cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάτροκλος
Ο Πάτροκλος (αρχ. ελλ.: Πάτροκλος ή Πατροκλῆς < πατῆρ + κλέος (δόξα), «η δόξα του πατέρα, αυτός που δοξάζει τον πατέρα του») ήταν γιος του Αργοναύτου Μενοίτιου (αδερφού του Πηλέα) και της θυγατέρας του Ακάστου, Σθενέλης ή της κόρης του Πηλέα Πολυμήλης (και επομένως ξάδερφος του Αχιλλέα) κατά τον Ησίοδο, του οποίου ο παππούς, ο Αιακός, ήταν γιος της Αίγινας όπως και ο Μενοίτιος. Όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί και ζούσε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Οπούντα της Λοκρίδας, σκότωσε πάνω στο παιχνίδι ένα συνομήλικό του αρχοντόπουλο, τον Κλησώνυμο, το γιο του Αμφιδάμαντα. Αν και ήταν ανήλικος, ο Πάτροκλος έπρεπε να φύγει από τον τόπο του, γιατί τον βάραινε το αίμα του νεκρού. Έτσι ο πατέρας του τον έφερε στον Πηλέα, που τον ανέθρεψε μαζί με τον Αχιλλέα σαν δικό του παιδί. Ο Πάτροκλος σε αντίθεση με τον Αχιλλέα παρουσιάζεται στην Ιλιάδα γλυκομίλητος, υποχωρητικός και καλοσυνάτος. Στο πρώτο μέρος της Ιλιάδας ο Πάτροκλος δεν παίρνει μέρος στις μάχες. Εμφανίζεται ως «θεράπων και εταίρος» του Αχιλλέα, δηλαδή ακόλουθος και σύντροφός του.
Βοεβοδάτο Οπόλε
Πόλεις
• #Ντομπρόντζιεν (3.720)
• #Μπιτσίνα (3.582)
Πάτροκλος
Ο μύθος
Κατά την Ιλιάδα του Ομήρου ο Πάτροκλος συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο είτε ως φίλος του Αχιλλέα, είτε και ως πρώην μνηστήρας της Ωραίας Ελένης (κατ΄ άλλο μύθο) στον οποίο μάχονταν με ιδιαίτερο θάρρος και τόλμη μέχρι που ο Αχιλλέας, λόγω της γνωστής προστριβής του με τον Αγαμέμνονα αποσύρθηκε στο στρατόπεδό του. Όταν όμως οι Αχαιοί πιέζονταν δεινά από τους Τρώες, ο Πάτροκλος ζήτησε από τον Αχιλλέα να περιβληθεί αυτός την πανοπλία εκείνου προσδοκώντας ότι θα εκφόβιζε τους Τρώες. Φορώντας λοιπόν την πανοπλία του αδελφικού του φίλου Αχιλλέα και θέλοντας να δώσει μια καλύτερη τύχη στη μάχη εναντίον των Τρώων, επιτίθεται επικεφαλής των Μυρμιδόνων. Στη δραματική εκείνη φάση του αγώνα όπου οι Τρώες είχαν φθάσει στα πλοία των Αχαιών και ήταν έτοιμοι να τα πυρπολήσουν, η θυελλώδης ορμή του Πατρόκλου τους ανάγκασε να επιστρέψουν σχεδόν άτακτα στα τείχη τους. Σκότωσε αρκετούς εχθρούς μεταξύ των οποίων και τον Σαρπηδόνα, το γιο του Δία. Κατά τη διάρκεια όμως της τρίτης εφόδου, που επιχείρησε ο Πάτροκλος για την άλωση της Τροίας, ξαφνικά χτυπήθηκε από τον Απόλλωνα στην πλάτη και του διέλυσε την πανοπλία. Καταλήφθηκε από σκοτοδίνη και περιήλθε σε κατάσταση αναισθησίας. Στην κατάσταση αυτή πρώτος τον έπληξε ο Εύφορβος, ο γιος του Πάνθοου, εκ των όπισθεν και δεύτερος που επιχείρησε και το θανατηφόρο κτύπημα ήταν ο Έκτορας ο οποίος και στη συνέχεια έγινε κύριος της πανοπλίας του Αχιλλέα. Ο Έκτορας ήθελε να σύρει το πτώμα του Πατρόκλου προς το μέρος των Τρώων αλλά αποκρούσθηκε από τον Μενέλαο και τον Αίαντα. Ακολούθησε σκληρή πάλη Αχαιών και Τρώων πάνω από τη σορό του Πατρόκλου, η οποία και τελικά περιήλθε στα χέρια των πρώτων, που τη μετέφεραν στη σκηνή του Αχιλλέα. Γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην Ιλιάδα στο θρήνο της Βρισηίδας, που δεν μπορεί να ξεχάσει πόσο ευγενικά της φέρθηκε ο Πάτροκλος, όταν είχε πρωτοέρθει στη σκηνή του Αχιλλέα ως παλλακίδα. Στο πλευρό των Αχαιών ήταν η Αθηνά, ως απεσταλμένη του Δία, που δεν ήθελε το άψυχο σώμα του Πατρόκλου να πέσει στα χέρια των Τρώων.
Η θλίψη του Αχιλλέα για το χαμό του επιστήθιου φίλου του ήταν μεγάλη, θρηνώντας δε και ολοφυρόμενος ορκίσθηκε στον εαυτό του εκδίκηση. Η μητέρα του Αχιλλέα, η Θέτις, προφύλαξε το πτώμα του νεκρού Πατρόκλου από την αποσύνθεση ρίχνοντας σ' αυτό αμβροσία, μέχρι που ο Αχιλλέας εκδικούμενος φόνευσε τον Έκτορα και έσυρε το σώμα του με το άρμα του. Στη συνέχεια τρεις ημέρες από το θάνατο του Πατρόκλου ο Αχιλλέας έκαψε το νεκρό Πάτροκλο με όλες τις ελληνικές επιτάφιες τιμές. Ο Αχιλλέας θυσίασε μεταξύ άλλων και δώδεκα Τρώες, που είχαν συλληφθεί στις όχθες του Σκάμανδρου ποταμού. Η δε σποδός του νεκρού συλλέχθηκε σε χρυσή υδρία, δώρο του θεού Διονύσου στη Θέτιδα, το οποίο και απέθεσε στη βάση τύμβου, που ανήγειρε, στον οποίο και αργότερα τοποθετήθηκαν και τα λείψανα του Αχιλλέα.
Βοεβοδάτο Οπόλε
Πόλεις
• #Κολονόφσκιε (3.309)
Πάτροκλος
Ο μύθος
Τέλος οργανώθηκαν λαμπροί επιτάφιοι αγώνες προς τιμήν του Πατρόκλου (αρματοδρομία, πάλη, τοξοβολία, ακοντισμός, αγώνας δρόμου, πυγμαχία) τα λεγόμενα ἆθλα ἐπὶ Πατρόκλῳ, τα οποία και περιγράφονται στη ραψωδία Ψ της Ιλιάδας.
Βοεβοδάτο Οπόλε
Πόλεις
• #Μπαμπόρουφ (2.905)
Πάτροκλος
Ο μύθος
Ο Όμηρος στην Οδύσσεια περιγράφει επίσης τη συνάντηση του Αχιλλέα και του Πατρόκλου στον Άδη. Κατά δε μια άλλη άποψη του Παυσανία οι δύο ήρωες της Ελληνικής Μυθολογίας συνέχισαν και μετά το θάνατο να ζουν μαζί στη νήσο Λευκή (Παυσ. ΙΙΙ, 19-2).
Βοεβοδάτο Οπόλε
Πόλεις
• #Προύσκουφ (2.570)
Πάτροκλος
Σχέση με τον Αχιλλέα
Αν και μπορεί να μην υπάρχει σεξουαλικό στοιχείο μεταξύ του Αχιλλέα και του Πατρόκλου στην ομηρική παράδοση (πέρα από μια μικρή αδιάφορη σκηνή διαλόγου στην ραψωδία Ψ, που η ψυχή του Πατρόκλου εμφανίζεται στον Αχιλλέα), αργότερα οι Έλληνες συγγραφείς ερμηνεύτηκαν και επεκτάθηκαν στη σχέση τους, αφού υπάρχουν αρκετοί άλλοι συγγραφείς, που συντάσσουν μια ρομαντική σχέση μεταξύ των δύο χαρακτήρων, όπως ο Αισχύλος και ο Φαίδρος, που μάλιστα αναφέρεται στον Αχιλλέα ως τον ερωμένο της σχέσης. μικρογραφία| Το σώμα του Πάτροκλου που φέρει ο Αχχιλέας, Ρωμαϊκή γλυπτική, Φλωρεντία, Ιταλία Αργότερα σε ελληνικά συγγράμματα, όπως το Συμπόσιο του Πλάτωνα, η σχέση μεταξύ Πατρόκλου και του Αχιλλέα συζητείται ως πρότυπο της ρομαντικής αγάπης. μικρογραφία|250x250εσ| Ένα ποτήρι που απεικονίζει τον Αχιλλέα να τυλίγει το χέρι του Πάτροκλου. Παρόλα αυτά, η σχέση τους λέγεται ότι ενέπνευσε τον Μέγα Αλέξανδρο στη δική του στενή σχέση με τον σύντροφο του τον Ηφαιστίωνα.
