cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
When We Rock, We Rock, and When We Roll, We Roll
Θέσεις τσαρτ
When We Rock, We Rock, and When We Roll, We Roll (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Οκτώβριος 1978
Τα μέλη των Deep Purple
Οι μουσικοί οι οποίοι έχουν παίξει σε τραγούδια αυτού του δίσκου προέρχονται από τρεις διαφορετικές εποχές του συγκροτήματος, την Mark I (1968-1969), την Mark II (1969-1973) και την Mark III (1973-1975) και είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1978
Ελληνικά κόμικς
Τα ελληνικά κόμικς (ελληνικές εικοναφηγήσεις) έκαναν τα πρώτα τους βήματα στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, έχοντας τις ρίζες τους στις γελοιογραφίες των προηγούμενων δεκαετιών. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγιναν οι πρώτες συντονισμένες κινήσεις, αλλά κατά το 1960 στην αγορά επικράτησαν κόμικς ξένων δημιουργών. Με αφετηρία τη Μεταπολίτευση, τα ελληνικά κόμικς μπήκαν σε ανοδική τροχιά και κατά τη δεκαετία του 1980 έφτασαν στην έως τότε καλύτερη εποχή τους, με έργα των Αρκά, Γιάννη Καλαϊτζή και άλλων. Ακολούθησε μια περίοδος κάμψης, στην οποία ωστόσο εμφανίστηκαν αρκετά σημαντικά ονόματα, όπως ο Λέανδρος και ο Soloup. Στις αρχές του 2000, το περιοδικό 9 αναζωογόνησε τον χώρο, ενώ για πρώτη φορά παρατηρήθηκε σημαντική παραγωγή αυτόνομων άλμπουμ και σειρών, όπως τα επιτυχημένα Logicomix και Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα. Τα τελευταία χρόνια η ελληνική σκηνή περνάει περίοδο άνθισης, με πολλούς δημοφιλείς τίτλους (Αϊβαλί, Ερωτόκριτος, Κουραφέλκυθρα κ.ά.).
Από τις απαρχές μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
μικρογραφία|253x253εσ|Ο Θέμος Άννινος Οι ρίζες των ελληνικών κόμικς μπορούν να εντοπιστούν στα μέσα του 19ου αιώνα, αφού ήδη από τις πρώτες δεκαετίες του νεοσύστατου ελληνικού κράτους υπήρχαν δείγματα καρικατουρών. Ανάμεσα στους πρωτοπόρους ανήκουν ο Αθανάσιος Ιατρίδης, που το 1859 δημοσίευσε μια συλλογή με λιθογραφίες, μελανογραφίες και εικόνες πολιτικής σάτιρας, και ο Στέφανος Ξένος, που την ίδια περίπου περίοδο ασκούσε με τα σκίτσα του κριτική στον Όθωνα. Αργότερα, ο Θέμος Άννινος, εργαζόμενος στις εφημερίδες Άστυ και Ασμοδαίος, αναδείχθηκε σε κυρίαρχη μορφή της γελοιογραφίας. Ανάμεσα στις δημιουργίες του, ιδιαίτερη ιστορική σημασία κατέχει μια εικονογραφημένη αφήγηση του 1886, στην οποία παρουσιάζει τη διαμάχη των Χαρίλαου Τρικούπη και Θεόδωρου Δηλιγιάννη. Η αφήγηση αυτή προσομοιάζει ιδιαίτερα τα κόμικς με την σημερινή τους έννοια, αν και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοιο.
Στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, η γελοιογραφία συνέχισε να εξελίσσεται μέσα από τα σκίτσα των Δημητρίου Γαλάνη, Γιώργου Γκεϊβέλη, Μποστ και διαφόρων άλλων. Όλο και περισσότερες εφημερίδες (π.χ. Ακρόπολις, Ελεύθερο Βήμα, Η Καθημερινή) και περιοδικά (π.χ. Ρομάντσο, Θησαυρός) εντάσσουν το σκίτσο στην ύλη τους, παρότι η δικτατορία του Μεταξά εναντιώθηκε στην πολιτική γελοιογραφία. Μάλιστα, στο διάστημα του Μεσοπολέμου άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα ελληνικά στριπ, ή έστω οι πρόγονοι αυτών, με αιχμή του δόρατος τις ολοσέλιδες αφηγήσεις του Φωκίωνα Δημητριάδη στην κυριακάτικη έκδοση του Ελεύθερου Βήματος το 1927.
Τον Ιανουάριο του 1939 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του παιδικού Το Περιοδικό μας, το παλαιότερο καταγεγραμμένο ελληνικό έντυπο που περιέχει κόμικς. Ο Νίκος Καστανάκης, αποκλειστικός υπεύθυνος για τα κόμικς του περιοδικού, άλλαζε το ύφος και το στυλ από κόμικ σε κόμικ, ώστε να πετύχει την ψευδαίσθηση ότι εργάζονταν περισσότεροι δημιουργοί. Το Περιοδικό μας σταμάτησε στα 25 τεύχη λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μεταπολεμικά χρόνια
Το 1951 ξεκίνησαν από τις Εκδόσεις Ατλαντίς τα Κλασικά Εικονογραφημένα, έκδοση αντίστοιχη του αμερικανικού Classics Illustrated. Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της σειράς ήταν ότι χρησιμοποιήθηκαν μπαλονάκια διαλόγου και τα συννεφάκια σκέψης, πρακτική σπάνια έως τότε. Το πρώτο τεύχος, μια μεταφορά των Αθλίων του Βίκτορα Ουγκό πούλησε γύρω στα 1.000.000 αντίτυπα σε όλη τη χώρα. Παρά τις πολεμικές από προσωπικότητες σαν τον Ευάγγελο Παπανούτσο και τον Ασημάκη Πανσέληνο, οι πωλήσεις συνέχισαν να είναι πολύ υψηλές και η μέση κυκλοφορία του δεν έπεσε κάτω από τα 200.000 με 300.000 αντίτυπα. Από το 1953 και ανά τακτά διαστήματα εκδίδονταν ιστορίες ελληνικής θεματολογίας (αρχαία μυθολογία, Βυζαντινή περίοδος, Επανάσταση του 1821), σε κείμενα του Βασίλη Ρώτα και της Σοφίας Μαυροειδή-Παπαδάκη και σχεδιασμένα από τους Κώστα Γραμματόπουλο, Μποστ, Γιώργο Βακαλό και πολλούς άλλους. Η συμβολή των Κλασικών Εικονογραφημένων στη διάδοση των κόμικς θεωρείται καθοριστική, καθώς ουσιαστικά εκπαίδευσαν το ελληνικό κοινό στους κώδικες ανάγνωσης των κόμικς.
Ένα άλλο σημαντικό περιοδικό με κόμικς ήταν το Γέλιο και Χαρά (1954), το οποίο είχε τεράστια επιτυχία, αλλά δημοσίευε αποκλειστικά αμερικανικούς τίτλος όπως Μίκυ Μάους, Μπαγκς Μπάννυ και Μικρή Λουλού.
Τα σκαμπανεβάσματα της περιόδου 1960-1979
Το μεγαλύτερο κομμάτι των δημοσιευόμενων κόμικς προερχόταν από το εξωτερικό, τάση που σταδιακά επικράτησε πλήρως κατά τη δεκαετία του 1960. Τα πολύ φθηνά πνευματικά δικαιώματα των ξένων τίτλων ήταν η βασική αιτία που ανακόπηκε η αυξανόμενη ελληνική παραγωγή, με αποτέλεσμα την περίοδο αυτή να κυκλοφορούν σχεδόν αποκλειστικά ξένα κόμικς, σε βάρος των ελληνικών, που θεωρούνταν οικονομικώς ασύμφορα. Τα δημοφιλέστερα περιοδικά της εποχής είχαν κυρίως ιστορίες αμερικανικής, ιταλικής και βρετανικής προέλευσης, με περιπετειώδες (Τα Καλύτερα Κόμικς – 1961) ή χιουμοριστικό περιεχόμενο (Χονδρός και Λιγνός – 1962, Μίκυ Μάους – 1966, Σεραφίνο – 1969 κ.ά.).
Στη δεκαετία του 1970, μέσω της συχνότερης έκδοσης έργων Ελλήνων δημιουργών, τα ελληνικά κόμικς απέκτησαν αυτογνωσία και αυτοσυνείδηση. Ωστόσο, οι προερχόμενες από το εξωτερικό ιστορίες συνέχισαν κυριαρχούν στα πράγματα. Εκτός από τα δημοφιλή έντυπα με πολεμικές ιστορίες βρετανικής παραγωγής (Δράσις – 1969, Κράνος – 1969, Έφοδος – 1975 κ.ά.), μεγάλη επιτυχία γνώρισαν και περιοδικά με κόμικς Ιταλών δημιουργών (Μπλεκ – 1969, Ζαγκόρ – 1970, Όμπραξ – 1971) ή ποικίλης προέλευσης (Αγόρι – 1975, Τρουένο – 1977). Προς το τέλος της δεκαετίας κυκλοφόρησαν πολυάριθμα περιοδικά που συνδύαζαν το ερωτικό στοιχείο με τον τρόμο ή το χιούμορ (Orribile – 1977, Terror – 1977, Ζάκουλα – 1977, Montatore – 1979 κ.ά.).
