cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σημαία των Ροχίνγκια
Η σημαία των Ροχίνγκια είναι η πολιτιστική και εθνική σημαία που χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τον λαό των Ροχίνγκια. Η χρήση του αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τον μελετητή και συγγραφέα Α.Φ.Κ. Τζιλάνι (A.F.K Jilani), ο οποίος τεκμηρίωσε τη δημιουργία του στα μέσα του 20ου αιώνα. Στις 20 Μαΐου 2018, μια ενημερωμένη έκδοση της σημαίας δημιουργήθηκε από την Ακαδημία της Γλώσσας Ροχίνγκια και κυκλοφόρησε στο κοινό. Επί του παρόντος χρησιμοποιείται από τις κοινότητες της διασποράς Ροχίνγκια σε όλο τον κόσμο.
Μάντας Καλνιέτις
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Καλνιέτις έκανε το ντεμπούτο του τον Φεβρουάριο του 2006 με τη Ζάλγκιρις Κάουνας. Είχε κατά μέσο όρο 6,8 πόντους με 65% ευστοχία στην Ευρωλίγκα.
Σημαία των Ροχίνγκια
Γενική εικόνα και σχέδιο
Το σχέδιο της σημαίας είναι ένα πράσινο πεδίο που διαθέτει και ένα κίτρινο νόμισμα που περιέχει κείμενο σε λευκό χρώμα. Το αραβικό κείμενο στο νόμισμα είναι η σαχαντά που περιβάλλεται από τα ονόματα των Τεσσάρων Δικαίων Χαλίφηδων του Ισλάμ: Αμπού Μπακάρ (πάνω), Ομάρ (κάτω), Οθμάν (αριστερά) και Αλί (δεξιά).
Μάντας Καλνιέτις
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Καλνιέτις βοήθησε τη Ζάλγκιρις να κερδίσει τον τίτλο της Βαλτικής Λίγκας το 2008, δύο τίτλους Λιθουανικού Πρωταθλήματος το 2007 και το 2008 και δύο Λιθουανικά Κύπελλα το 2007 και το 2008. Οδήγησε επίσης την ομάδα στον τίτλο ULEB Summer League 2007, όπου αναδείχτηκε MVP.
Διαγωνίστηκε στο Reebok Eurocamp στο Τρεβίζο το 2006 και το 2008.
Ο Καλνιέτις ξεχώρισε για πρώτη χρονιά τη σεζόν 2008–09, όταν είχε κατά μέσο όρο 11,3 πόντους στο Λιθουανικό Πρωτάθλημα και 8,5 πόντους και 3,0 ασίστ στην Ευρωλίγκα. Σημείωσε ρεκόρ καριέρας με 20 πόντους στην ήττα έναντι της Μοντεπάσκι Σιένα στις 10 Δεκεμβρίου 2008.
Ο Καλνιέτις υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Μπενετόν Τρεβίζο τον Ιούνιο του 2009. Ωστόσο, επειδή είχε ένα ακόμη ετήσιο συμβόλαιο με τη Ζάλγκιρις Κάουνας, ο διαιτητής της FIBA αποφάσισε ότι ανήκε στη λιθουανική ομάδα. Στις 27 Δεκεμβρίου 2010, υπέγραψε τριετή επέκταση με τον σύλλογο της γενέτειρας του, Ζάλγκιρις Κάουνας. Τον Οκτώβριο του 2012, ωστόσο, ανακοίνωσε ότι ενδιαφέρεται να παίξει για πρώτη φορά στο εξωτερικό, στη Ρωσική Λοκομοτίβ Κουμπάν. Στις 5 Οκτωβρίου, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Λοκομοτίβ. Στις 18 Δεκεμβρίου 2013, ο Καλνιέτις ανακηρύχθηκε Λιθουανός Παίκτης Μπάσκετ της Χρονιάς. Στις 27 Απριλίου 2015, χώρισε τους δρόμους με τη Λοκομοτίβ.
Τον Ιούλιο του 2015, εντάχθηκε στους Ιντιάνα Πέισερς για το 2015 NBA Summer League. Στις 17 Ιουλίου 2015, επέστρεψε στη Ζάλγκιρις, υπογράφοντας συμβόλαιο ενός έτους.
Στις 23 Ιανουαρίου 2016, έφυγε από την ομάδα και υπέγραψε συμβόλαιο 1,5 έτους με την Αρμάνι Μιλάνο. Τη σεζόν 2017-18, ο Λιθουανός, σε 20 συμμετοχές στην Ευρωλίγκα, μέτρησε 4,5 πόντους, 2,1 ασίστ, σε 16 λεπτά συμμετοχής.
Στις 24 Ιουλίου 2018, ο Καλνιέτις υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με την ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν του Πρωταθλήματος Γαλλίας. Στη Βιλερμπάν μέτρησε 8,4 πόντους, 5,5 ασίστ και 2,7 ριμπάουντ κατά μέσο όρο.
Το 2019, επέστρεψε για δεύτερη φορά στην Λοκομοτίβ Κουμπάν. Την σεζόν 2019-20, αγωνίστηκε σε 10 ματς στο Γιούροκαπ, σημειώνοντας 6.9 πόντους και 3.5 ασίστ κατά μέσο όρο. Το 2020, ανανέωσε το συμβόλαιό του για ακόμα μία σεζόν. Τη σεζόν 2020-21, πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις αφού στην VTB Λίγκα μέτρησε 9.6 πόντους, 3.4 ριμπάουντ και 9.8 ασίστ ανά παιχνίδι, ενώ παράλληλα ήταν τρίτος σε αξιολόγηση με 17,3 βαθμούς, με την Λοκομοτίβ να τερματίζει στη δεύτερη θέση της κανονικής περιόδου. Μάλιστα ο ίδιος αναδείχτηκε MVP της VTB για την σεζόν.
Στις 21 Ιουνίου 2021, ανακοινώθηκε η επιστροφή του στη Ζάλγκιρις Κάουνας για τρίτη φορά στην καριέρα του, με συμβόλαιο δύο ετών. Στις 20 Φεβρουαρίου 2022, κατέκτησε το Κύπελλο Λιθουανίας, νικώντας στον τελικό την Λιετκαμπέλις με σκορ 91-66. Στις 18 Ιανουαρίου 2023, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση μετά από 20 χρόνια συνολικής παρουσίας. Στις 29 Ιανουαρίου έδωσε το τελευταίο του παιχνίδι κόντρα στην Γιονάβα, έχοντας σε 20 λεπτά 5 πόντους (1/3 δίποντα, 1/3 τρίποντα), 1 ριμπάουντ και 3 ασίστ. Στο τέλος της αναμέτρησης γνώρισε την αποθέωση από οπαδούς και συμπαίκτες.
Εθνική ομάδα
Ο Λιθουανός πόιντ γκαρντ είναι μέλος των Εθνικών Ομάδων της Λιθουανίας από νεαρή ηλικία. Το 2006 αγωνίστηκε στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας όπου η Λιθουανία βγήκε έβδομη. Ο ίδιος είχε 6 πόντους και 2.8 ασίστ κατά μέσο όρο. Το 2010 στο Μουντομπάσκετ της Τουρκίας βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο. Ήταν και στους Ολυμπιακούς του 2012 στο Λονδίνο έχοντας κατά μέσο όρο 5.5 πόντους σε επτά αγώνες. Με την εθνική ομάδα κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στα Ευρωμπάσκετ του 2013, με τον ίδιο να είναι από τους κορυφαίους της ομάδας του έχοντας κατά μέσο όρο, 12,1 πόντους και 5 ασίστ. Μάλιστα με την επίδοση του στην ασίστ αναδείχτηκε πρώτος στην συγκεκριμένη κατηγορία στην διοργάνωση. Έχασε το Μουντομπάσκετ του 2014, λόγω τραυματισμού. Το 2015 αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ της Γαλλίας, όπου πανηγύρισε ξανά την κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου. Στις 7 Σεπτεμβρίου κόντρα στην εθνική Βελγίου μοίρασε 13 ασίστ αριθμός ρεκόρ σε Ευρωμπάσκετ για ένα παιχνίδι. Το ρεκόρ αυτό, καταρρίφθηκε από τον Τόμας Σατοράνσι στο ίδιο τουρνουά με 15 ασίστ. Βέβαια ο Καλνιέτις αναδείχτηκε για δεύτερη (συνεχόμενη) φορά πρώτος στις ασίστ στην διοργάνωση με 7.8 κατά μέσο όρο ενώ συνολικά μοίρασε 70 ασίστ αριθμός ρεκόρ για το Ευρωμπάσκετ σε σύνολο ασίστ. Ήταν παρών και στο Ευρωμπάσκετ 2017, όπου για τρίτη φορά αναδείχτηκε πρώτος σε ασίστ στη διοργάνωση με μέσο όρο 7.2 σε έξι αγώνες.
