cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζεια
Η ζεια ή ζειά ή ζέα είναι δημητριακό που αναφέρεται κυρίως σε αρχαία κείμενα, και καλλιεργήθηκε στην αρχαία Ελλάδα. Ήδη από τον 2ο αιώνα μ.Χ., παρατηρείται σύγχυση για την ταυτότητά της. Η ζεια δεν έχει αποδεδειγμένη συσχέτιση με κανένα σημερινό είδος σιταριού.
Ετυμολογία
Η ζεια είναι λέξη αρχαιότατη. Στα περισσότερα από τα αρχαία ελληνικά κείμενα αναφέρεται στον πληθυντικό αριθμό, «ζειαί». Στα ξενόγλωσσα κείμενα συναντάται ως «zea».
Η Ιταλική λέξη «farro» προέρχεται από τη Λατινική λέξη «farrum», από τα Πρότυπα Λατινικά far, farris n.: "το σιτάρι" (όπως στην φαρίνα (τρόφιμο)). Το far με τη σειρά του προέρχεται από την Ινδο-Ευρωπαϊκή ρίζα *bʰar-es-: ΄spelt΄, η οποία προκάλεσε επίσης την Αγγλική λέξη barley (κριθάρι), Αλβανικά bar: χόρτο, Παλαιό-Εκκλησιαστικά Σλαβικά брашьно (brašĭno): "άλευρο" και το Ελληνικό Φήρον (Phḗron): 'φυτική θεότητα'.
Αρχαιότητα
Αναφέρεται κυρίως σε αρχαία κείμενα ως δημητριακό και καλλιεργήθηκε στην Αρχαία Ελλάδα. Όμως, ήδη από το 2ο αι. μ.Χ., σύμφωνα με τον Γαληνό, παρατηρείται σύγχυση γύρω από την ταυτότητά της, κάτι που διαπιστώνεται από αναφορές σε διάφορους συγγραφείς από την αρχαιότητα ως πρόσφατα. Έτσι στην πορεία των αιώνων, η ζεια έχει ήδη «ταυτοποιηθεί» από διάφορους συγγραφείς με το Μονόκοκκο σιτάρι (Triticum monococcum ssp. monococcum), το δίκοκκο σιτάρι (T. turgidum ssp. dicoccum), το σιτάρι σπέλτα ή όλυρα (T. aestivum ποικ. spelta), το κριθάρι (Hordeum vulgare), τη βρίζα ή σίκαλη (Secale cereale), ή το σόργο (Sorghum ποικ.).
Οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν την ζεια κυρίως για ζωοτροφή (άλογα, πουλιά κλπ.) ή δευτερευόντως για παρασκευή χόνδρου, κάτι που γίνεται σαφές από την προσεκτική μελέτη των αρχαίων κειμένων. Οι Έλληνες και Ρωμαίοι έτρωγαν ψωμί κυρίως από σιτάρι, ενώ κάποιες φορές, ιδιαίτερα οι πρώτοι Ρωμαίοι, έφτιαχναν ψωμί από όλυρα, ζεια ή far, σύμφωνα με τον Cornish.
Μπέρναρντ Άφινγκερ
Ο Μπέρναρντ Άφινγκερ (Bernhard Afinger, 6 Μαΐου 1813 – 25 Δεκεμβρίου 1882) ήταν Γερμανός γλύπτης που μελέτησε τα έργα των παλαιότερων Γερμανών γλυπτών. thumb|αριστερά|200px|Μπ. `Αφινγκερ: Μνημείο του [[Ερνστ Μόριτς Αρντ, 1865, Βόννη]] Ο Άφινγκερ, γιος υφαντουργού, γεννήθηκε στη Νυρεμβέργη και για ένα χρονικό διάστημα εξάσκησε το επάγγελμα του αργυροχόου. Το 1840 άρχισε μαθήματα γλυπτικής στο Βερολίνο, με δάσκαλο τον διάσημο Κρίστιαν Ντάνιελ Ράουχ, που είχε εκτιμήσει τις ικανότητές του. Ο Άφινγκερ υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχημένος στις προτομές, στη χάραξη μενταγιόν και σε έργα με θρησκευτικό θέμα. Σώζεται ωστόσο και ένας ανδριάντας του στη Βόννη, με θέμα τον αγωνιστή και ποιητή Ερνστ Μόριτς Αρντ. Πιθανώς τα γνωστότερα έργα του είναι το μνημείο στο Πανεπιστήμιο του Γκράιφσβαλτ και το άγαλμα του Νεύτωνα στο Εθνικό Μουσείο στην Πέστη. Πολλά άλλα έργα του κοσμούν διάφορα πνευματικά ιδρύματα και ναούς. Εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Ο γλύπτης πέθανε στο Βερολίνο.
Ζεια
Αναφορές σε αρχαία κείμενα
Το πρώτο χρονολογικά ιστορικό κείμενο που εμφανίστηκε η ζεια, ήταν η Οδύσσεια, όπου ο Όμηρος την ανακατεύει με άσπρο κριθάρι και τη χρησιμοποιεί ως τροφή των αλόγων (ραψ. δ, στ. 41, ), ενώ σε άλλο στίχο φυτρώνει μαζί με το σιτάρι και το άσπρο κριθάρι στον κάμπο της Λακωνίας (ραψ. δ, στ. 604,  ). Στο προγενέστερο έπος του, την Ιλιάδα, ο Όμηρος δεν αναφέρει πουθενά τη ζεια, αλλά αντίστοιχα για τροφή των αλόγων αναμιγνύει την όλυρα με το άσπρο κριθάρι (ραψ. Ε, στ. 196, και ραψ. Θ, στ. 564  ). Από τις ομοιότητες των στίχων στα δύο Ομηρικά έπη, συνάγεται ότι τον 8ο αι. π.Χ., η ζεια ταυτίζεται με την όλυρα και προορίζονταν για ζωοτροφή. Η ταυτοσημία των δύο ονομάτων είναι πιο ξεκάθαρη στο έργο «Ιστορίαι». που έγραψε ο μεταγενέστερος Ηρόδοτος.
Μπέρναρντ Άφινγκερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες
Ζεια
Αναφορές σε αρχαία κείμενα
Ο Ηρόδοτος, περιγράφοντας τις παραξενιές των ανθρώπων στην αρχαία Αίγυπτο, γράφει ότι οι Αιγύπτιοι αντί για σιτάρι και κριθάρι, τρέφονται με όλυρα που κάποιοι ονομάζουν ζεια (Βιβ. ΙΙ, Ευτέρπη, κεφ. 36, ) και ότι το ψωμί τους είναι από ζεια (Βιβ. ΙΙ, Ευτέρπη, κεφ. 77,  ). Ο Λέτσας (1957) γράφει ότι τα αιγυπτιακά σιτάρια, λόγω του εδάφους όπου καλλιεργούνταν, έδιναν αλεύρι «αηδούς γεύσεως», το οποίο καθίσταντο αμμωνιακό και προκαλούσε ναυτία, αν καθυστερούσε η συγκομιδή του σιταριού.
Αντίθετα από τον Όμηρο και τον Ηρόδοτο, ο Θεόφραστος, στο έργο του «Περί Φυτών Ιστορίας», διακρίνει ξεκάθαρα τη ζεια από την όλυρα (κεφ. Θ, ). Γράφει για τη ζεια, ότι είναι το πιο απαιτητικό σε έδαφος από τα δημητριακά, γιατί έχει πολλές και βαθιές ρίζες και πολλά στελέχη (κεφ. Θ, ) και γι’ αυτό χρειάζεται καλό και δυνατό χωράφι (κεφ. Θ,  ). Ο καρπός της είναι ευπρόσδεκτος από όλα τα ζώα (κεφ. Θ, ) και μαζί με την τίφη είναι τα σιτηρά που μοιάζουν περισσότερο στο σιτάρι (κεφ. Θ,  ).
Ο Πλίνιος στο έργο του «Naturalis Historia», διαχωρίζει τη ζεια από το ρωμαϊκό far και γράφει ότι οι χώρες που καλλιεργούν ζεια δεν έχουν far (Βιβ. ΧVIII, κεφ. xix, 82, «qui zea utuntur non habent far»). Διαχωρίζει επίσης, τη ζεια από την τίφη που καλλιεργούνται στην Ελλάδα (Βιβ. ΧVIII, κεφ. xx, 93, «apud Graecos est et zea, traduntque eam ac tiphen»), οι οποίες είναι ντυμένα σιτάρια. Περιγράφει μία τροφή την οποία ονομάζει «alica» και παρασκευάζεται από ζεια (Βιβ. ΧVIII, κεφ. xxix, 112, «Alica fit e zea»), αλλά και μία δεύτερη, υποδεέστερη που παράγεται στην Αφρική από ένα εκφυλισμένο είδος ζειας, με μεγαλύτερα και πιο μαύρα στάχυα και κοντό καλάμι (Βιβ. ΧVIII, κεφ. xxix, 115, «Alica adulterina fit maxime quidem e zea, quae in Africa degenerat. latiores eius spicae nigrioresque et brevi stipula»).
