cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βουαντίσουαφ Σικόρσκι
Στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση
Σε εύθετο χρόνο, αμέσως μετά την απαλλαγή του από τη διοίκησή του, και καθώς καθιερώθηκε ένα ημιδικτατορικό καθεστώς Σανάτσια, ο Σικόρσκι προσχώρησε στην αντιπολίτευση κατά του Πιουσούτσκι. Ο Σικόρσκι αποσύρθηκε σε μεγάλο βαθμό από την πολιτική, περνώντας μεγάλο μέρος του χρόνου του στο Παρίσι και συνεργαζόμενος με το γαλλικό École supérieure de guerre ( πολεμικό κολέγιο). Ακόμη και μετά το θάνατο του Πιουσούτσκι το 1935, ήταν ακόμα περιθωριοποιημένος, πολιτικά και στρατιωτικά, από τους διαδόχους του Πιουσούτσκι. Τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους, μαζί με πολλούς εξέχοντες Πολωνούς πολιτικούς (Βιντσέτι Βίτος, Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι και Στρατηγό Γιούζεφ Χάλερ) εντάχθηκε στο Front Morges, μια πολιτική ομάδα κατά της Σανάτσια.
Πρωθυπουργός στην εξορία
Τις ημέρες πριν από την γερμανική εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939, και κατά τη διάρκεια της ίδιας της εισβολής, το αίτημα του Σικόρσκι για στρατιωτική διοίκηση συνέχισε να απορρίπτεται από τον Πολωνό αρχηγό, Στρατάρχη Έντβαρντ Ριντζ-Σμίγκουι. Ο Σικόρσκι διέφυγε μέσω της Ρουμανίας στο Παρίσι, όπου στις 28 Σεπτεμβρίου ενώθηκε με τους Βουαντίσουαφ Ρατσκιέβιτς και Στανίσουαφ Μικοουάιτσικ σε μια πολωνική εξόριστη κυβέρνηση, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση των νεοσύστατων Πολωνικών Ενόπλων Δυνάμεων στη Γαλλία. Δύο ημέρες αργότερα, στις 30 Σεπτεμβρίου, ο Πρόεδρος Ρατσκιέβιτς τον κάλεσε να υπηρετήσει ως ο πρώτος Πολωνός πρωθυπουργός στην εξορία. Στις 7 Νοεμβρίου έγινε Αρχηγός και Γενικός Επιθεωρητής των Ενόπλων Δυνάμεων (Naczelny Wódz i Generalny Inspektor Sił Zbrojnych), μετά την παραίτηση του Ριντζ-Σμίγκουι. Ο Σικόρσκι θα κατείχε επίσης τη θέση του Πολωνού Υπουργού Στρατιωτικών Υποθέσεων, ενώνοντας έτσι στο πρόσωπο του όλο τον έλεγχο του Πολωνικού Στρατού σε καιρό πολέμου.
Στα χρόνια του ως πρωθυπουργός στην εξορία, ο Σικόρσκι προσωποποίησε τις ελπίδες και τα όνειρα εκατομμυρίων Πολωνών, όπως αντικατοπτρίζεται στο ρητό, «Όταν ο ήλιος είναι πιο ψηλά, ο Σικόρσκι είναι πιο κοντά» (πολωνικά: «Gdy słoneczko wyżej, to Sikorski bliżej»). Ταυτόχρονα, από νωρίς έπρεπε να εργαστεί για να συμφιλιώσει τις φατρίες που ήταν υπέρ ή κατά του Πιουσούτσκι.
Η Πολωνία, ακόμη και με κατεχόμενα εδάφη, εξακολουθούσε να διοικεί σημαντικές ένοπλες δυνάμεις: το Πολωνικό Ναυτικό είχε πλεύσει στη Βρετανία και πολλές χιλιάδες πολωνικά στρατεύματα είχαν διαφύγει μέσω της Ρουμανίας και της Ουγγαρίας ή μέσω της Βαλτικής Θάλασσας. Αυτές οι διαδρομές θα χρησιμοποιούνταν μέχρι το τέλος του πολέμου τόσο από στρατιώτες όσο και από εθελοντές από την Πολωνία, οι οποίοι αυτοχαρακτηρίζονταν «τουρίστες του Σικόρσκι» και ξεκινούσαν τα επικίνδυνα ταξίδια τους, αντιμετωπίζοντας τον θάνατο ή τη φυλάκιση σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, εάν πιάνονταν από τους Γερμανούς ή τους συμμάχους τους. Με τη σταθερή ροή νεοσυλλέκτων, ο νέος Πολωνικός Στρατός επανασυναρμολογήθηκε σύντομα στη Γαλλία και στη υπό γαλλική εντολή Συρία. Επιπλέον, η Πολωνία είχε ένα μεγάλο κίνημα αντίστασης και οι πολιτικές του Σικόρσκι περιελάμβαναν την ίδρυση της Ένωσης Ενόπλων Μάχης (Związek Walki Zbrojnej), που αργότερα μετατράπηκε σε Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό (Armia Krajowa) και τη δημιουργία της Κυβερνητικής Αντιπροσωπείας για τη θέση της Πολωνίας, για να εποπτεύει το Πολωνικό Υπόγειο Κράτος στην κατεχόμενη Πολωνία.
Το 1940, η Πολωνική Ανεξάρτητη Ορεινή Ταξιαρχία συμμετείχε στις Μάχες του Ναρβίκ (Νορβηγία) και δύο πολωνικές μεραρχίες συμμετείχαν στην άμυνα της Γαλλίας, ενώ μια πολωνική μηχανοκίνητη ταξιαρχία και δύο τμήματα πεζικού ήταν σε διαδικασία σχηματισμού. Μια Πολωνική Ανεξάρτητη Τυφεκιοφόρος Ταξιαρχία Καρπαθίων δημιουργήθηκε στη υπό γαλλική εντολή Συρία. Η Πολωνική Πολεμική Αεροπορία στη Γαλλία διέθετε 86 αεροσκάφη με τα 3/4 αυτών σε πλήρη λειτουργία και τα υπόλοιπα 1/4 σε διάφορα στάδια εκπαίδευσης. Αν και πολλοί Πολωνοί στρατιώτες είχαν πεθάνει στις μάχες ή είχαν φυλακιστεί στην Ελβετία μετά την πτώση της Γαλλίας, ο Στρατηγός Σικόρσκι αρνήθηκε την πρόταση του Γάλλου Στρατάρχη Φιλίπ Πεταίν για μια πολωνική συνθηκολόγηση στη Γερμανία. Στις 19 Ιουνίου 1940, ο Σικόρσκι συναντήθηκε με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Ουίνστον Τσώρτσιλ και υποσχέθηκε ότι οι πολωνικές δυνάμεις θα πολεμήσουν στο πλευρό των Βρετανών μέχρι την τελική νίκη. Ο Σικόρσκι και η κυβέρνησή του μετακόμισαν στο Λονδίνο και μπόρεσαν να απομακρύνουν πολλά πολωνικά στρατεύματα στη Βρετανία. Μετά την υπογραφή Πολωνικής-Βρετανικής Στρατιωτικής Συμφωνίας στις 5 Αυγούστου 1940, προχώρησαν στη δημιουργία και εκπαίδευση των Πολωνικών Ενόπλων Δυνάμεων στη Δύση. Έμπειροι Πολωνοί πιλότοι έλαβαν μέρος στη Μάχη της Βρετανίας, όπου η 303η Πολωνική Μοίρα πέτυχε τον μεγαλύτερο αριθμό σκοτωμών από οποιαδήποτε συμμαχική μοίρα. Οι πολωνικές δυνάμεις του Σικόρσκι θα αποτελούσαν ένα από τα σημαντικότερα συμμαχικά στρατεύματα. δεξιά|μικρογραφία| Ο Σικόρσκι (αριστερά) με τους [[Άντριου ΜακΝότον, Ουίνστον Τσώρτσιλ και Σαρλ ντε Γκωλ]] δεξιά|μικρογραφία| Ο [[Βουαντίσουαφ Άντερς και ο Σικόρσκιi με τον Ιωσήφ Στάλιν (1941)]] Η πτώση της Γαλλίας αποδυνάμωσε τη θέση του Σικόρσκι και η πρότασή του να εξετάσει τη δημιουργία ενός νέου Πολωνικού Στρατού στην κατεχόμενη από τη Σοβιετική Ένωση επικράτεια οδήγησε σε πολλές επικρίσεις από την εξόριστη πολωνική κοινότητα. Στις 19 Ιουλίου ο Ρατσκιέβιτς τον αποδέσμευσε από τη θέση του Πρωθυπουργού, αντικαθιστώντας τον με τον Αούγκουστ Ζαλέσκι, ωστόσο μέσα σε λίγες μέρες η πίεση των συμπαθούντων του Σίκορσκι, συμπεριλαμβανομένης της βρετανικής κυβέρνησης, έκανε τον Ρατσκιέβιτς να επανεξετάσει την απόφασή του και ο Σικόρσκι επανήλθε ως Πρωθυπουργός στις 25 Ιουλίου.