Πηγές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Λοκρίδας Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Βοεβοδάτο Οπόλε
Πόλεις
• #Λεσνίτσα (2.556)
• #Γκόζουφ Σλόνσκι (2.452)
• #Μπιάουα Προυντνίτσκα (2.426)
• #Κορφάντουφ (1.808)
• #Ούγιαστ (1.763)
Δημογραφικά στοιχεία
Το Βοεβοδάτο Οπόλε είναι η μικρότερη περιοχή στη διοικητική σύνθεση της χώρας τόσο ως προς την περιοχή όσο και ως προς τον πληθυσμό.
Περίπου το 15% του ενός εκατομμυρίου κατοίκων του βοεβοδάτου είναι εθνοτικοί Γερμανοί, οι οποίοι αποτελούν το 90% όλων των εθνοτικών Γερμανών στην Πολωνία. Οι πόλεις με ιδιαίτερα υψηλές συγκεντρώσεις γερμανόφωνων ομιλητών περιλαμβάνουν τις: Στσέλτσε Οπόλσκιε, Ντομπρόντζιεν, Προύντνικ, Γκουογκούβεκ και Γκογκόλιν. Ως αποτέλεσμα, πολλές περιοχές είναι επίσημα δίγλωσσες και η γερμανική γλώσσα και πολιτισμός διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση στην περιοχή. Οι εθνοτικοί Γερμανοί ήρθαν για πρώτη φορά σε αυτήν την περιοχή κατά τα τέλη του Ύστερου Μεσαίωνα. Η περιοχή ήταν κάποτε μέρος της πρωσικής Επαρχίας της Σιλεσίας.
Οικονομία
Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) του βοεβοδάτου ήταν 10,1 δισεκατομμύρια ευρώ το 2018, αντιπροσωπεύοντας το 2,0% της πολωνικής οικονομικής παραγωγής. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ που προσαρμόστηκε για την αγοραστική δύναμη ήταν 17.000 ευρώ ή 56% του μέσου όρου της ΕΕ των 27 το ίδιο έτος. Το ΑΕΠ ανά εργαζόμενο ήταν 66% του μέσου όρου της ΕΕ.
Το Βοεβοδάτο Οπόλε είναι βιομηχανική αλλά και γεωργική περιοχή. Όσον αφορά τους ορυκτούς πόρους, μεγάλης σημασίας είναι τα αποθέματα πρώτων υλών για την κατασκευή: ασβεστόλιθος (Στσέλτσε Οπόλσκιε), μάργα (κοντά στο Οπόλε), μάρμαρο και βασάλτης. Το ευνοϊκό κλίμα, τα εύφορα εδάφη και η υψηλή συνεισφορά καλλιεργειών συμβάλλουν στην ανάπτυξη της γεωργίας, η οποία είναι από τις πιο παραγωγικές στη χώρα.
Τουρισμός
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| [[Κάστρο της Μόσνα, κοντά στο Οπόλε]] Το Βοεβοδάτο Οπόλε είναι μια πράσινη περιοχή με τρεις μεγάλες λίμνες: Τουράφσκιε, Νίσκιε και Οτμούχουφ (οι δύο τελευταίες συνδέονται). Τα Όρη Οπάφσκιε μεταξύ Προύντνικ και Γκουουχοουάζι είναι εξαιρετικά δημοφιλή. Η περιοχή περιλαμβάνει επίσης το Κάστρο του Μπζεγκ, που χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας της δυναστείας των Πιαστ, το μοναστήρι Φραγκισκανών στην κορυφή του Όρους Αγίας Άννας, καθώς και μεσαιωνικές αμυντικές οχυρώσεις στο Πάτσκουφ (αναφέρεται ως το Καρκασσόν της Άνω Σιλεσίας).
Μεταφορές
Η διαδρομή μεταφοράς από τη Γερμανία προς την Ουκρανία, ο Αυτοκινητόδρομος Α4, διασχίζει το Οπόλε. Η περιοχή διαθέτει τέσσερις συνοριακές διαβάσεις και απευθείας σιδηροδρομικές συνδέσεις με όλες τις σημαντικές πόλεις της Πολωνίας, καθώς και προς τις Φραγκφούρτη, Μόναχο, Βουδαπέστη, Κίεβο και τα λιμάνια της Βαλτικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οπολε Κατηγορία:Γερμανικά ιστορικά κράτη Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1999
Ορτσάνο Πιζάνο
Το Ορτσάνο Πιζάνο (ιταλικά: Orciano Pisano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Συνδυαστικός σχεδιασμός
Η Συνδυαστική θεωρία του σχεδιασμού είναι το μέρος της συνδυαστικής των μαθηματικών που ασχολείται με την ύπαρξη, την κατασκευή και τις ιδιότητες πεπερασμένων συνόλων που ικανοποιούν κάποιες γενικευμένες έννοιες ισορροπίας και/ή συμμετρίας. Οι έννοιες αυτές δεν γίνονται ακριβείς, έτσι ώστε ένα ευρύ φάσμα μαθηματικών αντικειμένων να μπορεί να θεωρηθεί μέλος της ίδιας ευρύτερης οικογένειας. Μερικές φορές αυτό μπορεί να περιλαμβάνει αριθμητικά μεγέθη που σχετίζονται με τομές συνόλων, όπως στον σχεδιασμό των block, ενώ άλλες φορές την διάταξη των στοιχείων ενός πίνακα, όπως γίνεται στα sudoku.
Η συνδυαστική θεωρία του σχεδιασμού μπορεί να εφαρμοστεί στον σχεδιασμό πειραμάτων. Εξάλλου, ένα τμήμα της στοιχειώδους θεωρίας συνδιαστικού σχεδιασμού προέρχεται από τις εργασίες του στατιστικολόγου Ronald Fisher σχετικά με το σχεδιασμό βιολογικών πειραμάτων. Σύγχρονες εφαρμογές βρίσκονται σε ένα ευρύ φάσμα τομέων, συμπεριλαμβανομένων: της πεπερασμένης γεωμετρίας, του προγραμματισμού των τουρνουά, των λαχείων, της μαθηματικής βιολογίας, των αλγορίθμων σχεδιασμού και ανάλυσης, της δικτύωσης, του group testing και της κρυπτογραφίας.
Ένα παράδειγμα
μικρογραφία|Το [[προβολικό επίπεδο του Fano]] Δοθέντος ενός πλήθους n ανθρώπων, είναι δυνατόν να τους χωρίσετε σε ομάδες έτσι ώστε κάθε άτομο να ανήκει τουλάχιστον σε μια ομάδα, κάθε ζευγάρι ατόμων είναι μαζί σε ακριβώς μια ομάδα, κάθε δύο ομάδες να έχουν ακριβώς ένα κοινό άτομο, και καμμία ομάδα να μην τους περιέχει όλους ή όλους εκτός από ένα άτομο ή ένα άτομο μόνο του; Η απάντηση εξαρτάται από το n.
Το εν λόγω πρόβλημα έχει λύση μόνο αν το n παίρνει τη μορφή q^2+q+1, για κάποιον φυσικό αριθμό q. Είναι λιγότερο απλό κανείς να δείξει ότι υπάρχει λύση αν το q είναι δύναμη πρώτου και εικάζεται ότι οι προηγούμενες περιπτώσεις είναι οι μοναδικές λύσεις του προβλήματος. Επιπλέον έχει δειχθεί ότι, αν υπάρχει λύση όπου το q είναι ισοϋπόλοιπο με 1 ή 2 \mod 4, τότε το q είναι άθροισμα δύο τέλειων τετραγώνων. Το τελευταίο αποτέλεσμα, το οποίο ανομάζεται θεώρημα των Bruck–Ryser, αποδεικνύεται με έναν συνδυασμό κατασκευαστικών μεθόδων που βασίζονται σε πεπερασμένα σώματα και σε μια εφαρμογή των τετραγωνικών μορφών.