Στο μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1970, η ελληνική παραγωγή ήταν διάσπαρτη και χαμηλού επιπέδου. Ωστόσο, η Μεταπολίτευση αποτέλεσε κομβικό σημείο, καθώς πλέον υπήρχε η ελευθερία για την υλοποίηση νέων ιδεών, μακριά από τους περιορισμούς των προηγούμενων ετών. Τα κόμικς άρχισαν να εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα στον Τύπο. Το πολιτικό περιοδικό Αντί, ιδιαίτερα μετά την ανάληψη των καθηκόντων εκδότη από τον Χρήστο Παπουτσάκη το 1974, ήταν ένα από αυτά, φιλοξενώντας γελοιογραφίες, στριπ και μονοσελίδα των Μποστ, Νίκου Μαρουλάκη, Γιάννη Καλαϊτζή και Γιάννη Ιωάννου.
Ο σχηματισμός της ελληνικής σκηνής
Η δεκαετία του 1980 αποτελεί σταθμό στην ιστορία της ελληνικής σκηνής κόμικς. Παρουσιάστηκαν πολλά καινούργια έντυπα αφιερωμένα στο μέσο, ενώ η παραγωγή αυξήθηκε κατακόρυφα σε σχέση με τη δεκαετία του 1970.
Ένα από τα πρώτα περιοδικά ήταν το Σκαθάρι, που περιείχε σχεδόν αποκλειστικά ξένα κόμικς (π.χ. Κόρτο Μαλτέζε). Το πρώτο τεύχος βγήκε τον Μάρτιο του 1980 και συνολικά κυκλοφόρησαν δεκαεπτά τεύχη. Λίγο αργότερα, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, έκανε την εμφάνισή του το περιοδικό Κολούμπρα. Κυκλοφόρησαν μόλις δεκατρία τεύχη, στα οποία περιέχονταν ορισμένα κόμικς Ελλήνων (Γιώργος Ταμβάκης, Γιώργος Χρυσοβιτσάνος κ.ά.) και κυρίως μεγάλων ονομάτων του εξωτερικού (Ούγκο Πρατ, Reiser, Ζωρζ Βολίνσκυ κ.ά.). Παρότι ήταν βραχύβιο, θεωρείται βασικός πρόδρομος της Βαβέλ και του Παρά Πέντε. Μετά το κλείσιμο του περιοδικού, ο εκδότης Πάνος Κουτρουλάρης, μαζί με τον Γιώργο Τσίτσοβιτς, ίδρυσε την ομώνυμη εκδοτική, μια από τις πιο ιστορικές εταιρείες του χώρου.
Μια ιδιαίτερη περίπτωση ήταν το αυτοεκδιδόμενο έντυπο Τρύπα (1980-1981), με σαφείς επιρροές από την αισθητική του γαλλικού σατιρικού περιοδικού Hara-Kiri. Μολονότι περιείχε ελάχιστα κόμικς, κυρίως από τους Νίκο Λυμπερόπουλο και Ηλία Πολίτη, και κυκλοφόρησαν μόνο τρία τεύχη, θεωρείται ένα ακόμα αξιόλογο βήμα για την διάδοση των κόμικς στην Ελλάδα. μικρογραφία|220x220px|Οι δύο πρωταγωνιστές της σειράς Ο Κόκκορας|αριστεράΜακράν τον πιο κεντρικό ρόλο διαδραμάτισε η Βαβέλ, που ιδρύθηκε το 1981 από τους Νίκη Τζούδα, ο Σταύρο Τσελεμέγκο και ο Γιώργο Μπαζίνα και με την οποία εδραιώθηκε η παρουσία του εναλλακτικού και ενήλικου κόμικ στην Ελλάδα. Πρόκειται για το μακροβιότερο ελληνικό περιοδικό κόμικς, αλλά και ένα από τα μακροβιότερα στην Ευρώπη, καθώς κυκλοφορούσε επί 27 χρόνια. Από τα πρώτα κιόλας τεύχη δημοσίευσε έργα κορυφαίων ξένων καλλιτεχνών των γαλλικών και ιταλικών κυρίως κόμικς (Ένκι Μπιλάλ, Ζαν Ζιρό, Φιλίπ Ντρουγιέ, Αντρέα Πατσιέντζα κ.ά.), ενώ παράλληλα ανέδειξε ελληνικές δουλειές, με σπουδαιότερες τον Κόκκορα (1981) του Αρκά και την Τσιγγάνικη Ορχήστρα (1984) του Γιάννη Καλαϊτζή. Οι Πέτρος Ζερβός, Ηλίας Ταμπακέας, Γιώργος Μπότσος και αρκετοί άλλοι παρουσίασαν κόμικς τους στη Βαβέλ.
Σύντομα επήλθαν τριβές μεταξύ των εκδοτών της Βαβέλ, με συνέπεια ο Μπαζίνας να αποχωρήσει και το 1984 να ξεκινήσει το Παρά Πέντε. Το Παρά Πέντε απέκτησε γρήγορα πολλούς αναγνώστες, φτάνοντας τις 20.000 πωλήσεις μηνιαίως. Επικεντρωνόταν σε χιουμοριστικά κόμικς, όπως αυτά των Αντρέ Φρανκέν, Εντικά και Φιλίπ Βιγιεμέν, ενώ οι δουλειές Ελλήνων δημιουργών ήταν περιστασιακές. Το 1985 εμφανίστηκε ένα αδελφικό έντυπο ονόματι Μικρό Παρά Πέντε, που επίσης εστίαζε στο χιούμορ με κόμικς των Αρκά, Σπύρου Δερβενιώτη και Σπύρου Βερύκιου. Το ίδιο έτος βγήκε η Επόμενη Μέρα, μια πολυτελής έκδοση με κύριο θέμα την επιστημονική φαντασία, που κράτησε μόνο εννέα τεύχη.
Σημαντικά κόμικς υπήρξαν και εκτός των προαναφερθέντων περιοδικών. Ένα εξ αυτών ήταν η σειρά Φρουτοπία, που ξεκίνησε το 1986 από τον παιδικό συγγραφέα Ευγένιο Τριβιζά και τον Νίκο Μαρουλάκη. Νωρίτερα, το 1983, οι Τάσος Αποστολίδης και Γιώργος Ακοκαλίδης είχαν αρχίσει τη μεταφορά έργων του Αριστοφάνη, δημιουργώντας έτσι μια από τις πλέον επιτυχημένες σειρές της ελληνικής σκηνής. Το άλμπουμ Ποιος ήταν ο Μιχάλης Αμοιράς; (1985) του Θόδωρου Υφαντίδη, παρότι δεν έγινε ποτέ γνωστό, αποτελεί το πρώτο ελληνικό κόμικ που εντάσσεται στην επιστημονική φαντασία.
Η περίοδος ύφεσης
Η δεκαετία του 1990 ήταν μια περίοδος παρακμής για τα ελληνικά κόμικς, καθώς σημειώθηκε μείωση της παραγωγής και κλείσιμο εντύπων. Το Παρά Πέντε και το Μικρό Παρά Πέντε διέκοψαν την κυκλοφορία τους το 1996 και 1990 αντίστοιχα, ενώ και η Βαβέλ αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα. Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε ο Αρκάς, ο οποίος με τις σειρές Χαμηλές πτήσεις (1991), Καστράτο (1995) και Η Ζωή Μετά (1999) καθιερώθηκε ακόμα περισσότερο στο ελληνικό στερέωμα. Άλλα σημαντικά κόμικς της περιόδου αυτής είναι τα Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης (1990) του Γιάννη Καλαϊτζή, Φανούρης Άπλας (1991) των Δημήτρη Βανέλλη, Δημήτρη Καλαϊτζή και Σπύρου Δερβενιώτη, καθώς και ο δεύτερος κύκλος της Φρουτοπίας (1992).
Το δεύτερο μισό της δεκαετίας σημαδεύτηκε από την διοργάνωση του Φεστιβάλ της Βαβέλ. Γρήγορα προσέλκυσε πολλούς επισκέπτες, ενώ στους καλεσμένους των πρώτων ετών περιλαμβάνονται μεγάλες μορφές, όπως οι Ζαν Ζιρώ και Γκίλμπερτ Σέλτον.
2000-2009
αριστερά|μικρογραφία|254x254px|Το πρώτο τεύχος του 9Από το 2000 και έπειτα, η παραγωγή ελληνικών κόμικς αυξήθηκε εκθετικά και εντατικοποιήθηκε ακόμη περισσότερο μετά το 2004.
