cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο ερασιτεχνών)
Δίκτυο σχολών
Υπάρχουν συνολικά πέντε σχολές ποδοσφαίρου στην Κύπρο, οι οποίες μετέχουν σε διοργανώσεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Συγκεκριμένα, μία σχολή λειτουργεί στη Λευκωσία (Eagles Sporting Club), δύο σχολές στη Λεμεσό (Ακαδημία Άκη Αγιομαμίτη, Πράσινες Ακαδημίες), μία σχολή στη Λάρνακα (Piacere Κούννας) και μια σχολή στην Ξυλοτύμπου (Ακαδημία Βόρκα Βασίλη). Δραστηριοποιούνται επίσης σχολές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στην Αυστραλία, στην Αίγυπτο και στο Ισραήλ.
Οι ηλικίες των παιδιών που αθλούνται στις σχολές ποδοσφαίρου του Παναθηναϊκού ξεκινούν από το 5ο έτος. Υπάρχει επίσης πρόγραμμα με σκοπό την αγωνιστική αξιολόγηση των αθλητών.
Πηγές
Ακαδημιες
1176
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1176 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χίλλις φαν Τίλμπορχ
Βιογραφία
Ο Χίλλις φαν Τίλμπορχ πιθανότατα γεννήθηκε στις Βρυξέλλες. Πιστεύεται ότι πρώτα σπούδασε με τον πατέρα του, Χίλλις φαν Τίλμπορχ τον πρεσβύτερο και στη συνέχεια με τον Ντάβιντ Τένιερς τον νεότερο. Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά των Βρυξελλών το 1654 και "πρύτανίς" της το 1663.
Το 1666 ανέλαβε φύλακας της συλλογής πινάκων στην Αυλή του κάστρου "Τερφούρεν", τόπο κατοικίας του Κυβερνήτη των Αψβουργικών Κάτω Χωρών. Την ίδια θέση κατείχε και ο υποτιθέμενος Δάσκαλός του Ντάβιντ Τένιες ο νεότερος, για λογαριασμό του Αρχιδούκα Λέοπολντ Βίλχελμ της Αυστρίας, του φιλότεχνου Κυβερνήτη των Αψβουργικών Κάτω Χωρών.
Ο φαν Τίλμπορχ διατηρούσε εργαστήριο στις Βρυξέλλες, ωστόσο δεν έχει καταγραφεί κανείς βοηθός ή μαθητής του. Περίπου το 1670 ταξίδεψε στην Αγγλία, όπως πιστοποιείται από πίνακα που απεικονίζει τον πύργο και την οικογένεια Τίχμπορν (Tichborne) που δίδει ελεημοσύνη (την αποκαλούμενη "Tichborne Dole").
Η ημερομηνία και ο τόπος θανάτου του δεν είναι γνωστά με βεβαιότητα, πιθανολογείται, ωστόσο, ότι απεβίωσε το 1678 στις Βρυξέλλες.
Γενικά
Τα έργα που δημιούργησε κατά την περίοδο 1650 - 1671 είναι υπογεγραμμένα με το μονόγραμμα "ΤΒ". Το εύρος των ειδών ζωγραφικής με τα οποία ασχολήθηκε είναι τόσο μεγάλο, όσο και του υποτιθέμενου Δασκάλου του, Ντάβιντ Τένιερς του νεότερου, και περιλαμβάνει πορτρέτα, ομαδικά πορτρέτα, σκηνές σε ταβέρνα, πανηγύρεις σε χωριά, χαρούμενες συντροφιές, εικόνες σε αίθουσες τέχνης και σκηνές σε δωμάτια φυλάκων.
Ήταν γνωστός για την αρμονική του παλέτα, την ακριβή του σχεδίαση και τις ικανότητές του στη σύνθεση.
Ρωπογραφίες
Οι σκηνές σε ταβέρνα είναι παρόμοιες με άλλων οπαδών του Άντριεν Μπράουβερ, όπως οι Ντάβιντ Ράικερτ ΙΙΙ και Γιόος φαν Κρέσμπεϊκ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο πίνακας Ο πότης (σήμερα στο Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν).
Οι σκηνές σε χωριά είναι σύμφωνες με την παράδοση που ξεκίνησε ο Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος, ο οποίος δημιούργησε το είδος, απομακρυνόμενος από τον αγενή τύπο του χωρικού του Άντριεν Μπράουβερ, και τείνοντας προς έναν πιο ευγενικό και ειδυλλιακό τύπο χωρικών και ζωής στο χωριό.
Εικόνες αιθουσών τέχνης
Ζωγράφισε, επίσης, εικόνες από αίθουσες έργων τέχνης (πινακοθήκες), είδος θέματος που αναπτύχθηκε στη Φλάνδρα κατά τον 17ο αιώνα. Οι πίνακες αυτοί απεικονίζουν μεγάλες αίθουσες, στις οποίες πολλοί πίνακες και άλλα πολύτιμα αντικείμενα εκτίθενται σε κομψό περιβάλλον. Τα πρώιμα έργα αυτού του είδους απεικόνιζαν αντικείμενα τέχνης μαζί με άλλα αντικείμενα, όπως επιστημονικά όργανα και περίεργα φυσικά δείγματα. Ορισμένοι πίνακες απεικονίζουν και πορτρέτα των ιδιοκτητών ή των συλλεκτών έργων τέχνης ή καλλιτέχνες "επί το έργον". Οι πίνακες βριθουν συμβολισμών και αλληγοριών και αντικατοπτρίζουν τις πνευματικές ανησυχίες της εποχής, συμπεριλαμβανομένης της καλλιέργειας των προσωπικών αρετών και της σημασίας της γνώσης περί τα καλλιτεχνικά. Ο Δάσκαλος του Τίλμπορχ, Τένιερς, διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη του είδους και τα έργα του των μέσων του 17ου αιώνα, με τη συλλογή του Αρχιδούκα Λέοπολντ Βίλχελμ συγκαταλέγονται ανάμεσα στα πλέον διάσημα παραδείγματα του είδους.
Άλλοι καλλιτέχνες που εξασκούσαν το είδος την εποχή του φαν Τίλμπορχ ήταν οι Βίλχελμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ, Χιερόνυμους Γιάνσσενς, Χονζάλες Κόκουες, Γιάκομπ ντε Φρομεντρού και Μπαλτάσαρ φαν ντεν Μπόσχε. Παράδειγμα τέτοιου πίνακα είναι η Αίθουσα πινακοθήκης (περ. 1660–70, σήμερα στο Μουσείο Τέχνης Σπένσερ του Πανεπιστημίου του Κάνσας στο Λώρενς). Απεικονίζει μια ομάδα κονψά ντυμένων κυρίων κατά την αποτίμηση μερικών γλυπτών, ορισμένα από τα οποία κρατούν στα χέρια τους. Οι τοίχοι της αίθουσας είναι καλυμμένοι με πίνακες διαφορετικών ειδών. Μερικοί πίνακες, τους οποίους οι κομψές μορφές έχουν ήδη ή πρόκειται να αξιολογήσουν, βρίσκονται ή στο δάπεδο ή σε μια καρέκλα. Τουλάχιστον ένα από τα απεικονιζόμενα πρόσωπα είναι καλλιτέχνης, καθώς κρατά ένα πινέλο και μια παλέτα. Οι πίνακες αυτού του τύπου του Χίλλις φαν Τίλμπορχ συνεχίζουν την τάση που ξεκίνησε ο Τένιερς να μην υπάρχουν αντικείμενα που δεν σχετίζονται με την τέχνη στην αίθουσα. Απεικονίζει τις μορφές του σε αυτούς τους πίνακες με τέτοιο τρόπο ώστε να τονίζεται ότι αποτελούν τμήμα μιας ελίτ που διαθέτει προνομιούχο γνώση της τέχνης. Σε μερικούς από τους πίνακες εμφανίζονται καλλιτέχνες ενώ εργάζονται. Αυτός ο τύπος πινάκων από τότε έγινε μέσο υπερτονισμού της αντίληψης ότι η γνώση της τέχνης είναι ανώτερη από άλλες μορφές γνώσης. Η σειρά στην οποία τεκμηριώνονται πίνακες στο κάστρο Τερφούρεν αποτελεί, επίσης, παράδειγμα συμβολής του στο είδος.
Πορτρέτα
Τα πορτρέτα των αστών που δημιούργησε είναι παρόμοια με αυτά του Χονζάλες Κόκουες, ο οποίος στην εποχή του αποκαλούνταν "ο μικρός βαν Ντάικ". Όπως πολλοί σύγχρονοί του, όπως οι Τένιερς και Κόκουες, ζωγράφισε αλληγορίες, παράδειγμα των οποίων είναι η σειρά στην οποία απεικονίζει τις Πέντε Αισθήσεις (Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών Βρυξελλών).
