cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σασκουεχάνα
Ιστορία
thumb|right|Τον Μάρτιο του 2011 το Crary Park του [[Σίκσινυ πλημμύρισε όταν η στάθμη του ποταμού ξεπέρασε τα 8,2 μέτρα στο Γουίλκς-Μπέαρ. Μόλις ένα εξάμηνο αργότερα, η πόλη καταστράφηκε από μία πλημμύρα-ρεκόρ 12,8 μέτρων. ]] Κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, στα πλαίσια της Εκστρατείας του Γκέτυσμπεργκ το 1863, ο υποστράτηγος των Βορείων Δαρείος Κάουτς αποφάσισε να μην αφήσει τον στρατό των Νοτίων του Ρόμπερτ Λη να περάσει τον Σασκουεχάνα. Τοποθέτησε έτσι μονάδες υπό τον ταγματάρχη Γκράνβιλ Χάλερ για την προστασία σημαντικών γεφυρών στο Χάρισμπεργκ και στη Ράιτσβιλ (Wrightsville) της Πενσυλβάνια. Οι δυνάμεις των Νοτίων έφθασαν στον ποταμό σε αρκετά σημεία των κομητειών Κούμπερλαντ και Γιορκ της Πενσυλβάνια, αλλά ανακλήθηκαν στις 29 Ιουνίου, όταν ο Λη επέλεξε να συγκεντρώσει τον στρατό του στα δυτικά.
Το 1972 τα υπολείμματα του τροπικού κυκλώνα Αγνή ακινητοποιήθηκαν στα όρια Νέας Υόρκης-Πενσυλβάνια και έρριξαν περισσότερα από 500 χιλιοστά βροχής στη λοφώδη περιοχή. Μεγάλο μέρος από αυτή τη βροχόπτωση κατέληξε στον Σασκουεχάνα από τους δυτικούς παραποτάμους του και η κοιλάδα του ποταμού είχε καταστροφικές πλημμύρες. Το Γουίλκς-Μπέαρ ήταν μεταξύ των κοινοτήτων που επλήγησαν περισσότερο, ενώ και η πρωτεύουσα της πολιτείας Χάρισμπεργκ πλημμύρισε. Ο Κόλπος Τσέσαπηκ δέχθηκε τόσο πολύ γλυκό νερό, ώστε εξολοθρεύτηκε μεγάλο μέρος της θαλάσσιας ζωής που ζούσε μόνο σε αλμυρό νερό.
Τον Σεπτέμβριο του 2011 ο ποταμός και οι παραποτάμιοι οικισμοί κτυπήθηκαν από την τροπική καταιγίδα Λη, που προκάλεσε τη χειρότερη πλημμύρα μετά την Αγνή.
Γέφυρες, πορθμεία, κανάλια και φράγματα
Ο Σασκουεχάνα έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ιστορία των μεταφορών των ΗΠΑ. Προτού εγκαινιασθεί το 1818 η γέφυρα Πορτ Ντεπόζιτ, ο ποταμός αποτελούσε ένα εμπόδιο στη συγκοινωνία ανάμεσα στις βόρειες και στις νότιες πολιτείες, καθώς μπορούσε να τον περάσει κάποιος μόνο με πορθμείο. Τα πρώτα φράγματα στον ποταμό κατασκευάσθηκαν για να υποστηρίξουν τη λειτουργία των πορθμείων σε περιόδους χαμηλής στάθμης των νερών. Η παρουσία πολλών χειμαρρωδών τμημάτων στον Σασκουεχάνα σήμαινε ότι, αν και κάποια εμπορικά σκάφη μπορούσαν να κατεβούν τον ποταμό με τα πολλά νερά την άνοιξη, τίποτα δεν μπορούσε να τον ανεβεί.
Η κατάσταση αυτή βελτιώθηκε μετά τη δεκαετία του 1820 με την κατασκευή καναλιών όπως το Κανάλι της Πενσυλβάνια. Τα φορτωμένα σκάφη μεταφέρονταν από το κανάλι και φορτώνονταν στον σιδηρόδρομο Allegheny Portage Railroad για να διασχίσουν την οροσειρά Αλεγκέινυ και να κατεβούν στην περιοχή του Πίτσμπουργκ με τους ποταμούς Μενονγκαχήλα και Αλεγκέινυ, και από εκεί στους μεγάλους ποταμούς Οχάιο και Μισσισσιππή. Το 1828 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του μήκους 132 χλμ. Union Canal, που συνέδεσε τον Σκούλκιλ (παραπόταμο του Ντέλαγουερ) στο Ρέντινγκ με τον Σασκουεχάνα στα δυτικά, πάνω από την πρωτεύουσα Χάρισμπεργκ. Ο ανταγωνισμός από την ταχύτερη σιδηροδρομική μεταφορά εμπορευμάτων από τη δεκαετία του 1850 μείωσε την εξάρτηση από τον ποταμό για τις μεταφορές.
Δύο διαφορετικά συστήματα καναλιών διανοίχθηκαν στον κάτω ρου του Σασκουεχάνα για να παρακάμψουν τα χειμαρρώδη τμήματα. Το πρώτο ήταν το κανάλι του Σασκουεχάνα ή Κονοουίνγκο (Conowingo Canal) ή Port Deposit Canal, που ολοκληρώθηκε το 1802. Το δεύτερο ήταν το πολύ μακρύτερο και πιο επιτυχημένο Κανάλι Susquehanna and Tidewater Canal. Τα κανάλια αυτά απαίτησαν και την κατασκευή φραγμάτων για την παροχή αρκετού νερού σε αυτά.
Καθώς η βιομηχανική εποχή προχωρούσε, γέφυρες αντικαθιστούσαν τα πορθμεία και σιδηροδρομικές γραμμές τα κανάλια. Συχνά οι γραμμές τοποθετούνταν επάνω από τα πρώην κανάλια.
Σήμερα 200 γέφυρες γεφυρώνουν τον Σασκουεχάνα. Η Γέφυρα της Ρόκβιλ (Rockville Bridge), που διασχίζει τον ποταμό στο Χάρισμπεργκ και το ενώνει με την κωμόπολη Μέρυσβιλ, ήταν κατά τα εγκαίνιά της το 1902 και παραμένει η μακρύτερη πέτρινη αψιδωτή γέφυρα στον κόσμο, έχοντας συνολικό μήκος 1.160 μέτρα. Δύο εποχικά πορθμεία εξακολουθούν να λειτουργούν διασχίζοντας τον ποταμό: αυτό του Μίλερσμπεργκ παίρνει έως και τέσσερα οχήματα και 50 επιβάτες, ενώ το Pride of the Susquehanna στο Χάρισμπεργκ είναι ποταμόπλοιο αναψυχής.
Τα περισσότερα κανάλια έχουν επιχωματωθεί ή διατηρούνται ως μέρος ιστορικών πάρκων. Τα φράγματα χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ενέργειας ή για τη διατήρηση των τεχνητών λιμνών τους για αναψυχή.
Περιβαλλοντικές απειλές
thumb|250px|Δορυφορική εικόνα του ποταμού (άνω αριστερά) στις εκβολές του στον Κόλπο Τσέσαπηκ (κέντρο) Το μεγαλύτερο μέρος της ρυπάνσεως του ποταμού προκαλείται από κοπριές ζώων από την κτηνοτροφία, αγροτικές επιφανειακές εκροές, και λιγότερο από ανεπαρκώς επεξεργασμένα αστικά απόβλητα. Το 2003 ο ποταμός μετέφερε το 44% του αζώτου, το 21% του φωσφόρου και το 21% των ιζημάτων που χύνονται στον Κόλπο Τσέσαπηκ.
Ο Σασκουεχάνα χαρακτηρίσθηκε το 1997 ως ένας από τους «Ποταμούς της Αμερικανικής Κληρονομιάς». Ο χαρακτηρισμός αυτός επιτρέπει την παροχή τεχνικής βοήθειας από ομοσπονδιακές υπηρεσίες στην τοπική αυτοδιοίκηση για έργα στη λεκάνη απορροής του ποταμού.
Μια άλλη περιβαλλοντική ανησυχία είναι η ραδιενέργεια που εκλύθηκε το 1979 κατά το πυρηνικό ατύχημα του Θρη-Μάιλ Άιλαντ, στο ομώνυμο νησί του Σασκουεχάνα.
