cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανάξανδρος ο Λακεδαιμόνιος
Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Ευρυκράτη. Στα χρόνια του οι Μεσσήνιοι επαναστάτησαν και για κάποιο χρονικό διάστημα κατάφεραν να πολεμήσουν τους Λακεδαιμόνιους. Τελικά, αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν και να αποχωρήσουν από την Πελοπόννησο. Όσοι απέμειναν σκλαβώθηκαν από τους Λακεδαιμόνιους, εκτός από αυτούς που κατοικούσαν στις παραθαλάσσιες πόλεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Ελέφαντας της Σρι Λάνκα
Ο ελέφαντας της Σρι Λάνκα (Elephas Maximus Maximus) είναι ένα από τα τρία αναγνωρισμένα υποείδη του ασιατικού ελέφαντα, ιθαγενές στη Σρι Λάνκα. Από το 1986, το Elephas Maximus θεωρείτο από τη Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης IUCN καθώς οι πληθυσμοί του είχαν μειωθεί κατά 50% τις τελευταίες τρεις γενιές, κάτι για το οποίο ευθύνεται η έλλειψη βιότοπων και το λαθραίο κυνήγι για τους βαρύτιμους χαυλιόδοντες του ζώου.
Το Elephas Maximus Maximus είναι ένα από τα τρία υποείδη ασιατικού ελέφαντα και περιγράφηκε από τον Λινναίο το 1758 με το όνομα Elephas Maximus.
Κατανέμεται στα βόρεια και τα νότια του νησιού της Σρι Λάνκα. Επίσης, ελέφαντες είναι παρόντες σε αρκετά εθνικά πάρκα, όπως το Udawalawe National Park, το Yala National Park και άλλα.
Σε γενικές γραμμές, οι ασιατικοί ελέφαντες είναι μικρότεροι από τους ελέφαντες της Αφρικής και έχουν το υψηλότερο σημείο του σώματος στο κεφάλι. Η άκρη του κορμού τους έχει μια δακτυλοειδής διαδικασία. Η πλάτη τους είναι κυρτή ή επίπεδη. Τα θηλυκά είναι συνήθως μικρότερα από τα αρσενικά και έχουν μικρούς ή καθόλου χαυλιόδοντες.
Ο ελέφαντας της Σρι Λάνκα είναι το μεγαλύτερο υποείδος που φθάνει σε ύψος ώμου μεταξύ 2 και 3,5 μ., Ζυγίζει μεταξύ 2.000 και 5.500 κιλά (4.400 και 12.100 λίβρες) και έχει 19 ζεύγη νευρώσεων. Το χρώμα του δέρματός του είναι πιο σκούρο από αυτού του ελέφαντα της Σουμάτρας, με μεγαλύτερα και πιο ξεχωριστά κομμάτια αποχρωματισμού στα αυτιά, το πρόσωπο, τον κορμό και την κοιλιά. Μόνο το 7% των αρσενικών φέρει χαυλιόδοντες.
Κατηγορία:Πανίδα της Ασίας
Ιζαμπέλ ντ'Ορλεάν (1900-1983)
Η Ισαβέλλα (γαλλ. Isabelle d'Orléans, 27 Νοεμβρίου 1900 - 12 Φεβρουαρίου 1983) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν κόρη του δούκα του Γκιζ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Αρκούρ και μετά πριγκίπισσα Μυρά.
Βιογραφία
Η Ισαβέλλα Φραγκίσκη Ελένη Μαρία ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη, δούκα του Γκιζ, και της Ισαβέλλας της Ορλεάνης, κόρης του Φιλίππου, δούκα της Ορλεάνης, γνωστού ως κόμη του Παρισιού.
Η αδελφή της Φραγκίσκη παντρεύτηκε τον Χριστόφορο της Ελλάδας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1923 τον Μπρουνό, κόμη του Αρκούρ, και είχε τέκνα:
Το 1930 απεβίωσε ο Μπρουνό σε δυστύχημα που είχε σε αγώνες ταχύτητας. Το 1934 η Ισαβέλλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Πιέρ, πρίγκιπα Μυρά, δισεγγονό του Λουσιέν Μυρά, 2ο πρίγκιπα του Ποντεκόρβο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Στέλιος Σκλάβαινας
Ο Στέλιος Σκλάβαινας (Σίφνος 1907 - Καισαριανή 1 Μαΐου 1944) ήταν τυπογράφος, συνδικαλιστής, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου το 1932 και το 1936. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στέλιος Σκλάβαινας του Γεωργίου και της Αικατερίνης γεννήθηκε στη Σίφνο το 1907. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στη Σίφνο, στη συνέχεια την εμπορική σχολή στον Πειραιά και το επάγγελμά του ήταν τυπογράφος. Από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο εργατικό κίνημα και στην ΟΚΝΕ, ενώ, αργότερα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Ο Σκλάβαινας ασχολήθηκε ενεργά με τον συνδικαλισμό και ανήλθε στα ανώτατα κλιμάκια φτάνοντας μέχρι το διοικητικό συμβούλιο της ΓΣΕΕ. Στις 3 Φλεβάρη του 1929 συμμετείχε στην ίδρυση της Ενωτικής ΓΣΕΕ, της οποίας έγινε και πάλι μέλος του ΔΣ, Γραμματέας της οποίας ανέλαβε ο Κώστας Θέος. Στην ΕΓΣΕΕ συμπαρατάσσονταν οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ και του "Σπάρτακου".
Στην ηγεσία του ΚΚΕ
Την περίοδο 1929-31 στην ηγεσία του ΚΚΕ είχε ξεσπάσει η κρίση που ονομάστηκε φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές. Στις αρχές του 1931 το κόμμα βρισκόταν σε διάλυση, οπότε η Κομμουνιστική Διεθνής (Κ.Δ) αποφάσισε να επέμβει. Κάλεσε στη Μόσχα για εξηγήσεις τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ που μετείχαν στη φραξιονιστική πάλη και το Νοέμβριο του 1931 καθαίρεσε την ηγεσία του ΚΚΕ και διόρισε άλλη, τη λεγόμενη Νέα Ηγεσία, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη. Ο Σκλάβαινας τότε έγινε μέλος του νέου Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, που είχε 7 μέλη και ανήκε στο στενό κύκλο του Ζαχαριάδη. Στη συνέχεια πήγε στη Μόσχα και φοίτησε στις κομματικές σχολές ΚUTV απ' όπου επέστρεψε το 1932. Στις 5 Γενάρη του 1933 έγραψε στο Ριζοσπάστη το άρθρο με τίτλο "Αυτός μας οδηγεί" που θεωρείται η απαρχή της προσωπολατρείας του Ζαχαριάδη.
Στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 1932, όταν το ΚΚΕ εξέλεξε 10 βουλευτές ως Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών, ο Σκλάβαινας εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης, αλλά ο βίος εκείνης της βουλής ήταν βραχύς, μέχρι τον Φλεβάρη του 1933.
Εκλέχθηκε πάλι στο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ στο 5ο (1934) και 6ο Συνέδριο (1935) του κόμματος.
Στο 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (26 Ιούλη - 30 Αυγούστου 1935) ήταν επικεφαλής της οκταμελούς ελληνικής αντιπροσωπείας που έλαβε μέρος.
Στις εκλογές του Γενάρη του 1936 το Παλλαϊκό Μέτωπο εξέλεξε 15 βουλευτές. Ο Σκλάβαινας που εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Παλλαϊκού Μετώπου και αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας.
Σύμφωνο Σοφούλη - Σκλάβαινα
Το Φλεβάρη του 1936 ο Σκλάβαινας πήρε μέρος στις μυστικές διαπραγματεύσεις του ΚΚΕ με το κόμμα των Φιλελευθέρων του Σοφούλη και υπέγραψε εκ μέρους του ΚΚΕ το λεγόμενο "Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα". Κατά τη θυελλώδη συνεδρίαση για την εκλογή προέδρου της Βουλής στις 6 Μαρτίου 1936, το ΚΚΕ στήριξε την υποψηφιότητα του Θεμιστοκλή Σοφούλη, σαν δέσμευση του συμφώνου εκ μέρους του. Έτσι ο Σοφούλης εκλέχθηκε πρόεδρος της Βουλής με τις ψήφους των Φιλελευθέρων και του Παλλαϊκού Μετώπου. Στη συνέχεια όμως το κόμμα των Φιλελευθέρων δεν τήρησε τις δεσμεύσεις του που απέρρεαν από το Σύμφωνο με αποτέλεσμα το ΚΚΕ να το φέρει στο φως της δημοσιότητας, να προκληθούν μεγάλες αντιδράσεις και να μη σχηματιστεί η κυβέρνηση των Φιλελευθέρων.
Τον Απρίλιο του 1936, με το θάνατο του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Κ. Δεμερτζή, θα αναλάβει πρωθυπουργός ο Ιωάννης Μεταξάς και μερικούς μήνες αργότερα, την 4η Αυγούστου 1936, θα γίνει η κατάλυση της Δημοκρατίας από τον Ιωάννη Μεταξά και τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ και η εγκαθίδρυση της ομώνυμης δικτατορίας.