Σκηνές σε δωμάτια φυλάκων
Ο φαν Τίλμπορχ ζωγράφισε τουλάχιστον δύο πίνακες με αυτό το θέμα, έναν τύπο ρωπογραφίας που είχε γίνει δημοφιλής κατά τα μέσα του 17ου αιώνα, ιδιαίτερα στην Ολλανδική Δημοκρατία. Στη Φλάνδρα υπήρξαν επίσης μερικοί ζωγράφοι που ασχολήθηκαν με το θέμα, όπως οι Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος, ο Άμπραχαμ Τένιερς, ο Άντον Χουμπάου, ο Κορνέλις Μάχου και ο Γιαν Μπάπτιστ Τάισσενς ο νεότερος. Ο πίνακας με αυτό το θέμα τυπικά απεικονίζει το εσωτερικό του δωματίου των φυλάκων, με αξιωματικούς και στρατιώτες να επιδίδονται σε δραστηριότητες διασκέδασης. Συχνά περιλάμβαναν μισθοφόρους και πόρνες, μοιρασιά λαφύρων, παρενοχλήσεις κρατουμένων και άλλες μορφές καταδικαστέων πράξεων.
Ο Τίλμπορχ ζωγράφισε μια σκηνή σε δωμάτιο φυλάκων (πωλήθηκε από τον φορέα Jean Moust Old Master Paintings), στην οποία απεικονίζεται ένας αξιωματικός να διαβάζει επιστολή σε τέσσερις άνδρες, ανάμεσα σε μια στοίβα όπλων. Η πανοπλία που απεικονίζεται στον πίνακα είναι ήδη παρωχημένη για την εποχή που ζωγραφίστηκε, καθώς οι μεταλλικές πανοπλίες, οι θώρακες και τα κράνη σταμάτησαν να χρησιμοποιούνται ήδη από τη δεκαετία του 1620. Πιθανόν σε ευθυγράμμιση με το ηθικό δίδαγμα που περιλάμβανε το είδος, η πανοπλία να αποτελεί αναφορά στο μοτίβο vanitas, για την παροδικότητα της δύναμης και της δόξας.
Το Μουσείο Ερμιτάζ έχει στη συλλογή του πίνακα με σκηνή σε δωμάτιο φυλάκων, ο οποίος αποδίδεται στον φαν Τίλμπορχ. Η σκηνή τοποθετείται σε μεγάλη αίθουσα φυλάκων με πολλά άτομα να επιδίδονται σε διάφορες δραστηριότητες. Στο μέσον της αίθουσας βρίσκονται δύο κύριοι με ανατολίτικο ντύσιμο.
Συνεργασίες
Όπως ήταν η συνήθεια της εποχής, ο φαν Τίλμπορχ συνεργαζόταν συχνά με άλλους καλλιτέχνες. Τυπικά αυτός αναλάμβανε το "σταφάζ" (πληθύσμωση με μορφές), ενώ ο συνεργαζόμενος καλλιτέχνης ζωγράφιζε το τοπίο. Παράδειγμα αποτελεί το πορτρέτο της οικογένειας φαν ντερ Βίττε, το οποίο ζωγράφισε σε συνεργασία με τον Γιαν Σίμπερεχτς (πωλήθηκε από τον οίκο "Sotheby's" στις 5 Ιουλίου 2012 στο Λονδίνο). Οι καλλιτέχνες τοποθέτησαν τη σκηνή σε χώρο με ιδιαίτερα μεγάλη κλίση, από την οποία οι εικονιζόμενοι αντικρίζουν τα κτήματά τους. Μια άλλη συνεργασία του ήταν με τον τοπιογράφο Χουίλλιαμ φαν Σχόορ, με τον οποίο ζωγράφισε άποψη του κάστρου Τερφούρεν (Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών Βελγίου στις Βρυξέλλες). Περιλαμβάνει μερικούς εργάτες και περίπου μια δωδεκάδα αριστοκρατών παρατηρητών που επιδίδονται σε στοχαστικές και χαλαρές δραστηριότητες. Στο προσκήνιο δύο άτομα παίζουν μουσική. Ένα εξωτικό πτηνό που κάθεται στο μπράτσο της κιθάρας υποκαθιστά, με τα ζωντανά του χρώματα, τη μουσική που δεν μπορεί να ακουστεί.
Φυλακή Μοντελούπιχ
Η φυλακή Μοντελούπιχ (πολωνικά: więzienie Montelupich), η οποία πήρε το όνομα της από το δρόμο στον οποίο βρίσκεται, την ulica Montelupich («οδός της οικογένειας Μοντελούπι»), είναι ιστορική φυλακή στην Κρακοβία από τις αρχές του 20ού αιώνα, η οποία χρησιμοποιήθηκε από τη Γκεστάπο στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένη ως «μια από τις πιο τρομερές φυλακές των Ναζί στην κατεχόμενη Πολωνία». Η Γκεστάπο ανέλαβε την εγκατάσταση από τη γερμανική Sicherheitspolizei στα τέλη Μαρτίου 1941. Ένας από τους ναζί αξιωματούχους που ήταν υπεύθυνοι για την επίβλεψη της φυλακής Μοντελούπιχ ήταν ο Λούντβιχ Χαν.
Παρόλο που η επιγραφή στην πλάκα από την (πλαϊνή) πόρτα της φυλακής στη φωτογραφία του 1939 που απεικονίζεται δεξιά γράφει «Sicherheits-Polizei -Gefängnis Montelupich», το όνομα «Φυλακή Μοντελούπιχ» είναι αυστηρά ανεπίσημο, βάσει κοινής λαϊκής σύμβασης, ακόμα κι αν έχει περάσει τώρα με αυτή τη μορφή στην ιστορία. Η εγκατάσταση Μοντελούπιχ ήταν το κέντρο κράτησης του πρώτου βαθμού που χρησιμοποίησαν οι Ναζί για να φυλακίσουν τους Πολωνούς καθηγητές από το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, οι οποίοι συνελήφθησαν το 1939 στη λεγόμενη Επιχείρηση Κράκαου (Sonderaktion Krakau), μια επιχείρηση που αποσκοπούσε στην εξάλειψη της πολωνικής ιντελιγκέντσια. Τον Ιανουάριο του 1944, 232 αιχμάλωτοι από το Μοντελούπιχ εκτελέστηκαν από ένα ναζιστικό εκτελεστικό απόσπασμα στο Πεουκίνιε. Στα τέλη Ιανουαρίου ή στις αρχές Φεβρουαρίου 1944, ο Βίλχελμ Κόπε εξέδωσε εντολή για την εκτέλεση 100 αιχμαλώτων του Μοντελούπιχ ως αντίποινα για την ανεπιτυχή απόπειρα δολοφονίας του Χανς Φρανκ. Στην περιοχή Βόλα Φιλιπόφσκα, κοντά στην Κρακοβία, υπάρχει ένα μνημείο που τιμά την εκτέλεση 42 ομήρων από τους Ναζί, όλοι τους αιχμάλωτοι του Μοντελούπιχ, που πέθαναν επί τόπου από εκτελεστικό απόσπασμα στις 23 Νοεμβρίου 1943.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Μοντελούπιχ έγινε σοβιετική φυλακή, όπου το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων και το Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας βασάνισαν και δολοφόνησαν Πολωνούς στρατιώτες του Εσωτερικού Στρατού. Προς το παρόν, το κτίριο λειτουργεί ως χώρος προσωρινής σύλληψης και κράτησης για άνδρες και γυναίκες, με 158 κελιά φυλακής και ένα νοσοκομείο φυλακών με επιπλέον 22 κελιά.
Ιστορικό του κτιρίου
Το κτίριο που στεγάζει τη φυλακή δεν κατασκευάστηκε αρχικά για τον σκοπό του, αλλά αντίθετα, ήταν μια ιστορική ιδιοκτησία που ανακαινίστηκε στο στυλ της Ιταλικής Αναγέννησης το 1556 από την ιταλική οικογένεια Μοντελούπι, η οποία εισήγαγε την πρώτη ταχυδρομική υπηρεσία στην Πολωνία για την αυλή του Σιγισμούνδου Γ΄. Το αρχοντικό τους στην Κρακοβία, γνωστό στα πολωνικά ως Kamienica Montelupich (Palazzo Montelupi στα ιταλικά), στον αριθμό 7 του δρόμου στον οποίο έδωσε το όνομα, ήταν η αφετηρία του πρώτης διεθνούς ταχυδρομικής άμαξας στην Πολωνία που αναχώρησε από εδώ για τη Βενετία το 1558. Το Πάρκο Γιάλου Κούρεκ στην Κρακοβία ήταν παλαιότερα ο κήπος του Παλατιού του Μοντελούπι.
