cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gravity (ταινία)
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 4 Οκτωβρίου 2013 και είχε αποσπάσει πολύ θετικές κριτικές θεωρώντας το ως ένα διαστημικό αριστούργημα ενώ έγινε και τεράστια εισπρακτική επιτυχία με τις συνολικές εισπράξεις να φτάνουν τα 748 εκατομμύρια δολάρια. Έλαβε 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία και Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Μπούλοκ, κερδίζοντας το Όσκαρ Σκηνοθεσίας και άλλα έξι αγαλματίδια σε τεχνικές κατηγορίες Βραβεύτηκε επίσης με τη Χρυσή Σφαίρα Σκηνοθεσίας από τις συνολικά 4 υποψηφιότητες και με 6 BAFTA απο τις συνολικά 11 υποψηφιότητες.
Πλοκή
Η Δόκτωρ Ράιαν Στόουν είναι μια ιατρική μηχανικός στην πρώτη της διαστημική αποστολή και συνοδεύεται από το βετεράνο αστροναύτη Ματ Κοβάλσκι, επικεφαλής της αποστολής. Κατά τη διάρκεια ενός διαστημικού περιπάτου, ο διαστημικός σταθμός καταστρέφεται και οι Στόουν και Κοβάλσκι μένουν εγκαταλελειμμένοι στο διάστημα χωρίς καμία επικοινωνία με τη Γη.
Παραγωγή
Το σχέδιο βρισκόταν για χρόνια στο στάδιο ανάπτυξης στη Universal, αλλά τελικά το στούντιο δεν προχώρησε στην υλοποίησή του. Η Warner Bros. αγόρασε τα δικαιώματα και το Φεβρουάριο του 2010. Το έργο κυνήγησε η Αντζελίνα Τζολί, η οποία μόλις είχε απορρίψει την πρόταση που της έγινε να επιστρέψει στη συνέχεια της ταινίας Wanted (2008). Αργότερα τον ίδιο μήνα, η Τζολί αποχώρησε από το έργο κυρίως επειδή το στούντιο αρνήθηκε να της δώσει αμοιβή ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων, την οποία έχει λάβει για τις δύο τελευταίες της ταινίες, 19 εκατομμύρια δολάρια για τo The Tourist (2010) και πάνω από 20 εκατομμύρια δολάρια για το Salt αλλά και επειδή ήθελε να επικεντρωθεί στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο με την ταινία In the Land of Blood and Honey (2011). Το Μάρτιο, ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ μπήκε σε διαπραγματεύσεις για τον ανδρικό πρωταγωνιστικό ρόλο.
Box office
Με προϋπολογισμό 100.000.000 δολάρια, το Gravity έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 55,7 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 274 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 473,9 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 748 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Διαστημική περιπέτεια (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με αστροναύτες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με διαστημικά προγράμματα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τη NASA Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλφόνσο Κουαρόν Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιβίωσης Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες IMAX
891 Γκούνχιλντ
Η Γκούνχιλντ (Gunhild) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,829. Ανακαλύφθηκε το 1918 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γκούνχιλντ εκτιμάται σε 51,95 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,072. Η Γκούνχιλντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 56 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκουνχιλντ
Σταυρολάγκαδο
Το Σταυρολάγκαδο είναι χείμαρρος του Νομού Αχαΐας στη βόρεια Πελοπόννησο.
Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας
Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (European Stability Mechanism - ESM) είναι ένα μόνιμο πρόγραμμα χρηματοδότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα 19 μέλη της Ευρωζώνης, το οποίο διαδέχτηκε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθεροποίησης. Τέθηκε σε εφαρμογή τον Ιανουάριο του 2013, όταν επικυρώθηκε από τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης.
Συνεισφορές
thumb|Μελλοντικά μέλη
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Ευρωζώνη Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί με έδρα την Ευρώπη
Κουανγκτσόου Έβεργκραντ
Η Κουανγκτσόου Έβεργκραντ (απλοποιημένα κινεζικά: 广州恒大淘宝, παραδοσιακά κινεζικά: 廣州恆大淘寶, πινγίν: Guǎngzhōu Héngdà Táobǎo, γιουτπίνγκ: Gwong2 Zau1 Hang4 Daai6 Tou4 Bou2) είναι κινεζική επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου με έδρα το γήπεδο Τιάν-Χε, χωρητικότητας 58.500 θεατών, στο Κουανγκτσόου (Καντόνα) του Γκουανγκντόνγκ. Ιδρύθηκε το 1954. Σήμερα συμμετέχει στην Κινεζική Σούπερ Λιγκ.
Εξαιτίας ενός σκανδάλου στημένων αγώνων, το 2010 η Κουανγκτσόου υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία, αλλά αγοράστηκε από την εταιρεία Evergrande Real Estate Group, με αποτέλεσμα την αγωνιστική άνοδο της ομάδας, κατακτώντας το πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας και στη συνέχεια πέντε συνεχόμενα πρωταθλήματα Κίνας (2011, 2012, 2013, 2014, 2015).
Λογότυπο
Το λογότυπο του συλλόγου έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Το 2014 έγινε η τελευταία τροποποίησή του.
Τζόε Λούις
Ο Τζόε Λούις (Joseph Louis Barrow, Αλαμπάμα, ΗΠΑ, 13 Μαΐου 1914 – Νεβάδα, 12 Απριλίου 1981) ήταν Αμερικανός επαγγελματίας μποξέρ (1934 – 1951) και πρωταθλητής της κατηγορίας «βαρέων βαρών» (με ύψος 1,88 μ.) από το 1937 έως το 1949 με συνολικό ρεκόρ 66 νίκες – 3 ήττες, γνωστός σαν ο «καστανός βομβαρδιστής» («brown bomber») και θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους αθλητές στο σπορ, όλων των εποχών. Το 2005 ανακηρύχθηκε καλύτερος πυγμάχος βαρέων βαρών στα χρονικά. Πολυσχιδής ως αθλητική και κοινωνική προσωπικότητα, ο Λούις ήταν ο πρώτος Άφρο-Αμερικανός που θεωρήθηκε ήρωας στη χώρα του, ενώ τάχθηκε ενεργά κατά του ναζισμού στη διάρκεια του Β’ Π.Π.. Επίσης υπήρξε ο πρώτος μαύρος που συμμετείχε σε αγώνα γκολφ στις ΗΠΑ σπάζοντας τη σχετική προκατάληψη. Ακόμη, πήρε μέρος σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, σε μία εκ των οποίων πρωταγωνίστησε στο ρόλο ενός πυγμάχου με πολλές ομοιότητες με τον εαυτό του («Spirit of Youth», 1938). Απεβίωσε σε ηλικία 66 ετών από έμφραγμα λίγες ώρες μετά την τελευταία, δημόσια εμφάνισή του, παρακολουθώντας αγώνα πυγμαχίας. Το 1953 ο Robert Gordon σκηνοθέτησε την ταινία «The Joe Louis Story», γύρω από τη ζωή του Λούις, με πρωταγωνιστή τον ηθοποιό και μποξέρ Coley Wallace (1927 - 2005). Πολλά στάδια της χώρας του, διαφόρων σπορ, φέρουν ως τίτλο τους το όνομά του, σαν τιμή στη μνήμη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί πυγμάχοι
Οσφύς
Οσφύς ή μέση, στην ανατομία, ονομάζεται το τμήμα της κοιλιάς μεταξύ του κελύφους και των γοφών. Στους ανθρώπους με λεπτά σώματα, η μέση είναι το στενότερο μέρος του κορμού.
