cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κένι Γκάμπριελ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λοκομοτίβ Κουμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Καρσίγιακα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Γιολάνδη του Ανζού
Η Γιολάνδη του Ανζού ή Γιολάνδη του Μπαρ (Γαλλική γλώσσα : Yolande d'Anjou, 2 Νοεμβρίου 1428 - 23 Μαρτίου 1483) δούκισσα της Λωρραίνης (1473) και του Μπαρ (1480) ήταν κόρη του Ρενέ Α΄ της Νάπολης και της Ισαβέλλας δούκισσας της Λωρραίνης. Η Γιολάντα λόγω των πολλών της τίτλων ήταν γνωστή ως Γιολάνδη της Λωρραίνης και Γιολάνδη του Ανζού, παραχώρησε τις περιοχές και τους τίτλους της στον σύζυγο και τον γιο της. Η νεότερη αδελφή της Μαργαρίτα του Ανζού ήταν σύζυγος του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου ΣΤ΄.
Ο Χένρικ Χέρτς έγραψε τον 19ο αιώνα ένα έργο που συσχετιζόταν με τα νεανικά χρόνια της κόρης του βασιλιά Ρενέ, την παρουσίαζε σαν μια όμορφη τυφλή πριγκίπισσα που ζούσε σε έναν παραδεισένιο κήπο. Το έργο ενέπνευσε τον Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι για να γράψει την όπερα "Γιολάντα", δεν υπάρχει ωστόσο καμιά ένδειξη ότη ήταν τυφλή. Παντρεύτηκε (1445) τον ξάδελφο της Φρειδερίκο Β΄ της Λωρραίνης κόμη του Βωντεμόν στο Νανσύ ως αποτέλεσμα της διαμάχης που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον πατέρα της και τον πεθερό της Αντώνιο για την διαδοχή του δουκάτου της Λωρραίνης. Με τον γάμο λυνόταν οριστικά το πρόβλημα της διαδοχής αφού το δουκάτο θα το κληρονομούσε ο μεγαλύτερος γιος της. Παιδιά τους ήταν:
Όταν πέθανε πρόωρα ο ανεψιός της Νικόλαος Α΄ του Ανζού (1473) κληρονόμησε το Δουκάτο της Λωρραίνης, πέρασε αμέσως στα χέρια του μεγαλύτερου γιου της Ρενέ Β΄, το ίδιο έγινε με το Δουκάτο του Μπαρ όταν πέθανε ο πατέρας της (1480). Πέθανε στα γενέθλια της αδελφής της Μαργαρίτας (23 Μαρτίου 1483) που είχε πεθάνει το προηγούμενο καλοκαίρι, ήταν 54 ετών.
Θρύλοι
thumb|left|250px|Γλυπτό που απεικονίζει την τυφλή Γιολάντα όπως περιγράφεται στο έργο του Χένρικ Χέρτς Ο διάσημος Δανός ποιητής Χένρικ Χέρτς έγραψε ένα δράμα σχετικά με την κόρη του βασιλιά Ρενέ (1845), περιγράφεται σαν μια πανέμορφη 16χρονη πριγκίπισσα που ζούσε σε έναν παραδεισένιο κήπο. Είχε μείνει τυφλή από ένα παιδικό ατύχημα αλλά οι αυλικοί της έπρεπε να το κρατήσουν μυστικό, ένας Μαυριτανός γιατρός είχε αναλάβει να αποκαταστήσει σταδιακά την όραση της. Ο κόμης του Βοντεμόν έφτασε με στόχο τον γάμο που είχε τακτοποιηθεί αλλά την μισούσε, την συνάντησε κατά τύχη στον κήπο που ζούσε χωρίς να γνωρίζει ποια είναι και την ερωτεύτηκε. Ο κόμης ανακάλυψε ότι είναι τυφλή της το είπε αλλά δεν μπόρεσε να το καταλάβει, ο γιατρός κατάφερε τελικά να την θεραπεύσει. Η παρουσίαση της Γιολάντας σαν μια πανέμορφη κοπέλα έγινε εξαιρετικά δημοφιλής, το έργο του Χένρικ Χέρτς μεταφράστηκε σε αμέτρητες γλώσσες. Η Ρωσική μετάφραση του Φιόντορ Μίλλερ χρησιμοποιήθηκε σαν υλικό για τον Ρώσο ποιητή Βλάντιμιρ Ζότοφ και έγινε η βάση για την όπερα Γιολάντα του Τσαϊκόφσκι, η πρεμιέρα του έργου έγινε στην Αγία Πετρούπολη (18 Δεκεμβρίου 1892). Το αυθεντικό Δανέζικο όνομα "Γιολάντα" παρουσιάζεται στην Αγγλική μετάφραση του Τέοντορ Μάρτιν. Σε βουβό φιλμ με πρωτοβουλία της Αγγλικής "Τανχάουζερ Κόμπανυ" (1913) τον ρόλο της Γιολάντας ενσάρκωνε η ηθοποιός Μωντ Φίλι. Αργότερα την υπόθεση αντέγραψε Γερμανικό έργο με τίτλο "Το φώς της αγάπης". Στο ψευτοιστορικό βιβλίο "Το Άγιο Αίμα και το Άγιο Δισκοπότηρο" παρουσιάζεται σαν 10ος "Μεγάλος Δάσκαλος της Αδελφότητας της Συών", διαδέχθηκε τον πατέρα της Ρενέ, η υπόθεση στηρίχτηκε σε έγγραφα που δημιουργήθηκαν το 1967.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Δήμος Σερβίων - Βελβεντού
Ο Δήμος Σερβίων & Βελβεντού  ήταν δήμος της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Βελβεντού, Σερβίων και Καμβουνίων και της κοινότητας Λιβαδερού. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 732,2 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 14.830 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011  (17.657 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του νέου δήμου ορίστηκαν τα Σέρβια.
Η διάσπαση του δήμου αποτελούσε πάγιο αίτημα των κατοίκων του δήμου από την εποχή που εφαρμόστηκε το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έτσι, με τροπολογία που παρουσιάστηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019 από το Υπουργείο Εσωτερικών, αποφασίστηκε η διάσπαση του Δήμου, από τον Σεπτέμβριο του 2019 και με την ανάληψη των νέων δημοτικών αρχών που προέκυψαν από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές 2019, σε:
Δήμο Σερβίων με έδρα τα Σέρβια, που περιλαμβάνει τις δημοτικές ενότητες Σερβίων, Καμβουνίων και Λιβαδερού και
Δήμο Βελβεντού με έδρα το Βελβεντό, που περιλαμβάνει μόνο την δημοτική ενότητα Βελβεντού (επανασυστήνεται ο πρώην καποδιστριακός δήμος, με το σχέδιο Κλεισθένης).
Πρόεδροι της Κοινότητας Βελβεντού
...
Δήμαρχοι
...
Κρίστιαν Βελπ
Ο Κρίστιαν Άνσγκαρ Βελπ, (Christian Ansgar Welp),(Ντέλμενχορστ, 2 Ιανουαρίου 1964 - 1 Μαρτίου 2015, Χουντ Κάναλ) ήταν Γερμανός διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,13 μέτρων αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ. Έπαιξε τρία χρόνια στο ΝΒΑ. Το 1993 κατέκτησε με την Εθνική ομάδα της Γερμανίας το Ευρωμπάσκετ, με τον ίδιο να αναδεικνύεται MVP του τουρνουά. Το 1997 κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το Τριπλ Κράουν.
Σταδιοδρομία
Ο Κρίστιαν Βελπ έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του μπάσκετ με τους Ουάσινγκτον Χάσκις, την ομάδα δηλ. του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, με την οποία συμμετείχε στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα από το 1983 έως το 1987.
Οι πολύ καλές του εμφανίσεις τόσο στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα, όσο και στα Ντραφτ του ΝΒΑ του 1987 είχαν σαν αποτέλεσμα τη μεταγραφή του στους Φιλαδέλφεια 76ers, ομάδα του NBA.
Δύο χρόνια μετά, ο Κρίστιαν Βελπ μετεγγράφη στους Σαν Αντόνιο Σπερς, στους οποίους όμως έκατσε παρά μόνο για λίγους μήνες, καθώς μέσα στη σεζόν πήρε μεταγραφή στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, ομάδα επίσης του ΝΒΑ.
Το καλοκαίρι του 1990, ο Γερμανός σέντερ επέστρεψε στη Γερμανία υπογράφοντας συμβόλαιο με τους Μπάγερν Λεβερκούζεν Τζάιαντς, στους οποίους παρέμεινε μέχρι και το 1996. Με τη γερμανική ομάδα κατέκτησε 6 Πρωταθλήματα Γερμανίας (1991, 1992, 1993, 1994, 1995 και 1996) και 3 Κύπελλα Γερμανίας (1991, 1993 και 1995).