Τρέχουσα κατάσταση
Η φυλακή ήταν ο τόπος της τελευταίας εφαρμογής της θανατικής ποινής στην Πολωνία, που εκτελέστηκε με απαγχονισμό στις 21 Απριλίου 1988.
Παρά το γεγονός ότι αναγνωρίστηκε επίσημα τόσο ως ιστορικό μνημείο όσο και ως τόπος μαρτυρίου, η εγκατάσταση συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα ως συνδυασμός προσωρινής φυλακής και συνηθισμένης σωφρονιστικής εγκαταστάσης από την Πολωνική Διοίκηση Φυλακών (Służba Więzienna), μονάδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Η τρέχουσα επίσημη ονομασία της είναι Areszt Śledczy w Krakowie (φυλακή προσωρινής κράτησης στην Κρακοβία). Η περιβόητη ιστορία αυτής της εγκατάστασης συνεχίζεται μέχρι σήμερα, όπως φάνηκε στο θάνατο του 2008 του Ρουμάνου κρατουμένου, Κλαούντιου Κρούλικ (Claudiu Crulic, 1975-2008), ένα περιστατικό που καταδικάστηκε από ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων (όπως το Human Rights House Foundation του Όσλο στη Νορβηγία) που αφορούσε την παραίτηση του Ρουμάνου Υπουργού Εξωτερικών, Αντριάν Τσιορογιάνου.
Ο Βίντσεντ A. Λαπομάρντα γράφει στο βιβλίο του για τον ναζιστικό τρόμο ότι:"Σχετικά με τον Μοντελούπιχ, στην οδό Μοντελούπι, όταν ήμουν στην Κρακοβία στις 18 Αυγούστου 1986, μπόρεσα να το δω από έξω και έμαθα ότι ακόμη και σήμερα, ενώ εξακολουθεί να λειτουργεί, δεν έχει χάσει την κακή φήμη που είχε κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής."
Ιστορικές μελέτες
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κρακοβία Κατηγορία:Υποδομή του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Ολοκαύτωμα στην Πολωνία Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία Κατηγορία:Γκεστάπο Κατηγορία:Φυλακές στην Πολωνία
Αντιμάχεια
Η Αντιμάχεια είναι η κωμόπολη της νήσου Κω. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.068 κατοίκους και του 2021 έχει 2.622 κατοίκους .Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτη, το 2010(νόμος 3852 ΦΕΚ 87 Α΄ 07/06/2010)  η Αντιμάχεια εντάχθηκε στο Δήμο Κω της Περιφερειακής Ενότητας Κω που βρίσκεται στην Περιφέρεια του Νοτίου Αιγαίου. εναλλ.=Μαστιχάρι Κως|μικρογραφία|Μαστιχάρι Κως μικρογραφία|Το [[κάστρο Αντιμάχειας]]
Πληροφορίες
Είναι κτισμένη στο κέντρο του νησιού, 23 χιλιόμετρα από την πόλη της Κω.
Παρουσιάζει τουριστικό ενδιαφέρον καθώς σε κοντινή απόσταση από το χωριό βρίσκεται το ομώνυμο βενετσιάνικο κάστρο των Ιπποτών που καταστράφηκε στους σεισμούς του 1926. Τα τείχη του κάστρου σώζονται σε αρκετά καλή κατάσταση, ενώ στο εσωτερικό του σώζονται δύο παλιές εκκλησίες, της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Νικολάου.
Στην αρχαιότητα, στις όχθες του ποταμού Κυπάρισσου που διαρρέει την Αντιμάχεια, οι Κώοι και άλλοι Δωδεκανήσιοι τιμούσαν και πανηγύριζαν τον Ασκληπιό.
Κατά την επίσκεψη στο Λαογραφικό μουσείο του χωριού, που στεγάζεται σε ένα Αντιμαχειώτικο σπίτι, τυπικό δείγμα της αρχιτεκτονικής του 20ου αιώνα στην Κω, δίδονται αρκετές λαογραφικές πληροφορίες για την ιδιαίτερη κουλτούρα και τον τρόπο ζωής των κατοίκων. Στα εκθέματά του περιλαμβάνονται διάφορα εργαλεία, παραδοσιακά έπιπλα και παλιές συσκευές. Το μουσείο βρίσκεται στην πλατεία του χωριού, σχεδόν απέναντι από το Παραδοσιακό Μύλο. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν υλικά από τα σπίτια της γύρω περιοχής. Στο μουσείο υπάρχει δωμάτιο με αργαλειούς και δωμάτιο για την κατασκευή ψωμιού. Δίπλα ακριβώς υπάρχει κοτέτσι και στάνη για γουρούνια.
Μαστιχάρι
Στη δημοτική κοινότητα Αντιμάχειας περιλαμβάνεται και ο οικισμός του Μαστιχαριού που βρίσκεται περίπου 3 χλμ. βορειοδυτικά της Αντιμάχειας και 22 χλμ. δυτικά από την πόλη της Κω. Οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν την όμορφη θάλασσα, το φρέσκο ψάρι στις δημοφιλείς ψαροταβέρνες, να απολαύσουν το όμορφο ηλιοβασίλεμα και να διασκεδάσουν με θαλάσσια σπορ σε οργανωμένη παραλία. Το λιμάνι του Μαστιχαριού συνδέει την Κω με τη γειτονική Κάλυμνο και τη Ψέριμο.
Στο Μαστιχάρι διοργανώνονται τα πανηγύρια του Αγίου Φανουρίου, του Προφήτη Ηλία και του Αϊ Ιωάννη στις 29 Αυγούστου με πολύ κέφι, χορό και ντόπιες λιχουδιές. Επίσης διοργανώνεται τον Αύγουστο η γιορτή του Κρασιού με ελληνικούς χορούς, φαγητό και άφθονο κρασί.
Στην περιοχή του Μαστιχαριού βρίσκεται και ο αυτόνομος σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας των 119 MW, ο σταθμός καταναλώνει μαζούτ χαμηλού θείου και πετρέλαιο κίνησης ντίζελ για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και καλύπτει τις ενεργειακές ανάγκες του νησιού και γειτονικών μικρότερων νησιών.
Μυθολογία
Κατά τη μυθολογία η περιπετειώδεις παρουσία του Ηρακλή στην Κω συνδέεται, ως φαίνεται, με την περιοχή της Αντιμάχειας. Ο ήρωας αφού σκότωσε τον βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα, για την κακόπιστη αθέτηση της συμφωνίας που είχαν κάνει να του δώσει ως αντάλλαγμα για την εξολόθρευση του ανθρωποφάγου δράκου της περιοχής τα θεϊκά άλογα, άρχισε το ταξίδι της επιστροφής στην Αργολίδα μέσα από το τρικυμιώδες Αιγαίο. Τα πέντε από τα καράβια της συνοδείας χάθηκαν στο Ικάριο Πέλαγος. Ο Ηρακλής και οι εναπομείναντες λίγοι σύντροφοι του εξώκειλαν εξαθλιωμένοι στις ομαλές αμμουδιές με τα απόκρημνα τοιχώματα του ηφαιστειακού εδάφους κάπου ανάμεσα στον Ατσά και τον Περιαλίτη. Προχωρόντας με προφυλάξεις προς τα ενδότερα, προς τον σημερινό δηλαδή οικισμό της Αντιμάχειας, συνάντησαν κάπου έναν ντόπιο γεροδεμένο βοσκό τον Ανταγόρα. Ο Ηρακλής ζήτησε να αγοράσει ένα κριάρι για να το φάνε, συμφώνησαν όμως να το πάρει αν κατόρθωνε να νικήσει σε πάλη τον Ανταγόρα. Η μεγάλη όμως ταλαιπωρία του θαλασσινού ταξιδιού είχε καταβάλει τις σωματικές του δυνάμεις. Η θέση του άρχισε να γίνεται πολύ δύσκολη όταν οι εν τω μεταξύ οι συρρεύσαντες ντόπιοι, που φαίνεται ότι θεώρησαν τους ναυαγούς ως ληστές, μπήκαν στη συμπλοκή στο πλευρό του Ανταγόρα. Κατά τον άνισο αυτό αγώνα που εξελίχθηκε σε πραγματική μάχη ο Ηρακλής κατόρθωσε κάποια στιγμή να ξεφύγει και να κρυφτεί στο σπίτι μιας γυναίκας. Οι σύντροφοι του σκορπίστηκαν στα γύρω υψώματα.
