cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισπανικός βασιλαετός
Μορφολογία
Ο ισπανικός βασιλαετός είναι λίγο μεγαλύτερος από τον συγγενή του, τον Βασιλαετό. Έχει μήκος 72-85 εκ. και άνοιγμα φτερών 180-210 εκ .Επίσης μοιάζουν πολύ αυτά τα δύο συγγενικά είδη, όμως ο ισπανικός βασιλαετός διαφέρει ως εξής: Το ενήλικο έχει πιο ανοιχτόχρωμο τράχηλο και εκτός από το μπάλωμα του ώμου (που φέρουν και τα δύο είδη) έχει και ένα μακρόστενο μπάλωμα στην μπροστινή ακμή στο πάνω μέρος της φτερούγας. Τα ερετικά είναι γενικά πιο σκούρα και λιγότερο ριγωτά. Η εσωτερική ουρά είναι πιο ανοιχτή γκρίζα και χωρίς ραβδώσεις. Το νεαρό έχει έντονο κοκκινοοκάστανο στο σώμα και τους "βραχίονες" (το πολύ με αχνά σημάδια στο στήθος. Το ράμφος είναι κάπως πιο βαρύ.
Τροφή
Ο ισπανικός βασιλαετός τρέφεται κυρίως με αγριοκούνελα, όμως μπορούν να τραφούν με ποικιλία μικρών ζώων, όπως πέρδικες, τρωκτικά, λαγούς, περιστέρια, κοράκια, πάπιες και αλεπούδες.
Γεωγραφική εξάπλωση
μικρογραφία|Εξάπλωση του ισπανικού βασιλαετού Ο ισπανικός βασιλαετός εξαπλώνεται σε Κεντρική και Νοτιοδυτική Ιβηρική (κυρίως Ισπανία, αλλά υπάρχει μια μικρή επικράτεια και στην Πορτογαλία) αριθμώντας μόνο 150 ζεύγη περίπου. Αυτό κατέταξε τον ισπανικό βασιλαετό στα Τρωτά είδη.
Σταθερή εμφάνιση στο Μαρόκο αμφισβητείται, αλλά τα νεαρά πουλιά κτά την διάρκεια της περιόδου διασποράς το επισκέπτονται τακτικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη εκτεθειμένα στον κίνδυνο αφανισμού Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 – Μαραθώνιος γυναικών
Ο μαραθώνιος γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 πραγματοποιήθηκε στο Γιουτζίν του Όρεγκον στις 18 Ιουλίου.
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα είναι σε τοπική ώρα (UTC-7).
Παραπομπές
Μαραθωνιος Γυ
Κράι της Σλοβακίας
Τα Κράι της Σλοβακίας αποτελούν διοικητική διαίρεση της Σλοβακίας. Κάθε κράι (σλοβακικά: kraj), διαιρείται αντίστοιχα σε οκρές (σλοβακικά: okresy), οι οποίες, με την σειρά τους, διαιρούνται διοικητικά σε δήμους. Τα κράι της χώρας είναι τα παρακάτω:
thumb|320px|Χάρτης των κράι της Σλοβακίας.
Κατάλογος
Κατηγορία:Πρώτο επίπεδο υποδιαιρέσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης
Ιωάννα της Πορτογαλίας
Η Ιωάννα, πορτογαλ. Joana (31 αρτίου 1439 - 13 Ιουνίου 1475) από τον Οίκο του Αβίς ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Καστίλης.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Εδουάρδου της Πορτογαλίας και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας.
Γεννήθηκε στην Κόρδοβα και παντρεύτηκε -ως δεύτερη σύζυγός του- τον Ερρίκο Δ΄ της Καστίλης, ο οποίος είχε αποκηρύξει την πρώτη σύζυγό του Λευκή Β΄ της Ναβάρρας, έπειτα από 13 έτη γάμου. Είχε διαδοθεί τότε η φήμη, ότι ο γάμος δεν είχε ολοκληρωθεί ποτέ εξαιτίας της ανικανότητας του βασιλιά. Ο Ερρίκος και η Ιωάννα ήταν εξαδέλφια: ήταν εγγόνια του Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας και της Ελεονώρας του Αλμπουρκέρκε. Έξι έτη μετά τον γάμο της, το 1462 γέννησε την Ιωάννα, που οι αντίπαλοι διέδιδαν ότι ήταν κόρη του Μπελτράν ντε λα Κουέβα, εραστή της Ιωάννας. Την αποκαλούσαν κόρη του Μπελτράν (la Bertraneja).
Ο Ερρίκος Δ΄ εξόρισε την Ιωάννα από τη βασιλική Αυλή και την έστειλε στην Κόκα, κάστρο του υποστηρικτή του επισκόπου Χουάν Ροδρίγεθ δε Φονσέκα. Εκεί η Ιωάννα σύντομα ερωτεύτηκε τον ανιψιό του και από τη σχέση τους έκανε δύο νόθα τέκνα. Ακολούθως ο Ερρίκος Δ΄ διακήρυξε τον γάμο τους άκυρο και έτσι τη διαζεύχθηκε το 1468.
Το 1474 απεβίωσε ο Ερρίκος Δ΄ και η Ιωάννα της Πορτογαλίας υποστήριξε το διακαίωμα της κόρης της Ιωάννας λα Μπερτρανέχα στη διαδοχή του θρόνου, απεβίωσε όμως σύντομα μετά. Αυτό οδήγησε στον Πόλεμο για τη Διαδοχή της Καστίλης (1475-79).
Το σκάνδαλο των δύο νόθων τέκνων
Πριν την εξορία της, η Ιωάννα της Πορτογαλίας είχε προκαλέσει πολλή κριτική στην Αυλή της Καστίλης, καθώς υποτίθεται ότι φορούσε ρούχα με μεγάλο ντεκολτέ και τα φλερτ με τους άνδρες θεωρήθηκαν σκανδαλώδη. Αποκλήθηκε υπερήφανη, φιλόδοξη και αδίστακτη· συμμετείχε σε μηχανορραφίες και ήλεγχε πλήρως τον άνδρα της. Στην Ιωάννα αποδίδονται πολλοί εραστές, όπως ο ποιητής Χουάν Ροδρίγεθ δε λα Κάμερα. Η Ιωάννα είχε δύο νόθους γιους από τον Πέδρο δε Καστίγια υ Φονσέκα τον νέο (el mozo), ανιψιό του επισκόπου Φονσέκα και δισεγγονό του Πέτρου των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης. Αυτοί ήταν: Η γέννηση δύο νόθων τέκνων πρόσθεσαν αρκετά στον διασυρμό της. Έπειτα εισήλθε στη μονή του Σαν Φρανθίσκο στη Σεγόβια. Απεβίωσε στη Μαδρίτη το 1475 σε ηλικία 36 ετών και τάφηκε στη μονή αυτή.
Οικογένεια
Από τον Πέδρο δε Καστίγια υ Πορτουγάλ απέκτησε δύο μη νόμιμα τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αβίς Κατηγορία:Βασίλισσες της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Διακοσμημένο σπήλαιο
Ο όρος «διακοσμημένο σπήλαιο» αναφέρεται σε ένα σπήλαιο ή βραχώδες καταφύγιο το οποίο περιέχει δείγματα προϊστορικής τέχνης, της ανώτερης παλαιολιθικής περιόδου ή προγενέστερης χρονολογίας. Τα συγκεκριμένα δείγματα μπορούν να έχουν την μορφή σχεδίων, ζωγραφικών, χαρακτικών, ή γλυπτών φιλοτεχνημένων επάνω σε βραχώδεις πλαγιές ή συμπαγείς ορυκτούς όγκους (μη μετακινούμενους).
