cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκφυλισμένη τέχνη
Εκφυλισμός
Ο όρος εκφυλισμός (στα γερμανικά: Entartung) αναφορικά με τον πολιτισμό έγινε γνωστός στη Γερμανία στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο κριτικός και συγγραφέας Μαξ Νορντάου επινόησε τη θεωρία αυτή και την παρουσίασε στο ομώνυμο βιβλίο του το 1892. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά στη βιολογία, για να δηλώσει την κατάσταση όπου ένας οργανισμός ή ένα είδος χάνει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του αλλάζοντας προς το χειρότερο. Ο Νορντάου στηρίχτηκε στα γραπτά του εγκληματολόγου Τσέζαρε Λαμπρόζο του οποίου το βιβλίο Ο Εγκληματικός Άνθρωπος, που εκδόθηκε το 1876, προσπαθούσε να αποδείξει ότι υπήρχαν "γεννημένοι δολοφόνοι", των οποίων τα αταβιστικά ψυχολογικά χαρακτηριστικά μπορούσαν να εντοπιστούν μετρώντας σωματικά χαρακτηριστικά που ξέφευγαν από το "φυσιολογικό". Ο Νόρνταου οικοδόμησε από αυτή τη βάση μια κριτική της μοντέρνας τέχνης, που την παρουσίαζε σαν έργο ανθρώπων τόσο διεφθαρμένων από τη σύγχρονη ζωή που είχαν χάσει τον αυτοέλεγχο τον απαραίτητο για την παραγωγή κατανοητών έργων. Επιτέθηκε στον αισθητικισμό της βρετανικής λογοτεχνίας και περιέγραψε τον μυστικισμό του συμβολισμού στη γαλλική λογοτεχνία ως προϊόν ψυχοπαθολογίας. Εξηγώντας τη μη-γραμμικότητα του ιμπρεσσιονισμού ως σύμπτωμα ασθένειας του οπτικού φλοιού, αποκήρυξε το σύγχρονο "εκφυλισμό", εξυμνώντας ταυτόχρονα την παραδοσιακή γερμανική κουλτούρα. Παρά το γεγονός ότι ο Νορντάου ήταν Εβραίος -όπως και ο Λαμπρόζο- και σημαντική μορφή του Σιωνιστικού κινήματος, η θεωρία του πολιτισμικού εκφυλισμού αγκαλιάστηκε από τους εθνικοσοσιαλιστές στα χρόνια της Βαϊμάρης, σαν βασικό σύνθημα της αντισημιτικής και ρατσιστικής απαίτησής τους για φυλετική καθαρότητα στις τέχνες.
Η πίστη σε ένα γερμανικό πνεύμα, που οριζόταν σαν μυστικιστικό, βουκολικό, ηθικό, φορτωμένο αρχαία σοφία, ευγενικό μπροστά στην τραγική μοίρα, υπήρχε πολύ πριν την εμφάνιση των Ναζί· τα έργα του Ρίχαρντ Βάγκνερ διατράνωναν τέτοιες ιδέες. Πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο, τα γραπτά του διάσημου αρχιτέκτονα και ζωγράφου Πάουλ Σούλτζε-Νάουμπουργκ, που επικαλούνταν φυλετικές θεωρίες προκειμένου να καταδικάσει τη σύγχρονη τέχνη και αρχιτεκτονική, αποτέλεσαν ένα βασικό τμήμα της πίστης του Χίτλερ ότι η αρχαία Ελλάδα και ο Μεσαίωνας ήταν οι πραγματικές πηγές της Άρειας τέχνης. Ο Νάουμπουργκ έγραψε αργότερα βιβλία όπως ''Η τέχνη των Γερμανών. Η φύση και τα έργα της (Die Kunst der Deutschen. Ihr Wesen und ihre Werke, 1934) και Τέχνη και Φυλή (Kunst und Rasse'', 1928), στα οποία υποστήριζε ότι μόνο οι φυλετικά καθαροί καλλιτέχνες μπορούσαν να παράγουν μια υγιή τέχνη που θα ενσάρκωνε τα ιδεώδη της κλασικής ομορφιάς, ενώ οι καλλιτέχνες μεικτής φυλετικής καταγωγής παρήγαγαν χαοτικά έργα και τερατώδεις απεικονίσεις της ανθρώπινης μορφής. Συγκρίνοντας δείγματα μοντέρνας τέχνης με φωτογραφίες παραμορφωμένων και ασθενών ανθρώπων, προήγαγε τον παραλληλισμό του μοντερνισμού με ασθένεια. Ο θεωρητικός του ναζιστικού κόμματος Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ ανέπτυξε περισσότερο αυτή τη θεωρία στο βιβλίο του Ο Μύθος του Εικοστού Αιώνα (Der Mythos des 20. Jahrhunderts, 1930), ένα από τα πιο διαδεδομένα ιδεολογικά κείμενα των ναζιστών.
Διώξεις
Την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία στις 31 Ιανουαρίου του 1933 ακολούθησαν σύντομα δράσεις που σκόπευαν να "καθαρίσουν" τον πολιτισμό από τον εκφυλισμό: οργανώθηκαν καύσεις βιβλίων, καλλιτέχνες και μουσικοί εκδιώχθηκαν από θέσεις διδασκαλίας και καλλιτεχνικοί υπεύθυνοι διάφορων ιδρυμάτων που έδειχναν προτίμηση στη μοντέρνα τέχνη αντικαταστάθηκαν από μέλη του Ναζιστικού κόμματος. Τον Σεπτέμβριο του 1933 ιδρύθηκε το Reichskulturkammer (Πολιτιστικό Επιμελητήριο του Ράιχ), με επικεφαλής τον Γιόζεφ Γκαίμπελς, υπουργό Διαφώτισης και Προπαγάνδας του Χίτλερ. Στο Επιμελητήριο δημιουργήθηκαν επιμέρους τμήματα για τις διάφορες τέχνες (μουσική, κινηματογράφο, λογοτεχνία, αρχιτεκτονική και οπτικές τέχνες) στα οποία μέλη γίνονταν μόνο "φυλετικά αγνοί" καλλιτέχνες που υποστήριζαν το κόμμα ή που συμμορφώνονταν με τις επιταγές του. Ο Γκαίμπελς το ξεκαθάρισε: "Στο μέλλον μόνο εκείνοι που είναι μέλη ενός Επιμελητηρίου επιτρέπεται να είναι παραγωγικοί στην πολιτιστική ζωή μας. Η συμμετοχή επιτρέπεται μόνο σε εκείνους που πληρούν τις προϋποθέσεις αποδοχής. Έτσι όλα τα ανεπιθύμητα και καταστρεπτικά στοιχεία έχουν αποκλειστεί." Έως το 1935 το Επιμελητήριο είχε 100.000 μέλη.
Παρόλα αυτά υπήρξε, γύρω στα 1933-34, σύγχυση μέσα στο κόμμα σχετικά με το ζήτημα του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Ο Γκαίμπελς και μερικοί ακόμα πίστευαν ότι τα γεμάτα δύναμη έργα καλλιτεχνών όπως οι Έμιλ Νόλντε, Ερνστ Μπάρλαχ και Έριχ Χέκελ ενσάρκωναν το τευτονικό ιδεώδες· κατά τον Γκαίμπελς, "εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές δεν είμαστε οπισθοδρομικοί. Είμαστε φορείς ενός νέου μοντερνισμού, όχι μόνο στην πολιτική και τα κοινωνικά ζητήματα, αλλά και στην τέχνη και τα διανοητικά ζητήματα." Όμως, μια άλλη τάση υπό τον Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ απεχθανόταν τους εξπρεσιονιστές, κάτι που οδήγησε σε σφοδρή ιδεολογική διαμάχη έως το Σεπτέμβριο του 1934, όταν ο Χίτλερ διακήρυξε ότι στο Ράιχ δεν υπήρχε θέση για μοντερνιστικούς πειραματισμούς.
Αν και η κυκλοφορία των βιβλίων του Φραντς Κάφκα είχε απαγορευτεί έως το 1939, έργα συγγραφέων ύποπτης για τους Ναζί ιδεολογίας όπως οι Έρμαν Έσσε και Χανς Φαλάντα διαβάζονταν πλατιά. Η μαζική κουλτούρα ελεγχόταν λιγότερο αυστηρά από την υψηλή τέχνη, ίσως επειδή οι αρχές φοβούνταν τις συνέπειες μιας δραστικής επέμβασης στη λαϊκή διασκέδαση. Έτσι, μέχρι να ξεσπάσει ο πόλεμος, στις γερμανικές αίθουσες προβάλλονταν ταινίες του Χόλλυγουντ. Αν και η εκτέλεση ατονικής μουσικής απαγορεύτηκε, το αντίστοιχο μέτρο για τη τζαζ εφαρμόστηκε με λιγότερη αυστηρότητα. Γνωστές βρετανικές και αμερικάνικες τζαζ ορχήστρες συνέχισαν να παίζουν σε μεγάλες πόλεις της Γερμανίας μέχρι το ξέσπασμα του πολέμου· κατόπιν, οι γερμανικές ορχήστρες συνέχισαν παίζοντας επίσημα σουίνγκ αντί για την απαγορευμένη τζαζ.