Στο μύθο αυτό απηχείται πιθανότατα η μετά τον Τρωικό πόλεμο άφιξη κατά κύματα στην Κω και γενικά στα Δωδεκάνησα Δωρικών φύλλων (Ηρακλειδών), η επικράτηση των οποίων επιβεβαιώνεται από τη διάλεκτο όπως αυτή μας είναι γνωστή μέσα από μεταγενέστερες αρχαίες επιγραφές και από άλλα στοιχεία όπως το αρχαίο Κωακό εορτολόγιο, το μηνολόγιο κ.α.
Ο συσχετισμός του μύθου με τα τοπογραφικά και αρχαιολογικά δεδομένα της ευρύτερης περιοχής της Αντιμάχειας οδηγεί σε ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις και ίσως στην ταύτιση της τοποθεσίας στην οποία εθεωρείτο ότι έγινε η συμπλοκή του Ηρακλή με τον Ανταγόρα και τους άλλους ντόπιους.
Οι κάτοικοι διατήρησαν για πολλούς αιώνες την «ανάμνηση» της απροσδόκητης περιπετειώδους εμφάνισης του ήρωα Ηρακλή στον τόπο τους. Από το γιο του εξάλλου Αντίμαχο πήρε το όνομα ο οικισμός τους.
Βυζαντινοί χρόνοι
Οι καταστροφικές περιοδικές επιδρομές των Αράβων που κράτησαν τρεις ολόκληρους αιώνες αρχίζοντας από τα μέσα του 7ου αιώνα και τερματιζόμενες στα μέσα του 10ου αιώνα (961) με την ανακατάληψη της Κρήτης από του βυζαντινούς, προκαλούσαν αβεβαιότητα στους κατοίκους με αποτέλεσμα να εγκαταλείπουν τις παραθαλάσσιες περιοχές και να διαπιστώνεται συνεχής κατοίκηση της Αντιμάχειας και μάλιστα σε σημεία με φυσική οχύρωση λόγω μορφολογίας του εδάφους. Στην "Υποτύπωση" του Οσίου Χριστόδουλου αναφέρεται η "η ενορία της Αντιμάχειας". Η περιοχή δηλαδή της Αντιμάχειας εξακολουθεί μέχρι σήμερα να κατοικείται από τους ίδιους γενεαλογικά ανθρώπους, οι οποίοι διατηρούν ζωντανό το αρχαίο όνομα του χωριού τους.
Τουρκοκρατία
Η Κως κατά το μεγαλύτερο διάστημα της περιόδου της Τουρκοκρατίας (1523-1912) ήταν έδρα Καϊμακάμη υπαγόμενου στον Μουτεσαρίφη του Σατζακίου της Ρόδου. Η Αντιμάχεια ακολούθησε την τύχη των άλλων οικισμών της Κω και της Δωδεκανήσου ως προς τις διοικητικές και φορολογικές διατάξεις των κατακτητών της περιοχής.
Ιταλοκρατία -Γερμανική Κατοχή
Η Ιταλία κατέλαβε τα Δωδεκάνησα τον Μάιο του 1912, κατά τον Ιταλοτουρκικό Πόλεμο. Η απόσπαση των νησιών από την οθωμανική κυριαρχία, σε συνδυασμό με τις ιταλικές διακηρύξεις περί προσωρινότητας αυτής της κατοχής, ενίσχυσαν τις ελπίδες των Δωδεκανησίων για την επίτευξη της πολυπόθητης ένωσης με την Ελλάδα. Η ελληνική ήττα του 1922 και η άνοδος των Ιταλών φασιστών στην εξουσία, κατέστησαν πλέον απροκάλυπτες τις προθέσεις των νέων κυρίων των Δωδεκανήσων. Τα «Ιταλικά Νησιά του Αιγαίου» κηρύσσονταν ιταλική κτήση με νομοθετική και τελωνειακή αυτονομία υπό τις διαταγές ενός Ιταλού Κυβερνήτη.[14 ] Ο γενικός προσωρινός ενθουσιασμός που επικράτησε και στην Αντιμάχεια. Η οικονομική εξαθλίωση των κατοίκων της Αντιμάχειας και των άλλων χωριών ήταν σε μεγάλο βαθμό απόρροια της σχεδιασμένης οικονομικής πολιτικής που εφάρμοζεν η φασιστική διοίκηση, προκειμένου να πετύχει τους μακροπρόθεσμούς στόχους της που ήταν ο διά του μαρασμού εξιταλισμός των κατοίκων. Να σημειωθεί ότι μέχρι το 1937 όλα τα στερεότυπα έντυπα λήμματα ήταν δίγλωσσα στα επίσημα μητρώα και δηματολόγια της Κοινότητας Αντιμάχειας από το 1938 καταργείται η ελληνική γλώσσα.
Η ιταλική ταχυδρομική υπηρεσία της Κω
Η κατάληψη της Δωδεκανήσου από τους Ιταλούς είχε ως αποτέλεσμα τη διακοπή της λειτουργίας των τουρκικών ταχυδρομικών γραφείων. Στην Αντιμάχεια δημιουργήθηκε υποκατάστημα ταχυδρομείου την 7η Μαρίου 1914 από την διεύθυνση του τοπικού σταθμού της Καραμπινιερίας (Αστυνομία). Η πρώτη ακυρωτική σφραγίδα του ταχυδρομικού γραφείου της Αντιμάχειας περιείχε την εγγραφή περιμετρικά πάνω "RP. POSTE ITALIANE" και κάτω "ANTIMAKIA (Kos-Egeo) και στο κέντρο την ημερομηνία". μικρογραφία|Η πρώτη ακυρωτική σφραγίδα του ταχυδρομικού γραφείου Αντιμάχειας επί Ιταλοκρατία Αργότερα, η σφραγίδα του ταχυδρομείου της Αντιμάχειας αντικαταστάθηκε από μια άλλη πιο "ιταλοποιημένη" μονόκυκλη, με την εγγραφή περιμετρικά πάνω: "ANTIMACHIA" και κάτω: "(COO)" ενώ στο κέντρο είχε οριζόντια την ημερομηνία. εναλλ.=Τμήμα της σφραγίδας με την εγγραφή "AEROPORTO DI COO" που χρησιμοποιήθηκε από το αεροδρόμιο της Αντιμάχειας|μικρογραφία|Τμήμα της σφραγίδας με την εγγραφή "AEROPORTO DI COO" που χρησιμοποιήθηκε από το αεροδρόμιο της Αντιμάχειας Όταν το 1941 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του ιταλικού στρατιωτικού αεροδορμίου της Αντιμάχειας που έλαβε τον κωδικό 804 η σχετική υπηρεσία εφοδιάστηκε με μια ανάλογη ακυρωτική σφραγίδα. Η σφραγίδα αυτή ήταν δίκυκλη με την εγγραφή περιμετρικά "AEROPORTO DI COO" ("ΑΕΡΟΔΟΡΟΜΙΟ ΤΗΣ ΚΩ").
Διοικητική Ιστορία
Η Κοινότητα Αντιμάχειας συστάθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1948 με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. To 1997 ο οικισμός Αντιμάχεια έγινε έδρα του Δήμου Ηρακλειδών και η κοινότητα καταργήθηκε.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Αντιμάχειας
Ο οικισμός ορίζεται έδρα της κοινότητας Αντιμαχείας.
ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Αντιμαχείας και ορίζεται έδρα του δήμου Ηρακλειδών.
ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Ηρακλειδών και προσαρτάται στο δήμο Κω.
Διατελέσαντες πρόεδροι της κοινότητας Αντιμαχείας
Μετά την Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στον εθνικό κορμό της Ελλάδος θα εγκατασταθούν και θα λειτουργήσουν στην Κω οι διάφορες ελληνικές κρατικές υπηρεσίες. Παράλληλα θα λειτουργήσει κανονικά η τοπική αυτοδιοίκηση με ελεύθερες εκλογές των κατοίκων. Σταθερό πρόσωπο στην Κοινότητα Αντιμάχειας για πολλά χρόνια θα είναι ο γραμματέας Νικόλαος Παπανικολάου εγγονός του επιφανούς διαδασκάλου των αρχών του 20ου αι. παπά Νικόλα Πλέου, γιος του προέδρου του πρώτου εν Αμερική Κωακού συλλόγου «ο Ιπποκράτης» Κωνσταντίνου Παπανικολάου και πατέρας του επί εικοσαετία Κοινοτάρχη Αντιμάχειας και πρώτου Δημάρχου Ηρακλειδών Κωνσταντίνου Παπανικολάου. Μακροχρόνιος κλητήρας της κοινότητας ήταν ο Στεφανής Χατζηστεφανής. Πρώτος «Δήμαρχος» της Ελληνικής πλέον Αντιμάχειας ήταν ο Ακίνδυνος Μαύρος, ο οποίος εξελέγη ως πρόεδρος κατ’ επανάληψη. Αλλά πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στα δημόσια πράγματα του χωριού κατά τη δεκαετία του 1950 είτε ως κοινοτάρχες είτε συμμετέχοντες στα κοινοτικά συμβούλια ήταν ο Ιωάννης Φάκκος, ο Κωνσταντίνος Φαβάτσης κ.α. Το 1964 εξελέγη πρόεδρος ο Κωνσταντίνος Λύχνος παυθείς το 1967 από τη στρατιωτική δικτατορία. Το 1967 θα διορισθεί πρόεδρος ο Ηρακλής Καραντώνης. Μετά τη μεταπολίτευση πρόεδρος εξελέγη ο Ηλίας Τάλλαρος και από το 1982 ο πρόεδρος Κωνσταντίνος Παπανικολάου μέχρι τη κατάργηση της κοινότητας και τη δημιουργία του δήμου Ηρακλειδών. Το 1975 στις πρώτες εκλογές μετά τη Μεταπολίτευση πρόεδρος της Κοινότητας εξελέγη ο Ηλίας Τάλλαρος, ο οποίος επανεξελέγη το 1978. Τελευταίος πρόεδρος ήταν ο διάδοχος του Τάλλαρου, Κωνσταντίνος Παπανικολάου.
