cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καραμανία
Ιστορία
Οι Καραμανίδες (τουρκικά: Karamanoğulları) ήταν μια ιστορική δυναστεία που είχε την ηγεμονία της περιοχής μεταξύ του τέλους του 13ου μέχρι το τέλος του 15ου αιώνα. Το κράτος ιδρύθηκε από τους Τουρκομάνους, υπό την ηγεσία του Καραμάν Μπέι, και τελικά ενσωματώθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά την βασιλεία του Μωάμεθ Β'. Το κράτος των Καραμανίδων ιδρύθηκε στο νοτιότερο μισό της Κεντρικής Ανατολίας. Στο απόγειο της ισχύος του είχε επίσης υπό τον έλεγχο του την κεντρική περιοχή της μεσογειακής ακτής της Ανατολίας (περίπου η περιοχή της Κιλικίας της αρχαιότητας, δηλαδή το ανατολικό μισό της σύγχρονης Επαρχίας της Αττάλειας και το δυτικό μισό της σύγχρονης Επαρχίας Μερσίν). Μετά την προσάρτηση της περιοχής από τους Οθωμανούς, επιβίωσαν δύο ονόματα από την εποχή των Καραμανίδων: η σημερινή πόλη Καραμάν (στην Κεντρική Ανατολία), η οποία ήταν η πρωτεύουσα των Καραμανίδων και (μέχρι τη δεκαετία του 1920) η μειονότητα των Καραμανλήδων (Αν και οι Καραμανίδες ήταν μουσουλμάνοι, οι Καραμανλήδες ήταν τουρκόφωνοι χριστιανική μειονότητα η οποία μετανάστευσε στην Ελλάδα κατά την ανταλλαγή πληθυσμών στη δεκαετία του 1920.
Γεωγραφία
Στο βιβλίο του, ο Σερ Φράνσις Μποφόρ αναφερόταν σε όλη την νότια ακτή της Ανατολίας ως Καραμανία. Αυτό το όνομα αναφερόταν σε μια ευρεία περιοχή από το Όρος Κράγος (Yediburun ) ως τις Αιγαιές (Αιγαιαί, Ayas), όπου ο Μπορόφ τραυματίστηκε από μία έκρηξη. Η περιοχή είναι από τις συντεταγμένες 36.4°N, 29.11667°W στα δυτικά μέχρι τις 36.78333°N, 35.83333°W στα ανατολικά, περίπου στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος, αλλά με ένα γεωγραφικό μήκος έκτασης περίπου 600ων χιλιομέτρων. Σήμερα αντιστοιχεί σε παραλιακή περιοχή τριών επαρχιών της Τουρκίας, της Αττάλειας, της Μερσίν, και των Αδάνων. Όμως, ακόμα και στο απόγειο της δύναμής τους, οι Καραμανίδες έλεγχαν μόνο το ένα τρίτο αυτής της ακτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοχή Μεσογείου (Τουρκία) Κατηγορία:Γεωγραφία της Τουρκίας
Νεφιλείμ
Επιπλέον σημασίες του Νεφιλίμ μπορεί να είναι: α) ο ασυνήθιστος, β) αυτός που έχει πέσει από τα ουράνια, όπως για παράδειγμα κάποιο θεϊκό πλάσμα, γ) αυτός που έχει υποστεί ηθική πτώση, δ) αυτός που επιτίθεται, ο εχθρικός, ο βίαιος κ.ά. Καμία πάντως από τις έννοιες αυτές δεν βρίσκει σύμφωνους όλους τους μελετητές.
Σύμφωνα με τον Ιωάννη Χρυσόστομο, η Αγία Γραφή, "γίγαντας ενταύθα τους ισχυρούς το σώμα οίμαι λέγειν".
Ο Ακύλας, Έλληνας από τη Σινώπη του Πόντου, ο οποίος γύρω στα 140 μ.Χ. ολοκλήρωσε μια κατά λέξη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης στα Ελληνικά, απέδωσε το Νεφιλίμ ως οι "επιπίπτοντες" (επιπίπτω= εφορμώ, επιτίθεμαι), ενώ ο Σύμμαχος (εβιωνίτης με καταγωγή από τη Σαμάρεια), το μετέφρασε ως "βίαιοι". Το Βαρούχ 3,26 χαρακτηρίζει τους Νεφιλίμ ως "ευμεγέθεις, επισταμένους πόλεμον", ενώ το ''Αριθμ. 13,33 τους παρουσιάζει "υπερμήκεις"''.
Φυλές γιγάντων η Παλαιά Διαθήκη θεωρεί τους Ομμίν (Δευτ. 2,10), τους Ενακίμ (Δευτ. 2,21) και τους Ραφαΐν (Δευτ. 2,20) ή Ζομζομμίν (Δευτ. 2,20).
Οι Νεφιλίμ στην αποκαλυπτική γραμματεία
Ένα σύνολο ψευδεπίγραφων συγγραμμάτων τα οποία, αν και κυκλοφόρησαν με το όνομα γνωστών, σπουδαίων προσώπων της ισραηλιτικής αρχαιότητας, έμειναν όμως εκτός του Κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης, ονομάζονται "αποκαλυπτικά", επειδή αποκαλύπτουν στους αναγνώστες τους δήθεν μυστήρια, που τους αφορούν ως λαό του Θεού και πρόκειται να συμβούν στους έσχατους χρόνους.
Στα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας έχουν βρεθεί κείμενα και αποσπάσματα κειμένων που κάνουν λόγο για τον Ενώχ, ανάμεσα στα οποία είναι και το Βιβλίο των Γιγάντων, το οποίο διαβαζόταν ευρύτατα (μεταφρασμένο σε διάφορες γλώσσες) στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι "γίγαντες", στο αποκαλυπτικό αυτό έργο αναφέρονται ως απόγονοι των πεπτωκότων αγγέλων και των θυγατέρων των ανθρώπων, όπως άλλωστε και στο ίδιο το απόκρυφο βιβλίο του Ενώχ, το οποίο στο σημείο αυτό εμφανίζεται να υπομνηματίζει το 6ο βιβλικό κεφάλαιο της Γενέσεως.
Ορθόδοξες ερμηνείες της περικοπής Γεν. 6,1-4
Όπως φάνηκε, οι παρερμηνείες περί Ελοχίμ και Νεφιλίμ, προέκυψαν από την ύπαρξη μιας "μικρής...αλλά ιδιαίτερα δυσνόητης, περικοπής" την οποία βρίσκουμε στο βιβλίο της Γενέσεως, στα εδάφια 1-4 (παρατίθενται παρακάτω και οι στίχοι 5-6 ώστε να γίνει περισσότερο κατανοητή η συνολική ερμηνεία της περικοπής):
'Γεν. 6,1-6' (μετάφραση της περικοπής των εβδομήκοντα στα νέα ελληνικά ): <font style="font-family: Palatino Linotype"> 1 Όταν άρχισαν οι άνθρωποι να πληθύνονται στην γη και απόχτησαν πολλές θυγατέρες, 2 είδαν οι ‘υιοί του Θεού’ τις ‘θυγατέρες των ανθρώπων’ ότι ήταν ωραίες και πήραν για γυναίκες τους όσες τους άρεσαν. 3 Τότε είπε Κύριος ο Θεός: ‘Δεν θα μείνει το πνεύμα μου σ' αυτούς τους ανθρώπους για πάντα, γιατί έγιναν σάρκες• η ζωή τους θα φτάνει σε εκατόν είκοσι χρόνια’. 4 Εκείνα τα χρόνια και ακόμα αργότερα ήταν οι πολεμιστές στην γη• συνέβαινε δε όταν οι ‘υιοί του Θεού’ ενώνοντο με τις ‘θυγατέρες των ανθρώπων’ να τους γεννούσαν πολεμιστές. Αυτοί είναι οι πολεμιστές οι από παλαιά, οι ονομαστοί άνδρες. 5 Βλέποντας Κύριος ο Θεός ότι πληθύνθηκαν οι κακίες των ανθρώπων στην γη και όλοι τους κάθε μέρα μηχανεύονται με επιμέλεια τα πονηρά, 6 "μετανόησε" που έκανε τον άνθρωπο στην γη και "θύμωσε" (εναντίον του).
