cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Αναλάτου
Εισβολή του Κιουταχή στην Αττική και πολιορκία της Ακρόπολης
Μετά την πτώση του Μεσολογγίου, ο Κιουταχής εισέβαλε στην Αττική, την 28η Μαΐου 1826. Στις 3 Ιουλίου, άρχισε τον αποκλεισμό της Αθήνας και την 3η Αυγούστου, ένα μήνα μετά, οι Τούρκοι ανάγκασαν τους υπερασπιστές της Αθήνας να αποσυρθούν στην Ακρόπολη την οποία πολιόρκησαν με πείσμα, καθώς ο Κιουταχής είχε δώσει πολύ μεγάλη σημασία στον ψυχολογικό αντίκτυπο που θα είχε στην Ευρώπη η πτώση της. Αλλά και οι Έλληνες, από την πλευρά τους, προσπάθησαν να ενισχύσουν με κάθε τρόπο τους πολιορκημένους, ενώ ο πρόεδρος της επαναστατικής Κυβέρνησης, Ανδρέας Ζαΐμης, παραμερίζοντας τις μνήμες από την εισβολή των ρουμελιώτικων στρατευμάτων στην Πελοπόννησο κατά τον Εμφύλιο πόλεμο (1823-1825), ανέθεσε στον Γεώργιο Καραϊσκάκη την αρχιστρατηγία της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο Κιουταχής.
Κατά τους υπόλοιπους μήνες του 1826, οι Έλληνες δημιούργησαν στρατόπεδο στην Ελευσίνα και ενίσχυσαν δύο φορές τους πολιορκημένους, με άνδρες υπό τους Κριεζώτη και Φαβιέρο, καθώς και πολεμοφόδια. Ακολούθησε σειρά άκαρπων αλλά αιματηρών μαχών μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων, καθώς και εκστρατεία του Καραϊσκάκη στην Ανατολική Στερεά, όπου σημείωσε μεγάλη νίκη στην Αράχωβα και εξανάγκασε τον Ομέρ Πασά της Εύβοιας, που κατευθυνόταν προς τα Σάλωνα, να αποχωρήσει άπρακτος.
Σε διαδοχικές συσκέψεις των Ελλήνων αρχηγών, στην Ελευσίνα, ο Καραϊσκάκης επέμενε στο σχέδιό του να αποκόψει τον από την ξηρά τον ανεφοδιασμό του Κιουταχή, ο οποίος γινόταν μέσω της Εύβοιας. Τελικά όμως επικράτησε το σχέδιο του Χάιντεκ (Έϋδεκ), το οποίο υποστήριζε και η κυβέρνηση, δηλαδή να καταληφθεί από ναυτικές δυνάμεις ο Ωρωπός, ενώ ο Καραϊσκάκης θα επιτιθόταν από τον Πειραιά. Επίσης, ο Κωλέττης θα επιχειρούσε να καταλάβει τις Θερμοπύλες. Όμως, οι επιχειρήσεις του Χάιντεκ και του Κωλέττη κατέληξαν σε πλήρη αποτυχία.
Με βάση την Ελευσίνα, ο Καραϊσκάκης κατέλαβε, στις 2 Μαρτίου 1827, το Κερατσίνι. Από εκεί, έχοντας δυνατότητα εφοδιασμού από τα πλοία, θα μπορούσε να φτάσει με μεγαλύτερη ασφάλεια στην Ακρόπολη, μέσα από τον Ελαιώνα, όπου δεν θα τον προσέβαλλε το εχθρικό ιππικό. Στις 3 Μαρτίου 1827, πέτυχε μεγάλη νίκη στο Κερατσίνι, ενώ η μάχη στο Δαφνί, στις 21 Μαρτίου, ήταν αμφίρροπη. Τότε ο Καραϊσκάκης σχεδίασε να καταλάβει τα χωριά των Μεσογείων, στα νώτα του Κιουταχή, τα οποία ως τότε ήταν υποταγμένα. Οι υπόλοιποι οπλαρχηγοί ενέκριναν αυτό το σχέδιο, όμως η Κυβέρνηση δεν συμφώνησε, καθώς στο μεταξύ είχε αναθέσει την αρχηγία του στρατού στον Τσωρτς και του στόλου στον Κόχραν. Αυτοί είχαν άλλα σχέδια, θέλοντας να επιτεθούν αμέσως στον Κιουταχή. Ο Καραϊσκάκης διαφώνησε έντονα με το σχέδιο των Άγγλων, καθώς γνώριζε την υπεροχή των Τούρκων σε ιππικό, και επέμενε στον αποκλεισμό του Κιουταχή από στεριά και θάλασσα. Ωστόσο, η επιμονή των Άγγλων τον έφερε στα πρόθυρα της παραίτησης.
Ακολούθησε, στις 13 Απριλίου 1827, η κατάληψη της μονής του Αγίου Σπυρίδωνα στον Πειραιά, από τους Έλληνες. Με αυτόν τον τρόπο πέτυχε το σχέδιο του Καραϊσκάκη να ενωθούν τα στρατόπεδα του Κερατσινίου και της Καστέλλας. Ο ίδιος μάλιστα μετέφερε το αρχηγείο του στον Πειραιά. Όμως, η σφαγή των Τούρκων του Αγίου Σπυρίδωνα, οι οποίοι είχαν παραδοθεί με την υπόσχεση να μείνουν ασφαλείς, με την εγγύηση του Καραϊσκάκη και των Σουλιωτών, προκάλεσε μεγάλη ψυχρότητα μεταξύ του Καραϊσκάκη και των δύο Βρετανών αρχηγών. Υπό την κρισιμότητα των περιστάσεων, όμως, ο Καραϊσκάκης επέλεξε τελικά να συμφιλιωθεί μαζί τους.
Το σχέδιο μάχης των Ελλήνων
Στις 17 Απριλίου, σε σύσκεψη των αρχηγών, οι Τσωρτς και Κόχραν επέμεναν στην επίθεση κατά μέτωπο, παρά τις έντονες αντιρρήσεις του Καραϊσκάκη, ο οποίος προσπαθούσε να τους πείσει για τον μεγάλο κίνδυνο από το τουρκικό πυροβολικό και, κυρίως, το ιππικό, στον κάμπο μεταξύ Φαλήρου και Αθήνας. Έτσι, απορρίφθηκε η πρότασή του να μεταφερθεί το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών δυνάμεων στον Ωρωπό από όπου θα απέκοπτε τον ανεφοδιασμό του Κιουταχή.
Στο τέλος της σύσκεψης, αποφασίστηκε να μεταφερθούν οι ελληνικές δυνάμεις με πλοία στους Τρεις Πύργους (Λιμάνι Φαλήρου) και κάποια στρατεύματα να προελάσουν μέχρι την Ακρόπολη, ενώ μερικοί να μείνουν (υπό τον Καραϊσκάκη) μεταξύ Κερατσινίου-Πειραιά-Φαλήρου, όπου θα προετοιμάζονταν για επίθεση στους Τρεις Πύργους, όταν θα έδινε την ευκαιρία η ομάδα που πήγε εκεί.
Η συμπλοκή πριν τη μάχη και ο θάνατος του Καραϊσκάκη
Στις 21 Απριλίου και ενώ ο Καραϊσκάκης πήγαινε να φτιάξει οχυρό κοντά στο Δαφνί, λόγω της μορφολογίας του εδάφους, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει εκείνο το μέρος. Στις 23 του μήνα θα γινόταν μάχη, όπως είχε οριστεί εξ αρχής. Έτσι οι Έλληνες ξεκουράστηκαν στις 22 Απριλίου και δόθηκαν εντολές να είναι όλοι ήσυχοι.
Το μεσημέρι της ίδιας μέρας, μια αψιμαχία στο Φάληρο στην οποία ενεπλάκησαν με τους Τούρκους, νησιώτες και Κρητικοί, οδήγησε τον Καραϊσκάκη, αν και άρρωστο, στο πεδίο τής μάχης. Ο Καραϊσκάκης πήγε στο σημείο με σκοπό να ηρεμήσει τα πνεύματα και να δώσει τέλος στη μάχη. Ο Μακρυγιάννης τού ζήτησε να αποχωρήσει από τη συμπλοκή και αυτός απάντησε ότι θα το έκανε μόνο αν εκείνος έπαιρνε τη θέση του.
