβριο του 1986, το 6ο Συνέδριο του Κόμματος εξέλεξε ως Γενικό Γραμματέα τον πιο φιλελεύθερο Νγκουέν Βαν Λιν, έναν μεταρρυθμιστή και πρώην ηγέτη του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (Βιετκόνγκ).
Πρώιμες μεταρρυθμίσεις
Ενώ το Ντόι Μόι εισήχθη επίσημα στο 6ο Εθνικό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ το 1986, το κράτος είχε ξεκινήσει μεταρρυθμίσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Συγκεκριμένα, τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1978, οι ηγέτες των συνεταιρισμών στο Βορρά είχαν το δικαίωμα να νοικιάσουν αγρούς στα μέλη κατά τη διάρκεια του χειμώνα, αρκεί οι τελευταίοι να παράγουν χειμερινές καλλιέργειες συλλογικά για τις απαιτούμενες ημέρες και να επιστρέψουν τη γη εγκαίρως για την καλλιέργεια ορυζώνα την άνοιξη.
Στην 6η Ολομέλεια του Κόμματος τον Αύγουστο του 1979, το Κόμμα επέτρεψε την αποκέντρωση της οικονομικής λήψης αποφάσεων σχετικά με τη γεωργία και εισήγαγε περισσότερα κίνητρα για επέκταση της παραγωγής. Το 1980, οι επαρχιακές κυβερνήσεις είχαν τη δυνατότητα να ιδρύσουν εμπορικές εταιρείες, παραβιάζοντας το μονοπώλιο του εξωτερικού εμπορίου από το κεντρικό κράτος στο Βιετνάμ. Το 1981, εισήχθησαν γεωργικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες επέτρεπαν τη διανομή γεωργικών εκτάσεων σε μεμονωμένους εργαζόμενους, ατομική διαχείριση συλλογικής οργάνωσης και οι αγρότες μπορούσαν να διατηρήσουν όλη την παραγωγή πέρα από τις ποσοστώσεις τους. Αυτές οι γεωργικές μεταρρυθμίσεις συνέβαλαν στην ανάκαμψη της βιομηχανικής παραγωγής. Ακολουθώντας αυτά τα μέτρα, οι έλεγχοι τιμών αφαιρέθηκαν από πολλά καταναλωτικά προϊόντα για να αυξηθεί το εμπόριο σε τιμές πραγματικής αγοράς και να μειωθεί η έλλειψη αυτών στο κρατικό εμπορικό σύστημα.
Θεωρητική βάση
Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ υποστηρίζει ότι η σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς είναι σύμφωνη με την κλασική μαρξιστική άποψη της οικονομικής ανάπτυξης και του ιστορικού υλισμού, όπου ο σοσιαλισμός μπορεί να αναδυθεί μόνο όταν οι υλικές συνθήκες έχουν αναπτυχθεί επαρκώς για να επιτρέψουν τις σοσιαλιστικές σχέσεις. Το μοντέλο της αγοράς με σοσιαλιστικό προσανατολισμό θεωρείται βασικό βήμα για την επίτευξη της απαραίτητης οικονομικής ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού, ενώ παράλληλα μπορεί να συνυπάρχει στη σύγχρονη παγκόσμια οικονομία της αγοράς και να επωφεληθεί από το παγκόσμιο εμπόριο. Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ επιβεβαίωσε εκ νέου τη δέσμευσή του για την ανάπτυξη μιας σοσιαλιστικής οικονομίας με τις μεταρρυθμίσεις του Ντό Μόι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνισμός στο Βιετνάμ Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ Κατηγορία:Οικονομική ιστορία του Βιετνάμ Κατηγορία:Οικονομικός φιλελευθερισμός Κατηγορία:Ιστορία του Βιετνάμ Κατηγορία:Μικτές οικονομίες Κατηγορία:Μεταρρυθμίσεις στο Βιετνάμ Κατηγορία:Βιετναμέζικες λέξεις και φράσεις
Αστερίσκος (αποσαφήνιση)
Ο αστερίσκος είναι:
Χρηστόπουλος
Το όνομα Χρηστόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Τενόντιες χορδές
Οι τενόντιες χορδές (λατινική ονομασία: chordae tendineae) είναι ανελαστικές χορδές ινώδους συνδετικού ιστού, οι οποίες συνδέουν τους θηλώδεις μύες με την τριγλώχινα βαλβίδα και τη μιτροειδή βαλβίδα στην καρδιά.
