cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάνος Χατζιδάκις
Οι παρεμβάσεις του στον δημόσιο βίο και οι πολιτικές επιλογές του
Ο Χατζιδάκις συχνά διατύπωνε τις απόψεις του με τρόπο προκλητικό. Πολλοί σύγχρονοι μελετητές του και δημοσιογράφοι έχουν αναρωτηθεί για την πραγματική πολιτική ταυτότητά του. Οι περισσότεροι τον θεωρούν «δεξιό», άποψη η οποία θεωρείται ως η επικρατούσα λόγω και της προσωπικής φιλίας του με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που χρονολογείται από το 1959. Μερικοί τον θεωρούν ως sui generis αναρχικό, λόγω ορισμένων δηλώσεών του κατά καιρούς, καθώς και για την περιστασιακή στήριξή του σε κάποιους ακτιβιστές αναρχικούς. Ο θετός γιος του, Γιώργος Χατζιδάκις, ανέφερε ότι:"Ο Χατζιδάκις δεν ήταν Δεξιός, έτσι δήλωναν οι άλλοι. Τόσα χρόνια μετά, ξέρουμε όλοι την αιτία. Δεν θα μπορούσε να 'χει αποφύγει όλο αυτόν τον μεταπολεμικό διπολισμό, ο οποίος είχε ρίζες στον εμφύλιο. Ο ίδιος διεκδικούσε ελεύθερη σκέψη και δράση και σ' έναν μεγάλο βαθμό το πέτυχε. Ήθελε να είναι ένας ελεύθερος πολίτης κι ήξερε πως δεν ήταν εύκολο αυτό. Οι απόψεις και οι ιδέες του ήταν ανατρεπτικές, όχι όμως με την έννοια της αναρχίας όπως την εκλαμβάνου­με σήμερα, μιας κατάστασης «χύμα» που τα καίει και τα διαλύει όλα. Πίστευε στην ανατροπή οποιουδήποτε συντηρητικού, δογματικού και υποκριτικού στοιχείου."Ο Χατζιδάκις επέκρινε τη νεολαία της ΟΝΝΕΔ, σε φεστιβάλ («Γιορτή») της οποίας δέχτηκε να δώσει συναυλία το φθινόπωρο του 1983 στο Άλσος Νέας Σμύρνης. Θεώρησε προσβλητική τη συμπεριφορά του κοινού (κάποιοι φώναζαν «Φέρτε μας τον Σαλαμπάση!») και διέκοψε ενοχλημένος τη συναυλία μετά το εικοσάλεπτο, χαρακτηρίζοντας τους ΟΝΝΕΔίτες «νεολαία αναψυκτηρίου». Αντιθέτως, όταν την ίδια χρονιά παρευρέθηκε στο φεστιβάλ της οργάνωσης νεολαίας Ρήγας Φεραίος, του ΚΚΕ εσωτερικού, ολοκλήρωσε τη συναυλία και χαρακτήρισε τους Ρηγάδες «πολιτισμένη νεολαία». Συγκεκριμένα το 1985 δήλωσε ότι: "Πριν δύο χρόνια με είχαν παρακαλέσει τα παιδιά του Ρήγα Φεραίου να παίξω στο Φεστιβάλ τους. Η νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού είναι η πιο συμπαθής νεολαία μέχρι σήμερα στον τόπο μας, διότι είναι πάρα πολύ απομακρυσμένη από την εξουσία και δεν έχει φθαρεί καθόλου, δεν έχει καμία προοπτική εξουσίας. Συνεπώς, η ένταξη αυτών των παιδιών στο Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού είναι γνήσια, από τη στιγμή που δεν έχει βλέψεις εξουσίας ή ωφελημάτων. Έκανα, λοιπόν, μία συναυλία στο Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού και ήταν περίφημη η επαφή μου με αυτό το κοινό, είχα πραγματικά άριστες εντυπώσεις. Για να μην θεωρηθώ όμως μονομερής ότι ευνόησα τα παιδιά του Ρήγα Φεραίου, δέχτηκα και την πρόσκληση της Ο.Ν.ΝΕ.Δ., διότι ψηφίζω Νέα Δημοκρατία. Έτσι, πήγα και στο δικό τους Φεστιβάλ. Έφυγα σε είκοσι λεπτά, κακήν κακώς. Είχα το αίσθημα ότι έπαιξα σε ένα αναψυκτήριο, όχι σε συναυλία, τέτοια ντροπή δεν είχα ξανανιώσει στη ζωή μου."Η στάση του Μάνου Χατζιδάκι στα θέματα του δημόσιου βίου καθορίζεται από την αισθητική του και χαρακτηρίζει σημαντικό μέρος του έργου του αυτής της περιόδου. Ορισμένα έργα στα οποία αποτυπώνεται η πολιτική σκέψη του συνθέτη είναι Τα παράλογα (1976), Η εποχή της Μελισσάνθης (1980), Πορνογραφία (1982), Οι μπαλάντες της οδού Αθηνάς (1983).
Εργογραφία
Κύριο Άρθρο: Εργογραφία Μάνου Χατζιδάκι
Η εργογραφία του Μάνου Χατζιδάκι έχει καταγραφεί κατ’ αρχάς από τον ίδιο το συνθέτη και ανασυντάχθηκε από τον Β. Αγγελικόπουλο και την Ρ. Δαλιανούδη. Στην εκδοχή της τελευταίας περιλαμβάνει 61 έργα για το θέατρο, 10 έργα για το αρχαίο δράμα, 77 έργα για τον κινηματογράφο, 11 οργανικά έργα, 36 κύκλους τραγουδιών και έργα για φωνή, 16 μπαλέτα και 3 όπερες. Κάποια από τα έργα αυτά είναι ανέκδοτα ή ανολοκλήρωτα. Ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις είχε επιλέξει και αριθμήσει 51 από τα έργα του που θεωρούσε τα πλέον σημαντικά.
Η πλήρης εργογραφία και δισκογραφία του συνθέτη, με τα δικά του εισαγωγικά σημειώματα καθώς και πρόσθετο αρχειακό υλικό είναι προσβάσιμη στον επίσημο ιστότοπό του.
Η σύνδεση του λαϊκού με το λόγιο
Η στροφή των Ελλήνων συνθετών στην παράδοση είχε ήδη ξεκινήσει από τη γενιά του Μεσοπολέμου. Συνθέτες όπως ο Νίκος Σκαλκώτας και ο Μανώλης Καλομοίρης, που εντάσσονται χρονολογικά στη λεγόμενη γενιά του ’30, επηρεάστηκαν από το πνεύμα της εποχής και αντιμετώπισαν το ζήτημα της ελληνικότητας στον χώρο της μουσικής. Ωστόσο, οι συνθέτες αυτοί παρέμειναν προσκολλημένοι σε μία ηθογραφική προσέγγιση του παραδοσιακού –δημοτικού κυρίως– μουσικού υλικού.
Ο Χατζιδάκις είναι ο πρώτος που αντιμετωπίζει την παράδοση έξω από το ηθογραφικό πλαίσιο και σε όλη της την έκταση, προσλαμβάνοντας και τα πλέον απορριπτέα –για την κοινωνία της εποχής του– λαϊκά στοιχεία, και εντάσσοντάς τα σε ένα νέο μουσικό κράμα. Από αυτήν τη σκοπιά ο Χατζιδάκις θα μπορούσε να θεωρηθεί ως συνεχιστής της γενιάς του ’30 στον χώρο της μουσικής. Εξάλλου, ο Χατζιδάκις γαλουχήθηκε με τις ιδέες της γενιάς του ’30 και διατηρούσε ισχυρή φιλία με τους σημαντικότερους εκπροσώπους της.
