cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προσάρτηση του Θιβέτ από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
Εισβολή στο Chamdo
Μετά από μήνες αποτυχημένων διαπραγματεύσεων, οι προσπάθειες του Θιβέτ να εξασφαλίσει ξένη υποστήριξη και βοήθεια, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός διέσχισε τον ποταμό Jinsha στις 6 ή 7 Οκτωβρίου 1950. Δύο μονάδες του περικύκλωσαν γρήγορα τις υπεράριθμες θιβετιανές δυνάμεις και κατέλαβαν τη συνοριακή πόλη Chamdo μέχρι τις 19 Οκτωβρίου, οπότε 114 στρατιώτες του PLA και 180 Θιβετιανοί  στρατιώτες είχαν σκοτωθεί ή τραυματιστεί. Γράφοντας το 1962, ο Zhang Guohua ισχυρίστηκε ότι «πάνω από 5.700 εχθροί πέθαναν» και «περισσότεροι από 3.000» παραδόθηκαν ειρηνικά. Οι ενεργές εχθροπραξίες περιορίστηκαν σε μια συνοριακή περιοχή βορειοανατολικά του ποταμού Gyamo Ngul Chu και ανατολικά του 96ου μεσημβρινού. Μετά την κατάληψη του Chamdo, ο PLA διέκοψε τις εχθροπραξίες, έστειλε έναν αιχμάλωτο διοικητή, τον Ngabo, στη Λάσα για να επαναλάβει τους όρους της διαπραγμάτευσης και περίμενε τους Θιβετιανούς αντιπροσώπους να απαντήσουν μέσω αντιπροσώπων στο Πεκίνο.
Περαιτέρω διαπραγματεύσεις και ενσωμάτωση
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Στρατιώτες του PLA βαδίζουν προς το Θιβέτ το 1950 μικρογραφία|250x250εσ| Ο Μάο Τσε Τουνγκ, ο Τιέν Πάντσεν (αριστερά) και ο Ngapoi Ngawang Jigme (δεξιά) στο συμπόσιο για τον εορτασμό της υπογραφής της συμφωνίας στις 24 Μαΐου 1951 δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο PLA βαδίζει στη Λάσα τον Οκτώβριο του 1951 Ο PLA έστειλε απελευθερωμένους κρατούμενους, στη Λάσα για να διαπραγματευτεί με τον Δαλάι Λάμα για λογαριασμό του PLA. Οι κινεζικές αρχές υποσχέθηκαν ότι εάν το Θιβέτ «απελευθερωνόταν ειρηνικά», οι θιβετιανές ελίτ θα μπορούσαν να διατηρήσουν τις θέσεις και την εξουσία τους.
Ένα μήνα μετά την εισβολή της Κίνας στο Θιβέτ, το Ελ Σαλβαδόρ υποστήριξε μια καταγγελία της θιβετιανής κυβέρνησης στον ΟΗΕ, αλλά η Ινδία και το Ηνωμένο Βασίλειο εμπόδισαν τη συζήτηση της.
Θιβετιανοί διαπραγματευτές στάλθηκαν στο Πεκίνο και τους δόθηκε ένα ήδη ολοκληρωμένο έγγραφο που συνήθως αναφέρεται ως Συμφωνία Δεκαεπτά Σημείων. Δεν υπήρξε καμία διαπραγμάτευση από την κινεζική αντιπροσωπεία, αν και η ΛΔΚ δήλωσε ότι θα επιτρέψει στο Θιβέτ να μεταρρυθμίσει με τον δικό του ρυθμό και με τον δικό του τρόπο, να διατηρήσει τις εσωτερικές υποθέσεις αυτοδιοικούμενες και να επιτρέψει τη θρησκευτική ελευθερία, που θα πρέπει επίσης να συμφωνήσει να είναι μέρος της Κίνας. Δεν επετράπη στους Θιβετιανούς διαπραγματευτές να επικοινωνήσουν με την κυβέρνησή τους και πίεσαν να υπογράψουν τη συμφωνία στις 23 Μαΐου 1951, παρόλο που δεν τους δόθηκε ποτέ άδεια να υπογράψουν οτιδήποτε στο όνομα της κυβέρνησης. Αυτή ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του Θιβέτ που η κυβέρνησή του είχε αποδεχτεί αν και άθελά του – την θέση της Κίνας για την κοινή ιστορία των δύο εθνών.
Οι Θιβετιανοί αντιπρόσωποι στο Πεκίνο και η κυβέρνηση της ΛΔΚ υπέγραψαν τη Συμφωνία των Δεκαεπτά Σημείων στις 23 Μαΐου 1951, εξουσιοδοτώντας την παρουσία του PLA και την κυριαρχία της Κεντρικής Λαϊκής Κυβέρνησης στο Πολιτικό Θιβέτ. Οι όροι της συμφωνίας δεν είχαν γίνει γνωστοί στη θιβετιανή κυβέρνηση πριν από την υπογραφή και η θιβετιανή κυβέρνηση διχάστηκε σχετικά με το εάν ήταν καλύτερο να δεχτεί το έγγραφο ή να διαφύγει στην εξορία. Ο Δαλάι Λάμα, ο οποίος εκείνη τη στιγμή είχε ανέβει στο θρόνο, επέλεξε να μην δραπετεύσει στην εξορία και αποδέχτηκε επισήμως τη Συμφωνία των 17 σημείων τον Οκτώβριο του 1951. Σύμφωνα με θιβετιανές πηγές, στις 24 Οκτωβρίου, εκ μέρους του Δαλάι Λάμα, ο στρατηγός Zhang Jingwu έστειλε τηλεγράφημα στον Μάο Τσε Τουνγκ με την επιβεβαίωση της υποστήριξης της Συμφωνίας και υπάρχουν στοιχεία ότι ο Ngapoi Ngawang Jigme απλώς ήρθε στον Zhang και είπε ότι η κυβέρνηση του Θιβέτ συμφώνησε να στείλει τηλεγράφημα στις 24 Οκτωβρίου, αντί της επίσημης έγκρισης του Δαλάι Λάμα. Λίγο αργότερα, ο PLA μπήκε στη Λάσα. Η μετέπειτα ενσωμάτωση του Θιβέτ είναι επίσημα γνωστή στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ως «Ειρηνική Απελευθέρωση του Θιβέτ» ( Chinese Hépíng jiěfàng xīzàng dìfāng ), όπως προωθείται από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης.
Συνέπεια
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Κινέζοι και θιβετιανοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι σε ένα συμπόσιο για τον εορτασμό της «ειρηνικής απελευθέρωσης» του Θιβέτ. Για αρκετά χρόνια, η θιβετιανή κυβέρνηση παρέμεινε στη θέση της στις περιοχές του Θιβέτ όπου κυβερνούσε πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών, εκτός από την περιοχή γύρω από το Qamdo που καταλήφθηκε από τον PLA το 1950, η οποία τέθηκε υπό την εξουσία της Επιτροπής Απελευθέρωσης και εκτός του ελέγχου της θιβετιανής κυβέρνησης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι περιοχές υπό τη θιβετιανή κυβέρνηση διατήρησαν μεγάλο βαθμό αυτονομίας από την Κεντρική Κυβέρνηση και γενικά τους επετράπη να διατηρήσουν την παραδοσιακή κοινωνική τους δομή.
Το 1956, θιβετιανές πολιτοφυλακές στην εθνοτικά θιβετιανή περιοχή του ανατολικού Kham λίγο έξω από την Αυτόνομη Περιφέρεια του Θιβέτ, υποκινούμενες από τα πειράματα της κυβέρνησης της ΛΔΚ στη μεταρρύθμιση της γης, άρχισαν να πολεμούν εναντίον της κυβέρνησης. Οι πολιτοφυλακές ενώθηκαν για να σχηματίσουν την Εθελοντική Δύναμη Chushi Gangdruk. Όταν οι μάχες εξαπλώθηκαν στη Λάσα τον Μάρτιο του 1959, ο Δαλάι Λάμα έφυγε από τη Λάσα στις 17 Μαρτίου με μια συνοδεία είκοσι ατόμων, συμπεριλαμβανομένων έξι υπουργών του Υπουργικού Συμβουλίου, και έφυγε από το Θιβέτ.