Είναι τέταρτος Λιθουανός όλων των εποχών με τις περισσότερες συμμετοχές (95).
Στις 25 Ιανουαρίου 2022, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την Εθνική Λιθουανίας, μετά από 15 χρόνια παρουσίας του με σημαντικές διακρίσεις και μετάλλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λοκομοτίβ Κουμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρεβίζο Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Σημαία των Ροχίνγκια
Διαστάσεις
300x300εσ|Διάγραμμα του σχεδίου της σημαίας
Η αναλογία της σημαίας είναι 2:3. Παρατηρούμε πως οι μεγαλύτερες πλευρές του παραλληλογράμμου που σχηματίζεται από το πράσινο πεδίο έχουν μήκος 6 μονάδων. Στο σημείο τομής των αξόνων συμμετρίας είναι το κέντρο της σημαίας. Οι άλλες δύο πλευρές είναι τεσσάρων μονάδων. Είναι σημαντικό να σημειωθεί εδώ πως 4:6 ισούται με 2:3. Για να προσδιορίσουμε, όμως, την αναλογία του νομίσματος σε σχέση με το πράσινο πεδίο, θα πρέπει να χωρίσουμε τη δεξιά πλευρά σε δύο χωρία της μίας μονάδας (πάνω και κάτω αντίστοιχα) και ένα χωρίο των δύο μονάδων (στη μέση). Αν σχηματίσουμε δύο ευθύγραμμα τμήματα, ξεκινώντας από τα σημαία αρχής και τέλους του χωρίου των δύο μονάδων, θα παρατηρήσουμε πως εκεί είναι τα όρια του νομίσματος.
Συμβολισμός
Κάθε χρώμα της σημαίας αντιπροσωπεύει μία ιδιότητα, ή μία ηθική αξία ή αρετή. Πιο συγκεκριμένα:
Περιγραφή Χρωμάτων
Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται αναλυτικότερα τα δύο χρώματα που εμφανίζονται στη σημαία: το λευκό και το μπλε, στις κατάλληλες αποχρώσεις. Παρουσιάζονται τρεις διαφορετικοί τρόποι περιγραφής: το δεκαεξαδικό (HEX), το RGB και το CMYK. Έτσι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες
Ούγος Β΄ του Σαιντ-Ομέρ
Ο Ούγος Β΄, γαλλ. Hugues (π. 1150 - 1204) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν ιππότης, που ακολούθησε τις Σταυροφορίες και έγινε τιτουλάριος πρίγκιπας της Γαλιλαίας & κύριος της Τιβεριάδος.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκωτιέ και της Εσίβας του Μπυρ πριγκίπισσας της Γαλιλαίας, κόρης του Ελινάν πρίγκιπα της Γαλιλαίας (ή του Ραντούλφ, ανιψιού του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Γαλιλαίας).
Το 1174 ο πατέρας του απεβίωσε και η Εσίβα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ραϋμόνδο Γ΄ των Τουλούζης κόμη της Τρίπολης, που έγινε ο επόμενος πρίγκιπας της Γαλιλαίας. Το 1179 στη μάχη εναντίον του Σαλαντίν στο Μαρζ Αγύν ο Ούγος Β΄ αιχμαλωτίστηκε, εξαγοράστηκε όμως από τη μητέρα του. Το 1182 ο Ραϋμόνδος Γ΄ ήταν ασθενής και έτσι ο Ούγος Β΄ οδήγησε τον στρατό της Γαλιλαίας στη μάχη του κάστρου Μπελβουάρ: πολέμησε σκληρά, αλλά η νίκη του επί του Σαλαντίν είχε ισχνά αποτελέσματα.
Η φυλάκισή τού Ούγου Β΄ από τον Σαλαντίν έγινε η έμπνευση της Οδού της Ιπποσύνης (Ordene de Chevalerie), του πρώτου έργου για τον ιπποτισμό.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Ιμπελέν, κόρη του Μπαλιάν κυρίου του Ναμπλούς· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Μαλέ (Ιταλία)
Το Μαλέ (ιταλικά: Malé) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Εντιτάρ Αντιάμπο Οτσένγκ
Η Εντιτάρ Αντιάμπο Οτσένγκ (Editar Adhiambo Ochieng) είναι Κενυάτισα ακτιβίστρια που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών και βοηθά τους επιζώντες της σεξουαλικής βίας. Το 2020 έγινε η πρώτη νικήτρια του βραβείου Βανγκάρι Μαατάι στην Κένυα για την συμβολή της να μειώσει την μετάδοση της πανδημίας του κορονοϊού στην επαρχία Κιμπέρα.
Η Οτσένγκ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κιμπέρα, μια από τις μεγαλύτερες επαρχίες στο Ναϊρόμπι. Βιάστηκε για πρώτη φορά σε ηλικία έξι ετών και αργότερα από ομάδα ατόμων σε ηλικία 16 ετών, οι οποίοι αργότερα καυχήθηκαν για το έγκλημά τους. Αναφέρει αυτές τις προσωπικές εμπειρίες ως παραδείγματα για την σεξουαλική βία εναντίον των γυναικών και την δύναμη των γυναικών απέναντι στην ζωή.
Κέρδισε το Wangari Maathai Award το 2020 μετά τις υπηρεσίες που πρόσφερε στην κοινότητα της Κιμπέρα κατά την διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού και έγινε η πρώτη γυναίκα παραλήπτρια αυτού του βραβείου.
Σύνδρομο του Ράμσεϊ Χαντ
Το σύνδρομο του Ράμσεϊ Χαντ (αγγλ. Ramsay Hunt syndrome type 2), γνωστό και ως RHS ή ως ωτικός έρπης ζωστήρας, είναι σοβαρή νευρολογική διαταραχή που προκαλείται από την επανενεργοποίηση του ιού της ανεμευλογιάς ζωστήρα στο γονιδωτό γάγγλιο, δηλ. σε δέσμη νευρικών κυττάρων των νεύρων του προσώπου. Συνιστά μία σπάνια περιφερική παράλυση του προσωπικού νεύρου, η οποία ενίοτε ακολουθείται από δριμύ ερυθηματώδες φυσαλιδώδες εξάνθημα στον ωτικό ζωστήρα, δηλ. στο πτερύγιο του αυτιού, ή σπανιότερα στη στοματική κοιλότητα και συνοδεύεται από κοχλιοαιθουσαία διαταραχή.
Συμπτώματα
Το σύνδρομο του Ράμσεϊ Χαντ τυπικά προκαλεί αδυναμία κίνησης πολλών μυών του προσώπου, πόνο στο αυτί, απώλεια γεύσης στο μπροστινό μέρος της γλώσσας, ξηροφθαλμία και φυσαλιδώδες εξάνθημα.
Λιγότερο από το 1% των λοιμώξεων από ανεμευλογιά ζωστήρα αφορά στο νεύρο του προσώπου και οδηγεί σε σύνδρομο Ράμσεϊ Χαντ.
Τα πρώιμα συμπτώματα του συνδρόμου περιλαμβάνουν έντονο πόνο στο ένα αυτί, τη γνάθο στη μία πλευρά ή το λαιμό στη μία πλευρά που μπορεί να προηγείται της οξείας παράλυσης του προσώπου κατά μία εβδομάδα ή περισσότερο.