Η Έκθεση Εκφυλισμένης Τέχνης
thumb|right|Ο Γκαίμπελς επισκέπτεται την Έκθεση Εκφυλισμένης Τέχνης Έως το 1937, η έννοια του εκφυλισμού είχε στεριώσει γερά μέσα στη Ναζιστική πολιτική. Στις 30 Ιουνίου εκείνης της χρονιάς, ο Γκαίμπελς έθεσε τον Άντολφ Τσίγκλερ, τον επικεφαλής του Επιμελητηρίου για τις Οπτικές Τέχνες, υπεύθυνο μιας εξαμελούς επιτροπής της οποίας αποστολή ήταν η κατάσχεση, από τα μουσεία και τις συλλογές τέχνης σε ολόκληρο το Ράιχ, οποιουδήποτε έργου τέχνης που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μοντέρνο, εκφυλισμένο, ή υπονομευτικό. Τα έργα αυτά κατόπιν θα παρουσιάζονταν στο κοινό σε μια έκθεση, σκοπός της οποίας θα ήταν να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη αποστροφή εναντίον του "διεστραμμένου εβραϊκού πνεύματος" που διαπερνούσε τη γερμανική κουλτούρα. Κατασχέθηκαν πάνω από 5.000 έργα τέχνης, μεταξύ των οποίων 1.052 του Νόλντε, 759 του Χέκελ, 639 του Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ και 508 του Μαξ Μπέκμαν, καθώς και μικρότερος αριθμός έργων καλλιτεχνών όπως οι Αλεξάντερ Αρχιπένκο, Μαρκ Σαγκάλ, Τζέιμς Ένσορ, Ανρί Ματίς, Πάμπλο Πικάσο και Βίνσεντ βαν Γκογκ.
Η "Έκθεση Εκφυλισμένης Τέχνης", που παρουσίαζε πάνω από 650 πίνακες, γλυπτά, χαρακτικά και βιβλία από τις συλλογές τριάντα δυο γερμανικών μουσείων, άνοιξε τις πύλες της στο Μόναχο στις 19 Ιουλίου 1937 και διήρκεσε μέχρι τις 30 Νοεμβρίου, πριν μεταφερθεί σε έντεκα ακόμη πόλεις της Γερμανίας και της Αυστρίας. Η έκθεση στήθηκε στο δεύτερο όροφο ενός κτιρίου που ανήκε στο Ινστιτούτο Αρχαιολογίας. Οι επισκέπτες έφταναν στο χώρο της έκθεσης ανεβαίνοντας μια στενή σκάλα. Το πρώτο γλυπτό ήταν ένα υπερμεγέθες, θεατρικό πορτρέτο του Ιησού, τοποθετημένο επίτηδες στην είσοδο κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι επισκέπτες να προσβάλλονται καθώς "έπεφταν πάνω του" μπαίνοντας. Τα δωμάτια της έκθεσης διαρρυθμίζονταν με πρόχειρα χωρίσματα και χαοτικό τρόπο, ενώ ο χώρος ήταν κακοφωτισμένος. Οι πίνακες ήταν κρεμασμένοι σε πυκνή διάταξη, συχνά με σπάγγο και μερικές φορές χωρίς κορνίζα.
Τα πρώτα τρία δωμάτια ήταν θεματικά οργανωμένα. Το πρώτο δωμάτιο περιείχε έργα που θεωρούνταν προσβλητικά προς τη θρησκεία· το δεύτερο, έργα Εβραίων καλλιτεχνών· το τρίτο έργα που θεωρούνταν ότι προσέβαλλαν τις γυναίκες, τους στρατιώτες και τους αγρότες της Γερμανίας. Η υπόλοιπη έκθεση δεν είχε κάποιο συγκεκριμένο θέμα.
Στους τοίχους, δίπλα στα έργα τέχνης, είχαν γραφεί συνθήματα όπως:
Δίπλα σε πολλούς πίνακες υπήρχαν ταμπέλες που ανέφεραν πόσα χρήματα ξόδεψε το μουσείο προκειμένου να αποκτήσει το έργο. Η έκθεση είχε σχεδιαστεί ώστε να προωθήσει την ιδέα ότι ο μοντερνισμός ήταν μια συνωμοσία ανθρώπων που μισούσαν τη γερμανική αξιοπρέπεια, και που συχνά αναφέρονταν σαν "εβραιομπολσεβίκοι", αν και μόλις έξι από τους εκατόν δώδεκα καλλιτέχνες τα έργα των οποίων περιέλαβε η έκθεση ήταν στην πραγματικότητα Εβραίοι.
Λίγες βδομάδες μετά την έναρξη της έκθεσης, ο Γκαίμπελς διέταξε μια δεύτερη και πιο δραστική εκκαθάριση των συλλογών έργων τέχνης· από καταλόγους προκύπτει ότι τα έργα που κατασχέθηκαν συνολικά πριν και μετά την έκθεση φτάνουν τα 16.558.
Κατ' εντολή του Χίτλερ ο ιστορικός τέχνης Ρολφ Χετς (Rolf Hetsch) κατέστρωσε δίτομο κατάλογο των έργων που είχαν υφαρπάξει οι Ναζί προκειμένου να πραγματοποιήσουν την Έκθεση αυτή. Στον κατάλογο περιλήφθηκαν περίπου 16.000 έργα τέχνης, κατ' αλφαβητική σειρά, ταξινομημένα με βάση τα ονόματα των μουσείων απ' όπου είχαν παρθεί. Ο κατάλογος περιλάμβανε, επίσης, τα ονόματα των καλλιτεχνών καθώς και την τύχη κάθε έργου μετά την έκθεση. Το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο επιθυμεί να εκδώσει έναν απογραφικό κατάλογο των έργων που υφάρπαξαν οι Ναζί, τουλάχιστον το τμήμα του πονήματος του Χετς που έχει διασωθεί.
Η τύχη των καλλιτεχνών και των έργων τους
thumb|left|Πλακέτα στον αριθμό 24α της οδού Köpenicker, στο Βερολίνο, όπου αποθηκεύτηκαν τα έργα τέχνης που συγκεντρώθηκαν από τις επιχειρήσεις κατάσχεσης. Πολλοί από τους καλλιτέχνες της γερμανικής πρωτοπορίας διάλεξαν το δρόμο της εξορίας. Ο Μαξ Μπέκμαν διέφυγε στο Άμστερνταμ τη μέρα έναρξης της "Έκθεσης Εκφυλισμένης Τέχνης". Ο Μαξ Ερνστ μετανάστευσε στην Αμερική με τη βοήθεια της Πέγκι Γκούγκενχαϊμ. Ο Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ αυτοκτόνησε στην Ελβετία το 1938. Ο Πάουλ Κλέε μετακινήθηκε επίσης στην Ελβετία, μέχρι το θάνατό του το 1940. Η ελβετική ιθαγένεια δεν του δόθηκε, καθώς ήταν χαρακτηρισμένος ως "εκφυλισμένος καλλιτέχνης", παρά μόνο έξι μέρες μετά το θάνατό του.
