cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοινοτισμός
Οι τέσσερις μορφές του κοινοτισμού
Στη σύγχρονη πολιτική και κοινωνική επιστήμη γίνεται διάκριση, πλέον, μεταξύ τεσσάρων μορφών κοινοτισμού: α. Ο κλασικός ελληνικός δημοκρατικός κοινοτισμός της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας που αναφέρεται στην πολιτειακή και πολιτική οργάνωση ενός κράτους ή μιας κοινότητας κρατών με βάση την άμεση δημοκρατία, προωθώντας μια πολιτεία με λήψη των αποφάσεων από τους πολίτες μέσα από τα δημοψηφίσματα και τις συνελεύσεις. Ο κλασικός κοινοτισμός θέτει ως πρώτιστη αρχή του την διακυβέρνηση ενός δήμου, μιας περιφέρειας ή ενός κράτους από ελεύθερους πολίτες που διαθέτουν ατομική ιδιοκτησία με την παράλληλη οργάνωση της παραγωγικής και εμπορικής οικονομίας μέσα από μορφές κοινοτικών-συνεταιριστικών επιχειρηματικών οργανισμών. Σε αντίθεση με την νεωτερική άμεση δημοκρατία στην οποία οποιοδήποτε ζήτημα μπορεί να τεθεί σε δημοψήφισμα, στον σύγχρονο δημοκρατικό κοινοτισμό ζητήματα που σχετίζονται με τον ανθρωποκεντρισμό, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές, κοινωνικές και πολιτικές ελευθερίες (ανεξιθρησκία, ελευθερία έκφρασης, κοινωνική εργασία, διαφορετικότητα, κλπ) δεν μπορούν να τεθούν σε δημοψηφίσματα.Παράλληλα στην εν λόγω πολιτική κοινότητα ενυπάρχουν και μεσαίες ή μικρές ατομικές-οικογενειακές ιδιωτικού τύπου επιχειρήσεις στα πλαίσια μιας εξισωτικής ανάπτυξης μέσα σε οργανωμένες πολιτικές αμεσοδημοκρατικές κοινότητες. Ο σύγχρονος δημοκρατικός κοινοτισμός ήδη έχει καταστεί επίκαιρος ως πολιτειακό πρόταγμα και στη σύγχρονη εποχή κομίζοντας όλα τα βασικά στοιχεία του κλασικού λαμβάνοντας υπόψη τις νέες κοινωνικές, γεωοικονομικές και πολιτικές συνθήκες των νέων καιρών αλλά και τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου. Το ιδιάζον χαρακτηριστικό του κλασικού κοινοτισμού είναι η υπερβατική πολιτική του πρόταξη πέρα και πάνω από ιδεολογίες. Δεν δύναται να ενταχθεί στον νεωτερικό πολιτικό άξονα αναφοράς, σίγουρα όμως δε θέτει ως πολιτικό υποκείμενο ούτε το άτομο ούτε την κοινωνία γενικά, αλλά την πολιτική κοινότητα ως σύζευξη ατομικής και συλλογικής βούλησης.
β. Ο αμερικανικός κοινοτισμός (communitarianism) του Εμιτάϊ Ετζιόνι, του Michael Sandel και σύγχρονων δυτικών κοινοτιστών που θεωρείται το έναυσμα στην νεωτερική δύση για την επικαιροποίηση του ρόλου της κοινότητας στον σύγχρονο κόσμο. Ο αμερικανικός κοινοτισμός με την ονομασία κομμουνιταριανισμός θέτει περισσότερο ζητήματα ηθικής και ταυτότητας του σύγχρονου ατόμου και προκρίνει ως καταγωγική και ζωτική μήτρα κοινωνικοποίησης του ατόμου την κοινότητα. Ο κομμουνιταριανισμός εισάγει στοιχεία κοινωνικής οικονομίας στον δυτικό καπιταλισμό προκρίνοντας μια κοινωνική εκδοχή καπιταλισμού στο πλαίσιο των κοινοτήτων κάνοντας λόγο για Κοινωνία των Πολιτών.
γ. Ο ελευθεριακός κοινοτισμός ή κομμουναλισμός που έχει κολεκτιβιστικές βάσεις και απορρίπτει την ύπαρξη κράτους και αγοράς. Ο κομμουναλισμός αναπτύσσει μια πολιτική συγκρότηση παρόμοια με κομμουνιστικές και σοσιαλιστικές θεωρήσεις, η οποία απορρίπτει και την ύπαρξη ατομικής ιδιοκτησίας. Στη Γαλλία του 1800 και ειδικότερα μετά την Κομμούνα των Παρισίων του 1871, οι οπαδοί αυτής της Κομμούνας χαρακτηρίζονταν κομμουναλιστές και η γενικότερη δραστηριότητά τους κομμουναλισμός. Από τη χρήση αυτή προέρχεται και η σημερινή αναφορά στον ελευθεριακό κοινοτισμό ως κομμουναλισμό.
δ. Ο κοινωνιολογικός κοινοτισμός δεν έχει καμιά σχέση με την πολιτειακή ή πολιτική συγκρότηση μιας κοινωνίας αλλά αποκλειστικά με την τοπικής εμβέλειας κλειστή οργάνωση κοινοτήτων με βάση κοινωνιολογικές, ηθικές και θρησκευτικές ταυτότητες ή διακρίσεις. Στην Αγγλία στην αρχή του 20ου αιώνα ο όρος αυτός έλαβε την ερμηνεία του φαινομένου της σύγκρουσης κοινωνικών ομάδων με σαφείς πολιτισμικές διαφορές που δρουν στην ίδια περιοχή. Η διαφορετικότητα των συγκρουόμενων αυτών κοινοτήτων προσδιορίζονταν ως προς τη φυλή, τη γλώσσα, το θρήσκευμα, ή την κουλτούρα. Στις περιπτώσεις αυτές οι κοινότητες εμφανίζονται στη πολιτική σκηνή με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που αποτελούν τον κυρίαρχο συνδετικό κρίκο των μελών τους. Έτσι ο κοινωνιολογικός κοινοτισμός, στο ευρωπαϊκό παράδειγμα,  επικράτησε να αφορά το αναγνωρισμένο δικαίωμα χωριστής εκπροσώπησης κοινωνικών ομάδων, π.χ. θρησκευτικών (μουσουλμάνων, εβραίων, ινδουιστών κλπ), οι οποίες στη συνέχεια είναι πιθανόν να συγκρουστούν. Με αυτή τη σημασία αποδόθηκε κατά τις αγγλικές μεταρρυθμίσεις Μόρλεϋ - Μίντο του 1909 η εμφάνιση τέτοιων αντίπαλων ομάδων στην Ινδία, Κεϋλάνη, Παλαιστίνη, Βόρεια Ιρλανδία, μέχρι και τον Καναδά. Τέτοιες ομάδες είναι δυνατόν να καταφύγουν σε εξτρεμιστικές και βίαιες μεθόδους.
Συμπερασματικά
Συμπερασματικά, ο Κοινοτισμός ως πολίτευμα θεωρείται μια ολοκληρωμένη ομόκεντρων κύκλων οργάνωση μιας κοινωνίας με βάση την άμεση δημοκρατία μέσα από πολιτικούς, οικονομικούς, παραγωγικούς και κοινωνικούς θεσμούς σε κάθε μορφή πολιτικής κοινότητας (χωριό, δήμος, περιφέρεια, κράτος, υπερκρατική οντότητα).
Διοικητική διαίρεση νομού Χανίων (πρόγραμμα Καποδίστριας)
right|300px Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι κοινότητες, τα δημοτικά, κοινοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του νομού Χανίων.
