cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chanel
Η εποχή της Κοκό Σανέλ
Η επιτυχία του αριθ. 5 ενθάρρυνε την Coco Chanel να επεκτείνει τις πωλήσεις αρωμάτων πέρα από τη Γαλλία και την Ευρώπη και να αναπτύξει και άλλα αρώματα - κάτι που απαιτούσε επενδυτικό κεφάλαιο, επιχειρηματικό πνεύμα και πρόσβαση στην αγορά της Βόρειας Αμερικής. Για το σκοπό αυτό, ο επιχειρηματίας Théophile Bader (ιδρυτής των Γκαλερί Λαφαγιέτ ) γνώρισε στην Κοκό Σανέλ τον τολμηρό κεφαλαιούχο Pierre Wertheimer. Η επιχειρηματική τους συμφωνία καθιέρωσε την εταιρεία Parfums Chanel, ένα αρωματοπωλείο του οποίου ο Wertheimer κατείχε το 70 τοις εκατό, ο Bader το 20 τοις εκατό και η Chanel το 10 τοις εκατό. Η εμπορική επιτυχία της επιχείρησης εξασφαλίστηκε από το όνομα Chanel και από το κύρος του Οίκου Chanel, η οποία παρέμεινε η μοναδική ανεξάρτητη επιχειρηματική κίνηση της Coco Chanel.
Παρ 'όλα αυτά, παρά την επιτυχία της ραπτικής Chanel και της αρωματοποιίας, οι προσωπικές σχέσεις μεταξύ της Coco και του καπιταλιστικού εταίρου της επιδεινώθηκαν, επειδή η Coco είπε ότι ο Pierre Wertheimer εκμεταλλευόταν τα ταλέντα της ως σχεδιάστρια μόδας και ως επιχειρηματίας. Ο Wertheimer υπενθύμισε στην Chanel ότι την έκανε μια πολύ πλούσια γυναίκα και ότι το επιχειρηματικό κεφάλαιό του είχε χρηματοδοτήσει την παραγωγική επέκταση της Chanel στην αρωματοποιία που δημιούργησε τον πλούτο που απολάμβανε, όλα από την επιτυχία του αρώματος Chanel Νο.5.
Παρ 'όλα αυτά, η επιχειρηματίας Gabrielle Chanel προσέλαβε τον δικηγόρο René de Chambrun να επαναδιαπραγματευτεί τη σύμπραξη του 10% που εισήγαγε το 1924 με την εταιρεία Parfums Chanel. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ δικηγόρων απέτυχαν και τα ποσοστά εταιρικής σχέσης παρέμειναν όπως καθορίστηκαν στην αρχική επιχειρηματική συμφωνία μεταξύ Wertheimer, Badel και Chanel.
Από την ανδρικού στυλ μόδα της δεκαετίας του 1920, η Coco Chanel είχε προχωρήσει σε γυναικεία μόδα τη δεκαετία του 1930: τα σχέδια βραδινού φορέματος χαρακτηρίστηκαν από ένα ιδιαίτερο θηλυκό στυλ και τα καλοκαιρινά φορέματα χαρακτηρίζονταν από αντιθέσεις, όπως ασημί καψούλια, και τιράντες διακοσμημένες με στρας - αντλώντας ιδέες από παλαιότερα στυλ της μόδας. Το 1932, η Chanel παρουσίασε μια έκθεση κοσμημάτων αφιερωμένη στο διαμάντι ως αξεσουάρ μόδας. Παρουσίασε τα διαμαντένια περιδέραια Comet και Fountain, τα οποία είχαν τέτοιο ιδιαίτερο σχεδιασμό, που η Chanel S.A. τα παρουσίασε ξανά το 1993. Επιπλέον, μέχρι το 1937, ο Οίκος της Σανέλ είχε επεκτείνει το φάσμα των ρούχων του σε περισσότερες γυναίκες και παρουσίασε τα ρούχα prêt-à-porter σχεδιασμένα και κομμένα για τη μικροκαμωμένη γυναίκα. Μεταξύ των σχεδιαστών μόδας, μόνο τα ρούχα που δημιούργησε η Elsa Schiaparelli θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τα ρούχα της Chanel. αριστερά|μικρογραφία|219x219εσ| Ο υπεύθυνος κατασκόπων του Chanel: ο στρατηγός Walter Schellenberg Αρχηγός του Sicherheitsdienst. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (1939-45), η Coco Chanel έκλεισε το κατάστημα στο Maison Chanel - αφήνοντας προς πώληση μόνο κοσμήματα και αρώματα - και μετακόμισε στο ξενοδοχείο Ρίτζ, όπου ζούσε με το φίλο της, Hans Günther von Dincklage, αξιωματικό των Ναζί. Μετά την κατάκτηση της Γαλλίας, τον Ιούνιο του 1940, οι Ναζί δημιούργησαν ένα παριζιάνικο στρατηγείο στο ξενοδοχείο Meurice, στην οδό de Rivoli, απέναντι από το Μουσείο του Λούβρου και πολύ κοντά στη μοντέρνα Maison Chanel SA στην οδό 31 Cambon.
Εν τω μεταξύ, εξαιτίας του αντισημιτισμού του ναζιστικού στρατοπέδου, ο Pierre Wertheimer και η οικογένεια, είχαν εγκαταλείψει τη Γαλλία για τις ΗΠΑ στα μέσα του 1940. Αργότερα, το 1941, η Coco Chanel προσπάθησε να αναλάβει τον έλεγχο της Parfums Chanel, αλλά εμποδίστηκε από μια διοικητική αντιπροσωπεία. Έχοντας προβλέψει την πολιτική των Ναζί της κατάσχεσης και απαλλοτρίωσης στη Γερμανία των εβραϊκών επιχειρήσεων και των περιουσιακών στοιχείων της Γαλλίας, ο Pierre Wertheimer, ως πλειοψηφικός εταίρος, είχε νωρίτερα, τον Μάιο του 1940, ορίσει τον Felix Amiot, ένα Χριστιανό γάλλο βιομήχανο, ο οποίος πληρούσε τα κριτήρια της Άριας φυλής που επιθυμούσαν οι Ναζί, ως πληρεξούσιο του για τον νόμιμο έλεγχο της επιχείρησης Parfums Chanel. Οι Ναζί τον αποδέχτηκαν με αποτέλεσμα να δοθεί η δυνατότητα στην εταιρεία αρωμάτων να συνεχίσει ως επιχείρηση.
Στην κατεχόμενη Γαλλία ακούγονταν φήμες ότι η Coco Chanel ήταν συνεργάτης των ναζί. η κρυμμένη ταυτότητά της ήταν μυστικός πράκτορας 7124 του Άμπβερ, με την κωδική ονομασία "Westminster". Ως εκ τούτου, με εντολή του στρατηγού Walter Schellenberg, του Sicherheitsdienst, η Chanel πήγε στο Λονδίνο με αποστολή να συζητήσει με τον Βρετανό πρωθυπουργό Winston Churchill για τα στοιχεία ενός σχεδίου "ξεχωριστής ειρήνης" που πρότεινε ο Reichsführer-SS Heinrich Himmler, προσπαθούσε να αποφύγει την παράδοση στον Κόκκινο Στρατό των Σοβιετικών Ρώσων.
Στο τέλος του πολέμου, κατά τη διάρκεια της Συμμαχικής απελευθέρωσης της Γαλλίας, η Chanel συνελήφθη επειδή συνεργάστηκε με τους Ναζί. Τον Σεπτέμβριο του 1944, το Επιτροπή Εκκαθάρισης της Ελεύθερης Γαλλίας, η épuration, κάλεσε τη Chanel για ανάκριση, όμως, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία ή μάρτυρες για τη συνεργασία της με τους Ναζί, και λόγω της μυστικής παρέμβασης του Τσώρτσιλ εξαιτίας της, η épuration αποφυλάκισε την Coco Chanel. Παρά το γεγονός ότι απελευθερώθηκε από την πολιτική χάρη του Τσώρτσιλ, η δύναμη των φημών της ναζιστικής συνεργασίας της Chanel είχε καταστήσει αδύνατη την παραμονή της στη Γαλλία. Έτσι, η Coco Chanel και ο Γερμανός εραστής της, Hans Günther von Dincklage, αυτό-εξορίστηκαν για 8 χρόνια στην Ελβετία.
Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, στη διάρκεια της παραμονής της στην Ελβετία, ο Pierre Wertheimer επέστρεψε στο Παρίσι και πήρε στα χέρια του τον διοικητικό έλεγχο των επιχειρηματικών συμμετοχών της οικογένειάς του - συμπεριλαμβανομένου του ελέγχου της Parfums Chanel, της αρωματοποιίας που ιδρύθηκε με τα επιχειρηματικά του κεφάλαια και πέτυχε λόγω του κύρους της Chanel.
