cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τέσσερα στοιχεία
Οι όροι παραπέμπουν στις αντίστοιχες φυσικές έννοιες της φωτιάς, των αερίων, του νερού και του εδάφους, λόγω παρεμφερών ιδιοτήτων, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για υποτιθέμενα οντολογικά θεμέλια συστατικά της φύσης και όχι για τις γνωστές έννοιες της καθημερινότητας.
Αρχαία ελληνική φιλοσοφία
Αργότερα, ο Πλάτωνας (περ. 428-347 π.Χ.) πρόσθεσε τον Αιθέρα και όρισε για κάθε στοιχείο ένα γεωμετρικό στερεό θέσεις που στην ουσία διδάσκονταν από τους Πυθαγόρειους :
Ο Θέων ο Σμυρναίος μάλιστα αναφέρει τα τέσσερα στοιχεία να αποτελούν την τέταρτη κατά σειρά τετρακτύν στο σύνολο των ένδεκα τετρακτύων που όπως υποστήριζε υπάρχουν στον κόσμο. Ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) καθόρισε τις ιδιότητες των τεσσάρων στοιχείων (κρύο/ζέστη, ξηρό/υγρό) και έδωσε στον αιθέρα την υπόσταση του «πνεύματος» των υπόλοιπων τεσσάρων στοιχείων:
Οι στωικοί εξέλιξαν τη θεωρία αυτή περισσότερο και υποστήριξαν ότι το «πνεύμα» είναι μείγμα της φωτιάς και του αέρα. Γι' αυτό και τα δύο αυτά στοιχεία θεωρήθηκαν «πνευματικά» ή «ενεργά», ενώ τα υπόλοιπα δύο στοιχεία, η γη και το νερό θεωρήθηκαν «αδρανή». Από κει και ύστερα η θεωρία διαδόθηκε και έγινε αποδεκτή, παραμένοντας όπως ήταν και επικράτησε για πολλούς αιώνες, μέχρι τον μεσαίωνα. Και σήμερα όμως συνεχίζει να είναι έδαφος μελέτης της φιλοσοφίας τουλάχιστον για εκείνους που ασχολούνται με την Ελληνική φιλοσοφία, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, των Πυθαγορείων, αλλά και τον εσωτερισμό, τον αποκρυφισμό κ.α.
Από την Αρχαιότητα ως τον Μεσαίωνα
Με τις εκστρατείες του Μεγαλέξανδρου τα ελληνικά γράμματα εξαπλώθηκαν. Ο Πτολεμαίος, διάδοχος του Αλέξανδρου στην Αλεξάνδρεια, έκτισε έναν ναό γραμμάτων για τις μούσες, το «Μουσείο», ένα ίδρυμα που σήμερα θα το λέγανε Πανεπιστήμιο. Το Μουσείο αυτό, στο οποίο υπήρχε η περίφημη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, έγινε φημισμένο κέντρο μόρφωσης και γραμμάτων. Στον τόπο αυτό συνδυάστηκε η ελληνική φιλοσοφία με τις αιγυπτιακές γνώσεις περί της εφαρμογής της χημείας. Στην αρχαία Αίγυπτο η εφαρμογή της χημείας είχε καθαρά θρησκευτικό υπόβαθρο (π.χ. ταρίχευση των φαραώ), πράγμα που επηρέασε την ροή της θεωρίας των τεσσάρων στοιχείων. Αφενός η θεωρία αυτή πήρε ένα είδος θεολογικού χαρακτήρα, αφετέρου η θεωρία έγινε «εσωτερική», δηλαδή «μυστική» και άρχισε να γίνεται επίτηδες ακατανόητη για τους μη μυημένους.
Όταν οι Άραβες το 641 μ.Χ. κατέλαβαν την Αίγυπτο, θέσπισαν την θεωρία των τεσσάρων στοιχείων και άρχισαν να την μελετούν. Τον τομέα αυτόν τον ονόμασαν «Αλ-Κιμία», δηλαδή «χημεία». Όταν οι Ευρωπαίοι με τις σταυροφορίες του 12ου και 13ου αιώνα ήρθαν σε επαφή με τους Άραβες, η αλχημεία και οι προτεινόμενες μέθοδοί της εισήχθησαν και στην Ευρώπη. Οι λεγόμενοι αλχημιστές την μελέτησαν και την επεξεργάστηκαν. Ο Παράκελσος τον 16ο αι. εξέφρασε την πεποίθηση, ότι τα τέσσερα στοιχεία έχουν σχέση με τα στοιχειακά, που τα διαχώρισε σε στοιχειακά της γης, του νερού, του αέρα και της φωτιάς.
Επίσης, η θεωρία των τεσσάρων στοιχείων θεσπίστηκε και από τους αστρολόγους, οι οποίοι κατέταξαν τα ζώδια σύμφωνα με τα τέσσερα στοιχεία.
Ημέρες φύλλου / άνθους / καρπού / ρίζας στη γεωργία
Ακόμη, στη βιοδυναμική γεωργία, τα τέσσερα στοιχεία αντιστοιχούν στα τέσσερα στοιχεία των φυτών, δηλαδή τα φύλλα, τα άνθη, τους καρπούς και τις ρίζες αυτών. Με βάση την προαναφερόμενη αστρολογική κατάταξη των αστερισμών και τη θέση (και τη φάση) της Σελήνης, η βιοδυναμική γεωργία ξεχωρίζει ημέρες περισσότερο ή λιγότερο ευνοϊκές για διάφορες καλλιεργητικές εργασίες, όπως η σπορά, το κλάδεμα, η μεταφύτευση, ο εμβολιασμός κ.τ.λ. Έτσι, οι ευνοϊκές μέρες συμπίπτουν, όταν η Σελήνη διέρχεται μπροστά από αστερισμό κάποιου εκ των τεσσάρων στοιχειών. Έτσι, για τις διάφορες εργασίες φυτών, που καλλιεργούνται για τις ρίζες τους (π.χ. παντζάρια), επιλέγονται "ημέρες ρίζας" ή "ημέρες γης" (διέλευση της Σελήνης από αστερισμό της γης)· για φυτά, που καλλιεργούνται για τα φύλλα τους (π.χ. μαρούλι), επιλέγονται "ημέρες φύλλου" ή "ημέρες νερού" (διέλευση της Σελήνης από αστερισμό του νερού)· για φυτά, που καλλιεργούνται για τον ανθό τους (π.χ. μπρόκολο), επιλέγονται "ημέρες άνθους" ή "ημέρες αέρα" (διέλευση της Σελήνης από αστερισμό του αέρα) και για φυτά, που καλλιεργούνται για τον καρπό τους (π.χ. μηλιές), επιλέγονται "ημέρες καρπού" ή "ημέρες φωτιάς" (διέλευση της Σελήνης από αστερισμό της φωτιάς). Επιπλέον, όσον αφορά τις φάσεις τις Σελήνης, για σπόρους, που γενικά φυτρώνουν δύσκολα, προτιμούνται ημέρες σποράς σε ανοδική ή ανερχόμενη Σελήνη (γέμιση / πριν την πανσέληνο), ενώ τα κλαδέματα και οι μεταφυτεύσεις των κηπευτικών γίνονται σε ημέρες καθοδικής/κατερχόμενης Σελήνης (χάση / μετά την πανσέληνο). Σύμφωνα με βιοδυναμικούς καλλιεργητές, ακολουθώντας τους παραπάνω κανόνες για τη σπορά, λαμβάνουν προϊόντα πιο εύγευστα και ανθεκτικότερα σε σοδειές κατά 20 έως 30% μεγαλύτερες από τις συμβατικές καλλιέργειες.
Συνολικά έχουμε, λοιπόν, τις εξής σχέσεις μεταξύ των τεσσάρων στοιχείων και των διαφόρων επιστημών:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Φυσική φιλοσοφία
Αναγνώστης Ζαφειρόπουλος
Ο Αναγνώστης Ζαφειρόπουλος ήταν αγωνιστής και πολιτικός του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το Ζυγοβίστιο της επαρχίας Καρύταινας. Αρχικά υπηρέτησε ως γραμματικός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη μέχρι την άλωση της Τριπολιτσάς. Έπειτα έγινε μέλος της Πελοποννησιακής Γερουσίας. Κατά την επάνοδο του Κολοκοτρώνη από την πολιορκία των Πατρών, ο Ζαφειρόπουλος έφυγε και κρύφτηκε. Ο Ζαφειρόπουλος εκλέχθηκε πληρεξούσιος στη Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους ‎, στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας και στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου. ‎
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Τζόζεφ Ουρουσεμάλ
Ο Τζόζεφ Τζων Ουρουσεμάλ (αγγλικά: Joseph John Urusemal), γνωστός ως Τζο Ουρουσεμάλ (γενν. στο νησί Βολεάι της Γιαπ στις 19 Μαρτίου του 1952) ήταν Πρόεδρος των Ομοσπόνδων Πολιτειών της Μικρονησίας από το 2003 μέχρι το 2007. Διαδέχθηκε τον Λίο Φάλκαμ.
Ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της νησιωτικής χώρας εκλέγονται απευθείας από το Κογκρέσο και πρέπει να είναι εκλεγμένα μέλη της Βουλής την περίοδο των εκλογών. Για το λόγο αυτό, η ήττα του Λίο Φάλκαμ στις βουλευτικές εκλογές του 2003 σήμαινε ότι ο Φάλκαμ δε θα διεκδικούσε και δεύτερη προεδρική θητεία.
Εξελέγη Πρόεδρος των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας από το Κογκρέσο της χώρας του στις 11 Μαΐου 2003 και ορκίστηκε την ίδια ημέρα.
Απέτυχε να επανεκλεγεί Πρόεδρος τέσσερα χρόνια αργότερα. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Προέδρου ο Μάνι Μόρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των Ομόσπονδων Πολιτειών Μικρονησίας
1077 Καμπανούλα
Η Καμπανούλα (Campanula) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,128. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο φυτό.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Καμπανούλας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καμπανουλα
Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος (Καρύταινα)
Ο Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από το Ζυγοβίστιο της επαρχίας Καρύταινας. Είχε πάει στην Κωνσταντινούπολη, από όπου και επέστρεψε όταν άρχισε η επανάσταση. Στην αρχή της επανάστασης έλαβε υπηρεσία στους σωματοφύλακες και στο γραφείο του Κολοκοτρώνη, όπου έκανε γραφικές υπηρεσίες, αλλά και πολεμούσε κιόλας. Μετά την φυγή του υπασπιστή Σπύρου Σπηλιωτοπούλου, ο Κολοκοτρώνης διόρισε υπασπιστή του τον Ζαφειρόπουλο επειδή ήταν γενναίος και τολμηρός.
Πέθανε όταν έκανε επιθεώρηση στο στρατό και του ήλθε ξαφνικά ζαλάδα, από την οποία δεν συνήλθε.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Μικρός Κέχρος Ροδόπης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Μικρός Κέχρος Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Θάνατοι το 1976
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1976
1078 Μέντα
Η Μέντα (Mentha) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,299. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο αρωματικό φυτό.
Γιάκομπ Φόππενς φαν Ες
Βιογραφία
Τα στοιχεία που υπάρχουν σχετικά με τη ζωή του Φόππεν φαν Ες είναι σπάνια. Πιθανότατα γεννήθηκε στην Αμβέρσα, όπως συμπεραίνεται από κείμενο σε πορτρέτο του φαν Ες που εγχάραξε ο Βενσέσλαος Χόλλαρ. Το 1617 έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Γιάκομπ Χίλλις και Γιαν φαν Τίνεν (1623).
1078 Μέντα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μέντας εκτιμάται σε 13,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,18. Η Μέντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε 85 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεντα
Γιάκομπ Φόππενς φαν Ες
Βιογραφία
Η επιτυχία του ως καλλιτέχνη επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι τα έργα του περιλαμβάνονταν σε πολλές συλλογές της Αμβέρσας τον 17ο αιώνα. Ακόμη και η συλλογή του κορυφαίου Φλαμανδού ζωγράφου Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς περιλάμβανε δύο έργα του. Περαιτέρω απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι ο Γιαν Μέισσενς φιλοτέχνησε το πορτρέτο του, που ο Βενσεσλάους Χόλλαρ έκανε χαρακτικό, το οποίο περιλήφθηκε στη συλλογή πορτρέτων του καλλιτέχνη που έφερε τον τίτλο Images de Divers Hommes Despirit Sublime qui par leur art et science debvrovent vivre eternellement et des quels la louange et renomée facit estonner le monde, που εκδόθηκε στην Αμβέρσα του 1649 και περιλάμβανε το εξής κείμενο:
Ο Φόππενς φαν Ες ήταν φίλος με τους κορυφαίους καλλιτέχνες της Αμβέρσας, όπως οι Γιάκομπ Γιόρντενς, Κορνέλις Σχουτ και Ντεοντάτ ντελ Μόντε, οι οποίοι έγιναν ανάδοχοι των παιδιών του.
Απεβίωσε στην Αμβέρσα όπου και τάφηκε στις 11 Μαρτίου 1666.
Γενικά
Ο Γιάκομπ Φόππενς φαν Ες ζωγράφισε κατά κύριο λόγο νεκρές φύσεις και ιδιαίτερα νεκρές φύσεις με τρόφιμα. Συνήθως απεικονίζουν καροπύς, ψάρια, αστακούς, στρείδια, μύδια, τυρί, ζαμπόν, ψωμί, ελιές, λεμόνια και πορτοκάλια μαζί με αντικείμενα όπως γυάλινα σκεύη, στάμνες και ασημικά. Περιστασιακά, στους πίνακές του απαντώνται ζώα όπως πεταλούδες, πτηνά, σκίουροι, ή ένα άνθος. Οι νεκρές φύσεις του συνήθως απεικονίζουν μια τυχαία συσσώρευση άσχετων αντικειμένων σε τραπέζι με μεγάλη κλίση, με κύριο μέλημα τη χρήση πλούσιων χρωμάτων. Συνήθως είναι αρχαϊκού στυλ και ακολουθούν τον τύπο των μικρών νεκρών φύσεων με σκηνές πρωινού των Φλαμανδών δασκάλων Οσίας Μπέερτ και Κλάρα Πέιτερς. Αργότερα δέχτηκε την επίδραση του Ολλανδού ζωγράφου νεκρών φύσεων Φλόρις φαν Σχόοτεν. Τα έργα του επιτυγχάνουν την αίσθηση του τρισδιάστατου μέσω του δραματικού φωτισμού και της ευρείας γκάμας χρωμάτων.
Πίνακες με ανθοστεφάνους
Ο φαν Ες περιστασιακά εργάστηκε σε πίνακες με ανθοστεφάνους, στους οποίους το "σταφάζ" (πληθύσμωση με μορφές) δημιουργούσαν άλλοι καλλιτέχνες. Οι πίνακες με ανθοστεφάνους (γιρλάντες) είναι ειδικός τύπος νεκρής φύσης, που αναπτύχθηκε στην Αμβέρσα από τους Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο και Χέντρικ φαν Μπάλεν κατ' απαίτηση του καθολικού Καρδιναλίου Φεντερίκο Μπορρομέο στις αρχές του 17ου αιώνα. Άλλοι καλλιτέχνες που ενεπλάκησαν σε αυτό το είδος ήταν οι Άντριες Ντάνιελς, Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Ντάνιελ Σέγκερς. Το είδος αρχικά είχε σχετιστεί με τις απεικονίσεις κατά το κίνημα της Αντιμεταρρύθμισης. Εμπνεύστηκε, επί πλέον, από τον λατρευτικό σεβασμό και την αφοσίωση στην Παναγία, που κυριαρχούσε στην Αυλή των Αψβούργων (τότε Κυβερνητών της Νότιας Ολλανδίας) και στην Αμβέρσα εν γένει. Στους πίνακες αυτούς τυπικά απεικονίζεται μια γιρλάντα από λουλούδια γύρω από μια λατρευτική εικόνα, πορτρέτο ή άλλο θρησκευτικό σύμβολο, όπως η όστια. Τυπικό παράδειγμα είναι ο πίνακας "Ανθοστέφανος με καρπούς και κεντρικό πλαίσιο με απεικόνιση της Αγίας Οικογένειας", τον οποίο ο φαν Ες δημιούργησε σε συνεργασία με τον Χέντρικ φαν Μπάλεν και σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Ορλεάνης. Ο φαν Μπάλεν πιστεύεται ότι έφτιαξε το κεντρικό πλαίσιο και ο Φόππεν φαν Ες τη γιρλάντα με τους καρπούς και τα άνθη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Παιάνας
Ως προσηγορικό όνομα ο παιάνας σήμαινε στη κυριολεξία τον σωτήρα και λυτρωτή και με αυτή την ερμηνεία αποδίδεται στο έργο του Αισχύλου «Αγαμέμνων» (99), του Σοφοκλή «Φιλοκτήτης» (168), αλλά και του Ευριπίδη «Ιππόλυτος» (1373).
