cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάουλ Λάνγκερχανς
Συνέπειες, Μαδέρα και γάμος
Εξάσκησε το επάγγελμα του ιατρού στο Φουντσάλ, θεραπεύοντας κυρίως τους πάσχοντες από φυματίωση και δημοσίευσε επιστημονικές εργασίες για την κατάσταση στο αρχείο του Βίρχοβ. Δεν έμεινε ικανοποιημένος με αυτό, συνέγραψε επίσης ένα εγχειρίδιο για ταξιδιώτες στο νησί και συνέχισε σπουδές στη μετεωρολογία.
Το 1885, παντρεύτηκε τη Μεργκερέτε Έμπαρτ (Margarethe Ebart), χήρα ενός από τους ασθενείς του. Ταξίδεψαν στο Βερολίνο για τον γάμο και συνάντησε τον πατέρα του, τις αδελφές και τα δύο αδέλφια του για τελευταία φορά. Οι νεόνυμφοι ενοικίασαν την Quinta Lambert, γνωστή ως την πιο όμορφη βίλα στο Φουντσάλ, σήμερα Επίσημη Κατοικία του Προέδρου της Περιφερειακής Κυβέρνησης. Σύμφωνα με τη σύζυγό του, ακολούθησαν «τρία απερίγραπτα ευτυχισμένα χρόνια».
Θάνατος
Το φθινόπωρο του 1887, η προοδευτική νεφρική ανεπάρκεια τερμάτισε τις ιατρικές του δραστηριότητες. Ανέπτυξε οίδημα στα πόδια, αναπηρία, πονοκεφάλους και παροδική απώλεια μνήμης. Μερικές φορές σταματούσε στη μέση μιας πρότασης και δεν μπορούσε να συνεχίσει. Πέθανε από ουραιμία στις 20 Ιουλίου 1888, πέντε ημέρες πριν από τα 41α γενέθλιά του. Είναι θαμμένος στο Βρετανικό Νεκροταφείο του Φουντσάλ στη Μαδέρα, ένα μέρος που είχε επιλέξει, περιγράφοντάς το ως «πραγματικό νεκροταφείο, απομονωμένο και ήσυχο, ένα καλό μέρος για ξεκούραση».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί παθολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί βιολόγοι
Ιταλικός Πόλεμος (1494-1495)
Ο Ιταλικός Πόλεμος του 1494-1495, αναφέρεται και ως Πρώτος ιταλικός πόλεμος ή Ιταλικός πόλεμος του Καρόλου Η', ήταν ο εναρκτήριος των Ιταλικών πολέμων.
Ο πόλεμος άρχισε με την εκστρατεία του Καρόλου Η' της Γαλλίας, αρχικά σε συμμαχία με το Δουκάτο του Μιλάνου και τη Δημοκρατία της Γένοβας, εναντίον του Βασιλείου της Νάπολης. Αλλά μετά τις βιαιοπραγίες και τις σφαγές που διαπράχθηκαν από τα στρατεύματα και τους Ελβετούς μισθοφόρους, δημιουργήθηκε εναντίον του η Συμμαχία της Βενετίας από τη Βενετική Δημοκρατία, τα Παπικά κράτη, το Βασίλειο της Νάπολης και το Δουκάτο του Μιλάνου, με τη συμμετοχή της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Ισπανίας.
Από στρατιωτική άποψη, η γαλλική εκστρατεία απέτυχε. Όμως, κατέδειξε την αδυναμία και τον πολιτικό κατακερματισμό των ιταλικών κρατών και έστρεψε το ενδιαφέρον και άλλων μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ιταλική χερσόνησο, αρχίζοντας την περίοδο των Ιταλικών πολέμων.
Μικρό ιστορικό
Ο Κάρολος Η' θεωρούσε ότι είχε δυναστικά δικαιώματα στο βασίλειο της Νάπολης, το οποίο μέχρι το 1442 που πέρασε στην κυριαρχία του βασιλείου της Αραγωνίας βρισκόταν στην κυριαρχία Γάλλων του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού. Ο τελευταίος Γάλλος ηγεμόνας της Νάπολης Ρενέ Α΄ της Νεαπόλεως πέθανε το 1480 και κληροδότησε στο βασίλειο της Γαλλίας τα δικαιώματά του επί του βασιλείου της Νάπολης.
Επί πλέον, ο Λουδοβίκο Σφόρτσα, σφετεριστής του θρόνου που κατείχε στο δουκάτο του Μιλάνου ο ανιψιός του δούκας Τζαν Γκαλεάτσο Σφόρτσα, ζήτησε τη βοήθεια του Γάλλου βασιλιά επειδή ανησυχούσε, απειλούμενος από το βασίλειο της Νάπολης μετά τον γάμο του νεαρού δούκα με την Ισαβέλλα, εγγονή του βασιλιά Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης.
Ακόμη, ο Πάπας Ιννοκέντιος Η', σε διένεξη με τον βασιλιά Φερδινάνδο Α' της Νάπολης που αρνήθηκε να πληρώσει φεουδαρχικά τέλη για τον παπισμό, τον αφόρισε και ήρθε σε επικοινωνία με τον Κάρολο Η'. Ο Ιννοκέντιος αργότερα διευθέτησε τη διαμάχη του με τον Φερδινάνδο πριν πεθάνει το 1492, αλλά η προσφορά παρέμεινε ως αφορμή εμπλοκής στην ιταλική πολιτική.
Το σχέδιό του,  φιλόδοξο και μη ρεαλιστικό, συνίστατο, μετά την κατάληψη του βασιλείου της Νάπολης, να αναλάβει μια νέα σταυροφορία ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του Βαγιαζήτ Β΄, ο τελικός στόχος της οποίας ήταν η ανάκτηση της Ιερουσαλήμ.
Ο πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Κάρολος Η΄ της Γαλλίας|Κάρολος Η' της Γαλλίας]] μικρογραφία|320x320εσ|Τα γαλλικά στρατεύματα εισέρχονται στη [[Φλωρεντία, 1494]] Το 1494 ο Κάρολος Η', αφού εξασφάλισε τη Γαλλία από εξωτερικές επιθέσεις με μεγάλες παραχωρήσεις προς την Αγγλία, Ισπανία και την Αυτοκρατορία, εισέβαλε στην Ιταλική χερσόνησο με στρατό 30.000 ανδρών (συμπεριλαμβανομένων 8.000 Ελβετών μισθοφόρων) και πυροβολικό, ελπίζοντας αργότερα να χρησιμοποιήσει τη Νάπολη ως βάση για μια σταυροφορία εναντίον των Οθωμανών. Για αρκετούς μήνες, οι γαλλικές δυνάμεις κινήθηκαν μέσω της Ιταλίας ουσιαστικά χωρίς αντίσταση και χωρίς να εμπλακούν σε κάποια πραγματική μάχη, καθώς οι κοντοτιέροι των ιταλικών πόλεων-κρατών δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στον ισχυρό γαλλικό στρατό.
Ο Κάρολος Η' έκανε θριαμβευτική είσοδο στην Πίζα, στη Φλωρεντία και στη Ρώμη. Δεν συνάντησε καμία αντίσταση από τον Πέτρο των Μεδίκων, γεγονός που του στοίχισε την απώλεια της ηγεμονίας του, ούτε τον Πάπα Αλέξανδρο ΣΤ', που άφησε τον Γάλλο βασιλιά να περάσει από τα παπικά κράτη. Μέσα σε διάστημα πέντε μηνών (Σεπτέμβριος-Φεβρουάριος 1495) διέσχισε τη χερσόνησο και έφθασε στη Νάπολη, όπου τοπικοί βαρώνοι πιστοί στους Ανδεγαυούς στασίασαν και ενώθηκαν μαζί του. Όμως, η αλαζονεία και η σκληρότητα των στρατευμάτων και των Ελβετών μισθοφόρων που πολεμούσαν με τους Γάλλους, προκάλεσαν την εχθρότητα του πληθυσμού.
Οι Ιταλοί ηγεμόνες, που υπολόγιζαν αρχικά να εκμεταλλευτούν την εκστρατεία του Καρόλου Η΄ διευθετώντας τις δικές τους εσωτερικές αντιθέσεις, είδαν τον Γάλλο βασιλιά να εκμεταλλεύεται τη διχόνοιά τους και να κατακτά το βασίλειο της Νάπολης.