Δομή
Εξαιτίας αυτού και επειδή η μέση είναι συχνά συνώνυμη με το στομάχι, μπορεί κανείς να μπερδευτεί ως προς την ακριβή θέση της μέσης. Ένας άλλος παράγοντας που προκαλεί σύγχυση είναι ότι η μέση της μέσης διαφέρει από διαφορετικούς ανθρώπους. Στη μελέτη, η περιφέρεια μέσης που μετρήθηκε στο επίπεδο του ομφαλού ήταν μεγαλύτερη από αυτή που μετρήθηκε στη φυσική μέση. Για να εντοπίσετε τη φυσική γραμμή της μέσης, πρέπει απλά να στέκεστε όρθιοι και έπειτα να γέρνετε προς τα πλάγια κρατώντας τα πόδια και τους γοφούς ευθεία. Οι πτυχές του κορμού είναι η φυσική γραμμή της μέσης.
Κατηγορία:Ανατομία Κατηγορία:Δευτερεύοντα σεξουαλικά χαρακτηριστικά
Μ.Α.Σ. Αργοναύτης Καλαμαριάς
Ο Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος Αργοναύτης Καλαμαριάς είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Καλαμαριάς, στο Νομό Θεσσαλονίκης, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1971, αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό και έχει ως έμβλημα την άγκυρα. Διατηρεί ενεργά τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης.
Ιστορική αναδρομή
Το τμήμα ποδοσφαίρου του Αργοναύτη ανήκει στο δυναμικό της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2013-14 αγωνίστηκε στη Γ' Κατηγορία Ε.Π.Σ.Μ. και συγκεκριμένα στον 3ο Όμιλο, καταλαμβάνοντας μετά το πέρας των αγωνιστικών του υποχρεώσεων τη 2η θέση της βαθμολογικής κατάταξης.
Την επόμενη χρονιά, 2014-15, συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ε.Π.Σ.Μ. και συγκεκριμένα στον 4ο Όμιλο, ωστόσο υποβιβάστηκε μετά το τέλος των αγωνιστικών του υποχρεώσεων.
Ο Αργοναύτης αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά σωματεία-μέλη της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης, της πρώτης Ένωσης που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα (1976). Την περίοδο 1976-77 συμμετείχε και στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος, τη δεύτερη που έλαβε χώρα.
Την αγωνιστική περίοδο 1979-80 κατόρθωσε να ανέλθει για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Β' Εθνική Κατηγορία, παραμένοντας εκεί για τρία χρόνια. Μεταξύ των παικτών που είχανε φορέσει την εποχή αυτή τη φανέλα του ήταν οι Γιώργος Δοξάκης, Γιώργος Ζαφειρούδης, Παναγιώτης Ζωντός και Σωτήρης Γιαννόπουλος. Ηλιοπουλος Αλεξανδρος Ακολούθησαν περίπου τρεις δεκαετίες στις τοπικές κατηγορίες, προτού ο σύλλογος της Καλαμαριάς καταφέρει την περίοδο 2010-11 να συγκεντρώσει 20 νίκες σε 30 αγωνιστικές του Πρωταθλήματος της Α' Κατηγορίας Ε.ΚΑ.Σ.Θ., εξασφαλίζοντας την άνοδο στη Γ' Εθνική.
Επιστροφή στις εθνικές κατηγορίες (2011-σήμερα)
Στην αρχή της νέας του αυτής πορείας στα πρωταθλήματα πανελλαδικής εμβέλειας ο Αργοναύτης αποτέλεσε κομμάτι του 2ου Ομίλου Βορρά της Γ' Εθνικής Κατηγορίας για την περίοδο 2011-12. Στη διάρκεια της χρονιάς, και με προπονητή το Γιώργο Κοντονάσιο, συγκέντρωσε 10 νίκες και 12 ήττες με αποτέλεσμα να καταταγεί στην 8η θέση της τελικής κατάταξης, εξασφαλίζοντας παράλληλα και την παραμονή του στην ίδια κατηγορία.
Την επόμενη χρονιά, 2013-14, o Αργοναύτης από κοινού με 13 ακόμη ομάδες εντάχθηκε στον Όμιλο Βορρά της Β' Εθνικής. Την τεχνική ηγεσία του συλλόγου ανέλαβε για τη χρονιά αυτή ο Θόδωρος Αλμπάνης, τον οποίο αντικατέστησε τον Απρίλιο του 2014 ο Δημήτρης Χατζόπουλος. Έχοντας συγκεντρώσει 12 νίκες και 14 ήττες, ο σύλλογος της Καλαμαριάς κατέλαβε τη 10η θέση της τελικής βαθμολογίας αποφεύγοντας τον υποβιβασμό ως τυχερός ισοβαθμίας με την ομάδα του Αιγάλεω.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Καλαμαριάς, χωρητικότητας 700 θέσεων. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Λάκης Βελισσαρίδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1958 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1958 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1971
Όρκα (Κύπρος)
Η Όρκα είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Μαούνης Εύβοιας
Ο Μαούνης είναι πεδινός οικισμός της Αιδηψού στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοια ς. Βρίσκεται δίπλα και δυτικά της ΕΟ Χαλκίδας - Αιδηψού σε υψόμετρο 11 μέτρα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Λουτρών Αιδηψού του τότε δήμου Αιδηψού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Λουτρών Αιδηψού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιδηψού του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Εύβοια Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Ωκεανός
Ωκεανός αποκαλείται η πολύ μεγάλη θαλάσσια επιφάνεια μόνο 7%. Ο όρος καθιερώθηκε, ιστορικά, από τον αρχαίο Έλληνα Ηρόδοτο και προέρχεται από τον ομώνυμο μυθικό θεό της Ελληνικής Μυθολογίας, τον Ωκεανό.
Οι ωκεανοί αρχικά ήταν τρεις, ο Ειρηνικός, ο Ατλαντικός και ο Ινδικός, ενώ στη συνέχεια προστέθηκαν οι δύο των πόλων της Γης, ο Αρκτικός και ο Ανταρκτικός Ωκεανός, που συνολικά καλύπτουν σχεδόν τα τρία τέταρτα (71%) της επιφάνειας της γης, περιέχουν δε το 97% του νερού και το 90% των ηφαιστείων, ενώ σχεδόν τα μισά από τα παγκόσμια θαλάσσια ύδατα παρουσιάζουν βάθος μεγαλύτερο των 3.000 μέτρων.
Χαρακτηριστικά
Οι ωκεανοί καλύπτουν έκταση 361 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων της γήινης επιφάνειας. Έχουν συνολικό όγκο 1.335 εκατομμύρια κυβικά χιλιόμετρα και το μέσο βάθος τους είναι 3.688 μέτρα (σχεδόν τα μισά από τα παγκόσμια θαλάσσια ύδατα έχουν βάθος άνω των 3.000 μέτρων).
Εξερεύνηση
Ένα αρκετά μεγάλο μέρος των ωκεανών είναι ανεξερεύνητο. Είναι το μοναδικό μέρος του πλανήτη Γη που δεν έχει εξερευνηθεί αρκετά. Ταξίδια στον ωκεανό γινόντουσαν από τους προϊστορικούς χρόνους, αλλά μόνο στους σύγχρονους χρόνους έχει πραγματοποιηθεί εκτενές υποβρύχιο ταξίδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ωκεανογραφία Κατηγορία:Υδάτινα σώματα
Τεχνητή Λίμνη Άχνας
Η Τεχνητή λίμνη Άχνας είναι τεχνητή λίμνη στην Επαρχία Αμμοχώστου στην Κύπρο.
Ιστορικό και πληροφορίες
Η νερό στην Τεχνητή Λίμνη Άχνας δεν προέρχεται από κάποιον ποταμό. Μεταφέρεται μέσω του Νότιου Αγωγού, κυρίως κατά τους χειμερινούς μήνες. Η μεταφορά του νερού γίνεται από τεχνητές λίμνες στη νοτιοδυτική περιοχή της Κύπρου. Το νερό που αποθηκεύεται στην Τεχνητή Λίμνη Άχνας χρησιμοποιείται για τον εμπλουτισμό του υδροφορέα της περιοχής των Κοκκινοχωρίων και για την άρδευση μέσω των γεωτρήσεων.