Θεραπεία
Αρχική θεραπεία με κορτικοστεροειδές όπως λ.χ. πρεδνιζόνη και ένα αντιικό φάρμακο όπως λ.χ. ακυκλοβίρη (500 χιλιοστόγραμμα πέντε φορές την ημέρα), ή βαλακυκλοβίρη (1000 μιλιγκράμ τρεις φορές την ημέρα) ή φαμσικλοβίρη (500 μιλιγκράμ τρεις φορές την ημέρα) για 5 έως 7 ημέρες είναι τυπική για την πάθηση αυτή. Ωστόσο, ορισμένες μελέτες έχουν δείξει μεταγενέστερη βλάβη στο νεύρο του προσώπου και συνιστούν 21 ημέρες αντιιικών φαρμάκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις
Σιελογόνοι αδένες
Οι σιελογόνοι αδένες είναι εξωκρινείς αδένες που βρίσκονται στην στοματική κοιλότητα των περισσότερων ζώων. Παράγουν έκκριμα το οποίο ονομάζεται σίελος (γνωστότερο ως «σάλιο»), του οποίου η σύσταση ποικίλλει ανάλογα με το είδος του ζώου. Στα περισσότερα σπονδυλωτά η σίελος αποτελείται μόνον από νερό και βλέννα και έχει ως σκοπό να μαλακώνει την τροφή κατά τη διαδικασία της μάσησης, ενώ σε άλλα, όπως στα θηλαστικά, μπορεί να περιέχει και ένζυμα. Η έκκριση σιέλου μπορεί να αυξάνει με τη σκέψη, την μυρωδιά ή την παρουσία τροφής αλλά μπορεί να προκληθεί επίσης και με την αύξηση της θερμοκρασίας περιβάλλοντος.
Δομή και λειτουργία
Η βασική εκκριτική μοίρα ενός σιελογόνου αδένα αποτελείται από συμπλέγματα κυττάρων που ονομάζονται άκινοι (acini) ή λοβοί. Τα συμπλέγματα αυτά παράγουν ένα έκκριμα που αποτελείται από νερό, βλέννα, και, σε ορισμένες κατηγορίες ζώων, ιόντα και ένζυμα. Το έκκριμα στην συνέχεια διοχετεύεται σε αγωγούς, οι οποίοι βαθμιαία συνενώνονται σε έναν, τον εκφορητικό πόρο, ο οποίος εκβάλλει στην στοματική κοιλότητα. Αν στο σάλιο περιέχονται ιόντα, η σύστασή του μεταβάλλεται με την είσοδό του στον σιελογόνο αγωγό: Τα περισσότερα από τα περιεχόμενα ιόντα νατρίου αντικαθίστανται από ιόντα καλίου ενώ εμπλουτίζεται σε διττανθρακικά ιόντα (HCO3−). Ο εμπλουτισμός αυτός είναι ζωτικής σημασίας για τα μηρυκαστικά, καθώς τα ιόντα αυτά προορίζονται για τον περιορισμό της οξύτητας που δημιουργείται κατά την αρχική πέψη των τροφών στον προστόμαχο.
Σε όλα τα θηλαστικά - και μόνον σε αυτά - διακρίνονται εμφανώς τρία ζεύγη κύριων σιελογόνων αδένων:
Στο σάλιο περιέχεται, επίσης, ένας αριθμός ενζύμων, κυριότερο από τα οποία είναι η πτυελίνη ή α-αμυλάση. Το ένζυμο αυτό βοηθά στη διάσπαση του πολυσακχαρίτη αμύλου σε απλούστερα σάκχαρα. Αυτός είναι ο λόγος που κατά τη διάρκεια της μάσησης πολλές αμυλούχες τροφές, όπως το ρύζι, η πατάτα και το ψωμί παίρνουν γλυκιά γεύση. Περιέχεται, επίσης, και λυσοζύμη, ένζυμο με αντιβακτηριακή δράση, καθώς έχει την δυνατότητα να διασπά το κυτταρικό τοίχωμα των βακτηρίων (που αποτελείται κυρίως από πεπτιδογλυκάνη) και να προκαλεί την λύση τους. Η λυσοζύμη έχει ανευρεθεί στο σάλιο πολλών οργανισμών
Σε ορισμένους κατώτερους οργανισμούς, όπως τα έντομα και τις προνύμφες τους, οι σιελογόνοι αδένες επιτελούν τελείως διαφορετική λειτουργία, παράγοντας ουσίες όπως το μετάξι, ενώ στις μύγες και άλλα έντομα το σάλιο περιέχει κύτταρα με πολυταινιακό DNA: Στα κύτταρα αυτά έχει γίνει ενδομίτωση (πολλαπλασιασμός του DNA χωρίς διαίρεση του κυττάρου). Ο λόγος ύπαρξης αυτών των κυττάρων στο σάλιο είναι ότι εμφανίζουν μεταβολικό πλεονέκτημα, καθώς σε αυτά υπάρχουν πολλαπλά όμοια γονίδια και η παραγωγή ενζύμων είναι πολύ ταχύτερη.
Εκτός από τα παραπάνω, το σάλιο βοηθά στη μάσηση των τροφών, την καλύτερη αίσθηση της γεύσης, καθώς διαλύει πολλά από τα συστατικά τους, τον σχηματισμό του βλωμού (κοινώς «μπουκιάς») και την κατάποσή της.
Η έκκριση των σιελογόνων αδένων υπόκειται στον έλεγχο του αυτόνομου νευρικού συστήματος (συμπαθητικού - παρασυμπαθητικού), που ελέγχει τόσο την ποσότητα όσο και τον τύπο του εκκρινόμενου σάλιου. Έτσι, ένας σκύλος που τρέφεται με ξηρά τροφή παράγει περισσότερο υδαρές σάλιο, ενώ σκύλος τρεφόμενος με κρέας παράγει σάλιο πολύ περισσότερο βλεννώδες. Ο έλεγχος από το παρασυμπαθητικό σύστημα καταδείχτηκε επιτυχώς από τον Ιβάν Παβλόφ με τον νόμο του περί εξαρτημένων ανακλαστικών.
Παθήσεις των σιελογόνων αδένων
Οι σιελογόνοι αδένες προσβάλλονται από αρκετές ασθένειες. Ορισμένα συμπτώματα που καταδεικνύουν κάποιο πρόβλημα στη λειτουργία τους είναι: Οι παθήσεις των σιελογόνων αδένων είναι πιθανό να οφείλονται είτε σε μολύνσεις από παθογόνους μικροοργανισμούς, είτε σε απόφραξη των εκφορητικών πόρων είτε, τέλος, σε καρκίνο. Οι μη κανονικοί σιελογόνοι αδένες διακρίνονται με απλή ψηλάφιση του κάτω μέρους της στοματικής κοιλότητας.
Η πλέον κοινή και γνωστή πάθηση των σιελογόνων αδένων είναι η παρωτίτιδα (κοινώς «μαγουλάδες»). Πρόκειται για επώδυνο πρήξιμο των παρωτίδων που οφείλεται σε ιό (ιογενής πάθηση). Ο ιός εισέρχεται στον οργανισμό από το στόμα και μπορεί να εντοπιστεί στο σάλιο αρκετές ημέρες πριν εκδηλωθούν τα συμπτώματα. Πριν από την εκδήλωση του πρηξίματος, εμφανίζεται πόνος κατά τη μάσηση και την κατάποση, ιδιαίτερα όξινων τροφών, όπως χυμός λεμονιού. Οι παρωτίδες, όπως και όλοι οι σιελογόνοι αδένες, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες και αντιδρούν στην προσβολή με οίδημα (πρήξιμο), το οποίο προσδίδει μερικές φορές χαρακτηριστική εμφάνιση στον πάσχοντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αδένες Κατηγορία:Σάλιο
Μιχάλης Λούντζης
Ο Μιχαήλ Λούντζης (Μαρούσι, 4 Αυγούστου 1998) είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ / σούτινγκ γκαρντ για τον Ολυμπιακό.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Τη σεζόν 2013-2014 φορούσε τη φανέλα του Κρόνου Αγίου Δημητρίου στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής, με την οποία ξεχώρισε και προκάλεσε το ενδιαφέρον των ανθρώπων του Παναθηναϊκού. Έτσι το καλοκαίρι του 2014 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Αγωνίστηκε με την ομάδα εφήβων του Παναθηναϊκού με την οποία κατάκτησε τον Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων στην Καστοριά και στην Πτολεμαΐδα, αντίστοιχα. Στον Παναθηναϊκό, συνυπήρξε με τον μπασκετικό του ίνδαλμα όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, τον Δημήτρη Διαμαντίδη, παίρνοντας μαθήματα για τη συνέχεια της καριέρας του. Βρέθηκε για πρώτη φορά στην αποστολή του Παναθηναϊκού στο ματς Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό, χωρίς όμως να αγωνιστεί, αλλά η ευκαιρία του ήρθε στο παιχνίδι κόντρα στον Πανελευσινιακό. Στη συνέχεια πήρε περισσότερα λεπτά συμμετοχής και απέδειξε το ταλέντο και το τρομερό του μπασκετικό θράσος, δικαιώνοντας τους πράσινους για την επιλογή που έκαναν. Στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδος του 2015 ο Λούντζης, έγινε ο νεότερος παίκτης, σε ηλικία 16 ετών και 247 ημερών, που έχει αγωνιστεί σε τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, κατακτώντας παράλληλα το τρόπαιο. Το 2015 επίσης, έγινε ο νεαρότερος παίκτης που έχει αγωνιστεί ποτέ στα πλέι οφ της Ευρωλίγκα. Το έπραξε όντας 16 χρονών και 8 μηνών.
