cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1955
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1955 διεξήχθη στις 6 Μαρτίου στο Μαρούσι. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Σιδερής του Παναθηναϊκού (απόσταση 10.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1955 Κατηγορία:Μαρούσι
Πανεπιστήμιο του Τβέντε
Το Πανεπιστήμιο του Τβέντε (ολλανδικά: Universiteit Twente, ) είναι πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Ένσχεντε, στην Ολλανδία. Προσφέρει ερευνητικά, προπτυχιακά, μεταπτυχιακά και διδακτορικά προγράμματα και περιλαμβάνει τόσο πολυτεχνικά τμήματα όσο και κοινωνικές επιστήμες και επιστήμες του ανθρώπου. Διατηρώντας το επιχειρηματικό πνεύμα, το Πανεπιστήμιο συνεισφέρει σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο στην περιοχή της Ολλανδίας όπου βρίσκεται. Το UT (συντομογραφία του University of Twente) συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο του Ντελφτ και το Πολυτεχνείο του Αϊντχόβεν υπό την ομπρέλα του 3TU.Federation και είναι επίσης μέλος του Ευρωπαϊκού Συνασπισμού Καινοτόμων Πανεπιστημίων (European Consortium of Innovative Universities -ECIU).
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1961 με την ονομασία "Technische Hogeschool Twente", όντας το τρίτο μεγαλύτερο επαγγελματικό ινστιτούτο που αργότερα έγινε πανεπιστήμιο (τα άλλα δύο ήταν το Delft και το Eindhoven). Αργότερα, το 1986, άλλαξε το όνομά του σε Universiteit Twente (Πανεπιστήμιο του Τβέντε). Η απόφαση της Ολλανδικής κυβέρνησης να τοποθετήσει το νέο ινστιτούτο στο Enschede, την κύρια πόλη του Τβέντε, σχετιζόταν αρκετά με την πλούσια βιομηχανική ιστορία αυτής της βορειοανατολικής επαρχίας. Ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας ήταν το γεγονός ότι η τοπική οικονομία χρειαζόταν μία ώθηση που θα την αποζημίωνε για την συρρικνωμένη βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας.
Πανεπιστημιούπολη
Το Πανεπιστήμιο του Τβέντε χτίστηκε στην πρώην κρατική περιουσία του Drienerlo, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στο Χέγκενλο και στο Έντσχεντε. Πάνω σε αυτό το όμορφο τοπίο συνολικής έκτασης 140 εκταρίων, που περιλαμβάνει δασικές εκτάσεις, λιβάδια και νερό, οι αρχιτέκτονες Van Tijen και Van Embden σχεδίασαν την πρώτη -και μέχρι τώρα- την μοναδική πανεπιστημιούπολη της Ολλανδίας σύμφωνα με τα Αμερικανικά πρότυπα. Φοιτητές και προσωπικό ζουν, εργάζονται και ασκούν διάφορες δραστηριότητες στον ελεύθερο χρόνο τους μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Με το πέρασμα των χρόνων, αρκετοί άλλοι σημαντικοί αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες συνεισέφεραν στο σχεδιασμό της πανεπιστημιούπολης.
Φοιτητές και προσωπικό στο Πανεπιστήμιο του Τβέντε συνεχίζουν να είναι μία ενεργή ακαδημαϊκή κοινότητα. Η όμορφη πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου έχει άριστες αθλητικές και πολιτιστικές εγκαταστάσεις που έχουν τονώσει την ανάπτυξη μιας μεγάλης γκάμας φοιτητικών οργανώσεων, φοιτητικών κοινωνικών εκδηλώσεων, και μιας συνεχή ροής νέων πρωτοβουλιών. Το Student Union, το οποίο διοικείται αποκλειστικά από φοιτητές, προωθεί τα ενδιαφέροντα όλων των φοιτητικών οργανώσεων και επίσης διαχειρίζεται αρκετά κτίρια, συμπεριλαμβανομένου και του φοιτητικού κοινωνικού κέντρου στην καρδιά του Enschede. Φοιτητές και προσωπικό στο Πανεπιστήμιο του Τβέντε συνεχίζουν να είναι μία ενεργή ακαδημαϊκή κοινότητα. Ή όμορφη πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου έχει άριστες αθλητικές και πολιτιστικές εγκαταστάσεις που έχουν τονώσει την ανάπτυξη μιας μεγάλης γκάμας φοιτητικών οργανώσεων, φοιτητικών κοινωνικών εκδηλώσεων, και μιας συνεχoύς ροής νέων πρωτοβουλιών. Το Student Union, το οποίο διοικείται αποκλειστικά από φοιτητές, προωθεί τα ενδιαφέροντα όλων των φοιτητικών οργανώσεων και επίσης διαχειρίζεται αρκετά κτίρια, συμπεριλαμβανομένου και του φοιτητικού κοινωνικού κέντρου στην καρδιά του Enschede. Άλλωστε, πάνω από 100 φοιτητικοί, αθλητικοί, πολιτιστικοί, διεθνείς, κοινωνικοί και επιχειρηματικοί σύλλογοι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της φοιτητικής ζωής στο Τβέντε.
Διοίκηση
Ο τωρινός πρύτανης του πανεπιστημίου είναι ο Δρ. Thom Palstra, που πήρε τη θέση στις 25 Νοεμβρίου 2016. Τα άλλα δύο μέλη του εκτελεστικού συμβουλίου είναι οι κ. V. van der Chijs (Πρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου) και ο ir. K.J. van Ast (Αντιπρόεδρος).
Σχολές
Υπάρχουν έξι Σχολές στο Πανεπιστήμιο του Τβέντε:
Κάθε Σχολή οργανώνεται με τη σειρά της σε αρκετά παραρτήματα. https://www.utwente.nl/en/organization/structure/research-institutes/sbe/
Εκπαίδευση
Τα πτυχιακά προγράμματα στο Πανεπιστήμιο του Τβέντε ποικίλουν : διοίκηση επιχειρήσεων, ψυχολογία, μηχανική και βιοϊατρική τεχνολογία. Τα προγράμματα μαθημάτων είναι ευρείας γκάμας, ευέλικτα και προσαρμοσμένα στις ανάγκες της αγοράς εργασίας. Οι περισσότεροι φοιτητές συνδυάζουν τις εργασίες των μαθημάτων τους στο κυρίως πρόγραμμα που ακολουθούν με ένα συνεκτικό σετ από άλλα μαθήματα άλλης ειδικότητας. Ο αριθμός των διεθνών φοιτητών στο UT αυξάνεται συνεχώς. Σχεδόν όλα τα μεταπτυχιακά προγράμματα (και αρκετά προπτυχιακά προγράμματα) διδάσκονται στα Αγγλικά. Μισοί από τους διδακτορικούς φοιτητές στο UT προέρχονται από χώρες εκτός Ολλανδίας.
Το Πανεπιστήμιο του Τβέντε περιλαμβάνει ερευνητικά προγράμματα παγκοσμίου κύρους. Στις εφαρμοσμένες επιστήμες, έμφαση δίνεται στη νανοτεχνολογία, στην τεχνολογία επεξεργασίας, στις επιστήμες μηχανικού, στην τεχνολογία πληροφορίας και επικοινωνίας, και στις βιοϊατρικές επιστήμες. Το Πανεπιστήμιο έχει επίσης πολλά προγράμματα σχετικά με τη διαχείριση (management) και τις επιστήμες του ανθρώπου.
Το Πανεπιστήμιο του Τβέντε θεωρεί πολύ σημαντική την χρήσιμη εφαρμογή της γνώσης στην κοινωνία. Δια βίου εκπαιδευτικά προγράμματα και εταιρείες που ξεκινούν μέσα από το πανεπιστήμιο συνηγορούν προς αυτήν τη δέσμευση, όπως επίσης και η έντονη ανάμειξη του UT σε ερευνητικά προγράμματα που βελτιώνουν τις υποδομές γνώσης στην Ολλανδία. Μέχρι τώρα, το UT έχει δημιουργήσει πάνω από 600 εταιρείες: περισσότερες από κάθε άλλο Ολλανδικό πανεπιστήμιο.
Από την αρχή, το Πανεπιστήμιο του Τβέντε προσπαθεί να θέσει τις εφαρμοσμένες επιστήμες σε ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο. Φοιτητές και ερευνητές πάντοτε προσπαθούν να κοιτούν πέρα από τη δικό τους αντικείμενο και να εγκαθιστούν συνδέσμους ανάμεσα σε διάφορα πεδία. Το Πανεπιστήμιο του Τβέντε πιστεύει ότι μία διεπιστημονική προσέγγιση θα τονώσει την καινοτομία τόσο στην επιστήμη όσο και στην κοινωνία το ίδιο.
