cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τελευταίος Άνθρωπος (Νίτσε)
Ο φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε (1844-1900) χρησιμοποίησε τον όρο ο τελευταίος άνθρωπος στο φιλοσοφικό-λογοτεχνικό του έργο Ταδε έφη Ζαρατούστρας (1883-1885) ως αντίθεση στον υπεράνθρωπο. Απεικονίζοντας έναν τύπο εξημερωμένου ανθρώπου που αποφεύγει τις συγκρούσεις και νιώθει απόλυτη ασφάλεια στις συνήθειες που του επιβάλλει η τότε κοινωνία, ο Νίτσε ασκεί κριτική στις εξελίξεις της εποχής του, του Μοντερνισμού.
Ετυμολογία
Ο τελευταίος άνθρωπος αποτελεί συνειδητό κατασκεύασμα του ίδιου του Ζαρατούστρα, ο οποίος τον περιγράφει ως παραδομένο στον κοινωνικά κυρίαρχο μηδενισμό, ληθαργικό και αδιάφορο προς κάθε μορφής υψηλότερο στόχο ή ανώτατη αλήθεια. Αναγκάζεται να αρκεστεί στο κοινότοπο και το ανούσιο, υποκύπτοντας πάντοτε στην αμεσότερη μορφή ικανοποίησης των βασικών και μη αναγκών του, καθώς του λείπει το απαραίτητο σθένος για να πράξει διαφορετικά.
Παράλληλα, ο Ζαρατούστρα προαναγγέλει τον ερχομό του υπερανθρώπου, ο οποίος συμβολίζει μία ιδεατή, ανώτερη μορφή, υπεράνω κάθε θρησκευτικής και μεταφυσικής ανάγκης, ώντας σε θέση να ορίσει αυτόνομα τις παραμέτρους της ίδιας του της ύπαρξης. Το σχήμα συνεχούς αυτοπραγμάτωσης που αντιστοιχεί στην φύση του υπερανθρώπου είναι βαθιά εμπνευσμένο από τον Γκέοργκ Β.Φ. Χέγκελ και τον Γερμανικό ιδεαλισμό.
"« Έχουν παρατήσει τις δυσμενείς περιοχές, καθώς τους χρειάζεται θέρμη. Αγαπούν αλλήλους, τρίβονται μάλιστα πάνω τους, για να ζεσταθούν. Θεωρούν αμαρτολό όποιον αρρωσταίνει και όποιον δυσπιστεί, ελίσσονται με προσοχή. [...] Οι άνθρωποι εξακολουθούν να εργάζονται, καθώς η εργατιά είναι διασκέδαση. Φρόντιζουν όμως, να μην γίνεται ποτέ ψυχαγωγία. Κανείς δεν φτωχαίνει πια, ούτε πλουτίζει: και τα δύο παραείναι επίπονα. Ποιός έχει όρεξη πλέον να κυβερνά; Ποιός να υποτάσσεται; πολύ δύσκολα είναι και τα δύο. »"Η ζωή του τελευταίου ανθρώπου είναι παθητική, αυτάρεσκη και παρακμιακή. Δεν γίνονται πια διακρίσεις μεταξύ ηγεμόνων και υπηκόων, ισχυρών και αδύναμων, υπεροχής και μετριότητας. Αποφεύγονται κοινωνικές συγκρούσεις και προκλήσεις. Η ατομικότητα και η δημιουργικότητα καταπιέζονται.
Ενώ ο Ζαρατούστρα επιχειρεί να αποτρέψει την κυριαρχία του τελευταίου ανθρώπου, ζητώντας από το ακροατήριό του να αποδεχθεί τον υπεράνθρωπο ως κοινωνικό ιδανικό, καταφέρνει το ακριβώς ανάποδο: οι άνθρωποι ζητοκραυγάζουν τον ερχομό του τελευταίου ανθρώπου και των ανέσεών του:"«Και εδώ τελειώνει η πρώτη ομιλία του Ζαρατούστρα, γνωστή και ως «πρόλογος»: καθώς σε αυτό το σημείο οι κραυγές και η χαρά του πλήθους υπερίσχυσαν. «Δώσε μας αυτόν τον τελευταίο άνθρωπο, ω Ζαρατούστρα» – έτσι φώναξαν – «φέρε μας αυτά τα τελευταία ανθρώπινα όντα! Έχε τον υπεράνθρωπο όλο δικό σου! Και όλος ο λαός χαιρόταν και κροτάλιζε τις γλώσσες του. »"Σύμφωνα με τον Νίτσε, η μοντέρνα, κυρίως δυτική κοινωνία έχει θέσει για τον εαυτό της στόχους ανίθετους της ανθρώπινης φύσης, όπως την ερμηνεύει ο ίδιος μέσω του πρίσματος της θέλησης για εξουσία ως βασική κινητήρια δύναμη κάθε μορφής ύπαρξης του σύμπαντος.
Εθνικοσοσιαλιστική παρερμήνευση
Παρότι ο ίδιος ο Νίτσε απέρριψε τον Εθνικοσοσιαλισμό, η ιδέες του λογοτέχνη και φιλόσοφου υϊοθετήθηκαν και παρερμηνεύθηκαν από τους υποστηρικτές της ιδεολογίας αυτής επανειλημμένα. Σημαντικό ρόλο στο εγχείρημα έπαιξε η αδερφή του Νίτσε, Ελίζαμπεθ Φόρστερ-Νίτσε, η οποία ήταν παντρεμένη με έναν γνωστό άκρο-αντισημίτη ονόματι Μπέρνχαρντ Φόρστερ και είχε επακολούθως στενή σχέση με τον Εθνικοσοσιαλισμό. Μετά τον θάνατο του αδερφού της, έσπευσε να προπαγανδίσει τις δικές τις ερμηνείες των όσων έγραψε ο ίδιος ως δικές του, εισάγοντας ορολογίες που ουδέποτε αναφέρονται στο αρχικό έργο του Νίτσε, όπως ο Υπ'άνθρωπος.
Εν κατακλείδι σύνοψη Θέλω λοιπόν να σας μιλήσω για το περιφρονέστερο όλων, για τον τελευταίο άνθρωπο.
Και έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα στο λαό:
Είναι καιρός ο άνθρωπος να ζέψει το στόχο του. Είναι καιρός ο άνθρωπος να φυτέψει τον σπόρο της ψηλότερής του ελπίδας.
Ακόμη αντέχει το έδαφος. Μια μέρα όμως, αυτό το χώμα θα έχει φτωχέψει, θα είναι άγονο και κανένα ψηλό δέντρο δεν θα μπορεί να μεγαλώσει σε αυτό.
Αλίμονο! Έρχεται η ώρα που ο άνθρωπος δεν θα στοχεύει το βέλος της λαχτάρας του πέρα από τον ίδιο, και η χορδή του τόξου του θα ξεχάσει την ίδια την ταλάντωσή της!
Σας λέω: κανείς πρέπει να έχει ακόμα χάος μέσα του για να γεννήσει ένα αστέρι που χορεύει.
Σας λέω: έχετε ακόμα χάος μέσα σας.
Αλίμονο! Έρχεται η ώρα που ο άνθρωπος δεν θα γεννά πια αστέρια. Αλίμονο! Έρχεται η ώρα των πιο απαίσιων ανθρώπων, που δεν μπορούν πλέον να αυτοσαρκάζονται, να αυτοπεριφρονούνται.
Κοιτάχτε! Θα σας δείξω τον τελευταίο άνθρωπο:
"Τι είναι η αγάπη; Τι είναι η δημιουργία και τι η λαχτάρα; Τι είναι το αστέρι;» - ρωτά ο τελευταίος άνθρωπος και βλεφαρίζει.
Η γη μίκρινε, ο τελευταίος άνθρωπος που τα πάντα μικραίνει πηδά πάνω της. Η φυλή του είναι ανεξάλειπτη, σαν τους ψύλλους. Ζει μακρύτερα απ' όλους ο τελευταίος άνθρωπος.
[...]
Λίγο δηλητήριο που και που: να φέρνει ευχάριστα όνειρα. Και τέλος, μπόλικο δηλητήριο για έναν ευχάριστο θάνατο.