Στις 21 Αυγούστου 2017 ανακοινώθηκε ο δανεισμός του στην ομάδα των Τρικάλων για τη σεζόν 2017-18. Με τα Τρίκαλα είχε κατά μέσο όρο 8,9 πόντους, 4 ριμπάουντ, 1,8 ασίστ και 1,5 κλεψίματα σε 23 αγώνες. Στις 27 Ιουλίου 2018 ανακοινώθηκε ο δανεισμός του στην ομάδα του Λαυρίου για τη σεζόν 2018-19. Στις 4 Απριλίου υπέστη υπέστη ρήξη πρόσθιου χιαστού, η οποία αντιμετωπίστηκε με χειρουργική επέμβαση και τον κράτησε εκτός δράσης για μήνες. Στις 2 Ιουλίου 2019, ο Λούντζης αποδεσμεύτηκε από τον Παναθηναϊκό. Στις 5 Αυγούστου, ανακοινώθηκε από το Λαύριο, όπου αγωνίστηκε για μία σεζόν.
Τον Ιούλιο 2020 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Προμηθέα Πατρών. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2020, πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση στο επίσημο ντεμπούτο του (21 πόντους με 7/11 σουτ εντός παιδιάς, 6 ριμπάουντ και 4 ασίστ) και οδήγησε τον Προμηθέα στη νίκη επί της ΑΕΚ (98-88) στον ημιτελικό του Σούπερ Καπ Ελλάδας. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2020, κατέκτησε με τον Προμηθέα το Σούπερ Καπ Ελλάδας, νικώντας στον τελικό το Περιστέρι με 82-74. Στις 2 Ιουνίου 2021, στον πρώτο αγώνα της σειράς των μικρών τελικών του Πρωταθλήματος Ελλάδας, μάζεψε 9 ριμπάουντ κάνοντας νέο ατομικό ρεκόρ.
Στις 6 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε επίσημα από τον Ολυμπιακό, με συμβόλαιο τριετούς διάρκειας (μέχρι το 2024). Στις 20 Φεβρουαρίου κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, νικώντας στον τελικό τον Παναθηναϊκό με 81-73. Στις 17 Ιουνίου 2022 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας, αφού ο Ολυμπιακός νίκησε τον Παναθηναϊκό στη σειρά των τελικών με 3-0. Στις 2 Οκτωβρίου 2022, κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ελλάδας, αφού ο Ολυμπιακός κέρδισε στον τελικό τον Παναθηναϊκό 67-52. Στις 3 Φεβρουαρίου 2023 κόντρα στην Εφές, είχε 13 πόντους (2/3 δίποντα, 3/3 τρίποντα), 7 ριμπάουντ, 2 κλεψίματα και 18 βαθμούς στην αξιολόγηση. Με αυτόν τον τρόπο έκανε πέντε ρεκόρ καριέρας σε πόντους, ριμπάουντ, εύστοχα δίποντα και τρίποντα, αλλά και στο ranking στην καριέρα του στην Ευρωλίγκα. Στις 19 Φεβρουαρίου 2023, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, αφού ο Ολυμπιακός νίκησε στον τελικό το Περιστέρι με 85-57. Στις 15 Ιουνίου 2023, κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το δεύτερο συνεχόμενο Πρωτάθλημα Ελλάδας στην καριέρα του.
Εθνική ομάδα
Ο Λούντζης πρωτοεμφανίστηκε με το εθνόσημο ως αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας Παίδων το καλοκαίρι του 2014. Στη συνέχεια, αποτέλεσε μέλος τόσο της Εθνικής Ομάδας Εφήβων Κ19 όσο και της Εθνικής Ομάδας Εφήβων Κ18. Το καλοκαίρι του 2015 συμμετείχε με το εθνόσημο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Κ19 που διεξήχθη στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου έφτασε μέχρι τον ημιτελικό, κατακτώντας την 4η θέση. Επίσης, το καλοκαίρι του 2015 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 στο Βόλο. Τον Ιούνιο του 2017 κλήθηκε στην τελική 12άδα της Εθνικής Νέων Ανδρών για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών που πραγματοποιήθηκε στην Κρήτη στις 15-23 Ιουλίου. Εκεί η εθνική κατάφερε να τερματίσει πρώτη κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο.
Ο Λούντζης αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ελλάδας ανδρών το 2018. Συνέχισε με τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2023. Αγωνίστηκε επίσης στο Ευρωμπάσκετ 2022, στο οποίο η Εθνική έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, όπου και ηττήθηκε από τη Γερμανία. Με το εθνόσημο στους άντρες έχει 20 αγώνες με 88 πόντους (μ.ο: 4.40).
Ολυμπιακός
Με τις Εθνικές Ομάδες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κρόνου Αγίου Δημητρίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων BC Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λαυρίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Κατοικία πριγκίπισσας Λιούμπιτσα
Η κατοικία της πριγκίπισσας Λιούμπιτσα ή Κονάκι της Πριγκίπισσας Λιούμπιτσα (Конак књегиње Љубице) είναι ένα παλάτι που βρίσκεται στο Βελιγράδι, την πρωτεύουσα της Σερβίας. Λόγω της πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής της σημασίας, η κατοικία έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Πολιτισμού Εξαιρετικής Σημασίας. Η κατοικία θεωρείται σήμερα ένα από τα χαρακτηριστικά σημεία σεβικής αρχιτεκτονικής του Βελιγραδίου.
Ιστορία
Αυτό το παλάτι χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία μέχρι το 1829. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία και την κατάστασή του, ο πρίγκιπας Μίλος Ομπρένοβιτς αποφάσισε να χτίσει μια άλλη κατοικία. Η "νέα κατοικία", όπως ονομαζόταν κατά την κατασκευή της, ήταν μεγαλύτερη και πιο πολυτελής από την αρχική, καθώς υποτίθεται ότι έδειχνε την οικονομική ανάπτυξη και την περαιτέρω ενίσχυση της δύναμης του Ομπρένοβιτς μετά την παραλαβή του Διατάγματος του Σουλτάνου το 1830.
Ως κτήριο, η κατοικία είναι ένα από τα πιο αξιόλογα από τα διατηρημένα δείγματα αστικής αρχιτεκτονικής κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα στο Βελιγράδι. Χτίστηκε την περίοδο ανάμεσα στο 1829 και το 1830. Σύμφωνα με τα σχέδια του πρίγκιπα Μίλος, η κατοικία προοριζόταν να επιτελεί διπλό σκοπό: να είναι αφενός το μέρος διαμονής για την οικογένειά του, την πρικγίπισσα Λιούμπιτσα Βουκομάνοβιτς και τους γιους του Μίλαν Β΄ Ομπρένοβιτς και Μιχάιλο Ομπρένοβιτς, μετέπειτα ηγεμόνες της Σερβίας και αφετέρου ανάκτορο. Η κατοικία χτίστηκε σύμφωνα με ιδέες και υπό την επίβλεψη του Χατζή-Νεϊμάρ, ο οποίος ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της σερβικής οικοδομής. Το συγκεκριμένο κτήριο αποτελείται από δύο ορόφους και, μεταξύ άλλων συμπεριλαμβάνει και ένα γυάλινο σαχνισί. Έτσι, το κτήριο αποτελεί ένα παράδειγμα της εξέλιξης ως προς την μέθοδο κατασκευής των κονακιών της εποχής εκείνης, με την επιρροή της δυτικής αρχιτεκτονικής να γίνεται όλο και περισσότερο εμφανής: τα παράθυρα του κονακιού είναι πλαισιωμένα από λίθινες κατασκευές, ενώ οι γωνίες του κτηρίου είναι διακοσμημένες με κίονες.