Δικτατορία Μεταξά
Κατά τη δικτατορία του Μεταξά ο Σκλάβαινας πέρασε στην παρανομία. Μετά τη σύλληψη του Ζαχαριάδη το Σεπτέμβριο του 1936, συγκρότησαν μαζί με τον Βασίλη Νεφελούδη και τον Μήτσο Παρτσαλίδη, την τριμελή γραμματεία που θα καθοδηγούσε το παράνομο πλέον ΚΚΕ. Ο Σκλάβαινας συνελήφθη μαζί με τους Νεφελούδη-Παρτσαλίδη τον Απρίλιο του 1938 στο σπίτι του Νεφελούδη στα Άνω Πατήσια. Μαζί τους συνελήφθη και η γυναίκα του Σκλάβαινα, Δώρα, που εκτοπίστηκε στη Γαύδο μαζί με τη Σοφία Νεφελούδη και την Αύρα Παρτσαλίδη. Ο Σκλάβαινας καταδικάστηκε σε τετραετή φυλάκιση και εκτόπιση.
Το μεταξικό καθεστώς θα τον φυλακίσει στην Κέρκυρα στη διαβόητη Ακτίνα Θ', μαζί με τους Νεφελούδη και Παρτσαλίδη. Εκεί ήταν ήδη κρατούμενοι ο Ζαχαριάδης και άλλα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ. Το Δεκέμβριο του 1938 μετά από πολύ σκληρά ατομικά και ομαδικά βασανιστήρια ο Σκλάβαινας υπέγραψε τη "δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης των κομμουνιστικών ιδεών" και αποφυλακίστηκε. Είχε προηγηθεί λίγες μέρες πριν ο τραγικός θάνατος του Χρήστου Μαλτέζου από βασανιστήρια, γεγονός που επηρέασε καταλυτικά την απόφασή του Σκλάβαινα για δήλωση. Μετά την αποφυλάκισή του εγκαταστάθηκε πάλι στην Αθήνα όπου φυλακίστηκε και εκεί μέχρι να δικαστεί εκ νέου, να αναιρεθεί η προηγούμενη ποινή του (τετραετής φυλάκιση και εκτόπιση) και να αφεθεί ελεύθερος. Παράλληλα αφέθηκε ελεύθερη από τη Γαύδο, όπου ήταν εκτοπισμένη, η γυναίκα του Δώρα.
Μετά την οριστική του αποφυλάκισή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εργαζόταν ως τυπογράφος. Οι πρώην σύντροφοί του τον αντιμετώπιζαν ως "δηλωσία" και τον απομόνωσαν, διακόπτοντας κάθε σχέση μαζί του. Τον Φεβρουάριο του 1939 η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ διέγραψε τον Σκλάβαινα από μέλος του ΚΚΕ και η απόφαση δημοσιεύτηκε στις 12 Μαρτίου 1939 στον παράνομο Ριζοσπάστη. Η απόφαση ανέφερε:
"Η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ εγκρίνει ομόφωνα όλα τα μέτρα και τις μέθοδες που χρησιμοποίησε το Πολιτικό Γραφείο για την ανακάλυψη του αισχρού προβοκάτορα Π. Δαμασκόπουλου που στοίχισε τόσο ακριβά στο Κόμμα μας... Στιγματίζει την ατιμωτική προδοτική πράξη του Σκλάβαινα-Μανωλέα που συνθηκολόγησαν με τη δικτατορία και καλεί ολόκληρο το Κόμμα να συσπειρωθεί γύρω από την κεντρική καθοδήγηση..."
Σύμφωνα με την επίσημη θέση του ΚΚΕ και σύμφωνα με τον φάκελό του στην Ασφάλεια δεν προκύπτει απολύτως κανένα στοιχείο για συνεργασία του με τις αρχές ασφαλείας. Ωστόσο σύμφωνα με την άποψη της ιστορικού Ιωάννας Παπαθανασίου, σε κάποιο βαθμό συνεργάστηκε με τις αρχές ασφαλείας.
Η διαγραφή του Σκλάβαινα από το ΚΚΕ επικυρώθηκε και από τη Β' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ τον Δεκέμβρη του 1942.
Κατοχή - Φυλάκιση - Εκτέλεση
Ο Σκλάβαινας συνελήφθη από τους κατακτητές στις 30 Ιουνίου 1941 και στις 19 Ιουλίου η Επιτροπή Δημοσίας Ασφαλείας Αττικοβοιωτίας αποφάσισε την εκτόπισή του στις φυλακές της Πύλου. Στις 18 Δεκεμβρίου 1941 μεταφέρθηκε στην Ακροναυπλία στο "Στρατόπεδο Κράτησης Κομμουνιστών".
Η κομματική ηγεσία εκεί, με επικεφαλής τον Γιάννη Ιωαννίδη, έδωσε εντολή στους πολιτικούς κρατούμενους να τον απομονώσουν γιατί αν και ήταν ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ είχε προβεί σε δήλωση μετανοίας στις φυλακές της Κέρκυρας. Κανένας κρατούμενος δεν του μιλούσε και οι ψυχικές αντοχές του δοκιμάστηκαν σκληρά, αλλά άντεξε. Επίσης ο Σκλάβαινας με εντολή του Ιωαννίδη έγραψε έκθεση προς την ΚΕ του ΚΚΕ για τη δράση του την περίοδο από την αποφυλάκισή του στην Κέρκυρα μέχρι και τη φυλάκισή του στην Ακροναυπλία.
Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Λάρισας και κατόπιν στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής μαζί με τους διακόσιους Έλληνες πατριώτες. Κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης επέδειξε θάρρος και μαζί με τους άλλους συντρόφους του φώναξαν "Ζήτω η Ελλάδα", "Ζήτω το ΕΑΜ", "Ζήτω το ΚΚΕ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.candiadoc.gr/2018/04/29/o-xechasmenos-iroas-pou-ektelestike-stin-kesariani-tin-protomagia-tou-1944/
GFAJ-1
Το GFAJ-1 είναι ένα πρωτεοβακτήριο της οικογένειας Halomonadaceae. Το βακτήριο έγινε ευρέως γνωστό το 2010, όταν επίσημα η NASA ανακοίνωσε πως ο συγκεκριμένος οργανισμός σε συνθήκες έλλειψης φωσφόρου μπορεί να ενσωματώσει το τοξικό για τους υπόλοιπους ζωντανούς οργανισμούς στοιχείο αρσενικό.
Ανακάλυψη
Το βακτήριο ανακαλύφθηκε και καλλιεργήθηκε από την Φελίσα Γουλφ-Σάιμον (Felisa Wolfe-Simon), μια γεωβιολόγο της NASA. Ο μικροοργανισμός απομονώθηκε και καλλιεργήθηκε το 2009 από ιζήματα που συνέλεξαν αυτή και οι μαθητές της στην λίμνη Μόνο της Καλιφόρνιας, μια υπέρ-αλμυρή και έντονα αλκαλική λίμνη, με μια από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις αρσενικού στον κόσμο.
Σύμφωνα με τις μελέτες της ομάδας της Γουλφ-Σάιμον, το GFAJ-1 μπορεί να αντικαταστήσει το φωσφόρο στο DNA του με αρσενικό, όταν βρεθεί σε συνθήκες έλλειψης του πρώτου, και να συνεχίσει την ανάπτυξή του, κάτι που το κάνει να διαφέρει από όλα τα άλλα γνωστά μέλη της οικογένειας Halomonadaceae και τα οποία είναι γνωστά για την ανθεκτικότητά τους απέναντι στο αρσενικό, αλλά και κάθε άλλο γνωστό οργανισμό πάνω στη Γη μέχρι τότε. Σύμφωνα με παρατηρήσεις της Γουλφ-Σάιμον, το 1/10 του αρσενικού που απορροφάται από το βακτήριο καταλήγει στα νουκλεϊκά του οξέα. Το αρσενικό στο DNA των κυττάρων του GFAJ-1 συνδέεται με τα μόρια οξυγόνου με τον ίδιο τρόπο που συνδέεται κανονικά ο φωσφόρος.
Στις 2 Δεκεμβρίου 2010 η NASA ανακοίνωσε τα αποτελέσματα των ερευνών της, έχοντας τις προηγούμενες ημέρες φροντίσει να διαφημίσει την επικείμενη ανακοίνωση της ως μια ανακάλυψη «...που θα επηρεάσει την έρευνα για την απόδειξη της εξωγήινης ζωή...», προκαλώντας μεγάλες προσδοκίες στο παγκόσμιο κοινό αλλά και την κριτική ως έναν παραπλανητικό εντυπωσιασμό.
