cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνικός τακτικός στρατός της Επανάστασης του 1821
Δημιουργία τακτικού στρατού, οι πρώτες προσπάθειες
Με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 τα πρώτα και μοναδικά διαθέσιμα στρατιωτικά σώματα, ήταν αυτα των ατάκτων στρατιωτών, των λεγόμενων Κλεφτών και Αρματωλών που στην πλειονότητά τους αποτελούνταν από αφοσιωμένους στην ιδέα της ελευθερίας Έλληνες, που όμως δεν είχαν στρατιωτική εκπαίδευση και πειθαρχία. Με την πρόοδο των επιχειρήσεων φάνηκε καθαρά η ανάγκη δημιουργίας οργανωμένων σωμάτων στρατού (πεζικού) που θα μπορούσαν να φέρουν εις πέρας μεγαλύτερης έκτασης επιχειρήσεις.
Το πρώτο τέτοιο σώμα δημιουργήθηκε εκτός ελλαδικού χώρου, και ήταν ο «Ιερός Λόχος» του Αλέξανδρου Υψηλάντη που συγκροτήθηκε στις 3 Μαρτίου του 1821, στο Ιάσιο της Μολδαβίας, που όμως διαλύθηκε αμέσως μετά την ήττα στο Δραγατσάνι, τον Ιούνιο του 1821.
Ο αδερφός του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ο Δημήτριος ήταν ο δεύτερος που προσπάθησε να δημιουργήσει ένα τακτικό σώμα, στον ελλαδικό χώρο αυτή τη φορά, και συγκεκριμένα στην Καλαμάτα. Τον Ιούνιο του 1821 κατάφερε να συγκροτήσει ένα ημι-τάγμα από τρεις λόχους των 100 αντρών, εξοπλισμένους με λογχοφόρο τυφέκια, και ομοιόμορφη μαύρη στολή και για το λόγο αυτό καλούνταν από τους άτακτους «μαυροφόροι». Ο στρατός του Υψηλάντη έλαβε μέρος μεταξύ άλλων και στην πολιορκία της Τρίπολης, όπως και στην άλωση του Ακροκόρινθου. Ωστόσο, εξαιτίας πολλών και διαφόρων λόγων αλλά κυρίως εξαιτίας της απομάκρυνσης του Υψηλάντη από την ηγεσία του, το σώμα διαλύθηκε τον Ιανουάριο του 1822.
Ο πρώτος Ελληνικός τακτικός στρατός, 1822
Στην Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, το 1822, ο πρόεδρος του Εκτελεστικού, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, παρουσίασε το σχέδιο νόμου «Περί Οργανώσεως του Στρατού», το οποίο και υπερψηφίστηκε από το Βουλευτικό την 1η Απριλίου του 1822.
Σύμφωνα με τον Νόμο αυτό, ....Ο Στρατός θέλει συνίσταται από τους ακολούθους οπλισμούς, ήτοι:
Περαιτέρω, με το θέσπισμα της 23ης Απριλίου 1822 δημιουργήθηκε το Πρώτο Σύνταγμα Πεζικού, αποτελούμενο δύο τάγματα. Κάθε τάγμα αποτελούνταν από πέντε λόχους των 40 αντρών. Πρώτος διοικητής του Συντάγματος ορίστηκε ο Ιταλός φιλέλληνας συνταγματάρχης Πιέτρο Ταρέλλα και υποδιοικητής ο επίσης Ιταλός Κουβερνάτι. Τα δύο τάγματα απέκτησαν τη δική τους σημαία στα εθνικά χρώματα, στολές καθώς και λογχοφόρα τυφέκια.
Το Σύνταγμα αυτό, συμμετείχε στην εκστρατεία του φιλέλληνα στρατηγού Καρλ φον Νόρμαν-Έρενφελς, στο Σούλι, προκειμένου να βοηθήσει τους πολιορκημένους από τους Τούρκους, Σουλιώτες. Στις 23 Ιουνίου του 1822, έδωσαν την πρώτη τους μάχη στο Κομπότι της Άρτας, και την τελευταία τους, στη μάχη του Πέτα, στις 4 Ιουλίου του 1822, οπότε και το Σύνταγμα υπέστη βαριά ήττα με περισσότερους από 200 νεκρούς. Τελευταία επιχείρηση στην οποία συμμετείχε αυτός ο πρώτος τακτικός ελληνικός στρατός ήταν η πολιορκία του Ναυπλίου. Η κυβέρνηση αδυνατώντας να υποστηρίξει οικονομικά το Σύνταγμα, το άφησε έρμαιο και στο τέλος, αυτοδιαλύθηκε, ενώ οι στρατιώτες του προσχώρησαν στους ατάκτους.
Τακτικός Ελληνικός στρατός του 1825
Το 1824, και αφού τα οικονομικά του Αγώνα είχαν καλυτερεύσει λόγω του δανείου με την Αγγλία, η Κυβέρνηση προχώρησε στην ανασύσταση του τακτικού στρατού. Έτσι, τον Ιούλιο του 1824 σχηματίστηκε ένα τάγμα, 500 αντρών υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Παναγιώτη Ρόδιου. Το τάγμα αποτελούνταν από τέσσερεις λόχους Πεζικού, έναν λόχο Ευζώνων και έναν λόχο Επιλέκτων. Επίσης, συστήθηκε και τμήμα Πυροβολικού αποτελούμενο από 100 άντρες και δύο πυροβόλα, διοικούμενο από τον Γάλλο φιλέλληνα συνταγματάρχη Ολιβιέ Βουτιέ.
Με την απόβαση του Ιμπραήμ πασά στην Πελοπόννησο, τον Φεβρουάριο του 1825, η κυβέρνηση αποφάσισε ότι ο καλύτερος τρόπος να αποκρούσει τα καλά εκπαιδευμένα τακτικά στρατεύματά του, ήταν να ενισχύσει και η ίδια τα ελληνικά στρατεύματα. Έτσι, ψήφισε στις 10 Μαΐου του 1825 τον νόμο «Περί απογραφικής στρατολογίας», που προέβλεπε απογραφή και εκτεταμένη στρατολόγηση. (ανά 100 κατοίκους κληρωνόταν μεταξύ των νεαρών αντρών, ένας, ο οποίο και υπηρετούσε υποχρεωτικά στο στρατό για τρία χρόνια)
Επικεφαλής των στρατευμάτων τέθηκε ο έμπειρος (βετεράνος των Ναπολεόντειων Πολέμων) Γάλλος συνταγματάρχης Κάρολος Φαβιέρος.
Πεζικό
Το Πεζικό αποτελούνταν από δύο τάγματα:
Ιππικό
Αν και ήδη από τον νόμο του 1822 είχε προβλεφθεί και τακτικό Ιππικό, ωστόσο αυτό δεν έγινε παρά το 1825, όταν πρωτοιδρύθηκε στην Αθήνα, το Ιππικό Σώμα, το οποίο αποτελούνταν από 3 ίλες των 80 αντρών η κάθε μία: Διοικητής του Σώματος ανέλαβε ο Γάλλος επίλαρχος Ρεϋνώ Ντε Σαίν ντ' Αντζελύ, ο οποίος παραιτήθηκε μετά την αποτυχημένη εκστρατεία στην Κάρυστο. Τη θέση, ανέλαβε, το 1826 ο Πορτογάλος Αντόνιο Αλμέιντα.
Οπλοστάσιο Ναυπλίου
Εκτός από αυτά τα δύο σώματα, εκείνη την περίοδο και συγκεκριμένα τον Σεπτέμβριο του 1825 ξεκίνησε να λειτουργεί στο Ναύπλιο και εργοστάσιο επισκευής παλαιών τουφεκιών και πυροβόλων, καθώς και κατασκευής πυρομαχικών και βλημάτων πυροβολικού, υπό τη διεύθυνση του Γάλλου Συνταγματάρχη Αρνώ, ο οποίος ήλθε από τη Γαλλία με Επιτελείο πυροτεχνουργών και αναγκαίων μηχανημάτων.
Σχολή Αξιωματικών Τακτικού σώματος
Η πρώτη Στρατιωτική σχολή της Νεώτερης Ελλάδας, η Σχολή Αξιωματικών Τακτικού σώματος, ξεκίνησε να λειτουργεί στο Ναύπλιο, τον Οκτώβριο του 1825, με διευθυντή και διοικητή τον Γάλλο λοχαγό Μαγιές (Mayies)
Στρατιωτικά νοσοκομεία
Με νομοθέτημα του βουλευτικού της 11ης Οκτωβρίου 1825 αποφασίστηκε η σύσταση των αναγκαίων νοσοκομείων για την περίθαλψη των τραυματιών και των ασθενών.
