cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς
Ο αγώνας για την εισαγωγή των εθνικών γλωσσών στη βιβλιογραφία
Κατά τη διάρκεια των εργασιών του στη γραμματική, το λεξιλόγιο και τη δημοσίευση δημοτικών τραγουδιών ο Κάρατζιτς άρχισε να αντιμετωπίζει το ζήτημα της λογοτεχνικής γλώσσας, το οποίο στην εποχή του αποτέλεσε ένα χαοτικό μείγμα. Η παλιά Σερβική λογοτεχνία έχει αναπτυχθεί σχετικά με την γραμματική της παλιάς σλαβικής εκκλησίας μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Κατά τον 18ο αιώνα υπήρξε μια ισχυρή επιρροή των ρωσικών εκκλησιαστικών βιβλίων στην λογοτεχνική ζωή των Σέρβων. Στοιχεία της ρωσικής γλώσσας διεισδύουν όλο και περισσότερο στην πρώην εκκλησιαστική λογοτεχνική γλώσσα και έτσι δημιούργησε μια τεχνητή ρωσική-σλαβική γλώσσα η οποία είναι η επίσημη γλώσσα της εκκλησίας, του σχολείου, και της λογοτεχνίας.
Οι μορφωμένοι άνθρωποι διδάσκονται από τα βιβλία της παλιάς γλώσσας, φέρνοντας σε αυτό τα στοιχεία της ρωσικής και της Σερβικής εθνικής γλώσσας. Η κατάσταση αυτή έφερε τον Κάρατζιτς σε σύγκρουση κατά των συγγραφέων του παλιού σχολείου. Οι μάχες άρχισαν από τον Κάρατζιτς με την κριτική σε μυθιστόρημα του Μίλοβαν Μιντάκοβιτς. Η κριτική στρεφόταν σε ελλιπή γνώση του συγγραφέα της γλώσσας, που αντιπροσώπευε ένα ατυχές ουσιαστικό μείγμα με ρηματικούς τύπους της παλιάς σλαβικής γλώσσας και της καθομιλουμένης. Ο Βιντάκοβιτς εκείνη την εποχή ήταν ο πιο δημοφιλής συγγραφέας της Σερβίας και η επίθεση του Κάρατζιτς σε αυτόν προκάλεσε θύελλα στο λογοτεχνικό κοινό. Η Εκκλησία και ανώτατοι εκπρόσωποι της βρέθηκαν αντίπαλοι του Κάρατζιτς, εμπόδιζαν την εκτύπωση των βιβλίων του.
Εκτός από την Σερβική Εκκλησία, ο μεγαλύτερος αντίπαλος ήταν ο Ιβάν Χάντζιτς, ιδρυτής και πρόεδρος της "Матице српске" και ένας από τους πιο μορφωμένους Σέρβους εκείνη τη εποχή. Ο Χάτζιτς, ο οποίος ήταν αρχικά συνεργάτης του αλλά αργότερα χώρισαν οι δρόμοι τους σχετικά με την Σερβική γλώσσα το 1837. Η διαμάχη ξεκίνησε με τον Βουκ Κάρατζιτς, που επέκρινε την ελλιπή γνώση του Χάτζιτς στην καθομιλουμένη και γραπτώς. Ο Χάτζιτς συνέχισε τον διάλογο με το γράψιμο μερικών άρθρων και φυλλαδίων ("Utuk I", "Utuk II", "III Utuk» ...).
Η διαμάχη μεταξύ Κάρατζιτς - Χάντζιτς και διήρκεσε σχεδόν μια δεκαετία μέχρι το 1847 που επικράτησε ο Κάρατζιτς. Από 1814 μέχρι το 1847 η νίκη του Κάρατζιτς δεν ήταν βέβαιη. Παρά το γεγονός ότι το έργο του έτυχε θερμής υποδοχής από τους Ευρωπαίους φιλολόγους, οι Σέρβοι τη θεωρούσαν απλή και βοοειδή γλώσσα. Ένας από τους υποστηρικτές του ήταν και ο Γκαίτε. Σιγά σιγά απέκτησε αποδοχή κι όλο και περισσότερους υποστηρικτές ανάμεσα στους νέους εργαζόμενους της Σερβίας. Το 1847 οι νέοι διανοούμενοι της Σερβίας απέδειξαν ότι η γραμματική του Κάρατζιτς, γράφοντας σε αυτή, είναι απλή γλώσσα καθομιλουμένη και μπορεί να γραφεί στην ποίηση, τη φιλοσοφία και την Αγία Γραφή.
Ο Κάρατζιτς έγραψε σε βιβλίο την ιστορία της πρώτης Σερβικής εξέγερσης έως το 1814. Αργότερα κυκλοφόρησε άλλα δύο βιβλία σχετικά με την πρώτη εξέγερση. thumb|right|150px|Μνημείο Βουκ στο προαύλιο της Εθνικής Βιβλιοθήκης στο Νις
Συλλογή δημοτικών τραγουδιών
Ο Κάρατζιτς μετά την γνωριμία του με τον Κόπιταρ στη Βιέννη ξεκίνησε την συλλογή δημοτικών τραγουδιών και επικών ποιημάτων της Σερβίας. Έκδωσε εκατοντάδες από αυτά και αργότερα άρχισε την συλλογή δημοτικών διηγημάτων θρύλων και παραδόσεων.
Βραβεία
Ο Κάρατζιτς εξελέγη μέλος της ακαδημίας του Βερολίνου, της Βιέννης, Αγίας Πετρούπολης, έγινε δεκτός ως μέλος επιστημονικών εταιρειών στην Κρακοβία, Μόσχα, Γκέτινγκεν, Παρίσι και αλλού, τιμήθηκε από τον Ρώσο και τον αυτοκράτορα των Αψβούργων, τον βασιλιά της Πρωσίας και τη Ρωσική Ακαδημία των Επιστημών.
Το 1861 του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου πολίτη της πόλης του Ζάγκρεμπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Σέρβοι ιστορικοί Κατηγορία:Δήμαρχοι Βελιγραδίου Κατηγορία:Σέρβοι φιλόσοφοι
Αρχαιολογικό Μουσείο Άμφισσας
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άμφισσας βρίσκεται στην Άμφισσα και είναι το Μουσείο το οποίο στεγάζει νομισματικές συλλογές και αρχαιολογικά ευρήματα από την περιοχή της Φωκίδας και της Ελλάδας γενικότερα.
Έκθεματα
Πιο συγκεκριμένα, στις προθήκες του εκτίθενται προκερματικό χρήμα, κερματόμορφο χρήμα, η νομισματική συλλογή του Δρόσου Κραβαρτόγιαννου, νομισματικοί θησαυροί, νομίσματα των ρωμαϊκών, υστερορωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων, νομίσματα από τη Βενετοκρατία και τη Φραγκοκρατία, καθώς και νομίσματα από την ίδρυση του Νέου Ελληνικού Κράτους μέχρι σήμερα, συμπεριλαμβανομένου και του ευρώ. Τα αρχαιολογικά εκθέματα είναι από Άμφισσα, Κίρρα, Κάλλιο, Λιλαία, Πολύδροσο, Ιτέα, Χρισσό, Αγία Ευθυμία, Ερατεινή, κλπ. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζουν ένα άγαλμα της Περσεφόνης από την περιοχή του Καλλίου και η συλλογή πήλινων κεφαλών με διαφορετικά χτενίσματα που βρέθηκαν στην Άμφισσα.
Το κτίριο στο οποίο στεγάζεται παραχωρήθηκε από το Δήμο Άμφισσας στο Υπουργείο Πολιτισμού το 1987. Βρίσκεται στο χώρο όπου έλαβε χώρα η Α' Εθνοσυνέλευση Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος το 1821, σε κτήριο μεταγενέστερο, των αρχών του 20ού αιώνα, που κηρύχθηκε διατηρητέο το 1985 από τη Μελίνα Μερκούρη. Το 1997 συντάχθηκε η μουσειολογική μελέτη και ξεκίνησε η εφαρμογή της. Το μουσείο εγκαινιάστηκε τελικά το 2004.
Τα ευρήματα στεγάζονται στο ισόγειο, στον πρώτο όροφο και στην αυλή του μουσείου. Στο ισόγειο παρουσιάζονται ευρήματα από την ευρύτερη περιοχή, ενώ στον όροφο τα ευρήματα αφορούν κυρίως την πόλη της Άμφισσας, τοποθετημένα σε θεματικές ενότητες. Επίσης στον όροφο του μουσείου εκτίθεται και η προαναφερθείσα συλλογή νομισμάτων του Δρόσου Κραβαρτόγιαννου. Στην αυλή του μουσείου εκτίθενται επιγραφές από την ευρύτερη περιοχή καθώς και ψηφιδωτά από διάφορα κτίρια στην Άμφισσα.