Τόσο ο Δαλάι Λάμα όσο και η κυβέρνηση της ΛΔΚ στο Θιβέτ αποκήρυξαν στη συνέχεια τη Συμφωνία των 17 σημείων και η κυβέρνηση της ΛΔΚ στο Θιβέτ διέλυσε την τοπική αυτοδιοίκηση του Θιβέτ. Η κληρονομιά αυτής της δράσης συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Θιβέτ Κατηγορία:Προσάρτηση
Μπονμπόσκ
Το Μπονμπόσκ (γαλλικά: Bonnebosq) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Νυχτερινή περίπολος
Η Νυχτερινή περίπολος ολλανδικά: De Nachtwacht (αναλυτικός πλήρης τίτλος Ο λόχος της πολιτοφυλακής υπό τη διοίκηση του λοχαγού Φρανς Μπάννινκ Κοκ (στα ολλανδικά: Schutters van wijk II onder leiding van kapitein Frans Banninck Cocq), είναι πίνακας ζωγραφικής του 1642 του Ολλανδού ζωγράφου Ρέμπραντ φαν Ράιν. Σήμερα αποτελεί τμήμα της συλλογής του Μουσείου του Άμστερνταμ αλλά εκτίθεται στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ υπό μορφή διαρκούς δανείου. Πρόκειται για έναν από τους πλέον γνωστούς πίνακες της χρυσής ολλανδικής εποχής στη ζωγραφική και είναι το "παράθυρο 16" στον "Κανόνα του Άμστερνταμ".
Βασικά στοιχεία
Ο πίνακας είναι διάσημος χάρη σε τρία βασικά του χαρακτηριστικά: Το πολύ μεγάλο του μέγεθος (363 εκ. × 437 εκ.), την υποβλητική χρήση φωτός και σκιάσεων (τενεμπρισμός) και τη σύλληψη της κίνησης σε ένα θέμα που παραδοσιακά θα ήταν ένα στατικό πορτρέτο στρατιωτικών.
Ο πίνακας ολοκληρώθηκε το 1642, στο απόγειο της Ζωγραφικής της ολλανδικής Χρυσής Εποχής. Απεικονίζει τον επώνυμο λόχο που μετακινείται, υπό τη διοίκηση του λοχαγού Φρανς Μπάννινκ Κοκ, ο οποίος είναι ντυμένος στα μαύρα και φέρει κόκκινο σειρήτι, και τον υπολοχαγό του Βίλλεμ φαν Ρόιτενμπουρχ (Willem van Ruytenburch), ο οποίος είναι ντυμένος στα κίτρινα και φέρει λευκό σειρήτι. Με την αποτελεσματική χρήση του ηλιακού φωτός και των σκιάσεων, ο Ρέμπραντ οδηγεί το μάτι του θεατή στους τρεις πιο σημαντικούς χαρακτήρες που απεικονίζονται στη σκηνή ανάμεσα στο πλήθος των άλλων μορφών: Οι δύο άνδρες στο κέντρο (από τους οποίους ο πίνακας έλαβε τον πρωτότυπο τίτλο του) και το νεαρό κορίτσι στο κέντρο και αριστερά του περιθωρίου. Πίσω από αυτούς, τα χρώματα του λόχου φέρονται από τον σημαιοφόρο Γιαν Φίσχερ Κορνέλισσεν (Jan Visscher Cornelissen).
Ο Ρέμπραντ έχει αναπαραστήσει το παραδοσιακό έμβλημα των τυφεκιοφόρων της εποχής με φυσικό τρόπο, με το κορίτσι στο περιθώριο να φέρει τα κύρια σύμβολα. Το ίδιο το κορίτσι είναι ένα είδος μασκότ: Τα άκρα των ποδιών του νεκρού κοτόπουλου (claws) στη ζώνη του αντιπροσωπεύουν τους clauweniers (τυφεκιοφόρους - άνδρες που εκείνη την εποχή έφεραν αρκεβούζια), το πιστόλι πίσω από το κοτόπουλο αντιπροσωπεύει το τριφύλλι και η ίδια κρατά τον κύλικα της πολιτοφυλακής. Ο άνδρας μπροστά από το κορίτσι φορά κράνος με ένα φύλλο βαλανιδιάς, παραδοσιακό μοτίβο των τυφεκιοφόρων. Το νεκρό κοτόπουλο αναπαριστά, επίσης, τον νικημένο αντίπαλο. Το κίτρινο χρώμα συχνά σχετίζεται με τη νίκη.
Μια διαφορετική ερμηνεία προτείνει ότι ο Ρέμπραντ ζωγράφισε αυτόν τον πίνακα, ενσωματώνοντας πολλά διαφορετικά εννοιολογικά επίπεδα, όπως συνηθίζεται στους πλέον ταλαντούχους καλλιτέχνες. Έτσι, η νυχτερινή περίπολος έχει συμμετρικά υποδιαιρεθεί, πρώτον για να τονίσει την ενότητα μεταξύ των Ολλανδών προτεσταντών και καθολικών και δεύτερον για να τονίσει την πολεμική προσπάθειά τους εναντίον των Ισπανών των Κάτω Χωρών. Σύμφωνα με την πολυεπίπεδη σχεδίαση του Ρέμπραντ, ο ψηλότερος λοχαγός (με τα μαύρα) συμβολίζει την προτεσταντική ηγεμονία, η οποία υποστηρίζεται πιστά από τους Ολλανδούς καθολικούς, τους οποίους αντιπροσωπεύει ο (κοντύτερος) υπολοχαγός, ντυμένος στα κίτρινα. Επιπλέον, όλοι οι χαρακτήρες του πίνακα είναι έτσι σχεδιασμένοι ώστε να τους αποδίδονται διπλές αναγνώσεις.
Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του πίνακα είναι ότι οι μορφές έχουν πραγματικές ανθρώπινες διαστάσεις. Ο Ρέμπραντ καταφέρνει να προσδώσει την ψευδαίσθηση ότι οι μορφές είναι έτοιμες να πηδήσουν από τον καμβά στον πραγματικό χώρο.
Παραλλαγές του πρωτοτύπου
Επί μεγάλο χρονικό διάστημα κατά την ύπαρξή του, το έργο ήταν καλυμμένο με σκούρο βερνίκι, το οποίο του έδινε την εσφαλμένη εντύπωση ότι απεικόνιζε νυχτερινή σκηνή, γεγονός το οποίο οδήγησε στην απόδοση του ονόματος με το οποίο είναι κοινά γνωστό σήμερα. Το βερνίκι αυτό αφαιρέθηκε μόνο κατά τη δεκαετία του 1940.
Το 1715, κατά τη μετακίνησή του από το Kloveniersdoelen (το κτίριο συγκεντρώσεων των πολιτοφυλάκων) προς το Δημαρχείο του Άμστερνταμ, το έργο περικόπηκε και στις τέσσερις πλευρές του. Αυτό, πιθανόν, έγινε ώστε να χωρέσει ανάμεσα σε δύο κολώνες, κάτι που ήταν συνήθης πρακτική πριν τον 19ο αιώνα. Η περικοπή αυτή είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια δύο μορφών στην αριστερή πλευρά του πίνακα, του άνω τμήματος της αψίδας, του κιγκλιδώματος και της άκρης του σκαλιού. Το κιγκλίδωμα και το σκαλί ήταν ζωτικά οπτικά "εργαλεία", που χρησιμοποιήθηκαν από τον Ρέμπραντ προκειμένου να προσδώσει στο έργο την ψευδαίσθηση της κίνησης προς τα εμπρός. Αντίγραφο του 17ου αιώνα, δημιουργημένο από τον Χέρριτ Λούντενς στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, δείχνει την αρχική σύνθεση.
Η παραγγελία του πίνακα
Ο πίνακας παραγγέλθηκε (περί το 1639) από τον λοχαγό Μπάννινκ Κοκ και δεκαεπτά μέλη των Kloveniers (πολιτοφυλάκων). Δεκαοκτώ ονόματα αναφέρονται σε μια ασπίδα, που ζωγραφίστηκε περί το 1715, στο κέντρο και δεξιά του περιθωρίου, όταν ο μισθωμένος τυμπανιστής προστέθηκε δωρεάν στο έργο. Συνολικά στο έργο απεικονίζονται 34 μορφές. Ο Ρέμπραντ έλαβε ως αμοιβή 1.600 γκίλντερς (χρυσά νομίσματα) για τον πίνακα (καθένας από τους απεικονιζομένους πλήρωσε 100 γκίλντερς), μεγάλο ποσό για την εποχή. Ο πίνακας ήταν ο πρώτος μιας σειράς επτά παρόμοιων πινάκων με άνδρες της πολιτοφυλακής (Schuttersstuk) που δόθηκαν ως παραγγελίες σε διάφορους καλλιτέχνες.
