cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πατρικία της Κωνσταντινούπολης
Το σκήνωμα της βρισκόταν στο μοναστήρι της Αγίας Πατρικίας. Κατά τη διάρκεια των ταραχών του 1864, μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι του Αγίου Γρηγορίου του Αρμένο. Καλυμμένα με κερί, τα λείψανα της περιείχαν δοχείο από χρυσό, πολύτιμους λίθους και ασήμι και τοποθετήθηκαν στο παρεκκλήσι της μονής. Το μοναστήρι διατηρεί επίσης το αίμα της. Το αίμα της, όπως εκείνο του Αγίου Τζενάρο, ο άλλος, πιο διάσημος προστάτης άγιος της Νάπολης, λέγεται επίσης ότι υγροποιείται περιοδικά. Ο σχετικός μύθος δηλώνει ότι μετά τον θάνατο της Πατρικίας, ένας ζηλότυπος άντρας έβγαλε ένα από τα δόντια της, προκαλώντας αιμορραγία στο σώμα. Οι οπαδοί της συνέλεξαν το αίμα το οποίο λέγεται ότι μετατρέπεται σε υγρό την ημέρα της γιορτής της στις 25 Αυγούστου και κάθε Τρίτη το πρωί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Γυναίκες στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Δυναστεία του Ηρακλείου Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ημαθίας
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ημαθίας (Ε.Π.Σ.Η.) έχει την ευθύνη για το άθλημα του ποδοσφαίρου στο νομό Ημαθίας. Εδρεύει στη Βέροια όπου και ανήκει και είναι μέλος της ΕΠΟ. Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1954 ως «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής-Δυτικής Μακεδονίας» και συμπεριελάμβανε σωματεία από τους νομούς Ημαθίας, Πέλλας και Πιερίας. Είχε έδρα τη Βέροια.
Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο της ένωσης απαρτιζόταν από τον πρόεδρο Δεληδημητρίου Αντώνιο, τον αντιπρόεδρο Μήτσιο Χρήστο, το γενικό γραμματέα Λελεκάκη Γεώργιο και τους συμβούλους Καζαντζίδη Θεόδωρο, Κλώνο Ξενοφώντα, Γοτουχίδη Συμεών και Κούζα Αθανάσιο.
Το 1971, τα σωματεία του νομού Πέλλας αποσχίσθηκαν από την ένωση, σχηματίζοντας στην Ε.Π.Σ. Πέλλας. Το 1980, αποσχίσθηκαν επίσης τα σωματεία του νομού Πιερίας, τα οποία και δημιούργησαν την Ε.Π.Σ. Πιερίας. Ως εκ τούτου, η ένωση άλλαξε την ονομασία της σε «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής Μακεδονίας», ενώ το 1995 πήρε την ονομασία «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ημαθίας».
Η ΕΠΣ Ημαθίας διοργανώνει το πρωτάθλημα χωρισμένο σε κατηγορίες, Α1, Α2, Β΄ ερασιτεχνική και Γ΄ ερασιτεχνική, όπως επίσης το κύπελλο στο οποίο συμμετέχουν ομάδες από τις ερασιτεχνικές εθνικές κατηγορίες (Γ΄ ή Δ΄ Εθνική ως το 2013), την Α1, την Α2 και από τη Β΄ ερασιτεχνική. Μέχρι την περίοδο 2006-2007 υπήρχαν Α΄, Β΄, και Γ΄ κατηγορία.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ημαθίας είναι η εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ημαθίας.
Τελικοί
Πηγή: ΕΠΣ Ημαθίας: Ιστορία Τελικών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο
Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1845
Η διοικητική διαίρεση του 1845 αντικατέστησε τη Διοικητική διαίρεση του 1836 της Ελλάδας και όρισε 10 νομούς, διαιρεμένους σε 49 επαρχίες και σε δήμους. Η διαίρεση αυτή ορίστηκε με το νόμο ΚΕ' στις 8 Δεκεμβρίου 1845 από την Κυβέρνηση Κωλέττη του 1844.
Διοικητική διαίρεση
Αναλυτικά οι νομοί και οι επαρχίες που περιγράφονται στη διοικητική διαίρεση είναι οι εξής:
Μεταβολές του 1865
Με την προσάρτηση των Επτανήσων στο Ελληνικό κράτος αυτά διαιρέθηκαν σε Νομούς και επαρχίες με το βασιλικό διάταγμα της 17 Δεκεμβρίου 1864 / 13 Ιανουαρίου 1865. Οι Νομοί και επαρχίες ήταν :
Το ίδιο έτος έγινε νέα μεταβολή με το βασιλικό διάταγμα της 5 / 8 Μάρτίου 1865 "περί της διαιρέσως των νομών Κεφαλληνίας και Κέρκυρας". Σύμφωνα με αυτό οι δύο νομοί διαιρέθηκαν σε νέες επαρχίας καταργώντας τις παλιές :
Μεταβολή του 1866
Με τη μεταβολή του 1866, η οποία αφορούσε πάλι τα Επτάνησα, και τον νόμο Ν.ΡΜΓ΄της 9 Ιανουαρίου 1866, άλλαξε η δομή των νομών και επαρχιών ενώ η Επαρχία Κυθήρων προσαρτήθηκε στον Νομό Λακωνίας. Η διαίρεση ήταν ως εξής :
Μεταβολές του 1882
Η πρώτη μεταβολή του 1882 έγινε με την προσάρτηση της Θεσσαλίας και της Άρτας στο Ελληνικό κράτος και τον νόμο ΠΜ΄ της 19/20 Μαρτίου 1882. Ήταν προσωρινή μέχρι την επιδόσεως "νόμου οριστικού".
Με το Βασιλικό διάταγμα της 21 / 24 Μαρτίου 1882 έγινε νέα μεταβολή, οριστική, και με αυτή καταργήθηκαν οι επαρχίες Άρτης, Λαρίσης, Δομοκού και Τρικάλων.
Μεταβολή του 1891
Με τη μεταβολή του 1891 η Επαρχία Κυθήρων αποσπάται από τον Νομό Λακωνίας και προσαρτάται στον νομός Αργολίδος και Κορινθίας. Επίσης καταργείται η Επαρχία Τζουμέρκων και επαναδημιουργείται η Επαρχία Άρτας, ενώ διασπάται η Επαρχία Φαρσάλων και επαναδημιουργείται η Επαρχία Δομοκού.
Ενέζ
thumb|Ο βυζαντινός ναός της Αγίας Σοφίας της Αίνου εξωτερικά. thumb|Ο βυζαντινός ναός της Αγίας Σοφίας της Αίνου εσωτερικά. Ενέζ (τουρκικά: Enez), - (παλαιότερη ελληνική ονομασία: Αίνος) ονομάζεται η περιφέρεια της Επαρχίας Αδριανουπόλεως, στην Τουρκία, αλλά και η πρωτεύουσα της περιφέρειας. Ο πληθυσμός της περιφέρειας ήταν 10.516 άτομα κατά την απογραφή του 2012.
Στα μεσοβυζαντινά χρόνια στην Αίνο έζησε η Οσία Σοφία εξ Αίνου Θράκης. Στην περιοχή της Αίνου έγινε η μάχη του Λεβουνίου, στην οποία οι Βυζαντινοί και οι Κουμάνοι σύμμαχοί τους κατατρόπωσαν τους Πετσενέγκους το 1091.
Το 1355 η Αίνος καταλήφθηκε από τους Γκαττιλούζι της δημοκρατίας της Γένοβας, που την απέσπασαν από τη βυζαντινή αυτοκρατορία. Το 1456 η πόλη καταλήφθηκε από τον Μεχμέτ Β', μαζί με πολλές κτήσεις της Γένοβας στο Αιγαίο. Το 1821 πολλοί Αινήτες, όπως η οικογένεια Βισβίζη, συμμετείχαν στην ελληνική επανάσταση με τα καράβια τους. Το 1922, μετά την ανακωχή των Μουδανιών, η πόλη δόθηκε σε μια διεθνή επιτροπή, που την ίδια μέρα την παραχώρησε στην Τουρκία. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, οι περισσότεροι Έλληνες της πόλης εγκαταστάθηκαν στην Αλεξανδρούπολη.
Η πόλη βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Έβρου, στο σημείο όπου εκβάλει το Αιγαίο.