Σ’ αυτήν τη μάχη οι Τούρκοι βρίσκονταν πίσω από μια μάντρα. Έχοντας πλεονέκτημα, κατάφεραν να αποκρούσουν τους Έλληνες. Κάποιοι απ’ αυτούς, όμως, που είχαν οχυρωθεί σε αμμώδη έκταση, άρχισαν να οπισθοχωρούν. Αυτούς είδε κάποιος και φώναξε «Βγαίνουν οι Τούρκοι». Οι Έλληνες που πολεμούσαν, όμως, νόμισαν πως έρχονταν ενισχύσεις για τους Τούρκους, οπότε άρχισαν να φεύγουν προς τα πίσω, επειδή φοβόντουσαν ότι οι Τούρκοι γίνονταν περισσότεροι. Την ίδια στιγμή, όντως έφτασαν κάποιοι Τούρκοι (πεζοί και ιππείς) με συνοδεία πυροβολικού.
Ο Καραϊσκάκης, αν και αρχικά είχε μεταβεί εκεί για να σταματήσει τους πυροβολισμούς, αναγκάστηκε τελικά να συμμετάσχει στη μάχη. Επειδή, όμως, ήταν έφιππος, είχε ευδιάκριτα ρούχα και συνοδευόταν πάντα, έγινε αντιληπτός από τους Τούρκους, οι οποίοι τον πυροβόλησαν. Έτσι, αναγκάστηκε να αποχωρήσει, γεγονός που δημιούργησε πανικό στο υπόλοιπο στράτευμα. Ξαφνικά, μέσα στον πανικό, δέχτηκε πυροβολισμό στο υπογάστριο. Αυτός έβαλε όλες του τις δυνάμεις, έμεινε πάνω στο άλογο και δεν προκάλεσε αναστάτωση και φόβο στο στράτευμα. Στο τέλος, οι Έλληνες είχαν πάρα πολλές απώλειες, αλλά και οι Τούρκοι είχαν πολλούς νεκρούς. Η μεγαλύτερη ζημιά, όμως, είχε γίνει στους Έλληνες, αφού είχε χτυπηθεί ο αρχηγός τους και άλλοι οπλαρχηγοί.
Αυτοί που ήταν γύρω από τον Καραϊσκάκη κατάλαβαν πως είχε τραυματιστεί. Έτσι, τον μετέφεραν στη σκηνή του στο Φάληρο και τον ξάπλωσαν, καθώς αιμορραγούσε και ήταν πολύ εξαντλημένος. Ο χειρουργός που είδε το τραύμα του, ανακοίνωσε με θλιμμένο ύφος ότι ήταν θανάσιμο. Προσπάθησαν να του το κρύψουν αλλά εκείνος το κατάλαβε και κάλεσε τους οπλαρχηγούς στη σκηνή του. Τους είπε να συνεχίσουν να αντιστέκονται στους Τούρκους και να μην πέσει το ηθικό τους, επειδή εκείνος δεν θα υπήρχε. Τελικώς, πέθανε στις 22 ή κατ’ άλλες αναφορές στις 23 Απριλίου τού 1827.
Η μάχη στον Ανάλατο
Η μάχη του Αναλάτου|left|thumb Ο Καραϊσκάκης μπορούσε να επιβληθεί σε αρκετούς Ρουμελιώτες οπλαρχηγούς και κρατούσε σε κάποια ύφεση τις εκδηλώσεις ζηλοφθονίας πολλών καπετάνιων, που τώρα πια ήρθαν σε επαφή με τον αρχιστράτηγο. Έτσι, με το θάνατο του Καραϊσκάκη η αταξία που επικρατούσε μέσα στον ελληνικό στρατό μεγάλωσε. Την ίδια μέρα έγινε σύσκεψη των οπλαρχηγών υπό την αρχηγία του Κόχραν. Επισημάνθηκε ότι στην μάχη της επόμενης μέρας θα έπρεπε όλοι να πολεμήσουν σαν να ήταν μαζί τους ο Καραϊσκάκης. Ο Κόχραν, όμως, δεν είχε καταλάβει την πτώση τού ηθικού στον στρατό. Επίσης, δεν είχαν πάει όλοι οι οπλαρχηγοί στη σύσκεψη και από τους ήδη προσελθόντες, κανείς δεν ήταν έτοιμος για μάχη. Τότε ο Κόχραν θύμωσε και είπε πως θα έφευγε από την Ελλάδα, επειδή δεν ήταν πρόθυμοι να πολεμήσουν, όπως είχε αποφασιστεί.
Ιωάννης του Λύνεμπουργκ
Ο Ιωάννης (π. 1242 - 13 Δεκεμβρίου 1277) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ (1269-77), μέρους του δουκάτου του Μπάουνσβαϊκ-Λύνεμπουργκ. Πιο πριν κυβερνούσε το δουκάτο με τον αδελφό του (1252-69).
Μάχη του Αναλάτου
Η μάχη στον Ανάλατο
Στις 24 Απριλίου έγινε η μάχη. Οι Τούρκοι είχαν μέσα στο ελληνικό στρατόπεδο δικό τους πληροφοριοδότη, έναν Αιγύπτιο τακτικό, ιπποκόμο Σουλιώτη αξιωματικού. Έτσι η είδηση, μαθεύτηκε ταχύτατα και στους αντιπάλους. Στην διάρκεια της μάχης οι Τούρκοι προσπαθούσαν να ρίξουν και άλλο το ηθικό των Ελλήνων, υπενθυμίζοντάς τους τον θάνατο του Καραϊσκάκη με τη φράση «Δεν υπάρχει πλέον ο Καραϊσκάκης - πρέπει να ενδυθήτε τα μαύρα» (Αινιάν, Απομνημονεύματα, 126) και, ως αποτέλεσμα, το ηθικό των Τούρκων ήταν ακμαιότατο. Τελικά χρησιμοποιήθηκε το σχέδιο του Καραϊσκάκη και κατέβηκαν όλοι οι στρατιώτες στην παραθαλάσσια περιοχή. Ο Μακρυγιάννης προχώρησε προς το φρούριο μαζί με το σώμα του ιππικού. Παρατάχθηκαν το σώμα των Σουλιωτών, των Κρητών, των Αθηναίων και των τακτικών. Είτε λόγω αδιαφορίας, είτε λόγω λάθους, είτε λόγω περιφρόνησης, δεν τοποθετήθηκε ιππικό σε θέση που είχε υποδείξει ο Καραϊσκάκης, με δυσμενή αποτελέσματα στην έκβαση της μάχης (Αινιάν, 127).
Ιωάννης του Λύνεμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όθωνα Α΄ του Παιδός, πρώτου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Ματθίλδης των Ασκάνια, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου.
Μάχη του Αναλάτου
Η μάχη στον Ανάλατο
Στις 23 Απριλίου, μετά τον θάνατο του Καραϊσκάκη, ο Τσωρτς αποφασίζει να μεταφέρει τη βάση από τον Πειραιά στο ακρωτήριο του ανατολικού άκρου του Φαληρικού όρμου. Αυτοί οι οποίοι βρίσκονταν από την αρχή στους Τρεις Πύργους και οι υπόλοιποι σχημάτισαν δύο φάλαγγες. Έτσι διαμορφώθηκαν δύο ομάδες: Η 1η στους Τρεις Πύργους (Τσώρτς) και η 2η του Κερατσινίου-Πειραιώς (άλλοι οπλαρχηγοί).
Ιωάννης του Λύνεμπουργκ
Βιογραφία
Το 1252 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε από κοινού με τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλβέρτο Α΄, αλλά δεν συμφωνούσαν στη διακυβέρνηση. Έτσι ο Αλβέρτος Α΄ έκανε τη διαίρεση του δουκάτου και το 1269 ο Ιωάννης διάλεξε το μερίδιό του. Προτίμησε το Λύνεμπουργκ, που περιελάμβανε την πόλη του Ανοβέρου. Στον Αλβέρτο Α΄ έμεινε το Βολφενμπύτελ, που περιελάμβανε την περιοχή γύρω από το Μπράουνσβαϊγκ, το Κάλενμπεργκ και το Γκέτινγκεν. Την πόλη του Μπράουνσβαϊγκ την διοικούσαν από κοινού.