Το Ιπποτικό Κάστρο της Αντιμάχειας
εναλλ.=Ιπποτικό Κάστρο της Αντιμάχειας|μικρογραφία|Είσοδος Κάστρου Αντιμάχειας Μετά τη Ρόδο η Κως αποτελούσε τη δεύτερη σημαντική στρατιωτική βάση των ιπποτών. Στην Κω πάλι μετά το κάστρο της Νεραντζιάς (στο λιμάνι) δεύτερο σε σημασία ήταν το κάστρο της Αντιμάχειας. (Ο Ισπανός Ruy Gonzles de Clavijo, που βρέθηκε στις ελλαδικές περιοχές ως απεσταλμένος του βασιλιά της Καστίλλης, σημειώνει το 1403 ότι η φρουρά των ιπποτών που στάθμευε τότε στην Κω είχε δύναμη 100 ανδρών).Στα μέσα του 15ου αιώνα οι Έλληνες ορθόδοξοι κάτοικοι του νησιού ανέρχονταν γύρω στις 12.000 έναντι μόλις 15 ιπποτών που υπολογίζεται ότι είχαν εγκατασταθεί εκεί. Την ίδια εποχή οι κάτοικοι του οχυρωθέντος τότε οικισμού της Αντιμάχειας υπολογίζονται περίπου στους 1.500 – 2.000. Στις αρχειακές πηγές και σε παλιούς χάρτες το κάστρο συναντάται με παρεφθαρμένες ονομασίες (Castri AnImachi, Landimachio, Landemachi, Lindemachie).Το οχυρό σημειώνεται τοπογραφικά για πρώτη φορά το 1420 σε συμβατικό χάρτη της Κω του Christopforo BuodelmonI. Στην περιοχή της Αντιμάχειας σημειώνεται και το ερειπωμένο από τότε πρώιμο ή μεσοβυζαντινό «Παλιόκαστρο» (το κάστρο «Ραχείας» των πηγών).Το ιπποτικό κάστρο κτίστηκε στην ελαφρά υπερυψωμένη και πεπλατυσμένη άκρα κεφαλή επιμήκους οροπεδίου η οποία δεσπόζει του εύφορου παράλιου κάμπου της Καρδάμαινας, ενώ ελέγχεται από εκεί ο θαλάσσιος δρόμος μεταξύ Κω και Ρόδου. Διακρίνονται πέντε πιθανότατα οικοδομικές φάσεις της ιπποτικής περιόδου (από το πρώτο μισό του 14ου αιώνα έως το 1520). Ο προβαλλόμενος προς το μέρος της πρόσβασης ισχυρός ημικυκλικός προμαχώνας (όπου η πρώτη σήμερα είσοδος στο οχυρό) είναι η τελευταία προσθήκη των ιπποτών που έγινε λίγο καιρό πριν από την αναχώρηση τους από την περιοχή λόγω της τουρκικής κατάκτησης. Οι θεωρούμενες πάντως ως πρώτη (1337 – 1346) και δεύτερη φάση (μέσα του 15ου αιώνα) δεν είναι μέχρι στιγμής απόλυτα τεκμηριωμένες. Μια ακόμα φάση αντιστοιχεί σε λίγες επεμβάσεις που έγιναν κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας (1523 – 1912).
Παραδοσιακό Σπίτι
εναλλ.=Παραδοσιακό Σπίτι Αντιμάχειας|μικρογραφία|Παραδοσιακό Σπίτι Αντιμάχειας Το Λαογραφικό Μουσείο της Αντιμάχειας είναι ένα παραδοσιακό σπίτι, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της τοπικής αρχιτεκτονικής του 20ου αιώνα, που περιλαμβάνει αρκετές πληροφορίες για την καθημερινότητα των κατοίκων. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν διάφορα εργαλεία, παραδοσιακά έπιπλα και παλιές συσκευές.
Ο Μύλος του Παπά
Ακριβώς απέναντι από το Λαογραφικό Μουσείο, θα βρείτε τον αξιοθαύμαστο παραδοσιακό ανεμόμυλο της Αντιμάχειας, που χρονολογείται τον 19ο αιώνα. Μετά από πολλά χρόνια εγκατάλειψης, έχει αποκατασταθεί πλήρως και σήμερα αποτελεί έναν από τους πολύ λίγους πλήρως λειτουργικούς και παραγωγικούς ανεμόμυλους στην Ελλάδα!
Δάσος Πλάκα
εναλλ.=Δάσος Πλάκα Αντιμάχειας|μικρογραφία|Δάσος Πλάκα Αντιμάχειας Το πευκοδάσος της Πλάκας βρίσκεται δυτικά της Αντιμάχειας, ακολουθώντας τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο που οδηγεί κατευθείαν στο δάσος και στα πολύχρωμα, φτερωτά του πλάσματα. Η περιοχή φιλοξενεί δεκάδες παγώνια τα οποία περιφέρονται ελεύθερα στη φύση και φαίνεται να έχουν συνηθίσει την ανθρώπινη παρουσία. Η περιοχή φιλοξενεί και δεκάδες αδέσποτες γάτες, οι οποίες συνυπάρχουν ειρηνικά με τα παγώνια, στην καρδιά της φύσης. Η Πλάκα είναι ιδανική για ξεκούραση και αναψυχή και χάρη στα ψηλά πεύκα μπορούν να απολαύσουν την απαραίτητα δροσιά κατά τους ζεστούς μήνες του καλοκαιριού. Όσοι αποφασίσουν να κάνουν μια βόλτα στο δάσος θα βρουν το ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, στα νότια. [15 ]
Λαϊκή Παράδοση
Πολλοί κάτοικοι της Αντιμάχειας είναι κατά παράδοση στιχοπλόκοι, οργανοπαίχτες και κατά συνέπεια πρώτοι στον χορό και το τραγούδι [17 ]. Ένα χαρακτηριστικό τετράστιχο από την συλλογή του Πολιτιστικού Συλλόγου Αντιμάχειας "Η ΠΡΟΟΔΟΣ" είναι:
Άνεμος είσαι δυνατός
και εγώ φτωχό λουλούδι
ο πόνος μου τραγούδι
Η Άννα Σαρρή-Καραμπεσίνη τραγουδοποιός της δημοτικής και της παραδοσιακής μουσικής, γεννήθηκε στην Αντιμάχεια της Κω στις 12 Ιουνίου 1923 και έφυγε από τη ζωή στις 7 Σεπτεμβρίου 2018. Από μικρή ηλικία φάνηκε το ταλέντο της στο τραγούδι, καθώς οι γονείς της ασχολούνταν με τη μουσική και το τραγούδι. Μαζί με την αδερφή της Έφη Σαρρή, τραγούδησαν για πολλά χρόνια παραδοσιακά τραγούδια και θεωρείται ως «έχουσα εξέχουσα θέση και πανελληνίως γνωστή μεταξύ όσων υπηρέτησαν τη μουσική παράδοση της Κω και των Δωδεκανήσων».
Στην Αντιμάχεια διοργανώνονται πανηγύρια με θρησκευτική αφορμή και συγκεκριμένα:
Μορφωτικός & Εκπολιτιστικός Σύλλογος Αντιμάχειας   "Η ΠΡΟΟΔΟΣ"
Στο σύνολό του οι αναφερόμενες πληροφορίες που αφορούν την "Πρόοδο" δόθηκαν από το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου, το οποίο γνωρίζει την πορεία και τις δράσεις του.