Τον Ιούνιο του 2000 εμφανίστηκε το 9, ένα ένθετο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία. Η κυκλοφορία του 9 αποτέλεσε αναζωογονητικό γεγονός για τα ελληνικά κόμικς. Η ύλη του αποτελούνταν εξίσου από ελληνικές και ξένες δουλειές. Η εγχώρια παραγωγή προερχόταν αρχικά από έργα δημιουργών των προηγούμενων ετών, αλλά σύντομα δόθηκε χώρος έκφρασης σε νέα ταλέντα. Έτσι, εμφανίστηκαν πολλές δημοφιλείς σειρές, όπως η Χωματερή (2001) του Λέανδρου, η Μάνα Ρέιβερ (2002) του Σπύρου Δερβενιώτη, η Κενή Διαθήκη (2002) του ΚΩΝ και το Manifesto (2003) του Ηλία Κυριαζή. Στους ξένους που δημοσιεύτηκαν στο 9, συμπεριλαμβάνονται οι Άλαν Μουρ, Αλεχάντρο Χοδορόφσκι, Γιόρδι Μπερνέτ και Μίλο Μανάρα.μικρογραφία|274x274px|Η σκληρόδετη έκδοση του LogicomixΑργότερα, εμφανίστηκε το βραχύβιο Γκραν Γκινιόλ (2007) και το mόv. (2009), ως «αντικαταστάτης» της Βαβέλ που είχε πάψει την κυκλοφορία της το 2008. Η Γαλέρα (2005), παρότι δεν ήταν περιοδικό κόμικς, παρείχε χώρο σε πολυάριθμους δημιουργούς. Αυτό που διαφοροποιεί την δεκαετία του 2000 σε σχέση με τις προηγούμενες περιόδους, είναι η έντονη δραστηριοποίηση έξω από τις σελίδες των περιοδικών, καθώς όλο και περισσότερες εκδοτικές άρχισαν να λειτουργούν (Jemma Press, Ψυχής τα Λαμπυρίσματα, Giganto κ.ά.). Σύμφωνα με στοιχεία, μεταξύ 1970 και 2009, περίπου το 57% όλων των άλμπουμ εκδόθηκε τη δεκαετία του 2000.
Το Logicomix (2008) των Απόστολου Δοξιάδη, Χρίστου Παπαδημητρίου και Αλέκου Παπαδάτου ήταν ένα εκδοτικό φαινόμενο όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, καθώς μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και είχε τεράστια επιτυχία στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Άλλα αξιοσημείωτα κόμικς ήταν Η Βίδα και άλλες ιστορίες (2003) του Γιώργου Τσούκη, Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα (2005) του Γιάννη Ρουμπούλια, το Giant-Size Fascists (2007) του ΚΩΝ, το Krak Komiks (2007) του Tasmar και τα Κουραφέλκυθρα (2008) του Αντώνη Βαβαγιάννη.
Παράλληλα με τις επαγγελματικές δουλειές άρχισαν να κυκλοφορούν όλο και περισσότερες αυτοεκδόσεις, με αυξανόμενη ποιότητα (Ανόργανη ύλη – 2000, Ιστορίες Ατελείωτης Ματαιοδοξίας – 2001, Kapow Zine – 2003, Big Bang! – 2005, Frogs & Dogs – 2005, ΗΕΗΕ! – 2006 κ.ά.).
2010-σήμερα
Τον Σεπτέμβριο του 2017 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Polaris το περιοδικό Μπλε Κομήτης, αποκλειστικά με ελληνικά κόμικς. Στο δυναμικό του περιλαμβάνονται παλαιότεροι και νεότεροι δημιουργοί, μεταξύ των οποίων ο Γιώργος Γούσης, που τελεί χρέη αρχισυντάκτη, ο Πέτρος Ζερβός, ο Μιχάλης Διαλυνάς, η Στέλλα Στεργίου και άλλοι. Το περιοδικό σταμάτησε την κυκλοφορία του μετά από 9 τεύχη τον Σεπτέμβριο 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα
Δασικό έδαφος
Κατα τον Wilde (1958) ως δασικό έδαφος ορίζεται εκείνο το τμήμα του γήινου φλοιού, το οποίο χρησιμεύει σαν φορέας και μέσο διατροφής τη δασικής βλάστησης, συνιστάται από ανόργανα και οργανικά συστατικά, διυφαίνεται από μερίδια νερού και αέρα, κατοικείται από ζωντανούς οργανισμούς και έχει τους παρακάτω εδαφογενετικούς παράγοντες, οι οποίοι δεν επιδρούν σε άλλα εδάφη: τις ρίζες των δέντρων, τη φυλλάδα, και ειδικούς οργανισμούς που εξαρτώνται από το δάσος.
Το έδαφος περιέχει τα εξής:
Κατηγορία:Δασική οικολογία
Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Νορβηγίας
Το Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Νορβηγίας είναι μια σειρά αλληλοσυνδεόμενων πρωταθλημάτων για τις ποδοσφαιρικές ομάδες στη Νορβηγία. Το σύστημα έχει ιεραρχική δομή με προβιβασμό και υποβιβασμό μεταξύ των πρωταθλημάτων διαφορετικών επιπέδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Νορβηγίας Νορβηγια
Ηράκλεια Σιντική
Η Ηράκλεια Σιντική (Αρχαία Ελληνικά: Ἡράκλεια Σιντική), η αλλιώς Ηράκλεια Στρυμόνος (που σημαίνει 'Ηράκλεια στον ποταμό Στρυμόνα') ήταν μια αρχαία Ελληνική πόλις που ιδρύθηκε από τον Φίλιππο Β΄. Ευρίσκονταν στην Θρακική Μακεδονία, στην περιοχή της Σιντικής (όπου πήρε και το όνομα της), στην δεξιά όχθη του Στρυμόνα.
Εδώ πέθανε ο Δημήτριος, γιος του Φίλιππου Ε΄. Νομίσματα που έχουν κοπεί στην αρχαιότητα έχουν σωθεί. thumb|[[Μπρούντζος|Μπρούτζινα νομίσματα που βρέθηκαν στην Ηράκλεια Σιντική που χρονολογούνται στον 1ο αιώνα π.Χ|left]]
Ανακάλυψη
Η πόλις ανακαλύφθηκε τυχαία το 2002. Από το 2007 άρχισαν αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή. Ο καθηγητής Lyudmil Vagalinski του Εθνικού Ινστιτούτου Αρχαιολογικών Μουσείων της Σοφίας ασχολήθηκε με τις ανασκαφές. Παρατήρησαν περίεργες δομές πάνω από αυτό που έμοιαζαν με σήραγγες και καμάρα. Αργότερα, μετά από μια γεωσκοπική εξέταση από Ρώσους ειδικούς, ανακαλύφθηκε ένα μεγάλο στούντιο για την παραγωγή κεραμικών και μάσκες για ένα άγνωστο και λογικά κατεστραμμένο αρχαίο θέατρο. O αρχαιολογικός αυτός χώρος βρίσκεται μόλις 10 χλμ. από το Πετρίτσι, την πιο κοντινή πολυπληθή πόλη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Σιντική Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
Εισαγγελέας (Ελλάδα)
Ο εισαγγελέας είναι δικαστικός λειτουργός (ήτοι υπάγεται στην δικαστική ή δικαιοδοτική λειτουργία, όντας κατ' αυτόν τον τρόπο λειτουργός της Δικαιοσύνης στο ελληνικό κράτος), ισότιμος με τους τακτικούς δικαστές, που ασκεί εν ονόματι του Κράτους την κατηγορία κι εκπροσωπεί την πολιτεία ως η (μόνη πλέον κατά τον ισχύοντα Νέο Ποινικό Κώδικα - βλέπετε σχετικά τον Νόμο 4619/2019 με βάση τον οποίο καταργήθηκαν τα πταίσματα και ως αναπόφευκτο επακόλουθο καταργήθηκε ο ιστορικός πλέον θεσμός του δημοσίου κατηγόρου, ο οποίος ήταν αστυνομικός) κατηγορούσα αρχή. Στα ελληνικά ποινικά δικαστήρια ο εισαγγελέας κάθεται δεξιά από τους δικαστές στην έδρα (αριστερά για τους από κάτω) και όταν αγορεύει σηκώνεται, γι' αυτό και οι εισαγγελείς αποκαλούνται ισταμένη δικαιοσύνη σε αντίθεση με τους δικαστές, που αποκαλούνται καθήμενη δικαιοσύνη.
