cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιάκωβος Β΄ της Κύπρου
Το τέλος
Ο Ιάκωβος Β΄ απεβίωσε σε λίγους μήνες στην Αμμόχωστο, με πολλές υποψίες ότι δηλητηριάστηκε από Βενετούς προσκεκλημένους, πιθανότατα θείους της Αικατερίνης. Η Αικατερίνη ήταν έγκυος και σύμφωνα με τη διαθήκη του Ιακώβου ήταν αντιβασίλισσα και κηδεμόνας του γιου τους μέχρι την ενηλικίωσή του. Ο νεογέννητος βασιλιάς Ιάκωβος όμως απεβίωσε υπό περίεργες συνθήκες, πριν κλείσει το πρώτο του έτος, αφήνοντας την Αικατερίνη μοναδική αντιβασίλισσα της Κύπρου. Η Κύπρος πέρασε, την εποχή της Αικατερίνης, στον απόλυτο έλεγχο των Βενετών εμπόρων, που την πίεσαν έντονα και πούλησε το νησί στη Βενετική Δημοκρατία (1489). Η Κύπρος παρέμεινε στους Βενετούς μέχρι τη χρονιά που κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1571).
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Αικατερίνη Κορνάρο απέκτησε τον διάδοχό του:
Ο Ιάκωβος Β΄ είχε επίσης τέσσερα νόθα τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κύπρου Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Σιλεσιανά ντάμπλινγκ
Παρασκευή
Η ζύμη για λευκά ντάμπλινγκ αποτελείται από αρχικά βρασμένες πατάτες και στη συνέχεια πουρέ πατάτας (μέτρια ψύξη, αλλά ακόμη ζεστό), αλεύρι πατάτας και λίγο αλάτι. Η αναλογία πατάτας και αλευριού είναι περίπου 3:1 ή 4:1. Σε μερικές συνταγές, ένα ολόκληρο αυγό μπορεί να προστεθεί στη ζύμη (αυτό βοηθά στη διαμόρφωση εάν ο πουρές πατάτας κρυώσει πάρα πολύ και η διαμόρφωση γίνει προβληματική).
Υπάρχουν δύο τρόποι σχηματισμού ντάμπλινγκ. Ο πρώτος είναι το κόψιμο με ένα μαχαίρι από τα ρολά ζύμης. Ο άλλος τρόπος είναι απλά να γίνουν ρολό με το χέρι από τη ζύμη και να ανοιχθούν. Τέλος, μια λακουβίτσα για σάλτσα δημιουργείτε με έναν αντίχειρα. Τα ντάμπλινγκ στη συνέχεια βράζονται σε αλατισμένο νερό έως ότου επιπλεύσουν στην επιφάνεια.
Σερβίρισμα
Το πιάτο που αποτελείται από ντάμπλινγκ, τηγανητές ρουλάδες βόειου κρέατος με πλούσια σάλτσα και βρασμένο κόκκινο λάχανο είναι (ή συνηθιζόταν να είναι) ένα αμετάβλητο στοιχείο στο γεύμα της Κυριακής σε πολλές παραδοσιακές σιλεσιανές οικογένειες. Τα ντάμπλινγκ που έχουν απομείνει μπορούν να ξαναζεσταθούν ή να τηγανιστούν (όπως οι πατάτες) για δείπνο και να καταναλωθούν με σάλτσα ή βούτυρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιλεσιανή κουζίνα Κατηγορία:Ντάμπλινγκ Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση την πατάτα
Τεντ Μπαντ
Ο Θίοντορ Πολ Μπαντ (αγγλικά: Theodore Paul "Ted" Budd, 21 Οκτωβρίου 1971), είναι Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 13η περιφέρεια της πολιτείας της Βόρειας Καρολίνας, από τον Ιανουάριο του 2017. Είναι εκλεγμένος Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Βόρειας Καρολίνας, ύστερα από τις εκλογές του 2022. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, στις εκλογές του 2016, με ποσοστό 56.1% έναντι 43.9% του τότε Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του. Επανεξελέγη το 2018 και το 2020. Στις εκλογές του 2020, ο Μπαντ επανεκλέχθηκε με ποσοστό 68.2% έναντι 31.8% του Δημοκρατικού ανθυποψηφίου του. Η περιφέρεια του Μπαντ, βρίσκεται στο βορειοκεντρικό τμήμα της Βόρειας Καρολίνας.
Τον Απρίλιο του 2021, ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφιος για την κενή έδρα στην Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, που θα προκύψει από την αφυπηρέτηση και συνταξιοδότηση του εν ενεργεία Ρεπουμπλικανού Γερουσιαστή Ρίτσαρντ Μπερ, στις εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών του 2022. Στις εκλογές του 2022, κατάφερε να εκλεγεί Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Βόρεια Καρολίνα, νικώντας την Δημοκρατική αντίπαλό του, Σέρι Μπίσλεϊ, με ποσοστό 50.7% έναντι 47.1%.
Βιογραφία
Ο Τεντ Μπαντ, γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1971 στο Γουίνστον-Σάλεμ της Βόρειας Καρολίνας. Μεγάλωσε σε μια μικρή περιοχή έξω από το Γουίνστον-Σάλεμ. Αποφοίτησε το Λύκειο "Davie County High School" το 1990 στο Μόξβιλ της Βόρειας Καρολίνας. Σπούδασε Επιχειρησιακές Σπουδές στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο των Απαλαχίων, και έλαβε πτυχίο (BS) το 1994. Στη συνέχεια, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στα Παιδαγωγικά και την Οικογενειακή Ζωή στο Θεολογικό Σεμινάριο του Ντάλας στο Ντάλας, απ'όπου έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MTh) το 1998. Επίσης, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Γουέικ Φόρεστ στο Γουίνστον-Σάλεμ, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MBA) το 2007.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος από το 1994, με την Έιμι Κέιτ Άνταμς, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί 3 παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Βόρεια Καρολίνα Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Γιολάνδη της Γαλλίας
Η Γιολάντα του Βαλουά, (Γαλλική γλώσσα : Yolande, 23 Σεπτεμβρίου 1434 - 23 Αυγούστου 1478) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαβοΐας.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού & βασιλιά της Νάπολης.
Μητέρα της Μαρίας του Ανζού ήταν η Γιολάντα της Αραγωνίας, από την οποία η Γιολάντα του Βαλουά έλαβε το όνομά της. Παντρεύτηκε το 1452 και το 1465 ο σύζυγός της έγινε δούκας της Σαβοΐας. Αυτός έπασχε από επιληψία και είχε τη διάθεση να αποσυρθεί, έτσι εκείνη κρατούσε τη διακυβέρνηση της κομητείας και αγωνιζόταν με τους βαρόνους της Σαβοΐας. Το 1472 απεβίωσε ο συζυγός της, αφήνοντας τον γιο τους Φιλιβέρτο Α΄ 7 ετών. Η Γιολάντα ανέλαβε την επιτροπεία, ώσπου αυτή απεβίωσε το 1478.
Όπως ο αδελφός της Κάρολος, η Γιολάντα ήταν σύμμαχος του Καρόλου των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας, ενάντια στον ίδιο της τον αδελφό Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας. Έπειτα από την ταπείνωση της Βουργουνδίας στη μάχη του Γκραντσόν το 1476, ο Φιλιβέρτος Α΄ την κατηγόρησε για συμμαχία με τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ και τη φυλάκισε. Όταν αυτή ελευθερώθηκε, έκανε ειρήνη με τον αδελφό της και παρέμεινε σε καλή σχέση με αυτόν, ως το τέλος της. Η Γιολάντα ήταν το πρώτο πρόσωπο στην Ευρώπη τον Μεσαίωνα που είχε υπό την κατοχή της μια Τίγρη, την κατείχε στο Τορίνο (1478).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1452 τον Αμεδαίο Θ΄ δούκα της Σαβοΐας και είχε τέκνα;
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Δούκισσες της Σαβοΐας
Ιάκωβος Γ΄ της Κύπρου
Τον διαδέχθηκε η μητέρα του Αικατερίνη Κορνάρο που παρέδωσε το 1489 το νησί στους Βενετούς. Ο επόμενος συγγενής του, ο 2ος εξάδελφός του Κάρολος Α' δούκας της Σαβοϊας έφερε τον τίτλο του βασιλιά της Κύπρου όπως επίσης και οι απόγονοί του.