Κατηγορία:Φιλοσοφία του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φρίντριχ Νίτσε
Μοναστήρι του Μέσιτς
Το Μοναστήρι του Μέσιτς (σερβικά κυριλλικά: Манастир Месић, σερβικά λατινικά: Manastir Mesić) είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι στα βόρεια της Σερβίας, στο Μέσιτς, εντός του Δήμου του Βρσατς και εντός της Επαρχίας της Βοϊβοντίνα. Υπάγεται στην Επαρχία του Μπάνατ και είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των μνημείων εξαιρετικής σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 1020).
Ιστορία
Σύμφωνα με την παλαιότερη χρονικά παράδοση, το μοναστήρι του Μέσιτς φέρεται να ιδρύθηκε κατά την διάρκεια του πρώτου μισού του 11ου αιώνα. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, φέρεται να ιδρύθηκε το 1225 από τον μοναχό Αρσένιγιε Μπογκντάνοβιτς-Σρέματς της Μονής Χιλανδαρίου. Ο Άγιος Σάββας, ιδρυτής της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, φέρεται να τον όρισε ως ηγούμενο του μοναστηριού. Ο Αρσένιγιε, μετά τον ίδιο, κατέστη ο δεύτερος αρχιεπίσκοπος της ιστορίας του Πατριαρχείου Σερβίας. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η οποία θεωρείται ως η πλέον πιθανή, η ίδρυσή του χρονολογείται στα τέλη του 15ου αιώνα, ενώ αποδίδεται στον δεσπότη Γιοβάν Μπράνκοβιτς, ο οποίος, κατά την κατάληψη της Σερβίας από τους Οθωμανούς, υπήρξε ο ύστατος μονάρχης προερχόμενος από την δυναστεία των Μπράνκοβιτς. Οι πρώτες γραπτές πηγές εντός των οποίων αναφέρεται το όνομα του μοναστηριού προέρχονται από το Πατριαρχείο του Πετς και χρονολογούνται από το 1660 και το 1666. Κατά την διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, αποτελούσε μέρος του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Γνώρισε σημαντική ανάπτυξη μέσω των σερβικών μεταναστεύσεων και κυρίως της Μεγάλης Μετανάστευσης του 1690, η οποία οδήγησε στη Βοϊβοντίνα αριθμό Σέρβων οι οποίοι διέφευγαν των τουρκικών θηριωδιών στο Κοσσυφοπέδιο και στη σημερινή Κεντρική Σερβία. Κατά την περίοδο της συγκεκριμένης Μεγάλης Μετανάστευσης, το Μέσιτς αποτέλεσε για ορισμένη χρονική περίοδο κατοικία του Αρχιεπισκόπου του Βρσατς. Κατά την διάρκεια της περιόδου των πολέμων μεταξύ Αυστριακών και Οθωμανών, το μοναστήρι υπέστη ζημιές αρκετές φορές, κυρίως το 1716 και το 1788, ενώ, επίσης, υπέστη επιδιορθωτικές εργασίες. Ένας σεισμός, ο οποίος έλαβε χώρα το 1892, προξένησε σημαντικές ζημιές, ωστόσο το μοναστήρι υπέστη εκ νέου εργασίες αναστήλωσης. Από το 1952, το μοναστήρι του Μέσιτς αποτελεί γυναικείο μοναστήρι.
Αρχιτεκτονική και ζωγραφική
Η εκκλησία του μοναστηριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Ανεγέρθηκε σύμφωνα με την παράδοση της Σχολής του Μοράβα, με ένα κλίτος επάνω από το οποίο υψώνεται θόλος, ενώ, επίσης, διαθέτει χοροστάσιο ορθογώνιου σχήματος. Ωστόσο, υπέστη σημαντικές μετατροπές κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα, κατά την διάρκεια των εργασιών ανακαίνισης του μοναστηριού, μέσω της ανέγερσης ενός εξωνάρθηκα και ενός κωδωνοστασίου μπαρόκ αρχιτεκτονικής, το οποίο είναι εμπνευσμένο από τα έργα του Βοημού αρχιτέκτονα Άντον Μπλόμπεργκερ.
Οι ζωγραφικοί διάκοσμοι των τοίχων του μοναστηριού αποτελούνται από τρία στρώματα τοιχογραφιών φιλοτεχνημένων μεταξύ του 16ου και του 19ου αιώνα. Εντός του χώρου των ευεργετών του μοναστηριού, υφίσταται τοιχογραφία η οποία αναπαριστά τον Γιοβάν Μπράνκοβιτς. Αριθμός εικόνων αποτελούν τα σημαντικότερα κειμήλια του μοναστηριού, ωστόσο το Μέσιτς είναι κυρίως γνωστό λόγω θαυματουργής εικόνας της Παρθένου Μαρίας, η οποία είναι γνωστή ως Dostojno jest («Άξιον εστί»). Η συγκεκριμένη εικόνα, προερχόμενη από το Άγιο Όρος, μεταφέρθηκε στο μοναστήρι το 1803.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Μεσιτς Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία εξαιρετικής σημασίας στη Σερβία Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία στο Βρσατς
Νοβονικολαγιέβκα (Αζερμπαϊτζάν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα
Ουόλτερ Τιούκσμπερι
Ο Ουόλτερ Τιούκσμπερι (21 Μαρτίου 1876 – 24 Απριλίου 1968) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου. Διακρινόταν στα σπριντ.
Γεννήθηκε στην Πενσυλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών το 1876.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1900, ο Τεόκσμπυρι κατέκτησε 2 χρυσά, 2 ασημένια και 1 χάλκινο σε αγωνίσματα σπριντ.
Πέθανε στις 24 Απριλίου 1968, σε ηλικία 92 ετών, στην Πενσυλβάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Πύρρος Δήμας
Ο Πύρρος Δήμας (γεννήθηκε 13 Οκτωβρίου 1971) είναι Έλληνας ολυμπιονίκης αθλητής της άρσης βαρών. Ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αθλητές της σύγχρονης εποχής, είναι τρεις φορές χρυσός (Βαρκελώνη 1992, Ατλάντα 1996 και Σίδνεϊ 2000) και μία φορά χάλκινος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004. Είναι ο μοναδικός έως σήμερα Έλληνας αρσιβαρίστας με τρία χρυσά ολυμπιακά μετάλλια κι ένα χάλκινο, ισοφαρίζοντας τον Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου στα χρυσά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000.
Το 2009 εισήχθη στο Hall of Fame της Διεθνούς Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών. Το χρονικό διάστημα 2012–15 ήταν βουλευτής επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Ήταν έφεδρος αξιωματικός των ελληνικών ειδικών δυνάμεων και αριστούχος απόφοιτος του Παιδαγωγικού τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την δημοσιογράφο Αναστασία Σδούγκου (απεβίωσε το 2018) με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά.
Πορεία προς την επιτυχία
Γεννήθηκε στη Χειμάρρα της Αλβανίας από Έλληνες γονείς και άρχισε να ασχολείται με την άρση βαρών το 1978 στην ηλικία των επτάμισι ετών.
Έχει αναδειχθεί τρεις φορές χρυσός Ολυμπιονίκης, στην Βαρκελώνη το 1992 στην κατηγορία των 82,5 κιλών, στην Ατλάντα το 1996 στην κατηγορία των 83 κιλών και στο Σίδνεϊ το 2000 στην κατηγορία των 85 κιλών, ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Στην κατοχή του έχει ακόμη τρεις παγκόσμιους τίτλους (1993, 1995 και 1998) Έχει μείνει στην ιστορία με δύο παγκόσμια ρεκόρ τα οποία θα ζουν αιώνια, καθώς τα έχει πετύχει στη κατηγορία των 83 κιλών, η οποία δεν υπάρχει πια, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα. Σήκωσε τότε 180 κ. στο αρασέ και 392,5 κ. στο σύνολο. Είναι κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στην κίνηση του αρασέ στην κατηγορία των 85 κιλών, με 180 κιλά επίδοση την οποία πέτυχε το 1999 στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Αθήνας, ενώ οι ατομικές του επιδόσεις στο ζετέ είναι 210 κιλά (1998) και στο σύνολο 387,5 κιλά (1998 και 1999).