Αναψυχή
Ο Σασκουεχάνα προσελκύει ιδιοκτήτες σκαφών αναψυχής που ψαρεύουν τα μεταναστευτικά του είδη ψαριών. Γενικότερα, πολλοί τουρίστες και κάτοικοι της περιοχής έρχονται στον ποταμό τα καλοκαίρια για να ασχοληθούν με το άθλημα του κανόε-καγιάκ, ή για βόλτες με εξωλέμβιες. Αγώνες κανόε γίνονται κάθε χρόνο σε διάφορα τμήματα του ποταμού, όπως ο αγώνας ερασιτεχνών στην Οουνηόντα της Νέας Υόρκης.
Η κωπηλασία έχει επίσης μακρά ιστορία στον ποταμό, που αρχίζει το 1874, όταν κωπηλάτες από το Σαμόουκιν Νταμ μέχει το Σάνμπερυ. Η Λεμβοδρομία Κανόε του Στρατηγού Κλίντον, σε απόσταση 70 μιλίων, γίνεται κάθε χρόνο στα τέλη Μαΐου στη Νέα Υόρκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Γεωγραφία της Πενσυλβάνια
Αγαδά
Η Αγαδά ((εβρ. אַגָּדָה = ʾAggāḏā ή הַגָּדָה = Haggāḏā), που δεν πρέπει να συγχέεται με το χαγκαντά του Πάσχα, είναι ως σύνολο οι μη νομικού περιεχομένου ερμηνείες στην κλασική ραββινική γραμματεία του Ιουδαϊσμού. Γενικώς η Αγαδά ενσωματώνει λαϊκές παραδοσιακές αφηγήσεις, ιστορικά ανέκδοτα, ηθικές προτροπές και πρακτικές συμβουλές σε διάφορα ζητήματα, από την επαγγελματική ζωή μέχρι την ιατρική.
Ετυμολογία
Η εβραϊκή λέξη haggadah (הַגָּדָה) προέρχεται από τη ρίζα נגד, που σημαίνει «διακηρύσσω, γνωστοποιώ, επεξηγώ».
Η γνώμη της πλειονότητας των μελετητών είναι ότι η εβραϊκή λέξη aggadah (אַגָּדָה) και η αντίστοιχη αραμαϊκή aggadta (אַגָּדְתָא) είναι παραλλαγές του haggadah. Ωστόσο, μερικοί πιστεύουν ότι προέρχονται από τη διαφορετική αραμαϊκή ρίζα נגד, που σημαίνει «έλκω, σύρω, τεντώνω, απλώνω» (αντίστοιχη της εβραϊκής ρίζας משך ή נטה). Σύμφωνα με τη δεύτερη αυτή ετυμολόγηση, το aggadah μπορεί να θεωρηθεί ως «το μέρος του Νόμου που έλκει τον άνθρωπο προς τις διδασκαλίες του», ή τις διδασκαλίες που ενισχύουν τις πνευματικές συνδέσεις των πιστών, πέραν της ερμηνείας των κειμένων.
Περιεχόμενο
Η Αγαδά αποτελείται σε μεγάλο μέρος από διηγήσεις θρύλων, παραβολές ή αλληγορίες, που σχολιάζουν και επεξηγούν τα βιβλικά χωρία που πιστεύεται ότι αποκαλύπτουν τον θείο λόγο, ή εκείνα που συνδέονται με σημαντικές ιστορικές στιγμές του εβραϊκού λαού. Η Αγαδά είναι δημιούργημα των πρώτων μεταχριστιανικών αιώνων και του Μεσαίωνα. Ο ηθικοδιδακτικός χαρακτήρας της μαρτυρεί ότι γεννήθηκε από την ανάγκη να διαπαιδαγωγηθούν οι Ιουδαίοι στις ιερές αλήθειες με έναν λόγο σύμφωνο με τη λαϊκή ψυχολογία και αντίληψη. Αρχικώς ήταν μια μορφή προφορικής λογοτεχνίας, σιγά-σιγά όμως άρχισε να καταγράφεται στην εβραϊκή ή στην αραμαϊκή γλώσσα. Στη γραπτή μορφή της η Αγαδά ενσωματώθηκε στο Ταλμούδ και σε μεταγενέστερες συλλογές, που αναφέρονταν σε ένα ή περισσότερα βιβλία της εβραϊκής Βίβλου, σε χωρία που διαβάζονταν στις συναγωγές στη λατρευτική πράξη, ή σε ορισμένα βιβλικά πρόσωπα.
Επίδραση σε άλλες θρησκείες
Αρκετές από τις ιστορίες της Αγαδά υιοθετήθηκαν αργότερα από Χριστιανούς συγγραφείς, οι οποίοι τις προσάρμοσαν και τις ενσωμάτωσαν στις χριστιανικές παραδόσεις δίνοντάς τους νέο νόημα. Για παράδειγμα, η παράδοση της Αγαδά ότι ο Αδάμ πλάστηκε από «παρθένο χώμα» θεωρήθηκε ότι προοιωνίζεται τη γέννηση του Δεύτερου Αδάμ (δηλαδή του Χριστού) από παρθένα μητέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγαδα
Κωνσταντίνος Πετσάλης
Ο Κωνσταντίνος Πετσάλης (1875-1951) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Σπέτσες και ήταν γιος του Εμμανουήλ Πετσάλη. Απέκτησε σημαντική περιουσία από το εμπόριο στη Ρουμανία και όταν εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα ασχολήθηκε με την ναυτιλία.
Υπήρξε υποστηρικτής και χρηματοδότης του Ελευθερίου Βενιζέλου. Στις εκλογές του 1926, εξελέγη βουλευτής Σπετσών με το Κόμμα Φιλελευθέρων και επανεξελέγη σε αυτές του 1928 και του 1932.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1951.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Σπετσών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Σκηνές από μια οικογένεια και έναν πλανήτη σε κρίση
Ο αναγνώστης ακολουθεί την ζωή της Έρνμαν και της οικογένειας της ενώ ταξιδεύουν στην Ευρώπη για την καριέρα της στο τραγούδι. Το βιβλίο κάνει λεπτομερή αναφορά στην ζωή της Γκρέτα και της οικογένειας πριν ξεκινήσει την σχολική απεργία για το κλίμα, καθώς και την διάγνωση της με σύνδρομο Άσπεργκερ. Απευθύνεται επίσης με την διάγνωση της αδερφής της Γκρέτα, Μπεάτα, με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ), και τον αγώνα της οικογένειας να αγωνιστεί με τις διαγνώσεις των κορών τους. Στο βιβλίο, η μητέρα των κοριτσιών καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το Άσπεργκερ και το ΔΕΠΥ δεν είναι "μειονέκτημα" τόσο πολύ όσο μια "υπερδύναμη."
Το βιβλίο έχει μεταφραστεί και στα γερμανικά. Τον Δεκέμβριο του 2019 κυκλοφόρησε μεταφρασμένο στην ελληνική. Στην αρχική σουηδική έκδοση, μόνο η Μαλένα Έρνμαν και ο Σβάντε Τούνμπεργκ κατοχυρώνονται ως συγγραφείς. Η Γκρέτα έχει δοθεί υψηλή κάλυψη στις νεότερες εκδόσεις, και η φωτογραφία της είναι στο εξώφυλλο της γερμανικής έκδοσης. Μια αγγλική έκδοση είναι (ή ήταν σε κάποιο σημείο) επίσης υπό κατασκευή.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γκρέτα Τούνμπεργκ
Θάνατοι τον Μάιο του 2023
Παρατίθενται παρακάτω θάνατοι σημαντικών προσώπων που συνέβησαν τον Μαΐου του 2023. Των ονομάτων ακολουθούν η ηλικία, η ιδιότητα, σύνοψη της σημαντικότητάς τους και πηγή που μετέδωσε την είδηση του θανάτου (προαιρετικά αναφέρεται και η αιτία).
Ράγκνχιλντ της Νορβηγίας
Βιογραφία
Η Ράγκνχιλντ Αλεξάνδρα γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1930 στο Βασιλικό Παλάτι του Όσλο, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Όλαφ Ε΄ της Νορβηγίας και της Μάρθας της Σουηδίας.
Στις 15 Μαΐου 1953 παντρεύτηκε τον Έρλινγκ Λόρεντζεν στο Άσκερ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 2012 στο Ρίο ντε Τζανέιρο σε ηλικία 82 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία Άσκερ.
Τιμητικές διακρίσεις
Εθνικές
Ξένες
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Νορβηγοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Αγαθάγγελος ο Εσφιγμενίτης
Ο Άγιος Αγαθάγγελος ο Εσφιγμενίτης (1799-1818) είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που αγιοποιήθηκε ως νεομάρτυρας.