Δομή
Οι τενόντιες χορδές συνδέουν τις κολποκοιλιακές βαλβίδες (τριγλώχινα και μιτροειδή) με τους θηλώδεις μύες εντός των κοιλιών. Πολλαπλές τενόντιες χορδές συνδέονται σε κάθε φυλλάριο των βαλβίδων. Οι τενόντιες χορδές περιέχουν ελαστίνη σε μια λεπτή δομή, κυρίως στην περιφέρειά τους.
Τένοντας του Τοδαρο
Ο τένοντας του Τοδάρο αποτελεί συνέχεια της βαλβίδας της κάτω κοίλης φλέβας και της βαλβίδας του στεφανιαίου κόλπου. Μαζί με το άνοιγμα του στεφανιαίου κόλπου και το διαφραγματικό άκρο της τριγλώχινας βαλβίδας, αποτελεί το τρίγωνο του Κοχ. Η κορυφή του τριγώνου του Κοχ είναι η θέση του κολποκοιλιακού κόμβου.
Λειτουργία
αριστερά|μικρογραφία| Μια ιατρική απεικόνιση που δείχνει μια διατομή της καρδιάς και των πνευμόνων, με ορατές τις τενόντιες χορδές Κατά τη διάρκεια της κολπικής συστολής, το αίμα ρέει από τους κόλπους προς τις κοιλίες κάτω από τη βαθμίδα πίεσης. Οι τενόντιες χορδές είναι χαλαρές επειδή οι κολποκοιλιακές βαλβίδες ανοίγουν αναγκαστικά.
Όταν οι κοιλίες της καρδιάς συστέλλονται κατά την κοιλιακή συστολή, οι αυξημένες αρτηριακές πιέσεις και στους δύο θαλάμους ωθούν τις κολποκοιλιακές βαλβίδες να κλείσουν ταυτόχρονα, εμποδίζοντας την αντίστροφη ροή αίματος στους κόλπους. Δεδομένου ότι η αρτηριακή πίεση στους κόλπους είναι πολύ χαμηλότερη από αυτή στις κοιλίες, τα πτερύγια προσπαθούν να στραφούν προς τις περιοχές χαμηλής πίεσης. Οι τενόντιες χορδές εμποδίζουν αυτή την πρόπτωση τεντώνοντας, γεγονός που τραβάει τα πτερύγια, κρατώντας τα σε κλειστή θέση.
Πτώση μιτροειδούς βαλβίδας
Η πτώση μιτροειδούς βαλβίδας εμφανίζεται όταν όλες οι τενόντιες χορδές της μιτροειδούς βαλβίδας προσκολλώνται σε έναν μόνο θηλώδη μυ. Αυτό προκαλεί στένωση μιτροειδούς βαλβίδας σε νεαρή ηλικία. Είναι ένα σπάνιο συγγενές καρδιακό ελάττωμα. Αν και συχνά προκαλεί ανεπάρκεια μιτροειδούς βαλβίδας, μπορεί να μην παρουσιάζει συμπτώματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατομία της καρδιάς
Αρσίτης
Ο Αρσίτης  ήταν πέρσης  στρατηλάτης και σατράπης της Ελληνοσποντιακής  Φρυγίας. Ήταν αυτός που στον αγώνα της Περίνθου εναντίον του βασιλιά της Μακεδονίας του Φιλλίπου του Β' ενίσχυσε την πόλη. Το 334 π.χ. συμμετείχε στη μάχη του Γρανικού ενάντια στο Μέγα Αλέξανδρο. Σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες αυτοκτόνησε μετά την ήττα των Περσών.
Πηγές
Κατηγορία:Σατράπες της Φρυγίας
Μικ Σουμάχερ
Ο Μίκ Σουμάχερ γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1999 και είναι Γερμανός οδηγός αγώνων, ο οποίος είναι ο τρέχων εφεδρικός οδηγός της Mercedes AMG Formula One Team και για την Μακλάρεν.
