cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοκαΐνη
Βιοσύνθεση
Τα επιπλέον άτομα άνθρακα που απαιτούνται για τη σύνθεση κοκαΐνης προέρχονται από το ακετυλο-CοΑ, με προσθήκη δύο μονάδων ακετυλ-CοΑ στο κατιόν Ν-μεθυλο-Δ1-πυρρολίνιου. Η πρώτη προσθήκη είναι μια αντίδραση τύπου Μάνιχ με το ενολικό ανιόν από το ακετυλο-CοΑ να δρα ως πυρηνόφιλο προς το κατιόν πυρρολίνιου. Η δεύτερη προσθήκη γίνεται μέσω συμπύκνωσης Κλαισέν. Αυτό παράγει ένα ρακεμικό μείγμα της 2-υποκατεστημένης πυρρολιδίνης, με την κατακράτηση του θειοεστέρα. Στο σχηματισμό τροπινόνης από ρακεμικό αιθυλεστέρα [2,3-13C 2] 4 (Nmethyl-2-πυρρολιδινυλο) -3-οξοβουτανοϊκό δεν υπάρχει προτίμηση για κάποιο στερεοϊσομερές. Στη βιοσύνθεση της κοκαΐνης, ωστόσο, μόνο το (S) -εναντιομερές μπορεί να κυκλοποιηθεί για να σχηματίσει το σύστημα δακτυλίου τροπανίου της κοκαΐνης. Η στερεοεπιλεκτικότητα αυτής της αντίδρασης διερευνήθηκε περαιτέρω μέσω μελέτης διάκρισης με προχειρικό μεθυλενο υδρογόνο. Αυτό οφείλεται στο επιπλέον χειρομορφικό κέντρο στο C-2. Αυτή η διαδικασία λαμβάνει χώρα μέσω οξείδωσης, η οποία αναγεννά το κατιόν πυρρολίνιου και σχηματίζει ένα ενολικό ανιόν, και μια ενδομοριακή αντίδραση Μάνιχ. Το σύστημα δακτυλίου τροποπανίου υφίσταται υδρόλυση, μεθυλίωση που εξαρτάται από SAM και αναγωγή μέσω NADPH για τον σχηματισμό μεθυλοεκγονίνης. Το τμήμα βενζοϋλίου που απαιτείται για το σχηματισμό του διεστέρα κοκαΐνης συντίθεται από φαινυλαλανίνη μέσω κινναμικού οξέος. Το βενζοϋλ-CoA συνδυάζει έπειτα τις δύο μονάδες για να σχηματίσει κοκαΐνη.
Χρήση
Σύμφωνα με μια έκθεση του 2016 των Ηνωμένων Εθνών, η Αγγλία και η Ουαλία είναι οι χώρες με το υψηλότερο ποσοστό χρήσης κοκαΐνης (2,4% των ενηλίκων το προηγούμενο έτος). Άλλες χώρες όπου το ποσοστό χρήσης πληροί ή υπερβαίνει το 1,5% είναι η Ισπανία και η Σκωτία (2,2%), οι Ηνωμένες Πολιτείες (2,1%), η Αυστραλία (2,1%), η Ουρουγουάη (1,8%), η Βραζιλία (1,75%), η Χιλή (1,73%) ), οι Κάτω Χώρες (1,5%) και η Ιρλανδία (1,5%).
Περίπου 17 εκατομμύρια Ευρωπαίοι (5,1%) έχουν χρησιμοποιήσει κοκαΐνη τουλάχιστον μία φορά και 3,5 εκατομμύρια (1,1%) τον τελευταίο χρόνο. Περίπου 1,9% (2,3 εκατομμύρια) νεαρών ενηλίκων (15–34 ετών) έχουν χρησιμοποιήσει κοκαΐνη τον τελευταίο χρόνο (τελευταία διαθέσιμα στοιχεία από το 2018)
Η χρήση είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη σε αυτή τη δημογραφική ομάδα: 4% έως 7% των ανδρών έχουν χρησιμοποιήσει κοκαΐνη τον τελευταίο χρόνο στην Ισπανία, τη Δανία, τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, την Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η αναλογία ανδρών και γυναικών χρηστών είναι περίπου 3,8: 1, αλλά αυτή η στατιστική κυμαίνεται από 1: 1 έως 13: 1 ανάλογα με τη χώρα.
Το 2014 το Λονδίνο είχε την υψηλότερη ποσότητα κοκαΐνης στα λύματα ανάμεσα σε 50 ευρωπαϊκές πόλεις.
Η κοκαΐνη είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές παράνομο ψυχαγωγικό ναρκωτικό στις Ηνωμένες Πολιτείες (μετά την κάνναβη) και οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής κοκαΐνης στον κόσμο. Η κοκαΐνη χρησιμοποιείται συνήθως σε κοινότητες μεσαίας έως ανώτερης κατηγορίας και είναι γνωστή ως το «ναρκωτικό του πλούσιου». Είναι επίσης δημοφιλής στους φοιτητές, ως ναρκωτικό για πάρτι. Μια μελέτη σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες ανέφερε ότι περίπου το 48% των ατόμων που αποφοίτησαν από το γυμνάσιο το 1979 χρησιμοποίησαν κοκαΐνη ψυχαγωγικά σε κάποιο σημείο της ζωής τους, σε σύγκριση με περίπου το 20% των μαθητών που αποφοίτησαν μεταξύ των ετών 1980 και 1995. Οι χρήστες του καλύπτουν διαφορετικές ηλικίες, φυλές και επαγγέλματα. Στη δεκαετία του 1970 και του 1980, η κοκαΐνη έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στην κουλτούρα της ντίσκο καθώς η χρήση της ήταν πολύ συχνή και δημοφιλής σε πολλές ντίσκο όπως το Studio 54.
Ανακάλυψη
μικρογραφία| Φύλλο κόκας στη [[Βολιβία]] Για πάνω από χίλια χρόνια, οι αυτόχθονες πληθυσμοί της Νότιας Αμερικής μασάνε τα φύλλα του Ερυθρόξυλου κόκας, ένα φυτό που περιέχει ζωτικά θρεπτικά συστατικά καθώς και πολλά αλκαλοειδή, συμπεριλαμβανομένης της κοκαΐνης. Το φύλλο κόκας μασιόυταν και εξακολουθεί να μασάται σχεδόν καθολικά από ορισμένες αυτόχθονες κοινότητες. Κατάλοιπα φύλλων κόκας έχουν βρεθεί με αρχαίες περουβιανές μούμιες και κεραμική από εκείνη τη χρονική περίοδο απεικονίζει τους ανθρώπους με διογκωμένα μάγουλα, δείχνοντας ότι κάτι μασούν. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι αυτοί οι πολιτισμοί χρησιμοποιούσαν μείγμα φύλλων κόκας και σάλιου ως αναισθητικό για την πραγματοποίηση τρυπανισμού.
Όταν οι Ισπανοί έφτασαν στη Νότια Αμερική, οι περισσότεροι αρχικά αγνόησαν τους αυτόχθονες ισχυρισμούς ότι το φύλλο τους έδινε δύναμη και ενέργεια, και ανακήρυξαν την πρακτική μασήματος ως έργο του διαβόλου. Αλλά αφού ανακάλυψαν ότι αυτοί οι ισχυρισμοί ήταν αληθείς, νομιμοποίησαν και φορολόγησαν το φύλλο, λαμβάνοντας 10% της αξίας κάθε σοδειάς. Το 1569, ο Ισπανός βοτανολόγος Νικολάς Μονάρδες περιέγραψε την πρακτική των αυτόχθονων λαών να μασάει ένα μείγμα καπνού και φύλλων κόκας για να προκαλέσει «μεγάλη ικανοποίηση».
Απομόνωση και ονομασία
Το αλκαλοειδές κοκαΐνης απομονώθηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό χημικό Φρίντριχ Γκαίντκε το 1855. Ο Γκαίτνκε ονόμασε το αλκαλοειδές «ερυθροξυλίν»" και δημοσίευσε μια περιγραφή στο περιοδικό Archiv der Pharmazie.
Το 1856, ο Φρήντριχ Βέλερ ζήτησε από τον Δρ Καρλ Σχέρτσερ, έναν επιστήμονα στο Novara (μια αυστριακή φρεγάτα που έστειλε ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ να περιπλεύσει τον κόσμο), να του φέρει μεγάλη ποσότητα φύλλων κόκας από τη Νότια Αμερική. Το 1859, το πλοίο ολοκλήρωσε τα ταξίδια του και ο Βέλερ έλαβε ένα κιβώτιο γεμάτο κόκα. Ο Βέλερ έδωσε τα φύλλα στον Άλμπερτ Νήμαν, διδακτορικό φοιτητή στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν στη Γερμανία, ο οποίος στη συνέχεια ανέπτυξε μια βελτιωμένη διαδικασία καθαρισμού.