Ο Διοσκουρίδης, όπως και ο Θεόφραστος, στο πεντάτομο σύγγραμμά του «Περί Ύλης Ιατρικής», διαχωρίζει τη ζεια από την όλυρα. Την περιγράφει ως «διττή», ότι έχει δηλαδή δύο μορφές, παραπέμποντας στο μονόκοκκο (Βιβ. 2, κεφ. ρια’, ), με κόκκο που δε διαχωρίζεται από τα λέπυρα (ντυμένο) (Βιβ. 2, κεφ. ρια’,  ).
Ο Γαληνός, σε συμφωνία κι αυτός με το Θεόφραστο, στο έργο του «Περί τροφών δυνάμεως», στο βιβλίο Α, στο κεφάλαιο ιγ’, διακρίνει τη ζεια από τα υπόλοιπα σιτηρά και κάνει εκτεταμένη αναφορά σ’ αυτή, ανατρέχοντας βιβλιογραφικά σε προγενέστερους από τον ίδιο συγγραφείς. Αξιοσημείωτη για τον ίδιο είναι η πλήρης απουσία της ζειας από τα κείμενα του Πραξαγόρα, του Φιλοτίμου, αλλά και του Ιπποκράτη. Αναφέρει ότι ο Διοκλής ο Καρύστιος, στο έργο του «Υγιεινά προς Πλείσταρχον», εξετάζει τις δυνάμεις των «σιτίων» και τα κατατάσσει γράφοντας ότι μετά το κριθάρι και το σιτάρι ακολουθούν σε «αρετές» η όλυρα, η τίφη, η ζεια, ο μέλινος, το κεχρί. Τονίζει δε, ότι σε κάποια αντίγραφα των κειμένων του Διοκλή που ακολούθησαν, η ζεια αφαιρέθηκε, ενώ η λέξη «αρετές» αντικαταστάθηκε από τη λέξη «χρήσεις». Αυτό που του κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, όπως γράφει, είναι το γεγονός ότι η όλυρα και η τίφη αναφέρονται σαν διαφορετικοί σπόροι. Επίσης αναφέρεται στο Μνησίθεο, ο οποίος έγραψε ότι κατάλληλοι σπόροι για τροφή μετά το σιτάρι και το κριθάρι είναι η τίφη που κάποιοι ονομάζουν όλυρα και μετά η ζεια, το κεχρί και ο μέλινος. Η τίφη αποτελεί ικανοποιητική και εύπεπτη τροφή, σε αντίθεση με το ψωμί από ζεια που είναι «βαρύ και δύσπεπτον». Η ζεια βέβαια αποτελεί αναγκαστική επιλογή στους ψυχρούς τόπους, επειδή είναι φυτό ανθεκτικό στις χαμηλές θερμοκρασίες. Αναφέρεται αναλυτικά στο «Περί Φυτών Ιστορίας» του Θεόφραστου, στο «Ιστορίαι» του Ηροδότου και στο «Περί Ύλης Ιατρικής» ο Διοσκουρίδης αναγράφει αναλυτικά τις απόψεις των συγγραφέων, όπως αυτές περιγράφηκαν ήδη παραπάνω. Διαβάζοντας τα κείμενα του Γαληνού, προκύπτει το συμπέρασμα ότι ήδη από το 2ο αι. μ.Χ. η ζεια έχει σταματήσει να καλλιεργείται στην Ελλάδα. Ο Γαληνός μελέτησε τη βιβλιογραφία που έφθασε μέχρι την εποχή, όπου η ζεια εμφανίζεται μόλις πέμπτη σε διατροφική αξία, στη σειρά των καλλιεργούμενων σιτηρών, αφήνοντας πίσω της μόνο είδη κεχριού, ενώ σε κάποια μεταγενέστερα αντίγραφα αυτών των έργων η ζεια αφαιρέθηκε.
Ζέα, για τον Ησύχιο, είναι ένα από τα τρία κλειστά λιμάνια που έχει ο Πειραιάς, ο οποίος ονομάστηκε έτσι από τη ζεια. Ο πατριάρχης Φώτιος στο λεξικό του, γράφει ότι η Ζέα είναι λιμάνι στην Αθήνα, ενώ αξιοσημείωτη είναι η απουσία της ζειας από τα λήμματα. Στο λεξικό Σούδα η ζειά ορίζεται ως
Ο Βάσσος γράφει ότι η ζεια σπέρνεται το Μάρτιο και χρησιμοποιείται είτε για παρασκευή «χόνδρου», είτε για τροφή μικρών πουλιών.
Στην Βίβλο αναφέρεται από 3 διαφορετικούς συγγραφείς (Μωυσής πριν 1405 π.Χ., Ησαΐας 739 π.Χ. περίπου μετά τον θάνατο του Οζία και Ιεζεκιήλ 521 π.Χ.-419 π.Χ.) η Εβραϊκή λέξη כּסּמת (kûssemeth) με Αρχαία Ελληνική μετάφραση ως
Αναφορές σε σύγχρονα κείμενα
Ο Dickson (1788) στο έργο του για την κτηνοτροφία των αρχαίων, παραθέτει βιβλιογραφία από τον Παλλάδιο, τον Βάρρωνα, τον Κολουμέλλα, τον Πλίνιο, τον Κάτωνα, έως τον Vincenzo Tanara και διακρίνει μία σύγχυση σχετικά με την ταυτότητα της ζειας και του far, ενώ κάπου καταγράφει και την alica σαν συνώνυμο σπόρο. Τη μια τα αναφέρει σαν διαφορετικά είδη και την άλλη ταυτίζει τη ζεια με το far, το οποίο περιγράφει σαν ντυμένο σιτάρι και το προτείνει για σπορά σε υγρά, πηλώδη εδάφη με διπλάσια ποσότητα σπόρου από το γυμνόσπερμο σιτάρι. Τελικά, πιο κοντά στο far τοποθετεί το T. spelta.
Στη νεότερη ελληνική βιβλιογραφία η ζεια συνεχίζει να αποτελεί άλυτο μυστήριο για τους επιστήμονες. Γεγονός είναι πάντως ότι, σύμφωνα πάντα με τους συγγραφείς που μελετήθηκαν, η ζεια, το δίκοκκο σιτάρι και η όλυρα (triticum spelta) απουσιάζουν από την Ελληνική γη.
Ο Άνθιμος Γαζής (1809) μας πληροφορεί στο Λεξικό του, ότι η ζεια ή ζέα είναι είδος σιταριού, το T. spelta του Λινναίου, το far και το adoreum των Ρωμαίων, το γνωστό ασπροσίτι, που σπέρνεται την άνοιξη, που λέγεται και «φάρος».
Το 1833 ο Γρηγόριος Παλαιολόγος, στηριζόμενος στο Θεόφραστο και στο Διοσκουρίδη, γράφει ότι η ζεια, διαχωρίζεται από την όλυρα, ενώ και τα δύο σιτηρά δεν υπάρχουν ούτε σαν ονόματα, αλλά ούτε και σαν φυτά την εποχή εκείνη. Σύμφωνα με το συγγραφέα του πρώτου γεωπονικού πονήματος στη νεότερη Ελλάδα, η ζεια είναι η όλυρα (T. spelta), η οποία στη Γαλλία ονομάζεται épeautre και ο κόκκος της είναι κολλημένος σε διπλή φλούδα, έχει μεγάλο και βαρύ κόκκο, ενώ το αλεύρι της είναι πολύ άσπρο και πολύ καλό για αρτοποίηση. Την εποχή εκείνη, το φυτό αυτό καλλιεργούνταν στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στη Γερμανία.
Στο «Λεξικόν Ομηρικόν» του 1863, που αποτελεί μετάφραση του Δ. Ολυμπίου από τη Γερμανική έκδοση του G. Autenrieth, πιθανολογείται ότι η ζεια είναι η βρίζα (σίκαλη).
Το 1901, ο Οικονομόπουλος γράφει ότι η ζεια είναι το καλαμπόκι (αραβόσιτος ή αραποσίτι), προφανώς στηριζόμενος στην επιστημονική του ονομασία (Zea mays L.). Είναι πασιφανές βέβαια ότι, η ζεια που καλλιεργήθηκε στην αρχαία Ελλάδα δεν έχει σχέση με το καλαμπόκι, το οποίο ήρθε στην Ελλάδα μόλις το 1600 μ.Χ. (Βικιπαίδεια, 2013).