Το 1992 κατέκτησε την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και πήρε το εισιτήριο για τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης. Το 1993, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πήρε την τρίτη θέση στα 83 κιλά και τον ίδιο χρόνο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Μελβούρνη κέρδισε την πρώτη θέση στην ίδια κατηγορία. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα άρσης βαρών στη Βαρσοβία, τον Μάιο του 1995, κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια στα 83 κιλά, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα τρία παγκόσμια ρεκόρ, στο αρασέ, το ζετέ και το σύνολο, ενώ το 1998 στη Φινλανδία κατετάγη δεύτερος με επίδοση 377,5 κιλά στο σύνολο. Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 11 παγκόσμια ρεκόρ. Στους Ολυμπιακούς αγώνες της Ατλάντα και της Αθήνας ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής ολυμπιακής αποστολής.
Για τις διακρίσεις του έχει αναδειχθεί πέντε φορές καλύτερος αθλητής στο ετήσιο δημοψήφισμα των αθλητικών συντακτών Ελλάδας (ΠΣΑΤ) τις χρονιές 1992, 1993, 1995, 1996 και 2000. Τον Μάιο του 2012 μαζί με τον Κινέζο Ολυμπιονίκη της γυμναστικής Λι Νιγκ άναψαν το βωμό στο Παναθηναϊκό στάδιο κατά τη διάρκεια της τελετής παράδοσης της ολυμπιακής φλόγας στη διοργανώτρια πόλη του Λονδίνου. Για την προσφορά του στον ελληνικό αθλητισμό έχει τιμηθεί με το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Διοικητικές θέσεις
Ο τετράκις Ολυμπιονίκης από τον Οκτώβριο του 2008 είναι ο πρόεδρος της ΕΟΑΒ (Ελληνική Ομοσπονδία Άρσης Βαρών), ενώ εξελέγη από τη Διεθνή Ομοσπονδία Άρσης Βαρών (IWF) πρόεδρος της επιτροπής αθλητών το Μάιο του 2005. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός αντιντόπινγκ (WADA), το Νοέμβριο του 2011 τον ανακήρυξε πρέσβη καταπολέμησης του ντόπινγκ στον αθλητισμό. Στις 2 Δεκεμβρίου 2009, ίδρυσε στην Κατερίνη Πιερίας τον πρώτο αθλητικό σύλλογο, που φέρει το όνομά του "Αθλητικός Σύλλογος Πύρρος Δήμας", ο οποίος ήδη έχει αναδείξει πρωταθλητές στο άθλημα της άρσης βαρών. Το 2017 ανέλαβε τεχνικός διευθυντής της εθνικής ομάδας άρσης βαρών των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πολιτική καριέρα
Στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 ο Πύρρος Δήμας εκλέχθηκε βουλευτής επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ, καθώς τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του κόμματος. Στη σχετική ομιλία, ο Ευάγγελος Βενιζέλος δήλωσε ότι «Ο Πύρρος με τα 4 ολυμπιακά μετάλλιά του, συμβολίζει την Ελλάδα που προσπαθεί, αγωνίζεται και πετυχαίνει, συμβολίζει την Ελλάδα που πρέπει να σηκωθεί και πάλι και να σταθεί όρθια». Ο Δήμας επανεξελέγη βουλευτής και στις εκλογές του Ιουνίου του 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IWF Κατηγορία:Προπονητές άρσης βαρών Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες πολιτικοί
Οδηγός Αισιοδοξίας
Το Οδηγός Αισιοδοξίας (Αγγλικά: Silver Linings Playbook) είναι αμερικανική αισθηματική δραματική κομεντί παραγωγής 2012, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ. Η ταινία είναι βασισμένη στην ομότιτλη νουβέλα του Μάθιου Κουίκ και αφηγείται την ιστορία του πρώην καθηγητή Πατ Σολιτάνο, ο οποίος επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι και μένει με τους γονείς του αφού πέρασε οχτώ μήνες σε ψυχιατρικό ίδρυμα καθώς πάσχει από διπολική διαταραχή. Ο Πατ έχει χάσει τα πάντα. Το σπίτι του, τη δουλειά του και τη σύζυγό του. Είναι αποφασισμένος να φτιάξει από την αρχή του ζωή του, να παραμείνει θετικός και να τα ξαναβρεί με τη σύζυγό του ενάντια των δύσκολων συνθηκών που οδήγησαν στο χωρισμό τους. Τα πράγματα όμως περιπλέκονται όταν ο Πατ γνωρίζει την Τίφανι, μια μυστηριώδη κοπέλα με τα δικά της προβλήματα. Η Τίφανι προσφέρεται να βοηθήσει τον Πατ να τα ξαναβρεί με τη σύζυγό του, αλλά μόνο αν της κάνει κι αυτός κάτι πολύ σημαντικό ως αντάλλαγμα. Αφού συμφωνήσουν, ένας απροσδόκητος δεσμός αρχίζει να αναπτύσσεται μεταξύ τους. Πρωταγωνιστούν οι Μπράντλεϊ Κούπερ, Τζένιφερ Λόρενς, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τζάκι Γουίβερ, Τζούλια Στάιλς και Κρις Τάκερ.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο στις 8 Σεπτεμβρίου 2012 όπου και βραβεύτηκε με το Βραβείο Κοινού και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 16 Δεκεμβρίου 2012. Έτυχε θερμής υποδοχής από τους κριτικούς και απέσπασε οχτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία. Η ταινία κατάφερε επίσης να λάβει υποψηφιότητες και στις τέσσερις κατηγορίες υποκριτικής, κάτι που συμβαίνει σπάνια στο θεσμό των βραβείων. Τελευταία φορά συνέβη το 1981 με την ταινία Οι Κόκκινοι (Reds). Η Τζένιφερ Λόρενς βραβεύτηκε με το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, με το Screen Actors Guild Award Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο και με τη Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου - Κωμωδία/Μιούζικαλ για την ερμηνεία της.
Πλοκή
Ο Πατ Σολιτάνο, ο οποίος πάσχει από διπολική διαταραχή, επιστρέφει στο πατρικό του και μένει με τους γονείς του μετά από παραμονή οχτώ μηνών σε ψυχιατρική κλινική. Μαθαίνει ότι η σύζυγός του, η Νίκι, έχει μετακομίσει και ο πατέρας του, ο Πατ Σολιτάνο ο Πρεσβύτερος, έχει μείνει χωρίς δουλειά και το 'χει ρίξει στα αθλητικά στοιχήματα για να βγάλει αρκετά λεφτά ώστε να ανοίξει ένα εστιατόριο. Ο Πατ είναι αποφασισμένος να ξαναφτιάξει τη ζωή του και να τα ξαναβρεί με τη Νίκι, η οποία κατέθεσε περιοριστικά μέτρα εναντίον του μετά το βίαιο επεισόδιο που τον έστειλε στην κλινική.
Στο δείπνο που τον κάλεσε ένας φίλος του, ο Ρόνι, ο Πατ γνωρίζει την Τίφανι Μάξγουελ, μια νεαρή χήρα και εξαρτημένη στο σεξ, που μόλις απολύθηκε από τη δουλειά της. Ο Πατ και η Τίφανι αναπτύσσουν μια παράξενη φιλία μέσω των νευρώσεων που μοιράζονται. Η Τίφανι προσφέρεται να παραδώσει στη Νίκι ένα γράμμα με αντάλλαγμα ο Πατ να γίνει ο παρτενέρ της σε έναν επερχόμενο διαγωνισμό χορού. Διστακτικά ο Πατ δέχεται και αμέσως ξεκινούν να κάνουν πρόβες. Ο Πατ πιστεύει ότι ο διαγωνισμός θα είναι μια καλή ευκαιρία να δείξει στη Νίκι ότι άλλαξε και έγινε καλύτερος άνθρωπος. Η Τίφανι δίνει στον Πατ μια δακτυλογραφημένη απάντηση από τη Νίκι, στην οποία προσεχτικά υπαινίσσεται ότι υπάρχει πιθανότητα να τα ξαναβρούν.