Ξεκίνησε την καριέρα του στο καρτ το 2008, προχωρώντας στη Γερμανική ADAC Formula 4 έως το 2015. Αφού κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα FIA F3 2018, ο Σουμάχερ προχώρησε στη Φόρμουλα 2 το 2019 και έπειτα το 2020 το οποίο κέρδισε. Είναι ο γιος του επτά φορές παγκόσμιου πρωταθλητή της Φόρμουλα 1 Μίχαελ Σουμάχερ και ανιψιός του Ραλφ Σουμάχερ.
Καριέρα
Ο Σουμάχερ ξεκίνησε την καριέρα του στο μηχανοκίνητο αθλητισμό το 2008. Για να αποφύγει την προσοχή λόγω του διάσημου πατέρα του, ξεκίνησε με το ψευδώνυμο «Mick Betsch», χρησιμοποιώντας το πατρικό όνομα της μητέρας του.
Καρτ
Το 2011 και το 2012, o Σουμάχερ οδήγησε στην κατηγορία KF3 των ADAC Kart Masters, τελειώνοντας στην 9η και την 7η θέση αντίστοιχα. Στο Euro Wintercup της κατηγορίας KF3 ήταν 3ος το 2011 και το 2012 ήταν 3ος στο KF3 Rating DMV Kart Championship. Το 2013 τερμάτισε 3ος στο Γερμανικό Πρωτάθλημα Junior Kart, και στο CIK-FIA Super Cup KF juniors. Το 2014, ο Σουμάχερ χρησιμοποίησε το όνομα «Mick Junior» και ξεκίνησε στο Διεθνές και Εθνικό Πρωτάθλημα Junior, τερματίζοντας τη δεύτερη σεζόν στο Γερμανικό Πρωτάθλημα Junior Kart καθώς και στο Ευρωπαϊκό και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
ADAC Formula 4
Στα τέλη του 2014 ολοκλήρωσε δοκιμαστικά για Jenzer Motorsport σε αυτοκίνητο της Formula 4. Το 2015, o Σουμάχερ ξεκίνησε να αγωνίζεται για πρώτη φορά με μονοθέσια, αγωνιζόμενος για τον Van Amersfoort Racing στην ADAC Formula 4, χρησιμοποιώντας το κανονικό όνομα του. Το 2016, παρέμεινε στην ADAC Formula 4 αλλά άλλαξε στην Prema Powerteam, μια ομάδα γνωστή για τους στενούς δεσμούς της με την Ferrari Driver Academy. Μπήκε επίσης στο Ιταλικό Πρωτάθλημα F4 και τερμάτισε δεύτερος και στα δύο πρωταθλήματα
Φόρμουλα 3
Τον Νοέμβριο του 2016, o Σουμάχερ έκανε την πρώτη του εμφάνιση με μονοθέσιο Formula 3 συμμετέχοντας στο MRF Challenge, ένα πρωτάθλημα που βασίζεται στην Ινδία. Διαιωνίστηκε στην ανώτερη κατηγορία της Formula 2000 τερματίζοντας στη 3η θέση, συγκεντρώνοντας τέσσερις νίκες, εννέα βάθρα και 2 pole.
Ο Σουμάχερ συνέχισε να οδηγεί για την Prema το 2018. Υπέστη ένα αργό ξεκίνημα στη σεζόν, παίρνοντας την πρώτη του νίκη στο 15ο αγωνα στο Σπα, σχεδόν στα μισά της σεζόν. Πριν από αυτόν τον αγώνα, καθόταν στη 10η θέση στο πρωτάθλημα, 67 βαθμούς πίσω από τον ηγέτη του πρωταθλήματος Ντάν Τίκτουμ. Ωστόσο, κυριάρχησε στο τελευταίο μισό της σεζόν, παίρνοντας επτά ακόμη νίκες, συμπεριλαμβανομένων πέντε διαδοχικά. Τελείωσε τη σεζόν ως πρωταθλητής, 57 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ντάν Τίκτουμ παίρνοντας οκτώ νίκες, δεκατέσσερα βάθρα, επτά pole και τέσσερις ταχύτερους γύρους.
