cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ημέρα της Αυστραλίας
Εορτασμοί της εκατονταετηρίδας: 1839 με 1888
Το 1888, όλες οι αποικιακές πρωτεύουσες, εκτός από την Αδελαΐδα γιόρτασαν την «Ημέρα της Επετείου». Το 1910, η Νότια Αυστραλία υιοθέτησε της Ημέρα της Αυστραλίας, ακολουθούμενη από τη Βικτώρια το 1931. Το 1935, όλες οι πολιτείες της Αυστραλίας θα γιορτάζουν την 26η Ιανουαρίου ως Ημέρα της Αυστραλίας (αν και ήταν ακόμη γνωστή με την ονομασία Ημέρα Επετείου στη Νέα Νότια Ουαλία). Η ονομασία «Ημέρα Ιδρύσεως» παρέμεινε σε τοπική όμως χρήση.
Σύγχρονοι εορτασμοί
Από το 1988 η συμμετοχή στην ημέρα της Αυστραλίας είχε αυξηθεί και το 1994 όλες οι πολιτείες και επικράτειες άρχισαν να γιορτάζουν μια ενοποιημένη δημόσια αργία την πραγματική ημέρα για πρώτη φορά. Μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2007 ανάφερε ότι το 27,6% των Αυστραλών ψήφιζε στο να παραβρεθεί σε ένα οργανωμένο εορτασμό της Ημέρας της Αυστραλίας και ένα 25,6% στο να γιορτάσει με οικογένεια και φίλους, κάνοντας την Ημέρα της Αυστραλίας το μεγαλύτερο ετήσιο δημόσιο γεγονός του έθνους. Αυτά τα αποτελέσματα προχώρησαν σε μια έρευνα όπου το 66% των ατόμων, δήλωναν ότι θα συμμετείχαν ενεργά στους εορτασμούς της ημέρας της Αυστραλίας το 2005.
Υπαίθριες συναυλίες, κοινοτικά μπάρμπεκιου, αθλητικοί διαγωνισμοί, φεστιβάλ και πυροτεχνήματα, είναι μερικά από τα πολλά συμβάντα που λαμβάνουν χώρα απανταχού στην Αυστραλία. Αυτά τα επίσημα συμβάντα παρουσιάζονται από το Συμβούλιο της Εθνικής Ημέρας της Αυστραλίας, που είναι ένα επίσημο συμβούλιο ή επιτροπή σε κάθε πολιτεία ή επικράτεια και τοπικές επιτροπές.
Στο Σίδνεϋ το λιμάνι είναι τόπος εστίασης και γίνονται αγώνες σκαφών, όπως αγώνες ferryboat, και ψηλών πλοίων. Στην Αδελαΐδα ο εορτασμός κλειδί, είναι η «Ημέρα της Αυστραλίας στην Πόλη» και αποτελείται από παρέλαση, συναυλίες και ρίψεις πυροτεχνημάτων, που γίνονται στο πάρκο Elder καθώς και από τον παραδοσιακό Διεθνή αγώνα κρίκετ που γίνεται στο γήπεδο Adelaide Oval. Με χαρακτηριστικό την Παρέλαση των Ανθρώπων και τη Συναυλία των Ταξιδιών, οι εορτασμοί της Μελβούρνης εστιάζουν καθαρά στον εορτασμό της πολυπολιτισμικότητας. Παρά μια πτώση στη συμμετοχή το 2010, αν και με το κοινό να υπολογίζεται ακόμη στις 400.000, το Perth Skyworks είναι το μεγαλύτερο συμβάν που γίνεται σε κάθε Ημέρα της Αυστραλίας.
Οι τελετές απονομής υπηκοότητας είναι πολύ κοινές κατά την Ημέρα της Αυστραλίας και πλέον η μεγαλύτερη ευκαιρία για την απόκτηση υπηκοότητας. Στις 26 Ιανουαρίου 2011, έγιναν περισσότερες από 300 τελετές υπηκοότητας και 13.000 άτομα από 143 χώρες απέκτησαν την Αυστραλιανή υπηκοότητα. Στα πρόσφατα χρόνια, πολλές τελετές υπηκοότητας συμπεριέλαβαν ορκωμοσίες με συμμετοχές από αυτούς που είναι ήδη υπήκοοι. Μια έρευνα που έγινε το 2007 ανάφερε πως το 78,6% των ατόμων, πίστευαν πως οι τελετές υπηκοότητας ήταν ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της ημέρας.
Το επίσημο Πρόγραμμα, Πρεσβευτής της Ημέρα της Αυστραλίας ενισχύει τους εορτασμούς σε όλη τη χώρα, φέρνοντας Αυστραλούς που έχουν καταφέρει πολλά, στη συμμετοχή των εορτασμών από μικρές κοινότητες. Το 2011, 385 πρεσβευτές συμμετείχαν σε 384 εορτασμούς κοινοτήτων. Τα βραβεία του Τάγματος της Αυστραλίας, είναι επίσης το χαρακτηριστικό της ημέρας. Το Μενταγιόν του Άθλου της Ημέρας της Αυστραλίας απονέμεται σε πολίτες από τις τοπικές διοικήσεις, με βάση αν έχουν διαπρέψει, τόσο σε διοικητικούς, όσο και σε μη-διοικητικούς οργανισμούς. Ο Γενικός-Κυβερνήτης και ο Πρωθυπουργός απευθύνονται προς το έθνος. Κάθε χρόνο, την παραμονή της Ημέρας της Αυστραλίας, ο Πρωθυπουργός ανακοινώνει το νικητή του βραβείου του Αυστραλού της Χρονιάς, το οποίο δίνεται σε ένα Αυστραλό πολίτη ο οποίος έχει δείξει «σημαντική προσφορά προς την Αυστραλιανή κοινωνία και το έθνος» και αποτελεί «μοντέλο έμπνευσης για την Αυστραλιανή κοινωνία». Οι υποκατηγορίες του βραβείου είναι Νεαρός Αυστραλός της Χρονιάς, και Πρεσβύτερος Αυστραλός της Χρονιάς, καθώς υπάρχει και ένα βραβείο για τον Τοπικό Ήρωα της Αυστραλίας.
Υπάρχουν πολλά μουσικά φεστιβάλ κατά την ημέρα της Αυστραλίας, όπως το Big Day Out, το Triple J Hottest 100, και το Australia Day Live Concert το οποίο μεταδίδεται ζωντανά από την τηλεόραση σε όλη τη χώρα. Για πολλά χρόνια ο διεθνής αγώνας κρίκετ, γινόταν την Ημέρα της Αυστραλίας στο γήπεδο Adelaide Oval. Οι αγώνες αυτοί περιλαμβάνουν αγώνες δοκιμής και Διεθνής της Μιας Ημέρας.
Μια έρευνα το 2009 έδειξε πως οι Αυστραλοί συλλογίζονται την ιστορία και το μέλλον εξίσου το ίδιο την Ημέρα της Αυστραλίας. Από αυτούς που πήραν μέρος στην έρευνα, το 43% συμφώνησαν πως η ιστορία είναι το πιο σημαντικό πράγμα στις σκέψεις τους την Ημέρα της Αυστραλίας και το 41% είπε ότι κοιτούν «προς το μέλλον μας», ενώ το 13% σκεφτόταν πως είναι σημαντικό να «σκεφτόμαστε το παρών αυτή τη στιγμή» και το 3% δεν ήταν σίγουρο. Παρά το ότι η ημέρα ανακλά την άφιξη του Πρώτου Στόλου, οι σύγχρονοι εορτασμοί δεν είναι ιδιαίτερα ιστορικοί στο θέμα τους. Δεν περιλαμβάνει αναπαραστάσεις μεγάλης κλίμακας και η συμμετοχή των εθνικών ηγετών εστιάζεται κυρίως σε θέματα όπως τις ανακοινώσεις του βραβείου του Αυστραλού της Χρονιάς και τελετές Υπηκοότητας.
Με πιθανή την προοπτική μιας αλλαγής στην κατανόηση των Αυστραλών περί της θέσης των Αυτοχθόνων Αυστραλών στην εθνική τους ταυτότητα, μια έρευνα της Newspoll τον Νοέμβριο του 2009, ανέφερε ότι το 90% των Αυστραλών που ρωτήθηκαν, πιστεύουν πως «είναι σημαντικό να αναγνωρισθούν οι άνθρωποι και η κουλτούρα των Αυτοχθόνων της Αυστραλίας», ως μέρος των εορτασμών της Ημέρα της Αυστραλίας. Μια παρόμοια αναλογία (89%) συμφώνησε πως «είναι σημαντικό να αναγνωριστεί η πολιτιστική ποικιλία του έθνους». Παρά την ισχυρή παρουσία στους εορτασμούς της Ημέρας της Αυστραλίας και τη θετική διάθεση επί της αναγνώρισης των Αυτοχθόνων Αυστραλών, η ημερομηνία των εορτασμών, παραμένει πηγή πρόκλησης και εθνικής συζήτησης.
