cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρρυθμία
Ηλεκτρισμός
Η καρδιομετατροπή επιτυγχάνεται είτε φαρμακολογικά είτε μέσω της εφαρμογής ενός σοκ συγχρονισμένου με τον υποκείμενο καρδιακό παλμό. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία υπερκοιλιακών ταχυκαρδιών. Στην επιλεκτική καρδιομετατροπή, ο παραλήπτης συνήθως καταπραΰνεται ή αναισθητοποιείται ελαφρά για τη διαδικασία.
Η απινίδωση διαφέρει στο ότι το σοκ δεν είναι συγχρονισμένο. Απαιτείται για τον χαοτικό ρυθμό της κοιλιακής μαρμαρυγής και χρησιμοποιείται επίσης για παλμική κοιλιακή ταχυκαρδία. Συχνά, απαιτείται περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια για την απινίδωση παρά για την καρδιομετατροπή. Στις περισσότερες απινιδώσεις, ο παραλήπτης έχει χάσει τη συνείδησή του, οπότε δεν υπάρχει ανάγκη για καταστολή.
Η απινίδωση ή η καρδιομετατροπή μπορεί να επιτευχθεί με εμφυτεύσιμο καρδιο-απινιδωτή (ICD).
Άγιος Γεώργιος-Θεοτόκος-Άγιος Νικόλαος (Μουσείο Μπενάκη)
Η βυζαντινή εικόνα Άγιος Γεώργιος-Θεοτόκος-Άγιος Νικόλαος  εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη.
Περιγραφή
Η Θεοτόκος εικονίζεται στη μέση,όρθια, κατενώοιον και πατάει σε υποπόδιο,ενώ κρατάει μπροστά στο στήθος της τον Ιησού, ο οποίος με το δεξί χέρι ευλογεί. Αριστερά παριστάνεται ο Άγιος Γεώργιος όρθιος κατενώπιον,φορώντας εσωτερικό ποδήρη χιτώνα και πάνω από αυτόν δεύτερο που φθάνει μέχρι τους μηρούς. Τέλος φορεί πάνω από όλα αυτά χλαμύδα. Στη δεξιά μεριά κρατάει σταυρό, ενώ το αριστερο χέρι το έχει μπροστά στο στήθος με την παλάμη στραμένη προς τα έξω. Δεξιά τέλος ο Άγιος Νικόλαος όρθιος, φέροντας την ιερατική του στολή και ευλογώντας με το δεξί χέρι ενώ με το αριστερό χέρι κρατάει κλειστό ευαγγέλιο.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Η τεχνική απόδοση των προσώπων και των γυμνών μερών της εικόνας συνίσταται στην απόδοση των φώτων με λεπτές λευκές γραμμές πάνω στην όχι πολύ σκοτεινού χρώματος (προπλασμού) απόδοσής τους. Ο τύπος του ενδύματος του Αγίου Γεωργίου, με τον κοντό μέχρι των μυρρών χιτώνα , προερχόμενο από παρανόηση ενός στρατιωτικού ενδύματος  που το βρίσκουμε σε μιρογραφίες του 12ου αι., μας κάνει να τοποθετήσουμε αυτήν την εικόνα στις αρχές του 15ου αι.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσείο Μπενάκη
Μπλι (Ζυρά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μπλουά-συρ-Σέιγ
Το Μπλουά-συρ-Σέιγ (γαλλικά: Blois-sur-Seille) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Θεοτόκος Βρεφοκρατούσα (Μουσείο Μπενάκη)
Η Θεοτόκος Βρεφοκρατούσα είναι έργο του Εμμανουήλ Λαμπάρδου και εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη.
Περιγραφή
Η Θεοτόκος Βρεφοκρατούσα εικονίζεται σε στάση προστομής κατά τον συνήθη τύπο της Οδηγήτριας Το δεξί χέρι της το έχει προς το στήθος της ενώ με το αριστερό βαστάει τον Ιησού, ο οποίος ευλογεί με το δεξί χέρι. Στο αριστερό χέρι του κρατάει ειλητάριο κλειστό.Εκατέροθεν του Ιησού υπάρχει η ονομασία  Η ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ Στην αριστερή κάτω γωνία ΧΕΙΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΑΔΟΥ ΑΧΚΕ. Η τεχνική και το χρώμα των προσώπων και των γυμνών μελών παρουσιάζει λειότητα και προσπάθεια ανεπάισθητης μετάβασης από τους σκοτεινούς τόνους προς τους πιο φωτεινούς ώστε να καταντά το όλο έργο ψυχρό. Οι διαστάσεις του είναι 0,225Χ0,0,175.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσείο Μπενάκη
I'm Ready (τραγούδι)
Το I'm Ready είναι τραγούδι του blues καλλιτέχνη Muddy Waters, το οποίο κυκλοφόρησε το 1954 μέσω της Chess Records. Η πρώτη συλλογή στην οποία συμπεριλήφθηκε ήταν το "The Best of Muddy Waters", τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του σινγκλ.
Σύνθεση και ηχογράφηση
Το κομμάτι ήταν σύνθεση του Γουίλι Ντίξον και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα μοντέρνα μπλουζ τραγούδια με ηλεκτρική μορφή, απέχοντας από τις ρίζες του καλλιτέχνη στα ακουστικά Delta blues. Εκτός της σύνθεσης, ο Ντίξον ανέλαβε χρέη μπασίστα και παραγωγού, ενώ στην φυσαρμόνικα ήταν ο Little Walter, στο πιάνο ο Ότις Σπαν, στην κιθάρα ο Τζίμι Ρότζερς και στα τύμπανα ο Φρεντ Μπέλοου.
Εμπορική επιτυχία
Το σινγκλ σκαρφάλωσε στην τέταρτη θέση του Billboard R&B chart, παραμένοντας στο Top-10 για δέκα εβδομάδες. Αυτή ήταν η τρίτη Top-5 επιτυχία του Waters μέσα στο 1954, ο οποίος πλέον είχε καθιερωθεί ως ένας από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες των μπλουζ του Σικάγο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του Muddy Waters Κατηγορία:Τραγούδια του 1954 Κατηγορία:Singles του 1954
Αρχιδούκισσα Μαρία Καρολίνα της Αυστρίας (1740-1741)
Η Αρχιδούκισσα Μαρία Καρολίνα της Αυστρίας (Μαρία Καρολίνα Ερνεστίνα Αντωνία Ιωάννα Ιωσηφίνα : 12 Ιανουαρίου 1740 - 25 Ιανουαρίου 1741) ήταν η τρίτη κόρη της Αρχιδούκισσας Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας, μελλοντική Αυτοκράτειρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και του Φραγκίσκου-Στέφανου, δούκα της Λωρραίνης.
Ζωή
Η Μαρία Καρολίνα γεννήθηκε στη Βιέννη, στο παλάτι του Schönbrunn. Κατά την τρίτη εγκυμοσύνη της Μαρίας Θηρεσίας, η επιθυμία για ένα αρσενικό κληρονόμο ήταν έντονη. Η απογοήτευση ήταν μεγάλη όταν στις 12 Ιανουαρίου 1740 γεννήθηκε μια τρίτη κόρη. Αμέσως βαφτίστηκε το βράδυ της γέννησής της.
Μετά το θάνατο της μεγαλύτερης αδελφής της, Μαρίας Ελισάβετ στις 7 Ιουνίου, έγινε δεύτερη στη σειρά διαδοχής, μετά από την δεύτερη μεγαλύτερη αδελφή της, Μαριάννα. Πέντε μήνες αργότερα, στις 20 Οκτωβρίου, ο εκ μητρός παππούς της, αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ πέθανε και η μητέρα της κληρονόμησε την Αυστρία και τη Βοημία. Τότε ξεκίνησε ο πόλεμος της αυστριακής διαδοχής.