Η στάση του απέναντι στο λαϊκό
Στον νέο χώρο που δημιουργεί η σύνδεση του λαϊκού με το λόγιο ο Χατζιδάκις διατήρησε μια θεωρητική αλλά και αισθητική απόσταση που τον διαφοροποίησε σαφώς από τον Θεοδωράκη: διατήρησε πάντα τη συναίσθηση ότι ο ίδιος είναι μη λαϊκός, ένας αστός παρατηρητής. Παράλληλα προσέγγισε τον όρο «λαϊκός» με αυστηρότητα, αποδίδοντάς του μια σαφή και αφαιρετική έννοια, πέρα από τις συνήθεις κοινοτοπίες:"… Και για να εξηγηθούμε, όταν λέω κάτι λαϊκό δεν το εννοώ και για τον Λαό. Κατά σύμπτωση, ο Λαός κάθε άλλο παρά λαϊκός είναι. Τα μπουζούκια, οι μπαγλαμάδες και οι ζουρνάδες είναι η συνήθειά του. Εμένα μ΄ ενδιαφέρουν εκείνες οι λίγες, οι μοναδικές του στιγμές που ζει, χωρίς καλά-καλά να καταλαβαίνει, την αλήθεια του. Είναι οι στιγμές που είναι σκέτα άνθρωπος, χωρίς τη βία του Χρόνου, χωρίς την αγωνία του Χώρου, χωρίς τη φθορά της Τάξης του…"Η τοποθέτηση αυτή του Χατζιδάκι τον οδήγησε να αναζητήσει ένα ουσιαστικό περιεχόμενο για τη μουσική του και μία γνήσια σχέση με τον κόσμο. Αδιαφορούσε για το ελαφρό τραγούδι, αυτό που δεν εκφράζει μία βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου, ενώ αποκηρύσσει μεγάλο μέρος του «λαϊκότροπου» έργου του –γραμμένου κατά βάση για τον ελληνικό κινηματογράφο– για τον ίδιο λόγο. Ανέφερε χαρακτηριστικά για τη μεγάλη επιτυχία του Ποτέ την Κυριακή:"Μου στέρησε τη δυνατότητα να ’χω τη σωστή επαφή με τον κόσμο… Και ο κόσμος επί ένα μεγάλο διάστημα εισέπραττε κάτι που ήταν απ’ έξω από το τραγούδι κι όχι από μέσα."
Το τραγούδι
Ο Χατζιδάκις επεδίωκε μια μουσική ζωντανή που να εκφράζει τους ανθρώπους και τον καιρό τους και να μην είναι απλώς μια έκφραση τέχνης. Για τον λόγο αυτό απέρριψε το οικοδόμημα της κλασικής μουσικής, και επέλεξε απ’ την αρχή την ενασχόλησή του με το τραγούδι ως «ερωτική πράξη και όχι ως μια έκφραση τέχνης». «Πιστεύω», έγραφε ο Χατζιδάκις, «στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.».
Το τραγούδι κατά τον Μάνο Χατζιδάκι πρέπει να βασίζεται σε υψηλό ποιητικό λόγο αλλά και να περιέχει έναν ισχυρό μύθο. Τον στόχο αυτό θεώρησε ότι τον πέτυχε για πρώτη φορά με τον κύκλο τραγουδιών «Μυθολογία» (1965) σε στίχους Νίκου Γκάτσου.
Λόγω της τοποθέτησης αυτής πάνω στο τραγούδι, το έργο του Μάνου Χατζιδάκι είναι συνυφασμένο με τη γενικότερη στάση του στα ζητήματα της τέχνης και του δημόσιου βίου.
Λεό Ραπίτης
Ο Λεό Ραπίτης (Μυτιλήνη 1906 – Βελγικό Κονγκό 1957) ήταν Έλληνας συνθέτης, ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς και τραγουδοποιούς του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού. Τα εξαιρετικά τραγούδια του και οι αγαπημένες μελωδίες του τραγουδήθηκαν και τραγουδιούνται ακόμα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1906 από μεγαλοαστική οικογένεια του νησιού. Ο πατέρας του Π. Ραπίτης είχε υφαντουργείο, εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος και παγοποιείο. Άρχισε τα πρώτα μαθήματα πιάνου σε ηλικία πέντε ετών με δασκάλα του την Μαντάμ Νταλάσσω. Ήταν κάτι σαν παιδί-θαύμα εκείνης της εποχής. Μάλιστα εκείνη την εποχή η Μυτιλήνη γνώριζε πνευματική άνθιση: εκεί ζούσε και δημιουργούσε ο Στράτης Μυριβήλης, ο Ηλίας Βενέζης κ.ά. Από εκεί κατάγονταν και ο Αργύρης Εφταλιώτης και ο ζωγράφος Γεώργιος Ιακωβίδης. Από εκείνο το κλίμα, με το πέρας των εγκύκλιων σπουδών του, ο πατέρας του τον έστειλε στο Μάντσεστερ για να σπουδάσει υφαντουργός. Αύτο αποδείχθηκε μεγάλο πλήγμα για τον εσωτερικό κόσμο του Λεό Ραπίτη. Ο ίδιος όταν ερωτήθηκε για το πως ήταν στο Μάντσεστερ απάντησε «φρικτά».
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα λίγο πριν το '30, επέστρεψε στη μουσική του, αλλά και στον εαυτό του. Τότε ξεκίνησε και η καλλιτεχνική του καριέρα. Ώς την πρώτη μεταπολεμική Εποχή είχε συνθέσει πολλά τραγούδια (τα περισσότερα σε στίχους του Μίμη Τραϊφόρου) που τραγουδήθηκαν από την Σοφία Βέμπο, η οποία τον αγαπούσε πολύ και εκτιμούσε το ταλέντο του Ραπίτη, αφού τα τραγούδια του ήταν γραμμένα και έδεναν με τη φωνή της. Κατά την Κατοχή συναντήθηκε στη Μέση Ανατολή με το ζεύγος Τραϊφόρου-Βέμπο και συνεργάστηκαν στο ανέβασμα πατριωτικών επιθεωρήσεων στην Αίγυπτο («Ραντεβού στην Αθήνα» (1944), «Αλεξανδρινά ακρογιάλια» (1945) κ.ά.). Ο Ραπίτης που ήταν ήδη στην Παλαιστίνη, μαζί με τον επίσης εξαίρετο μουσικό Μένιο Μανωλιτσάκη σχημάτισαν ορχήστρα που άφησε εποχή.
Μετά την απελευθέρωση επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ανέβασαν στο «Κεντρικό» την επιθεώρηση «Ελλάδα μου κουράγιο» για την οποία έγραψε το τραγούδι «Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου» ο Μιχάλης Σογιούλ και «Μια φορά μονάχα ζούμε» ο Κώστας Γιαννίδης. Ακολούθησαν δύο ακόμη επιθεωρήσεις στο θέατρο «Λυρικόν» οι: «Ξανανθίζουν τα ρόδα» και «Ρωμαίοι και Ιουλιέτες» (μουσική κωμωδία), στην οποία ακούγεται για πρώτη φορά και το τραγούδι «Πάντα μαζί» τραγουδημένο από την Αλίκη Βέμπο και τον Κώστα Μανιατάκη. Το 1948 ταξιδεύει στην Αμερική συνοδεύοντας πάντα την Σοφία Βέμπο. Όταν όμως εκείνη επιστρέφει, ο Ραπίτης παραμένει στη Νέα Υόρκη όπου παίζει πιάνο σε κάποιο νυκτερινό κέντρο. Εκεί κάνει και έναν εικονικό γάμο για να αποκτήσει την Αμερικανική υπηκοότητα. Το 1950 με τη δημιουργία του θεάτρου «Βέμπο» ο Λεό Ραπίτης ξαναγυρίζει στην Αθήνα όπου και θα παρουσιάσει τα τελευταία του «αθηναϊκά» τραγούδια.
Συνεργάστηκε πολλές φορές και με τις αδελφές Άννα και Μαρία Καλουτά από το ξεκίνημά τους. Μαζί τους συνεργάστηκε και ακολούθησε στην περιοδεία τους στην Αφρική. Παρέμεινε όμως στο τότε Βελγικό Κονγκό (μετέπειτα Ζαΐρ και σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό), στο Στάνλεϋβιλ και στο Ελίζαμπεθβιλ, όπου έπαιζε πιάνο και είχε κι ένα κατάστημα. Εκεί, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, όπως μεταφέρεται από τον ανιψιό του Φρέντυ Γερμανό (γιος της αδελφής του Αθηνάς Ραπίτη-Γερμανού), πυροβόλησε κατά λάθος κάποιον και νομίζοντας ότι τον σκότωσε, αυτοκτόνησε. Ωστόσο, ο Λεό Ραπίτης «κουβαλούσε» πάντα μέσα του μια μοναξιά που τον πλήγωνε, χωρίς ποτέ να το δείχνει στους γύρω του, με τους οποίους ήταν πάντα γελαστός.
