cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Α΄ της Ιμερετίας
Ένταξη και εμφύλιος πόλεμος
Ήταν γιος του Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν βασιλιά της Γεωργίας και της συζύγου του Tάμαρ Αμανελίσντζε, ή μίας πριγκίπισσας των Παλαιολόγων. Ο Κωνσταντίνος Α΄ διαδέχθηκε στον θρόνο του Ιμερέτι τον πατέρα του, όταν εκείνος απεβίωσε το 1293. Σε αντίθεση με τους ομολόγους του στην ανατολική Γεωργία, ο Κωνσταντίνος Α΄ παρέμεινε ανεξάρτητος από την ηγεμονία των Ιλχανιδών, αλλά αντιμετώπισε σοβαρές εσωτερικές αναταραχές, καθώς ο μικρότερος αδελφός του Μιχαήλ αντιτάχθηκε στη διαδοχή από τον Κωνσταντίνο Α΄ και κατέλαβε τον έλεγχο των περιοχών Ράτσα, Λεχκχούμι και Αργκβέτι. Μάταια οι ευγενείς του Ιμερέτι προσπάθησαν να συμφιλιώσουν τα αδέλφια οι εσωτερικές συγκρούσεις συνέχισαν να αναστατώνουν τη χώρα.
Οι μεγάλοι ευγενείς εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να διεκδικήσουν την αυτονομία τους. Ο Γκιόργκι Α΄ Νταντιάνι, δούκας της Mινγκρέλια, υπέταξε μεγάλο μέρος του δουκάτου του Tσχούμι και επέκτεινε τις κτήσεις του μέχρι την Ανακοπία. Οι Σερβασίντζε περιχαρακώθηκαν στην Αμπχαζία, οι Γκουριέλι στη Γκουρία και οι Βαρντανίντζε στο Σβανέτι, δείχνοντας μικρή υποτέλεια στη βασιλική εξουσία. Ο Κωνσταντίνος Α΄ απεβίωσε μέσα σε αυτές τις αναταραχές το 1327 χωρίς να έχει παιδιά, και ο αδελφός του Μιχαήλ τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς.
Πολιτισμός
Ο Κωνσταντίνος Α΄ είναι γνωστό ότι αποκατέστησε τη Μονή του Σταυρού στην Ιερουσαλήμ στη Γεωργιανή ιδιοκτησία το 1305. Επίσης ανακαίνισε και ξαναζωγράφισε το μοναστήρι. Οι συνεισφορές του τονίζονται σε ένα έγγραφο, που καθιερώνει την εορτή της Αγάπης, κατά τη βασιλεία του, στις 21 Μαΐου, ημέρα εορτής του Αγίου Κωνσταντίνου (Κωνσταντίνου Α΄ του Μεγάλου). Ο Κωνσταντίνος Α΄ μπορεί να είναι ένα άγνωστο βασιλικό πρόσωπο, που απεικονίζεται σε μια νωπογραφία στο Ιενάσι στο Άνω Σβανέτι. Οι δεσμοί του με εκείνη την περιοχή είναι επίσης γνωστοί από ένα καταστατικό, που εξέδωσε ο Κωνσταντίνος Α΄ στο γένος των Σβαν Γκοσκοτελιάνι.
Αλέξανδρος Βαμβέτσος
Ο Αλέξανδρος Βαμβέτσος (1890 - 1971) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε καθηγητής στη ΑΣΟΕΕ, νομάρχης Φλώρινας (1915 - 1916), μέλος της Κοινωνιολογική Εταιρείας, ένας εκ των πρώτων κατοίκων της Εκάλης καθώς και μέλος της επιτροπής σύνταξης των διοικητικών κωδίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Νομάρχες Φλώρινας
Αλάρ Τόομρε
Ο Αλάρ Τόομρε (γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου 1937, στο Ράκβερε) είναι Αμερικανός αστρονόμος και μαθηματικός. Είναι καθηγητής εφαρμοσμένων μαθηματικών στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης. Η έρευνα του Τόομρε επικεντρώνεται στη δυναμική των γαλαξιών. Είναι αποδέκτης του βραβείου Μακ Άρθουρ το 1984.
Καριέρα
Ο Τόομρε επέστρεψε στο MIT, για να διδάξει μετά την ολοκλήρωση του Ph.D. και παρέμεινε εκεί για δύο χρόνια. Αφού πέρασε ένα χρόνο στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών, επέστρεψε ξανά στο MIT ως μέρος της σχολής, όπου και παρέμεινε. Ο Τόομρε διορίστηκε Αναπληρωτής Καθηγητής Μαθηματικών στο MIT το 1965 και καθηγητής το 1970.
Επιστημονικά επιτεύγματα
Το 1964, ο Τόομρε επινόησε ένα τοπικό κριτήριο βαρυτικής σταθερότητας για διαφορικά περιστρεφόμενους δίσκους. Είναι γνωστό ως το κριτήριο σταθερότητας Τόομρε, το οποίο συνήθως μετριέται με μια παράμετρο που συμβολίζεται ως Q. Η παράμετρος Q μετρά τη σχετική σημασία του στροβιλισμού και της διασποράς της εσωτερικής ταχύτητας (μεγάλες τιμές της οποίας σταθεροποιούνται) σε σχέση με την πυκνότητα επιφάνειας του δίσκου (μεγάλες τιμές της οποίας αποσταθεροποιούνται). Η παράμετρος είναι κατασκευασμένη έτσι ώστε το Q<1 να συνεπάγεται αστάθεια.
Ο Τόομρε συνεργάστηκε με τον Πέτερ Γκολντράιχ το 1969 στο θέμα της πολικής περιπλάνησης, αναπτύσσοντας τη θεωρία της πολικής περιπλάνησης. Το αν η πραγματική πολική περιπλάνηση έχει παρατηρηθεί στη γη ή η φαινομενική πολική περιπλάνηση είναι υπεύθυνη για όλες τις παρατηρήσεις του παλαιομαγνητισμού παραμένει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα. δεξιά|μικρογραφία| Οι «Κεραίες Γαλαξίες» από τον Μπραντ Γουίτμορ (STScI) και [[NASA|τη NASA]] Ο Τόομρε διεξήγαγε τις πρώτες προσομοιώσεις σε υπολογιστή συγχωνεύσεων γαλαξιών τη δεκαετία του 1970 με τον αδελφό του Γιούρι, έναν αστροφυσικό και ηλιακό φυσικό. Αν και ο μικρός αριθμός σωματιδίων στις προσομοιώσεις απέκρυψε πολλές διεργασίες σε γαλαξιακές συγκρούσεις, τα αδέρφια Τόομρε μπόρεσαν να αναγνωρίσουν παλιρροϊκές ουρές στις προσομοιώσεις τους, παρόμοιες με αυτές, που παρατηρήθηκαν στους Γαλαξίες Κεραίες και τα Ποντίκια Γαλαξίες (NGC 4676). Τα αδέρφια προσπάθησαν να αναπαράγουν συγκεκριμένες συγχωνεύσεις γαλαξιών στις προσομοιώσεις τους και ήταν η αναπαραγωγή των γαλαξιών Κεραίες (Antennae), που τους έδινε τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Το 1977 ο Τόομρε πρότεινε ότι οι ελλειπτικοί γαλαξίες είναι τα απομεινάρια των μεγάλων συγχωνεύσεων σπειροειδών γαλαξιών. Έδειξε περαιτέρω ότι με βάση τον τοπικό ρυθμό συγχώνευσης γαλαξιών, σε χρόνο Χαμπλ παράγεται ο παρατηρούμενος αριθμός ελλειπτικών γαλαξιών, εάν το σύμπαν ξεκινά μόνο με σπειροειδείς γαλαξίες. Αυτή η ιδέα παρέμεινε αμφιλεγόμενη και συζητήθηκε ευρέως για αρκετό καιρό.
Από αυτό το έργο, οι αδελφοί Τόομρε προσδιόρισαν τη διαδικασία της εξέλιξης της σύγκρουσης ως την ακολουθία Τόομρε. Η ακολουθία ξεκινά με δύο καλά διαχωρισμένους σπειροειδείς γαλαξίες και τους ακολουθεί (όπως και για τους Γαλαξίες Κεραίες) μέσω διαταραχής σύγκρουσης μέχρι να εγκατασταθούν σε έναν ενιαίο ελλειπτικό γαλαξία.