Ιστορία
Η συνδυαστική σχεδίαση χρησιμοποιειται από την αρχαιότητα, με το τετράγωνο του Lo Shu να αποτελεί το πρώτο γνωστό παράδειγμα. Μια άλλη εφαρμογή, μάλιστα από τις παλαιότερες γνωστές εφαρμογές, βρέθηκε στην Ινδία, στο βιβλίο Brhat Samhita από τον Varahamira, το οποίο χρονολογείται περίπου το 587 μ.Χ. Στο βιβλίο περιγράφεται η παρασκευή αρωμάτων τα οποία κατασκευάζονται από τέσσερα υλικά, που έχουν επιλεγεί από δεκαέξι χρησιμοποιώντας ένα μαγικό τετράγωνο.
Θεμελιώδης συνδυαστικός σχεδιασμός
Το κύριο κομμάτι του συνδυαστικού σχεδίασμού έχει δομηθεί στα balanced incomplete block designs (BIBD), στους πίνακες Hadamard και στα σχέδια Hadamard, στα συμμετρικά BIBD, στα λατινικά τετράγωνα, στα resolvable BIBD, στα σύνολα διαφορών, και στα pairwise balanced designs (PBD). Άλλοι συνδυαστικοί σχεδιάσμοί σχετίζονται με τη μελέτη των προαναφερθέντων, ή έχουν προκύψει από τη μελέτη αυτών.
Ξενόγλωσσες σελίδες του ίδιου λήμματος
Το παρόν λήμμα αποτελεί μετάφραση του αντίστοιχου αγγλικού: Combinatorial design.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σχεδιασμος
Βαθύ Λακωνίας
Το Βαθύ είναι παραθεριστικός οικισμός που ανήκει στον δήμο Ανατολικής Μάνης, της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας. Απέχει 14 χιλιόμετρα από την κωμόπολη του Γυθείου και βρίσκεται κοντά στο μανιάτικο οικισμό του Αγερανού με ωραία θέα στο Λακωνικό κόλπο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 141 κατοίκους. Στον μικρό οικισμό υπάρχουν ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και κάμπινγκ. Ο ιερός ναός του Αγίου Νικολάου είναι ένα γραφικό εξωκλήσι που βρίσκεται σε ύψωμα που βλέπει στον κόλπο του Βαθύ.
Το Βαθύ διαθέτει παραλία με ψιλή λευκή άμμο, χωρίς απότομο βάθος, περικυκλωμένη από πυκνή βλάστηση. Στον αιγιαλό της, γεννούν κάθε χρόνο τα μικρά τους οι χελώνες καρέτα καρέτα. Εθελοντές του ΑΡΧΕΛΩΝ (Σύλλογος για την Προστασία της Θαλάσσιας Χελώνας) επισημαίνουν τις θέσεις επώασης κι όσοι επισκέπτες παραφυλάξουν τη νύχτα, μπορεί να δουν τα νεογνά που κατευθύνονται προς τη θάλασσα. Το πλάτος της παραλίας κυμαίνεται από 7-8 μέτρα στο νότιο άκρο έως 30 μέτρα στο βόρειο άκρο (στο Γύθειο). Στο κέντρο, η παραλία είναι ακόμα ευρύτερη και φτάνει τα 40 μέτρα. Εκεί ο μικρός ποταμός Κρόνος φθάνει στη θάλασσα και ρέει πάνω από την άμμο, σχηματίζοντας ένα μικρό και ρηχό κανάλι γεμάτο νερό - μοιάζει με μια επιπλέον παραλία μπροστά από την τρέχουσα. Δίπλα στο Βαθύ υπάρχουν δύο ακόμη παραλίες - ο Κότρωνας και το Μαυροβούνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Κατάλογος πόλεων της Πολωνίας
thumb|Χάρτης της Πολωνίας Ένας κατάλογος πόλεων της Πολωνίας. Ο πίνακας κατατάσσει τις πόλεις ανά πληθυσμό με βάση τα στοιχεία της Κεντρικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Πολωνίας.
Έως τις 30 Ιουνίου 2020, υπάρχουν 944 πόλεις στην Πολωνία.
Οι πολωνικές πόλεις ανήκουν στις ακόλουθες περιοχές μεγέθους ως προς τον αριθμό των κατοίκων:
66 πόλεις είναι πόλεις με δικαιώματα πόβιατ. Στις πόλεις της Πολωνίας, οι φορείς της δημόσιας διοίκησης είναι ο πρόεδρος ή ο δήμαρχος της πόλης. Το δημοτικό συμβούλιο είναι το όργανο λήψης αποφάσεων και ελέγχου.
Οι μεγαλύτερες πόλεις ανά πληθυσμό
Παρακάτω είναι κατάλογος πόλεων έως 100.00 κατοίκους. Οι έδρες είτε ενός βοεβόδα, είτε ενός σέιμικ βοεβοδάτου, σημειώνονται με έντονη γραφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια  Πολωνια Πολωνια
Πολύτιμος λίθος
Γενικά με τον όρο πολύτιμοι λίθοι ή πολύτιμες πέτρες χαρακτηρίζονται συγκεκριμένα ορυκτά ή πετρώματα ή και διάφορες ουσίες που χρησιμοποιούνται στη κοσμηματοποιία.
Συγκεκριμένα, κάποια ορυκτά ή πετρώματα που παρουσιάζουν σκληρή σύσταση και ωραίους χρωματισμούς, χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα ως πολύτιμοι λίθοι, π.χ. ο χαλαζίας με τις πολυάριθμες ποικιλίες του. Η αξία των λίθων αυτών είναι σχετικά πολύ μεγάλη, εξ ου και ο χαρακτηρισμός τους ως πολύτιμοι, η οποία προσδιορίζεται κυρίως από την κατεργασία, τα χρώματα που παρουσιάζουν, τη λάμψη τους, τη σκληρότητά τους και, βεβαίως, από τη σπανιότητά τους στη φύση, χωρίς να παραγνωρίζεται και η μόδα της κάθε εποχής. Η λάμψη των πολυτίμων λίθων, που δημιουργείται από τις ανακλώμενες ακτίνες του φωτός, εξαρτάται περισσότερο από την κατεργασία που έχουν υποστεί, δηλαδή τον αριθμό των επίπεδων λείων επιφανειών (εδρών) τους. Η σκληρότητά τους εξασφαλίζει και τη διάρκεια της ζωής τους στο πέρασμα του χρόνου.
Η κατεργασία των πολύτιμων λίθων ξεκινά με τη πλύση όπου ακόμα ακατέργαστοι λαμβάνονται οι λεγόμενοι "λίθοι" ή "πέτρες μπαρόκ" (δηλαδή στιλβωμένοι μεν, αλλά με ακανόνιστα σχήματα). Ακολουθεί η εμβάπτισή τους σε διάλυμα καθαριστικού υλικού ή και η παραμονή για κάποιο χρονικό διάστημα εντός αυτού, οπότε και ακολουθεί το κόψιμο και η λείανση με ειδικά εργαλεία. Έτσι, δημιουργούνται πολύεδροι λίθοι που στιλβωμένοι παρουσιάζουν εξαιρετική λαμπρότητα.
Μερικοί πολύτιμοι λίθοι που δεν διαθέτουν, λόγω σύστασης, μεγάλη σκληρότητα, χρησιμοποιούνται περισσότερο με γλυφές σε διακόσμηση, ιδίως στη λιθογλυφία. Η λιθογλυφία είναι πανάρχαια τέχνη που αναπτύχθηκε από πολλούς πολιτισμούς. Οι εσώγλυφες πέτρες, εκτός από τη κοσμηματοποιία, είναι περισσότερο γνωστές και από τη σπουδαία χρήση τους ως σφραγιδόλιθοι.
Η αξία των πολύτιμων λίθων υπολογίζεται σε καράτια (βάρους, όγκου, καθαρότητας) ή σε βαθμούς καθαρότητας (χιλιοστά καθαρότητας).
Ημιπολύτιμοι λίθοι
Αν και η ορολογία, στην κοινή γλώσσα, περιλαμβάνει όλα τα ορυκτά ή τεχνητά υλικά που χρησιμοποιούνται στην κοσμηματοποιία, οι αρχαίοι Έλληνες (αλλά και σε πολλές κοινωνίες) διαχώριζαν τους πολύτιμους λίθους από τους ημιπολύτιμους. Σήμερα, στην Ελλάδα, σαν πολύτιμοι λίθοι θεωρούνται μόνο το διαμάντι, το ζαφείρι, το ρουμπίνι και το σμαράγδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοσμηματοποιία Κατηγορία:Ορυκτολογία Κατηγορία:Πετρολογία Κατηγορία:Ορυκτά
Αλ Κασράυν
Η Αλ Κασράυν, ή Κασερίνη, είναι πόλη της κεντρικής δυτικής Τυνησίας. Είναι κτισμένη στους πρόποδες του όρους Τζιμπέλ Σαμπί, του υψηλότερου βουνού της χώρας (υψόμετρο 1544 μ.) πέριξ του οποίου υφίσταται το ομώνυμο εθνικό πάρκο όπου προσφέρεται για κυνήγι (πέρδικας, λαγού, κ.λπ. Η Κασερίνη είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου Αλ Κασράυν
Κατά την απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της αριθμούσε 76.243 κατοίκους, καλούμενοι Κασραϋνοί ή Κασερινοί.