Συνθέσεις του (Επιλογή από τα τραγούδια του κατά αλφαβητική σειρά)
Στιχουργός: Τσόγκας Θανάσης. Σημειώσεις: Αναφέρεται στο «Νέο Τραγούδι» Ιουλ.-Αυγ. 1941.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Εκδότης: Κωνσταντινίδης Γρηγόρης. Σημειώσεις: Αναφέρεται σε «Ελληνικό Τραγούδι» Ιουλ 1946, «Αθηναϊκό Τραγούδι» Αυγ. 1946, «Ελληνικό Τραγούδι» Σεπ 1946.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης. Σημειώσεις: Αναφέρεται στο «Ελληνικό Τραγούδι», Μάιος 1941
Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας, Μαλλώση Η. Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης. Έργο: Η Μαριάννα κι ο σωφέρ της (μουσικό ρωμάντσο). Σημειώσεις: «Τραγούδι», Δεκ. 1940- Ιαν. 1941.
Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας. Σημειώσεις: «Το Τραγούδι» Νοέμ. 1939.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Σημειώσεις: «Ελληνικό Τραγούδι», Ιαν. 1949.
Τραγουδιστής: Μπελλίνι Αδελφές. Στιχουργός: Ρηγόπουλος Μ. Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης. Σημειώσεις: Το μεγάλο σουξέ των αδελφών Μπελλίνι (Λίντα και Νάντια) στο Σινε-Βαριετέ «Μακεδό».
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Σημειώσεις: Τύπ. Κ. Τσούμα & Σια, Τηλεφ. 44118 - Κάϊρον.
Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας. Σημειώσεις: «Ελληνικό Τραγούδι», Οκτ 1952.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας. Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης. Έργο: Η Μαριάννα κι ο σωφέρ της (μουσικό ρωμάντσο). Σημειώσεις: Με την ορχήστρα του Μιχάλη Σουγιούλ. «Το Τραγούδι», Νοέμ. 1939, «Τραγούδι», Δεκ. 1940 - Ιαν. 1941.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Σημειώσεις: ...
Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας. Σημειώσεις: «Τραγούδι» Δεκ 1939 Ιαν 1940.
Τραγουδιστής: Μένδρη Κάκια. Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας. Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης. Σημειώσεις: ...
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης. Έργο: Η Αθήνα Γελά (επιθεώρηση των Τραϊφόρου - Βασιλειάδη). Σημειώσεις: Αναφέρεται σε «Ελληνικό Τραγούδι» Απρ 1953, «Ελληνικό Τραγούδι», Μάιος 1953, «Ελληνικό Τραγούδι», Ιούλ. 1955.
Στιχουργός: Πλωμαρίτης Θ. Σημειώσεις: «Ελληνικό Τραγούδι», Μάιος 1945.
Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας. Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης. Έργο: Η Μαριάννα κι ο σωφέρ της (μουσικό ρομάντσο). Σημειώσεις: «Το Τραγούδι» Νοε 1939 «Τραγούδι», Δεκ. 1940 - Ιαν. 1941.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Εκδότης: Κωνσταντινίδης Γρηγόρης, Χαρικιόπουλος Α., (Melody). Σημειώσεις: «Ελληνικό Τραγούδι», Μάιος 1946, Φρέτσας, Ριχάρδος.
Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας. Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης. Σημειώσεις: Φρέτσας, Ριχάρδος.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας. Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης. Σημειώσεις: Η μεγάλη επιτυχία της Μάντρας του Αττίκ. Στο «Τραγούδι» Δεκ. 1940 αναγράφεται σαν ''«το μεγάλο σουξέ των Π. και Ν.»''. Αναφέρεται στο «Ελληνικό Τραγούδι» Ιουλ. 1946. Στην ίδια παρτιτούρα υπάρχει και το «Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά».
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία, Πολυμέρης Φώτης. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Εκδότης: Κωνσταντινίδης Γρηγόρης, Χαρικιόπουλος Α. Σημειώσεις: Τραγούδι που είχε ακουστεί στην επιθεώρηση των Τραϊφόρπυ-Ραπίτη «Ραντεβού στην Αθήνα» στο θέατρο National-Βέμπο στην Αλεξάνδρεια το 1944. Από τα πρώτα μεταπολεμικά τραγούδια με μεταφορική έννοια για την τότε ταραγμένη Ελλάδα. Ηχογραφήθηκε το 1946. Αναφέρεται στο «Ελληνικό Τραγούδι» Μαΐου 1946, «Ελληνικό Τραγούδι» Ιουλ. 1946, «Αθηναϊκό Τραγούδι» Αυγ. 1946, «Ελληνικό Τραγούδι» Σεπ. 1946.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Έργο: Μαρία Λεμπέση (τανία). Σημειώσεις: «Ελληνικό Τραγούδι» Ιαν. 1953.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας. Εκδότης: Κωνσταντινίδης Γρηγόρης. Σημειώσεις: Ηχογραφήθηκε το 1938 με την ορχήστρα του Κώστα Γιαννίδη. Στη βασίλισσα του τραγουδιού, στη Σοφία μας, ΛΠΡ. Αναφέρεται σε «Το Τραγούδι» Νοεμ. 1939, «Τραγούδι» Δεκ. 1939 - Ιαν. 1940.
Στιχουργός: Φατσέας Νίκος. Εκδότης: Κωνσταντινίδης Γρηγόρης. Σημειώσεις: Φρέτσας, Ριχάρδος.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Εκδότης: Κωνσταντινίδης Γρηγόρης, Χαρικιόπουλος Α. (Melody) Σημειώσεις: Τραγούδι από την επιθεώρηση των Τραϊφόρπυ-Ραπίτη «Αλεξανδινά ακρογιάλια» που ανέβηκε στο θέατρο National-Βέμπο στην Αλεξάνδρεια το καλοκαίρι του 1945. Ηχογραφήθηκε το 1946. Υπάρχει και άλλη παρτιτούρα «Λόντρα, Παρίσι, Αθήνα» τυπωμένη στην Κωνσταντινούπολη, τιμή 25 Krs. Αναφέρεται σε «Ελληνικό Τραγούδι» Μαΐου 1946, «Ελληνικό Τραγούδι» Ιουλ. 1946, «Ελληνικό Τραγούδι» Σεπ. 1946, «Ελληνικό Τραγούδι» Ιαν. 1947.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Πλωμαρίτης Αντώνης. Σημειώσεις: «Ελληνικό Τραγούδι» Μαϊ 1945.
Στιχουργός: Πλωμαρίτης Αντώνης Σημειώσεις: «Ελληνικό Τραγούδι» Ιαν 1952.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Πωλ Νορ, (Νικολαϊδης Νίκος). Εκδότης: Γαϊτάνος Μιχάλης. Σημειώσεις: «Τραγούδι» Σεπ. 1937.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Εκδότης: Σταρρ. Σημειώσεις: Ακούστηκε στην επιθεώρηση «Έχετε γεια βρυσούλες» στο θέατρο Βέμπο το 1951 και ηχογραφήθηκε με την ορχήστρα του Μιχάλη Σογιούλ. «Ελληνικό Τραγούδι» Δεκ. 1951, «Ελληνικό Τραγούδι» Φεβ. 1952, «Ελληνικό Τραγούδι» Μαρ. 1952, «Ελληνικό Τραγούδι» Ιουν. 1952, «Ελληνικό Τραγούδι» Νοεμ. 1958.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης, Βασιλειάδης Δημήτρης. Έργο: Συναγερμός στη Βέμπο (επιθεώρηση) Σημειώσεις: «Ελληνικό Τραγούδι» Φεβ. 1953.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Σημειώσεις: Η τελευταία επιτυχία της Σοφίας Βέμπο. «Ελληνικό Τραγούδι» Ιαν. 1948, «Ελληνικό Τραγούδι» Απρ. 1948.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης, Αγγελόπουλος Αλέκος. Εκδότης: Κωνσταντινίδης Γρηγόρης, Χαρικιόπουλος Α. (Melody). Έργο: Ρωμαίοι και Ιουλιέττες (μουσική κωμωδία). Σημειώσεις: Η μουσική κωμωδία «Ρωμαίοι και Ιουλιέττες» παίχτηκε για πρώτη φορά στο θέατρο National-Βέμπο στην Αλεξάνδρεια τα χρόνια της Κατοχής (1944). Το καλοκαίρι του 1945 ανέβηκε στην Αθήνα στο θέατρο «Λυρικόν» αλλά λόγω των πολιτικών παθών της εποχής σημείωσε παταγώδη αποτυχία «Ελληνικό Τραγούδι» Νοεμ. 1946, «Αθηναϊκό Τραγούδι» Δεκ. 1946.