Rankings
Το 2017 το Times Higher Education World University Rankings κατέταξε το Πανεπιστήμιο του Τβέντε στη θέση 153 παγκοσμίως Επίσης, το Πανεπιστήμιο του Τβέντε κατατάχθηκε στην 82 η θέση παγκοσμίως στον τομέα της Μηχανικής και Τεχνολογίας και στην 61η θέση στον τομέα της Επιστήμης Υπολογιστών.
To Leiden Ranking (2016) κατέταξε το Πανεπιστήμιο του Τβέντε στη θέση 127 σε επίπεδο Ευρώπης.
Το Webometrics Ranking of World Universities (201 6 ) κατέταξε το Πανεπιστήμιο του Τβέντε  στη 215 η  θέση στον κόσμο και στην 75 η  στην Ευρώπη.[12]
Το Πανεπιστήμιο του Τβέντε έχει επίσης τον τίτλο του πιο επιχειρηματικού πανεπιστημίου στην Ολλανδία και ψηφίστηκε ως το καλύτερο Ολλανδικό πανεπιστήμιο στον τομέα της αξιοποίησης.
Σημειώσεις και παραπομπές
· Jaarverslag UT 2007 [Year report 2007], University of Twente.
· ''"History of the University of Twente". Ανακτήθηκε 26 Ιανουαρίου 2014.''
· ''"Members of the Executive Board". Ανακτήθηκε 4 Μαΐου 2016.''
· ''"University of Twente, Faculties". Ανακτήθηκε 26 Ιανουαρίου 2014.''
· "University of Twente Top universities".
· ''"Academic Ranking of World Universities: Global". Institute of Higher Education, Shanghai Jiao Tong University. 2016. Ανακτήθηκε 8 Σεπτεμβρίου, 2016.''
· ''"QS World University Rankings 2016/17". Quacquarelli Symonds Limited. 2016. Ανακτήθηκε 8 Σεπτεμβρίου, 2016.''
· ''"Best universities in Europe 2017". The Times Higher Education. 2016.Ανακτήθηκε 22 Οκτωβρίου, 2016.''
· ''"Leiden Ranking 2014". Ανακτήθηκε 2014-01-26.''
· ''"Webometrics Ranking of World Universities". www.webometrics.info. Ανακτήθηκε 23 Φεβρουαρίου 2015.''
· "QS World University Rankings 2016".
· ''"University of Twente". timeshighereducation. Ανακτήθηκε 2016-10-22.''
· "times higher education rankings Engineering and Technology".
· "Academic Ranking of World Universities 2016".
·  http://www.utwente.nl/en/archive/2013/06/university-of-twente-most-enterprising-university.doc/
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τβεντε Κατηγορία:Οφερέισελ
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1966-67
Το Κύπελλο Πρωταθλητριών της περιόδου 1966-67 ήταν το δωδέκατο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η Σέλτικ για πρώτη φορά στην ιστορία της νικώντας στον τελικό την Ίντερ του Ελένιο Ερέρα και των Σάντρο Ματσόλα, Τζατσίντο Φακέτι, Μπούρνιτς, Πίκι, Γκουαρνέρι, Ντομενγκίνι, Κόρσο, Καπελίνι, Σάρτι με σκορ 2-1. Ο τελικός διεξήχθη στις 25 Μαΐου του 1967 στο Εθνικό Στάδιο της Λισαβόνας και τον παρακολούθησαν 45.000 θεατές. Μολονότι η Ίντερ προηγήθηκε στο 6' με εύστοχο κτύπημα πέναλτι του Σάντρο Ματσόλα, οι Σκωτσέζοι κατέκτησαν το τρόπαιο, χάρη στα τέρματα του Γκέμελ στο 62' και του Τσάλμερς στο 83'. Από τους πρωταγωνιστές της νίκης ήταν και ο Τζιμ Κρέιγκ. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού που κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών ποδοσφαίρου βρετανική ομάδα.
Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Πρώτος γύρος
Σημειώσεις <references group="σ."/>
Δεύτερος γύρος
Σημειώσεις <references group="σ."/>
Ημιτελική φάση
Σημειώσεις <references group="σ."/>
Stand by Me (τραγούδι, Μπεν Ε. Κινγκ)
Το Stand by Me είναι τραγούδι που ερμήνευσε πρώτη φορά ο Μπεν Ε. Κινγκ και γράφτηκε από τους Τζέρι Λίμπερ και Μάικ Στόλερ. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στον δίσκο του Don't Play That Song!, το 1962, ενώ το 1961 είχε κυκλοφορήσει και ως single, το οποίο έφτασε έως το νούμερο 4 των αμερικανικών Billboard Hot 100. Το 1968, κυκλοφόρησε ξανά και αυτή τη φορά έφτασε έως το νούμερο 9. Πρόκειται για ένα πολυδιασκευασμένο τραγούδι, με τις ηχογραφημένες διασκευές να ξεπερνούν τις 400.
Το 1975, κυκλοφόρησε και ως single, η διασκευή του Τζον Λένον, η οποία έφτασε έως το νούμερο 20 των αμερικανικών Hot 100. Το 1986, το τραγούδι συμπεριλήφθηκε και στο soundtrack της ταινίας Stand by Me. Βάσει εκτιμήσεων του 2012, από τα δικαιώματα του κομματιού είχαν εισπραχθεί πάνω από 17 εκατομμύρια λίρες, κάνοντάς το έτσι το έκτο πιο επιτυχημένο τραγούδι όλων των εποχών. Το 50% αυτών ανήκουν στον Μπεν Ε. Κινγκ.
Το 1999, η BMI, το κήρυξε το τέταρτο τραγούδι με τις περισσότερες ερμηνείες, στον 20ο αιώνα, οι οποίες έφταναν περίπου τις 7 εκατομμύρια. Το περιοδικό Rolling Stone, το συμπεριέλαβε στη λίστα του με τα 100 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, τοποθετώντας το στην 122η θέση. Το 2015, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, συμπεριέλαβε, την έκδοση του Κινγκ, στο National Recording Registry, επειδή είναι «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά» σημαντικό.
Το 2016, το συγκρότημα Florence and the Machine έκανε διασκευή του τραγουδιού για το soundtrack και το trailer του βιντεοπαιχνιδιού Final Fantasy XV. Το τραγούδι ανέβηκε στην 15η θέση του Billboard Hot Rock Singles τον Δεκέμβριο του 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1961 Κατηγορία:Singles του 1961 Κατηγορία:Singles του 1968 Κατηγορία:Singles του 1975 Κατηγορία:Singles του 1980 Κατηγορία:Singles του 1985 Κατηγορία:Singles του 1998 Κατηγορία:Singles του 2010 Κατηγορία:Τραγούδια του Τζον Λένον Κατηγορία:Τραγούδια του Έλτον Τζον Κατηγορία:Singles της Atco Records Κατηγορία:Singles της Apple Records Κατηγορία:Singles της Epic Records Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Singles της RCA Records Κατηγορία:Μουσική του Final Fantasy
Ούγκο Τσερλέτι
Ο Ούγκο Τσερλέτι (ιταλ Ugo Cerletti) (Κονελιάνο, 26 Σεπτεμβρίου 1877 - Ρώμη, 25 Ιουλίου 1963) υπήρξε ένας Ιταλός ψυχίατρος, νευρολόγος και καθηγητής της Ιατρικής. Μαζί με τον Λούτσιο Μπίνι, επινόησαν την ηλεκτροσπασμοθεραπεία, γνωστή και ως "ηλεκτροσόκ", το 1937, και η πρώτη εφαρμογή της έλαβε χώρα τον Απρίλιο του 1938 και αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία της ψυχιατρικής επιστήμης.
Βιογραφία
Συνέχισε τις σπουδές του δίπλα στους πιο επιφανείς νευρολόγους της εποχής του, πρώτα στο Παρίσι, με τον Πιέρ Μαρί και τον Ερνέστ Ντυπρέ, και στη συνέχεια, στο Μόναχο της Γερμανίας με τον Έμιλ Κραίπελιν (τον «πατέρα» της σύγχρονης ψυχιατρικής) και τον  Αλοΐσιο Αλτσχάιμερ (ανακάλυψε τη γεροντική άνοια, μια ασθένεια την οποία ο Κραίπελιν θα προσδιόριζε αργότερα ως ασθένεια του Αλτσχάιμερ). Στη συνέχεια σπούδασε στη Χαϊδελβέργη, δίπλα στο νευροπαθολόγο Φραντς Νισλ.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, διορίστηκε διευθυντής του νευροβιολογικού εργαστηρίου του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου του Μομπέλλο, στο Μιλάνο. Το 1925 διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπάρι και το 1928 διορίστηκε διευθυντής του Τμήματος Νευροψυχιατρικής του Πανεπιστημίου της Γένοβας. Το 1935 έγινε διευθυντής της νευροψυχιατρικής κλινικής του Πανεπιστημίου La Sapienza της Ρώμης.