Αξιοθέατα
Από της ρωμαϊκής περιόδου αξιοθέατα στην περιοχή είναι μία αψίδα θριάμβου, 2 μαυσωλεία, τα ερείπια ενός αρχαίου θεάτρου κα μία παλαιοβυζαντινή εκκλησία. Σημειώνεται ότι στις διαβάσεις των πέριξ Κασερινών ορέων, κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δόθηκε μια σειρά μαχών καλούμενες μάχη της Κασερίνης μεταξύ του Άφρικα κορπς του Έρβιν Ρόμελ και των συμμαχικών δυνάμεων. Στις επιχερήσεις εκείνες των συμμάχων συμμετείχε και ο ελληνικός Ιερός Λόχος Μέσης Ανατολής.
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας
Ρεζεβιούλ
Το Ρεζεβιούλ (επίσης, Ραζαβούλι και Ρεζαβούλ) είναι χωριό της επαρχίας Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Νιουβεντί.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
163 Ηριγόνη
Η Ηριγόνη (Erigone) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,47. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Γάλλο αστρονόμο Ανρί Ζοζέφ Αναστάζ Περοτέν, που παρατηρούσε από την Τουλούζη, και έλαβε το όνομα της Ηριγόνης της Αθηναίας από την ελληνική μυθολογία.
Η Ηριγόνη έδωσε το όνομά της στην «Οικογένεια της Ηριγόνης», μία ομάδα αστεροειδών.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ηριγόνης εκτιμάται σε 72,63 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,055. Η Ηριγόνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 8 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηριγονη
Πέτσολι
Το Πέτσολι (ιταλικά: Peccioli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Δεν ήταν νησί
Δεν ήταν νησί είναι τίτλος τραγουδιού του Μάνου Χατζιδάκι που έχει τραγουδηθεί από αρκετούς Έλληνες τραγουδιστές.
Τα λόγια του τραγουδιού δεν είναι ούτε στίχοι, ούτε ποίηση, αλλά πεζό κείμενο το οποίο ο συνθέτης προσάρμοσε από αυτούσιες φράσεις του βιβλίου του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Καπετάν Μιχάλης» (γράφηκε το 1953 και αναφέρεται στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη). Τα λ όγια εκφράζουν τον πόθο για την απελευθέρωση.
Το τραγούδι γράφηκε το 1966 με αφορμή τη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος, ενώ ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1972, ερμηνευμένο από τη φωνή της Φλέρυς Νταντωνάκη. Πρώτη ηχογράφηση και κυκλοφορία όλου του κύκλου "Ο καπετάν Μιχάλης" το 1966, με ερμηνευτή τον Γιώργο Ρωμανό. Αργότερα ερμηνεύτηκε κι από άλλους καλλιτέχνες, όπως Νάνα Μούσχουρη, Γιώργος Ζωγράφος, Λίτσα Σακελλαρίου, Μαρινέλλα κλπ. Έχει επίσης διασκευαστεί και ερμηνευθεί στην καταλανική γλώσσα από τη Maria del Mar Bonet, όταν η τελευταία τραγούδησε Έλληνες συνθέτες.
Ο μύθος λέει : ''Ο Μέγας Αλέξανδρος είχε μια αδελφή γοργόνα που ζούσε στα νερά γύρω από την Κρήτη. Ποτέ δεν αποδέχθηκε το θάνατο του αδελφού της και για να πειστεί ρωτούσε τους ναυτικούς των πλοίων που περνούσαν από την περιοχή αν ήταν ακόμη ζωντανός ή όχι.''
''Αν η απάντηση ήταν όχι, έκλαιγε με τόσο πολλά δάκρυα που το φούσκωμα των νερών βύθιζε τα πλοία. Αλλά αν εκείνοι απαντούσαν «Ο Μέγας Αλέξανδρος είναι ακόμη ζωντανός και κατακτά τον κόσμο», τότε φύσαγε με χαρά τα πανιά τους για να τους στείλει με ασφάλεια στο σπίτι, τραγουδώντας...''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Video: Η Νάνα Μούσχουρη τραγουδάει το «Δεν ήταν νησί» στο στούντιο του BBC το 1973
Κατηγορία:Τραγούδια του 1972 Κατηγορία:Τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι
Τιουμέν
Το Τιουμέν (ρωσικά: Тюмень, ) είναι ρωσική πόλη στη Σιβηρία, διοικητικό κέντρο στην περιφέρεια Τιουμέν. Η πόλη ιδρύθηκε στις 29 Ιουλίου 1586, όταν κατασκευάστηκε εκεί ένα οχυρό, και είναι η παλαιότερη ρωσική πόλη στη Σιβηρία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη έχει 581.907 κατοίκους και ήταν η 25η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Αποτελεί σημαντικό κέντρο στον Υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο. Στην πόλη βρίσκεται το διεθνές αεροδρόμιο Ρόστσινο. Η πόλη βρίσκεται σε πλούσιο πετρελαιοπαραγωγά εδάφη.
Γεωγραφία
Το Τιουμέν βρίσκεται στο νότο της δυτική Σιβηρίας, στις όχθες του ποταμού Τουρά. Κάθε άνοιξη, η περιοχή γύρω από την πόλη πλημμυρίζει, λόγω του λιώσιμου των χειμερινών πάγων του ποταμού Τουρά.
Εθνοτική σύνθεση
Ο πληθυσμός του Τιουμέν αποτελείται κυρίως από Ρώσους, με μικρότερες μειονότητες Τατάρων, Ουκρανών, Αζέρων και άλλων εθνικοτήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όμπλαστ του Τιουμέν Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Παλάια
Το Παλάια (ιταλικά: Palaia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Λεοπόλδος Γ΄ Μπάμπενμπεργκ της Αυστρίας
Ο Λεοπόλδος Γ΄ ο άγιος, γερμ. Luitpold der Heilige (1073 - 15 Νοεμβρίου 1136), από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ, ήταν μαργράβος της Αυστρίας (1095-1136).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκαρς αμ Καμπ και ήταν ο γιος του Λεοπόλδου Β΄, μαργράβου της Αυστρίας και της Ίντας του Φόρμπαχ-Ράτελνμπεργκ, κόρης του Ραπότο Δ΄ κόμη του Χαμ.
Υποστήριξε τον Ερρίκο Ε΄ των Σαλίων της Γερμανίας εναντίον του πατέρα του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας. Νυμφεύτηκε την Αγνή, τη χήρα αδελφή του Ερρίκου Ε΄, ο οποίος χορήγησε δικαιώματα στην Αυστρία· η σπουδαιότητα των Μπάμπενμπεργκ ανυψώθηκε. Η Αγνή ήταν από τον πρώτο της γάμο μητέρα του Κορράδου Γ΄ Χοενστάουφεν. Αποκαλούσε τον εαυτό του πρίγκιπα της γης του (princeps terrae) ως ένδειξη της ανεξαρτησίας του. Το 1125 του πρότειναν να γίνει υποψήφιος στην εκλογή του Γερμανού βασιλιά, αλλά δεν δέχθηκε.
Σύμφωνα με το θρύλο το 1108 η Παναγία του έδειξε ένα μέρος, όπου βρήκε τον πέπλο της συζύγου του, που είχε χαθεί έτη πριν και εκεί ίδρυσε τη μονή Κλοστερνόιμπουργκ. Επέκτεινε τον εκεί οικισμό και τον έκανε διαμονή του. Επίσης ίδρυσε τις μονές Χάιλιγκενκροϊτς, Κλαϊνμαριατσέλ και Ζαϊτενστέτεν. Η εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο το 1485.
Προώθησε την ανάπτυξη πόλεων όπως το Κλοστερνόιμπουργκ, τη Βιέννη και το Κρεμς. Στην εποχή του γράφτηκαν τα πρώτα λογοτεχνικά κείμενα στην Αυστρία από τον Ερρίκο του Μελκ και την Άβα του Γκέτβαϊγκ. Έμεινε στην ιστορία επειδή ίδρυσε μερικές μονές και ανέπτυξε την Αυστρία. Απεβίωσε το 1136 και τάφηκε στη μονή Κλοστερνόιμπουργκ, που είχε ιδρύσει. Το λείψανό του διατηρείται σε κεντητή θήκη με αρχιδουκικό στέμμα.
