cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεξανδρούπολη
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η ήττα της Βουλγαρίας από τις συμμαχικές δυνάμεις στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) εξασφάλισε μια αλλαγή χεριών για την πόλη. Μετά το τέλος του Α' Παγκόσμιου πολέμου υπογράφτηκε η Συνθήκη του Νεϊγύ σύμφωνα με την οποία η Βουλγαρία ως μεγάλη ηττημένη παραιτήθηκε όλων των κυριαρχικών της δικαιωμάτων επί της μεσημβρινής δυτικής Θράκης. Το Δεδέαγατς κυβερνήθηκε προσωρινά από μια Διασυμμαχική Διοίκηση, με κυβερνητικό αντιπρόσωπο τον Χαρίσιο Βαμβακά, στενό συνεργάτη του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος κατόρθωσε να ενσωματώσει την περιοχή στον Ελληνικό διοικητικό οργανισμό πριν ακόμη επιδικαστεί στην Ελλάδα. Κατά την 14η Μαΐου 1920 η 9η Μεραρχία Σερρών, με διοικητή τον Στρατηγό Επαμεινώνδα Ζυμβρακάκη κατέλαβε τις διαβάσεις προς τη Βουλγαρία και συγκεντρώθηκε στην Γκιουμουλτζίνα (Κομοτηνή). Ακολούθησε η υποστολή της γαλλικής σημαίας και η έπαρση της ελληνικής από τον Κων/νο Μαζαράκη-Αινιάν. Ο αστυνομικός διευθυντής Κ. Δανιήλ παρέδωσε την πόλη. Με τη Συνθήκη των Σεβρών εκτός των άλλων η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέδωσε την κυριαρχία της Θράκης στην Ελλάδα.
Μικρασιατική Εκστρατεία - Μικρασιατική Καταστροφή - Εκκένωση Ανατολικής Θράκης
Μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1919-1922), ο Ελληνικός Στρατός υπό τον στρατηγό Θεόδωρο Πάγκαλο υποχώρησε από την Ανατολική Θράκη στην περιοχή της Αλεξανδρούπολης. Η Βουλγαρία εκμεταλλεύτηκε την ήττα των Ελλήνων για να απαιτήσει είτε την επιστροφή της Αλεξανδρούπολης υπό τον έλεγχό της ή την κήρυξη της σε ουδέτερη ζώνη υπό διεθνή έλεγχο. Και τα δύο αιτήματα απορρίφθηκαν από την ελληνική ηγεσία και την Κοινωνία των Εθνών.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η Αλεξανδρούπολη θα γίνει τόπος διαμονής για πολλούς διωγμένους Μικρασιάτες πρόσφυγες.
Ανταλλαγή Πληθυσμών 1923-1924
μικρογραφία|Το ταχυδρομείο της Αλεξανδρούπολης, το κτίριο όπου στις 14 Μαΐου 1920 υπογράφηκε η τελετή παράδοσης της πόλης στην Ελλάδα. μικρογραφία|Μία από τις παλαιότερες κατοικίες της Αλεξανδρούπολης, η ξύλινη κατοικία της πρώτης καθηγήτριας γαλλικών της πόλης Αντουανέττας Δεμτσιάν. Σήμερα το κτίριο χρησιμοποιείται από τον σύλλογο ελληνογαλλικής φιλίας της πόλης. Η Συνθήκη της Λωζάνης (24 Ιουλίου του 1923) επιβεβαίωσε ότι η Δυτική Θράκη και η Αλεξανδρούπολη θα συνεχίσουν να βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Ελλάδας, υποχρεώνοντας όμως την άνευ όρων παραχώρηση της Ανατολικής Θράκης στους Τούρκους. Μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης το 1923 και την Ανταλλαγή πληθυσμών καταφεύγουν στην περιοχή πολλοί πρόσφυγες από τη Βόρεια Θράκη (Ανατολική Ρωμυλία), την Ανατολική Θράκη και τη Μικρά Ασία.
Μετά την εγκατάσταση των προσφύγων αρχίζει μία πνευματική αναγέννηση, με ηγετικές φυσιογνωμίες τον παιδαγωγό Θεόδωρο Κάστανο, τον διδάσκαλο Αθανάσιο Σπανό και τον ιατροφιλόσοφο και ιστοριοδίφη Αχιλλέα Σαμοθράκη.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (δες Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944), η Αλεξανδρούπολη παρέμεινε για τρία χρόνια υπό βουλγαρική κατοχή (1941-1944). Η πόλη υπέστη κάποιες καταστροφές κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά σε μεγάλο βαθμό γλύτωσε τις επιπτώσεις του Εμφυλίου Πολέμου (1946-1949). Η επιστροφή της ειρήνης επέτρεψε στην Αλεξανδρούπολη να αυξηθεί από μια πόλη των 16.332 κατοίκων το 1951, σε μια πόλη των 57.812 κατοίκων, μέχρι το 2011.
Σύγχρονη ιστορία
Η Αλεξανδρούπολη ακολουθεί πλέον ταχείς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης με μοχλούς την Εγνατία Οδό, το αεροδρόμιο, το λιμάνι και το σιδηροδρομικό σταθμό. Αποτελεί μάλιστα σημαντικό κέντρο του διαμετακομιστικού εμπορίου. Η Αλεξανδρούπολη υπερβαίνει τους 70.000 κατοίκους και προσφέρει σήμερα υψηλή ποιότητα ζωής με περιβαλλοντική ισορροπία και έντονη πολιτιστική δραστηριότητα, ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Κλίμα
Το κλίμα της Αλεξανδρούπολης είναι μεσογειακό - ηπειρωτικό.
Οδικές μεταφορές
Η Εγνατία Οδός είναι ο μεγαλύτερος κύριος δρόμος που περνά από την Αλεξανδρούπολη. Συνδέει την πόλη με την Ηγουμενίτσα, τα Ιωάννινα, την Κοζάνη, τα Γρεβενά, τη Βέροια, τη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα, την Ξάνθη και την Κομοτηνή προς τα δυτικά και τους Κήπους Έβρου προς τα ανατολικά. Υπάρχουν επίσης και δρομολόγια των υπεραστικών λεωφορείων Κ.Τ.Ε.Λ. Έβρου που συνδέουν την Αλεξανδρούπολη με τις πόλεις της Κομοτηνής, Ξάνθης, Καβάλας και Θεσσαλονίκης. Υπάρχουν επίσης ορισμένα δρομολόγια υπεραστικών λεωφορείων που συνδέουν απευθείας την Αλεξανδρούπολη με την Αθήνα. Συχνή καθημερινή σύνδεση υπάρχει με τις υπόλοιπες περιοχές του Νομού Έβρου (Φέρες, Σουφλί, Διδυμότειχο, Ορεστιάδα κ.α.). μικρογραφία|left|Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Αλεξανδρούπολης|223x223εσ
Σιδηροδρομικές, θαλάσσιες και αεροπορικές μεταφορές
thumb|right|Το [[πορθμείο (ferry boat) για τη Σαμοθράκη]] Ο σιδηροδρομικός σταθμός Αλεξανδρούπολης έχει τρένα που συνδέουν την πόλη με τη Θεσσαλονίκη, διερχόμενα από Κομοτηνή, Ξάνθη, Δράμα, Σέρρες και Κιλκίς. Δρομολόγια υπάρχουν και με τις περιοχές του Βόρειου Έβρου, προς τις Φέρες, το Σουφλί, το Διδυμότειχο, την Ορεστιάδα και τα Δίκαια.
Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης διαθέτει ακτοπλοϊκά δρομολόγια από και προς τη Σαμοθράκη και τη Λήμνο. μικρογραφία|right|Το αεροδρόμιο "Δημόκριτος"|220x220εσ Η Αλεξανδρούπολη έχει διεθνές αεροδρόμιο (Διεθνές Αεροδρόμιο Δημόκριτος), το οποίο απέχει 6,3 χλμ. ανατολικά του κέντρου της πόλης, στην περιοχή του Απαλού. Εκτελούνται καθημερινές πτήσεις από και προς την Αθήνα. Ορισμένες μέρες της εβδομάδας υπάρχουν πτήσεις από και προς την Κρήτη (αεροδρόμιο Σητείας). Τους καλοκαιρινούς μήνες υπάρχει απευθείας γραμμή με το αεροδρόμιο Ηρακλείου. Το αεροδρόμιο συνδέεται με την πόλη με λεωφορεία του αστικού Κ.Τ.Ε.Λ. και με ταξί.
Αστική Συγκοινωνία
Οι κάτοικοι του Δήμου Αλεξανδρούπολης εξυπηρετούνται από τα δρομολόγια του Αστικού Κ.Τ.Ε.Λ. Αλεξανδρούπολης με 15 γραμμές. Το κέντρο της πόλης συνδέεται μέσω των αστικών λεωφορείων με τις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου, το Νοσοκομείο, το Αεροδρόμιο, αλλά και γύρω περιοχές όπως: Μαΐστρος, Μάκρη (και Παραλία Αγίας Παρασκευής), Παλαγία, Λουτρά, Νίψα, Μεσημβρία, Άβαντας, Αμφιτρίτη, Αισύμη, Δίκελλα και Απαλός.