Κριτική
Μετά την ανακοίνωση της ανακάλυψης, διάφοροι επιστήμονες άρχισαν να αμφισβητούν τον τρόπο διεξαγωγής των ερευνών και την ορθότητα των αποτελεσμάτων, υποστηρίζοντας πως δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για την βεβαιωμένη ορθότητα τους. Ο χημικός Στήβεν Α. Μπένερ (Steven A. Benner) του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ σε άρθρο του υπέδειξε ότι οι προσμίξεις ιχνοστοιχείων, κατά τη μεσοπρόθεσμη ανάπτυξη από τη Γουλφ-Σάιμον στις εργαστηριακές καλλιέργειες της, ήταν επαρκείς για τον εφοδιασμό της σε φώσφορο που χρειαζόταν για το DNA των κυττάρων και πίστευε ότι είναι πιο πιθανό το αρσενικό να απορροφάται σε άλλα σημεία των κυττάρων. Η μικροβιολόγος Ρόζι Ρέντφιλντ (Rosemary Redfield) του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολούμπια στο Βανκούβερ του Καναδά, επίσης σκεπτική προς την ορθότητα της ανακάλυψης, αποφάσισε να επαναλάβει το πείραμα. Όπως ανακοίνωσε, «...στο βαθμό που το φασματοφωτόμετρό μας μπορεί να ανιχνεύσει, δεν υπάρχει αρσενικό στο DNA του εν λόγω βακτηρίου...». Ο μικροβιολόγος του Χάρβαρντ Άλεξ Μπράντλεϊ (Alex Bradley), δήλωσε ότι το αρσενικό που περιέχει το DNA θα ήταν τόσο ασταθές στο νερό που δεν θα μπορούσε να αντέξει της διαδικασίας ανάλυσης.
Στις διάφορες κριτικές, η Γουλφ-Σάιμον απάντησε σε άρθρο της τον Δεκέμβριο του 2010 που φιλοξενήθηκε στο περιοδικό Science, υποστηρίζοντας πως ήταν αναμενόμενες, ενώ απάντησε σε Συχνές Ερωτήσεις γύρω από την ανακάλυψή της σε άρθρο στο ίδιο περιοδικό στις 16 Δεκεμβρίου 2010. Η ομάδα της πληροφόρησε πως είχε την πρόθεση να αποστείλει καλλιέργειες στους συλλογείς American Type Culture Collection (ATCC) και Deutsche Sammlung von Mikroorganismen und Zellkulture (DSMZ) ώστε να καταστεί ευρεία η διανομή τους. Τον Ιούνιο του 2011 το Science μετέτρεψε το άρθρο του σε ελεύθερο στο κοινό, συμπεριλαμβάνοντας 8 τεχνικές παρατηρήσεις πάνω στη διαδικασία του πειράματος        και μια απάντηση της Γουλφ-Σάιμον σε αυτές. Μια ανασκόπηση γύρω από το άρθρο δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 2011 στο περιοδικό Bioessays.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεοβακτήρια Κατηγορία:Περιβαλλοντική μικροβιολογία
Μάλαγα ΚΦ
Η Μάλαγα ΚΦ (ισπανικά: Málaga CF, ) είναι ισπανική ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται στη Σεγούντα Ντιβισιόν. Ιδρύθηκε το 1948 και εδρεύει στην πόλη Μάλαγα της Ανδαλουσίας. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο στάδιο Λα Ροσαλέδα χωρητικότητας 30.044 θεατών.
Η Μάλαγα θεωρείται γενικά ως ο διάδοχος της Κλουμπ Ντεπορτίβο Μάλαγα, μίας από τις πιο ιστορικές ομάδες της Ανδαλουσίας που διαλύθηκε το 1992. Η πρώην δεύτερη της ομάδα, Κλουμπ Ατλέτικο Μαλαγένιο έχοντας την ίδια βάση οπαδών, μετονομάστηκε το 1993 σε Μάλαγα Κλουμπ δε Φούτμπολ. Ως εκ τούτου, μετά τις 20 σεζόν στην Λα Λίγκα, 29 στην Σεγούντα Ντιβιζιόν, και εννέα στην Τερθέρα Ντιβισιόν οπού έπαιξε η πρώην KN Μάλαγα, η σύγχρονη Μάλαγα ΚΦ έχει παίξει εννιά περιόδους στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, τρεις στη Σεγούντα Ντιβιζιόν, τρεις στη Σεγούντα Ντιβιζιόν Β και ένα στην Τερθέρα Ντιβισιόν. Κέρδισε επίσης το Κύπελλο UEFA Intertoto το 2002 και προκρίθηκε την επόμενη σεζόν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, φτάνοντας μέχρι τα προημιτελικά.
Έμβλημα
Ακολουθούν οι ποιο πρόσφατες εκδοχές του εμβλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1948 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1904
Αμπουσίρ
Το Αμπουσίρ (όπως έχει επικρατήσει να αποδίδεται το Αμπού Σιρ, ابو صير, αρχαία αιγυπτιακά pr wsjr, ⲃⲟⲩⲥⲓⲣⲓ busiri, "Ο Οίκος (ή Ναός) του Όσιρι", Βούσιρις) είναι το όνομα αιγυπτιακής αρχαιολογικής τοποθεσίας, και συγκεκριμένα μια εκτεταμένη νεκρόπολη της περιόδου του Παλαιού Βασιλείου, μαζί με τις μετέπειτα προσθήκες, και βρίσκεται κοντά στη πόλη του Καΐρου. Το όνομα είναι το διπλανού χωριού στην Κοιλάδα του Νείλου, από όπου παίρνει η τοποθεσία το όνομά της. Το Αμπουσίρ βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα βόρεια της Σακάρα, και όπως και εκείνη η τοποθεσία ήταν ένα από τους κύριους τόπους ταφής της άρχουσας τάξης για την αρχαία αιγυπτιακή πρωτεύουσα πόλη της Μέμφιδος. Αρκετά άλλα χωριά στην Αίγυπτο ονομάζονται Αμπουσίρ ή Βούσιρι. Το Αμπουσίρ είναι ένα σχετικά μικρό κομμάτι από εκτεταμένο πεδίο των πυραμίδων που εκτείνεται από τα βόρεια της Γκίζας μέχρι κάτω από τη Σακάρα. Το Αμπουσίρ πήρε τη σειρά του στις ταφές ατόμων με κύρος της τότε πρωτεύουσας της Μέμφιδος κατά την Πέμπτη Δυναστεία. Ως παρόμοιος τόπος ταφής, η γειτονική Γκίζα είχε «γεμίσει» με πυραμίδες και άλλα μνημεία της Τέταρτης Δυναστείας, οδηγώντας τους Φαραώ και τους αξιωματούχος της 5ης Δυναστείας να αναζητήσουν να κατασκευάσουν αλλού τα ταφικά τους μνημεία.
Επαναφορά από την πλάγια γραμμή (Πλάγιο άουτ)
Το πλάγιο άουτ αποτελεί τον τρόπο επανέναρξης του παιχνιδιού αν συμβεί κίνηση ολόκληρης της μπάλας, είτε στο έδαφος είτε στον αέρα, έξω από την πλάγια γραμμή του γηπέδου (αν η μπάλα "βγει πλάγιο" ή "βγει έξω" στην καθομιλουμένη του γηπέδου). Εκτελείται με επαναφορά της μπάλας στον αγωνιστικό χώρο μέσω των χεριών ενός παίκτη της αντίπαλης ομάδας από αυτήν της οποίας παίκτης ακούμπησε τελευταίος την μπάλα πριν βγει. Συναντάται δε στο ποδόσφαιρο και το χάντμπολ.
Αμπουσίρ
Το Αμπού Σιρ είναι ο τόπος όπου έχει προέρθει η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα ανακάλυψη παπύρων, των Παπύρων του Αμπουσίρ. Στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα κάποια μουσεία της Δύσης απέκτησαν αποσπάσματα παπύρων από τα διοικητικά αρχεία (του ναού) μιας ταφικής λατρείας του Αμπουσίρ, αυτή του φαραώ Νεφεριρκαρέ. Η ανακάλυψη αυτή συμπληρώθηκε στα τέλη του εικοστού αιώνα όταν ανασκαφές από την τσεχική αποστολή στη τοποθεσία αποκάλυψε παπύρους από άλλα δύο ταφικά συγκροτήματα λατρείας, του φαραώ Νεφερεφρέ και της μητέρας του φαραώ Χεντκαουές Β΄.
Επαναφορά από την πλάγια γραμμή (Πλάγιο άουτ)
Στο ποδόσφαιρο
Το πλάγιο άουτ είναι συνηθισμένος όρος στο ποδόσφαιρο (η επίσημη ονομασία του οποίου είναι επαναφορά της μπάλας από τα πλάγια) και είναι ένας από τους κανόνες του ποδοσφαίρου. Σημειώνεται με την ύψωση της σημαίας του βοηθού διαιτητή. Η εκτέλεση γίνεται με τα δύο χέρια πίσω από το κεφάλι με την μπάλα, και τα δυο πόδια στο έδαφος, πάνω ή έξω από την πλάγια γραμμή. Οι παίκτες της αντίπαλης ομάδας δεν επιτρέπεται να είναι παραπάνω από δυο μέτρα κοντά στον εκτελεστή. Εάν το πλάγιο άουτ εκτελέσει ο τερματοφύλακας και την μπάλα πιάσει ξανά αυτός χωρίς να την ακουμπήσει προηγουμένως άλλος παίκτης καταλογίζεται φάουλ και ελεύθερο λάκτισμα (άμεσο έξω από την μεγάλη περιοχή, έμμεσο και όχι πέναλτι μέσα στην περιοχή), στο μέρος όπου έγινε το φάουλ.