Το 1663 ο Λεοπόλδος Α΄ Αψβούργων τον ανακήρυξε προστάτη άγιο της Αυστρίας, αντί του Αγ. Κολομάν. Την ημέρα αυτή ο Γιόζεφ Χάυντν τραγούδησε στη χορωδία του καθεδρικού του Αγ. Στεφάνου. Ο αδελφός του Μίχαελ Χάυντν έγραψε αργότερα το έργο Λειτουργία του αγίου Λεοπόλδου.
Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Λεοπόλδος Δ΄ και Ερρίκος Β΄.
Οικογένεια
Από τον πρώτο του γάμο, μάλλον με γυναίκα του Οίκου των Περγκ, δεν είχε επιζών τέκνο.
Από τη δεύτερη σύζυγό του, Αγνή των Σαλίων, κόρη του Ερρίκου Ε΄ της Γερμανίας είχε τέκνα: Μάλλον είχε και άλλα τέκνα, που απεβίωσαν νωρίς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπάμπενμπεργκ Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας
Πουλχάριος του Αμάλφι
Ο Πουλχάριος (Pulcharus), ήταν βυζαντινός κυβερνήτης της Δημοκρατίας του Αμάλφι με το αξίωμα του έπαρχου (prefect) την περίοδο 872-870.
Παντρεύτηκε ανώνυμη κόρη του πρίγκιπα Γκουέφερ του Σαλέρνο (Guaifer of Salerno), δεν είναι γνωστό εάν απέκτησαν παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Πονσάκκο
Το Πονσάκκο (ιταλικά: Ponsacco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Θουκυδίδης (γιος του Μελησίου)
Ο Θουκυδίδης, γιος του Μελησίου, ήταν Αθηναίος πολιτικός στις αρχές του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο οποίος ηγήθηκε του συντηρητικού (αριστοκρατικού) κόμματος μετά το θάνατο του Κίμωνα.
Το 444 ή το 443 π.Χ, ο Περικλής κατάφερε να πείσει τους Αθηναίους πολίτες να εξοστρακίσουν τον Θουκυδίδη για 10 χρόνια, παρά το γεγονός ότι ο τελευταίος είχε κατηγορήσει τον Περικλή για σπατάλη δημόσιου πλούτου και φόρων υποτελείας στην ανέγερση κτηρίων. Κατά τη διάρκεια της εξορίας του, θεωρείται πως έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αποτυχία της εξωτερικής πολιτικής του Περικλή στην αποικία των Θουρίων στην Ιταλία και πως διέφυγε εκεί μετά τον εξοστρακισμό του.
Βιβλιογραφία
κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Σχέσεις Ισραήλ-Σρι Λάνκα
Οι Σχέσεις Ισραήλ και Σρι Λάνκα είναι οι επίσημες σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και της Σρι Λάνκα.
Το Ισραήλ βοήθησε τη Σρι Λάνκα για να νικήσει τις Τίγρεις για την Απελευθέρωση του Ταμίλ Ιλάμ οργάνωση και παρείχε όπλα στη χώρα, συμπεριλαμβανομένων των IAI Kfir Μαχητικό, το περπολικό σκάφος Super Dvora Mk II-class και το πύραυλο Γαβριήλ.
Η Σρι Λάνκα έχει πρεσβεία στο Τελ Αβίβ. Το Ισραήλ εκπροσωπείται στη Σρι Λάνκα, μέσω της πρεσβείας του στο Νέο Δελχί στην Ινδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις του Ισραήλ
Σίβλγια
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
Αλ Καφ
Η Αλ Καφ είναι σχεδόν παραμεθόριος ορεινή πόλη της βορειοδυτικής Τυνησίας. Είναι κτισμένη στους πρόποδες του όρους Τζιμπέλ Ντυρ, σε υψόμετρο 780 μ., 40 χλμ. ανατολικά των αλγερινο-τυνησιακών συνόρων. Από δε την Τύνιδα απέχει 175 χλμ. νοτιοδυτικά.
Είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου Αλ Καφ. Κατά την απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της αριθμούσε 45.191 κατοίκους, καλούμενοι Κάφοι.
Μαλλός Κιλικίας
Ο Στέφανος ο Βυζάντιος στα Εθνικά του αναφέρει (430.5-430.5):
Αλ Καφ
Ιστορία
Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αποτελούσε προσωρινή πρωτεύουσα της χώρας. Κατά τη διάρκεια του Αλγερινού αγώνα ανεξαρτησίας στη πόλη αυτή είχε την έδρα του το το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο της Αλγερίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας
Μαλλός Κιλικίας
''Μαλλός, πόλις Κιλικίας. Καλλίμαχος Αἰτίων πρώτῳ. ἀπὸ Μάλλου κτίσαντος αὐτήν. ὁ πολίτης Μαλλώτης καὶ θηλυκὸν Μαλλῶτις''.
Ο Στράβων μιλά για αυτή στα Γεωγραφικά του, αναφέροντας (12.5.16) ότι:
''... Μετὰ δὲ τὸν Κύδνον ὁ Πύραμος ἐκ τῆς Καταονίας ῥέων͵ οὗπερ καὶ πρότερον ἐμνήσθημεν· φησὶ δ᾽ Ἀρτεμίδωρος ἐντεῦθεν εἰς Σόλους εὐθυπλοίαι σταδίους εἶναι πεντακοσίους. πλησίον δὲ καὶ Μαλλὸς ἐφ᾽ ὕψους κειμένη͵ κτίσμα Ἀμφιλόχου καὶ Μόψου τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ Μαντοῦς...τὸν γὰρ Μόψον φασὶ καὶ τὸν Ἀμφίλοχον ἐκ Τροίας ἐλθόντας κτίσαι Μαλλόν· ...''
Αναφορές
Μαλλος
Νέο Γ.Σ.Π.
Το Νέο Στάδιο Γ.Σ.Π. (, προφέρεται ΓαΣιΠί) -γνωστό και ως Γ.Σ.Π- είναι στάδιο ποδοσφαίρου και βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Κύπρου, Λευκωσία και πιο συγκεκριμένα στον Στρόβολο. Το στάδιο ανήκει στο Γυμναστικό Σύλλογο «Τα Παγκύπρια» (Γ.Σ.Π.).
Το Νέο Στάδιο Γ.Σ.Π. ανεγέρθηκε με βάση τη συμφωνία για ανταλλαγή του παλιού ΓΣΠ με το κράτος επί κυβέρνησης Γιώργου Βασιλείου. Τα αρχιτεκτονικά σχέδια εκπονήθηκαν στην Αμερική και σ’ αυτά περιλήφθηκαν και οι πρόνοιες των κριτηρίων της UEFA. Παρόλο το μικρό του μεγέθος σε σύγκριση με άλλα Ευρωπαϊκά γήπεδα ποδοσφαίρου, το Γ.Σ.Π είναι το μεγαλύτερο στάδιο της Κύπρου.
Τα εγκαίνια του σταδίου έγιναν στις 6 Οκτωβρίου 1999. Αμέσως μετά τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκε φιλικό ανάμεσα στους δύο αιώνιους της Λευκωσίας, ΑΠΟΕΛ Λευκωσίας και Ομόνοια Λευκωσίας, παιχνίδι που τελείωσε 3-3.
Το στάδιο εκτός από τους αγώνες του ΑΠΟΕΛ, Ολυμπιακού και Ομόνοιας, φιλοξενεί και τους περισσότερους αγώνες της Εθνικής Κύπρου. Εκεί επίσης πραγματοποιείται το πρώτο παιχνίδι της χρονιάς (Super Cup) ανάμεσα στο πρωταθλητή και το κυπελλούχο.
Επιπρόσθετα, χρησιμοποιείται και για ευρωπαϊκούς αγώνες άλλων κυπριακών ομάδων όταν τα δικά τους γήπεδα δεν πληρούν τις απαραίτητες προδιαγραφές (ΑΕΚ Λάρνακας, ΑΕΛ, Ανόρθωση Αμμοχώστου, Απόλλων Λεμεσού, ΑΠΟΠ Κινύρας Πέγειας).