'Γεν. 6,1-6 (μετάφραση στα νέα ελληνικά της περικοπής σύμφωνα με το εβραϊκό κείμενο (ή αλλιώς μασοριτικό κείμενο): <font style="font-family: Palatino Linotype"> 1 Όταν άρχισαν οι άνθρωποι να γίνονται πολλοί πάνω στη γη και απέκτησαν κόρες, 2 είδαν οι γιοι του Θεού τις κόρες των ανθρώπων ότι ήταν όμορφες, και πήραν για γυναίκες τους εκείνες που τους άρεσαν. 3 Τότε είπε ο Κύριος: ‘Δε θα παραμείνει το ζωοποιό Πνεύμα μου στους ανθρώπους για πάντα, γιατί είναι σαρκικοί• η ζωή τους θα διαρκεί μόνον εκατόν είκοσι χρόνια’. 4 Εκείνα τα χρόνια και ακόμα αργότερα ήταν οι πολεμιστές στην γη• συνέβαινε δε όταν οι ‘υιοί του Θεού’ ενώνοντο με τις ‘θυγατέρες των ανθρώπων’ να τους γεννούσαν πολεμιστές. Αυτοί είναι οι πολεμιστές οι από παλαιά, οι ονομαστοί άνδρες. 5' Όταν ο Κύριος είδε πόσο είχε αυξηθεί η κακία των ανθρώπων στη γη και ότι όλες τους οι σκέψεις ήταν πάντα μόνο πονηρές, 6 μετάνιωσε που είχε δημιουργήσει τον άνθρωπο στη γη και λυπήθηκε κατάκαρδα.
Όπως είναι φανερό, η εν λόγω περικοπή, κινείται γύρω από τρεις έννοιες: α) Τους "υιούς του θεού", β) Τις "θυγατέρες των ανθρώπων", γ) Τους "γίγαντες".
Ερμηνείες της περικοπής
Όπως μας πληροφορεί ο καθ. ''Ιω. Γαλάνης, "όσον αφορά εις την φράσιν 'υιοί θεού' των Γεν. 6,2.4 υπάρχουν δύο ερμηνείαι. Η πρώτη δέχεται ως υιούς αγγέλους και ουρανίους δυνάμεις γενικώς και η δευτέρα εξέχοντας ανθρώπους"''. Έτσι, αρχικά οι "υιοί του θεού", μία από τις σημαντικές παραμέτρους της περικοπής, έγιναν κατανοητοί ως άγγελοι. Όπως σημειώνει αλλού ο κ. Γαλάνης, "εκ των ελλήνων πατέρων και εκκλησιαστικών συγγραφέων οι Ιουστίνος, Αθηναγόρας, Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, Ειρηναίος, Ευσέβιος Καισ. και εκ των λατίνων οι Κυπριανός, Τερτυλλιανός, Αμβρόσιος, Λακτάντιος, ομιλούν περί Αγγέλων". Αργότερα, από τον 4ο αιώνα και εξής άρχισε να επικρατεί η ερμηνευτική θέση ότι "η θεώρησή τους ως αγγέλων έρχεται σε αντίθεση με τη βιβλική αντίληψη ότι το κύριο χαρακτηριστικό των αγγέλων είναι η απουσία ερωτικών σχέσεων (πρβλ. Ματθ. 22:30)". Κατόπιν, οι ερμηνείες διατυπώθηκαν ως εξής:
1η ερμηνεία
Οι "υιοί του θεού", στα εβραϊκά ονομάζονται "bene ha elohim" (Μπενέ χα Ελοχίμ ή Ελοΐμ). Το "bene" είναι ο πληθυντικός του "ben" το οποίο σημαίνει στα εβραϊκά "υιός". Το "ha" είναι το οριστικό άρθρο. Το "Elohim" (Ελοχίμ) μόνο του, είναι ένα από τα εβραϊκά ονόματα που απαντώνται στην Παλαιά Διαθήκη σχετικά με τον Θεό (όπως και τα Αδωνάϊ, Γιαχβέ κ.ά.).
Από τις μεταφράσεις αυτές διαπιστώνουμε για ποιον λόγο αποδόθηκε η φράση αυτή από τους εβδομήκοντα ως "υιοί του θεού". Αυτοί οι "υιοί του θεού" ερμηνεύτηκαν ως άνθρωποι ενάρετοι, υπάκουοι στον Θεό, "οι από του Σηθ" όπως λέει ο Χρυσόστομος, δηλαδή απόγονοι του Σηθ.
Οι "θυγατέρες των ανθρώπων" θεωρήθηκαν ως γυναίκες που ανήκουν στην ασεβή γενιά, στη φυλή του Κάιν. Αυτές τις κόρες των Καϊνιτών τις άρπαξαν οι Σηθίτες με μοναδικό κίνητρο την ηδονή και την εκμετάλευση. Από τη μίξη αυτή γεννήθηκαν οι "Γίγαντες", τους οποίους το εβραϊκό κείμενο προσδιορίζει με τον όρο Νεφιλίμ. Αυτές οι πράξεις και η πλήρης εξαχρείωση των ανθρώπων (που έγιναν "σάρκα", "σαρκικοί", και ήταν μακριά από τον Θεό) οδήγησε τελικά στο χαμό τους με τον κατακλυσμό.
2η ερμηνεία
Σύμφωνα με μια δεύτερη ερμηνεία, τα παραπάνω δημιουργούν πολλά ερωτηματικά. Ο καθ. Ιερεμίας Φούντας σημειώνει: "Αλλά πώς οι Καϊνίτες, άνδρες σκληροί και πολεμιστές, ανέχθηκαν την αρπαγή των γυναικών τους από τους Σηθίτες, που ήταν άνδρες απαλοί; Αλλά και οι ίδιες οι γυναίκες των Καϊνιτών θα ήταν και αυτές σκληρές και εξοπλισμένες με τον οπλισμό των ανδρών τους και δεν θα ήταν, λοιπόν, εύκολο να αρπαγούν από τους απαλούς Σηθίτες. Και πως από τον γάμο αυτό, που οι άνδρες ήταν ήπιοι, προήλθαν οι Γίγαντες, οι ισχυροί πολεμιστές (στίχ. 4);".
Τα παραπάνω, μετά από λεπτομερέστερη εξέταση της περικοπής, οδηγούν πολλούς μελετητές στα εξής συμπεράσματα: Το "υιοί του θεού" μπορεί στα εβραϊκά να αποδοθεί και ως "υιοί ισχυροί". Η ερμηνεία αυτή, σύμφωνα με τον καθ. Ιερεμία Φούντα προκύπτει από τους εβραίους εξηγητές: "οι ραββίνοι ερμηνευτές είδαν κυρίως στους 'υιούς του Θεού' τους ισχυρούς άνδρες [...] [Το] μπενέ χα Ελωχίμ', όπως λέγει το Εβραϊκό, oι 'υιοί του Elohim [...] κατά λέξη ερμηνεύεται 'ισχυροί άνδρες'".
Όπως σημειώνει και ο Σταύρος Καλαντζάκης, το "Elohim" με βάση την εβραϊκή γραμματική μπορούμε να το εκλάβουμε και με τη "μεταφορική σημασία της 'δύναμης'". Με την απόδοση αυτή, αντιστρέφονται οι δύο βασικοί όροι και οι "υιοί του θεού" ερμηνεύονται ως οι ισχυροί άνδρες της ασεβούς φυλής του Κάιν ενώ οι "θυγατέρες των ανθρώπων" είναι οι κόρες της ευσεβούς γενιάς του Σηθ από τους οποίους γεννιούνται οι "Γίγαντες", οι Νεφιλίμ, ασεβείς, επιθετικοί, φιλοπόλεμοι και άδικοι (Γεν. 6,11). Τελικά, η διαφθορά της καλής γενεάς καταλήγει σε μια αντίστοιχη κατάσταση με την πτώση των πρωτοπλάστων.
Άλλες ερμηνείες
Εκτός των προαναφερομένων, υπάρχουν και ερμηνείες που βασίζονται στο σκεπτικό, το οποίο καταγράφει ο καθ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου και το οποίο βρίσκουν πειστικό πολλοί νεώτεροι ερμηνευτές:
Προκειμένου να πετύχει ο θεόπνευστος συγγραφέας τους στόχους του, χρησιμοποιεί κάθε διαθέσιμο εκφραστικό μέσο και φυσικά δεν αποκλείει ούτε τους ευρύτατα διαδεδομένους μύθους του περιβάλλοντος του. Τους χρησιμοποιεί επειδή τους γνωρίζουν οι αναγνώστες του, και βεβαίως, επειδή με το αφηγηματικό τους ύφος προσφέρονται περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο λογοτεχνικό είδος για μια γλαφυρή και παραστατική περιγραφή των σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό. Ένας από αυτούς είναι ευρύτατα διαδεδομένος στην Ανατολή, και είχε ως θέμα του τις σχέσεις των θεών με θνητές γυναίκες, από τις όποιες γεννιόνταν ήρωες, ημίθεοι κ.λπ.