Ένας από τους πολιτικούς στόχους του Σικόρσκι ήταν η δημιουργία μιας ομοσπονδίας Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, ξεκινώντας από την Πολωνική-Τσεχοσλοβακική Συνομοσπονδία. Έβλεπε μια τέτοια οργάνωση ως απαραίτητη για να σταθούν μικρότερα κράτη στον παραδοσιακό γερμανικό και ρωσικό ιμπεριαλισμό. Αυτή η ιδέα, αν και τελικά μάταιη, απέκτησε κάποια απήχηση εκείνη την εποχή, καθώς ο Σικόρσκι και ο Έντουαρντ Μπένες από την τσεχοσλοβακική εξόριστη κυβέρνηση, υπέγραψαν μια συμφωνία που δήλωνε την πρόθεση συνέχισης της στενότερης συνεργασίας στις 10 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Στις 24 Δεκεμβρίου 1940 ο Σικόρσκι προήχθη σε στρατηγό του στρατού. Τον Μάρτιο του 1941 επισκέφθηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες. Θα επισκέπτοταν ξανά τις ΗΠΑ τον Μάρτιο και τον Δεκέμβριο του 1942.
Μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση («Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα») τον Ιούνιο του 1941, ο Σικόρσκι ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Σοβιετικό πρέσβη στο Λονδίνο, Ιβάν Μάισκι, για την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Πολωνίας και Σοβιετικής Ένωσης, οι οποίες είχαν διακοπεί μετά η σοβιετική εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ο Σικόρσκι πήγε στη Μόσχα με διπλωματική αποστολή. Η πολωνική κυβέρνηση κατέληξε σε συμφωνία με τη Σοβιετική Ένωση (το Συμφωνία Σικόρσκι-Μάισκι της 17ης Αυγούστου 1941), που επιβεβαιώθηκε από τον Ιωσήφ Στάλιν τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Ο Στάλιν συμφώνησε να ακυρώσει τον Σεπτέμβριο του 1939 τον σοβιετο-γερμανικό διαμελισμό της Πολωνίας, να κηρύξει άκυρο το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης του Αυγούστου 1939 και να απελευθερώσει δεκάδες χιλιάδες Πολωνούς αιχμαλώτους πολέμου που κρατούνταν σε σοβιετικά στρατόπεδα. Σύμφωνα με μια συμφωνία μεταξύ της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης και του Στάλιν, οι Σοβιετικοί έδωσαν «αμνηστία» σε πολλούς Πολωνούς πολίτες, από τους οποίους σχηματίστηκε νέος στρατός (2ο Σώμα Πολωνικού Στρατού) υπό τον Στρατηγό Βουαντίσουαφ Άντερς και αργότερα στάλθηκε στη Μέση Ανατολή, όπου η Βρετανία αντιμετώπισε τρομερή έλλειψη στρατιωτικών δυνάμεων. Ωστόσο, το πού βρίσκονταν χιλιάδες άλλοι Πολωνοί αξιωματικοί, θα παραμείνει άγνωστο για δύο ακόμη χρόνια, και αυτό θα βαρύνει τόσο τις σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης όσο και τη μοίρα του Σικόρσκι.
Αποκάλυψη του Κάτιν και θάνατος
Το 1943, οι εύθραυστες σχέσεις μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης έφτασαν τελικά στο σημείο διάλυσης όταν, στις 13 Απριλίου, οι Γερμανοί ανακοίνωσαν μέσω της Επιτροπής του Κάτιν την ανακάλυψη των σωμάτων 20.000 Πολωνών αξιωματικών που είχαν δολοφονηθεί από τους Σοβιετικούς και θάφτηκαν στο δάσος Κάτιν, κοντά στο Σμολένσκ στη Ρωσία. Ο Στάλιν ισχυρίστηκε ότι η θηριωδία διεξήχθη από τους Γερμανούς, ενώ η ναζιστική προπαγάνδα ενορχηστρωμένη από τον Γιόζεφ Γκαίμπελς εκμεταλλεύτηκε επιτυχώς τη σφαγή του Κάτιν για να προκαλέσει μια σφήνα μεταξύ της Πολωνίας, των Δυτικών Συμμάχων και της Σοβιετικής Ένωσης. Η Σοβιετική Ένωση, και στη συνέχεια η Ρωσία, δεν αναγνώρισε την ευθύνη για αυτήν και παρόμοιες σφαγές Πολωνών αξιωματικών μέχρι τη δεκαετία του 1990.
Όταν ο Σικόρσκι αρνήθηκε να δεχτεί τη σοβιετική εξήγηση και ζήτησε έρευνα από την Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού στις 16 Απριλίου, οι Σοβιετικοί κατηγόρησαν την εξόριστη κυβέρνηση για συνεργασία με τη ναζιστική Γερμανία και διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις στις 25 Απριλίου.
Από τα τέλη Μαΐου 1943, ο Σικόρσκι άρχισε να επισκέπτεται τις πολωνικές δυνάμεις που βρίσκονταν στη Μέση Ανατολή. Εκτός από την επιθεώρηση των δυνάμεων και την αύξηση του ηθικού, ο Σικόρσκι ασχολήθηκε επίσης με πολιτικά θέματα. Εκείνη την εποχή, μια σύγκρουση γινόταν μεταξύ εκείνου και του Στρατηγού Βουαντίσουαφ Άντερς, καθώς ο Σικόρσκι ήταν ακόμη ανοιχτός σε κάποια εξομάλυνση των πολωνοσοβιετικών σχέσεων, στην οποία ο Άντερς ήταν έντονα αντίθετος. Στις 4 Ιουλίου 1943, ενώ ο Σικόρσκι επέστρεφε από την επιθεώρηση των πολωνικών δυνάμεων που είχαν αναπτυχθεί στη Μέση Ανατολή, σκοτώθηκε, μαζί με την κόρη του, τον αρχηγό του επιτελείου, Ταντέους Κλιμέτσκι και άλλους επτά, όταν το αεροπλάνο του, ένα Liberator II, σειρά AL523, συνετρίβη στη θάλασσα 16 δευτερόλεπτα μετά την απογείωση από το Διεθνές Αεροδρόμιο Γιβραλτάρ στις 23:07. Η συντριβή αποδόθηκε σε φορτίο στο αεροπλάνο που μετατοπίστηκε προς τα πίσω κατά την απογείωση. Μόνο ο πιλότος, Εντούαρντ Πρχαλ (1911-1984), επέζησε του ατυχήματος. Ο Σικόρσκι θάφτηκε στη συνέχεια σε τάφο με τούβλα στο Πολωνικό Πολεμικό Νεκροταφείο στο Νιούαρκ-ον-Τρεντ της Αγγλίας στις 16 Ιουλίου του ίδιου έτους. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ εκφώνησε επικήδειο στην κηδεία του. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1993, τα λείψανά του εκταφιάστηκαν και μεταφέρθηκαν με TU-154 της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας, και συνοδεύτηκαν από τα αεροσκάφη RAF 56 Sqn Tornado F3, στις βασιλικές κρύπτες στο Κάστρο Βάβελ στην Κρακοβία της Πολωνίας.