Εικόνες
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κύπρου Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Έντερ Μιλιτάο
Ο Έντερ Γκαμπριέλ Μιλιτάο (Éder Gabriel Militão, 18 Ιανουαρίου 1998) είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τη Ρεάλ Μαδρίτης. Επίσης, μπορεί να αγωνιστεί ως δεξιός πλάγιος αμυντικός ή αμυντικός μέσος.
Σάο Πάολο
Γεννημένος στο Σερταοζίνιο του Σάο Πάολο, ο Μιλιτάο ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες νέων της Σάο Πάολο το 2010. Συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά στην πρώτη ομάδα για το Κόπα Παουλίστα του 2016, κάνοντας το ντεμπούτο του στις 2 Ιουλίου, στην ήττα με 2-1 από την Ιτουάνο. Η ομάδα από την πρωτεύουσα της πολιτείας έπαιζε για πρώτη φορά στο τουρνουά με ομάδα αποτελούμενοι από παίκτες κάτω των 20 ετών. Έπαιξε σε 11 αγώνες και σκόραρε 2 γκολ, το πρώτο στην εντός έδρας νίκη με 4-0 επί της Ατλέτικο Γιουβέντους στις 18 Σεπτεμβρίου, που εξασφάλισε την πρόκριση στον δεύτερο γύρο.
Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 14 Μαΐου 2017, στην εκτός έδρας ήττα με 1-0 από την Κρουζέιρο στον εναρκτήριο αγώνα για το Πρωτάθλημα Βραζιλίας. Έκανε 22 εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της σεζόν, καθώς ο σύλλογος τερμάτισε στην 13η θέση. Κατά τη διάρκεια της σεζόν συνέβαλε με 2 γκολ, ξεκινώντας ανοίγοντας το σκορ στη νίκη με 2-1 επί της Βιτόρια στις 17 Σεπτεμβρίου.
Πόρτο
Στις 7 Αυγούστου 2018, υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την πρωταθλήτρια Πόρτο. Έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέιρα Λίγα στις 2 Σεπτεμβρίου, ξεκινώντας στο αρχικό σχήμα στην εντός έδρας νίκη με 3-0 επί της Μορειρένσε και δίνοντας την ασίστ στο πρώτο γκολ, που σημείωσε ο αρχηγός Έκτορ Ερέρα. Κατά τη διάρκεια των διαδοχικών αγώνων, ο νεαρός εδραιώθηκε γρήγορα στην αρχική 11αδα ως κεντρικός αμυντικός, σχηματίζοντας ένα αμυντικό δίδυμο με τον Φελίπε.
Στις 28 Νοεμβρίου, ο Βραζιλιάνος σημείωσε το πρώτο του γκολ για την ομάδα, σε μία νίκη με 3-1 επί της Σάλκε για το Τσάμπιονς Λιγκ 2018-19, σκοράροντας με κεφαλιά ύστερα από σέντρα του Όλιβερ Τόρες. Στις 3 Ιανουαρίου 2019, σημείωσε το πρώτο του γκολ για το πρωτάθλημα, το οποίο ήταν το μοναδικό στον αγώνα εναντίον της Άβες.
Ρεάλ Μαδρίτης
Στις 14 Μαρτίου 2019, η Ρεάλ Μαδρίτης ανακοίνωσε την υπογραφή της με εξαετές συμβόλαιο, με ισχύ από την 1η Ιουλίου 2019, για αναφερόμενο ποσό ύψους 50 εκ. ευρώ. Η Σάο Πάολο θα λάβει 4 εκ. ευρώ από τη μεταγραφή.
Διεθνής σταδιοδρομία
Τον Σεπτέμβριο του 2018, κλήθηκε από τον προπονητή Τίτε για τους φιλικούς αγώνες της Εθνικής Βραζιλίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, εναντίον της οικοδέσποινας και του Ελ Σαλβαδόρ, αφού ο Φάγκνερ αποσύρθηκε λόγω τραυματισμού. Έκανε το ντεμπούτο του στις 11 Σεπτεμβρίου, παίζοντας και στα 90 λεπτά στη νίκη με 5-0 επί του Ελ Σαλβαδόρ στο FedExField.
Παραπομπές
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Τσάινα Αν ΜακΚλέιν
Η Τσάινα Αν ΜακΚλέιν (αγγλικά: China Anne McClain, 25 Αυγούστου 1998) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Έγινε γνωστή από τη σειρά του Disney Channel, A.N.T. Farm.
Τραγούδια
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαγδαληνή του Βρανδεμβούργου, δούκισσα του Λύνεμπουργκ
Η Μαγδαληνή, γερμ.: Magdalene von Brandenburg von Hohenzollern (π. 1412 - 27 Οκτωβρίου 1454 στο Σάρνεμπεκ) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου του Σοφού, δούκα της Βαυαρίας-Λάνντσχουτ. Αδέλφια της ήταν ο Φρειδερίκος Β΄ και ο Αλβέρτος Γ΄ Αχιλλέας, που έγιναν διαδοχικά εκλέκτορες του Βρανδεμβούργου.
Παντρεύτηκε στις 3 Ιουλίου 1429 στο Τάνγκενμυντε τον Φρειδερίκο Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ο γάμος διοργανώθηκε από τον αυτοκράτορα Σιγισμόνδο, όπως και ο γάμος της αδελφής της Καικιλίας με τον Γουλιέλμο Γ΄ δούκα του Μπ.Λ.Βόλφενμπυτελ. (εξάδελφο του Φρειδερίκου Β΄). Και τα δύο ζευγάρια παντρεύτηκαν στις 3 Μαρτίου 1420. Η Μαγδαληνή έφερε προίκα 10.000 γκίλντερς του Ρήνου, για τα οποία εγγυόταν ο Βίχαρντ φον Ρόχοβ· από την άλλη ο γαμπρός υποσχέθηκε το κάστρο Μπόντενταϊχ ως ιδιοκτησία χηρείας (wittum), ωστόσο αυτή έλαβε τελικά την πόλη και το κάστρο Λύχοβ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1429 τον Φρειδερίκο Β΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
White Riot
O κοινωνικός περίγυρος
Το τραγούδι ηχογραφήθηκε το Φεβρουάριο του 1977, όπως και ολόκληρο ντεμπούτο άλμπουμ The Clash. H σύνθεσή του, από τους Τζο Στράμερ και Μικ Τζόουνς, είχε γίνει το Σεπτέμβριο του 1976, στον απόηχο των αναταραχών του προηγούμενου Αυγούστου, στη λονδρέζικη συνοικία του Νότινγκ Χιλ κατά τη διάρκεια του Καρναβαλιού (Notting Hill Carnival), εξαιτίας της σύγκρουσης των μαύρων νέων με την αστυνομία. To «White Riot» ήταν ένα κάλεσμα των Clash προς τους λευκούς να ενώσουν τις δυνάμεις τους με την εξεγερμένη μαύρη νεολαία.
Οι στίχοι και η πρόσληψή τους
Oρισμένοι παρερμνήνευσαν το νόημα των στίχων του τραγουδιού, νομίζοντας πως ήταν φιλοφασιστική προπαγάνδα. Σε αυτό, συνέτεινε και το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο γίνονταν κάποιες κινήσεις για την υποστήριξη του ακροδεξιού Eθνικού Μετώπου (National Front). Ετούτο, όμως, δεν είχε καμιά σχέση με το στόχο του συγκροτήματος και του τραγουδιού, που ήταν η αφύπνιση των λευκών, οι οποίοι έπρεπε να ακολουθήσουν το παράδειγμα της εξεγερμένης μαύρης νεολαίας, στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Όπως δήλωσε σχετικά ο Τζο Στράμερ το 1988 στο περιοδικό Melody Maker, αυτό που πραγματικά έλεγε το «White Riot» ήταν πως οι λευκοί βρετανοί ήταν τόσο αποτυχημένοι και ανόητοι, όπως και τόσο «θεωρητικοί», που δεν ήταν ικανοί να συντονιστούν, ώστε να κάνουν κάτι από κοινού.
