cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεφύρι της Άρτας
Το γεφύρι της Άρτας μετά την απελευθέρωση
Τη δεκαετία του '80, επί εποχής υπουργού πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη, απαλλάχτηκε το μνημείο απ' αυτούς τους «κακοήθεις όγκους» του και με τις εργασίες στερέωσης ξαναβρήκε την αρχική του λάμψη. Έγιναν σημαντικές στερεωτικές εργασίες και πολλές τσιμεντενέσεις. Μετά την κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος της ΔΕΗ στο Πουρνάρι του Πέτα, από σοβιετική εταιρεία κατά τα έτη 1976-1981 δεν υπάρχει πλέον συνεχής ροή στο ποτάμι του Αράχθου. Έτσι «το μνημείο έπαψε να δροσίζει τα πόδια του, κατάντησε εκκλησιά χωρίς εικόνες, βρύση χωρίς νερό» όπως έχει γραφεί γλαφυρά. Το έτος 1983 για τον ίδιο λόγο της ακανόνιστης ροής υδάτων το γεφύρι διέτρεξε θανάσιμο κίνδυνο και τότε τοποθετήθηκαν σειρές από ενσύρματες κροκάλες στον πυθμένα της κοίτης.
Ο Γέρικος Πλάτανος του Αλή Πασά Τεπελενλή
Στην ανατολική όχθη του Αράχθου, κοντά στην αρχή της γέφυρας σώζεται ο μεγάλος πλάτανος του Αλή Πασά. Λέγεται ότι στον ίσκιο του καθόταν ο Αλή Πασάς και απολάμβανε κρεμασμένους απ' τα κλαδιά του όσους είχε καταδικάσει σε θάνατο με απαγχονισμό. Σ' αυτό το μακάβριο θέαμα μας μεταφέρει το δημοτικό τραγούδι: «Τι έχεις καημένε πλάτανε και στέκεις μαραμένος με τις ριζούλες στο νερό; Αλή πασάς επέρασε και δεν μπορώ να πιω».
Το Γεφύρι της Άρτας και ο σχετικός Θρύλος
μικρογραφία|Το γεφύρι στην πλημμύρα του Φλεβάρη το 2015 Η γέφυρα αυτή, κατά τον Χρονογράφο της Ηπείρου, είναι κτίσμα των προ Χριστού ρωμαϊκών χρόνων. Σύμφωνα όμως με μερικές παραδόσεις, κτίσθηκε όταν η Άρτα έγινε πρωτεύουσα πόλη στο Δεσποτάτο της Ηπείρου, ίσως και επί δεσπότη Μιχαήλ Β΄ Δούκα. Ως χρονολογία οικοδόμησης φέρονται κατ' άλλους το 1602 και κατ' άλλους το 1606. Ο Μητροπολίτης Άρτας Σεραφείμ Ξενόπουλος ο Βυζάντιος έχει σημειώσει ότι αυτή κτίσθηκε κατά μία παράδοση από κάποιον αρτινό ορθόδοξο παντοπώλη. Κατά το δημοτικό τραγούδι που ανήκει στα άσματα του ακριτικού κύκλου, «1300 κτίστες, 60 μαθητές, 45 μάστοροι (μηχανικοί) υπό τον Αρχιμάστορα, προσπαθούσαν να κτίσουν τη γέφυρα της οποίας τα θεμέλια κάθε πρωί ήταν κατεστραμμένα.
Τελικώς - σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση - «ένα πτηνό με ανθρώπινη φωνή γνωστοποίησε πως για να στεριώσει η γέφυρα απαιτείται η ανθρωποθυσία της συζύγου του πρωτομάστορα». Το οποίο και έγινε με κατάρες που καταλήγουν σε ευχές.
Το τραγούδι αυτό είναι γραμμένο σε δεκαπεντασύλλαβο (πολιτικό στίχο). Η ιστορική έρευνα διατυπώνει ότι ο θρύλος αυτός έκρυβε πολλά χρόνια μία ιστορική αλήθεια για την περιοχή της Άρτας και γενικότερα της Ηπείρου. Όταν χρειάστηκε να περάσει από τη περιοχή μεγάλη δύναμη οθωμανικού στρατού ζητήθηκε η βοήθεια των κατοίκων για τη δημιουργία μιας γέφυρας. Τότε προσέτρεξαν πάρα πολλοί δηλώνοντας ότι γνωρίζουν να κτίζουν, προκειμένου να κερδίσουν κάποια εύνοια. Όταν όμως έμαθαν οι κάτοικοι τον σκοπό για τον οποίο θα περνούσε το τουρκικό ασκέρι (στρατός) πήγαιναν τη νύκτα και γκρέμιζαν ό,τι την προηγούμενη οι ίδιοι είχαν φτιάξει. Όταν οι Τούρκοι ζήτησαν να μάθουν γιατί αργεί τόσο πολύ το έργο εκείνοι απάντησαν ότι τελικά είναι στοιχειωμένο το μέρος πιστεύοντας ότι οι Τούρκοι ή δεν θα περνούσαν ή ότι θα επέστρεφαν. Τότε ο Τούρκος διοικητής διέταξε τη σύλληψη του Πρωτομάστορα και της γυναίκας του και τη θανάτωσή τους. Τότε φοβούμενοι όλοι οι άλλοι εμπλεκόμενοι στο έργο της ανέγερσης Έλληνες για τη τύχη που θα τους περίμενε έσπευσαν και ολοκλήρωσαν το γεφύρι συνοδεύοντας με κατάρες το τουρκικό ασκέρι (στρατό) αναπολώντας την αλλοτινή δόξα της φυλής που επί Μεγάλου Αλεξάνδρου έφθασαν από τον Δούναβη μέχρι τον Ευφράτη. Μετά όμως την εθνεγερσία του 1821 και αναμένοντας την απελευθέρωσή τους από τον ελληνικό στρατό (αδελφό στη ξενιτιά) οι προηγούμενες κατάρες έγιναν ευχές.
Πέραν της πιθανής ιστορικότητας του θρύλου, γεγονός αποτελεί ότι το μοτίβο της θυσίας με σκοπό το "στέριωμα" κάποιου κτίσματος απαντάται σε όλους τους λαούς της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και έχει μελετηθεί από εθνολόγους όπως ο Μίρτσεα Ελιάντε.
Το δημοτικό ποίημα: Της Άρτας το Γιοφύρι
«Παρά πλείστοις λαοίς επικρατεί η δοξασία, ότι προς στερέωσιν και προφύλαξιν από οιουδήποτε κινδύνου παντός κτίσματος, απαιτείται να προσηλωθή εις αυτό ζώον, κατορρυτόμενον εις τα θεμέλια ή εντειχιζόμενον· όσον δε ευγενέστερον είναι το ζώον, τόσον μεγαλυτέραν θεωρείται ότι έχει δύναμιν προς προστασίαν του Κτίσματος».
Σε τέτοια παράδοση στηρίζεται και το πανελλήνια γνωστό δημοτικό τραγούδι του γιοφυριού της Άρτας:
Σημειώσεις
Και αφού πήρε το ανάστημά της από τον ίσκιο, της λέγει:
(δηλαδή το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα αφού η γυναίκα του μένει σαν οπτασία, χωρίς πλέον ίσκιο, δεν ακούγεται όμως τόσο μακάβριο).
Σύγχρονη χρήση / Παρομοίωση
Παραδείγματα:
Επίσης έτσι είχαν χαρακτηριστεί, κατά καιρούς, από τον ελληνικό ημερήσιο Τύπο, διάφορα δημόσια έργα όπως οι διαμορφώσεις των πλατειών Ομόνοιας και Συντάγματος της Αθήνας, η έναρξη λειτουργίας δύο νοσοκομείων (Θεσσαλονίκης και Ελευσίνας), το αεροδρόμιο των Σπάτων και ο σχεδιασμός του Μετρό της Αθήνας, που κράτησε 30 χρόνια όσο δηλαδή η ανέγερση της μεγαλύτερης πυραμίδας της Αιγύπτου.
Λογοτεχνικές Επιρροές
Το Γεφύρι της Άρτας έχει γίνει πηγή έμπνευσης για πολλούς συγγραφείς και με βάση αυτό έχουν γραφεί αρκετά έργα, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρτας Κατηγορία:Λαογραφία στην Ελλάδα Κατηγορία:Άρτα Αρτα
Α.Σ. Ηρακλής Ατσικής
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ηρακλής Ατσικής είναι αθλητικός σύλλογος της Λήμνου με έδρα την Ατσική και δραστηριοποιείται στο ποδόσφαιρο. Ιδρύθηκε το 1932 και αναγνωρίστηκε επίσημα το 1953 που αποτελεί το επίσημο έτος ίδρυσής του και είναι από τα παλιότερα σωματεία του λημνιακού ποδοσφαίρου. Έχει χρώματα μπλε και λευκό.
