cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αιδοιολειχία
Γενικές απόψεις
Οι πολιτισμικές απόψεις σχετικά με την προσφορά ή την παραλαβή της αιδοιολειχίας κυμαίνονται από την αποστροφή έως και την υψηλή εκτίμηση. Έχει θεωρηθεί ταμπού και αποθαρρύνεται, σε πολλούς πολιτισμούς και μέρη του κόσμου. Στον κινεζικό ταοϊσμό, ο αιδοιολειχία είναι σεβαστή ως μια πρακτική που εκπληρώνει πνευματικά και πιστεύεται ότι ενισχύει τη μακροζωία. Στη σύγχρονη δυτική κουλτούρα, το στοματικό σεξ χρησιμοποιείται ευρέως μεταξύ των εφήβων και των ενηλίκων. Οι νόμοι ορισμένων περιφερειών θεωρούν ότι η αιδοιολειχία είναι διεισδυτικό σεξ για τους σκοπούς των σεξουαλικών αδικημάτων σε σχέση με την πράξη, αλλά οι περισσότερες χώρες δεν έχουν νόμους που απαγορεύουν την πρακτική, σε αντίθεση με το πρωκτικό σεξ ή το εξωγαμιτικό σεξ. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Achille_Dev%C3%A9ria_erotism.jpg|δεξιά|μικρογραφία|289x289εσ|Πίνακας που απεικονίζει έναν άντρα να πράττει αιδοιολειχία σε μια γυναίκα σε ένα επίσημο πάρτι, από τον Γάλλο καλλιτέχνη Achille Devéria.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις Κατηγορία:Στοματικός ερωτισμός Κατηγορία:Μη διεισδυτικό σεξ
Άννα Ερίζου
Η Άννα Ερίζου ήταν Ενετική καταγωγής ηρωίδα της πόλεως της Χαλκίδας που σήμερα την έχει τιμήσει δίνοντας το όνομα της σε οδό της πόλης. Ήταν κόρη του ενετού βάιλου της Εύβοιας Παύλου Ερίζου κι έζησε τον 15ο αιώνα.
Τον Ιούνιο και Ιούλιο του 1470 ο Οθωμανός σουλτάνος Μουράτ Β΄ πολιορκούσε την Χαλκίδα από ξηρά και θάλασσα. Μετά από την απόκρουση οκτώ Οθωμανικών εφόδων στις 17 Ιουλίου το τείχος της πόλης κατέρρευσε και οι Οθωμανοί μπήκαν στην πόλη, ο βάιλος Παύλος αντιπαράθεσε ισχυρή άμυνα μέσα στην πόλη έχοντας μαζί του και πολλές γυναίκες. Μετά από συμφωνία με τους Οθωμανούς ο Ερίζος παραδόθηκε με τον όρο να μην πειραχτεί κανένας, ο Μουράτ όμως δεν κράτησε τον λόγο του σκοτώνοντας τους περισσότερους και πιάνοντας την Άννα αιχμάλωτη. Ο Μουράτ της ζήτησε να γίνει σύζυγος του αλλά αυτή αρνήθηκε και την σκότωσε.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Εύβοιας
Τσεσμέ
Το Τσεσμέ ή (ο) Τσεσμές ή Κρήνη (τουρκικά: Çeşme, Τσέσμε), είναι παραθαλάσσια πόλη και περιφέρεια στο δυτικό άκρο της Τουρκίας, στην επαρχία Σμύρνης. Η πόλη το 2012 είχε 21.749 κατοίκους και η περιφέρεια 34.563. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της χερσονήσου της Ερυθραίας, 85 χιλιόμετρα δυτικά της Σμύρνης, απέναντι από τη Χίο, από την οποία απέχει 9 ναυτικά μίλια.
Σε ένα κόλπο βορειοδυτικά του Τσεσμέ, στο σημερινό χωριό Ildırı, κατά τη αρχαιότητα βρισκόταν η αρχαία ιωνική πόλη Ερυθρές και η περιοχή της σημερινής πόλης λεγόταν Κύσος. Η πόλη στη σημερινή θέσης της άρχισε να αναπτύσσεται κατά τους Βυζαντινούς χρόνους. Η πόλη έζησε τη χρυσή περίοδό της τον 14ο αιώνα, όταν δόθηκε στους Γενοβέζους. Οι Γενοβέζοι κατασκεύασαν στην πόλη ένα φρούριο, το οποίο στη συνέχεια ανακαινίστηκε από τους Οθωμανούς. Η πόλη κατελήφθη το 1508 από τον Βαγιαζήτ Β΄. Τον Ιούλιο του 1770, κατά τη διάρκεια των Ορλωφικών στην πόλη δόθηκε η ναυμαχία του Τσεσμέ, η οποία έληξε με νίκη του ρωσικού ναυτικού. Η πόλη ανέκαμψε ξανά τον 19ο αιώνα, με την άφιξη μεταναστών από την Πελοπόννησο (γνωστοί ως «Μωραΐτες») και τα νησιά του Αιγαίου και πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή είχε 19.000 κατοίκους, από τους οποίους οι 17.000 ήταν Έλληνες. Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται τουριστικά στο τέλος του 20ού αιώνα και σήμερα είναι ένας από τους κύριους προορισμούς στην Τουρκική Ριβιέρα.
Η πόλη είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός και θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους προορισμούς στο κόσμο για ιστιοσανίδα. Επίσης είναι σημαντικό αγροτικό κέντρο, ιδίως καλλιέργειας καρπουζιών που έχουν αντικαταστήσει την καλλιέργεια των αμπελιών. Επίσης έγιναν ανεπιτυχείς προσπάθειες καλλιέργειας μαστιχόδεντρου. Αξιοθέατα της πόλης πέρα από το κάστρο είναι το καραβάν σεράι του 18ου αιώνα, ο παραλιακός δρόμος, η μαρίνα και ο πρώην χριστιανικός καθεδρικός του Αγίου Χαραλάμπου, ο οποίος σήμερα έχει μετατραπεί σε εκθεσιακό κέντρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Σμύρνης
1982 Κλάιν
Ο Κλάιν (Cline) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,5. Ανακαλύφθηκε το 1975 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Έλινορ Χέλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού εφευρέτη `Εντγουιν Λη Κλάιν (Edwin Lee Cline).
Εξαιτίας και της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Κλάιν κοντά στο περιήλιό του εξέρχεται από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης και προσεγγίζει την τροχιά του πλανήτη `Αρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κλάιν είναι άγνωστα. Ο Κλάιν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 47 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κλαιν
Γεώργιος Πλάτων
Ο Γεώργιος Πλάτων (Ληξούρι Κεφαλονιάς 1 Απριλίου 1910 – Αθήνα 24 Ιουνίου 1993) ήταν πιανίστας και συνθέτης, μαθητής στο πιάνο του Έγκον Πέτρι και στα θεωρητικά του Μάριου Βάρβογλη. Έγραψε όλα τα είδη σύνθεσης εκτός από μελόδραμα. Από τα έργα του ξεχωρίζει το κονσέρτο του για πιάνο και ορχήστρα, ονόματι Ελληνική Ραψωδία. Από το 1952 έως το 1972 εργάστηκε ως πιανίστας στην Εθνική Λυρική Σκηνή, ενώ υπήρξε σημαντικός δάσκαλος για πολλούς Έλληνες συνθέτες και πιανίστες.
Απέκτησε δύο κόρες, την Αγγελική Παπάζογλου και τη γνωστή πιανίστα και συνθέτρια Λένα Πλάτωνος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες
Βαλλαχράδες
Το όνομα βαλλαχράδες είναι σύνθετη λέξη εκ του βάλλω+αχράδας. Κατά την εορτή αυτή τα παιδιά ασκούνταν σ΄ ένα είδος ομαδικού πολέμου ρίχνοντας εναντίον αλλήλων αχράδας (= άγρια αχλάδια). Η εορτή αυτή, που αρχικά μπορεί να ξεκίνησε ως ομαδικό παιχνίδι, κατέστη αργότερα έθιμο που πιθανώς να θύμιζε τους πολύ αρχαιότερους ακόμα χρόνους όπου οι αχράδες αποτελούσαν τη βασική τροφή των Αργείων.
Η συνήθεια της εορτής αυτής έφθασε μέχρι και σήμερα να τελείται στη περιοχή του Άργους και μάλιστα ανήμερα της χριστιανικής εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου κατά την οποία μόλις οι εκκλησιαζόμενοι εξέλθουν του ναού να βρίσκονται αντιμέτωποι μ΄ ένα βαλλιστικό καταιγισμό αχράδων που εξαπολύουν νεαροί "βαλλαχραδιστές" από παρακείμενα σημεία. Αυτό έχει ως συνέπεια αφενός η απόλυση να γίνεται ταχύτατα αφετέρου κάποιοι από τους εκκλησιαζόμενους να μην εξέρχονται. Επίσης το ίδιο αυτό έθιμο παρατηρείται μετά και από γαμήλια τελετή όπου εκεί βαλλαχραδιστές είναι αγόρια και κορίτσια με συνέπεια οι νεόνυμφοι με την έξοδό τους από τον ναό να προκαλούνται σε άμεση φυγή.
Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Λάμπρου 1916
Η Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Λάμπρου 1916 (Σεπτέμβριος 1916 - Απρίλιος 1917) αντικατέστησε την Κυβέρνηση Νικολάου Καλογερόπουλου 1916.
Στις 8 Ιουνίου 1916 η Αντάντ με τελεσίγραφό της προς την Ελληνική κυβέρνηση ζητά τον σχηματισμό κυβέρνησης η οποία δεν θα έχει οποιαδήποτε πολιτική χροιά και θα τηρεί πολιτική ευμενούς ουδετερότητας προς τους Συμμάχους. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Νικόλαου Καλογερόπουλου που η Αντάντ δεν αναγνώριζε επειδή αυτοπροσδιοριζόταν ως πολιτική, διορίζει «Υπηρεσιακή κυβέρνηση» υπό τον καθηγητή Σπυρίδωνα Λάμπρο, η οποία συμμορφούμενη σε άνωθεν αντολές, δεν αποτελείται παρά εξ ολοκλήρου από εξωκοινοβουλευτικούς. .
Η κυβέρνηση Λάμπρου «είναι ίσως η μοναδική Κυβέρνηση στην πολιτική μας ιστορία,πού τόσο ο χαρακτηρισμός της όσο και η αποστολή της[...] προσδιορίστηκαν από μια διακοίνωση των μεγάλων δυνάμεων».
Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Σπυρίδωνα Λάμπρου ο Εθνικός Διχασμός οξύνθηκε ακόμα περισσότερο με αποκορύφωμα τη μάχη των Αθηνών και τα Νοεμβριανά. Στην περίοδο αυτή η κυβέρνηση διοικούσε μόνο το νότιο μέρος της χώρας, ενώ η βόρειος Ελλάδα ήταν κάτω από τη διοίκηση της κυβέρνησης Εθνικής Αμύνης.
Πηγές
1916 09 16 Κατηγορία:1916 Κατηγορία:1917 1916 Κατηγορία:Εθνικός Διχασμός
Μυλοπόταμος Δράμας
Ο Μυλοπόταμος είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας. σε υψόμετρο 90 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Μυλοπόταμος βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας σε απόσταση 7 χλμ. δυτικά από το κέντρο της πόλης, κοντά στη συμβολή της ΕΟ Δράμας - Σερρών με την ΕΟ Δράμας - Κάτω Νευροκοπίου που καταλήγει στα σύνορα Ελλάδας - Βουλγαρίας.
Ιστορία
Το χωριό Μυλοπόταμος υπήρχε επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με το όνομα Τουρκοχώρι. Οι κάτοικοι αποτελούνταν από ντόπιο χριστιανικό πληθυσμό αλλά και μουσουλμάνους καθώς και οικογένειες από την Αίγυπτο τους οποίους είχαν εγκαταστήσει Τούρκοι επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως δούλους. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών αποχώρισε ο μουσουλμανικός τουρκικός πληθυσμός και εγκαταστάθηκαν αρχικά 80 οικογένειες προσφύγων (303 άτομα)  από την Ανατολική Θράκη και από τον Εύξεινο Πόντο. Η πλειοψηφία του πληθυσμού του χωριού είναι ποντιακής καταγωγής, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους κατάγονται από το Ακ-Νταγ Ματέν, το Αμπές (σήμερα Σεβάστεια) και τη Σάντα.
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1919 ως Παπάζ Κιόι στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βησωτσάνης. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Μυλοπόταμος. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μυλοποτάμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 711 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Φλαμένκο
thumbnail|right|250px|Ισπανίδα χορεύτρια, John Singer Sargent, 1880 - 1881 Το φλαμένκο (ισπ. Flamenco) είναι ένας ισπανικός χορός που αφορά ένα είδος μουσικής και χορού, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά κατά τον 19ο αιώνα.
Το φλαμένκο ενσωματώνει μια σύνθετη μουσική και πολιτισμική παράδοση. Προήλθε αρχικά από την περιφέρεια της Ανδαλουσίας, όπου αναπτύχθηκε σαν ξεχωριστή υποκουλτούρα με κέντρα τη Σεβίλλη, το Κάδιξ και τη Μάλαγα, στη συνέχεια όμως εξελίχτηκε σε χαρακτηριστικό κομμάτι του πολιτισμού ολόκληρης της Ισπανίας, ενσωματώνοντας και μετασχηματίζοντας λαϊκά μουσικά στοιχεία σε διαφοροποιημένες μουσικές φόρμες και από άλλες περιφέρειες, όπως η Μούρθια κι η Εξτρεμαδούρα.
Είναι γενικότερα παραδεκτό ότι το φλαμένκο δημιουργήθηκε από τη μοναδική συνύπαρξη και μείξη της αραβικής, ανδαλουσιανής, σεφαρδιτικής και τσιγγάνικης κουλτούρας στην περιοχή της Ανδαλουσίας πριν και μετά τη Ρεκονκίστα (Ανακατάληψη), την ιστορική δηλαδή περίοδο κατά την οποία οι Χριστιανοί βασιλείς ανακατέκτησαν την Ισπανία από τους Μουσουλμάνους. Χαρακτηριστικό μουσικό όργανο είναι η κιθάρα φλαμένκο.
Το 2010 η UNESCO συμπεριέλαβε το φλαμένκο στον Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας ύστερα από σχετική αίτηση της Ισπανίας.
Γενικά στοιχεία
Γενικότερα, λοιπόν, παρατηρείται μια έλλειψη καταγεγραμμένων ιστορικών στοιχείων σχετικά με το φλαμένκο, καθώς υπήρχε και έλλειψη ενδιαφέροντος από τους ιστορικούς και μουσικολόγους της εποχής: ένας περιορισμένος αριθμός πηγών, κυρίως από το 19ο αιώνα, καθώς και σημειώσεις και ταξιδιωτικές εντυπώσεις από Ευρωπαίους ταξιδιώτες. Το ενδιαφέρον άρχισε να αυξάνεται κατά τον 20ό αιώνα και από τη δεκαετία του 1980 κι έπειτα ξεκίνησε συστηματοποιημένη και πιο λεπτομερής έρευνα προς αναζήτηση νέων στοιχείων για το μουσικό αυτό είδος.
Προέλευση
thumb|right|Νεαρή [[Ρομά από την ισπανική Γρανάδα]] Προκειμένου να κατανοήσει κάποιος τις επιρροές και τις συνθήκες από τις οποίες δημιουργήθηκε το Φλαμένκο, θα πρέπει να δώσει προσοχή στην κουλτούρα και τη μουσική παράδοση της Ιβηρικής Χερσονήσου.
Πριν την εισβολή των Μουσουλμάνων το 711, η Ισπανία των Βησιγότθων είχε υιοθετήσει το δικό της ξεχωριστό εκκλησιαστικό λειτουργικό, γνωστό ως μοζαραβική λειτουργία, η οποία είχε επιρροές από τη Βυζαντινή μουσική και διατηρήθηκε μέχρι το 10ο ή 11ο αιώνα. Ορισμένες θεωρίες, όπως του Ισπανού κλασικού μουσικού Μανουέλ ντε Φάγια, συνέδεαν με το φλαμένκο τα μουσικά αυτά ακούσματα και τον αρχαιοελληνικό Δωρικό τρόπο, ο οποίος αποκαλούνταν Φρυγικός. Δυστυχώς, λόγω της μορφής της μουσικής γραφής των Μοζαραβιτικών ύμνων, η θεωρία αυτή δεν έχει αποδειχτεί.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Νότιας Ισπανίας από τους Μωαμεθανούς, Χριστιανοί, Εβραίοι και Μουσουλμάνοι ζούσαν σε σχετική αρμονία. Τότε έκαναν την εμφάνισή τους και οι πρώτες νομαδικές τσιγγάνικες φυλές της Ισπανίας, οι οποίες πιθανότατα προήλθαν από την περιοχή Παντζάμπ της Ινδίας.
Κατά τη διάρκεια της Επανάκτησης των ισπανικών εδαφών, η Κόρδοβα και η Σεβίλη έπεσαν στης αρχές του 13ου αιώνα, ενώ τελευταία η Γρανάδα το 1492. Έτσι, οι ανεπιθύμητοι πληθυσμοί καταδιώκονταν όλο και πιο νότια, ενώ σε αυτούς προστέθηκαν αργότερα και όσοι ήθελαν να ξεφύγουν από την Ιερά Εξέταση. Η συγχώνευση των Τσιγγάνων (Gitanos στα ισπανικά) με τους Εβραίους, τους Μουσουλμάνους και τους Ανδαλουσιανούς της Νότιας Ισπανίας οδήγησε στη "γέννηση" του φλαμένκο, ενώ η μουσική της Βόρειας Ισπανίας είχε καθαρά κελτικές επιρροές από τους προρωμαϊκούς χρόνους.