Μάχη του Αναλάτου
Η μάχη στον Ανάλατο
Στις 23 με 24 Απριλίου μπήκαν τα σώματα στα πλοία και αποβιβάστηκαν τα ξημερώματα στους Τρεις Πύργους. Τα πρώτα ταμπούρια τα είχαν πιάσει οι Σουλιώτες και πιο πίσω ο τακτικός στρατός με δύο κανόνια και μερικούς Αθηναίους. Πίσω από αυτούς τοποθετήθηκε ο Βάσσος και σε μία μάντρα ο Κώστας Μπότσαρης. Πίσω από την μάντρα και σε έκταση ενός αμπελώνα, ενός λόφου και μιας εκκλησίας, κοντά στη θάλασσα, τοποθετήθηκαν ο Χριστόδουλος Μέξη ς με Ποριώτες και Κρανιδιώτες. Μεγάλο σφάλμα τού Τσωρτς και τού Κόχραν, αποτέλεσε το γεγονός ότι είχαν μεταφέρει επειγόντως τις δυνάμεις από τα πλοία προς την Ακρόπολη και άρχισαν να κατασκευάζουν ταμπούρια μπροστά στα μάτια των Τούρκων. Ακόμη, δεν υπήρχαν πολλά φτυάρια και τσαπιά, με αποτέλεσμα τα ταμπούρια που δημιουργήθηκαν να είναι αρκετά πρόχειρα.
Ιωάννης του Λύνεμπουργκ
Βιογραφία
Απεβίωσε το 1277 και ετάφη στη μονή του Αγ. Μιχαήλ στο Λύνεμπουργκ.
Μάχη του Αναλάτου
Η μάχη στον Ανάλατο
Οι Τούρκοι είδαν τους Έλληνες από τον λόφο του Φιλοπάππου και έτρεξαν να ειδοποιήσουν τον Κιουταχή, ο οποίος είχε στρατοπεδεύσει στα Πατήσια και είχε στη διάθεσή του 4.000 πεζούς και 2.000 ιππείς. Ο Κιουταχής έδρασε άμεσα, απορημένος με την κινητοποίηση τόσο μικρού σώματος, στέλνοντας 2.000 πεζικό, 600 ιππείς και το πυροβολικό, για να απωθήσει τυχόν προσπάθειες των Ελλήνων να φέρουν ενισχύσεις.
Οι πολιορκημένοι δεν έφυγαν από την Ακρόπολη, καθώς τους είχε αποκλείσει ο Κιουταχής, θέλοντας να καλύψει τα νώτα του. Έτσι, δεν στάθηκε δυνατό να εφαρμοσθεί το αρχικό ελληνικό σχέδιο για ταυτόχρονη προσβολή των Τούρκων από δυο κατευθύνσεις. Ως αποτέλεσμα, το μεσημέρι, αφού το πυροβολικό του Κιουταχή είχε κανονιοβολίσει καταιγιστικώς τις ελληνικές θέσεις στον Ανάλατο, διέταξε το πεζικό και το ιππικό να καταλάβει το πρώτο ελληνικό οχύρωμα. Το οχύρωμα αυτό ήταν πρόχειρο, χαμηλό και σε μειονεκτική θέση, καθώς μπροστά του είχε λόφο πίσω από τον οποίο βρίσκονταν 2.000 Τούρκοι.
Ιωάννης του Λύνεμπουργκ
Οικογένεια
Είχε και ένα εκτός γάμου, φυσικό τέκνο:
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Secret Garden (αποσαφήνιση)
Το λήμμα Secret Garden ή Μυστικός Κήπος μπορεί να αναφέρεται σε:
Μάχη του Αναλάτου
Η μάχη στον Ανάλατο
Έτσι, με την έναρξη της μάχης, οι Έλληνες απώθησαν το πεζικό αλλά μετά από λίγο σαρώθηκαν από το ιππικό του Κιουταχή. Οι Τούρκοι αιχμαλώτισαν Σουλιώτες και Ρουμελιώτες (μεταξύ των οποίων τον Δράκο και τον Καλλέργη). Μόνο 28 σώθηκαν από τους 280. Μετά από αυτό, ο Κιουταχής συγκέντρωσε το σύνολο του στρατού και έτσι σύντομα και οι άλλες τρεις θέσεις των Ελλήνων καταλήφθηκαν μετά από άνιση μάχη. μικρογραφία|275x275εσ|Μνημείο του Καραϊσκάκη στο Νέο Φάληρο. Ο Ιγγλέσης απομάκρυνε τους εχθρούς αλλά στο τέλος υπέκυψε. Από τους 180 τακτικούς του Ιγγλέση, οι 156 σκοτώθηκαν και τους υπόλοιπους τους καταδίωξε το ιππικό μέχρι τη θάλασσα, όπου δεν μπόρεσε να πλησιάσει, καθώς τα πυροβόλα των ελληνικών πλοίων το κράτησαν μακριά από την ακτή, όπου έφταναν οι επιζώντες ζητώντας βοήθεια. Τέλος, 800 από αυτούς κατόρθωσαν να επιβιβαστούν, ενώ 150 πνίγηκαν. Αυτοί επιβιβάστηκαν σε λέμβους και σώθηκαν κωπηλατώντας προς τα μεγάλα πλοία. Συνολικά σκοτώθηκαν περίπου 1.000 Έλληνες.
Ο Δράκος πήγε στη Χαλκίδα όπου φονεύθηκε και ο Καλλέργης ελευθερώθηκε αφού του έκοψαν τα αυτιά και πήραν 70.000 γρόσια λύτρα. Ακόμη 150 άτομα θανατώθηκαν με απόφαση του Κιουταχή και τα κεφάλια τους στάλθηκαν στην Πόλη ως τεκμηρίωση της νίκης των Τούρκων. Ωστόσο και οι απώλειες των Τούρκων ήταν πολλές. Ο αρχηγός του ιππικού σκοτώθηκε και ο Κιουταχής τραυματίστηκε.
Συνολικά, από τους 10.000 Έλληνες, γλίτωσαν μόνο οι 3.500 οι οποίοι πήγαν στον Πειραιά. Έως την 17η Μαΐου όλα τα διασωθέντα ελληνικά τμήματα είχαν μεταφερθεί στη Σαλαμίνα.
Συνέπειες
Η μεγάλη ήττα του Αναλάτου και ο θάνατος του Καραϊσκάκη δεν καθόρισαν μόνο την τύχη των πολιορκημένων στην Ακρόπολη, οι οποίοι παραδόθηκαν στις 25 Μαΐου 1827, αλλά οδήγησε στην ουσιαστική καταστολή της Επανάστασης στη Στερεά Ελλάδα, καθώς οι φρουρές που είχε εγκαταστήσει ο Καραϊσκάκης εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, μπροστά στις πολυαριθμότερες εχθρικές δυνάμεις και κατέφυγαν στα βουνά. Αρκετοί οπλαρχηγοί συνθηκολόγησαν («έκαναν καπάκια») με τον Κιουταχή.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
1097 Βικία
Η Βικία (Vicia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,835. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από την επιστημονική (λατινική) ονομασία του φυτού βίκος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βικίας εκτιμάται σε 21,08 χιλιόμετρα. Η μάζα της εκτιμάται σε 10 τρισεκατομμύρια τόνους. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0831. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της Βικίας εκτιμάται ότι είναι περίπου 100 ως 105 βαθμοί C υπό το μηδέν, αλλά κατά το περιήλιο η μέγιστη θα πρέπει να ανέρχεται μέχρι τους 0 βαθμούς περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βικια
Ντιν Τόλσον
Ο Μπάιρον Ντιν Τόλσον (γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1951) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.
Ο Τόλσον επιλέχθηκε επίσης στον 7ο γύρο του ντραφτ του ABA του 1974 από τους Νετς της Νέας Υόρκης.
Μετά την πορεία του στο ΝΒΑ, ο Τόλσον έπαιξε έντεκα χρόνια διεθνώς πριν επιστρέψει στο πανεπιστήμιο για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του στο Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας.
Έπαιξε για την AEK στο Κύπελλο Κόρατς της περιόδου 1983–84.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σιατλ Σούπερσονικς Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πανδώρα (δορυφόρος)
Η Πανδώρα (αγγλικά: Pandora) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Το όνομά της το πήρε από την Πανδώρα (την πρώτη γυναίκα) κατά την ελληνική μυθολογία. Η Πανδώρα ήταν η σύζυγος του Επιμηθέα και εκείνη που άνοιξε το κουτί με όλα τα κακά που ταλαιπωρούν έκτοτε τους ανθρώπους. Η άλλη της σημερινή ονομασία είναι Κρόνος XVII (Saturn XVII). Ενώ η αρχική προσωρινή ονομασία που της είχε δοθεί ήταν S/1980 S 26. Η Πανδώρα αποτελεί τον εξωτερικό δορυφόρο βοσκό του Δακτυλίου F του Κρόνου. Από την πολύ χαμηλή πυκνότητα της και τη σχετικά υψηλή λευκαύγειά της, φαίνεται πως πιθανόν ότι η Πανδώρα είναι ένα πολύ πορώδες και παγωμένο σώμα. Υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα για αυτές τις αξίες, όμως, έτσι αυτά μένει να επιβεβαιωθούν.