H αμφισημία του νοήματος του τραγουδιού, όπως αυτό γινόταν κατανοητό από μέρος του κοινού, σήμαινε πως στιχουργικά είχε αποτύχει. Ωστόσο, μουσικά, το «White Riot» ήταν ένα καθαρόαιμο πανκ κομμάτι, σύντομο, με τρία ακόρντα φορτωμένα με οργή, επιτακτικό ύφος και αγκίτ-προπ αισθητική, καθώς και πολύ γρήγορο -ένα από τα πιο γρήγορα κομμάτια της πανκ μουσικής. Ήταν η επιτομή, η ουσία του πανκ τραγουδιού. Στις ζωντανές εκτελέσεις (όπου οι Clash το έπαιζαν με απίστευτη ενέργεια, πηγαίνοντας πέρα-δώθε και χοροπηδώντας εκτός ελέγχου πάνω στη σκηνή), στο άκουσμά του το ακροατήριο ηλεκτριζόταν, ξεσηκωνόταν και όσοι βρίσκονταν στις πρώτες σειρές ορμούσαν ενστικτωδώς πάνω στη σκηνή.
To εξώφυλλο
Το «White Riot» και το «1977» είχαν πιάσει, όπως παρατήρησε ο Σέιν Μακ Γκόουαν των Pogues, το αίσθημα της παράνοιας της βρετανικής κοινωνίας εκείνης της εποχής. Αυτό δηλωνόταν και με το εξώφυλλο του σινγκλ, όπου τα μέλη του συγκροτήματος απεικονίζονταν με γυρισμένη την πλάτη, με πρόσωπο στον τοίχο και τα χέρια ψηλά. Η φωτογραφία (που ήταν της Κάρολαϊν Κουν) έδειχνε από αριστερά προς τα δεξιά τους Στράμερ, Τζόουνς και Σίμονον Στην πλάτη των Στράμερ και Σίμονον ήταν γραμμένοι με στένσιλ οι τίτλοι των τραγουδιών του σινγκλ, ενώ στα ρούχα του πρώτου διακρίνονταν και οι φράσεις «Under Ηeavy Μanners» και «Heavy Duty Discipline», που παρέπεμπαν στη δισκογραφία της ρέγκε. Στο πουκάμισο του Τζόουνς υπήρχε γραμμένoς o στίχος «Sten guns in Knightsbridge», από το τραγούδι «1977».
To πρόμο φιλμ
Στις 17 Απριλίου 1977, για τις ανάγκες του μικρού μήκους πρόμο White Riot (σκηνοθεσία: Λίντσεϋ Κλινέλλ), οι Clash -με τον Τόππερ Χέντον στα ντραμς- έπαιξαν σε στούντιο του Ντάνσταμπλ, κοντά στο Λονδίνο, τα κομμάτια «1977», «White Riot» και «London's Burning», Το White Riot Promo συμπληρωνόταν από συνέντευξη του δημοσιογράφου Τόνυ Πάρσονς και από συζήτηση με τα μέλη του γκρουπ, γύρω από ένα μπιλιάρδο. Το φιλμ προβλήθηκε σε δισκοπωλείο κοντά στο Marble Arch του Λονδίνου. Τα τρία τραγούδια του πρόμο συμπεριελήφθηκαν στην έκδοση οπτικοακουστικού υλικού του συγκροτήματος με τίτλο The Essential Clash (dvd, 2003).
Summer of Punk
To «White Riot» ήταν η συμβολική προαναγγελία του Summer of Punk του 1977, οπότε και οργανώθηκε η White Riot Tour των Clash. Κατά τη διάρκεια του Summer of Punk, συγκροτήματα όπως οι Buzzcocks, Slits, Jam και οι Subway Sect, όργωσαν τη χώρα, παίζοντας επί ένα μήνα σε τριάντα περίπου συναυλιακούς χώρους. Οι Clash, ως το ηγετικό σχήμα της κίνησης, έπρεπε επιπλέον να αποδείξουν ότι ήταν ισάξιοι των Sex Pistols, των οποίων η τουρνέ Anarchy in the UK είχε αποτύχει την προηγούμενη χρονιά.
Διασκευές
To «White Riot» έχει ερμηνευτεί πολλές φορές, ιδίως σε συναυλίες πανκ-ροκ συγκροτημάτων. Το 1979 το πανκ γκρουπ Sham 69 του Jimmy Pursey έπαιξε ζωντανά το τραγούδι, αλλά η ηχογράφηση της συναυλίας κυκλοφόρησε μόλις το 1987 (άλμπουμ: Live and Loud!!). Το 1981 οι Άγγλοι πανκ Anglelic Upstarts το ερμήνευσαν ζωντανά επί σκηνής, εκτέλεση που συμπεριελήφθη στο άλμπουμ Live της ίδιας χρονιάς. Από τις μεταγενέστερες διασκευές, ξεχωρίζουν εκείνες των Αμερικανών Cracker (στη συλλογή Burning London: The Clash Tribute του 1999) και του φολκ-ροκ συγκροτήματος Camper Van Beethoven (ζωντανή ηχογράφηση, άλμπουμ: In the Mouth of the Crocodile, 2004), των Αμερικανών σέλτικ πάνκερς Dropkick Murphys (από συναυλία, περιλαμβάνεται στο The Singles Collection v.1, 1996-1997 του 2000), των Βρετανών  Vibrators (στο άλμπουμ Punk: The Early Years του 2006) και από το αγγλικό φολκ συγκρότημα The Bad Shepherds (στο άλμπουμ By Hook or By Crook του 2010). Αξιομνημόνευτη είναι και η ερμηνεία του τραγουδιού από τους Rage Against the Machine στο Φίνσμπουρυ Παρκ του Λονδίνου, στις 6 Ιουνίου 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1977 Κατηγορία:Τραγούδια των The Clash Κατηγορία:Singles του 1977 Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο) Κατηγορία:Singles της CBS Records
Βάλντεμαρ Δ΄, δούκας του Σλέσβιχ
Ο Βάλντεμαρ Δ΄, δούκας του Σλέσβιχ ή Βάλντεμαρ Δ΄ Έρικσον (1265 - 1312), δούκας του Σλέσβιχ (1283 - 1312) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Έρικ Α΄ του Σλέσβιχ και της Μαργαρίτας της Ρουγκίας. Όταν πέθανε ο πατέρας του ήταν μόνο 10 ετών, ο φεουδαρχικός του κυρίαρχος και θείος του Έρικ Ε΄ της Δανίας αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει δούκα του Σλέσβιχ. Το 1283 μετά από μια συνάντηση στο Βόρντινγκμποργκ και ύστερα από μεγάλη πίεση από Δανούς ευγενείς ο βασιλιάς δέχθηκε να τον αναγνωρίσει δούκα του Σλέσβιχ και να του παραχωρήσει το Φλένσμπουργκ.
Ο Βάλντεμαρ ωστόσο δεν έμεινε ικανοποιημένος με τις πενιχρές παραχωρήσεις του Δανού βασιλιά, ζήτησε το νησί του Αλς και τα εδάφη του Σλέσβιχ αλλά ο Έρικ Ε΄ πάλι το αρνήθηκε (1284). Ο Βάλντεμαρ κατέλαβε την Αλς με στρατό, προχώρησε βορειότερα προκειμένου να ζητήσει τη βοήθεια των βασιλέων της Νορβηγίας και της Σουηδίας αλλά συνελήφθη από τον Δανό βασιλιά (1285) που τον φυλάκισε για έναν χρόνο στο κάστρο του Σόμποργκ, όταν ελευθερώθηκε παραιτήθηκε από τα δικαιώματα του.
Τον Νοέμβριο του 1286 ο Έρικ Ε΄ δολοφονήθηκε η χήρα του Αγνή του Βρανδεμβούργου τον θεώρησε ύποπτο αλλά φοβήθηκε τη δύναμη του δούκα έλλειψη του συζύγου της γι'αυτό αποφάσισε να συμφιλιωθεί μαζί του, να αποδεχτεί τα δικαιώματα του και να τον ορίσει κηδεμόνα του ανήλικου γιου της Έρικ Μένβεντ. Το 1289 επανήλθε η σύγκρουση μεταξύ του δούκα του Σλέσβιχ και της βασιλομήτωρος, ο δούκας συμμάχησε πάλι με τον Έρικ Β΄ της Νορβηγίας εναντίον των Δανών αλλά γνώρισε τη συντριβή στη ναυμαχία του Γκρόνσουντ (1295), αναγκάστηκε να παραιτηθεί από όλα τα δικαιώματα του όπως και από τη νήσο Αλς. Τα επόμενα χρόνια μέχρι τον θάνατο του είχε καλές σχέσεις με τη βασιλική οικογένεια, τον υποστήριξε στους πολέμους του με τη Σουηδία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, συμμετείχε και σε ένα εκπληκτικό τουρνουά που διοργανώθηκε από τον Έρικ ΣΤ΄ στο Ροστόκ.