Κριτική
Για κάποιους Αυστραλούς, ιδίως για τους Αυτόχθονες, η ημέρα της Αυστραλίας έχει γίνει το σύμβολο των δυσμενών επιπτώσεων της Βρετανικής αποικίας προς τους Αυτόχθονες ανθρώπους της Αυστραλίας. Οι εορτασμοί του 1938 συνοδεύτηκαν από την Αβορίγινη Ημέρα Θρήνου. Μια τεράστια συγκέντρωση Αβορίγινων στο Σίδνεϋ το 1988 κατέληξε σε μνημόσυνο «Ημέρας Εισβολής», συμβολίζοντας την απώλεια της Αυτόχθονης κουλτούρας. Η επέτειος είναι επίσης γνωστή ως «Ημέρα Επιβίωσης» και σηματοδοτείται από συμβάντα όπως τη συναυλία της Ημέρας της Επιβίωσης που πρωτοέγινε στο Σίδνεϋ το 1992, γιορτάζοντας το γεγονός πως, οι Αυτόχθονες και η κουλτούρα τους δεν εξαλείφθηκαν εντελώς.
Σε απάντηση, επίσημοι εορτασμοί προσπάθησαν να συμπεριλάβουν τους Αυτόχθονες, δημιουργώντας τελετές, όπως την τελετή Woggan-ma-gule, η οποία έγινε στο Σίδνεϋ το 2006 τιμώντας το παρελθόν και γιορτάζοντας το παρών. Συμμετείχαν Αυτόχθονες Αυστραλοί και ο Κυβερνήτης της Νέας Νότιας Ουαλίας.
Ημέρα Εισβολής
Ημέρα Εισβολής είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται από κάποια Αυτόχθονα στοιχεία και τους υποστηρικτές τους ως αναφορά της 26ης Ιανουαρίου με διαδηλώσεις που συμβαίνουν σχεδόν κάθε χρόνο, μερικές φορές σε συγκεντρώσεις της Ημέρας της Αυστραλίας.
Τον Ιανουάριο του 1988, διάφορες ομάδες Αυτοχθόνων έκαναν μια συλλογική προσπάθεια για να προωθήσουν μια ενημέρωση στους Αυστραλούς, για την παρουσία τους, τις ανάγκες τους και την επιθυμία τους, πως πρέπει να υπάρχει επικοινωνία, συμβιβασμός και συνεργασία σε θέματα δικαιωμάτων γης. Για αυτό το σκοπό, κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου στήνουν μια καθαρά εμφανή σκηνή με την ονομασία Σκηνή της Πρεσβείας σε μια ακτή σε ένα μέρος που ονομάζεται Mrs Macquarie’s Chair, δίπλα από τους Βασιλικούς Βοτανικούς Κήπους του Σίδνεϋ. Η πρεσβεία, που αποτελείται από διάφορες μεγάλες και μικρές τέντες επανδρώνεται από μια ομάδα Αβορίγινων από την Οδό Eveleigh του προαστίου Redfern και οργανώνεται με τη συνεργασία της υπηρεσίας πάρκων και κήπων του τοπικού συμβουλίου. Έχει γίνει τόπος συγκέντρωσης για τους Αβορίγινες από κάθε μεριά του Σίδνεϋ. Ένας από τους στόχους της πρεσβείας ήταν να γίνουν ορατοί από τους χιλιάδες κατοίκους του Σίδνεϋ των οποίων οι διοργανωτές ισχυρίζονται πως έχουν γνώση και ακόμη πως σπάνια είδαν ποτέ, Αβορίγινες.
Προτεινόμενες αλλαγές της ημερομηνίας
Πριν την καθιέρωση της Ημέρας της Αυστραλίας ως εθνική μέρα της Αυστραλίας και στα ακόλουθα χρόνια της δημιουργίας της, προτάθηκαν διάφορες ημερομηνίες για τον εορτασμό της και, κάποιες φορές, έγινε συζήτηση σχετικά με την πιθανότητα να μεταφερθεί η Ημέρα της Αυστραλίας σε κάποια εναλλακτική ημερομηνία. Και ενώ υπήρξαν διάφοροι λόγοι για μια τέτοια μετακίνηση, οι ανησυχίες για τη σημερινή κατάσταση περιλαμβάνουν:
·        Την παρούσα ημερομηνία, με τον εορτασμό της ίδρυσης της Αποικίας της Νέας Νότιας Ουαλίας, μπορεί να φανεί πως χάνει από πλευράς εθνικής σημασίας.
·        Η Ημέρα της Αυστραλίας πέφτει κατά τη διάρκεια της σχολικής αργίας, περιορίζοντας την ικανότητα των σχολείων να συμπεριλάβουν τους μαθητές σε αυτήν.
·        Η ημερομηνία μπορεί να συμπεριληφθεί σαν μια που είναι ουσιαστικά συνδεδεμένη με το παρελθόν των καταδίκων της Αυστραλίας, γιορτάζοντας το γεγονός ότι «η Βρετανία έφερε στην Αυστραλία τους πρώτους λευκούς πολίτες της δεμένους με αλυσίδες»/
·        Δεν καταφέρνει να συμπεριλάβει όλους τους Αυστραλούς, καθώς και τα μέλη της κοινότητας των αυτοχθόνων και άλλους που τη βλέπουν ως μέρα που τιμάται η ημερομηνία της εισβολής στη γη τους. Αυτό συνδέεται με την πρόταση, του να μεταφερθεί η επέτειος σε άλλη ημερομηνία, κάτι που θα ληφθεί ως μια σημαντική συμβολική πράξη.
Μερικοί από αυτούς που φωνάζουν για αλλαγή είναι ο Tony Beddison, τότε πρόεδρος της επιτροπής της Ημέρας της Αυστραλίας (στη Βικτώρια), ο οποίος έκανε συζήτηση για αλλαγή και ζήτησε δημόσια συζήτηση για το θέμα αυτό το 1999 και ο Mick Dodson, που ήταν ο Αυστραλός της Χρονιάς το 2009 και ζήτησε δημόσια συζήτηση σχετικά με το πότε έλαβε μέρος η Ημέρας της Αυστραλίας.
Ομοσπονδία της Αυστραλίας, 1η Ιανουαρίου
Από το 1957, προτάθηκε η 1η Ιανουαρίου ως πιθανή εναλλακτική ημέρα, για τον εορτασμό της Ομοσπονδίας της Αυστραλίας. Το 1902, ένα χρόνο μετά την Ομοσπονδία, η 1η Ιανουαρίου ονομάστηκε «Ημέρα Κοινοπολιτείας». Ωστόσο,η Πρωτοχρονιά ήταν ήδη ημέρα αργίας και η Ημέρα Κοινοπολιτείας δεν είχε αρκετή υποστήριξη.
Ημέρα Anzac, 24 Απριλίου
Υπήρχε ένας βαθμός υποστήριξης τα πρόσφατα χρόνια, στο να γίνει η 25η Απριλίου, η εθνική μέρα της Αυστραλίας, αν και αυτή η πρόταση αντιμετώπισε ισχυρές αντιθέσεις. Το 1999, η παρακίνηση του Tony Beddison στο να αλλάξει η ημερομηνία με ενσωμάτωσή της με την Ημέρα Anzac, βρήκε την υποστήριξη του Peter Hollingworth (Αγγλικανός Αρχιεπίσκοπος του Brisbane στο Qeensland), και του Ομοσπονδιακού Αρχηγού της Αντιπολίτευσης, Kim Beazley.
Η πρόταση έγινε και πάλι το 2001, όταν ο εθνικός πρόεδρος του Returned and Services League of Australia (RSL), Αρχιστράτηγος (εν αποστρατεία) Peter Phillips, πρότεινε πως μια συγχώνευση μπορεί να είναι πιθανή στο μέλλον. Ο Phillips ήταν στη διαδικασία σχεδιασμού μιας μεγάλης αναθεώρησης σχετικά με το μέλλον της Ημέρας Anzac και η ενσωμάτωση αυτών των δύο, προκάλεσε σημαντικές ανησυχίες στον RSL. Αν και μετά δήλωσε πως παρεξηγήθηκε και πως η αναθεώρηση δεν αφορούσε κάποια συγχώνευση των δύο ημερομηνιών, η πρόταση αυτή ξεκίνησε διαμάχες. Η ιδέα ήρθε σε μεγάλη αντιπαράθεση, τόσο με τον Πρωθυπουργό John Howard, όσο και με τον Αρχηγό της Αντιπολίτευσης Kim Beazley οι οποίοι μίλησαν εναντίον του σχεδίου. (Ο Beazley ξεκαθάρισε την αρχική του στάση, δηλώνοντας πως δεν υποστηρίζει μια συγχώνευση, αλλά, παρ'όλα αυτά βλέπει την Ημέρα Anzac ως πραγματική εθνική ημέρα της Αυστραλίας).