Από τη δεκαετία του '50 συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Λέσβου, το οποίο επισήμως ονομάζεται Όμιλος Λήμνου και από το 1988 αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία του πρωταθλήματος Λήμνου. Είναι από τις πιο δυναμικές λημνιακές ομάδες έχοντας κατακτήσει αρκετά τοπικά πρωταθλήματα και κύπελλα και έχει αγωνιστεί στη Δ΄ Εθνική. Το 2010 κατέκτησε το Κύπελλο της ΕΠΣ Λέσβου και το πρωτάθλημα Λήμνου. Το 2011 κατέκτησε το πρωτάθλημα Λήμνου και το πρωτάθλημα ΕΠΣ Λέσβου.
Το ξεκίνημα
Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1931 στην Ατσική υπήρχε ο σύλλογος Κεραυνός, ο οποίος διέθετε γήπεδο και φιλοξένησε δυο φορές την Ολύμπια Λιβαδοχωρίου. Στις 12 Ιουλίου τη νίκησε, μάλλον με 1-0, και στις 20 Σεπτεμβρίου έχασε με 2-3. Διαιτητής των δύο αγώνων ήταν ο μετέπειτα φιλόλογος και ιστορικός συγγραφέας Τάσος Καψιδέλης.
Στην πρώτη εκείνη ομάδα αγωνίστηκαν οι ποδοσφαιριστές: Β. Πασχάλης, Κατρακίλης, Χλάχλας, Μουστάκας, Πατρίκης, Κατσάρης, Καλαϊτζής, Κομνηνός, Λεμισιάκης και Παχνέλας.
Ο σύλλογος συνέχισε να δίνει φιλικά παιχνίδια ως το 1940 δεδομένου ότι δεν υπήρχε λημνιακό πρωτάθλημα.
Μεταπολεμική περίοδος
Μετά την γερμανική κατοχή ο Ηρακλής ανασυγκροτήθηκε και συνέχισε να δίνει φιλικούς αγώνες με τις άλλες ομάδες της Λήμνου.
Στις 27 Ιουλίου του 1952 ιδρύεται στην Ατσική ο Αθλητικός Σύλλογος Ηρακλής. Τα πρώτα 25 ιδρυτικά μέλη ήταν οι: Παντελής Βαγιάκος, Χαράλαμπος Σαράντης, Δημήτριος Τσουβελεκάκης, Νικόλαος Μαχαίρας, Αγοραστός Ματζώρος, Χαράλαμπος Μπράιμος, Βασίλειος Σαράντης, Ζαφείριος Κριαρής, Μιχαήλ Κριαρής, Σάββας Κριαρής, Θεόφιλος Πανέλας, Αντώνιος Ταμβάκης, Γρηγόριος Αλεξούδης, Νικόλαος Κοτσιναδέλλης, Χρήστος Ζαϊμης, Κωνσταντίνος Ζαϊμης, Παναγιώτης Φωτιάδης, Αντόνιος Κιουρανάκης, Στυλιανός Βλώταρος, Ιωάννης Ταμβάκης, Δημήτριος Γεωργουδάκης, Γαρόφαλλος Χλαχλάς, Γεώργιος Μιλοχής και Ευάγγελος Μιλοχής.
Ως προσωρινό Διοικητικό Συμβούλιο ορίστηκαν με την ίδια απόφαση οι: 1) Παντελής Βαγιάκος - Πρόεδρος, 2) Χαράλαμπος Σαράντης - Αντιπρόεδρος, 3) Δημήτριος Τσουβελεκάκης - Γενικός Γραμματέας, 4) Αγοραστός Ματζώρος - Ταμίας, και 5) Κων/νος Ζαϊμης - Έφορος Γυμναστηρίου....
Ο Ηρακλής αναγνωρίστικε ως επίσημο σωματείο το 1953 και αποτέλεσε έκτοτε, μια από τις πέντε-έξι ισχυρές ομάδες της Λήμνου που διεκδικούσαν κάθε χρόνο το τοπικό πρωτάθλημα, μαζί με την Ηφαιστία Κοντοπουλίου, τον Άρη Μούδρου και τις δυο ομάδες της Μύρινας, τον Παλλημνιακό και τον Αστέρα.
Το 1971-72 αναδείχθηκε πρωταθλητής Λήμνου με συναρπαστικό τρόπο. Στο πρωτάθλημα ισοβάθμησε με την Ηφαιστία στην πρώτη θέση. Έτσι οι δυο ομάδες οδηγήθηκαν σε αγώνα μπαράζ που διεξήχθη στη Μύρινα. Έπειτα από ένα συγκλονιστικό ματς ο Ηρακλής επιβλήθηκε με 5-4 (ημίχρονο 3-3). Το νικητήριο πέμπτο γκολ σημείωσε ο Νίκος Βλαχόπουλος με απευθείας εκτέλεση κόρνερ. Τα άλλα τρία γκολ είχαν πετύχει ο Θανάσης Κολυφέτης, ο Χρήστος Μαχαιράς και ο Αντώνης Φωτηλάργιας. Στην ομάδα εκείνη πρόεδρος ήταν ο Ν. Παντελίδης και έφορος ο Απ. Φρεμεντίδης.
Στην Ε.Π.Σ. Λέσβου
thumb|right|250px|Ηρακλής Ατσικής 1984. thumb|right|250px|Ηρακλής Ατσικής, πρωταθλητής Λήμνου 2002-03.
Από το 1983-84 ο Ηρακλής μαζί με τις υπόλοιπες ομάδες της Λήμνου εντάχθηκαν στη Γ΄ κατηγορία του επίσημου πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Λέσβου. Τον πρώτο χρόνο έχασε την άνοδο για ένα βαθμό αλλά την επόμενη σεζόν 1984-85 πήρε τον τίτλο στον όμιλό του και την άνοδο στη Β΄ κατηγορία. Το 1988, έπειτα από τρεις σεζόν στη Β΄, κατάφερε να ανεβεί στην Α΄ κατηγορία, από την οποία ουδέποτε υποβιβάστηκε έκτοτε.
Τρία χρόνια αργότερα, τη σεζόν 1990-91 κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Λήμνου, από την εποχή που εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Λέσβου. Αν και ηττήθηκε στα μπαράζ του τίτλου της Ένωσης από τη μυτιληνιά ομάδα, την επόμενη σεζόν 1991-92 ανέβηκε στη Δ΄ Εθνική ως δευτεραθλήτρια ομάδα, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του.
Στη Δ΄ Εθνική πέρα από την τιμητική εμπειρία, δεν κατάφερε να έχει αξιοπρεπή παρουσία, μιας και οι αγωνιστικές και οικονομικές διαφορές από τα άλλα σωματεία του ομίλου ήταν τεράστιες. Μοιραία τερμάτισε προτελευταίος, στην 16η θέση, με 14 βαθμούς (23-77 γκολ).
Τις επόμενες χρονιές και μέχρι σήμερα ο Ηρακλής πάντα πρωταγωνιστεί και έχει κατακτήσει αρκετούς τοπικούς τίτλους. Το 2000-01 κατέκτησε το πρωτάθλημα Λήμνου επικρατώντας του Α.Ο. Κάσπακας στα μπαράζ και την επόμενη σεζόν προήχθη στην ενιαία Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Λέσβου, που συγκροτήθηκε για πρώτη φορά, στην οποία τερμάτισε 5ος.
Τη σεζόν 2009-10 αναδείχθηκε πρωταθλητής Λήμνου. Για τον τίτλο της Ε.Π.Σ. Λέσβου και την άνοδο στη Δ΄ Εθνική αντιμετώπισε την πρωταθλήτρια Λέσβου Αναγέννηση Γέρας αλλά ηττήθηκε και στα δύο ματς με 1-2 (εκτός), 0-3 (εντός).
2010: Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Λέσβου
Το 2010 ο Ηρακλής πέτυχε μια από τις πιο σπουδαίες διακρίσεις στην ιστορία του, αφού κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο της Ε.Π.Σ. Λέσβου, αν και ο τελικός διεξήχθη στο γήπεδο Θερμής της Μυτιλήνης και αντίπαλός του ήταν η Α.Ε.Λ. Καλλονής, ομάδα που πρωταγωνιστεί στο πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής. Ο Ηρακλής με έξυπνη τακτική εγκλώβισε τα ατού των αντιπάλων του και νίκησε με 1-0 με γκολ του Κελάρη στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων (93΄). Η σύνθεση με την οποία αγωνίστηκε στον τελικό ήταν:
Προπονητής: Κώστας Ψυρούκης
Για το Κύπελλο Ελλάδος Ερασιτεχνών ηττήθηκε στον α΄ γύρο με 2-3 εντός έδρας από τον Α.Π.Ο. Κερατσίνι και αποκλείστηκε.