Η χρήση του, δεν πρέπει να θεωρείται κάτι αρνητικό, διότι οι διηγήσεις αυτές δεν αποτελούν "δάνεια" που ενσωματώνονται αυτούσια στη βιβλική διήγηση. Η χρήση τους γίνεται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καθώς εντάσσονται μέσα στη βιβλική αφήγηση να χάνουν εντελώς το αρχικό μυθολογικό τους νόημα, και να αποκτούν ένα νέο θεολογικό περιεχόμενο. Δεν πρόκειται λοιπόν για πρόσληψη μυθολογικής σκέψης, αλλά για χρήση γνωστών παραστάσεων ώστε να γίνει πιο σαφές, απλό και σχηματικό το περιεχόμενο στους ακροατές των Γραφών. Άλλωστε, και στο ''Γεν. 3,8 όταν γράφει η διήγηση ότι "ήκουσαν την φωνήν κυρίου του θεού περιπατούντος εν τω παραδείσω το δειλινόν"'', δεν εννοεί ο ιερός συγγραφέας ότι ο Θεός περπατάει, όπως λέει ο Χρυσόστομος, ούτε πρέπει κατ’ ανάγκη να θεωρηθεί ότι ήταν δειλινό κατά γράμμα, αλλά συμβολικά, όπως λέει ο Γρηγόριος Νύσσης.
Ανεξάρτητα, λοιπόν, από το αρχικό νόημα που είχε η αφήγηση του Γένεσις 6,1-4, ο βιβλικός συντάκτης, εντάσσοντάς την στο έργο του ως εισαγωγή στην ιστορία του κατακλυσμού, έχει κάποιον στόχο να καταδείξει. Από εδώ και πέρα, ο καθ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου τάσσεται με την άποψη ότι η αφήγηση αυτή παρουσιάζει ένα ακόμη επεισόδιο στη διάσπαση των σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό: Αρχικά, οι άνθρωποι τρώνε τον καρπό του παραδείσου για να ανοιχτούν τα μάτια τους και να γίνουν σαν θεοί (Γεν. 3,5), ενώ τώρα, στη διήγηση περί Γιγάντων, προσπαθούν να πετύχουν την ισοθεΐα όχι με μια τελειωτική πορεία από το κατ’ εικόνα στο καθ’ ομοίωσιν αλλά αλλοιώνοντας την ανθρώπινη φύση μέσω της μίξης τους με υπεράνθρωπα όντα. Ένα τέτοιο νόημα ίσως ταιριάζει και με την παρέμβαση του Θεού, ο οποίος ορίζει ότι η ζωή τους δεν θα ξεπερνά πλέον τα εκατόν είκοσι χρόνια (Γεν. 6,3). Επίσης, το περιεχόμενο περί του ανθρώπου που επαναστατεί κατά του Θεού, ίσως εκφράζεται με το ότι "οι Nephilim στην αρχαία Αίγυπτο υπήρξαν θεία όντα, εχθροί των μεγάλων θεών, επαναστάτες, που πολεμούσαν την αυθεντία τους", κάτι που δεν αποκλείεται να ήταν γνωστό στους ακροατές των βιβλικών κειμένων.
Ο δογματολόγος Νίκος Ματσούκας διαφοροποιείται στο ότι δεν αποδέχεται την αναφορά σε υπερφυσικά όντα, ενώ θεωρεί ότι οι αναφορές σε θυγατέρες των ανθρώπων και γίγαντες, μπορούν πίσω τους να κρύβουν σύμβολα:
Τέλος, ο καθ. Σάββας Αγουρίδης στην εκτενή μελέτη του για το ζήτημα, θεωρεί πιθανή την πρόταση ότι με την ενσωμάτωσή του εν λόγω αποσπάσματος στα περί του κατακλυσμού, ο ιερός συγγραφέας ήθελε να δείξει, εκτός άλλων, ότι "καταδικάζει την ειδωλολατρική μυθολογία".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγελοι
Νάνσυ Άτζραμ
Η Νάνσυ Άτζραμ (αραβικά: نانسي عجرم) (16 Μαΐου 1983) είναι πολυβραβευμένη Λιβανέζα τραγουδίστρια γεννημένη στην πρωτεύουσα του Λιβάνου, τη Βηρυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Λιβανέζοι τραγουδιστές Κατηγορία:Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF
Χαϊντάρπασα
Το Χαϊντάρπασα είναι συνοικία της Βόρειας Λευκωσίας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της συνοικίας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία (Χαϊδάρ Πασά (συνοικία Λευκωσίας)). Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η συνοικία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Σεκουμπά Κονατέ
Ο ταξίαρχος (Brigadier General) Σεκουμπά Κονατέ (Sékouba Konaté, 1964-) είναι αξιωματικός του στρατού της Γουινέας, αντιπρόεδρος της στρατιωτικής χούντας και ανέλαβε προσωρινός αρχηγός κράτους τον Δεκέμβριο του 2009, όταν ο Μουσά Νταντίς Καμαρά πυροβολήθηκε. Έλαβε το προσωνύμιο "El Tigre" (Τίγρης) για τις επιδόσεις του στις μάχες, γεγονός που τον κατέστησε δημοφιλή. Κυβέρνησε ως τις 21 Δεκεμβρίου 2010, οπότε ανέλαβε πρόεδρος ο εκλεγμένος Αλφά Κοντέ.
Ζωή
Γεννήθηκε στο Κονακρί στις 6 Ιουνίου 1964 από γονείς της φυλής Μαντίκα. Σπούδασε στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία της πόλης Μεκνές, στο Μαρόκο και αποφοίτησε το 1990. Υποφέρει από μία άγνωστη σωματική ασθένεια, πιθανότατα από το ήπαρ.
Στρατιωτική καριέρα
Εξαιτίας τς ανδρείας του στη μάχη τον ονόμασαν "El Tigre". Εκπαιδεύτηκε στους αλεξιπτωτιστές και πολέμησε σε πολλές μάχες στη Γουινέα την περίοδο 2000-2001. Εξαιτίας της φήμης του, πολύς κόσμος τον υποστήριξε για να γίνει αρχηγός της χούντας. Τον Οκτώβριο του 2021, αποσύρθηκε από τον στρατό.
Πολιτική καριέρα
Στις 3 Δεκεμβρίου 2009 ο Καμαρά πυροβολήθηκε από υπασπιστή του, ο οποίος αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον αρχηγό της χούντας. Ο ηγέτης της χούντας μεταφέρθηκε στο Μαρόκο για νοσηλεία και ο Κονατέ ανέλαβε τα ηνία της χώρας. Οι ΗΠΑ έκαναν θετικά σχόλια για τη διακυβέρνηση της χώρας από τον Κονατέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Γουινέας
Οπούς
Η Οπούς (αρχαία Ελληνική: Ὀποῦς) στην αρχαία Ελλάδα, ήταν η κύρια πόλη της ανατολικής Λοκρίδας. Βρισκόταν στις ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας απέναντι από την Εύβοια, Ν.Α από τη σημερινή Αταλάντη, μεταξύ της Αταλάντης και της Μαλεσίνας (του οικισμού Γαρδινίτσα και του χωριού Τραγάνα). Το λιμάνι της ήταν λίγο βορειότερα, στο Κύνος.
Ετυμολογία
Η ονομασία της πόλης Οπούς (γενική: της Οπούντας, αιτιατική: την Οπούντα), προέρχεται από τον Οπούντα, που ήταν γιος του Λoκρού. (βλέπε παρακάτω, σχετική σημείωση [στις Σημειώσεις])
Φυλές
Εκατοικείτο από τις φυλές «Λοκροὶ Επικνημίδιοι» ("Locri Epicnemidii") και «Λοκροὶ Οπούντιοι» ("Locri Opuntii").
Συμβολή στην Ελληνική μυθολογία και ιστορία
thumb|left|280px|Ο θάνατος του [[Αίας ο Λοκρός|Αίαντα του Λοκρού (Πίνακας του Henri Serrur, Μουσείο Καλών Τεχνών, Λιλ, Γαλλία).]] Ο Πίνδαρος στην ένατη Ολυμπιακή Ωδή, αναφέρεται στην Οπούντα.
Η Οπούς, ήταν η πατρίδα των Αργοναυτών Ευρυτίωνα (γιου του Ίρου) και του Μενοίτιου (γιού του Άκτωρος) και τόπος γέννησης του Ομηρικού ήρωα, Πάτροκλου (γιου του Μενοίτιου).
Στην Ιλιάδα, ο Όμηρος αναφέρει την Οπούντα, ως μία από τις πόλεις της Λοκρίδας, των οποίων τα στρατεύματα ήταν επικεφαλής ο Αίας ο Λοκρός, γιος της Εριώπιδας και του Οϊλέα, του βασιλιά της Λοκρίδας (Όμηρος, Ιλιάδα, 2, 525 έως 530).