Ακόμη, λειτουργούν 4 γραμμές Δημοτικής Συγκοινωνίας που συνδέουν το κέντρο της πόλης με τέσσερις συνοικίες του πολεοδομικού συγκροτήματός της: Ποιμενίδη, Πάρκο Αλτιναλμάζη, Άγιος Βασίλειος και Τέρμα Άβαντος.
Για τους/τις φοιτητές/τριες του Πανεπιστημίου υπάρχουν δωρεάν δρομολόγια από και προς τις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου.
Πολιτισμός
μικρογραφία|right|Ο [[Κωνσταντίνος Αλτιναλμάζης, ο μακροβιότερος δήμαρχος της Αλεξανδρούπολης (1925-1941)]] μικρογραφία|right|Αμφιθέατρο Οικοπάρκου ΑλτιναλμάζηΚάθε χρόνο, το καλοκαίρι διεξάγεται έκθεση βιβλίου στην παραλιακή Λεωφόρο Βασιλέως Αλεξάνδρου, ενώ κάθε δύο χρόνια διοργανώνεται από το Επιμελητήριο Έβρου στο λιμάνι της πόλης η Διεθνής Εμπορική Έκθεση Αlexpo.
Στις 14 Μαΐου κάθε έτους τιμάται με παρέλαση η απελευθέρωση της πόλης, αλλά και όλης της Θράκης. Πολιούχος της πόλης είναι ο Άγιος Νικόλαος, του οποίου τη χάρη η πόλη τιμάει στις 6 Δεκεμβρίου κάθε χρόνο.
Γιορτή Κρασιού
Μέχρι τη δεκαετία του 1980 στην πόλη διεξαγόταν η Γιορτή Κρασιού, υπό την αιγίδα του ΕΟΤ. Η εν λόγω γιορτή αναβίωσε έπειτα από 25 χρόνια, το καλοκαίρι του 2013 με πρωτοβουλία του Δήμου Αλεξανδρούπολης. Πολιτιστικοί σύλλογοι της πόλης αλλά και του Νομού Έβρου προσφέρουν κόκκινο και λευκό κρασί τοπικής παραγωγής μαζί με διάφορα κρέατα.
Ναυτική Εβδομάδα
Το καλοκαίρι του 2022 ο Δήμος Αλεξανδρούπολης αναβίωσε τον θεσμό της Ναυτικής Εβδομάδας μετά από πολλά χρόνια. Η διοργάνωση αυτή λαμβάνει χώρα τον Ιούλιο και περιλαμβάνει πλήθος εκδηλώσεων και δράσεων, που έχουν ως σκοπό να αναδείξουν τη ναυτοσύνη και την ιδιαίτερη σχέση της Αλεξανδρούπολης και των ανθρώπων της με τη θάλασσα.
Οικοπάρκο Αλτιναλμάζη
Από το Μάιο του 2017 η Αλεξανδρούπολη διαθέτει ένα νέο κηποθέατρο, 1400 θέσεων, στο "Οικοπάρκο Αλτιναλμάζη", όπου και πραγματοποιούνται ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες. Έχει έκταση 80 στρεμμάτων, 135.597 τ.μ. και διαθέτει αναψυκτήριο, περιπατητικούς διαδρόμους, χώρους πρασίνου και κιόσκια. Το συγκεκριμένο πάρκο οφείλει την ονομασία του στον Κωνσταντίνο Αλτιναλμάζη, τον μακροβιότερο δήμαρχο της πόλης (1925-29, 1929-33, 1933-37,1937-41).
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Στην Αλεξανδρούπολη δραστηριοποιούνται διάφορα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σε έντυπη μορφή όπως: οι ημερήσιες εφημερίδες: "Ελεύθερη Θράκη" και "Η Γνώμη της Θράκης", αλλά και οι εβδομαδιαίες εφημερίδες: "Μαχητής του Έβρου", "Πολίτης της Θράκης" και "Θράκη Press", ενώ η τοπική ενημέρωση σε ηλεκτρονική μορφή γίνεται μέσα από τις σελίδες "e-evros", "Alexpolisonline", "evros24", "evrosnews" και "statusradio.gr".
Στην πόλη λειτουργούν με έδρα την Αλεξανδρούπολη, τρεις τοπικοί τηλεοπτικοί σταθμοί περιφερειακής εμβέλειας: Δέλτα TV (Τηλεόραση Θράκης), Θράκη ΝΕΤ (Τηλεοπτικό Δίκτυο Θράκης), ALFA TV (Τηλεόραση Βορείου Ελλάδος).
Πανεπιστήμιο
Στην πόλη λειτουργούν τέσσερα τμήματα του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης. Πρόκειται για τα τμήματα:
Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης (ΠΓΝΑ)
Το Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης ιδρύθηκε το έτος 1939 με την ονομασία «Κρατικό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης». Σύμφωνα με το πρώτο οργανόγραμμα, το νοσοκομείο διαιρούνταν σε δύο υπηρεσίες, την Ιατρική και τη Διοικητική. Το προσωπικό του τότε νοσοκομείου ανέρχονταν σε 26 άτομα, ήτοι 13 διοικητικοί υπάλληλοι, 5 επιστημονικό και 8 νοσηλευτικό προσωπικό. Το 1987 συστεγάστηκε με το Ιατρικό Τμήμα του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης. Το 2002 ολοκληρώθηκε η συγχώνευση του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και του Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης σε μία μονάδα με την επωνυμία «Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης». Στη δικαιοδοσία του υπάγονται οι εξής θυγατρικοί οργανισμοί και υπηρεσίες: Κ.Υ. Σουφλίου, Κ.Υ. Σαμοθράκης (περιλαμβάνονται Περιφερειακά Ιατρεία), Τ.Ε.Ε. Α' Κύκλου Νοσηλευτικής (Νοσηλευτική Σχολή). Λειτουργεί σε σύγχρονο κτηριακό συγκρότημα συνολικού εμβαδού 93.544 τ.μ., εντός οικοπέδου έκτασης 200.000 τ.μ. και είναι το μεγαλύτερο σε ωφέλιμη επιφάνεια νοσοκομείο που κατασκευάστηκε ποτέ στην Ελλάδα, καλύπτοντας τις ανάγκες της ευρύτερης περιοχής της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Η συνολική δύναμη του Νοσοκομείου ανέρχεται στις 673 κλίνες.
Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης (216 ΚΙΧΝΕ)
Στις 24 Δεκεμβρίου 1953 ξεκίνησε η λειτουργία του 216 Κινητού Χειρουργικού Νοσοκομείου Εκστρατείας (ΚΙΧΝΕ) υπό τη διοίκηση του Επίατρου Καμπάκη Βασιλείου στο στρατόπεδο «Μεγάλου Αλεξάνδρου». Η αποστολή του ήταν η παροχή νοσηλείας στους αξιωματικούς και οπλίτες τοπικών μονάδων. Το 1960 σταμάτησε να δέχεται ασθενείς διότι έγινε Επιστρατευόμενη Μονάδα και τον Απρίλιο του 1962 μεταφέρθηκε στο σημερινό στρατόπεδο «Πατσούκα», ενώ δεχόταν και νοσήλευε παθολογικούς και χειρουργικούς ασθενείς. Από το 1974 νοσηλεύει και εξετάζει ασθενείς της 12ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Πεζικού «Έβρος». Το 1996 μετονομάζεται σε 492 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο και λειτούργησε μ’ αυτήν την ονομασία έως το 2011. Από την 1η Αυγούστου 2011 λειτουργεί ως 216 ΚΙΧΝΕ.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|[[Φάρος της Αλεξανδρούπολης|Φάρος Αλεξανδρούπολης, το σήμα κατατεθέν της πόλης]]
Φάρος Αλεξανδρούπολης
Αξιοθέατο και σύμβολο της πόλης είναι ο Φάρος (αναγνωρίστηκε ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς με την απόφαση στο ΦΕΚ 322/12-9-2013 ) που βρίσκεται στην παραλιακή οδό της πόλης, Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κατασκευάστηκε το 1850 και άρχισε να λειτουργεί το 1880, κτισμένος στη δυτική πλευρά του λιμανιού της πόλης, για τη διευκόλυνση της ακτοπλοΐας των ντόπιων ναυτικών που ταξίδευαν στην περιοχή του Ελλησπόντου. Εδράζεται πάνω σε ένα κυλινδρικό βάθρο και απέχει 27 μέτρα από το θαλάσσιο πυθμένα και 18 μέτρα από το έδαφος, αποτελώντας έναν από τους ψηλότερους φάρους της Ελλάδας. Λειτουργεί με ηλεκτρικό ρεύμα και ξεχωριστό χαρακτηριστικό του είναι η φωτεινή του δέσμη που φτάνει σε ακτίνα 24 ναυτικών μιλίων (44 χλμ. περίπου) και σημειώνει τρεις λευκές αναλαμπές κάθε 15 δευτερόλεπτα.