Τοποθεσία
Η κατοικία βρίσκεται στη γωνία των οδών Kneza Sime Markovica και Kralja Petra, πρώην οδών Bogojavljanska και Dubrovacka, σε ένα από τα παλαιότερα σημεία του Βελιγραδίου. Ακριβώς απέναντι από τη σημερινή εκκλησία του καθεδρικού ναού, το Παλιό Ανάκτορο του πρίγκιπα βρισκόταν από την είσοδο του σημερινού Κτηρίου του Πατριαρχείου μέχρι τον κήπο της σημερινής κατοικίας της πριγκίπισσας Λιούμπιτσα. δεξιά|μικρογραφία| Η [[Λιούμπιτσα Βουκομάνοβιτς, πριγκίπισσα
της Σερβίας]]
Μασσιμένο
Το Μασσιμένο (ιταλικά: Massimeno) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Δημοψήφισμα στον Άγιο Μαρίνο (2016)
Τέσσερα δημοψηφίσματα πραγματοποιήθηκαν στον Άγιο Μαρίνο στις 15 Μαΐου 2016. Οι 3 από τις τέσσερις προτάσεις εγκρίθηκαν με την κατάργηση του νόμου 137 να απορρίπτεται.
Προτάσεις
Οι τέσσερις προτάσεις που τέθηκαν στους ψηφοφόρους ήταν:
Αποτελέσματα
Για να εγκριθούν οι προτάσεις απαιτείτο τουλάχιστον το 25% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων να ψηφίσει υπέρ, μαζί με την πλειοψηφία των έγκυρων ψήφων υπέρ.
Αναφορές
2016 Αγιος Μαρινος
Όλγκα Σομπεροβά
Η Όλγκα Σομπεροβά (τσέχικα: Olga Schoberová), επίσης γνωστή ως Ολίνκα Μπερόβα (Olinka Bérová) (γενν. 15 Μαρτίου 1943), είναι Τσέχα-Αμερικανίδα ηθοποιός. Έπαιξε σε τσέχικες, γερμανικές, ιταλικές, αυστριακές, πολωνικές, αγγλικές και αμερικανικές ταινίες. Ως «Ολίνκα Μπερόβα», εμφανίστηκε στο The Vengeance of She (1968) και σε πολλές ακόμη ταινίες. Η Σομπεροβά έχει συγκριθεί με την Μπριζίτ Μπαρντό και την Ουρσούλα Άντρες. Μιλάει άπταιστα τσέχικα, αγγλικά, γερμανικά και ρωσικά.
Πρώιμη ζωή
Η Όλγκα Σομπεροβά γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1943 στην Πράγα. Και οι δύο γονείς της ήταν υπάλληλοι γραφείου. Αποφοίτησε από το Οικονομικό Λύκειο.
Μετά την αποφοίτησή του, η Σομπεροβά εργάστηκε ως υπάλληλος στο Technomat, για 500 κορόνες Τσεχίας το μήνα. Η μεγαλύτερη αδερφή της, Έβα, ήταν μοντέλο. Δεδομένου ότι η Έβα ήταν αρκετά απασχολημένη ως μοντέλο, η Έβα έστειλε μια φορά την Όλγκα, που της έμοιαζε πολύ, σε δουλειά μόντελινγκ. Τότε η Όλγκα άρχισε να γυρίζει διαφημίσεις. Μια αφίσα για τη μπύρα Pilsner με την 20χρονη Όλγκα τράβηξε την προσοχή του σκηνοθέτη Αντονίν Καχλίκ, ο οποίος της πήρε στο καστ στην ταινία Were Ten (1963). Αμέσως μετά έπαιξε σε πολλές δημοφιλείς τσέχικες ταινίες, όπως η Limonádový Joe και η Kdo chce zabít Jessii? (Ποιος θέλει να φιλήσει την Τζέσι;).
Το 1964, η Σομπεροβά εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Playboy, φωτογραφημένη από τον Χέρμαν Λέοναρντ. Το 1969, η Σομπεροβά εμφανίστηκε ξανά στο Playboy, αυτή τη φορά στο εικονογραφικό, Sex Stars του 1969. Η Σομπεροβά εμφανίστηκε με τον μελλοντικό σύζυγό της, Μπραντ Χάρις, στο Das Geheimnis der chinesischen Nelke (Το μυστικό του κινέζικου γαρύφαλλου, 1964) και στο Die Goldsucher von Arkansas (1964). Αφού παντρεύτηκε δεύτερη φορά, τον Τζον Κάλεϊ, το 1972, ουσιαστικά αποσύρθηκε από την υποκριτική. Επέστρεψε μόνο το 1977 στο Το δείπνο της Αντέλα και το 1984 στο Vrak.
Προσωπική ζωή
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η Σομπεροβά έβγαινε με τον καλλιτέχνη Κάγια Σαούντεκ. Ο Σάουντεκ τη συμβούλεψε να ξεβάψει τα μαλλιά της ξανθά και στήριξε πάνω της τον χαρακτήρα του κόμικ Jessie. Το 1967, η Σομπεροβά παντρεύτηκε τον ηθοποιό Μπραντ Χάρις, τον οποίο γνώρισε στα γυρίσματα. Η κόρη τους, Σαμπρίνα, είναι στυλίστρια και ενδυματολόγος. Η Όλγκα συνδέθηκε ρομαντικά με τον Γιουράι Γιακουμπίσκο ενώ ήταν ακόμη παντρεμένη. Αυτή και ο Χάρις χώρισαν το 1969. Η Όλγκα γνώρισε τον παραγωγό Τζον Κάλεϊ στο πάρτι της Μπάρμπρα Στρέιζαντ. Παντρεύτηκαν στις 30 Δεκεμβρίου 1972 και χώρισαν σχεδόν ακριβώς 20 χρόνια αργότερα, το Δεκέμβριο του 1992. Στη συνέχεια έζησε στη Γαλλία και αργότερα επέστρεψε στην Πράγα.
Η μεγαλύτερη αδερφή της, Έβα, γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1940. Μεγάλωσαν στο Βινοχράντι της Πράγας. Εργάστηκε ως κομμώτρια, μοντέλο και ηθοποιός, μέχρι το 1970, όταν έφυγε από τη Τσεχοσλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, παντρεύτηκε έναν ιατρό και ζει στην Ελβετία.
Βλαχιά Εύβοιας
Γενικά στοιχεία
Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού κτισμένη σε πλάγια σε υψόμετρο 150 μέτρων, περιτριγυρίζεται από δάσος με θέα προς το Αιγαίο. Απέχει 68,4 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα και 10,9 χιλιόμετρα από το κοντινότερο χωρίο Πήλι.
Όλγκα Σομπεροβά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχες ηθοποιοί κινηματογράφου
Βλαχιά Εύβοιας
Γενικά στοιχεία
Ιστορικά ελευθερώθηκε από τους Τούρκους το 1835. Η γη της περιοχής μοιράστηκε στους ντόπιους και δημιούργησαν το χωριό. Σχετικά με την προέλευση του ονόματος της Βλαχιάς υπάρχουν δυο εκδοχές, η μια ότι προέρχεται από τους Βλάχους που κατοικούν εκεί και η δεύτερη από τα γλυφά νερά της περιοχής από παραφθορά της λέξης. Οι Τούρκοι ονόμαζαν την περιοχή «Οσνάρι» η Αυλωνάρι.
Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τη γεωργία και την υλοτομία. Ορισμένοι ασχολούνται και με τον τουρισμό μιας και παρατηρείται αύξηση των επισκεπτών στην περιοχή.
Παραλία του χωριού είναι ο Μακρύς Γιαλός (ή Ποτάμι). Τα νερά της είναι καθαρά με συνδυασμό χοντρής άμμου και βότσαλου και περιβάλλεται από πλαγία πευκοδάσους. Επίσης στην περιοχή υπάρχουν όρμοι, πολλοί εκ των οποίων έχουν πρόσβαση μόνο από τη θάλασσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Ματσίν
Το Ματσίν (ιταλικά: Mazzin) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Εθνογραφικό Μουσείο Βελιγραδίου
Το Εθνογραφικό Μουσείο Βελιγραδίου (Етнографски музеј) είναι μουσείο που βρίσκεται στο Βελιγράδι, την πρωτεύουσα της Σερβίας, και ένα από τα παλαιότερα μουσεία των Βαλκανίων. Αποστολή του Εθνογραφικού Μουσείου Βελιγραδίου είναι, σε συνεργασία με μια σειρά από άλλα ενδιαφερόμενα μέρη, να παρουσιάζει, να αναδεικνύει και να αναπτύσσει τον τομέα της χειροτεχνίας στη Σερβία.