Στη συνέχεια των παραπάνω ο παιάνας σήμαινε θρησκευτικό τραγούδι, ύμνος, και μάλιστα ως «ευχαριστήριος ύμνος» που αποτεινόταν προς τον Απόλλωνα μετά από κάποια λύτρωση ή προς τον Ποσειδώνα για διάσωση από σεισμό ή πνιγμό στη θάλασσα. Έτσι σιγά - σιγά ο παιάνας κατέληξε σε είδος αρχαίας λυρικής ποίησης που επικράτησε, είτε από την αρχαία φράση «ίε παί» (= κτύπα νέε), αντίστοιχο με το σύγχρονο παράγγελμα «ρίχτου» ή «πυρ», που ενθάρρυνε η Λητώ το γιο της Απόλλωνα, που μαχόταν τον δράκο Πύθωνα, είτε από την φράση «Ιήιε Παιάν» ή Ιή ή Ιώ Παιάν που επικαλούνταν οι ζητούντες τη βοήθεια του Απόλλωνα, άποψη που κρίνεται επικρατέστερη.
Γενικά ο παιάνας αποτελούσε θριαμβικό τραγούδι μετά από κάποιο επιτυχή αγώνα ή εξέλιξη. Όπως όμως περιγράφει και ο Αισχύλος, παιάνες τραγουδούσαν και οι στρατιώτες οι επερχόμενοι σε μάχη, δηλαδή ως σύγχρονο εμβατήριο, και μάλιστα με τη φράση «εξάρχειν τον παιάνα», ή «εξάρχεσθαι τον παιάνα» κατά συνομολογία του Ξενοφώντος. Τους παιάνες τους τραγουδούσαν αφενός πριν από την έναρξη επιχειρήσεων ως «καλό οιωνό» επιτυχίας, ή ακόμα σε γάμους (αντίστοιχο με σύγχρονο γαμήλιο εμβατήριο), ή και σε συμπόσια (αντίστοιχα με αυτά των σύγχρονων επί των στρατιωτικών παρατάξεων), αλλά ακόμη, και όχι σπάνια και σε θανάτους (ως πένθιμα εμβατήρια). Σπουδαιότεροι όμως εξ όλων αυτών ήταν οι πολεμικοί παιάνες.
Πηγές
Παιανας * Κατηγορία:Αρχαία ελληνική μουσική
Εθνική Κροατίας Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών)
μικρογραφία|Φωτογραφία της εθνικής Κροατίας Κ-19 στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο του 2015 πριν την έναρξη του αγώνα απέναντι στην Αυστρία. Η Εθνική Κροατίας U19 (ποδόσφαιρο ανδρών) αναπαριστά την Κροατία στο διεθνές ποδόσφαιρο στο ηλικιακό επίπεδο κάτω των 19 ετών. Ελέγχεται από την Κροατική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου.
Ιστορία
Πριν το 1990, οι Κροάτες ποδοσφαιριστές αγωνίζονται στην Εθνική Γιουγκοσλαβίας U18 (ποδόσφαιρο ανδρών). Παρόλο που η κροατική ομάδα ιδρύθηκε στις αρχές του 1990 μετά τη Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η ομάδα κάτω των 18 περίμενε την αποδοχή Κροατικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου από την UEFA, ώστε να συμμετάσχεις στις διοργανώσεις της τελευταίας. Αυτό έγινε τον Ιούνιο του 1993 και η ομάδα κάτω των 18 συμμετείχε στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου U18 1994. Το 2001 η ΟΥΕΦΑ άλλαξε το ηλικιακό όριο και από το 2002 το πρωτάθλημα είναι γνωστό σαν Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U19. Το τουρνουά διεξάγεται κάθε χρόνο και αποτελεί τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών το οποίο διεξάγεται κάθε δύο χρόνια.
Η ομάδα κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος σε δύο περιπτώσεις: μια το 1998 και μια το 2000. Το 1998 κέρδισε την τρίτη θέση, εξασφαλίζοντας συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών 1999. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο τερμάτισαν 2η στον όμιλο τους και προκρίθηκαν στη φάση των 16, όπου αποκλείστηκαν από την Εθνική Βραζιλίας U20 (ποδόσφαιρο ανδρών). Η ομάδα κέρδισε το FIFA Fair Play Award.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Κροατίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-19 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων στην Κροατία
Half-Life 2
Το Half-Life 2 (αναγράφεται ως: HλLF-Life2), συνέχεια του Half Life, είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου και μέρος της σειράς Half-Life. Αναπτύχθηκε από την Valve Corporation και κυκλοφόρησε στις 16 Νοεμβρίου του 2004, μετά από μια προετοιμασία 5 ετών και 40 εκατομμυρίων δολαρίων, κατά την οποία ένα σημαντικό μέρος του έργου διέρρευσε και διανεμήθηκε στο Διαδίκτυο. Από πολλούς θεωρείται ως το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Half Life Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Δυστοπικά βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Havok Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Valve Corporation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στα 2020s Κατηγορία:Νικητές Interactive Achievement Award Κατηγορία:Νικητές AIAS Game of the Year Κατηγορία:Νικητές Golden Joystick Award Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Oculus Rift Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών
Χέχομαρ Μπινάι
Ο Χέχομαρ Μπινάι γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1942 είναι Φιλιππινέζος πολιτικός και αντιπρόεδρος των Φιλιππινών από τις 30 Ιουνίου 2010 με την εκλογή του Μπενίγνο Ακίνο στην προεδρία της χώρας. Ήταν επίσης δήμαρχος της πόλης Μακάτι Σίτι για πρώτη φορά το 1986 μέχρι το 1987, δεύτερη φορά από το 1988 έως το 1998, και τέλος από το 2001 έως το 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλιππινέζοι πολιτικοί
Βάσω Λασκαράκη
Η Βασιλική (Βάσω) Λασκαράκη (Θεσσαλονίκη, 19 Οκτωβρίου 1979) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (2002). Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό από τους πρωταγωνιστικούς της ρόλους σε δημοφιλής τηλεοπτικές σειρές μεταξύ των οποίων είναι Η Πολυκατοικία, Κλεμμένα Όνειρα, Το σόι σου και Έρωτας Μετά.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Οι γονείς της, Χρήστος Λασκαράκης και Αναστασία Βαμβακίδου, ασχολούνται με τον καθαρισμό κτηρίων. Τελειώνοντας το σχολείο αποφάσισε να γίνει ηθοποιός κι γι' αυτό το λόγο έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος σε ηλικία 18 ετών. Μετά την πρώτη απόρριψη ακολούθησαν δύο ακόμη απόπειρες για την ένταξή της στην ίδια σχολή τα επόμενα χρόνια. Τελικά σε ηλικία 20 ετών, έγινε αποδεκτή από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ξεκινώντας τις σπουδές της. Παράλληλα εργαζόταν ως σερβιτόρα, υποδοχή σε μαγαζιά και καθαρίστρια μαζί με τους γονείς της. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της, το 2002 άρχισε να κάνει τις πρώτες της δουλειές ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη.
Το καλοκαίρι του 2005 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα με σκοπό να συμμετάσχει σε μια μεγάλη ακρόαση της εταιρείας παραγωγής Άνωση Α.Ε., που αφορούσε στην αναζήτηση ηθοποιών για τις τηλεοπτικές σειρές του MEGA. Τελικά, μετά την ολοκλήρωση των δοκιμαστικών, κέρδισε ένα μικρό ρόλο στο καστ του τέταρτου κύκλου της καθημερινής σειράς Φιλοδοξίες.
Πιερ Μουανό
Ο Γάλλος συγγραφέας Πιερ Μουανό (Pierre Moinot) γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1920 στο Πουατού (Poitou) και πέθανε στις 6 Μαρτίου 2007). Έγραψε κυρίως μυθιστορήματα. Εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας στις 21 Ιανουαρίου 1982.
Βάσω Λασκαράκη
Τηλεόραση
Τη σεζόν 2005-2006, έκανε τη πρώτη της εμφάνιση στη μικρή οθόνη, στη σειρά «Φιλοδοξίες» του MEGA. Εκεί υποδύθηκε την Πέπη. Την ίδια περίοδο πέρασε από οντισιόν για το ρόλο της Αριάδνης Λάμπρου στη καθημερινή σειρά του ANT1 «Έρωτας» και τα κατάφερε. Έτσι εντάχθηκε στο καστ της σειράς, στο δεύτερο κύκλο της, από τον Δεκέμβριο του 2006. Συνέχισε τη παρουσία της στη σειρά μέχρι και τα μέσα του τρίτου κύκλου. Το 2007 πρωταγωνίστησε στο επεισόδιο "Το κορίτσι της βιτρίνας" της αστυνομικής σειράς «Ίχνη» στο MEGA, υποδυόμενη μία κοπέλα που δολοφονείται.