Τρόπος πρόσληψης και σταδιοδρομία
Σήμερα, για να γίνει κανείς εισαγγελέας οφείλει αρχικά να είναι πτυχιούχος Νομικής Σχολής, είτε μίας από τις τρεις της Ελλάδος (Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Κομοτηνής) είτε αντίστοιχης του εξωτερικού που αναγνωρίζεται από το ελληνικό κράτος. Εν συνεχεία, πρέπει να εισαχθεί με εξετάσεις στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών (ΕΣΔΙ, αναφέρεται και ως Εθνική Σχολή Δικαστών), και να αποφοιτήσει από την ''Γ΄ Κατεύθυνση Εισαγγελέων. Σύμφωνα με το αρ. 10 παρ. 1 εδ. α του ν. 3689/2008, δικαίωμα να δώσουν εξετάσεις στην ΕΣΔι έχουν: α) όσοι'' έχουν την ιδιότητα του Ειρηνοδίκη ή β) όσοι έχουν ή είχαν διετή άσκηση δικηγορίας ή είναι κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος νομικού τμήματος, με μονοετή άσκηση δικηγορίας, ή γ) είναι δικαστικοί υπάλληλοι με πτυχίο νομικού τμήματος νομικής σχολής και πενταετή υπηρεσία στη θέση αυτή. Μετά την αποφοίτηση από την ΕΣΔι, διορίζεται εισαγγελικός πάρεδρος.
Οι βαθμοί της ιεραρχίας είναι, από τον κατώτατο στον ανώτατο:
Στο βαθμό του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου μπορεί να προαχθεί και Αρεοπαγίτης (αρ. 90 παρ. 5 του Συντάγματος)
Ρόλος και αρμοδιότητες
Ο εισαγγελέας μετέχει στη σύνθεση του δικαστηρίου, αγορεύει κατά τη διεξαγωγή της δίκης, χωρίς όμως να δικαιούται να συμμετέχει στη σύσκεψη για την έκδοση της απόφασης, αν και μεριμνά για την εκτέλεσή της. Ο εισαγγελέας απολαύει, κατά το Σύνταγμα, λειτουργικής και προσωπικής ανεξαρτησίας. Όμως σε αντίθεση με τους δικαστές, οι εισαγγελείς υποχρεούνται να υπακούν στις εντολές των ιεραρχικά ανωτέρων τους εισαγγελέων. Έτσι μπορεί π.χ. ο εισαγγελέας Εφετών να παραγγείλει στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών να ασκήσει ποινική δίωξη, όχι όμως και το αντίθετο, αλλά δεν επιτρέπεται να επηρεάσει την κρίση του κατά την εκδίκαση μίας υπόθεσης ενώπιον του ακροατηρίου. Τυχόν απόπειρα επηρεασμού αποτελεί βαρύ πειθαρχικό παράπτωμα. Κανένας ανώτερος στην βαθμίδα εισαγγελέας δε νομιμοποιείται να δώσει παραγγελία στον υφιστάμενό του να παραλείψει νόμιμες υπηρεσιακές ενέργειες, σύμφωνες με τις δικονομικές διατάξεις και το Σύνταγμα, συμπεριλαμβανομένου και του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
Ο εισαγγελέας προΐσταται των διωκτικών Αρχών (Αστυνομίας, Λιμενικού, Τελωνείου κλπ.) στα πλαίσια της δίωξης αδικημάτων. Εποπτεύει τους δικαστικούς υπαλλήλους και βεβαιώνει τυχόν πειθαρχικά τους παραπτώματα. Ασκεί την ποινική δίωξη είτε αυτεπαγγέλτως, είτε κατ' έγκληση (κατόπιν μηνύσεως ή εγκλήσεως). Αν κάποιος έχει έννομο συμφέρον να προβούν οι διωκτικές αρχές σε κάποια πράξη, μπορεί να ζητήσει από τον εισαγγελέα (συνήθως τον εισαγγελέα υπηρεσίας), να εκδώσει εισαγγελική παραγγελία προς τις αρχές, που θα τις υποχρεώνει να προβούν σε ορισμένη πράξη.
Ο εισαγγελέας διευθύνει την προανάκριση για κάθε αξιόποινη πράξη και έχει την εποπτεία της. Όταν διενεργείται αστυνομική προανάκριση, δηλαδή έχουν προστρέξει οι διωκτικές αρχές, ο παριστάμενος προανακριτικός υπάλληλος έχει την υποχρέωση να ενημερώσει ευθύς αμέσως τον αρμόδιο εισαγγελέα, που έχει το δικαίωμα να επιληφθεί προσωπικά της διεξαγωγής. Επίσης, έχει το δικαίωμα να διενεργεί ο ίδιος κάθε προανακριτική πράξη, όπως π.χ. τη λήψη μαρτυρικών καταθέσεων, τη διενέργεια αυτοψίας, τη σύνταξη εγγράφων (έκθεση βεβαίωσης πλημμελήματος, έκθεση κατάσχεσης κλπ.). Σύμφωνα με τη νομολογία ο εισαγγελέας, κατά τη δίωξη του εγκλήματος (να μην συγχέεται με την άσκηση ποινικής δίωξης ) έχει το προβάδισμα έναντι κάθε άλλης αρχής. Στην περίπτωση κακουργήματος, μετά την άσκηση ποινικής δίωξης επακολουθεί η κύρια ή τακτική ανάκριση εκ μέρους του ανακριτή (δικαστής πρωτοδίκης).
Καμία απόφαση ποινικού δικαστηρίου που λαμβάνεται σε δημόσια συνεδρίαση ή συμβούλιο δεν μπορεί να είναι έγκυρη αν προηγουμένως δεν έχει εκφέρει γνώμη ο εισαγγελέας. Ο εισαγγελέας μπορεί να ασκεί έφεση και αναίρεση κατά των αποφάσεων των ποινικών δικαστηρίων. Είναι ο μόνος που μπορεί να ασκεί ένδικα μέσα κατά αθωωτικών αποφάσεων (εκτός των βουλευμάτων, όπου μπορεί να ασκεί ένδικα μέσα και ο πολιτικώς ενάγων). Τον εισαγγελέα αντικαθιστά (αναπληρώνει) ο αντεισαγγελέας χωρίς να είναι αναγκαία η μνημόνευση του κωλύματος υφισταμένου του αδιαίρετου της Εισαγγελικής Αρχής.
Σύμφωνα με την υφιστάμενη νομοθεσία, ο εισαγγελέας πρωταρχικό σκοπό έχει τη διαλεύκανση της υπόθεσης και όχι την καταδίκη του κατηγορουμένου (De jure), ενώ ισχύει το αντίθετο (De facto). Μετά την άσκηση της ποινικής δίωξης, σε αντίθεση με άλλα δίκαια, στην Ελλάδα δεν μπορεί να την ανακαλέσει, αν στην πορεία αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος δεν τέλεσε την πράξη για την οποία κατηγορείται. Απαλλαγή του κατηγορουμένου θα γίνει τότε είτε από Δικαστικό Συμβούλιο κατά την ποινική προδικασία, αφού προηγηθεί σχετική πρόταση του εισαγγελέα, είτε στο ακροατήριο. Γι' αυτό και αν κατά τη διάρκεια της δίκης πειστεί ο εισαγγελέας ότι ο κατηγορούμενος είναι αθώος, οφείλει να ζητήσει από το δικαστήριο την αθώωσή του.
Ο εισαγγελέας έχει ορισμένες αρμοδιότητες και στα πολιτικά δικαστήρια, στις υποθέσεις που εκδικάζονται κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας (αναγνώριση σωματείου, δικαστική συμπαράσταση, κήρυξη σε αφάνεια, άρνηση υποθηκοφύλακα να μεταγράψει συμβόλαιο κλπ.). Σε αυτές τις υποθέσεις εκπροσωπεί τα συμφέροντα της πολιτείας και μπορεί να ασκεί έφεση κατά δικαστικών αποφάσεων, αν θεωρεί ότι δεν εφαρμόστηκε σωστά ο νόμος. Στα μεγάλα πρωτοδικεία (Αθηνών, Πειραιώς, Θεσσαλονίκης) ορίζονται εισαγγελείς που τελούν αποκλειστικά μέρος των καθηκόντων του εισαγγελέα. Έτσι υπάρχει ο εισαγγελέας Ποινικής Δίωξης, ο εισαγγελέας Εκτέλεσης Ποινών, ο εισαγγελέας Ανηλίκων κλπ. Στον Άρειο Πάγο, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έχει ευρείες αρμοδιότητες στις αστικές υποθέσεις, καθώς έχει δικαίωμα ο ίδιος ή διά των αντιεισαγγελέων του Αρείου Πάγου να εισηγείται την άποψή του σε κάθε υπόθεση, αστική ή ποινική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο Κατηγορία:Νομικά επαγγέλματα Κατηγορία:Επιβολή του νόμου
Φακούντο Ολέζα
Ο Φακούντο Ολέζα (γενν. 30 Αυγούστου 1994) είναι Αργεντινός αθλητής της ιστιοπλοΐας. Κατέκτησε την 9η θέση στο αγώνισμα του φινν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016.