Επακόλουθα και μνήμη
αριστερά|μικρογραφία| [[Biuletyn Informacyjny από 15 Ιουλίου 1943 που ενημερώνει για τον θάνατο του Στρατηγού Σικόρσκι και διατάσσει εθνική ημέρα πένθους]] Αμέσως μετά τη συντριβή, ένας Πολωνός αξιωματικός που ήταν μάρτυρας του γεγονότος από το αεροδρόμιο άρχισε να κλαίει ήσυχα με αναφιλητά και να επαναλαμβάνει: «Τώρα η Πολωνία έχει χαθεί! Τώρα η Πολωνία έχει χαθεί!» («To Polska stracona!»). Ο θάνατος του Στρατηγού Σικόρσκι σηματοδότησε ένα σημείο καμπής για την πολωνική επιρροή μεταξύ των αγγλοαμερικανών συμμάχων. Κανένας Πολωνός μετά από αυτόν δεν θα είχε μεγάλη επιρροή με τους συμμαχικούς πολιτικούς. Ο Σικόρσκι ήταν ο πιο διάσημος ηγέτης των Πολωνών εξόριστων και ο θάνατός του ήταν ένα σοβαρό πισωγύρισμα για τον πολωνικό σκοπό. Αφού οι Σοβιετικοί διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με την κυβέρνηση του Σικόρσκι τον Απρίλιο του 1943, τον Μάιο και τον Ιούνιο ο Στάλιν είχε ανακαλέσει αρκετούς Σοβιετικούς πρέσβεις για «διαβουλεύσεις»: τον Μαξίμ Λιτβίνοφ από την Ουάσινγκτον, τον Φιόντορ Γκούσεφ από το Μόντρεαλ και τον Ιβάν Μάισκι από το Λονδίνο. Ενώ ο Τσώρτσιλ υποστήριζε δημόσια την κυβέρνηση του Σικόρσκι, υπενθυμίζοντας στον Στάλιν το σύμφωνό του με τη ναζιστική Γερμανία το 1939 και την κοινή επίθεσή τους στην Πολωνία, σε μυστικές διαβουλεύσεις με τον Ρούσβελτ παραδέχτηκε ότι θα έπρεπε να γίνουν κάποιες παραχωρήσεις από την Πολωνία για να κατευνάσει τους ισχυρούς Σοβιετικούς. Η πολωνοσοβιετική κρίση είχε αρχίσει να απειλεί τη συνεργασία μεταξύ των Δυτικών Συμμάχων και της Σοβιετικής Ένωσης σε μια εποχή που η σημαντικότητα των Πολωνών για τους Δυτικούς Συμμάχους, ουσιαστική τα πρώτα χρόνια του πολέμου, είχε αρχίσει να εξασθενεί με την είσοδο στη σύγκρουση των στρατιωτικών και βιομηχανικών γιγάντων, της Σοβιετικής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Οι Σύμμαχοι δεν είχαν καμία πρόθεση να επιτρέψουν στον διάδοχο του Σικόρσκι, τον Στανίσουαφ Μικοουάιτσικ, να απειλήσει τη συμμαχία με τους Σοβιετικούς. Κανένας εκπρόσωπος της πολωνικής κυβέρνησης δεν προσκλήθηκε στη Διάσκεψη της Τεχεράνης (28 Νοεμβρίου - 1 Δεκεμβρίου 1943) ή στη Διάσκεψη της Γιάλτας (4–11 Φεβρουαρίου 1945), τα δύο κρίσιμα γεγονότα στα οποία οι Δυτικοί Σύμμαχοι και η Σοβιετική Ένωση συζήτησαν το σχήμα του μεταπολεμικού κόσμου και αποφάσισαν για την τύχη της Πολωνίας. Μόνο τέσσερις μήνες μετά το θάνατο του Σικόρσκι, το Νοέμβριο του 1943, στην Τεχεράνη, ο Τσώρτσιλ και ο Ρούσβελτ συμφώνησαν με τον Στάλιν ότι ολόκληρη η Πολωνία ανατολικά της Γραμμής Κάρζον θα παραχωρηθεί στους Σοβιετικούς. Στην Τεχεράνη, ούτε ο Τσώρτσιλ ούτε ο Ρούσβελτ αντιτάχθηκαν στην πρόταση του Στάλιν ότι η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση στο Λονδίνο δεν εκπροσωπούσε τα πολωνικά συμφέροντα. Όπως σημείωσε η ιστορικός Ανίτα Γ. Πραζμόφσκα, «αυτό σήμανε το τέλος της πενιχρής επιρροής και του λόγου ύπαρξης αυτής της κυβέρνησης». Μετά τη Διάσκεψη της Τεχεράνης, ο Στάλιν αποφάσισε να δημιουργήσει τη δική του κυβέρνηση-μαριονέτα για την Πολωνία και μια Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης κηρύχθηκε το καλοκαίρι του 1944. Η επιτροπή αναγνωρίστηκε από τη Σοβιετική Κυβέρνηση ως η μόνη νόμιμη αρχή στην Πολωνία, ενώ η Κυβέρνηση του Μικοουάιτσικ στο Λονδίνο, χαρακτηρίστηκε από τους Σοβιετικούς ως «παράνομη και αυτοαποκαλούμενη αρχή». Ο Μικοουάιτσικ θα υπηρετούσε στο ρόλο του πρωθυπουργού μέχρι τις 24 Νοεμβρίου 1944, όταν, αντιλαμβανόμενος την αυξανόμενη αδυναμία της εξόριστης κυβέρνησης, παραιτήθηκε και τον διαδέχθηκε ο Τόμας Αρτσισέφσκι, «του οποίου η αφάνεια», σύμφωνα με τα λόγια του ιστορικού Μιετσίσουαφ Μ. Μπισκούπσκι, «σήμανε την άφιξη της εξόριστης κυβέρνησης σε απόλυτα ασήμαντη». Ο Στάλιν άρχισε σύντομα μια εκστρατεία για την αναγνώριση από τους Δυτικούς Συμμάχους μιας πολωνικής κυβέρνησης που υποστηρίζονταν από τη Σοβιετική Ένωση με επικεφαλής τη Βάντα Βασιλέφσκα, αφοσιωμένη κομμουνίστρια με έδρα στο Ανώτατο Σοβιέτ, με τον Στρατηγό Ζίγκμουντ Μπέρλινγκ, διοικητή του 1ου Πολωνικού Στρατού στη Ρωσία ως αρχηγός όλων των πολωνικών ενόπλων δυνάμεων. Μέχρι τη Διάσκεψη του Πότσδαμ το 1945, η Πολωνία έχει υποβιβαστεί στη σοβιετική σφαίρα επιρροής, συνέπεια της εγκατάλειψης της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης που οδήγησε στην άνοδο της αντίληψης της προδοσίας της Δύσης.
δεξιά|μικρογραφία| Μνημείο του Βουαντίσουαφ Σικόρσκι στο [[Ζέσουφ]] Πολλά ποιήματα αφιερωμένα στον Σικόρσκι γράφτηκαν από Πολωνούς συγγραφείς κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στη συνέχεια, στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, ο ιστορικός ρόλος του Σικόρσκι, όπως και όλων των υποστηρικτών της κυβέρνησης του Λονδίνου, θα ελαχιστοποιηθεί και θα αλλοιωθεί από την προπαγάνδα, και οι πιστοί στην εξόριστη κυβέρνηση θα υπόκεινταν σε φυλάκιση και ακόμη και εκτέλεση. Με τον καιρό, άρχισαν να μειώνονται οι περιορισμοί στη συζήτηση για τον Σικόρσκι. Σε μια εκατονταετηρίδα από τη γέννησή του το 1981, πραγματοποιήθηκαν αναμνηστικές εκδηλώσεις στο Βοεβοδάτο Ζέσουφ, συμπεριλαμβανομένου ενός ακαδημαϊκού συνεδρίου και αποκάλυψης πλακών στο Νίσκο και στο Λέζαϊσκ. Ο Ρίσαρντ Ζιελίνσκι δημοσίευσε ένα μυθιστόρημά για τον Σικόρσκι, Wejście w mrok («Είσοδος στο σκοτάδι», 1971), και το 1983 γυρίστηκε μια ταινία από τον Μπόχνταν Πορέμπα, Katastrofa w Gibraltarze («Καταστροφή στο Γιβραλτάρ»). Η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση, της οποίας ο Σικόρσκι ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός, θα συνέχιζε να υπάρχει μέχρι το τέλος της κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Πολωνία το 1990, όταν ο Λεχ Βαλέσα έγινε ο πρώτος μετακομμουνιστής πρόεδρος της Πολωνίας. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1993, ένα άγαλμα του Σικόρσκι αποκαλύφθηκε στο Ζέσουφ. Το 1995, ο Σικόρσκι έγινε προστάτης της νεοσύστατης 9ης Πολωνικής Μηχανοποιημένης Ταξιαρχίας. Το 2003, το πολωνικό κοινοβούλιο (Σέιμ) κήρυξε το έτος (60η επέτειος του θανάτου του Σικόρσκι) ως «Έτος του Στρατηγού Σικόρσκι». Πολλοί δρόμοι και σχολεία στην Πολωνία φέρουν το όνομα του Σικόρσκι.