Στην πόλη βρίσκεται ο βυζαντινός ναός του 12ου αιώνα αφιερωμένος στην Αγία Σοφία, ο οποίος μετά την οθωμανική κατάκτηση της περιοχής μετατράπηκε σε τζαμί, όμως εγκαταλείφθηκε εξαιτίας ρωγμών που προκάλεσαν σεισμοί. Στις αρχές του 21ου αιώνα ο ναός αναστηλώθηκε και λειτούργησε το 2021 ξανά ως τζαμί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Αιολικές αποικίες
Δημήτρης Ψαρράς
Ο Δημήτρης Ψαρράς (1953) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και μέλος της ερευνητικής ομάδας «Ιός».
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1953 στην Κυψέλη. Αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών το 1971 και σπούδασε αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ. Ήταν μέλος της συντονιστικής επιτροπής της κατάληψης του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973. Εργάστηκε αρχικά ως αρχιτέκτονας, αλλά το 1980 μεταπήδησε στη δημοσιογραφία. Ήταν μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού Σχολιαστής. Το 1990 συγκρότησε μαζί με άλλους δύο δημοσιογράφους μία ερευνητική ομάδα, γνωστή με την ονομασία Ιός, η οποία δημοσίευε ένα τετρασέλιδο ελεύθερης θεματολογίας στο κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία. Υπήρξε συντάκτης της της εφημερίδας Ελευθεροτυπίας για πολλά χρόνια, από το 1990 μέχρι τον Ιούνιο του 2012. Το Νοέμβριο του 2012 ξεκίνησε η συνεργασία του με την Εφημερίδα των Συντακτών. Είναι γνωστός για τις έρευνες του σχετικά με την ακροδεξιά και θεωρείται ως ειδικός στη Χρυσή Αυγή, την οποία παρουσιάζει μέσα από τις μελέτες του ως βίαιη νεοναζιστική και εγκληματική οργάνωση που δρα με παραστρατιωτική δομή. Επιπλέον, έχει καταθέσει στην δίκη της Χρυσής Αυγής όπου τόνισε πως η οργάνωση είναι σύμφυτη με την βία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Φίλιππος Γ' της Ισπανίας
Ο Φίλιππος Γ΄ (Felipe III de España, 14 Απριλίου 1578 – 31 Μαρτίου 1621) ήταν βασιλιάς της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, όπου κυβέρνησε ως Φίλιππος Β΄ της Πορτογαλίας (Filipe II), από το 1598 ως το θάνατο του. Επίσης της Νάπολης, της Σικελίας, της Σαρδηνίας και δούκας του Μιλάνου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη και ήταν ο δευτερότοκος γιος (1ος από τον 4ο γάμο) του Φίλιππου Β΄ της Ισπανίας και της τέταρτης συζύγου του (και ανιψιάς του) Άννας των Αψβούργων, κόρης του Μαξιμιλιανού Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Στην Ισπανία είναι γνωστός ως Φίλιππος Γ΄ ο Ευσεβής, ωστόσο η πολιτική του φήμη στο εξωτερικό ήταν πολύ αρνητική: ένας "όχι διακεκριμένος άνδρας, ασήμαντος", ένας "μεμψίμοιρος μονάρχης", του οποίου "η μόνη αρετή βρισκόταν στην απουσία αντιπάλου", για να παραθέσουμε την άποψη των ιστορικών Κ. Β. Ουέντζγουντ, Ρ. Στράντλινγκ και Τζ. Χ. Έλλιοττ. Ιδιαίτερα η εξάρτησή του από τον διεφθαρμένο πρωθυπουργό του, τον Φρανθίσκο Γκόμεθ δε Σαντοβάλ, Δούκα της Λέρμα, επέσυρε πολύ κριτική στην εποχή του και μετά. Για πολλούς η παρακμή της Ισπανίας μπορεί να αναζητηθεί στις οικονομικές δυσκολίες, που τέθηκαν κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του Φιλίππου Γ΄. Ήταν ο ηγεμόνας της Ισπανικής αυτοκρατορίας στην ακμή της· ο βασιλιάς που επέτυχε την προσωρινή ειρήνη με την Ολλανδία (1609-21) και έφερε την Ισπανία στον Τριακονταετή Πόλεμο (1618-48) με μία -αρχικά- εξαιρετικά επιτυχημένη εκστρατεία. Έτσι η βασιλεία του παραμένει μία κρίσιμη περίοδος στην ισπανική ιστορία.
Οικογένεια
Το 1599 νυμφεύτηκε τη 2η εξαδέλφη του Μαργαρίτα των Αψβούργων, κόρη του Καρόλου Β΄ της Έσω Αυστρίας, και είχε τέκνα:
Πρόγονοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών Κατηγορία:Πρίγκιπες των Αστουριών Κατηγορία:Πρίγκιπες της Χιρόνας Κατηγορία:Δούκες του Μιλάνου Κατηγορία:Βασιλείς της Βαλένθια Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Όλυμπος (γαλακτοβιομηχανία)
Όλυμπος είναι ελληνική εταιρεία γαλακτοκομικών προϊόντων που εδρεύει στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1965 από μια αγροτική συνεργασία στη Λάρισα, με την υποστήριξη της Αγροτικής Τράπεζας.
Το 2000, η εταιρεία άλλαξε ιδιοκτησία και η βιομηχανική της βάση μεταφέρθηκε στα Τρίκαλα.
Το 2018, κατείχε τη δεύτερη θέση των πωλήσεων γαλακτοκομικών προϊόντων στην ελληνική αγορά με εξαγωγές σε 34 χώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εταιρείες τροφίμων και ποτών στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Αβιετέλα
Η Αβιετέλα είναι μία νυχτοπεταλούδα της οικογένειας των Πυραλίδων. Απαντάται στην Ευρώπη.
Το άνοιγμα των φτερών είναι 27-33 χιλιοστόμετρα.
Οι κάμπιες τρέφονται με πεύκα και άλλα κωνοφόρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυραλίδες
Ζωτικός των Κομάνων
Ο Άγιος Ζωτικός (Zoticus) ήταν χριστιανός επίσκοπος, και μάρτυρας, του 3ου αιώνα στα Κόμανα της Καππαδοκίας.
Ο Ζωτικός είναι γνωστός για την αντίθεσή του με την αίρεση των Μοντανιστών. Ο Ζωτικός υπέστη μαρτύριο κατά τη δίωξη του Σεπτίμιου Σεβήρου, περίπου το έτος 204. . Η ζωή του Ζωτικός, η Vita Zotici, γράφτηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μιχαήλ Δ΄ (1034-41).
Η πόλη του Saint-Zotique, στο Κεμπέκ πήρε το όνομά του, όπως και η Rue St Zotique στο Μόντρεαλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 3ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 3ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Γιώργος Αποστολίδης
Σταδιοδρομία
Ο Αποστολίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε να ασχολείται με την καλαθοσφαίριση στα τμήματα υποδομής του ΠΑΟΚ. Έφτασε μέχρι την πρώτη ομάδα, ενώ αργότερα συνέχισε την καριέρα του στον Ηρακλή (2003-05), την Ολύμπια Λάρισας (2005-07), τον Πανελλήνιο (2007-08), την Α.Ε.Λ. (2008-09) και τα Τρίκαλα (2009-10).
Το καλοκαίρι του 2010 υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ, επιστρέφοντας στην ομάδα όπου ξεκίνησε την καριέρα του. Την επόμενη χρονιά υπέγραψε στην ομάδα του Ηλυσιακού, μένοντας στην ομάδα για δυο χρόνια.
Τον Οκτώβρη 2013 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την πρωταθλήτρια ομάδα του Παναθηναϊκού. Με τους πράσινους κατέκτησε το νταμπλ στην Ελλάδα (Πρωτάθλημα και Κύπελλο) το 2014, ενώ αγωνίστηκε και σε έναν αγώνα στην Ευρωλίγκα, κόντρα στην Μακάμπι Τελ Αβίβ, στο ΟΑΚΑ.
Τον Ιούλιο του 2016 πήρε μεταγραφή για τον Χολαργό, παραμένοντας στο πρωτάθλημα της Α2.
Στις 23 Ιουλίου 2017, ανακοινώθηκε από τον Απόλλωνα Πάτρας.