Αμπουσίρ
Το Τσεχικό Ινστιτούτο Αιγυπτιολογίας του Τμήματος Τεχνών του Πανεπιστημίου του Καρόλου της Πράγας διεξάγει στο Αμπουσίρ ανασκαφές από το 1976.
Επαναφορά από την πλάγια γραμμή (Πλάγιο άουτ)
Στο χάντμπολ
Στο χάντμπολ το πλάγιο ονομάζεται επίσημα πλάγια ρίψη. Μπορεί να σημειωθεί σε όλες τις πλευρές του γηπέδου, όχι μόνο στις δυο μεγάλες πλευρές όπως στο ποδόσφαιρο. Σημειώνεται και όταν η μπάλα ακουμπήσει την οροφή του γηπέδου. Εκτελείται από το σημείο που βγήκε η μπάλα, με το ένα πόδι πάνω στη γραμμή και τους αντίπαλους παίκτες σε τουλάχιστον τρία μέτρα απόσταση. Όταν το άουτ έχει σημειωθεί στην εξωτερική γραμμή τέρματος (τη "μικρή" πλευρά του γηπέδου), το πλάγιο εκτελείται από την πλησιέστερη γωνία του αγωνιστικού χώρου.
Αμπουσίρ
Νεκρόπολη
Στην τοποθεσία υπάρχουν συνολικά 14 πυραμίδες, που αποτέλεσαν την κύρια βασιλική νεκρόπολη της Πέμπτης Δυναστείας. Η ποιότητα κατασκευής των πυραμίδων του Αμπουσίρ είναι κατώτερη από εκείνη της Τέταρτης Δυναστείας, σηματοδοτώντας ίσως μια πτώση της βασιλικής εξουσίας ή χειροτέρευση της οικονομίας. Είναι μικρότερες από τις προηγούμενες, και κατασκευασμένες με λιγότερο καλής ποιότητας πέτρα. Όλες οι μεγάλες πυραμίδες στο Αμπουσίρ χτίστηκαν ως βαθμιδωτές πυραμίδες, αν και η μεγαλύτερη από αυτές, η Πυραμίδα του Νεφεριρκαρέ, πιστεύεται ότι αρχικά κατασκευάστηκε ως βαθμιδωτή πυραμίδα περίπου 70 μέτρων ύψος, και κατόπιν μεταμορφώθηκε σε κανονική πυραμίδα με την κάλυψη των βαθμίδων με πέτρα.
Επαναφορά από την πλάγια γραμμή (Πλάγιο άουτ)
Πηγές
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου Κατηγορία:Χειροσφαίριση
Αμπουσίρ
Μεγαλύτερες πυραμίδες
Οι τρεις μεγαλύτερες πυραμίδες είναι:
Μασταμπάδες αξιωματούχων
Οι τάφοι αρκετών υψηλά ιστάμενων αξιωματούχων και μελών της βασιλικής οικογένειας βρίσκονται κοντά στην πυραμίδα του βασιλιά τους. Από αυτούς ξεχωρίζουν:
Αμπουσίρ βόρεια
Ακριβώς βόρεια από τη Σακάρα είναι ένα νεκροταφείο χαμηλόβαθμων αξιωματούχων του Παλαιού Βασιλείου, συμπεριλαμβανομένων των τάφων των:
Σαϊτικό – Περσικό νεκροταφείο
Σε ένα μικρό λόφο ακριβώς νότια της πυραμίδας του Νεφερεφρέ είναι ένα νεκροταφείο με τάφους από τη Σαϊτική περίοδο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Γέφυρα Κονκόρντ
Η γέφυρα Κονκόρντ (γαλλικά: Pont de la Concorde), δηλαδή «γέφυρα Ομονοίας», είναι μια αψιδωτή γέφυρα του Σηκουάνα στο Παρίσι που ενώνει την περιοχή της πλατείας Κονκόρντ στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα με την περιοχή του Παλαί Μπουρμπόν στην αριστερή όχθη.
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, αρχικά ονομάστηκε Γέφυρα Λουδοβίκου ΙΣΤ', για λίγο Γέφυρα της Επανάστασης, έπειτα Γέφυρα Κονκόρντ και πάλι Γέφυρα Λουδοβίκου ΙΣΤ' κατά την παλινόρθωση των Βουρβόνων (1814-1830) και οριστικά Γέφυρα Κονκόρντ από το 1830.
Η γέφυρα έχει καταχωρηθεί ως ιστορικό μνημείο από τις 12 Ιουνίου 1975.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Εξυπηρετείται από τους σταθμούς του μετρό Ασαμπλέ Νασιονάλ και Κονκόρντ.
Κατασκευή
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Η γέφυρα το 1829, με τα 12 αγάλματα μικρογραφία|250x250εσ|Η γέφυρα Κονκόρντ από την [[πεζογέφυρα Σολφερίνο]] Η κατασκευή της γέφυρας ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Ζαν-Ροντόλφ Περονέ το 1787. Είχε προγραμματιστεί από το 1755, όταν ξεκίνησε η κατασκευή της πλατείας Λουδοβίκου ΙΕ' (τώρα πλατεία Κονκόρντ), για να αντικαταστήσει το πορθμείο που διέσχιζε τον ποταμό σε εκείνο το σημείο. Η κατασκευή συνεχίστηκε εν μέσω της αναταραχής της Γαλλικής Επανάστασης, και για την κατασκευή της χρησιμοποιήθηκαν πέτρες από την κατεδαφισμένη Βαστίλη. Η γέφυρα ολοκληρώθηκε το 1791.
19ος αιώνας
Το 1810, ο Ναπολέων Α' τοποθέτησε κατά μήκος των πλευρών της γέφυρας τα αγάλματα οκτώ Γάλλων στρατηγών που σκοτώθηκαν σε μάχες κατά τη διάρκεια των εκστρατειών της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Την εποχή της παλινόρθωσης των Βουρβόνων (1814-1830) αντικαταστάθηκαν με δώδεκα μνημειώδη μαρμάρινα αγάλματα σημαντικών προσώπων του Παλαιού Καθεστώτος, μεταξύ των οποίων τέσσερα μεγάλων υπουργών (Συζέ, Συλί, Ρισελιέ, Κολμπέρ), τέσσερα βασιλικών στρατηγών (Μπερτράν ντυ Γκεκλάν, Μπαγιάρ, Κοντέ, Τουρέν) και τέσσερα ναυάρχων (Ντυγκαί-Τρουάν, Ντυκέν, Συφρέν, Τουρβίλ).
Ωστόσο, αυτή η συλλογή αγαλμάτων αποδείχθηκε υπερβολικά βαριά και επικίνδυνη για τη γέφυρα και ο Λουδοβίκος-Φίλιππος τα αφαίρεσε και μεταφέρθηκαν στις Βερσαλλίες.
20ος-21ος αιώνας
Η κυκλοφορία στη γέφυρα έγινε πολύ πυκνή και η γέφυρα χρειάστηκε να διευρυνθεί και στις δύο πλευρές μεταξύ 1930 και 1932, υπερδιπλασιάζοντας το πλάτος της αρχικής γέφυρας. Οι μηχανικοί Ντεβάλ και Μαλέ φρόντισαν ωστόσο για τη διατήρηση της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής της αρχικής γέφυρας. Ανακαινίστηκε για τελευταία φορά το 1983.
Σήμερα, αυτή η γέφυρα φέρει μεγάλο βάρος της οδικής κυκλοφορίας του Παρισιού. Αν και πολύ επιβαρυμένη κυκλοφοριακά, έχει ωραία θέα στην πλατεία Κονκόρντ και στο Παλαί Μπουρμπόν.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Γέφυρες στη Γαλλία
Κυρτότητα
thumb|300px|Πως γίνεται αντιληπτή η κυρτότητα σε διάφορους τομείς. Προσοχή τα σήματα του ΚΟΚ είναι κατά προσέγγιση!
Κυρτό σχήμα στη γεωμετρία ονομάζεται κάθε σχήμα το οποίο δεν διαθέτει ευθύγραμμο τμήμα το οποίο να έχει και τα δύο του άκρα μέσα στο σχήμα, και κάποια σημεία του εκτός σχήματος. Διαφορετικά, το σχήμα ονομάζεται μη κυρτό. Από τα επίπεδα πολύγωνα (αυτά στα οποία όλα τους τα σημεία είναι συνεπίπεδα), όλα τα τρίγωνα είναι κυρτά, ενώ από τα τετράπλευρα και πάνω υπάρχουν και μη κυρτά σχήματα. Για ευκολία, χωρίζουμε τα μη κυρτά σχήματα σε κυρτά με κατάλληλο διαμερισμό. Έτσι, χρειάζεται να μελετήσουμε μόνο τα κυρτά σχήματα, όπως συμβαίνει στη μελέτη των τετράπλευρων. Οι κωνικές τομές, όπως ο κύκλος, είναι κυρτές, εκτός από τη δίκλαδη υπερβολή.