Ο Βάλντεμαρ Δ΄ Έρικσον πέθανε την άνοιξη του 1312 και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Σλέσβιχ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Β΄ του Σλέσβιχ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Ασκάνια, κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ
Πέτρος Βοσκαρίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέτρος Βοσκαρίδης γεννήθηκε στη Φασούλα το 1947. Σπούδασε νομική, πολιτικές επιστήμες και δημόσια διοίκηση στην Αθήνα. Στη συνέχεια ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία, αποκτώντας μεταπτυχιακό στο δίκαιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
Το 1970 εγκαταστάθηκε στην Αμμόχωστο όπου και ξεκίνησε να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 και την κατάληψη της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Παρέμεινε εκεί έως το 1982. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Κύπρο. Την περίοδο 1983-1986 εργαζόταν στο Υπουργείο Εξωτερικών ως Διευθυντής της Διεύθυνσης Αποδήμων με τον τίτλο του πρέσβη.
Στις 26 Μαΐου 1986 διορίστηκε κυβερνητικός εκπρόσωπος στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως τις 28 Φεβρουαρίου 1988 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.
Είναι νυμφευμένος και έχει δύο κόρες.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι Κύπρου Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983
Εθνική Νέας Ζηλανδίας (ράγκμπι λιγκ ανδρών)
Η εθνική ομάδα ράγκμπι λιγκ της Νέας Ζηλανδίας εκπροσωπεί τη Νέα Ζηλανδία στο ράγκμπι λιγκ από το 1907. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ Νέας Ζηλανδίας, είναι κοινώς γνωστή ως Kiwis, από το αυτόχθον πουλί. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το λευκό, ενώ οι παίκτες εκτελούν μία haka πριν από κάθε αγώνα, ως πρόκληση για τους αντιπάλους τους. Από τη δεκαετία του 1980, οι περισσότεροι διεθνείς της Νέας Ζηλανδίας αγωνίζονται στο εξωτερικό, στα επαγγελματικά πρωταθλήματα Νάσιοναλ Ράγκμπι Λιγκ και Σούπερ Λιγκ. Στο παρελθόν, οι παίκτες επιλέγονταν εξ ολοκλήρου από συλλόγους που μετείχαν σε εγχώρια πρωταθλήματα της Νέας Ζηλανδίας. Οι Kiwis της Νέας Ζηλανδίας κέρδισαν την πιο πρόσφατη διοργάνωση των Τεσσάρων Εθνών το 2014 και το Άνζακ Τεστ το 2015. Η Νέα Ζηλανδία το 2017 βρισκόταν στην πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη της RLIF.
Η ομάδα της Νέας Ζηλανδίας έπαιξε για πρώτη φορά σε επαγγελματική περιοδεία ράγκμπι το 1907, η οποία προηγήθηκε της γέννησης του ράγκμπι λιγκ στο Νότιο Ημισφαίριο, καθιστώντας την τη δεύτερη παλαιότερη εθνική ομάδα μετά την Αγγλία. Από τότε, οι Kiwis μετέχουν τακτικά σε διεθνείς διοργανώσεις, περιοδεύοντας στην Ευρώπη και την Αυστραλία κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Η Νέα Ζηλανδία έχει αγωνιστεί σε κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο Ράγκμπι Λιγκ από το πρώτο του 1954, φτάνοντας στο τελικό των τριών τελευταίων τουρνουά. Το 2008 η Νέα Ζηλανδία κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά. Επίσης, κατέκτησε την Ασπίδα του Μπάσκερβιλ έναντι της Αγγλίας, ενώ μετέχει επίσεις στο ετήσιο Άνζακ Τεστ εναντίον της Αυστραλίας.
Ιστορία
Το ράγκμπι εισήχθη στη Νέα Ζηλανδία από τον Τσαρλς Τζον Μόνρο, γιο του τότε ομιλητή της Βουλής των Αντιπροσώπων της Νέας Ζηλανδίας, Σερ Ντέιβιντ Μόνρο. Είχε σταλεί στο Κράιστς Κόλετζ, στο Ιστ Φίντσλεϊ στο βόρειο Λονδίνο, όπου έγινε ένας ενθουσιώδης φίλος του νέου αθλήματος. Έφερε το παιχνίδι πίσω στην πατρίδα του στο Νέλσον Κόλετζ, όπου και όρισε τον πρώτο αγώνα ράγκμπι μεταξύ Νέλσον Κόλετζ και Νέλσον Φούτμπολ Κλαμπ, που διεξήχθη στις 14 Μαΐου του 1870.
Όταν η εθνική ομάδα ράγκμπι της Νέας Ζηλανδίας (οι All Blacks) ταξίδεψε στη Βρετανία το 1905, αντιλήφθηκε την αυξανόμενη δημοτικότητα των αποσπασματικών μη ερασιτεχνικών αγώνων της Βόρειας Ένωσης. Με την επιστροφή του το 1906, ο παίκτης των All Blacks, Τζορτζ Γουίλιαμ Σμιθ συναντήθηκε με τον Αυστραλό επιχειρηματία Τ.Τ. Γκίλτιναν για να συζητήσει τις δυνατότητες του επαγγελματικού ράγκμπι στην Αυστραλασία. Η πρώτη ομάδα της Νέας Ζηλανδίας που έπαιξε επαγγελματικό ράγκμπι ήταν γνωστή ως All Blacks. Για να αποφευχθεί η σύγχυση, χρησιμοποιούνταν οι όροι professional All Blacks ή All Golds.
Εκκίνηση Χάκα
Ο haka είναι μια πολύ σεβαστή παράδοση στους Kiwis, γι 'αυτό και απέρριψαν τις προσφορές για να το κάνουν για χορηγία / διαφημιστικούς σκοπούς. Η εκκίνηση haka χρησιμοποιείται ως μορφή ομαδοποίησης για τους Kiwis, αν και αυτή η haka έχει μια μοναδική συστροφή. Όλοι οι νέοι παίκτες και το προσωπικό πρέπει να εκτελούν μια εκκίνηση haka, ακόμη και οι δημοσιογράφοι έχουν αναγκαστεί σε αυτό. Αυτό συμβαίνει συνήθως κατά τη διάρκεια μιας ανοικτής εκπαίδευσης. Το προσωπικό και οι παίκτες συγκεντρώνονται σε έναν κύκλο, με νέους παίκτες και προσωπικό να στέκονται μέσα στον κύκλο. Στη συνέχεια, βγαίνουν κάτω στο εσώρουχό τους και αρχίζουν να κάνουν ένα haka. Καθώς ξεκινάει ο haka, τα μέλη της ομάδας που σχηματίζουν τον κύκλο αρχίζουν να χαμηλώνουν, αποκαλύπτοντας την απόδοση στα ΜΜΕ και στους οπαδούς που έχουν εμφανιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Ράγκμπι λιγκ
Τίμκο Πάντουρα
Ο Τιμκό Παντούρα (ουκραν. Тимко Падура, πολων. Tomasz Padurra) ήταν Ουκρανός / Πολωνός ποιητής και συνθέτης. Ήταν απόγονος μιας οικογένειας ευγενών, πράγμα που επηρέασε την ψυχοσύνθεσή του. Ως Πολωνός πατριώτης, επέμενε στην ανάγκη ενός κοινού αγώνα Πολωνών και Ουκρανών για ανεξαρτησία. Ήταν Κοζάκος τραγουδιστής και διέδιδε την ουκρανική λαογραφία και μουσική.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Ιλλιντσί του Κιέβου. Ο πατέρας του ήταν κομισάριος. Μετά την αποφοίτηση του από το ενοριακό σχολείο του Ιλλίντσι και το Γυμνάσιο του Βίνιτσα το 1820, εισήχθηκε στο Λύκειο του Κρέμενετς, από όπου τέλειωσε τις σπουδές του το 1825. Στις αρχές του 1825, ο Παντούρα έλαβε μέρος σε συνέλευση της Πολωνικής Πατριωτικής Νεολαίας (Narodowe Towarystwo Patriotyczne) και συνεργάστηκε με Δεκεμβριστές στο Ζζιτόμιρ. Στη συνέλευση, μεταξύ άλλων θεμάτων, συζητήθηκε το θέμα μιας ανεξάρτητης Ουκρανίας ('Μικρή Ρωσία')- ο Παντούρα ήταν ομιλητής σε αυτό το θέμα.