Φλαμένκο: ο χορός
Στα τέλη του 18ου αιώνα, το φλαμένκο άρχισε να παρουσιάζεται σε ταβέρνες με τη συνοδεία κιθάρας, ενώ σύντομα προστέθηκε και ο χορευτής ή η χορεύτρια (ballaor/ballaora). Υπήρχαν επίσης άτομα που έδιναν το ρυθμό είτε με παλαμάκια είτε με χτύπημα των δαχτύλων, ενώ βασικό συστατικό του χορού φλαμένκο αποτελεί ο ήχος από τα πόδια των χορευτών (soniquete) και ο κοφτός βηματισμός τους (zapateado). Ο γυναικείος χορός αναδεικνύει τη χάρη του σώματος και των χεριών.
Κοινωνική αποδοχή και εξάπλωση του Φλαμένκο
Το Φλαμένκο δεν ήταν πάντα αποδεκτό από την συντηρητική άρχουσα τάξη, ίσως εξαιτίας του περιεχομένου των τραγουδιών του, τα οποία είχαν σαν θέμα τους τη βία, τον έρωτα δίχως κοινωνικές συμβάσεις, τη φυλακή κ.ά.
Από το 1850 μέχρι και το 1910 έχουμε τη λεγόμενη Χρυσή Εποχή του Φλαμένκο. Το φλαμένκο μπήκε σε πολλά cafes cantantes, όπου δίνονταν μουσικές παραστάσεις, έχοντας χάσει την κακή του φήμη, και κέρδιζε θαυμαστές από τις πλούσιες και πιο μορφωμένες κοινωνικές τάξεις. Οι συμμετέχοντες ήταν πλέον επαγγελματίες, ενώ γίνονταν διάσημοι και οι κιθαρίστες που συνόδευαν τους χορευτές φλαμένκο, οι οποίοι άρχισαν να επηρεάζονται από ακούσματα κλασικών κομματιών, υιοθετώντας τεχνικές που ενσωμάτωσαν στην παραδοσιακή μουσική. Για κάποιους, η περίοδος αυτή σηματοδοτούσε την εμπορευματοποίηση του παραδοσιακού φλαμένκο, ενώ άλλοι υποστήριζαν ότι με τους επαγγελματίες πλέον χορευτές και μουσικούς δημιουργούνταν υγιής ανταγωνισμός, ο οποίος με τη σειρά του γεννούσε μεγαλύτερη δημιουργικότητα και τεχνική αρτιότητα.
Κατά τη δικτατορία του Φράνκο (1936-1973), κυνηγήθηκαν οι πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος, καθώς και μειονότητες της χώρας. Οι Τσιγγάνοι, ωστόσο, της Ανδαλουσίας δεν είχαν τόσο την τύχη ομοεθνών τους στην κυρίως Ευρώπη, το 85% των οποίων βρήκαν το θάνατο στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Έτσι, μέσα από την προφορική τους παράδοση συνέχισε να αναπτύσσεται η μουσική κι ο χορός του φλαμένκο.
Με την πάροδο των χρόνων, όταν αναπτύχθηκε και η μουσική τεχνολογία και βιομηχανία, το Φλαμένκο βγήκε εκτός των συνόρων της Ισπανίας κι έγινε γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο. Έτσι, άρχισαν να αναπτύσσονται επιμέρους είδη φλαμένκο, με επιρροές, για παράδειγμα, από τη Λατινική Αμερική και κυρίως την Κούβα, ενώ η επίδραση της τζαζ έφερε και την προσθήκη μη παραδοσιακών οργάνων, όπως το φλάουτο, κρουστά, μπάσο και σαξόφωνο.
Τουριστική εκμετάλλευση και "φολκλόρ"
Κατά το 19ο αιώνα, το φλαμένκο και η συσχέτισή του με τους Ανδαλουσιανούς Τσιγγάνους άρχισε να γίνεται δημοφιλές σε όλη την Ευρώπη μέχρι και τη Ρωσία, με αποτέλεσμα να φτάσουν να γίνουν "απαραίτητο" θέαμα για όποιον ταξίδευε στην Ισπανία. Συνθέτες έγραφαν μουσικά έργα και όπερες με θέματα τσιγγάνικα και φλαμένκο, σύμφωνα με τη δική τους πεποίθηση. Η Ισπανία ταυτίστηκε με τους Τσιγγάνους και το φλαμένκο, προς δυσαρέσκεια των μη-Ανδαλουσιανών Ισπανών. Η τάση αυτή οφείλεται στο γενικότερο ενθουσιασμό που παρατηρούνταν εκείνη την περίοδο στην Ευρώπη σχετικά με φολκλορικές παραδόσεις χωρών.
Στη σύγχρονη Ισπανία, η κυβέρνηση υποστηρίζει το φλαμένκο ως βασικό στοιχείο της τουριστικής ανάπτυξης της χώρας. Το γεγονός αυτό έχει τόσο υποστηρικτές όσο και επικριτές, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι το παραδοσιακό φλαμένκο σαν καλλιτεχνική έκφραση πρέπει να αναπτύσσεται και να εντοπίζεται στους αρχικούς θύλακές του, την ισπανική επαρχία, και όχι να καταλήξει "μουσειακό είδος". Επίσης, υπερασπιστές του "γνήσιου φλαμένκο" θεωρούν ότι δεν έχουν όλοι επαρκή γνώση και τεχνική, με αποτέλεσμα να έχουν οδηγήσει στη θεώρηση που πολλοί έχουν για το φλαμένκο ως "φολκλορικό θέαμα".
Μορφές έκφρασης στο φλαμένκο
Βασικά στοιχεία του φλαμένκο είναι το παίξιμο της κιθάρας φλαμένκο (toque), το τραγούδι (cante) και ο χορός (baile).
Κάντε φλαμένκο
Αρχικό και κύριο στοιχείο του Φλαμένκο ήταν το τραγούδι και όχι ο χορός, σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση. Τα τραγούδια αυτά ακολουθούν αυστηρούς μουσικούς και ποιητικούς κανόνες, ενώ οι στίχοι τους (coplas) μπορούν να αποτελέσουν και μόνοι τους ξεχωριστά ποιήματα, το στυλ των οποίων μιμήθηκαν συχνά Ανδαλουσιανοί ποιητές, όπως ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.
Το Κάντε Φλαμένκο μπορεί να χωριστεί σε κατηγορίες βάσει πολλών κριτηρίων, όπως για παράδειγμα το ύφος των τραγουδιών. Έτσι, με αυτό το διαχωρισμό, έχουμε το Cante Jondo, το Cante Chico και το ενδιάμεσο Cante Intermedio, που είναι λιγότερο έντονο αλλά πιο "στολισμένο" μουσικά, ωστόσο συγκινητικό και δύσκολο ερμηνευτικά.
Κάντε Χόντο
Είναι γνωστό και ως Canto Grande. Πρόκειται για έντονα μελαγχολικά τραγούδια με θέμα το θάνατο, τα ανθρώπινα βάσανα, την απόγνωση, τη λύπη και το θρησκευτικό αίσθημα. Περισσότερο από κάθε άλλο είδος, θεωρείται ότι σε αυτή τη μορφή τραγουδιού, ο καλλιτέχνης αυτοσχεδιάζοντας ουσιαστικά τραγουδάει από την ψυχή του.
Είδη Κάντε Χόντο αποτελούν η σεγιρίγια, οι σολεάρες, η τονά ,η τιεντος κι η καρθελέρα.
Κάντε Τσίκο
Κυριολεκτικά σημαίνει μικρό τραγούδι και ασχολείται με πιο "ανάλαφρα" θέματα (έρωτας, φύση, χαρά, ευτυχία, τολμηρό χιούμορ). Υπάρχει συνοδεία του τραγουδιού από κιθάρα φλαμένκο.
Είδη Κάντε Τσίκο αποτελούν η αλεγρία, η μπουλερία και το τάνγκο.
Χορός φλαμένκο
Ο χορός φλαμένκο είναι ιδιαίτερα εκφραστικός για τον χορευτή και είναι χαρακτηριστικός για τις κινήσεις των χεριών και το ρυθμικό χτύπο των ποδιών. Δε βασίζονται σε κάποια χορογραφία, αλλά στον αυτοσχεδιασμό βάσει του ρυθμού (palo). Συχνά χρησιμοποιούνται και καστανιέτες ή βεντάλιες.
Ρυθμοί ("Πάλος") του Φλαμένκο
thumb|200px|Χορευτές στη [[Σεβίλλη]] Στο φλαμένκο υπάρχουν διαφορετικοί ρυθμοί και μουσικά είδη, οι αποκαλούμενοι στα ισπανικά palos, που αριθμούν πάνω από 50, κάποιοι συχνότεροι και κάποιοι πιο σπάνιοι.
Κάποια τραγούδια δεν έχουν συνοδεία χορού, ενώ άλλα χορεύονται είτε από άνδρες είτε από γυναίκες. Η πλειονότητα των "πάλος" χορεύεται σήμερα σε μορφή σόλο, μέχρι σημείου οτιδήποτε χορεύεται με περισσότερους από έναν χορευτές, όπως για παράδειγμα οι σεβιγιάνας ή οι ροντένιας, να μη θεωρείται γνήσιο φλαμένκο.
Διάσημοι καλλιτέχνες του φλαμένκο
thumb|right|250px|Κιθάρα φλαμένκο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χορευτικά είδη Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Χορός στην Ισπανία Κατηγορία:Μουσική στην Ισπανία
Πρωκτική υγιεινή
Η πρωκτική υγιεινή ή ο πρωκτικός καθαρισμός αναφέρεται σε πρακτικές υγιεινής που εκτελούνται στον πρωκτό ενός ατόμου, συνήθως λίγο μετά την αφόδευση. Ο καθαρισμός μετά την αφόδευση σπάνια συζητείται ακαδημαϊκά, εν μέρει λόγω του κοινωνικού ταμπού. Ο επιστημονικός στόχος του καθαρισμού μετά την αφόδευση είναι η πρόληψη της έκθεσης σε παθογόνους παράγοντες, ενώ κοινωνικά γίνεται πολιτιστικός κανόνας. Η διαδικασία του καθαρισμού μετά την αφόδευση περιλαμβάνει είτε το ξέπλυμα του πρωκτού και του εσωτερικού μέρους των γλουτών με νερό είτε το σκούπισμα της περιοχής με στεγνά υλικά, όπως χαρτί υγείας. Στον καθαρισμό με βάση το νερό είτε ένα χέρι χρησιμοποιείται για τρίψιμο της περιοχής από τρεχούμενο νερό είτε σε συστήματα μπιντέ υπό πίεση το νερό κάνει τη δουλειά. Σε οποιαδήποτε από τις δύο μεθόδους η μετέπειτα απολύμανση των χεριών είναι απαραίτητη για την επίτευξη των τελικών στόχων του καθαρισμού μετά την αφόδευση.
Πολιτισμός και οικονομία
Σε ορισμένους πολιτισμούς - όπως πολλές δυτικές χώρες - ο καθαρισμός μετά την αφόδευση γίνεται γενικά μόνο με χαρτί υγείας, μέχρι το άτομο να κάνει μπάνιο ή ντους. Η αγορά πανικού κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 που προκάλεσε προσωρινές ελλείψεις χαρτιών υγείας δείχνει πόσο σημαντικά είναι για τους δυτικούς πολιτισμούς, ως οικιακό αγαθό. Ωστόσο, ανεπιβεβαίωτες πηγές δείχνουν ότι το 70% -75% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν χρησιμοποιεί χαρτί υγείας για διάφορους λόγους. Η δυνατότητα απόκτησής του είναι ένας λόγος που πολλοί άνθρωποι στον κόσμο δεν χρησιμοποιούν χαρτί υγείας. Το χαρτί υγείας είναι στενά συνδεδεμένο με το βιοτικό επίπεδο. Το πρώτο εμπορικά διαθέσιμο χαρτί τουαλέτας εφευρέθηκε από έναν επιχειρηματία στη Νέα Υόρκη με το όνομα Τζόζεφ Γκαγιέτι (Joseph Gayetty) το 1857, με την αυγή της δεύτερης βιομηχανικής επανάστασης.
Σύμφωνα με το Patel et al (2012), ο πολιτισμός ορίζεται ως η μαθημένη συμπεριφορά που έχει αποκτηθεί κοινωνικά. Ο πολιτισμός είναι το κοινό και οργανωμένο σώμα εθίμων, δεξιοτήτων, ιδεών και αξιών, που μεταδίδονται κοινωνικά από τη μια γενιά στην άλλη. Η συμπεριφορά και η κουλτούρα της υγείας είναι αλληλένδετα. Καθορίζει τους κανόνες συμπεριφοράς και παρέχει μηχανισμούς που διασφαλίζουν για ένα άτομο, την προσωπική και κοινωνική του επιβίωση. Σε κυρίως Καθολικές χώρες, Ανατολικούς Ορθόδοξους, Ινδουιστικούς, Βουδιστικούς και Μουσουλμανικούς πολιτισμούς και σε ορισμένες Προτεσταντικές χώρες όπως η Φινλανδία, καθώς και στη Νοτιοανατολική Ασία, στη Νότια Ευρώπη και στη Λατινική Αμερική, χρησιμοποιείται νερό συνήθως για πρωκτικό καθαρισμό, χρησιμοποιώντας πίδακα (μπιντές) ή δοχείο και το χέρι ενός ατόμου (σε ορισμένες χώρες χρησιμοποιείται μόνο το αριστερό χέρι). Ο καθαρισμός με νερό ακολουθείται μερικές φορές από το στέγνωμα της πρωκτικής περιοχής και του χεριού με μια υφασμάτινη πετσέτα ή χαρτί υγείας. Από την άλλη πλευρά, σε ορισμένα μέρη των αναπτυσσόμενων χωρών και κατά τη διάρκεια κατασκηνώσεων, υλικά όπως φυτικές ύλες (φύλλα), λάσπη, χιόνι (νερό), καλαμποκάλευρα και πέτρες χρησιμοποιούνται μερικές φορές για τον πρωκτικό καθαρισμό. Η ύπαρξη προϊόντων υγιεινής για τον πρωκτικό καθαρισμό στην τουαλέτα ή στο σημείο της αφόδευσης είναι σημαντική για τη γενική δημόσια υγεία. Η απουσία κατάλληλων προϊόντων στα νοικοκυριά μπορεί, υπό ορισμένες συνθήκες, να συσχετιστεί με τον αριθμό των επεισοδίων διάρροιας ανά νοικοκυριό. Η ιστορία της υγιεινής του πρωκτού, από την αρχαία Ρώμη και την αρχαία Ελλάδα έως την Κίνα και την Ιαπωνία, περιλαμβάνει σπόγγους και ράβδους, καθώς και νερό και χαρτί.
Η συμπερίληψη εγκαταστάσεων καθαρισμού πρωκτού συχνά παραβλέπεται όταν σχεδιάζονται δημόσιες ή κοινόχρηστες τουαλέτες στις αναπτυσσόμενες χώρες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, υλικά για τον πρωκτικό καθαρισμό δεν διατίθενται σε αυτές τις εγκαταστάσεις. Συχνά παραβλέπεται η διασφάλιση της ασφαλούς απόρριψης υλικών καθαρισμού πρωκτού, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε ανθυγιεινά κατάλοιπα μέσα ή γύρω από τις δημόσιες τουαλέτες που συμβάλλουν στην εξάπλωση ασθενειών.
Οι εγκαταστάσεις για μετά την αφόδευση εξελίχθηκαν με τον ανθρώπινο πολιτισμό, και έτσι, ο καθαρισμός μετά την αφόδευση. Σύμφωνα με τον Φενράντο υπάρχουν αρχαιολογικές μαρτυρίες χρήσης της τουαλέτας στη Σρι Λάνκα που κυμαίνονται από το 936 μ.Χ. Αυτές οι τουαλέτες βρέθηκαν να διαθέτουν ένα πλήρες σύστημα υδραυλικών εγκαταστάσεων και λυμάτων με εγκαταστάσεις επεξεργασίας πολλαπλών σταδίων. Σύμφωνα με τον Βουδισμό, οι εθιμοτυπίες της τουαλέτας (Wachchakutti Wattakkandaka στη γλώσσα Πάλι) απαριθμήθηκαν από τον ίδιο τον Βούδα στην Τριπίτακα (Tripiṭaka, «Τρία καλάθια»), την παλαιότερη συλλογή βουδιστικών διδασκαλιών.
Χαρτί υγείας
Σε ορισμένα μέρη του κόσμου, ειδικά πριν το χαρτί τουαλέτας γίνει διαθέσιμο ή προσιτό, η χρήση εφημερίδων, σελίδων τηλεφωνικού καταλόγου ή άλλων προϊόντων χαρτιού ήταν κοινή. Ο ευρέως διαδεδομένος κατάλογος Sears Roebuck ήταν επίσης μια δημοφιλής επιλογή μέχρι που άρχισε να τυπώνεται σε γυαλιστερό χαρτί (οπότε κάποιοι έγραψαν στην εταιρεία για να διαμαρτυρηθούν). Με τις τουαλέτες με καζανάκι, η χρήση εφημερίδας ως χαρτιού υγείας είναι πιθανό να προκαλέσει απόφραξη.
Αυτή η πρακτική συνεχίζεται σήμερα σε περιοχές της Αφρικής, καθώς ενώ τα ρολά χαρτιού υγείας είναι άμεσα διαθέσιμα, μπορεί να είναι αρκετά ακριβά, ωθώντας τα φτωχότερα μέλη της κοινωνίας να χρησιμοποιούν εφημερίδες.
Τα άτομα που πάσχουν από αιμορροΐδες μπορεί να είναι πιο δύσκολο να διατηρήσουν την περιοχή του πρωκτού καθαρή χρησιμοποιώντας μόνο χαρτί υγείας και μπορεί να προτιμούν επίσης το πλύσιμο με νερό.
Αν και το σκούπισμα από μπροστά προς τα πίσω ελαχιστοποιεί τον κίνδυνο μόλυνσης της ουρήθρας, η κατεύθυνση του σκουπίσματος ποικίλλει ανάλογα με το φύλο, τις προσωπικές προτιμήσεις και την κουλτούρα.
Μερικοί άνθρωποι σκουπίζουν την περιοχή του πρωκτού τους όρθιοι, άλλοι τη σκουπίζουν καθιστοί.
Νερό
μικρογραφία| Κάτοψη μπιντέ μικρογραφία| Ντους μπιντέ ή «βρύση υγείας» Το νερό με σαπούνι είναι ένας αξιόπιστος και υγιεινός τρόπος απομάκρυνσης υπολειμμάτων κοπράνων.
Μουσουλμανικές κοινωνίες
Η χρήση νερού στις μουσουλμανικές χώρες οφείλεται εν μέρει στην ισλαμική εθιμοτυπία τουαλέτας που ενθαρρύνει το πλύσιμο μετά από όλες τις περιπτώσεις αφόδευσης. Υπάρχουν ευέλικτες διατάξεις για όταν το νερό είναι λιγοστό: πέτρες ή χαρτιά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για καθαρισμό μετά την αφόδευση.
Στην Τουρκία, όλες οι τουαλέτες δυτικού τύπου έχουν ένα μικρό ακροφύσιο στο κέντρο πίσω από το χείλος της τουαλέτας με στόχο τον πρωκτό. Αυτό το ακροφύσιο ονομάζεται ταχαρέτ μουσλουγκού (taharet musluğu) και ελέγχεται από μια μικρή βρύση που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση στην τουαλέτα. Χρησιμοποιείται για το πλύσιμο του πρωκτού μετά το σκούπισμα και το στέγνωμα με χαρτί υγείας. Οι τουαλέτες βαθύ καθίσματος στην Τουρκία δεν διαθέτουν αυτό το είδος ακροφυσίου (χρησιμοποιείται ένας μικρός κάδος νερού από τη βρύση ή ένα ντους μπιντέ).
Ινδική υποήπειρος
Στην Ινδία και την ινδική υποήπειρο, πάνω από το 95% του πληθυσμού χρησιμοποιεί νερό για τον καθαρισμό της πρωκτικής περιοχής μετά την αφόδευση. Ο καθαρισμός των χεριών με σαπούνι/υγρό σαπούνι μετά από αυτή τη διαδικασία καθαρισμού είναι πολύ σημαντικός. Σε αστικές περιοχές και νεότερους οικισμούς, τα ντους μπιντέ χρησιμοποιούνται ευρέως. Τα απλούστερα δωμάτια τουαλέτας ή οι τουαλέτες σε χώρους χωρίς συνεχή παροχή τρεχούμενου νερού χρησιμοποιούν γενικά μια λοτά ή μια κούπα μαζί με κουβάδες.
Νοτιοανατολική Ασία
Στο Βιετνάμ, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν συχνά ντους μπιντέ. Είναι συνήθως διαθέσιμο τόσο σε νοικοκυριά όσο και σε δημόσιους χώρους.
Ευρώπη και Αμερική
Η χρήση νερού σε πολλές χριστιανικές χώρες οφείλεται εν μέρει στη βιβλική εθιμοτυπία της τουαλέτας που ενθαρρύνει το πλύσιμο μετά από όλες τις περιπτώσεις αφόδευσης. Ο μπιντές είναι κοινός σε κυρίως Καθολικές χώρες, όπου το νερό θεωρείται απαραίτητο για τον πρωκτικό καθαρισμό. Μερικοί άνθρωποι στην Ευρώπη και την Αμερική χρησιμοποιούν μπιντέ για τον πρωκτικό καθαρισμό με νερό. Οι μπιντέδες είναι κοινά είδη μπάνιου σε πολλές χώρες της Δυτικής και Νότιας Ευρώπης και σε πολλές χώρες της Νότιας Αμερικής, καθώς και σε μερικές παραδοσιακά ορθόδοξες και προτεσταντικές χώρες, όπως η Ελλάδα και η Φινλανδία αντίστοιχα, όπου τα ντους μπιντέ είναι κοινά.
Η διαθεσιμότητα των μπιντέδων ποικίλλει σημαντικά σε αυτήν την ομάδα χωρών. Επιπλέον, ακόμη και όταν υπάρχουν μπιντέδες, μπορεί να έχουν άλλες χρήσεις εκτός από το πλύσιμο του πρωκτού. Στην Ιταλία, η εγκατάσταση μπιντέ σε κάθε νοικοκυριό και ξενοδοχείο έγινε υποχρεωτική με νόμο στις 5 Ιουλίου 1975.
Υγρά μαντηλάκια και μαντηλάκια τζελ
Κατά τον καθαρισμό των γλουτών των μωρών κατά τη διάρκεια της αλλαγής πάνας χρησιμοποιούνται συχνά υγρά μαντηλάκια, σε συνδυασμό με νερό, εάν είναι διαθέσιμο. Καθώς τα υγρά μαντηλάκια παράγονται από πλαστικά υφάσματα από πολυεστέρα ή πολυπροπυλένιο, είναι ιδιαίτερα κακά για τα συστήματα αποχέτευσης καθώς δεν αποσυντίθενται, αν και η βιομηχανία υγρών μαντηλακίων υποστηρίζει ότι είναι βιοδιασπώμενα αλλά όχι για ρίψη στην τουαλέτα με καζανάκι.
Μερικά προϊόντα του 21ου αιώνα, ειδικοί αφροί, σπρέι και τζελ μπορούν να συνδυαστούν με στεγνό χαρτί υγείας ως εναλλακτική λύση στα υγρά μαντηλάκια. Ένα ενυδατικό τζελ μπορεί να εφαρμοστεί σε χαρτί υγείας για προσωπική υγιεινή ή για να μειώσει τον ερεθισμό του δέρματος από διάρροια. Αυτό το προϊόν ονομάζεται μαντηλάκι τζελ.
Μαντηλάκια πριν την αφόδευση
Καινοτόμα μαντηλάκια και μέθοδοι για πριν την αφόδευση που βοηθούν στον καθαρισμό του δέρματος στην περιοχή του πρωκτού περιλαμβάνουν μια αντικολλητική σύνθεση και χρησιμοποιούνται στην περιοχή του πρωκτού ενός ατόμου πριν από την αφόδευση για να εισάγουν μια στρώση της αντικολλητικής σύνθεσης στην περιοχή του πρωκτού. Αυτή η στρώση μειώνει την ποσότητα των κοπράνων που διατηρείται στην πρωκτική περιοχή μετά την αφόδευση και μειώνει την απαιτούμενη ποσότητα καθαρισμού. Αυτή η μειωμένη ποσότητα καθαρισμού έχει ως αποτέλεσμα καθαρότερο, πιο υγιές δέρμα.
Φυσικά υλικά
Σε αγροτικές περιοχές των αναπτυσσόμενων χωρών ή κατά τη διάρκεια κατασκηνώσεων, πέτρες, φύλλα, καλαμπόκι και άλλα παρόμοια χρησιμοποιούνται επίσης για υον καθαρισμό του πρωκτού. Αυτό μπορεί να οφείλεται στη μη διαθεσιμότητα χαρτιού υγείας ή νερού.
Ιστορία
μικρογραφία| Όργανα καθαρισμού πρωκτού γνωστά ως [[τσούγκι (chūgi) από την περίοδο Νάρα (710 έως 784) στην Ιαπωνία. Τα μοντέρνα ρολά στο παρασκήνιο είναι για σύγκριση μεγέθους. ]] Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν γνωστό ότι χρησιμοποιούσαν θραύσματα κεραμικών, γνωστά ως πεσσοί, για τον καθαρισμό του πρωκτού.
Ο ρωμαϊκός καθαρισμός του πρωκτού γινόταν με ένα σφουγγάρι σε ένα ραβδί που ονομαζόταν tersorium (ξυλόσπογγος). Το ραβδί εμποτιζόταν σε ένα κανάλι νερού μπροστά από μια τουαλέτα και στη συνέχεια περνούσε μέσα από την τρύπα μπροστά από την τουαλέτα  για τον πρωκτικό καθαρισμό. Ο ξυλόσπογγος ήταν κοινόχρηστος από άτομα που χρησιμοποιούσαν δημόσιες τουαλέτες. Για να καθαρίσουν το σφουγγάρι, το έπλυναν σε ένα κουβά με νερό και αλάτι ή ξύδι. Αυτό γινόταν έδαφος αναπαραγωγής βακτηρίων, προκαλώντας εξάπλωση ασθενειών στο αποχωρητήριο.
Στην αρχαία Ιαπωνία, μια μικρή ξύλινη σούβλα, γνωστή ως τσούγκι, χρησιμοποιούταν για τον καθαρισμό μετά την αφόδευση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφόδευση Κατηγορία:Πρωκτός
Δημοσθένης Μισιτζής
Ο Δημοσθένης Μισιτζής (1826 ;-;) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας.
Βίος
Ο Δημοσθένης Μισιτζής γεννήθηκε γύρω στα 1826 στη Σάμο Σε νεαρή ηλικία πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη όπου εργάζεται ως δάσκαλος και συνεργάζεται με φιλεκπαιδευτικούς συλλόγους και αδελφότητες. Συνεργάζεται στις θεατρικές παραστάσεις Στα 1878 πηγαίνει στη Φιλιππούπολη για α μεταρρυθμίσει το εκεί Ελληνικό σχολείο. Ίσως ήταν παντρεμένος αν κρίνουμε την αναφορά που κάνει σε ποίημά του ο θάνατος του δεκατετράχρονου γιου του. Μας είναι άγνωστο το πότε πέθανε.
Συγγραφικό έργο
Το 1881 στην Φιλιππούπολη εκδίδει την μονόπρακτη κωμωδία του Ο δουξ της βλακείας. Η ιστορική τραγωδία Ο Βελισάριος ή Κακία και η αρετή (Κωνσταντινούπολη 1870), Ο εκδικούμενος υπηρέτης-η οποία αποδίδεται σε άλλον συγγραφέα. Ο Φιάκας δημοσιευμένο για πρώτη φορά το 1872. Έχει γράψει και μερικά ποιήματα, διδακτικά συνθέματα, όπως η Ανθοδέσμη των παιδιών (1885), τη νουβέλα Ο Χριστός νικά (1903).
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Δήμος Δυτικής Σάμου
μικρογραφία|280x280εσ|Πλατεία Καρλοβασίου μικρογραφία|[[Νέο Καρλόβασι Σάμου|Νέο Καρλόβασι]] μικρογραφία|[[Μαραθόκαμπος Σάμου|Μαραθόκαμπος]] μικρογραφία|[[Λέκα Σάμου|Λέκα]] μικρογραφία|Άγιος Αθανάσιος [[Υδρούσσα Σάμου|Υδρούσσας]] μικρογραφία|[[Νεοχώρι Σάμου|Νεοχώρι]] μικρογραφία|Ο Δήμος Δυτικής Σάμου, στην [[Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου.]] μικρογραφία|[[Δήμος Δυτικής Σάμου#Δημοτική Ενότητα Καρλοβασίου|Δημοτική Ενότητα Καρλοβασίου]] μικρογραφία|[[Δημοτική Ενότητα Μαραθοκάμπου]] Ο Δήμος Δυτικής Σάμου με έδρα το Νέο Καρλόβασι, είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου, στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου και αποτελείται από τη Δημοτική Ενότητα Καρλοβασίου και τη Δημοτική Ενότητα Μαραθοκάμπου.
Γενικές πληροφορίες
Η έκταση του Δήμου Δυτικής Σάμου είναι 187,33  τ.χλμ. και ο πληθυσμός 12.241 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή 2021. Ο σημερινός Δήμος δημιουργήθηκε με τη διαίρεση του Δήμου Σάμου, με το Νόμο 4600 του άρθρου 154. Με την νέα διοικητική διαίρεση, ο Δήμος Δυτικής Σάμου αποτελείται από 15 Κοινότητες.
Χάρτης
<mapframe latitude="37.724022" longitude="26.805267" zoom="11" width="1000" height="335" align="center" />
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Πελαγονία
Ιστορία
Στην αρχαιότητα οριζόταν περίπου από την Παιονία προς τα βόρεια και ανατολικά, τη Λυγκηστίδα και την Αλμωπία στα νότια και την Ιλλυρία προς τα δυτικά. Η αρχαία Πελαγονία βρίσκεται στις νοτιοδυτικές περιοχές της σύγχρονης Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας και της βορειοδυτικής Ελλάδας. Ήταν η χώρα του ελληνικού φύλου των Πελαγόνων οι οποίοι, πριν υποταχθούν στο Μακεδονικό Βασίλειο, τελούσαν υπό τη κυριαρχία των Λυγκηστών. Παλαιότερα οι Πελαγόνες κατείχαν και τις δύο όχθες της πεδιάδας του Αξιού, αλλά υπό τη πίεση των Παιόνων περιορίστηκαν στη δυτική όχθη και μάλιστα στο βόρειο τμήμα της πεδιάδας του Εριγώνος. Η περιοχή προσαρτήθηκε στο Μακεδονικό βασίλειο τον 4ου αιώνα π.Χ. και έγινε μία από τις επαρχίες του. αριστερά|μικρογραφία|Εθνολογικός χάρτης της [[Μακεδονία (αρχαίο βασίλειο)|αρχαίας Μακεδονίας και των γύρω περιοχών, με μπλε διακρίνονται τα ελληνικά φύλα.]] Η μακεδονική επαρχία της Πελαγονίας εκτεινόταν βόρεια της Λυγκηστίδας, από τα όρη της δυτικής όχθης του Αξιού μέχρι του όρους Πετρίνο (ανατ. της Λυχνίτιδας λίμνης – φυσικό όριο μεταξύ Μακεδονίας και Ιλλυρίας). Βόρεια η Πελαγονία εκτεινόταν μέχρι το όρος Βάβουνα και την πόλη Στόβοι, στη συμβολή του Εριγώνος και του Αξιού. Εκτός των Στόβων, άλλες πόλεις της Πελαγονίας ήταν το Πισσαίον, οι Αλαλκομεναί, Στύβαρα, Βρυάνιον κ.ά. Στους μεσαιωνικούς χρόνους, όταν τα ονόματα της Λυγκηστίδας και της Ορεστίδας ήταν πλέον σε αχρησία, η Πελαγονία απέκτησε ευρύτερη έννοια. Αυτός είναι ο λόγος που η Μάχη της Πελαγονίας (1259) μεταξύ Βυζαντινών και Λατίνων αναφέρεται επίσης στη σημερινή Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς και στην αρχαία Ορεστίδα. Στην περιοχή έχουν βρεθεί πολλά μυκηναϊκά αντικείμενα, όπως ο διπλός πέλεκυς, ο οποίος έχει βρεθεί και στις Μυκήνες. Τα μυκηναϊκά ευρήματα εκτίθενται στο Μουσείο του Μοναστηρίου. Η περιοχή κατοικήθηκε από τους Πελαγόνες, ηπειρωτική φυλή των Μολοσσών, σύμφωνα με τον Στράβωνα, που αποκαλεί την Πελαγονία Τριπολίτιδα αν και ο ίδιος ονοματίζει μόνο μία από τις υποτιθέμενες τρεις πόλεις, την Άζορο.
Μόνο δύο Πελαγόνες μας είναι γνωστοί: ο ένας, ο μυθολογικός Πηλεγόνας, γιος του ποταμού-θεού Αξιού και πατέρας του Παίονα Αστεροπαίου στην Ιλιάδα. Ο δεύτερος είναι ο Μενέλαος της Πελαγονίας (περίπου 360 π.Χ.), ο οποίος διέφυγε από το βασίλειό του, όταν αυτό προσαρτήθηκε από το Φίλιππο Β', βρίσκοντας καταφύγιο και υπηκοότητα στην Αθήνα. Σήμερα η Πελαγονία είναι μια πεδιάδα μοιρασμένη μεταξύ της Δ.Β.Μ. και της Ελλάδας. Περιλαμβάνει την Περιφέρεια Πελαγονίας και την Περιφερειακή Ενότητα Φλώρινας στη βορειοδυτική Ελλάδα, καθώς επίσης και τη βασική μεθοριακή διέλευση μεταξύ των δύο χωρών Μετζίτλια - Νίκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Φλώρινας Κατηγορία:Πεδιάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Περιφέρεια Πελαγονίας
Βάντια Σαμέντοβα
Η Βάντια Σαμέντοβα (γεννήθηκε την 24 Νοεμβρίου 1924 στο Μπακού, πέθανε την 24 Οκτωβρίου 1965 ) ήταν μία Αζερμπαϊτζανή καλλιτέχνιδα που ασχολήθηκε κυρίως με τη ζωγραφική. Είναι γνωστή για τα πορτρέτα και τις τοπιογραφίες της.
Βιογραφία
Το 1944 η Βάντια Σαμάντοβα αποφοίτησε από την Κρατική Σχολή Τεχνών του Αζερμπαϊτζάν. Η διπλωματική της εργασία ήταν μία συλλογική προσωπογραφία των Αζερμπαϊτζανών συνθετών. Παράλληλα με τη δημιουργική της δραστηριότητα, είχε επίσης δημόσια και εκπαιδευτικά ενδιαφέροντα. Τα έργα της Σαμάντοβα έχουν εκτεθεί σε διεθνείς εκθέσεις στη Βιέννη, το Κάιρο, τη Βηρυτό, τη Βαρσοβία, το Βερολίνο, τη Βουδαπέστη και τη Σόφια.
Η Σαμάντοβα πέθανε την 24 Οκτωβρίου 1965 στο Μπακού από μια μακροχρόνια ασθένεια. Όπως ζήτησε η ίδια, τάφηκε σε ένα κοινό μουσουλμανικό νεκροταφείο. Στα τέλη του 1966 άνοιξε η μεταθανάτια έκθεση έργων της Σαμάντοβα στο καλλιτεχνικό σαλόνι της Ένωσης Καλλιτεχνών του Αζερμπαϊτζάν στο Μπακού. Στα περίπου 200 έργα της καλλιτέχνιδας που συγκεντρώθηκαν στην έκθεση περιλαμβάνονται: πορτρέτα, γενικές εικόνες, τοπία, νεκρές φύσεις, ελαιογραφίες, υδατογραφίες και ζωγραφιές με παστέλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέροι καλλιτέχνες
Βουλκάνους
Στη Ρωμαϊκή μυθολογία, ο Βουλκάνους (Λατινικά: Volcānus ή Vulcānus) είναι γιος του Γιούπιτερ (Δία) και της Γιούνο (Ήρα) και σύζυγος της Βένους (Αφροδίτη). Είναι ο θεός της φωτιάς και των ηφαιστείων και κατασκευαστής καλλιτεχνημάτων, όπλων, σιδήρου και πανοπλιών για θεούς και ήρωες. Αντιστοιχεί με τον Ήφαιστο στην ελληνική μυθολογία. Αποκαλείται επίσης Μούλκιμπερ (Mulciber) στη ρωμαϊκή μυθολογία και Σέθλανς ή Βέλκανς στην ετρουσκική.
Σύμφωνα με το μύθο, το εργαστήρι του Βούλκαν ήταν κάτω από την Αίτνα στη Σικελία. Ο ναός του Βούλκαν στη Ρωμαϊκή Αγορά φαίνεται να έπαιξε σημαντικό ρόλο στις αστικές τελετουργίες του αρχαϊκού ρωμαϊκού βασιλείου.
Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της μεταλλουργίας Κατηγορία:Θεότητες της φωτιάς
Ζάντα ελαστικών
Ζάντα (ελληνική ορολογία «σώτρον») είναι η κυκλική μεταλλική σύνθετη στεφάνη στην οποία προσαρτάται το ελαστικό ενός τροχοφόρου οχήματος.
Χαρακτηριστικά
Τα χαρακτηριστικά της ζάντας εξαρτώνται από τον τύπο του τροχοφόρου στο οποίο θα προσαρμοστεί.
Η ορθή επιλογή ζάντας (και του ανάλογου ελαστικού) είναι σημαντικότατη για την ευστάθεια του οχήματος και, κατά συνέπεια, για την ασφάλεια που παρέχει όταν κινείται. Πολύ στενή ζάντα μπορεί να προκαλέσει παραμόρφωση του ελαστικού σε στροφές με υψηλή ταχύτητα και, ιδιαίτερα επικίνδυνα, ελαττώνει την πρόσφυση κατά την πέδηση (φρενάρισμα). Η πολύ φαρδιά ζάντα προκαλεί κραδασμούς και δονήσεις στο όχημα, καταστρέφοντας, παράλληλα, και την γεωμετρία των αναρτήσεών του λόγω υψηλότερου αναρτώμενου βάρους. Σε χαμηλές ταχύτητες αυξάνει, επίσης, την κατανάλωση (λόγω αυξημένων τριβών) και την άνεση κύλισης.
Σχέδιο μπουλονιών
Το σχέδιο μπουλονιών είναι ο αριθμός μπουλονιών με τα οποία η ζάντα στερεώνεται στην πλήμνη. Δεδομένου ότι τα μπουλόνια θα χωριστούν κατά ομοιόμορφα διαστήματα, ο αριθμός καθορίζει το σχέδιό τους. Τα περισσότερα μικρά αυτοκίνητα έχουν 4 μπουλόνια (εξαιρετικά σπάνια μόνο 3), ενώ τα μεγαλύτερα μοντέλα έχουν 5 μπουλόνια, αν και ορισμένα τεράστια SUV (τζιπ) φτάνουν τα 6.
Κύκλος μπουλονιών
Αυτή η μέτρηση είναι επίσης γνωστή ως «pitch circle diameter» ή PCD και οι πιό κοινές τιμές PCD είναι 100 χιλιοστά και 114,3 χιλιοστά. Αυτή η διαφορά προκύπτει από τη σύμβαση μέτρησης των κατασκευαστών - αν εφαρμόζουν μετρικές τιμές (100 χιλιοστά) ή αγγλοσαξονικές μονάδες μέτρησης (4,5 ίντσες, δηλαδή 114,3 χιλιοστά).
Πηγές, παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνολογία οχημάτων Κατηγορία:Ελαστικά
Γερμανός (καίσαρας)
Ο Γερμανός ήταν Καίσαρ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Παντρεύτηκε τη Χαριτώ, κόρη του Τιβερίου Β΄ και της Ινώς Αναστασίας.
Σύμφωνα με τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο και τον ιστορικό του Θεοφύλακτο Σιμοκάττη κατά τον πόλεμο με τους Πέρσες ο Γερμανός ήταν πατρίκιος και πραιτοριανός έπαρχος της Αφρικής. Επιλέχθηκε από τον Τιβέριο Β΄ λίγο πριν τον θάνατο του το 582 σαν διάδοχος του στον βυζαντινό θρόνο, στις 5 Αυγούστου έγινε τελετή όπου ο Γερμανός χρίστηκε καίσαρας μαζί με τον Μαυρίκιο. Ο Ουίτμπι θεωρεί τη διευθέτηση αυτή να ανακηρύξει ο Τιβέριος δύο διαδόχους ως ένδειξη σχεδίου του, προτείνει ότι ο ετοιμοθάνατος αυτοκράτορας θα μπορούσε ίσως να προσπαθούσε να επαναφέρει την έννοια ενός δυτικού και ανατολικού Ρωμαίου αυτοκράτορα, με τον Γερμανό και τον Μαυρίκιο να επιλέγονται για τις αντίστοιχες θέσεις για τις δυτικές και ανατολικές επαρχίες της αυτοκρατορίας. Ο Ουίτμπι ταυτίζει αυτόν τον Γερμανό με ένα παρόμοιο γιο που γεννήθηκε από τον Γερμανό και την Ματασούνθα.
Ο Ιορδάνης ο Αλανός στο βιβλίο του Getica λέει ότι ο ποιο πάνω Γερμανός ήταν απόγονος της ευγενικής ρωμαϊκής οικογένειας των Ανικίων. Η ακριβής φύση της σύνδεσής αυτής ωστόσο φαίνεται να είναι κάτι περισσότερο από μια λογοτεχνική έκφραση για υποδηλώσει την ευγενή καταγωγή του και είναι ασαφής. Ο Τέοντορ Μόμσεν υποθέτει ότι η μητέρα του θα μπορούσε να ήταν κόρη της Ανικίας Ιουλιανής. Η Ματασούνθα ήταν κόρη του Ευθάριχου και της Αμαλασούνθας κόρης του Αλάριχου Α΄, αδελφός της ήταν ο Αταλάριχος βασιλιάς των Οστρογόθων. Οι μητρικοί παππούδες τους ήταν ο Θεοδώριχος ο Μέγας και η Αυδοφλέδα. . Ο Γουίτμπι υποδεικνύει ότι μια διπλή καταγωγή και τα δικαιώματα των Ανικίων και των Οστρογότθων θα δώσει πράγματι στον νέο καίσαρα ισχυρό κύρος στην διοίκηση του της Αφρικής και του Πραιτοριανού νομού της Ιταλίας. Ωστόσο, η κοινή ονομασία "Γερμανός" μπορεί να υποδηλώνει ότι τα στοιχεία αυτά σχετίζονται μεταξύ τους και είναι το ίδιο πρόσωπο αλλά το αντίθετο.
Το Χρονικό του Ιωάννη Νικίου καταγράφει για τον θάνατο του Τιβερίου ότι πέθανε ειρηνικά κατά το τρίτο έτος της βασιλείας του, λόγω των αμαρτιών των ανθρώπων οι ημέρες του ήταν τόσο λίγες επειδή δεν ήταν άξιοι ενός τέτοιου και θρησκευόμενου αυτοκράτορα, και έτσι έχασαν αυτόν τον ευγενικό και καλό άνθρωπο. Πριν πεθάνει έδωσε εντολές ότι ο γαμπρός του, που ονομάζεται Γερμανός, θα έπρεπε να ανέλθει στο αυτοκρατορικό θρόνο. Ο Γερμανός λόγω της ταπεινοφροσύνης του αρνήθηκε να γίνει αυτοκράτορας οπότε ο Μαυρίκιος έγινε αυτοκράτορας. Ο Ουίτμπι θεωρεί ότι αυτή είναι η μόνη πρωταρχική πηγή για τον Τιβέριο που προτιμά τον Γερμανό για αυτοκράτορα από τον Μαυρίκιο. Θεωρεί ότι έχει περισσότερη σχέση με την προκατάληψη του Ιωάννη έναντι του Μαυρίκιου. Ο Ιωάννης επικρίνει σθεναρά τις θρησκευτικές πολιτικές του Μαυρικίου και τον αποκαλεί παγανιστή. Η αφήγηση του Ιωάννη αντιφάσκει με το Historia Francorum του Γρηγόριου Τουρώνη, ο οποίος επίσης καταγράφει βυζαντινά γεγονότα. Αυτός απεικονίζει τον Μαυρίκιο ως πρώτη επιλογή από την αυτοκράτειρα Σοφία και στη συνέχεια από τον Τιβέριο Β΄.
Ο Γερμανός εξαφανίζεται από τις πηγές μετά τον γάμο του. Πιθανολογείται ότι ίσως είναι ένας πατρίκιος Γερμανός τον 7ο αιώνα, η κόρη του οποίου παντρεύτηκε τον μεγαλύτερο γιο του Μαυρίκιου Θεοδόσιο, για άλλη μια φορά, η ταύτιση είναι αβέβαιη.
Επαρχία Αλαχουέλα
Η Επαρχία Αλαχουέλα (ισπανικά: Provincia de Alajuela) είναι μια επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει έκταση 9.757,5 τ.χλμ. και πληθυσμό 716.935 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Αλαχουέλα. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Σαν Χοσέ δε Αλαχουέλα και η Σιουδάδ Κεσάδα.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Αλαχουέλα βρίσκεται βόρεια της Κόστα Ρίκα. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Γκουανακάστε, στα νοτιοδυτικά με την Πουνταρένας, στα ανατολικά με την Ερεδία, στα νότια με την Σαν Χοσέ και στα βόρεια με τη Νικαράγουα. Έχει έκταση 9.757,5 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Πουνταρένας και την Γκουανακάστε.
Πόλεις
Οι τρεις μεγαλύτερες πόλεις είναι η Αλαχουέλα, η Σαν Χοσέ δε Αλαχουέλα και η Σιουδάδ Κεσάδα. Άλλες πόλεις είναι η Ατένας, η Γκρέσια, η Σαρσέρο, η Λος Τσίλες, η Ναράνχο, η Οροτίνα, η Ουπάλα, η Παλμάρες, η Σαρτσί, η Σαν Ματέο, η Σαν Πέδρο, η Σαν Ραμόν και η Σαν Ραφαέλ.
Καντόνια
Η Επαρχία Αλαχουέλα διαιρείται σε 15 καντόνια:
Καντόνι (πρωτεύουσα)
Δημογραφία
Η Επαρχία Αλαχουέλα είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 716.935 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά τη Σαν Χοσέ. Έχει πυκνότητα 73.5 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κατά πυκνότητα η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Καρτάγο και την Ερεδία.
1983 Μποκ
Ο Μποκ (Bok) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1975 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Ελίζαμπεθ Ρέμερ, που παρατηρούσε από την Αριζόνα (Αστεροσκοπείο Στιούαρτ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ολλανδοαμερικανού αστρονόμου Μπαρτ Μποκ και της συζύγου του, επίσης αστρονόμου, Πρισίλα Φαίρφηλντ-Μποκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μποκ
Μεσιέ 65
Ο Μεσιέ 65 (γνωστός και ως Μ65 και NGC 3623) είναι σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση 35 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Λέοντα. Μαζί με τον Μεσιέ 66 και τον NGC 3628 αποτελούν την Τριάδα του Λέοντα, αν και φαίνεται να μην έχει αλληλεπιδράσει έντονα με τους άλλους δύο γαλαξίες.
Ο δίσκος του γαλαξία αποτελείται κυρίως από άστρα μεγάλης ηλικίας και λίγο αέριο, ενώ παρουσιάζει στην άκρη έντονες λωρίδες σκόνης.
Ιστορικό
Ο Μεσιέ 65 ανακαλύφθηκε από τον Σαρλ Μεσιέ την 1 Μαρτίου 1780, μαζί με τον Μεσιέ 66. Υποδεικνύει ότι δεν εντόπισε αυτά τα δύο αντικείμενα το 1773, όταν ένας κομήτης πέρασε ανάμεσά τους, πιθανώς εξαιτίας της λαμπρότητας του κομήτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεσιε 65 Μεσιε 65 65 3623 Κατηγορία:Λέων (αστερισμός) Κατηγορία:Γαλαξίες Arp
Διοικητική αρμοδιότητα
Διοικητική αρμοδιότητα ονομάζεται η έννομη ικανότητα μιας διοικητικής Υπηρεσίας, (διοικητικής Αρχής), ή οργάνου αυτής για έγκυρη παραγωγή ορισμένης διοικητικής πράξης. Η Διοικητική αρμοδιότητα αποτελεί αντικείμενο του Διοικητικού Δικαίου
Την αρμοδιότητα αυτή η ελληνική νομοθεσία ρυθμίζει κατά τρεις διαφορετικούς τρόπους που αντίστοιχα λαμβάνουν και ιδιαίτερη ονομασία:
Κατηγορία:Διοικητικό Δίκαιο
Γιάτσεκ Γκμοχ
Ο Γιάτσεκ Βόιτσεχ Γκμοχ (Jacek Wojciech Gmoch) γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1939 στην πόλη Προύσκουφ (Pruszków) της Πολωνίας. Είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής. Από το 1979 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα και εργάστηκε με επιτυχία σε πολλές ποδοσφαιρικές ομάδες Α΄ Εθνικής. Είχε σημαντικές διακρίσεις, όπως την κατάκτηση του Πρωταθλήματος με τη Λάρισα τη σεζόν 1987-88 για πρώτη και μοναδική φορά από επαρχιακή ομάδα, καθώς και την πορεία του Παναθηναϊκού μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (σημερινό Τσάμπιονς Λιγκ) τη σεζόν 1984-85. Με τους «πράσινους» κατέκτησε επίσης ένα Πρωτάθλημα και ένα Κύπελλο. «Στο Ελλάντα», όπως προφέρει τη δεύτερη πατρίδα του, απέκτησε το προσωνύμιο «Σαγόνιας».
Ποδοσφαιριστής
Ως ποδοσφαιριστής ήταν αμυντικός. Ξεκίνησε στη Ζνιτς Προύσκουφ και στη συνέχεια έπαιξε στη Λέγκια Βαρσοβίας από το 1960 ως το 1968. Με τη Λέγκια κατέκτησε δυο φορές το Κύπελλο Πολωνίας (1964, 1966) και ήταν μέλος της πρωταθλήτριας ομάδας της σεζόν 1968-69, αλλά αναγκάστηκε να σταματήσει στις αρχές της περιόδου λόγω σοβαρού τραυματισμού.
Στην Ελλάδα
Μετά το Μουντιάλ εργάστηκε για λίγο στη Νορβηγία, στην ομάδα Σκέιντ Φούτμπαλ του Όσλο, ώσπου το φθινόπωρο του 1979 έλαβε πρόταση να έρθει στην Ελλάδα και στον ΠΑΣ Γιάννινα, όπου από την 1η Δεκεμβρίου αντικατέστησε τον απολυθέντα Νίκο Αλέφαντο. Η προσωρινή, όπως φανταζόταν, εργασία του στην Ελλάδα εξελίχθηκε σε μόνιμη διαμονή, αφού η σοβαρότητα και η επιτυχημένη δουλειά του τον έκανε περιζήτητο στους ελληνικούς συλλόγους. Το 1985 εξέδωσε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο για τη μέχρι τότε ελληνική εμπειρία του, γραμμένο εν μέρει με την ιδιότυπη εκφορά της ελληνικής γλώσσας που είχε ο Γκμοχ και με εύγλωττο τίτλο «Έξι χρόνια στο Ελλάντα» (Εκδόσεις Καρρέ, 1985). Ως το 2003, που σταμάτησε να εργάζεται, δούλεψε ως προπονητής σε 12 συλλόγους, κατακτώντας τίτλους και διακρίσεις.