Η νέα κατάσταση προκάλεσε αντιδράσεις και τον επόμενο μήνα συγκροτήθηκε η Συμμαχία της Βενετίας, μια αντιγαλλική συμμαχία στην οποία συμμετείχαν η Βενετική Δημοκρατία, το Δουκάτο του Μιλάνου, το Βασίλειο της Νάπολης και τα Παπικά Κράτη, στην οποία προσχώρησαν ο Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο βασιλιάς της Ισπανίας Φερδινάνδος Β'. Ο Κάρολος Η' αποφάσισε να φύγει από τη Νάπολη στις 20 Μαΐου 1495 με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του. Άφησε ως αντιβασιλέα τον Γιλβέρτος του Μονπανσιέ, επικεφαλής μιας γαλλικής φρουράς. μικρογραφία|290x290εσ|Τα γαλλικά στρατεύματα εισέρχονται στη [[Νάπολη, 1494]] Η Συμμαχία της Βενετίας προσπάθησε να κλείσει στους Γάλλους τον δρόμο της επιστροφής. Στη σύγκρουση που έλαβε χώρα στο Φορνόβο κοντά στην Πάρμα τον Ιούλιο του 1495 οι Γάλλοι κατάφεραν να απωθήσουν τους εχθρούς τους και να διαφύγουν. Ο ιστορικός Φραντσέσκο Γκουιτσαρντίνι έγραψε ότι και οι δύο παρατάξεις προσπάθησαν να παρουσιαστούν ως νικητές σ' αυτήν τη μάχη, αλλά θεωρεί ότι επρόκειτο για γαλλική νίκη, επειδή οι Γάλλοι κατάφεραν να προχωρήσουν, ο οποίος ήταν και ο λόγος της μάχης.
Εν τω μεταξύ, στο βασίλειο της Νάπολης οι Αραγωνέζοι, που είχαν εγκαταλείψει την πόλη, επέστρεψαν και ο Φερδινάνδος Β΄ της Νάπολης απομάκρυνε χωρίς δυσκολία τη μικρή γαλλική φρουρά.
Έτσι, ο Κάρολος Η' έχασε όλα όσα κατέκτησε στην Ιταλία. Πέθανε στις 7 Απριλίου 1498 και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του, ο Λουδοβίκος ΙΒ', ο οποίος συνέχισε τις εχθροπραξίες με τους Ιταλικούς Πολέμους του 1499–1504.
Συνέπειες
Στις συνέπειες της πρώτης γαλλικής εκστρατείας στην Ιταλική χερσόνησο περιλαμβάνεται η τετραετής εκδίωξη των Μεδίκων από τη Φλωρεντία, καθώς οι Φλωρεντινοί δεν μπόρεσαν να συγχωρήσουν στον Πέτρο των Μεδίκων την παράδοση της πόλης και της περιοχής στους Γάλλους. Έτσι, ο Δομινικανός ιεροκήρυκας Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα εγκαθίδρυσε ένα θεοκρατικό καθεστώς μέχρι το 1512 (με τον ίδιο μέχρι το 1498) με ευρεία λαϊκή συμμετοχή, ισονομία αλλά και ασκητικά ήθη, οι υπερβολές της οποίας όμως σύντομα κούρασαν και ανετράπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι των κρατών και λαών της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη Γαλλία Κατηγορία:15ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας
Βάτος Ρεθύμνου
Ο Βάτος είναι χωριό του νομού Ρεθύμνης και διοικητικά υπάγεται στην Κοινότητα Αρδάκτου του Δήμου Αγίου Βασιλείου. Βρίσκεται 38 χλμ. από το Ρέθυμνο, στη ρίζα του λόφου Κέφαλος, που είναι παρακλάδι του βουνού Κέντας, με υψ. 640 μ. και ανάμεσα στα χωριά Ακτούντα-Άρδακτο. Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Αρδάκτου του δήμου Αγ. Βασιλείου με 32 κατοίκους (απογραφή 2011), όλο το διαμέρισμα 153 κάτοικοι (μαζί με Άρδακτο, Ακτούντα). Το 2001 ανήκε στο δημοτικό διαμέρισμα Αρδάκτου Δήμου Λάμπης με 39 κατοίκους. Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι 270, δημοτικού διαμερίσματος Αρδάκτου, το 2015 και ψήφισαν 169.
Ονομασία-ιστορία
Οφείλει τ' όνομά του, σ' ένα πελώριο βάτο που βρισκόταν στη βορεινή είσοδο του χωριού και κρατούσε μισό στρέμμα, όποιο ζώο έμπαινε μέσα μπλεκόταν και ήταν αδύνατο να βγει έξω. Παρ' ότι το φυτό είναι θηλυκό η βάτος, η ονομασία είναι ο Βάτος.
Το χωριό φαίνεται να κατοικήθηκε το 10ο-11ο αιώνα, όμως αναφέρεται για πρώτη φορά το 1577 και 1583 με 74 κατοίκους.
Το 1834 κατοικούσαν στο χωριό 25 χριστιανικές οικογένειες, ενώ το 1900 ανήκε στο Δήμο Αγ. Πνεύματος έχοντας τους περισσότερους κατοίκους 180. Το 1920 ανήκει στην κοινότητα Αρδάκτου με 162 κατοίκους και το 1991 με 55 κατοίκους
Συμμετοχή των Βαθιανών στους αγώνες
Οι κάτοικοι φημίζονται για τη γενναιότητά τους και πήραν μέρος σ' όλους τους αγώνες της πατρίδας, από την επανάσταση του 1770, μέχρι το 1944. Το 1821 μαζί με το Μελχισεδέκ Τσουδερό πολέμησαν στα Σφακιά Βαθιανοί, όπου σκοτώθηκε ο Γιάννης Περογιαννάκις, ενώ το 1866-69 σκοτώθηκαν ο Γιώργης Φραγκεδάκις και ο Μιχάλης Αναλαμπιδάκις. Το 1867 έκαψε το χωριό ο Ρεσίτ πασάς, όμως λίγο αργότερα έπαθε μεγάλες απώλειες από τους Αγιοβασιλειώτες στο ξωκλήσι της Αγ. Λευτέρας ή Ζωοδόχου Πηγής. Το 1897 οι κάτοικοι πήραν μέρος σ' αρκετές μάχες, ενώ έλαβαν μέρος και στην επανάσταση του Θερίσου το 1905. Πήραν επίσης μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, ενώ το 1917 στη Μάχη της Δοϊράνης σκοτώθηκε ο Λευτέρης Μιχ. Παπαδάκις, αλλά και ο Γιώργης Γρηγοράκης καθώς άλλοι δυο από τις κακουχίες οι: Κ. Φραγκεδάκης και ο φοιτητής Γρηγόρης Μακριδάκης. Στον Αλβανικό πόλεμο ο πρώτος κρητικός νεκρός ήταν ο Βαθιανός δημοσιογράφος Κωστής Παπαδάκης
Εκκλησίες
Αγ. Νικόλαος μικρή βυζαντινή ενοριακή εκκλησία, με αρκετές σημαντικές τοιχογραφίες. Στον περίβολό της υπάρχουν αιωνόβια κυπαρίσσια και ο τεράστιος πλάτανος, που φυτεύτηκε το 1908 από τους μαθητές του σχολείου. Μάλιστα υπήρχε και ένας πελώριος πρίνος, που το 1905 έπεσε από δυνατό αέρα πάνω στην εκκλησία και από θαύμα δεν την κατέστρεψε. Στον χώρο της εκκλησίας υπήρχαν τάφοι, δυο ιερέων που το 1886, τους χάλασαν για να γίνει ο περίβολος. Το 1892 διάλεξαν πάνω στον λόφο «Κέφαλος» για να γίνει το νεκροταφείο -όμως οι νεκροί δεν έλιωναν παρά τις δεήσεις του Δεσπότη- έτσι το επανέφεραν στον Αγ. Νικόλαο μέχρι το 1930 που δημιούργησαν νέο στον Αγ. Κωνσταντίνο. Το 1876 οι κάτοικοι θέλησαν να μεγαλώσουν την εκκλησία, γκρεμίζοντας ένα τοίχο, όμως έκαναν μεγάλες ζημιές στις τοιχογραφίες. Σύμφωνα με την παράδοση το 1886 έγινε το καμπαναριό, ενώ πρωτύτερα ήταν τοποθετημένο σε ξύλινους στύλους (δεν το επέτρεπαν οι Τούρκοι), με την καμπάνα να ήταν κρυμμένη για 200 χρόνια. Σε χαράδρα στο εσωτερικό του Ναού σημειώνεται το Εβραϊκό έτος 6996 (από κτίσεως κόσμου) δηλ. 1488 μ.Χ.
Βιβλιογραφία
Μιχάλης Μυρ, Παπαδάκης, Το χωριό μου ο Βάτος, Ρέθυμνο : Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ρεθύμνης, 1996
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Κυτταρική ιστοκύττωση Λάνγκερχανς
Η κυτταρική ιστοκύττωση Λάνγκερχανς (Langerhans, LCH ) είναι ανώμαλος κλωνικός πολλαπλασιασμός των κυττάρων του Langerhans, από τον οποίο προκύπτουν μη κανονικά κύτταρα που προέρχονται από το μυελό των οστών και ικανά να μεταναστεύσουν από το δέρμα στους λεμφαδένες.