Στην Ελβετία, τα νέα δημιούργησαν δυσαρέσκεια στην Coco Chanel καθώς θεώρησε ότι ο επιχειρηματικός της εταίρος την εκμεταλλεύτηκε, μόνο για το δέκα τοις εκατό των χρημάτων. Έτσι ίδρυσε μια αντίπαλη ελβετική αρωματοποιία για να δημιουργήσει, να παράγει και να πουλήσει τα "αρώματα Chanel" της. Με τη σειρά του, ο Wertheimer, ο κύριος ιδιοκτήτης μετοχών της Parfums Chanel, είδε τα επιχειρηματικά του συμφέροντα να απειλούνται και τα εμπορικά του δικαιώματα παραβιάζονται επειδή δεν διέθετε νομικά αποκλειστικά δικαιώματα για το όνομα Chanel. Παρ 'όλα αυτά, Wertheimer απέφυγε να καταθέσει αγωγή κατά της Coco Chanel για το εμπορικό σήμα, με κίνδυνο να βλάψει την εμπορική φήμη και την καλλιτεχνική αξιοπιστία της Chanel-brand Parfumerie του.
Με σύνεση, ο Pierre Wertheimer κατήγγειλε τη διαμάχη για τις επαγγελματικές- και εμπορικές- του σχέσεις με την Chanel και τον Μάιο του 1947 επαναδιαπραγματεύθηκαν τη σύμβαση του 1924 που είχε ιδρύσει την Parfums Chanel. Κατέβαλε στην Κοκό Σανέλ 400.000 δολάρια σε μετρητά (κέρδη από τις πωλήσεις του Σανέλ νο.5 κατά τη διάρκεια του πολέμου) ανέθεσε δικαιώματα εκμετάλλευσης 2% από τις πωλήσεις του Σανέλ νο.5, έλαβε περιορισμένα εμπορικά δικαιώματα για να πουλήσει τα "αρώματα της Chanel" στην Ελβετία. και χορήγησε μια διαρκή μηνιαία επιδότηση που πλήρωνε όλα τα έξοδά της. Σε αντάλλαγμα, η Gabrielle Chanel έκλεισε την ελβετική επιχείρηση αρωματοποιίας και πώλησε στην Parfums Chanel τα πλήρη δικαιώματα για το όνομα "Coco Chanel".
μικρογραφία|305x305εσ| Ένα κλασικό ταγιέρ Chanel, 1965 Το 1953, όταν επέστρεψε στη Γαλλία από την Ελβετία, η Coco Chanel βρήκε την επιχείρηση μόδας να εμπνέεται από το " New Look " (1947), από τον Christian Dior. Το σχέδιο χαρακτήρισε μια κάτω από τη γάμπα, μακριά φούστα με στενή μέση και μεγάλο στήθος (κάτι που στυλιστικά απουσιάζει από το 1912). Ως μεταπολεμική μόδα που χρησιμοποίησε περίπου 20 γιάρδες ύφασμα, ο Οίκος Ντιόρ παραιτήθηκε από την πολεμική διανομή υφασμάτων για ρούχα.
Το 1947 - μετά την εξαετή φτώχεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (1939-45) - το New Look χαιρετίστηκε από τις επιχειρήσεις μόδας της Δυτικής Ευρώπης γιατί οι πωλήσεις των εντυπωσιακών ρούχων θα αναζωογονούσαν τις επιχειρήσεις και την οικονομία.
Το 1953, η Chanel συνεργάστηκε με τον κοσμηματοπώλη Robert Goossens που έπρεπε να σχεδιάσει κοσμήματα για να συμπληρώσει τη μόδα του Οίκου Chanel. κυρίως μακρύ κολιέ από μαύρα μαργαριτάρια και λευκά μαργαριτάρια, τα οποία με μεγάλη αντίθεση απαλύνουν τον αυστηρό σχεδιασμό του κοστουμιού Chanel Suit (φούστα και σακάκι).
Ο Οίκος της Chanel παρουσίασε επίσης δερμάτινες τσάντες με αλυσίδες χρυσού χρώματος ή αλυσίδες από μέταλλο και δέρμα, οι οποίες επέτρεψαν τη μεταφορά της τσάντας από τον ώμο ή στο χέρι. Η χειροποίητη τσάντα από κατεργασμένο δέρμα παρουσιάστηκε στο κοινό τον Φεβρουάριο του 1955. Στο εσωτερικό υπήρχε η αριθμητική εκδοχή της ημερομηνίας έναρξης "2.55" για το συγκεκριμένο μοντέλο της τσάντας.
Καθ 'όλη τη δεκαετία του 1950, η αίσθηση του στυλ της Chanel συνέχισε να είναι απροσδόκητη. Η αρχική παράτολμη κίνηση της επιχείρησης για ανδρικά αρώματα, το Pour Monsieur, ήταν μια επιτυχημένη κολόνια για τους άνδρες. Η Chanel και η εαρινή της συλλογή έλαβαν το Fashion Oscar στα 1957 Fashion Awards στο Ντάλας. Ο Pierre Wertheimer αγόρασε το 20% του Bader, της Parfums Chanel, που αύξησε το ποσοστό του Wertheimer στο 90%.
Αργότερα, το 1965, ο γιος του Pierre, Jacques Wertheimer, ανέλαβε τη διαχείριση της αρωματοποιίας από τον πατέρα του. Σχετικά με την προηγούμενη επιχειρηματική σχέση μεταξύ του Pierre Wertheimer και της Coco Chanel, ο δικηγόρος της Chanel, ο Chambrun, δήλωσε ότι ήταν "βασισμένο στο πάθος ενός επιχειρηματία, παρά τα άσχημα αισθήματα εκμετάλλευσής του... έτσι όταν ο Pierre επέστρεψε στο Παρίσι με υπερηφάνεια και ενθουσιασμό [αφού ένα από τα άλογά του κέρδισε το Αγγλικό Derby του 1956]. Έσπευσε στην Coco, περιμένοντας συγχαρητήρια και επαίνους αλλά αρνήθηκε να τον φιλήσει. Τον αγανάκτησε, βλέπετε, όλη της τη ζωή.»
Η Coco Chanel πέθανε στις 10 Ιανουαρίου 1971, σε ηλικία 87 ετών. Σχεδίαζε ακόμα και τη στιγμή του θανάτου της. Για παράδειγμα, κατά την περίοδο (1966-1969), σχεδίασε τις στολές των αεροσυνοδών για την Ολυμπιακή Αεροπορία. Ο σχεδιαστής που την ακολούθησε ήταν ο Pierre Cardin. Την εποχή εκείνη, η Ολυμπιακή Αεροπορία ήταν μια πολυτελής αεροπορική εταιρεία που ανήκε στον μεγιστάνα των μεταφορών Αριστοτέλη Ωνάση. Μετά το θάνατό της, η ηγεσία της εταιρείας παραδόθηκε στους Yvonne Dudel, Jean Cazaubon και Philippe Guibourgé.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, ο Jacques Wertheimer αγόρασε το πακέτο ελέγχου του Οίκου Chanel. Οι επικριτές δήλωσαν ότι κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του δεν έδινε ποτέ μεγάλη προσοχή στην εταιρεία, καθώς ενδιαφερόταν περισσότερο για την εκτροφή αλόγων. Το 1974, το House of Chanel ξεκίνησε το Cristalle - eau de toilette, το οποίο σχεδιάστηκε όταν η Coco Chanel ήταν ζωντανή. Το 1978 κυκλοφόρησε η πρώτη μη-couture, prêt-à-porter γραμμή και η παγκόσμια διανομή αξεσουάρ.
Ο Alain Wertheimer, γιος του Jacques Wertheimer, ανέλαβε τον έλεγχο της Chanel S.A. το 1974. Στις ΗΠΑ, το Chanel No.5 δεν πωλούσε καλά. O Alain ανανέωσε τις πωλήσεις Chanel No.5, μειώνοντας τον αριθμό των καταστημάτων που πωλούν το άρωμα από 18.000 σε 12.000. Αφαίρεσε το άρωμα από τα ράφια φαρμακείων και επένδυσε εκατομμύρια δολάρια σε διαφήμιση για τα καλλυντικά της Chanel. Αυτό εξασφάλισε μεγαλύτερη αίσθηση σπανιότητας και αποκλειστικότητας για το No.5, και οι πωλήσεις αυξήθηκαν εκ νέου καθώς η ζήτηση για το άρωμα αυξήθηκε. Χρησιμοποίησε διάσημους ανθρώπους για να υποστηρίξει το άρωμα - από την Marilyn Monroe μέχρι τον Audrey Tautou. Ψάχνοντας έναν σχεδιαστή που θα μπορούσε να φέρει την ετικέτα σε νέα ύψη, έπεισε τον Karl Lagerfeld να τερματίσει τη σύμβασή του με τον Οίκο μόδας Chloe.
