cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Once Upon a Time (3ος κύκλος)
Ανάπτυξη
Τα πρώτα έντεκα επεισόδια τοποθετούνται κυρίως στη Χώρα του Ποτέ. Οι συν-δημιουργοί της σειράς, Άνταμ Χόρογουιτς και Έντουαρντ Κίτσις, μίλησαν για το σκηνικό του τρίτου κύκλου δηλώνοντας: "Η Χώρα του Ποτέ είναι ένα μέρος πίστης, ένα μέρος φαντασίας και ένα μέρος όπου όλοι οι βασικοί χαρακτήρες ξεγυμνώνονται. Πραγματικά μας επιτρέπει, ως συγγραφείς, να σκάψουμε βαθιά στο ποιοι είναι και να τους σπρώξουμε μπροστά, σε νέα μέρη. Πιστεύω ότι το να βρεθούν στη Χώρα του Ποτέ θα είναι κάτι που θα έχει βαθιά επίδραση σε όλους τους χαρακτήρες χωριστά. Είναι πραγματικά διασκεδαστικό να βλέπεις αυτούς τους χαρακτήρες και να εξερευνάς το πώς θα είναι για την Έμμα να βρίσκεται μαζί με τους γονείς της. Η Χώρα του Ποτέ είναι αληθινά ένα μέρος όπου μπορούμε να καθίσουμε και να το σκεφτούμε αυτό." Οι δυο τους σημείωσαν επίσης ότι ο Πίτερ Παν θα συμμετέχει στον κύκλο αλλά θα είναι μια πιο "περίπλοκη" εκδοχή του χαρακτήρα, με τον Κίτσις να λέει: "Δεν έχουμε γνωρίσει ακόμα τον Πίτερ Παν και δεν έχουμε δει ακόμα τη Χώρα του Ποτέ, και εκεί ακριβώς είναι που πάμε!"
Σαιν-Ζερμαίν-αν-Μοντάνι
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Once Upon a Time (3ος κύκλος)
Ανάπτυξη
Στις 10 Μαρτίου 2014, οι παραγωγοί αποκάλυψαν ότι μπορεί να κοιτάξουν μπροστά για την ενσωμάτωση χαρακτήρων από τις ταινίες Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος, Brave και Ψυχρά κι Ανάποδα σε μελλοντικά επεισόδια, πιθανόν προς το τέλος του τρίτου κύκλου, αν πάρουν το πράσινο φως από την Disney. Αργότερα τον ίδιο μήνα, ανακοινώθηκε ότι το φινάλε του τρίτου κύκλου θα προβαλλόταν στις 11 Μαΐου 2014 και θα είχε διάρκεια δύο ώρες.
Κάστινγκ
Τον Ιούλιο του 2013, αναφέρθηκε ότι ο Τζιανκάρλο Εσποσίτο (Τζίνι/Μαγικός Καθρέφτης/Σίντνεϊ Γκλας) θα επέστρεφε στη σειρά, μετά την απουσία του από τον δεύτερο κύκλο. Τον ίδιο μήνα, ανακοινώθηκε ότι τη θέση του Τομ Έλις στον ρόλο του Ρομπέν των Δασών θα έπαιρνε ο Σιον Μαγουάιαρ. Ο Άνταμ Χόρογουιτς δήλωσε πάνω σε αυτό: "Αν και αγαπάμε τον Τομ Έλις, δυστυχώς δεν ήταν διαθέσιμος. Παραμένουμε τεράστιοι θαυμαστές του αλλά επειδή έχουμε σχεδιάσει μια μεγαλύτερη ιστορία για τον χαρακτήρα, έπρεπε να προχωρήσουμε στην αντικατάσταση." Ο Βρετανός ηθοποιός Ρόμπι Κέυ είχε τον ρόλο του κακού για το πρώτο μέρος του κύκλου, αυτόν του Πίτερ Παν. Στις 29 Ιουλίου, αναφέρθηκε ότι η Ρόουζ ΜακΊβερ θα είχε το ρόλο της Τίνκερ Μπελ. Ο Άνταμ Χόρογουιτς και ο Έντουαρντ Κίτσις έκαναν πλάκα με μια απρόσμενη εισαγωγή του πολύ γνωστού χαρακτήρα λέγοντας: "Παίρνουμε τον εικονικό χαρακτήρα και του προσθέτουμε τη δική μας πινελιά. Το πώς θα τη συστήσουμε και το ποια είναι, ελπίζουμε ότι θα είναι έκπληξη επειδή πρόκειται να ανακαλύψουμε ότι έχει μια σύνδεση-έκπληξη με κάποιον από τους χαρακτήρες της σειράς." Στο πέμπτο επεισόδιο, ο Μπερνάντ Κούρι εμφανίστηκε ως γκεστ για τον ρόλο του αδελφού του Κάπτεν Χουκ, Λίαμ, ενώ τον ρόλο ενός από τα Χαμένα Αγόρια με το όνομα Ντεβίν υποδύθηκε ο Σκάιλερ Γκισόντο. H Τζοάννα Γκαρσία είχε το ρόλο της Άριελ από την Μικρή Γοργόνα. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2013, ο Τζιλ ΜακΚίννι προσλήφθηκε για τον επαναλαμβανόμενο ρόλο του Πρίγκιπα Έρικ. Στις 18 Οκτωβρίου 2013, αποκαλύφθηκε ότι ο Αμερικανός μουσικός Μέριλυν Μάνσον θα χάριζε τη φωνή του στον χαρακτήρα της Σκιάς. Στις 21 Οκτωβρίου, ανακοινώθηκε ότι ο Βρετανός ηθοποιός Στίβεν Λορντ θα έπαιζε τον πατέρα του Ραμπλστίλτσκιν, Μάλκομ. Εμφανίστηκε στο όγδοο και στο ενδέκατο επεισόδιο του κύκλου.
Μετά το κόψιμο της spin-off σειράς  Once Upon a Time in Wonderland, ανακοινώθηκε ότι ο Μάικλ Σότσα, ο οποίος έπαιξε τον Βαλέ Κούπα στη σειρά, βρισκόταν σε συζητήσεις για να μπει στο βασικό καστ του τέταρτου κύκλου του Once Upon a Time. Τον Απρίλιο του 2014, επιβεβαιώθηκε ότι ο Μάικλ Σότσα θα γινόταν όντως βασικός στον τέταρτο κύκλο του Once Upon a Time.
Προώθηση
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2013, το ABC κυκλοφόρησε φωτογραφίες του αυθεντικού καστ για τον κύκλο για την προώθηση της σειράς. Ωστόσο, εξαιτίας αντιδράσεων από τους θαυμαστές της σειράς, οι φωτογραφίες αυτές αποσύρθηκαν. Αντ'αυτού, νέες φωτογραφίες προωθήθηκαν μέσω των κοινωνικών δικτύων με την επισήμανση "#SaveHenry". Στο δεύτερο μέρος του κύκλου χρησιμοποιήθηκε η επισήμανση "#WickedIsComing" ως προώθηση πριν την πρεμιέρα και η επισήμανση "#WickedVsEvil" κατά τη διάρκεια προβολής από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο του 2014.
Γυρίσματα
Με τα γεγονότα να διαδραματίζονται στη Χώρα του Ποτέ, τα γυρίσματα του πρώτου μέρους του τρίτου κύκλου έγιναν σε ένα ευέλικτο σκηνικό στο Βανκούβερ, ντυμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να εκπροσωπεί μέχρι και δώδεκα διαφορετικές τροπικές τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένων των κατασκηνώσεων του Πίτερ Παν, του Κύριου Γκολντ αλλά και άλλων κατοίκων του Στόρυμπρουκ. Το ακριβό σκηνικό χρειάστηκε ένα μήνα για να ολοκληρωθεί και ήταν έμπνευση και από τις δύο ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney: Πίτερ Παν και το χωριό των Ewok από την Επιστροφή των Τζεντάι. Η Σάρα ΜακΚούλοχ μίλησε για το σκηνικό λέγοντας: "Μας πήρε πέντε μέρες για να συγκεντρώσουμε όλα τα φυτά. Είχαμε 200 αληθινά φυτά τα οποία έπρεπε να ποτίζονται και να κλαδεύονται καθημερινά και να θερμαίνονται κατά τη διάρκεια της νύχτας, 30 αληθινά κούτσουρα και 450 ψεύτικα κλαδιά, στα οποία είχαν προστεθεί φύλλα μεταξιού." Οι σκηνές του Στόρυμπρουκ γυρίστηκαν στην πόλη Steveston, British Columbia στον Καναδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios
Καθόρλα
Η Καθόρλα (στα ισπανικά: Cazorla) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Χαέν στην Ανδαλουσία. Στη ρωμαϊκή εποχή η ομώνυμη οροσειρά ήταν γνωστή ως Mons Argentarum λόγω της παρουσίας κοιτασμάτων αργύρου. Μετά την κατάκτηση της επαρχίας της από τον Φερδινάνδο Γ΄ της Καστίλλης στα μέσα του 13ου αιώνα, η Καθόρλα έγινε το κέντρο μιας σειράς από φρούρια που λειτουργούσαν ως συνοριακά φυλάκια μεταξύ της Καστίλης και του Εμιράτου της Γρανάδα.