Τα συμπτώματα κυμαίνονται από απομονωμένες αλλοιώσεις οστού έως ασθένεια πολλαπλών συστημάτων Το LCH είναι μέρος μιας ομάδας συνδρόμων που ονομάζονται ιστιοκύττώσεις, τα οποία χαρακτηρίζονται από έναν ανώμαλο πολλαπλασιασμό των ιστοκυττάρων (αρχαϊκός όρος για ενεργοποιημένα δενδριτικά κύτταρα και μακροφάγα ). Αυτές οι ασθένειες σχετίζονται με άλλες μορφές μη φυσιολογικού πολλαπλασιασμού λευκών αιμοσφαιρίων, όπως λευχαιμίες και λεμφώματα.
Η ασθένεια έχει αναφερθεί με πολλά ονόματα, συμπεριλαμβανομένων των νόσου Hand– Schüller – Christian, νόσου Abt-Letterer-Siwe, Hashimoto-Pritzker (μια πολύ σπάνια αυτοπεριοριζόμενη παραλλαγή που παρατηρήθηκε κατά τη γέννηση) και της ιστοκυττάρωσης Χ, έως ότου μετονομάστηκε το 1985 από την Εταιρεία Ιστοκυττάρων.
Ταξινόμηση
Το φάσμα της νόσου προκύπτει από την κλωνική συσσώρευση και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων που μοιάζουν με τα επιδερμικά δενδριτικά κύτταρα που ονομάζονται κύτταρα Langerhans, μερικές φορές αποκαλείται ιστοκύτωση δενδριτικών κυττάρων. Αυτά τα κύτταρα σε συνδυασμό με λεμφοκύτταρα, ηωσινόφιλα και φυσιολογικά ιστοκύτταρα σχηματίζουν τυπικές αλλοιώσεις LCH που μπορούν να βρεθούν σε σχεδόν οποιοδήποτε όργανο. Παρόμοιο σύνολο ασθενειών έχει περιγραφεί σε ιστοκυτταρικές ασθένειες σκύλων.
Το LCH χωρίζεται κλινικά σε τρεις ομάδες: μονοεστιακή, πολυεστιακή ενός συστήματος και πολυεστιακή πολλαπλών συστημάτων.
Μονοεστιακή
Το μονοεστιεκό LCH, που ονομάζεται επίσης ηωσινόφιλο κοκκίωμα (παλαιότερος όρος που είναι τώρα γνωστό ότι είναι ακατάλληλο), είναι ασθένεια που χαρακτηρίζεται από αυξανόμενο πολλαπλασιασμό των κυττάρων Langerhans σε ένα όργανο, όπου προκαλούν βλάβη που ονομάζονται κακώσεις. Συνήθως δεν υπάρχει εξωσκελετική εμπλοκή, αλλά σπάνια υπάρχει βλάβη στο δέρμα, στους πνεύμονες ή στο στομάχι. Μπορεί να εμφανιστεί ως μία μόνο κάκωση σε ένα όργανο, έως και σε μεγάλο αριθμό κακώσεων σε ένα όργανο. Όταν πολλαπλές κακώσεις διασπείρονταιι σε ένα όργανο, μπορεί να αποκληθεί πολυεστιακή ποικιλία ενός συστήματος. Όταν εντοπίζεται στους πνεύμονες, θα πρέπει να διακρίνεται από την ιστοκύττωση των πνευμονικών κυττάρων Langerhans - μια ειδική κατηγορία ασθένειας που παρατηρείται συχνότερα σε ενήλικες καπνιστές. Όταν συναντάται στο δέρμα ονομάζεται δερματικό μονό σύστημα Langerhans cell LCH. Αυτή η παραλλαγή μπορεί να ιαθεί χωρίς θεραπεία σε μερικές σπάνιες περιπτώσεις. Αυτή η πρωταρχική εμπλοκή των οστών βοηθά στη διαφοροποίηση του ηωσινόφιλου κοκκώματος από άλλες μορφές ιστοκυττάρωσης κυττάρων Langerhans (παραλλαγή Letterer-Siwe ή Hand-Schüller-Christian).
Πολυεστιακή ενός συστήματος
Απαντώντας ως επί το πλείστον σε παιδιά, η πολυεστιακή ενός συστήματος LCH χαρακτηρίζεται από πυρετό, αλλοιώσεις οστών και διάχυτα εξανθήματα, συνήθως στο τριχωτό της κεφαλής και στα αυτιά. Το 50% των περιπτώσεων αφορά το στέλεχος της υπόφυσης, που συχνά οδηγεί σε διαβήτη insipidus. Η τριάδα του διαβήτη insipidus, εξώφθαλμος και λυτικών αλλοιώσεων των οστών είναι γνωστή ως τριάδα Hand-Schüller-Christian. Η αιχμή της έναρξης συμβαίνει σε ηλικία 2-10 ετών.
Πολυεστιακό πολυσύστημα
Το πολυεστιακό σύστημα πολλαπλών συστημάτων LCH, που ονομάζεται επίσης ασθένεια Letterer-Siwe, είναι μια ταχέως αναπτυσσόμενη ασθένεια στην οποία τα κύτταρα Langerhans πολλαπλασιάζονται σε πολλούς ιστούς. Εμφανίζεται κυρίως σε παιδιά κάτω των 2 ετών και η πρόγνωση είναι κακή: ακόμη και με επιθετική χημειοθεραπεία, η πενταετής επιβίωση είναι μόνο 50%.
Σημεία και συμπτώματα
δεξιά|μικρογραφία| [[Αξονική τομογραφία|Αξονική τομογραφία που δείχνει LCH διήθηση του περιφερικού ιστού (βέλος)]] δεξιά|μικρογραφία| Ένας ασθενής με νόσο Hand-Schüller-Christian, έναν υποτύπο της ιστοκυττάρωσης των κυττάρων Langerhans. Το LCH προκαλεί μη ειδική φλεγμονώδη απόκριση, η οποία περιλαμβάνει πυρετό, λήθαργο και απώλεια βάρους. Η εμπλοκή οργάνων μπορεί επίσης να προκαλέσει πιο συγκεκριμένα συμπτώματα.
Παθοφυσιολογία
Η παθογένεση της ιστοκυττάρωσης των κυττάρων Langerhans (LCH) είναι θέμα συζήτησης. Υπάρχουν συνεχείς έρευνες για να προσδιοριστεί εάν το LCH είναι μια αντιδραστική (μη καρκινική) ή νεοπλαστική (καρκινική) διαδικασία. Τα επιχειρήματα που υποστηρίζουν την αντιδραστική φύση του LCH περιλαμβάνουν την εμφάνιση αυθόρμητων υποχωρήσεων, την εκτεταμένη έκκριση πολλαπλών κυτοκινών από δενδριτικά κύτταρα και παριστάμενα (βοηθητικά) κύτταρα (φαινόμενο γνωστό ως καταιγίδα κυτοκίνης) στον αλλοιωμένο ιστό, ευνοϊκή πρόγνωση και σχετικά καλό ποσοστό επιβίωσης σε ασθενείς χωρίς δυσλειτουργία οργάνων ή κίνδυνος εμπλοκής οργάνων.
Από την άλλη πλευρά, η διείσδυση οργάνων από μονοκλωνικό πληθυσμό παθολογικών κυττάρων και η επιτυχής θεραπεία υποσυνόλου διαδεδομένων ασθενειών με χρήση χημειοθεραπευτικών θεραπειών είναι όλα σύμφωνα με μια νεοπλαστική διαδικασία. Επιπλέον, μια επίδειξη, χρησιμοποιώντας ανιχνευτές DNA που συνδέονται με χρωμόσωμα Χ, του LCH ως μονοκλωνικού πολλαπλασιασμού παρείχε πρόσθετη υποστήριξη για τη νεοπλαστική προέλευση αυτής της νόσου. Ενώ η κλωνικότητα είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του καρκίνου, η παρουσία του δεν αποδεικνύει ότι η πολλαπλασιαστική διαδικασία είναι νεοπλαστική. Επαναλαμβανόμενες κυτταρογενετικές ή γενωμικές ανωμαλίες θα απαιτηθούν επίσης για να αποδειχθεί πειστικά ότι το LCH είναι κακοήθεια.
Μια ενεργοποιημένη σωματική μετάλλαξη ενός πρωτο-ογκογονιδίου στην οικογένεια Raf, το γονίδιο BRAF, ανιχνεύθηκε σε 35 από 61 (57%) δείγματα βιοψίας LCH με τις μεταλλάξεις να είναι συχνότερες σε ασθενείς ηλικίας κάτω των 10 ετών (76%) από ότι σε ασθενείς ηλικίας 10 ετών και άνω (44%). Αυτή η μελέτη τεκμηρίωσε την πρώτη επαναλαμβανόμενη μετάλλαξη σε δείγματα LCH. Δύο ανεξάρτητες μελέτες επιβεβαίωσαν αυτό το εύρημα. Η παρουσία αυτής της ενεργοποιητικής μετάλλαξης θα μπορούσε να υποστηρίξει την ιδέα να χαρακτηριστεί το LCH ως μυελοπολλαπλασιαστική διαταραχή.