1826
Τον Φεβρουάριο του 1826, ο Κάρολος Φαβιέρος αποφάσισε να εκστρατεύσει εναντίον του φρουρίου της Καρύστου, με σκοπό να το καταλάβει και να εξασφαλίσει στο στρατό του τρόφιμα και πολεμοφόδια (αφού η ελληνική κυβέρνηση, δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει στα έξοδα συντήρησης του στρατού). Ο Φαβιέρος, επικεφαλής του Α΄ τάγματος Πεζικού, του Ιππικού, του Πυροβολικού, 120 "σταυροφόρων" και 300 ατάκτων, προσπάθησε ανεπιτυχώς και με πολιορκία αρκετών ημερών να καταλάβει το καλά οχυρωμένο φρούριο της πόλης. Ωστόσο, μπροστά στην υπέρτερη αριθμητική δύναμη των Τούρκων και τα επισιτιστικά προβλήματα που αντιμετώπιζε, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την επιχείρηση, και να επιστρέψει (με πολλές απώλειες στρατιωτών) στην Αθήνα. Αλλά και για το Ιππικό, που συνόδευσε το Πεζικό στην εκστρατεία, η εκστρατεία ήταν καταστροφική. Αν και γενικά, οι Ιππείς πολέμησαν γενναία στις συγκρούσεις σώμα με σώμα, η απώλεια όμως της σημαίας του Σώματος, όταν ο σημαιοφόρος έπεφτε νεκρός από τις σπαθιές των Τούρκων ιππέων, κόστισε στο Σώμα, την τιμή να φέρει σημαία μέχρι και το 1922. . Απογοητευμένος από το συμβάν, ο διοικητής του Ιππικού, επίλαρχος Ρεϊνώ, υπέβαλε την παραίτηση του, και έφυγε για την πατρίδα του.
Στην Αθήνα, το στράτευμα παρέλαβε τις πρώτες "επίσημες" στολές του, σταλμένες από το Λονδίνο. Οι στολές αποτελούνταν από γαλάζια χιτώνια, γκρι παντελόνια, δερμάτινες λευκές χιαστί εξαρτύσεις, που στήριζαν τις μαύρες δερμάτινες φυσιγγιοθήκες και τη μαύρη θήκη της ξιφολόγχης. Στο κεφάλι φορούσαν μαύρο δερμάτινο κράτος με μαύρο χαμηλό λοφίο.
Ο Φαβιέρος, τον Ιούλιο του 1826, αναγκάστηκε λόγω της διάλυσης του Δ΄ Τάγματος (απώλειες ζωών και λιποταξίες) να αναδιοργανώσει το στράτευμα. Έτσι, στις 20 Ιουλίου του 1826 το πεζικό αριθμούσε 3 τάγματα. Το Α΄και Β΄ Τάγμα αριθμούσαν περί τους 1.440 στρατιώτες ενώ το Γ΄ Τάγμα είχε 480 στρατιώτες.
Τον Αύγουστο του 1826 το ελληνικό πεζικό συμμετείχε στη Μάχη του Χαϊδαρίου και στην πολιορκία της Ακρόπολης, συνεργαζόμενος με τον αρχηγό των ατάκτων στρατιωτών, Γεώργιο Καραϊσκάκη. Στο Χαϊδάρι, επιβεβαιώθηκε η σημασία της ύπαρξης τακτικού στρατού, καθώς το πειθαρχημένο σώμα στρατού έδωσε δείγματα της υπεροχής του. Το ένα τάγμα, σχηματίζοντας βαθιά φάλαγγα ανά διλοχία και με ταχύ βήμα και με προτεταμένες τις ξιφολόγχες κατάφερε να διαλύσει την επίθεση των Τούρκων ιππέων. Την επόμενη ημέρα, τα δυο τάγματα με προτεταμένες τις ξιφολόγχες, και σε διάταξη φάλαγγας, επιτέθηκαν κατά των Τουρκικών πυροβολαρχιών. Οι Τούρκοι, πυροβολητές και ιππείς, μην αντέχοντας την πίεση από τη συντεταγμένη πορεία και τη θέα των προτεταμένων λογχών, εγκατέλειψαν τις θέσεις και τράπηκαν σε άτακτη φυγή.
Ωστόσο, η σημαντικότερη συμβολή του τακτικού στρατού και του ίδιου του Φαβιέρου προσωπικά, στον απελευθερωτικό αγώνα, ήταν η επιχείρηση διάσπασης του τουρκικού αποκλεισμού της Ακρόπολης και ο ανεφοδιασμός της ελληνικής φρουράς με τρόφιμα, όπλα και πυρομαχικά. Η ενέργεια αυτή, που έγινε μυστικά τη νύχτα της 13ης Δεκεμβρίου του 1826, παράτεινε την άμυνα του φρουρίου κατά 4 ολόκληρους μήνες δίνοντας πολύτιμο χρόνο για στρατιωτικές και διπλωματικές ενέργειες στην ελληνική πλευρά.
Μετά από αυτές τις μάχες, ο τακτικός στρατός, στρατοπέδευσε στα Μέθανα, στο μόνιμο στρατόπεδό του, στη λεγόμενη "Τακτικούπολι".
1827
Στις αρχές του 1827 ο Φαβιέρος αποδέχτηκε την πρόταση των Χιακής κοινότητας της διασποράς να αναλάβει τα έξοδα του στρατού, προκειμένου αυτός να επιχειρήσει απόβαση και απελευθέρωση του νησιού. Πράγματι, ο Φαβιέρος με περίπου 700 τακτικούς στρατιώτες χωρισμένους 3 τάγματα, 150 πυροβολητές με 10 πυροβόλα (ελαφριά και βαριά) και 200 περίπου ιππείς, αποβιβάστηκε στο νησί και κατάφερε να εγκλωβίσει τους Τούρκους στο φρούριο του νησιού, του οποίου άρχισε την πολιορκία. Ωστόσο, έπειτα από μήνες προσπαθειών, ο ελληνικός στρατός αποχώρησε άπρακτος από το νησί, κυρίως λόγω του ελλειπούς ναυτικού αποκλεισμού του νησιού, που θα του στερούσε τον ανεφοδιασμό και θα ανάγκαζε τους Τούρκους σε παράδοση.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Τ Τ
Ινώδης χιτώνας
thumb|right|250px|Σχηματικό διάγραμμα του ανθρώπινου ματιού. Ο ινώδης χιτώνας φαίνεται με γκρίζο χρώμα. Ο ινώδης χιτώνας αποτελεί το εξωτερικό στρώμα του ματιού. Περιβάλλει ολόκληρο το βολβό του ματιού και διακρίνεται σε δυο κυρίως μέρη: τον σκληρό χιτώνα, το "άσπρο" του ματιού, που καλύπτει τα 5/6 του βολβού και είναι αδιαφανής, και τον κερατοειδή χιτώνα, που είναι διαφανής και βρίσκεται μπροστά από την κόρη και την ίριδα. Σκοπός του ινώδους είναι η προστασία του ματιού και η διατήρηση του σχήματός του, ενώ το πρόσθιο τμήμα του, ο κερατοειδής χιτώνας, παίζει ενεργό ρόλο στη διαδικασία της όρασης, καθώς διαθλά το φως που μπαίνει στο μάτι. Στο υπόλοιπο τμήμα του, ο σκληρός, όντας αδιαφανής, βοηθά στη "στεγανοποίηση" του ματιού από το διάχυτο φως. Στον οπίσθιο πόλο του βρίσκεται το σκληραίο τρήμα, απ' όπου περνάνε το οπτικό νεύρο, η κεντρική φλέβα και η κεντρική αρτηρία του αμφιβληστροειδή.
Ο ινώδης χιτώνας, όπως και ο ραγοειδής, είναι υποστηρικτικοί του αμφιβληστροειδούς. Περιβάλλεται από τον επιπεφυκότα, έναν βλεννογόνο που, σε συνεργασία με τους δακρυϊκούς αδένες και τα βλέφαρα κρατά το ορατό μέρος του ματιού υγρό.
Άσανδρος
Ο Άσανδρος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν Μακεδόνας στρατηγός, γιος του Φιλώτα του Πρεσβύτερου. Ήταν αδελφός τού Αγάθωνα στρατηγού τού Φιλίππου Β΄, αδελφός τού Παρμενίωνα, και θείος του Φιλώτα του Νεότερου, δύο υψηλόβαθμων στρατηγών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος το 330 π.Χ. εκτέλεσε τους δύο τελευταίους με την κατηγορία της προδοσίας.
Βιογραφία
Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 334 π.Χ., ο Αλέξανδρος είχε διορίσει τον Άσανδρο ως σατράπη της Λυδίας και του είχε δώσει τον έλεγχο στις υπόλοιπες περιοχές, που έλεγχαν προηγουμένως οι Πέρσες υπό τον Σπιθριδάτη, μαζί με μια ισχυρή φρουρά ώστε να διατηρεί τον Μακεδονικό έλεγχο στη περιοχή. Στο ξεκίνημα του 328 π.Χ. αναφέρεται πως ο Άσανδρος μαζί με τον Νέαρχο οδήγησαν έναν αριθμό από Έλληνες μισθοφόρους στον Αλέξανδρο, τον καιρό που είχε στρατοπεδεύσει στα Ζαρίασπα (σημερινό Μπαλχ στο βόρειο Αφγανιστάν).
Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου το 323 π.Χ. και τη Συμφωνία της Βαβυλώνας που επακολούθησε, ο Άσανδρος απέκτησε τη διοίκηση της Καρίας ως σατραπεία του, κάτι που συνέβη και κατά τη Συμφωνία του Τριπαράδεισου δύο χρόνια αργότερα το 321 π.Χ.. Στους πολέμους των διαδόχων που ακολούθησαν σύντομα μετά, πολέμησε εναντίον του Αττάλου του Ανδρομένους και του Αλκέτα, όπου και οι δύο ήταν πρώην σύμμαχοι του Περδίκκα ο οποίος είχε πεθάνει νωρίτερα, αλλά ηττήθηκε από αυτούς. Το 317 π.Χ., ενώ ο Αντίγονος είχε εκστρατεύσει στις επαρχίες της Περσίας και της Μηδίας, ο Άσανδρος ισχυροποιήθηκε στη Μικρά Ασία και χωρίς αμφιβολία υπήρξε μέλος της συμμαχίας, που σχηματίστηκε από τον Πτολεμαίο και τον Κάσσανδρο εναντίον του Αντίγονου του Μονόφθαλμου.
Το 315 π.Χ., όταν ο Αντίγονος ξεκίνησε τις επιχειρήσεις του εναντίον της συμμαχίας, έστειλε κάποιον στρατηγό με την ονομασία Πτολεμαίος -ο οποίος ήταν ανιψιός του- με έναν στρατό, ώστε να ανακαταλάβει την Σαμψούντα, καθώς και να εκδιώξει τον Άσανδρο από την Καππαδοκία, όπου στο μεταξύ είχε εισβάλλει. Καθώς όμως ο Άσανδρος υποστηριζόταν από τους Πτολεμαίο και Κάσσανδρο, αντιστάθηκε επιτυχώς ως το 313 π.Χ., όταν και πλέον ο ίδιος ο Αντίγονος οδήγησε τα στρατεύματά του εναντίον του, και πιέζοντάς τον αφόρητα κατάφερε να τον κάνει να συνθηκολογήσει παραδίδοντας όλο του το στρατό, να αποχωρήσει από τις περιοχές όπου είχε επεκταθεί, να θεωρήσει ότι μπορεί να κρατήσει τη σατραπεία της Καρίας που ήδη είχε ως δώρο, και να τού δώσει τον αδελφό του Αγάθωνα ως όμηρο. Μετά από λίγες μέρες όμως ο Άσανδρος έσπασε την ταπεινωτική αυτή συμφωνία. Προσπάθησε να πάρει τον αδελφό του πίσω από τον Αντίγονο, και έστειλε πρέσβεις στον Πτολεμαίο και τον Σέλευκο προς αναζήτηση βοήθειας. Ο Αντίγονος, απτόητος από αυτές τις κινήσεις, έστειλε αμέσως στρατό για την καταστολή του Άσανδρου. Η Καρία εμφανίζεται να κατακτήθηκε, και το όνομα του Άσανδρου εξαφανίστηκε από την ιστορία σε αυτή την χρονική στιγμή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Πόλεμοι των Διαδόχων Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
1444
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1444 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γεωγραφία της Σαουδικής Αραβίας
μικρογραφία|Δορυφορική φωτογραφία της Αραβικής Χερσονήσου Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται στη Νοτιοδυτική Ασία και είναι μία από τις μεγαλύτερες χώρες της περιοχής. Η Σαουδική Αραβία βρέχεται από τον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα. Η χώρα συνορεύει με το Κατάρ, την Υεμένη, τα ΗΑΕ, το Κουβέιτ, το Ιράκ, το Ομάν και την Ιορδανία. Η Σαουδική Αραβία, λόγω της τοποθεσίας της, είναι πλούσια σε πετρελαϊκούς πόρους, τους οποίους εξάγει μέσω της διώρυγας του Σουέζ και του Περσικού Κόλπου. Το Βασίλειο καταλαμβάνει το 80% ολόκληρης της αραβικής χερσονήσου. Τα ακριβή σύνορα της Σαουδικής Αραβίας με την Υεμένη και το Ομάν δεν έχουν καθοριστεί επίσημα, εμποδίζοντας την ακριβή καταμέτρηση της έκτασης της χώρας. Ωστόσο, η κυβέρνηση του Βασιλείου δίνει μια εκτίμηση για 2.217.949 τ.χλμ έκτασης. Διεθνείς εκτιμήσεις κάνουν λόγο για μια έκταση ανάμεσα στα 2.149.690 τ.χλμ. με 2.240.000 τ.χλμ. Λιγότερο από το 1% των εκτάσεων είναι κατάλληλες για καλλιέργεια, ακόμη και εκείνες που βρίσκονται κοντά στις μεγάλες πόλεις των ανατολικών και δυτικών παράκτιων περιοχών ή κοντά σε οάσεις. Το υπόλοιπο βασίλειο καταλαμβάνεται από ερήμους, ενώ στα δυτικά υπάρχουν και αρκετοί πρόποδες και βουνά μεσαίου ύψους.
Σύνορα
Η Σαουδική Αραβία συνορεύει με επτά χώρες και βρέχεται από τρεις θάλασσες. Στα δυτικά, ο Κόλπος της Άκαμπα και η Ερυθρά Θάλασσα σχηματίζουν μια ακτογραμμή μήκους 1.800 χλμ. Τα σύνορα εκτείνονται προς τα νότια μέχρι την Υεμένη και στη συνέχεια στρέφονται βορειοανατολικά προς την πόλη του Νατζράν. Αυτά τα σύνορα καθορίστηκαν το και είναι ένα από τα λίγα σαφώς καθορισμένα σύνορα της Σαουδικής Αραβίας. Η ακαθόριστη περιοχή έγινε πρόβλημα τη δεκαετία του 1990. Όταν ανακαλύφθηκε πετρέλαιο σε αυτήν την περιοχή (που δεν είχε οριοθετηθεί σαφώς) εκείνη την εποχή, το 1992 η Σαουδική Αραβία εμπόδισε τις δυτικές εταιρείες να εξάγουν πετρέλαιο για λογαριασμό της Υεμένης. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, οι αντιπροσωπείες της Σαουδικής Αραβίας και της Υεμένης συναντήθηκαν στη Γενεύη για την επίλυση των προβλημάτων στα σύνορα.Στα βόρεια, η Σαουδική Αραβία συνορεύει με την Ιορδανία, το Ιράκ και το Κουβέιτ. Τα βόρεια σύνορα διανύουν μια απόσταση 1400 χλμ. Από τον κόλπο της Άκαμπα μέχρι το λιμάνι του Ρας αλ-Χαφτζί στον Περσικό Κόλπο. Το 1965 η Σαουδική Αραβία παραχώρησε κάποια μεσόγεια και παραθαλάσσια εδάφη στην Ιορδανία, επιτρέποντας στη δεύτερη να επεκτείνει τη θαλασσοβρεχούμενη περιοχή της γύρω από την Άκαμπα. Το 1922, οι Ιμπν Σαούντ και Αμπντ Ραχμάν αλ-Σαούντ συναντήθηκαν μαζί με τους Βρετανούς που εκπροσωπούν τα ιρακινά συμφέροντα, υπέγραψαν τη συμφωνία του Μοχαμάρ, η οποία καθόρισε τα σύνορα Ιράκ-Σαουδικής Αραβίας. Την ίδια χρονιά, η συμφωνία του Αλ-Ουκάιρ απέδειξε την ύπαρξη μιας ζώνης σε σχήμα διαμαντιού ζώνη μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας, του Ιράκ και του Κουβέιτ, με έκταση 7.000 τ.χλμ. περίπου. Η συμφωνία συνήφθη προκειμένου να διατηρηθεί η ταυτότητα των Βεδουίνων των τριών χωρών. Τον Μάιο του 1938, το Ιράκ και η «Αραβία» υπέγραψαν συμφωνία για αλλαγή της διοίκησης της «ουδέτερης ζώνης». Το 1981 η Ουδέτερη Ζώνη διαλύθηκε, αλλά κατοχυρώθηκε το 1991.
Υδάτινοι πόροι
Σχεδόν όλη η Σαουδική Αραβία δεν έχει μόνιμα ποτάμια ή πηγές νερού. Τα προσωρινά ρέματα σχηματίζονται μόνο έπειτα από έντονες βροχές. Στην περιοχή του Ελ-Χας στα ανατολικά της χώρας υπάρχουν πολλές πηγές που ποτίζουν τις οάσεις. Κοντά στην επιφάνεια και κάτω από τους πυθμένες των ουάντι υπάρχουν πολλά υπόγεια ύδατα. Η λύση στο πρόβλημα της έλλειψης νερού πραγματοποιείται μέσω της ανάπτυξης επιχειρήσεων αφαλάτωσης θαλάσσιου νερού, της δημιουργίας βαθιών πηγών και αρτεσιανών πηγαδιών.