Το 2015, περίπου 300 σπήλαια και βραχώδη καταφύγια με παλαιολιθικές διακοσμήσεις αριθμούνταν παγκοσμίως, εκ των οποίων περίπου 186 στη Γαλλία, με την πλειοψηφία εξ'αυτών να ευρίσκεται εντός του νοτιοδυτικού τμήματος της χώρας, ενώ ανάλογος αριθμός ευρίσκεται και στην Ισπανία, όπου είναι κυρίως συγκεντρωμένα στα βόρεια της χώρας, κατά μήκος του κανταβρικού προεξέχοντος χείλους γκρεμού. Ορισμένα διακοσμημένα σπήλαια έχουν, επίσης, ανευρεθεί εντός της Μεγάλης Βρετανίας (Σπήλαιο του Κρέσουελ), καθώς και της Ιταλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπηλαιολογία
Στρατιωτικό Μουσείο Χρωμοναστηρίου
Το Στρατιωτικό Μουσείο Χρωμοναστηρίου φιλοξενείται σε μια βενετσιάνικη έπαυλη του 17ου αιώνα. Βρίσκεται στο Νότιο άκρο του Δημοτικού Διαμερίσματος Χρωμοναστηρίου του Δήμου Ρεθύμνου και στις βόρειες παρυφές του όρους Βρύσινα, σε υψόμετρο 380 μ. Κατασκευάστηκε το 1610 και αποτέλεσε τη θερινή κατοικία οικογένειας Βενετών ευγενών με την επωνυμία "Claudiο". Οι εξοχικές κατοικίες των Ενετών είχαν αγροκτηνοτροφικό κυρίως χαρακτήρα και τυπολογία που περιελάμβανε, το αρχοντικό κύριο κτίσμα, καταλύματα για τους εργάτες, αποθήκες και στάβλους
Τμήματα
Συνολικά το κτίριο διαθέτει οκτώ (8) ξεχωριστές αίθουσες με εκθέματα και στολές από διάφορες περιόδους της Στρατιωτικής Ιστορίας. Αρχικά, στο ισόγειο υπάρχουν δύο αίθουσες με οπλισμό από την Ελληνική επανάσταση κατά των Τούρκων (1821), τον Μακεδονικό αγώνα (1904-1908), τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913) και από τον Α' (1914-1918) και Β' Παγκόσμιο πόλεμο (1940-44). Ακόμη στις αίθουσες αυτές απαντάται βενετσιάνικο πατητήρι και εσωτερικό τζάκι στον χώρο, που κατά την ενετική περίοδο, αποτελούσε το χώρο διαμονής του εργατικού προσωπικού της.
Διοίκηση μουσείου
Από τον Ιανουάριο του 2010 ο Αρχηγός του ΓΕΣ Αντιστράτηγος κύριος Φραγκούλης Φράγκος επισκέφθηκε το Μουσείο και πήρε αποφάσεις για την ενεργοποίησή του. Άρχισε αμέσως η αποστολή μουσειακού υλικού (Ελικόπτερα, Αεροσκάφη, Άρματα, Πυροβόλα, Όλμοι, οπλισμός διαφόρων εποχών και λοιπό μουσειακό υλικό). Απέστειλε ειδικό Μουσειολόγο και την 21 Μαϊου του 2010 έγιναν τα εγκαίνια από τον κύριο Α/ΓΕΣ όπου παρευρέθησαν οι Αρχές του Νομού και του Δήμου και πλήθος κόσμου. Η ενεργοποίηση και λειτουργία του Μουσείου ήταν πραγματικότητα. Έκτοτε, το Μουσείο δέχεται μεγάλο αριθμό επισκεπτών (σχολείων από το Ρέθυμνο και την υπόλοιπη Κρήτη, Συλλόγους, Ιδρύματα, ΣΣΕ, ΣΕΑΠ, ΣΑΑΝ, Σχολή Αστυνομίας και τουριστών Ελλήνων και ξένων).
Μάρα Νάτσεβα
Η Μάρα Νάτσεβα (Мара Нацева, 28 Σεπτεμβρίου 1920 - 1 Ιουλίου 2013) ήταν κομμουνίστρια από την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και εθνικός ήρωας της, που συμμετείχε στα δρώμενα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, που έλαβαν χώρα στην πΓΔΜ, αλλά και στη Γιουγκοσλαβία. Γεννημένη στο Κουμάνοβο, από φτχωική εργατική οικογένεια. Αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο, αλλά λόγω οικονομικών προβλημάτων, δε σπούδασε. Αργότερα, έγινε, σε ηλικία 16 ετών, μέλος της Νεολαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας, ενώ το 1939, έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας.
Στρατιωτικό Μουσείο Χρωμοναστηρίου
Χώρος μουσείου - Ιστορικά στοιχεία
Το κτίριο που στεγάζεται το μουσείο, έχει μεγάλη ιστορική αξία, καθώς εντάσσεται σε μια ευρύτερη περιοχή η οποία ανήκε - πριν από το 13ο αι.- στην οικογένεια των Χορτάτσηδων. Στη συνέχεια και μέσω της συνθήκης που έγινε μεταξύ των Βενετών και του Αλέξιου Καλλέργη το 1299, η περιοχή παραχωρήθηκε από τους Βενετούς στην οικογένεια των Καλλέργηδων. Το κτίριο όπως το βλέπουμε σήμερα κατασκευάστηκε το 1610 και αποτέλεσε την θερινή κατοικία μιας Οικογένειας Βενετών ευγενών με την επωνυμία Clodiο. Oι οικογένειες αυτές, συνήθιζαν να διατηρούν αρχοντικό (palazzo) στην πόλη και Villa στην εξοχή. Οι εξοχικές κατοικίες είχαν αγροκτηνοτροφικό κυρίως χαρακτήρα και συγκεκριμένη τυπολογία. περιλαμβάνοντας εκτός από το αρχοντικό κύριο κτίσμα, καταλύματα για τους εργάτες, αποθήκες και στάβλους.
Μάρα Νάτσεβα
Εξ αιτίας της συμμετοχής απεργικές διαδηλώσεις, έφυγε από τη γενέτειρά της και πήγε στο Νις, όπου συνέχισε τη δράση της. Εκεί έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Νις, συνεχίζοντας τη δράση του, το 1940, ενώ έπαιξε τον ρόλο του αντιπροσώπου της Σερβίας, στην 5η συνέλευση του Κόμματος, που έλαβε χώρα στο Ζάγκρεμπ. Από το 1941 και μετά υπήρξε μέλος της Τοπικής Επιτροπής του Κόμματος στην πΓΔΜ. Το 1942, συνελήφθη από τη Βουλγαρική αστυνομία και στάλθηκε σε στρατόπεδο θηλέων, στο Ασένοβγκραντ. Προσφάτως, ο δημοσιογράφος Μπλάζο Βίντοβ, ο οποίος εργαζόταν και διέμενε στη βουλγαρική πρωτεύουσα, τη Σόφια, ανακάλυψε ένα γράμμα του Στράσο Πίντζουρ, προς την οικογένειά του, στο οποίο τους αποκαλύπτει ότι προσπαθεί να βρει τρόπο, ώστε να ελευθερώσει τη φίλη του, Νάρα Νάτσεβα.
Τον Μάρτιο του 1943, κι ενώ απουσίαζε εκλέχτηκε Γραμματέας Οργάνωσης, στο πρόσφατα ιδρυμένο, Κομμουνιστικό Κόμμα της πΓΔΜ. Επίσης, η Νάτσεβα, διετέλεσε και αντιπρόσωπος του, στην Αντιφαστιστική Συνέλευση για την Εθνική Ελευθερία της Γιουγκοσλαβίας, όπως επίσης και στη Αντιφαστιστική Συνέλευση την Εθνική Ελευθερία της πΓΔΜ. Με το πέρας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμο, η Νάτσεβα συνέχισε τη δράση της και συμμετείχε σε διάφορες πολιτικές λειτουργίες. Μετά την απόσυρσή της, έζησε με τον άντρα της, Σάβο Ντρλεβιτς, στο Βελιγράδι. Πέθανε την 1η Ιουλίου του 2013, ενώ ήταν ο τελευταίος εν ζωή εθνικός ήρωας της Γιουγκοσλαβίας και του πΓΔΜ. Ενταφιάστηκε στη γενέτειρά της, στο Κουμάνοβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Στρατιωτικό Μουσείο Χρωμοναστηρίου
Χώρος μουσείου - Ιστορικά στοιχεία
Η «Villa Claudio», μετά την Ενετοκρατία, και αφότου η Κρήτη καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1646, αποτέλεσε την κατοικία ενός Τούρκου Αγά και από εκείνη την εποχή η villa Claudio ονομάζονταν «Κονάκι» που στα Τουρκικά σημαίνει "διοικητήριο". Ο Τούρκος Αγάς έκανε κάποιες αισθητικές παρεμβάσεις στο «Κονάκι», όπως την καταστροφή του πατητηριού και την προσθήκη του Χαμάμ. Στη συνέχεια, κατοικήθηκε από διάφορους, με τελευταία, μια ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία απεβίωσε το 1961. Το κτίριο, το 1985, δωρήθηκε στην Κοινότητα Χρωμοναστηρίου από τον τελευταίο ιδιοκτήτη του, τον Αλκιβιάδη Κοτζάμπαση. Tο 1997, η τότε κοινότητα Χρωμοναστηρίου αποφάσισε την παραχώρησή του στο ΓΕΣ προκειμένου να δημιουργηθεί το Στρατιωτικό Μουσείο. Το 2000, όταν Αρχηγός ΓΕΕΘΑ ήταν ο Στρατηγός κ. Μανούσος Παραγιουδάκης, ξεκίνησαν οι εργασίες αναστήλωσης- αποκατάστασης της “Villa Claudio” και ολοκληρώθηκαν το φθινόπωρο του 2003.