Ο Μορφωτικός & Εκπολιτιστικός Σύλλογος Αντιμάχειας  ιδρύθηκε το 1978 ως "Σύλλογος Αγροτοπαίδων Αντιμάχειας" υπό την αιγίδα του κ. Φίλιππου Διακοπαναγιώτη, ανήσυχου νέου τότε, που ακούει σήμερα στο κάλεσμα του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Κώου & Νισύρου κ.κ. Ναθαναήλ. Το 1987 για πρώτη φορά μετονομάζεται σε Μορφωτικός & Εκπολιτιστικός Σύλλογος Αντιμάχειας "Η ΠΡΟΟΔΟΣ".
Τελευταίο πολιτιστικό έργο του Συλλόγου, έργο για το οποίο είμαστε τοπικά υπερήφανοι για την υλοποίηση του, η έκδοση -καταγραφή της λαογραφικής, αλλά και της μουσικοχορευτικής μας παράδοσης με τρόπο ιδιαίτερο, αυθεντικό και προπαντός αυτούσιο, σεβόμενοι όπως πάντα τις παραδοσιακές μας ρίζες, εν ολίγοις έναν πραγματικό θησαυρό, "Ζυές της Κως" αποκαλείται και είμαστε σίγουροι  πως  θα αποτελέσει παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές!
Τέλος, οι ενασχολήσεις του Συλλόγου βέβαια, δεν σταματάνε εδώ! Δε μένει, παρά να προσπαθήσει κανείς να αγκαλιάσει αυτές τις προσπάθειες, έχοντας  πάντα κατά νου τον σεβασμό της πολιτιστικής κληρονομιάς του κάθε τόπου.
Ενορίες
Η Αντιμάχεια έχει τρεις ενορίες οι οποίες μέχρι το 1943 ήταν τέσσερις μαζί με τον αφανισθέντα οικισμό του Βαλλάρη στη θέση αεροδρομίου.
Οι σημερινές τρεις ενορίες είναι παρακάτω:
1.     Άγιοι Απόστολοι
Η τελική έξοδος του κύριοι όγκου των Αντιμαχειτών από το ιπποτικό κάστρο πριν ή κατά την επανάσταση του 1821 αύξησε κατά πολύ τον αριθμό των ήδη εγκατεστημένων στην παλαιά και σημερινή Αντιμάχεια ενοριτών, με αποτέλεσμα να προκύψει επιτακτική η ανάγκη ανέγερσης νέων ναών μέσα στους διάσπαρτους οικισμούς. Η υφιστάμενη στην πυκνότερη βόρεια συνοικία εκκλησία της Παλιάς Παναγιάς ήταν πια ανεπαρκής. Η μεγάλη όμως φτώχεια και η παντελής οικονομική αδυναμία δεν θα επιτρέψει παρά μετά από αρκετές δεκαετίες τη σταδιακή υλοποίηση ενός τέτοιου πράγματος.
Ο νέος ενοριακός ναός των Αγίων Αποστόλων θα αρχίσει να κτίζεται μπροστά ακριβώς από την «Παλιά Παναγιά» το έτος 1864. Την εποχή εκείνη παρατηρείται ένας ναοδομικός οργασμός σε όλες τις περιοχές του τουρκοκρατούμενου ελληνισμού. Το 1860 ανηγέρθη εκ θεμελίων ο μητροπολιτικός ναός του Αγίου Νικολάου Κω μήκους 26μ., το 1840 ο ναός των Ασωμάτων στ’ Ασφενδιού, το 1861 ο μητροπολιτικός ναός του Χριστού στο λιμάνι της Ποθαίας Καλύμνου μήκους 30μ., κ.ά.
Στην επιλογή της ονομασίας του ναού των Αγ. Αποστόλων ίσως απηχείται ανάμνηση της διάσωσης των Αντιμαχειτών κατοίκων του ιπποτικού κάστρου όταν τις παραμονές των Αγίων Αποστόλων του έτους 1457 λύθηκε η ασφυκτική τούρκικη πολιορκία του οχυρωμένου οικισμού που κράτησε εικοσιτρείς ολόκληρες μέρες.
Πιθανόν πρωτεργάτης ήταν ο αρχιερατικός επίτροπος Αντιμάχειας παπά-Ζαχαρίας του οποίου σώζεται η μορφή σε ελαιογραφία. Δεν έχουν σωθεί επιγραφικά ή αρχειακά στοιχεία από τα οποία θα είχαμε σχετικές πληροφορίες ή τα ονόματα των ιερέων, επιτρόπων δωρητών και μαστόρων που πρωτοστάτησαν στο έργο. Αναφέρεται πάντως ότι, το οικόπεδο για την ανέγερση του ναού εδώρησε ο Γεώργιος Ιερομόναχος και ότι επρωτοστάτησε ο Κωνσταντίνος Φαβάτσης.
2.     Αγία Τριάδα
Ο ενοριακός ναός της Αγίας Τριάδος Σκορδαλλούς είναι κτισμένος στη θέση, όπως λέγεται, παλιού ναΐσκου σε ελαφρά εξηρμένο πλάτωμα του κεντρικού από τους τρεις οικισμούς της Αντιμάχειας.
Ο ναός, όπως και πλήθος άλλων ναών της Δωδεκανήσου ανήκει στον λεγόμενο Δωδεκανησιακό σταυροκαθολικό τύπο ο οποίος έχει έντονες επιδράσεις από την αρχιτεκτονική των ιπποτών.
Αν και δεν υπάρχουν επιγραφικά στοιχεία πιστεύουμε ότι ο ναός κτίστηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αι. μετά από το ναό των Αγ. Αποστόλων.
Στον περίβολο στεγάζεται από το 1979 η σημαντικότατη για τα δεδομένα της Κω βιβλιοθήκη την οποία εδώρησε και οργάνωσε το ζεύγος του Σκορδαλλιώτη ευπατρίδη γιατρού Ελπιδοφόρου και Ροζαλίνδης Παπαντωνίου.
3.      Κοίμηση της Θεοτόκου, «Προσκύνημα».
Πρόκειται για το «Καθολικό» της τρίτης ενορίας της Αντιμάχειας. Η απόσταση της από την Αγία Τριάδα, το «Καθολικό» της Σκορδαλλούς είναι 500μ. Έχει κτιστεί στην περιοχή του κεντρικότερου από τους οικισμούς της αρχαίας Αντιμάχειας όπως δείχνουν επιφανειακά στοιχεία και ανασκαφικά δεδομένα. Στην οικοδόμηση του ναού έχουν χρησιμοποιηθεί αρκετά αρχαία, παλαιοχριστιανικά αλλά και βυζαντινά σπόλια με σημαντικότερο ένα εντοιχισμένο διακοσμητικά ανάγλυφο του 5ου π.Χ. αι.
Παρόλο που δεν σώζονται επιγραφικά ή αρχειακά στοιχεία, ο ναός της Κοιμήσεως κτίστηκε στο β’ μισό του 19ου αι. μετά ίσως και από την ομότυπη Αγία Τριάδα.
Αεροδρόμιο Κω «Ιπποκράτης»
Στην Αντιμάχεια βρίσκεται το Αεροδρόμιο Κω «Ιπποκράτης» με μεγάλο αριθμό πτήσεων και συγκεκριμένα το έτος 2021 ο αριθμός των αφίξεων ανερχόταν στις 1.574.518 ενώ το 2022 στις 2.791.590 εκ των οποίων οι 2.527.690 ήταν πτήσεις εξωτερικού και οι 263.900 πτήσεις εσωτερικού [18 ]. Η ανάληψη της λειτουργίας του από την Fraport Greece πραγματοποιήθηκε στις 11 Απριλίου 2017. Τον Ιανουάριο του 2021, η Fraport Greece ολοκλήρωσε τα έργα και υλοποίησε ένα ολοκληρωμένο πλάνο για τον εκμοντερνισμό και ανάπτυξη του αεροδρομίου της Κω και των υπολοίπων δεκατριών των οποίων έχει αναλάβει τη διαχείριση και λειτουργία, νωρίτερα από τη συμβατική υποχρέωση η οποία είχε τεθεί για τον Απρίλιο του 2021.[19 ]
ΓΕΝΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ [16 ]
Ο αερολιμένας βρίσκεται 27 χιλιόμετρα από την πόλη της Κω στην περιοχή Αντιμάχεια και λειτουργεί από το 1964.
Το συνολικό εμβαδόν των κτιριακών εγκαταστάσεων φτάνει  τα 3000 τμ.
Το γεωγραφικό του πλάτος είναι 36ο47’41’’ Βόρειο.
Το γεωγραφικό του μήκος είναι 27ο05’28’’ Ανατολικό.
ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ
Διαθέτει:
Δύο επιβατικούς αεροσταθμούς, αφίξεων και  αναχωρήσεων.