Βραβεία και τιμές
Το 1993, ο Τόομρε έλαβε το βραβείο Ντιρκ Μπράουερ, το οποίο αναγνωρίζει "εξαιρετικές συνεισφορές στον τομέα της Δυναμικής Αστρονομίας".
Ο Τόομρε ήταν ένας από τους αποδέκτες του 1984 της υποτροφίας Μακ Άρθουρ, ευρέως γνωστή ως "Genius Grant".
Ο Τόομρε κέρδισε το βραβείο Magellanic Premium το 2014 για τη δουλειά του στις αριθμητικές προσομοιώσεις γαλαξιών κατά τη δεκαετία του 1960. Δύο χρόνια αργότερα, εξελέγη στην Αμερικανική Φιλοσοφική Εταιρεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Εσθονοί αστρονόμοι
Αρτύρ Κονσταντέν Κρεμπς
thumb|250px|Το υποβρύχιο [[Gymnote το 1888. Ο Αρτούρ Κρεμπς κρατά τον ιστό αερισμού. Το περισκόπιο είναι ορατό]]
Ο Αρτύρ Κονσταντέν Κρεμπς (Arthur Constantin Krebs, 16 Νοεμβρίου 1850, Βεζούλ – 22 Μαρτίου 1935, Κιμπερλέ) ήταν Γάλλος αξιωματικός του στρατού και πρωτοπόρος της μηχανικής.
Βίος
Συνεργαζόμενος με τον Σαρλ Ρενάρ, πραγματοποίησε την πρώτη πλήρως ελεγχόμενη ελεύθερη πτήση με το αερόπλοιο La France του Γαλλικού Στρατού, το οποίο κατασκευάστηκε το 1884. Η πτήση κάλυψε απόσταση 8 χιλιομέτρων σε 23 λεπτά. Επρόκειτο για πτήση που ολοκληρώθηκε στο σημείο απογείωσής της. Στις επτά πτήσεις του, το La France επέστρεψε πέντε φορές στο σημείο εκκίνησής του. Το 1886 ο Κρεμπς μοιράστηκε το βραβείο Πόντι της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών για τη συμβολή τους στην αεροναυτική.
Το 1888 οι Κρεμπς και Γκυστάβ Ζεντέ σχεδίασαν το πρώτο σύγχρονο γαλλικό υποβρύχιο, το Gymnote. Το υποβρύχιο διέθετε το πρώτο περισκόπιο και την πρώτη ηλεκτρική γυροσκοπική πυξίδα. Αυτή έδωσε τη δυνατότητα στο Gymnote να πραγματοποιήσει ναυτικό αποκλεισμό το 1890.
Από το 1884 έως το 1897 ο Αρτούρ Κρεμπς εκσυγχρόνισε τον πυροσβεστικό σταθμό Ville de Paris, όχι μόνο τον εξοπλισμό του αλλά και την οργάνωσή του.
Το Μάιο του 1896 ο Αρτύρ Κρεμπς κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ένα νέο όχημα, το οποίο διέθετε ηλεκτρομαγνητικό κιβώτιο ταχυτήτων και διάταξη εμπρόσθιων τροχών οι οποίοι επανερχόταν στην αρχική τους θέση όταν ο τροχός κίνησης βρισκόταν στα αριστερά, γνωστή σήμερα ως γωνία Κάστορ. Η εταιρεία Panhard et Levassor απέκτησε άδεια για την κατασκευή 500 αυτοκινήτων υπό την ονομασία Clement-Panhard την περίοδο μεταξύ 1898 και 1902. Ο Κρεμπς διαδέχθηκε τον Λεβασόρ ως γενικός διευθυντής της εταιρείας Panhard et Levassor από το 1897 έως το 1916. Μετέτρεψε την εταιρεία Panhard et Levassor σε μια από τις μεγαλύτερες και πλέον επικερδείς εταιρείες παραγωγής αυτοκινήτων πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1898 ο Κρεμπς αντικατέστησε το χειριστήριο με ένα κεκλιμένο τιμόνι στο αυτοκίνητο που Panhard et Levassor που σχεδίασε για τον αγώνα Παρίσι-Άμστερνταμ που διεξήχθη μεταξύ 7 και 13 Ιουλίου 1898. Ο Φερνάντ Σαρόν κέρδισε τον αγώνα με ένα τετρακύλινδρο Panhard et Levassor. Στο τέλος του 1898, η C S Rolls παρουσίασε το πρώτο όχημα στη Βρετανία με κεκλιμένο τιμόνι όταν εισήγαγε ένα 6 ίππων Panhard et Levassor από τη Γαλλία. Το 1902 ο Κρεμπς εφηύρε το αυτόματο καρμπυρατέρ διαφράγματος, το οποίο έδινε στα αυτοκίνητα συνεχή ισχύ κατά την επιτάχυνση παρέχοντας σταθερή αναλογία αέρα/καυσίμου ανά πάσα στιγμή. Αυτό οδήγησε επίσης σε σημαντική βελτίωση της οικονομίας καυσίμου. Επίσης ο Κρεμπς εισήγαγε πολλές βελτιώσεις στον σχεδιασμό των οχημάτων. , ενώ συνέβαλε στη βελτίωση του Systeme Panhard (κινητήρας μπροστά, κίνηση από τους εμπρόσθιους τροχούς) το οποίο υιοθετήθηκε παγκοσμίως πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατασκεύασε επίσης διάφορα οχήματα για το Γαλλικό Στρατό αλλά και ιδιωτική χρήση. Ένας παγετώνας στην Ανταρκτική έλαβε το όνομά του το 1960. Λίγο πριν το θάνατο του, το 1934, έγινε διοικητής της Λεγεώνας της Τιμής για το έργο του στην αεροναυτική και την αυτοκινητοβιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μηχανικοί Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες
Σκοποβολή στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019
Η σκοποβολή στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 στο Μινσκ πραγματοποιείται από τις 22 έως τις 28 Ιουνίου 2019.
20 αγωνίσματα συνολικά συμπεριλαμβάνονται. Οι νικητές των 12 ατομικών αγωνισμάτων προκρίνονται στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020.
Πίνακας μεταλλίων
{{legend|#ccf|Διοργανώτρια χώρα}}
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 Κατηγορία:Σκοποβολή το 2019
Μικρά Ασία (δίσκος)
Μικρά Ασία είναι ο τίτλος ενός δίσκου ο οποίος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο προς Σεπτέμβριο του 1972. Η μουσική των τραγουδιών του ανήκει στο συνθέτη Απόστολο Καλδάρα κι οι στίχοι τους στο στιχουργό Πυθαγόρα Παπασταματίου και ερμηνευτές ήταν ο Γιώργος Νταλάρας κι η Χάρις Αλεξίου. Αφορμή για την κυκλοφορία του συγκεκριμένου δίσκου ήταν το γεγονός πως τον Αύγουστο του 1972 συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Μαζί με τον Βυζαντινό εσπερινό θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους δίσκους της ελληνικής δισκογραφίας. Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο της Columbia με ηχολήπτη τον Γιώργο Κωνσταντόπουλο και βοηθούς τους Μίμη Καννή και Γιώργο Τζάννε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική δισκογραφία Κατηγορία:Δισκογραφία του Απόστολου Καλδάρα Κατηγορία:Δισκογραφία της Χαρούλας Αλεξίου Κατηγορία:Δισκογραφία του Γιώργου Νταλάρα Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972
Μουχαμέντ Χεβάτζι Ουσκούφι Μποσνεβί
Ο Μοχάμεντ Χεβάτζι Ουσκούφι Μποσνεβί (βοσνιακά: Muhamed Hevaija Uskufija Bosnevi, Mehmet Hevayi Uskufi, γεννήθηκε γύρω στο 1600 στη Ντόμπρνια κοντά στην Τούζλα, πέθανε μετά το 1651) ήταν Βόσνιος ποιητής και συγγραφέας της λογοτεχνίας Αλτζαμιάντο.