Η συνοριακή αυτή δομή ονομάστηκε Adelantamiento de Cazorla. Περιέκλυε τα χωριά γύρω από τον Άνω Γουαδαλκιβίρ και είχε ως κύριους πυρήνες της την Καθόρλα και την Κεσάδα. Ως έδαφος ανήκε την Αρχιεπισκοπή του Τολέδο που είχε τον πλήρη έλεγχό της τόσο σε θέματα διοίκησης όσο και σε στρατιωτικά θέματα.
Το ελαιόλαδο που παράγεται στην φυσική επαρχία της Οροσειράς της Καθόρλα είναι Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης.
Η φυσική επαρχία της οροσειράς της Καθόρλα
Η Καθόρλα είναι το σημαντικότερο αστικό κέντρο της φυσικής επαρχίας της οροσειράς της Καθόρλα, γνωστής και ως φυσικής επαρχίας του Άνω Γουαδαλκιβίρ. Πέραν της Καθόρλα αξιοπρόσεκτο χωριό είναι η Κεσάδα, στα όρια του οποίου πηγάζει ο Γουαδαλκιβίρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Χαέν
Πομ Κλεμεντίφ
Η Κλεμεντίφ έλαβε παγκόσμια αναγνώριση για τον ρόλο της ως Μάντις στις ταινίας του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Φύλακες του Γαλαξία 2 (2017), Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας (2018), Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019), Thor: Love and Thunder (2022), και Φύλακες του Γαλαξία 3 (2023), και στο τηλεοπτικό σπέσιαλ Οι Φύλακες του Γαλαξία Εορταστικό Αφιέρωμα (2022).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πουέρτο Σάντα Κρους
Το Πουέρτο Σάντα Κρους (Puerto Santa Cruz) είναι πόλη της Αργεντινής στην επαρχία Σάντα Κρους. Είναι η πρωτεύουσα του νομού Κόρπεν Άικε. Έχει 4.431 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Η μικρή πόλη βρίσκεται στη νότια όχθη της μεγάλης εκβολής του ποταμού Σάντα Κρους, σε απόσταση 40 χλμ. από την πόλη Κομαντάντε Λουίς Πιεντραμπουένα. Σε απόσταση μόλις 16 χιλιομέτρων βρίσκεται το βαθύ λιμάνι της Πούντα Κίγια, που βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού στη Θάλασσα της Αργεντινής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Σαιν-Κλωντ (Ζυρά)
Το Σαιν-Κλωντ (γαλλικά: Saint-Claude) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Χόδαρ
Το Χόδαρ (στα ισπανικά: Jódar) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Χαέν στην Ανδαλουσία. Κάτω από την αραβική εξουσία αναδείχθηκε σε σημαντική πολίχνη της Χαέν, με σημαντική παραγωγή ελαιόλαδου.
Η φυσική επαρχία της Οροσειράς της Μάχινα
Το Χόδαρ είναι το κέντρο της φυσικής επαρχίας της Οροσειράς της Μάχινα. Το ελαιόλαδο που παράγεται στην φυσική επαρχία είναι Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης. Τη φυσική επαρχία τη διασχίζουν οι ποταμοί Γουαδαλκιβίρ και ο παραπόταμός του Ελάσσων Γουαδιάνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Χαέν
Σαιντ-Ωμπέν (Ζυρά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μάρμαρο του Φιδιού (Θεσσαλονίκη)
Το μάρμαρο του φιδιού ή στήλη των όφεων είναι μαρμάρινο βάθρο κίονα πάνω στον οποίο στηριζόταν κατά πάσα πιθανότητα κάποιο άγαλμα και βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Αγίου Δημητρίου. Κατά την οθωμανική περίοδο της πόλης ήταν γνωστό ως Γιλάν Μερμέρ.
Η προέλευση της ονομασίας
Ο Χατζή-Ιωαννου στο έργο του Θερμαΐς, ήτοι περί Θεσσαλονίκης, Μέρος Α' Ιστορία και Αρχαιολογία,(1879) αναφέρει πως το μνημείο ονομαζόταν όφεος μάρμαρον-Yilan mermer και αποδίδει ο ίδιος την ονομασία στο ενδεχόμενο να βρισκόταν τοποθετημένο στην κορυφή του ένα φίδι, ενώ και ο Gabriele Cavazza γραμματέας του Βενετού βάιλου Lorenzo Bernardo (Μάιος 1591 επισκέπτεται την πόλη) συνδέει το μνημείο με όφι τοποθετημένου επ'αυτού και καθιστάμενου αντικείμενο λατρείας. Όμως ο βενετός γραμματέας τοποθετεί το μνημείο με το φίδι σε περιοχή διαφορετική από τη σημερινή του μνημείου ενώ λέει πως ήταν κατασκευασμένη από πορφυρίτη. Η ταύτιση του μνημείου αυτού και κάθε ανάλογου με φίδια συνδέεται με λαϊκές δοξασίες σχετικές με την κατοίκιση τέτοιων μνημείων από δαίμονες με μορφή φιδιού.
Τοποθεσία
Το Μάρμαρο του Φιδιού βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της οδού Αγίου Δημητρίου, σε απόσταση 430 μ. περίπου από το δυτικό τείχος της πόλης της Θεσσαλονίκης και πάνω στην πορεία του αρχαίου οδικού άξονα που ξεκινούσε από τη Ληταία Πύλη και κατέληγε στη Νέα Χρυσή Πύλη. Ήταν ενταγμένο σε μια πλατεία που ανοιγόταν στη νότια πλευρά του δρόμου, γνωστή ως Πλατεία Όφεων, εξαιτίας του αρχαίου μνημείου το οποίο έφερε την ονομασία Μάρμαρο του Φιδιού. Στις αρχές του 20ου αι. από φωτογραφίες της εποχής φαίνεται πως πάνω του στηρίχθηκε φωτιστικός φανός. Η πυρκαγιά του 1917 δεν το κατέστρεψε, όμως η κρηπίδα του καταχώθηκε λόγω της ανόδου της στάθμης του δρόμου. Το 1975 μετακινήθηκε από την αρχική του θέση λόγω της διαπλάτυνσης της οδού Αγίου Δημητρίου.
Χρήση του μνημείου
Η Στεφανίδου-Τιβερίου εκτιμά πως αποτελούσε βάση ελεύθερου στημένου ανδριάντα,πιθανώς αυτοκράτορα, της περιόδου από τον 4ο έως τον 6ο αι. Έτσι προβαλλόταν ο τιμώμενος αυτοκρατορας και σημαδευτόταν η πολεδομική εικόνα της πόλης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μνημεία της Θεσσαλονίκης
Σαιντ-Αμούρ (Ζυρά)
Το Σαιντ-Αμούρ (γαλλικά: Saint-Amour) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
4G
Το 4G είναι η τέταρτη γενιά της τεχνολογίας ευρυζωνικών κυψελοειδών δικτύων, που διαδέχθηκε το 3G. Ένα σύστημα 4G πρέπει να παρέχει δυνατότητες που ορίζονται από την ITU στο IMT Advanced. Οι πιθανές και τρέχουσες εφαρμογές περιλαμβάνουν την τροποποιημένη πρόσβαση στο κινητό ιστό, τις IP, τις υπηρεσίες τυχερών παιχνιδιών, την κινητή τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας, την τηλεδιάσκεψη και την τρισδιάστατη τηλεόραση.
Το πρότυπο Long Term Evolution (LTE) πρώτης έκδοσης (υποψήφιο σύστημα 4G) έχει αναπτυχθεί εμπορικά στο Όσλο και τη Στοκχόλμη από το 2009. Ωστόσο, έχει συζητηθεί εάν οι εκδόσεις πρώτης έκδοσης θα πρέπει να θεωρηθούν 4G.
Τεχνικά
Σε αντίθεση με προηγούμενες γενιές, ένα σύστημα 4G δεν υποστηρίζει την παραδοσιακή υπηρεσία τηλεφωνίας με κυκλώματα μεταγωγής, αλλά επικοινωνία βασισμένη στο πρωτόκολλο Internet IP, όπως η IP τηλεφωνία. Όπως φαίνεται, η ραδιοφωνική τεχνολογία εξάπλωσης φάσματος που χρησιμοποιείται σε συστήματα 3G εγκαταλείπεται σε όλα τα υποψήφια συστήματα 4G και αντικαθίσταται από τη μετάδοση πολλαπλών φορέων OFDMA και από άλλα συστήματα εξισορρόπησης τομέα συχνοτήτων (FDE), καθιστώντας δυνατή τη μεταφορά πολύ υψηλών ρυθμών μετάδοσης δεδομένων πολλαπλών διαδρομών διάδοσης πορειών. Ο ρυθμός bit κορυφής βελτιώνεται περαιτέρω από έξυπνες συστοιχίες κεραίας για επικοινωνίες MIMO.