Η οργή της θεάς Αθηνάς
Στο αρχαίο Βασίλειο της Οπούντας, ξέσπασε η οργή της Αθηνάς, ακόμα και μετά το θάνατο του Αίαντα. Ένας χρησμός από το Μαντείο των Δελφών προειδοποιεί τον Οίκο των Λοκρίδων, ότι προκειμένου να διώξουν το λοιμό και την πείνα, θα πρέπει κάθε χρόνο -και για χίλια χρόνια- να στέλνουν στο ναό της Αθηνάς στην Τροία -ο οποίος προηγουμένως είχε βεβηλωθεί από τον Αίαντα- δυο παρθένες, προκειμένου να γίνουν ιέρειές της.
Αναφορές (στα Αγγλικά)
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Λοκρίδας
Κώστας Παράσχος
Ο Κώστας Παράσχος (1912 -2000) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και φωτογράφος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις Κυδωνιές (Αϊβαλί). Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, κατέφυγε με την οικογένειά του αρχικά στη Μυτιλήνη και το 1924 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε στη Σχολή Νομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορες αθηναϊκές εφημερίδες.Ξεκίνησε στην εφημερίδα «Πρωΐα» και αργότερα στη «Βραδυνή», τη «Μάχη», την «Ελευθερία», τον «Εθνικό Κήρυκα» και την «Καθημερινή» ενώ εργάστηκε και ως ανταποκριτής ημερήσιων εφημερίδων Θεσσαλονίκης και επαρχιών. Επίσης πραγματοποίησε αποστολές σε διάφορες χώρες στην Ευρώπη και την Ασία καθώς και στις Η.Π.Α.
Στη διάρκεια της κατοχής κατάφερε, με κίνδυνο της ζωής του, να τραβήξει περίπου 800 φωτογραφίες στις οποίες απεικονίζεται η ζωή στην κατεχόμενη Αθήνα. Μέρος αυτών των φωτογραφιών συμπεριελήφθη στο φωτογραφικό λεύκωμα «Η Κατοχή, φωτογραφικά τεκμήρια 1941 -1944» ενώ στο λεύκωμα «Η Απελευθέρωση» υπάρχουν φωτογραφίες του από την Απελευθέρωση το 1944. Τα φιλμ τα εμφάνιζε ο ίδιος και τα έκρυβε σε διάφορα σημεία του σπιτιού του.
Το 1957 ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού «Η διάπλαση των παίδων», θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1970.
Είχε ασχοληθεί και με τη λογοτεχνία. Είχε γράψει μυθιστορήματα (Φτερουγίσματα, O Θανασός, το προσφυγάκι της Μικράς Ασίας) ), νουβέλα (Ψηλά στις Κορφές) και ποιήματα.
Πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου 2000, σε ηλικία 88 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Καρμανία
Η Καρμανία ήταν σατραπεία (επαρχία), της δυναστείας των Αχαιμενιδών, και κατόπιν της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Η περιοχή αντιστοιχεί περίπου ακριβώς με τη σημερινή επαρχία Κερμάν του Ιράν. Για τα ακριβή όρια της αρχαίας επαρχίας λίγα είναι γνωστά, και είναι πιθανόν να άλλαζαν από καιρού εις καιρόν. Δεν αναφέρεται ως ξεχωριστή επαρχία σε μεταφρασμένες βασιλικές επιγραφές των Αχαιμενίδων (μπορεί σε κάποιο χρονικό σημείο να αποτέλεσε μέρος της Περσίδος), όμως αναφέρεται από τον Αρριανό.
Ο Αλέξανδρος ανήγειρε κολόνες στην ακτή της Καρμανίας, ορίζοντας πιθανόν έτσι τα όρια της αυτοκρατορίας του, και ίδρυσε πόλη, που σήμερα δεν γνωρίζουμε την τοποθεσία της, πιθανόν στην περιοχή του Gav Koshi ή του Gulishkird. Ο Μάρκο Πόλο είχε επισκεφτεί αυτήν την πόλη.
Πατριάρχης Αλεξανδρείας Καλλίνικος
Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Καλλίνικος (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Κυπαρίσσης, 1800 - 12 Ιουλίου 1889) ήταν πατριάρχης Αλεξανδρείας.
Βιογραφία
Ο Κωνσταντίνος Κυπαρίσσης γεννήθηκε στη Σκοτίνα Πιερίας το 1800, γόνος μεγάλης εκκλησιαστικής οικογένειας με αδιάλειπτη παρουσία στην Εκκλησία από τον 16ο αιώνα έως σήμερα. Νεαρός ακόμη, το 1818, εντάχθηκε ως μοναχός στο μοναστήρι της Ολυμπιωτίσσης στην Περιοχή της Ελασσόνας, όπου και τελείωσε την εγκύκλιό του μόρφωση και στη συνέχεια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Τσαριτσάνης, στην οποία και δίδασκε ο μέγας Κωνσταντίνος Οικονόμου ο εξ Οικονόμων.
Το 1824 μετέβη στη μητρόπολη Σερρών για τη μετακομιδή των λειψάνων ενός μοναχού. Ο οικείος μητροπολίτης εντυπωσιάστηκε από τη μόρφωσή του, αλλά και από την εν γένει παράστασή του και τον κράτησε κοντά του χειροτονώντας τον πρεσβύτερο στη μονή Σπαρμού Ελασσόνας και ορίζοντάς τον αργότερα πρωτοσύγκελλο. Το 1827, με τη μετάθεση του μητροπολίτη Πορφύριου στη Μητρόπολη Μυτιλήνης, τον ακολουθεί και ο Καλλίνικος ως πρωτοσύγκελος. Το 1830 στάλθηκε από τους Πατέρες στη Δράμα ως τοποτηρητής κτήματος που κατείχε εκεί η μονή Σπαρμού. Από εκεί κλήθηκε ως πρωτοσύγκελος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Μετά τον θάνατο του Πορφυρίου χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 15 Αυγούστου 1843 και ανέλαβε μητροπολίτης Μυτιλήνης. Ως μητροπολίτης Μυτιλήνης, αναμόρφωσε το Οικογενειακό Δίκαιο, έκτισε με δαπάνες του τον ναό του Αγίου Θεράποντα και ξανάκτισε την εκκλησία της Παναγίας της Αγιάσου, ενίσχυσε ποικιλοτρόπως τα φιλανθρωπικά καταστήματα της μητροπόλεώς του (σχολεία, Βοστάνειο Νοσοκομείο κλπ.).
Στις 6 Μαρτίου 1853 εξελέγη μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και στις 26 Ιανουαρίου 1858 πατριάρχης Αλεξανδρείας. Ως πατριάρχης έκτισε με δικές του δαπάνες τον ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη γενέτειρά του, το σχολείο που διατηρείται ακόμη και σήμερα, ενώ αγόρασε με δικές του δαπάνες όλο το χωριό από τους Τούρκους και άφησε ισόβιο κληροδότημα στη μονή Αγίου Διονυσίου Λιτοχώρου από 300 οθωμανικές λίρες για τη μισθοδοσία των δασκάλων. Επίσης με δική του δαπάνη σπούδασαν οι Δημήτριος Βερναρδάκης από τη Μυτιλήνη και ο Ιωάννης Ολύμπιος από τη Σκοτίνα. Είχε την τιμή να φέρει τα άμφια του μαρτυρικού οικουμενικού πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να επιφέρει την ένωση με την Κοπτική Εκκλησία, ενώ συνέβαλε καθοριστικά στη λύση του «λειμωνιακού ζητήματος».
Στις 23 Μαΐου 1861 παραιτήθηκε του θρόνου για λόγους υγείας. Σε εκλογή για την ανάδειξη οικουμενικού πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως πλειοψήφησε παρά τη θέλησή του και δεν δέχτηκε τον θρόνο. Πέθανε στη Μυτιλήνη στις 12 Ιουλίου του 1889 και η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη κατόπιν εντολής του σουλτάνου. Αξιοσημείωτο βέβαια είναι ότι κατά την κηδεία εκπροσωπήθηκαν όλες οι πολιτικές, οικονομικές, στρατιωτικές, και προξενικές αρχές της νήσου Λέσβου ενώ τιμές στον νεκρό πατριάρχη απέδωσαν ένας λόχος του οθωμανικού Στρατού και ένας ελληνικός λόχος σημάδι και αυτό της τιμής και της αναγνώρισης που απολάμβανε και στις δυο πλευρές του Αιγαίου, και για την ιστορία ουδέποτε πριν και μετά δεν τιμήθηκε έτσι Έλληνας και δη κληρικός. Τιμάται ιδιαιτέρως στη Σκοτίνα ως μέγας ευεργέτης. Η προτομή του βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Άνω Σκοτίνας, αλλά και στη Μυτιλήνη, με εκτενείς αναφορές στον τοπικό περιοδικό τύπο (βλ. Λεσβιακό Ημερολόγιο, αλλά και τα κατά καιρούς εκδοθέντα βιβλία σε Κατερίνη και Μυτιλήνη).