Η εποχή μετά την Κοκό Σανέλ
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Chanel couture από την Lagerfeld: η συλλογή Φθινόπωρο-Χειμώνας 2011-2012 μικρογραφία|Ένα κατάστημα Chanel στη Βόρεια Αμερική Το 1981, η Chanel ξεκίνησε το Antaeus, ένα άρωμα για άνδρες. Το 1983, ο Karl Lagerfeld ανέλαβε ως επικεφαλής σχεδιαστής της Chanel. Όπως η Chanel, εξέτασε το παρελθόν ως έμπνευση για τα σχέδιά του. Αυτός ενσωματώνει τα υφάσματα Chanel και λεπτομέρειες όπως τουίντ, χρυσές λεπτομέρειες και αλυσίδες. Ο Lagerfeld διατήρησε την υπογραφή της Chanel, αλλά βοήθησε να ανανεώσει την επωνυμία μέχρι και σήμερα.
Σε μεταγενέστερες συλλογές ο Lagerfeld επέλεξε να ξεφύγει από τη γυναικεία εμφάνιση της Chanel και άρχισε να πειραματίζεται με υφάσματα και στυλ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, περισσότερες από 40 μπουτίκ Chanel άνοιξαν παγκοσμίως. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι μπουτίκ πωλούσαν προϊόντα που κυμαίνονταν από αρώματα 200 δολαρίων ανά ουγγιά, παπούτσια μπαλαρίνας 225 δολαρίων, σε φορέματα 11.000 δολαρίων και δερμάτινα τσάντες 2.000 δολαρίων. Τα καλλυντικά και τα αρώματα της Chanel διανεμήθηκαν μόνο από τα καταστήματα της Chanel. Ο έμπορος της Chanel, Jean Hoehn, εξήγησε την προσέγγιση της εταιρείας, λέγοντας: "Εισάγουμε ένα νέο άρωμα κάθε 10 χρόνια, όχι κάθε τρία λεπτά όπως και πολλοί ανταγωνιστές. Δεν μπερδεύουμε τον καταναλωτή. Με την Chanel, οι άνθρωποι ξέρουν τι να περιμένουν. Και συνεχίζουν να επιστρέφουν σε μας, σε όλες τις ηλικίες, καθώς εισέρχονται και εξέρχονται από την αγορά." Το 1984 ξεκίνησε ένα νέο άρωμα, προς τιμήν της ιδρύτριας, Coco και συνέχισε την επιτυχία της ετικέτας. Το 1986, ο Οίκος Chanel συναντήθηκε με τους ωρολογοποιούς και το 1987 ξεκίνησε το πρώτο ρολόι της Chanel. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, ο Alain μετακόμισε τα γραφεία στη Νέα Υόρκη.
Το 1996, η Chanel αγόρασε τους κατασκευαστές όπλων Holland & Holland, αλλά απέτυχε στην προσπάθειά της να αναδιοργανώσει την επιχείρηση. Η ετικέτα μαγιό Eres αγοράστηκε επίσης το 1996. Η Chanel ξεκίνησε το 1996 το άρωμα Allure και το Allure Homme το 1998. Ο Οίκος Chanel ξεκίνησε την πρώτη της σειρά φροντίδας του δέρματος, Précision, το 1999. Την ίδια χρονιά, η Chanel ξεκίνησε μια ταξιδιωτική συλλογή και, με σύμβαση άδειας χρήσης με την Luxottica, εισήγαγε σειρά γυαλιών ηλίου.
Ενώ ο Wertheimer παρέμεινε πρόεδρος, ο Françoise Montenay έγινε Διευθύνων Σύμβουλος και Πρόεδρος. Το 2000 κυκλοφόρησε το πρώτο ρολόι unisex από την Chanel, το J12. Το 2001, αγόρασαν την εταιρεία ρολογιών Bell & Ross. Την ίδια χρονιά, μπουτίκ Chanel που προσέφεραν μόνο αξεσουάρ άνοιξαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Chanel ξεκίνησε μια μικρή επιλογή ανδρικών ενδυμάτων ως μέρος των παρουσιάσεων στην πασαρέλα.Το 2002, η Chanel ξεκίνησε το άρωμα Chance και ίδρυσε την θυγατρική εταιρεία Paraffection το 1997 για τη στήριξη της χειροποίητης παραγωγής. Μια συλλογή prêt-à-porter σχεδιάστηκε από τον Karl Lagerfeld.
Τον Ιούλιο του 2002, άνοιξε ένα κατάστημα κοσμημάτων και ρολογιών στη λεωφόρο Madison. Μέσα σε λίγους μήνες, ένα κατάστημα Σανέλ 90τ.μ. με παπούτσια και τσάντες άνοιξε δίπλα. Η Chanel συνέχισε να επεκτείνεται στις Ηνωμένες Πολιτείες και μέχρι το Δεκέμβριο του 2002, λειτούργησε 25 μπουτίκ στις ΗΠΑ. Η Chanel εισήγαγε το Coco Mademoiselle και το "In-Between Wear" το 2003, στοχεύοντας σε νεότερες γυναίκες, άνοιξε ένα δεύτερο κατάστημα στην Cambon, άνοιξε ένα κατάστημα 220 τ.μ. στο Χονγκ Κονγκ και κατέβαλε σχεδόν 50 εκατ. δολάρια για ένα κτίριο στο Ginza του Τόκιο. Το 2007, ο Maureen Chiquet διορίστηκε Διευθύνων Σύμβουλος. Έμεινε Διευθύνων Σύμβουλος μέχρι την απόλυση του, το 2016. Ο Nick Hochland διαδέχτηκε τον Chiquet ως CEO. Το 2018, ο Chanel ανακοίνωσε ότι θα μεταφέρει τα παγκόσμια κεντρικά γραφεία του στο Λονδίνο. Τον Δεκέμβριο του 2018, η Chanel ανακοίνωσε ότι θα απαγόρευε τη γούνα και τα εξωτικά δέρματα από τις συλλογές της. Τον Φεβρουάριο του 2019, ο Lagerfeld πέθανε σε ηλικία των 85 ετών. Η Virginie Viard, που είχε συνεργαστεί με τον Lagerfeld στο χώρο της μόδας για περισσότερα από 30 χρόνια, τον διαδέχτηκε στη θέση της καλλιτεχνικής διευθύντριας.
Λογότυπο
Το λογότυπο Chanel περιλαμβάνει δύο αλληλοσυνδεδεμένα, αντίθετα γράμματα-C, ένα προς τα αριστερά, ένα προς τα δεξιά. Το λογότυπο δόθηκε στην Chanel από το Château de Crémat της Νίκαιας και δεν καταχωρήθηκε ως εμπορικό σήμα μέχρι να εγκατασταθούν τα πρώτα καταστήματα της Chanel. Μαζί με άλλους κατασκευαστές, η Chanel έγινε στόχος παραχαραστών. Μια αυθεντική κλασική τσάντα Chanel πωλείται περίπου $ 4.150, ενώ μια «μαϊμού» κοστίζει συνήθως περίπου $ 200. Από τη δεκαετία του 1990, όλες οι αυθεντικές τσάντες Chanel είναι αριθμημένες.
Συλλογές μόδας και πασαρέλες
δεξιά|μικρογραφία|362x362εσ|Le nez de Chanel : Ο αρωματοποιός Ernest Beaux (1881-1961) δημιούργησε το Νο. 5 de Chanel το 1921.
Αρωματοποιία
Το 1924, ο Pierre Wertheimer ίδρυσε την Parfums Chanel για την παραγωγή και πώληση αρωμάτων και καλλυντικών. η αρωματοποιία αποδείχθηκε το πιο κερδοφόρο επιχειρηματικό τμήμα της εταιρείας Chanel SA. Από την ίδρυσή της, η parfumerie Chanel έχει απασχολήσει τέσσερις αρωματοποιούς:
Κολώνιες
δεξιά|μικρογραφία|454x454εσ|Η Chanel παρουσίασε στην αγορά το Chanel No.5 το 1922. Ο Ernest Beaux το δημιούργησε το 1921. εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Αρώματα και προϊόντα περιποίησης δέρματος στο κατάστημα [[ Myer|MYER της Αυστραλίας στο Σίδνεϊ]]
Μακιγιάζ και περιποίηση προσώπου
Τα καλλυντικά είναι το πιο προσβάσιμο προϊόν Chanel, με παραρτήματα σε πολυκαταστήματα σε όλο τον κόσμο, όπως τα Harrods, Galeries Lafayette, Bergdorf Goodman, Hudson's Bay και David Jones, Wojooh, John Lewis, Debenhams, Boots καθώς και οι μπουτίκ ομορφιάς του.
Σειρές προϊόντων:
- Hydra Beauty
- Le Blanc
- Le Lift
- Sublimage
- Blue Serum
- La Solution 10 de Chanel
- Vamp Nail Polish
Ρολόγια
Το τμήμα ρολογιών Chanel ιδρύθηκε το 1987. Το 1995, το τμήμα παρουσίασε ένα δεύτερο σχέδιο, το Matelassé. Παρόλο που τα ρολόγια χειρός Première και Matelassé ήταν επιτυχημένα, η παρουσίαση της σειράς χειροποίητων ρολογιών Chanel J12, που κατασκευάστηκε από κεραμικά υλικά, το 2000, καθιέρωσε το Chanel J12 ως σήμα Chanel. Η σειρά των ρολογιών χειρός J12 διαθέτει μοντέλα σε τέσσερα μεγέθη προσώπου: 33mm, 38mm, 41mm και 42mm. Το 2008, Chanel SA και Audemars Piguet ανέπτυξε το κεραμικό Chanel AP-3125 ρολόι, αποκλειστικά για τη Chanel.
Κρασί
Η Chanel κατέχει τα οινοποιία Château Rauzan-Ségla, Château Canon και St. Supéry Estate Vineyards & Winery.
Καταστήματα
Σε παγκόσμια κλίμακα, η Chanel S.A. λειτουργεί γύρω στις 310 μπουτίκ Chanel. 94 στην Ασία, 70 στην Ευρώπη, 10 στη Μέση Ανατολή, 128 στη Βόρεια Αμερική, 1 στην Κεντρική Αμερική, 2 στη Νότια Αμερική και 6 στην Ωκεανία. Τα καταστήματα βρίσκονται σε πλούσιες κοινότητες, συνήθως σε πολυκαταστήματα όπως το Harrods και Selfridges, στους μεγάλους δρόμους, στις εμπορικές περιοχές και σε αεροδρόμια. Το 2015, η εταιρεία κατέβαλε ρεκόρ 152 εκατομμυρίων δολαρίων για το 400 North Rodeo Drive στο Beverly Hills. Αυτό είναι το πιο ακριβό ποσό που καταβλήθηκε για χώρο λιανικού εμπορίου στο Λος Άντζελες.
Μοντέλα της Chanel
μικρογραφία|Το κατάστημα κοσμημάτων της Chanel στο Παρίσι
μικρογραφία|Το κατάστημα Chanel στο Prince's Building στο [[Χονγκ Κονγκ]] μικρογραφία|Το κατάστημα Chanel Cambon, στην Καμπόν 31 του Παρισιού
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Υψηλή ραπτική Κατηγορία:Κατασκευαστές αξεσουάρ μόδας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Γαλλικά εμπορικά σήματα μικρογραφία|Το ακριβότερο κατάστημα στο Λος Άντζελες, το κατάστημα τ[[Αρχείο:Chanel Store Brisbane.jpg|μικρογραφία|Το κατάστημα της Chanel στο [[Μπουένος Άιρες της Αργεντινής]]ης Chanel στη λεωφόρο Rodeo Drive]]
Autechre
Οι Autechre (ΔΦΑ /ɔ ˈtɛk ɚ/, ελλ. Ωτέκρ) είναι βρετανικό συγκρότημα ηλεκτρονικής μουσικής, που δημιουργήθηκε το 1987 και αποτελείται από τους Σων Μπουθ (Sean Booth) και Ρομπ Μπράουν (Rob Brown). Μία από τις πλέον διακεκριμένες παρουσίες στο χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής, το ντουέτο έχει κυκλοφορήσει το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφικής του δουλειάς υπό την Warp Records, βρετανική δισκογραφική εταιρεία γνωστή για τις πρωτοποριακές κυκλοφορίες ηλεκτρονικής μουσικής από καλλιτέχνες όπως οι Aphex Twin, Boards of Canada, LFO, Squarepusher και άλλοι.
Πρώτα χρόνια (1987-1992)
Οι Μπουθ και Μπράουν συναντήθηκαν το 1987 μέσω ενός κοινού φίλου στο Ρότσντεϊλ (Rochdale), μια κωμόπολη του Μάντσεστερ. Η φιλία τους βασίστηκε στο ενδιαφέρον από κοινού για την κουλτούρα γκραφίτι της περιοχής. Επηρεασμένοι από τα ρεύματα ελέκτρο (electro) και χιπ χοπ (hip hop) της εποχής, άρχισαν να ανταλλάσουν μίξεις, ώσπου οι μίξεις σταδιακά εξελίχθηκαν σε συνθέσεις, ενώ ταυτόχρονα ενίσχυσαν τον μουσικό τους εξοπλισμό με φθηνά μηχανήματα, όπως τον δειγματολήπτη Casio SK-1 και τη ρυθμομηχανή Roland TR-606. Η πρώτη τους κυκλοφορία ως Autechre ήταν ένα single με τίτλο Cavity Job στη δισκογραφική εταιρεία Hardcore Records το 1991. Τον επόμενο χρόνο συμπεριλήφθησαν δύο κομμάτια στη συλλογή Artificial Inteligence (Warp Records, 1992).
Incunabula και Amber (1993-1994)
Λίγο πριν το Amber, το ντουέτο κυκλοφόρησε το Anti, ένα EP με τρία κομμάτια που αποτελεί ως σήμερα τη μόνη κυκλοφορία του συγκροτήματος με έντονο πολιτικό μήνυμα: πρόκειται για μια διαμαρτυρία κατά του νόμου Ποινικής Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως 1994, ο οποίος στρεφόταν εναντίον της σκηνής rave και των σχετικών 'rave party'. Αυτά ορίζονταν από τον νόμο ως "οποιαδήποτε συγκέντρωση εννέα ή περισσότερων ατόμων, κατά την οποία παίζεται μουσική που περιλαμβάνει ήχους χαρακτηριζόμενους ολικώς ή μερικώς από επαναλαμβανόμενα ρυθμικά μοτίβα." Ο δίσκος ερχόταν σφραγισμένος με χάρτινο αυτοκόλλητο, το οποίο ανέγραφε την εξής προειδοποίηση: "Προσοχή. Τα κομμάτια Lost και Djarum περιέχουν επαναλαμβανόμενους ρυθμούς. Το κομμάτι Flutter έχει προγραμματιστεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε κάθε [μουσικό] μέτρο περιλαμβάνει διαφορετικούς ρυθμούς, και συνεπώς μπορεί να παιχθεί τόσο στις 33' όσο και στις 45' στροφές στο πλαίσιο του προτεινόμενου νέου νόμου. Ωστόσο, συμβουλεύουμε τους DJ να συνοδεύονται από την παρουσία δικηγόρου και μουσικολόγου διαρκώς, ώστε να μπορεί να επιβεβαιωθεί η μη επαναλαμβανόμενη φύση της μουσικής σε περίπτωση παρενόχλησης από την αστυνομία."
Tri Repetae, Chiastic Slide και LP5 (1994-2000)
Το 1995 σημειώθηκε η κυκλοφορία του τρίτου δίσκου με τίτλο Tri Repetae καθώς και των EP Anvil Vapre και Garbage EP. Οι τρεις αυτές κυκλοφορίες συνδυάστηκαν σε ένα δίσκο με τίτλο Tri Repetae++, το οποίο κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες υπό τη δισκογραφική Wax Trax!. Ένα EP δύο κομματιών με τίτλο We R Are Why ήταν διαθέσιμο για αγορά κατά τη διάρκεια ορισμένων συναυλιών, καθώς και μέσω ταχυδρομικών παραγγελιών κατά τη διάρκεια του 1996.
Το 1997, το ντουέτο κυκλοφόρησε τον πλήρες δίσκο με τίτλο Chiastic Slide καθώς και τα EP Envane και Cichlisuite (προφερόμενο ως 'sickly sweet'). Την ίδια χρονιά βγήκε και το Radio Mix, το οποίο είναι ένα σπάνιο προωθητικό CD που περιέχει μια ωριαία μίξη κομματιών από άλλους καλλιτέχνες, ορισμένα από τα οποία διασκευάστηκαν από τους Autechre, καθώς και μια τρίλεπτη συνέντευξη του ντουέτου.
Το 1998 κυκλοφόρησε ένας άτιτλος δίσκος, πλέον γνωστός ως LP5. Έχει εκληφθεί ως ένα μεταβατικό έργο - ο Μπράουν επισήμανε ορισμένα χρόνια αργότερα πως "πολλοί το θεωρούν ένα κλασικό άλμπουμ Autechre διότι γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ των ακροατών που προτιμούν τις παλιότερες κυκλοφορίες με αυτούς που ωθήθηκαν προς τη νέα μας κατεύθυνση."
Το 2000 κυκλοφόρισε το δεύτερό τους Peel Session, με τέσσερα κομμάτια των οποίων οι τίτλοι δωθήκαν από τον ίδιο τον Τζων Πηλ.
Confield, Draft 7.30 και Untilted (2001-2005)
Το 2001 κυκλοφόρησε το άλμπουμ με τίτλο Confield. Σύμφωνα με τον Μπουθ, "τα περισσότερα κομμάτια του δίσκου ήταν αποτέλεσμα πειραμάτων με το πρόγραμμα MaxMSP, που δεν θα έβρισκαν τόπο σε έναν συναυλιακό χώρο."
Το 2002 κυκλοφόρησε το Gantz Graf, ένα EP μεικτής μορφής, που αποτελείται από ένα CD με τρία κομμάτια και ένα DVD με βίντεο για το ομώνυμο κομμάτι, δημιουργημένο από τον Άγγλο σχεδιαστή Alex Rutterford. Στο βίντεο, ένα γεωμετρικό σχήμα παραμορφώνεται διαρκώς, ακολουθώντας πιστά τις ταχύτατες ρυθμικές εναλλαγές που σημειώνονται στο κομμάτι.
Το 2003 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Draft 7.30. Ο Μπουθ δήλωσε σε συνέντευξή του γύρω από την κυκλοφορία του Draft 7.30 πως η σύνθεση του δίσκου έγινε με τυπικές μεθόδους προγραμματισμού και πως δεν χρησιμοποιήθηκαν αλγοριθμικές ή γεννητικές τεχνικές μουσικής σύνθεσης.
Quaristice, Oversteps και Move of Ten (2008-2010)
Το 2008 κυκλοφόρησε το ένατο άλμπουμ με τίτλο Quaristice. Σε αντίθεση με την ως τώρα τάση του συγκροτήματος για μακρόχρονες συνθέσεις, το Quaristice αποτελείται από είκοσι κομμάτια ολιγόλεπτης διάρκειας (μεταξύ 2-5 λεπτών). Τον ίδιο καιρό ανακοινώθηκε και το περιορισμένο σε 1000 αντίτυπα Quaristice (Versions), ένα διπλό άλμπουμ σε μορφή ψηφιακού δίσκου, όπου στο πρώτο CD περιλαμβάνονται τα 20 κομμάτια της κανονικής κυκλοφορίας, ενώ το δεύτερο αποτελείται από εναλλακτικές εκδόσεις ορισμένων κομματιών. Ερχόμενο σε ατσάλινη θήκη με σκαλιστά γράμματα, σχεδιασμένο από τους The Designers Republic, το Quaristice (Versions) εξαντλήθηκε εντός 12 ωρών από τη στιγμή διάθεσής του. Το περιοδικό Creative Review επέλεξε τη συγκεκριμένη κυκλοφορία στο τεύχος Μαΐου 2009 για τη στήλη Best in Book, ως ένα από τα εννέα καλύτερα σχέδια της χρονιάς.
Λίγο μετά από την κανονική κυκλοφορία, ανακοινώθηκε το ψηφιακής μορφής EP με τίτλο Quaristice.Quadrange.ep.ae, που πρόκειται για ένα δίωρο EP με επιπλέον εναλλακτικές εκδόσεις των κομματιών της αρχικής κυκλοφορίας. Οι Μπουθ και Μπράουν εξήγησαν πως προέκυψαν από μακρόχρονα jam, εκ των οποίων ορισμένες παραλλαγές εμφανίζονται στις άλλες δύο εκδόσεις.
Τον Ιανουάριο του 2010, η Warp Records ανακοίνωσε την κυκλοφορία του δέκατου άλμπουμ με τίτλο Oversteps. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους κυκλοφόρησε το EP με τίτλο Move of Ten.
Κατηγοριοποίηση
Το συγκρότημα συχνά εντάσσεται στη μουσική κατηγορία IDM (Intelligent Dance Music, ευφυής χορευτική μουσική). Ωστόσο, οι Μπουθ και Μπράουν εξέφραζαν πάντα αντιμαχόμενες απόψεις σχετικά με την κατηγοριοποίηση της μουσικής τους με βάση καθιερωμένες μουσικές ταμπέλες. Σε συνέντευξη που έδωσαν το 2010 στο ψηφιακό περιοδικό Avopolis, χαρακτήρισαν τον όρο IDM ως 'ηλίθιο'.
Τίτλοι κομματιών
Οι Autechre φημίζονται για τους τίτλους που δίνουν στα κομμάτια και τις κυκλοφορίες τους - παρ'όλο που χρησιμοποιούν εξ'ολοκλήρου αλφαριθμητικούς χαρακτήρες και σημεία στίξης, οι τίτλοι συνδυάζουν δυσνόητες παραπομπές, ακρώνυμα, απρόοπτη γραμματική και επιτηδευμένη ανορθογραφία. Έτσι, ενώ οι πρώτες κυκλοφορίες είχαν τίτλους όπως Bike, Nil, Foil και άλλα, αυτό το ύφος μεταμορφώθηκε σταδιακά, οδηγώντας σε τίτλους όπως 90101-5L-l, IV VV IV VV VIII, και fwzE. Ορισμένες ονομασίες, όπως "Theme Of Sudden Roundabout" (το οποίο παραπέμπει σε ένα ορόσημο του Rochdale) ή "Netlon Sentinel" (βιομηχανική εταιρεία κατασκευής συρματοπλεγμάτων) προσφέρουν στον αναγνώστη έμμεσες αναφορές. Εκ πρόθεσης ή μη, ο πρώτος δίσκος (Incunabula) παίρνει τον τίτλο του από τη λατινική λέξη incunabulum που μεταφράζεται ως αρχέτυπο / "τα πρώτα στάδια"· το πρόθεμα "tri" (από το ελληνικό τρι-) συμπεριλαμβάνεται στον τίτλο του τρίτου δίσκου τους ("Tri Repetae")· η λέξη "chiastic" (ελλ. χιαστί) εννοεί την πλεκτή ή σταυρωτή μορφή ομοιοκαταληξίας σε ένα τετράστιχο ποίημα και εμφανίζεται στο τέταρτο άλμπουμ ("Chiastic Slide")· το Draft 7.30 ίσως παραπέμπει στην τριακοστή μορφή του έβδομου άλμπουμ. Ο Μπουθ εξηγεί πως 'συνήθως πρόκειται για αστεία. Ορισμένοι απ' αυτούς είναι ονόματα [ψηφιακών] αρχείων.'
Μέθοδοι σύνθεσης
Οι Autechre χρησιμοποιούν ένα ευρύ φάσμα ηλεκτρονικών και ηλεκτρικών μέσων, τόσο αναλογικών όσο και ψηφιακών, για τη σύνθεση και παραγωγή μουσικής, χωρίς να εμμένουν σε ένα συγκεκριμένο μέσο. Το συγκρότημα έχει διατηρήσει μια μυστικοπάθεια όσο αφορά τις συνθετικές μεθόδους που χρησιμοποιεί, η οποία είναι ένα συχνό θέμα τόσο των οπαδών όσο και των δημοσιογράφων. Ωστόσο, το αντίθετο έχει συμβεί σε πολλές συνεντεύξεις, όπου το ντουέτο έχει παραθέσει ανοικτά πολλές πληροφορίες σχετικά με τον εξοπλισμό τους.
Ορισμένα μηχανήματα έχουν υποστεί παραλλαγές στο ηλεκτρονικό τους κύκλωμα, καθώς αυτό προσφέρει ήχους που δεν θα μπορούσαν να αναπαραχθούν από το πρότυπο κύκλωμα. Επίσης, φημολογείται ότι έχουν χρησιμοποιήσει στρατιωτικό εξοπλισμό σε ορισμένες συνθέσεις.
Το 1997, το συγκρότημα άρχισε να χρησιμοποιεί την εφαρμογή MaxMSP - ο Μπουθ αναφέρει ότι "την πρώτη φορά που δουλέψαμε στο Max, το βρήκαμε τελείως εγκεφαλικό. Δημιουργήσαμε ενδιαφέροντα πράγματα πολύ γρήγορα. Στην αρχή, το χρησιμοποιούσαμε για εφαρμογές MIDI, καθώς ήταν για μας ένας τρόπος να φτιάχνουμε ακολουθίες [sequences] στις οποίες μπορούσαμε να τροποποιούμε και να δημιουργούμε δεδομένα σε πραγματικό χρόνο."
Κριτικές
Η μουσική του συγκροτήματος δέχεται σε γενικές γραμμές εγκωμιαστικές κριτικές από τον σχετικό τύπο - οι Μπουθ και Μπράουν έχουν χαρακτηριστεί ως πρωτοπόροι σε θέματα σύνθεσης και συνεχίζουν να προκαλούν δέος με τη συνεχόμενα εξελικτική στάση τους και την απρόσμενη τροπή που παίρνει η μουσική τους από τον ένα δίσκο στον άλλο. Για το λόγο αυτό, ωστόσο, κάθε νέα κυκλοφορία γίνεται αντικείμενο αντιφατικών απόψεων - ό,τι ορισμένοι ακροατές θεωρούν ως προσβάσιμο, κάποιοι άλλοι χαρακτηρίζουν ως δυσνόητο και απρόσιτο. Πάνω σ'αυτό, οι ίδιοι αναφέρουν πως οι κριτικές απόψεις "συνήθως αντικρούουν η μια την άλλη."
Η πολυπλοκότητα των μουσικών συνθέσεων, ιδιαίτερα της τελευταίας δεκαετίας, σε συνδυασμό με την έλλειψη/απόκρυψη πληροφοριών και τους επινοημένους τίτλους, έχουν επίσης οδηγήσει ένα μέρος του ακρωατηρίου και μουσικού τύπου σε μεταμουσικές εικασίες περί κρυμμένων μηνυμάτων και γρίφων προς επίλυση - ο κριτικός Γιάννης Γιαννακόπουλος αναφέρει: "[..]πάντα θα περιμένω τον επόμενο δίσκο για να συμπληρώσω κι άλλο το παζλ." Ο Μπουθ θεωρεί ότι "ορισμένοι άνθρωποι είναι τόσο κολλημένοι με το όλο θέμα του να καταλάβουν - νομίζουν πως πρέπει να το καταλάβεις για να σου αρέσει. Οι άνθρωποι έχουν προγραμματιστεί από αμερικανούς διαφημιστές και διάφορες άλλες πολιτιστικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα", και ο Μπράουν προσθέτει: "Η μουσική μας είναι εκεί για ανάλυση αν θέλει κανείς, ωστόσο υπάρχει τόση πληθώρα πληροφοριών που δεν θα έπρεπε να ανησυχεί κανείς [για μεμονωμένα γεγονότα]. Θα πρέπει να την αφήσεις να έρθει σαν κύμα, χωρίς να κοιτάζεις κάθε σταγονίδιο του αφρού που σκάει στην όχθη." Οι ίδιοι έχουν επίσης δηλώσει πως θα προτιμούσαν να αφήνουν τα κομμάτια τους άτιτλα.
Συνεντεύξεις
Κατηγορία:Αγγλικά συγκροτήματα ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Ντουέτα ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Αγγλικά μουσικά ντουέτα
Τάνελ Πάνταρ
Ο Τάνελ Πάνταρ (Tanel Padar, γενν. 27 Οκτωβρίου 1980) είναι Εσθονός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Είναι κυρίως γνωστός διεθνώς για τη νίκη του στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2001. Ο Πάνταρ έγινε διάσημος κερδίζοντας το Kaks takti ette, έναν ετήσιο τηλεοπτικό διαγωνισμό για νέους Εσθονούς τραγουδιστές το 1999.
Σταδιοδρομία
Το 1999 ο Πάνταρ κέρδισε το Kaks takti ette, έναν ετήσιο τηλεοπτικό διαγωνισμό για νέους Εσθονούς τραγουδιστές.
Το 2000 ήταν ένας από τα φωνητικά για την Ινές – που εκείνη την περίοδο ήταν επίσης η κοπέλα του – στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Το 2006, οι Tanel Padar & The Sun είχαν τις ακόλουθες θέσεις στα τσάρτ της Εσθονίας το 2006 (κορυφαία 40): #1, #4, #12, #23, #29, #31.
Προσωπική ζωή
Η μεγαλύτερη αδερφή του Τάνελ Πάνταρ είναι η τραγουδίστρια Γκέρλι Πάνταρ. Ο ίδιος παντρεύτηκε την Καταρίνα Κάλντα από το 2003 μέχρι το 2007.
Αστεραίικα Ηλείας
Τα Αστεραίικα είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 195 μέτρα, το οποίο βρίσκεται νότια της τεχνητής λίμνης του Πηνειού, σε απόσταση 11 χλμ. Α. από την Αμαλιάδα και 3 χλμ. ΝΔ. από το Περιστέρι. Αναφέρεται επίσημα, γραμμένα Αστερέικα - με "ε" -, το 1908 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Πηνειΐων μέχρι το 1940 που καταργήθηκε. Το 1981 αναφέρεται ξανά γραμμένο ως Αστεραίικα - με "αι" - να απογράφεται στην τότε κοινότητα Περιστερίου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Περιστέρι και την Παλαιολάνθη αποτελούν την τοπική κοινότητα Περιστερίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 43 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Αθήναιον (ρωμαϊκή σχολή)
Ιστορική διαδρομή
αριστερά|μικρογραφία|292x292εσ|Ανασκαφές του Αθήναιου: άποψη του διαδρόμου μεταξύ του κεντρικού και του νότιου μεγάρου Η σχολή ήταν επανδρωμένη με μόνιμους καθηγητές για κάθε κλάδο του επιστητού. Για παράδειγμα, την εποχή του Θεοδοσίου Β´ υπήρχαν τρεις καθηγητές της ρητορικής, δέκα της γραμματικής, πέντε της σοφιστικής, ένας της φιλοσοφίας και δύο της νομικής. Πληρώνονταν μεγάλους μισθούς, ώστε να διδάσκουν και ταυτοχρόνως να μελετούν την ειδικότητά τους με άνεση. Επιπλέον της διδασκαλίας αυτών των magistri, υπήρχαν ποιητές, ρήτορες και κριτικοί της λογοτεχνίας που ήταν συνηθισμένοι να απαγγέλλουν τα έργα τους εκεί, και αυτές τις δημόσιες διαλέξεις τις τιμούσαν κάποτε με την παρουσία τους και οι ίδιοι οι Αυτοκράτορες. Υπήρχαν και άλλοι χώροι για αυτές τις διαλέξεις, όπως η Βιβλιοθήκη του Τραϊανού, ενώ κάποτε ενοικίαζαν και μια αίθουσα.
Tο Αθήναιον φαίνεται ότι συνέχισε να λειτουργεί ως σχολή υψηλού κύρους ακόμα και αρκετά μετά τη διάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μέχρι και τον 6ο αιώνα. Λίγα είναι ωστόσο γνωστά για τις λεπτομέρειες των μελετών στο Αθήναιον. Στο σύνταγμα του έτους 370 υπάρχουν κάποιες ρυθμίσεις για τους σπουδαστές στη Ρώμη, από τις οποίες διαφαίνεται ότι θα πρέπει να ήταν μεγάλο και σημαντικό ίδρυμα. Αυτό επιβεβαιώνεται από χωρία στα έργα των Πατέρων της Εκκλήσίας και άλλων αρχαίων συγγραφέων, από τους οποίους μαθαίνουμε ότι νέοι άνδρες από όλα τα μέρη, μετά την ολοκλήρωση της συνηθισμένης εκπαιδεύσεώς τους σε σχολεία και κολέγια της πόλεώς τους ή της επαρχίας τους, πήγαιναν στη Ρώμη ως ένα είδος «ανώτερου πανεπιστημίου», ώστε να ολοκληρώσουν την παιδεία τους.
Παρόμοιες σχολές άνοιξαν μεταγενέστερα στο Μιλάνο και στην Κωνσταντινούπολη (το Πανδιδακτήριο υπήρχε ήδη από το 425 ως Πανεπιστήμιο Κωνσταντινουπόλεως), αλλά και σε άλλες πόλεις της ύστερης Αυτοκρατορίας, όπως η Καρχηδόνα, το Λούγδουνο (Λυών) και η Νίμη (Νιμ).
Άλλες χρήσεις
Στους νεότερους χρόνους ο όρος «Athenaeum» χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα σε διάφορες χώρες για βιβλιοθήκες, μουσεία, σχολές, πνευματικά κέντρα και κατά επέκταση για θέατρα και κινηματογράφους, έντυπα, πνευματικές λέσχες και εταιρείες (βλ. Ατενέουμ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκός πολιτισμός Κατηγορία:Αδριανός Κατηγορία:Ελληνορωμαϊκές σχέσεις στην κλασική αρχαιότητα
ΦΚ Μαρτίγκ
Η ΦΚ Μαρτίγκ είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1921. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Francis Turcan, χωρητικότητας 11500 θεατών. Συμμετέχει στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας. Μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας είναι ο προβιβασμός της στη Λιγκ 1 το 1993, στην οποία παρέμεινε για 3 περιόδους.
Κυνόρτας
Ο Κυνόρτας ήταν μυθικός ήρωας και ο έβδομος μυθικός βασιλιάς της Λακεδαιμονίας.
Ο μύθος
Ήταν γιος του Αμύκλα και της Διομήδης, αδελφός του Υάκινθου, ενώ ήταν πατέρας του Λακεδαίμονα. Κατά μια εκδοχή είχε γιο και τον Οίβαλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σπάρτης
Αυτοκίνητο
300px|thumb|right|Κυκλοφορία αυτοκινήτων σε [[Αυτοκινητόδρομος|αυτοκινητόδρομο του Οντάριο, Καναδάς, το 2009.]] Το αυτοκίνητο είναι τροχοφόρο επιβατικό όχημα με ενσωματωμένο κινητήρα που χρησιμοποιείται για μεταφορές. Σύμφωνα με τους συνηθέστερους ορισμούς, τα αυτοκίνητα σχεδιάζονται ώστε να κινούνται (ως επί το πλείστον) στους αυτοκινητόδρομους, να έχουν καθίσματα για δύο ως πέντε άτομα (αν και κάποια μεγάλα SUV έχουν 3 σειρές καθισμάτων και χωρητικότητα για 7 άτομα ή σπανιότερα ακόμα και για 8 άτομα), έχουν συνήθως τέσσερις τροχούς και κατασκευάζονται κυρίως για τη μεταφορά ανθρώπων, αλλά και μερικές φορές για τη μεταφορά διαφόρων πραγμάτων.