Η Τεχνητή Λίμνη Άχνας εμπλουτίζεται με διάφορα είδη ψαριών. Στην Τεχνητή Λίμνη Άχνας υπάρχουν τα εξής είδη ψαριών: κυπρίνος, κοκκινοφτέρα, κουνουπιέρης, λαβράκι, ηλιόψαρο, τιλάπια, γατόψαρο, αστακός.
Η Τεχνητή Λίμνη Άχνας είναι ενταγμένη, από το 2008, στο δίκτυο Natura 2000 ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας, λόγω της πλούσιας πτηνοπανίδας, που φιλοξενεί.
Πηγές
Κατηγορία:Φράγματα της Κύπρου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Επαρχία Αμμοχώστου Κατηγορία:Άχνα Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Κύπρου
892 Ζεελιγκέρια
Η Ζεελιγκέρια (Seeligeria) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,414.
Ανακαλύφθηκε το 1918 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Γερμανού αστρονόμου Χούγκο Χανς φον Ζέελιγκερ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ζεελιγκέριας εκτιμάται σε 74,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,055. Η Ζεελιγκέρια πιθανότατα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 30 ως 50 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζεελιγκερια
Η μητέρα του σκύλου
Η μητέρα του σκύλου είναι βραβευμένο και πολυμεταφρασμένο μυθιστόρημα του Παύλου Μάτεσι. Πρώτη φορά εκδόθηκε το 1990 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη και από τότε έχει επανεκδοθεί δεκάδες φορές. Μεταφράστηκε αρχικά στα Γαλλικά το 1993 από τον Ζακ Μπουσάρ και κατόπιν σε άλλες γλώσσες. Βραβεύτηκε με το βραβείο της κοινότητας Ελληνοφώνων της Νότιας Ιταλίας το 1998, με το Μεγάλο Βραβείο των Κριτικών το 2000, και το Βραβείο Acerbi (Premio letterario Giuseppe Acerbi) στην Ιταλία το 2002.
Το βιβλίο είναι, κατά το μεγαλύτερο μέρος του, ένας μονόλογος από την Ραραού, μια συνταξιούχο ηθοποιό. Η Ραραού (το πραγματικό της όνομα, όπως λέει η ίδια, ήταν Ρουμπίνη Μέσκαρη) μιλά κυρίως για τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Κατοχή σε ένα επαρχιακό χωριό. Μετά την απελευθέρωση ήρθε με την μητέρα της, που είχε νωρίτερα διαπομπευτεί σαν ερωμένη Ιταλού αξιωματικού, στην Αθήνα όπου και έζησαν μαζί μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Διάσπαρτες είναι ακόμα οι αναφορές της αφηγήτριας στην επαγγελματική της ζωή.
Η μητέρα του σκύλου έχει παιχτεί στο θέατρο ως δραματοποιημένο μυθιστόρημα το 2011 στο Εθνικό Θέατρο και στο Σύγχρονο Θέατρο το 2014, ενώ το 2008 παίχτηκε με επιτυχία στην Τσεχία θεατρικός μονόλογος βασισμένος στη Μητέρα του σκύλου που έγραψε ο Πάβελ Κόχοουτ (Pavel Kohout).
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1990
Taste
thumb|250x250px|Οι Taste στις 12 Ιανουαρίου του 1970 στο Ανόβερο της Γερμανίας.|εναλλ.= Οι Taste ήταν Ιρλανδικό ροκ συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε το 1966 με βασικό συνθέτη τον μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ και διαλύθηκε το 1970.
Βιογραφία
Οι Taste δημιουργήθηκαν στο Κορκ της Ιρλανδίας τον Αύγουστο του 1966 από τον Ρόρι Γκάλαχερ στην κιθάρα και τα φωνητικά, τον Έρικ Κιτέριγχαμ στο μπάσο και το Νόρμαν Ντέιμερι στα τύμπανα.
Οι πρώτες τους περιοδείες έγιναν στη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Βόρεια Ιρλανδία. Το Μάιο του 1968, ο Γκάλαχερ μετακόμισε στο Λονδίνο και διαλύοντας την παλιότερη σύνθεση του συγκροτήματος, ξεκίνησε να ψάχνει για νέους μουσικούς. Τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς, οι Έρικ Κιτέριγχαμ και Νόρμαν Ντέιμερι αντικαταστάθηκαν από τον Ρίτσαρντ ΜακΚράκεν και τον Τζον Γουίλσον, αντίστοιχα.
Στις 1 Απριλίου του 1969 κυκλοφόρησε το πρώτο τους, ομώνυμο άλμπουμ, ακολουθούμενο από το On the Boards την πρωτοχρονιά του 1970, το οποίο ανέβηκε στο βρετανικό Top-20. Στα τέλη του 1969, οι Taste έπαιξαν μαζί με τους Cream στις αποχαιρετιστήριες συναυλίες τους, ενώ στα τέλη Αυγούστου του 1970 εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ Isle of Wight μαζί με τον Τζίμι Χέντριξ και τους The Who.
Το Δεκέμβριο του 1970, ο Γκάλαχερ αποφάσισε να διαλύσει το συγκρότημα για να ξεκινήσει τη σόλο καριέρα του. Οι Γουίλσον και ΜακΚράκεν δημιούργησαν τους Stud, μαζί με τον Τζον Γουάιντερ κυκλοφορώντας τρεις δίσκους στις αρχές της δεκαετίας του '70. Η τελευταία συναυλία των Taste δόθηκε στις 24 Οκτωβρίου του 1970 στο Queens University του Μπέλφαστ.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσικά τρίο Κατηγορία:Ιρλανδικά rock συγκροτήματα
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ
Το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ (αγγλικά: UEFA Super Cup) είναι ένας ετήσιος τελικός μεταξύ των νικητών του Τσάμπιονς Λιγκ και του Γιουρόπα Λιγκ. H διοργάνωση πραγματοποιείται στην αρχή κάθε ποδοσφαιρικής περιόδου από την ΟΥΕΦΑ (Ένωση Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών).
Οι σημερινοί κάτοχοι είναι η νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ, Μάντσεστερ Σίτι, η οποία νίκησε τη νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ Σεβίλλη με 5–4 στα πέναλτι μετά την ισοπαλία 1–1.
Ιστορία
Το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, όπως αποκαλείται, καθιερώθηκε το 1972. Ήταν ιδέα ενός Ολλανδού δημοσιογράφου, ώστε να ξεχωρίζει η πραγματικά πρώτη ευρωπαϊκή ομάδα έπειτα από μια αναμέτρηση των νικητριών τότε του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Σύντομα, η UEFA το έθεσε υπό την αιγίδα της, όταν διαπίστωσε ότι είχε μια δυναμική μεταξύ των φιλάθλων.
Μόνο τρεις φορές ο τελικός δεν πραγματοποιήθηκε για διάφορους λόγους, τα έτη: 1974, 1981 και 1985. Ως το 1997 ο τελικός περιλάμβανε διπλούς αγώνες στις έδρες των δύο φιναλίστ. Όμως, τρεις φορές (1984, 1986 και 1991) διεξήχθη μονός τελικός είτε λόγω έλλειψης ημερομηνιών είτε για πολιτικούς λόγους. Από το 1998 η ΟΥΕΦΑ αποφάσισε να διεξάγεται ένας τελικός στο Σταντ Λουί Β΄ του Μονακό την τελευταία Παρασκευή του μηνός Αυγούστου και να σηματοδοτεί την έναρξη της εκάστοτε νέας ποδοσφαιρικής περιόδου.
Από το 2000, που καταργήθηκε το Κυπέλλο Κυπελλούχων, στον τελικό του Σούπερ Καπ αγωνίζονται οι νικητές του Τσάμπιονς Λίγκ και του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ ως το 2009, Γιουρόπα Λιγκ από το 2010. Μετά από 15 συνεχόμενα Σούπερ Καπ που διεξήχθησαν στο Σταντ Λουί Β΄ του Μονακό το διάστημα 1998 έως 2012, το Σούπερ Καπ διεξάγεται σε διάφορα στάδια (παρόμοια με τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και του Γιουρόπα Λιγκ), αρχής γενομένης με το 2013, που διεξήχθη στο Στάντιον Έντεν της Πράγας στην Τσεχία. Το 2023 η διοργάνωση έγινε στην Ελλάδα, στο Στάδιο Καραϊσκάκη και για πρώτη φορά ανέλαβε να την διοργανώσει σύλλογος (Ολυμπιακός) κι όχι η ίδια ομοσπονδία της χώρας.