Φιλανθρωπικές δραστηριότητες
Ο πάπας και πατριάρχης Αλεξανδρείας κ.κ. Καλλίνικος στο διάστημα που υπήρξε μητροπολίτης Μυτιλήνης αλλά και ως πατριάρχης συνέβαλε οικονομικά στα κάτωθι και υπήρξε μέγας ευεργέτης:
1750 Έκερτ
Ο Έκερτ (Eckert) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,198. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Γουάλας Τζων Έκερτ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του `Εκερτ είναι S (λιθώδης). Ο `Εκερτ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 375 ώρες (15,6 γήινες ημέρες), μια εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκερτ
Τζιούρα Ντόκιτς
Πήρε μέρος στον Α΄παγκόσμιο πόλεμο σαν συνταγματάρχης του 20ου συντάγματος πεζικού του βασιλείου της Σερβίας.
Το 1944 με την απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας και την επικράτηση των κομμουνιστών του Τίτο, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Φυλακίστηκε σε νήσο του Δούναβη όπου εκτελέστηκε με τουφεκισμό και τάφηκε εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Υπουργοί μεταφορών της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Κονσέρν
Το κονσέρν είναι ένωση επιχειρήσεων τόσο σε οριζόντια όσο και σε κάθετη διάταξη, η οποία διατηρεί τη νομική αυτοτέλεια των συνενούμενων επιχειρήσεων, αλλά οι επιχειρήσεις που συνενώνονται συναποτελούν μια οικονομική ενότητα που συνεπάγεται και ενότητα διοίκησης. Δηλαδή ενώ κατά τη συνένωση διατηρούν τη νομική τους υπόσταση, χάνουν κατά ένα μέρος την οικονομική τους αυτοτέλεια και τη διοκητική τους αυθυπαρξία. Εδώ η ένωση των επιχειρήσεων είναι συμπαγής, διότι οι συνενούμενες επιχειρήσεις μέσω της ανταλλαγής των μετοχών τους δεσμεύουν αμοιβαία ένα μέρος του κεφαλαίου τους. Αναγκαία λοιπόν προϋπόθεση για να υπάρξει κονσέρν είναι η συνένωση των επιχειρήσεων που έχουν τη μορφή ανώνυμης εταιρίας.
Κατηγορίες κονσέρν
β) Ανόργανα ή κονσέρν κεφαλαίου. Οσα περιλαμβάνουν επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε διαφορετικούς οικονομικούς κλάδους.
Είδη κονσέρν
α) Κονσέρν αμοιβαίας συμμετοχής κεφαλαίων που συγκροτούνται με την ανταλλαγή μετοχών.
β) Κονσέρν κεφαλαιακής ηγεσίας, στα οποία η ηγέτιδα επιχείρηση διαθέτει την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου των εξαρτημένων επιχειρήσεων.
γ) Τραστ - κονσέρν, στα οποία οι επιχειρήσεις που συγκεντρώνονται, μεταβιβάζουν στην ηγέτιδα επιχείρηση ολόκληρο το μετοχικό τους κεφάλαιο, διατηρώντας όμως τη νομική τους αυτοτέλεια.
Κατηγορία:Επιχειρηματικοί όροι Κατηγορία:Διοίκηση Επιχειρήσεων
Μάτι Βάνχανεν
Ο Μάτι Βάνχανεν (Matti Vanhanen, 4 Νοεμβρίου 1955-) είναι Φινλανδός πολιτικός, υπουργός Οικονομικών από τον Ιούνιο του 2020, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός από τις 24 Ιουνίου 2003 ως τις 21 Ιουνίου 2010. Ήταν επίσης πρόεδρος του Κόμματος του Κέντρου. Στο δεύτερο μισό του 2006 είχε την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Σήμερα ζει στο Κλαούκαλα.
Προσωπική ζωή
Είναι πατέρας δύο παιδιών και δεν πίνει καθόλου αλκοόλ. Το διαζύγιό του ανακοινώθηκε στις 6 Απριλίου του 2005 και ήταν απρόσμενο. Κατά τη διάρκεια της Ευρασιατικής Συνόδου (ASEM) του 2006 στο Ελσίνκι, ο Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ περιέγραψε αστειευόμενος τον Βάνχανεν ως "τον πιο σέξι άνδρα στη Φινλανδία".
Πρωθυπουργία
Την 1η Οκτωβρίου του 2009 η κυβέρνηση του Βάνχανεν επέζησε πρότασης μομφής στο κοινοβούλιο, καθώς την καταψήφισαν 117 βουλευτές, έναντι 27 που ήταν υπέρ της πρότασης.
Παραίτηση
Στις 18 Ιουνίου 2010 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία για λόγους υγείας, Είχε προαναγγείλει την παραίτησή του από τον Δεκέμβριο του 2009, επικαλούμενος μια επέμβαση στο πόδι που θα απαιτούσε ένα μεγάλο διάστημα ανάρρωσης Τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα η Μάρι Κιβινιέμι.
Υπουργός Οικονομικών
Στις 5 Ιουνίου 2020 παραιτήθηκε ο υπουργός Οικονομικών Κάτρι Κούλμουνι και ο Βάνχανεν διορίστηκε στη θέση του και ορκίστηκε στις 9 Ιουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Φινλανδίας
1 Οκτωβρίου
Η 1η Οκτωβρίου είναι η 274η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (275η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 91 ημέρες.
Δημήτρης Νόλης
Ο Δημήτρης Νόλης είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1967 και αγωνίστηκε επί σειρά ετών τόσο στην Α' Εθνική με τα χρώματα του Απόλλωνα Καλαμαριάς,του ΠΑΟΚ και της Καστοριάς όσο και στις μικρότερες επαγγελματικές κατηγορίες.
Στη Β' Εθνική με την Καστοριά
Τελικά το καλοκαίρι του 1985 εντάχθηκε στο έμψυχο δυναμικό της Καστοριάς,η οποία τότε αγωνιζόταν στη Β' Εθνική. Στην ομάδα της Καστοριάς κατάφερε να κάνει από την πρώτη του κιόλας σεζόν αισθητή την παρουσία του καθώς αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ του συλλόγου του και δέκατος του Βορείου Ομίλου της κατηγορίας με 13 γκολ ενώ παράλληλα έγινε διεθνής και με την Εθνική Ελπίδων. Την επόμενη χρονιά πετυχαίνει άλλα 7 γκολ και προσελκύει το ενδιαφέρον της ΑΕΚ,του ΠΑΟΚ και του Ολυμπιακού και το 1988, στην ενιαία πια Β' Εθνική αναδεικνύεται δεύτερος σκόρερ με 17 γκολ, η Καστοριά όμως χάνει την άνοδο στην Α' Εθνική διότι υστερούσε στην τριπλή ισοβαθμία με Ολυμπιακό Βόλου και Απόλλωνα Αθηνών.
Η μεταγραφή στον Ολυμπιακό και η παραχώρηση στον Απόλλωνα Καλαμαριάς
Τον Μάιο του 1988 οριστικοποιήθηκε η μετακίνηση του Νόλη και του Καραταΐδη στον Ολυμπιακό,όμως ο Φλωρινιώτης επιθετικός παραχωρήθηκε στα τέλη Ιουλίου με μεταγραφή στον Απόλλωνα Καλαμαριάς.Στους «Πόντιους» θα μείνει μέχρι και το 1995 αγωνιζόμενος είτε στην Α' είτε στη Β' Εθνική μετρώντας 190 συμμετοχές και 65 τέρματα σε αγώνες πρωταθλήματος.Παραγωγικότερη χρονιά του στην Α' Εθνική ήταν η σεζόν 1993/94 όταν και βρήκε εννιά φορές το δρόμο προς τα δίκτυα των αντιπάλων εστιών σε 27 ματς ενώ δύο χρόνια νωρίτερα αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ στη Β' Εθνική σε 21 γκολ.