Ο πίνακας παραγγέλθηκε για να αναρτηθεί στην αίθουσα δεξιώσεων του νεοκτισμένου Kloveniersdoelen (κτίσμα συναντήσεων των τυφεκιοφόρων) στο Άμστερνταμ. Κάποιοι έχουν διατυπώσει την άποψη ότι η ευκαιρία για τις παραγγελίες αυτές, τόσο στον Ρέμπραντ όσο και στους άλλους καλλιτέχνες, ήταν η επίσκεψη της βασίλισσας της Γαλλίας Μαρίας των Μεδίκων το 1638. Αν και δραπέτευε από τη χώρα της, έχοντας εξοριστεί κατ' εντολή του γιου της Λουδοβίκου ΙΓ΄, η άφιξη της βασίλισσας συνοδεύτηκε από λαμπρή τελετή.
Τοποθέτηση
Ο πίνακας αρχικά αναρτήθηκε στη "Μεγάλη Σάλα" (Groote Zaal) στο Kloveniersdoelen του Άμστερνταμ. Σήμερα στο κτίριο αυτό στεγάζεται το ξενοδοχείο Ντούλεν (Doelen Hotel). Το 1715 το έργο μεταφέρθηκε στο Δημαρχείο του Άμστερνταμ και υπέστη τροποποιήσεις. Όταν ο Μέγας Ναπολέων κατέκτησε την Ολλανδία, το Δημαρχείο έγινε το "Ανάκτορο του Νταμ" και οι άρχοντες το μετέφεραν στο Trippenhuis, κτίριο της οικογένειας Τριπ. Ο Ναπολέων διέταξε την επιστροφή του, αλλά όταν, το 1813, η κατοχή της χώρας τερματίστηκε, το έργο μεταφέρθηκε ξανά στο Trippenhuis, στο οποίο σήμερα στεγάζεται η Βασιλική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών της Ολλανδίας. Παρέμεινε εκεί μέχρι τη μεταφορά του στο Ρέικσμουζεουμ, όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή του κτιρίου του το 1885.
Ο πίνακας αφαιρέθηκε από το μουσείο τον Σεπτέμβριο του 1939, με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο καμβάς αποσπάστηκε από το πλαίσιο και τυλίχθηκε γύρω από έναν κύλινδρο, ο οποίος τοποθετήθηκε σε κιβώτιο συσκευασιών. Φυλάχθηκε στο Κάστρο Ραντμπάουντ (Kasteel Radboud) στο Μεντέμπλικ, βόρεια του Άμστερνταμ. Με τη λήξη του Πολέμου, τοποθετήθηκε εκ νέου στην κορνίζα του, συντηρήηκε και επέστρεψε στη θέση του στο Ρέικσμουζεουμ.
Λόγω των μεγάλων ανακαινίσεων στο μουσείο, στις 11 Δεκεμβρίου 2003 ο πίνακας μεταφέρθηκε σε προσωρινή θέση αφού αποσπάστηκε από την κορνίζα του, τυλίχτηκε σε αντιοξειδωτικό χαρτί, τοποθετήθηκε σε ξύλινο πλαίσιο και σε δύο ειδικά περιτυλίγματα, μεταφέρθηκε στο νέο του προορισμό και επανήλθε στο μουσείο όταν ολοκληρώθηκαν οι εργασίες ανακαίνισής του, τον Απρίλιο του 2013, οπότε και τοποθετήθηκε στην αίθουσα που έλαβε το όνομά του: Nachtwachtzaal (αίθουσα της νυχτερινής περιπόλου).
Λαϊκές αντιλήψεις
Υπάρχει μια επίμονη παρανόηση σχετικά με το γεγονός ότι η δημοτικότητα του Ρέμπραντ εξασθένισε ως αποτέλεσμα της αρνητικής υποδοχής του κοινού στον πίνακα. Ο μύθος αυτός επεκτάθηκε και στη σύγχρονη διαφήμιση: Το 1967, η αεροπορική εταιρεία KLM προέβαλε σε διαφήμιση τον πίνακα, συνοδευόμενο από κείμενο που ανέφερε: "Δείτε τη νυχτερινή περίπολο, τη φαντασμαγορική "αποτυχία" του Ρέμπραντ, (που προκάλεσε) την αποδοκιμασία του, σε σημείο να χρεωκοπήσει". Ο μύθος δεν έχει καμία λογική προέλευση και δεν υπάρχουν καταγραφές κριτικής του έργου κατά τη διάρκεια της ζωής του Ρέμπραντ, ενώ ο λοχαγός Κοκ παράγγειλε στον καλλιτέχνη ένα αντίγραφο του πίνακα με υδροχρώματα για την προσωπική του συλλογή.
Είναι πολύ πιθανότερο η εξασθένιση της δημοτικότητας του καλλιτέχνη δεν ήταν αποτέλεσμα αντίδρασης απέναντι σε κάποιο έργο του, αλλά οφείλεται σε ευρύτερη μεταβολή των προσωπικών προτιμήσεων του κοινού. Κατά τη δεκαετία του 1640, οι εύποροι πάτρονες άρχισαν να προτιμούν τα λαμπερά χρώματα και τον χαριτωμένο τρόπο που είχαν εγκαινιάσει ζωγράφοι όπως ο Φλαμανδός προσωπογράφος Άντονι βαν Ντάικ.
Σύμφωνα με τον Βρετανό εικαστικό και σκηνοθέτη Πίτερ Γκρίναγουεϊ, η νυχτερινή περίπολος αποτελεί κλειδί μιας συνωμοσίας και ενός φόνου, αυτού του Πίερς Χάσελμπεργκ, διοικητή του 13ου λόχου πολιτοφυλακής του Αμστερνταμ, υπόθεση που τότε είχε συνταράξει την πόλη του Άμστερνταμ. Το έργο αποτελεί ένα είδος «κατηγορώ» του καλλιτέχνη, το οποίο τελικά οδήγησε στην εξασθένιση της δημοτικότητάς του. Ο Γκρίναγουεϊ γύρισε την ταινία "Rembrandt's J' accuse" για να στηρίξει τα λεγόμενά του. .
Πράξεις βανδαλισμού στον πίνακα
Στις 13 Ιανουαρίου 1911 ένας άνδρας έσκισε τον καμβά του πίνακα χρησιμοποιώντας μαχαίρι υποδηματοποιού.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1975, ένας άνεργος καθηγητής "επιτέθηκε" στον πίνακα με μαχαίρι ψωμιού και κατάφερε να κάνει μερικά μεγάλα, σε σχήμα ζιγκ-ζαγκ κοψίματα. Ο πίνακας αποκαταστάθηκε με επιτυχία μετά από τέσσερα χρόνια, αλλά από κοντά είναι ορατά ορισμένα σημεία που εμφαίνουν την καταστροφή. Ο δράστης δεν διώχθηκε επίσημα και αυτοκτόνησε σε ίδρυμα νοητικής αποκατάστασης τον Απρίλιο του 1976.
Νέος φωτισμός με λυχνίες LED
Στις 26 Οκτωβρίου 2011, το Ρέικσμουζέουμ εγκατέστησε νέο φωτισμό του έργου με λυχνίες LED με τεχνολογία που δεν προκαλεί ζημιές στον πίνακα. Με την τεχνολογία αυτή είναι η πρώτη φορά που ο πίνακας, φωτισμένος με φως από LED, αποκαλύπτει τις λεπτές αποχρώσεις της πολύπλοκης χρωματικής παλέτας που χρησιμοποίησε ο Ρέμπραντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ρέμπραντ Κατηγορία:Βανδαλισμένα έργα τέχνης
Σύνδεσμος Ακαδημαϊκών Εκδοτών Ανοικτής Πρόσβασης
Ο Σύνδεσμος Ακαδημαϊκών Εκδοτών Ανοικτής πρόσβασης (Open Access Scholarly Publishers Association - OASPA) είναι μη κερδοσκοπική εταιρεία που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εκδοτών ακαδημαϊκών περιοδικών ανοικτής πρόσβασης σε όλους τους τομείς της επιστήμης. Μαζί με την προώθηση των εκδοτών ανοικτής πρόσβασης (ιδιαίτερα των περιοδικών ανοικτής πρόσβασης), ο OASPA καθορίζει την καλή πρακτική σε ζητήματα δημοσίευσης με ανοικτή πρόσβαση και παρέχει forum για την ανταλλαγή πληροφοριών και εμπειριών στην ανοικτή πρόσβαση. Επίσης, συγκεντρώνει τους μεγαλύτερους εκδότες ανοικτής πρόσβασης με μικρότερους ανεξάρτητους εκδότες της επιστημονικής ή της πανεπιστημιακής κοινότητας ή άλλους εκδότες υβριδικής ανοικτής πρόσβασης. Αν και ξεκίνησε εστιάζοντας αποκλειστικά σε περιοδικές εκδόσεις, επεκτείνει πλέον τις δραστηριότητές του σε ζητηματα που αφορούν στην έκδοση βιβλίων ανοικτής πρόσβασης.