Ξεκινώντας το 2014, η ημερομηνία του ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ μεταφέρθηκε από την Παρασκευή στα τέλη Αυγούστου, στην Τρίτη στα μέσα Αυγούστου, μετά την αφαίρεση των ημερομηνιών διεθνών φιλικών αναμετρήσεων του Αυγούστου, στο νέο Ημερολόγιο Διεθνών Αγώνων της FIFA.
Το 2020, ο τελικός του Σούπερ Καπ ήταν αρχικά προγραμματισμένος να διεξαχθεί στο Στάδιο Ντραγκάο, στο Πόρτο της Πορτογαλίας, στις 12 Αυγούστου. Ωστόσο, η πανδημία COVID-19 στην Ευρώπη προκάλεσε τις αναβολές στους τελικούς συλλόγων της σεζόν, η Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA επέλεξε να αναθέσει τον επαναπρογραμματισμένο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στην Πορτογαλία και προγραμμάτισε τον αγώνα για τις 24 Σεπτεμβρίου στην Αρένα Πούσκας της Βουδαπέστης.
Μετά από συζητήσεις με τις 55 ενώσεις μέλη της στις 19 Αυγούστου 2020, η Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA αποφάσισε στις 25 Αυγούστου 2020 να χρησιμοποιήσει τον τελικό ως πιλοτικό αγώνα για τον οποίο θα υπάρχει μειωμένος αριθμός θεατών και έως και 30% της χωρητικότητας του σταδίου. Ο αγώνας έγινε ο πρώτος επίσημος της UEFA που είχε θεατές από τότε που οι διοργανώσεις επαναλήφθηκαν τον Αύγουστο του 2020.
Λογότυπα
Ακολουθούν τα λογότυπα που έχουν χρησιμοποιηθεί ως τώρα στη διοργάνωση:
Οι τελικοί
1 Το 1984 δεν διεξήχθη επαναληπτικός αγώνας, λόγω δυσκολίας εύρεσης ελεύθερης αγωνιστικής ημερομηνίας από την Λίβερπουλ. 2 Το 1986 συμφωνήθηκε από τις αντίπαλες ομάδες να διεξαχθεί μονός αγώνας σε ουδέτερο γήπεδο. 3 Το 1991 δεν διεξήχθη επαναληπτικός αγώνας, λόγω της τεταμένης πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε στην Γιουγκοσλαβία. 4 Το 1993 η φιναλίστ Μίλαν αντικατέστησε την Πρωταθλήτρια Ευρώπης Μαρσέιγ, επειδή η τελευταία ήταν τιμωρημένη από την ΟΥΕΦΑ.
Τίτλοι ανά σύλλογο
μικρογραφία|204x204εσ|Το τρόπαιο που απονέμεται στους νικητές από το 2006
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου Κατηγορία:ΟΥΕΦΑ
Ναμπλούς
thumb|280px|Η Ναμπλούς το 1998 Η Ναμπλούς (αραβικά:, εβραϊκά: שכם, Σεχέμ) είναι πόλη στη βόρεια Δυτική Όχθη, περίπου 50 χιλιόμετρα βόρεια της Ιερουσαλήμ. Η πόλη στην απογραφή του 2007 είχε 126.132 κατοίκους και ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Δυτική Όχθη μετά τη Χεβρώνα. Είναι πρωτεύουσα του κυβερνείου Ναμπλούς.
Η πόλη ιδρύθηκε το 72 μ.Χ. ως Φλάβια Νεάπολη από τον αυτοκράτορα Βεσπασιανό κοντά στη βιβλική πόλη Συχέμ η οποία καταστράφηκε από τους Ρωμαίους κατά τον Πρώτο Ιουδαϊκό Πόλεμο. Η πόλη υπήρξε σημαντικό κέντρο διάδοσης του χριστιανισμού. Τον 5ο και 6ο αιώνα μ.Χ. έριδες ανάμεσα στους Χριστιανούς και τους Σαμαρείτες κλιμακώθηκαν με εξεγέρσεις έναντι στη Βυζαντινή διοίκηση με αποτέλεσμα τη καταστολή τους και τη συρρίκνωση της κοινότητας των Σαμαρειτών. Το 636 η πόλη κατακτήθηκε από τους Άραβες τον Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ και το όνομά της εξαραβίστηκε σε Ναμπλούς. Το 1099 η πόλη κατακτήθηκε από τους Σταυροφόρους και οι Άραβες την ανακατέλαβαν το 1187 με τον Σαλαντίν. Η πόλη το 1517 πέρασε στην κατοχή των Οθωμανών, το 1917 των Βρετανών και παρέμεινε σε βρετανική κατοχή μέχρι το 1948, όταν και τη Δυτική Όχθη κατέλαβαν οι Ιορδανοί. Το Ισραήλ κατέλαβε τη περιοχή μετά τον πόλεμο των έξι ημερών. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης ιντίφαντα, η Ναμπλούς υπήρξε θέατρο αιματηρών επεισοδίων. Η πόλη σήμερα έχει κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό και βρίσκεται στο Κράτος της Παλαιστίνης. Αποτελεί σημαντικό εμπορικό και αγροτικό κέντρο.
Γεωγραφία
Η Ναμπλούς βρίσκεται σε στρατηγική θέση στη συμβολή μεταξύ δύο αρχαίων εμπορικών δρόμων· ο ένας συνδέει την παράκτια πεδιάδα του Σαρόν με την κοιλάδα του Ιορδάνη, ο άλλος συνδέει τη Ναμπλούς με τη Γαλιλαία στα βόρεια, και τη βιβλική Ιουδαία προς τα νότια μέσω των βουνών. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 550 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε μια στενή κοιλάδα η οποία εκτείνεται κατά προσέγγιση και στα ανατολικά και στα δυτικά μεταξύ δύο βουνών: το όρος Εβάλ, το βόρειο βουνό, με την ψηλότερη κορυφή του να φτάνει τα 940 μέτρα, ενώ το όρος Γεριζίμ, το νότιο βουνό, έχει ύψος 881 μέτρα.
Η Ναμπλούς βρίσκεται 42 χιλιόμετρα ανατολικά του Τελ Αβίβ, Ισραήλ, 110 χιλιόμετρα δυτικά του Αμμάν, της Ιορδανίας και 63 χιλιόμετρα βόρεια της Ιερουσαλήμ. Οι κοντινές πόλεις και κωμοπόλεις περιλαμβάνουν τη Χουουάρα και την Άκραμπα στα νότια, το Μπέιτ Φουρίκ στα νοτιοανατολικά, το Ταμμούν στα βορειοανατολικά, την Ασίρα ας-Σαμαλίγια στα βόρεια και το Καφρ Καντούμ και το Τελλ στα δυτικά.
Παλαιά πόλη
thumb|left|Σοκάκι στην Παλαιά Πόλη που οδηγεί στο παζάρι, 2008
Στο κέντρο της Ναμπλούς βρίσκεται η παλαιά πόλη, αποτελούμενη από έξι μεγάλες συνοικίες: Γιασμίνα, Γαρμπ, Καριούν, Άκαμπα, Καησαρίγια και Χαμπάλα. Η Χαμπάλα είναι η μεγαλύτερη συνοικία και η αύξηση του πληθυσμού της οδήγησε στην ανάπτυξη δύο μικρότερων γειτονιών: της Αλ Άρντα και της Ταλ αλ Κρέιμ. Η παλαιά πόλη είναι πυκνοκατοικημένη και οι εξέχουσες οικογένειες περιλαμβάνουν τους Νιμρ, τους Τούκαν και τους Αμπντ αλ-Χαντί. Το μεγάλο συγκρότημα που θυμίζει οχυρό του παλατιού Αμπντ αλ-Χαντί που χτίστηκε τον 19ο αιώνα βρίσκεται στο Καριούν. Η αίθουσα Νιμρ και το παλάτι Τούκαν βρίσκονται στο κέντρο της παλαιάς πόλης. Υπάρχουν πολλά τζαμιά στην Παλαιά Πόλη: το Μεγάλο Τζαμί της Νάμπλους, το Τζαμί Αν-Νασρ, το Τζαμί Αλ-Τίνα, το Τζαμί αλ-Χάντρα, το Τζαμί Χανμπαλί, το Τζαμί αλ-Άνμπια, το Τζαμί Ατζάτζ και άλλα.
