cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκίντερ Πρίεν
Τέταρτη περιπολία
Το σκάφος αναχωρεί από το Βιλχελμσχάβεν προς Ατλαντικό στις 11 Μαρτίου 1940. Οι αρχικές εντολές μεταβάλλονται και διατάσσεται να πλεύσει με πλήρη ταχύτητα προς Νορβηγία. Καθ' οδόν λαμβάνει νέα εντολή να πλεύσει προς δυσμάς και φθάνει στις Ορκάδες, όπου εντοπίζει τρία θωρηκτά, αλλά σε απόσταση απαγορευτική για επίθεση. Στις 25 Μαρτίου εντοπίζει το Δανικό φορτηγό σκάφος Britta, 1.146 τόνων, το οποίο και βυθίζει με απώλεια 18 ναυτικών. Η επόμενη εντολή από το αρχηγείο διατάσσει το υποβρύχιο να αναζητήσει επιζώντες από καταρριφθέν αεροσκάφος της Luftwaffe αλλά δεν καταφέρνει να εντοπίσει ούτε συντρίμμια, ούτε επιζώντες, ούτε καν μια σηματωρό. Η πενιχρή αυτή περιπολία τερματίζεται στις 29 Μαρτίου.
Πέμπτη περιπολία
Μια από τις πλέον περιπετειώδεις περιπολίες του U-47 ξεκίνησε στις 3 Απριλίου 1940. Στο διάστημα 29/3 - 3/4 δε δόθηκαν άδειες στο πλήρωμα, ενώ οι μικροεπισκευές περατώθηκαν στο συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα. Οι διαταγές του είναι να πλεύσει προς Νορβηγία αθέατο: Έχει αρχίσει η επιχείρηση "Weserübung", η επιχείρηση κατάληψης της Νορβηγίας από τους Γερμανούς και το U-47 συμμετέχει σε αυτήν. Εκτός από περιπετειώδης, η περιπολία αυτή είναι και η πλέον αναποτελεσματική, αλλά αυτό δεν οφείλεται στο σκάφος ή στο πλήρωμα. Οφείλεται σε μια παρτίδα άκρως ελαττωματικών τορπιλών, οι οποίες είτε εκρήγνυνται μόνες τους μετά την εκτόξευση είτε αποκλίνουν από την πορεία τους και εκρήγνυνται πολύ μακριά από το στόχο.
Στις 19 Απριλίου ο Πρίεν βλέπει από το περισκόπιό του το θωρηκτό HMS Warspite. Εξαπολύει εναντίον του δύο μαγνητικές τορπίλες, καμία από τις οποίες δε βρίσκει στόχο. Τα συνοδά αντιτορπιλικά επιτίθενται με βόμβες βάθους στο U-47, το οποίο μόλις καταφέρνει να διαφύγει. Στις 20 συναντά μια νηοπομπή, ο Πρίεν όμως δεν επιτίθεται, αν και έχει τέσσερις ακόμη τορπίλες. Αργότερα θα εξηγήσει στο Ναύαρχο Ντένιτς ότι "δε μπορεί κανείς να μάχεται με ψεύτικο τουφέκι". Πράγματι, είχε εκτοξεύσει 10 τορπίλες χωρίς καμία να βρει στόχο. Η περιπολία λήγει άδοξα στις 26 Απριλίου.
Έκτη περιπολία
Το U-47 αποπλέει από το Κίελο στις 3 Ιουνίου 1940 και τρεις μέρες αργότερα περισυλλέγει το πλήρωμα ενός γερμανικού αεροσκάφους που καταρρίφθηκε στον Ατλαντικό. Η περιπολία αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποδοτική, καθώς το σκάφος βυθίζει, κατά χρονολογική σειρά, τα σκάφη Balmoral Wood (Ην. Βασίλειο, φορτηγό 5.834 τόνων στις 14/6), San Fernando (Ην. Βασίλειο, τάνκερ 13.056 τόνων στις 21/6), Catherine (Παναμάς, φορτηγό 1,885 τόνων στις 24/6), M/S Lenda (Νορβηγία, φορτηγό 4.005 τόνων στις 27/6, Leticia (Ολλανδία, τάνκερ 2.580 τόνων στις 27/6), Empire Toucan (Ην. Βασίλειο, 4.127 τόνων στις 29/6), Γεώργιος Κυριακίδης (Ελλάδα, φορτηγό 4.201 τόνων στις 30/6) και με την τελευταία τορπίλη του το Arandora Star, (Ην. Βασίλειο, μετασκευασμένο σε φορτηγό κρουαζιερόπλοιο, 15.501 τόνων στις 2/7). Στις 6 Ιουλίου το U-47 επιστρέφει στο Κίελο έχοντας εγγράψει στο ενεργητικό του τη βύθιση οκτώ σκαφών συνολικού εκτοπίσματος 66.597 τόνων.
Έβδομη περιπολία
Ο Πρίεν αποπλέει με το U-47 από το Κίελο στις 26 Αυγούστου 1940 με στόχο σκάφη στον Ατλαντικό. Στις 2/9 συναντά και βυθίζει το Ville de Mons (Βέλγιο, επιβατηγό/φορτηγό 7.430 τόνων) στις 4/9 σειρά έχει το Titan (Ην. Βασίλειο, φορτηγό 9.034 τόνων). Την επόμενη ημέρα και ενώ φροντίζει το πυροβόλο του καταστρώματος ο ναύτης Χάινριχ Μάντυκ (Heinrich Mantyk) πέφτει στη θάλασσα και εξαφανίζεται. Είναι η μοναδική απώλεια σε έμψυχο υλικό του U-47 σε όλες του τις περιπολίες. Στις 7 Σεπτεμβρίου το U-47 τορπιλίζει το Neptunian (Ην. Βασίλειο, φορτηγό 5.155 τόνων), το José de Larrinaga (Ην. Βασίλειο, 5.303 τόνων) και το D/S Gro (Νορβηγία, φορτηγό, 4.211 τόνων). Το νορβηγικό σκάφος αποτελούσε τμήμα της νηοπομπής SC-2, όπως και το Ποσειδών (Ελλάδα, φορτηγό 3.840 τόνων, ιδιοκτησίας Αφών Πίττα, απώλειες 17 ναυτικοί) που βυθίζεται από τον Πρίεν στις 9 Σεπτεμβρίου. Στις 21 του ίδιου μήνα και ενώ επιστρέφει στη βάση του, το U-47 συναντά το βρετανικό φορτηγό Elmbank, το οποίο τορπιλίζει χωρίς να το βυθίσει, προξενώντας του σοβαρές ζημιές. Το σκάφος αυτό θα βυθιστεί από το U-99 του Ότο Κρέτσμερ (Otto Kretschmer). Στις 25/9 το U-47 επιστρέφει στη νέα του βάση, στο Λοριάν της Γαλλίας. Απολογισμός της περιπολίας αυτής για τον Πρίεν και το σκάφος του: Έξι βυθισμένα σκάφη συνολικής χωρητικότητας 34.973 τόνων.
Όγδοη περιπολία
Αυτή η περιπολία ξεκίνησε από το Λοριάν. Η βάση αυτή μείωνε την απόσταση που έπρεπε να διανύσουν τα υποβρύχια μέχρι να βρεθούν στον Ατλαντικό κατά 750 περίπου km, πράγμα που αύξανε την ακτίνα δράσης τους και μείωνε το χρόνο που έπρεπε να παραμείνουν στη θάλασσα. Η περιπολία αυτή διάρκεσε 10 μόνον ημέρες (14/10/1940 - 23/10/1940) και υπήρξε επίσης αποδοτική: Βυθίστηκαν τα σκάφη Bilderdijk (Ολλανδία, φορτηγό 6.856 τόνων, στις 19/10), Shirak (Ην. Βασίλειο, τάνκερ 6.023 τόνων επίσης στις 19/10), Wandby (Ην. Βασίλειο, φορτηγό, 4.947 τόνων, επίσης στις 19/10), La Estancia (Ην. Βασίλειο, 5.185 τόνων στις 20/10), Whitford Point (Ην. Βασίλειο, 5.026 τόνων την ίδια ημέρα), Athelmonarch (Ην. Βασίλειο, τάνκερ 8.995 τόνων επίσης στις 20/10. Το σκάφος δε βυθίστηκε αλλά υπέστη σοβαρές ζημίες). Όλα τα πιο πάνω σκάφη αποτελούσαν μέρος της νηοπομπής ΗΧ-79. Στις 23 του μήνα το U-47 επέστρεψε στο Λοριάν με απολογισμό τέσσερα βυθισμένα και ένα ημικατεστραμμένο σκάφος και 22.014 τόνους να εγγράφονται στο ενεργητικό του Πρίεν και του υποβρυχίου του.