Αντεπιχειρήματα για τη συγχώνευση των δύο αργιών συμπεριλάμβαναν τη γνώμη πως πολλοί βετεράνοι πολέμου έβλεπαν την Ημέρα Anzac, ως δική τους ημέρα. Η Ημέρα Anzac είναι επίσης αργία στη Νέα Ζηλανδία, τα Νησιά Κουκ, το Νιούε, τη Σαμόα και την Τόνγκα. Επίσης υπήρχε η γνώμη πως μια συγχώνευση θα παρέκκλινε από τον κύριο σκοπό της Ημέρας Anzac –την τίμηση δηλαδή των νεκρών πολέμου.
Εγκαίνια της πρώτης Ομοσπονδιακής Βουλής, 9 Μαΐου
Προτάθηκε μερικές φορές η ημερομηνία 9 Μαΐου, που είναι όχι μόνο η μέρα που άνοιξε η πρώτη Ομοσπονδιακή Βουλή στη Μελβούρνη το 1901, αλλά επίσης η ημερομηνία των εγκαινίων της Προσωρινής βουλής στην Καμπέρα το 1927 και η ημερομηνία των εγκαινίων της Νέας Βουλής το 1988. Η ημερομηνία αυτή, ανά καιρούς, έχει κερδίσει την υποστήριξη των Πρωθυπουργών του Queensland, Peter Beattie, Tony Beddison και Geoffrey Blainey. Παρόλα αυτά, όπως και με την ημερομηνία του Φράχτη του Eureka, η ημερομηνία έχει ληφθεί από πολλούς, ως πολύ κοντά συνδεδεμένη με τη Βικτώρια και το γεγονός ότι είναι πολύ κοντά στον χειμώνα να θεωρείται εμπόδιο.
Επέτειος του Δημοψηφίσματος του 1967, 27 Μαΐου
Η επέτειος του δημοψηφίσματος του 1967 για την τροποποίηση του συνταγματικού καθεστώτος των Αβορίγινων προτάθηκε και αυτή ως εναλλακτική. Η μέρα του δημοψηφίσματος ήταν η 27η Μαΐου και οι τροποποιήσεις στο σύνταγμα έγιναν στις 10 Αυγούστου. Οι αλλαγές που έγιναν, καθιστούσαν ικανούς τους Αβορίγινες να αντιπροσωπεύονται κάτω από τον ομοσπονδιακό νόμο και να συμπεριλαμβάνονται στην εθνική απογραφή. Το κοινό ψήφισε υπέρ με 90.77%. Το συμβάν ήταν ορόσημο στην αναγνώριση των δικαιωμάτων των Αυτοχθόνων στην Αυστραλία.
Ο Φράχτης του Eureka, 3 Δεκεμβρίου
Ο Φράχτης του Eureka στις 3 Δεκεμβρίου, έχει μεγάλη ιστορία ως εναλλακτική επιλογή για την ημέρα της Αυστραλίας και είχε προταθεί από το περιοδικό The Bulletin τη δεκαετία του 1880. Η εξέγερση του Eureka συνέβη το 1854 κατά τη διάρκεια του Βικτωριανού πυρετού του χρυσού. Και ήταν μια αποτυχημένη επανάσταση των μεταλλωρύχων ενάντια στη Βικτωριανή αποικιακή κυβέρνηση. Αν και η επανάσταση κατατροπώθηκε, οδήγησε σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις και της δόθηκε η περιγραφή της γενέτειρας της Αυστραλιανής δημοκρατίας. Ανάμεσα στους υποστηρικτές της ημερομηνίας είναι ο γερουσιαστής Don Chipp και ο Πρωθυπουργός της Βικτώρια Steve Bracks. Παρόλα αυτά, η ιδέα απέτυχε να τραβήξει την προσοχή στη δεκαετία του 1880, πιθανόν λόγο της πίστης των αποίκων στη Βρετανία, μιας και ακόμη και στο Ballarat (πόλη στην οποία το Eureka βρισκόταν) το Eureka έπρεπε να ξεχαστεί. Η ιδέα του Φράχτη του Eureka αντικρούστηκε αφού προτάθηκε και από τις δύο «ακροαριστερές ενώσεις» και «δεξιές εθνικιστικές ομάδες» και από μερικούς ακόμη είναι ένα ζωτικό συμβάν της Βικτώρια.
Άλλες προτεινόμενες ημερομηνίες
·        Η Wattle Day στις 1 Σεπτεμβρίου προτάθηκε ως ενωτική εθνική πατριωτική αργία από τον Οργανισμό Wattle Day, σαν μια εναλλακτική ημερομηνία για την Ημέρα της Αυστραλίας. Υπάρχει ένας βαθμός ιστορικών προηγουμένων για την πρόταση: η Wattle Day γιορτάστηκε ως Ημέρα της Αυστραλίας στη Νότια Αυστραλία για πολλά χρόνια, αν και από το 1915 ως το 1918, η Ημέρα της Αυστραλίας εορταζόταν εκεί στις 26 Ιουλίου.
·        Η Ημέρα του Συντάγματος, στις 9 Ιουλίου επίσης προτάθηκε ως πιθανή εναλλακτική, μνημονεύοντας την ημέρα του 1900, κατά την οποία η Βασίλισσα Βικτώρια έδωσε τη συγκατάθεσή της στο Σύνταγμα της Αυστραλίας.
·        Η επέτειος της 3ης Μαρτίου με τους Νόμους της Αυστραλίας να μπαίνουν σε ισχύ, επιλέχθηκε ως επιλογή, με την ονομασία Ημέρα Ανεξαρτησίας της Αυστραλίας. Αυτοί οι νόμοι απομάκρυναν το Ηνωμένο Βασίλειο από την ικανότητά του να νομοθετεί για λογαριασμό των Αυστραλιανών Πολιτειών, την ικανότητα της Βασίλισσας να απορρίπτει ή να αναστέλλει κρατικές νομοθεσίες, όπως και να ανακόπτει τα εναπομείναντα κανάλια έφεσης από τα Ανώτατα Δικαστήρια των Πολιτειών και το Υπέρτατο Δικαστήριο της Αυστραλίας, προς το ιδιαίτερο Συμβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ υπέγραψε μια προκήρυξη στον Κυβερνητικό Οίκο στην Καμπέρα στις 2 Μαρτίου του 1986 ώστε να μπουν σε εφαρμογή οι Νόμοι, στις 5 πμ ώρα Γκρίνουϊτς την επόμενη μέρα.
Αντιπαραθέσεις ως προς την αλλαγή
Κάθε απόφαση για την αλλαγή της ημερομηνίας στην Ημέρα της Αυστραλία θα πρέπει να γίνει από ένα συνδυασμό της Αυστραλιανής Ομοσπονδίας και των Κρατικών Κυβερνήσεων. Στα πρόσφατα χρόνια, μια τέτοια κίνηση δεν είχε την κατάλληλη υποστήριξη, έχοντας τους Πρωθυπουργούς, όσο και από τους Αρχηγούς της Αντιπολίτευσης να μιλούν ενάντια στην ιδέα. Το 2001 ο Πρωθυπουργός John Howard δήλωσε πως αναγνώριζε το ενδιαφέρον των Αβορίγινων σχετικά με την ημερομηνία, αλλά παρ'όλα αυτά ήταν μια σημαντική ημέρα για την ιστορία της Αυστραλίας και έτσι έκλεινε στο να παραμείνει στην τρέχουσα ημερομηνία. Επίσης σημείωσε, πως η 1η Ιανουαρίου, η οποία ήταν υπό συζήτηση υπό το φως της Εκατονταετηρίδας της Ομοσπονδίας, ήταν ακατάλληλη μιας και συνέπεφτε με την Πρωτοχρονιά. Ο Πρωθυπουργός Kevin Rudd έδωσε ένα «ευθύ όχι» για κάποια αλλαγή στην ημερομηνία, απαντώντας στο Mick Dodson που είχε προτείνει για επαναδημιουργία κάποιου debate. Ο Αρχηγός της Αντιπολίτευσης, Malcolm Turnbull, επανέλαβε την υποστήριξη του Rudd για την 26η Ιανουαρίου, αλλά, μαζί με το Rudd, υποστήριξε το δικαίωμα των Αυστραλών να σηκώσουν το θέμα. Σχετικά με τους Αρχηγούς των Πολιτειών, ο Πρωθυπουργός της Νέας Νότιας Ουαλίας Nathan Rees, δήλωσε ότι ακόμα δεν είχε ακούσει κάποιο «ακαταμάχητο επιχείρημα» που να υποστηρίζει την αλλαγή. Η Πρωθυπουργός του Queensland Anna Bligh, εξέφρασε την αντίθεσή της για αλλαγή της ημερομηνίας παρά τις όποιες διαμάχες.