Στις 24 Ιανουαρίου 1741 η νεαρή Αρχιδούκισσα άρχισε ξαφνικά να αρρωσταίνει σοβαρά με βίαιες κρίσεις, πεθαίνοντας γύρω στο μεσημέρι της επόμενης ημέρας. Η αιτία θανάτου πιστεύεται ότι ήταν είτε τέτανος είτε σπασμοφιλία, είτε ευλογιά. Ωστόσο, όταν πέθανε, πραγματοποιήθηκε αυτοψία στο πτώμα, αλλά δεν δόθηκε καμία εξήγηση για τον θάνατό της. Τότε θάφτηκε στο θάλαμο της Μαρίας Θηρεσίας στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Μπραινάν
Το Μπραινάν (γαλλικά: Brainans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Στέφανος Γαβριηλόπουλος
O Στέφανος Γαβριηλόπουλος (απεβ. 1332/33) ήταν ισχυρός ημιανεξάρτητος άρχοντας στη δυτική Θεσσαλία, που έγινε υποτελής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα και αμείφθηκε με τον τίτλο του σεβαστοκράτορος.
Βιογραφία
Το 1318 απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ Δούκας της Θεσσαλίας χωρίς άρρενα απόγονο και ο Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης έσπευσε να καταλάβει το κενό εξουσίας στην περιοχή. Βυζαντινός στρατός υπό τον Ιωάννη Καντακουζηνό κατέλαβε τη βόρεια Θεσσαλία, με τους Καταλανούς του δουκάτου της Αθήνας να εισβάλλουν στην νότια Θεσσαλία. Η κεντρική Θεσσαλία έγινε πεδίο μάχης των τοπικών ηγεμόνων, που ανταγωνίζονταν ο ένας τον άλλο και καλούσαν τους δύο επικυριάρχους προς βοήθεια.
Ένας από αυτός που πρόστρεξαν στους Βυζαντινούς για υποστήριξη ήταν ο Γαβριηλόπουλος, πέμπτος στην σειρά τοπάρχης Δημητριάδος ως μέλος του Οίκου των Μελισσηνών, που κατείχε πολλά κτήματα στη δυτική Θεσσαλία και στη νοτιοδυτική Μακεδονία· οι εκτάσεις του έφθαναν από τα Τρίκαλα ως την Καστοριά. Κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1318 και 1325 αναγνώρισε την κυριαρχία της Κωνσταντινούπολης και σε ανταμοιβή του δόθηκε ο τίτλος του σεβαστοκράτορος. Έτσι έγινε ο ουσιαστικός κυβερνήτης μεγάλου μέρους της Θεσσαλίας, διατηρώντας αρκετή αυτονομία. Οι ιδιοκτησίες του περιλάμβαναν τις πόλεις και τα φρούρα Τρίκαλα, Φανάρι, Σταγοί (Καλαμπάκα), Δαμάσι και Ελασσόνα.
Όμως μετά το 1332/33 που απεβίωσε ο Γαβριηλόπουλος, οι κληρονόμοι του διαφώνησαν μεταξύ τους, πράγμα που οδήγησε στην εισβολή του Ιωάννη Β΄ Ορσίνι δεσπότη της Ηπείρου, ενώ ο Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος (1328-41) κινήθηκε και εγκαθίδρυσε άμεσο έλεγχο του βορείου και ανατολικού μέρους της Θεσσαλίας. Τρία έτη μετά απεβίωσε και ο Ορσίνι και όλη η Θεσσαλία περιήλθε στον έλεγχο της Κωνσταντινούπολης.
Πηγές
Απόστολος Παπαθανασίου, «Ο σεβαστοκράτορας Στέφανος Γαβριηλόπουλος, μία κυρίαρχη μορφή της Μαγνησίας στον θεσσαλικό Μεσαίωνα του ΙΔ΄ αιώνα», Θεσσαλικό Ημερολόγιο, 25 (Λάρισα 1994)σ. 49-62.
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Σεβαστοκράτορες Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Θεσσαλίας
Απόστολος Παύλος Λάρισας
Γεωγραφία
Ο Απόστολος Παύλος είναι πεδινός οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στην περιοχή των εκβολών του ποταμού Πηνειού, βόρεια του Στομίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 47 χλμ. περίπου ΒΑ. της Λάρισας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Στομίου του νομού Λαρίσης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Στομίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευρυμενών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ευρυμενών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Αγιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας
Μπραν (Ζυρά)
Το Μπραν (γαλλικά: Brans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Αλεξάντρ Χαλιφμάν
Σκακιστική καριέρα
Ο Χαλιφμάν κέρδισε το Πρωτάθλημα Παίδων Σοβιετικής Ένωσης το 1982, το Πρωτάθλημα Νέων Σοβιετικής Ένωσης το 1982, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (κάτω των 20 ετών) το 1985 στο Γκρόνινγκεν, Το Πρωτάθλημα Μόσχας το 1985 και το 1987, τα τουρνουά του Γκρόνινγκεν το 1990, του Τερ Απέλ το 1993, του Έουπεν το 1994 και της Αγίας Πετρούπολης το 1995, το Ρωσικό Πρωτάθλημα το 1996, το Πρωτάθλημα Αγίας Πετρούπολης το 1996 και το 1997, το τουρνουά των γκρανμαίτρ της Αγίας Πετρούπολης το 1997, του Άαρχους το 1997, του Bad Wiessee το 1998 και του Hoogeveen το 2000.
Ήταν μέλος της Ρωσικής ομάδας που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στις Σκακιστικές Ολυμπιάδες το 1992, 2000 και 2002, καθώς και το Παγκόσμιο ομαδικό σκακιστικό πρωτάθλημα το 1997.
Ο Χαλιφμάν κέρδισε τον τίτλο του γκρανμαίτρ το 1990 με ένα ιδιαίτερα καλό και γρήγορο αποτέλεσμα όταν κατέκτησε την πρώτη θέση στο τουρνουά της Νέας Υόρκης το 1990 μπροστά από πολλούς ισχυρούς παίκτες. Το σημαντικότερο επίτευγμά του ήταν η κατάκτηση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της FIDE το 1999, ενώ κατατασσόταν βαθμολογικά 44ος στον κόσμο την εποχή εκείνη, ενώ ο «κλασικός» Παγκόσμιος Πρωταθλητής Γκάρι Κασπάροφ κατατασσόταν 1ος. Το επόμενο έτος ο Χαλιφμάν έπαιξε στο τουρνουά του Λινάρες με απόδοση κατά τρόπον αξιόπιστη, αν και κατατάχθηκε κάτω από τον Κασπάροβ. Τον Οκτώβριο του 2001 σημείωσε την ανώτερη βαθμολογία του, 2702 ΕΛΟ.
Προπονητική καριέρα
Από το Νοέμβριο του 1998, μαζί με τον εκπαιδευτή του Γκενάντι Νέσις, έκαναν μια σκακιστική ακαδημία στην Αγία Πετρούπολη, που ονομάζεται «Σχολή των Γκρανμαίτρ του Σκακιού». Εκεί εκπαιδεύει σκακιστές από όλο τον κόσμο, έχοντας το σύνθημα «σκάκι = διάνοια + χαρακτήρας».
Νεφέλωμα της Φλόγας
To Νεφέλωμα της Φωτιάς ή NGC 2024 ή Sh2-277 είναι νεφέλωμα εκπομπής στον αστερισμό του Ωρίωνα. Απέχει 900 με 1.500 έτη φωτός.
Ο λαμπρός αστέρας ζ Ωρίωνα (Αλνιτάκ) εκπέμπει υπεριώδες φως το οποίο αλληλεπιδρά με τα ηλεκτρόνια του πελώριου νέφους υδρογόνου του νεφελώματος. Η λάμψη του NGC 2024 οφείλεται εν πολλοίς στην επανασύνδεση ηλεκτρονίων και φορτισμένων ιόντων υδρογόνου. Μπροστά από την φωτεινή περιοχή του νεφελώματος υπάρχουν μεγάλες ποσότητες "σκοτεινών"¨αερίων και σκόνης στα οποία και οφείλεται το σκουρόχρωμο μέρος στο κέντρο του νεφελώματος. Το Νεφέλωμα της Φωτιάς ανήκει σε μια περιοχή του αστερισμού του Ωρίωνα όπου γεννιόνται νέα άστρα. Σε αυτήν περιλαμβάνεται και το περίφημο Νεφέλωμα της Αλογοκεφαλής.