Τροχιά
thumb|360px|left|Το σχεδιάγραμμα της τροχιάς της Πανδώρας (κόκκινο). Η τροχιά της Πανδώρας φαίνεται να είναι χαοτική, ως συνέπεια μιας μέσης απήχηση της κίνησης με τον Προμηθέα. Οι πιο σημαντικές αλλαγές στις τροχιές τους συμβαίνουν περίπου κάθε 6,2 χρόνια, όταν το περίκεντρο της Πανδώρας στοιχίζεται με το απόκεντρο του Προμηθέα και των φεγγαριών που βρίσκονται σε απόσταση περίπου 1.400 χιλιομέτρων (870 μίλια). Πανδώρα έχει επίσης μέση απήχηση 3:2 με την κίνηση του Μίμα.
Επιφάνεια
Η επιφάνεια της Πανδώρας χαρακτηρίζεται από πολλούς κρατήρες. Οι δύο μεγαλύτεροι έχουν διάμετρο 30 χιλιόμετρα. Τέλος, από την πολύ μικρή πυκνότητά της και τη σχετικά μεγάλη λευκαύγεια, συμπεραίνουμε πως είναι ένα πολύ πορώδες παγωμένο σώμα. Ωστόσο, αυτό δεν είναι βέβαιο και περιμένουμε να επαληθευτεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Προεξοχή (γεωγραφία)
Προεξοχή στη γεωγραφία ονομάζεται μια επιμήκης προέκταση μιας γεωπολιτικής οντότητας, όπως μιας υποεθνικής οντότητας ή ενός κυρίαρχου κράτους.
Αν και παρόμοιο σε σχήμα με τη χερσόνησο, μια προεξοχή δεν είναι περιτριγυρισμένη από νερό από τρεις πλευρές ή συνδεδεμένη σε μια γεωγραφική ενδοχώρα. Αντίθετα, οριοθετείται από ένα χερσαίο σύνορο σε δύο τουλάχιστον πλευρές και εκτείνεται έξω από τη μεγαλύτερη γεωγραφική μονάδα της διοικητικής μονάδας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολιτική γεωγραφία
Καρκώτης
thumb|Ο ποταμός Καρκώτης όπως φαίνεται από την παλιά γέφυρα της [[Ευρύχου]] Ο Καρκώτης είναι ποταμός στην Κύπρο, ο οποίος είναι επίσης γνωστός ως Κλάριος. Έχει μήκος 24,75 χιλιόμετρα και οι πηγές του βρίσκονται στις βορειοανατολικές πλαγιές των βουνών του Τροόδους. Διασχίζει την κοιλάδα της Σολέας και εκβάλει στον κόλπο της Μόρφου. Κατά μήκος του ποταμού υπάρχουν τεχνητά κανάλια, μέσω των οποίων το νερό οδηγείται στα χωριά της κοιλάδας. Ο Καρκώτης είναι ο μόνος ποταμός της Κύπρου που δεν έχει διαλείπουσα ροή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Κύπρου
Πόχης Λέσβου
Ο Πόχης ή η Πόχη ή ο Άγιος Ιωάννης είναι βραχονησίδα της Λέσβου στο βόρειο Αιγαίο, η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στα βορειοδυτικά παράλια του νησιού, ανάμεσα στο ακρωτήριο Πλωρί (στα δυτικά) και το ακρωτήριο Φουρνιά (στα ανατολικά). Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αντίσσης του δήμου Ερεσού - Αντίσσης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους.
Παραπομπές
Ποχης Κατηγορία:Λέσβος Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Live in Newcastle 2001
Live in Newcastle 2001 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου, διπλού CD και τριπλού δίσκου βινυλίου του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Ιουλίου 2019, από την εταιρεία "Ear Music".
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαρτίου 2001 στο Νιούκασλ της Αυστραλίας και είχε αρχικά συμπεριληφθεί στην συλλογή "The Soundboard Series", η οποία κυκλοφόρησε μερικούς μήνες αργότερα.
Στον δίσκο συμπεριλήφθηκαν τρία κομμάτια από το άλμπουμ "Purpendicular" και μεγάλος αριθμός κομματιών από την αρχική περίοδο του συγκροτήματος.
Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο γερμανικό Top-20.
Τραγούδια
CD 1
CD 2
Θέσεις τσαρτ
Live in Newcastle 2001 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 5 Ιουλίου 2019
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Live in Newcastle 2001 ηχογραφήθηκε από τη έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Οι μουσικοί του συγκροτήματος ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2019
Μαυσωλείο της Γάλλας Πλακιδίας
Το Μαυσωλείο της Γάλλας Πλακιδίας είναι ένα υστερο - ρωμαϊκό κτήριο στη Ραβέννα της Ιταλίας, που κτίστηκε μεταξύ 425 και 450. Προστέθηκε στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς μαζί με επτά άλλες κατασκευές στη Ραβέννα, το 1996. Παρά την ονομασία του, η αυτοκράτειρα Γάλλα Πλακιδία δεν τάφηκε στο κτήριο: είναι μία παρανόηση,που χρονολογείται από τον 13ο αι., αφού πέθανε στη Ρώμη και τάφηκε εκεί, πιθανώς μαζί με τον αδελφό της Ονώριο στο Μαυσωλείο του Ονωρίου στην Παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου.
Ιστορία
Η Αελία Γάλλας Πλακιδίας, η πιθανή προστάτιδα της κατασκευής του κτηρίου, ήταν η κόρη του Θεοδόσιου Α΄ και της Γάλλας. Μεγαλωμένη από τη Σερένα, σύζυγο του Στιλίχωνα, η Γ. Πλακιδία είχε γίνει νωβελλίσσιμη (ευγενεστάτη) στα νιάτα της και έλαβε ένα ανάκτορο από τον πατέρα της στην Κωνσταντινούπολη. Είχε μία προχωρημένη εκπαίδευση, τόσο κοσμική, όσο και θρησκευτική, όπως φαίνεται από τις επιστολές της. Παντρεύτηκε τον Αταούλφο, βασιλιά των Βισιγότθων το 414 στην Ισπανία, αφού μετακόμισε στη Δύση, αν και αυτός απεβίωσε σύντομα· μετά η Πλακιδία παντρεύτηκε τον πατρίκιο Κωνστάντιο (αργότερα Κωνστάντιο Γ΄ της Δύσης) το 417. Τα παιδιά τους ήταν η Γιούστα Γκράτα Ονωρία και ο Βαλεντινιανός Γ΄ της Δύσης. Ο Κωνστάντιος Γ΄ έγινε συναυτοκράτορας το 421 από τον Ονώριο της Δύσης, ο οποίος δεν είχε κληρονόμο, έτσι η Πλακιδία έγινε Αυγούστα. Όμως ο Κωνστάντιος Γ΄ απεβίωσε τον ίδιο χρόνο και η Γάλλα Πλακιδία επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Όταν ο Ονώριος απεβίωσε το 423, ο Πριμικήριος (αρχιγραμματέας) Ιωάννης ανακηρύχθηκε ως Αύγουστος στη Δύση. Στη συνέχεια ο Θεοδόσιος Β΄ Αύγουστος στην Ανατολή, μετακινήθηκε στη Δύση για να καταστήσει τον Βαλεντινιανό ως Αυτοκράτορα στη Δύση αντί του Ιωάννη, διορίζοντας τον Βαλεντινιανό ως καίσαρα.
Το κτίριο χρονολογείται μετά το 425. Εκείνο το έτος ο εξαετής Βαλεντινιανός Γ΄ ανέλαβε τα καθήκοντά του ως Αύγουστος το 425 και ο τίτλος της Πλακιδίας ως Αυγούστας εξασφαλίστηκε πάλι, καθώς κυβερνούσε ως αντιβασίλισσα για τον γιο της για δώδεκα χρόνια. Η πολιτική της επιρροή εξασθένιζε με την αυξανόμενη ωριμότητα του γιου της και την ανάδειξη του πατρικίου Φλαβίου Αετίου το 430, αλλά η Γάλλα Πλακιδία παρέμεινε αρκετά ισχυρή έως ότου απεβίωσε το 450. Ήταν ενεργή προστάτης θρησκευτικών ιδρυμάτων, κτίζοντας εκκλησίες στη Ραβέννα, τη Ρώμη και την Ιερουσαλήμ. Συνέβαλε στην ανακαίνιση του Αγ. Παύλου του εκτός των Τειχών (San Paolo fuori le Mura), όπως καταγράφηκε σε επιγραφή εκεί.
