cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μη με σκας
Κριτική
Η Μάριον Παλιούρα ξεκινά την κριτική της λέγοντας ότι ήταν αρνητικά προκατειλημμένη με τη σειρά γιατί έχει κουραστεί να βλέπει την ελληνική τηλεόραση να προσπαθεί να οικιοποιηθεί ομοφυλόφιλους ήρωες, παρουσιάζοντάς τους εντελώς λάθος. Για τους δύο βασικούς ηθοποιούς της σειράς, λέει ότι ήταν αξιοπρεπείς, αλλά σε αρκετά σημεία έζησαν τους χαρακτήρες τους ως καρικατούρες και όχι ως ένα γκέι ζευγάρι. "Το να είναι κανείς ομοφυλόφιλος, δε σημαίνει ότι κάνει αέρα με τη βεντάλια σχεδόν προσπαθώντας να δολοφονήσει τον απέναντί του, ούτε ότι εκφέρει απαραίτητα διαφορετικά τον λόγο. Παρά την ιδιαίτερα έντονη ανάγκη των πρωταγωνιστών να τους αποδείξει ο σύντροφός τους την αγάπη του, όταν ήρθε η ώρα του φιλιού ήταν φυσικά... στο μάγουλο. Πόσα ν' αντέξει και ο Έλληνας τηλεθεατής; Δεν ξέρω τι είναι αυτό που φταίει. Το ανύπαρκτο σενάριο; Οι προβλέψιμοι διάλογοι; Η στερεοτυπική αντιμετώπιση των ρόλων από τους ηθοποιούς; Ή μήπως ο ρόλος της χαζής ξανθιάς που γκομενίζει Τάκηδες επειδή της αρέσει το όνομα;"
Η Φοίβη Λέκκα, σχολιάζοντας αρχικά ότι η σειρά είναι ξεκάθαρη μεταφορά της αγγλικής σειράς "Vicious" και επισημαίνοντας ότι η ενέργεια να μην αναφερθεί καθόλου από την ελληνική παραγωγή είναι προκλητική, συνεχίζει σχολιάζοντας το περιεχόμενο της σειράς. "[...] δεν είναι μόνο το θέμα που πραγματεύεται κανείς, είναι κι ο τρόπος που το κάνει. Το "Μη με σκας" πέφτει στην παγίδα να αναπαράγει αρκετά κλισέ και στερεότυπα για τους γκέι, ενώ εν έτει 2015 θα έπρεπε να μπορεί να απαλλαγεί από αυτά. Οι ήρωες παρουσιάζονται με τρόπο παλιακό και φαίνονται γραφικοί, ̇χαρακτηρίζονται από συγκεκριμένη κινησιολογία, ομιλία και συμπεριφορά, δηλωτικά της σεξουαλικής τους ταυτότητας. Σίγουρα δεν εμφανίζονται ως καρικατούρες, έχουν όμως πολλά στοιχεία υπερβολής και επιτήδευσης, που οδηγούν στην εσφαλμένη γενίκευση ότι όλοι οι γκέι συμπεριφέρονται κατ' αυτόν τον τρόπο, πράγμα που αδικεί πρώτα πρώτα τους ίδιους. Δυστυχώς η ελληνική τηλεόραση - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - δεν έχει απαλλαγεί από τη λογική ότι για να υποδυθείς τον γκέι πρέπει και να φαίνεσαι γκέι. [...] Αν ο στόχος είναι η αποδοχή των ομοφυλόφιλων ζευγαριών και η εξοικείωση μαζί τους, χρειάζεται να παρουσιάζονται με μια κανονικότητα, αλλιώς ο στόχος υπονομεύεται."
Ο Άρης Δημοκίδης αναφέρει ότι από το τρέιλερ της σειράς είδε ότι "η απεικόνιση των χαρακτήρων ήταν παλιομοδίτικη και τραβηγμένη και ντράπηκε να δει τη σειρά". Στην "κριτική" του χρησιμοποιεί τον σχολιασμό του Μανώλη Βαμβούνη, ο οποίος παρακολούθησε το πρώτο επεισόδιο και σχολίαζε ζωντανά μέσω twitter. Ο Βαμβούνης σχολιάζοντας, μεταξύ άλλων, τον τρόπο που ο Μπέζος αποδίδει τον ομοφυλόφιλο χαρακτήρα της σειράς, είναι ο ίδιος με τον τρόπο που το έκανε στους "Απαράδεκτους" ... μόνο που από τότε έχουν περάσει είκοσι πέντε χρόνια. "Θα είμαι δίκαιος. Δεν είναι όσο καταστροφικό περίμενα. Είδα ισορροπημένη προβολή μιας 30χρονης gay σχέσης, πράγμα όντως πρωτόγνωρο για την ελληνική τηλεόραση. Είδα και δυο gay χαρακτήρες από τους πιο γνωστούς κωμικούς ηθοποιούς σε κάθε γενιά, που αγαπιούνται και αλληλοστηρίζονται. Δυστυχώς όμως είδα τους δυο αυτούς ηθοποιούς σε ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ παλιομοδίτικο και τραβηγμένο στυλ παιξίματος gay που με προσβάλει. Γιατί πρέπει να πας σε κάτι ΤΟΣΟ εξτρήμ για να δείξεις έναν gay χαρακτήρα; Και μιλάμε για ηθοποιούς με μηδενική γκάμα. Είκοσι χρόνια από τον Γιάννη των Απαράδεκτων, ο Μπέζος δεν είχε αλλάξει παίξιμο. Βραχυκύκλωσε."
Ο Γρηγόρης Μελάς επισημαίνει ότι αν και οι τηλεθεατές περίμεναν πώς και πώς τη σειρά, τελικά απογοητεύτηκαν από αυτήν. "Και μόνο η είδηση της συνεργασίας [των Γιάννη Μπέζο και Πέτρου Φιλιππίδη] σε καινούργια σειρά έκανε τους τηλεθεατές να την περιμένουν με ανυπομονησία να... σκάσει στο τηλεοπτικό τοπίο. [...] Τελικά η σειρά βγήκε και αποδείχτηκε πολύ κατώτερη των προσδοκιών. [...] Με το "Μη με σκας"... δεν σκάσαμε στα γέλια! Καθόλου! Όσο για τους δύο πρωταγωνιστές και τους υπόλοιπους ηθοποιούς κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γνωρίζουν την Τέχνη της υποκριτικής. Τις πταίει; Γιατί η σειρά… δεν βλέπεται; Γιατί πραγματικά δεν είναι να την δεις, αφού η ατμόσφαιρα, η αισθητική της, η ιστορία, οι διάλογοι... όλα αυτά και πολλά ακόμα μεταφέρουν τον τηλεθεατή πολλά χρόνια... πίσω!"
Ο Γιώργος Κωτσιόπουλος αναφέρει ότι η αποτυχία της σειράς έγκυται στην έλλειψη χημείας μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. "[...] Όταν άρχισα να παρακολουθώ αυτή τη σειρά περίμενα να γελάω όλη την ώρα, ότι επιτέλους θα έβρισκα μια πραγματική κωμωδία με έξυπνες ατάκες και ωραία πλοκή άλλα αντιθέτως οι σκηνές που έκαναν το χειλάκι μου να σκάσει ένα χαμόγελο ήταν από ελάχιστες έως καμία. Ύστερα κάθισα και σκέφτηκα τι μπορεί να φταίει, τι είναι το λάθος και τι έλειπε από αυτή τη σείρα. Έτσι, κατέληξα ότι αυτό που απώθησε τον τηλεθεατή από την πρώτη κιόλας μέρα ήταν η χημεία μεταξύ του Γιάννη Μπέζου και του Πέτρου Φιλιππίδη η οποία απλά δεν υπήρχε και αυτό έβγαινε προς τα έξω. [...] δύο ηθοποιοί που είναι από τους πιο ταλαντούχους στην Ελλάδα ως μονάδες, δεν είναι απαραίτητα καλοί και ως ομάδα."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Alpha Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Ανιανός Αλεξανδρείας
Ο Ανιανός ή Αννιανός, ήταν, σύμφωνα με μεταγενέστερες παραδόσεις, μαθητής του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Μάρκου και διάδοχός του ως επίσκοπος στην Αλεξάνδρεια.