Η μνήμη του Στρατηγού Σικόρσκι διατηρήθηκε επίσης στην Πολωνία και στο εξωτερικό, από οργανώσεις όπως το Ινστιτούτο Σικόρσκι στο Λονδίνο. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Σικόρσκι έλαβε τιμητικό πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ και το Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους. Το 1981, μια αναμνηστική πλάκα αποκαλύφθηκε στο Hotel Rubens στο Λονδίνο, όπου κατά τη διάρκεια του πολέμου βρίσκονταν το Πολωνικό Στρατιωτικό Αρχηγείο, συμπεριλαμβανομένου του γραφείου του Σικόρσκι. Τιμάται στο Portland Place του Λονδίνου, κοντά στην Πρεσβεία της Πολωνίας, με ένα άγαλμα που αποκαλύφθηκε το 2000. Ένας έλικας από το αεροπλάνο στο οποίο πέθανε είναι το επίκεντρο ενός νέου μνημείου του Σικόρσκι στο Europa Point του Γιβραλτάρ.
Διαμάχη για τον θάνατό του
μικρογραφία| Πλάκα στη μνήμη του Σικόρσκι στον [[Καθεδρικός της Παναγίας (Γιβραλτάρ)|Καθεδρικό Ναό της Στεφανωμένης Παναγίας στο Γιβραλτάρ.]] αριστερά|μικρογραφία| Το άγαλμα του Σικόρσκι στο Portland Place του Λονδίνου, που ανεγέρθηκε το 2000. Ένα βρετανικό Ερευνητικό Δικαστήριο συνεδρίασε στις 7 Ιουλίου 1943 και διερεύνησε τη συντριβή του Liberator II AL 523 του Σικόρσκι, αλλά δεν μπόρεσε να προσδιορίσει την αιτία, διαπιστώνοντας μόνο ότι επρόκειτο για ατύχημα και «λόγω εμπλοκής των χειριστηρίων του ανελκυστήρα εμπορευμάτων», σημειώνοντας ότι «δεν ήταν δυνατό να προσδιοριστεί πώς συνέβη το μπλοκάρισμα, αλλά διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρξε δολιοφθορά». Η πολωνική κυβέρνηση αρνήθηκε να εγκρίνει αυτήν την έκθεση, λόγω της αντίφασης σχετικά με τον προσδιορισμό της αιτίας αλλά τον αποκλεισμό της δολιοφθοράς.
Το πολιτικό πλαίσιο του γεγονότος, σε συνδυασμό με μια ποικιλία περίεργων περιστάσεων (για παράδειγμα, ο Σοβιετικός πράκτορας Κιμ Φίλμπυ ήταν επικεφαλής αντιπληροφόρησης της MI6 στο Γιβραλτάρ εκείνη την εποχή), έδωσε αμέσως αφορμή για πολλές εικασίες ότι ο θάνατος του Σικόρσκι δεν ήταν ατύχημα, και μπορεί να ήταν το άμεσο αποτέλεσμα μιας σοβιετικής, βρετανικής ή ακόμη και πολωνικής συνωμοσίας. Ορισμένες σύγχρονες πηγές σημειώνουν ότι το ατύχημα δεν εξηγείται πλήρως. Ωστόσο, όπως σημείωσε ο Ρόμαν Βαπίνσκι στη βιογραφική του καταχώρηση για το Σικόρσκι στο Πολωνικό Βιογραφικό Λεξικό το 1997, δεν έχουν βρεθεί οριστικά στοιχεία για οποιαδήποτε παράβαση και η επίσημη αιτία θανάτου του Σικόρσκι αναφέρεται ως ατύχημα.
Το 2008, ο Σικόρσκι εκταφιάστηκε και τα λείψανά του εξετάστηκαν από Πολωνούς επιστήμονες, οι οποίοι το 2009 κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πέθανε λόγω τραυματισμών που συνέβησαν σε αεροπορικό δυστύχημα και ότι δεν υπήρχαν στοιχεία ότι ο Σικόρσκι δολοφονήθηκε, αποκλείοντας τις θεωρίες ότι πυροβολήθηκε ή στραγγαλίστηκε πριν από το περιστατικό. Ωστόσο δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο δολιοφθοράς, το οποίο ερευνάται ακόμη από το Πολωνικό Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης. Ως το 2012, η έρευνα συνεχιζόταν.
Τιμές και βραβεία
δεξιά|μικρογραφία| Καθίμενο γλυπτό του Σικόρσκι ως νεαρού αξιωματικού στο [[Ινοβρότσουαφ, Πολωνία]]
Έργα
Ο Στρατηγός Σικόρσκι ήταν επίσης ενεργός συγγραφέας σε θέματα στρατιωτικών τακτικών και περιέγραφε τις προσωπικές του πολεμικές εμπειρίες. Τα έργα του περιλαμβάνουν:
Μερικά από τα έργα του έχουν συγκεντρωθεί στο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Πολωνοί εθνικιστές Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί λεγεωνάριοι (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Πολωνοί του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου Κατηγορία:Πολιτικοί ηγέτες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολιτικοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εξόριστοι πολιτικοί Κατηγορία:Σφαγή του Κάτιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανεξαρτησίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ταξιάρχες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος του Αγίου Σάββα Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Ανατέλλοντος Ηλίου, 2η τάξη Κατηγορία:Αποδέκτες του Τσεχοσλοβακικού Πολεμικού Σταυρού Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού του Πολέμου (Νορβηγία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 1η τάξη Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος του Στέμματος της Ρουμανίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας
Ροδογούνη (κόρη του Αρταξέρξη Β΄)
Η Ροδογούνη ήταν Περσίδα πριγκίπισσα από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών, κόρη του βασιλιά των βασιλέων Αρταξέρξη Β΄ τού Μνήμονα (βασ. 404–358 π.Χ. ) και μία από τις παλλακίδες του.
Βιογραφία
Μετά τη μάχη στα Κούναξα το 401 π.Χ., δόθηκε από τον πατέρα της σε γάμο με τον Βακτριανό ευγενή Ορόντη Α΄, ο οποίος ήταν ο σατράπης της σατραπείας της Αρμενίας. Ο γάμος τους αναφέρεται σε μία από τις στήλες του όρους Νεμρούτ, που έστησε ο απόγονός τους Αντίοχος Α΄ της Κομμαγηνής (βασ. 70–31 π.Χ.) προκειμένου να αναδειχθεί ο ισχυρισμός των Κομμαγηνών για την καταγωγή τους από τους Αχαιμενίδες.
Χρήστος Κέφαλος
Ο Χρήστος Κέφαλος (Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ, 12 Αυγούστου 1945 - 4 Ιουλίου 2022 ) ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Ο πατέρας του καταγόταν από την Ικαρία και η μητέρα του από την Ιταλία. Αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ και υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες καλαθοσφαιριστές στη θέση αυτή.
Καριέρα
Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανέπιστημιο του Τεμπλ ενώ είχε πληθώρα προτάσεων. Ο προπονητής του Χάρι Λίτβακ τον χρησιμοποίησε στη θέση του πλέι μέικερ με επιτυχία και όλα έδειχναν ότι είχε σπουδαία σταδιοδρομία. Εμπόδιο στάθηκε ο τραυματισμός του ο οποίος ήταν συντριπτικό κάταγμα δίσκου στην σπονδυλική στήλη με συνέπεια να αγωνίζεται με ορθοπεδική ζώνη για το υπόλοιπο της καριέρας του.
Ο τραυματισμός του δε σταθηκε εμπόδιο στις ομάδες του ΝΒΑ να τον εντάξουν στις τάξεις τους με τους Σιάτλ Σούπερσονικς να προσφέρουν συμβόλαιο. Όμως ο Χρήστος Κέφαλος προτίμησε να εργαστεί ως δάσκαλος επικαλούμενος τον τραυματισμό του έτσι ώστε να αποφύγει την υποχρέωση να πολεμήσει στο Βιετνάμ εξασφαλίζοντας αναβολές. Όταν ο πόλεμος τελείωσε επέστρεψε στο μπάσκετ και αγωνίστηκε στους Ουίμλιγκτον Μπλού Μπάμπερς στην ανταγωνιστική λίγκα του ΝΒΑ.
Σε τουρνουά στη Βοστώνη παράγοντες του Παναθηναϊκού τον έπεισαν να αγωνιστεί στην Ελλάδα. Για να γίνει αυτό ο Κώστας Μουρούζης προπονητής του ΠΑΟ έπεισε τον Φαίδωνα Ματθαίου να τον καλέσει στην εθνική και να το χρίσει διεθνή. Στον Παναθηναϊκό κατέκτησε 6 πρωταθλήματα (1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1977) εκ των οποίων τα 5 ήταν συνεχόμενα, ενώ σημαντική επιτυχία ήταν η συμμετοχή του στην τετράδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1972.