Το Εθνογραφικό Μουσείο Βελιγραδίου ιδρύθηκε το 1901, όταν το Εθνογραφικό Τμήμα διαχωρίστηκε από το Εθνικό Μουσείο της Σερβίας στο οποίο ανήκε ως τότε. Τα εγκαίνια της πρώτης μόνιμης έκθεσης του μουσείου διοργανώθηκαν στις 20 Σεπτεμβρίου 1904, κατά την επέτειο των 100 χρόνων από την Πρώτη Σερβική Εξέγερση. Κατά τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, οι δραστηριότητες του Εθνογραφικού Μουσείου Βελιγραδίου επικεντρώθηκαν στην αγορά μουσειακών αντικειμένων και στην ανάδειξη του Βασιλείου της Σερβίας στο εξωτερικό.
Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο καταστράφηκε μεγάλος αριθμός αυτών των μουσειακών αντικειμένων, καθώς και μεγάλο μέρος της τεκμηρίωσής τους και η βιβλιοθήκη του μουσείου. Η βιβλιοθήκη επανιδρύθηκε το 1920. Σήμερα, τα περιεχόμενά της περιλαμβάνουν περίπου 60.000 δημοσιεύσεις: 33.000 βιβλία και περίπου 27.000 περιοδικά που έχουν ως αντικείμενο την εθνολογία, την ανθρωπολογία και άλλους συναφείς επιστημονικούς κλάδους.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τα μουσειακά αντικείμενα συσκευάστηκαν και απομακρύνθηκαν από το κτήριο στο οποίο στεγαζόταν το μουσείο εκείνη την εποχή. Μετά τον πόλεμο, το μουσείο μεταφέρθηκε στο κτήριο του Χρηματιστηρίου του Βελιγραδίου στο Νο. 13 της Πλατείας Studentski Trg.
Οι συλλογές του μουσείου περιέχουν σήμερα περίπου 200.000 αντικείμενα, 56.000 εκ των οποίων είναι εθνογραφικά αντικείμενα.
Το κτήριο του Μουσείου
Μετά από επανειλημμένες αλλαγές στην τοποθεσία - από το σπίτι του Στέβτσε Μιχαιλοβιτς που βρίσκεται στη γωνία των οδών Kneza Miloša και Birčaninova και το κτήριο στη γωνία των οδών Njegoševa και Knjeginje Zorke (1938) μέχρι το αναδιαμορφωμένο κτήριο της φρουράς του δικαστικού συγκροτήματος στο Terazije (1945-1948) – το Μουσείο το 1951 μετακόμισε στο κτήριο στη γωνία των οδών Studentski trg 13 και Uzun Mirkova 2, το οποίο χτίστηκε την εποχή μεταξύ 1933-1934, και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Αλεξάνταρ Ντόρντεβιτς. Το κτήριο είχε κατασκευαστεί για να φιλοξενήσει κατοικίες και επαγγελματικούς χώρους. Σύμφωνα με τα αρχιτεκτονικά του χαρακτηριστικά, το κτήριο ανήκει στην ώριμη μοντερνιστική φάση, ενώ φέρει και ξένες, κυρίως γερμανικές επιρροές. Ανεγέρθηκε ως πενταόροφο κτήριο σε περίοπτη θέση στον περιβάλλοντα χώρο του Ακαδημαϊκού Πάρκου σε άμεση γειτνίαση με κτήρια τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (κτήριο Ανώτερων Σχολών - όπου σήμερα εδρεύει η Πρυτανεία του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, κτήριο του Νέου Πανεπιστημίου - όπου σήμερα εδρεύει η Σχολή Φιλολογίας), τα πολιτιστικά ιδρύματα (κτήριο του Εθνικού Πανεπιστημίου Κόλαρατς ) και διοικητικά κτήρια της πόλης (το κτήριο του δήμου του Βελιγραδίου – όπου σήμερα εδρεύει η Γιουγκοσλαβική Ταινιοθήκη και η δημοτική αστυνομία) αμέσως μετά την κατασκευή, αναγνωρίστηκε ως ένα κομμάτι εξαιρετικής αξίας και αξιοποιείται σήμερα ως σημαντικό μέρος της αρχιτεκτονικής αρ ντεκό στη Σερβία. Την περίοδο από το 1951 έως το 1954 πραγματοποιήθηκαν εργασίες ανακαίνισης του κτηρίου με σκοπό την τοποθέτηση μουσειακών συλλογών και την οργάνωση εκθεσιακών δραστηριοτήτων και με την προσαρμογή που έγινε το 1983-1984, το κτήριο προσαρμόστηκε στο μουσείο σχεδόν πλήρως, και στους πέντε του ορόφους. Οι προσαρμογές του κτηρίου σχετίζονται κυρίως με την προσαρμογή του εσωτερικού στη νέα του λειτουργία, ενώ διατηρήθηκε η αυθεντικότητα της πρόσοψης και του μνημειακού χώρου εισόδου του. Ως έργο πολεοδομικής, αρχιτεκτονικής, πολιτισμικής και ιστορικής αξίας εντός του οποίου υπάρχει ένας πολιτιστικός θεσμός που αναδεικνύει μια πλούσια εθνογραφική κληρονομιά, το Εθνογραφικό Μουσείο Βελιγραδίου χαρακτηρίστηκε το 1984 πολιτιστικό μνημείο.
Το Μουσείο σήμερα
Στο Εθνογραφικό Μουσείο Βελιγραδίου έχουν εγκαινιαστεί μέχρι σήμερα οκτώ μόνιμες εκθέσεις και περίπου 300 προσωρινές εκθέσεις. Η μόνιμη έκθεση καταλαμβάνει τρία επίπεδα του κτηρίου. Σήμερα, το Εθνογραφικό Μουσείο Βελιγραδίου φιλοξενεί μεγάλο αριθμό εθνογραφικών εκθεμάτων από ιδιωτικές συλλογές (έπιπλα, κοσμήματα, παραδόσεις, φορεσιές, λαϊκή αρχιτεκτονική, βιομηχανία, κτηνοτροφία, μεταφορές, λατρευτικά αντικείμενα κ.λπ.), διαθέτει μια από τις πλουσιότερες εξειδικευμένες βιβλιοθήκες στα Βαλκάνια και εκδίδει ειδικές εκδόσεις, διαθέτει μεγάλο εκθεσιακό χώρο και διεξάγει εκτεταμένες εθνογραφικές έρευνες. Στις 7 Ιουνίου 2013 παρουσιάστηκε στο Εθνογραφικό Μουσείο Βελιγραδίου κατάλογος της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Σερβίας που αποτελείται από 27 στοιχεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Βελιγράδι Βελιγραδι
Γουλιέλμος του Σαιντ-Ομέρ (γιος Γκωτιέ)
Ο Γουλιέλμος, γαλλ. Guillaume (απεβ. πριν το 1204) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν ευγενής, που συμμετείχε στις Σταυροφορίες.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκωτιέ/Βάλτερ πρίγκιπα της Γαλιλαίας και της Εσίβας του Μπυρ, κόρης του Ελινάν πρίγκιπα της Γαλιλαίας (ή του Ραντούλφ του Ισσύ, ανιψιού του Γουλιέλμου Α΄ του Μπυρ πρίγκιπα της Γαλιλαίας).
Το 1174 απεβίωσε ο πατέρας του και η Εσίβα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ραϋμόνδο Γ΄ των Τουλούζης κόμη της Τρίπολης, ο οποίος έτσι διαδέχθηκε τον Γκωτιέ ως πρίγκιπας της Γαλιλαίας. Το 1187 η ήττα στη μάχη του Χαττίν σήμανε το τέλος του πριγκιπάτου, που κατελήφθη από τον Σαλαντίν και ο Ραϋμόνδος Γ΄ σκοτώθηκε σύντομα μετά. Τώρα ο μεγαλύτερος αδελφός του Ούγος έγινε τιτουλάριος πρίγκιπας της Γαλιλαίας.