Σύμφωνα με το απόκρυφο βιβλίο των Πράξεων του Μάρκου (Acta Marci), ο Ανιανός ως ειδωλολάτρης ήταν υποδηματοποιός στην Αλεξάνδρεια. Όταν έφτασε στην πόλη ο Άγιος Μάρκος, πήγε σε εκείνον για να του επισκευάσει τα παπούτσια. Ενώ ο Ανιανός τα επισκεύαζε, χτύπησε το χέρι του, το οποίο θεράπευσε θαυματουργικά ο Άγιος Μάρκος, επαλείφοντάς το με πηλό από το σάλιο του. Κατόπιν του ζήτησε να πιστέψει στο Χριστό, τον βάπτισε Χριστιανό και τον όρισε διάδοχό του στην επισκοπή της Αλεξανδρείας.
Εκτιμάται ότι πέθανε μεταξύ των ετών 82 και 86. Το σκήνωμά του βρίσκεται σήμερα στο ναό του Αγίου Θωμά στη Βενετία. Η μνήμη του ως Αγίου τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 20 Φεβρουαρίου και στις 25 Απριλίου (μαζί με τον Ευαγγελιστή Μάρκο).
Πηγές
Ανιανος Ανιανός Κατηγορία:Επίσκοποι του 1ου αιώνα
Ανάλυση κόστους-ωφέλειας
Η ανάλυση κόστους-ωφέλειας (ΑΚΩ) είναι ένα σύνολο μεθόδων και διαδικασιών για την αξιολόγηση ενός έργου ή μίας επένδυσης. Περιλαμβάνει την ποσοτικοποίηση του κόστους και την εκτίμηση του κέρδους του έργου/επένδυσης.
Διαδικασία
μικρογραφία|Ο Γάλλος μηχανικός και οικονομολόγος Ζιλ Ντιπουί Η παρακάτω μεθοδολογία αποτελεί ένα γενικό διάγραμμα της ανάλυσης κόστους-ωφέλειας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέθοδοι αξιολόγησης Κατηγορία:Διοίκηση και Διαχείριση Έργων
Εθνόσημο της Ρουμανίας
165px|right|thumb|Το εθνόσημο της Ρουμανίας Το εθνόσημο της Ρουμανίας καθιερώθηκε από το Κοινοβούλιο της χώρας στις 10 Σεπτεμβρίου του 1992 ως αντιπροσωπευτικό εθνόσημο για τη χώρα. Βασίζεται στο Μικρότερο Εθνόσημο του Βασιλείου της Ρουμανίας (που ήταν σε χρήση μεταξύ του 1922 και του 1947).
Κεντρικό του σύμβολο είναι ένας αετός που κρατά στο ράμφος του έναν σταυρό με σκήπτρο και ένα σπαθί στα πόδια του. Αποτελείται από τρία χρώματα: κόκκινο, κίτρινο και μπλε, τα οποία εκπροσωπούν τα χρώματα της εθνικής σημαίας.
Ο αετός αποτελεί σύμβολο θάρρους, αποφασιστικότητας, εξουσίας και μεγαλοπρέπειας. Απαντάται επίσης στο εθνόσημο της Τρανσυλβανίας. ο θυρεός στον οποίο βρίσκεται το πτηνό έχει γαλάζιο χρώμα, σύμβολο του ουρανού. Το πουλί έχει στο ράμφος του τα σύμβολα της κυριότητας, ένα σκήπτρο και ένα σπαθί (το τελευταίο φέρει στη μνήμη τον ηγεμόνα Στέφανο το Μεγάλο της Μολδαβίας, ενώ το σκήπτρο είναι σε ανάμνηση του Μιχαήλ του Γενναίου). Στο στήθος του αετού υπάρχει ένα έμβλημα που χωρίζεται σε 4 τμήματα. Αυτά φέρουν τα σύμβολα των ιστορικών επαρχιών της Ρουμανίας, που ήταν η Βλαχία, η Μολδαβία, η Τρανσυλβανία, η Μπανάτ και η Ολτενία καθώς επίσης και δύο δελφίνια συμβολίζουν τον Εύξεινο Πόντο.
Στο πρώτο τέταρτο, που είναι το εθνόσημο της Βλαχίας, υπάρχει ένας αετός που κρατά στο ράμφος του έναν χριστιανικό σταυρό (Ορθοδοξίας) και συνοδεύεται από έναν χρυσό ήλιο στα δεξιά και ένα χρυσό φεγγάρι στα αριστερά, όλα σε μπλε φόντο.
Στο δεύτερο τμήμα, παραδοσιακό έμβλημα της Μολδαβίας, υπάρχει ένας ταύρος με ένα ρόδο στα δεξιά του και ένα μισοφέγγαρο που σβήνει στα αριστερά του.
Το τρίτο τμήμα αφορά το παραδοσιακό εθνόσημο του Μπανάτ και Ολτενίας. Πάνω από κύματα, μια χρυσή γέφυρα με δύο ανοίγματα που συμβολίζει τη γέφυρα του Αυτοκράτορα Τραϊανού πάνω από το Δούναβη, από την οποία ξεπροβάλλει ένα χρυσό λιοντάρι που κρατά στο δεξί του πόδι ένα σπαθί.
Στο έμβλημα της Τρανσυλβανίας, που βλέπουμε στο τέταρτο τεταρτημόριο, υπάρχει μια ασπίδα που χωρίζεται από την εικόνα ενός αετού με χρυσό ράμφος και έναν χρυσαφί ήλιο στα δεξιά με μια ημισέληνο στα αριστερά. Επτά χρυσοί πύργοι (4+3) είναι διατεταγμένοι στη βάση.
Ιστορία
Η ιδέα για το σχέδιο του εθνοσήμου ανάγει χρονικά στο 1859, όταν η Μολδαβία και η Βλαχία ενώθηκαν υπό τον Αλέξανδρο Ιωάννη Κούζα Στη συνέχεια ο αετός και ο ταύρος (aurochs) έκαναν την εμφάνισή τους.
Μέχρι το 1866 υπήρχαν πολλές διαφορετικές εκδόσεις του εθνόσημου. Τη χρονιά εκείνη ο Κάρολος Α΄ εξελέγη Πρίγκιπας της Ρουμανίας και το έμβλημα χωρίστηκε σε τέσσερα μέρη. Έπειτα από τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, το εθνόσημο συμπεριέλαβε και δύο δελφίνια στο τελευταίο τμήμα (το 4ο), για τη Δοβρουτσά.
thumb|left|Το μεσαίο εθνόσημο του Βασιλείου της Ρουμανίας
Το εθνόσημο παρέμεινε αναλλοίωτο ως το 1922, όταν ενώθηκε η Τρανσυλβανία με τη Ρουμανία. Τότε το εθνόσημο της Τρανσυλβανίας τοποθετήθηκε στο τέταρτο τμήμα και στο τρίτο υπήρχαν τα δύο εθνόσημα του Μπανάτ και της Ολτενίας (η γέφυρα του Απολλόδωρου της Δαμασκού και το χρυσό λιοντάρι, αντίστοιχα). Το εθνόσημο είχε τρεις εκδόσεις: μικρότερο, μεσαίο και μεγαλύτερο.
Έπειτα από την Επανάσταση του 1989 σχηματίστηκε επιτροπή για νέο εθνόσημο. Η τελική πρόταση (το σημερινό εθνόσημο) υιοθετήθηκε και από τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου στις 10 Σεπτεμβρίου 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουμανία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ρουμανίας
.hm
.hm είναι ο top-level domain κωδικός για τους Χερντ και ΜακΝτόναλντ Νήσους στο διαδίκτυο.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Παραπομπές
Toppdomän
Διαμέρισμα Σαιν-Πιερ (Μαρτινίκα)
Το Διαμέρισμα Σαιν-Πιέρ (γαλλικά: Arrondissement de Saint-Pierre) είναι ένα διαμέρισμα της γαλλικής υπερπόντιας περιοχής Μαρτινίκα. Έχει έκταση 210 τ.χλμ. και πληθυσμό 232.464 κατοίκων (1999). Πρωτεύουσα είναι το Σαιν-Πιέρ.
Γεωγραφία
Έχει έκταση 210 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το τρίτο μεγαλύτερο διαμέρισμα της Μαρτινίκας μετά το Διαμέρισμα Λε Μαρέν και το Διαμέρισμα Λα Τρινιτέ.
Διοικητική διαίρεση
Το Διαμέρισμα Σαιν-Πιέρ διαιρείται σε 5 καντόνια και 8 κοινότητες.
