cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακαρνανία
Αρματολίκια
Κατά την εποχή αυτή, μυστικοί πράκτορες της Ρωσίας διέτρεχαν την Αιτωλοακαρνανία, μοίραζαν βαθμούς και αξιώματα και προσηλύτιζαν αυτούς που επιθυμούσαν να αποτινάξουν του τουρκικό ζυγό, αλλά και αυτούς που δυσπιστούσαν με τους Βενετούς. Στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1770, συμμετείχαν οι αρματολοί του Βάλτου Γεροδήμος Σταθάς και Βόνιτσας και Ξηρομέρου Χρήστος Γρίβας. Η ρωσική διπλωματία είχε προετοιμάσει ευρύτερο ξεσήκωμα με τον Παπάζωλη, ήδη από το 1765, με την υπόσχεση της ανασύστασης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Σταθάς επαναστάτησε τον Βάλτο, ενώ ο Γρίβας πολιόρκησε το Βραχώρι. Με τα ίδια αρματολίκια προγραμματίστηκε νέα εξέγερση από τον Λουδοβίκο (Λουίτζι) Σωτήρη. Ο Σωτήρης δρούσε στην Ήπειρο, ιδιαίτερα στην περιοχή του Σουλίου. Στρατολογούσε και ναυτικούς για τους ρωσικούς στολίσκους που θα δρούσαν στις ελληνικές θάλασσες και, όπως υπερβολικά υποστήριζε, ετοίμαζε στη Στερεά Ελλάδα δύναμη είκοσι χιλιάδων ανδρών. Τελικά, η προσπάθειά του δεν ευδοκίμησε στη δυτική Στερεά και περιορίστηκε στη θάλασσα από τον Λάμπρο Κατσώνη  Ο Σταθάς επωφελούμενος από την αναστάτωση που δημιουργήθηκε κατέλαβε τα αρματολίκια Αγρινίου, καρπενησίου και Υπάτης, αλλά προτίμησε να συνθηκολογήσει με τους Αλβανούς, που κατέβαιναν να πνίξουν την επανάσταση στην Πελοπόννησο, για να μη του πειράξουν τα αρματολίκια. Αντίθετα, ο Γρίβας δεν υποτάχθηκε, δίνοντας μάχη με 300 ακόμη συντρόφους του έξω από το Αγγελόκαστρο, μέχρι τελικής πτώσεως. Η θέση αυτή της περιοχής ονομάζεται ακόμη και σήμερα «των Γριβαίων τα κόκκκαλα». Μετά την καταστροφή, ο τουρκοαλβανικός στρατός ερήμωσε την Αιτωλοακαρνανία, ιδιαίτερα την Αιτωλία, όπου επέδραμαν Δουλτσινιώτες πειρατές. Γενικότερα, οι ιδιαίτερες συνθήκες στις οποίες βρέθηκε η περιοχή στα πρόθυρα της Επανάστασης του 1821, δεν επέτρεψαν την ανάπτυξη του απελευθερωτικού αγώνα, όσο στη Νότια Ελλάδα.
Αλή Πασάς
Λίγα χρόνια μετά τα Ορλωφικά, η Ακαρνανία, όπως και ολόκληρη η Στερεά μέχρι τη Λειβαδιά, βρέθηκαν κάτω από τη δεσποτική κυριαρχία του Αλή Πασά. Από την αφάνεια, χωρίς φραγμούς και χρησιμοποιώντας αδίστακτα κάθε μέσο για να πετύχει τον σκοπό του, ο Αλή γίνεται Πασάς στα Ιωάννινα (1788) και απλώνει την επιρροή του στην Ακαρνανία και τη Στερεά, γενικότερα. Στο εξής φέρει τον τίτλο «Αλή Πασάς, διοικητής του Σαντζακίου Ιωαννίνων και αρχηγός της περιφερείας της Ρούμελης». Με την πρόφαση του προστάτη των στενών, προσπαθεί να εξουδετερώσει όχι μόνον τους αρματολούς, αλλά και τους κοτζαμπάσηδες. Οι αρματολοί αναζήτησαν άσυλο στη Λευκάδα και στα Επτάνησα, γενικότερα, αλλά αυτή η πολιτική του Αλή, αντί να καταστείλει φούντωσε ακόμη περισσότερο την αντίδραση των κλεφτών και αρματολών, με αποτέλεσμα αυτή η προεπαναστατική περίοδος να προετοιμάσει τους μαχητές του Αγώνα στην ευρύτερη περιοχή. Το Κάρλελι, επί Αλή Πασά, είχε 65 χιλιάδες κατοίκους και υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Ναυπάκτου και Άρτας, με έδρα την Άρτα.
Η Βόνιτσα έμεινε κάτω από την ενετική κυριαρχία μέχρι το 1797, οπότε υπογράφηκε η Συνθήκη του Καμποφόρμιο. Πέρασε στα χέρια των Γάλλων, αλλά ο Αλή Πασάς την κυρίευσε το 1799, μαζί με την Πρέβεζα και το Βουθρωτό. Τον Μάρτιο του 1800 υπογράφηκε ρωσοτουρκική συνθήκη, βάσει της οποίας οι παραπάνω πόλεις μαζί με την Πάργα παραχωρήθηκαν στην Τουρκία, αποτελώντας διοικητική περιφέρεια με διοικητή βοεβόδα και έδρα το Μιχαλίτσι. Η περιφέρεια ανήκε στις προνομιούχες κτήσεις του σουλτάνου. Αργότερα, το ίδιο έτος, με νέα συνθήκη μεταξύ του βοεβόδα των τεσσάρων πόλεων και των Επτανήσων καθορίστηκαν ειδικά προνόμια, που δεν παραχωρήθηκαν από τον σουλτάνο όπως γινόταν συνήθως. Το Γενικό Συμβούλιο κάθε πόλης και η Γερουσία αποτελούν ισχυρό δεσμό αυτοδιοίκησης και επανέρχεται το φορολογικό σύστημα που ήταν σε ισχύ πριν το 1797. Γενικά, η Βόνιτσα ακολούθησε την τύχη των Ιονίων Νήσων και ανέπτυξε σημαντικό εμπόριο με τη Δύση, σε αντίθεση με τους κατοίκους της ενδοχώρας, κυρίως Ξηρομερίτες και Βαλτινούς, οι οποίοι ζούσαν σχεδόν ληστρική ζωή και, πολλές φορές, αδιαφορούσαν εναντίον ποιών θα στρέψουν τα όπλα τους.
Μόλις προς το τέλος του 18ου αιώνα, αρχίζει να διαφαίνεται στην Ακαρνανία κάποια υποτυπώδης μορφή παιδείας. Εκτός από τη Βόνιτσα, όπως είναι φυσικό, δημιουργούνται τα πρώτα σχολεία στην Κατούνα και στον Αστακό, αλλά φοιτούν ελάχιστα παιδιά, παρόλο που σε αυτά διδάσκουν απόφοιτοι της Παλαμαίας Σχολής του Μεσολογγίου. Ωστόσο, η γειτνίαση με τη Λευκάδα αλλά και με τα υπόλοιπα Επτάνησα, έδωσε την ευκαιρία σε αρκετούς Ακαρνάνες που το ήθελαν πραγματικά, να φύγουν προς αυτά ή προς άλλους προορισμούς του εξωτερικού και να σταδιοδρομήσουν. Μεταξύ αυτών ιδιαίτερη μνεία γίνεται για τον Νικόλαο Μαυρομμάτη από την Κατούνα, ο οποίος σπούδασε ιατρική στην Ιταλία, χρημάτισε προσωπικός γιατρός του Αλή Πασά και δίδαξε ως καθηγητής στη «Σχολή Τενέδου» της Κέρκυρας, από το 1805 μέχρι τον θάνατό του.
Επανάσταση του 1821 και ανεξαρτησία
Παρόλο που το πρωτόκολλο του Μαρτίου 1829, όριζε ότι τα εδάφη που βρίσκονταν νότια της γραμμής Μακρυνόρους – Αμβρακικού θα αποτελούσαν επαρχίες του ελληνικού κράτους, με το Πρωτόκολλο του Φεβρουαρίου 1830, η Ακαρνανία έμεινε έξω από το ελληνικό κράτος «προς ικανοποίησιν της εκφρασθείσης επιθυμίας της Πύλης». Οι επαρχίες Βάλτου και Ξηρομέρου καθώς και άλλες που, αργότερα, θα δημιουργηθούν είχαν αποκλειστεί από το νέο ανεξάρτητο κράτος. Μόνο ύστερα από τις επίμονες προσπάθειες του Καποδίστρια οι Μεγάλες Δυνάμεις υποχώρησαν  και με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (1832), η Ακαρνανία θα συμπεριληφθεί, αφού πρώτα καταβληθεί οικονομική αποζημίωση στην Τουρκία (30 εκετομμύρια πιάστρα). Μόνο το φρούριο του Ακτίου παρέμεινε στους Οθωμανούς, διότι οι Τούρκοι επέμεναν να το κρατήσουν για να ελέγχουν την άμυνα της Πρέβεζας. Η Ακαρνανία ενώθηκε με την Αιτωλία σε νομό με πρωτεύουσα το Βραχώρι και, αργότερα, το Μεσολόγγι (Σεπτέμβριος 1833).