Η αναγνωρισιμότητα ήρθε με τη σειρά «Η Πολυκατοικία» το 2008. Συγκεκριμένα την άνοιξη εκείνης της χρονιάς πέρασε από casting για έναν ρόλο στη νέα τότε σειρά του MEGA με σκηνοθέτη τον Βασίλη Θωμόπουλο. Τελικά της έγινε γνωστό πως πήρε το ρόλο της Λουκίας Ασημάκη. Όπως έχει δηλώσει, εκείνη η περίοδος ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για την ίδια τόσο οικονομικά όσο και επαγγελματικά ενώ της πέρασε από το μυαλό να σταματήσει να εργάζεται ως ηθοποιός αν δεν έπαιρνε το ρόλο αυτό: ''«Την πρώτη εποχή που κατέβηκα στην Αθήνα και ήμουν τελείως είχα ξεμείνει από χρήματα. Μόλις είχα ξεκινήσει γυρίσματα στη «Πολυκατοικία» και περίμενα με μεγάλη αγωνία πότε θα πληρωθώ. Τους είχα παρακαλέσει, λοιπόν, να μου δώσουν μια προκαταβολή, γιατί δεν θα μπορούσα αλλιώς να καλύψω τα έξοδά μου για να έρθω στο γύρισμα. Με λυπήθηκαν οι άνθρωποι και κάτι μου έδωσαν!»''. Τελικά πρωταγωνίστησε στη σειρά και τις τρεις σεζόν προβολής της μέχρι και το 2011. Αμέσως μετά δέχτηκε πρόταση από τον σκηνοθέτη Δημήτρη Αρβανίτη για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Φαίης Σαββίδη στη καθημερινή δραματική σειρά Κλεμμένα Όνειρα που προβλήθηκε και πάλι από το MEGA. Εκεί συμπρωταγωνίστησε, από το 2011 μέχρι το 2014, μεταξύ άλλων με τον Κωνσταντίνο Λάγκο, τον Ορφέα Παπαδόπουλο και την Αθηνά Οικονομάκου. Τον Μάιο του 2013, μετά την ανακοίνωση της εγκυμοσύνης της, έγινε γνωστή η μελλοντική οριστική αποχώρηση της από το καστ των Κλεμμένων Ονείρων. Τον Ιανουάριο του 2014 πραγματοποιήθηκε η τελευταία της εμφάνιση στη σειρά, στα μέσα του τρίτου κύκλου, ύστερα από 317 επεισόδια.
Πιερ Μουανό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Βάσω Λασκαράκη
Τηλεόραση
Τη σεζόν 2022-2023 πρωταγωνιστεί στη κωμική σειρά του MEGA, «Μαίρη, Μαίρη, Μαίρη» αλλά και στη διαφημιστική καμπάνια της εταιρείας Garnier, για τη βαφή μαλλιών Color Sensation.
Θέατρο-Κινηματογράφος
Μετά την αποφοίτηση της από την Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, ξεκίνησε να παίζει με θεατρικές ομάδες, κάνοντας κυρίως παιδικό θέατρο στη Θεσσαλονίκη. Η πρώτη της εμπορική δουλειά, έγινε τη σεζόν 2008-2009 με τη παράσταση "Η Πεντάμορφη και το Τέρας" στο Θέατρο του Βορρά. Ακολούθησαν οι παραστάσεις "Το Άνθος του Κάκτου" στο Θέατρο Λαμπέτη (2009-2010) αλλά και "Ο φίλος μου ο Λευτεράκης" (καλοκαίρι 2010).
Τη σεζόν 2011-2012 έπαιξε στη παράσταση "Σεσουάρ για δολοφόνους" στο Θέατρο Αποθήκη, ενώ τη σεζόν 2012-2013 συμμετείχε στην παράσταση των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, "Βαλ' τον υπουργό στη πρίζα" που ανέβηκε στο θέατρο «Πειραιώς 131». Τελευταία της (μέχρι τώρα) θεατρική δουλειά, ήταν η μουσικοθεατρική παράσταση "Πριν το χάραμα" (και πάλι των Ρέππα - Παπαθανασίου) που παίχτηκε τη σεζόν 2014-2015 στο θέατρο  «Βέμπο».
Στον κινηματογράφο, συμμετείχε στη ταινία του Θανάση Τσαλταμπάση, "Πέμπτη & 12" (2014).
Προσωπική ζωή
Το 2009, στο πλαίσιο των γυρισμάτων της σειράς «Η Πολυκατοικία», ξεκίνησε τη σχέση της με τον συμπρωταγωνιστή της, Γιάννη Τσιμιτσέλη. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 24 Οκτωβρίου 2013 και στις 10 Νοεμβρίου του ίδιου έτους γεννήθηκε η κόρη τους, Εύα. Στις 28 Σεπτεμβρίου 2017 ανακοίνωσαν από κοινού το διαζύγιο τους.
Στα τέλη του 2017, ξεκίνησε τη σχέση της με τον σεφ Λευτέρη Σουλτάτο. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 29 Απριλίου 2019 στο Ηράκλειο Κρήτης.
Είναι στενή φίλη και κουμπάρα με τους επίσης ηθοποιούς Αθηνά Οικονομάκου και Μελέτη Ηλία, αφού έχει βαπτίσει τους γιους τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ενορίες και ανεξάρτητες περιοχές της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα είναι ένα νησιωτικό κράτος της Καραϊβικής συγκροτούμενη από 6 ενορίες (parishes, ενικός parish) και 2 ανεξάρτητες περιοχές (dependecies, ενικός dependecy).
Ενορίες
η μικρότερη ενορία στην Αντίγκουα με πρωτεύουσα τις Πιγότες. Συνορεύει στα δυτικά με τον Άγιο Ιωάννη και στα ανατολικό με τον Άγιο Πέτρο.
ενορία στη Αντίγκουα. Συμπεριλαμβάνει την πρωτεύουσα Σαιντ Τζονς.
η δυτικότερη ενορία στην Αντίγκουα. Πρωτεύουσα είναι η Πάρχαμ. Η ενορία συνορεύει με τον Άγιο Γεώργιο, τον Άγιο Φίλιππο και την Αγία Μαρία.
ενορία που συνορεύει με τον Άγιο Ιωάννη, τον Άγιο Φίλιππο, τον Άγιο Πέτρο και την Αγία Μαρία. Πρωτεύουσα είναι η Φαλμούθη.
ενορία με πρωτεύουσα τις Βολάνες ή Βολανδίες. Συνορεύει με τον Άγιο Ιωάννη και τον Άγιο Παύλο.
Πίνακας
thumb|150px|Ενορίες της Αντίγκουα
Η Αντίγκουα χωρίζεται σε 6 ενορίες:
Ανεξάρτητες Περιοχές
δεύτερο μεγαλύτερο νησί της χώρας. Πρωτεύουσα είναι το Κόδρινγκτον.
τρίτο μεγαλύτερο νησί της χώρας και μεγαλύτερο ακατοίκητο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ενοριες και ανεξαρτητες περιοχες
Σφηκιάρης
Ο Σφηκιάρης (επιστ. ονομ.: Pernis apivorus) είναι ένα μεταναστευτικό αρπακτικό πτηνό μεγάλων αποστάσεων της οικογένειας Accipitridae (Αξιπιτρίδες ή Αετίδες). Το όνομα του προέρχεται από την Ελληνική λέξη Πέρνης, που ο Αριστοτέλης χρησιμοποιούσε ως συνώνυμο του αρπακτικού πτηνού, και τη Λατινική λέξη apivorus που σημαίνει μελισσοφάγος.
Ταξινόμηση
Ο Σφηκιάρης ανήκει στην τάξη των Ιερακόμορφων, στην οικογένεια Accipitridae (Αξιπιτρίδες· όπου η λατινική accipiter < πρωτοιταλική *akupetros = αυτός που έχει μυτερά φτερά ), στο γένος Πέρνης. Δεν έχουν καταγραφεί υποείδη του Σφηκιάρη. Παλιότερα θεωρούταν συγγενής των Γερακίνων αλλά σήμερα θεωρείται περισσότερο συνδεδεμένος με τις Ελανίδες (όπως ο Έλανος και ο Τσίφτης.