Η πρώτη σύνθεση και διευκρίνιση της δομής του μορίου κοκαΐνης έγινε από τον Ρίτσαρντ Βιλστάτερ το 1898. Ήταν η πρώτη βιομιμητική σύνθεση μιας οργανικής δομής που καταγράφηκε στην ακαδημαϊκή χημική βιβλιογραφία. Η σύνθεση ξεκίνησε από την τροπινόνη, ένα σχετικό φυσικό προϊόν και αποτελούταν από πέντε βήματα.
Ιατρική
μικρογραφία| «Σταγόνες πονόδοντου κοκαΐνης», 1885 διαφήμιση κοκαΐνης για οδοντικό πόνο σε παιδιά Με την ανακάλυψη αυτού του νέου αλκαλοειδούς, η δυτική ιατρική εκμεταλλεύτηκε γρήγορα τις πιθανές χρήσεις αυτού του φυτού.
Το 1879, ο Βασίλι φον Άνρεπ, του Πανεπιστημίου του Βύρτσμπουργκ, επινόησε ένα πείραμα για να δείξει τις αναλγητικές ιδιότητες του πρόσφατα ανακαλυφθέντος αλκαλοειδούς. Ετοίμασε δύο ξεχωριστά βάζα, το ένα περιέχει διάλυμα κοκαΐνης-αλατιού, με το άλλο να περιείχει απλώς αλμυρό νερό. Στη συνέχεια βύθισε τα πόδια ενός βατράχου στα δύο βάζα, ένα πόδι στη θεραπεία και ένα στο διάλυμα ελέγχου, και προχώρησε στη διέγερση των ποδιών με διάφορους τρόπους. Το πόδι που είχε βυθιστεί στο διάλυμα κοκαΐνης αντέδρασε πολύ διαφορετικά από το πόδι που είχε βυθιστεί σε αλμυρό νερό.
Ο Καρλ Κόλερ (στενός συνεργάτης του Σίγκμουντ Φρόιντ, ο οποίος θα έγραφε για την κοκαΐνη αργότερα) πειραματίστηκε με την κοκαΐνη για οφθαλμική χρήση. Σε ένα διαβόητο πείραμα το 1884, πειραματίστηκε στον εαυτό του εφαρμόζοντας διάλυμα κοκαΐνης στο ίδιο του το μάτι και έπειτα το τρυπήσει με καρφίτσες. Τα ευρήματά του παρουσιάστηκαν στην Οφθαλμολογική Εταιρεία της Χαϊδελβέργης. Επίσης το 1884, η ο Γιέλινεκ παρουσίασε τα αποτελέσματα της κοκαΐνης ως αναισθητικό του αναπνευστικού συστήματος. Το 1885, ο Ουίλιαμ Χάμστιντ έδειξε αναισθησία με νευρικού αποκλεισμού, και ο Τζέιμς Λέονταρντ Κόρνιγκ επέδειξαν περισκληρίδια αναισθησία. Το 1898 ο Χάινριχ Κουίνκε χρησιμοποίησε κοκαΐνη για νωτιαία αναισθησία.
Αύξηση της δημοφιλίας
μικρογραφία| Ο [[Πάπας Λέων ΙΓ΄|Πάπας Λέων ΙΓ φέρεται να έφερε μαζί του μια φιάλη με Vin Mariani που είχε υποστεί επεξεργασία με κόκα, και απένειμε χρυσό μετάλλιο στο Βατικανό στον Άντζελο Μαριάνι. ]] Το 1859 ο Ιταλός γιατρός Πάολο Μαντεγκάτσα επέστρεψε από το Περού, όπου είχε δει από πρώτο χέρι τη χρήση κόκας από τους ντόπιους αυτόχθονες πληθυσμούς. Συνέχισε να πειραματίζεται στον εαυτό του και κατά την επιστροφή του στο Μιλάνο έγραψε μια πραγμάτεια στην οποία περιέγραψε τα αποτελέσματα. Σε αυτό το άρθρο ανακήρυξε την κόκα και την κοκαΐνη (τη στιγμή που υποτίθεται ότι ήταν τα ίδια) ως ιατρικά χρήσιμα ιατρικά, στη θεραπεία της «γούνας της γλώσσας το πρωί, του μετεωρισμού και της λεύκανσης των δοντιών».
Ένας χημικός με την ονομασία Άντζελο Μαριάνι που διάβασε την πραγμάτεια του Μαντεγκάτσα ενθουσιάστηκε αμέσως με την κόκα και τις οικονομικές της δυνατότητες. Το 1863, ο Μαριάνι άρχισε να εμπορεύεται ένα κρασί που ονομαζόταν Vin Mariani, το οποίο είχε υποστεί επεξεργασία με φύλλα κόκας. Η αιθανόλη στο κρασί λειτουργούσε ως διαλύτης και εξήγαγε την κοκαΐνη από τα φύλλα της κόκας, αλλάζοντας την επίδραση του ποτού. Περιείχε 6 mg κοκαΐνης ανά ουγγιά κρασιού, αλλά το Vin Mariani που επρόκειτο να εξαχθεί περιείχε 7.2 mg ανά ουγγιά, για να ανταγωνιστεί την υψηλότερη περιεκτικότητα σε κοκαΐνη παρόμοιων ποτών στις Ηνωμένες Πολιτείες. «Λίγα φύλλα κόκας» συμπεριλήφθηκαν στην αρχική συνταγή της Coca-Cola από τον Τζον Στιθ Πέμπερτον το 1886, αν και η εταιρεία άρχισε να χρησιμοποιεί φύλλα από τα οποία είχε αφαιρεθεί η κοκαΐνη το 1906 όταν ψηφίστηκε ο νόμος για τα καθαρά τρόφιμα και τα φάρμακα.
Το 1879 η κοκαΐνη άρχισε να χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του εθισμού στη μορφίνη. Η κοκαΐνη εισήχθη στην κλινική χρήση ως τοπικό αναισθητικό στη Γερμανία το 1884, περίπου την ίδια στιγμή που ο Σίγκμουντ Φρόυντ δημοσίευσε το έργο του Über Coca.
Μέχρι τα τέλη της βικτοριανής εποχής, η χρήση κοκαΐνης είχε εμφανιστεί στη λογοτεχνία. Για παράδειγμα, ο φανταστικός χαρακτήρας Σέρλοκ Χολμς του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ έκανε ενέσεις κοκαΐνης, γενικά για να αντισταθμίσει την πλήξη που ένιωθε όταν δεν δούλευε σε μια υπόθεση.
Το 1909, ο Έρνεστ Σάκλετον πήρε τα δισκία κοκαΐνης "Forced March" στην Ανταρκτική, όπως και ο Ρόμπερτ Σκοτ ένα χρόνο αργότερα στο ταξίδι του στο Νότιο Πόλο.
Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1940, εν μέσω του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η κοκαΐνη θεωρήθηκε ότι συμπεριλήφθηκε ως συστατικό μιας μελλοντικής γενιάς «χάπια pep» για τον γερμανικό στρατό, με τον κωδικό D-IX.
Σύγχρονη χρήση
Σε πολλές χώρες, η κοκαΐνη είναι δημοφιλές ψυχαγωγικό ναρκωτικό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ανάπτυξη κοκαΐνης "κρακ" εισήγαγε την ουσία σε μια γενικά φτωχότερη αγορά εντός της πόλης. Η χρήση της μορφής σε σκόνη παρέμεινε σχετικά σταθερή, βιώνοντας νέα αύξηση της χρήσης στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 στις ΗΠΑ και έχει γίνει πολύ πιο δημοφιλής τα τελευταία χρόνια στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το 1995, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) και το Διαπεριφερειακό Ινστιτούτο Έρευνας για το Έγκλημα και τη Δικαιοσύνη των Ηνωμένων Εθνών (UNICRI) ανακοίνωσαν σε δελτίο τύπου τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της μεγαλύτερης παγκόσμιας μελέτης για τη χρήση κοκαΐνης που πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ωστόσο, μια απόφαση ενός Αμερικανού εκπροσώπου στην Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας απαγόρευσε τη δημοσίευση της μελέτης, επειδή φάνηκε να ενισχύει τις θετικές χρήσεις της κοκαΐνης. Ένα απόφευγμα της έκθεσης έρχεται σε αντίθεση με τα αποδεκτά παραδείγματα, για παράδειγμα "ότι η περιστασιακή χρήση κοκαΐνης δεν οδηγεί συνήθως σε σοβαρά ή ακόμη και μικρά σωματικά ή κοινωνικά προβλήματα." Στην έκτη συνεδρίαση της επιτροπής Β, ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ απείλησε ότι «Εάν οι δραστηριότητες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που σχετίζονται με τα ναρκωτικά δεν κατάφεραν να ενισχύσουν τις αποδεδειγμένες προσεγγίσεις ελέγχου των ναρκωτικών, θα πρέπει να περιοριστούν τα κονδύλια για τα σχετικά προγράμματα». Αυτό οδήγησε στην απόφαση διακοπής της δημοσίευσης. Ένα μέρος της μελέτης ανακτήθηκε και δημοσιεύθηκε το 2010, συμπεριλαμβανομένων των προφίλ χρήσης κοκαΐνης σε 20 χώρες, αλλά δεν είναι διαθέσιμο.