Υπάρχουν έξι χαμάμ στην Παλαιά Πόλη, τα πιο σημαντικά από αυτά είναι τα αλ-Σίφα και αλ-Χάνα. Το αλ-Σίφα χτίστηκε από τους Τούκαν το 1624. Το αλ-Χάνα στη Γιασμίνα ήταν το τελευταίο χαμάμ που χτίστηκε στην πόλη τον 19ο αιώνα. Έκλεισε το 1928 αλλά αποκαταστάθηκε και άνοιξε ξανά το 1994. Αρκετά βυρσοδεψεία δερμάτων, παζάρια, κεραμικά και υφαντουργικά εργαστήρια βρίσκονται στους δρόμους της Παλαιάς Πόλεως. Επίσης, στην Παλαιά Πόλη βρίσκεται το καραβανσεράι του Χαν αλ-Τουτζάρ του 15ου αιώνα και ο Πύργος του Ρολογιού Μανάρα, που χτίστηκε το 1906.
Κλίμα
Το σχετικά εύκρατο μεσογειακό κλίμα φέρνει ζεστά, ξηρά καλοκαίρια και δροσερούς, βροχερούς χειμώνες στη Ναμπλούς. Η άνοιξη φτάνει γύρω στον Μάρτιο με Απρίλιο και οι πιο καυτοί μήνες στην πόλη είναι ο Ιούλιος και ο Αύγουστος με τον μέσο όρο να είναι 29,6 °C. Ο πιο κρύος μήνας είναι ο Ιανουάριος με θερμοκρασίες συνήθως στους 6,2 °C. Η βροχή πέφτει γενικά μεταξύ Οκτωβρίου και Μαρτίου, με τα ετήσια ποσοστά βροχόπτωσης να είναι περίπου 656 χιλιοστά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Πόλεις της Παλαιστίνης
Χάνες Σβόμποντα
Ο Χάνες Σβόμποντα (γερμ. Hannes Swoboda) είναι Αυστριακός σοσιαλδημοκράτης πολιτικός και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 1996. Ο Σβόμποντα εκπροσωπεί το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Αυστρίας και, από τις 17 Ιανουαρίου 2012, είναι επικεφαλής της πολιτικής ομάδας της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Αυστρίας
Συμμετοχή της Φινλανδίας στη Eurovision
Η Φινλανδία έχει συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 56 φορές από το ντεμπούτο της το, με πρώτη και μοναδική νίκη το με το "Hard Rock Hallelujah" των Lordi. Προηγουμένως, καλύτερη θέση της ήταν με το τραγούδι της Μάριον Ρουνγκ, το "Tom Tom Tom" το, το οποίο είχε τερματίσει στην έκτη θέση.
Η Φινλανδία έχει τερματίσει στην τελευταία θέση του τελικού έντεκα φορές, με "μηδέν βαθμούς" το, το και το. Από την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004, η Φινλανδία απέτυχε να φτάσει στον τελικό οκτώ φορές. Το, η χώρα είχε το καλύτερο αποτέλεσμα για οκτώ χρόνια, όταν οι Softengine με το "Something Better" τερμάτισαν ενδέκατοι, ένα αποτέλεσμα που θα ξεπερνούσαν επτά χρόνια αργότερα οι Blind Channel με το "Dark Side, το οποίο ήρθε έκτο στο , και αργότερα ο Käärijä με το "Cha Cha Cha", το οποίο κέρδισε την τηλεψηφοφορία λαμβάνοντας το δεύτερο μεγαλύτερο αποτέλεσμα τηλεψηφοφορίας στην ιστορία του διαγωνισμού, τερματίζοντας στη δεύτερη θέση το , με το τελευταίο να είναι το δεύτερο καλύτερο αποτέλεσμα της Φινλανδίας μέχρι σήμερα.
Το, η Φινλανδία τερμάτισε τελευταία στον πρώτο ημιτελικό με το μικρότερο σε διάρκεια τραγούδι σε όλο το διαγωνισμό, το "Aina mun pitää" που διήρκεσε 1 λεπτό και 25 δευτερόλεπτα από τους Pertti Kurikan Nimipäivät.
Ιστορία
Πριν από τη νίκη της το 2006, η Φινλανδία θεωρήθηκε από πολλούς ως τη χώρα που δεν θα μπορούσε να κερδίσει τη Eurovision. Πριν το θρίαμβο της, είχε τερματίσει τελευταία συνολικά οκτώ φορές, ακόμα και με τους περιβόητους "μηδέν πόντους" μία φορά μετά την εισαγωγή της τρέχουσας μεθόδου βαθμολόγησης. Η συμμετοχή της Φινλανδίας το, "Nuku pommiin" από τον Kojo, ήταν ένα από τα μόλις δεκαπέντε τραγούδια από τότε που το σύγχρονο σύστημα βαθμολόγησης καθιερώθηκε το που δεν κέρδισε κανέναν βαθμό. (Η είχε τερματίσει τελευταία δέκα φορές και σκόραρε μηδέν βαθμούς τέσσερις φορές, αλλά είχε επίσης κερδίσει δύο φορές πριν από το 2006). Λόγω χαμηλών αποτελεσμάτων, η Φινλανδία αποκλείστηκε από τον διαγωνισμό τις χρονιές, , , , και.
Το 2006, η Φινλανδία κέρδισε με το συγκρότημα Lordi και το τραγούδι "Hard Rock Hallelujah", μια συμμετοχή διαφορετική από το mainstream Europop που κυριάρχησε στον διαγωνισμό. Το τραγούδι έσπασε ρεκόρ σημειώνοντας τον μεγαλύτερο αριθμό πόντων στην ιστορία του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, με 292. Το ρεκόρ τελικά έσπασε η Νορβηγία το, με 387.
Πριν το 2006, υπήρχε ένα δημοφιλές ανέκδοτο στη Φινλανδία, όπου ένας άντρας απελευθερώνει ένα τζίνι από ένα μπουκάλι:
Το 2015, η Φινλανδία τερμάτισε τελευταία στον πρώτο ημιτελικό με το πιο σύντομο τραγούδι της Eurovision, διάρκειας 1 λεπτού και 27 δευτερολέπτων, το "Aina mun pitää" σε ερμηνεία των Pertti Kurikan Nimipäivät. Η Φινλανδία έφτασε στον τελικό για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια το 2018, με την Σάαρα Άαλτο να τερματίζει στην 25η θέση. Μετά από μια μη πρόκριση το 2019 με τον Darude μαζί με τον Σεμπάστιαν Ρέιμαν, οι Blind Channel τερμάτισαν στην 6η θέση το, ακολουθούμενη από μια 21η θέση για τους The Rasmus το και μια δεύτερη θέση για τον Käärijä το , με το τελευταίο να είναι το δεύτερο καλύτερο αποτέλεσμα της Φινλανδίας μέχρι στιγμής.
Όλες οι συμμετοχές της Φινλανδίας ήταν στα Αγγλικά μεταξύ και  και ξανά από  (εκτός από τις χρονιές, ,  και ). Και οι δύο αυτές περίοδοι επέτρεπαν συμμετοχές σε οποιαδήποτε γλώσσα. Δύο συμμετοχές, το και το, ήταν στα Σουηδικά, η οποία είναι μια επίσημη γλώσσα στη Φινλανδία παράλληλα με τα φινλανδικά. Όλα τα άλλα τραγούδια της Φινλανδίας είναι στα Φινλανδικά.