Ένατη περιπολία
Το σκάφος αποπλέει από το Λοριάν στις 3 Νοεμβρίου. Στις 8 συναντά το πορτογαλικό φορτηγό Gonçalo Velho στο οποίο επιτίθεται εν αναδύσει και του προξενεί ζημίες. Ο πλοίαρχος του σκάφους καλείται στο υποβρύχιο και καταφέρνει να πείσει τον Πρίεν ότι είναι σκάφος ουδέτερης δύναμης. Ο Πρίεν του επιτρέπει να συνεχίσει την πορεία του. Στις 12 του μήνα το U-47 συναντά τη νηοπομπή HX-90 και, εφαρμόζοντας την "τακτική των λύκων", παραπλέουν τα U-43, U-52, U-94, U-95, U-99 και U-101. Ο Πρίεν επιτίθεται στο Ville d'Arlon (Βέλγιο, επιβατηγό/φορτηγό 7.555 τόνων) και το βυθίζει. Στις 12 του μήνα νέα επίθεση του U-47 κατά της ίδιας νηοπομπής προκαλεί ζημιές στο βρετανικό τάνκερ Conch το οποίο ακινητοποιείται. Το σκάφος δέχεται νέα επίθεση από το U-95 (κυβερνήτης ο Γκέρχαρτ Σράιμπερ) πριν βυθιστεί τελικά από το U-99 του Ότο Κρέτσμερ. Ο απολογισμός αυτής της περιπολίας είναι πενιχρός: Βυθίστηκε ένα μόνο σκάφος 7.555 τόνων. Το U-47 επιστρέφει στο Λοριάν στις 6 Δεκεμβρίου 1940.
Δέκατη περιπολία
right|thumb|200px|Ατλαντικός, 1941: Αξιωματικοί στη γέφυρα αντιτορπιλικού συνοδείας νηοπομπής αναζητούν υποβρύχια Η αναχώρηση για την περιπολία αυτή καθυστέρησε μερικές ημέρες, καθώς στο δοκιμαστικό πλου διαπιστώθηκαν μερικές μικρές αβαρίες που χρειάζονταν επισκευή. Έτσι, η αναχώρηση έγινε στις 20 Φεβρουαρίου 1941 ενώ στο πλήρωμα είχε προστεθεί ο υποψήφιος κυβερνήτης υποπλοίαρχος φον Σνουρμπάιν (von Schnurbein), πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση του δικού του σκάφους.
Τέσσερα ακόμη σκάφη προστέθηκαν στον κατάλογο βυθίσεων του U-47: Στις 26 Φεβρουαρίου βυθίζονται τα Kasongo (Βέλγιο, φορτηγό 5.254 τόνων), Diala (Ην. Βασίλειο, τάνκερ 8.106 τόνων) και M/S Rydboholm (Σουηδία, τάνκερ 3.197 τόνων), Borglund (Νορβηγία, φορτηγό 3.636 τόνων). Και τα τέσσερα αυτά σκάφη ήταν τμήματα της νηοπομπής ΟΒ-280, όπως και το Holmelea (Ην. Βασίλειο, φορτηγό 4.223 τόνων, που βυθίστηκε στις 28 του μήνα. Στις 7 Μαρτίου ο Πρίεν κτυπά με τορπίλη το βρετανικό φαλαινοθηρικό Terje Viken 20.638 τόνων, προξενώντας του ζημίες χωρίς όμως να το βυθίσει (το σκάφος κτυπήθηκε αργότερα και από το U-99 του Κρέτσμερ και ακινητοποιήθηκε χωρίς να βυθιστεί. Οι Βρετανοί το βύθισαν οι ίδιοι μια εβδομάδα αργότερα.
Το κτύπημα του Terje Viken ήταν το τελευταίο ίχνος του U-47. Το αρχηγείο των υποβρυχίων το καλεί μάταια, χωρίς να λαμβάνει απάντηση. Τελικά δίνεται από το αρχηγείο ως "αγνοούμενο σκάφος". Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι κτυπήθηκε από το αντιτορπιλικό HMS Wolverine με βόμβες βάθους και βυθίστηκε, ενώ σύμφωνα με άλλες πηγές αναφέρεται ότι κτυπήθηκε από τις δικές του τορπίλες, οι οποίες είχαν αποπροσανατολιστεί. Ο Πρίεν και το πλήρωμά του (συνολικά 44 ακόμη άτομα) χάθηκαν στη θάλασσα. Ήταν 7 Μαρτίου 1941.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού
Ίων (Ευριπίδη)
Με την ονομασία Ίων φέρεται σπουδαία τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης που αναφέρεται στον μυθικό Ίωνα.
Μερικοί μελετητές το τοποθετούν γύρω στο 418 π.Χ. πιθανότερη όμως μοιάζει η άποψη άλλων, που το τοποθετούν στο 413 ή το 414 π.Χ.
Το έργο αυτό του Ευριπίδη έχει χαρακτηριστεί γενικά ως «περιπλεγμένη τραγωδία» λόγω του ότι δύο φορές ο ποιητής χρησιμοποιεί στην πλοκή τον «από μηχανής θεό», μία στην αρχή και μία στο τέλος. Ο Αρχηγέτης του Βασιλικού Οίκου της Αττικής Ίων αποδεικνύεται τέκνο της Κρεούσης εκ του θεού Απόλλωνα.
Το έργο αποτελεί δράμα χαρακτήρων. Στη συγγραφή του, ο Ευριπίδης διαπραγματεύεται τον αντιτραγικό ρεαλισμό μέσα από την πολιτική πραγματικότητα. Ο Ίων δεν προκαλεί το έλεος και τον φόβο και δεν δημιουργεί ανάγκη κάθαρσης.
Το έργο διαδραματίζεται στους Δελφούς. Η Κρέουσα που απέκτησε ένα γιο, τον Ίωνα, με τον Απόλλωνα τον εγκαταλείπει στην Ακρόπολη. Ο Ερμής βρήκε το παιδί και το έφερε στους Δελφούς. Η Κρέουσα παντρεύτηκε τον Ξούθο, που συμμάχησε με τους Αθηναίους και πήρε την εξουσία. Το ζευγάρι μένει άτεκνο και ο Ξούθος πάει στους Δελφούς για να πάρει χρησμό ο οποίος έλεγε ότι ο γιος του θα είναι αυτός που θα συναντούσε βγαίνοντας από το ναό. Ο Ίωνας ακολουθεί τότε το Ξούθο στην Αθήνα. Η Κρέουσα αρχικά είναι ενάντια του Ίωνα, και οργανώνει απόπειρα δηλητηρίασής του, όμως οι θεοί τον σώζουν. Με την αποκάλυψη από την Πυθία των σπαργάνων του συντελείται η αναγνώριση μητέρας και γιου. Η Αθηνά εμφανίζεται και λέει ότι ο Ίωνας είναι τέκνο του Απόλλωνα και ζητά την εγκατάσταση του στο θρόνο, ενώ προφητεύει τη γέννηση του Αχαιού και του Δώρου.
Το δράμα αυτό μιμήθηκε αργότερα και ο Άουγκουστ Σλέγκελ, Γερμανός κριτικός και μεταφραστής φιλόλογος, με το έργο του «Ίων» το 1803.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγωδίες του Ευριπίδη
Αλέξανδρος Καρντάνοφ
Ο Αλέξανδρος Καρντάνοφ (γεννημένος ως Αμιράν Καρτνάνοφ, 19 Αυγούστου 1976) είναι Έλληνας παλαίμαχος αθλητής της ελευθέρας πάλης.
Γεννήθηκε στο Βλαντικαφκάς της Ρωσίας το 1976 και συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ, όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στον μικρό τελικό της ελευθέρας πάλης, στην κατηγορία των 54 κιλών, κερδίζοντας με 5-4 τον Λευκορώσο Τζέρμαν Κοντόεφ.
Επίσης, αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 και του 2004.
Παραπομπές
Καρντάνοφ Καρντανοφ Καρντανοφ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες παλαιστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Αγγελική Ηλιάδη
Η Αγγελική Ηλιάδη (Αθήνα, 16 Σεπτεμβρίου 1977 ) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια.
Καριέρα
Παράλληλα, το 1998, κάνει και το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, συμμετέχοντας στην ταινία "Ας περιμένουν οι γυναίκες '', με πρωταγωνιστές τον Γιάννη Ζουγανέλη, τον Σάκη Μπουλά και τον Αργύρη Μπακιρτζή, όπου ενσαρκώνει τον ρόλο μιας νεαρής τραγουδίστριας που κλέβει την καρδιά του Γιάννη Ζουγανέλη. Η ταινία, μια παραγωγή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, απέσπασε θετικά σχόλια και θεωρείται μια από τις κλασικές ταινίες του νεότερου ελληνικού κινηματογράφου.
Έχει συνεργαστεί με σημαντικά ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου όπως Νότης Σφακιανάκης, Βασίλης Καρράς, Νατάσα Θεοδωρίδου, Γιώργος Μαζωνάκης, Δέσποινα Βανδή, Πίτσα Παπαδοπούλου, Αντώνης Ρέμος, Αντύπας και Σάκης Ρουβάς.