Τα πράγματα κυλούν ομαλά για τον Πατ μέχρι που ο πατέρας του, του ζητά να πάνε μαζί σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου της ομάδας Eagles, στον οποίο έχει ποντάρει όλα του λεφτά, για γούρι. Ο Πατ δεν πάει στην πρόβα του με την Τίφανι για να παραστεί στον αγώνα όπου και μπλέκει σε καυγά και συλλαμβάνεται από την αστυνομία. Η ομάδα Eagles χάνει τον αγώνα και ο πατέρας τού Πατ γίνεται έξω φρενών. Η Τίφανι φτάνει στο σπίτι και διαφωνεί με τον πατέρα τού Πατ ότι "μπορεί και διαβάζει τα σημάδια" και ότι ήταν πιο τυχερός όταν ο Πατ έκανε πρόβες μαζί της. Ο Πατ ο Πρεσβύτερος βάζει στοίχημα με τον τζογαδόρο φίλο του ότι αν οι Eagles κερδίσουν στον αγώνα με τους Dallas και αν ο Πατ σκοράρει 5 στους 10 πόντους στο διαγωνισμό χορού, θα πάρει πίσω τα χρήματα που έχασε στο πρώτο στοίχημα. Ο Πατ δεν θέλει πλέον να συμμετάσχει στο διαγωνισμό κάτω από αυτές τις συνθήκες και ξαναδιαβάζει το γράμμα της Νίκι και καταλαβαίνει ότι το γράμμα γράφτηκε από την Τίφανι.
Όλοι τους καταφτάνουν στο διαγωνισμό το ίδιο βράδυ που παίζεται και ο αγώνας. Η Τίφανι τρομοκρατείται όταν ανακαλύπτει ότι και η Νίκι πήγε στο διαγωνισμό. Αναστατωμένη ότι ο Πατ μπορεί να τα ξαναβρεί με τη Νίκι και ότι θα τον χάσει, η Τίφανι πηγαίνει στο μπαρ και πίνει δύο βότκες. Ο Πατ την εντοπίζει και καταφέρνει να την πάει στην πίστα όπου και χορεύουν. Καθώς χορεύουν οι Eagles κερδίζουν τον αγώνα και αφού τελειώνουν το νούμερο η βαθμολογία τους είναι ακριβώς 5 πόντοι.
Παρά το 5 της βαθμολογίας όλοι οι γνωστοί τους ζητωκραυγάζουν και ο Πατ πλησιάζει τη Νίκι και της μιλάει ψιθυριστά στο αυτί. Η Τίφανι φεύγει. Ο Πατ αφήνει τη Νίκι και πάει να βρει την Τίφανι. Τρέχει πίσω της και της λέει ότι γνωρίζει για το ψεύτικο γράμμα. Της ομολογεί ότι την αγάπησε από τη στιγμή που την γνώρισε, απλά άργησε να το συνειδητοποιήσει και φιλιούνται. Γίνονται ζευγάρι και ο Πατ ο Πρεσβύτερος ανοίγει το εστιατόριο με τα λεφτά που κέρδισε.
Ανάπτυξη
Η Weinstein Company αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου πριν καν αυτό εκδοθεί και σχεδίαζε οι Σίντνεϊ Πόλακ και Άντονι Μινγκέλα να αναλάβουν την παραγωγή, πριν και οι δυο αποβιώσουν το 2008. Ο Πόλακ έδωσε το βιβλίο στον Ντέιβιντ Ο. Ράσελ, λέγοντάς του ότι θα είναι δύσκολο εξαιτίας του ότι το στόρι είναι συναισθηματικό και ταλαίπωρο και ταυτόχρονα αστείο και ρομαντικό. Ο Ράσελ έγραψε το σενάριο είκοσι φορές μέσα σε πέντε χρόνια και είπε ότι αυτό που τον τράβηξε στην ιστορία του βιβλίου είναι οι οικογενειακές σχέσεις και κυρίως εξαιτίας της σύνδεσης με το γιο του, ο οποίος πάσχει από διπολική διαταραχή και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή.
Γυρίσματα
Η ταινία γυρίστηκε σε 33 ημέρες. Μια πιο ακραία και σκοτεινότερη εκδοχή γυρίστηκε καθώς και σκηνές με το χαρακτήρα του Ρόμπερτ Ντε Νίρο να είναι πιο σκληρός ή πιο τρυφερός. Ο Ράσελ δούλεψε με τον μοντέρ Τζέι Κάσιντι ώστε να δώσουν την ισορροπία που επιθυμούσαν.
Κάστινγκ
Ο Ράσελ αρχικά είχε την πρόθεση να γυρίσει την ταινία με πρωταγωνιστές τους Βινς Βον και Ζόι Ντεσανέλ, αλλά προτίμησε να σκηνοθετήσει την ταινία The Fighter (2010). Ο Μαρκ Γουόλμπεργκ είχε δεχτεί το ρόλο και θα συνεργαζόταν με τον Ράσελ για τέταρτη φορά αλλά αποχώρησε από το πρότζεκτ εξαιτίας καθυστερήσεων στην παραγωγή οι οποίες προκάλεσαν προβλήματα με το πρόγραμμα του ηθοποιού. Ο ρόλος δόθηκε τελικά στον Μπράντλεϊ Κούπερ αφού ο Ράσελ τον είδε στην ταινία Γαμο-Μπελάδες (Wedding Crashers, 2005) και παρατήρησε ότι ο Κούπερ είχε μια "ενέργεια καλού-κακού άνδρα".
Ο ρόλος της Τίφανι δόθηκε στην Αν Χάθαγουεϊ αλλά λόγω σύγκρουσης του προγράμματός της με τα γυρίσματα της ταινίας Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή (The Dark Knight Rises, 2012), αποχώρησε από το πρότζεκτ. Πολλές ηθοποιοί έκαναν δοκιμαστικό, ανάμεσά τους οι Ελίζαμπεθ Μπανκς, Κίρστεν Ντανστ, Αντζελίνα Τζολί, Ρούνι Μάρα, Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Μπλέικ Λάιβλι και Ολίβια Γουάιλντ. Ο Ράσελ δεν πίστευε ότι η Τζένιφερ Λόρενς ήταν κατάλληλη για το ρόλο και το γεγονός ότι δέχτηκε να περάσει από δοκιμαστικό ήταν εντελώς για τυπικούς λόγους. Θεωρούσε ότι η Λόρενς ήταν πολύ νέα για να παίξει με τον Κούπερ, αλλά το δοκιμαστικό της του άλλαξε γνώμη. "Υπάρχει μια εκφραστικότητα στα μάτια και στο πρόσωπό της, για την οποία πολλές σταρ πρέπει να δουλέψουν για να αποκτήσουν", δήλωσε ο Ράσελ.
Οι Λόρενς και Κούπερ δεν είχαν προηγούμενη εμπειρία με χορό. Σε λιγότερο από ένα μήνα, η χορογράφος του σόου So You Think You Can Dance, Μάντι Μουρ, δίδαξε τους δύο πρωταγωνιστές τις σκηνές χορού. Η Μουρ περιέγραψε τον Κούπερ ως κάποιον με φυσικές χορευτικές ικανότητες.
Box office
Με προϋπολογισμό 21.000.000 δολάρια, η ταινία Οδηγός Αισιοδοξίας έκανε άνοιγμα τριημέρου σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στη 17η θέση με 443.000 δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 132 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 104,3 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 236,4 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής The Weinstein Company Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πενσυλβάνια Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη διπολική διαταραχή
Αυτόνομη Δημοκρατία του Πόντου
Η Αυτόνομη Δημοκρατία του Πόντου ήταν μια ιδέα των Ποντίων ηγετών για την απόκτηση της πολιτικής ανεξαρτησίας, λόγω του ότι από το 1916 είχε ξεκινήσει η Γενοκτονία από τους Νεότουρκους. Η προσπάθεια αυτή άρχισε το 1917 και κατέρρευσε οριστικά με τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Οι περιορισμένες δυνατότητες της Ελλάδας λόγω της καθυστερημένης εισόδου στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν επέτρεψαν την υποστήριξη των ποντιακών αιτημάτων.
Οι Πόντιοι θα παρέμβουν ως δεύτερη ελληνική αντιπροσωπεία στο Συνέδριο Ειρήνης στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 1919, διεκδικώντας χωρίς επιτυχία την πολιτική αυτονομία του μικρασιατικού Πόντου. Στη Συνδιάσκεψη αγνοήθηκε το Ζήτημα του Πόντου, ενώ ο ίδιος μοιράστηκε σε δύο τμήματα: το δυτικό τμήμα θα ανήκε στην Τουρκία και το Ανατολικό στην Αρμενία.