Στη μαθηματική ανάλυση, μία πραγματική συνάρτηση μιας πραγματικής μεταβλητής, ορίζεται ως 'κυρτή', αν η παράγωγος συνάρτηση είναι αύξουσα, δηλαδή αν η γραφική της παράσταση 'κάνει ή τείνει να κάνει κύρτωμα προς τα κάτω' ή 'κρατάει νερό', όπως η συνάρτηση φ(χ)=χχ. Αντίθετη έννοια είναι η 'κοίλη'. Στην οπτική κυρτοί φακοί και κάτοπτρα, είναι αυτά τα οποία τείνουν να εξέχουν προς την πηγή των ακτίνων. Και εδώ αντίθετη είναι η έννοια της κοιλότητας.
Στον κώδικα οδικής κυκλοφορίας ως κυρτότητα αναφέρεται εξόγκωμα του δρόμου, ενώ ως κοιλότητα το βαθούλωμα.
Ιδιότητες κυρτών σχημάτων
Στην επιπεδομετρία κάθε εφαπτομένη σε κάθε σημείο του ορίου του σχήματος διαχωρίζει το επίπεδο σε δύο ημιεπίπεδα. Αν το σχήμα είναι κυρτό, τότε βρίσκεται εξ ολοκλήρου σε ένα ημιεπίπεδο.
Στη Στερεομετρία, ένα πολύεδρο όταν είναι κυρτό, το επίπεδο της κάθε έδρας αφήνει ολόκληρο το πολύεδρο στον έναν ημιχώρο. Αντίθετα, αν υπάρχουν κορυφές του πολυέδρου που βρίσκονται εκατέρωθεν του επιπέδου μιας τουλάχιστον έδρας, τότε το πολύεδρο είναι μη κυρτό. Με πιο απλά λόγια, ένα στερεό σώμα είναι κυρτό, όταν δεν παρουσιάζει εσοχές στην επιφάνειά του.
Κατηγορία:Κυρτή γεωμετρία
Χοακίν
Χοακίν είναι διαδεδομένο ανδρικό όνομα στην ισπανική γλώσσα, το οποίο μπορεί να αναφέρεται -μεταξύ και άλλων- στα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ανδρικά ονόματα
Joachim Jáchym Joachim Joachim (given name) Joakim Jóakim Gioacchino Ioachimus Joakim Joakim Joachim Joakim Akim
Λουίζα της Ορλεάνης, πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών
Η Λουίζα (γαλλ. Louise d'Orléans, 24 Φεβρουαρίου 1882 - 18 Απριλίου 1958) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα της Ορλεάνης, γνωστού ως Κόμη του Παρισιού, και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1907 τον Κάρολο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, Πρίγκιπα των Δύο Σικελιών, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Ηρακλής
Ο Ηρακλής ή Αλκαίος ή Αλκείδης (αρχ. ελλην.: Ἡρακλῆς, από το όνομα Ἥρα και το επίθημα -κλῆς του ουσιαστικού κλέος = δόξα) ήταν αρχαίος μυθικός ήρωας, θεωρούμενος ως ο μέγιστος των Ελλήνων ηρώων. Γεννήθηκε στη Θήβα και ήταν γιος του Δία και της Αλκμήνης, κόρης της Αναξώς, κόρης της Αστυδάμειας και του Αλκαίου (γιου του Περσέα και της [[Ανδρομέδα (μυθολογία)|παλιγγινης
Ο μύθος
Η μητέρα του Αλκμήνη ήταν παντρεμένη με τον Αμφιτρύωνα, με τον οποίον κατέφυγαν στη Θήβα, επειδή ο Αμφιτρύωνας είχε δολοφονήσει τον Ηλεκτρύωνα κατά λάθος (πατέρα της Αλκμήνης). Ο Δίας πήρε τη μορφή του Αμφιτρύωνα και κοιμήθηκε με την Αλκμήνη. Πριν γεννηθεί ακόμη ο Ηρακλής, ο Δίας ανήγγειλε στους Θεούς ότι θα γεννηθεί από την Αλκμήνη απόγονος του Περσέα, που θα βασιλεύσει στον Θρόνο των Περσιδών. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|315x315εσ|Παράσταση του στραγγαλισμού των όφεων από το βρέφος Ηρακλή. Όταν γεννήθηκε ο Ηρακλής, η Ήρα, η γυναίκα του Δία, η οποία τον ζήλευε για τις απιστίες του, έστειλε στην κούνια του δύο φίδια, αλλά το βρέφος τα στραγγάλισε. Ο θετός πατέρας του Ηρακλή, ο Αμφιτρύωνας, ο οποίος ανέλαβε να τον μεγαλώσει, τον δίδαξε την τέχνη του ηνιόχου, ο Κάστορας του δίδαξε την οπλασκία, ο Αίλυκος την πάλη, ο Εύρυτος το τόξο, ο κένταυρος Χείρωνας τις Επιστήμες και ο Λίνος τη Μουσική.
Ο μύθος που σώθηκε από τον Ξενοφώντα, μας διηγείται το περιστατικό εκείνο, όταν ο Ηρακλής καθισμένος σε κάποιο σταυροδρόμι, είδε να περνούν από μπροστά του δύο πανέμορφες κοπέλες. Η μια του έδειξε έναν εύκολο δρόμο, φαρδύ και ίσιο, που αν τον ακολουθούσε, θα χαιρόταν τη ζωή, αλλά θα έκανε ένα σωρό κακές πράξεις που θα τον καταδίκαζαν στην κρίση των ανθρώπων. Αυτή ήταν η Κακία. Η άλλη κόρη, η Αρετή, του έδειξε ένα δύσκολο δρόμο, γεμάτο κοφτερές πέτρες και αγκάθια, στενό και δύσβατο, που θα τον βάδιζε δύσκολα, αλλά θα κέρδιζε στο τέλος του την αναγνώριση από τους συνανθρώπους του. Έτσι ο Ηρακλής ακολούθησε την Αρετή, προτιμώντας να υποφέρει για να διαβεί το δύσβατο δρόμο της, αλλά να γνωρίσει τη δόξα και την τιμή με τις καλές του πράξεις και την αρετή του.
left|thumb|Ο [[Λέων της Νεμέας|Ηρακλής παλεύει με το λιοντάρι της Νεμέας. Λευκή λήκυθος του «Ζωγράφου του Διόσφου», πρώτο τέταρτο 5ου αι. π.Χ. Μουσείο του Λούβρου|303x303εσ|εναλλ.=]]
Ως έφηβος προκάλεσε τον πόλεμο μεταξύ της Θήβας με το βασίλειο του Ορχομενού. Ως ανταμοιβή για τη νίκη του εναντίον του Ορχομενού, πήρε για γυναίκα του τη Μεγάρα, κόρη του βασιλιά της Θήβας, με την οποία απέκτησε τρία (κατ' άλλους περισσότερα) παιδιά. Η Ήρα όμως τον τρέλανε, με αποτέλεσμα να σκοτώσει τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Όταν συνειδητοποίησε τι έκανε, αποφάσισε να πάει στο Μαντείο των Δελφών για να πάρει χρησμό, ώστε να μάθει με ποιον τρόπο θα μπορούσε να εξαγνισθεί. Σύμφωνα με τον χρησμό, έπρεπε να υπηρετήσει για δώδεκα χρόνια τον Ευρυσθέα, βασιλιά των Μυκηνών, και να πραγματοποιήσει τους άθλους που θα του πρόσταζε εκείνος.
Άθλοι του Ηρακλή
Στο πλαίσιο των άθλων:
Άλλα μυθικά κατορθώματα
Εκτός από τους άθλους, ο Ηρακλής πραγματοποίησε κι άλλα μυθικά κατορθώματα.
right|thumb|Ο Ηρακλής πιάνει το ελάφι της Κερύνειας. Αττικός [[Μελανόμορφη αγγειογραφία|μελανόμορφος αμφορέας περ. 530–520 π.Χ.|275x275px]]
Ίδρυση Ολυμπιακών αγώνων
Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη και τον Απολλόδωρο η καθιέρωση των Ολυμπιακών αγώνων αποδίδεται στον Ηρακλή.
Ο Ηρακλής στο αρχαίο θέατρο
Στο αρχαίο ελληνικό θέατρο της κλασικής εποχής, ο Ηρακλής εμφανίζεται σε πολλές τραγωδίες.