Την περίοδο 1996-97, ο Κρίστιαν Βελπ αγωνίστηκε με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς. Η περίοδος εκείνη ήταν μια από τις καλύτερες στην ιστορία του Ολυμπιακού καθώς κατέκτησε όποιο τίτλο διεκδίκησε. Συγκεκριμένα κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος, το Κύπελλο Ελλάδος αλλά και την Ευρωλίγκα. Ο Κρίστιαν Βελπ είχε την ευκαιρία να αγωνιστεί με μεγάλα ονόματα του Ελληνικού μπάσκετ όπως ήταν οι Παναγιώτης Φασούλας, Γιώργος Σιγάλας και Μίλαν Τόμιτς.
Το καλοκαίρι του 1997, ο Κρίστιαν Βελπ αποφάσισε να αφήσει την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό και να επιστρέψει στη Γερμανία για λογαριασμό της Άλμπα Βερολίνου, με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Γερμανίας του 1998 Μέσα στο 1999, πήρε μεταγραφή στην Βιόλα Ρέτζιο Καλάμπρια. Η ιταλική ομάδα ήταν και η τελευταία ομάδα στην οποία αγωνίστηκε ο Βελπ, καθώς λίγο καιρό αργότερα αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση σε ηλικία 35 ετών.
Εθνική ομάδα
Ο Κρίστιαν Βελπ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα μπάσκετ της Γερμανίας. Μάλιστα, έχει κατακτήσει με την Εθνική ομάδα της χώρας του το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1993, με τον ίδιο να αναδεικνύεται MVP του τουρνουά και μέλος της καλύτερης ομάδας.
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος και είχε τρία παιδιά. Μετά την απόσυρσή του από την αγωνιστική δράση, μετακόμισε στο Σιάτλ της Ουάσιγκτον.
Θάνατος
Ο Βελπ πέθανε την 1η Μαρτίου 2015, σε ηλικία 51 ετών έπειτα από καρδιακή ανακοπή. Βρισκόταν για διακοπές στο Χουντ Κάναλ της Ουάσιγκτον.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Σπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βιόλα Ρέτζο Καλάμπρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1985 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1993 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984
Απογραφή Πληθυσμού 1901 (Κύπρος)
Η Απογραφή Πληθυσμού 1901 ήταν η 3η απογραφή πληθυσμού της Κύπρου. Διενεργήθηκε από τη Βρετανική Διοίκηση της Κύπρου. Η προηγούμενη απογραφή ήταν του 1891.
Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της απογραφής ήταν η καταγραφή πληθυσμού 237022 κατοίκων. Οι άνδρες ήταν 121066 και οι γυναίκες 115956.
Επαρχίες
Ο πιο κάτω πίνακας συγκρίνει τα αποτελέσματα των απογραφών κάθε επαρχίας του 1891 και του 1901:
Πηγές
Κατηγορία:Απογραφές πληθυσμού (Κύπρος)
Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε
Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε (πορτογαλικά: Ribeira Grande) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σάντο Αντάο. Έχει έκταση 167 τ.χλμ. και πληθυσμό 21.735 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Ριμπέιρα Γκράντε.
Ενορίες
Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε συμπεριλαμβάνει 4 ενορίες:
Ιστορία
Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε είναι ένας από τους αρχαιότερους δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Στο τέλος του 19ου αιώνα, συγχωνεύτηκε με το Δήμο Παούλ. Έγινε δήμος του Σάντο Αντάο από το 1971.
Παραπομπές
ρ Ριμπειρα Γκραντε
Φερράρα
Η Φερράρα (ιταλικά: Ferrara ) είναι πόλη της Ιταλίας στην Εμίλια-Ρομάνια πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Φερράρας. Βρίσκεται 50 χμ βόρεια-βορειανατολικά της Μπολόνια, πάνω στον Βολάνο, κανάλι-παραπόταμο του Πάδου ο οποίος ρέει 10 χμ βορειότερα από την πόλη. Η πόλη διαθέτει πλατιούς δρόμους και κοσμείται από πολυάριθμα παλάτια πολλά από τα οποία χρονολογούνται από τον 14ο και τον 15ο αιώνα, όταν φιλοξενούσε την Αυλή του Οίκου του Έστε. Για την ομορφιά και την πολιτιστική σημασία της έχει χαρακτηρισθεί από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Η σύγχρονη εποχή έχει φέρει μια αναβίωση της βιομηχανικής δραστηριότητας. Η Φερράρα είναι πάνω στον κύριο σιδηροδρομικό άξονα από την Μπολόνια προς την Πάντοβα και τη Βενετία και έχει διακλαδώσεις προς τη Ραβέννα, το Πότζιο Ρούσκο και το Κοντιγκόρο. Το 2006, χάρις στη σπουδαία ιστορική σημασία της, η Φερράρα έγινε η έδρα του Ιταλικού Μουσείου Ερμιτάζ. Είναι η πέμπτη πόλη στον κόσμο, που συνδέθηκε με το Ρωσικό μουσείο. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε το ίδρυμα Ερμιτάζ Ιταλίας. Πολιούχος της πόλης είναι ο Άγιος Γεώργιος και η ημέρα της πόλης είναι η 23η Απριλίου.
Μεσαίωνας
Η αρχή της Φερράρας είναι αβέβαιη, πιθανότατα αποικήθηκε από τους κατοίκους των λιμνοθαλασσών στο στόμιο του ποταμού Πάδου. Υπάρχουν δύο αρχικά κέντρα εγκατάστασης, ένα γύρω από τον καθεδρικό και το άλλο, το castrum bizantino, η περιοχή Σαν Πιέτρο, στην απέναντι όχθη, όπου ο Πριμάρο εκβάλλει στο κανάλι Βολάνο. Η Φερράρα εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο του Λομβαρδού βασιλιά Δεζιδέριου του 753 μ.Χ., ως πόλη που αποτελεί τμήμα του Εξαρχάτου της Ραβέννας. Ο Δεζιδέριος ενεχυρίασε ένα Λομβαρδικό ducatus ferrariae (΄΄Δουκάτο της Φερράρας΄΄) το 757 στον Πάπα Στέφανο Β΄. Μετά το 984 ήταν φέουδο του Τεντάλντο, κόμη της Μόντενα και της Κανόσα, ανεψιού του αυτοκράτορα Όθωνα Α΄. Στη συνέχεια έγινε ανεξάρτητη και το 1101 καταλήφθηκε με πολιορκία από την κόμισσα Ματθίλδη. Την εποχή αυτή κυριαρχούσαν μερικές μεγάλες οικογένειες, ανάμεσά τους η επιφανής οικογένεια Αντελάρντι (ή Αλεάρντι).
Το 1146 ο Γουλιέλμος Β΄ Αντελάρντι, ο τελευταίος του Οίκου των Αντελάρντι, πέθανε και η περιουσία του περιήλθε, ως προίκα της ανιψιάς του Μαρσεζέλας στον Ομπίτσο Α΄ των Εστε. Υπήρχε μεγάλη εχθρότητα ανάμεσα στη νεοφερμένη οικογένεια και την επιφανή οικογένεια Σαλινγκουέρα, αλλά μετά από μεγάλες διαμάχες ο Ατσο Ζ΄ των Εστε αναγορεύθηκε ισόβιος podesta το 1242. Το 1259 συνέλαβε σε μάχη αιχμάλωτο τον Ετσελίνο της Βερόνας. Τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Ομπίτσο Β΄(1264 - 1293) που έγινε από το λαό ισόβιος άρχοντας της πόλης. Από τότε και στο εξής ο Οίκος των Έστε εγκαταστάθηκε στη Φερράρα. Το 1289 εκλέχθηκε επίσης άρχοντας της Μόντενα και ένα χρόνο αργότερα έγινε άρχοντας του Ρέτζιο. Ο Νικολό Γ΄ (1393 - 1441) υποδέχθηκε πολλούς πάπες με μεγάλη μεγαλοπρέπεια, ιδιαίτερα τον Ευγένιο Δ΄, που έκανε εδώ ένα συμβούλιο το 1438. Ο γιος του Μπόρσο έλαβε τον τίτλο του δούκα των αυτοκρατορικών φέουδων της Μόντενα και του Ρέτζιο από τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Γ΄ το 1452 (χρονιά που γεννήθηκε εδώ ο Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα) και το 1471 έγινε δούκας της Φερράρας από τον Πάπα Παύλο Β΄. Ο 'Ερκολε Α΄(1471 - 1505) διεξήγαγε ένα πόλεμο με τη Βενετία και επαύξησε το μεγαλείο της πόλης.