Ο Παναγιώτης Γεννάδιος, στο «Λεξικόν Φυτολογικόν», το 1914, αναφέρει αρχικά ότι οι άλλοι συγγραφείς ερμηνεύοντας τους αρχαιότερους οδηγούνται στο συμπέρασμα ότι η ζεια συμπίπτει με το T. spelta, ενώ η όλυρα με το μονόκοκκο σιτάρι ή τη σίκαλη. Ο ίδιος ερμηνεύοντας ιστορικές αναφορές των Θεοφράστου, Διοσκουρίδη, Ηροδότου και Στράβωνα, καταλήγει ότι ζεια ταυτίζεται με το σόργο (Sorghum sp.). Ενισχύει την άποψή του αυτή, με την ομοιότητα που παρατηρείται μεταξύ των σανσκριτικών και νεοϊνδικών ονομάτων των Σόργων (Juar, Joar και Jowari) και του ελληνικού ζεια.
Ο Παπαδάκης (1929), οποίος στη σιταρογραφία του, περιγράφει όλα τα καλλιεργούμενα κατά την εποχή είδη σιταριού και τις ποικιλίες τους στην Ελλάδα, γράφει χαρακτηριστικά ότι δε συνάντησε ούτε το δίκοκκο σιτάρι, ούτε την όλυρα (triticum spelta) στην Ελλάδα, ενώ σε κανένα σημείο της σιταρογραφίας του δεν αναφέρει είδος ή ποικιλία σιταριού με το όνομα ζεια ή με κάποιο παρεμφερές όνομα. Το μόνο ντυμένο σιτάρι που καταγράφει είναι το μονόκοκκο και συγκεκριμένα η ποικιλία «Καπλουτζάς».
Ο γεωπόνος Αλέξανδρος Λέτσας (1957), στηριζόμενος στον Ηρόδοτο, ταυτίζει τη ζεια με την όλυρα και γράφει ότι είναι ένα από τα τέσσερα γένη δημητριακών που καλλιεργούσαν οι αρχαίοι Έλληνες. Τα άλλα τρία είναι ο σίτος (πυρός), η κριθή και ο κέγχρος. Γράφει επίσης ότι, σύμφωνα με τον Άγιο Ιερώνυμο (4ος αι. μ.Χ.), η ζεια είναι η όλυρα (T. spelta), της οποίας η καλλιέργεια εγκαταλείφθηκε όταν δημιουργήθηκαν καλύτερα αμυλώδη σιτάρια.
Το 1983, ο Μιχαήλ Δαμανάκης από το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο, στον «Κατάλογο των Αγρωστωδών της Ελλάδας» δεν καταγράφει τα T. dicoccum και την T. spelta σαν εγχώρια είδη, παρόλο που στο γένος Triticum περιλαμβάνει 17 είδη. Το μόνο σιτάρι (Triticum ποικ.) με ντυμένους σπόρους που παρατηρείται είτε ως καλλιεργούμενο, είτε ως αυτοφυές είναι το μονόκοκκο (Καββάδας, 1956).
Συμπεράσματα
Η ζεια, καλλιεργήθηκε κύρια για ζωοτροφή στην αρχαία Ελλάδα. Άρχισε να χάνεται σταδιακά από τη βιβλιογραφία από τον 3ο αιώνα π.Χ. και επανεμφανίστηκε σ’ αυτή τον 1ο αιώνα μ.Χ., οπότε και άρχισε η ατέρμονη συζήτηση για την ταυτότητά της. Επομένως αποσύρθηκε από την ελληνική γεωργία πολύ πριν από το 1ο αιώνα μ.Χ., όταν είχαν γίνει πλέον γνωστά σε όλους τα γυμνόσπερμα σιτάρια, τα οποία απαιτούσαν πολύ λιγότερη μετασυλλεκτική κατεργασία από τα ντυμένα. Όσον αφορά την αμφιλεγόμενη ταυτότητά της, σύμφωνα πάντα με τις καταγεγραμμένες αναφορές, η ζεια θα μπορούσε να είναι η όλυρα (triticum spelta), η τίφη, το μονόκοκκο σιτάρι, το δίκοκκο σιτάρι, το κριθάρι, η βρίζα (σίκαλη), το σόργο ή και κάτι άλλο.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δημητριακά Κατηγορία:Σιτηρά
Γκαλιμζιάν Χουσάινοβ
Ο Γκαλιμζιάν Χουσάινοβ (Galimzyan Salikhovich Khusainov, ταταρικά: Галимҗан Салих улы Хөсәенев, ρωσικά: Галимзян Салихович Хусаинов) ήταν ποδοσφαιριστής από τη Σοβιετική Ένωση, με ταταρική καταγωγή.
Διεθνής καριέρα
Γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1937. Έπαιξε σε 33 αγώνες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Σοβιετικής Ένωσης και πέτυχε 4 τέρματα. Επίσης, έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 και στο Κύπελλο Ευρώπης του 1964, όπου η Σοβιετική Ένωση κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο. Στον τελικό εκείνης της διοργάνωσης ο Χουσάινοβ είχε πετύχει ένα γκολ. Πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές χ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1964 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπαρτάκ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα
Σουλεϊμάν Α΄ της Περσίας
Ο Σουλεϊμάν Α΄, Σαχ Σολεϊμάν, γεννημένος ως Σαμ Μιρζά, (Φεβρουάριος ή Μάρτιος 1648 – 29 Ιουλίου 1694) ήταν ο 8ος και ο προτελευταίος σάχης τού Ιράν των Σαφαβιδών από το 1666 έως το 1694. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Aμπάς Β΄ και της παλλακίδας του Nακιχάτ Χανούμ. Γεννημένος ως Σαμ Μιρζά, πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο χαρέμι ανάμεσα σε γυναίκες και ευνούχους, και η ύπαρξή του ήταν κρυμμένη από το κοινό. Όταν ο Aμπάς Β΄ απεβίωσε το 1666, ο μεγάλος βεζίρης του Mιρζά Μοχάμαντ Καρακί, δεν γνώριζε ότι ο σάχης είχε έναν γιο. Ο 19ετής Σαμ Μιρζά στέφθηκε βασιλιάς με το βασιλικό όνομα Σαφί Β', από το όνομα τού παππού του, Σαφί Α΄. Η βασιλεία του ως Σαφί Β΄ υπέστη ενοχλητικά γεγονότα, που οδήγησαν σε μία δεύτερη στέψη, που τού έγινε στις 20 Μαρτίου 1668, ταυτόχρονα με το Nοβρούζ, στην οποία στέφθηκε βασιλιάς ως Σουλεϊμάν Α'.
Μετά τη δεύτερη στέψη του, ο Σουλεϊμάν Α΄ αποσύρθηκε στο χαρέμι του για να απολαύσει τις ερωτικές δραστηριότητες και το υπερβολικό ποτό. Ήταν αδιάφορος για τις κρατικές υποθέσεις και συχνά δεν εμφανιζόταν στο κοινό για μήνες. Ως αποτέλεσμα της αδράνειάς του, η βασιλεία τού Σουλεϊμάν Α΄ ήταν απαλλαγμένη από θεαματικά γεγονότα, με τη μορφή μεγάλων πολέμων και εξεγέρσεων. Για τον λόγο αυτό, οι δυτικοί σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν τη βασιλεία τού Σουλεϊμάν Α΄ ως «αξιοσημείωτη για το τίποτα», ενώ τα χρονικά της αυλής των Σαφαβιδών απέφυγαν να καταγράψουν τη θητεία του. Η βασιλεία τού Σουλεϊμάν Α΄ είδε την παρακμή τού στρατού των Σαφαβιδών, σε σημείο που οι στρατιώτες έγιναν απείθαρχοι και δεν έκαναν καμία προσπάθεια να υπηρετήσουν, όπως τους απαιτούνταν. Ταυτόχρονα, τα ανατολικά σύνορα τού βασιλείου ήταν υπό τις συνεχείς επιδρομές από τους Ουζμπέκους και τους Καλμίκους.
Στις 29 Ιουλίου 1694, ο Σουλεϊμάν Α΄ απεβίωσε από συνδυασμό ποδάγρας (ουρικής αρθρίτιδας) και χρόνιου αλκοολισμού του. Συχνά θεωρούμενη ως αποτυχία στην εξουσία, η βασιλεία τού Σουλεϊμάν ήταν η αφετηρία της τελικής παρακμής των Σαφαβιδών: η αποδυναμωμένη στρατιωτική ισχύς, η πτώση της γεωργικής παραγωγής και η διεφθαρμένη γραφειοκρατία, όλα ήταν μία προειδοποίηση για την ανησυχητική διακυβέρνηση τού διαδόχου του, Σολτάν Χοσεΐν, τού οποίου η βασιλεία είδε το τέλος της δυναστείας των Σαφαβιδών. Ο Σουλεϊμάν Α΄ ήταν ο πρώτος σάχης των Σαφαβιδών, που δεν περιπολούσε το βασίλειό του και δεν οδήγησε ποτέ στρατό, παραχωρώντας έτσι τις κυβερνητικές υποθέσεις στους με επιρροή ευνούχους της αυλής, στις γυναίκες του χαρεμιού και στον σιιτικό ανώτατο κλήρο. Ίσως η μόνη θαυμαστική πτυχή της βασιλείας του ήταν η εκτίμηση της τέχνης, γιατί το Φαράνγκι-Σαζί, ή το δυτικό στυλ ζωγραφικής, είδε το ζενίθ του υπό τη χορηγία τού Σουλεϊμάν Α΄.