Στιχουργός: Πλωμαρίτης Αντώνης. Σημειώσεις: «Ελληνικό Τραγούδι» Μαΐου 1945.
Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Σημειώσεις: «Ελληνικό Τραγούδι» Μαΐου 1945. Τύπ. Κ. Τσούμα & Σια, Τηλέφ. 44118 Κάϊρον.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Εκδότης: Γ.Κ.Σ. Σημειώσεις: Τραγούδι που είχε ήδη ακουστεί στην ομότιτλη επιθεώρηση των Τραϊφόρου-Ραπίτη που παρουσιάστηκε στο θέατρο National-Βέμπο της Αλεξάνδρειας το 1944. Ηχογραφήθηκε το 1946. «Ελληνικό Τραγούδι» Φεβ. 1952.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Εκδότης: Κωνσταντινίδης Γρηγόρης. Έργο: Ζήτω ο Ρωμιός (επιθεώρηση των Τραϊφόρου - Ραπίτη). Σημειώσεις: Τραγούδι που ακούστηκε για πρώτη φορά στην Αλεξάνδρεια το 1945 στο θέατρο National-Βέμπο και στην επιθεώρηση των Τραϊφόρου, Ραπίτη, Σπυρόπουλου, Παπαδούκα, Ριτσιάρδη, Παπαδόπουλου «Αθάνατη Ελλάδα». Αναφέρεται στα «Ελληνικό Τραγούδι» Νοεμ. 1946, «Αθηναϊκό Τραγούδι» Δεκ. 1946, «Ελληνικό Τραγούδι» Ιαν. 1947, Οκτ. 1947.
Τραγουδιστής: Βέμπο Σοφία. Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης, Βασιλειάδης Δημήτρης. Έργο: Συναγερμός στη Βέμπο (επιθεώρηση). Σημειώσεις: «Ελληνικό Τραγούδι» Φεβ. 1953.
Στιχουργός: Τραϊφόρος Μίμης. Σημειώσεις: Τύπ. Κ. Τσούμα & Σια, Τηλέφ. 44118 - Κάϊρον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Διοικητική διαίρεση νομού Εύβοιας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στην παρακάτω λίστα αναφέρονται οι δήμοι, οι κοινότητες, τα δημοτικά, κοινοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του νομού Εύβοιας.
Νομός Εύβοιας  [215.136] right|350px
-- Δήμος Χαλκιδέων --
Ο δήμος Χαλκιδέων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 53.584 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αιδηψού --
Ο δήμος Αιδηψού έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.670 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αμαρυνθίων --
Ο δήμος Αμαρυνθίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.356 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αρτεμισίου --
Ο δήμος Αρτεμισίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.167 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Διρφύων --
Ο δήμος Διρφύων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.308 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Δυστίων --
Ο δήμος Δυστίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.579 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ελυμνίων --
Ο δήμος Ελυμνίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.648 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ερέτριας --
Ο δήμος Ερέτριας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.969 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ιστιαίας --
Ο δήμος Ιστιαίας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.353 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Καρύστου --
Ο δήμος Καρύστου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.144 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κηρέως --
Ο δήμος Κηρέως έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.671 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κονιστρών --
Ο δήμος Κονιστρών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.077 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κύμης --
Ο δήμος Κύμης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 8.772 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μαρμαρίου --
Ο δήμος Μαρμαρίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.152 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μεσσαπίων --
Ο δήμος Μεσσαπίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 13.756 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Νηλέως --
Ο δήμος Νηλέως έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.730 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Σκύρου --
Ο δήμος Σκύρου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.602 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Στυραίων --
Ο δήμος Στυραίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.346 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ταμιναίων --
Ο δήμος Ταμιναίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 9.764 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ωρεών --
Ο δήμος Ωρεών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.392 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Κοινότητα Καφηρέως --
Η κοινότητα Καφηρέως έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.003 κατοίκους. Στην κοινότητα περιλαμβάνονται:
-- Κοινότητα Λιχάδας --
Η κοινότητα Λιχάδας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.140 κατοίκους. Στην κοινότητα περιλαμβάνονται:
Κατηγορία:Νομός Εύβοιας Ευβοια
Τζων Πόλκινγκχορν
Ο Τζων Τσάρλτον Πόλκινγκχορν (John Charlton Polkinghorne, 16 Οκτωβρίου 1930 – 9 Μαρτίου 2021) ήταν Βρετανός θεωρητικός φυσικός, θεολόγος, συγγραφέας και ιερέας της Αγγλικανικής Εκκλησίας.Υπήρξε καθηγητής της μαθηματικής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από το 1968 έως το 1979, οπότε και παραιτήθηκε για να μελετήσει και να γίνει ιερέας. Χειροτονήθηκε το 1982. Διετέλεσε πρόεδρος του Κολεγίου Κουήνς του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ από το 1988 έως το 1996.
Ο Πόλκινγκχορν είχε συγγράψει 5 βιβλία φυσικής και 26 με θέμα τη σχέση μεταξύ θρησκείας και επιστήμης, που έχουν μεταφρασθεί σε αρκετές γλώσσες. Ανάμεσά τους είναι Ο Κβαντικός Κόσμος (1989), Quantum Physics and Theology: An Unexpected Kinship (2005), Exploring Reality: The Intertwining of Science and Religion (2007) και Questions of Truth (2009). Το 2002 ο Πόλκινγκχορν τιμήθηκε με το Βραβείο Τέμπλτον, που απονέμεται για εξέχουσες συνεισφορές «στην επιβεβαίωση της πνευματικής διαστάσεως της ζωής».
Οικογένεια και σπουδές
Ο Τζων Πόλκινγκχορν γεννήθηκε στο Γουέστον-σούπερ-Μάρε και ήταν γιος του ταχυδρομικού υπαλλήλου Τζωρτζ Πόλκινγκχορν και της Ντόροθυ Τσάρλτον, το τρίτο τέκνο τους, μετά από έναν αδελφό, τον Πήτερ, και μία αδελφή, την Ανν. Η Ανν πέθανε σε ηλικία 6 ετών, έναν μήνα πριν τη γέννηση του Τζων, ενώ ο Πήτερ σκοτώθηκε το 1942, ενώ πετούσε με τη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αρχικώς ο Τζων πήγε στο δημόσιο δημοτικό σχολείο του χωριού Στρητ στο Σόμερσετ, ενώ στη συνέχεια διδάχθηκε στο σπίτι από έναν φίλο της οικογένειας και σε σχολείο Κουακέρων. Το 1945 ο πατέρας του προάχθηκε σε διευθυντή ταχυδρομείου στο Έλυ και τότε ο Τζων στάλθηκε στο ιστορικό Σχολείο Περς (The Perse School, ιδρύθηκε το 1615) του Κέιμπριτζ. Μετά τη στρατιωτική θητεία του το 1948-1949, σπούδασε μαθηματικά στο Κολέγιο Τρίνιτυ του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, αποφοιτώντας το 1952 ως πρώτος σε βαθμολογία στο έτος του («Senior Wrangler»). Κατόπιν εκπόνησε διδακτορική διατριβή στη φυσική υπό την επίβλεψη του μετέπειτα τιμηθέντος με Νόμπελ Αμπντούς Σαλάμ, στην ομάδα του Paul Dirac και πήρε το διδακτορικό του το 1955.
Φυσική
Στη «Χριστιανική Ένωση» στο Κέιμπριτζ ο Τζων Πόλκινγκχορν γνώρισε την επίσης φοιτήτρια των μαθηματικών Ρουθ Μάρτιν και παντρεύτηκαν στις 26 Μαρτίου 1955. Στο τέλος του ίδιου έτους απέπλευσε από το Λίβερπουλ για τη Νέα Υόρκη, καθώς είχε δεχθεί μία υποτροφία για μεταδιδακτορικές έρευνες στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια, όπου συνεργάσθηκε με τον Μάρεϋ Γκελ-Μαν. Προς το τέλος της υποτροφίας, τού προσφέρθηκε μία θέση λέκτορα στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, την οποία ανέλαβε το 1956.