Κλιματικές συνθήκες
Το κλίμα στο βορρά είναι υποτροπικό. Στο νότο είναι τροπικό, απότομα ηπειρωτικό και ξηρό. Τα καλοκαίρια είναι πολύ ζεστά και οι χειμώνες είναι ζεστοί. Η μέση θερμοκρασία του Ιουλίου στο Ριάντ κυμαίνεται μεταξύ των 26° C και των 42 ° C, ενώ οι μέσες θερμοκρασίες Ιανουαρίου κυμαίνονται μεταξύ των 8° C και των 21° C. Στο Ριάντ η απόλυτη μέγιστη θερμοκρασία φτάνει τους 48° C, ενώ στο νότο της χώρας η απόλυτη θερμοκρασία φτάνει μέχρι τους 54° C. Στα βουνά, ορισμένες φορές το χειμώνα παρατηρούνται θερμοκρασίες υπό του μηδενός και χιονοπτώσεις. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι συνήθως 70 με 100 χιλιοστόμετρα στις περισσότερες περιοχές της χώρας (στις κεντρικές περιοχές οι περισσότερες βροχές πέφτουν την άνοιξη, στο βορρά το χειμώνα και στο νότο το καλοκαίρι). Στα βουνά πέφτουν ως και 400 χιλιοστόμετρα βροχής ετησίως. Στην έρημο Ρουμπ αλ-Χαλί και σε ορισμένες άλλες περιοχές, κάποια χρόνια περνούν χωρίς ούτε μια σταγόνα βροχής. Οι έρημοι χαρακτηρίζονται από εποχιακούς ανέμους. Οι ζεστοί και ξηροί νότιοι άνεμοι σαμούμ και χαμσίν (που πνέουν την άνοιξη και τις αρχές του καλοκαιριού) προκαλούν συχνά αμμοθύελλες, ενώ ο βόρειος άνεμος σαμάλ τον χειμώνα φέρνει κρύες θερμοκρασίες. Στις ερήμους της Σαουδικής Αραβίας, υπάρχουν έντονες διακυμάνσεις στη θερμοκρασία ανάλογα με την εποχή. Από τα μέσα Απριλίου έως τα μέσα Οκτωβρίου, οι ημερήσιες θερμοκρασίες φτάνουν μέχρι τους 45° C και παραπάνω ανάλογα με την περιοχή της χώρας. Το χειμώνα (Δεκέμβριος και Ιανουάριος) η θερμοκρασία στις ερήμους είναι αρκετά δροσερή και φτάνει τους 15° C, ενώ στις πιο απομονωμένες από τη θάλασσα ερήμους καταγράφονται πιο κρύες θερμοκρασίες τη νύχτα. Βρέχει τακτικά στην ακτή, αλλά στην πρωτεύουσα, το Ριάντ, ουσιαστικά δεν βρέχει.
Χλωρίδα
Σε αρκετά τμήματα της ερήμου και γύρω από οάσεις υπάρχει κάποια περιορισμένη βλάστηση. Ένα σημαντικό μέρος της αμμώδους και βραχώδους ερήμου είναι σχεδόν άδειο από φυτά. Την άνοιξη και τις υγρές εποχές, ο ρόλος των εφήμερων φυτών στη σύνθεση της βλάστησης αυξάνεται. Στα βουνά του Ασίρ, υπάρχουν περιοχές σαβάνας όπου αναπτύσσονται ακακίες, άγριες ελιές και αμύγδαλα. Στις οάσεις αναπτύσσονται φοίνικες, εσπεριδοειδή, μπανάνες, σιτηρά και λαχανικά.
Εξαφανισμένα ζώα
Διάφορα ζώα έζησαν στο έδαφος της σύγχρονης Σαουδικής Αραβίας κατά το ιστορικό παρελθόν: το συριακό κουλάν (εντελώς εξαφανισμένο), το ασιατικό λιοντάρι, ο ασιατικός γατόπαρδος (πλέον δεν απαντάται στη Σαουδική Αραβία και σε ολόκληρη την αραβική χερσόνησο). Για παράδειγμα, σε μια από τις χαντίθ του Μουουάτα του Ιμάμ Μαλίκ αναφέρεται ότι οι μουσουλμάνοι προσκυνητές πρέπει να προσέχουν το ασάντ (λιοντάρι), το φαχντ (γατόπαρδο) και μερικά άλλα ζώα. Οι τελευταίοι γνωστοί γατόπαρδοι στη χώρα σκοτώθηκαν κοντά στο Χάιλ το 1973. Το ασιατικό λιοντάρι εξαφανίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα.
Στην έρημο Ναφούντ εντοπίστηκαν πολλά απολιθώματα παλαιολοξόδοντων, τα οποία ζούσαν στις εύφορες πεδιάδες στη σύγχρονη έρημο. Πριν από περίπου 120 χιλιάδες χρόνια, στη Σαουδική Αραβία ζούσαν όχι μόνο καμήλες, αλλά και βούβαλοι, και αρχαίοι ελέφαντες, μεγαλύτεροι από τους σημερινούς.
Λέρνη
Η Λέρνη ή Λέρνα είναι αρχαία παραθαλάσσια τοποθεσία της Αργολίδας, περίπου 7 χλμ. νότια του Άργους και 12 χλμ νοτιοδυτικά του Ναυπλίου, κοντά στη θέση του σημερινού οικισμού Μύλοι, στις ανατολικές υπώρειες του όρους Ποντίνου. Ήταν φημισμένη στην αρχαιότητα για τα άφθονα νερά της. Κατά την Πρωτοελλαδική Εποχή, στη θέση αυτή άκμαζε σημαντικός προϊστορικός οικισμός.
Η Λέρνη αναφέρεται άλλοτε ως ποταμός, άλλοτε ως πηγή και άλλοτε ως λίμνη (και συνεκδοχικά ως πεδιάδα) και έδωσε την ονομασία της σε ολόκληρη την περιοχή. Από την πηγή Λέρνη πήγαζε ο ποταμός Ποντίνος, παράλληλα σχεδόν προς τον Αμυνωνή εκβάλλοντας στη παρακείμενη θάλασσα μετά από ρου μικρού μήκους. Από τα άφθονα νερά της, καθώς και άλλων παρακείμενων πηγών όπως του Αμφιαράου σχηματίζονταν κατά την αρχαιότητα πολλά τέλματα από τα οποία και γεννήθηκε ο μύθος της Λερναίας Ύδρας. Επίσης στον ίδιο χώρο ήταν και η λίμνη Αλκυονία, την οποία θεωρούσαν απύθμενη) και είσοδο του Κάτω Κόσμου. Από αυτήν, σύμφωνα με την μυθολογία, κατέβηκε ο Διόνυσος στον Άδη για να φέρει τη Σεμέλη..
Η αφθονία των πλούσιων υδάτων της περιοχής μαρτυρείται και από το γεγονός ότι σε απόσταση μικρότερη των 400 μ. από την ακτή, μέσα στη θάλασσα, υφίσταται η μεγάλη πηγή γλυκού νερού λεγόμενη "Δεινή" ή "Ανάβολος" στην οποία κατά τον Παυσανία οι Αργείοι έρριχναν ζωντανά άλογά τους, ως θυσία προς τον Ποσειδώνα, τα οποία στη συνέχεια ο θεός τα ελευθέρωνε και επέστρεφαν στην ακτή. Η όλη περιοχή της Λέρνης ήταν στενότατα συνδεδεμένη με την αρχαία λατρεία του υγρού στοιχείου. Εκεί γιορτάζονταν τα Λέρναια.
