cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαμένες ψευδαισθήσεις
Τα βάσανα του εφευρέτη
Η ιστορία του Λυσιέν και η νέα αναμέτρησή του με το Παρίσι συνεχίζεται στο μυθιστόρημα Μεγαλεία και δυστυχίες των κουρτιζάνων του 1847.
Μετρική (λογοτεχνία)
Συμβολισμός Μέτρων
Στη νεοελληνική μετρική για να παραστήσουμε μία τονισμένη και μία άτονη συλλαβή (ή μέτρα) δανειζόμαστε δύο σημεία από την αρχαία. Το βραχύ το οποίο συμβολίζουμε με το σημάδι ∪ και το μακρό με το σημάδι — (ή με μία παύλα με τόνο από πάνω).
Βραχεία και μακρά συλλαβή στη νεοελληνική μετρική θεωρείται η άτονη και τονισμένη συλλαβή αντίστοιχα. Ο χαρακτηρισμός αυτός γίνεται ανεξάρτητα από το αν μία συλλαβή είναι βραχεία ή μακρά σύμφωνα με τους κανόνες της γραμματικής ή τους κανόνες της αρχαίας ελληνικής μετρικής.
Χαμένες ψευδαισθήσεις
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Μετρική (λογοτεχνία)
Είδη Μέτρων
Με την ορισμένη εναλλαγή τονισμένων και άτονων συλλαβών γίνονται τα μέτρα, που ανάλογα με τη θέση του τόνου διαιρούνται σε πέντε είδη. Αυτά τα πέντε είδη των μέτρων γίνονται είτε από δύο συλλαβές και ονομάζονται δισύλλαβα είτε από τρεις συλλαβές και ονομάζονται τρισύλλαβα. Τα μέτρα αυτά είναι τα εξής:
Ιαμβικό Μέτρο
Οι ιαμβικοί στίχοι γίνονται από δισύλλαβα μέτρα των οποίων τονίζονται οι δεύτερες συλλαβές, δηλαδή όλες ή τις περισσότερες ζυγές συλλαβές τονισμένες. Στον ιαμβικό στίχο προσέχουμε πάντα τη μεσαία και την τελευταία συλλαβή. Κάθε ιαμβικός στίχος μπορεί να μην έχει όλα τα μέτρα ολόκληρα. Από ολόκληρα μέτρα γίνονται όλοι οι ζυγοί. Οι μονοί έχουν πάντα το τελευταίο μέτρο μισό. Οι ζυγοί στίχοι είναι οξύτονοι και προπαροξύτονοι. Οι μονοί στίχοι είναι παροξύτονοι. Ο ιαμβικός στίχος παίρνει τ' όνομα του από το είδος του μέτρου, από τον αριθμό των συλλαβών και από τον τονισμό της τελευταίας λέξης του στίχου.
Τα είδη  των ιαμβικών στίχων σύμφωνα με τον αριθμό των συλλαβών, είναι συνήθως τα εξής:
Τροχαϊκό Μέτρο
Οι τροχαϊκοί στίχοι γίνονται από δισύλλαβα μέτρα των οποίων τονίζονται οι πρώτες συλλαβές, δηλαδή όλες ή τις περισσότερες μονές συλλαβές τονισμένες. Στον τροχαϊκό στίχο προσέχουμε πάντα τον τονισμό των τελευταίων συλλαβών κάθε μισόστιχου ή το τέλος του στίχου. Κάθε τροχαϊκός στίχος μπορεί να μην έχει όλα τα μέτρα ολόκληρα. Από ολόκληρα μέτρα γίνονται όλοι οι ζυγοί. Οι ζυγοί στίχοι είναι παροξύτονοι. Οι μονοί στίχοι είναι οξύτονοι και προπαροξύτονοι. Ο τροχαϊκός στίχος παίρνει τ' όνομα του από το είδος του μέτρου, από τον αριθμό των συλλαβών και από τον τονισμό της τελευταίας λέξης του στίχου.
Τα είδη  των τροχαϊκών στίχων σύμφωνα με τον αριθμό των συλλαβών, είναι τα εξής:
Αναπαιστικό Μέτρο
Οι αναπαιστικοί στίχοι γίνονται από τρισύλλαβα μέτρα των οποίων τονίζονται οι τρίτες συλλαβές. Ο αναπαιστικός στίχος παίρνει τ' όνομα του από τον αριθμό των μέτρων.
Δακτυλικό Μέτρο
Οι δακτυλικοί στίχοι γίνονται από τρισύλλαβα μέτρα των οποίων τονίζονται οι πρώτες συλλαβές. Ο δακτυλικός στίχος παίρνει τ' όνομα του από τον αριθμό των μέτρων και τον τονισμό της τελευταίας λέξης του στίχου.
Τα είδη  των δακτυλικών στίχων σύμφωνα με τον αριθμό των μέτρων, είναι τα εξής:
Μεσοτονικό Μέτρο
Τα είδη  των μεσοτονικών στίχων σύμφωνα με τον αριθμό των μέτρων, είναι τα εξής:
Ονομασία Στίχου
Στίχος ονομάζεται ένας ορισμένος αριθμός συλλαβών σε ρυθμικό τρόπο βαλμένος. Στη νεοελληνική μετρική, ο στίχος γίνεται από ένα μέτρο ή και περισσότερα. Επειδή τα μέτρα διαιρούνται σε δισύλλαβα και τρισύλλαβα, δεν μπορεί να δημιουργηθεί στίχος με λιγότερες από δύο συλλαβές.
Το όνομά του ο στίχος το παίρνει από τις εξής τρεις παραμέτρους:
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Χεϊσούκε Χιρονάκα
Ο Χεϊσούκε Χιρονάκα (広中 平祐, Hironaka Heisuke, γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1931) είναι Ιάπωνας μαθηματικός, ο οποίος τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς το 1970 για τη συμβολή του στην αλγεβρική γεωμετρία.
Σταδιοδρομία
Ο Χιρονάκα μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Κιότο το 1949. Αφού ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Κιότο, έλαβε το διδακτορικό του το 1960 από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ υπό την επίβλεψη του Όσκαρ Ζαρίσκι.
Ο Χιρονάκα διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Brandeis από το 1960 έως το 1963, στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια το 1964 και στο Πανεπιστήμιο του Κιότο από το 1975 έως το 1988. Ήταν καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ από το 1968 έως την αποχώρησή του το 1992 και ήταν πρόεδρος του Πανεπιστημίου Γιαμαγκούτσι από το 1996 έως το 2002.
Βραβεία
Ο Χιρονάκα τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς το 1970.
Προσωπική ζωή
Ο Χιρονάκα γεννήθηκε σε μια πόλη 3.000 κατοίκων κοντά στη Χιροσίμα, και ήταν ένα από τα 15 παιδιά ενός εμπόρου ρούχων (και προσωρινά υφαντουργού). Από το 1949 έως το 1954, σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο του Κιότο, αλλά στη συνέχεια μεταπήδησε στα μαθηματικά, όπου ειδικεύτηκε στην αφηρημένη άλγεβρα υπό τον Yasuo Akizuki. Ο Χιρονάκα έχει δραστηριοποιηθεί στη συγκέντρωση χρημάτων για σκοπούς όπως η μαθηματική εκπαίδευση. Η σύζυγός του Γουακάκο Χιρονάκα είναι πολιτικός. Η κόρη του, Ερίκο Χιρονάκα, είναι επίσης μαθηματικός και ασχολείται με την τοπολογία χαμηλών διαστάσεων και τη γεωμετρική τοπολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ιάπωνες μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Στρίζεβο
Το Στρίζεβο (κυριλλικά: Стрижево) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 444 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ
Μαυσωλείο του Λανυεζόλ
Το Μαυσωλείο του Λανυεζόλ, βρίσκεται στο Λανυεζόλ (γαλλ. Lanuéjols) του νομού (Λοζέρ) στην πεδιάδα του Βαλντονέ της Γαλλίας, χρονολογείται τον 2ο ή 3ο αιώνα μ.Χ. και ανεγέρθηκε από μια πλούσια οικογένεια στην μνήμη των δύο γιων της.
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Το ταφικό σύνολο ήρθε στο φως το 1813 από τα χώματα λοφίσκου που το κάλυπταν και το 1840, το μνημείο, γνωστό ως « ρωμαϊκός τάφος », τοποθετήθηκε στην λίστα των κατηγοριοποιημένων ιστορικών μνημείων της Γαλλίας. Το 1880, οι βάσεις ενός άλλου μνημείου ήρθαν στο φως, λίγα μέτρα νοτιότερα του μαυσωλείου.