2015: Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Λέσβου
Το 2015 ο Ηρακλής κατέκτησε για δεύτερη φορά το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Λέσβου. Στον τελικό που έγινε στο γήπεδο Κοντιά Λήμνου επικράτησε του κυπελλούχου της νήσου Λέσβου Διαγόρα Αγ. Παρασκευής με 2-1 (Πέτρος Κοτζαμάνογλου 10΄, Στράτος Κρίκης 81′ - Θωμάς Παπαδόπουλος 89΄).
Προπονητής: Άγγελος Κελάρης
Σύνθεση: Γ. Τζωρτζίνης, Α. Μαυροειδής, Χ. Τζάτζαλος, Ε. Μανωλακούδης, Δ. Κουτζούμης, Δ. Κρίκης, Κ. Γκαράλης, Π. Κοτζαμάνογλου (Ζ. Βλαχόπουλος), Β. Κρίκης (Α. Νταντάνης), Φ. Κρίκης, Δ. Κωνσταντάρας (Σ. Κρίκης).
Αναφορές
Ηρακλης Ατσικης Ηρακλης Ατσικης Ηρακλης Ατσικης
ΤΖΕΦ Γιουνάιτεντ Ιτσιχάρα Τσίμπα
Η ΤΖΕΦ Γιουνάιτεντ Ισιχάρα Τσίμπα είναι ιαπωνικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος ο οποίος αγωνίζεται στη J. League Division 2, τη δεύτερη κατηγορία Ιαπωνίας. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1946 σαν JEF United Ichihara. Άλλαξε το όνομα της στο σημερινό το 2005, όταν η Ichihara, Chiba έγινε η βάση της ομάδας. Έδρα της ομάδας είναι το Fukuda Denshi Arena, χωρητικότητας 19.781 θεατών. Έχει κερδίσει 2 πρωταθλήματα Ιαπωνίας (1976, 1985), 3 κύπελλα (1977, 1982, 1987), 4 Emperor's Cup (1960, 1961, 1964, 1976), 1 Japanese Super Cup (1977) και 1 Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ασίας (1986).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΤΖΕΦ Γιουνάιτεντ Ιστιχάρα Τσίμπα Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1946 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιαπωνίας
Σωτήριος Σωτηρόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σωτήριος Σωτηρόπουλος γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1831. Σπούδασε νομική, πολιτεύτηκε και εκλέχθηκε πληρεξούσιος Τριφυλίας στην Εθνοσυνέλευση του 1863. Το 1864 διορίστηκε για πρώτη φορά υπουργός Οικονομικών. Διορίστηκε στην ίδια θέση στις κυβερνήσεις του 1865, του 1870, του 1876, του 1877 και του 1880. Τρία χρόνια αργότερα, σχημάτισε την κυβέρνηση του 1893 αλλά ανατράπηκε λίγους μήνες αργότερα επειδή η Βουλή απέσυρε την ψήφο εμπιστοσύνης της. Ο λόγος ήταν η σύναψη εξωτερικού δανείου με Άγγλο τραπεζίτη και δυσβάστακτους όρους σε μια ανέλπιστη προσπάθεια να αποφύγει η Ελλάδα τη χρεοκοπία.
Ο Σωτηρόπουλος είχε απαχθεί από τον Λήσταρχο Λαφαζάνη στα Φιλιατρά Μεσσηνίας και απελευθερώθηκε ύστερα από καταβολή λύτρων. Ύστερα από αυτή την εμπειρία έγραψε το βιβλίο, «Τριάκοντα μιας ημερών αιχμαλωσίας μου».
Πέθανε στην Αθήνα από συγκοπή καρδιάς, ενώ κοιμόταν, τον Μάιο του 1898.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Live in Europe 1993
Live in Europe 1993 είναι ο τίτλος του τετραπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Το άλμπουμ περιλαμβάνει τις ηχογραφήσεις δύο διαφορετικών ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος, με δύο CD για την κάθε μία. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στα πλαίσια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "The Battle Rages On", τελευταίου στούντιο δίσκου του Ρίτσι Μπλάκμορ με τους Deep Purple. Οι συναυλίες οι οποίες αποτυπώνονται εδώ έγιναν στις 16 Οκτωβρίου του 1993 στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας και στις 9 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, στο Μπέρμιγχαμ της Μεγάλης Βρετανίας. Μέρη αυτής της συναυλίας υπάρχουν στο ζωντανό άλμπουμ που κυκλοφόρησε σε CD και DVD με τίτλο "Come Hell or High Water".
Οι συγκεκριμένες εμφανίσεις είναι από τις τελευταίες που έδωσε το συγκρότημα με τον Μπλάκμορ στην κιθάρα, μιας και οι σχέσεις του με τον τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν βρισκόταν στο χειρότερο επίπεδο. Οι μεταφορείς των μηχανημάτων αναγκαζόταν να τοποθετούν ταινία από το καμαρίνι του Μπλάκμορ και του Γκίλαν η οποία θα σηματοδοτούσε την πορεία που θα ακολουθούσε ο καθένας για τη σκηνή, με σκοπό να μην συναντηθούν. Ο Μπλάκμορ κατηγορούσε τον Γκίλαν για αντιεπαγγελματική συμπεριφορά, ενώ ο Γκίλαν αντιδρούσε σε αυτές τις κατηγορίες. Στις 9 Νοεμβρίου, συναυλία η οποία είχε προγραμματισθεί να βιντεοσκοπηθεί, ο Μπλάκμορ ζήτησε να μην υπάρχουν κάμερες πάνω στη σκηνή. Όταν κατά τη διάρκεια του "Highway Star" είδε μία κάμερα πίσω από τον μπασίστα Ρότζερ Γκλόβερ, επιτέθηκε στο χειριστή της, καταβρέχοντας τον. Η υπόλοιπη συναυλία κύλησε σε πιο ήρεμα πλαίσια αλλά κατά τη διάρκεια ολόκληρης της περιοδείας, ο Ίαν Γκίλαν και ο Ρίτσι Μπλάκμορ αρνούνταν να συνομιλήσουν, δημιουργώντας πρόβλημα πολλές φόρες, και στις συναυλίες αλλά και στα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος.
Σύμφωνα με δηλώσεις του Ίαν Γκίλαν στο "CBC News" τον Φεβρουάριο του 2007, προτρέπει τους οπαδούς των Deep Purple να μην αγοράσουν τον εν λόγω δίσκο, περιγράφοντας την ηχογράφηση ως "απαίσια" και χαρακτηρίζοντας την κίνηση της εταιρείας "Sony BMG" να κυκλοφορήσει το δίσκο, ως "καιροσκοπική".
Το τετραπλό αυτό άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 21 Φεβρουαρίου του 2006 από την εταιρεία "Sony BMG".
Στουτγκάρδη, 16 Οκτωβρίου 1993
CD 1
1. Highway Star - 7:20
2. Black Night - 6:15
3. Talk About Love - 4:22
4. A Twist in the Tale - 4:37
5. Perfect Strangers - 6:56
6. The Mule - 2:19
7. Difficult to Cure / Jon Lord solo - 8:08
8. Knockin' at your Back Door - 9:40
9. Anyone's Daughter - 4:16
10. Child in Time - 11:09
11. Anya - 12:14
CD 2
12. The Battle Rages on - 6:37
14. In the Hall of the Mountain King - 1:54
15. Space Truckin'  - 2:26
16. Woman from Tokyo - 2:08
17. Paint it Black / Mandrake Root - 5:35
18. Speed King / Burn - 7:24
19. Hush - 3:32
20. Smoke on the Water - 12:28
Μπέρμιγχαμ, 9 Νοεμβρίου 1993
CD 1
1. Highway Star - 8:12
2. Black Night - 5:19
3. Talk About Love - 4:16
4. A Twist in the Tale - 4:37
5. Perfect Strangers - 6:48
6. Difficult to Cure - 2:51
7. Jon Lord solo - 6:13
9. Anyone's Daughter - 3:47
CD 2
10. Child in Time - 10:12
11. Anya - 7:16
12. The Battle Rages On... - 6:23
13. Lazy / Drum Solo - 7:21
14. Space Truckin'  - 2:42
15. Woman from Tokyo - 2:22
16. Paint it Black - 7:04
17. Hush - 3:22
18. Smoke on the Water - 9:41
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Live in Europe 1993 ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006
ΣΦ Αούστρια Σάλτσμπουργκ
Ο διχασμός των οπαδών
Η εξαγορά της Αούστρια από τη Red Bull και κυρίως η αλλαγή των παραδοσιακών χρωμάτων και του εμβλήματος δίχασε τους φιλάθλους του συλλόγου. Οι παραδοσιακοί υποστηρικτές της ομάδας προσπάθησαν να εμποδίσουν τις ριζικές αλλαγές με παρεμβάσεις προς το νέο ιδιοκτήτη. Διάφοροι σύλλογοι φιλάθλων σωματείων από όλη την Ευρώπη υποστήριξαν τους οπαδούς της Αούστρια, σε μια προσπάθεια αντίστασης στην αυξανόμενη εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου.