Διάγνωση
δεξιά|μικρογραφία| Μικρογραφία που δείχνει την ιστοκυττάρωση των κυττάρων Langerhans. Χρώση H&E. Η διάγνωση επιβεβαιώνεται ιστολογικά με βιοψία ιστού. Η χρώση της αιματοξυλίνης-ηωσίνης της διαφάνειας βιοψίας θα δείξει χαρακτηριστικά των κυττάρων Langerhans, π.χ. διακριτό περιθώριο κυττάρων, ροζ κοκκώδες κυτταρόπλασμα. Παρουσία κόκκων Birbeck σε ηλεκτρονική μικροσκοπία και ανοσοκυτοχημικά χαρακτηριστικά π.χ. η θετικότητα του CD1 είναι πιο συγκεκριμένη. Αρχικά εξετάσεις αίματος ρουτίνας, π.χ. πλήρης αριθμός κυττάρων αίματος, εξέταση ηπατικής λειτουργίας, U & Es, προφίλ οστού γίνονται για τον προσδιορισμό της έκτασης της νόσου και τον αποκλεισμό άλλων αιτιών.
Η απεικόνιση μπορεί να είναι εμφανής σε ακτινογραφίες θώρακα με μικροσωματικές και δικτυωτές μεταβολές των πνευμόνων με σχηματισμό κύστης σε προχωρημένες περιπτώσεις. Τα MRI και υψηλής ανάλυσης CT μπορεί να δείχνουν μικρές, κοιλοποιημένα οζίδια με λεπτό τοίχωμα κύστεως. Η μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου μπορεί να δείξει τρεις ομάδες βλαβών όπως όγκους / κοκκιωματώδεις αλλοιώσεις, μη όγκους / κοκκιωματώδεις αλλοιώσεις και ατροφία. Οι όγκοι ανευρίσκονται συνήθως στον άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης με βλάβες που καταλαμβάνουν χώρο με ή χωρίς ασβεστοποίηση. Σε μη ογκογόνες αλλοιώσεις, υπάρχει συμμετρικό σήμα Τ2 με υπερπληθυσμό ή σήμα υπερτασίας Τ1 που εκτείνεται από την φαιά ουσία ως τη λευκή ουσία. Στα βασικά γάγγλια, η μαγνητική τομογραφία εμφανίζει σήμα υπερτασικού Τ1 στον globus pallidus.
Η αξιολόγηση της ενδοκρινικής λειτουργίας και της βιοψίας μυελού οστών πραγματοποιείται επίσης όταν ενδείκνυται.
Θεραπευτική αγωγή
Έχουν προταθεί κατευθυντήριες γραμμές για τη διαχείριση ασθενών έως 18 ετών με ιστοκυττάρωση κυττάρων Langerhans. Η θεραπεία καθοδηγείται από την έκταση της νόσου. Η μοναχική αλλοίωση των οστών μπορεί να επιτευχθεί μέσω εκτομής ή περιορισμένης ακτινοβολίας, δοσολογίας 5-10 Gy για παιδιά, 24-30 Gy για ενήλικες. Ωστόσο, οι συστηματικές ασθένειες συχνά απαιτούν χημειοθεραπεία. Η χρήση συστηματικού στεροειδούς είναι κοινή, μεμονωμένη ή συμπληρωματική της χημειοθεραπείας. Τοπική στεροειδής κρέμα εφαρμόζεται σε δερματικές βλάβες. Η ενδοκρινική ανεπάρκεια συχνά απαιτεί δια βίου συμπλήρωμα, π.χ. δεσμοπρεσσίνη για διαβήτη insipidus που μπορεί να εφαρμοστεί ως ρινικές σταγόνες. Χημειοθεραπευτικοί παράγοντες όπως αλκυλιωτικοί παράγοντες, αντιμεταβολίτες, αλκαλοειδή της οικογένειας vinca είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμό μπορούν να οδηγήσουν σε πλήρη ύφεση τη διάχυτη νόσο.
Πρόγνωση
Εξαιρετική για ασθένειες μιας εστίασης. Στην πολυεστιακή νόσο το 60% έχει χρόνια πορεία, το 30% επιτυγχάνει ύφεση και η θνησιμότητα είναι έως και 10%.
Συχνότητα εμφάνισης
Η LCH επηρεάζει συνήθως παιδιά ηλικίας 1 έως 15 ετών, με μέγιστη συχνότητα μεταξύ 5 και 10 ετών. Μεταξύ των παιδιών κάτω των 10 ετών, η ετήσια επίπτωση θεωρείται ότι είναι 1 στα 200.000. και σε ενήλικες ακόμη πιο σπάνια, σε περίπου 1 στα 560.000. Έχει αναφερθεί σε ηλικιωμένους αλλά σπάνια εξαφανίζεται. Είναι πιο διαδεδομένη στους Καυκάσιους και προσβάλλει τους άνδρες δύο φορές συχνότερα από τις γυναίκες. Σε άλλους πληθυσμούς, επίσης, ο επιπολασμός στους άνδρες είναι ελαφρώς μεγαλύτερος από ό, τι στις γυναίκες.
Η LCH είναι συνήθως σποραδική και μη κληρονομική κατάσταση, αλλά η ομαδοποίηση σε οικογένειες έχει παρατηρηθεί σε περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων. Η ασθένεια Hashimoto-Pritzker είναι συγγενής παραλλαγή αυτοθεραπείας της ασθένειας Hand-Schüller-Christian.
Ονοματολογία
Η ιστοκύτωση των κυττάρων του Langerhans αναγράφεται περιστασιακά λανθασμένα ως «Langerhan» ή «ιστοκύτωση» του Langerhan, ακόμη και σε έγκυρα εγχειρίδια. Το όνομα, ωστόσο, προέρχεται από αυτόν που τα ανεκάλυψε, τον Paul Langerhans.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Παθήσεις του αίματος
Documenta 14
Η Documenta 14 είναι η δέκατη τέταρτη διοργάνωση της καλλιτεχνικής έκθεσης Documenta που οργανώνεται κάθε 5 χρονιά στο Κάσσελ της Γερμανίας. Διεξήχθη το 2017, για πρώτη φορά σε δύο πόλεις, το Κάσελ και την Αθήνα.
H έκθεση εγκαινιάστηκε στις 8 Απριλίου 2017 στην Αθήνα και στις 10 Ιουνίου 2017 στο Κάσελ. Εκτέθηκαν έργα 160 εν ζωή καλλιτεχνών και στις δύο πόλεις στη διάρκεια 163 ημερών (100 ήμερες σε κάθε πόλη). Διευθύνουσα σύμβουλος της documenta und Museum Fridericianum gGmbH είναι η Ανέτ Κούλενκαμπφ (Annette Kulenkampff), ενώ η ιδέα για δυο τόπους ήταν του καλλιτεχνικού διευθυντή Άνταμ Σίμτσικ.
Ιστορικοί καλλιτέχνες
Κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης Κατηγορία:Τέχνες στη Γερμανία Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα Κατηγορία:Κάσσελ
IPhone 8
Τα iPhone 8 και iPhone 8 Plus, είναι δύο από τα τρία iPhone που παρουσιάστηκαν από την Apple στο Apple Special Event που διεξήχθη στο Steve Jobs Theater, του Apple Park, στο Κουπερτίνο της Καλιφόρνια, στις 12 Σεπτεμβρίου 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:IPhone Κατηγορία:IOS (Apple)
Δημοσθένης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Δημοσθένης είναι γνωστός ο Αθηναίος πολιτικός και ρήτορας του 4ου αι. π.Χ. αλλά αναφέρονται και τα παρακάτω ιστορικά πρόσωπα:
Ελευσίνιον
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Οδοποιοί
Οι οδοποιοί ήσαν αγορανόμοι της Αθηναϊκής Δημοκρατίας κατά την διάρκεια της Αρχαιότητας.
Συνολικά 5 στον αριθμό, είχαν ως καθήκον την συντήρηση της οδοποιοίας της Αθήνας, ενώ η θητεία τους ήταν διάρκειας ενός έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Τζντεϊντάτ Γιαμπούς
Το Τζντεϊντάτ Γιαμπούς (αραβικά: جديدة يابوس, επίσης γράφεται ως Τζντεϊντέτ Γιαμπούς, πρώην γνωστό ως Αϊνκάνια) είναι χωριό το οποίο βρίσκεται 45 χιλιόμετρα δυτικά της Δαμασκού στη Συρία. Σύμφωνα με το Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής της Συρίας, το χωριό είχε πληθυσμό 994 κατοίκων στην απογραφή του 2004.