Το 2018, επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη για την ομάδα της Γέφυρας, βοηθώντας την στην Β' Εθνική. Στην Γέφυρα παρέμεινε για δυο χρόνια, μέχρι το 2020. Την πρώτη του σεζόν μέτρησε 15,5 πόντους και 61 εύστοχα τρίποντα σε 28 αγώνες, ενώ την δεύτερη είχε 9,6 πόντους και 23 εύστοχα τρίποντα σε 21 αγώνες.
Το καλοκαίρι του 2020, επέστρεψε στην Αχαΐα, για λογαριασμό του Αθλητικού Όμιλου Αχαγιά 82.
Το 2022 ήρθε στο Νησί της Ρόδου σαν προπονητής αλλά και για παίξει στην ομάδα του ΓΑΣ Ιάλυσος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπιας Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δόξας Λευκάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Χολαργού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ναυάρχου Βότση Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Β΄ Εθνικής Ελλάδας
Λουί Σαχά
Ο Λουί Σαχά (γαλλικά: Louis Saha) είναι Γάλλος πρωην ποδοσφαιριστής γεννημένος στο Παρίσι στις 8 Αυγούστου 1978.
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1996 στη Μετς, όπου αγωνίστηκε μέχρι το 2000. Ενδιάμεσα είχε αγωνιστεί στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ ως δανεικός, βοηθώντας την στην πορεία προς τον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας, όταν πέτυχε το μοναδικό γκολ της ομάδας του στον επαναληπtικό αγώνα με την Μπλάκμπερν Ρόβερς.
Το 2000 αποκτήθηκε από την Φούλαμ έναντι 2,1 εκατ. λιρών, την οποία βοήθησε να ανέβει στην Πρέμιερ Λιγκ. Στα 4 χρόνια του στην ομάδα του Λονδίνου πέτυχε συνολικά 63 τέρματα (53 στο πρωτάθλημα). Τον Ιανουάριο του 2004, έχοντας ήδη μέχρι εκείνη την στιγμή πετύχει 15 γκολ στο πρωτάθλημα της περιόδου, αποκτήθηκε έναντι 12,8 εκατ. λιρών από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Με την ομάδα αγωνίστηκε μέχρι το 2008 και κατέκτησε με αυτή δύο πρωταθλήματα, ένα Λιγκ καπ και το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ του 2008. Το 2008 αποκτήθηκε από την Έβερτον, ενώ τον Ιανουάριο του 2012 αποκτήθηκε ως ελεύθερος από την Τότεναμ Χότσπερ για 6 μήνες.Τον Αυγουστο του 2012 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Σάντερλαντ ΦΚ.Στις 8 Αυγούστου 2013 ημέρα των γενεθλίων του ανακοίνωσε την απόφαση του να τερματίσει την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Ο Σαχά κατέχει το ρεκορ του ταχύτερου γκολ στην ιστορία των τελικών του κυπέλλου Αγγλίας, όταν στις 30 Μαΐου του 2008, σκόραρε με την Έβερτον εναντίον της Τσέλσι ΦΚ στο 25 δευτερόλεπτα από την έναρξη του αγώνα.
Εθνική ομάδα
Ο Σαχά έχει αγωνιστεί με την φανέλα της εθνικής ομάδας της χώρας του σε διάφορα επίπεδα. Το 1997 πέτυχε με την εθνική Γαλλίας κάτω των 19 το νικητήριο τέρμα του τελικού του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου κάτω των 19 ετών, με αντίπαλο την Πορτογαλία. Για πρώτη φορά αγωνίστηκε στην Εθνική ανδρών στις 18 Φεβρουαρίου 2004, με αντίπαλο το Βέλγιο, σε ένα αγώνα που σημείωσε μάλιστα και γκολ. Το 2006 αγωνίστηκε με την εθνική Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 στη Γερμανία.
Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το προφίλ του Λουί Σαχά στην ιστοσελίδα της Έβερτον
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΝΦ Κλαιρφοντέν Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Λούτζα
Η Λούτζα (λετονικά: Ludza, γερμανικά: Ludsen, λευκορωσικά: Люцын, εσθονικά: Lutsi, ρωσικά: Лудза (πριν 1918 Люцин)) είναι πόλη της ανατολικής Λετονίας και έχει 8.718 κατοίκους σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2016. Η Λούτζα, μια από τις παλαιότερες πόλεις της Λετονίας, αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε Ρωσικά χρονικά του 1173 ή του 1177. Το 1399 το Λιβονικό Τάγμα έχτισε στην περιοχή ένα φρούριο και το χρησιμοποιούσε ως ανατολικό φυλάκιο της Λιβονίας. Τα ερείπια του φρουρίου αυτού σώζονται μέχρι σήμερα. Έπειτα το 1561 η Λούτζα ενσωματώθηκε στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία έως το 1772 οπότε και προσαρτήθηκε στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1777 πήρε το καθεστώς πόλης από την Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λετονίας
Στέφανος του Περς, δούκας της Φιλαδέλφειας
Ο Στέφανος, γαλλ.: Stephen du Perche (απεβ. 14/17 Απριλίου 1205) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς ήταν Γάλλος ευγενής και σταυροφόρος. Ήταν οπαδός των Ανζού (Πλανταγενετών) στη σύγκρουσή τους με το γαλλικό στέμμα και απέκτησε φέουδα από αυτούς. Μετά την Δ΄ Σταυροφορία έγινε δούκας της Φιλαδέλφειας στη Μ. Ασία.
Νεανική ζωή
Γεννήθηκε πριν από το 1173 και ήταν ο δεύτερος γιος του Ροτρού Δ΄ του Περς και της Ματθίλδης των Μπλουά, κόρης του Θεοβάλδου Β΄ κόμη της Καμπανίας. Έλαβε το όνομα του θείου του Στεφάνου αρχιεπισκόπου του Παλέρμου. Τα μικρότερα αδέλφια του ακολούθησαν σταδιοδρομία στην εκκλησία.
Γύρω στο 1200 ο Στέφανος έδωσε γη, που κατείχε στο Αρπονέλ και στους δασικούς γκατινέ (χερσότοπους) μεταξύ Σαρτρ και Τιρόν-Γκαρνταί στους Ναΐτες Ιππότες.
Στη Δ΄ Σταυροφορία
Το 1200, ο αδελφός του Στεφάνου, ο Γοδεφρείδος Γ΄, εντάχθηκε στην Δ΄ Σταυροφορία. Πέρασε πολύ χρόνο από τα επόμενα δύο χρόνια σε προετοιμασίες, αλλά απεβίωσε λίγο πριν το Πάσχα του 1202. Μεταξύ των ευσεβών ενεργειών προετοιμασίας του ήταν η παραχώρηση καταστατικού στον καθεδρικό ναό του Λε Μαν, όπου ο κόμης υποσχέθηκε να προστατεύει την περιουσία του ναού στο Κουρζενάρ του Περς. Ο Στέφανος ορκίστηκε να σεβαστεί την υπόσχεση του Γοδεφείδου Γ΄ στον ναό του Λε Μαν. Δεσμεύτηκε για τη Σταυροφορία ως τον Ιανουάριο του 1202, όταν υποθήκευσε τις ιδιοκτησίες του στο Λανζαί για να καλύψει τα έξοδά του. Ο Γοδεφρείδος Γ΄, στην επιθανάτιο κλίνη του στο Λε Τέιλ, ανέθεσε τη διοίκηση του σώματος Περσερόν στον Στέφανο. Τον Μάιο του 1202 ο βασιλιάς Ιωάννης ήταν εγγυητής για ένα δάνειο προς τον Στέφανο από τους Ναΐτες και τους Ιωαννίτες Ιππότες. Κατά τη διάρκεια του διαστήματος μεταξύ του τέλους του αδελφού του και της αναχώρησής του, ο Στέφανος φαίνεται να κυβερνούσε και πάλι την κομητεία του Περς. Μετά την αναχώρησή του, η χήρα του Γοδεφρείδου Ματθίλδη ανέλαβε την επιτροπεία για τον ανήλικο γιο της Θωμά.