Αλλά έπειτα από πέντε μήνες παρεμβάσεων και συζητήσεων μεταξύ του ιδιοκτήτη και των φιλάθλων καμιά συμφωνία δεν κατορθώθηκε με αποτέλεσμα να διακοπούν οι συνομιλίες μεταξύ των δύο πλευρών. Έτσι το Σεπτέμβριο του 2005 οι «Βιολετί», δηλαδή οι αμετακίνητοι στις θέσεις τους οπαδοί της παλιάς ομάδας αποφάσισαν να διακόψουν τις συνομιλίες και τις προσπάθειες να μεταπείσουν τον Ντίτριχ.
Η νέα Αούστρια
Η νέα ΣΦ Αούστρια Σάλτσμπουργκ έχει τα χρώματα και το έμβλημα της παλαιάς ομάδας. Το 2006-07 αγωνίστηκε στην "2. Klasse Nord", που αντιστοιχεί στην έβδομη κατηγορία του αυστριακού ποδοσφαίρου, πήρε τον τίτλο και προβιβάστηκε από την "1. Klasse Nord A". Η ανοδική της πορεία συνεχίστηκε και τις επόμενες χρονιές κατακτώντας το 2008 το πρωτάθλημα της "1. Klasse Nord" (6ης κατηγορίας), το 2009 το πρωτάθλημα της "2. Landesliga" (5ης κατηγορίας) και το 2010 το πρωτάθλημα της "1. Landesliga" (4ης κατηγορίας). Απ'την περίοδο 2010-11 αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της "Regionalliga West" (3ης κατηγορίας).Την περίοδο 2013-14 τερμάτισε πρώτη στον δυτικό όμιλο της Regionalliga ωστόσο δεν κατάφερε να κερδίσει την άνοδο καθώς αποκλείστηκε στα μπαράζ από την Τιμ Βιέννης με μια ήττα (3-0) και μια ισοπαλία (2-2).
Αντιπαλότητες
Όπως είναι απόλυτα κατανοητό από το 2005, Αούστρια Σάλτσμπουργκ και Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ είναι πλέον ορκισμένοι εχθροί καθώς πέρα από συμπολίτισες, αυτή η περίεργη διχοτόμησή τους έχει δημιουργήσει συναισθήματα μίσους κυρίως από την πλευρά των «Βιολετί» οι οποίοι θεωρούν τους μεν ιδιοκτήτες της Red Bull υπεύθυνους για τη διάλυση του αυθεντικού συλλόγου, τους δε οπαδούς που προτίμησαν να γίνουν «Κόκκινοι», προδότες. Χαρακτηριστικό είναι πως όσες φορές οι 2 ομάδες βρέθηκαν αντίπαλες στον θεσμό του Κυπέλλου Αυστρίας αλλά και στα παιχνίδια της Αούστρια Σάλτσμπουργκ με τη Β΄ ομάδα της Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ όταν αγωνίζονταν αμφότερες στην 3η τη τάξει κατηγορία, ο φανατισμός είναι ιδιαίτερα έντονος.
Bamboccianti
μικρογραφία| Ρωμαϊκό Καρναβάλι του [[Γιαν Μιλ, 1653]] Οι Bamboccianti ήταν ρωπογράφοι που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη από το 1625 περίπου έως το τέλος του δέκατου εβδόμου αιώνα. Οι περισσότεροι ήταν Ολλανδοί και Φλαμανδοί καλλιτέχνες που έφεραν τις υπάρχουσες παραδόσεις απεικόνισης αγροτών από την Ολλανδική τέχνη του 16ου αιώνα στην Ιταλία, και γενικά δημιούργησαν μικρούς πίνακες ζωγραφικής ή χαρακτικά της καθημερινής ζωής των κατώτερων τάξεων στη Ρώμη και την ύπαιθρο.
Καλλιτέχνες
μικρογραφία|280x280εσ| Hunter at Rest από τον Pieter van Laer Πολλοί από τους καλλιτέχνες που συνδέονται με το Bamboccianti ήταν μέλη των Bentvueghels (ολλανδικά για «φτερό ενός πουλιού», δηλ. ίδιοι, όμοιοι), μιας άτυπης ένωσης κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών στη Ρώμη. Ήταν συνηθισμένο για τους Bentvueghels να υιοθετουν ελκυστικό ψευδώνυμο, το λεγόμενο «όνομα της κλίκας». Το προσωνύμιο του Ολλανδού ζωγράφου Πίτερ φαν Λερ ήταν " Il Bamboccio ", που σημαίνει "άσχημη κούκλα" ή " μαριονέτα ". Αυτή ήταν υπαινιγμός για τις άσχημες σωματικές αναλογίες του φαν Λερ. Ο φαν Λερ θεωρείται ως ο εμπνευστής του ύφος ζωγραφικής των Bamboccianti και το ψευδώνυμό του έδωσε στο είδος και στην ομάδα των καλλιτεχνών το συλλογικό της όνομα. Έγινε η έμπνευση και το επίκεντρο γύρω από το οποίο εκφράστηκαν οι καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιταλία (1625 – 1639).
Η αρχική ομάδα Bamboccianti περιελάμβανε τους Άντριες και Γιαν Μποτ, Κάρελ Ντουγιαρντίν, Γιαν Μιλ, Γιοχάννες Λίνγκελμπαχ (Johannes Lingelbach) και τον Ιταλό Μικελάντζελο Τσερκουότσι (Michelangelo Cerquozzi). Ο Σεμπαστιέν Μπουρντόν (Sébastien Bourdon) συνδέθηκε επίσης με αυτήν την ομάδα κατά την πρώιμη καριέρα του. Άλλοι Bamboccianti περιλαμβάνουν τους Μίχιελ Σβέιρτς Michiel Sweerts, Τόμας Βάικ (Thomas Wijck), [Ντιρκ Χελμμπρέκερ] (Dirck Helmbreker), Γιαν Ασσελάιν, Άντον Χαουμπάου , Βίλλεμ Ρέυτερ (Willem Reuter) και Γιάκομπ φαν Στέφερντεν (Jacob van Staverden).
Οι Bamboccianti επηρέασαν τους ροκοκό καλλιτέχνες όπως οι Ντομένικο Ολιβιέρι (Domenico Olivieri), Αντόνιο Τσιφρόντι (Antonio Cifrondi), Πιέτρο Λόνγκi, Τζουζέππε Μαρία Κρέσπι (Giuseppe Maria Crespi), Τζάκομο Τσερούτι (Giacomo Ceruti) και Αλεσσάντρο Μανιάσκο. Οι πίνακες με το θέμα της καθημερινής ρωμαϊκής ζωής συνεχίστηκαν μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα μέσω των έργων του Μπαρτολομέο και του Ακίλλε Πινέλλι, του Αντρέα Λοκατέλλι και του Πάολο Μονάλντι. Ένας Bambocciante που δεν έχει αναγνωριστεί ακόμα ζωγράφισε επίσης ένα Assalto d'armati (ένοπλη επίθεση), τώρα στην "Pinacoteca Civica" (Πινακοθήκη της πόλης) Φορλί.