Περίοδος των στάσεων
Η περίοδος του Όθωνα για την Ακαρνανία είναι πολυτάραχη, γεμάτη από στάσεις και κινήματα. Αυτό οφείλεται στον «στρατιωτικού» τύπου χαρακτήρα της περιοχής, και κυρίως την παράδοση των αρματολικιών που άφησαν βαθιά τα ίχνη τους. Οι Βαλτινοί, οι Ξηρομερίτες, οι Κραβαρίτες αλλά και οι Ευρυτάνες με τους Σουλιώτες, είχαν αποτελέσει τους πυρήνες μονίμων και καλά οργανωμένων στρατιωτικών σωμάτων, που πολέμησαν σκληρά πριν και μετά την έναρξη του Αγώνα. Η απόφαση της Αντιβασιλείας να διαλύσει όλα τα «άτακτα» στρατιωτικά σώματα, δηλαδή όλα εκείνα τα σώματα που δεν ανήκαν στον υπό οργάνωση στρατό, προκάλεσε σοβαρά προβλήματα σε Ακαρνάνες και Σουλιώτες, στους οποίους, κυρίως, αφορούσε έμμεσα το διάταγμα. Υπήρχε, βέβαια, πρόσκληση προς όλους για ένταξή τους στον «τακτικό» στρατό, αλλά οι σκληροτράχηλοι κάτοικοι της περιοχής, μαθημένοι αλλιώς, δεν μπορούσαν να δέχονται διαταγές από τρίτους και στην πλειονότητά τους αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, συγκροτώντας δικά τους στρατιωτικά σώματα.
Η στάση του 1835
Το 1835 η Οθωνική κεντρική εξουσία βρέθηκε μπροστά στο πρώτο σοβαρό της εμπόδιο. Σε όλη την Ακαρνανία, αλλά και σε αρκετές περιοχές της υπόλοιπης Ρούμελης, είχαν δημιουργηθεί ανταρτικά σώματα με καπεταναίους τους Χοσιάδα, Ρουπάκη (Ρουπακιά), Ζέρβα, Τσέλιο, Στράτο, Πεσλή και άλλους πολλούς. Οι ομάδες αυτές είχαν συγκεντρωθεί στα ελληνοτουρκικά σύνορα και ασκούσαν την εξουσία έχοντας καταλάβει τις ορεινές περιοχές. Στις περιοχές εκείνες το κράτος δεν υφίστατο ως έννοια ενώ, όπως ήταν φυσικό, ανάμεσα στους αντάρτες με σαφές ιδεολογικό υπόβαθρο είχαν παρεισφρήσει και ληστές που μοναδικός τους στόχος ήταν οι λεηλασίες. Οι αντάρτες κινούνταν ελεύθερα, πήγαιναν στις γιορτές και τα πανηγύρια και δεν αναγνώριζαν εξουσία άλλη εκτός από τη δική τους. Επειδή στη συντριπτική τους πλειονότητα οι χωρικοί ζούσαν στη φτώχεια, ήταν με το μέρος τους, και μόνο οι «έχοντες» υπέφεραν επειδή τους υποχρέωναν να δίνουν τρόφιμα, ρουχισμό, ζώα και χρήματα. Γι αυτό ήρθαν σε επαφή με τους κυβερνώντες ζητώντας να τους απαλλάξουν από τις ταλαιπωρίες.
Τον Ιούνιο του 1835, μικρή βαυαρική ομάδα Μηχανικού στάλθηκε στο Αιτωλικό, όπου σώμα εβδομήντα ανταρτών είχε καταλάβει τη θέση «Σκαλί». Η ομάδα έπεσε σε ενέδρα και ο αρχηγός της, λοχαγός Κράους, εκτός από τη ζωή του έχασε και τα αυτιά και τη μύτη του που κόπηκαν ως λάφυρα. Οι αντάρτες, κατόπιν, ενώθηκαν με άλλες ομάδες και έκαναν επιδρομές στο Αγρίνιο και το Μεσολόγγι, ενώ αργότερα έβγαλαν προκήρυξη όπου διατύπωναν τους λόγους για τους οποίους είχαν ξεσηκωθεί. Επίσης, ζητούσαν να συγκληθεί η Εθνική Συνέλευση και να εκδιωχθούν από την Ελλάδα οι βαυαροί στρατιώτες και υπάλληλοι. Τέλος, ερμήνευσαν ως ασύμφορη για τα συμφέροντα του ελληνικού κράτους τη δημιουργία αυτοκέφαλης ελληνικής εκκλησίας και τον χωρισμό της από το οικουμενικό πατριαρχείο. Προς το τέλος του 1835 οι συγκρούσεις γενικεύτηκαν. Οι αντάρτες στρατολογούσαν μέσα στα χωριά και, άλλοι ακολουθούσαν εκουσίως άλλοι αναγκαστικά λόγω φτώχειας. Η κυβέρνηση έστειλε δύο χιλιάδες εθνοφύλακες για τη φύλαξη των συνόρων, καθώς και τον σύμβουλο επικρατείας Μπενιζέλο Ρούφο για να εξετάσει την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί και να πάρει μέτρα για την παγίωση της τάξης. Τελικά, απέστειλε τους Γρίβα, Τζαβέλα, Τσόγκα υπό την ηγεσία του Γκόρντον. Θα ακολουθήσουν συγκρούσεις σε πολλά χωριά Κουροκάτες, Τατάρνα, Μαραθιάς).  Σκληρές μάχες θα γίνουν και τον Φεβρουάριο του 1836 στον Αχινό όταν ο βαυαρός συνταγματάρχης Γέσμαν επιχείρησε να καταδιώξει ληστές που φορολογούσαν πλούσιους κατοίκους της περιοχής. Θα πέσουν νεκροί ένας βαυαρός λοχαγός, εφτά στρατιώτες και δύο χωροφύλακες.  Η πιο αποφασιστική μάχη έγινε στο Δραγομέστι (Δραγαμέστο), όπου ο Γρίβας τράπηκε σε φυγή και κατέφυγε στην Κατοχή. Οι στασιαστές νικήθηκαν και διαλύθηκαν τα στρατιωτικά τους σώματα.  Η κυβέρνηση για να κατευνάσει την κατάσταση χορήγησε γενική αμνηστία, εκτός από τους Στράτο και Πεσλή που καταδικάστηκαν σε θάνατο από το στρατοδικείο Χαλκίδας, αλλά κι αυτοί πήραν χάρη αργότερα.
Το κίνημα του Γρίβα
Νέες ταραχές ξέσπασαν στην Ακαρνανία στα χρόνια που ακολούθησαν με την ψήφιση συντάγματος και τον σχηματισμό κυβέρνησης υπό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Επικεφαλής ήταν ο Θεόδωρος Γρίβας που είχε συμμετάσχει στο πλευρό των βαυαρών για την καταστολή των ανταρτικών ομάδων της περιόδου 1835-6. Μέλος πια του γαλλικού κόμματος και αντίπαλος του Μαυροκορδάτου, οχυρώθηκε στο Αβαρίκο με δύο χιλιάδες πιστούς οπαδούς του. Στην Αθήνα η κυβέρνηση διέδιδε ψευδώς ότι στις ομάδες του Γρίβα υπήρχαν και τάγματα Τουρκαλβανών που θα πολεμούσαν ευχαρίστως μαζί του και έστειλε επειγόντως τον Τζαβέλλα που πολιόρκησε το Αβαρίκο. Ο Γρίβας αντιλήφθηκε ότι το κίνημα θα αποτύγχανε, διέλυσε το στρατόπεδό του και πήγε στην Αθήνα, όπου ζήτησε προστασία στη γαλλική πρεσβεία. Η προστασία του δόθηκε και, μάλιστα, με πλοίο («Papin») μεταφέρθηκε στην Αλεξάνδρεια. Στο μεταξύ, κατά τη συνήθειά της, η ελληνική κυβέρνηση χορήγησε γενική αμνηστία στους στασιαστές (19/6/1844), όχι όμως στον Γρίβα και πολλά πρωτοπαλλήκαρά του (Γ. Πρωτόπαππα, Ν, Τσέλιο, Κ. Χασάπη, Κ. Καραγεωργάκη, κ.α.). Ωστόσο, η συνέχεια ήταν ανατρεπτική καθώς, στις εκλογές που ακολούθησαν, βγήκε άνετα βουλευτής και ο πρωθυπουργός Κωλέττης τον διόρισε γενικό επιθεωρητή του στρατού.