Παραπομπές
Ολέζα Φακούντο
Ανατολική Ουγκάντα
Γεωγραφία
Η Ανατολική περιφέρεια συνορεύει στα βόρεια και βορειοδυτικά με τη Βόρεια, στα νοτιοδυτικά με την Κεντρική, στα δυτικά με την Κένυα και στα νότια βρέχεται από τη λίμνη Τανγκανίκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρειες της Ουγκάντα
Λίζα Φίλιπς
Η Λίζα Φίλιπς (Lisa Kathleen Honan, née Burgess), CBE, είναι η Κυβερνήτρια της Αγίας Ελένης, της Νήσου Αναλήψεως και του Τριστάν ντα Κούνια. Ανέλαβε καθήκοντα στις 26 Απριλίου 2016. Νωρίτερα υπηρέτησε ως επικεφαλής του Γραφείου Τμήματος Διεθνούς Ανάπτυξης στην Κένυα (DFID).
Στις 24 Φεβρουαρίου 2018 παντρεύτηκε με τον Ντέιβ Όναν στην Νήσο Αγίας Ελένης και υιοθέτησε το επώνυμό του.
Η Όναν διορίστηκε ως Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE) κατά τις τιμητικές εκδηλώσεις για τα γενέθλια της βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ το 2016 σε αναγνώριση για τις υπηρεσίες της στον τομέα της διεθνούς αρωγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Αγίας Ελένης Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Λευκορωσική Βικιπαίδεια
Υπάρχουν δύο Λευκορωσικές Βικιπαίδειες (Λευκορωσικά : Беларуская Вікіпедыя, Ταρασκιέβιτσα: Беларуская Вікіпэдыя): μια στην ορθογραφία της λευκορωσικής γλώσσας η οποία είναι επίσημη στη σύγχρονη Λευκορωσία (Ναρκαμαούκα, με πρόθεμα "be:"), και μία άλλη στην προ της μεταρρύθμισης του 1933 κλασσική ορθογραφία (Ταρασκιέβιτσα, με πρόθεμα "be-tarask:", πρώην "be-x-old:").
Ιστορία
Η πρώτη Λευκορωσική Βικιπαίδεια ξεκίνησε στις 12 Αυγούστου 2004. Ένας από τους δημιουργούς της και πρώτος διαχειριστής ήταν ο Ουλαντζιμίρ Ρατκόβσκι (όνομα χρήστη: rydel). Ο Κατκόβσκι (ο οποίος πέθανε το 2007) δημιούργησε από μόνος του πάνω από 1.300 λήμματα στη Λευκορωσική Βικιπαίδεια.
Λήμματα της Λευκορωσίας Βικιπαίδειας ήταν ασυνεπώς γραμμένα και στις δύο παραλλαγές της ορθογραφίας, κάτι που οδηγούσε σε συγκρούσεις μεταξύ των οπαδών των δύο.
Η ανάπτυξη μιας «καθαρής» έκδοσης στην επίσημη ορθογραφία ξεκίνησε στον «Επωαστήρα» του Wikimedia. Ωστόσο, η πρώτη αίτηση για μια νέα Βικιπαίδεια απορρίφθηκε τον δεκέμβριο του 2006 από το Διοικητικό Συμβούλιο και τη Γλωσσική Επιτροπή για τεχνικούς λόγους, αναφέροντας: «Αυτή η συζήτηση δημιουργήθηκε πριν από την υλοποίηση της πολιτικής πρότασης γλώσσας, και είναι ασύμβατη με την πολιτική.» Μια επανασχεδιασμένη πρόταση εγκρίθηκε τον Μάρτιο του 2007.
Μετά την έγκριση, το βράδυ της ίδιας ημέρας, πάνω από 6.000 λήμματα που έχουν γραφτεί στην προ της μεταρρύθμισης ορθογραφία μεταφέρθηκαν από τον τομέα "be.wikipedia.org" στο "be-x-old.wikipedia.org", ενώ οι 3.500 σελίδες από τον Επωαστήρα μεταφέρθηκαν στο "be.wikipedia.org". Ωστόσο, λόγω ενός σφάλματος λογισμικού, η μεταφορά δεν πήγε ομαλά: το πρωί τα λήμματα έμοιαζαν να έχουν εξαφανιστεί, και οι χρήστες δεν μπορούσαν να συνδεθούν. Αυτό οδήγησε σε μια σειρά από αναφορές ότι τα λήμματα στην παλιά λευκορωσική ορθογραφία είχαν διαγραφεί από την Βικιπαίδεια.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 το όνομα τομέα της Βικιπαίδειας στη κλασσική ορθογραφία άλλαξε από το be-x-old.wikipedia.org σε be-tarask.wikipedia.org, αντανακλώντας το ανατεθειμένο επίσημο υποστοιχείο γλώσσας που ανατέθηκε από την Αρχή Ανατεθειμένων Αριθμών του Διαδικτύου το 2007.
Συμπεριλαμβανομένου του χρόνου στον «Επωαστήρα», η σημερινή παραλλαγή της λευκορωσικής Βικιπαίδειας έχει υπάρξει από τον Αύγουστο του 2006.
Ποσοστά συμμετοχής
Αρχικά η επίσημη λευκορωσική Βικιπαίδεια ξεπέρασε την κλασσική, αλλά σε περίπου ένα χρόνο επιβραδύνθηκε και το φθινόπωρο του 2008 η κλασική πέρασε μπροστά. Σήμερα η επίσημη Λευκορωσική Βικιπαίδεια έχει και πάλι ξεπεράσει τη Βικιπαίδεια στη κλασσική ορθογραφία.
Στις 15 Μαρτίου 2008, η επίσημη Λευκορωσική Βικιπαίδεια έφτασε τα 10.000 λήμματα.
Στις 17 Ιουνίου του 2009 η κλασική Λευκορωσική Βικιπαίδεια έφτασε τα 20.000 λήμματα, και βρισκόταν στην 65η θέση ανάμεσα σε άλλες Βικιπαίδειες. Σε αυτό το διάστημα, η επίσημη Λευκορωσική Βικιπαίδεια είχε 16.000 λήμματα και βρισκόταν στην 71η θέση.
Στις 16 Νοεμβρίου 2010 η επίσημη Λευκορωσική Βικιπαίδεια έφθασε τα 25.000 λήμματα, τον Αύγουστο του 2015 έφθασε τα 100.000 λήμματα και σήμερα (Νοέμβριος 2018) έχει 158.700 λήμματα, ενώ η κλασσικής ορθογραφίας έχει 65.200 λήμματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
] ]] ]
Λευκορωσικ
Εμβόλια χολέρας
Τα εμβόλια χολέρας είναι αποτελεσματικά εμβόλια για την πρόληψη της χολέρας. Έχουν αποτελεσματικότητα περίπου 85% κατά τη διάρκεια των πρώτων έξι μηνών και 50-60% κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους. Η αποτελεσματικότητά τους μειώνεται μετά από δύο χρόνια σε λιγότερο από 50%. Όταν μια σημαντική μερίδα του πληθυσμού έχει εμβολιαστεί, τα οφέλη από την ανοσία αγέλης ίσως να εμφανιστούν μεταξύ εκείνων των ατόμων που δεν είναι εμβολιασμένα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά τη χρήση τους σε συνδυασμό με άλλα μέτρα, εκ των οποίων ορισμένα παρουσιάζουν υψηλό κίνδυνο. Συνήθως, συνιστώνται δύο ή τρεις δόσεις του από του στόματος χορηγούμενου εμβολίου. Μια ενέσιμη μορφή του διατίθεται σε ορισμένες περιοχές του κόσμου, αλλά η διαθεσιμότητά του είναι μικρότερη.
Ασφάλεια
Kαι οι δύο διαθέσιμοι τύποι του από του στόματος χορηγούμενου εμβολίου είναι γενικά ασφαλείς. Είναι δυνατόν να παρουσιαστεί ήπιος κοιλιακός πόνος ή διάρροια. Είναι ασφαλείς για την εγκυμοσύνη και για εκείνους που πάσχουν από ανεπαρκή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Έχουν εγκριθεί για χρήση σε περισσότερες από 60 χώρες. Η χρήση τους στις χώρες όπου η ασθένεια είναι συνήθης φαίνεται να είναι αποτελεσµατική από πλευράς κόστους.
Κοινωνία και πολιτισμός
Τα πρώτα εμβόλια που χρησιμοποιήθηκαν κατά της χολέρας αναπτύχθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1800. Ήταν τα πρώτα ευρέως χρησιμοποιούμενα εμβόλια που παρασκευάστηκαν σε εργαστήριο. Τα από του στόματος χορηγούμενα εμβόλια εισήχθησαν για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1990. Περιλαμβάνονται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα σύστημα υγείας. Το κόστος εμβολιασμού κατά της χολέρας κυμαίνεται από 0,1 έως 4 δολάρια.