Ο προϊστορικός οικισμός της Λέρνας
Η Λέρνα είναι θέση ιδιαίτερα σημαντική από αρχαιολογική άποψη. Η πρώτη περίοδος δραστηριότητας στο χώρο χρονολογείται ήδη από τη Νεολιθική περίοδο (περίοδος Λέρνα V). Η κατοίκηση, όπως μαρτυρά η κεραμική εξακολουθεί και κατά την Πρωτοελλαδική και ειδικά κατά τη δεύτερη φάση (Wiencke, Lerna III, 2000) κατοίκησης της συγκεκριμένης περιόδου (Πρωτοελλαδική ΙΙ) ο οικισμός τειχίζεται. Μεταξύ των διαφόρων κτιρίων- οικίων, το πιο σημαντικό για την ώρα είναι η λεγόμενη Οικία με διαδρόμους, τύπος που συναντάται και σε άλλες θέσεις τις περιόδου. Πέραν της πολύπλοκής κάτοψης, εντύπωση προκαλεί το σύνολο πήλινων σφραισμάτων, που βρέθηκε εντός δωματίου του κτιρίου και για το οποίο έχουν διατυπωθεί απόψεις σχετικά με τον χαρακτήρα που προσδίδει στο κτίριο. Πιθανολογείται ότι ίσως πρόκειται για κτίριο με διοικητική λειτουργία ή για χώρο όπου γινόνουσαν κοινωνικές εκδηλώσεις, βάσει και της κεραμικής, που βρέθηκε στη θέση ή πιθανόν να αποτελεί χώρο με πολλές λειτουργίες. Μετά από καταστροφή της θέσης, κατά την Πρωτοελλαδική περίοδο, η θέση εξακολουθεί να κατοικείται στην Μέση και Υστερη εποχή του Χαλκού, όπως και κατά τα ιστορικά χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αργολίδας Κατηγορία:Νεολιθικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Γλώσσες της Ολλανδίας
δεξιά|μικρογραφία|275x275εσ|Η γνώση ξένων γλωσσών στην Ολλανδία, σε ποσοστά στο πληθυσμό της χώρας άνω των 15 ετών, 2006. Τα δεδομένα προέρχονται από μια έρευνα της ΕΕ. δεξιά|μικρογραφία|275x275εσ|Η γνώση της γερμανικής γλώσσας στην Ολλανδία το 2005. Σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο: το 70% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι ξέρουν αρκετά καλά τα γερμανικά για να έχουν μια συνομιλία. Από αυτούς το 12% (τοις εκατό, σε ποσοστιαίες μονάδες) ανέφεραν πολύ καλή γνώση της γλώσσας, ενώ το 22% είχε μια καλή γνώση και 43% βασική γνώση της γλώσσας.Η επίσημη γλώσσα της Ολλανδίας είναι τα ολλανδικά, που ομιλούνται από σχεδόν όλους τους ανθρώπους στην Ολλανδία. Τα ολλανδικά επίσης ομιλούνται και είναι επίσημα στην Αρούμπα, το Μποναίρ, το Βέλγιο, το Κουρασάο, τη Σάμπα, τον Άγιος Μαρτίνος και το Σουρινάμ. Είναι μια Δυτική Γερμανική, Χαμηλή Φραγκονική γλώσσα που προέρχεται από τον Πρώιμο Μεσαίωνα (γ. 470) και τυποποιήθηκε τον 16ο αιώνα.
Ωστόσο, τα Κάτω Σαξονικά και τα Λιμβουργιανά έχουν εξαπλωθεί σε όλα τα ολλανδογερμανικά σύνορα και ανήκουν σε ένα κοινό ολλανδογερμανικό διαλεκτικό συνεχές.
Η Ολλανδία έχει επίσης τη ξεχωριστή Ολλανδική Νοηματική Γλώσσα, που ονομάζεται Nederlandse Gebarentaal (NGT). Είναι ακόμα σε αναμονή για αναγνώριση και έχει 17,500 χρήστες.
Υπάρχει μια τάση για την εκμάθηση ξένων γλωσσών στην Ολλανδία: μεταξύ 90% και το 93% του συνολικού πληθυσμού είναι σε θέση να συνομιλούν στα αγγλικά, το 71% στα γερμανικά, το 29% στα γαλλικά και το 5% στα ισπανικά.
Δυτικές Φριζικές διάλεκτοι
Τα Δυτικά Φριζικά είναι μια επίσημη γλώσσα στην ολλανδική επαρχία Φρίσλαντ (Fryslân στα Δυτικά Φριζικά). Η κυβέρνηση της επαρχίας του Φρίσλαντ είναι δίγλωσση. Από το 1996 τα Δυτικά Φριζικά έχουν αναγνωριστεί ως επίσημη μειονοτική γλώσσα στην Ολλανδία κάτω από τον Ευρωπαϊκό Χάρτη για τις Περιφερειακές ή Μειονοτικές Γλώσσες, αν και είχε αναγνωριστεί από την ολλανδική κυβέρνηση ως δεύτερη κρατική γλώσσα (tweede rijkstaal), με επίσημο καθεστώς στο Φρίσλαντ από τη δεκαετία του 1950.
Κάτω Σαξονικές διάλεκτοι
δεξιά|μικρογραφία|1566x1566εσ|Μειονοτικές γλώσσες, περιφερειακές γλώσσες διάλεκτοι των χωρών του[[Μπενελούξ]]
Χαμηλές Φραγκονικές διάλεκτοι
μικρογραφία|400x400εσ|Ρηνολανδικό διαλεκτικό συνεχές -- Χαμηλά Φραγκονικά ([[Ολλανδική γλώσσα|Ολλανδικά) -- -- Δυτικά Κεντρικά Γερμανικά (Κεντρικά και Φραγκονικά του Ρήνου) -- ]]
Κεντρικές διάλεκτοι της Φραγκονίας
Σημειώστε ότι τα Ριπουαριανά δεν αναγνωρίζονται ως περιφερειακή γλώσσα της Ολλανδίας.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Γλώσσες της Ολλανδίας
Σφίγγα (Μουσείο Ακρόπολης αρ. 632)
Η Σφίγγα που φιλοξενείται στο Μουσείο Ακρόπολης με αριθμό καταλόγου 632 βρέθηκε στην ανατολική πλευρά του Παρθενώνα τον χειμώνα του 1882.
Περιγραφή
Είναι κατασκευασμένη από νησιώτικο μάρμαρο. Λείπουν τα μπροστινά πόδια και το σώμα από τη μέση και κάτω. Το σώμα έχει διεύθυνση προς τα δεξιά, ενώ το πρόσωπο είναι στραμμένο επάνω από τον δεξιό ώμο, έτσι ώστε να παρατηρεί τον θεατή. Δεν διακρίνονται οι μύες του σώματος. Η κόμη είναι περιστεφανωμένη με ταινία, ενώ στην κορυφή του κρανίου υπάρχει οπή, στην οποία ίσως να στηρίζονταν κορώνα. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι καλώς επιμελημένα, και επεξεργασμένα. Στα μαλλιά υπάρχουν υπολείμματα ερυθρού χρώματος, καθώς και κόκκινα ζωγραφισμένα σκουλαρίκια στα αυτιά, κόκκινο ζωγραφισμένο κολιέ στο λαιμό, και κόκκινα άκρα στις φτερούγες. Άλλα χρώματα στο σώμα είναι βαθύ μπλε και άσπρο.
Ελληνο-Ουκρανικές σχέσεις
Οι Ελληνο-Ουκρανικές σχέσεις είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ουκρανίας. Η Ελλάδα αναγνώρισε την Ουκρανία στις 31 Δεκεμβρίου του 1991. Οι δύο χώρες σύνηψαν διπλωματικές σχέσεις το 1992. Η Ελλάδα άνοιξε πρεσβεία στο Κίεβο το 1993 και λειτουργεί γενικό προξενείο στην Μαριούπολη και την Οδησσό. Η Ουκρανία έχει ανοίξει πρεσβεία στην Αθήνα και από τον Απρίλιο του 2004 λειτουργεί γενικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη. Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας του Ευξείνου Πόντου. Υπάρχει μια μεγάλη ελληνική κοινότητα που ζει στην Ουκρανία (κυρίως στις νότιες και τις ανατολικές περιφέρειες της χώρας). Οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν στην Ουκρανία από τον 6ο αιώνα π.Χ. Μεταξύ άλλων, η Ουκρανική πόλη της Οδησσού ιδρύθηκε από αρχαίους Έλληνες αποίκους.
Το 2022 οι διμερείς σχέσεις Ελλάδος - Ουκρανίας αν και γνώρισαν πρόσκαιρη άνθιση με τη στήριξη, πολεμική και ανθρωπιστική, στην εισβολή που δέχθηκε από τη Ρωσία, είδαν καμπή στα μέσα του έτους με τον Ουκρανό πρόεδρο, Βολοντιμίρ Ζελένσκι, να απειλεί με κυρώσεις την Ελλάδα, λόγω τις οικονομικής δραστηριότητας στη Ρωσία.
== Κατάλογος διμερών συμφωνιών ==
== Κατάλογος  διμερών επισκέψεων ==
Πρεσβευτές της Ελλάδας στην Ουκρανία
δεξιά|μικρογραφία|Πρεσβεία της Ελλάδος στο Κίεβο
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνο-Ουκρανικές σχέσεις Ουκρανια Ελλαδα
Νικόλαος Μπακόπουλος (πολιτικός)
Ο '''Νικόλαος Ι. Μπακόπουλος''' (1886 - 22 Απριλίου 1969) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός. Εκλεγόταν επί μακρόν βουλευτής Αρκαδίας. Διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών και αργότερα Συγκοινωνιών και Δικαιοσύνης. Ανηψιοί του ήταν ο πολιτικός Τάσος Σεχιώτης και ο πρώην Δήμαρχος Τριπολης Θεόδωρος Σεχιώτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και έπειτα σε πανεπιστήμια της Γαλλίας και της Γερμανίας. Αρχικά άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στη γενέτειρά του και κατόπιν στην Αθήνα. Διορίστηκε νομάρχης Δράμας (και Καβάλας που τότε ανήκε στη Δραμα) το 1913. Εξελέγη βουλευτής Μαντινείας αρχικά το 1923 και το 1928 και Αρκαδίας στις εκλογές του 1926 (Δημοκρατική Ένωσις), του 1932, του 1950, του 1951 (με το Κόμμα των Φιλελευθέρων), του 1956 (Δημοκρατική Ένωση),  του 1958 (με το Κόμμα των Φιλελευθέρων) και του 1961, 1963 και 1964 με την Ένωση Κέντρου.