Περιγραφή
Κατασκευασμένο με μεγάλα κομμάτια ασβεστόλιθου, το μαυσωλείο αυτό είναι τυπικό του αρχιτεκτονικού μοντέλου του « μαυσωλείου-ναού » που διαδόθηκε στις επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. Η μορφολογία του θυμίζει αυτή των ναών της λατινικής παράδοσης, με σηκό και πρόναο. Η κύρια πρόσοψή του είναι διακοσμημένη με τετράπλευρες στήλες με κίονες σε κορινθιακό ρυθμό και έναν θριγκό με γείσο. Το μνημείο είναι χτισμένο επί ενός βάθρου του οποίου προηγείται ένας πρόναος, ο οποίος αναπαλαιώθηκε το 1999.
Το υπέρθυρο της θύρας του σηκού φέρει την παρακάτω επιγραφή:
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Λανυεζολ Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Γαλλία
Νέα Μάδυτος Θεσσαλονίκης
Η Νέα Μάδυτος είναι χωριό του δήμου Βόλβης. Βρίσκεται ανατολικά της Θεσσαλονίκης στο 65ο χιλιόμετρο της παλαιάς εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Καβάλας. Ο πληθυσμός της είναι 1.621 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ο οικισμός διαθέτει Κέντρο Υγείας, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, Κοινοτική Βιβλιοθήκη, αγορά και τακτική συγκοινωνία για Θεσσαλονίκη και Ασπροβάλτα. Μάλιστα, στη Νέα Μάδυτο υπάρχουν Εργατικές κατοικίες καθώς επίσης και στρατιωτικές κατοικίες. Τέλος, διαθέτει πρότυπο αποχετευτικό σύστημα βιολογικού καθαρισμού. Τα τελευταία χρόνια, μετά και την ολοκλήρωση της επέκτασης σχεδίου πόλης υπάρχει μεγάλη ανοικοδόμηση. Το παλαιότερο όνομα της Νέας Μαδύτου ήταν Στρόλογγος και καταστράφηκε κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 μετά τη Μάχη του Εγρί Μπουτζάκ, καθώς οι κάτοικοι επαναστάτησαν. Ο σύγχρονος οικισμός χτίστηκε από πρόσφυγες που ήρθαν το 1923 από την ομώνυμη πόλη της ανατολικής Θράκης.
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νέας Μαδύτου καθώς και ο Αθλητικός Σύλλογος παίζουν σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητα των κατοίκων εφόσον συμβάλουν στην Πολιτιστική και Αθλητική ζωή του τόπου, αντίστοιχα. Η ποδοσφαιρική ομάδα "Ελλήσποντος" Νέας Μαδύτου αγωνίζεται στην A' ερασιτεχνική κατηγορία.
Ιστορικό
μικρογραφία|Πεζόδρομος Νέας Μαδύτου μικρογραφία|Δημοτικό Σχολείο Νέας Μαδύτου Η Μάδυτος ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Θράκης. Βρισκόταν στη θέση του σημερινής κωμόπολης Eceabat της επαρχίας Τσανάκκαλε, στην σημερινή Τουρκία και άκμασε κατά την κλασική και ελληνιστική περίοδο.
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά ως Μάδυτος ή Μάδις από τον Πτολεμαίο κατά τον οποίο ήταν αποικία των Αθηναίων, ιδρυμένη κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. Κατά τον Σκύμνο τον Χίο, ο οποίος έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ., ήταν αποικία των Λέσβιων (περιηγήσεις 709). Από την Μάδυτο κατάγονταν η οικογένεια των Φιλαϊδών απόγονος της οποίας ήταν ο ιστορικός Θουκυδίδης.
Ήταν χτισμένη στα νερά του Ελλήσποντου και έγινε γρήγορα σημαντικό λιμάνι. Λόγω της εύφορης κοιλάδας που υπάρχει στην περιοχή, η Μάδυτος ξεχώρισε αμέσως. Δεύτερη σημαντική πόλη της περιοχής ήταν η Σηστός. Άλλες πόλεις της περιοχής ήταν η Χερσόνησος, η Κριθωτή η Ελαιούς και μαζί με άλλες μικρότερες συνιστούσαν ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο και κόμβο ανταλλαγής προϊόντων.
Η Μάδυτος διοικητικά υπάγονταν στο Βιλαέτι Αδριανουπόλεως και στο Σαντζάκι της Καλλιπόλεως. Ήταν έδρα του ομώνυμου Καζά. Εκκλησιαστικά ανήκε στην Μητρόπολη Καλλιπόλεως (μέχρι το 1901 στην Επισκοπή Καλλιπόλεως και Μαδύτου που υπάγονταν στην Μητρόπολη Ηρακλείας) Η Μάδυτος βρίσκεται απέναντι από τα Δαρδανέλια επί της παραλίας της Θρακικής Χερσονήσου.
Ασχολούνταν οι κάτοικοι κυρίως με την γεωργία, την αλιεία, την ναυτιλία και το εμπόριο. Κυριότερα προϊόντα το βαμβάκι, η κριθή, ο σίτος, σταφύλια, οίνος, έλαια κλπ. Τα προϊόντα εξάγονταν στα λιμάνια της Κων/πόλης, Μασσαλία, Βουκουρεστίου, Πάτρα, Αίγιο, Μυτιλήνης. Σμύρνης. Είχε 65 παντοπωλεία, 12 υποδηματοποιεία, 15 καφενεία, 5 σιδηρουργία, 20 αρτοποιεία, 3 αλευρομηχανές, 2 ελαιοτριβεία και 5 σισαμελαιοτριβεία.
Το πρώτο Δημοτικό σχολείο στη Μάδυτο υπήρξε το 1599 δίπλα από την εκκλησία της Κάτω Παναγιάς, που καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1760. Στη Μάδυτο υπήρχε ένα Αρρεναγωγείο (οκτατάξιο) και ένα εξατάξιο Παρθεναγωγείο καθώς και Νηπιαγωγείο (τριτάξιο). Τα σχολεία εκτίσθηκαν υπό τον μεγάλο ευεργέτη της Μαδύτου Χατζή Στεφανή Γαϊατανάκη και γι’ αυτό και η ονομασία τους από το 1857 είναι ως Γαϊτανάκεια.μικρογραφία|Νηπιαγωγείο Νέας ΜαδύτουΣτη Μάδυτο λειτουργούσε ο Φιλολογικός Σύλλογος «Ο Ελλήσποντος» (1880) καθώς επίσης και βιβλιοθήκη στην οποία βρίσκονταν 5.000 τόμοι. Υπήρχαν 7 Εκκλησίες: του Αγ. Δημητρίου, του Αγ. Ιωάννου, της Κάτω Παναγιάς της Φανερωμένης, της Γεννήσεως του Χριστού, των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, της Επάνω Παναγιάς ή Χρυσής Μαρμαρινής και του Αγ. Σπυρίδωνος.
Κατελήφθη το 1357 από τους Οθωμανούς υπό τον Ορχάν. Το 1414 οι Ενετοί βοηθούμενοι από τους Βυζαντινούς καταλαμβάνουν την πόλη με ναυτική δύναμη. Το 1424 γίνεται ανακατάληψη της πόλης από τους Οθωμανούς. Πριν το 1915 αριθμούσε 8.500 Έλληνες κατοίκους και 2.011 σπίτια. μικρογραφία|220x220εσ|Κοινοτική Βιβλιοθήκη "Ηλία Βακούρα" Νέας Μαδύτου μικρογραφία|Παλιό Γυμνάσιο - Γραφεία Πολιτιστικού Συλλόγου Τον Απρίλιο του 1915 αγγλικά αεροπλάνα έριξαν προκηρύξεις στα ελληνικά που καλούσαν του κατοίκους να την εγκαταλείψουν. Ο βομβαρδισμός σημειώθηκε στις 16 Απριλίου από τα στρατεύματα της Αντάντ με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να καταφύγουν στην Πάνορμο, την Πέραμο, την Αρτάκη και στα ενδότερα, Το 1918 μετά την ανακωχή οι κάτοικοι επιστρέφουν. Στη 1 Αυγούστου του 1920 εισήλθαν τα Ελληνικά Στρατεύματα και στις 8 Νοεμβρίου του 1922 με την ανταλλαγή οι κάτοικοι την εγκαταλείπουν οριστικά.
Οι περισσότεροι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στην λίμνη Βόλβη του Νομού Θεσσαλονίκης όπου και έκτισαν την Νέα Μάδυτο, καθώς και στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα και άλλες περιοχές της Ελλάδας.