Μετά από δύο έτη στη Σκωτία, ο Πόλκινγκχορν επέστρεψε για να διδάξει στο Κέιμπριτζ (1958). Εκεί προάχθηκε σε λέκτορα το 1965, ενώ το 1968 έγινε καθηγητής της μαθηματικής φυσικής. Μεταξύ των φοιτητών του εκεί συγκαταλέγονται οι Μπράιαν Τζόζεφσον και Μάρτιν Ρης. Επί ένα τέταρτο του αιώνα ο Πόλκινγκχορν εργάσθηκε σε θεωρίες σχετικές με τα στοιχειώδη σωματίδια, διεδραμάτισε κάποιο ρόλο στην ανακάλυψη των κουάρκ και ερεύνησε τις αναλυτικές ιδιότητες και τη συμπεριφορά σε υψηλές ενέργειες των ολοκληρωμάτων Φάινμαν και τα θεμέλια της θεωρίας του πίνακα S. Ως καθηγητής στο Κέιμπριτζ, πέρασε κάποιο καιρό και στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ, στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και στο CERN στη Γενεύη. Το 1974 εκλέχθηκε Εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας.
Ιερωσύνη και Κολέγιο Κουήνς
Ο Τζων Πόλκινγκχορν απεφάσισε το 1977 να εκπαιδευθεί για να γίνει ιερωμένος. Σε συνέντευξη είχε δηλώσει ότι αισθανόταν ότι είχε βάλει το λιθαράκι του στην επιστήμη μετά από 25 χρόνια. Ο Χριστιανισμός είχε ανέκαθεν κεντρική θέση στη ζωή του, οπότε η χειροτονία του φαινόταν μια ελκυστική συνέχεια. Παραιτήθηκε από την έδρα του σε ηλικία μόλις 49 ετών προκειμένου να σπουδάσει στο Ουέστκοτ Χάουζ, ένα θεολογικό κολέγιο της Εκκλησίας της Αγγλίας στο Κέιμπριτζ, και χειροτονήθηκε ιερέας στις 6 Ιουνίου 1982. Η τελετή έγινε στο Κολέγιο Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ με προεξάρχοντα τον επίσκοπο Τζων Α.Τ. Ρόμπινσον. Υπηρέτησε επί πενταετία ως βοηθητικός στο νότιο Μπρίστολ και μετά ως βικάριος στο χωριό Μπλην του Κεντ, προτού επιστρέψει στο Κέιμπριτζ το 1986 ως εφημέριος του παρεκκλησίου του Τρίνιτυ Χολ. Το ίδιο έτος έγινε πρόεδρος του Κολεγίου Κουήνς του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, μία θέση που διατήρησε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1996. Από το 1994 έως το 2005 υπηρέτησε ως θεολόγος στον Καθεδρικό Ναό του Λίβερπουλ.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1997 ο Πόλκινγκχορν έγινε ιππότης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (KBE), αν και ως ιερέας της Εκκλησίας της Αγγλίας δεν προσφωνείται με τον τίτλο του «σερ». Το επόμενο έτος ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Ντάραμ (Durham) και το έτος 2002 τιμήθηκε με το Βραβείο Τέμπλτον για τις συνεισφορές του στη σχέση επιστήμης και θρησκείας.
Διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Ιατρικής Ηθικής της Βρετανικής Ιατρικής Ενώσεως, της Γενικής Συνόδου της Εκκλησίας της Αγγλίας, της επιτροπής της για το δόγμα και της Επιτροπής Ανθρώπινης Γενετικής. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ενώσεως Επιστημόνων Κληρικών και της Διεθνούς Εταιρείας για την Επιστήμη και τη Θρησκεία, της οποίας διετέλεσε ο πρώτος πρόεδρος. Επιλέχθηκε να δώσει τις υψηλού κύρους Διαλέξεις Γκίφορντ το 1993-1994, τις οποίες αργότερα εξέδωσε και εντύπως υπό τον τίτλο Η Πίστη ενός Φυσικού.
Το 2006 του επιδόθηκε ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο Βαπτιστών του Χονγκ Κονγκ, οπότε έδωσε και δημόσια διάλεξη με τίτλο «Ο διάλογος μεταξύ Επιστήμης και Θρησκείας και η σημασία του για τον ακαδημαϊκό κόσμο».
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Αγγλικανοί κληρικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ
Λιόπεσι
Το όνομα Λιόπεσι ή και Λόπεσι, λέξη με αρβανίτικη προέλευση, είχε χρησιμοποιηθεί ως τοπωνύμιο διαφορετικών οικισμών, ενός όρους και μίας και παραλίας.
Στην Αττική αναφέρονται:
Σε άλλες περιοχές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά ελληνικά τοπωνύμια Κατηγορία:Παιανία
Αεροδρόμιο της Ρώμης-Τσιαμπίνο
Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Ρώμης — Τσιαμπίνο «Τζιοβάν Μπατίστα Παστίνε» (ιταλικά: Aeroporto Internazionale di Roma-Ciampino "G.B. Pastine", IATA: CIA, ICAO: LIRA) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο διεθνές αεροδρόμιο της Ρώμης, πρωτεύουσας της Ιταλίας, μετά από το Διεθνές Αεροδρόμιο της Ρώμης-Φιουμιτσίνο «Λεονάρντο ντα Βίντσι». Αποτελεί ένα κοινό επιβατικό, εμπορικό και στρατιωτικό αεροδρόμιο, που βρίσκεται περίπου 12 χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά από το κέντρο της Ρώμης, πλησίον του κεντρικού περιφερειακού δακτύλιου αυτοκινητόδρομου.
Ο αερολιμένας είναι ένας σημαντικός κόμβος για πολλούς αερομεταφορείς χαμηλού κόστους και γενικής αεροπορίας. Φιλοξενεί επίσης ένα στρατιωτικό τμήμα και το αρχηγείο του 31ης Πτέρυγας Μάχης και το 2ου Τμήματος Μηχανικών της Ιταλικής Πολεμικής Αεροπορίας. Το αεροδρόμιο πήρε το όνομά του από τον Τζιοβάν Μπατίστα Παστίνε, έναν πιλότο αερόπλοιου που διακρίθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αεροπορικές εταιρείες και προορισμοί
Οι ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες εκτελούν τακτικές και ναυλωμένες πτήσεις από και προς το Αεροδρόμιο της Ρώμης-Τσιαμπίνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταφορές στη Ρώμη
Ουίνφιλντ Σκοτ Χάνκοκ
Ο Ουίνφιλντ Σκοτ Χάνκοκ (αγγλικά: Winfield Scott Hancock, 14 Φεβρουαρίου 1824 – 9 Φεβρουαρίου 1886) ήταν Αμερικανός στρατιωτικός και ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος για το αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών το 1880. Υπηρέτησε με διακρίσεις στον στρατό επί τέσσερις δεκαετίες, περιλαμβανομένης της υπηρεσίας του κατά τον Μεξικανο-Αμερικανικό Πόλεμο και ως στρατηγός της Ένωσης στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Γνωστός στους συστρατιώτες του ως «Χάνκοκ ο Υπέροχος» («Hancock the Superb»), διακρίθηκε ειδικότερα για την προσωπική του ηγεσία στη Μάχη του Γκέττυσμπεργκ το 1863. Ένας στρατιωτικός ιστορικός έγραψε «Κανένας άλλος στρατηγός της Ένωσης στο Γκέττυσμπεργκ δεν κυριάρχησε επί των ανδρών του χάρη στην καθαρή δύναμη της παρουσίας του πλέον ολοκληρωτικά απ' όσο ο Χάνκοκ».