Επίσκεψη - Εύρεση στον χάρτη
https://goo.gl/maps/6F8LKdNztSucfLt48
Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Κλάρα Μαρία της Πομερανίας-Μπαρτ
Η Κλάρα-Μαρία, γερμ.: Clara Maria von Pommern-Barth von Greifen (10 Ιουλίου 1574 - 19 Φεβρουαρίου 1623) από τον Οίκο της Πομερανίας ήταν κόρη του δούκα της Πομερανίας-Μπαρτ και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν-Ίφενακ και μετά δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Ντάνενμπεργκ-Χίτσακερ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Φράντσμπουργκ και ήταν η πρώτη κόρη του Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας-Μπαρτ από την πρώτη του σύζυγο Κλάρα των Γουέλφων, κόρη του Φραγκίσκου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Γκίφχορν.
Η Κλάρα-Μαρία ανήκε στην τελευταία γενιά του Οίκου της, ο οποίος κυβέρνησε το δουκάτο της Πομερανίας από τον 12ο αιώνα. Από τα δέκα αδέλφια της, μόνο μία αδελφή, η Άννα (σύζυγος του δούκα του Κρόυ και Χάβρης) έκανε επιζώντες απογόνους.
Πρώτα στο Μπαρτ στις 7 Οκτωβρίου 1593 η Κλάρα-Μαρία παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο-Αύγουστο, τον δεύτερο γιο του Ιωάννη-Αλβέρτου Α΄ δούκα του Mεκλεμβούργου-Σβερίν. Λόγω του -όπως αναφέρεται- «αδύναμου μυαλού» του, ο πατέρας του δεν τού κληρονόμησε κάποια έκταση· με τη διαθήκη του τού χορήγησε σύνταξη 6.000 φλορίνια και ο Σιγισμοούνδος-Αύγουστος έλαβε το δικαίωμα να ζει στις πόλεις Στρέλιτς, Mίροβ και Ίβενακ, αλλά χωρίς να τις κυβερνά πραγματικά. Μετά τον γάμο της, η Κλάρα-Μαρία διέμενε στο Ίβενακ με τον σύζυγό της, όπου, μετά από σχεδόν επτά χρόνια χωρίς παιδιά, αυτός απεβίωσε στις 5 Σεπτεμβρίου 1600.
Στο Στρέλιτς στις 13 Δεκεμβρίου 1607 η Κλάρα-Μαρία παντρεύτηκε για 2η φορά με τον Αύγουστο Β΄ τον Νεότερο κύριο του Χίτσακερ, γιο του Ερρίκου Ζ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Ντάνενμπεργκ. Είχαν δύο θνησιγενή παιδιά:
Η Κλάρα-Μαρία απεβίωσε στο Χίτσακερ σε ηλικία 48 ετών χωρίς επιζώντες απογόνους. Τάφηκε στο Στάτκιρχε του Ντάνενμπεργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1593 τον Σιγισμούνδο-Αύγουστο, γιο του Ιωάννη-Αλβέρτου Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Σιγισμούνδος-Αύγουστος απεβίωσε το 1600.
Η Κλάρα-Μαρία το 1607 έκανε δεύτερο γάμο με τον Αύγουστο Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας
Αγγέλικα Κοροβέση
Η Αγγέλικα Κοροβέση είναι Ελληνίδα εννοιολογική γλύπτρια, γνωστή για το έργο της βασισμένο στα ηχητικά κύματα των προφορικών λέξεων. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Βιογραφία
Τα έργα της έχουν εκτεθεί ευρέως στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και περιλαμβάνονται σε μουσεία και δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές διεθνώς.
Το 2008, η Κοροβέση έλαβε το βραβείο «Silver Olympic Medal» στο Διεθνή Διαγωνισμό Γλυπτικής «Ολυμπιακό Πνεύμα στο Πεκίνο 2008».
Από τις 5 Ιουλίου έως την 1η Σεπτεμβρίου 2013 η Κοροβέση άνοιξε την έκθεσή της στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, με τίτλο «Ο χρόνος, οι μορφές, οι έννοιες». Αυτή ήταν η πρώτη έκθεση σύγχρονης τέχνης που έθεσε έργα στη μόνιμη συλλογή του μουσείου. μικρογραφία| «Ειρήνη Α» από την Αγγέλικα Κοροβέση στο προθάλαμο του [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (Αθήνα)|Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών στην έκθεση «Ο χρόνος, οι μορφές, οι έννοιες», Αθήνα, 2013.]]
Αξιοσημείωτες εκθέσεις
1994
2001
2013
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Ελληνίδες καλλιτέχνιδες
Γουέλφος ΣΤ΄ της Τοσκάνης
Ο Γουέλφος ΣΤ΄ (1115 – 15 Δεκεμβρίου 1191) από τον Οίκο των Γουέλφων, ήταν μαρκήσιος (margrave) της Τοσκάνης, δούκας του Σπολέτο και πρίγκιπας της Σαρδηνίας (1152-60, 67-73).
Βιογραφία
Ήταν ο 3ος γιος του Ερρίκου Θ΄ του μαύρου δούκα της Βαυαρίας και της Βουλφχίλδης των Μπίλουνγκ, κόρης του Μάγκνους δούκα της Σαξονίας, κυρίας του Λύνεμπουργκ. Ο πρωτότοκος Κορράδος ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία, ο αδελφός του Ερρίκος Ι΄ ο υπερήφανος έλαβε τα δουκάτα της Βαυαρίας και της Σαξονίας και ο Γουέλφος ΣΤ΄ τις πατρικές κτήσεις στη Σουηβία, δηλ. τις κομητείες του Άλτορφ και του Ράβενσμπουργκ.
Μετά από πρόταση του αδελφού του Ερρίκου Ι΄, νυμφεύτηκε μια από τις πιο πλούσιες κληρονόμους της Γερμανίας, την Ούτα κόμισσα του Σάουενμπεργκ, κόρη του Γκόντφριντ του Καλφ, παλατινού κόμη του Ρήνου. Όταν το 1311 απεβίωσε ο πεθερός του, διαφώνησε με τον ανιψιό του Γκόντφριντ για το ποιος θα κληρονομήσει το Καλφ. Η αδελφή του Γουέλφου ΣΤ΄, η Ιουδήθ, είχε γιο τον Φρειδερίκο Α΄ Χοενστάουφεν μετέπειτα βασιλιά της Γερμανίας, ο οποίος ήταν μόλις 7 έτη μικρότερός του.