Πρώτη αίθουσα
Στην αίθουσα Α του ισογείου παρουσιάζονται ευρήματα που αντικατοπτρίζουν την καθημερινή ζωή στην Κίρρα σε διάφορες περιόδους, από την Προϊστορία ως την ύστερη κλασική περίοδο. Στην πρώτη προθήκη εκτίθενται κεραμικά αγγεία, λίθινα και οστέινα εργαλεία της Εποχής του Χαλκού. Ορισμένα αγγεία χρονολογούνται στην Πρωτοελλαδική περίοδο, ενώ άλλα είναι Μεσοελλαδικής περιόδου. Ξεχωρίζει λίθινο τριβείο με τον τριπτήρα του μάλλον για κονιορτοποίηση δημητριακών. Η διπλανή προθήκη περιλαμβάνει Μινυακή κεραμική, με τη χαρακτηριστική γκρίζα ή ερυθωπή επιφάνεια. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα κύπελλο-ηθμός (σουρωτήρι). Ορισμένα αγγεία φέρουν τον χαρακτηριστικό για την εποχή διάκοσμο με κυματοειδή γραμμή στον ώμο. Μυκηναϊκά αγγεία καταλαμβάνουν τις υπόλοιπες προθήκες, με τύπους όπως η κύλικα με ψηλό πόδι, τα κύπελλα, οι ψευδόστομοι αμφορείς και τα αλάβαστρα, καθώς και δύο ειδώλια, ένα ανθρωπόμορφο κι ένα ζωόμορφο. Ξεχωρίζει ρυτό που απομιμείται ασκό από δέρμα χοίρου. Άλλη προθήκη καταλαμβάνουν τα πήλινα ειδώλια από το υστεροαρχαϊκό ιερό της Κίρρας. Ξεχωρίζουν γυναικείες κεφαλές και προτομές, με πόλο(ψηλό κάλυμμα κεφαλής)ή ένθρονες γυναικείες φιγούρες, μάλλον θεότητες, ο τύπος της όρθιας Αρτέμιδος ή της Κόρης που κρατά τα συνήθη της σύμβολα, πτηνό και ρόδι. Ένα σπάνιο χάλκινο ελάφι αποτελούσε κατά πάσα πιθανότητα λαβή μεταλλικού αγγείου. Εκτίθενται ακόμη ομοιώματα καρπών και ζώων, μικρογραφικές κοτύλες κι άλλα μικρογραφικά αγγεία από το ιερό και μικρή κεφαλή Αρτέμιδας του 4ου αι. π.Χ. Μεταξύ των ερυθρόμορφων και μελανόμορφων αγγείων κλασικής εποχής που ακολουθούν ξεχωρίζει ερυθρόμορφη κύλικα που αποδίδεται στον «ζωγράφο της Καρλσρούης» (475-450 π.Χ.) με απεικόνιση διονυσιακής σκηνής εξωτερικά και μορφής νέου που παίζει δίαυλο στην επάνω επιφάνεια. Τέλος, εκτίθενται και μεταλλικά αντικείμενα, όπως ένα μυκηναϊκό ξίφος τύπου C II και μερικά εγχειρίδια, μια πόρπη με ελικοειδείς αποφύσεις και μια περόνη με δυο κεφαλές αλόγου.
Δεύτερη αίθουσα
Στην αίθουσα Β εκτίθενται γλυπτά από το Κάλλιο. Εντυπωσιάζει ένα άγαλμα της Περσεφόνης (310-290 π.Χ.) και ένας κορμός αγάλματος της θεάς Αρτέμιδος, ρωμαϊκό αντίγραφο του τύπου της Αρτέμιδας των Βερσαλλιών.
Τρίτη αίθουσα
Η τρίτη αίθουσα περιλαμβάνει ευρήματα από την Ιτέα, την Κρίσα, τη Λιλαία, την Ποτιδάνεια (Κάμπος) και το Πολύδροσο. Τα περισσότερα είναι αγγεία κεραμικής. Ξεχωρίζουν ωστόσο 22 εγχάρακτοι μυκηναϊκοί σφραγιδόλιθοι με παραστάσεις ζώων. Ειδικά η Λίλαια έχει δώσει και χάλκινα ευρήματα, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και κοσμήματα. Από το ιερό του ποταμού Κηφισσού προέρχονται τμήματα από ένα μαρμάρινο άγαλμα κοριτσιού (3ος αι. π.Χ.). Από την αρχαία Ποτιδάνια προέρχεται ένα χάλκινο κράνος αττικού τύπου με παραγναθίδες διακοσμημένες με ασπίδα που φέρει άστρο, του τέλους του 4ου αι. π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμφισσας Αρχαιολογικο μουσειο
Ψηφιακό αποτύπωμα δεδομένων
Ψηφιακό αποτύπωμα δεδομένων (αγγλικά: fingerprint) είναι μια σχετικά μικρή ακολουθία (σειρά) ψηφιακών δεδομένων, δηλαδή μια συμβολοσειρά (string, bytes) ή σειρά δυαδικών ψηφίων (bits), μοναδική για μία σχετικά πολύ μεγαλύτερη ακολουθία ψηφιακών δεδομένων, όπως είναι αυτή που περιέχεται σε ένα αρχείο υπολογιστή ή ακόμη και σε έναν ολόκληρο σκληρό δίσκο. Η ακολουθία αυτή αποτελεί μια «σύνοψη» της μεγαλύτερης (πηγαίας) ακολουθίας δεδομένων και παράγεται από έναν ειδικό αλγόριθμο. Αυτό που χαρακτηρίζει το ψηφιακό αποτύπωμα όσο και την καταλληλότητα του αλγόριθμου είναι η μοναδικότητά του. Δηλαδή δύο μεγάλες ακολουθίες ψηφιακών δεδομένων που διαφέρουν σε ένα byte ή ακόμα και ένα bit, θα δώσουν μέσω του ίδιου αλγόριθμου διαφορετικό ψηφιακό αποτύπωμα.
Υπάρχει πολύ μικρή έως μεγάλη πιθανότητα - εξαρτάται από το μέγεθος του ψηφιακού αποτυπώματος - ο αλγόριθμος να μην μας δώσει μοναδικό αποτέλεσμα. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε σύγκρουση ψηφιακών αποτυπωμάτων (collision).
Μοιάζει με την ταυτοποίηση ενός ανθρώπου από το δακτυλικό του αποτύπωμα. Στα αγγλικά λέγεται «fingerprint», δηλαδή χρησιμοποιείται η ίδια λέξη τόσο για το ανθρώπινο δακτυλικό αποτύπωμα, όσο και για το ψηφιακό.
Ιδιότητες
μικρογραφία|367x367px|Στο σχήμα αριστερά (στήλη input) παρουσιάζονται πέντε διαφορετικά αρχεία κειμένου (μπλε) που διαφέρουν λίγο ή πολύ μεταξύ τους. Υποβάλλονται στον αλγόριθμο αποτυπώματος (fingerprint function, κίτρινο χρώμα), που δημιουργεί το αντίστοιχο αποτύπωμα (δεξιά, κόκκινο χρώμα). Τα αποτυπώματα παρουσιάζονται σε δεκαεξαδική κωδικοποίηση και είναι των 8-bytes (64-bits), όλα το ίδιο μέγεθος. Ακόμη και μια μικρή διαφορά στο πηγαίο αρχείο δίνει εντελώς διαφορετικό ψηφιακό αποτύπωμα.|εναλλ.=Στο σχήμα αριστερά (στήλη input) παρουσιάζονται πέντε διαφορετικά αρχεία κειμένου (μπλε) που διαφέρουν λίγο ή πολύ μεταξύ τους. Υποβάλλονται στον αλγόριθμο αποτυπώματος (fingerprint function, κίτρινο χρώμα), που δημιουργεί το αντίστοιχο αποτύπωμα (δεξιά, κόκκινο χρώμα). Τα αποτυπώματα παρουσιάζονται σε δεκαεξαδική κωδικοποίηση και είναι των 8-bytes (64-bits), όλα το ίδιο μέγεθος. Ακόμη και μια μικρή διαφορά στο πηγαίο αρχείο δίνει εντελώς διαφορετικό ψηφιακό αποτύπωμα.