Τον Ιούνιο ο Στέφανος και το σώμα Περσερόν εντάχθηκαν στην κύρια γαλλική δύναμη που συγκεντρώθηκε στο Σαρτρ. Ο Στέφανος έκανε πολλά θρησκευτικά κληροδοτήματα πριν αναχωρήσει, συμπεριλαμβανομένης μίας δωρεάς για μία αναμνηστική λειτουργία υπέρ αναπαύσεως για να τελείται στον καθεδρικό ναό του Σαρτρ κάθε χρόνο στην επέτειο του τέλους του. Τον Ιούνιο επιβεβαίωσε επίσης ότι η κουνιάδα του έδωσε μία ετήσια δωρεά για να τελείται ακολουθία υπέρ αναπαύσεως για τον αδελφό του. Πιθανότατα ταξίδεψε μαζί με τον εξάδελφό του Λουδοβίκο Α΄ κόμη του Μπλουά.
Ο Στέφανος συνάντησε τους Σταυροφόρους στη Βενετία τον Οκτώβριο του 1202, αλλά δεν μπορούσε να φύγει με τον στρατό. Το πλοίο του Violet είχε βυθιστεί λίγο μετά τον απόπλου του και δεν είναι σαφές, εάν ο Στέφανος τραυματίστηκε στο ναυάγιο, ή εάν δεν είχε επιβιβασθεί λόγω ασθένειας. Με αυτόν τον τρόπο απέφυγε την αμφιλεγόμενη πολιορκία της Ζάρα τον Νοέμβριο. Τον Μάρτιο του 1203 αποφάσισε να μην επανέλθει στον κύριο στρατό, και πήγε στη νότια Ιταλία με τον Ροτρού του Μονφόρ και τον Υβ του Λα Ζαιλ. Από εκεί έπλευσαν κατευθείαν στους Αγίους Τόπους, πιθανώς με το ίδιο πλοίο (ή στολίσκο) με τον Σίμωνα του Moνφόρ.
Βαρόνος στην Ελλάδα
Μόνο μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204), ο Στέφανος επανήλθε στο στρατό για να βοηθήσει στην υπεράσπιση των κατακτήσεων. Επέστρεψε από τους Αγίους Τόπους με τον Ρενώ του Μονμιραίλ. Το 1204, μετά τον διαμερισμό της Ρωμανίας (Βυζαντινής Αυτοκρατορίας) από τους σταυροφόρους, ο νέος αυτοκράτορας Bαλδουίνος Α΄ παραχώρησε στον Στέφανο το δουκάτο της Φιλαδέλφειας στη Μικρά Ασία ως αυτοκρατορικό φέουδο. Δεν είναι πιθανό ότι ένα μεγάλο (ή μικρό) μέρος αυτού του φέουδου ήταν υπό τον έλεγχο σταυροφόρων εκείνη την εποχή. Ωστόσο ο Στέφανος διένειμε φέουδα σε υποτελείς του μέσα στο δουκάτο του. Η παραχώρηση ενός μεγάλου και αυτόνομου φέουδου, όπως υποδηλώνεται από τον όρο «δουκάτο», αποτελεί ένδειξη ότι ο Στέφανος θεωρήθηκε μεταξύ της πρώτης τάξης των σταυροφόρων. Ο πραγματικός ηγέτης της Φιλαδέλφειας, ο Θεόδωρος Μαγκαφάς, ηττήθηκε από τον αυτοκρατορικό απεσταλμένο Ερρίκο της Φλάνδρας στη μάχη του Αδραμυττίου στις 19 Μαρτίου 1205, φέρνοντας τουλάχιστον ένα μέρος της περιοχής υπό τον έλεγχο των σταυροφόρων.
Ο Στέφανος ήταν ένας από τους δώδεκα βαρόνους που συμμετείχε στο συμβούλιο που συμβούλευε τον αυτοκράτορα. Στην Κωνσταντινούπολη φαίνεται να εισήλθε στην ακολουθία του Λουδοβίκου του Μπλουά. Στις 3 Απριλίου 1205 βρισκόταν στην πολιορκία της Αδριανούπολης, την οποία είχε καταλάβει ο Καλογιάν της Βουλγαρίας. Ακολούθησε τους Λουδοβίκο του Μπλουά και Ρενώ του Μονμιραίλ σε μία εκστρατεία για αναζήτηση τροφής και στις 14 Απριλίου οι τρεις τους σκοτώθηκαν, ενώ κατεδίωκαν μία δύναμη Κουμάνων. Ωστόσο σύμφωνα με τον κατάλογο τεθνεώτων του Σαρτρ, η κηδεία του έγινε στις 17 Απριλίου.
Τη συμμετοχή του Στεφάνου στη Σταυροφορία και τη σύντομη σταδιοδρομία του στην Ελλάδα αφηγείται ο Γοδεφρείδος στο Χρονικό του Βιλλεαρδουίνου και το έργο Devastatio Constantinopolitana (Η Καταστροφή της Κωνσταντινούπολης).
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες των σταυροφορικών κρατών Κατηγορία:Πρόσωπα της Λατινικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οίκος του Σατωντάν και του Περς
Λευκάσιο Αχαΐας
Το Λευκάσιο είναι ορεινό χωριό του νοτιοανατολικού τμήματος του Νομού Αχαΐας. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 89 κάτοικοι.
Τοποθεσία
Είναι χτισμένο στη βορειοδυτική πλευρά του ορεινού όγκου της Αγίας Τριάδος σε υψόμετρο 864 μέτρων. Πάνω από το χωριό υπάρχει στεφανοειδές πυκνό δάσος αποτελούμενο από πουρνάρι, σφεντάμι, τρικοκιά, γλατζινιά, βάτα και ελάχιστους θάμνους κέδρου, που όλα μαζί το προστατεύουν από κατολισθήσεις σε μεγάλες και πολύωρες νεροποντές. Το υγιεινό του κλίμα (δροσερό το καλοκαίρι και ήπια ψυχρό το χειμώνα) και ο εκτεταμένος ορίζοντάς του το κάνουν να ξεχωρίζει.
Σε ότι αφορά την κτηματική περιουσία του χωριού είναι περίπου 4.000 στρέμματα και περικλείεται από την νοητή οροθετική γραμμή που αρχίζει από την Ασπρόγουβα και πιο συγκεκριμένα από το τελευταίο παγκάκι που έχει τοποθετήσει ο τοπικός Πολιτιστικός Σύλλογος στον επαρχιακό δρόμο που είναι και δρόμος περιπάτου προς το γειτονικό χωριό Φίλια. Ανεβαίνοντας προς την Αγία Τριάδα περνά δίπλα από τον Άγιο Μάμα (εξωκλήσι του χωριού) φθάνει στο λάζο του Δημάκη, από κει στο μυτερό λιθάρι, κατεβαίνει στα Πετσούργια και φθάνει στη συμβολή που κάνουν τα τρία λαγκάδια (Τριλάγκαδα). Στη συνέχεια ανεβαίνει στη Σφήνα, περνά το Μοναχό δέντρο και τη Λακούλα και κατεβαίνει στην κόφτρα του καλογερικού μύλου. Ακολουθώντας τον δημόσιο δρόμο στρίβει στου Ριγανά το χωράφι και φτάνει στον αυχένα στο Καρμίρη και κατεβαίνει στον Άγιο Νικόλαο, στη βρύση του Μπάμπαλη. Περιλαμβάνει τα Σκαρπέικα σπίτια, ακολουθεί το δρόμο προς το κάστρο του Αρχαίου Κλείτωρα, στου Ντάρα παίρνει του Γιάννη το ρέμα, βγαίνει στο καταράχι το οποίο ακολουθεί αφήνοντας δεξιά το όρος Άγιος Αθανάσιος, κατεβαίνει τα Σουλινάρια και φθάνοντας στην Ανάληψη (εξωκλήσι των Φιλίων), κατεβαίνει στου Πρεβενά, στην κρέμαση του Παλιόμυλου, ακολουθεί το ρέμα που σχημάτιζαν τα νερά των πηγών του Αγίου Νικολάου, πριν γίνει η υδρομάστευσή τους την δεκαετία του 1970 προκειμένου να υδροδοτηθούν οι δύο όμορες κοινότητες (Λευκασίου, Φιλίων), ανεβαίνει τα Λαζάκια και κλείνει η οροθετική γραμμή στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε, δηλαδή την Ασπρόγουβα και το παγκάκι.