Αποστολή
Η αποστολή του OASPA είναι να υποστηρίζει και να εκπροσωπείι τα συμφέροντα εκδοτών ανοικτής πρόσβασης σε όλα τα επιστημονικά και ακαδημαϊκά πεδία, και να συνηγορεί υπέρ των περιοδικών ανοικτής πρόσβασης. Γα αυτόν τον σκοπό, παρέχει forum για επαγγελματική ανταλλαγή πληροφοριών σε ζητήματα δημοσίευσης με ανοικτή πρόσβαση σε ακαδημαϊκό πλαίσιο, εμπλέκεται σε ζητήματα προτυποποίησης, αναγνωρίζει και προωθεί τις καλύτερες πρακτικές για ακαδημαϊκή επικοινωνία μέσω της ανοικτής πρόσβασης και στηρίζει της διαρκή ανάπτυξη εκδοτικών μοντέλων και βιώσιμης επιχειρηματικότητας.
Ιστορικό
Με την αύξηση του κινήματος ανοικτής πρόσβασης, εντάθηκαν οι σχέσεις μεταξύ των διαφόρων εκδοτών ανοικτής πρόσβασης σε επιστημονικά συνέδρια, εργαστήρια ή παρόμοια γεγονότα. Παρόλα αυτά σπάνια εστίαζαν τέτοιου είδους συναθροίσεις στην ανοικτή πρόσβαση και τις ιδιαιτερότητές της σε σχέση με τις παραδοσιακές εκδόσεις. Το γεγονός ώθησε στην ανάγκη δημιουργίας ενός forum αφιερωμένου στις προοπτικές της ανοικτής πρόσβασης. Με πρόθεση να παρέχει αυτές τις δυνατότητες, ο OASPA ξεκίνησε στις 14 Οκτωβρίου, 2008 στον εορτασμός της «Ημέρας Ανοικτής Πρόσβασης» που πραγματοποιήθηκε χάρη στη φιλοξενία του Wellcome Trust.
Οι παρακάτω εκδότες είναι ιδρυτικά μέλη:
Δραστηριότητες
Ο OASPA οργανώνει ετήσιο Συνέδριο για τις Ακαδημαϊκές Εκδόσεις Ανοικτής Πρόσβασης. Το συνέδριο καλύπτει ολόκληρο το φάσμα των εκδόσεων ανοικτής πρόσβασης, στο οποίο περιλαμβάνονται μοντέλα επιχειρήσεων, πλατφόρμες εκδόσεων, τρόποι ομότιμης αξιολόγησης και κανάλια διανομής.
OASPA ενθαρρύνει τους εκδότες να χρησιμοποιούν άδειες Creative Commons, ιδιαίτερα την Creative Commons Attribution License (CC-BY), που συνδέεται με τους περισσότερους προσδιορισμούς του "ανοικτό", για παράδειγμα ο ορισμός του ανοικτό από το Open Knowledge Foundation. Ο οργανισμός δραστηριοποιείται σε ζητήματα πέρα από τα περιοδικά ανοικτής πρόσβασης για παράδειγμα με την ανοικτή πρόσβαση σε ακαδημαϊκά έργα που έχουν βραβευθεί με Βραβείο Νομπέλ.
Λαμπράκης
Το ελληνικό επώνυμο Λαμπράκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Σύνδεσμος Ακαδημαϊκών Εκδοτών Ανοικτής Πρόσβασης
Μέλη
Για να γίνει ο εκδότης μέλος οργανισμού στον OASPA, θα πρέπει να ικανοποιεί κριτήρια διαφάνειας και καλής πρακτικής στις ακαδημαϊκές εκδόσεις. Τα κριτήρια τέθηκαν το 2013 και αναθεωρήθηκαν τον Ιούνιο του 2015. Υπάρχουν πέντε τύποι μέλους του OASPA members:.
Επιπρόσθετα προς τα ιδρυτικά μέλη πιο πάνω, οι παρακάτω οργανισμοί είναι μέλη (τον Ιανουάριο του 2015):
Κριτική
Η κριτική προς τον Σύνδεσμο εστιάστηκε στον αυτοπροσδιορισμένο ρόλο του OASPA's ως «σφραγίδα ποιότητας για τις εκδόσεις ανοικτής πρόσβασης», καθώς δεν συνάδει προφανώς με την εφαρμογή ιδίων κριτηρίων για την προσχώρηση στο σώμα μελών του. Άλλη κριτική έχει καταγραφεί για το γεγονός ότι ο OASPA ιδρύθηκε από την BioMed Central και άλλους εκδότες ανοικτής πρόσβασης, κάτι που οδηγεί σε σύγκρουση ενδιαφέροντος όσον αφορά στην «επικύρωση της έγκρισης» που παρέχει ο OASPA.
Ο OASPA δέχθηκε επίσης κριτική για την προώθηση της χρυσής ανοικτής πρόσβασης με τρόπο που μπορεί να είναι σε βάρος της πράσινης ανοικτής πρόσβασης. Επίσης, ένα μέλος του Συνδέσμου, το Frontiers Media, περιλαμβάνεται στον κατάλογο του Τζέφρι Μπιλ για τις εταιρείες ληστρικής έκδοσης ανοικτής πρόσβασης και τουλάχιστον δύο μέλη, η Hindawi Publishing Corporation και η MDPI, θεωρήθηκαν στο παρελθόν ληστρικές από τον Τζέφρι Μπιλ, αλλά αφαιρέθηκαν από τον κατάλογό του.
Απάντηση στο Ποιός φοβάται την Ομότιμη Αξιολόγηση;
Ως απάντηση στην έρευνα Ποιός φοβάται την Ομότιμη Αξιολόγηση; ο OASPA συγκάλεσε επιτροπή να διερευνήσει τις προϋποθέσεις που οδήγησαν την αποδοχή πλαστού paper από 3 μέλη του. Στις 11 Νοεμβρίου 2013, ο OASPA απέβαλε τους δύο εκδότες, (Dove Medical Press και Hikari Ltd.) που αποδέχθηκαν την πλαστή δημοίευση. Ο Sage Press, που επίσης δέχθηκε πλαστό paper, τέθηκε υπό επιτήρηση επί 6 μήνες. Ο Sage ανακοίνωσε ότι επαναξιολόγησε το περιοδικό που δέχθηκε το πλαστό paper, αλλά δεν προτίθετο να το κλείσει Ο εκδοτικός οίκος ανοικτής πρόσβασης Sage αποκαταστάθηκε ως μέλος στο τέλος της περιόδου αξιολόγησης μετά από αλλαγές στις εκδοτικές διαδικασίες του περιοδικού. Ο Dove Medical Press αποκαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 2015 μετά από σημαντικές βελτιώσεις στις εκδοτικές διαδικασίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοικτή πρόσβαση
Βασίλειος Μάλλιος
Ο Βασίλειος Μάλλιος (1881 - 1937) ήταν Έλληνας πολιτευτής και υφυπουργός στη δικτατορική κυβέρνηση Πάγκαλου του 1925.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκίδας
Φρυγική γλώσσα
Η φρυγική γλώσσα ήταν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα σε χρήση από τον 8ο αιώνα π.Χ. έως τον 5ο αιώνα μ.Χ. στη Μικρά Ασία από τον λαό των Φρυγών. Θεωρείται από μερίδα γλωσσολόγων πως έχουν στενή σχέση με την ελληνική γλώσσα, ενώ η ομοιότητα κάποιων φρυγικών λέξεων με ελληνικές είχε ιστορικά σχολιαστεί και από τον Πλάτωνα στον διάλογο του με τίτλο Κρατύλος (410α). Ωστόσο έχει επίσης προταθεί πως η γλώσσα είναι συγγενής προς τις ιταλοκελτικές γλώσσες εντός μιας υποθετικής βορειοδυτικής ινδοευρωπαϊκής ομάδας. Οι τελευταίες ιστορικές αναφορές για τη γλώσσα αυτή χρονολογούνται στον 5ο αιώνα μ.Χ., και πιθανώς εξαφανίστηκε έως τον 7ο αιώνα.