Ο Ηρακλής στη λογοτεχνία
μικρογραφία|371x371px μικρογραφία|509x509px Ο Ομηρικός Ύμνος Ἡρακλέα λεοντόθυμον υμνεί τα κατορθώματα του Ηρακλή
-
Στα Ειδύλλια του Θεόκριτου μετά το νανούρισμα της Αλκμήνης εμφανίζονται δυο μαύρο φίδια που έστειλε η Ήρα αλλά ο Ηρακλής κατάφερε να τα πνίξει με τα χέρια του.
Το τέλος του ήρωα
Τη στιγμή που ο Νέσσος πέθαινε από τα δηλητηριασμένα βέλη του Ηρακλή, εκμυστηρεύθηκε στη Δηιάνειρα ότι ο σύζυγός της δεν την αγαπούσε πια, και ότι για να ξανακερδίσει την αγάπη του, έπρεπε να του δώσει να φορέσει έναν χιτώνα, αφού τον βουτήξει πρώτα μέσα στο αίμα του νεκρού κενταύρου. Η Δηιάνειρα, η οποία δεν ήξερε ότι το αίμα του Νέσσου ήταν δηλητηριασμένο από τα βέλη, έδωσε τον χιτώνα στον ήρωα. Οι πόνοι του Ηρακλή ήταν τόσο φρικτοί, ώστε τρελάθηκε. Μάζεψε ξύλα και παρακαλούσε κάποιον να τον κάψει. Ο Φιλοκτήτης τότε τον λυπήθηκε και άναψε τη φωτιά πάνω στην κορυφή του βουνού Οίτη, και ο Ηρακλής κάηκε ζωντανός. Ακόμη και σήμερα, η υψηλότερη κορυφή αυτού του βουνού ονομάζεται Πυρά. Σύμφωνα με τον Martin Nilsson το φρικτό τέλος του Ηρακλή στην Οίτη προέρχεται από έθιμο, που υπήρχε στο βουνό Οίτη, στο οποίο λατρευόταν ο Ηρακλής. Οι πιστοί άναβαν φωτιές και πετούσαν μέσα ανθρώπινα ομοιώματα και δικαιολογούσαν αυτό το έθιμο λέγοντας ότι γινόταν εις ανάμνηση της αυτοπυρπολήσεως του Ηρακλή.
Μετά το θάνατό του, ο Ηρακλής αποθεώθηκε, έγινε δηλαδή θεός της δύναμης και της ρώμης, και αρχηγός των ηρώων. Ο Δίας τον πήρε στον Όλυμπο και τον πάντρεψε με τη θεά της νιότης, την Ήβη. Η Ήρα τον έκανε παιδί της.
Τον Ηρακλή οι αρχαίοι Έλληνες τον παρίσταναν συνήθως ντυμένο με τη λεοντή, να κρατά ένα ρόπαλο στο χέρι, με παράστημα γίγαντα και σώμα δυνατό, νεανικό και εύρωστο.
Ο Ηρακλής θεωρείται σύμφωνα με τους Ορφικούς ο δημιουργός του Θεών και του Κόσμου και λέγεται "Δράκων ελικτός"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργοναύτες Κατηγορία:Παιδιά του Δία
Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Παρασκευή (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Παρασκευή μπορεί να αναφέρεται
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αλέξανδρος Αθανασιάδης
Ο Αλέξανδρος Αθανασιάδης (1929 - 1 Μαρτίου 1988) ήταν Έλληνας βιομήχανος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Ιορδάνη Αθανασιάδη. Μετά τον θάνατο του θείου του, Πρόδρομου Μποδοσάκη - Αθανασιάδη, κληρονόμησε τις επιχειρήσεις του αναλαμβάνοντας διευθύνων σύμβουλος της Ανώνυμου Εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων.
Κατοικούσε στην Εκάλη. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Παναγιωτοπούλου και είχαν αποκτήσει δύο κόρες.
Δολοφονία από 17Ν.
Την 1η Μαρτίου 1988 δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη μέσα στο αυτοκίνητό του, το οποίο ήταν ακινητοποιημένο προ φωτεινού σηματοδότη επί της λεωφόρου Κηφισίας στο ύψος του Ψυχικού. Δέχθηκε πέντε σφαίρες και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο "Υγεία", όπου και εξέπνευσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Έλληνες θύματα τρομοκρατικών ενεργειών Κατηγορία:Θύματα της Ε.Ο. 17Ν
Χανιά
μικρογραφία|μνημείο στην είσοδο της πόλης των Χανίων μικρογραφία|Χιονισμένα Λευκά Όρη
Τα Χανιά είναι παραλιακή πόλη της βορειοδυτικής Κρήτης, που κατέχει ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της και είναι η πρωτεύουσα του νομού Χανίων. Η πόλη των Χανίων καταλαμβάνει έκταση περίπου δεκατριών (13) τετραγωνικών χιλιομέτρων και αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νησιού μετά το Ηράκλειο. Ο δήμος Χανίων αριθμεί 110.646 κατοίκους (2021), και πέρα από τα Χανιά (κάτοικοι), η ευρύτερη αστική περιοχή περιλαμβάνει τα μεγαλύτερα προάστια τα οποία έχουν ενωθεί οικιστικά με το δήμο Χανίων όπως: τα Κουνουπιδιανά, το Σόδυ, οι Μουρνιές, η Σούδα, η Νεροκούρου, το Δαράτσο, τα Περιβόλια, ο Γαλατάς και το Αρώνι. Στην αρχαιότητα υπήρξε σημαντική μινωική πόλη και έχει ταυτισθεί με την αρχαία Κυδωνία.
Κλίμα
Η πόλη έχει το τυπικό μεσογειακό κλίμα, το οποίο είναι ζεστό και ξηρό τα καλοκαίρια και ήπιο τους χειμώνες. Μεταξύ Απριλίου και Οκτωβρίου ο ουρανός είναι καθαρός. Η ατμόσφαιρα είναι σχεδόν πάντα ζεστή και τα θερμά επεισόδια (με θερμοκρασίες πάνω από 38 °C) δεν είναι πολύ συνηθισμένα, αφού υπάρχει συνεχώς η θαλασσινή αύρα (τα "Μελτέμια"). Συνήθως χιονίζει μόνο στα ορεινά του νομού με πολύ σπάνιες εξαιρέσεις, όπως αυτή στις 13 Φεβρουαρίου 2004 όπου χιονιού έπεσαν μέσα στην πόλη. Μερικά μικρά θερμά επεισόδια συμβαίνουν και κατά τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο, όταν σκόνη από τη Σαχάρα μεταφέρεται από ένα ισχυρό "καταβατικό" άνεμο (τύπου Σιρόκο), ο οποίος αποκαλείται Λίβας (επειδή έρχεται από τη Λιβύη).
Η μεγαλύτερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ ήταν 42,5 °C, ενώ η χαμηλότερη ήταν στην περιοχή του αεροδρομίου (στις 8 Ιανουαρίου 2017) -4°C το Πρωί.
Βυζαντινή εποχή
Η πρώτη βυζαντινή περίοδος διήρκεσε από το 395 ως το 824 μ.Χ. Γι' αυτήν δεν υπάρχουν αρκετές καταγραφές. Κατά την Αραβοκρατία (827 - 961 μ.Χ.) που ακολούθησε η μικρή πόλη πιθανά ονομαζόταν Rabdh el Djobh (Τυρούπολη, πόλη του τυριού) ή Al Hanim. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι Χριστιανικοί πληθυσμοί μετακινήθηκαν προς τα ορεινά του νομού λόγω των διωγμών. Ο Βυζαντινός στρατηγός Νικηφόρος Φωκάς επανέκτησε την Κρήτη το 961 μ.Χ. Η δεύτερη βυζαντινή περίοδος διήρκεσε μέχρι το 1204 μ.Χ. και το όνομά της άλλαξε σε Χανιά. Οι Βυζαντινοί άρχισαν να ενισχύουν με οχυρωματικά έργα την πόλη, χρησιμοποιώντας αρχαία οικοδομικά υλικά, με σκοπό να αποτρέψουν και άλλη αραβική επιδρομή. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα Χανιά αποτελούν επίσης έδρα επισκόπου.