Στο κέντρο του NGC 2024 υπάρχει ανοικτό σμήνος με νεοσχηματισμένα άστρα, το 86% εκ των οποίων έχει περιαστρικούς δίσκους. Παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ Chandra δείχνουν την ύπαρξη εκατοντάδων νέων άστρων, ενώ εικόνες ακτίνων Χ και υπερύθρων δείχνουν ότι τα νεώτερα συγκεντρώνονται στο κέντρο του σμήνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2024 Κατηγορία:Ωρίων (αστερισμός) Κατηγορία:Νεφελώματα εκπομπής
Ολιβιέ Μποσκαγκλί
Ο Ολιβιέ Μποσκαγκλί, γεννημένος στις 18 Νοεμβρίου 1997 στο Μονακό, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της ΟΖΚ Νις.
Βιογραφία
Αγωνιζόμενος στην θέση του κεντρικού αμυντικού, ξεκίνησε την καριέρα του σε επίπεδο νέων από την ομάδα του Μπωσολέιγ το 2003. Οκτώ χρόνια αργότερα, εντάχθηκε στην ΟΖΚ Νις τον Ιούλιο του 2011, ωστόσο παρέμεινε εκεί μόνον μερικούς μήνες, προτού επιστρέψει στο Μπωσολέιγ τον Νοέμβριο του 2011, όπου και παρέμεινε έως το 2013. Τότε, επέστρεψε εκ νέου στην ΟΖΚ Νις.
Με τους Aiglons, ο Ολιβιέ Μποσκαγκλί πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 25 Απριλίου 2015, σε εκτός έδρας ήττα της ομάδας του στο Σταντ ντε λα Ρουτ ντε Λοριάν απέναντι στην Σταντ Ρενναί. Χρησιμοποιούμενος ως βασικός από τον Κλοντ Πυέλ, αντικαταστάθηκε προς το τέλος της αναμέτρησης από τον Νίκλας Χουλτ. Στα τέλη της σεζόν 2014-2015, αγωνίστηκε για δεύτερη φορά στην Λιγκ 1, σε αναμέτρηση όπου οι Niçois επικράτησαν της Τουλούζ ΦΚ. Την επόμενη σεζόν, πέτυχε το πρώτο του τέρμα ως επαγγελματίας, σε αναμέτρηση απέναντι στην Μονπελιέ ΕΣΚ, στις 18 Δεκεμβρίου 2015. Στην διάρκεια της δεύτερης σεζόν του ως επαγγελματίας, αγωνίστηκε συνολικά σε έντεκα αναμετρήσεις.
Ο Ολιβιέ Μποσκαγκλί έχει κληθεί αρκετές φορές στις διάφορες ηλικιακές κατηγορίες της Εθνικής Γαλλίας, ενώ έχει αγωνιστεί με τα χρώματα της U17, της U18 και της U19, με την οποία και κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 το 2016.
Διακρίσεις
Με τα χρώματα της Εθνικής Γαλλίας U19, κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μονεγάσκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
They Don't Care About Us
Το They Don't Care About Us είναι το τέταρτο single από το άλμπουμ HIStory: Past, Present and Future, Book I, και κυκλοφόρησε στις 31 Μαρτίου 1996. Το τραγούδι παραμένει ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα κομμάτια που σύνθεσε ποτέ ο Τζάκσον. Στις ΗΠΑ, τα μέσα κατηγόρησαν τον Τζάκσον για αντισημιτικούς στίχους, και ο Τζάκσον ζήτησε συγγνώμη και άλλαξε τους στίχους. Ο τραγουδιστής αντιμετώπισε ισχυρισμούς για αντισημιτισμό, δηλώνοντας ότι οι αξιολογητές παρερμήνευσαν τους στίχους, είτε ακούσια είτε ηθελημένα. Μουσικά, το κομμάτι είναι aggressive hip-hop και μιλά για τα κοινωνικά προβλήματα.
Για το τραγούδι γυρίστηκαν δύο βίντεο, με διευθυντή τον Σπαίκ Λι. Το πρώτο γυρίστηκε σε δύο μέρη της Βραζιλίας, στη φαβέλα Ντόνα Μάρτα του Ρίο ντε Τζανέιρο και στο Σαλβαδόρ, Μπαχία. Οι αρχές προσπάθησαν να απαγορεύσουν την παραγωγή, φοβούμενοι ότι θα χαλάσει την εικόνα τους, την περιοχή και τις προοπτικές διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Από την άλλη, οι κάτοικοι της περιοχής ήταν ευχαριστημένοι να δουν τον τραγουδιστή, ελπίζοντας ότι τα προβλήματα τους θα γίνουν γνωστά στον κόσμο. Το δεύτερο βίντεο γυρίστηκε στη φυλακή και περιέχει σκηνές από αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Εμπορικώς, το τραγούδι έγινε top ten hit σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και έφθασε στην 1η θέση στη Γερμανία, όπου και έμεινε για 3 εβδομάδες. Στις ΗΠΑ, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ήταν απρόθυμοι να παίξουν την αμφιλεγόμενη σύνθεση - παρ´όλα αυτά, έφθασε στην 30η θέση του Billboard Hot 100.
Διαφορά για τους στίχους
Η πιθανότητα ότι οι στίχοι του They Don't Care About Us περιέχουν αντισημιτισμό για πρώτη φορά αναφέρθηκε από τη The New York Times στις 15 Ιουνίου 1995, λίγες μέρες πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ. Η δημοσίευση επικεντρώθηκε στους στίχους Jew me, sue me, everybody do me/ Kick me, kike me, don't you black or white me και έγραψε ότι τους δυσφήμισε Ο Τζάκσον απάντησε στη δημοσίευση, λέγοντας:
Όταν ρωτήθηκε σχετικά με τους στίχους στο πρόγραμμα Prime Time Live, ο Τζάκσον αρνήθηκε ότι το They Don't Care About Us ήταν αντισημιτικό, δηλώνοντας «Δεν είμαι αντισημίτης επειδή δεν είμαι ρατσιστής... Δεν μπορούσα ποτέ να είμαι ρατσιστής. Αγαπώ όλες τις φυλές». Ο τραγουδιστής επίσης σημείωσε ότι κολλητοί του και υπάλληλοι του ήταν Εβραίοι. Εκείνη την ημέρα, ο Τζάκσον έλαβε υποστήριξη από τον μάνατζερ του και τη δισκογραφική του εταιρεία, οι οποίοι περιέγραψαν τους στίχους ως «διαμαντένιους», και ότι είναι κατά των αντιλήψεων. Την επόμενη μέρα, δύο μέλη της εβραϊκής κοινότητας, δήλωσαν ότι η προσπάθεια του Τζάκσον να κάνει με το τραγούδι κριτική στις διακρίσεις απέτυχε. Εξέφρασαν τη γνώμη ότι οι στίχοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν ακατάλληλοι για νεαρό ακροατήριο, επειδή δεν μπορούσαν να καταλάβουν το νόημα του τραγουδιού. Παραδέχθηκαν ότι ο Τζάκσον πρότεινε να γράψει μια εξήγηση στο booklet του άλμπουμ.
Στις 17 Ιουνίου, ο Τζάκσον απολογήθηκε ξανά δημοσίως σε όσους προσβλήθηκαν από τα λόγια του και υποσχέθηκε ότι μελλοντικά αντίγραφα του άλμπουμ θα περιέχουν μια απολογία. Έως τότε, είχαν αποσταλεί 2 εκατομμύρια αντίτυπα. Ο τραγουδιστής συνέχισε λέγοντας, «Απλά θέλω να ξέρετε όλοι σας πόσο έντονα είμαι αποφασισμένης με την ανοχή, και απολογούμαι σε όποιον μπορεί να προκάλεσα πόνο». Την επόμενη μέρα, ο Τζων Πάρελς της The New York Times δήλωσε, «Στο They Don't Care About Us, ο ίδιος διαψεύδει ολόκληρο τον κατάλογο των αδελφικών ύμνων με μια έκρηξη αντισημιτισμού».