Στις προτάσεις των Ποντίων αυτονομιστών, η Τραπεζούντα θα ήταν η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας, το οικόσημο θα ήταν ο μονοκέφαλος αετός, σύμβολο της δυναστείας των Κομνηνών, των κυβερνητών της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.
Η διεθνής βιβλιογραφία και τα κρατικά αρχεία πολλών χωρών εμπεριέχουν πλήθος μαρτυριών για τη γενοκτονία που διαπράχθηκε κατά των Ποντίων κατοίκων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η γενοκτονία πραγματοποιήθηκε παράλληλα με γενοκτονίες σε βάρος και άλλων πληθυσμών, δηλαδή των Αρμενίων και των Ασσυρίων, με αποτέλεσμα ορισμένοι ερευνητές να θεωρήσουν τις επιμέρους διώξεις ως τμήματα μιας ενιαίας γενοκτονικής πολιτικής σε βάρος των Ελλήνων ή γενικότερα των Χριστιανών της Μικράς Ασίας.
Κατόπιν εισήγησης του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1994 και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο». και το 1998, επίσης ομόφωνα, ψήφισε την ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως «Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης από το Τουρκικό Κράτος».
Ιστορία
Οι Έλληνες άρχισαν να ιδρύουν αποικίες στην ακτή του Πόντου το 800 π.Χ. και κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου οι ντόπιοι είχαν εξελληνιστεί σε σημαντικό βαθμό. Τον 4ο αιώνα μ.Χ. η ελληνική γλώσσα είχε γίνει η μόνη ομιλούμενη γλώσσα στη περιοχή και κράτησε το καθεστώς αυτό για χίλια ακόμη χρόνια. Ο Πόντος ήταν μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και έπειτα μέρος της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, διάδοχου κράτους του Βυζαντίου. Το 1461 η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέκτησε τον Πόντο, αλλά η απομονωμένη ορεινή περιοχή παρέμεινε κυρίως ελληνόφωνη για πολλούς αιώνες ακόμα. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Άποψη της Αγίας Σοφίας της Τραπεζούντας Στις αρχές της δεκαετίας του 1830 ιδρύθηκε το σύγχρονο ελληνικό κράτος, με μικρότερη έκταση από τη σημερινή. Οι Έλληνες διεκδίκησαν εδάφη στα οποία ζούσε σημαντικός αριθμός Ελλήνων. Οι Πόντιοι ζούσαν μακριά από τα εδάφη του νέου ελληνικού κράτους, είχε λίγες διασυνδέσεις με αυτό και επομένως δεν υπήρξε ποτέ ισχυρή επιδίωξη υπέρ της προσάρτησης του στην Ελλάδα. Εκείνη την εποχή, οι Πόντιοι μετανάστευσαν στα παραπλήσια ορθόδοξα κράτη, τη Ρωσική Αυτοκρατορία και τη Γεωργία.
Όπως οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι και οι Έλληνες στα υπόλοιπα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Έλληνες της επαρχίας Τραπεζούντας υπέφεραν από γενοκτονία στις αρχές του 20ού αιώνα, πρώτα από τους Νεότουρκους και έπειτα από τις δυνάμεις των Κεμαλιστών. Και στις δύο περιπτώσεις, το κίνητρο ήταν ο φόβος ότι οι Τούρκοι θα απωλέσουν τις επικράτειες υπέρ των αυτόχθονων πληθυσμών των Ελλήνων, των Ασσυρίων και των Αρμενίων, καθώς και η πολιτική του εκτουρκισμού. Οι πορείες θανάτου στο ορεινό έδαφος της Τουρκίας, η καταναγκαστική εργασία στα τάγματα εργασίας της Μικρασίας και οι σφαγές από τις ομάδες ατάκτων του Τοπάλ Οσμάν οδήγησαν στον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων Ποντίων το 1915 - 1922. Ο Ελληνικός πληθυσμός της Τραπεζούντας δεν στοχεύθηκε άμεσα, καθώς οι τοπικές αρχές αρνήθηκαν να προμηθεύσουν τον σφαγέα Τοπάλ με όπλα, ενώ οι ντόπιοι Τούρκοι έδιωξαν τις συμμορίες του από την πόλη. Οι ντόπιοι Μουσουλμάνοι της περιοχής διαμαρτυρήθηκαν για τις συλλήψεις σημαντικών Χριστιανών.
Οι Πόντιοι που διέφυγαν τις πορείες θανάτους κατέφυγαν στα βουνά μαζί με γυναίκες και παιδιά, όπου σχημάτισαν ομάδες αυτοάμυνας για τη προστασία των Ελλήνων και των Αρμενίων της περιοχής, οι οποίες υπήρξαν μέχρι τη συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών το 1923. Οι ομάδες αυτοάμυνας, σύμφωνα με εκτιμήσεις, έσωσαν τις ζωές πάνω από 60 χιλιάδων Ποντίων και Αρμενίων.
Στις 8 Ιανουαρίου 1918 ο Αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον δημοσίευσε τα Δεκατέσσερα Σημεία του για μια μεταπολεμική τάξη. Το δωδέκατο σημείο ανέφερε τα εξής: "Το τουρκικό τμήμα της παρούσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα πρέπει να εξασφαλίζεται ως ασφαλές και κυρίαρχο, ενώ στις εθνικότητες οι οποίες βρίσκονται σήμερα υπό τουρκική κυριαρχία θα πρέπει να εξασφαλιστεί μια αδιαμφισβήτητη ασφάλεια της ζωής και μια απολύτως ανενόχλητη ευκαιρία για αυτόνομη ανάπτυξη. Τα δε Δαρδανέλια θα πρέπει να ανοίξουν οριστικά, και η ελεύθερη διέλευση των πλοίων και του δι' αυτών εμπορίου, με όφελος όλων των εθνών θα πρέπει να καλύπτεται με διεθνείς εγγυήσεις.". Αυτή η διακήρυξη οδήγησε σε σημαντικές εξελίξεις εκ μέρος των μη τουρκικών εθνοτήτων στη Μικρασία, συμπεριλαμβανομένου του Πόντου. Το 1918–1919, ο Έλληνας πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος ξεκίνησε μια διαδικασία καταβολής οικονομικής ενίσχυσης στους Πόντιους που μετανάστευσαν στη Ρωσία λόγω των ταραχών πριν αλλά και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με στόχο τον επαναπατρισμό τους.
Μετά την ανακωχή του Μούδρου, η οποία έληξε τις αψιμαχίες μεταξύ των Συμμάχων και των Οθωμανών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέφθασαν βρετανικά στρατεύματα στη Σαμψούντα, τα οποία κατέλαβαν μεγάλο μέρος του Πόντου. Περίπου την ίδια περίοδο, καθώς άρχιζαν οι διαπραγματεύσεις στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1919 με στόχο τη λύση των εδαφικών ζητημάτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο Χρύσανθος κατέφθασε στις 29 Απριλίου 1919 προκειμένου να ασκήσει πιέσεις υπέρ της ανεξαρτησίας του Πόντου. Εκεί παρουσίασε μια δεκαοχτασέλιδη έκθεση με επιχειρήματα υπέρ της ίδρυσης της Αυτόνομης Δημοκρατίας του Πόντου. Η προτεινόμενη Δημοκρατία του Πόντου επρόκειτο να συμπεριλάβει τις επαρχίες Τραπεζούντας, Σαμψούντας, Σινώπης και Αμάσειας. Τα εδάφη της δημοκρατίας του Πόντου κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος του βορειοανατολικού μέρος του τουρκικού γεωγραφικού διαμερίσματος του Ευξείνου Πόντου.