Το χωριό βρίσκεται σε λοφώδη περιοχή, στα σύνορα μεταξύ της Συρίας και του Λιβάνου. Ένα σημείο ελέγχου λειτουργεί ανάμεσα στις δύο χώρες. Τα όπλα τα οποία έχουν κατασχεθεί στο σημείο ελέγχου, εμπορευόντουσαν λαθραία από τον Λίβανο και κρύβονταν σε φορτηγά, για να οπλίσει τους αντάρτες του Συριακού εμφυλίου πολέμου.
Υπάρχουν κοιτάσματα σιδηρομεταλλεύματος στην περιοχή.
Πηγή Άιν Κανίγια και Ρωμαϊκός ναός
Υπάρχει πηγή και Ρωμαϊκός ναός στην περιοχή που ονομάζεται Άιν Κανίγια ή Άυν Κανίγια. Ο Ζουλιέν Αλικουότ εντόπισε το αρχαίο όνομα του χωριού, το οποίο στο παρελθόν ήταν ονομάζεται Αϊνκάνια μετά από αυτή την άνοιξη. Μια μελέτη του αρχαίου οικισμού και ιερού βρίσκεται σε εξέλιξη υπό τον Ιμπραήμ Ομέρι. Έχει προταθεί ότι η θεά Λευκοθέα λατρευόταν στο ναό, ο οποίος βρίσκεται στα βορειοανατολικά της ομάδας Ναών του όρους Αερμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Συρία
Αστυνόμος (αρχαία Αθήνα)
Οι αστυνόμοι (αρχαία ελληνικά: ἀστυνόμοι) ήταν άρχοντες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας οι οποίοι ανήκαν στην ομάδα των αγορανόμων. Κατείχαν το συγκεκριμένο αξίωμα για διάρκεια ενός έτους, ενώ είχαν υπό την ευθύνη τους την καθαριότητα και την επιτήρηση των οδών της Αθήνας. Συνολικά δέκα στον αριθμό, οι αστυνόμοι ορίζονταν μέσω κλήρωσης, ενώ ήταν διαμοιρασμένοι σε δύο ομάδες: πέντε για την Αθήνα και πέντε για τον λιμένα του Πειραιά.
Εντός του έργου του υπό τον τίτλο Αθηναίων Πολιτεία, ο Αριστοτέλης περιγράφει με ακρίβεια το ρόλο των αστυνόμων οι οποίοι, στα πλαίσια των περισσότερων εκ των αρμοδιοτήτων τους, μεριμνούσαν για την εφαρμογή του νόμου, όπως και συνέβαινε στις περιπτώσεις της ενοικίασης μουσικών για συμπόσια:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Εξισώσεις ρηχών υδάτων
Οι εξισώσεις ρηχών υδάτων είναι μια σειρά εξισώσεων που περιγράφουν τη ροή κάτω από μια οριζόντια επιφάνεια πίεσης σε ένα υγρό. Η ροή που περιγράφουν αυτές οι εξισώσεις είναι η οριζόντια ροή που προκαλείται από μεταβολές στο ύψος της επιφάνειας πίεσης του υγρού. Οι εξισώσεις ρηχών υδάτων μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ατμοσφαιρική και ωκεάνια μοντελοποίηση, αλλά είναι πολύ απλούστερες από τις πρωταρχικές εξισώσεις. Τα μοντέλα εξισώσεων ρηχών υδάτων έχουν μόνο ένα κατακόρυφο επίπεδο, οπότε δεν μπορούν να περιλαμβάνουν κανέναν παράγοντα που ποικίλλει ανάλογα με το ύψος.
Σε γενικές γραμμές, σχεδόν όλες οι μορφές των εξισώσεων ρηχών υδάτων σχετίζονται με τις τρεις μεταβλητές (u, v, η), και την εξέλιξή τους στο χώρο και το χρόνο.
Μοντελοποίηση κύματος από εξισώσεις ρηχών υδάτων
Οι εξισώσεις των ρηχών υδάτων μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μοντελοποιηθούν τα κύματα Rossby και Kelvin στην ατμόσφαιρα και στους ωκεανούς καθώς και τα κύματα βαρύτητας σε μικρότερο πεδίο (π.χ. κύματα επιφανείας σε μπανιέρα). Για να είναι έγκυρες οι εξισώσεις των ρηχών υδάτων, το μήκος κύματος του φαινομένου που υποτίθεται ότι πρέπει να μοντελοποιήσουν πρέπει να είναι πολύ υψηλότερο από το βάθος της λεκάνης όπου συμβαίνει το φαινόμενο. Οι εξισώσεις των ρηχών υδάτων είναι ιδιαίτερα κατάλληλες για να σχηματίσουν παλίρροιες που έχουν πολύ μεγάλες κλίμακες μήκους (εκατοντάδες χιλιόμετρα). Για την παλιρροιακή κίνηση, ακόμη και ένας πολύ βαθύς ωκεανός μπορεί να θεωρηθεί ως ρηχός, καθώς το βάθος του θα είναι πάντοτε πολύ μικρότερο από το μήκος παλιρροιακού κύματος.
Η εικόνα στα δεξιά εξάγεται από ένα ρηχό μοντέλο εξισορρόπησης νερού σε μπανιέρα. Το νερό δοκιμάζει 5 πιτσιλιές που δημιουργούν κύματα επιφανειακής βαρύτητας που διαδίδονται μακριά από τις θέσεις εκτόξευσης και αντανακλούν τα τοιχώματα της μπανιέρας.
Κατηγορία:Εξισώσεις δυναμικής ρευστού Κατηγορία:Μερικές διαφορικές εξισώσεις
Κοντοφούρι
Το Κοντοφούρι ή Κοντοχώρι (Ιταλικά: Condofuri) είναι δήμος στην επαρχία του Ρέτζο-Καλάμπρια της ιταλικής περιοχής Καλαβρία, που βρίσκεται περίπου 120 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Καταντζάρο και 38 περίπου χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ρηγίου.
Το Κοντοφούρι συνορεύει με τους ακόλουθους δήμους: Μπόβα, Μπόβα Μαρίνα, Ροκκαφόρτε ντελ Γκρέκο, Ρογκούντι, Σαν Λορέντζο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνόφωνα χωριά
Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ
Το Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ είναι ένα δημόσιο ερευνητικό ίδρυμα εκπαίδευσης στο Φάλμερ κοντά στο Μπράιτον του ανατολικού Σάσσεξ. Το πανεπιστήμιο έλαβε το βασιλικό διάταγμα (Royal Charter) τον Αύγουστο του 1961 και ήταν ιδρυτικό μέλος της ομάδας του 1994 για την προαγωγή πανεπιστημίων με εντατική ερευνητική δραστηριότητα, άριστη έρευνα και διδασκαλία.
Το Σάσσεξ μετράει 3 νομπελίστες, 14 μέλη της Βασιλικής Κοινότητας, 6 μέλη της Βρετανικής Ακαδημίας και έναν κάτοχο βραβείου Crafoord. Στις τελευταίες κατατάξεις το πανεπιστήμιο τοποθετείται στη θέση 149 των κορυφαίων του κόσμου (2016-17) και στη θέση 68 της Ευρώπης (2017) - ανάμεσα σε 1.000 πανεπιστήμια - σύμφωνα με την Times Higher Education- ενώ στην Βρετανία βρίσκεται στη 19ή θέση στο University League Tables 2018 του The Complite University Guide. Το QS Top Universities κατατάσσει τη σχολή Αναπτυξιακών Σπουδών (Development Studies) πρώτη παγκοσμίως, πάνω από Ηarvard, Oxbridge και LSE.
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στο Ηνωμένο Βασίλειο
Σπείρα του Ούλαμ
Η σπείρα του Ούλαμ (αγγλικά: Ulam spiral) ή σπείρα πρώτων αριθμών αποτελεί γραφική αναπαράσταση ομάδων πρώτων αριθμών, η οποία αναπτύχθηκε από τον Πολωνό μαθηματικό Στάνισλαβ Ούλαμ το 1963. Κατασκευάζεται με τη διευθέτηση των θετικών ακεραίων αριθμών εντός μιας τετράγωνου σχήματος σπείρας και σημειώνοντας με ειδική σήμανση ή χρωματισμό τους πρώτους αριθμούς εντός της. Ένα από τα χαρακτηριστικά της σπείρας, είναι η θεσιακή κατανομή των πρώτων αριθμών ως προς τις διαγώνιες, οριζόντιες και κάθετες γραμμές που σχηματίζουν. Η εμφάνιση τέτοιων γραμμών δεν είναι κάτι αναπάντεχο, καθώς οι γραμμές πρώτων στην σπείρα αντιστοιχούν σε πολυώνυμα δευτεροβάθμιων εξισώσεων, και ορισμένα από αυτά τα πολυώνυμα όπως ο τύπος x2 − x + 41 του Λέοναρντ Όιλερ για την παραγωγή πρώτων αριθμών, παράγουν πρώτους με μεγάλη συχνότητα εμφάνισης στην σπείρα.