Φόρμουλα 2
Ο Σουμάχερ ανέβηκε στη Φόρμουλα 2 το 2019 με την Prema Racing, μαζί με τον Sean Gelael. Στον πρώτο γύρο της σεζόν στο Μπαχρέιν, ξεκίνησε 10ος και τερμάτισε 8ος αφού πέρασε τον Nobuharu Matsushita στον τελευταίο γύρο, δίνοντάς του την pole position για τον αγώνα σπριντ, στον οποίο τερμάτισε 6ος. Στο feature race του Μπακού ξεκίνησε από τον 7η θέση, αλλά αναγκάστηκε να αποσυρθεί μετά από ένα γύρισμα. Ανέκαμψε από τον 19η και τερμάτισε 5ος στον αγώνα σπριντ. Απέτυχε να κερδίσει πόντους στη Βαρκελώνη, αφού υπέστη σύγκρουση στον πρώτο αγώνα και ποινή για παράνομη προσπέραση στον Τζακ Άιτκεν στο δεύτερο. Στο Μονακό, συγκρούστηκε με πολλά αυτοκίνητα στον αγώνα, φέρνοντας την κόκκινη σημαία, απέτυχε να παρει πόντους και στους δυο αγώνες. Στους αγώνες στη Γαλλία απέτυχε πάλι να πάρει πόντους μετά από μια σύγκρουση με τον συμπαίκτη του στον πρώτο και κλατάρισμα ελαστικού στο δεύτερο.
Στον πρώτο αγώνα της Αυστρίας ο Σουμάχερ στόλαρε το αμάξι του στο grid τερματίζοντας στην 18η θέση άλλα στον επόμενο αγώνα θα βρεθεί στην τέταρτη θέση μετά από πολλές προσπεράσεις. Ένας άλλος τερματισμός πόντων ήρθε στη Μεγάλη Βρετανία με την 6η θέση στον αγώνα σπριντ. Τερμάτισε 8ος στο feature race της Ουγγαρίας, παίρνοντας αντίστροφη pole για τον αγώνα σπριντ τον οποίο θα νικούσε αργότερα. Ο Σουμάχερ προκρίθηκε στην 6η θέση στο Spa-Francorchamps, αλλά και οι δύο αγώνες ακυρώθηκαν λόγω ατυχήματος που προκάλεσε τον θάνατο του Anthoine Hubert. Στη Μόντσα, αποσύρθηκε από τον αγώνα feature από ένα ζήτημα ισχύος, αλλά ανέκαμψε για να τερματίσει 6ος στον αγώνα σπριντ, επιτυγχάνοντας επίσης τον ταχύτερο γύρο. Αποσύρθηκε και από τους δύο αγώνες στη Ρωσία, μετά από ένα πρόβλημα στον κινητήρα στην πρώτη και μια σύγκρουση με τον Giuliano Alesi στη δεύτερη. Ο Σουμάχερ ολοκλήρωσε τη σεζόν με την 9η και την 11η θέση στο Αμπού Ντάμπι. Τερμάτισε τη σεζόν στη 12η θέση στο πρωτάθλημα με 53 πόντους, πολύ μπροστά από τον συμπαίκτη του Gelael.
Ο Σουμάχερ συνέχισε με την Prema στο πρωτάθλημα του 2020, με τον καινούριο συμπαίκτη και πρωταθλητή της Φόρμουλα 3 Ρόμπερτ Σβάρτσμαν. Στον αγώνα feature της Αυστρίας βγήκε εκτός καθώς μαχόταν με τον Κάλουμ Αίλοτ για την πρώτη θέση. Στον δεύτερο αγωνα στην ίδια πίστα ο πυροσβεστήρας του αυτοκινήτου του ενεργοποιήθηκε αναγκάζοντάς τον να αποχωρίσει. Στην Ουγγαρία, ο Σουμάχερ ανέκαμψε με διπλό βάθρο. Στη συνέχεια πήγε σε μια σειρά από 5 συνεχόμενα βάθρα από την Ισπανία στη Μόντσα, συμπεριλαμβανομένης μιας νίκης στον αγώνα Feature στη Μόντσα, και πήρε το προβάδισμα του πρωταθλήματος στο Μουτζέλο. Κέρδισε τον αγώνα Feature στον επόμενο γύρο στη Ρωσία και ήρθε τρίτος στον αγώνα σπριντ, ο οποίος συντομεύτηκε λόγω σύγκρουσης μεταξύ του Luca Ghiotto και του Jack Aitken.
Στον γύρο του Μπαχρέιν, προκρίθηκε στην 10η και ανέβηκε στην 4η θέση στον αγώνα Feature. Τερμάτισε 7ος στον αγώνα Sprint. Ως αποτέλεσμα, η Κάλουμ Άιλοτ μπόρεσε να μειώσει το έλλειμμα σε 14 πόντους μπαίνοντας στον τελικό γύρο στο Outer Track στον ίδιο χώρο.