Ο Ουσκούφι είναι γνωστός ως ο συγγραφέας του πρώτου "Βοσνιο-τουρκικού" λεξικού το 1631, του Μαγκμπούλι'άρι, ένα από τα πρώτα λεξικά στη Βοσνιακή γλώσσα και στις Νότιες Σλαβικές γλώσσες. Ένα χειρόγραφο αντίγραφο που χρονολογείται από το 1798 διατηρείται στο Αρχείο της Πόλης του Σαράγεβο. Το λεξικό, γραμμένο σε στίχο, περιέχει περισσότερες από 300 ορισμούς λέξεων και πάνω από 700 λέξεις μεταφρασμένες μεταξύ των βοσνιακών και των τουρκικών. Ως αποτέλεσμα συνεργασίας του Πανεπιστημίου του Όσλο και του Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών της Βοσνίας το λεξικό επανεκδόθηκε για την εθνική ημέρα το 2012, κατά τη διάρκεια τελετής στην Τούζλα, τη γενέτειρα του Χεβάτζι. Σύμφωνα με το νορβηγό σλαβιστή Σβέιν Μόνεσλαντ, το λεξικό είναι και σήμερα επίκαιρο κυρίως λόγω των πολιτικών πτυχών δεδομένου ότι δείχνει ότι η Βοσνιακή γλώσσα έχει μακρά παράδοση.
Στα έργα του έγραφε με το ψευδώνυμο Ουσκούφι. Ο Χεβάτζι αποκαλεί τη γλώσσα του "Βοσνιακή" και τονίζει τη Βοσνιακή Μουσουλμανική προέλευσή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόσνιοι συγγραφείς
Ευγληνόφυτα
Τα Ευγληνόφυτα (Euglenophyta) είναι ένα μονοφυλετικό άθροισμα ευκαρυωτικών φυκών. Περιλαμβάνει μία μόνο ομοταξία, τα Ευγληνοφύκη (Euglenophyceae) και τρεις τάξεις: τη Heteronematales, την Eutreptiales και την Euglenales. Εδώ ανήκουν 1022 μονοκύτταρα πλαγκτικά είδη. Εμφανίζουν παγκόσμια κατανομή και απαντώνται σε υδάτινα οικοσυστήματα. Τα συναντάμε κυρίως σε εσωτερικά νερά (όπως λίμνες, ποτάμια, ρυάκια, λιμνάζοντα νερά) και ειδικά σε νερά πλούσια σε διαλυμένο οργανικό υλικό. Ωστόσο, δευτερευόντως κατανέμονται και στη θάλασσα και σε υφάλμυρα νερά.
Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι κινήσεων του μαστιγίου. Κατά τον πρώτο τύπο, το μαστίγιο κινείται συνεχώς από τη βάση προς την άκρη, προκαλώντας την περιστροφή των κυττάρων, με το πρόσθιο άκρο του κυττάρου να εκτελεί ένα ευρύ κύκλο. Κατά το δεύτερο τύπο, το μαστίγιο βρίσκεται ακριβώς μπροστά από το κύτταρο και κινείται μόνο η άκρη του, προκαλώντας απαλό κολύμπι ή πλευρική μετακίνηση. Το υμένιο αποτελείται από τέσσερα κύρια συστατικά: Το πλασμαλήμμα, τις λωρίδες (επαναλαμβανόμενες μονάδες πρωτεϊνών), τους μικροσωληνίσκους και το σωληνοειδές ενδοπλασματικό δίκτυο. Οι λωρίδες είναι διατεταγμένες παράλληλα, είναι χαρακτηριστικές κάθε είδους και αποτελούνται κυρίως από επαναλαμβανόμενες μονάδες αρτικουλινών (πρωτεΐνες). Κάθε λωρίδα έχει μία χοντρή και μία λεπτότερη πλευρά. Στην κατασκευή του υμενίου, το χοντρό άκρο της μιας λωρίδας προσαρμόζεται κάτω από το λεπτότερο άκρο της δεύτερης λωρίδας, δίνοντας στο υμένιο ένα εναλλασσόμενο πρότυπο κορυφών και αυλακώσεων. Κάτω από τις λωρίδες, υπάρχει ένα βλεννώδες σώμα που περιέχει έναν υδατοδιαλυτό βλεννοπολυσακχαρίτη. Το βλεννώδες σώμα ανοίγει προς τα έξω μέσω πόρων, που βρίσκονται μεταξύ των λωρίδων. Σε μερικά ευγληνοειδή, όταν δεν κολυμπούν, προκύπτει από πλευρικές κινήσεις των λωρίδων μία ρέουσα κίνηση, που λέγεται ευγληνοειδής. Η οφθαλμική κηλίδα, που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του κυττάρου, είναι μία συλλογή πορτοκαλί-κόκκινων σταγονιδίων λίπους (20-50). Οι χρωστικές που περιέχει είναι α-καροτένιο και εφτά ξανθοφύλλες (κυρίως β-καροτένιο και εχινεόνη). Όλα τα πράσινα ευγληνοφύκη με οφθαλμική κηλίδα και μαστίγια εμφανίζουν φωτοτακτισμό. Συνήθως, απομακρύνονται από το έντονο φως (αρνητικός φωτοτακτισμός) και από το σκοτάδι (θετικός φωτοτακτισμός), για να συγκεντρωθούν σε μια περιοχή με φως χαμηλότερης έντασης. Οι κύστεις είναι ένα μέσο επιβίωσης σε αντίξοες συνθήκες, όπως η ξηρασία και ο υψηλής έντασης φωτισμός. Το κύτταρο χάνει το μαστίγιο του, σχηματίζει μεγάλο αριθμό κοκκίων αμύλου, στρογγυλεύει και εκκρίνει μεγάλες ποσότητες βλέννης σχηματίζοντας βλεννώδη θήκη, καθώς το κύτταρο διογκώνεται. Κάποια ευγληνοφύκη τρέφονται φαγοτροφικά, κάποια ωσμοτροφικά και κάποια αυτοτροφικά. Κανένα δεν έχει βρεθεί πλήρως φωτο-αυτότροφο. Όλα τα πράσινα ευγληνοφύκη είναι φωτοαυξοτροφικά αλλά χρειάζονται τουλάχιστον μια βιταμίνη.
Τα Heteronematales χαρακτηρίζονται από το ότι διαθέτουν δύο αναδυόμενα μαστίγια (το μεγαλύτερο κατευθυνόμενο στο εμπρόσθιο τμήμα και το μικρότερο στο οπίσθιο κατά την κολύμβηση) και από την ύπαρξη ειδικού οργανιδίου κατάποσης.
Τα Eutreptiales χαρακτηρίζονται από το ότι διαθέτουν δύο αναδυόμενα μαστίγια (το μεγαλύτερο κατευθυνόμενο στο εμπρόσθιο τμήμα και το μικρότερο στο οπίσθιο ή στο πλευρικό μέρος του κυττάρου, κατά την κολύμβηση) και από την απουσία ειδικού οργανιδίου κατάποσης.
Τα Euglenales χαρακτηρίζονται από το ότι διαθέτουν δύο μαστίγια (το ένα αναδυόμενο από τον αυλό) και από την απουσία ειδικού οργανιδίου κατάποσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φύκη Κατηγορία:Πρώτιστα
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2014-15
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2014-15 ήταν η 38η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2014-15 συμμετείχαν 8 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 14 αγωνιστικών (Α΄ φάση) οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, ανάλογα με τη θέση τους, δίνοντας αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες κατάταξης μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί, τα σετ και οι πόντοι της Α΄ φάσης.
Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούσαν στα πρωταθλήματα Ευρώπης. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι ομάδες στις θέσεις 5-8 αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η τελευταία ομάδα διαβαθμίστηκε στη Β΄ κατηγορία 2015-16.
Σύστημα βαθμολόγησης
Το σύστημα βαθμολόγηση των αγώνων ήταν ως εξής:
Κριτήρια κατάταξης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2013-14
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2014-15 συμμετείχε η πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας 2013-14, Ένωσις Νέων Παραλιμνίου. Δεν συμμετείχε η Ολυμπιάς Φρενάρου η οποία τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2013-14 και υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2014-15.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η βαθμολογία στο τέλος της Α΄ φάσης ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2014-15
Αποτελέσματα
Πηγή : Αποτελέσματα 2014-15
Α΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν:
1Η τρίτη ομάδα του πρωταθλήματος, Ανόρθωση, απέκτησε δικαίωμα συμμετοχής στο Challenge Cup αφού η δεύτερη ΑΕΚ Καραβά εξασφάλισε συμμετοχή σε ευρωπαϊκή διοργάνωση μέσω της κατάκτηση του κυπέλλου Κύπρου 2014-15.