Στο χώρο αυτό συμπεριλαμβάνονται: ο ορεινός όγκος της Αγίας Τριάδος που έχει υψόμετρο 1127 μ., ο αντίστοιχος του Προφήτη Ηλία με 1140 μ., τα δύο Τουρκοβούνια το καθένα με τη δική του ιστορία και ο χωματόλοφος Κιβούρι.
Ονομασία
Το όνομά του (Λευκάσιο) το φέρει από το 1928 με το ΦΕΚ 156 Α 8-8-1928 με α/α 123 όπου αναφέρεται ότι «η Κοινότης Τσορωτών μετονομάζεται εις Κοινότητα Λευκασίου και ο ομώνυμος σ’ αυτή συνοικισμός Τσορωτά εις Λευκάσιον». Η αλλαγή του ονόματος από Τσορωτά σε Λευκάσιο προήλθε υπακούοντας στη διαταγή που δόθηκε με το ΦΕΚ Α΄ 281|1927 που είχε σχέση με τον «Εξελληνισμό της Ελλάδος».
Η ονομασία Τσορωτά μπορεί να είναι Ελληνικής προελεύσεως από παραφορά της ονομασίας του δάσους Σόρων σε Σόρωνα-Σόρωτα-Τσορωτά, όπως ακριβώς συνέβη και με τη λέξη Αζάνες σε Κατσάνες.
Αρχαιότητα
Κατά την Αρχαιότητα το Λευκάσιο αποτελούσε την πλησιέστερη κώμη (χωριό) της πόλης - κράτους Κλείτωρ και η ύπαρξής του τοποθετείται στη συμβολή των ποταμών Αροάνιου και Λάδωνος. Ονομάστηκε δε έτσι είτε από την λευκότητα του εδάφους (ασπρόχωμα) είτε από τις πολλές λεύκες που υπήρχαν στην περιοχή λόγω των τελμάτων των δύο ποταμών.
Ο Θάνος Βαγενάς, στο βιβλίο Χρονικά Λεβιδίου και Αρχαίου Ορχομενού, δημοσιεύει χάρτη της περιοχής στον οποίο είναι τυπωμένο το όνομα Leucasio και βρίσκεται στη θέση που και ο Παυσανίας το προσδιορίζει. Στις μέρες μας, οι Λευκάσιοι, που τους αποκαλούσαν Λάλους, δηλαδή καλλίφωνους, στις διασκεδάσεις τους και ιδιαίτερα στους γάμους, το γλέντι γινόταν ή στην ύπαιθρο ή στα σπίτια, στο τραπέζι τραγουδούσαν τα τραγούδια της τάβλας (τραπεζίτικα) με τη σειρά που οι ίδιοι καθόριζαν τον επόμενο τραγουδιστή. Ο Πουκεβίλ στο βιβλίο του ''Ταξίδι στην Ελλάδα. Πελοπόννησος'' αναφέρεται σχετικά.
Από το Λευκάσιο στο Τσορωτά
Ως προς την ανάπτυξη της περιοχής δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία. Μόνο κατά την Ρωμαϊκή επικυριαρχία, οι Ρωμαίοι στις εμπορικές τους δραστηριότητες δεν παραμέλησαν την Πελοπόννησο. Οι επιγραφές μαρτυρούν την παρουσία τους σε πολλές πόλεις μεταξύ των οποίων και στον Κλείτωρα της Αρκαδίας που εκτός από την κτηνοτροφία (άλογα, μουλάρια, γαϊδούρια, γίδια, πρόβατα), η περιοχή φημιζόταν κατά την αρχαιότητα για το γάλα της στο οποίο αποδίδονταν και θεραπευτικές ιδιότητες. Η ανάπτυξη αυτή κράτησε για όσα χρόνια ήταν υπό την Ρωμαϊκή επικυριαρχία και ίσως μέχρι την αντίστοιχη Βυζαντινή, όπου ο Θεοδόσιος ο Μέγας, το 383 μ.Χ. απαγόρευσε με διάταγμά του στους εθνικούς επί ποινή θανάτου και δήμευσης περιουσίας τους, αν συνέχιζαν να τελούν θρησκευτικές τελετές του δωδεκαθέου. Τότε κατεστράφησαν ο Κλείτωρας και οι παραλαδώνιες κώμες της περιοχής, που προφανώς δεν είχαν ασπασθεί την νέα θρησκεία, τον Χριστιανισμό. Kατεδαφίστηκαν οι αρχαίοι ναοί του δωδεκαθέου, και διώχτηκαν οι ιερείς της παλιάς θρησκείας, η δε ολοκληρωτική καταστροφή συντελέστηκε από τις ληστρικές ορδές των Γότθων υπό τον Αλάριχο το 396 μ.Χ.
Όσοι από τους κατοίκους διασώθηκαν, κατέφυγαν στα ορεινά και στο δάσος Σόρων. Λογικό ήταν να φωλιάσουν σε σημεία που υπήρχε νερό, χορτάρι για τα κοπάδια τους και χώρος καλλιεργήσιμης γης για τους αγρότες. Εκεί σχημάτισαν νέους οικισμούς και συνέχισαν την αγροτική και κτηνοτροφική ζωή τους. Ένας τέτοιος οικισμός ήταν και το Τσορωτά, το όνομα του οποίου πιθανολογείται ότι προήλθε, όπως και προηγούμενα αναφέρθηκε, από παραφορά του δάσους Σόρων και συγκροτήθηκε κατά την πλειοψηφία του από κατατρεγμένους Λευκάσιους, ενδεχομένως και Κλειτόριους. Οι δυστυχείς αυτοί άνθρωποι στο σημείο που φώλιασαν βρήκαν πηγή νερού (Νερομάνα), με τόσο πολύ νερό που πρέπει να λειτουργούσε υδρόμυλος.
Στην κτηματική περιουσία του Λευκασίου, πρώην Τσορωτά και κατά μήκος του λαγκαδιού που έπαιρνε τα νερά των πηγών Αγίου Νικολάου, πριν γίνει η υδρομάστευσή τους για να υδροδοτηθούν τη δεκαετία του 1970, οι δύο τότε κοινότητες Λευκασίου και Φιλίων, υπάρχουν τα τοπωνύμια: "Κρεμαστή", "Παλιόμυλος", "Ποταμάκι".
Το όνομα Τσορωτά, επίσημα, το συναντάμε το 1700 μ.Χ. στην απογραφή GRIMANI όπου διοικητικά ανήκε στο Territoriο di Kallavrita με 16 fammiglie και 51 άτομα και με το όνομα Cernota, χωρίζοντάς τα μάλιστα κατά φύλλο και ηλικία, γνωστό όμως ήταν από το 1512 μ.Χ., όταν: «Ολίγον μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως υπό των Τούρκων εγεννήθη εις Τσορωτά (το σημερινό Λευκάσιον) πτωχός αγρότης αγνώστου εις ημάς επωνύμου, ονομαζόμενος Ιωάννης, ο οποίος εργαζόμενος εις αγρόν παρά τα όρια της κτηματικής περιοχής της Μονής Αγίων Θεοδώρων και Σκοτάνης, εύρε σημαντικόν θυσαυρόν εντός του εδάφους. Πιθανότερον είναι ότι ο θησαυρός απετελείτο ουχί εξ αρχαίων νομισμάτων αλλ’ από νομίσματα της μεσαιωνικής εποχής, δηλαδή Βυζαντινά και Φραγκικά. Τον θησαυρό παρέδωσε ο Ιωάννης εις αντιπροσώπους του Σουλτάνου Σελίμ Α΄ και ακολούθως μετέβη εις Κωνσταντινούπολη κατά το 1512 και παρουσιάστει εις τον Σουλτάνον, ο οποίος εις ανταμοιβή απένειμε εις αυτόν τον τίτλο του Μπέη, και του παρεχώρησε μεγάλες εκτάσεις γαιών (Τιμάρια, Τσιφλίκια) εις Αιγιαλείαν, Ηλείαν, Μεσσηνίαν και Κορινθίαν. Ως καταγόμενος από του Τσορωτά έλαβε την προσωνυμία του Τσορωτάμπεη ή Τσερνοτάμπεη δεδομένου ότι το Τσορωτά λέγεται και Τσερνοτά».
Φραγκοκρατία-Τουρκοκρατία
Το Τσορωτά διοικητικά από την εποχή της φραγκοκρατίας 1204-1453 μ.Χ. ανήκε στη Βαρωνία των Καλαβρύτων και ήταν ένα από τα 12 φίε της. "Τον μισέρ Ότον ντέ Ντουρνά επρόνιασεν ωσαύτως να έχει τα Καλάβρυτα και φίε δέκα και δύο".