Κατηγορία:Πολιτισμός της Αυστραλίας Κατηγορία:Αργίες
Final Fantasy
Το Final Fantasy (ιαπωνικά: ファイナルファンタジー, Χέπμπορν: Fainaru Fantajī) είναι franchise που δημιουργήθηκε από τον Χιρονόμπου Σακαγκούτσι, αναπτύχθηκε και ανήκει στη Square Enix (πρώην Square). Περιλαμβάνει βιντεοπαιχνίδια ρόλων φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας, αλλά και ταινίες και άνιμε. Το πρώτο παιχνίδι της σειράς είχε τον ομώνυμο τίτλο και κυκλοφόρησε το 1987. Θεωρήθηκε ως το τελευταίο εγχείρημα του Σακαγκούτσι, η τελευταία του προσπάθεια στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών, ωστόσο το παιχνίδι σημείωσε μεγάλη επιτυχία και ακολούθησαν πολλές συνέχειες. Η σειρά έχει επεκταθεί και σε άλλα είδη παιχνιδιών, όπως αυτά της δράσης ρόλων, τακτικής ρόλων, MMORPG, οδήγησης, βολών τρίτου προσώπου, πάλης και μουσικής.
Αν και τα περισσότερα παιχνίδια Final Fantasy είναι αυτοτελείς ιστορίες με διαφορετικό υπόβαθρο και χαρακτήρες, περιέχουν κοινά στοιχεία τα οποία χαρακτηρίζουν τη σειρά. Τα κοινά αυτά μπορεί να είναι επαναλαμβανόμενα στοιχεία, ονόματα χαρακτήρων, πλάσματα, και μηχανική παιχνιδιού. Το σενάριο των παιχνιδιών εστιάζει στην πορεία των πρωταγωνιστών-ηρώων, οι οποίοι πολεμούν εναντίον κάποιου υπέρτατου κακού, ενώ παράλληλα ερευνώνται οι προσωπικοί εσωτερικοί αγώνες και οι σχέσεις των χαρακτήρων. Τα ονόματά τους πηγάζουν συνήθως από την ιστορία, τις γλώσσες, την ποπ κουλτούρα, και τις μυθολογίες και κουλτούρες παγκοσμίως.
Η σειρά έχει σημειώσει μεγάλη εμπορική και κριτική επιτυχία. Είναι το κορυφαίο σε πωλήσεις franchise της Square Enix, έχοντας πουλήσει περισσότερα από 110 εκατομμύρια κομμάτια, και είναι ένα από τα κορυφαία σε πωλήσεις franchises όλων των εποχών. Είναι πολύ γνωστή για την καινοτομία της, τα οπτικά στοιχεία και τη μουσική της, όπως και τα full motion videos της, τα φωτορεαλιστικά μοντέλα των χαρακτήρων της και την ορχηστρική μουσική της από το Νομπούο Ουεμάτσου. Το Final Fantasy θεωρείται ως δραστήρια δύναμη στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών, και έχει επηρεάσει τις επαγγελματικές πρακτικές και τις σχέσεις της Square Enix με άλλες εταιρίες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών. Επίσης, έχει παρουσιάσει πολλά στοιχεία σχετικά με τα παιχνίδια ρόλων που πλέον θεωρούνται κοινά, και έχει αναγνωριστεί ότι έχει βοηθήσει τα παιχνίδια ρόλων για κονσόλες να γίνουν δημοφιλή και να εδραιωθούν και σε αγορές πέραν της ιαπωνικής.
Κοινά στοιχεία
Παρ' όλο που τα περισσότερα παιχνίδια της σειράς Final Fantasy είναι ανεξάρτητα, εμφανίζονται πολλά κοινά στοιχεία στον τρόπο παιχνιδιού τους. Οι περισσότεροι τίτλοι περιλαμβάνουν ονόματα, συχνά εμπνευσμένα από την ιστορία, τις γλώσσες και τη μυθολογία διαφόρων κουλτούρων, συμπεριλαμβανομένων αυτών της Ασίας, της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Παραδείγματα είναι τα ονόματα όπλων όπως το Excalibur και το Masamune, που προέρχονται από τον Αρθουριανό θρύλο και τον Ιάπωνα ειδικό στα σπαθιά Masamune, αντίστοιχα, όπως επίσης και τα ονόματα ξορκιών Holy, Meteor και Ultima. Η κύρια σειρά έχει υιοθετήσει το στυλ του τρέχοντος λογοτύπου της από το Final Fantasy IV, έχοντας την ίδια γραμματοσειρά, και ένα έμβλημα σχεδιασμένο από τον Ιάπωνα καλλιτέχνη Γιοσιτάκα Αμάνο. Το έμβλημα σχετίζεται με το σενάριο του παιχνιδιού και συνήθως απεικονίζει κάποιο χαρακτήρα ή αντικείμενο από την ιστορία. Επακόλουθα remake των πρώτων τριών παιχνιδιών αντικατέστησαν τα προηγούμενα λογότυπα με άλλα παρόμοια με τα υπόλοιπα της σειράς.
Μουσική
μικρογραφία|δεξιά|Ο [[Νομπούο Ουεμάτσου, μουσικός συνθέτης των περισσότερων τίτλων της σειράς.]] Οι τίτλοι της σειράς περιλαμβάνουν μια πληθώρα μουσικής, αλλά κυρίως επαναλαμβανόμενα θέματα. Τα περισσότερα παιχνίδια ξεκινούν με ένα κομμάτι που ονομάζεται "Prelude", που έχει εξελιχθεί από ένα απλό, αρπέτζιο δύο ήχων στα πρώτα παιχνίδια σε μία σύνθετη, μελωδική σύνθεση στις πρόσφατες προσθήκες. Οι νίκες στη μάχη συνοδεύονται από μία φανφάρα νίκης. Το μουσικό θέμα που ακούγεται στις εμφανίσεις των chocobos είναι πάντα η ίδια σε αναδιάταξη, σε διαφορετικό στυλ για κάθε παιχνίδι. Ένα κομμάτι με τον τίτλο "Prologue" (και μερικές φορές "Final Fantasy") που αρχικά ακουγόταν στο πρώτο παιχνίδι της σειράς, παίζει συνήθως στους τίτλους τέλους. Αν και τα μοτίβα είναι πιο κοινά στις προσθήκες που καθοδηγούνται από τους χαρακτήρες, το μουσικό θέμα συνήθως αποκλειστική για τους βασικούς χαρακτήρες και επαναλαμβανόμενα στοιχεία του σεναρίου.