Κατηγορία:Κινητή τηλεφωνία
Σαφλό
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Πρόβος (ύπατος το 502)
Βιογραφία
Ο Πρόβος ήταν ανιψιός του Ανατολικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αναστάσιου Α' και εξάδελφος των αδελφών Υπάτιου και Πομπηίου. Πιθανότατα ήταν γιος του Παύλου (υπάτου το 496) και της συζύγου του Μάγκνας. Σύμφωνα με ορισμένες πρόσφατες προσωπογραφικές μελέτες, θα μπορούσε να είχε νυμφευτεί μια κόρη (περί το 480) του Σαβινιανού (π. 460 - μετά το 505), υπάτου το 505, και είχε γιο τον Φλάβιο Αναστάσιο Παύλο Πρόβο Σαβινιανό Πομπήιο (π. 500 - μετά το 517) ύπατο το 517.
Ήταν μονοφυσίτης και φίλος του μοναχού Σεβήρου (που αργότερα έγινε Πατριάρχης Αντιοχείας), τον οποίο ο Πρόβος παρουσίασε στον Αναστάσιο Α΄, όταν ο πρώτος πήγε στην Κωνσταντινούπολη, γύρω στο 508.
Το 502 διορίστηκε ύπατος από την ανατολική αυλή. Το 519, κατά τη διάρκεια της έρευνας γύρω από τον Πέτρο της Απάμειας, επευφημήθηκε μαζί με τον Υπάτιο.
Το 526 (όταν είχε διοριστεί πιθανώς στο ανώτατο αξίωμα του magister militum, σίγουρα ήταν ήδη πατρίκιος) ο Πρόβος στάλθηκε από τον Αυτοκράτορα Ιουστίνο Α' ως πρεσβευτής στους Ούννους. Ο Αυτοκράτορας τού έδωσε χρήματα για να προσλάβει Ούννους μισθοφόρους για να υπερασπιστούν την περιοχή της Ιβηρικής από τους Πέρσες, αλλά ο Πρόβος έδωσε τα χρήματα, με τη συγκατάθεση του Ιουστίνου, στους ιεραποστόλους που εργάζονταν μεταξύ των Ούννων.
Το 528 κατηγορήθηκε ότι συκοφάντησε τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α'. Όταν προσήχθη σε δίκη ενώπιον του συνεδρίου, ο Αυτοκράτορας έσκισε τα έγγραφα και συγχώρησε τον Πρόβο.
Τον Ιανουάριο του 532 ο Ιουστινιανός Α΄ αντιμετώπισε μια επικίνδυνη εξέγερση, γνωστή στην ιστορία ως εξέγερση του Νίκα. Οι επαναστάτες χρειάζονταν έναν υποψήφιο για το θρόνο σε αντίθεση με τον Ιουστινιανό Α΄, και ο Πρόβος πίστευε ότι, ως ανιψιός τού Αναστασίου Α΄, ο λαός μπορούσε να επιλέξει αυτόν ή έναν από τους εξαδέλφους του και γι' αυτό αποχώρησε κρυφά από την Κωνσταντινούπολη. Οι επαναστάτες πήγαν στο σπίτι του, κοντά στο λιμάνι του Ιουλιανού, και αφού δεν τον βρήκαν εκεί, το έκαψαν. Στη συνέχεια ανακήρυξαν τον Υπάτιο αυτοκράτορα. Αφού κατέστειλε την εξέγερση, ο Ιουστινιανός Α΄ εκτέλεσε τον Υπάτιο και εξόρισε τον Πρόβο, κατάσχοντας τις περιουσίες τους, αλλά τον επόμενο χρόνο άλλαξε γνώμη και ανακάλεσε τον Πρόβο, αποκαθιστώντας ό,τι είχε αφαιρεθεί.
Ο Πρόβος ήταν ακόμη ζωντανός το 542, όταν μίσθωσε ένα από τα σπίτια του στον Ιωάννη από την Έφεσο.
Μπόννη του Αρμανιάκ
Η Μπόννη, γαλλ. Bonne (19 Φεβρουαρίου 1399 - 1430-35) από τον Οίκο του Αρμανιάκ γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Αρμανιάκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ορλεάνης.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ & κοντόσταυλου της Γαλλίας και της Μπόννης των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη δούκα του Μπερρύ.
Το 1410 η Μπόννη ήταν 11 ετών και παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ δούκα της Ορλεάνης, του οποίου ο πατέρας είχε δολοφονηθεί το 1407. Ο γάμος έκανε τον Βερνάρδο Ζ΄ υπερασπιστή του Καρόλου. Με το τέλος του δούκα η μερίδα της Ορλεάνης έμεινε χωρίς ηγέτη και έτσι η μερίδα των Αρμανιάκ ήταν αυτή που επηρέασε τη συνθήκη του Αρράς το 1435.
Έπειτα από τη Γαλλική ήττα το 1415 στη μάχη του Αζινκούρ, ο Κάρολος Α΄ κρατήθηκε φυλακισμένος από τους Άγγλους. Η Μπόννη δεν είχε αποκτήσει τέκνα πριν από την κράτησή του· απεβίωσε το διάστημα 1430-35, ενόσω ο σύζυγός της ήταν ακόμη αιχμάλωτος. Η Μπόννη ήταν η 2η σύζυγος του Καρόλου Α΄ και όταν αυτός ελευθερώθηκε, έκανε και 3ο γάμο.
Στο εικονογαφημένο χειρόγραφο Οι πολύ πλούσιες Ώρες του δούκα του Μπερρύ, στον μήνα Απρίλιο, θεωρείται ότι εικονίζεται ο γάμος της Μπόννης με τον Κάρολο Α΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1410 τον Κάρολο Α΄ δούκα της Ορλεάνης· δεν απέκτησαν τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αρμανιάκ Κατηγορία:Δούκισσες της Ορλεάνης
5G
Τα ασύρματα συστήματα 5ης γενιάς, με συντομογραφία 5G, είναι βελτιωμένες τεχνολογίες ασύρματων δικτύων. Οι πρωτογενείς τεχνολογίες περιλαμβάνουν: Οι ζώνες χιλιοστομετρικών κυμάτων (26, 28, 38 και 60 GHz) προσφέρουν απόδοση έως και 20 gigabits ανά δευτερόλεπτο. Το μαζικό MIMO προσφέρει απόδοση έως και δέκα φορές γρηγορότερο δίκτυο από τα 4G.
Τα συστήματα χιλιοστομετρικών κυμάτων έχουν σχεδιαστεί για λήψεις αιχμής 20 gigabit. Το εκτιμώμενο μέσο εύρος ζώνης τους είναι 3,5 gigabits. Το εκτιμώμενο διάμεσο εύρος ζώνης για τη ζώνη των 3,5 GHz-4,2 GHz με πρόσθετες κεραίες MIMO είναι 490 megabits. Στις συχνότητες μεσαίας ζώνης, η ταχύτητα 5G με προσομοίωση είναι πολύ παρόμοια με την ταχύτητα 4G LTE, υποθέτοντας την ίδια διαμόρφωση εύρους ζώνης και κεραίας.
Τα περισσότερα μεγάλα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας δοκιμάζουν και τις τρεις προσεγγίσεις. Η Verizon και η AT & T ανακοίνωσαν τις εμπορικές αναπτύξεις σε χιλιοστά κύματα για το 2018. Η Softbank χρησιμοποίησε το Massive MIMO ξεκινώντας από το 2016. Η Sprint θα αναπτύξει επίσης 5G στα 2.5 GHz (midband) το 2018. Το 2018 η T-Mobile ανακοίνωσε χαμηλή ζώνη 5G για 30 πόλεις. Η αρχική ανάπτυξη 5G της China Telecom θα είναι μεσαία ζώνη.
Από το 2017, η ανάπτυξη του 5G διευθύνεται από αρκετές εταιρείες, όπως η Samsung, η Intel, η Qualcomm, η Nokia, η Huawei, η Ericsson, η ZTE και άλλοι. Παρόλο που το 5G σχεδιάζεται να είναι εμπορικά διαθέσιμο σε όλο τον κόσμο μέχρι το 2020, η Νότια Κορέα παρείχε 5G στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2018 για τους επισκέπτες. Το 2018, η Verizon σχεδιάζει να κυκλοφορήσει 5G FWA σε 4 πόλεις στις Η.Π.Α., στο Sacramento, LA, στην Indianapolis και στο Houston.
Οι κλάδοι που αναμένεται να επηρεαστούν από την ανάπτυξη της τεχνολογίας 5G είναι οι λεγόμενες "κάθετες" αγορές (Β2Β Verticals) όπως η Αυτοκινητοβιομηχανία, οι Μεταφορές και η Εφοδιαστική Αλυσίδα, η Βιομηχανία, τα Δίκτυα Υποδομών και η Υγεία.