Νομικό καθεστώς
thumb|250px|Κοκαΐνη που κατασχέθηκε ανοικτά της Φλόριντα από την ακτοφυλακή των ΗΠΑ. Η παραγωγή, διανομή και πώληση προϊόντων κοκαΐνης είναι περιορισμένη (και παράνομη στα περισσότερα πλαίσια) στις περισσότερες χώρες, όπως ρυθμίζεται από την Ενιαία Σύμβαση για τα Ναρκωτικά και τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά της παράνομης κυκλοφορίας ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η παραγωγή, η εισαγωγή, η κατοχή και η διανομή κοκαΐνης ρυθμίζονται επιπλέον από το νόμο περί ελεγχόμενων ουσιών του 1970.
Ορισμένες χώρες, όπως το Περού και η Βολιβία, επιτρέπουν την καλλιέργεια φύλλων κόκας για παραδοσιακή κατανάλωση από τον τοπικό αυτόχθονο πληθυσμό, αλλά παρ 'όλα αυτά, απαγορεύουν την παραγωγή, πώληση και κατανάλωση κοκαΐνης. Οι διατάξεις σχετικά με το πόσο μπορεί να παράγει ένας αγρότης κόκα ετησίως προστατεύεται από νόμους όπως η συμφωνία Κάτο στη Βολιβίας. Επιπλέον, ορισμένα μέρη της Ευρώπης, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αυστραλίας επιτρέπουν τη μεταποιημένη κοκαΐνη μόνο για ιατρικές χρήσεις.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ καθιέρωσε εθνική απαίτηση επισήμανσης της κοκαΐνης και των προϊόντων που περιέχουν κοκαΐνη μέσω του Νόμου για καθαρά τρόφιμα και φάρμακα του 1906. Ο επόμενος σημαντικός ομοσπονδιακός κανονισμός ήταν ο νόμος Χάρισον για τη φορολογία Ναρκωτικών του 1914. Ενώ αυτός ο νόμος θεωρείται συχνά ως αρχή της απαγόρευσης, η ίδια η πράξη δεν ήταν στην πραγματικότητα απαγόρευση της κοκαΐνης, αλλά αντίθετα θέσπισε κανονιστικό και αδειοδοτικό καθεστώς. Ο νόμος του Χάρισον δεν αναγνώρισε τον εθισμό ως θεραπευόμενη κατάσταση και επομένως η θεραπευτική χρήση κοκαΐνης, ηρωίνης ή μορφίνης σε τέτοια άτομα απαγορεύτηκε – οδηγώντας σε ένα άρθρο του 1915 στο περιοδικό American Medicine να σχολιάσει ότι ο εθισμένος «στερείται της ιατρικής περίθαλψης που χρειάζεται επειγόντως, ανοιχτές πηγές από τις οποίες είχε προηγουμένως αποκτήσει την προμήθεια ναρκωτικών είναι κλειστές σε αυτόν και οδηγείται στον υπόκοσμο, όπου μπορεί να πάρει το ναρκωτικό του, αλλά φυσικά, κρυφά και κατά παράβαση του νόμου.» Ο νόμος Χάρισον άφησε τους κατασκευαστές κοκαΐνης ανέγγιχτους εφόσον πληρούσαν ορισμένα πρότυπα καθαρότητας και επισήμανσης. Παρά το γεγονός ότι η κοκαΐνη ήταν συνήθως παράνομο να πωληθούν και τα νόμιμα σημεία πώλησης ήταν σπανιότερα, οι ποσότητες νόμιμης κοκαΐνης που παράχθηκαν μειώθηκαν πολύ λίγο. Οι νόμιμες ποσότητες κοκαΐνης δεν μειώθηκαν μέχρι ο νόμος Τζόουνς-Μίλερ του 1922 να θέσει σοβαρούς περιορισμούς στην παρασκευή κοκαΐνης.
Οικονομικά στοιχεία
Η Κολομβία είναι όσον αφορά το 2019 ο μεγαλύτερος παραγωγός κοκαΐνης στον κόσμο, με την παραγωγή να υπερδιπλασιάζεται από το 2013. Τα τρία τέταρτα της παγκόσμιας ετήσιας παραγωγής κοκαΐνης έχουν παραχθεί στην Κολομβία, τόσο από τη βάση κοκαΐνη που εισάγεται από το Περού (κυρίως την κοιλάδα Ουαγιάγα) όσο και από τη Βολιβία, καθώς και από τοπικά καλλιεργημένη κόκα. Υπήρξε αύξηση 28% από την ποσότητα των δυνητικών συγκομιδών φυτών κόκας που καλλιεργήθηκαν στην Κολομβία το 1998. Αυτό, σε συνδυασμό με τις μειώσεις των καλλιεργειών στη Βολιβία και το Περού, έκαναν την Κολομβία το έθνος με τη μεγαλύτερη έκταση καλλιέργειας κόκας μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Η κόκα που καλλιεργείται για παραδοσιακούς σκοπούς από αυτόχθονες κοινότητες, μια χρήση που εξακολουθεί να υπάρχει και επιτρέπεται από τους νόμους της Κολομβίας, αποτελεί μόνο ένα μικρό τμήμα της συνολικής παραγωγής κόκας, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας χρησιμοποιείται για το παράνομο εμπόριο ναρκωτικών.
Οι οργανωμένες εγκληματικές συμμορίες που λειτουργούν σε μεγάλη κλίμακα κυριαρχούν στο εμπόριο κοκαΐνης. Το μεγαλύτερο μέρος της κοκαΐνης καλλιεργείται και μεταποιείται στη Νότια Αμερική, ιδίως στην Κολομβία, τη Βολιβία, το Περού και λαθραία εισάγεται στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής κοκαΐνης στον κόσμο, όπου πωλείται σε υψηλές τιμές. Συνήθως στις ΗΠΑ ένα γραμμάριο κοστίζει 80–120 $ και 250–300 $ για 3,5 γραμμάρια (1⁄8 μιας ουγγιάς, ή ένα «οκτώ μπάλα»).
Όσον αφορά του 2005, η μεταφορά κοκαΐνης από τη Νότια Αμερική γινόταν μέσω του Μεξικού ή της Κεντρικής Αμερικής διά ξηράς ή από τον αέρα σε σημεία στο βόρειο Μεξικό. Η κοκαΐνη στη συνέχεια σπάει σε μικρότερα φορτία και μεταφέρεται λαθραία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα κύρια σημεία εισόδου είναι η Αριζόνα, η νότια Καλιφόρνια, η νότια Φλόριντα και το Τέξας. Το 65% της κοκαΐνης εισέρχεται στις ΗΠΑ από το Μεξικό και η μεγάλη πλειονότητα των υπόλοιπων ποσοτήτων γίνεται μέσω της Φλόριντα. Όσον αφορά το 2015, το καρτέλ Σιναλόα είναι το πιο ενεργό καρτέλ ναρκωτικών που εμπλέκεται στη λαθραία εισαγωγή και διακίνηση κοκαΐνης στις Ηνωμένες Πολτιείες.
Η κοκαΐνη διατίθεται εύκολα σε μητροπολιτικές περιοχές όλων των μεγάλων χωρών. Σύμφωνα με το Summer 1998 Pulse Check, που δημοσιεύθηκε από το Γραφείο Εθνικής Πολιτικής Ελέγχου των Ναρκωτικών των ΗΠΑ, η χρήση κοκαΐνης είχε σταθεροποιηθεί σε ολόκληρη τη χώρα, με μερικές αυξήσεις ν αναφέρονται στο Σαν Ντιέγκο, το Μπρίτζπορτ, το Μαϊάμι και τη Βοστώνη. Στη Δύση, η χρήση κοκαΐνης ήταν χαμηλότερη, η οποία πιστεύεται ότι οφείλεται στη μετάβαση σε μεθαμφεταμίνη από ορισμένους χρήστες. Η μεθαμφεταμίνη είναι φθηνότερη, τρεισήμισι φορές πιο ισχυρή και διαρκεί 12-24 φορές περισσότερο με κάθε δόση. Παρ 'όλα αυτά, ο αριθμός των χρηστών κοκαΐνης παραμένει υψηλός, με μεγάλη συγκέντρωση στους νέους των αστικών περιοχών.
