cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζακ Σιλά
Πολιτική καριέρα
Αργότερα το 2002 έγινε Γενικός γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος Tiako I Madagasikara (TIM). Ήταν η πρώτη φορά που τέθηκε επικεφαλής πολιτικού κόμματος. Παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 19 Ιανουαρίου του 2007 και η παραίτησή του έγινε αποδεκτή από τον Πρόεδρο. Στις 20 Ιανουαρίου του 2007 ορκίστηκε στη θέση του ο Σαρλ Ραμπεμανανζαρά.
Στις βουλευτικές εκλογές το Σεπτέμβριο του 2007 ο Σιλά κατήλθε ως υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια της Σάντα Μαρία κερδίζοντας με 51,04% των ψήφων. Στις 23 Οκτωβρίου του 2007 εξελέγη ως μοναδικός υποψήφιος στο αξίωμα του Προέδρου της Εθνοσυνέλευσης με 123 ψήφους έναντι 1 λευκής ψήφου.
Κατά την πολιτική κρίση του 2009, ο Σιλά έλαβε μέρος στις διαπραγματεύσεις μεταξύ του προέδρου Ραβαλομανάνα και του ηγέτη της αντιπολίτευσης, Αντρί Ραζοελίνα στις 24 Φεβρουαρίου 2009. Στις 14 Μαρτίου στη διάρκεια πορείας προσχώρησε στην αντιπολίτευση και ζήτησε ευθέως την παραίτηση του Ραβαλομανάνα.
Ο Ραζοελίνα διόρισε τον Σιλά προσωρινό πρόεδρο του κοινοβουλίου στις 8 Σεπτεμβρίου 2009.
Παραπομπές
Σιλα Ζακ
Αλόνα (ζώο)
Η αλόνα (επιστημονική-λατινική ονομασία Alona) είναι γένος βραγχιόποδων καρκινοειδών ζώων, από τα μικρότερα της ομοταξίας του, το οποίο ανήκει στην ομάδα που αποκαλείται κοινώς «ψύλλοι της θάλασσας».
Μέχρι τη δεκαετία του 2010 ήταν ένα από τα μεγαλύτερα γένη των διπλόστρακων και πιστευόταν ευρύτατα ότι χρειαζόταν συστηματική αναθεώρηση. Περί τους 240 οργανισμούς είχαν περιγραφεί ως είδη στο γένος Alona, χωρίς να είναι διευκρινισμένο το πόσα από αυτά ήταν έγκυρο να ταξινομηθούν σε αυτό ή το πώς συσχετίζονταν μεταξύ τους.
Σήμερα γίνονται γενικώς αποδεκτά μόνο τα εξής τέσσερα είδη στο γένος Alona:
Το πολύ μικρό και διάφανο σώμα αυτών των καρκινοειδών βρίσκεται περικλεισμένο μέσα σε δίθυρο κέλυφος.
Άντριααν φαν Στάλμπεμτ
Ο Άντριααν φαν Στάλμπεμτ (φλαμανδικά: Adriaan ή Adriaen van Stalbemt (12 Ιουνίου 1580 – 21 Σεπτεμβρίου 1662) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της τεχνοτροπίας μπαρόκ.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ήταν πολύ καλός τοπιογράφος και διακοσμούσε τα τοπία του με ποικίλες μορφές ανθρώπων και ζώων με τέτοιο μεγαλοφυή τρόπο, ώστε έγινε πολύ δημοφιλής. Μετά την πολιορκία της Αμβέρσας (1584-85) η οικογένειά του μετοίκησε στο Μίντελμπουρχ, όπου και πιθανότατα ο Άντριααν εκπαιδεύτηκε. Επέστρεψε στην Αμβέρσα το 1609 απ' όπου αργότερα κλήθηκε στη βρετανική Αυλή. Πέρασε 10 μήνες στην Αγγλία, όπου ζωγράφισε δύο τοπία - απόψεις του Γκρίνουιτς.
Φωτοθήκη
Οι πίνακές του σήμερα βρίσκονται αναρτημένοι σε πολλά μουσεία των τόπων όπου έζησε και εργάστηκε, όπως στην Αμβέρσα, στο Λονδίνο και στο Μίντελμπουρχ. Επηρεάστηκε από την οικογένεια Μπρίγκελ, ιδιαίτερα από τους Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο και Γιαν Μπρίγκελ τον νεότερο. Σύμφωνα με τον Χαυμπράκεν ζωγράφιζε ακόμη και σε ηλικία 80 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Η Λεωφόρος της Δύσης
Το Η Λεωφόρος της Δύσης (πρωτότυπος τίτλος: Sunset Boulevard) είναι μία Φιλμ νουάρ ταινία του 1950, σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Γουίλιαμ Χόλντεν στον ρόλο του Τζο Γκίλις, ενός αποτυχημένου σεναριογράφου, η Γκλόρια Σουόνσον στον ρόλο της Νόρμα Ντέσμοντ, μιας πρώην σταρ του βωβού κινηματογράφου που ζει στο δικό της φανταστικό κόσμο κάνοντας όνειρα για μια θριαμβευτική επιστροφή στη μεγάλη οθόνη, και ο Έριχ Φον Στρόχαϊμ στον ρόλο του Μαξ Φον Μάγιερλινγκ, πρώην συζύγου και νυν μπάτλερ της Σουόνσον. Τους πρωταγωνιστές πλαισιώνουν οι ηθοποιοί Νάνσι Όλσον, Φρεντ Κλαρκ, Λόιντ Γκάουχ και Τζακ Γουέμπ, ενώ ο σκηνοθέτης Σέσιλ Μπι ΝτεΜιλ και η αρθρογράφος της κοσμικής στήλης του Χόλιγουντ Χέντα Χόπερ υποδύονται τους εαυτούς τους. Σύντομο πέρασμα από την ταινία κάνουν θρυλικοί ηθοποιοί του βωβού κινηματογράφου όπως ο Μπάστερ Κίτον, ο Χ.Μ. Γουόρνερ και η Άννα Κιου Γουίλσον.
Η ταινία κατέκτησε τους κριτικούς μετά την προβολή της και προτάθηκε για 11 βραβεία όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, αποσπώντας τελικά τρία. Η ταινία που ασκεί κριτική στη βιομηχανία του κινηματογράφου και προκάλεσε αντιδράσεις στους κύκλους των μεγάλων παραγωγών του Χόλυγουντ της εποχής, ενώ σήμερα θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του αμερικανικού κινηματογράφου. Το 1989 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου και το 1998 έλαβε την 12η θέση ως μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Διανομή Ρόλων
200px|thumb|right|Γκλόρια Σουάνσον και Γουίλιαμ Χόλντεν ως Νόρμα Ντέσμοντ και Τζο Γκίλις. Σύμφωνα με τον σεναριογράφο και παραγωγό της ταινίας Τσαρλς Μπράκετ, εκείνος και ο Μπίλι Γουάιλντερ σκέφτηκαν όλες τις ηθοποιούς του βωβού κινηματογράφου για τον ρόλο της Νόρμα Ντέσμοντ, εκτός από τη Σουάνσον. Ο Γουάιλντερ ήθελε αρχικά να προσλάβει την Μέι Γουέστ και τον Μάρλον Μπράντο για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά δεν προσέγγισε κανέναν από τους δυο. Έπειτα παραγωγός και σκηνοθέτης προσέγγισαν την Πόλα Νέγκρι, αλλά η συνομιλία τους στο τηλέφωνο τους αποκάλυψε τη βαριά πολωνική προφορά της ηθοποιού και έτσι την απέρριψαν. Έπειτα σκέφτηκαν ότι θα ήταν ωραίο να προσλάβουν για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους τον Φρεντ ΜακΜάρεϊ και τη Νόρμα Σίρερ. Έτσι προσέγγισαν τη Σίρερ, η οποία απέρριψε το ρόλο τόσο λόγω της απόσυρσής της από τα κινηματογραφικά δρώμενα, όσο και λόγω της απέχθειας που της προκάλεσε ο χαρακτήρας της Ντέσμοντ. Στη συνέχεια μίλησαν με τη Γκρέτα Γκάρμπο, που δεν είχε καμιά όρεξη να εμφανιστεί ξανά σε ταινία. Οι δυο άνδρες έπειτα επισκέφτηκαν τη Μαίρη Πίκφορντ, αλλά πριν συζητήσουν το θέμα της ταινίας, ο Γουάιλντερ κατάλαβε ότι το η ηθοποιός θα εκλάμβανε αρνητικά το γεγονός ότι της πρότειναν τον ρόλο μιας γυναίκας που έχει για εραστή έναν άνδρα που έχει τα μισά της χρόνια. Είχαν σκεφτεί να παραχωρήσουν τους κεντρικούς ρόλους στην Πίκφορντ και στον Μοντγκόμερι Κλιφτ.