Επί της κυβερνήσεως Αλεξάνδρου Ζαΐμη, διορίστηκε νομάρχης Δράμας την 20.7.1916 (Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, 153/1916), διαδεχόμενος τον Ανδρέα Φαρμακόπουλο. Υπηρέτησε τη θέση αυτή μέχρι την 8.11.1918 (Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, 267/1918), οπότε παραιτήθηκε. Αναδιορίστηκε νομάρχης Δράμας και τελικά παραιτήθηκε στις 16.1.1919 (Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, 8/1919). Τον διαδέχθηκε ο Αλή Ναΐπ Ζαδέ βέης, ο οποίος έφτασε στη Δράμα στις 9.4.1919. Ο Νικόλαος Μπακόπουλος παρέμεινε στη Δράμα μέχρι την άφιξη του διορισθέντος επόμενου νομάρχη. Υπήρξε από τους εκλεκτότερους νομάρχες Δράμας της περιόδους εκείνης. Άσκησε αυστηρή κριτική προς τη βουλγαρική κυβέρνηση για τη συμπεριφορά της προς τον ελληνικό πληθυσμό, κατά τη δεύτερη κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας από τους Βουλγάρους (1916-1918).
Στη βραχύβια κυβέρνηση του Αλ. Παπαναστασίου χρημάτισε υπουργός Εσωτερικών, από τις 26 Μαΐου ως τις 5 Ιουνίου 1932. Από τον Αύγουστο ως το Σεπτέμβριο του 1950 ήταν υπουργός Θρησκευμάτων και Παιδείας και προσωρινά Δικαιοσύνης, Μεταφορών και Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.
Έπειτα από τις εκλογές του 1963 και του 1964, στις οποίες θριάμβευσε η Ένωση Κέντρου, ο Μπακόπουλος διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963 (8 Νοεμβρίου 1963 – 30 Δεκεμβρίου 1963) και έπειτα υπουργός Κοινωνικής Προνοίας (5 Ιουνίου 1964 - 16 Οκτωβρίου 1964) και υπουργός Δικαιοσύνης (16 Οκτωβρίου 1964 - 15 Ιουλίου 1965) στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964.
Πέθανε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1969 έχοντας υποστεί ισχαιμία του μυοκαρδίου και θρόμβωση στο δεξί πόδι. Υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός", αλλά κατέληξε. Η κηδεία του έγινε στην Τρίπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας-Καβάλας Κατηγορία:Βουλευτές Μαντινείας Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1923) Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων
Κρυονέρι Αρχαίας Ολυμπίας Ηλείας
Το Κρυονέρι είναι χωριό στον νομό Ηλείας βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας και σε απόσταση εννιά χιλιομέτρων σε ευθεία. Από το 1998 είναι Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Τα παλιότερο όνομα του χωριού ήταν Μπάστα. Ο πληθυσμός είναι 264 κάτοικοι.
Ιστορία
Ο μεγάλος λοιμός που ξέσπασε στα μέσα του 14ου αιώνα (1347-1350) και η ελονοσία, μείωσαν δραματικά τον πληθυσμό της Ηλείας. Στο λοιμό αυτό, οι κάτοικοι των χωριών, Μπάστα και Καλολετσή του Δήμου Ωλένης και Μηλιές του Δήμου Ολυμπίων, απεβίωσαν όλοι. Μετά το λοιμό ήρθαν και κατοίκησαν στα χωριά αυτά Αρβανίτες, ορθόδοξοι χριστιανοί. Σε αντικατάσταση του ανθρώπινου δυναμικού, κλήθηκαν από τον Εμμανουήλ Κατακουζηνό (1348 – 1380) και αργότερα τους Παλαιολόγους και ήρθαν στην Ηλεία δέκα χιλιάδες Αλβανοί.
Όνομα του χωριού
Το όνομα του χωριού Μπάστα είναι λέξη Ιταλική. Σήμερα είναι σε καθημερινή χρήση στη γείτονα χώρα. Στα Ελληνικά σημαίνει: φτάνει, ως εδώ, ως εδώ και μη παρέκει, αλλά και το όριο. Η αρχαία ελληνική λέξη βαστάζω, πέρασε στη Λατινική και από κει στην Ιταλική και ξαναγύρισε στην Ελληνική με τη γλωσσική αυτή μορφή (αντιδάνειο).
Οι κατάσπαρτες ενετικές ελιές, το μισοτελειωμένο ενετικό Κάστρο στα Κιόνια, η δυτικής τεχνοτροπίας εικόνες στην εκκλησιά, η αρχιτεκτονική των ναών και των καμπαναριών, ιδιαίτερα το παλιό, τα πάμπολλα ιταλόηχα τοπωνύμια, που ακόμα δεν έχουν αλλάξει, καθώς και πολλές λέξεις στο καθημερινό Μπασταίικο λεξιλόγιο, παραπέμπουν σε γεννητούρια Ενετικά και σε χρόνους πιο πριν και από το 1204.
Μετά την επανάσταση του 1821, κατά την πρώτη καταγραφή των οικισμών του Μοριά, το έτος 1828, αναφέρεται το χωριό ως: «Οικισμός Μπάστα - Διοίκηση Γαστούνη». Στις πρώτες προσπάθειες συγκρότησης του Ελληνικού κράτους, το 1836, καταγράφεται και πάλι ως: «Οικισμός Μπάστα - Δήμος Ώλενος - Διοίκηση Ηλείας». Στις καταγραφές που έγιναν κατά τα έτη 1840, 1841 και 1842 , αναφέρεται: «Οικισμός Μπάστα - Δήμος Ωλενιαίων - Διοίκηση Ηλείας». Στην καταγραφή του 1845, το χωριό Μπάστα αναφέρεται έτσι: «οικισμός Μπάστα - Δήμος Ωλένης - Διοίκηση Ηλείας». Το 1912, με την κατάργηση του Δήμου Ωλένης, οι συνοικισμοί Μπάστα και Χελιδόνι απαρτίζουν κοινότητα με έδρα το Χελιδόνι. Το 1928, με κυβέρνηση Ε. Βενιζέλου, το Υπουργείο Εσωτερικών, άλλαξε το όνομα του χωριού Μπάστα σε Κρυονέριον. Το 1932 αναγνωρίζεται, για πρώτη φορά, σαν ανεξάρτητη κοινότητα με έδρα το Κρυονέριον.
Η αλλαγή του ονόματος δεν έγινε αποδεκτή από τους Μπασταίους, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Αυτό φαίνεται κι από τις ενέργειες της διοίκησης της Μεταξικής δικτατορίας στην προσπάθειά της να τους πείσει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι το 1940, μετονόμασε το συνοικισμό και κοινότητα Κρυονερίου σε Μοναστήριον. Αυτή η ενέργεια της διοίκησης, εξόργισε τους Μπασταίους. Το 1953 μετονόμασε το συνοικισμό και κοινότητα Μοναστηρίου σε κοινότητα Κρυονερίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Ντέιβιντ Μορέλ
Ο Ντέιβιντ Μορέλ (David Morrell, 24 Απριλίου 1943) είναι Καναδός μυθιστοριογράφος και καθηγητής αμερικανικής λογοτεχνίας. Είναι κυρίως γνωστός ως δημιουργός του χαρακτήρα «Ράμπο» στο πρώτο του μυθιστόρημα, «First Blood».
Βιογραφία
Ο Μορέλ γεννήθηκε στο Κίτσενερ του Καναδά, λίγο μετά το θάνατο του πατέρα του που πολέμησε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα παιδικά του χρόνια πέρασε κυρίως σε ορφανοτροφεία και οικογένειες φιλοξενίας. Το 1966 πήγε στις ΗΠΑ όπου σπούδασε αμερικανική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Αυτό το διάστημα γνώρισε τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Φίλιπ Κλας (γνωστός και ως Γουίλιαμ Τεν), ο οποίος δίδασκε εκεί αγγλικά και συγκριτική λογοτεχνία. Το 1970 αποφοίτησε με πτυχία Master of Arts και Doctor of Philosophy (Ph.D.) και στο εξής δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Αϊόβα μέχρι το 1986, όταν παραιτήθηκε για να αφοσιωθεί στο συγγραφικό του έργο. Ένα χρόνο αργότερα έχασε τον δεκαπεντάχρονο γιο του που έπασχε από σπάνια μορφή καρκίνου των οστών. Ο θάνατος του γιου του επηρέασε τα κατοπινά του βιβλία, κυρίως το «Fireflies: A Father’s Tale of Love and Loss» (1988) και «Desperate Measures» (1999).