Γεννήθηκε στη Θράκη και σε ηλικία 15 ετών εξισλαμίσθηκε με τη βία. Αργότερα ωστόσο πήγε στο Άγιο Όρος, όπου ο ηγούμενος της Μονής Εσφιγμένου δέχθηκε τη μετάνοιά του και τον χειροθέτησε ως δόκιμο μοναχό. Θέλοντας όμως να ομολογήσει την πίστη του, από το Άγιο Όρος ταξίδεψε στη Σμύρνη, όπου απεκήρυξε δημοσίως τον Μουσουλμανισμό. Συνελήφθη για τον λόγο αυτόν και αποκεφαλίσθηκε σε ηλικία 19 ετών. Οι Χριστιανοί της Σμύρνης εξαγόρασαν το λείψανό του και το ενταφίασαν. Το 1844 μέρος του λειψάνου του μεταφέρθηκε στη Μονή Εσφιγμένου.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανακήρυξε τον Αγαθάγγελο άγιο, η μνήμη του οποίου εορτάζεται στις 19 Απριλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Νεομάρτυρες Κατηγορία:Εσφιγμενίτες
Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία της Σαξονίας
Η Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία της Σαξονίας (γερμ. Maria Josepha von Sachsen, 6 Δεκεμβρίου 1803 - 18 Μαΐου 1829) ήταν η τρίτη σύζυγος του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας.
Βιογραφία
Στις 20 Οκτωβρίου 1819 παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας στη Μαδρίτη. Αν και η νέα Βασίλισσα ήταν πολύ νεαρή, αφελής και άπειρη, ο Βασιλιάς την ερωτεύτηκε λόγω της γλυκιάς της ιδιοσυγκρασίας. Εκτός αυτού, ήταν πιο ελκυστική από δυο τις προηγούμενες συζύγους του.
Μετά τους δύο άτεκνους γάμους του, υπήρξε μεγάλη πίεση για τη δυναστεία των Βουρβόνων-Ισπανίας για να εξασφαλίσει ο Φερδινάνδος Ζ΄ τον μελλοντικό διάδοχό του. Παρ' όλα αυτά, ο γάμος παρέμεινε άτεκνος και η Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία αποχώρησε από τη δημόσια ζωή, με μακρά παραμονή στο παλάτι του Αρανχουέθ, στην Λα Γκράνχα δε Σαν Ιλδεφόνσο και στο Βασιλικό Παλάτι του Ριοφρίο.
Χρειάστηκε μια προσωπική επιστολή, που έστειλε ο Πάπας Πίος Ζ΄ για να πείσει τη Βασίλισσα ότι οι ερωτικές σχέσεις μεταξύ συζύγων δεν ήταν αντίθετες με την ηθική του Καθολικισμού.
Πέθανε από πυρετό στις 18 Μαΐου 1829, αφήνοντας τον σύζυγό της πληγωμένο, στο Βασιλικό Παλάτι του Αρανχουέθ σε ηλικία 25 ετών. Τάφηκε στο Ελ Εσκοριάλ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1819 τον Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας
Άκιτα
Η Άκιτα (秋田市 Akita-shi) είναι η πρωτεύουσα του νομού Άκιτα της Ιαπωνίας και έχει οριστεί ως πόλη κέντρο από την 1η Απριλίου 1997.
Η πόλη, η οποία καλύπτει έκταση 906,09 τετραγωνικών χιλιομέτρων, είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 314.662 τον Οκτώβριο του 2016, δίνοντας πυκνότητα πληθυσμού 347 ατόμων ανά τ.χλμ.
Οικονομία
Η οικονομία της Άκιτα παραμένει σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τη γεωργία (ιδίως την καλλιέργεια ρυζιού), τη δασοκομία και την εξόρυξη ορυκτών. Η Άκιτα περιέχει ένα από τα σημαντικότερα κοιτάσματα πετρελαίου στην Ιαπωνία. Η διύλιση πετρελαίου, η ξυλουργική, η μεταλλουργία και η παραγωγή μεταξωτών υφασμάτων αποτελούν τις κύριες βιομηχανίες. Η Άκιτα φιλοξενεί επίσης δύο περιφερειακές τράπεζες που εξυπηρετούν το νομό Άκιτα και την ευρύτερη περιοχή του Τόχοκου: Akita Bank και Hokuto Bank.
Κλίμα
Το κλίμα στην πόλη Άκιτα είναι υγρό υποτροπικό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην πόλη Άκιτα είναι 11.7°C. Κατά μέσο όρο ο θερμότερος μήνας του έτους είναι ο Αύγουστος με μέση θερμοκρασία 25°C ενώ ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία 0°C. Η υψηλότερη θερμοκρασία, που έχει καταγραφεί είναι 37.2°C και έχει σημειωθεί μήνα Ιούλιο ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι -12.2°C και έχει σημειωθεί μήνα Ιανουάριο. Ο μέσος όρος βροχοπτώσεων κάθε έτος στην Άκιτα είναι 1785,6 χιλιοστά βροχής. Ο περισσότερος αριθμός ημερών με βροχή κατά μέσο όρο σημειώνεται κατά τον μήνα Σεπτέμβριο και ο μικρότερος αριθμός ημερών με βροχή κατά μέσο όρο παρατηρείται κατά τον μήνα Φεβρουάριο.
Πληθυσμιακή μεταβολή
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Άκιτα κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Κάτι Μάρτον
Η Κάτι Μάρτον (γεν. στις 3 Απριλίου 1949) είναι Ουγγροαμερικανίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος. Η καριέρα της περιελάμβανε ρεπορτάζ τόσο για το ABC News ως ξένη ανταποκρίτρια όσο και για το Εθνικό Δημόσιο Ραδιόφωνο, στο οποίο ξεκίνησε ως βοηθός παραγωγής το 1971, καθώς και στην έντυπη δημοσιογραφία και τη συγγραφή πολλών βιβλίων.
Η Μάρτον είναι πρώην πρόεδρος του Διεθνούς Συνασπισμού για την Υγεία των Γυναικών και διευθύντρια (πρώην πρόεδρος) της Επιτροπής Προστασίας Δημοσιογράφων καθώς και διαφόρων άλλων φορέων, όπως η Διεθνής Επιτροπή Διάσωσης, το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το New America Foundation.
Τα πρώτα χρόνια
Η Μάρτον γεννήθηκε στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Η μητέρα της είναι η ρεπόρτερ του UPI Ιλόνα Μάρτον και ο πατέρας της είναι ο βραβευμένο ρεπόρτερ του Associated Press Έντρε Μάρτον. Οι γονείς της επέζησαν από το Ολοκαύτωμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αλλά δεν μίλησαν ποτέ ξανά για αυτό. Εξέτισαν σχεδόν δύο χρόνια φυλάκιση με βάση ψευδείς κατηγορίες για κατασκοπεία για λογαριασμών των Ηνωμένων Πολιτιών Αμερικής και, ως εκ τούτου, η μικρή Κάτι καθώς και η μεγαλύτερη αδερφή της τέθηκαν υπό τη φροντίδα αγνώστων. Μεγάλωσε σύμφωνα με τις αρχές της Καθολικής Εκκλησίας και έμαθε πολύ αργότερα, και τυχαία, ότι οι παππούδες της ήταν Εβραίοι, οι οποίοι είχαν δολοφονηθεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Μεταξύ των πολλών τιμών που έλαβαν οι γονείς της για τα ρεπορτάζ τους σχετικά με την Ουγγρική Επανάσταση του 1956 ήταν το βραβείο Τζορτζ Πολκ. Η οικογένεια Μάρτον έφυγε από την Ουγγαρία μετά την επανάσταση και εγκαταστάθηκε στο Τζέβι Τσέις του Μέριλαντ, όπου η Μάρτον φοίτησε στο λύκειο Bethesda-Chevy Chase.
Εκπαίδευση
Η Μάρτον σπούδασε στο Wells College, στην Ορόρα της Νέας Υόρκης, στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού και στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών στο Παρίσι. Στα παιδικά της χρόνια στην Ουγγαρία, είχε μια Γαλλίδα γκουβερνάντα, κι έτσι μεγάλωσε μιλώντας ουγγρικά και γαλλικά, ενώ έμαθε τα αμερικανικά αγγλικά όταν η οικογένειά της μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Η Μάρτον έχει μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις από Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον.