Το κτίριο ήταν παλαιότερα χώρος προσευχής της Εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού και τώρα περιέχει τρεις σαρκοφάγους. Η σαρκοφάγος στα δεξιά αποδίδεται στον γιο της Βαλεντινιανό Γ΄ ή στον αδελφό της Ονώριο. Η σαρκοφάγος στα αριστερά αποδίδεται στον σύζυγό της Κωνστάντιο Γ΄. Η μεγάλη σαρκοφάγος εθεωρείτο της Γάλλας Πλακιδίας (απεβ. 450). Το βαλσαμωμένο σώμα της λέγεται ότι τέθηκε εδώ σε καθήμενη στάση, ενδεδυμένο με τον αυτοκρατορικό μανδύα. Όμως το 1577 το περιεχόμενο της σαρκοφάγου κάηκε από ατύχημα.
Το μαυσωλείο ήταν κάποτε συνδεδεμένο με τον νάρθηκα του Τιμίου Σταυρού, την εκκλησία του αυτοκρατορικού παλατιού, κτισμένου το 417, αλλά τώρα πια σε ερείπια. Από τον 5ο αι. το έδαφος έχει υψωθεί 1,5 μ. με σκοπό να μείνει επάνω από την ανερχόμενη στάθμη της άνω Αδριατικής ακτής.
Αρχιτεκτονική και διακόσμηση
μικρογραφία|Ψηφιδωτό οροφής με άνθη, το λεγόμενο ο [[Εδέμ|Κήπος της Εδέμ. Από τον θόλο του νότιου σκέλους.]] Το μαυσωλείο είναι διαρρυθμισμένο σε σταυροειδή κάτοψη, με κεντρικό τρούλο που στηρίζεται σε λοφία (σφαιρικά τρίγωνα) και με τέσσερα σκέλη (πτέρυγες) που η δίριχτη στέγη τους απολήγει σε αετωματικό τρίγωνο. Το εξωτερικό του τρούλου περικλείεται σε έναν τετράγωνο πύργο, που υψώνεται επάνω από τα σκέλη. Η είσοδος είναι από το βόρειο σκέλος. Εξωτερικά οι τοίχοι είναι με πλίνθους με λεπτή στρώση συνδετικής λάσπης και διακοσμημένοι με τυφλά τόξα (που σχηματίζουν έτσι ψευδο-στοές). Το φως εισέρχεται μέσω των αλαβάστρινων πλακών των παραθύρων.
Τα εικονογραφικά θέματα που αναπτύσσονται στις διακοσμήσεις, αναπαριστούν τη νίκη της αιώνιας ζωής επί του θανάτου. Η ποικιλοχρωμία και το πλήθος είναι αλληγορικά του παραδείσου. Υπάρχει συμμετρία και γενικά ομοιότητα, όμως στις λεπτομέρειες υπάρχει διαφοροποίηση. Υπάρχει πληθώρα διακοσμητικών ταινιών γύρω από τις παραστάσεις. Το εσωτερικό του μαυσωλείου καλύπτεται με πλούσια ψηφιδωτά. Το εσωτερικό περιέχει δύο διάσημα ψηφιδωτά τύμπανα και το υπόλοιπο εσωτερικό είναι γεμάτο από ψηφιδωτά με σύμβολα χριστιανικά και της αποκάλυψης. Το κάτω μέρος των τοίχων έχει ορθομαρμαρώσεις.
Ψηφιδωτά αποτελούμενα από υάλινες ψηφίδες (tesserae) καλύπτουν τους εσωτερικούς τοίχους των θόλων, των τυμπάνων και του τρούλου· η διακόσμηση είναι υψηλής ποιότητας. Επάνω από την πύλη εισόδου (στο βόρειο σκέλος) υπάρχει ένα ψηφιδωτό, που απεικονίζει τον Χριστό ως τον Καλό Ποιμένα ανάμεσα στο ποίμνιό του. Οι θόλοι του ανατολικού και του δυτικού σκέλους του σταυροειδούς παρεκκλησίου φέρουν φυτικά ψηφιδωτά, αποτελούμενα από ακάνθους και έλικες αμπέλου. Δύο μορφές με λευκά ενδύματα, με το σύμβολο ΧΡ-ΑΩ ανάμεσα στις έλικες, διακοσμούν τους θόλους του ανατολικού και δυτικού σκέλους. Στα τύμπανα του ανατολικού και του δυτικού σκέλους τα μωσαϊκά αναπαριστούν από δύο ελάφια που πλησιάζουν μία πηγή, ίσως αναφορά στο Ψαλμό 41, του οποίου οι πρώτες λέξεις (incipit) είναι «όν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός σέ, ὁ Θεός». Το δυτικό τύμπανο περιβάλλεται από απλό μαίανδρο, ενώ το ανατολικό από δύο τεμνόμενους μαιάνδρους. Στο τύμπανο του νότιου σκέλους υπάρχει ένα ψηφιδωτό, που απεικονίζει: στα δεξιά έναν άρρενα άγιο που κουβαλά έναν σταυρό στον ώμο του, στα αριστερά ένα ανοικτό ερμάριο με τέσσερα Ευαγγέλια στα λατινικά και στη μέση μία φλεγόμενη εσχάρα. Μεταξύ των ελαφιών (ή μεταξύ του Αγίου και του ερμαρίου) υπάρχει αλαβάστρινο παράθυρο με κάτω σχεδιασμένη την πηγή (ή μία εσχάρα, αντίστοιχα). Το βόρειο τύμπανο με τον Καλό Ποιμένα δεν έχει παράθυρο. Το τόξο του βόρειου σκέλους έχει κλαδιά με φρούτα, ενώ του νότιου σκέλους έχει τρισδιάστατο μαίανδρο. Οι θόλοι του βόρειου και νότιου σκέλους έχουν σε γεωμετρική διάταξη μεγάλα γαλάζια άνθη με 8 ή 10 πέταλα. Το εσωτερικό του τρούλου είναι διακοσμημένο ως εξής: στο βάθος χρυσά αστέρια σε σκούρα μπλε επιφάνεια· στην κορυφή του τρούλου ένας χρυσός σταυρός· και στα 4 λοφία τα τέσσερα σύμβολα των Ευαγγελιστών (τα πλάσματα που αναφέρονται στην Αποκάλυψη 4: 7). Οι τέσσερις τοίχοι, που αποτελούν τη βάση του τρούλου, σχηματίζουν τύμπανα. Αυτά βρίσκονται επάνω από τα τόξα των τεσσάρων πεσσών και κάτω από τα λοφία. Έχουν ψηφιδωτά, καθένα από τα οποία απεικονίζουν δύο Απόστολους με το δεξί τους χέρι υψωμένο. Οι 8 Απόστολοι διαφέρουν στη στάση τους ή στα μαλλιά ή στο γένειο. Μεταξύ τους, κάτω από το αλαβάστρινο παράθυρο, το ψηφιδωτό δείχνει έναν κρατήρα με νερό και δύο περιστέρια εκατέρωθεν.
Ο ουρανός με αστέρια ή σύννεφα απεικονίζεται συχνά ως διακόσμηση τρούλων, αψίδων και οροφών εκκλησιών. Η βασιλική της Σάντα Πουντεντσιάνας, που κτίστηκε στα τέλη του 4ου αι., είναι ένα παράδειγμα που προηγείται του κτηρίου της Γ. Πλακιδίας, ενώ μεταγενέστερα κτήρια στη Ραβέννα επανέλαβαν το μοτίβο, συμπεριλαμβανομένου του παρεκκλησίου του Αγ. Ανδρέα (capella Sant' Andrea) στο Αρχιεπισκοπικό Ανάκτορο και τη Βασιλική του Αγίου Απολλινάριου στην Κλάση (Sant'Apollinare in Classe) του 6ου αι.
Ψηφιδωτό βόρειου σκέλους: ο Καλός Ποιμήν
Το τύμπανο του Χριστού ως Καλού Ποιμένος επάνω από τη βόρεια είσοδο είναι χαρακτηριστική της Χριστιανικής τέχνης της εποχής της ύστερης αρχαιότητας. Το ψηφιδωτό αντιπροσωπεύει την περίοδο μετάβασης μεταξύ της φυσιοκρατικής αναπαράστασης της κλασσικής εποχής στην ιστορία της τέχνης και των στυλιζαρισμένων αναπαραστάσεων της μεσαιωνικής περιόδου. Οι μορφές έχουν ακόμη τρισδιάστατο όγκο, αλλά οι σκιάσεις στις πτυχές των ενδυμάτων είναι λιγότερο δουλεμένες από ό,τι στο παρελθόν και οι μορφές είναι λιγότερο γήινες. Έτσι στοιχεία ρεαλισμού θυσιάστηκαν, για να εστιάσουμε στα πνευματικά στοιχεία. Ο ποιμήν κρατά σταυρό σαν ράβδο, που συμβολίζει τον συνδυασμό της ουράνιας με τη γήινη κυριαρχία.