Καριέρα προπονητή
Από τη θέση του προπονητή με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος το 1983, ενώ ως προπονητής του Ηλυσιακού εξασφάλισε τον προβιβασμό της ομάδας στη Β εθνική κατηγορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1973 Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ηλυσιακού Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του μπέιζμπολ Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Φιλί του Ιούδα
μικρογραφία| Φιλί του Ιούδα (1304–06), νωπογραφία του [[Τζόττο, Παρεκκλήσι Σκροβένι, Πάντοβα, Ιταλία]] Το φιλί του Ιούδα, γνωστό και ως Προδοσία του Χριστού, είναι η πράξη με την οποία ο Ιούδας ταυτοποίησε τον Ιησού στο πλήθος με ξίφη και ρόπαλα που είχαν έρθει από τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους του λαού για να τον συλλάβουν, σύμφωνα με τα Συνοπτικά Ευαγγέλια. Το φιλί δίνεται από τον Ιούδα στον κήπο της Γεθσημανή μετά τον Μυστικό Δείπνο και οδηγεί απευθείας στη σύλληψη του Ιησού από την φρουρά του Σανχεντρίν.
Μέσα στη ζωή του Ιησού στην Καινή Διαθήκη, τα γεγονότα της ταύτισής του με εχθρικές δυνάμεις και η επακόλουθη εκτέλεσή του προοιωνίζονται άμεσα τόσο όταν ο Ιησούς προβλέπει την προδοσία του όσο και όταν ο Ιησούς προβλέπει τον θάνατό του.
Γενικότερα, ένα φιλί του Ιούδα μπορεί να αναφέρεται σε «μια πράξη που φαίνεται να είναι μια πράξη φιλίας, η οποία είναι στην πραγματικότητα επιβλαβής για τον παραλήπτη».
Στον Χριστιανισμό, η προδοσία του Ιησού θρηνείται την Μεγάλη Τετάρτη της Μεγάλης Εβδομάδας.
Στην Καινή Διαθήκη
Ο Ιούδας δεν ήταν ο μόνος μαθητής του Ιησού αλλά ένας από τους δώδεκα Αποστόλους. Οι περισσότεροι Απόστολοι κατάγονταν από τη Γαλιλαία, αλλά ο Ιούδας καταγόταν από την Ιουδαία. Τα ευαγγέλια του Ματθαίου (26:47–50) και του Μάρκου (14:43–45) χρησιμοποιούν και τα δύο το ελληνικό ρήμα καταφιλέω, που σημαίνει «φιλάω, χαϊδεύω - διακρίνεται από το φιλεῖν, ιδιαίτερα του ερωτικού φιλιού». Είναι το ίδιο ρήμα που χρησιμοποιεί ο Πλούταρχος για να περιγράψει ένα περίφημο φιλί που έδωσε ο Αλέξανδρος ο Μέγας στον Βαγώα. Το σύνθετο ρήμα (κατα-) «έχει τη δύναμη ενός εμφατικού, επιδεικτικού χαιρετισμού». Ο Λουθηρανός θεολόγος Γιόχαν Άλμπρεχτ Μπένγκελ προτείνει ότι ο Ιούδας Τον φίλησε επανειλημμένα: «Τον φίλησε περισσότερες από μία φορές σε αντίθεση με αυτό που είχε πει στον προηγούμενο στίχο, φιλήσω, ένα μόνο φιλί (Ματθαίος 26:48), και το έκανε σαν από ευγενική αίσθηση».
Σύμφωνα με το Κατά Ματθαίον 26:50, ο Ιησούς απάντησε λέγοντας: «Φίλε, κάνε αυτό που είσαι εδώ για να κάνεις». Το εδάφιο Κατά Λουκάν 22:48 αναφέρει τον Ιησού να λέει «Ιούδα, προδίδεις τον Υιό του ανθρώπου με ένα φιλί;».
Η σύλληψη του Ιησού ακολουθεί αμέσως.
Στα λειτουργικά
Στη Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία χρησιμοποιεί το τροπάριο του Μυστικού Δείπνου σου..., στο οποίο ο υμνητής ορκίζεται στον Ιησού ότι «...δεν θα σε φιλήσει όπως ο Ιούδας...» («... οὐ φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ὁ Ἰούδας...»):
Στην τέχνη
Η σκηνή περιλαμβάνεται σχεδόν πάντα, είτε ως το ίδιο το φιλί, είτε ως τη στιγμή μετά, η σύλληψη του Ιησού, είτε τα δύο συνδυασμένα (όπως παραπάνω), στους κύκλους της Ζωής του Χριστού στην τέχνη ή των Παθών του Ιησού σε διάφορα μέσα. Σε ορισμένους βυζαντινούς κύκλους είναι η μόνη σκηνή πριν από τη Σταύρωση. Μερικά παραδείγματα περιλαμβάνουν:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Άγια Πάθη Κατηγορία:Ιούδας ο Ισκαριώτης Ιουδα φιλι
Μελανόστρωμα
thumb|right|300px|Μελανοστρώματα Τα Μελανοστρώματα (Nimbostratus) αποτελούν επίσημη κατηγορία νεφών, σύμφωνα με τον Άτλαντα νεφών που εξέδωσε το 1957 ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός και χρησιμοποιείται από τους μετεωρολόγους και απ' όλα τα Γραφεία Καιρού του Κόσμου.
Τα Μελανοστρώματα είναι στρώματα που αποτελούνται από νέφη τόσο πυκνά που ο Ήλιος ούτε καν ξεχωρίζει. Το χρώμα τους είναι πολύ γκρίζο και πάρα πολύ σκοτεινό σε σύγκριση με όλα τα άλλα είδη νεφών. Συνήθως καλύπτουν όλο τον ουρανό και το ύψος τους είναι από 2.500 - 6.000 μέτρα. Έχουν εμφάνιση υγρή και από μακριά διαφαίνονται οι σκοτεινές γραμμές βροχής που φτάνουν συχνά μέχρι το έδαφος. Αυτά είναι πραγματικά σύννεφα βροχής. Όταν υφίσταται άνεμος πιθανόν να δείχνουν κομματιασμένα και να κινούνται με μεγάλη ταχύτητα. Θεωρούνται σύννεφα με συνεχείς βροχές, χιόνια ή ακόμα και χαλάζι. Η διεθνής σύντμησή τους είναι Ns.
Κατηγορία:Νέφη
Ιωάννης Μαυρομιχάλης
Ο Ιωάννης Μαυρομιχάλης, ο λεγόμενος Κατσής, ήταν αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Συνόδευσε τον ανιψιό του, Ηλία, καθώς και τους αδελφούς του, Αντώνη και Κωνσταντίνο, κατά την είσοδο και απελευθέρωση της Καλαμάτας. Έλαβε μέρος στις πολιορκίες των κάστρων Μεθώνης και Κορώνης, στη μάχη του Βαλτετσίου, όπου και διακρίθηκε, στην πολιορκία και άλωση της Μονεμβασιάς καθώς και στις γιγαντομαχίες Βέργας Διρού ( 22-26/6 1826) και του Πολυάραβου (28-30/8 1826), όπου ο Ιμπραήμ Πασάς έχασε τα 2/3 του στρατού του, σε πεσόντες και λαβωμένους, και δεν τόλμησε να δώσει άλλη μάχη.
Ο Ιωάννης απόφευγε όμως μακρές απουσίες του από τη Μάνη, γιατί είχε την ευθύνη συγκεντρώσεως, διανομής και αποστολής όλων των εφοδίων στα μαχόμενα μανιάτικα σώματα, έτσι παραμένει στη Μάνη και διευθύνει τις οικογενειακές υποθέσεις. Εκτός της διαχείρισης των εφοδίων διατήρησε την εσωτερική γαλήνη, συνοχή, ομοψυχία και διοικητική στρατιωτική εξουσία στη Μάνη. Γι’ αυτό και τον αποκαλούσαν, με αφορμή την μόνιμη απουσία του αδερφού του Πετρόμπεη, "Βασιλιά της Μάνης". Αργότερα τον συναντούμε να διευθύνει τις στρατολογικές και οικονομικές υπηρεσίες του αμυντικού στρατοπέδου της Θουρίας. Από την υπηρεσία του αυτή σώζεται αξιόλογο κομμάτι ημερολογίου. Το 1830, επί Καποδίστρια, έδιωξε τα κυβερνητικά στρατιωτικά τμήματα από τη Μάνη και κληθείς από τον Κυβερνήτη στο Ναύπλιο για συνδιαλλαγή, φυλακίστηκε για 18 μήνες στο κάστρο τού Ιτς Καλέ, ενώ ο γιος του, Ηλίας Κατσάκος Μαυρομιχάλης, κρατήθηκε υπό επιτήρηση και κατ' οίκον περιορισμό στο Ναύπλιο. Με την ίδια αφορμή ο Καποδίστριας φυλάκισε και τον ίδιο τον Πετρόμπεη και έθεσε υπό επιτήρηση το γιο του Γεώργιο και τον αδελφό του Κωνσταντίνο, που τους κάλεσε και αυτούς για δήθεν συνδιαλλαγή. Δηλαδή πέντε Μαυρομιχαλαίοι ήταν όμηροι του Καποδίστρια.