Η πρώτη πόλη στην Ελλάδα με δίκτυο 5G είναι τα Τρίκαλα από τις 16 Μαρτίου 2018. Από το Δεκέμβριο του 2020 το 5G είναι διαθέσιμο στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, όπως είναι η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Λάρισα, ο Βόλος, τα Ιωάννινα, η Καβάλα, τα Τρίκαλα, η Καρδίτσα, η Δράμα, τα Γιαννιτσά, η Νάουσα, η Ξάνθη, οι Σέρρες, η Ηγουμενίτσα και η Μυτιλήνη.
Συσκευές 5G
Στις 13 Οκτωβρίου 2020, η Apple ανακοίνωσε το iPhone 12 και το iPhone 12 Pro, την πρώτη γραμμή των τηλεφώνων της Apple που υποστηρίζουν τη συνδεσιμότητα 5G. Η Apple συνεργάστηκε με τη Verizon για να ενεργοποιήσει τα σχέδια 5G στο iPhone 12.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινητή τηλεφωνία
Ιστορία της Ωτ-Μαρν
μικρογραφία|349x349εσ|Ο νομός Ωτ-Μαρν στο χάρτη της [[Γαλλία|Γαλλίας]] Η ιστορία του νομού Ωτ-Μαρν αρχίζει πολύ πριν η περιοχή γίνει επισήμως νομός κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης. Από την Αρχαιότητα εμφανίστηκαν τα πρώτα χαρακτηριστικά της περιοχής, τα οποία βρίσκονται σε κάποιο βαθμό μέχρι σήμερα.
Ο νομός Ωτ-Μαρν βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Γαλλίας και αποτελεί τμήμα της διοικητικής περιοχής Γκραντ-Εστ.
Προϊστορία και αρχαιότητα
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ντολμέν στο Βιτρί-λε-Νοζάν μικρογραφία|375x375εσ|Ρωμαϊκή οδός στο Φαβερόλ Το έδαφος του νομού κατοικήθηκε από την Προϊστορική περίοδο, όπως φαίνεται από την παρουσία πολλών μεγαλίθων, μενίρ και ντολμέν που ήρθαν στο φως μετά από πολυάριθμες αρχαιολογικές ανασκαφές.
Πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση, η περιοχή του Ωτ-Μαρν δεν αποτελούσε ένα συνεκτικό έδαφος με έναν ομοιογενή πληθυσμό. Βέλγες και Κέλτες, δύο διαφορετικοί λαοί τόσο για τα έθιμά τους όσο και για τους εθνικούς τους χαρακτήρες, κατοίκησαν την περιοχή, οι πρώτοι στα βορειοανατολικά και οι δεύτεροι στο υπόλοιπο έδαφος.
Η ρωμαϊκή κατάκτηση το 52 π.Χ. ενίσχυσε για πρώτη φορά τον συνοριακό χαρακτήρα της περιοχής, που αποτέλεσε στρατηγικό χώρο πρωταρχικής σημασίας για την υπεράσπιση των συνόρων της αυτοκρατορίας που εκτείνονταν έως τον Ρήνο. Σύμφωνα με τα Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου του Ιούλιου Καίσαρα, οι Ρέμοι ζούσαν στο βορρά και οι Λίνγκονες στην υπόλοιπη περιοχή.
Μεσαίωνας
Οι Φράγκοι κατέκτησαν την περιοχή η οποία ενσωματώθηκε στην αυτοκρατορία του Καρλομάγνου. Κατά τον διαμερισμό των εδαφών της αυτοκρατορίας σύμφωνα με τη συνθήκη του Βερντέν το 843, η σημερινή επικράτεια του νομού αποτέλεσε τμήμα του βασιλείου της Δυτικής Φραγκίας.
Από τον 11ο αιώνα, η περιοχή περιλαμβάνεται στην κομητεία της Καμπανίας. Ωστόσο, η επισκοπή της Λανγκρ παρέμεινε στο δουκάτο της Βουργουνδίας. Οι κοιλάδες του σημερινού νομού εμφανίζονται στη συνέχεια ως μαρκιωνία που ανήκε στη Λοθαριγγία και μακριά από τα κέντρα εξουσίας. Οι τοπικοί άρχοντες ασκούσαν μια σχεδόν ανεξάρτητη πολιτική, χάρη στα στρατηγικά φρούρια της περιοχής.
Το 1284, η Ιωάννα, μοναδική κληρονόμος της κομητείας της Καμπανίας, παντρεύτηκε τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον Ωραίο. Ο γιος τους Λουδοβίκος Ι΄ ένωσε την περιοχή με το Γαλλικό στέμμα.
Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, οι περισσότεροι τοπικοί άρχοντες και οι πόλεις Σωμόν και Λανγκρ ήταν υποτελείς του δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος ήταν σύμμαχος των Άγγλων. Αργότερα, με το τέλος του πολέμου, το έδαφος ανακτήθηκε από τον βασιλιά Κάρολο Ζ'.
Αναγέννηση & Μεταρρύθμιση
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η [[Σφαγή του Βασί|σφαγή στο Βασί, 1562]] μικρογραφία|250x250εσ|Η πολιορκία του Σαιν-Ντιζιέ, 1544 Κατά τον 16ο αιώνα, η περιοχή ήταν μια μαρκιωνία του βασιλείου της Γαλλίας, στα σύνορα με τη Λωρραίνη, χώρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 1544, κατά τη διάρκεια των Ιταλικών πολέμων, ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος εισέβαλε στην Καμπανία και πολιόρκησε το Σαιν-Ντιζιέ. Η πόλη άντεξε την πολιορκία για έξι εβδομάδες και αν και κατελήφθη, επεστράφη στη Γαλλία με τη συνθήκη του Κρεπί-αν-Λανουά. Μετά από αυτό το επεισόδιο, οι κάτοικοι του Σαιν-Ντιζιέ αποκαλέστηκαν «Γενναίοι» (Bragards).
Όπως και σε όλο το βασίλειο της Γαλλίας, η Μεταρρύθμιση διαδόθηκε στην περιοχή, κυρίως στο Βασί και Λανγκρ. Την 1η Μαρτίου 1562, ο δούκας της Λωρραίνης Φραγκίσκος του Γκιζ, καθ 'οδόν προς το Παρίσι και συνοδευόμενος από τον αδελφό του και ένοπλη συνοδεία, πέρασε από το Βασί. Πληροφορήθηκε ότι Ουγενότοι είχαν συναθροιστεί σε έναν αχυρώνα μέσα στην πόλη, γεγονός που συνιστούσε παραβίαση πρόσφατου διατάγματος που τους είχε επιτρέψει να τελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα έξω από τα τείχη των πόλεων. Έστειλε ανθρώπους του στο χώρο για να διακόψουν τη θρησκευτική εκδήλωση και στη συμπλοκή που ακολούθησε η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο και εξελίχθηκε σε σφαγή. Οι απώλειες ήταν περίπου πενήντα νεκροί Ουγενότοι συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών και περίπου εκατόν πενήντα τραυματίες Οι ειδήσεις διαδόθηκαν και οι προτεστάντες προσπάθησαν να σταματήσουν, χωρίς επιτυχία, τον δούκα του Γκιζ, ο οποίος έφτασε σώος στο Παρίσι. Αυτό το γεγονός σηματοδότησε την έναρξη των Θρησκευτικών πολέμων στη Γαλλία. μικρογραφία|274x274εσ|Η πόλη του [[Σωμόν (Οτ-Μαρν)|Σωμόν, 1700]]
Νεότερη και σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|250x250εσ|Τα τείχη του [[Σαιν-Ντιζιέ]] Ο νομός Ωτ-Μαρν δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (πλέον 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, κατ 'εφαρμογή του νόμου της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών. Δημιουργήθηκε κυρίως από τμήματα της επαρχίας της Καμπανίας και ορισμένες περιοχές στα νοτιοδυτικά που ανήκαν στη Βουργουνδία και το Φρανς-Κοντέ.
Από το 1791 έως το 1793, ο νομός Ωτ-Μαρν παρείχε στην επανάσταση 4 τάγματα εθνικών εθελοντών.
Το 1814, το Σωμόν ήταν ο ακούσιος μάρτυρας του τέλους της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας.Την 1η Μαρτίου, η Πρωσία, η Ρωσία, η Αγγλία και η Αυστρία υπέγραψαν συμφωνία, όπου υποσχέθηκαν να μην συνάψουν ξεχωριστή ειρήνη και να πολεμήσουν τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α' μέχρι την τελική ήττα του. Ο Ναπολέων παραιτήθηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1814. Μετά την επιστροφή του και τη νίκη των συμμάχων στη μάχη του Βατερλώ (18 Ιουνίου, 1815) που οδήγησε στη δεύτερη παραίτησή του, ο νομός κατελήφθη από αυστριακά στρατεύματα, από τον Ιούνιο του 1815 έως τον Νοέμβριο του 1818.