Ηλεκτροσπασμοθεραπεία
Το 1937 ο Ούγκο Τσερλέτι μαζί με τον Λούτσιο Μπίνι εμπνεύστηκαν την ηλεκτροσπασμοθεραπεία για τη θεραπεία των ψυχικών διαταραχών. Γι' αυτή τους την ανακάλυψη, οι δύο επιστήμονες προτάθηκαν για το βραβείο Νόμπελ, το οποίο όμως δεν κατάφεραν να κερδίσουν.
Η ιδέα της ηλεκτροσπασμοθεραπείας βασίστηκε στην έρευνα που διεξήγαγε ο νομπελίστας Γιούλιους Βάγκνερ-Γιάουρεγκ πάνω στη θεραπευτική χρήση των σπασμών που προκαλούνται από την ελονοσία καθώς και στις θεωρίες που αναπτύχθηκαν από τον Λάντισλαβ Μεντούνα σύμφωνα με τις οποίες, η σχιζοφρένεια και η επιληψία ήταν σπάνιο να συνυπάρχουν στον ίδιο ασθενή. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι θεωρίες του Μάνφρεντ Σάκελ, ο οποίος το 1933 υπήρξε ο εμπνευστής της «θεραπείας με ινσουλινικό σοκ».
Έρευνα και τιμητικές διακρίσεις
Το 1946 διετέλεσε πρόεδρος της Ιταλικής Εταιρείας Ψυχιατρικής, και το 1950 έλαβε τιμητικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι.
Στη μακρά καριέρα του ως ψυχίατρος και νευρολόγος, ο Τσερλέτι δημοσίευσε 113 επιστημονικές εργασίες σχετικά με τη νόσο του Αλτσχάιμερ, τη δομή των νευρογλοιακών κυττάρων, τον φυσιολογικό και παθολογικό νευρικό ιστό, τη σύφιλη και την ενδημική βρογχοκήλη.
Πέθανε στις 25 Ιουλίου 1963 στη Ρώμη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιταλοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί Κατηγορία:Νευροψυχολογία Κατηγορία:Νευρολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί ψυχίατροι
Τζακ Άμποττ
Ο Τζακ Άμποττ (Jack Henry Abbott, 21 Ιανουαρίου 1944 - 10 Φεβρουαρίου 2002) ήταν Αμερικανός εγκληματίας και συγγραφέας. Βγήκε από τη φυλακή το 1981 με αναστολή, μετά από την κυκλοφορία του βιβλίου του Στην κοιλιά του κτήνους (In the Belly of the Beast), που γράφτηκε και εκδόθηκε με βοήθεια από τον Νόρμαν Μέιλερ. Το βιβλίο, που περιέγραφε τη ζωή στις αμερικάνικες φυλακές και τις συνθήκες που -σύμφωνα με τον ίδιο τον Άμποττ- τον οδήγησαν σ' αυτές, έγινε αρκετά γνωστό και κέρδισε την εκτίμηση των κριτικών. Όμως, λίγο καιρό μετά την απελευθέρωσή του ο Άμποττ διέπραξε άλλον ένα φόνο και φυλακίστηκε ξανά για την υπόλοιπη ζωή του.
Βιογραφία
Ο Άμποττ γεννήθηκε σε μια βάση του Αμερικανικού Στρατού στο Μίσιγκαν, γιος ενός Αμερικανού στρατιώτη και μιας Κινέζας πόρνης. Πιστεύεται ότι αυτό το οικογενειακό περιβάλλον συνετέλεσε στην προβληματική μετέπειτα ζωή του. Σύμφωνα με το βιβλίο του, φιλοξενούνταν σε ανάδοχες οικογένειες από τον καιρό που γεννήθηκε μέχρι την ηλικία των εννέα ετών, όταν άρχισε κατά καιρούς να συλλαμβάνεται. Ως παιδί είχε προβλήματα με τους δασκάλους του και αργότερα με το νόμο, και στην ηλικία των δεκάξι κλείστηκε σε αναμορφωτήριο.
Φυλάκιση και αποφυλάκιση
Το 1965 ο Άμποττ βρισκόταν σε φυλακή της Γιούτα εκτίοντας ποινή πέντε χρόνων για πλαστογραφία. Εκεί σκότωσε έναν συγκρατούμενο με μαχαίρι, επειδή κατά τον ίδιο προσπάθησε να τον βιάσει. Του επιβλήθηκε πρόσθετη φυλάκιση τριών έως είκοσι χρόνων για το φόνο, και το 1971 η ποινή του αυξήθηκε κατά δεκαεννιά επιπλέον χρόνια αφότου απέδρασε και λήστεψε μια τράπεζα στο Κολοράντο. Ήταν απείθαρχος στη φυλακή και συχνά δεν συμμορφωνόταν με τις εντολές των δεσμοφυλάκων. Πέρασε μεγάλο διάστημα στην απομόνωση.
Το 1977 διάβασε ότι ο συγγραφέας Νόρμαν Μέιλερ ετοίμαζε το βιβλίο Το τραγούδι του εκτελεστή σχετικά με τον θανατοποινίτη Γκάρι Γκίλμορ. Ο Άμποττ, που κρατούνταν στις φυλακές της Γιούτα όπως και ο Γκίλμορ, έγραψε στον Μέιλερ και προσφέρθηκε να του παρέχει υλικό για τη ζωή στη φυλακή και τις συνθήκες που αντιμετώπιζε. Ο Μέιλερ συμφώνησε, ξεκίνησε μια αλληλογραφία τριών χρόνων με τον Άμποττ κι έτσι εκδόθηκε το βιβλίο Στην κοιλιά του κτήνους, που αποτελούνταν από τα γράμματα του Άμποττ προς τον Μέιλερ. Στο βιβλίο ο Άμποττ περιγράφει τη ζωή σε μια αμερικάνικη φυλακή, υποστηρίζει τη θεωρία ότι οι εγκληματίες γεννιούνται από την κοινωνία, και παρουσιάζει την εξέλιξη της ποινής του από μερικές εβδομάδες φυλάκισης για μικροκλοπές σε βαριές ποινές δεκαετιών για φόνους ως αποτέλεσμα του τρόπου λειτουργίας του αμερικάνικου κοινωνικού, δικαστικού και ποινικού συστήματος.
Ο Μέιλερ υποστήριξε την αίτηση για αναστολή του Άμποττ, που αποφυλακίστηκε τον Ιούνιο του 1981. Πήγε στη Νέα Υόρκη και αποτέλεσε το επίκεντρο του ενδιαφέροντος της ριζοσπαστικής λογοτεχνικής σκηνής για ένα μικρό διάστημα.
Φόνος και επιστροφή στη φυλακή
Το πρωί της 18ης Ιουλίου του '81, μόλις έξι βδομάδες μετά την αποφυλάκισή του, ο Τζακ Άμποττ πήγε σε ένα μικρό καφέ στο Μανχάτταν. Εκεί τσακώθηκε με τον εικοσιδυάχρονο Ρίτσαρντ Άνταν, γιο του ιδιοκτήτη του μαγαζιού, επειδή ο Άνταν του είπε ότι οι τουαλέτες ήταν μόνο για το προσωπικό. Εκτός εαυτού, ο Άμποττ δολοφόνησε τον Άνταν, μαχαιρώνοντάς τον στο στήθος. Την επόμενη μέρα, μη γνωρίζοντας για το έγκλημα, οι New York Times δημοσίεψαν θετικές κριτικές για την Κοιλιά του κτήνους.
Μετά από λίγο καιρό ο Άμποττ συνελήφθη στη Λουιζιάνα, όπου δούλευε ως εργάτης πετρελαίου, και του ασκήθηκε δίωξη για το φόνο του Άνταν. Στη δίκη του, που έγινε το 1982, είχε την υποστήριξη διασημοτήτων όπως η Σούζαν Σάραντον, που αργότερα έδωσε το όνομα του Άμποττ στο γιο της, Τζακ Χένρι Ρόμπινς, και ο Γέρζι Κοζίνσκι. Ο Άμποττ καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία σε δεκαπέντε χρόνια έως ισόβια. Οι ένορκοι αλλά και ο δικαστής αναγνώρισαν το ελαφρυντικό της ψυχικής και συναισθηματικής βλάβης που είχε υποστεί λόγω της παραμονής του για το σύνολο σχεδόν της ενήλικης ζωής του σε φυλακές.
Εκτός από μια προκαταβολή 12.500 δολαρίων, ο Άμποττ ποτέ δεν εισέπραξε επιπλέον χρήματα από τις πωλήσεις του βιβλίου του, καθώς η χήρα του Άνταν τον μήνυσε για 7,5 εκατομμύρια δολάρια. Έτσι έλαβε όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις του βιβλίου.
Η τραγική ειρωνεία με το φόνο του Άνταν, που προκάλεσε επιπλέον εντύπωση στους λογοτεχνικούς κύκλους της Νέας Υόρκης, ήταν ότι πέρα από το γεγονός ότι ο Άμποττ ήταν ήδη γνωστός συγγραφέας, ο Άνταν ήταν κι αυτός θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός, και το ταλέντο του είχε μόλις αρχίσει να αναγνωρίζεται. Λίγο πριν τη δολοφονία του το πρώτο θεατρικό του έργο είχε εγκριθεί για παραγωγή.