-- Δήμος Χανίων --
Ο δήμος Χανίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 53.373 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ακρωτηρίου --
Ο δήμος Ακρωτηρίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 10.321 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ανατολικού Σελίνου --
Ο δήμος Ανατολικού Σελίνου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.468 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αρμένων --
Ο δήμος Αρμένων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.250 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Βάμου --
Ο δήμος Βάμου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.932 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Βουκολίων --
Ο δήμος Βουκολίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.296 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ελευθερίου Βενιζέλου --
Ο δήμος Ελευθερίου Βενιζέλου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 10.586 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Θερίσου --
Ο δήμος Θερίσου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.313 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Καντάνου --
Ο δήμος Καντάνου (Κανδάνου) έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.607 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κεραμιών --
Ο δήμος Κεραμιών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.630 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κισσάμου --
Ο δήμος Κισσάμου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.463 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κολυμβαρίου --
Ο δήμος Κολυμβαρίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.346 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κρυονερίδας --
Ο δήμος Κρυονερίδας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.330 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μυθήμνης --
Ο δήμος Μυθήμνης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.914 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Νέας Κυδωνίας --
Ο δήμος Νέας Κυδωνίας (Γαλατά) έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.301 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Πελεκάνου --
Ο δήμος Πελεκάνου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.259 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Πλατανιά --
Ο δήμος Πλατανιά έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.225 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:.
-- Δήμος Σούδας --
Ο δήμος Σούδας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.840 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Σφακίων --
Ο δήμος Σφακίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.446 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Φρε --
Ο δήμος Φρε έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.122 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Κοινότητα Ασή Γωνιάς --
Η κοινότητα Ασή Γωνιάς έχει (πραγματικό) πληθυσμό 586 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Γαύδου --
Η κοινότητα Γαύδου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 98 κατοίκους και περιλαμβάνει:
Κατηγορία:Νομός Χανίων Χανιων
Δολάριο Μπαρμπάντος
Το δολάριο είναι το νόμισμα των Μπαρμπάντος από το 1882. Ο κωδικός του (ISO 4217) είναι: BBD και κανονικά γράφεται συντομογραφημένα με το σύμβολο του δολαρίου ($ ) ή εναλλακτικά με το Bds$ με σκοπό να διακρίνεται από δολάρια άλλων χωρών. Υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (cents).
Ιστορία
Τα πρώτα δολάρια στα νησιά ήταν ιδιωτικά τραπεζογραμμάτια και εισήχθησαv το 1882. Δεν υπήρχαν υποδιαιρέσεις του δολαρίου και εκείνα τα χαρτονομίσματα κυκλοφόρησαν μαζί με τη βρετανική λίρα, από κοινού με τα χαρτονομίσματα της 1 λίρας που τύπωσε η κυβέρνηση το 1917.
Από το 1920 μερικά από τα ιδιωτικά χαρτονομίσματα ήταν σε ονομαστική αξία στερλίνας, με 1 δολάριο να ισούται με 4 σελλίνια και 2 πένες. Το 1935 εισήχθη το δολάριο των Βρετανικών Δυτικών Ινδιών, το οποίο ήταν ίδιο σε αξία με τις Βρετανικές Δυτικές Ινδίες. Μεταξύ των ετών 1938 και 1949 η κυβέρνηση των Μπαρμπάντος επίσης τύπωσε χαρτονομίσματα που ήταν σε ονομαστική αξία δολαρίων. Τα τελευταία ιδιωτικά χαρτονομίσματα (από ιδιωτική τράπεζα) τυπώθηκαν το 1949. Το 1965 νόμισμα στα Μπαρμπάντος έγινε το Δολάριο Ανατολικής Καραϊβικής.
Το σημερινό δολάριο προήλθε ταυτόχρονα με την ίδρυση της Κεντρικής Τράπεζας των Μπαρμπάντος (CBB) η οποία έγινε με κοινοβουλευτική Πράξη το 1972. Το δολάριο Μπαρμπάντος αντικατέστησε το δολάριο Ανατολικής Καραϊβικής, με το οποίο είχε την ίδια αξία, το 1973. Από τις 5 Ιουλίου του 1975 η ισοτιμία του είναι "κλειδωμένη" έναντι του αμερικανικού δολαρίου της τάξης 2 Δολάρια Μπαρμπάντος = 1 Δολάριο ΗΠΑ.
Τραπεζογραμμάτια
Το 1909 κυκλοφόρησαν από τη Βασιλική Τράπεζα του Καναδά χαρτονομίσματα των 5, 20 και των 100 δολαρίων Από το 1920 τα νομίσματα αυτά έφεραν την αξία τους και σε στερλίνες. Τυπώθηκαν χαρτονομίσματα ως το 1938. Την περίοδο 1922-1940 η Καναδική Εμπορική Τράπεζα τύπωσε παρόμοια χαρτονομίσματα ίδιας αξίας.
Τι 1938-1949 κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα των 1, 2, 5, 20 και των 100 δολαρίων. Όλα τους έφεραν επάνω το πορτρέτο του Γεωργίου ΣΤ΄ της Αγγλίας.
Το μη χρησιμοποιούμενο πια χαρτονόμισμα του 1 δολαρίου ήταν κόκκινο και είχε στην εμπρόσθια όψη του το πορτρέτο του Σάμιουελ Τζάκμαν Πρέσκοντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπαρμπάντος Κατηγορία:Νομίσματα
Μπρίκι
Το μπρίκι (τούρκικα: cezve και ibrik, [dʒezˈve]; κυπριακά: τζουσβές, τζισβές, μπρίκκιν, ιμπρίκκιν; αραβικά: جَِذوة) είναι ένα μεταλλικό σκεύος με μακριά λαβή και χείλος σερβιρίσματος το οποίο χρησιμοποιείται για το ψήσιμο καφέ αλλά και διαφόρων αφεψημάτων. Παραδοσιακά τα μπρίκια όπως κι όλα τα μαγειρικά σκεύη ήταν κατασκευασμένα από ορείχαλκο ή χαλκό και περιστασιακά από ασήμι ή χρυσό. Σήμερα κατασκευάζονται και από ανοξείδωτο ατσάλι, αλουμίνιο ή είναι κεραμικά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μαγειρικά σκεύη Κατηγορία:Καφές
Τοξότης Λάρισας
Ο '''Π.Α.Ο. Τοξότης Λάρισας''' είναι αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου και έχει έδρα στην πόλη της Λάρισας στην Ελλάδα. Τα χρώματα του συλλόγου είναι το ερυθρό και το λευκό.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1943 και συμμετείχε στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Θεσσαλίας εως το 1960 και της ΕΠΣ Λάρισας έως το 1964. Διέθετε μεγάλη βάση φιλάθλων, την τέταρτη μεγαλύτερη στη Λάρισα μετά τον Ηρακλή Λάρισας, το Λαρισαϊκό και τον Αρη Λάρισας και ειχε ως έδρα το Στάδιο Αλκαζάρ. Συμμετείχε στη συγχώνευση των ποδοσφαιρικών συλλόγων της Λάρισας για τη δημιουργία της Α.Ε. Λάρισας το 1964, οπότε και μετονομάστηκε σε «Όλυμπος Λάρισας» απορροφώντας και τον Πανθεσσαλικό. Οι ποδοσφαιριστές του Τοξοτη την αγωνιστική περίοδο 1963-64 οι οποίοι επελέγησαν να στελεχώσουν τη νέα ομάδα ΑΕΛ ήταν οι εξής: Λιόκος, Τσιόλκας, Δελφός, Δρούλιας, Κόντσας, Αραπατσάνης, Ντιούδης. Oι πολύ καλοί παίκτες του Τοξότη Τρακάλας, Λάκης Παγκαρλιώτας, Γιώργος Κουρδουκλάς λόγω συναισθηματικής σύνδεσης με την πρώην ομάδα τους θέλησαν να παίζουν στον απόγονό της τον Όλυμπο και όχι στην ΑΕΛ. To 1966 ως Όλυμπος κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Λάρισας και αγωνίστηκε στη Γ΄ Εθνική. Το 1976 ο Όλυμπος μετονομάστηκε ξανά σε Τοξότης Λάρισας. Το 1984 έφτασε μια ανάσα από την επιστροφή στις εθνικές κατηγορίες μετα την μετονομασία του με το ιστορικό του όνομα όμως ηττήθηκε στα πέναλτι στον τελικό από τον παλιό μεγάλο του αντίπαλο, τον Λαρισαϊκό στην άλλοτε κοινή τους έδρα το Στάδιο Αλκαζάρ. Aγωνίστηκε από το 1987 ως το 1995 στη Δ' Εθνική με πρόεδρο και χρηματοδότη τον Νίκο Χρυσικό. Το ρόστερ της περιόδου 1994-95 στην τελευταία του χρονιά στη Δ' Εθνική με προπονητή τον Νίκο Βλαχούλη, είχε τους εξής ποδοσφαιριστές: Μάκης Χουρίδης, Αντ.Τραμπάκουλος (τερματοφύλακας), Κ.Τσουτσούμης (αρχηγός), Ευ.Σουλιώτης, Γ.Μιχαηλίδης, Γ.Καμάκας, Γ.Καλούσης, Φ.Γκουζιώτης, Χρ.Καπελιάνης, Αλ. Αλεξάκης, Στ.Ζητούδης. Πλέον αγωνίζεται στα τοπικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Λάρισας. Πρώτος σε συμμετοχές είναι ο θρυλικός αρχηγός του Τοξότη, ο μέσος Γιώργος Χολέβας, μετέπειτα και προπονητής των ακαδημιών.