Αργότερα, κατά τη Βαυαροκρατία στα χρόνια του Όθωνα, μετά τη δίκη και καταδίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα, έγινε αιματηρή στάση στη Μάνη κατά των Βαυαρών με σημαντικές απώλειες κυρίως εις βάρος των Βαυαρών. Και όταν στάλθηκαν δύο τάγματα Βαυαρών με αυστηρή εντολή να υποτάξουν τους Μανιάτες και να γκρεμίσουν τους πύργους της Μάνης, ένα ολόκληρο τάγμα Βαυαρών αιχμαλωτίστηκε από τους Μανιάτες. Η Αντιβασιλεία τότε ζήτησε διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση των Βαυαρών στρατιωτών και για το ποια θα ήταν η ανταμοιβή των Μανιατών, οπότε ο Κατσής, θέλοντας να εξευτελίσει τους Βαυαρούς αξιωματικούς, εζήτησε: Μία δεκάρα για κάθε αξιωματικό και ένα τάληρο για κάθε στρατιώτη. Η σκληρή αυτή στάση των Μανιατών και οι διαδηλώσεις του λαού στο Ναύπλιο συνετέλεσαν στην αποφυγή εκτελέσεων των δύο καταδικασθέντων στρατηγών και έτσι ο Όθωνας με αφορμή και την ανάρρησή του στο θρόνο έδωσε χάρη και σώθηκαν οι δύο στρατηγοί από τη λαιμητόμο.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οικογένεια Μαυρομιχάλη
636 Έρικα
Η Έρικα (Erika) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,539. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Έρικας εκτιμάται σε 74,3 ± 6,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0507. Η Έρικα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 36 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερικα
Ντολφ Ζίγκλερ
Ο Νίκολας Θιόντορ "Νικ" Νέμεθ (Nicholas Theodore "Nick" Nemeth, 27 Ιουλίου 1980) είναι Αμερικανός παλαιστής και έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE. Εκεί είναι γνωστός ως Ντολφ Ζίγκλερ.
Πρώτα Χρόνια
Ξεκίνησε ως ερασιτέχνης παλαιστής το 2000 και συνέχισε ως το 2003, όταν αποφάσισε να συνεχίσει επαγγελματικά. Το 2004 υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία WWE για να μεταφερθεί στη θυγατρική εταιρεία του Οχάιο ως τα τέλη του 2005.
Spirit Squad
Στα τέλη του 2005, πρωτοεμφανίζεται στα επίσημα σόου του WWE, με την τότε ομάδα Spirit Squad που αποτελούταν από εκείνον και άλλους τέσσερις παλαιστές, τους Κένι Ντιξτρά, Τζόνι Τζίτερ, Νικ Μίτσελ και Μάικ Μόντο. Η ομάδα συμμετείχε σε πρώτο της τηλεοπτικό σενάριο, το 2006, όταν ο ιδιοκτήτης Βινς Μακμάν τους διέταζε να επιτεθούν στον Σον Μάικλς σε διάφορες περιπτώσεις. Έπειτα, ο Μάικλς συμμάχησε με τον Τριπλ Έιτς και μαζί νίκησαν και εξευτέλισαν τη Spirit Squad. Εντωμεταξύ, η ομάδα κατέκτησε το Παγκόσμιο Ομαδικό Πρωτάθλημα και το διατήρησε για έντεκα μήνες. Το γκρουπ αυτό διαλύθηκε ένα χρόνο μετά, στα τέλη του 2006.
Μοναχική πορεία (2008-2009)
Μόνος του, συνέχισε στις θυγατρικές εταιρείες Ohio Valley Wrestling και Florida Championship Wrestling, όπου έμεινε για αρκετούς μήνες. Το Σεπτέμβριο του 2008, άρχισε να εμφανίζεται με το ψευδώνυμο "Ντολφ Ζίγκλερ" στη κορυφαία τηλεοπτική εκπομπή του WWE, το Raw. Χωρίς να καταφέρει να αφήσει το στίγμα του στο Raw, ο Ζίγκλερ μεταφέρθηκε στο SmackDown τον Απρίλιο. Εκεί νίκησε τον Πρωταθλητή Ηνωμένων Πολιτειών, Εμ Βι Πι και διεκδίκησε ανεπιτυχώς το πρωτάθλημα του. Σύντομα, άρχισε κόντρα με τον γιγαντόσωμο Γκρέιτ Καλί και τον νίκησε, χρησιμοποιώντας δόλιες μεθόδους. Ο Ζίγκλερ απέκτησε σχέση με τη Μαρία, η οποία τον συνόδευε στο ρινγκ και έβλεπε απο κοντά τους αγώνες του. Έπειτα, άρχισε να διεκδικεί το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα ενάντια στον πρωταθλητή Ρέι Μυστέριο, όμως δεν τα κατάφερε. Ο Ζίγκλερ χώρισε με τη Μαρία, όταν εκείνη του κόστισε έναν αγώνα.
Τίτλος Βαρέων Βαρών και άλλα πρωταθλήματα (2010-2012)
Το 2010, νίκησε σε έναν τριπλό αγώνα και προκρίθηκε στον αγώνα Money in the Bank, που πραγματοποιήθηκε στη μεγαλύτερη διοργάνωση της εταιρίας, τη WrestleMania. Εκεί ο Ζίγκλερ δεν κατάφερε να νικήσει. Τον Ιούνιο ξεκίνησε ένα φλερτ με την Βίκι Γκερέρο, η οποία από τότε έγινε και μάνατζέρ του. Τον Αύγουστο, κέρδισε τον Κόφι Κίνγκστον και έγινε ο νέος Διηπειρωτικός Πρωταθλητής. Μετά απο πέντε μήνες, ο Κίνγκστον του πήρε το πρωτάθλημα.
Τον Ιανουάριο του 2011, ο Ζίγκλερ έγινε ο πρώτος διεκδικητής για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών, αφού νίκησε σε αγώνα τεσσάρων παλαιστών. Στο Royal Rumble, ο Ζίγκλερ έχασε απο τον πρωταθλητή Ετζ. Η Βίκι Γκερέρο απέκτησε διοικητικό πόστο στο SmackDown και απαγόρευσε μια κίνηση του Ετζ, λέγοντας πως αν ο Ετζ χρησιμοποιήσει τη κίνηση, τότε ο Ζίγκλερ θα γινόταν ο νέος πρωταθλητής. Τον Φεβρουάριο, ο Ετζ εκτέλεσε την απαγορευμένη κίνηση, με αποτέλεσμα η Γκερέρο να του αποσπάσει το πρωτάθλημα και να το απονείμει στον Ζίγκλερ. Στο κύριο αγώνα της βραδιάς, ο Ντολφ Ζίγκλερ έχασε το πρωτάθλημα του από τον Ετζ.
Το επόμενο πρωτάθλημα που κατέκτησε, ήταν το Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο κέρδισε τον Ιούνιο ενάντια στον Κόφι Κίνγκστον. Έπειτα, ο Ζίγκλερ άρχισε μια κόντρα με τον Ζακ Ράιντερ, ο οποίος του πήρε τον τίτλο τον Δεκέμβριο. Παράλληλα, άρχισε να συνεργάζεται με τον Τζακ Σουάγκερ μέχρι τον Μάιο του 2012, όπου και ήρθαν σε ρήξη.
Money in the Bank και αντιπαλότητες (2012-2013)
Στα τέλη του Αυγούστου, άρχισε μια κόντρα με τον Ράντυ Όρτον. Στον πρώτο αγώνα τους, νίκησε ο Όρτον, ενώ στον δεύτερο νίκησε ο Ζίγκλερ με δόλιο τρόπο. Στο Night of Champions, η κόντρα τους έφτασε στο τέλος της όταν ο Ζίγκλερ ηττήθηκε απο τον Όρτον. Στο Survivor Series, σε έναν ομαδικό αγώνα εξάλειψης, ο Ζίγκλερ ηγήθηκε μια ομάδας πέντε παλαιστών και κατάφερε να νικήσει την αντίπαλη ομάδα, μένοντας ο μόνος επιζών. Σύντομα, ο Ζίγκλερ άρχισε κόντρα με τον μεγάλο αστέρα του σόου, τον Τζον Σίνα. Στο TLC, σε αγώνα με σκάλες όπου ο νικητής θα έπαιρνε τη βαλίτσα Money in the Bank, ο Ζίγκλερ νίκησε τον Σίνα χάρη σε εξωτερική παρέμβαση. Έπειτα σύναψε σχέση με την Έι Τζέι Λι και συμμάχησε με τον σωματοφύλακα της, Μπιγκ Ι Λάνγκστον.