μικρογραφία|left|Το [[Εθνολογικό Μουσείο Θράκης, στην Αλεξανδρούπολη]]
Εθνολογικό Μουσείο Θράκης
Στεγάζεται, σε ένα πέτρινο νεοκλασικό κτήριο του 1899 επί της οδού 14ης Μαΐου 63 και λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 2002, με σκοπό να διατηρήσει την ιστορική μνήμη στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Θράκης. Περιλαμβάνει εκθέματα σχετικά με την παράδοση της Θράκης και καλύπτει τις παρακάτω θεματικές ενότητες: ενδυματολογία, μουσική και λατρεία, ζαχαροπλαστική, χάλκινα και πήλινα, υφάνσιμες ύλες, καλλιέργεια γης. Το 2015 τιμήθηκε από το Μουσείο Μπενάκη για τη συμβολή του στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, την έρευνα και την προβολή του πολιτισμού της Θράκης εντός και εκτός της Ελλάδας.
Βόλεϊ
Το τμήμα πετοσφαίρισης του Εθνικού Αλεξανδρούπολης έχει διαχρονική παρουσία στην A1 Εθνική Βόλευ με μεγάλη ιστορία στο άθλημα, αποτελώντας την πρώτη επαρχιακή ομάδα σε συμμετοχές στην Α1 κατηγορία (42 συμμετοχές) και 5η συνολικά. Έχει κάνει σημαντικές πορείες και στους τρεις εγχώριους τίτλους (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Λιγκ Καπ), φτάνοντας ως τον τελικό, αλλά και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, φτάνοντας δύο φορές ως τα προημιτελικά του CEV Challenge Cup το 2015 και το 2016. Ακόμη, έχει αναδείξει πολύ μεγάλους αθλητές του ελληνικού και παγκόσμιου βόλεϊ όπως: ο Μάριος Γκιούρδας, ο Θεόδωρος Μπάεφ κι ο Ανδρέας Ανδρεάδης, ενώ τη φανέλα του έχουν φορέσει επίσης οι Θανάσης Μουστακίδης, Αντρέι Κράβαρικ και Νίκος Σαμαράς. Επίσης, έχει κατακτήσει πολλά πανελλήνια πρωταθλήματα στα τμήματα υποδομής. Συνολικά μετρά 6 Πρωταθλήματα Ελλάδας εφήβων (1976, 1987, 2011, 2012, 2013, 2023), 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας παίδων (2008, 2011), 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας παμπαίδων (2007, 2008, 2009). Έδρα της ομάδας είναι το κλειστό γυμναστήριο της πόλης "Μιχάλης Παρασκευόπουλος", 1000 θέσεων, που βρίσκεται δίπλα στο αθλητικό στάδιο "Φώτης Κοσμάς".
Άλλες ομάδες βόλεϊ της πόλης:
Ποδόσφαιρο
Γνωστές ομάδες ποδοσφαίρου της πόλης με έδρα το "Φώτης Κοσμάς" είναι οι εξής
Μπάσκετ
Υπάρχουν δύο ομάδες μπάσκετ στην πόλη: ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης και η Ολυμπιάδα Αλεξανδρούπολης. Κάθε παιχνίδι μεταξύ τους αποτελεί ένα τοπικό ντέρμπι. Οι δύο αυτές ομάδες αγωνίζονται στο τοπικό περιφερειακό πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. Ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης έχει πανηγυρίσει δύο ανόδους και συμμετοχές στη Γ΄ Εθνική καλαθοσφαίρισης ανδρών (1995, 2014) μετρώντας ισάριθμους υποβιβασμούς. Η μεγαλύτερη επιτυχία των τμημάτων υποδομής του συλλόγου είναι η κατάκτηση της 3ης θέσης στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων την περίοδο 1983-84.
Το τμήμα Κορασίδων της Ολυμπιάδας Αλεξανδρούπολης έχει κερδίσει 3 φορές το πρωτάθλημα Κορασίδων ΕΚΑΣΑΜΑΘ (2020-21, 2021-22, 2022-23). Την περίοδο 2021-22 προκρίθηκε στο Πρωτάθλημα Ελλάδας καλαθοσφαίρισης κορασίδων καταλαμβάνοντας την 8η θέση στην Ελλάδα για την ηλικιακή κατηγορία αυτή, ενώ την περίοδο 2022-23 κατέλαβε την 7η θέση πανελληνίως στην κατηγορία αυτή.
Κολύμβηση
Από τον Ιούνιο του 2013 εγκαινιάστηκε το νέο Δημοτικό Κολυμβητήριο Αλεξανδρούπολης «Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης», το οποίο διαθέτει δύο πισίνες, μια μεγάλη ολυμπιακών προδιαγραφών, βάθους 3,5 μέτρων και μια μικρότερη - προθέρμανσης, αποδυτήρια, σάουνες, όργανα γυμναστικής και εξέδρα θεατών χωρητικότητας 1000 θέσεων. Είναι το πιο σύγχρονο κολυμβητήριο στην Ελλάδα από άποψη τεχνικού εξοπλισμού κι ένα από τα πιο σύγχρονα στην Ευρώπη. Έχει φιλοξενήσει μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις, όπως το διεθνές meeting συγχρονισμένης κολύμβησης Hellas Beetles Fina Artistic Swimming World Series, τον Απρίλιο του 2019. Είναι έδρα των κολυμβητικών συλλόγων: ΟΦΘΑ και ΝΟΑ, αλλά και της ομάδας πόλο του Εθνικού Αλεξανδρούπολης. Η ομάδα του ΟΦΘΑ κατέχει αρκετά χρόνια την πρώτη θέση στη Θράκη κι από τις πρώτες στην Ελλάδα, ενώ πολλοί αθλητές και αθλήτριες του έχουν πετύχει διακρίσεις σε πανελλήνια πρωταθλήματα. Ακόμη, 3 πρωταθλητές της κολύμβησης με αναπηρία από την Αλεξανδρούπολη αποτελούν μέλη της Εθνικής Ομάδας και εκπροσωπούν την Ελλάδα στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα κολύμβησης και στους Παραολυμπιακούς Αγώνες: ο Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης (χρυσός Παραολυμπιονίκης το 2016 στα 100 μέτρα πεταλούδα της κατηγορίας S9), ο Δημήτρης Καρυπίδης (4ος Παραολυμπιονίκης το 2021 στα 100 μέτρα ύπτιο της κατηγορίας S1) και ο Αλέξανδρος Λεργιός (πρώτη συμμετοχή στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, 2021).
Χάντμπολ-Beach Handball
Στο άθλημα του χάντμπολ υπάρχουν δύο ομάδες στην πόλη. Οι Α.Σ. Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης κατέχουν 5 Πανελλήνια πρωταθλήματα Beach Handball ανδρών (ο πολυνίκης του αθλήματος), τα 4 από αυτά συνεχόμενα (2016, 2017, 2018, 2019), 1 Κύπελλο Ελλάδας Beach Handball ανδρών (2022) και 1 Κύπελλο Ελλάδας Beach Handball γυναικών (2022). Tο γυναικείο τμήμα χάντμπολ του συλλόγου έχει συμμετάσχει (7 συμμετοχές) στην Α1 χάντμπολ γυναικών, έχοντας κορυφαία θέση την 3η, την περίοδο 1994-95, που έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στο Τσάλεντζ Καπ της επόμενης περιόδου. Το ανδρικό τμήμα συμμετέχει στην Α2 Εθνική κατηγορία του χάντμπολ. Στα πανελλήνια αναπτυξιακά πρωταθλήματα της ΟΧΕ, το τμήμα Νεανίδων έφτασε μέχρι τον τελικό 2 φορές (1989-90, 1990-91), ενώ το τμήμα Παίδων έχει καταλάβει την 7η θέση (2002-03). Η δεύτερη ομάδα της πόλης είναι ο Αστέρας Αλεξανδρούπολης.
Πινγκ Πονγκ
Τα τελευταία 10 χρόνια ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης βρίσκεται σταθερά στις 10 κορυφαίες ομάδες της Ελλάδας σύμφωνα με τους πίνακες αξιολόγησης σωματείων της Ελληνικής Φίλαθλης Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης. Η γυναικεία ομάδα συμμετέχει στην Α1 κατηγορία γυναικών, ενώ η ανδρική ομάδα στην Α2 κατηγορία των ανδρών.
Όσον αφορά τα τμήματα υποδομής, σε ομαδικό επίπεδο ο σύλλογος καταγράφει 4 συμμετοχές σε τελικούς του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Παμπαίδων (2016, 2017, 2018, 2019). Το 2017 κατακτά την 1η θέση και στέφθηκε Πρωταθλητής Ελλάδος στην κατηγορία αυτή, ενώ το 2016, 2017, 2019 κατέλαβε 3 φορές τη 2η θέση στην Ελλάδα και το ασημένιο μετάλλιο. Στην κατηγορία των Παίδων, το 2017, το 2018 και το 2022 η ομάδα του Εθνικού κατέλαβε την 3η θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Παίδων, ενώ το 2019 αποτέλεσε μια χρονιά ορόσημο για το τμήμα, καθώς η ομάδα των Παίδων ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια σκαρφαλώνοντας στην κορυφή της Ελλάδος. Στην Κατηγορία των Νεανίδων το 2019 ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης κατέλαβε την 2η θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα.
Σε ατομικό επίπεδο αθλητές και αθλήτριες του συλλόγου βρίσκονται στις πρώτες θέσεις του ranking list της ομοσπονδίας κατακτώντας κύπελλα και μετάλλια σε Πανελλήνια Ανοιχτά Πρωταθλήματα.
Αντισφαίριση (τένις)
Από το 1975 λειτουργεί ο Όμιλος Αντισφαίρισης Αλεξανδρούπολης (ΟΑΑ).
Μπάντμιντον
Από το 2018 το τμήμα Μπάντμιντον του Εθνικού Αλεξανδρούπολης αγωνίζεται στην Α1 Πανελλήνια κατηγορία Αντιπτέρισης, ενώ αθλητές του συλλόγου έχουν κατακτήσει μετάλλια στα πανελλήνια αναπτυξιακά πρωταθλήματα.
Ράγκμπι
Το 2009, στο Δημοτικό Στάδιο Φώτης Κοσμάς φιλοξενήθηκε ένας διεθνής αγώνας ράγκμπι μεταξύ των εθνικών ομάδων της Ελλάδας και της Βουλγαρίας. Ήταν η πρώτη φορά που η Εθνική Ελλάδος έπαιξε έναν εντός έδρας αγώνα εκτός Αττικής.
Run Greece Αλεξανδρούπολη
Από το 2014 με τη βοήθεια του ανθρώπινου δυναμικού του τμήματος στίβου του Εθνικού Αλεξανδρούπολης πραγματοποιείται το Run Greece της Αλεξανδρούπολης, το οποίο συνεχίζεται ετήσια μέχρι και σήμερα, την τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου, σε συνδιοργάνωση, ΣΕΓΑΣ, Δήμου Αλεξανδρούπολης και Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και αποτελεί τη μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση της πόλης και του Νομού Έβρου. Περιλαμβάνει αγώνα 800 μέτρων για παιδιά, αλλά και αγώνες 5 χιλιομέτρων και 10 χιλιομέτρων.
Via Egnatia Run
Ο διεθνής αγώνας δρόμου «VIA EGNATIA RUN» αποτελεί δράση της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου η οποία ξεκίνησε το 2016 και διεξάγεται κάθε Μάιο. Είναι ημιμαραθώνιος 21,1 χιλιομέτρων (21.097 μ.) επί της διαδρομής της Αρχαίας Εγνατίας Οδού, η οποία κάποτε ένωνε την Κωνσταντινούπολη με τη Ρώμη, πολιτισμικά, οικονομικά και εμπορικά και περνούσε από την αρχαία πόλη Σάλη (σημερινή Αλεξανδρούπολη), αλλά και από την Τραϊανούπολη. Επίσης, υπάρχει λαϊκός αγώνας-δυναμικού βαδίσματος 5 χιλιομέτρων, αλλά και ατόμων με αναπηρία και παιδιών, 800 μέτρων. Διεξάγεται επί της Εθνικής Οδού Αλεξανδρούπολης-Κήπων και οι δύο διαδρομές έχουν πιστοποιηθεί από τον Σύνδεσμο Διεθνών Μαραθωνίων και Αγώνων Μεγάλων Αποστάσεων (AIMS). Στόχος είναι μέσω του αθλητισμού η γνωριμία με τον πολιτισμό και την ιστορία της σημαντικής αυτής διαδρομής.
Αλεξανδρουπολίτες αθλητές
Γνωστοί αθλητές και γνωστές αθλήτριες κατάγονται από την πόλη όπως οι εξής:
Πληθυσμός
Η ανάπτυξη του πληθυσμού της Αλεξανδρούπολης έχει ως εξής:
Διπλωματικές Σχέσεις
Στην πόλη λειτουργεί επίτιμο προξενείο της Ρωσίας 🇷🇺 από το Σεπτέμβριο του 2019.
Ο Δήμος Αλεξανδρούπολης έχει αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:
Αδελφοποιημένη πόλη από το 2017 Αδελφοποιημένη πόλη από το 2016 Αδελφοποιημένη πόλη από το 2015 Αδελφοποιημένη πόλη από το 2011 Αδελφοποιημένος δήμος από το 1993
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας
Βουλή των Αντιπροσώπων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ( Βοσνιακά: Predstavnički Dom, Κροατικά : Zastupnički Dom και Σερβικά Κυριλλικά: Представнички Дом) είναι η κάτω βουλή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η πάνω βουλή είναι η Βουλή των Λαών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η Βουλή αποτελείται από 42 μέλη, τα οποία εκλέγονται με σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης με ανοιχτές λίστες. Τα 28 μέλη εκλέγονται από την Ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και τα 14 από την Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Τα μέλη διατελούν τετραετείς θητείες. Σήμερα, η Βουλή αποτελείται από τα μέλη που εκλέχθηκαν στις εκλογές της 7ης Οκτωβρίου 2018.
Οι αποφάσεις της Βουλής των Αντιπροσώπων βασίζονται στην πλειοψηφία των ψήφων. Η συναίνεση της Βουλής είναι απαραίτητη για την επικύρωση των νόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές κάτω βουλές
Κατηγορία:Πολιτική της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Τσάμικος
thumb|260px|Τσάμικος από παραδοσιακά ντυμένους χορευτές. Ο Τσάμικος είναι παραδοσιακός ελληνικός χορός. Χορεύεται σε κύκλο με ρυθμό 3/4. Παλιότερα ο τσάμικος χορευόταν μόνο από άνδρες, αλλά στη σύγχρονη εποχή παίρνουν μέρος και γυναίκες.
Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από τη λέξη τσάμης, που σημαίνει "ψηλός", και αναφέρεται μεταφορικά στο λεβέντικο ανάστημα που κατά παράδοση διαθέτουν οι χορευτές, αφού "τσάμι"  λέγεται το έλατο ή πεύκο σε ορισμένες περιοχές. Ονομάζεται επίσης και Κλέφτικος, καθώς χορεύονταν από τους Κλέφτες την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Περιγραφή χορού
Ο χορός έχει τα ίδια βήματα καθ' όλη τη διάρκεια της μουσικής και δεν αλλάζουν τα βήματα κάποια στιγμή ενώ χορεύεται. Το άτομο που χορεύει στη μία άκρη και οδηγεί τους άλλους, συνηθίζει να κάνει φιγούρες. Έτσι ο χορός επικεντρώνεται κυρίως στον «πρώτο» - π.χ. μπορεί να σταματάει το χορό και να αρχίζει να κάνει φιγούρες, και τότε οι άλλοι μένουν στάσιμοι και παρακολουθούν το άτομο αυτό, και μετά μπορεί να συνεχίσει το χορό με τα κανονικά βήματα, χωρίς να χορεύει μόνο ο πρώτος αλλά όλοι μαζί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί
Λαοδίκεια η Φρυγική
Η Λαοδίκεια η εν Φρυγία (στη Φρυγία), γνωστή επίσης ως Λαοδίκεια προς τον Λύκο (Λαοδίκεια ἐπὶ τῷ Λύκῳ), ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, κτισμένη στο σημείο, που ο ποταμός Λύκος συμβάλλει με τον ποταμό Μαίανδρο. Βρίσκεται σε απόσταση 15 χιλιομέτρων μακριά από την Ιεράπολη. Είναι το σημερινό Εσκί Χισάρ. Παλαιότερα ονομαζόταν Διόσπολις και μετά Ροαί. Λαοδίκεια ονομάσθηκε από τον Αντίοχο Β΄ προς τιμή της συζύγου του. Η πόλη καταστράφηκε από σεισμό το 66 π.Χ. και την ανοικοδόμησε ο Μάρκος Αυρήλιος.
Η Λαοδίκεια της Φρυγίας υπήρξε μία από τις πρώτες πόλεις, που εκχριστιανίσθηκαν. Προς τους χριστιανούς κατοίκους της έγραψε μία επιστολή ο Απόστολος Παύλος. Ήταν επίσης μία από τις επτά πρώτες χριστιανικές κοινότητες στη Μικρά Ασία στις οποίες στάλθηκε από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη το έργο του «Αποκάλυψη». Κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους ήταν έδρα επισκόπου.
Στην περιοχή της Λαοδίκειας υπήρχαν ασβεστούχες πηγές, που τις αναφέρει ο Στράβων.
Τοποθεσία
Η Λαοδίκεια βρίσκεται ανάμεσα στις στενές κοιλάδες των μικρών ποταμών Ασωπού και Κάπρου, που εκβάλλουν τα νερά τους στον Λύκο. μικρογραφία|Δρόμος Σταδίου της Λαοδίκειας της Φρυγίας Βρισκόταν σε μια μεγάλη εμπορική οδό και στη γειτονιά της βρίσκονταν πολλές σημαντικές αρχαίες πόλεις. Βρισκόταν 17 χλμ δυτικά των Κολοσσών, 15 χλμ. νότια της Ιεράπολης και 160 χλμ. ανατολικά της Εφέσου. Βρισκόταν στην αρχαία περιοχή της Φρυγίας, αν και ορισμένοι αρχαίοι συγγραφείς τοποθετούν τη Λαοδίκεια σε διαφορετικές επαρχιακές περιοχές, δεν προκαλεί έκπληξη επειδή τα ακριβή όρια αυτών των περιοχών ήταν τόσο ασαφή. Για παράδειγμα, ο Πτολεμαίος και ο Φιλόστρατος την αποκαλούν πόλη της Καρίας, ενώ ο Στέφανος ο Βυζάντιος την περιγράφει ότι ανήκει στη Λυδία.
Ιστορία
Η πόλη ονομαζόταν αρχικά «Διόσπολις», «Πόλη του Διός», και στη συνέχεια «Ροάς». Οι ανασκαφές στη βόρεια νεκρόπολη έδειξαν ότι ο οικισμός υπήρχε πριν από την ελληνιστική ίδρυση και κατοικούνταν από γηγενή πληθυσμό.
Η Λαοδίκεια ιδρύθηκε στη θέση της παλαιότερης πόλης από τον Αντίοχο Β', βασιλιά της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, το 261-253 π.Χ. προς τιμήν της συζύγου του Λαοδίκης, μαζί με πολλές άλλες ομώνυμες πόλεις. Η Λαοδίκεια σύντομα έγινε αρκετά πλούσια. Το 220 π.Χ., ο Αχαιός αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της περιοχής αλλά ηττήθηκε από τον Αντίοχο τον Μέγα το 213 π.Χ. Ο Αντίοχος μετέφερε από τη Βαβυλωνία 2.000 εβραϊκές οικογένειες στη Φρυγία. Πολλοί από τους κατοίκους της Λαοδίκειας ήταν Εβραίοι εκείνης της εποχής και ο Κικέρων καταγράφει ότι ο Φλάκκος αργότερα κατάσχεσε το σημαντικό ποσό των 9 κιλών χρυσού, που έστελναν ετησίως στην Ιερουσαλήμ για τον Ναό. αριστερά|μικρογραφία|Τμήμα της Αγοράς Μετά τη Μάχη της Μαγνησίας το 188 π.Χ. όταν οι Ρωμαίοι νίκησαν τους Σελευκίδες, υπογράφηκε η Συνθήκη της Απάμειας, που έδωσε τον έλεγχο ολόκληρης της δυτικής Μικράς Ασίας στο Βασίλειο της Περγάμου. Με τον θάνατο του τελευταίου βασιλιά της, η επικράτειά της κληροδοτήθηκε στη Ρώμη το 133 π.Χ. Έλαβε από τη Ρώμη τον τίτλο της ελεύθερης πόλης. Υπέφερε πολύ κατά τους Μιθριδατικούς Πολέμους αλλά γρήγορα ανέκαμψε υπό την κυριαρχία της Ρώμης. Προς το τέλος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και υπό τους πρώτους αυτοκράτορες, η Λαοδίκεια επωφελήθηκε από την πλεονεκτική θέση της σε έναν εμπορικό δρόμο και έγινε μια από τις πιο σημαντικές και ακμάζουσες εμπορικές πόλεις της Μικράς Ασίας, στην οποία πραγματοποιήθηκαν μεγάλες εμπορικές συναλλαγές και εκτεταμένο εμπόριο μαύρου μαλλιού. Ο περίφημος πλούτος της αναφέρεται στη Βίβλο.
Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, η Λαοδίκεια ήταν η κύρια πόλη ενός ρωμαϊκού conventus, το οποίο περιλάμβανε 24 πόλεις εκτός από αυτήν. Ο Κικέρωνας έχει αρχεία, που κρατούσαν εκεί περίπου το 50 π.Χ. Ο Κικέρωνας διέμεινε στην πόλη για δέκα εβδομάδες το 50 π.Χ. εκδικάζοντας υποθέσεις.
Ο Στράβων (64 π.Χ. - 24 μ.Χ.) αποδίδει τη διασημότητα της πόλης στη γονιμότητα του εδάφους και στον πλούτο ορισμένων κατοίκων της, μεταξύ των οποίων μπορεί να ήταν και ο Ιέρων της Λαοδίκειας, ο οποίος στόλισε την πόλη με πολλά όμορφα κτήρια και την κληροδότησε με περισσότερα από 2000 τάλαντα, όταν πέθανε.
Ο πλούτος των κατοίκων της έδωσε ώθηση στην ανάπτυξη των τεχνών των Ελλήνων, όπως φαίνεται από τα ερείπιά της, και το ότι συνέβαλε στην πρόοδο της επιστήμης και της λογοτεχνίας μαρτυρείται από τα ονόματα των σκεπτικιστών Αντίοχου και Θειωδά, των διαδόχων του Αινεσίμου ( 1ος αιώνας π.Χ.), και από την ύπαρξη μεγάλης ιατρικής σχολής. Οι πλούσιοι πολίτες της κοσμούσαν τη Λαοδίκεια με όμορφα μνημεία. Ένας από τους αρχηγούς αυτών των πολιτών, ο Πολέμων (37 π.Χ. - 8 π.Χ.), έγινε βασιλιάς του Αρμενικού Πόντου (αποκαλούμενος από αυτόν "Πολεμόνικος") και των ακτών γύρω από την Τραπεζούντα. Η πόλη έκοψε τα δικά της νομίσματα, οι επιγραφές των οποίων υποδηλώνουν τη λατρεία του Δία, του Ασκληπιού, του Απόλλωνα και των αυτοκρατόρων.
Η περιοχή υπέφερε συχνά από σεισμούς, ιδιαίτερα από το μεγάλο σοκ, που συνέβη κατά τη βασιλεία του Νέρωνα (60 μ.Χ.), όταν η πόλη καταστράφηκε ολοσχερώς. Όμως οι κάτοικοι αρνήθηκαν την αυτοκρατορική βοήθεια για την ανοικοδόμηση της πόλης και την αποκατέστησαν με δικά τους μέσα. μικρογραφία|Αρχαίο Θέατρο μετά την αποκατάστασή του Εδώ πιστεύεται ότι συνέβη το μαρτύριο του Λουλιανού και του Πάφου.
Οι βυζαντινοί συγγραφείς αναφέρουν συχνά τη Λαοδίκεια, ιδιαίτερα την εποχή των Κομνηνών αυτοκρατόρων. Το 1119, ο αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός και ο επικεφαλής στρατιωτικός του διοικητής, Ιωάννης Αξούχος, κατέλαβαν τη Λαοδίκεια από τους Σελτζούκους Τούρκους στην πρώτη μεγάλη στρατιωτική νίκη της βασιλείας του.
Ουμβέρτος Αργυρός
Ο '''Ουμβέρτος Σ. Αργυρός''' (Καβάλα, 1882 ή 1884 – Αθήνα, 1963) ήταν Έλληνας ιμπρεσιονιστής ζωγράφος.
Λαοδίκεια η Φρυγική
Ιστορία
Οχυρώθηκε από τον αυτοκράτορα Μανουήλ Α' Κομνηνό. Το 1206–1230 κυβερνήθηκε από τον Μανουήλ Μαυροζώμης. Η πόλη καταστράφηκε κατά τις επιδρομές των Τούρκων και των Μογγόλων.
Ουμβέρτος Αργυρός
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καβάλα ενώ η οικογένεια του καταγόταν από τη Νιγρίτα. Σπούδασε από το 1900 ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, με δάσκαλους τους Νικηφόρο Λύτρα και Γεώργιο Ροϊλό και αποφοίτησε με άριστα το 1904. Αργότερα έλαβε υποτροφία και συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου από το 1907 ως το 1911. Παρέμεινε στη Γερμανία μέχρι το 1929 πραγματοποιώντας ταυτόχρονα μεγάλο ταξίδι εκπαιδευτικού χαρακτήρα στην Ευρώπη, την Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή. Το 1929 επέστρεψε στην Ελλάδα και εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, ενώ αργότερα διετέλεσε υποδιευθυντής και τρεις φορές διευθυντής της.
Λαοδίκεια η Φρυγική
Χριστιανισμός στη Λαοδίκεια
μικρογραφία|Αρχαία Εκκλησία στη Λαοδίκεια Με τη μεγάλη εβραϊκή της κοινότητα, η Λαοδίκεια έγινε πολύ νωρίς έδρα του Χριστιανισμού και επισκοπή. Ο Επαφράς, ο οποίος ήταν μαθητής του αποστόλου Παύλου, εισήγαγε τον Χριστιανισμό στη Λαοδίκεια. Η Λαοδίκεια υπήρξε και μία από τις Επτά Εκκλησίες της Αποκάλυψης. Η προς Κολοσσαείς Επιστολή αναφέρει τη Λαοδίκεια ως μια από τις κοινότητες, που ενδιαφέρουν τον Απόστολο Παύλο. Στέλνει χαιρετισμούς από κάποιον Επαφρά από τις Κολοσσές, ο οποίος εργάστηκε σκληρά για τους χριστιανούς των τριών φρυγικών πόλεων Κολοσσών, Λαοδικείας και Ιεράπολης. Ζητώντας να σταλούν χαιρετισμοί στους Χριστιανούς της Λαοδίκειας, ο συγγραφέας ζητά να διαβαστεί δημόσια η επιστολή του στη Λαοδίκεια (Κολοσσαείς 4:16) και να δοθεί μια άλλη επιστολή, που απευθύνεται στους Λαοδικείς, για να αναγνωστεί δημόσια στις Κολοσσές. Μερικά ελληνικά χειρόγραφα της Πρώτης προς Τιμόθεο επιστολής τελειώνουν με τις λέξεις: «Γράφτηκε στη Λαοδίκεια, μητρόπολη Φρυγίας Πακατιανής». Η Λαοδίκεια είναι επίσης μία από τις επτά εκκλησίες της Ασίας, που αναφέρονται στο Βιβλίο της Αποκάλυψης.
Ουμβέρτος Αργυρός
Βιογραφία
left|thumb| Ουμβ. Αργυρός, Χαϊδελβέργη (αχρονολόγητο;). Λάδι σε καμβά, 61 εκ. x 81 εκ. Συλλογή της Βουλής των Ελλήνων.Στο εργαστήριό του, μαθήτευσαν πολλοί μετέπειτα σημαντικοί Έλληνες καλλιτέχνες, όπως οι Στέφανος Αλμαλιώτης, Βλάσης Κανιάρης, Φώτης Ζαχαρίου, Τηλέμαχος Κάνθος, Χρήστος Καπράλος, Γιώργος Μανουσάκης, Γιάννης Μόραλης, Νίκη Καραγάτση, Νίκος Νικολάου, Θωμάς Φανουράκης, Γιάννης Σπυρόπουλος, Πάρις Πρέκας, Χρήστος Χρηστίδης κ.ά.
Λαοδίκεια η Φρυγική
Χριστιανισμός στη Λαοδίκεια
Οι τρεις πρώτοι επίσκοποι της Λαοδικείας είναι πολύ αβέβαιοι, τα ονόματά τους θυμίζουν άτομα, που αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη: α. ο Άρχιππος (Κολοσσαείς 4:17), β. ο Νυμφάς, που ήδη υποδεικνύεται ως επίσκοπος Λαοδικείας από τα Αποστολικά Συντάγματα του τελευταίου τέταρτου του 4ου αιώνα (ένας άνδρας ονόματι Νυμφάς ή, σύμφωνα με τα καλύτερα χειρόγραφα, μια γυναίκα με το όνομα Νύμφα αναφέρεται στο Κολοσσαείς 4:15) και γ. ο Διοτρέφης (Γ' Ιωάννου 9). Μετά από αυτούς τους τρεις αναφέρεται ο Σαγάρης, μάρτυς (περ. 166). Ο Σισίνιος αναφέρεται στις Πράξεις του μάρτυρα Αγίου Αρτεμώνα, ιερέα της εκκλησίας του. Ο Νουνέχιος βοήθησε στη Σύνοδο της Νίκαιας (325). Ο Ευγένιος, γνωστός από μια επιγραφή, ήταν πιθανότατα διάδοχός του. Ο Αρειανός Κεκρόπιος μεταφέρθηκε από τον Κωνστάντιο στην έδρα της Νικομήδειας. μικρογραφία|Αρχαία Εκκλησία στη Λαοδίκεια Όταν η Φρυγία χωρίστηκε σε δύο επαρχίες, η Λαοδίκεια έγινε η μητρόπολη της Φρυγίας Πακατιανής: εμφανίζεται με αυτόν τον τίτλο σε όλα τα Notitiae Episcopatuum. Περίπου είκοσι επίσκοποι είναι γνωστοί εκτός από αυτούς, που έχουν ήδη απαριθμηθεί. Ο τελευταίος κατέλαβε την επισκοπική έδρα το 1450. Έκτοτε, η επισκοπή έγινε έδρα τιτουλάριου επισκόπου, και αναφέρεται ως Λαοδίκεια στη Φρυγία από την Καθολική Εκκλησία,, η οποία δεν έχει διορίσει άλλον τιτουλάριο επίσκοπο στην έδρα αυτή από τη μετάθεση του τελευταίου επισκόπου της Λαοδίκειας το 1968.
Υπάρχουν εξήντα κανόνες Συνόδου της Λαοδίκειας, γραμμένοι στα ελληνικά. Η μαρτυρία του Θεοδώρητου υποστηρίζει ότι αυτή η Σύνοδος έγινε στην πραγματικότητα. Η ακριβής ημερομηνία αυτής της συνόδου συζητήθηκε πολύ. Μερικοί μάλιστα θεώρησαν ότι η σύνοδος της Λαοδίκειας πρέπει να είχε προηγηθεί αυτής της Νίκαιας (325), ή τουλάχιστον αυτής της Κωνσταντινούπολης (381). Φαίνεται ασφαλέστερο να τη θεωρήσουμε ως μεταγενέστερη της τελευταίας. Οι κανόνες είναι, αναμφίβολα, μόνο μία σύνοψη ενός παλαιότερου κειμένου, και πράγματι φαίνεται να προέρχονται από δύο ξεχωριστές συλλογές. Έχουν μεγάλη σημασία στην ιστορία της πειθαρχίας και της λειτουργίας. Μερικοί προτεστάντες έχουν επικαλεστεί έναν από αυτούς σε αντίθεση με τη λατρεία των αγγέλων.
Ουμβέρτος Αργυρός
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, έλαβε εντολή από την κυβέρνηση Μεταξά να πάει στο μέτωπο ως επίσημος πολεμικός εικονογράφος, μαζί με τον γλύπτη Φωκίωνα Ρωκ. Από την επίσκεψή του στο μέτωπο, δημιούργησε 32 πίνακες που απεικονίζουν το Έπος του 1940 και που σήμερα στολίζουν το Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας. Το 1952, η Ακαδημία Αθηνών τού απένειμε το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών και το 1959 τον εξέλεξε τακτικό της μέλος.
Λαοδίκεια η Φρυγική
Αρχαιολογικός χώρος
αριστερά|μικρογραφία|Δυτικά Λουτρά Τα υπάρχοντα ερείπια της πόλης μαρτυρούν το παλαιότερο μεγαλείο της. Τα πολλά κτήριά της περιλαμβάνουν ένα στάδιο, λουτρά, ναούς, ένα γυμναστήριο, δύο θέατρα και ένα βουλευτήριο (Σπίτι της Γερουσίας). Στην ανατολική πλευρά, η γραμμή του αρχαίου τείχους είναι ευδιάκριτη, με τα ερείπια της πύλης της Εφέσου. Υπάρχουν δρόμοι, που διασχίζουν την πόλη, πλαισιωμένοι από κιονοστοιχίες και πολλά βάθρα. Βόρεια της πόλης, προς τον Λύκο, υπάρχουν πολλές σαρκοφάγοι, με τα σκεπάσματα τους να βρίσκονται κοντά τους, εν μέρει χωμένα στο έδαφος.
Ουμβέρτος Αργυρός
Τεχνοτροπία
Ο Αργυρός ανήκει στη σχολή των ιμπρεσιονιστών. Κατά τα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του καταπιάστηκε με θέματα μυθολογικού και συμβολικού περιεχομένου ενώ τα επόμενα χρόνια δημιούργησε έργα με προσωπογραφίες, εικόνες της καθημερινότητας, γυμνά και εσωτερικούς χώρους.
Λαοδίκεια η Φρυγική
Αρχαιολογικός χώρος
Το δυτικό θέατρο έχει ανακαινιστεί πρόσφατα (2022) με σχεδόν πλήρεις πλευρές από πέτρινα καθίσματα. Αρχικά χτίστηκε την ελληνιστική περίοδο, χωρούσε 8000 θεατές και χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον 7ο αι. μ.Χ. Η αποκατάσταση του αρχαίου θεάτρου έγινε υπό την επίβλεψη του καθηγητή Τζελάλ Σιμσέκ του πανεπιστημίου Παμούκαλε και της ομάδας του. Για την ολοκλήρωση της αποκατάστασης συνεργάστηκαν δέκα ακαδημαϊκοί, ένας αρχιτέκτονας, δώδεκα αρχαιολόγοι, τέσσερεις ειδικοί για την ανακαίνιση μνημείων και αρκετοί εργάτες. μικρογραφία|Αρχαίο Θέατρο, πριν την αποκατάστασή του Επίσης, μεγάλο μέρος της τεράστιας δυτικής (ή κεντρικής) αγοράς 35.000 m2 έχει αποκατασταθεί με πολλούς από τους ψηλούς κίονες ύψους 10,8 m. Ο πίσω τοίχος μήκους 100 μέτρων και ύψους 11 μέτρων καλύπτεται με τοιχογραφίες και θεωρείται σημαντικός για την παγκόσμια αρχαιολογία. αριστερά|μικρογραφία Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι τα ερείπια ενός υδραγωγείου, που ξεκινά αρκετά χιλιόμετρα μακριά από την πηγή Baspinar στο Ντενιζλί και πιθανώς έχει μια άλλη πιο μακρινή πηγή. Για να διασχίσει το νερό την κοιλάδα στα νότια της Λαοδίκειας, αντί του συνηθισμένου ανοιχτού καναλιού, που φερόταν πάνω από το επίπεδο της πόλης σε ψηλές καμάρες, όπως ήταν η συνήθης πρακτική των Ρωμαίων, χρησιμοποιήθηκε ένα ανεστραμμένο σιφόνι, που αποτελείται από έναν αγωγό διπλής πίεσης, που κατέβαινε στην κοιλάδα και πίσω στην πόλη. Η πίεση του νερού στο σιφόνι στο κάτω μέρος της κοιλάδας ήταν μια πρόκληση ελλείψει ισχυρών σωληνώσεων. Οι χαμηλές καμάρες που υποστηρίζουν το σιφόνι ξεκινούν κοντά στην κορυφή ενός χαμηλού λόφου στα νότια της πόλης όπου βρισκόταν η κεντρική δεξαμενή και από εκεί συνεχίζουν στην πρώτη τερματική δεξαμενή διανομής (castellum aquae) στην άκρη του λόφου της πόλης, τα ερείπια του οποίου είναι ορατά στα ανατολικά του σταδίου και του συγκροτήματος των Νοτίων Λουτρών. Το νερό ήταν φορτισμένο σε μεγάλο βαθμό με ασβεστούχο υλικό, καθώς αρκετές από τις καμάρες καλύπτονται με παχιά επικάλυψη όπου σημειώθηκαν διαρροές σε μεταγενέστερους χρόνους. Το σιφόνι αποτελούνταν από μεγάλους λαξευμένους πέτρινους σωλήνες. Η τερματική δεξαμενή έχει πολλούς πήλινους σωλήνες διαφόρων διαμέτρων για τη διανομή νερού στη βόρεια, ανατολική και νότια πλευρά. Στα δυτικά του τερματικού σταθμού βρίσκεται ένα μικρό σιντριβάνι δίπλα στη θολωτή πύλη. Το υδραγωγείο φαίνεται να καταστράφηκε από σεισμό, καθώς οι εναπομείνασες καμάρες γέρνουν προς στη μία πλευρά, χωρίς να έχουν σπάσει πολύ. Ένας δεύτερος τερματικός σταθμός διανομής και δεξαμενή καθίζησης είναι ορατός 400 μέτρα βόρεια του πρώτου, με τον οποίο συνδέθηκε μέσω ενός άλλου σιφονιού από μπλοκ τραβερτίνης, και αυτό είναι μεγαλύτερο και τροφοδοτούσε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. μικρογραφία|Πέτρινη πλάκα, με επιγραφή για τη χρήση του νερού στην πόλη Το 2015 βρέθηκε μία σπάνια μαρμάρινη πλάκα με την επιγραφή του νόμου για το νερό. Εκδόθηκε το 114 μ.Χ., ρύθμιζε τη χρήση του νερού, που εισήχθη από τα βουνά στη Λαοδίκεια με πρόστιμα 5 έως 12,5 χιλιάδων δηναρίων, που επιβάλλονταν για τη ρύπανση των υδάτων, την καταστροφή καναλιών ή τη διάνοιξη σωλήνων ύδρευσης.
Ουμβέρτος Αργυρός
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Τέχνες-επέκταση
Λαοδίκεια η Φρυγική
Αρχαιολογικός χώρος
Το στάδιο κοντά στο νότιο άκρο της πόλης είναι σε καλή κατάσταση. Τα καθίσματα είναι διατεταγμένα κατά μήκος των δύο πλευρών μιας στενής κοιλάδας, η οποία εκμεταλλεύτηκε αυτό τον σκοπό και ήταν κλειστή στα δύο άκρα. Προς τα δυτικά υπάρχουν σημαντικά υπολείμματα ενός υπόγειου περάσματος, μέσω του οποίου άρματα και άλογα εισέρχονταν στην αρένα, με μια μακριά επιγραφή πάνω από την είσοδο. Το στάδιο αφιερώθηκε το 79 μ.Χ. στον αυτοκράτορα Βεσπασιανό από τον εύπορο πολίτη Νεικόστρατο. Στο στάδιο διεξάγονταν αγωνίσματα, μονομαχίες και θηριομαχίες.
Αμέσως βόρεια του σταδίου βρίσκεται ένα συγκρότημα γυμναστηρίου σε συνδυασμό με δίδυμα λουτρά ιδιόμορφα της περιοχής. Συνδέεται με τη νότια αγορά στη βόρεια πλευρά του και επίσης ένα βουλευτήριο. Μια επιγραφή δείχνει ότι το σύνολο χτίστηκε για την επίσκεψη του Αδριανού το 135.
Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται Νυμφαίο του 3ου αι. μ.Χ.. Η ανασκαφή του Νυμφαίου έγινε τη δεκαετία του 1950. Αποτελείται από μία τετράγωνη δεξαμενή με ιωνικό περιστύλιο και από δύο ημικυκλικές κρήνες με δύο υπόγειες δεξαμενές αποθήκευσης νερού. Στο Νυμφαίο ερχόταν νερό μέσω μίας δεξαμενής νερού και ενός αψιδωτού υδραγωγείου στην κοιλάδα του Ντενιζλί.
Το 2019 ένα άγαλμα του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τραϊανού ανακαλύφθηκε στον αρχαιολογικό χώρο.
Επίσης, το 2020 ανακαλύφθηκε στον αρχαιολογικό χώρο ένα μαρμάρινο ηλιακό ρολόι της Ελληνιστικής εποχής. Το ηλιακό ρολόι δείχνει εποχές, μήνες και ώρες και έχει διακοσμηθεί με φυλλώματα και τα ονόματα των εποχών στα Ελληνικά. Από το ηλιακό ρολόι απουσιάζει η βελόνα της σκιάς, γνωστή ως γνώμονας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαοδικεια Λαοδικεια
Επιχείρησις Απόλλων
Με τον τίτλο Επιχείρησις Απόλλων υπάρχουν
Πάρτιλε ΣΚ
Η Πάρτιλε ΣΚ είναι μια σουηδική ποδοσφαιρική ομάδα από το Πάρτιλε.
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1924. Έχει συμμετάσχει στις μεσαίες και χαμηλές κατηγορίες στο σουηδικό ποδοσφαιρικό σύστημα πρωταθλημάτων. Η ομάδα αγωνίζεται στην Division 3 Mellersta Götaland η οποία είναι η πέμπτη κατηγορία της Σουηδίας Αγωνίζεται εντός έδρας στο Lexby IP.
Πρόσφατη ιστορία
Η Πάρτιλε ΣΚ έχει αγωνιστεί στις ακόλουθες κατηγορίες: 2011 - Division III, Mellersta Götaland
2010 - Division IV, Göteborg A
2009 - Division IV, Göteborg A
2008 - Division IV, Göteborg A
2007 - Division IV, Göteborg A
2006 - Division IV, Göteborg A
2005 - Division V, Göteborg A
2004 - Division VI, Göteborg A
2003 - Division VI, Göteborg A
2001 - Division VI, Göteborg A
2000 - Division VI, Göteborg A
1999 - Division VI, Göteborg A
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σουηδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1924
Μαρία Μίχου
Η Μαρία Μίχου είναι Ελληνίδα οικονομολόγος και πολιτικός, βουλευτής Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ από το 2009 ως το 2012. Ομιλεί αγγλικά και γαλλικά. Είναι παντρεμένη με τον επίσης οικονομολόγο και σύμβουλο επιχειρήσεων, Κωνσταντίνο Τζάγκα, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. Είναι μέλος του πολιτιστικού συλλόγου "Δρυάνιστα" και του Ινστιτούτου Στρατηγικής Ανάπτυξης Πιερίας (Ι.Σ.Α.Π.).
Καριέρα
Γεννήθηκε στον Μοσχοπόταμο της Πιερίας στις 27 Ιουνίου 1962. Αποφοίτησε από το οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Διετέλεσε νομαρχιακή σύμβουλος στην Πιερία. Εξελέγη βουλευτής του νομού Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 4 Οκτωβρίου 2009. Η Μαρία Μίχου προηγήθηκε του Ηλία Τσιτλακίδη για μόλις 34 ψήφους και με μη καταμετρημένους τους σταυρούς σε τρία εκλογικά τμήματα (ετεροδημοτών) και χρειάστηκε επανακαταμέτρηση των ψήφων για να κριθεί η τρίτη έδρα του ΠΑΣΟΚ στην Πιερία. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 το Πρωτοδικείο Κατερίνης ανακήρυξε νικήτρια των εκλογών την Μίχου, με 7.697 ψήφους, ενώ ο Τσιτλακίδης έλαβε 7.661 ψήφους, μόλις 36 λιγότερους. Υπηρέτησε ως το τέλος της θητείας της, το 2012. Τον Μάρτιο του 2019 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Κινήματος Αλλαγής στη διάρκεια του συνεδρίου του κόμματος στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας
Μπόρα Μπόρα
Η Μπόρα Μπόρα (Bora Bora) είναι νησί το οποίο ανήκει στις υπήνεμες νήσους των νήσων Εταιρείας της Γαλλικής Πολυνησίας, μια υπερπόντια γαλλική αποικία στον Ειρηνικό. Το νησί απέχει από τη Παπεέτε περίπου 230 χιλιόμετρα και περιβάλλεται από μια λιμνοθάλασσα και ένα κοραλλιογενή ύφαλο. Το νησί είναι υπόλειμμα ενός σβησμένου ηφαιστείου και έχει δύο κορυφές, το ορός Παχία και το όρος Οτεμάνου, το ψηλότερο με ύψος 727 μέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νήσοι Εταιρείας
Σατιγιόν-Γκουιγιότ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Γκαγκαούζοι στη Μολδαβία
200px|δεξιά|μικρογραφία|Γκαγκαούζοι γιορτάζουν το Εντερλέζι στο [[Κισινάου ]]Οι Γκαγκαούζοι είναι μία από τις μεγαλύτερες εθνικές μειονότητες στη Μολδαβία. Παρά τη σχετική μεταγενέστερη εγκατάστασή τους στο Μπουντζάκ στο πλαίσιο του ρωσικού αποικισμού της Βεσσαραβίας, στο έδαφος της μελλοντικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας, οι γκαγκαούζοι άρχισαν να εδραιώνονται πιο σταθερά. Οι αριθμοί τους δεν κατανέμονται ισοδύναμα σε όλη τη χώρα. Κατοικούν κυρίως στις νότιες περιοχές και αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού στην Αυτόνομη επαρχία της Γκαγκαουζίας. Οι Γκαγκαούζοι της Μολδαβίας ακολουθούν έναν κατά κύριο λόγο αγροτικό τρόπο ζωής.
Πληθυσμός
Το μερίδιο και η θέση τους στην εθνική σύνθεση της χώρας τείνει να αυξάνεται σταδιακά. Η σταδιακά αυξημένη αναλογία των Γαγκαούζων υπάρχει στην Γκαγκαουζία (83,8%), καθώς και στη γειτονική Επαρχία Ταρακλία (9,0%), κυρίως κατοικημένη από Βουλγάρους, η οποία έχει μια μακρά Γκαγκαουζική εθνοπολιτισμική επικοινωνία. Στην επαρχία Μπασαραμπιάσκα, το ποσοστό των Γκαγκαούζων είναι επίσης υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο (7,4%), αλλά εδώ μειώνεται σταδιακά. Επίσης στην επαρχία Καχούλ οι Γκαγκαούζοι αποτελούν το 2,7% του πληθυσμού. Σε άλλες περιοχές, το μερίδιό τους είναι μικρότερο του 1%. Εντός της Μολδαβίας, η μεταναστευτική δραστηριότητα των Γκαγκαούζων είναι χαμηλή: οι περισσότεροι μετανάστες, αν εγκαταλείψουν τις περιοχές κατοικίας τους, μεταναστεύουν στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Εθνογλωσσικά χαρακτηριστικά
Λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης εντός της χώρας και των παραμεθόριων περιοχών της Μολδαβίας και της Ουκρανίας, οι σύγχρονοι Γκαγκαούζοι σπανίως εισέρχονται σε διαεθνικούς γάμους και συνεπώς διατηρούν υψηλό βαθμό εθνικής σταθερότητας. Ωστόσο, στο πρόσφατο παρελθόν, η κατάσταση ήταν κάπως διαφορετική. Για παράδειγμα, στις αρχές του 20ού αιώνα ο λόγος των Γκαγκαούζων και των Βουλγάρων στον πληθυσμό του Κομράτ ήταν περίπου 2:1. Ωστόσο, ως αποτέλεσμα των διαδικασιών αφομοίωσης και του υψηλότερου ποσοστού γεννήσεων των Γκαγκαούζων, μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα υπήρχε 1 Βούλγαρος ανά 14 Γκαγκαούζους. Η εθνοτική ισορροπία μεταξύ αυτών των δύο λαών διατηρείται μόνο σε ορισμένα χωριά. Για πρακτικούς λόγους, οι κάτοικοι της Γκαγκαουζίας, κατά κανόνα, είναι πολύγλωσσοι και στην καθημερινή τους ζωή χρησιμοποιούν τόσο τα γκαγκαουζικά όσο και τα ρωσικά. Πολλοί μιλούν ρουμανικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γκαγκαουζία
Σατιγιόν-λε-Ντυκ
Το Σατιγιόν-λε-Ντυκ (γαλλικά: Châtillon-le-Duc) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ανάγλυφος χάρτης
thumb|right|350px|Ανάγλυφος χάρτης της υδρογείου. Ανάγλυφος χάρτης χαρακτηρίζεται εκείνος ο χάρτης που με ανάγλυφες παραστάσεις απεικονίζει την μορφή μιας φυσικής επιφάνειας (Γης, Σελήνης κ.λπ.) σε μικρογραφία. Οι ανάγλυφοι χάρτες κατασκευάζονται επί τη βάση χαρτών στους οποίους η μορφή του εδάφους παριστάνεται με χωροσταθμικές καμπύλες*, οι δε επιπεδομετρικές λεπτομέρειες και τα διάφορα αντικείμενα φέρονται με συνθηματικές παραστάσεις.
Κατασκευή
Ευκολότερη μέθοδος δημιουργίας ανάγλυφου χάρτη, είναι αυτή που γίνεται μέσα σε αμμοδοχείο με προσθαφαιρέσεις άμμου. Η συνηθέστερη όμως μέθοδος μόνιμης κατασκευής ανάγλυφου χάρτη είναι η ακόλουθη: Αρχικά γίνεται αντιγραφή, διαδοχικά, όλων των χωροσταθμικών καμπύλων της χαρτογραφούμενης επιφάνειας χωριστά σε διαφανή χάρτη. Στη συνέχεια οι διαφανείς χάρτες αυτοί αντιγράφονται σε ισάριθμα τεμάχια χαρτονιού ή ξύλου, συνήθως σε λεπτά φύλλα κόντρα πλακέ, πάχους ανάλογου της ισοδιάστασης των καμπυλών. Ακολούθως τα τεμάχια αυτά κόβονται (ξακρίζονται) στο ακριβές σχήμα των καμπυλών και επικολλούνται το ένα ύπερθεν του άλλου κατά σειρά και όλα μαζί φέρονται πάνω σε στερεό ξύλινο πίνακα.
Όταν τελικά κολληθούν όλα τα τεμάχια, οι προκύπτουσες γωνιώδεις προεξοχές εξαφανίζονται μετά την παρένθεση κάποιας πλαστικής ουσίας. Τέλος η όλη αυτή κατασκευή τοποθετείται μέσα σε πλαίσιο και χύνεται επ' αυτής καλλιτεχνικός γύψος απ΄ όπου και λαμβάνεται έτσι το αρνητικό πρότυπο που χρησιμεύει στη συνέχεια για τη λήψη πολλών αντιτύπων.
Στη τελική φάση τα αντίτυπα χρωματίζονται ανάλογα με κατάλληλα ελαιοχρώματα προκειμένου η απεικόνιση να είναι περισσότερο πραγματική.
Συνηθέστερη χρήση ανάγλυφων χαρτών γίνεται σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, σχολεία, σε κέντρα στρατιωτικών επιχειρήσεων, κ.λπ.
Κατηγορία:Χαρτογραφία