Πηγή : Βαθμολογία 2014-15
Πηγή : Αποτελέσματα 2014-15
Β΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2014-15
Πηγή : Αποτελέσματα 2014-15
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2014 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2015
Μιχαήλ της Ιμερετίας
Ο Mιχαήλ, მიქელი, Mik'el) (απεβ. το 1329), από τον Οίκος των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς του δυτικού Γεωργιανού βασιλείου του Ιμερέτι από το 1327 έως το 1329.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν βασιλιά της Γεωργίας και της συζύγου του, Tάμαρ Αμανελίσντζε, ή μίας πριγκίπισσας των Παλαιολόγων. Στην τελευταία περίπτωση, ο Μιχαήλ μπορεί να ονομαζόταν από τον Βυζαντινό πρόγονό του, τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο. Ο Μιχαήλ εναντιώθηκε στην ανάρρηση τού μεγαλύτερου αδελφού του Κωνσταντίνου Α΄ στον θρόνο, μετά το τέλος του πατέρα τους το 1293. Σε έναν επακόλουθο εσωτερικό πόλεμο, ο Μιχαήλ κατέλαβε τον έλεγχο των επαρχιών Ράχα, Λεχκούμι και Aργκβέτι. Η σύγκρουση συνεχίστηκε μέχρι το 1327, όταν, μετά το τέλος του άτεκνου Κωνσταντίνου Α΄, τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Ιμερέτης. Είχε διεκδικήσει τον τίτλο νωρίτερα, όπως στον καταστατικό χάρτη του 1326, όπου επικυρώνει ισόβια αποζημίωση επανόρθωσης (sasiskhlo, ένα γεωργιανό ισοδύναμο του αγγλικού weregild) να πληρώνεται από κάποιον Γκογκιτασβίλι στους Μικελάντζε.
Ο Μιχαήλ απεβίωσε το 1329. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαγράτ Α΄, ο οποίος, λόγω της ανηλικιότητάς του, δεν κάθισε ποτέ σταθερά στον θρόνο τού Ιμερέτι και το 1330 υποβιβάστηκε στη θέση του υποτελούς δούκα από τον αναδυόμενο Γεώργιο Ε΄ τον Λαμπρό βασιλιά της ανατολικής Γεωργίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:CS1 uses Russian-language script (ru)
Χετμανάτο των Κοζάκων
Το Χετμανάτο (ουκρανικά: Гетьманщина) ή Στρατός της Ζαπορόζιας (ουκρανικά: Військо Запорозьке) ήταν ένα ουκρανικό κράτος των Κοζάκων στην Κεντρική Ουκρανία μεταξύ 1649 και 1764 (μερικές πηγές αναφέρουν μέχρι το 1782). Επίσης, τα διαστήματα 1655–1657 και 1669–1685 αποτέλεσε υποτελές κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Το Χετμανάτο ιδρύθηκε από τον χετμάνο του στρατού της Ζαπορόζιας Μποχντάν Χμελνίτσκι κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 1648–57. Η υπογραφή μιας στρατιωτικής συμμαχίας με το Βασίλειο της Ρωσίας στη Συνθήκη του Περέγιασλαβ του 1654 θεωρείται βασικό σημείο αναφοράς του Χετμανάτου στη σοβιετική, ουκρανική και ρωσική ιστοριογραφία. Ωστόσο, το επίσημο έγγραφο, το οποίο συμβόλιζε την ένωση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, δεν διατηρήθηκε ποτέ και θεωρείται φανταστικό. Η Συνθήκη του Αντρούσοβο το 1667, η οποία διεξήχθη χωρίς καμία εκπροσώπηση από το Χετμανάτο, καθιέρωσε σύνορα μεταξύ πολωνικών και ρωσικών κρατών, διαιρώντας το Χετμανάτο στη μέση κατά μήκος του Δνείπερου.
Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα διάσπασης της ένωσης με τη Ρωσία από τον Ιβάν Μαζέπα το 1708, ολόκληρη η περιοχή συμπεριλήφθηκε στην κυβέρνηση του Κιέβου και η αυτονομία των Κοζάκων περιορίστηκε αρκετά. Η Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας κατάργησε επίσημα το Χετμανάτο το 1764 και το διάστημα 1764–81 η περιοχή ενσωματώθηκε ως διοικητικό συμβούλιο της Κυβέρνησης της Μικρής Ρωσίας με επικεφαλής τον Πιοτρ Ρουμιάντσεφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ουκρανίας
Ιωάννης Κυρώζης
Ο Ιωάννης Κυρώζης (1898-1976) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διατέλεσε βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λαμία και ήταν γιος του Αλέξανδρου Κυρώζη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Φαρσάλων στις εκλογές του 1928 και επανεξελέγη, με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος, σε αυτές του 1935. Επανεξελέγη βουλευτής Λάρισας, πια, στις εκλογές του 1946, του 1950, του 1951 (Ελληνικός Συναγερμός) και του 1958 (Ένωση Κέντρου).
Διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Τσαλδάρη.
Πέθανε σε ηλικία 78 ετών τον Φεβρουάριο του 1976. Κηδεύτηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1976 από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.
Κώστας Σκούρας
Ο Κώστας (Κωνσταντίνος) Σκούρας (1933 - 6 Νοεμβρίου 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος, συγγραφέας και παράγοντας του ποδοσφαίρου.
Βίος
Γεννήθηκε το 1933 στο Παλαιοχώρι Φθιώτιδας. Σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αρχικά εργάστηκε ως δικηγόρος Αθηνών, αλλά το 1962 ξεκίνησε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία στην εφημερίδα «Το Βήμα».
Το 1970, διωκόμενος από την χούντα, κατέφυγε αρχικά στο Παρίσι, έπειτα στο Λονδίνο, όπου επιδόθηκε στην επιμέλεια ιστορικών και εγκυκλοπαιδικών έργων, συνεργαζόμενος με τους αυτοεξόριστους Χρήστο Τεγόπουλο και Τάκη Λαμπρία.
Το 1974, με την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την επανέκδοση της «Καθημερινής» από την Ελένη Βλάχου, ανέλαβε αρχισυντάκτης της εφημερίδας, αλλά αποχώρησε το 1975, καθώς συμμετείχε στην πενταμελή ιδρυτική ομάδα της «Ελευθεροτυπίας», της οποίας χρημάτισε πολιτικός αρχισυντάκτης και διευθυντής σύνταξης. Για πολλά χρόνια διατέλεσε γραμματέας της Κλαδικής Δημοσιογράφων του ΠΑΣΟΚ, ενώ ήταν αυτός που σύστησε τον Ανδρέα Παπανδρέου στον μετέπειτα στενό συνεργάτη του και αθλητικό παράγοντα Γιώργο Λούβαρη.
Από το 1984 έως το 1985 διατέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών (ΕΠΑΕ).
Απεβίωσε τον Νοέμβριο του 2012 σε ηλικία 79 ετών.
Άννα Γιαγκελλόνων
Η Άννα, πολων. Anna Jagiellonka (18 Οκτωβρίου 1523 - 12 Νοεμβρίου 1596) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν βασίλισσα της Πολωνίας και μεγάλη δούκισσα της Λιθουανίας (1575-86), η 2η στην ιστορία της Κοινοπολιτείας των δύο χωρών.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας και της Μπόνας Σφόρτσα, κόρης του Τζαν Γκαλεάτσο Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου.
Παρά τις πολλές προτάσεις, έμενε άγαμη ως τα 52 της έτη. Μάλιστα, έπειτα από το τέλος του αδελφού της Σιγισμούνδου Β΄ της Πολωνίας, τελευταίου άρρενα των Γιαγκελλόνων, το χέρι της ζητήθηκε από διεκδικητές του θρόνου για να διατηρηθεί η δυναστική παράδοση.