Μοναδικότητα και μέγεθος αποτυπώματος
Για να είναι ένας αλγόριθμος παραγωγής ψηφιακού αποτυπώματος χρήσιμος στην πράξη πρέπει η πιθανότητα παραγωγής του ίδιου αποτυπώματος (collision) από διαφορετικά αρχεία να είναι σχεδόν μηδενική. Πρέπει κάθε αρχείο να μας δίνει διαφορετικό αποτύπωμα. Για παράδειγμα είναι ικανοποιητική στην πράξη μια πιθανότητα μικρότερη από. Αυτό εξαρτάται από το μέγεθος σε bits (ή bytes) του ψηφιακού αποτυπώματος. Όσο πιο μεγάλο τόσο μικρότερη η πιθανότητα παραγωγής του ίδιου αποτυπώματος. Έτσι αν είναι μεγέθους 1 byte (8 bits) οι δυνατές διαφορετικές τιμές (συνδυασμοί 0 και 1) που μπορεί να πάρει είναι 2^8 = 256. Μπορεί να αντιστοιχηθεί μοναδικά με 256 το πολύ πηγαία αρχεία. Πολύ μικρός αριθμός όχι για το «αχανές» Διαδίκτυο, αλλά και για το πιό μικρό σύστημα αρχείων (file system). Παρόμοια αν το μέγεθος του ήταν 4 bytes (32-bits), θα μπορούσε να αντιστοιχίσει Ίσως μικρός αριθμός για έναν server. Αν ήταν 8 bytes (64-bits), θα είχαμε Η πιθανότητα μη μοναδικότητας για αποτύπωμα μεγέθους 8 bytes είναι που πλησιάζει την, που θέσαμε προηγουμένως. Ένα αποτύπωμα 16 bytes (128-bits), θα μπορεί να αντιστοιχηθεί με αρχεία, με πιθανότητα αποτυχίας, που είναι πολύ ικανοποιητική.
Γενικά, αν \nu είναι ο αριθμός των ψηφιακών αντικειμένων (π.χ. αρχείων) στα οποία θέλουμε να αποδώσουμε ψηφιακό αποτύπωμα μεγέθους  μέσω του αλγόριθμου \lambda, θα πρέπει το \nu να είναι πολύ μικρότερο του 2^\kappa, για να εκμηδενίσουμε την πιθανότητα μη μοναδικότητας (collision).
Μέγεθος ψηφιακών αντικειμένων
Το μέγεθος του ψηφιακού αποτυπώματος είναι πάντα σταθερό κατάλληλο για την εφαρμογή που το θέλουμε (π.χ. 128-bits). Το ψηφιακό αντικείμενο (π.χ. αρχείο) μπορεί να είναι οποιουδήποτε μεγέθους και είναι ο σχεδιασμός του αλγόριθμου που θα του αποδώσει αποτύπωμα συγκεκριμένου μήκους.
Χρήση
Ένα αρχείο μπορεί να έχει μεταβληθεί χωρίς απαραίτητα να έχει μεταβληθεί το μέγεθός του. Το μέγεθός του παραμένει το ίδιο όταν αλλάξει ένα byte, ένα bit, ένας χαρακτήρας κειμένου, κλπ. Ο ευκολότερος τρόπος να εντοπίσουμε ότι μεταβλήθηκε είναι να συγκρίνουμε το τρέχον ψηφιακό αποτύπωμα με ένα προηγούμενο.
Η σύγκριση των «μικρών» ψηφιακών αποτυπωμάτων αρκεί για να αποφανθούμε αν οι «μεγάλες» ποσότητες δεδομένων είναι ίδιες ή διαφορετικές ακόμα και σε ένα bit. Για παράδειγμα, με αυτή τη σύγκριση μπορούμε να γνωρίζουμε αν δύο αρχεία υπολογιστών (ή και ολόκληρο σύστημα αρχείων) είναι ίδια χωρίς να χρειάζεται να συγκρίνουμε τα δεδομένα των αρχείων. Ένας web browser μόνο διαβάζοντας το σχετικά μικρό αποτύπωμα (π.χ. 128-bits) ενός αρχείου σε έναν απομακρυσμένο εξυπηρετητή (server) και συγκρίνοντας το με αυτό που είχε «κατεβάσει» σε κάποιο προγενέστερο χρόνο, αποφασίζει αν χρειάζεται να το «ξανακατεβάσει». Υποτίθεται ότι ο απομακρυσμένος server ανανεώνει τα αποτυπώματα των συγκεκριμένων αρχείων σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Το ψηφιακό αποτύπωμα εγγράφου χρησιμοποιείται με κάποιες παραλλαγές στον εντοπισμό εγγράφων στο Διαδίκτυο που αποτελούν πιστά αντίγραφα ή μοιάζουν με έγγραφα που καλύπτονται από πνευματικά δικαιώματα. Εφαρμόζεται σε οποιοδήποτε αρχείο, όπως αυτά των πολυμέσων (φωτογραφιών, βίντεο, κλπ).
Μεταβολή στα αποτυπώματα σταθερών αρχείων συστήματος μαρτυρά λανθασμένη ή κακόβουλη ενέργεια.
Από την αλλαγή του αποτυπώματος τους, διακρίνουμε τα αρχεία του πηγαίου κώδικα (sources) που πρέπει να μεταγλωττιστούν (compilation) σε μια πλατφόρμα ανάπτυξης λογισμικού.
Ο αλγόριθμος του ψηφιακού αποτυπώματος μπορεί να είναι ή να μοιάζει με συνάρτηση κατακερματισμού (hash function) ή κρυπτογραφική συνάρτηση κατακερματισμού (cryptographic hash function). Αν ο σκοπός του δεν αφορά θέματα ασφαλείας μπορεί να είναι απλούστερος στην υλοποίηση του και γρηγορότερος στο έργο του.
Διευκρίνιση
Ο όρος «ψηφιακό αποτύπωμα δεδομένων», είναι διαφορετικός από τον «ψηφιακό αποτύπωμα συσκευών ή web browsers», ο οποίος αναφέρεται στις πληροφορίες που συλλέγονται από ιστοσελίδες και serves, για την ταυτότητα του χρήστη, όταν αυτός χρησιμοποιεί το Διαδίκτυο.
Πηγές
Κατηγορία:Αλγόριθμοι
3074 Ποπόφ
Ο Ποπόφ (Popov) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (δηλαδή την προς την πλευρά του Ηλίου) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,7. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τη Σοβιετική (Ουκρανή) αστρονόμο Λιουντμίλα Βασίλιεβνα Ζουράβλεβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου φυσικού και ηλεκτροτεχνικού Αλεξάνδρου Ποπόφ, εκ των εφευρετών του ραδιοφώνου (όπως και ο κρατήρας Ποπόφ στη Σελήνη).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Ποπόφ είναι B (είδος ανθρακούχου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ποποφ
Sometimes I Feel Like Screaming
Το Sometimes I Feel Like Screaming είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το τέταρτο του δίσκου "Purpendicular", ο οποίος κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1996. Επίσης, το τραγούδι αυτό εκδόθηκε σε μορφή CD σινγκλ μαζί με το κομμάτι "Vavoom: Ted the Mechanic", χωρίς να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία. Το συγκεκριμένο τραγούδι, θεωρείται ένα από τα καλύτερα κομμάτια που ηχογράφησαν οι Deep Purple μετά την επανένωση τους το 1984 και γι' αυτό το λόγο το έχουν κάνει μέρος των ζωντανών τους εμφανίσεων.
Σύνθεση
Το "Sometimes I Feel Like Screaming" ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια τα οποία ηχογράφησαν οι Deep Purple με τον Στηβ Μορς στην κιθάρα. Ξεχωρίζει για το μελωδικό του ύφος αλλά και τα φωνητικά ξεσπάσματα του Ίαν Γκίλαν, ενώ κλείνει με ένα επαναλαμβανόμενο σόλο κιθάρας από τον Μορς.
Ζωντανές ηχογραφήσεις
Αποτέλεσε μέρος των εξής, ζωντανά ηχογραφημένων, δίσκων των Deep Purple:
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Sometimes I Feel Like Screaming" ηχογραφήθηκε από τη έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1996
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Γιαννιτσών
Ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Γιαννιτσών είναι μία ενορία στην πόλη των Γιαννιτσών και στην ενορία ανήκουν περίπου 11.000 άνθρωποι. Τα Ιερά σκεύη της εκκλησίας μεταφέρθηκαν στα Γιαννιτσά από Έλληνες Ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες μετά την ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Τουρκία και στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα τα κειμήλια προέρχονταν από τη Στράντζα και τη Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης.
Ο Ναός πανηγυρίζει στη μνήμη του Αγ. Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, 23 Απριλίου, στη μνήμη του Οσίου Παισιου, 12 Ιουλίου, στη μνήμη του Αγ. Νικολάου επισκόπου Μύρων της Λυκίας, 6 Δεκεμβρίου.
Σήμερα στο Ναό εφημερεύουν τέσσερις ιερείς, ο π. Ιωάννης Σπυρίδης, ο οποίος είναι ο Αρχιερατικός επίτροπος Γιαννιτσών αλλά και ο προϊστάμενος του Ναού, ο π. Φρίξος Πετρίδης, ο οποίο είναι ο εφημέριος και πρόεδρος του ενοριακού Φιλοπτώχου Ταμείου, ο π. Νεκτάριος Ταρασίδης κα ο π. Γεώργιος Σιδέρης.
