cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κουμπάν
Οικισμός Κοζάκων
Για να σταματήσει τις τουρκικές φιλοδοξίες να χρησιμοποιήσει την περιοχή Κουμπάν για να διευκολύνει την επιστροφή της Κριμαίας, η Ρωσία άρχισε να δημιουργεί ένα δίκτυο οχυρώσεων κατά μήκος του ποταμού Κουμπάν τη δεκαετία του 1770. Μετά τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας, της δεξιάς όχθης του Κουμπάν και του Ταμάν το 1783, ο ποταμός Κουμπάν έγινε το σύνορο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Νέα φρούρια χτίστηκαν στο Κουμπάν τη δεκαετία 1780-1790.
Μέχρι τη δεκαετία του 1790, αυτά τα φρούρια και οι εγκαταλειμμένοι οικισμοί των Κοζάκων στον ποταμό Λαμπά και στο Ταμάν παρέμεναν η μόνη ένδειξη ρωσικής παρουσίας στην περιοχή. Η πιο εντατική εγκατάσταση ξεκίνησε το 1792-1794, όταν οι Κοζάκοι της Μαύρης Θάλασσας και οι Κοζάκοι του Ντον επανεγκαταστάθηκαν σε αυτήν την περιοχή από τη ρωσική κυβέρνηση προκειμένου να ενισχυθούν τα νότια σύνορα.
Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα εποικίστηκε η δεξιά όχθη του ποταμού Κουμπάν. Ταυτόχρονα, οι πρώτοι οικισμοί εμφανίζονται στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας και στην πεδιάδα μεταξύ των ποταμών Κουμπάν και Μεγάλου Λαμπά. Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, ο ρυθμός εποικισμού εντάθηκε και η επικράτεια οργανώθηκε διοικητικά σε Περιφέρεια Κουμπάν και Περιφέρεια Μαύρης Θάλασσας (που αργότερα έγινε Κυβερνείο Μαύρης Θάλασσας).
Η θέση της επικράτειας κατά μήκος των συνόρων είχε σημαντική επίδραση στη διοικητική της διαίρεση, η οποία ενσωμάτωσε τα στοιχεία των πολιτικών και στρατιωτικών κυβερνήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόρειος Καύκασος Κατηγορία:Ιστορία του Βόρειου Καυκάσου Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ρωσίας
Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης
μικρογραφία|200x200εσ| Μια φωτογραφία ενός πολίτη που διαβάζει το [[Μανιφέστο της ΠΕΕΑ, που χρησιμοποιήθηκε για προπαγάνδα.]] μικρογραφία| Εδάφη που διαχειρίστηκε η ΠΕΕΑ τον Σεπτέμβριο του 1944 (ροζ). Γερμανικά κατεχόμενα εδάφη (καφέ) και σοβιετικά κατεχόμενα εδάφη (κόκκινο). Η Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, ΠΕΕΑ (πολωνικά: Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, PKWN), επίσης γνωστή ως Επιτροπή του Λούμπλιν, ήταν εκτελεστική διοικητική αρχή που ιδρύθηκε από τους κομμουνιστές στην Πολωνία στο μεταγενέστερο στάδιο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κηρύχθηκε επίσημα στις 22 Ιουλίου 1944 στο Χέουμ, εγκαταστάθηκε στις 26 Ιουλίου στο Λούμπλιν και τοποθετήθηκε επίσημα υπό την καθοδήγηση του Κρατικού Εθνικού Συμβουλίου (Krajowa Rada Narodowa, KRN). Η ΠΕΕΑ ήταν μια προσωρινή οντότητα που λειτούργησε σε αντιπολίτευση στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση που είχε έδρα στο Λονδίνο, η οποία αναγνωρίστηκε από τους δυτικούς συμμάχους. Η ΠΕΕΑ άσκησε τον έλεγχο στην πολωνική επικράτεια που επανακτήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό και τον Πολωνικό Λαϊκό Στρατό. Υποστηρίχθηκε και ελέγχθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και κυριαρχήθηκε από Πολωνούς κομμουνιστές.
Σχηματισμός
Την εποχή του σχηματισμού της ΠΕΕΑ, η κύρια πολωνική αρχή στην γερμανοκρατούμενη Πολωνία ήταν το δίκτυο οργανώσεων του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους, που ήταν πιστοί στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση, η οποία είχε έδρα στο Λονδίνο. Καθώς ο Κόκκινος Στρατός πολεμούσε τις ναζιστικές γερμανικές δυνάμεις, εισήλθε στην πολωνική επικράτεια και ο Ιωσήφ Στάλιν και οι Πολωνοί κομμουνιστές προχώρησαν στην ίδρυση μιας αντίπαλης εκτελεστικής αρχής, που θα μπορούσαν να ελέγξουν.
Η ΠΕΕΑ δημιουργήθηκε σε διαπραγματεύσεις που αφορούσαν κυρίως τις κύριες πολωνικές κομμουνιστικές οργανώσεις, την Ένωση Πολωνών Πατριωτών (ΕΠΠ) και το Πολωνικό Εργατικό Κόμμα (ΠΕΚ). Το πολωνικό κομμουνιστικό κίνημα είχε αποδεκατιστεί κατά τη διάρκεια των σοβιετικών εκκαθαρίσεων τη δεκαετία του 1930, αλλά αναβίωσε υπό την αιγίδα του Στάλιν από το 1940. Το Πολωνικό Εργατικό Κόμμα ήταν ένα νέο κόμμα που οργανώθηκε στην κατεχόμενη Πολωνία και η Ένωση Πολωνών Πατριωτών δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Σοβιετική Ένωση. Το ΠΕΚ είχε ήδη καθιερώσει στη Βαρσοβία ένα συνωμοτικό Κρατικό Εθνικό Συμβούλιο (ΚΕΣ), το οποίο δήλωσαν ότι είναι το εθνικό κοινοβούλιο του πολέμου. Λόγω των εμποδίων που σχετίζονταν με τον πόλεμο, οι κομμουνιστές ηγέτες που έφτασαν από τη Βαρσοβία (η αντιπροσωπεία του ΠΕΚ που περιλάμβανε τον Βουαντίσουαφ Γκομούουκα και τον Μπολέσουαφ Μπιέρουτ) έφτασαν στο Λούμπλιν μόνο στις 31 Ιουλίου και πέτυχαν πλήρη συμφωνία με την ομάδα από τη Μόσχα (ΕΠΠ) στις 15 Αυγούστου. Τα έγγραφα που προσκόμισαν είχαν ημερομηνία στις 21 Ιουλίου για να συμμορφωθούν με τις δηλώσεις που εκδόθηκαν από τις 22 Ιουλίου.
Το Μανιφέστο της ΠΕΕΑ, το οποίο διακηρύχθηκε στις 22 Ιουλίου 1944, περιγράφηκε εκ των προτέρων σε μια εκπομπή του Ράδιο Μόσχα. Η ΠΕΕΑ, που βρισκόταν στο Λούμπλιν, έγινε γνωστή ως Επιτροπή του Λούμπλιν. Ενώ η διοικητική αρχή στην Πολωνία παραχωρήθηκε στο ΠΕΕΑ, πολλές πτυχές της διακυβέρνησης του πολέμου καθορίστηκαν από τη σοβιετική στρατιωτική επιτήρηση.
Καθώς ο Κόκκινος Στρατός και ο συμμαχικός Πολωνικός Στρατός μετακινήθηκαν στην πολωνική επικράτεια, η ΠΕΕΑ επέκτεινε την εξουσία του εντός των απελευθερωμένων περιοχών, εκτός από το Κρέσι (προπολεμική ανατολική Πολωνία), την οποία σκόπευαν οι Σύμμαχοι να ενσωματωθούν στη Σοβιετική Ένωση (βλ. Διάσκεψη της Τεχεράνης, Διάσκεψη της Γιάλτας).