Στις 21 Ιουνίου, ο Πάτρικ ΜακΝτόναλντ, της The Seattle Times, είχε κριτικάρει τον Τζάκσον, δηλώνοντας, «Μπορεί να έζησε μια προστατευμένη ζωή, αλλά δεν υπάρχει δικαιολογία για χρήση λέξεων όπως Jew me και kike σε ποπ τραγούδι, εκτός και αν καταγγείλεις τέτοιους όρους, και μάλιστα σε ένα περίτεχνο τρόπο». Δύο μέρες αργότερα, ο Τζάκσον αποφάσισε να επιστρέψει στο στούντιο και να μεταβάλλει την παραβατική διατύπωση σχετικά με τα μελλοντικά αντίτυπα του άλμπουμ - το Jew me και Kike me αντικαταστήθηκαν με το do me και strike me. Το μουσικό βίντεο και μερικά αντίτυπα είχαν τις αρχικές λέξεις, αλλά με δυνατές φωνές κατά τη διάρκεια της προφοράς του. Επανάλαβε την αποδοχή του ότι το τραγούδι ήταν προσβλητικό για ορισμένους. Ο Σπάικ Λι, ο οποίος αργότερα θα διευθύνει το βίντεο για το They Don't Care About Us, δήλωσε ότι υπάρχει διπλό standard στη μουσική βιομηχανία, σχολιάζοντας ότι η χρήση της λέξης nigger (Αράπης ή νέγρος) στη μουσική, δεν προκαλεί συζητήσεις και αντιθέσεις. Ο The Notorious B.I.G. χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη σε άλλο κομμάτι του άλμπουμ στο This Time Around, αλλά ο τύπος δεν έσωσε σημασία.
Κριτική
Ο Τζέιμς Χάντερ, του Rolling Stone, σημείωσε ότι μουσικώς, ο Τζάκσον δεν προσπαθούσε να κρύψει καμία εκκεντρικότητα που είχε, και εξέφρασε τη γνώμη ότι στο They Don't Care About Us, ο ποπ καλλιτέχνης ακούγονταν πιο εμπόλεμος από ποτέ. Ο Τζιμ Φάρμπερ, της New York Daily News, είπε ότι ο Τζάκσον «γρύλισε» καθώς τραγουδούσε, και ότι το κομμάτι «ταιριάζει» και είχε ένα «πρωτότυπο ρυθμό». Στην αξιολόγηση του HIStory, η The Washington Times σημείωσε για το They Don't Care About Us: «[αυτό] ακολουθεί ένα γρήγορο, φιλόξενο πάθος - και περισσότερη διαμάχη. Με στοιχειώδη παλαμάκια και αστυνομικό σαρωτή στο παρασκήνιο». Η The Sacramento Bee το περιέγραψε ως ένα «χορευτικό κομμάτι με reggae».
Εμφάνιση στα τσαρτ
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κομμάτι έφθασε έως τη 4η θέση και έμεινε στα τσαρτ για 3 μήνες. Το τραγούδι είχε επιτυχία στην Ευρώπη, φθάνοντας στα top ten όλων των χωρών της ηπείρου. Οι καλύτερες θέσεις καταλήφθηκαν στην Αυστρία, στην Ελβετία, στη Γαλλία, στο Βέλγιο και στη Σουηδία, όπου έφθασε στο top five και έμεινε στα αντίστοιχα τσαρτ για τουλάχιστον 21 εβδομάδες. Το κομμάτι έφθασε στην κορυφή στη Γερμανία, και έμεινε εκεί για 3 εβδομάδες, ενώ στο τσαρτ έμεινε 30 εβδομάδες. Ήταν η μεγαλύτερη παραμονή τραγουδιού του Τζάκσον στα γερμανικά τσαρτ.
Η διαμάχη για τους στίχους του They Don't Care About Us έφεραν μερική εμπορική αποτυχία στις ΗΠΑ - οι ραδιοφωνικοί σταθμοί αρνήθηκαν να παίξουν το τραγούδι. Το κομμάτι έφθασε έως την 30η θέση στο US Billboard Hot 100, απέχοντας από τα δύο προηγούμενα singles, Scream/Childhood και You Are Not Alone, αλλά έφθασε έως τη 10η θέση του US Billboard Hot R&B Singles Chart.
Μουσικό βίντεο
Ένα δικαστήριο απαγόρευσε την παραγωγή αλλά η απόφαση ακυρώθηκε μετά από διαταγή. Παρόλο αυτά οι αρχές ήταν θυμωμένες, οι κάτοικοι όχι και ο Τζάκσον ήταν περικυκλωμένος από ενθουσιασμένους θεατές κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Μια γυναίκα κατάφερε να περάσει την ασφάλεια και να αγκαλιάσει τον τραγουδιστή, ο οποίος συνέχιζε να χορεύει ενώ την αγκάλιαζε. Άλλη γυναίκα εμφανίστηκε και τον αγκάλιασε από πίσω. Τότε έπεσε στο έδαφος, καθώς η Αστυνομία απομάκρυνε τις δύο γυναίκες. Όταν ο διευθυντής βοήθησε τον Τζάκσον να σηκωθεί, αυτός συνέχισε να χορεύει και να τραγουδά. Αυτό το περιστατικό συμπεριλήφθηκε στο μουσικό βίντεο. Πενήντα κάτοικοι και 1.500 αστυνομικοί έδρασαν ως ασφάλεια και απέκλεισαν την Ντόνα Μάρτα. Δημοσιεύθηκαν ισχυρισμοί ότι η ομάδα παραγωγής είχε συνομιλήσει με εμπόρους ναρκωτικών για να λάβουν δικαιώματα γυρισμάτων.
Το μουσικό βίντεο διευθύνθηκε από τον Σπάικ Λι. Ερωτηθής γιατί διάλεξε τον Λι ως διευθυντή του βίντεο, ο Τζάκσον απάντησε, «το They Don't Care About Us έχει μια άκρη, και ο Σπάικ Λι με έμπνευσε. Είναι ένα κοινό ευαισθητοποιημένο τραγούδι όπως και αυτός. Είναι τραγούδι διαμαρτυρίας...και πιστεύω είναι τέλειος για αυτό». Ο Τζάκσον συνεργάστηκε με 200 μέλη του συγκροτήματος Olodum, «συγκρότημα της βαριάς σάμπα-ρεγκέ μουσικής του Σαλβαδόρ». Το ενδιαφέρον των μέσων γύρω από το μουσικό βίντεο έκανε διάσημο το συγκρότημα Olodum σε 140 χώρες του κόσμου. Το συγκρότημα έγινε επίσης πιο διάσημο στη Βραζιλία. Στην αρχή του βίντεο, μια Βραζιλιάνα λέει Michael, eles não ligam pra gente που σημαίνει Μάικλ, δεν ενδιαφέρονται για εμάς.
thumb|right|180px|Τα σπίτια στη φαβέλα του [[Κόμπλεξο ντο Αλεμάο στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Τέτοιες σκηνές φαίνονται στο πρώτο μουσικό βίντεο]]
Μιλώντας για το βίντεο, στο The New Brazilian Cinema, ο Λούκια Ναγκίμπ είπε:
Το 2009, το Billboard περιέγραψε την περιοχή ως «μοντέλο κοινωνικής ανάπτυξης» και δήλωσε ότι ο Τζάκσον ήταν υπεύθυνος για αυτή τη βελτίωση. Για πρώτη φορά στην καριέρα του, ο Τζάκσον έκανε ένα δεύτερο μουσικό βίντεο για ένα single. Το δεύτερο βίντεο γυρίστηκε στη φυλακή με συγκρατούμενους - στο βίντεο, ο Τζάκσον φαίνεται με χειροπέδες. Στο βίντεο υπάρχουν εικόνες επίθεσης Αστυνομίας κατά των Αφροαμερικανών, του Κου Κλουξ Κλαν, γενοκτονίας, εκτελέσεων και άλλων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το μουσικό βίντεο εμφανίζεται στα βίντεο άλμπουμ HIStory on Film, Volume II και Vision (και τα δύο βίντεο).
Πλάνα πρόβας
Ένα μικρό βίντεο κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του Τζάκσον στις 25 Ιουνίου 2009, με πλάνα από την πρόβα για τις συναυλίες του This Is It, με τον Τζάκσον να εκτελά το κομμάτι ως μέρος του ποτ πουρί μαζί με τα HIStory και Why You Wanna Trip On Me από το HIStory: Past, Present and Future, Book I και το Dangerous αντίστοιχα.