Οι Ιεροψάλτες του Ναού είναι ο Παπακωνσταντίνου Ιωάννης, ο Παπαϊωάννου Γεώργιος και ο Πετρίδης Λεωνίδας.
Οι Νεωκόροι του Ναού είναι ο Κλειώτης Κωνσταντίνος.
Στις δραστηριότητες του Ναού ανήκουν κατηχητικά όλων των βαθμίδων, νεανικές και φοιτητικές συνάξεις, κύκλοι μελέτης Αγίας Γραφής, φροντηστιριακά μαθήματα, σχολή αγιογραφίας, δανειστική εκκλησιαστική βιβλιοθήκη, αίθουσα ηλεκτρονικών υπολογιστών, φιλόπτωχο ταμείο, καθημερινό γεύμα αγάπης, εκδόσεις περιοδικού, CDs κ.ά.
Ιστορικό
Όταν εγκαταστάθηκαν οι πρόσφυγες στα Γιαννιτσά δεν υπήρχε ενορία για να λειτουργήσουν και έτσι ο π. Θεόδωρος Κωνσταντινίδης, ο οποίος ήταν και αυτός πρόσφυγας από την Στράντζα αλλά και ο πρώτος εφημέριος της μετέπειτα ενορίας του Αγ. Γεωργίου Γιαννιτσών, διαμόρφωσε ένα δωμάτιο του σπιτιού του σε εκκλησία και τοποθέτησε εκεί τα κειμήλια της πατρίδας τους.
Αργότερα ένας πλούσιος άνθρωπος χάρισε στην ενορία μία αποθήκη, η οποία ήταν βολική επειδή ήταν μεγάλη και επειδή είχε ανατολική κατεύθυνση. Έξω από την απολήκη έχτισαν ένα ξύλινο καμπαναριό. Το Σεπτέμβριο του 1944, όταν ήρθαν οι Γερμανοί, έβαλαν πυρκαγιά και έτσι καταστάφηκε ο προσωρινός Ναός, αλλά και όλα τα έγγραφα του Ναού.
Ύστερα από την πυρκαγιά ο κόσμος εξυπηρετώνταν από τις ενορίες της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η οποία χτίστηκε το 1864 και από την ενορία των Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης, η οποία χτίστηκε το 1908. Αυτές οι ενορίες ήταν οι μοναδικές στα Γιαννιτσά εκείνη την εποχή.
Αργότερα άρχισε να χτίζεται ο σημερινός ναός του Αγίου Γεωργίου, αλλά μέχρι να δοθεί για λειτουργία, ο τότε Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κυρός Παντελεήμων Παπαγεωργίου διόρισε εφήμερο τον π. Θεολόγο Ηρωίδη, ο οποίος μαζί με το εκκλησιαστικό συμβούλιο καταστεύασαν μία ξύλινη παράγκα από πισσόχαρτο δίπλα από τον σημερινό ναό.
Πολιτικός μηχανικός για το σχέδιο του Ναού ήταν ο πολύ ονομαστός για κατασκευές Ιερών Ναών, Ορλάνδος από την Αθήνα. Εργολάβος, κατόπιν μειοδοτικού διαγωνισμού, ήταν ο κ. Αποστολόπουλος. Για την κατασκευή του Ναού, η οποία είναι όλη πέτρινη, ήρθαν εξειδικευμένα μαστόρια από την Ήπειρο. Το πάχος των τοίχων φτάνει τα 85εκ. Το μοναδικό μέρος στο οποίο χρησιμοποιήθηκε μπετόν είναι τέσσερις μεγάλοι πεσσοί, που στηρίζουν τον τρούλο, δύο κολώνες που στηρίζουν το γυναικωνίτη, καθώς και δύο κολώνες πίσω από το τέμπλο του Ιερού. Το ύψος του Ναού εσωτερικά φτάνει τα 19μ., το μήκος τα 27μ. και το φάρδος τα 18.50μ. Ο ρυθμός του Ναού είναι βασιλική σταυροειδής με τρούλο. Στο δεξιό μέρος του Ιερού υπάρχει και δεύτερη εγκαινιασμένη Αγία Τράπεζα προς τιμήν του Αγ. Νικολάου, επισκόπου Μύρων της Λυκίας.
Ο σημερινός Ναός
Ο Ναός εγκαινιάστηκε, στις 24 Μαρτίου 1957, ύστερα από 8 χρόνια εργασίας. Τότε στην ενορία ήταν εφημέριοι οι ιερείς π. Θεολόγου Ηρωίδη και π. Αθανασίου Βαμβίνη.
Μετά από κάποια χρόνια, επειδή ο πληθυσμός συνέχεια αυξάνονταν, έγινε μια προέκταση του Ναού κατά 9.5μ.
Το 1983 ο Ναός αγιογραφήθηκε κατά το κυρίως μέρος του με την παραδοσιακή τεχνοτροπία της κρητικής σχολής, από τον αγιογράφο Χριστοφάνη Βουτσινά. Το τέμπλο του Ναού είναι χτιστό και οι εικόνες του είναι αναγεννησιακής τεχνοτροπίας από τον αγιορείτικο αγιογραφικό οίκο των Καρτσωναίων.
Πετεφρής (πατέρας Ασινέθ)
Ο Πετεφρής ήταν ιερέας στην αρχαία Αιγυπτιακή πόλη Ον, και αναφέρεται στο Βιβλίο της Γενέσεως 41:45 και 41:50 της Εβραϊκής Βίβλου.
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Γιαννιτσών
Ο σημερινός Ναός
Στα κειμήλια του Ναού συγκαταλέγονται τα από τη Στράντζα μεταφερθέντα: η εικόνα του Αγ. Γεωργίου, το Ιερό Ευαγγέλιο, δύο εξαπτέρυγα, ένα θυμιατό, δύο μυροδοχεία, καθώς και ένα ασημένιο που το χρησιμοποιούσαν για να πίνουν κρασί οι νεόνυμφοι στο μυστήριο του γάμου.
Πετεφρής (πατέρας Ασινέθ)
Ήταν ο πατέρας της Ασινέθ, που είχε δοθεί για γυναίκα στον Ιωσήφ από το Φαραώ, και η οποία του έκανε δύο γιους, τον Μανασσή και τον Εφραίμ. Το απόσπασμα έχει ως εξής:"καὶ ἐκάλεσε Φαραὼ τὸ ὄνομα ᾿Ιωσήφ, Ψονθομφανήχ· καὶ ἔδωκεν αὐτῷ τὴν ᾿Ασεννὲθ θυγατέρα Πετεφρῆ ἱερέως ῾Ηλιουπόλεως αὐτῷ εἰς γυναῖκα.""-Γένεσις 41:45"Το όνομά του σημαίνει "αυτός στον οποίον έχει δώσει ο Ρα".
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Γιαννιτσών
Ο σημερινός Ναός
Στα κειμήλια ανήκει επίσης ο υπερμεγέθης Σταυρός, ο οποίος βρίσκεται σήμερα στο νάρθηκα του Ναού. Ο Σταυρός είναι προσφορά του Μητροπολίτου Εδέσσης Διονυσίου. Η επίσημη υποδοχή του Σταυρού έγινε στην είσοδο της πόλης στις 25 Μαΐου 1958.
Ιερά Λείψανα
Στο Ναό φυλάσσονται Ιερά Λείψανα των: Αγ. Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, Αγ. Χαραλάμπους, Αγ. Ονουφρίου, Αγ. Παρασκευής, Αγ. Θεοδώρου του Στουδίτου και του Αγ. Αρσενίου του Καππαδόκου.
Πετεφρής (πατέρας Ασινέθ)
Αποσαφήνιση
Έχει προταθεί ότι ο Πετεφρής ήταν εκτός από ιερέας και πρίγκιπας, και ότι ήταν το ίδιο άτομο με τον Πετεφρή που αναφέρεται σε άλλο σημείο της Γενέσεως ως αξιωματούχος αυλικός του Φαραώ στο σπίτι του οποίου και είχε προσληφθεί και υπηρετούσε ο Ιωσήφ, ο αγαπημένος γιος του Ιακώβ. Αν ισχύει αυτό, τότε η γυναίκα του Πετεφρή είχε ερωτευτεί τον Ιωσήφ. Ωστόσο οι περισσότεροι μελετητές τείνουν να πιστεύουν πως πρόκειται για δύο φιαφορετικά πρόσωπα.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Γιαννιτσών
Γραφεία Ι. Ναού
Τα γραφεία του ναού στεγάζονται σε τριώροφο κτίριο δίπλα στο ναό, το οποίο κατασκευάστηκε το 1968. Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως οικοτροφείο-ορφανοτροφείο θηλέων και από το 1984 μέχρι τον Νοέμβριο του 2014, στους δυο ορόφους του κτιρίου στεγάζονταν το Δημοτικό Ωδείο Γιαννιτσών. Πλέον, στους συγκεκριμένους ορόφους λειτουργούν τα τμήματα της αγιογραφίας και πυρογραφίας, ενώ από το Σεπτέμβριο του 2014, στεγάζονται κάποιες αίθουσες του φροντιστηρίου μέσης εκπαίδευσης της ενορίας καθώς και και κάποια από τα χορευτικά τμήματα. Τα γραφεία του ναού βρίσκονται στο υπόλοιπο κτίριο.