Ζούσε ως κάτοικος ποιητής στα κτήματα μεγιστάνων.
Συμμετείχε στην εξέγερση του Νοέμβρη του 1830-1831 για την αποφυλάκιση του φίλου του Βάτσλαβ Ζζέβσκι, στον οποίο είχε αφιερώσει ένα ποίημα, το χρυσό γένι. Το 1832, ο Παντούρα φυλακίστηκε από τις αρχές του τσάρου.
Μετά την αποφυλάκιση του, έζησε στο κτήμα του στη Μάχνιβκα και εργάστηκε ως δάσκαλος. Έλαβε μέρος στο Πανσλαβικό Κογκρέσο της Πράγας του 1848 ως εκπρόσωπος της Πολωνίας.
Ο Παντούρα δήλωνε στα έργα του θαυμαστής του κοζακικού πολεμικού πνεύματος. Έγραψε στα πολωνικά το Hej sokoły και μετέφρασε στα ουκρανικά το πολωνικό ποίημα του Άνταμ Μικίεβιτς 'Κόνραντ Βάλλενροντ'.
Κατηγορία:Ουκρανοί συνθέτες Κατηγορία:Πολωνοί Ρομαντικοί συνθέτες Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές του 19ου αιώνα
Μαργαρίτα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρντ
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Μαγδαληνής των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρεδερίκου Α΄ εκλέκτορα του Βραδεμβούργου.
Το 1452 η Μαργαρίτα έγινε η τρίτη σύζυγος του Ερρίκου δούκα του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρντ. Ως προίκα έφερε μαζί της 8.000 γκίλντερς, τα οποία ο σύζυγός της διπλασίασε. Μετά το τέλος του συζύγου της, έζησε στην ιδιοκτησία χηρείας (wittum) στο Πλάου αμ Ζέε, την οποία ο Ερρίκος είχε υποσχεθεί. Ο Ερρίκος από τον 2ο γάμο του είχε γιο τον Ούλριχ Β΄.
Με το τέλος του προγονού της Ούλριχ Β΄ ο κλάδος Μεκλεμβούργου-Στάργκαρντ εξέλιπε και η χρεωμένη χώρα βρέθηκε στο Μεκλεμβούργο-Σβερίν, το οποίο δεν ήταν υπεύθυνο για τη συντήρηση της χήρας του Στάργκαρντ. Στη συνέχεια η Μαργαρίτα έζησε στο Τσέλε για λίγο. Η διαμάχη μεταξύ των οίκων Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και Μεκλεμβούργου-Σβερίν σχετικά με την ιδιοκτησία της χηρείας στο Πλάου αμ Ζέε συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της.
Η Μαργαρίτα πέρασε την 46χρονη χηρεία της στην απόλυτη φτώχεια. Σε επιστολές προς τους συγγενείς τους, έλεγε ότι υπέφερε ακόμη και από πείνα και δίψα. Το 1499, υπό την πίεση των δουκών του Μπράουνσβαϊγκ, έγινε δεκτή ως μόνιμη κάτοικος στο αββαείο του Βήνχαουζεν. Υποστηρίχθηκε οικονομικά από την κουνιάδα της Άννα, τη χήρα του αδελφού της Όθωνα Ε΄, η οποία της έστελνε 12 γκίλντερς το χρόνο μόνο.
Απεβίωσε στις 8 Απριλίου 1512 στο Βήνχαουζεν και τάφηκε εκεί στο Παρεκκλήσιο των Αγίων Πάντων.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1452 με τον Ερρίκο δούκα του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Πύργος του Δαβίδ
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Πύργος του Δαβίδ και τα [[Τείχη της Ιερουσαλήμ|Τείχη της πόλης.]]
Ο Πύργος του Δαβίδ (מגדל דוד), επίσης γνωστός ως η Citadel (القلعة), είναι μία αρχαία ακρόπολη, που βρίσκεται κοντά στην είσοδο της Πύλης της Γιάφας στην Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ.
Η ακρόπολη που βρίσκεται σήμερα, χρονολογείται στην περίοδο των Μαμελούκων και της Οθωμανικής περιόδου. Κτίστηκε στη θέση μίας σειράς παλαιότερων αρχαίων οχυρώσεων της Ασμοναϊκής, Ηρωδιανής, Βυζαντινής και Πρώιμης Μουσουλμανικής περιόδου, αφού καταστράφηκε επανειλημμένα κατά τις τελευταίες δεκαετίες της παρουσίας των Σταυροφόρων στους Αγίους Τόπους από τους μουσουλμάνους εχθρούς τους. Περιέχει σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, που χρονολογούνται για περισσότερο από 2.500 χρόνια, συμπεριλαμβανομένου ενός λατομείου που χρονολογείται στην περίοδο του Πρώτου Ναού,  και είναι ένας δημοφιλής χώρος για αγαθοεργές εκδηλώσεις, εκθέσεις χειροτεχνίας, συναυλίες και παραστάσεις ήχου και φωτός.
«Πύργος του Δαβίδ»: Ο Ηρωδιανός πύργος
Το όνομα "Πύργος του Δαβίδ" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για τον Ηρωδιανό πύργο τον 5ο αι. μ.Χ. από τους Βυζαντινούς Χριστιανούς, οι οποίοι πίστευαν ότι η τοποθεσία ήταν το παλάτι του βασιλιά Δαβίδ. Δανείστηκαν το όνομα «Πύργος του Δαβίδ» από το Άσμα Ασμάτων, που αποδίδεται στον Σολομώντα, γιο του βασιλιά Δαβίδ, ο οποίος έγραψε: «Ο λαιμός σου είναι σαν τον Πύργο του Δαβίδ κτισμένος με πυργίσκους, στον οποίο κρέμονται χίλιες ασπίδες, όλος ο οπλισμός των ισχυρών ανδρών» (Song of Songs, 4:4).
Ιστορία
μικρογραφία| Άποψη του Πύργου του Δαβίδ από υψηλά. δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Στο μοντέλο αυτό της Ιερουσαλήμ διακρίνεται το [[Παλάτι του Ηρώδη (Ιερουσαλήμ)|Παλάτι του Ηρώδη του Μεγάλου με τους τρεις πύργους ( Φασαήλ, Ιππικός, Μαριάμνης από αριστερά προς τα δεξιά).]]
Ασμοναϊκή περίοδος
Κατά τον 2ο αιώνα π.Χ., η Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ επεκτάθηκε περαιτέρω στον λεγόμενο Δυτικό Λόφο. Αυτό το ύψωμα 773 μέτρων, το οποίο περιλαμβάνει τη σύγχρονη Αρμενική και Εβραϊκή Συνοικία καθώς και το όρος Σιών, οριοθετείται από απότομες κοιλάδες από όλες τις πλευρές, εκτός από τη βόρεια. Ο πρώτος οικισμός σε αυτήν την περιοχή ήταν περί το 150 π.Χ., περίπου στην εποχή των Χασμοναίων βασιλέων, όταν κατασκευάστηκε αυτό που ο Φλάβιος Ιώσηπος ονόμασε Πρώτο Τείχος.
Οι πύργοι του Ηρώδη
μικρογραφία|Στη βάση μεγάλες ορθογώνια λαξευμένες πέτρες της εποχής του Ηρώδη, με επάνω μικρότερες πέτρες της περιόδου των Μαμελούκων.