Την εποχή εκείνη ο νομός Ωτ-Μαρν ήταν ένας από τους προμαχώνες της γαλλικής οικονομίας, συγκεντρώνοντας το 20% του γαλλικού χυτοσιδήρου και 112 εργοστάσια το 1847, χάρη στην πλεονεκτική γεωμορφολογία του, επειδή ουσιαστικά αποτελείται από οροπέδια και δάση. μικρογραφία|293x293εσ|Μία από τις [[Κρήνη Ουάλας|κρήνες Ουάλας που κατασκευάστηκαν σε χυτήρια της περιοχής και κοσμούν το Παρίσι|εναλλ.=]] Πολλά έργα τέχνης με υλικό τον χυτοσίδηρο που βρίσκονται σε πολλά μέρη του πλανήτη έχουν δημιουργηθεί στα χυτήρια της περιοχής: Ανάμεσα στα πιο γνωστά είναι οι κρήνες Ουάλας που διακοσμούν τις πλατείες του Παρισιού και άλλων πόλεων, τα μεγαλοπρεπή αγάλματα που ξεχωρίζουν στις κύριες πόλεις του νομού, οι σιδερένιες κατασκευές «Αρ Νουβό» του αρχιτέκτονα Εκτόρ Γκιμάρ που διακοσμούν τις εισόδους του μετρό του Παρισιού και τα φωτιστικά της λεωφόρου των Ηλυσίων Πεδίων.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, στον Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο νομός διαιρέθηκε: το κανάλι ανάμεσα στους ποταμούς Μάρνη και Σον (το οποίο διασχίζει το νομό κατά μήκος από βορρά προς νότο) ήταν το σύνορο, με ανατολικά τη «Δεσμευμένη περιοχή», που προορίζονταν για τη δημιουργία γερμανικών αποικιών, και στα δυτικά, την «κατεχόμενη ζώνη». Ο νομός απελευθερώθηκε από τους Συμμάχους, συγκεκριμένα από τα στρατεύματα του στρατηγού Λεκλέρκ, από τα τέλη Αυγούστου έως τις αρχές Σεπτεμβρίου του 1944.
Η δημογραφία του νομού Ωτ-Μαρν είναι σε πτώση, έχοντας χάσει περισσότερους από 36.000 κατοίκους μεταξύ 1968 και 2016 (178.084 κάτοικοι).
Από την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Καμπανία-Αρδέννες, στην οποία ανήκε ο νομός, συγχωνεύτηκε με τις περιοχές Αλσατία και Λωρραίνη ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014 και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ.
Ίστρια
Η Ίστρια (ΔΦΑ ˈ|ɪ|s|t|r|i|ə, κροατικά, σλοβενικά: Istra, ιταλικά: Istria, ιστριακά: Eîstria, γερμανικά: Istrien), λατινικά: Histria, είναι η μεγαλύτερη χερσόνησος στην Αδριατική. Βρίσκεται στην κορυφή της Αδριατικής ανάμεσα στον κόλπο της Τεργέστης και τον κόλπο του Κβάρνερ. Μοιράζεται ανάμεσα σε τρεις χώρες, την Κροατία, τη Σλοβενία και την Ιταλία.
Πρώτα χρόνια
Το όνομα των Ίστρων ορίζεται από το "Ιστρών έθνος", τις φυλές των Ιστρών που όπως αναφέρει ο Στράβων ζούσαν στην περιοχή, οικοδόμησαν οχυρωμένους οικισμούς σε λόφους. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές οι Ίστριοι ήταν μια Ιλλυρική φυλή Ενετικής μορφής με τους οποίους είχαν διαφορές οι υπόλοιποι Ιλλυριοί. Στην Αρχαία Ρώμη περιγράφονται σαν επικίνδυνοι πειρατικοί λαοί που αναζητούσαν προστασία όταν περνούσαν από τα βραχώδη στενά στις ακτές τους, κατακτήθηκε ωστόσο μετά από δύο στρατιωτικές εκστρατείες (177 π.Χ.). Η ευρύτερη περιοχή της Ίστριας μαζί με τη Βενετία ονομαζόταν στην αρχαιότητα "Βενετία της Ίστριας", όριζε τα αρχαία βορειοανατολικά σύνορα της Ιταλίας. Ο Δάντης Αλιγκέρι αναφέρει ότι εκεί ήταν στην αρχαιότητα τα ανατολικά σύνορα της Ιταλίας με όριο τον ποταμό Αρσία. Στα ανατολικά του ποταμού βρίσκονταν οι Ιάποδες ένας διαφορετικός λαός, από τον 4ο π.Χ. ως τον 1ο αιώνα π.Χ. κατέκτησαν την ευρύτερη περιοχή οι Λιβυρνοί. Τα βόρεια σύνορα της Ίστριας είχαν επεκταθεί πολύ βόρεια και περιείχαν τη σημερινή Τεργέστη. Μερικοί ιστορικοί καθορίζουν την Ίστρια και τους Ιστρίους με το όνομα "Ίστερ" που σχετίζεται με τον Δούναβη στο νότιο τμήμα της πορείας του. Οι ίδιες πηγές γράφουν ότι ο Δούναβης χώριζε τα Βαλκάνια στα δύο σε μια νοητή γραμμή από την Τεργέστη μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα. Υπάρχει μια υποψία ότι σχετίζεται με την κοινότητα της Ίστριας στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας, υπήρχε η αρχαία πόλη του Ίστρου που πήρε το όνομα της από τον ομώνυμο ποταμό. Τον Μεσαίωνα οι Γότθοι επιτέθηκαν και κατέστρεψαν την Ίστρια.
Οι αρχαιολόγοι βρήκαν νομίσματα των Οστρογότθων και ερείπια κτιρίων νότια του Πόρτες, ανάμεσα τους η εκκλησία του Αγίου Πέτρου που είχαν οικοδομήσει οι Οστρογότθοι τον 5ο αιώνα. Η επίσημη θρησκεία των Οστρογότθων που είχαν καταλάβει την Ίστρια ήταν ο Αρειανισμός. Οι Γότθοι χρησιμοποίησαν την πέτρα της Ίστριας για να οικοδομήσουν το περίφημο Μαυσωλείο του Θεοδώριχου στη Ραβέννα. Τους επόμενους αιώνες κατέκτησαν την περιοχή οι Λομβαρδοί, διαδοχικά και οι Σλάβοι (601). Ο βαθμός στον οποίο οι Λομβαρδοί είχαν την εξουσία στην περιοχή είναι θέμα συζήτησης, μετά τους Γότθους εισήλθε στο Εξαρχάτο της Ραβέννας. Ο Λομβαρδικής καταγωγής Γκιουλφάρης που υπηρετούσε τη Βυζαντινή αυτοκρατορία καταγράφεται σαν "δούκας της Ίστριας" (599). Ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ έστειλε επιστολή στον επίσκοπο των Σαλώνων Μάξιμο με τον οποίο εκδήλωνε την ανησυχία του για τις επιδρομές των Σλάβων στην περιοχή. Στην επιστολή ο πάπας γράφει για "τον λαό των Σλάβων που βρίσκεται κοντά σας έχω έντονες ανησυχίες, πέρα από τις συμπάθειες που έχω για σας ανησυχώ ότι αν κατακτήσουν την περιοχή σας θα τη χρησιμοποιήσουν σαν βάση για επιδρομές στην Ιταλία". Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την περιοχή της Ίστριας λεηλάτησαν οι Γότθοι, το Βυζάντιο και οι Άβαροι. Το δυτικό τμήμα της Ίστριας εισήλθε στο Βασίλειο των Λομβαρδών (751) και κατόπιν στη Φραγκία από τον Πεπίνο της Ιταλίας (789). Λίγο αργότερα (804) ο Καρλομάγνος και ο γιος του Πεπίνος συναντήθηκαν με εκπροσώπους των Ίστριων για να τους ενημερώσουν για τις διοικητικές αλλαγές με τη μετάβαση της περιοχής τους στην Αυτοκρατορία των Καρολιδών, οι κάτοικοι δυσαρεστήθηκαν έντονα.