Ανακαίνιση
Το καλοκαίρι του 2016, ο πρώτος (ισόγειο) όροφος του κτιρίου ανακαινίστηκε πλήρως. Τον Μάιο του 2017, ξεκίνησε και η ανακαίνιση του υπόλοιπου κτηρίου, τόσο εσωτερικά, όσο και εξωτερικά. Η ανακαίνιση ολοκληρώθηκε στα μέσα του Οκτωβρίου του 2017. Το κόστος της ανακαίνησης είναι περίπου 300.000€, με τα 150.000€ να καλύπτονται από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Τα εγκαίνια του ανακαινισμένου κτηρίου πραγματοποιήθηκαν στις 6 Νοεμβρίου του 2017.
Επιτροπές Ι. Ναού
Στην επιτροπή του Φιλοπτόχου Ταμείου είναι η Κυριακίδου Μαρία, η Μισσιώνη Ανθούλα, η Πίππου Μαρία και η Τσίτσου Παρασκευή.
Στην επιτροπή του Γεύματος Αγάπης είναι ο π. Ιωάννης Σπυρίδης (υπεύθυνος), η πρεσβυτέρα Αγγελίδου Κατερίνα (οικονόμος), η Λαδοπούλου Δέσποινα (μέλος) και η Παπαδοπούλου Σουλτάνα (μέλος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιαννιτσά Γιαννιτσα
2102 Τάνταλος
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Ταντάλου είναι Q (κατά SMASSII). Ο Τάνταλος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 1,7 ως 3,1 ώρες περίπου, μία γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τανταλος
La folie (άλμπουμ)
La folie είναι το έκτο άλμπουμ του συγκροτήματος The Stranglers. Κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου 1981, από τη δισκογραφική εταιρία Liberty το πρώτο άλμπουμ τους απ'αυτή τη δισκογραφική εταιρία.
Παρασκήνιο
Οι Stranglers ήταν αρχικά το πιο εμπορικά επιτυχημένο συγκρότημα του Πανκ περιόδου στη Βρετανία, αλλά από το 1981, η επιτυχία τους έχει μειωθεί αισθητά. La folie έγινε μια συνειδητή προσπάθεια για να παραδώσει ένα πιο εμπορικό προϊόν. Η δισκογραφική εταιρία του συγκροτήματος EMI, τους έστειλε στο στούντιο με το διάσημο παραγωγό Tony Visconti, δίνοντας του μια σύντομη για να "παράγει κάθε τραγούδι σαν να ήταν ένα hit single". Ο Τίτλος του album μεταφράζεται στα Γαλλικά ως Madness. Σε διάφορες συνεντεύξεις, η μπάντα που σχετίζεται με αυτό αναφέρεται "The Madness of Love" και ότι εννοιολογικά, κάθε ένα από τα τραγούδια του album είχε ως στόχο να διερευνήσει ένα διαφορετικό είδος ή την πτυχή της "αγάπης". Το ομώνυμο κομμάτι είναι επίσης είπε να βασίζεται στην ιστορία της Issei Sagawa. Ο Hugh Cornwell αφορούν στο The Stranglers - Song by Song ότι ο σωστός τίτλος της εναρκτήριο κομμάτι το album ήταν στην πραγματικότητα "Non Nun Stop", και που προφανώς δεν γνώριζε ότι η δισκογραφική εταιρεία είχε εκτυπωθεί ως απλά "Non Stop ".
Οι στίχοι του "Golden Brown" περιλαμβάνει μεταφορικά αναφορές στην ηρωίνη διαφορετικά μέλη της μπάντας, ωστόσο, ισχυρίστηκαν ότι το τραγούδι έγινε για την ερημοποίηση, imperialismand, όπως υποστήριξε σε μια συνέντευξη, «τοστ».
Τραγούδια
Κατηγορία:Δισκογραφία των The Stranglers Κατηγορία:Άλμπουμ του 1981
Γερουσία της Δημοκρατίας (Ιταλία)
Η Γερουσία της Δημοκρατίας (ιταλικά: Senato della Repubblica) είναι η άνω βουλή του Ιταλικού Κοινοβουλίου. Ιδρύθηκε στην παρούσα μορφή της στις 8 Μαΐου 1948, αλλά υπήρχε κατά την διάρκεια της μοναρχίας ως Γερουσία του Βασιλείου (Senato del Regno), συνεχίζοντας από το Υποαλπικό Κοινοβούλιο του Πεδεμοντίου που ιδρύθηκε στις 8 Μαΐου 1848.
Σύνθεση
Η Γερουσία αποτελείται από 315 εκλεγμένα μέλη (senatori), εκλεγμένα για για ένα μέγιστο 5 ετών, από τα οποία έξι εκπροσωπούν Ιταλούς που ζουν σε υπερπόντιες περιοχές. Οι γερουσιαστές πρέπει να είναι 40 ετών ή μεγαλύτεροι, και εκλέγονται από πολίτες ηλικίας 25 ετών και άνω. Σύμφωνα με τις ειδικές συνταγματικές προβλέψεις, 'ισόβιοι γερουσιαστές' μπορούν να υπάρξουν, είτε πρώην πρόεδροι, ως ex officio ισόβιοι γερουσιαστές, ή όσοι έχουν διορισθεί από τον πρόεδρο "για προεξέχουσες αξίες στην κοινωνικό, επιστημονικό, καλλιτεχνικό ή λογοτεχνικό τομέα". Το 2010, υπήρχαν έξι ισόβιοι γερουσιαστές: ο Όσκαρ Λουίτζι Σκάλφαρο (πρώην Πρόεδρος), Τζούλιο Αντρεότι (πρώην Πρωθυπουργός), Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι (νικήτρια του Βραβείου Νόμπελ Ιατρικής 1986), ο Εμίλιο Κολόμπο (πρώην Πρωθυπουργός), ο Σέρτζιο Πινινφαρίνα (σχεδιαστής), ο Κάρλο Αζέλιο Τσιάμπι (πρώην Πρόεδρος). Τζόρτζιο Ναπολιτάνο (πρώην Πρόεδρος της Ιταλικής Κάτω Βουλής και ένας εκ των ηγετών του Κομμουνιστικού Κόμματος), τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν είναι πλέον μέλος της Γερουσίας, και θα μπορεί να επαναλάβει τα καθήκοντα του ως γερουσιαστής το 2013 το νεότερο. Η Ιταλική Γερουσία είναι ασυνήθιστη ανάμεσα στις Άνω Βουλές στο ότι έχει σχεδόν την ίδια δύναμη με την Κάτω ομόλογή της: άλλα εκτός του προϋπολογισμού, κάθε νόμος μπορεί να προταθεί για πρώτη φορά σε οποιοδήποτε από τα δύο σώματα, και πρέπει να εγκριθεί με την ίδια μορφή από αμφότερα τα σώματα· επιπλέον η Κυβέρνηση πρέπει να έχει την συναίνεση και των δύο για να παραμείνει στην εξουσία (αυτή η κατάσταση ονομάζεται "τέλειος διθαλαμισμός").
Η Γερουσία μπορεί να διαλυθεί πριν την εκπνοή της κανονικής της θητείας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όταν καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να επιτύχει πλειοψηφία.
Πρόεδροι
Με βάση το ισχύον Σύνταγμα, η Γερουσία πρέπει να συνεδριάσει για πρώτη φορά όχι αργότερα από 20 ημέρες μετά τις γενικές εκλογές. Αυτή η συνεδρίαση, με προεδρεύοντα τον πρεσβύτερο γερουσιαστή, προχωρεί για να εκλέξει τον Πρόεδρο της Γερουσίας για την επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο. Στις δύο πρώτες προσπάθειες ψηφοφορίας, χρειάζεται απόλυτη πλειοψηφία σε όλους τους γερουσιαστές· αν χρειασθεί τρίτος γύρος, ένας υποψήφιος μπορεί να εκλεγεί με απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων και ψηφιζόντων γερουσιαστών. Αν αυτός ο τρίτος γύρος αποτύχει να αναδείξει έναν νικητή, μια τελική μυστική ψηφοφορία διεξάγεται μεταξύ των δύο γερουσιαστών με τις περισσότερες ψήφους στην προηγούμενη ψηφοφορία. Σε περίπτωση ισοψηφίας, ο πρεσβύτερος γερουσιαστής θεωρείται νικητής.