Συνέχισε επί Τουρκοκρατία να ανήκει στον "καζά των Καλαβρύτων", επί Βενετοκρατίας στο "τερριτόριο των Καλαβρύτων" και στη Β' Τουρκοκρατία (1715 - 1821) στο "βιλαέτι των Καλαβρύτων" και ειδικότερα στο "σέμτι Κατσάνες".
Από το Τσορωτά στο Λευκάσιο
Στις 28/8/1912 ο οικισμός Τσορωτών γίνεται Κοινότης Τσορωτών, ως έχουσα πάνω από 300 κατοίκους και σχολείο Στοιχειώδους εκπαιδεύσεως.
Στις 17/7/1928, όπως και στην αρχική ονομασία αναφέρθηκε, κλείνει ο κύκλος της πορείας του Χωριού Λευκάσιον. Στις 16/4/1930 ο οικισμός μετονομάζεται σε Κοινότητα Λευκασίου και την ίδια ημερομηνία 16/4/1930 η Κοινότητα υπήχθη στο Νομό Αχαΐας από το Νομό Αχαΐας και Ήλιδος. Συνέχισε την πορεία της ως αυθύπαρκτη Κοινότητα Λευκασίου μέχρι τις 4/12/1997 όπου η Κοινότητα Λευκασίου καταργήθηκε και αποτέλεσε Διοικητικό Διαμέρισμα του νεοσύστατου "Καποδιστριακού" Δήμου Λευκασίου με έδρα την Κλειτορία (Μαζέικα) και μετέπειτα Δήμου Κλειτορίας. Από το 2011 το Λευκάσιον αποτελεί Δ.Δ. (Δημοτικό Διαμέρισμα) του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων.
Δημογραφική εξέλιξη
Αναφέρεται το χωριό στα 1700 στη βενετική καταγραφή Grimani ως "Cernota" και βρέθηκε να κατοικείται από 16 οικογένειες, είχε δηλ. 51 κάτοικους. Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων Κατηγορία:Επαρχία Καλαβρύτων Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Κλείτωρ
Λαμπρίας ο κυανοκέφαλος
Ο Λαμπρίας ο κυανοκέφαλος (Lamprias cyanocephalus) είναι ένα από τα έξι ευρωπαϊκά είδη του γένους Lamprias. Το γένος κατατάσσεται στην οικογένεια των Carabidae της τάξης των κολεοπτέρων. Από αυτά τα είδη απαντάται στην Ελλαδα ο Lamprias cyanocephalus και ο Lamprias festivus.
Ετυμολογικές και ιστορικές παρατηρήσεις
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο το 1758, με το όνομα Carabus cyanocephalus στην περίφημη δέκατη εκδοχή του Systema naturæ ως το 14ο είδος του γένους Carabus. Η περιγραφή περιορίζεται στα λίγα λόγια "ένας Carabus με Θώρακα και πόδια κόκκινα, έλυτρα και κεφάλι κυανά" (Λατινικά Carabus thorace pedibusque ferrugineis, elytris capiteque cyaneis). Αυτό εξηγεί το όνομα cyanocephalus από τις ελληνικές λέξεις κυανός και κεφαλή. Στην δέκατη εκδοχή όλα τα 584 γνωστά είδη κολεοπτέρων κατατάσσονται σε μόνο 21 γένη, τα οποία στα ακόλουθα χρόνια διαιρούνται πολλές φορές. Ο Latreille κατατάσσει το είδος στο γένος Lebia ως Lebia cyanocephala κυρίως με βάση την μορφή των στοματικών μορίων. Από το γένος Lebia του Latreille αποσπάστηκαν το 1810 από τον Bonelli τα γένη Demetrias και Dromius. Απέμεινε η γνήσια Lebia, και από αυτήν απέσπασε ο Bonelli τον Lamprias, πρώτα ως υπογένος, μετά έγινε ανεξάρτητο γένος.
Το όνομα Lamprias προέρχεται από τη λέξη λαμπρός της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και αναφέρεται στα γυαλιστερά χρώματα του εντόμου.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το κολεόπτερο αναγνωρίζεται εύκολα από το χρωματισμό του. Το κεφάλι και τα έλυτρα γυαλίζουν και έχουν σκούρο πράσινο ή σκούρο μπλε χρώμα. Το πρόνωτο όμως και τα πόδια είναι πορτοκαλί. Αυτά τα χρωματικά χαρακτηριστικά εκτός από τον Lamprias cyanocephalus στην Ευρώπη έχει μόνο ο Lamprias chlorocephalus, που απαντάται μόνο στην δυτική Ευρώπη. Επίσης οι μηροί και οι κνήμες του Lamprias chlorocephalus είναι εντελώς πορτοκαλί, ενώ στο Lamprias cyanocephalus τα γόνατα είναι μαύρα. Πάρα πάνω στο Lamprias cyanocephalus μόνο τα πρώτο μέρος των κεραιών είναι πορτοκαλί, ενώ στο Lamprias chlorocephalus το πρώτα δυόμιση μέρη των κεραιών είναι πορτοκαλί. Ο Lamprias festivus το άλλο είδος του γένους στην Ελλάδα, είναι ολόκληρο μπλε.
Το πεπλατυσμένο έντομο αποκτά μήκος από έξι μέχρι οκτώ χιλιοστόμετρα. Τα στοματικά μόρια δείχνουν προς τα εμπρός. Οι σύνθετοι οφθαλμοί προεξέχουν αρκετά προς τις πλευρές. Οι κεραίες φύονται μπροστά στους οφθαλμούς. Είναι νηματοειδείς και συνίστανται από ένδεκα μέρη.
Το πρόνωτο είναι πιο πλατύ παρά μακρύ. Οι πλευρές είναι έντονα κυρτές πορς τα έξω. Η μέση της βάσεως επεκτείνεται προς τα πίσω σε σχήμα τραπεζιού.
Τα έλυτρα στην οπίσθια άκρη είναι κομμένα με τρόπο πως δεν καλύπτουν τελείως την κοιλία. Η στιγμάτωση των ελύτρων σχηματίζει ασαφές γραμμές.
Οι ταρσοί όλων των ποδιών είναι πενταμερείς όπως σε όλα τα είδη της οικογένειας των Carabidae. Τα νύχια στην κάτω πλευρά είναι οδοντωτά (Εικ. 1). thumb|Εικ. 1: Νύχια στα οπίσθια πόδια του Lamprias chlorocephalus
Βιολογία
Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί ένα χρόνο. Το έντομο διαχειμάζει ως ακμαίο. Η αναπαραγωγή πραγματοποιείται την άνοιξη. Το κολεόπτερο προτιμά ξερά, αμμώδη ή χαλικώδη εδάφη σε λιβάδια. Τα ακμαία πολλές φορές σκαρφαλώνουν σε φυτά. Οι προνύμφες και τα ακμαία είναι αρπακτικά.
Γεωγραφική εξάπλωση
Το είδος απαντάται σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Δεν το συναντούμε μόνο σε μερικά νησιά της Μεσογείου (Μαδέρα, Μάλτα, Σαρδηνία, τα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου Κρήτη Κυκλάδες), σε λίγες μικρότερες χώρες και μερικά βόρεια νησιά. Πάρα πέρα το ενδιαίτημά του επεκτείνεται προς την Βόρεια Αφρική και την ανατολική παλαιαρκτική.
Αναφορές
Κατηγορία:κολεόπτερα
Πόλυ Τζιν Χάρβεϊ
Η Πόλυ Τζιν Χάρβεϊ (Polly Jean Harvey, 9 Οκτωβρίου 1969), πιο γνωστή ως Πι Τζέι Χάρβεϊ (PJ Harvey), είναι Αγγλίδα τραγουδίστρια, μουσικός και στιχουργός. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες παρουσίες στο χώρο της ροκ και εναλλακτικής μουσικής.