Περιγραφή
Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους αρπακτικό που μοιάζει με τη Γερακίνα. Τα θηλυκά είναι ελαφρώς μεγαλύτερα από τα αρσενικά. Το μέγεθος τους είναι 52 με 60 εκατοστά και το βάρος τους κυμαίνεται, στα αρσενικά από 510 έως 940 γραμμάρια και στα θηλυκά από 530 έως 1050 γραμμάρια. Έχουν άνοιγμα φτερών 125 με 143 εκατοστά. Ο χρωματισμός του ποικίλει και θεωρείται το αρπακτικό με τη μεγαλύτερη χρωματική ποικιλία. Το πάνω μέρος του σώματος είναι καφέ – γκρι χρώματος, στην πιο τυπική του εμφάνιση, αλλά στις διάφορες παραλλαγές του μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο έντονη η παρουσία του γκρι. Τα θηλυκά, συνήθως, είναι πιο σκούρα και πιο έντονα καφέ. Το κάτω μέρος είναι ανοιχτόχρωμο, λευκό ή κρεμ, με σκούρες καφέ, κοκκινωπές ή μαύρες ραβδώσεις ή κηλίδες. Τα θηλυκά έχουν πιο σκούρα και έντονα τα στίγματα. Μερικά άτομα μπορεί να φτάσουν να είναι τελείως σκούρα και στο κάτω μέρος του σώματος. Τα φτερά είναι σκούρα στο πάνω μέρος, στις αποχρώσεις του υπόλοιπου σώματος, ενώ το κάτω μέρος είναι ανοιχτόχρωμο με σκούρες κηλίδες και μία μεγαλύτερη στο επίπεδο του καρπού. Και η ουρά ακολουθεί τους χρωματισμούς του υπόλοιπου σώματος ενώ στο κάτω μέρος έχει απαλές ραβδώσεις με την τελευταία, στην άκρη της ουράς, πιο φαρδιά και έντονη. Το ράμφος είναι γκρι ή μαύρο με το κήρωμα κίτρινο στα νεαρά και μαύρο στα ενήλικα. Τα ρουθούνια είναι σχισμοειδή και επιμήκης. Η ίριδα είναι καφετιά στα νεαρά και κίτρινη στα ενήλικα. Τα πόδια είναι σχετικά μακριά και λεπτά, κίτρινου χρώματος, που καταλήγουν σε νύχια που δεν είναι ιδιαίτερα γαμψά.
Βιολογία
Ο Σφηκιάρης είναι ένα καθαρά μεταναστευτικό είδος μεγάλων αποστάσεων. Οι περιοχές αναπαραγωγής απέχουν και πάνω από 5000 χιλιόμετρα από τις περιοχές διαχείμασης. Κατά τη μετανάστευση μετακινείτε σε μεγάλες ομάδες ενώ τον υπόλοιπο χρόνο ζει μοναχικά ή σε ζευγάρια. Η ανοιξιάτικη μετανάστευση ξεκινάει σχετικά αργά, συνήθως το δεύτερο μισό του Απριλίου, σε σχέση με τα άλλα μεταναστευτικά πτηνά. Αυτό, πιθανότατα, είναι συνδεδεμένο με την τροφή του, προνύμφες εντόμων, που δεν υπάρχουν νωρίτερα. Η φθινοπωρινή μετανάστευση πραγματοποιείται κατά το δεύτερο μισό του Αυγούστου και τον Σεπτέμβρη.
Βιότοπος και Γεωγραφική εξάπλωση
Είναι ένα ημιδασόβιο είδος και προτιμάει τα ανοιχτά δάση με μεγάλα ξέφωτα. Στις αναπαραγωγικές περιοχές τον βρίσκουμε κυρίως σε δάση φυλλοβόλων ή μικτά χωρίς, όμως, να αποφεύγει και τα πεδινά δάση κωνοφόρων. Στις περιοχές διαχείμασης προτιμάει τα πεδινά τροπικά και υγρά δάση στα οποία υπάρχουν ξέφωτα και ανοίγματα.
Η γεωγραφική του εξάπλωση περιλαμβάνει την τροπική Αφρική σαν περιοχή διαχείμασης ενώ σαν περιοχή αναπαραγωγής περιλαμβάνει την Ευρώπη, την κεντρική Ασία και μέρος της μέσης ανατολής, όπως το Ιράν και τη Συρία. Στην Ευρώπη απουσιάζει από την Ισλανδία, την Ιρλανδία, τη βόρειο Σκανδιναβία και τη νότια Ισπανία ενώ στη Ρωσία φτάνει μέχρι τη δυτική Σιβηρία. Στην Ελλάδα έχει αρκετά ευρεία διανομή στην ηπειρωτική χώρα καθώς και σε μερικά νησιά του βόρειου και ανατολικού Αιγαίου όπως τη Λέσβο, τη Σκόπελο και τη Σκιάθο. Στην Πελοπόννησο είναι αρκετά αραιή η παρουσία του, σύμφωνα με τα λιγοστά στοιχεία που υπάρχουν, ενώ είναι πιο έντονη η παρουσία του στη δυτική Στερεά Ελλάδα, τη Θράκη και τη Μακεδονία. Στην Κύπρο είναι κυρίως περαστικό κατά τις μεταναστεύσεις του.
Απειλές και πληθυσμιακή κατάσταση
Οι μεγαλύτερες απειλές για το είδος είναι η καταστροφή των ώριμων πεδινών δασών με μεγάλα δέντρα και ελεύθερες ανοιχτές εκτάσεις που ο Σφηκιάρης χρησιμοποιεί για την αναπαραγωγή και το κυνήγι. Η εντατική γεωργία και η χρήση εντομοκτόνων, σε αυτή, είναι ακόμα μία απειλή επειδή εξαφανίζουν τη βασική πηγή τροφής του. Η μεγάλη γεωγραφική του εξάπλωση, που τον κάνει λιγότερο ευάλωτο σε τοπικές αρνητικές επιδράσεις, μαζί με τον μεγάλο αριθμό αναπαραγόμενων ζευγαριών, υπολογίζονται στις 100 με 160 χιλιάδες ζεύγη, οδήγησαν το IUCN να τον κατατάξει ανάμεσα στα είδη ελάχιστης ανησυχίας (LC).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πανίδα της Κύπρου Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Αιθυλομεθυλοσιλάνιο
Το αιθυλομεθυλοσιλάνιο ή μεθυλοσιλυλαιθάνιο ή 2-σιλαβουτάνιο είναι ένα αλκυλοσιλάνιο. Από τις παραπάνω ονομασίες:
Με βάση το χημικό τύπο του, C2H8Si, έχει τα ακόλουθα τέσσερα (4) ισομερές θέσης:
Δομή
Η δομή του ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν του βουτανίου. Ωστόσο οι δεσμοί C-Si και Si-Η είναι πολωμένοι κατά την έννοια Cδ--Siδ+ και Siδ+-Hδ-, αντίστοιχα, γιατί το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (1,90 κατά Paouling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Paouling).
Με οργανομαγνησιακή ένωση
Με επίδραση αιθυλομαγνησιοϊωδίδιου (CH3CH2MgI) σε μεθυλοσιλυλοχλωρίδιο (CH3SiH2Cl) ή μεθυλομαγνησιοϊωδίδιου (CH3MgI) σε αιθυλοσιλυλοχλωρίδιο (CH3CH2SiH2Cl) παράγεται αιθυλομεθυλοσιλάνιο :
ή
Με προπυλολίθιο και σιλυλοχλωρίδιο
Με επίδραση αιθυλολιθίου (CH3CH2Li) σε μεθυλοσιλυλοχλωρίδιο (CH3SiH2Cl) ή μεθυλολίθιου (CH3Li) αιθυλοσιλυλοχλωρίδιο (CH3CH2SiH2Cl) παράγεται αιθυλομεθυλοσιλάνιο :
ή
Με αντιδράσεις προσθήκης
1. Με προσθήκη μεθυλοσιλανίου σε αιθένιο παράγεται μεθυλοσιλυλαιθάνιο:
2. Με προσθήκη υδρογόνου σε Si-μεθυλοεπισιλαιθάνιο παράγεται μεθυλοσιλυλαιθάνιο:
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Το αιθυλομεθυλοσιλάνιο έχει ισχυρές αναγωγικές ιδιότητες, καθώς συνδυάζει τη συμπεριφορά καρβιδίου με εκείνη υδριδίου.