Ο Νόρμαν Μέιλερ δέχτηκε κριτική για το ρόλο που έπαιξε στην αποφυλάκιση του Άμποττ και κατηγορήθηκε ότι εντυπωσιάστηκε από το -όντως υπαρκτό- ταλέντο του Άμποττ σε βαθμό που δεν διέκρινε την προδιάθεσή του για βία. Το 1992, σε μια συνέντευξη στα Νέα του Μπάφφαλο, ο Μέιλερ δήλωσε ότι η σχέση του με τον Άμποττ ήταν ένα επεισόδιο στη ζωή του για το οποίο δεν ένιωθε περήφανος.
Τελευταία χρόνια
Το 1987 ο Άμποττ κυκλοφόρησε ένα ακόμα βιβλίο με τίτλο Η επιστροφή μου (My Return), που δεν είχε επιτυχία. Ήταν γραμμένο σε πνεύμα αυτολύπησης, αλλά δεν δήλωνε μετάνοια για τα εγκλήματά του. Αντίθετα, ο Άμποττ κατηγορούσε για τις πράξεις του το σύστημα των φυλακών και την κυβέρνηση, και απαιτούσε συγνώμη από την κοινωνία για τα όσα πέρασε στη ζωή του.
Έκανε άλλη μια αίτηση αποφυλάκισης το 2002, που απορρίφθηκε επειδή δεν δέχτηκε να δηλώσει μετάνοια, και λόγω των πολλών πειθαρχικών παραπτωμάτων του στη φυλακή.
Στις 10 Φεβρουαρίου του 2002 ο Τζακ Άμποττ κρεμάστηκε μέσα στο κελί του, με θηλιά που έφτιαξε από τα σεντόνια και τα κορδόνια του. Άφησε ένα σημείωμα αυτοκτονίας, το περιεχόμενο του οποίου δεν έχει γίνει γνωστό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Αυτόχειρες
Ωραιόκαστρο (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Ωραιόκαστρο μπορεί να αναφέρονται:
Παρώνυμα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Νικόλαος Λαμπρινάκος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Κροκεές Λακωνίας το 1899 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στην Αθήνα ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τα κοινά. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηνών, υπηρετώντας από το 1932 ως το 1938. Υπηρέτησε επίσης στο Αδελφάτο του νοσοκομείου του Δήμου. Στη συνέχεια, το 1946, ήταν υποψήφιος βουλευτής με το Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα, το οποίο μετείχε στο συνδυασμό στην Εθνική Πολιτική Ένωση, αλλά δεν πέτυχε να εκλεγεί αν και συγκέντρωσε στην Β΄ Αθηνών 5.032 ψήφους. Εν συνεχεία πολιτεύτηκε ξανά ανεπιτυχώς στην εκλογική περιφέρεια Λακωνίας με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου το 1950 και με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1951 και στην εκλογική περιφέρεια Λακεδαίμονος το 1952 με το συνδυασμό Ένωσις Κομμάτων Ε.Π.Ε.Κ.-Φιλελευθέρων.
Εξελέγη βουλευτής Λακωνίας το 1956 με την ΕΡΕ και επανεξελέγη το 1958, το 1961 και το 1963.
Απεβίωσε στο Πόρτο Χέλι και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 24 Ιουλίου 1975. Στην κηδεία του παρευρέθη εκ μέρος της κυβέρνησης ο Γιάννης Κοντοβράκης. Γιος του ήταν ο μετέπειτα νομάρχης, Γεώργιος Ν. Λαμπρινάκος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας
Κοινότητα Πλάκας Χανίων
Η Κοινότητα Πλάκας είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Πλάκα. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αλμυρίδα και Καμπιά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 612 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Νικόλαο Χαροκοπάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Επαρχία Ορντού
Η επαρχία Ορντού ή Κοτυώρων είναι επαρχία της βόρειας Τουρκίας στην περιοχή Μαύρης Θάλασσας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Σαμψούντας, Τοκάτ, Κερασούντας και Σεβάστειας. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 6.001 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 890.869 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Ορντού, μια πόλη με πληθυσμό 135.878, χτισμένη στην θέση της αρχαίας ελληνικής πόλης των Κοτυώρων. Η επαρχία φημίζεται για την παραγωγή φουντουκιών. Η Τουρκία παράγει το 70% των φουντουκιών παγκοσμίως και πάνω από το 50% απ' αυτά παράγεται στην επαρχία αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ορντού
Λακτάντιος
Ο Λεύκιος Καικίλιος Φιρμιανός Λακτάντιος (Lucius Cæcilius Firmianus Lactantius, 250 - 325) ήταν συγγραφέας της πρωτοχριστιανικής περιόδου, ο οποίος έγινε σύμβουλος του πρώτου χριστιανού Ρωμαίου αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου Α', καθοδηγώντας τη θρησκευτική του πολιτική, ενώ ήταν και δάσκαλος του γιου του Κωνσταντίνου, Κρίσπου. Λόγω της ρητορικής του δεινότητας ονομάστηκε από τους μεταγενέστερους ανθρωπιστές λογίους «Χριστιανός Κικέρων».
Η ζωή του
Γεννήθηκε στη Βόρεια Αφρική, και αρχικά ήταν ειδωλολάτρης. Δίδαξε ρητορική στη γενέτειρά του, που μπορεί να ήταν η Κίρτα της Νουμιδίας, καθώς εκεί έχει βρεθεί επιγραφή που αναφέρει το όνομα L CAECILIUS FIRMIANUS. Το όνομα "Φιρμιανός" έχει παραπλανήσει κάποιους μελετητές στο να πιστέψουν ότι ήταν Ιταλός από το Φέρνο. Σύμφωνα με τον Μεθόδιο υπήρξε μαθητής του Αρνοβίου. Είχε μια πολύ επιτυχημένη σταδιοδρομία. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός του ζήτησε να γίνει διδάσκαλος ρητορικής στη Νικομήδεια. Εκεί μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό και αργότερα έχασε τη θέση του εξαιτίας του πρώτου "Εδίκτου εναντίον των Χριστιανών" που εξέδωσε ο Διοκλητιανός (24 Φεβρουαρίου 303), και επέστρεψε στη Δύση όπου κέρδιζε τα προς το ζην γράφοντας, μέχρι που ο νέος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος έγινε προστάτης του και τον έκανε δάσκαλο του γιου του Κρίσπου στα λατινικά. Δεν υπάρχουν πληροφορίες αναφορικά με το θάνατό του.
Ιδιαίτερες θέσεις
Επίσης μαζί με τον Τερτυλλιανό, τον Ιππόλυτο και τον Ωριγένη είναι οι μόνοι Χριστιανοί συγγραφείς, πριν από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, που κατά καιρούς καταδίκασαν τη στράτευση Χριστιανών και την ανάμειξή τους σε πολεμικές δραστηριότητες, αν και όχι με ιδιαίτερη σφοδρότητα (ορισμένες φορές μάλιστα προωθούσαν την αντίθετη θέση και δήλωναν υπερήφανοι, διότι Χριστιανοί στρατιώτες διακρίνονταν στο πεδίο της μάχης ή διότι ο Θεός των Χριστιανών χάριζε στρατιωτικές νίκες στους αυτοκράτορες). Οι συγγραφείς αυτοί ενοχλούνταν από το γεγονός ότι ένας στρατιώτης ήταν αναγκασμένος να σκοτώνει, να συμμετέχει στις επίσημες παγανιστικές θρησκευτικές τελετές και πιθανόν να διάγει ανήθικη ζωή μακριά από την οικογένειά του. Ενοχλούνταν ακόμα από το ότι ένας στρατιωτικός αξιωματούχος έπρεπε να επιβάλει την ποινή του θανάτου.