Αψβούργοι
Με τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο΄(1797) όλα τα πρώην Βενετσιάνικα εδάφη της Ίστριας πέρασαν στους Αψβούργους που δημιούργησαν την Αυστριακή Αυτοκρατορία (1804). Οι Γαλλικές νίκες ανάγκασαν τους Αυστριακούς να τους παραχωρήσουν τα νότια Σλαβικά εδάφη (1809), ο Ναπολέων Α΄ ένωσε την Ίστρια με εδάφη της Κροατίας και της Σλοβενίας στις Γαλλικές Ιλλυρικές επαρχίες. Στην Ίστρια εισήλθε ο Κωδικός Ναπολέων με πολλά προνόμια στους γηγενείς κατοίκους που διορίστηκαν σε υψηλά αξιώματα, επίσημη γλώσσα αναγνωρίστηκε η παλαιότερη των γηγενών. Οι πράξεις του Ναπολέων δημιούργησαν στους κατοίκους ένα Ιλλυρικό εθνικιστικό κίνημα με παραπομπές στην αρχαιότητα, το κίνημα αυτό είχε στόχο να ενώσει όλους τους πληθυσμούς με τους Σλαβικούς. Μετά την επταετή κατοχή των Γάλλων οι Αυστριακοί ανέκτησαν την Ίστρια (1814), έγινε τμήμα του βασιλείου της Ιλλυρίας που διατηρήθηκε μέχρι τη διάσπαση του (1949). Τα επόμενα χρόνια (1849 - 1918) η περιοχή ήταν τμήμα της Αυστρίας και έμεινε γνωστό σαν "Αυστριακή Ακτή", περιείχε την Τεργέστη, την Γκορίτσια και τη Γκράντισκα. Την ίδια εποχή τα σύνορα της Ίστριας ανήκαν στην Ιταλική επαρχία Βενέτσια Τζούλια μαζί με τμήματα της Δαλματίας και της Κροατίας αλλά χωρίς την πόλη της Τεργέστης. Πολλοί Ιταλόφωνοι κάτοικοι της Ίστριας υποστήριζαν το κίνημα να εισέλθουν και οι ίδιοι στην Ιταλική ενοποίηση. Μετά τον Τρίτο Πόλεμο της Ανεξαρτησίας ωστόσο (1866) το Βένετο και η Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια εισήλθαν στο Βασίλειο της Ιταλίας, αντίθετα η Ίστρια και πολλές περιοχές της Αδριατικής παρέμειναν στην Αυστρο-Ουγγαρία. Οι Ιταλόφωνοι κάτοικοι αντέδρασαν έντονα απαιτώντας την ένωση με την Ιταλία, οι Αυστριακοί σαν αντίδραση εύνοησαν έντονα τους Σλάβους δημιουργώντας υπόγεια το Σλαβικό εθνικιστικό κίνημα που είχε στόχο να τους ενώσει σε ένα Σλαβικό κράτος με την Κροατία και τη Σλοβενία. Ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας ανακοίνωσε στο Υπουργικό Συμβούλιο (12 Νοεμβρίου 1866) ότι στο πρόγραμμα του ήταν ο εκσλαβισμός ή ο εκγερμανισμός των Ιταλόφωνων κατοίκων με δεδομένο ότι οι Γερμανοί και οι Σλάβοι ήταν συγγενείς φυλές.
"Η Αυτού Μεγαλειότητα διέταξε να αναλάβουμε δράση εναντίον των Ιταλικών στοιχείων που ζουν μέσα στην επικράτεια της αυτοκρατορίας και στις περιοχές που οι Ιταλόφωνοι κατέχουν κυβερνητικά αξιώματα. Οι περιοχές αυτές πρέπει να εκγερμανιστούν ή να εκσλαβιστούν χωρίς κανέναν σεβασμό στις παραδόσεις τους. Η Αυτού Μεγαλειότητα καλεί άμεσα όλους τους αξιωματούχους της αυτοκρατορίας να εργαστούν σκληρά για να πετύχουν τον στόχο".
Σύμφωνα με τις πηγές οι Ιταλοί της Ίστριας αποτελούσαν για αιώνες περισσότερο από το 50% του πληθυσμού, στις αρχές του 20ου αιώνα (1900) έφτανε στο 1/3. Στη νότια άκρη της χερσονήσου βρισκόταν σε στρατηγική περιοχή το λιμάνι της Πούλας, έγινε η έδρα του Βασιλικού Αυστριακού Ναυτικού. Οι προσπάθειες της Αυστριακής διοίκησης να περιορίσουν στον 19ο αιώνα τον Ιταλόφωνο ποσοστό της Ίστριας δεν είχαν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η πρώτη Αυστριακή απογραφή (1846) κατέγραψε 34.000 Ιταλόφωνους και 120.000 Κροατόφωνους χωρίς να ληφθεί υπόψην αν η καταγωγή έχει σχέση με τη γλώσσα. Στην επόμενη απογραφή (1910) τα ποσοστά άλλαξαν σημαντικά, καταγράφηκαν 108.000 Ιταλόφωνοι και 134.000 Κροατόφωνοι. Ο Βαννί ντ΄Αλέσσιο (1908) ότι "οι Αυστριακοί υποτίμησαν σημαντικά τις ικανότητες των Ιταλόφονων κατοίκων να διατηρήσουν τη γλώσσα τους, πολλοί επίσης κάτοικοι στην Ίστρια δήλωσαν Ιταλόφωνοι χωρίς να είναι". Τα κυβερνητικά μέλη της Αυστριακής αριστοκρατίας που ήταν Γερμανοί στην καταγωγή όταν ζούσαν στα μικρά χωριά της Ίστριας ήταν υποχρεωμένοι να μιλήσουν την Ιταλική γλώσσα των κατοίκων.
Νεότερα χρόνια
Η Ιταλία παρά το γεγονός ότι ανήκε στις Κεντρικές Δυνάμεις όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δήλωσε ουδετερότητα, σύντομα ήρθε σε συνομιλίες με την Τριπλή Συνεννόηση με στόχο να εισέλθει σε αυτήν με αντάλλαγμα μεγάλα εδαφικά κέρδη. Με τη Συνθήκη του Λονδίνου (1915) η ΑΝΤΑΝΤ υποσχέθηκε στην Ιταλία την Ίστρια, τη Δαλματία, το Τιρολό, τα Ελληνικά Δωδεκάνησα και τμήματα της Αλβανίας και της Τουρκίας. Με τη λήξη του πολέμου η Ίστρια ενσωματώθηκε στην Ιταλία αλλά ξεκίνησε η παρακμή της περιοχής χάρη στους διωγμούς του Σερβικού στοιχείου. Όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Φασισμός έκλεισαν όλα τα Σλαβικά σχολεία, απαγορεύτηκε η χρήση της Σλαβικής γλώσσας και η τήρηση των Σλαβικών εθίμων. Οι 100.000 απελπισμένοι και εκδιωκόμενοι Σλαβόφωνοι δραπέτευσαν στη Γιουγκοσλαβία. Η αντιστασιακή οργάνωση των Σέρβων κατά του Φασισμού ιδρύθηκε στην Τεργέστη και την Γκορίτσια, περιείχε τους Κροατόφωνους και τους Σλοβανόφωνους της Ίστριας, ήταν το πρώτο αντιφασιστικό κίνημα στην Ευρώπη. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η Ίστρια έγινε πεδίο μάχης ανάμεσα στους φασίστες και τους κομμουνιστές Παρτιζάνους. Με τη λήξη του πολέμου οι Παρτιζάνοι πήραν το πάνω χέρι και ξεκίνησαν σκληρά αντίποινα (1945). Μετά τη λήξη του πολέμου το μεγαλύτερο τμήμα της Ίστριας παραχωρήθηκε στη Γιουγκοσλαβία, στην Ιταλία έμεινε μόνο ένα μικρό τμήμα στα βορειοδυτικά με κέντρο την Τεργέστη. Τα δραματικά γεγονότα για τους Ιταλούς ήταν ορατά στην πόλη της Πούλας που βρισκόταν στο νοτιότερο άκρο της χερσονήσου της Ίστρας με Ιταλόφωνους κατοίκους. Από τον Δεκέμβριο του 1946 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1947 ένα ποσοστό κατοίκων πιέστηκε να μεταναστεύσει νότια στην Ιταλία. Οι υπόλοιποι έφυγαν μετά τη "Συνθήκη των Παρισίων" (10 Φεβρουαρίου 1947) που παραχωρούσε το μεγαλύτερο τμήμα της Ίστριας στη Γιουγκοσλαβία.
Ακτινοδάφνη
Η ακτινοδάφνη (λατινική-επιστημονική ονομασία Actinodaphne) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών της Ασίας, που ανήκει στην οικογένεια της δάφνης, τα δαφνοειδή.
Περιγραφή
Οι ακτινοδάφνες είναι δίοικα αειθαλή δέντρα και θάμνοι που φύονται στη φύση στην τροπική και υποτροπική Ασία. 17 είδη απαντώνται στην Κίνα, από τα οποία τα 13 είναι ενδημικά της Κίνας (συναντώνται δηλαδή στη φύση μόνο στην Κίνα και πουθενά αλλού στον κόσμο). Τα δέντρα έχουν ύψος 3 έως 25 μέτρα και έχουν φύλλα συνήθως σε συστάδες ή διαδοχικούς δακτυλίους φύλλων επί του ίδιου άξονα (σπανίως τα φύλλα είναι εκφύονται εναλλασσόμενα ή αντίθετα).