Πυρηνόφιλη υποκατάσταση
Διάφορα πυρηνόφιλα (Nu-) αντιδραστήρια, διασπούν, ανάλογα με τις συνθήκες, το δεσμό C-Si ή έναν από τους δεσμούς Si-Η (πιο εύκολα). Οι μηχανισμοί που επικρατούν είναι οι SN2 και SNi. Στην πρώτη περίπτωση σχηματίζεται ενδιάμεσο ασταθές προϊόν γενικού τύπου [CH3CH2SiH2NuCH3]- με δομή τριγωνικής διπυραμίδας, αφού το πυρίτιο μπορεί να αξιοποιεί και τα 3d τροχιακά του με υβριδισμό 3sp3d. Η γενική μορφή της πυρηνόφιλης υποκατάστασης σε αιθυλομεθυλοοσιλάνιο είναι η ακόλουθη:.
Αιθυλομεθυλοσιλανόλη
1. Με επίδραση νερού (H2O) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και αιθυλομεθυλοσιλανόλη
2. Με επίδραση αλκοόλης (ROH) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στην αλκοόλη αλκάνιο (RH) και αιθυλομεθυλοσιλανόλη
Αιθυλαλκοξυμεθυλοοσιλάνιο
Με επίδραση αιθέρα (ROR) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στον αιθέρα αλκάνιο (RH) και αιθυλαλκοξυμεθυλοσιλάνιο (CH3CH2SiH(OR)CH3)
Αιθυλαλκινυλομεθυλοσιλάνιο
Με επίδραση αλκινίων (RC ≡ CH) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και αιθυλαλκινυλομεθυλοσιλάνιο [CH3CH2SiH(C ≡ CR)CH3]
Αιθυλοκαρβαλκοξυμεθυλοσιλάνιο
Με επίδραση εστέρα (RCOOR) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στον εστέρα αλκάνιο (RH) και αιθυλοκαρβαλκοξυμεθυλοσιλάνιο (CH3CH2SiH(OOCR)CH3, εστέρας της αιθυλομεθυλοσιλανόλης)
Αιθυλομεθυλοσιλανονιτρίλιο
Με επίδραση νιτριλίων (RCN) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στο νιτρίλιο αλκάνιο (RH) και αιθυλομεθυλοσιλανονιτρίλιο
Αιθυλαλκυλομεθυλοσιλάνιο
Με επίδραση οργανομεταλλικών ενώσεων (π.χ RNa) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο υδρίδιο (π.χ. NaH) και αιθυλαλκυλομεθυλοσιλάνιο (CH3CH2SiH(R)CH3)
Αιθυλομεθυλοσιλανοθειόλη
Με επίδραση θειόλης (RSH) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στη θειόλη αλκάνιο (RH) και αιθυλομεθυλοσιλανοθειόλη
Αιθυλαλκυλοθειομεθυλοσιλάνιο
Με επίδραση θειαιθέρα (RSR) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στο θειαιθέρα αλκάνιο (RH) και αιθυλαλκυλοθειομεθυλοσιλάνιο (CH3CH2SiH(SR)CH2)
Αιθυλομεθυλοσιλιλαλογονίδιο
Με επίδραση αλκυλαλογονίδιου (RX) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο αλκάνιο (RH) και αιθυλομεθυλοσιλυλοχλωρίδιο (CH3CH2SiH(Χ)CH3)
Αιθυλομεθυλοσιλαναμίνες
1. Με επίδραση αμμωνίας (NH3) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και αιθυλομεθυλοοσιλαναμίνη:
2. Με επίδραση πρωτοταγούς αμίνης (RNH2) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και αιθυλο-Ν-αλκυλομεθυλοσιλαναμίνη (CH3CH2SiH(NHR)CH3):
3. Με επίδραση δευτεροταγούς αμίνης (R2NH) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και αιθυλο-Ν,N-διαλκυλομεθυλοσιλαναμίνη (CH3CH2SiH(NR2)CH3):
Προσθήκη
1. Προσθήκη σε διπλούς δεσμούς. Π.χ. με αιθένιο δίνει αιθυλομεθυλοσιλυλαιθάνιο:
2. Προσθήκη σε τριπλούς δεσμούς.. Π.χ. με αιθίνιο δίνει αιθυλομεθυλοσιλυλαιθένιο:
3. Προσθήκη σε συζηγείς διπλούς δεσμούς. Π.χ. με βουταδιένιο-1,3 δίνει 1-αιθυλομεθυλοσιλυλοβουτένιο-2:
4. Προσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ισοκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο δίνει 1-αιθυλομεθυλοσιλυλοπροπάνιο: 40px|κυκλοπροπάνιο
5. Προσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ετεροκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με εποξυαιθάνιο δίνει αιθυλομεθυλοσιλυλοξυαιθάνιο : 30 px
Παρεμβολή μεθυλενίου
Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε αιθυλομεθυλοσιλάνιο παράγονται μεθυλοπροπυλοσιλάνιο, διαιθυλοσιλάνιο,ισοπροπυλομεθυλοσιλάνιο, και αιθυλοδιμεθυλοσιλάνιο :
Πηγές
Κατηγορία:Σιλυλαλκάνια
Σούτρα
μικρογραφία|360x360εσ| Μια σελίδα [[Σανσκριτική γλώσσα|σανσκριτικού χειρογράφου της Σούτρα του Λωτού (Βουδισμός) από το Νότιο Τουρκεστάν σε γραφή Βράχμι]] μικρογραφία|360x360εσ| Μια σελίδα χειρογράφου από την Κάλπα Σούτρα (Τζαϊνισμός) Σούτρα (σανσκριτικά: सूत्र, sūtra, κυριολεκτικά «σχοινί, κλωστή, νήμα») στις ινδικές λογοτεχνικές παραδόσεις αναφέρεται σε έναν αφορισμό ή μια συλλογή αφορισμών με τη μορφή ενός εγχειριδίου ή, γενικότερα, ενός συμπυκνωμένου εγχειριδίου ή κειμένου. Οι σούτρες είναι ένα είδος αρχαίων και μεσαιωνικών ινδικών κειμένων, που απαντώνται στον Ινδουισμό, τον Βουδισμό και τον Τζαϊνισμό.
Στον Ινδουισμό, οι σούτρες είναι ένας ξεχωριστός τύπος λογοτεχνικής σύνθεσης, μια συλλογή από σύντομες αφοριστικές δηλώσεις. Κάθε σούτρα είναι οποιοσδήποτε σύντομος κανόνας, σαν ένα θεώρημα αποσταγμένο σε λίγες λέξεις ή συλλαβές, γύρω από το οποίο μπορούν να υφανθούν διδασκαλίες τελετουργίας, φιλοσοφίας, γραμματικής ή οποιουδήποτε πεδίου γνώσης. Οι παλαιότερες σούτρες του Ινδουισμού βρίσκονται στις Βραχμάνα και Αρανυάκα των Βέδων. Κάθε σχολή ινδουιστικής φιλοσοφίας, βεδικοί οδηγοί για τελετές μετάβασης, διάφοροι τομείς των τεχνών, του δικαίου και της κοινωνικής ηθικής ανέπτυξαν αντίστοιχες σούτρες, που βοηθούν στη διδασκαλία και τη μετάδοση ιδεών από τη μια γενιά στην άλλη.
Στον Ζαϊνισμό, οι σούτρες, επίσης γνωστές ως σούγιας (suyas), είναι κανονικά κηρύγματα των Μαχαβιρασβάμι, που περιέχονται στο Jain Agamas καθώς και κάποια μεταγενέστερα (μετα-κανονικά) κανονιστικά κείμενα.
Ετυμολογία
μικρογραφία|240x240εσ| Ένα χειρόγραφο από φλοιό σημύδας του 17ου αιώνα του αρχαίου Πανίνι Σούτρα, μια πραγματεία για τη γραμματική, που βρέθηκε στο Κασμίρ. Η σανσκριτική λέξη Sūtra ( σανσκριτικά : सूत्र, Πάλι : sūtta, Άρντα Μαγκάντι: sūya ) σημαίνει "χορδή, κλωστή". Η ρίζα της λέξης είναι siv, «αυτό που ράβει και συγκρατεί τα πράγματα». Η λέξη σχετίζεται με το sūci (σανσκριτικά: सूचि), που σημαίνει "βελόνα, λίστα", και το sūnā (σανσκριτικά: सूना) που σημαίνει "υφαντό".
Στο πλαίσιο της λογοτεχνίας, σούτρα σημαίνει μια συλλογή-απόσταγμα συλλαβών και λέξεων, οποιαδήποτε μορφή ή εγχειρίδιο «αφορισμού, κανόνα, οδηγιών», που κρέμονται μαζί σαν κλωστές με τις οποίες μπορούν να συνυφανθούν οι διδασκαλίες της τελετουργίας, της φιλοσοφίας, της γραμματικής ή οποιουδήποτε άλλου γνωστικού πεδίου.