Μιχάλης Ιατρόπουλος
Ο Μιχάλης Ιατρόπουλος (Τρίκαλα, 15 Αυγούστου
650 Αμαλασούνθα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Αμαλασούνθα δεν είναι γνωστά με κάποια ακρίβεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμαλασουνθα
Μιχάλης Ιατρόπουλος
1965 - ) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από το Θεατρικό Εργαστήρι του Κώστα Καζάκου. Έχει παρακολουθήσει σεμινάριο υποκριτικής και κίνησης δίπλα στον Πάνο Μεταξόπουλο. Σημαντική είναι η κινηματογραφική, θεατρική και τηλεοπτική του παρουσία. Στο θέατρο ξεχωρίζουν οι παραστάσεις «Βασιλιάς Ληρ» και «Νύχτα Ραδιοφόνων».
Στον κινηματογράφο έχει συμμετάσχει στις ταινίες Δεκαπενταύγουστος, Οι φωτογράφοι, Μετεωρίτες, Φτηνά τσιγάρα, Αιώνιος φοιτητής, Η εύκολη Λία, Τρικυμία, Βασιλική, Βίτσια γυναικών, Ο άρχοντας του σκότους, Το κυνήγι του λαγού και Digger.
Στον χώρο της τηλεόρασης ξεχωρίζει η παρουσία του στις σειρές, "Ψίθυροι καρδιάς", "Για την Άννα", "Το σημάδι του έρωτα", "Το χρώμα του φεγγαριού", "Το κόκκινο δωμάτιο", "Λατρεμένοι μου γείτονες" και "10η εντολή".
Αγγελική Ηλιάδη
Καριέρα
H πρώτη της δισκογραφική δουλειά έγινε το 2003, με το τραγούδι «Τη Μοναξιά Φοβάμαι» σε μουσική Κώστα Μηλιωτάκη και στίχους Πάνου Φαλάρα, Κοσμά και Εβίτας Μπουρμά, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς εμφανίστηκε στο νυχτερινό κέντρο Μούσες στη Θεσσαλονίκη.
Το 2004, ακολουθεί το «Ένα Χρόνο Μαζί», ενώ μια χρονιά αργότερα το χειμώνα του 2005, το άλμπουμ «Τώρα Τι Θες;» σε μουσική Κώστα Μηλιωτάκη, Γιώργου Καφετζόπουλου, Harry K και Σταμάτη Γονίδη. Τους στίχους του δίσκου επιμελήθηκαν οι Ηλίας Φιλίππου, Σταμάτης Γονίδης, Δημήτρης Τσιάφας, Βίκυ Γεροθόδωρου και Πάνος Φαλάρας. Από τα 13 τραγούδια του άλμπουμ ξεχώρισαν το ομώνυμο κομμάτι καθώς και το «Άγγελε Μου Και Αλήτη».
Μιχάλης Ιατρόπουλος
Τηλεόραση
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αγγελική Ηλιάδη
Καριέρα
To 2006, κυκλοφορεί το άλμπουμ «Απόφαση Καρδιάς» ενώ ένα χρόνο μετά έρχεται το πέμπτο άλμπουμ, «Ποτέ Δεν Έφυγες».
Το 2009, κυκλοφορεί το έκτο της άλμπουμ, «Εγώ Μιλάω Με Την Καρδιά Μου», ενώ τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς η επιτυχία συνεχίζεται με το CD «Χαμογελώ Και Προχωράω».
Το 2011, έρχεται το έβδομο άλμπουμ της, «Με Την Αγάπη Τα ‘Χω Βάλει», μέσα από το οποίο ξεχωρίζουν το ομότιτλο κομμάτι, τα κομμάτια «Αν Με Είχες Ακούσει», «Εσένα Μόνο» αλλά και οι επιτυχίες «Νέα Εποχή» και «Καλά Τα Περνάω». Την ίδια χρονιά, συμμετέχει ως διαγωνιζόμενη στο ελληνικό χορευτικό σόου «Dancing with the Stars», όπου κατακτά την τρίτη θέση μετά τους Αργύρη Αγγέλου και Κώστα Μαρτάκη.
Τον Σεπτέμβριο του 2012, υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρία Panik Platinum, ένα από τα labels της Panik Entertainment Group. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, κυκλοφόρησε το τραγούδι «Τραυματισμένε Μου Έρωτα», μια ευαίσθητη και δυναμική μπαλάντα που φέρει τις υπογραφές του Δημήτρη Κοντόπουλου (σε μουσική και παραγωγή) και της Νίκης Παπαθεοχάρη (στίχοι).
Το 2013, λαμβάνει μέρος στον ελληνικό τελικό ανάδειξης του τραγουδιού της Eurovision με το τραγούδι «Χίλιες και μία νύχτες», το οποίο υπογράφει το δίδυμο των επιτυχιών Κυριάκος Παπαδόπουλος και Ηλίας Φιλίππου. Την ίδια χρονιά, κυκλοφορεί και το τραγούδι «Τα Παράπονα Μου» σε μουσική του Τόνι Μαυρίδη και στίχους των Ευαγγελίας Καραμπατζάκη και Σπύρου Βροχίδη.
Το 2014, κυκλοφορεί το τραγούδι «Μόνο Αυτό Ζητώ», μία ανατρεπτική συνεργασία με τον ράπερ OGE. Το 2015, κυκλοφορεί το τραγούδι «Θα Ζήσω Για Μένα» σε μουσική του Κυριάκου Παπαδόπουλου και στίχους Ηλία Φιλίππου. Ενώ το 2016, κυκλοφορεί το τελευταίο της τραγούδι με την Panik Platinum, με τίτλο «Έλα Και Πάρε Με» σε Μουσική Κωνσταντίνου Αβραμόπουλου και στίχους της Βίκυς Γεροθόδωρου.
Το καλοκαίρι του 2017 κυκλοφορεί το τραγούδι «Όνειρα Σπασμένα» από την Spicy Music ενώ ένα χρόνο μετά, άλλαξε και πάλι εταιρία, πηγαίνοντας στη Heaven Music. Την ίδια χρονιά, κυκλοφορεί το τραγούδι «Μαζί Σου Πετάω». Το φθινόπωρο του 2018 κυκλοφορεί το «Βουτιά Στο Κενό» σε μουσική Κωνσταντίνου Παντζή και στίχους της Πάτυ από την Digital Ray Records.
Προσωπική ζωή
Είναι κόρη των Έφη και Βασίλη Ηλιάδη, ενώ έχει έναν μικρότερο αδελφό, τον Κώστα (γενν. 1982). Από την πλευρά του πατέρα της, είναι εγγονή της Καίτης Γκρέυ.
Από το 2004 μέχρι το 2008 ήταν σε σχέση με τον επιχειρηματία Μπάμπη Λαζαρίδη, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Μπάμπη (γενν. 4 Ιουνίου 2005). Από το 2013 έως το 2018 ήταν ζευγάρι με τον ποδοσφαιριστή Σάββα Γκέντσογλου, με τον οποίο απέκτησε άλλον έναν γιο, τον Βασίλη (γενν. 8 Ιουλίου 2014).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Φιορέντσο Στόλφι
right|thumb|300 px|Ο Στόλφι με την Κοντολίζα Ράις στην Ουάσιγκτον
Ο Φιορέντσο Στόλφι (Fiorenzo Stolfi, 11 Μαρτίου 1956) ήταν υπουργός Εξωτερικών στον Άγιο Μαρίνο από το 2006 έως το 2008.
Καριέρα
Γεννήθηκε το 1956. Έγινε ΥΠΕΞ στις 27 Ιουλίου του 2006. Υπηρέτησε ξανά στο αξίωμα αυτό, από το Δεκέμβριο του 2002 μέχρι το Δεκέμβριο του 2003, ενώ από τον Ιούνιο του 2002 μέχρι το Δεκέμβριο του ιδίου έτους υπήρξε και Υπουργός Οικονομικών. Το Δεκέμβριο του 2008 τον αντικατέστησε η Αντονέλα Μουλαρόνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στόλφι
Ελένη Παλαιολογίνα
Με το όνομα αυτό υπάρχουν οι εξής αρχόντισσες, που είναι μεταξύ τους εξαδέλφες, καθώς οι πατέρες τους είναι αδέλφια, γιοί της Ελένης Δραγάση:
Μανιάκι (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Μανιάκι μπορεί να αναφέρεται σε:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πέμπα (αποσαφήνιση)
Η Πέμπα μπορεί να αναφέτεται σε:
Πέμπα (Μοζαμβίκη)
Η Πέμπα (πορτογαλικά: Pemba) είναι μια παράκτια πόλη της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο, Μοζαμβίκη. Έχει πληθυσμό 141.316 κατοίκων (απογραφή 2007). Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο και της συνοικίας Πέμπα-Μετούγκε και του δήμου Πέμπα.