Άλλοι καλλιτέχνες έμειναν εξόριστοι μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Ο Ότο Ντιξ αποσύρθηκε στην ύπαιθρο, όπου ζωγράφισε τοπία με ένα συντηρητικό στυλ που δεν θα προκαλούσε τις αρχές. Το Επιμελητήριο Πολιτισμού απαγόρευσε σε καλλιτέχνες όπως ο Έντγκαρ Έντε και ο Έμιλ Νόλντε να αγοράζουν υλικά ζωγραφικής. Αυτοί που παρέμειναν στη Γερμανία αποκλείστηκαν από τις θέσεις διδασκαλίας σε πανεπιστήμια, και δέχονταν αιφνιδιαστικές εφόδους της Γκεστάπο προκειμένου να διαπιστωθεί ότι δεν παραβίαζαν την απαγόρευση να παράγουν έργα τέχνης που τους είχε επιβληθεί. Ο Νόλντε συνέχισε να ζωγραφίζει κρυφά, χρησιμοποιώντας όμως μόνο νερομπογιές, για να μην προδοθεί από τη διαπεραστική μυρωδιά του λαδιού. Αν και κανείς δημιουργός δεν εκτελέστηκε εξαιτίας του έργου του, οι καλλιτέχνες εβραϊκής καταγωγής που δεν έφυγαν εγκαίρως από τη Γερμανία στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Μετά την έκθεση, οι πίνακες ξεδιαλέχτηκαν για πούλημα και βγήκαν στο σφυρί σε δημοπρασίες στην Ελβετία. Κάποια κομμάτια αποκτήθηκαν από μουσεία, και άλλα από ιδιώτες συλλέκτες. Οι Ναζί αξιωματούχοι πήραν αρκετά για τις προσωπικές τους συλλογές: ο Χέρμαν Γκέρινγκ, για παράδειγμα, πήρε δεκατέσσερα πολύτιμα κομμάτια, ανάμεσα στα οποία ένας Βαν Γκογκ κι ένας Σεζάν. Το Μάρτιο του 1939 η πυροσβεστική υπηρεσία του Βερολίνου έκαψε περίπου 4.000 έργα που είχαν μικρή αξία στη διεθνή αγορά. Ένας μεγάλος αριθμός έργων "εκφυλισμένης τέχνης", περίπου 500-600 έργα των Πάμπλο Πικάσο, Σαλβαντόρ Νταλί, Ερνστ, Κλέε, Λεζέ και Μιρό, κάηκαν στους κήπους της Galerie nationale du Jeu de Paume στο Παρίσι, στα μέσα του 1943. Με την κατάρρευση της Γερμανίας το 1945, ορισμένα από τα έργα "εκφυλισμένης τέχνης" μεταφέρθηκαν στην ΕΣΣΔ, και εκτίθενται στο μουσείο Ερμιτάζ.
Για την επικείμενη πώληση επιλέχτηκαν από το Υπουργείο Προπαγάνδας τέσσερις έμποροι έργων τέχνης, οι Μπέρνχαρτ Μπέμερ (Bernhard Böhmer), Καρλ Μπούχολτς (Karl Buchholz), Φέρντιναντ Μέλερ (Ferdinand Möller) και Χίλντεμπραντ Γκούρλιτ (Hildebrand Gurlitt), πατέρας του Κορνέλιους Γκούρλιτ (Cornelius Gurlitt). Σύμφωνα με την Μάικε Χόφφμαν (Meike Hoffman), ιστορικό τέχνης στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου (Freie Universität Berlin), "... οι πωλήσεις αυτές απέφεραν ένα πολύ μικρό ποσό στο πολεμικό ταμείο του Ράιχ" και πρόσθεσε πως σύμφωνα με υπολογισμούς "το ποσό αυτό δεν αρκούσε ούτε για την αγορά ενός άρματος μάχης" Η ίδια ιστορικός αναφέρει ότι πιστεύεται εν γένει ότι κάποια από τα έργα αυτά κάηκαν. Οι Ναζί ήταν κορυφαίοι γραφειοκράτες, αλλά δεν θα ήταν δυνατό να καλύψουν με άκρα μυστικότητα την προγραμματισμένη καύση περισσότερων από 5.000 έργων τέχνης. Επιπλέον, δεν υπάρχει κανένα ίχνος τεκμηρίωσης, σε κανένα μέσο, για παρόμοια καταστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη Κατηγορία:Ναζιστικές έννοιες
Μπουργκινιόν-λε-Μορέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Κάστρο της Σουομενλίνα
Το Κάστρο της Σουομενλίνα (Suomenlinna) ή Σβιάμπορι (Sveaborg) (Φινλανδικά: Viapori) βρίσκεται στη Φινλανδία. Είναι χτισμένο στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα σε μία ομάδα έξι νησιών στην είσοδο του λιμανιού του Ελσίνκι. Αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα στρατιωτικής αρχιτεκτονικής της εποχής του. Το Κάστρο Σουομενλίνα αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Το 1991 ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Φινλανδία
Γιαν φαν Έσσεν
Ο Γιαν φαν Έσσεν (φλαμανδικά: Jan van Essen (περ. 1640, Αμβέρσα - 1684 Νάπολι) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος τοπίων με ύφος μπαρόκ.
Βιογραφία
Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης το 1659 ήταν μαθητής του ζωγράφου Σεμπαστιέν ντε Μπρόιν (Sebastiaen de Bruyn). Στην Ιταλία έγινε μέλος των Bentvueghels, συντεχνίας των Φλαμανδών ζωγράφων που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη. Πιθανόν να είναι το ίδιο άτομο που αναφέρεται ως "Giovanni Vanes, pittore fiammingo" που ενεπλάκη σε καυγά στη Ρώμη στις 30 Οκτωβρίου 1669. Ο καλλιτέχνης απεβίωσε στη Νάπολι το 1684.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Μπουρσιέρ
Το Μπουρσιέρ (γαλλικά: Boursières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Γκουαδαλαβιάρ
Ο Γκουαδαλαβιάρ (Guadalaviar ,γνωστός και ως Τούρια, Turia στα ισπανικά) είναι ποταμός της Ισπανίας που πηγάζει στην επαρχία του Τερουέλ όπου έχει τις πηγές του και ο ποταμός Τάγος. Σε αντίθεση όμως με τον Τάγο ο Γκουαδαλαβιάρ λαμβάνει κατεύθυνση ανατολική και εκχύνεται στη Μεσόγειο Θάλασσα μετά από διαδρομή περίπου 300 χλμ. Στις εκβολές του Γκουαδαλαβιάρ είναι κτισμένη η Βαλένθια.
μικρογραφία|αριστερά|Αεροφωτογραφια της [[Βαλένθια όπου διακρίνονται η παλιά και η σύγχρονη κοίτη του ποταμού στα δεξιά κι αριστερά της πόλης αντίστοιχα]] Στην αρχαιότητα λέγονταν Τούρις από όπου και το σημερινό του όνομα Τούρια. Η παλιά κοίτη του ποταμού που διερχόταν μέσα από την Βαλένθια έχει μετατραπεί σήμερα σ΄ ένα αξιόλογο ανισόπεδο πάρκο μήκους 9 χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Ισπανίας
Μπουσερωκούρ
Το Μπουσερωκούρ (γαλλικά: Bousseraucourt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Σημαία της Σενεγάλης
μικρογραφία|220px|δεξιά|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος: 2:3]] Η προέλευση της σημαίας της Σενεγάλης βρίσκεται στην πρώην Ομοσπονδία του Μάλι, της οποίας η σημαία ήταν ίδια. Φέρει τα παναφρικανικά χρώματα (πράσινο-κόκκινο-κίτρινο).
Συμβολισμός
Το πράσινο χρώμα συμβολίζει το Ισλάμ και την ελπίδα, το κόκκινο τον αγώνα για την ανεξαρτησία και το κίτρινο τον φυσικό πλούτο της χώρας. Το αστέρι που βρίσκεται στο κέντρο της μεσαίας λωρίδας συμβολίζει την ενότητα και την πρόοδο και έχει χρώμα πράσινο. Η σημαία καθιερώθηκε επίσημα στις 20 Αυγούστου του 1960 αμέσως μετά την ανεξαρτησία του κράτους από τη Γαλλία. Η κατασκευή της σημαίας (τρίχρωμη) έχει ρίζες στη σημαία της Γαλλίας. .
Παραπομπές
Σενεγαλη Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σενεγάλης
Ρόνι Τζόρνταν
Ο Ρόνι Τζόρνταν (Ronny Jordan, 29 Νοεμβρίου 1962 - 13 Ιανουαρίου 2014) ήταν Άγγλος κιθαρίστας και από τους πρωτοπόρους του κινήματος της acid jazz στα τέλη του 20ού αιώνα. Επιπρόσθετα, μπορεί να συμπεριληφθεί σε αρκετά άλλα είδη της τζαζ, όπως soul jazz, contemporary jazz, jazz funk, crossover jazz και smooth jazz.
Βιογραφία
Γεννήθηκε ως Ronald Laurence Albert Simpson στο Λονδίνο. Άρχισε να γίνεται γνωστός με τη συμμετοχή του στο ηχογράφημα του ράπερ Guru Jazzmatazz, Vol. 1, το οποίο κυκλοφόρησε το 1993. Τα τραγούδια του επίσης παρουσιάστηκαν στο συλλεκτικό άλμπουμ Stolen Moments: Red Hot + Cool, το οποίο κυκλοφόρησε το 1994 για λογαριασμό της οργάνωσης Red Hot Organization. Από τα μουσικά θέματα του Τζόρνταν γνωστό είναι και το So what.