Χαρακτηριστικά
Ο Τζοβάννι Μπαττίστα Πάσσερι (Giovanni Battista Passeri), χρονογράφος τέχνης του 17ου αιώνα, περιέγραψε το έργο του φαν Λερ ως "ανοιχτό παράθυρο" που παρέχει μια ακριβή αναπαράσταση του κόσμου γύρω του, χαρακτηριστικά που εφαρμόζονται στους Bamboccianti γενικά: "'era singel nel representetar la veritá schietta, e pura nell'esser suo, che li suoi quadri parevano una finestra aperta pe le quale fussero veduti quelli suoi successi; senza alcun divario, et alterazione.'" μικρογραφία|300x300εσ| Το μικρό Limekiln (Τοπίο με παίκτες Morra) αποδίδεται στον [[Γιαν Μποτ]] "'[ήταν] μοναδικός στην εκπροσώπηση της αλήθειας, στην καθαρή του ουσία, έτσι ώστε οι πίνακές του να μας φαίνονται σαν ένα ανοιχτό παράθυρο μέσα από το οποίο μπορούμε να δούμε όλα αυτά που συμβαίνουν, χωρίς διαφορά ή αλλοίωση'"Ο Πάσσερι εξέφρασε εδώ την παραδοσιακή ιστορική άποψη της τέχνης ότι οι πίνακες των Bamboccianti προσέφεραν ρεαλιστικό "αληθινό πορτρέτο της Ρώμης και τη δημοφιλή ζωή της" "χωρίς παραλλαγή ή αλλοίωση" αυτού που βλέπει ο καλλιτέχνης. Ωστόσο, οι σύγχρονοί τους δεν θεωρούσαν γενικά τους Bamboccianti ως ρεαλιστές. Μια εναλλακτική άποψη της τέχνης των Bamboccianti είναι ότι τα έργα τους θα πρέπει μάλλον να θεωρηθούν περίπλοκες αλληγορίες που αποτελούν ένα σχόλιο για την κλασική τέχνη με σκοπό να φέρει τον παρατηρητή να συλλογιστεί ανώτερες ιδέες. Επομένως, βρίσκονται σε μακρά παράδοση παράδοξου στην οποία τα ταπεινά ή χυδαία θέματα ήταν το μέσο για τη μεταφορά σημαντικών φιλοσοφικών εννοιών. Για παράδειγμα, οι Bamboccianti έκαναν τακτικά πίνακες γιγάντιων ασβεστοκάμινων έξω από τη Ρώμη. Αυτά τα ασβεστοκάμινα χρησιμοποίησαν τα μαρμάρινα και από τραβερτίνη μπλοκ των ρωμαϊκών ερειπίων ως πρώτη ύλη και έτσι έπαιξαν άμεσο ρόλο στην καταστροφή των αρχαίων μνημείων της Ρώμης. Τ ασβεστοκάμινα είναι ζωγραφισμένοι με μεγαλοπρεπή τρόπο σαν να ήταν τα νέα μνημεία της Ρώμης. Οι κλίβανοι δημιούργησαν κάτι καινούργιο από τα ερείπια της αρχαίας Ρώμης και ο ασβέστης που παρήγαγαν χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή νέων μνημείων στη Ρώμη. Επομένως, οι πίνακες αυτών των ασβεστών μπορούν να διαβαστούν ως προβληματισμός σχετικά με την παροδική δόξα καθώς και για την αναγεννητική δύναμη της Ρώμης. Με άλλα λόγια, οι πίνακες αυτοί προορίζονταν να διαβαστούν ειρωνικά και αλληγορικά (ακόμη και ως παράδοξα) και όχι ως ακριβείς, ρεαλιστικές απεικονίσεις της ζωής στη Ρώμη. μικρογραφία|300x300εσ| Ρωμαϊκή σκηνή δρόμου με νεαρό καλλιτέχνη του [[Μίχιελ Σβέιρτς]] Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1640 και του 1650, ο Γιαν Μιλ και ο Μικελάντζελο Τσερκουότσι άρχισαν να επεκτείνουν το πεδίο των συνθέσεων των Bamboccianti δίνοντας μεγαλύτερη προσοχή στο γύρω τοπίο και υπογραμμίζοντας λιγότερο τις ανέκδοτες πτυχές της ζωής στην πόλη και στην εξοχή. Αυτά τα έργα χρησιμοποιήθηκαν επανειλημμένα ως μοντέλο από τους Bamboccianti από το δεύτερο μισό του αιώνα και από το είδος ζωγράφων που εργάζονταν στη Ρώμη κατά τις αρχές του 18ου αιώνα. Η πιο πρωτότυπη συνεισφορά του Μιλ σε αυτό το είδος είναι οι καρναβαλικές σκηνές του.
Ο ζωγράφος Κάρελ Ντυζαρντέν έφερε μια διαφορετική παραλλαγή στο είδος, τοποθετώντας τις ρωπογραφίες αγροτών και των τσαρλατάνων στο ιδανικό περιβάλλον των αρχαίων ερειπίων στην ύπαιθρο γύρω από τη Ρώμη.
Κριτικές
Μεταξύ των συλλεκτών και προστατών των Bamboccianti βρίσκεται ο Καρδινάλιος ντελ Μόντε, ο Βιντσένζο Τζουστινιάνι, παπικές οικογένειες όπως οι Μπαρμπερίνι και οι Παμφίλι και γυναίκες προστάτες, συμπεριλαμβανομένων των ελίτ Ρωμαίων αριστοκρατισσών και της Χριστίνα, Βασίλισσας της Σουηδίας. Η επιτυχία του είδους δεν περιορίστηκε στη Ρώμη, αλλά επεκτάθηκε και στη Φλωρεντία και τη Γαλλία, όπως φαίνεται στην προστασία των μορφών όπως οι Καρδινάλιοι Λεοπόλδος των Μεδίκων και Μαζαρέν. μικρογραφία|304x304εσ| Στρατιώτες που παίζουν ζάρια από τον Μικελάντζελο Τσερκουότσι Η επιτυχία του είδους εξηγείται εν μέρει από μια αλλαγή στον τρόπο διακόσμησης των σπιτιών των ανώτερων τάξεων στη Ρώμη. Οι πίνακες σε καμβά ή πάνελ αποκτούν σταδιακά προτίμηση έναντι των τοιχογραφιών. Αυτό έδωσε στους ξένους καλλιτέχνες που ειδικεύονταν σε αυτήν την τεχνική ένα πλεονέκτημα. Επιπλέον, καθώς οι λάτρεις της τέχνης αναζητούσαν νέα θέματα, υπήρχε ευνοϊκό περιβάλλον για την υποδοχή της τέχνης των Bamboccianti.
Το γεγονός ότι έμαθαν και αριστοκρατικοί προστάτες συνέχισαν να αγοράζουν έργα από αυτούς τους καλλιτέχνες συχνά αποδοκιμαζόταν από ζωγράφους ιστορικών θεμάτων και άλλων ειδών μέσα στον αποδεκτό κανόνα του κύριου καλλιτεχνικού ιδρύματος της πόλης, την Ακαδημία του Αγίου Λουκά. Για παράδειγμα, ο Σαλβατόρ Ρόζα, στη σάτιρά του στη ζωγραφική Pittura ( περ . 1650), διαμαρτύρεται πικρά για το γούστο των αριστοκρατικών προστατών και την αποδοχή τέτοιων καθημερινών θεμάτων: "'Quel che aboriscon vivo, aman dipinto.'""'Αυτοί που μισούν στη ζωή, λατρεύονται στη ζωγραφική'"Όπως αντανακλάται στο σχόλιο του Ρόζα, τέτοιος χλευασμός συνήθως απευθύνεται όχι στους καλλιτέχνες αλλά σε εκείνους που αγόρασαν τα έργα. Ωστόσο, η αποδοχή του Bamboccianti στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά, η διάσημη ένωση κορυφαίων καλλιτεχνών στη Ρώμη δεν ήταν αδύνατη. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο φαν Λερ και ο Τσερκουότσι ήταν συνδεδεμένοι και με τους δύο (ο φαν Λερ ήταν επίσης μέλος των Bentvueghels). Ο Γιαν Μιλ ήταν το 1648 ο πρώτος καλλιτέχνης του Βορρά που έγινε δεκτός στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά.
Πηγές
μικρογραφία|270x270εσ| Μια ορδή τσαρλατάνων σε ιταλικό τοπίο από τον Κάρελ Ντυζαρντέν, 1657
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωπογραφία
Άτλας (μυθολογία)
Ο Άτλας στην αρχαία ελληνική μυθολογία είναι Τιτάνας, ο οποίος με την Τιτανομαχία τιμωρήθηκε να κρατάει τον ουρανό για πάντα. Αναφέρεται στην μυθολογία να έχει συναντηθεί με τον Ηρακλή. Ο Ησίοδος ανέφερε ότι βρισκόταν στο δυτικό άκρο της Γης. Η οροσειρά του Άτλαντα και ο Ατλαντικός ωκεανός έχουν πάρει το όνομά τους από αυτόν.Επίσης είναι και όνομα οστού πιο συγκεκριμένα του πρώτου σπονδύλου.
Τιτανομαχία
Ο Άτλαντας κατά την Τιτανομαχία υπήρξε αρχηγός των Τιτανιδών (υιών των Τιτάνων) και μάλιστα ο δυνατότερος και ο πλέον επιδέξιος. Ο Δίας όμως μετά τη νίκη του, τιμώρησε για πάντα τον Άτλαντα, υποχρεώνοντάς τον να φέρει στους ώμους του τον Ουράνιο θόλο (Ουρανό, βλέπε και ουράνια σφαίρα).
Ετυμολογία
Επειδή τη "θεία τιμωρία" αυτή την υπέμενε με θαυμαστή και παραδειγματική εγκαρτέρηση, έλαβε το όνομα Άτλας (εκ του προσθετικού α και του τλάν = τα πάντα υπομένοντας). Το Λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη δίνει την εξής ερμηνεία ως προς την ετυμολογία της λέξης Άτλας: "...[ΕΤΥΜ. < αρχ. "Ατλας, -αντος, όνομα μυθικού γίγαντα, < ά- αθροιστ. + θ. τλο- | τλη-, από όπου και απρφ. τλή-ναι «τολμώ» (βλ. κ. τόλμη, τά-λαντο)." (σελ. 306)
Για τον λόγο αυτόν στεκόταν επί της κορυφής μεγάλου όρους της Αφρικής, το οποίο πήρε το όνομά του.