Επιγραφές
Τα φρυγικά συναντώνται σε 2 σώματα κειμένων, ένα κατά την περίοδο μεταξύ 8ου και 4ου αιώνα π.Χ. (παλαιοφρυγικά), και το άλλο μετά από αρκετούς αιώνες μεταξύ του 1ου και 3ου αιώνα μ.Χ. (νεοφρυγικά). Τα παλαιοφρυγικά διακρίνονται γεωγραφικά σε επιγραφές της πόλης του Μίδα, του Γορδίου, της Βιθυνίας, της Καππαδοκίας, Δασκυλίου, Καύστρου, και διάφορες άλλες περιοχές. Οι επιγραφές από τη Μυσία εμφανίζονται να είναι σε διαφορετική διάλεκτο, με αλφάβητο το οποίο διαθέτει ένα επιπλέον γράμμα.
Τα παλιοφρυγικά χρησιμοποιούσαν αλφάβητο το οποίο προερχόταν από το φοινικικό (δεν είναι αποσαφηνισμένο το πως συνδέονταν με το ελληνικό), ενώ τα νεοφρυγικά χρησιμοποιούσαν το ελληνικό αλφάβητο.
Γραμματική
Η εκτιμώμενη δομή της γλώσσας ήταν ινδοευρωπαϊκή, με τα ουσιαστικά να έχουν τουλάχιστον 4 κλίσεις, 3 γένη, και ενικό και πλυθηντικό αριθμό, ενώ τα ρήματα είναι σε συζυγία ως προς τον χρόνο, φωνή, διάθεση, άτομο, και αριθμό. Δεν έχει παρατηρηθεί καμία λέξη σε όλες τις μορφές κλίσης της.
Τα φρυγικά φαίνεται πως έκαναν χρήση μιας επιπλέον συλλαβής στο ξεκίνημα των λέξεων για τον σχηματισμό του παρελθόντος χρόνου, παρομοίως με τα ελληνικά (π.χ. γρᾰ́φω, ἔγρᾰψᾰ), τα ινδοϊρανικά, και τα αρμενικά.
Φωνολογία
Για πολύ καιρό θεωρούνταν πως η γλώσσα έχει υποστεί φθογγικές μεταβολές των κλειστών συμφώνων, με παρόμοιο τρόπο όπως τα πρωτοαρμενικά, αν και η θεωρία αυτή έχει απορριφθεί από άλλους γλωσσολόγους -Lejeune (1979), Brixhe (1984)-, ωστόσο συνεχίζει να υφίσταται και σε πιο πρόσφατες μελέτες -Lubotsky (2004), Woodhouse (2006)-.
Λεξιλόγιο
Τα γραπτά δείγματα της γλώσσας διασώζονται αποσπασματικά, σε έναν σχετικά μικρό αριθμό κειμένων. Υπάρχουν μερικές εκατοντάδες φρυγικές λέξεις των οποίων η έννοια και ετυμολογία τους είναι άγνωστη.
Βεκὸς
Μια διάσημη φρυγική λέξη είναι το βεκὸς, το οποίο σημαίνει ψωμί. Η ίδια ρίζα βρίσκεται και στα παλαιοαγγλικά ως bacan (bake) και στα ελληνικά ως φώγω (ψήνω).
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο φαραώ Ψαμμήτιχος Α´ επιθυμώντας να βρει ποιο ήταν το αρχαιότερο έθνος και η παλαιότερη γλώσσα, έδωσε εντολή σε έναν βοσκό να μεγαλώσει 2 νήπια, απαγορεύοντας του να τα αφήσει να ακούσουν την οποιαδήποτε λέξη, και αναθέτοντας του να του αναφέρει την πρώτη λέξη που θα σχημάτιζαν τα παιδιά από μόνα τους. Μετά από 2 έτη, ο βοσκός ανέφερε πως μπαίνοντας στο δωμάτιο των παιδιών, αυτά τον πλησίασαν και εκτείνοντας τα χέρια τους του είπαν βεκός. Ο φαραώ ερευνώντας τη σημασία της λέξης, ανακάλυψε πως ήταν φρυγική λέξη και σήμαινε σιταρένιο ψωμί. Έτσι συμπέρανε πως οι Φρύγες πρέπει να ήταν αρχαιότερο έθνος από τους Αιγυπτίους.
Άλλες λέξεις
Σύμφωνα με τον Κλήμη τον Αλεξανδρινό, η φρυγική λέξη βέδυ (νερό) υπήρχε σε ορφικό τελετουργικό.
Στα φρυγικά ο Δίας (αρχ. ελληνικά Ζευς) εμφανίζεται με τη γενική πτώση της ονομασίας ως Διός (όπως έγινε αργότερα στα νεότερα ελληνικά και αντικαταστάθηκε το Ζευς), και ενδεχομένως είχε γενικότερη έννοια και σήμαινε θεός. Κατά τον Στέφανο Βυζάντιο, σύμφωνα με τον Δημοσθένη ο Ζευς ήταν γνωστός ως Τίος στη Βιθυνία.
Άλλη παρόμοια περίπτωση είναι το μπαγκό- (παλαιοπερσικά μπαγκά-, πρωτοσλαβικά *bogъ, θεός). Κατά τον Ησύχιο τον Αλεξανδρινό, ο Βαγαῖος Ζεὺς Φρύγιος ήταν δοτῆρ ἑάων (δότης αγαθών).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρυγία Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ασίας Κατηγορία:Γλώσσες της αρχαίας Ανατολίας
Αλβέρτος Δ΄ του Άνχαλτ-Κέτεν
Ο Αλβέρτος Δ΄, γερμ. Albrecht IV (απεβ. 24 Νοεμβρίου 1423) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1382-1396) και μετά του Άνχαλτ-Κέτεν (1396-1423).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και της Ελισάβετ, κόρης του Ιωάννη Α΄ κόμη του Χέννεμπερκ-Σλόιζινγκεν.
Το 1423 απεβίωσε και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Αδόλφος Α΄, Βέλντεμαρ Ε΄ και Αλβέρτος ΣΤ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα πριν το 1398 την Ελισάβετ, κόρη του Γκέρμπχαρτ Γ΄ κόμη του Μάνσφελτ και είχε τέκνα:
Μετά το 1403 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Αλβέρτος Δ΄ έκανε το 1419 δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ, κόρη του Γκέμπχαρτ ΙΑ΄ κόμη του Κέρφουρτ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Μπονμαιζόν
Το Μπονμαιζόν (γαλλικά: Bonnemaison) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Βάλντεμαρ Γ΄ του Άνχαλτ-Τσερμπστ
Ο Βάλντεμαρ Γ΄, γερμ. Valdemar III (απεβ. 1391) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1382-1391).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και της Ελισάβετ, κόρης του Ιωάννη Α΄ κόμη του Χέννεμπερκ-Σλόιζινγκεν. Το 1382 απεβίωσε ο πατέρας του και -σύμφωνα με το νόμο του Οίκου των Ασκάνια- τον διαδέχθηκε στο Τσερμπστ από κοινού με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Σιγισμούνδο Α΄ και Αλβέρτο Δ΄.
Το 1391 απεβίωσε άγαμος και τον διαδέχθηκαν οι αδελφοί του Σιγισμούνδος Α΄ και Αλβέρτος Δ΄, οι οποίοι διαίρεσαν το Τσερμπστ σε δύο μέρη: ο πρώτος έλαβε το Ντεσάου και ο δεύτερος το Κέτεν.
Μπονβίλ-λα-Λουβέ
Το Μπονβίλ-λα-Λουβέ (γαλλικά: Bonneville-la-Louvet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπονβιλαί (γαλλικά: Bonnevillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Σαρνίτσα
Η Σαρνίτσα (βουλγαρικά: Сърница) είναι κωμόπολη της επαρχίας Πάζαρτζικ, στη νότια Βουλγαρία, 22 χλμ από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 3.571 κατοίκους. Βρίσκεται βαθιά μέσα στα βουνά της Ροδόπης ανάμεσα σε απομακρυσμένα παρθένα δάση. Έχει διατηρήσει την αυθεντική ατμόσφαιρα και την παλιά αρχιτεκτονική της και είναι ένα αναπτυσσόμενο τουριστικό κέντρο, που εξυπηρετεί τους επισκέπτες της τεχνητής λίμνης Ντοσπάτ και των γύρω δασών.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.212 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει 180 χλμ. από την εθνική πρωτεύουσα, τη Σόφια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Microcystis aeruginosa
thumb|200px|Microcystis aeruginosa Το Microcystis aeruginosa είναι είδος φωτοσυνθετικών τοξικών βακτηρίων που καλούνται κυανοβακτήρια. Τα κυανοβακτήρια αποτελούν την μεγαλύτερη την πιο ποικιλόμορφη και την ευρύτερα εξαπλωμένη ομάδα φωτοσυνθετικών προκαρυωτικών οργανισμών. Επίσης είναι οι μοναδικοί προκαρυωτικοί οργανισμοί που επιτελούν οξυγονική φωτοσύνθεση παρόμοια με αυτή των φυτών.