Η στάση του 1847
Το 1847, διαφωνίες ανάμεσα στον Γρίβα και τον Κωλέττη για στρατιωτικά θέματα, οδήγησαν τον πρώτο σε παραίτηση. Ο Γρίβας, πρωταγωνιστής στο ίδιο έργο, επιστρέφει στην Ακαρνανία και, στρατολογώντας ομάδες, περιφέρεται στα χωριά διακηρύττοντας ότι ο Κωλέττης «επιβουλεύεται το σύνταγμα», και καλεί τον λαό σε εξέγερση. Η κυβέρνηση, χωρίς χρονοτριβή αυτή τη φορά, στέλνει στρατό κατά του Γρίβα που είχε στήσει το στρατηγείο του στην Παλιοχαλιά Ξηρομέρου. Μάλιστα, ζήτησε από τον αρμοστή των Ιονίων Νήσων την άδεια να πολιορκήσει τον Γρίβα και από τη θάλασσα, αλλά η άδεια δεν του δόθηκε. Ο Γρίβας πρόλαβε να φύγει πριν τον χτυπήσει ο κυβερνητικός στρατός, περνώντας στη Λευκάδα με αγγλικό πλοίο. Από εκεί πήγε στα -υπό τουρκική κατοχή- Ιωάννινα και, ένα χρόνο μετά όταν του παραχωρήθηκε αμνηστία, επέστρεψε στην Ελλάδα. Επίσης, αναστάτωση προκλήθηκε το 1948 όταν ο Ανδρέας Ίσκου, παλαιός βαλτινός αρματολός, στρατολογούσε κατά της κυβέρνησης άτακτα σώματα στον Βάλτο.
Η Επανάσταση του 1862
Οι αντιπολιτευόμενοι τον Όθωνα και οργανωτές της επανάστασης δεν λησμόνησαν τις ικανότητες του Γρίβα στη στρατολόγηση ανταρτικών σωμάτων ούτε, βέβαια, τη μεγάλη του δημοφιλία στην ακαρνανική επικράτεια και τον είχαν υπ’ όψιν από τους πρώτους για την επιτυχία των σχεδίων τους. Οι βασιλείς επρόκειτο να περιηγηθούν την Ακαρνανία και, μάλιστα, η βασίλισσα Αμαλία είχε μαζί της πανάκριβα κοσμήματα για να τα προσφέρει στη σύζυγο του Γρίβα. Ο Γρίβας, αντιλαμβανόμενος τον σκοπό της επίσκεψης και, έχοντας ως παράτολμο σχέδιο να αιχμαλωτίσει τον Όθωνα, επέσπευσε τα γεγονότα καταλαμβάνοντας το φρούριο της Βόνιτσας τον Οκτώβριο του 1862. Επικεφαλής του σώματος που είχε μαζί του ήταν ο Δημοσθένης Στάικος, συγγενής του Γρίβα, αλλά άνθρωπος του Βούλγαρη, τοποθετημένος για να περιορίζει την ισχύ του τοπάρχη της Ακαρνανίας. Οι βασιλείς πληροφορήθηκαν τη στάση και επέστρεψαν με πλοίο στον Πειραιά. Ο Γρίβας μετέβη επειγόντως στον Βάλτο, όπου υπήρχαν πολλοί οπαδοί του Όθωνα για να προλάβει συγκέντρωση που θα γινόταν εκεί. Πράγματι, με την καταλυτική του παρουσία ξεπέρασε τα εκεί εμπόδια και έγινε κύριος της κατάστασης, αφού οι τάξεις του πυκνώνονταν συνεχώς από πολέμαρχους των γύρω περιοχών. Τελικά, μπήκε στο Βραχώρι (Αγρίνιο) επικεφαλής πέντε χιλιάδων, περίπου, ατάκτων τους οποίους οργάνωσε σε τακτικό στρατό και, αφού τους παρέδωσε σε εκεί αξιωματικούς, έφυγε για το επαναστατημένο Μεσολόγγι.
Ο Γρίβας έχοντας ως έδρα το Μεσολόγγι σκόπευε να πάει στην Αθήνα και να καταλάβει την εξουσία. Οι ειδήσεις έφθασαν στην πρωτεύουσα και θορύβησαν την επαναστατική κυβέρνηση – ο Όθωνας είχε ήδη αποχωρήσει. Γι’ αυτό στάλθηκαν στο Μεσολόγγι ο Αθανάσιος Ρούφος -άλλες πηγές αναφέρουν τον Μπενιζέλο Ρούφο)- και ο Επαμεινώνδας Δεληγεώργης, οι οποίοι του προσέφεραν χρήματα και το βαθμό του στρατάρχη για τις υπηρεσίες του στη Επανάσταση. Τότε ο Γρίβας λέγεται πως έδειξε το σπαθί του και είπε: «Αυτό θα με κάνει στρατάρχη». Στην πραγματικότητα, ο Γρίβας ήταν ήδη ετοιμοθάνατος όταν τον συνάντησε η κυβερνητική αποστολή στις 23 Οκτωβρίου 1862 και απεβίωσε την επόμενη ημέρα. Υποστηρίχθηκε ότι δηλητηριάστηκε από Άγγλους πράκτορες, ενώ ο Γιάννης Κορδάτος αναφέρει την πληροφορία, μνημονεύοντας ως πηγή χειρόγραφο που του έδωσε το 1933 ο στρατηγός Αναστάσιος Παπούλας. Κατά τον Κορδάτο, ο Γρίβας επέσυρε την ανησυχία των Άγγλων, επειδή πληροφορήθηκαν πως θα κατέλυε τη μοναρχία και θα ανακηρυσσόταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Με το θάνατο του Γρίβα κλείνει ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο για τα ιστορικά δρώμενα της Ακαρνανίας, καθώς το όνομά του ήταν άρρηκτα δεμένο μ’ αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στερεά Ελλάδα Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Ακαρνανία
Μέροψ ο Κώος
Στην ελληνική μυθολογία ο Μέροψ ο Κώος ήταν σημαντικός βασιλιάς της νήσου Κω, τόσο ώστε η Κως αποκαλείται σε επίγραμμα που βρέθηκε στην Ολυμπία «ΜΕΡΟΠΟΣ ΝΑΣΟΣ».
Ο Μέροψ χαρακτηριζόταν ως «γηγενής» ή ως γιος του Τρίοπα. Οι κάτοικοι του νησιού ονομάζονταν «Μέροπες», δηλαδή θνητοί, και η ίδια η νήσος «Μεροπίς» και αργότερα, μέχρι σήμερα, Κως από το όνομα της κόρης του Μέροπα.
Ο Μέροψ είχε πάρει ως σύζυγό του την Εχέμεια και όταν αυτή πέθανε ο Μέροψ δεν έπαυε να την πενθεί, μέχρι που ήθελε να αυτοκτονήσει, οπότε η θεά Ήρα πρόλαβε και τον μεταμόρφωσε σε αετό. Ο Μέρωπας πέταξε ψηλά στον ουρανό και εκεί τον κράτησε ο Δίας για πάντα.
Εκτός από την Κω, άλλα παιδιά του Μέροπα ήταν ο Εύμηλος, η Κλυτίη (αργότερα σύζυγος του Ευρυπόλου) και η Τιτανίς.
Παραπομπές
Μεροψ ο Κω
Αλ Κάιντα
Η αναφερόμενη με το όνομα Αλ Κάιντα (Αραβικά: القاعدة) (μετάφραση: «το ίδρυμα» ή «η βάση»), γνωστή και ως Αλ Κάεντα είναι ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση Ισλαμιστών που πρωτοεμφανίσθηκε δημόσια το 1988, προερχόμενη από το "Μεκτά Αλ Κιντεμάτ" που αποτελούσε "το κεντρικό γραφείο" των Αφγανών μουτζαχεντίν (= αγωνιστών τζιχάντ).
Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, (ή όπως έχουν επί τούτου αυτά δοθεί), η Αλ Κάιντα αποτελεί σήμερα ένα διεθνές τρομοκρατικό δίκτυο, στο οποίο συμμετέχουν πολλές άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις με πολυπληθή μέλη συστρατευμένων εξτρεμιστών, περισσότερο Αράβων και Αφγανών. Το δίκτυο αυτό θεωρείται υπεύθυνο για μεγάλο αριθμό τρομοκρατικών επιθέσεων στον δυτικό κόσμο, με γνωστότερες όλων τις επιθέσεις στις ΗΠΑ την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου της Νέας Υόρκης, τις επιθέσεις στις αμερικανικές πρεσβείες Χωρών της ανατολικής Αφρικής το 1998, τη βομβιστική επίθεση στους Πύργους Κομπάρ στη Σαουδική Αραβία το 1996 κ.ά.
Παρακλάδια της οργάνωσης αυτής υπολογίζεται πως υπάρχουν σε 55 χώρες του κόσμου.