Από την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου το 1992, με τίτλο Antidote, τα κομμάτια του Τζόρνταν βρέθηκαν στους μουσικούς καταλόγους επιτυχιών του περιοδικού Billboard. Εξάλλου, έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, όπως το βραβείο ΜΟΒΟ (The MOBO Best Jazz Act Award) ,το βραβείο Γκίμπσον για τον καλύτερο κιθαρίστα της τζαζ ( Gibson Guitar Best Jazz Guitarist Award), ενώ το 2000 για το A Brighter Day ήταν υποψήφιος για ένα Βραβείο Γκράμι στην κατηγορία καλύτερο άλμπουμ της σύγχρονης τζαζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί
Πλατεία Λουμπιάνκα
Η Πλατεία Λουμπιάνσκαγια (ρωσ. Лубянская площадь), γνωστή απλώς και ως Λουμπιάνκα, είναι πλατεία στη Μόσχα, περίπου 900 μέτρα βορειοανατολικά από την Κόκκινη Πλατεία. Το όνομά της καταγράφεται για πρώτη φορά στην ιστορία το 1480, όταν ο Μέγας Πρίγκιπας Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας, που είχε καταλάβει το Νόβγκοροντ το 1471, εγκατέστησε πολλούς Νοβγκοροντιανούς στην περιοχή. Εκείνοι έκτισαν τον ναό της Αγίας Σοφίας με πρότυπο τον ομώνυμο καθεδρικό ναό στο Νόβγκοροντ και απεκάλεσαν την περιοχή «Λουμπιάνκα» από την ομώνυμη περιοχή της πόλης τους.
Η Πλατεία Λουμπιάνκα είναι γνωστή εξαιτίας του επιβλητικού Μεγάρου Λουμπιάνκα, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Αλεκσάντρ Βασίλιεβιτς Ιβανόφ και κατασκευασμένο το 1897 και το 1898. Αρχικώς στέγαζε την ασφαλιστική εταιρεία «Ρωσία», αλλά αργότερα έγινε διαβόητο ως το αρχηγείο της Κα Γκε Μπε, ενώ σήμερα στεγάζει τη διάδοχό της FSB. Σε όλη σχεδόν την κομμουνιστική περίοδο, από το 1926 έως το 1990, η πλατεία ονομαζόταν Πλατεία Ντζερζίνσκι προς τιμή του ιδρυτή της σοβιετικής υπηρεσίας ασφαλείας, Φέλιξ Ντζερζίνσκι. Το μνημειακό άγαλμα του Ντζερζίνσκι, έργο του γλύπτη Γιεβγκένι Βουτσέτιτς, εγκαταστάθηκε στο κέντρο της πλατείας το 1958.
Ο Σταθμός Λουμπιάνκα του Μετρό της Μόσχας βρίσκεται κάτω από την πλατεία.
Παραπομπές
Λουμπιανκα
Σιρόκος
Ο σιρόκος ή σορόκος είναι άνεμος της Μεσογείου, ο οποίος δημιουργείται στις ερήμους νότια της Μεσογείου (Σαχάρα και Μέση Ανατολή). Συγκεκριμένα λόγω των υψηλών θερμοκρασιών του εδάφους σε αυτές τις περιοχές δημιουργείται ένα βαρομετρικό χαμηλό το οποίο εκτονώνεται προς τα βόρεια. Ετυμολογικά, η λέξη κατάγεται από την αραβική شرقي (sharqī = ανατολικός άνεμος) μέσω της ιταλικής-βενετικής scirocco. Στην αρχαία Ελλάδα αναφερόταν ως εύρος, ενώ στη Ζακυνθινή ντοπιολαλιά απαντάται και ως λαμπαδίτσα. Άλλες συγγενείς ονομασίες περιλαμβάνουν τις σιροκολεβάντες και σοροκάδα. 275px|thumb|left|Αεροφωτογραφία όπου διακρίνεται η περιοχή με χαμηλό βαρομετρικό (L) και με βέλη η κατεύθυνση του ανέμου που ονομάζεται Σιρόκος. Στη ναυτική παράδοση πλέον σιρόκο ονομάζουμε γενικά τον νοτιοανατολικό άνεμο. Σημειώνεται βέβαια ότι αυτές οι ονομασίες προέρχονται από τους Ιταλούς και στην Ελλάδα το φαινόμενο του σιρόκου στη πραγματικότητα φτάνει κυρίως από τα νότια (ο τυπικός Ελληνικός νοτιάς)
Ο Σιρόκος είναι ένας δυνατός άνεμος, ο οποίος μπορεί να φτάσει τα 100 χλμ./ώρα σε ταχύτητα και έχει διάρκεια συνήθως λίγων ημερών (1-4). Λόγω της διεύθυνσής του, μεταφέρει μεγάλες ποσότητες σκόνης, η οποία περιστασιακά ευθύνεται για μειωμένη ορατότητα και μεγάλη συγκέντρωση σωματιδίων στην ατμόσφαιρα. Το φαινόμενο των κιτρινισμένων επιφανειών αποδίδεται ακριβώς στη σκόνη που μεταφέρεται και επικάθεται σε αυτοκίνητα, μπαλκόνια και γενικά εκτεθειμένες επιφάνειες.
Από σκοπιάς θερμοκρασίας, ο σιρόκος είναι ένας ξηρός και θερμός άνεμος. Στην πορεία του προς τη δυτική Ευρώπη, συνήθως προσλαμβάνει υγρασία και συχνά συνοδεύεται με βροχή, η οποία μεταφέρει τη σκόνη και παρουσιάζει το φαινόμενο της λασποβροχής. Στο σημείο εκκίνησής του, είναι αρκετά ξηρός και ζεστός, και κατά το πέρασμά του από τη θάλασσα γίνεται θυελλώδης και δημιουργεί φουρτούνες, ενώ φτάνοντας στις ακτές της Γαλλίας και της Ισπανίας είναι πλέον υγρός, προκαλώντας ομίχλη και βροχή.
Στις Κυκλάδες αλλά και στη Σάμο, υπάρχουν τα επώνυμα Σορόκος και Σορώκος, τα οποία προέρχονται από τον άνεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άνεμοι Κατηγορία:Κλίμα στην Ελλάδα
Φινλανδικές βουλευτικές εκλογές 2015
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Φινλανδία στις 19 Απριλίου 2015  με κάποιους πολίτες να ψηφίζουν στο διάστημα από τις 8 ως τις 14 Απριλίου. Τα 200 μέλη του Κοινοβουλίου της Φινλανδίας εξελέγησαν με την αναλογική μέθοδο Ντ' Οντ. Ήταν εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους συνολικά 4.463.333 ψηφοφόροι.
Πλαίσιο
Η κυβέρνηση που ήταν στην εξουσία κατά τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών σχηματίστηκε από έναν τετρακομματικό συνασπισμό, αποτελούμενο από το Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Φινλανδίας, το Σουηδικό Κόμμα του Λαού και τους Χριστιανοδημοκράτες όπως και μία βουλεύτρια για τα Ώλαντ. Αρχικά εταίροι του συνασπισμού της κυβέρνησης ήταν ο Συνασπισμός της Αριστεράς και ο Πράσινος Σύνδεσμος, ωστόσο αποσύρθηκαν από την κυβέρνηση το 2014.
Τον Απρίλιο του 2014 ο Κατάινεν ανακοίνωσε ότι δεν επρόκειτο να διεκδικήσει και άλλη θητεία στην ηγεσία του Κόμματος Εθνικού Συνασπισμού. Το NCP επέλεξε τον Αλεξάντερ Στουμπ ως πρόεδρο τον Ιούνιο και έπειτα έγινε πρωθυπουργός. Τον Σεπτέμβριο του 2014 ο Πράσινος Σύνδεσμος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την κυβέρνηση. Μετά την αποχώρηση των Πρασίνων η κυβέρνηση έμεινε με 102 βουλευτές, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου της βουλής, ο οποίος δεν ψηφίζει.
Το 2013 το κοινοβούλιο αποφάσισε τη σύσταση μεγαλύτερων εκλογικών περιφερειών, με τη συγχώνευση διαφόρων περιφερειών.
Αποτελέσματα
Το Κεντρώο Κόμμα της Αντιπολίτευσης αναδείχθηκε πρώτο κόμμα και νέος πρωθυπουργός έγινε ο ηγέτης του, Γιούχα Σίπιλα. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός Αλεξάντερ Στουμπ αναγνώρισε την ήττα του και συνεχάρη το νικητή των εκλογών. Ο νέος πρωθυπουργός ορκίστηκε στις 29 Μαΐου 2015.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Μετά τη διεξαγωγή των εκλογών, ο επικεφαλής του Κεντρώου Κόμματος Γιούχα Σίπιλα ξεκίνησε διαβουλεύσεις με άλλα κόμματα, προκειμένου να σχηματίσει νέα κυβέρνηση συνασπισμού. Η νέα κυβέρνηση ανέλαβε στις 29 Μαΐου 2015.