Περιεχόμενο του έργου του
Ο Λακτάντιος ακολούθησε κλασικά πρότυπα και το ύφος του είναι εξευγενισμένο, όχι εμβριθές και βαθύ. Οι λόγιοι της Αναγέννησης, που εκτίμησαν ιδιαίτερα το ύφος του και δεν αντιμετώπισαν το έργο του από θεολογική σκοπιά, ώστε να ασχοληθούν με τις χιλιαστικές τάσεις του, τον αποκάλεσαν Χριστιανό Κικέρωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χιλιασμός Κατηγορία:Χριστιανοί απολογητές Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Αρεύς Α΄
Ο Αρεύς Α΄ (320 π.Χ./312 π.Χ. - 265 π.Χ.) ήταν Βασιλιάς της Αρχαίας Σπάρτης από τη δυναστεία των Αγιαδών (309 π.Χ. - 265 π.Χ.). Οι αγώνες του επικεντρώθηκαν σε προσπάθειες να μετατρέψει την Αρχαία Σπάρτη σε ένα ισχυρό Ελληνιστικό κράτος, γι΄αυτό αγωνίστηκε συνεχώς με πολέμους απέναντι στον βασιλιά της Μακεδονίας Αντίγονο Β΄ Γονατά και τον Πύρρο τον Μέγα. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του επικρατούσε ο πανίσχυρος θείος και κηδεμόνας του Κλεώνυμος της Σπάρτης, ένας ισχυρότατος άντρας που έκανε συνέχεια εκστρατείες σε όλη την Ελλάδα με μισθοφόρους. Ο Άρευς Α΄ καταγράφεται για πρώτη φορά (281 π.Χ.) όταν συμμετείχε σε μια Συμμαχία με πόλεις-κράτη ενάντια στους Μακεδόνες (275 π.Χ.) που ήθελαν να κυριεύσουν όλη την Ελλάδα αλλά ηττήθηκε από την Αιτωλική Συμπολιτεία που ήταν σύμμαχοι τους. Ο θείος του Κλεώνυμος αποστάτησε στον Πύρρο τον Μέγα που προχώρησε σε εκστρατεία στην Πελοπόννησο (272 π.Χ.). Ο Αρεύς Α΄ απέκρουσε τον Πύρρο με επιτυχία, κατέφυγε στο Άργος όπου δολοφονήθηκε. Μετά τη μεγάλη επιτυχία ο Άρευς Α΄ συμμάχησε με την Αρχαία Αθήνα και την Αίγυπτο εναντίον του Αντίγονου Γονατά με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο Χρεμωνίδειος Πόλεμος (267 π.Χ.) στον οποίο ηττήθηκε, ο ίδιος έπεσε σε μάχη στην Κόρινθο (265 π.Χ.).
Παρά τις στρατιωτικές πρωτοβουλίες του Άρεως ο κύριος στόχος του ήταν να εκσυγχρονίσει τη Σπάρτη σε Ελληνιστικό κράτος πέρα από τα παλιότερα αυστηρά έθιμα της, γι΄αυτό κάλεσε για πρώτη φορά καλλιτέχνες που οικοδόμησαν τα πρώτα θέατρα στην πόλη. Ο Αρεύς Α΄ ήταν επίσης ο πρώτος βασιλιάς της Σπάρτης που έκοψε νομίσματα με τη μορφή του, αυτό ανέβασε παγκόσμια το κύρος της πόλης αλλά υποβάθμισε την άλλη βασιλική δυναστεία κάτι που ήταν αντίθετο με τα έθιμα της πόλης. Προσπάθησε να προσλάβει στον στρατό του Εβραίους μισθοφόρους, για να το πετύχει διακήρυξε ότι οι Εβραίοι έχουν κοινή καταγωγή με τους Σπαρτιάτες αλλά η πληροφορία αυτή αμφισβητείται.
Πέμπτος Ιερός Πόλεμος
Οι Πόλεμοι των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου έληξαν όταν δολοφονήθηκαν ο βασιλιάς της Θράκης Λυσίμαχος και ο Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ ιδρυτής της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών (281 π.Χ. - 280 π.Χ.). Στην Ελλάδα πολλές πόλεις διεκδίκησαν την ανεξαρτησία τους από τον βασιλιά της Μακεδονίας Αντίγονο Γονατά, η Σπάρτη ηγήθηκε σε Συμμαχία για πρώτη φορά από την εποχή που έχασε ο Άγις Γ΄ στη Μάχη της Μεγαλόπολης (331 π.Χ.). Αποφάσισε να μην επιτεθεί απευθείας στη Μακεδονία αλλά στον αδύναμο σύμμαχο της την Αιτωλική Συμπολιτεία που είχε αναλάβει τον έλεγχο στο Πανελλήνιο ιερό των Δελφών πριν από λίγα χρόνια. Τη δεκαετία του 440 π.Χ. που είχε ξεσπάσει ο Δεύτερος Ιερός Πόλεμος οι Σπαρτιάτες είχαν αναλάβει τον ρόλο του Προστάτη των Δελφών, ο Αρεύς Α΄ αρνήθηκε να έχουν αυτόν τον ρόλο οι Αιτωλοί. Το σχέδιο ήταν ριψοκίνδυνο αφού έπρεπε οι Σπαρτιάτες να περάσουν από τον Ισθμό της Κορίνθου όπου οι Μακεδόνες είχαν τοποθετήσει φρουρά στην Ακροκόρινθο. Ο Αρεύς Α΄ είχε στόχο όμως μετά τη νίκη του στους Αιτωλούς να επιτεθεί στην Κόρινθο από βορρά και νότο. Το σχέδιο αυτό του Άρεως καταγράφηκε από τους ιστορικούς σαν "Πέμπτος Ιερός Πόλεμος" σύμφωνα με την απαρίθμηση των πολέμων που έγιναν για τον έλεγχο των Δελφών.
Ο Αρεύς Α΄ δημιούργησε συμμαχία εναντίον των Αιτωλών επειδή οι εκστρατείες του Κλεώνυμου έδωσαν την εντύπωση ότι οι Σπαρτιάτες ήταν άριστοι στρατιωτικοί ηγέτες. Υπάρχουν πολλές ιστορικές διαφωνίες για το μέγεθος της συμμαχίας, οι πληροφορίες που δίνει ο ιστορικός Ιουστίνος τον 2ο αιώνα μ.Χ. είναι πολύ λίγες. Οι μοναδικές βέβαιες σύμμαχοι ήταν οι τέσσερις πόλεις στην Αρχαία Αχαΐα Πάτρα, Τριταία, Δύμη και Φέραια που αμέσως μετά ίδρυσαν την Αχαϊκή Συμπολιτεία και οι Αρκαδικές πόλεις εκτός της Μεγαλόπολης επειδή χωρίς την Αρκαδική υποστήριξη δεν θα μπορούσε να διασχίσει την Πελοπόννησο. Άλλες πιθανές σύμμαχοι ήταν τα Μέγαρα, η Βοιωτία, το Άργος, η Επίδαυρος, η Ήλιδα, η Αρχαία Αθήνα και η Κρήτη αλλά χωρίς αποδείξεις. Ο Αρεύς Α΄ πέρασε τον Κορινθιακό και στρατοπέδευσε στην Κίρρα νοτιοδυτικά των Δελφών, παρά τον ισχυρισμό του ότι ο πόλεμος ήταν ιερός επέτρεψε στους άντρες του να λεηλατήσουν την περιοχή. Οι Αιτωλοί συνέτριψαν τους Σπαρτιάτες αν και οι αριθμοί που παρέχει ο Ιουστίνος ότι 500 Αιτωλοί σκότωσαν 9.000 Σπαρτιάτες και συμμάχους θεωρούνται υπερβολικοί. Ο Αρεύς Α΄ είναι απίθανο στην πραγματικότητα να διοικούσε περισσότερους από 3.000 άντρες. Οι Σπαρτιάτες έθαβαν τους νεκρούς τους επί τόπου ή σε μια τοποθεσία στην κοιλάδα του Κίρρα που πήρε το όνομα "Λακωνικόν". Η συμμαχία κατέρρευσε αμέσως επειδή ο Αρεύς Α΄ απαξιώθηκε εντελώς. Οι στρατιώτες του θεωρούσαν βέβαιη τη νίκη επειδή ο Αντίγονος Γονατάς βρισκόταν σε εκστρατεία στην Ασία και δεν θα τους ενοχλούσε.
Η αποστασία του Κλεώνυμου
Μετά την ήττα του Άρεως τη διοίκηση του Σπαρτιάτικου στρατού ανέλαβε ξανά ο Κλεώνυμος. Η πρώτη του εκστρατεία καταγράφεται στην Αρχαία Μεσσηνία (279 π.Χ.), εμπόδισε τους Μεσσήνιους να στείλουν βοήθεια στους Αιτωλούς που εκείνη την εποχή είχαν δεχτεί επίθεση από τους Κέλτες. Την ίδια εποχή ανέκτησε τη Δελθαλιάτιδα που την είχαν χάσει οι Σπαρτιάτες στη Μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.). Την περίοδο (279 π.Χ. - 276 π.Χ.) ο Κλεώνυμος νίκησε τη Μακεδονική φρουρά στην Τροιζήνα, την ίδια εποχή διετέλεσε ειρηνοποιός ανάμεσα στις πόλεις Πολυρρήνια και Φαλάσαρνα στη δυτική Κρήτη. Την πολιτική επέμβαση στην Κρήτη συνέχισε επιτυχώς ο Αρεύς Α΄, η Πολυρρήνια ανήγειρε ανδριάντα προς τιμή του. Το νησί της Κρήτης του έδωσε ελεύθερα πολλούς μισθοφόρους χωρίς καμιά επέμβαση από τα μεγάλα βασίλεια της εποχής που ήταν η Μακεδονία, οι Πτολεμαίοι της Αιγύπτου και η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Ο Κλεώνυμος είχε τη διοίκηση του στρατού την περίοδο (279 π.Χ. - 275 π.Χ.) που ο Αρεύς ήταν απαξιωμένος χάρη στην ήττα του από τους Αιτωλούς. Ο Πλούταρχος γράφει ότι ο Κλεώνυμος ήθελε να παντρευτεί μια πλούσια γυναίκα τη Χιλωνίς κόρη κάποιου ευγενούς Λεωτυχίδα, όνομα πολύ συνηθισμένο στην άλλη δυναστεία των Ευρυπωντιδών. Η γυναίκα στην Αρχαία Σπάρτη μπορούσε να κληρονομήσει περιουσία από τον πατέρα της, με τον τρόπο αυτό η Χιλωνίς έγινε πολύ ελκυστική για νύφη στον Κλεώνυμο, είχε επίσης πολύ στενές σχέσεις με τον άλλο βασιλιά Αρχίδαμο Δ΄. Ο Αρεύς Α΄ αναγνώρισε τις φιλοδοξίες του Κλεώνυμου και έστειλε τον γιο του Ακρότατο να διαλύσει τον γάμο. Η πράξη αυτή εξόργισε τον Κλεώνυμο που κατέφυγε στην Ήπειρο (275 π.Χ.), στην αυλή του βασιλιά Πύρρου με τον οποίο είχε στενές σχέσεις από την εποχή της εκστρατείας του στην Ιταλία (303 π.Χ.).