Το όνομα της Σουάνσον προέκυψε όταν ο Γουάιλντερ ζήτησε τη συμβουλή του σκηνοθέτη Τζορτζ Κιούκορ. Ο σκηνοθέτης του υπέδειξε την Γκλόρια Σουάνσον, μια από τις πιο επιτυχημένες ηθοποιούς της βωβής περιόδου, γνωστής για την ομορφιά, το ταλέντο και τον ξέφρενο τρόπο ζωής της. Η Σουάνσον, όπως και η Ντέσμοντ, δεν είχε επιτυχημένη μετάβαση από το βωβό στον ομιλούντα κινηματογράφο, αλλά σε αντίθεση με την ηρωίδα του Γουάιλντερ είχε αποδεχτεί το τέλος της κινηματογραφικής της καριέρας και είχε μεταφερθεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 στη Νέα Υόρκη, όπου δούλευε στο ραδιόφωνο και από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 στην τηλεόραση. Παρά το γεγονός ότι η Σουάνσον δεν ενδιαφερόταν για επιστροφή στη μεγάλη οθόνη, η συζήτησή της με τον σκηνοθέτη πάνω στο ρόλο της κίνησε την περιέργεια.
Η Σουάνσον απογοητεύτηκε όταν ο σκηνοθέτης της ζήτησε να περάσει από ακρόαση για να της παραχωρήσει τον ρόλο. Η απάντησή της ήταν: ''Έκανα 20 ταινίες για την Paramount. Γιατί θέλουν να περάσω από ακρόαση; Αυτή της η αντίδραση προστέθηκε στο σενάριο από τον σκηνοθέτη με την ατάκα της Νόρμα Ντέσμοντ: Χωρίς εμένα δε θα υπήρχε Paramount!'' Στην αυτοβιογραφία της η Σουάνσον έγραψε ότι ρώτησε τον Τζορτζ Κιούκορ αν ήταν λογικό το γεγονός ότι δεν ήθελε να περάσει από ακρόαση κι ότι εκείνος της απάντησε ότι η Νόρμα Ντέσμοντ ήταν ο ρόλος για τον οποίο όλοι θα την θυμούνταν στο μέλλον. Έπειτα της είπε: Αν σου ζητήσουν να περάσεις από 10 ακροάσεις τότε να περάσεις από 10 ακροάσεις αλλιώς θα σε πυροβολήσω,. Ο ενθουσιασμός του σκηνοθέτη για τον ρόλο έπεισε τη Σουάνσον να περάσει από ακρόαση, η οποία ήταν επιτυχημένη κι η ηθοποιός υπέγραψε συμβόλαιο 50.000 δολαρίων. Το 1975 ο Γουάλντερ είπε σε συνέντευξή του ότι η Σουάνσον είχε πολλά στοιχεία από τη Νόρμα Ντέσμοντ.
Ο Τσαρλς Μπράκετ και ο Μπίλι Γουάιλντερ αναγκάστηκαν να αναζητήσουν τον κατάλληλο ηθοποιό για το ρόλο του Τζο Γκίλις ανάμεσα στους διαθέσιμους ηθοποιούς της Paramount εκείνη την περίοδο κι επιλογή έπεσε στον Γουίλιαμ Χόλντεν. Ο ηθοποιός είχε κάνει ένα πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο στην ταινία του 1939 Golden Boy και είχε ακολουθήσει η συμμετοχή του στην ταινία Η Μικρή μας Πόλη (Our Town) το 1940. Μετά τον πόλεμο, όμως, η επιστροφή του στη μεγάλη οθόνη είχε λάβει χλιαρή υποδοχή κι ο ηθοποιός είχε περάσει στα αζήτητα. Ο Χόλντεν ενθουσιάστηκε με το σενάριο και ήταν ανυπόμονος να δεχτεί τον ρόλο. Δεν ήξερε όμως ότι η αμοιβή του ήταν κατά 39.000 δολάρια χαμηλότερη από εκείνη που προοριζόταν για τον Κλιφτ.
Ο Έριχ Φον Στρόχαϊμ ήταν ένας από τους πρωτοπόρους του βωβού κινηματογράφου και είχε σκηνοθετήσει τη Γκλόρια Σουάνσον στην ταινία του 1929 Queen Kelly την ταινία που θεωρούταν ότι είχε καταστρέψει την καριέρα της ηθοποιού. Μέχρι το 1950 όμως οι δυο τους είχαν επαναθερμάνει τις σχέσεις τους και ο σκηνοθέτης δέχτηκε το ρόλο του μπάτλερ της Ντέσμοντ. Για το ρόλο της Μπέτι Σάφερ, ο Γουάιλντερ επέλεξε μια πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιό, τη Νάνσι Όλσον, η οποία με την απλή της παρουσία θα ερχόταν σε αντίθεση με το φανταχτερό προφίλ της Νόρμα Ντέσμοντ.
Βραβεία Όσκαρ
Η ταινία μετά την προβολή της απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και μαζί με το Όλα για την Εύα (All About Eve) του Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς, άλλη ταινία της εποχής που ασχολείται με το χώρο του θεάματος, θεωρήθηκε φαβορί για τα Όσκαρ. Κέρδισε αρκετά βραβεία των κριτικών καθώς και τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης δραματικής ταινίας. Η ταινία έλαβε 11 υποψηφιότητες από την ακαδημία των Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Τη βραδιά των βραβείων ο μεγαλύτερος αντίπαλος της ταινίας ήταν το Όλα για την Εύα που απέσπασε τελικά το Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Ο Μπίλι Γουάιλντερ έχασε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας από τον Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς για το Όλα για την Εύα, ο Γουίλιαμ Χόλντεν έχασε το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου από τον Χοσέ Φερρέρ που αναδείχτηκε νικητής για την ταινία Συρανό ντε Μπερζεράκ (Cyrano de Bergerac), ο Έριχ φον Στρόχαϊμ ηττήθηκε από τον Τζορτζ Σάντερς του Όλα για την Εύα και η Νάνσι Όλσον έχασε το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου από την Τζόζεφιν Χαλ που κρίθηκε νικήτρια για την ταινία Χάρβεϊ (Harvey). Η πιο αναμενόμενη κούρσα της βραδιάς όμως ήταν εκείνη για το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου που βρήκε αντιμέτωπες τρεις μεγάλες ηθοποιούς και οι τρεις φαβορί για το βραβείο τις Μπέτι Ντέιβις και Αν Μπάξτερ του Όλα για την Εύα και τη Γκλόρια Σουάνσον. Οι τρεις ηθοποιοί ακύρωσαν η μια την άλλη και νικήτρια κρίθηκε η Τζούντι Χόλιντεϊ για την ταινία Γεννημένη Χθες (Born Yesterday). Η Χόλιντεϊ παρακολουθούσε την τελετή από τη Νέα Υόρκη μαζί με τη Σουάνσον και τον Φερρέρ και όταν ανακοινώθηκε το όνομά της, η Σουάνσον της είπε: Καλή μου, δεν μπορούσες να περιμένεις ακόμα ένα χρόνο;. Η Λεωφόρος της Δύσης κέρδισε τελικά τρία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1950 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Φραντς Γουάξμαν Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
311 Κλαυδία
Η Κλαυδία (Claudia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,89. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια. Η Κλαυδία ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Κορωνίδος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Κλαυδίας υπολογίσθηκε σε 24,1 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 14,6 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,338 (από δεδομένα του IRAS). Η Κλαυδία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 32 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 120 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Link (The Legend of Zelda)
Ο Link είναι ο πρωταγωνιστής της σειράς βιντεοπαιχνιδιών της Nintendo, The Legend of Zelda. Ο χαρακτήρας εμφανίζεται σε πολλές ενσαρκώσεις κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών, καθώς και σε άλλα μέσα της Nintendo, συμπεριλαμβανομένου του merchandising, των κόμικς και μιας σειράς κινούμενων σχεδίων. Ο Link είναι ένας από τους πιο γνωστούς χαρακτήρες της Nintendo, καθώς κι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες, γενικά, στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών. Ο δημιουργός του χαρακτήρα είναι ο Σιγκέρου Μιγιαμότο.