Με το πρόγραμμα Καποδίστριας το 1999 δημιουργήθηκε ο Δήμος Μαδύτου ο οποίος συμπεριελάμβανε τα χωριά: Απολλωνία, Κοκκαλού και Μόδι, με έδρα τη Νέα Μάδυτο.
Το 2011 με το πρόγραμμα Καλλικράτης η Νέα Μάδυτος (μαζί με τα χωριά που συμπεριελάμβανε με το σχέδιο Καποδίστριας ) είναι πλέον ενότητα ( μία από τις έξι συνολικά ) του Δήμου Βόλβης και πρωτεύουσα το Σταυρό.
Επίσης από το 2012 περίπου υπάρχει σε εξέλιξη μια πρότυπη μελέτη για την αντιμετώπιση της μεγάλης οικονομικής κρίσης που μαστίζει ιδιαίτερα την περιοχή καθότι το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων ασχολείτο με την οικοδομή και έτσι βρέθηκαν όλοι άνεργοι. Σύμφωνα με τη μελέτη επεξεργάζεται ένα σχέδιο αντιμετώπισης των συνολικών προβλημάτων του χωριού σε συνεργασία με τοπικούς παράγοντες και Ελληνικά και ξένα ερευνητικά ιδρύματα.
Πολιτιστικός Σύλλογος "Ελλήσποντος" Νέας Μαδύτου
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος "Ελλήσποντος" Νέας Μαδύτου ιδρύθηκε το 1998. Σκοπός του Σωματείου – Συλλόγου είναι η διάδοση του πολιτισμού (των γραμμάτων, των τεχνών, της μουσικής, του χορού, του αθλητισμού, της αγάπης για το περιβάλλον κ.ά.) και γενικότερα η κοινωνική και πολιτιστική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας.
Έτσι μέχρι και σήμερα, τα μέλη του Συλλόγου και του Δ.Σ. οργανώνουν και στηρίζουν ηθικά, υλικοτεχνικά και οικονομικά, πλήθος δράσεων και εκδηλώσεων για μικρούς και μεγάλους της τοπικής κοινωνίας με πολιτιστικό περιεχόμενο. Αυτό δείχνει ότι η αυτοοργάνωση και η ενασχόληση των κατοίκων της Νέας Μαδύτου με τα κοινά, μόνο θετικά και αισιόδοξα αποτελέσματα προσδίδει για την προοπτική αυτού του τόπου.
Μία απο τις πιο γνωστές εκδηλώσεις που διοργανώνει ο Πολιτιστικός Σύλλογος, κάθε χρόνο απο το 2009 μέχρι και σήμερα, είναι το «Αντάμωμα Πολιτιστικών Συλλόγων και Φορέων» στις γειτονιές και στην πλατεία της Νέας Μαδύτου. Στην εκδήλωση λαμβάνουν μέρος χορευτικά συγκροτήματα του Δήμου Βόλβης καθώς και άλλων περιοχών της Ελλάδος.
Ιστορικά πρόσωπα
Επίσης Επίσκοπος Μαδύτου είχε διατελέσει ο Άγιος Ευθύμιος Μαδύτου η μνήμη του οποίου γιορτάζεται στις 5 Μαΐου στην ομώνυμη εκκλησία που υπάρχει προς τιμήν του στην Νέα Μάδυτο.
Επίσης στην Μάδυτο γεννήθηκε και ο Άγιος Χρυσόστομος Καβουρίδης, πρώτος Αρχιεπίσκοπος των παλιοημερολογητών της Ελλάδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Θέμα Σερρών
μικρογραφία|Το Βυζαντινό φρούριο των Σερρών Το Θέμα Σερρών, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν και στρατηγίδες, κατά τον 11ο αιώνα. . Το θέμα περιελάμβανε την περιοχή των σημερινών Σερρών, διοικητικά χωριζόταν σε κατεπανίκια, όπως το Καπετανίκιον Σερρών.
Το θέμα αναφέρεται το 1062 το 1063 σε δωρεές σε Μονές και στο τυπικό του Γρηγορίου Πακουριανού το 1083. Πιστεύεται ότι ήταν μικρή στρατιγίδα υπαγόμενη στο Θέμα Στρυμώνος αφού οι διοικητές του είχαν και τον τίλο του διοικητή-δούξ Στρυμώνος.
Γνωστοί διοικητές ήταν οι :
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών
Βρικογολέτο
Το Βρικογολέτο (ή Βρικογολέτα ή Γολετόβρικο ή Γολετόμπρικο) ήταν Ιστιοφόρο εμπορικό πλοίο ή και Πολεμικό πλοίο με μικρή χωρητικότητα 60-70 κόρους, με δύο ιστούς, που έφεραν τετράγωνα ιστία στο πρωραίο ιστό, (πανομοιότυπα με το Βρίκιον) και τριγωνικά ιστία στο πρυμναίο ιστό, (όμοια με την Ημιολία) εξ ου και το σύνθετο του ονόματός τους.
Τα μεγάλα εμπορικά πλοία της κατηγορίας αυτής (300 τόνων) ονομάζονταν επίσημα "Μυοπάρωνες", ή κοινώς "Σκούνες", ενώ τα μικρά "Μαρτήγοι". Οι Βρικογολέτες της Τεργέστης, της Γένοβας αλλά και της Αμερικής είχαν συχνά εκτόπισμα μικρού φορτηγού (μπάρκου), που έφεραν πλούσια ιστιοφορία και ήταν σιδερένια.
Στην αρχή του αιώνα κέρδιζαν τον θαυμασμό των Ελλήνων ναυτικών, όταν έφθαναν στους ελληνικούς λιμένες και ιδίως στη Πάτρα για να εκφορτώσουν μπακαλιάρους και να φορτώσουν σταφίδα.
Τέτοια πλοία έχουν αποτυπώσει κυρίως στα έργα τους οι Έλληνες ζωγράφοι της εποχής. Αυτά τα πλοία σήμερα έχουν εκλείψει.
Πολεμικά πλοία τύπου Βρικογολέτου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν:
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Επαμεινώνδας Δημόπουλος
Ο Επαμεινώνδας Δημόπουλος (Pete E. J. Demas) (1905 -1979) ήταν Έλληνας μηχανικός, που συμμετείχε στις αποστολές του Αμερικανού εξερευνητή Ρίτσαρντ Μπερντ στην Ανταρκτική, το 1928 -1930 και το 1934.
Βιογραφικό
Ο Επαμεινώνδας Δημόπουλος γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1905 στο χωριό Σιβίστα (παλιά ονομασία του Φενεού), στην ορεινή Κορινθία. Όταν ήταν περίπου δέκα χρονών εγκαταστάθηκε στην Αμερική όπου ζούσαν ήδη τα μεγαλύτερα αδέρφια του. Σπούδασε στο Τεχνικό Γυμνάσιο ΜακΚίνλυ (McKinley Technical Hihg School) ενώ παράλληλα έκανε διάφορες δουλειές για να μπορέσει να ζήσει.
Όταν ήταν είκοσι χρονών γνωρίστηκε με τον εξερευνητή Ρίτσαρντ Μπερντ (Richard Byrd), που ήταν πελάτης στο εστιατόριο που δούλευε ο αδερφός του Νίκος. Το 1926 συμμετείχε στην αποστολή του Μπερντ, κατά την οποία ο Αμερικανός εξερευνητής, μαζί με τον Φλόιντ Μπένεττ (Floyd Bennett), πραγματοποίησε μια πτήση 15 ωρών και 57 λεπτών με αναχώρηση και κατάληξη τη Σπιτσβέργη, και το 1927 στην οργάνωση της Διατλαντικής Πτήσης του Μπερντ. Το 1928 -1930 πήρε μέρος στην Α’ Εξερεύνηση της Ανταρκτικής του Μπερντ (BAE I –first Byrd Antarctic Expedition) και το 1934 στη Β’. Κατά την παραμονή του στην Ανταρκτική στη δεύτερη αποστολή φρόντιζε για τη συντήρηση και σωστή λειτουργία του μηχανολογικού εξοπλισμού, ως επικεφαλής μηχανικός, υπό ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, στον κεντρικό σταθμό «Little America». Το χειμώνα του 1934, ο Δημόπουλος και άλλα δύο μέλη της αποστολής κατάφεραν να φτάσουν σε ένα σταθμό μετρήσεων, περίπου 160 χιλ. μακριά από την βάση «Little America», όπου ο Μπερντ διεξήγαγε μόνος του μετεωρολογικές παρατηρήσεις και αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας λόγω των αναθυμιάσεων από τη σόμπα, και να σώσουν τον εξερευνητή.