Στη διάσκεψη, ο Βενιζέλος πίστευε ότι μια ανεξάρτητη δημοκρατία του Πόντου ήταν πολύ απομακρυσμένη για να παρασχεθεί ελληνική στρατωτική βοήθεια και εξαιρετικά αδύναμη να υπερασπιστεί τον εαυτό της έναντι μιας τουρκικής επίθεσης. Γι' αυτό, ο Βενιζέλος ήταν κατά της δημιουργίας ενός ποντιακού κράτους και η συζήτηση για μια ενδεχόμενη ποντιακή ανεξαρτησία τελείωσε σε μεγάλο βαθμό. Αργότερα, ο Βενιζέλος πρότεινε την ένταξη της επαρχίας Τραπεζούντας στο νεοσύστατο αρμενικό κράτος, αλλά η ιδέα δεν απέκτησε την εύνοια των Συμμάχων. Η συζήτηση για την παραχώρηση της Τραπεζούντας στην Αρμενία σύντομα έκλεισε, λόγω του τουρκοαρμενικού πολέμου, του πολέμου ανεξαρτησίας της Τουρκίας και την κατάληψη της Αρμενίας από τους Μπολσεβίκους, ένα χρόνο αργότερα. Τον Μάιο του 1919, ο επικεφαλής του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού για την περιοχή του Πόντου έγραψε μια αναφορά, αναφέροντας ότι η ασφάλεια του πληθυσμού ήταν πολύ επισφαλής και ο πληθυσμός χρειαζόταν επειγόντως βοήθεια.
Το 1921 μεγάλο μέρος των Ορθόδοξων Χριστιανών ανδρών του Πόντου απελάθηκε και εστάλη σε τάγματα εργασίας στο Ερζερούμ. Εκείνη την εποχή έδρασε ένα "Ειδικό Δικαστήριο της Τουρκικής Ανεξαρτησίας" στην Αμάσεια, το οποίο καταδίκασε πολλά σημαντικά πρόσωπα σε θάνατο δια απαγχονισμού. Το δικαστήριο ήταν υπό τον έλεγχο των τούρκων εθνικιστών του Μουσταφά Κεμάλ. Μεταξύ αυτών ήταν ο Ματθαίος Κωφίδης, πρώην βουλευτής του Οθωμανικού κοινοβουλίου. Κατηγορήθηκαν για υποστήριξη του κινήματος ανεξαρτησίας του Πόντου.
Επακόλουθα
Ένα μεγάλο μέρος των Ποντίων μετεγκαταστάθηκαν κατά τη διάρκεια των μαχών και μετά τη συνθήκη της Λωζάνης το 1923, κατά τη διάρκεια της ελληνοτουρκικής ανταλλαγής πληθυσμού. Σύμφωνα με τις καταγραφές 182.169 Πόντιοι εκτοπίστηκαν λόγω της ανταλλαγής πληθυσμού. Πολλοί Πόντιοι έφυγαν για τη Σοβιετική Ένωση, που ήταν ο χώρος παλαιότερων ποντιακών μεταναστεύσεων και έτσι είχαν οικογενειακή σύνδεση. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους μετεγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα όπου τους δόθηκαν πλήρη πολιτικά δικαιώματα και ιθαγένεια. Σήμερα, οι Πόντιοι της Ρωσίας που μεταναστεύουν από τη Ρωσία λαμβάνουν παρόμοια προνόμια.
Λάζαρ Τεοντόροβιτς
Ο Λάζαρ Τεοντόροβιτς ή Τοντόροβιτς (σερβικά : Лазар Теодоровић), (Καόνα, περιοχή του Ντρίνα 1781 - Κωνσταντινούπολη 2 Ιανουαρίου 1846) ήταν διπλωμάτης και πολιτικός της Σερβίας.
Τελείωσε το σχολείο στο Κάρλοβατς και κατά την Σερβική επανάσταση ήταν γραμματέας του οπλαρχηγού Λούκα Λαζάρεβιτς. Παντρεύτηκε την κόρη του Λαζάρεβιτς, Ντέβα, παιδιά τους ήταν οι Δημήτριος, Μάρκος, Δαμιανός και η Ντέμπι.
Χρημάτισε μέλος του συμβουλίου της επικρατείας, υπουργός παιδείας του πριγκιπάτου της Σερβίας την περίοδο από 27 Μαρτίου 1834 έως τις αρχές του 1835 που έγινε υπουργός δικαιοσύνης. Σαν υπουργός δικαιοσύνης μαζί με άλλους τέσσερις υπουργούς ετοίμασαν το σύνταγμα του 1835. Ήταν διπλωματικός αντιπρόσωπος της Σερβίας στην Κωνσταντινούπολη από τις 16 Οκτωβρίου 1843.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών
Χράντετς Κράλοβε
Το Χράντετς Κράλοβε (τσεχ. Hradec Králové, γερμ.: Königgrätz) είναι πόλη της Τσεχίας, στην περιοχή Χράντετς Κράλοβε της Βοημίας. Η οικονομία της πόλης είναι βασισμένη στην επεξεργασία τροφίμων, τη φωτοχημική και ηλεκτρονική τεχνολογία. Οι παραδοσιακές βιομηχανίες περιλαμβάνουν και τα μουσικά όργανα - εδώ παράγονται τα καλύτερα πιάνα. Το Χράντετς Κράλοβε έχει Πανεπιστήμιο, αλλά και το Πανεπιστήμιο του Καρόλου έχει τμήματα Ιατρικής και Φαρμακευτικής εδώ.
Ιστορία
Το αρχικό όνομα του Χράντετς Κράλοβε, μιας από τις παλαιότερες πόλεις στην Τσεχία, ήταν μόνο Χράντετς (το κάστρο), και το Κράλοβε (της βασίλισσας), προτάχθηκε όταν έγινε μια από τις πόλεις προίκα της βασίλισσας του Βενσεσλάου Β', η Ελισάβετ της Πολωνίας, η οποία έζησε εδώ για τριάντα χρόνια. Το 1639 η πόλη καταλήφθηκε για οκτώ μήνες από τους Σουηδούς. Η τελική μάχη του αυστρο-πρώσικου πολέμου έγινε κοντά στο Χράντετς Κράλοβε, στις 3 Ιουλίου 1866.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τσεχίας
Τουρκικό πραξικόπημα 1971
Το τουρκικό πραξικόπημα του 1971 (12 Mart Muhtırası), ήταν παρέμβαση του στρατού της Τουρκίας στην πολιτική ζωή της χώρας.
Συνέβη στις 12 Μαρτίου 1971 όταν ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου παρέδωσε στον Πρωθυπουργό Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ υπόμνημα, απαιτώντας αλλαγές στην κυβέρνηση ώστε να αντιμετωπίσει το κύμα βίας με το οποίο ήταν αντιμέτωπη η τουρκική κοινωνία την περίοδο εκείνη. Εξαιτίας του τρόπου παρέμβασης - μέσω υπομνήματος - το πραξικόπημε έμεινε γνωστό και ως πραξικόπημα του μνημονίου. Ήταν το δεύτερο - και όχι τελευταίο - πραξικόπημα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, ύστερα από εκείνο του 1960.
Θεωρείται ότι δεν βοήθησε στο να εξομαλυνθεί η κατάσταση, αντιθέτως ενδυνάμωσε τις ακροδεξιές οργανώσεις με αποτέλεσμα να συνεχιστεί η πολιτική βία στη χώρα και να επέμβει και πάλι ο στρατός, ένοπλα αυτή τη φορά, το 1980 με ένα νέο πραξικόπημα.
Υπόβαθρο
Η οικονομική ύφεση που παρουσίασε η τουρκική οικονομία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 πυροδότησε ένα κύμα κοινωνικής αναταραχής που χαρακτηρίστηκε από διαδηλώσεις στους δρόμους, εργατικές απεργίες και πολιτικές δολοφονίες. Αριστερά εργατικά και φοιτητικά κινήματα, ήρθαν σε βίαιη σύγκρουση με μαχητικές ακροδεξιές εθνικιστικές ομάδες Ακροαριστερές οργανώσεις πραγματοποιούσαν βομβιστικές επιθέσεις, ληστείες και απαγωγές. Το ίδιο πραγματοποιούσαν και μάλιστα με ακόμα περισσότερη βιαιότητα οι ακροδεξιές οργανώσεις και κυρίως η οργάνωση των Γκρίζων Λύκων.
Τον Ιανουάριο του 1971, η Τουρκία φαινόταν να βρίσκεται σε κατάσταση χάους. Τα πανεπιστήμια είχαν σταματήσει τη λειτουργία τους - οι φοιτητές βρίσκονταν σε διαρκή αναταραχή εναντίον της αμερικανοκρατίας στη χώρα τους. Οι εργοστασιακοί εργάτες βρίσκονταν σε συνεχή σχεδόν απεργία ενώ το ισλαμιστικό κόμμα της Εθνικής Τάξης απέρριψε ανοιχτά και δημόσια την πολιτική του Μουσταφά Κεμάλ, εξοργίζοντας τον τουρκικό στρατό (μόνιμο τοποτηρητή του κεμαλισμού).