Άτλαντας και Ηρακλής
Εκεί τον βρήκε ο Ηρακλής, όταν τον «πρόσταξε» ο Ευρυσθέας να φέρει τα μήλα των Εσπερίδων, τα οποία, κατά συμβουλή του Προμηθέα, δεν ήθελε να πάρει ο ίδιος από τον κήπο των Εσπερίδων κι αντικατέστησε τον Άτλαντα στα βαριά καθήκοντά του για όσο χρόνο εκείνος θα έλειπε. Όταν όμως ο Άτλας επέστρεψε με τους πολύτιμους καρπούς, δεν ήθελε να κρατήσει πλέον τον ουράνιο θόλο. Τότε, ο Ηρακλής προσποιούμενος πως χρειάζεται βοήθεια για να κρατήσει τον θόλο σταθερότερα, εξαπάτησε τον Άτλαντα, αφήνοντάς του όλο το βάρος κι έτσι εκείνος εξακολούθησε την τιμωρία του. αριστερά|μικρογραφία|353x353px
Κατά τον Οβίδιο
Κατά τον Οβίδιο (Μεταμορφ. Δ 626) ο Άτλας ήταν ένας πάμπλουτος βοσκός της Μαυριτανίας όπου και βασίλευε, έχοντας όλων των ειδών τις αγέλες και απέραντους κήπους με τα περίφημα μήλα. Περνώντας όμως από εκεί ο Περσέας, ζήτησε φιλοξενία. Ο Άτλας αρνήθηκε, όταν έμαθε πως ήταν γιος του Δία, φοβούμενος κάποιον χρησμό που του είχε δώσει η Θέτιδα, που έλεγε πως γιος του Δία θα του έκλεβε τα μήλα. Όταν πλέον τόσο οι πειστικοί λόγοι του Περσέα όσο και οι παρακλήσεις του απέβησαν άκαρποι, αναγκάσθηκε ο μυθικός αυτός ήρωας να παρουσιάσει στον Άτλαντα την κεφαλή της Μέδουσας, με αποτέλεσμα να τον απολιθώσει. Έτσι, ο Τιτάνας μεταβλήθηκε σε όρος τεράστιο, το όρος «Άτλας», του οποίου η μεσαία κορυφή ήταν το κεφάλι και οι ακραίες κορυφές οι ώμοι του, πλούσια δασωμένο από τη δασιά του κόμη του και με δρυμούς από τη γενειάδα του.
Κατά τον Πλάτωνα
Κατά τον Πλάτωνα, ο Άτλας ήταν ένας από τους δώδεκα βασιλιάδες της μυθικής νήσου Ατλαντίδας, γιος του Ποσειδώνα και της Κλειτούς, θυγατέρας του Ευήνορα.
Παιδιά του ήταν οι Εσπερίδες, ο Έσπερος, ο Αύσων, η Καλυψώ, η Διώνη και οι Υάδες.
Ο Πλάτων επίσης, σε άλλο βιβλίο του, αναφέρει τον Άτλαντα ως τον πρώτο αστροπαρατηρητή που κατοικούσε στο ομώνυμο όρος Άτλας της Συρίας (και όχι στην οροσειρά Άτλας της Αφρικής που αναφέρουν νεότεροι συγγραφείς). Ο Διόδωρος τον θεωρεί ως τον πρώτο αστρονόμο που από το όρος της Αφρικής γλίστρησε και έπεσε στην παρακείμενη θάλασσα, δίνοντας τόσο στο βουνό όσο και στη θάλασσα το όνομά του, Άτλας και Ατλαντικός, αντιστοίχως.
Τέλος, ο Άτλας είχε πολλές κόρες, από τις οποίες όσες απέκτησε από την Ωκεανίδα Πλειόνη ονομάσθηκαν Πλειάδες, οι δε άλλες, εκ του ονόματός του, Ατλαντίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τιτάνες Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ατλαντίδας
Ατούμ
Ατούμ ή Τουμ Neb-er-djer, ο Κύριος των δύο χωρών, ήταν αρχέγονη θεότητα της αιγυπτιακής μυθολογίας.
Είμαι ο Ατούμ, ο δημιουργός των πρεσβύτερων θεών Είμαι εκείνος που γέννησε τον Σου Είμαι ο μεγάλος Εκείνος-Εκείνη Είμαι εκείνος που έπραξε ό,τι του φαινόταν καλό να πράξει Κατέλαβα το χώρο στον τόπο της θέλησής μου Δικός μου είναι ο χώρος εκείνων που προχωρούν Στους δρόμους των κύκλων των ερπετών.
Το όνομα Ατούμ, Τουμ, Ατούμου και Τούμου, (Neb-er-djer), σύμφωνα με τους θεολόγους της Ηλιόπολης σημαίνει «ο πλήρης». Πρόκειται για την πεποίθηση ότι ο Ατούμ δημιούργησε τον εαυτό του από τα αρχέγονα ύδατα του Νουν, είτε με τη δύναμη της θέλησής του ή προφέροντας το όνομά του, χρησιμοποιώντας δηλαδή τη μαγική δύναμη του λόγου. Αποκαλείτο επίσης «Κύριος των Ορίων» ή Συμπαντικός Θεός. Αυτός ήταν ο ιδρυτής της Ηλιοπολιτικής Εννεάδας και έφερε συχνά το προσωνύμιο Ταύρος της Εννεάδας, πιθανή αναφορά στη ζωική λατρεία του, τον ταύρο Μένβις. Ενίοτε ο Ατούμ θεωρείται όχι μόνον ότι προήλθε ως ερπετό από το Νουν αλλά και ότι πρόκειται να επιστρέψει εκεί στην ίδια μορφή. Όταν όμως το ιερατείο τον ταύτισε με τον Ρα (Ρε) το ερπετό μετατράπηκε σε αντίπαλό του και τούτο φαίνεται στη θηριομορφική του απεικόνιση με κεφάλι ιχνεύμονα. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν του επιτέθηκε ένα ερπετό, μεταμορφώθηκε σε ιχνεύμονα για να το καταβροχθίσει.
Ο Νουν, από τον οποίο όλα προέρχονται, είναι η θεότητα του χάους, ο πρωταρχικός Ωκεανός, στον οποίο εμπεριέχονταν πριν από τη δημιουργία, τα σπέρματα όλων των πραγμάτων και όλων των όντων. Στα κείμενα των Πυραμίδων ονομάζεται «πατέρας των θεών», αν και παρέμεινε πάντα απλό πνευματικό δημιούργημα, που δεν απέκτησε ποτέ ναό ή κάποιου είδους λατρεία. Απεικονίζεται μισοβυθισμένος στο νερό, με τα χέρια υψωμένα στον αέρα, να κρατά τους θεούς που έχουν γεννηθεί από αυτόν.
Ή όψη του Ατούμ ως προερχόμενου από το πρωταρχικό χάος ως αρρενοθήλεια ύπαρξη και η δημιουργία των Σου και Τεφνούτ παραδίδεται σε δύο εκδοχές. Η πρωιμότερη, που ανήκει στην εποχή των Πυραμίδων, περιγράφει πώς ο Ατούμ παίρνει τον φαλλό του στα χέρια του και έρχεται σε οργασμό, δημιουργώντας το ζεύγος με το σπέρμα του.
Ένα απόσπασμα από τον πάπυρο Brehmer-Rhind αναφέρει:
«Όλες οι εκδηλώσεις ήλθαν σε ύπαρξη αφότου αναπτύχθηκα...ούτε ο ουρανός μήτε η γη υπήρχε...δημιουργήθηκα από την ίδια μου την ύπαρξη...η γροθιά μου έγινε η σύζυγός μου...και δημιούργησα ...τον Σου και την Τεφνούτ...κατόπιν ο Σου και η Τεφνούτ δημιούργησαν τον Γκεμπ και την Νουτ...ο Γκεμπ και η Νουτ δημιούργησαν τον Ουεσίρ (ελλ: Όσιρις)...τον Σετ, την Ασσέτ (ελλ. Ίσις) και την Νεμπ-Χετ (ελλ. Νέφθυς)...Αυτοί τελικά δημιούργησαν τον πληθυσμό αυτής της γης».