Επιπροσθέτως με το να επιβλέπει τις εργασίες του σώματος, να προεδρεύει και να ρυθμίζει τις συζητήσεις, να αποφασίζει αν οι προτάσεις και τα νομοσχέδια είναι αποδεκτά, να αντιπροσωπεύει την Γερουσία, κτλ., ο Πρόεδρος της Γερουσίας αντικαθιστά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας όταν ο πρόεδρος είναι ανίκανος να εκπληρώσει τα καθήκοντα του αξιώματος του. Πρόεδρος της Γερουσίας (από τις 24 Μαρτίου 2018) είναι σήμερα η Ελιζαμπέτα Καζελάτι.
Παλάτσο Μαντάμα
Από το 1871, η έδρα της Γερουσίας είναι το Παλάτσο Μαντάμα στην Ρώμη. Μια πλάκα στον τοίχο πίσω από τη θέση του προέδρου μνημονεύει το μήνυμα που απευθύνθηκε στο Κοινοβούλιο όταν συνεδρίασε στην νέα έδρα της κυβέρνησης από τον Βασιλιά της Ιταλίας:
Άνωθεν του έχει τοποθετηθεί μια πλάκα που φέρει την επιγραφή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα Γερουσία
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2002
thumb|250px|Η 75η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου
Η 75η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, τίμησε τις καλύτερες ταινίες του 2002 και έλαβε χώρα στις 23 Μαρτίου 2003 στο Θέατρο Κόντακ στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια. Οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν για δεύτερη φορά ο Στιβ Μάρτιν. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 11 Φεβρουαρίου 2003 από τον Πρόεδρο της Ακαδημίας Φρανκ Πίρσον και την ηθοποιό Μαρίζα Τομέι.
Η ταινία Σικάγο (Chicago) αναδείχτηκε νικητής της βραδιάς με 6 βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και Καλύτερης Ταινίας. Ο Ρόμαν Πολάνσκι βραβεύτηκε με το Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία Ο πιανίστας (The Pianist). Ο Έιντριεν Μπρόντι κέρδισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και η Νικόλ Κίντμαν το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Οι ώρες (The Hours).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2002
Αινειάδες
Ανάμεσα στους Αινειάδες περιλαμβάνονται ο σαλπιγκτής του Αινεία Μισηνός, οι πολεμιστές Αχάτης, Κόροιβος, Σεργήστος και Άκμων (γιος του Κλυτία από τη Φρυγία), ο θεραπευτής Ιάπυξ και ο γιος του Αινεία και της Κρέουσας Ασκάνιος. Ο Αινείας πήρε επίσης μαζί του τον γέροντα πατέρα του Αγχίση και τα ξόανα των Τρώων θεών, που μετατράπηκαν αργότερα στις εφέστιες θεότητες της αρχαίας Ρώμης, τις Λάρες και Πενάτες.
Πηγές
Κατηγορία:Τρώες Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Καπνός (ταινία)
Καπνός (αγγλικά: Smoke) είναι ο τίτλος μιας αμερικανικής ανεξάρτητης ταινίας του 1995 των Γουέιν Γουάνγκ και Πολ Όστερ. Η αρχική πλοκή γράφτηκε από τον Όστερ, ο οποίος έγραψε και το σενάριο. Μεταξύ άλλων, συμμετέχουν οι Χάρβεϊ Καϊτέλ, Γουίλιαμ Χερτ, Στόκαρντ Τσάνινγκ, Χάρολντ Περινό, Τζιανκάρλο Εσποσίτο, Άσλεϊ Τζαντ και Φόρεστ Γουίτακερ.
Πλοκή
Η ταινία παρουσιάζει τη ζωή πολλών χαρακτήρων, οι οποίοι συνδέονται όλοι μέσω ενός μικρού καπνοπωλείου που διευθύνει ο Όγκι στο Μπρούκλιν. Η Brooklyn Cigar Co. βρισκόταν στη γωνία της 16ης οδού και της Prospect Park West.
Ο Όγκι φωτογραφίζει το μαγαζί από απέναντι στις 8:00 κάθε πρωί και μαζεύει όλες τις φωτογραφίες του σε άλμπουμ. Ο πρόσφατα χήρος συγγραφέας Πολ Μπέντζαμιν περνά μια βραδιά με τον Όγκι, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Όγκι αναφέρει στον Πολ τις φωτογραφίες του, τις οποίες περιγράφει ως «έργο ζωής». Ο Όγκι ζητά από τον Πολ να δετ τις φωτογραφίες, οι οποίες καταλαμβάνουν πολλά άλμπουμ. Στην αρχή, ο Πολ δεν παίρνει στα σοβαρά τις φωτογραφίες, λέγοντας ότι «είναι όλες ίδιες». Ο Όγκι λέει ότι φαίνονται ίδιες επιφανειακά, αλλά είναι όλες διαφορετικές, αφού κάθε φωτογραφία να αντιπροσωπεύει μια μοναδική στιγμή στο χρόνο. Ο Όγκι ζητά από τον Πολ να «επιβραδύνει», κάτι που ο Πολ δέχεται να κάνει. Ο Πολ βλέπει τη γυναίκα του σε μια από τις φωτογραφίες και καταρρέει.
Την επόμενη μέρα, ο Πολ χάνεται στις σκέψεις του καθώς διασχίζει τον δρόμο. Λίγο πριν τον πατήσει ένα φορτηγό, τον σώζει ένας νεαρός μαύρος ονόματι Ρασίντ, τον οποίο προσκαλεί να μείνει στο διαμέρισμά του για να τον ευχαριστήσει. Ο Ρασίντ δέχεται, αλλά εκνευρίζει τον Πολ κάνοντας θόρυβο και σπάζοντας πιάτα, την ώρα που ο Πωλ γράφει. Ο Πολ ζητά από τον Ρασίντ να φύγει, κάτι που αυτός κάνει. Ο Πολ επισκέπτεται η θεία του Ρασίντ, η οποία απαιτεί επίμονα να μάθει γιατί ο Ρασίντ έμενε με τον Πολ. Η θεία αποκαλύπτει ότι το όνομα του Ρασίντ είναι στην πραγματικότητα Τόμας και ότι προέρχεται από πολύ φτωχή οικογένεια. Λέει επίσης ότι ο Ρασίντ έχει να δεν τον πατέρα του από παιδί και ότι ο πατέρας του εθεάθη πρόσφατα σε ένα βενζινάδικο έξω από την πόλη.
Ο Ρασίντ βρίσκει τον πατέρα του, Σάιρους Κόουλ, σε ένα επαρχιακό βενζινάδικο, το οποίο σκιτσάρει. Ο Σάιρους, χωρίς να τον αναγνωρίσει, συμπαθεί τον Ρασίντ και τον προσλαμβάνει για να ανακαινίσει το βενζινάδικό του. Ο Ρασίντ κρύβει την ταυτότητά του και λέει στον Σάιρους ότι το όνομά του είναι Πολ Μπέντζαμιν. Ο πατέρας του έχει ένα τεχνητό χέρι, για το οποίο λέει στον Ρασίντ ήταν το αποτέλεσμα ενός τροχαίου ατυχήματος στο οποίο σκοτώθηκε η τότε σύζυγός του (η μητέρα του Ρασίντ). Ο Σάιρους λέει ότι οδηγούσε μεθυσμένος και ότι με το τεχνητό χέρι ο Θεός τού υπενθυμίζει να γίνεται καλύτερος άνθρωπος. Ο Ρασίντ φεύγει από το βενζινάδικο απροειδοποίητα.
Ο Ρασίντ επιστρέφει στο διαμέρισμα του Πολ για να του κάνει δώρο μια μεταχειρισμένη τηλεόραση. Την ώρα που ο Ρασίντ πάει να φύγει, ο Πολ του ζητά να μείνει και να τηλεφωνήσει στη θεία του για να την καθησυχάσει ότι είναι ασφαλής. Ο Πολ βρίσκει 5.000 δολάρια που έχει κρύψει ο Ρασίντ στο διαμέρισμα, ρωτά τον Ρασίντ για τα χρήματα και ο Ρασίντ αποκαλύπτει ότι πήρε τα χρήματα από κάποιους ληστές και έκτοτε κρύβεται για να μην τον βρουν. Ο Πολ ζητά από τον Ρασίντ να επιστρέψει τα χρήματα αλλά ο Ρασίντ αρνείται. Ο Ρασίντ εξαφανίζεται μια μέρα, χωρίς να δώσει εξηγήσεις.