Το 1142 ο Κορράδος Γ΄, βασιλιάς της Γερμανίας, κατάσχεσε το δουκάτο της Βαυαρίας και ο Γουέλφος ΣΤ΄ ενώθηκε με τον αδελφό του εναντίον του βασιλιά, όμως στη μάχη του Φλόχμπεργκ (1150) ηττήθηκαν. Το 1152 οι Γουέλφοι ειρήνευσαν με τους Χοενστάουφεν. Το ίδιο έτος ο Φρειδερίκος Α΄ εκλέχθηκε βασιλιάς και απέδωσε το 1156 το δουκάτο της Βαυαρίας στον Ερρίκο τον λέοντα. Στον Γουέλφο ΣΤ΄, αρχηγό των Γουέλφων, έδωσε το δουκάτο του Σπολέτο, τη μαρκιωνία της Τοσκάνης, το πριγκιπάτο της Σαρδηνίας και άλλες κτήσεις στην Ιταλία, που πριν είχαν αφαιρεθεί από τον αδελφό του.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1150 ο Γουέλφος ΣΤ΄ και ο γιος του Γουέλφος Ζ΄ ήρθε σε διαμάχη με τον Ούγο παλατινό κόμη της Σουηβίας. Η αντιπαράθεση κορυφώθηκε το 1164-66 και έληξε με απόφαση του βασιλιά, ο οποίος ήταν με το μέρος του Γουέλφου ΣΤ΄.
Το 1176 ο Ερρίκος ο λέων δεν ακολούθησε τον Φρειδερίκο Α΄ στην εκστρατεία του στην Ιταλία. Ο βασιλιάς υπέστη εκεί πανωλεθρία και όταν επέστρεψε το 1179, του αφαίρεσε τα δουκάτα της Βαυαρίας και της Σαξονίας. Του έμεινε το Μπράουνσβαϊγκ (από τη μητέρα του) και το Λύνεμπουργκ (από τη μάμμη του Βουλφχίλντα των Μπίλουνγκ), που ήταν ελεύθερα φεουδαρχικά (μη υποτελή). Το 1191 απεβίωσε ο Γουέλφος ΣΤ΄ και κληροδότησε τις πατρικές κτήσεις της Σουηβίας στο γιο του Φρειδερίκου Α΄, Φίλιππο.
Ο Γουέλφος ΣΤ΄ ήταν δωρητής εκκλησιών και ίδρυσε το αβαείο Σταϊνγκάρντεν στη Βαυαρία, των ιερέων που ζούσαν με τον Κανόνα του Πρεμοντρέ. Εκεί ετάφη ο γιος του και έπειτα ο ίδιος. Ήταν αυτός που παρήγγειλε τη συγγραφή της Ιστορίας των Γουέλφων, ένα μεσαιωνικό χρονικό για τον Οίκο του.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε την Ούτα, κόρη του Γκόντφρεϋ του Καλφ και είχε έναν γιο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Ιταλίας Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Σιδηροδρομικός Σταθμός Λεύκτρου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λεύκτρου είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Λεύκτρο της Αρκαδίας. Ο σταθμός άνοιξε το 1899 και έκλεισε για τα περισσότερα τρένα το 2004.
Την περίοδο 1899-1979 εξυπηρετούσε ανταπόκριση από και προς Μεγαλόπολη
Λευκτρο Τριπολη Τριπολη
Γελάσιος Κυζικηνός
Ο Γελάσιος Κυζικηνός ήταν Βυζαντινός εκκλησιαστικός ιστορικός του 5ου αιώνα. Το «Γελάσιος» του αποδόθηκε από λάθος του Πατριάρχη Φώτιου καθώς ο πραγματικός συγγραφέας δεν ανέφερε ποτέ το όνομά του. .
Ζωή και έργο
Ο ανώνυμος ιστορικός ήταν γιος ιερέα από την Κύζικο και έγραψε στη Βυζαντινή επαρχία της Βιθυνίας, στη Μικρά Ασία γύρω στα 475. Περιγράφει πως ο σκοπός του ήταν να αποδείξει στους Ευτυχιανιστές πως η Σύνοδος της Νίκαιας ήταν ενάντια στον Μονοφυσιτισμό. Πέρα από αυτή τη σημείωση στον πρόλογό του, δεν γνωρίζουμε τίποτα για την προσωπικότητα του Κυζικηνού.
Έγραψε το «Σύνταγμα των κατά την εν Νικαία Σύνοδον πραχθέντων», μια συλλογή των αποφάσεων της Συνόδου της Νίκαιας που αν και αρχικά θεωρήθηκε φτωχή, οι σύγχρονοι ιστορικοί την αποτιμούν θετικά. Το έργο του διαιρείται σε τρία βιβλία : το πρώτο μιλά για τη ζωή του Μ. Κωνσταντίνου ως το 323, το δεύτερο για το ιστορικό της συνόδου (συνολικά 36 κεφάλαια), ενώ από το τρίτο μόνο ελάχιστα αποσπάσματα έχουν δημοσιευτεί.
Ολόκληρο το τρίτο βιβλίο ανακαλύφθηκε από τον ιταλό κληρικό και φιλόσοφο Άγγελο Μάι στη Βιβλιοθήκη του Αμβρόσιου Μεδιολάνων. Η σοβαρή μελέτη των κειμένων του Γελάσιου ξεκίνησε μετά την παρατήρηση ότι αρκετά τμήματά του πήγαζαν από τα γραπτά του Ρουφίνου (δεύτερο βιβλίο). Οι σύγχρονες αναλύσεις εξυψώνουν το Γελάσιο σε πολύ σημαντική πηγή της εκκλησιαστικής ιστορίας και ρίχνουν φως στην υπόθεση της ύπαρξης επίσημων πρακτικών της Συνόδου της Νίκαιας, κάτι που οι επιστήμονες θεωρούσαν ως τώρα απίθανο.
Ο Γελάσιος αναφέρεται σε κάποιον «Ιωάννη», πρόδρομο του Θεοδώρητου Κύρου για τον οποίο δεν ξέρουμε τίποτα και από τον οποίο φαίνεται να προήλθαν τα κείμενα του τρίτου βιβλίου του, που έχουν δημοσιευτεί εκτενώς. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα γράμματα του Κωνσταντίνου στον Άρειο, στην εκκλησία της Νικομήδειας και στον Θεόδωτο, που θα πρέπει να είναι όλα αυθεντικά. Ο Γελάσιος παραθέτει ακόμα τις επιστολές του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου προς την Πρώτη Σύνοδο της Τύρου (335) που πρέπει να είναι επίσης αυθεντικές, καθώς συγκρινόμενες με όσα αναφέρει για αυτές ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας, εμφανίζονται να είναι πληρέστερες.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί χρονογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Κύζικος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Ιωάννα δε Κάστρο
Η Ιωάννα (ισπαν. Juana, απεβ. 21 Αυγούστου 1374) από τον Οίκο του Κάστρο, ήταν κόρη ευγενούς της Γαλικίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Καστίλης.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη (νόμιμη) κόρη του Πέτρου-Φερδινάνδου ευγενούς από τη Γαλικία και της Ισαβέλλας Πονς-δε-Λεόν, κόρης του Πέτρου κυβερνήτη (adelantando) στη Γαλικία.
Τάφηκε στον καθεδρικό του Αγ. Ιακώβου στη Κομποστέλα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Πέτρο των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος δε Κάστρο
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1952
Τα 18α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 29 Δεκεμβρίου 1951, απονεμήθηκαν στις 17 Ιανουαρίου 1952, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1951.
Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος:
Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος:
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1952
Τεφρική
Η Τεφρική, σημερινή τουρκική πόλη υπό την ονομασία Ντιβριγκί, ήταν βυζαντινή οχυρή θέση των όρων της Βορειοδυτικής Καππαδοκίας.
Οι καταβολές του φρουρίου ανάγονται περίπου στο 850, κατόπιν επιθυμίας του Παυλικιανού ηγέτη Καρβέα να απελευθερωθεί από την εξουσία του εμίρη της Μελιτηνής, παραμένοντας, ταυτόχρονα, εκτός των βυζαντινών αυτοκρατορικών εδαφών. Υπό τον διάδοχό του, Χρυσόχειρα, η Τεφρική αποτέλεσε πρωτεύουσα του παυλικιανικού στρατιωτικού κράτους. Ο Πέτρος Σικελιώτης μετέβη εκεί το 870 ως απεσταλμένος προκειμένου να διαπραγματευτεί, δίχως αποτέλεσμα ωστόσο, μια ανταλλαγή κρατουμένων: η διήγησή του αποτελεί την κύρια πηγή αναφορικά με την παυλικιανική ηγεμονία. Έπειτα από μια πρώτη ανεπιτυχή απόπειρα το 871, ο Βασίλειος Α΄ κατέλαβε το φρούριο το 878, γεγονός το οποίο και οδήγησε στην διάλυση του παυλικιανικού κράτους.