Ηγεσία - μέλη
Ιδρυτής και ηγέτης της οργάνωσης θεωρείτo ο Σαουδάραβας επιχειρηματίας Οσάμα μπιν Λάντεν μέχρι τη σύλληψή του το 2011, ενώ το υπ' αριθμόν 2 στέλεχος της οργάνωσης, Αϊμάν αλ Ζαουάχρι, έγινε αρχηγος της μετά την σύλληψή του μπιν Λάντεν. Στις 7 Οκτωβρίου 2001 οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν πολεμική επιχείρηση στο Αφγανιστάν με σκοπό τον εντοπισμό τους, κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει συμβεί. Αρχηγός της οργάνωσης στο Ιράκ μέχρι και το 2006 ήταν ο Αμπού Μουσάμπ Αλ Ζαρκάουι.
Τα συστρατευμένα μέλη της οργάνωσης και ολόκληρου του δικτύου της Αλ Κάιντα, ο αριθμός των οποίων θεωρείται άγνωστος, δίνουν ειδικό όρκο πίστης που ονομάζεται μπαγιάτ. Μετά την ορκωμοσία τους ακολουθεί η στρατιωτική εκπαίδευσή τους και ειδικότερα επί του ανορθόδοξου πολέμου σε μεγάλο αριθμό στρατοπέδων, τόσο στο Αφγανιστάν όσο και σε άλλες μουσουλμανικές χώρες. Από δημοσιογραφικές εκτιμήσεις και στοιχεία ανακριτικών Αρχών που έχουν δει το φως της δημοσιότητας εκτιμάται πως 12 τουλάχιστον τέτοια στρατόπεδα βρίσκονται στο Αφγανιστάν στα οποία έχουν εκπαιδευτεί περισσότεροι από 5000 Μουτζαχεντίν, χαρακτηριζόμενοι ενεργοί τρομοκράτες, έτοιμοι ν΄ αναλάβουν και να διεκπεραιώσουν αποστολές στις οποίες θα κληθούν από την Οργάνωση. Ένα μεγάλο μέρος των μελών έχει επιλεγεί από άτομα που είναι εφοδιασμένα με αμερικανικά διαβατήρια ώστε να μπορούν να ταξιδεύουν ελεύθερα χωρίς να δημιουργούν υποψίες. Το δίκτυο της Οργάνωσης διατηρεί πολλούς τρόπους αναγνώρισης των μελών της, και των διακείμενων θετικά προς αυτήν, καθώς επίσης και τρόπους παρακολούθησης των μελών της ώστε σε περίπτωση που υπάρξει υποψία συνεργασίας με τον "εχθρό" να φονεύονται.
Δομή οργάνωσης
Ανώτατο όργανο διοίκησης και ελέγχου της Οργάνωσης είναι το "Μαζίλς αλ Σούρα" το οποίο επέχει θέση Διοικητικού Συμβουλίου, το οποίο εξετάζει και εγκρίνει τις όποιες κατευθύνσεις και δραστηριότητες της Οργάνωσης. Το έργο αυτού συνδράμουν διάφορες επιτροπές που μελετούν και οργανώνουν διάφορα επιμέρους θέματα όπως είναι η "στρατιωτική επιτροπή", επί θεμάτων επιχειρήσεων, η "οικονομική επιτροπή", επί οικονομικών, η "θρησκευτική επιτροπή" για την έκδοση "φετβά" (= θρησκευτικών εντολών, προσκλήσεων), καθώς επίσης και "επιτροπή ενημέρωσης", επί δημοσίων σχέσεων και ανακοινώσεων.
Τρομοκρατικές επιθέσεις
Κατηγορία:Πόλεμος στο Αφγανιστάν 2001 - 2021 Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
Κινεζικό Θεώρημα Υπολοίπων
Το Κινεζικό Θεώρημα των Υπολοίπων (Chinese Remainder Theorem, CRT) αποτελεί μέρος της Θεωρίας Αριθμών και αναφέρει ότι αν ξέρουμε τα υπόλοιπα ενός αριθμού  N με διάφορους ακεραίους, τότε μπορούμε να υπολογίσουμε το υπόλοιπο Y του N με το γινόμενο  , αρκεί οι ακέραιοι να είναι πρώτοι μεταξύ τους.
Είναι, όπου η λύση της , κ.ο.κ. και
Το θεώρημα αναφέρεται για πρώτη φορά τον 3ο αι. από τον Κινέζο μαθηματικό Σουνζί στο έργο του "Τα κλασικά μαθηματικά του διδασκάλου Σουν". Χρησιμοποιείται σε υπολογισμούς σε μεγάλους αριθμούς, καθώς μας επιτρέπει να αντικαθιστούμε έναν υπολογισμό από ορισμένους υπολογισμούς σε μικρότερους αριθμούς.
Ιστορία
Στο έργο του Σουανζί αναφέρεται το εξής πρόβλημα: "Ένα σύνολο αντικειμένων, αν το μετρήσω ανά 3 περισσεύουν 2, αν το μετρήσω ανά 5 περισσεύουν 3 και αν το μετρήσω ανά 7 περισσεύουν 2. Πόσα είναι τα αντικείμενα;". Δεν αναφέρεται απόδειξη ή ο αλγόριθμος της λύσης. Αυτός δόθηκε τον 6ο αι. από τον Αριαμπάτα. Ειδικές περιπτώσεις του θεωρήματος ήταν γνωστές στον Βραχμαγκούπτα τον 7ο αι. και εμφανίζονται το 1202 στο έργο "Liber Abaci" του Φιμπονάτσι. Το αποτέλεσμα αργότερα γενικεύτηκε με την πλήρη λύση το 1247 στο έργο "Μαθηματικά δοκίμια σε Εννέα Κεφάλαια" του Κιν Γιουσάο.
Ο συμβολισμός των ισοτιμιών εισήχθη από τον Καρλ Φρίντριχ Γκάους στο έργο του "Disquisitiones Arithmeticae" το 1801. Εκεί περιγράφει το θεώρημα σε ένα πρόβλημα υπολογισμού ημερολογίου. Η λύση του, που είχε ήδη χρησιμοποιηθεί από τον Λέοναρντ Όιλερ, ήταν στην πραγματικότητα μία παλαιά μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε αρκετές φορές.
Παράδειγμα
Το πρόβλημα του Σουανζί γράφεται ως εξής:
Τότε, και
ή  ή
ή  ή.
Έτσι,  και
Πράγματι,  και    και
Χοσέ Ριβέρα
Ο Χοσέ Μάνουελ Ριβέρα Κααμάνο, γνωστός πιο απλά και ως Χοσέ Ριβέρα (γεννημένος στις 28 Μαϊου 1977) είναι Πουερτορικανός πρώην διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 192εκ και αγωνίζεται στη θέση του ακραίου.
Καριέρα
Ο Χοσέ Ριβέρα έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης αγωνιζόμενος με την αντίστοιχη ομάδα του Πανεπιστημίου Λ'Ετάτ του Οχάϊο, κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Το 2001 κι ενώ προηγουμένως είχε τελειώσει τις σπουδές του, ο Ριβέρα δοκίμασε την τύχη του στην πετοσφαίριση αγωνιζόμενος στην ισπανική Μελίγια, ωστόσο γρήγορα επέστρεψε στην πατρίδα του, την Κόστα Ρίκα, παίρνοντας μεταγραφή στην τοπική Ρεμπέλντες ντε Μόκα ενώ στη συνέχεια μεταπήδησε στους Πλέιερος Σαν Χουάν, ομαδα επίσης του Πουέρτο Ρίκο.
Την αγωνιστική περίοδο 2006-07 αγωνίστηκε με τη βελγική Νόλικο Μάασεικ. Την τριετία 2007-10, ο Χοσέ Ριβέρα αγωνίστηκε στην Ελλάδα, αρχικά με τη φανέλα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης (2007-08), έπειτα με αυτή του Ολυμπιακού Πειραιώς (2008-09) κι έπειτα με αυτή της Ε.Α. Πατρών (2009-10).
Τη διετία 2010-12 αγωνίστηκε στην Ιταλία αρχικά για λογαριασμό της Καλίπο Σπορτ κι έπειτα για τη Λατίνα Βόλει. Το 2013 επέστρεψε στο Πουέρτο Ρίκο καθώς συμφώνησε να υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με τους Καρολίνα Τζάιαντς.
Στην ομάδα της χώρας του παραμένει μέχρι και σήμερα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Χοσέ Ριβέρα ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης του Πουέρτο Ρίκο με την οποία έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 40 συμμετοχές. Έχει κατακτήσει μεταξύ άλλων και ένα χάλκινο μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Πορτορικανοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών
Ευθύμης Τσακαλέρης
Ο Ευθύμης Τσακαλέρης, γεννημένος στις 22 Ιουλίου 1989 στη Θεσσαλονίκη, είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 2,07 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις Power Forward και Center.