Ο Πολ και ο Όγκι παρακολουθούν τον Ρασίντ. Ο Πολ συστήνεται στον πατέρα του Ρασίντ, ο οποίος σχολιάζει ότι έχει το ίδιο όνομα με τον Ρασίντ. Ο Ρασίντ ομολογεί ότι το πραγματικό του όνομα είναι Τόμας Τζέφερσον Κόουλ. Ο πατέρας του καταλαβαίνει τελικά ότι ο Ρασίντ είναι στην πραγματικότητα γιος του, αλλά αντιδρά με βίαιο τρόπο απορρίπτοντάς τον. Μετά από μια συναισθηματική κατάρρευση, οι δυο τους συμφιλιώνονται.
Ο Ρασίντ προσλαμβάνεται στο καπνοπωλείο. Ο Όγκι έχει κάνει εισαγωγή ένα κουτί με κουβανέζικα πούρα που σκοπεύει να πουλήσει. Η μεταφορά στοίχισε στον Όγκι 5.000 δολάρια, που ήταν όλες οι οικονομίες του. Ο Ρασίντ καταστρέφει τα πούρα όταν μένει μόνος του στο μαγαζί έχοντας αφήσει τον νεροχύτη να ξεχειλίσει. Δίνει στον Όγκι τα 5000 δολάρια για να κρατήσει το μαγαζί του. Ο Όγκι αρχικά αρνείται, αλλά τελικά συμφωνεί να κρατήσει τα χρήματα.
Μια παλιά φιλενάδα του Όγκι, η Ρούμπι Μακνάτ, πηγαίνει στο καπνοπωλείο να τον δει. Η Ρούμπι ζητά από τον Όγκι χρήματα για να καλύψει τα έξοδα αποτοξίνωσης της Φελίσιτι από τα ναρκωτικά, για την οποία του λέει ότι είναι κόρη του και έγκυος. Η Όγκι της δίνει αργότερα τα ίδια 5.000 δολάρια που του έδωσε ο Ρασίντ. Ο Όγκι ρωτά τη Ρούμπι αν η Φελίσιτι είναι όντως κόρη του και παίρνει μια διφορούμενη απάντηση.
Ο Πολ λέει στον Όγκι ότι του ζητήθηκε από την εφημερίδα The New York Times να γράψει μια χριστουγεννιάτικη ιστορία που θα δημοσιευτεί την ημέρα των Χριστουγέννων. Όταν ο Πολ λέει ότι δεν του έρχεται καμιά ιδέα, ο Όγκι προσφέρεται να του πει την καλύτερη χριστουγεννιάτικη ιστορία που έχει ακούσει ποτέ με αντάλλαγμα ένα μεσημεριανό γεύμα. Ο Όγκι λέει στον Πολ μια τρυφερή χριστουγεννιάτικη ιστορία με μια τυφλή γιαγιά την οποία επισκέπτεται και προσποιείται ότι είναι εγγονός της. Μόλις η γιαγιά αποκοιμηθεί, ο Όγκι βρίσκει στο μπάνιο κλεμμένες φωτογραφικές μηχανές και αποφασίζει να πάρει μία. Κάποιες βδομάδες αργότερα, μετανιώνει για την απόφασή του και αποφασίζει να επιστρέψει τη μηχανή, αλλά διαπιστώνει ότι η γιαγιά είχε πεθάνει στο μεταξύ, πράγμα που σημαίνει ότι είχε περάσει τα τελευταία της Χριστούγεννα μαζί του. Η ιστορία βασίζεται στο διήγημα του συγγραφέα Πολ Όστερ "Auggie Wren's Christmas Story", που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα New York Times την ημέρα των Χριστουγέννων του 1990. Ο Πολ εντυπωσιάζεται από την ιστορία και ευχαριστεί τον Όγκι. Η συζήτηση τελειώνει διφορούμενα, με τον Πολ να λέει πως υποπτεύεται ότι ο Όγκι έχει εφεύρει, αυτοσχεδιάζοντας ίσως, την όλη ιστορία, και τον Όγκι να απαντά ότι καλά κατάλαβε ο Πολ, χωρίς στην πραγματικότητα να επιβεβαιώνει αν ισχύει αυτό.
Στους τίτλους λήξης, παρουσιάζεται επί οθόνης η ιστορία του Όγκι σε μια ασπρόμαυρη σεκάνς με σάουντρακ το τραγούδι Innocent When You Dream του Τομ Γουέιτς.
Υποδοχή
Η ταινία πρωτοπροβλήθηκε σε 4 αίθουσες (συμπεριλαμβανομένων δύο στη Νέα Υόρκη και μία στο Λος Άντζελες) και απέφερε 70.744 δολάρια το πρώτο Σαββατοκύριακο, αποτελώντας τη νούμερο ένα κυκλοφορία στη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες. Συνέχισε με εισπράξεις 8 εκατομμυρίων δολαρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και 30 εκατομμύρια δολάρια διεθνώς.
Βραβεία
Απονομές
Υποψηφιότητες
Συνέχεια
Την ταινία ακολούθησε το Λίγος καπνός ακόμη, ένα σίκουελ στο οποίο επανεμφανίζονται μερικοί παλιοί χαρακτήρες μαζί με αρκετούς καινούργιους.
Κληρονομιά
Ο χαρακτήρας του Όγκι (που υποδύεται ο Χάρβεϊ Καϊτέλ) βασίστηκε πάνω στον πραγματικό ιδιοκτήτη του Augie's Jazz Bar, το οποίο έκλεισε το 1998. Όταν ξανάνοιξε το 1999, οι νέοι ιδιοκτήτες δεν κατάφεραν να διατηρήσουν το όνομα του καταστήματος. Για να τιμήσουν αυτήν την παράδοση, έδωσαν στο νέο κατάστημα το όνομα της ταινίας του 1995.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1995
Fat Bottomed Girls
Το "Fat Bottomed Girls" είναι ένα τραγούδι του αγγλικού Rock συγκροτήματος Queen, το οποίο γράφτηκε εξ εολοκλήρου από τον Μπράιαν Μέι, το 1978 και συμπεριελήφθηκε στον δίσκο τους συγκροτήματος Jazz (1978). Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, φτάνοντας στο νούμερο 11 των βρετανικών charts και στο νούμερο 24 των αμερικανικών Billboard Hot 100.
Το 1981, το κομμάτι κυκλοφορησε και στον δίσκο τους Greatest Hits. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ένα από τα λίγα του σχήματος, το οποίο γράφτηκε σε κιθάρα κουρδισμένη στη Ρε. Για την προώθηση του, κυκλοφόρησε κι ένα video clip, το οποίο γυρίστηκε, στο Ντάλας, τον Οκτώβριο του 1978. Το single είχε κυκλοφορήσει μαζί με το "Bicycle Race".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1978 Κατηγορία:Singles του 1978 Κατηγορία:Τραγούδια των Queen Κατηγορία:Singles της EMI Records Κατηγορία:Singles της Elektra Records
Αμπχάρ
Το Αμπχάρ (περσικά:ابهر) είναι πόλη και πρωτεύουσα της κομητείας Αμπχάρ στην επαρχία Ζαντζάν του Ιράν. Στην απογραφή του 2010, η πόλη είχε πληθυσμό 88.000 κατοίκων. Το 2017 είχε πληθυσμό 99.285 κατοίκων. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας, μετά το Ζαντζάν. Ο δήμος του Αμπχάρ διαιρείται σε τέσσερις περιοχές: την Κεντρική, την Σανέχ (στο βόρειο μέρος της πόλης), την Σαριφαμπάντ στο ανατολικό μέρος της πόλης και η Χοσέιν Αμπάντ στο δυτικό μέρος της πόλης.
Το Αμπχάρ βρίσκεται μεταξύ του Καζβίν και του Ζαντζάν. Απέχει 90 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ζαντζάν και 230 χιλιόμετρα από την Τεχεράνη. Έχει υψόμετρο 1.540 μέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν
Μπιλ Κλίντον
Ο Ουίλλιαμ Τζέφερσον "Μπιλ" Κλίντον (William Jefferson "Bill" Clinton, πραγματικό όνομα: William Jefferson Blythe III, 19 Αυγούστου 1946), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 42ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1993 έως το 2001. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Επίσης, υπηρέτησε ως ο 40ος και 42ος Κυβερνήτης του Αρκάνσας (1979-1981 και 1983-1992), και ως 50ος Γενικός Εισαγγελέας του Αρκάνσας (1977-1979).