Τα σύμβολα
left|thumb|120 px|Ψεντ
Το όνομα του Ατούμ φαίνεται πως προέρχεται από μία ρίζα, η οποία σημαίνει "δεν υπάρχω" και "είμαι πλήρης". Ο θεός αυτός, ως τοπική αρχικά θεότητα της Ηλιούπολης, είχε ως ιερό ζώο τον ταύρο Μένβι. Από τα αρχαία όμως χρόνια, οι ιερείς του τον εξομοίωσαν με τον Ρε, τον μεγάλο ηλιακό θεό, διδάσκοντας ότι μέσα στον Νουν, πριν από τη δημιουργία, ζούσε «ένα πνεύμα, αδιαμόρφωτο ακόμη, φέρον εγγενώς το σύνολο των υπάρξεων», ο Ατούμ. Μία ημέρα, το πνεύμα αυτό εκδηλώθηκε με το όνομα Ατούμ Ρε και δημιούργησε, από την ουσία του τους θεούς, τους ανθρώπους και όλα τα όντα.
Αργότερα, ο Ατούμ έγινε προσωποποίηση του ήλιου, την ώρα της δύσης και πριν από την ανατολή του (ως Νεφερτούμ, δηλαδή νεαρός Ατούμ), ενώ η λατρεία του σε συνδυασμό με εκείνη του Ρε ή Ρα, επεκτάθηκε σε όλη την αρχαία Αίγυπτο. Γενικά ο Ατούμ θεωρείτο γενάρχης του ανθρώπινου είδους και απεικονιζόταν πάντα με κεφαλή ανθρώπου εστεμμένη με το "ψεντ" (pschent), το διπλό στέμμα των Φαραώ. Θεός μοναχικός αρχικά, θεωρείτο γεννήτορας, δίχως τη συνδρομή κάποιας θηλυκής αρχής, του πρώτου θεϊκού ζεύγους, όπως είδαμε πιο πάνω. Αργότερα του έδωσαν μία σύζυγο και σε ορισμένες περιοχές δύο, γιατί στη Μέμφιδα τον ένωναν άλλοτε με την Ιιουσάς (Jousas) και άλλοτε με τη Νεμπέτ Χοτέπ, από την οποία απέκτησε δίδυμα παιδιά, τον Σου και την Τεφνέτ.
Η Ιουσάς, Ιουσαασέτ, αναφέρεται ως η σκιά του, (επίσης Αουσάας, στα Ελληνικά Σαόσις) και σημαίνει η μεγάλη, εκείνη που προβάλλει, θυμίζοντας παράξενα τις Αουσός, τις θεές της αυγής του πρωτο-ινδοευρωπαϊκού πάνθεου. Συνεπακόλουθα, η Ιουσαασέτ είναι η μητέρα και πρόγονη των θεών. Η δύναμη, η αντοχή και οι θεραπευτικές ιδιότητες της ακακίας έγιναν το σύμβολό της. Σε αυτόν τον θεογονικό μύθο η ακακία είναι το δέντρο της ζωής και η αρχαιότερη του είδους της, βόρεια της Ηλιόπολης, λέγεται πως ήταν ο γενέθλιος τόπος των θεών. Είναι φυσικό, λοιπόν, το γεγονός πως αποδόθηκε το δέντρο της ζωής στη σύντροφο του Ατούμ.
Κοσμογονικές αφηγήσεις
right|thumb|120 px|Ατούμ
(Κείμενα των Πυραμίδων (ΚΠ) 600, Κείμενα των Σαρκοφάγων (ΚΣ) 335, Βίβλος των Νεκρών (ΒΝ) Επωδός 17)
Σε αυτό το σημείο είναι δυνατόν να γίνουν δύο συγκρίσεις της αιγυπτιακής και της βιβλικής αφήγησης για την κοσμογονία. Καταρχήν, οι μύθοι της αιγυπτιακής κοσμογονίας αναφέρονται σε μια γη που διαχωρίζεται από τα αρχέγονα ύδατα και τη δημιουργία μιας τάξης πραγμάτων ικανής να συντηρήσει τη ζωή. Αυτά τα θέματα σίγουρα υπενθυμίζουν τον μύθο της δημιουργίας της Γένεσης (κεφ. Α') αλλά η άμεση διασύνδεση που επιχειρούν οι περισσότεροι ερευνητές μεταξύ της Γένεσης και των μεσοποταμιακών και αιγυπτιακών παραδόσεων δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση, ελλείψει βασικών συγκριτικών στοιχείων. Η δεύτερη σύγκριση, περισσότερο τεκμηριωμένη, είναι η τάση -και στις δύο κοσμογονικές αφηγήσεις- διασύνδεσης των ιερών ναών με σημαντικά γεγονότα του παρελθόντος. Όπως οι Αιγύπτιοι συνέδεαν τα ιερά τους με τη δημιουργία, έτσι και οι Ισραηλίτες συνέδεσαν τον ναό τους στην Ιερουσαλήμ με τη θυσία του Αβραάμ (βλ. Γεν. 22, Χρον. Β’, 3:1) και τη θυσία του Δαβίδ για την προστασία της Ιερουσαλήμ από την καταστροφή, (Σαμ. Β’, 24).
Η Μεμφιτική θεολογία
Στον κοσμογονικό μύθο της Μέμφιδας η αρχαϊκή παράδοση που φέρει τον Ατούμ δημιουργό του κοσμου αμφισβητήθηκε. Η δημιουργία αποδόθηκε στον θεό προστάτη της Μέμφιδας, τον Πτα. Το κείμενο, γνωστό επίσης ως Λίθος Σαμπάκα, από τον Νούβιο βασιλέα Σαμπάκα (716-702 Π.Κ.Ε.) που ισχυρίστηκε ότι ανακάλυψε ένα αρχαίο αντίγραφο του κειμένου, απ’ όπου και το αντέγραψε. Αν και ορισμένοι ερευνητές θεωρούν ότι τούτη η παράδοση είναι αρχαιότερη του Σαμπάκα κατά δύο χιλιετίες, οι περισσότεροι υποθέτουν πως η ανακάλυψη του κειμένου από τον Σαμπάκα κατά τον 8ο αιώνα ήταν απλώς μια επινόηση, ένα τέχνασμα που είχε ως στόχο του τη νομιμοποίηση του Πτα ως αρχαιότερου θεού. Ούτως ή άλλως βέβαια στον ίδιο τον μύθο, αντίθετα από τον μύθο του Ατούμ, τα πρωταρχικά ύδατα και ο αρχέγονος λόφος δεν προηγούνται της εμφάνισης του Πτα, καθώς ο θεός εμφανίζεται ως συγχώνευση δύο άλλων θεοτήτων, του Τανενέν (θεού του αρχέγονου λόφου) και του Νουν (ως Πτα-Νουν πρωταρχικά ύδατα).
Οι πρώτες πράξεις δημιουργίας του Πτα περιλαμβάνουν τη δημιουργία του Ατούμ και των άλλων οκτώ μελών της Εννεάδας. Τούτο συνέβη όταν ο Πτα εξέφρασε τις σκέψεις του με λεκτικά σχήματα, εισάγοντας με αυτόν τον τρόπο την έννοια της δημιουργικής δύναμης του λόγου, όπως και στην Γένεση. Φαίνεται μάλιστα πως εκείνοι που συνέθεσαν τον μύθο, γνώριζαν ότι προέβαιναν σε μια ριζοσπαστική θεολογική ανανέωση. Ενώ η Εννεάδα του Ατούμ ήλθε σε ύπαρξη από το σπέρμα και τα δάκτυλα του Ατούμ, η Εννεάδα του Πτα είναι αποτέλεσμα των χειλιών και των δοντιών του, με τα οποία πρόφερε το όνομα όλων των δημιουργημένων πλασμάτων. Σύμφωνα με τη θεολογία της Μέμφιδας, ένα αποτέλεσμα της δημιουργικής διαδικασίας ήταν ότι ο Πτα συμμετείχε πλέον στα σώματα και στον λόγο των θεών. Βρισκόταν σε κάθε σώμα όλων των ζωντανών πλασμάτων επί της γης. Οι ελλείψεις, ωστόσο, που παρουσιάζει ο συγκεκριμένος μύθος ως προς τις θεογονικές του λεπτομέρειες, όπως και οι ελλείψεις του ως προς την καταγωγή της ανθρωπότητας, υποδηλώνουν ότι είναι μια μεταγενέστερη κατασκευή, που είχε ως στόχο της απλώς την έμφαση στα πρωτεία του Πτα στη σειρά διαδοχής των θεών.