Ενετική περίοδος - Ίδρυση νέας πόλης
thumb|Το παλιό λιμάνι στην ενετική εποχή. Η Βενετία έχει μια μακρά παράδοση εμπορικών σχέσεων με την Κρήτη, ήταν ένα από τα αμέτρητα νησιά και πόλεις στα οποία η Βυζαντινή αυλή έδωσε απαλλαγή με αυτοκρατορικά Χρυσόβουλα, ξεκίνησε (1147) και τα επιβεβαίωσε με Συνθήκη ο Αλέξιος Γ΄ Άγγελος (1198). Η Κωνσταντινούπολη καταλήφθηκε από τους Λατίνους στην Δ΄ Σταυροφορία τον Απρίλιο του 1204. Η Δημοκρατία της Βενετίας είχε μεγάλο μερίδιο στη διανομή, πήρε τις Κυκλάδες, τα Επτάνησα, τα νησιά του Σαρωνικού κόλπου και πολλές πόλεις στην ηπειρωτική Ελλάδα που ήθελε να τις χρησιμοποιήσει σαν ναυτικές βάσεις. Ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός είχε παραλάβει την Κρήτη, η Βενετία προσέγγισε τη μεγάλη αντίπαλο της Δημοκρατία της Γένοβας με στόχο να του την αποσπάσουν. Ο Αλέξιος Δ΄ Άγγελος είχε υποσχεθεί την Κρήτη σαν δώρο στον Βονιφάτιο αλλά τη χρησιμοποιούσε ο ίδιος ελάχιστα και αποφάσισε να την πουλήσει στους Βενετούς. Τα ανταλλάγματα ήταν 1.000 ασημένια μάρκα, μια ετήσια προσφορά από τα έσοδα που έφτανε τα 10.000 Υπέρπυρα και στρατιωτική βοήθεια των Βενετών για να καταλάβει το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης. Τα κέρδη της Βενετίας επικυρώθηκαν μερικές βδομάδες αργότερα με Ρωμαϊκό διάταγμα. Οι Βενετοί αποβιβάστηκαν στο νησάκι Σπιναλόγκα αλλά οι Γενοβέζοι που κατέχαν ήδη την Κρήτη κινήθηκαν πιο γρήγορα υπό την ηγεσία του Ερρίκο Πεσκατόρε κόμη της Μάλτας, με την υποστήριξη του τοπικού πληθυσμού κατέλαβαν τα κεντρικά και ανατολικά τμήματα του νησιού. Το καλοκαίρι του 1207 αποκρούστηκε μια πρώτη Βενετική επίθεση του Ρανιέρο Ντάντολο, τα επόμενα δύο χρόνια ο Πεσκατόρε κυβερνούσε το σύνολο του νησιού με εξαίρεση κάποιες απομονωμένες Βενετικές φρουρές. Ο Πεσκατόρε κατέφυγε στον πάπα και ζήτησε να τον αναγνωρίσει βασιλιά της Κρήτης, η Βενετία ωστόσο ανέκαμψε γρήγορα και ο Πεσκατόρε έχασε την υποστήριξη της Γένοβας. Οι Βενετοί ξεκίνησαν να πολιορκούν το Παλαιόκαστρο ένα κάστρο κοντά στον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο) (1209) αλλά το κατέλαβαν 3 χρόνια αργότερα (1212). Ο Πεσκατόρε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί, αντιστάθηκε για λίγο καιρό ακόμα μόνο ο υπαρχηγός του Αλαμάννο ντα Κόστα. Με την τελική Συνθήκη ανάμεσα στη Δημοκρατία της Βενετίας και τη Δημοκρατία της Γένοβας (11 Μαίου 1217) η Κρήτη πέρασε οριστικά στους Βενετούς.
300px|left|thumb|Το παλιό Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων Ο μετέπειτα δόγης Γιάκοπο Τιέπολο έγινε ο πρώτος κυβερνήτης της νέας επαρχίας με τον τίτλο του "δούκα της Κρήτης" ή "δούκα της Κανδίας", έδρα του ήταν ο Χάνδακας. Για να μπορέσει να αποκτήσει τον έλεγχο σε ολόκληρο το νησί ο Τιέπολο ζήτησε τη μεταφορά εποίκων από τη μητρόπολη Βενετία, ήθελε να τους δώσει γη με αντάλλαγμα στρατιωτική υπηρεσία. Η Δημοκρατία της Βενετίας ενέκρινε θετικά την αίτηση του με διάταγμα (10 Σεπτεμβρίου 2011). Οι πρώτοι Βενετοί που εγκατέλειψαν τη Βενετία και εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη (20 Μαρτίου 1212) ήταν 132 ευγενείς και 45 αστοί. Ακολούθησαν άλλα τρία κύματα μεταναστών (1222, 1233, 1252), συνολικά 10.000 Βενετοί εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη τον πρώτο αιώνα της Βενετοκρατίας, η ίδια η Βενετία είχε τότε πληθυσμό 60.000 κατοίκους. Οι άποικοι του 1252 ίδρυσαν νέα πόλη την "Κανέα" που εξελίχτηκε στα σημερινά Χανιά στη θέση που ήταν τα ερείπια της αρχαίας πόλης Κυδωνία. Το 1252 οι Ενετοί κατάφεραν να υποτάξουν τους Κρήτες επαναστάτες και η Βενετική Σύγκλητος με το διάταγμα της 29 Απριλίου 1252 (Γρηγοριανό ημερολόγιο) διατάσσουν τον Στρατιωτικό Διοικητή να καταλάβουν τη Δυτική Κρήτη και να ιδρύσουν νέα πόλη ή να ανοικοδομήσουν κάποια παλαιά. Τα Χανιά κατόπιν, όπως και όλη η Κρήτη άνθησαν ως εμπορικό κέντρο και ως αγροτική περιοχή. Στην αρχή οι Ενετοί ήταν σκληροί και καταπιεστικοί, αλλά σιγά σιγά οι σχέσεις τους με τους ντόπιους θερμάνθηκαν. Η επαφή τους με τη Βενετία βοήθησε στο να αναμειχθούν οι δύο κουλτούρες, χωρίς όμως οι ντόπιοι να χάσουν τις ελληνοχριστιανικές τους παραδόσεις. Το όνομα της πόλης άλλαξε σε La Canea και οι βυζαντινές οχυρώσεις ενισχύθηκαν δίνοντας στα Χανιά τη σημερινή τους μορφή. Επίσης, μετά από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453, αρκετοί ιερείς, μοναχοί, καλλιτέχνες και άνθρωποι των γραμμάτων βρήκαν καταφύγιο στην Κρήτη βοηθώντας στην πολιτιστική ενίσχυση του νησιού. Τα Χανιά, κατά την περίοδο αυτή, περιέχουν μείγμα βυζαντινού, ενετικού και κλασικού ελληνικού πολιτισμού.
Οθωμανική περίοδος
left|thumb|Το παλιό λιμάνι στην Τουρκοκρατία. Παρόλα αυτά τα τείχη της δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τους Οθωμανούς από το να καταλάβουν την πόλη το 1645 ύστερα από δίμηνη πολιορκία. Οι Οθωμανοί αποφάσισαν να προσεγγίσουν τη πόλη από τα δυτικά και αποβιβάστηκαν κοντά στο μοναστήρι της Γωνιάς στην Κίσσαμο, το οποίο και λεηλάτησαν και έκαψαν. Πολιόρκησαν τα Χανιά στις 2 Αυγούστου 1645. Οι απώλειες και από τις δυο πλευρές ήταν τεράστιες (ειδικά των Οθωμανών). Ο Οθωμανός διοικητής εκτελέστηκε στην επιστροφή του έχοντας χάσει περισσότερους από 40.000 άντρες. Από την εκστρατεία αυτή η οποία για τους Τούρκους παραταύτα θεωρήθηκε ως μεγάλο κατόρθωμα έμεινε μέχρι και σήμερα η φράση Να δείς τα Χανιά και τη Γωνιά ("Hanya’yı Konya’yı gormek") που σημαίνει να καταλάβεις σε βάθος μια δουλειά και να είσαι εύστροφος.
Αργότερα οι περισσότερες εκκλησίες μετατράπηκαν σε τζαμιά και τα πλούτη της πόλης μεταφέρθηκαν στην έδρα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη. Οι Τούρκοι εποίκησαν τις ανατολικές συνοικίες της πόλης (Καστέλι και Σπλάτζια), όπου και μετέτρεψαν τον Άγιο Νικόλαο των Δομινικανών μοναχών στο Κεντρικό τους τζαμί ("Houghiar Tzamissi" Turkish: Hünkar Camisi). Έκτισαν επίσης και νέα τζαμιά, όπως αυτό του Kioutsouk Hassan στο παλιό λιμάνι. Τα δημόσια λουτρά (hamam) χτίστηκαν από τους Τούρκους λίγο πιο πάνω, στη σημερινή οδό Χάληδων. Το 1821, με την έναρξη της ελληνικής επανάστασης, υπήρξαν διαμάχες μεταξύ των Χριστιανών και Μουσουλμάνων στα Χανιά, που οδήγησαν σε σφαγή του χριστιανικού πληθυσμού στην πόλη των Χανίων. Ο επίσκοπος Κισσάμου, Μελχισεδέκ Δεσποτάκης, κρεμάστηκε από τους Τούρκους σε έναν πλάτανο στην πλατεία της Σπλάντζιας, ο οποίος υπάρχει και σήμερα.