Τίτλος Βαρέων Βαρών και κόντρες (2013-2014)
Έχοντας ακόμη την βαλίτσα Money in The Bank, ο Ζίγκλερ "εξαργύρωσε" το συμβόλαιο στο Raw μετά τη WrestleMania. Αφού νίκησε τον Αλμπέρτο Ντελ Ρίο, o Ζίγκλερ έγινε ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών για δεύτερη φορά στη καριέρα του. Μετά απο αυτό, άρχισε μία τριπλή κόντρα μεταξύ του Ζίγκλερ, του Ντελ Ρίο και του Τζακ Σουάγκερ. Ενώ προγραμματίστηκε τριπλός αγώνες με σκάλες στο Extreme Rules, ο Ζίγκλερ έπαθε εγκεφαλική διάσειση και ο αγώνας ακυρώθηκε. Ο Ζίγκλερ επέστρεψε μετά απο ένα μήνα και αντιμετώπισε τον Ντελ Ρίο για τον τίτλο στο Payback. Εκεί έχασε, αφού ο Ντελ Ρίο του έδωσε αρκετά χτυπήματα στο κεφάλι. Με την προσπάθεια του να συνεχίσει αυτόν τον αγώνα, ο Ζίγκλερ έγινε συμπαθής στο κοινό. Η κόντρα του με τον Ντελ Ρίο συνεχίστηκε την επόμενη ημέρα στο Raw, όταν ο Ζίγκλερ του επιτέθηκε. Στο Money in the Bank αντιμετώπισε ως face πλέον τον Ντελ Ρίο, αλλά έχασε λόγω παρέμβασης της Έι Τζέι Λι. Την επόμενη μέρα στο Raw χώρισε με την Έι Τζέι.
Στο SummerSlam συμμάχησε με την Κέιτλυν, νικώντας την Έι Τζέι και τον Μπιγκ Ι Λάνγκστον. Μετά ξεκίνησε κόντρα με την ομάδα Σιλντ και έχασε σε αγώνα τριών εναντίον ενός. Τον Σεπτέμβριο στο Night of Champions έχασε από τον Ντιν Αμπρόουζ σε αγώνα για το Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών. Τον Νοέμβριο σε επεισόδιο του Raw, ο Ζίγκλερ διεκδίκησε το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα, αλλά δεν τα κατάφερε.
Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα και κόντρες (2014-)
Τον Ιούλιο του 2014, στο Battleground, διεκδίκησε πάλι το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα σε έναν αγώνα Battle Royal 20 παλαιστών όμως εξαλείφθηκε τελευταία στιγμή από τον Μιζ. Έναν μήνα αργότερα στο SummerSlam κατάφερε να νικήσει τον Μιζ και έγινε ο νέος Διηπειρωτικός Πρωταθλητής. Τον Σεπτέμβριο έχασε τον τίτλο απο τον Μιζ, όμως τον επανέκτησε την επόμενη μέρα. Έπειτα, ο Ζίγκλερ διατήρησε τον τίτλο κόντρα στον Σεζάρο τον Οκτώβριο. Μετά απο ένα μήνα έχασε τον τίτλο απο τον Λουκ Χάρπερ με τον οποίο και άρχισε κόντρα. Τον Δεκέμβριο στο TLC, σε έναν αγώνα με σκάλες ο Ζίγκλερ κατάφερε για τέταρτη φορά να γίνει Διηπειρωτικός Πρωταθλητής. Ύστερα έχασε τον τίτλο του από τον Bad News Barret, στην Wrestlemania 31 απέτυχε στο να κατακτήσει το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα σε έναν αγώνα με σκάλες ανάμεσα στους Ντάνιελ Μπράιαν, Ντιν Αμπρόουζ, Στάρνταστ, Αρ τρουθ, Γουέιντ Μπάρετ και Λουκ Χάρπερ. Στο Elimination Chamber του 2015 αγωνίστηκε στο Elimination Chamber match για το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα αλλά δεν κατάφερε να το κατακτήσει καθώς νικητής βγήκε ο Ράιμπακ, μετά αγωνίστηκε στο Money in the bank ladder match ανάμεσα στους Κέιν, Σέιμους, Νέβιλ, Κόφι Κίνγκστον, Ρόμαν Ρέινς και Ράντι Όρτον με νικητή τον Σέιμους. Μετά άνοιξε μία κόντρα με τον Ρούσεβ που τον νίκησε στο μεγαλύτερο PPV του καλοκαιριού Summerslam και στο Night Of Champions. Σε ένα επεισόδιο του Raw αγωνίστηκε ξανά για τον Διηπειρωτικό τίτλο με νικητή τον Κέβιν Όουενς, τότε άνοιξε μία κόντρα μαζί του και στο FastLane του 2016 αγωνίστηκαν αντίπαλοι για τον Διηπειρωτικό τίτλο με τον Ziggler να μην καταφέρει να το ξανά κερδίσει. Αγωνίστηκε για δεύτερη φορά σε ladder match της Wrestlemania για τον Διηπειρωτικό τίτλο όπου νικητής προς έκπληξη των θεατών ήταν ο Ζακ Ράιντερ. Στο raw μετά την Wrestlemania 32 αγωνίστηκε εναντίον του νικητή του Andre the Giant memorial battle royal Μπάρον Κόρμπιν, ο αγώνας του έληξε ισοπαλία με count out και ο αντίπαλος του, του εκτέλεσε την τελειωτική του The End Of Days εκτός ring και ξεκίνησε μία αντιπαλότητα μεταξύ τους και αγωνίστηκαν αντίπαλοι στο Payback, στο Extreme Rules και στο Money In The Bank με τον Ziggler να έχει καταφέρει να νικήσει στον έναν από τους τρεις αγώνες τους
Σημαντικότερες διακρίσεις
thumb|180px|right|Ο Ζίγκλερ το 2008
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE
Κάρλος Βελάσκο Καρμπάγιο
Ο Κάρλος Βελάσκο Καρμπάγιο (γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1971 στη Μαδρίτη) είναι ισπανός διαιτητής ποδοσφαίρου. Διαιτητεύει στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, ενώ είναι και διεθνής διαιτητής από το 2008.
Έχει διευθύνει τον τελικό της περιόδου 2010-2011 στο Γιουρόπα Λιγκ ανάμεσα στην Πόρτο και την Μπράγκα στο Δουβλίνο. Τον Δεκέμβριο του 2011 επιλέχθηκε από την UEFA ως ένας από τους 12 διαιτητές για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012.
Ορίστηκε να διευθύνει τον εναρκτήριο αγώνα της διοργάνωσης ανάμεσα στην Πολωνία και την Ελλάδα και δέχτηκε έντονη κριτική για τις αποφάσεις του, όταν στο πρώτο ημίχρονο απέβαλε λανθασμένα τον έλληνα αμυντικό Σωκράτη Παπασταθόπουλο με δεύτερη κίτρινη κάρτα και δεν έδωσε πέναλτι υπέρ της ελληνικής ομάδας σε χέρι αντιπάλου. Αμέσως, η UEFA ανακοίνωσε πως δεν θα οριστεί σε κάποιο παιχνίδι των επόμενων φάσεων της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Hala Arena
Η Hala Arena είναι κλειστή αρένα στο Πόζναν της Πολωνίας. Χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες πετοσφαίρισης, καλαθοσφαίρισης και για συναυλίες. Η Hala Arena εγκαινιάστηκε το 1974 και έχει χωρητικότητα 5.000 θεατών. Στο στάδιο φιλοξενήθηκαν οι αγώνες του πρώτου προκριματικού ομίλου του Ευρωμπάσκετ 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Πόζναν Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Πολωνία
Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας
Ο Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας (Heinrich I., 876 - 2 Ιουλίου 936) ήταν δούκας της Σαξωνίας (912 - 936) και βασιλιάς της Γερμανίας (919 - 936), ο πρώτος από τη δυναστεία των Οθωνιδών. Ονομάστηκε ορνιθοθήρας γιατί ετοίμαζε τον κυνηγητικό του εξοπλισμό όταν έμαθε ότι ανακηρύχθηκε βασιλιάς.