Τίτλοι και διακρίσεις
=== Σύνθεση Ομάδας 2022-23 ===
Πηγές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1943 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λάρισας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1943 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Στέφανος Στρέιτ
Ο Στέφανος Στρέιτ (6 Απριλίου 1835 ή 1837 – 13 Απριλίου 1920) ήταν Έλληνας νομομαθής, τραπεζίτης και πολιτικός. Διετέλεσε μεταξύ άλλων πρόεδρος της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος και υπουργός Οικονομικών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Απριλίου του 1835 ή 1837 στην Πάτρα και ήταν γιος του Γερμανού φιλέλληνα και αξιωματικού Ιωάννη-Αλέξανδρου Στρέιτ, ο οποίος μετά την παραίτησή του από το στράτευμα εγκαταστάθηκε στην Πάτρα.
Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του σπούδασε νομική στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Λειψίας και με την επιστροφή του στην Ελλάδα διορίστηκε το 1861 πρωτοδίκης. Το 1865 προήχθη στο βαθμό του εφέτη, το ίδιο έτος όμως παραιτήθηκε και άσκησε τη δικηγορία στην Πάτρα μέχρι το 1872, χρονιά που διορίστηκε διευθυντής του υποκαταστήματος της Εθνικής τράπεζας στη Λαμία. Αργότερα διορίστηκε ως επιθεωρητής των επαρχιακών καταστημάτων της τράπεζας και στη συνέχεια μετατάχθηκε στο νομικό της τμήμα. Το 1875 αναγορεύτηκε υφηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και το επόμενο έτος έγινε καθηγητής του συνταγματικού και διεθνούς Δικαίου ενώ το 1880 ορίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως ο εκπρόσωπός της στην αποστολή που μετέβη στο Μόναχο για να διευθετήσει το χρέος του κράτους προς τη Βαυαρία.
Το 1889 εξελέγη με μεγάλο ποσοστό υποδιοικητής της Εθνικής Τραπέζης ενώ υπήρξε επίσης πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Ασφαλιστικής και της εταιρίας διώρυγας της Κορίνθου. Το 1896 ανέλαβε διοικητής της Εθνικής Τραπέζης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου 1910 όταν και παραιτήθηκε για λόγους υγείας.
Επί προεδρίας του επεκτάθηκε η δραστηριότητα της Εθνικής και πέραν των συνόρων της Ελλάδας με την ίδρυση της Τράπεζας Κρήτης και της Τράπεζας της Ανατολής. Παράλληλα ενισχύθηκαν ο Μακεδονικός αγώνας και το Ταμείο Εθνικής Άμυνας ενώ εκδόθηκαν δάνεια για την αποκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων που προέρχονταν από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Το 1897 χρημάτισε υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη. Κατά την υπουργική του θητεία επιτεύχθηκαν η ρύθμιση των χρεών του ελληνικού δημοσίου και η σύναψη νέου εξωτερικού δανείου. Διετέλεσε επίσης σύμβουλος του υπουργείου Εξωτερικών.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 13 Απριλίου του 1920. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα στην πρωτεύουσα. Ήταν παντρεμένος από το 1865 με τη Βικτωρία Λόντου, κόρη του πρώην δημάρχου Πατρέων Ανδρέα Λόντου, μαζί με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Γεώργιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Οικογένεια Λόντου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες
Made in Europe
Το Made in Europe είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος, Deep Purple. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στις 4, 5 και 7 Απριλίου του 1975, στο Γκρατς της Αυστρίας, το Σααρμπρύκεν της Γερμανίας και το Παρίσι της Γαλλίας, αντίστοιχα, ενώ κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του επόμενου έτους.
Ο δίσκος αυτός ηχογραφήθηκε στην περιοδεία για την προώθηση του "Stormbringer", με το φορητό στούντιο των Rolling Stones και τα τραγούδια του προέρχονται από το εν λόγω άλμπουμ αλλά και το "Burn". Το "Made in Europe" κυκλοφόρησε από την "Purple Records" στην Ευρώπη και από την Warner στην Αμερική, ενώ επανεκδόθηκε σε μορφή CD, το 1990 και το 2007.
Στην συγκεκριμένη ηχογράφηση παίζουν μουσικοί από την τρίτη γραμμή μελών των Deep Purple με τους Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ στα φωνητικά, Ρίτσι Μπλάκμορ στην κιθάρα, Γκλεν Χιούζ στο μπάσο, Τζον Λορντ στα πλήκτρα και Ίαν Πέις στα τύμπανα. Άξιο αναφοράς είναι ότι οι συναυλίες αυτές είναι και οι τελευταίες του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ με τους Deep Purple, αφού αμέσως μετά αποχώρησε για να δημιουργήσει τους Rainbow.
Τα τραγούδια του δίσκου
1. Burn (Coverdale, Blackmore, Hughes, Lord, Paice) - 7:32
3. Lady Double Dealer (Coverdale, Blackmore) - 4:15
4. You Fool No One (Coverdale, Blackmore, Hughes, Lord, Paice) - 16:42
5. Stormbringer (Coverdale, Blackmore) - 5:38
Θέσεις τσαρτ
Made in Europe (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Οκτώβριος 1976
Τα μέλη των Deep Purple
Το Made in Europe ηχογραφήθηκε από τη τρίτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
Δήμος Αλεξάνδρειας
Ο Δήμος Αλεξάνδρειας είναι δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Η σημερινή σύνθεσή του προέκυψε από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αλεξάνδρειας, Πλατέος, Μελίκης και Αντιγονιδών. Η έκταση του Δήμου είναι 473.39 τ.χλμ και ο πληθυσμός του είναι 41.570 κάτοικοι με βάση την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου είναι η Αλεξάνδρεια από την οποία πήρε και το όνομά του.
Διοικητική ιστορία
Ο δήμος προέρχεται από την αρχική κοινότητα Γιδά που συγκροτήθηκε στις 09/07/1918 που υπαγόταν αρχικά στον Νομό Θεσσαλονίκης. Στις 06/02/1946 μεταφέρθηκε στον Νομό Ημαθίας. Στις 01/03/1948 η κοινότητα αναγνωρίστηκε ως δήμος. Στις 16/01/1953 ο οικισμός και η κοινότητα Γιδά μετονομάστηκαν σε Αλεξάνδρεια. Το 1997 με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκαν στον Δήμο οι κοινότητες Βρυσακίου, Καμποχωρίου, Λουτρού, Νησίου και Νεοχωρίου. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης ο δήμος επεκτάθηκε εκ νέου με την συγχώνευση και των Δήμων Πλατέος, Μελίκης και Αντιγονιδών. Οι ίδιοι δήμοι είχαν προέρθει με τη σειρά τους από προηγούμενες συγχωνεύσεις των κοινοτήτων που αναφέρονται παρακάτω.
Δημοτικές ενότητες και οικισμοί
thumb|Χάρτης των δημοτικών ενοτήτων (πρώην δήμων και κοινοτήτων) του Δήμου Αλεξάνδρειας. {{legend|red|1 - [[#Αλεξάνδρειας|Αλεξάνδρειας}} {{legend|blue|2 - Πλατέος}} {{legend|lightgreen|3 - Μελίκης}} {{legend|yellow|4 - Αντιγονιδών}} ]]
Πιο συγκεκριμένα (με αστερίσκο σημαίνονται οι έδρες των δημοτικών ενοτήτων, σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Αλεξάνδρειας
Οι κάτοικοι της περιοχής συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σημαντικότερος αγωνιστής ήταν ο Ζήσης Γηδιώτης από την Αλεξάνδρεια και ο Αθανάσιος Πολυζόπουλος από το Νησέλλι.