Νεαρή ηλικία και οικογένεια
Ο Ουίνφηλντ Σκοτ Χάνκοκ και ο δίδυμος αδερφός του Χίλαρυ Μπέηκερ Χάνκοκ (Hilary Baker Hancock) γεννήθηκαν στις 14 Φεβρουαρίου 1824, στο Μοντγκόμερυ Σκουέαρ της Πεννσυλβανίας, έναν οικισμό πλησίον και βορειοανατολικά της Φιλαδέλφειας, στη σημερινή Κωμόπολη Μοντγκόμερυ. Οι δίδυμοι ήταν οι γιοι του Μπέντζαμιν Φράνκλιν Χάνκοκ και της Ελίζαμπεθ Χόξγουορθ Χάνκοκ. Ο Ουίνφηλντ ονομάστηκε προς τιμήν του Ουίνφηλντ Σκοτ, διακεκριμένου στρατηγού του Πολέμου του 1812 και αργότερα του Μεξικανο-Αμερικανικού Πολέμου και αρχιστρατήγου του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στην αρχή του Εμφυλίου Πολέμου.
Οι οικογένειες Χάνκοκ και Χόξγουορθ είχαν ζήσει στην Κομητεία Μοντγκόμερυ επί πολλές γενεές και ήταν αγγλικής, σκωτικής και ουαλλικής καταγωγής. Ο Μπέντζαμιν Χάνκοκ ήταν δάσκαλος όταν γεννήθηκαν οι γιοι του. Λίγα χρόνια μετά τη γέννησή τους, μετακόμισε με την οικογένειά του στο Νορριστάουν, την έδρα της κομητείας, όπου ξεκίνησε να ασχολείται με τα Νομικά. Ο Μπέντζαμιν ήταν επίσης διάκονος στην εκκλησία των Βαπτιστών και συμμετείχε στις δημοτικές αρχές (ως διεκηρυγμένος Δημοκράτης).
Ο Ουίνφηλντ εκπαιδεύτηκε αρχικά στην Ακαδημία Νορριστάουν, αλλά μεταφέρθηκε σε δημόσιο σχολείο, όταν το πρώτο τέτοιο σχολείο άνοιξε στο Νορριστάουν στα τέλη της δεκαετίας του 1830. Το 1840, ο Τζόζεφ Φόρνανς, ο τοπικός Αντιπρόσωπος στο Κογκρέσσο, υπέδειξε τον Χάνκοκ στη Στρατιωτική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ουέστ Πόιντ. Η πρόοδος του Χάνκοκ στο Ουέστ Πόιντ ήταν μέτρια και στην αποφοίτησή του, το 1844, τοποθετήθηκε στο πεζικό.
Πόλεμος με το Μεξικό
Ο Χάνκοκ κατετάγη κατ' απονομήν ως ανθυπολοχαγός στο 6ο Σύνταγμα Πεζικού των ΗΠΑ και αρχικά στάθμευε στην Ινδιανική Επικράτεια στην Κοιλάδα του Ποταμού Ρεντ. Η περιοχή ήταν ήρεμη εκείνη την περίοδο και η θητεία του Χάνκοκ εκεί πέρασε χωρίς συμβάντα. Με το ξέσπασμα του Μεξικανο-Αμερικανικού Πολέμου το 1846, ο Χάνκοκ προσπάθησε να εξασφαλίσει για τον εαυτό του μία θέση στο μέτωπο. Η αρχική τοποθέτησή του ήταν σε υπηρεσία στρατολόγησης στο Κεντάκυ, όπου απεδείχθη τόσο ικανός στην προσέλκυση στρατιωτών που οι ανώτεροί του ήταν διστακτικού στο να τον αφήσουν να μετακινηθεί σε άλλη θέση. Όμως, μέχρι τον Ιούλιο του 1847 επετράπη στον Χάνκοκ να ενταχθεί στο σύνταγμά του στην Πουέμπλα του Μεξικού, το οποίο σύνταγμα θα αποτελούσε τμήμα της στρατιάς που οδηγούσε ο συνώνυμός του Στρατηγός Ουίνφηλντ Σκοτ.
Η στρατιά του Σκοτ κινήθηκε προς το εσωτερικό της χώρας από την Πουέμπλα χωρίς να συναντήσει αντίσταση και επιτέθηκε στην Πόλη του Μεξικού από τον νότο. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας το 1847, ο Χάνκοκ συμμετείχε σε μάχη για πρώτη φορά στο Κοντρέρας και στο Τσουρουμπούσκο. Του απενεμήθη ο βαθμός του υπολοχαγού για ηρωική και αξιέπαινη υπηρεσία στις εν λόγω επιχειρήσεις. Ο Χάνκοκ τραυματίστηκε στο πόδι στο Τσουρουμπούσκο και ανέπτυξε πυρετό. Αν και ήταν αρκετά καλά ώστε να ηγηθεί του συντάγματός του στο Μολίνο ντελ Ρέυ, ο πυρετός απέτρεψε τον Χάνκοκ από τη συμμετοχή στην τελική έφοδο στην πόλη του Μεξικού, κάτι που θα μετάνοιωνε για το υπόλοιπο της ζωής του. μετά την τελική νίκη, ο Χάνκοκ παρέμεινε στο Μεξικό με το 6ο Σύνταγμα Πεζικού, μέχρι την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης το 1848.
Γάμος και ζωή στην ειρήνη
Ο Χάνκοκ υπηρέτησε σε έναν αριθμό αποστολών ως στρατιωτικός εφοδιαστής και υπασπιστής, κυρίως στον Άγιο Λουδοβίκο του Μισσούρι. Εκεί συνάντησε την Αλμίρα («Άλλι») Ράσσελλ και παντρεύτηκαν στις 24 Ιανουαρίου 1850 Η Άλλι γέννησε δύο παιδιά, τον Ράσσελ το 1850 και την Άντα το 1857, όμως και τα δύο παιδιά τους πέθαναν πριν από τους γονείς τους. Ο Χάνκοκ προήχθη σε λοχαγό το 1855 και μετατέθηκε στο Φορτ Μάυερς, στη Φλόριντα. Η νεαρή οικογένεια του Χάνκοκ τον συνόδεψε στη νέα του θέση, όπου η Άλλι Χάνκοκ ήταν η μόνη γυναίκα στο στρατόπεδο.
Η υπηρεσία του Χάνκοκ στη Φλόριντα συνέπεσε με τη λήξη του Τρίτου Πολέμου των Σεμινόλων. Τα καθήκοντά του ήταν κυρίως αυτά ενός εφοδιαστή και ο Χάνκοκ δεν είδε δράση σε εκείνη την εκστρατεία. Ενώ η κατάσταση στη Φλόριντα ξεκίνησε να τακτοποιείται, ο Χάνκοκ μετατέθηκε στο Φορτ Λεβενγουόρθ στο Κάνσας. Υπηρέτησε στη Δύση κατά τις κομματικά υποκινούμενες συγκρούσεις του «Ματωμένου Κάνσας» και στην Επικράτεια Γιούτα, όπου το 6ο Σύνταγμα Πεζικού έφτασε μετά τον Πόλεμο των Μορμόνων. Μετα τη διευθέτηση αυτής της σύγκρουσης, ο Χάνκοκ τοποθετήθηκε στη νότια Καλιφόρνια τον Νοέμβριο του 1858. Παρέμεινε εκεί, μαζί με την Άλλι και τα παιδιά τους, μέχρι την έναρξη του Εμφυλίου Πολέμου το 1861, υπηρετώντας ως λοχαγός και βοηθός εφοδιαστή υπό τον μελλοντικό Συνομοσπονδιακό Στρατηγό Άλμπερτ Σίντνεϋ Τζόνστον. Στην Καλιφόρνια, ο Χάνκοκ δημιούργησε φιλίες με έναν αριθμό Νοτίων αξιωματικών, κυρίως δε με τον Λιούις Άρμιστεντ από τη Βιργινία. Με το ξέσπασμα του Εμφυλίου Πολέμου, ο Άρμιστεντ και οι υπόλοιποι νότιοι έφυγαν για να ενταχθούν στον Στρατό των Συνομοσπόνδων Πολιτειών, ενώ ο Χάνκοκ παρέμεινε στην υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ένταξη στη Στρατιά του Ποτόμακ
Ο Χάνκοκ επέστρεψε ανατολικά για ν' αναλάβει καθήκοντα εφοδιαστή για τον ταχέα αναπτυσσόμενο Στρατό της Ένωσης, αλλά γρήγορα προήχθη σε ταξίαρχο, στις 23 Σεπτεμβρίου 1861 και του δόθηκε προς διοίκηση μία ταξιαρχία πεζικού στη μεραρχία του Ταξιάρχου Ουίλλιαμ Φ. Σμιθ (του αποκαλούμενου «Φαλακρού»), της Στρατιάς του Ποτόμακ. Κέρδισε το προσωνύμιό του, «Υπέροχος», στην Εκστρατεία της Χερσονήσου, το 1862, οδηγώντας μία κρίσιμη αντεπίθεση στη Μάχη του Ουίλλιαμσμπεργκ• ο διοικητής στρατιάς Υποστράτηγος Τζωρτζ Μπ. ΜακΚλέλλαν τηλεγράφησε στην Ουάσιγκτων πως «ο Χάνκοκ ήταν υπέροχος σήμερα» και προσηγορία αυτή παρέμεινε. Ο ΜακΚλέλλαν δεν ακολούθησε, όμως, την πρωτοβουλία του Χάνκοκ και οι Συνομοσπονδιακές δυνάμεις πέτυχαν να υποχωρήσουν ανενόχλητες.