Αναγέννηση
Ο Αλφόνσο Α' νυμφεύτηκε τη διαβόητη Λουκρητία Βοργία και συνέχισε με επιτυχία τον πόλεμο με τη Βενετία. Το 1509 αφορίστηκε από τον Πάπα Ιούλιο Β΄ και κατανίκησε τον παπικό στρατό το 1512, υπερασπιζόμενος τη Ραβέννα. Κατάφερε πάντως να κάνει ειρήνη με τους επόμενους πάπες. Ήταν ο προστάτης του Αριόστο από το 1518 και μετά. Η Λουκρητία, που πέθανε το 1519 είναι, όπως και άλλα μέλη του οίκου των Έστε, θαμμένη στη μονή του Κόρπους Ντόμινι. Ο γιος του Αλφόνσο Α', ο Έρκολε Β΄, νυμφεύτηκε τη Ρενέ της Γαλλίας, κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας, και εξωράισε τη Φερράρα στη διάρκεια της βασιλείας του (1534 - 1559).
Ο γιος του, ο Αλφόνσο Β΄, νυμφεύτηκε τη Λουκρητία των Μεδίκων, κόρη του μεγάλου δούκα Κόζιμο Α΄ της Τοσκάνης, κατόπιν τη Βαρβάρα των Αψβούργων, αδελφή του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Β΄ και τελικά τη Μαργαρίτα Γκοντζάγκα, κόρη του δούκα της Μάντοβα. Έφθασε τη δόξα της Φερράρας στο ανώτατο σημείο της και ήταν ο προστάτης του Τορκουάτο Τάσσο, του Γκουαρίνι και του Κρεμονίνι, ευνοώντας -όπως πάντα έκαναν οι πρίγκιπες του οίκου του- τις τέχνες και τις επιστήμες. Επί της βασιλείας του Αλφόνσο Β΄ η Φερράρα, για μια ακόμη φορά ανέπτυξε μια πλούσια αυλή με ένα εντυπωσιακό μουσικό ίδρυμα, ανταγωνιζόμενη στην Ιταλία μόνο από τη γειτονική πόλη της Βενετίας και τα παραδοσιακά μουσικά κέντρα όπως η Ρώμη, η Φλωρεντία και το Μιλάνο. Συνθέτες όπως ο Λουτσάσκο Λουτσάσκι, ο Λοντοβίκο Αγκοστίνι και αργότερα ο Κάρλο Τζεζουάλντο αντιπροσώπευαν την πρωτοποριακή τάση των εκεί συνθετών, γράφοντας για ταλαντούχους βιρτουόζους ερμηνευτές, όπως το περίφημο Concerto di Donne για τις τρεις βιρτουόζες τραγουδίστριες Λάουρα Παβεράνα, Άννα Γκουαρίνι και Λίβια ντ'Αρκο. Ο Βιντσέντζο Γκαλιλέι εγκωμίασε το έργο του Λουτσάσκι και ο Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι σπούδασε μαζί του. Η πόλη επηρεάστηκε σοβαρά από το σεισμό του 1570. Ο Αλφόνσο δεν είχε απογόνους να τον διαδεχθούν και το 1597 η Φερράρα διεκδικήθηκε ως χηρεύον φέουδο από τον Πάπα Κλήμη Η΄ και τον Κομάτσιο.
Νεότερη ιστορία
Η Φερράρα παρέμεινε τμήμα των Παπικών κρατών από το 1598 ως το 1859, οπότε έγινε τμήμα του Βασιλείου της Ιταλίας. Από τον Πάπα Παύλο Ε΄κατασκευάσθηκε ένα φρούριο στο χώρο του κάστρου που λέγεται Castel Tedaldo στη νοτιοδυτική γωνία της πόλης, που κατεχόταν από μία Αυστριακή φρουρά από το 1832 ως το 1859. Ολο το φρούριο διαλύθηκε μετά τη γέννηση του Βασιλείου της Ιταλίας και τα τούβλα χρησιμοποιήθηκαν για νέες κατασκευές σε όλη την πόλη.
Τείχη
Η πόλη περιβάλλεται ακόμη από 9 και πλέον χιλιόμετρα αρχαίων τειχών, χτισμένων κυρίως το 15ο και 16ο αιώνα. Μαζί με αυτά της Λούκκα είναι τα καλύτερα διατηρημένα Αναγεννησιακά τείχη στην Ιταλία.
Ιστορία
μικρογραφία|Το Καστέλο Εστένσε Το Καστέλο Εστένσε είναι μια μεσαιωνική κατασκευή με τάφρο στο κέντρο της πόλης με τέσσερις γωνιακούς πύργους. Στις 3 Μαΐου 1385 οι κάτοικοι της Φερράρας, οδηγημένοι στην απόγνωση από τους φόρους και τις πλημμύρες που τους είχαν καταστρέψει, πήγαν στο ανάκτορο του Μαρκήσιου Νικολό Β΄ ντ’ Έστε να συμβουλευθούν τον Τομάσο ντα Τορτόνα, τον ανώτερο αξιωματούχο, που θεωρείτο υπεύθυνος για αυτή τη σοβαρή κατάσταση. Ο Νικολό προσπάθησε να ηρεμήσει την εξέγερση όλη την ημέρα, αλλά το απόγευμα ήταν σαφές ότι το πνεύμα του λαού γινόταν όλο και πιο εξοργισμένο και η ίδια η ασφάλεια των Έστε έμπαινε σε κίνδυνο. Δόθηκε λοιπόν η διαταγή να κληθεί ο σε δυσμένεια Τομάσο, που εξομολογήθηκε, μετάλαβε και κατόπιν δόθηκε στο πλήθος, που κυριολεκτικά τον έκανε κομμάτια. Αυτό το επεισόδιο, που επέφερε αργότερα τη θανάτωση των ηγετών της εξέγερσης, έπεισε το Μαρκήσιο ότι το ανάκτορο της οικογένειας (που σήμερα είναι το Παλάτσο Κομμουνάλε) ήταν ανεπαρκές να εγγυηθεί την ασφάλεια των ευγενών σε περίπτωση ταραχών. Έδωσε λοιπόν εντολή για την κατασκευή ενός αμυντικού φρουρίου στη βόρεια πλευρά του Παλάτσο, αναθέτοντας το έργο στον αρχιτέκτονα Μπαρτολίνο ντα Νοβάρα. Αυτός χρησιμοποίησε ένα προϋπάρχοντα πύργο (Τόρε ντέι Λεόνι), που ήταν τμήμα των αμυντικών τειχών. Ο πύργος συνδέθηκε με τείχη με άλλους τρεις που χτίστηκαν για το έργο. Μεταξύ της κατοικίας των Έστε και του νέου φρουρίου κατασκευάστηκε μία εναέρια διάβαση (πιθανόν από ξύλο) για να τους επιτρέπει να διαφεύγουν από το ένα στο άλλο. Καθώς η πόλη μεγάλωσε τα τείχη μετατοπίστηκαν, έτσι η αμυντική λειτουργία του κάστρου έγινε λιγότερο σημαντική και άρχισαν να κτίζονται διαμερίσματα στο εσωτερικό του, που τώρα θεωρείτο παράρτημα του αυλικού ανακτόρου. Από την εποχή του Ερκολε Α΄ ντ’ Εστε (1471 – 1505) και μετά υπάρχουν πολλές καταγραφές κατασκευής διαμερισμάτων και μεγέθυνσης και ενίσχυσής τους. Οι οριστικές εργασίες τροποποίησης παραγγέλθηκαν από τον Έρκολε Β΄ μετά από μια φωτιά το 1544, που είχε καταστρέψει το προηγούμενο οίκημα. Ο αρχιτέκτονας Τζιρολάμο ντα Κάρπι έδωσε στο κάστρο την εξωτερική εμφάνιση που μπορούμε ακόμη να δούμε σήμερα, αν και το εσωτερικό έχει μετασχηματιστεί αρκετές φορές διαμέσου των αιώνων. Μετά τη μετακίνηση των Έστε στη Μόντενα, το κάστρο έγινε κατοικία του Παπικού Αντιπρόσωπου, που διοικούσε τα εδάφη της Φερράρας σαν πολιτικός διοικητής (για μέγιστη θητεία τεσσάρων ετών). Το 1860 η Φερράρα προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Ιταλίας. Το κάστρο, κρατική ιδιοκτησία πια, αγοράσθηκε από την Επαρχία της Φερράρας που το χρησιμοποίησε σαν έδρα της Νομαρχίας. Με τα χρόνια το Κάστρο υπέστη πολλά μικρά επισκευαστικά έργα, ιδιαίτερα μεταξύ 1910 και 1930, οπότε έγιναν μερικές πολύ αμφισβητήσιμες απόπειρες. Το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το κάστρο υπέστη σοβαρές ζημιές από αεροπορικούς βομβαρδισμούς, έτσι ανακατασκευάστηκε μερικά το 1946. Το 1999 με πρωτοβουλία της επαρχιακής διοίκησης ξεκίνησε το πρόγραμμα ΄΄Το Κάστρο για την Πόλη΄΄, που δρομολόγησε την πλήρη αποκατάσταση του κάστρου, που ολοκληρώθηκε το 2006. Ένας από τους πύργους υπέστη ζημιές από το σεισμό στη Βόρεια Ιταλία το Μάιο του 2012.