Τζον Χερτ
Ο Σερ Τζον Βίνσεντ Χερτ (αγγλικά: John Vincent Hurt, 22 Ιανουαρίου 1940 - 25 Ιανουαρίου 2017) ήταν Άγγλος ηθοποιός. Η σταδιοδρομία του Χερτ καλύπτει έξι δεκαετίες, όμως, αρχικά έγινε γνωστός για τον δευτερεύοντα ρόλο του ως Ριχάρδου Ριτς στο Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές το 1966. Από τότε έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές γνωστές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές όπως, ως Κούειντιν Κρισπ στο The Naked Civil Servant (1975), ως Τζόζεφ Μέρικ στο Άνθρωπος ελέφαντας (1980), στο 1984 (1984), στο The Hit (1984) και στο Σκάνδαλο (Scandal, 1989). Επίσης, στις τηλεοπτικές σειρές, είναι γνωστός ως Καλιγούλας στο Εγώ, ο Κλαύδιος (1976), ως War Doctor στο Doctor Who, στην 50ή επέτειο, στο επεισόδιο The Day of the Doctor.
Άλλες γνωστές συμμετοχές πέρα από πρωταγωνιστικούς ρόλους του Χερτ θεωρούνται: το δράμα Εξπρές του μεσονυχτίου του 1978 η ταινία επιστημονικής φαντασίας Άλιεν (1979), η ταινία περιπέτειας Ρομπ Ρόι του (1995), το πολιτικό θρίλερ V for Vendetta (2006), η περιπέτεια φαντασίας Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου (2008), το Χάρι Πότερ (2001-11), το Hellboy (2004 και 2008) και η ταινία περί κατασκοπείας στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι (2011). Το τέλος του χαρακτήρα του που υποδύθηκε στην ταινία Alien έχει θεωρηθεί από πολλούς ως μία από τις πιο αξέχαστες σκηνές, στην ιστορία του κινηματογράφου.
Στο ευρύ κοινό, αναγνωρίσιμη πλέον θεωρείται και η φωνή του, την οποία έχει δανείσει σε πολλές ταινίες κινουμένων σχεδίων και αφηγήσεις, όπως: στο Watership Down (1978), στο Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών (1978), στο Μαύρο καζάνι (1985) στο Dogville, αλλά και στη σειρά του BBC Μέρλιν.
Μεταξύ άλλων διακρίσεων έχει προταθεί για Όσκαρ δύο φορές, μία φορά για Χρυσή Σφαίρα, ενώ από την άλλη έχει πάρει τέσσερα BAFTA, με το τελευταίο να είναι μεγάλο επίτευγμα, ενώ να αναγνωρίζεται και η συνολική προσφορά του στον βρετανικό κινηματογράφο.
Ο σερ Τζον Χερτ πέθανε από επιπλοκές του καρκίνου στο πάγκρεας σε ηλικία 77 ετών. μικρογραφία|Ο Τζον Χερτ στο [[Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών|Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κανών το 2013.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Σχέδιο θωρηκτών A-150
Υπόβαθρο
Τα αρχικά σχέδια για τα θωρηκτά A-150 προέβλεπαν οκτώ ή εννιά πυροβόλα 510 χιλιοστών σε τετραπλούς ή τριπλούς πύργους. Η επιτυχής κατασκευή του πυροβόλου 480 χιλιοστών το 1920 - 1921 έδωσε αυτοπεποίθηση στους Ιάπωνες ότι μπορούσε να κατασκευαστεί και 510 χιλιοστών. Επιπροσθέτως, ήταν επιθυμητή μέγιστη ταχύτητα 30 κόμβων, ώστε η κλάση να είναι ταχύτερη από την Αμερικανική κλάση Βόρεια Καρολίνα της οποίας τα πλοία έφταναν τους 27 κόμβους. Ωστόσο τα επιβλητικά χαρακτηριστικά αυτά περικόπηκαν όταν τέλειωσαν οι δοκιμές σε ένα πλοίο που είχε εκτόπισμα περί τους 90.000 τόνους, καθώς θεωρήθηκε ότι πλοία αυτού του μεγέθους θα ήταν «πολύ μεγάλα και πολύ ακριβά».
Χαρακτηριστικά
Οι αρχικές σχεδιαστικές μελέτες ξεκίνησαν μετά την ολοκλήρωση των σχεδίων για την κλάση Γιαμάτο (1938 - 39) και εστιάστηκαν σε πλοίο με εκτόπισμα πιο κοντά σε αυτό των Γιαμάτο. Καθώς οι Ιάπωνες ανέμεναν ότι οι Αμερικανοί θα θα μπορούσαν να αποκτήσουν γνώση για τα πραγματικά χαρακτηριστικά του κύριου οπλισμού της κλάσης Γιαμάτο (πυροβόλα 460 χιλιοστών), η χρήση των πυροβόλων 510 χιλιοστών ήταν ζωτικής σημασίας στην διατήρηση της πολιτικής της Ιαπωνίας που ήθελε υπεροχή σε σχέση με τους Αμερικανούς στη βάση των μεμονωμένων πλοίων. Τα Α-150 επρόκειτο να αντισταθμίσουν την απάντηση των ΗΠΑ στα Γιαμάτο.
Τα σχέδια είχαν «ουσιαστικά ολοκληρωθεί» κάποια στιγμή το 1941, ωστόσο, παρομοίως με την μοίρα των εγράφων που είχαν σχέση με την κλάση Γιαμάτο, τα περισσότερα έγγραφα που είχαν σχέση με αυτή την κλάση καταστράφηκαν στο τέλος του πολέμου, με αποτέλεσμα τα πλήρη χαρακτηριστικά των να μην είναι γνωστά. Είναι γνωστό ότι θα είχαν πολύ μεγαλύτερη δύναμη πυρός από ότι τα αντίστοιχα της κλάσης Γιαμάτο, κύρια συστοιχία έξι πυροβόλων των 510 χιλιοστών (20.1 ίντσες) εγκατεστημένα σε τρεις δίδυμους πύργους και δευτερεύων οπλισμός αποτελούμενος από «πολλά» πυροβόλα 100mm/65. Το εκτόπισμα τους επρόκειτο να είναι παρόμοιο με αυτό της κλάσης Γιαμάτο, το οποίο ήταν περίπου 60.000 - 70.000 τόνους. Η πλευρική θωράκιση θα ήταν πιθανώς 460 χιλιοστών. Ήταν τόσο παχιά που τα χαλυβουργεία της Ιαπωνίας δεν μπορούσαν να την κατασκευάσουν, αντί για αυτό θα χρησιμοποιούνταν διπλές σειρές από πλάκες θωράκισης, το οποίο όμως θα ήταν πολύ λιγότερο αποτελεσματικό από μία ενιαία πλάκα.
Οπλισμός
Παρότι δεν δίνονται λεπτομέρειες στις πηγές για τον μικρότερο οπλισμό που επρόκειτο να τοποθετηθεί στα πλοία, η κύρια συστοιχία των έξι πυροβόλων 510 χιλιοστών/45 διαμετρημάτων σε διπλούς πύργους ήταν σίγουρα στα σχέδια. Αυτά επρόκειτο να είναι τα μεγαλύτερα πυροβόλα εγκατεστημένα σε πολεμικό πλοίο, ξεπερνώντας κατά πολύ τα πυροβόλα 460 χιλιοστών της κλάσης Γιαμάτο. Μέχρι το 1941, είχαν κατασκευαστεί ένα ή πιθανώς δύο πυροβόλα 510 χιλιοστών στο Ναυτικό Οπλοστάσιο του Κούρε ενώ είχαν σχεδιαστεί λεπτομερή σχέδια των πύργων οι οποίοι θα έφεραν τα πυροβόλα. Οι πύργοι θα ζύγιζαν 2780 τόνους ενώ θα στρέφονταν με ταχύτητα 2° το δευτερόλεπτο ένα εύρος 120° προς την δεξιά ή αριστερή πλευρά του πλοίου. Τα πυροβόλα θα μπορούσαν να βάλουν με μέγιστο ρυθμό 1 με 1.5 βολή ανά λεπτό και να στρέφονται κατακόρυφα από -5° έως 45° με ρυθμό 10° ανά δευτερόλεπτο. Επρόκειτο να ζυγίζουν 227 τόνους και να έχουν μήκος 23.56m. Τα διατρητικά βλήματα θα ζύγιζαν από 1900 έως 2000 κιλά ενώ τα υψηλά εκρηκτικά 1858 κιλά.
Ο δευτερεύων οπλισμός από «πολλά» πυροβόλα 100 χιλιοστών/65 διαμετρημάτων ήταν υπό εξέταση, αλλά δεν ήταν τελικός. Αυτά ήταν τα καλύτερα αντιαεροπορικά πυροβόλα που είχαν παραχθεί στην Ιαπωνία κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Συνολικά, τα όπλα θα ήταν πολύ καλά συγκριτικά με άλλα αντίστοιχα της εποχής. Τα βασικά πλεονεκτήματα που τα έκαναν τόσο επιτυχημένα, δηλαδή η υψηλή ταχύτητα εξόδου και ο γρήγορος ρυθμός βολής, είχαν αποτέλεσμα την μικρή διάρκεια υπηρεσιακής ζωής, διάρκειας 350 - 400 βολών. Στην αντιαεροπορική άμυνα, το μέγιστο βεληνεκές σε κλίση 90° ήταν 13 χιλιόμετρα, ωστόσο το αποτελεσματικό βεληνεκές ήταν 11 χιλιόμετρα. Ήταν ικανά να βάλουν με ρυθμό 15 - 21 βολές ανά λεπτό.