Τα άνθη έχουν σχήμα άστρου, είναι μικρά και πρασινωπά, εκφύονται σε συστάδες ή διαδοχικούς δακτυλίους επί του ίδιου άξονα, και βεβαίως είναι δίκλινα. Ο σωλήνας του περιανθίου είναι βραχύς, με κυπελλοειδή βάση. Το περιάνθιο χωρίζεται σε 6 μέρη (δύο σειρές των τριών), που είναι σχεδόν ίσα μεταξύ τους. Τα αρσενικά άνθη έχουν από εννέα συνήθως στήμονες σε τρεις σειρές των τριών. Τα νήματα της πρώτης και της δεύτερης σειράς δεν φέρουν αδένες, ενώ της τρίτης φέρουν από δύο αδένες στη βάση τους. Οι ανθήρες έχουν 4 θαλάμους ο καθένας. Ανοίγουν και απελευθερώνουν τη γύρη από την εσωτερική στο άνθος πλευρά τους. Τα θηλυκά άνθη έχουν σχηματισμούς παρόμοιους με στήμονες (staminodes), αλλά στείρους, σε ίσο αριθμό με εκείνον των στημόνων των αρσενικών. Η ωοθήκη είναι σε ανώτερη θέση, ενώ το στίγμα έχει σχήμα ασπίδας ή είναι διεσταλμένο.
Ο καρπός της ακτινοδάφνης είναι δρύπη παρόμοια με μούρο. Ο κάθε καρπός περιέχει από έναν μικρό σπόρο, που διαδίδεται κυρίως από τα πουλιά.
Είδη
thumb|upright|Το είδος [[Actinodaphne lancifolia]] Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς 140 είδη ακτινοδάφνης (έναντι 50 περίπου τη δεκαετία του 1960), μερικά σημαντικά από τα οποία είναι τα παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακτινοδαφνη
Πομπήιος (ύπατος το 501)
Ο Πομπήιος, λατιν.: Pompeius, (απεβ. το 532) ήταν πολιτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ανιψιός τού Αυτοκράτορα Αναστάσιου Α' (βασίλεψε 491–518). Η οικογένειά του απέκτησε πολιτική προβολή με την άνοδο τού Αναστασίου Α΄. Ο Πομπήιος ήταν ύπατος το 501 και αναβιβάσθηκε σε πατρίκιο, πιθανότατα από τον Αναστάσιο Α΄. Κατείχε στρατιωτικό αξίωμα, υπηρετώντας στον Ιβηρικό πόλεμο. Νυμφεύτηκε μία, που την έλεγαν Αναστασία και απέκτησε τουλάχιστον έναν γιο. Το 532 ο αδελφός τού Πομπηίου, Υπάτιος, ανακηρύχθηκε "αυτοκράτορας" από τους ταραχοποιούς κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νίκα. Μετά την καταστολή των ταραχών, τόσο ο Υπάτιος όσο και ο Πομπηίας εκτελέστηκαν.
Καταγωγή
Ήταν γιος του Σεκουνδίνου και της Καισαρίας. Η Καισαρία του ήταν αδελφή του Αναστασίου Α'. Ο πατέρας του υπηρέτησε ως έπαρχος Κωνσταντινουπόλεως (περί το 492) και Ρωμαίος ύπατος το 511. Ο Σεκουνδίνος είχε επίσης τον βαθμό του πατρικίου. Οι κύριες πηγές για τη σταδιοδρομία του Σεκουνδίνου είναι ο Ιωάννης Αντιοχεύς και ο Θεοφάνης Ομολογητής. Ο τελευταίος διατήρησε αποσπάσματα του Θεοδώρου Λέκτορος, που καλύπτουν τον Σεκουνδίνο. Ο Ιωάννης Λαυρέντιος ο Λυδός αναφέρει εν συντομία την υπατεία του Σεκουνδίνου ως χρονολογική αναφορά.
Ο Ιωάννης Μαλάλας και ο Θεοφάνης προσδιορίζουν τον Σεκουνδίνο ως πατέρα του Υπατίου. Ο Υπάτιος και ο Πομπήιος αναγνωρίζονται ως αδέλφια από τον Προκόπιο, επομένως έχουν τους ίδιους γονείς.
Ο Αναστάσιος Α΄ και η ευρύτερη οικογένειά του ήταν Ιλλυριοί ασαφούς καταγωγής. Όταν ο Αναστάσιος Α΄ ανέβηκε στον θρόνο, η οικογένειά του απέκτησε πρόσβαση σε υψηλόβαθμες στρατιωτικές και πολιτικές θέσεις. Ο αδελφός του Παύλος, ο κουνιάδος του Σεκουνδίνος και οι ανιψιοί Υπάτιος, Πομπηίος και Πρόβος έγιναν όλοι ύπατοι, με τον Υπάτιο τουλάχιστον να γίνεται magister militum. Η Ειρήνη, κόρη του Παύλου, παντρεύτηκε τον Ανίκιο Ολύβριο. Ο Ολύβριος ήταν γιος της Aνικίας Ιουλιανής και μέσω αυτής απόγονος της δυναστείας τού Θεοδοσίου Α΄. Ο γάμος ήταν πιθανό να διευθετήθηκε για να εξασφαλίσει περαιτέρω τον Αναστάσιο Α΄ στον θρόνο του. Άλλες γυναίκες της οικογένειας παντρεύτηκαν τον Σαβινιανό και τον Μοσχιανό, που έγιναν και ύπατοι. Οι ύπατοι Aναστάσιος Παύλος Πρόβος Σαβινιανός Πομπήιος Aναστάσιος και Aναστάσιος Παύλος Πρόβος Μοσχιανός Πρόβος Νάγνος ήταν από τα νεότερα μέλη αυτής της οικογένειας και τα ονόματά τους αντικατοπτρίζουν αυτά αρκετών παλαιότερων συγγενών.
Βιογραφία
Το Πασχάλιο Χρονικό αναφέρει τον Πομπήιο ως Ρωμαίο ύπατο το 501, υπηρετώντας δίπλα στον Αβιηνό. Είναι επίσης γνωστό ότι υπηρέτησε ως στρατιωτικός διοικητής στα στρατεύματα της διοίκησης Θράκης επί θείου του. Η στρατιωτική του σταδιοδρομία θεωρείται μέρος ενός προτύπου οικογενειακής προστασίας, που χρησιμοποιούσαν οι περισσότεροι Αυτοκράτορες και Αυτοκράτειρες της περιόδου. Οι οικογένειες που προωθήθηκαν με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσαν στη συνέχεια να παραμείνουν με επιρροή πολύ μετά το τέλος των αυτοκρατορικών συγγενών τους.
Ο Mαρκελλίνος Κόμης αναφέρει ότι το σπίτι του Πομπηίου στην Κωνσταντινούπολη κάηκε κατά τη διάρκεια των αντιμονοφυσιτικών ταραχών του 512. Θεωρώντας ότι ο ίδιος ο Πομπηίας ήταν Ορθόδοξος (Χαλκηδόνιος), πιθανότατα δεν στοχοποιήθηκε συγκεκριμένα. Τη θρησκευτική του ιδιότητα κατέγραψαν ο Κύριλλος Σκυθοπόλεως και ο Θεοφάνης. Ήταν γνωστό ότι γνώριζε τον Σάββα τον Αγιασμένο το 511–512. Παρείχε επίσης βοήθεια στον έκπτωτο Μακεδόνιο Β΄ Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης κατά την εξορία του τελευταίου.
Η Romana του Ιορδάνη του Αλανού καταγράφει ότι ο Πομπηίας και τα στρατεύματά του υπέστησαν ήττα σε μία μάχη κοντά στην Αδριανούπολη, αντιμετωπίζοντας ξένους εισβολείς. Ενώ το γεγονός μπορεί να χρονολογηθεί περί το 517, το πλαίσιο είναι ασαφές. Οι εισβολείς δεν έχουν ταυτοποιηθεί, αν και αυτό θα μπορούσε να είναι μέρος της συνεχιζόμενης εισβολής των Aντών. Αυτή η εισβολή είναι γνωστό ότι έγινε περίπου την ίδια εποχή.
Υποστήριξε τη διαπραγμάτευση με τον πάπα Ορμίσδα για το Ακακιανό σχίσμα. Το 519 ο Πομπήιος, ο Βιταλιανός και ο Ιουστινιανός (ο μελλοντικός αυτοκράτορας) συνάντησαν τους παπικούς απεσταλμένους σε κάποια απόσταση από την Κωνσταντινούπολη και τους συνόδευσαν για το υπόλοιπο της διαδρομής. Διατήρησε επίσης αλληλογραφία με τον Ορμίσδα κατά τη διάρκεια εκείνης της χρονιάς.
Ενώ ο Κύριλλος της Σκυθόπολης, ο Ιωάννης Μαλάλας και το Πασχάλιο Χρονικό συμφωνούν όλοι ότι ο Πομπήιος κατείχε τον βαθμό του πατρικίου στα τέλη της δεκαετίας του 520, είναι άγνωστο πότε κέρδισε τον τίτλο. Θεωρείται πιθανό ότι αυτή θα ήταν άλλη μία πράξη εύνοιας από τον Αναστάσιο Α΄, αντί του Ιουστίνου Α΄ ή του Ιουστινιανού Α΄. Σε κάθε περίπτωση, ο Μαλάλας αναφέρει ότι ο πατρίκιος Πομπήιος συμμετείχε στον Ιβηρικό πόλεμο. Το 528 ο Πομπήιος οδήγησε ενισχύσεις αποτελούμενες από Ιλλυρούς, Σκύθες, Θράκες και Ισαύρους προς το περσικό μέτωπο. Προφανώς έφτασαν αργά κατά την περίοδο της εκστρατείας, επειδή το κείμενο συνεχίζει λέγοντας ότι οι εχθροπραξίες σταμάτησαν για τον χειμώνα. Ο στρατιωτικός του βαθμός εκείνη την εποχή είναι αβέβαιος. Ο Υπάτιος ήταν ο magister militum per Orientem, επομένως ο Πομπηίας θα μπορούσε να είχε τον βαθμό του magister militum praesentales ή του magister militum vacans.