Η παγκόσμια ετήσια κατανάλωση κοκαΐνης, όσον αφορά το 2000, ανήλθε σε περίπου 600 τόνους, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να καταναλώνουν περίπου 300 τόνους, το 50% του συνόλου, την Ευρώπη περίπου 150 τόνους, το 25% του συνόλου και τον υπόλοιπο κόσμο τα υπόλοιπα 150 τόνους ή 25%. Εκτιμάται ότι 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν κοκαΐνη το 2010 από 2,4 εκατομμύρια το 2006. Αντίθετα, η χρήση κοκαΐνης φαίνεται να αυξάνεται στην Ευρώπη με τα υψηλότερα ποσοστά στην Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία και την Ιρλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλκαλοειδή Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Διεγερτικά Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες Κατηγορία:Τροπάνια Κατηγορία:Αναισθητικά
Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Το Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας είναι ονομαστικά ο ανώτατος νόμος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Εγκρίθηκε από το 5ο Εθνικό Λαϊκό Συνέδριο στις 4 Δεκεμβρίου του 1982, με περαιτέρω αναθεωρήσεις περίπου κάθε πέντε χρόνια. Είναι το τέταρτο σύνταγμα στην ιστορία της χώρας, που αντικαθιστά το Σύνταγμα του 1954, το Σύνταγμα του 1975 και το Σύνταγμα του 1978.
Αν και τεχνικά η «ανώτατη νομική αρχή» και ο «θεμελιώδης νόμος του κράτους», το κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας έχει τεκμηριωμένη ιστορία παραβίασης πολλών από τις διατάξεις του συντάγματος και λογοκρίνει εκκλήσεις για μεγαλύτερη προσήλωση σε αυτό. Επιπλέον, οι αξιώσεις παραβίασης των συνταγματικών δικαιωμάτων δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν στα κινεζικά δικαστήρια, και η Επιτροπή Συντάγματος και Νομικής Επιτροπής του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου, η νομοθετική επιτροπή που είναι αρμόδια για τη συνταγματική αναθεώρηση, δεν έχει ποτέ κρίνει κάποιον νόμο ή κάποια απόφαση αντισυνταγματικά.
Ιστορία
Το πρώτο Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας κηρύχθηκε το 1954. Μετά από δύο παρεμβατικές εκδόσεις που θεσπίστηκαν το 1975 και το 1978, το ισχύον Σύνταγμα κηρύχθηκε το 1982. Υπήρξαν σημαντικές διαφορές μεταξύ καθεμιάς από αυτές τις εκδόσεις, και το Σύνταγμα του 1982 τροποποιήθηκε στη συνέχεια πέντε φορές. Επιπλέον, οι εξελισσόμενες συνταγματικές συμβάσεις έχουν οδηγήσει σε σημαντικές αλλαγές στη δομή της κινεζικής κυβέρνησης λόγω της έλλειψης αλλαγών στο κείμενο του Συντάγματος.
Σύνταγμα του 1982
Υπήρξαν πέντε σημαντικές αναθεωρήσεις από το Εθνικό Λαϊκό Συνέδριο στο Σύνταγμα του 1982. Το Σύνταγμα του 1982 αντικατοπτρίζει την αποφασιστικότητα του Ντενγκ Σιαοπίνγκ να θέσει μόνιμα θεσμικά θεμέλια για την εγχώρια σταθερότητα και για εκσυγχρονισμό. Το Κρατικό Σύνταγμα του 1982 παρείχε μια νομική βάση για τις ευρείες αλλαγές στους κοινωνικούς και οικονομικούς θεσμούς της Κίνας και την ουσιαστικά αναθεωρημένη κυβέρνηση. Οι θέσεις του Προέδρου και του Αντιπροέδρου (που καταργήθηκαν στα συντάγματα του 1975 και του 1978) επαναφέρονται στο Σύνταγμα του 1982.
13ο Εθνικό Λαϊκό Συνέδριο (2018)
Το Σύνταγμα τροποποιήθηκε στις 11 Μαρτίου 2018, με 2.958 ψήφους υπέρ, δύο κατά και τρεις αποχές. Περιλαμβάνει μια ποικιλία αναθεωρήσεων που ενισχύουν περαιτέρω τον έλεγχο και την υπεροχή του Κομμουνιστικού Κόμματος, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης της Εθνικής Εποπτικής Επιτροπής, την ίδρυση μιας νέας υπηρεσίας κατά των δωροδοκιών, η οποία θα επεκτείνει τις εξουσίες του οργανισμού παρακολούθησης του Κομμουνιστικού Κόμματος, προσθέτοντας την επιστημονική προοπτική του Χου Τζιντάο για την ανάπτυξη και τη σκέψη του Σι Τζινπίνγκ στο προοίμιο του Συντάγματος, και καταργώντας τα όρια τόσο για τον Πρόεδρο όσο και για τον Αντιπρόεδρο, επιτρέποντας στον Σι Τζινπίνγκ να παραμείνει πρόεδρος επ 'αόριστον.
Παραπομπές
Κινα Κατηγορία:Πολιτική της Κίνας
Λιγκ Καπ Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών
Το Λιγκ Καπ «Νίκος Σαμαράς» (League Cup) είναι η τρίτη σημαντικότερη διοργάνωση πετοσφαίρισης ανδρών στην Ελλάδα και διεξάγεται από την ΕΣΑΠ. Στη διοργάνωση λαμβάνουν μέρος οι σύλλογοι της A1 Εθνικής Κατηγορίας (Βόλεϊ Λιγκ).
Ιστορία
Το Λιγκ Καπ καθιερώθηκε το 2011 οπότε και διεξήχθη το Νοέμβριο στο διάστημα της διακοπής του πρωταθλήματος λόγω των υποχρεώσεων της Εθνικής ομάδας στο Προολυμπιακό τουρνουά και χωρίς να μετέχουν σ' αυτό οι διεθνείς παίκτες των ομάδων. Πρώτος νικητής αναδείχθηκε ο Φοίνικας Σύρου επικρατώντας στον τελικό με 3-0 του Απόλλωνα Καλαμαριάς.
Την περίοδο 2012-13 η προκριματική φάση διεξήχθη τον Οκτώβριο και η τελική φάση τον Μάρτιο, με κυπελλούχο τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Η τελική φάση ήταν αφιερωμένη στον πετοσφαιριστή Νίκο Σαμαρά που είχε φύγει από τη ζωή δύο μήνες νωρίτερα. Από την περίοδο 2013-14 ολόκληρη η διοργάνωση φέρει την ονομασία: Λιγκ Καπ "Νίκος Σαμαράς".
Από την περίοδο 2018-19 καθιερώθηκαν οι διπλοί τελικοί, με τον νικητή να κρίνεται στο χρυσό σετ σε περίπτωση ισοβαθμίας μετά την ολοκλήρωση του δεύτερου αγωνα.
Παρόμοιες διοργανώσεις
Παρόμοιες με το Λιγκ Καπ διοργανώσεις, στις οποίες δικαίωμα συμμετοχής είχαν μόνο οι ομάδες της Α1 Εθνικής, είχαν διεξαχθεί και κατά το παρελθόν (1994 και 1998). Οι διοργανώσεις αυτές είχαν πολλές ομοιότητες με το πρώτο Λιγκ Καπ του 2011, καθώς διεξήχθησαν για να καλύψουν το κενό που δημιουργήθηκε μέσα στην αγωνιστική περίοδο λόγω των υποχρεώσεων της Εθνικής ομάδας, και οι ομάδες που συμμετείχαν αγωνίστηκαν χωρίς τους διεθνείς παίκτες τους.
1994
Το 1994 το Κύπελλο Ελλάδας δεν διεξήχθη και αντικαταστάθηκε από ένα ειδικό τουρνουά για τις ομάδες της Α1, που ήταν αφιερωμένο στη Μελίνα Μερκούρη (γνωστό ως κύπελλο Μελίνα Μερκούρη). Διεξήχθη κατά τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο του 1994, για να καλυφθεί το κενό στο αγωνιστικό πρόγραμμα που υπήρξε αυτούς τους μήνες, λόγω της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στην Ελλάδα. Οι 12 ομάδες της Α1 κατηγορίας 1993-94 χωρίστηκαν στην πρώτη φάση σε δύο ομίλους των 6, και αναμετρήθηκαν σε μονούς αγώνες. Οι δύο πρώτοι κάθε ομίλου προκρίθηκαν στο Φάιναλ-4 που διεξήχθη στο Λουτράκι. (Ολυμπιακός Πειραιώς, και Παναθηναϊκός από τον Α' όμιλο, Άρη Θεσ. και Ηρακλής Θεσσαλονίκης από τον Β') Στον τελικό ο Ολυμπιακός κέρδισε με 3–0 σετ τον Άρη και κατέκτησε αυτόν τον τίτλο. Έγινε και μικρός τελικός στον οποίο ο Ηρακλής επικράτησε του Παναθηναϊκού.