Καθεδρικός Αγίου Γεωργίου
μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός της Φερράρα Πολύ κοντά στο παλιό Δημαρχείο, που ήταν η πρώτη κατοικία των Έστε και ανακαινίστηκε το 18ο αιώνα, βρίσκεται ο πρώην Καθεδρικός του Αγίου Γεωργίου, που άρχισε να κατασκευάζεται το 1135, όταν ολοκληρώθηκαν το Ρομανικό κάτω τμήμα της κύριας πρόσοψης και οι πλαϊνές προσόψεις. Σύμφωνα με μια, χαμένη σήμερα, επιγραφή η εκκλησία χτίστηκε το 1135 από τον Γουλιέλμο Α΄ Αντελάρντι (π. 1146), που είναι θαμμένος εκεί. Το γλυπτό της κύριας πύλης είναι υπογεγραμμένο έργο του artifex (καλλιτέχνη) Νικόλαου, που αναφέρεται στη χαμένη επιγραφή ως ΄΄αρχιτέκτονας΄΄ της εκκλησίας. Το άνω τμήμα της κύριας πρόσοψης, με καμάρες οξυκόρυφων τόξων, χρονολογείται από το 13ο αιώνα, ενώ το κάτω τμήμα του πρόθυρου και η κύρια πύλη είναι από το Νικόλαο. Οι καθιστοί λέοντες που φρουρούν την είσοδο είναι αντίγραφα των πρωτοτύπων, που σήμερα είναι στο νάρθηκα της εκκλησίας. Τα περίτεχνα ανάγλυφα που απεικονίζουν τη Δευτέρα Παρουσία και κοσμούν το δεύτερο επίπεδο του άνω πρόστοου χρονολογούνται από το 13ο αιώνα. Το εσωτερικό ανακαινίστηκε σε ρυθμό μπαρόκ το 1712. Το καμπαναριό, σε Αναγεννησιακό ρυθμό, χρονολογείται από το 1451 - 1493, αλλά ο τελευταίος όροφος προστέθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα.
Πανεπιστήμιο
Λίγο μακρύτερα είναι το πανεπιστήμιο, που έχει σχολές νομική, αρχιτεκτονική, φαρμακευτική, ιατρική και φυσικών επιστημών. Η βιβλιοθήκη έχει πολύτιμα χειρόγραφα, όπως τμήμα του "Μαινόμενου Ορλάνδου" και γράμματα του Τορκουάτο Τάσσο. Διάσημοι απόφοιτοί του ήταν ο Νικόλαος Κοπέρνικος (1503) και ο Παράκελσος. Κοντά στις κεντρικές πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις προβάλλει ο Βοτανικός Κήπος του Πανεπιστημίου της Φερράρας.
Παλάτια
Η Φερράρα έχει πολλά παλάτια της πρώιμης Αναγέννησης, που συνήθως διατηρούν διακοσμήσεις από τερακότα. Λίγες εξ ίσου μικρές πόλεις της Ιταλίας έχουν τόσο πολλά, αν και τα περισσότερα είναι συγκριτικά μικρά σε μέγεθος. Μεταξύ αυτών πρέπει να επισημανθούν εκείνα στη βόρεια συνοικία (ιδιαίτερα τα τέσσερα στη διασταύρωση των δύο κεντρικών δρόμων της) που προστέθηκε από τον Ερκολε Α΄το 1492 - 1505, από τα σχέδια του Μπιάτζιο Ροσέτι και ονομάζεται από τότε Addizione Erculea.
Παλάτσο ντέι Ντιαμάντι
μικρογραφία|Το Παλάτσο ντέι Ντιαμάντι Από τα ωραιότερα παλάτια είναι το Παλάτσο ντέι Ντιαμάντι (Παλάτι των Διαμαντιών), που πήρε το όνομά του από το σχήμα διαμαντιού, στο οποίο είναι κομμένα τα κομμάτια πέτρας της πρόσοψης. Το palazzo στεγάζει την Εθνική Πινακοθήκη, με μεγάλη συλλογή της Σχολής της Φερράρας, που ήρθε για πρώτη φορά στο προσκήνιο το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, με τους Κόζιμο Τούρα, Φραντσέσκο Κόσα και Ερκολε ντέι Ρομπέρτι. Διάσημοι καλλιτέχνες της Σχολής της Φερράρας του 16ου αιώνα ήταν ο Λορέντσο Κόστα, ο Ντόσο Ντόσι (ο επιφανέστερος όλων), ο Τζιρόλαμο ντα Κάρπι και ο Μπενβενούτο Τίζι (ιλ Γκαρόφαλο).
Κάζα Ρομέι
Η Κάζα Ρομέι είναι το καλύτερα διατηρημένο Αναγεννησιακό κτίριο στη Φερράρα. Ηταν η κατοικία του Τζιοβάννι Ρομέι, που συνδέθηκε με την οικογένεια Εστε μέσω γάμου με την Πολισένα ντ'Εστε και πιθανόν έργο του αρχιτέκτονα της αυλής Πιέτρο Μπόνο Μπρασάβολα. Δεν έπεσε σε παρακμή γιατί κληρονομήθηκε από τις μοναχές του τάγματος Κόρπους Ντόμινι, που έζησαν εκεί χωρίς να κάνουν καμία αλλαγή στην κατασκευή του. Έχει διασωθεί το μεγαλύτερο μέρος της διακόσμησης στα εσωτερικά δωμάτια. Υπάρχουν κύκλοι τοιχογραφιών στη Σάλα ντέλε Σίμπιλε (Δωμάτιο των Σιβυλλών), με το πρωτότυπο τζάκι της από τερακότα που φέρει το οικόσημο του Τζιοβάννι Ρομέι, στη διπλανή Σαλέτα ντέι Πρόφιτι (Δωμάτιο των Προφητών), που απεικονίζουν αλληγορίες από τη Βίβλο και σε άλλα δωμάτια, μερικές από τις οποίες είχαν ανατεθεί από τον καρδινάλιο Ιππολίτο ντ'Εστε και ζωγραφισθεί από από τη σχολή των Καμίλλο και Τσέζαρε Φιλίππι (16ος αιώνας).
Παλάτσο Σιφανόια
Το Παλάτσο Σιφανόια (schivar la noia = απόδραση από την πλήξη, ή γαλλικά: sans souci = ανέμελο, ξένοιαστο) που χτίστηκε το 1385 από τον Αλμπέρτο ντ'Εστε. Το palazzo περιλαμβάνει τοιχογραφίες που απεικονίζουν τη ζωή του Μπόρσο ντ'Εστε, τα σύμβολα του ζωδιακού κύκλου και αλληγορικές παραστάσεις των μηνών. Ο προθάλαμος διακοσμήθηκε με γύψινα από το Ντομένικο ντι Παρί. Το κτίριο περιέχει επίσης ωραία ψαλτήρια με μινιατούρες και συλλογή νομισμάτων και μεταλλίων της Αναγέννησης.
Ιστορικά Αρχεία
Το Δημοτικό Ιστορικό Αρχείο περιέχει αξιόλογη ποσότητα ιστορικών εγγράφων, που ξεκινούν από το 15ο αιώνα. Το Επισκοπικό Ιστορικό Αρχείο είναι αρχαιότερο, αναφερόμενο σε έγγραφα το 955 μ.Χ., και περιέχει πολύτιμα έγγραφα συλλεγμένα δια μέσου των αιώνων από τον κλήρο.
Εβραϊκά
Η Συναγωγή και το Εβραϊκό Μουσείο της Φερράρας βρίσκονται στην καρδιά του μεσαιωνικού κέντρου, κοντά στον καθεδρικό και στο Καστέλο Εστένσε. Αυτός ο δρόμος ήταν τμήμα της Εβραϊκής Συνοικίας, στην οποία οι Εβραίοι διαχωρίστηκαν από τον υπόλοιπο πληθυσμό της Φερράρας από το 1627 μέχρι το 1859.