Πρώτη στέψη
εναλλ.=The coronation procession of Shah Safi II in a great hall.|μικρογραφία| Η στέψη τού Σαφί Β΄, χαραγμένη από τον [[Ένγκελμπερτ Κάμπφερ|Ένγκελμπερτ Κάεμπφερ, Ισπαχάν, 1 Νοεμβρίου 1666]]
Αναταραχή και καταστροφές
μικρογραφία|300x300εσ| Ο Στέπαν Ραζίν πλέοντας στην [[Κασπία Θάλασσα, τού Βασίλι Σουρίκοφ, 1906. Ο Ρώσος επαναστάτης Στένκα Ραζίν οδήγησε πολλές επιδρομές στις βόρειες επαρχίες τού Ιράν το 1667.]]
Αποξενώνεται ως βασιλιάς
εναλλ.=Suleiman is mounted on his horse, wearing gold.|μικρογραφία|276x276εσ| Ο Σουλεϊμάν Α΄, και τρεις από τους συνοδούς του, κατά τη διάρκεια ενός από τα quruqs του. Ζωγραφική τού [[Μοχάμεντ Ζαμάν|Mοχάμαντ Ζαμάν, π. 1670-85.]]
Οι κενές αυλικές θέσεις
μικρογραφία| «Ο σαχ Σουλεϊμάν Α΄ και οι αυλικοί του», φύλλο από το Λεύκωμα της Αγίας Πετρούπολης. [[Aliquli Jabbadar|Aλικουλί Τζαμπαντάρ, Ισπαχάν, 1670.]]
Θρησκεία
μικρογραφία|245x245εσ| Ενός τόμου [[Κοράνιο|Κοράνι, που ανήκε στον Σουλεϊμάν. Χρονολογείται το 1689–90. Ισπαχάν.]]
Προσωπικότητα και εμφανίσεις
μικρογραφία| Πορτρέτο ενός νεαρού ηγεμόνα, πιθανότατα τού Σουλεϊμάν Α΄, ζωγραφισμένο από έναν μαθητή τού [[Aliquli Jabbadar|Aλικουλί Τζαμπαντάρ, π. 1670-80.]]
Νομισματοκοπία
μικρογραφία| Χρυσό νόμισμα τού Σουλεϊμάν Α΄, 1684/5, κόπηκε στο [[Ισφαχάν|Ισπαχάν.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαφαβίδες
Λέσβος V (αρματαγωγό)
Το Α/Γ ‘ΛΕΣΒΟΣ V’ είναι το τρίτο Α/Γ τυπου ‘ΣΑΜΟΣ V’ που σχεδιάστηκε από Πολεμικό Ναυτικό και ναυπηγήθηκε στα Ναυπηγεία Ελευσίνας και εντάχθηκε στο Ελληνικό ναυτικό στις 18 Μαρτίου 1999. Καθελκύστηκε στις 1 Ιουλίου 1990. Παραδόθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1999.
Ομοίου τύπου πλοία : ‘Σάμος V’, ‘Χίος VI’, ‘Λέσβος V’ και ‘ Ικαρία ΙΙ’.
Ολικό μήκος : 116μ. – Μέγιστο πλάτος : 15.3μ – Μέγιστο βύθισμα : 4.6 μ. – Εκτόπισμα έκφορτο : 4.930 ΤΝ. – Εκτόπισμα άφορτο : 2.770 ΤΝ. – Κύριες μηχανές : 2 κατασκευής WARTSILA τύπου NOHAB 1625 3650 KW κάθε μία 900 RPM. – Ταχύτητα : 17 Knots. – Πλήρωμα : 116 άτομα. – Οπλισμός : OTO MELARA 76/62 BOFORS K70 REIN METAL, πυροβόλα RHEIMENTAL 20MM, 2 εξαπλούς εκτοξευτήρες SRBOC, SDS τύπου VEGA
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά Αρματαγωγά
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 1976
Οι προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών του 1976 (αγγλικά: 1976 United States presidential election) ήταν οι 48ες προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες διεξήχθησαν την Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 1976.
Στις εκλογές αυτές, ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος για την προεδρία και Κυβερνήτης της Τζόρτζια (1971–1975), Τζίμι Κάρτερ, νίκησε τον 38ο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών και υποψήφιο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, Τζέραλντ Φορντ. Ύστερα από τις εκλογές, ο Τζίμι Κάρτερ, έγινε ο 39ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Κάρτερ, επικράτησε στις εκλογές, με μικρή διαφορά, λαμβάνοντας 297 εκλεκτορικές ψήφους, και το 50,1% της λαϊκής ψήφου (40.831.881 ψήφους), με τον Ρεπουμπλικανό Τζέραλντ Φορντ, να λαμβάνει 240 εκλεκτορικές ψήφους και το 48,0% της λαϊκής ψήφου (39.148.634 ψήφους).
Για την αντιπροεδρία και συνυποψήφιοι των προεδρικών υποψηφίων ήταν για το Δημοκρατικό Κόμμα, ο μέχρι τότε Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Μινεσότας, Ουόλτερ Μόντεϊλ, ενώ από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ο τότε Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Κάνσας, Μπομπ Ντόουλ. Με την νίκη του Κάρτερ, ο Μόντεϊλ έγινε 42ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Σκιαγράφηση των εκλογών
Οι εκλογές του 1976, πραγματοποιήθηκαν δύο χρόνια μετά από την παραίτηση του Ρεπουμπλικανού προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον, στον απόηχο του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ. Ύστερα από την παραίτηση του Νίξον, ο τότε αντιπρόεδρός του Τζέραλντ Φορντ, αναλαμβάνει ως 38ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, και γίνεται ο πρώτος πρόεδρος που δεν έχει εκλεγεί ποτέ, αφού ως αντιπρόεδρος επιλέχθηκε το 1973 ύστερα από την παραίτηση του τότε αντιπροέδρου Σπύρο Άγκνιου.
Σε αυτές τις εκλογές, ο πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ, αποδείχθηκε τελικά αδύναμος υποψήφιος. Ο Φορντ, ήταν μετριοπαθής Ρεπουμπλικανός κάτι το οποίο επέφερε αντιδράσεις στην συντηρητική πτέρυγα του κόμματος, με τον τότε Κυβερνήτη της Καλιφόρνιας και μετέπειτα 40ος Πρόεδρο, Ρόναλντ Ρήγκαν, να είναι εσωκομματικός του αντίπαλος, βλάπτοντάς τον τελικά στις γενικές εκλογές, αφού σημαντικό μέρος των συντηρητικών ψηφοφόρων των Ρεπουμπλικανών, ήταν σχετικά απρόθυμοι στο να ψηφίσουν τον Φορντ, ειδικά στον νότο των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου ο Κάρτερ ως νότιος πολιτικός (από την Τζόρτζια) κατάφερε να κερδίσει πολιτείες με συντηρητικούς ψηφοφόρους. Επίσης, θεωρείται ευρέως ότι η χάρη που έδωσε ο Φορντ στον Νίξον, για τα αδικήματα που διέπραξε κατά την προεδρία του, έδωσε την εντύπωση ότι ο Φορντ και ο Νίξον είχαν προβεί σε κάποιο είδος συναλλαγής. Επιπλέον, ο Τζέραλντ Φορντ, πιστώθηκε την αργή ανάπτυξη της οικονομίας. Τέλος, παράγοντας για την νίκη του Κάρτερ, ήταν ότι ήταν άφθαρτος πολιτικός και δεν προερχόταν από το πολιτικό κατεστημένο της Ουάσινγκτον (του οποίου η φήμη είχε καταρρακωθεί με το Γουότεργκεϊτ).
Ο Φορντ, από την άλλη, παρουσίασε τον εαυτό του ως έναν έμπειρο και ήπιο πολιτικό, και επισήμανε την άγνοια του Κάρτερ ως προς το γίγνεσθαι της εξωτερικής πολιτικής και γενικότερα των λειτουργιών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, αφού ο δεύτερος ήταν σχετικά άπειρος με μόλις μία θητεία ως Κυβερνήτης της Τζόρτζια. Ο Κάρτερ, προβλήθηκε ως προερχόμενος εκτός της Ουάσινγκτον και μεταρρυθμιστής και επικράτησε με μικρή διαφορά. Ήταν ο πρώτος Πρόεδρος που εκλέχθηκε από τον Βαθύ Νότο μετά τον Ζαχαρία Τέιλορ το 1848, και ο πρώτος πρόεδρος από τον Βαθύ Νότο μετά τον Άντριου Τζόνσον (1865-1869).