Δημογραφία
Το Διαμέρισμα Σαιν-Πιέρ είχε σύμφωνα με την απογραφή του 1999 πληθυσμό 23.464 κατοίκων. Είναι σε πληθυσμό το μικρότερο διαμέρισμα της Μαρτινίκας. Έχει πυκνότητα 111,8 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι ανά πυκνότητα το μικρότερο διαμέρισμα της Μαρτινίκας. Πρωτεύουσα είναι το Σαιν-Πιέρ με πληθυσμό 4.590 κατοίκων.
Ζωρζ Κυβιέ
Ο Ζωρζ Κυβιέ (Georges Léopold Chrétien Frédéric Dagobert Cuvier, 23 Αυγούστου 1769 - 13 Μαΐου 1832) ήταν γάλλος φυσιοδίφης και ζωολόγος. Κατάγονταν από οικογένεια της εργατικής τάξης και ανήκε στην νέα τάξη των αυτοδημιούργητων λογίων που κατάφεραν μόνοι τους να φτάσουν στην ακαδημαϊκή κορυφή. Ο Κυβιέ ήταν κυρίαρχη μορφή στην έρευνα των φυσικών επιστημών στις αρχές του 19ου αιώνα, και έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην καθιέρωση των πεδίων της συγκριτικής ανατομίας και της παλαιοντολογίας δια της σύγκρισης ζώντων ζώων με απολιθώματα. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για την καθιέρωση της εξαφάνισης ως γεγονότος, όντας ο σημαντικότερος θιασώτης του καταστροφισμού στην γεωλογία των αρχών του 19ου αιώνα, αντιτιθέμενος στις θεωρίες σταδιακής εξέλιξης του Λαμάρκ και του Ετιέν Ζοφρουά ντε Σεν Ιλέρ. Το διασημότερο έργο του είναι το Le Règne Animal (1817, Το ζωικό βασίλειο). Πέθανε από χολέρα στο Παρίσι. Το 1819 του απονεμήθηκε τίτλος ευγενείας προς τιμήν των επιστημονικών κατορθωμάτων του, και στο εξής ήταν γνωστός ως Βαρώνος Κυβιέ.
Ζωή και επιστημονική καριέρα
Ο Κυβιέ γεννήθηκε στο Μονμπελιάρ (Montbéliard) της Γαλλίας (στο νομό Ντου), όπου οι προτεστάντες πρόγονοί του ζούσαν από τον καιρό της Μεταρρύθμισης,, με το όνομα Johann Leopold Nicolaus Friedrich Kuefer. Εκείνη την εποχή η πόλη, που τότε ονομάζονταν Mömpelgard, βρίσκονταν στην Κομητεία της Βιτεμβέργης, αλλά αργότερα έγινε μέρος της Γαλλίας (1805). Ήταν γιος ενός συνταξιούχου αξιωματικού του στρατού, ο οποίος είχε υπηρετήσει 40 χρόνια στον Γαλλικό στρατό. Η μητέρα του, η οποία ήταν πολύ νεότερη από τον πατέρα του, τον δίδαξε επιμελώς καθόλα τα νεανικά του χρόνια έτσι ώστε ξεπέρασε εύκολα τα υπόλοιπα παιδιά στο σχολείο. Κατά την διάρκεια των χρόνων του στο γυμνάσιο, δεν δυσκολεύτηκε να μάθει ελληνικά και λατινικά, και ήταν πάντα ο καλύτερος στην τάξη του στα μαθηματικά, την ιστορία και την γεωγραφία. Σύμφωνα με τον Lee (1833, p. 11), ''«Η ιστορία της ανθρωπότητας, από την νεαρότερη περίοδο της ζωής του, ήταν το αντικείμενο της πλέον φιλότιμης προσπάθειάς του, και έτσι μακρύς κατάλογοι μοναρχών, πριγκίπων, και τα ξηρότερα χρονολογικά δεδομένα, αφού διατάσσονταν στην μνήμη του δεν τα ξεχνούσε ποτέ. »''
18 Μελπομένη
Η Μελπομένη (Melpomene) είναι ένας μεγάλος και φωτεινός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,51. Ανακαλύφθηκε το 1852 από τον Τζον Ράσελ Χιντ, που παρατηρούσε από το Λονδίνο, και έλαβε το όνομα μιας από τις εννέα Μούσες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.
Η μέση διάμετρος της Μελπομένης υπολογίσθηκε σε 140,6 χλμ. (150 επί 125), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,9 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Μελπομένης εκτιμάται σε 3,9 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 250 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 74,3 m/sec.
Ο φασματικός τύπος της Μελπομένης είναι S (λιθώδης), αλλά περιέχει και μέταλλα. Το άλβεδό της είναι 0,223 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 96 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Μελπομένη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 34 λεπτά.
Σε επιπρόσθηση αστέρα από τη Μελπομένη, που σημειώθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1978, ανιχνεύθηκε με πιθανότητα δορυφόρος της με ελάχιστη διάμετρο 37 χλμ.. Ωστόσο, όταν η Μελπομένη παρατηρήθηκε με το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ το 1993, δεν ανιχνεύθηκε δορυφόρος, απλώς επιβεβαιώθηκε το επίμηκες σχήμα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μελπομενη
Lista de asteroidi
Φυκοχολίνη
400px|δεξιά|thumb|Φυκοκυανοχολίνη - μία φυκοχολίνη - [[ομοιοπολικός δεσμός|ομοιοπολικά συνδεδεμένη σε αμινοξικό κατάλοιπο κυστεΐνης (Cys)]] 300px|δεξιά|thumb|Φυκοερυθροχολίνη Οι φυκοχολίνες (αγγλ.: phycobilin, εξού και φυκοβιλίνη), φέρονται διάφορες μπλε ή κόκκινες χρωστικές ουσίες που απαντώνται σε φύκη και κυρίως στα κυανοβακτήρια, και στα ροδόφυτα. Πρόκειται για τετραπυρρολικές ενώσεις που αποτελούν βοηθητικές χρωστικές της φωτοσύνθεσης που όμως, αντίθετα από τις χλωροφύλλες και τα καροτενοειδή, αυτές είναι υδατοδιαλυτές. Δομικά μοιάζουν πολύ με το πορφυρινικό τμήμα του μορίου της χλωροφύλλης, με τη διαφορά ότι είναι μόρια ανοικτής αλυσίδας (χωρίς δακτύλιο) και δεν περιέχουν μαγνήσιο.
Δύο είδη φυκοχολινών:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τετραπυρρόλια Κατηγορία:Χρωστικές Κατηγορία:Φύκη Κατηγορία:Μεταβολισμός
Γνώμονας (αποσαφήνιση)
Ο τίτλος γνώμονας μπορεί να αναφέρεται:
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς (γερμ. Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau) ήταν ένα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας. Τα ερείπια του στρατοπέδου βρίσκονται περίπου 60 χλμ. δυτικά της Κρακοβίας, κοντά στην κωμόπολη Όσβιετσιμ (γερμ. Auschwitz). Από το 1979 ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Στρατόπεδα του Άουσβιτς
Λόγω της τοποθεσίας κοντά στη βιομηχανική περιοχή της Σιλεσίας, ο Χάινριχ Χίμλερ διέταξε τον Ιούνιο του 1940 να χτιστεί στο Άουσβιτς το μεγαλύτερο συγκρότημα στρατοπέδων της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Η συνολική του έκταση ανερχόταν στα 40 τ.χλμ. Αποτελούνταν από τρία κύρια και 39 δευτερεύοντα στρατόπεδα. Τα τρία κύρια στρατόπεδα ήταν:
Συνολικά εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς περισσότεροι από 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι, από τους οποίους τουλάχιστον 1,1 εκατομμύρια εξοντώθηκαν. Περίπου 900.000 πέθαναν μετά την επιλογή που έγινε άμεσα κατά την άφιξή τους. Άλλοι 200.000 άνθρωποι πέθαναν από ασθένειες, υποσιτισμό, βαρύτατη κακοποίηση, συνέπειες ιατρικών πειραμάτων ή δολοφονήθηκαν. Οι συνηθέστεροι τρόποι εκτέλεσης ήταν: Δηλητηρίαση με το αέριο Κυκλώνας Β σε ειδικούς θαλάμους (θάλαμοι αερίων), πυρά πυροβόλου όπλου, θανατηφόρα ένεση, απαγχονισμός, θάνατος από ασιτία.