Γεωγραφία
Η Πέμπα απλώνεται σε μια χερσόνησο στον Κόλπο Πέμπα. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Μοζαμβίκης, κεντροανατολικά της Κάμπο Ντελγκάντο και της κεντρικά συνοικίας Πέμπα.
Δημογραφία
Η Πέμπα έχει πληθυσμό 141.316 κατοίκων ενώ το 1886 είχε 50.215 κατοίκους και το 1997 88.149.
Κάτοικοι
Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Μακόντε (Makonde), Μάκουα (Macua) και Μουάνι (Mwani).
Γλώσσες
Οι κύριες γλώσσες που ομιλούνται στην Πέμπα είναι η Κινουάνι (Kinwani) και η Μάκουα (Macua), παρόλο που τα Πορτογαλικά είναι η γλώσσα που ομιλείται κυρίως στη Μοζαμβίκη.
Ονομασία
Η Πέμπα βρέθηκε από την Εταιρεία Νιάσα το 1904 με το όνομα Πόρτο Αμέλια από μια βασίλισσα της Πορτογαλίας. Μετονομάστηκε σε Πέμπα στο τέλος της Πορτογαλικής κυριαρχίας το 1975.
Κτήρια-Οδοί
Στο κέντρο της Πέμπα υπάρχει μία τοπική αγορά.
Αθλητισμός
Η Πέμπα είναι ένας προορισμός για υγρό στίβο και καταδύσεις.
Σύνδεσμος Αουάμι του Μπανγκλαντές
Ο Σύνδεσμος Αουάμι του Μπανγκλαντές (বাংলাদেশ আওয়ামী লীগ, μετάφραση από τα Ούρντου: Λαϊκός Σύνδεσμος του Μπανγκλαντές) συχνά γνωστός ως Σύνδεσμος Αουάμι, είναι ένα από τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα στο Μπαγκλαντές. Είναι το κυβερνών κόμμα της χώρα, μετά τη νίκη στις εκλογές του 2014.
Η Πανπακιστανική Μουσουλμανική ένωση Αουάμι ιδρύθηκε στη Ντάκα, την πρωτεύουσα της Πακιστανικής επαρχίας Ανατολική Βεγγάλη το 1949, από τους Βεγγαλέζους εθνικιστές Αμπντούλ Χαμίτ Χαν Μπασάνι, Σάουκατ Αλί, Γιαρ Μοχαμάντ Χαν, Σαμσούλ Χουκ, ενώ αργότερα προσχώρησε και ο μετέπειτα πρωθυπουργός του Πακιστάν Χουσέιν Σαχίντ Σουχραβάρντι. Ο Πακιστανικός Μουσουλμανικός Σύνδεσμος Αουάμι καθορίστηκε ως η Βεγγαλική εναλλακτική λύση για την κυριαρχία της Μουσουλμανικής ένωσης στο Πακιστάν. Το κόμμα κέρδισε γρήγορα τη μαζική λαϊκή υποστήριξη στην Ανατολική Βεγγάλη, αργότερα γνωστό ως Ανατολικό Πακιστάν. Τελικά το κόμμα οδήγησε της δυνάμεις του βεγγαλεζικού εθνικισμού στον αγώνα εναντίον του στρατιωτικού και πολιτικού κατεστημένου του Δυτικού Πακιστάν.
Υπό την ηγεσία του Σεΐχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν, εθνοπατέρα του Μπαγκλαντές, το κόμμα οδήγησε τον αγώνα για την ανεξαρτησία, με τη πρώτη μαζική λαϊκιστική και πολιτική ανυπακοή, όπως το Κίνημα των Έξι Σημείων και τέλος ο Απελευθερωτικός Πόλεμος του Μπαγκλαντές.
Μετά την εμφάνιση του ανεξάρτητου Μπαγκλαντές, ο Σύνδεσμος Αουάμι κέρδισε τις πρώτες γενικές εκλογές το 1973, αλλά ανατράπηκε το 1975 μετά την δολοφονία του Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν. Το κόμμα περιθωριοποιήθηκε από τα μετέπειτα στρατιωτικά και πολλοί από τους ανώτερους ηγέτες και ακτιβιστές εκτελέστηκαν και φυλακίστηκαν. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1990, ο σύνδεσμος Αουάμι αναδείχθηκε ως ένας από τους βασικούς παίκτες της πολιτικής του Μπανγκλαντές.
Μεταξύ των ηγετών της ομάδας Αουάμι, πέντε μέλη έχουν διατελέσει Πρόεδροι του Μπαγκλαντές, τέσσερις έχουν γίνει Πρωθυπουργοί του Μπαγκλαντές και ένας έγινε Πρωθυπουργός του Πακιστάν. Η σημερινός Πρωθυπουργός του Μπαγκλαντές Σέιχ Χασίνα είναι επικεφαλής του κόμματος από το 1981.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Μπανγκλαντές
Θειικό νάτριο
thumb|255px|right|Δείγμα άνυδρου θειικού νατρίου Το θειικό νάτριο είναι ανόργανη χημική ένωση και συγκεκριμένα άλας του νατρίου. Ο χημικός τύπος του είναι Na2SO4 (στην άνυδρη μορφή του, διότι ως «θειικό νάτριο» αναφέρονται και οι αρκετές ένυδρες μορφές του άλατος). Το θειικό νάτριο (άνυδρο ή ένυδρο) είναι λευκό στερεό, πολύ διαλυτό στο νερό. Με ετήσια παραγωγή 6 εκατομμύρια τόνους, η ένυδρη μορφή του με 10 μόρια ύδατος ανά μόριο άνυδρου άλατος, αποτελεί σημαντική ουσία για την παρασκευή απορρυπαντικών και στη χαρτοποιία (διαδικασία Κραφτ)
Ιστορία
Το ένυδρο θειικό νάτριο με 10 μόρια ύδατος είναι γνωστό ως άλας του Γκλάουμπερ (Glauber's Salt), από το επώνυμο του Ολλανδογερμανού χημικού και φαρμακοποιού Γιόχαν Ρούντολφ Γκλάουμπερ (1604-1670), που το ανεκάλυψε το 1625 σε αυστριακό νερό της πηγής. Το ονόμασε sal mirabilis (= θαυματουργό άλας), εξαιτίας των ιατρικών του ιδιοτήτων: οι κρύσταλλοι του χρησιμοποιούνταν ως γενικό καθαρτικό μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα.
Τον 18ο αιώνα το άλας του Γκλάουμπερ άρχισε να χρησιμοποιείται και ως πρώτη ύλη για τη βιομηχανική παραγωγή στάχτης σόδας (sodium carbonate). Η ζήτηση για σόδα αυξήθηκε και έτσι η τροφοδοσία σε θειικό νάτριο έπρεπε να αυξηθεί επίσης. Για τον λόγο αυτό τον 19ο αιώνα η μεγάλης κλίμακας μέθοδος Λαμπλάνκ, που παράγει συνθετικά θειικό νάτριο ως ενδιάμεσο προϊόν, κατέστη η βασική μέθοδος παραγωγής στάχτης σόδας.
Φυσικές ιδιότητες
Το θειικό νάτριο είναι άοσμο λευκό κρυσταλλικό υγροσκοπικό στερεό με μοριακό βάρος 142,04 το άνυδρο και 322,20 το δεκάυδρο, και πυκνότητα 2,664 γραμμάρια ανά cm3 το άνυδρο και 1,464 γραμμάρια ανά cm3 το δεκάυδρο. Το που κρυσταλλώνεται στο εξαγωνικό σύστημα. Το άνυδρο Na2SO4 κρυσταλλώνεται σε δύο διαφορετικά συστήματα: το ορθορομβικό και το εξαγωνικό. Το δεκάυδρο κρυσταλλώνεται στο μονοκλινές σύστημα.
Η θερμοκρασία τήξεως του θειικού νατρίου είναι 884 °C για το άνυδρο και 32,38 °C για το δεκάυδρο, ενώ το σημείο βρασμού 1429 °C για το άνυδρο. Ο δείκτης διάθλασης είναι 1,468 για το άνυδρο 1,394 για το δεκάυδρο.
Οξύτητα και αλκαλικότητα
Το θειικό νάτριο είναι ουδέτερο άλας: τα υδατικά του διαλύματα έχουν pH ίσο με 7. Η ουδετερότητα αυτή αντιπροσωπεύει το γεγονός ότι τυπικά προέρχεται από ένα ισχυρό οξύ, το θειικό οξύ. Επιπλέον, το μονοσθενές ιόν Na+, πολώνει μόνο ελαφρά τους συνδέσμους του με το νερό. Το θειικό νάτριο αντιδρά με το θειικό οξύ και δίνει το όξινο άλας διθειικό νάτριο :
Η σταθερά ισορροπίας για την παραπάνω αντίδραση εξαρτάται από τη συγκέντρωση και τη θερμοκρασία.
Επαρχία Πυλίας
Διοικητικές μεταβολές
Δημιουργήθηκε αρχικά με την Διοικητική διαίρεση του 1833, (ονομαζόταν Επαρχία Μεθώνης) ως μία από τις 5 επαρχίες του Νομού Μεσσηνίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια (αντικαταστάθηκε με τη Διοίκηση Πυλίας) με την Διοικητική διαίρεση του 1836, η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε (ονομάσθηκε Επαρχία Πυλίας) με τη Διοικητική διαίρεση του 1845. Παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι το 1997, οπότε και καταργήθηκε με το Σχέδιο «Καποδίστριας». Στην θέση της δημιουργήθηκαν οι Δήμοι, Δήμος Πύλου, Δήμος Κορώνης, Δήμος Μεθώνης, Δήμος Αιπείας, Δήμος Πεταλιδίου, Δήμος Βουφράδος, Δήμος Παπαφλέσσα, Δήμος Χιλιοχωρίων και ένα μικρό τμήμα του Δήμου Νέστορος. Το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», που αντικατέστησε το Σχέδιο «Καποδίστριας», στην θέση του μεγαλύτερου τμήματος της πρώην Επαρχίας Πυλίας, δημιουργήθηκε ο Δήμος Πύλου - Νέστορος.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.898293" longitude="21.818848" zoom="12" width="1000" height="1000" align="center" />
Θειικό νάτριο
Διάλυμα και ανταλλαγή ιόντων
Η ύπαρξη θεεικών ιόντων στα διαλύματά του αποδεικνύεται από την εύκολη δημιουργία αδιάλυτων θειικών αλάτων όταν προστεθούν άλατα του βαρίου ή του μολύβδου:
Επαρχία Πυλίας
Παραπομπές
Πυλιας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Θειικό νάτριο
Διάλυμα και ανταλλαγή ιόντων
Το θειικό νάτριο εμφανίζει μία μέτρια τάση να σχηματίζει διπλά άλατα. Τα μόνα τέτοια άλατα που σχηματίζει με συνηθισμένα τρισθενή μέταλλα είναι το NaAl(SO4)2 (ασταθές πάνω από τους 39 °C) και το NaCr(SO4)2. Διπλό άλας με άλλα θειικά άλατα αλκαλίων είναι π.χ. το Na2SO4·3K2SO4, που υπάρχει στον γήινο φλοιό με τη μορφή του ορυκτού γκλασερίτης. Ο σχηματισμός γκλασερίτη με αντίδραση θειικού νατρίου με χλωριούχο κάλιο έχει χρησιμοποιηθεί ως η βάση μεθόδου για την παραγωγή θειικού καλίου, που πωλείται ως λίπασμα. Διπλά άλατα είναι και τα 3Na2SO4·CaSO4, 3Na2SO4·MgSO4 (βαντχοφίτης) και NaF·Na2SO4. .
Δομή
Οι κρύσταλλοι της ένυδρης ουσίας αποτελούνται από ιόντα [Na(OH2)6]+ με οκταεδρική μοριακή γεωμετρία. Τα οκτώ από τα 10 μόρια του νερού σχηματίζουν δεσμούς με το νάτριο, ενώ τα άλλα δύο συνδέονται με δεσμούς υδρογόνου με τη θειική ρίζα. Τα κατιόντα αυτά συνδέονται με τα θειικά ανιόντα επίσης με δεσμούς υδρογόνου. Οι αποστάσεις Na-Ο είναι 0,24 νανόμετρο.
Το κρυσταλλικό δεκάυδρο θειικό νάτριο είναι ασυνήθιστο μεταξύ των ένυδρων αλάτων ως προς το ότι έχει μετρήσιμη διαφορά εντροπίας στο απόλυτο μηδέν μεταξύ της κρυσταλλικής και της εκτός ισορροπίας μορφής: 6,32 J·K−1·mol−1. Αυτό αποδίδεται στην ικανότητα της ουσίας να κατανέμει το νερό πολύ ταχύτερα από τα περισσότερα ένυδρα άλατα.
Παραγωγή
Η παγκόσμια ετήσια παραγωγή θειικού νατρίου, σχεδόν αποκλειστικά στη δεκάυδρη μορφή του, είναι σήμερα περίπου 5,5 ως 6 εκατομμύρια τόνοι. Το 1985 η παραγωγή ήταν 4,5 εκατομ. τόνοι ανά έτος, το μισό από φυσικές πηγές και το άλλο μισό από χημική παραγωγή. Μετά το 2000 η φυσική παραγωγή αυξήθηκε στα 4 εκατομ. τόνους, ενώ η χημική μειώθηκε σε 1,5 ως 2. Τα επίπεδα αυτά παρέμειναν σταθερά μέχρι το 2006. Για όλες τις χρήσεις το φυσικής παραγωγής και το χημικής παραγωγής άλας είναι πρακτικώς ταυτόσημα.
Φυσική παραγωγή
Τα δύο τρίτα της παγκόσμιας ετήσιας παραγωγής δεκάυδρου θειικού νατρίου(άλατος του Γκλάουμπερ) προέρχεται από την ορυκτή μορφή του μιραμπιλίτη, που βρίσκεται σε αποθέματα στο νότιο Σασκάτσουαν (λιμναίες αποθέσεις), στο Μεξικό και στην Ισπανία, με τις δύο τελευταίες χώρες να είναι οι μεγαλύτεροι παραγωγοί φυσικού άλατος Γκλάουμπερ (περίπου 500.000 τόνοι η καθεμιά) και τη Ρωσία, τις ΗΠΑ και τον Καναδά να παράγουν περί τις 350.000 τόνους η κάθε χώρα. Τα φυσικά αποθέματα εκτιμώνται σε πάνω από 1 δισεκατομμύριο τόνους.
Το άνυδρο θειικό νάτριο απαντάται σε ξηρά περιβάλλοντα ως το ορυκτό τεναρδίτης. Με την παραμονή του σε υγρό αέρα, ο τεναρδίτης απορροφά υγρασία και μετατρέπεται αργά σε μιραμπιλίτη. Ανευρίσκεται επίσης ως ορυκτό του ασβεστίου και του νατρίου, που ονομάζεται γκλαουμπερίτης. Αμφότεροι ο τεναρδίτης και ο γκλαουμπερίτης είναι σπανιότερα ορυκτά από τον μιραμπιλίτη.
Χημική παραγωγή
Περί το ένα τρίτο του θειικού νατρίου παράγεται ως παραπροϊόν άλλων διεργασιών της χημικής βιομηχανίας. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της παραγωγής είναι ενδογενές στην κύρια διεργασία και η οικονομική του σημασία είναι οριακή. Για τον λόγο αυτό, η παραγωγή θειικού νατρίου από τη χημική βιομηχανία ως παραπροϊόντος μειώνεται συνεχώς.
Η σημαντικότερη από τις παραπάνω διεργασίες είναι η παραγωγή υδροχλωρικού οξέος, είτε από χλωριούχο νάτριο και θειικό οξύ (μέθοδος Mannheim), είτε από διοξείδιο του θείου (μέθοδος Hargreaves). Το παραγόμενο θειικό νάτριο από αυτές τις μεθόδους είναι γνωστό ως salt cake.
Η δεύτερη σε όγκο βιομηχανική παραγωγή θειικού νατρίου προέρχεται από την εξουδετέρωση περισσεύοντος θειικού οξέος με καυστικό νάτριο, όπως εφαρμόζεται σε μεγάλη κλίμακα κατά την παραγωγή ρεγιόν. Αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται συχνά και για την εργαστηριακή παραγωγή του άλατος:
Στο εργαστήριο, μπορεί να συντεθεί και από διττανθρακική σόδα και θειικό μαγνήσιο:
Παλαιότερα το θειικό νάτριο ήταν παράπλευρο προϊόν της παραγωγής διχρωμικού νατρίου, όπου θειικό οξύ προστίθεται σε διάλυμα με χρωμικό νάτριο και δίνει διχρωμικό νάτριο και αργότερα χρωμικό οξύ. Εναλλακτικά, θειικό νάτριο σχηματιζόταν κατά την παραγωγή ανθρακικού λιθίου, χηλωτικών παραγόντων, ρεσορκίνης, ασκορβικού οξέος, νιτρικού οξέος και φαινόλης.
Το ακαθάριστο θειικό νάτριο συνήθως καθαρίζεται δια της ένυδρης μορφής του, καθώς η άνυδρη μορφή τείνει να προσελκύει οργανικές ενώσεις και ενώσεις του σιδήρου. Στη συνέχεια η άνυδρη μορφή ανακτάται εύκολα από την ένυδρη με ήπια θέρμανση.
Μεταποιητική βιομηχανία
Το θειικό νάτριο είναι πολύ φθηνό υλικό. Η μεγαλύτερη χρήση του, που απορροφά περίπου το μισό της παγκόσμιας παραγωγής, είναι σε απορρυπαντικά ρούχων σε σκόνη. Αυτή η χρήση μειώνεται.
Μία άλλη χρήση του θειικού νατρίου, ιδίως στις ΗΠΑ και τον Καναδά, είναι στη μέθοδο Κραφτ για την παραγωγή χαρτοπολτού, ως οξειδωτικού παράγοντα: Οργανικές ενώσεις στο «μαύρο υγρό» που παράγεται με αυτή τη μέθοδο καίγονται για να δώσουν τη θερμότητα που απαιτείται για την αναγωγή του θειικού νατρίου σε θειούχο νάτριο. Ωστόσο, αυτή η μέθοδος αντικαθίσταται αργά από νέες: Η χρήση του θειικού νατρίου στη βιομηχανία χαρτοπολτού των ΗΠΑ και του Καναδά μειώθηκε από το 1,4 εκατομμύριο τόνους ανά έτος το 1970 σε μόλις 150 χιλιάδες τόνους περίπου το 2006.
Η υαλουργία παρέχει τη δεύτερη μεγαλύτερη εφαρμογή του άλατος αυτού στην Ευρώπη. Το θειικό νάτριο χρησιμοποιείται εδώ για την αφαίρεση μικρών φυσαλίδων αέρα από το λιωμένο γυαλί. Αποτρέπει επίσης τον σχηματισμό επιφανειακού στρώματος ακαθαρσιών στο γυαλί. Η βιομηχανία γυαλιού στην Ευρώπη καταναλώνει σταθερά 110 χιλιάδες τόνους Na2SO4 ετησίως.
Το θειικό νάτριο είναι σημαντικό και στην υφαντουργία, ιδίως στην Ιαπωνία, όπου η υφαντουργική είναι και η μεγαλύτερη εφαρμογή του. Στην περίπτωση αυτή το άλας χρησιμοποιείται για τη μείωση των αρνητικών ηλεκτρικών φορτίων στις υφαντικές ίνες, έτσι ώστε οι βαφές να μπορούν να διεισδύουν ομοιόμορφα. Αντίθετα με το εναλλακτικό χλωριούχο νάτριο, το θειικό δεν διαβρώνει τα σκεύη από ανοξείδωτο χάλυβα που χρησιμοποιούνται για τη βαφή των υφασμάτων. Αυτή η εφαρμογή κατανάλωσε το 2006 στην Ιαπωνία και στις ΗΠΑ περίπου 100 χιλιάδες τόνους.
Θερμοαποθηκευτικό
Η μεγάλη απορρόφηση θερμότητας κατά την τήξη του ένυδρου θειικού νατρίου και η πρόσφορη θερμοκρασία στην οποία αυτή συμβαίνει (+32 °C) το καθιστούν ιδιαίτερα κατάλληλο για την αποθήκευση ηλιακής θερμότητας για μετέπειτα απελευθέρωση, σε εφαρμογές για τη θέρμανση χώρων. Σε κάποιες εφαρμογές το υλικό ενσωματώνεται σε θερμικά πλακίδια που τοποθετούνται σε χώρο του υπερώου, ενώ σε άλλες ενσωματώνεται σε κύτταρα που περιβάλλονται από θερμαινόμενο από ηλιακή ενέργεια νερό. Η αλλαγή φάσεως επιτρέπει μεγάλη μείωση στη μάζα του υλικού που απαιτείται για αποτελεσματική αποθήκευση θερμότητας (η ειδική θερμότητα αυτής της αλλαγής φάσεως για το δεκάυδρο θειικό νάτριο είναι 82 kJ/mol ή 252 kJ/kg ), και μάλιστα υπό σταθερή θερμοκρασία.
Εφαρμογές μικρής κλίμακας
Το άλας του Γκλάουμπερ (δεκάυδρο θειικό νάτριο) χρησιμοποιήθηκε επί αιώνες ως καθαρτικό. Είναι αποτελεσματικό για την απομάκρυνση από τον οργανισμό κάποιων φαρμάκων όπως η παρακεταμόλη, π.χ. μετά από τη λήψη υπερβολικής δόσης.
Το 1953 το θειικό νάτριο προτάθηκε για την αποθήκευση θερμότητας και σε οικιακά συστήματα ηλιακής θερμάνσεως, με εκμετάλλευση της ασυνήθιστης καμπύλης διαλυτότητάς του και της υψηλής ειδικής θερμότητας κρυσταλλώσεως (78,2 kJ/mol).
Μικρότερες χρήσεις του θειικού νατρίου περιλαμβάνουν την αφαίρεση του πάγου από τους υαλοπίνακες, και την προσθήκη σε συντηρητικά χαλιών, στην παρασκευή του αμύλου και στις ζωοτροφές των βοοειδών.
Ασφάλεια
Παρά το ότι το θειικό νάτριο θεωρείται μη τοξικό, θα πρέπει να λαβαίνεται υπόψη ότι η σκόνη του μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό στα μάτια ή κρίση άσθματος, κάτι που μπορεί να προληφθεί με τη χρήση προστασίας για τα μάτια και απλής χάρτινης μάσκας. Δεν υπάρχουν περιορισμοί για τη μεταφορά της ουσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενώσεις θείου Κατηγορία:Ενώσεις νατρίου Κατηγορία:Άλατα
Μανιάκης (αποσαφήνιση)
Με το επώνυμο Μανιάκης μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Κάρολος Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς
Ο Κάρολος Β΄ (γερμ. Karl II, 10 Οκτωβρίου 1741 - 6 Νοεμβρίου 1816) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν Δούκας (1794-1815), μετέπειτα Μέγας Δούκας (1815-16), του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Πιο πριν ήταν κυβερνήτης του Αννοβέρου (1776-86).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Λουδοβίκου Φρειδερίκου του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και του Μίροβ και της Ελισάβετ Αλβερτίνας των Βέττιν, κόρης του Ερνέστου Φρειδερίκου Α΄ της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν.
Ο Κάρολος Λουδοβίκος Φρειδερίκος γεννήθηκε στο Μίροβ. Το 1752 απεβίωσε ο θείος του Αδόλφος Φρειδερίκος Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αδόλφος Φρειδερίκος Δ΄. Τότε μετέβη με την οικογένειά του από το Μίροβ στο Στρέλιτς.
Από νέος εισήλθε στο στρατό του Αννοβέρου, όπου έγινε λοχαγός. Η αδελφή του Καρλόττα παντρεύτηκε τον Γεώργιο Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, Εκλέκτορα του Αννοβέρου. Ο Κάρολος Β΄ επισκεπτόταν την αδελφή του στη Βρετανία· έπειτα από μία αποστολή στην Ισπανία, ανέλαβε γενικός διοικητής του Αννοβέρου το 1776. Κυβερνούσε ως μονάρχης, μια και ο Γεώργιος είχε γίνει Άγγλος και δεν είχε την πρόθεση να επιστρέψει. Το 1785 απεβίωσε η δεύτερη σύζυγός του, οπότε θέλησε να αποσυρθεί · ο Γεώργιος Γ΄ τον προήγαγε σε στρατάρχη και του χορήγησε σύνταξη. Αφού έκανε μερικά ταξίδια, ο Κάρολος Β΄ εγκαταστάθηκε στο Ντάρμστατ, όπου έγινε πρόεδρος της Αυτοκρατορικής Πιστωτικής Επιτροπής.
Το 1794 διαδέχθηκε τον άτεκνο αδελφό του ως Δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Ενθάρρυνε νέες αγροτικές συνήθειες, ίδρυσε νέα αστυνομία και έκανε υποχρεωτική την εκπαίδευση. Το 1806 εισήλθε στην Ομοσπονδία του Ρήνου. Το 1815 το Συνέδριο της Βιέννης τον αναβάθμισε, όπως όλους τους δούκες, σε Μεγάλο Δούκα. To 1816 έκανε το γύρο του Ρέμπερκ, Σβάλμπαχ και Χίλντμπουργκχαουζεν και όταν επέστρεψε, ασθένησε από φλόγωση των πνευμόνων. Έπαθε κρίση αποπληξίας και απεβίωσε στο Νόιστρελιτς σε ηλικία 75 ετών. Τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος επιζών γιος του Γεώργιος.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε πρώτα το 1768 τη Φρειδερίκη, κόρη του Γεωργίου Γουλιέλμου της Έσσης-Ντάρμστατ, και είχε τέκνα :
Το 1782 απεβίωσε η Φρειδερίκη και ο Κάρολος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την αδελφή της Καρλόττα το 1784 και είχε τέκνο: Λίγο μετά τη γέννησή του η Καρλόττα απεβίωσε.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Φράνσις Πικαμπιά
Ο Φράνσις Πικαμπιά (Francis-Marie Martinez de Picabia, 22 Ιανουαρίου 1879 - 30 Νοεμβρίου 1953) ήταν σημαντικός Γάλλος ζωγράφος και ποιητής, γεννημένος από Γαλλίδα μητέρα και Ισπανό πατέρα, ο οποίος εργαζόταν στην κουβανική πρεσβεία στο Παρίσι. Γεννήθηκε στο Παρίσι όπου και σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών. Οι πρώτες του δημιουργίες ήταν ιδιαίτερα επηρεασμένες από τον ιμπρεσιονιστή ζωγράφο Άλφρεντ Σίσλεϋ. Το 1909 είναι η χρονιά που έρχεται σε επαφή με το κίνημα του κυβισμού που θα τον επηρεάσει σημαντικά. Λίγο αργότερα μάλιστα (1911) θα γίνει μέλος της ομάδας κυβιστών Puteaux όπου θα γνωρίσει και τον Μαρσέλ Ντυσάν.
Την περίοδο 1913-1915, ταξιδεύει συχνά στη Νέα Υόρκη όπου συμμετέχει σε αβάν γκαρντ (avant-garde) ρεύματα και προωθεί την μοντέρνα τέχνη στην Αμερική. Αργότερα, το 1916 και ενώ βρίσκεται στην Βαρκελώνη, δημοσιεύει το ντανταϊστικό περιοδικό 391 όπου και εμφανίζονται για πρώτη φορά τα λεγόμενα μηχανικά σχέδια του.
Ο Πικαμπιά συνέχισε την ενασχόληση του με το ντανταϊστικό κίνημα το 1919 στη Ζυρίχη και το Παρίσι μέχρι που το εγκατέλειψε για να ακολουθήσει τον υπερρεαλισμό. Κάτω από την επίδραση του σουρεαλισμού και περί τα 1925 σηματοδοτείται και μια αλλαγή στην τεχνική των έργων του.
Τη δεκαετία του 1930 συνδέεται φιλικά με την Γερτρούδη Στάιν, σημαντική μορφή της μοντέρνας τέχνης. Πριν από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου επιστρέφει στο Παρίσι όπου ασχολείται κυρίως με αφηρημένη ζωγραφική αλλά και γράφει ποιήματα.
Το 1949 παρουσιάζεται σημαντική αναδρομική έκθεση για τον Πικαμπιά στο Παρίσι, στην γκαλερί René Drouin.
Χαρακτηριστικό του Πικαμπιά είναι το γεγονός ότι ποτέ δεν ακολούθησε δογματικά κάποιο ρεύμα ή τεχνοτροπία στη ζωγραφική, παράλληλα όμως ο ίδιος, υπήρξε πρόδρομος των κυριότερων ρευμάτων της μοντέρνας τέχνης.
Είναι αξιοσημείωτο ακόμα πως ο Πικαμπιά υπήρξε μεγάλος συλλέκτης αυτοκινήτων (υπολογίζεται ότι περισσότερα από 150 αυτοκίνητα είχαν περιέλθει στην κατοχή του).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Υπερρεαλισμός Κατηγορία:Καλλιτέχνες του Κυβισμού
Γεώργιος Λασσάνης
Ο Γεώργιος Λασσάνης (Κοζάνη 1793 - Αθήνα 1870) ήταν Έλληνας λόγιος και πολιτικός από την Κοζάνη. Aνέπτυξε δραστηριότητα ως συγγραφέας, δραματουργός και δάσκαλος· υπήρξε Φιλικός και συμμετείχε στην επανάσταση του 1821 στη Μολδοβλαχία ως Ιερολοχίτης και μέλος του στενού περιβάλλοντος του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ενώ στα χρόνια 1828-1829 έλαβε μέρος στις τελευταίες μάχες του Αγώνα στην Αττική. Μετά την ίδρυση του ελλήνικου κράτους κατέλαβε υψηλά αξιώματα, μεταξύ άλλων εκείνο του υπουργού οικονομικών.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Λασσάνης ήταν γιος του εύπορου Κοζανίτη εμπόρου Ιωάννη Λάτσκου Σαπουντζή και της Αικατερίνης Χατζηκλήμου (γεν. περ. 1776). Ο πατέρας του δολοφονήθηκε από ληστές, γύρω στα 1796, επιστρέφοντας από ένα ταξίδι στη Βιέννη όπου εμπορευόταν. Ο Γεώργιος διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα στην Κοζάνη. Γύρω στο 1813 αρραβωνιάστηκε την Κοζανίτισσα Αναστασία Τακιατζή. Μετά το 1814, άγνωστο πότε ακριβώς, μετέβη στην Πέστη, όπου εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στις εμπορικές επιχειρήσεις του Νικολάου Τακιατζή, πατέρα της Αναστασίας.
Μετά από μία μάλλον σύντομη διαμονή στην Πέστη, ανεχώρησε για τη Λειψία της Γερμανίας. Εκεί ενδέχεται να παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της πόλης ως ελεύθερος ακροατής. Έμεινε στη Λειψία έως το 1816 ή τις αρχές του 1817. Το 1816, ενώ βρισκόταν στην κεντρική Ευρώπη μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Από την κεντρική Ευρώπη μετακινήθηκε στα Βαλκάνια. Την εποχή αυτή φαίνεται να διαλύθηκε και ο αρραβώνας του με την Αναστασία Τακιατζή.
Το 1817 βρισκόταν στο Ιάσιο και, το αργότερο, τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς στο Βουκουρέστι. Από εκεί μετέβη στη Μόσχα όπου κατηχήθηκε από τον Κωνσταντίνο Πεντεδέκα σε κάποιον από τους ανώτατους βαθμούς της Φιλικής Εταιρείας. Τον Σεπτέμβριο του 1818 εγκαταστάθηκε στην Οδησσό της Ρωσίας. Συμμετείχε ενεργά στη θεατρική δραστηριότητα της πόλης, ως δραματουργός και ηθοποιός του ελληνικού ερασιτεχνικού θιάσου. Για τον θίασο αυτό έγραψε το 1818 το μονόπρακτο Ελλάς (δημοσιεύτηκε το 1820) και το 1819 συνέταξε τη θεατρική διασκευή Αρμόδιος και Αριστογείτων. Τα έργα παραστάθηκαν το 1819 με συμμετοχή του ίδιου ως ηθοποιού. Το 1819 ο Λασσάνης δραστηριοποιήθηκε ως παιδαγωγός. Μαζί με τον Φιλικό Γεώργιο Γεννάδιο (1786-1854), δάσκαλο του Ελληνεμπορικού Σχολείου της Οδησσού, συνέταξαν μια Εγκυκλοπαιδεία των παιδικών μαθημάτων (Μόσχα 1820) με στόχο να τη χρησιμοποιήσουν στη διδασκαλία στο παραπάνω εκπαιδευτικό ίδρυμα. Την ίδια και την επόμενη χρονιά εισήγαν εκεί την αλληλοδιδακτική μέθοδο, ακολουθώντας χωρίς καθυστέρηση την επίκαιρη τότε παιδαγωγική τάση που είχε εκδηλωθεί στη Δύση.
Στις αρχές Αυγούστου του 1820, όταν ο  Αλέξανδρος Υψηλάντη ς, ο οποίος είχε αναλάβει εντωμεταξύ την αρχηγία της Φιλικής Εταιρείας (12.4.1820), έφτασε στην Οδησσό, ο Λασσάνης εντάχθηκε στο στενό περιβάλλον του. Τον Σεπτέμβριο του 1820 ο Λασσάνης εγκατέλειψε την Οδησσό μαζί με τον Υψηλάντη, συνοδεύοντάς τον ως «γραμματικός» του στο Ισμαήλιο της Βεσσαραβίας, όπου επρόκειτο να συναντηθεί με ηγετικά στελέχη της Φιλικής, τον Εμμανουήλ Ξάνθο, τον Γρηγόριο Δικαίο, τον Χριστόφορο Παρραιβό κ.ά., και να αποφασίσουν το πέρασμα από την «ιδεολογική και οργανωτική προετοιμασία» της Επανάστασης «στην άμεση ένοπλη εξέγερση». Στο εξής ο Λασσάνης έμεινε στο πλευρό του Αλέξανδρου Υψηλάντη, αναλαμβάνοντας καταρχάς τις συνεννοήσεις με τον ηγεμόνα της Μολδαβίας Μιχαήλ Σούτσο. Μετά την κήρυξη της Επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, τον Απρίλιο του 1821, ο Λασσάνης ακολούθησε τον Υψηλάντη στο Τιργοβίστι, όπου διορίστηκε αρχιγραμματέας του «Γενικού Βουλευτηρίου» του συγκεντρωμένου ελληνικού στρατού. Η άποψη του σκωτσέζου στρατιωτικού και ιστορικού Τόμας Γκόρντον (1788-1841) ότι ο Λασσάνης συμμετείχε τότε στη δολοφονία του Ρουμάνου επαναστάτη Τούντορ Βλαντιμιρέσκου (περ. 1780-1821) δεν τεκμηριώνεται από πηγές. Στις 7/19 Ιουνίου ο Λασσάνης έλαβε μέρος στην τραγική μάχη στο Δραγατσάνι ως χιλίαρχος του Ιερού Λόχου. thumb|left|Το αρχοντικό Λασσάνη στην ομώνυμη πλατεία της [[Κοζάνη|Κοζάνης]]
Η διάλυση των ελληνικών δυνάμεων που ακολούθησε την ήττα στο Δραγατσάνι ανάγκασε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη να εγκαταλείψει το έδαφος των Ηγεμονιών, προκειμένου να μην συλληφθεί από τους Οθωμανούς. Ο Λασσάνης, μέλος της μικρής συνοδείας του, ανέλαβε τότε να διαπραγματευτεί με τις αυστριακές αρχές στην Τρανσυλβανία τη διέλευση του Υψηλάντη και της συνοδείας του από τα εδάφη της, προκειμένου να μεταβεί ο Υψηλάντης στο Αμβούργο και από εκεί στην Αμερική. Καταπατώντας την υπόσχεση για ελεύθερη διάβαση, οι Αυστριακοί συνέλαβαν στις 16/28 Ιουνίου 1821 τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τη συνοδεία του, η οποία αποτελείτο από τους αδελφούς του Νικόλαο και Γεώργιο, τον Λασσάνη, τον Γεράσιμο Ορφανό, τον Κωνσταντίνο Καβαλερόπουλο και τον Πολωνό Wazlov Hornovsky. Φυλακίστηκαν πρώτα στο Μουνκάτς (Munkács) στη σημερινή δυτική Ουκρανία, έως το 1823, και εν συνεχεία στο Τερεζίν (Terezín) στην Τσεχία, κοντά στην Πράγα. Οι Έλληνες επαναστάτες απελευθερώθηκαν μόλις στις 25 Νοεμβρίου του 1827, μετά από μεσολάβηση του τσάρου Νικολάου, στο πλαίσιο μιας θετικής στροφής της ρωσικής πολιτικής απέναντι στην Ελληνική Επανάσταση.
Μετά την απελευθέρωσή τους από την επταετή αυστριακή φυλάκιση, ο Λασσάνης μετέβη μαζί τον Υψηλάντη, τους αδελφούς του και τον Καβαλερόπουλο, στη Βιέννη, ταξιδεύοντας προς τη Βερόνα, η οποία είχε οριστεί ως τόπος περιορισμού του Υψηλάντη. Στις 31 Ιανουαρίου του 1828, ωστόσο, ο βαριά άρρωστος Υψηλάντης απεβίωσε στη Βιέννη. Στους επόμενους μήνες οι συνοδοιπόροι του εγκατέλειψαν τη Βιέννη.
Καθώς οι Αυστριακοί απαγόρευαν τα ταξίδια Ελλήνων προς την Ελλάδα μέσω της επικράτειάς τους, ο Λασσάνης, που σκόπευε να ενταχθεί και πάλι στον Αγώνα, δεν μπόρεσε να ταξιδέψει μέσω της (αυστριακής τότε) Τεργέστης, που θα ήταν το κοντινότερο λιμάνι στη Βιέννη. Τον Απρίλιο του 1828 αναχώρησε από τη Βιέννη και ταξιδιεύοντας μέσω του Μονάχου, της Καρλσρούης, του Στρασβούργου, των Παρισίων και της Μασσαλίας, επιβιβάστηκε σε μία γαλλική φρεγάτα στη Λυών. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του αυτού έγινε δεκτός από τον βασιλιά Λουδοβίκο Α΄ της Βαυαρίας, στο Μόναχο, και ήρθε σε επαφή με τα γερμανικά και αλσατικά φιλελληνικά δίκτυα της εποχής.
Ο Λασσάνης έφτασε στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1828. Εντάχθηκε στον στρατό της Ανατολικής Ελλάδος υπό τον Δημήτριο Υψηλάντη και έλαβε μέρος στις μάχες του Στεβένικου, της Λιβαδειάς, της Θήβας και της Πέτρας. Τον Μάιο του 1833, μετά την έλευση του βασιλιά Όθωνα και των αντιβασιλέων, ο Λασσάνης διορίστηκε νομάρχης Αττικοβοιωτίας. Την εποχή αυτή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου στις 3 Νοεμβρίου 1834 παντρεύτηκε την Ευφημία Λιανοσταφίδα, κόρη του Στάμου Λιανοσταφίδα και της Καρυάς Ιωάννη Γέροντα.
Το 1836 διορίστηκε υπουργός οικονονικών. Απομακρύνθηκε από τη θέση αυτή την άνοιξη του 1837, επειδή σε συνεργασία με τον αντιβασιλέα Ιωσήφ Λουδοβίκο Άρμανσπεργκ (1787-1853) είχε παραβεί τα καθήκοντά του, ευνοώντας πρόσωπα του πελατειακού δικτύου τους κατά τη διανομή των εθνικών γαιών. Μετακινήθηκε στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Όντας υπέρμαχος της συνταγματικής μοναρχίας, συμμετείχε στο κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843. Υπήρξε μέλος της Βασιλικής Φάλαγγας από το 1847. Το 1850 διορίστηκε νομάρχης Ακαρνανίας και Αιτωλίας και το 1853 νομάρχης Αθηνών. Από τη θέση αυτή συμμετείχε στις προσπάθειες καταστολής της ληστείας. Αργότερα διετέλεσε νομάρχης Φθιώτιδος και Φωκίδος (έως το 1860), ενώ το 1861 διορίστηκε Βασιλικός Επίτροπος στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.
Ο Λασσάνης πέθανε το βράδυ της Δευτέρας 6/18 προς την Τρίτη 7/19 Ιουλίου του 1870 στην Αθήνα.
Λασσάνειος Διαγωνισμός
Το 1865, με σκοπό να ενισχύσει το ελληνικό θέατρο που διένυε τότε μια εποχή ύφεσης, ο Λασσάνης θέσπισε με τη διαθήκη του το κληροδότημα που χρησιμοποιήθηκε για τον Λασσάνειο Διαγωνισμό. Σαφώς επηρεασμένος από τον ρομαντισμό, ο Λασσάνης όριζε βραβεία για δύο έργα, μία κωμωδία και μία τραγωδία, τα οποία θα προήγαν και τα δύο το «εθνικό» θέατρο, επιλέγοντας θέματα από τη σύγχρονη ελληνική ζωή, η πρώτη, και από την ελληνική ιστορία (με έμφαση στη βυζαντινή περίοδο και στην ιστορία των Κλεφτών) η δεύτερη. Ο Λασσάνειος Διαγωνισμός διεξήχθη για πρώτη φορά το 1889 και για τελευταία το 1910.
Αρχοντικό Λασσάνη
Στην Αθήνα ο Λασσάνης και η σύζυγός του Ευφημία Λιανοσταφίδα κατοίκησαν σε ένα διώροφο κτήριο στην πλατεία των Αέρηδων στην Πλάκα, το οποίο χτίστηκε στα έτη 1833-1837. Σήμερα στεγάζεται σε αυτό το Μουσείο ελληνικών λαϊκών μουσικών οργάνων και το Κέντρο Μουσικολογίας. (Βλ. Αρχοντικό Λασσάνη, Πλάκα, Αθήνα.)
Οι Δημοτικές εκδηλώσεις στην Κοζάνη στο τέλος του καλοκαιριού, με διάφορους αθλητικούς διαγωνισμούς, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις κ.α. φέρουν το όνομα "Λασσάνεια".
Πορτρέτο
Το απεικονιζόμενο πορτρέτο του Γεώργιου Λασσάνη είναι το μοναδικό γνωστό πορτρέτο του. Πρόκειται για φωτογραφία ενός πορτρέτου του το οποίο λανθάνει. Ο δημιουργός του δεν είναι γνωστός. Η φωτογραφία του λανθάνοντος πορτρέτου φυλάσσεται στο Φωτογραφικό Αρχείο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος (ταξινομικός αριθμός ΙΒ 1118).
Ο Δήμος Κοζάνης χρησιμοποιεί το πορτρέτο του Λασσάνη που απεικονίζεται εδώ στην επίσημη σφραγίδα του Δήμου Κοζάνης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Γραμματείς της Επικράτειας επί των Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Μακεδόνες
Ενεργός ταχύτητα
Η ενεργός ταχύτητα είναι το μέτρο της ταχύτητας των σωματιδίων σε ένα αέριο, το οποίο είναι πιο βολικό για την επίλυση προβλημάτων στην κινητική θεωρία των αερίων. Ορίζεται ως η τετραγωνική ρίζα του μέσου τετραγώνου της ταχύτητας των μορίων ενός αερίου. Δίνεται από τον τύπο: όπου vεν είναι η ενεργός ταχύτητα σε μέτρα ανά δευτερόλεπτο, Mr είναι η γραμμομοριακή μάζα του αερίου σε χιλιόγραμμα ανά mole, R είναι η Παγκόσμια Σταθερά των Αερίων και Τ είναι η θερμοκρασία σε βαθμούς Κέλβιν.
Αναφορές
Κατηγορία:Αέρια
Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης
Οι Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης είναι ισπανική ταινία του 1988 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Ήταν η ταινία που έκανε ευρέως γνωστό τον σκηνοθέτη.