Στη σειρά ο Link εμφανίζεται είτε ως μικρό αγόρι είτε ως νεαρός, όπου κατάγεται από τη Hyrule. Στη σειρά συχνά ο Link, ταξιδεύει στον πλανήτη του, παλεύοντας τέρατα κι άλλες σκοτεινές δυνάμεις, καθώς επίσης και τον κύριο ανταγωνιστή του τον Ganon, ενώ παράλληλα προσπαθεί να σώσει την Princess Zelda και τον πλανήτη του. Ο συνηθέστερος τρόπος, ο Link, να εξοντώσει τον Ganon, είναι το Master Sword, ή άλλα θρυλικά όπλα, τα οποία τα παίρνει μετά από πολλές αποστολές και μάχες. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του συλλέγει διάφορα μαγικά αντικείμενα, όπως επίσης και μουσικά όργανα και όπλα.
Ο Link έχει, επίσης, κάνει και κάποιες εμφανίσεις cameo σε μερικά παιχνίδια του Mario. Ο χαρακτήρας είναι διαθέσιμος μέσω DLC στη νεότερη έκδοση της σειράς Mario Kart, Mario Kart 8. (Είναι διαθέσιμο χωρίς DLC στο Mario Kart 8 Deluxe.) Είναι επίσης ένας χαρακτήρας που εμφανίζεται στη σειρά Super Smash Bros., όντας ένας από τους οκτώ αρχικούς χαρακτήρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:The Legend of Zelda Κατηγορία:Πρωταγωνιστές βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Χαρακτήρες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Μασκότ βιντεοπαιχνιδιών
Κύπελλο Ιντερτότο 1973
Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1977 δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε τελικός νικητής.
Ομίλοι
Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 10 ομίλους των 4 ομάδων ο κάθε ένας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1973
Νινέτ ντε Βαλουά
Χορογραφία
Η Νινέτ ντε Βαλουά καθιέρωσε πρώτα τον εαυτό της ως χορογράφο, χορογραφώντας αρκετά μικρά μπαλέτα στο Old Vic Theatre, στο Λονδίνο. Χορογραφούσε, επίσης, για θεατρικά έργα και όπερες στο θέατρο, παραστάσεις που πραγματοποιούσαν μαθητές της. Μετά τον σχηματισμό του μπαλέτου Vic-Wells, η πρώτη μεγάλη παραγωγή της, Ιώβ (1931), ήταν το πρώτο μπαλέτο που καθόρισε το μέλλον του ρεπερτορίου του βρετανικού μπαλέτου. Αργότερα προσέλαβε τον Φρέντερικ Άστον (Frederick Ashton) ως πρώτο χορογράφο το 1935. Με τη συνεργασία του παρήγαγε μια σειρά μπαλέτων, τα οποία αναγνωρίζονται ως ακρογωνιαίοι λίθοι του βρετανικού μπαλέτου. Σε αυτά περιλαμβάνονται έργα όπως το Rake’s Progress του (1935) και το Checkmate του (1937).
2058 Ρόκα
Ο Ρόκα (Róka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,359. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Ούγγρο αστρονόμο Γκιόργκι Κούλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κονκόλυ της Βουδαπέστης, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του επιστημονικού συγγραφέα και εκλαϊκευτή της αστρονομίας Γεδεών Ρόκα (Gedeon Róka)
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ρόκα εκτιμάται σε 21,36 ± 3,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,154 ± 0,056. Ο Ρόκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ώρες και 2 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροκα
NGC 4
Ο NGC 4 είναι φακοειδής γαλαξίας στους Ιχθύες. Είναι του τύπου S0. Ανακαλύφθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1864 από τον γερμανό αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
NGC 4 0004 212468 Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Λευκάδιος Χερν
Ο Λευκάδιος Χερν (Λευκάδα, 27 Ιουνίου 1850 - Τόκιο, 26 Σεπτεμβρίου 1904) ή Πατρίκιος Λευκάδιος Χερν (Αγγλικά: Patrick Lafcadio Hearn), γνωστός επίσης με το ιαπωνικό όνομα Γιάκουμο Κοϊζούμι (小泉八雲), ήταν διεθνής συγγραφέας ιρλανδοελληνικής καταγωγής που έλαβε την ιαπωνική υπηκοότητα το 1896, περισσότερο γνωστός για τα βιβλία του για την Ιαπωνία , ιδιαίτερα για τις συλλογές του για τους ιαπωνικούς θρύλους και ιστορίες φαντασμάτων , όπως το Καϊντάν: Ιστορίες και μελέτες παράξενων πραγμάτων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Χερν είναι επίσης γνωστός για τα κείμενά του για την πόλη της Νέας Ορλεάνης, βασισμένα στη δεκαετή διαμονή του στην πόλη. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Ιαπωνίας.
Bίος
Η σχετικά σύντομη ζωή του Λευκάδιου Χερν μπορεί να χωριστεί σε τρεις μεγάλες περιόδους, περίπου ισόχρονες: την «ευρωπαϊκή» (1850-1869), την «αμερικανική» (1869-1890) και την «ιαπωνική» (1890-1904).
Γέννηση στην Ελλάδα
Ο Χερν γεννήθηκε στη Λευκάδα, από όπου πήρε και το όνομά του, στις 27 Ιουνίου του 1850. Ήταν γιος του χειρουργού ταγματάρχη Τσαρλς Μπους Χερν (από την Κομητεία Όφαλι της Ιρλανδίας) και της Ρόζας Αντωνίου Κασιμάτη, Ελληνίδας ευγενούς καταγωγής από τα Κύθηρα από τον πατέρα της Αντώνιο Κασιμάτη. Ο πατέρας του υπηρετούσε στη Λευκάδα, κατά τη διάρκεια της βρετανικής κατοχής των Επτανήσων, όπου ήταν ο πιο υψηλόβαθμος χειρουργός στο σύνταγμά του. Ο Λευκάδιος βαφτίστηκε Πατρίκιος Λευκάδιος Χερν στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στη Λευκάδα, αλλά φαίνεται ότι στα Αγγλικά ονομαζόταν Patricio Lafcadio Tessima Carlos Hearn. Οι γονείς του Χερν παντρεύτηκαν με ελληνικό ορθόδοξο γάμο στις 25 Νοεμβρίου 1849, μερικούς μήνες αφού η μητέρα του είχε γεννήσει το πρώτο παιδί του ζευγαριού και μεγαλύτερο αδελφό του Χερν, Τζορτζ Ρόμπερτ Χερν, στις 23 Ιουλίου 1849. Ο Τζορτζ Χερν πέθανε στις 17 Αυγούστου 1850, δύο μήνες μετά τη γέννηση του Λευκάδιου. Το σπίτι όπου έζησε ο μικρός Λευκάδιος στη Λευκάδα υπάρχει ακόμα.
Μετανάστευση στην Ιρλανδία· εγκατάλειψη
Μία πολύπλοκη σειρά διενέξεων και γεγονότων κατέληξαν να μετακομίσει ο Λευκάδιος Χερν, σε ηλικία δύο ετών, από την Ελλάδα στην Ιρλανδία, όπου εγκαταλείφθηκε πρώτα από τη μητέρα του (που τον άφησε στη φροντίδα της θείας του συζύγου της), στη συνέχεια από τον πατέρα του και τελικά από τη θεία του πατέρα του, η οποία είχε οριστεί κηδεμόνας του.
Το 1850 ο πατέρας του Χερν προήχθη σε Υπηρεσιακό Χειρουργό Δεύτερης Τάξης και μετατέθηκε από τη Λευκάδα στις Βρετανικές Δυτικές Ινδίες (στην Καραϊβική). Καθώς η οικογένειά του δεν ενέκρινε τον γάμο και ανησυχούσε ότι η σχέση του θα μπορούσε να βλάψει τις προοπτικές για τη σταδιοδρομία του, ο Τσαρλς Χερν δεν ενημέρωσε τους ανωτέρους του για το γιο του ή την έγκυο σύζυγό του και άφησε πίσω του την οικογένειά του. Το 1852 ο Τσαρλς Χερν κανόνισε να στείλει το γιο και τη σύζυγό του να ζήσουν μαζί με την οικογένειά του στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, όπου έτυχαν ψυχρής υποδοχής. Η μητέρα του Τσαρλς Χερν, Ελίζαμπεθ Χολμς Χερν, δυσκολευόταν να αποδεχθεί τον καθολικισμό της Ρόζας Χερν και την έλλειψη παιδείας της (ήταν αναλφάβητη και δε μιλούσε καθόλου Αγγλικά). Και η Ρόζα δυσκολευόταν να υιοθετήσει μια ξένη κουλτούρα και τον προτεσταντισμό της οικογένειας του συζύγου της και τελικά περιήλθε υπό την προστασία της αδερφής της Ελίζαμπεθ, Σάρας Χολμς Μπρέναν, χήρας που είχε προσηλυτισθεί στον καθολικισμό.