Ως μεγαλύτερο στρατόπεδο εξόντωσης του Τρίτου Ράιχ, το Άουσβιτς έγινε σύμβολο για τις μαζικές δολοφονίες των εθνικοσοσιαλιστών και του Ολοκαυτώματος, θύματα του οποίου υπήρξαν περίπου 6 εκατομμύρια άνθρωποι. Αρνητές του ολοκαυτώματος προσπαθούν να εξαπατήσουν τους αναγνώστες τους επισημαίνοντας την εκδοχή των τεσσάρων εκατομμυρίων, που εμφανιζόταν παλαιότερα κυρίως σε ανατολικοευρωπαίους ιστορικούς, και, υπονοώντας ότι οι αριθμοί, αφού αλλάζουν συνεχώς, είναι προϊόν προπαγάνδας.
Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου
Το Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου είναι το στρατόπεδο εξόντωσης, το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι συνδέουν με το όνομα "Άουσβιτς". Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κρατήθηκαν φυλακισμένοι εδώ σε άθλιες συνθήκες και περισσότεροι από 1,1 (έως 1,5 περίπου) εκατομμύρια δολοφονήθηκαν.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1941 ο διοικητής του Άουσβιτς Ι Ρούντολφ Ες (Rudolf Höß), ο οποίος συχνά ταυτίζεται λαθεμένα με τον πολιτικό Ρούντολφ Ες (Rudolf Heß), δέχτηκε τη διαταγή να χτίσει στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας για 100.000 σοβιετικούς αιχμάλωτους στην περιοχή του Άουσβιτς. Το κατοπινό στρατόπεδο εξόντωσης Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου, δημιουργήθηκε κοντά στο πολωνικό χωριό Μπρζεζίνκα (γερμ. Birkenau), σε απόσταση 1.200 μέτρων από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς Ι. Κατά την οικοδόμηση του Άουσβιτς ΙΙ οι ναζιστές ανάγκασαν τους κατοίκους της Μπρζεζίνκα να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, ενώ οι αιχμάλωτοι του Άουσβιτς Ι τα γκρέμισαν για να χρησιμοποιήσουν τα οικοδομικά υλικά στο νέο στρατόπεδο.
Το Άουσβιτς ΙΙ είχε διαστάσεις 2 επί 2,5 χμ και ήταν διαιρεμένο σε διάφορα τμήματα, τα οποία επίσης χωρίζονταν σε τομείς. Οι τομείς αυτοί, όπως και ολόκληρο το στρατόπεδο, περιφράχτηκαν με ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα.
Ενώ αρχικά προοριζόταν να γίνει στρατόπεδο εργασίας για αιχμαλώτους πολέμου και φυλακισμένους των SS, το Άουσβιτς ΙΙ άλλαξε λειτουργία μετά από λίγους μόνο μήνες. Την άνοιξη του 1942 δολοφονήθηκαν σοβιετικοί πολιτικοί κομισάριοι (στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος αποσπασμένα στον Κόκκινο Στρατό), όπως και ανίκανοι για εργασία φυλακισμένοι με το αέριο Κυκλώνας Β. Οι μητέρες και τα παιδιά τους, που κατά την κρίση των γιατρών του στρατοπέδου δεν μπορούσαν να εργαστούν, δολοφονούνταν επίσης με αέριο αμέσως μετά την άφιξή τους στο στρατόπεδο. Από τον Απρίλιο ή τον Ιούλιο του 1942 και μετά (ο ακριβής χρόνος συζητείται) η πλειονότητα των Εβραίων που έφταναν στο στρατόπεδο θανατώνονταν αμέσως. Η ικανότητά τους για εργασία δεν είχε πλέον ιδιαίτερη σημασία, αφού το Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου είχε μετατραπεί από στρατόπεδο εργασίας σε στρατόπεδο εξόντωσης.
Τα περισσότερα θύματα έφθαναν με τραίνο, συχνά μετά από πολυήμερα ταξίδια σε βαγόνια μεταφοράς ζώων. Το μεγαλύτερο σε διάρκεια καταγεγραμμένο ταξίδι αφορούσε τη μεταφορά αιχμαλώτων από τη Ρόδο και είχε συνολική διάρκεια 17 ημερών. Αφού έφταναν στον σταθμό της πόλης Άουσβιτς, στρατιώτες των SS τους οδηγούσαν στο στρατόπεδο. Το 1944 τοποθετήθηκαν ράγες που οδηγούσαν κατευθείαν στο εσωτερικό του στρατοπέδου (βλ. φωτογραφία). Συχνά οι εκτοπισμένοι μεταφέρονταν κατευθείαν στους θαλάμους αερίων, ενώ άλλες φορές γινόταν προηγουμένως διαλογή από του γιατρούς του στρατοπέδου, βάσει της οποίας χωρίζονταν οι αδύναμοι, γέροι και ασθενείς από τους ικανούς για εργασία. Συνήθως ο περιβόητος Δρ. Γιόζεφ Μένγκελε (Dr. Josef Mengele) ήταν ο υπεύθυνος στις διαλογές αυτές. thumb|300px|Κρεβάτια κρατούμενων στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου, 2001
thumb|160px|left|Στην πύλη του στρατοπέδου Ι παραμένει αναρτημένη η επιγραφή "ARBEIT MACHT FREI", δηλαδή "Η εργασία απελευθερώνει".
Οι κρατούμενοι που επιβίωναν της διαλογής εργάζονταν έπειτα στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις που συνόρευαν με το στρατόπεδο ή σε παραρτήματα του Στρατοπέδου. Χρησιμοποιούνταν κυρίως για την παραγωγή συνθετικής βενζίνης ή συνθετικού ελαστικού (αποκαλούμενου Buna) για την εταιρεία IG Farben. Άλλες γερμανικές εταιρίες, όπως η Krupp, διατηρούσαν επίσης βιομηχανικές εγκαταστάσεις κοντά στο στρατόπεδο. Ο τρόπος αυτός της καταναγκαστικής εργασίας αποτελούσε για τα SS μια καλή ευκαιρία να αποκομίσει κέρδη σε βάρος των φυλακισμένων. Παράλληλα, στρατιώτες της SS, αλλά και υπάλληλοι των γερμανικών επιχειρήσεων, κακομεταχειρίζονταν αυθαίρετα τους εργαζόμενους, πολλοί από τους οποίους τελικά πέθαιναν εξαντλημένοι από την εργασία.
Ένα μέρος του στρατοπέδου ήταν ξεχωριστό στρατόπεδο γυναικών. Σε άλλο μέρος (με την ονομασία "Kanada") γινόταν η ταξινόμηση και συλλογή της περιουσίας των δολοφονημένων φυλακισμένων, για να παραδοθεί κατόπιν στην γερμανική κυβέρνηση. Πολλοί γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες της SS, ωστόσο, έκλεβαν και κατακρατούσαν αντικείμενα από την αποθήκη.
Στο Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου υπήρχαν σε έξι κτίρια - θάλαμοι αερίων, οι οποίοι δεν λειτουργούσαν όλοι συγχρόνως. Μέχρι το καλοκαίρι του 1943 χτίστηκαν και ενεργοποιήθηκαν τέσσερα κρεματόρια, τα οποία διέθεταν θαλάμους αερίων έκτασης 100 τ.μ. και άνω. Τέσσερις εταιρίες είχαν αναλάβει την οικοδόμηση των κρεματορίων. Οι αποτεφρωτήρες σχεδιάστηκαν  και κατασκευάστηκαν από την εταιρία J. A. Topf und Söhne, η οποία φρόντιζε και την συντήρησή τους.
Μετά την εισβολή της Βέρμαχτ στην Ουγγαρία τον Μάρτιο 1944 εκτοπίστηκαν μεταξύ Μάιου και Ιουλίου του ίδιου έτους 440.000 Ούγγροι Εβραίοι στο Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου. Οι ικανοί για εργασία μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, ενώ περίπου 250.000 δολοφονήθηκαν. Παρόλο που τα κρεματόρια δούλευαν αδιάκοπα, ήταν αδύνατο να αποτεφρωθούν τόσα πτώματα σε σύντομο χρόνο. Για τον λόγο αυτό, τα πτώματα των θυμάτων καίγονταν και σε ανοιχτό χώρο.