1998
Το 1998 λόγω της συμμετοχής της Εθνικής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ιαπωνίας, το πρωτάθλημα ξεκίνησε στα τέλη του Δεκεμβρίου. Για να καλυφθεί το κενό, μία παρόμοια διοργάνωση με την ονομασία Τουρνουά της ΕΟΠΕ δημιουργήθηκε και διεξήχθη κατά τους μήνες Οκτώβριο και Νοέμβριο. Οι 12 ομάδες της Α1 χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των 6 και έδωσαν διπλούς αγώνες. Οι δύο πρώτοι κάθε ομίλου προκρίθηκαν στο Φάιναλ-4 που διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη,στις 28 και 29 Νοεμβρίου του 1998. Στον πρώτο ημιτελικό ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης απέκλεισε τον Ολυμπιακό Πειραιώς χωρίς αγώνα, καθώς ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να φτάσει εγκαίρως λόγω κακοκαιρίας (!). Στο δεύτερο ημιτελικό ο Ιωνικός Νίκαιας επικράτησε 3-1 του Α.Ο. Ορεστιάδας, και στον τελικό ηττήθηκε 3-0 από τον Ηρακλή.
Πολιτικά (Αριστοτέλης)
Γενικά
Συγγράφοντας σε διάφορες εποχές (158 πραγματείες διαφορετικών πολιτευμάτων) τα εξετάζει και τα κατατάσσει σε ορθά και στις παρεκκλίσεις τους. Για την κατάταξη αυτή ήταν απαραίτητο να οριστεί η έννοια «πόλις» καθώς όπως αναφέρει χαρακτηριστικά «η δε πολιτεια των την πολιν οικουντων εστι ταξις τις» (το πολίτευμα ειναι ένας τρόπος οργάνωσης της πόλης). Στη συνέχεια, προκειμένου να ορίσει την έννοια «πολις», αποδεικνύει με σειρά επιχειρημάτων τη θέση του ότι ο άνθρωπος είναι «ζώον πολιτικόν», δηλαδή ον, το οποίο είναι εκ φύσεως καμωμένο να ζει μέσα σε πόλεις. Μέσα από την απόδειξη της θέσης του αυτής, προκύπτει και ο ορισμός του Ανώτερου Αγαθού των πόλεων, της «αυτάρκειας». Έτσι ακολουθεί τα εξής: ορισμός του πολίτη-ορισμός της «πόλις»-ορισμός του πολιτεύματος-κατάταξη των πολιτευμάτων.
Το έργο αυτό συνδέεται νοηματικά με το προγενέστερο έργο του, τα Ηθικά Νικομάχεια, καθώς στα τελευταία ορίζεται το Ανώτατο Αγαθό του ανθρώπου, η ευδαιμονία, η οποία προϋποθέτει την απόκτηση της Ηθικής Αρετής. Και επειδή η Ηθική Αρετή είναι η βάση για την Πολιτική Αρετή, τα "Πολιτικά" αποτελούν συνέχεια των "Ηθικών Νικομαχείων".
Χαρακτηριστικό της πολιτικής κοινότητας
Αφού το ουσιαστικό χαρακτηριστικό της πολιτικής κοινότητας είναι ο ηθικός και όχι ο υλικός σκοπός, την εξουσία θα πρέπει να κατέχουν οι αγαθοί και όχι οι πλούσιοι ή ολόκληρο το σώμα των ελεύθερων πολιτών.
Ιδιοκτησία και κοινοκτημοσύνη
Μέχρι ένα βαθμό πρέπει να υπάρχει κοινοκτημοσύνη, γενικώς όμως ισχύει η ατομική ιδιοκτησία. Είναι απερίγραπτο το πόση ευχαρίστηση προκαλεί σε κάποιον η σκέψη ότι κάτι του ανήκει. Είναι φυσικό ν΄αγαπάει κανείς τον εαυτό του, δεν είναι μάταιο. Δίκαια όμως κατακρίνεται και η φιλαυτία· και φιλαυτία δεν είναι να αγαπάμε το εαυτό μας, αλλά να τον αγαπάμε πολύ περισσότερο από όσο πρέπει. Το ίδιο ισχύει και για τον φιλοχρήματο, μιας και όλοι οι άνθρωποι αγαπούν τα χρήματα. Είναι όμως γλυκύτερη η απόλαυση, η καλοσύνη και η βοήθεια προς τους φίλους ή τους φιλοξενούμενους ή τους συντρόφους. Τούτο όμως συμβαίνει μόνο όταν υπάρχει ιδιοκτησία. Στην κοινοκτημοσύνη δεν μπορεί κανείς να δείξει γενναιοδωρία, ούτε μπορεί να προχωρήσει σε γεναιόδωρες πράξεις. Η γενναιοδωρία εκδηλώνεται μόνο στη χρήση της περιουσίας.
Κύρια πολιτεύματα και παρεκβάσεις
Φαίνεται, όμως πως υπάρχουν δύο κύρια πολιτεύματα, όπως λέγεται και για τους ανέμους πως είναι κυρίως δύο, ο βόρειος και ο νότιος, ενώ όλοι οι άλλοι άνεμοι θεωρούνται παρεκβάσεις τους. Έτσι λένε πως και τα πολιτεύματα υπάρχουν δύο, η δημοκρατία και η ολιγαρχία. Γιατί την αριστοκρατία την θεωρούν είδος ολιγαρχίας, σαν να ήταν κάποια μορφή εξουσίας των λίγων. Όπως στη μουσική όλες οι άλλες συνθέσεις [φρυγικές είτε δωρικές] αποτελούν παρέκβαση της άριστης αρμονίας, έτσι και όλα τα πολιτεύματα προέρχονται από το άριστο. Είναι ολιγαρχικά, όταν η εξουσία είναι πιο συγκεντρωτική και αυταρχική, και δημοκρατικά, όταν η εξουσία είναι φιλελεύθερη και ηπιότερη.
Η διάκριση των εξουσιών
Ο ουσιαστικός χωρισμός των λειτουργιών δηλαδή η διάκριση των ενεργειών γενικά της Πολιτείας σε τρεις κατηγορίες: νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική έχει χαρακτήρα καθαρά θεωρητικό και φιλοσοφικό, αν δεν ανατεθεί η κάθε μία από τις λειτουργίες αυτές σε ιδιαίτερο όργανο. Αυτό παρατηρήθηκε από τον πρόδρομο της Πολιτείας δικαίου (Μοντεσκιέ), ο οποίος στο βιβλίο του «Περί του Πνεύματος των νόμων» (1748), διατύπωσε την αντίληψη ότι οι εξουσίες, όταν είναι συγκεντρωμένες σε ένα μόνο πρόσωπο, οδηγούν στην κατάπνιξη της ελευθερίας και ότι ο χωρισμός των λειτουργιών και η κατανομή τους σε διάφορες αρχές υπαγορεύεται από την ίδια τη φύση του Κράτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική φιλοσοφία Κατηγορία:Έργα του Αριστοτέλη Κατηγορία:Βιβλία πολιτικής φιλοσοφίας
Ούλριχ Β΄ της Ανατολικής Φρισίας
Ο Ούλριχ Β΄ (γερμ.: Ulrich II von Ostfrisia, 6 Ιουλίου 1605 – Άουριχ, 1 Νοεμβρίου 1648) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Ήταν τρίτος γιος του Έννο Γ΄ της Ανατολικής Φρισίας και της Άννας, κόρης του Αδόλφου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Κληρονόμησε την Ανατολική Φρισία μετά το απροσδόκητο τέλος τού αδελφού του Ροδόλφου-Χριστιανού στις 17 Απριλίου 1628. Εξουσίασε κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου: η ανατολική Φρισία δεν συμμετείχε στον πόλεμο, αλλά ο στρατηγός Ερνστ φον Μάνσφελντ στρατοπέδευσε στην ανατολική Φρισία, προκαλώντας μεγάλη ταλαιπωρία. Η μόνη εξαίρεση ήταν το Έμντεν εξαιτίας του πρόσφατα ολοκληρωμένου τείχους της πόλης, έτσι η πόλη Έμντεν προστατεύτηκε από ξένα στρατεύματα.