Στη Μάχη του Αντίεταμ, ο Χάνκοκ ανέλαβε τη διοίκηση της 1ης Μεραρχίας του II Σώματος, μετά τον θανάσιμο τραυματισμό του Υποστρατήγου Ισραήλ Μπ. Ρίτσαρντσον στη φρικτή μάχη στην «Αιματηρή Στενωπό» ("Bloody Lane"). Ο Χάνκοκ και το επιτελείο του έκαναν δραματική είσοδο στο πεδίο της μάχης, καλπάζοντας ανάμεσα στους άνδρες του και στους εχθρούς, παράλληλα με τη Βυθισμένη Οδό. Οι άνδρες του υπέθεσαν ότι ο Χάνκοκ θα διέταζε αντεπιθέσεις εναντίον των εξαντλημένων Συνομοσπονδιακών, αλλά έφερε οδηγίες από τον ΜακΚλέλλαν να κρατήσει τη θέση του. Προήχθη σε υποστράτηγο εθελοντών στις 29 Νοεμβρίου 1862. Οδήγησε τη μεραρχία του στην καταστροφική επίθεση στα Υψώματα του Μαίρυ στη Μάχη του Φρέντερικσμπεργκ τον ακόλουθο μήνα και τραυματίστηκε στην κοιλιά. Στη Μάχη της Τσάνσελλορσβιλλ, η μεραρχία του κάλυψε την υποχώρηση του Υποστρατήγου Τζόζεφ Χούκερ και ο Χάνκοκ τραυματίστηκε ξανά. Ο υπ' αυτόν διοικητής σώματος, Υποστράτηγος Ντάριους Ν. Κάουτς, μετατέθηκε εκτός της Στρατιάς του Ποτόμακ, διαμαρτυρόμενος για τις δράσεις που ανέλαβε ο Χούκερ στη μάχη και ο Χάνκοκ ανέλαβε τη διοίκηση του II Σώματος, του οποίου θα ηγούταν μέχρι λίγο πριν τη λήξη του πολέμου.
Γκέττυσμπεργκ
Η πλέον διάσημη υπηρεσία του Χάνκοκ ήταν ως νέος διοικητής σώματος στη Μάχη του Γκέττυσμπεργκ, μεταξύ 1ης Ιουλίου και 3ης Ιουλίου 1863. Μετά τον θάνατο του φίλου του, Υποστρατήγου Τσων Φ. Ρέυνολντς, νωρίς την 1η Ιουλίου, ο Υποστράτηγος Τζωρτζ Τζ. Μηντ, νέος διοικητής της Στρατιάς του Ποτόμακ, απέστειλε τον Χάνκοκ να αναλάβει τη διοίκηση των μονάδων στο πεδίο της μάχης και να εκτιμήσει την κατάσταση. Έτσι, ο Χάνκοκ ήταν σε προσωρινή διοίκηση της «αριστερής πτέρυγας» της στρατιάς, αποτελούμενης από τα I, II, III και XI Σώματα. Αυτό επιδείκνυε την υψηλή εμπιστοσύνη του Μηντ προς αυτόν, επειδή ο Χάνκοκ δεν ήταν ο ανώτερος τη τάξει αξιωματικός της Ένωσης στο Γκέττυσμπεργκ εκείνη τη στιγμή. Ο Χάνκοκ και ο ανώτερός του διοικητής του XI Σώματος, Υποστράτηγος Όλιβερ Ο. Χάουαρντ, ήρθαν επ' ολίγον σε αντιπαράθεση σχετικά με τον διακανονισμό αυτό για την ηγεσία του στρατεύματος, αλλά ο Χάνκοκ υπερίσχυσε και αυτός οργάνωσε τις αμυντικές θέσεις της Ένωσης στον Λόφο του Κοιμητηρίου, ενώ ανώτερες Συνομοσπονδιακές δυνάμεις ωθούσαν το I και το XI Σώμα σε υποχώρηση μέσω της πόλης. Διέθετε από τον Μηντ την εξουσιοδότηση να αποσύρει της δυνάμεις του, άρα αυτός ήταν υπεύθυνος για την απόφαση να σταθεί και να πολεμήσει στο Γκέττυσμπεργκ. Ο Μηντ κατέφθασε μετά τα μεσάνυχτα και η γενική διοίκηση επανήλθε σ' αυτόν.
Στις 2 Ιουλίου, το υπό τον Χάνκοκ II Σώμα έλαβε θέσεις επί της Ράχης του Κοιμητηρίου, περίπου στο κέντρο της γραμμής της Ένωσης, ενώ ο Συνομοσπονδιακός Στρατηγός Ρόμπερτ Ε. Λη εξαπέλυσε επιθέσεις έναντι αμφοτέρων των άκρων της γραμμής. Στο αριστερό της Ένωσης, η έφοδος του Αντιστρατήγου Τζέημς Λόνγκστρητ συνέτριψε το III Σώμα και ο Χάνκοκ έστειλε την 1η του Μεραρχία, υπό τον Ταξίαρχο Τζων Κ. Κάλντγουελλ, για να ενισχύσει τις δυνάμεις της Ένωσης στον Σιταγρό (Wheatfield). Ενώ το σώμα του Αντιστρατήγου Α.Π. Χιλλ συνέχιζε την επίθεση εναντίον του κέντρου της παράταξης της Ένωσης, ο Χάνκοκ συνάθροισε τους αμυνομένους και εξαπέστειλε μονάδες στα κρίσιμα σημεία. Σε ένα διάσημο περιστατικό, θυσίασε ένα σύνταγμα, το 1ο της Μιννεσότας, διατάζοντάς το να προωθηθεί και να επιτεθεί σε μία Συνομοσπονδιακή ταξιαρχία τετραπλασίου μεγέθους, με αποτέλεσμα να υποστεί απώλειες ύψους 87% της δύναμής του. Παρ' ότι κόστισε βαριά στο σύνταγμα, η ηρωική αυτή θυσία εξασφάλισε χρόνο για την οργάνωση της αμυντικής γραμμής και έσωσε τη θέση του Ενωσιακού στρατού.
Η Βιργινία και το τέλος του πολέμου
Ο Χάνκοκ υπέφερε από τις παρενέργειες του τραύματός του στο Γκέττυσμπεργκ για το υπόλοιπο του πολέμου. Κατόπιν της ανάρρωσής του στο Νορριστάουν, διεξήγε υπηρεσίες στρατολόγησης κατά τη διάρκεια του χειμώνα και επέστρεψε την άνοιξη στη διοίκηση του II Σώματος επί του πεδίου, για την Χερσαία Εκστρατεία του Αντιστρατήγου Οδυσσέως Σ. Γκραντ το 1864, αλλά ποτέ δεν ανέκτησε πλήρως την κινητικότητά του και την πρότερη νεανική του ενέργεια. Παρ' όλ' αυτά, είχε καλή επίδοση στη Μάχη της Ερημιάς και ηγήθηκε μίας κρίσιμης εφόδου για διάσπαση των γραμμών του εχθρού στο Πέταλο του Μουλαριού (Mule Shoe) στην «Αιματηρή Γωνία» ("Bloody Angle"), στη Μάχη του Δικαστηρίου της Σποτσυλβανίας, συντρίβοντας τη Συνομοσπονδιακή Μεραρχία του Πέτρινου Τείχους (Stonewall). Το σώμα του υπέστη τεράστιες απώλειες κατά τη διάρκεια μίας μάταιης εφόδου που διέταξε ο Γκραντ στο Κολντ Χάρμπορ.