Πόλεμοι εναντίον του Πύρρου
Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος ο Μέγας επέστρεψε (275 π.Χ.) μετά από μία ανεπιτυχή εκστρατεία στη Μεγάλη Ελλάδα απέναντι στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και την Καρχηδόνα. Ο Πλούταρχος και ο Παυσανίας γράφουν ότι ο Κλεώνυμος κατέφυγε στον Πύρρο για να τον βοηθήσει να πάρει τον θρόνο της Σπάρτης, αυτό είναι άστοχο επειδή η εκστρατεία του Πύρρου στην Πελοπόννησο έγινε πολύ αργότερα (272 π.Χ.). Ο πρωταρχικός στόχος του Πύρρου ήταν να νικήσει τον Αντίγονο Γονατά και να ανακηρυχθεί βασιλεύς της Μακεδονίας. Ο Κλεώνυμος του πρόσφερε σε αυτό πολύτιμες υπηρεσίες αφού σαν αρχηγός της Ηπειρώτικης Φάλαγγας κατέλαβε τη Βεργίνα, την ιστορική πρωτεύουσα του βασιλείου της Μακεδονίας (274 π.Χ.). Ο Πύρρος ο Μέγας συγκρότησε έναν μεγάλο στρατό με 20.000 πεζούς, 2.000 ιππείς και 24 ελέφαντες και βάδισε προς την Πελοπόννησο. Ο βασικός του στόχος ήταν να κατακτήσει ολόκληρη την Πελοπόννησο από τον Αντίγονο Γονατά και να τοποθετήσει τον Κλεώνυμο βασιλιά της Σπάρτης ως υποτελή του. Οι Αιτωλοί είχαν εγκαταλείψει τον Αντίγονο Γονατά και τον άφησαν να περάσει από την περιοχή τους. Οι Αχαιοί από την άλλη πλευρά του Κορινθιακού και η Ήλιδα τον υποστήριξαν, έφτασε στη Μεγαλόπολη και δέχτηκε πρεσβείες από το Άργος που είχε ισχυρή ομάδα εναντίον του. Ο Πύρρος ο Μέγας ισχυρίστηκε στους Σπαρτιάτες ότι ήθελε να διώξει την κυριαρχία του Αντίγονου Γονατά από την Πελοπόννησο και να φέρει τους γιους του στη Σπάρτη για να ανατραφούν σύμφωνα με τη Σπαρτιάτικη αγωγή. Οι Σπαρτιάτες έπεσαν στην παγίδα του Πύρρου, ήθελε να κυριεύσει την πόλη τους την εποχή που ο Αρεύς Α΄ ήταν στην Κρήτη για να υποστηρίξει τους Γόρτυνους που βρίσκονταν σε πόλεμο με την Κνωσό. Η Σπάρτη δέχτηκε απροσδόκητα βοήθεια από τη Μεσσήνη, παρά το γεγονός ότι οι κάτοικοι ήταν Είλωτες μέχρι την Μάχη των Λεύκτρων οι σχέσεις τους είχαν βελτιωθεί θεαματικά από τον 3ο αιώνα π.Χ. Τη μεγαλύτερη βοήθεια την έστειλε ο ίδιος ο Αντίγονος Γονατάς που φοβήθηκε ότι αν ο Πύρρος κατακτήσει την Πελοπόννησο θα τον ανατρέψει από τον θρόνο της Μακεδονίας, ένα σώμα μισθοφόρων με αρχηγό τον Αμεινία της Φώκαιας. Ο Πύρρος έλυσε τότε την πολιορκία της Σπάρτης. Κατόπιν λεηλάτησε τη Λακωνία και μετέβη στο Άργος για να υποστηρίξει τους οπαδούς του. Οι Κρήτες μισθοφόροι που είχε στον στρατό του ο Αρεύς έστησαν πολλές παγίδες στον στρατό του Πύρρου, σε μια από αυτές θανατώθηκε ο ίδιος ο γιος του Πύρρου Πτολεμαίος Α΄ της Ηπείρου. Το τελικό χτύπημα δόθηκε στον Πύρρο με τη δολοφονία του στο Άργος ενώ βρισκόταν σε συγκρούσεις με τους οπαδούς του Αντίγονου Γονατά και του Άρεως. Ο Κλεώνυμος πήγε εξορία στη Συρία μετά τον θάνατο του Πύρρου παρά το γεγονός ότι είχε κατακτήσει την πόλη Ζάραξ στη νοτιοανατολική Πελοπόννησο.
Χρεμωνίδειος Πόλεμος
Η μεγάλη νίκη απέναντι στον Πύρρο ανέβασε σημαντικά το γόητρο του Αρεύς Α΄ στη Σπάρτη, έγινε ο αρχηγός της νέας μεγάλης συμμαχίας απέναντι στους Μακεδόνες. Η Αθήνα και η Σπάρτη συμμάχησαν μεταξύ τους, στο πλευρό τους ήταν και ο Αιγύπτιος βασιλιάς Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος, εχθρός του Αντίγονου Γονατά που ήθελε να αποκτήσει εδάφη στην ηπειρωτική Ελλάδα. Ο Αθηναίος αρχηγός της συμμαχίας ήταν ο ναύαρχος Χρεμωνίδης που έκανε σύγκριση με την περασμένη συμμαχία που είχαν συνάψει οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες εναντίον του βασιλιά των Περσών Ξέρξη Α΄ (480 π.Χ.). Η Σπάρτη μπόρεσε να βρει από τις συμμάχους της και άλλες πόλεις για να ενωθούν στη συμμαχία της με την Αθήνα. Η Αχαΐα, η Ηλεία και πέντε Αρκαδικές πόλεις (Τεγέα, Μαντίνεια Αρκαδίας, Ορχομενός Αρκαδίας, Φιγαλεία, and Καφυά) μπήκαν στη συμμαχία. Η Αρχαία Κόρινθος, το Άργος και η Μεγαλόπολη συμμάχησαν με τους Μακεδόνες ενώ η Μεσσηνία παρέμεινε ουδέτερη. Πολλοί συγγραφείς συγκρίνουν τη συμμαχία αυτή με την παλαιότερη Σπαρτιατική Συμμαχία αν και από το 338 π.Χ. η Σπάρτη σταμάτησε να είναι ηγέτιδα των κρατών της νότιας Ελλάδας. Η συμμαχία του Άρεως φαίνεται όμοια με αυτή που είχε συνάψει ο Άγις Γ΄ στη Μάχη της Μεγαλόπολης (331 π.Χ.) κάτι που δείχνει το όνομα της Σπάρτης εξακολουθούσε να έχει αξία στην Πελοπόννησο. Ο Αρεύς Α΄ συγκέντρωσε επίσης πολλούς συμμάχους από την Κρήτη που τον υποστήριζε με τις πόλεις Πολυρρήνια, Φαλάσαρνα, Γόρτυνα, Ιτάνο, Ολούς, Άπτερα, Ρίθυμνα, και Λύττος Ηρακλείου, αργότερα ενώθηκε και η Κνωσός. Ο Πτολεμαίος Β΄ έφερε τον τεράστιο στόλο του με αρχηγό τον Πάτροκλο, ο Αρεύς μπορούσε να βρει αμέτρητους ναυτικούς από τους Κρητικούς του συμμάχους, άνοιξε το μεγάλο ναυτικό εμπόριο στο Ακρωτήριο Ταίναρο που βρισκόταν στο νοτιότερο άκρο της Πελοποννήσου.