Ψηφιδωτό νότιου σκέλους: ο Άγ. Βικέντιος
Δεξιά ένας άρρην άγιος κουβαλά έναν σταυρό στον ώμο του. Ο ιστορικός τέχνης Gillian Mackie υποστηρίζει ότι αυτό το ψηφιδωτό αντιπροσωπεύει τον Ισπανό Άγιο Βικέντιο, διάκονο στη Σαραγόσσα και όχι τον Ιταλό Άγιο Λαυρέντιο. Ο Mackie αναφέρει ότι η καταγωγή του πατέρα της Γ. Πλακιδίας, του Θεοδοσίου Α΄, ήταν από την Ισπανία. Επιπλέον ο Άγιος Βικέντιος μαρτύρησε δεμένος σε σιδηρά κλίνη, η οποία απεικονίζεται στο κέντρο. Το θέμα φαίνεται να είναι μία απεικόνιση του ποιήματος του Προυδέντιου, στο έργο του Passio Sancti Vincent Martyris. Στο ποίημα ο Άγιος Βικέντιος διατάσσεται να αποκαλύψει τα ιερά του βιβλία. για να καoύν. Αυτό εξηγεί αριστερά το ερμάριο που περιέχει τα Ευαγγέλια, το οποίο δεν έχει ικανοποιητική εξήγηση στην όμοια ιστορία του Αγίου Λαυρεντίου: από την ίδια πόλη της Ισπανίας ήταν και ο Άγ. Λαυρέντιος και με τον ίδιο τρόπο μαρτύρησε (τον έψησαν σε σιδερένια εσχάρα)· εκείνος δεν έδωσε τους θησαυρούς της εκκλησίας στους διώκτες του, αλλά τους μοίρασε στους φτωχούς.
Σαρκοφάγοι
Αυτή στο ανατολικό σκέλος έχει τρεις αμνούς και στις άκρες από έναν φοίνικα. Η σαρκοφάγος στο νότιο σκέλος έχει ένα ορθογώνιο, ενώ αυτή στο δυτικό τρία θυρώματα. Όλες είναι από λευκό μάρμαρο και έχουν διαφορετικό κάλυμμα: με ΧΡ ή άλλα μοτίβα.
Επιρροή στη μουσική
Το μαυσωλείο φημίζεται ότι ενέπνευσε τον Αμερικανό τραγουδοποιό Cole Porter, για να συνθέσει το "Night and Day", ενώ ήταν σε μια επίσκεψη της δεκαετίας του 1920.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί ναοί Κατηγορία:Μαυσωλεία στην Ιταλία Κατηγορία:Ραβέννα
Πρόσχωση
Πρόσχωση είναι ο όρος που χρησιμοποιείται στη γεωλογία για την αύξηση του υψομέτρου της γης, συνήθως σε ένα ποτάμι, λόγω της εναποθέσεως ιζημάτων. Εμφανίζεται σε περιοχές όπου η παροχή ιζήματος είναι μεγαλύτερη από την ποσότητα υλικού που μπορεί να μεταφέρει το σύστημα του ποταμού. Η ισορροπία μάζας μεταξύ των ιζημάτων που μεταφέρονται και των ιζημάτων στη κοίτη του ποταμού περιγράφεται από την εξίσωση Exner.
Η πρόσχωση επιταχύνεται από διάφορα φαινόμενα όπως κλιματική αλλαγή και γεωλογικές δραστηριότητες όπως ηφαιστειογενή δραστηριότητα και σεισμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωμορφολογία Κατηγορία:Ποταμοί
Αλέξανδρος Κομνηνός Ασέν
Ο Αλέξανδρος, Александър Комнин Асен / Alexander Komnenos Asen (απεβ. 26 Σεπτεμβρίου 1371) από τον Οίκο των Σρατσιμίρ ήταν κύριος των Κανίνε και Βαλόνα (Αυλώνα).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη δεσπότη της Βαλόνα (τού Αυλώνα) και της πρώτης, αγνώστου ονόματος, συζύγου του. Ο Ιωάννης είχε δεύτερη σύζυγο την Άννα Κομνηνή Δούκαινα Αγγελίνα της Ηπείρου και ήταν δισεγγονός της Άννας-Θεοδώρας Ασέν. Ο Αλέξανδρος ήταν εκ πατρός ανιψιός τού Ιβάν-Αλεξάνδρου τσάρου της Βουλγαρίας και ανιψιός της Ελένης των Σρατσιμίρ, συζύγου τού Στέφαν-Ούρου Δ΄ Ντούσαν αυτοκράτορα της Σερβίας.
Ο Αλέξανδρος ήταν σεβαστός της Βαλώνα και κύριος των Κανίνε και Βαλόνα, στα οποία διαδέχθηκε τον πατέρα του Ιωάννη (Ivan). Δεν τον διαδέχτηκε στην κοντινή πόλη τού Βελιγραδίου, που την είχε πάρει από τον πατέρα του ο Συμεών-Ούρος Νεμάνιτς δεσπότης της Ηπείρου. Η κυριαρχία του Αλεξάνδρου χαρακτηριζόταν από εκτεταμένο εμπόριο τόσο με τη Δημοκρατία της Βενετίας, όσο και με τη Δημοκρατία της Ραγκούσας (Ντουμπρόβνικ).
Εικάζεται ότι απεβίωσε στις 26 Σεπτεμβρίου 1371 στη μάχη τού ποταμού Μαρίτσα (Έβρου), λόγω τού γεγονότος ότι το 1372 τα εδάφη του ήταν στην κατοχή του πεθερού του Μπάλσα Β΄.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Αλβανία Κατηγορία:Πρόσωπα της Σερβικής Αυτοκρατορίας
1098 Χακόνε
Ο Χακόνε (Hakone) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,334. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Ιάπωνα αστρονόμο Οκούρο Οϊκάβα, που παρατηρούσε από το Τόκιο, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη πόλη της Ιαπωνίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χακόνε εκτιμάται σε 24,72 χιλιόμετρα. Η μάζα του εκτιμάται σε 16 τρισεκατομμύρια τόνους.Ο φασματικός τύπος του είναι Xe, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,2404. Ο Χακόνε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 8,5 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια του Χακόνε εκτιμάται ότι είναι περίπου 100 ως 105 βαθμοί C υπό το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χακονε
Συμμετοχή της Ινδίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Ινδία θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Αν και έκανε το ντεμπούτο της το 1900, η χώρα συμμετέχει ενεργά από το 1920.
Παραπομπές
Ινδία Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2017-18
Το Κύπελλο Κύπρου 2017-18 ήταν η 44η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (41η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οκτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2017-18. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια για 5η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην προημιτελική φάση οι οκτώ ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε τέσσερα ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Οι τέσσερις νικήτριες προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση. Στην ημιτελική φάση οι ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους και τα δύο ζευγάρια έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας) με τις δύο νικήτριες να προκρίνονται στον τελικό. Στις δύο αυτές φάσεις, αν μια ομάδα πετύχαινε δύο νίκες, τότε έπαιρνε αυτή την πρόκριση.
Σε περίπτωση που στους δύο αγώνες οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη, όπως πιο κάτω, αμέσως με την λήξη του δεύτερου αγώνα διεξαγόταν το χρυσό σετ (golden set):
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ομόνοια και o ΑΠΟΕΛ. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 27 Απριλίου 2018 στο Κλειστό Γυμναστήριο Τάσσος Παπαδόπουλος - Ελευθερία στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια με σκορ 3-1 σετ (23-25, 29-27, 25-19, 25-23).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2017 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2018
Φεμινιστική γλωσσολογία
Η φεμινιστική γλωσσολογία είναι μια κοινωνική επιστήμη που αναλύει και αξιολογεί τη γλώσσα και τη χρήση της υπό το πρίσμα του φεμινισμού. Οι ρίζες της βρίσκονται στην αγγλόφωνη επιστημονική κοινότητα. Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ στα πλαίσια του φεμινιστικού κινήματος ένα αυξημένο επιστημονικό ενδιαφέρον για τη διαφορετική χρήση της γλώσσας μεταξύ των δυο φύλων. Πρωτοπόρα έργα ήταν τα Language and Women's Place (η γλώσσα και η θέση των γυναικών) (1973) από τον Robin Lakoff, Male/Female Language (ανδρική/γυναικεία γλώσσα) (1975) από τη Mary Richie Key (1924–2003) και Language and Sex (η γλώσσα και το φύλο) (1975) από τη Nancy Henley (1934–2016). Σε αντίθεση με την γλωσσολογία η φεμινιστική γλωσσολογία βλέπει τον εαυτό της όχι μόνο ως περιγραφική, αλλά και ως παρεμβατική επιστήμη και συνεπώς ως μέρος ενός πολιτικο-κοινωνικού κίνηματις που αναλύει και κρίνει τη γλώσσα και τη χρήση της με βάση κοινωνιολογικά και πολιτικά κριτήρια. Αυτός είναι και ο λόγος που συχνά δεν θεωρείται ως μέρος της γλωσσολογικής θεωρίας αλλά γλωσσολογικής κριτικής υπό το πρίσμα του φεμινισμού.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, έχουν αναδυθεί δύο βασικά θέματα της φεμινιστικής γλωσσολογίας: η φεμινιστική ανάλυση της γλώσσας (η ανάλυση της χρήσης της γλώσσας και των δομών και των συστημάτων αξιών που μεταδίδονται μέσω της γλώσσας) και η φεμινιστική ανάλυση της συνομιλίας (η ανάλυση των μορφών επικοινωνίας και της γλώσσας που σχετίζεται αλλά και διαμορφώνει το φύλο και τους φυλετικούς κανόνες).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Πόπη Λάζου
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1937 στα Καλάβρυτα. Από το 1959 έως το 1977 πρωταγωνίστησε σε 25 ταινίες, δίπλα σε ιερά τέρατα, όπως τον Βασίλη Αυλωνίτη, τον Νίκο Σταυρίδη, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τη Γεωργία Βασιλειάδου, τον Νίκο Ρίζο κ.ά. Υποδύθηκε κυρίως εύπορες ζωντοχήρες γυναίκες.
Τη δεκαετία του 60 έλαβε μέρος σε πολλά θεατρικά σχήματα. Εμφανίστηκε και στο Εθνικό Θέατρο και συγκεκριμένα: στο δραματικό έργο "Το γαϊτανάκι" (1983 - Σκηνοθεσία: Τάκης Παναγόπουλος - Συγγραφέας: Ζωρζ Σαρή - Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης) & στο Έργο "Χαραυγή" (1972). Εμφανίστηκε και στην τηλεόραση στο Θέατρο της Δευτέρας (ΕΡΤ) και συγκεκριμένα στις παραστάσεις: "Το σταυροδρόμι" (1979) και "Ταγκό" (1980).
Το 1960 ο Φιλοποίμην Φίνος την εντάσσει στη Φίνος Φιλμ, και η Πόπη Λάζου παίρνει σημαντικούς ρόλους στις ταινίες Τα κίτρινα γάντια (1960), Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός (1961), Ζητείται ψεύτης (1961) και Η κυρία του κυρίου (1962), όμως δεν θα έχει συνέχεια η η συνεργασία τους.
Στο πλαίσιο του αφιερώματος στα 100+1 χρόνια του Ελληνικού Κινηματογράφου που οργάνωσε ο Δήμος Αθηναίων στο Σινέ Ορφέας με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, ο δήμαρχος Αθηναίων Θεόδωρος Μπεχράκης τίμησε την Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2006 την Πόπη Λάζου με το Μετάλλιο της Πόλης, μαζί με άλλους 90 σημαντικούς ανθρώπους της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, όπως πρωταγωνιστές, σκηνοθέτες, τεχνικούς και μουσικοσυνθέτες για την αναγνώριση της μεγάλης προσφοράς τους στην έβδομη τέχνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί
Οβγός
Ο Οβγός (ή Οβκός) είναι ποταμός της Κύπρου, στην επαρχία Λευκωσίας, ο οποίος έχει μήκος περίπου 34 χιλιόμετρα. Διασχίζει τη δυτική κεντρική πεδιάδα της Κύπρου (λεκανοπέδιο Μόρφου) και στα βορειοδυτικά της κωμόπολης Μόρφου ενώνεται με τον ποταμό Σερράχη.
Ο Οβγός έχει δυο κοίτες ροής. Η μία πηγάζει από τα νότια του χωριού Φώττα σε υψόμετρο 210 μέτρων, και η άλλη από τα δυτικά του διεθνούς αεροδρομίου της Λευκωσίας σε υψόμετρο 200 μέτρων. Οι δυο κοίτες ροής, στα βόρεια του χωριού Μάμμαρι, ενώνονται σε μια ροή που τροφοδοτείται με νερό κατά τη διαδρομή της από άλλα ρυάκια και ποτάμια.
Οι κυριότεροι οικισμοί που βρίσκονται πλησίον της διαδρομής του ποταμού είναι η Χρυσηλιού, η Κυρά και η Φυλλιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Επαρχίας Λευκωσίας
Τριαστής
Κατάλογος τριαστών
Οι γνωστοί τριαστές ήταν οι παρακάτω:
Έρικ Ρόουαν
Ο Τζόζεφ Ρούντ (Joseph Ruud, 28 Νοεμβρίου 1981) είναι Αμερικανός παλαιστής που παλεύει με το ψευδώνυμο Erick Redbeard. Είναι πιο γνωστός στο WWE με το ψευδώνυμο Erick Rowan επίσης από το 2012-2017 ήταν στην Ομάδα του WWE The Wyatt Family.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην Minneapolis,Minnesota 28 Νοεμβρίου 1981,είναι παντρεμένος με την Leah Ruud και έχει 2 παιδιά απο την πρώην σύζυγο του.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE
Λιθουανική Εθνική Αναγέννηση
Η Λιθουανική Εθνική Αναγέννηση, γνωστή επίσης ως Λιθουανική Εθνική Αφύπνιση (Lietuvių tautinis atgimimas) ήταν μια περίοδος στη λιθουανική ιστορία του 19ου αιώνα. Η εθνική αναγέννηση των Λιθουανών ξεκίνησε όταν μεγάλο μέρος των Λιθουανόφωνων εδαφών ανήκαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία (τα οποία προσαρτήθηκαν από τη Ρωσία κατά τον διαμελισμό της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας). Η Λιθουανική Εθνική Αναγέννηση εκφράζεται από την άνοδο της αυτοδιάθεσης των Λιθουανών, γεγονός που οδήγησε στη διαμόρφωση του σύγχρονου λιθουανικού έθνους και κορυφώθηκε με την αποκατάσταση του ανεξάρτητου Λιθουανικού κράτους. Μεταξύ των πιο ενεργών συμμετεχόντων της εθνικής αναγέννησης συγκαταλέγονται οι Βίντσας Κουντίρκα και Γιόνας Μπασαναβίτσιους. Παράλληλα, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ο 19ος αιώνας χαρακτηρίστηκε από την άνοδο του ρομαντικού εθνικισμού και διάφορες εθνικές αναγεννήσεις.
Την αναβίωση προηγήθηκε μια σύντομη περίοδος των αρχών του 19ου αιώνα, γνωστή ως "Σαμογιτική αναβίωση". Οι πρωτεργάτες της σαμογιτικής αναβίωσης ήταν φοιτητές του Πανεπιστημίου του Βίλνιους, όπως οι Σιμόνας Νταουκάντας και Σιμόνας Στανεβίτσιους. Η πιο πρόσφατη λιθουανική εθνική αναγέννηση συνδέεται με τα γεγονότα των τελευταίων 20 ετών του 20ού αιώνα, επίσης γνωστά και με τον όρο Τραγουδιστή Επανάσταση.
Καθεστώς της Λιθουανικής γλώσσας
μικρογραφία|238x238εσ|Ο Γιόνας Μπασαναβίτσιους, ένας από τους ηγέτες της εθνικής αναβίωσης Εξαιτίας δύο παραγόντων, πρώτον λόγω της πολύχρονης ύπαρξης του ενωμένου πολωνολιθουανικού κράτους και έθνους και δεύτερον λόγω της πολιτικής εκρωσισμού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, πολλοί λιθουανοί ευγενείς του 19ου αιώνα είχαν εκπολωνιστεί και η Λιθουανική ήταν γενικά η γλώσσα της μέσης τάξης και των φτωχών. Μερικοί Λιθουανοί έτειναν να χρησιμοποιούν τα πολωνικά ως σημάδι κοινωνικής προόδου. Η Λιθουανική ήταν γενικά προφορική γλώσσα και δεν θεωρούταν αρκετά έγκυρη για να υπάρξει γραπτή μορφή της. Ωστόσο μερικοί κατώτεροι ευγενείς διατήρησαν τη λιθουανική γλώσσα, ειδικά στη Σαμογιτία. Η λιθουανική γλώσσα δεν είχε επισημοποιηθεί και η γραμματική της διέφερε πολύ ανάλογα με τη περιοχή. Συνεπώς, οι διάλεκτοι Αουκσταϊτίγιας και Σαμογιτίας, καθώς και οι υποδιάλεκτοι αυτών, εμφάνιζαν διαφορές τόσο γραμματικά όσο και λεξιλογικά. Υπήρχαν ακόμη και προσδοκίες περί εξαφάνισης της λιθουανικής γλώσσας, καθώς οι ανατολικές περιοχές της σημερινής Λιθουανίας και η βορειοδυτική Λευκορωσία εκσλαβιζόταν όλο και περισσότερο, ενώ πολλοί κάτοικοι χρησιμοποιούσαν την πολωνική ή τη λευκορωσική γλώσσα στην καθημερινή τους ζωή. Στις αρχές του 19ου αιώνα, η χρήση της λιθουανικής γλώσσας περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό στις αγροτικές περιοχές της Λιθουανίας, ενώ η μόνη περιοχή όπου τα λιθουανικά θεωρούνταν κατάλληλα για χρήση ως λογοτεχνική γλώσσα ήταν η γερμανοκρατούμενη Μικρή Λιθουανία στην Ανατολική Πρωσία. Ακόμα και εδώ, μια εισροή γερμανών μεταναστών απείλησε τη μητρική γλώσσα και τον πρωσολιθουανικό πολιτισμό.
Αρκετοί παράγοντες συνέβαλαν στη μετέπειτα αναβίωση της λιθουανικής γλώσσας. Πρώτον, η γλώσσα προσέλκυσε την προσοχή μελετητών κατά την ανάδυση της συγκριτικής γλωσσολογίας. Δεύτερον, το 1861 η Ρωσία κατήργησε τη δουλεία, αυξάνοντας την κοινωνική κινητικότητα. Ως εκ τούτου εμφανίστηκαν αρκετοί Λιθουανοί διανοούμενοι με καταγωγή από αγροτικές περιοχές. Συνέδεσαν τη Λιθουανία με την ταυτότητα τους. Εντός της Καθολικής Εκκλησίας, τα εμπόδια που νωρίτερα εμπόδιζαν τον λαό από την είσοδο στην ιεροσύνη χαλάρωσαν. Οι μορφωμένοι κληρικοί λιθουανικής εθνότητας (οι οποίοι πλήθαιναν) ανέπτυξαν στενές σχέσεις με τους ενορίτες τους και κατανοούσαν την επιθυμία των ενοριτών να χρησιμοποιήσουν τη λιθουανική γλώσσα. Το αναδυόμενο εθνικό κίνημα επιδίωξε να αποστασιοποιηθεί από τις πολωνικές και ρωσικές επιρροές, ενώ η χρήση της λιθουανικής γλώσσας θεωρήθηκε ως σημαντική πτυχή του κινήματος.
Ανάπτυξη των εθνικών ιδεών
μικρογραφία|270x270εσ|Το [[Αούσρα (Auszra) διατύπωσε τις ιδέες του εθνικισμού]] Η εξέλιξη του λιθουανικού εθνικού πολιτισμού και ταυτότητας επιβαρύνθηκε περαιτέρω από την απαγόρευση του λιθουανικού τύπου, κατασταλτικό μέτρο που υιοθετήθηκε μετά την εξέγερση του 1863. Μετά την εξέγερση, η δουλεία τελικά εγκαταλείφθηκε. Η αναγέννηση ξεκίνησε από μορφωμένους νέους λιθουανικής εθνότητας και καταγωγής που σπούδαζαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία ή το εξωτερικό. Πολλοί μορφωμένοι νέοι ήταν γιοι πλούσιων αγροτών και έτσι είχαν τον μικρότερο βαθμό εκπολωνισμού. Το κίνημα αναγέννησης του λιθουανικού πολιτισμού οδήγησε στην έκδοση των εφημερίδων Aušra και Varpas, ενώ ακολούθησε και δημοσίευση ποιημάτων και βιβλίων στη λιθουανική. Τα γραπτά αυτά εκθείαζαν το παρελθόν του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, απεικονίζοντας το ως πρώην μεγάλη δύναμη με πολλούς ήρωες.
Η αναβίωση ήταν η αιχμή του δόρατος για το λιθουανικό κίνημα ανεξαρτησίας. Ιδρύθηκαν διάφορες οργανώσεις που αντιτίθονταν στον εκρωσισμό και τη ρωσική επιρροή. Η ρωσική πολιτική έγινε σκληρότερη. Υπάρχουν καταγεγραμμένα περιστατικά επιθέσεων κατά Καθολικών εκκλησιών. Εν τω μεταξύ η απαγόρευση του λιθουανικού τύπου συνέχισε. Ωστόσο, ακόμη και με την απαγόρευση του λιθουανικού τύπου, τα επίπεδα αλφαβητισμού των Λιθουανών συνέχισαν να αυξάνονται σημαντικά. Οι Λιθουανοί ήταν το τέταρτο πιο εγγράμματο έθνος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μετά από τους Φινλανδούς, τους Εσθονούς και τους Λετονούς. Το πολιτικό λιθουανικό έθνος είχε ήδη διαμορφωθεί κατά το τέλος του 19ου αιώνα. Η Μεγάλη Σέιμας της Βίλνιους έγινε χώρος έκφρασης πολιτικών αξιώσεων. Η πολιτική-πολιτιστική δραστηριότητα συνέχισε να αυξάνεται μετά την άρση της απαγόρευση του λιθουανικού τύπου το 1904.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Λιθουανίας Κατηγορία:Εθνικές αναγεννήσεις
Χαχάμ Μπασί
Χαχάμ Μπασί (Οθωμανικά Τουρκικά: حاخامباشی, Τουρκικά: Hahambaşı, IPA: [hɑhɑm bɑʃɯ]) είναι η τουρκική ονομασία για τον Αρχιραβίνο της εβραϊκής κοινότητας ενός έθνους. Την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας χρησιμοποιήθηκε και για τον αρχιραβίνο μιας συγκεκριμένης περιφέρειας της αυτοκρατορίας, όπως η Συρία ή το Ιράκ, αν και ο Χαχάμ Μπασί της Κωνσταντινούπολης εθεωρείτο ο ανώτατος επικεφαλής των Εβραίων της Αυτοκρατορίας.
Ιστορία
Ο θεσμός του Χαχάμ Μπασί θεσπίστηκε από τον Οθωμανό σουλτάνο Μωάμεθ Β΄, ως μέρος της πολιτικής του να διοικεί τη κάθε μία από τις πολλές εθνότητες της αυτοκρατορίας σύμφωνα με τους δικός της νόμους και αρχές, όπου αυτό ήταν δυνατό. Η θρησκεία θεωρήθηκε ως πρωταρχική πτυχή της εθνικής ταυτότητας των κοινοτήτων, οπότε ο όρος "Εθνάρχης" έχει εφαρμοστεί σε τέτοιους θρησκευτικούς ηγέτες, ιδιαίτερα τον (Ορθόδοξο) Οικουμενικό Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. Καθώς το Ισλάμ ήταν η επίσημη θρησκεία τόσο των δικαστικών αρχών, όσο και του κράτους, ο Αρχιμουφτής στην Κωνσταντινούπολη είχε πολύ υψηλότερη θέση, ακόμη και από μέλος του υπουργικού συμβουλίου.
Λόγω του μεγέθους και της φύσης του οθωμανικού κράτους, που περιείχε πολύ μεγαλύτερο μέρος της εβραϊκής διασποράς από οποιαδήποτε άλλη, η θέση του Χαχάμ Μπασί έχει συγκριθεί με εκείνη του Εβραίου Αιχμαλωτάρχη (ή Εξιλάρχου) από τα βιβλικά χρόνια. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ο ρόλος του Χαχάμ Μπασί ήταν το πλησιέστερο αξίωμα ηγεσίας συνολικά μεταξύ των Εβραίων παντού στη Μέση Ανατολή κατά την πρώτη περίοδο της σύγχρονης εποχής.
Ο Χαχάμ Μπασί κατείχε ευρείες νομοθετικές εξουσίες και είχε την αρμοδιότητα να κρίνει και να εφαρμόζει τους νόμους μεταξύ των Εβραίων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και συχνά είχε θέση στην αυλή (ντιβάνι) του Σουλτάνου.