Βιογραφία
Ο ιστορικός τείνει να έχει αρνητική άποψη για τον Ούλριχ Β΄. Ο αδελφός του Ροδόλφος-Χριστιανός απεβίωσε απροσδόκητα, από μία μαχαιριά στο αριστερό μάτι του κατά τη διάρκεια μίας διαφωνίας με έναν υπολοχαγό στον στρατό του στρατηγού Mατίας Γκάλας, που στρατοπέδευε στο κάστρο Μπέρουμ. Αποδέχθηκε τη θέση του κόμη της Ανατολικής Φρισίας απρόθυμα. Λέγεται ότι προτιμούσε να απολαμβάνει ψυχαγωγούμενος στην πόλη, αντλώντας μεγάλη ευχαρίστηση από το ποτό και τα γαστρονομικά γεύματα. Αντιμέτωπος με τα ξένα στρατεύματα που εγκαταστάθηκαν στην Ανατολική Φρισία κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, ήταν μάλλον παθητικός και άφησε τους καγκελάριούς του Βιάρντα και Μπόμπαρτ να διαχειριστούν τη χώρα. Έφτασε ακόμη και στο σημείο να κτίσει ένα lustchloss (ανάκτορο ψυχαγωγίας), το Τζουλιάνενμπουργκ στο Σάντχορστ, για τη σύζυγό του Γιουλιάνα, στη μέση του πολέμου, ενώ ο πληθυσμός της Ανατολικής Φρισίας υπέφερε πικρά. Ωστόσο έλαβε επίσης μερικές σημαντικές αποφάσεις. Εκμίσθωσε αγροτεμάχια bog (βάλτων τύρφης) γύρω από το Τίμελ το 1633 και αυτό θεωρείται ως το σημείο εκκίνησης της καλλιέργειας fen (ελών με νερά που έχουν ορυκτά), η οποία οδήγησε στη δημιουργία του Γκρόσφεν. Ίδρυσε επίσης Λατινικά σχολεία, το Γυμνάσιο Ούλριχς στο Nόρντεν το 1631 και το Gymnasium Ulricianum στο Άουριχ το 1646. Αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν και φέρουν το όνομά του ως σήμερα.
Απεβίωσε στις 1 Νοεμβρίου 1648. Μετά το τέλος του, η χήρα του Γιουλιάνα ανέλαβε την επιτροπεία, επειδή τα παιδιά τους ήταν ακόμη ανήλικοι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γιουλιάνα, κόρη του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα
Αιθυλεξάνιο
Το αιθυλεξάνιο είναι ένα διακλαδισμένο αλκάνιο, δηλαδή άκυκλος κορεσμένος υδρογονάνθρακας, με χημικό τύπο C8H18 και σύντομο συντακτικό τύπο (CΗ3CH2)2CH(CH2)2CH3.
Ισομέρεια
Το αιθυλεξάνιο έχει τα ακόλουθα δεκαεπτά (17) ισομερή θέσης:
Ονοματολογία
Η ονομασία «αιθυλεξάνιο» από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το αρχικό πρόθεμα «αιθυλ-» δηλώνει την παρουσία διακλάδωσης δύο (2) ατόμων άνθρακα, το τμήμα «εξ-» δηλώνει την παρουσία έξι (6) ατόμων άνθρακα στην κύρια ανθρακική αλυσίδα της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, δηλαδή ότι είναι υδρογονάνθρακας.
Δομή
Το μόριό του αποτελείται από οκτώ (8) άτομα άνθρακα (τρία (3) πρωτοταγή, τέσσερα (4) δευτεροταγή και ένα (1) τριτοταγές ) και δεκαοκτώ (18) άτομα υδρογόνου.
Παραγωγή με αντιδράσεις σύνθεσης: Από πρώτες ύλες με μικρότερη ανθρακική αλυσίδα
Δομικά το αιθυλεξάνιο αποτελείται από τρία μέρη: δύο αιθύλια (CH3CH2) και ένα βουτυλιδένιο (>CHCH2CH2CH3).Επομένως, ο απλούστερος τρόπος παρασκευής καθαρού αιθυλεξάνιου είναι η αντίδραση ζεύγους αιθυλολίθιου και 1,1-διαλοβουτάνιου::
Με αναγωγή αλογονούχων ενώσεων
Με αναγωγή κατάλληλων αλογονούχων ενώαεων μπορεί να παραχθεί αιθυλεξάνιο. Π.χ. για την αναγωγή του 1-αλο-3-αιθυλεξανίου υπάρχουν οι ακόλουθες μέθοδοι :
1. Με «υδρογόνο εν τω γεννάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ:
2. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4) ή νατριοβοριοϋδρίδιο (NaBH4) :
3. Με αναγωγή των αντίστοιχων αλκυλιωδιδίων από HI :
4. Με αναγωγή από μέταλλα (συνήθως λίθιο ή μαγνήσιο) και στη συνέχεια υδρόλυση των παραγόμενων οργανομεταλλικών ενώσεων :
ή
5. Με αναγωγή από σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται 2-μεθυλεπτάνιο.Π.χ.: :
Με αναγωγή οξυγονούχων ενώσεων
Με αναγωγή κατάλληλων αλδεϋδών μπορεί να παραχθεί αιθυλεξάνιο. Π.χ. από την αναγωγή της 4-αιθυλεξανάλης με υδραζίνη (NH2NH2) (Αντίδραση Wölf-Kishner) :
2. Με αναγωγή των κατάλληλων κετονών μπορεί να παραχθεί αιθυλεξάνιο. Π.χ. από την αναγωγή της 4-αιθυλεξανόνης-2 (Αντίδραση Clemmensen) :
Με αναγωγή θειούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή των κατάλληλων θειολών μπορεί να παραχθεί αιθυλεξάνιο. Π.χ. από την αναγωγή της 4-αιθυλεξανοθειόλης-1 (μέθοδος Raney) :
2. Με αναγωγή των κατάλληλων θειεστέρων μπορεί να παραχθεί αιθυλεξάνιο. Π.χ. από την αναγωγή του 1-(4΄-αιθυλεπτυλοθειο)-3-αιθυλξάνιου(μέθοδος Raney) :
Παρασκευή με αντιδράσεις αποσύνθεσης με μείωση του μήκους της ανθρακικής αλυσίδας
Π.χ. κατάλληλο είναι το 5-αιθυλεπτανικό οξύ:
Οξείδωση
1. Όπως όλα τα αλκάνια, το αιθυλεξάνιο με περίσσεια οξυγόνου καίγεται προς διοξείδιο του άνθρακα και νερό :
2. Παραγωγή υδραερίου:
4. Οξείδωση με υπερμαγγανικό κάλιο προς 3-αιθυλεξανόλη-3:
Αλογόνωση
17,1% 4-αιθυλο-3-χλωρεξάνιο, 17,1% 4-αιθυλο-2-χλωρεξάνιο και 6,8% 4-αιθυλο-1-χλωροεξάνιο.
Νίτρωση
όπου 0<a,b,c,d,e,f<1, a + b + c + d + e + f = 1.
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα 4-αιθυλεπτάνιου (~33%), 3-αιθυλο-2-μεθυλεξάνιου (~22%), 3-αιθυλο-3-μεθυλεξάνιου (~5%), 3-αιθυλο-4-μεθυλεξάνιου (~11%), 4-αιθυλο-2-μεθυλεξάνιου (~11%) και 3-αιθυλεπτάνιου (-17%).
Καταλυτική ισομερείωση
To αιθυλεξάνιο μπορεί να υποστεί καταλυτική ισομερείωση προς τα ισομερή του.
Πηγές
Κατηγορία:Οκτάνια
Γιάννης Γκιόκας
Ο Γιάννης Γκιόκας (Αθήνα, 22 Ιανουαρίου 1980) είναι Έλληνας πολιτικός και μέλος του δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Κομοτηνής και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο Ποινικό Δίκαιο και τη Θεωρία του Δικαίου. Εκτός της ελληνικής γλώσσας γνωρίζει ακόμη αγγλικά και γερμανικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Βουλευτές Α' Ανατολικής Αττικής
Αριστείο Ανδρείας
Το Αριστείο Ανδρείας είναι ελληνικό πολεμικό παράσημο, που ιδρύθηκε το 1913 και ως το 1974 αποτελούσε την ύψιστη ελληνική διάκριση για ανδρεία και πολεμική αξία. Χωρίζεται σε τρεις τάξεις, τον Ταξιάρχη, τον Χρυσό Σταυρό και τον Αργυρό Σταυρό, που απονέμονται αντίστοιχα σε ανώτατους αξιωματικούς και πολεμικές σημαίες, σε ανώτερους αξιωματικούς, και σε κατώτερους αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και στρατιώτες.