Παρά τις προσπάθειες της Σάρας Μπρέναν, η Ρόζα υπέφερε από νοσταλγία για την πατρίδα της. Όταν ο σύζυγός της επέστρεψε στην Ιρλανδία με αναρρωτική άδεια το 1853, κατέστη σαφές ότι το ζευγάρι είχε αποξενωθεί. Ο Τσαρλς Χερν μετατέθηκε στην Κριμαία, αφήνοντας πάλι έγκυο γυναίκα και παιδί στην Ιρλανδία. Όταν επέστρεψε το 1856, σοβαρά τραυματισμένος, η Ρόζα είχε επιστρέψει στην πατρίδα της στα Κύθηρα, στην Ελλάδα, όπου γέννησε τον τρίτο γιο τους, Ντάνιελ Τζέιμς Χερν. Ο Λευκάδιος είχε αφεθεί στη φροντίδα της Σάρας Μπρέναν.
Ο Τσαρλς Χερν υπέβαλε αίτηση να ακυρωθεί ο γάμος με τη Ρόζα, στηριζόμενος στην απουσία της υπογραφής της από το γαμήλιο συμβόλαιο, πράγμα που τον καθιστούσε άκυρο, σύμφωνα με τον αγγλικό νόμο. Όταν πληροφορήθηκε την ακύρωση η Ρόζα παντρεύτηκε αμέσως τον Τζιοβάνι Καβαλίνι, Έλληνα πολίτη ιταλικής καταγωγής, που αργότερα διορίστηκε από τους Βρετανούς κυβερνήτης των Αντικυθήρων. Ο Καβαλίνι έθεσε ως προϋπόθεση του γάμου να παραδώσει την επιμέλεια και του Λευκάδιου και του Τζέιμς. Έτσι ο Τζέιμς στάλθηκε στον πατέρα του στο Δουβλίνο και ο Λευκάδιος παρέμεινε υπό τη φροντίδα της Σάρας Μπρέναν (η Μπρέναν είχε αποκληρώσει τον Τσαρλς λόγω της ακύρωσης του γάμου). Ούτε ο Λευκάδιος ούτε ο Τζέιμς ξαναείδαν ποτέ τη μητέρα τους, που απέκτησε τέσσερα παιδιά από τον δεύτερο σύζυγό της. Η Ρόζα τελικά εισήχθη στο Δημόσιο Ψυχιατρείο-Άσυλο στην Κέρκυρα, όπου πέθανε το 1882.
Ο Τσαρλς Χερν, που είχε αφήσει τον Λευκάδιο στη φροντίδα της Σάρας Μπρέναν τα τελευταία τέσσερα χρόνια, την όρισε τώρα μόνιμη κηδεμόνα του. Παντρεύτηκε την παιδική του αγάπη Αλίσια Γκόσλιν, τον Ιούλιο του 1857, και έφυγε με τη νέα του σύζυγο για απόσπαση στο Σεκουντεραμπάντ της Ινδίας, όπου απέκτησαν τρεις κόρες πριν τον θάνατο της Αλίσια το 1861. Ο Λευκάδιος δεν ξαναείδε ποτέ τον πατέρα του: ο Τσαρλς Χερν πέθανε από ελονοσία στον Κόλπο του Σουέζ το 1866.
Το 1857, σε ηλικία επτά ετών, και παρά το γεγονός ότι και οι δύο γονείς του ζούσαν ακόμη, ο Χερν έγινε μόνιμα κηδεμονευόμενος της γιαγιάς-θείας του Σάρας Μπρέναν που μοίραζε τη διαμονή της μεταξύ του Δουβλίνου τους χειμερινούς μήνες, του κτήματος του συζύγου της στο Τράμορ στις ακτές της Νότιας Ιρλανδίας και μιας κατοικίας στο Μπάνγκορ της Βόρειας Ουαλλίας. Η Μπρέναν απασχολούσε επίσης ένα δάσκαλο κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, για να παρέχει τη βασική εκπαίδευση και τα βασικά στοιχεία του καθολικού δόγματος. Ο Χερν άρχισε να εξερευνά τη βιβλιοθήκη της Μπρέναν και να διαβάζει πολύ ελληνική λογοτεχνία, ιδιαίτερα μυθολογία.
Καθολική εκπαίδευση στη Γαλλία και την Αγγλία· εγκατάλειψη
Το 1861 η θεία του Χερν, γνωρίζοντας ότι ο Χερν απομακρυνόταν από τον καθολικισμό και με την παρότρυνση του Χένρι Χερν Μολινέ, συγγενούς του τελευταίου συζύγου της και μακρινού ξάδερφου του Χερν, τον ενέγραψε στο Εκκλησιαστικό Ινστιτούτο, καθολική εκκλησιαστική σχολή στο Υβετό (Yvetot) της Γαλλίας. Οι εμπειρίες του Χερν στη σχολή επιβεβαίωσαν την ισόβια πεποίθησή του ότι η χριστιανική εκπαίδευση αποτελείτο από «συμβατική βαρεμάρα και ασχήμια και βρώμικη αυστηρότητα και μούτρα και ιησουιτισμό και φοβερή στρέβλωση των παιδικών εγκεφάλων». Ο Χερν έμαθε άπταιστα Γαλλικά και θα μετέφραζε αργότερα στα Αγγλικά τα έργα του Γκυ ντε Μωπασσάν, που συμπτωματικά φοίτησε στη σχολή αμέσως μετά την αποχώρηση του Χερν.
Το 1863, πάλι με υπόδειξη του Μολινέ, ο Χερν ενεγράφη στο Σεντ Κάθμπερτς Κόλετζ στο Άσοου (St Cuthbert's College, Ushaw), καθολική θεολογική σχολή, το σημερινό Πανεπιστήμιο του Ντάραμ στη βορειοανατολική Αγγλία. Στο περιβάλλον αυτό ο Χερν υιοθέτησε το παρατσούκλι Πάντι, για να προσαρμοσθεί καλύτερα, και ήταν ο πρώτος μαθητής στην αγγλική έκθεση επί τρία χρόνια. Σε ηλικία δεκαέξι ετών, στο Άσοου, ο Χερν τραυμάτισε το αριστερό του μάτι από ατύχημα στην αυλή του σχολείου. Το μάτι μολύνθηκε και, παρά τις επισκέψεις σε ειδικούς στο Δουβλίνο και στο Λονδίνο και ένα χρόνο αναρρωτικής απουσίας από το σχολείο, τυφλώθηκε. Ο Χερν είχε επίσης αυξημένη μυωπία, έτσι ο τραυματισμός του τον άφησε με μόνιμα μειωμένη όραση, αναγκάζοντάς τον να μεταφέρει ένα μεγεθυντικό φακό για κοντινή εργασία και ένα τηλεσκόπιο τσέπης για να βλέπει οτιδήποτε σε μη κοντινή απόσταση (ο Χερν απέφευγε τα γυαλιά, πιστεύοντας ότι σταδιακά θα αδυνάτιζαν περισσότερο την όρασή του). Η ίριδα ήταν μόνιμα ξεθωριασμένη και έκανε τον Χερν νευρικό για την εμφάνισή του για το υπόλοιπο της ζωής του, κάνοντάς τον να καλύπτει το αριστερό του μάτι όταν συνομιλούσε και να ποζάρει για φωτογραφίες προφίλ, ώστε να μη φαίνεται το αριστερό του μάτι.
Το 1867 ο Χένρι Μολινέ, που είχε γίνει οικονομικός διαχειριστής της Σάρας Μπρέναν, χρεοκόπησε μαζί της. Δεν υπήρχαν χρήματα για δίδακτρα και ο Χερν εστάλη στο Ηστ Εντ του Λονδίνου να ζήσει με την πρώην υπηρέτρια της Μπρέναν. Αυτή και ο σύζυγός της δεν είχαν χρόνο ή χρήματα για τον Χερν, που περιφερόταν στους δρόμους, περνούσε την ώρα του σε πτωχοκομεία και γενικά ζούσε ξεριζωμένος άσκοπα. Κυριότερες πνευματικές του δραστηριότητες αποτελούσαν επισκέψεις σε βιβλιοθήκες και στο Βρετανικό Μουσείο.