«Αλλά την επόμενη ημέρα με την ανατολή του ηλίου έγινε γνωστό στον κόσμο ότι και οι δύο άνδρες είχαν εγκαταλείψει το παλάτι, όπου διέμεναν. Έτσι όλος ο πληθυσμός έτρεξε κοντά τους, και ανακήρυξαν τον Υπάτιο αυτοκράτορα και ετοιμάστηκαν να τον οδηγήσουν στην αγορά, για να αναλάβει την εξουσία. Αλλά η σύζυγος του Υπατίου, η Μαρία, μια διακριτική γυναίκα, που είχε μεγάλη φήμη σύνεσης, αγκάλιασε τον άνδρα της και δεν τον άφηνε να φύγει, αλλά φώναξε με δυνατό θρήνο και με ικεσίες σε όλους τους συγγενείς της, ότι ο λαός τον οδηγεί στο δρόμο του θανάτου. Επειδή όμως το πλήθος την τράβηξε, απελευθέρωσε άθελά της τον σύζυγό της, και αυτός χωρίς τη θέλησή του ήρθε στην Αγορά του Κωνσταντίνου, όπου τον κάλεσαν στο θρόνο. Επειδή δεν είχαν διάδημα, ούτε τίποτε άλλο με το οποίο συνηθίζεται να ντύνεται ο βασιλιάς, του έβαλαν ένα χρυσό περιδέραιο στο κεφάλι και τον ανακήρυξαν αυτοκράτορα των Ρωμαίων».
Οι ταραχές είχαν ως αποτέλεσμα τις εκτελέσεις τόσο του Υπάτιου, όσο και του Πομπήιου. «Τότε πράγματι και από τις δύο πλευρές οι οπαδοί του Υπατίου δέχθηκαν επίθεση με δύναμη και και καταστράφηκαν. Όταν ο αγώνας ολοκληρώθηκε και είχε ήδη γίνει μεγάλη σφαγή του πληθυσμού, ο Βοραΐδης και ο Ιούστος, ανιψιοί του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού, χωρίς να τολμήσει κανείς να σηκώσει χέρι εναντίον τους, έσυραν τον Υπάτιο από τον θρόνο και οδηγώντας τον μέσα, τον παρέδωσαν μαζί με τον Πομπήιο στον Αυτοκράτορα. Και χάθηκαν από το πλήθος εκείνη την ημέρα περισσότεροι από τριάντα χιλιάδες. Όμως ο Αυτοκράτορας διέταξε τους δύο αιχμαλώτους να κρατηθούν σε αυστηρό περιορισμό. Τότε, ενώ ο Πομπήιος έκλαιγε και έλεγε αξιολύπητα λόγια (διότι ο άνθρωπος ήταν εντελώς άπειρος σε τέτοιες συμφορές), ο Υπάτιος τον επέπληξε εκτενώς και είπε ότι αυτοί που επρόκειτο να πεθάνουν, να μην θρηνούν άδικα. Επειδή στην αρχή είχαν εξαναγκαστεί από τον λαό παρά τη θέλησή τους, και στη συνέχεια είχαν έρθει στον Ιππόδρομο χωρίς να σκέφτονται να βλάψουν τον Αυτοκράτορα.»
«Και οι στρατιώτες σκότωσαν και τους δύο την επόμενη ημέρα και πέταξαν τα σώματά τους στη θάλασσα. Ο Αυτοκράτορας δήμευσε, όλη τους την περιουσία για το δημόσιο ταμείο, καθώς και αυτή όλων των άλλων μελών της Συγκλήτου που είχαν ταχθεί στο πλευρό τους., Αργότερα, όμως, αποκατέστησε στα παιδιά του Υπατίου και του Πομπηίου και σε όλους τους άλλους τους τίτλους που είχαν στο παρελθόν, και όση από την περιουσία τους δεν είχε τύχει να χαρίσει στους φίλους του.» Η εκτέλεση επιβεβαιώνεται από τον Mαρκελλίνο Κόμη, τον Zαχαρία τον Ρήτορα, τον Eυάγριο Σχολαστικό, τον Ιωάννη Μαλάλα, το Πασχάλιο Χρονικό, τον Βίκτωρα της Τοννένας, τον Θεοφάνη τον Ομολογητή και τον Ιωάννη Ζωναρά.
Ο Τζον Μπάγκνελ Μπιούρυ σημείωσε «ότι ο Αυτοκράτορας, παρόλο που ήταν καχύποπτος, πιθανότατα πίστευε ότι δεν ήταν ηθικά ένοχοι, αλλά φοβόταν ότι θα χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία σε μελλοντικές συνωμοσίες. Ήταν πολύ επικίνδυνοι για να τους επιτραπεί να ζήσουν, πάντως τα παιδιά τους γλίτωσαν»
Οικογένεια
Ο Πομπηίας ήταν νυμφευμένος με την Αναστασία. Ήταν ήδη γνωστή ως ένθερμη Χαλκηδόνια (Ορθόδοξη) χριστιανή και φιλάνθρωπη μέχρι το τέλος του. Είχε γνωρίσει προσωπικά τον Σάββα τον Ηγιασμένο το 511/512 και διατηρούσε αλληλογραφία με τον πάπα Ορμίσδα, με τον οποίο συζητούσε κυρίως για το Ακακιανό σχίσμα. Αργότερα ίδρυσε ένα μοναστήρι στο Όρος των Ελαιών και αποσύρθηκε εκεί ως ηγουμένη του. Η Αναστασία ήταν μία από τις πηγές, που χρησιμοποιούσε ο Κύριλλος της Σκυθοπόλεως. Ενώ ονομαζόταν Αναστασία και στον βαθμό ήταν πατρικία, θα πρέπει να διακρίνεται από τη σύγχρονη Αναστασία την Πατρίκια.
Ο Πομπήιος και η Αναστασία είχαν τουλάχιστον έναν γιο, το όνομα του οποίου δεν είναι γνωστό. Οι σύγχρονες γενεαλογικές θεωρίες έχουν προτείνει ότι το ζευγάρι θα μπορούσε να είναι γονείς ή πρόγονοι μεταγενέστερων βυζαντινών μορφών, όπως ο Ιωάννης Μυστάκωνας, ο Νικήτας (εξάδελφος του Ηράκλειου) και η Επιφανία, (μητέρα του Ηράκλειου), αλλά αυτό παραμένει ανεπιβεβαίωτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Βυζαντινοί Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λίμνη Γκαριμπάλντι
Η Λίμνη Γκαριμπάλντι (εξελληνισμένα: Λίμνη Γαριβάλδη, αγγλικά: Garibaldi Lake) είναι μια αλπική λίμνη χρώματος τιρκουάζ στην Βρετανική Κολομβία του Καναδά, βρίσκεται 37 χιλιόμετρα βόρεια της Σκουάμις και 19 χιλιόμετρα νότια του Ουίστλερ. Η λίμνη βρίσκεται μέσα στο πάρκο Γκαριμπάλντι που έχει σαν κύρια χαρακτηριστικά βουνά, παγετώνες, μονοπάτια, δάση, λουλούδια, λιβάδεια και καταρράχτες.Το πάρκο είναι προστατευόμενη περιοχή άγριας φύσης. Τα μονοπάτια στην περιοχή αυτή θεωρούνται ως τα πιο όμορφα στη γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες του Καναδά Κατηγορία:Βρετανική Κολομβία
Ακροχορδίτης
Ο ακροχορδίτης είναι σπάνιο ορυκτό, που από χημικής απόψεως είναι ένυδρο αρσενικικό βασικό μαγγάνιο-μαγνήσιο, με μοριακό τύπο:
(Mn,Mg)4 (AsO4)2 (OH)4undefined · 4H2O
Καθώς συμβαίνει και με τα περισσότερα άλλα μαγγανιούχα αρσενικικά άλατα, ο ακροχορδίτης έχει ανοικτό ρόδινο (ροζ) χρώμα, με αχνές αποχρώσεις κιτρινωπές ή καφεκόκκινες. Τυπικά συνδέεται με μεταμορφωσιγενείς αποθέσεις μαγγανίου. Κρυσταλλώνεται στο μονοκλινές σύστημα.
Ο ακροχορδίτης εμφανίζει τέλειο σχισμό και έχει σκληρότητα 3,5 στην Κλίμακα Μος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυκτά του μαγγανίου Κατηγορία:Μονοκλινή ορυκτά