Βασικός μουσικός συνθέτης της σειράς ήταν ο Νομπούο Ουεμάτσου, μέχρι την παραίτησή του από την Square Enix τον Νοέμβριο του 2004. Άλλοι συνθέτες της σειράς περιλαμβάνουν τον Τακεχάρου Ισιμότο, τον Μασάσι Χαμαούζου, τον Χιτόσο Σακιμότο και τον Τζούνγια Νακάνο. Είχε επιτραπεί στον Ουεμάτσου να δημιουργήσει το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής με μικρή καθοδήγηση από την ομάδα ανάπτυξης. Ωστόσο, ο Σακαγκούτσι απαιτούσε κομμάτια για να πλαισιώσουν συγκεκριμένες στιγμές, όπως στις μάχες και την εξερεύνηση διαφορετικών περιοχών του κόσμου του παιχνιδιού. Όταν η συγγραφή των βασικών σεναρίων ενός παιχνιδιού ολοκληρωνόταν, ο Ουεμάτσου ξεκινούσε τη συγγραφή της μουσικής βασισμένη στην ιστορία, τους χαρακτήρες, και τις καλλιτεχνικές δημιουργίες του εκάστοτε παιχνιδιού. Ξεκινούσε με τη συγγραφή του βασικού θέματός τού, και ανέπτυσσε άλλα κομμάτια για να ταιριάξουν στο στυλ του. Στη δημιουργία των μουσικών θεμάτων των χαρακτήρων, ο Ουεμάτσου διάβαζε το σενάριο του παιχνιδιού ώστε να καθορίσει την προσωπικότητά τους. Επίσης, ρωτούσε τον σεναριογράφο περισσότερες λεπτομέρειες σε σκηνές για τις οποίες ήταν αβέβαιος. Τεχνικοί περιορισμοί επικρατούσαν στους πρώιμους τίτλους. Μερικές φορές, ο Σακαγκούτσι έδινε εντολή στον Ουεμάτσου να χρησιμοποιήσει μόνο συγκεκριμένες νότες. Μέχρι το Final Fantasy IV για το SNES, ο Ουεμάτσου δε μπορούσε να προσθέσει περισσότερη λεπτότητα στη μουσική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Final Fantasy Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Nintendo Κατηγορία:Εμπορικά σήματα οπτικοακουστικών μέσων
Όρσον Γουέλς
Ο Τζορτζ Όρσον Γουέλς (George Orson Welles, 6 Μαΐου 1915 – 10 Οκτωβρίου 1985), γνωστός ως Όρσον Γουέλς, ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης θεάτρου και κινηματογράφου, ηθοποιός, σεναριογράφος,συγγραφέας και παραγωγός, κυρίως γνωστός για την ταινία του "Πολίτης Κέιν", η οποία έχει συχνά αποκληθεί η καλύτερη ταινία όλων των εποχών, αν και έχει επίσης σκηνοθετήσει πολλές άλλες ταινίες που θεωρούνται αριστουργήματα. Το They Shoot Pictures Don't They? τον ονόμασε τον δεύτερο καλύτερο σκηνοθέτη όλων των εποχών. Έγινε παγκοσμίως γνωστός το 1938 με τη ραδιοφωνική μετάδοση "Ο Πόλεμος Των Κόσμων". Αν και πολλές από τις ταινίες του θεωρούνται πλέον κλασικής αξίας, τα περισσότερα κινηματογραφικά έργα που σκηνοθέτησε, συμπεριλαμβανομένου και του Πολίτη Κέιν, δεν γνώρισαν εμπορική επιτυχία στην εποχή τους. Το 1999 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον κατέταξε στην 16η θέση στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών. Άλλα αξιόλογα έργα του εκτός του Citizen Kane συμπεριλαμβάνουν τα: Οι Υπέροχοι Άμπερσον (1942), Η Κυρία από την Σαγκάη (1947), Touch of Evil (1958), Chimes at Midnight (1965), F For Fake (1973) και The Other Side of the Wind (2018), το οποίο εκδόθηκε 30 χρόνια μετά τον θάνατό του.
Ζωή του Γουέλς
Ο Γουέλς γεννήθηκε στην πόλη Κενόσα του Ουισκόνσιν το 1915. Το 1919 μετά το διαζύγιο των γονιών του μετακόμισε στο Σικάγο. Ήταν το δεύτερο παιδί του εφευρέτη Richard Hodgdon Head Welles και της πιανίστριας Beatrice Ives. Θεωρήθηκε παιδί θαύμα από μικρή ηλικία σε ασχολίες όπως το πιάνο, το σχέδιο, η υποκριτική, η ποίηση και η ταχυδακτυλουργική. Στα εννιά του χρόνια έχασε την μητέρα του και στα δεκαπέντε τον πατέρα του. Μετά τον θάνατο των γονιών του, την ανατροφή του ανέλαβε ο Maurice Bernstein, γιατρός από το Σικάγο. Το 1931 φοίτησε στο Todd School της πόλης Woodstock στο Ιλλινόις.
Βραβεία
Ο Όρσον Γουέλς τιμήθηκε από τη δεκαετία του '70 πολλές φορές με βραβεία για το σύνολο του έργου του και τη συνεισφορά του στον κινηματογράφο. Το 1971 του απονεμήθηκε τιμητικό Όσκαρ και το 1975 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI), του απένειμε το Lifetime Achievement Award. Μεταξύ άλλων τιμήθηκε ή ήταν υποψήφιος σε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί μοντέρ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Αγία Αικατερίνη (συνοικία)
thumb|right|250px|Χαρακτηριστικές κατοικίες της συνοικίας από τις τελευταίες που απέμειναν Τα Γύφτικα ή Αγία Αικατερίνη είναι συνοικία των Πατρών, από τις παλαιότερες της πόλης.
Η συνοικία πήρε το όνομά της, όταν τον 13ο αιώνα οι Βενετοί κάτοχοι της Πάτρας έφεραν και εγκατέστησαν εκεί τσιγγάνους οι οποίοι είχαν έρθει στην Ελλάδα από την Ινδία ή την Αίγυπτο.
Η πολεοδομική διαμόρφωση της συνοικίας ήταν με σπίτια άναρχα δομημένα γύρω από την εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης, στενά δρομάκια με μικρές αυλές. Το 1924 δίπλα στην συνοικία χτίστηκε ο Α΄ προσφυγικός συνοικισμός για να στεγασθούν οι πρόσφυγες της Mικρασιατικής Kαταστροφής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Βικτωρίνος
Ο Μάρκος Πιαβόνιος Βικτωρίνος (λατιν. Victorinus) ήταν αυτοκράτορας στη Γαλατική Αυτοκρατορία το διάστημα 268-270 ή 269-271, έπειτα από τη σύντομη βασιλεία του Μάριου. Όταν προσπάθησε να αποπλανήσει μία παντρεμένη, ο σύζυγός της τον φόνευσε.
Βιογραφία
Με καταγωγή από τη Γαλατία, ο Βικτωρίνος γεννήθηκε σε μία οικογένεια μεγάλου πλούτου και ήταν στρατιωτικός υπό τον Πόστουμο, τον πρώτο από τους αποκαλούμενους αυτοκράτορες της Γαλατίας. Έδειξε σημαντική ικανότητα, όταν κατείχε τον τίτλο του τριβούνου των πραιτοριανών (tribunus praetorianorum) το 266/7 και ανήλθε γρήγορα για να γίνει συνύπατος με τον Πόστουμο το 268. Είναι επίσης πιθανόν ο Πόστουμος να τον προήγαγε έπειτα στη θέση του πραιτωριανού έπαρχου.
Λίγο μετά την κατάπνιξη μιας εξέγερσης του Λαιλιανού το 269, ο Πόστουμος δολοφονήθηκε από τα ίδια του τα στρατεύματα, τα οποία διόρισαν στη θέση του τον Μάριο ως αυτοκράτορα.
Μετά τη μηχάνευση του θανάτου του Μάριου, ο Βικτωρίνος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τα στρατεύματα που βρίσκονταν στην Αυγούστα Τρεβερόρουμ (Τρίερ) το φθινόπωρο του 269. Κύριο μέλημά του ήταν να εμποδίσει τις δυτικές επαρχίες να υποταχθούν στην κεντρική εξουσία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γεγονός που του έγινε σαφές από τις πρώτες εβδομάδες, όταν μόνο οι επαρχίες της Γαλατίας, της Γερμανίας και της Βρετανίας τον αναγνώρισαν. Η Ισπανία εγκατέλειψε τη Γαλατική Αυτοκρατορία και δήλωσε την πίστη της στον Κλαύδιο Γοτθικό. Στη συνέχεια, ο Κλαύδιος έστειλε τον έμπιστο στρατηγό του, Πλακιδιανό, στη νοτιοανατολική Γαλατία με εντολή να προσεταιριστεί όσο το δυνατόν περισσότερες από τις αμφιταλαντευόμενες πόλεις. Πολύ γρήγορα ο Πλακιδιανός κατέλαβε το Κουλάρο (Γκρενόμπλ), αλλά δεν προχώρησε περαιτέρω.