Πέρασμα από ΠΑΟΚ και επιστροφή στην Καστοριά
Η συνέπειά του στο σκοράρισμα είχε ως επακόλουθο τη μεταγραφή του το καλοκαίρι του 1995 στον ΠΑΟΚ όπου όμως δεν κατάφερε να δικαιώσει τις προσδοκίες καθώς σε 17 συμμετοχές δεν μπόρεσε να πετύχει γκολ με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από τους Θεσσαλονικείς. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Καστοριά,με την οποία είχε πραγματοποιήσει τα πρώτα του βήματα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Στους γουναράδες παρέμεινε μόλις ένα χρόνο καθώς η σεζόν ήταν καταστροφική τόσο για την ομάδα (υποβιβάστηκε όντας τελευταία και με μία μόλις νίκη σε 34 αγωνιστικές) όσο και για τον ίδιο που σκόραρε μόλις μία φορά σε 15 παιχνίδια.
Μετέπειτα καριέρα
Επόμενος σταθμός μετά το αποτυχημένο πέρασμα από ΠΑΟΚ και Καστοριά ήταν ο Ολυμπιακός Βόλου στον οποίο έμεινε για 3 χρόνια αποτελώντας τη συνεπέστερη επιθετικά λύση της ομάδας, πανηγυρίζοντας την άνοδο το 1999 στη Β' Εθνική και πετυχαίνοντας 38 γκολ σε αγώνες πρωταθλήματος. Τη σεζόν 2000/01 επέστρεψε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς όπου αποτέλεσε εναλλακτική λύση σημειώνοντας σε δύο αγωνιστικές περιόδους 6 γκολ σε 30 συμμετοχές. Το 2003 αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική με την Κοζάνη, ολοκληρώνοντας παράλληλα την καριέρα του.
Ως προπονητής
Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ανέλαβε αρχικά την ομάδα νέων του Απόλλωνα Καλαμαριάς ενώ στη συνέχεια ήταν βοηθός προπονητή στον Ποσειδώνα Νέων Πόρων. Έπειτα πέρασε από τους πάγκους του Σταυραετού Συρράκου, του Αλμωπού Αριδαίας και των Τρικάλων. Στην αρχή της σεζόν 2010/11 ήταν βοηθός του Τζο Παλατσίδη στην Αναγέννηση Καρδίτσας ενώ από τον Ιανουάριο του 2011 βρισκόταν μαζί με τον Ελληνοαυστραλό τεχνικό στον Απόλλωνα Καλαμαριάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Νόλης Νόλης Νόλης Νόλης ν
Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης (1821)
Για άλλους με το ίδιο όνομα δείτε Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης
Ο Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές και ήρωες της Κρήτης στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κυδωνία της Κρήτης και έδρασε σχεδόν σε όλη τη Μεγαλόνησο. Με την έκρηξη όμως της επανάστασης το 1821, σε ενέδρα των Τούρκων, συνελήφθη και σφαγιάστηκε. Η σύζυγός του μόλις που κατάφερε να σωθεί με τα δυό τέκνα της Χαράλαμπο και Ιωάννη και να καταφύγει στα Σφακιά και αργότερα στο Ναύπλιο όπου και εγκαταστάθηκε στην εκεί δημιουργηθείσα παροικία των Κρητών.
Ο Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης ήταν ο γενάρχης της ιστορικής ομώνυμης οικογένειας.
Κατηγορία:Κρητικοί αγωνιστές του 1821 Εμμανουηλ
Παρανοίας γραφή
Στην αρχαία Αθήνα κατά το Αττικό Δίκαιο με την ονομασία παρανοίας γραφή φερόταν η αίτηση ενδιαφερομένου κληρονόμου, με την οποία ζητούσε να κηρυχθεί σε κατάσταση απαγόρευσης, όπως λέγεται σήμερα, οικείος του ανίκανος λόγω διανοητικής κατάστασης στην οποία είχε περιέλθει, να διαχειρίζεται ομαλά την περιουσία του.
Η γραφή αυτή επιδιδόταν στον Βασιλέα άρχοντα που ήταν ο αρμόδιος για την εκδίκαση αυτής. Αν τελικά κατά την εκδίκαση ο ισχυρισμός του αιτούντος ήταν βάσιμος τότε η περιουσία αποδιδόταν αμέσως στον ή στους κληρονόμους. Δεν είναι γνωστό όμως τι ακολουθούσε όταν διαπιστωνόταν αβάσιμος ο ισχυρισμός του αιτούντος.
Πηγές
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Τζον Όσμπορν (πολιτικός)
Ο Τζον Άλφρεντ Όσμπορν (John Alfred Osborne, 27 Μαΐου 1936 – 2 Ιανουαρίου 2011 ) ήταν πολιτικός από το Μοντσερράτ, ο οποίος χρημάτισε επικεφαλής υπουργός από το 1978 ως το 1991 και από το 2001 ως το 2006.
Πολιτική σταδιοδρομία
Έγινε για πρώτη φορά επικεφαλής της κυβέρνησης τον Νοέμβριο του 1978, ως μέλος του Απελευθερωτικού Κινήματος του Λαού και παρέμεινε ανώτερος υπουργός ως την ήττα του στις εκλογές, στις 10 Οκτωβρίου 1991. Ως το 2001 είχε αυτομολήσει σε ένα άλλο κόμμα, στο Νέο Απελευθερωτικό Κίνημα του Λαού (NPLM). Επί της ηγεσίας του, το NPLM κέρδισε 7 επί συνόλου 9 εδρών στο νομοθετικό συμβούλιο, στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 2 Απριλίου 2001 με αποτέλεσμα να επανέλθει στο αξίωμα του ανώτερου υπουργού από τις 5 Απριλίου 2001 ως τις 3 Ιουνίου 2006, οπότε παραιτήθηκε έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις εκλογές εκείνης της χρονιάς. Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που η κυβέρνησή του αντιμετώπισε ήταν η ανοικοδόμηση του νησιού, ύστερα από την έκρηξη του ηφαιστείου στα νότια, που είχε ως αποτέλεσμα να θαφτεί κάτω από την τέφρα η πρωτεύουσα Πλίμουθ και να εγκαταλείψουν την πόλη οι κάτοικοί της. Η έκρηξη ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1995 και συνεχίζεται μέχρι πρόσφατα, αν και σε μικρότερη κλίμακα. Το 2005 άρχισε να λειτουργεί ξανά το αεροδρόμιο και σταδιακά επέστρεψαν και οι τουρίστες.
Τον Ιούλιο του 2008 το αεροδρόμιο Τζέραλντς στο Μοντσερράτ μετονομάστηκε σε Αεροδρόμιο Τζον Α. Όσμπορν προς τιμήν του.
Πέθανε στις 2 Ιανουαρίου 2011, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια.
Παραπομπές
Οσμπορν, Τζον
Κίτρινο
thumb|250px|right|Αποχρώσεις του κίτρινου χρώματος
Το κίτρινο είναι, μαζί με το μπλε και το κόκκινο, ένα από τα τρία βασικά χρώματα του ορατού φωτός, με μήκος κύματος που κυμαίνεται από 575 έως 585 νανόμετρα.
Ετυμολογία
Η λέξη κίτρινος προέρχεται από το κίτρο, καρπός όμοιος με το λεμόνι.
Συμβολισμοί
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, στην Ευρώπη είχε αρνητική αντιμετώπιση, καθώς για άγνωστο λόγο είχε συνδεθεί με τον Ιούδα Ισκαριώτη. Έτσι με αυτό χαρακτηρίζονταν και στιγματίζονταν οι Εβραίοι (κάτι που επανέφεραν οι Ναζί τον 20ό αιώνα), αλλά και οι αιρετικοί.
Σύγχρονη ιστορία
Στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στον Καναδά και σε άλλες χώρες διεθνώς, το κίτρινο σχετίζεται στην κοινή γνώμη με τη διασκέδαση, την ευγένεια, το χιούμορ, την ευτυχία και τον αυθορμητισμό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χρώματα
Εντροπία πληροφοριών
Η εντροπία στη θεωρία πληροφορίας είναι ένα «μέτρο αβεβαιότητας» που διακατέχει ένα σύστημα.
Ο όρος εντροπία χρησιμοποιήθηκε αρχικά στη θερμοδυναμική (βλ. εντροπία). Στη θεωρία πληροφορίας εισήχθη από τον Κλωντ Σάνον το 1948 και γι' αυτό ονομάζεται και εντροπία του Σάννον. Η χρήση του ίδιου όρου με τη θερμοδυναμική εντροπία, παρότι μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, υιοθετήθηκε από τον Σάνον μετά και από παρότρυνση ενός άλλου σπουδαίου μαθηματικού, του Τζον φον Νόιμαν, ο οποίος φέρεται ότι είχε πει στον Σάνον :
Ορισμός
Έστω ένα πείραμα τύχης με n πιθανά αποτελέσματα. Θεωρούμε την τυχαία μεταβλητή X και τα απλά ενδεχόμενα που πραγματοποιούνται με πιθανότητες  και  αντίστοιχα.