Στις 7 Οκτωβρίου 1944 οι κρατούμενοι του Ειδικού Αποσπάσματος (Sonderkommando, Εβραίοι κρατούμενοι που δούλευαν τα κρεματόρια και κρατούνταν χωρισμένοι από τους υπόλοιπους) επαναστάτησαν. Γυναίκες κρατούμενες κατάφεραν να μεταφέρουν κρυφά εκρηκτική ύλη από τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις στο στρατόπεδο, με την οποία ανατίναξαν ένα μέρος του Κρεματορίου 4. Στη συνέχεια οι φυλακισμένοι επιχείρησαν μαζική διαφυγή, αλλά οι 250 δραπέτες τελικά συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν.
Γνώσεις των Συμμάχων
thumb|Εναέρια φωτογραφία της RAF, όπου φαίνονται ακόμη και οι φωτιές των σωρών πτωμάτων, 1944. Οι Σύμμαχοι που πολεμούσαν κατά της Γερμανίας απέκτησαν στις 31 Μαΐου 1944 λεπτομερείς αεροφωτογραφίες όλων των στρατοπέδων του Άουσβιτς. Το 2003 η Royal Air Force δημοσίευσε για πρώτη φορά αεροφωτογραφίες, όπου φαίνονται ακόμη και οι φωτιές των σωρών πτωμάτων, που καίγονταν σε ανοικτό χώρο αφού τα κρεματόρια δεν διέθεταν την απαιτούμενη χωρητικότητα για τους χιλιάδες νεκρούς. Εκτός αυτού, δυο κρατούμενοι που είχαν καταφέρει να δραπετεύσουν (Ρούντολφ Βρμπα και Άλφρεντ Βέτσλερ) σχεδίασαν λεπτομερείς χάρτες με ακριβείς πληροφορίες για το Άουσβιτς, τα οποία παρέδωσαν στους Συμμάχους το καλοκαίρι του 1944, ενώ ο Βίτολντ Πιλέτσκι (Witold Pilecki), ο οποίος ως μοναδικός άνθρωπος φυλακίστηκε εθελοντικά στο Άουσβιτς, τους έστελνε τακτικά κρυφές αναφορές από το εσωτερικό του στρατοπέδου. Αμερικανικά βομβαρδιστικά προκάλεσαν στις 13 Σεπτεμβρίου 1944 φοβερές ζημιές στις κοντινές βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Η ερώτηση, εάν οι συμμαχικές αεροπορικές δυνάμεις θα έπρεπε να είχαν βομβαρδίσει το στρατόπεδο ή έστω τις ράγες που οδηγούσαν εκεί, συζητείται αμφιλεγόμενα μέχρι σήμερα.
Απόπειρες απόδρασης
Συνολικά περίπου 700 φυλακισμένοι προσπάθησαν να δραπετεύσουν από το Άουσβιτς και περίπου 300 τα κατάφεραν. Όσοι δραπέτες συλλαμβάνονταν από την SS αφήνονταν, συνήθως, να πεθάνουν από την πείνα. Άλλες φορές τιμωρούνταν συγγενείς ή και άλλοι, επιλεγμένοι στην τύχη, κρατούμενοι στη θέση τους.
Πορείες θανάτου και απελευθέρωση
Εν μέρει τα κρεματόρια και οι θάλαμοι αερίων γκρεμίστηκαν ήδη τον Νοέμβριο του 1944. Οι αποτεφρωτήρες αποσυναρμολογήθηκαν και, βάσει νεότερων μελετών, προορίζονταν να εγκατασταθούν στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν-Γκούζεν, το οποίο οι εθνικοσοσιαλιστές τότε ακόμη πίστευαν ότι δεν θα πέσει στα χέρια των Συμμάχων. Το τελευταίο κρεματόριο του Άουσβιτς το ανατίναξαν λίγο πριν από την απελευθέρωση του στρατοπέδου απ'τον Κόκκινο Στρατό, τον Ιανουάριο του 1945, για να κρύψουν τα ίχνη των πράξεων τους από τους Σοβιετικούς.
Ως πρώτο των κυρίων στρατοπέδων απελευθερώθηκε το Άουσβιτς Ι Μόνοβιτς το μεσημέρι της 27 Ιανουαρίου 1945, από την 60ή Στρατιά του Κόκκινου Στρατού, επικεφαλής της οποίας ήταν ο συνταγματάρχης Πάβελ Κουρότσκιν. Στις επόμενες μέρες πέθαναν περίπου 200 από τους επιζώντες του Άουσβιτς από τις συνέπειες της κακομεταχείρισής τους από τους εθνικοσοσιαλιστές, παρόλο που υπήρξε ιατρική βοήθεια από πλευράς των Απελευθερωτών.
Θύματα
thumb|250px|Αριστερά: Άδεια δοχεία του θανατηφόρου αερίου Zyklon B. Δεξιά: Το μαλλί των θυμάτων, το οποίο προοριζόταν για την περαιτέρω βιομηχανική επεξεργασία.
Αριθμός θυμάτων
Στην επίσημη ιστοσελίδα του Μουσείου του Στρατοπέδου  καταγράφονται το πλήθος και οι κατηγορίες των εξής καταγεγραμμένων θυμάτων αυτού του στρατοπέδου, με τα αντίστοιχα διακριτικά σήματα με τα οποία τους χαρακτήριζαν οι Ναζιστές:
Ο Franciszek Piper αναφέρεται στη μελέτη του Die Zahl der Opfer von Auschwitz (ελλ. Ο αριθμός των θυμάτων του Άουσβιτς) βάσει έρευνας και πηγών που συγκεντρώθηκαν στο διάστημα 1945-1990 σε 1.100.000 νεκρούς στο στρατόπεδο εξόντωσης Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου.
Ο Jean-Claude Pressac αναφέρεται στο βιβλίο του Les Crématoires d' Auschwitz (ελλ. Τα κρεματόρια του Άουσβιτς) στην δολοφονία μέχρι και 711.000 ανθρώπων. Συνυπολογίζει εδώ τους 470.000-550.000 Εβραίους, οι οποίοι εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς, όπου χάθηκαν τα ίχνη τους, 126.000 κρατούμενους οι οποίοι υπάρχουν καταγεγραμμένοι στα αρχεία, 15.000 σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου όπως και 20.000 νεκρούς διάφορων μειονοτήτων (όπως π.χ. "Τσιγγάνοι"). Ο Pressac τονίζει ότι οι αριθμοί αυτοί βασίζονται στην σύγχρονη έρευνα (1995) και ίσως θα πρέπει, βάσει κατοπινής έρευνας, να διορθωθούν. Πράγματι, ο αριθμός των Ούγγρων Εβραίων που εκτοπίστηκαν το 1944 ήταν μεγαλύτερος από ότι ανέφερε ο Pressac και στο μεταξύ έχει διορθωθεί.
Οι διοικητές
Τα στρατόπεδα του Άουσβιτς βρίσκονταν, όπως όλα τα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης των εθνικοσοσιαλιστών, υπό τη διεύθυνση των SS του Χάινριχ Χίμλερ. Η μαζική δολοφονία οργανώθηκε κυρίως από τον Άντολφ Άιχμαν. Το διοικητικό κέντρο του συγκροτήματος Άουσβιτς βρισκόταν στο αρχικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς Ι. Από το 1943 το στρατόπεδο εξόντωσης Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου απέκτησε μεγαλύτερη ανεξαρτησία και ξεχωριστούς διοικητές.
Ο Ρούντολφ Ες απαγχονίστηκε το 1947 μπροστά στην είσοδο του κρεματορίου του Άουσβιτς Ι. Ο Χαρτγιενστάιν καταδικάστηκε σε θάνατο. Πέθανε το 1954 φυλακισμένος στο Παρίσι. Ο Κράμερ εκτελέστηκε το 1945 στο Χάμελν. Ο Μπαιρ πέθανε σε φυλακή της Φρανκφούρτης το 1963, λίγο πριν από την έναρξη της δίκης του.
Μετά τον πόλεμο - Μνήμη των θυμάτων
Οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις για παραγωγή συνθετικού ελαστικού (Buna-Werke) έγιναν ιδιοκτησία του πολωνικού κράτους και σημείωσαν την αρχή χημικής βιομηχανίας της περιοχής. Τα κοντινά στρατόπεδα συγκεντρώσεως εγκαταλείφθηκαν, μέχρι που η πολωνική κυβέρνηση αποφάσισε να ανοικοδομήσει το Άουσβιτς Ι και να το μετατρέψει σε μουσείο. Επίσης και το Άουσβιτς ΙΙ, με τους ανατιναγμένους θαλάμους αερίων υπάρχει μέχρι και σήμερα. Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς ανήκει σήμερα στις Τοποθεσίες Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Το 1947 οι Πολωνοί προέβησαν στη Δίκη του Άουσβιτς στο Ανώτατο Εθνικό Δικαστήριο της Πολωνίας (Supreme National Tribunal) στην Κρακοβία.
Η νομική επεξεργασία από πλευράς της Γερμανίας πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της Δίκης του Άουσβιτς την δεκαετία του 1960. Κατηγορήθηκαν μονάχα 800 από τους 8.000 ανθρώπους που υπηρέτησαν στο Άουσβιτς, και από αυτούς μόνον 40 βρέθηκαν τελικά υπόλογοι ενώπιον γερμανικών δικαστηρίων. Η δίκη αυτή άρχισε το 1963 στη Φρανκφούρτη και ολοκληρώθηκε το 1965.
Από το 1988 πραγματοποιείται κάθε χρόνο στη μνήμη του Ολοκαυτώματος η "Πορεία των ζωντανών".
Το 1996 καθιερώθηκε στη Γερμανία επίσημα η 27 Ιανουαρίου, ημέρα απελευθέρωσης του Άουσβιτς, ως ημέρα μνήμης των Εβραίων θυμάτων του εθνικοσοσιαλισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αουσβιτς Στρατόπεδο συγκέντρωσης Αουσβιτς Στρατόπεδο συγκέντρωσης Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία Αουσβιτς Κατηγορία:Τοποθεσίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία
1952 Χέζμπουργκ
Ο Χέζμπουργκ (Hesburgh) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,32. Ανακαλύφθηκε το 1951 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού ιερέα Θήοντορ Χέζμπουργκ (Theodore Martin Hesburgh, γενν. 1917), προέδρου του Πανεπιστημίου Νοτρ Ντέιμ της Ιντιάνα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χέζμπουργκ εκτιμάται σε 35,55 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι CD, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,104. Ο Χέζμπουργκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 35 ως 60 ώρες περίπου, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χεζμπουργκ
Μονή Ξενοφώντος
Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Ξενοφώντος είναι μία εκ των είκοσι μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται δέκατη έκτη (16η) στην ιεραρχική τάξη των Αγιορείτικων μονών.
Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης Αλέξιος Ξενοφωντινός.
Ιστορία
Η σημερινή μορφή της μονής είναι αποτέλεσμα σειράς επισκευών και επεκτάσεων που ολοκληρώθηκαν στο τέλος περίπου του 18ου αιώνα. Η Μονή Ξενοφώντος έχει δύο Καθολικά τιμώμενα στον Άγιο Γεώργιο. Το παλαιότερο είναι από τα μικρότερα του Αγίου Όρους και ο νάρθηκας του εφάπτεται ουσιαστικά στην ανατολική πλευρά της Τράπεζας. Οι πολύ ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες του κυρίως ναού είναι του Κρητικού ζωγράφου Αντωνίου και χρονολογούνται περί το 1544. Το νεότερο Καθολικό θεμελιώθηκε από το Φιλόθεο το 1817, και περατώθηκε σε είκοσι χρόνια. Η μονή κατέχει ως μέγα θησαύρισμα τη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου της Οδηγήτριας. Κατά την εποχή του Ρώσου μοναχού Βασιλείου Μπάρσκι (1744) αναφέρεται, και περιέργως μεταξύ μόνο των Ρώσων, ως φημισμένο ίαμα - θαυματουργό, νερό που ανέβλυζε στην άμμο στην αριστερή πλευρά της παραλίας της Μονής.
Εξαρτήματα
Η μονή Ξενοφώντος έχει εξαρτήματά της, τη Σκήτη Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, δύο Κελλιά, του Αγίου Τρύφωνα και του Αγίου Νεκταρίου που βρίσκονται στη γεωγραφική της περιοχή, και το αντιπροσωπείο της του Αγίου Ανδρέα στις Καρυές. Σε αυτά εγκαταβιώνουν πέντε μοναχοί. Επίσης διαθέτει τέσσερα Καθίσματα. Στα εξαρτήματά της διαβιούν δεκαπέντε μοναχοί.
Μετόχια
Εκτός Αγίου Όρους η Μονή διαθέτει μετόχια όπως:
Μοναστική δύναμη
Η Μοναστική δύναμη της Μονής, σύνολο μοναχών και εξαρτηματικών, κυμαίνεται σήμερα στα 55 άτομα.
Άξια ενδιαφέροντος
Στη Μονή αυτή αξίζει να δουν οι επισκέπτες το παλαιό καθολικό με τις τοιχογραφίες της κρητικής σχολής (1544), το παρεκκλήσιο του Αγίου Δημητρίου καθώς και την τράπεζα όπου φέρονται τοιχογραφίες του 1475.
Τέχνες
Στα διακονήματα των μοναχών συμπεριλαμβάνεται η ανάπτυξη της τέχνης της ξυλογλυπτικής (εκκλησιαστικές κατασκευές και άλλες κατασκευές με ξύλο) αλλά και της τέχνης της αγιογραφίας, συνεχίζοντας πατροπαράδοτα την κατασκευή χειροποίητων εικόνων. Κορυφαίο δείγμα αποτελεί η εικόνα της Παναγίας της Ξηροκρήνης που αγιογραφήθηκε το έτος 2016 από τον μοναχό Λουκά Ξενοφωντινό και φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Αγίων Πάντων Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ξενοφωντος
Αλέκος Αλεξανδράκης
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης (27 Νοεμβρίου 1928 - 8 Νοεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός, που διακρίθηκε στη μεγάλη και τη μικρή
οθόνη ενώ από νωρίς καθιερώθηκε σε ρόλους ζεν πρεμιέ. Με τη νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961) βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Πρώιμα χρόνια
Γιος δικηγόρου από τη Μάνη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης φοίτησε στο σχολείο Μπερζάν και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Το αγαπημένο του άθλημα ήταν η ξιφασκία και στα 15 έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, θέλοντας να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού. Επιθυμούσε παράλληλα να σπουδάσει κινηματογραφική σκηνοθεσία στις ΗΠΑ. Μία παράσταση του Καρόλου Κουν με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη του άλλαξε τη ζωή. Παράλληλα, ο φίλος του και ηθοποιός Νίκος Καζής, σπουδαστής στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τον παρακινεί να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή. Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό θέατρο και πέρασε πρώτος.
Ο Δημήτρης Χορν ήταν τόσο σίγουρος για το ταλέντο του Αλεξανδράκη, που είχε στοιχηματίσει για την επιτυχία του. Εκείνη την εποχή, η Κατερίνα Ανδρεάδη έψαχνε για έναν ζεν πρεμιέ για το έργο Φθινοπωρινή Παλίρροια. Ο νεαρός ηθοποιός την επισκέφτηκε με λουλούδια στο σπίτι της, μαζί με την Άννα Συνοδινού, και πήρε τον ρόλο.
Καριέρα
Έκανε τα πρώτα του βήματα στο θέατρο στις 9 Ιουλίου του 1949 και άφησε καλές εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό, με τον Αιμίλιο Χουρμούζιο να γράφει στην Καθημερινή: "Παρουσιάστε Όπλα! Επιτέλους ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο". Εντύπωση έκανε και στον Φιλοποιμένα Φίνο, ο οποίος του πρότεινε να παίξει στον κινηματογράφο. Την ίδια κιόλας χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία Δύο κόσμοι, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Ακολούθησαν αμέτρητες άλλες και όλοι συμφωνούσαν πως επρόκειτο για έναν μεγάλο ηθοποιό και τον μεγαλύτερο γόη της εποχής.
Εκτός από την ιδιότητα του θιασάρχη, που ξεκίνησε το 1956 και είχε για τουλάχιστον 35 χρόνια, ο Αλέκος Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε θεατρικά έργα και ταινίες, όπως ο Θρίαμβος (1960) με τον Αριστείδη Καρύδη-Φουκς και η νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961), που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά η προβολή της αρχικά απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της εποχής, για να κυκλοφορήσει μετά από καιρό μια λογοκριμένη έκδοση της ταινίας. Συνεργάστηκε με λαμπερές πρωταγωνίστριες όπως τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού, τη Μαίρη Χρονοπούλου και τη Ζωή Λάσκαρη.
Συνολικά πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 75 κινηματογραφικές ταινίες, μερικές εκ των οποίων είναι οι εξής: Ο Βαφτιστικός, Στέλλα, Το νησί των γενναίων, Ραντεβού στην Κέρκυρα, Δεσποινίς διευθυντής, Δάκρυα για την Ηλέκτρα, Όμορφες μέρες, Η κόμησσα της Κέρκυρας, Η Μαρία της σιωπής, Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο και Τα παιδιά της χελιδόνας.
Στο θέατρο υποδύθηκε σημαντικούς ρόλους σε παραστάσεις, μεταξύ των οποίων είναι οι: Παράξενο ιντερμέτζο, Ταξίδι της μέρας μέσα στην νύχτα, Ήταν όλοι τους παιδιά μου, Μαντάμα Μπατερφλάι, Η γυναίκα με τα μαύρα, Τέσσερα δωμάτια με κήπο, Έγκλημα και τιμωρία, Τα μεγάλα χρόνια και Ο γλάρος. Το 1994 ανέβασε με τη Μιμή Ντενίση τον Θείο Βάνια και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο, απ' όπου είχε ξεκινήσει.
Προσωπική ζωή
Είχε δεσμό για περίπου έξι μήνες με την Έλλη Λαμπέτη. Ο δεσμός τους δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Αλεξανδράκης προτίμησε να ακολουθήσει την Κατερίνα Ανδρεάδη σε μία περιοδεία.
Στο Σουδάν γνώρισε την πρώτη του σύζυγο, Μαρτζ Βάλβη, με την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα στην Αθήνα. Ο γάμος τους κράτησε τρία χρόνια, όσο κι ο δεύτερος με την Γαλλίδα Κλοντ Σαμπαντού. Το 1956 παντρεύτηκε την ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη. Μαζί ανέβασαν το Πικ-νικ στο θέατρο Γκλόρια της Πλατείας Αμερικής, ενώ συμμετείχαν από κοινού σε πορείες ειρήνης και δημοκρατικά συλλαλητήρια. Ύστερα από τέσσερα χρόνια χώρισαν. Ο τέταρτος γάμος του ήταν το 1964 με την Ελβετή Βερένα Γκάουερ, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Βάσια και μία κόρη, τη Γιοχάνα. Το 1969 οδηγήθηκε και αυτός ο γάμος σε διαζύγιο, αφού ο Αλεξανδράκης είχε στο μεταξύ ερωτευτεί τη Νόνικα Γαληνέα, την οποία γνώρισε στο Θέατρο Μετροπόλιταν, όπου συμπρωταγωνιστούσαν. Με τη Γαληνέα χώρισαν το 1990, μετά από 21 χρόνια σχέσης.
Πολιτική δράση
Ο Αλεξανδράκης ήταν μαχητικός αριστερός  και πολλές φορές οι προοδευτικές απόψεις του είχαν προκαλέσει διαμάχες στους κύκλους της τέχνης και της κοινής γνώμης, όπως όταν είχε στηρίξει τον Μανώλη Γλέζο τη δεκαετία του 1960. Σε διάφορες συνεντεύξεις του έχει σχολιάσει την πολιτική, την αριστερά, τη δεξιά, αλλά και την ΕΠΟΝ.
Θάνατος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου. Το 2001 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη. Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2005 έπειτα από πολυετή αντιμετώπιση καρκίνου.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
.hn
.hn είναι ο top-level domain κωδικός για την Ονδούρα στο διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ονδούρα Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Ρωξάνδρα Στούρτζα
Η  Ρωξάνδρα Στούρτζα (1786–1844) ήταν συγγραφέας και φιλάνθρωπος και φιλελληνίδα.
Καταγωγή
Η  Ρωξάνδρα Στούρτζα γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1786 στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας της ήταν ο Σκαρλάτος Στούρτζας καταγόμενος από ευγενή και πλούσια οικογένεια, οι ρίζες της οποίας ανάγονταν από τον 13ο αιώνα στη Μολδαβία. Η μητέρα της Σουλτάνα Μουρούζη ήταν κόρη του Έλληνα ηγεμόνα της Μολδαβίας (1777–1782), πρίγκιπα Κωνσταντίνου Μουρούζη. Οι δύο τους παντρεύτηκαν στην Κωνσταντινούπολη και απέκτησαν συνολικά πέντε παιδιά: τον Κωνσταντίνο, τη Σμαράγδα, την Ελένη, τη Ρωξάνδρα (Αλεξάνδρα) και τον Αλέξανδρο.
Στη Ρωσία
Κατ' οίκον δάσκαλοι φρόντισαν να δώσουν επιμελημένη παιδεία με ιδιαίτερη έμφαση στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, ενώ ο πατέρας «μας ενέπνευσε [...] τον σεβασμό προς την ορθόδοξη χριστιανική πίστη. Η μελέτη όμως πολλών φιλοσοφικών συγγραμμάτων είχε κλονίσει την πίστη μας». Μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον με ποικίλα ερεθίσματα και σημαντικούς επισκέπτες, όπως ο Ευγένιος Βούλγαρης και ο Νικηφόρος Θεοτόκης, έφτασε και ο απόηχος της Γαλλικής Επανάστασης με την προβληματική που γεννούσε.
Το 1801 εγκαταστάθηκαν οικογενειακώς στην Αγία Πετρούπολη για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους τα παιδιά της οικογένειας. Έτσι ο μεγαλύτερος γιος Κωνσταντίνος γράφτηκε σε στρατιωτική σχολή, ενώ ο πατέρας διορίστηκε στη θέση του συμβούλου Επικρατείας στην αυλή του Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας. Η ύστερη εφηβεία της Ρωξάνδρας σημαδεύτηκε από δύο τραγικές απώλειες για την οικογένειά της και την ίδια, τον θάνατο της αδελφής της Σμαράγδας ύστερα από σύντομη ασθένεια και την αυτοκτονία του αδελφού της Κωνσταντίνου στο Βερολίνο, γιατί έτσι αποκαθιστούσε την τρωθείσα στρατιωτική του τιμή επειδή ως νέος αξιωματικός δεν μπόρεσε να λάβει ενεργό μέρος σε καμιά μάχη της πατρίδας του εναντίον των Γάλλων.
Η γνωριμία με τον Ιωάννη Καποδίστρια
Οι πρώτες επαφές τους, στα 1809, συνδέθηκαν με την παρουσία και των δύο, του Καποδίστρια με την ιδιότητα του διπλωμάτη του Υπουργείου των Εξωτερικών και της Ρωξάνδρας ως Κυρίας επί των τιμών, σε διάφορες αυτοκρατορικές δεξιώσεις αλλά και γεύματα που ο πατέρας της παρέθετε. Για ένα χρονικό διάστημα τριών ετών οι δύο τους σχετίζονταν σε ένα επίπεδο βαθιάς φιλίας και αμοιβαίας εκτίμησης που δεν εξελίχθηκε σε κάποιον ερωτικό δεσμό.
Οι λόγοι της μη εκδήλωσης των βαθύτερων συναισθημάτων του Καποδίστρια προς τη Ρωξάνδρα ανιχνεύονται στην αλληλογραφία που διατηρούσε με τον πατέρα του, αλλά και στα απομνημονεύματα της Ρωξάνδρας Στούρτζα: επεδίωκε την εξασφάλιση της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας και ανεξαρτησίας κι όχι μια ασύμμετρη σχέση -προϊόν συνοικεσίου- οικονομικά και κοινωνικά με μία σύζυγο πιο εύπορη από τον ίδιο. Ακόμα, η δημιουργία μιας οικογένειας ως αυτοσκοπού στη Ρωσία, μακριά από την πατρική του οικογένεια δεν τον ικανοποιούσε. Τέλος η προσήλωσή του στην Ελληνική υπόθεση ήταν ένας ακόμα λόγος που τον έκανε να απορρίπτει την προοπτική του γάμου.
Από το 1811 έως το 1814 χωρίστηκαν οι δρόμοι τους. Το 1813 ο πατέρας της αρρώστησε από ημιπληγία.
Εκ νέου συνάντηση με τον Καποδίστρια
Τέλη του 1813 αναχώρησε ως συνοδός της Αυτοκράτειρας για ένα μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη: Βερολίνο, Λειψία, Βαϊμάρη. Στο Βερολίνο της δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθεί τον τάφο του αδελφού της, στη Λειψία να γνωρίσει τον Γκαίτε και στη Βαϊμάρη τον κόμητα Έντλινγκ, πρόσωπο καθοριστικό στη μετέπειτα ζωή της. Στην πόλη Μπρούσαλ έλαβε την πρώτη επιστολή από τον Καποδίστρια μετά το μακροχρόνιο χωρισμό τους. Αναπτυχθηκε μεταξύ τους μια εκτενής αλληλογραφία. . Η Ρωξάνδρα συνέχισε το ταξίδι της στη Βιέννη. Εκεί συνάντησε ξανά τον Καποδίστρια και εκείνος της εξέφρασε την επιθυμία του να προσηλωθεί στην Ελληνική υπόθεση κι εκείνη του ζήτησε να μείνουν τουλάχιστον φίλοι. Μαζί θα μοιράζονταν μια κοινή προσπάθεια: της απελευθέρωσης των Ελλήνων και της μόρφωσης των Ελληνοπαίδων
Ο γάμος της
Στα τέλη του 1816 παντρεύτηκε τον κόμη Άλμπερτ Γκάεταν Έντλινγκ, υπουργό των εξωτερικών της Βαϊμάρης και εξάδελφο της τσαρίνας, ύστερα από πιέσεις που δέχθηκε από την ίδια την τσαρίνα. Ο γάμος της ήταν συμβατικός και χωρίς συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ του ζεύγους, ενώ η ίδια επιθυμούσε να επιστρέψει στην Πετρούπολη όπου βρισκόταν η οικογένειά της. Για να το πετύχει αυτό επεδίωξε να διοριστεί ο σύζυγός της στην Τσαρική αυλή κι όταν δεν το κατόρθωσε επέστρεψαν ιδιωτικά και εγκαταστάθηκαν στα πατρικά της κτήματα στη Λευκορωσία, πιθανώς μετά τα μέσα του 1821. Ο τσάρος της παραχώρησε μια μεγάλη έκταση γης στη Βεσσαραβία για να την αξιοποιήσει ο σύζυγός της.
Οι φιλελληνικές της πρωτοβουλίες
Η Ρωξάνδρα Στούρτζα υπήρξε από τα πιο δραστήρια μέλη της Φιλομούσου Εταιρείας της Βιέννης. Ενίσχυσε και χρηματοδότησε τις σπουδές των Ελληνοπαίδων οι οποίοι σπούδαζαν εκεί, καθώς και τη διαμονή τους. Το μέγαρό της στη Βαϊμάρη υπήρξε τόπος συνάθροισης των Ελλήνων σπουδαστών. Χρηματοδότησε την έκδοση της μετάφρασης στην ελληνική γλώσσα του έργου του Γκαίτε, Ιφιγένεια εν Ταύροις, το 1818 από τον σπουδαστή του Πανεπιστημίου της Ιένας Ιωάννη Παπαδόπουλο.
Πληροφορούμενη την άφιξη μεγάλου αριθμού από Έλληνες πρόσφυγες οι οποίοι είχαν φτάσει στην Οδησσό έσπευσε να εγκατασταθεί εκεί με σκοπό την οργάνωση βοήθειας προς αυτούς. Μετέφερε τρόφιμα από το κτήμα της στη Βεσσαραβία, διένειμε χρήματα και μερίμνησε για την άμεση στέγασή τους. Παράλληλα με πολλές επιστολές της προς διπλωμάτες, δούκες και ευγενείς της Ευρώπης και της Ρωσίας επιχείρησε να τους κινητοποιήσει για την Ελληνική υπόθεση. Οι πρωτοβουλίες της δεν έμεναν χωρίς αποτέλεσμα, όπως εκείνη προς τον Ρώσο πρίγκηπα Αλέξανδρο Γκαλιτζίν, υπουργό της Παιδείας, ο οποίος τέθηκε επικεφαλής επιτροπής η οποία πραγματοποίησε έρανο με σκοπό την περίθαλψη προσφύγων. Για τον καλύτερο συντονισμό της παρεχόμενης ανθρωπιστικής βοήθειας σύστησε Ευεργετικήν Εταιρείαν στην Οδησσό, ορφανοτροφείο για την περίθαλψη των ορφανών από την Επανάσταση Ελληνόπουλων. Μέσα σε αυτό ιδρύθηκε σχολείο για τη στοιχειώδη εκπαίδευσή τους. Επίσης φρόντισε και για τη δωρεάν εκπαίδευση των κοριτσιών με τη σύσταση Παρθεναγωγείου εντός μιας γυναικείας μονής.
Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου του 1844.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες απομνημονευματογράφοι Ρωξαννα Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
IDE
Το ακρωνύμιο IDE μπορεί να αναφέρεται στους εξής όρους:
Αζτέκοι
thumb|300px|right|Χάρτης της [[Λίμνη Τεξκόκο|λίμνης Τεξκόκο, με τις σημαντικότερες πόλεις. περ. 1519]] thumb|300px|Πυραμίδα στη Σάντα Σεσίλια Ακατιτλάν (Santa Cecilia Acatitlan), στην [[Πολιτεία του Μεξικού.]] Με τον όρο Αζτέκοι εννοούνται συγκεκριμένες φυλετικές ομάδες οι οποίες κατοικούσαν στο κεντρικό Μεξικό, και ιδίως όσοι μιλούσαν τη γλώσσα νάουατλ και κυριάρχησαν σε μεγάλα τμήματα της κεντρικής Αμερικής από τον 14ο μέχρι τον 16 αιώνα. Η λέξη aztecatl (πληθυντικός aztecah) σημαίνει, στα νάουατλ, «άνθρωποι από το Αζτλάν», έναν μυθολογικό τόπο-αφετηρία για τους ομιλούντες τη νάουατλ, και στη συνέχεια υιοθετήθηκε για να περιγράψει τη φυλή των Μεσίκα (Mexica), η οποία αποίκισε την κοιλάδα του Μεξικού και ίδρυσε τις ακμάζουσες πόλεις Τενοτστιτλάν (Tenochtitlan) και Τλατελόλκο (Tlatelolco). Συχνά ο όρος Αζτέκοι αναφέρεται αποκλειστικά στη φυλή των Μεσίκα της Τενοτστιτλάν, στη λίμνη Τεξκόκο (Texcoco), στην τοποθεσία της σημερινής Πόλης του Μεξικού (Ciudad de México) - λαός ο οποίος αυτό-αποκαλούνταν Mēxihcah Tenochcah ή Cōlhuah Mexihcah.
Μερικές φορές ο όρος Αζτέκος περιλαμβάνει τους Ακολούα (Acolhua) από την πόλη Τεξκόκο και τους Τεπανέκους (Tepanec) από την πόλη Τλακόπαν (Tlacopan), τις δύο πόλεις-κράτη οι οποίες μαζί με την Τενοτστιτλάν των Μεσίκα ίδρυσαν την αποκαλούμενη Τριπλή Συμμαχία (Aztec Triple Alliance, νάουατλ: Ēxcān Tlahtōlōyān)· η τελευταία, στο πέρασμα των χρόνων, έμεινε γνωστή ως Αυτοκρατορία των Αζτέκων, και κυριάρχησε στη λεκάνη του Μεξικού. Σε ευρύτερο ερμηνευτικό πλαίσιο, ο όρος Αζτέκος μπορεί επίσης να αναφέρεται σε όλους τους ιθαγενείς λαούς και τις πόλεις-κράτη οι οποίοι μοιράζονταν μεγάλο μέρος της φυλετικής και πολιτιστικής τους ταυτότητας με τους Μεσίκα, τους Ακολούα και τους Τεπανέκους, και χρησιμοποιούσαν τη νάουατλ σαν lingua franca. Υπό αυτό το πρίσμα είναι εφικτό να ορίσουμε των πολιτισμό των Αζτέκων ως το σύνολο των διαφορετικών πολιτιστικών γνωρισμάτων όλων των φυλών που κατοίκησαν στο κεντρικό Μεξικό κατά τη διάρκεια της μετακλασικής περιόδου.