Πηγές
Κατηγορία:Πραξικοπήματα
Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο 2
Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο 2 (πρωτότυπος τίτλος: The Fox and the Hound 2) είναι μια αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney που κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο το 2006. Η ταινία είναι παραγωγή των DisneyToon Studios και μιντ-κουελ της ταινίας κινουμένων σχεδίων της Disney του 1981, Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Τζιμ Κάμεροντ και κυκλοφόρησε στις 12 Δεκεμβρίου 2006.
Τα γεγονότα της ταινίας διαδραματίζονται κατά την παιδική ηλικία του Τοντ και του Κόπερ, όπου ο Κόπερ μπαίνει στον πειρασμό να συμμετέχει σε μια μπάντα αδέσποτων σκύλων που τραγουδούν. Τις φωνές τους στους χαρακτήρες χαρίζουν οι Ρίπα ΜακΙντάιαρ, Πάτρικ Σουέιζι, Τζόνα Μπόμπο και Χάρισον Φαν. Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο 2 ήταν η τελευταία ταινία που κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο από την Disney και πριν αρχίσει η Disney να κυκλοφορεί τις ταινίες της σε Blu-ray Disc. Είναι επίσης η τελευταία ταινία της Disney που χρησιμοποιήσε το κλάσικό λογότυπο της εταιρείας με το κάστρο. Το επίσημο soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε στις 21 Νοεμβρίου 2006.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινάει με τον Τοντ και τον Κόπερ να κυνηγούν έναν γρύλο. Καθώς φτάνουν στο δρόμο, βλέπουν μια σειρά από φορτηγά να φέρνει στην πόλη το αγροτικό πανηγύρι και ο Κόπερ σαγηνεύεται από τον ήχο κάποιων σκύλων που βρίσκονται σε ένα παλιό σχολικό λεωφορείο και τραγουδούν. Στο πλάι του λεωφορείου είναι ζωγραφισμένος ο τίτλος «Τα Αδέσποτα Τραγουδούν». Οι δυο τους είναι πρόθυμοι να πάνε να δουν το πανηγύρι, αλλά όταν ο Κόπερ απογοητεύει για άλλη μια φορά το αφεντικό του, Έιμος Σλέιντ, με τις αδέξιες ανιχνευτικές του ικανότητες, τον δένει στην αυλή ενώ εκείνος με τον Τσιφ φεύγουν για το πανηγύρι. Ο Τοντ φτάνει και, αφού ελευθερώνει τον Κόπερ από το κολάρο του, οι δυο τους φεύγουν για το πανηγύρι.
Ο Τοντ και ο Κόπερ γνωρίζουν «Τα Αδέσποτα». Η μπάντα έχει πέντε μέλη: την Ντίξι, τον Κας, τη Γιαγιά Ρόζα και τους δίδυμους Γουάιλον και Φλόιντ. Είναι σημαντικό για αυτούς να τραγουδήσουν καλά στην εμφάνισή τους στο πανηγύρι, επειδή θα έρθει ένας κυνηγός ταλέντων από το «Grand Ole Opry». Ο Κας και η Ντίξι έχουν μια διαφωνία και η Ντίξι φεύγει πριν από την εμφάνισή τους, αναγκάζοντάς τους να ανέβουν στη σκηνή χωρίς εκείνη. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, ο Κόπερ παρακολουθεί από το κοινό και τραγουδά και ο Κας τον ανεβάζει στη σκηνή για να τραγουδήσει μαζί τους. Το μουσικό νούμερο γίνεται επιτυχία και ο Κας προσκαλεί τον Κόπερ να γίνει μέλος της μπάντας. Ο Κόπερ αποδέχεται την πρόταση μετά το ψέμα του Τοντ ότι ο Κόπερ είναι αδέσποτος. Ο Κόπερ περνά ολόκληρη τη μέρα με τον Κας, ξεχνώντας την υπόσχεση που έδωσε στον Τοντ να παρακολουθήσουν τα πυροτεχνήματα.
Σιρτ Τσιτσί
Το Σιρτ Τσιτσί (επίσης, Σιρτ Τσιτσή, Σιρκ Τσίτσι, και Συρτ Τσιτσί) είναι χωριό στην Επαρχία Κούμπα του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Σεμπετλέρ.
Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο 2
Πλοκή
Η Ντίξι βρίσκει τον Τοντ και ταυτίζεται με το συναίσθημα της εγκατάλειψης που νιώθει. Κατά τη διάρκεια της συζήτησής τους, ο Τοντ της λέει χωρίς να το θέλει ότι ο Κόπερ δεν είναι αδέσποτο. Τότε η Ντίξι καταστρώνει ένα σχέδιο έτσι ώστε οι υπόλοιποι να το μάθουν και να τον πετάξουν έξω από την μπάντα. Ο Τοντ τρυπώνει στο βαρέλι του Τσιφ, δελεάζοντάς τον κάνοντάς τον να τον καταδιώξει μέχρι το πανηγύρι, με τον Σλέιντ να ακολουθεί. Η καταδίωξη οδηγεί σε ένα εκτεταμένο χάος στο πανηγύρι, και η παράσταση «Των Αδέσποτων» σαμποτάρεται μπροστά στα μάτια του κυνηγού ταλέντων. Ο Κόπερ απολύεται από την μπάντα και επιστρέφει στο σπίτι με τον Σλέιντ. Η Γιαγιά Ρόζα και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας λυπούνται τον Κόπερ για αυτό που συνέβη και η μπάντα διαλύεται. Ο Τοντ προσπαθεί να ζητήσει συγγνώμη από τον Κόπερ, αλλά ο Κόπερ είναι θυμωμένος μαζί του επειδή κατέστρεψε τα πάντα. Ο Τοντ μεταφέρεται στο σπίτι από τη Χήρα Τουίντ. Στη διαδρομή, η Τουίντ παρά τρίχα δεν τρακάρει με το αυτοκίνητο του κυνηγού ταλέντων, αλλά το καπέλο του πέφτει και προσγειώνεται στον Τοντ.
Σιρτ Τσιτσί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα
Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο 2
Πλοκή
Την επόμενη μέρα, ο Τοντ και ο Κόπερ παραδέχονται τα λάθη τους και γίνονται και πάλι φίλοι. Ελπίζοντας να διορθώσει τα προηγούμενα κατορθώματά του, ο Τοντ δίνει το καπέλο του κυνηγού ταλέντων στον Κόπερ, ο οποίος το χρησιμοποιεί για να βρει τα ίχνη του και τον εντοπίζει στο τοπικό εστιατόριο. Ο Τοντ ξεγελά τον Κας και την Ντίξι στο να πιστεύουν ότι ο άλλος βρίσκεται σε κίνδυνο και έτσι όλη η μπάντα συναντιέται μπροστά στο εστιατόριο. Ο Κόπερ τους πείθει για το πόσο σημαντική είναι η αρμονία και έτσι «Τα Αδέσποτα» τραγουδούν μια επανάληψη του τραγουδιού τους, «We're in Harmony». Αυτό τραβάει την προσοχή του κυνηγού ταλέντων και οδηγεί την μπάντα στο να επανενωθεί. Εντυπωσιασμένος από την μπάντα, κανονίζει με τον ιδιοκτήτη της να εμφανιστεί στο «Grand Ole Opry». Η ταινία τελειώνει με τον Κόπερ να διαλέγει να αφήσει την μπάντα και να πάει να παίξει και πάλι με τον Τοντ.
Υποδοχή
Ο Κέβιν Καρ από 7M Pictures έδωσε στην ταινία 2/5 λέγοντας: «Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο 2  δεν πρόκειται ποτέ να θεωρηθεί κλασική ταινία, αλλά δεν είναι και τόσο κακή. Πέφτει κάπου στο μέσο του φάσματος των συνεχειών της Disney».