Αναλαμβάνοντας καθήκοντα Προέδρου σε ηλικία 46 ετών, ήταν ο τρίτος νεότερος πρόεδρος των ΗΠΑ. Ανήλθε στο αξίωμα στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, και ήταν ο πρώτος πρόεδρος από τη γενεά των baby boomers. Ο Κλίντον έχει περιγραφεί ως Νέος Δημοκρατικός. Πολλές από τις πολιτικές του αποδίδονται στην κεντρώα φιλοσοφία διακυβέρνησης του Τρίτου Δρόμου.
Βιογραφία
Ο Μπιλ Κλίντον, γεννήθηκε στις 19 Αυγούστου 1946 στο Χόουπ του Αρκάνσας. και μεγάλωσε στο Χοτ Σπρίνγκς του Αρκάνσας, με το όνομα Ουίλλιαμ Τζέφερσον Μπλάιθ ο τρίτος. Είναι γιός του πλανόδιου πωλητή Ουίλλιαμ Τζέφερσον Μπλάιθ τζιούνιορ (ο οποίος σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα λίγο πριν την γέννησή του) και της Βιρτζίνια Ντελ Κάσιντι. Ο Μπιλ, έλαβε το επώνυμο του πατριού του, Ρότζερ Κλίντον.
Μαθητικά χρόνια
Ο Κλίντον, κατά τα μαθητικά του χρόνια στο Αρκάνσας, έγινε μαθητικός ηγέτης και δεξιοτέχνης μουσικός. Πήγε στο Λύκειο του Χοτ Σπρίνγκς, στο οποίο δραστηριοποιήθηκε ενεργά με την μουσική και το σαξόφωνο, λαμβάνοντας τίτλους επιβράβευσης.
Σπουδές
Είναι πτυχιούχος της Σχολής Εξωτερικών Υπηρεσιών και Διεθνών Σχέσεων από το Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν (1964-1968), όπου ήταν μέλος των αδελφοτήτων Phi Beta Kappa και Kappa Kappa Psi.
Ύστερα από την αποφοίτησή του από το Τζώρτζταουν το 1968, ο Μπιλ, κέρδισε Υποτροφία Ρόουντς για σπουδές Φιλοσοφίας και Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, τις οποίες όμως άφησε στο δεύτερο έτος, για να επιστρέψει στις ΗΠΑ, και να σπουδάσει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Γέιλ, όπου και θα γνωρίσει το 1971 την μετέπειτα σύζυγό του Χίλαρι, και θα λάβει πτυχίο Νομικής το 1973.
Πρώιμη πολιτική σταδιοδρομία
Αφότου αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Γέιλ στο Κονέκτικατ, ο Μπιλ Κλίντον, επέστρεψε στο Αρκάνσας και έγινε καθηγητής δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας.
Ένα έτος μετά, κατέβηκε υποψήφιος για την Βουλή των Αντιπροσώπων το 1974. Ο κάτοχος της έδρας όμως, ο Ρεπουμπλικανός Τζον Πολ Χάμμερσμιτ, νίκησε οριακά, τον Κλίντον στην γενική εκλογή με 52% έναντι 48%.
Γενικός Εισαγγελέας του Αρκάνσας
Με μικρή αντιπαλότητα στον προκριματικό (56%) και χωρις αντίπαλο, στην γενική εκλογή για την θέση του Γενικού Εισαγγελέα του Αρκάνσας, ο Κλίντον εκλέχθηκε 50ος Γενικός Εισαγγελέας του Αρκάνσας το 1976.
Πρώτη θητεία (1979-1981)
Στις Κυβερνητικές εκλογές του 1978 στο Αρκάνσας, ο Κλίντον, κερδίζει τον Ρεπουμπλικανό ανθυποψήφιό του Λιν Λόου, έναν αγρότη από την Τεξαρκάνα, με ποσοστό 63,4%, έναντι 36,6% του Λιν Λόου.
Έτσι, ο Κλίντον, καταφέρνει να γίνει ο νεώτερος Κυβερνήτης Πολιτείας, σε ολόκληρη την χώρα, σε ηλικία μόλις 32 ετών. Λόγω της νεανικής του εμφάνισης, ο Κλίντον συχνά αποκαλείτο "Boy Governor" (Αγόρι Κυβερνήτης), ένα προσωνύμιο που συνεχίζει να χρησιμοποιείται για την αναφορά σε αυτόν κατά την περίοδο που ήταν κυβερνήτης περιστασιακά.
Έργο ως Κυβερνήτης (1979-1981)
Εργάσθηκε πάνω στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και τους δρόμους του Αρκάνσας, με την σύζυγό του Χίλαρι να προεδρεύει μιας επιτυχούς επιτροπής για την μεταρρύθμιση της αστικής υγειονομικής περίθαλψης. Όμως, η θητεία το περιελάμβανε έναν αντιδημοφιλή φόρο στα μηχανοκίνητα οχήματα και την οργή των πολιτών για την απόδραση Κουβανών προσφύγων από το Mariel boatlift όπου εκρατούντο το 1980.
Ήττα στις εκλογές του 1980
Ο Μονρόε Σβάρτσλοζ του Κίνγκσλαντ στην Κομητεία Κλίβελαντ, έλαβε 31 % των ψήφων έναντι του Κλίντον στον Δημοκρατικό προκριματικό για κυβερνήτη του 1980. Μερικοί ισχυρίσθηκαν ότι η ανέλπιστη απόδοση του Σβάρτσλοζ στην ψηφοφορία επισκίασε την ήττα του Κλίντον στην γενική εκλογή εκείνο το έτος από τον Ρεπουμπλικανικό αντίπαλο του Φρανκ Ντ. Ουάιτ. Όπως αστειεύτηκε κάποτε ο Κλίντον, ήταν ο νεότερος πρώην κυβερνήτης στην ιστορία της χώρας.
Ο Κλίντον εντάχθηκε στην νομική εταιρεία του φίλου του Μπρους Λίντσεϋ, την Wright, Lindsey and Jennings.
Επανεκλογή ως Κυβερνήτης (1982)
Το 1982, εκλέχθηκε πάλι Κυβερνήτης του Αρκάνσας με ποσοστό 54,7% έναντι του Φρανκ Ντ. Ουάιτ. Έτσι ο Μπιλ, επανεκλέχθηκε στο αξίωμα του Κυβερνήτη με ευρεία πλειοψηφία, το 1984, το 1986 και το 1990, και συνολικά διατήρησε το αξίωμά του, για δέκα συνεχόμενα χρόνια ακόμα (1983-1993). μικρογραφία|Ο Μπιλ και η [[Χίλαρι Κλίντον|Χίλαρι Κλίντον, με τον Ρόναλντ και την Νάνσι Ρήγκαν το 1988, στον Λευκό Οίκο. ]]
Έργο ως Κυβερνήτης (1983-1993)
Ο Κλίντον, βοήθησε την πολιτεία του Αρκάνσας, να μετασχηματίσει την οικονομία της και παράλληλα να βελτιωθεί σημαντικά το πολιτειακό εκπαιδευτικό σύστημα.
Έγινε μια ηγετική μορφή μεταξύ της πτέρυγας των Νέων Δημοκρατικών. Οι Νέοι Δημοκρατικοί, οργανωμένοι ως Συμβούλιο Δημοκρατικής Ηγεσίας (DLC), ήταν ένας κλάδος του Δημοκρατικού Κόμματος που ζητούσε μεταρρύθμιση ευημερίας (welfare reform) και μικρότερη κυβέρνηση, μια πολιτική που υποστηριζόταν από τους Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικανούς.
Επιπλέον, αφαίρεσε τον φόρο επί των πωλήσεων από τους ηλικιωμένους κατοίκους της Πολιτείας στα φάρμακα και πραγματοποίησε απαλλαγή από τον φόρο ιδιοκτησίας για οικίες.
Επικεφαλής της Εθνικής Ένωσης Κυβερνητών
Ο Κλίντον, διατέλεσε από το 1986 έως το 1987, Πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Κυβερνητών των ΗΠΑ, αφού είχε διατελέσει Αντιπρόεδρος της Ένωσης, το 1985-1986. Η θέση αυτή, έκανε τον Κλίντον, ευρέως γνωστό στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Προεδρική Εκστρατία 1992
μικρογραφία|Το εκλογικό λογότυπο των Κλίντον-[[Αλ Γκορ|Γκορ (1992)]] Ο Μπιλ Κλίντον, στις 16 Ιουλίου 1992, έλαβε επισήμως το χρίσμα του Προεδρικού υποψηφίου του Δημοκρατικού Κόμματος από το Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών. Προηγουμένως, στις 9 Ιουλίου 1992, ο Κλίντον, ανακοίνωσε συνυποψήφιο και υποψήφιο Αντιπρόεδρό του, τον Γερουσιαστή των ΗΠΑ από το Τενεσί, Αλ Γκορ.