Ωστόσο η σπείρα σχετίζεται και με άλλα σημαντικά ανεπίλυτα προβλήματα της θεωρίας αριθμών όπως τα προβλήματα του Λαντάου. Συγκεκριμένα, καμία δευτεροβάθμια εξίσωση δεν έχει αποδειχτεί πως μπορεί να παράγει πρώτους αριθμούς επ' άπειρον, και πολύ περισσότερο το να έχει ασυμπτωτική συχνότητα πρώτων αριθμών ώστε να σχηματίζει ομαδοποιήσεις σε γραμμές.
Ιστορία
Ο Στάνισλαβ Ούλαμ ανακάλυψε τη σπείρα το 1963 καθώς παρακολουθούσε μια -κατά τα λεγόμενα του- πολύ βαρετή παρουσίαση σε επιστημονικό συνέδριο και για να περάσει η ώρα έκανε διάφορα σχέδια, μουτζούρες και υπολογισμούς στο σημειωματάριο του. Οι πρώτοι υπολογισμοί του με το χέρι σε ότι αφορούσε την ιδέα της σπείρας, αφορούσαν μονάχα μερικές εκατοντάδες σημεία επί της σπείρας. Λίγο αργότερα, αποφάσισε να δοκιμάσει περαιτέρω την ιδέα αυτή μαζί με συνεργάτες του, και χρησιμοποίησαν τον ηλεκτρονικό υπολογιστή MANIAC II στο παρατηρητήριο του Λος Άλαμος στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, ώστε οι υπολογισμοί να επεκταθούν σε 100.000 σημεία. Κατόπιν υπολογίστηκε η πυκνότητα των πρώτων αριθμών για αριθμούς έως το 10.000.000 μαζί με τις πλούσιες σε πρώτους αριθμούς γραμμές και τις όχι και τόσο πλούσιες. Παρήχθησαν απεικονίσεις της σπείρας έως τα 65.000 σημεία και κατόπιν φωτογραφήθηκαν. Οι απεικονίσεις αυτές χρησιμοποιήθηκαν κατόπιν για την εικονογράφηση του άρθρου στο επιστημονικό περιοδικό Scientific American σχετικά με την ιδέα της σπείρας, και από εκεί η κατασκευή αυτή απέκτησε ευρύτερη δημοσιότητα το 1964.
Το άρθρο του Scientific American έκανε σύντομη αναφορά και στον Λώρενς Μονρώ Κλάουμπερ, ο οποίος το 1932, 30 έτη πριν την εφεύρεση του Ούλαμ, είχε συντάξει ένα παρόμοιο σχεδιάγραμμα το οποίο είχε τριγωνικό σχήμα και περιείχε συγκεντρώσεις πρώτων αριθμών και ο Κλάουντερ είχε επίσης σχολιάσει τον συσχετισμό των γραμμών με τις δευτεροβάθμιες εξισώσεις παραγωγής πρώτων αριθμών. Ο ίδιος περιέγραψε την κατασκευή του λέγοντας πως οι ακέραιοι τοποθετούνται σε τριγωνικό σχήμα με το 1 να βρίσκεται στην κορυφή του τριγώνου, στην αμέσως παρακάτω γραμμή οι αριθμοί 2 έως 4, στην τρίτη γραμμή οι αριθμοί 5 έως 9, και παρομοίως στις υπόλοιπες γραμμές. Όταν σημειωθούν οι πρώτοι αριθμοί, προκύπτουν συγκεντρώσεις των αριθμών αυτών σε ορισμένες κάθετες και οριζόντιες γραμμές, παρόμοιες με τις εξισώσεις παραγωγής πρώτων αριθμών του Όιλερ.
Πέρα από τους Κλάουμπερ και Ούλαμ, ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Άρθουρ Κλαρκ στο διήγημα του με τίτλο Η πόλη και τα άστρα (1956), είχε περιγράψει το φαινόμενο της συγκέντρωσης πρώτων αριθμών και τα πιθανά σχέδια και επαναλήψεις που μπορεί να προκύψουν, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει παραπέρα με κάποια υλοποίηση.
Κατασκευή
Η αριθμητική σπείρα κατασκευάζεται ξεκινώντας με με την αναγραφή του αριθμού εκκίνησης στο κέντρο και κατόπιν προχωρώντας στην αναγραφή των υπολοίπων αριθμών σε κυκλική κατεύθυνση προς τα δεξιά:
Η τελική μορφή της σπείρας προκύπτει με την σημείωση των αριθμών οι οποίοι είναι πρώτοι αριθμοί (οι μη πρώτοι ή σύνθετοι αριθμοί αποκρύπτονται ή χρωματίζονται διαφορετικά):
Οι γραμμές που προκύπτουν στην κατανομή των πρώτων αριθμών υποδηλώνουν υψηλή πυκνότητα πρώτων αριθμών. Συνήθως η σπείρα σχηματίζεται ξεκινώντας με τον αριθμό 1 στο κέντρο, ωστόσο μπορεί να χρησιμοποιηθεί οποιοσδήποτε αριθμός ως σημείο εκκίνησης. Η τιμή του 41, δίνει ένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα με διαγώνια γραμμή, κάτι που διαφαίνεται και στην σπείρα 31x31 (από το 41 στο κέντρο, έως τον αριθμό 1001 στην κάτω δεξιά γωνία) που σχηματίζεται όπως παρακάτω (οι πράσινοι αριθμοί διαθέτουν 3 διαιρέτες ενώ οι κόκκινοι μεγάλο αριθμό διαιρετών):
Επεξήγηση
Οι διαγώνιες, οριζόντιες, και κάθετες γραμμές της σπείρας αντιστοιχούν στα πολυώνυμα της μορφής:
Εικασία F των Χάρντυ και Λίτλγουντ
Οι Άγγλοι μαθηματικοί Γκόντφρεϊ Χάρολντ Χάρντι και Τζον Έντενσορ Λίτλγουντ σημείωσαν σε μελέτη που σύνταξαν το 1923 σχετικά με την εικασία του Γκόλντμπαχ, μια σειρά από δικές τους μαθηματικές σημειώσεις με τη μορφή εικασίας οι οποίες εάν αληθεύουν είναι δυνατό να εξηγήσουν τις ιδιότητες της σπείρας του Ούλαμ. Η θεωρία που ανέπτυξαν ονομάζεται εικασία F, και αποτελεί ειδική περίπτωση της εικασίας Μπέιτμαν-Χορν καθώς προτείνει την χρήση ενός ασυμπτωτικού μαθηματικού τύπου για τους πρώτους αριθμούς με την μορφή αχ2 + βχ + γ. Οι ακτίνες που προέρχονται από την κεντρική περιοχή της σπείρας σχηματίζουν γωνίες 45° με τις οριζόντιες και κάθετες γραμμές να αντιστοιχούν στους πρώτους αριθμούς της μορφής 4χ2 + βχ + γ και το β να είναι άρτιος. Οι οριζόντιες και κάθετες γραμμές αντιστοιχούν σε αριθμούς της ίδιας μορφής με το β να είναι περιττός. Η εικασία F παρέχει έναν τύπο ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτίμηση της πυκνότητας των πρώτων αριθμών στις γραμμές αυτές, και αφήνει να εννοηθεί πως υπάρχει σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των πυκνοτήτων διαφορετικών γραμμών, και συγκεκριμένα πως η πυκνότητα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την διακρίνουσα του πολυώνυμου β2 − 16γ.
Στα πολυώνυμα της μορφής αχ2 + βχ + γ το α, β, και γ είναι ακέραιοι και το α είναι θετικός. Εάν οι συντελεστές περιέχουν έναν κοινό παράγοντα μεγαλύτερο από 1 ή εάν η διακρίνουσα Δ = β2 − 4αγ αποτελεί τέλειο τετράγωνο, το πολυώνυμο παραγοντοποιεί και παράγει σύνθετους αριθμούς καθώς το χ παίρνει τις τιμές 0, 1, 2, ... (εκτός για τις μια ή δύο τιμές του χ όπου ένας από τους παράγοντες ισούται με 1). Επιπλέον, εάν τα α + β και το γ είναι άρτια, το πολυώνυμο παράγει μονάχα άρτιες τιμές, και είναι επομένως σύνθετο εκτός πιθανώς για την τιμή 2. Οι Χάρντυ και Λίτλγουντ πρότειναν πως εκτός από αυτές τις περιπτώσεις, το αχ2 + βχ + γ μπορεί να παράγει πρώτους αριθμούς επ' άπειρον με το χ να παίρνει τις τιμές 0, 1, 2 κτλ. Η δήλωση αυτή βασίζεται στην παλαιότερη εικασία του Μπουνυακόφσκυ και παραμένει ανοικτή. Επιπλέον, οι Χάρντυ και Λίτλγουντ πρότειναν πως ο αριθμός P(ν) των πρώτων αριθμών της μορφής αχ2 + βχ + γ και μικρότερο από το ν:
ο παραπάνω υπολογισμός απλοποιείται ως:
, όπου το p διατρέχει όλους τους πρώτους αριθμούς, και το \omega (p) — είναι το σύνολο των μηδενικών της δευτεροβάθμιας εξίσωσης μόντουλο p.