Κατάλογος κομματιών
U.S. and Japan maxi single
U.S. CD Single
Visionary single
CD side
DVD side
Παραπομπές
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1995 Κατηγορία:Singles του 1996 Κατηγορία:Τραγούδια κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας Κατηγορία:Τραγούδια διαμαρτυρίας
Λα Μπρετενιέρ (Ζυρά)
Το Λα Μπρετενιέρ (γαλλικά: La Bretenière) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μπρετενιέρ (Ζυρά)
Το Μπρετενιέρ (γαλλικά: Bretenières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μπριό (Ζυρά)
Το Μπριό (γαλλικά: Briod) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μπρουασιά
Το Μπρουασιά (γαλλικά: Broissia) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Φάργκο
Ο όρος Φάργκο μπορεί να αναφέρεται σε:
Αέρας (14ος αι.) Μουσείο Μπενάκη
Αέρας του 14ου αι. εκτιθέμενος στο Μουσείο Μπενάκη.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Πρόκειται για ύφασμα βαμβακερό κυανό. Το κεντημα έχει γίνει κυρίως με χρυσό σύρμα λεπτό με βελονιά καβαλίκι μόνο στο φωτοστέφανο αλλάζει καμάρες. Οι σκιές του πρσώπου δηλώνονται ελαφρα με κυανές γραμμές από μετάξι. Οι πτυχές του ιματίου διαγράφονται με ιώδεις ή κυανές γραμμές. Τα γυμνά μέρη έχουν κεντηθεί με ξανθό ανοικτό μετάξιενώ η κόμη,το γένιο και τα φρύδια με φαιό βαθύ, ενώ ερυθρό μετάξι για κόσμημα ποτηρίου και για το κυμάτιο το οποίο κοσμεί τα τόξα του κιβωρίου. Τα χερουβείμ έχουν κεντηθεί με αργυρό σύρμα και χρυσό, ενώ αργυρό χρησιμοποιείται για τις βάσεις των κιονοκράνων και τα τόξα. Οι διαστάσεις του είναι 0,65 Χ 0,52 μ.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσείο Μπενάκη
Μπυβιγί
Το Μπυβιγί (γαλλικά: Buvilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Σανσώ
Το Σανσώ (γαλλικά: Censeau) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βωλίτης ο εδώδιμος
Ο Βωλίτης ο εδώδιμος διεθνώς γνωστός ως Boletus edulis είναι ένας βασιδιομύκητας, που ανήκει στην κατηγορία των αγαρικών. Ευρέως διαδεδομένος στο Βόρειο ημισφαίριο σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και τη Βόρεια Αμερική· δεν υπάρχει στη φύση στο Νότιο ημισφαίριο, αν και έχει εισαχθεί στη Νότια Αφρική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Ο μύκητας αναπτύσσεται σε φυλοβόλλα και κωνοφόρα δάση, σχηματίζοντας με τις ρίζες των δένδρων συμβιωτικές ενώσεις. Ο βωλίτης ο εδώδιμος κοινά ονομάζεται βασιλομανίταρο.
Ταξινόμηση και ονοματολογία
thumb|left|150px|Ο Γάλλος βοτανολόγος Pierre Bulliard Για πρώτη φορά περιγράφεται το 1782 από τον Γάλλο βοτανολόγο Pierre Bulliard και έκτοτε εξακολουθεί να ονομάζεται στη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία Boletus edulis. Οι λέξεις boletus και edulis συντίθενται από το αρχαιοελληνικό βωλίτις (= κομμάτι γης) και από το λατινικό edulis που προέρχεται από το μέλλοντα του ρήματος εσθίω (τρώγω):< έδομαι και από το οποίο προέρχονται οι λέξεις «έδεσμα» και «εδώδιμον». Ο πρώτος όμως που τον ονόμασε Βωλίτη είναι ο Γαληνός που το θεωρεί ως ιδιαίτερο είδος στο βασίλειο των μυκήτων και το ξεχωρίζει από τους λοιπούς αμανίτες
Στη Αγγλία ονομάστηκε αρχικά Boletus solidus (Βωλίτης ο έμπεδος δηλ. ο στερεός) από τον φυσιοδίφη James Sowerby το 1809, ωστόσο είναι γνωστός ως king bolete, penny bun και cep (cèpe de Bordeaux των Γάλλων), ενώ στη Γερμανία ονομάζεται Steinpilz – δηλ. «μανιτάρι πέτρα» – από τη σφιχτή σάρκα του. Στην Ελλάδα είναι γνωστό με την κοινή ονομασία «βασιλομανίταρο» και σε νεαρή ηλικία ως «καλογεράκι», αυτό που αποκαλούν οι Ιταλοί «πορτσίνo» (porcino).
Μορφολογία
Το ανώτατο όριο ύψους αυτού του μανιταριού είναι 30-70 εκατοστά. Ελαφρώς κολλώδες στην αφή έχει κυρτό σχήμα σε νεαρή ηλικία και το χρώμα του είναι συνήθως καφέ με λευκό και συνεχίζει να σκουραίνει κατά την ωρίμανση. Χαρακτηρίζονται από ένα σαρκώδες πίλο (καπέλο) που στηρίζεται σε πόδι (στύπος) και κάτω από αυτό υπάρχουν βράγχια (λαμέλες, ελάσματα) σε ακτινωτή διάταξη που καταλήγουν σε πόρους όπου παράγονται οι σπόροι. Θεωρείται ένα από τα ασφαλέστερα μανιτάρια, καθώς δεν υπάρχουν δηλητηριώδη πανομοιότυπα είδη με αυτό.
Συγγενικά είδη
Στην πραγματικότητα καλογεράκια, ceps, porcini, steinpilz κλπ είναι η κοινές ονομασίες μιας ομάδας βωλιτών με επικεφαλής τον B.Edulis και την οποία συμπληρώνουν τα άλλα τρία είδη:
Μαγειρικές χρήσεις
Το μετρίως εψηθέντων του Γαληνού είναι το Α και Ω στη χρήση της καλής μαγειρικής των μανιταριών. Ο καθένας μπορεί να το διαπιστώσει είτε μαγειρεύοντας είτε γευόμενος. Το σκόρδο και ο μαϊδανός απαραίτητα κατά το τηγάνισμα, τα δε αποξηραμένα μανιτάρια ενδείκνυνται για μανιταρόπιτα. Τα κατεψυγμένα χάνουν το άρωμά τους μετά παρέλευση περίπου δυο μηνών και δεν πρέπει να τα ξεπαγώνουμε γιατί κατ΄αυτόν τον τρόπο γίνονται σφουγγάρια. Ο Βωλίτης ο εδώδιμος είναι κατάλληλος για αποξήρανση γιατί είναι εύκολο να ανασυσταθεί με την εμβάπτιση σε ζεστό, όχι βραστό νερό, για περίπου 20΄ το οποίο δεν πετάμε γιατί είναι εμπλουτισμένο με το άρωμα και μπορεί το περίσσευμα να χρησιμοποιηθεί σε μεταγενέστερο μαγείρεμα. Γενικότερα όμως η κατανάλωση σε μεγάλες ποσότητες προκαλεί ελαφρές γαστρεντερικές διαταραχές, που μπορεί να οφείλoνται ακόμα και στο υψηλό ποσοστό μυκοχιτίνης που περιέχουν και είναι δύσπεπτη σε μεγάλες ποσότητες κατανάλωσης, όπου η θεραπεία έρχεται μόνη της. Γι΄αυτό προφανώς ο Γαληνός συνιστούσε να μαγειρεύονται αναμεμιγμένα με ματζουράνα που ενεργεί κυρίως ως χωνευτικό.
Κέικο Φουχιμόρι
Η Κέικο Φουχιμόρι (Keiko Sofía Fujimori Higuchi, 3 Μαΐου 1975) είναι Περουβιανή πολιτικός και επιχειρηματίας, ιαπωνικής καταγωγής, κόρη του περουβιανού πολιτικού Αλμπέρτο Φουχιμόρι. Η ίδια έχει υπηρετήσει σαν βουλευτής για τη μητροπολιτική περιοχή της Λίμας από το 2006 έως το 2011.
Ανήκει στο κόμμα Λαϊκή Δύναμη. Ήταν υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2011, 2016 και 2021, αλλά ηττήθηκε και στις τρεις στο δεύτερο γύρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί του Περού
Επαρχία Μπένγκο
Το Μπένγκο (Bengo) είναι επαρχία της Ανγκόλας. Η πρωτεύουσά του είναι το Κασίτο. Έχει έκταση 31.371 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της στην απογραφή του 2014 ήταν 356.641 κάτοικοι. Η επαρχία δημιουργήθηκε το 1980 μετά τη διάσπαση της αρχική επαρχίας Λουάντα σε Μπένγκο και τη νυν επαρχία Λουάντα.