Προσωπική ζωή
Η Μάρτον έχει παντρευτεί τρεις φορές. Παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Κάρολ Βέτζελ, έναν συνταξιούχο τραπεζίτη διεθνών επενδύσεων από τη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνιας, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο παρουσιαστής του ABC News Πίτερ Τζένινγκς. Ο Τζένινγκς και η Μάρτον απέκτησαν μαζί δύο παιδιά, την Ελίζαμπεθ και τον Κρίστοφερ, πριν χωρίσουν το 1993.
Ο τρίτος σύζυγός της ήταν ο διπλωμάτης Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, από το 1995 μέχρι τον θάνατό του τον Δεκέμβριο του 2010 και η Μάρτον ταξίδευε συχνά μαζί του κατά τη διάρκεια των διπλωματικών του αποστολών στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας και της Μέσης Ανατολής. Έγραψε για τον έρωτά τους και την ανάκαμψήξ της από το σοκ του θανάτου του στα απομνημονεύματά της το 2012 που έχουν τον τίτλο Paris: A Love Story (Παρίσι: Μια ιστορία αγάπης).
Βραβεία
Η Μάρτον έχει λάβει πολλές διακρίσεις για την ρεπορτάζ της, όπως το Ανθρωπιστικό Βραβείο Rebekah Kohut το 2001 από το Εθνικό Συμβούλιο Εβραίων Γυναικών, το Βραβείο Matrix 2002 για τις Γυναίκες που Αλλάζουν τον Κόσμο, το Βραβείο Πιμπάντι (που παρουσιάστηκε στο WCAU-TV της Φιλαδέλφειας, στο 1973) και τον Σταυρό του Διοικητή του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας —που αποτελεί την υψηλότερη πολιτική διάκριση της χώρας. Είναι επίσης αποδέκτης του Βραβείου Αριστείας του Διεθνούς Κέντρου στη Νέα Υόρκη. Το βιβλίο της, Enemies of the People: My Family's Journey to America, έφτασε στην τελική λίστα για το βραβείο καλύτερης αυτοβιογραφίας για το National Book Critics Circle Award το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού Κατηγορία:Ούγγροι συγγραφείς
Γλώσσα Αντονάρα
Η γλώσσα Αντονάρα (ISO 639-3: adr, Ethnologue: adr, Glottolog: adon1237 ) είναι μαλαίκοπολυνησιακή γλώσσα με χρήση στα νησιά Αντονάρα και Σολόρ της Ινδονησίας. Χρησιμοποιείται από 98.000 ομιλητές σύμφωνα με την απογραφή του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδονησίας
Πάδη Καρδίτσας
Η Πάδη είναι πολύ μικρός οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του όρους Καζάρμα σε υψόμετρο 380 μέτρα. Απέχει περίπου 33 χλμ. Δ. από την Καρδίτσα και 7 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) ενώ στα βόρεια του χωριού περνάει ο ποταμός Πάμισος. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Πευκοφύτου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Πευκόφυτο, τα Νησιά και την Χαραυγή αποτελούν την κοινότητα Πευκοφύτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 4 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Αγαθόνικος
Ο Αγαθόνικος (κατά κόσμον Αριστοτέλης Φιλιππότης) ήταν ο πρώτος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής.
Γεννήθηκε το 1917 στην Τήνο. Το 1942 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1949 Πρεσβύτερος. Το ίδιο έτος αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή Αθηνών. Υπηρέτησε ως Στρατιωτικός Ιερέας (1942-1952). Το 1959 έγινε Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Φθιώτιδος. Πρώτος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής εξελέγη το 1974. Το 2004 παραιτήθηκε λόγω γήρατος, και διέμενε έως το τέλος της ζωής του στο Παλαιό Επισκοπείο.
Απεβίωσε την 1η Σεπτεμβρίου 2015 σε ηλικία 98 ετών.
Παραπομπές
Αγαθονικος
Γιαουαρκότσα
Η Γιαουαρκότσα (Yahuarcocha) ή Γιαβαρκούτσα (Yawarkucha) είναι λίμνη στο κράτος του Ισημερινού, στα ανατολικά της πόλεως Ιμπάρα, στη βόρεια Επαρχία Ιμπαβούρα. Η επιφάνεια της λίμνης βρίσκεται σε υψόμετρο 2.189 έως 2.190 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η Γιαουαρκότσα δημιουργήθηκε από το νερό της τήξεως παγετώνων κατά το τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων, περί το 10.000 π.Χ..
Η λίμνη προσελκύει τουρίστες εξαιτίας του όμορφου τοπίου της.
Το όνομα της λίμνης προέρχεται από τη φράση της γλώσσας κίτσβα (μία των γλωσσών κέτσουα) yawar kucha, που σημαίνει «λίμνη του αίματος». Η αιτία της ονομασίας υπήρξε το αποτέλεσμα μιας μάχης και συνακόλουθης σφαγής που έλαβε χώρα στην περιοχή κατά την κατάκτηση της περιοχής από τους Ίνκας στα τέλη του 15ου ή τις αρχές του 16ου αιώνα, λίγο πριν την άφιξη των πρώτων Ευρωπαίων. Οι τοπικές φυλαρχίες, γνωστές ως Καράνκι (Caranqui) αντιστάθηκε λυσσαλέα κατά της εισβολής των Ίνκας και ο Αυτοκράτορας των Ίνκας Ουάινα Κάπακ τελικώς τους νίκησε κοντά στη σημερινή πόλη Ιμπάρα. Σύμφωνα με τον Ισπανό χρονικογράφο της εποχής Μιγέλ Καβέλο δε Βαλβόα, ο Ουάινα Κάπακ διέταξε τη σφαγή όλων των ανδρών του Καράνκι ως αντίποινα για την αντίστασή του. Η σφαγή των χιλιάδων αυτών ανθρώπων έγινε στις ακτές της λίμνης που από τότε έγινε γνωστή ως Yawar Kucha, Λίμνη του αίματος.
Παραπομπές
Λιμνη Γιαουαρκουτσα Γιαουαρκουτσα
Κολλέγιο Ήτον
Το Κολέγιο Ήτον ('Eton College') είναι ιδιωτικό σχολείο στο Ήτον του Μπέρκσαϊρ, στην Αγγλία. Ιδρύθηκε το 1440 από τον Ερρίκο ΣΤ' με το όνομα Kynge's College of Our Ladye of Eton besyde Windesore, και προοριζόταν ως αδελφό ίδρυμα με το Βασιλικό Κολέγιο του Κέιμπριτζ. Το Ίτον είναι ιδιαίτερα γνωστό για την ιστορία, τον πλούτο και τους αξιόλογους αποφοίτους του, που ονομάζονται Old Etonians.
Το σχολείο είναι το μεγαλύτερο οικοτροφείο στην Αγγλία μπροστά από το Μίλφιλντ και το Ούντλ. Το κολέγιο Ίτον χρεώνει έως και 46.296 £ ετησίως (15.432 £ ανά τρίμηνο, με τρεις περιόδους ανά ακαδημαϊκό έτος, για το 2022/23). Το κολέγιο Ίτον θεωρήθηκε ως το έκτο πιο ακριβό οικοτροφείο στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2013–14. Ωστόσο, το σχολείο δέχεται μερικά αγόρια με μέτριο εισόδημα γονέων: το 2011 αναφέρθηκε ότι περίπου 250 αγόρια έλαβαν «σημαντική» οικονομική βοήθεια από το σχολείο, με τον αριθμό να αυξάνεται σε 263 μαθητές το 2014, που ελάμβαναν το ισοδύναμο περίπου του 60% της βοήθειας για τα σχολικά δίδακτρα, ενώ άλλοι 63 έλαβαν την εκπαίδευσή τους δωρεάν. Το κολέγιο Ίτον ανακοίνωσε επίσης σχέδια να αυξήσει τον αριθμό σε περίπου 320 μαθητές, με 70 μαθητές να εκπαιδεύονται δωρεάν, με την πρόθεση να συνεχίσει να αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών, που λαμβάνουν οικονομική βοήθεια από το σχολείο.