Βαθμολογίες
Βαθμολογικά, η Φινλανδία έχει παραδοσιακά υποστηριχτεί από τις Βαλτικές χώρες, όπως την και τη. Ωστόσο, έχει στενούς δεσμούς και με άλλες Βόρειες χώρες. Το 2004, το 12αρι της Φινλανδίας πήγε στη Σουηδία, το 2005 στη Νορβηγία και το 2006 στη Ρωσία. Η πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού που η Σουηδία έδωσε 12 βαθμούς στη Φινλανδία ήταν το 2006 για το τραγούδι "Hard Rock Hallelujah" των Lordi. Η Σουηδία ξανάδωσε το δωδεκάρι της στη Φινλανδία το 2007, όπου εκείνη τη χρονιά φιλοξενούσε το διαγωνισμό και εκπροσωπούταν από την Χάνα Πακάρινεν με το τραγούδι "Leave Me Alone". Επίσης, η Φινλανδία δίνει υψηλούς βαθμούς στην, αν και δεν συμμετείχε από το έως το , αλλά επέστρεψε το.
Νατάλια Κουκούλσκα
Η Νατάλια Κουκούλσκα (πολωνικά: Natalia Maria Kukulska, γενν. στις 3 Μαρτίου 1976, Βαρσοβία) είναι Πολωνή τραγουδίστρια της ποπ και της R&B μουσικής, η οποία στράφηκε προς την εναλλακτική ηλεκτρονική μουσική τη δεκαετία του 2010. Έκανε το ντεμπούτο της ως παιδί το 1986 και κυκλοφόρησε το πρώτο της «ενήλικο» σόλο άλμπουμ το 1996. Τα πιο διάσημα τραγούδια της είναι τα: «Dłoń», «Piosenka światłoczuła», «Im więcej ciebie tym mniej», «W biegu», «Tyle słońca w całym mieście» και «Wierność jest nudna». Μέχρι το 2014, είχε πουλήσει πάνω από 1,8 εκατομμύρια άλμπουμ.
Συμμετοχή της Φινλανδίας στη Eurovision
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Φινλανδία
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φινλανδια Eurovision
Νατάλια Κουκούλσκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουκουλσκα Κατηγορία:Πολωνοί στιχουργοί Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ
Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από την Πολωνία
Πέτρος Άμπανο
Ο Πέτρος Άμπανο ή Άβανος, ιταλικά Πιέτρο ντ’ Άμπανο, (Pietro d'Abano) (1257-1316), ήταν φιλόσοφος και ένας από τους πρωτοπόρους σκαπανείς της ιατρικής επιστήμης του Μεσαίωνα. Γεννήθηκε στο Άμπανο Τέρμε της Ιταλίας παρά τη Πάδοβα, εξ ου και το όνομά του. Στα λατινικά αναφέρεται ως Πέτρους ντε Άμπανο (Petrus de Abano) και γαλλικά ως Πιέρ ντε Άλμπανο, (Pierre de Albano).
Βιογραφία
Γιος συμβολαιογράφου, προσπάθησε ν' αναπτύξει τις γνώσεις του φθάνοντας στην Ελλάδα και μένοντας για αρκετό διάστημα στην Πελοπόννησο. Αργότερα, διατηρώντας φιλία με τον Μάρκο Πόλο μετέβη στη Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να μαθητεύσει κοντά στους βυζαντινούς δασκάλους γενόμενος οπαδός των Γαληνού, Αβερρόη και Αβικέννα. Το αποτέλεσμα αυτών των ταξιδιών του ήταν στη συνέχεια η μετάβασή του στο Παρίσι, όπου και άρχισε ένα πραγματικό κήρυγμα των ελληνικών γραμμάτων και της γλώσσας που ήταν σχεδόν τότε άγνωστα στους Ευρωπαίους. Το ίδιο κήρυγμα συνέχισε ο Άμπανο και στην Αγγλία και ιδίως στην Οξφόρδη, όπου είχαν συγκεντρωθεί οι λόγιοι της ηπειρωτικής Ευρώπης, προκειμένου ν' αποφύγουν τις διώξεις της Ιεράς Εξέτασης, οι οποίοι και δέχθηκαν ευχάριστα την ελληνόφωνη επίδρασή του.
Παράλληλα με τη διδασκαλία του, ο Άμπανο κυκλοφόρησε το πρώτο σύγγραμμά του με τον τίτλο «Συμβιβαστής των υφιστάμενων διαφωνιών μεταξύ φιλοσόφων και ιατρών», με το οποίο και υποστήριζε την ανάγκη του προσανατολισμού της φιλοσοφίας προς τις θετικές επιστήμες γενικά, και ιδιαίτερα με την φυσιογνωσία, την ανατομική, τη φυσιολογία και την παθολογία. Παρά ταύτα όμως, φαίνεται πως και ο ίδιος ήταν επηρεασμένος από τις προλήψεις της εποχής του, με συνέπεια να παρουσιάσει ένα περίεργο κράμα νεωτερισμών και προλήψεων της λεγόμενης τότε «αστρικής φυσιολογίας». Για παράδειγμα, επέμενε τα διάφορα χειρουργικά εργαλεία να κατασκευάζονται αποκλειστικά από καθαρό σίδηρο, καθόσον αυτό ήταν το κατεξοχήν μέταλλο του πλανήτη Άρη.
Στο περίφημο σύγγραμμά του «Περί των φαρμάκων εναντίον των δηλητηρίων» τέθηκαν οι βάσεις της μετέπειτα τοξικολογίας, ενώ ταυτόχρονα εκφράζονταν πρωτοφανείς περίεργοι μέθοδοι διάγνωσης.
Ο Άμπανο απέκτησε μεγάλη φήμη και τεράστια περιουσία. Η Πάδοβα του πρόσφερε 4.000 λίβρες ετησίως ως μισθό καθηγητού της Ιατρικής όπου και εισήγαγε εκεί τον λεγόμενο «Παδοβιανό Αριστοτελισμό» που αποτέλεσε ένα «αβάν-γκαρντ» φιλοσοφικό ρεύμα για την εποχή εκείνη, όπως θα το χαρακτήριζαν οι σύγχρονοι. Επίσης θεωρούμενος ως ο μέγιστος ιατρός της εποχής του, ζήτησε και λάμβανε από τον Πάπα Ονώριο Δ’ ημερήσια αμοιβή 300 χρυσών φλουριών.
Παρά ταύτα το τέλος του υπήρξε οικτρό. Αρχικά κίνησε τη προσοχή της Ιεράς Εξέτασης, επειδή γελούσε όταν συνάδελφοί του των ρωτούσαν να μάθουν κατά πόσο μια νόσος οφείλονταν σε ενέργειες του Σατανά. Τα πράγματα όμως χειροτέρευσαν, όταν άρχισε να υποστηρίζει επιστημονικά το φαινόμενο της νεκροφάνειας. Τότε οι ιεροεξεταστές, βλέποντας ότι με τη νέα αυτή θεωρία υποσκάπτονταν το κύρος της από τον Ιησού Χριστό Ανάστασης του Λαζάρου, και επειδή ο Άμπανο δεν υποχωρούσε στις απόψεις του αυτές, τον καταδίκασαν, ως αθεϊστή και αιρετικό σε «θάνατο δια πυράς», τον οποίον και διέφυγε μετά την άμεση επέμβαση του Πάπα και μερικών άλλων επιφανών ασθενών του. Συνελήφθη όμως εκ νέου το 1315 και φυλακίσθηκε. Πριν όμως δικαστεί πέθανε στη φυλακή όπου κρατούνταν (ίσως δολοφονηθείς). Παρά το γεγονός αυτό, η Ιερά Εξέταση στη συνέχεια επέμενε να κάψει το πτώμα του, το οποίο και τελικά διέσωσε η πιστή υπηρέτριά του Μαριέττα, το οποίο και φυγάδευσε. Το λείψανό του μετά από πολλές ταλαιπωρίες τελικά ενταφιάστηκε αργότερα, χωρίς θρησκευτική τελετή, στον περίβολο του ναού του Αγίου Πέτρου στη Πάδοβα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Ιταλοί γιατροί Κατηγορία:Ιταλοί αστρολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 14ου αιώνα
Ζίτσα
Η Ζίτσα είναι χωριό του Νομού Ιωαννίνων και γνωστή ιδιαίτερα για το κρασί της. Κτισμένη σε ημιορεινή θέση στην αριστερή όχθη του ποταμού Καλαμά, βρίσκεται περίπου 27 χιλιόμετρα δυτικά των Ιωαννίνων. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Ζίτσας, αλλά μολονότι έχει δώσει στο δήμο το όνομά της, δεν αποτελεί έδρα του.