Η Άννα εκλέχθηκε μαζί με τον μνηστήρα της Στέφανο Μπάτορυ το 1576 από το Πολωνο-Λιθουανικό Κοινοβούλιο με τον Μπάτορυ ως συγκυβερνήτη. Ο γάμος ήταν μία επίσημη διευθέτηση και οι δύο ήταν σε απόσταση: ο Στέφανος ήταν απορροφημένος με τον Λιβονικό Πόλεμο και η Άννα περνούσε τον χρόνο της στη Βαρσοβία με τοπικά διοικητικά θέματα και αρκετά κατασκευαστικά έργα. Έπειτα από το τέλος του άνδρα της το 1586, είχε την ευκαιρία να διεκδικήσει τον θρόνο για τον εαυτό της, αλλά δεν το προσπάθησε. Αντίθετα, προώθησε τον ανιψιό της Σιγισμούνδο Γ΄ Βάσα, γιο της αδελφής της Αικατερίνης, στον Πολωνικό θρόνο. Το διαδέχθηκαν οι γιοί του Βλάντισλαβ Δ΄ και Ιωάννης Β΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Στέφανο Μπάτορυ βοϊοβόντα και μετά πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Γκρέτα Σκαράνο
Η Γκρέτα Σκαράνο (ιταλικά: Greta Scarano), (27 Αυγούστου 1986), είναι Ιταλίδα ηθοποιός.
Καριέρα
Η Σκαράνο ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός στη τηλεοπτική σειρά R.I.S.-Delitti imperfetti. Μεταξύ 2008 και 2009, πήρε τον ρόλο της Σαμπρίνα Γκουαρίνι στη σαπουνόπερα του Rai 3 "Un Posto al Sole", και μεταξύ 2012 και 2015, υποδύθηκε την Επιθεωρητή Φρανσέσκα Λεόνι στη αστυνομική τηλεοπτική σειρά του Canale 5 "Squadra antimafia - Palermo oggi.
Το 2015 για την ερμηνεία της στη ταινία "Without Pity", η Σκαράνο κέρδισε το Βραβείο Γκουλιέλμο Μπιράτζι στη 70η τελετή απονομής των Βραβείων Νάστρο ντ' Αρτζέντο και το 2016 βραβεύτηκε με το Νάστρο ντ' Αρτζέντο Β' γυναικείου ρόλου και με το Ciak d'oro ως η ανακάλυψη της χρονιάς για την ταινία "Suburra" του Στέφανο Σολίμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κάρολος της Λωρραίνης (1648-1708)
Ο Κάρολος, γαλλ. Charles, (8 Απριλίου 1648 - 13 Νοεμβρίου 1708) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν υποκόμης και μετά κόμης του Μαρσάν.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Ερρίκου κόμη του Αρκούρ και της Μαργαρίτας-Φιλίππης του Καμπού. Αδελφοί του ήταν ο Λουδοβίκος, ο Φίλιππος και άλλοι δύο που έγιναν ηγούμενοι σε αββαεία, όπως και η μία αδελφή τους.
Η σύζυγός του Αικατερίνη-Θηρεσία ντε Γκογιόν ντε Μαντινιόν ήταν ανιψιά του Φρανσουά-Μισέλ λε Τελιέ μαρκήσιου του Λουβουά, υπουργού Πολέμου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Η ίδια ήταν θεία του Ιακώβου Α΄ πρίγκιπα του Μονακό. Ήταν παντρεμένη πιο πριν με τον Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ μαρκήσιο του Σενιελαί, γιο του Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ υπουργού Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ΄, αλλά χήρεψε και κατείχε την περιουσία του. Είχε ήδη 4 παιδιά και έκανε άλλα τρία με τον Κάρολο, απεβίωσε όμως κατά τον τοκετό του τελευταίου, όπως και το νεογέννητο λίγο μετά.
Το 1688 στις Βερσαλλίες έγινε ιππότης του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος, της πιο υψηλής διάκρισης της εποχής, μαζί με τους αδελφούς του Λουδοβίκο και Φίλιππο. Ο Κάρολος απεβίωσε το 1708 στο Παρίσι σε ηλικία 60 ετών. Ο γιος του Κάρολος-Λουδοβίκος πήρε τον τίτλο του κόμη του Μαρσάν.
Οικογένεια
Το 1683 νυμφεύτηκε την Αικατερίνη-Θηρεσία ντε Γκογιόν ντε Ματινιόν, κόρη του Ανρί Γκογιόν και είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου γυναικών 2019-20
Το Κύπελλο Κύπρου 2019-20 ήταν η 18η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Το κύπελλο διακόπηκε μετά την προημιτελική φάση λόγω των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας κορωνοϊού στην Κύπρο.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 2019-20 είχαν δικαίωμα συμμετοχής οι 10 ομάδες του Παγκύπριου πρωταθλήματος 2019-20. Δήλωσαν συμμετοχή 9 ομάδες.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν 2 από τις 9 ομάδες. Οι υπόλοιπες 7 πέρασαν στον Β΄ γύρο χωρίς αγώνα.
Προημιτελικά
Στην κλήρωση των προημιτελικών συμμετείχε η ομάδα που προκρίθηκε από τον Α΄ γύρο και οι υπόλοιπες 7 που δεν συμμετείχαν στον Α΄ γύρο.
Ημιτελικά
Στην κλήρωση της ημιτελικής φάσης συμμετείχαν οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από τα προημιτελικά.
Διακοπή πρωταθλήματος
Τον Μάρτιο του 2020 το Υπουργείο Υγείας της Κύπρου εξέδωσε διάταγμα το οποίο απαγόρευε, μεταξύ άλλων, τη διεξαγωγή αγώνων, ως ένα από τα μέτρα για αναχαίτιση της διασποράς του κορωνοϊού στη χώρα. Το κύπελλο τελικά διακόπηκε οριστικά στις 8 Μαΐου 2020.
Rime
Το Rime (αναγράφεται ως RiME) είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας και παζλ που αναπτύχθηκε από την Tequila Works και κυκλοφόρησε στις 26 Μαΐου του 2017 για τα PlayStation 4, Xbox One, Microsoft Windows, και Nintendo Switch.
Αρχικά, το παιχνίδι αναπτυσσόταν υπό τον τίτλο Echoes of Siren, το οποίο ενέκρινε η Microsoft, αλλά απέρριψε αργότερα. Η χρηματοδότηση του παιχνιδιού έγινε τελικά από τη Sony Computer Entertainment για αποκλειστική κυκλοφορία στο PlayStation 4, με το πρώτο trailer του να προβάλλεται στην E3 2013. Το 2016, η Tequila Works απέκτησε ξανά τα δικαιώματα του IP.
Ανάπτυξη
Ο σχεδιασμός του εγχειρήματος ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του Deadlight. Μία πρώιμη εκδοχή παρουσίαζε το παιχνίδι ύφος δράσης ρόλων σε προοπτική τρίτου προσώπου και ισομετρικά γραφικά, με τον τίτλο Echoes of Siren. Θα περιείχε στοιχεία κυνηγιού και κατασκευών κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ κατά τη διάρκεια της νύχτας θα περιείχε στοιχεία όπως η προετοιμασία για μάχη, συμπεριλαμβανομένης της άμυνας πύργων. Άλλα σημαντικά στοιχεία του πρώιμου σταδίου του παιχνιδιού ήταν η εξερεύνηση, η ανάπτυξη η εξατομίκευση του avatar του παίκτη.
Το Rime δόθηκε στη Microsoft ως αποκλειστικός τίτλος του Xbox Live Arcade, και πιθανόν των Windows 8. Η εταιρεία αρχικά έδωσε το πράσινο φως στο Rime, αλλά αργότερα το απέρριψε λόγω σύγκρουσης του σχεδιασμού του παιχνιδιού με την πολιτική διανομής του Xbox One XBLA, η οποία εστίαζε στα βιντεοπαιχνίδια πολλαπλών παικτών και του κοινωνικού gaming. Ωστόσο, η Sony Computer Entertainment πρόσφερε ένα ποσό για την ανάπτυξη του Rime, και το παιχνίδι έγινε αποκλειστικότητα του PlayStation 4.