Αφ' ότου η στρατιά του Γκραντ ξεγλίστρησε πέρα από τη στρατιά του Λη για να διασχίσει τον Ποταμό Τζέημς, ο Χάνκοκ βρέθηκε σε τέτοια θέση, απ' όπου θα μπορούσε να τελειώσει τον πόλεμο. Το σώμα του κατέφτασε για να υποστηρίξει τις εφόδους του Φαλακρού Σμιθ επί των ελαφρά υπερασπιζομένων αμυντικών γραμμών του Πήτερσμπεργκ, αλλά ανέβαλε την επίθεσή του κατόπιν συμβουλής του Σμιθ, επειδή ο Σμιθ γνώριζε το έδαφος και βρισκόταν στο πεδίο της μάχης όλη την ημέρα και έτσι δεν έλαβε χώρα καμμία αξιοσημείωτη έφοδος προτού ενισχυθούν οι Συνομοσπονδιακές γραμμές. Μία από τις μεγάλες ευκαιρίες του πολέμου είχε χαθεί. Μετά τη συμμετοχή του σώματός του στις εφόδους στο Ντηπ Μπόττομ, ο Χάνκοκ προήχθη στον βαθμό του ταξιάρχου στον Τακτικό Στρατό, ισχύουσας της προαγωγής από της 12ης Αυγούστου 1864.
Η μόνη σημαντική στατιωτική ήττα του Χάνκοκ έλαβε χώρα κατά την Πολιορκία του Πήτερσμπεργκ. Το υπ' αυτόν II Σώμα κινήθηκε νοτίως της πόλης, κατά μήκος του Σιδηροδρόμου Ουέλντον, ξηλώνοντας γραμμές. Στις 25 Αυγούστου, ο Συνομοσπονδιακός Υποστράτηγος Χένρυ Χεθ επιτέθηκε και ανέτρεψε τις αδύναμες θέσεις της Ένωσης στον Σταθμό Ρημ, συντρίβοντας το II Σώμα και συλλαμβάνοντας πολλούς αιχμαλώτους. Despite Παρά τη μετέπειτα νίκη του στο Ρέμα του Χάτσερ, η ταπείνωση από τον Σταθμό του Ρημ συνέβαλε, μαζί με τις παρατεταμένες επιπτώσεις από το τραύμα του στο Γκέττυσμπεργκ, στην απόφασή του να παραδώσει τη διοίκησή του τον Νοέμβριο. Άφησε το II Σώμα μετά από ένα έτος κατά το οποίο είχε υποστεί απώλειες άνω των 40.000 ανδρών, αλλά και είχε επιτύχει σημαντικές στρατιωτικές νίκες. Η πρώτη του νέα τοποθέτηση ήταν στη διοίκηση του τελετουργικού Πρώτου Σώματος Παλαιμάχων (First Veterans Corps). Εκτέλεσε εκ νέου καθήκοντα στρατολόγησης, διοίκησε το Μέσο Διαμέρισμα (Middle Department) και αντικατέστησε τον Υποστράτηγο Φίλιπ Σέρινταν στη διοίκηση των δυνάμεων στην ήσυχη πλέον Κοιλάδα της Σεναντόα. Προήχθη κατ' απονομήν σε υποστράτηγο του Τακτικού Στρατού για την υπηρεσία του στην Σποτσυλβάνια, ισχύουσας της προαγωγής από της 13 Μαρτίου 1865.
Δίκη των δολοφόνων του Λίνκολν
Προς το τέλος του πολέμου, ανετέθη στον Χάνκοκ η επίβλεψη της εκτέλεσης των συνωμοτών της δολοφονίας του Αβραάμ Λίνκολν. Ο Λίνκολν είχε δολοφονηθεί στις 14 Απριλίου 1865 και στις 9 Μαΐου του ιδίου έτους είχε συγκληθεί μία στρατιωτική επιτροπή για τη δίκη των κατηγορουμένων. Ο φυσικός αυτουργός, ο Τζον Γουίλκς Μπουθ ήταν ήδη νεκρός, αλλά η δίκη των συνωμοτών του προχώρησε γρήγορα, καταλήγοντας στις καταδίκες τους. Ο Πρόεδρος Άντριου Τζόνσον διέταξε την εκτέλεση των θανατικών ποινών στις 7 Ιουλίου. Ο Χάνκοκ ορίστηκε να επιβλέψει τις εκτελέσεις των θανατοποινιτών. Αν και δίσταζε να εκτελέσει κάποιους από τους λιγότερο υπαίτιους συνωμότες, ειδικά τη Μαίρη Σαρράττ, ο Χάνκοκ εκτέλεσε τις διαταγές του, γράφοντας αργότερα ότι «κάθε στρατιώτης ήταν υποχρεωμένος να ενεργήσει όπως εγώ υπό παρόμοιες προϋποθέσεις».
Οι Πεδιάδες
Μετά τις εκτελέσεις, στον Χάνκοκ ανατέθηκε η διοίκηση του νεοσύστατου Μέσου Στρατιωτικού Διαμερίσματος (Middle Military Department), που έδρευε στη Βαλτιμόρη. Το 1866, κατόπιν συστάσεως του Γκραντ, ο Χάνκοκ προήχθη σε υποστράτηγο και μετατέθηκε, αργότερα στο ίδιο έτος, στη διοίκηση του Στρατιωτικού Διαμερίσματος του Μισσούρι, το οποίο περιελάμβανε τις πολιτείες Μισσούρι, Κάνσας, Κολοράντο και Νέου Μεξικού. Ο Χάνκοκ αναφέρθηκε στο Φορτ Λεβενγουόρθ του Κάνσας και ανέλαβε τη νέα του θέση. Σύντομα μετά την άφιξή του, του ανετέθη από τον Στρατηγό Ουίλλιαμ Τ. Σέρμαν η ηγεσία μίας εκστρατείας προς διεξαγωγή διαπραγματεύσεων με τους Σεγιέν και τους Σιού, οι σχέσεις με τους οποίους είχαν επιδεινωθεί μετά τη Σφαγή του Σεντ Κρηκ. Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν με άσχημο τρόπο και οι σχέσεις επιδεινώθηκαν περαιτέρω του αρχικού τους σημείου αφ' ότου ο Χάνκοκ διέταξε τον εμπρησμό ενός χωριού των Σεγιέν. Υπήρξαν μικρές απώλειες ζωών από οποιαδήποτε πλευρά, αλλά η αποστολή δεν μπορούσε να αποκληθεί επιτυχής. Υπήρχε επίσης κάποιας έκτασης διαφωνία μεταξύ του Χάνκοκ και ενός εκ των υφισταμένων του, του Αντισυνταγματάρχη Τζωρτζ Άρμστρονγκ Κάστερ, η οποία κατέληξε στην καταδίκη του Κάστερ από στρατοδικείο για απουσία άνευ αδείας.
Η Ανοικοδόμηση
Η θητεία του Χάνκοκ στη Δύση ήταν σύντομη. Ο Πρόεδρος Τζόνσον, δυσαρεστημένος με τον τρόπο με τον οποίο οι Ρεπουμπλικανοί στρατηγοί διακυβερνούσαν τον Νότο στα πλαίσια της Ανοικοδόμηση, αναζήτησε αντικαταστάτες γι' αυτούς. Ο στρατηγός που προσέβαλε περισσότερο τον Τζόνσον ήταν ο Φίλιπ Σέρινταν και ο Τζόνσον διέταξε τον στρατηγό Γκραντ να εναλλάξει τις αποστολές των Χάνκοκ και Σέρινταν, πιστεύοντας ότι ο Χάνκοκ, ένας Δημοκράτης, θα διακυβερνούσε κατά τρόπο πλησιέστερο σ' εκείνον που επιθυμούσε ο Τζόνσον. Αν και κανένας από τους δύο δεν ευχαριστήθηκε με την αλλαγή, ο Σέρινταν παρουσιάστηκε στο Φορτ Λεβενγουόρθ και ο Χάνκοκ στη Νέα Ορλεάνη.