Τα αυτοκίνητα τέθηκαν σε παγκόσμια χρήση κατά τον 20ό αιώνα και οι αναπτυγμένες οικονομίες εξαρτώνται από αυτά. Το έτος 1886 θεωρείται το έτος γέννησης του σύγχρονου αυτοκινήτου, όταν ο Γερμανός εφευρέτης Καρλ Μπεντς κατοχυρώνει το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του Benz Patent-Motorwagen. Τα αυτοκίνητα έγιναν ευρέως διαθέσιμα στις αρχές του 20ού αιώνα. Ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα ήταν το Model T του 1908 - 1927, ένα αμερικανικό αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από τη Ford Motor Company και καθιέρωσε για πρώτη φορά στην ιστορία της παγκόσμιας αυτοκίνησης την έννοια μαζική παραγωγή. Τα αυτοκίνητα υιοθετήθηκαν γρήγορα στις ΗΠΑ, όπου αντικατέστησαν τις ζωήλατες άμαξες και τα κάρα, αλλά χρειάστηκε πολύ περισσότερο για να γίνουν αποδεκτά στη Δυτική Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου.
Τα αυτοκίνητα διαθέτουν χειριστήρια για οδήγηση, στάθμευση, άνεση των επιβατών και διάφορα είδη φώτων. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, έχουν προστεθεί πρόσθετα χαρακτηριστικά και έλεγχοι στα οχήματα, καθιστώντας τα προοδευτικά πιο περίπλοκα, αλλά και πιο αξιόπιστα και ευκολότερα λειτουργικά. Αυτά περιλαμβάνουν τις κάμερες οπισθοπορείας, τον κλιματισμό, τα συστήματα δορυφορικής πλοήγησης και την ψυχαγωγία μέσα στο αυτοκίνητο. Τα περισσότερα αυτοκίνητα που χρησιμοποιούνται κατά τη δεκαετία του 2020 προωθούνται από κινητήρα εσωτερικής καύσης, που τροφοδοτείται από την καύση ορυκτών καυσίμων. Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία εφευρέθηκαν νωρίς στην ιστορία του αυτοκινήτου, έγιναν εμπορικά διαθέσιμα στη δεκαετία του 2000 και προβλέπεται να κοστίζουν λιγότερα από ότι τα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα πριν το 2025.
Υπάρχουν δαπάνες και οφέλη για τη χρήση του αυτοκινήτου. Το κόστος για το άτομο περιλαμβάνει την απόκτηση του οχήματος, πληρωμές τόκων (εάν χρηματοδοτείται το αυτοκίνητο), επισκευές και συντήρηση, καύσιμα, χρόνος οδήγησης, τέλη στάθμευσης, φόροι και ασφάλιση. Το κόστος για την κοινωνία περιλαμβάνει τη διατήρηση δρόμων, τη χρήση γης, την οδική συμφόρηση, την ατμοσφαιρική ρύπανση, τη δημόσια υγεία, την υγειονομική περίθαλψη και τη διάθεση του οχήματος στο τέλος της ζωής του. Οι συγκρούσεις αυτοκινήτων είναι η μεγαλύτερη αιτία θανάτων που σχετίζονται με τραυματισμούς παγκοσμίως.
Τα προσωπικά οφέλη περιλαμβάνουν τη μεταφορά κατά παραγγελία, την κινητικότητα, την ανεξαρτησία και την ευκολία. Τα κοινωνικά οφέλη περιλαμβάνουν οικονομικά οφέλη, όπως η δημιουργία θέσεων εργασίας και πλούτου από την αυτοκινητοβιομηχανία, η παροχή μεταφορών, η κοινωνική ευημερία από τις ευκαιρίες αναψυχής και ταξιδιού και η παραγωγή εσόδων από τους φόρους. Η ικανότητα του λαού να μετακινείται με ευελιξία από τόπο σε τόπο έχει σημαντικές επιπτώσεις για τη φύση των κοινωνιών. Υπάρχουν περίπου 1 δισεκατομμύριο αυτοκίνητα σε χρήση παγκοσμίως. Οι αριθμοί αυξάνονται ραγδαία, ιδίως στην Κίνα, την Ινδία και άλλες πρόσφατα εκβιομηχανισμένες χώρες.
Ιστορία
thumb|right|Benz Auto του 1886. thumb|right|Μοντέλο Karl Benz του 1894. Το πρώτο ατμήλατο όχημα σχεδιάστηκε - και ίσως κατασκευάστηκε- από τον Φέρντιναντ Βέρμπιεστ, έναν Φλαμανδό που ήταν μέλος μιας αποστολής ιησουιτών στην Κίνα γύρω στο 1672. Ήταν ένα παιχνίδι μεγέθους 65 εκατοστών για τον Κινέζο αυτοκράτορα που δεν μπορούσε να φέρει οδηγό ή επιβάτη. Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα εάν το μοντέλο του Βέρμπιεστ κατασκευάστηκε ή εκτελέστηκε με επιτυχία.
Ο Νικολά Κυνιό (Nicolas Joseph Cugnot), αναφέρεται ευρέως με την κατασκευή του πρώτου πλήρους αυτοκινούμενου μηχανοκίνητου οχήματος ή αυτοκινήτου, το 1769 πιθανώς. Συγκεκριμένα, δημιούργησε ένα ατμήλατο τρίκυκλο. Κατασκεύασε επίσης δύο ατμήλατους ελκυστήρες για τον γαλλικό στρατό, ένας από τους οποίους διατηρείται στη Γαλλία. Οι εφευρέσεις του, ωστόσο, είχαν προβλήματα με την παροχή νερού και τη διατήρηση της πίεσης του ατμού.
Το 1801, ο Ρίτσαρτ Τρέβιθικ δημιούργησε και παρουσίασε τη μηχανή "Puffing Devil", που πολλοί πίστευαν ότι ήταν η πρώτη επίδειξη ενός ατμήλατου οδικού οχήματος. Δεν ήταν σε θέση να διατηρήσει επαρκή πίεση ατμού για μεγάλες χρονικές περιόδους και δεν είχε πρακτική χρήση.
Η ανάπτυξη κινητήρων εξωτερικής καύσης αναλύεται λεπτομερώς ως μέρος της ιστορίας του αυτοκινήτου, αλλά συχνά αντιμετωπίζεται χωριστά από την ανάπτυξη πραγματικών αυτοκινήτων. Κατά το πρώτο μέρος του 19ου αιώνα χρησιμοποιήθηκαν ποικίλα ατμήλατα οδικά οχήματα, στα οποία συμπεριλαμβάνονταν αυτοκίνητα, λεωφορεία και οδοστρωτήρες.
Το 1807, ο Νισεφόρ Νιέπς και ο αδελφός του Κλωντ δημιούργησαν αυτό που ήταν ίσως ο πρώτος κινητήρας εσωτερικής καύσης στον κόσμο (τον οποίο ονόμασαν Pyréolophore), αλλά επέλεξαν να το εγκαταστήσουν σε μια βάρκα στον ποταμό Σαουάν στη Γαλλία. Συμπτωματικά, το 1807 ο Ελβετός εφευρέτης Φρανσουά Ισαάκ ντε Ρίβαζ σχεδίασε τη δική του μηχανή εσωτερικής καύσης και τη χρησιμοποίησε για να αναπτύξει το πρώτο όχημα του κόσμου που θα τροφοδοτείται από έναν τέτοιο κινητήρα. Το Pyréolophore του Νιέπς τροφοδοτήθηκε με ένα μίγμα σκόνης Λυκοπόδιου (αποξηραμένα σπόρια του φυτού), λεπτώς θρυμματισμένης σκόνης άνθρακα και ρητίνης που αναμίχθηκε με λάδι, ενώ η μηχανή του Ριβάζ χρησιμοποίησε μείγμα υδρογόνου και οξυγόνου. Κανένας σχεδιασμός δεν ήταν πολύ επιτυχημένος.
Το Νοέμβριο του 1881, ο Γάλλος εφευρέτης Γκουστάβ Τρουβέ παρουσίασε το πρώτο αυτοκίνητο (τρίκυκλο) που τροφοδοτείται με ηλεκτρική ενέργεια στη Διεθνή Έκθεση Ηλεκτρισμού του Παρισιού. Αν και πολλοί άλλοι Γερμανοί μηχανικοί (συμπεριλαμβανομένων των Γκότλιμπ Ντάμλερ Βίλχεμ Μέιμπαχ και Ζίγκφριντ Μάρκους) εργάστηκαν για το πρόβλημα κατά τον ίδιο περίπου χρόνο, ο Καρλ Μπεντς γενικά αναγνωρίζεται ως εφευρέτης του σύγχρονου αυτοκινήτου.