Μια σούτρα είναι κάθε σύντομος κανόνας, δηλώνει ο Μόριτς Βίντερνιτς, στην ινδική λογοτεχνία. Είναι «ένα θεώρημα συμπυκνωμένο σε λίγες λέξεις». Μια συλλογή από σούτρες γίνεται ένα κείμενο, και αυτό ονομάζεται επίσης σούτρα (συχνά με κεφαλαία γράμματα στη δυτική λογοτεχνία).
Μια σούτρα είναι διαφορετική από άλλα συστατικά όπως τα Σλόκας, Ανουβιακχάγιας και Βιάκχιας, που βρέθηκαν στην αρχαία ινδική λογοτεχνία. Μια σούτρα είναι ένας συμπυκνωμένος κανόνας, που δηλώνει συνοπτικά το μήνυμα, ενώ ο Σλόκα είναι ένας στίχος, που μεταφέρει το πλήρες μήνυμα και είναι δομημένος με συγκεκριμένους κανόνες του μουσικού μέτρου, ένας Ανουβιακχάγια (Anuvyakhaya) είναι μια εξήγηση του αναθεωρημένου κειμένου, ενώ ένα Βιάκχια (Vyakhya) είναι ένα σχόλιο ενός κριτικού.
Ιστορία
Οι Σούτρες εμφανίζονται για πρώτη φορά στην Βραχμάνα και την Αρανυάκα  της βεδικής λογοτεχνίας. Αυξάνονται σε αριθμό στα Βεντάνγκας, όπως οι Σράουτα σούτρες και Κάλπα σούτρες. Αυτά σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να μπορούν να μεταδίδονται εύκολα από έναν δάσκαλο σε έναν μαθητή, να απομνημονεύονται από τον παραλήπτη για συζήτηση ή αυτο-μελέτη ή ως αναφορά.
Μια σούτρα από μόνη της είναι συμπυκνωμένη συντομογραφία και τα νήματα της συλλαβής είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθούν ή να κατανοηθούν χωρίς τη σχετική επιστημονική Μπάσια ή τον αποκρυπτογραφικό σχολιασμό, που συμπληρώνει το «υφάδι».
Τα παλαιότερα χειρόγραφα, που έχουν διασωθεί στη σύγχρονη εποχή και περιέχουν εκτεταμένες σούτρες αποτελούν μέρος των Βέδων, που χρονολογούνται από τα τέλη της 2ης χιλιετίας π.Χ. έως τα μέσα της 1ης χιλιετίας π.Χ. Το Αταρέγια Αρανυάκα, για παράδειγμα, αναφέρει ο Βίντερνιτς, είναι κυρίως μια συλλογή από σούτρες. Η χρήση τους και οι αρχαίες ρίζες πιστοποιούνται από σούτρες, που αναφέρονται στις μεγαλύτερες του είδους της αρχαίας μη Βεδικής Ινδουιστικής λογοτεχνίας, που ονομάζονται Γκάτχα, Ναρασάνσι, Ιτιχάσα και Ακχυάνα (τραγούδια, θρύλοι, έπη, και ιστορίες).
Στην ιστορία της ινδικής λογοτεχνίας, μεγάλες συλλογές σούτρας, σε διάφορα γνωστικά πεδία, έχουν εντοπιστεί στην περίοδο από το 600 π.Χ. έως το 200 π.Χ. Αυτή η περίοδος ακολούθησε την αρχαιότερη περίοδο Τσάντας, την περίοδο Μάντρα και την περίοδο Βραχμάνα.
Ινδουϊσμός
Μερικά από τα πρώτα σωζόμενα δείγματα σούτρα του Ινδουισμού βρίσκονται στις Ανουπάντα Σούτρας και Νιντάνα Σούτρας. Το πρώτο φιλτράρει την γνωσιολογική συζήτηση εάν ο Σρούτι ή ο Σμρίτι ή κανένας από τους δύο δεν πρέπει να θεωρηθεί η πιο αξιόπιστη πηγή γνώσης, ενώ το δεύτερο φιλτράρει τους κανόνες των μουσικών μέτρων για τους ψαλμούς και τα τραγούδια της Σαμαβέδα.
Μια μεγαλύτερη συλλογή από αρχαία λογοτεχνία με σούτρες στον Ινδουισμό αντιστοιχεί στις έξι Βεντάνγκας, ή τους έξι κλάδους των Βεδών. Αυτά είναι έξι θέματα που αναφέρονταν στις Βέδες ότι ήταν απαραίτητα για την πλήρη κυριαρχία των Βεδών. Τα έξι θέματα με τις δικές τους σούτρες ήταν η προφορά (Σίκσα), το μέτρο (Τσάντας), η γραμματική (Βιακαράνα), η επεξήγηση λέξεων (Νιρούκτα), η τήρηση του χρόνου μέσω της αστρονομίας (Τζιοτίσα) και οι τελετουργικές τελετές (Κάλπα). Τα δύο πρώτα, δηλώνει ο Μαξ Μίλλερ, θεωρήθηκαν στη Βεδική εποχή απαραίτητα για την ανάγνωση της Βέδα, τα δύο δεύτερα για την κατανόησή της και τα δύο τελευταία για την ανάπτυξη της Βεδικής γνώσης στα γιάζνα (τελετουργίες της φωτιάς). Οι σούτρες, που αντιστοιχούν σε αυτές είναι ενσωματωμένες μέσα στις κατηγορίες Βραχμάνα και Αρανυάκα των Βεδών. Η Ταϊττιρίγια Αρανυάκα, για παράδειγμα στο Βιβλίο 7, ενσωματώνει σούτρες για την ακριβή προφορά μετά από τις συνοπτικές φράσεις "Σε γράμματα", "Στον τόνο της φωνής", "Στην ποσότητα", "Στην παράδοση" και "Στους νόμους ευφωνίας".
Το τέταρτο και συχνά το τελευταίο στρώμα φιλοσοφικού, θεωρητικού κειμένου στις Βέδες, οι Ουπανισάντ, επίσης έχουν ενσωματώσει σούτρες όπως αυτές που βρέθηκαν στην Ταϊττιρίγια Ουπανισάντ.
Η επιτομή της αρχαίας βεδικής λογοτεχνίας με σούτρες, που έχει διασωθεί, πλήρως ή αποσπασματικά, περιλαμβάνει τις Κάλπα Σούτρες, Σμάρτα Σούτρες, Σράουτα Σούτρες, Ντχάρμα Σούτρας, Γκρύα Σούτρες και Σούλμπα Σούτρας. Άλλα πεδία για τα οποία είναι γνωστές οι αρχαίες σούτρες περιλαμβάνουν την ετυμολογία, τη φωνητική και τη γραμματική.
Μεταβεδικές σούτρες
Μερικά παραδείγματα κειμένων σούτρα σε διάφορες σχολές της ινδουιστικής φιλοσοφίας περιλαμβάνουν:
Βουδισμός
Στον Βουδισμό, μία σούττα ή σούτρα είναι μέρος της κανονικής λογοτεχνίας. Αυτές οι πρώιμες βουδιστικές σούτρες, σε αντίθεση με τα ινδουιστικά κείμενα, δεν είναι αφοριστικές. Αντίθετα, τις περισσότερες φορές είναι αρκετά μακροσκελείς. Ο βουδιστικός όρος σούττα ή σούτρα (sutta ή sutra) έχει πιθανώς ρίζες στα σανσκριτικά sūkta (su + ukta), "καλά μιλημένο" από την πεποίθηση ότι "όλα αυτά που ειπώθηκαν από τον Βούδα ήταν καλά ειπωμένα". Μοιράζονται τον χαρακτήρα των κηρυγμάτων της «καλά ειπωμένης» σοφίας με τις Τζάινα Σούτρες.
Στα κινέζικα, αυτές είναι γνωστές ως 經 ( πινγίν : jīng). Αυτές οι διδασκαλίες συγκεντρώνονται σε μέρος του Τριπίτακα, που ονομάζεται Σούτα Πίτακα. Υπάρχουν πολλά σημαντικά ή με επιρροή κειμένων Μαχαγιάνα, όπως η Πλατφόρμα Σούτρα και η Σούτρα του Λωτού, που ονομάζονται σούτρες παρόλο που αποδίδονται σε πολύ μεταγενέστερους συγγραφείς.