Κατηγορία πυρασφάλειας: 8 (viii)
Θέσεις στάθμευσης αεροσκαφών: 7
Χώρος στάθμευσης αεροσκαφών Γενικής αεροπορίας 9.000 τ.μ. στη δυτική πίστα του αεροσταθμού.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Κω Κατηγορία:Κάστρα Κω
Ψαμμίτης (αποσαφήνιση)
Ο όρος ψαμμίτης μπορεί να αναφέρεται:
Έμμα Τόμσον
Η Έμμα Τόμσον (Emma Thompson, 15 Απριλίου 1959) είναι Αγγλίδα ηθοποιός, σεναριογράφος και συγγραφέας βραβευμένη με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του 1992 Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ (Howards End) καθώς και με Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου για την ταινία του 1995 Λογική και Ευαισθησία (Sense and Sensibility). Η ηθοποιός έχει επίσης τιμηθεί με τρία Βραβεία BAFTA, δυο Χρυσές Σφαίρες και ένα Βραβείο Έμμυ. Μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες της Τόμσον είναι οι εξής: Ερρίκος ο 5ος (Henry V, 1989), Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ (Howards End, 1992), Τα απομεινάρια μιας μέρας (The Remains of the Day, 1993), Εις το όνομα του πατρός (In the Name of the Father, 1993), Λογική και ευαισθησία (Sense and Sensibility, 1995), Όλες οι γυναίκες του προέδρου (Primary Colors, 1998), Αγάπη είναι... (Love Actually, 2003), Η τελευταία ευκαιρία (Last Chance Harvey, 2008) και Η μαγική ομπρέλα (Saving Mr. Banks, 2013).
Πρώτα Χρόνια
Η Έμμα Τόμσον γεννήθηκε στο Πάντινγκτον του Λονδίνου στις 15 Απριλίου του 1959. Προέρχεται από οικογένεια καλλιτεχνών εφόσον η μητέρα της είναι η Σκωτσέζα ηθοποιός Φιλίντα Λόου και ο πατέρας της ήταν ο Άγγλος σεναριογράφος Έρικ Τόμσον. Έχει επίσης μια αδελφή τη Σόφι, η οποία είναι επίσης ηθοποιός. Η οικογένεια ζούσε στο προάστειο Γουέστ Χάμστεντ του Λονδίνου.
Το 1977 η Τόμσον γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ για να σπουδάσει αγγλική φιλολογία. . Ενώ φοιτούσε στο Κέιμπριτζ, αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική. Την απόφασή της αυτή εξήγησε σε συνέντευξη που έδωσε το 2007, όπου υποστήριξε ότι μελετώντας τις Βρετανίδες βικτωριανές συγγραφείς ανακάλυψε το βιβλίο The Madwoman in the Attic που αναφερόταν στις μεταμφιέσεις των βικτωριανών συγγραφέων που αποσκοπούσαν στο να εκφράσουν όλα όσα ένιωθαν. Σύμφωνα με την ηθοποιό το βιβλίο αυτό άλλαξε τη ζωή της. Έπειτα ασχολήθηκε με την πανκ ροκ μουσική σκηνή, έκοψε τα μαλλιά της κοντά και τα έβαψε κόκκινα, οδηγούσε μοτοσικλέτα και ήθελε να γίνει κωμική ηθοποιός έχοντας ως είδωλο τη Λίλι Τόμλιν. Στη συνέχεια έγινε μέλος της θεατρικής ομάδας Footlights του Κέιμπριτζ, που είχε ως αντικείμενο την κωμωδία. Μαζί της στην ομάδα ήταν ο Στίβεν Φράι και ο Χιου Λόρι με τον οποίο είχε δεσμό για κάποιο διάστημα. Το 1980 η Τόμσον εξελέγη αντιπρόεδρος της ομάδας και συμμετείχε στη σκηνοθεσία της επιθεώρησης Women's Hour. Ένα χρόνο αργότερα η ομάδα της βραβεύτηκε με βραβείο Perrier του φεστιβάλ του Εδιμβούργου για την επιθεώρηση The Cellar Tapes.
Το 1982 ο πατέρας της ηθοποιού απεβίωσε από επιπλοκή καρδιολογικού προβλήματος σε ηλικία 52 ετών. Η ηθοποιός υποστήριξε ότι ο θάνατος του πατέρας της ήταν μεγάλο πλήγμα για την οικογένειά της και ότι δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει τις τύψεις για το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να δώσει το παρόν. Προσέθεσε όμως ότι σε περίπτωση που ήταν ακόμη ζωντανός ίσως η ίδια να μην είχε καταφέρει ποτέ να βρει το χώρο ή το κουράγιο για να κάνει όλα όσα έκανε.
Πρώτοι Ρόλοι
Το 1982, η Τόμσον ανέλαβε ένα μικρό ρόλο στο θεατρικό Not the Nine O'Clock News. Έπειτα στράφηκε προς την τηλεόραση όπου συμμετείχε σε παραγωγές μαζί με τους πρώην της συμφοιτητές στο Κέιμπριτζ Χιου Λόρι και Στίβεν Φράι. Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στην κωμική σειρά There's Nothing To Worry About! το 1982 κι έπειτα στο The Crystal Show. Η εμφάνισή της στο σόου Alfresco (1982-1984) που προβλήθηκε για δυο χρόνια στέφθηκε με επιτυχία και το 1985 πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ Me and My Girl που προβλήθηκε στο West End. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές και η ηθοποιός έλαβε αναγνωρισιμότητα. Στο τέλος της χρονιάς η Τόμσον επιμελήθηκε του δικού της τηλεοπτικού της προγράμματος με τίτλο Emma Thompson: Up for Grabs που προβλήθηκε από το Channel 4. Το 1987 πρωταγωνίστησε σε δυο μίνι τηλεοπτικές σειρές: το Fortunes of War πλάι στον Κένεθ Μπράνα και το Tutti Frutti πλάι στον Ρόμπι Κολτρέιν. Για τις σειρές αυτές η Τόμσον κέρδισε βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας της τηλεόρασής ως η καλύτερη ηθοποιός. Την επόμενη χρονιά έγραψε και πρωταγωνίστησε στην σειρά Tompson, αλλά οι κριτικές που έλαβε ήταν μέτριες. Το 1989, συμπρωταγωνίστησε με τον Κένεθ Μπράνα με τον οποίο είχε σχέση εκείνη την περίοδο, στο θεατρικό του Τζον Όσμπορν Οργισμένα νιάτα (Look Back in Anger) σε σκηνοθεσία της ηθοποιού Τζούντι Ντεντς Αργότερα την ίδια χρονιά το ζευγάρι πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική μεταφορά του θεατρικού. . Την ίδια χρονιά η ηθοποιός έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Τζεφ Γκόλντμπλουμ στην κωμωδία Για...ψύλλου πήδημα (The Tall Guy, 1989) λαμβάνοντας καλές κριτικές για το έμφυτο κωμικό της ταλέντο, έπειτα συμπρωταγωνίστησε με τον Κένεθ Μπράνα (τον οποίο είχε πλέον νυμφευτεί) στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Ερρίκος ο Ε΄ σκηνοθετημένη από τον ίδιο τον Μπράνα. Η ταινία έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Το 1990 συνέχισε τη συνεργασία με το σύζυγό της εμφανιζόμενη στα θεατρικά του Σαίξπηρ Όνειρο θερινής νυκτός και Βασιλιάς Ληρ, εμφανίσεις που στέφθηκαν με επιτυχία. Το 1991 επέστρεψε στα κινηματογραφικά δρώμενα εμφανιζόμενη πλάι στους Χιου Γκραντ και Τζούντι Ντέιβις στο δράμα εποχής Ερωτική έμπνευση (Impromptu) για το οποίο προτάθηκε για βραβείο Independent Spirit και πρωταγωνίστησε στο neo-noir Νεκροί ξανά (Dead Again, 1991) σε σκηνοθεσία του Μπράνα.
Παγκόσμια Αναγνώριση
Σημαντική ταινία για την καριέρα της Τόμσον ήταν η Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ (Howards End) το 1992, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Έντουαρντ Φόστερ. Η ηθοποιός κλήθηκε να αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο πλάι στους Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Άντονι Χόπκινς και Ελένα Μπόναμ Κάρτερ. Η ταινία που σκηνοθετήθηκε από τον Τζέιμς Άιβορι έκανε τεράστια επιτυχία, έλαβε 9 υποψηφιότητες για Όσκαρ και χάρισε στην Τόμσον το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και παγκόσμια αναγνώριση. Οι κριτικοί εκθείασαν την ερμηνεία της Τόμσον με τον Βίνσεντ Κάνμπαϊ να υποστηρίζει ότι ''ο ρόλος επέτρεψε στην ηθοποιό να ξεδιπλώσει το ερμηνευτικό της ταλέντο μακριά από την επιρροή του Μπράνα. και τον Ρότζερ Ίμπερτ να γράφει ότι η ηθοποιός ήταν εξαιρετική στον κεντρικό ρόλο: ήρεμη, ειρωνική, παρατηρητική με ατσάλι μέσα της ''. Η New York Times έγραψε ότι η ηθοποιός έλαβε παγκόσμια επιτυχία εν ριπή νυκτός.