Το 1934 ο Δημόπουλος σπούδαζε στο ΜΙΤ αλλά μετά τη δεύτερη αποστολή του Μπερντ δεν επέστρεψε εκεί. Το 1937 έλαβε πτυχίο μηχανικού αεροσκαφών από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Το 1945 κατοχύρωσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για πλάστιγγες βαρέων οχημάτων – μηχανημάτων.
Είχε εργαστεί στο πρώτο πολιτικό αεροδρόμιο της Ουάσινγκτον, το Hoover Field, καθώς και στο αεροπλάνο του Τσάρλς Λίντμπεργκ και στο Columbia των Chamberlin κ Levine. Επίσης εργάστηκε στις εταιρίες Douglas Aircraft κ Lockheed για περίπου τριάντα χρόνια.
Πέθανε στο Λος Άντζελες στις 17 Νοεμβρίου 1979.
Το όνομά του δόθηκε σε μια οροσειρά μήκους 15 χιλ.(Demas Range), στη Marie Byrd Land, καθώς και στη παγετώδη απόληξη, στη Θάλασσα του Άμουνδσεν, στην Ανταρκτική (Demas Ice Tongue).
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες εξερευνητές
Σούπερ Καπ Ευρώπης υδατοσφαίρισης ανδρών
Το Σούπερ Καπ Ευρώπης στην υδατοσφαίριση είναι μία διοργάνωση της υδατοσφαίρισης, που γίνεται με τη συμμετοχή ομάδων της Ευρώπης. Το 2002 ο Ολυμπιακός έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που κατέκτησε τον τίτλο στους άνδρες. Η διοργάνωση δεν υφίστατο τις περιόδους 1996-2001. Στον τελικό των ανδρών του 2018, ο οποίος έγινε στη Βουδαπέστη, η Φερεντσβάρος νίκησε τον Ολυμπιακό στα πέναλτι με συνολικό σκορ 11-9 (κ.α. 7-7). Πολυνίκης είναι η ιταλική Προ Ρέκο με 8 κατακτήσεις.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση στον κόσμο
Τατιανός Ασσύριος
Ο Τατιανός(120-190), ήταν Συριακής καταγωγής χριστιανίζων δυαλιστής φιλόσοφος, ο οποίος έζησε το 2ο αιώνα μ.Χ.
Βίος
Ο Τατιανός γεννήθηκε γύρω στα 120 μ.Χ. στην ανατολική Συρία. Καταγόταν από οικογένεια ειδωλολατρική και έλαβε φροντισμένη ελληνική παιδεία. Θα πραγματοποιήσει διάφορα ταξίδια προκειμένου να γνωρίσει τις θρησκευτικές αντιλήψεις και τις ανατολικές μυστηριακές θρησκείες. Μεταξύ των σταθμών της περιοδείας του αυτής είναι και η Αθήνα. Θα καταλήξει στη Ρώμη όπου θα ασπασθεί το χριστιανισμό. Για τις συνθήκες της μεταστροφής του ο ίδιος μας πληροφορεί πως γνώρισε το χριστιανισμό αφού βρήκε γραφάς βαρβαρικάς οι οποίες τον εντυπωσίασαν επειδή ήταν αρχαιότερες, θειότερες, και συνταγμένες απλούστερα από τις ελληνικές φιλοσοφικές αντιλήψεις. Στη Ρώμη θα μαθητεύσει κοντά στον Ιουστίνο και ίσως τις προμηθεύθηκε από αυτόν: επρόκειτο για βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης. Μετά την καταγγελία και τη θανάτωση από τις Ρωμαϊκές αρχές του δασκάλού του Ιουστίνου από τον Κρήσκεντα, φιλόσοφο και σχολάρχη ανταγωνιστικής της δικής του σχολής, ο Τατιανός επειδή φοβήθηκε πως θα είχε την ίδια τύχη με τον δάσκαλό του, αφού απειλήθηκε κι ο ίδιος από τον Κρήσκεντα, λίγο μετά το μαρτύριο του Ιουστίνου, αναχώρησε από την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, (στα 165 μ.Χ.). Θα ταξιδέψει στην Ανατολή: Συρία, Μεσοποταμία, Κιλικία, Πισιδία. Γύρω στα 170 με 173 θα εγκατασταθεί σε άγνωστη πόλη της Μεσοποταμίας. Είναι άγνωστο ποιο ήταν το τέλος του.
Φιλοσοφικές-θεολογικές πεποιθήσεις
Πηγές της φιλοσοφικής-θεολογίας του είναι το έργο του Λόγος προς Έλληνας και πενιχρές πληροφορίες που μας διασώζουν αντιαιρετικοί και ιστορικοί συγγραφείς.
Οι άνθρωποι πλάσθηκαν κατ΄εικόνα Θεού με σκοπό να γίνουν αθάνατοι. Απώλεσαν όμως αυτή τη δυνατότητα λόγω του αυτεξουσίου τους κι έγιναν θνητοί. Ο άνθρωπος είναι τρισύνθετος: συνίσταται από α)σώμα (=θνητό), β)πνεύμα (=αθάνατο) και γ)ψυχή (θνητή ή αθάνατη, αναλόγως της σχέσεώς της με το πνεύμα). Το πνεύμα είναι δώρο μόνο για τους λίγους, τους πνευματικά ικανούς, τους γνώστες την αλήθεια. Οι πολλοί Χριστιανοί είναι υλικοί, οι οπαδοί του είναι πνευματικοί. Ο Αδάμ δεν πρόκειται να σωθεί επειδή είναι δημιούργημα του κακού Δημιουργού-Θεού. Γενικά η περί Λόγου και ανθρώπου διδασκαλία του μοιάζει με εκείνη των Γνωστικών συστημάτων.
Η φιλοσοφική του θεολογία έχει και θρησκευτική-πρακτική διάσταση: απορρίπτει το γάμο ως μία κατάσταση πορνείας,επειδή η διάκριση ανδρός-γυναικός είναι κατασκεύασμα του κακού Δημιουργού-θεού. Απορρίπτει κάθε κοσμική απόλαυση, την κατανάλωση κρέατος και κρασιού το οποίο οι οπαδοί του στην Θεία Ευχαριστία αντικαθιστούν με νερό, γι΄αυτό θα ονoμαστούν υδροπαραστάτες (aquarii) Θεωρείται από τους παλιούς αιρεσιολόγους ως ο ιδρυτής του εγκρατιτισμού
Συγγραφικό έργο
To μοναδικό σωζόμενο σύγγραμμα του τιτλοφορείται Προς Έλληνας. Πρόκειται για μία συστηματική πολεμική κατά των θεσμών, και πολιτιστικών επιτευγμάτων του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού. Αρχικά συμπαραθέτει τα ελληνικά και βαρβαρικά επιτεύγματα καλώντας τους Έλληνες να μην υποτιμούν τους δεύτερους. Άλλωστε αρκετά από τα επιτεύγματά τους είναι δάνεια από τους βάρβαρους. Ακολούθως παραθέτει στοιχεία της χριστιανικής πίστεως: η ανωτερότητά της έγκειται, μεταξύ άλλων, στα πάθη που χαρακτήριζαν τον βίο αρχαίων φιλοσόφων, αλλά και στην αρχαιότητα των πηγών της χριστιανικής θρησκείας έναντι των εθνικών αντιλήψεων. Ο λόγος του δεν είναι αποκλειστικά αντιρρητικός, αλλά έχει και θετική εκφορά θίγοντας θέματα όπως η Θεία μοναρχία, η κοσμογονία, άγγελοι, δαιμονολογία, Λόγος, ψυχή, ανάσταση. Αυτό δείχνει την πρόθεση συστηματικότητας στην παράθεση των θέσεών του, αν και είναι συχνές οι παρεκβάσεις του. Το έργο δεν έχει αποκλειστικά απολογητικό χαρακτήρα αλλά ελεγκτικό. Αντί να απολογείται «λοιδωρεί με πάθος τους εθνικούς και εκφράζει την άκρα περιφρόσνυσή του προς τον αρχαίο κόσμο, την αρχαία φιλοσοφία και ζωή. Είναι μάλιστα εξόχως ενδιαφέρον ότι είναι ο αρχαιότερος συγγραφέας στον οποίο ο όρος Έλλην χρησιμοποιείται με θρησκευτική σημασία και ταυτίζεται προς την έννοια του εθνικού, του ειδωλολάτρη[...]». Η συγγραφή του έργου τοποθετείται μετά το μαρτύριο του Ιουστίνου και τη φυγή του Τατιανού από τη Ρώμη, δηλαδή μετά το 165 μ.Χ.