Απλοποιείται περαιτέρω ως.
Το σύμβολο αντιστοιχεί στο σύμβολο Λεζάντρ. Μια δευτεροβάθμια εξίσωση με A ≈ 11,3, ανακαλύφθηκε από τους Jacobson και Williams το 2003.
Παραλλαγές
Αρχίζοντας με την τριγωνική παραλλαγή του Λώρενς Μονρώ Κλάουμπερ από το 1932, η μελέτη του περιγράφει τον σχηματισμό τριγώνου όπου η κάθε γραμμή ν περιέχει τους αριθμούς (ν  −  1)2 + 1 μέσω n2. Όπως και στην σπείρα του Ούλαμ παράγονται πρώτοι αριθμοί που βρίσκονται σε ευθείες γραμμές. Οι κάθετες γραμμές αντιστοιχούν στην μορφή k2 − k + M.
Μια άλλη παραλλαγή, κυκλική, είναι αυτή που προτάθηκε από τον Σακς το 1994. Στην σπείρα του Σακς, οι μη αρνητικοί αριθμοί τοποθετούνται επί της σπείρας του Αρχιμήδη αντί για την τετράγωνη σπείρα του Ούλαμ, και η απόσταση τους είναι τέτοια ώστε ένα τέλειο τετράγωνο εμφανίζεται σε κάθε κύκλο επανάληψης (στην Ούλαμ εμφανίζονται 2 ανά κύκλο επανάληψης). Το πολυώνυμο x2 − x + 41 εμφανίζεται ως μια καμπύλη όπου το χ παίρνει τις τιμές 0, 1, 2, κτλ. Η καμπύλη αυτή προσεγγίζει ασυμπτωτικά μια οριζόντια γραμμή στο αριστερό μισό της σπείρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώτοι αριθμοί Κατηγορία:Πολυώνυμα
Ηλιαστές
Οι ηλιαστές (αρχαία ελληνικά: ἡλιασταί) ήσαν τα μέλη των ελληνικών δικαστηρίων κατά την διάρκεια της Αρχαιότητας. Ο ορισμός του γινόταν από την Εκκλησία του Δήμου.
Έδιναν τον ηλιαστικό όρκο.
Η Ηλιαία αποτελούσε το λαϊκό δικαστήριο. Αποτελούμενο από 6.000 πολίτες, ηλικίας μεγαλύτερης των 30 ετών (τους ηλιαστές), ήταν υπεύθυνο για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέλη της Ηλιαίας ορίζονταν μέσω κλήρωσης σε ετήσια βάση από την Εκκλησία του Δήμου. Οι ηλιαστές έδρευαν σε ξύλινους πάγκους επικαλυμμένους με σχοινένιες ψάθες, ενώ ο άρχων ο οποίος προήδρευε της συνεδρίασης έδρευε επάνω σε ένα υψηλό βάθρο γνωστό ως βῆμα.
Υπό τον Περικλή, οι ηλιαστές ελάμβαναν καθημερινό μισθό ύψους ενός οβολού, ο οποίος, στην συνέχεια, αυξήθηκε στους τρεις οβολούς από τον Κλέωνα, το 425 π.Χ. Στην Ηλιαία μετείχαν, εκείνη την περίοδο, εκπρόσωποι των χαμηλότερων κοινωνικών τάξεων οι οποίοι επιθυμούσαν να λάβουν τον συγκεκριμένο χαμηλό μισθό, ή ηλικιωμένοι. Το δικαστικό σύστημα ξεκίνησε, εκείνη την περίοδο, να εμφανίζει παρεκκλίσεις, αποτελώντας αντικείμενο στα χέρια δημαγωγών ή να λαμβάνει χώρα κατάχρηση του ρόλου του εκ μέρους συκοφαντών. Οι ηλιαστές αποτέλεσαν αντικείμενο χλευασμού εκ μέρους του Αριστοφάνη, ιδιαίτερα εντός τους έργου του υπό τον τίτλο Σφήκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Σοφία, Δούκισσα του Εδιμβούργου
Η Σοφία, Δούκισσα του Εδιμβούργου (αγγλικά: Sophie, Duchess of Edinburgh, 20 Ιανουαρίου 1965) είναι μέλος της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας και η σύζυγος του Πρίγκιπα Εδουάρδου, Δούκα του Εδιμβούργου, του νεότερου αδελφού του Βασιλιά Καρόλου Γ'.
Πρώιμη ζωή & οικογένεια
Η Σόφι Ρις-Τζόουνς, γεννήθηκε στο Ιατρείο Ράντκλιφ στην Οξφόρδη της Αγγλίας, στις 20 Ιανουαρίου 1965. Είναι το δεύτερο παιδί και η πρώτη κόρη του συνταξιούχου πωλητή ελαστικών Κρίστοφερ Ρις-Τζόουνς και της γραμματέως Μαίρης Ο'Σάλιβαν. Έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Ντέιβιντ, και ονομάσθηκε Ελένη από την αδελφή του πατέρα της, που πέθανε σε αυτοκινηστικό δυστύχημα το 1960. Νονός της, είναι ο ετεροθαλής αδελφός του πατέρα της και ηθοποιός Θέιν Μπέτανι.
Η Σοφία και ο Πρίγκιπας Εδουάρδος γνωρίστηκαν το 1987, μέσω μιας φίλης της. Το 1993 η Σοφία συνάντησε πάλι τον Πρίγκιπα Εδουάρδο σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση και λίγο μετά ξεκίνησαν τη σχέση τους. Στις 6 Ιανουαρίου 1999 ανακοινώθηκαν επισήμως οι αρραβώνες τους. Στις 19 Ιουνίου 1999 τελέστηκε ο γάμος της Σοφίας και του Πρίγκιπα Εδουάρδου στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο Ουίνδσορ. Λίγες ώρες πριν τον γάμο η Βασίλισσα Ελισάβετ, δημιούργησε για τον Πρίγκιπα Εδουάρδο τον τίτλο του Κόμη του Ουέσσεξ και του Υποκόμη του Σέβερν, ενώ μετά τον γάμο η Σοφία έλαβε τον τίτλο της Κόμισσας του Ουέσσεξ. Μέχρι το 2023 η Σοφία ήταν γνωστή ως Κόμισσα του Ουέσσεξ.
Η Σοφία και ο Εδουάρδος απέκτησαν μια κόρη και ένα γιο:
Δημόσια προσφορά
Η Δούκισσα του Εδιμβούργου ως εργαζόμενο μέλος της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας εκπροσωπούσε τη Βασίλισσα και συνεχίζει να εκπροσωπεί τον Βασιλιά σε τακτική βάση.
Είναι προστάτις (patron) πάνω από 70 οργανισμών πολλοί από τους οποίους είναι φιλανθρωπικού χαρακτήρα. Η Δούκισσα ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη θεραπεύσιμη τυφλότητα και είναι προστάτις του ιδρύματος "Vision 2020: The Right to Sight" το οποίο ευαισθητοποιείται στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Τον Μάρτιο του 2022 ταξίδευσε στο Μαλάουι και συνάντησε ασθενείς που πάσχουν από τράχωμα. Επίσης, ασχολείται με το πρόβλημα της σεξουαλικής βίας εν καιρώ πολέμου.
Τίτλοι
Στις 10 Μαρτίου του 2023, ανήμερα των 59ων γενεθλίων του, ο σύζυγος της Σοφίας Εδουάρδος έλαβε από τον αδελφό του Βασιλιά Κάρολο τον τίτλο του Δούκα του Εδιμβούργου. Έτσι, η Σοφία έγινε Δούκισσα του Εδιμβούργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ Κατηγορία:Άγγλοι ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες κόμισσες
Ηλιαστικός όρκος
Ο ηλιαστικός όρκος (ἡλιαστικὸς ὅρκος) ήταν όρκος ο οποίος δινόταν από δικαστές στα αρχαία αθηναϊκά δικαστήρια.
Στον λόγο του Δημοσθένη υπό τον τίτλο Κατά Τιμοκράτους, γίνεται αναφορά στον όρκο, ενώ μέσω της χρήσης αποσπασμάτων από άλλους λόγους, είναι δυνατό να παρατεθεί, σε γενικές γραμμές, το κυρίως περιεχόμενο του όρκου. Ο συγκεκριμένος όρκος δινόταν εις το όνομα του Δία, του Απόλλωνα, καθώς και της Δήμητρας. Με το πέρας του όρκου, ο δικαστής αναφωνούσε όρκο εναντίον του ιδίου σε περίπτωση κατά την οποία παραβίαζε τον όρκο του. Ωστόσο, η διαδικασία της ψηφοφορίας στο δικαστήριο ήταν μυστική, με αποτέλεσμα ένας δικαστής να μην είναι δυνατό να κατηγορηθεί για παράβαση του όρκου του. Όμως, ο δικαστής ήταν δυνατό να υποστεί την θεία δίκη για την παράβαση του όρκου του.