Ο Τσακαλέρης ξεκίνησε την καριέρα του από την Αναγέννηση Φλόγας. Το καλοκαίρι του 2009 συμμετείχε με την Εθνική Ελλάδος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών στη Ρόδο, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο. Την επόμενη περίοδο υπέγραψε συμβόλαιο με τον Πανελλήνιο με τα χρώματα του οποίου αγωνίστηκε στην Α1 Εθνική. Με την αθηναϊκή ομάδα συμμετείχε στο Final-4 του EuroCup το 2010. Την ίδια χρονιά έλαβε μέρος στο All Star Game 2010 στο Ηράκλειο με την ομάδα των «Κάτω των 22». Μετά από μία διετία παραμονής μετεγράφη στον ΠΑΟΚ όπου και αγωνίστηκε την περίοδο 2011-12, συμμετέχοντας και πάλι στο θεσμό του EuroCup. Ακολούθως μεταπήδησε το 2012 στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελευσινιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αρκαδικού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιπποκράτη Κω Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Άννα Οντομπέσκου
Η Άννα Οντομπέσκου (γεννημένη στις 3 Δεκεμβρίου 1991 στο Ντουμποσάρι) είναι Μολδαβή τραγουδίστρια. Θα εκπροσωπήσει τη χώρα της στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2019 με το τραγούδι της "Stay". Κέρδισε την εθνική επιλογή της χώρας,το "O melodie pentru Europa" στις 2 Μαρτίου 2019.
Πτυχιούχος στην Ακαδημία Μουσικής, Θεάτρου και Πλαστικών Τεχνών του Κισινάου, η Άννα Οντομπέσκου συμμετείχε στο O melodie pentru Europa 2019, τη διαδικασία επιλογής της Μολδαβίας για την αναζήτηση του εθνικού εκπροσώπου για τη Eurovision, με το Stay. Αποδείχθηκε ότι ήταν η πιο ψηφισμένη από την κριτική επιτροπή και το δεύτερο φαβορί στην τηλεψηφοφορία, κερδίζοντας αρκετούς πόντους για να γίνει ο νικητής και να γίνει ο εκπρόσωπος της Μολδαβίας στην Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ. Το τραγούδι της δεν προκρίθηκε στον τελικό του διαγωνισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Μολδαβοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Μολδαβία
Χάρης Σακόγλου
Ο Χάρης Σακόγλου (1 Ιουλίου 1990, Κατερίνη) είναι Έλληνας επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,94 μ. και αγωνίζεται στη θέση του διαγώνιου.
Καριέρα
Ο Χάρης Σακόγλου έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στον Αρχέλαο Κατερίνης. Σε ηλικία 18 ετών μεταπήδησε στην άλλη ομάδα της Πιερίας, την Νίκη Αιγινίου. Στη Νίκη παρέμεινε για δύο χρόνια μετέχοντας στην Α2 Εθνική κατηγορία, και στη συνέχεια μεταγράφηκε στη ΜΕΝΤ Θεσσαλονίκης. Με τη ΜΕΝΤ ξεκίνησε το 2010-11 στη Β' Εθνική κατηγορία ενώ τη χρονιά 2011-12 πανηγύρισε πρωτάθλημα και άνοδο στην Α2. Συνεχίζοντας στην ίδια ομάδα την περίοδο 2013-14 και αναλαμβάνοντας ηγετικό ρόλο, πήρε πρωτάθλημα και άνοδο στην Volleyleague, στην οποία και αγωνίστηκε για ένα ακόμα χρόνο με την ΜΕΝΤ.
Το καλοκαίρι του 2015, ο Χάρης Σακόγλου υπέγραψε μονοετές επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας στον Ολυμπιακό, με τον οποίο κατέκτησε το κύπελλο και το λιγκ καπ. Τον Μάιο του 2016, μετεγγράφη στον Π.Α.Ο.Κ., κατακτώντας το πρωτάθλημα του 2017 και το κύπελλο του 2018. Μετά από ένα πέρασμα από την Ροδίων Άθλησις στην Α2 κατηγορία την περίοδο 2018-19, επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και στη Βόλεϊ Λιγκ, αυτή τη φορά για λογαριασμό του Ηρακλή.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Χάρης Σακόγλου ήταν διεθνής με τις μικρές εθνικές ομάδες πετοσφαίρισης της Ελλάδας, με τις οποίες πραγματοποίησε αρκετές συμμετοχές κατά τη διετία 2008-10. Με την Εθνική Εφήβων κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα στο Μαυροβούνιο το καλοκαίρι του 2009, ενώ την ίδια περίοδο καταφέρνει μαζί με την ομάδα των εφήβων να προκριθεί στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων στην Ινδία, γεγονός που είχε να γίνει πολλά χρόνια στο άθλημα της πετοσφαίρισης. Έχει επίσης δύο (2) συμμετοχές με την Εθνική Ανδρών στους Μεσογειακούς Αγώνες το 2009 στην Πεσκάρα, Ιταλία.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης
Μινέτ
Η Μινέτ ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου στην 10η νομή της Άνω Αιγύπτου. Η ακριβής θέση της είναι άγνωστη σήμερα, βρισκόταν στο σημερινό Κυβερνείο Μίνια. Στην αρχαιότητα βρισκόταν κοντά στην Τιεμπού, ίσως ήταν προάστιο της.
Στην πόλη υπήρχε άγαλμα που αποκαλούνταν "Μινέτ". Εδώ λατρεύονταν οι Σομπέκ, Νεφερίτι και Άνουβις.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Φίλιππος Μελάγχθων
Ο Φίλιππος Μελάγχθων (Philipp Melanchthon), (πραγματικό όνομα: Φίλιππ Σβάρτσερδτ - Philipp Schwartzerdt, 16 Φεβρουαρίου 1497 - 19 Απριλίου 1560), ήταν Γερμανός λόγιος, καθηγητής ελληνικών, θεολογίας, ηγέτης της Λουθηρανικής εκκλησιαστικής Μεταρρύθμισης, φίλος και συνεργάτης του Μαρτίνου Λούθηρου.
Πρώιμα χρόνια κι εκπαίδευση
Γεννήθηκε το 1497 στη γερμανική πόλη Μπρέτεν (Bretten) στη Βάδη-Βυρτεμβέργη από εύπορη οικογένεια. Σε ηλικία 11 χρονών (1508) πέθανε ο πατέρας του κι η μητέρα του τον έφερε με τον αδερφό του στο σπίτι της γιαγιάς του στο Πφόρτσχαϊμ. Η γιαγιά του ήταν αδερφή του Γιόχαν Ρόιχλιν, σημαντικού λόγιου του Αναγεννησιακού ουμανισμού κι άριστο γνώστη ελληνικών. Απ'αυτόν έμαθε τα πρώτα ελληνικά, που τότε διδάσκονταν μόνο σε πολύ ταλαντούχους μαθητές. Ως βιβλίο γραμματικής χρησιμοποίησε αυτό του Κωνσταντίνου Λάσκαρι, του έδειξε κείμενα του Αριστοτέλη και σύντομα του έδωσε το εξελληνισμένο προσωνύμιο Μελάγχθων (μέλας=schwarz και χθών(χώμα)=Erde), όπως συνηθιζόταν από τους ουμανιστές της εποχής (εκείνος μικρός είχε λάβει το εξελληνισμένο προσωνύμιο Κάπνιος, αφού rauch=καπνός). Διασώζεται το βιβλίο με την αφιέρωση του δασκάλου του κι ημερομηνία 15 Μαρτίου 1509.
Ήδη από το 1514 δίδασκε ελληνικά κατ' ιδίαν σε δυο γιους ενός πλούσιου άρχοντα στο Τύμπινγκεν. Στις 26 Απριλίου 1518 επισκέφτηκε τη Βιτεμβέργη για να παρακολουθήσει μια δημόσια αντιπαράθεση με πρωταγωνιστή τον πάστορα Μαρτίνο Λούθηρο, που τον προηγούμενο χρόνο είχε δημοσιεύσει σε αυτή την πόλη τις περίφημες αμφιλεγόμενες 95 θέσεις του. Δεν έχασε την ευκαιρία να τον γνωρίσει από κοντά, αρχίζοντας μια μακρόχρονη φιλία.
Καθηγητής ελληνικών στο πανεπιστήμιο Βιτεμβέργης
Τον Αύγουστο του 1518, μετά απο σύσταση του Ρόιχλιν, διορίστηκε στην έδρα ελληνικών στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης. Με το Λούθηρο συνδέθηκε όχι μόνο με βάση την κοινή αγάπη τους για την αρχαία γραμματεία, αλλά και την πεποίθηση οτι με βάση αυτή θα αναμόρφωναν τη συντηρητική παιδεία που υπαγόρευε η καθολική εκκλησία. Ο Λούθηρος τον αποκαλούσε χαϊδευτικά "graeculus"(=ελληνάκος), γιατί ήταν μικρόσωμος στο ύψος (1 μέτρο και 50 εκατοστά).