O Ηρώδης, ο οποίος πήρε την εξουσία από τη δυναστεία των Ασμοναίων, πρόσθεσε τρεις τεράστιους πύργους στις οχυρώσεις το 37–34 π.Χ. Τους έκτισε στην ευάλωτη βορειοδυτική γωνία του Δυτικού Λόφου, όπου βρίσκεται τώρα η Ακρόπολη. Ο σκοπός του δεν ήταν μόνο να υπερασπιστεί την πόλη, αλλά να προστατεύσει το δικό του βασιλικό ανάκτορο, που βρίσκεται κοντά στο όρος Σιών. Ο Ηρώδης ονόμασε τον ψηλότερο από τους πύργους, 44 m στο ύψος, του Φασαήλ στη μνήμη του αδελφού του που είχε αυτοκτονήσει, ενώ βρισκόταν σε αιχμαλωσία. Ένας άλλος πύργος ονομάστηκε της Μαριάμνης και πήρε το όνομά του από τη δεύτερη σύζυγό του, την οποία είχε εκτελέσει και θάψει σε μία σπηλιά στα δυτικά του πύργου. Ονόμασε τον τρίτο πύργο Ιππικό από έναν φίλο του. Από τους τρεις πύργους, μόνο η βάση ενός από αυτούς σώζεται μέχρι σήμερα: είναι είτε του Φασαήλ, είτε -όπως υποστήριξε ο αρχαιολόγος Hillel Geva που ανέσκαψε την Ακρόπολη,- ο Πύργος του Ιππικού. Από τον ίδιο τον αρχικό πύργο (τώρα ονομάζεται Πύργος του Δαβίδ ), περίπου δεκαέξι σειρές των ηρωδιών ορθογώνια λαξευμένων λίθων εξακολουθούν να υψώνονται από το επίπεδο του εδάφους (εν μέρει κρυμμένοι από ένα πολύ μεταγενέστερο ανάχωμα), στους οποίους προστέθηκαν μικρότερες πέτρες σε μεταγενέστερη περίοδο, που πρόσθεσαν σημαντικά στο ύψος τού εναπομείναντος ημιτελούς Ηρωδιανού πύργου.
Κατά τη διάρκεια του εβραϊκού πολέμου με τη Ρώμη, ο Simon bar Giora έκανε τον πύργο τόπο διαμονής του. Μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ. οι τρεις πύργοι διατηρήθηκαν ως μαρτυρία της ισχύος των οχυρώσεων, που κατέλαβαν οι ρωμαϊκές λεγεώνες και η τοποθεσία χρησίμευσε ως στρατώνας για τα ρωμαϊκά στρατεύματα.
Όταν η Αυτοκρατορία υιοθέτησε τον Χριστιανισμό ως την προτιμώμενη θρησκεία της τον 4ο αι, μία κοινότητα μοναχών εγκαταστάθηκε στην ακρόπολη. Ήταν κατά τη Βυζαντινή περίοδο, που ο εναπομείνας Ηρωδιανός πύργος και κατ' επέκταση η Ακρόπολη στο σύνολό της, απέκτησε την εναλλακτική ονομασία, Πύργος του Δαβίδ, αφού οι Βυζαντινοί, προσδιορίζοντας λανθασμένα τον λόφο ως Όρος Σιών, υπέθεσαν ότι ήταν το παλάτι του Δαβίδ, που αναφέρεται στα Σαμουήλ Β΄ 5:11, 11:1-27, 16:22
Πρώιμοι Μουσουλμάνοι, Σταυροφόροι, Αγιουβίδες
Μετά την αραβική κατάκτηση της Ιερουσαλήμ το 638, οι νέοι Μουσουλμάνοι ηγεμόνες ανακαίνισαν την ακρόπολη. Αυτή η ισχυρή δομή άντεξε στην επίθεση των Σταυροφόρων το 1099 και παραδόθηκε μόνο, όταν οι υπερασπιστές της είχαν εγγυημένη ασφαλή διέλευση από την πόλη.
Κατά την περίοδο των Σταυροφόρων χιλιάδες προσκυνητές έκαναν το προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ μέσω του λιμανιού της Ιόππης/Γιάφας. Για να προστατεύσουν τους προσκυνητές από την απειλή των ληστών των μεγάλων οδών, οι Σταυροφόροι έκτισαν έναν πύργο, που περιβάλλεται από μία τάφρο στην κορυφή της ακρόπολης και έφτιαξαν παρατηρητήρια για να φρουρούν τον δρόμο προς τη Γιάφα. Η ακρόπολη προστάτευε επίσης το πρόσφατα ανεγερθέν παλάτι των σταυροφόρων βασιλιάδων της Ιερουσαλήμ, που βρίσκεται αμέσως νότια της ακρόπολης.
Το 1187 ο σουλτάνος Σαλαντίν κατέλαβε την πόλη, συμπεριλαμβανομένης της ακρόπολης. Το 1239 ο Αγιουβίδης εμίρης του Καράκ, Αν-Νασίρ Νταούντ, επιτέθηκε στη φρουρά των Σταυροφόρων και κατέστρεψε την ακρόπολη. Το 1244 στη μάχη του Λα Φορμπή, οι Χοράσμιοι νίκησαν και έδιωξαν τους Σταυροφόρους από την Ιερουσαλήμ για τελευταία φορά, καταστρέφοντας ολόκληρη την πόλη στην επιχείρηση. Οι Μαμελούκοι κατέστρεψαν την ακρόπολη το 1260.
Οι Μαμελούκοι και η Οθωμανική ακρόπολη
Το 1310 η ακρόπολη ξανακτίστηκε από τον σουλτάνο των Μαμελούκων Aλ-Νασίρ Μουχάμαντ ιμπν Καλαβούν, ο οποίος της έδωσε μεγάλο μέρος από το σημερινό της σχήμα.
μικρογραφία|167x167εσ|Στο οθωμανικό μασίντ Μιχράμπ εντ-Νταβούντ, δηλ. "[[τζαμί της Κόγχης Προσευχής του Δαβίδ", το μιχράμπ και το μινμπάρ.]]
Η ακρόπολη επεκτάθηκε μεταξύ 1537 και 1541 από τον Οθωμανό σουλτάνο Σουλεϊμάν Α΄ τον εγαλοπρεπή, του οποίου οι αρχιτέκτονες σχεδίασαν μία μεγάλη είσοδο, πίσω από την οποία βρισκόταν μία θέση κανονιού. Για 400 χρόνια η ακρόπολη χρησίμευε ως φρουρά για τα τουρκικά στρατεύματα. Οι Οθωμανοί εγκατέστησαν επίσης ένα τζαμί (αραβ.: masjid) κοντά στη νοτιοδυτική γωνία της ακρόπολης, που είναι κοινώς γνωστό ως Μιχράμπ ελ-Καλ'ά εντ-Νταβούντ ("Κόγχη προσευχής του φρουρίου του Δαβίδ"), ανεγείροντας έναν μιναρέ κατά τα έτη 1635-1655. Τον 19ο αι. ο εμφανής μιναρές, που στέκεται ακόμη και σήμερα, έγινε κοινώς γνωστός ως «Πύργος του Δαβίδ». Τουλάχιστον δύο τζαμιά είναι γνωστό ότι υπάρχουν εντός της ακρόπολης της Ιερουσαλήμ.
εναλλ.=The tower in 1911|μικρογραφία|Η τάφρος, η κύρια πύλη και ο πύργος το 1911.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι βρετανικές δυνάμεις υπό τον στρατηγό Έντμουντ Άλενμπι κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ. Ο στρατηγός Άλενμπι κήρυξε επίσημα το γεγονός, στεκόμενος σε μία εξέδρα στην εξωτερική ανατολική πύλη της ακρόπολης.
Βρετανική και Ιορδανική περίοδος
Κατά την περίοδο της Βρετανικής κυριαρχίας (1917–1948), ο Ύπατος Αρμοστής ίδρυσε την Εταιρεία Υπέρ της Ιερουσαλήμ για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης. Αυτή η οργάνωση καθάρισε και ανακαίνισε την ακρόπολη και την άνοιξε ξανά για το κοινό ως χώρο για συναυλίες, αγαθοεργές εκδηλώσεις και εκθέσεις τοπικών καλλιτεχνών. Στη δεκαετία του 1930 ένα μουσείο παλαιστινιακής λαογραφίας άνοιξε στην ακρόπολη, όπου εκτίθενται παραδοσιακές χειροτεχνίες και ρούχα.
Μουσείο Πύργου του Δαβίδ
μικρογραφία|Άποψη αρχαιολογικών ευρημάτων στην αυλή και τον οθωμανικό μιναρέ. δεξιά|μικρογραφία|167x167εσ|Ένας πολυέλαιος δημιουργία του [[Ντέιλ Τσίχουλυ κρέμεται στην είσοδο του Μουσείου "Πύργος του Δαβίδ".]]
Μετά από τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967, ο πολιτιστικός ρόλος της ακρόπολης αναβίωσε.
Το Μουσείο Ιστορίας της Ιερουσαλήμ "Πύργος του Δαβίδ" άνοιξε το 1989 από το Ίδρυμα Ιερουσαλήμ. Τοποθετημένο σε μία σειρά από θαλάμους στην αρχική ακρόπολη, το μουσείο περιλαμβάνει μία αυλή, που περιέχει αρχαιολογικά κατάλοιπα, τα οποία χρονολογούνται πριν από 2.700 χρόνια.