Όρκος
«Θα δώσω την ψήφο μου σύμφωνα με τους νόμους και τα διατάγματα τα οποία έχουν εγκριθεί από τη Συνέλευση και το Συμβούλιο, ωστόσο, εάν δεν υπάρχει κάποιος νόμος, τότε, σύμφωνα με το δικό μου αίσθημα για το τί είναι περισσότερο δίκαιο, χωρίς την οποιαδήποτε εύνοια ή εχθρότητα. Θα ψηφίζω μόνον για ζητήματα τα οποία άπτονται της κατηγορίας, ενώ θα ακούω αμερόληπτα τόσο τους κατήγορους όσο και τους κατηγορούμενους, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.»
Ο Γερμανός φιλόλογος Μαξ Φρένκελ (1846 - 1903) ανασκεύασε το σύνολο του όρκου ως κάτωθι: "Θα ψηφίζω σύμφωνα με τους νόμους και τα ψηφίσματα του Δήμου των Αθηναίων, καθώς και του Συμβουλίου των Πεντακοσίων, ενώ σχετικά με ζητήματα περί των οποίων ουδεμία νομοθεσία υφίσταται, μετά της πλέον δέουσας προσοχής και κατανόησης, καθώς και με ουδεμία πρόθεση εύνοιας ή εχθρότητας. Επίσης, θα ψηφίζω αποκλειστικά για ζητήματα τα οποία άπτονται της συγκεκριμένης κατηγορίας, ενώ θα ακούω τόσο τους κατηγόρους όσο και τους κατηγορούμενους, και τους δύο με ισότητα. Ορκίζομαι τα άνωθεν εις το όνομα του Διός, του Απόλλωνα και της Δήμητρας, και εύχομαι πολλά πράγματα να μου τύχουν καλώς εάν τηρήσω τον όρκο μου, όμως καταστροφή να βρει εμένα και την οικογένειά μου, εφόσον παραβώ τον όρκο μου."
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίο Δίκαιο Κατηγορία:Αθηναϊκή Δημοκρατία Κατηγορία:Όρκοι
Η Ελλάδα (τραγούδι)
Το Η Ελλάδα (γνωστό και ως Ελλάδα (Λένγκω) ή Λένγκω ή και Ελλάδα (Λένγκω Λένγκω)) είναι τραγούδι σε μουσική και στίχους Γιάννη Μαρκόπουλου, το οποίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1975, στον δίσκο Ανεξάρτητα, ερμηνευμένο από τον ίδιο. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε ξανά στον δίσκο 12 Λαϊκά Τραγούδια, ερμηνευμένο από την Χαρούλα Αλεξίου, με την οποία έγινε και περισσότερο γνωστό. Το κομμάτι έχει συμπεριληφθεί σε αρκετές επανακυκλοφορίες και συλλογές των παραπάνω καλλιτεχνών.
Το κομμάτι αυτό γράφτηκε κατά την περίοδο της Χούντας, κι έτσι κυκλοφόρησε μετά το τέλος της. Το όνομα Λένγκω είναι υποκοριστικό της Ελένης και το οποίο αναφέρεται στην Ελλάδα, σε αυτό εδώ το τραγούδι. Το κομμάτι είναι γραμμένο σε ελάσσονα κλίμακα, ενώ το πρωτότυπο είναι παιγμένο όλο σε πιάνο. Πλέον είναι ένα από τα γνωστότερα του κρητικού συνθέτη, Γιάννη Μαρκόπουλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1975 Κατηγορία:Τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου
Μαλαματένια Λόγια
Το Μαλαματένια Λόγια είναι τραγούδι σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου και σε στίχους Μάνου Ελευθερίου. Κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1974, στον δίσκο του Μαρκόπουλου Θητεία, και ερμηνεύτηκε από τους Λάκη Χαλκιά, Χαράλαμπο Γαργανουράκη και Λιζέτα Νικολάου. Το κομμάτι απέκτησε μεγάλη φήμη και διασκευάστηκε ή ερμηνεύτηκε από διάφορους Έλληνες καλλιτέχνες, μεταξύ αυτών ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και ο Γιάννης Χαρούλης.
Οι στίχοι του κομματιού γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της Χούντας και υπέστησαν λογοκρισία. Το κομμάτι αναφέρεται στο εργατικό κίνημα και πρόκειται για μία αφήγηση από την περίοδο της Κατοχής έως και την επταετία της Χούντας. Ενώ μερικοί στίχοι παραποιήθηκαν, όπως για παράδειγμα αντί του «κι όχι να ζεις μ' αυτή τη συμμορία» έχουμε «κομπανία» και αντί του «και ξημερώνοντας Παρασκευή» έχουμε «μέρα κακή». Παρασκευή έγινε το πραξικόπημα, ενώ Παρασκευή δολοφονήθηκε και ο Γρηγόρης Λαμπράκης.
Υποστηρίζεται επίσης ότι κάποιοι στίχοι του ποιήματος αναφέρονται στον Γιώργο Σεφέρη και στο ποίημα Ελένη. Στα μουσικά, το κομμάτι λέγεται ότι ο Μαρκόπουλος είχε σκεφτεί τη μελωδία όταν ήταν ακόμα 13 ετών, όταν προσπαθούσε να γράψει μουσική σε κάλαντα. Το κομμάτι είναι γραμμένο σε ελάσσονα, ενώ η χαρακτηριστική εισαγωγή του παίζεται με πιάνο στην πρώτη κυκλοφορία. Η χαρακτηριστική του μελωδία ακούγεται κατά καιρούς και σε γήπεδα, με παραλλαγμένους στίχους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1974 Κατηγορία:Τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου
Παραλία (Αρχαιότητα)
thumb|Χάρτης ο οποίος δείχνει κατά προσέγγιση τα όρια των τριών περιοχών οι οποίες δημιουργήθηκαν από τον Κλεισθένη Η Παραλία ήταν η ονομασία με την οποία ήταν γνωστή της παράκτιας περιοχής της Αττικής, η οποία ορισμένες φορές χρησιμοποιείται για τον ορισμό της περιοχής η οποία βρίσκεται ανατολικά του Υμηττού, ενώ κάλυπτε το σύνολο του νοτίου τμήματος της Αττικής, από το Ακρωτήριο του Ζωστήρα, στα δυτικά (περίπου στη σημερινή Βουλιαγμένη), έως την Βραυρώνα και το Σούνιο στα ανατολικά. Επρόκειτο για ξηρά εδάφη αποτελούμενα από λόφους, τα οποία περιελάμβαναν τα Μεταλλεία Λαυρίου. Έπειτα από την Κλεισθένεια μεταρρύθμιση, η καθεμία από τις δέκα φυλές έλαβε από μία τριττύα στα Μεσόγεια, μία στην Παραλία και μία στο άστυ.
Στην διάρκεια της κλασικής περιόδου οι δέκα τριττύες της Παραλίας περιελάμβαναν περίπου 40 δήμους.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Παραλία
Βουλευτικός όρκος
Ο βουλευτικός όρκος ήταν όρκος ο οποίος διδόταν από τα νέα μέλη της Βουλής. Ο όρκος διδόταν αφότου τα νέα μέλη είχαν περάσει την διαδικασία δοκιμασίας τους από την απερχόμενη Βουλή. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο συγκεκριμένος όρκος θεσμοθετήθηκε στην Αθήνα το 501-500 π.Χ., κατά την περίοδο στην διάρκεια της οποίας άρχοντας ήταν ο Ερμοκρέων.
Περιεχόμενο του όρκου
Το περιεχόμενο του όρκου είναι δυνατό να ανευρεθεί μέσω της χρήσης αριθμού διαφορετικών πηγών. Ωστόσο, οι συγκεκριμένες πηγές καλύπτουν συνολικό χρονικό διάστημα διάρκειας διακοσίων ετών, ενώ θεωρείται απίθανο το περιεχόμενο του όρκου να παρέμεινε το ίδιο στην διάρκεια του συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, τα μέλη ορκίζονταν "να αποφασίζουν σύμφωνα με τους νόμους." Ο Λυσίας αναφέρει πως ορκίζονταν "να αποφασίζουν ότι ήταν καλύτερο για τα συμφέροντα της πόλης," ενώ ο Δημοσθένης αναφέρει πως θα έκαναν "ότι ήταν καλύτερο για τα συμφέροντα του λαού."
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίο Δίκαιο Κατηγορία:Αθηναϊκή Δημοκρατία Κατηγορία:Όρκοι