Μη αρκούμενοι στην ερμηνεία των φαινομένων του εξωτερικού κόσμου, οι ιερείς των κυριότερων ναών επιδίδονταν στη σύνταξη διαφόρων κοσμογονικών συστημάτων περί της διαδοχικής εμφάνισης των θεών και της δημιουργίας του κόσμου. Από αυτά τα συστήματα πιο καλά γνωρίζουμε εκείνα που διδάσκονταν στα μεγάλα θρησκευτικά κέντρα της Ερμούπολης, της Ηλιούπολης της Μέμφιδας και της πόλης της Βουσίριδος. Σε καθένα από αυτά τα ιερά, οι ιερείς απέδιδαν στον τοπικό θεό το έργο της δημιουργίας. Ο Ατούμ, ο Ατούμ-Ρα, ο Πτα αλλά και ο Όσιρις, καθένας στον ναό του, είχαν αναγορευθεί δημιουργοί του κόσμου με ίσους τίτλους αλλά όπως φαίνεται από τα παραπάνω όχι με ίδιους τρόπους δημιουργίας. Μπορεί στη Μέμφιδα να πίστευαν ότι οι άλλοι θεοί είχαν βγει από το στόμα του δημιουργού και ότι τα πάντα είχαν δημιουργηθεί από τη φωνή του, αλλά σε ένα άλλο ιερό, όπως η Ηλιόπολη, ότι τα θεία όντα γεννήθηκαν από ένα φτάρνισμα, το φτύσιμο του δημιουργού ή από τον αυνανισμό του. Οι άνθρωποι βέβαια σε όλους τους μύθους είναι πλασμένοι από τον ιδρώτα ή από τα δάκρυα του θεού, ή μαζί με τα άλλα ζώα από την αποξηρανθείσα λάσπη του Νείλου.
Η προστασία των Φαραώ
Ο Ατούμ ως δημιουργός ολων των πραγμάτων και των υπάρξεων, προστατεύει τον νεκρό από όλους τους κινδύνους και τις αρνητικές δυνάμεις του Κάτω Κόσμου. Νικά το ερπετό Νεχέμπ-Κχαού, πιέζοντας το δάκτυλό του στη σπονδυλική του στήλη και εκμηδενίζει το ερπετό Απέπ. Στους τάφους της περιόδου του Νέου Βασιλείου, ο Ατούμ απεικονίζεται να τιμωρεί τους εχθρούς του ήλιου αποκεφαλίζοντάς τους. Συνεπώς, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί κάποιος περισσότερο κατάλληλος για την προστασία των φαραώ. Ο Ατούμ θεωρείτο προστατευτική θεότητα των βασιλέων της Αιγύπτου και θεωρείτο πατέρας πολλών διαδοχικών φαραώ. Κατά τη διάρκεια της Εποχής των Πυραμίδων ήταν ο Ατούμ που εξύψωνε τον νεκρό βασιλέα από την πυραμίδα του στον ουρανό, έτσι ώστε να γίνει θεός-αστέρας. Σε μεταγενέστερες εποχές, ο Ατούμ προστατεύει τον νεκρό φαραώ κατά το ταξίδι του στον Κάτω Κόσμο. Ο Ατούμ, επίσης, συμμετείχε στην απόδοση του στέμματος κατά την ενθρόνιση του βασιλέα, αποδίδοντας έτσι ένα είδος θεϊκής νομιμοποίησης στην κυβερνώσα δυναστεία. Ανάγλυφα στον ναό του Αμούν απεικονίζουν τον Ατούμ να οδηγεί τον βασιλέα. Ως υπέρτατος δημιουργός ο Ατούμ μεταβιβάζει τις δημιουργικές του ικανότητες και δυνάμεις στον φαραώ, εκείνες που πηγάζουν από τα ουράνια δώματα των δικών του ανακτόρων, με τη μορφή του Ζωντανού Χερού, (ελλ: Ώρος).
"«Ω Ατούμ-Κεπερά! Έγινες υψηλός, ανυψώθηκες ως λίθος του Μπενμπέν στο Ανάκτορο του Φοίνικα (Ηλιόπολη)»"
Ιερά ζώα και το τέλος του κόσμου
Ο Ατούμ –εκτός από την κύρια ανθρωπομορφική του απεικόνιση, σε ύστερες περιόδους αναλαμβάνει τη μορφή του σκαραβαίου, του ταύρου και του λέοντα. Ανάμεσα στα ζώα που ανήκουν σε πρωτόγονες εποχής της γήινης εξέλιξης οι Αιγύπτιοι επέλεξαν τον Ιχνεύμονα για τον Ατούμ, μια σαύρα που υποδηλώνει την αρχέγονη ερπετική καταγωγή του. Ο συγκεκριμένος συμβολισμός παρουσιάζει ειδικό ενδιαφέρον,καθώς αγγίζει μια μάλλον ασυνήθιστη και πολύ λίγο μελετημένη έννοια της αιγυπτιακής μυθολογίας, την ιδέα του τέλους του κόσμου.
Υπάρχει ένας διάλογος ανάμεσα στον Ατούν και τον Ουεσίρ στη Βίβλο της Εξόδου ανά Ημέρα, όπου ο Ατούμ αναφέρει ότι θα βυθίσει τον κόσμο και όλες τις θεότητες του, τους ανθρώπους και όλα τα υπόλοιπα πλάσματα στα αρχέγονα ύδατα του Νουν και ότι μόνον εκείνος και ο Ουεσίρ θα επιβιώσουν με τη μορφή ερπετών. Μία άλλη ιστορία αναφέρει μια αρχέγονη καταστροφή που τελείωσε με ένα μόνο επιβιώσαντα, το φίδι κερχέτ, υπενθύμιση της ικανότητας του ερπετού να προβάλλει ανανεωμένο μετά την απόρριψη του δέρματός του. Υπάρχει μια κυκλική αντίληψη για την ροή της εξέλιξης προς την καταστροφή και την αναγέννηση, μια πρώιμη εκδοχή πιθανώς του κύκλου της εξελικτικής διαδικασίας.
Ο Ατούμ στον ύστερο ελληνιστικό κόσμο
left|thumb|120 px|Πτολεμαίος Β'
Ο E. Grzybek παρουσιάζοντας μια ενδιαφέρουσα ανάλυση των προσφορών του Πτολεμαίου Β’ στον θεό Ατούμ που καταγράφονται σε μια στήλη θεωρεί πως ο μεγάλος αριθμός αναφορών στον Ατούμ ως πατέρα του Πτολεμαίου Β' είναι μάλλον προσδιορισμός του ίδιου του Πτολεμαίου Α', παρά του θεού Ατούμ. Θεωρεί ότι το εικονογραφικό στοιχείο του διπλού στέμματος της Αιγύπτου υποδηλώνει πως οι διαρκείς αναφορές στον Ατούμ είναι στην πραγματικότητα αναφορές στον ίδιο τον Πτολεμαίο Α', πατέρα του Πτολεμαίου Β’.
Ο Μ. Minas αντίθετα σημειώνει ότι ο Ατούμ παντού φέρει στον εικονογραφικό του διάκοσμο το διπλό στέμμα και αυτό σημαίνει ότι στην στήλη δεν προσδιορίζεται μόνον ο Πτολεμαίος Α’ με το όνομα Ατούμ αλλά η βασιλική ιδιότητα αντικαθίσταται σε πολλές περιπτώσεις με τη θεϊκή ιδιότητα,, καθώς είναι στερεότυπο στην Αίγυπτο να αποκαλείται ο φαραώ γιος του θεού.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση αυτό που υποδεικνύεται από την αναφορά του θεού, είτε ως Φαραώ που διεκδικεί τη θεϊκή του καταγωγή είτε ως θεού είναι η μακρά παραμονή του Ατούμ στο πάνθεο των δυνάμεων που έπαιξαν κυριαρχικό ρόλο στην μακραίωνη ιστορία της Αιγύπτου. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο αρχέγονος Ατούμ έφθασε ως την ελληνιστική περίοδο μετουσιωμένος αλλά ακμαίος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εννεάδα της Ηλιούπολης Κατηγορία:Αιγύπτιοι θεοί Κατηγορία:Χθονικοί θεοί Κατηγορία:Ηλιακοί θεοί Κατηγορία:Δημιουργοί θεοί
TRAPPIST-1f
Ο TRAPPIST-1f, γνωστός επίσης ως 2MASS J23062928-0502285 f, είναι εξωπλανήτη ς πιθανά βραχώδης, αλλά κάτω από ένα τεράστιο μανδύα νερού ή ατμού σε πολύ υψηλή πίεση και θερμοκρασία, σε τροχιά μέσα στην κατοικήσιμη ζώνη. Ο TRAPPIST-1f περιφέρεται γύρω από τον υπέρψυχρο νάνο αστέρα TRAPPIST-1, σε απόσταση 39 έτη φωτός από τη Γη στον αστερισμό του Υδροχόου. Ο εξωπλανήτης βρέθηκε με τη χρήση της μεθόδου διέλευσης, κατά την οποία το φως του μητρικού άστρου εξασθενεί, καθώς ο πλανήτης περνά μπροστά από το άστρο του.
Ήταν ένας από τους τέσσερις νέους εξωπλανήτες που ανακαλύφθηκαν σε τροχιά γύρω από τον TRAPPIST-1, βάσει παρατηρήσεων που έγιναν από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Spitzer.