Τα εκθέματα απεικονίζουν 4.000 χρόνια ιστορίας της Ιερουσαλήμ, από τις απαρχές της ως Χαναναϊκή πόλη έως τη σύγχρονη εποχή. Χρησιμοποιώντας χάρτες, βιντεοκασέτες, ολογράμματα, σχέδια και μακέτες, οι εκθεσιακοί χώροι απεικονίζουν την Ιερουσαλήμ υπό τους διάφορους κυβερνήτες της. Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να ανέβουν στις επάλξεις, οι οποίες προσφέρουν θέα 360 μοιρών της Παλαιάς Πόλης και της Νέας Πόλης της Ιερουσαλήμ.
Αρχαιολογία
Το 2010 μία έρευνα του χώρου πραγματοποιήθηκε από τον Γιεχουντάχ Ρουπουάνο για λογαριασμό της Εφορείας Αρχαιοτήτων του Ισραήλ (IAA).
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Κάστρα στο Ισραήλ Κατηγορία:Σταυροφορικά κάστρα
Μάχη των Μύλων
<mapframe latitude="37.55" longitude="22.7417" width="305" height="305" zoom="11" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ { "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": {"type": "Point", "coordinates": [22.718320,37.554626]} } ] } Η Μάχη των Μύλων (13 Ιουνίου 1825) ήταν πολεμική συμπλοκή της επανάστασης του 1821 κατά την οποία οι Έλληνες απέκρουσαν δύναμη του αιγυπτιακού στρατού του Ιμπραήμ πασά. Ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη τους εναντίον του και έσωσε το Ναύπλιο από την απειλή του Ιμπραήμ.
Τα γεγονότα πριν τη μάχη
Μετά την ήττα των Ελλήνων επαναστατών, υπό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, στη μάχη της Τραμπάλας, την 7η Ιουνίου 1825, άνοιξε ο δρόμος για την κατάληψη της Τριπολιτσάς από τον Ιμπραήμ. Στη συνέχεια, ο Αιγύπτιος πασάς κατευθύνθηκε προς το Ναύπλιο.
Στο Ναύπλιο μόνο οι τακτικοί και πολλοί Φιλέλληνες αποτελούσαν συντεταγμένη στρατιωτική δύναμη με ακμαίο ηθικό. Κατά τα άλλα η πόλη ήταν απροετοίμαστη για πολιορκία καθώς τα τείχη της είχαν ζημιές από τις προηγούμενες συγκρούσεις, οι δεξαμενές νερού ήταν άδειες, τα κανόνια πεσμένα από τους κιλλίβαντές τους και δεν επαρκούσαν τα τρόφιμα και τα πυρομαχικά. Στους δρόμους ήταν κατασκηνωμένοι παντού πρόσφυγες και υπήρχαν προβλήματα υγείας και εφοδιασμού. Επίσης κυκλοφορούσαν άτακτοι οι οποίοι είχαν έλθει για να πάρουν τους καθυστερημένους μισθούς τους και προέβαιναν σε αυθαιρεσίες και αρπαγές ενώ οι έμποροι προσπαθούσαν να μεταφέρουν τις οικογένειές τους και τα εμπορεύματά τους σε ασφαλή μέρη στα νησιά. Επιπλέον, κυκλοφορούσαν φήμες ότι ο Ιμπραήμ είχε έλθει σε συνεννόηση με τον Κωλέττη, τον Μαυροκορδάτο και άλλους για να του παραδώσουν την πόλη. Μέσα σε αυτό το χάος, μόνο το νεοϊδρυθέν νοσοκομείο, υπό τον Γερμανό φιλέλληνα Έρικ Τράιμπερ, λειτουργούσε με τάξη. Τελικά η επαναστατική κυβέρνηση, παρά τα κομματικά πάθη μεταξύ γαλλοφίλων και αγγλοφίλων, έδρασε με ενεργητικότητα και επέβαλλε την τάξη στην πόλη, προχωρώντας και σε προετοιμασίες για την άμυνά της. Τη γενική επιστασία όλης αυτής της προσπάθειας είχε ο υπουργός Πολέμου, Ανδρέας Μεταξάς.
Στους Μύλους, χωριό με 30 σπίτια κοντά στη λίμνη Λέρνης, 7 χλμ νότια του Άργους, υπήρχαν μεγάλα αποθέματα δημητριακών τα οποία είχε συγκεντρώσει εκεί η κυβέρνηση για τον εφοδιασμό του στρατού του Κολοκοτρώνη. Οι Μύλοι λειτουργούσαν ως επίνειο (σκάλα) των χωριών της Τριπολιτσάς και, καθώς περιβαλλόταν από ελώδη περιοχή, προσφερόταν ως εξαιρετική θέση για την υπεράσπιση του Ναυπλίου. Η σπουδαιότητα των Μύλων οφειλόταν επίσης στο ότι από εκεί θα μετέφεραν νερό στο Ναύπλιο, στην περίπτωση που ο Ιμπραήμ κατέστρεφε το υδραγωγείο της πόλης. Παρ' όλη όμως τη σπουδαιότητά τους, οι Μύλοι ήταν ανοχύρωτοι. Τότε ο Ανδρέας Μεταξάς με τον Γιάννη Μακρυγιάννη αποφάσισαν την οχύρωση των Μύλων. Στο χωριό, στην παραλία, βρίσκονταν οι αποθήκες με το αλεύρι και πίσω από αυτές και το κτήριο του μύλου, υπήρχε περιτοιχισμένος κήπος και πέτρινος πύργος (κούλια) του άλλοτε αγά της Λέρνας. Ο Μακρυγιάννης, όπως αναφέρει στα απομνημονεύματά του, άρχισε να οχυρώνει τη θέση αυτή δημιουργώντας πολεμίστρες (μασγάλια) για τα τουφέκια, στον περίβολο του κήπου και την κούλια. Επίσης επισκεύασε τα κτήρια από όπου θα αμύνονταν και έφερε νερό από τον μύλο ώστε να μην υποφέρουν οι άνδρες από λειψυδρία όπως στην πολιορκία του Νεοκάστρου. Ήταν σίγουρος πως ο Ιμπραήμ θα κατευθυνόταν από εκεί για το Ναύπλιο.
Κατά τη διάρκεια αυτών των πρόχειρων αμυντικών μέτρων, επισκέφθηκε τον Μακρυγιάννη ο Γάλλος ναύαρχος Δεριγνύ (Ανρί ντε Ρινί). Στην παρατήρηση του Δεριγνύ για την αδυναμία των ελληνικών θέσεων, ο Μακρυγιάννης απάντησε με τη χαρακτηριστική φράση «Είναι αδύνατες οι θέσεις κι εμείς, όμως είναι δυνατός ο Θεός οπού μας προστατεύει και θα δείξωμεν την τύχη μας σ' αυτές τις θέσεις τις αδύνατες».
Μετά από μια-δύο ημέρες από την άφιξη του Μακρυγιάννη, κατέφθασαν ενισχύσεις υπό τον Χατζημιχάλη, τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη με λίγους άνδρες, τον Δημήτριο Υψηλάντη με 15 άνδρες, τους αδελφούς Χατζηστεφανή και Χατζηγιώργη, καθώς και 33 πλοία με τα κανόνια τους. Ως τις 12 Ιουνίου, η δύναμη των Ελλήνων είχε φτάσει τους 480 (ή κατά τον Τρικούπη 300) άνδρες. Αρχηγός των Ελλήνων ορίστηκε ο Υψηλάντης και υπαρχηγός ο Κ. Μαυρομιχάλης αν και στην πράξη κάθε οπλαρχηγός ενεργούσε αυτόνομα, σε συνεργασία όμως με τους υπόλοιπους.
Οι δύο αρχηγοί του αγγλικού και του γαλλικού στόλου, Χάμιλτον (Gawen William Hamilton, 1748 - 1838) και Δεριγνύ αγκυροβόλησαν μπροστά στο Ναύπλιο και τους Μύλους αντίστοιχα, παρακολουθώντας την εξέλιξη των γεγονότων.