Οι διαλέξεις του ήταν πολύ επιτυχημένες, με πλούτο πηγών και παραδειγμάτων και προσέλκυαν εκατοντάδες φοιτητές, που πολλαπλασίασαν τη φήμη του. Από το 1525 δίδασκε και θεολογία και σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον που προκάλεσαν οι μεταρρυθμιστικές ιδέες του Λούθηρου, μετέτρεψε το πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης σε ένα από τα σημαντικότερα της εποχής του. Ένας από τους μαθητές του το 1537-1539 ήταν ο ταλαντούχος νεαρός Ιερώνυμος Βολφ από τη Βαυαρία, που έμελλε να εισάγει τον όρο "βυζαντινή Ιστορία" και "Βυζάντιο".
Οικογένεια
Το 1520 παντρεύτηκε, πιθανώς με διαμεσολάβηση του Λούθηρου που ήθελε να τον κρατήσει στην πόλη, την Καταρίνα Κραπ, κόρη του δημάρχου της πόλης κι απέκτησαν τέσσερα παιδιά, απ'τα οποία τρία έφτασαν στην εφηβεία. Το 1557 πέθανε η αγαπημένη του σύζυγος και τον Απρίλιο του 1560 κι ο ίδιος, σε ηλικία 63 ετών.
Έργο κι επίδραση
Είχε μεγάλο ζήλο για μάθηση και τη διδασκαλία. Δίδασκε κι έγραφε στα λατινικά. Οι ευρείς γνώσεις του τού επέτρεπαν να συνδυάζει στις διαλέξεις του γνώσεις από διάφορες επιστήμες με πολλά παραδείγματα, πείθοντας το ακροατήριο του. Συνέγραψε γραμματική για τα μαθήματα ελληνικών και λατινικών που αργότερα αντιγράφηκαν για πολλά άλλα σχολεία στη Γερμανία κι άλλες χώρες. Εκτός από σχόλια και περιλήψεις για αρχαίους συγγραφείς συνέγραψε βιβλία διδασκαλίας για
Το 16ο αιώνα η φήμη του είχε τόσο διαδοθεί και τα βιβλία του είχαν τόσο ευρεία χρήση που ήδη όσο ζούσε αποκαλούνταν από κάποιους „Praeceptor Germaniae“ (Δάσκαλος της Γερμανίας). Έδινε μεγάλη σημασία στην ακριβή γνώση των λέξεων, την ετυμολογία και την καθαρή χρήση της γλώσσας στη ρητορική. Γι' αυτό και στη Θεολογία έδινε μεγάλη αξία στη γνώση των τριών αρχαίων γλωσσών λατινικά, εβραϊκά κι ελληνικά.
Το 1519 εξέδωσε τη Ρητορική του Αριστοτέλη και το 1520 τη Διαλεκτική του.
Ίδρυσε σχολεία το 1524 στο Μαγδεβούργο, το 1525 στο Άισλεμπεν(τη γενέτειρα του Λούθηρου) και το 1526 στη Νυρεμβέργη, ορίζοντας επίσης τον τρόπο λειτουργίας τους.
Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μεταρρυθμιστές Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης
Διεθνές Αεροδρόμιο Σχίπχολ
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Σχίπχολ (ολλανδικά: Luchthaven Schiphol,, IATA: AMS, ICAO: EHAM) είναι το κύριο διεθνές αεροδρόμιο της Ολλανδίας, που βρίσκεται 20 λεπτά (9,1 χιλιόμετρα ή 5,6 μίλια) νοτιοδυτικά του Άμστερνταμ, στο δήμο Χααρλεμμερμέιρ (Haarlemmermeer) της Βόρειας Ολλανδίας. Είναι το πέμπτο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στην Ευρώπη από την άποψη αριθμού επιβατών.
Το Σκίπχολ είναι ο βασικός κόμβος για την KLM και την περιφερειακή θυγατρική της KLM Cityhopper καθώς και για τις Arkefly, Corendon Dutch Airlines, Martinair, και Transavia. Το αεροδρόμιο χρησιμεύει επίσης ως κομβικό σημείο για την Easyjet και ως ευρωπαϊκός κόμβος για την Delta Air Lines και ως βάση για την ισπανική Vueling.
Ιστορία
Το όνομα Σκίπχολ προέρχεται από παλαιά οχύρωση που ονομαζόταν Fort Schiphol, η οποία ήταν τμήμα των οχυρωματικών έργων Stelling van Amsterdam. . Πριν από το 1852, το πόλντερ Χααρλεμμερμέιρ, στο οποίο βρίσκεται σήμερα το αεροδρόμιο ήταν μια μεγάλη λίμνη με ρηχές περιοχές. Υπάρχουν πολλές εκδοχές για το πώς ο τόπος πήρε το όνομά του. Η πιο δημοφιλής είναι ότι στα ρηχά νερά ξαφνικές βίαιες καταιγίδες είχαν βυθίσει πολλά πλοία. Αυτός ήταν ο κύριος λόγος για την ανάκτηση του. Στα αγγλικά, το Schiphol μεταφράζεται σε «Τάφο του πλοίου», μια αναφορά σε πολλά πλοία που υποτίθεται ότι χάθηκαν στη λίμνη. Όταν η λίμνη αποξηράνθηκε, ωστόσο, δεν βρέθηκαν ναυάγια. Μια άλλη πιθανή προέλευση του ονόματος είναι η λέξη «scheepshaal». Μια scheepshaal είναι ένα χαντάκι ή τμήμα καναλιού, στο οποίο το πλοία θα πρέπει να ρυμουλκείται από τη μια λίμνη στην άλλη. Μια τρίτη εξήγηση θα ήταν ότι το όνομα προέρχεται από τις λέξεις «scip hol». Η έννοια αντιπροσωπεύει μια δασωμένη περιοχή χαμηλού υψομέτρου (hol, όπως και στο όνομα της Ολλανδίας), από όπου λαμβανόταν ξυλεία για τη ναυπήγηση πλοίων.
Το Σκίπχολ άρχισε να λειτουργεί στις 16 Σεπτεμβρίου 1916 ως βάση της στρατιωτικής αεροπορίας, με λίγα στρατιωτικά παραπήγματα και ένα πεδίο που χρησίμευε ως πλατφόρμα και διέθετε διαδρόμους. Όταν πολιτικά αεροσκάφη άρχισαν να χρησιμοποιούν το πεδίο (17 Δεκεμβρίου, 1920) συχνά το αποκαλούσαν Schiphol-les-Bains. Η κατασκευαστική των αεροσκαφών Fokker δημιούργησε εργοστάσιο κοντά στο αεροδρόμιο Σκίπχολ το 1919. Το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου σηματοδότησε την απαρχή της μη στρατιωτικής χρήσης του αεροδρομίου Σκίπχολ και το αεροδρόμιο έχασε τελικά εντελώς τον στρατιωτικό ρόλο του. Μέχρι το 1940, το Schiphol είχε τέσσερις ασφαλτοδιαδρόμους σε γωνίες 45 μοιρών, όλοι με μήκος 1.020 μέτρα (3.350 πόδια) ή λιγότερο. Ένας επεκτάθηκε για να γίνει ο σημερινός διάδρομος 04/22. Δύο άλλοι τον διέσχιζαν στις συντεταγμένες 52.312 ° N 4.800 ° E. Το αεροδρόμιο καταλήφθηκε από τους Γερμανούς το ίδιο έτος και μετονομάστηκε σε Fliegerhorst Schiphol. Ένα μεγάλο μέρος της αντιαεροπορικής άμυνας είχε εγκατασταθεί στην περιοχή γύρω από το Σκίπχος και ψεύτικοι αεροδιάδρομοι κατασκευάστηκαν στις περιοχές κοντά στο Μπέννεμπρουκ, (Bennebroek), στο Φαϊφχάουζεν (Vijfhuizen) και στο Φοχελενζανχ (Vogelenzang), σε μια προσπάθεια να παραπλανώνται τα συμμαχικά βομβαρδιστικά. Κατασκευάστηκε επίσης σιδηροδρομική σύνδεση. Παρά τα αμυντικά αυτά εργα, το αεροδρόμιο βομβαρδίστηκε έντονα, και μια εξαιρετικά ισχυρή επίθεση στις 13 Δεκεμβρίου 1943 προκάλεσε τόσο μεγάλη ζημιά που κατέστησε το αεροδρόμιο άχρηστο ως ενεργή βάση. Μετά από αυτό χρησιμοποιήθηκει μόνον ως πεδίο προσγείωσης έκτακτης ανάγκης, έως ότου οι ίδιοι οι Γερμανοί κατέστρεψαν τα απομεινάρια του αεροδρομίου κατά την έναρξη της επιχείρησης "Λαχαναγορά" (Operation Market Garden). Στο τέλος του πολέμου, το αεροδρόμιο αποκαταστάθηκε γρήγορα, με το πρώτο αεροσκάφος, ένα Douglas DC-3, να προσγειώνεται στις 8 Ιουλίου του 1945.