Το Διατεσσάρων (Ευαγγέλιον), το οποίο έχει χαθεί, αποτελείται από 55 κεφάλαια. Πρόκειται για μια εναρμόνιση των τεσσάρων ευαγγελίων. Ακολουθεί τα χρονικά πλαίσια του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, χωρίς να αναφέρει τις διηγήσεις της γεννήσεως, της γενεαλογίες, και ό,τι τονίζει την ανθρώπινη φύση του Ιησού. Παράλληλα χρησιμοποιεί σποραδικά απόκρυφο υλικό και ενσωματώνει εγκρατιτικές και δοκητικές αντιλήψεις. Αρχικά πρέπει να γράφτηκε στα ελληνικά, όπως φαίνεται από μικρό απόσπασμα που βρέθηκε στη Συρία, αλλά ο ίδιος ο Τατιανός το μετέφρασε στα συριακά. Θα χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από τη Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία έως τον 5ο αιώνα μ.Χ. Θεωρήθηκε αιρετικό και πολεμήθηκε από τον Θεοδώρητο Κύρου.
Δεν είναι λίγα τα χαμένα έργα του Τατιανού που άλλοι συγγραφείς, αλλά και ό ίδιος μνημονεύει πως έγραψε ή ήθελε να γράψει,  α)Περί ζώων:σύγκριση των φύσεων των ζώων και των ανθρώπων. Το αρχαιότερο από τα έργα του. β)Περί δαιμόνων, γ)Προς τους αποφηναμένους τα περί Θεού. Επρόκειτο για κάτι που σχεδίαζε να γράψει και στο οποίο θα συνέκρινε την ελληνική και χριστιανική θεολογία και ηθική. δ)Περί προβλημάτων. Ο μαθητής του Τατιανού Ρόδωνας, λέει πως θα παρουσίαζε σε αυτό τις ασάφειες και δυσερμηνείες της Αγίας Γραφής  ε)Περί του κατά Σωτήρα καταρτισμού. Σε αυτό αποτυπώνει εγκρατιτικές τάσεις και καταδίκαζε και τον γάμο.
Αποτίμηση-προϋποθέσεις ερμηνείας της σκέψης του Τατιανού
Την όλη στάση του έναντι του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού καθορίζουν α) η εθνική-συριακή καταγωγή του: η πατρίδα του είχε κατακτηθεί από τους Έλληνες πριν από χρόνια. Η εθνική αυτή αντίθεση μεταφέρεται και σε θρησκευτικό πεδίο. β) Η στάση του εθνικού κόσμου έναντι του Χριστιανισμού: στάση υπεροπτική απέναντι στην θρησκεία των αγραμμάτων αλιέων που πρωτοκήρυξαν τη θρησκεία αυτή, αλλά κι απέναντι στον ίδιο, ο οποίος θεωρείται ένας βάρβαρος. Οι χαρακτηρισμοί και τα μέτρα αξιολόγησης αντιστρέφονται τώρα από τον Τατιανό προς τους θύραθεν εκπροσώπους. Με τον Τατιανό το όνομα Έλλην «χρωματίζεται» πιο έντονα, χωρίς να αποκτήσει θρησκευτικό περιεχόμενο, μέχρι να καταλήξει συνώνυμο του ειδωλολάτρης. Αποκορύφωμα της αποστροφής του έναντι κάθε τι ελληνικού είναι η μη χρήση της ελληνικής γλώσσας και η υιοθέτηση εκ μέρους του της συριακής. Λόγω του γενικού συγκρητισμού που κυριαρχεί κατά την ύστερη αρχαιότητα πρέπει να τονιστεί όσο γίνεται περισσότερο η ετερότητα Χριστιανισμού-Ελληνισμού. γ) Ο θάνατος του δασκάλου του Ιουστίνου, αν και σε αρκετά σημεία ενσωματωμένου στο ελληνορωμαϊκό πολιτιστικό περιβάλλον. δ) Οι περιπλανήσεις του στα εθνικά θρησκεύματα δεν τον αφήνουν ανεπηρέαστο. ε) Το γενικότερο κλίμα του γνωστικισμού της εποχής του στην έκταση και στο βαθμό που επέδρασε στην προσωπικότητά του, χωρίς να γίνει γνωστικός, τον οδηγεί από τη διαρχία στον εγκρατιτισμό. στ) Στοιχεία της προσωπικότητάς του, όπως η ερευνητική του ροπή, η μεσσιανική και προφητική του προδιάθεση ζ) Ο Τατιανός επισημαίνει ο Στυλιανός Παπαδόπουλος, κινείται αγνοώντας ή και υποτιμώντας την Εκκλησιαστική παράδοση. Ενδεικτικό τούτης της αποξένωσής του είναι η δημιουργία από τον ίδιο νέου Ευαγγελίου, του Διατεσσάρων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασσύριοι Κατηγορία:Χριστιανοί απολογητές Κατηγορία:Σύροι συγγραφείς Κατηγορία:Σύροι θεολόγοι Κατηγορία:Γνωστικισμός
Ελ Τσιτσόν
thumb|250px|Ο κρατήρας του Τσιτσόν τον Νοέμβριο του 1982 Το Ελ Τσιτσόν (ισπανικά: Chichonal) είναι ενεργό ηφαίστειο στη Μεξικανική πολιτεία Τσιάπας. Ανήκει στο ηφαιστειακό τόξο Τσιαπανέκαν, το οποίοι δημιουργείται από τη βύθιση της τεκτονικής πλάκας Κόκος. Οι μόνες καταγεγραμμένες εκρήξεις του ήταν αυτές που έλαβαν χώρα τις 29 Μαρτίου, 3 και 4 Απριλίου 1982, οι οποίες δημιούργησαν μια καλντέρα διαμέτρου ενός περίπου χιλιομέτρου η οποία σήμερα έχει μια όξινη λίμνη. Η έκρηξη σκότωσε περίπου 2.000 ανθρώπους οι οποίοι ζούσαν κοντά στο ηφαίστειο. Η έκρηξη παρήγαγε μεγάλες ποσότητες στάχτης και πυροκλαστικές ροές που κατέστρεψαν τις γύρω περιοχές. Το 2000 το χρώμα της λίμνης άλλαξε και έγινε τιρκουάζ και η θερμοκρασία της αυξήθηκε.
Σύμφωνα με έρευνες που ραδιοχρονολόγησαν τα ηφαιστειακά αναβλήματα, το ηφαίστειο είχε νωρίτερα εκραγεί 1360 ± 100 (ισχύς VEI 5), 1190 ± 150 (VEI 4), 780 ± 100 (VEI 5) και 590 μ.Χ. ± 100 (VEI 3) με έχει πραγματοποιήσει και άλλες εκρήξεις ακόμη παλιότερα άγνωστης ισχύος.
Έκρηξη του 1982
Το Ελ Τσιτσόν πριν την έκρηξη καλύπτονταν από πυκνή βλάστηση και το ύψος του δεν ήταν μεγαλύτερο από αυτών των άλλων κοντινών, μη-ηφαιστειακών κορυφών. Αποτελούταν από μια καλντέρα διαμέτρου 2 χιλιομέτρων περίπου μέσα στην οποία βρισκόταν ένα ηφαιστειακός δόμος. Η παλιά καλντέρα είχε δημιουργηθεί πριν 220.000 χρόνια.
Τις 4 Απριλίου 1982 έλαβε χώρα η ισχυρότερη έκρηξη του ηφαιστείου. Η τέφρα έφτασε ξανά σε ύψος 17 χιλιομέτρων και κατακάθησε στις γύρω περιοχές. Όλα τα χωριά σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από το ηφαίστειο εκκενώθηκαν και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν απομακρυνθεί από τις εστίες τους. Τις 4 Απριλίου παρατηρήθηκε μια πυροκλαστική ροή μήκους περίπου 5 χιλιομέτρων. Εξαίτιας της υψηλής θερμοκρασίας κοντά το χωριό Φρανσίσκο Λεόν, 5 χιλιόμετρα μακριά από το κρατήρα, το νερό των ποταμών έβραζε. Στο χωριό είχαν παραμείνει πριν αρχίσουν οι εκρήξεις 500 άτομα, αλλά όταν μια ερευνητική αποστολή έφτασε την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου δεν βρήκε ίχνη ζωής. Εξαίτιας του φόβου λασπορροών εξαιτίας των βροχοπτώσεων που αρχίζουν τα τέλη Απριλίου, μια ζώνη σε απόσταση μέχρι 10 χιλιόμετρα από το κρατήρα ορίστηκε ως απαγορευμένη. Μικρότερες εκρήξεις συνεχίστηκαν μέχρι τις 8 Απριλίου 1982.