Ιστορία
Το γήπεδο σχεδιάστηκε απο το αρχιτεκτονικό γραφείο Theo David KAL Egineering και εγκαινιάστηκε στις 6 Οκτωβρίου 1999. Το γήπεδο είναι κτισμένο στην είσοδο της Λευκωσίας και εγκαινιάστηκε στις 6 Οκτωβρίου 1999 απο τον τέως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Γλαύκο Κληρίδη. Μετά την τελετή εγκαινίων ακολούθησε φιλικόσ αγώνας μεταξύ των ομάδων του ΑΠΟΕΛ και της Ομόνοιας Λευκωσίας, όπου έληξε με το ισόπαλο αποτέλεσμα 3-3.
Το στάδιο είναι το μοναδικό στην Κύπρο με βαθμό κατηγοροποίησης απο την UEFA 4, όπου είναι η υψηλότερη δυνατή βαθμολογία.
Απο τα εγκαίνια του γηπέδου μέχρι και σήμερα το Γ.Σ.Π είναι έδρα των δύο δημοφιλέστερων ομάδων της χώρας, Ομόνοιας Λευκωσίας και ΑΠΟΕΛ, όπως επίσης και της Εθνικής Ανδρών Κύπρου. Απο το 1999 έως το 2008 και απο το 2009 έως το 2013 το Γ.Σ.Π. χρησιμοποιώταν ώς έδρα και της ομάδας του Ολυμπιακού Λευκωσίας.
Τελικοί κυπέλλου Κύπρου
Στο στάδιο ΓΣΠ διεξήχθηκαν και τελικοί κυπέλλου Κύπρου 11 φορές:
1999/2000 Ομόνοια-ΑΠΟΕΛ 4-2
2000/2001 Απόλλων-Νέα Σαλαμίνα  1-0
2001/2002 Εθνικός Άχνας-Ανόρθωση  0-1
2002/2003 ΑΕΛ-Ανόρθωση 0-0 3-5 πεν.
2003/2004 ΑΕΚ-ΑΕΛ 2-1
2004/2005 Διγενής-Ομόνοια 0-2
2007/2008 Ανόρθωση-ΑΠΟΕΛ 0-2
2008/2009 Αποπ/Κινήρας-ΑΕΛ 2-0
2011/2012 ΑΕΛ-Ομόνοια 0-1
2013/2014 Ερμής-ΑΠΟΕΛ 0-2
2020/2021 Ανόρθωση-Ολυμπιακός 1-1 1-2 παράταση.
2021/2022 Εθνικός Άχνας-Ομόνοια 0-0 4-5 πεν.
Άλλες εκδηλώσεις
Ο αγωνιστικός χώρος του κυρίως γηπέδου μπορεί άνετα να φιλοξενήσει μεγάλες και μικρές συναυλίες, αναλόγως των αναγκών του διοργανωτή. Η τέλεια ακουστική, λόγω της κατασκευής του, αλλά και η πολύ καλή ορατότητα του θεατή, υπόσχονται πλούσιο θέαμα σε κάθε εκδήλωση.
Μέχρι σήμερα έχουν γίνει δεκάδες συναυλίες, με πολύ γνωστά ονόματα. Καλλιτέχνες από Κύπρο, Ελλάδα, Αμερική και Ηνωμένο Βασίλειο, που ήρθαν για συναυλίες στην Κύπρο και συγκεκριμένα στο Στάδιο ΓΣΠ, έχουν αναφέρει ότι η ακουστική του Σταδίου είναι εξαιρετική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Κύπρο Κατηγορία:Λευκωσία Κατηγορία:Ομόνοια Λευκωσίας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:ΑΠΟΕΛ (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ολυμπιακός Λευκωσίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνική Κύπρου (ποδόσφαιρο)
Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Ουγκάντας
Η Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Ουγκάντας (αγγλικά: Federation of Uganda Football Associations, FUFA) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Ουγκάντα. Εδρεύει στη Καμπάλα. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ουγκάντας.
Ιστορία
Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1924 ως Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Καμπάλα (Kampala Football Association, KFA). Τη δεκαετία του '50 μετονομάστηκε σε Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουγκάντας (Uganda Football Association, UFA). Το 1967 πήρε την ονομασία Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Ουγκάντας (Federation of Uganda Football Associations, FUFA).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ουγκάντα
Κατάλογος πόλεων της Σλοβενίας
Υπάρχουν 67 πόλεις στη Σλοβενία. Σύμφωνα με τη τοπική αυτοδιοίκηση της Σλοβενίας, μια πόλη είναι ένας μεγάλος αστικός οικισμός με περισσότερους από 3.000 κατοίκους και διαφέρει από άλλους πληθυσμούς όσον αφορά το μέγεθος, την οικονομική δομή, τον πληθυσμό, την πυκνότητα και την ιστορική ανάπτυξη. Ένας οικισμός λαμβάνει το καθεστώς πόλης ύστερα από απόφαση της κυβέρνησης της Σλοβενίας. Μέχρι το 2005 την απόφαση αυτή έπαιρνε η Εθνοσυνέλευση της Σλοβενίας.
Πόλεις της Σλοβενίας με περισσότερους από 10.000 κατοίκους
Σύμφωνα με στοιχεία του 2017 από το υπουργείο Εσωτερικών της Σλοβενίας.
Παραπομπές
Σλοβενια
Χιουσεϊναμπάντ
Το Χιουσεϊναμπάντ είναι ένα χωριό στο δήμο Κελεχάν της επαρχίας Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
Ακροβατική Γυμναστική
Η ακροβατική γυμναστική είναι ένα άθλημα που συνδυάζει με αρμονικό τρόπο στοιχεία ενόργανης γυμναστικής με στοιχεία χορού και ακροβατικές ασκήσεις. Ειδικότερα, πρόκειται για τη συνεργασία δύο ή περισσοτέρων αθλητών που αναπτύσσοντας μία σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης, διαγωνίζονται για την παρουσίαση θεαματικών προγραμμάτων. Τα προγράμματα αυτά, διακρίνονται σε προγράμματα ισορροπίας, δυναμικού και μεικτά, ανάλογα με το είδος των ασκήσεων αλλά και τις ικανότητες που αυτές απαιτούν για την υλοποίησή τους. Παράλληλα, η βαθμολογία κάθε προγράμματος προσδιορίζεται από την εκτέλεσή του, τον βαθμό δυσκολίας, την καλλιτεχνία (ουσιαστικά τον βαθμό που οι κινήσεις είναι εντυπωσιακές και ίσως πρωτότυπες) και τέλος τις μειώσεις των βαθμών στα προγράμματα που οφείλονται είτε σε λάθη κατά την εκτέλεση είτε σε παραβίαση των κανονισμών.
Πρόκειται για ένα άθλημα που μπορούν να συμμετέχουν και τα δύο φύλα. Συγκεκριμένα, ανάλογα με τη σύνθεση των αθλητών οι ομάδες διακρίνονται σε:
Στην περίπτωση των ζευγαριών, ο ένας αθλητής ονομάζεται "βάση" ενώ ο δεύτερος "κορυφή". Τέλος στις τριάδες, ο τρίτος αθλητής αποτελεί ενδιάμεσο στάδιο της "βάσης" και της "κορυφής", και ονομάζεται "μεσαία" (ουσιαστικά συμπληρώνει τους ρόλους των συναθλητών του, ανάλογα με τις απαιτήσεις της άσκησης που υλοποιούν).
Ιστορία
Η ακροβατική γυμναστική έχει τις ρίζες της σε αρχαίους πολιτισμούς. Συγκεκριμένα, αναπαραστάσεις ακροβατικών ασκήσεων συναντώνται τόσο στην Αρχαία Ελλάδα όσο και στην Αρχαία Ρώμη. Συγχρόνως, τα στοιχεία της δεν λείπουν από την κουλτούρα της Κίνας ή της Αιγύπτου. Τα προγράμματα της ακροβατικής, παραπέμπουν σε θεάματα τσίρκου, γεγονός που καθιστά την παρουσία της φανερή από πολύ νωρίς όχι μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και στις Ηνωμένες πολιτείες της Αμερικής.
Οι πρώτοι επίσημοι κανονισμοί της ακροβατικής, γεννήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση όπου πραγματοποιήθηκε το πρώτο εθνικό πρωτάθλημα το 1939. Το 1957 πραγματοποιήθηκε το πρώτο διεθνές πρωτάθλημα στη Βαρσοβία όπου συμμετείχαν τέσσερις χώρες (η Βουλγαρία, η Δημοκρατία της Γερμανίας, η Πολωνία και η Σοβιετική Ένωση.) Το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα, διεξήχθη στη Μόσχα το 1974. Σήμερα, πραγματοποιούνται Ευρωπαϊκοί, Παγκόσμιοι, αλλά και τοπικοί αγώνες, στους οποίους μάλιστα συμμετέχουν διαφορετικές χώρες, μια εκ των οποίων είναι και η Ελλάδα.