Γιος του Όθωνα του Επιφανούς δούκα της Σαξονίας και της Χέντβιχ των Ποπονιδών, κόρης του Ερρίκου μαργράβου της Φραγκονίας και δισεγγονής του Καρλομάγνου.. Παντρεύτηκε (909) σε δεύτερο γάμο του τη Ματθίλδη, κόρη του κόμη της Βεστφαλίας, με την οποία έκανε τρεις γιους, ο μεγαλύτερος από τους οποίους ήταν ο αυτοκράτορας Όθων Α΄, και δύο κόρες που ακολούθησαν τον μοναχικό βίο. Διαδέχθηκε στη Σαξονία τον πατέρα του (912) και συνέχισε την ίδια επιθετική πολιτική επέκτασης του δουκάτου του, γι' αυτό ήρθε πολλές φορές σε διαμάχη με τους νότιους γείτονες του.
μικρογραφία|αριστερά|200px|Σφραγίδα (σιγίλλιον) του Ερρίκου Α΄ της Ανατολικής Φραγκίας.
Πρώτος βασιλιάς της Γερμανίας
Στις 7 Νοεμβρίου του 921 ο Ερρίκος και ο Κάρολος Γ΄ της Γαλλίας σύναψαν συνθήκη αλλά με την έναρξη του εμφυλίου πολέμου στη Γαλλία ο Ερρίκος προσπάθησε να αποσπάσει τη Λωρραίνη από το δυτικό βασίλειο, διέσχισε (923) τον Ρήνο καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος της χώρας που την είχε στην κατοχή του ως το 924. Ο Ερρίκος επέτρεψε το βασίλειο του να γίνει ομοσπονδία ενωμένων δουκάτων στα οποία ο δούκας θα μπορεί να έχει εσωτερική εξουσία σε αντίθεση με τον Καρλομάγνο που τα είχε πλήρως υποταγμένα. Το 925 ο Γκίζελμπερτ της Λωρραίνης εξεγέρθηκε ξανά, ο Ερρίκος επιτέθηκε και έγινε κάτοχος του μεγαλύτερου τμήματος της περιοχής αλλά επέτρεψε στον Γκίζελμπερτ να παραμείνει υποταγμένος δούκας αφού του έδωσε σύζυγο την κόρη του Γερβέργα (928).
μικρογραφία|δεξιά|200px|Ερρίκος ο κυνηγός
Ιδρυτής του Γερμανικού κράτους
Ο Ερρίκος ήταν ένας ικανός στρατιωτικός ηγέτης, το 921 οι Ούγγροι επιτέθηκαν στη Γερμανία και την Ιταλία ο Ερρίκος αναγκάστηκε να τους πληρώσει φόρο προκειμένου να εξασφαλίσει 10ετή περίοδο ειρήνης που θα του επέτρεπε να κτίσει φρούρια και να οργανώσει το ιππικό του. Κατά τη διάρκεια της δεκαετούς περιόδου ανακωχής κατάφερε να υποτάξει όλες τις βόρειες Σλαβικές φυλές, το 928 κυρίευσε το Βραδεμβούργο και το 929 με τη βοήθεια του δούκα της Βοημίας Άρνουλφ εισέβαλε στη Βοημία και δέχθηκε την υποταγή του Βενκεσλάου. Το 933 με τη λήξη της δεκαετούς ειρήνης αρνήθηκε να πληρώσει τον ετήσιο φόρο στους Μαγυάρους με αποτέλεσμα να αρχίσουν ξανά επιδρομές, συγκέντρωσε μεγάλο στρατό από όλες τις Γερμανικές φυλές τελικά τους νίκησε στη μάχη του Ριάντ (933) σταματώντας οριστικά την επέλαση τους νοτιότερα. Καταφέρνει να επεκτείνει τη χώρα του βόρεια υποτάσσοντας ακόμα και τους Δανούς, κατάφερε να ενώσει σε ένα κράτος όλες τις Γερμανικές φυλές θεωρείται ο ιδρυτής του Γερμανικού κράτους και της σύγχρονης Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 2 Ιουλίου 936. Ο μεγαλύτερος γιος του Όθων έγινε αυτοκράτορας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Άτεμπουργκ, κόρη του Έρβιν του Μέρσεμπουργκ, που άφησε τη μονή της για να παντρευτεί τον Ερρίκο Α΄, έτσι ο γάμος τους εθεωρείτο άκυρος και ο γιος τους νόθος:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Αγία Ματθίλδη (895-968), κόρη του Ντήτριχ κόμη του Ρίνγκελχαϊμ, απέκτησε:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ανατολικής Φραγκίας Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Ζυλιέτ Μπινός
Η Ζυλιέτ Μπινός και Ζιλιέτ Μπινός    (γαλλικά: Juliette Binoche [ γαλλική προφορά: ʒyljɛt binɔʃ], 9 Μαρτίου 1964 - ) είναι Γαλλίδα ηθοποιός, καλλιτέχνης και χορεύτρια. Έχει εμφανιστεί σε πάνω από 40 ταινίες, κι έχει βραβευθεί από πολλά διεθνή φεστιβάλ, ενώ έχει εμφανιστεί και στο θέατρο, σε πολλές σκηνές. Κατάγεται από καλλιτεχνική οικογένεια και ξεκίνησε από πολύ νωρίς να κάνει μαθήματα υποκριτικής. Αρχικά, ξεκίνησε να δίνει παραστάσεις στο θέατρο και αργότερα άρχισε να συμμετέχει σε ταινίες, με τη δραματική ταινία του 1985, Ραντεβού, να την κάνει γνωστή στη Γαλλία. Ενώ, η συμμετοχή της στην ταινία Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι του 1988 της χάρισε διεθνή φήμη.
Η Μπινός δέχτηκε αργότερα πρόταση από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ να συμμετάσχει στο Τζουράσικ Παρκ, αλλά αρνήθηκε, αντί αυτού πρωταγωνίστησε στην ταινία του Κριστόφ Κισλόφσκι Μπλε η οποία την καταξίωσε και της χάρισε αρκετά βραβεία, όπως στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το Καλύτερης Ηθοποιού και το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ηθοποιού. Το 1996, συμμετείχε στην ταινία Ο Άγγλος ασθενής, η οποία της χάρισε Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Στην ίδια κατηγορία τιμήθηκε και στα BAFTA, με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου να την τιμά με το βραβείο της Καλύτερης Ηθοποιού, ενώ για την ταινία Chocolat, του 2000, υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.
Τη δεκαετία του 2000, συνέχισε τις επιτυχημένες εμφανίσεις της, τόσο σε γαλλόφωνες όσο και σε αγγλόφωνες ταινίες, σε μεγάλες ή και μικρές παραγωγές. Το 2010, τιμήθηκε με βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού, στο Φεστιβάλ Καννών, για την ταινία Γνήσιο αντίγραφο, του Αμπάς Κιαροστάμι. Αυτή η βράβευση, την κατέστησε τη μοναδική Ευρωπαία ηθοποιό που βραβεύθηκε στην ίδια κατηγορία από τα τρία μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ (Βενετίας, Βερολίνου, Καννών). Αξιόλογη πορεία σημείωσε και στον χώρο του θεάτρου, με την πιο μεγάλη της επιτυχία να είναι το 1998, στο Naked και το Betrayal του 2000 στο Μπρόντγουεϊ ρόλος που της χάρισε μία υποψηφιότητα για βραβείο Τόνυ. To 2008, ξεκίνησε να περιοδεύει με τον χορευτή Άκραμ Καν. Συχνά τα ΜΜΕ την αποκαλούν "La Binoche".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένες με Σεζάρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Γιώργος Σκροπολίθας
Ο Γιώργος Σκροπολίθας είναι πρώην καλαθοσφαιριστής, σήμερα προπονητής, ο οποίος γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1960 στην Πάτρα.
Αθλητική καριέρα
Αγωνίστηκε στην Ε.Α. Πατρών και εν συνεχεία στο Σπόρτιγκ το 1979. Επόμενη ομάδα του ήταν ο Ολυμπιακός με τον οποίο αγωνίστηκε στον τελικό κυπέλλου Ελλάδος το 1983. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό και κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1984 και το κύπελλο το 1986 ενώ ήταν φιναλίστ κυπέλλου το 1985. Στον Παναθηναϊκό έπαιξε μέχρι το 1992.
Εθνική Ελλάδος
Με την εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε το 1977-78, συμμετείχε σε 13 αγώνες με την εθνική εφήβων και 7 με την εθνική παίδων, σκόραρε 25 πόντους. Ήταν επίσης διεθνής με την εθνική ενόπλων με την οποία ήταν 1ος στο παγκόσμιο ΣΙΣΜ του 1992, 4ος σε αυτό του 1991, και 3ος σε αυτό του 1990.