Το Microcystis aeruginosa, όπως και τα περισσότερα κυανοβακτήρια, αναπτύσσεται ιδιαίτερα καλά σε ζεστά, στάσιμα, πλούσια σε θρεπτικά εσωτερικά νερά. Σχηματίζει αποικίες, δηλαδή πολλά μεμονωμένα κύτταρα ενώνονται μεταξύ τους σχηματίζοντας μεγάλους αριθμούς κυττάρων ενωμένων μεταξύ τους. Οι αποικίες αυτές είναι μικρο ως μακροσκοπικές, επιμήκεις, λοβοειδείς με ακανόνιστο σχήμα και συχνά διακριτές οπές. Τα κύτταρα είναι κοκκοειδή (σφαιρικά), στις αποικίες μπορούν να είναι από λίγο έως πολύ στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους και έχουν διάμετρο από 3,5 - 6,5 μm. Όταν οι περιβαλλοντικές συνθήκες είναι ευνοϊκές τα κυανοβακτήρια, άρα και το Microcystis aeruginosa, σχηματίζουν επιπολασμούς (water blooms), δηλαδή συμβαίνει πληθυσμιακή έκρηξη των οργανισμών με ταυτόχρονη συγκέντρωσή τους στο επιφανειακό στρώμα του νερού.
Το Microcystis aeruginosa είναι τοξικό είδος, που παράγει τις τοξίνες μικροκυστίνες, οι οποίες πήραν το όνομά τους από τo Microcystis aeruginosa λόγω του ότι απομονώθηκαν πρώτη φορά από αυτό. Οι μικροκυστίνες είναι ομάδα κυκλικών επταπεπτιδίων με μεταβλητά αμινοξέα που σχετίζονται με ηπατοτοξικότητα. Η τοξικότητά τους οφείλεται στην στενή σύνδεσή τους με τις πρωτεϊνικές φωσφατάσες στα κύτταρα των θηλαστικών. Η έκθεση του ανθρώπου στα τοξικά κυανοβακτήρια μέσω του πόσιμου νερού η μέσω αθλητικών δραστηριοτήτων είναι πηγή κινδύνου για την υγεία μας. Σε μεσογειακές χώρες όπως και η Ελλάδα στις οποίες οι επιπολασμοί του Μ. aeruginosa μπορεί να διαρκούν μεγάλα χρονικά διαστήματα μπορεί να συμβεί μακροχρόνια έκθεση σε  μικροκυστίνες. Οι επιδράσεις των μικροκυστινών στον ανθρώπινο οργανισμό μπορεί να είναι από επεισόδια γαστρεντερίτιδας και υψηλές συγκεντρώσεις ηπατικών ενζύμων στο πλάσμα του αίματος (κάτι που υποδηλώνει ηπατικές βλάβες) μέχρι και τον θάνατο. Λόγω των παραπάνω επιδράσεων ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει καθορίσει την Ανεκτή Ημερήσια Πρόσληψη για τις μικροκυστίνες στα 0.04 μg/kg σωματικού βάρους.
Το Microcystis aeruginosa είναι οργανισμός με παγκόσμια εξάπλωση. Έρευνες έχουν δείξει την παρουσία Microcystis aeruginosa σε πολλές χώρες όπως η Ελλάδα, η Βραζιλία, η Ιαπωνία, η Τσεχία, η Φινλανδία. Στην χώρα μας έχουν παρατηρηθεί πολύ συχνά επιπολασμοί Microcystis aeruginosa στα περισσότερα οικοσυστήματα εσωτερικών υδάτων όπως στις Λίμνες Βιστωνίδα, Ζάζαρη, Παμβώτιδα, Βόλβη, Αμβρακία και τη λίμνη της Καστοριάς.
Πηγές
Κατηγορία:Κυανοβακτήρια
Αμύντας, τετράρχης των Τεκτοσαγίων
Ο Αμύντας, λατιν.: Amyntas, ήταν τετράρχης των Τεκτοσαγίων και μετά βασιλιάς της Τραχείας Κιλικίας μεταξύ 36 π.Χ. και 25 π.Χ. Ήταν ο προκάτοχος του Πολέμωνα Α΄ του Πόντου ως βασιλιάς της Τραχείας Κιλικίας. Ο Αμύντας ήταν γιος του Δυτιλάου, τετράρχη των Τεκτοσαγίων.
Βιογραφία
Ο Αμύντας ήταν πατέρας μιας πριγκίπισσας των Τεκτοσαγίων, που παντρεύτηκε τον Αρτεμίδωρο των Τροκμίων, γιο του Αμύντα, τετράρχη των Τροκμίων, βασιλιά της Γαλατίας. Μέσω της κόρης του και του συζύγου της ήταν παππούς του Γάιου Ιούλιου Σεβήρου, ενός ευγενή από την Ακμονία της Γαλατίας, με τη σειρά του πατέρα του Γάιου Ιούλιου Βάσσου, ανθυπάτου στη Βιθυνία το 98, και του Γάιου Ιούλιου Σεβήρου, τριβούνου στη Legio VI Ferrata.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα των Τεκτοσαγίων και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ηγεμόνες του Πόντου
Σαμπανιάκ-λα-Ριβιέρ
Το Σαμπανιάκ-λα-Ριβιέρ (γαλλικά: Champagnac-la-Rivière, οξιτανικά: Champanhac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Βιέν, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Βιέν
Αλμπινισμός στα ζώα
Αλμπινισμός
Ο αλμπινισμός, ή αλλιώς αλφισμός, αναφέρεται στην αδυναμία του σώματος να παραγάγει μελανίνη. Η μελανίνη είναι το βασικό στοιχείο που επηρεάζει το χρώμα του δέρματος, των ματιών και των μαλλιών, με αποτέλεσμα την μερική ή ολική απώλεια της μελάγχρωσης. Ο αλμπινισμός, πέρα από τους ανθρώπους, έχει παρατηρηθεί και στα ζώα, αλλά δεν έχει μελετηθεί στον ίδιο βαθμό.
Αλμπινισμός στα ζώα
Τα ζώα με αλμπινισμό παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά με τους ανθρώπους με αλμπινισμό, όπως ανοιχτόχρωμο τρίχωμα, χρώμα ματιών κλπ. Ωστόσο, όλα τα ανοιχτόχρωμα ή λευκά ζώα δεν είναι αλφικά. Ένας τρόπος για να ξεχωρίσει κανείς ένα ζώο με αλμπινισμό από οποιοδήποτε ανοιχτόχρωμο ζώο, είναι να παρατηρήσει τα μάτια του, τα οποία θα έχουν ένα ανοιχτό ροζ χρώμα, εξαιτίας των αιμοφόρων αγγείων που είναι χρωματισμένα. Αυτή η πάθηση επηρεάζει την καθημερινότητα του ζώου, καθώς αποτελεί εύκολο στόχο για τους λαθροκυνηγούς και συλλέκτες λόγω του λευκού χρώματος και της αδυναμίας του να καμουφλαριστεί όπως τα υπόλοιπα ζώα του ίδιου είδους. Αυτή η αδυναμία οδηγεί σύμφωνα με μερικούς ερευνητές στην περιθωριοποίηση του αλφικού ζώου από την υπόλοιπη ομάδα, για να μην αποτελέσουν εύκολη λεία για τους θηρευτές τους.
Πηγές
Κατηγορία:Γενετικές διαταραχές
Μπονβίλ-συρ-Τουκ
Το Μπονβίλ-συρ-Τουκ (γαλλικά: Bonneville-sur-Touques) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπονβιλαί (γαλλικά: Bonnevillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Θάλεια Ιακωβίδου
Η Θάλεια Ιακωβίδου ( Αθήνα, 10 Σεπτεμβρίου 1972) είναι αθλήτρια του στίβου. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο επί κοντώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2001 Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος επί κοντώ Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Έιβα Μισέλ
Η Έιβα Μισέλ Κότα (αγγλικά: Ava Michelle Cota) (γενν. 10 Απριλίου 2002) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, χορεύτρια, τραγουδίστρια και μοντέλο. Είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της ως ο χαρακτήρας Jodi Kreyman στις κωμωδίες του Netflix, Ψηλό Κορίτσι και Ψηλό Κορίτσι 2. Έκανε τακτικές εμφανίσεις στην τρίτη έως την έβδομη σεζόν του Dance Moms, καθώς και ως μέλος της ομάδας Select Ensemble στην τέταρτη σεζόν για μικρό χρονικό διάστημα.