Παραπομπές
2015
Κέβιν Σίστρομ
Ο Σίστρομ συμπεριλήφθηκε στην λίστα των πιο πλούσιων Αμερικάνων επιχειρηματιών κάτω των 40 ετών το 2016. Υπό τον Σίστρομ ως διευθύνοντα σύμβουλο, το Instagram έγινε μια γρήγορα αναπτυσσόμενη εφαρμογή, με 800 εκατομμύρια χρήστες τον Σεπτέμβριο του 2017. Παραιτήθηκε από διευθύνων σύμβουλος του Instagram στις 24 Σεπτεμβρίου του 2018.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Σίστρομ φοίτησε στο σχολείο του Μίντλσεξ όπου ήρθε σε πρώτη επαφή με τον προγραμματισμό υπολογιστών. Το ενδιαφέρον του μεγάλωσε καθώς έπαιζε το παιχνίδι Doom 2 στο οποίο δημιούργησε τα δικά του επίπεδα ως παιδί. Έπειτα ο Σίστρομ σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και αποφοίτησε το 2006 με πτυχίο στην διοικητική επιστήμη και μηχανολογία. Στο Στάνφορντ έγινε μέλος της αδελφότητας Σίγμα Νι. Απέρριψε πρόταση του Μαρκ Ζάκερμπεργκ και αντ'αυτού πέρασε το χειμερινό εξάμηνο του τρίτου του έτους στην Φλωρεντία σπουδάζοντας φωτογραφία.
Έλαβε τα πρώτα του ερεθίσματα στον κόσμο των νεοφυών επιχειρήσεων όταν επιλέχθηκε ως ένας από τους δώδεκα φοιτητές για να συμμετάσχουν στο Πρόγραμμα υποτρόφων του Μέιφιλντ. Η υποτροφία αυτή τον οδήγησε στο να κάνει την πρακτική του στην Όντεο, εταιρεία η οποία συνέβαλλε στην δημιουργία του Twitter.
Προσωπική ζωή
Σύμφωνα με την The Guardian, ο Σίστρομ απολαμβάνει «το ωραίο φαγητό, να παίζει γκολφ, να κάνει σκι και διακοπές στην λίμνη Τάχο της Καλιφόρνιας» .Τον Φεβρουάριο του 2016 συναντήθηκε με τον Πάπα Φραγκίσκο στο Βατικανό, όπου συζήτησαν σχετικά με την δύναμη των φωτογραφιών να ενώνουν κόσμο «πέρα από σύνορα, κουλτούρες και γενιές». Στις 31 Οκτωβρίου 2016, ο Σίστρομ παντρεύτηκε την Νικόλ Σουέτζ, ιδρύτρια και εκτελεστική διευθύντρια της Sutro Energy Group.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Μπρεζιγιέ
Το Μπρεζιγιέ (γαλλικά: Bresilley) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Κηδεία
thumb|right|Εκφορά νεκρού στο [[Περού.]] Με τον όρο γενικά κηδεία ονομάζεται το σύνολο εκείνο των φροντίδων και τελετών που γίνονται μετά το θάνατο κάποιου από την οικογένεια και την κοινότητά του. Ετυμολογικά η λέξη προέρχεται από το ρήμα «κήδομαι» που σημαίνει στη νεοελληνική φροντίζω, επιμελούμαι. Παράγωγες επίσης λέξεις ο κηδεμών, η κηδεμονία, ο επικήδειος.
Η κηδεία στην Ελλάδα
Από την εποχή του κυκλαδικού πολιτισμού γύρω στο 3000 π.Χ. ως την υπο-μυκηναϊκή περίοδο το 1100 με 1200 π.Χ. οι Έλληνες εφάρμοζαν τον ενταφιασμό ως αποκλειστική πρακτική κήδευσης. Η καύση των νεκρών που εμφανίζεται γύρω στον 11ο αιώνα π.Χ. θεωρείται επίδραση της Ανατολής, πιθανώς των Χετταίων, και διαδόθηκε στην Ελλάδα από τη Μικρά Ασία. Ως τους χριστιανικούς χρόνους όπου ο ενταφιασμός ξαναγίνεται η μόνη πρακτική κήδευσης και οι δύο μέθοδοι εξασκούνταν στην Ελλάδα ανάλογα με την ιστορική περίοδο και την περιοχή.
Η κηδεία στους αρχαίους Έλληνες από την ομηρική εποχή περιελάμβανε την πρόθεση, την εκφορά, την ταφή και τον περίδειπνο. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτή η διαδικασία ακολουθείται στην Ελλάδα πιστά μέχρι και σήμερα. Πρόθεση ήταν η εναπόθεση του στολισμένου νεκρού στη νεκρική κλίνη και η θρηνωδία των οικείων του. Στην εποχή μας ο νεκρός κείται σε φέρετρο, το οποίο είναι ανοιχτό σύμφωνα με την παράδοση, εκτός από τις περιπτώσεις που δεν το επιτρέπει η κατάσταση του πτώματος (όπως αν συνέβη απανθράκωση ή πολλαπλός διαμελισμός). Ο νεκρός «φυλάσσεται» από τους οικείους όλο το βράδυ πριν την ταφή, ιεροτελεστία που επιβάλλονταν από τη λαϊκή σκέψη και διατηρείται ως σήμερα, το λεγόμενο ξενύχτι. Σημαντικό κομμάτι της ελληνικής παράδοσης στο παρελθόν ήταν το μοιρολόι, τα θλιβερά δηλαδή τραγούδια που τραγουδούσαν οι οικείοι του νεκρού μαζί με τη μοιρολογίστρα.
Η εκφορά ήταν η μετά την πρόθεση τελετή της μεταφοράς της σορού του νεκρού από την οικία του στον τόπο της ταφής του. Στην εποχή μας, παρεμβάλλεται ως ενδιάμεσος σταθμός η εκκλησία, όπου ακολουθείται ειδική λειτουργία, η νεκρώσιμη ή η επίσης ονομαζόμενη εξόδιος ακολουθία, μπροστά στο φέρετρο. Σύμφωνα με τον αρχαίο νόμο η νεκρική πομπή έπρεπε να περάσει από τους δρόμους της πόλης σιωπηλά. Η ταφή ήταν η τελετή του ενταφιασμού ή της καύσης και της εναπόθεσης των οστών σε τύμβο. Συνήθως αγαπημένα αντικείμενα τοποθετούνταν στο φέρετρο «για να τα πάρει μαζί του» ο νεκρός ενώ σε κάποιες περιοχές νομίσματα ή λίρες αποτίθενται στα χέρια ή στα μάτια του νεκρού ή απλώς μέσα στο φέρετρο ως ναύλα για τον Χάρο. Ο τελευταίος ασπασμός από τα αγαπημένα πρόσωπα δίδεται στο νεκροταφείο πριν κλείσει το φέρετρο.
Άλλα ταφικά έθιμα
Τα ταφικά έθιμα διαφέρουν από λαό σε λαό και έχουν μεταβληθεί στη διάρκεια των χρόνων. Ενδεικτικά αναφέρονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Ταφικά έθιμα Κατηγορία:Χριστιανισμός και θάνατος
Κυπριακός Κυβερνητικός Σιδηρόδρομος
Ο Κυπριακός Κυβερνητικός Σιδηρόδρομος (ΚΚΣ) (αγγλικά: Cyprus Govermnent Railway ή CGR) ήταν σιδηροδρομικό δίκτυο το οποίο λειτούργησε στην Κύπρο μεταξύ του Οκτωβρίου του 1905 και του Δεκεμβρίου του 1951. Συνολικού μήκος 122 χιλιομέτρων, διέθετε, συνολικά, 52 σταθμούς και στάσεις, οι σημαντικότερες εκ των οποίων εξυπηρετούσαν την Αμμόχωστο, το Πραστειό Μεσαορίας, τα Γέναγρα, την Αγκαστίνα, το Τραχώνι Κυθρέας, τη Λευκωσία, την Κοκκινοτριμιθιά, τη Μόρφου, το Καλό Χωριό Λεύκας, καθώς και την Ευρύχου.