Ο Χρεμωνίδειος πόλεμος ξεκίνησε (267 π.Χ. - 266 π.Χ.) αλλά η εξέλιξη του είναι ασαφής αφού εκτός από τον Ιουστίνο και τον Παυσανία κανένας άλλος συγγραφέας δεν δίνει πληροφορίες. Οι αντίπαλοι των Μακεδόνων παρά το γεγονός ότι ήταν υπεράριθμοι δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους σε αντίθεση με τους συμπαγείς οπαδούς του Αντίγονου. Ο Αντίγονος Γονατάς κατείχε επίσης τον Πειραιά κάτι που έφερε τον αποκλεισμό της Αθήνας. Ο Αρεύς Α΄ πέρασε την πρώτη χρονιά του πολέμου τον Ισθμό αλλά δεν μπόρεσε να συναντηθεί με τις δυνάμεις του Πάτροκλου που είχε στείλει ο Πτολεμαίος Β΄ επειδή ο Αντίγονος Γονατάς είχε οικοδομήσει στην Αττική τείχος. Αποφάσισε να επιστρέψει στη Σπάρτη όταν οι προμήθειες του είχαν τελειώσει, ο Γονατάς ωστόσο είχε αποκλείσει τον Ισθμό και τον εμπόδισε δύο φορές. Ακολούθησε μάχη κοντά στον Ισθμό στον οποίο έπεσε ο βασιλιάς Αρεύς Α΄ με τους περισσότερους στρατιώτες του (265 π.Χ.). Ο Αντίγονος Γονατάς δεν είχε καταφέρει να συγκεντρώσει τον στρατό του την προηγούμενη χρονιά επειδή ήταν απασχολημένος με την εξέγερση των Γαλατών στα Μέγαρα. Η Αθήνα ωστόσο άντεξε την πολιορκία και παραδόθηκε αργότερα στους Μακεδόνες (262 π.Χ.). Τον Αρεύς Α΄ διαδέχθηκε ο γιος του Ακρότατος ο Λακεδαιμόνιος που έπεσε σε μάχη στη Μεγαλόπολη (262 π.Χ.).
Ελληνιστής βασιλεύς
Ενώ η Σπαρτιάτικη βασιλεία θεωρείτο αναχρονιστική στην Κλασική Ελλάδα στους Ελληνιστικούς χρόνους προσαρμόστηκε με το σύστημα διακυβέρνησης των υπόλοιπων κρατών. Ο Αρεύς Α΄ προσπάθησε να τους μιμηθεί στη διακυβέρνηση αγνοώντας τους καθιερωμένους νόμους που είχε θεσπίσει ο Λυκούργος. H Αρχαία Σπάρτη ήταν δυαρχία, την κυβερνούσαν δύο βασιλείς με ίση εξουσία, ο Αρεύς Α΄ υποβάθμισε σημαντικά τη δεύτερη δυναστεία των Ευρυπωντιδών παρουσιάζοντας τον εαυτό του σαν μοναδικό βασιλιά. Δεν είναι γνωστό τίποτα για τον συμβασιλέα του Αρχίδαμο Δ΄ μετά την ήττα του από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, ο γιος του Ευδαμίδας Β΄ ήταν ένας από τους πιο σκοτεινούς αρχαίους Σπαρτιάτες βασιλείς. Οι Ευρυπωντίδες απουσίαζαν την εποχή που ο Πύρρος ο Μέγας επιτέθηκε στη Σπάρτη, την υπεράσπιση ανέλαβε ο γιος του Αρεύς Ακρότατος. Ακολούθησε η συμμαχία των Σπαρτιατών με τους Αθηναίους στον Χρεμωνίδειο πόλεμο, το όνομα του Αρεύς καταγράφεται πέντε φορές του συμβασιλέως του καμία, αυτό υποδηλώνει ότι οι Αθηναίοι θεωρούσαν τον Αρεύς σαν μοναδικό βασιλιά. Η μεγαλύτερη καινοτομία που εισήγαγε ο Αρεύς Α΄ στην εποχή του ήταν η κοπή των νομισμάτων, τα είχε απαγορεύσει ο Λυκούργος επειδή θεωρούσε το χρήμα σαν όργανο διαφθοράς. Τα πρώτα νομίσματα του Αρεύς ήταν Τετράδραχμα σύμφωνα με τα Αθηναϊκά πρότυπα με τον νεαρό Ηρακλή ή τον Ζευς να κάθεται στον θρόνο, την ίδια τακτική ακολούθησαν και οι διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου στις αυτοκρατορίες τους. Η επιγραφή "Βασιλεύς Αρεύς" χωρίς να εμφανίζεται το όνομα του άλλου βασιλιά έχει εκπληκτική ομοιότητα με τα νομίσματα των Διαδόχων. Υπάρχουν διαφωνίες για τον χρόνο που κόπηκαν τα πρώτα νομίσματα, πιθανότατα όταν ξεκίνησε ο Χρεμωνίδειος Πόλεμος από ανάγκη να πληρώσει τους μισθοφόρους του. Τα νομίσματα αυτά κόπηκαν μακριά από τη Σπάρτη, πιθανότατα κοντά στην Κόρινθο. Ο Αρεύς Α΄ έκοψε και μια δεύτερη σειρά νομισμάτων μικρότερου μεγέθους για εσωτερική χρήση στη Σπάρτη, είχαν την κεφαλή και τα σύμβολα του Ηρακλή. Μετά την εξάλειψη της δυναστείας των Αργειαδών της Μακεδονίας (309 π.Χ.) οι Σπαρτιάτες βασιλείς ήταν οι μοναδικοί απόγονοι του Ηρακλή στον Ελληνικό χώρο κάτι που τους έδωσε μεγάλο κύρος.
Αντιγράφοντας τους Πτολεμαίους και τους Σελευκίδες ο Αρεύς ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αρχαίας Σπάρτης που έγινε προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών. Ο Σπαρτιάτης κωμικός ηθοποιός Νίκων ταξίδευσε στους Δελφούς και κέρδισε βραβείο στο φεστιβάλ Σωτηρία κάτι αδιανόητο για τους Σπαρτιάτες στην Κλασική αρχαιότητα. Ο συγγραφέας Πολ Κάρτλεντζ αναφέρει ότι το πρώτο θέατρο στη Σπάρτη το οικοδόμησε ο ίδιος. Ο γλύπτης Ευτυχίδης ο Σικυώνιος κλήθηκε στη Σπάρτη για να δημιουργήσει μία αναπαράσταση του ποταμού Ευρώτα, έγινε τόσο διάσημη που τη θαύμαζε αργότερα ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, αντίγραφα της έφτασαν μέχρι τη Σαλαμίνα της Κύπρου. Ο Ευτυχίδης έκανε επίσης ένα άγαλμα που παριστάνει τον Ηρακλή κυλιόμενο με τη λαβή του σπαθιού του, τη σκηνή αυτή χρησιμοποίησε αργότερα στα νομίσματα του ο Νάβις. Με τον Αρεύς Α΄ τα Συσσίτια έγιναν πολυτελή σε μεγαλοπρεπές τελετές. Τα περίφημα Ψηφιδωτά που βρέθηκαν στη Σπάρτη χρονολογούνται στη βασιλεία του. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του Αρεύς Α΄ ήταν η ιδέα να δημιουργήσει παντού έναν μεγάλο αριθμό δικών του αναπαραστάσεων σε νομίσματα ή αγάλματα, ο προκάτοχος του πριν από έναν αιώνα Αγησίλαος Β΄ της Σπάρτης είχε απαγορεύσει οποιαδήποτε αναπαράσταση του. Ο Παυσανίας περιγράφει τρία αγάλματα του Αρεύς Α΄ στην Ολυμπία, το πρώτο αφιερώθηκε από τον σύμμαχο του Πτολεμαίο Β΄ και το τοποθέτησε δίπλα σε αυτό του πατέρα του Πτολεμαίου Α΄, το δεύτερο ήταν τυπικό μνημείο της εποχής και το τρίτο αφιέρωσε η σύμμαχος της Σπάρτης Ήλιδα. Πολλές άλλες Ελληνικές πόλεις, σύμμαχοι του Αρεύς Α΄ έκαναν ανδριάντες του, δύο από αυτούς βρέθηκαν στον Αρκαδικό Ορχομενό και την Πολυρρήνια στην Κρήτη. Ο στόχος του Αρεύς Α΄ ήταν να μετασχηματίσει το βασίλειο της Σπάρτης σύμφωνα με τα υπόλοιπα πανίσχυρα Ελληνιστικά βασίλεια της εποχής. Η πολιτική του θεωρείται εξαιρετικά ριψοκίνδυνη, ανέτρεπε καθιερωμένες αξίες που είχε η Σπάρτη για αιώνες και την ισορροπία στην κοινωνία της. Οι Έφοροι και η Γερουσία θα έχουν εξαιρετικά λιγότερες εξουσίες όταν γίνουν βασιλείς ο Κλεομένης Γ΄ της Σπάρτης και ο Νάβις.