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/44/MK17834_Eton_College.jpg/200px-MK17834_Eton_College.jpg|μικρογραφία| Άγαλμα του ιδρυτή, [[Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας|Ερρίκου ΣΤ', στην αυλή του σχολείου]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3a/Eton_College_by_Loggan_1690_-_R_-_slpl_ste02048_merge.jpeg/200px-Eton_College_by_Loggan_1690_-_R_-_slpl_ste02048_merge.jpeg|δεξιά|μικρογραφία| Το κολέγιο Ίτον το 1690, σε ένα χαρακτικό του Ντέιβιντ Λόγκαν Το κολέγιο Ίτον ιδρύθηκε από τον βασιλιά Ερρίκο ΣΤ' ως φιλανθρωπικό σχολείο, για να παρέχει δωρεάν εκπαίδευση σε 70 φτωχά αγόρια, που θα πήγαιναν στη συνέχεια στο Βασιλικό Κολέγιο του Κέιμπριτζ, που ιδρύθηκε από τον ίδιο Βασιλιά το 1441. Ο Ερρίκος είχε το Κολέγιο του Γουίντσεστερ ως πρότυπό του. Το επισκέφθηκε πολλές φορές, δανείστηκε το καταστατικό του και μετακίνησε τον διευθυντή του και μερικούς από τους καθηγητές, για να ξεκινήσει το νέο του σχολείο.
Όταν ο Ερρίκος ΣΤ' ίδρυσε το σχολείο, του παραχώρησε μεγάλο αριθμό κληροδοτημάτων, συμπεριλαμβανομένης πολύτιμης γης.
Προοριζόταν να έχει τρομερά κτήρια (ο Ερρίκος σκόπευε ο σηκός του παρεκκλησιού του Κολεγίου να είναι ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη) και πολλά θρησκευτικά κειμήλια, που υποτίθεται ότι περιλάμβαναν ένα μέρος του Αληθινού Σταυρού και του Ακάνθινου Στέμματος. Έπεισε τον τότε Πάπα, Ευγένιο Δ', να του παραχωρήσει ένα προνόμιο, που δεν έχει παρόμοιο πουθενά στην Αγγλία: το δικαίωμα να χορηγεί συγχωροχάρτια στους μετανοούντες κατά την εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου. Το κολέγιο είχε επίσης στην κατοχή του ένα από τα χειρόγραφα της Αποκάλυψης στην Αγγλία.
Ωστόσο, όταν ο Ερρίκος καθαιρέθηκε από τον βασιλιά Εδουάρδο Δ' το 1461, ο νέος Βασιλιάς ακύρωσε όλες τις επιχορηγήσεις στο σχολείο και αφαίρεσε τα περισσότερα από τα περιουσιακά στοιχεία και τους θησαυρούς του στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, στο Ουίνδσορ, στην άλλη πλευρά του ποταμού Τάμεση. Ο θρύλος λέει ότι η ερωμένη του Έντουαρντ, Τζέιν Σορ, παρενέβη για λογαριασμό του σχολείου. Μπόρεσε να σώσει ένα μεγάλο μέρος του σχολείου, αν και το βασιλικό κληροδότημα και ο αριθμός του προσωπικού μειώθηκαν πολύ.
Η κατασκευή του παρεκκλησιού, που αρχικά προοριζόταν να έχει ελαφρώς διπλάσιο μήκος, με 18, ή πιθανώς 17, εσοχές (υπάρχουν οκτώ σήμερα) σταμάτησε, όταν ο Ερρίκος ΣΤ' καθαιρέθηκε. Μόνο η Χορωδία του προβλεπόμενου κτηρίου ολοκληρώθηκε. Ο πρώτος Διευθυντής του Ίτον, Ουίλιαμ Γουένφλιτ, ιδρυτής του Κολεγίου της Μαγδαληνής της Οξφόρδης και προηγουμένως Διευθυντής του Κολεγίου του Γουίτσεστερ, έχτισε το εξωκλήσι που ολοκλήρωσε το παρεκκλήσι. Οι σημαντικές τοιχογραφίες στο παρεκκλήσι και το βόρειο τμήμα της σημερινής Αυλής του Σχολείου χρονολογούνται επίσης από τη δεκαετία του 1480. Οι χαμηλότεροι όροφοι του μοναστηριού, συμπεριλαμβανομένης της Αίθουσας του Κολεγίου, χτίστηκαν μεταξύ 1441 και 1460.
Καθώς το σχολείο είχε μειωμένα εισοδήματα ενώ ήταν ακόμη υπό κατασκευή, η ολοκλήρωση και η περαιτέρω ανάπτυξη του σχολείου εξαρτιόταν από τότε σε κάποιο βαθμό από πλούσιους ευεργέτες. Η κατασκευή ξανάρχισε όταν ο Ρότζερ Λούπτον ήταν κοσμήτορας, γύρω στο 1517. Το όνομά του φέρει η μεγάλη πύλη στη δυτική περιοχή των μοναστηριών, μπροστά στην Αυλή του Σχολείου, ίσως η πιο διάσημη εικόνα του σχολείου. Αυτή η περιοχή περιλαμβάνει τους σημαντικούς εσωτερικούς χώρους της Αίθουσας Υποδοχής, της Εκλογικής Αίθουσας και του Εκλογικού Επιμελητηρίου, όπου φυλάσσονται τα περισσότερα πορτρέτα του 18ου αιώνα.
«Μετά την εποχή του Λούπτον, τίποτα σημαντικό δεν χτίστηκε μέχρι το 1670 περίπου, όταν ο κοσμήτορας Άλεστρι έδωσε μια έκταση, για να κλείσει τη δυτική πλευρά της Σχολικής Αυλής μεταξύ του Κάτω Σχολείου και του Παρεκκλησιού». Αυτό ανακαινίστηκε αργότερα και ολοκληρώθηκε το 1694 από τον Μάθιου Μπανκς, Αρχιτεχνίτη των Βασιλικών Έργων. Η τελευταία σημαντική προσθήκη στα κεντρικά κτήρια του κολεγίου ήταν η Βιβλιοθήκη του Κολεγίου, στη νότια περιοχή του μοναστηριού, 1725–29, από τον Τόμας Ρόουλαντ. Διαθέτει μια πολύ σημαντική συλλογή βιβλίων και χειρογράφων.
19ος αιώνας και μετά
Ο Δούκας του Ουέλινγκτον συχνά αναφέρεται λανθασμένα να λέει ότι «Η μάχη του Βατερλό κερδήθηκε στα γήπεδα του Ίτον». Ο Ουέλινγκτον ήταν στο Ίτον από το 1781 έως το 1784 και επρόκειτο να στείλει τους γιους του εκεί. Σύμφωνα με τον Νέβιλ (επικαλούμενος τον ιστορικό Σερ Έντουαρντ Κρέισι), αυτό που είπε ο Ουέλινγκτον, ενώ συμμετείχε σε έναν αγώνα κρίκετ στο Ίτον πολλές δεκαετίες αργότερα, ήταν, "Εκεί μεγαλώνει το προσωπικό, που κέρδισε το Βατερλό", μια παρατήρηση που ο Νέβιλ ερμηνεύει ως αναφορά στον "αντρικό χαρακτήρα, που προκαλείται από τα παιχνίδια και τον αθλητισμό» μεταξύ της αγγλικής νεολαίας γενικά, όχι ως ένα σχόλιο για το κολέγιο Ίτον συγκεκριμένα. Το 1889, ο Σερ Γουίλιαμ Φρέιζερ συνέδεσε αυτήν την αστήρικτη παρατήρηση με αυτή που του αποδόθηκε από τον κόμη Σαρλ ντε Μονταλεμπέρ (C'est ici qu'a été gagné la bataille de Waterloo) («Εδώ κερδήθηκε η μάχη του Βατερλό»).
Ο αρχιτέκτονας Τζον Σάου ο νεώτερος (1803–1870) έγινε τοπογράφος μηχανικός του Ίτον. Σχεδίασε τα Νέα Κτήρια (1844–46), Η προσθήκη του κοσμήτορα Φράνσις Χότζσον στην παροχή καλύτερων καταλυμάτων για τους οικότροφους, οι οποίοι μέχρι τότε ζούσαν ως επί το πλείστο σε ένα μακρύ δωμάτιο στον πρώτο όροφο, όπου οι συνθήκες ήταν απάνθρωπες.