Μετά την επιτυχία της η ηθοποιός συνέχισε να συνεργάζεται με το σύζυγό της Κένεθ Μπράνα, με τον οποίο γύρισε δυο ταινίες: την κωμωδία Οι φίλοι του Πίτερ (Peter's Friends, 1992) και την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού του Σαίξπηρ Πολύ κακό για το τίποτα (Much Ado About Nothing, 1993) λαμβάνοντας θετικές κριτικές και για τις δυο. Έπειτα γύρισε άλλες δυο ταινίες οι οποίες καθιέρωσαν το όνομά της μεταξύ των αστέρων του Χόλιγουντ το Εις το όνομα του πατρός (In the Name of the Father, 1993) του Τζιμ Σέρινταν, όπου ερμήνευσε το ρόλο της δικηγόρου Γκάρεθ Πιρς στο πλευρό του Ντάνιελ Ντέι Λιούις και Τα σπομεινάρια μιας μέρας (The Remains of the Day, 1993) που σηματοδότησαν τη δεύτερη της συνεργασία με τον Άντονι Χόπκινς και τον Τζέιμς Άιβορι. Οι δυο αυτές ταινίες της χάρισαν τη δεύτερη και τρίτη υποψηφιότητα για Όσκαρ καθώς την ίδια χρονιά βρέθηκε υποψήφια τόσο για Όσκαρ Α' Γυναικείου όσο και για Β' Γυναικείου Ρόλου. Το 1995 η ηθοποιός διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη το κλασικό μυθιστόρημα της Τζέιν Όστεν Λογική και ευαισθησία και ερμήνευσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Έλινορ Ντάσγουντ στη μεγάλη οθόνη με συμπρωταγωνιστές τους Κέιτ Γουίνσλετ και Χιου Γκραντ και σκηνοθέτη τον Ανγκ Λι. Για άλλη μια φορά βρέθηκε υποψήφια για δυο Όσκαρ: Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου κερδίζοντας το δεύτερο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άθεοι Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Ελληνική απογραφή 1896
Η ελληνική απογραφή 1896 ήταν η δέκατη ένατη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους. Διεξήχθη μία μέρα μεταξύ 5 και 6 Οκτωβρίου 1896. Ήταν μία από τις πρώτες απογραφές που τήρησαν τις τις βασικές διατάξεις όπως αυτές διαμορφώθηκαν στα Διεθνή Στατιστικά συνέδρια των Βρυξελλών (1853), του Παρισιού (1855) και της Βιέννης (1857). Η απογραφή διεξήχθη με τη χρήση ειδικών ατομικών απογραφικών δελτίων. Κατά την απογραφή συλλέχθηκαν στοιχεία για το φύλλο, την ηλικία, τη θρησκεία αλλά όχι τη γλώσσα. Ωστόσο, η επεξεργασία των συλλεχθέντων στοιχείων δεν ολοκληρώθηκε εξαιτίας της καταστροφής του απογραφικού υλικού κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς. Ο συνολικός πληθυσμός των κατοίκων της ελληνικής επικράτειας ανήλθε στους 2.433.806 κατοίκους, ενώ υπήρξε αύξηση 246.598 κατοίκων σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή του 1889. Η συνολική επιφάνεια ήταν 63.606 τ.χλμ. και η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 34,4 κάτ/τ.χλμ. Ως προς την εδαφική κατάσταση της χώρας, δε σημειώθηκε καμία μεταβολή από την προηγούμενη απογραφή. Στα εδάφη συμπεριλαμβάνονταν η Πελοπόννησος, η Στερεά Ελλάδα, οι Κυκλάδες, τα Επτάνησα, η Θεσσαλία και ένα μικρό μέρος της Ηπείρου, η Άρτα.
Πηγές
1896
Αινείας (αποσαφήνιση)
Το όνομα Αινείας μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Επίσης, μπορεί να αναφέρεται στον αστεροειδή:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
1179
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1179 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Διοίκηση Ιλλυρικού
Η Διοίκηση Ιλλυρικού ήταν διοικητική μεταρρύθμιση της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και μία από τις 12 διοικητικές περιφέρειες που αντικατέστησαν την προηγούμενη διοικητική μεταρρύθμιση του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Δημιουργήθηκε την εποχή του αυτοκράτορα Αρκαδίου στα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ. και διοικητικά ανήκε στην Υπαρχία του Ιλλυρικού. Η Διοίκηση περιελάμβανε 13 επαρχίες, καταργήθηκε τον 6ο αιώνα με την δημιουργία των Θεμάτων. Διοικητικό της κέντρο ήταν η Θεσσαλονίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικήσεις της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Διοικήσεις της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
Όμπλαστ του Κουρσκ
Το Όμπλαστ του Κουρσκ (ρωσικά: Ку́рская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Το διοικητικό της κέντρο είναι η πόλη του Κουρσκ (415.159 κάτοικοι - απογρ. 2010).
Γεωγραφία
Η περιφέρεια καταλαμβάνει τις νοτιότερες πλαγιές της μέσης πεδιάδας της Ρωσίας, και το κατά μέσον όρον υψόμετρο της κυμαίνεται από 177 έως 225 μέτρα. Η επιφάνεια του εδάφους είναι λοφώδης και διακόπτεται από φαράγγια. Το κεντρικό τμήμα της περιφέρειας του Κουρσκ έχει μεγαλύτερο υψόμετρο από την Κοιλάδα του Σεϊμ στα δυτικά της. Στην κορυφογραμμή Timsko-Shchigrinsky βρίσκεται το υψηλότερο σημείο της περιφέρειας στα 288 μέτρα επάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Το χαμηλό ανάγλυφο, με πιο ήπιες πλαγιές και ο μαλακός χειμώνας κάνουν την περιοχή κατάλληλη για αγροτική εκμετάλλευση, καθώς τα περισσότερα από τα δάση της έχουν αποψιλωθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουρσκ
Προσπέρ Μεριμέ
Το έργο του κατατάσσεται στο ρεύμα του ρομαντισμού. Υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους της νουβέλας και του διηγήματος. Ήταν επίσης διακεκριμένος αρχαιολόγος και ιστορικός και σημαντική προσωπικότητα στην ιστορία της αρχιτεκτονικής συντήρησης. Είναι περισσότερο γνωστός για τη νουβέλα του Κάρμεν, στην οποία βασίστηκε η όπερα Κάρμεν του Μπιζέ. Έμαθε ρωσικά, μια γλώσσα για την οποία έτρεφε μεγάλη αγάπη, και μετέφρασε στα γαλλικά το έργο πολλών σημαντικών Ρώσων συγγραφέων, όπως του Πούσκιν και του Γκόγκολ.
Από το 1825, ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και δημοσίευσε έργα του, ποίηση, θεατρικά έργα και ιστορικά μυθιστορήματα και ιδιαίτερα διηγήματα και νουβέλες, που τον έκαναν γνωστό και του χάρισαν την εκλογή του στη Γαλλική Ακαδημία το 1844.
Από το 1834 έως το 1860 ήταν Γενικός επιθεωρητής των γαλλικών ιστορικών μνημείων και υπεύθυνος για την προστασία πολλών ιστορικών τοποθεσιών. Πραγματοποίησε πολυάριθμα ταξίδια επιθεώρησης σε όλη τη Γαλλία και εμπιστεύτηκε στον αρχιτέκτονα Εζέν Βιολέ-λε-Ντυκ την αποκατάσταση χώρων που κινδύνευαν, μεταξύ των οποίων η μεσαιωνική πολιτεία της Καρκασόν, η αποκατάσταση της πρόσοψης του καθεδρικού ναού της Παναγίας των Παρισίων και η βασιλική του Βεζελαί.
Η επίσημη βάση δεδομένων των γαλλικών μνημείων, η Base Mérimée, φέρει το όνομά του.
Εργοβιογραφία
Ο Προσπέρ Μεριμέ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1803. Μεγάλωσε σε αστικό και καλλιτεχνικό περιβάλλον και σύχναζε σε λογοτεχνικά σαλόνια όπου συναναστρέφονταν με άλλους μεγάλους συγγραφείς της εποχής του, τον Βικτόρ Ουγκό, τον Αλφρέ ντε Μυσσέ, τον Σταντάλ, κ.ά.