Περιλαμβάνει τις τα παρακάτω δημοτικές κοινότητες και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001).
Δήμαρχοι Αλεξανδρείας (πρώην Γιδά)
....
Πλατέος
thumb|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου.
Η δημοτική ενότητα (πρώην δήμος) Πλατέος έχει συνολικό πληθυσμό 11.128 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του πρώην δήμου ήταν το Πλατύ. Ο σιδηροδρομικός σταθμός Πλατέος αποτελεί σημαντικό κόμβο του εθνικού σιδηροδρομικού δικτύου όπου συνδέονται η γραμμή Αθηνών-Θεσσαλονίκης με τη γραμμή προς τη κεντρική και δυτική Μακεδονία (άξονας Βέροιας-Νάουσας-Έδεσσας-Κοζάνης-Αμυνταίου-Φλώρινας). Στα νότια της κοινότητας βρίσκεται το Κλειδί και ο ομώνυμος οδικός κόμβος όπου συναντώνται οι δύο μεγαλύτεροι οδικοί άξονες της χώρας, Π.Α.Θ.Ε. και Εγνατία Οδός.
Η περιοχή του Πλατέος, εξ’ ολοκλήρου πεδινή, αποτελεί τμήμα της εύφορης πεδιάδας του «κάμπου της Θεσσαλονίκης» που θεωρείται μία από τις πλέον εύφορες αγροτικές περιοχές της Ελλάδας. Η συνολική έκταση που καταλαμβάνει η ενότητα ανέρχεται σε 181.375 στρέμματα. Η παραγωγικότητα του εδάφους είναι υψηλή, λόγω και της αφθονίας του νερού που παροχετεύεται απρόσκοπτα στην περιοχή από ένα πυκνό δίκτυο ποτιστικών και αποστραγγιστικών καναλιών.
Το έδαφος της ευρύτερης περιοχής είναι προσχωσιγενές. Σχηματίστηκε από τη βαθμιαία απομάκρυνση της θάλασσας εξαιτίας της πρόσχωσης με ιλύ των ποταμών Αλιάκμονα και Αξιού και τις ανοδικές ηπειρογενετικές κινήσεις που κατά την Αλλούβιο περίοδο ενήργησαν στη Μακεδονία. Τα λιμναία καθιζήματα των αποξηραμένων γαιών της λίμνης των Γιαννιτσών, που κάλυπτε τη περιοχή έως τις αρχές του περασμένου αιώνα, καθώς και οι ποτάμιες προσχώσεις διαμόρφωσαν την άνω διάστρωση του εδάφους, ενώ τα βαθύτερα στρώματα είναι ποτάμιας κυρίως προέλευσης. Ο υδάτινος ορίζοντας βρίσκεται σε βάθος 2m από την επιφάνεια του εδάφους, ενώ το μέσο υψόμετρο της περιοχής από τη θάλασσα είναι περίπου 7m.
Περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές κοινότητες και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001).
Μελίκης
Η Δημοτική Ενότητα (πρώην δήμος) Μελίκης καταλαμβάνει έκταση 84,1 τ.χλμ. και, κατά την Απογραφή του 2001, είχε συνολικό πληθυσμό 7.438 κατοίκους. Έδρα του πρώην δήμου ήταν η Μελίκη.
Περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές κοινότητες και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001).
Πρόεδροι Κοινότητας Μελίκης
....
Αντιγονιδών
Η Δημοτική Ενότητα (πρώην δήμος) Αντιγονιδών καταλαμβάνει έκταση 57.874 στρέμματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.435 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011. Έδρα του πρώην δήμου ήταν τα Καβάσιλα.
Κατά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι της περιοχής αγωνίστηκαν κατά των Οθωμανών. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Νικόλαος Κωνσταντίνου από το Παλαιό Σκυλλίτσι.
Περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές κοινότητες και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Ημαθίας
Ρουμάνοι
right|300px|thumb|Χάρτης με τη γεωγραφική κατανομή των Ρουμάνων, στον οποίο συμπεριλαμβάνονται και οι Μολδαβοί.
Οι Ρουμάνοι (ρουμ.: Români, παλαιό εξώνυμο: Βλάχοι) είναι γηγενείς της Ρουμανίας, που μοιράζονται μια κοινή ρουμανική κουλτούρα, καταγωγή και μιλούν τη ρουμανική ως μητρική γλώσσα, καθώς και με την ιθαγένεια ή την υπηκοότητα της ίδιας χώρας. Ο νόμος της ρουμανικής ιθαγένειας, που θεσπίστηκε τον Μάρτιο του 1991, θεσπίζει τα δικαιώματα των απογόνων δεύτερης και τρίτης γενιάς των Ρουμάνων πολιτών να αποκτήσουν τη ρουμανική υπηκοότητα, αν μιλούν ρουμανικά και είναι σε θέση να αποδείξουν επαρκείς γνώσεις της ρουμανικής ιστορίας και πολιτισμού. Ο συνολικός αριθμός των Ρουμάνων ανέρχεται στα 23.782.990, αποτελώντας το 90% των κατοίκων της Ρουμανίας και το 70% των κατοίκων της Μολδαβίας, στην οποία ομιλείται η ρουμάνικη γλώσσα. Επίσης, στη Μολδαβία η ρουμάνικη γλώσσα ονομάζεται και μολδαβική γλώσσα.
Σε μια ερμηνεία των αποτελεσμάτων της απογραφής στη Μολδαβία, οι Μολδαβοί καταμετρούνται ως Ρουμάνοι, πράγμα που σημαίνει ότι οι τελευταίοι αποτελούν πλειοψηφία και σε αυτή τη χώρα. Οι Ρουμάνοι είναι επίσης μια εθνική μειονότητα σε αρκετές γειτονικές χώρες που βρίσκονται στην Κεντρική / Ανατολική Ευρώπη, ιδιαίτερα στην Ουγγαρία, τη Βουλγαρία, τη Μολδαβία, τη Σερβία και την Ουκρανία.
Σήμερα, ο συνολικός αριθμός των εθνοτικά Ρουμάνων παγκοσμίως κυμαίνεται από 26 έως 30 εκατομμύρια, ανάλογα με διάφορες πηγές, προφανώς ανάλογα με τον ορισμό του όρου «Ρουμάνος», Ρουμάνοι που είναι γηγενείς στη Ρουμανία και τη Μολδαβία και η διασπορά αυτών, γηγενείς που μιλούν Ρουμανικά, καθώς και άλλες ομάδες, που μιλούν ανατολικές ρωμανικές γλώσσες και θεωρούνται από τους περισσότερους μελετητές ως συστατικό μέρος του ευρύτερου ρουμανικού λαού, ειδικά οι Αρμάνοι, οι Μεγλενορουμάνοι, οι Ιστρορουμάνοι και οι Βλάχοι στη Σερβία, στη Βουλγαρία και στην Κροατία.
Αρχαιότητα
Κατοικούμενο από τους αρχαίους Δάκες, μέρος της σημερινής επικράτειας της Ρουμανίας κατακτήθηκε από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 106 μ.Χ., όταν ο στρατός του Τραϊανού νίκησε το στρατό του ηγεμόνα της Δακίας Δεκέβαλου. Η ρωμαϊκή διοίκηση αποσύρθηκε δύο αιώνες αργότερα, υπό την πίεση των Γότθων και των Κάρπων.
Δύο θεωρίες υπάρχουν για την προέλευση του ρουμανικού λαού. Η μία, γνωστή ως θεωρία της δακορωμαϊκής συνέχειας, δέχεται ότι είναι απόγονοι των Ρωμαίων και των εκρωμαϊσμένων αυτοχθόνων λαών που ζούσαν στη ρωμαϊκή Επαρχία της Δακίας, ενώ η άλλη δέχεται ότι οι Ρουμάνοι είναι απόγονοι Ρωμαίων και εκρωμαϊσμένων αυτοχθόνων πληθυσμών των πρώην Ρωμαϊκών επαρχιών της Ιλλυρίας, της Μοισίας, της Θράκης και της Μακεδονίας και οι πρόγονοι των Ρουμάνων μετανάστευσαν αργότερα από τις ρωμαϊκές αυτές επαρχίες νότια του Δούναβη στην περιοχή που κατοικούν σήμερα.
Σύμφωνα με την πρώτη θεωρία οι Ρουμάνοι προέρχονται από αυτόχθονες πληθυσμούς που κατοικούσαν στη σημερινή Ρουμανία και γύρω από αυτή: Θράκες (Δάκες, Γέτες) και Ρωμαίους λεγεωνάριους και έποικους. Κατά τους δύο πολέμους με τις ρωμαϊκές λεγεώνες, μεταξύ 101-102 μ.Χ. και 105-106 μ.Χ. αντίστοιχα, ο αυτοκράτορας Τραϊανός κατάφερε να νικήσει τους Δάκες και το μεγαλύτερο μέρος της Δακίας έγινε ρωμαϊκή επαρχία.
Εχουν παρατηρηθεί μικρές γενετικές διαφορές μεταξύ των πληθυσμών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (Ελλάδα, Αλβανία) και ιδιαίτερα εκείνων της περιοχής Δνείστερου-Καρπαθίων (Ρουμανία, Μολδαβία, Ουκρανία). Παρά το χαμηλό αυτό επίπεδο διαφοροποίησης μεταξύ τους, η ανάκτηση του (γενεαλογικού) δένδρου και οι βασικές συνθετικές αναλύσεις επέτρεψαν μια διάκριση μεταξύ των πληθυσμιακών ομάδων των Βαλκάνιων-Καρπαθίων (Ρουμάνοι, Μολδαβοί, Ουκρανοί, Σλαβομακεδόνες και Γκαγκαούζων) και των βαλκάνιων μεσογειακών (Έλληνες, Αλβανοί, Τούρκοι). Οι γενετικές συγγένειες μεταξύ των πληθυσμών Δνείστερου-Καρπαθίων και εκείνων της νοτιοανατολικής Ευρώπης δεν αντικατοπτρίζουν τις γλωσσικές τους σχέσεις. Σύμφωνα με την έκθεση, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι εθνοτικές και γενετικές διαφοροποιήσεις σημειώθηκαν σε αυτές τις περιοχές σε σημαντικό βαθμό ανεξάρτητα οι μεν από τις δε.
Μεσαιωνικά και πρώιμα νεότερα χρόνια
Κατά τον Μεσαίωνα, οι Ρουμάνοι ήταν κυρίως γνωστοί ως Βλάχοι, ένας ευρύς όρος τελικά γερμανικής προέλευσης, από τη λέξη "Βάλχα", που χρησιμοποιείτο από τους αρχαίους Γερμανούς λαούς για να αναφερθούν στους Ρομανόφωνους και Κέλτες γείτονές τους. Εκτός από τον διαχωρισμό ορισμένων ομάδων (Αρμάνων, Μεγλενορουμάνων και Ιστρορουμάνων) κατά την Εποχή των Μεταναστεύσεων, πολλοί Βλάχοι μπορούσαν να βρεθούν σε όλα τα Βαλκάνια, στην Τρανσυλβανία πέρα από τα Καρπάθια Όρη βόρεια μέχρι την Πολωνία και δυτικά μέχρι τις περιοχές της Μοραβίας (τμήμα της σύγχρονης Τσεχίας), μερικοί πήγαν ανατολικά μέχρι τη Βολίνια της δυτικής Ουκρανίας και στη σημερινή Κροατία, όπου οι Μόρλατσι εξαφανίστηκαν σταδιακά, ενώ οι Καθολικοί και Ορθόδοξοι Βλάχοι υιοθέτησαν την Κροατική και Σερβική εθνική ταυτότητα αντίστοιχα.
Λόγω των μεταναστεύσεων που ακολούθησαν - όπως εκείνες των Σλάβων, Βουλγάρων, Ούγγρων και Τατάρων - οι Ρουμάνοι οργανώθηκαν σε αγροτικές κοινότητες (obști), σχηματίζοντας μεγάλα συγκεντρωτικά κράτη μόνο το 14ο αιώνα, όταν εμφανίστηκαν οι Παραδουνάβιες Ηγεμονίες της Μολδαβίας και της Βλαχίας, για να αντιμετωπίσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, εξέχοντες Ρουμάνοι μονάρχες, όπως ο Μπογκντάν της Μολδαβίας, ο Στέφανος ο Μέγας, ο Μίρτσεα ο Πρεσβύτερος, ο Μιχαήλ ο Γενναίος, ο Βλαντ ο Ανασκολοπιστής ή ο Ιωάννης της Χουνεντοάρα, συμμετείχαν ενεργά στην ιστορία της Κεντρικής Ευρώπης διεξάγοντας πολύνεκρους πολέμους και ηγούμενοι σημαντικών σταυροφοριών ενάντια στη τότε συνεχή επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατά καιρούς συμμαχώντας είτε με το Βασίλειο της Πολωνίας είτε με το Βασίλειο της Ουγγαρίας σε αυτές τις περιπτώσεις.
Τελικά ολόκληρη η Βαλκανική χερσόνησος προσαρτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ωστόσο η Μολδαβία και η Βλαχία (που εκτεινόταν στη Δοβρουτσά και στη Βουλγαρία) δεν ήταν εντελώς υποταγμένες στους Οθωμανούς, καθώς οι δύο ηγεμονίες έγιναν αυτόνομες (κάτι που δεν συνέβη και με άλλες οθωμανικές εδαφικές κτήσεις στην Ευρώπη). Η Τρανσυλβανία, μια τρίτη περιοχή που κατοικείτο από σημαντική πλειοψηφία Ρουμανόφωνων, ήταν κράτος υποτελές στους Οθωμανούς μέχρι το 1687, όταν το πριγκηπάτο έγινε μέρος των κτήσεων των Αψβούργων. Τα τρία βασίλεια ενώθηκαν για αρκετούς μήνες το 1600, υπό την εξουσία του Πρίγκιπα της Βλαχίας Μιχαήλ του Γενναίου.
Επιπρόσθετα, κατά τη μεσαιωνική εποχή υπήρχαν και άλλα εδάφη γνωστά με την ονομασία της Βλαχίας (όπως η Μεγάλη Βλαχία, ανάμεσα στη Θεσσαλία και τη δυτική Πίνδο, αρχικά εντός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αλλά μετά το 13ο αιώνα αυτόνομη ή ημιανεξάρτητη, η Λευκή Βλαχία, Βυζαντινή ονομασία για την περιοχή μεταξύ του ποταμού Δούναβη και του Αίμου και η Μοραβική Βλαχία, μια περιοχή στη νοτιοανατολική Τσεχία).
Μέχρι το 1541 η Τρανσυλβανία ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, αργότερα (λόγω της κατάκτησης της Ουγγαρίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία) ήταν αυτοδιοικούμενο Πριγκιπάτο που κυβερνούσε η Ουγγρική αριστοκρατία. Το 1699 περιήλθε στα εδάφη των Αψβούργων. Το 19ο αιώνα στην Αυστριακή Αυτοκρατορία επιδικάσθηκε από τους Οθωμανούς με την περιοχή της Βουκοβίνας και, το 1812, οι Ρώσοι κατέλαβαν το ανατολικό μισό της Μολδαβίας, γνωστό ως Βεσσαραβία.
Υστερα νεότερα χρόνια και σύγχρονη εποχή
Στο πλαίσιο των Ρομαντικών (εθνικών) και φιλελεύθερων επαναστάσεων του 1848 σε ολόκληρη την Ευρώπη, τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Μεγάλο Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας ήταν τα πρώτα του είδους τους που συνέβησαν στα Ρουμανόφωνα εδάφη. Αφενός οι Σάξονες και οι Ρουμάνοι της Τρανσυλβανίας (με σταθερή υποστήριξη εκ μέρους της Αυστριακής Αυτοκρατορίας) κατάφεραν να αντιταχθούν επιτυχώς στους στόχους της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848, με τις δύο σημαντικές ιστορικές προσωπικότητες που ηγήθηκαν της κοινής Ρουμανοσαξονικής παράταξης της εποχής του Aβράμ Γιάνκου και του Στέφαν Λούντβιχ Ροτ.
Αφετέρου οι βλαχικές επαναστάσεις του 1821 και του 1848, καθώς και η Μολδαβική Επανάσταση του 1848, που στόχευαν στην ανεξαρτησία από την οθωμανική και ρωσική ξένη κυριαρχία, είχαν σημαντικές επιπτώσεις στη διαδικασία διάδοσης της φιλελεύθερης ιδεολογίας στα ανατολικά και νότια ρουμανικά εδάφη, παρόλο που και οι τρεις τελικά απέτυχαν. Παρόλα αυτά το 1859 η Μολδαβία και η Βλαχία εκλέξανε τον ίδιο ηγεμόνα, δηλαδή τον Αλέξανδρο Ιωάννη Α΄ Κούζα (που βασίλευε ως Domnitor) και έτσι συνενώθηκαν de facto, αποτελώντας τα Ενωμένα Ρουμανικά Πριγκιπάτα την περίοδο μεταξύ 1859 και 1881.
Κατά τη δεκαετία του 1880, τα Ενωμένα Ρουμανικά Πριγκιπάτα, υπό την ηγεσία του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν Domnitor Κάρολου Α΄, πολέμησαν εναντίον των Οθωμανών και η ανεξαρτησία της Ρουμανίας αναγνωρίσθηκε επισήμως το 1878 με τη Συνθήκη του Βερολίνου. Αν και αρχικά το νεοϊδρυθέν Βασίλειο της Ρουμανίας συμμάχησε με την Αυστροουγγαρία, η Ρουμανία αρνήθηκε να εισέλθει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων, επειδή είχε την υποχρέωση συμμετοχής στον πόλεμο μόνο εάν η Αυστροουγγαρία δεχόταν επίθεση. Το 1916 η Ρουμανία εισήλθε στον πόλεμο στο πλευρό της Τριπλής Αντάντ.
Ετσι στο τέλος του πολέμου η Τρανσυλβανία, η Βεσσαραβία και η Βουκοβίνα επιδικάσθηκαν στη Ρουμανία, μέσω μιας σειράς διεθνών ειρηνευτικών συνθηκών, καταλήγοντας σε ένα διευρυμένο και πολύ ισχυρότερο βασίλειο υπό τον βασιλιά Φερδινάνδο Α΄. Το 1920 θεωρείτο ότι ο ρουμανικός λαός αριθμούσε πάνω από 15 εκατομμύρια αποκλειστικά στην περιοχή του ρουμανικού βασιλείου, περισσότερο από το σύνολο των πληθυσμών της Σουηδίας, Δανίας και Ολλανδίας.
Κατά τον μεσοπόλεμο, δύο ακόμη μονάρχες ανέβηκαν στο θρόνο της Ρουμανίας, ο Κάρολος Β΄ και ο Μιχαήλ Α'. Αυτή η βραχύβια περίοδος σημαδεύτηκε κατά καιρούς από πολιτική αστάθεια και προσπάθειες διατήρησης της συνταγματικής μοναρχίας έναντι άλλων ολοκληρωτικών καθεστώτων όπως η απόλυτη μοναρχία ή η στρατιωτική δικτατορία.
Η επανάσταση του 1989 έφερε στην εξουσία τον διαφωνούντα κομμουνιστή Ιόν Ιλιέσκου. Έμεινε στην εξουσία ως αρχηγός του κράτους μέχρι το 1996, όταν ηττήθηκε από τον Εμίλ Κονσταντινέσκου στις γενικές εκλογές του 1996, τις πρώτες στη μετακομμουνιστική Ρουμανία που επέτρεψαν μια ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας. Μετά τη μοναδική θητεία του Κονσταντινέσκου ως πρόεδρου από το 1996 ως το 2000, ο Ιλιέσκου επανεξελέγη στα τέλη του 2000 για άλλη μία θητεία τεσσάρων ετών. Το 2004 εξελέγη πρόεδρος ο Τραϊάν Μπασέσκου.
Πέντε χρόνια αργότερα ο Μπασέσκου επανεκλέχθηκε οριακά για δεύτερη θητεία στις προεδρικές εκλογές του 2009. Το 2014 ο Κλάους Γιοχάνις πέτυχε νίκη-έκπληξη επί του πρώην πρωθυπουργού Βίκτορ Πόντα, στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2014. Έτσι ο Γιοχάνις έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Ρουμανίας προερχόμενος από εθνική μειονότητα (καθώς ανήκει στη κοινότητα Γερμανών της Ρουμανίας, όντας Σάξονας της Τρανσυλβανίας).
Εν τω μεταξύ, τα σημαντικότερα επιτεύγματα της Ρουμανίας στην εξωτερική πολιτική ήταν η ευθυγράμμιση με τη Δυτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες με την ένταξη στο ΝΑΤΟ το 2004 και την Ευρωπαϊκή Ένωση τρία χρόνια αργότερα, το 2007.
Γενετική
Σύμφωνα με δημοσιευμένα δεδομένα, οι συχνότητες απλοομάδας Y-DNA 962 Ρουμάνων (και άγνωστου μέρους Μολδαβών) είναι οι εξής: 28% I2, 18% Rla, 15% R1b, 14% E1b1b, 14% J2,, 3% G2a, 2% N1c, 1% J1, 1% Τ και Q. Με βάση 361 δείγματα, η Απλοομάδα I εμφανίζεται σε 22% στους Ρουμάνους. Η υψηλότερη συχνότητα του I2a1 (I-P37) στα Βαλκάνια ήταν παρούσα πριν από την Πρωτοσλαβική επέκταση και οφείλεται στις αυτόχθονες φυλές και θεωρείται ιδιαίτερα ότι ήταν σύνηθες μεταξύ των αρχαίων Θρακών της Ρουμανίας.
Σύμφωνα με 335 Ρουμάνους που συμμετείχαν στο δείγμα, το 15% αυτών ανήκαν στο R1a. Η Απλοομάδα R1a μεταξύ των Ρουμάνων είναι εξ ολοκλήρου από την ποικιλία Z282 της Ανατολικής Ευρώπης και μπορεί να είναι αποτέλεσμα Βαλτικής, Θρακικής ή Σλαβικής καταγωγής. Το R1a-Z280 ξεπερνά σε αριθμό το R1a-M458 μεταξύ των Ρουμάνων, ενώ το αντίθετο φαινόμενο είναι χαρακτηριστικό για τους Πολωνούς, τους Τσέχους και τους Βούλγαρους. Το 12% των Ρουμάνων ανήκει στο R1b, ο Αλποϊταλικός κλάδος R1b-U152 είναι στο 2% σε 330 δείγματα,ενώ χαμηλότερη συχνότητα καταγράφεται από τους άλλους Βαλκανικούς λαούς. Οι κλάδοι R1b-U106, R1b-DF27 και R1b-L21 αποτελούν το 1% καθένας. Οι ανατολικοί κλάδοι R1b-M269 * και L23 * (Z2103) αποτελούν το 7% και ξεπερνούν σε αριθμό τους Ατλαντικούς κλάδους, επικρατώντας σε τμήματα της ανατολικής Κεντρικής Ευρώπης και ως αποτέλεσμα του Ελληνικού αποικισμού σε μέρη της Σικελίας. Το 8% των Ρουμάνων ανήκει στο E1b1b1a1 (E-M78) σε 265 δείγματα.
Από μια ομάδα 178 ανδρών από 9 Ρουμανικές επαρχίες, κυρίως από την Τρανσυλβανία, οι περισσότεροι ανήκουν στην Παλαιολιθική Ευρωπαϊκή γενεαλογική γραμμή I2a (17% I2a1b, 2% I2a2, 3% I2 *), στην R1a (20%) και στην E1b1b1a1b (19%). Η Απλοομάδα J2 εκπροσωπείται με 16% μεταξύ αυτών, σε αντίθεση με τη δομή στην Ιταλική Χερσόνησο μεταξύ των Ρουμάνων κυριαρχεί ο κλάδος J2b. Περίπου το 10% αυτών ανήκουν στην Απλοομάδα R1b σε όλες τις επαρχίες. Το R1b-U152, ο συγκεκριμένος Αλποϊταλικός κλάδος αντιπροσωπεύεται με 3% μεταξύ αυτών, οι κυριότεροι κλάδοι είναι ανατολικοί, εκτός από το Μπρασόβ, όπου πιο συχνό είναι ο Γερμανικός U106. Ο U106 είναι επίσης κλάδος επικρατέστερος του R1b στο Μπουχούσι και στην Πιάτρα Νέαμτς. Στις επαρχίες του Μπρασόβ και του Ντολζ επικρατεί ο I2, στο Κλουζ ο R1a. Ένα άλλο 6% αυτών ανήκει στον I1 και 2% στον G2a. Οι T, N, Q αντιπροσωπεύονται επίσης από συχνότητες μικρότερες του ένα τοις εκατό.