Το πρώτο trailer του Rime προβλήθηκε τον Αύγουστο του 2013 στον τομέα των ανεξάρτητων βιντεοπαιχνιδιών στη σύσκεψη της Sony στη Gamescom, όπου το παιχνίδι παρουσιαζόταν με το cel-shaded καλλιτεχνικό ύφος, οπτική τρίτου προσώπου, και είδος περιπέτειας. Ο τρόπος παιχνιδιού και η τέχνη του συγκρίθηκαν με παιχνίδια της Team Ico, με το Journey, και το The Legend of Zelda: The Wind Waker. Το trailer απέσπασε θετικές αντιδράσεις από τους δημοσιογράφους. Ο δημιουργός του παιχνιδιού, Ραούλ Ρουμπίο, ανέφερε ως επιρροές του Rime και τις ταινίες Πριγκίπισσα Μονονόκε, Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων και Ο Ιάσων και οι Αργοναύτες, αλλά και την τέχνη των ζωγράφων Χοακίν Σορόγια, Σαλβαδόρ Νταλί, και Τζόρτζιο ντε Κίρικο.
Η ιστορία του Rime αφορά ένα αγόρι που πρέπει να φύγει από ένα νησί και να γλιτώσει από μία κατάρα. Ο παίκτης χειρίζεται το αγόρι και επιλύει γρίφους, μέσα στον ανοικτό κόσμο του νησιού. Ο σχεδιασμός του παιχνιδιού χρησιμοποιεί το ίδιο το περιβάλλον του παιχνιδιού, και ήχο, χωρίς λεκτική αφήγηση για την ιστορία του. Έχει διατηρηθεί ο μηχανισμός της ημέρας και της νύχτας από το σχεδιασμό του Echoes of Siren, με το φως να επηρεάζει τόσο τον τρόπο παιχνιδιού όσο και την όψη του.
Τον Ιανουάριο του 2017, ανακοινώθηκε ότι το παιχνίδι θα κυκλοφορήσει το Μάιο του ίδιου έτους στα PlayStation 4, Xbox One, Nintendo Switch, και Microsoft Windows.
Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του Rime, το γνήσιο σχέδιο του ανοικτού κόσμου χάθηκε, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα τη μετατροπή σε πιο περιορισμένα επίπεδα. Επιπλέον, αφαιρέθηκαν από το Rime αρκετά στοιχεία επιβίωσης, συμπεριλαμβανομένων των αναγκών τροφής και πόσης, αλλά και τα στατιστικά υγείας και αντοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Unreal Engine Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ισπανία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo Switch Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με cel-shaded γραφικά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2017
Αννινγκού
Το Αννινγκκού (απλοποιημένα Κινέζικα: 安宁渠, 安寧渠, πινγίν: Ānníngqú, παραδοσιακά Κινέζικα: 安宁渠, 安寧渠, πινγίν:Ānníngqú) είναι πόλη και προάστιο του Ουρούμτσι, στην βορειοδυτική Κίνα. Η πόλη έχει έκταση 28 τετραγωνικών χιλιομέτρων, έχει 5 διοικητικά χωριά, 21 ομάδες χωριών και πληθυσμό 10,554 ανθρώπων.
Η πόλη Αννινγκκού υπάρχει για παραπάνω από 100 χρόνια, και κατά την δυναστεία Τσινγκ ήταν χώρος αγοράς για εμπόρους στον δρόμο Τιανσάν. Το 1965 έγινε πόλη, μια από τις επίσημες διαιρέσεις της πόλης επαρχιακού επιπέδου Ουρούμτσι.
Αλέξανδρος Β΄ της Ιμερετίας
Ο Αλέξανδρος Β΄, ალექსანდრე II (απεβ. 1η Απριλίου 1510) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν βασιλιάς της Γεωργίας το 1478 και της Ιμερετίας από το 1483 έως το 1510.
Αννινγκού
Η πόλη Αννινγκκού βρίσκεται στα βόρεια προάστια του Ουρούμτσι σε μία αλλουβιακή πεδιάδα και σε μία ζώνη άγονου εύκρατου κλίματος. Η πόλη έχει άφθονες πηγές νερού και κατάλληλη άρδευση για γεωργία και κτηνοτροφία.
Αλέξανδρος Β΄ της Ιμερετίας
Βιογραφία
Το 1478, ο πατέρας του Βαγράτ ΣΤ΄ απεβίωσε και ο Αλέξανδρος Β΄ έγινε βασιλιάς της Γεωργίας, κυβερνώντας αρχικά τις δύο μεγάλες περιοχές της, τηο Ιμερέτι στα δυτικά και το Κάρτλι στα ανατολικά. Ο Αλέξανδρος Β΄ εκδιώχθηκε από το βασίλειο από έναν αντίπαλο πρίγκιπα, τον Κωνσταντίνο Β΄. Ο Αλέξανδρος Β΄ αποσύρθηκε στις ορεινές δυτικές επαρχίες Ράχα και Λεχκχούμι. Ο Αλέξανδρος Β΄ ανέκτησε το Ιμερέτι μετά την ήττα του Κωνσταντίνου Β΄ από τον Κβαρκβάρε Β΄ Τζακέλι, έναν ισχυρό αταμπέγκ του Σάμτσχε, το 1483, αλλά έχασε την πρωτεύουσα Κουτάισι από τον Κωνσταντίνο Β΄ ξανά έναν χρόνο αργότερα. Το 1488, ο Αλέξανδρος Β΄ εκμεταλλεύτηκε την Tουρκομανική εισβολή των Ασπροπροβατάδων (Ak Koyunlu) στο Κάρτλι και απέκτησε τον έλεγχο του Ιμερέτι. Το 1491 ο Κωνσταντίνος Β΄ έπρεπε να αναγνωρίσει τον αντίπαλό του ως ανεξάρτητο κυρίαρχο και να περιοριστεί στη διακυβέρνηση του Κάρτλι.
Αννινγκού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Αλέξανδρος Β΄ της Ιμερετίας
Βιογραφία
Η ειρήνη μεταξύ των δύο Γεωργιανών βασιλείων δεν κράτησε πολύ και τον Αύγουστο του 1509 ο Αλέξανδρος Β΄ εισέβαλε στο Κάρτλι, καταλαμβάνοντας τις δυτικές περιοχές του καθώς και την οχυρή πόλη Γκόρι. Η είδηση ότι στο Ιμερέτι είχε γίνει επιδρομή από τους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια της απουσίας του Αλεξάνδρου Β΄ έκανε τον βασιλιά να επιστρέψει στο Κουτάισι, και το Γκόρι ανακτήθηκε σύντομα από τον Δαβίδ Ι΄ του Κάρτλι.
Οικογένεια
Το 1483 νυμφεύτηκε μία γυναίκα ονόματι Tάμαρ, που απεβίωσε στις 12 Μαρτίου 1510. Ο Αλέξανδρος Β΄ απεβίωσε την 1η Απριλίου 1510 και τάφηκε με τη γυναίκα του στο μοναστήρι Γκελάτι κοντά στο Κουτάισι. Έκαναν παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Μάλκολμ Άρνολντ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μάλκολμ Άρνολντ γεννήθηκε στο Νορθάμπτον του Νορθάμπτονσιρ της Αγγλίας. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά μιας εύπορης οικογένειας υποδηματοποιών του Νορθάμπτον. Παρ' όλα αυτά, η οικογένειά του ήταν γεμάτη μουσικούς. Και οι δύο γονείς του ήταν πιανίστες και η θεία του ήταν βιολονίστρια. Ο προπάππος του ήταν ο συνθέτης Γουίλιαμ Χόους. Όταν είδε τον Λούις Άρμστρονγκ να παίζει στο Μπόρνμουθ, ο Άρνολντ άρχισε να παίζει τρομπέτα σε ηλικία 12 ετών και πέντε χρόνια αργότερα κέρδισε υποτροφία για το Βασιλικό Κολέγιο Μουσικής.
Στο κολέγιο σπούδασε σύνθεση με τον Γκόρντον Τζέικομπ και τρομπέτα με τον Έρνεστ Χολ. Το 1941, εντάχθηκε στη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου ως δεύτερη τρομπέτα και έγινε πρώτη τρομπέτα το 1943. μικρογραφία|260x260εσ|Γλυπτό του Άρνολντ στο [[Νορθάμπτον]] Το 1941 εγγράφηκε ως αντιρρησίας συνείδησης και αρχικά απαλλάχθηκε από τη στρατιωτική θητεία υπό τον όρο της ένταξης στην Εθνική Πυροσβεστική Υπηρεσία, αλλά σε περίπτωση που του επέτρεπαν να συνεχίσει στη φιλαρμονική. Το 1944, αφού σκοτώθηκε ο αδερφός του στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία, προσφέρθηκε εθελοντικά για στρατιωτική θητεία. Όταν ο στρατός τον έβαλε σε μια στρατιωτική μπάντα αυτοπυροβολήθηκε στο πόδι για να επιστρέψει στη ζωή του πολίτη. Παρέμεινε σε επαφή με το κίνημα αντιρρησιών συνείδησης, δίνοντας ένα ρεσιτάλ τρομπέτας στον πρωτοχρονιάτικο χορό τους του 1946. Μετά από μια σεζόν ως πρώτο τρομπέτας στη Συμφωνική Ορχήστρα του BBC, επέστρεψε το 1946 στη Φιλαρμονική του Λονδίνου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1948, φεύγοντας για να γίνει συνθέτης πλήρους απασχόλησης.