Στον Τέραβαντα Βουδισμό τα σούττας αποτελούν το δεύτερο «καλάθι» (πίτακα) του Κανόνα Πάλι. Οι Ρεβάτα Ντάμμα και Μπίκκου Μπόντι περιγράφουν τη Σούττα πίτακα ως "«Η Σούττα Πίτακα, η δεύτερη συλλογή, συγκεντρώνει τις ομιλίες του Βούδα που ειπώθηκαν από αυτόν σε διάφορες περιστάσεις κατά τη διάρκεια της ενεργού διακονίας του για σαράντα πέντε χρόνια.»"
Τζαϊνισμός
Στην παράδοση του Τζαϊνισμού, οι σούτρες είναι ένα σημαντικό είδος «σταθερού κειμένου», το οποίο παλαιότερα απομνημονεύονταν.
Οι σωζόμενες γραφές της παράδοσης του Τζαϊνισμού, όπως το Ακαράνγκα Σούτρα (Αγκάμας), υπάρχουν σε μορφή σούτρα, όπως και το Ταττβάρθα Σούτρα, ένα σανσκριτικό κείμενο αποδεκτό και από τις τέσσερις αιρέσεις του Τζαϊνισμού ως το πιο έγκυρο φιλοσοφικό κείμενο, που συνοψίζει πλήρως τα θεμέλια του Τζαϊνισμού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θρησκεία στην αρχαία ιστορία Κατηγορία:Ινδουισμός
Οβελίσκος
Ο οβελίσκος (από το αρχαίο ελληνικό: ὀβελίσκος, υποκοριστικό του ὀβελός, (σούβλα, καρφί, μυτερός κίωνας) , αγγλικά: obelisk) είναι ένα ψηλό μνημείο με τέσσερεις πλευρές που στενεύει προς τα πάνω και καταλήγει σε πυραμοειδές σχήμα στο τέλος του, το πυραμίδιο. Τα μνημεία αυτά ονομάζονταν αρχικά «τεκχενού» από τους κατασκευαστές τους, τους Αρχαίους Αιγυπτίους. Οι Έλληνες που τους είδαν, χρησιμοποίησαν το ελληνικό οβελίσκος για περιγράψουν αυτά τα μνημεία, και η λέξη αυτή πέρασε στα Λατινικά και τα Αγγλικά. Οι αρχαίοι οβελίσκοι είναι μονολιθικοί, δηλαδή αποτελούνται από μία μόνο πέτρα, ή αλλιώς λίθο. Αυτό αποτελεί, εκτός από το σχήμα του, κύριο χαρακτηριστικό του οβελίσκου, καθώς καταδεικνύει ότι αυτοί που τον ανήγειραν είχαν την τεχνολογική ικανότητα που απαιτείται για τη μετακίνηση και ανύψωση βράχων που ζυγίζουν εκατοντάδες τόνων. Ενώ αυτή η τεχνολογική δυνατότητα υπάρχει σήμερα, οι περισσότεροι σύγχρονοι οβελίσκοι αποτελούνται από πολλές πέτρες. Κάποιοι, όπως το Μνημείο Ουάσινγκτον είναι κτίσματα. Τυπικά, τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι πραγματικοί οβελίσκοι αλλά κτίσματα με σχήμα οβελίσκου.
Ο όρος στήλη γενικά χρησιμοποιείται για άλλους μνημειακούς, όρθιους, με επιγραφή και σκαλισμένους λίθους.
Αιγυπτιακοί
Οι οβελίσκοι ήταν κυρίαρχο στοιχείο της αρχιτεκτονικής των αρχαίων Αιγυπτίων, οι οποίοι τους τοποθετούσανε σε ζευγάρια στην είσοδο ναών. Έχουν σωθεί αρχαίοι Αιγυπτιακοί οβελίσκοι (μαζί με τον "ημιτελή οβελίσκο", που βρέθηκε ημιτελώς λαξευμένος στο λατομείο του στο Ασσουάν). Οι οβελίσκοι αυτοί τώρα είναι διασκορπισμένοι ανά τον κόσμο, με λιγότερο από τους μισούς να παραμένουν στην Αίγυπτο.
Ο πιο παλιός οβελίσκος ναού που ακόμα βρίσκεται στην αρχική του θέση είναι ο 20,7 μέτρων και 120 τόνων οβελίσκος από κόκκινο γρανίτη του Σέσωστρι Α΄ της Δωδέκατης Δυναστείας, στο διαμερίσματο Αλ-Ματαρίγια του σύγχρονου προαστίου του Καΐρου Ηλιούπολης.
Ο οβελίσκος συμβόλιζε τον θεό ήλιο Ρα, και κατά τη σύντομη θρησκευτική μεταρρύθμιση του Ακενατόν λέγεται ότι ήταν απολιθωμένη ακτίνα του Ατέν, του ηλιακού δίσκου. Πιστευόταν επίσης ότι ο θεός βρισκόταν μέσα στο κτίσμα.
Το μπενμπέν ήταν ο «λοφίσκος της δημιουργίας» που αναδύθηκε από τα αρχέγονα νερά της Νουν και όπου βγήκε ο δημιουργός θεός Ατούμ, σύμφωνα με το Ηλιουπολιτικό μύθο της δημιουργίας της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας. Η πέτρα Μπενμπέν (γνωστή και ως πυραμίδιο) είναι ο επιστεγαστικός λίθος της Αιγυπτιακής πυραμίδας, και σχετίζεται επίσης με τον οβελίσκο.
Έχει γίνει η υπόθεση από την αιγυπτιολόγο του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης Πατρίσια Μπλάκγουελ Γκάρι και του αρχισυντάκτη του περιοδικού Astronomy Ρίτσαρντ Τάλκοτ ότι το σχήμα των αρχαίων Αιγυπτιακών πυραμίδων και οβελίσκων έχει προέλθει από φυσικά φαινόμενα που σχετίζονται με τον ήλιο (όντας ο θεός-ήλιος Ρα η μεγαλύτερη θεότητα των Αιγυπτίων). Η έμπνευση για το σχήμα της πυραμίδας και του οβελίσκου μπορεί να είναι αστρονομικά φαινόμενα που είχαν πριν παραβλεφθεί, και σχετίζονται με την ανατολή και τη δύση: το ζωδιακό φως και τους ηλιακούς πυλώνες αντίστοιχα.
Οι αρχαίοι Ρωμαίοι είχαν επηρεαστεί πολύ από τη μορφή των οβελίσκων, σε σημείο σήμερα να υπάρχουν δύο φορές περισσότεροι (αρχαίοι Αιγυπτιακοί) οβελίσκοι στη Ρώμη απ’ ό, τι στην Αίγυπτο. Μετά τη Ρωμαϊκή περίοδο, όλοι οι οβελίσκοι έχουν πέσει και ανεγερθεί ξανά σε άλλη τοποθεσία, εκτός από τον Οβελίσκο του Βατικανού που παραμένει στο σημείο που στήθηκε αρχικά.
Ο μεγαλύτερος που στέκεται και ψηλότερος Αιγυπτιακός οβελίσκος είναι ο Οβελίσκος του Λατερανού που βρίσκεται στην πλατεία στη δυτική πλευρά της Βασιλικής του Λατερανού, με ύψος 32,2 μέτρα και βάρος 455 τόνους.
Οι Αιγυπτιακοί οβελίσκοι στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν ανεγέρθηκαν όλοι στη Ρώμη. Ο Ηρώδης ο Μέγας μιμούμενους τους Ρωμαίους υποστηρικτές του ανήγειρε έναν Αιγυπτιακό οβελίσκο από κόκκινο γρανίτη στο ιπποδρόμιο της νέας του πόλης Καισάρειας, στη βόρεια Ιουδαία. Είχε 12 μέτρα ύψος και ζύγιζε περίπου 100 τόνους. Ανακαλύφθηκε από τους αρχαιολόγους και έχει ανεγερθεί ξανά στην προηγούμενη θέση του.
Στην Κωνσταντινούπολη ο Αυτοκράτορας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Θεοδόσιος Α΄ μετέφερε έναν οβελίσκο το 390 και τον έστησε στον ιπποδρόμιό του, πέρασε από Σταυροφόρους και Σελτζούκους και σήμερα στέκεται στην Πλατεία του Ιπποδρόμου στη σύγχρονη Κωνσταντινούπολη. Αυτός ο οβελίσκος είχε 29 μέτρα ύψος, και ζύγιζε 380 τόνους. Το χαμηλότερο μισό του λέγεται ότι βρισκόταν επίσης στην Κωνσταντινούπολη, αλλά τώρα έχει χαθεί. Έτσι όπως βρίσκεται σήμερα στην Κωνσταντινούπολη ο οβελίσκος έχει ύψος 20 μέτρα.