Τον Οκτώβριο 2018 υπάρχει σχεδιασμός για μερική επαναλειτουργία στο τμήμα Σκουριώτισσα-Κατύδατα-Λινού-Φλάσου-Κοράκου-Ευρύχου. Το 2022 προχωράσει ο σχεδιασμός επαναλειτουργίας προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες απαλλοτριώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυβερνητικος Σιδηροδρομος
American Idiot
Το American Idiot είναι το έβδομο άλμπουμ του πανκ ροκ συγκροτήματος Green Day και κυκλοφόρησε στις 20 Σεπτεμβρίου 2004. Παραγωγός ήταν ο Ρομπ Καβάλο. Αρχικά η μπάντα είχε ηχογραφήσει το 2003 ένα δίσκο με όνομα "Cigarettes and Valentines" αλλά τα κομμάτια κλάπηκαν από το στούντιο της μπάντας. Οπότε η μπάντα, αντί να τα ηχογραφήσει ξανά, αποφάσισε να γράψει νέα τραγούδια, μια ροκ όπερα που αφηγείται την ιστορία του αντι-ήρωα εφήβου με το ψευδώνυμο Jesus of Suburbia. Το άλμπουμ θεωρείται από πολλούς το καλύτερο του συγκροτήματος. Έφτασε στο νούμερο ένα σε 19 χώρες και μπήκε στα charts άλλων 8. Από την κυκλοφορία του έχουν πωληθεί πάνω από 16 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Όλα τα single του άλμπουμ έχουν ανακηρυχθεί πλατινένια από την RIAA. To American Idiot έχει γίνει μιούζικαλ και σύμφωνα με την μπάντα επρόκειτο να γίνει και ταινία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Green Day Κατηγορία:Άλμπουμ του 2004 Κατηγορία:Ροκ όπερες
Άνδρας
μικρογραφία|Συλλογή από 20 αρσενικά πορτρέτα Άνδρας ή άντρας ονομάζεται ο άνθρωπος που ανήκει στο αρσενικό βιολογικό φύλο. Με τον όρο άνδρας αναφερόμαστε συνήθως σε έναν ενήλικα αρσενικού φύλου. Για το παιδί ή τον έφηβο αρσενικού φύλου χρησιμοποιείται η λέξη αγόρι.
Όπως στα περισσότερα αρσενικά θηλαστικά, το γονιδίωμα ενός άνδρα κληρονομεί ένα χρωμόσωμα Χ από τη μητέρα του και ένα χρωμόσωμα Υ από τον πατέρα του. Το αρσενικό έμβρυο παράγει μεγαλύτερες ποσότητες ανδρογόνων και μικρότερες ποσότητες οιστρογόνων σε σχέση με ένα θηλυκό έμβρυο. Αυτή η διαφορά στις σχετικές ποσότητες αυτών των στεροειδών είναι υπεύθυνη σε μεγάλο βαθμό για τις διαφορές στη φυσιολογία που διαχωρίζουν τους άνδρες από τις γυναίκες. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας, οι ορμόνες που προκαλούν την παραγωγή ανδρογόνων έχουν ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη δευτερευόντων φυλετικών χαρακτηριστικών, και έτσι επιδεικνύουν μεγαλύτερες διαφορές ανάμεσα στα φύλα.
Ανατομοφυσιολογικές διαφορές του άνδρα από τη γυναίκα
Η βασική διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα εντοπίζεται στους γεννητικούς αδένες και την πρόσθια υποθαλάμια περιοχή INAH 3. Αν και η καταβολή των γεννητικών αδένων στους δύο πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης, στο έμβρυο, είναι κοινή και στα αγόρια και στα κορίτσια, μετά τον τρίτο μήνα ξεκινάει η διαφορετική ανάπτυξή τους στα δύο φύλα. Στα αγόρια σχηματίζονται το όσχεο και το πέος, ενώ οι όρχεις κατεβαίνουν και παίρνουν τη θέση τους στο όσχεο λίγο πριν τη γέννηση. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες του φύλου εμφανίζονται από τη δράση των ανδρογόνων ορμονών και κυρίως της τεστοστερόνης. Ακόμη ο άνδρας σε σχέση με τη γυναίκα:90px|μικρογραφία|Γυμνό ανδρικό σώμα
right|thumb|200px
Αναπαραγωγικό σύστημα
Το αναπαραγωγικό ή γεννητικό συστήματα του Άνδρα αποτελείται από το πέος, τους όρχεις, τους σπερματικούς πόρους (vas deferens) και τον προστάτη. Η κύρια λειτουργία του αρσενικού αναπαραγωγικού συστήματος είναι να παραχθεί σπέρμα, το οποίο φέρει γενετικές πληροφορίες. Το σπέρμα θα ενωθεί με το ωάριο μιας γυναίκας για να παραχθεί το έμβρυο.
Ο άνδρας δεν παίζει κάποιο σημαντικό λόγο κατά τη διάρκεια της κύησης, εκτός της παραγωγής σπέρματος. Όμως η έννοια της πατρότητας και της οικογένειας υπάρχει στις ανθρώπινες κοινωνίες, σε αντιδιαστολή με πολλά ζώα όπου ο ρόλος του αρσενικού είναι μόνο η αναπαραγωγή και όχι η πατρότητα. Η μελέτη της αρσενικής αναπαραγωγής και των σχετικών οργάνων καλείται ανδρολογία.
thumb|right|200px|Ανδρικό γεννητικό σύστημα.
Καρυότυπος
Οι κανονικοί ανθρώπινοι καρυότυποι περιέχουν 22 ζευγάρια αυτοχρωμοσωματικών χρωμοσωμάτων και ένα ζευγάρι των χρωμοσωμάτων φύλου. Ο κανονικός καρυότυπος για τον άνδρα έχει ένα Χ και ένα Υ χρωμόσωμα, ή 46 ΧΥ. Η γυναίκα είναι 46 ΧΧ.
Στους ανθρώπους, το φύλο ενός ατόμου καθορίζεται γενικά κατά την διάρκεια της γονιμοποίησης από το γενετικό υλικό που περιέχεται στο κύτταρο του σπέρματος.
Εάν ένα κύτταρο σπέρματος που φέρει ένα χρωμόσωμα Χ, γονιμοποιήσει το ωάριο, το έμβρυο θα είναι θηλυκό (ΧΧ) εάν ένα κύτταρο σπέρματος που φέρει ένα χρωμόσωμα Υ γονιμοποίησει το ωάριο, ο απόγονος θα είναι αρσενικός (XΥ). Αυτό αναφέρεται ως ΧΥ σύστημα προσδιορισμού του φύλου και είναι χαρακτηριστικό των περισσότερων θηλαστικών.
thumbnail|left|Χρωμοσώματα άνδρα
Ασθένειες
Γενικά, οι άνδρες πάσχουν από τις ίδιες ασθένειες όπως και οι γυναίκες. Σε σύγκριση με τις γυναίκες, οι άνδρες πάσχουν από ελαφρά περισσότερες ασθένειες. Η ανδρική υπολογιζόμενη διάρκεια ζωής είναι ελαφρώς χαμηλότερη από της γυναίκας, αν και η διαφορά έχει μικρύνει τα τελευταία χρόνια. Εξαίρεση, φυσικά, αποτελούν οι ασθένειες που σχετίζονται με το γεννητικό σύστημα.
Ορμόνες
Στα θηλαστικά, οι ορμόνες που επηρεάζουν τη σεξουαλικές διαφοροποίηση και την ανάπτυξη λέγονται ανδρόγυνα (κυρίως τεστοστερόνη), οι οποίες υποκινούν την επόμενη ανάπτυξη της ωοθήκης. Στο σεξουαλικά αδιαφοροποίητο έμβρυο, η τεστοστερόνη τονώνει την ανάπτυξη των αγωγών Wolffian, του πέους, και της περάτωσης των labioscrotal πτυχών scrotum. Μια άλλη σημαντική ορμόνη στη σεξουαλική διαφοροποίηση είναι η αντι-Müllerian ορμόνη, η οποία εμποδίζει την ανάπτυξη των αγωγών Müllerian. Για τα αρσενικά κατά τη διάρκεια της εφηβείας, η τεστοστερόνη, μαζί με τις γοναδοτροπίνες που απελευθερώνονται από το βλεννογόνο αδένα, υποκινούν τη σπερματογένεση, και έτσι την πλήρη σεξουαλική διάκριση ενός αρσενικού από ένα θηλυκό, ενώ στις γυναίκες εκτος από τα οιστρογόνα και οι προγεστερόνες παίζουν ρόλο για τη σεξουαλική διάκρισή τους από το άνδρα.
Ανδρισμός
Αυτές οι διαφορές είναι πολύ δύσκολο να μετρηθούν για επιστημονικούς και πολιτικούς λόγους. Η ανδροπρέπεια έχει τις ρίζες της στη γενετική αλλά και στην κοινωνία. Επομένως ενώ η ανδροπρέπεια είναι διαφορετική σε διαφορετικούς πολιτισμούς, υπάρχουν κοινές πτυχές στον καθορισμό της.
Στα μέσα του 20 αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες, π.χ ο Τζον Γουέιν είχε ενσαρκώσει μια μορφή ανδροπρέπειας, ενώ και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ήταν αρσενικός, αλλά όχι στο ίδιο μοντέλο.