Το 1896, ο Μπεντς σχεδίασε και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μια μηχανή εσωτερικής καύσης, που ονομάζόταν boxermotor. Κατά τα τελευταία χρόνια του δέκατου ένατου αιώνα, η Benz ήταν η μεγαλύτερη εταιρεία αυτοκινήτων στον κόσμο, με 572 μονάδες παραγωγής το 1899 και, λόγω του μεγέθους της, η Benz & Cie. έγινε μετοχική εταιρεία. Το πρώτο αυτοκίνητο στην κεντρική Ευρώπη και ένα από τα πρώτα εργοστάσια κατασκευής αυτοκινήτων στον κόσμο, κατασκευάστηκε από την τσεχική εταιρεία Nesselsdorfer Wagenbau (που αργότερα μετονομάστηκε σε Tatra) το 1897, το Präsident automobil.
Οι Ντάμλερ και Μέιμπαχ ίδρυσαν τη Daimler Motoren Gesellschaft (DMG) στο Κάνστατ το 1890 και πώλησαν το πρώτο τους αυτοκίνητο το 1892 με την επωνυμία Daimler. Ήταν μια ζωήλατη άμαξα που κατασκευάστηκε από έναν άλλο κατασκευαστή, στην οποία τοποθέτησαν εκ των υστέρων κινητήρα. Μέχρι το 1895 κατασκευάστηκαν περίπου 30 οχήματα από την Daimler, είτε στα εργοστάσια της Daimler είτε στο Hotel Hermann, όπου δημιουργούσαν κατάστημα μετά από διαφωνίες με τους υποστηρικτές τους. Οι Μπεντζ, Μέιμπαχ και Ντάμλερ φαίνεται να αγνοούσαν ο ένας τις πρώτες εργασίες του άλλου. Δεν συνεργάστηκαν ποτέ και κατά τη συγχώνευση των δύο εταιρειών, οι Ντάμλερ και Μέιμπαχ δεν αποτελούσαν πλέον μέρος της DMG. Ο Ντάμλερ πέθανε το 1900 και αργότερα εκείνο το έτος, ο Μέιμπαχ σχεδίασε έναν κινητήρα με την επωνυμία Daimler-Mercedes. Δύο χρόνια αργότερα, το 1902, ένα νέο μοντέλο DMG κατασκευάστηκε και το μοντέλο ονομάστηκε Mercedes μετά τον κινητήρα Maybach, ο οποίος παρήγαγε 35 hp. Ο Μέιμπαχ εγκατέλειψε τη DMG λίγο αργότερα και άνοιξε δική του επιχείρηση. Τα δικαιώματα για το εμπορικό σήμα της Daimler πωλήθηκαν σε άλλους κατασκευαστές.
Ο Καρλ Μπεντς πρότεινε συνεργασία μεταξύ DMG και Benz & Cie., όταν οι οικονομικές συνθήκες άρχισαν να επιδεινώνονται στη Γερμανία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά οι διευθυντές της DMG αρνήθηκαν να το εξετάσουν αρχικά. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο εταιρειών επαναλήφθηκαν αρκετά χρόνια αργότερα, όταν οι συνθήκες αυτές επιδεινώθηκαν και το 1924 υπέγραψαν συμφωνία αμοιβαίου ενδιαφέροντος που ισχύει μέχρι το έτος 2000. Και οι δύο επιχειρήσεις τυποποίησαν το σχεδιασμό, την παραγωγή, τις αγορές και τις πωλήσεις και διαφημίζουν ή εμπορεύονται τα μοντέλα των αυτοκινήτων τους από κοινού, αν και διατηρούν τις αντίστοιχες μάρκες τους. Στις 28 Ιουνίου 1926, η Benz & Cie. και η DMG τελικά συγχωνεύτηκαν ως εταιρεία Daimler-Benz, βαπτίζοντας όλα τα αυτοκίνητά της Mercedes Benz, ως μάρκα για το σημαντικότερο μοντέλο των αυτοκινήτων DMG, το σχέδιο Maybach αναφερόμενο αργότερα ως το 1902 Mercedes-35 hp, μαζί με το όνομα Benz. Ο Karl Benz παρέμεινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Daimler-Benz μέχρι το θάνατό του το 1929 και κατά καιρούς οι δύο γιοι του συμμετείχαν επίσης στη διοίκηση της εταιρείας.
Το 1890, οι Γάλλοι Εμίλ Λεβασόρ και Αρμάν Πεζό άρχισαν να παράγουν οχήματα με κινητήρες Ντάμλερ και έτσι έθεσαν τα θεμέλια της αυτοκινητοβιομηχανίας στη Γαλλία. Το 1891, ο Ογκούστ Ντοριό και ο συνάδελφός του Πεζό Λουί Ρεγκουλό ολοκλήρωσαν το μακρύτερο ταξίδι από βενζινοκίνητο όχημα, όταν το αυτοματοποιημένο και κατασκευασμένο Peugeot Type 3 της Daimler ολοκλήρωσε 2.100 χιλιόμετρα διαδρομής.
Ο πρώτος σχεδιασμός για ένα αμερικανικό αυτοκίνητο με βενζινοκινητήρα εσωτερικής καύσης έγινε το 1877 από τον Τζορτζ Σέλντεν του Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Ο Σέλντεν υπέβαλε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για αυτοκίνητο το 1879, αλλά η αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έληξε επειδή το όχημα δεν κατασκευάστηκε ποτέ. Μετά από μια δεκαετή καθυστέρηση και μια σειρά από συνημμένα στην αίτησή του, στις 5 Νοεμβρίου 1895, δόθηκε στον Σέλντεν δίπλωμα ευρεσιτεχνίας Ηνωμένων Πολιτειών για έναν δίχρονο κινητήρα αυτοκινήτων, ο οποίος εμπόδισε, πέρα από την ενθάρρυνση, την ανάπτυξη αυτοκινήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το δίπλωμά του αμφισβητήθηκε από τον Ερρίκο Φορντ και άλλους και ανατράπηκε το 1911.
Το 1893, κατασκευάστηκε το πρώτο αμερικάνικο αυτοκίνητο με βενζινοκινητήρα και δοκιμάστηκε από τους αδελφούς Ντούρια στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης. Η πρώτη δημόσια διαδρομή του Duryea Motor Wagon πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1893, στην οδό Taylor στο Metro Center Springfield.
Στη Βρετανία, έγιναν αρκετές προσπάθειες για την κατασκευή ατμήλατων οχημάτων με ποικίλους βαθμούς επιτυχίας, ενώ ο Τόμας Ρίκετ επιχείρησε ακόμη και μια παραγωγή το 1860. Τα πρώτα οχήματα παραγωγής στη Μεγάλη Βρετανία προήλθαν από την εταιρία Daimler, που ίδρυσε ο Χάρι Τζ. Λόσον το 1896, αφού αγόρασε το δικαίωμα χρήσης του ονόματος των κινητήρων. Η εταιρεία του έκανε το πρώτο της αυτοκίνητο το 1897, το οποίο ονομαζόταν Daimler.
Το 1892, ο Γερμανός μηχανικός Ρούντολφ Ντίζελ έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα νέο κινητήρα καύσης. Το 1897, κατασκεύασε τον πρώτο κινητήρα ντίζελ. Ατμήλατα, ηλεκτροκίνητα και βενζινοκίνητα οχήματα ανταγωνίζονται εδώ και δεκαετίες, με κινητήρες εσωτερικής καύσης βενζίνης να επιτυγχάνουν κυριαρχία στη δεκαετία του 1910. Αν και διάφορα σχέδια περιστρεφόμενων κινητήρων χωρίς έμβολο έχουν επιχειρήσει να ανταγωνιστούν τον συμβατικό σχεδιασμό του εμβόλου και του στροφαλοφόρου άξονα, μόνο η έκδοση του κινητήρα Wankel της Mazda είχε πολύ λίγη επιτυχία.
Συνολικά, εκτιμάται ότι πάνω από 100.000 διπλώματα ευρεσιτεχνίας δημιούργησαν το σύγχρονο αυτοκίνητο και τη μοτοσικλέτα.
Παραγωγή του αυτοκινήτου
Μεγάλη κλίμακα παραγωγής παραγωγής προσιτών αυτοκινήτων ξεκίνησε από τον Ράμσον Ολντς το 1901 στο εργοστάσιο του Oldsmobile στο Λάνσινγκ του Μίτσιγκαν και βασίστηκε σε τεχνικές σταθερής γραμμής συναρμολόγησης που πρωτοστάτησε ο Μαρκ Ίσαμπαρντ Μπρουνέλ στο Portsmouth Block Mills στην Αγγλία το 1802. Το στυλ γραμμής συναρμολόγησης της μαζικής παραγωγής και των εναλλάξιμων μερών είχε πρωτοπορήσει στις ΗΠΑ από τον Τόμας Μπλάνχαρντ το 1821, στο στο Οπλοστάσιο του Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης. Η ιδέα αυτή επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Χένρι Φορντ, ξεκινώντας το 1913 με την πρώτη κινούμενη γραμμή συναρμολόγησης αυτοκινήτων στο Highland Park Ford Plant.