Ο συνολικός όγκος των ηφαιστειακών αναβλημάτων των εκρήξεων του 1982 ήταν 2,3 τετραγωνικά χιλιόμετρα, κατατάσσοντας την έκρηξη ως ισχύος 5 στην κλίμακα VEI. Στη στρατόσφαιρα εκλύθηκαν από την έκρηξη 7 εκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του θείου και 20 εκατομμύρια τόνοι σωματιδίων. Τα σωματίδια από την έκρηξη βρίσκονταν συγκεντρωμένα για έξι μήνες στη στατόσφαιρα ανάμεσα στον ισημερινό και το γεωγραφικό πλάτος 30°. Η έκλυση σωματιδίων στη στρατόσφαιρα ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη τον 20ο αιώνα, μετά την έκρηξη του Πινατούμπο το 1991. Η έκρηξη συνέπεσε με το φαινόμενο του Ελ Νίνιο, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει το 1982 ηφαιστειακός χειμώνας και να αργήσει τα ανιχνευτεί το ίδιο το Ελ Νίνιο από τους δορυφόρους.
48 Δωρίς
Η Δωρίς (Doris) είναι ένας από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,90. Ανακαλύφθηκε το 1857 από τον Χέρμαν Γκόλντσμιντ, ο οποίος παρατηρούσε από το Παρίσι και της έδωσε το όνομα μιας από τις Ωκεανίδες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.
Η μέση διάμετρος της Δωρίδος υπολογίσθηκε σε 222 χλμ., με διαστάσεις 278×142 χλμ. (από επιπρόσθηση στις 14 Οκτωβρίου 1999), και το σχήμα της πολύ επίμηκες και εξαιρετικά ακανόνιστο. Η μάζα της εκτιμάται σε 17 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Δωρίδος εκτιμάται σε 6,20 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 158 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 117,3 m/sec (422 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Δωρίδος είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,062 και η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Δωρίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 53 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δωρις
Η γυναίκα του αγρότη
Η γυναίκα του αγρότη  (The Farmer's Wife), είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ παραγωγής του 1928.
Περίληψη
Ένας πλούσιος γαιοκτήμονας χηρεύει και με τη βοήθεια της υπηρέτριάς του αναζητεί νέα σύζυγο. Περνούν διαδοχικά τρεις υποψήφιες οι οποίες μάλλον είναι άσχημες και δύστροπες. Τελικά καταλαβαίνει πως η υπηρέτρια που έχει στο σπίτι, και η οποία είναι κρυφά ερωτευμένη μαζί του από καιρό, είναι η σύζυγος που του ταιριάζει.
Παρατηρήσεις
Βασίζεται σε μια θεατρική κωμωδία του Ίντεν Φίλποτς
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1928 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Βρετανικές βωβές ταινίες μεγάλου μήκους Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Φρεντερίκ Μιστράλ
Ο Φρεντερίκ Μιστράλ (γαλλικά: Frédéric Mistral, 8 Σεπτεμβρίου 1830 – 25 Μαρτίου 1914) ήταν Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και λεξικογράφος, ο οποίος, τον 19ο αιώνα, ηγήθηκε της προσπάθειας αναβίωσης της οξιτανικής (προβηγκιανής) γλώσσας και λογοτεχνίας. Το 1854 μαζί με τον Ζοζέφ Ρουμανίγ, τον Τεοντόρ Ομπανέλ και άλλους δημιούργησαν το λογοτεχνικό κίνημα των φελιμπρίζ ("felibres") που σαν σκοπό είχε να της ξαναδώσει μια κανονική ορθογραφική και γραμματική διευθέτηση της γραπτής γλώσσας, να διεκδικήσει τη διδασκαλία της στα σχολεία της Προβηγκίας και να της δόσει την ικανότητα έκφρασης. Το 1899 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Μουσείου της Αρλ, όπου συγκεντρώθηκαν όλες οι μορφές της προβηγκιανής λαϊκής παράδοσης.
Το 1904 μοιράστηκε με τον Ισπανό Χοσέ Ετσεγκαράι υ Eϊζαγκίρε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για τη συμβολή του στη λογοτεχνία και τη φιλολογία. Προς τιμήν του πήρε το ψευδώνυμο επίθετό της η Χιλιανή συγγραφέας και Νομπελίστρια Γκαμπριέλα Μιστράλ (Lucila Godoy Alcayaga). Προτομή του έχει στηθεί στην Καλλιθέα Αττικής, στην πλατεία Αγίας Ελεούσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες
Κερρητανοί
Οι Κερρητανοί ήταν ιβηρική φυλή που κατοικούσε στην σημερινή ευρύτερη περιοχή της Σερδάνια και στην κοιλάδα του ποταμού Σέγρε. Ο κύριος αστικός τους πυρήνας βρισκόταν στη θέση Καστελσιουτάτ, στα όρια της σημερινής Λίβια. Γείτονές τους ήταν από τα νότια οι Ιλεργέτες και από τα ανατολικά οι Σάρδονες.
Το όνομα Κερρητανοί (ή Cerretani και Ceretes στα λατινικά) τους δόθηκε από ελληνορωμαίους συγγραφείς όπως τον Αβιηνός, τον Στράβωνα και τον Σίλιο Ιταλικό. Ο Ζοάν Κορομίνες θεωρεί την γραφή του ονόματός τους με δύο «r» λανθασμένη και καρπό της άκυρης ετυμολογικής σύνδεσης με την λέξη cerrum, όντας γι'αυτόν σωστή μονάχα η μορφή με ένα «r», από την οποία και προέκυψαν και τα συγγενικά τοπωνύμια της Σερδάνια (Ceretania στα λατινικά, Cerdanya στα καταλανικά).
Ιστορία
Η άφιξη των Κερρητανών στα Πυρηναία μας είναι άγνωστη μα σίγουρα συνέβη πολύ πριν από την άφιξη των Κελτών κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. Ως φυλή χαρακτηριζόταν από έναν αγροτικό τρόπο ζωής και ήταν ξακουστοί για την παρασκευή αλλαντικών και συγκεκριμένα ενός είδους μάλλον παρόμοιου με το σημερινό ισπανικό χαμόν. Υποτάχθηκαν στον Αννίβα το 218 π.Χ. κι έπειτα στους Ρωμαίους κατά το 200 π.Χ.
Παραπομπές
Κερρητανοί
Τζον Νίεμαϊερ Φίντλι
Ο Τζον Νίεμαϊερ Φίντλι (John Niemeyer Findlay, 25 Νοεμβρίου 1903 – 27 Σεπτεμβρίου 1987), γνωστός ως J. N. Findlay, ήταν Νοτιοαφρικάνος φιλόσοφος.
Σταδιοδρομία
Αφού αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Πρετόρια, ο Findlay φοίτησε με υποτροφία στο Balliol College, Oxford τα χρόνια 1924–1926. Από το 1927 έως το 1966 ήταν λέκτορας ή καθηγητής φιλοσοφίας σε αρκετά πανεεπιστήμια. Μετά την αποχώρηση του από την έδρα στο Λονδίνο, Ο Findlay δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Γεηλ και στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης. (1972–1987).
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φαινομενολόγοι
Βρίκια Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Αθηνά
Το Βρίκιον Αθηνά ήταν πλοίο του αγώνα ανεξαρτησίας, ιδιοκτησίας Α. Τσαμαδού. Ναυπηγήθηκε στη Βενετία το 1807 και έφερε το όνομα «Άρης Ι».
Ανδρομάχη
Το Βρικογολέτο Ανδρομάχη εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1830.
Αντίζηλος
Το Βρίκιον Αντίζηλος εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1830. Βυθίστηκε τον Αύγουστο του 1831 από τους κινηματίες του Ανδρέα Μιαούλη στον Αλμυρό Λακωνίας (στο κίνημα εναντίον του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια). Έφερε οπλισμό 10 πυροβόλων.
Αχιλλεύς
Το Βρίκιον Αχιλλεύς εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1830. Βυθίστηκε τον Αύγουστο του 1831 από τους κινηματίες του Ναυάρχου Ανδρέα Μιαούλη στον Αλμυρό Λακωνίας (στο κίνημα εναντίον του Κυβερνήτη Καποδίστρια). Έφερε οπλισμό 4 πυροβόλων.
Κατηγορία:Ελληνικά βρίκια
Κήπος του Κεραμεικού
μικρογραφία|370x370εσ|Ο κήπος του Κεραμεικού και στο βάθος το [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο.]] Ο κήπος του Κεραμεικού (γαλλικά: Jardin des Tuileries) είναι ένας δημόσιος κήπος που βρίσκεται ανάμεσα στο Λούβρο και την πλατεία Κονκόρντ στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού της Γαλλίας. Δημιουργήθηκε από την Αικατερίνη των Μεδίκων ως κήπος του παλατιού του Κεραμεικού το 1564 και άνοιξε για το κοινό το 1667. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση έγινε δημόσιο πάρκο και από τότε είναι τόπος συνάντησης και χαλάρωσης τόσο για τους τουρίστες όσο και για τους Παριζιάνους.
Θέση και πρόσβαση
μικρογραφία|320x320εσ|Ο κήπος του Κεραμεικού στο [[1ο διαμέρισμα του Παρισιού]] Ο κήπος του Κεραμεικού οριοθετείται από το παλάτι του Λούβρου προς τα νοτιοανατολικά, την οδό Ριβολί στα βορειοανατολικά, την πλατεία Κονκόρντ στα βορειοδυτικά και τον Σηκουάνα στα νοτιοδυτικά. Είναι ο παλαιότερος κήπος του Παρισιού και παλαιότερα ήταν ο ιδιωτικός κήπος του παλατιού του Κεραμεικού, βασιλική και αυτοκρατορική κατοικία που δεν υπάρχει σήμερα. Ο κήπος του Κεραμεικού έχει ταξινομηθεί ως ιστορικό μνημείο από το 1914 και περιλαμβάνεται στις περιοχές που προστατεύονται ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στις όχθες του Σηκουάνα.
Η έκταση του κήπου είναι 25,5 εκτάρια, έχει μήκος περίπου 360 μέτρα και πλάτος 210 μέτρα και είναι η μεγαλύτερη δημόσια πλατεία της πόλης.
Ο κήπος εξυπηρετείται από τις γραμμές 1, 8 και 12 του μετρό στο σταθμό Κονκόρντ και από τη γραμμή 1 στο σταθμό Κεραμεικός.
Η ιστορία του κήπου
μικρογραφία|280x280εσ|Ο κήπος του Κεραμεικού του [[Αντρέ Λε Νοτρ, 17ος αιώνας]] μικρογραφία|280x280εσ|Ένα από τα σιντριβάνια του κήπου του Κεραμεικού Τον 13ο αιώνα, ο Κεραμεικός ήταν ένας μεγάλος χώρος όπου στεγάζονταν εργοστάσια πλακιδίων. Η Αικατερίνη των Μεδίκων, χήρα του Ερρίκου Β', μεταμόρφωσε πλήρως την περιοχή. Το 1564 η βασίλισσα διέταξε την κατασκευή του παλατιού του Κεραμεικού, το οποίο έγινε η κατοικία πολλών Γάλλων βασιλιάδων, όπως του Ερρίκου Δ', του Λουδοβίκου ΙΔ' και του αυτοκράτορα Ναπολέοντα. Την ίδια εποχή δημιουργήθηκε ένας ιταλικός κήπος στη δυτική πλευρά του ανακτόρου. Στις αρχές του 17ου αιώνα, ανεγέρθηκαν ένα θερμοκήπιο και ένα κτήριο για σηροτροφία (για την καλλιέργεια μεταξιού).
Ο Λουδοβίκος ΙΔ' και ο υπουργός Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ αποφάσισαν να αλλάξουν εντελώς το στυλ του κήπου και ζήτησαν από τον διάσημο σχεδιαστή κήπων της εποχής Αντρέ Λε Νοτρ να τον επανασχεδιάσει από την αρχή. Ο αρχιτέκτονας ανέλαβε το έργο και από το 1666 έως το 1680, ανακατασκεύασε τον κήπο σε ένα πολύ δημοφιλές γαλλικό ύφος της εποχής που διατηρείται μέχρι σήμερα. Τα σχέδια του Λε Νοτρ είναι ακόμη άθικτα σήμερα και οι επισκέπτες μπορούν ακόμη να περπατήσουν στα μονοπάτια που δημιουργήθηκαν από τότε. Στο κέντρο του κήπου, ο Λε Νοτρ δημιούργησε ένα μεγάλο κεντρικό μονοπάτι, με μια μεγάλη στρογγυλή λίμνη στην άκρη προς τα ανατολικά και μια άλλη σε οκταγωνικό σχήμα στα δυτικά. Κατά μήκος των αποβάθρων του Κεραμεικού, κατασκευάστηκε ένας χώρος περιπάτου ακριβώς δίπλα στο Σηκουάνα, δενδροφυτεμένος και με θέα στον ποταμό. Στη βόρεια πλευρά έγινε ένας δεύτερος με θέα τον κήπο, παράλληλα με αυτό που αργότερα (το 1801) έγινε η οδός Ριβολί. Ο κήπος διακοσμήθηκε με υπέροχα μαρμάρινα αγάλματα που υπάρχουν και σήμερα.
Ο κήπος του Κεραμεικού ήταν ένας από τους άμεσους μάρτυρες της ιστορίας της Γαλλίας: κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1789, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' και η Μαρία-Αντουανέτα οδηγήθηκαν στο παλάτι όταν οι επαναστάτες τους έφεραν στο Παρίσι από το παλάτι των Βερσαλλιών.
Σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|280x280εσ|Το μικρό σιντριβάνι μικρογραφία|Ο Ερμής ιππεύοντας τον Πήγασο, (1701–02) του [[Αντουάν Κουαζεβό (1640–1720), αντίγραφο ]] Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ναπολέοντα Γ', χτίστηκαν δύο πανομοιότυπα κτήρια για να στεγάσουν ένα μεγάλο θερμοκήπιο (1852) και μια αίθουσα τένις (1861) αντίστοιχα. Σήμερα, το κτήριο που στέγαζε το τένις έχει μετατραπεί σε μουσείο σύγχρονης τέχνης, η Εθνική Πινακοθήκη του Ζε ντε Πομ και το θερμοκήπιο είναι σήμερα ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης - το μουσείο Ορανζερί.
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο κήπος ήταν χώρος ψυχαγωγίας για το κοινό με ακροβάτες, μαριονέτες, πάγκους που πουλούσαν λεμονάδας, μικρές βάρκες στις λίμνες,  κ.ά. Στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900, οι κήποι φιλοξένησαν τους αγώνες ξιφομαχίας. Την ειρήνη στον κήπο διέκοψε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος το 1914, οπότε τα αγάλματα προστατεύτηκαν με σάκους με άμμο.
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η αίθουσα του Ζε ντε Πομ χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς ως αποθήκη για έργα τέχνης που είχαν κλαπεί ή κατασχεθεί. Κατά την απελευθέρωση του Παρισιού το 1944 στον κήπο έγιναν σημαντικές μάχες.
Πολυάριθμες καρέκλες σήμερα ζωντανεύουν το πάρκο και προσφέρονται ελεύθερα στους περιπατητές που μπορούν να καθίσουν όπου τους αρέσει, κοντά σε μια από τις λίμνες κατά τη διάρκεια ευχάριστου καιρού.
Τέχνη
Ο κήπος είναι διακοσμημένος με υπέροχα μαρμάρινα αγάλματα. Το 1719 η κύρια είσοδος πλαισιωνόταν από δύο αγάλματα, το καθένα από τα οποία απεικόνιζε τον Ερμή με το φτερωτό άλογό του. Ο κήπος στεγάζει επίσης πολλά από τα αγάλματα του Αριστίντ Μαγιόλ, έναν από τους πιο διάσημους γλύπτες του 20ού αιώνα, και τα γλυπτά του Ωγκύστ Καιν. Από το 1998, ο χώρος έχει υποδεχτεί νέα σύγχρονα γλυπτά των Ωγκύστ Ροντέν, Χένρι Μουρ, Ρόι Λίχτενσταϊν και πολλών άλλων. Οι προσωρινές εκθέσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και του ρυθμού του κήπου.