Βιογραφία
Η Polly γεννήθηκε στο Yeovil και μεγάλωσε στο Corscombe (Ντόρσετ, Αγγλία). Κόρη ενός λιθοδόμου και μίας γλύπτριας, η Polly μεγάλωσε σ’ένα μικρό αγρόκτημα και από μικρή ηλικία, οι γονείς της την εισήγαγαν σε μουσικές όπως μπλουζ, τζαζ και αρτ-ροκ. “Μεγάλωσα ακούγοντας John Lee Hooker, Howlin' Wolf, Robert Johnson και πολύ Jimi Hendrix και Captain Beefheart. Έτσι εκτέθηκα σε όλους αυτούς τους μουσικούς σε πολύ μικρή ηλικία. Αυτό παρέμεινε μέσα μου και φαίνεται όλο και πιο πολύ όσο μεγαλώνω. Νομίζω ότι ο τρόπος που ζούμε καθώς μεγαλώνουμε είναι αυτό που ξέραμε όσο ήμασταν παιδιά.”, είπε στο Rolling Stone (1995). Πέρασε και από μία εφηβική επανάσταση ακούγοντας πιο ποπ ήχους όπως U2, The Police, Soft Cell, Duran Duran και αργότερα έγινε μεγάλη φαν των Pixies, Television και Slint. Πρόσφατα ισχυρίστηκε ότι εμπνέεται από τη ρώσικη φολκ μουσική, τον Ιταλό συνθέτη Ennio Morricone και από κλασικούς συνθέτες όπως οι Arvo Pärt, Samuel Barber και Henryk Górecki.
Σπούδασε σαξόφωνο για περίπου οχτώ χρόνια και συμμετείχε στα συγκροτήματα Bologna, Polekats, Stoned Weaklings και Automatic Dlamini. Στα 18 της χρόνια άρχισε να γράφει τραγούδια και τον Ιανουάριο του 1991 σχημάτισε το τριμελές συγκρότημα PJ Harvey με τους Rob Ellis (ντραμς) και Ian Olliver, που γρήγορα αντικαταστάθηκε από τον Steve Vaughan. Παράλληλα η Polly παρακολουθούσε μαθήματα τέχνης στο Yeovil Art College και έπειτα σπούδασε γλυπτική στο Central Saint Martin’s College of Art & Design στο Λονδίνο.
1991-1993
Το τρίο κυκλοφόρησε το πρώτο σινγκλ “Dress” μέσω της ανεξάρτητης εταιρίας Too Pure τον Οκτώβριο, 1991. Ο μουσικός παραγωγός John Peel μαγεύτηκε από το τραγούδι και το έπαιζε συνεχώς στις εκπομπές του. Την άνοιξη που ακολούθησε κυκλοφόρησε ένα δεύτερο σινγκλ, το “Sheela Na Gig”, και το πρώτο άλμπουμ Dry (1992) που γρήγορα κέρδισε διθυραμβικές κριτικές και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Το Rolling Stone έγραψε ότι η Polly Jean Harvey ήταν η Καλύτερη Στιχουργός και Νέα Καλλιτέχνιδα της χρονιάς. Εκείνο τον καιρό κυκλοφόρησε και μία περιορισμένη έκδοση του Dry μαζί με κάποια demos (Dry Demonstration).
1995-1999
Την ίδια χρονιά ερμήνευσε ζωντανά μαζί με την Björk το “Satisfaction” των Rolling Stones, στην τελετή απονομής των Brit Awards.
Εκείνο τον καιρό η Polly άρχισε να πειραματίζεται με την εικόνα της και να εμφανίζεται με περούκες, υπερβολικό μακιγιάζ, ψεύτικες βλεφαρίδες και νύχια. Η ίδια αργότερα εξομολογήθηκε ότι εκείνη την περίοδο πίστευε ότι φορούσε μία μάσκα γιατί ένιωθε χαμένη ως άτομο. Το 1996 τραγούδησε το θεματικό τραγούδι του παραμυθιού για ενήλικες “The Passions of Darkly Noon” του Philip Ridley χρησιμοποιώντας μία ηπιότερη, σχεδόν αγγελική φωνητική διάθεση.
Το 1998 κυκλοφόρησε το Is this Desire?, ένα πειραματικό άλμπουμ που δέχτηκε διφορούμενες κριτικές. Προσωρινά είχε εγκαταλείψει τις κιθάρες και είχε εστιάσει στη δημιουργία ηλεκτρονικών, σκοτεινών και μελαγχολικών ήχων.
2000-2006
Το άλμπουμ Stories from the City, Stories from the Sea (2000) ήταν μία καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία παγκοσμίως και έγινε με τη συνεργασία των Rob Ellis και Mick Harvey. Στο δίσκο συμμετείχε και ο Thom Yorke (“One line”, “Beautiful feeling”, “This mess we’re in”) και κέρδισε το Mercury Prize Award που έκανε την PJ Harvey την πρώτη γυναίκα καλλιτέχνη που κερδίζει το βραβείο. Ήταν μία μίξη αισθησιακού, μελωδικού ποπ-ροκ ήχου και δυνατών κιθάρων που φανέρωνε μία αλλαγή στη διάθεση της Polly.
Το 2001, σε ψηφοφορία των αναγνωστών του περιοδικού Q η PJ Harvey βρέθηκε στην πρώτη θέση στη λίστα με τις 100 Σημαντικότερες Γυναίκες της Ροκ μουσικής. Στο τελευταίο της άλμπουμ, Uh Huh Her, που κυκλοφόρησε το 2004, η Polly ανέλαβε εξ ολοκλήρου την παραγωγή και την ενορχήστρωση (εκτός των ντραμς). Ο δίσκος, που ήταν περισσότερο ήπιος και “δύσκολος” από τον προηγούμενο, δέχτηκε αρκετά καλές κριτικές. Σε μία συνέντευξη της στο Rolling Stone είπε: “όταν δουλεύω πάνω σε ένα νέο δίσκο, το σημαντικότερο πράγμα είναι να μην επαναλαμβάνομαι…αυτός είναι πάντα ο στόχος μου : να προσπαθώ να καλύπτω νέο έδαφος και να προκαλώ τον εαυτό μου – γιατί έτσι μαθαίνω”.
Η PJ Harvey έχει δεχτεί τεράστιο αριθμό επευφημιών για τη δουλειά της. Πέρα από το βραβείο Mercury, ήταν υποψήφια για 6 βραβεία Brit, 5 βραβεία Grammy και για δύο ακόμη Mercury.
Στα μέσα του 2006 κυκλοφόρησε το πρώτο της συναυλιακό DVD, “Please Leave Quietly”, που συμπεριλάμβανε τραγούδια από όλη την καριέρα της, καθώς επίσης και παρασκήνια από συναυλίες.
2007-2009
Το 2007 η PJ Harvey κυκλοφόρησε το όγδοο άλμουμ White Chalk. Βασισμένο στο πιάνο και στους υψηλούς τόνους της φωνής της η Polly δημιούργησε το μάλλον πιο σκοτεινό δίσκο της καριέρας της, αρκετά διαφορετικό από τους προηγούμενους της. Το άλμπουμ, σε παραγωγή την ίδια, τον Flood και τον John Parish δέχτηκε θριαμβευτικές κριτικές. Το 2009 κυκλοφόρησε το άλμπουμ της A Woman A Man Walked By, σε συνεργασία με τον John Parish.
Άλλες ασχολίες
130px|left|thumb|Σκηνή από την ταινία The Book of Life Η Harvey εμφανίστηκε στην ταινία του Hal Hartley The Book of Life (1998), ενσαρκώνοντας μία σύγχρονη εκδοχή της Μαρίας Μαγδαληνής. Επίσης έπαιξε ένα μικρό ρόλο στην ταινία μικρού μήκους A Bunny Girl’s Tale της Sarah Miles. Ως γλύπτρια έχει εκθέσει έργα στη Lamont Gallery και στο Bridport Arts Center, καθώς επίσης έχει εκδώσει και ποιήματα.
Αν και δραστηριοποιημένη σε πολλούς τομείς, η ίδια χαρακτηρίζει τον εαυτό της ως “ένα πολύ ήσυχο άτομο, που δεν βγαίνει πολύ και δεν μιλά στους ανθρώπους”.
Συνεργασίες
Έχει συνεργαστεί με τον Josh Homme στο άλμπουμ The Desert Sessions Vol.9-10 (2003) και εμφανίστηκε στο Murder Ballads (1996) του Nick Cave (“Henry Lee”, “Death is not the End” (Bob Dylan)). Επίσης συμμετείχε στο Angels with Dirty Faces του Tricky και στο It’s a Wonderful Life των Sparklehorse.