Βιογραφία
Η Μισέλ γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2002 και μεγάλωσε στο Φέντον του Μίσιγκαν. Παρακολούθησε την Ακαδημία Χορού JC's Broadway, στην οποία ανήκε και διαχειριζόταν η μητέρα της, Τζανέτ, αλλά έκλεισε οριστικά το 2022. Η Μισέλ ήταν καλεσμένη χορεύτρια του ALDC "Select Team" στην 4η σεζόν του Dance Moms.
Η Μισέλ έχει εκπαιδευτεί στο σύγχρονο, το μπαλέτο, το pointe, την jazz και το tap dance. Είναι επίσης μοντέλο και έκανε το ντεμπούτο της στην πασαρέλα για την Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης το 2017. Το 2018, ξεκίνησε μια καμπάνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, #13Reasons4Me, που ενθαρρύνει τους ανθρώπους να αναφέρουν 13 πράγματα που αγαπούν στον εαυτό τους ή στη ζωή τους.
Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες μικρού μήκους το 2018 και εμφανίστηκε σε δύο επεισόδια του Τόλμη και Γοητεία. Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος στην υποκριτική ήρθε ως πρωταγωνίστρια στην ταινία του Netflix Ψηλό Κορίτσι, που μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 13 Σεπτεμβρίου 2019. Η Μισέλ ξεκίνησε τα γυρίσματα του σίκουελ της ταινίας Ψηλό κορίτσι του Netflix τον Απρίλιο του 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα
Μπονέιγ
Το Μπονέιγ (γαλλικά: Bonnœil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπονεγιαί (γαλλικά: Bonnœillais).
Διόνυσος Σαρδανάπαλος
Ο Διόνυσος Σαρδανάπαλος είναι αρχαίο έργο γλυπτικής τέχνης. Το έτος κατασκευής του πρωτοτύπου ανάγεται στο 350-325 π.Χ., ενώ διάφορα αντίγραφά του των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων φιλοξενούνται σήμερα σε αρχαιολογικά μουσεία.
Παρουσιάζει τον θεό Διόνυσο σε ασυνήθιστη αρχαΐζουσα καλλιτεχνική έκφραση. Στέκει όρθιος, επιβλητικός, κισσοστεφανωμένος και ντυμένος με βαρύ χιτώνα και ιμάτιο. Στο δεξί χέρι, εικάζεται ότι κρατούσε θύρσο.
Ονομάστηκε «Σαρδανάπαλος» λόγω μιας επιγραφής που φέρει ένα από τα αντίγραφα, συγκεκριμένα αυτό που φιλοξενείται στα Μουσεία Βατικανού. Η επιγραφή αυτή, «CΑΡΔΑΝΑΠΑΛΛΟC», ερμηνεύτηκε από τους παλαιότερους φιλότεχνους λανθασμένα, ενώ τον 19ο αιώνα αναδείχτηκε μεταγενέστερη, του 17ου αιώνα, και άσχετη με το αρχικό άγαλμα.
Ο Διόνυσος ήταν ένας αρκετά δημοφιλής θεός στην Ρωμαϊκή εποχή, αν κρίνουμε από τα αρχαιολογικά ευρήματα. Η λατρεία του συνδεόταν με το κρασί και την διασκέδαση, και συνοδευόταν από θίασο μυθικών και ανθρώπινων όντων, όπως δείχνει το πλούσιο ρεπερτόριο καλλιτεχνικών απεικονίσεων που συναντούμε σε ανάγλυφα, τοιχογραφίες, αγγειογραφίες και αγάλματα. Η μορφή του Διονύσου είναι συνήθως νεανική, ανέμελη και συνοδεύεται από Σατύρους. Η έκδοση του Διόνυσου Σαρδανάπαλου είναι προφανώς μια εξαίρεση.
Αντίγραφα
Αντίγραφα του αγάλματος έχουν βρεθεί και εκτίθενται
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:αρχαία τέχνη Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Άγριες Μέλισσες
Οι Άγριες Μέλισσες ήταν ελληνική, καθημερινή, δραματική σειρά εποχής που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 τη σεζόν 2019-2022 με τεράστια επιτυχία.
Υπόθεση
Στο ξεκίνημα της σειράς το έργο διαδραματίζεται το έτος 1958. Βρισκόμαστε στο Θεσσαλικό κάμπο και πιο συγκεκριμένα στο Διαφάνι, ένα μικρό χωριό έξω από την Λάρισα. Ο ισχυρός μεγαλογαιοκτήμονας της περιοχής Δούκας Σεβαστός θέλει πάση θυσία να αποκτήσει την έκταση που έχουν στον κάμπο τρεις ορφανές αδελφές, για να τη χρησιμοποιήσει για τη δημιουργία μίας μεγάλης βιομηχανικής ζώνης. Πρόκειται για τα κτήματα των τριών αδερφών Σταμίρη: της 28χρονης Ελένης, της 22χρονης Ασημίνας και της 18χρονης Δρόσως. Τα τρία κορίτσια έχουν χάσει τον πατέρα και τη μητέρα τους και έτσι η μεγαλύτερη αδελφή, που είναι και η προστάτιδα των μικρότερων, αναγκάζεται ύστερα από πιέσεις να προχωρήσει σε μια συμφωνία με τον τσιφλικά, προκειμένου να εξασφαλίσει το μέλλον των μικρότερων αδερφών της, να παντρευτεί τον πρωτότοκο γιο του, τον Σέργιο και εκείνος να πάρει τα πολυπόθητα κτήματα ως προίκα. Ωστόσο, το ίδιο βράδυ του γάμου της αυτή και οι αδελφές της θα βάψουν τα χέρια τους με αίμα, ανοίγοντας έναν φαύλο κύκλο, ανάμεσα στις δύο οικογένειες. Εκ παραλλήλου, διαδραματίζονται και άλλες πολλές μικρές και μεγάλες ιστορίες. Η σειρά απεικονίζει τον τρόπο που ζούσαν οι άνθρωποι της εποχής, παρουσιάζοντας το αντίκτυπο της μετακατοχικής περιόδου αλλά και διάφορα λαογραφικά και ηθογραφικά στοιχεία. Ο 3ος κύκλος διαδραματίζεται κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, από το 1967 εώς το 1974, παρουσιάζοντας με εντυπωσιακό τρόπο και γλαφυρή ζωντάνια την εποχή εκείνη και τα γεγονότα της.
Επισκόπηση σειράς
Η σειρά έκανε πρεμιέρα την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2019, όπου το πρώτο επεισόδιο σημείωσε τηλεθέαση 27,8% στο σύνολο του κοινού. Η σειρά στον πρώτο κύκλο προβαλλόταν κάθε βράδυ Δευτέρα έως Πέμπτη. Στον 2ο κύκλο λόγω υψηλής τηλεθέασης του 1ου κύκλου προστέθηκε μια ακόμη μέρα και προβαλλόταν κάθε βράδυ Δευτέρα έως Παρασκευή. Ωστόσο, εξαιτίας του δεύτερου lockdown τα επεισόδια περιορίστηκαν και ξανά προβάλλεται όπως στον 1ο κύκλο, κάθε βράδυ Δευτέρα έως Πέμπτη. Έχει ανακοινωθεί επίσημα ότι η σειρά θα συνεχίσει και για 3ο κύκλο. Ο 3ος κύκλος,έκανε πρεμιέρα στις 27 Σεπτεμβρίου 2021 και προβαλλόταν από τον ANT1 κάθε Δευτέρα έως Πέμπτη. Η σειρά έφτασε στο τέλος της με ένα καθηλωτικό φινάλε στις 7 Ιουλίου 2022 συγκλονίζοντας το πανελλήνιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές εποχής
Μπον-Τασιγί
Το Μπον-Τασιγί (γαλλικά: Bons-Tassilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπονστασιγιαί (γαλλικά: Bonstassillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ινδικά (Κτησίας)
Το Ινδικά (σε πολυτονικό: Ἰνδικά) είναι βιβλίο του αρχαιοέλληνα ιατρού Κτησία το οποίο υποτίθεται ότι περιγράφει την Ινδία. Γράφτηκε τον πέμπτο αιώνα π.Χ. και αποτελεί την πρώτη γνωστή ελληνική αναφορά σε εκείνη τη μακρινή χώρα. Ο Κτησίας ήταν ο γιατρός της αυλής του βασιλιά Αρταξέρξη Β΄ της Περσίας. Το βιβλίο δεν βασίζεται σε δικές του εμπειρίες, αλλά σε ιστορίες που μετέφεραν στην Περσία έμποροι, οι οποίοι κινούνταν μήκος του Δρόμου του Μεταξιού από τη Σηρική, μια χώρα βόρεια της Κίνας και της Ινδίας από την οποία προήλθε το εξημερωμένο μετάξι.