Άλλα
Άλλα αξιοθέατα είναι η Πιάτσα Αριοστέα, το Δημοτικό Θέατρο, η Τσερτόζα, οι εκκλησίες της Σάντα Μαρία ιν Βάντο, του Αγ. Λουκά, του Αγ. Βενέδικτου, του Αγ. Καρόλου, του Αγ. Χριστοφόρου, του Αγ. Δομηνίκου, του Αγ. Φραγκίσκου, του Αγ. Γεωργίου, του Αγ. Παύλου και του Αγ. Ρωμανού, το σπίτι του ποιητή Λοντοβίκο Αριόστο (χτισμένο από τον ίδιο μετά το 1526 και στο οποίο πέθανε το 1532), οι κήποι Μασάρι, η μονή Σαντ'Αντόνιο ιν Πολεζίνε, το Παλάτι του Λουντοβίκο ιλ Μόρο και η Παλατσίνα ντι Μαρφίζα ντ'Εστε.
Εβραϊκή Κοινότητα
Η Εβραϊκή κοινότητα της Φερράρας είναι η μόνη στην Εμίλια Ρομάνια με συνεχή παρουσία από το Μεσαίωνα μέχρι σήμερα. Έπαιξε σημαντικό ρόλο όταν η Φερράρα απολάμβανε τη μεγαλύτερη λαμπρότητά της το 15ο και 16ο αιώνα, με το δούκα Έρκολε ντ'Εστε. Η κατάσταση των Εβραίων επιδεινώθηκε το 1598, όταν η δυναστεία Εστε μετοίκησε στη Μόντενα και η πόλη πέρασε υπό παπικό έλεγχο. Η Εβραϊκή συνοικία, που βρισκόταν σε τρεις δρόμους, που σχημάτιζαν ένα τρίγωνο κοντά στον καθεδρικό, έγινε γκέτο το 1627. Εκτός από λίγα χρόνια υπό το Ναπολέοντα και κατά την επανάσταση του 1848, το γκέτο διατηρήθηκε μέχρι την Ιταλική ενοποίηση το 1859.
Το 1799 η Εβραϊκή κοινότητα έσωσε την πόλη από τη λεηλασία από στρατεύματα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Την άνοιξη του 1799 η πόλη είχε πέσει στα χέρια της Γαλλικής Δημοκρατίας, που εγκατέστησε εκεί μια μικρή φρουρά. Στις 15 Απριλίου ο Στρατάρχης Γιόχαν φον Κλενάου πλησίασε το φρούριο με μια μικρή μεικτή δύναμη Αυστριακού ιππικού, πυροβολικού και πεζικού, ενισχυμένη από Ιταλούς εξεγερμένους χωρικούς, υπό τη διοίκηση του Κόμη Αντόνιο ΜΠαρντανιάντ και απαίτησε τη συνθηκολόγησή του. Ο διοικητής αρνήθηκε. Ο Κλενάου απέκλεισε την πόλη, αφήνοντας μια μικρή ομάδα πυροβολικού και πεζικού να συνεχίσει την πολιορκία. Τις τρεις επόμενες μέρες ο Κλενάου περιπολούσε στην ύπαιθρο, καταλαμβάνοντας τα γύρω στρατηγικά σημεία Λαγκοσκούρο, Μποργκοφόρτε και το φρούριο Μιράντολα. Η πολιορκημένη φρουρά έκανε αρκετές εξόδους από την Πύλη του Αγίου Παύλου, που απωθήθηκαν από τους στασιαστές χωρικούς. Οι Γάλλοι επεχείρησαν δύο διασώσεις του υπό πολιορκία φρουρίου. Στην πρώτη στις 24 Απριλίου μια δύναμη 400 Μοντενέζων αναχαιτίστηκε στη Μιράντολα και στη δεύτερη ο Στρατηγός Μονρισάρ προσπάθησε να άρει τον αποκλεισμό της πόλης προελαύνοντας με μια δύναμη 4.000. Τελικά, στο τέλος του μήνα, έφθασε μια φάλαγγα υπό τον Πιέρ-Ωγκυστέν Υλέν και ανακούφισε το φρούριο. Ο Κλενάου κατέλαβε την πόλη στις 21 Μαΐου και τοποθέτησε φρουρά ένα μικρό τάγμα. Οι Εβραίοι κάτοικοι της Φερράρας πλήρωσαν 30.000 δουκάτα για να αποτρέψουν τη λεηλασία της πόλης από τις δυνάμεις του Κλενάου. Αν και ο Κλενάου έλεγχε την πόλη οι Γάλλοι κατείχαν ακόμη το φρούριό της. Αφού έκανε την τυπική έκκληση για παράδοση στις 8.00 που δεν έγινε δεκτή, ο Κλενάου διέταξε ένα καταιγισμό όλμων και οβίδων. Αφού δύο καταστήματα πήραν φωτιά ο διοικητής κλήθηκε πάλι να παραδοθεί. Υπήρξε κάποια καθυστέρηση αλλά η σημαία της ανακωχής εστάλη στις 21.00 και η συνθηκολόγηση συνήφθη στις 1.00 της επόμενης μέρας. Καταλαμβάνοντας το φρούριο ο Κλενάου βρήκε 75 καινούρια πυροβόλα, πυρομαχικά και προμήθειες έξι μηνών.
Η φασιστική κυβέρνηση του Μουσολίνι θέσπισε φυλετικούς νόμους το 1938, που επανέφεραν το διαχωρισμό των Εβραίων και κράτησαν μέχρι το τέλος της Ναζιστικής κατοχής. Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο 96 από τους 300 Εβραίους της Φερράρας εκτοπίστηκαν σε Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και θανάτου και επέζησαν μόνο πέντε. Ο Ιταλοεβραίος συγγραφέας Τζόρτζιο Μπασάνι ήταν από τη Φερράρα. Το περίφημο βιβλίο του ΄΄Ο κήπος των Φίντσι-Κοντίνις΄΄ έγινε ταινία το 1970 από το Βιτόριο ντε Σίκα. Κατά το Β΄Π.Π. το Καστέλο Εστένσε, δίπλα στο Κόρσο Ρόμα, σήμερα γνωστό ως Corso Martiri della Liberta ( Οδός Μαρτύρων της Ελευθερίας), ήταν ο τόπος μιας διαβόητης σφαγής το 1943.
Ζωγραφική
Κατά την Αναγέννηση ο Οίκος των Έστε, γνωστός για την υποστήριξη των τεχνών, υποδέχθηκε μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών, ιδιαίτερα ζωγράφων, που συγκρότησαν τη λεγόμενη Σχολή της Φερράρας. Ο εκπληκτικός κατάλογος ζωγράφων και καλλιτεχνών περιλαμβάνει τα ονόματα των Αντρέα Μαντένια, Βιτσίνο ντα Φερράρα, Τζιοβάννι Μπελλίνι, Λέον Μπατίστα Αλμπέρτι, Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα, Μπατίστα Ντόσι, Ντόσο Ντόσι, Κοσμέ Τούρα, Φραντσέσκο ντελ Κόσα και Τιτσιάνο. Το 19ο και 20ό αιώνα η Φερράρα φιλοξένησε και ενέπνευσε σημαντικούς ζωγράφους που συμπάθησαν τη μυστηριακή της ατμόσφαιρα, ανάμεσά τους οι Τζιοβάννι Μπολντίνι, Φιλίπο ντε Πιζις και Τζόρτζιο ντε Κίρικο.
Θρησκεία
Η Φερράρα υπήρξε γενέτειρα του Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα, του περίφημου μεσαιωνικού Δομινικανού ιερέα και ηγέτη της Φλωρεντίας από το 1494 μέχρι την εκτέλεσή του το 1498. Έμεινε γνωστός για το κάψιμο των βιβλίων, την καταστροφή ό,τι θεωρούσε ανήθικη τέχνη και την εχθρότητα προς την Αναγέννηση. Κήρυττε με σφοδρότητα κατά της ηθικής διαφθοράς του μεγαλύτερου μέρους του κλήρου της εποχής του και κύριος αντίπαλός του ήταν ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ (Ροντρίγκο Βοργίας).