Γεωγραφία
Η επαρχία συνορεύει με τις επαρχίες Ζαΐρε στον βορρά, Ουίγκε στα βορειοανατολικά, Κουάνζα Νόρτε στα ανατολικά και Κουάνζα Σουλ στα νότια. Έχει δύο παράκτιες εκτάσεις στα δυτικά κατά μήκος του Ατλαντικού Ωκεανού και σχηματίζει έναν θύλακα γύρω από την επαρχία της εθνικής πρωτεύουσας Λουάντα. Το Εθνικό Πάρκο Κισσάμα και το προστατευόμενο δάσος Κιμπίντα βρίσκονται στην επαρχία. Η επαρχία έχει επίσης πολλές λίμνες και λιμνοθάλασσες.
Φυσικοί πόροι και γεωλογία
Το Μπένγκο είναι γνωστό από τα άφθονα ψάρια, με λίγες κοινότητες ψαρέματος κατά μήκος της ακτής. Τα ύστερα κρητιδικά απολιθώματα είναι γνωστά από αυτήν την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων μοναδικών χελωνών (Angolachelys ) και του πρώτου απολιθωμένου σκελετού δεινοσαύρου από την Ανγκόλα: τον Ανγκολατιτάνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Ανγκόλας
Άπτερα Χανίων
Γεωγραφία
Τα Άπτερα είναι πεδινό χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων, στη νότια είσοδο του κόλπου της Σούδας και στην περιοχή της αρχαίας Απτέρας, πάνω στον Βόρειο Οδικό Άξονα της Κρήτης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Ο οικισμός απέχει 17 χλμ. περίπου ΝΑ. των Χανίων.
Σερνάν
Το Σερνάν (γαλλικά: Cernans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Άπτερα Χανίων
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 7,214 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Καλάμι.
Σερνάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Άπτερα Χανίων
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλαμίου του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλαμίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σούδας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σούδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Χανίων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Χανίων
Ο Επαγγελματίας (ταινία)
Ο Επαγγελματίας (γαλλικά: Le Professionnel) είναι μια γαλλική ταινία δράσης παραγωγής 1981, σε σκηνοθεσία του Ζωρζ Λοτνέρ και με μουσική του Ένιο Μορικόνε. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Πολ Μπελμοντό, Ζαν Ντεσάγυ, και Ρομπέρ Οσέν. Η ταινία είναι βασισμένη στη βραβευμένη νουβέλα 'Death of a Thin-Skinned Animal' του Πάτρικ Αλεξάντερ.
Η ταινία σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, κόβοντας στην πρεμιέρα της 5.243.559 εισιτήρια, και ήταν στην τετάρτη θέση των ταινιών που προβλήθηκαν στη Γαλλία το 1981.
Υπόθεση
Ο μυστικός πράκτορας Ζοσλέν Μπομόντ (Ζαν Πολ Μπελμοντό) θα σταλεί από τη Γαλλική μυστική υπηρεσία στο Μαλαγκούι, μια χώρα της υποσαχαρίας Αφρικής, με αποστολή του να δολοφονήσει τον δικτάτορα Συνταγματάρχη Τζαλά.
Προτού όμως προλάβει να ολοκληρώσει την αποστολή του, η πολιτική κατάσταση θα αλλάξει στη Γαλλία, και οι προϊστάμενοι του Μπομόντ θα τον προδώσουν και θα τον παραδώσουν στις Αρχές του Μαλαγκούι. Σε μια δίκη παρωδία θα καταδικαστεί σε ισόβια, και θα τον στείλουν σε καταναγκαστικά έργα. Ο Μπομόντ θα καταφέρει να αποδράσει μαζί με έναν άλλο συγκρατουμένο του και θα επιστρέψει μυστικά στη Γαλλία με σκοπό να βρει τους προδότες. Οι επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας θα ενημερώσουν τον Υπουργό Εσωτερικών (Ζαν Ντεσάγυ) για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και θα ληφθεί η απόφαση να εξουδετερωθεί ο Μπομόντ πάση θυσία προτού ξεσπάσει το σκάνδαλο στη Γαλλία. Θα ανατεθεί σε έναν σαδιστή αστυνόμο, τον Ροζέν (Ρομπέρ Χοσέιν) να βρει τον Μπομόντ.
Ferrari F40
Η Ferrari F40 ήταν ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων, που κατασκευάστηκε από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari, με αφορμή τον εορτασμό των 40 χρόνων κατασκευής αυτοκινήτων από τη Ferrari, εξ ου και η ονομασία της. Το μοντέλο παρήχθη από το 1987 έως το 1992, στο Μαρανέλλο της Ιταλίας, σε 1.315 αντίτυπα, όλα αποκλειστικά στο χέρι, και κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ήταν το ακριβότερο, ισχυρότερο και ταχύτερο αυτοκίνητο της Ferrari. Μάλιστα έως τα τέλη του 1989, ήταν και το ταχύτερο αυτοκίνητο παραγωγής σε παγκόσμια κλίμακα. Αντικατέστησε την Ferrari 288 GTO του 1984 - 1987 και τελικώς αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 1995 από την Ferrari F50.
Εξέλιξη
Το μοντέλο ήταν, επίσης, το τελευταίο που εξελίχθηκε με επικεφαλής τον ιδρυτή της εταιρείας, Έντσο Φερράρι (1898 - 1988), ο οποίος είχε δώσει εξ αρχής σαφείς εντολές να είναι «το καλύτερο και το ταχύτερο αυτοκίνητο του κόσμου». Στα πλαίσια των εντολών του για τις μέγιστες δυνατές επιδόσεις, δόθηκε μέγιστη προτεραιότητα στη συγκράτηση του βάρους, με αποτέλεσμα να μην τοποθετηθούν και να μην προσφέρονται ABS, υδραυλική υποβοήθηση στα φρένα, υδραυλική υποβοήθηση στο σύστημα διεύθυνσης, ηλεκτρικά παράθυρα, ηλεκτρομαγνητικές κλειδαριές, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενοι καθρέφτες, ηχοσύστημα, ντουλαπάκι για τον συνοδηγό, εσωτερικές χειρολαβές (παρά μόνο ένα καλώδιο για τράβηγμα, προκειμένου να ανοίξει πόρτα από μέσα) και εσωτερικός φωτισμός στο σαλόνι, το οποίο μάλιστα ήταν εξαιρετικά λιτό, ακόμα και για τα τότε στάνταρ, και έντονα αγωνιστικής αισθητικής. Από την άλλη, υπήρχε στάνταρ χειροκίνητος κλιματισμός, πλην όμως ήταν πολύ μέτριας απόδοσης.
Είναι εντυπωσιακό ότι η εξέλιξη της F40 ολοκληρώθηκε σε μόλις 13 μήνες. Η επίσημη παρουσίαση έγινε μέσα στο 1987, αν και αρχικά η υποδοχή της από τον Τύπο αυτοκινήτου ήταν ανάμικτη, και ενώ κάποιοι δημοσιογράφοι ενθουσιάστηκαν και μάλιστα σε έντονο βαθμό, κάποιοι άλλοι δεν εντυπωσιάστηκαν ιδιαίτερα. Ο λόγος ήταν ότι δημιουργήθηκε μια εντύπωση ότι η Ferrari εκμεταλλεύτηκε την τότε επικρατούσα αντίληψη για τα προϊόντα της, παρουσιάζοντας ένα καθαρά αγωνιστικών προδιαγραφών αυτοκίνητο σε εκδοχή δρόμου. Ωστόσο, η υποδοχή του από το κοινό ήταν κυριολεκτικά ενθουσιώδης και πυροδότησε τότε μια πρωτοφανώς μεγάλη ζήτηση από τις εξαιρετικά υψηλές κοινωνικές τάξεις.