Η εντροπία ορίζεται ως: με την σύμβαση 0\log_20=0.
Δοκιμή Bernoulli
right|thumb|Η εντροπία σε μία [[κατανομή Μπερνούλλι|δοκιμή Bernoulli ως συνάρτηση της πιθανότητας επιτυχίας \Pr(X=1)=p.]]
Έστω μία δοκιμή Bernoulli με πιθανότητα επιτυχίας p. Συγκεκριμένα μπορούμε να θεωρήσουμε ένα δοχείο με N μπάλες, N p από τις οποίες είναι λευκές και N(1-p) μαύρες από το οποίο επιλέγουμε τυχαία μία μπάλα. Η εντροπία της δοκιμής δίνεται από τον τύπο
Αν όλες οι μπάλες είναι λευκές ή όλες είναι μαύρες (p=1 ή p=0 αντίστοιχα), τότε ξέρουμε με σιγουριά το αποτέλεσμα του πειράματος και η εντροπία είναι 0. Τη μέγιστη αβεβαιότητα για το αποτέλεσμα την έχουμε όταν οι μισές μπάλες είναι λευκές και οι μισές μαύρες, p=0.5.
Ισοπίθανα γεγονότα
Έστω η τυχαία μεταβλητή X μπορεί να πάρει n τιμές που είναι ισοπίθανες μεταξύ τους, δηλαδή p_i = 1/n. Η εντροπία τότε είναι: Έτσι σε μια πηγή πληροφορίας χωρίς μνήμη (η εμφάνιση ενός συμβόλου δεν εξαρτάται από την εμφάνιση κάποιου άλλου συμβόλου) και στην οποία όλα της τα σύμβολα είναι ισοπίθανα τότε έχουμε μέγιστη τιμή εντροπίας H_{\max}.
Παρατηρούμε ότι η εντροπία αυξάνει με τον αριθμό των καταστάσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία της Πληροφορίας
1751 Χέργκετ
Ο Χέργκετ (Herget) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,2. Ανακαλύφθηκε το 1955 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Πωλ Χέργκετ, ιδρυτή του Κέντρου Μικρών (Ελασσόνων) Πλανητών (Minor Planet Center).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χέργκετ εκτιμάται σε 14 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χεργκετ
Λε Μον-Σαιν-Μισέλ
Το Μον-Σαιν-Μισέλ (Mont-Saint-Michel) είναι μικρή νησίδα στις ακτές της Νορμανδίας, σε πολύ μικρή απόσταση (περίπου 1,6 χλμ) από την ακτή, με την οποία συγκοινωνεί με ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Στην κορυφή του υπάρχει το περίφημο αββαείο με το επίχρυσο άγαλμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην κορυφή του καμπαναριού, που χαρακτηρίζεται ως αριστούργημα του δυτικού πολιτισμού. Τον περίφημο Ρωμανικό ναό του, που αποτελεί ένα από τα επιτεύγματα της Αρχιτεκτονικής, τον σχεδίασε ο Γουλιέλμος της Ντιζόν κατά τον 11ο αιώνα.
Αννεσύ
Το Αννεσύ (γαλλικά: Annecy,, γαλλοπροβηγκιανά: Èneci) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Λε Μον-Σαιν-Μισέλ
Έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Από κάτω, πίσω από τα τείχη που περιβάλλουν το αββαείο, βρίσκεται μικρό γραφικό χωριό με στριμωχτά σπίτια με αετώματα. Το αββαείο έφτασε στη σημερινή του μορφή περίπου τον 17ο - 18ο αιώνα, ενώ πιθανολογείται ότι πρωτοκτίστηκε γύρω στον 10ο αιώνα. Δύο φορές τον μήνα συμβαίνει το φαινόμενο της παλίρροιας, αλλά στις ισημερίες το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα έντονο: Η θάλασσα κατακλύζει ολόκληρη την περιοχή (και τα χωράφια) γύρω από τη νησίδα, αφήνοντας ελάχιστα ακάλυπτο τον κεντρικό δρόμο προς τη νησίδα (τα πάρκινγκ καλύπτονται ολοσχερώς). Αποτελεί ένα από τα πιο φημισμένα τουριστικά αξιοθέατα στη Γαλλία με 2 περίπου εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο.
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλίας Κατηγορία:Νησιά της Γαλλίας Κατηγορία:Νορμανδία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία * Κατηγορία:Οχυρωμένες πόλεις
Αννεσύ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ανεσιέν (γαλλικά: Annéciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μάχη των Αγίων Σαράντα
Η Μάχη των Αγίων Σαράντα έλαβε χώρα στη νότια Αλβανία μεταξύ των Ιταλών και των Ελλήνων τον Δεκέμβριο του 1940, κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μάχη κερδήθηκε από τους Έλληνες, οι οποίοι κατέλαβαν το λιμάνι των Αγίων Σαράντα (το όνομά του από την Φασιστική Ιταλία Porto EDA). Αμέσως μετά τη μάχη, ο Ιταλός Αρχηγός του Επιτελείου, Πιέτρο Μπαντόλιο, παραιτήθηκε από τη θέση του.
Α Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου
Σλίβεν
Το Σλίβεν (βουλγαρικά: Сливен, ελληνικά: Σήλυμνος) είναι η όγδοη μεγαλύτερη πόλη της Βουλγαρίας και διοικητικό και βιομηχανικό κέντρο της ομώνυμης επαρχίας.
Το Σλίβεν φημίζεται για τους Βούλγαρους Χαϊντούκους του, που πολεμούσαν κατά των Οθωμανών Τούρκων το 19ο αιώνα και είναι επίσης γνωστό και ως η «Πόλη των 1000 Βοεβόδων» όπου Βοεβόδας ήταν ο αρχηγός των Χαϊντούκων.
Ο περίφημος βραχώδης ορεινός όγκος Σινίτε Καμάνι (Сините камъни, "Οι Μπλε Βράχοι") και το σχετικό εθνικό πάρκο, ο καθαρός αέρας και οι ιαματικές πηγές προσφέρουν πολλές ευκαιρίες για αναψυχή και τουρισμό. Επενδυτές διερευνούν τη δυνατότητα παραγωγής ηλεκτρισμού από τον περίφημο τοπικό άνεμο (Μπόρα).
Ένα άλλο σημείο ενδιαφέροντος και σημαντικό σύμβολο της πόλης, όπως εμφανίζεται στο θυρεό της, είναι η υπερδισχιλιετής Σταργιάτ Μπριάστ (Γέρικη Φτελιά), μια τεράστια φτελιά στο κέντρο της πόλης. Την εποχή της Οθωμανικής κυριαρχίας οι Τούρκοι αξιωματούχοι συνήθιζαν να κρεμούν σε αυτή τους Βούλγαρους επαναστάτες. Σήμερα η πόλη βοηθά το δένδρο να επιβιώσει με συχνούς ελέγχους και ενίσχυση της βάσης του. Εξελέγη Βουλγαρικό δένδρο της χρονιάς το 2013. Στις 19 Μαρτίου του 2014 σε εκδήλωση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποκαλύφθηκαν τα αποτελέσματα διαδικτυακής δημοσκόπησης και η Γέρικη Φτελιά ψηφίσθηκε Ευρωπαϊκό δένδρο της χρονιάς για το 2014.
Γεωγραφία
Το Σλίβεν βρίσκεται 300 χλμ. ανατολικά της πρωτεύουσας της Βουλγαρίας Σόφιας, 100 χλμ. από το Μπουργκάς, το μεγαλύτερο εμπορικό λιμάνι της χώρας, 130 χλμ. από τα σύνορα με την Ελλάδα και 130 χλμ. από τα σύνορα με την Τουρκία. Βρίσκεται πολύ κοντά στις πόλεις Γιάμπολ και Νόβα Ζαγόρα.
Δυτικά της πόλης βρίσκεται η λεγόμενη Κοιλάδα των Ροδακίνων, που περιέχει μεγάλους οπωρώνες με ροδακινιές. Η πόλη είναι επίσης δημοφιλής για τις ιαματικές πηγές της, των οποίων το νερό χρησιμεύει στη θεραπεία ασθενειών του συκωτιού και του νευρικού συστήματος.