Κανένας προεδρικός υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος, μετά τις εκλογές του 1976, δεν έχει κατορθώσει να ισοφαρίσει ή να βελτιώσει την εκλογική επίδοση του Τζίμι Κάρτερ, στον Αμερικανικό Νότο.
Όταν οι προκριματικοί άρχισαν ο Κάρτερ ήταν σχετικά άγνωστος σε εθνικό επίπεδο και πολλές πολιτικές αυθεντίες θεωρούσαν πιο γνωστούς υποψήφιους, όπως ο Γερουσιαστής Χένρι Μ. Τζάκσον της Ουάσινγκτον, ο Κυβερνήτης της Αλαμπάμα, Τζορτζ Ουάλλας της Αλαμπάμα, και ο Κυβερνήτης της Καλιφόρνια, Τζέρι Μπράουν, ως τους ευνοούμενους για το χρίσμα.
Αποτελέσματα
Παρά τα λάθη στη διάρκεια της εκστρατείας του, ο Τζέραλντ Φορντ, κατάφερε να καλύψει τη διαφορά του, σύμφωνα με τις σφυγμομετρήσεις, ώστε κατά την ημέρα των εκλογών η αναμέτρηση κρινόταν ως αμφίρροπη. Η ημέρα εκλογής ήταν η 2η Νοεμβρίου, και χρειάστηκε το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας και το επόμενο πρωινό για να καθοριστεί ο νικητής. Μόνο στις 3:30 π.μ. (EST), ανακοινώθηκε ότι σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο NBC, ο Τζίμι Κάρτερ είχε επικρατήσει στην πολιτεία του Μισισίπι, έχοντας ως εκ τούτου συγκεντρώσει περισσότερες από τις 270 εκλεκτορικές ψήφους, που χρειάζονταν για να κερδίσει (δευτερόλεπτα αργότερα, το ABC News επίσης ανακήρυξε τον Κάρτερ νικητή με βάση προβλέψεις για το Ουισκόνσιν και τη Χαβάη· το CBS News ανακοίνωσε τη νίκη του Κάρτερ στις 3:45 π.μ.).
Ο Κάρτερ επικράτησε του Φορντ με περίπου τρεις ποσοστιαίες μονάδες σε εθνικό επίπεδο (51%–48%). Η διαφορά στις εκλεκτορικές ψήφους ήταν η μικρότερη από τις εκλογές του 1916. Ο Κάρτερ ήρθε πρώτος σε 23 από τις 50 πολιτείες και την Περιφέρεια της Κολούμπια, και έλαβε 297 εκλεκτορικές ψήφους, ενώ ο Φορντ κέρδισε 27 από τις 50 πολιτείες και έλαβε 240 εκλεκτορικές ψήφους (ένας εκλέκτορας από την πολιτεία της Ουάσινγκτον, που ανήκε στον Φορντ, ψήφισε τον Ρήγκαν).
Η νίκη του Τζίμι Κάρτερ, προήλθε πρωτίστως από την σχεδόν ολοκληρωτική σάρωση του Νότου (έχασε μόνο στη Βιρτζίνια), και τις οριακές του νίκες στις μεγάλες Βόρειες πολιτείες όπως η Νέα Υόρκη, το Οχάιο και η Πενσυλβάνια. Ο Τζέραλντ Φορντ, είχε καλή επίδοση στις Δυτικές πολιτείες, κερδίζοντας όλες πλην της Χαβάης. Η πιο σκληρά διεκδικούμενη πολιτεία στις εκλογές ήταν το Όρεγκον, όπου ο Φορντ κέρδισε με πολύ μικρή διαφορά (0,17%). Οι πολιτείες που τελικά διασφάλισαν την νίκη του Κάρτερ ήταν το Ουισκόνσιν (1,68% διαφορά) και το Οχάιο (1,27% διαφορά). Αν ο Φορντ είχε κερδίσει αυτές τις δύο πολιτείες και όλες τις άλλες πολιτείες που κέρδισε, θα είχε ανέλθει στην προεδρία. Οι 27 πολιτείες που κέρδισε ο Φορντ ήταν και παραμένουν οι περισσότερες πολιτείες που κερδήθηκαν ποτέ από έναν ηττημένο υποψήφιο.
Ο Κάρτερ ήταν ο πρώτος Δημοκρατικός μετά τον Τζον Φ. Κένεντι το 1960 που κέρδισε τις πολιτείες του Βαθέος Νότου, και ο πρώτος μετά τον Λίντον Τζόνσον το 1964 που κέρδισε με μεγάλη πλειοψηφία στις Νότιες πολιτείες. Ο Κάρτερ είχε πολύ καλή επίδοση στην πολιτεία της καταγωγής του, την Τζόρτζια, κερδίζοντας το 66,7% των ψήφων και κάθε κομητεία στην πολιτεία. Το 50,1% των ψήφων ήταν η μόνη φορά από το 1964 που ένας Δημοκρατικός κατάφερε να αποκτήσει απόλυτη πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου σε μια προεδρική αναμέτρηση, μέχρι που ο Μπάρακ Ομπάμα κέρδισε περίπου το 53% των ψήφων 32έτη αργότερα (στις εκλογές του 2008).
Ο Κάρτερ είναι ένας από τους έξι Δημοκρατικούς που κέρδισαν την απόλυτη πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Οι άλλοι ήταν ο Σάμιουελ Τίλντεν, ο Φράνκλιν Ρούζβελτ, ο Λίντον Τζόνσον, ο Μπάρακ Ομπάμα και ο Τζο Μπάιντεν.
Οριακές πολιτείες
Πολιτείες όπου η διαφορά της νίκης ήταν κάτω από 5%
Πολιτείες όπου η διαφορά της νίκης ήταν μεγαλύτερη από 5%, αλλά μικρότερη από 10%
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Εκλογές του 1976 Κατηγορία:1976 __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Συμμετοχή της Τσεχίας στη Eurovision
Η Τσεχία έχει συμμετάσχει στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 11 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της το. Αφού έλαβε μηδέν πόντους στον ημιτελικό του και έλλειψη ενδιαφέροντος από το τσεχικό κοινό, ο τσεχικός τηλεοπτικός σταθμός Česká televize (ČT) αποφάσισε να μην συμμετέχει σε μελλοντικούς διαγωνισμούς. Το ČT ανακοίνωσε την επιστροφή του στον διαγωνισμό το, με μια εσωτερική επιλογή που χρησιμοποιήθηκε για την επιλογή της τέταρτης συμμετοχής τους στη Eurovision.
Το, η Γκαμπριέλα Γκουντσίκοβα έγινε η πρώτη Τσέχα συμμετέχουσα που έφτασε στον τελικό, τερματίζοντας 25η με το τραγούδι "I Stand". Αφού η χώρα απέτυχε να προκριθεί το 2017, ο Μίκολας Γιόζεφ έγινε ο δεύτερος Τσέχος συμμετέχων που έφτασε στον τελικό και ο πρώτος που έφτασε στην πρώτη δεκάδα, καταλαμβάνοντας την έκτη θέση το 2018 με το τραγούδι "Lie to Me". Το 2019, το τσέχικο συγκρότημα Lake Malawi τερμάτισε ενδέκατη, πετυχαίνοντας το δεύτερο καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας στο διαγωνισμό. Το τρίτο καλύτερο αποτέλεσμα πέτυχε το το συγκρότημα We Are Domi, τερματίζοντας 22ο.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2023, ανακοινώθηκε ότι η Τσεχία θα συμμετάσχει για πρώτη φορά με το μικρό της αγγλικό όνομα Czechia (Τσεχία), αντί για το Czech Republic (Τσεχική Δημοκρατία) που χρησιμοποιούσε από την.
1968 – 2006
Κατά τη διάρκεια της Τσεχοσλοβακίας, η Československá televize (ČST) είχε μεταδώσει μια σειρά από εκδόσεις του Διαγωνισμού, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960, του 1970, του 1980 και του 1990. Ο Κάρελ Γκοτ, ένας από τους διασημότερους Τσεχοσλοβάκους καλλιτέχνες, εκπροσώπησε την στο, που διεξήχθη στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Επιπροσθέτως, Karel Gott, one of the most popular Czechoslovakian artist, represented Austria in the 1968 contest, held in London, United Kingdom. Επιπλέον, το Θέατρο Φωτιζόμενων Σχεδίων της Πράγας από την τσεχική πρωτεύουσα έπαιξε ως διαλειμματική παράσταση στον 1984, που πραγματοποιήθηκε στην Πόλη του Λουξεμβούργου του Λουξεμβούργου. Η Τσεχοσλοβακία ήταν μέλος της EBU για μικρή περίοδο πριν τη διάλυση της το 1993.
Μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, η προσπάθησε αμέσως να συμμετάσχει στον διαγωνισμό το 1993, συμμετέχοντας τρεις φορές μεταξύ των ετών 1994 και 1998, πριν από την αποχώρηση της.
Ο Τσεχικός φορέας, Česká televize, προσπάθησε να συμμετάσχει στον, που πραγματοποιήθηκε στο Κίεβο της Ουκρανίας. Ωστόσο, αυτό δεν υλοποιήθηκε για διάφορους λόγους. Το CT θέλησε ξανά να στείλει μία συμμετοχή στον στην Αθήνα της Ελλάδας, αλλά δεν το έπραξε λόγω της λαϊκής δυσαρέσκειας ότι η χώρα δεν θα προκρινόταν στον τελικό.
2007–2009: Πρώτα χρόνια συμμετοχής
Τον Απρίλιο του 2006, το ČT επιβεβαίωσε επισήμως την παρουσία του στο. Το ČT πραγματοποίησε έναν εθνικό τελικό για να επιλέξει την πρώτη Τσεχική συμμετοχή. Το Eurosong 2007 παρουσίασε 10 τραγούδια, με μόνο το τηλεοπτικό κοινό να ψηφίζει για το νικητή μέσω SMS. Ωστόσο, ένα τραγούδι αποσύρθηκε πριν την έναρξη του σόου, αφήνοντας μόνο 9 τραγούδια να διαγωνιστούν. Ο νικητής ήταν το ροκ συγκρότημα Kabát με το τραγούδι "Malá dáma". Στο ημιτελικό του διαγωνισμού στις 10 Μαΐου 2007, η Τσεχία εμφανίστηκε 16η σε σειρά εμφάνισης, ωστόσο έλαβε μόνο έναν βαθμό (ο οποίος προήλθε από την Εσθονία) από την ψηφοφορία του κοινού σε όλη την Ευρώπη.
Για το, το ČT πραγματοποίησε και πάλι έναν εθνικό τελικό για την επιλογή της συμμετοχής της χώρας. Και πάλι, 10 τραγούδια διαγωνίστηκαν για να εκπροσωπήσουν τη χώρα στη Σερβία, με τον νικητή του Eurosong 2008 να είναι η Τερέζα Κέρντλοβα με το "Have Some Fun". Στο δεύτερο ημιτελικό της Eurovision 2008, η Κέρντλοβα εμφανίστηκε 8η ανά σειρά εμφάνισης, η οποία έλαβε 9 βαθμούς (1 βαθμό από Τουρκία και Μάλτα, 2 βαθμούς από Κροατία και 5 βαθμούς από ΠΓΔΜ), τερματίζοντας 18η από τις συνολικά 19 συμμετοχές, και αποτυγχάνοντας και πάλι μια πρόκριση για την Τσεχία στον τελικό.
Παρά τους δύο χαμηλούς τερματισμούς τα δύο προηγούμενα χρόνια, το ČT επιβεβαίωσε ότι θα συμμετάσχει στο. Το ČT αποφάσισε να επιλέξει εσωτερικά τον καλλιτέχνη που θα εκπροσωπήσει τη χώρα στο διαγωνισμό στη Ρωσία, με ψηφοφορία του κοινού για το τραγούδι που θα ερμηνεύσουν. Ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός επέλεξε τη Ρομά μπάντα Gipsy.cz τον Ιανουάριο του 2009 για να διαγωνιστεί στη Μόσχα - η μπάντα στο παρελθόν είχε διαγωνιστεί στους δύο προηγούμενους εθνικούς τελικούς, και τις δύο φορές τερμάτισαν μέσα στην πρώτη τριάδα. Δύο τραγούδια παρουσιάστηκαν στο Τσεχικό κοινό: το "Aven Romale" και το "Do You Wanna". Μετά την ψηφοφορία που διήρκησε 14 ημέρες, ο τελικός νικητής ήταν το "Aven Romale", το οποίο παρουσίασε τον τραγουδιστή Ραντοσλάβ Μπάνγκα να ντύνεται ως σούπερ-ήρωας, ο Σούπερ Τσιγγάνος. Το γκρουπ εμφανίστηκε 2ο τη βραδιά του πρώτου ημιτελικού του διαγωνισμού, που πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαΐου του 2009. Ωστόσο, το γκρουπ κατάφερε να λάβει μηδέν βαθμούς από τις 20 χώρες που ψήφιζαν στον ημιτελικό, κάνοντας τη συμμετοχή τη 16η που κατάφερε αυτό το αποτέλεσμα με την τρέχουσα μέθοδο ψηφοφορίας που εισήχθη το 1975.
Στις 22 Ιουλίου 2009, το ČT ανακοίνωσε επίσημα την απόσυρσή του από το, δηλώνοντας έλλειψη ενδιαφέροντος από το Τσεχικό κοινό και φτωχά νούμερα τηλεθέασης για τις εκπομπές. Η απουσία θα διαρκούσε άλλα τέσσερα χρόνια.
2015–σήμερα: Επιστροφή
Παρά τη δήλωση τον Ιούλιο του 2014 από τo ČT, ότι η Τσεχία δεν θα συμμετάσχει στο, το ČT ανακοίνωσε στις 19 Νοεμβρίου 2014 ότι θα επέστρεφε στον διαγωνισμό το 2015, με ένα τραγούδι που θα επιλεγόταν από μια ομάδα ειδικών από ένα πεδίο πέντε ειδικά διορισμένων υποψηφίων. Το "Hope Never Dies" των Μάρτα Γιάντοβα και Βάτσλαφ Νόιντ Μπάρτα δεν κατάφερε να προκριθεί από τον ημιτελικό. Ωστόσο, έδωσε στην Τσεχία το καλύτερο αποτέλεσμα μέχρι εκείνο το σημείο, καταλαμβάνοντας τη 13η θέση στον ημιτελικό με 33 βαθμούς. Το, η Τσεχία προκρίθηκε στον τελικό για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού με το "I Stand" της Γκαμπριέλα Γκουντσίκοβα, η οποία έφτασε στην 25η θέση με 41 βαθμούς, όλοι από το κριτική επιτροπή. Στο, η Μαρτίνα Μπάρτα επιλέχθηκε εσωτερικά για να ερμηνεύσει το "My Turn" και τερμάτισε 13η στον ημιτελικό της.
Η Τσεχία επέστρεψε σε μια εθνική επιλογή για το, αποφασίζοντας τον διαγωνιζόμενο με συνδυασμένη ηλεκτρονική ψηφοφορία και διεθνή κριτική επιτροπή πρώην ανταγωνιστών της Eurovision. Ο νικητής ήταν το "Lie to Me" από τον Μίκολας Γιόζεφ. Παρουσίασε το τραγούδι στην ουκρανική εθνική εκπομπή και σε προ-πάρτι της Eurovision στη Ρίγα, το Λονδίνο, το Τελ Αβίβ, το Άμστερνταμ και τη Μαδρίτη. Κατά την πρώτη πρόβα για τον πρώτο ημιτελικό 1, ο Γιόζεφ τραυματίστηκε στην πλάτη του ενώ έκανε backflip. Μεταφέρθηκε σε αρκετά νοσοκομεία και ήταν προσωρινά ανίκανος να περπατήσει, αλλά υποσχέθηκε να ερμηνεύσει μέχρι τον πρώτο ημιτελικό. Η χορογραφία προσαρμόστηκε για να καλύψει τον τραυματισμό του και η απόδοσή του κέρδισε μια θέση στον τελικό για την Τσεχία. Στον μεγάλο τελικό, ο Γιόζεφ παρουσίασε την αρχική χορογραφία, συμπληρωμένη με ένα μπροστινό flip που δεν είχε κάποιο αποτέλεσμα τραυματισμό. Το "Lie to Me" τερμάτισε στη δέκατη πέμπτη θέση στις ψήφους των επιτροπών και στην τέταρτη θέση στις ψήφους του κοινού, με αποτέλεσμα την έκτη θέση συνολικά. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη εμφάνιση της Τσεχίας στην πρώτη δεκάδα και την πρώτη φορά που έλαβε πόντους από την τηλεψηφοφορία στον τελικό. Μετά τον διαγωνισμό, ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας Γιαν Μπόρς επιβεβαίωσε ότι το εθνικό μοντέλο επιλογής θα χρησιμοποιηθεί σε μελλοντικές εμφανίσεις του διαγωνισμού ως αποτέλεσμα της επιτυχίας του Γιόζεφ.
Μια παρόμοια ιδέα του εθνικού τελικού χρησιμοποιήθηκε το 2019, αποφασίζοντας τον συμμετέχοντα με έναν συνδυασμό διαδικτυακής ψηφοφορίας του τσεχικού κοινού και μιας διεθνούς επιτροπής πρώην ανταγωνιστών της Eurovision. Σε αντίθεση με το διαγωνισμό του 2018, τα αποτελέσματα της διεθνούς ψηφοφορίας προστέθηκαν ως ένα μεμονωμένο μέλος της κριτικής επιτροπής. Θέτοντας δεύτερη στη δημόσια ψήφο της Τσεχίας και πρώτη στην ψηφοφορία στην κριτική επιτροπή, το "Friend of a Friend" από τους Lake Malawi ανακοινώθηκε ως νικητής για την εκπροσώπηση της Τσεχίας στο Τελ Αβίβ. Οι Lake Malawi κατάφεραν να προκριθούν, καθιστώντας την τρίτη φορά που η Τσεχία συμμετείχε σε έναν τελικό της Eurovision. Τερμάτισαν στην ενδέκατη θέση, που είναι το δεύτερο καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Για τον διαγωνισμό του, το ČT αποφάσισε να επιστρέψει στη χρήση μιας διαδικτυακής επιλογής. Επτά συμμετοχές διαγωνίστηκαν και η νικήτρια συμμετοχή, "Lights Off" των We Are Domi, καθορίστηκε από τον συνδυασμό ψήφων από μια δωδεκαμελή διεθνή κριτική επιτροπή (50%), μια διεθνή δημόσια ψήφο (25%) και μια ψήφος του κοινού της Τσεχίας (25%). Τόσο οι διεθνείς όσο και οι Τσέχοι χρήστες μπορούσαν να ψηφίσουν μέσω της επίσημης εφαρμογής του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision μεταξύ 7 και 15 Δεκεμβρίου 2021 και ο νικητής ανακοινώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2021. Το We Are Domi εμφανίστηκαν στον δεύτερο ημιτελικό στις 12 Μαΐου 2022 και τερμάτισαν τέταρτοι με 227 βαθμούς, πετυχαίνοντας έτσι την τέταρτη εμφάνιση της Τσεχίας σε τελικό. Τερμάτισαν στην 22η θέση με 38 βαθμούς.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το 2022, το ιστορικό ψηφοφορίας της Τσεχίας έχει ως εξής:
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Τσεχία
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσεχια Eurovision
Μπαλαράτ
thumb|right Το Μπαλαράτ (Ballarat) είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Βικτώριας, μια από της πολιτείες της Αυστραλίας. Φημίζεται για το μουσείο Σόβερεϊν Χιλ (Sovereign Hill), που είναι το μεγάλο τουριστικό αξιοθέατο της πόλης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 85.935 κατοίκους και είναι η τρίτη μεγαλύτερη στη πολιτεία.
Journal of Volcanology and Geothermal Research
To Journal of Volcanology and Geothermal Research (= Ημερολόγιο της Ηφαιστειολογίας και Γεωθερμικής Έρευνας) είναι ένα επιστημονικό περιοδικό διεθνούς κυκλοφορίας που εκδίδεται στο Άμστερνταμ (Ολλανδία) από τον εκδοτικό οίκο ELSEVIER. Την ύλη του, που εστιάζεται σε θέματα ηφαιστειακών και γεωθερμικών διεργασιών και των επιπτώσεών τους στην κοινωνία και το περιβάλλον, επιμελείται ειδική συντακτική επιτροπή από διακεκριμένους καθηγητές διαφόρων πανεπιστημίων.
Γενικά
Το εν λόγω περιοδικό αποτελεί μια ελεύθερη αλλά και ταχεία δημοσιογραφική πρόσβαση κυρίως των ηφαιστειολόγων για δημοσίευση ερευνών, εκθέσεων απόψεων ή σχολίων. Βασικά θέματα της ύλης του είναι κατά κατηγορία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαιστειολογία Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Ολλανδία
Κύπελλο Ερασιτεχνών ΟΥΕΦΑ
Το Κύπελλο Ερασιτεχνών της ΟΥΕΦΑ (Coupe amateur de l'UEFA ή UEFA Amateur Cup) ήταν μια διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση της UEFA, στην οποία μετείχαν οι Εθνικές Ερασιτεχνικές ομάδες των ευρωπαϊκών κρατών. Διεξαγόταν ανά τετραετία από το 1966 ως το 1978. Η ΟΥΕΦΑ αποδεχόταν τη συμμετοχή παικτών μόνο από τις κατώτερες κατηγορίες των εθνικών πρωταθλημάτων ή ποδοσφαιριστές που δεν είχαν συμμετοχή σε αγώνες της ανώτερης κατηγορίας, ώστε να αποφύγει τυχόν προβλήματα με το χαρακτηρισμό ως ερασιτεχνών ή όχι των ποδοσφαιριστών (ειδικά με τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, οι οποίες χαρακτήριζαν ερασιτεχνικά τα πρωταθλήματά τους).
Συμμετοχές - Σύστημα διεξαγωγής
Η διοργάνωση διεξήχθη μόνο τέσσερις φορές: 1966-67, 1969-70, 1973-74 και 1977-78 και στη συνέχεια καταργήθηκε λόγω μειωμένου ενδιαφέροντος. Ως συνέχεια του Κυπέλλου Ερασιτεχνών μπορεί να θεωρηθεί το Κύπελλο Περιφερειών (UEFA Regions Cup) που ξεκίνησε το 1999 και στο οποίο κάθε χώρα εκπροσωπείται από τη μικτή ερασιτεχνών μιας περιφέρειάς της.
Και οι τέσσερις διοργανώσεις που διεξήχθησαν είχαν διάρκεια δύο αγωνιστικών περιόδων και σε αυτές μετείχαν δώδεκα χώρες, εκτός από την τελευταία που πήραν μέρος μόνο δέκα. Στην προκριματική φάση οι χώρες χωρίζονταν σε τέσσερις ομίλους, οι νικητές των οποίων (4 ομάδες) προκρίνονταν για την τελική φάση. Η τελική φάση, δηλαδή οι δυο ημιτελικοί και οι δύο τελικοί (μικρός και μεγάλος), διεξαγόταν σε μία από τις τέσσερις χώρες που είχαν προκριθεί (και οι δυο αγώνες στο ίδιο γήπεδο, με απόσταση 2-3 ημερών).
Οι τελικοί
* Ο τίτλος κρίθηκε σε επαναληπτικό τελικό που διεξήχθη την επόμενη ημέρα, αφού δεν προβλεπόταν η διαδικασία των πέναλτι.
** Ο τελικός δεν διεξήχθη λόγω του προχωρημένου της ώρας, αφού στον μικρό τελικό που προηγήθηκε χρειάστηκε παράταση και πέναλτι. Έτσι αποφασίστηκε οι δύο χώρες να μοιραστούν το τρόπαιο.
Τουντορόβιτσι
Το Τουντορόβιτσι (σερβικά κυριλλικά: Тудоровићи) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Μπέντιγκο
Το Μπέντιγκο, είναι μεγάλη πόλη της βορεοκεντρικής Βικτώριας. Το Ευρύτερο Μπέντιγκο είναι ο τέταρτος πολυπληθέστερος δήμος της πολιτείας με 100.617 (απογραφή 2011).
Η πόλη είναι το μεγαλύτερο οικονομικό κέντρο της πολιτείας μετά τη Μελβούρνη. Σε αυτό συντέλεσε η ανακάλυψη κοιτασμάτων χρυσού στην περιοχή το 1851. Γύρω από τα κοιτάσματα δημιουργήθηκε η σημερινή πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστραλίας Κατηγορία:Βικτώρια (Αυστραλία)
Ανδρέας Ρηγόπουλος
Ο Ανδρέας Ρηγόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1821 σε Κεφαλονίτικο καράβι στη μέση του Πατραϊκού κόλπου όταν η οικογένεια του έφευγε από την Πάτρα λόγω των εχθροπραξιών και την αναρχία που υπήρχε στην πόλη από την κήρυξη της επανάστασης. Ήταν γιος του Αγγελή Ρηγόπουλου, εύπορου εμπόρου και πολιτικού, και της Ελένης Χειλοπούλου. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Γαλάνη Ρηγόπουλου, εμπόρου και πρόκριτου των Πατρών, ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν ανηψιός του Ανδρέα Ζαΐμη. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο δημοτικό σχολείο του Αγίου Γεωργίου στην Πάτρα και εν συνεχεία σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Με την επιστροφή του στην Πάτρα άσκησε για μικρό χρονικό διάστημα το επάγγελμα του δικηγόρου. Το 1844 διορίστηκε πρωτοδίκης Ναυπλίου, θέση από την οποία παραιτήθηκε μερικά χρόνια αργότερα.