Moυσική
Ο Φερραρέζος μουσικός Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι ήταν ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες της μουσικής με πλήκτρα στις περιόδους της όψιμης Αναγέννησης και του πρώιμου Μπαρόκ. Το αριστούργημά του Fiori Μusicaly (Μουσικά Άνθη) είναι μια συλλογή εκκλησιαστικής οργανικής μουσικής, που πρωτοεκδόθηκε το 1635. Έγινε το διασημότερο από τα έργα του Φρεσκομπάλντι και μελετήθηκε αιώνες μετά το θάνατό του από πολλούς συνθέτες, μεταξύ αυτών και το Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Ο Μαουρίτσιο Μόρο (15?? - 16??), Ιταλός ποιητής, περισσότερο γνωστός για μαδριγάλια, πιστεύεται ότι έχει γεννηθεί στη Φερράρα.
Κινηματογράφος
Η Φερράρα είναι γενέτειρα και τόπος των παιδικών χρόνων του γνωστού Ιταλού σκηνοθέτη του κινηματογράφου Μικελάντζελο Αντονιόνι. Στην πόλη της Φερράρας τοποθετείται επίσης η διάσημη ταινία Ο Κήπος των Φίντσι-Κοντίνις του Βιττόριο ντε Σίκα του 1970, που διηγείται τις περιπέτειες μιας πλούσιας εβραϊκής οικογένειας κατά τη δικτατορία του Μπενίτο Μουσολίνι και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εξ άλλου στη Φερράρα επίσης γυρίστηκαν το Πέρα από τα σύννεφα (1995) των Βιμ Βέντερς και Μικελάντζελο Αντονιόνι και Το επάγγελμα των όπλων (2001) του Ερμάνο Όλμι, για τις τελευταίες μέρες του Τζιοβάνι ντάλε Μπάντε Νέρε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Φερράρα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Νίκος Κατσαβάκης
Ο Νίκος Κατσαβάκης (Σέρρες, 16 Μαΐου 1979) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ελλαδίτικης και ελληνοκυπριακής καταγωγής. Πατέρας του, είναι ο πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής Μάκης Κατσαβάκης. Από τον Οκτώβριο του 2021, διατελεί πρόεδρος της ΕΠΣ Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Διγενή Μόρφου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ Σέρρες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Αμπντελματζίντ Ουλμέρ
Ο Ουλμέρ αποτέλεσε αντικείμενο μεγάλης δικαστικής διαμάχης μεταξύ των ευρωπαϊκών συλλόγων και της FIFA, σχετικά με το δικαίωμα αποζημίωσης λόγω τραυματισμού που υπέστη σε διεθνή διοργάνωση. Έμεινε εκτός αγωνιστικών χώρων για διάστημα οκτώ μηνών μετά από έναν τραυματισμό του, ύστερα από μια αναμέτρηση απέναντι στην Μπουρκίνα Φάσο, τον Νοέμβριο του 2004.
Ο Ουλμέρ αγωνίστηκε με το Μαρόκο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, το 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμιάν ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτίνγκ Σαρλερουά Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαρόκου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΣ Ουασκεάλ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Αντώνης Κουφουδάκης
Ο Αντώνης Κουφουδάκης(1935-2016) ήταν Έλληνας ηθοποιός και καλλιτεχνικός φωτογράφος.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Κατάλογος μελών της Φράξιας Κόκκινος Στρατός
{| class="prettytable" !style="background:#e3e3e3;"| Όνομα !style="background:#e3e3e3;"| Δράση
Στρινύλας Κέρκυρας
Ο Στρινύλας είναι ορεινός οικισμός 38 κατοίκων (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 680 μέτρων περίπου, στα βόρεια του νησιού της Κέρκυρας, λίγο πριν την κορυφή του όρους Παντοκράτορας. Είναι ο οικισμός με το μεγαλύτερο υψόμετρο στην Κέρκυρα, αν εξαιρέσουμε το εγκαταλειμμένο Πέραμα, που είναι σε 700 μέτρα υψόμετρο. Ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα χωριά της Κέρκυρας στην αρχιτεκτονική των πετρόκτιστων σπιτιών και στο ορεινό αναζωογονητικό κλίμα του με την πλούσια βλάστηση της περιοχής. Απέχει περίπου 28 χλμ από την πόλη της Κέρκυρας και περίπου 5,2 χλμ από την κορυφή του Παντοκράτορα, όπου είναι κτισμένο και το μοναστήρι του «Υψηλού Παντοκράτορα». Μαζί με τους οικισμούς Δροσερή (24 κ.), Ερίβα (26 κ.), Πέραμα (0 κ.) και Πετάλεια (121 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Πεταλείας (209 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Ορθογραφία του ονόματος
Τη γραφή «ο Στρινύλας» την συναντάμε στις απογραφές των τελευταίων δεκαετιών (από 1940 ), στους σύγχρονους χάρτες, όπως και στις πινακίδες στους δρόμους της Κέρκυρας. Η Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης τον αναφέρει ως «Στρενίλλας», βασισμένη στο «ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912». Πολύ παλαιότερα στο «ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866» αναφέρεται ως «Στρινίλας». Στις απογραφές 1879, 1889 ως «Στρενῆλλα», ενώ στις απογραφές 1896, 1907, 1920,, 1928 ως «Στρενίλλας».
Ετυμολογία του ονόματος
Στην ορεινή περιοχή του Στρινύλα αφθονούν οι σκληρές, μεγάλης αντοχής πέτρες από τις οποίες είναι κτισμένα τα οικήματα του χωριού. Οι πέτρες αυτές στην τοπική διάλεκτο λέγονται «στρινάρια», μια λέξη που ενδεχομένως προέρχεται από την αρχαία λέξη «στρηνής» που σημαίνει τραχύς, σκληρός και πιθανολογείται ότι από εκεί προέρχεται το όνομα του χωριού. Ενδέχεται η λέξη «στρινάρια» να είναι παραφθορά της λέξης «στουρνάρια»
Γενικά
Οι αμπελουργοί του χωριού παράγουν κυρίως μοσχάτο σταφύλι από όπου φτιάχνονται υψηλής ποιότητας λευκά κρασιά, που τα χαρακτηρίζει μια ιδιαίτερη αρωματική γεύση.
Χαρακτηριστική είναι η πλατεία του χωριού που καλύπτεται από την σκιά μιας τεράστιας αιωνόβιας φτελιάς.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Για τα έτη από 1866 έως και 1991 η απογραφή αναφέρεται σε πραγματικό πληθυσμό και για τα 2001 και 2011 σε μόνιμο.
thumb|right|300px|H φτελιά του Στρινύλα Κέρκυρας, 1982 (Φωτoγραφία: Mihailo Grbić)
Πολύμορφο γλοιοβλάστωμα
thumb|right|280px| Μετωπική μαγνητική τομογραφία με γλοιοβλάστωμα WHO, 4ου βαθμού, σε 15χρονο αγόρι thumb|right|220px| Η ανωτέρω τομογραφία σε πλευρική αποτύπωση thumb|220px| Γλοιοβλάστωμα (ιστολογικό παρασκεύασμα) Το πολύμορφο γλοιοβλάστωμα (ΠΓ) (αγγλ. glioblastoma multiforme - GBM) είναι ο πιο κοινός τύπος πρωτοπαθούς όγκου του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ) στους ανθρώπους με ιδιαίτερα δυσμενή πρόγνωση.
Στρινύλας Κέρκυρας
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα ο οικισμός μαζί με τους οικισμούς Δροσερή (24 κ.), Ερίβα (26 κ.), Πέραμα (0 κ.) και Πετάλεια (121 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Πεταλείας (209 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Πολύμορφο γλοιοβλάστωμα
Γενικά
Το πολύμορφο γλοιοβλάστωμα ανοίκει στα γλοιώματα, μια ετερογενή ομάδα όγκων του ΚΝΣ, που χαρακτηρίστηκαν έτσι λόγω της ομοιότητάς τους με τα γλοιοκύτταρα, από τα οποία πιστεύεται ότι προέρχονται. Ο καρκίνος αυτός αποτελεί σήμερα το 52% όλων των περιπτώσεων παρεγχυματικών εγκεφαλικών όγκων και το 20% όλων των ενδοκρανιακών όγκων. Παρόλο που αποτελεί την επικρατούσα μορφή πρωταρχικού εγκεφαλικού όγκου, το Π.Γ. εμφανίζεται μόλις σε 2-3 περιπτώσεις ανά 100.000 ανθρώπους σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική. Σύμφωνα με την ταξινόμηση των όγκων του κεντρικού νευρικού συστήματος από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ο καθιερωμένος όρος γι' αυτό τον εγκεφαλικό όγκο είναι "γλοιοβλάστωμα", ενώ εμφανίζει δύο μορφές: γιγαντοκυτταρικό γλοιοβλάστωμα και γλοιωσάρκωμα. Τα γλοιοβλαστώματα είναι επίσης σημαντικοί εγκεφαλικοί όγκοι σε σκύλους και η έρευνα συνεχίζεται, ώστε να χρησιμοποιηθεί αυτό ως μοντέλο για την ανάπτυξη θεραπειών σε ανθρώπους. Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει χημειοθεραπεία (βλ. τεμοζολομίδη), ακτινοβολία και χειρουργική επέμβαση.