Παρά τα αμελητέα ρωμαϊκά γενετικά χαρακτηριστικά γενικά, μια μελέτη 219 Ρουμάνων βρήκε ισχυρές ενδείξεις σε άλλα μέρη της Τρανσυλβανίας, στην περιοχή που αντιστοιχεί στη Ρωμαϊκή Δακία. Η δεύτερη υψηλότερη συχνότητα του R1b (31-32%) στην Ανατολική Ευρώπη, μετά το Τρέβιτς της Τσεχίας (32,7%), βρέθηκε στις Ρουμανικές επαρχίες του Αράντ και Άλμπα, που γνώρισαν Κελτικό εποικισμό, τον σοβαρότερο και μοναδικό ρωμαϊκό εποικισμό με σημαντικό αριθμό αποίκων από το Nωρικό (σημερινή Αυστρία) και τη Δυτική Παννονία και αργότερα γερμανικό εποικισμό.
Ο υποκλάδος του R1b δεν αποκαλύφθηκε στην περίπτωση αυτή, αλλά δεν βρέθηκε ποτέ στην Ευρώπη καμία παρόμοια υψηλή ή επικρατούσα συχνότητα των Ανατολικών υποκλάδων του R1b. Τρεις από τις δέκα πόλεις που κατοικούνταν σχεδόν αποκλειστικά από Ρωμαίους πολίτες (Απουλουμ, Aμπελουμ και Ποτάισα) ήταν στη σημερινή επαρχία της Άλμπα Ιούλια, κοντά στη ρωμαϊκή πρωτεύουσα Ζαρμιζεγεθούσα. Η γενετική απομόνωση λόγω μετανάστευσης από τη Μέση Ανατολή δεν φαίνεται εύλογο ιστορικόγεωγραφικό γεγονός, καθώς ακόμη και ο ανατολικός κλάδος της R1b στην Ευρώπη είναι διαφορετικός από εκείνους στη Μέση Ανατολή. Οι μόνες εθνικές ομάδες με υψηλότερες συχνότητες του R1b στην Ανατολή είναι οι Αρμάνοι λόγω της κύριας καταγωγής τους από τη ρωμαϊκή Δύση. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο κλάδος U106, που είναι ελάχιστος μεταξύ των Ρουμάνων, αυξάνεται σε επικρατούντα σε μερικές πόλεις, αλλά ακόμη σε χαμηλή συχνότητα. Η υψηλή συχνότητα του R1b βρέθηκε σε άλλα μέρη της Τρανσυλβανίας - 25% στο Μαραμούρες και τη Χαργκίτα, 20% στο Mεχεντίντσι, 14% στο Μπιχόρ, 11% στη Βράντσεα (νομός). Εξαιρουμένων των Αράντ και Άλμπα Ιούλια, η Απλοομάδα I + G βρέθηκε ως η πιο συχνή παντού, εκτός από το Μαραμούρες, όπου βρέθηκε επικρατούσα η Απλοομάδα J.
Σύμφωνα με μια χρωμοσωματική ανάλυση των Ανατολικοευρωπαίων και των παρακείμενων λαών, η ομάδα των Βουλγάρων και των Σλαβομακεδόνων κατατάσσεται μαζί με τους Ρουμάνους. Οι περισσότεροι Δυτικοί Σλάβοι, οι Ούγγροι και οι Αυστριακοί τείνουν να μοιράζονται με τους Νότιους Σλάβους, τόσα ταυτόσημα σημεία καταγωγής, όσα και με τους Ρουμάνους, τους Μουσουλμάνους Σλαβομακεδόνες και τους Γκαγκαούζους.
Γλώσσα
Οι ρίζες της ρουμανικής γλώσσας, μιας λατινογενούς γλώσσας, μπορούν να αναχθούν στον ρωμαϊκό εποικισμό της περιοχής. Το βασικό λεξιλόγιο είναι λατινικής προέλευσης, αν και υπάρχουν μερικές λέξεις για στοιχειώδεις έννοιες, που μερικές φορές θεωρείται ότι προέρχονται από τη Δακική γλώσσα. Η ρουμανική γλώσσα έχει διατηρήσει τη δομή με κλίσεις της λατινικής γραμματικής.
Κατά τον Μεσαίωνα, η Ρουμανία απομονώθηκε από τις άλλες λατινογενείς γλώσσες και δανείστηκε λέξεις από τις γειτονικές σλαβικές γλώσσες. Αργότερα δανείστηκε μια σειρά από λέξεις από τη γερμανική, την Ουγγρική γλώσσαουγγρική και την τουρκική. Κατά τη νεώτερη εποχή, τους περισσότερους νεολογισμούς δανείστηκε από τα γαλλικά και τα ιταλικά, αν και η γλώσσα έχει αρχίσει όλο και περισσότερο να υιοθετεί αγγλικά δάνεια.
Η μολδαβική γλώσσα, στην επίσημη της μορφή, είναι σχεδόν πανομοιότυπη με τη Ρουμανική, αν και υπάρχουν κάποιες διαφορές στην καθημερινή γλώσσα. Στην ντε φάκτο ανεξάρτητη (αλλά διεθνώς μη αναγνωρισμένη) περιοχή της Υπερδνειστερίας, η επίσημη γραφή που χρησιμοποιείται για τη γραφή της μολδαβικής είναι η κυριλλικη.
Το 2017 μια εκτίμηση του Ethnologue υπολογίζει (παγκοσμίως) τον αριθμό των Ρουμανόφωνων σε περίπου 24,15 εκατομμύρια. Ωστόσο τα 24,15 εκατομμύρια αντιπροσωπεύουν μόνο Ρουμανόφωνους, που δεν είναι όλοι κατ' ανάγκη εθνοτικά Ρουμάνοι. Επίσης ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει τους Ρουμάνους που δεν μιλούν πλέον τη ρουμανική γλώσσα.
Επώνυμα
Πολλά ρουμανικά επώνυμα έχουν την κατάληξη -escu ή (σπανιότερα) -aşcu ή -ăscu, που αντιστοιχεί στη λατινική κατάληξη -iscus και σημαίνει "ανήκων σε κάποιον". Για παράδειγμα ο Πετρέσκου ήταν γιος του Πέτρου. Παρόμοιες καταλήξεις, όπως -asco, -asgo, -sque, -ez, κ.λπ. υπάρχουν σε άλλες Λατινογενείς γλώσσες. Πολλοί Ρουμάνοι στη Γαλλία άλλαξαν την κατάληξη των επωνύμων τους σε -esco, επειδή η προφορά του στα Γαλλικά προσεγγίζει καλύτερα τη ρουμανική προφορά του -escu.
Μια άλλη διαδεδομένη κατάληξη των ρουμανικών επωνύμων είναι το -eanu (ή -an, -anu), που υποδεικνύει τη γεωγραφική προέλευση. Εδώ είναι μερικά παραδείγματα: Moldoveanu / Moldovan / Moldovanu, από την περιοχή της Μολδαβίας ή από τον ποταμό Μόλδοβα, Munteanu "από τα βουνά", Jianu "από την περιοχή του ποταμού Jiu", Pruteanu που σημαίνει από τον ποταμό Προύθο (Prut), Mureşanu, που σημαίνει από τον ποταμό Mureș, Petreanu (δηλαδή ο γιος του Petre) κλπ.
Άλλες καταλήξεις είναι -aru (ή -oru, -ar, -or), που δείχνει επάγγελμα (όπως Feraru "σιδεράς", Milar "μυλωνάς"), και -ei, συνήθως με A- στην αρχή, μπροστά από θηλυκό όνομα, που είναι γενική θηλυκού κληρονομημένη από τα Λατινικά, όπως Amariei "της Μαρίας", Aelenei "της Έλενας"". Αυτά τα επώνυμα με μητρωνυμικές ρίζες είναι κοινά στην ιστορική περιοχή της Μολδαβίας.