Μετονομασθείσα σε Λεοντοκώμη, από το όνομα του Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄, η πόλη αποτέλεσε έδρα κλεισούρας, ενώ, στην συνέχεια, ομώνυμου θέματος προς το 940.
Το 1019, παραχωρήθηκε στον υιό του Σενεχερίμ Αρτσρουνί του Βασπουρακάν ως αντάλλαγμα για τα εδάφη αυτού.
Ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης πραγματοποίησε εκστρατεία εναντίον των Τούρκων στις γειτονικές αυτής περιοχές το 1068. Έπειτα από την Μάχη του Μαντζικέρτ το 1071, έπεσε στα χέρια των Τούρκων.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα
Όρος Μέρου
-3.24667°N, 36.74833°W
Το Όρος Μέρου (αγγλικά: Mount Meru, σουαχίλι: Mlima Meru), είναι ένα στρωματοβόλο ηφαίστειο το οποίο βρίσκεται στην Τανζανία, 70 χλμ. δυτικά του Όρους Κιλιμαντζάρο. Το ύψος του είναι 4.562,13 μ. (14.968 ft) και αν η μέρα είναι καθαρή, είναι ορατό από το Όρος Κιλιμαντζάρο. Αναλόγως του ορισμού, είναι το πέμπτο υψηλότερο όρος της Αφρικής.
Το Όρος Μέρου βρίσκεται μόλις βόρεια της πόλης Αρούσα, στην Περιφέρεια Αρούσα της Τανζανίας. Είναι το δεύτερο υψηλότερο όρος μετά το Όρος Κιλιμαντζάρο. Η διαδρομή Μομέλα (Momella route) – η οποία ξεκινά από την πύλη Μομέλα (Momella gate), στην ανατολική πλαγιά του όρους – η οποία χρησιμοποιείται για την ανάβαση του Όρους Μέρου.
Μεγάλο μέρος του όγκου του απωλέσθηκε πριν από περίπου 7.800 έτη, λόγω κατάρρευσης της κορυφής. Το διάστημα Οκτώβριο - Δεκέμβριο του 1910, το Όρος Μέρου είχε ελαφρές εκρήξεις. Οι αρκετοί μικροί κώνοι και κρατήρες που φαίνονται στην πέριξ περιοχή, πιθανώς αντανακλούν πολυάριθμα επεισόδια ηφαιστειακής δραστηριότητας. Ο κρατήρας του Όρους Μέρου έχει πλάτος 3,5 χλμ.
Ο πρώτος Ευρωπαίος που αναρρηχήθηκε στην κορυφή του Όρους Μέρου, ήταν ο Γερμανός Fritz Jäger κατά το 1904.
Το Όρος Μέρου είναι το κεντρικό τοπογραφικό σημείο του Εθνικού Πάρκου Αρούσα (Arusha National Park). Οι εύφορες πλαγιές του ανεβαίνουν πάνω από τη γύρω σαβάνα και υποστηρίζουν ένα δάσος που φιλοξενεί ποικίλα είδη άγρια ζώα, περιλαμβάνοντας σχεδόν 400 είδη πτηνών καθώς επίσης πιθήκους και λεοπαρδάλεις.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Τανζανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Περιφέρειας Αρούσα
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1953
Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος:
Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1953
Ιάσιο Ροδόπης
Το Ιάσιο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ιάσιο βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην βορειοανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής σε υψόμετρο 75 μέτρα. Απέχει 7 χλμ. Β.-ΒΑ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 32 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή και 47 χλμ. ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη. Το χωριό κατοικείται κυρίως από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης (Σαράντα Εκκλησιές, Πέτρα, Κεσσάνη) οι οποίοι ασχολούνται περισσότερο με τη γεωργία και λιγότερο την κτηνοτροφία. Είναι ο τόπος γέννησης της τραγουδίστριας παραδοσιακών τραγουδιών Κατίνας Φαρασοπούλου - Μισαηλίδου. Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Ιασίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 83 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Κάρεν Ούλενμπεκ
Η Κάρεν Κέσκουλα Ούλενμπεκ (γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1942) είναι Αμερικανίδα μαθηματικός και ιδρυτής της σύγχρονης γεωμετρικής ανάλυσης. Είναι ομότιμη καθηγήτρια μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν, όπου κατείχε την έδρα του Ιδρύματος Σιντ Ρίτσαρντσον. Σήμερα είναι διακεκριμένη Επισκέπτης Καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών και επισκέπτης ανώτερη ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.
Η Ούλενμπεκ κέρδισε το βραβείο Άμπελ το 2019 για "τα πρωτοποριακά της επιτεύγματα σε γεωμετρικές μερικές διαφορικές εξισώσεις, θεωρία βαθμίδας και ολοκληρωμένα συστήματα και για τον θεμελιώδη αντίκτυπο του έργου της στην ανάλυση, τη γεωμετρία και τη μαθηματική φυσική." Είναι η πρώτη γυναίκα που κέρδισε το βραβείο από την ίδρυσή του το 2003.
Ζωή και καριέρα
Η Ούλενμπεκ γεννήθηκε στο Κλίβελαντ του Οχάιο, κόρη του μηχανικού Άρνολντ Κέσκουλα και της δασκάλας και καλλιτέχνη Κάρολιν Βίντελερ Κέσκουλα. Όταν ήταν παιδί, η οικογένεια μετακόμισε στο Νιου Τζέρσεϋ. Το πατρικό όνομα της Ούλενμπεκ, Κέσκουλα, προέρχεται από την Keskküla και από τον παππού της που ήταν Εσθονός. Η Ούλεμπεκ έλαβε το πτυχίο της (1964) από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Ξεκίνησε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Ινστιτούτο Μαθηματικών Επιστημών Courant στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και παντρεύτηκε τον βιοφυσικό Όλκε Ούλενμπεκ (γιο του φυσικού Τζορτζ Ούλεμπεκ ) το 1965. Όταν ο σύζυγός της πήγε στο Χάρβαρντ, μετακόμισε μαζί του και ξεκίνησε ξανά τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Brandeis, όπου απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο (1966) και διδακτορικό (1968) υπό την επίβλεψη του Ρίτσαρντ Πάλας. Η διδακτορική της διατριβή είχε τον τίτλο The Calculus of Variations and Global Analysis.
Μετά από προσωρινές δουλειές στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϊ και αφού δυσκολεύτηκε να βρει μόνιμη θέση με τον σύζυγό της λόγω των κανόνων «αντι-νεποτισμού» που δεν επέτρεπαν την πρόσληψη συζύγων ακόμη και σε διαφορετικά τμήματα ενός πανεπιστημίου, πήρε θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Ιλλινόις στο Urbana – Champaign το 1971. Ωστόσο, δεν της άρεσε η Ουρμπάνα και μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στο Σικάγο το 1976 και χώρισε από τον πρώτο σύζυγό της Όλκε Ουλμπένμπεκ τον ίδιο χρόνο. Μετακόμισε ξανά στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1983. Το 1988 και ενώ είχε παντρευτεί τον μαθηματικό Ρόμπερτ Φ. Ουίλιαμς, μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν ως κάθηγήτρια στην έδρα του Ιδρύματος Σιντ Ρίτσαρντστον. Η Ούλενμπεκ είναι επί του παρόντος ομότιμη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν, επισκέπτης συνεργάτης στο Ινστιτούτο για Προχωρημένη Μελέτη και επισκέπτης ανώτερη ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.
Ερευνα
Η Ούλενμπεκ είναι μία από τους ιδρυτές του πεδίου της γεωμετρικής ανάλυσης, έναν κλάδοπου χρησιμοποιεί τη διαφορική γεωμετρία για να μελετήσει τις λύσεις σε διαφορικές εξισώσεις και το αντίστροφο. Έχει επίσης συμβάλει στην τοπολογική κβαντική θεωρία πεδίου και στα ολοκληρωμένα συστήματα.