Ο Ντέιβιντ Μορέλ ζει σήμερα με την γυναίκα του στη Σάντα Φε του Νέου Μεξικού.
Συγγραφικό έργο
Το 1970 άρχισε τη συγγραφή του πρώτου και μέχρι σήμερα διασημότερου του μυθιστορήματος, του «First Blood», το οποίο δημοσιεύτηκε το 1972 και όπου αναφέρεται για πρώτη φορά ο χαρακτήρας του βετεράνου του Βιετνάμ, Ράμπο. Το 1982 γυρίστηκε με βάση το βιβλίο η ομώνυμη ταινία με πρωταγωνιστή το Σιλβέστερ Σταλόνε (ελληνικός τίτλος: «Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα»), οι παγκόσμιες εισπράξεις της οποίας (126 εκατομμύρια δολάρια) την καθιστούν μια από τις οικονομικά επιτυχέστερες ταινίες της εποχής της.
Στα τέλη του 2006 το συγγραφικό έργο του Μορέλ συμπεριλαμβάνει συνολικά 28 βιβλία (24 από αυτά είναι μυθιστορήματα), τα οποία έχουν μεταφραστεί σε 26 γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Καναδοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Καναδοί πανεπιστημιακοί
Ελληνική Σκακιστική Ομοσπονδία
Η Ελληνική Σκακιστική Ομοσπονδία (Ε.Σ.Ο.) αποτελεί τον ανώτατο οργανισμό διοίκησης όσον αφορά το σκάκι στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1948 και εδρεύει στην Αθήνα. Αποτελεί μέλος της Διεθνούς Σκακιστικής Ομοσπονδίας (FIDE).
Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ατομικών και ομαδικών εγχώριων διοργανώσεων ανδρών και γυναικών. Επίσης, οργανώνει και διευθύνει τους Έλληνες διεθνείς στις αντίστοιχες διοργανώσεις.
Φράγκιο
Το φράγκιο (αγγλικά: francium) είναι το χημικό στοιχείο με το σύμβολο Fr και ατομικό αριθμό 87. Ήταν παλαιότερα γνωστό ως «εκακαίσιο» (eka-casium, με την έννοια ότι βρίσκεται στον περιοδικό πίνακα κάτω από το καίσιο). Το φράγκιο είναι ένα πολύ ραδιενεργό στοιχείο. Το σταθερότερο ισότοπό του, το φράγκιο-223, το οποίο αρχικά ονομάζονταν «ακτίνιο-K», έχει ημιζωή 22 λεπτών. Είναι το δεύτερο πιο ηλεκτροθετικό χημικό στοιχείο, μετά από μόνο το καίσιο. Αποτελεί, ακόμη, το δεύτερο σπανιότερο φυσικό χημικό στοιχείο, μετά από μόνο το αστάτιο. Τα ισότοπα του φραγκίου διασπώνται σε
Ελληνική Σκακιστική Ομοσπονδία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκάκι
Φράγκιο
σε αστάτιο, ράδιο και ραδόνιο. Η ηλεκτρονιακή δομή του ατόμου του φραγκίου είναι [Rn] 7s1, οπότε αυτό το χημικό στοιχείο ταξινομείται στα αλκαλιμέταλλα.
Ατόφιο φράγκιο δεν έχει ποτέ παρατηρηθεί. Εξαιτίας της γενικής εμφάνισης των άλλων αλκαλιμετάλλων, υποθέτεται ότι θα είναι πολύ δραστικό μέταλλο, αν ποτέ γίνει εφικτό να ληφθεί (ικανή ποσότητα) ατόφιου φραγκίου, σε στερεή ή υγρή φάση. Ωστόσο για την ώρα αυτό θεωρείται πολύ απίθανο, εφόσον η υψηλή ποσότητα θερμότητας που παράγεται από τη συνεχή ραδιενεργή διάσπασή του, σε συνδυασμό με τη μικρή ημιζωή του, καθιστούν άμεσα εξατμίσιμη κάθε ορατή ποσότητα αυτού του στοιχείου.
Το φράγκιο ανακαλύφθηκε από τη γαλλίδα φυσικό Μαργαρίτα Περέ (Marguerite Perey) το 1939, που του έδωσε το όνομα «φράγκιο», από το όνομα της πατρίδας της (France). Ήταν το τελευταίο φυσικό (δηλαδή που υπάρχει στη φύση) χημικό στοιχείο που ανακαλύφθηκε. Από αυτό και πέρα απλά συντέθηκαν μόνο τεχνητά στοιχεία, με χρήση πυρηνικών αντιδράσεων. Έξω από τα εργαστήρια, το φράγκιο είναι εξαιρετικά σπάνιο, και μόνο ίχνη του βρίσκονται σε ορυκτά του ουρανίου και του θορίου, όπου το 223Fr συνεχώς παράγεται αλλά και διασπάται. Πιστεύεται ότι συνολικά μόλις 20-30 g φραγκίου υπάρχουν σε μια δεδομένη στιγμή σε όλον το φλοιό της Γης. Τα υπόλοιπα ισότοπά του, εκτός από το 221Fr, είναι διαθέσιμα μόνο μετά από πυρηνική σύνθεση. Η μεγαλύτερη ποσότητα που παράχθηκε σε εργαστήριο ήταν ένα σύμπλεγμα περισσότερων από 300.000 ατόμων φραγκίου.
Φυσική παρουσία
μικρογραφία|Αυτό το δείγμα [[Ουρανίτης|ουρανίτη περιέχει περίπου 100.000 άτομα (3,3·10-20 γραμμάρια) 223Fr, ανεξάρτητα από το χρόνο παραμονής (γιατί το φράγκιο παράγεται και διασπάται συνεχώς).]] Το 223Fr είναι το αποτέλεσμα α-διάσπασης του 227Ac και μπορεί να βρεθεί σε ιχνοποσότητες στα ορυκτά του ουρανίου, όπου εκτιμάται ότι υπάρχει ένα (1) άτομο φραγκίου για κάθε (περίπου) 1018 άτομα ουρανίου. Επίσης υπολογίστηκε ότι υπάρχουν το πολύ 30 γραμμάρια φραγκίου στον γήινο φλοιό, σε κάθε χρονική στιγμή.
Ιστορία
Από το 1870 οι χημικοί σκέφτονταν ότι θα έπρεπε να υπήρχε ένα αλκαλιμέταλλο πέρα από το καίσιο, με ατομικό αριθμό 87. Αναφέρονταν με την ονομασία «εκακαίσιο» (eka-caesium). Ερευνητικές ομάδες αποπειράθηκαν να εντοπίσουν και να απομονώσουν το χημικό στοιχείο που (τότε) έλλειπε. Έγιναν τουλάχιστον τέσσερις λανθασμένοι ισχυρισμοί ότι αυτό το χημικό στοιχείο βρέθηκε πριν να γίνει η αυθεντική ανακάλυψη.
Λανθασμένες και ημιτελείς έρευνες
Ο σοβιετικός χημικός Ντ. Κ. Ντομπροσερντόφ (D. K. Dobroserdov) ήταν ο πρώτος επιστήμονας που ισχυρίστηκε ότι βρήκε το εκακαίσιο. Το 1925, παρατήρησε ασθενή ραδιενέργεια σε ένα δείγμα καλίου, και λανθασμένα συμπέρανε ότι εκακαίσιο μόλυνε το δείγμα. Στην πραγματικότητα όμως το δείγμα περιείχε το φυσικά υπάρχον ραδιενεργό ισότοπο 40K. Τότε δημοσίευσε μια θέση για τις προγνώσεις του για τις ιδιότητες του εκακαισίου, που ο ίδιος ονόμασε «ρώσιο» (russium), από το όνομα της πατρίδας του (Ρωσία). Σύντομα αργότερα, ο Ντομπροσερντόφ άρχισε να εστιάζει στη διδακτική του σταδιοδρομία, στο Πολυτεχνικό Ίδρυμα της Οδησσού (Polytechnic Institute of Odessa) και δεν επιδίωξε επιπλέον έρευνα πάνω στο εκακαίσιο.
Την επόμενη χρονιά (1926), οι άγγλοι χημικοί Τζεράλντ Ντρας (Gerald J. F. Druce) και Φρέντερικ Λόουρινγκ (Frederick H. Loring) ανέλυσαν φωτογραφίες ακτίνων Χ δείγματος θειικού μαγγανίου (MnSO4). Παρατήρησαν φασματικές γραμμές για τις οποίες υπέθεσαν ότι ανήκαν στο εκακαίσιο. Ανακοίνωσαν, τότε, την ανακάλυψη του χημικού στοιχείου με ατομικό αριθμό 87, προτείνοντας την ονομασία «αλκαλίνιο» (alkalinium), αφού θα ήταν (με βάση τις γνώσεις της εποχής) το βαρύτερο αλκαλιμέταλλο.
Το 1930, ο αμερικανός Φρεντ Άλλισον (Fred Allison), του Πολυτεχνικού Ιδρύματος της Αλαμπάμα, ισχυρίστηκε ότι ανακάλυψε το χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 87, όταν αναλύοντας πολλουσίτη και λεπιδολίτη, χρησιμοποιώντας τη μαγνητοοπτική συσκευή του. Ο Άλλισον ζήτησε να ονομαστεί βιργίνιο (virginium), από τη γενέτειρα πολιτεία του, Βιρτζίνια, μαζί με τα χημικά σύμβολα Vi και Vm. Το 1934, ο ΜακΦέρσον του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϋ ανασκεύασε την αποτελεσματικότητα της συσκευής του Άλλισον, και επομένως και την ισχύ της ανακάλυψής του.
Το 1936 ο ρουμάνος φυσικός Χόρια Χουλουμπέι (Horia Hulubei) και η Γαλλίδα συναδέλφισσά του Υβέτ Καυχοΐς (Yvette Cauchois), επίσης ανέλυσαν δείγματα πολλουσίτη, χρησιμοποιώντας συσκευή ακτίνων Χ υψηλής ευκρίνειας (για την εποχή τους, τουλάχιστον). Παρατήρησαν αρκετές ασθενείς γραμμές εκπομπής, που υπέθεσαν ότι ανήκαν στο χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 87, και ανέφεραν την ανακάλυψή τους, προτείνοντας το όνομα μολδάβιο (moldavium), μαζί με το χημικό σύμβολο Ml, από την ονομασία της Μολδαβίας, που ήταν η γενέτειρα περιοχή του Χουλουμπέι (η οποία Μολδαβία τότε ήταν ρουμανική επαρχία). Το 1937, η εργασία του Χουλουμπέι δέχτηκε την κριτική του αμερικανού φυσικό Χιρστ Τζούνιορ, που απέρριψε τις ερευνητικές μεθόδους του Χουλουμπέι. Ο Χιρστ ήταν σίγουρος το εκακαίσιο δεν επρόκειτο να βρεθεί στη φύση, και ότι ο Χουλουμπέι παρατήρησε γραμμές φάσματος ακτίνων Χ υδραργύρου ή βισμουθίου. Ο Χουλουμπέι επέμεινε ότι τόσο η συσκευή ακτίνων Χ που είχε, όσο και οι μέθοδοί του ήταν πολύ ακριβείς για ένα τέτοιο λάθος. Εξαιτίας αυτής της διαμάχης, ο νομπελίστας Ζαν Μπαπτίστ Περρίν (Jean Baptiste Perrin) και μέντορας του Χουλουμπέι, ενέκρινε το μολδάβιο ως πραγματικό εκακαίσιο έναντι της (τότε) πρόσφατης ανακάλυψης του φραγκίου από τη Μαργαρίτα Περέ. Η Περέ με επίπονες προσπάθειες για να πετύχει επαρκή ακρίβεια και λεπτομέρεια έκρινε την εργασία του Χουλουμπέι, με αποτέλεσμα τελικά να πιστωθεί αυτή και μόνο την ανακάλυψη του χημικού στοιχείου με ατομικό αριθμό 87. Όλες οι προηγούμενες υποτιθέμενες ανακαλύψεις του εκακαισίου απέτυχαν εξαιτίας της πολύ περιορισμένης ημιζωής του φραγκίου.
Η ανάλυση της Περέ
Το εκακαίσιο ανακαλύφθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1939 από τη Μαργαρίτα Περέ Ιδρύματος Κιουρί, στο Παρίσι, όταν καθάρισε δείγμα 227Ac, που είχε ήδη αναφερθεί ότι έχει ενέργεια διάσπασης 220 keV. Η Περέ σημείωσε σωματίδια διάσπασης με ενεργειακό επίπεδο κάτω των 80 keV. Η Περέ θεώρησε ότι αυτή η δραστηριότητα διάσπασης μπορεί να έχει προκληθεί από ένα προηγουμένως αταυτοποίητο προϊόν διάσπασης, κάποιο που είχε διαχωριστεί κατά τη διάρκεια του καθαρισμού, αλλά προστέθηκε ξανά από τη διάσπαση του καθαρού 227Ac. Διάφορες δοκιμές εξουδετέρωσαν τις πιθανότητες το άγνωστο χημικό στοιχείο να ήταν θόριο, ράδιο, μόλυβδος, βισμούθιο, ή θάλλιο. Το νέο (τότε) προϊόν είχε χημικές ιδιότητες αλκαλιμετάλλου, όπως να συγκαθιζάνει με τα άλατα καισίου. Αυτό οδήγησε την Περέ να πιστέψει ότι ήταν το χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 87, που παράχθηκε με α-διάσπαση από το 227Ac. Έπειτα, η Περέ αποπειράθηκε να καθορίσει την αναλογία της β-διάσπασης προς την α-διάσπαση στο 227Ac. Η πρώτη της δοκιμή έβγαλε για την α-διάσπαση ποσοστό 0,6%, ενώ αργότερα αυτό διορθώθηκε σε 1%.
Η Περέ ονόμασε το νέο (τότε) ισότοπο ακτίνιο-Κ (ενώ τώρα αναφέρεται ως 223Fr). Αργότερα, το 1946 πρότεινε την ονομασία κάτιο (catium, Cm) για το νεοανακαλυμένο της (τότε) χημικό στοιχείο, καθώς, όπως πίστευε, θα είχε το πιο ηλεκτροθετικό κατιόν απ' όλα τα χημικά στοιχεία. Η Ειρήνη Ζολιότ-Κουρί (Irène Joliot-Curie), μια από τις επιβλέποντες την Περέ, αντιτάχθηκε στην ονομασία, εξαιτίας της έννοιας του cat αντί cation. Επιπλέον, το χημικό σύμβολο που προτάθηκε είχε ήδη κατοχυρωθεί στο κιούριο. Τότε, η Περέ πρότεινε την ονομασία φράγκιο (francium), από το όνομα της πατρίδας τους (France). Αυτό το όνομα υιοθετήθηκε επίσημα το 1949 από την IUPAC. Αρχικά υιοθετήθηκε το χημικό σύμβολο Fa, αλλά αυτό διορθώθηκε σύντομα αργότερα σε Fr. Το φράγκιο ήταν το τελευταίο χημικό στοιχείο που ανακαλύφθηκε στη φύση. Τα δύο προηγούμενα ήταν το άφνιο (Hf) και το ρήνιο (Re).
Τα επόμενα που ανακαλύφθηκαν στην πραγματικότητα συντέθηκαν. Παραπέρα έρευνα πάνω στη δομή του φραγκίου έγινε, μεταξύ άλλων, από το Συλβαίν Λίμπερμαν και τη ομάδα του, στο CERN, κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980.
Ισότοπα
Υπάρχουν 34 γνωστά ισότοπα του φραγκίου, με ατομικές μάζες που κυμαίνονται από το 199 ως το 232. Το φράγκιο έχει επτά (7) μετασταθή πυρηνικά ισομερή. Τα ισότοπα 223Fr και 221Fr είναι τα μόνα ισότοπα του στοιχείου που υπάρχουν στη φύση, παρόλο που το πρώτο (223Fr) είναι κατά πολύ πιο συνηθισμένο.
Το 223Fr είναι το πιο σταθερό ισότοπο του στοιχείου, με ημιζωή 21,8 λεπτά, και είναι πολύ απίθανο πως κάποιο άλλο ισότοπο του φραγκίου με μακρύτερη ημιζωή πρόκειται στο μέλλον να ανακαλυφθεί ή να συντεθεί. Το 223Fr είναι το πέμπτο (5ο) προϊόν της σειράς ραδιενεργού διάσπασης του ακτινίου (Ac), ως θυγατρικό του ισοτόπου 227Ac. Το 223Fr, με τη σειρά του, διασπάται σε 223Ra με β-διάσπαση, με ενέργεια διάσπασης 1,149 MeV, μαζί με μια ελάσσονα (0,006 %) α-διασπαστική οδό σε 219At, με ενέργεια διάσπασης 5,4 MeV.
Το 221Fr έχει ημιζωή 4,8 λεπτά. Είναι το ένατο (9ο) προϊόν της διασπαστικής σειράς του ποσειδωνίου (Np), ως θυγατρικό του ισοτόπου 225Ac. Το 221Fr διασπάται σε 217At, με ενέργεια διάσπασης 6,457 MeV.