Ο Γουλιέλμος υποστήριξε τον Γκυ των Λουζινιάν έναντι του Κορράδου μαρκησίου του Μομφερράτου για το βασίλειο της Ιερουσαλήμ και τον ακολούθησε στην πολιορκία της Άκρας το 1189. Το 1204 απεβίωσε ο αδελφός του Ούγος, αλλά ο Γουλιέλμος είχε ήδη αποβιώσει, έτσι ο νεότερος αδελφός τους Ραούλ έγινε τιτουλάριος πρίγκιπας της Γαλιλαίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Ντάρτμουθ
Ο όρος Ντάρτμουθ μπορεί να αναφέρεται:
Ο Σκύλος (Γκόγια)
Ο Σκύλος ή Ημιβυθισμένος σκύλος (Ισπανικά: El perro ή Perro semihundido) είναι το όνομα με το οποίο είναι γνωστός ένας πίνακας του Ισπανού καλλιτέχνη Φρανθίσκο Γκόγια, που βρίσκεται στο Μουσείο ντελ Πράδο, στη Μαδρίτη. Απεικονίζει το κεφάλι ενός μικρού μαύρου σκύλου να κοιτάζει προς τα πάνω. Ο σκύλος μοιάζει να εκμηδενίζεται από την απεραντοσύνη της εικόνας, που είναι κενή με εξαίρεση τη σκοτεινή επικλινή περιοχή, στο κάτω μέρος του πίνακα: μία απροσδιόριστη μάζα που αποκρύπτει το σώμα του ζώου.
Ο Σκύλος είναι ένας από τους Μαύρους Πίνακες που ο Γκόγια ζωγράφισε απευθείας πάνω στους τοίχους του σπιτιού του, τη χρονική περίοδο μεταξύ 1819 και 1823. Οι πίνακες δεν προορίζονταν για δημόσια προβολή (μεταφέρθηκαν από το σπίτι 50 χρόνια μετά την αποχώρηση του Γκόγια), συνεπώς πιθανότατα δεν τους έδωσε ονόματα. Ο Antonio Saura έχει χαρακτηρίσει το Σκύλο ως «την πιο όμορφη εικόνα στον κόσμο».
Πολύσυκο Δράμας
Γεωγραφία - Ιστορία
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Ιντζιρλίκ στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δρατσίστης (το σημερινό Παρανέστι) και το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 να μετονομάζεται σε Πολύσυκον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην τοπική κοινότητα Παρανεστίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρανεστίου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 15 κατοίκους.
Ο Σκύλος (Γκόγια)
Έπαυλη του Κουφού και Μαύροι Πίνακες
Το 1819, ο Γκόγια αγόρασε ένα σπίτι στις όχθες του ποταμού Μανθανάρες (Manzanares) κοντά στη Μαδρίτη που ονομαζόταν Έπαυλη του Κουφού (Ισπανικά: Quinta del Sordo).thumb|left|230px|Το έργο Ο Σκύλος σε φωτογραφία που λήφθηκε από τον J. Laurent το 1874 μέσα στην Έπαυλη του Κουφού.thumb|200px|Οι θέσεις των Μαύρων Πινάκων στην «Έπαυλη του Κουφού» (La Quinta del Sordo). Η θέση του έργου Ο Σκύλος ήταν απέναντι από τον πίνακα Γυναίκες που γελάνε. Ήταν ένα μικρό διώροφο σπίτι που πήρε την ονομασία του από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη που ήταν κουφός, αν και η ονομασία αυτή ταίριαζε και στην περίπτωση του Γκόγια, που είχε χάσει την ακοή του μετα από πυρετό το 1792. Μεταξύ 1819 και 1823, όταν άφησε το σπίτι για να μείνει στη Μπορντό, ο Γκόγια δημιούργησε μια σειρά δεκατεσσάρων έργων, τα οποία ζωγράφισε με λάδι απευθείας πάνω στους τοίχους του σπιτιού. Σε ηλικία 73 χρόνων και έχοντας επιβιώσει από δύο παραλίγο θανατηφόρες ασθένειες, ο Γκόγια φαίνεται να προβληματίζεται σχετικά με τη θνητότητά του, ενώ είναι ιδιαίτερα πικραμένος από την εμφύλια διαμάχη στην Ισπανία. Εεκείνη την περίοδο ο καλλιτέχνης ολοκλήρωνε τη σειρά χαρακτικών Οι καταστροφές του πολέμου. Αν και αρχικά διακόσμησε του τοίχους του σπιτιού του με πιο ευχάριστες εικόνες, στην πορεία τις κάλυψε ζωγραφίζοντας πάνω τους τις έντονες στοιχειωμένες ζωγραφιές που είναι γνωστές σήμερα ως Μαύροι Πίνακες. Έργα άνευ παραγγελίας που δεν προορίζονταν για δημόσια θέαση, αυτοί οι πίνακες αντανακλούν τη σκοτεινή διάθεση του συμπεριλαμβάνοντας έντονες σκηνές εχθρότητας και μάχης.
Πολύσυκο Δράμας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Ο Σκύλος (Γκόγια)
Το έργο
Ο πίνακας χωρίζεται σε δύο άνισα τμήματα: το άνω τμήμα που είναι ο ουρανός σε τόνους ώχρας και και ένα μικρότερο σκούρο καφέ τμήμα που μετατοπίζεται προς το μαύρο προς τα δεξιά και πάνω. Πάνω από το σκούρο τμήμα του πίνακα φαίνεται το κεφάλι του σκύλου, που έχει σηκωμένη μύτη, κατεβασμένα αυτιά ενώ τα μάτια του κοιτάζουν πάνω και δεξιά. Μία αχνή σκοτεινή μορφή διαγράφεται μπροστά από το σκύλο. Κάποιες φορές αντιμετωπίζεται ως αποτέλεσμα φθοράς ή ως στοιχείο που προστέθηκε εκούσια, αλλά η κυρίαρχη άποψη είναι ότι πρόκειται για στοιχείο του αρχικού πίνακα τον οποίο ο Γκόγια επικάλυψε ζωγραφίζοντας το σκύλο. Η αινιγματική απεικόνιση του σκύλου έχει οδηγήσει σε ποικίλες ερμηνείες των προθέσεων του Γκόγια. Το έργο αντιμετωπίζεται συχνά ως μια συμβολική απεικόνιση του μάταιου αγώνα του ανθρώπου ενάντια στις κακόβουλες δυνάμεις. Η μαύρη κεκλιμένη μάζα που καλύπτει το σώμα του σκύλου θεωρείται πως είναι κινούμενη άμμος, έδαφος ή κάποιο άλλο υλικό μέσα στο οποίο έχει θαφτεί ο σκύλος. Έχοντας παλέψει ανεπιτυχώς για να ελευθερωθεί, το μόνο που μπορεί να κάνει πλέον είναι να κοιτάξει στον ουρανό ελπίζοντας σε μια θεϊκή παρέμβαση που όμως δεν πρόκειται να έρθει ποτέ. Η απεραντοσύνη του ουρανού που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας, δίνει έμφαση στο αίσθημα απομόνωσης και απελπισίας του σκύλου. Άλλοι βλέπουν το σκύλο να σηκώνει επιφυλακτικά το κεφάλι του πάνω από τη μαύρη μάζα, φοβούμενος κάτι που βρίσκεται εκτός του οπτικού πεδίου του πίνακα, ή πιθανώς σαν μια εικόνα εγκατάλειψης, μοναξιάς και παραμέλησης. Σύμφωνα με τον Robert Hughes «Δεν ξέρουμε τι σημαίνει, αλλά το πάθος του μας μεταφέρει ένα επίπεδο κάτω από την αφήγηση.».
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Φρανθίσκο Γκόγια Κατηγορία:Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη)
Λίρα Ιταλικής Σομαλιλάνδης
thumb|130px| Το εθνόσημο της Ιταλικής Σομαλιλάνδης απεικονίζεται στην μια όψη της λίρας
Η λίρα ήταν νόμισμα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης από το 1925 έως και το 1938. Αντικατέστησε την ρουπία με ισοτιμία των 8 λίρες = 1 ρουπία. Δεν τυπώθηκαν ποτέ χαρτονομίσματα αυτού του νομίσματος αλλά μόνο κέρματα. Παράλληλα με την λίρα, στην Ιταλική Σομαλιλάνδη, ήταν σε χρήση και Ιταλικά κέρματα και χαρτονομίσματα. Από το 1938 ήταν σε χρήση χαρτονομίσματα της λίρας της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής.