Η μάχη
left|thumb|Ο [[Ιωάννης Μακρυγιάννης|Μακρυγιάννης χαρακτηρίστηκε ως ήρωας της μάχης των Μύλων.]]Εν τω μεταξύ, ο στρατός του Ιμπραήμ, αφού αναπαύθηκε για λίγο στην Τριπολιτσά, έφτασε, την αυγή της 13ης Ιουνίου, στους Μύλους χωρίς να συναντήσει αντίσταση από τον Κολοκοτρώνη ο οποίος είχε αποσυρθεί στο Χρυσοβίτσι. Οι Έλληνες παραλίγο να αιφνιδιαστούν από τις αιγυπτιακές προφυλακές, καθώς οι φρουροί είχαν πάει να κοιμηθούν, εγκαταλείποντας τις θέσεις τους. Τότε τους έσωσε ο Μακρυγιάννης που είδε δύο φορές στον ύπνο του έναν άνθρωπο που τον πρόσταζε να σηκωθεί. Με 50 περίπου συντρόφους του επιτέθηκε στα νώτα των Αιγυπτίων, οι οποίοι είχαν μπει στον οχυρωμένο περίβολο, σκότωσε αρκετούς και τους ανάγκασε να αποσυρθούν.
Αργότερα έφτασε και το κύριο σώμα του αιγυπτιακού στρατού, με τον Ιμπραήμ, το οποίο αφού κατέλαβε το Άργος, απλώθηκε στην πεδιάδα. Την ίδια στιγμή αποβιβάστηκαν στους Μύλους, από δύο ψαριανά μίστικα, κάμποσοι Κρητικοί. Μέχρι το απόγευμα δεν υπήρξε κάποια σύγκρουση και από την ανάπαυλα αυτή επωφελήθηκαν οι ¨Έλληνες, συμπληρώνοντας τις οχυρώσεις τους και συνεννοούμενοι για την τακτική που θα ακολουθούσαν. Οι Έλληνες είχαν καταλάβει τις εξής θέσεις: ο Μακρυγιάννης το κέντρο, δηλαδή τον περιτοιχισμένο κήπο και τις γύρω θέσεις, ο Υψηλάντης το δεξί άκρο, δηλαδή έναν μικρό μύλο στα δυτικά του περιβολιού και ο Χατζημιχάλης με τον Μαυρομιχάλη θα υπερασπίζονταν το μονοπάτι που οδηγούσε προς το Κυβέρι, στα νότια. Επίσης, ο Μακρυγιάννης θα συνέδραμε σε οποιοδήποτε σημείο της ελληνικής παράταξης εμφανιζόταν κίνδυνος από την εχθρική επίθεση. Έτσι το μόνο στήριγμα της ελληνικής παράταξης ήταν η θάλασσα στα νώτα τους. Επειδή όμως φοβόταν υποχώρηση των ανδρών των άλλων καπετάνιων προς τα ελληνικά πλοία, έδωσε διαταγή σε αυτά να απομακρυνθούν, ώστε οι πολεμιστές να μη μπορούν να εγκαταλείψουν τις οχυρώσεις. Πραγματικά, όπως το είχε προβλέψει, οι απείθαρχοι στρατιώτες των άλλων οπλαρχηγών, μη έχοντας άλλη διέξοδο, άρχισαν να προετοιμάζονται για άμυνα, κατασκευάζοντας ταμπούρια. right|thumb|Υπαρχηγός των Ελλήνων στη μάχη αυτή ήταν ο [[Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης.]] Οι Αιγύπτιοι χώρισαν τον στρατό τους σε τρία μέρη, κύκλωσαν τους Έλληνες και άρχισαν σφοδρή επίθεση στις 4:30 το απόγευμα. Η πλευρά του Μαυρομιχάλη δέχθηκε τρεις διαδοχικές εφόδους καθώς οι άνδρες του Ιμπραήμ προσπάθησαν να διεισδύσουν στους Μύλους από το μονοπάτι μέσα από τα έλη. Οι άνδρες του Μαυρομιχάλη απέκρουσαν αυτές τις επιθέσεις, βοηθούμενοι και από τα κανόνια των ελληνικών πλοίων. Στο κέντρο όμως, οι πολυάριθμοι Αιγύπτιοι κατόρθωσαν να εξαναγκάσουν τους άνδρες του Μακρυγιάννη σε υποχώρηση ως τον ανατολικό τοίχο του περιβόλου, κοντά στην ακτή, φέρνοντάς τους σε απελπιστική θέση. Τότε οι Έλληνες κατάλαβαν ότι η ορμητικότητα των Αιγυπτίων οφειλόταν στις απειλές των αξιωματικών τους και άρχισαν να σκοπεύουν και να σκοτώνουν τους δεύτερους. Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής ήταν να ανακοπεί η αιγυπτιακή ορμητικότητα και να αντεπιτεθούν οι Έλληνες, διώχνοντας τους αντιπάλους τους από το περιβόλι. Ο Ιμπραήμ παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα από μακριά, με το τηλεσκόπιο. Βλέποντας την εξέλιξη αυτή, έστειλε ενισχύσεις οι οποίες ανάγκασαν τους Έλληνες να υποχωρήσουν και πάλι. Στη συνέχεια οι Έλληνες αντεπιτέθηκαν ξανά, απωθώντας τους εχθρούς τους, ώσπου νέο κύμα Αιγυπτίων τους γύρισε πάλι στις τελευταίες θέσεις τους. Σε εκείνο το σημείο της μάχης κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί ο Μακρυγιάννης.
Σε εκείνο το σημείο οι αντίπαλοι σταμάτησαν για λίγο τη μάχη και έφθασαν ενισχύσεις από το Ναύπλιο. Τελευταίος ήρθε ο καπετάνιος του Ολύμπου, Μήτρος Λιακόπουλος, με 50 έμπειρους πολεμιστές. Οι Έλληνες αποφάσισαν να πάρουν αυτοί την πρωτοβουλία και επιτέθηκαν και από τις τρεις πλευρές, εκδιώκοντας οριστικά τους Αιγυπτίους. Στο σημείο αυτό της μάχης τραυματίστηκε στο δεξί χέρι ο Μακρυγιάννης αλλά απέκρυψε το τραύμα για να μην επηρεαστούν οι σύντροφοί του. Το βράδυ οι Αιγύπτιοι αποσύρθηκαν στο Κεφαλάρι. Στο πεδίο της μάχης εγκατέλειψαν περίπου 50 νεκρούς και αποκόμισαν άλλους τόσους τραυματίες ενώ οι Έλληνες είχαν 4 νεκρούς και 4 ή 5 τραυματίες.
Τη μεθεπόμενη ημέρα, 15 Ιουνίου, το ιππικό του Ιμπραήμ επιχείρησε και πέτυχε να κόψει την υδροδότηση του Ναυπλίου που γινόταν από την Άρεια. Τελικά όμως, η φρουρά της τελευταίας, συνεπικουρούμενη από δυνάμεις από το Ναύπλιο και τα κανόνια του Παλαμηδίου, έδιωξε τους Αιγυπτίους οι οποίοι αποσύρθηκαν στο Άργος το οποίο λεηλάτησαν και έκαψαν, μαζί με τα γύρω χωριά. Στη συνέχεια αποσύρθηκε στην Τριπολιτσά, αφού πέρασε από το Παρθένι το οποίο φρουρούσαν 2.500 Έλληνες του Κολοκοτρώνη οι οποίοι αιφνιδιάστηκαν και δεν μπόρεσαν να προβάλλουν αντίσταση.
Σημασία της μάχης
Η μάχη των Μύλων ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη των Ελλήνων έπειτα από μια σειρά από ήττες, και απέτρεψε την κατάληψη του Ναυπλίου. Με πρόταση του Δ. Υψηλάντη, οι Χατζημιχάλης, Λιακόπουλος, και ο Γάλλος φιλέλληνας Γκραγιάρ (Francois Graillard) τιμήθηκαν από την κυβέρνηση με προαγωγές, όπως και ο Μακρυγιάννης. Η μάχη αυτή απέδειξε πόσο σημαντική ήταν, για την αντιμετώπιση του τακτικού στρατού του Ιμπραήμ, η επιλογή του κατάλληλου σημείου άμυνας. Οι Έλληνες συνειδητοποίησαν πως οι μόνες επιλογές τους ήταν είτε οι τακτικές ανταρτοπολέμου εναντίον απομονωμένων μικρών εχθρικών δυνάμεων είτε η κατάληψη οχυρών φυσικών θέσεων χάρη στις οποίες θα αντισταθμίζονταν τα πλεονεκτήματα που ο τακτικός στρατός του αντιπάλου διέθετε στη μάχη κατά παράταξη.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Αργολίδας Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αιγύπτου Κατηγορία:Μάχες