Η παρουσία του Πλακιδιανού ενέπνευσε την πόλη Αυγουστόντουνουμ Εντουόρουμ (Οτάν) να εγκαταλείψει τον Βικτωρίνο και να δηλώσει την πρόθεσή της υπέρ του Κλαύδιου Γοτθικού. Αυτό ανάγκασε τον Βικτωρίνο να βαδίσει νότια και να την πολιορκήσει, όπου έπεσε μετά από επτά μήνες, μετά το οποίο τα στρατεύματα του Βικτωρίνου λεηλάτησαν και κατέστρεψαν την πόλη. Ο Βικτωρίνος επέστρεψε θριαμβευτικά στην Κολωνία. Παραμένει μυστήριο γιατί ακριβώς ο Κλαύδιος δεν εξουσιοδότησε τον Πλακιδιανό, ωστόσο, εικάζεται ότι ο Κλαύδιος, ο οποίος ήταν πλήρως απασχολημένος είτε στην Ιταλία εναντίον των Αλαμαννών είτε στα Βαλκάνια εναντίον των Γότθων, δεν επιθυμούσε να ανοίξει ένα δεύτερο θέατρο επιχειρήσεων στη Γαλατία, το οποίο όχι μόνο θα απαιτούσε μια μεγάλη στρατιωτική προσπάθεια, αλλά θα απαιτούσε επίσης από τον Κλαύδιο να αναλάβει την ευθύνη για την υπεράσπιση των συνόρων του Ρήνου, αν είχε επιτύχει. Υπάρχουν στοιχεία που υποδηλώνουν ότι ο Κλαύδιος αντιμετώπιζε κάποιες δυσκολίες στην Ανατολή, οι οποίες απασχολούσαν επίσης την προσοχή του.
Ο Βικτωρίνος δολοφονήθηκε στην Κολωνία στις αρχές του 271 από τον Αττιτιανό, έναν από τους αξιωματικούς του, τη γυναίκα του οποίου ο Βικτωρίνος είχε υποτίθεται αποπλανήσει. Δεδομένου ότι το κίνητρο ήταν προσωπικό και όχι πολιτικό, η μητέρα του Βικτωρίνου, Βικτωρία (ή Βιτρουβία), μπόρεσε να συνεχίσει να κατέχει την εξουσία μετά τον θάνατο του Βικτωρίνου και κανόνισε τη θεοποίησή του και, μετά από σημαντική πληρωμή των στρατευμάτων, τον διορισμό του Τέτρικου Α΄ ως διαδόχου του. Ένας άλλος στρατιωτικός διοικητής φαίνεται ότι ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, ο Δομιτιανός Β΄, αλλά σύντομα εξαλείφθηκε.
Ο Βικτωρίνος αναφέρεται μεταξύ των Τριάντα Τυράννων στην Historia Augusta. Η αμφίβολη Ιστορία των Αυγούστων έχει εξίσου μια σύντομη περιγραφή του Βικτωρίνου του Νεότερου, που φέρεται ως γιος του Βικτωρίνου, ο οποίος ορίστηκε αυτοκράτορας από την οικογένειά του την ημέρα που δολοφονήθηκε ο πατέρας του, και σκοτώθηκε αμέσως μετά από τα στρατεύματα. Η Ιστορία των Αυγούστων αναφέρει επίσης ότι τόσο ο πατέρας όσο και ο γιος θάφτηκαν κοντά στην Κολωνία σε μαρμάρινους τάφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Θησαυρός των Κυρηναίων
Ο θησαυρός των Κυρηναίων ήταν ίσως ο τελευταίος θησαυρός που οικοδομήθηκε εντός του ιερού του Απόλλωνα στους Δελφούς. Χρονολογείται στα 334-322 π.Χ. Αφιερώθηκε από την ελληνική πόλη της Κυρήνης, στη Β. Αφρική.
Πηγές
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα Θησαυροί Δελφών Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών Κατηγορία:Αρχαία Λιβύη
Στέφανος Λιγκοβανλής
Ο Στέφανος Λιγκοβανλής γεννήθηκε στις 7 Μαίου 1979 στην Αθήνα. Είναι τραγουδιστής, τραγουδοποιός καθώς και διδάκτορας Παλαιολιθικής Αρχαιολογίας και ερευνητής.
Καλλιτεχνική Πορεία
Η καλλιτεχνική του πορεία ξεκινάει επίσημα το 1998, όντας ένας από τους ιδρυτές, τραγουδιστής και βασικός στιχουργός του συγκροτήματος 1550. Με τους 1550 θα κυκλοφορήσει το 1999, τον «θρυλικό» πλέον, πρώτο και ομώνυμο δίσκο του συγκροτήματος, ο οποίος περιέχει μερικά από τα πιο αξιόλογα τραγούδια του σχήματος, όπως ο «Ταξιδιώτης της Ερήμου» το «Σαν Μουσική», το «Πετάω Ψηλά», τα οποία γρήγορα θα αγαπηθούν από το μουσικό κοινό και θα γίνουν ραδιοφωνικές επιτυχίες, φτάνοντας μέχρι και το Νο1 στα charts αρκετών σταθμών. Ταυτόχρονα οι κριτικές αυτού του δίσκου είναι διθυραμβικές και ανακηρύσσεται από το περιοδικό Δίφωνο debut album της χρονιάς για το ελληνικό rock. Έχοντας πραγματοποιήσει πάνω από 1500 live ως τραγουδιστής των 1550, το 2004, και λίγο πριν την κυκλοφορία του 2ου δίσκου τους, ο Στέφανος Λιγκοβανλής θα αποχωρήσει από το σχήμα λόγω μουσικών και αισθητικών διαφωνιών.
Από το 2004 έως και το 2010 εμφανίζεται στην μουσική σκηνή «Αρχιτεκτονική» (στο Νέο Κόσμο και από το 2008 στο Γκάζι)  με το συγκρότημα «Τα Παιδία Παίζει» συνεργαζόμενος με εξαιρετικούς μουσικούς και τραγουδιστές. Με τα «Παιδία Παίζει» θα πραγματοποιήσει πάνω από 1000 εμφανίσεις, συνεισφέροντας σε επιτυχημένες μουσικές σαιζόν για το μουσικό αυτό σχήμα. Στο πλαίσιο της ίδιας συνεργασίας με τους Μάνο Μανουσέλη και Αποστόλη Ψυχράμη θα δημιουργήσουν και θα ηχογραφήσουν 2 τραγούδια με τίτλο «Ναυάγιο» και «Νόστος».
Ενδιαμέσως, το καλοκαίρι του 2008 ο Στέφανος Λιγκοβανλής θα πραγματοποιήσει εμφανίσεις στη μουσική σκηνή «Ακτή Πειραιώς» σε συνεργασία με πλειάδα εξαιρετικών μουσικών και τραγουδιστών.
Το 2008, επίσης θα δημιουργήσει και θα ηχογραφήσει την πρώτη του προσωπική δουλειά με τίτλο «Εκεί που ο έρωτας ερχόταν» η οποία περιέχει 10 τραγούδια. Η δουλειά αυτή παραμένει ανέκδοτη μέχρι και το 2016 όταν και περνάει από re-mastering και δημοσιεύεται στο διαδίκτυο.
Από το 2010 και εξής οι ζωντανές εμφανίσεις του περιορίζονται. Ξεχωρίζουν αυτές με το συγκρότημα «Σύρβα Τύρβα» κατά τη διάρκεια του 2013, αλλά και τα περιορισμένα σε αριθμό live που πραγματοποιούνται στη μουσική σκηνή «Αρχιτεκτονική» το 2016 στο πλαίσιο του reunion του συγκροτήματος «Τα Παιδία Παίζει». Συμμετέχει επίσης στο επετειακό live που πραγματοποιούν οι 1550 την 31 Δεκεμβρίου του 2017 στη μουσική σκηνή «Σταυρός του Νότου», για τα 20 χρόνια του συγκροτήματος. Παράλληλα, από το 2015 εξής επιμελείται και παρουσιάζει τη ραδιοφωνική εκπομπή «Χωρίς Κανόνα» στον διαδικτυακό σταθμό Phoenix Radio.
Την ίδια περίοδο σε δημιουργικό επίπεδο δεν μένει ανενεργός. Από το 2011 μαζί με τον Αλέξανδρο Κούρτη και τον Στέλιο Τσιμπίδη αρχίζουν να δημιουργούν έναν νέο κύκλο τραγουδιών. Η συλλογή αυτή ονομάζεται «Μείον Α» και περιέχει 10 συνολικά τραγούδια. 7 από αυτά ηχογραφούνται τελικά το 2018 και έκτοτε κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.
Ακαδημαϊκή Πορεία
Το 1997 εισάγεται με Πανελλήνιες εξετάσεις στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και το 2002 αποκτά πτυχίο «Αρχαιολογίας και Ιστορία της Τέχνης».
Το 2003 εισάγεται έπειτα από εξετάσεις στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης απ’ όπου το 2006 λαμβάνει μεταπτυχιακό τίτλο ειδίκευσης στην Προϊστορική/Παλαιολιθική Αρχαιολογία και βραβεύεται για την επίδοσή του με υποτροφία του Ιδρύματος.