Τα πιο συνηθισμένα επώνυμα είναι Pop / Popa (παπάς) (σχεδόν 200.000 Ρουμάνοι έχουν το επώνυμο αυτό) [71] -Popescu (γιος του παπά) - περίπου 150.000 έχουν αυτό το όνομα - και Ionescu (γιος του Ιωάννη (Ιοn)).
Ετυμολογία του ονόματος Ρουμάνος
thumb|200px|right|Ρουμάνοι επαναστάτες του 1848 κυματίζοντας την τρίχρωμη σημαία Το όνομα "Ρουμάνος" προέρχεται από το Λατινικό "Romanus". Υπό κανονικές φωνητικές αλλαγές που είναι χαρακτηριστικές στις λατινογενείς γλώσσες, το όνομα romanus κατά τη διάρκεια των αιώνων μετατράπηκε σε "rumân". Μια παλαιότερη μορφή "român" εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται σε ορισμένες περιοχές. Οι κοινωνικογλωσσικές εξελίξεις στα τέλη του 18ου αιώνα οδήγησαν σε σταδιακή υπεροχή της ορθογραφικής μορφής "român", που στη συνέχεια γενικεύτηκε κατά την Εθνική αφύπνιση της Ρουμανίας στις αρχές του 19ου αιώνα.
Μέχρι το 19ο αιώνα ο όρος Ρουμάνος χαρακτήριζε τους ομιλητές της Δακορουμανικής διαλέκτου της Ρουμανικής γλώσσας, δηλαδή μια πολύ πιο ξεχωριστή έννοια από αυτή της Ρουμανίας, της χώρας των Ρουμάνων. Πριν από το 1867 οι (Δακο-)Ρουμάνοι αποτελούσαν τμήμα διαφορετικών κρατικών οντοτήτων: με τους Μολδαβούς και τους Βλάχους να είναι χωρισμένοι και να διαμορφώνουν ξεχωριστές πολιτικές ταυτότητες, έχοντας δικά τους κράτη και με τους υπόλοιπους Ρουμάνους να ανήκουν σε άλλα κράτη. Ωστόσο διατηρούσαν τη ρουμανική πολιτιστική και εθνοτική τους ταυτότητα.
Δακορουμάνοι
Για να διακρίνονται οι Ρουμάνοι από τους άλλους λατινογενείς λαούς των Βαλκανίων (Αρμάνοι, Μεγλενορουμάνοι και Ίστρορουμάνοι) ο όρος Δακορουμάνοι χρησιμοποιείται μερικές φορές για να αναφέρεται σε όσους μιλούν την τυποποιημένη Ρουμανική γλώσσα και ζουν στην επικράτεια της αρχαίας Δακίας (σήμερα αποτελούμενη κυρίως από τη Ρουμανία και τη Μολδαβία), αν και κάποιοι Δακορουμάνοι βρίσκονται στο ανατολικό τμήμα της Κεντρικής Σερβίας (που ήταν μέρος της αρχαίας Μοισίας).
Ετυμολογία του όρου Βλάχος
Το όνομα των "Βλάχων" είναι ένα εξώνυμο που χρησιμοποιήθηκε από τους Σλάβους για να αναφέρονται σε όλους τους εκρωμαϊσμένους γηγενείς των Βαλκανίων. Έχει την προέλευσή της από το αρχαίο γερμανικό - συγγενές με την "ουαλική" και τη "βαλλονική" - και ίσως ακόμα αρχαιότερα, από τη ρωμαϊκή ονομασία Volcae, που ήταν αρχικά Κελτική φυλή. Από τους Σλάβους πέρασε σε άλλους λαούς, όπως οι Ούγγροι (Ολάχ) και οι Έλληνες (Βλάχοι). Η Βλαχία, η νότια περιοχή της Ρουμανίας, παίρνει το όνομά της από την ίδια πηγή.
Σήμερα, ο όρος Βλάχοι χρησιμοποιείται συχνότερα ως αναφορά στους εκρωμαϊσμένους πληθυσμούς των Βαλκανίων που μιλάνε τη Δακορουμάνικη, τη Βλάχικη (Αρμανική), την Ιστρορουμανική και τη Βλάχικη (Μογλενίτικη) γλώσσα.
Ανθρωπώνυμα
Αυτά είναι οικογενειακά ονόματα που προέρχονται από Βλάχους ή Ρουμάνους. Τα περισσότερα από αυτά τα ονόματα δίνονταν όταν κάποιος Ρουμάνος εγκαθίστατο σε μη Ρουμανική περιοχή. Παραδείγματα: Oláh (37.147 Ούγγροι έχουν αυτό το όνομα), Vlach, Vlahuta, Vlasa, Vlasi, Vlašic, Vlasceanu, Voloh, Volyh, Vlack, Flack, Vlax, Βλάχος, Βλαχόπουλος, Βλάσης.
Ρουμάνοι εκτός Ρουμανίας
Οι περισσότεροι Ρουμάνοι ζουν στη Ρουμανία, όπου αποτελούν πλειοψηφία. Οι Ρουμάνοι αποτελούν επίσης μειονότητα στις χώρες που συνορεύουν με τη Ρουμανία. Ρουμάνοι βρίσκονται επίσης σε πολλές χώρες, κυρίως στην Ιταλία, την Ισπανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γερμανία, τη Γαλλία, τον Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ολλανδία, την Αυστρία, την Ελβετία, τη Σουηδία και την Πορτογαλία. Η Ιταλία και η Ισπανία είναι δημοφιλείς προορισμοί μετανάστευσης, λόγω του σχετικά χαμηλού γλωσσικού φραγμού, και οι δυο τους σήμερα φιλοξενούν περίπου ένα εκατομμύριο Ρουμάνους. Όσον αφορά τη γεωπολιτική ταυτότητα, πολλά άτομα ρουμανικής εθνικότητας στη Μολδαβία προτιμούν να αυτοπροσδιορίζονται ως Μολδαβοί.
Για παράδειγμα η απογραφή των ΗΠΑ του 2000 υπολόγισε (βάσει στατιστικής δειγματοληψίας των δεδομένων των νοικοκυριών) ότι 367.310 ερωτηθέντες δήλωσαν ρουμανική καταγωγή (περίπου το 0,1% του συνολικού πληθυσμού).
Ο πραγματικός συνολικός καταγεγραμμένος αριθμός Ρουμάνων που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ ήταν μόνο 136.000. Ωστόσο ορισμένες μη ειδικές οργανώσεις έχουν κάνει εκτιμήσεις που είναι σημαντικά υψηλότερες: μια μελέτη του 2002 του Ρουμανοαμερικανικού Δικτύου Α.Ε. αναφέρει μια εκτίμηση 1.200.000 για τον αριθμό των Ρουμανοαμερικανών.
Η εκτίμηση αυτή, ωστόσο, επισημαίνει ότι "... έχουν συμπεριληφθεί και άλλοι μετανάστες εθνικών μειονοτικών ομάδων από τη Ρουμανία όπως: Αρμένιοι, Γερμανοί, Τσιγγάνοι, Ούγγροι, Εβραίοι και Ουκρανοί". Περιλαμβάνει επίσης ένα απροσδιόριστο αριθμό Ρουμάνων δεύτερης και τρίτης γενιάς και έναν απροσδιόριστο αριθμό που ζει στον Καναδά. Δεν παρέχεται εύρος σφάλματος για την εκτίμηση. Όσον αφορά τα στοιχεία της Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών του 2000, σχεδόν το 20% του συνολικού πληθυσμού δεν ταξινομήθηκε ή ανέφερε καταγωγή και η απογραφή υπόκειται επίσης σε υποεκτίμηση, μη πλήρες ποσοστό ανταπόκρισης (67%) και σφάλματα δειγματοληψίας γενικά.
Συνεισφορά στην ανθρωπότητα
Οι Ρουμάνοι έχουν παίξει και συνεισφέρει σημαντικό ρόλο στην προαγωγή των τεχνών, του πολιτισμού, των επιστημών, της τεχνολογίας και της μηχανικής.