Μαζί με τον Τζόναθαν Σακς στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Ούλενμπεκ καθιέρωσε εκτιμήσεις κανονικότητας που έχουν βρει εφαρμογές σε μελέτες για τις ιδιαιτερότητες των αρμονικών χαρτών και την ύπαρξη ομαλών τοπικών λύσεων στις εξισώσεις Yang-Mills-Higgs στη θεωρία Gauge. [EMI] [MIC] [RSY] Συγκεκριμένα, ο Ντόναλντσον περιγράφει το κοινό τους άρθρο του 1981 Η ύπαρξη ελάχιστων βυθίσεων 2-σφαιρών [EMI] ως "άρθρο ορόσημο ... το οποίο έδειξε ότι, με μία βαθύτερη ανάλυση, τα διαφορικά επιχειρήματα μπορούν ακόμη να χρησιμοποιούνται για να δώσουν αποτελέσματα γενικής ύπαρξης" για εξισώσεις αρμονικών χαρτών.
Με βάση αυτές τις ιδέες, η Ούλενμπεκ ξεκίνησε μία συστηματική μελέτη της θεωρίας των ελάχιστων επιφανειών σε υπερβολικές 3-πολλαπλές (ονομάζεται επίσης θεωρία ελάχιστης υποπτυχίας) στο άρθρο της του 1983, Κλειστές ελάχιστες επιφάνειες σε υπερβολικές 3-πολλαπλές. [CMS]
Προβολή
Το 1991, η Ούλενμπεκ ίδρυσε μαζί με τους Χέρμπερτ Κλέμενς και Νταν Φριντ, το Park City Mathematics Institute (PCMI) με την αποστολή να «παρέχει μία ολοκληρωτική ευκαιρία εκπαίδευσης και επαγγελματικής ανάπτυξης για αρκετές παράλληλες κοινότητες από όλη τη ευρύτερη κοινότητα του επαγγέλματος των μαθηματικών." Η Ούλενμπεκ συνέστησε επίσης το Πρόγραμμα Γυναικών και Μαθηματικών στο Ινστιτούτο Προχωρημένων Μελετών "με την αποστολή να προσλαμβάνει και να διατηρεί περισσότερες γυναίκες στα μαθηματικά." Ο Βρετανός θεωρητικός φυσικός και συγγραφέας Τζιμ Αλ-Καλίλι περιγράφει την Ούλεμπεκ ως "πρότυπο" για το έργο της στην προώθηση της σταδιοδρομίας στα μαθηματικά στους νέους και ιδίως στις γυναίκες.
Βραβεία και τιμές
Τον Μάρτιο του 2019, η Ούλενμπεκ έγινε η πρώτη γυναίκα που έλαβε το βραβείο Abel με την επιτροπή απονομής να αναφέρει την απόφαση για "τα πρωτοποριακά της επιτεύγματα σε γεωμετρικές μερικές διαφορικές εξισώσεις, θεωρία Gauge και ολοκληρωμένα συστήματα και για τον θεμελιώδη αντίκτυπο της δουλειάς της σχετικά με την ανάλυση, τη γεωμετρία και τη μαθηματική φυσική." Ο Χανς Μούντ-Καας, ο οποίος προεδρεύει της επιτροπής απονομής, δήλωσε ότι "Οι θεωρίες της έχουν φέρει επανάσταση στην κατανόηση των ελάχιστων επιφανειών, όπως γενικότερα προβλήματα ελαχιστοποίησης σε υψηλότερες διαστάσεις". Η Ούλενμπεκ κέρδισε επίσης το Εθνικό Μετάλλιο Επιστημών το 2000,  και το Βραβείο Leroy P. Steele για τη Σημαντική Συνεισφορά στην Έρευνα της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας το 2007, "για τις θεμελιώδες συνεισφορέςτης σε αναλυτικές πτυχές της θεωρίας Gauge των μαθηματικών",   με βάση τα άρθρα της του 1982 "Αφαιρούμενες ιδιαιτερότητες στα πεδία Yang-Mills " [RSY] και" Συνδέσεις με όρια στην καμπυλότητα". [CLP]
Τα άλλα βραβεία της περιλαμβάνουν το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν ως Απόφοιτος της Χρονιάς (1984), το Sigma Xi Common Wealth Award για την Επιστήμη και την Τεχνολογία (1995) και επίτιμους διδακτορικούς τίτλους από το Πανεπιστήμιο του Ιλλινόι στο Ουρμπάνα - Σαμπέιν (2000), το Πανεπιστήμιο του Οχάιο (2001), το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν (2004), το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (2007) και το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον (2012).
Αγριόγατα του Καυκάσου
Η Αγριόγατα του Καυκάσου (Felis silvestris caucasica), είναι ένα υποείδος της Αγριόγατας (Felis silvestris), που ζει στα βουνά της Τουρκίας και του Καυκάσου.
Περιγραφή
Η Αγριόγατα του Καυκάσου, μοιάζει αρκετά με την Αγριόγατα της Ευρώπης (Felis silvestris silvestris).Ζυγίζει περίπου 4 με 11 κιλά (τα αρσενικά είναι ελαφρώς βαρύτερα από τα θηλυκά) και το μήκος του σώματός της, κυμαίνεται από 63 έως 75 εκ. στα αρσενικά και από 52 έως 63 εκ. στα θηλυκά. Αυτό το υποείδος, είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Αγριόγατας. Το σχήμα του κεφαλιού της, είναι στρογγυλό, με πλατιά μάτια. Παράγει έναν χαμηλό, βραχνό ήχο, παρόμοιο με αυτόν της κατοικίδιας Γάτας. Το χειμώνα, η γούνα της, γίνεται πιο πυκνή και παχιά. Από το σώμα της, διέρχονται μαύρες λωρίδες.
Οικολογία και συμπεριφορά
Οι Αγριόγατες του Καυκάσου, ζουν κυρίως στον Καύκασο, σε ύψη μεταξύ 2300 έως 2500 μέτρων. Ζουν σε απομακρυσμένες, δασικές περιοχές (κυρίως σε φυλλοβόλα δάση), όπου κάνουν μοναχική ζωή. Τρέφονται κυρίως με τρωκτικά, μικρά πουλιά, αλλά μπορούν να επιτεθούν και σε μεγαλύτερα ζώα, όπως φασιανούς, λαγούς, ακόμη και μικρά οπληφόρα. Μερικές φορές, μπορεί να εγκατασταθούν κοντά σε περιοχές με ανθρώπους, όπου επιτίθενται στα πουλερικά τους. Επιπλέον, οι Αγριόγατες του Καυκάσου, είναι δεινοί κολυμβητές.
Αναπαραγωγή
Η περίοδος του ζευγαρώματος, λαμβάνει χώρα κατά τον Φεβρουάριο - Μάρτιο.Η κυοφορία, διαρκεί μέχρι 70 ημέρες. Συνήθως γεννιούνται 3 γατάκια. Τα μικρά, τρέφονται με γάλα μέχρι και τους 4 μήνες, αλλά μαθαίνουν να κυνηγούν νωρίτερα.
Κατηγορία:Αιλουροειδή Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Φέλις Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας
Μαρία της Πρωσίας, μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ
Η Μαρία, γερμ.: Maria von Brandenburg-Bayreuth (23 Ιανουαρίου 1579 - 11 Φεβρουαρίου 1649) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του δούκα της Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ.