Ένα νέο κτίριο του τερματικού σταθμού ολοκληρώθηκε το 1949 και αποφασίστηκε ότι το Σκίπχολ επρόκειτο να γίνει το κύριο αεροδρόμιο της Ολλανδίας. Η επέκταση ήρθε εις βάρος της μικρής πόλης που ονομάζεται Ράικ (Rijk), η οποία κατεδαφίστηκε για να δημιουργηθεί χώρος για την επέκταση του αεροδρομίου. Το όνομα αυτής της πόλης έχει μείνει στο όνομα της σύγχρονης βιομηχανικής ζώνης, που ονομάστηκε Schiphol-Rijk. Το 1967, ο Ολλανδός σχεδιαστής Μπένο Βίσσινγκ (Benno Wissing) δημιούργησε τη σήμανση για το αεροδρόμιο, η οποία είναι γνωστή για τη σαφήνειά της και τον εμπεριστατωμένο χρωματικό κώδικα: για να αποφευχθεί η σύγχυση, ο ίδιος απαγόρευσε οποιαδήποτε άλλη σήμανση σε αποχρώσεις του κίτρινου και του πράσινου που χρησιμοποιείται. Αυτό ήταν τμήμα του νέου κτιρίου του τερματικού σταθμού, που αντικατέστησε τις παλαιότερες εγκαταστάσεις που βρίσκονταν σε αυτό που είναι τώρα η ανατολική πλευρά του αεροδρομίου. Η αποβάθρα Α του αεροδρομίου τροποποιήθηκε το 1970 για να επιτρέψει σε αεροσκάφη Boeing 747 να κάνουν χρήση των πυλών επιβίβασης.
Η κατασκευή του νέου πύργου ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας ολοκληρώθηκε το 1991, καθώς ο υπάρχων πύργος δεν ήταν πλέον σε θέση να επιβλέπει ολόκληρο το αεροδρόμιο. Νέα σήμανση προσανατολισμού σχεδιάστηκε εκείνη τη χρονιά από τον Πάουλ Μάικσενααρ (Paul Mijksenaar). Ο έκτος διάδρομος ολοκληρώθηκε σε αρκετή απόσταση δυτικά από το υπόλοιπο αεροδρόμιο το 2003 και έλαβε το προσωνύμιο Polderbaan, με γέφυρα τροχιοδρόμησης να διασχίζει τον αυτοκινητόδρομο Α5. Η απόσταση του διαδρόμου σημαίνει ότι οι χρόνοι τροχοδρόμησης προς και από αυτόν τον διάδρομο μπορεί να ανέλθουν μεταξύ 10 και 20 λεπτών. Απαιτήθηκε, επίσης, η κατασκευή ενός επιπλέον πύργου ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας, καθως ο κύριος πύργος είναι πολύ μακριά για να επιβλέπει αυτό το τμήμα του αεροδρομίου.
Στις 25 Φεβρουαρίου του 2005, ληστεία διαμαντιών σημειώθηκε στο τερματικό εμπορευμάτων του Σκίπχολ. Οι ληστές χρησιμοποίησαν ένα κλεμμένο φορτηγό της KLM να αποκτήσουν πρόσβαση στον ελεγχόμενο χώρο του αερολιμένα. Η εκτιμώμενη αξία των διαμαντιών ήταν περίπου 75 εκατομμύρια ευρώ, καθιστώντας την μία από τις μεγαλύτερες ληστείες διαμαντιών της ιστορίας. Αργότερα εκείνο το έτος ξέσπασε πυρκαγιά στο κέντρο κράτησης του αεροδρομίου, με απολογισμό 11 νεκρούς και 15 τραυματίες. Στο συγκρότημα βρίσκονταν 350 άνθρωποι κατά τη στιγμή του συμβάντος. Τα αποτελέσματα από την έρευνα σχεδόν ένα χρόνο αργότερα έδειξε ότι οι προφυλάξεις πυρασφάλειας δεν είχαν εφαρμοστεί. Ξεσηκώθηκε εθνική κατακραυγή, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση του υπουργού Δικαιοσύνης Πιτ Χέιν Ντόννερ (Piet Hein Donner) του δημάρχου Χάρτοχ (Hartog) του Χααρλεμμερμέιρ. Παραιτήθηκε επίσης η υπουργός Χωροταξίας Σύμπιλλα Ντέκκερ (Sybilla Dekker), επειδή αυτή έφερε την ευθύνη για την κατασκευή, την ασφάλεια και τη συντήρηση κρατικών κτιρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σχίπχολ Σχίπχολ Σχίπχολ Σχίπχολ
Γεώργιος Κλεόβουλος
Ο Γεώργιος Κλεόβουλος (Φιλιππούπολη, γύρω στα 1785 – Σύρος, 28 Ιουλίου 1828) ήταν Έλληνας λόγιος και παιδαγωγός που έδρασε στις αρχές του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε στη Φιλιππούπολη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Υπήρξε θιασώτης της αλληλοδιδακτικής μεθόδου και ένας από τους εισηγητές της στην Ελλάδα. Δίδαξε σε Ιάσιο, Οδησσό, Σύρο και Πόρο και πέθανε στις 28 Ιουλίου του 1828 στη Σύρο προσβεβλημένος από πνευμονία.
Βιογραφία
Ο Κλεόβουλος γεννήθηκε στη Φιλιππούπολη γύρω στα 1785 και ήταν γιος φτωχού τεχνίτη. Σε μικρή ηλικία υιοθετήθηκε από τον διάκονο του μητροπολίτη Φιλιππουπόλεως, Μακάριο τον Πάτμιο και με τη δική του συμβολή φοίτησε αρχικά Πατμιάδα Σχολή και έπειτα στην Ακαδημία των Κυδωνιών όπου μαθήτευσε δίπλα σε φημισμένους λόγιους της εποχής όπως οι Βενιαμίν Λέσβιος και Γρηγόριος Κυδωνιεύς. Ολοκλήρωσε τη φοίτησή του διακρινόμενος για τις επιδόσεις του και εν συνεχεία έζησε για μια τριετία στη Βιέννη όπου παράλληλα με τις σπουδές του δίδασκε ελληνικά σε παιδιά ομογενών. Σπούδασε επίσης στη Βαυαρία και αργότερα επισκέφτηκε την Ελβετία όπου ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την αλληλοδιδακτική μέθοδο που εφάρμοζαν οι Πεσταλότσι και Φέλλενμπεργκ. Ενθουσιασμένος από αυτή τη μέθοδο διδασκαλίας μετέβη στη Γαλλία για να τη διδαχτεί και μετά το τέλος των σπουδών του ανέλαβε τη διεύθυνση ελληνικού σχολείου στο Ιάσιο των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών (1819 - 1821) από όπου αποφοίτησαν περίπου 100 μαθητές, οι οποίοι μεταβαίνοντας στην Ελλάδα εφάρμοσαν την ίδια μέθοδο. Κατά το διάστημα μέχρι το 1824 εφάρμοσε την εκπαιδευτική του μέθοδο και σε σχολείο της ελληνικής κοινότητας της Οδησσού. Το 1825 κατήλθε στην επαναστατημένη Ελλάδα και συγκεκριμένα στις Κυκλάδες. Εκεί, έπειτα από άκαρπες προσπάθειες να δημιουργήσει αλληλοδιδακτικά σχολεία Πάρο, Νάξο και Τήνο, εγκαταστάθηκε στη Σύρο όπου δίδαξε με την αλληλοδιδακτική μέθοδο στα παιδιά των Ελλήνων προσφύγων που είχαν βρει καταφύγιο στο νησί. Τον Απρίλιο του 1828, μετά από πρόσκληση του κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια διορίστηκε διευθυντής της σχολής του Πόρου. Σύντομα όμως προσβλήθηκε από πνευμονία. Έλαβε άδεια και μετέβη στη Σύρο για να παραλάβει την οικογένειά του και να επιστρέψει στον Πόρο ενδιάμεσα όμως επιδεινώθηκε η υγεία του με συνέπεια να αποβιώσει την 28η Ιουλίου.