Καριέρα
Ο Άρνολντ ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας τρομπέτα επαγγελματικά, αλλά μέχρι την ηλικία των 30 ετών η ζωή του ήταν αφιερωμένη στη σύνθεση. Ήταν μαζί με τον Μπέντζαμιν Μπρίτεν ένας από τους πιο περιζήτητους συνθέτες στη Βρετανία. Το φυσικό του μελωδικό χάρισμα του εξασφάλισε τη φήμη του συνθέτη ελαφράς μουσικής. Ήταν επίσης εξαιρετικά επιτυχημένος συνθέτης κινηματογραφικής μουσικής, γράφοντας σάουντρακ για περισσότερες από εκατό ταινίες μεγάλου μήκους και ντοκιμαντέρ, όπως Η γέφυρα του Ποταμού Κβάι και Η εκλογή του Χόμπσον. Οι εννέα συμφωνίες του είναι βαθιά προσωπικές και δείχνουν μια πιο σοβαρή πλευρά του έργου του. Ο Άρνολντ έγραψε επίσης κονσέρτα και έργα μουσικής δωματίου, καθώς και μουσική για το θέατρο, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων μπαλέτων.
Επόμενα χρόνια και θάνατος
Μέχρι το 1961, ο Άρνολντ είχε τη φήμη ότι ήταν δυσάρεστος, μεθούσε συχνά και ήταν πολύ ακατάστατος. Εκείνη τη χρονιά χώρισε την πρώτη του γυναίκα. Η δεύτερη σύζυγός του τον έθεσε υπό περιορισμό με δικαστική απόφαση αφού χώρισαν. Μετά το διαζύγιό τους, ο Άρνολντ έκανε δύο απόπειρες αυτοκτονίας.
Στα τελευταία του χρόνια υπήρξε πτώση τόσο στην υγεία όσο και στα οικονομικά του. Το 1978, νοσηλεύτηκε ως εσωτερικός ασθενής για αρκετούς μήνες στην ψυχιατρική πτέρυγα του Royal Free Hospital, στο Λονδίνο και το 1979 εισήλθε στο νοσοκομείο St Andrew στη γενέτειρά του στο Νορθάμπτον όπου νοσηλεύτηκε για κατάθλιψη και αλκοολισμό. Μεταξύ 1979 και 1986 βρισκόταν επίσημα υπό δικαστική επιτήρηση. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι του δόθηκε μόνο ένας χρόνος ζωής στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ανάρρωσε και έζησε άλλα 22 χρόνια. Σε αυτήν την περίοδο ολοκλήρωσε την ένατη και τελευταία του συμφωνία το 1986. Μέχρι τα 70ά του γενέθλια το 1991 η καλλιτεχνική του φήμη στο ευρύ κοινό ανέκαμψε και μπόρεσε ακόμη και να απολαύσει μια θριαμβευτική εμφάνιση στη σκηνή του Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ όπου δέχτηκε χειροκροτήματα μετά από μια παράσταση του Κοντσέρτου του για κιθάρα.
Ο Άρνολντ πέθανε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Norfolk and Norwich στο Νόριτς, στις 23 Σεπτεμβρίου 2006, σε ηλικία 84 ετών, μετά από λοίμωξη. Την ίδια μέρα το τελευταίο του έργο, Οι τρεις σωματοφύλακες, έκανε πρεμιέρα σε μια παραγωγή του Northern Ballet.
Μουσική
Ο Άρνολντ ήταν σχετικά συντηρητικός συνθέτης τονικών έργων, αλλά παραγωγικός και δημοφιλής. Επηρεάστηκε από τον Εκτόρ Μπερλιόζ, τον Γκούσταβ Μάλερ, τον Μπέλα Μπάρτοκ και την τζαζ. Αρκετοί σχολιαστές τον έχουν συγκρίνει με τον Γιαν Σιμπέλιους. Τα πιο σημαντικά έργα του Άρνολντ μερικές φορές θεωρούνται οι εννέα συμφωνίες του. Έγραψε επίσης μια σειρά από κονσέρτα, συμπεριλαμβανομένου ενός για κιθάρα για τον Τζούλιαν Μπριμ, ένα για τσέλο για τον Τζούλιαν Λόιντ Βέμπερ, δύο για κλαρινέτο για τον Φρέντερικ Θέρστον και τον Μπένι Γκούντμαν, ένα για φυσαρμόνικα και ένα - που έγινε δεκτό με ενθουσιασμό στην πρεμιέρα του το 1969 στο BBC Proms – για τρία χέρια σε δύο πιάνα. Οι χοροί του – που περιλαμβάνουν δύο σύνολα Αγγλικών Χορών (Op. 27 και 33), μαζί με ένα σύνολο Σκωτσέζικων Χορών (Op. 59), Κορνουαλικού Χορού (Op. 91), Ιρλανδικών Χορών (Op. 126) και Ουαλικών Χορών (Op. 138) — είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς. Ένα άλλο δημοφιλές σύντομο έργο του είναι το ντιβερτιμέντο για φλάουτο, όμποε και κλαρινέτο (Op. 37).
Μουσική ταινιών
Επιτυχημένος συνθέτης για τον κινηματογράφο, ο Άρνολντ έγραψε μουσική για περισσότερες από εκατό ταινίες μεγάλου μήκους και ντοκιμαντέρ μεταξύ 1947 και 1969. Το 1957, ο Άρνολντ κέρδισε Όσκαρ για τη μουσική της ταινίας του Ντέιβιντ Λιν Η γέφυρα του Ποταμού Κβάι. Οι άλλες δύο συνεργασίες του με τον Λιν ήταν τα Πυρπολητές του ουρανού (1952) και Η εκλογή του Χόμπσον (1954). Το πανδοχείο της 6ης ευτυχίας (1958) χάρισε στον Άρνολντ ένα βραβείο Ivor Novello. Επίσης κατά τη δεκαετία του 1950 –μια ιδιαίτερα παραγωγική περίοδο για τον Άρνολντ– έγραψε μια σειρά μουσικών έργων για μεγάλες βρετανικές και αμερικανικές ταινίες μεγάλου μήκους, όπως Ο καπετάνιος με τις δυο γυναίκες (1953), Απόρρητος φάκελος Β2 (1954), Το όνειρο που βγήκε αληθινό (1955), Η Σάλι δεν αμάρτησε (1955), 1984 (1956), Βαριετέ (1956), Δουνκέρκη (1958), Στέλλα (1958) και Οι ρίζες του ουρανού (1958). Οι κινηματογραφικές του συνθέσεις τη δεκαετία του 1960 περιελάμβαναν τα Οι αντίπαλοι (1960), Δεν υπάρχει αγάπη για σένα (1961), 6 μάτια είδαν τον δολοφόνο (1961), Λίζα, το κορίτσι με το σκοτεινό παρελθόν (1962), Θύελλα στις Ινδίες (1963), Πικ νικ σε χειμωνιάτικη νύχτα (1963), Κηλίδες που δεν έσβησε ο χρόνος (1964), Άγγελοι με λερωμένα πρόσωπα (1965), Οι ήρωες του Τέλεμαρκ (1965) και Ένας καουμπόη στην Αδρική (1967). Η τελευταία του ταινία ήταν για την ταινία Δαβίδ Κόπερφιλντ (1969).