Στο Σακίρ, ο Σουμάχερ προκρίθηκε στη 18η μετά από ένα περιστατικό με τον Roy Nissany. Έκανε μια καλή ανάκαμψη έως τον 6ο με τον ταχύτερο γύρο, αυτό σήμαινε ότι το χάσμα πόντων παρέμεινε το ίδιο στον τελικό αγώνα. Στον αγώνα Sprint, καθώς πάλευε για την πρωτιά ένα λάθος κατέστρεψε τα δυο μπροστινά ελαστικά αναγκάζοντας να μπει στα πιτ, ρίχνοντας τον στην 18η θέση. Ως αποτέλεσμα της σκληρής επίθεσης και άμυνας, τα ελαστικά του Αίλοτ άρχισαν να χάνουν επίδοση και ο ίδιος να πέφτει εκτός πόντων. Αυτό το αποτέλεσμα επιβεβαίωσε τον Σουμάχερ ως Πρωταθλητή της Φόρμουλα 2 για το 2020.
Φόρμουλα 1
Ο Μίκ ανακοινώθηκε ως οδηγός της Ferrari Driver Academy στις 19 Ιανουαρίου 2019. Ο Σουμάχερ ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και ανέφερε το μεγάλο μέρος της καρδιάς του Ferrari και τους ειδικούς δεσμούς με την ομάδα της οικογένειάς του από την παιδική ηλικία ως σημαντικό μέρος της συμμετοχής στην ακαδημία της ομάδας. Στις 2 Απριλίου 2019, έκανε το ντεμπούτο του πίσω από το τιμόνι ενός σύγχρονου αυτοκινήτου της Φόρμουλα 1, οδηγώντας το SF90 της Scuderia Ferrari κατά τη διάρκεια της πρώτης ημέρας των δοκιμών της σεζόν στη πίστα του Μπαχρέιν ως το μοναδικό ντεμπούτο εκείνη την ημέρα. Κατά τη διάρκεια των πρωινών δοκίμων ο Σουμάχερ κατέγραψε έναν καλύτερο προσωπικό χρόνο με 1:32.552 μετά από 30 γύρους, κατατάσσοντας τον έκτο γρηγορότερο μεταξύ άλλων οδηγών. Καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας, ο Σουμάχερ έκανε άλλους 26 γύρους θέτοντας 1:29.976 στο πιο μαλακό διαθέσιμο ελαστικό, από το οποίο παρέμεινε ο ταχύτερος χρόνος έως ότου ο Μαξ Φερστάπεν της Red Bull Racing έθεσε 1:29.379 πέντε λεπτά αργότερα.
Ο Σουμάχερ επρόκειτο να κάνει το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 στο Γκραν Πρι του Αίφελ στα πρώτα δοκιμαστικά, οδηγώντας για την Alfa Romeo Racing στη θέση του Αντόνιο Τζιοβινάτσι. Λόγω κακών καιρικών συνθηκών, τα δοκιμαστικά ακυρώθηκαν, πράγμα που σήμαινε ότι δεν θα έτρεχε. Τελικά ο Σουμάχερ έκανε το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 στο Γκραν Πρι του Αμπού Ντάμπι στα πρώτα δοκιμαστικά, οδηγώντας για τη Haas αντί του Κέβιν Μάγκνουσεν.
2021
Ο Σουμάχερ πρόκειται να οδηγήσει στη Haas το 2021 μετά την υπογραφή ενός πολυετούς συμβολαίου, μαζί με τον Νικίτα Μάζεπιν, με τον οποίο συναγωνίστηκε στα go-kart. Ο αριθμός του αναμένεται να είναι το 47. Μετά το φινάλε της σεζόν της Φόρμουλα 1 στο Αμπού Ντάμπι, ο διευθυντής της Ferrari Ματία Μπινότο είπε ότι περίμενε ότι ο Σουμάχερ θα είχε μια «πολύ δύσκολη» πρώτη σεζόν, αλλά πρόσθεσε ότι πίστευε ότι θα μπορούσε να οδηγήσει για τη Ferrari ήδη από τη σεζόν του 2023.