Έργο
Το 1820, έγγραψε άρθρο το οποίο δημοσιεύθηκε στον Λόγιο Ερμή και αποτέλεσε μια από τις πρώτες γραμμένες στα ελληνικά, συστηματικές μελέτες για την αλληλοδιδακτική μέθοδο. Παράλληλα, άφησε χειρόγραφες σημειώσεις για την ερμηνεία και την εφαρμογή της μεθόδου, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν αθρόα από τους Έλληνες δάσκαλους της αλληλοδιδακτικής ακόμη και μετά το 1830, όταν προκρίθηκε από την «Επί της Προπαιδείας Επιτροπή» η μετάφραση στα ελληνικά του εγχειριδίου του Γάλλου Louis Charles Sarazin.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες παιδαγωγοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Φιλιππούπολη Κατηγορία:Ανατολική Θράκη
Φάνης Σακελλαρίου
Ο Φάνης Σακελλαρίου (Αθήνα 1916 – Αθήνα 2000) ήταν Έλληνας γλύπτης, ο οποίος θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της μνημειακής γλυπτικής στην Ελλάδα του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φάνης Σακελλαρίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916, αλλά καταγόταν από τη Λαύκα Κορινθίας δίπλα στην λίμνη Στυμφαλίας]. Πήρε τα πρώτα μαθήματα στο εργαστήρι γλυπτικής του Θωμά Θωμόπουλου. Στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, όπου σπούδασε γλυπτική, μαθήτευσε αρχικά στα εργαστήρια του Κώστα Δημητριάδη, ενώ αργότερα παρακολούθησε για ένα διάστημα και μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον Κώστα Παρθένη. Έκανε επίσης σπουδές στην αισθητική, την ανατομία και την ιστορία της τέχνης.
Ο Σακελλαρίου, πριν από τον πόλεμο το 1940, πήρε μέρος σε πολλές πανελλήνιες εκθέσεις και απέσπασε ενθουσιαστικές κριτικές για τα έργα του («Βοσκός Αρκαδίας», «Αναπαυόμενος Έφηβος», «Κόρη σε ρεμβασμό»). Κατά τη διάρκεια του πολέμου και της Κατοχής, έπαθε ανεπανόρθωτη οικονομική καταστροφή, ενώ το εργαστήρι του και πολλά από τα έργα του καταστράφηκαν με τους βομβαρδισμούς.
Μεταπολεμικά ταξίδεψε στο Παρίσι, τη Ρώμη και τη Φλωρεντία, όπου εξειδικεύτηκε στην οργάνωση μουσειακών εκθέσεων και στις τεχνικές της παντογραφίας και χαλκοχυτικής για τη δημιουργία μεγάλων μνημειακών έργων. Το έργο του εκτίθεται σε δημόσιους χώρους, ιδιωτικές συλλογές και μουσεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ο Σακελλαρίου πέθανε στην Αθήνα στις 15 Μαρτίου 2000, σε ηλικία 84 ετών.
Εργογραφία και τεχνικές
thumb|300px|Προτομή του [[Σταμάτης Κλεάνθης|Σταματη Κλεάνθη, έργο του Φάνη Σακελλαρίου]] Ο Φάνης Σακελλαρίου είναι από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της μνημειακής γλυπτικής στην Ελλάδα. Τα μνημειακού χαρακτήρα έργα του διακρίνονται για το ρεαλισμό και τη δύναμη έκφρασης. Μεταξύ των πιο αντιπροσωπευτικών έργων της κατηγορίας αυτής είναι:
Σε ένα δεύτερο στάδιο καλλιτεχνικής έκφρασης, που χαρακτηρίζεται από εξπρεσιονιστικές αναφορές, συγκαταλέγονται, μεταξύ άλλων, τα έργα «Τραγούδι του νεκρού αδελφού», «Εκάβη», «Θεός Παν» (Δημόσιο πάρκο, Γενεύη) και «Η γυναίκα του Λωτ». Ένας πλατωνικός ιδεαλισμός κυριαρχεί στο τελευταίο στάδιο της καλλιτεχνικής δημιουργίας του, με τα έργα του «Τελευταίος χρησμός», «Κόριννα» και «Κόρη σε δειλινό», τα οποία διακρίθηκαν στα Σαλόν των Γάλλων Καλλιτεχνών στο Παρίσι.
Ο Σακελλαρίου απασχολήθηκε, με διευθυνόμενο ρεαλισμό και ακαδημαϊκή αντίληψη, με προτομές προσωπικοτήτων, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατέχουν αυτές των πολεοδόμων της Αθήνας Σταμάτη Κλεάνθη και Έντουαρτ Σάουμπερτ, από μάρμαρο, που τοποθετήθηκαν το 1973 στον περίβολο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων. Φιλοτέχνησε επίσης τις προτομές του Πετμεζά (στημένη στον τόπο που σκοτώθηκε), του Αντώνη Κριεζή στην Ύδρα, των πρωθυπουργών Κωνσταντίνου Τσαλδάρη και Παναγή Τσαλδάρη, του Γεωργίου Μπαλή, ακαδημαϊκού και καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. ά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Avicii
Ο Τιμ Μπέργκλινγκ (Σουηδικά: Tim Bergling, Στοκχόλμη, 8 Σεπτεμβρίου 1989 - Μουσκάτ, 20 Απριλίου 2018), γνωστός στον επαγγελματικό χώρο ως Avicii (προφορά: Αβίτσι), ήταν Σουηδός DJ, ρεμίξερ, μοντέλο, και μουσικός παραγωγός. Ο Avicii κατατάχθηκε στο No. 6 της κατάταξης Top 100 DJs από το DJ Magazine για το 2011. Το 2012, κατατάχθηκε ακόμα ψηλότερα, συγκεκριμένα στο No. 3 της κατάταξης Top 100 DJs από το DJ Magazine. Στις 29 Μαρτίου του 2016 ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τις συναυλίες και τις περιοδείες, αλλά συνέχισε να είναι ενεργός στην παραγωγή τραγουδιών.
Γκραν Πρι Μεξικό 2018 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι στο Μεξικό για το 2018 ήταν ο 19ος αγώνας της χρονιάς για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2018) και διεξήχθη στην πίστα Ερμάνος Ροντρίγκεζ στην Πόλη του Μεξικό το τριήμερο 26-28 Οκτωβρίου. Ο Λιούις Χάμιλτον κατέκτησε σε αυτόν τον αγώνα μαθηματικά τον τίτλο του Παγκόσμιου πρωταθλητή για το 2018.
Avicii
Πρώτα χρόνια
Ο Τιμ Μπέργκλινγκ γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1989 στη Στοκχόλμη της Σουηδίας.
Γκραν Πρι Μεξικό 2018 (Φόρμουλα 1)
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 26 Οκτωβρίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την υπερμαλακή γόμα (Hypersoft), την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft) ή τη πολύ μαλακή γόμα (Supersoft) της Pirelli.
Avicii
Πρώτα χρόνια
Το 2010, ο Avicii κυκλοφόρησε συνεργασία του με τον, επίσης Σουηδό, DJ, John Dahlbäck, με τίτλο "Don't Hold Back." Στη συνέχεια, συνεργάστηκε σε διάφορα projects με διεθνούς φήμης DJs, όπως ο Tiësto και ο Sebastian Ingrosso. Αν και τα κομμάτια του αποτελούνται από κυρίως ηλεκτρονικής σύνθεσης μουσική, η EMI κυκλοφόρησε μια έκδοση του "Bromance", με την παρουσία στίχου, υπό τον, νέο, τίτλο "Seek Bromance." Το "Seek Bromance", έφτασε το top 20 σε πολλές χώρες συμπεριλαμβανομένου του Βελγίου, της Γαλλίας, της Ολλανδίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Σουηδίας. Έφτιαξε, επίσης, remix του κλασικού single της Nadia Ali με τίτλο "Rapture" για τον δίσκο της Queen of Clubs Trilogy: Onyx Edition. Τον Οκτώβριο του 2010, ο Avicii υπέγραψε με την European A&R team στην EMI Music Publishing, μία από τις δισκογραφικές εταιρείες-μέλη του, άτυπου, "big four" των μεγαλύτερων.
Γκραν Πρι Μεξικό 2018 (Φόρμουλα 1)
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 26 Οκτωβρίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την υπερμαλακή γόμα (Hypersoft), την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft) ή τη πολύ μαλακή γόμα (Supersoft) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 27 Οκτωβρίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός αλλά αρχικά και βροχερός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την υπερμαλακή γόμα (Hypersoft), την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft) ή τη πολύ μαλακή γόμα (Supersoft) όταν δεν έβρεχε. Όταν ήταν βρεγμένη η πίστα οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την ενδιάμεση (Intermediate) ή την βρόχινη (Wet) γόμα της Pirelli.
Avicii
Πρώτα χρόνια
Ο Bergling ήταν μέλος του συγκροτήματος Laidback Luke Forums, όπου προσδιόρισε το προσωπικό του μουσικό στυλ και κατά καιρούς έδειχνε την προτίμησή του στην deep house μουσική.
Γκραν Πρι Μεξικό 2018 (Φόρμουλα 1)
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2018 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Ντάνιελ Ρικιάρντο με τον Μαξ Φερστάπεν να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Avicii
Πρώτα χρόνια
Από το 2009 έως το 2010, ο Bergling υπήρξε αρκετά παραγωγικός και κυκλοφόρησε αρκετά τραγούδια. Τα remix που έκανε εκείνη την περίοδο ήταν τα "Sound of Now", "Muja", "Ryu" και "Even."