Διεθνής αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνης
Σήμερα 138 ανεξάρτητα κράτη μέλη του ΟΗΕ και 2 μη μέλη (Δυτική Σαχάρα και Βατικανό) αναγνωρίζουν την ανεξαρτησία του Κράτους της Παλαιστίνης. Οι χώρες αυτές, χρονολογικά είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράτος της Παλαιστίνης
Τύχη της Γαλλίας
Η Τύχη της Γαλλίας (γαλλικός τίτλος: Fortune de France) είναι σειρά ιστορικών μυθιστορημάτων του Ρομπέρ Μερλ. Το λογοτεχνικό έργο περιλαμβάνει συνολικά 13 τόμους που δημοσιεύθηκαν από το 1977 έως το 2003. Η σειρά έχει ιστορικό υπόβαθρο την ιστορία της Γαλλίας του 16ου και 17ου αιώνα.
Μπουζί (Καλβαντός)
Το Μπουζί (γαλλικά: Bougy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Τύχη της Γαλλίας
Περιγραφή
Η μυθιστορηματική σειρά είναι μια ιστορική τοιχογραφία που εκτείνεται από το 1547 έως το 1661, εστιάζοντας στους Θρησκευτικούς πολέμους της Γαλλίας κατά τον 16ο και 17ο αιώνα.
Αποτελείται από δύο μέρη. Αφηγητής στο πρώτο μέρος, τα έξι πρώτα μυθιστορήματα, είναι ο φανταστικός χαρακτήρας Πιέρ ντε Σιοράκ, Ουγενότος γιατρός, γόνος ευγενούς οικογένειας του Περιγκόρ. Ο γιος του Πιέρ-Εμμανυέλ είναι ο αφηγητής του δεύτερου μέρους, οι υπόλοιποι επτά τόμοι. Στην εξέλιξη των περιπετειών τους, οι αφηγητές συναντούν πολλά σημαντικά ιστορικά πρόσωπα και γίνονται μάρτυρες ιστορικών γεγονότων, όπως ο γάμος του Ερρίκου βασιλιά της Ναβάρρας με τη Μαργαρίτα της Γαλλίας, η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου, η δολοφονία του Ερρίκου Γ' της Γαλλίας, η βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΓ΄ και άλλων σελίδων της ιστορίας της Γαλλίας. Η γλώσσα του έργου περιλαμβάνει στοιχεία της γλώσσας της εποχής, είναι κατανοητή όμως στον σύγχρονο αναγνώστη.
Οι δεκατρείς τόμοι της σειράς, πλούσιοι σε χαρακτήρες και περιπέτειες, γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία με περισσότερες από 5 εκατομμύρια πωλήσεις. Ο συγγραφέας Ρομπέρ Μερλ έχει αποκληθεί από τους κριτικούς επανειλημμένα «Αλέξανδρος Δουμάς του 20ού αιώνα».
Πρώτο μέρος
1. Τύχη της Γαλλίας. Στο πρώτο μυθιστόρημα, στην αρχή των Θρησκευτικών πολέμων στους οποίους βυθίστηκε η Γαλλία μετά τον θάνατο του Φραγκίσκου Α΄ το 1547, ο βετεράνος στρατιωτικός Ζαν ντε Σιοράκ εγκαθίσταται στο κάστρο του Μεσπές στο Περιγκόρ, περιοχή της Γαλλίας μακριά από την επιρροή του βασιλιά. Ένθερμος βασιλικός αλλά αφοσιωμένος Ουγενότος, συγκεντρώνει μια πιστή κοινότητα γύρω του, αλλά αντιμετωπίζει προβλήματα, καθώς οι θρησκευτικές αναταραχές, η φτώχεια και η πείνα απειλούν τη ζωή των ανθρώπων του και σπρώχνουν τη Γαλλία στο χάος. Σ' αυτήν την κατεστραμμένη χώρα, έρμαιο της δυστυχίας, των ληστών, της πανώλης, του μίσους, μεγαλώνει τον γιο του, τον νεαρό Πιερ ντε Σιοράκ, ήρωα και αφηγητή του μυθιστορήματος, οι περιπέτειες του οποίου είναι στενά συνυφασμένες κατά καιρούς με την ιστορική πραγματικότητα. Μέσα στο έργο αναβιώνει μια ολόκληρη εποχή με τους αγρότες, τους πρίγκιπες, τους στρατιωτικούς, τους ιερωμένους, την ανθρώπινη φύση και τις σκληρότητες. Είναι μια εποχή που γεννιέται το αίτημα για ανεκτικότητα και ειρήνη, απηχώντας την κραυγή αγανάκτησης και ελπίδας του Μισέλ ντε Λ'Οπιτάλ: «Δεν θα δούμε την Τύχη της Γαλλίας να υψώνεται;»
2. Στα πράσινα χρόνια μας. 1563-1567: τέσσερα χρόνια ειρήνης μεταξύ Καθολικών και Ουγενότων στη Γαλλία. Εύθραυστη ειρήνη, ο Πιερ ντε Σιοράκ και ο αδελφός του Σαμψών αποστέλλονται από τον πατέρα τους για σπουδές ιατρικής στο Μονπελιέ. Έτσι, οι δύο Ουγενότοι αδελφοί με τον υπηρέτη τους ταξιδεύουν στους μεγάλους δρόμους του βασιλείου της Γαλλίας και στη συνέχεια βρίσκονται ανάμεσα στους γιατρούς και τους φαρμακοποιούς της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μονπελιέ, διάσημης σε όλη την Ευρώπη. Νυχτερινές ανατομίες, μαγεία, έρωτες με μεγάλες κυρίες αλλά και εταίρες, συναναστροφή με άθεους κ.λ. Και μετά πάλι ο εμφύλιος, οι σφαγές, η φυγή. Ιστορικό και συγχρόνως πικαρέσκο ​​μυθιστόρημα, περιλαμβάνει ατελείωτες περιπέτειες του αφηγητή, σε μια εποχή που ο θάνατος και η καθημερινή φρίκη δεν εμποδίζουν τη δίψα για γνώση ούτε την πνευματική ευθυμία, ιδιαίτερα προσφιλή στον Ραμπελαί, στην οποία κυριαρχεί η ζωντάνια της Αναγέννησης. μικρογραφία|250x250εσ|[[Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου|Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, Πρωινό στις πύλες του Λούβρου, πίνακας του Εντουάρ Ντεμπά - Πονσάν,19ος αιώνας. Διακρίνεται στα μαύρα η Αικατερίνη των Μεδίκων.]] 3. Παρίσι καλή μου πόλη. Μια μονομαχία αναγκάζει τον Πιερ ντε Σιοράκ να εγκαταλείψει το Μονπελιέ των ιατρικών του σπουδών και φθάνει στην πρωτεύουσα για να ζητήσει χάρη από τον βασιλιά. Περιγράφει, έτσι, το Παρίσι του 1572. Η εύνοια του Καρόλου Θ΄ της Γαλλίας προς τον ηγέτη των Ουγενότων Γκασπάρ ντε Κολινί, ο «διαβόητος γάμος» της καθολικής Μαργκό με τον Ερρίκο της Ναβάρρας σκανδάλισαν την κοινή γνώμη. Το μίσος μεταξύ των δύο στρατοπέδων βρίσκεται στο αποκορύφωμα. Ο Πιερ ντε Σιοράκ ανακαλύπτει τον κόσμο των στενών δρόμων, των απλών ανθρώπων, των εργατών και των τεχνιτών και στη συνέχεια το παλάτι του Λούβρου, τους πρίγκιπες, τις μεγάλες κυρίες, τους στρατιώτες και τους άρχοντες - στρατιωτικούς... Μέχρι την τρομερή νύχτα της σφαγής του Αγίου Βαρθολομαίου που θα τη ζήσει από κοντά, καταφέρνοντας όμως να δραπετεύσει.