Μετά από καταγγελίες για τα οικονομικά, τα κτήρια και τη διαχείριση του Ίτον, η Επιτροπή Clarendon ιδρύθηκε το 1861 ως βασιλική επιτροπή, για να ερευνήσει την κατάσταση εννέα σχολείων στην Αγγλία, συμπεριλαμβανομένου του Ίτον. Ερωτηθείς από την επιτροπή το 1862, ο διευθυντής Έντουαρντ Μπάλστον δέχτηκε επίθεση για την άποψή του ότι στην τάξη θα μπορούσε να αφιερωθεί λίγος χρόνος για άλλα μαθήματα εκτός από τις κλασικές σπουδές. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e7/%22View_of_classroom_at_Eton_College%2C_England%2C_showing_plainess_of_the_furniture_and_names_carved_thereon_by_the..._-_NARA_-_298013.tif/lossy-page1-220px-%22View_of_classroom_at_Eton_College%2C_England%2C_showing_plainess_of_the_furniture_and_names_carved_thereon_by_the..._-_NARA_-_298013.tif.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Μια τάξη του Κολεγίου Ίτον τον 19ο αιώνα Όπως και με άλλα ιδιωτικά σχολεία, επινοήθηκε ένα σχέδιο προς τα τέλη του 19ου αιώνα για την εξοικείωση των προνομιούχων μαθητών με τις κοινωνικές συνθήκες σε υποβαθμισμένες περιοχές. Το έργο της ίδρυσης μιας «Αποστολής Ίτον» στην πολυσύχναστη συνοικία του Χάκνεϊ Γουίκ στο ανατολικό Λονδίνο ξεκίνησε στις αρχές του 1880 και διήρκεσε μέχρι το 1971, όταν αποφασίστηκε ότι ένα πιο τοπικό έργο (στο Ντόρνεϊ) θα ήταν πιο ρεαλιστικό. Ωστόσο, με την πάροδο των ετών συγκεντρώθηκαν πολλά χρήματα για την Αποστολή Ίτον. Μια εξαιρετική εκκλησία ανεγέρθηκε από τον Τ.Φ. Μπόντλεϊ.
Η πολύ μεγάλη και περίτεχνη σχολική αίθουσα και η σχολική βιβλιοθήκη ανεγέρθηκαν το 1906–08 απέναντι από το Λύκειο ως μνημείο του σχολείου στους αποφοίτους του κολεγίου Ίτον, που είχαν πεθάνει στον πόλεμο των Μπόερς. Πολλές πλάκες στα μοναστήρια και το παρεκκλήσι μνημονεύουν τον μεγάλο αριθμό των νεκρών αποφοίτων του κολεγίου Ίτον του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μια βόμβα κατέστρεψε μέρος του Λυκείου στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και κατέστρεψε πολλά παράθυρα στο παρεκκλήσι. Το κολέγιο ανέθεσε την επιδιόρθωση των ζημιών στην Έβι Χον (1949–52) και στους Τζον Πάιπερ και Πάτρικ Ρέιντιενς (1959 και μετά).
Μεταξύ των διευθυντών του 20ου αιώνα ήταν οι Σίριλ Άλινγκτον, Ρόμπερτ Μπίρλεϊ και Άντονι Σένεβιξ-Τρεντς. Ο Μ. Ρ. Τζέιμς ήταν ένας κοσμήτορας.
Το 1959, το κολέγιο κατασκεύασε ένα πυρηνικό καταφύγιο, για να στεγάσει τον κοσμήτορα και τους συνεργάτες του κολεγίου. Η εγκατάσταση χρησιμοποιείται πλέον για αποθήκευση.
Το 1969 ο Ντίλιμπε Ονιεάμα έγινε ο πρώτος μαύρος, που πήρε το απολυτήριο του σχολείου από το κολέγιο Ίτον. Τρία χρόνια αργότερα, απαγόρευσαν στον Ονιεάμα να επισκεφτεί το Ίτον, αφού δημοσίευσε ένα βιβλίο, που περιέγραφε τον ρατσισμό, που βίωσε κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο σχολείο. Ο Σάιμον Χέντερσον, ο σημερινός διευθυντής του Ίτον, ζήτησε συγγνώμη από τον Ονιεάμα για τη μεταχείριση, που υπέστη κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο σχολείο, αν και ο Ονιεάμα δεν θεώρησε ότι η συγγνώμη ήταν απαραίτητη.
Το 2005, το σχολείο ήταν ένα από τα πενήντα από τα κορυφαία ανεξάρτητα σχολεία της χώρας, που βρέθηκε ότι παραβίασαν τον νόμο περί ανταγωνισμού του 1998.
Το 2011, σχέδια για επίθεση στο κολέγιο Ίτον βρέθηκαν στο σώμα ενός ανώτερου ηγέτη της Αλ Κάιντα, που σκοτώθηκε από πυροβολισμούς στη Σομαλία.
Οικόσημο
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/92/Eton_College_Coat_of_Arms.jpg/220px-Eton_College_Coat_of_Arms.jpg|μικρογραφία| Οικόσημο του Κολεγίου Ίτον Το οικόσημο του Κολεγίου Ίτον παραχωρήθηκε το 1449 από τον ιδρυτή Βασιλιά Ερρίκο ΣΤ', όπως καταγράφεται ως εξής στον αρχικό χάρτη, που πιστοποιείται από τη Μεγάλη Σφραγίδα της Αγγλίας και διατηρείται στα αρχεία του Κολεγίου:
Έτσι το οικόσημο είναι: Σαμούρι, τρία ασημένια λουλούδια κρίνων, στο πάνω αριστερό τμήμα ένα λουλούδι (fleur-de-lys) πάνω σε απαλό γαλάζιο και στο πάνω δεξί τμήμα ένα λιοντάρι φύλακας πάνω σε κόκκινο χρώμα. Αν και θεωρείται ότι τα λουλούδια του κρίνου σχετίζονται με την ελπίδα του ιδρυτή για άνθηση της γνώσης, αυτό το λουλούδι είναι επίσης σύμβολο για την Παναγία, προς τιμήν της οποίας ιδρύθηκε το κολέγιο. Ο αριθμός των τριών λουλουδιών συμβολίζει την Αγία Τριάδα. Το σύνθημα του κολεγίου είναι Floreat Etona ("Είθε το Ίτον να ανθίσει"). Η χορήγηση οικόσημου στο Βασιλικό Κολέγιο του Κέιμπριτζ είναι διατυπωμένη πανομοιότυπα, αλλά με τριαντάφυλλα αντί για λουλούδια κρίνου.
Οργάνωση
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f7/._Widok_z_ulicy_-_Eton_College_-_panoramio_%285%29.jpg/220px-._Widok_z_ulicy_-_Eton_College_-_panoramio_%285%29.jpg|μικρογραφία| Κολέγιο Ίτον Το σχολείο διοικείται από έναν κοσμήτορα και μέλη (διοικητικό συμβούλιο), που διορίζουν τον διευθυντή. Περιλαμβάνει 25 σπίτια αγοριών, το καθένα με επικεφαλής έναν αρχηγό, επιλεγμένο από τα ανώτερα μέλη του διδακτικού προσωπικού, τα οποία αριθμούν περίπου 155. Σχεδόν όλοι οι μαθητές του σχολείου πηγαίνουν μετά σε πανεπιστήμια, περίπου το ένα τρίτο από αυτούς στην Οξφόρδη ή στο Κέιμπριτζ.
Ο διευθυντής είναι μέλος της Διάσκεψης Διευθυντών και Διευθυντριών και το σχολείο είναι μέλος του Ομίλου Ίτον των ανεξάρτητων σχολείων στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Φήμη
Το Ίτον έχει περιγραφεί ως το πιο διάσημο ιδιωτικό σχολείο στον κόσμο, και έχει αναφερθεί ως «η κύρια γκουβερνάντα των πολιτικών της Αγγλίας».
Το Ίτον εκπαίδευσε γενιές βρετανικής και ξένης αριστοκρατίας, και για πρώτη φορά, μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας σε απευθείας σειρά διαδοχής: τον Πρίγκιπα της Ουαλίας και τον αδελφό του τον Δούκα του Σάσεξ, σε αντίθεση με τη βασιλική παράδοση της εκπαίδευσης ανδρών είτε σε ναυτικό κολέγιο είτε στο Γκόρντονστοουν, είτε από δασκάλους.
Ο Οδηγός Good Schools αποκάλεσε το σχολείο «το νούμερο ένα ιδιωτικό σχολείο αρρένων», προσθέτοντας ότι «Η διδασκαλία και οι εγκαταστάσεις είναι οι καλύτερες». Το σχολείο είναι μέλος του G30 Schools Group.
Το Ίτον σήμερα είναι ένα μεγαλύτερο σχολείο από ό,τι ήταν για μεγάλο μέρος της ιστορίας του. Το 1678, φοιτούσαν 207 αγόρια. Στα τέλη του 18ου αιώνα φοιτούσαν περίπου 300, ενώ σήμερα το σύνολο έχει ξεπεράσει τους 1.300 οικότροφους.
Αλλαγές στο σχολείο
Η εγγραφή κατά τη γέννηση, η σωματική τιμωρία και το να υπηρετούν οι νεότεροι μαθητές τους παλαιότερους (fagging) δεν εφαρμόζονται πλέον στο Ίτον. Τα ακαδημαϊκά πρότυπα αυξήθηκαν και στα μέσα της δεκαετίας του 1990 το Ίτον κατατάχθηκε μεταξύ των τριών κορυφαίων σχολείων της Βρετανίας όσον αφορά την προσέλκυση των μαθητών του στην Οξφόρδη και το Κέιμπριτζ.
Το ποσοστό των αγοριών στο σχολείο, που ήταν γιοι Παλαιών αποφοίτων του κολεγίου Ίτον μειώθηκε από 60% το 1960 σε 20% το 2016. Αυτό έχει αποδοθεί σε διάφορους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης της διάλυσης των καταλόγων των σπιτιών, που επέτρεπαν στους Παλιούς απόφοιτους να εγγράφουν τους γιους τους κατά τη γέννηση, το 1990, οι δυσκολότερες εισαγωγικές εξετάσεις καθώς η έμφαση στο ακαδημαϊκό επίπεδο αυξήθηκε, μια απότομη αύξηση στα σχολικά δίδακτρα όλο και περισσότερο πέρα από τις οικονομικές δυνατότητες πολλών οικογενειών του Ηνωμένου Βασιλείου και οι αυξημένες αιτήσεις από διεθνείς, συχνά πολύ πλούσιες, οικογένειες.
Σχολικά τετράμηνα/τρίμηνα
Υπάρχουν τρία ακαδημαϊκά τετράμηνα/τρίμηνα (γνωστά ως μισά «halves») το έτος:
Ονομάζονται μισά, γιατί κάποτε η σχολική χρονιά χωρίστηκε σε δύο μισά, μεταξύ των οποίων τα αγόρια πήγαιναν σπίτι.
Κίνητρα και κυρώσεις
Το Ίτον έχει ένα καθιερωμένο σύστημα για την ενθάρρυνση των αγοριών να παράγουν εργασία υψηλών προδιαγραφών. Ένα εξαιρετικό έργο μπορεί να ανταμειφθεί με ένα "Show Up", που θα παρουσιαστεί στους δασκάλους του αγοριού ως απόδειξη προόδου. Εάν, σε οποιονδήποτε συγκεκριμένο όρο, ένας μαθητής κάνει μια ιδιαίτερα καλή προσπάθεια σε οποιοδήποτε μάθημα, μπορεί να πάρει έπαινο για την καλή προσπάθεια από τον Διευθυντή (ή τον Κατώτερο Δάσκαλο).
Εάν κάποιο αγόρι παράγει ένα εξαιρετικό έργο, μπορεί να είναι το "Sent Up For Good", και αποθηκεύεται η προσπάθεια στα Αρχεία του Κολεγίου για τους επόμενους. Αυτό το βραβείο υπάρχει από τον 18ο αιώνα. Καθώς το "Sent Up For Good" είναι αρκετά σπάνιο, η διαδικασία είναι μάλλον μυστηριώδης για πολλά από τα αγόρια του Ίτον. Πρώτον, ο διευθυντής, που επιθυμεί να απονείμει τον έπαινο "Sent Up For Good" πρέπει να λάβει την άδεια του αρμόδιου Προϊσταμένου Τμήματος. Μόλις λάβει την έγκρισή του, το έργο θα επισημανθεί με "Sent Up For Good" και ο μαθητής θα λάβει μια κάρτα, που θα υπογραφεί από τον Αρχηγό του Σπιτιού, τον καθηγητή και τον Αρχηγό του Τμήματος.
Το αντίθετο ενός "Show Up" είναι ένα "Rip". Αυτό γίνεται για μία εργασία, που είναι υποδεέστερη από τις απαραίτητες προδιαγραφές, η οποία μερικές φορές σκίζεται στο επάνω μέρος της σελίδας/φύλλου και πρέπει να υποβληθεί στον Αρχηγό του Σπιτιού του αγοριού για υπογραφή. Τα αγόρια που συγκεντρώνουν "Rip" ενδέχεται να λάβουν ένα «Λευκό εισιτήριο» ("White Ticket"), μια μορφή αναφοράς προόδου, που πρέπει να υπογράφεται κατά διαστήματα από όλους τους δασκάλους του και μπορεί να συνοδεύεται από άλλες τιμωρίες, που συνήθως περιλαμβάνουν οικιακές δουλειές ή γράψιμο γραμμών. Πρόσφατα, έχει εισαχθεί μια πιο ήπια μορφή του "Rip", «σημάδι για πληροφορίες», γνωστό στην καθομιλουμένη ως «πληροφορία», το οποίο πρέπει επίσης να υπογράφεται από τον Αρχηγό του Σπιτιού και τον δάσκαλο του αγοριού.
Οι εσωτερικές εξετάσεις πραγματοποιούνται στο τέλος του εξαμήνου του Michaelmas (δηλαδή του φθινοπωρινού εξαμήνου) για όλους τους μαθητές και το θερινό εξάμηνο για εκείνους του πρώτου, του δεύτερου και του τέταρτου έτους (δηλαδή όσοι δεν δίνουν πλήρες σύνολο δημοσίων εξετάσεων). Αυτές οι εσωτερικές εξετάσεις ονομάζονται «Δοκιμασίες».
Ένα αγόρι που καθυστερεί σε οποιοδήποτε τμήμα ή άλλα ραντεβού μπορεί να υποχρεωθεί να υπογράψει το «Βιβλίο Καθυστέρησης» ("Tardy Book"), ένα μητρώο που τηρείται στο Σχολικό Γραφείο, μεταξύ 7:35 π.μ. και 7:45 π.μ., κάθε πρωί κατά τη διάρκεια της ποινής του (συνήθως τρεις μέρες). Το Βιβλίο Καθυστέρησης μπορεί επίσης να εκδοθεί για αργοπορημένη εργασία. Για πιο σοβαρά παραπτώματα, ένα αγόρι τοποθετείται «στη λίστα», που περιλαμβάνει την κλήση του από την ξαφνική είσοδο ενός τελειόφοιτου μαθητή σε ένα από τα τμήματα του, ο οποίος ανακοινώνει με δυνατό και επίσημο ύφος ότι σε μία δεδομένη στιγμή ένας συγκεκριμένος μαθητής πρέπει να πάει στο γραφείο του Διευθυντή ή του Κατώτερου Διδασκάλου, εάν το αγόρι είναι στην κατώτερη ηλικία των δύο ετών, για να μιλήσει προσωπικά για τα παραπτώματα του. Τα πιο σοβαρά παραπτώματα μπορεί να οδηγήσουν σε εκδίωξη, ή αποβολή (αναστολή) ή σε παλαιότερες εποχές, ξυλοδαρμό. Αντίθετα, εάν ένας δάσκαλος καθυστερήσει περισσότερο από 15 λεπτά για ένα μάθημα, παραδοσιακά οι μαθητές μπορούν να απουσιάσουν για το υπόλοιπο της διάρκειάς του, υπό την προϋπόθεση ότι αναφέρουν την πρόθεσή τους να το κάνουν στο γραφείο του σχολείου.
Μια παραδοσιακή τιμωρία είχε τη μορφή του να γίνει αντιγραφή, με το χέρι, λατινικών εξάμετρων. Οι παραβάτες έβαζαν συχνά 100 εξάμετρα από τα μέλη της Βιβλιοθήκης ή, για πιο σοβαρά αδικήματα, τους Γεωργικούς (πάνω από 500 εξάμετρα) από τους Αρχηγούς του Σπιτιού τους ή τον Διευθυντή. Η προσφορά ενός Γεωργικού είναι πλέον εξαιρετικά σπάνια, αλλά εξακολουθεί να συμβαίνει περιστασιακά.
Σωματική τιμωρία
Το κολέγιο Ίτον ήταν γνωστό για τη χρήση της σωματικής τιμωρίας, γενικά γνωστή ως "ξυλοδαρμός". Τον 16ο αιώνα, η Παρασκευή ορίστηκε ως «ημέρα μαστιγώματος». Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε ένας ειδικός ξύλινος λίθος σημύδας, με το αγόρι να κατευθύνεται να το φέρει και στη συνέχεια να γονατίσει από πάνω του.
Ο Τζον Κιτ, Διευθυντής από το 1809 έως το 1834, ανέλαβε τη διοίκηση σε μια εποχή που η πειθαρχία ήταν ανεπαρκής. Μέχρι το 1964, τα παραβατικά αγόρια μπορούσαν να κληθούν στον Διευθυντή ή στον Κάτω Δάσκαλο, ανάλογα με την περίπτωση, για να δεχτούν μια σημύδα στο γυμνό πίσω μέρος, σε μια ημιδημόσια τελετή, που τελούνταν στη Βιβλιοθήκη, όπου υπήρχε ένα ειδικό ξύλινο τετράγωνο σημύδας πάνω από το οποίο ο δράστης κρατήθηκε. Ο Άντονι Τσενεβίξ-Τρεντς, Διευθυντής από το 1964 έως το 1970, κατάργησε τη σημύδα και την αντικατέστησε με χτυπήματα με ραβδί στους γυμνούς γλουτούς των μαθητών. Την πρακτική αυτή την εφάρμοσε ιδιωτικά στο γραφείο του. Ο Τσενεβίξ-Τρεντς κατάργησε επίσης τη σωματική τιμωρία, που χορηγούνταν από μεγαλύτερα αγόρια. Προηγουμένως, επιτρεπόταν στους Αρχηγούς των Σπιτιών να δέρνουν με τη ράβδο τους παραβάτες πάνω από το παντελόνι. Αυτό ήταν ένα περιστατικό ρουτίνας, που γινόταν ιδιωτικά με το αγόρι να σκύβει με το κεφάλι του κάτω από την άκρη ενός τραπεζιού.
Ο διάδοχος του Τσενεβίξ-Τρεντς από το 1970, Μάικλ ΜακΚραμ, διατήρησε την ιδιωτική σωματική τιμωρία από τους δασκάλους, αλλά τερμάτισε την πρακτική της απαίτησης από τα αγόρια να κατεβάζουν τα παντελόνια και τα σώβρακα τους όταν σκύβουν, για να τους ξυλοκοπήσει ο Διευθυντής. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, οι μόνοι άνθρωποι, που επιτρεπόταν να χρησιμοποιούν το ραβδί ήταν ο Διευθυντής και ο Κάτω Δάσκαλος.
Η σωματική τιμωρία καταργήθηκε σταδιακά τη δεκαετία του 1980. Ο σκηνοθέτης κινηματογράφου Σεμπάστιαν Ντόγκαρτ ισχυρίζεται ότι ήταν το τελευταίο αγόρι στο Ίτον, που το χτύπησαν με ραβδί το 1984.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Λονδίνο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γενικές εκλογές του Ομάν (2019)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ομάν στις 27 Οκτωβρίου 2019. Συνολικά 637 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 86 έδρες στη Συμβουλευτική Συνέλευση, από τους οποίους όλοι κατήλθαν ως ανεξάρτητοι.
Εκλογικό σύστημα
Τα 86 μέλη της Συμβουλευτικής Συνέλευσης εξελέγησαν σε 25 διεδρικές εκλογικές περιφέρειες και σε 36 μονοεδρικές περιφέρειες.
Παραπομπές
2019 Ομαν
Έμιλι Γουάτσον
Η Έμιλι Γουάτσον (Emily Margaret Watson, 14 Ιανουαρίου 1967) είναι Αγγλίδα ηθοποιός. Ήταν υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για τον ρόλο της ως Μπες ΜακΝιλ στην ταινία του Λαρς Βον Τρίερ Δαμάζοντας τα κύματα (1996) και για τον ρόλο της ως Ζακλίν ντυ Πρε στην ταινία Χίλαρυ και Τζάκι (1998), κερδίζοντας το Βραβείο BIFA για την δεύτερη. Κέρδισε το BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου για τον ρόλο της ως Janet Leach στην σειρά του 2011 Appropriate Adult η οποία προβλήθηκε στο ITV.
Η Γουάτσον ξεκίνησε την καριέρα της από το θέατρο και το 1992 έγινε μέλος της Royal Shakespeare Company. Πρωταγωνίστησε το 2002 στις παραγωγές της Donmar Warehouse Twelfth Night και Uncle Vanya, και ήταν υποψήφια για το Βραβείο Ολίβιε Α' Γυναικείου Ρόλου για την δεύτερη ταινία. Στις άλλες ταινίες της συμπεριλαμβάνονται οι The Boxer (1997), Angela's Ashes (1999), Gosford Park (2001), Punch-Drunk Love (2002), Red Dragon (2002), The Life and Death of Peter Sellers(2004), Corpse Bride (2005), Miss Potter (2006), Synecdoche, New York (2008), Oranges and Sunshine (2010), War Horse (2011), The Theory of Everything (2014) και Kingsman: The Golden Circle (2017).
Βιογραφία
Η Γουάτσον γεννήθηκε στο Ίσλινγκτον. Ο πατέρας της, Ρίτσαρντ Γουάτσον, ήταν αρχιτέκτονας και η μητέρα της, Καταρίνε, ήταν καθηγήτρια αγγλικών στο St David's Girls' School στο δυτικό Λονδίνο. Ανατράφηκε ως αγγλικανή. Η Γουάτσον έχει περιγράψει τον εαυτό της ως ''ένα όμορφο παιδί της μεσαίας αγγλικής τάξης ... Θα ήθελα να πω πως ήμουν μια επαναστάτρια έφηβη αλλά δεν ήμουν.''
Η Γουάτσον εκπαιδεύτηκε σε ανεξάρτητα σχολεία του δυτικού Λονδίνου, τα οποία την χαρακτήρισαν ως "προοδευτική". Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ από όπου έλαβε πτυχίο αγγλικής φιλολογίας το 1988. Μετά το πανεπιστήμιο, σπούδασε υποκριτική στο London Drama Studio. Το 2003 έκανε ένα μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο Μπρίστολ.
Θεατρική καριέρα
Η καριέρα της Γουάτσον ξεκίνησε στο θέατρο. Οι θεατρικές επιτυχίες της περιλαμβάνουν τις παραστάσεις The Children's Hour (στο Royal National Theatre), Three Sisters, Much Ado About Nothing και The Lady from the Sea. Η Γουάτσον έχει επίσης συνεργαστεί με την Royal Shakespeare Company στις παραστάσεις A Jovial Crew, The Taming of the Shrew, All's Well That Ends Well και The Changeling. Το 2002, σταμάτησε προσωρινά την καριέρα της στον κινηματογράφο για να παίξει στις παραστάσεις του Σαμ Μέντες Uncle Vanya και Twelfth Night, πρώτα στο Donmar Warehouse του Λονδίνου και αργότερα στην Ακαδημία Μουσικής του Μπρούκλιν. Η ερμηνεία της έλαβε αρκετά θετικές κριτικές και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού και της χάρισε μια υποψηφιότητα για Βραβείο Ολίβιε για τη παράσταση Uncle Vanya.
Φιλανθρωπία
Η Γουάτσον υποστηρίζει ενεργά τον φιλανθρωπικό οργανισμό για τα παιδιά NSPCC. Το 2004 ξεκίνησε στην Αγγλία μια εκστρατεία για τον διορισμό ενός Επιτρόπου για τα παιδιά. Στην τελετή λήψης ενός βραβείου στην πολυπληθή Βουλή των Κοινοτήτων, εκφράστηκε ενάντια στην πιθανότητα ύπαρξης ενός Επιτρόπου για τα παιδιά ο οποίος να είναι μια φιγούρα με μικρή πραγματική δύναμη. Η Γουάτσον αποτελεί μια από τους προστάτες του φιλανθρωπικού οργανισμού για τα παιδιά Scene & Heard, ο οποίος εδρεύει στο Λονδίνο.
Προσωπική ζωή
Η Γουάτσον παντρεύτηκε τον Jack Waters, τον οποίο είχε συναντήσει στο Royal Shakespeare Company το 1995. Η κόρη τους Τζούλιετ γεννήθηκε το φθινόπωρο του 2005 και ο γιος τους Ντύλαν το 2009. Κατοικούν στο Γκρήνουιτς του Λονδίνου. Η μητέρα της αρρώστησε με εγκεφαλίτιδα λίγο προτού ξεκινήσουν τα γυρίσματα για την ταινία Oranges and Sunshine. Η Γουάτσον επέστρεψε στο Λονδίνο αλλά έφτασε λίγο μετά τον θάνατό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Γιάνις Τσάκστε
Ο Γιάνις Κρίσταπς Τσάκστε (14 Σεπτεμβρίου 1859 – 14 Μαρτίου 1927) ήταν Λετονός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως ο πρώτος αρχηγός ανεξάρτητου λετονικού κράτους ως Πρόεδρος του Λαϊκού Συμβουλίου (1918–1920), Πρόεδρος της Συνταγματικής Συνέλευσης (1920). –1922) και ως πρώτος Πρόεδρος της Λετονίας (1922–1927).