Επιδόσεις
Το ιδιαίτερα χαμηλό βάρος της, μόλις 1.100 κιλά, ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd 0,34 και η εξαιρετικά υψηλή, για τα τότε δεδομένα, ισχύς των 471 hp (352 kW; 478 PS) στις 7.000 στροφές το λεπτό και ροπή 569 N·m στις 4.000 στροφές το λεπτό του κινητήρα 2.936 cm³ V8 bi-turbo, βενζίνης, προσέφεραν στην F40 κορυφαίες επιδόσεις για τα τότε στάνταρ της παγκόσμιας αυτοκίνησης. Οι δοκιμές που έγιναν λίγο μετά την εισαγωγή της, μέτρησαν επιτάχυνση 0–100 km/h (0–62 mph) σε μόλις 4 sec, με τα 0–160 km/h (0–100 mph) να έρχονται σε μόλις 7,5 sec και τα 0–200 km/h (0–125 mph) σε 11 sec. Ως αποτέλεσμα, η F40 πέτυχε λίγο καλύτερους χρόνους από την Porsche 959, τον κυριότερο ανταγωνιστή της.
Η F40 ήταν και το πρώτο στην ιστορία αυτοκίνητο παραγωγής (μη αγωνιστικό) που έσπασε το ψυχολογικό όριο των 200 mph, δηλαδή 322 km/h, καθώς η τελική της ταχύτητα μετρήθηκε τότε επίσημα στα 324 km/h ή 201,4 mph. Από το 1987 έως τα τέλη του 1989, έφερε τον τίτλο του ταχύτερου αυτοκινήτου παραγωγής, ρεκόρ που καταρρίφθηκε από την Lamborghini Diablo, η οποία παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 1990 και η τελική της ταχύτητα μετρήθηκε επίσημα στα 325 km/h ή 202 mph.
Αγωνιστικό αυτοκίνητο
Αν και η ίδια η εταιρεία δεν είχε εξελίξει την F40 ως αγωνιστικό αυτοκίνητο και δεν σκόπευε κάτι τέτοιο, στην πράξη η τότε ναυαρχίδα της Ferrari γνώρισε μεγάλη απήχηση σε αρκετούς οδηγούς, που έλαβαν μέρος με αυτήν, με προσωπική πρωτοβουλία, σε πολλά ράλλυ GT υψηλών επιδόσεων, ιδίως μεταξύ του 1989 και του 1996. Παρά την μη επίσημη υποστήριξη από τη Ferrari, πολλοί σχετικοί οίκοι προέβησαν σε σχετικές βελτιώσεις στην F40 και το μοντέλο πέτυχε σημαντικές επιτυχίες σε μεγάλο αριθμό αγώνων.
Αντικατάσταση της F40
thumb|right|Ferrari F40 αμερικανικών προδιαγραφών, του 1990.
Λόγω της εξαιρετικά υψηλής ζήτησης τα πρώτα χρόνια, ακόμα και από υποψήφιους αγοραστές από τις εξαιρετικά υψηλές κοινωνικές τάξεις οι οποίοι δεν είχαν δείξει προηγουμένως ενδιαφέρον για τη Ferrari ή γενικώς για σπορ υπεραυτοκίνητα (supercars), η Ferrari άλλαξε επανειλημμένα την αρχική της απόφαση για τον συνολικό αριθμό αντιτύπων της F40, κατασκευάζοντας πολύ περισσότερες από τις 400 που σχεδίαζε αρχικά. Τελικώς, η παραγωγή της F40 έληξε οριστικά το 1992, αφού είχαν κατασκευαστεί 1.315 αντίτυπα, από τα οποία τα 213 για τις ΗΠΑ.
Ειδικότερα τα μοντέλα προδιαγραφών των ΗΠΑ έφεραν σημαντικές ενισχύσεις στο αμάξωμα, ιδίως στα πλαϊνά, καθώς και διαφορετικούς καταλύτες (λόγω των τότε αυστηρότερων αμερικανικών κανονισμών στην ασφάλεια και στις εκπομπές καυσαερίων), με αποτέλεσμα να έχουν αρκετά μεγαλύτερο βάρος, στα 1.350 κιλά. Για τον λόγο αυτό, οι αμερικανικού τύπου F40 είχαν μία ρύθμιση στον κινητήρα για υψηλότερη ισχύ και απέδιδαν 515 hp στις 7.000 στροφές το λεπτό.
Μια ξεχωριστή ιδιαιτερότητα της F40, και σε αντίθεση με όλες τις διαδόχους της, ήταν ότι όλες οι F40 παρήχθησαν σε κόκκινο χρώμα αμαξώματος και με κόκκινα δερμάτινα καθίσματα, αν και υπήρξαν κάποιες που μετατράπηκαν σε αγωνιστικές εκδοχές και, κατά την μετατροπή, είχαν βαφτεί σε διαφορετικά χρώματα, όπως αυτή της προηγούμενης φωτογραφίας. Επίσης, όπως συνέβη και με όλες τις διαδόχους της στις μετέπειτα δεκαετίες, η F40 δεν κατασκευάστηκε ποτέ σε δεξιοτίμονη έκδοση.
Διαχρονική απήχηση
thumb|right|Το πίσω μέρος της Ferrari F40.
Σήμερα, η Ferrari F40 έχει γίνει ένα άκρως συλλεκτικό μοντέλο, με εξαιρετικά υψηλό κύρος, το οποίο προσελκύει αρκετούς οπαδούς και μέλη συλλογών πολυτελών αυτοκινήτων. Διαχρονικά, κατέχει σημαντική θέση στην ιστορία της Ferrari και γενικότερα όλων των σπορ υπεραυτοκινήτων, και μάλιστα διατηρεί εξαιρετικά υψηλές τιμές ως ιστορικό μοντέλο, καθώς θεωρείται ως ένα κυριολεκτικά μυθικό όνομα στον τομέα της συνολικής ιστορίας της παγκόσμιας αυτοκίνησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα F40 Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Nissan 370Z
Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε στην ιαπωνική αγορά στις 1 Δεκεμβρίου 2008, και παράλληλα η αριστεροτίμονη εκδοχή του μοντέλου είχε αποκαλυφθεί στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Λος Άντζελες στις 19 Νοεμβρίου 2008. Τελικώς, οι πρώτες πωλήσεις στις ΗΠΑ ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2009 και στην Ευρώπη ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 2009, ενώ τον Απρίλιο επίσης αποκαλύφθηκε και η καμπριολέ εκδοχή 370Z Roadster, που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο στις ΗΠΑ και στη συνέχεια στην Ιαπωνία στις 15 Οκτωβρίου 2009, ενώ τον Ιανουάριο του 2010 έφτασε και στις ευρωπαϊκές αγορές.
Από τον κυβισμό του κινητήρα, που είναι 3.7 λίτρων V6 βενζίνης, προήλθε και το όνομα του μοντέλου: 370Z. Μέσα στο 2012, για τη σεζόν του 2013, το μοντέλο υπέστη μια εκτενή ανανέωση. Η παραγωγή του έληξε το 2020 και αναμένεται να αντικατασταθεί μέσα στο 2022 από το Nissan Z (Z34).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
370Z Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Αφρικανική σκόνη
thumb|Αφρικανική σκόνη πάνω από την ανατολική Μεσόγειο. Αφρικανική σκόνη ονομάζεται αιολική ορυκτή σκόνη από την έρημο Σαχάρα. Η έρημος έχει έκταση εννέα εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τον Ατλαντικό ωκεανό έως την Ερυθρά Θάλασσα, από τη Μεσόγειο θάλασσα μέχρι την κοιλάδα του ποταμού Νίγηρα και την περιοχή του Σουδάν στο νότο.
Η Σαχάρα είναι η μεγαλύτερη πηγή αιολικής σκόνης στον κόσμο, με ετήσιους ρυθμούς παραγωγής περίπου 400-700 x 106 τόνους/έτος, που είναι σχεδόν το ήμισυ όλων των εισροών της αιολικής ερήμου στον ωκεανό. Η σκόνη της Σαχάρας παράγεται συχνά από φυσικές διεργασίες, όπως οι ανεμοθύελλες, και δεν φαίνεται να επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις ανθρώπινες δραστηριότητες.
Η σκόνη που πέφτει στον Ατλαντικό Ωκεανό και τη Μεσόγειο Θάλασσα έχει μικρό ποσοστό διαλυτού σιδήρου, Παράγοντες που συμβάλλουν στη διαλυτότητα της σκόνης είναι το μέγεθος των σωματιδίων, η μεταλλική σύνθεση της σκόνης, η θερμοκρασία του νερού και το pH του. Τα οργανικά μόρια που ονομάζονται συνδέτες μπορούν επίσης να αυξήσουν τη διαλυτότητα του σιδήρου και να τον κάνουν πιο προσιτό στους οργανισμούς για χρήση για πρωτογενή παραγωγή. Αφρικανική σκόνη έχει βρεθεί στη Σκανδιναβία, την Ιαπωνία και σε άλλες περιοχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαχάρα
Σερνιεμπώ
Το Σερνιεμπώ (γαλλικά: Cerniébaud) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κόκκινη κάρτα
Στο ποδόσφαιρο
Η κόκκινη κάρτα εμφανίζεται από τον διαιτητή και σημαίνει ότι ένας παίκτης έχει αποβληθεί.