Η Κρήτη μετά την Επανάσταση του 1821 αποδόθηκε από τους Οθωμανούς στους Αιγύπτιους του Μοχάμαντ Άλυ, οι οποίοι τη διατήρησαν έως το 1840. Στην εποχή της Αιγυπτιοκρατίας ανάγεται ο φάρος στο ενετικό λιμάνι των Χανίων. Επί αιγυπτιοκρατίας εκδόθηκε η πρώτη εφημερίδα στην Κρήτη, στα Χανιά, η << Κρητική Φωνή >>, η οποία ήταν δίγλωσση. Επί αιγυπτιακής κατοχής υπήρχαν δύο διοικήσεις στην Κρήτη, η μία στα Χανιά και η άλλη στον Χάνδακα, ωστόσο η επίσημη εφημερίδα της αιγυπτιακής διοίκησης της Κρήτης ήταν στα Χανιά.
Το 1841 το νησί επανήλθε σε οθωμανική κατοχή. Από το 1850 κι έπειτα ο Πασάς της Κρήτης διέμενε στα Χανιά, όταν οι Οθωμανοί μετέφεραν για αμυντικούς λόγους (ύπαρξη του ασφαλούς για τον Οθωμανικό στόλο λιμανιού της Σούδας) την πρωτεύουσα της Κρήτης από το Ηράκλειο. Το 1878, υπογράφηκε η συνθήκη της Χαλέπας, η οποία παραχωρούσε κάποια σημαντικά δικαιώματα στο χριστιανικό πληθυσμό του νησιού.
Κρητική Πολιτεία
thumb|[[Ελευθέριος Βενιζέλος (1864–1936), σημαντική πολιτική φυσιογνωμία της Ελλάδας κατά τον 20ό αιώνα]] Το 1898, κατά τη διάρκεια των τελευταίων κινημάτων για ανεξαρτησία και ένωση με την Ελλάδα και ειδικά των αναταραχών στο Ηράκλειο την 25 Αυγούστου 1898, οι Μεγάλες Δυνάμεις δημιούργησαν την ημιαυτόνομη Κρητική Πολιτεία με πρωτεύουσα τα Χανιά, με ύπατο αρμοστή της τον πρίγκιπα Γεώργιο. Το παλάτι βρίσκεται στη συνοικία Χαλέπα, στα ανατολικά της παλιάς πόλης, δίπλα στην οικία του Ελευθερίου Βενιζέλου, η οποία είναι ανοιχτή στο κοινό και χρησιμοποιείται ως μουσειακός χώρος. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς, τρέχουν διάφορα προγράμματα εντός του μουσείου δίνοντας την ευκαιρία σε μαθητές όλων των βαθμίδων να τα παρακολουθήσουν και να συμμετέχουν σε αυτά. thumb|right|Χανιά, το μέγαρο των Δικαστηρίων Συνεχίζοντας ιστορικά, πρέπει να αναφέρουμε ότι κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων η Κρήτη τύπωσε δικό της νόμισμα και γραμματόσημα. Η πόλη έπαψε να αποτελεί απομακρυσμένο βιλαέτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έγινε κοσμοπολίτικη, ξανακερδίζοντας τον ρόλο της ως σταυροδρόμι των πολιτισμών της Ευρώπης και της Ανατολής. Πολλά σημαντικά κτήρια χτίστηκαν κατά την περίοδο αυτή, κυρίως στην οδό Νεάρχου, καθώς και στο προάστιο της Χαλέπας, όπου βρίσκονταν τα προξενεία των προστάτιδων δυνάμεων.
Ένωση
μικρογραφία|αριστερά|Άποψη του λιμένα των Χανίων, το 1909. Παρόλα αυτά ο κύριος στόχος ήταν η ένωση με την Ελλάδα, ο οποίος πραγματοποιήθηκε έπειτα από τη στάση του Ελευθέριου Βενιζέλου προς τον πρίγκιπα Γεώργιο. Ύστερα από αρκετές διαμάχες, η επανάσταση του Θερίσου στις 10 Μαρτίου 1905, κατάφερε να διώξει το Γεώργιο και να φέρει στην Κρήτη τον Αλέξανδρο Ζαΐμη. Τελικά, το 1908, ο Βενιζέλος κατάφερε να εδραιώσει μια επαναστατική κυβέρνηση, η οποία αναγνωρίστηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Η μετέπειτα εκλογή του ως πρωθυπουργού της Ελλάδας το 1910 επέφερε ριζική αλλαγή στην ελληνική εξωτερική πολιτική. Η κυβέρνηση του Βενιζέλου ήρθε σε συνεννόηση με αλλά βαλκανικά κράτη, με αποτέλεσμα τη δημιουργία του Βαλκανικού Συνασπισμού, μίας συμμαχίας με σκοπό την εκδίωξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τη Βαλκανική χερσόνησο. Η νικηφόρα έκβαση των Βαλκανικών Πολέμων για την Ελλάδα είχε ως αποτέλεσμα την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα την 1η Δεκεμβρίου 1913. Η Ελληνική σημαία υψώθηκε στο φρούριο του Φιρκά στο παλιό λιμάνι με την παρουσία του Βενιζέλου και του βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου. Ο Βενιζέλος, ο οποίος κατάγεται από τις Μουρνιές Χανίων, υπήρξε αρχηγός της Κρητικής επανάστασης του 1896-97 εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και πρωθυπουργός της Ελλάδας (1910-1915, 1915, 1917-1920, 1924, 1928-1932, 1932 και 1933). Απεβίωσε στις 18 Μαρτίου 1936 και ο τάφος του βρίσκεται στον Προφήτη Ηλία πάνω από τα Χανιά. μικρογραφία|261x261εσ| ΦΕΚ του 1941 Έν Χανίοις μικρογραφία|Στο ενετικό λιμάνι Χανίων thumb|right|Οι [[Τάφοι Βενιζέλων|τάφοι των Βενιζέλων.]] thumb|right|Γερμανοί αλεξιπτωτιστές πέφτουν στα Χανιά το Μάη του [[1941.]]
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μια άλλη σημαντική στιγμή στην ιστορία των Χανίων είναι η εισβολή και κατοχή από τις δυνάμεις του Άξονα κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Με τη μεταφορά της Ελληνικής κυβέρνησης στα Χανιά μετά την κατάληψη της ηπειρωτικής Ελλάδας η πόλη γίνεται η de facto πρωτεύουσα της χώρας (ως πρωτεύουσα ορίζεται η έδρα της κυβέρνησης). Στη συνέχεια όμως έπειτα από έναν ανηλεή βομβαρδισμό της πόλης από τη γερμανική αεροπορία τον Μάιο του 1941, οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές εισέβαλαν στην πόλη από τα δυτικά (από τις περιοχές του Γαλατά και του Μάλεμε) και απωθήθηκαν από τους Βρετανούς στον λόφο της Δεξαμενής στα νότια της πόλης. Ο βασιλιάς Γεώργιος διέμενε σε μια βίλα στα Περιβόλια, κοντά στα Χανιά, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τους Γερμανούς στην Αίγυπτο. Η εβραϊκή κοινότητα των Χανίων υπέστη σημαντικές απώλειες κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Οι περισσότεροι από αυτούς, όπως και αντιστασιακοί, μεταφέρθηκαν από τους Γερμανούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην κεντρική Ευρώπη. Το 1944, μια Βρετανική τορπίλη βύθισε το πλοίο "Τάναϊς", το οποίο μετέφερε το μεγαλύτερο μέρος της εβραϊκής κοινότητας Χανίων. Τα Χανιά ήταν η τελευταία ευρωπαϊκή πόλη, που απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς το Μάιο του 1945, με τους Γερμανούς να εκτελούν ντόπιους μέχρι την τελευταία στιγμή.
Σύγχρονη ιστορία
Τη δεκαετία του ΄70 η Κρήτη μετατράπηκε σε μείζονα τουριστικό προορισμό για τον διεθνή και εγχώριο τουρισμό, πράγμα το οποίο συνέβαλε στην άνθηση της οικονομίας και της πολιτιστικής ανάπτυξης της πόλης. Τα Χανιά, έπαψαν να είναι πρωτεύουσα της Κρήτης το 1971, όταν η πρωτεύουσα της Κρήτης μεταφέρθηκε στο Ηράκλειο.
Συνοικίες
μικρογραφία|Χανιά Παλιά πόλη Η πόλη των Χανίων χωρίζεται σε δύο βασικά τμήματα. Την παλιά πόλη, με το παλιό λιμάνι, και τη νέα πόλη, εκτός των τειχών. Η παλιά πόλη βρίσκεται κτισμένη γύρω απο το βενετσιάνικο λιμάνι και περιβάλλεται από τις ενετικές οχυρώσεις του 1538, που διασώζονται τα ανατολικά και δυτικά τμήματά τους. Στη νότια πλευρά οι οχυρώσεις αυτές καταστράφηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα, για να χρησιμοποιηθούν τα υλικά τους στην κατασκευή της αγοράς και διαφόρων άλλων δημοσίων και μη κτηρίων. Από εκεί αναπτύχθηκε η νέα πόλη της οποίας κυριότερες συνοικίες είναι η Χαλέπα, ο Άγιος Ιωάννης, τα Παχιανά,η Νέα Χώρα, το Πασακάκι,τα Λενταριανά που εκτείνονται περιφερειακά του κέντρου της πόλης.