Στο έργο Battleships: Axis and Neutral Battleships in World War II, οι συγγραφείς William H. Garzke και Robert O. Dulin επιχειρηματολογούν ότι το Σχέδιο Α-150 επρόκειτο να είναι τα «πιο ισχυρά θωρηκτά της ιστορίας» εξαιτίας του τιτάνιου κύριου οπλισμού και της χρήσης διπλού σκοπού δευτερεύοντος οπλισμού.
Κατασκευή
Με τον πόλεμο στον ορίζοντα στις αρχές του 1941, όλα τα σχέδια απέκλιναν από τα θωρηκτά, αν και το σχέδιο Α-150 είχε πρακτικά ολοκληρωθεί, ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες για αεροπλανοφόρα, καταδρομικά και μικρότερα πλοία. Παρότι δεν είχε ξεκινήσει καμία διαδικασία κατασκευής, τα δύο πλοία του σχεδίου Α-150, ονομάστηκαν Πολεμικό Πλοίο 198 και 799 και εντάχθηκαν σε κατασκευαστικό πρόγραμμα στο 1942. Το 798 επρόκειτο να κατασκευαστεί στην ίδια δεξαμενή με το Σινάνο, ενώ το 799 στο Κούρε, στην ίδια με το Γιαμάτο αφότου καθελκύονταν το τέταρτο πλοίο της κλάσης Γιαμάτο, Πολεμικό Πλοίο 111. Η ναυπήγηση αμφότερων των πλοίων επρόκειτο να ξεκινήσει στα τέλη του 1941 ή στις αρχές του 1942, η καθέλκυση θα γίνονταν το 1944/45 ενώ θα ολοκληρώνονταν το 1946/47. Ωστόσο, η πορεία του πολέμου ήταν ενάντια στην Ιαπωνία μετά την Ναυμαχία του Μίντγουεϊ, πράγμα που σήμαινε ότι οι ανάγκες για άλλα πλοία, εκτός θωρηκτών, δεν περιορίστηκαν ποτέ.
Μπρέντον Τάραντ
Ο Μπρέντον Τάραντ (γεννημένος το 1991) είναι Αυστραλός τρομοκράτης που μεγάλωσε στο Γκράφτον, μια μικρή πόλη στα βόρεια της Νέας Νότιας Ουαλίας στην Αυστραλία. Είναι γνωστός για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο τζαμί Αλ-Νουρ στο Κράισττσερτς στις 15 Μαρτίου 2019.
Νεώριο Σύρου
Το Νεώριο Σύρου είναι ναυπηγείο που λειτουργεί από το 1861 στο νησί της Σύρου με μεγάλη ιστορία στον ναυπηγικό τομέα των κατασκευών και των επισκευών και ιδιαίτερα στις επισκευές, κατασκευές και αναβαθμίσεις πλοίων. Είναι η μεγαλύτερη βιομηχανική μονάδα του Αιγαίου και ένα από τα παλαιότερα μηχανουργεία της Ελλάδας και η μεγαλύτερη ναυπηγική μονάδα της Ελλάδας σε πλήρη λειτουργία.
Δημιουργία και ίδρυση
Το ναυπηγείο δημιουργήθηκε στη θέση του παλαιού λοιμοκαθαρτηρίου, που κατεδαφίστηκε στα 1857-58. Χτίστηκε το 1860, με σχέδια που έγιναν στην Ευρώπη και με την επίβλεψη του Ιταλού αρχιτέκτονα Pietro Sampo. Ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1861 από την πρώτη Ατμοπλοϊκή Εταιρεία που διηύθυνε επί χρόνια ο Ηλίας Κεχαγιάς.
Η πρώτη ξύλινη αναβάθρα για την ανέλκυση των πλοίων κατασκευάστηκε το 1857 από τον Χιώτη ναυπηγό Νικόλαο Παγίδα. Αρχικά, το εργοστάσιο κατασκεύαζε μικρές ατμομηχανές, αντλίες, λέβητες, πιεστήρια, ακόμα και μικρά ραβδωτά κανόνια κατά την Κρητική Επανάσταση του 1866-1869. Ακόμη, περιελάμβανε τμήματα μηχανουργείου, λεβητοποιείου και χυτηρίου.
Τη δεύτερη αναβάθρα κατασκεύασε η γαλλική Compagnie des Forges et Chantiers στα 1883-1885. Το κτίριο της παλαιάς εισόδου χτίστηκε το 1885, όταν έγινε η πρώτη επέκταση της μονάδας. Απλό, με συμμετρική διάταξη και μεγάλο διαμπερές άνοιγμα-πύλη στο ισόγειο, αποκτά μνημειακότητα με το υπερυψωμένο κεντρικό τμήμα, με αετωματική απόληξη.
Το πρώτο μεταλλικό εμπορικό πλοιο στην Ελλάδα ναυπηγήθηκε στο Νεώριο το 1892 και το δεύτερο στα 1903-1904, με σχέδια του Ερμουπολίτη ναυπηγού Αλέξανδρου Κρυστάλλη.
Πτώχευση και αλλαγές στα διοικητικά
Στη μακρόχρονη ιστορία του το ναυπηγείο άλλαξε πολλά χέρια και πέρασε από διαδοχικές φάσεις ακμής και παρακμής. Τα πρώτα χρόνια την τεχνική διεύθυνση είχαν Άγγλοι και Γάλλοι μηχανικοί (D. Smith, D. Thomas, Ed. Eyssartier), ενώ οι σημαντικότεροι Ερμουπολίτες διατέλεσαν μέτοχοι, σύμβουλοι, αλλά και δανειστές ή προμηθευτές της εταιρείας, που πτώχευσε το 1893.
Το 1898 ανέλαβε το εργοστάσιο η εταιρεία «Νεώριον & Μηχανουργεία Σύρου» των Κ. Τσιροπινά, Υιών Ε. Λαδοπούλου, Νικ. και Σταμ. Βαφιαδάκη, Ιωάν. Ζ. και Θεμ. Ι. Πετροκόκκινου.
Τον έλεγχο απέκτησε το 1925 ο Κασσιώτης εφοπλιστής Μηνάς Διακάκης. Το 1926 το ναυπηγείο επισκεύασε δύο αντιτορπιλικά του Πολεμικού Ναυτικού.
Το 1950 ανέλαβε την επιχείρηση ο εφοπλιστής Μηνάς Ρεθύμνης. Το 1955 παραχωρήθηκε στο Νεώριο μια σιδερένια πλωτή δεξαμενή, που είχε αποκτήσει το Ελληνικό Δημόσιο μέσω των γερμανικών επανορθώσεων. Η δεξαμενή εγκαταστάθηκε στην ανατολική πλευρά του λιμανιού της Ερμούπολης.
thumb|right|300px|Το E 8000 Bicini (1973) thumb|right|300px|Το Neorion Chicago 4x4 (1974)
Παραγωγή αυτοκινήτων
Το 1968 οι Ανδριώτες εφοπλιστές αδελφοί Γουλανδρή (Γιάννης, Αλέξανδρος και Λεωνίδας) αγόρασαν την εταιρεία. Στα 1970-73 η επιφάνεια της εγκατάστασης υπερδιπλασιάστηκε και κατέφθασαν στο Νεώριο οι δύο πλωτές δεξαμενές "ΒΙΟΛΑΝΤΩ ΓΟΥΛΑΝΔΡΗ" και "ΕΡΜΟΥΠΟΛΙΣ", που υπάρχουν και σήμερα. Παράλληλα, ανεγείρονται νέα μηχανουργεία με σύγχρονα για την εποχή μηχανήματα, επεκτείνονται οι προβλήτες και αυξάνεται σημαντικά η απασχόληση.
Λόγω της πετρελαϊκής κρίσης του 1973, ο Γιάννης Γουλανδρής ενσωμάτωσε την Ένφιλντ (εταιρεία παραγωγής ηλεκτρικών αυτοκινήτων του Ηνωμένου Βασιλείου στην οποία ήταν επίσης ιδιοκτήτης) στην εταιρεία του Νεωρίου και μετέφερε την γραμμή παραγωγής των αυτοκινήτων (τα οποία σχεδιάζονταν στο Ηνωμένο Βασίλειο από έλληνες και βρετανούς σχεδιαστές) στο νησί της Σύρου, δημιουργώντας έτσι μία νέα εταιρεία με την ονομασία «Ένφιλντ-Νεώριον Ε.Π.Ε.».