Κέρματα
Το 1925 τέθηκαν στην κυκλοφορία αργυρά κέρματα με ονομαστικές αξίες των 5 και 10 λιρών. Τα κέρματα αυτά ήταν λίγο μεγαλύτερα από τα αντίστοιχα των 5 και 10 λιρών τα οποία τέθηκαν στην κυκλοφορία την επόμενη χρονιά. Στην μια όψη των κερμάτων απεικονίζεται ο βασιλιάς της Ιταλίας Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ' ενώ στην άλλη το εθνόσημο της Ιταλικής Σομαλιλάνδης. Όλες οι επιγραφές είναι γραμμένες στην Ιταλική γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Σομαλία
Οροσειρά Νταχρά
Η οροσειρά Νταχρά (جبال الظهرة) είναι οροσειρά στη βόρεια Αλγερία. Η λέξη «Νταχρά» είναι αραβική και σημαίνει «πίσω». Στην τοπωνυμία αυτός ο όρος αναφέρεται σε ένα μακρύ οροπέδιο μικρότερου υψομέτρου.
Γεωγραφία
Η Νταχρά είναι χαμηλή υπο-οροσειρά του Άτλαντα Τελλ η οποία εκτείνεται από το Αλγέρι στα ανατολικά κατά μήκος της ακτής της Μεσογείου μέχρι τις εκβολές του ποταμού Σελίφ κοντά στο Μοσταγκανέμ στο δυτικό άκρο της. Η υψηλότερη κορυφή της οροσειράς είναι το όρος Ζακάρ με υψόμετρο 1.550 μ., βόρεια της πόλης Μιλιανά. Οι κάτοικοι της περιοχής είναι Βέρβεροι.
Η οροσειρά καλύπτεται εν μέρει από μεσογειακό δάσος, με διάσπαρτα τμήματα καλλιέργειας.
Οι κάτοικοι της οροσειράς Νταχρά έχουν βερβερική καταγωγή και κατάγονται από τους Μπανού Ιφρέν και τους Μαγκραουά.
Παραπομπές
Νταχρα
Εθνική Εγκυκλοπαίδεια του Ουζμπεκιστάν
Η Εθνική Εγκυκλοπαίδεια του Ουζμπεκιστάν (ουζμπεκικά: Oʻzbekiston milliy ensikopediyasi, OʻzME στο λατινικό αλφάβητο, Ўзбекистон миллий энциклопедияси, ЎзМЭ στο κυριλλικό αλφάβητο) είναι εγκυκλοπαίδεια γενικών γνώσεων στην ουζμπεκική γλώσσα.
Ενώ η Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια του Ουζμπεκιστάν εκδόθηκε σε 14 τόμους, η Εθνική Εγκυκλοπαίδεια του Ουζμπεκιστάν έχει μόνο 12, πολύ μικρότερους τόμους. Ο πρώτος τόμος της Εθνικής Εγκυκλοπαίδειας, δημοσιεύθηκε το 2000. Ο τελικός 12ος τόμος δημοσιεύθηκε το 2005.
Ιστορία
Η Εθνική Εγκυκλοπαίδεια του Ουζμπεκιστάν δημοσιεύθηκε στην Τασκένδη από το 2000 έως το 2005, από τον Κρατικό Επιστημονικό Εκδοτικό Οίκο της Εθνικής Εγκυκλοπαίδειας του Ουζμπεκιστάν. Η εγκυκλοπαίδεια ήταν τυπωμένη στο Κυριλλικό αλφάβητο αν και δημοσιεύθηκε πολύ καιρό μετά από την εισαγωγή της λατινικής γραφής στο Ουζμπεκιστάν για την γραφή της Ουζμπεκικής γλώσσας. Το 2013, όλα τα άρθρα της Εθνικής Εγκυκλοπαίδειας προστέθηκαν στην Ουζμπεκική Βικιπαίδεια με τη βοήθεια ενός ρομπότ.
Περιεχόμενο
Η Εθνική Εγκυκλοπαίδεια του Ουζμπεκιστάν έχει περίπου 50.000 άρθρα. Η πλειοψηφία των άρθρων της Εθνικής Εγκυκλοπαίδειας προέρχονται απευθείας από την Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια του Ουζμπεκιστάν, ενώ μερικά άρθρα έχουν μικρές τροποποιήσεις σε σύγκριση με αυτά της Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας του Ουζμπεκιστάν. Το μεγαλύτερο μέρος της Εθνικής Εγκυκλοπαίδειας (40 τοις εκατό) είναι αφιερωμένο σε θέματα σχετικά με το Ουζμπεκιστάν. Περίπου το 60 τοις εκατό των άρθρων σχετίζονται με τις κοινωνικές επιστήμες και το υπόλοιπο 40% σχετίζονται με τις φυσικές επιστήμες. Ο 12ος τόμος είναι αφιερωμένος εξολοκλήρου για θέματα σχετικά με το Ουζμπεκιστάν. Σε κάθε τόμο της εγκυκλοπαίδειας, περιλαμβάνονται από 800 έως 1200 έγχρωμες και ασπρόμαυρες εικόνες, καθώς και χάρτες. Στην δημιουργία της εγκυκλοπαίδειας συμμετείχαν 5,000 συγγραφείς, κριτικοί και μελετητές.
Η εγκυκλοπαίδεια επαινεί τον Ισλάμ Καρίμοφ, τον πρώτο πρόεδρο του Ουζμπεκιστάν, και την κυβέρνηση του. Ο πρώτος τόμος αρχίζει με ένα συγχαρητήριο γράμμα από τον Καρίμοφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Ουζμπεκιστάν
Στανίσουαφ Πονιατόφσκι (1676-1762)
Ο Στανίσουαφ Πονιατόφκι (πολωνικά: Stanisław Poniatowski) (15 Σεπτεμβρίου 1676 - 29 Αυγούστου 1762) ήταν Πολωνός ευγενής, στρατιωτικός διοικητής και διπλωμάτης.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φραγκίσκου Πονιατόφσκι, αρχικυνηγού & αρχιοινοχόου της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και της Ελένης Νιεβιαρόβσκα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα σύντομα μετά το 1701 την Τερέζα Βοϋνιάνκα-Γιασιέτσκα (απεβ. 1710), χωρίς να αποκτήσουν απογόνους.
Το 1720 ο Στανίσλαφ έκανε δεύτερο γάμο, με την Κωνστάντσια Τσαρτορύσκα, κόρη του Καζιμίερς Τσαρτορύσκι δούκα του Κλέβαν & Ζούκουφ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατηγοί της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Σουηδοί στρατηγοί Κατηγορία:Οικογένεια Πονιατόφσκι Κατηγορία:Σουηδοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί σε ξένους στρατούς
Λαμπρινή Τσακάλου
Η Λαμπρινή Τσακάλου (γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου 1993) είναι Ελληνίδα παίκτρια της χειροσφαίρισης η οποία αγωνίζεται για την σλοβένικη ομάδα ΡΚ Ποντράβκα Κοπρίβνιτσα και για την εθνική Ελλάδας.
Επιτεύγματα
Διακρίσεις με τον ΟΦ Νέας Ιωνίας:
4 τρόπαια με την ΡΚ Κριμ:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της χειροσφαίρισης
Τατιάνα Σούσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της χειροσφαίρισης
Κουάζι Κουαρτένγκ
Ο Ακουάζι Άντο Άλφρεντ Κουαρτένγκ (αγγλικά: Akwasi Addo Alfred "Kwasi" Kwarteng, 26 Μαΐου 1975), είναι Βρετανός πολιτικός, που υπηρέτησε ως Καγκελάριος του Θησαυροφυλακίου του Ηνωμένου Βασιλείου, από τον Σεπτέμβριο έως τον Οκτώβριο του 2022, υπό την Κυβέρνηση της Λιζ Τρας.
Είναι βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Συντηρητικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Σπέλθροουν, από τον Μάιο του 2010.
Υπό την Κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον, χρημάτισε ως Υπουργός Βιομηχανίας και Ενέργειας, από τον Ιανουάριο του 2021 έως τον Σεπτέμβριο του 2022, και ως Υφυπουργός Βιομηχανίας και Ενέργειας αρμόδιος για το Κλίμα, από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Ιανουάριο του 2021.