Soundtrack
Το Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο 2 - Soundtrack Album είναι το άλμπουμ της ταινίας το οποίο περιέχει τραγούδια από την Ρίπα ΜακΙντάιαρ, η οποία χάρισε τη φωνή της στην Ντίξι, καθώς επίσης και από άλλους γνωστούς καλλιτέχνες όπως οι Τρίσα Γίαργουντ, Τσιπ Ντέιβις και το συγκρότημα Little Big Town. Ο συνθέτης Τζόελ ΜακΝίλι έχει επίσης μερικά κομμάτια στο άλμπουμ: «Depressed Dixie», «Sad Puppy Blues», «Nashville 7» και «Sticky Hound Puppy». Το soundtrack χαρακτηρίζεται από τον συνδυασμό κάντρι και μπλούγκρας συνθετών και τραγουδιστών, τους οποίους η Disney βρήκε στο Νάσβιλ, σύμφωνα με την επικεφαλής της μουσικής Κίμπερλι Όλιβερ και τον αντιπρόεδρο των DisneyToon Studios, Ματ Γουόλκερ. Τη μουσική επένδυση της ταινίας με ορχηστρικά κομμάτια συνέθεσε ο Τζόελ ΜακΝίλι. Διάφοροι διάσημοι μπλούγκρας καλλιτέχνες έπαιξαν τη μουσική στις σκηνές που καθόριζαν τις διαθέσεις των πρωταγωνιστών.
Λίστα κομματιών
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Μανάνναν μακ Λιρ
Στην ιρλανδική μυθολογία, ο Μανάνναν μακ Λιρ είναι ο θεός της θάλασσας και της γονιμότητας, που προβλέπει τον καιρό. Είναι γηραιότερος από τους Τουάθα ντε Ντανάν, ωστόσο θεωρείται ένας από αυτούς. Είναι γιος του Λιρ, όπως δηλώνει και το πρόθεμα μακ στο όνομά του. Γυναίκα του είναι η νεράιδα Φαντ κι είναι θετός πατέρας πολλών θεότητων, όπως του Λουγ, για παράδειγμα. Ο Μανάνναν κάποια στιγμή άφησε τη Φαντ κι εκείνη ερωτεύτηκε τον ήρωα Κουχούλιν. Θνητός όμως και νεράιδα δεν μπορούσαν να είναι μαζί, αν δεν καταστρεφόταν η νεράιδα, οπότε ο Μανάνναν διέγραψε τις μνήμες τους και κανείς δεν θυμόταν τον άλλον.
Ο Μανάνναν μακ Λιρ είναι ο φύλακας των Ευλογημένων Νήσων κι ο κύριος τoυ Μόι Μελ (ιρλ. Magh Mell). Ο Μανάνναν κατέχει ένα πλοίο χωρίς πανιά που ακολουθεί τις εντολές του. Φοράει ένα μανδύα που τον κάνει αόρατο, το κράνος του είναι από φλόγες και ξεπροβάλλει από τη θάλασσα μέσα σε ένα άρμα.
Κατηγορία:Κελτική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου Κατηγορία:Θεότητες της απάτης και της πονηριάς
Αρίστη Ιωαννίνων
Η Αρίστη είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων του δήμου Ζαγορίου, χτισμένη σε υψόμετρο 642 μέτρων σε απόσταση 48 χλμ ΒΔ των Ιωαννίνων. Η αρχική ονομασία του οικισμού ήταν Αρτσίστα ενώ το 1928 έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Ο πληθυσμός της Αρίστης σύμφωνα με την απογραφή του είναι 128 κάτοικοι ενώ παράλληλα, είναι χαρακτηρισμένη ως παραδοσιακός οικισμός. right|μικρογραφία|upright=0.75|Μερική άποψη της Αρίστης.
Γενικά στοιχεία
Σε μικρή απόσταση από το χωριό, βρίσκονται ερείπια οικισμού - φρουρίου της βυζαντινής περιόδου καθώς και η ιερά μονή Θεοτόκου Σπηλαιώτισσας, η ίδρυση της οποίας χρονολογείται γύρω στο 1579.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Τράπεζα Θεσσαλονίκης
Η Τράπεζα Θεσσαλονίκης (τουρκικά: Selanik Bankası, γαλλικά: Banque de Salonique) ήταν τράπεζα με έδρα τη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη. Δημιουργήθηκε το 1886 από την οικογένεια Αλλατίνι σε συνεργασία με ευρωπαϊκούς και οθωμανικούς τραπεζιτικούς ομίλους. Η τράπεζα επεξέτεινε την παρουσία της στα οθωμανικά Βαλκάνια ανοίγοντας υποκαταστήματα σε Κωνσταντινούπολη, Αδριανούπολη, Αθήνα, Σκόπια (Ουσκούμπ), και αλλού. Στην Ελλάδα λειτούργησε μέχρι το 1940 ενώ στην Τουρκία, συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 2001, αν και με διαφορετικά ονόματα μετά το 1969.
Τα διατηρητέα κτίρια της έδρας που βρίσκονται επί της οδού Βαλαωρίτου, σημαντικής οδού του κέντρου της Θεσσαλονίκης και αντίστοιχα επί της οδού των Τραπεζών στη συνοικία Γαλατά της Κωνσταντινούπολης, αποτελούν ορόσημα της.
Όνομα
Το όνομα της τράπεζας που δεν λειτουργεί πλέον αναφέρεται γενικά στα γαλλικά, λόγω του ιστορικού της πλαισίου. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η χρήση της γαλλικής είχε εξέχουσα θέση μεταξύ των πολλών γλωσσών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ιδιαίτερα στην επιχειρηματική κοινότητα και ακόμη περισσότερο στη Θεσσαλονίκη. Η εσωτερική γλώσσα της τράπεζας για τις εταιρικές της δραστηριότητες ήταν τα γαλλικά από την ίδρυσή της το 1888. Επιπλέον, η τράπεζα ελεγχόταν από γαλλικά συμφέροντα από το 1907 έως το 1969. Στην Τουρκία, η τράπεζα λειτουργούσε όλο και περισσότερο με την τουρκική της επωνυμία Selanik Bankası και ιδιαίτερα μετά τη νομική αναδιάρθρωσή της το 1934 για να συμμορφωθεί με τον νέο τουρκικό τραπεζικό νόμο. Ακόμα και τότε, όμως, οι τίτλοι της είχαν δίγλωσση επισήμανση στα τουρκικά και στα γαλλικά.
Ιστορικό
Η τράπεζα ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1886, ως κοινή επένδυση του τραπεζικού γραφείου του ομίλου της οικογένειας Aλλατίνη ( Fratelli Allatini ), της Comptoir d'escompte de Paris, της αυστριακής Länderbank και της ουγγρικής Ungarische Landesbank. Μεταξύ των ιδρυτικών επενδυτών, η Ungarische Landesbank εξαφανίστηκε το 1887 και η Comptoir d'escompte κατέρρευσε το 1889 και το μερίδιό της στην Banque de Salonique εξαγοράστηκε από την Οθωμανική Τράπεζα.
Η Τράπεζα Θεσσαλονίκης άνοιξε σύντομα υποκαταστήματα στην Κωνσταντινούπολη, στη Μπίτολα το 1893, στη Σμύρνη το 1898, στη Καβάλα το 1904, στο Üsküb (τώρα Σκόπια ) το 1907, καθώς και γραφεία στη σημερινή Αλεξανδρούπολη, Ξάνθη και Δράμα το 1909 και Σουφλί, Κουμάνοβο και Γκιουμιουρτζίνα (σημερινή Κομοτηνή ) το 1910. Άνοιξε επίσης υποκαταστήματα στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο το 1905. Μέχρι το 1911 είχε επίσης τοποθεσίες στην Αδριανούπολη, το Γενίτσε (πιθανώς τα σημερινά Γιαννιτσά ) και τη Σαμψούντα,  και μέχρι το 1913 στο Κιρκ Κιλισέ(τώρα Kırklareli ).
Το 1918, ενόψει της νέας γεωπολιτικής κατάστασης που εδραιώθηκε από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Ρωσική Επανάσταση, η τράπεζα έκλεισε τις δραστηριότητές της στο Μοναστήρι, το Üsküb, την Ξάνθη, στο Δεδέαγατς, τη Κομοτηνή, την Τρίπολη, το Κιρκ Κιλισέ και τη Δράμα.