Κατηγορίες
Η διάκριση των ομάδων σε κατηγορίες εξαρτάται από την ηλικία των αθλητών, αλλά και τις επιδόσεις ή το επίπεδο δυσκολίας που έχουν κατορθώσει να φτάσουν.
Πηγές
Κατηγορία:Ενόργανη γυμναστική Κατηγορία:Ενδιαφέροντα Κατηγορία:Αθλητισμός
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία
Ναζιστική Γερμανία Βασίλειο της Ιταλίας Βασίλειο της Ουγγαρίας (1920–46)|result=Νίκη των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων-Συμμάχων |place=Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας|partof=|caption=Από πάνω αριστερά και δεξιόστροφα: Ο Άντε Πάβελιτς επισκέπτεται τον Χίτλερ στο Μπέρχοφ. Ο Στιεπάν Φιλίποβιτς απαγχονίζεται από τις δυνάμεις κατοχής. Ο Ντράζα Μιχαήλοβιτς με τα στρατεύματά του. Μια ομάδα Τσέτνικ με Γερμανούς στρατιώτες σε χωριό της Σερβίας. Ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο με μέλη της βρετανικής αποστολής.|image_size=300px|commander1=Maximilian von Weichs Alexander Löhr  E. Glaise-Horstenau  Mario Roatta Alessandro P. Biroli Ante Pavelić Slavko Kvaternik  Jure Francetić  Rafael Boban  Vjekoslav Luburić  Vasil Boydev  Asen Nikolov (officer)  Milan Nedić  Kosta Mušicki  Sekula Drljević Kosta Pećanac Leon Rupnik 🇦🇱 Xhafer Deva 🇦🇱 Xhem Hasa}}
Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στη Γιουγκοσλαβία ξεκίνησαν στις 6 Απριλίου 1941, όταν το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας κατακτήθηκε γρήγορα από τις δυνάμεις του Άξονα και χωρίστηκε μεταξύ Γερμανίας, Ιταλίας, Ουγγαρίας, Βουλγαρίας και άλλων. Στη συνέχεια, ένας απελευθερωτικός πόλεμος ανταρτών υπό την ηγεσία των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων διεξήχθη εναντίον των δυνάμεων κατοχής του Άξονα και των τοπικά καθιερωμένων καθεστώτων-μαριονετών τους, συμπεριλαμβανομένου του φασιστικού Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας και της κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας. Ταυτόχρονα, διεξήχθη ένας πολύπλευρος εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των γιουγκοσλαβικών κομουνιστών Παρτιζάνων, των Σέρβων βασιλοφρόνων Τσέτνικ, των Κροατών φασιστών Ουστάσε και της Εγχώριας Φρουράς, του Σερβικού Εθελοντικού Σώματος και της Κρατικής Φρουράς, καθώς και των σλοβενικών στρατευμάτων Εγχώριας Φρουράς.
Τόσο οι Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι όσο και το κίνημα Τσέτνικ αντιστάθηκαν αρχικά στην κατοχή. Ωστόσο, μετά το 1941, οι Τσέτνικ συνεργάστηκαν εκτενώς και συστηματικά με τις ιταλικές δυνάμεις κατοχής μέχρι την ιταλική συνθηκολόγηση, και επίσης με τις γερμανικές δυνάμεις και τους Ουστάσε. Ο Άξονας ξεκίνησε μια σειρά επιθέσεων με σκοπό την καταστροφή των Παρτιζάνων, σχεδόν καταφέρνοντάς το με τη Μάχη του Νερέτβα και τη Μάχη του Σούτιεσκα την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1943.
Παρά τις οπισθοδρομήσεις, οι Παρτιζάνοι παρέμειναν μια αξιόπιστη μαχητική δύναμη, με την οργάνωση τους να κερδίζει αναγνώριση από τους Δυτικούς Συμμάχους στη Διάσκεψη της Τεχεράνης και να θέτει τα θεμέλια για το μεταπολεμικό γιουγκοσλαβικό κράτος. Με την υποστήριξη της εφοδιαστικής και της αεροπορικής δύναμης από τους Δυτικούς Συμμάχους και τα σοβιετικά στρατεύματα εδάφους στην επίθεση του Βελιγραδίου, οι Παρτιζάνοι τελικά κέρδισαν τον έλεγχο ολόκληρης της χώρας και των παραμεθόριων περιοχών της Τεργέστης και της Καρινθίας.
Το ανθρώπινο κόστος του πολέμου ήταν τεράστιο. Ο αριθμός των θυμάτων πολέμου εξακολουθεί να αμφισβητείται, αλλά γενικά συμφωνείται ότι ήταν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο. Τα θύματα χωρίς μάχη περιελάμβαναν την πλειονότητα του εβραϊκού πληθυσμού της χώρας, πολλοί από τους οποίους χάθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης (π.χ. Γιασένοβατς, Μπάνιτσα).
Το καθεστώς Ουστάσε (κυρίως Κροάτες, αλλά και Μουσουλμάνοι και άλλοι) διέπραξε γενοκτονία εναντίον Σέρβων, Εβραίων, Ρομά και αντιφασιστών Κροατών. Οι Τσέτνικ (κυρίως Σέρβοι, αλλά και Μαυροβούνιοι και άλλοι) επιδίωξαν γενοκτονία εναντίον Μουσουλμάνων, Κροατών και φιλο-παρτιζάνων Σέρβων και οι ιταλικές αρχές κατοχής επιδίωξαν βία και εθνοκάθαρση (ιταλοποίηση) εναντίον Σλοβένων και Κροατών. Η Βέρμαχτ πραγματοποίησε μαζικές εκτελέσεις αμάχων σε αντίποινα για δραστηριότητα αντίστασης, π.χ. τη σφαγή του Κραγκούγεβατς. Το τμήμα SS "Prinz Eugen" σφαγιάζει μεγάλο αριθμό αμάχων και αιχμαλώτων πολέμου. Ουγγρικά στρατεύματα κατοχής σφαγιάζουν πολίτες (κυρίως Σέρβους και Εβραίους) κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης επιδρομής στη νότια Μπάτσκα, με το πρόσχημα της καταστολής των δραστηριοτήτων αντίστασης.
Τέλος, κατά τη διάρκεια και μετά τα τελικά στάδια του πολέμου, οι γιουγκοσλαβικές Αρχές και τα κομματικά στρατεύματα πραγματοποίησαν αντίποινα, συμπεριλαμβανομένης της απέλασης του πληθυσμού των Σουηβών του Δούναβη, των αναγκαστικών πορειών και των εκτελέσεων δεκάδων χιλιάδων αιχμάλωτων στρατιωτών και πολιτών (κυρίως Κροατών που συνδέονταν με το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, αλλά και Σλοβένους και άλλους), φρικαλεότητες εναντίον του ιταλικού πληθυσμού στην Ίστρια (σφαγές του Φόιμπε) και εκκαθάριση εναντίον Σέρβων, Ούγγρων και Γερμανών που συνδέονται με τις φασιστικές δυνάμεις.
Ιστορικό
Ωστόσο, αντί να μειώσει τις εντάσεις, η συμφωνία ενίσχυσε την κρίση στη διακυβέρνηση της χώρας. Ομάδες και από τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος δεν ήταν ικανοποιημένες: οι φιλοφασίστες Ούστασε επιδίωκαν μια ανεξάρτητη Κροατία σε συμμαχία με τον Άξονα, οι σερβικοί δημόσιοι και στρατιωτικοί κύκλοι προτιμούσαν τη συμμαχία με τις αυτοκρατορίες της Δυτικής Ευρώπης, ενώ το τότε απαγορευμένο Κομουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας έβλεπε τη Σοβιετική Ένωση ως φυσικό σύμμαχο.