Σύμφωνα με την πλέον πρόσφατη απογραφή της ΕΣΥΕ (2001), ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 879 κατοίκους.
Ιστορία
Η Ζίτσα ιδρύθηκε τα τέλη του Μεσαίωνα, πιθανότατα λίγο πριν ή μετά το ξεκίνημα του 15ου αιώνα. Η πρώτη αναφορά σε αυτήν γίνεται στο Χρονικό των Ιωαννίνων, σε γεγονότα του έτους 1382, δεν γίνεται όμως σαφές από τα συμφραζόμενα εάν πρόκειται για αμυντική θέση ή ήδη ιδρυμένο χωριό.
Για την προέλευση της ονομασίας έχουν διατυπωθεί οι εξής θεωρίες:
Οθωμανική περίοδος
Επί Τουρκοκρατίας (1430-1913) η Ζίτσα αναδείχθηκε στο κεφαλοχώρι των Κουρεντοχωρίων, όπως ονόμαζαν οι Οθωμανοί την ευρύτερη περιοχή. Σε αντίθεση με τις συνήθειες της οθωμανικής φεουδαρχίας, ουδέποτε υπήρξε ιδιωτική κτήση: Από το 1430 έως το 1788 ήταν υπό την προστασία της βαλιδέ σουλτάνας (η μητέρα του εκάστοτε σουλτάνου), ενώ στη συνέχεια αφιερώθηκε στα καθιδρύματα της Μέκκας μέχρι την απελευθέρωση. Αυτό οφείλεται στη στρατηγική της θέση, η οποία εξασφάλιζε τόσο την ασφαλή επικοινωνία των Ιωαννίνων με το Πωγώνι και τη Βόρεια Ήπειρο, όσο και ανεμπόδιστη παρατήρηση μεγάλου κομματιού της Θεσπρωτίας.
Η κομβική θέση κι η ανάπτυξη της αμπελουργίας συντέλεσαν στη δημιουργία ενός αστικού - εμπορικού στρώματος που δραστηριοποιήθηκε στα Βαλκάνια και ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου. Παράλληλα τα μοναστήρια Προφήτη Ηλία και Πατέρων, διαθέτοντας μετόχια σε Ρουμανία και Ρωσία, χρηματοδοτούσαν τις σπουδές πολλών ντόπιων σε πανεπιστήμια, καθώς και την ίδρυση σχολείων εντός του χωριού. Από αυτά προήλθαν προσωπικότητες όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Α΄ (α΄ μισό 16ου αι.), ο μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας Δοσίθεος Φιλίτης (1734-1826) ή ο εθνεγέρτης ιατρός Δημήτριος Νικολίδης (σχεδόν σύγχρονος του προηγουμένου, μαρτύρησε με το Ρήγα Φεραίο το 1798 στις φυλακές του Βελιγραδίου).
Η ακμή των των μοναστηριών και συνάμα η εκπαιδευτική δραστηριότητά τους διακόπηκε στα μέσα του 18ου αιώνα, αλλά το κενό αναπληρώθηκε σύντομα υπό την επίδραση του Νεοελληνικού Διαφωτισμού και χάρη σε σειρά δωρεών από Ζιτσαίους της διασποράς. Σύμφωνα με την παράδοση, το 1764 οι κάτοικοι ίδρυσαν νέο ελληνικό σχολείο, το λεγόμενο Δασκαλειό, κατόπιν παραίνεσης του Κοσμά του Αιτωλού. Στο πρώτο μισό του 19ου αι. ο Κωνστάντιος Φιλίτης, τότε επίσκοπος Βουζαίου Ρουμανίας και ανηψιός του Δοσιθέου, δώρισε αρκετές χιλιάδες γρόσια από την προσωπική του περιουσία για να ιδρυθεί βιβλιοθήκη και σχολείο, ορίζοντας μάλιστα να μη διδάσκεται μόνο η «παλιά» αλλά και η νέα ελληνική γλώσσα - τα χρήματα έγιναν ακόμα περισσότερα όταν ο Δοσίθεος απεβίωσε και όρισε τον Κωνστάντιο εκτελεστή της διαθήκης του. Το έργο τους συνέχισε ο Αναστάσιος Φιλίτης (απεβ. 1883), ο οποίος επιπλέον κληροδότησε στη Ζίτσα και τα Ιωάννινα 300.000 φράγκα για τη σύσταση υποτροφιών. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει επίσης στον Αναστάσιο Γουδίνο, έμπορο που δραστηριοποιείτο στη Βλαχία και άφησε με τη διαθήκη του (συντάχθηκε το 1868) έξι χιλιάδες καισαροβασιλικά φλουριά στα σχολεία της Ζίτσας.
Σύγχρονη περίοδος
Το χωριό απελευθερώθηκε μαζί με τα Ιωάννινα το 1913 στα πλαίσια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση (1941-1945) κυρίως μέσα απ' τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ενώ κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο που ακολούθησε υπήρξε θέατρο σφοδρών μαχών λόγω της στρατηγικής του θέσης. Στα μεταπολεμικά χρόνια πολλοί κάτοικοι οδηγήθηκαν στη μετανάστευση, κάτι που εντεινόταν από επιδημίες φυλλοξήρας που έπλητταν τα αμπέλια έως τις αρχές της δεκαετίας του '70. Παράλληλα, η χάραξη νέων οδικών αξόνων και η αναδιάταξη των κοινωνικών - οικονομικών δομών ακύρωσαν σε μεγάλο βαθμό τον αυτόνομο ρόλο που διαδραμάτιζε η Ζίτσα στην ευρύτερη περιοχή, μετατρέποντάς την σε δορυφόρο των Ιωαννίνων.
Παρ' όλα αυτά παραμένει μέχρι σήμερα το κεφαλοχώρι της περιοχής δυτικά των Ιωαννίνων στεγάζοντας πλήθος δημοσίων υπηρεσιών, ενώ το 2010 η ΕΜΥ εγκατέστησε μετεωρολογικό σταθμό. Στεγάζει επίσης τη Βαδόκειο Βιβλιοθήκη με συλλογή περίπου 3.000 τόμων, καθώς και δημοτική πινακοθήκη. Η τελευταία αποτελεί δημιούργημα του ζωγράφου Κώστα Μαλάμου (1913-2007), γεννημένου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου αλλά μεγαλωμένου στη Ζίτσα, ο οποίος δώρισε την προσωπική συλλογή του με έργα σύγχρονης ελληνικής χαρακτικής.
Κοινότητα (1913-1998)
Στη Ζίτσα συστάθηκε ΟΤΑ με την επωνυμία «Κοινότης Ζίτσης» αμέσως μετά την απελευθέρωση. Το 1961 προσαρτήθηκε στην κοινότητα το Μελίσσι και το 1986 το Σακελλαρικό (έως τότε τμήμα της Κοινότητας Δαφνοφύτου). Από δημογραφική άποψη, ο πληθυσμός της εξελίχθηκε ως εξής:
Καποδιστριακός δήμος (1999-2010)
Με τη διοικητική μεταρρύθμιση του Καποδίστρια (ψηφίστηκε το 1997, τέθηκε σε ισχύ το 1999), η κοινότητα συνενώθηκε με άλλες 4 σε δήμο που περιελάμβανε συνολικά επτά χωριά, η δε Ζίτσα έγινε έδρα του.