Σχέδιο του κήπου
κέντρο|μικρογραφία|880x880εσ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο κήπος στην ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού του Παρισιού (επιλογή γλώσσας)
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Παρίσι
Aureus
O aureus, πληθ. aurei, που σημαίνει χρυσό (επίθετο, που χρησιμοποιείται ως ουσιαστικό) ήταν ένα χρυσό νόμισμα της αρχαίας Ρώμης, αρχικά ίσο με 25 δηνάρια από καθαρό άργυρο. Ο aureus εκδιδόταν κανονικά από τον 1ο αι. π.Χ. ως τις αρχές του 4ου αι. μ.Χ., όταν αντιικαταστάθηκε από τον σόλιδο. Ο aureus ήταν περίπου το ίδιο μέγεθος με το δηνάριο, αλλά βαρύτερο, λόγω της μεγαλύτερης πυκνότητας του χρυσού (19,3 γρ./κ.εκ.) σε σχέση με τον άργυρο (10,5 γρ./κ.εκ.).
Πριν από την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα ο aureus κοβόταν όχι συχνά, ίσως επειδή ο χρυσός εθεωρείτο σημείο μία μη Ρωμαϊκής πολυτέλειας. Ο Ι. Καίσαρας έκοψε το νόμισμα πιο συχνά και το σταθεροποίησε στο 1/40 της Ρωμαϊκής λίβρας (περίπου 8 γραμμ.) Ο Οκταβιανός Αύγουστος (βασ. 29 π.Χ. - 14 μ.Χ.) έκανε σταθερή την ισοτιμία του σηστέρτιου ως το 1/100 ενός aureus.
Κατά τη βασιλεία του Νέρωνα (βασ. 54-68) η ποσότητα (μάζα) του χρυσού μειώθηκε στο 1/45 της λίβρας, δηλ. στα 7,3 γραμμ. Περίπου την ίδια εποχή η καθαρότητα του αργυρού νομίσματος είχε ελαττωθεί ελαφρά.
Έπειτα από τη βασιλεία του Μάρκου Αυρηλίου (βασ. 161-180) η παραγωγή των aurei αυξήθηκε. Το βάρος έπεσε στο 1/50 της λίβρας (δηλ. 6,5 γραμμ.) κατά την εποχή του Καρακάλλα (βασ. 211-217). Κατά τον 3ο αι. δημιουργήθηκαν χρυσά νομίσματα με ποικιλία υποδιαιρέσεων και πολλαπλασίων, κάνοντας δύσκολο τον προσδιορισμό της ακριβούς αξίας ενός χρυσού νομίσματος.
Ο σόλιδος εισήχθη πρώτα από τον Διοκλητιανό (βασ. 284-305) περί το 301 και κόπηκε στο 1/60 της Ρωμαϊκής λίβρας από καθαρό χρυσό (δηλ. 5,5 γραμμ,) και με μία αρχική ισοτιμία στα 1000 δηνάρια. Ωστόσο ο σόλιδος του Διοκλητιανού κόπηκε μόνο σε μικρές ποσότητες και έτσι είχε μικρή μόνο οικονομική επιρροή.
Ο σόλιδος επανεισήχθη επί Κωνσταντίνου Α΄ (βασ. 306-337) το 312, αντικαθιστώντας μόνιμα τον aureus ως το χρυσό νόμισμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο σόλιδος κόπηκε στο 1/72 της Ρωμαϊκής λίβρας από καθαρό χρυσό (δηλ. βάρους 24 ελληνο-ρωμαϊκών καρατίων ή 4,5 γραμμ.). Την εποχή εκείνη ο σόλιδος ισούτο με 275.000 ολοένα υποτιμούμενα δηνάρια.
Περιεκτικότητα
Ωστόσο, ανεξάρτητα από το μέγεθος ή το βάρος του aureus, η η καθαρότητα του χρυσού ελάχιστα αλλοιώθηκε. Η ανάλυση του Ρωμαϊκού aureus δείχνει την καθαρότητα να είναι κοντά στα 24 καράτια χρυσού, έτσι ήταν το πολύ 99% καθαρό.
Λόγω του ταχύτατου πληθωρισμού από τη Ρωμαϊκή κυβέρνηση, που εξέδιδε νομίσματα σε βασικό μέταλλο (χαλκό ή μπρούτζο), αλλά αρνιόταν να δεχθεί οτιδήποτε άλλο εκτός από νομίσματα σε πολύτιμο μέταλλο (αργυρά ή χρυσά) για πληρωμή φόρου, η αξία του aureus σε σχέση με το δηνάριο αύξαινε δραστικά. Ο πληθωρισμός επίσης επηρεαζόταν από τη συστηματική υποτίμηση του αργυρού δηνάριου, το οποίο στα μέσα του 3ου αι. δεν περιείχε πρακτικά καθόλου άργυρο.
Το 301 ένας χρυσός aureus άξιζε όσο 833 1/3 δηνάρια, το 324 ο ίδιος aureus άξιζε όσο 4.350 δηνάρια. Το 337, έπειτα από τη μεταφορά του Κωνσταντίνου Α΄ στον σόλιδο, ένας σόλιδος άξιζε 4.600.000 δηνάρια.
Σήμερα ο aureus ζητείται πολύ από τους συλλέκτες, λόγω της καθαρότητας και τη αξίας του, όπως επίσης και λόγω του ιστορικού ενδιαφέροντος. Ένας aureus είναι συνήθως πιο πολύ ακριβός από ένα δηνάριο, που εκδόθηκε από τον ίδιο Αυτοκράτορα. Για παράδειγμα σε μία δημοπρασία ένας aureus του Τραϊανού (βασ. 98-117) πωλήθηκε για 15.000 $ και ένα αργυρό νόμισμα του ίδιου Αυτοκράτορα πωλήθηκε για 100 $. Οι δύο πιο ακριβοί aureus που πωλήθηκαν στην ίδια δημοπρασία του 2008 είναι: ένας aureus που εκδόθηκε το 42 π.Χ. του Μάρκου Ιούνιου Βρούτου, δολοφόνου του Γάιου Ιουλίου Καίσαρα, είχε την τιμή των 661.250 $ (ένα τέτοιο νόμισμα είναι μόνιμα εκτεθειμένο στο Βρετανικό Μουσείο). Ο δεύτερος aureus εκδόθηκε από τον Αλέξανδρο Σεβήρο (βασ. 222-235) έχει την εικόνα του Κολοσσαίου στην οπίσθια όψη και είχε την τιμή των 920.000 $. Ένας aureus με το πρόσωπο του Αλεκτού πλειοδοτήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο για 552.000 £ τον Ιούνιο 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αουρεους Κατηγορία:Χρυσά νομίσματα
Βιχόβιτσι (Μόσταρ)
Το Βιχόβιτσι (κυριλλικά: Виховићи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 2,054 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το χωριό ευρίσκεται ολίγον βόρεια του Μόσταρ, επί της δεξιάς όχθης της Νέρετβα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Μπιέρνστιερνε Μπιέρνσον
Ο Μπιέρνστιερνε Μαρτίνους Μπιέρνσον (Bjørnstjerne Martinus Bjørnson, 8 Δεκεμβρίου 1832 – 26 Απριλίου 1910) ήταν Νορβηγός συγγραφέας, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1903, "ως φόρο τιμής στην ευγενή, μεγαλοπρεπή και πολυσχιδή του ποίηση, που πάντα διακρινόταν τόσο για τη φρεσκάδα της έμπνευσής της όσο και για τη σπάνια καθαρότητα του πνεύματός της", που έγινε ο πρώτος Νορβηγός βραβευμένος με Νόμπελ. Ο Μπιέρνσον συγκαταλέγεται ανάμεσα στους «Τέσσερις Μεγάλους» (De Fire Store) Νορβηγούς συγγραφείς (οι άλλοι τρεις είναι οι Χένρικ Ίψεν, Γιόνας Λη και Αλεξάντερ Κιέλαντ). Ο Μπιέρνσον είναι επίσης γνωστός στη χώρα του ως ο συγγραφέας του εθνικού ύμνου της Νορβηγίας, του «Ναί, αγαπάμε αυτή τη χώρα». Έχει γράψει επίσης αρκετά θεατρικά έργα.
Ο Μπιέρνσον ήταν ένα από τα αρχικά μέλη της Επιτροπής Νόμπελ, και επανεκλέχθηκε το 1900. Πέθανε στις 26 Απριλίου 1910 στο Παρίσι και κηδεύθηκε στην πατρίδα του με κάθε τιμή. Για τη μετακομιδή της σωρού του στην πατρίδα του στάλθηκε το πολεμικό πλοίο «Νόργκε».
Νεγκάγκε
Το Νεγκάγκε (Negage) είναι πόλη και δήμος (município) της επαρχίας Ουίγκε στην Ανγκόλα. Ο δήμος είχε πληθυσμό 137.559 κατοίκους το 2014. Εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Νεγκάγκε.