Αρεύς Α΄ και Εβραίοι
Ο Αρεύς Α΄ κάνει μια θεαματική εμφάνιση στην αρχαία Εβραϊκή λογοτεχνία. Το βιβλίο Α΄ Μακκαβαίων προτείνει τρεις επιστολές του Αρεύς Α΄ που δέχτηκαν τρεις μεγάλοι ιερείς των Ιουδαίων, την πρώτη ο Υψηλός ιερέας Ονίας Α΄, τη δεύτερη ο Υψηλός ιερέας Ιωνάθαν Απφούς (144 π.Χ.) και την τρίτη ο διάδοχος του Σίμων ο Θασσί (142 π.Χ.). Ο Εβραίος ιστορικός του 1ου αιώνα π.Χ. Ιώσηπος Φλάβιος αναφέρει αναλυτικά τις επιστολές αυτές που καθιέρωσαν μια ισχυρή φιλιά ανάμεσα στους Ιουδαίους και τους Σπαρτιάτες. Όλες οι πηγές περιγράφουν αναλυτικά τη φιλία ανάμεσα στον Αρεύς Α΄ και τους Ιουδαίους, τους ονόμαζε "αδελφό λαό" και διεκδικούσε την κοινή καταγωγή τους από τον Αβραάμ. Η σύνδεση ενός Ελληνιστικού κράτους με έναν λαό που ήταν εκείνη την εποχή υποταγμένος στους συμμάχους του Πτολεμαίους της Αιγύπτου χρίζει έντονη προσοχή από τους σύγχρονους ιστορικούς. Ο ιστορικός Μίχαελ Γκίνσμπεργκ σημειώνει (1934) "είναι πολύ δύσκολο θέμα και απαιτεί υπερβολική εργασία για να βγάλουμε συμπεράσματα". Οι περισσότεροι συγγραφείς θεωρούν αυθεντικές αυτές τις επιστολές που τροποποιήθηκαν λίγο από το Α΄ Μακκαβαίων και τον Ιώσηπο, άλλοι λιγότεροι τις θεωρούν πλαστές.
Οι συγγραφείς που ισχυρίζονται ότι είναι πραγματικές οι επιστολές λένε ότι αν ήταν ψεύτικες θα χρησιμοποιούσαν έναν ισχυρότερο Σπαρτιάτη βασιλιά της εποχής όπως ήταν ο Άγις Γ΄ και ο Κλεομένης Γ΄. Στις επιστολές δεν αναφέρονται καθόλου τα ονόματα των Εφόρων, είναι γεγονός ότι ο Αρεύς Α΄ σαν απολυταρχικός βασιλιάς τους είχε περιορίσει σημαντικά. Οι αυθεντικές επιστολές ήταν γραμμένες στην Αραμαϊκή γλώσσα και δείχνουν ότι ο Σπαρτιάτης βασιλιάς γνώριζε άριστα τα Ιουδαϊκά έθιμα. Ο Έλληνας συγγραφέας Εκαταίος ο Αβδηρίτης γράφει ότι οι Έλληνες μυθικοί ήρωες Κάδμος και Δαναός ήρθαν στην Ελλάδα την ίδια εποχή του έγινε η Έξοδος των Ισραηλιτών, ο Δαναός ήταν προπάτορας του Ηρακλή κάτι που εξηγεί την κοινή τους καταγωγή. Η πιο κοινή εξήγηση είναι ότι ο Αρεύς Α΄ αναζητούσε τους μαχητικούς Ισραηλίτες μισθοφόρους για τον στρατό του, για αυτό προσπάθησε να τους καλοπιάσει με τις αναφορές του για κοινή καταγωγή. Οι καλές σχέσεις είναι αποδεδειγμένες ιστορικά αφού όταν πήγε εξορία ο Ιάσων ο Αρχιερέας κατέφυγε στη Σπάρτη (168 π.Χ.). Ο Έριχ Σ. Γκρούεν από την άλλη κάνει σκληρή κριτική στην αυθεντικότητα των επιστολών με τον ισχυρισμό ότι ο Αρεύς Α΄ δεν θα έστελνε σε καμιά περίπτωση επιστολές σε έναν λαό που ήταν υποτελής του συμμάχου του Πτολεμαίου Β΄. Θα μπορούσε να κατέχει όσους Ιουδαίους μισθοφόρους ήθελε χωρίς φαντασιώσεις για κοινή καταγωγή από τον Αβραάμ. Ο Γκρούεν συνεχίζει ότι ο τρόπος της γλώσσας της επιστολής και η χρήση του πληθυντικού ήταν άγνωστη στην Ελληνική γλώσσα της εποχής. Ο Γκρούεν καταλήγει ότι οι επιστολές ήταν εφεύρεση των Ιουδαίων που ήθελαν να τους προσαρμόσουν τα Ελληνικά βασίλεια στην κοινωνία τους και να ασπαστούν τα έθιμα τους, αυτό θα μπορούσε να γίνει εύκολα με ένα αφήγημα για την κοινή καταγωγή Σπαρτιατών και Ιουδαίων. Οι σχέσεις των Ελλήνων με τους Ιουδαίους παρέμειναν φιλικές όπως δείχνει το Βιβλίο Α΄ Μακκαβαίων που γράφτηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σπάρτης
Πλέι-Οφ NBA 1956
Τα πλέι-οφ του 1956 ήταν το τουρνουά που ακολούθησε την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου στη σεζόν 1955-56 του NBA. Το τουρνουά ολοκληρώθηκε με τους Φιλαδέλφεια Ουόριορς να επικρατούν των Φορτ Γουέιν Πίστονς με 4-1 νίκες στους τελικούς της διοργάνωσης και να κατακτούν το τρόπαιο του πρωταθλητή.
Αυτός ήταν ο δεύτερος τίτλος για τους Ουόριορς, με τον πρώτο να είναι το 1947, όταν το επαγγελματικό πρωτάθλημα μπάσκετ στη Βόρεια Αμερική διοργανωνόταν από το BAA. Το επόμενό τους πρωτάθλημα ήρθε το 1975, όταν η ομάδα είχε ήδη μετακομίσει στο Σαν Φρανσίσκο με την ονομασία Γκόλντεν Στείτ Ουόριορς.
Ακραία κύματα
thumb|Τα ραδιοκύματα μακράς ή ακραίας συχνότητας το 2009. Στο ραδιόφωνο, τα Ακραία κύματα ή μακρά (συντομογραφία LW), αναφέρονται σε τμήματα του ραδιοφάσματος με μήκος κύματος μεγαλύτερο από αυτό που αρχικά ονομάστηκε ζώνη μετάδοσης μέσου κύματος. Ο όρος είναι ιστορικός, που χρονολογείται από τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν το ραδιοφάσμα θεωρήθηκε ότι αποτελείται από ραδιοζώνες μεγάλου μήκους (LW), μεσαίου κύματος (MW) και βραχέων κυμάτων (SW). Στη σύγχρονη χρήση, ο όρος Ακραία δεν ορίζεται με ακρίβεια και το ακριβές του νόημα ποικίλλει. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ραδιοκύματα μήκους μεγαλύτερου των 1.000 μέτρων, δηλαδή συχνότητες έως 300 χιλιοκύκλους (kHz), συμπεριλαμβανομένης της χαμηλής συχνότητας (LF) της Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών (ITU) kHz) και ζώνες πολύ χαμηλής συχνότητας (VLF) (3-30 kHz). Μερικές φορές το ανώτερο όριο θεωρείται ότι είναι υψηλότερο από 300 kHz, αλλά όχι πάνω από την έναρξη της ζώνης μεσαίου κύματος στα 520 kHz.
Πλέι-Οφ NBA 1956
Όσο για τους Πίστονς, αυτή ήταν η δεύτερη τους συμμετοχή σε τελικούς. Είχαν ηττηθεί ξανά την προηγούμενη χρονιά (από τους Σίρακιουζ Νάσιοναλς) και έπρεπε να περιμένουν μέχρι το 1989, όταν κατέκτησαν τον τίτλο ως Ντιτρόιτ Πίστονς.
Ακραία κύματα
Στην Ευρώπη, στην Αφρική και τα μεγάλα τμήματα της Ασίας (Περιοχή 1 της Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών), όπου χρησιμοποιείται μια σειρά συχνοτήτων μεταξύ 148,5 και 283,5 kHz για ραδιοτηλεοπτική εκπομπή εκτός από τη μεσαία ζώνη, ο όρος μακρά αναφέρεται συνήθως ειδικά αυτή η ζώνη εκπομπής, η οποία εμπίπτει εξ ολοκλήρου στη ζώνη χαμηλών συχνοτήτων του ραδιοφάσματος (30-300 kHz). Ο US Longwave Club της Αμερικής ενδιαφέρεται για "συχνότητες κάτω από τη ζώνη εκπομπής AM", δηλ. Όλες οι συχνότητες κάτω από 535 kHz.