Ο ανδρισμός είναι μια μορφή πολιτισμού. Περιλαμβάνει την ασφάλεια, την ευθύνη, την ανιδιοτέλεια, και γενικούς κανόνες ηθικής, όπως ειλικρίνεια, και σεβασμός.
Η ανθρωπολογία έχει δείξει ότι η ανδροπρέπεια έχει και κάποια κοινωνική θέση, ακριβώς όπως ο πλούτος, και η κοινωνική τάξη. Στο δυτικό πολιτισμό, π.χ η μεγαλύτερη ανδροπρέπεια φέρνει συνήθως μεγαλύτερη κοινωνική θέση.
Πολλές αγγλικές λέξεις όπως η αρετή και το virile (από τις λατινικές και σανσκριτικές ρίζες vir που σημαίνουν άνδρα) αντανακλούν αυτό το γεγονός. Υπονοείται μια σχέτιση με τη σωματική και ηθική δύναμη. Η ανδροπρέπεια συνδέεται συχνότερα με τα ενήλικα άτομα από ότι με τα αγόρια.
Υπάρχει μια εκτενής συζήτηση για το πώς τα παιδιά αναπτύσσουν την ταυτότητα του φύλου τους. Σε πολλούς πολιτισμούς άτομα που επιδεικνύουν χαρακτηριστικά μη τυπικά στο φύλο τους μπορεί να αντιμετωπίσουν κάποια κοινωνικά προβλήματα. Διαφορετικές συμπεριφορές για αγόρια μπορούν να θεωρηθούν σημάδι ομοφυλοφιλίας (αν και στον δυτικό πολιτισμό η ομοφυλοφιλία είναι πιο αποδεκτή), ενώ ένα κορίτσι που παρουσιάζει αρρενωπή συμπεριφορά ονομάζεται αγοροκόριτσο. Το βάρος της γενετικής και της κοινωνικοποίησης στην ανάπτυξη της ανδροπρέπειας συνεχίζει να συζητείται. Η αλήθεια είναι μάλλον κάπου στο μέσον, δηλαδή και οι γενετικοί και οι κοινωνικοί θεσμοί παίζουν κάποιο ρόλο στην ανάπτυξη ενός ατόμου και τον καθορισμό του ανδρισμού του.
Όλοι οι ανθρώπινοι πολιτισμοί φαίνονται να ενθαρρύνουν την ανάπτυξη των μοντέλων του αρσενικού η θηλυκού, μέσω της λογοτεχνίας, της ένδυσης και των τραγουδιών. Μερικά παραδείγματα αυτού περιλαμβάνουν τα έπη του Ομήρου (Ήρωες), τον Βασιλιά Αρθούρο (ιππότες), τα σχόλια του Κομφούκιου ή τις βιογραφικές μελέτες του προφήτη Μωάμεθ.
Διάφορα χαρακτηριστικά ανδροπρέπειας
Η Janet Saltzman Chafetz (1974, 35-36) περιγράφει επτά τομείς ανδροπρέπειας:
Κανένα από αυτά τα γνωρίσματα της προσωπικότητας δεν έχει υποστηριχθεί από την επιστημονική έρευνα. Σε άλλες εποχές τα ανωτέρω στερεότυπα δεν γίνονταν αντιληπτά με τον ίδιο τρόπο όπως σήμερα. Αλλά κάποιοι άνδρες ταυτίζουν τον εαυτό τους με ένα από τα παραπάνω χαρακτηριστικά, ή ίσως κάποιο συνδυασμό τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άνθρωπος Κατηγορία:Φύλο Κατηγορία:Σεξουαλικότητα
Μπρες (Ωτ-Σον)
Το Μπρες (γαλλικά: Breuches) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Ούλριχ Κλέμαν
Ο Ούλριχ Κλέμαν (23 Μαρτίου 1892 - 1 Ιανουαρίου 1963) ήταν Γερμανός στρατηγός κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και αποδέκτης του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού της Ναζιστικής Γερμανίας.
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Δωδεκανήσων, ο Κλέμαν διοικούσε 7.500 άνδρες της Μεραρχίας "Ρόδος" κατά τη διάρκεια της επίθεσης στην ιταλική φρουρά της Ρόδου. Ο Κλέμαν νίκησε τους Ιταλούς εντός δύο ημερών, προτού φτάσουν οι βρετανικές ενισχύσεις στο νησί.
Τον Σεπτέμβριο του 1943, μόλις δύο εβδομάδες μετά την παράδοση των Ιταλών, οι βρετανικές δυνάμεις προσγειώθηκαν στη Σάμο, τη Λέρο και την Κω. Ο Κλέμαν αντεπιτέθηκε και εντός δύο μηνών υπερέβη τις τρεις βρετανικές φρουρές.
Από τις 27 Νοεμβρίου 1944 έως τις 8 Μαΐου 1945, ο Κλέμαν διοικούσε το τάγμα Feldherrnhalle στο Ανατολικό Μέτωπο. Τα τεθωρακισμένα του Klέμαν πολέμησαν στην Ουγγαρία και καταστράφηκαν στην Πολιορκία της Βουδαπέστης.
Πηγές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί
Γιόχαν Φόκε
Ο Δρ. Γιόχαν Φόκε ( Γερμανικά: Johann Focke) γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1848 στη Βρέμη. Ήταν δικηγόρος και υπήρξε Σύνδικος της Ελεύθερης Χανσεατικής Πόλης της Βρέμης καθώς και ιδρυτής του «Μουσείου Φόκε». Ο Φόκε απεβίωσε στις.
Βιογραφία
Ο Φόκε ήταν γιος του δικαστή Δρ. Βίλχελμ Φόκε (1805 - 1865) και αδελφός του ιατρού και βοτανολόγου Βίλχελμ Όλμπερς Φόκε (1834 - 1922). Σπούδασε στο Γυμνάσιο «Altes» («Παλαιό») στη Βρέμη και μετά σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ και το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Το 1867, κατά τη διάρκεια των σπουδών του έγινε μέλος της σπουδαστικής αδελφότητας «Φρανκόνια Χάιντελμπεργκ» ( γ: «Frankonia Heidelberg»).
Πολέμησε στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο και το 1873 απέκτησε το διδακτορικό του τίτλο στη νομική. Στην αρχή εργάστηκε ως δικηγόρος και από το 1875 εργάστηκε ως κυβερνητικός γραμματέας με ευθύνες που αφορούσαν τα λιμάνια, το σιδηρόδρομο και τις κοινωνικές υπηρεσίες προς τους φτωχούς. Ήταν επίσης ο διαχειριστής σε οίκο εργασίας και εργάστηκε ως αναπληρωτής γραμματέας. Το 1878 διορίστηκε γραμματέας της Σύγκλητου και στις 11 Νοεμβρίου 1898 έγινε Σύνδικος της Ελεύθερης Χανσεατικής Πόλης της Βρέμης.
Από το 1881 ο Φόκε σχεδίαζε να δημιουργήσει ένα χώρο προσβάσιμο στο κοινό για την παρουσίαση της συλλογής του με αντικείμενα από τη Βρέμη, αλλά δεν ήταν παρά το 1900 όπου μπόρεσε να το πραγματοποιήσει, ανοίγοντας ένα «Ιστορικό Μουσείο» στον Κυρίως Ναό και την Αγία Τράπεζα της «Μονής Αγίας Αικατερίνης» στη Βρέμη. Στα εβδομηκοστά γενέθλια του Φόκε, το 1918, το μουσείο μετονομάστηκε σε «Μουσείο Αρχαιοτήτων Βρέμης Φόκε» ( γ: «Focke-Museum für bremische Altertümer»). Λόγω της συνεχούς αύξησης των εκθεμάτων αλλά και λόγω καταστροφής του στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το «Μουσείο Φόκε» μετακινήθηκε αρκετές φορές σε μεγαλύτερους χώρους.
Από το 1898 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της «Ιστορικής Εταιρείας της Βρέμης» ( γ: Historischen Gesellschaft Bremen) και βοήθησε στο να αποκτήσει η κοινότητα αυτή επιστημονικό χαρακτήρα, πραγματοποιώντας αυστηρές επιστημονικές έρευνες.
Ο Γιόχαν Φόκε ήταν πατέρας του πρωτοπόρου της αεροπορίας και ιδρυτή των εταιρειών «Φόκε-Βουλφ» και «Φόκε-Άχγκελις», Χένριχ Φόκε, καθώς και του ζωγράφου, γλύπτη, εφευρέτη, ποιητή και ποδοσφαιριστή, Βίλχελμ Φόκε.