Από το 2007 ξεκινάει την εκπόνηση της Διδακτορικής του Διατριβής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, η οποία από το 2010 και μετά υποστηρίζεται οικονομικά από Υποτροφία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 2011 μετεκπαιδεύεται σε θέματα προϊστορικής τεχνολογίας λαξευμένου λίθου και πειραματικής αρχαιολογίας στη Γαλλία (Université Paris Nanterre) και την Ισπανία (Agencia Estatal Consejo Superior de Investigaciones Científicas) και το 2014 αναγορεύεται Διδάκτορας Παλαιολιθικής Αρχαιολογίας. Η διατριβή του με επιβλέπουσα την Καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας Νένα Γαλανίδου, είναι η πρώτη του είδους που εκπονείται σε ελληνικό πανεπιστήμιο και στην ελληνική γλώσσα.
Από το 2014 έως το 2018 θα απασχοληθεί ως μέλος της Ομάδας Συντονισμού του προγράμματος «Ψηφιοποίηση Κινητών Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού» στη Διεύθυνση Εθνικού Αρχείου Μνημείων και θα διατελέσει μέλος της οργανωτικής επιτροπής του διαρκούς «Παλαιολιθικού Σεμιναρίου», υπό την αιγίδα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Από το 2018 έως και το 2019 με υποτροφία της Ευρωπαϊκής Ένωσης εντάσσεται στο δυναμικό του Γεωλογικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών ως μεταδιδακτορικός ερευνητής.
Από το 2019 με υποτροφία του Εθνικού Ιδρύματος Υποτροφιών διεξάγει μεταδιδακτορική έρευνα στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Καρλικοί Πόλεμοι
Οι συγκρούσεις διαδραματίστηκαν κυρίως στην ισπανική Χώρα των Βάσκων, οι επαρχίες της οποίας έχαιραν ειδικού νομοθετικού πλαισίου, τα Fueros, και στα πρώην ηπειρωτικά εδάφη του Στέμματος της Αραγώνας, περιοχές που είχαν στερηθεί τους παραδοσιακούς τους νόμους μετά το τέλος του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής.
Υπήρξαν τρεις περίοδοι αναταράξεων και στρατιωτικών συγκρούσεων που συνδέθηκαν με τον όρο Καρλικοί Πόλεμοι αν και πολλοί ιστορικοί θεωρούν τα γεγονότα μεταξύ 1846-1849 ως μικρής σημασίας. Αυτές είναι: Στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, οι καρλιστές υποστήριξαν σθεναρά τους εξεγερμένους στρατιωτικούς, λόγω της εκ νέου αντιεκκλησιαστικής στάσης μεγάλου μέρους των πολιτικών της Β΄ Ισπανικής Δημοκρατίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καρλικοί Πόλεμοι
Αλεξάντρα Κάμενσιτς
Η Αλεξάντρα Κάμενσιτς (Ρουμανικά: Alexandra Camenșcic, γεννηθείσα την 28 Αυγούστου 1988) είναι μία Μολδαβή σκιερ μεγάλων αποστάσεων και διαθλήτρια που αγωνίζεται από το 2009. Τελείωσε 71η στον αγώνα 10 χλμ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010 στο Βανκούβερ.
Τερμάτισε 84η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκανδιναβικού Σκι 2009 της Δ.Ο.Σ. στο Λίμπερετς
Ο καλύτερος τερματισμός της σταδιοδρομίας της ήταν στη 10η θέση στην διαδρομή 7,5 χλμ. μαζικής εκκίνησης στη Σλοβακία το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μολδαβοί Κατηγορία:Ρουμάνοι αθλητές
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1847
Τον Ιούνιο του 1847 έγιναν οι Ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1847 από την Κυβέρνηση Ι. Κωλέττη. Οι υποστηρικτές του Κωλέττη πήραν τις περισσότερες από τις 127 βουλευτικές έδρες, αλλά εκείνος παρέμεινε πρωθυπουργός μόνο μέχρι τις 31 Αυγούστου οπότε και πέθανε, για να διοριστεί στη συνέχεια η Κυβέρνηση Κίτσου Τζαβέλλα 1847.
Ιστορικό
Ο Κωλέττης είχε γίνει πρωθυπουργός μετά τις εκλογές του 1844, όταν ως αρχηγός του Γαλλικού Κόμματος είχε συνάψει προεκλογική συμμαχία με το Ρωσικό του Ανδρ. Μεταξά εναντίον του Αγγλικού του Αλ. Μαυροκορδάτου, το οποίο κατείχε την κυβέρνηση και διεξήγαγε εκείνες τις πρώτες βουλευτικές εκλογές της ελληνικής ιστορίας.
Στα τέλη Ιανουαρίου του 1847 αντιμετώπισε το διπλωματικό επεισόδιο των Μουσουρικών επιδεικνύοντας σθεναρή στάση απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, το περιστατικό όμως αποδυνάμωσε την κυβέρνηση. Την ίδια συνέπεια είχαν άλλωστε η θεσηθηρία μελών της και οι αυθαιρεσίες που επιχείρησε κατά τις δημοτικές εκλογές στις αρχές του μήνα, καθώς και η επιδεινούμενη κατάσταση της υγείας του ίδιου , με αποτέλεσμα βουλευτές του Κωλέττη να προσχωρούν συνεχώς στην αντιπολίτευση και η κυβέρνηση να μη διαθέτει, από ένα σημείο και έπειτα, την εμπιστοσύνη του αντιπροσωπευτικού σώματος.
Διάλυση της Βουλής και εκλογές
Κατόπιν πιέσεων του πρωθυπουργού, ο Όθωνας διέλυσε τη βουλή στις 14 Απριλίου και προκήρυξε εκλογές, ώστε ο πρώτος να επιτύχει (με παν μέσον) την πλειοψηφία στο νέο κοινοβούλιο και: "Έτσι εγκαινιάζεται µια πρακτική, ήδη πριν την καθιέρωση του κοινοβουλευτικού συστήµατος, που έµελλε να απασχολήσει την Ελλάδα για µεγάλο χρονικό διάστηµα. Η διάλυση της βουλής χρησιµοποιείται υπέρ και χάριν της κυβέρνησης µειοψηφίας (χαριστική διάλυση).".
Η στάση του Κωλέττη στα Μουσουρικά και βασικά η εκλογική βία και η νοθεία, τον βοήθησαν να κερδίσει τις εκλογές καταλαμβάνοντας τα 5/6 του κοινοβουλίου.
Βουλευτές που εκλέχθηκαν στις βουλευτικές εκλογές του 1847
Οι βουλευτές που εκλέχθηκαν ήταν οι :
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Ερρίκος του Αννοβέρου
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (γενν. 29 Απριλίου 1961) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννοβέρου είναι πρίγκιπας του Αννοβέρου. Έγινε ιστορικός και εκδότης στο Γκέτινγκεν.
Βιογραφία
Είναι ο τρίτος γιος του Ερνέστου-Αυγούστου Δ΄ πρίγκιπα (τιτουλάριου βασιλιά) του Αννοβέρου και της Όρτρουτ, κόρης του Αλβέρτου πρίγκιπα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ. Ο Ερνέστος-Αύγουστος Δ΄ ήταν από τον πατέρα του 5ος απόγονος του Γεωργίου Γ΄ της Βρετανίας και από τη μητέρα του εγγονός Γουλιέλμου Β΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας.
Ίδρυσε και διευθύνει την εκδοτική Εταιρεία MatrixMedia Verlag στο Γκέτινγκεν. Επικεντρώνεται γενικά σε θέματα ιστορίας· ιδιαίτερα της τοπικής ιστορίας της Κάτω Σαξονίας, στην οποία βρισκόταν το βασίλειο τού Αννοβέρου και το δουκάτο τού Μπράουνσβαϊγκ και της ιστορίας τού Οίκου των Γουέλφων. Ο εκδοτικός οίκος εκδίδει μονογραφίες, ιστοριογραφίες, απομνημονεύματα, εικονογραφημένα βιβλία και ταινίες. Επιπλέον είναι υπεύθυνος του ιστότοπου τού Οίκου, τού Welfen.de.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1999 την Τύρα φον Βέστερνχαγκεν, κόρη του Δρ. Μπούρκχαρτ φον Βέστερνχαγκεν καθηγητή Ιατρικής, και έχει τέκνα:
Εργογραφία
Έχει συγγράψει τα κάτωθι με το όνομα Χάινριχ φον Χαννόφερ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Μαρκάτο
Το Μαρκάτο είναι κεντρική συνοικία της Πάτρας.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία της συνοικίας προέρχεται από την ιταλική γλώσσα και σημαίνει Αγορά. Αυτό συνέβη διότι το 1699 οι Ενετοί, κύριοι τότε της Πάτρας, έκτισαν στην περιοχή τη δημοτική αγορά της πόλης. Επί Τουρκοκρατίας η αγορά αυτή γκρεμίστηκε αλλά η περιοχή πάντως μέχρι και σήμερα θεωρείται το κέντρο της αγοράς της Πάτρας και δικαίως διατηρεί το όνομά της.