Κατά την απογραφή του 2001 το χωριό είχε πραγματικό πληθυσμό (βρίσκονταν εκεί την ημέρα της απογραφής) 879 κατοίκων.
Καλλικρατικός δήμος (2011)
Με τη νέα διοικητική μεταρρύθμιση του προγράμματος Καλλικράτης (2010), ο τέως δήμος συνενώθηκε με άλλους 4 σχηματίζοντας το σημερινό. Ο νέος δήμος κράτησε την ονομασία της Ζίτσας, αλλά ως έδρα του ορίστηκε η Ελεούσα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οικισμοί του Δήμου Ζίτσας
Αμπελώδη
Τα Αμπελώδη (λατ. Vitales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών, βασική στον κλάδο των ροδιδών (rosids), προτεινόμενη από τον Τζέιμς Λάουριτς Ρεβίλ το 1996. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο σύστημα APG III (2009). Περιέχει 1 οικογένεια, 14 γένη και 850 είδη.
Περιγραφή
Κατά κανόνα θεωρείτε μονοτυπική τάξη με μοναδική οικογένεια των Αμπελοειδών (Vitaceae). Το αμπέλι ή Άμπελος η οινοφόρος (Vítis vinífera) - είδος του γένους Άμπελος (Vitis) είναι ένα από τα πιο σημαντικά καλλιεργούμενα φυτά. Τις ράγες του αμπέλου τις τρώνε ωμές και απ' αυτές παράγουν κρασιά και άλλα αλκοολούχα ποτά.
Κλαδόγραμμα
Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των ροδιδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Αμπελώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμπελώδη
Γενικές εκλογές της Ανγκουίλας (2005)
Το Κοινοβούλιο της Ανγκουίλας έχει ένα σώμα (House of Assembly, με 11 μέλη). 7 μέλη εκλέγονται απευθείας με την ψήφο του λαού, ενώ υπάρχουν και 2 μέλη ex officio και 2 διορισμένα. Η θητεία των βουλευτών διαρκεί πέντε χρόνια. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 21 Φεβρουαρίου του 2005 κέρδισε το Ενωτικό Μέτωπο της Ανγκουίλας, ένας συνασπισμός απαρτιζόμενος από την Εθνική Συμμαχία Ανγκουίλας και το Δημοκρατικό Κόμμα Ανγκουίλας.
Αποτελέσματα εκλογών 2005
Συνέλευση της Ανγκουίλας (House of Assembly of Anguilla), 21 Φεβρουαρίου 2005 !style="background-color:#E9E9E9" align=left width=350|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
Η ημέρα μετά τις εκλογές ανακηρύχθηκε αργία και τα τέσσερα εκλεγμένα μέλη του Ενωτικού Μετώπου Ανγκουίλας ορκίστηκαν στην κυβέρνηση ενώπιον του Κυβερνήτη Άλαν Χακλ. Έπειτα από τις εκλογές, ο Άλμπερτ Χιουζ, αποχώρησε από την Στρατηγική Συμμαχία της Ανγκουίλας και αυτομόλησε στην κυβέρνηση. Το σχίσμα στους κόλπους της αντιπολίτευσης είχε αποτέλεσμα να μη διοριστεί από τον Κυβερνήτη αρχηγός της αντιπολίτευσης.
Παραπομπές
2005
Τζοβάννι Μπαττίστα Γκάουλλι
Ο Τζοβάννι Μπαττίστα Γκάουλλι (Giovanni Battista Gaulli, (8 Μαΐου 1639 - 2 Απριλίου 1709), επίσης γνωστός ως Baciccio ή Baciccia (γενοβέζικα ψευδώνυμα για το όνομα Giovanni Battista), ήταν Ιταλός καλλιτέχνης που εργάστηκε στις περιόδους ύστερου μπαρόκ και πρώιμου ροκοκό. Είναι γνωστός για τις μεγάλες τοιχογραφίες του, οι οποίες προκαλούν ψευδαίσθηση, στην εκκλησία του Ιησού στη Ρώμη της Ιταλίας. Το έργο του επηρεάστηκε από τον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι.
Βιογραφία
Ο Γκάουλλι γεννήθηκε στη Γένοβα, όπου οι γονείς του πέθαναν από την πσνώλη του 1654. Αρχικά μαθήτευσε με τον Λουτσιάνο Μπορτσόνε (Luciano Borzone). Στα μέσα του 17ου αιώνα, η Γένοβα του Γκάουλλι ήταν κοσμοπολίτικο ιταλικό καλλιτεχνικό κέντρο, ανοικτό σε εμπορικές και καλλιτεχνικές επιχειρήσεις από χώρες της Βόρειας Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων χωρών με μη καθολικούς πληθυσμούς όπως η Αγγλία και οι ολλανδικές επαρχίες. Ζωγράφοι όπως ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και ο Άντονι φαν Ντάικ έμειναν στη Γένοβα για μερικά χρόνια. Οι πρώτες επιρροές του Γκάουλλι θα προέρχονταν από ένα εκλεκτικό μείγμα αυτών των ξένων ζωγράφων και άλλων τοπικών καλλιτεχνών, συμπεριλαμβανομένων των Βαλέριο Καστέλλο (Valerio Castello), Τζοβάννι Μπενεντέττο Καστιλιόνε (Giovanni Benedetto Castiglione) και Μπερνάρντο Στρότσι (Bernardo Strozzi), των οποίων τη θερμή παλέτα υιοθέτησε ο Γκάουλλι. Στη δεκαετία του 1660, πειραματίστηκε με την πιο δροσερή παλέτα και το γραμμικό στυλ του κλασικισμού της Μπολόνια.
Για πρώτη φορά έγινε αντιληπτός από τον Γενοβέζο έμπορο έργων τέχνης, Πελλεγκρίνο Πέρι (Pellegrino Peri), ο οποίος ζούσε στη Ρώμη. Ο Πέρι τον παρουσίασε στον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι, ο οποίος τον προώθησε. Βρήκε πάτρονες ανάμεσα στους Γενουάτες, όπως τον Τζοβάννι Πάολο Ολίβα (Giovanni Paolo Oliva), έναν εξέχοντα Ιησουίτη. Το 1662 έγινε δεκτός στη συντεχνία των Ρωμαίων καλλιτεχνών, την Accademia di San Luca (Ακαδημία του Αγίου Λουκά), όπου αργότερα κατέλαβε πολλά αξιώματα. Τον επόμενο χρόνο έλαβε την πρώτη του δημόσια παραγγελία για ένα ρετάμπλ, στην εκκλησία του Σαν Ρόκκο της Ρώμης. Έλαβε πολλές ιδιωτικές παραγγελίες για μυθολογικά και θρησκευτικά έργα.
Από το 1669, ωστόσο, μετά από μια επίσκεψη στην Πάρμα, την τοιχογραφία του Κορρέτζο στον καθεδρικό ναό της Πάρμας, η ζωγραφική του Γκάουλλι πήρε μια πιο "ζωγραφική" (λιγότερο γραμμική) μορφή και η σύνθεση, οργανώθηκε sotto in su ("από κάτω κοιτώντας ψηλά"), κάτι που θα επηρέαζε το μετέπειτα αριστούργημά του. Στην ακμή του, ο Γκάουλλι ήταν ένας από τους πιο αξιόλογους ζωγράφους πορτρέτων της Ρώμης. Ο Γκάουλλι δεν είναι γνωστός για κανένα άλλο μέσο, αλλά αποκλειστικά για το χρώμα, αν και έχουν διασωθεί πολλά σχέδια σε πολλά διαφορετικά μέσα. Όλα είναι μελέτες για πίνακες ζωγραφικής. Ο Γκάουλλι απεβίωσε στη Ρώμη, λίγο μετά τις 26 Μαρτίου 1709, πιθανώς στις 2 Απριλίου.