Αναγνώριση
Στην περιοχή του Σέμπαλντσμπρυκ του προαστίου Χέμελινγκεν της Βρέμης, ο δρόμος «Γιόχαν Φόκε» έχει ονομαστεί προς τιμήν του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί δικηγόροι Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Δείκτης απήχησης
Δείκτης απήχησης (αγγλ. Impact factor), ή συντομογραφικά IF ή JIF (journal impact factor) ενός επιστημονικού περιοδικού, είναι ο βασικός δείκτης επιστημομετρίας -που δημοσιεύεται από την εταιρεία Clarivate- ο οποίος αντανακλά το μέσο αριθμό αναφορών που λαμβάνουν όλα τα επιστημονικά άρθρα του περιοδικού σε ετήσια βάση.
Γενικά
Πολλές φορές ο δείκτης αυτός χρησιμοποιείται, σαν ένα στατιστικό δεδομένο, για να δείξει τη σχετική σπουδαιότητα ενός επιστημονικού περιοδικού σε ένα συγκεκριμένο ερευνητικό αντικείμενο. Τα περιοδικά που κατέχουν υψηλότερο IF θεωρούνται ως μεγαλύτερης επιστημονικής αξίας, ή λαμβάνουν μεγαλύτερη επιστημονική φήμη εξαιτίας της υψηλότερης απήχησής τους, σε σύγκριση με συναφή περιοδικά αλλά με χαμηλότερο δείκτη.
Γενικά, δείκτες απήχησης μεγαλύτεροι του 3,0 θεωρούνται ως πολύ καλοί, υψηλότεροι κατά πολύ του μέσου όρου που είναι συνήθως το 1,0. Λίγα περιοδικά, με δείκτη μεγαλύτερο του 10,0, θεωρούνται ως πολύ υψηλής στάθμης με εξαιρετικά υψηλό δείκτη απήχησης.
Ιστορική αναδρομή
Ο δείκτης απήχησης εφευρέθηκε και στοιχειοθετήθηκε από τον καθηγητή Γιουτζίν Γκάρφιλντ, πρωτεργάτη και δημιουργό του ινστιτούτου ISI (Institute for Scientific Information). Οι πρώτες μετρήσεις του δείκτη έγιναν το έτος 1975 για εκείνα τα επιστημονικά περιοδικά που ήταν, τότε, καταχωρισμένα στα λεγόμενα Journal Citation Reports (JCR). Το 1992, το ινστιτούτο ISI εξαγοράστηκε από την εταιρεία Thomson Scientific & Healthcare και έκτοτε καθιερώθηκε με την επωνυμία Thomson ISI. Το έτος 2018, η Thomson ISI εξαγοράστηκε από την Onex Corporation και την Baring Private Equity Asia, οι οποίες ονομάστηκαν ως εταιρεία Clarivate η οποία πλέον σε ετήσια βάση εκδίδει το δείκτη απήχησης IF για κάθε έγκριτο επιστημονικό περιοδικό.
Υπολογισμός
Παραδείγματος χάρη, το έτος 2017 το περιοδικό Nature είχε δείκτη απήχησης 41,577:
Αυτό σημαίνει ότι, κατά μέσο όρο, κάθε άρθρο του Nature που δημοσιεύτηκε είτε το 2015 είτε το 2016, έλαβε συνολικά 42 περίπου αναφορές το έτος 2017. Σημειώνεται ότι ο δείκτης για το έτος 2017 ανακοινώνεται το επόμενο έτος, δηλ. το 2018, αφού πρώτα υπολογιστούν όλα τα στοιχεία γι' όλες τις δημοσιευμένες εργασίες. Ως εργασίες (papers) θεωρούνται τα πρωτότυπα ερευνητικά άρθρα, τα άρθρα ανασκόπησης (reviews) και τα άρθρα από πρακτικά συνεδρίων που δημοσιεύτηκαν στη βάση δεδομένων που λέγεται Web of Science (WoS). Οι διορθώσεις, οι ανακοινώσεις των εκδοτών, οι σημειώσεις, και οι συζητήσεις δεν λαμβάνονται υπόψη για τον υπολογισμό του δείκτη IF.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά
Οινόμαος ο Γαδαρηνός
Ο Οινόμαος ο Γαδαρηνός ήταν κυνικός φιλόσοφος των ρωμαϊκών χρόνων, που έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού και πριν από τον Πορφύριο. Είχε τοποθετηθεί κατά της μαντείας και των χρησμών. Η φιλοσοφία του όμως συνίστατο όχι τόσο πολύ σε κάποιο συγκεκριμένο σύστημα, αλλά σε έναν αυθόρμητο και ασυγκράτητο τρόπο σκέψης και ζωής. Φαίνεται ότι συνέγραψε αρκετά έργα, από τα οποία όμως αναφέρονται οι εξής πέντε τίτλοι: Σημαντικά αποσπάσματα του έργου του διασώθηκαν από τον Ευσέβιο, ο οποίος λέει ότι ο Οινόμαος έγραφε ασταμάτητα σαν να ήταν υπό την επιρροή κάποιου δαίμονα.
Στον Οινόμαο αποδίδεται το επίγραμμα ΙΧ 479 της Παλατινής Ανθολογίας.
Damogen Furies
Το "Damogen Furies" είναι το δέκατο τέταρτο άλμπουμ του Squarepusher. Κυκλοφόρησε στις 20 Απριλίου του 2015 από την Warp Records. Στις 18 Φεβρουαρίου του 2015 ανακοινώθηκε το άλμπουμ, κυκλοφόρησε το "Rayc Fire 2" δωρεάν στην ιστοσελίδα του Squarepusher και ανακοινώθηκε μια σειρά από συναυλίες που θα γινόντουσαν για την προώθηση του άλμπουμ.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Tom Jenkinson
Αλτιγιάκ
Το Αλτιγιάκ (οξιτανικά: Altilhac, γαλλικά: Altillac) είναι κοινότητα στο νομό Κορέζ στην περιοχή Νέα Ακουιτανία της κεντρικής Γαλλίας.
Ο πληθυσμός της κοινότητας ανέρχεται σε 861 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2017.
αριστερά|μικρογραφία|400px|Ο πληθυσμός της κοινότητας (1962-2008)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κορέζ
Μπρεσότ
Το Μπρεσότ (γαλλικά: Breuchotte) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Μπρερέ-λε-Φαβερνέ
Το Μπρερέ-λε-Φαβερνέ (γαλλικά: Breurey-lès-Faverney) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Νικήτας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αρχιεπίσκοπος Νικήτας (Λιούλιας) γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1955 στην Τάμπα της Φλόριντα των ΗΠΑ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, από το οποίο έλαβε το πτυχίο του στην Θρησκειολογία (1976). Ακολούθως, στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης, από την οποία αποφοίτησε το 1980 και κατόπιν πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1982).
Το 1988 έλαβε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη και ανέλαβε πρωτοσύγκελλος της παραπάνω Επισκοπής. Επί διετία στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Ιστορία και την εκμάθηση της ρωσικής γλώσσας. Κατά το διάστημα αυτό επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο για τα προγράμματα νεολαίας, ειδικώς για τον ΣΥΝΔΕΣΜΟ και ανέπτυξε πλούσια δράση με αξιόλογο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο.
Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Loyola of Chicago επιλεγόμενα μαθήματα περί Ορθοδοξίας. Στις 2 Δεκεμβρίου 1996 εξελέγη παμψηφεί Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ και χειροτονήθηκε στις 14 του ίδιου μήνα στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Η ενθρόνισή του έγινε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Λουκά Χονγκ Κονγκ στις 12 Ἰανουαρίου 1997 και κατέστη πρώτος κανονικός ποιμενάρχης της νεοϊδρυθείσας Μητρόπολης Χονγκ Κονγκ. Στο Χονγκ Κονγκ υπηρέτησε, επίσης, ως Λέκτορας στην Ορθόδοξη Θεολογία και Λειτουργία στο Καθολικό Σεμινάριο του Αγίου Πνεύματος, στο Χονγκ Κονγκ, από το 1999 έως το 2007.
Μετά τη θητεία του ως Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ, εξελέγη Μητροπολίτης των Δαρδανελίων και διορίστηκε Διευθυντής του Ορθόδοξου Ινστιτούτου Πατριάρχου Αθηναγόρα (ΠΑΟΙ) στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας τον Μάρτιο του 2007. Υπηρέτησε στο ΠAOI από το 2007 έως το 2019, όπου ήταν επίσης Λέκτορας στην Ορθόδοξη Θεολογία.
Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας
Τον Ιούνιο του 2019 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος της Μεγάλης Βρετανίας από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης. . Η ενθρόνισή του έλαβε χώρα στις 27 Ιουλίου 2019 στον καθεδρικό ναό της Θείας Σοφίας στο Λονδίνο της Αγγλίας.