Η γεωγραφική θέση - αξιοθέατο της πόλης που δέχεται τις περισσότερες επισκέψεις είναι το Καράντιλα. Βρίσκεται στην κορυφή λόφου, 1.050 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, με θέα μοναδικής ομορφιάς πάνω από την πόλη. Στο Καράντιλα είναι ο βραχώδης σχηματισμός Χάλκατα ("Δακτύλιος"). Είναι μια βραχώδης προεξοχή με μια ενδιαφέρουσα, περίεργη τρύπα στο κέντρο της. Σύμφωνα με το μύθο, αν κάποιος κατορθώσει να περάσει μέσα από το δακτύλιο θα εκπληρωθεί η πιο θερμή του επιθυμία. Το Καράντιλα είναι ο τόπος του ετήσιου πανηγυριού των Σαρακατσάνων, που οργανώνεται από την Ομοσπονδία Πολιτιστικών και Εκπαιδευτικών Συλλόγων Σαρακατσάνων στη Βουλγαρία κάθε Ιούλιο.
Το Καράντιλα βρίσκεται στο πάρκο της φύσης Σίνιτε Κάμανι, του οποίου η κορυφή Μπούλγκαρκα (1181 μ.) είναι η ψηλότερη στον ανατολικό Αίμο.
Κλίμα
Ο Δήμος του Σλίβεν βρίσκεται στην πεδιάδα κάτω από τον Αίμο, στη ζώνη του μεταβατικού-ηπειρωτικού κλίματος. Στην περιοχή του Σλίβεν οι χειμώνες είναι ήπιοι και τα καλοκαίρια σχετικά ζεστά. Το φθινόπωρο διαρκεί περισσότερο από την άνοιξη. Χαρακτηριστικός της περιοχής είναι ο τοπικός άνεμος "μπόρα".
Δημογραφικά
Σύμφωνα με το Βουλγαρικό Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο το Φεβρουάριο του 2011 ο πληθυσμός του Δήμου του Σλίβεν ήταν 125.268 κάτοικοι, ενώ στην πόλη ζούσαν 91.620 κάτοικοι. Η πόλη ονομάζεται πρωτεύουσα των ανήλικων μητέρων της Ευρώπης με 177 τέτοιες γεννήσεις το 2008.
Εθνολογική σύνθεση
Σύνολο: 91.620
Στο Δήμο του Σλίβεν 88.750 δηλώθηκαν ως Βούλγαροι, 12.153 ως Ρομά, 42.090 ως Τούρκοι και 18.641 δεν δήλωσαν την εθνότητά τους. Η πόλη, ο Δήμος και η Επαρχία του Σλίβεν έχουν το μεγαλύτερο αριθμό Ρομά στη Βουλγαρία.
Ιστορία
Τα υπολείμματα των αρχαιότερων οικισμών στην περιοχή του Σλίβεν χρονολογούνται γύρω στα 6.000 π.Χ. της Νεολιθικής περίοδου. Ερείπια ενός Θρακικού οικισμού του 5ου-3ου αιώνα π.Χ., καθώς και Θρακικά κεραμεικά και Ελληνιστικά νομίσματα έχουν ανακαλυφθεί στην περιοχή του Χισάρλακα - μικρό λόφο του Σλίβεν. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστό ως Σήλυμνος. Η περιοχή που καταλαμβάνεται από το σημερινό Σλίβεν είχε στο παρελθόν αποικισθεί από Θρακικές φυλές που διατήρησαν την ανεξαρτησία τους μέχρι την εποχή που τις κατέκτησαν ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας και ο Αλέξανδρος ο Μέγας.
Αυτοπροσωπογραφία (Ντύρερ, Μόναχο)
right|thumb|250px Η Αυτοπροσωπογραφία με γούνινο μανδύα είναι ένα έργο του Γερμανού αναγεννησιακού ζωγράφου Άλμπρεχτ Ντύρερ, που ολοκληρώθηκε το 1500. Η εμπειρία της πρώτης παραμονής του στην Ιταλία πρέπει να έδωσε στον Ντύρερ την ιδέα της αυτοπροσωπογραφίας ως επιβεβαίωσης της πνευματικής του αξίας, σε αντίθεση με τη γερμανική παράδοση που θεωρούσε ακόμη τον καλλιτέχνη απλόν τεχνίτη.
Σλίβεν
Ιστορία
Ο 2ος αιώνας π.Χ. σημάδεψε την αρχή της Ρωμαϊκής κατάκτησης της βορειοανατολικής Θράκης. To Σλίβεν καταλήφθηκε από τη Ρώμη περί το 72–71 π.Χ., όταν καταλήφθηκαν οι Θρακικές και κατόπιν Ελληνικές πόλεις Καβύλη και Απολλωνία. Με την ίδρυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η περιοχή της πόλης αποτέλεσε τμήμα της Επαρχίας της Θράκης.
Αυτοπροσωπογραφία (Ντύρερ, Μόναχο)
Πάνω αριστερά διακρίνεται το έτος φιλοτέχνησης του έργο και το μονόγραμμα Α.D., ενω δεξιά το κείμενο ALBERTUSDURERUS NORICUS/IPSUM ME PROPRIIS SIC EFIN/GEBAM COLORIBUS AETATIS ANNO XXVIII (Εγώ, ο Άλμπρεχτ Ντύρερ από τη Νυρεμβέργη, σε ηλικία 28 ετών, με αιώνια χρώματα ζωγράφισα τον εαυτό μου).
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Άλμπρεχτ Ντύρερ Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Εκθέματα της Παλαιάς Πινακοθήκης (Μόναχο)
Σλίβεν
Ιστορία
Νέα φάση στην ιστορία της πόλης άρχισε το 2ο-4ο αιώνα. Οι πρώτες γραπτές μαρτυρίες του ονόματος του οικισμού Τουίντα/Σουίντα/Τσουίντα χρονολογούνται από την περίοδο αυτή. Το όνομα είναι πιθανότατα Θρακικής προέλευσης, αλλά προς το παρόν η ετυμολογία του δεν έχει βρεθεί. Γνωστό από τους Τούρκους ως "Ισλίμιγιε", κατά την Τουρκοκρατία ήταν κέντρο σαντζακίου πρώτα του εγιαλετίου της Ρούμελης, μετά της Σιλίστρα και του Οζι, της Αδριανούπολης, όντας τελικά για λίγο κέντρο διαμερίσματος στην αυτόνομη επαρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας πριν την ενσωμάτωσή της στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας το 1885.
Τα νεότερα χρόνια το Σλίβεν έγινε ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά κέντρα της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης, με διατηρούμενη ακόμη και εμπλουτισμένη την παλιά του κληρονομιά και προσφέρει σήμερα στους πολίτες και τους επισκέπτες του πολλές ευκαιρίες πολιτιστικής ζωής. Υπήρξε γενέτειρα πολλών διακεκριμένων Βουλγάρων, που συνέβαλαν στο διαφωτισμό όπως ο Χάτζι Ντιμίταρ, ο Ντόμπρι Τσιντούλοφ, ο Εβγκένι Τσαπκάνοφ, ο Ιβάν Σελιμίνσκι και πολλοί άλλοι. Άλλος σημαντικός ντόπιος είναι ο Αντον Παν, συνθέτης του εθνικού ύμνου της Ρουμανίας. Άλλος σημαντικός κάτοικος είναι ο Γιόρνταν Λέτσκοφ, του οποίου το γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 απέκλεισε την πρωταθλήτρια Γερμανία. Ο Λέτσκοφ ήταν δήμαρχος του Σλίβεν από το 2003 ως το 2011.
Οικονομία
Η οικονομία του Σλίβεν έχει επικεντρωθεί στη βιομηχανία από τις αρχές του 19ου αιώνα. Το 1834 ο Ντόμπρι Ζελιάκοφ ίδρυσε το πρώτο εργοστάσιο στη Βουλγαρία, αρχίζοντας έτσι τη βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας. Το Σλίβεν ήταν ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα στη Βουλγαρία, παίζοντας σημαντικό ρόλο κατά τη Βουλγαρική Εθνική Αναγέννηση (1762-1878). Εχει μακροχρόνια παράδοση στην υφαντουργία, την κατασκευή μηχανημάτων, την υαλουργία, την παραγωγή χημικών προϊόντων, καθώς και τις βιομηχανίες τροφίμων.
Μετά την κομμουνιστική επικράτηση στη Βουλγαρία το 1944 οι περισσότερες βιομηχανίες εθνικοποιήθηκαν και προωθήθηκε η κατασκευή και η ανάπτυξη βιομηχανιών. Η βιομηχανία συνέχισε να αναπτύσσεται μέχρι την πτώση του Κομμουνισμού, οπότε μεγάλο μέρος της ήδη υπάρχουσας βιομηχανίας παρέμεινε στάσιμο, πολλά εργοστάσια έκλεισαν και υπήρξε ελάχιστη ανάπτυξη.