Κληρονομιά
Ο Άρνολντ διετέλεσε πρόεδρος της Ορχήστρας Νέων του Rochdale μέχρι τον θάνατό του τον Σεπτέμβριο του 2006. Διηύθυνε επίσης τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα στη ζωντανή ηχογράφηση στο Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ του Κοντσέρτου του Τζον Λορντ Concerto for Group and Orchestra με τους Deep Purple τον Σεπτέμβριο του 1969. Από τη δεκαετία του 1980 γίνονται συχνά συναυλίες και φεστιβάλ αφιερωμένα στη μουσική του. Τον Οκτώβριο κάθε έτους γίνεται ένα Φεστιβάλ Μάλκολμ Άρνολντ στη γενέτειρά του, το Νορθάμπτον. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2010 άνοιξε το Malcolm Arnold Academy, ένα γυμνάσιο στο Νορθάμπτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα
Μνημείο στο Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ
Το Μνημείο του Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ ( Памятник Салавату Юлаеву, Pamyatnik Salavatu Yulayevu ; Bashkir, Salawat Yulayev häykäle ) είναι ένα μνημείο του Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ στην Ούφα της Ρωσίας. Το μνημείο αναπαρίσταται στο οικόσημο του Μπασκορτοστάν. Χτίστηκε το 1967.
Ιστορία
Για πρώτη φορά, ο Σοσλάνμπεκ Ταβάσιεφ άκουσε για τον Σαλαβάτ Γιουλάεφ, τον Ιούλιο του 1941, όταν εκκενώθηκε στο Μπασκορτοστάν από τη Μόσχα, επειδή στις 22 Ιουνίου 1941 η Γερμανία ξεκίνησε έναν πόλεμο ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Η οικογένεια του Σοσλάνμπεκ Ταβάσιεφ εκκενώθηκε στο χωριό Μπασκίρ του Στερλιμπάσεβο. Στην τοπική αγορά, ο Ταβάσιεφ άκουσε μια συναισθηματική ομιλία από έναν ντόπιο κάτοικο ότι η χώρα χρειαζόταν ήρωες όπως ο Σαλαβάτ.
Ο συγγραφέας αποφάσισε να απεικονίσει τον ήρωα τη στιγμή που ο Σαλαβάτ οδηγεί το στρατό, για να βοηθήσει τον Πουγκατσιόφ στο Αρινμπούρκ (1774). Στο βουνό, ο ιππέας σταματά αποφασιστικά το άλογό του και καλεί τους ανθρώπους να πάνε, για να πολεμήσουν. Αυτή η στιγμή αποτέλεσε τη βάση της πλοκής της σύνθεσης. Ο Ταβάσιεφ σκεφτόταν τη μελλοντική ανάπτυξη της Ούφα και ήθελε το γλυπτό να στέκεται εδώ για πολύ καιρό και να είναι ορατό από όλες τις πλευρές. Ως εκ τούτου, επέλεξε ένα από τα υψηλότερα μέρη της πόλης, στο τέλος της οδού Τσισμίνσκαγια σε έναν λόφο πριν κατεβεί στον ποταμό Αγκιντέλ (Μπελάγια).
Η εγκατάσταση της αρχιτεκτονικής σύνθεσης σε αυτό το μέρος συνδέθηκε με οικονομικές δυσκολίες, θα έπρεπε να κατεδαφίσουν δεκάδες ιδιωτικές κατοικίες και να επανεγκαταστήσουν τους ενοικιαστές. Αλλά ο γλύπτης δεν συμφώνησε να ανεγείρει το μνημείο σε άλλο μέρος. Ο Ταβάσιεφ εργάστηκε στο μνημείο του Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ για 20 χρόνια.
Το μνημείο, που δημιουργήθηκε από τον εθνικό γλύπτη, μνημειώδη και καλλιτέχνη της Βόρειας Οσετίας και του Μπασκορτοστάν Σοσλάνμπεκ Ταβάσιεφ παρουσιάστηκε στις 17 Νοεμβρίου 1967 και στις όχθες του ποταμού Μπελάγια στην Ούφα. Το μνημείο του Σαλαβάτ έγινε το σήμα κατατεθέν της Ούφα και ένας εθνικός θησαυρός. Η εικόνα του μνημείου βρίσκεται στο οικόσημο του Μπασκορτοστάν.
Το μνημείο είναι μοναδικό, καθώς με βάρος 40 τόνων βασίζεται μόνο σε τρία σημεία. Το ύψος του μνημείου φτάνει τα 9,8 μέτρα, με βάθρο 14 μ. δεξιά|300x300εσ| Μνημείο Salawat Yulayev Το πλήρες μοντέλο του μνημείου από γύψο ολοκληρώθηκε το 1963, συζητήθηκε από ειδικούς στη Μόσχα και εγκρίθηκε επίσημα από το συμβούλιο του Υπουργείου Πολιτισμού της ΕΣΣΔ. Στη συνέχεια, η Ταβάσιεφ το έφερε στην Ούφα, όπου ήταν εγκατεστημένο στο λόμπι της Κρατικής Όπερας και του Μπαλέτου Θέατρο Μπαλέτου.
Το 1970, για το μνημείο του Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ, απονεμήθηκε το κρατικό βραβείο της ΕΣΣΔ στον Σοσλάνμπεκ Ταβάσιεφ.
Σύνθεση
Το μνημείο είναι ένα γλυπτό του Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ σε ένα άλογο. Στο δεξί του χέρι, ο Σαλαβάτ κρατά ένα μαστίγιο και ένα σπαθί είναι τοποθετημένο στην αριστερή του πλευρά. Το μνημείο είναι κατασκευασμένο από χάλκινο χυτοσίδηρο. Το βάθρο είναι κατασκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα, επενδεδυμένο με πλάκες γρανίτη. Η περιοχή γύρω από το μνημείο είναι επενδεδυμένη με χρωματιστές πλάκες και διαμορφωμένη. Το μνημείο είναι περιφραγμένο με μεταλλικές μεταλλικές ράβδους.
Κανόνας (υμνογραφία)
Ο Κανών είναι ένα ποιητικό είδος της Βυζαντινής Μουσικής, που κυριάρχησε στην υμνογραφία της Εκκλησίας από τον 9ο αι. και αντικατέστησε το Κοντάκιο. Ψάλλεται στην ακολουθία τού Όρθρου και αλλού. Μεγάλοι δημιουργοί Κανόνων (κανονογράφοι) είναι ο Ανδρέας Κρήτης, ο Ιωάννης Δαμασκηνός και ο Κοσμάς ο Μελωδός.
Η ιστορική εξέλιξη
Από ελάχιστα δείγματα που περισώθηκαν, γνωρίζουμε ότι οι Κανόνες άρχισαν να διαμορφώνονται από τον 6ο αι. Μόνο στις αρχές τού 8ου αι. έχουμε τέλεια και ολοκληρωμένα δείγματα τού είδους, από τους τρεις μεγάλους υμνογράφους τού 8ου αι., τον Ανδρέα αρχιεπίσκοπο Κρήτης, τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό και τον Κοσμά επίσκοπο Μαϊουμά Παλαιστίνης. Διάφοροι ερευνητές θεωρούν τον καθένα από αυτούς ως ευρετή τού είδους. Ο Ν. Τωμαδάκης τάσσεται μάλλον υπέρ τού Ανδρέα Κρήτης (απεβ. 740), διότι στους Κανόνες του υπάρχει η β΄ ωδή, κάθε ωδή έχει ακανόνιστο αριθμό τροπαρίων και δεν υπάρχει ακροστιχίδα. Θεωρούσε ότι οι μετέπειτα ποιητές τυποποίησαν τον Κανόνα, όμως και οι τρεις υμνογράφοι είναι σύγχρονοι. Ο Σ. Ευστρατιάδης, πίστευε αρχικά ότι ήταν ο Ανδρέας Κρήτης, ως ο παραγωγικότερος ποιητής ειρμών, μετά όμως έκλινε υπέρ τού Ιωάννη τού Δαμασκηνού. Ο Ε. Wellez διατύπωσε την άποψη ότι η μονή τού Αγ. Σάββα της Ιερουσαλήμ ήταν η πρώτη μεγάλη σχολή κανονογράφων και οι πρώτοι διδάσκαλοι τού είδους είναι οι μοναχοί της Ιωάννης ο Δαμασκηνός και Κοσμάς ο Μελωδός (ο πατέρας τού πρώτου υιοθέτησε τον δεύτερο). Ο Θ. Δετοράκης πιστεύει ότι είναι ο τρίτος (σε εργασία του το 1979) ένεκα της κάποιας συγγένειας των Κανόνων του με τα Κοντάκια.