Ο δωδέκατος νόμος των Κανόνων του Παιχνιδιού απαριθμεί τις κατηγορίες για ανάρμοστη συμπεριφορά για την οποία ένας παίκτης μπορεί να αποβληθεί. Αυτές είναι:
Φροντόνε Μεδιολάνων
Ο Φροντόνε (ιταλικά : Frontone) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων και εκ των γεγονότων επίσκοπος Γένοβας στο δεύτερο μισό του έκτου αιώνα.
Βιογραφία
Δεν υπάρχουν σύγχρονες ιστορικές πληροφορίες για τον Μιλανέζο επίσκοπο Frontone, του οποίου το όνομα είναι γνωστό μόνο επειδή περιλαμβανόταν στον Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, σύμφωνα με τον οποίο η επισκοπή του τοποθετείται μεταξύ των επισκοπών του Ονοράτο, που πιστοποιήθηκε το 569. και του Λαυρέντιου Β΄, πιθανότατα ήδη επίσκοπος το 573. Ο ίδιος κατάλογος του αναθέτει 11 χρόνια θητείας και λέει ότι πέθανε στη Γένοβα, όπου ο προκάτοχός του Ονοράτο κατέφυγε με μέρος του κλήρου και του Μιλανέζικου πληθυσμού για να γλιτώσει από τους Λομβαρδούς. Ωστόσο, ο κατάλογος δεν αναφέρει ούτε την ημερομηνία ούτε τον τόπο ταφής, όπως συμβαίνει με τους άλλους Μιλανέζους επισκόπους. Με βάση τη χρονολογία των Μιλανέζων επισκόπων, ορισμένοι συγγραφείς πρότειναν να αντιστραφούν τα χρόνια της επισκοπής που ο κατάλογος αναθέτει στους Ονοράτο και Φροντόνε, οι οποίοι θα κυβερνούσαν την Εκκλησία του Μιλάνου, 11 χρόνια για τον Ονοράτο, από το 559 έως το 571, και για τον Φροντόνε μόνο 2 χρόνια από το 571 έως το 573 >
Όπως γράφει ο Λαντσόνι, δεδομένου ότι «κανένα σύγχρονο έγγραφο δεν τον θυμάται, ο θρύλος έχει επιδοθεί γύρω από τη σιωπή που περιβάλλει τη μνήμη του». Το A Historia Mediolanensis, που γράφτηκε μεταξύ του 11ου και του 12ου αιώνα και αποδίδεται στον Λαντόλφο Σενιόρε, περιγράφει με πολύ αρνητικούς όρους την επισκοπή του Φροντόνε, ενός σιμωνικού επισκόπου, που θα αγόραζε την επισκοπική του θέση του από τον Λομβαρδό βασιλιά και θα είχε διαπράξει σειρά άλλων παραπτωμάτων μέχρι την ημέρα που, ενώ κυνηγούσε κοντά στο Μιλάνο, χτυπήθηκε ξαφνικά από την πανούκλα που τον οδήγησε σε άμεσο θάνατο. Στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα, οι πληροφορίες που αναφέρει ο Λαντόλφο συμπεριλήφθηκαν σε μια επόμενη έκδοση του Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium και στη συνέχεια επαναλήφθηκαν από τοπικούς ιστορικούς, καθιστώντας τες έτσι μια κοινή κληρονομιά της Μιλανέζικης ιστοριογραφίας.
Το 1617 ο Μιλανέζος λόγιος Τζουζέπε Ριπαμόντι πρόσθεσε μια περαιτέρω λεπτομέρεια, συγκεκριμένα ότι με το θάνατο του επισκόπου Ονοράτο, ο οποίος το 569 είχε καταφύγει στη Γένοβα με μέρος του κλήρου και του πληθυσμού του Μιλάνου για να ξεφύγει από τους Λομβαρδούς, εκλέχθηκαν δύο επίσκοποι, ο Λαυρέντιος Β΄, ο οποίος τον διαδέχτηκε στη Γένοβα και ο Φροντόνε που εξελέγη από τον κλήρο και παρέμεινε στο Μιλάνο. Από αυτή τη παράδοση ο Φροντόνε θεωρήθηκε όχι μόνο ένοχος σιμωνίας, αλλά και σφετεριστής της Μιλανέζικης Εκκλησίας, αφού «symoniacis artibus Ambrosianam Sedem invasit». Αυτή η παράδοση επικυρώθηκε οριστικά από τον καρδινάλιο Ενρίκο Νόρις, του οποίου το πλήρες έργο δημοσιεύτηκε ξεκινώντας από το 1729, και κυρίως από τον Γερμανό ιστορικό Καρλ Γιόζεφ φον Χεφέλε με το Conciliengeschichte. Τα χρόνια της επισκοπής που ανατέθηκαν στον Φροντόνε από την παράδοση είναι αβέβαια, σύμφωνα με ορισμένους από το 555 έως το 566, σύμφωνα με άλλους από το 570 έως το 581.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γένοβας Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Άννα Σοφία του Άνχαλτ
Η Άννα-Σοφία, γερμ.: Anna-Sophia von Anhalt (15 Ιουνίου 1584 – 9 Ιουνίου 1652) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ.
Βιογραφία
Η Άννα-Σοφία γεννήθηκε στο Ντέσαου και ήταν η όγδοη και νεότερη κόρη του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ, αλλά τέταρτη κόρη της δεύτερης συζύγου του Ελεονόρας, κόρης του Χριστοφόρου, δούκα της Βυρτεμβέργης.
Η Άννα-Σοφία θεωρείτο μία από τις πιο μορφωμένες γυναίκες της εποχής της. Μετά το τέλος του συζύγου της το 1630 μετέφερε την κατοικία της στο Kράνιχφελντ και ίδρυσε εκεί έναν σύλλογο που δεχόταν μόνο γυναίκες, ακολουθώντας το παράδειγμα του αδελφού της Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Ανχαλτ-Κέτεν, ο οποίος ήταν ένας από τους συνιδρυτές της Φρουτοφόρου Εταιρείας. Ταυτόχρονα πήρε υπό την προστασία της τον διάσημο εκπαιδευτικό μεταρρυθμιστή Βόλφγκανγκ Ράτκε.
Η Άννα-Σοφία απεβίωσε στο Όμπερκρανιχφελντ.
Oικογένεια
Στο Ρούντολστατ στις 13 Ιουνίου 1613 παντρεύτηκε τον Κάρολο-Γκύντερ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ. Η ένωσή τους έμεινε άτεκνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Μαρέν Μαραί
Ο Μαρέν Μαραί (γαλλ. Marin Marais, 31 Μαΐου 1656 – 15 Αυγούστου 1728) ήταν Γάλλος συνθέτης και βιρτουόζος εκτελεστής της βιόλα ντα γκάμπα. Μαθήτευσε με τον Ζαν Μπατίστ Λυλί, όπερες του οποίου διηύθυνε συχνά, καθώς και με τον φημισμένο βιολίστα Ζαν ντε Σαιν-Κολόμπ. Διετέλεσε μουσικός στο Παλάτι των Βερσαλλιών, όπου και το 1679 διορίστηκε βασιλικός βιολίστας (ordinaire de la chambre du roy pour la viole), θέση που κράτησε μέχρι το 1725.
Ως βιρτουόζος της βιόλας ντα γκάμπα, αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους Γάλλους συνθέτες για το όργανο αυτό. Έγραψε πέντε βιβλία με κομμάτια για βιόλα (1686-1725), που ως επί τω πλείστω απαρτίζονται από σουίτες για βιόλα και συνεχές βάσιμο. Άλλα του έργα περιλαμβάνουν ένα βιβλίο με τριοσονάτες (1692) καθώς και τέσσερις όπερες, η πιο γνωστή εκ των οποίων είναι η "Αλκυώνη" (1706).