Παράλληλα, προσλήφθηκε στη νέα εταιρεία ένας νεαρός Έλληνας σχεδιαστής, ο Γεώργιος Μιχαήλ, ο οποίος την ίδια χρονιά παρουσίασε το μοντέλο E 8000 Bicini, ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο τύπου jeep που λειτουργούσε με μπαταρίες, με μέγιστη τελική τα 65 χλμ/ώρα και αυτονομία 110-130 χλμ. Παρήχθησαν παραπάνω από 100 τέτοια οχήματα, τα οποία όμως δεν μπορούσαν να πουληθούν στην Ελλάδα λόγω γραφειοκρατικών προβλημάτων. Παρ'όλα αυτά το σύνολο της παραγωγής εξάχθηκε στο εξωτερικό (αγοράσθηκαν αρκετά από τα Αγγλικά Ταχυδρομεία).
Το 1974, ο Γιάννης Γουλανδρής είχε την ιδέα υλοποίησης ενός νέου μοντέλου πολυτελούς λιμουζίνας το οποίο θα είχε έντονο χαρακτήρα οχήματος 4x4. Μία ομάδα ελλήνων μηχανικών καθώς και ο Γεώργιος Μιχαήλ δούλεψαν στη Σύρο για 8 μήνες, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν το Neorion Chicago, μία μεγάλη λιμουζίνα με ρετρό αισθητική η οποία είχε στιβαρό σασί από αλουμίνιο κατασκευασμένο στο ναυπηγείο και ατσάλινο σκελετό, V8 κινητήρες, ενώ είχαν ενσωματωθεί και συγκεκριμένες ενισχύσεις για την προστασία των επιβατών. Πρόκειται για το δεύτερο πολυτελές SUV αυτοκίνητο στον κόσμο μετά το Range Rover.
Μία παραγωγική διαδικασία που περιείχε 4 τέτοια οχήματα είχε ξεκινήσει, όταν μία αλλαγή στα ελληνικά νομοσχέδια καταδίκασε τις προοπτικές αγοράς του αυτοκινήτου. Δύο από τα τέσσερα οχήματα πρόλαβαν να ολοκληρωθούν, πριν διακοπεί οριστικά η παραγωγή το 1976. Το ένα από αυτά εκτίθεται σήμερα στο Κέντρο Διάδοσης Επιστημών & Μουσείο Τεχνολογίας της Θεσσαλονίκης.
Αποχώρηση από αδελφούς Γουλανδρή και κλείσιμο
Toν Σεπτέμβριο του 1976, σε ελάχιστο χρόνο κατά την διάρκεια δεξαμενισμού του φορτηγού πλοίου Almansour, μία από τις δεξαμενές βυθίστηκε αιφνιδίως παίρνοντας κλίση προς την πρύμνη, με βύθισμα πλώρης εκείνη τη στιγμή 16 μέτρα και πρύμνης 21 μέτρα. Από τους 37 εργαζόμενους δεν έπαθε κανείς κάτι.
Το 1979 οι αδελφοί Γουλανδρή αποχωρούν από την επιχείρηση εξαιτίας των συνθηκών που είχαν δημιουργηθεί από την οικονομική κρίση της εποχής. Η εταιρεία περιήλθε στον έλεγχο των τραπεζών και του κράτους, που ανέθεσαν τη διαχείριση του στην αγγλική εταιρεία Appledore.
Το Νεώριο παραμένει υπό τον έλεγχο των τραπεζών έως το 1992, όταν η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφασίζει το κλείσιμο του, στο πλαίσιο των ιδιωτικοποιήσεων.
Επαναλειτουργία υπό νέα διοίκηση και νέο κλείσιμο
Μετά το κλείσιμο του επί δύο σχεδόν χρόνια, το Νεώριο αγοράστηκε το 1994 από τη σημερινή «Νεώριoν Νέα Α.Ε.» πλήρως ανακαινισμένο από το κράτος και χωρίς χρέη, με πολύ μεγάλης αξίας ακίνητη περιουσία, η οποία δόθηκε ως μέρος του ναυπηγείου και άρχισε να λειτουργεί ξανά.
Το ναυπηγείο λειτούργησε για λίγα χρόνια ικανοποιητικά εκμεταλλευόμενο τη νομισματική ισοτιμία (δολάριο-δραχμή) αλλά και τον αδύναμο ανταγωνισμό Βαλκανίων και Τουρκίας. Στη συνέχεια, με την άνοδο του ανταγωνισμού σε Βουλγαρία, Τουρκία, Ρουμανία και την αδυναμία εκσυγχρονισμού της λειτουργίας από την ιδιοκτησία και διοίκηση, απώλεσε τα ανταγωνιστικά χαρακτηριστικά του με αποτέλεσμα να βυθιστεί σε χρέη, σε απώλεια πελατολογίου και να "φυτοζωεί" για πολλά χρόνια με κρατικές δουλειές. Οι εργαζόμενοι παρέμειναν απλήρωτοι για 3-5 χρόνια ενώ δημιουργήθηκαν χρέη άνω των 80 εκατομμυρίων ευρώ, έως ότου σταμάτησε τελείως να λειτουργεί το 2017.
Το ναυπηγείο σήμερα
Πρόθεση εξαγοράς εξεδήλωσε αρχικά ο Κορεάτικος όμιλος DAEWOO, ο Κινεζικός όμιλος COSCO, όμιλος ρωσικών συμφερόντων και ομάδα εφοπλιστών, ενώ στη συνέχεια κατέθεσαν επίσημες προτάσεις ο όμιλος ONEX Shipyards & Technologies και η Postlane Partners, Αμερικάνικες εταιρίες και οι δύο.
Από τα τέλη Μαρτίου 2018 επαναλειτούργησε με προσωπικό πλέον των 310 ατόμων ενώ σε χρόνο ρεκόρ για τα Ελληνικά δεδομένα ανελκύστηκε και η μεγάλη δεξαμενή του ναυπηγείου Νο1 "Βιολαντώ Γουλανδρή" με την περαιτέρω οικονομική ενίσχυση από τον Όμιλο ΟΝΕΧ Shipyards.
Τον Ιούνιο του 2018 επετεύχθη συμφωνία μεταξύ της Κυβέρνησης, των δανειστών της εταιρείας και του νέου επενδυτή για την κατάθεση του φακέλου εξυγίανσης, ο οποίος αφού ολοκληρώθηκε κατατέθηκε στο Πρωτοδικείο Σύρου στις 27 Ιουλίου 2018.
Τον Αύγουστο του 2019 υπογράφηκε το πρωτόκολλο μεταβίβασης κυριότητας των Ναυπηγείων Νεωρίου στον όμιλο ΟΝΕΧ. Η τελετή για το επίσημο άνοιγμα των ναυπηγείων υπό τη νέα διεύθυνση του ομίλου ΟΝΕΧ πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2019.
Από τον Απρίλιο του 2018 έως τον Απρίλιο του 2021, κατά τη διάρκεια ενδιάμεσης λειτουργίας και νέας ιδιοκτησίας του Νεωρίου, επισκευάστηκαν πάνω από 200 πλοία στο ναυπηγείο. Ενδεικτικό της σημασίας της επαναλειτουργίας είναι ότι το 2018 η αναγέννηση του Νεωρίου στη Σύρο, σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΛΣΤΑΤ) που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας την Παρασκευή 22 Μαρτίου 2019 και αφορούν τη δραστηριότητα της Ελληνικής βιομηχανίας επισκευής πλοίων, συνέβαλε ώστε ο κλάδος στην Ελλάδα για το 2018 να παρουσιάσει αύξηση 21% στον αριθμό πλοίων και 23,4% στην ολική χωρητικότητα σε σχέση με το 2017.
Δραστηριότητες
Οι δραστηριότητες των Ναυπηγείων ONEX Neorion Shipyards περιλαμβάνουν τις παραδοσιακές δραστηριότητες της επισκευής και αναβάθμισης εμπορικών πλοίων καθώς και νέες υπηρεσίες που αφορούν στην κατασκευή νέων σκαφών αμυντικού και πολτικού τύπου και συντήρηση προηγμένων συστημάτων άμυνας. Πιο συγκεκριμένα:
Εγκαταστάσεις
Επιπλέον λειτουργούν Μηχανουργείο, Σχεδιαστήριο, Ξυλουργείο, Χυτήριο, Καμινευτήριο, Ελαφρύ Λεβητοποιείο, Βαρύ Μηχανουργείο, Ελαφρύ Ελασματουργείο, Βαρύ Ελασματουργείο, Ηλεκτρολογείο, Χημείο, Εργαλειοδοτήριο, Σωληνουργείο, όλα υπό τα υψηλά πρότυπα του ISO 9001.
Δεξαμενές
Στις εγκαταστάσεις των ναυπηγείων Νεώριο περιλαμβάνονται δύο πλωτές δεξαμενές.