Το 1996, ως Polly Jean Harvey, μαζί με τον John Parish κυκλοφόρησαν το low-key άλμπουμ Dance Hall at Louse Point.
Συμμετείχε στην παραγωγή του Funny Cry Happy Gift της Tiffany Anders.
επιρροές
PJ Harvey αναφέρει ως αναφορές από άλλους τραγουδιστές όπως Patti Smith, και Siouxsie. Άλλοι σημαντικοί μουσικοί PJ Harvey αναφορά είναι John Lee Hooker, Howlin' Wolf, Robert Johnson, Jimi Hendrix και Captain Beefheart.
Πηγές
1.http://en.wikipedia.org/wiki/Pj_harvey
2.Yahoo! Music biography - PJ Harvey.
3.http://www.pjharvey.net/
5.http://www.vh1.com/artists/az/harvey_pj/bio.jhtml
Υποσημειώσεις
Χαρβευ Χαρβευ Χαρβευ
Λούμπανα
Η Λούμπανα (Lubāna) είναι κωμόπολη της ανατολικής Λετονίας. Έχει 1.974 κατοίκους.
Βρίσκεται κοντά στον ποταμό Aiviekste και αξιοθέατά της είναι μια Λουθηρανική εκκλησία, κτισμένη τα έτη 1868-1872, καθώς και μια καθολική εκκλησία.
Μοριακή γεωμετρία
Καθορισμός μοριακής γεωμετρίας
Η μοριακή γεωμετρία μπορεί να καθοριστεί με διάφορες μεθόδους φασματοσκοπίας και περίθλασης. Η φασματοσκοπία υπερύθρου, τα μικροκύματα και η Φασματοσκοπία Ράμαν μπορούν να δώσουν πληροφορίες για τη μοριακή γεωμετρία από τις λεπτομέρειες της απορρόφησης των δονήσεων και των περιστροφών από αυτές τις τεχνικές. Η κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ (X-ray crystallography), η περίθλαση νετρονίων (neutron diffraction) και η περίθλαση ηλεκτρονίων (electron diffraction) μπορούν να δώσουν τη μοριακή δομή για τα κρυσταλλικά στερεά με βάση την απόσταση μεταξύ πυρήνων και τη συγκέντρωση της πυκνότητας των ηλεκτρονίων. Η περίθλαση ηλεκτρονίων αερίων (Gas electron diffraction) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μικρά μόρια στην αέρια φάση. Οι μέθοδοι NMR και η μεταφορά ενέργειας συντονισμού Φέρστερ (Förster resonance energy transfer ή FRET) μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον προσδιορισμό συμπληρωματικών πληροφοριών που περιλαμβάνουν τις σχετικές αποστάσεις, δίεδρες γωνίες, γωνίες και συνδεσιμότητα. Οι μοριακές γεωμετρίες καθορίζονται άριστα σε χαμηλή θερμοκρασία, επειδή σε υψηλότερες θερμοκρασίες η μοριακή δομή είναι ο μέσος όρος περισσότερων διαθέσιμων γεωμετριών (δείτε την επόμενη ενότητα). Τα μεγαλύτερα μόρια συνυπάρχουν συχνά σε πολλαπλές σταθερές γεωμετρίες (ισομέρεια διαμόρφωσης (conformational isomerism)) που είναι κοντά ενεργειακά με την επιφάνεια δυναμικής ενέργειας (potential energy surface). Οι γεωμετρίες μπορούν επίσης να υπολογιστούν με μεθόδους κβαντικής χημείας εξαρχής (ab initio quantum chemistry methods) με υψηλή ακρίβεια. Η μοριακή γεωμετρία μπορεί να διαφέρει σε κατάσταση στερεού, διαλύματος ή αερίου.
Λούμπανα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Λετονίας
Μοριακή γεωμετρία
Καθορισμός μοριακής γεωμετρίας
Η θέση κάθε ατόμου προσδιορίζεται από τη φύση των χημικών δεσμών με τους οποίους συνδέεται με τα γειτονικά του άτομα. Η μοριακή γεωμετρία μπορεί να περιγραφεί από τις θέσεις αυτών των ατόμων στον χώρο, τα μήκη δεσμών των δύο ενωμένων ατόμων, τις γωνίες δεσμών τριών συνδεδεμένων ατόμων και τις δίεδρες γωνίες τριών διαδοχικών δεσμών.
Η επίδραση της θερμικής διέγερσης
Επειδή οι κινήσεις των ατόμων σε ένα μόριο καθορίζονται από τη κβαντομηχανική, ο προσδιορισμός της “κίνησης” πρέπει να γίνει με κβαντομηχανικό τρόπο. Οι γενικές (εξωτερικές) κβαντομηχανικές μεταφορές κινήσεων και περιστροφών κινήσεις δύσκολα αλλάζουν τη γεωμετρία του μορίου. (Σε κάποια έκταση η περιστροφή επηρεάζει τη γεωμετρία μέσω των δυνάμεων Κοριόλις και της φυγοκεντρικής παραμόρφωσης (centrifugal distortion), αλλά αυτό είναι αμελητέο για την τρέχουσα συζήτηση.) Πέρα από τη μεταφορική και την περιστροφική κίνηση, ένας τρίτος τύπος κίνησης είναι η μοριακή δόνηση (molecular vibration), που αντιστοιχεί στις εσωτερικές κινήσεις των ατόμων όπως η αλλαγή μήκους δεσμού και η μεταβολή της γωνίας του δεσμού. Οι μοριακές δονήσεις είναι αρμονικές (τουλάχιστον με καλή προσέγγιση) και τα άτομα ταλαντώνονται γύρω από τις θέσεις ισορροπίας τους, ακόμα και στη θερμοκρασία του απόλυτου μηδενός. Στο απόλυτο μηδέν όλα τα άτομα είναι στη θεμελιώδη κατάσταση δόνησής τους και εμφανίζουν κβαντομηχανική κίνηση μηδενικού σημείου, έτσι ώστε η κυματοσυνάρτηση μιας μοναδικής δονητικής κατάστασης να μην είναι μια απότομη κορυφή, αλλά μια εκθετική πεπερασμένου πλάτους (η κυματοσυνάρτηση για n = 0 απεικονίζεται στο άρθρο στον κβαντικό αρμονικό ταλαντωτή). Σε υψηλότερες θερμοκρασίες οι καταστάσεις δόνησης μπορεί να είναι θερμικά διεγερμένες (σε μια κλασική ερμηνεία εκφράζεται δηλώνοντας ότι “τα μόρια θα δονούνται πιο γρήγορα”), αλλά εξακολουθούν να ταλαντώνονται γύρω από την αναγνωρίσιμη γεωμετρία του μορίου.
Για να ληφθεί μια αίσθηση της πιθανότητας η δόνηση ενός μορίου να μπορεί να είναι θερμικά διεγερμένη, ελέγχεται ο συντελεστής Μπόλτζμαν (Boltzmann factor) , όπου \Delta E είναι η ενέργεια διέγερσης της κατάστασης δόνησης, k η σταθερά Μπόλτζμαν και T η απόλυτη θερμοκρασία. Στους 298 K (25 °C), συνηθισμένες τιμές για τον συντελεστή Μπόλτζμαν β είναι: β = 0,089 για ΔE = 500 cm−1 ; β = 0,008 για ΔE = 1000 cm−1 ; β = 7×10−4 για ΔE = 1500 cm−1. (Το cm−1 είναι μια μονάδα ενέργειας που χρησιμοποιείται συνήθως στη φασματοσκοπία υπερύθρου; 1 cm−1 αντιστοιχεί σε 1,23984×10−4 eV). Όταν η ενέργεια διέγερσης είναι 500 cm−1, τότε περίπου 8,9 % των μορίων είναι θερμικά διεγερμένα σε θερμοκρασία δωματίου. Για να το δούμε αναλογικά: η ελάχιστη ενέργεια δονητικής διέγερσης στο νερό είναι η κατάσταση κάμψης (γύρω στα 1600 cm−1). Συνεπώς, σε θερμοκρασία δωματίου λιγότερο από 0,07 % από όλα τα μόρια μιας δεδομένης ποσότητας νερού θα δονείται πιο γρήγορα από ότι στο απόλυτο μηδέν.