Αυτοκτόνησε το 1888 ή 1899 πέφτοντας από το καράβι στη θάλασσα στο Σαρωνικό σε ταξίδι που έκανε πηγαίνοντας στη Σύρο. Η σορός του εκβράστηκε στο Πόρτο Χέλι όπου και τάφηκε. Τα τελευταία δύο χρόνια έπασχε από κατάθλιψη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ταξίδεψε σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις και στις Ηνωμένες πολιτείες και γνώρισε από κοντά πολλές προσωπικότητες όπως ο Μάρξ ενώ ανέπτυξε ιδιαίτερη φιλία με τον Βίκτωρ Ουγκό. Σε όλη του τη ζωή φορούσε φουστανέλα και σε κάθε ευκαιρία τόνιζε για την ανάγκη να απελευθερωθεί και η υπόλοιπη Ελλάδα.
Μετείχε σε πολλές οργανώσεις όπως Κεντρική επιτροπή Ευρωπαϊκής δημοκρατίας, Διεθνή λίγκα για την ειρήνη και την ελευθερία η οποία απασχολούσε η επίλυση του Ανατολικού ζητήματος. Τις ίδιες ιδέες προωθούσε συμμετέχοντας στο Κομιτάτο της ενέργειας το 1861-1862, στον Δημοκρατικό σύλλογο Ρήγας το 1877-1880. Ήταν αντιμοναρχικός και προσηλωμένος στη Μεγάλη ιδέα.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Αυτόχειρες
Χρυσή Μπάλα του 1956
1956 Η Χρυσή Μπάλα του 1956 ήταν η πρώτη απονομή του βραβείου της Χρυσής Μπάλας που δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, όπως κρίθηκε από ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA. Ο Στάνλεϊ Μάθιους ήταν ο νικητής της ψηφοφορίας και έλαβε το βραβείο στις 18 Δεκεμβρίου 1956.
Σημειώσεις
β.Παρόλο που γεννήθηκε στην Βραζιλία, ο Ζούλιο Μποτέλιο απέκτησε την ιταλική υπηκοότητα το 1956.
Γέργιθα Μυσίας
Η Γέργιθα ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη Μυσία της Μικράς Ασίας.
Η μοναδική αναφορά για την πόλη γίνεται από τον Στράβωνα στα Γεωγραφικά του (13,1,70). Η πόλη βρισκόταν κοντά στις πηγές του ποταμού Καΐκου. Όταν ο Άτταλος Α΄ εξεστράτευσε στην Τρωάδα το 218 π.Χ., μετοίκησε τους κατοίκους της πόλεως Γέργιθος (ον. Γέργις) που βρισκόταν στην περιοχή της Λαμψάκου, σε μιαν άλλη περιοχή κατά πολύ ανατολικότερα. Ωστόσο στο χωρίο αυτό του Στράβωνος υπάρχει κάποια σύγχυση, με την έννοια ότι υπάρχουν δύο Γέργιθες στην Μυσία: η μια το Γεργίθιον είναι κοντά στην Λάμψακο και η άλλη Γέργις κοντά στην Τροία. Επομένως δεν έχει εξακριβωθεί ποια Γέργιθα κατέστρεψε ο Άτταλος. Η νέα Γέργιθα ήταν γεγονός με οικιστή τον Άτταλο.
Στην θέση της αρχαίας πόλεως βρίσκεται η σημερινή Yirce, στο μέσον της κοιλάδος του Καΐκου. Εκεί ανακαλύφθηκε απόσπασμα τιμητικής επιγραφής της ελληνιστικής περιόδου, όπου διαβάζει κανείς το εθνικό Μακεδόν[α].
Αδενοϊός
thumb|250px|Αδενοϊοί Οι Αδενοϊοί (Adenoviridae) είναι μεσαίου μεγέθους, χωρίς φάκελο, εικοσαεδρικοί ιοί, οι οποίοι αποτελούνται από ένα πυρηνοκαψίδιο και το γονιδίωμά τους είναι γραμμικό δίκλωνο DNA (ομάδα Ι κατά Baltimore). Έχουν περιγραφεί 57 ορότυποι στον άνθρωπο και είναι υπεύθυνοι για το 5-10% των λοιμώξεων του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος στα παιδιά, ενώ προσβάλλουν και ενήλικες. Ταξινομούνται στα επτά υπογένη, A-G.
Περιγραφή
Το 2010, οι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι είχαν βρει τη δομή του ανθρώπινου αδενοϊού σε ατομικό επίπεδο, δημιουργώντας το μεγαλύτερο υψηλής ανάλυσης μοντέλο που έχει φτιαχτεί. Ο ιός αποτελείται από περίπου 1 εκατομμύριο αμινοξέα και ζυγίζει περίπου 150 MDa.
Γονιδίωμα
Το γονιδίωμα του αδενοϊού είναι γραμμικό, μη τμηματικό δικλωνικό (ds) DNA που είναι μεταξύ 26 και 45 Kbp. Αυτό επιτρέπει στον ιό να μεταφέρει θεωρητικά 22 προς 40 γονίδια. Αν και αυτά είναι σημαντικά περισσότερα από ό,τι άλλων ιών στην ίδια κατά Baltimore ομάδα, εξακολουθεί να είναι ένας πολύ απλός ιός και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό στο κύτταρο ξενιστή για την επιβίωση και αντιγραφή. Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό αυτού του ιικού γονιδιώματος είναι ότι έχει μία τερματική 55 kDa πρωτεΐνη που σχετίζεται με κάθε ένα από τα 5' άκρα του γραμμικού dsDNA. Αυτές χρησιμοποιούνται ως εκκινητές στην αντιγραφή του ιού και διασφαλίζουν ότι τα άκρα του γραμμικού γονιδιώματος του ιού έχουν αντιγραφεί επαρκώς.
Αναπαραγωγικός κύκλος
Αδενοϊοί διαθέτουν γραμμικό dsDNA για γονιδίωμα και είναι σε θέση να αντιγράφονται στον πυρήνα των κυττάρων των θηλαστικών όπου χρησιμοποιούν τους μηχανισμούς αντιγραφής του ξενιστή.
Η είσοδος των αδενοϊών στο κύτταρο ξενιστή περιλαμβάνει δύο είδη αλληλεπιδράσεων μεταξύ του ιού και του κυττάρου-ξενιστή. Μεγαλύτερο μέρος της δράσης λαμβάνει χώρα στις κορυφές. Την είσοδο στο κύτταρο ξενιστή ξεκινά με την σύνδεση του τομέα «πόμολο» της ακιδόμορφης πρωτεΐνης με τον υποδοχέα κυττάρου. Οι δύο καθορισμένοι σήμερα υποδοχείς είναι ο CD46 για το υπογένος Β του ανθρώπινου αδενοϊού και για τους υπόλοιπους ορότυπους ο υποδοχέας των ιών Κοξάκι και των αδενοϊών (CAR). Υπάρχουν κάποιες αναφορές που υποδηλώνουν ότι το μείζον σύμπλεγμα ιστοσυμβατότητας και τα σιαλικά οξέα μπορεί να είναι και αυτά υποδοχείς. Μετά ακολουθεί μία δευτερεύουσα αλληλεπίδραση, όπου ένα εξειδικευμένο μοτίβο στην βάση της πρωτεΐνης αλληλεπιδρά με ένα μόριο ιντεγκρίνης. Είναι η αλληλεπίδραση συν-υποδοχέα η οποία διεγείρει εσωτερικοποίηση του αδενοϊού. Αυτός ο συν-υποδοχέας είναι η ιντεγκρίνη αν. Σύνδεση με την αν ιντεγκρίνη έχει ως αποτελέσματα την ενδοκυττάρωση του σωματιδίου του ιού μέσω ενός ενδοσώματος καλυμμένου με κλαθρίνη. Η ενδοκυττάρια σηματοδότηση επάγει τον πολυμερισμό της ακτίνης με αποτέλεσμα την είσοδο του λοιμογόνου παράγοντα στο κύτταρο ξενιστή μέσα σε ένα ενδόσωμα.
Μόλις ο ιός έχει μπει επιτυχώς στο κύτταρο ξενιστή, το ενδόσωμα γίνεται πιο όξινο, κατάσταση η οποία μεταβάλλει την τοπολογία του ιού προκαλώντας το διαχωρισμό των συστατικών του καψιδίου. Αυτές οι μεταβολές, καθώς και η τοξική φύση μέρους του καψιδίου, οδηγούν στην απελευθέρωση του ιοσωματίου στο κυτταρόπλασμα. Με τη βοήθεια των κυτταρικών μικροσωληνίσκων, ο ιός μεταφέρεται στο πυρηνικό σύμπλεγμα πόρου, όπου το σωματίδιο αδενοϊού αποσυναρμολογεί. Το ιικό DNA στη συνέχεια απελευθερώνεται και μπορεί να εισέλθει στο πυρήνα μέσω του πόρου.