Μέλη
Μεταξύ των μελών της ΠΕΕΑ ήταν πολιτικοί διαφόρων κομμουνιστικών και αριστερών κομμάτων που έγιναν δεκτοί από τον Στάλιν. Πρόεδρος της ήταν ο Έντβαρντ Οσούμπκα-Μοράφσκι του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΠΣΚ). Οι βουλευτές της ήταν οι Βάντα Βασιλέφσκα και Άντζεϊ Βίτος της Ένωσης Πολωνών Πατριωτών (ΕΠΠ). Ο Βίτος ήταν μικρότερος αδελφός του Βιντσέντι Βίτος, ενός αξιόλογου πολιτικού πριν από τον πόλεμο. Ο Άντζεϊ Βίτος αντικαταστάθηκε αργότερα από τον Στανίσουαφ Γιάνος. Τα δεκαπέντε μέλη περιλάμβαναν εκείνα του ΚΕΣ και της ΕΠΠ. Επισήμως, τρεις ήταν από το Πολωνικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΠΣΕΚ, μια αριστερή φατρία του ΠΣΚ), τέσσερις εκπροσώπησαν το αγροτικό Λαϊκό Κόμμα (ΛΚ), ένας το Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΚ), πέντε το Πολωνικό Εργατικό Κόμμα (ΠΕΚ) και δύο δεν ήταν αναξάρτητοι. Ο Στανίσουαφ Ραντκιέβιτς ήταν υπεύθυνος για το τμήμα ασφαλείας και ο Μίχαου Ρόλα-Ζιμιέρσκι για το τμήμα άμυνας. Η Σοβιετική πλευρά εκπροσωπήθηκε από τον Νικολάι Μπουλγκάνιν, του οποίου ο ρόλος ήταν να παράσχει υποστήριξη στη διοίκηση και τον μηχανισμό ασφαλείας της ΠΕΕΑ, και ο οποίος κατηγορήθηκε για καταστροφή πολιτικών και στρατιωτικών ομάδων που εκπροσωπούσαν την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση. Η ΠΕΕΑ εμφανίστηκε ως ένας ευρύς αριστερός και δημοκρατικός συνασπισμός, αλλά τα μεγάλα πολωνικά πολιτικά κόμματα δεν εκπροσωπήθηκαν επίσημα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Νόρμαν Ντέιβις, οι περισσότερες από τις βασικές θέσεις στην ΠΕΕΑ δόθηκαν σε άτομα που ήταν ουσιαστικά σοβιετικοί υπάλληλοι και όχι μέλη της ΠΕΚ. Τα τμήματα ασφάλειας, προπαγάνδας και στρατιωτικών υποθέσεων ελέγχονταν από κομμουνιστές.
Πολιτικές
Το Μανιφέστο της ΠΕΕΑ υποσχέθηκε ριζικές αγροτικές μεταρρυθμίσεις, επέκταση της πολωνικής επικράτειας στα δυτικά εις βάρος της Γερμανίας, και τήρηση του Συντάγματος του Μαρτίου 1921 της Πολωνίας. Αποκάλεσε την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση σφετερίστρια και το Σύνταγμα του Απριλίου 1935 της Πολωνίας φασιστικό. Στην αρχή, οι Πολωνοί κομμουνιστές είχαν οριακή υποστήριξη μεταξύ του πολωνικού πληθυσμού και το νέο καθεστώς εξαρτώταν πλήρως από τη Μόσχα. Τα πρώτα διατάγματα της επιτροπής ενέκριναν τον έλεγχο του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων στις «πίσω περιοχές» του Κόκκινου Στρατού (στην πράξη όλη την Πολωνία) και ανακοίνωσε την αποκατάσταση του Πολωνικού Στρατού υπό τη σοβιετική ηγεσία.
Η ΠΕΕΑ χρησιμοποίησε έναν συνδυασμό κατασταλτικών μέτρων. Προσέλκυσε το πατριωτικό συναίσθημα, χρηματοδότησε πολιτιστικές δραστηριότητες και εφάρμοσε έναν δημοφιλή και πολύ καθυστερημένο αναδασμό της γης. Καμία επαναστατική αλλαγή δεν εισήχθη πέρα από τον αναδασμό της γης. Ο νέος πολωνικός στρατός, που στελεχώθηκε σε μεγάλο βαθμό με Σοβιετικούς αξιωματικούς (το μεγαλύτερο μέρος του πολωνικού σώματος αξιωματικών που βρισκόταν στην ανατολή εξαλείφθηκε στη Σφαγή του Κάτιν ή έφυγε από τη Σοβιετική Ένωση με τον Στρατό του Άντερς), διατήρησε την εμφάνιση ενός εθνικού στρατού και συμμετείχε στις σοβιετικές επιθέσεις μέχρι το Βερολίνο.
Στα τέλη Δεκεμβρίου 1944, η ΠΕΕΑ ανασυστάθηκε ως Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας (ΠΚΔΠ), η οποία αναγνωρίστηκε επίσημα από τη Σοβιετική Ένωση τον Ιανουάριο του 1945. Η εξόριστη κυβέρνηση διατήρησε επί του παρόντος την αναγνώριση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά στην πραγματικότητα οι δυτικές δυνάμεις δεν το θεωρούσαν πλέον σχετικό ως μια διεθνή διευθέτηση στο ζήτημα της κυβέρνησης της Πολωνίας.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Κυβερνήσεις της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Σταλινισμός στην Πολωνία
Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Έμπας (πετοσφαίριση γυναικών)
Η Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Έμπας είναι μια κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα γυναικών με έδρα την Έμπα.
Ιστορία
Η Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Έμπας ιδρύθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2013 για να καλύψει το κενό που είχε αφήσει η αναστολή λειτουργίας του Διόνυσου Στρουμπίου. Ιδρυτές της ομάδας ήταν φίλοι του Διόνυσου Στρουμπίου.
Η γυναίκεια ομάδα πετοσφαίρισης του σωματείου δημιουργήθηκε το 2020 και συμμετείχε για πρώτη φορά σε διοργάνωση της ΚΟΠΕ την περίοδο 2020-21 στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2020-21. Η έδρα της ομάδας είναι στην κοινότητα Έμπας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Ιδρύσεις πετοσφαιρικών ομάδων το 2020 Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου Κατηγορία:Έμπα
Γιόχαν Χίνριχ Βίχερν
Ο Γιόχαν Ηίνριχ Βίχερν (γερμ. Johann Hinrich Wichern, 1808 - 1881) υπήρξε σημαντικός γερμανός θεολόγος, κοινωνικός παιδαγωγός, ιδρυτής της Εσωτερικής Αποστολής της Ευαγγελικής Εκκλησίας, ο Οίκος Rauhen στο Αμβούργο και ο μεταρρυθμιστής των φυλακών. Θεωρείται ένας από τους ιδρυτές του γερμανικού κέντρου διάσωσης και εφευρέτης του χριστουγεννιάτικου στεφάνου.
Μακετίστας
ο μακετίστας ή παραγωγός μοντέλου μπορεί να αναφέρεται:
Τα ντερβισόπαιδα
Τα ντερβισόπαιδα είναι μια ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1960 σε σκηνοθεσία Στέλιου Τατασόπουλου και σε σενάριο του Βασίλη Μπέτσου. Πρωταγωνιστούν οι: Θανάσης Βέγγος, Φραγκίσκος Μανέλλης, Κώστας Χατζηχρήστος και Νίκος Ξανθόπουλος.
Πλοκή
240px|thumb|Ο Χατζηχρήστος με τον Μανέλλη παριστάνοντας υπαλλήλους της ΔΕΗ 240px|thumb|Ο Βέγγος με τον Μανέλλη και τον Χατζηχρήστο στο πρακτορείο Προ-Πο|σύνδεσμος=Special:FilePath/Τα_ντερβισόπαιδα_(σκηνή_2).jpg 240px|thumb|Ο Φέρμας με τον Ξανθόπουλο και την Τζιμούλη στο νυχτερινό κέντρο|σύνδεσμος=Special:FilePath/Τα_ντερβισόπαιδα_(σκηνή_3).jpg
Δύο γκαφατζήδες και αφελείς φίλοι, ο Τρύφωνας (Φραγκίσκος Μανέλλης) και ο Πολύδωρος (Θανάσης Βέγγος), στην προσπάθειά τους να βρουν ένα μεροκάματο πιάνουν δουλειά σε μια οικοδομή αλλά τα κάνουν θάλασσα και ο εργοδηγός τους παίρνει στο κυνήγι. Την ίδια στιγμή ο ξάδερφος του κουρέα φίλου τους Θόδωρου (Κώστας Χατζηχρήστος), ο Νίκος (Νίκος Ξανθόπουλος), είναι ερωτεύμενος με την αδελφή του Τάκη (Νίκος Φέρμας), του εργοδοτή του, τη Μαίρη (Αθηνά Τζιμούλη). Οι δυο τους σκέφτονται να επισημοποιήσουν την σχέση τους, αλλά ο Τάκης μαθαίνει από τον υπάλληλο του, τον Παντελή, την σχέση της αδερφής του με τον Νίκο και αποφασίζει να τον απολύσει.
Στην συνέχεια ο Τρύφωνας με τον Πολύδωρο και τον Θόδωρο συναντούν τον Νίκο σε μια παραλιακή καφετέρια, όπου τους λέει τι του συνέβει και έχασε την δουλειά του. Εκεί εμφανίζεται η Άσπα (Άννα Μαντζουράνη), φίλη της Μαίρης, και τους ενημέρωνει ότι ο Τάκης ετοιμάζεται να παντρέψει την Μαίρη με τον κύριο Πίπη (Τάκης Χριστοφορίδης). Ο Θόδωρος με τον Πολύδωρο αποφασίζουν να αναλάβουν δράση προκειμένου να αποτρέψουν να παντρευτεί η Μαίρη τον κύριο Πίπη. Έτσι ο Θόδωρος με τον Τρύφωνα παριστάνοντας τους υπάλληλους της ΔΕΗ, καταφέρνουν και εισχωρούν στο σπίτι της Μαίρης και αλλάζοντας ρούχα την βοηθούν να το σκάσει και να πάει στον Νίκο.
Εν τω μεταξύ ο Πολύδωρος γυρνώντας στο σπίτι τσεκάρει από το ραδιόφωνο τα αποτελέσματα του ΠΡΟ-ΠΟ και διαπιστώνει ότι έχει πιάσει το 13άρι. Ενθουσιασμένοι όλοι οι φίλοι βρίσκουν το τυχερό δελτίο και μεταβαίνουν όλοι στο πρακτορείο για να εισπράξουν τα μεγάλα κέρδη τους. Εκεί προς απογοήτευση τους ο πράκτορας τους ανακοινώνει ότι έχουν κερδίσει μόνο 1.000 δραχμές καθώς υπάρχουν πάρα πολλοί νικητές. Ο Θόδωρος τότε προτείνει στην παρέα να πάνε να διασκεδάσουν το βράδυ στα μπουζούκια και να γιορτάσουν όλοι μαζί τον μυστικό αρραβώνα του Νίκου με την Μαίρη. Στο νυχτερινό κέντρο όμως κάνει και την εμφάνιση του ο Τάκης, με τον Πολύδωρο, τον Τρύφωνα και τον Θόδωρο να προσπαθούν να κρυφτούν κάπου. Ο Τάκης πηγαίνει εξάλλος στο τραπέζι του Νίκου και της Μαίρης και βλέποντας τις βέρες δίνει τόπο στη οργή του και τελικά δίνει την συγκατάθεση του τα δυο παιδιά να παντρευτούν. Στο τέλος της ταινίας ο Πολύδωρος με τον Τρύφωνα γίνονται εργοδηγοί στην οικοδομική επίχειρηση του Τάκη, ενώ ο Θόδωρος επιστρέφει κανονικά στο κουρείο του.
Διανομή ρόλων
Συμμετέχουν
Box office
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1959-1960 και έκοψε 22.039 εισιτήρια και βρέθηκε στην 32η θέση σε σύνολο 52 ταινιών της περιόδου αυτής. Η πρεμιέρα της πραγματοποιήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στέλιου Τατασόπουλου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα Κατηγορία:Ταινίες του 1960
Δόξα Ρετζικίου
Ο Α.Ο. Δόξα Ρετζικίου ιδρύθηκε το 1959 στα Πεύκα Θεσσαλονίκης με κύρια ενασχόληση το ποδόσφαιρο. Από τότε ο σύλλογος αποτελεί σταθερό στυλοβάτη στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Μακεδονίας.Η ομάδα του Ρετζικιου έχει καταφέρει να φτάσει μέχρι την Α' Ερασιτεχνική.Η Δόξα Ρετζικίου συμμετέχει ανελλιπώς στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΜ από το 1964 και μετά, κυρίως στη Γ΄κατηγορία.
Ιωάννα Ελισάβετ του Νάσσαου-Χάνταμαρ
Η Ιωάννα Ελισάβετ του Νάσσαου-Χάνταμαρ (Joanna Elizabeth von Nassau-Hadamar, 17 Ιανουαρίου 1619 - 2 Μαρτίου 1647) ήταν κόρη του Ιωάννη Λουδοβίκου του Νάσσαου-Χάνταμαρ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου στο Ντίλενμπουργκ, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ιωάννη Λουδοβίκου του Νάσσαου-Χάνταμαρ και της Ούρσουλας του Λίππε-Ντέτμολντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Αλεξάντρου Αβερέσκου
Ο Αλεξάντρου Αβερέσκου (Alexandru Averescu, 1859-1938) ήταν Ρουμάνος στρατιωτικός και λαϊκιστής πολιτικός. Ήταν διοικητής του ρουμανικού στρατού και υπηρέτησε πρωθυπουργός της Ρουμανίας σε τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις. Ήταν επίσης προσωρινός υπουργός εξωτερικών από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάρτιο του 1918 και υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου το 1938. Αναδείχθηκε κατά τη διάρκεια της αγροτικής εξέγερσης του 1907, την οποία κατέστειλε με βία. Στον Αβερέσκου αποδίδεται η άμυνα της Μολδαβίας στη Ρουμανική εκστρατεία του 1916-1917 και χρησιμοποίησε μεταπολεμικά τη δημοτικότητά του για να ιδρύσει και να ηγηθεί του λαϊκού κόμματος, το έφερε στην εξουσία το 1920-1921, με την υποστήριξη του βασιλιά Φερδινάνδου και του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος, με την υποστήριξη του Κονσταντίν Αργκετογιάνου και του Τάκε Ιονέσκου.
Η αμφιλεγόμενη πρώτη κυβέρνησή του σημαδεύτηκε από πολιτική κρίση και την κυμαινόμενη υποστήριξη από τον ηγέτη του Φιλελεύθερου Κόμματος, Ίον Ι. Κ. Μπρατιάνου και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη νομιμοποίηση της αγροτικής μεταρρύθμισης και των κατεσταλμένων κομμουνιστικών δραστηριοτήτων, πριν την πτώση της από την αντιπολίτευση. Η δεύτερη θητεία του το 192-1927 σημαδεύτηκε από την αμφιλεγόμενη συνθήκη με τη Φασιστική Ιταλία και ανατράπηκε ότι ο Αβερέσκου υποστήριξε τον έκπτωτο βασιλιά Κάρολο. Αντιμέτωπος με την παρακμή του λαϊκού κόμματος, ο Αβερέσκου έκλεισε συμφωνίες με δυνάμεις της δεξιάς και ήταν ο ενορχηστρωτής της επιστροφής του Καρόλου στον θρόνο το 1930. Οι σχέσεις ανάμεσα στους δύο χάλασαν τα επόμενα χρόνια και ο Αβερέσκου συγκρούστηκε με το μέλος του λαϊκού κόμματος Οκταβιάν Γκόγκα σχετικά με τη στάση του βασιλιά. Λίγο πριν τον θάνατό του, ο Αβερέσκου και Κάρολος συμφιλιώθηκαν και ο Αβέρεσκου εντάχθηκε στο βασιλικό συμβούλιο.
Ο Αβερέσκου, ο οποίος συνέγραψε πάνω από 12 έργα σχετικά με τον στρατό (συμπεριλαμβανομένων των απομνημονευμάτων του στη γραμμή του μετώπου), ήταν επίσης τιμητικό μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας και μέλος του τάγματος του Μιχαήλ του Γενναίου. Έγινε στρατάρχης της Ρουμανίας το 1930.
Πρώτα χρόνια
Ο Αβερέσκου γεννήθηκε στο Οζέρνε (παλαιότερα γνωστό ως Μπάμπελε και αργότερα ονομάστηκε Αλεξάντρου Αβερέσκου), ένα χωριό βορειοδυτικά του Ιζμαήλ, πλέον τμήμα της Ουκρανίας. Ήταν γιος του Κονσταντίν Αβερέσκου, ο οποίος ήταν βογιάρος. Σπούδασε στη ρουμανική ορθόδοξη θεολογική σχολή στο Ιζμαήλ και στη συνέχεια στη Σχολή Τεχνών και Έργων στο Βουκουρέστι, με στόχο να γίνει μηχανικός. Το 1876, αποφάσισε να ενταχθεί στη χωροφυλακή στο Ιζμαήλ.
Συμμετείχε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878 ως λοχίας του ιππικού του ρουμανικού στρατού και του παρασημοφορήθηκε για πολλαπλές δράσεις του, αλλά αργότερα αποφάσισε να γίνει έφεδρος, μετά την αποτυχία του να περάσει τις ιατρικές εξετάσεις λόγω κρυοπαγήματος. Αποκαταστάθηκε όμως αργότερα, το 1878, και ακολούθως έλαβε στρατιωτική αγωγή στη Ρουμανία, στη στρατιωτική σχολή του Τιργκουβίτσε, και στην Ιταλία, στη Στρατιωτική Ακαδημία του Τορίνου. Ο Αβερέσκου παντρεύτηκε την Ιταλίδα τραγουδίστρια όπερας Κλοτίλντα Καλιγκάρις, η οποία ήταν πριμαντόνα στη Σκάλα του Μιλάνου. Ο μελλοντικός του συνεργάτης και αντίπαλος Κονσταντίν Αργετογιάνου δήλωσε ότι ο Αβερέσκου διάλεξε την Κλοτίλντα στην τύχη.
Κατά την επιστροφή του, ο Αβερέσκου ανέβηκε σταδιακά στις βαθμίδες. Ήταν επικεφαλής της Στρατιωτικής Ακαδημίας στο Βουκουρέστι (1894-1895), και, το 1895-1898, ο πολιτικός απεσταλμένος της Ρουμανίας στη Γερμανική Αυτοκρατορία. Το 1901 είχε γίνει συνταγματάρχης και αργότερα ταξίαρχος και τέλος, το 1906, επικεφαλής του περιφερειακού διοικητικού κέντρου του στρατού στο Τεκούτσι.
Πριν τον Παγκόσμιο Πόλεμο, ηγήθηκε των στρατευμάτων τα οποία κατέστειλαν την αγροτική εξέγερση του 1907. Τότε χρησιμοποίησε σκληρά μέτρα καταστολής, ιδίως όταν αντιμετώπιζε στρατιώτες που αρνούνταν να πολεμήσουν τους εξεγερμένους. Στην κυβέρνηση Ντιμίτριε Στούρτζα του εθνικού φιλελεύθερου κόμματος (1907-1909) ήταν υπουργός πολέμου. Σύμφωνα με τις αναμνήσεις της Ελίζα Μπρατιάνου, δημιουργήθηκε σχίσμα ανάμεσα στον Αβερέσκου και το κόμμα, μετά την προσπάθεια του Αβερέσκου να προωθήσει διάφορους πολιτικούς στόχους. Η διένεξη δημιουργήθηκε όταν ο Αβερέσκου ζήτησε την υποστήριξη του βασιλιά Καρόλου Α΄ και επιδεινώθηκε όταν, καθώς το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα διαφωνούσε με τη συμμαχία της Ρουμανίας με τις Κεντρικές Δυνάμεις, προσέγγισε τους Γερμανούς για υποστήριξη.
Ακολούθως, ήταν διοικητής του 1ου Τάγματος Πεζικού (σταθμευμένο στο Τούρνου Σεβερίν) και αργότερα στο Δεύτερο Σώμα Στρατού στην Κραϊόβα. Το 1912 έγινε υποστράτηγος, και το 1911-13, Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου. Στη δεύτερη θέση, ο Αβερέσκου οργάνωσε τα ρουμανικά στρατεύματα τα οποία επιχειρούσαν νότια του Δούναβη στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο εναντίον της Βουλγαρίας και τα οποία δεν συνάντησαν αντίσταση.
Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|250px|Το ρουμανικό μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στον οποίο η Ρουμανία εισήλθε το 1916, ηγήθηκε της δεύτερης στρατιάς στην άμυνα των νοτίων Καρπαθίων και στη συνέχεια μετακινήθηκε επικεφαλής της τρίτης στρατιάς (μετά την ήττα της στη μάχη του Τουτρακάν). Διοίκησε τις νότιες στρατιές στην επίθεση στη Φλαμάντα ενάντια στην τρίτη βουλγαρική στρατιά και τις άλλες Κεντρικές Δυνάμεις, μέχρι που σταμάτησαν από τη γερμανική επίθεση. Οι δυνάμεις του Αβερέσκου δεν είναι σημαντικές απώλειες και υποχώρησαν στη Μολδαβία, όπου οι ρουμανικές αρχές είχαν βρει καταφύγιο από τις επιτυχημένες γερμανικές επιθέσεις.
Ο Αβερέσκου ηγήθηκε ξανά της δεύτερης στρατιάς στη νίκη στις μάχες του Μαράστι και Μαρασέστι (Αύγουστος 1917). Τα επιτεύματά του, συμπεριλαμβανομένης της νίκης στο Μαράστι, θεωρούνταν εντυπωσιακά από την κοινή γνώμη και τους αξιωματικού τους. Όμως, πολλοί στρατιωτικοί ιστορικοί χαρακτηρίζουν τον Αβερέσκου και τους άλλους Ρουμάνους στρατηγούς ως κακούς, αναφέροντας ότι η τακτική τους στον πόλεμο δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη.
Ο Αβερέσκου θεωρήθηκε ότι ήταν το πρόσωπο πίσω από την επιτυχημένη αντίσταση στις επιθέσεις στη Μολδαβία (το μόνο τμήμα που ακόμη κατείχε το ρουμανικό κράτος) και θεωρήθηκε από τους σύγχρονούς ότι αντιστάθηκε σε αντίθεση με ότι θεωρούταν ότι αποτελούσε ενδημική διαφθορά και ανικανότητα. Οι κρατικές υποθέσεις, μαζί με την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία, ήταν υπαίτιες για την παράδοση της Ρουμανίας στις Κεντρικές Δυνάμεις. Ο Αβερέσκου, αφότου προήχθη σε πρωθυπουργό από τον βασιλιά Φερδινάνδο άρχισε συνομιλίες για ανακωχή με τον Άουγκουστ φον Μάκενσεν στην Μπούφτεα και στη Φωξάνη, αλλά αρνήθηκε τους όρους και παραιτήθηκε, φεύγοντας από την κυβέρνηση Αλεξάντρου Μαργκιλόμαν όταν υπέγραψε τη συνθήκη του Βουκουρεστίου. Αν και οι συζητήσεις με τον Αβερέσκου δεν έφεραν αποτέλεσμα, δεχόταν συχνά επιθέσεις από τους πολιτικούς του αντιπάλους επειδή τις ξεκίνησε.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αντιμετώπισε επίσης στρατιωτική δράση από τη Ρωσία των Μπολσεβίκων. Λίγο μετά την άνοδο του Αβερέσκου στην εξουσία, και ενώ ο Λέον Τρότσκι διαπραγματευόταν τη συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ με τη Γερμανία, το Ρούμτσεροντ της Οδησσού, υπό την ηγεσία του Κρίστιαν Ρακόφσκι, διέταξε επίθεση στη Ρουμανία. Για να αποτρέψει την απώλεια περισσότερων εδαφών, ο Αβερέσκου υπέγραψε συνθήκη ανακωχής με το Ρούμτσεροντ. Τελικά ο Ρακόφσκι αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει γερμανική επίθεση, μετά από διαφωνίες στις διαπραγματεύσεις στη συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, και εγκατέλειψε την ηγεσία και την Οδησσό.
Λαϊκό Κόμμα και πρώτη κυβέρνηση
Ο Αβερέσκου παραιτήθηκε από τον στρατό την άνοιξη του 1918, στοχεύοντας να γίνει πολιτικός, αρχίζοντας με ένα μήνυμα το οποίο ήταν εχθρικό με το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα και τον ηγέτη του Ίον Ι. Κ. Μπρατιάνου. Έγινε πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος και ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στους χωρικούς μετά το τέλος του πολέμου. Το κόμμα του είχε ελκυστικό λαϊκιστικό μήνυμα, με ασαφείς υποσχέσεις και βασιζόταν στην εικόνα του Αβερέσκου. Οι χωρικοί περίμεναν τις γαίες που τους υποσχεθεί προπολεμικά (και τις οποίες απέκτησαν με την αγροτική μεταρρύθμιση το 1923), αποτελούσαν το μεγαλύτερο τμήμα του στρατού και θεωρούσαν τον Αβερέσκου το πρόσωπο το ικανοποιούσε τις προσδοκίες, καθώς και μια μορφή η οποία ακόμη τους διοικούσε.
Καθώς το κίνημα αρχικά αυτοχαρακτηριζόταν ως κοινωνική τάση παρά πολιτικό κόμμα, προσέλκυσε επίσης πρώην μέλη του συντηρητικού κόμματος (όπως τους Κονσταντίν Αργκετογιάνου, Κονσταντίν Γκαρόφλιντ και Τάκε Ιονέσκου), στρατιωτικούς όπως ο Κονσταντίν Κοάντα, τον ηγέτη του Δημοκρατικού Εθνικιστικού Κόμματος Αλεξάντρου Κ. Κούζα, τους υποστηρικτές του προστατευτισμού Μιχαήλ Μανοϊλέσκου και Στέφαν Ζελέτιν, τον μετριοπαθή εθνικιστή Ντουιλίου Ζαμφιρέκου, τον μελλοντικό διπλωμάτη Σίτα Νταβίλα, τον δημοσιογράφο Ντ. Ρ. Ιοανιτσέσκου, τον αριστερό Πέτρου Γκρόζα, τον ηγέτη από τη Βουκοβίνα Ιάνκου Φλόντορ και τον νομικό Πέτρε Παπακοστέα. Έλαβε επιπλέον υποστήριξη από ακτιβιστές από την Τρανσυλβανία όπως ο Οκταβιάν Γκόγκα και ο Τεόντρορ Μιχάλι, ο οποίος είχαν αποχωρήσει από το Ρουμανικό Εθνικό Κόμμα εκεί διαμαρτυρώμενοι για την πολιτική του προέδρου Ιούλιου Μανίου. Παρόλα αυτά, το Λαϊκό Κόμμα προσέγγισε τον Μανίου σε διάφορες χρονικές στιγμές μετά το καλοκαίρι του 1919.
Σύμφωνα με την Ελίζα Μπρατιάνου (η οποία συνέκρινε τον Αβερέσκου με τον Γάλλο στρατιωτικό Ζωρζ Μπουλανζέ), πολλές φωνές εντός του κινήματος ζητούσαν από τον Αβερέσκου να ηγηθεί ενός δημοκρατικού πραξικοπήματος ενάντια στον βασιλιά Φερδινάνδο και τον Μπρατιάνου - μια κίνηση η οποία αποφεύχθηκε μόνο από την άρνηση του στρατηγού. Ο Αργκετογιάνου παραδέχθηκε ότι «αντάλλαξα χειραψία με τον Αβερέσκου [...] περιμένοντας στρατιωτική δικτατορία», υποστηρίζοντας ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιταλία, ο Αβερέσκου είχε επηρεαστεί από τον Ριζοσπαστισμό και το κίνημα Ριζοργκιμέντο. Αυτός, πιστεύει ο Αργκετογιάνου, ήταν ο λόγος της συνεχούς ανάμιξης του Αβερέσκου σε συνωμοσίες.
Αν και ήταν πρωθυπουργός της Ρουμανίας για τρεις θητείες (1918, 1920-21, 1926-27) η πολιτική του σταδιοδρομία δεν ήταν τόσο εντυπωσιακή όσο η στρατιωτική του. Ο Αβερέσκου κατέληξε να είναι ένα από τα πιόνια του Μπατιάνου. Ο Αργκετογιάνου αργότερα εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την επιφυλακτική στάση του Αβερέσκου και την ευκολία να συμβιβαστεί.
Εγκαθίδρυση
Αρχικά, ο Μπρατιάνου προσέγγισε τον Αβερέσκου με κοινό παρονομαστή τη δυσαρέσκειά τους στην κυβέρνηση Αλεξάντρου Βάιντα-Βοεβόντ αποτελούμενη από το Ρουμανικό Εθνικό Κόμμα και το Αγροτικό Κόμμα. Το εθνικό φιλελεύθερο κόμμα κατάφερε να πείσει τον Αβερέσκου να αποκηρύξει τον στόχο του να δικάσει το κόμμα για κακοδιαχείριση της Ρουμανίας πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου, καθώς και την υπόσχεσή του να σεβαστεί το σύνταγμα του 1866 όταν θα πραγματοποιούσε την αναδιανομή της γης. Την ίδια εποχή, ο Μπρατιάνου διατηρούσε στενές σχέσεις με τον βασιλιά Φερδινάνδο.
Τις 13 Μαρτίου 1920, η κυβέρνηση Βάιντα-Βοεβόντ διαλήθηκε και ήταν αναμενόμενο να διεξαχθούν πρόωρες εκλογές, αλλά αντ' αυτού η λειτουργία του κοινοβουλίου αναστάλθηκε για δέκα μέρες, μέτρο το οποίο είχε ως στόχο ο Αβερέσκου να έχει χρόνο για να διαπραγματευθεί ώστε να αποκτήσει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Αυτά τα μέτρα προκάλεσαν την αντίδραση της αντιπολίτευσης, και ο Νικολάε Γιόργκα, πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων συμμάχησε με το Εθνικό Κόμμα, ζήτησε ψήφο μη εμπιστοσύνης για τις 26 Μαρτίου. Ο Αβερέσκου είχε την υποστήριξη του βασιλιά όσον αφορά τη διάλυση του κοινοβουλίου και εστίασε τις ενέργειές του για νίκη στις εκλογές στους αξιωματούχους στην κομητεία, οι οποίοι προέρχονταν κυρίως από το λαϊκό κόμμα. Στις εκλογές κέρδισε 206 έδρες (223 μαζί με το Συντηρητικό Δημοκρατικό Κόμμα του Τάκε Ιονέσκου).
Καθώς οι συμφωνίες ανάμεσα στο Ρουμανικό Εθνικό Κόμμα και στο Αγροτικό Κόμμα διαλύθηκαν, το Αγροτικό Κόμμα εντάχθηκε στον συνασπισμό του κόμματος του Γιόργκα, δημιουργώντας την ομοσπονδία της εθνικοσοσιαλοδημοκρατίας.
Πολιτική
Η θητεία του σημαδεύτηκε από την υπογραφή της συνθήκης του Τριανόν με την Ουγγαρία και τα πρώτα βήματα για τη δημιουργία της Μικρής Αντάντ, την οποία αποτελούσαν η Ρουμανία με την Τσεχοσλοβακία και το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Επίσης, η Ρουμανία σύναψε στρατιωτική συμμαχία με τη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία. Ο στόχος να δημιουργηθεί ανάχωμα ενάντια στη Ρωσία των Μπολσεβίκων οδήγησε τον Αβερέσκου και τον υπουργό Εσωτερικών Αργκετογιάνου σε μέτρα καταστολής ενάντια σε μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ρουμανίας τα οποία ψήφισαν υπέρ την ένταξης στην Κομιντέρν (τα οποία συνελήφθησαν τις 12 Μαΐου 1921 με την κατηγορία «της απόπειρας ενάντια στην κρατική ασφάλεια»). Αυτή η πράξη έφτασε στο κοινοβούλιο ύστερα από πολλές διαφωνίες σχετικά με τη φυλάκιση του Μιχάι Γκεοργκίου Μπούγιορ, ενός Ρουμάνου πολίτη ο οποίος εντάχθηκε στον Ρωσικό Κόκκινο Στρατό στη Βεσσαραβία στα τελικά στάδια της Οκτωβριανής Επανάστασης και δικάστηκε για προδοσία. Ο Αργκετογιάνου, ο οποίος διακήρυξε ότι ο κομμουνισμός είναι «πάνω στη Ρουμανία», αργότερα υπέδειξε ότι ο Αβερέσκου και άλλα μέλη της κυβέρνησης ήταν διστακτικά σχετικά με τη ρήξη και τελικά έλαβε την πρωτοβουλία των συλλήψεων.
Οι περιοχές οι οποίες περιήλθαν στη διοίκηση της Ρουμανίας στο τέλος του πολέμου ακόμη διατηρούσαν τις διοικητικές τους δομές, όπως το Διευθυντικό Συμβούλιο της Τρανσυλβανίας, το οποίο είχε δημιουργηθεί από το Ρουμανικό Εθνικό Κόμμα. Ο Αβερέσκου διέταξε τη διάλυσή τους τον Απρίλιο, αντιμετωπίζοντας τις διαμαρτυρίες των τοπικών αριστοκρατών. Εκείνη την περίοδο, διέταξε την αποστράτευση όλων των στρατευμάτων. Ενοποίησε τα νομίσματα το Λέου Ρουμανίας και επέβαλε την αναδιανομή των γαιών όπως ήταν με το νέο σχέδιο Μπρατιάνου. Στην πραγματικότητα, το δεύτερο μέτρο είχε επιβληθεί από την κυβέρνηση του φιλελεύθερου κόμματος και τον Ίον Ντούκα, με τρόπο τον οποίο ο Αργκετογιάνου χαρακτήρισε «καταστρεπτικό». Ως πρώτο βήμα, η κυβέρνηση Αβερέσκου τον ακτιβιστή Βασίλε Κογκαλνιτσέανου ως εισηγητή, από την οποία έδινε πληροφορίες για την κατάσταση των αγροτών.
Τον Οκτώβριο του 1920, ο Αβερέσκου ήρθε σε συμφωνία με τις Συμμαχικές Δυνάμεις, αναγνωρίζοντας την ένωση της Βεσσαραβίας με τη Ρουμανία, δηλώνοντας την πίστη του στην ανατροπή της κυβέρνησης των Μπολσεβίκων, αλλά σε όλη τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε να δεσμευτεί από τη συνθήκη. Η Ιταλία αρνήθηκε επίσης να επικυρώσει τη συνθήκη, λόγω διαφόρων ξένων συμφερόντων (όπως τη φιλία με τη Σοβιετική Ένωση) και των 250 εκατομμυρίων ιταλικών λιρών τα οποία ανήκαν σε Ιταλούς επενδυτές σε ρουμανικά κρατικά ομόλογα.
Σκάνδαλα και πτώση
Τον Μάρτιο του 1921, ο Αργκετογιάνου ενεπλάκη σε σκάνδαλο το οποίο αφορούσε τις δράσεις του συνεργάτη του Αρόν Σούλερ, ο οποίος επιχείρησε να συνάψει δάνειο ύψους 20 εκατομμυρίων λιρών από τράπεζα στην Ιταλία, χρησιμοποιώντας ως εγγύηση ρουμανικά πολεμικά ομόλογα τα οποία είχε αποκτήσει παράνομα από τα αποθεματικά του υπουργείου οικονομικών.
Με τον Νικολάει Τιτουλέσκου ως υπουργό οικονομικά, ο Αβερέσκου συνέχισε την παρεμβατικότητά του στην οικονομική πολιτική, η οποία διακόπηκε όταν επιχείρησε να νομοθετήσει σημαντικές αυξήσεις στους φόρους και εθνικοποιήσεις, με πιθανές αρνητικές επιπτώσεις στους ψηφοφόρους των φιλελευθέρων. Οι Εθνικοί Φιλελεύθεροι, μέσω του Αλεξάντρου Κονταντινέσκου-Πόρκου, όξυναν την αντιπαράθεση ανάμεσα στο Αγροτικό Κόμμα και τον Γιόργκα, χρησιμοποιώντας την απόρριψη από την πλευρά των δευτέρων του Κονσταντίν Στέρε (λόγω της υποστήριξης του δεύτερου στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πολέμου). Ο Στέρε είχε νικήσει στις τοπικές εκλογές για τη θέση του αντιπροσλωπου της Σορόκα, στη Βεσσαραβία, προκαλώντας πολιτικό σκάνδαλο με όλα τα κόμματα να δηλώνουν την απογοήτευσή τους. Η διαμάχη εντάθηκε κατά τη διάρκεια παρατεταμένης συζήτησης στο κοινοβούλιο σχετικά με την πρόταση του Αβερέσκου να εθνικοποιήσει επιχειρήσεις στη Ρέσιτσα, όταν ο Αργκετογιάνου απευθύνθηκε υβριστικά στον Βιργκίλ Μαγκντεάρου του Αγροτικού Κόμματος. Ο Ίον Ντούκα εκφράστηκε υπέρ του Μαγκντέανου και η αντιπολίτευση απευθύνθηκε στον Φερδινάνδο ζητώντας την ανάκληση του Αβερέσκου (14 Ιουλίου 1921).
Ο Φερδινάνδος επιχείρησε τότε να διευκολύνει την ένωση του Ρουμανικού Εθνικού Κόμματος και των Εθνικών Φιλελευθέρων, αλλά οι διαπραγματεύσεις παύθηκαν μετά από διαφωνίες σχετικά με την ηγεσία. Τελικά, ο Μπρατιάνου ζήτησε από τον Φερδινάνδο την επιστροφή του στην εξουσία, και ο βασιλιάς ζήτησε από τον υπουργό εξωτερικών Τάκε Ιονέσκου να παραιτηθεί, προκαλώντας πολιτική κρίση η οποία έθεσε τέλος στην κυβέρνηση Αβερέσκου. Ο Αβερέσκου οργάνωσε συγκεντρώσεις λαϊκής υποστήριξης στο Βουκουρέστι, αφότου είχε διαπραγματευθεί με τον Μπρατιάνου για να σχηματιστεί κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος στη σωστή στιγμή. Ο Ιονέσκου ανέλαβε πρωθυπουργός μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου 1922, όταν αντικαταστάθηκε από τον Μπρατιάνου.
Νέες πολιτικές συμμαχίες
Στις αρχές του 192, ο στρατηγός έγινε ξανά πρωθυπουργός και απευθύνθηκε στο Ρουμανικό Εθνικό Κόμμα και στον στενό σύμμαχό του, το Αγροτικό Κόμμα, υποσχόμενος συγχώνευση υπό την ηγεσία του. Αυτή η πρόταση αντιμετωπίστηκε με έντονη άρνηση, καθώς φαινόταν ότι τα δύο κόμματα θα κέρδιζαν στις εκλογές, αλλά ο βασιλιάς, ο οποίος ανησυχούσε για την αριστερή πτέρυγα του Αγροτικού Κόμματος, χρησιμοποίησε το βασιλικό του προνόμιο για πρότεινε τον Αβερέσκου για πρωθυπουργό, με την υποστήριξη των Εθνικών Φιλελευθέρων.
Στο κόμμα του Αβερέσκου εντάχθηκαν επίσης αντιφρονούντες του εθνικού κόμματος, οι Βασίλε Γκολντίς και Ιοάν Λούπας, οι οποίοι αντιπροσώπευαν το ρουμανικό ορθόδοξο τμήμα της Τρανσυλβανίας (παρά τους ελληνόρυθμους καθολικούς του Ιούλιου Μανίου). Στις εκλογές του 1926, τις οποίες η κυβέρνηση Αβερέσκου οργάνωσε Μάιο και κέρδισε εμφατικά (269 εντολές) και έφερε την ήττα του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος, το οποίο κατείχε μόλις 16 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Ιταλορουμανική συμφωνία
Αν και δεν ήταν η ίδια φασιστική, η νέα κυβέρνηση έτεινε χείρα φιλίας προς τη φασιστική Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι,  ένα κράτος το οποίο αυτοχαρακτηριζόταν ως η αναδυόμενη δύναμη. Η εφημερίδα The Nation αποκαλούσε τον Αβερέσκου «Μουσολίνι της Ρουμανίας». Οι επαφές οι οποίες δημιουργήθηκαν (ήδη από τον Ιούνιο του 1926, όταν ο Μιχαήλ Μανοϊλέσκου ζητούσε δάνειο από τη Ρώμη) ήταν κύριο σημείο απόκλισης της πολιτικής του Αβερέσκου από αυτή του Μπρατιάνου. Ο πρώτος προσπάθησε να ξεπεράσει την αμηχανία η οποία προκάλεσε η ανάκληση του πρέσβη από τον Μουσολίνι λόγω του χρέους της Ρουμανίας και η άρνηση να επιτραπεί στον βασιλιά Φερδινάνδο μια προγραμματισμένη επίσκεψη.
Το δάνειο οδήγησε σε συναντήσεις στην Ιταλία για τη διευκρίνηση του καθεστώτος του χρέους της Ρουμανίας και οδήγησε στην υπογραφή πενταετούς συνθήκης φιλίας (16 Σεπτεμβρίου), η οποία καταδικάστηκε από τη ρουμανική κοινή γνώμη λόγω της άρνησης της Ιταλίας να υποστηρίξει τη ρουμανική κυριαρχία στη Βεσσαραβία και δημιούργησε ένταση εντός της Μικρής Αντάντ (η Γιουγκοσλαβία φοβόταν ότι η Ιταλία θα προσπαθούσε να εξασφαλίσει την ουδετερότητα της Ρουμανίας σε περίπτωση αλυτρωτικού πολέμου).
Η συμφωνία έληξε το 1932, και αφότου παρατάθηκε για έξι μήνες, δεν ανανεώθηκε. Ο πολιτικός της αντίκτυπος ήταν μικρός, δεδομένου ότι οι Ιταλοί δεν εμπιστεύονταν το ρουμανικό κίνημα, λόγω του ρόλου ως όργανο του Μπρατιάνου. Αναφερόμενος στο παράλληλο σχέδιο η πριγκίπισσα Ιλεάνα να παντρευτεί τον πρίγκιπα Ουμβέρτο της Ιταλίας, ο Αβερέσκου είπε «Δεν περίμενα πολλά από την Ιταλία, πέρα από ένα θρόνο για την πριγκίπισσα της Ρουμανίας».
Αμφιλεγόμενα σχέδια
Ο Αβερέσκου συνέχισε να προσφέρει την υποστήριξή του σε ακροδεξιές ομάδες (ιδιαίτερα στη εθνικο-χριστιανική αμυντική λίγκα την οποία σχημάτισε ο Α. Κ. Κούζα) και πιθανόν σκεπτόταν να αναλάβει δικτατορική δράση.
Η κυβέρνηση συγκρούστηκε με τον Μπρατιάνου όταν ανακάλυψε ότι διαπραγματευόταν μυστικά με τον πρίγκιπα Κάρολο (υποστηρικτή των Εθνικών Φιλελευθέρων) καθώς η υγεία του Φερδινάνδου χειροτέρευε. Οι Εθνικοί Φιλελεύθεροι απέσυραν την υποστήριξή τους, και, μέσω διαταγής την οποία υπέγραψε ο Κονσταντίν Χιοτ, ο Αβερέσκου αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση ευρέως συνασπισμού του Μπάρντου Στίρμπεϊ. Η απομάκρυνση του Αβερέσκου, την οποία επιβεβαίωσε ο Φερδινάνδος λίγο πριν πεθάνει, δημιούργησε κενό στη Δεξιά, το οποίο σύντομα πλήρωσε η Σιδηρά Φρουρά, ένα φασιστικό κίνημα το οποίο ίδρυσε ο Κορνήλιος Κοντρεάνου.
Πολιτική στα τέλη της δεκαετίας του 1920
Το Λαϊκό Κόμμα ενεπλάκη και αυτό στην επίλυση της δυναστικής κρίσης μετά τον θάνατο του Φερδινάνδου τον Ιούλιο του 1927, πλησιάζοντας τον Κάρολο για να αντικαταστήσει το παιδί-βασιλιά Μιχαήλ και την αντιβασιλεία του πρίγκιπα Νικολάου. Τον Νοέμβριο του 1927, ο Αβερέσκου βρέθηκε στη δίκη του υποστηρικτή του Μιχαήλ Μανοϊλέσκου, ο οποίος συνελήφθη γιατί υποκίνησε υπέρ του Καρόλου. Στην κατάθεσή του, υποστήριξε την αντίληψη, ότι ο βασιλιάς Φερδινάνδος παρά τον αρχικό του θυμού, σκόπευε να επιστρέψει ο Κάρολος στον θρόνο.
Το κόμμα του έχασε πολλούς από τους υποστηρικτές του από το νεοσχηματισθέν Εθνικό Αγροτικό Κόμμα, και έλαβε κάτω από 2% στις εκλογές του 1927. Περί το 1930, ο Αβερέσκου άρχισε να εναντιώνεται στην καθολική ψηφοφορία και κατέθεσε αίτημα προς τους διανοούμενους ώστε να καταργηθεί από τη νομοθεσία επειδή επηρεαζόταν εύκολα από τα κόμματα στην εξουσία. Αυτός και ο υποστηρικτής του, ο υπέρ της απολυταρχίας ποιητής Οκταβιάν Γκόγκα, κατακρίθηκαν από την αριστερή εφημερίδα Viața Românească, η οποία υποστήριξε ότι ο Αβερέσκου στην πραγματικότητα είχε προκαλέσει και ενθαρρύνει εκλογικές ανωμαλίες όσο ήταν στην εξουσία.
Τον Νοέμβριο του 1930, μήνυσε τον ποιητή και δημοσιογράφο Μπαζίλ Γκρούια, υποστηρίζοντας ότι ο δεύτερος τον είχε προσβάλλει δημοσιεύοντας τον Ιανουάριο ένα άρθρο στην Chemarea το οποίο άρχισε αμφισβητώντας ότι ο Αβερέσκου ήταν «ο μόνος πιστός σύντροφος στον Ρουμάνο αγρότη» και το αντιπαρέβαλε στις δραστηριότητες του Αβερέσκου στην εξέγερση του 1907. Η δίκη έλαβε χώρα στην Κλουζ και τον Γκρούια αντιπροσώπευε στο δικαστήριο ο Ράντου Ρ. Ροσέτι. Την 1 Δεκεμβρίου, ο Γκρούια βρέθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε 15 μέρες σε σωφρονιστικό ίδρυμα με αναστολή, και πρόστιμο ύψους 3.000 λέι (όπως ο Γκρούια αργότερα έλαβε χάρη).
Ο Αβερέσκου προήχθη σε στρατάρχη της Ρουμανίας την ίδια χρονιά, την περίοδο στην οποία ο Κάρολος επέστρεψε ως βασιλιάς - το Time απέδωσε τον διορισμό του στην πολιτική υποστήριξη προς τον Κάρολο. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, στο τέλος του 1930, ο Αβερέσκου ήταν ξανά το κέντρο της ρουμανικής πολιτικής, εξαιτίας της εύνοιας του Καρόλου, τον θάνατο των Ίον Ι. Κ. και Βιντίλα Μπρατιάνου και την απρόσμενη υποστήριξή την οποία έλαβε από τον Γκεόργκε Ι. Μπρατιάνου.
Τελευταία χρόνια
Όμως, τελικά, αποδείχθηκε ανεπιθύμητος στους κύκλους του Καρόλου, και ιδιαίτερα στην ερωμένη του βασιλιά Μάγδα Λουπέσκου. Έπειτα, ο Κάρολος ανέθεσε στον Γκόγκα την ηγεσία του Λαϊκού Κόμματος, και αργότερα επιτέθηκε στον Αβερέσκου για «την ανατροπή του παραδοσιακού σεβασμού τον οποίο είχε από το Στέμμα». Η σύγκρουση οδήγησε τον Γκόγκα να δημιουργήσει το εθνικό αγροτικό κόμμα, το οποίο, αν και δεν ήταν ποτέ σημαντική δύναμη, έλαβε περισσότερες ψήφους στις εκλογές του 1932 από τον Αβερέσκου.
Περί το 1934, καθώς η Σιδηρά Φρουρά ανακοίνωσε τη συμμαχία της με τη Ναζιστική Γερμανία, οι Ιταλοί (ακόμη αντίπαλοι του Αδόλφου Χίτλερ) προσέγγισαν τον Αβερέσκου (καθώς και τον Μανοϊλέσκου, τον Νικολάε Γιόργκα, τον Νικιφόρ Κράινικ, τον Κούζα, τον Γκόγκα και άλλους αντιδραστικούς που δεν ανήκαν στη Φρουρά) για συνεργασία. Όμως αυτή η συνεργασία σημαδευόταν από πολλές εσωτερικές διαφωνίες, για παράδειγμα η Calendarul του Κράινικ επιτιθόταν συχνά στον Γιόργκα και τον Αβερέσκου. Τελικά, η ομάδα του Αβερέσκου σχημάτισε το 1934 το Συνταγματικό Μέτωπο, μια εθνικιστική εκλογική συμμαχία με το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα, στο οποίο εντάχθηκε και η Σταυροφορία του Ρουμανισμού του Μιχάι Στελέσκου (η οποία ξεπήδησε από τη Σιδηρά Φρουρά), και ένα μικρό κόμμα το οποίο είχε δημιουργήσει ο Γκριγκόρε Φόρτου. Μετά τη διάσπαση των δύο μικρότερων κομμάτων, το Μέτωπο επέζησε στην αρχική μορφή του μέχρι το 1936, όταν και διαλύθηκε.
Το 1937, παρά τη συνεχιζόμενη διαμάχη με τον Κάρολο, ο Αβερέσκου διορίστηκε στο βασιλικό συμβούλιο. Ο Αργκετογιάνου θυμάται ότι αυτός και ο Αβερέσκου είχαν συμφιλιωθεί - μια εποχή στην οποία ο Αργκετογιάνου σκεφτόταν να αντιμετωπίσει όλες τις αντίπαλες πολιτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου του Εθνικού Κόμματος των Αγροτών, το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα και τη Σιδηρά Φρουρά σε μια εκλογική ομάδα (πριν τις εκλογές του Δεκεμβρίου, οι διάφορες ομάδες είχαν διαπραγματευθεί επιτυχημένα τη συμμαχία ενάντια στην κυβέρνηση Γκεόργκε Ταταρέσκου). Ο Αβερέσκου, ο οποίος, σύμφωνα με τον Αργκετογιάνου, είχε πει ότι τον ενδιέφερε περισσότερο να πείσει τον Κάρολο να επιτρέψει την επιστροφή της εν διαστάσει γυναίκας του Ελένης της Ελλάδας στη Ρουμανία, ήταν αντίθετος στη συμμαχία.
Τον επόμενο χρόνο, ήταν για μικρό χρονικό διάστημα υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση Μίρον Κριστέα, η οποία δημιουργήθηκε από τον Κάρολο για να καταπολεμήσει την άνοδο της Σιδηράς Φρουράς, και ήταν αντίθετος στην αποκήρυξη του συντάγματος του 1923 από τον Καρόλο με στόχο την εγκαθίδρυση δικτατορίας (η οποία σήμανε και το τέλος του Λαϊκού Κόμματος). Πέθανε λίγο αργότερα στο Βουκουρέστι, και τάφηκε στην κρύπτη των ηρώων της μάχης του Μαράστι. Τον Δεκέμβριο, ο βασιλιάς δημιούργησε το Εθνικό Μέτωπο Αναγέννησης ως πολιτικό όργανο της αυταρχικής ηγεσίας του.
Παραπομπές
κατηγορία:Ρουμάνοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας κατηγορία:Υπουργοί της Ρουμανίας‎
Inception (άλμπουμ των Sanctuary)
Το Inception είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Sanctuary, το οποίο κυκλοφόρησε στις 24 Φεβρουαρίου του 2017 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Century Media Records.
Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ πραγματοποιήθηκαν τον Μάρτιο του 1986 στα Triad Studios του Ρέντμοντ της Ουάσινγκτον και τον Απρίλιο και τον Ιούλιο του ίδιου έτους στο Studio One του White Center, με παραγωγούς τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος. Οι κασέτες τους βρέθηκαν σε έναν αχυρώνα από τον Λένι Ράτλετζ και μετά από ένα έτος μίξης, το άλμπουμ ήταν έτοιμο για κυκλοφορία.
Όντας αρχειακή κυκλοφορία, δεν πλησίασε τις πωλήσεις του προκατόχου του, μπαίνοντας στους καταλόγους επιτυχιών της Γερμανίας και του Βελγίου.
Θέσεις τσαρτ
Inception (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 24 Φεβρουαρίου 2017
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Inception" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Sanctuary Κατηγορία:Άλμπουμ του 2017
Ιωάννης Λάμπρου
Ο Ιωάννης Λάμπρου (1899-1976), του Παναγιώτη, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Σάμου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1899. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου και διευθυντής του Γενικού Νοσοκομείου Σάμου.
Στις εκλογές του 1946 εκλέχθηκε βουλευτής με το Λαϊκό Κόμμα. Ειδικότερα, στις εκλογές εκείνες ήταν υποψήφιος με τον Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα) και συγκέντρωσε 3.753 ψήφους.
Λίγους μήνες αργότερα, στις 4 Δεκεμβρίου 1946, ο Λάμπρου προσχώρησε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του Σπύρου Μαρκεζίνη και στις 10 Φεβρουαρίου 1947 προσχώρησε στο Νέο Κόμμα (βλ. σελ. 107 στο Μητρώο της Βουλής).
Απεβίωσε στη Νέα Σμύρνη στις 29 Σεπτεμβρίου 1976 και κατέλιπε τη σύζυγό του και έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Σάμου
Χαλκιόπουλοι Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
μικρογραφία|Όρος Καλάνα Λίμνη Κρεμαστών μονοπάτι προς σπήλαιο Αγίου Ανδρέα Ερημίτη Παλιό Χαλκιόπουλο Το Παλιό Χαλκιόπουλο ή Χαλκιόπουλοι, βρίσκεται στα βορειοδυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και δυτικά της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών. Απέχει 49 χλμ. ΒΑ. από την Αμφιλοχία, 56 χλμ. Β. από το Αγρίνιο και 13 χλμ. Δ. από τη γέφυρα Τατάρνας της λίμνης. Το χωριό είναι κτισμένο στους νότιους πρόποδες του όρους Καλάνα του Βάλτου, ανάμεσα στον όμορο Άγιο Βλάσιο (Δ.) και στον Αγραπιδόκαμπο (ΝΑ.). Την περίοδο της τουρκοκρατίας, μαζί με το Σακαρέτσι (σημερινό Περδικάκι), το Πατιόπουλο και τη Ντούνιστα (Σταθάς) υπήρξε από τις κοιτίδες του ορεινού Βάλτου στον αγώνα εναντίον των Τούρκων. Είναι ο τόπος καταγωγής του Γιάννη Κοντογιάννη οπλαρχηγού του προεπαναστατικού αγώνα και της οικογένειας Βαλτινών.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1836 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Φυτείας και μετέπειτα το 1920 του δήμου Ιδομένης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα χωριά και οικισμούς Άγιοι Θεόδωροι, Άγιος Βλάσιος, Άγιος Μηνάς, Νέο Χαλκιόπουλο,Αρωνιάδα, Ξωμερή, Προσήλια, και Αγραπιδόκαμπος, αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Χαλκιοπούλων που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ίναχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 53 κατοίκους.
Kλίμα
μικρογραφία|237x237εσ|Τέμπλο Ναού Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Παλιό Xαλκιόπουλο Xαρακτηριστικό στο Παλιό Χαλκιόπουλο είναι το υγιεινό κλίμα με πολύ μικρό ποσοστό υγρασίας (0-20% τους περισσότερους μήνες του χρόνου, 10-50% το χειμώνα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Δικέφαλος Γερίου (πετοσφαίριση γυναικών)
Ο Δικέφαλος Γερίου είναι μια κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα γυναικών με έδρα το Γέρι.
Ιστορία
Το σωματείο Δικέφαλος Γερίου ιδρύθηκε το 1943. Στις αρχές της δεκαετίας 2010-2020 δημιούργησε ακαδημίες πετοσφαίρισης καθώς και ομάδες παγκορασίδων (U14) και κορασίδων (U16) που συμμετείχαν στα αναπτυξιακά πρωταθλήματα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ). Το 2017 δημιούργησε και ομάδα νεανίδων (U18).
Η γυναίκεια ομάδα του Δικέφαλου Γερίου δημιουργήθηκε το 2019. Η πρώτη συμμετοχή της σε διοργάνωση της ΚΟΠΕ ήταν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2019-20. Την περίοδο 2020-21 τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλήματος και συμμετείχε σε αγώνες μπαράζ με την 7η ομάδα του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2021. Ο Δικέφαλος κέρδισε τους αγώνες και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις πετοσφαιρικών ομάδων το 2019 Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου Κατηγορία:Γέρι
Ντανιέλ Κραλ
Ο Ντανιέλ Κραλ (Daniel Kráľ, Ζλιν, 30 Ιουνίου 1978) είναι Τσέχος μαθηματικός και επιστήμονας υπολογιστών που ασχολείται κυρίως με τη θεωρία γραφημάτων και τους αλγορίθμους σε γραφήματα. Είναι καθηγητής μαθηματικών και πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Μάζαρυκ.
Βιογραφία
Ο Κραλ έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα το 2004, υπό την επίβλεψη του Γιαν Κρατοχβίλ. Μετά από βραχυπρόθεσμες θέσεις στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου και στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Γεωργίας, επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου ως ερευνητής το 2006 και έγινε αναπληρωτής καθηγητής εκεί το 2010. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του διδάκτορα της Ακαδημίας Επιστημών της Τσεχίας το 2012 και την ίδια χρονιά διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ουόρικ,.
Το 2018, ο Κραλ επέστρεψε στην Τσεχική Δημοκρατία και εργάστηκε στη Σχολή Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστήμιο Μάζαρυκ ως κάτοχος της έδρας Ντόναλντ Κνουθ.
Συνεισφορές
Ο Ντανιέλ Κραλ έγινε γνωστός για τη λύση μιας παλιάς εικασίας των Μιχαήλ Δ. Πλάμερ και Λάσλο Λοβάς ότι κάθε κυβικό γράφημα χωρίς ισθμούς δέχεται εκθετικό αριθμό τέλειων συζεύξεων, μια εικασία που ενισχύει το θεώρημα του Πέτερσεν ότι υπάρχει τουλάχιστον μία τέλεια σύζευξη. ο Κραλ μπόρεσε να αποδείξει ότι η εικασία αυτή είναι ορθή,. Ο Κραλ εργάζεται σε διάφορους τομείς της θεωρίας γραφημάτων, στην ακραία συνδυαστική, όπως τα γραφήματα. Στη θεωρία ορίων γραφημάτων, ενδιαφέρθηκε για προβλήματα που αφορούν τα όρια πυκνών γραφημάτων. Τα ερωτήματα στη θεωρία ακραίων γραφημάτων μπορούν να θεωρηθούν ως προβλήματα βελτιστοποίησης στο χώρο των ορίων του γραφήματος με βέλτιστες λύσεις που αντιστοιχούν στα ακραία σημεία του. Στόχος της έρευνας αυτής είναι να οδηγήσει σε νέες μεθόδους για την επίλυση δύσκολων προβλημάτων στην ακραία συνδυαστική. Απέδειξε επίσης ότι η εικασία του Στάινμπεργκ σχετικά με τον χρωματισμό γραφημάτων είναι ψευδής. Το αποτέλεσμα αυτό αποτέλεσε αντικείμενο άρθρου στο επιστημονικό περιοδικό Pour la Science. Του απονεμήθηκαν δύο ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις: ERC Starting grant Classes των συνδυαστικών αντικειμένων - από τη δομή στους αλγορίθμους (2010-2015) και ERC Consolidator grant Large discrete structures (Επιχορήγηση ενοποίησης Μεγάλες διακριτές δομές)(2015-2021).