Κατηγορία:Ελληνικά τάγματα και μετάλλια
Σερβιάν
Το Σερβιάν (γαλλικά: Servian, οξιτανικά: Cervian) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερβιαναί (γαλλικά: Serviannais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Κατάλογος έργων του Πωλ Σεζάν
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Πωλ Σεζάν. Ο κατάλογος δεν είναι πλήρης, αλλά τα γνωστότερα έργα του καλλιτέχνη περιλαμβάνονται σ' αυτόν.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Δήμος Ρέσεν
Γεωγραφία
Ο Δήμος Ρέσεν συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 – 1500 μέτρα ανδρών
Τα 1500 μέτρα ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 πραγματοποιήθηκε στις 1 Μαρτίου 2019, ώρα 11:50 (σειρές) και 3 Μαρτίου 2019, ώρα 20:01 (τελικός).
Σειρές
εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ|1η σειρά εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ|2η σειρά Πρόκριση: Οι 2 πρώτοι κάθε σειράς (Q) και οι επόμενοι 3 γρηγορότεροι (q) προκρίνονται στον τελικό.
Τελικός
εναλλ.=|μικρογραφία|273x273εσ|Ο τελικός
Παραπομπές
01500Αν 2019Α
Σιράν (Ερώ)
Το Σιράν (γαλλικά: Siran, οξιτανικά: Sira) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιραναί (γαλλικά: Siranais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Θεολόγος Συμεωνίδης
Ο Θεολόγος Συμεωνίδης (1910, Σμύρνη — 19 Μαΐου 1969, Αθήνα) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και στη συνέχεια προπονητής ποδοσφαίρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1910 και η οικογένεια του εγκαταστάθηκε στον Πειραιά το 1922 εξαιτίας της Μικρασιατικής καταστροφής.
Απεβίωσε το 1969 στην Αθήνα σε ηλικία 59 ετών, από καρκίνο.
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ηλικία των 10 ετών στην ομάδα Ελευθερία της Κωνσταντινούπολης το 1920, όπου είχε συμπαίκτη μεταξύ άλλων τον Μακαρονόπουλο ο οποίος αργότερα αγωνίστηκε με τη φανέλα του ΠΑΟΚ. Με την εγκατάσταση του στην Ελλάδα, έπαιξε αρχικά στο ανεπίσημο σωματείο Δρομέας Πειραιώς και ακολούθως αγωνίστηκε στον Φαληρικό Σύνδεσμο.
Άμυνα Κοκκινιάς
Το 1926 μεταπήδησε στην Άμυνα, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε μέχρι και το 1932 ενώ ενδιάμεσα του διαστήματος αυτού και συγκεκριμένα Το 1930, μεταπήδησε στον Ολυμπιακός Πειραιώς, όπου ήρθε όμως σύντομα σε διάσταση και επέστρεψε άμεσα στο σωματείο της Κοκκινιάς. Κλήθηκε στην Εθνική ομάδα και κατέκτησε το πειραϊκό πρωτάθλημα της περιόδου 1931-32, διεξαγόμενο χωρίς την παρουσία Εθνικού και ερυθρόλευκων που μετείχαν στο αντίστοιχο Πανελλήνιο. Εναντίον των τελευταίων, πάντως, δεν πήρε μέρος στους αγώνες διαβάθμισης που θα έκριναν άνοδο και υποβιβασμό για το ερχόμενο Πανελλήνιο πρωτάθλημα.
Ολυμπιακός Πειραιώς
Εντάχθηκε εκ νέου στον Ολυμπιακό όταν περί τα τέλη του 1932 αποσύρθηκε ο Ντίνος Ανδριανόπουλος, τον οποίον και αντικατέστησε στη θέση του μέσα αριστερά ή ντεμί κυνηγού (μεσοεπιθετικού) στο τότε σύστημα τακτικής 2-3-5 ή WM. Με τον κεντρικό φορ Γιάννη Βάζο και τον μέσα δεξιά Χριστόφορο Ράγγο, γρήγορα συγκρότησαν τη "θρυλική τριπλέτα", μία άκρως ομοιογενή επιθετική γραμμή που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση 5 τίτλων πρωταθλητή σε μία 6ετία και κατέστησε το σύλλογο δημοφιλή σε όλη τη χώρα. Αγωνίστηκε σε 114 επίσημες αναμετρήσεις του και πέτυχε 88 τέρματα, αναλυτικά ως εξής:
71/44 στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα
38/44 στο πρωτάθλημα ΕΠΣ Πειραιώς
Αποσύρθηκε οριστικά από την ενεργό δράση με την έναρξη της πρώτης μεταπολεμικής χρονιάς 1945-46.
Εθνική Ελλάδας
Χρίστηκε διεθνής με την ομάδα των Ανδρών 2 φορές ως ποδοσφαιριστής της Άμυνας (μοναδικός στην 40ετή ιστορία της) και 9 του Ολυμπιακού, σημειώνοντας 1 και 2 τέρματα αντίστοιχα. Σε μία διεθνή πορεία με αφετηρία το 1931 και διάρκεια περισσότερο από 6 χρόνια, μετείχε σε 11 εκ των 20 −αναγνωρισμένων από την ΕΠΟ− αγώνων της περιόδου, 3 Βαλκανικά κύπελλα εθνών (Σόφια και 2 στο Βουκουρέστι), όπως και την πρώτη ελληνική νίκη εκτός έδρας, το 3-1 επί του Ισραήλ (τότε Παλαιστίνη υπό βρετανική διακυβέρνηση) στο Τελ Αβίβ το 1938, κατά την τελευταία του εμφάνιση με το εθνόσημο.
Συχνά στο Συμεωνίδη πιστώνεται εκ παραδρομής ένα επιπλέον τέρμα, αυτό που διαμόρφωσε το τελικό 4-5 από τη Βουλγαρία στα πλαίσια του 6ου −τελευταίου προπολεμικού− Βαλκανικού κυπέλλου το 1936. Το σφάλμα συνέβη πιθανώς στην πρώτη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας της Εθνικής, αντιγράφτηκε από μεταγενέστερες πηγές, αναπαράγεται δε στον ιστότοπο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας ΕΠΟ. Οι ανταποκρίσεις όμως εφημερίδων της εποχής από τρεις διαφορετικούς Έλληνες απεσταλμένους στο Βουκουρέστι, δεν αφήνουν αμφιβολία ότι σκόρερ υπήρξε ο Κώστας Χούμης.
Προπονητική σταδιοδρομία
Αμέσως μετά το τέλος της καριέρας του ως παίκτης, ασχολήθηκε με την προπονητική και μεταξύ άλλων διετέλεσε τεχνικός των Φωστήρα, Εθνικού Πειραιώς, Αίαντα Σαλαμίνας, Α.Ε. Νίκαιας, Ατρομήτου Πειραιώς και του Ολυμπιακού με 2 θητείες: τη διετία 1948 έως 1950 όπου κατέκτησε τον πανελλήνιο τίτλο 1947-48, και επί 8 μήνες τα έτη 1954 με 1955. Αποτελεί χρονικά στην ιστορία του συλλόγου: τον τέταρτο Έλληνα προπονητή −έπειτα από τους Γιάννη Ανδριανόπουλο, Ασδέρη και Πανόπουλο−, τον τρίτο ενεργό ή παλαίμαχο ποδοσφαιριστή του στην τεχνική ηγεσία −οι άλλοι πλην Ασδέρη− και το δεύτερο που στέφθηκε πρωταθλητής τόσο ως παίκτης, όσο και τεχνικός −προηγήθηκε το 1936 ο Πανόπουλος, με το Συμεωνίδη υπό τις οδηγίες του−.
Τίτλοι ως προπονητής
Με τον Ολυμπιακό
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φωστήρα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Ρ Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Τυρ
right|250px|thumb|Ο Τυρ θυσιάζει το χέρι του Ο Τυρ (Týr) είναι ο θεός του πολέμου και της μάχης στη σκανδιναβική μυθολογία, ο οποίος απεικονίζεται ως μονόχειρας. Ήταν γιος του Οντίν ή του Χύμιρ. Σε άλλες γερμανικές γλώσσες είναι επίσης γνωστός ως Tyz, Ty, Ti, Tiw, Tiu, Tew και Ziu.
Προέλευση του ονόματος
Το όνομα Tyr σήμαινε θεός και προέρχεται από το Πρωτο-Γερμανικό Tiwaz, το οποίο συνεχίζει το Πρωτο-Ινδο-Ευρωπαϊκό Dyeus, τον αρχικά κύριο θεό, από το οποίο προέρχεται και ο Δίας-Ζευς της ελληνικής μυθολογίας και ο Dyaus Pitar της Βεδικής θρησκείας.
Ο Τυρ στις Έντα
Σύμφωνα με τις Έντα, κάποια στιγμή οι θεοί αποφάσισαν να αλυσοδέσουν τον λύκο Φένρισουλφρ (Fenrisulfr ή Fenris), αλλά το κτήνος έσπαγε όποια αλυσίδα του έβαζαν. Τελικά οι νάνοι έφτιαξαν μια μαγική λουρίδα, την Γκλέιπνιρ, από υλικά όπως γένια γυναίκας και ρίζες βουνού. Ωστόσο ο Φένριρ υποψιάστηκε την εξαπάτηση των θεών και αρνήθηκε να δεθεί εκτός αν κάποιος εξ αυτών τοποθετούσε το δεξί του χέρι στο στόμα του. Ο Τυρ, γνωστός για το μεγάλο θάρρος του, συμφώνησε και οι υπόλοιποι θεοί έδεσαν τον λύκο. Ο Φένριρ κατάλαβε πως είχε εξαπατηθεί και έκοψε το χέρι του θεού. Ο Φένριρ θα μείνει δεμένος μέχρι τη μέρα του Ράγκναροκ.
Κατά τη διάρκεια του Ράγκναροκ ο Τυρ θα σκοτώσει και θα σκοτωθεί από το Γκαρμ, τον φύλακα σκύλο του Χελχέιμ.
Ο Τυρ και η ημέρα Τρίτη
Τα ίχνη του θεού διατηρούνται στην ονομασία της Τρίτης (Tuesday = ημέρα του Tiw) στις Βόρειες και Δυτικές Γερμανικές γλώσσες. (Ανάλογη της Martis dies που είναι αφιερωμένη στον Ρωμαϊκό θεό Μαρς.)
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της δικαιοσύνης Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου Κατηγορία:Γερμανικός παγανισμός
20 Νοεμβρίου
19 Νοεμβρίου | 20 Νοεμβρίου | 21 Νοεμβρίου
Η 20η Νοεμβρίου είναι η 324η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (325η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 41 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Στάδιο Νεμέσιο Ντίες
Το στάδιο Νεμέσιο Ντίες είναι ένα απο τα παλαιότερα ποδοσφαιρικά γήπεδα του Μεξικού.
Βρίσκεται στην πόλη Τολούκα. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1953 και εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1954 έχοντας αρχική χωρητικότητα 27.000 θέσεων (σήμερα 29.700).Είναι έδρα της τοπικής Ντεπορτίβο Τολούκα (ομάδα Α Κατηγορίας) και χρησιμοποιήθηκε σε 2 διοργανώσεις Μουντιάλ το 1970 και το 1986 που έλαβαν χώρα στο Μεξικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στο Μεξικό Κατηγορία:Ντεπορτίβο Τολούκα Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1970
Νικόλαος Ξυδιάς Τυπάλδος
Ο Νικόλαος Ξυδιάς Τυπάλδος (Ληξούρι Κεφαλονιάς, 1826 - Αθήνα, 1909) ήταν Έλληνας ζωγράφος της Επτανησιακής σχολής.
Βίος
Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1826 και πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Αργοστόλι. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια του αδελφού του Μιχαήλ σπούδασε ζωγραφική στην Ιταλία (δεν είναι ξεκάθαρο αν σπούδασε στη Ρώμη ή στη Βενετία ). Μετά το θάνατο του αδελφού και προστάτη του από χολέρα, μεταβαίνει στο Λονδίνο και έπειτα (1866) στο Παρίσι όπου έζησε για τριάντα χρόνια και ανέπτυξε έντονη καλλιτεχνική και εκθεσιακή δραστηριότητα αποσπώντας θετικές κριτικές. Ταυτόχρονα πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια στην Ευρώπη. Το 1899 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα όπου πέρασε το τελευταία χρόνια της ζωής του παραγνωρισμένος. Απεβίωσε το 1909. Συμμετείχε επί σειρά ετών σε εκθέσεις ζωγραφικής στο Παρίσι, το Λονδίνο αλλά και την Αθήνα.
Θεματολογία
Κατά κύριο λόγο ασχολήθηκε με την προσωπογραφία, τη νεκρή φύση, την ηθογραφία, την απεικόνιση ιστορικών και μυθολογικών παραστάσεων και την αγιογραφία. Θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος της ψυχολογικής προσωπογραφίας του 19ου αιώνα στην Ελλάδα.
Τεχνοτροπία
Ο Ξυδιάς συνδύαζε στο έργο του τη ρεαλιστική απεικόνιση με την ψυχολογική διερεύνηση των εικονιζόμενων προσώπων. Τα περισσότερα έργα του εντάσσονται στο κλιμα του ακαδημαϊκού ρεαλισμού, ενώ δέχεται επιδράσεις από τον Εντουάρ Μανέ στο έργο του Κύριος με ζακέτα) ενώ στην προσωπογραφία του Εμμανουήλ Ροΐδη «στηρίζεται αποκλειστικά στις χρωματικές αξίες». Στις αγιογραφίες του ήταν έντονη η επιρροή του από τη δυτικότροπη επτανησιακή ζωγραφική, ενώ στις μυθολογικές και αλληγορικές σκηνές στις λυρικές χρωματικές συνθέσεις του ακολουθεί τον προϊμπρεσιονισμό. «Στις ηθογραφικές σκηνές, όπου σημειώνονται επιδράσεις από την ιταλική παράδοση και τους Ολλανδούς του 17ου αιώνα φιλτραρισμένες μέσα από τον ρεαλισμό του C. Corot και τη ζωγραφική της Σχολής της Barbizon, κατορθώνει να αποδώσει τη λαϊκή ζωή και την καθημερινότητα χωρίς ιδεαλιστική διάθεση ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Νέα Γουινέα
Η Νέα Γουινέα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του κόσμου σε έκταση και βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, βόρεια της Αυστραλίας.
Το νησί έχει έκταση 786.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνολικό πληθυσμό 11,5 εκατομμυρίων κατοίκων (εκτίμηση 2014). Ιστορικά το νησί κατοικείται κυρίως από τη φυλή των Παπούα. Σήμερα η Νέα Γουινέα είναι χωρισμένη σε δύο ίσα περίπου τμήματα: Τα δυτικό μισό ανήκει στο κράτος της Ινδονησίας και χωρίζεται στις επαρχίες Παπούα και Δυτική Παπούα, ενώ το ανατολικό μισό αποτελεί το ανεξάρτητο κράτος της Παπούας Νέας Γουινέας.
Εξαιτίας της πυκνής βλάστησης που καλύπτει το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού, η Νέα Γουινέα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα οικοσυστήματα του κόσμου, με τεράστια βιοποικιλότητα. Υπολογίζεται ότι εκεί ζει το 5-10% των ειδών του πλανήτη, πάρα πολλά από τα οποία είναι ενδημικά.
Γεωγραφία
Η Νέα Γουινέα είναι νησί στο βόρειο τμήμα της Ωκεανίας. Είναι απομονωμένο από τη Θάλασσα Αραφούρα στα δυτικά και τον Πορθμό Τόρες και τη Θάλασσα των Κοραλλίων στα ανατολικά. Μερικές φορές θεωρείται ότι είναι το ανατολικότερο νησί του αρχιπελάγους της Μαλαισίας, βρίσκεται βόρεια του αυστραλιανού Τοπ Εντ, του κόλπου της Καρπεντάρια και της χερσονήσου Κέιπ Γιορκ, και δυτικά του Αρχιπελάγους του Βίσμαρκ και του Αρχιπελάγους του Σολομώντα.
Το σχήμα της Νέας Γουινέας συχνά συγκρίνεται με το σχήμα του Πουλιού του παραδείσου, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα ονόματα για τα δύο άκρα του νησιού: η χερσόνησος Το κεφάλι του πουλιού βρίσκεται στα βορειοδυτικά (ή χερσόνησος Ντομπεράι), και η χερσόνησος Ουρά του πουλιού στα νοτιοανατολικά (επίσης γνωστή ως χερσόνησος της Παπούας). Τα Υψίπεδα της Νέας Γουινέας, μία οροσειρά από το ανατολικό άκρο του νησιού ως το δυτικό, δεσπόζουν στη γεωγραφία της Νέας Γουινέας. Εκτείνονται, σε μήκος, πάνω από 1.600 χιλιόμετρα από το «κεφάλι» ως την «ουρά» του νησιού. Το δυτικό τμήμα του νησιού της Νέας Γουινέας περιέχει τα υψηλότερα βουνά στην Ωκεανία με ύψος έως 4.884 μέτρα.
Παραπομπές
Νεα Γουινέα Νεα Γουινέα