Στρινύλας Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Πολύμορφο γλοιοβλάστωμα
Γενικά
Χαρακτηρίζεται από πολύ φτωχή πρόγνωση, παρά την ύπαρξη πολλών θεραπευτικών μεθόδων, που περιλαμβάνουν ανοικτή κρανιοτομία με χειρουργική εκτομή μεγαλύτερου δυνατού τμήματος του όγκου, ακολουθούμενη από ταυτόχρονη ή επακόλουθη χημειοακτινοθεραπεία, αντιαγγειογενετική θεραπεία με bevacizumab, ακτινοχειρουργική gamma knife και συμπτωματική φροντίδα με κορτικοστεροειδή. Με εξαίρεση τα γλοιώματα εγκεφαλικού στελέχους, έχει τη χειρότερη πρόγνωση από κάθε άλλη κακοήθεια του κεντρικού νευρικού συστήματος, με ενδιάμεση επιβίωση 14 μήνες. Ερευνητές πρόσφατα ανακάλυψαν δύο γονίδια, τα οποία φαίνεται να είναι υπεύθυνα για τον καρκίνο, τα C/EPB και Stat3.
Συμπτώματα
Παρόλο που στα κοινά συμπτώματα της ασθένειας περιλαμβάνονται επιληπτικές κρίσεις, ναυτίες και εμετοί, πονοκέφαλοι και ημιπαραλυσία, κυριότερο σύμπτωμα αποτελεί μια προοδευτική αλλοίωση της μνήμης, της προσωπικότητας ή νευρολογικές επιπλοκές, λόγω της εμπλοκής των κροταφικών και μετωπιαίων λοβών. Το είδος των εμφανιζομένων συμπτωμάτων εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τη θέση του όγκου και λιγότερο από τα παθολογικά χαρακτηριστικά του. Ο όγκος μπορεί να αρχίσει την εμφάνιση συμπτωμάτων γρήγορα, αλλά περιστασιακά παρατηρείται ασυμπτωματική κατάσταση, μέχρις ότου αποκτήσει μεγάλες διαστάσεις.
Αίτια
Τα ακριβή αίτια αυτού παραμένουν άγνωστα έως και σήμερα. Το πολύμορφο γλοιοβλάστωμα είναι, για λόγους άγνωστους, πιο κοινό στους άνδρες. Τα περισσότερα γλοιοβλαστώματα φαίνεται να είναι σποραδικά (μεμονωμένα), χωρίς κάποια γενετική προδιάθεση. Δεν έχει αποδειχθεί πλήρως κάποια σχέση του γλοιοβλαστώματος με το κάπνισμα, τη διατροφή, τα κινητά τηλέφωνα ή τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία. Πρόσφατα, ανακαλύφθηκαν στοιχεία για ιογενή αίτια, πιθανώς από τον ιό SV40 (ιός του DNA) ή τον κυτταρομεγαλοϊό. Επίσης φαίνεται να υπάρχει μια μικρή σχέση μεταξύ γλοιοβλαστώματος και ιονίζουσας ακτινοβολίας. Πιστεύεται επίσης ότι ενδέχεται να σχετίζεται με το PVC (θερμοπλαστικό πολυμερές που χρησιμοποιείται ευρέως). Αναφορές έχουν γίνει και για ενδεχόμενη συσχέτιση των καρκίνων του εγκεφάλου με την έκθεση σε μόλυβδο στο περιβάλλον εργασίας. Λοιποί παράγοντες κινδύνου:
Διάγνωση
Παρατηρώντας τα γλοιοβλαστώματα μέσω απεικόνισης μαγνητικού συντονισμού (μαγνητική τομογραφία), φαίνονται σαν δακτυλιοειδώς αυξανόμενες βλάβες (αλλοιώσεις). Η εμφάνιση δεν είναι συγκεκριμένη, ωστόσο κάποιες αλλοιώσεις, όπως το απόστημα, η μετάσταση, η προοδευτική-χρόνια πολλαπλή σκλήρυνση (γνωστή ως σκλήρυνση κατά πλάκας) και άλλες υποστάσεις ενδέχεται να έχουν παρόμοια εμφάνιση. Η σαφής διάγνωση ενός πιθανού Π.Γ. με αξονική τομογραφία ή μαγνητική τομογραφία απαιτεί κατευθυνόμενη βιοψία ή κρανιοτομία με εκτομή όγκου και παθολογική επιβεβαίωση. Επειδή ο βαθμός ταξινόμησης του όγκου βασίζεται στο πλέον κακοήθες τμήμα του, η βιοψία ή η ολική εκτομή του όγκου μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση (ως προς την αυτή ταξινόμηση) της αλλοίωσης.
Λουίζα Γιουλιάνα του Έρμπαχ
H Λουίζα-Ιουλιανή, γερμ. Louise-Juliane (1603 - 28 Σεπτεμβρίου 1670) από τον Οίκο του Έρμπαχ ήταν κόρη του κόμη του Έρμπαχ-Μπρόιμπεργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Ζάυν-Βίττγκενσταϊν-Ζάυν.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γεωργίου Γ΄ κόμη του Έρμπαχ-Μπρόιμπεργκ και της 4ης συζύγου του Μαρίας, κόρης του Αλβέρτου Ι΄ κόμη του Μπάρμπυ-Μύλινγκεν.
Πρώτη δυναστεία Φαραώ της Αιγύπτου
Η Πρώτη δυναστεία Φαραώ της Αιγύπτου, ή Δυναστεία Ι, ήταν η πρώτη σειρά βασιλέων που κυβέρνησε τη χώρα, μετά τη συνένωση της Άνω με την Κάτω Αίγυπτο, πιθανώς από τον Ναρμέρ (ο οποίος συνήθως ταυτίζεται με τον Μήνη). Κέντρο εξουσίας κατά τη δυναστεία αυτή ήταν η Μέμφιδα αλλά οι βασιλείς της, όπως και αυτοί τη 2ης Δυναστείας, κατάγονταν από τη Θίνιδα, γι' αυτό και στην κλασική αρχαιότητα αναφέρονταν ως «Θινίτες» βασιλείς.
Πολύ λίγα ξέρουμε για τη συγκεκριμένη δυναστεία, από τον κατάλογο ονομάτων των Φαραώ στη Στήλη του Παλέρμο, τον βασιλικό κατάλογο της Αβύδου, τα Αιγυπτιακά του Μανέθωνα, όπως έχουν διασωθεί από μεταγενέστερους συγγραφείς, και από τα μνημεία της περιόδου που έχουν ανασκαφεί. Η χρονολόγηση της περιόδου αυτής είναι αντικείμενο διαφωνίας μεταξύ των ειδικών. Ανήκει στην πρώιμη Εποχή του χαλκού, και έχουν προταθεί διάφορες χρονολογίες για την έναρξή της, μεταξύ του 34ου και του 30ου αι. π.Χ. Το 2013, χρονολόγηση βασισμένη στη μέθοδο ραδιενεργού άνθρακα τοποθέτησε την έναρξη της δυναστείας (αν αυτή ταυτιστεί με την ενθρόνιση του Χορ-Αχά) γύρω στο 3100 π.Χ.
Λουίζα Γιουλιάνα του Έρμπαχ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Έρμπαχ Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Πρώτη δυναστεία Φαραώ της Αιγύπτου
Βασιλείς
Οι γνωστοί βασιλείς της 1ης Δυναστείας είναι οι εξής:
Το πιο σημαντικό μνημείο αυτής της περιόδου το οποίο φέρει βασιλικό όνομα είναι η πινακίδα και η λίθινη κεφαλή ροπάλου του Ναρμέρ καθώς και οι βασιλικοί κατάλογοι των φαραώ Ντεν και Κα'α. Εκτός από τους συνοπτικούς καταλόγους της στήλης του Παλέρμο, δεν έχουν διασωθεί άλλα λεπτομερή αρχεία των δύο πρώτων δυναστειών. Η αφήγηση του Μανέθωνα, στα Αιγυπτιακά, έρχεται σε αντίθεση με τα αρχαιολογικά δεδομένα και τα άλλα ιστορικά στοιχεία: δίνει τα ονόματα 9 φαραώ, παραθέτοντας στοιχεία μόνο για τους 4 από αυτούς, και απο αυτά τα ονόματα μόνο ένα επαληθεύεται από άλλα ιστορικά στοιχεία.