Τα παλιά κτίρια της αγοράς ήταν πανομοιότυπα με μαγαζί στο ισόγειο και κατοικία στον επάνω όροφο, η είσοδος για την κατοικία βρισκόταν πάντα σε πλαϊνό σοκάκι για να είναι όλη η πρόσοψη ελεύθερη για το κατάστημα. Όλα είχαν καμάρες και μία από αυτές ήταν πιο μεγάλη για να περνάνε από κάτω τα κάρα με τα εμπορεύματα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Λ'Αζουπά-Μπουγιόν
Το Λ'Αζουπά-Μπουγιόν (γαλλικά: L'Ajoupa-Bouillon) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουγιοναί (γαλλικά: Bouillonais).
Γεωγραφία
Η Λ'Αζουπά-Μπουιγιόν βρίσκεται βορειοανατολικά της Μαρτινίκας και βορειοδυτικά του Διαμερίσματος Λα Τρινιτέ. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Πελέ, νότια της Μπας-Πουάντ και νοτιοδυτικά τη Λε Λορραίν. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 14.81667°N, -61.11667°W.
Πολιτικά
Ο Δήμαχος της Λ'Αζουπά-Μπουιγιόν είναι ο Μωρίς Μποντέ (Maurice Bonté). Θα είναι δήμαρχος από το 2008 έως το 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Πρωτάθλημα Ελλάδας κέρλινγκ
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα κέρλινγκ διεξάγεται υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Κέρλινγκ. Διεξήχθη για πρώτη φορά στις 21 Μαρτίου του 2007 στις παρυφές του Παρνασσού, 10 χλμ. έξω από την Αράχωβα. Τον πρώτο πανελλήνιο τίτλο κατέκτησε ο ΑΓΣ Αιγάλεω. Το δεύτερο πανελλήνιο πρωτάθλημα διεξήχθη στο Γιαμίκοβο της Βουλγαρίας το 2008 και έλαβαν μέρος συνολικά 15 σύλλογοι. Μετά το 2008,η το άθλημα δεν έχει καθόλου αγωνιστική δράση.
Ομοσπονδία
Η Ελληνική Ομοσπονδία Κέρλινγκ ιδρύθηκε το 2001 από είκοσι σωματεία του καράτε. Πρόεδρος της Ομοσπονδίας έγινε ο Αλέξανδρος Ρίζος και εκπρόσωπός της ορίστηκε ο Γιώργος Γερόλυμπος, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Καράτε. Στις εκλογές της EOE το 2005, ψήφισε και εκπρόσωπος της ομοσπονδίας κέρλινγκ. .
2ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 2008 (Γιαμίκοβο Βουλγαρίας)
Έλαβαν μέρος 20 σύλλογοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κέρλινγκ Κερλινγκ
Ντόνια Λουπλιάνιτσα
Η Ντόνια Λουπλιάνιτσα (σερβικά κυριλλικά: Доња Лупљаница) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 759 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα
Πτήση MH370
Η Πτήση 370 των Μαλαισιανών Αερογραμμών (αναφέρεται και ως MH370 ή MAS370) ήταν πτήση επιβατηγού αεροσκάφους το οποίο εξαφανίστηκε στις 8 Μαρτίου 2014, καθώς πετούσε, σύμφωνα με το προγραμματισμένο του δρομολόγιο, από το διεθνές αεροδρόμιο της Κουάλα Λουμπούρ στη Μαλαισία προς το διεθνές αεροδρόμιο του Πεκίνο στην Κίνα. Στο αεροπλάνο επέβαιναν 227 επιβάτες από 15 χώρες, καθώς και 12 μέλη πληρώματος.
Η τελευταία επικοινωνία του πληρώματος με το κέντρο Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας (ΕΕΚ) έγινε περίπου 38 λεπτά μετά την απογείωση, όταν το αεροσκάφος βρισκόταν επάνω από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Το αεροσκάφος χάθηκε από τις οθόνες ραντάρ του ΕΕΚ λίγα λεπτά αργότερα, αλλά παρακολουθούνταν από στρατιωτικό ραντάρ επί μια ώρα να αποκλίνει δυτικά από τη προγραμματισμένη διαδρομή πτήσης του, διασχίζοντας τη Χερσόνησο της Μαλαισίας και τη Θάλασσα Ανταμάν. Ξέφυγε από το εύρος ραντάρ 200 ναυτικά μίλια (370 χλμ.) βορειοδυτικά της νήσου Πενάνγκ στη βορειοδυτική Μαλαισία.
Με το σύνολο των επιβατών και του πληρώματος να θεωρούνται νεκροί, η εξαφάνιση της Πτήσης 370 ήταν το πιο θανατηφόρο περιστατικό που αφορούσε αεροσκάφος Boeing 777 και το πιο θανατηφόρο συμβάν στην ιστορία της Malaysia Airlines, μέχρι να ξεπεραστεί και από τις δύο απόψεις από την Πτήση 17 της ίδιας εταιρείας, τέσσερις μήνες αργότερα.
Η έρευνα για το χαμένο αεροσκάφος, η πιο δαπανηρή στην ιστορία της αεροπορίας, επικεντρώθηκε αρχικά στις θάλασσες Νότιας Κίνας και Ανταμάν, μέχρις ότου η ανάλυση των αυτοματοποιημένων επικοινωνιών του αεροσκάφους με έναν δορυφόρο της Inmarsat αποκάλυψε μια πιθανή τοποθεσία συντριβής κάπου στον νότιο Ινδικό Ωκεανό. Η έλλειψη επίσημων πληροφοριών κατά τις ημέρες αμέσως μετά την εξαφάνιση προκάλεσε έντονες επικρίσεις από τη κινεζική κοινή γνώμη, ιδίως από τους συγγενείς των επιβατών. Οι περισσότεροι επιβάτες της πτήσης ήταν κινέζικης καταγωγής. Αρκετά κομμάτια συντριμμιών που επιβεβαιώθηκε ότι προέρχονται από το αεροσκάφος ξεβράστηκαν στην ξηρά στον δυτικό Ινδικό Ωκεανό το 2015 και το 2016. Αφότου μια τριετής έρευνα σε 120.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα ωκεανού απέτυχε να εντοπίσει το αεροσκάφος, το συντονιστικό κέντρο επιχειρήσεων της Αυστραλίας διέκοψε τις δραστηριότητές του τον Ιανουάριο του 2017. Μια δεύτερη έρευνα που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2018 από ιδιωτική εταιρεία έληξε επίσης ανεπιτυχώς μετά από έξι μήνες.
Η εξαφάνιση της Πτήσης 370 έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα μεγαλύτερα αεροπορικά μυστήρια όλων των εποχών. Βασιζόμενο κυρίως στην ανάλυση των δεδομένων από το δορυφόρο Inmarsat με τον οποίο το αεροσκάφος είχε την τελευταία επικοινωνία, η Υπηρεσία Ασφάλειας των Μεταφορών της Αυστραλίας πρότεινε αρχικά ότι ένα συμβάν υποξίας ήταν η πιο πιθανή αιτία της εξαφάνισης, δεδομένων των διαθέσιμων στοιχείων, αν και δεν υπάρχει συναίνεση για αυτή τη θεωρία μεταξύ των ερευνητών. Σε διάφορα στάδια της έρευνας εξετάστηκαν ενδεχόμενα σενάρια απόπειρας αεροπειρατείας, συμπεριλαμβανομένης της εμπλοκής του πληρώματος, καθώς και υποψίες για το δηλωτικό φορτίου του αεροσκάφους, μεταξύ άλλων θεωριών. Ελλείψει οριστικής αιτίας της εξαφάνισης, οι συστάσεις ασφαλείας και οι κανονισμοί του κλάδου των αερομεταφορών, με αφορμή το συμβάν της Πτήσης 370, αποσκοπούν κυρίως στην αποφυγή της επανάληψης των συνθηκών που συνδέονται με την απώλεια του αεροσκάφους. Περιλαμβάνουν την αυξημένη διάρκεια ζωής των μπαταριών στους υποβρύχιους σηματοδότες των μαύρων κουτιών, την επιμήκυνση των χρόνων εγγραφής στις συσκευές καταγραφής δεδομένων πτήσης και φωνής, καθώς και νέα πρότυπα για την αναφορά της θέσης των αεροσκαφών επάνω από τους ωκεανούς.