Μετανάστευση στο Σινσινάτι
Το 1869 ο Χένρι Μολινέ είχε ανακτήσει κάποια οικονομική σταθερότητα και η Μπρέναν, στα 75 της, ήταν ανάπηρη. Αποφασίζοντας να σταματήσει να ξοδεύει για τον δεκαεννιάχρονο Χερν, αγόρασε ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή για τη Νέα Υόρκη και έδωσε οδηγίες στον Χερν να πάει στο Σινσινάτι, να βρει την αδελφή του Μολινέ και τον σύζυγό της, Τόμας Κάλιναν, και να έχει τη βοήθειά τους για να ζήσει. Οταν συναντήθηκε με τον Χερν στο Σινσινάτι, η οικογένεια δεν είχε πολλά να του δώσει. Ο Κάλιναν του έδωσε 5 δολάρια και του ευχήθηκε καλή τύχη. Όπως θα έγραφε αργότερα ο Χερν «Πετάχτηκα για να αρχίσω τη ζωή μου άφραγκος στο πεζοδρόμιο μιας αμερικανικής πόλης».
Για κάποιο διάστημα ήταν εξαθλιωμένος, ζούσε σε στάβλους ή αποθήκες σε αντάλλαγμα για χαμαλοδουλειές. Τελικά έγινε φίλος με τον Άγγλο τυπογράφο και κοινοτιστή Χένρι Γουότκιν, που τον απασχόλησε στο τυπογραφείο του, τον βοήθησε να βρει διάφορες δουλειές του ποδαριού, του δάνειζε βιβλία από τη βιβλιοθήκη του, περιλαμβανομένων των ουτοπιστών Φουριέ, Ντίξον και Νόις, και του έδωσε ένα παρατσούκλι, που του κόλλησε για το υπόλοιπο της ζωής του, Το Κοράκι, από το ποίημα του Πόε. Ο Χερν σύχναζε επίσης στη Δημόσια Βιβλιοθήκη του Σινσινάτι, που εκείνη την εποχή είχε περίπου 50.000 τόμους. Την άνοιξη του 1871 μια επιστολή από τον Χένρι Μολινέ τον πληροφόρησε για το θάνατο της Σάρας Μπρέναν και τον ορισμό του Μολινέ ως μοναδικού εκτελεστή της διαθήκης. Αν και η Μπρέναν τον είχε ορίσει ως δικαιούχο μιας ετήσιας προσόδου όταν έγινε κηδεμόνας του, ο Χερν δεν πήρε τίποτα από την περιουσία και δεν ξαναείχε ποτέ νέα από τον Μολινέ.
Δημοσιογραφικό και λογοτεχνικό έργο
Με τη δύναμη του ταλέντου του ως συγγραφέα, ο Χερν έπιασε δουλειά ως δημοσιογράφος στο The Cincinnati Enquirer, εργαζόμενος για την εφημερίδα από το 1872 ως το 1875. Γράφοντας με δημιουργική ελευθερία σε μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες που κυκλοφορούσαν στο Σινσινάτι, έγινε γνωστός για τις μακάβριες περιγραφές τοπικών φόνων, καλλιεργώντας τη φήμη του κορυφαίου συγκλονιστικού δημοσιογράφου της εφημερίδας, καθώς και του συγγραφέα των ευαίσθητων περιγραφών μερικών από τα μειονεκτούντα άτομα του Σινσινάτι. Αφότου μία από τις ιστορίες του φόνων, ο Φόνος του Τάνιαρντ, είχε διαρκέσει επί μήνες το 1874, ο Χερν εδραίωσε τη φήμη του ως ο τολμηρότερος δημοσιογράφος του Σινσινάτι και το Enquirer αύξησε το μισθό του από 10 σε 25 δολάρια τη βδομάδα.
Η Βιβλιοθήκη της Αμερικής (μη κερδοσκοπικός εκδότης αμερικάνικης λογοτεχνίας) επέλεξε μία από αυτές τις περιγραφές φόνων, το Gibbeted, για να τη συμπεριλάβει στην ανασκόπηση δύο αιώνων Αμερικανικού Αληθινού Εγκλήματος, το 2008.
Το 1874 ο Χερν και ο νεαρός Χένρι Φάρνι (1847-1916, γεννημένος στη Γαλλία, ζωγράφος και εικονογράφος), αργότερα διάσημος ζωγράφος της Αμερικάνικης Δύσης, έγραψαν, εικονογράφησαν και εξέδωσαν ένα οχτασέλιδο εβδομαδιαίο περιοδικό τέχνης, λογοτεχνίας και σάτιρας με τον τίτλο Ye Giglampz. Το έργο θεωρήθηκε από ένα κριτικό του εικοστού αιώνα «Ίσως το συναρπαστικότερο έργο διαρκείας που ανέλαβε ο Χερν».
Πρώτος γάμος, διαζύγιο και απόλυση από το Enquirer
Στις 14 Ιουνίου 1874 ο Χερν, 24 ετών, παντρεύτηκε την Αλίθια (Μάτι) Φόλεϊ, μια εικοσάχρονη Αφροαμερικανίδα, πράξη που παραβίαζε τον νόμο του Οχάιο κατά της επιμειξίας, την εποχή εκείνη. Τον Αύγουστο του 1875, ανταποκρινόμενο σε παράπονα του τοπικού κλήρου για τις αντιθρησκευτικές του απόψεις και σε πίεση πολιτικών του τόπου, προσβεβλημένων από μερικά σατιρικά του κείμενα στο Ye Giglampz, το Enquirer τον απέλυσε, επικαλούμενο ως αιτία τον παράνομο γάμο του. Έπιασε δουλειά στην αντίπαλη εφημερίδα The Cincinnati Commercial. Το Enquirer προσφέρθηκε να τον ξαναπροσλάβει όταν οι ιστορίες του άρχισαν να εμφανίζονται στο Commercial και η κυκλοφορία του άρχισε να αυξάνεται, αλλά ο Χερν, εξοργισμένος από τη συμπεριφορά της εφημερίδας, αρνήθηκε. Ο Χερν και η Φόλεϊ χώρισαν, αλλά προσπάθησαν αρκετές φορές να τα ξαναβρούν πριν πάρουν διαζύγιο το 1877. Η Φόλεϊ ξαναπαντρεύτηκε το 1880.
Ενώ εργαζόταν για το Commercial ο Χερν δέχθηκε να μεταφερθεί στην κορυφή του ψηλότερου κτιρίου του Σινσινάτι, στην πλάτη ενός επισκευαστή καμπαναριών, του Τζόζεφ Ροντρίγκεζ Γουέστον, και έγραψε μια μισοτρομακτική, μισοκωμική περιγραφή της εμπειρίας του. Την ίδια επίσης εποχή ο Χερν έγραψε μια σειρά περιγραφές των συνοικιών Μπακτάουν και Λίβι του Σινσινάτι «... μια από τις λίγες εικόνες που έχουμε της ζωής των μαύρων σε μια μεθοριακή πόλη την περίοδο μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο». Κατέγραψε επίσης αμέτρητους στίχους τραγουδιών που άκουσε να τραγουδούν μαύροι μουσικοί της εποχής.
Νέα Ορλεάνη
Το φθινόπωρο του 1877, πρόσφατα διαζευγμένος από τη Μάτι Φόλεϊ και ανήσυχος, ο Χερν είχε αρχίσει να παραμελεί τη δουλειά του στην εφημερίδα για να μεταφράζει στα Αγγλικά έργα του Γάλλου συγγραφέα Γκωτιέ. Απογοητευόταν επίσης όλο και περισσότερο από το Σινσινάτι, γράφοντας στο Χένρι Γουότκιν, «Είναι ώρα να φεύγεις από το Σινσινάτι, όταν αρχίζουν να το αποκαλούν Παρίσι της Αμερικής». Με την υποστήριξη του Γουότκιν και του εκδότη του Cincinnati Commercial Μίρατ Χάλστεντ ο Χερν έφυγε από το Σινσινάτι για τη Νέα Ορλεάνη, όπου αρχικά έγραψε ανταποκρίσεις για το Commercial στη στήλη Gateway to the Tropics.
Ο Χερν έζησε στη Νέα Ορλεάνη για μια σχεδόν δεκαετία, γράφοντας πρώτα για την εφημερίδα Daily City Item, αρχίζοντας τον Ιούνιο του 1878 και αργότερα για τον Times Democrat. Καθώς το Item ήταν μια τετρασέλιδη έκδοση, το συντακτικό έργο του Χερν άλλαξε θεαματικά τον χαρακτήρα της εφημερίδας. Ξεκίνησε στο Item ως συντάκτης ειδήσεων και στη συνέχεια επεκτάθηκε σε κριτικές βιβλίων του Φράνσις Μπρετ Χαρτ και του Εμίλ Ζολά, περιλήψεις κομματιών σε εθνικά περιοδικά όπως το Harper’s και δημοσιογραφικά άρθρα εισαγωγικά βουδιστικών και σανσκριτικών κειμένων. Ως συντάκτης ο Χερν δημιούργησε και δημοσίευσε σχεδόν διακόσια χαρακτικά από την καθημερινή ζωή και τους ανθρώπους της Νέας Ορλεάνης, καθιστώντας το Item την πρώτη εφημερίδα του Νότου που εισήγαγε σκίτσα και της έδωσε άμεση κυκλοφοριακή ώθηση. Ο Χερν σταμάτησε να σκαλίζει τις ξυλογραφίες μετά από έξι μήνες, όταν διαπίστωσε ότι η καταπόνηση ήταν πολύ μεγάλη για το μάτι του.
Στα τέλη του 1881 ο Χερν πήρε μια θέση συντάκτη στον Times Democrat της Νέας Ορλεάνης και εργαζόταν μεταφράζοντας άρθρα από γαλλικές και ισπανικές εφημερίδες, καθώς και γράφοντας άρθρα και κριτικές για θέματα της επιλογής του. Συνέχισε επίσης το μεταφραστικό έργο του Γάλλων συγγραφέων στα Αγγλικά: του Ζεράρ ντε Νερβάλ, του Ανατόλ Φρανς και ιδιαίτερα του Πιέρ Λοτί, συγγραφέα που επηρέασε το συγγραφικό ύφος του ίδιου του Χερν.
Ο Χερν δημοσίευσε επίσης στο Harper's Weekly το πρώτο γνωστο άρθρο (1883) για τους Φιλιππινέζους στις Ηνωμένες Πολιτείες, τους Μανίλαμεν ή Ταγκάλογκ, ένα από τα χωριά των οποίων είχε επισκεφθεί στο Σαιν Μαλό της Λουϊζιάνα.
Ο τεράστιος αριθμός των κειμένων του για τη Νέα Ορλεάνη και τα περίχωρά της, πολλά από τα οποία δεν έχουν συγκεντρωθεί, αφορούν, μεταξύ άλλων, τον κρεολικό πληθυσμό της πόλης και την ιδιαίτερη κουζίνα του, τη Γαλλική Όπερα, το Βουντού της Λουϊζιάνα και τη Μαύρη Μουσική.
Τα κείμενα του Χερν για εθνικές εκδόσεις, όπως τα Harper's Weekly και Scribner's Magazine, βοήθησαν στη δημιουργία της φήμης της Νέας Ορλεάνης ως μιας πόλης με ξεχωριστή κουλτούρα, που έμοιαζε περισσότερο με εκείνη της Ευρώπης και της Καραϊβικής παρά με εκείνη της Βόρειας Αμερικής.
Ο Χερν έγραφε ενθουσιωδώς για τη Νέα Ορλεάνη, αλλά έγραφε επίσης και για την παρακμή της πόλης, «μια νεκρή νύφη στεφανωμένη με άνθη πορτοκαλιάς».
Τα κείμενα του Χερν για τις εφημερίδες της Νέας Ορλεάνης περιελάμβαναν ιμπρεσσιονιστικές περιγραφές τόπων και χαρακτήρων και πολλά άρθρα που κατήγγειλλαν την πολιτική διαφθορά, την εγκληματικότητα στους δρόμους, τη βία, τη μισαλλοδοξία και τις αποτυχίες των υπεύθυνων της δημόσιας παιδείας και υγείας. Παρά το γεγονός ότι πιστώνεται με την «εφεύρεση» της Νέας Ορλεάνης ως τόπου εξωτικού και μυστηριώδους, οι νεκρολογίες του των ηγετών του βουντού Μαρί Λεβό και Δρ. Τζον Μοντενέ ήταν πραγματιστικές και απομυθοποιητικές. Συλλογές κειμένων του Χερν για τη Νέα Ορλεάνη έχουν συγκεντρωθεί και δημοσιευθεί σε πολλά έργα, αρχίζοντας με τα Κρεολικά Σκίτσα το 1924 και πιο πρόσφατα (2001) στο Εφευρίσκοντας τη Νέα Ορλεάνη: Κείμενα του Λευκάδιου Χερν.
Τα γνωστότερα βιβλία του Χερν στη Λουϊζιάνα είναι :
Την εποχή που ζούσε εκεί ο Χερν ήταν ελάχιστα γνωστός, όπως ακόμη και σήμερα για τα γραπτά του για τη Νέα Ορλεάνη, εκτός από τους ντόπιους θιασώτες του πολιτισμού. Εντούτοις, από όσους έχουν ζήσει στη Νέα Ορλεάνη, μόνο για τον Λούις Άρμστρονγκ έχουν γραφτεί περισσότερα βιβλία από όσα για τον Χερν.
Δύο χρόνια στις Γαλλικές Δυτικές Ινδίες
Το Harper's έστειλε τον Χερν στις Γαλλικές Δυτικές Ινδίες ως ανταποκριτή το 1887. Πέρασε δύο χρόνια στη Μαρτινίκα και, εκτός από τα κείμενά του για το περιοδικό, έγραψε δύο βιβλία: Δυο Χρόνια στις Γαλλικές Δυτικές Ινδίες και Γιούμα, η Ιστορία μιας Σκλάβας των Δυτικών Ινδιών, που δημοσιεύθηκαν το 1890.
Ματσούε
Το 1890 ο Χερν πήγε στην Ιαπωνία σε μια αποστολή ως ανταποκριτής εφημερίδας, που γρήγορα τερματίστηκε. Στην Ιαπωνία βρήκε όμως μια εστία και τη μεγαλύτερή του έμπνευση. Με τη βοήθεια του Μπάζιλ Χολ Τσάμπερλεν (Άγγλου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο) ο Χερν απέκτησε μια θέση καθηγητή το καλοκαίρι του 1890 στη Νομαρχιακή Σχολή του Σιμάνε στο Ματσούε, πόλη της δυτικής Ιαπωνίας, στις ακτές της Ιαπωνικής Θάλασσας.
Κουμαμότο και Κόμπε
Στα τέλη του 1891 ο Χερν μετακόμισε στο Κουμαμότο του Κιούσου, όπου, με τη βοήθεια του Τσάμπερλεν, εξασφάλισε θέση καθηγητή στην Πέμπτη Ανώτερη Σχολή. Στο Κουμαμότο έζησε τα επόμενα τρία χρόνια και ολοκλήρωσε το πρώτο του βιβλίο για την Ιαπωνία, Ματιές στην Άγνωστη Ιαπωνία (1894).
Τόκιο
Τον Ιανουάριο του 1896 ο Λευκάδιος Χερν πολιτογραφήθηκε Ιάπωνας, παίρνοντας το όνομα Γιάκουμο Κοϊζούμι, και τον Αύγουστο, με κάποια βοήθεια από τον Τσάμπερλεν, άρχισε να διδάσκει αγγλική λογοτεχνία στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο, εργασία που είχε μέχρι το 1903.
Το 1904 ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ουασέντα στο Σιντζούκου στο Τόκιο.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1904 πέθανε από καρδιακή ανακοπή σε ηλικία 54 ετών. Ο τάφος του είναι στο Νεκροταφείο Ζοσιγκάγια, στο Τοσίμα του Τόκιο.
Μία μικρή νεκρική πομπή μετέφερε τη σορό του στον παλιό ναό Κομπουπέρα. Μπροστά υπήρχαν τα βουδιστικά λάβαρα, πίσω δυο μικρά παιδιά που κουβαλούσαν ζωντανά πουλιά σε μικρά κλουβιά που θα τα άφηναν ελέυθερα συμβολίζοντας τη φυγή της ψυχής από τα δεσμά της. Ακολουθούσαν τα άτομα που κουβαλούσαν το φέρετρό του, πιο πίσω οι ιερείς με τα κουδουνάκια τους και το φαγητό για τον νεκρό, ενώ την πομπή έκλειναν η οικογένεια και οι φίλοι του νεκρού. Στην πλάκα που έστησαν οι φοιτητές του υπήρχε το εξής κείμενο:
Στον Λευκάδιο Χερν, του οποίου η πένα υπήρξε πιο ισχυρή ακόμα και από τη ρομφαία του ένδοξου έθνους που αγάπησε, έθνους που πιο μεγάλη τιμή του υπήρξε ότι τον δέχτηκε στις αγκάλες του ως πολίτη και του πρόσφερε, αλίμονο, τον τάφο.
Άπαντα
Οι πρώτες ανθολογίες από το δημοσιογραφικό έργο του Λευκάδιου Χερν στη Νέα Ορλεάνη, όλες μεταθανάτιες εκδόσεις, είναι:
Τα πρώτα βιβλία του, κατά την αμερικανική περίοδο της ζωής του, είναι :
Όλα τα βιβλία του Λευκάδιου Χερν στην Ιαπωνία γράφτηκαν στα Αγγλικά. Αυτά είναι:
Αποσπάσματα των πιο πάνω έργων με τον συγκεντρωτικό τίτλο Η χώρα των χρυσανθέμων εκδόθηκαν σε μετάφραση Γιώργου Καλαμαντή από τις εκδόσεις "Κέδρος" (1998)
Ένα χρόνο μετά τον θάνατό του κυκλοφόρησε η πρώτη ανθολογία αδημοσίευτων ή μη ανθολογημένων, σε προηγούμενο βιβλίο του, κειμένων του:
Μεταφράσεις
Ο Λευκάδιος Χερν υπήρξε ένας από τους πρώτους, και πιο αξιοσέβαστους, μεταφραστές γαλλικής λογοτεχνίας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, μεταφράζοντας έργα των Θεόφιλου Γκωτιέ, Ανατόλ Φρανς, Γκυστάβ Φλωμπέρ, Γκυ ντε Μωπασσάν, Πιέρ Λοτί, Εμίλ Ζολά κ.ά, ενώ συγκαταλέγεται και ανάμεσα στους πρώτους αξιόλογους μεταφραστές του ιαπωνικού λογοτεχνικού είδους χαϊκού στα Αγγλικά.
Κριτική, αποδοχή, επίδραση
Ο Ιάπωνας ποιητής Γιόνε Νογκούτσι (1875-1947) είχε δηλώσει για τον Χερν: Το ελληνικό του ταμπεραμέντο και η γαλλική του κουλτούρα πάγωσαν όπως ένα λουλούδι στον Βορρά.
Στο μυθιστόρημα του Ίαν Φλέμινγκ του 1964 Ζεις Μονάχα Δυο Φορές, ο Τζέιμς Μποντ αντιτάσσει στο περί νέμεσης σχόλιο του Μπλόφελντ «Έχεις ποτέ ακούσει τη γιαπωνέζικη έκφραση “κιρισούτε γκομέν”;» την απάντηση «Άσε τον Λευκάδιο Χερν, Μπλόφελντ».
Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Μασάκι Κομπαγιάσι διασκεύασε τέσσερεις ιστορίες του Χερν στην κινηματογραφική ταινία του (1965) Καϊντάν (Ιστορίες Φαντασμάτων).
Η ζωή και το έργο του Χερν παρουσιάστηκαν στο Όνειρο Καλοκαιρινής Μέρας, θεατρικό έργο που περιόδευσε στην Ιρλανδία τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2005, που ανέβηκε από την Θεατρική Εταιρεία Αφηγητών Παραμυθιών και σκηνοθετήθηκε από τον Λίαμ Χάλιγκαν. Είναι λεπτομερειακή δραματοποίηση της ζωής του Χερν, περιλαμβανομένων τεσσάρων του ιστοριών φαντασμάτων.
Μουσεία
Το πρώτο μουσείο στον ευρωπαϊκό χώρο για τον Λευκάδιο Χερν εγκαινιάσθηκε ως Ιστορικό Κέντρο Λευκάδιου Χερν στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Λευκάδας, στις 4 Ιουλίου 2014. Το Μουσείο περιλαμβάνει πρώτες εκδόσεις, σπάνια βιβλία και ιαπωνικά συλλεκτικά αντικείμενα. Στεγάζεται σε ανακαινισμένη αίθουσα στο ισόγειο του κτιρίου του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Λευκάδας. Ο επισκέπτης με τη βοήθεια φωτογραφιών, κειμένων, εκθεμάτων μπορεί να περιηγηθεί στις σημαντικές στιγμές της εντυπωσιακής ζωής του Λευκάδιου Χερν, αλλά και στους πολιτισμούς της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ιαπωνίας του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα μέσα από το ανοιχτό μυαλό των διαλέξεων, των κειμένων και των ιστοριών του Χερν. Για τη δημιουργία του Ιστορικού Κέντρου Λευκάδιου Χερν συνέβαλαν οι Δήμοι Κουμαμότο, Ματσούε, Σιντζούκου, Γιαϊζού, το Πανεπιστήμιο Τογιάμα, η οικογένεια Κοϊζούμι και άλλοι από Ελλάδα και Ιαπωνία. Στην τελετή παραβρεθήκαν ο Πρέσβης της Ιαπωνίας, ο μορφωτικός ακόλουθος της Ιρλανδικής Πρεσβείας, ο δισέγγονος του Λευκάδιου Χερν, Μπον Κοϊζούμι και η σύζυγός του Σόκο, ο διευθυντής του Αμερικάνικου Κολλεγίου και ο διεθνούς φήμης γλύπτης Μασαάκι Νόντα, το γλυπτό του οποίου κοσμεί τον χώρο του Πνευματικού Κέντρου.
Υπάρχει επίσης ένα πολιτιστικό κέντρο με το όνομα του Χερν στο Πανεπιστήμιο του Ντάραμ στη βορειοανατολική Αγγλία.
Στην Ιαπωνία τρία κύρια μουσεία για τον Λευκάδιο Χερν βρίσκονται στο Ματσούε, στο Κουμαμότο και στο Γιαϊζού.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Ντοκιμαντέρ
Κατηγορία:Ιάπωνες ποιητές Κατηγορία:Ιάπωνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες λαογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί μεταφραστές Κατηγορία:Αμερικανοί κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί χαράκτες Κατηγορία:Αμερικανοί λεξικογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί λαογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί περιηγητές Κατηγορία:Ιρλανδοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιρλανδικής καταγωγής
Χρήστος Γιαννακόπουλος
Ο Χρήστος Γιαννακόπουλος  (1909 – 12 Φεβρουαρίου 1963) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και δημοσιογράφος.
Στη θεατρική συγγραφή ήταν αυτοδίδακτος και η πρώτη του εμφάνιση ως θεατρικού συγγραφέα ήταν το 1929, ενώ ως το 1939 συνεργάστηκε με πολλούς συγγραφείς σε κωμωδίες, επιθεωρήσεις και οπερέτες.
Σκιαγράφησε το χαρακτήρα του Έλληνα μικροαστού με τις αντιφάσεις, τις ψευδαισθήσεις και τα αδιέξοδα που αντιμετώπιζε. Ξεχώρισε για την αμεσότητα της γραφής του, την ευαισθησία την αισιοδοξία και την οικειότητά του.
Πέθανε το Φεβρουάριο του 1963.
Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων έργων του Χρ Γιαννακόπουλου.
Μεγιδδώ
Η Μεγιδδώ (مجیدو,, Megiddo) ήταν αρχαία πόλη του Ισραήλ που δέσποζε στο πέρασμα μεταξύ των λόφων της οροσειράς του Καρμήλου. Χάρις στην ιστορική της σημασία, σήμερα θεωρείται μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς και βρίσκεται υπο την προστασία της UNESCO.
Ετυμολογία
Η Μεγιδδώ ήταν γνωστή στην Ακκαδική γλώσσα που χρησιμοποιούνταν στην Ασσυρία ως Μαγκιντού (Magiddu) ή Μαγκαντού (Magaddu), στα Αιγυπτιακά ως Μακέτι (Maketi), Μακιτού (Makitu) και Μακεντό (Makedo), στις Επιστολές της Αμάρνα, ως Μάγκιντα και Μάκιντα, στα Ελληνικά κατά την Μετάφραση των Εβδομήκοντα ως Μεγιδδώ ή Μαγεδδών, και στα Λατινικά στην Βουλγάτα ως Μάγκεντο (Mageddo).
Το Βιβλίο της Αποκάλυψης αναφέρει μια αποκαλυπτική μάχη στον Αρμαγεδδών (Αποκάλυψη 16:16) ένα όνομα απο την Ελληνιστική Κοινή, που προέρχεται από το εβραϊκό "Har Megiddo", που σημαίνει "Όρος της Μεγιδδώ". Το "Αρμαγεδδών" έχει γίνει συνώνυμο για το τέλος του κόσμου.
Τοποθεσία
Εξουσίαζε κάποτε μια κύρια στρατιωτική και εμπορική οδό που συνέδεε την Ασία και την Αφρική. Η τοποθέτηση της ανάμεσα απο τις πόλεις Ασώρ και Γεζέρ την έκανε μια πολύ σημαντική στρατηγική τοποθεσία. Βρίσκεται κοντά στις όχθες του ποταμού Κισών (γνωστός ως και χείμαρρος Κισών λόγω του ότι φούσκωνε με τις χειμερινές βροχές). Η Μεγιδδώ βρίσκεται σε μία πεδιάδα κοντά στην οροσειρά του Καρμήλου.
Το έργο του Βασιλιά Σολομώντα στην Μεγιδδώ
Ο Σολομώντας κατά την βασιλεία του (972 π.χ.) ήταν αυτός που φρόντισε για την ανοικοδόμηση πολλών πόλεων όπως της πυρποληθείσας Γεζέρ, της Μεγιδδώ αλλά και της Ιερουσαλήμ. Για να προστατεύσει την Μεγιδδώ απο τους εχθρούς του ο Βασιλέας οχύρωσε την πόλη με υπερυψωμένα τείχη και πύλες.
Ανασκαφές
Η Μεγιδδώ έχει ανασκαφεί μέχρι σήμερα τρεις φορές. Οι πρώτες ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν μεταξύ του 1903 και του 1905 από τον Γκότλιμπ Σουμάχερ (Gottlieb Schumacher) για τη Γερμανική Εταιρεία Μελέτης της Παλαιστίνης. Οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν ήταν στοιχειώδεις για τα μετέπειτα δεδομένα και οι σημειώσεις και τα αρχεία του Σουμάχερ καταστράφηκαν κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο πριν δημοσιευτούν. Μετά τον πόλεμο, ο Καρλ Βάτζινγκερ δημοσίευσε τα υπόλοιπα διαθέσιμα δεδομένα από την εκσκαφή.
Μεταφορά (σκάκι)
Η μεταφορά στο σκάκι είναι μια ακολουθία κινήσεων που οδηγεί σε μια θέση η οποία μπορεί επίσης να επιτευχθεί με μια άλλη πιο κοινή ακολουθία κινήσεων. Οι μεταφορές είναι ιδιαίτερα συχνές στα ανοίγματα, όπου μπορεί να επιτευχθεί μια δεδομένη θέση από διαφορετικές αλληλουχίες κινήσεων. Οι παίκτες μερικές φορές χρησιμοποιούν σκόπιμα τις μεταφορές προκειμένου να αποφευχθούν κάποιες βαριάντες που αντιπαθούν, είτε για να οδηγήσουν τους αντιπάλους τους σε άγνωστα και άβολα μονοπάτια, είτε απλά για να τους ανησυχήσουν.
Μεγιδδώ
Ανασκαφές
Το 1925, οι εκσκαφές συνεχίστηκαν από το Ανατολικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Σικάγου, χρηματοδοτούμενες από τον Τζον Ντ. Ροκφέλερ Τζ., συνεχίζοντας μέχρι το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το έργο διευθύνθηκε αρχικά από τον Κλάρενς Σ. Φίσερ, και αργότερα από τους Φίλιπ Λάνγκσταφ, Ρόμπερτ Λαμόν και Γκόρντον Λάουντ. Το Ινστιτούτο Ανατολής σκόπευε να ανασκάψει εντελώς ολόκληρο το Τελ, στρώμα προς στρώμα, αλλά τα χρήματα εξαντλήθηκαν πριν μπορέσουν να το κάνουν. Σήμερα οι εκσκαφές περιορίζονται σε ένα τετράγωνο ή μια τάφρο με το σκεπτικό ότι πρέπει να αφήσουν κάτι στους μελλοντικούς αρχαιολόγους με καλύτερες τεχνικές και μεθόδους.
Μεταφορά (σκάκι)
Ο σκακιστικός όρος «μεταφορά» σημαίνει μετατόπιση του παιχνιδιού σε μια διαφορετική διαδρομή ανοίγματος από εκείνη την οποία ξεκίνησε.
Μεγιδδώ
Ανασκαφές
Ο Γιγκαέλ Γιαντίν (יִגָּאֵל יָדִין) πραγματοποίησε ανασκαφές το 1960, το 1966, το 1967 και το 1971 για το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο. Τα επίσημα αποτελέσματα αυτών των ανασκαφών δημοσιεύθηκαν από την Άναμπερ Ζαρζέκι-Πέλεγκ στη μονογραφία του Εβραϊκού Πανεπιστημίου 2016 "Qedem 56".
Η Μεγιδδώ από το 1994 αποτέλεσε αντικείμενο εξαμηνιαίων ανασκαφικών εκστρατειών που διεξήχθησαν από την αρχαιολογική αποστολή του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ.
Μεταφορά (σκάκι)
Οι πίνακες μεταφοράς αποτελούν ουσιαστικό μέρος του σκακιστικού προγράμματος ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Μεγιδδώ
Ανασκαφές
Το 2010, πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές στην ανατολική πλευρά της πόλης Μεγιδδώ που προέρχεται απο την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού.
Αρχαιολογικά χαρακτηριστικά
Ένα μονοπάτι οδηγεί μέσα από μια πύλη με θέα στις ανασκαφές του Oriental Institute. Μια συμπαγής κυκλική πέτρινη δομή έχει ερμηνευτεί ως βωμός από την εποχή των Χαναναίων. Κοντά στον ίδιο χώρο, υπάρχουν:
Μεταφορά (σκάκι)
Θέσεις που επιτεύχθηκαν από διαφορετικές διαδρομές
Για παράδειγμα, η πρώτη θέση μπορεί να επιτευχθεί από το Γκαμπί της βασίλισσας:
Μεγιδδώ
Ο Μεγάλος Ναός
Ο 5 χιλιάδων χρόνων "Μεγάλος Ναός" της Μεγιδδώ, που χρονολογείται στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού (3500-331 π.Χ.), έχει περιγραφεί από τους ανασκαφείς ως «το πιο μνημειακό οικοδόμημα που έχει αποκαλυφθεί μέχρι στιγμής και συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες κατασκευές της εποχής του στην Εγγύς Ανατολή.». Η κατασκευή περιλαμβάνει ένα τεράστιο καταφύγιο 47,5 επί 22 μέτρων. Ο ναός είναι περισσότερο από δέκα φορές μεγαλύτερος από τον τυπικό ναό της εποχής. Το πρώτο τείχος κατασκευάστηκε την περίοδο της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού. Προσδιορίστηκε ότι ο ναός ήταν ο τόπος τελετουργικής θυσίας των ζώων. Οι διάδρομοι χρησιμοποιήθηκαν ως αποθέματα πολιτιστικών αντικειμένων για την αποθήκευση οστών μετά από τελετουργική θυσία. Περισσότερο από το 80% των ζωικών υπολειμμάτων ήταν νεαρά αιγοπρόβατα. Τα υπόλοιπα ήταν βοοειδή.
Μεταφορά (σκάκι)
Θέσεις που επιτεύχθηκαν από διαφορετικές διαδρομές
Αλλά η θέση αυτή μπορεί επίσης να επιτευχθεί από το Αγγλικό άνοιγμα:
Μεγιδδώ
Κοσμήματα
Το 2010, μια συλλογή κομματιών κοσμημάτων βρέθηκε σε μια κεραμική κανάτα. Τα κοσμήματα χρονολογούνται γύρω στο 1100 π.Χ. Η κανάτα υποβλήθηκε σε μοριακή ανάλυση για τον προσδιορισμό του περιεχομένου. Η συλλογή ανήκε πιθανότατα σε μια πλούσια οικογένεια Χαναναίων, που πιθανότατα ανήκε στην κυρίαρχη ελίτ.
Ελεφαντόδοντα
Στο Τελ Μεγιδδώ (στην αρχαία πόλη), βρέθηκαν λεπτά γλυπτά ελεφαντόδοντου και η πλειοψηφία τους ανασκάφηκε από τον Γκόρντον Λάουντ. Τα ελεφαντόδοντα εκτίθενται στο Oriental Institute του Σικάγου και στο Μουσείο Ροκφέλλερ στην Ιερουσαλήμ. Βρέθηκαν στο στρώμα (επίπεδο) της ύστερης εποχής του χαλκού της τοποθεσίας. Σκαλισμένα από κοπτήρες ιπποπόταμου από το Νείλο, δείχνουν αιγυπτιακή στυλιστική επιρροή. Βρέθηκε μια θήκη ελεφαντόδοντου με την δέλτο του Ραμσής Γ΄.
Μεταφορά (σκάκι)
Θέσεις που επιτεύχθηκαν από διαφορετικές διαδρομές
Και έτσι το Αγγλικό άνοιγμα μεταφέρθηκε σε Γκαμπί της βασίλισσας.
Η δεύτερη θέση δείχνει ένα άλλο παράδειγμα, όπου η θέση μπορεί να επιτευχθεί από τη Γαλλική άμυνα.