Βιογραφία
Γεννημένη στο Κένινγκσμπεργκ, ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας (1553–1618) από τον γάμο του με τη Μαρία-Ελεονώρα των Λα Μαρκ (1550-1608), κόρη του Γουλιέλμου του Πλούσιου, δούκα του Γύλιχ-Κλεβης-Μπεργκ. Η πριγκίπισσα μεγάλωσε με τις αδελφές της στο κάστρο Κένιγκσμπεργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1604 τον Χριστιανό των Χοεντσόλερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία
Η Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία (Bayerische Räterepublik) ήταν η βραχύβια προσπάθεια ίδρυσης ενός σοσιαλιστικού κράτους στο Ελεύθερο Κράτος της Βαυαρίας κατά τη διάρκεια της Νοεμβριανής Επανάστασης. Έλαβε τη μορφή δημοκρατίας των εργατικών συμβουλίων. Το όνομά της αποδίδεται ποικιλοτρόπως στα ελληνικά ως Δημοκρατία της Βαυαρίας ή ως Σοβιετική Δημοκρατία του Μονάχου (η γερμανική ονομασία Räterepublik σημαίνει δημοκρατία των συμβουλίων ή επιτροπών, συμβούλιο ή επιτροπή είναι επίσης η έννοια της ρωσικής λέξης σοβιέτ) μετά την πρωτεύουσα του Μονάχου. Επιδίωξε την ανεξαρτησία της από την πρόσφατα ανακηρυχθείσα Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνισμός στη Γερμανία Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Βαυαρίας Κατηγορία:Ιστορία του Μονάχου Κατηγορία:Γερμανική Επανάσταση του 1918-19 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1919
Λίαμ Κάνιγχαμ
Ο Λίαμ Κάνιγχαμ (αγγλικά: Liam Cunningham, 2 Ιουνίου 1961 - ) είναι Ιρλανδός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ο ηθοποιός έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τον ρόλο του ως Davos Seaworth, στην τηλεοπτική σειρά του HBO, Game of Thrones. Εκτός από αυτό, έχει υπάρξει υποψήφιος για το London Film Critics' Circle και το Βritish Independent Film Award. Ενώ έχει κερδίσει δύο βραβεία στο Irish Film & Television Academy, κι ένα BAFTA, που το μοιράστηκε με τον Μάικλ Φασμπέντερ, για τημ αστυνομική-δραματική μικρού μήκους ταινία, Pitch Black Heist.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μαρία της Πορτογαλίας, βασίλισσα της Καστίλης
Η Μαρία της Πορτογαλίας (Πορτογαλική γλώσσα: Maria, 9 Φεβρουαρίου 1313 - 18 Ιανουαρίου 1357) μέλος του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της με τον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης έγινε βασίλισσα της Καστίλης. Η Μαρία ήταν μεγαλύτερη κόρη του Αλφόνσου Δ΄ της Πορτογαλίας και της Βεατρίκης της Καστίλης, κόρης του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης.
Ατυχής γάμος με τον Αλφόνσο ΙΑ΄
Παντρεύτηκε τον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης (1328), πήρε προίκα από τον πατέρα της την Γκουανταλαχάρα, την Ταλαβέρα ντε λα Ρέινα και την Ολμέδο. Η σχέση της με τον Αλφόνσο ΙΑ΄ ήταν εξαιρετικά ατυχής, ακόμα και πριν τον γάμο τους (1327) είχε παράνομες σχέσεις με την Ελεονόρα ντε Γουθμάν, απέκτησε μαζί της δέκα παιδιά ανάμεσα τους ο μελλοντικός βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Καστίλης. Η Μαρία δεν συμμετείχε στις κρατικές υποθέσεις της Καστίλης, ο Αλφόνσος ΙΑ΄ έδωσε όλες τις εξουσίες στην ερωμένη του, η ίδια τον περισσότερο χρόνο αποσύρθηκε στο βασιλικό μοναστήρι του Σαν Κλεμέντε στην Καστίλη.
Η Μαρία επέστρεψε στον πατέρα της στην Έβορα και του ζήτησε την προστασία του απέναντι στον σύζυγο της και την ερωμένη του, ο Αλφόνσος Δ΄ τον απείλησε με εισβολή και του δήλωσε ότι έχει την υποστήριξη του πάπα, των Μαυριτανών και τον επαναστατών στο βασίλειο του. Ο Αλφόνσος ΙΑ΄ υπέκυψε, έκλεισε την Ελεονόρα ντε Γουθμάν σε μοναστήρι και πολέμησε στο πλευρό του πεθερού του στην "μάχη του Ρίο Σαλάντο" (30 Οκτωβρίου 1340). Μετά την ολοκλήρωση της μάχης αρνήθηκε όλες τις υποσχέσεις που είχε δώσει στον πεθερό του και επέστρεψε στην ερωμένη του. Με τον θάνατο του Αλφόνσου ΙΑ΄ (26 Μαρτίου 1350) αποκαταστάθηκε στην βασιλική αυλή, κύριος σύμβουλος του γιου της ορίστηκε ο Ιωάννης Αλφόνσος του Αλμπουκέρκε γιος του Αλφόνσου Σάντσες. Συμμετείχε στην επανάσταση εναντίον του γιου της (1354) και η βοήθεια που έδωσε στους επαναστάτες συντέλεσε στην αιχμαλωσία του, επέστρεψε κατόπιν στην Πορτογαλία.
Θάνατος
thumb|250px|left|Ο τάφος της Μαρίας της Πορτογαλίας στο βασιλικό μοναστήρι του Σαν Κλεμέντε στην [[Σεβίλλη.]] Η Μαρία έκανε την διαθήκη της στην Βαγιαδολίδ (8 Νοεμβρίου 1351) στην οποία ζήτησε να ταφεί στο παρεκκλήσι του Καθεδρικού ναού στην Σεβίλλη μαζί με τον σύζυγο της, σε περίπτωση που μεταφερθούν τα οστά του συζύγου της αλλού να πάει και η ίδια μαζί του. Η Μαρία πέθανε στην Έβορα (18 Ιανουαρίου 1357) και τάφηκε στο ίδιο μέρος σε αντίθεση με τις επιθυμίες της, τα οστά της μεταφέρθηκαν στο βασιλικό μοναστήρι του Σαν Κλεμέντε στην Σεβίλλη. Ο νόθος γιος της Ερρίκος Β΄ αποφάσισε (1371) να ταφεί ο πατέρας του στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Ιππόλυτου στην Κόρδοβα, η Μαρία αντίθετα που ήταν υπεύθυνη για τον θάνατο της μητέρας του θα έπρεπε να ταφεί σε μοναστήρι στην Σεβίλλη. Η ταφόπλακα στο μοναστήρι που έγινε η ταφή της έγραφε ότι τάφηκε μαζί με δύο "τρυφερά μωρά".
Πηγές
Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Τζεντίλε Μπελλίνι
Ο Τζεντίλε Μπελλίνι (Gentile Bellini, 1429 ; - 1507) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης. Γεννήθηκε στην Βενετία και ήταν γιος του ζωγράφου Τζάκοπο Μπελλίνι, αδελφός του περίφημου Τζοβάννι Μπελλίνι, και κουνιάδος του Αντρέα Μαντένια.
Η πιο γνωστή συνεργασία των τριών Μπελλίνι είναι τέσσερα τρίπτυχα για την εκκλησία της μονής της Carità της Βενετίας, η οποία σήμερα αποτελεί τμήμα της Πινακοθήκης της Ακαδημίας, όπου τα τρίπτυχα φυλάσσονται.
Τα γνωστότερα από τα σωζόμενα έργα του Τζεντίλε είναι η «Λιτανεία στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου» (1496) και «Το θαύμα του Σταυρού στην γέφυρα του Σαν Λορέντσο» (1500). Μας δίνουν μιαν εικόνα της Βενετίας όχι πολύ διαφορετική από την σημερινή (στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας και οι δύο).
Στην εποχή τους, ή τουλάχιστον στην αρχή της σταδιοδρομίας τους, ο Τζεντίλε απολάμβανε μεγαλύτερης εκτίμησης ως ζωγράφος, από τον Τζοβάννι. Η κρατούσα σήμερα άποψη είναι διαφορετική. Η σχέση πάντως των δύο αδελφών ήταν μέχρι τέλους υποδειγματική.
Πηγές
Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
19η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η '''19η Συμφωνία σε Μι ύφεση μείζονα K. 132' (γερμανικά: Sinfonie in Es-Dur Köchelverzeichnis 132'') είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε τον Ιούλιο του 1772, όταν ο συνθέτης ήταν 16 ετών.
Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη:
Το πρώτο μέρος ανοίγει με ένα μοτίβο, το οποίο ο Μότσαρτ θα το χρησιμοποιήσει στο ξεκίνημα του 22ου κονσέρτου για πιάνο, γραμμένο στην ίδια κλίμακα. Το θέμα βεβαίως είναι μικρό και δεν έχει επανάληψη. Η συνέχεια εξάλλου επικεντρώνεται στο καινούριο υλικό. Υπάρχει, ωστόσο, ένα εναλλακτικό αργό μέρος, το οποίο σημειώθηκε ως Andantino grazioso. Το tempo είναι σημειωμένο, στο πρώτο, στο δεύτερο και στο τέταρτο μέρος, από τον γραφικό χαρακτήρα του Λέοπολντ Μότσαρτ. Το finale είναι σε γαλλικό rondo, σε επτά μέρη. Όλα τα μέρη του rondo επαναλαμβάνονται εκτός από το τελευταίο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνίες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ύφεση μείζονα
Εποχής της πλημμυρίδας (Ιταλία)
Εποχής της πλημμυρίδας, ή αλλιώς εποχή της παλινδρόμησης ή του αντίθετου ρεύματος, ονομάζεται η εποχή κατά την οποία η ιταλική κοινωνία εγκαταλείπει την έντονη πολιτικοποίηση και τις μαζικές κινητοποιήσεις, οι οποίες σημάδεψαν ολόκληρη τη δεκαετία του ’70 οδηγώντας πολλές φορές και σε βίαιες συγκρούσεις, τα λεγόμενα μολυβένια χρόνια, και στέφεται σε μια πιο οικογενειακή διάσταση με επίκεντρο τον ιδιωτικό βίο (κυρίως τα έτη 1978-1982 και κατ’ επέκταση όλη η δεκαετία του ‘80). Σταθμός της μεταστροφής αυτής ήταν η μεγάλη απεργία των εργαζομένων της Φίατ στο Τορίνο, στις 14 Οκτωβρίου 1980, ζητώντας την παύση των κινητοποιήσεων και την επιστροφή στην εργασία.
Φαινόμενο Μαρίκο Αόκι
μικρογραφία|Πελάτες διαβάζουν όρθιοι μάνγκα σε ένα Ιαπωνικό βιβλιοπωλείο. Το φαινόμενο Μαρίκο Αόκι (ιαπωνικά: 青木まりこ現象, Aoki Mariko genshō) αποτελεί μιαν Ιαπωνική έκφραση που αναφέρεται στην ξαφνική ανάγκη αφόδευσης που νιώθει ένα άτομο όταν επισκέπτεται ένα βιβλιοπωλείο. Το όνομα του φαινομένου προέρχεται από το όνομα της γυναίκας που πρώτη ανέφερε το φαινόμενο σε ένα άρθρο ενός περιοδικού το 1985. Σύμφωνα με την Ιάπωνα κοινωνική ψυχολόγο Σόζο Σιμπούγια, τα αίτια που προκαλούν αυτήν την ανάγκη αφόδευσης στα βιβλιοπωλεία δεν έχουν αποσαφηνιστεί (μέχρι και το 2014). Υπάρχουν επίσης και εκείνοι που είναι σκεπτικοί σχετικά με το εάν ένα τέτοιο περίεργο φαινόμενο πραγματικά υφίσταται, αναφέροντάς το μερικές φορές ως ένα είδος αστικού μύθου. Την ίδια στιγμή, υπάρχουν επίσης διανοούμενοι οι οποίοι προσπάθησαν ήδη να ανακαλύψουν τους μηχανισμούς πίσω από αυτό το φαινόμενο, βασιζόμενοι σε γνώσεις από τα πεδία της βιολογίας και της ψυχολογίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνική μυθολογία Κατηγορία:Αφόδευση
Σασάκι Κοτζίρο
Ο Σασακι Κοτζιρο (佐々木 小次郎,  περίπου 1575 – 13 Απριλίου 1612) ήταν ένας περίφημος Ιάπωνικής καταγωγής ξιφομάχος ο οποίος γεννήθηκε  στο Νομό Φουκούι, Ιαπωνία. Έζησε κατά τις περιόδους Αζουτσι-Μομογιαμα και "πρόλαβε" τα πρώτα χρόνια της περιόδου Εντο. Έχει μείνει γνωστός κυρίως για την θρυλική μάχη του με τον Μιγιαμοτο Μουσασι κατά την οποία και βρήκε μοιράιο τέλος απο τον αντίπαλο του (1612). Κάποιοι πιστεύουν πως δολοφωνήθηκε πρίν την μάχη αλλά όμως δεν υπαρχει κανενα ορθό επιχείρημα που να στηρίζει την άποψη αυτή σε αντίθεση με την επικρατέστερη άποψη πως πέθανε απο τα χέρια του Μουσασι κατα την διαρκεια της μονομαχίας. Αυτά που ξέρουμε σήμερα για τον Σασακι προέρχονται κυριώς απο πηγές που δεν σχετίζονται άμεσα με τον ίδιο οπως π.χ. βιβλία του Μουσασι.
ιστορία
Ο νεαρός Μιγιαμοτο Μουσασι, τότε, περίπου 29  ετών, άκουσε για τη φήμη του Σασακι και ζήτησε από τον φεουδάρχη Χοσοκαγα Τανταοκι, μέσω ενός μεσάζοντα, του Νανταοκα Σαντο Οκιναγκα, βασικού υποτελούς του Τανταοκι, να κανονίσει μια μονομαχία. Ο Τανταοκι συμφώνησε και όρισε την ώρα και τον τόπο ως τις 13 Απριλίου 1612 στο σχετικά απομακρυσμένο νησί Γκανρουτζιμα της Φουνασιμα, το στενό μεταξύ Χονσου και Κιουσου. Ο αγώνας έγινε πιθανότατα σε ένα τόσο απομακρυσμένο μέρος, επειδή εκείνη τη στιγμή ο Σασακι είχε αποκτήσει πολλούς μαθητές, και εάν  έχανε, πιθανότατα θα είχαν προσπαθήσει να σκοτώσουν τον Μουσασι.
Σύμφωνα με το μύθο, ο Μουσάσι έφτασε με καθυστέρηση μεγαλύτερη των τριών ωρών και κορόιδεψε τον Σασάκι χλευάζοντας τον. Όταν ο Σασακι επιτέθηκε, το χτύπημα του έφτασε τόσο κοντά που έκοψε το chonmage το μαλλί  δηλαδή  του Μουσασι ( πρόκριτε για ενα ειδος κουρέματος που έχουν σήμερα κυρίως οι παλαιστές Σουμο). Έφτασε κοντά στη νίκη αρκετές φορές μέχρι που, υποτίθεται, τυφλώθηκε από το ηλιοβασίλεμα πίσω από τον Μουσάσι, ο οποίος τον χτύπησε στο κρανίο με το μεγάλο του bokken, ή ξύλινο σπαθί, που ήταν 110 εκατοστά. Ο Μουσάσι υποτίθεται ότι είχε φτιάξει το μακρύ bokken, σκαλίζοντας ένα κουπί από το πλοιάριο (βάρκα) με το οποίο έφτασε. στη μονομαχία χρησιμοποιώντας το wakizashi (ιαπωνικού τύπου μαχαίρι) του. Ο Μουσάσι ήρθε αργά επίτηδες για να νευριάσει τον αντίπαλό του, μια τακτική που είχε χρησιμοποιήσει σε προηγούμενες περιπτώσεις, όπως κατά τη διάρκεια της σειράς μονομαχιών του με τους ξιφομάχους Γιοσιοκα.
Μια άλλη εκδοχή του μύθου αφηγείται ότι όταν τελικά έφτασε ο Μουσάσι, ο Σασάκι τον έβρισε, αλλά ο Μουσάσι απλώς χαμογέλασε. Θυμωμένος ακόμη περισσότερο, ο Σασακι έπεσε στη μάχη, τυφλός από οργή. Ο Sasaki επιχείρησε το διάσημο "swallow's blade" ή "swallow cut" μια κίνηση αρκετά δύσκολη και προχωρημένη, αλλά το μεγάλο bokken του Μουσασι χτύπησε πρώτο τον Σασακι, προκαλώντας τον να πέσει κάτω. προτού ο Σασάκι προλάβει να τελειώσει το χτύπημα του, ο Μουσάσι έσπασε το αριστερό πλευρό του Σασάκι, τρυπώντας τους πνεύμονες του και σκοτώνοντάς τον. Τότε ο Μουσάσι αποσύρθηκε βιαστικά στη βάρκα του και απέπλευσε ώστε να μην δολοφονηθεί απο τους μαθητές του Σασακι.