Οι μεγάλοι τάφοι των φαραώ στην Άβυδο και τη Νακάντα, καθώς και τα νεκροταφεία στη Σακκάρα και τη Χελουάν, κοντά στη Μέμφιδα, αποκαλύπτουν κατασκευές κυρίως από ξύλο και τούβλα, με ελάχιστη χρήση πέτρας, στους τοίχους και τα δάπεδα. Αντιθέτως, η πέτρα χρησιμοποιούνταν ευρέως στην κατασκευή διακοσμητικών στοιχείων, δοχείων και, περιστασιακά, αγαλμάτων. Για τις βάρκες, όπως αυτές που βρέθηκαν στην Άβυδο, χρησιμοποιούσαν ξύλο από αλμυρίκι.
Ταφές
Οι βασιλεις των δύο πρώτων δυναστειών θάβονταν στην Άβυδο, η οποία βρίσκεται κοντά στον τόπο καταγωγής τους, τη Θίνιδα.
Κατά τη διάρκεια των τελετών ενταφιασμού των φαραώ της 1ης Δυναστείας, τελούνταν ανθρωποθυσίες. Το έθιμο πρωτοεμφανίζεται στον τάφο του Χορ-Αχά, όπου εντοπίστηκαν 36 δευτερεύουσες ταφές, συμπεριλαμβανόμενων ακόμη και νεαρών λιονταριών τα οποία είχαν μεγαλώσει στην αιχμαλωσία, ο δε τάφος του Ντζερ συνδέεται με τις ταφές 338 ατόμων. Οι άνθρωποι και τα ζώα που θυσιάζονταν, όπως γαϊδούρια, αναμενόταν να υπηρετούν τον φαραώ στη μεταθανάτια ζωή, Για άγνωστους λόγους, η πρακτική αυτή σταμάτησε με το τέλος της δυναστείας και ομοιώματα (σάμπτι) πήραν τη θέση των πραγματικών ανθρώπων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου
Στου πικραμένου την αυλή
Στου πικραμένου την αυλή ή «όταν ξεψυχήσει» είναι δημοτικό τραγούδι που εντάσσεται στην κατηγορία των μοιρολογιών. Αποτελείται από σαράντα οκτώ δεκαεξασύλλαβους στίχους των έξι (3) των πέντε (2), των τεσσάρων (3) των τριών (2) και των δύο (1) στροφών. Ο Νίκος Γκάτσος στην ποιητική του σύνθεση «Αμοργός» συμπεριέλαβε την δική ενότητα, ενώ το εξάστιχο του Μάνου Ελευθερίου μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη το 1974 στο κύκλο των τραγουδιών «Νύχτα θανάτου».
Τώρα, ουρανέ μου, βρόντησε, τώρα, ουρανέ μου, βρέξε,
ρίξε στους κάμπους τη βροχή και στα βουνά το χιόνι,
στου πικραμένου την αυλή τρία γυαλιά φαρμάκι·
το΄ να να πίνει την αυγή, τ΄ άλλο το μεσημέρι,
το τρίτο το πικρότερο στο δείπνο, όταν δειπνάει.
Στου πικραμένου την αυλή, ήλιος δεν ανατέλλει,
μόν΄ είναι πάντα συννεφιά και βασιλεύει αντάρα·
φυτρώνει ο πικραπήγανος, να τρών΄ οι πικραμένοι,
να τρών΄ οι μάνες τις κορφές κι οι αδελφές τους κλώνους,
γυναίκες των καλών αντρών να τον ξεθεμελιώνουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προφορική λογοτεχνία Κατηγορία:Ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια
Τζοβάννι Αντρέα Ανζάλντο
μικρογραφία|320x320εσ| Ο θόλος των Annunziata, Γένοβα. Ο Τζοβάννι Αντρέα Ανζάλντο (Giovanni Andrea Ansaldo, 1584 - 18 Αυγούστου 1638) ήταν Ιταλός ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Γένοβα.
Βίος
Ο Ανζάλντο γεννήθηκε στο Βόλτρι, σήμερα τμήμα του Δήμου της Γένοβας, γιος εμπόρου. Εκπαιδεύτηκε από τον Οράτσιο Καμπιάζι (Orazio Cambiasi) και πιθανώς συνεργάστηκε με τον Μπερνάρντο Στρότσι (Bernardo Strozzi).
Δύο από τους μαθητές του ήταν ο Τζουζέππε Μπαντάρακκο (Giuseppe Badaracco) και ο Μπαρτολομέο Μπάσσι (Bartolomeo Bassi). Ένας από τους απογόνους του ήταν ο Ιννοτσέντσο Ανζάλντο Innocenzo Ansaldo) της Πέσια (12 Φεβρουαρίου 1734 - 16 Φεβρουαρίου 1816).
Απεβίωσε στη Γένοβα και πιθανώς τάφηκε στην εκκλησία Annunziata, της οποίας είχε εικονογραφήσει τον θόλο.
Έργο
μικρογραφία|390x390εσ| Η αποκαθήλωση Μόνο μερικά από τα έργα του Ανζάλντο είναι χρονολογημένα ή τεκμηριωμένα, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς τους πίνακες αναφέρονται στη δημοσίευση του πρώτου ιστορικού τέχνης Ραφφαέλλο Σοπράνι (Raffaello Soprani) το 1768 σχετικά με καλλιτέχνες στη Γένοβα Le vite de 'pittori, scultori, ed architetti genovesi. Καλύπτουν βιογραφίες καλλιτεχνών χρονικού διαστήματος 20 ετών.
Τα έργα του Ανζάλντο είναι τυπικά του γενουατικού εκλεκτισμού στις αρχές του 17ου αιώνα, επηρεασμένα από Φλαμανδούς καλλιτέχνες όπως ο Ρούμπενς και ο Άντονι βαν Ντάικ και Μιλανέζων όπως οι Τζοβάννι Μπαττίστα Κρέσπι (Giovanni Battista Crespi), Τζούλιο Τσέζαρε Προκατσίνι (Giulio Cesare Procaccini) και il Morazzone.
Ο Ανσάλντο ήταν υπεύθυνος για την τοιχογραφία του τρούλου της Βασιλικής della Santissima Annunziata del Vastato της Γένοβας, που ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια του 1635-1638, λίγο πριν από το θάνατό του. Η τοιχογραφία του Ευαγγελισμού θεωρείται η πρώτη πραγματικά μπαρόκ ζωγραφική στην πόλη. Μέσα από μια περίπλοκη προβολή trompe-l'œil (οφθαλμαπάτη), αναπαράγει το εσωτερικό μιας εκκλησίας σε σχήμα Ελληνικού Σταυρού, με την Παναγία να αναμένεται από τον Θεό να αναληφθεί στον ουρανό  στο κέντρο του θόλου.
Εικόνες Αγίας Τράπεζας από ανατέθηκαν στον Ανζάλντο από τον καθεδρικό ναό της Σεγκόβια. Μια εκθρόνιση στεγάζεται επί του παρόντος στην Accademia Linguistica της Γένοβας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Θέμα Βολερού
Το Θέμα Βολερού ήταν διοικητική διαίρεση (θέμα) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στη σημερινή δυτική Θράκη. Διοικητικό κέντρο του Θέματος ήταν η Μοσυνόπολις.
Το θέμα Βολερού αρχικά ήταν τούρμα που δημιουργήθηκε κατά τα τέλη του 9ου αιώνα για να εξελιχθεί σε θέμα πιθανότατα τον 11ο αιώνα, στα τέλη του ίδιου αιώνα διοικούνταν από κοινού με τα Θέματα Θεσσαλονίκης και Στρυμώνος.
Το θέμα χωριζόταν σε δύο υποδιαιρέσεις, «βάνδες» όπως λέγονταν, την Βάνδα Μοσυνούπολης και την Βάνδα Περιθώριου. Στα όρια του θέματος αναφέρεται και η νήσος Καυκανάδες. Μέχρι τον 12ο αιώνα το θέμα διοικούσαν κατώτεροι υπάλληλοι, κριτές και αναγραφείς, έπειτα την διοίκηση ανέλαβε δουξ.
Γνωστοί διοικητές ήταν οι :
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Λεόντιος Ευστράτιος
Ο Λεόντιος Ευστράτιος ήταν Κύπριος λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Κοιλάνι της Κύπρου και χρημάτισε μαθητής του Μαξίμου του Μαργουνίου. Διακόνησε για μικρό χρονικό διάστημα στην Κωνσταντινούπολη, και αργότερα ακολούθησε τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ματθαίο.