Μετά την πτώση της Γαλλίας στη ναζιστική Γερμανία τον Μάιο του 1940, το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν η μόνη αυτοκρατορία σε σύγκρουση με τις δυνάμεις του Άξονα και ο Πρίγκιπας Παύλος και η κυβέρνηση δεν είδαν κανένα τρόπο να σώσουν τη Γιουγκοσλαβία παρά μόνο με την υιοθέτηση πολιτικών συνεργασίας με τις δυνάμεις του Άξονα. Αν και ο Χίτλερ δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα να δημιουργήσει ένα άλλο μέτωπο στα Βαλκάνια και η ίδια η Γιουγκοσλαβία παρέμεινε σε ειρήνη κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του πολέμου, η Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι είχε εισβάλει στην Αλβανία τον Απρίλιο του 1939 και ξεκίνησε τον μάλλον ανεπιτυχή Ελληνοϊταλικό Πόλεμο τον Οκτώβριο 1940. Αυτά τα γεγονότα είχαν ως αποτέλεσμα τη γεωγραφική απομόνωση της Γιουγκοσλαβίας από πιθανή συμμαχική υποστήριξη. Η κυβέρνηση προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τον Άξονα για τη συνεργασία με όσο το δυνατόν λιγότερες παραχωρήσεις, προσπαθώντας μυστικές διαπραγματεύσεις με τους Συμμάχους και τη Σοβιετική Ένωση, αλλά αυτές οι κινήσεις απέτυχαν να κρατήσουν τη χώρα έξω από τον πόλεμο. Μία μυστική αποστολή στις ΗΠΑ, με επικεφαλής τον Σερβο-Εβραίο καπετάνιο Ντέιβιντ Άλμπαλα με σκοπό την απόκτηση χρηματοδότησης για την αγορά όπλων για την αναμενόμενη εισβολή, δεν έβγαλε πουθενά, ενώ ο Στάλιν απέλασε τον Γιουγκοσλάβο πρέσβη Γκαβρίλοβιτς μόλις ένα μήνα μετά τη συμφωνία συνθήκης φιλίας με τη Γιουγκοσλαβία.
1941
Έχοντας σταθερά πέσει στην τροχιά του Άξονα κατά τη διάρκεια του 1940, η Γιουγκοσλαβία ακολούθησε τη Βουλγαρία και προσχώρησε επίσημα στις δυνάμεις του Άξονα υπογράφοντας το Τριμερές Σύμφωνο στις 25 Μαρτίου 1941. Αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας, που αντιτάχθηκαν στην κίνηση, πραγματοποίησαν πραξικόπημα και ανέλαβαν τις επόμενες ημέρες. Αυτά τα γεγονότα αντιμετωπίστηκαν με μεγάλη ανησυχία στο Βερολίνο, και καθώς ετοιμαζόταν να βοηθήσει τον Ιταλό σύμμαχό του στον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας ούτως ή άλλως, τα σχέδια τροποποιήθηκαν για να συμπεριλάβουν και τη Γιουγκοσλαβία.
Εισβολή
αριστερά|μικρογραφία|Κατοχή και διχοτόμηση της Γιουγκοσλαβίας το 1941. Στις 6 Απριλίου 1941 το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας δέχτηκε εισβολή από όλες τις πλευρές από τις δυνάμεις του Άξονα της Γερμανίας, της Ιταλίας και της συμμάχου Ουγγαρίας. Κατά τη διάρκεια της εισβολής, το Βελιγράδι βομβαρδίστηκε από τη γερμανική αεροπορία. Η εισβολή διήρκεσε λίγο περισσότερο από δέκα ημέρες, τελειώνοντας με την άνευ όρων παράδοση του Βασιλικού Γιουγκοσλαβικού Στρατού στις 17 Απριλίου. Εκτός του ότι είναι απελπιστικά λιγότερο εξοπλισμένος σε σύγκριση με τον γερμανικό στρατό, ο γιουγκοσλαβικός στρατός επιχείρησε να υπερασπιστεί όλα τα σύνορα, αλλά κατάφερε απλά να σπαταλήσει τους περιορισμένους διαθέσιμους πόρους. Επίσης, μεγάλος αριθμός του πληθυσμού αρνήθηκε να πολεμήσει, καλωσορίζοντας τους Γερμανούς ως απελευθερωτές από την καταπίεση της κυβέρνησης. Ωστόσο, καθώς αυτό σήμαινε ότι κάθε μεμονωμένη εθνοτική ομάδα θα στρεφόταν σε κινήματα αντίθετα στην ενότητα, που προωθούσε το νότιο σλαβικό κράτος, προέκυψαν δύο διαφορετικές έννοιες αντίστασης: οι βασιλικοί Τσέτνικ και οι κομουνιστές Παρτιζάνοι.
Δύο από τις κύριες συστατικές εθνικές ομάδες, οι Σλοβένοι και οι Κροάτες, δεν ήταν διατεθειμένοι να πολεμήσουν για να υπερασπιστούν ένα γιουγκοσλαβικό κράτος με μια συνεχιζόμενη σερβική μοναρχία. Η μόνη αποτελεσματική αντίθεση στην εισβολή ήταν από μονάδες εξ ολοκλήρου από την ίδια τη Σερβία. Το Σερβικό Γενικό Επιτελείο ήταν ενωμένο στο ζήτημα της Γιουγκοσλαβίας, ως μια "Μεγάλη Σερβία" υπό την κυβέρνηση, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, της Σερβίας. Την παραμονή της εισβολής, υπήρχαν 165 στρατηγοί στον ενεργό κατάλογο της Γιουγκοσλαβίας. Από αυτούς, όλοι εκτός από τέσσερις ήταν Σέρβοι.
Οι όροι της συνθηκολόγησης ήταν εξαιρετικά αυστηροί, καθώς ο Άξονας προχώρησε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Η Γερμανία προσάρτησε τη βόρεια Σλοβενία, διατηρώντας παράλληλα την άμεση κατοχή σε ένα σέρβικο κρατίδιο και σημαντική επιρροή στο νεοδημιουργημένο κράτος-μαριονέτα, το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, το οποίο επεκτάθηκε σε μεγάλο μέρος της σημερινής Κροατίας και περιείχε όλη τη σύγχρονη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η Ιταλία του Μουσολίνι απέκτησε το υπόλοιπο της Σλοβενίας, του Κοσσυφοπεδίου, των παράκτιων και εσωτερικών περιοχών της παράκτιας περιοχής της Κροατίας και μεγάλα κομμάτια της παράκτιας περιοχής της Δαλματίας (μαζί με σχεδόν όλα τα νησιά της Αδριατικής και τον Κόλπο του Κότορ). Κέρδισε επίσης τον έλεγχο της ιταλικής κυβέρνησης του Μαυροβουνίου και της βασιλείας στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, αν και ασκούσε μικρή πραγματική εξουσία μέσα σε αυτό, αν και (παράλληλα με τη Γερμανία) διατήρησε μια de facto ζώνη επιρροής εντός των συνόρων της. Η Ουγγαρία απέστειλε τον Τρίτο Στρατό της για να καταλάβει τη Βοϊβοντίνα στη βόρεια Σερβία και αργότερα προσάρτησε βίαια τα τμήματα Μπαράνια, Μπάτσκα, Μετζιμούρτζε και Πρεκμούρτζε.
Ο βουλγαρικός στρατός κινήθηκε στις 19 Απριλίου 1941, καταλαμβάνοντας σχεδόν όλη την νυν Βόρεια Μακεδονία και ορισμένες περιοχές της ανατολικής Σερβίας, οι οποίες, με την ελληνική δυτική Θράκη και την ανατολική Μακεδονία (επαρχία Αιγαίου), προσαρτήθηκαν από τη Βουλγαρία στις 14 Μαΐου.
Η εξόριστη κυβέρνηση αναγνωριζόταν τώρα μόνο από τις συμμαχικές δυνάμεις. Ο Άξονας είχε αναγνωρίσει τις εδαφικές κτήσεις των συμμαχικών του κρατών.
Πρώιμη αντίσταση
Ποικίλοι στρατιωτικοί σχηματισμοί εμπλέχθηκαν σε ένοπλες συγκρούσεις με τις δυνάμεις του Άξονα, οι οποίες ξέσπασαν σε διάφορες περιοχές της Γιουγκοσλαβίας τις εβδομάδες, που ακολούθησαν. αριστερά|μικρογραφία|[[Αδόλφος Χίτλερ|Ο Αδόλφος Χίτλερ στο Μάριμπορ της Γιουγκοσλαβίας το 1941. Αργότερα διέταξε τους αξιωματούχους του "να κάνουν ξανά γερμανικές αυτές τις περιοχές". ]] Από την αρχή, οι γιουγκοσλαβικές δυνάμεις αντίστασης αποτελούνταν από δύο φατρίες: τους Παρτιζάνους, ένα κομουνιστικό κίνημα με παν-γιουγκοσλαβική ανοχή ("αδελφότητα και ενότητα") και ενσωμάτωνε δημοκρατικά, αριστερά και φιλελεύθερα στοιχεία της γιουγκοσλαβικής πολιτικής, και τους Τσέτνικ, μια συντηρητική βασιλική εθνικιστική δύναμη, που απολάμβανε την υποστήριξη σχεδόν αποκλειστικά από τον σερβικό πληθυσμό στην κατεχόμενη Γιουγκοσλαβία. Αρχικά οι Τσέτνικ έλαβαν αναγνώριση από τους Δυτικούς Συμμάχους, ενώ οι Παρτιζάνοι υποστηρίχθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση.