cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία των Αυγούστων
Ψεύτικα έγγραφα και αρχές
Ο συγγραφέας επίσης υλικό, που είχε ληφθεί από έναν νόμιμο ιστορικό, το αποδίδει σε έναν πλασματικό συγγραφέα. Για παράδειγμα, ο Ηρωδιανός χρησιμοποιείται πιο συχνά από ό,τι αναφέρεται ρητά στην Ιστορία: εκτός από τις δέκα φορές που αναφέρεται σωστά, τρεις φορές το υλικό του αναφέρεται ως «από τον Αρριανό», πιθανότατα για να πολλαπλασιαστούν οι πηγές τού συγγραφέα. Επιπλέον, όχι μόνο ο συγγραφέας αντιγράφει από το Hρωδιανό χωρίς αναφορές (άμεσα, ή σε συμπληρώματα), αλλά συχνά παραμορφώνει τον Ηρωδιανό, για να ταιριάζει στον λογοτεχνικό του στόχο.
Έπειτα, υπάρχει η σκόπιμη παραπομπή ψευδών πληροφοριών, που στη συνέχεια θεωρούνται ως έγκυροι συντάκτες. Για παράδειγμα, τουλάχιστον πέντε από τις δεκαέξι αναφορές στον Δέξιππο της Ιστορίας θεωρούνται ψεύτικες και ο Δέξιππος φαίνεται να αναφέρεται, όχι ως κύρια πηγή πληροφοριών, αλλά μάλλον ως αντιφατικός συγγραφέας, που αντιπαραβάλλεται με πληροφορίες, οι οποίες προέρχονται από το Hρωδιανό ή την Ιστορία των Αυτοκρατόρων τού Ένμανν. Επιπλέον, ο Κόιντος Γαργίλιος Μαρτιάλις, ο οποίος παρήγαγε έργα για την κηπουρική και την ιατρική, αναφέρεται δύο φορές ως βιογράφος, κάτι που θεωρείται μία άλλη ψευδής απόδοση.
Παραδείγματα ψευδών ιστορικών γεγονότων και προσώπων
Η αναξιοπιστία της Ιστορίας πηγάζει από τα πολυσχιδή είδη ψευδών πληροφοριών (σε αντίθεση με απλώς ανακριβείς πληροφορίες), που διατρέχουν το έργο και γίνονται όλο και πιο κυρίαρχες καθώς προχωρά. Οι διάφορες βιογραφίες αποδίδονται σε διαφορετικούς, επινοηθέντες «συγγραφείς» και συνεχίζονται με τις αφιερωτικές επιστολές στον Διοκλητιανό και τον Κωνσταντίνο Α΄, την παράθεση κατασκευασμένων εγγράφων, την αναφορά μη ιστορικών αυθεντιών, την εφεύρεση προσώπων (που εκτείνονται ακόμη και στα θέματα μερικών από τις δευτερεύουσες βιογραφίες), παρουσίαση αντιφατικών πληροφοριών για τη σύγχυση ενός ζητήματος κάνοντας επίδειξη αντικειμενικότητας, εσκεμμένα ψευδείς δηλώσεις και τη συμπερίληψη υλικού, που μπορεί να αποδειχθεί ότι σχετίζεται με γεγονότα ή πρόσωπα του τέλους του 4ου αι. και όχι με περίοδο, για την οποία υποτίθεται ότι γράφεται ο βίος. Για παράδειγμα:
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/03/Trebellianus.jpg/170px-Trebellianus.jpg|μικρογραφία|Ο Τρηβελλιανός, ένας από τους πλασματικούς τυράννους που περιλαμβάνονται στην Historia Augusta, ζωγραφισμένος από τον Γκιγιώμ Ρουιγιέ στο [[Promptuarii Iconum Insigniorum ,1553.]]
Mάριος Μάξιμος ή "Άγνωστος";
Ορισμένοι μελετητές υπερασπίζονταν πάντα την αξία συγκεκριμένων τμημάτων του έργου. Ο Άντονυ Μπίρλεϋ, για παράδειγμα, έχει υποστηρίξει ότι οι βίοι μέχρι τον Σεπτίμιο Σεβήρο βασίζονται στις χαμένες πλέον βιογραφίες του Mάριου Μάξιμου, οι οποίες γράφτηκαν ως συνέχεια των Βίων των Δώδεκα Καισάρων τού Σουητόνιου. Ως αποτέλεσμα, η μετάφρασή του της Ιστορίας των Αυγούστων στις εκδόσεις Penguin Books καλύπτει μόνο το πρώτο μισό και δημοσιεύτηκε ως Βίοι των Μετέπειτα Καισάρων. Ο Μπίρλεϋ παρέχει βιογραφίες τού Νέρβα και τού Τραϊανού (αυτά δεν αποτελούν μέρος των πρωτότυπων κειμένων, τα οποία αρχίζουν με τον Αδριανό).
Η άποψή του (μέρος μίας παράδοσης που ανάγεται στον J.J. Müller, ο οποίος προώθησε τους ισχυρισμούς τού M. Μάξιμου ήδη από το 1870, και υποστηρίχθηκε από σύγχρονους μελετητές όπως ο Aντρέ Σαστανιόλ) αμφισβητήθηκε σθεναρά από τον Ρόναλντ Σάυμ, ο οποίος θεώρησε ότι σχεδόν όλες οι αναγνωρίσιμες αναφορές από τον Μ. Μάξιμο είναι ουσιαστικά επιπόλαιες παρεμβολές στην κύρια αφηγηματική πηγή, την οποία υπέθεσε ότι ήταν ένας διαφορετικός Λατίνος συγγραφέας, τον οποίο ονόμασε «Ignotus (Άγνωστος), ο καλός βιογράφος». Η θεωρία του υποστήριξε, πρώτον, ότι καθώς ο Μ. Μάξιμος έγραψε μία συνέχεια των Βίων των Δώδεκα Καίσαρων, το έργο του κάλυψε τη βασιλεία από τον Νέρβα έως τον Ελαγάβαλο. Κατά συνέπεια, αυτό δεν θα περιλάμβανε μία βιογραφία του Λεύκιου Βέρου, παρόλο που η βιογραφία αυτού του Princeps στην Ιστορία είναι κυρίως καλής ποιότητας. Δεύτερον, ότι ο «Άγνωστος» προχωρούσε ως τον Καρακάλλα, όπως αποκαλύπτεται από την κατώτερη και κυρίως πλασματική βιογραφία του Mακρίνου. Τέλος, ότι ο συνθέτης της Historia Augusta έγραψε τους βίους των Αυτοκρατόρων μέχρι τον Βίο τού Καρακάλλα (συμπεριλαμβανομένου τού Λεύκιου Βέρου) χρησιμοποιώντας τον Άγνωστο ως την κύρια πηγή του και συμπληρώνοντας περιστασιακά από τον Μ. Μάξιμο. Μόνο όταν η πηγή εξαντλήθηκε, στράφηκε σε άλλες λιγότερο αξιόπιστες πηγές (όπως ο Ηρωδιανός και ο Μ. Μάξιμος), καθώς και στη δική του γόνιμη φαντασία, και ήταν σε αυτή τη συγκυρία που συνέθεσε τους πρώτους πέντε μικρούς βίους, μέχρι τον Βίο τού Γέτα.
Μία παρόμοια θεωρία με αυτή του Σάυμ έχει διατυπωθεί από τον Φρανσουά Πασούντ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο Μ. Μάξιμος ήταν πιθανώς ένας σατιρικός ποιητής, στο ίδιο πνεύμα με τον Ιουβενάλη και καθόλου αυτοκρατορικός βιογράφος. Το επιχείρημά του βασίζεται στο σημείο ότι, εκτός από τις αναφορές στην Ιστορία, η μόνη σωζόμενη αναφορά στο έργο του M. Μάξιμου είναι πάντα στο πλαίσιο του Ιουβενάλη, και ότι η περιγραφή της Ιστορίας γι' αυτόν ως ιστορικού δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με εμπιστοσύνη, δεδομένου τού τρόπου με τον οποίο επινοεί ή παραμορφώνει τόσες άλλες παραπομπές. Αυτή η θεωρία απορρίπτεται από ιστορικούς, όπως ο Άντονυ Μπίρλεϋ και ο Ντάβιντ Ρόρμπαχερ.
Λογοτεχνική αξία
Η Historia Augusta έχει περιγραφεί από τον Ρόναλντ Σάυμ ως «το πιο αινιγματικό έργο, που έχει μεταδώσει η Αρχαιότητα». Αν και μεγάλο μέρος της μελέτης ανά τους αιώνες ήταν στο ιστορικό περιεχόμενο, από τον 20ό αι. υπήρξε επίσης μία εκτίμηση της λογοτεχνικής αξίας τού έργου. Για μεγάλο μέρος αυτού τού αιώνα η αξιολόγηση ήταν κρίσιμη, όπως καταδεικνύεται από την ανάλυση, που προτάθηκε από τον David Magie:
"Η λογοτεχνική, αλλά και η ιστορική, αξία της Historia Augusta έχει πληγεί πολύ ως αποτέλεσμα της μεθόδου σύνθεσής της. Στη διάταξη σε κατηγορίες τού ιστορικού υλικού, οι συγγραφείς ακολούθησαν μόνο τις αποδεκτές αρχές της τέχνης της βιογραφίας, όπως ασκούνταν στην αρχαιότητα, αλλά οι αφηγήσεις τους, που συχνά αποτελούνται από απλά αποσπάσματα διατεταγμένα χωρίς σχέση ή μετάβαση, στερούνται χάρης και ακόμη και συνοχής. Η υπερβολική έμφαση σε προσωπικά στοιχεία και η εισαγωγή ανεκδοτολογικού υλικού καταστρέφουν την αναλογία πολλών ενοτήτων και η παρεμβολή πλαστών εγγράφων διακόπτει την πορεία της αφήγησης, χωρίς να προσθέτει κάτι ιστορικής αξίας ή ακόμη και γενικού ενδιαφέροντος. Τέλος, η μεταγενέστερη προσθήκη εκτενών αποσπασμάτων και σύντομων σημειώσεων, συχνά σε παραγράφους με το γενικό περιεχόμενο των οποίων δεν έχουν καμία σχέση, έδωσε την κορυφαία πινελιά στην αμηχανία και την ασυνέπεια τού συνόλου, με αποτέλεσμα η συχνά επαναλαμβανόμενη κατηγορία να φαίνεται σχεδόν δικαιολογημένη, ότι αυτές οι βιογραφίες είναι κάτι περισσότερο από λογοτεχνικά τερατουργήματα."
Ο M.L.W. Laistner ήταν της άποψης ότι «ακόμη και αν η Historia Augusta ήταν προπαγάνδα μεταμφιεσμένη σε βιογραφία, εξακολουθεί να είναι ένα άθλιο κομμάτι λογοτεχνίας», ενώ ο Ρόναλντ Σάυμ σημείωσε ότι σε σχέση με την ικανότητα πεζογραφίας τού συγγραφέα:
"Δεν ήταν κομψός εκφραστής. Η συνήθης έκφρασή του είναι επίπεδη και μονότονη. Αλλά άνισα, είναι και αξιόλογη. Διότι αυτός ο συγγραφέας είναι πολυμαθής, λάτρης των λέξεων και συλλέκτης. Εξ ου και πολλές σπάνιες λέξεις ή ακόμη και επινοήσεις... πρώτον, όταν περιγράφει τη στρατιωτική πειθαρχία, αναφέρεται με τεχνικούς όρους στο στρατόπεδο. Δεύτερον, ο αρχαϊσμός, η ακρίβεια και οι εκλεπτυσμένες λέξεις, κάνουν την έκφρασή του αξιόλογη."
Επιπλέον, το έργο δείχνει αποδείξεις ότι έχει συνταχθεί με έναν πολύ τυχαίο και βιαστικό τρόπο, με ελάχιστη έως καθόλου επακόλουθη επεξεργασία τού υλικού για να σχηματίσει μια συνεκτική αφήγηση. Ο Birley βλέπει ένα παράδειγμα της απροσεξίας με την οποία ο συγγραφέας προσέγγισε το έργο στην κατασκευή της βιογραφίας του M. Αυρήλιου, όπου στα μέσα τού Βίου τού Mάρκου Αυρηλίου ο συγγραφέας βρέθηκε σε σύγχυση, πιθανώς επειδή είχε υπερβολικά πολύ ιστορικό υλικό από αυτό που χρειαζόταν και επίσης επειδή είχε ήδη χρησιμοποιήσει μεγάλο μέρος της πηγής του για να γράψει τις ξεχωριστές βιογραφίες του Λεύκιου Βέρου και του Aβίδιου Κάσσιου, των οποίων οι βίοι διασταυρώνονται με τού Μ. Αυρηλίου. Η απάντηση που κατέληξε, ήταν να χρησιμοποιήσει τον Ευτρόπιο ως πηγή για μία σύντομη επισκόπηση της εξουσίας τού Μ. Αυρηλίου μετά το τέλος τού Λ. Βέρου. Ωστόσο διαπίστωσε ότι με αυτόν τον τρόπο, το τέλος της αφήγησης ήταν πολύ απότομο και έτσι, αφού συμπεριέλαβε κάποια κουτσομπολιά ότι ο Κόμμοδος δεν ήταν γιος του, άρχισε για άλλη μία φορά μία αφήγηση της βασιλείας του Μ. Αυρηλίου μετά το θάνατο του Λ. Βέρου.
Αν και αυτές οι κριτικές εξακολουθούν να αποτελούν την επικρατούσα άποψη για τη λογοτεχνική αξία της Ιστορίας, σύγχρονοι μελετητές όπως ο Ρόρμπαχερ έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν ότι, ενώ είναι κακώς γραμμένο και δεν είναι ένα με ύφος ή κομψό έργο,  η χρήση τού υπαινιγμού, ως μέσο για την παρωδία δημοφιλών βιογραφικών και ιστοριογραφικών έργων τού τέλους του 4ου αι., σημαίνει ότι τα ίδια τα χαρακτηριστικά, που κάποτε αποτελούσαν αιτία έντονης κριτικής (όπως η συμπερίληψη άσχετων ή αντιφατικών επινοήσεων μαζί με υλικό παραδοσιακής πηγής) είναι στην πραγματικότητα σκόπιμα και αναπόσπαστο μέρος τού έργου, καθιστώντας το έτσι ένα από τα πιο μοναδικά κομμάτια λογοτεχνίας, που αναδύθηκαν από τον αρχαίο κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοτεχνικές πλαστογραφίες
Ντράκενσμπεργκ
μικρογραφία|369x369εσ|Ένας χάρτης της Νότιας Αφρικής δείχνει το κεντρικό οροπέδιο που περιβάλλεται από τον Μεγάλο Σκαρπισμό και τη σχέση του με τα βουνά Cape Fold στα νότια. Το τμήμα του Μεγάλου Σκαρπισμού που εμφανίζεται με κόκκινο είναι γνωστό ως Ντράκενσμπεργκ. Το Ντράκενσμπεργκ (Αφρικάανς: Drakensberge, Ζουλού: uKhahlamba, Σότο: Maluti) είναι το ανατολικό τμήμα του Μεγάλου Σκαρπισμού, που περικλείει το κεντρικό οροπέδιο της Νότιας Αφρικής. Το Ντράκενσμπεργκ φτάνει στο μεγαλύτερο υψόμετρο του – 2.000 έως 3.482 μέτρα εντός της συνοριακής περιοχής της Νότιας Αφρικής και του Λεσότο.
Ο κρημνός του Ντράκενσμπεργκ εκτείνεται για περισσότερα από 1.000 χιλιόμετρα από την επαρχία του Ανατολικού Ακρωτηρίου στο Νότο και στη συνέχεια σχηματίζει διαδοχικά, με σειρά από νότο προς βορρά, τα σύνορα μεταξύ του Λεσότο και του Ανατολικού Ακρωτηρίου και τα σύνορα μεταξύ Λεσότο και της ΚουαΖούλου-Νατάλ επαρχίας. Στη συνέχεια σχηματίζει τα σύνορα μεταξύ ΚουαΖούλου- Νατάλ και της Ελεύθερης Πολιτείας, και στη συνέχεια ως τα σύνορα μεταξύ ΚουαΖούλου-Νατάλ και της επαρχίας Μπουμαλάνγκα. Ο γκρεμός ανεβαίνει βόρεια από εκεί, μέσα από την Μπουμαλάνγκα, όπου περιλαμβάνει χαρακτηριστικά όπως το φαράγγι του ποταμού Μπλάιντ. Στη συνέχεια επεκτείνεται βορειότερα στο Χοεντσπρούιτ στο νοτιοανατολικό Λιμπόπο όπου είναι γνωστό ως «Klein Drankensberg» από τους Αφρικάανς. Από το Χοεντσπρούιτ εκτείνεται δυτικά στο Τζανίν, επίσης στην επαρχία Λιμπόπο, όπου είναι γνωστό ως τα βουνά Βόλκμπεργκ. Στα 2.200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το Βόλκμπεργκ είναι το υψηλότερο υψόμετρο στο Λιμπόπο. Ο γκρεμός εκτείνεται και πάλι δυτικά και στο Μοκοπάνε, όπου είναι γνωστός ως τα βουνά Στρίτπουρτ.
Ετυμολογία
Το όνομα στα Αφρικάανς είναι Ντράκενσμπεργκ, το οποίο προέρχεται από το όνομα που έδωσαν οι πρώτοι Ολλανδοί άποικοι στην περιοχή, που ήταν Drakensbergen, ή Βουνά των Δράκων. Το υψηλότερο τμήμα του Μεγάλου Σκαρπισμού είναι γνωστό στα Ζουλού ως uKhahlamba και ως Maluti στα Σόθο («Φράγμα από ψηλά δόρατα»).
Γκουαδαλόρθε
Ο Γουαδαλόρθε (ισπανικά: Guadalhorce, από τα αραβικά, wādī l-jurs, «ποτάμι των σιωπηρών» ) είναι το σημαντικότερο ποτάμι της επαρχίας της Μάλαγα στην Ανδαλουσία. Οι πηγές του βρίσκονται στην πεδιάδα της Αντεκέρα και μετά από 166 χμ. πορείας εκβάλλει στη Μεσόγειο λίγα χιλιόμετρα δυτικά της Μάλαγα. Διασχίζει τις φυσικές επαρχίες της Αντεκέρα και της Κοιλάδας του Γουαδαλόρθε, τις οποίες διαχωρίζει το Φαράγγι των Γκαϊτάνες (Desfiladero de los Gaitanes).
Ντράκενσμπεργκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Νότιας Αφρικής
Γκουαδαλόρθε
Πέραν της φυσικής επαρχίας, ο ποταμός δίνει το όνομά του σε ένα διαμέρισμα της Μάλαγα που εξελίχθηκε γύρω από την ομώνυμη βιομηχανική περιοχή στο οποίο υπάρχει και μια στάση του προαστιακού της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Ανδαλουσίας
Ιμπόλια Γκέρεγκ
Η Ιμπόλια Γκέρεγκ (γεν. στις 11 Δεκεμβρίου 1947) είναι μια Ουγγαρέζα ειδική στο πρωτόκολλο, την εθιμοτυπία και το σαβουάρ βιρβ, συγγραφέας, επίτιμη αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σέγκεντ και στο Πανεπιστήμιο Εστερχάζι Κάρολι, πρώην επικεφαλής του πρωτοκόλλου της Ουγγαρίας στο Γραφείο του Πρωθυπουργού. Η έρευνά της και οι ομιλίες της σχετίζονται με την πολιτιστική συμπεριφορά και με την εθιμοτυπία της διπλωματίας.
Οικογένεια και εκπαίδευση
Η Ιμπόλια Γκέρεγκ γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1947 στην Ουγγαρία. Πήρε πτυχίο στις διεθνείς σχέσεις από το Τμήμα Ξένων Γλωσσών του Κολεγίου Εξωτερικού Εμπορίου της Βουδαπέστης (το οποίο μέχρι το 1971 λεγόταν Διεθνές Κολέγιο Διοίκησης Επιχειρήσεων και από το 2001 έγινε η Διεθνής Σχολή Διοίκησης και Επιχειρήσεων της Σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων της Βουδαπέστης).
Καριέρα
Από το 1978 έως το 1987, η Γκέρεγκ εργαζόταν στο Ινστιτούτο Διαχείρισης Πληροφοριακών Συστημάτων, του Κρατικού Πανεπιστημίου Διοίκησης Επιχειρήσεων στη Μόσχα.
Από τον Ιανουάριο του 1987 έγινε η γενική εισηγήτρια, στη συνέχεια η αναπληρώτρια προϊσταμένη και το 1992 η προϊσταμένη του Τμήματος Πρωτοκόλλου της Γραμματείας του Υπουργικού Συμβουλίου, ενώ από το 1990 ανέλαβε η διοίκηση του Γραφείου του Πρωθυπουργού της χώρας.
Από το φθινόπωρο του 1999, η Γκέρεγκ ασχολείται κυρίως με την εκπαίδευση ενηλίκων από την εταιρεία της, την G-Protokoll Bt. (ετερόρρυθμη εταιρεία / LP). Επίσης, δίνει διαλέξεις στο Ίδρυμα Διεθνών Σπουδών της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κόρβινους της Βουδαπέστης επί 12 χρόνια.
Έχει επίσης δώσει διαλέξεις ως ειδική στην εθιμοτυπία και το σαβουάρ βιρβ τόσο στην Ουγγαρία όσο και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων έχει μιλήσει στη Ρουμανία, τη Σλοβακία και τη Ρωσία. Τέλος, έχει προσκληθεί ως σύμβουλος πρωτοκόλλου από διάφορες εταιρείες, από πλήθος τοπικών πολιτιστικών φορέων και ως πανελίστρια σε μια σειρά από συνομιλίες σε μέσα ενημέρωσης.
Βραβεία και διακρίσεις
Η Γκέρεγκ έχει αποσπάσει μια σειρά από βραβεία και διακρίσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι πανεπιστημιακοί
Ανατολική φιλοσοφία
Η ανατολική φιλοσοφία ή ασιατική φιλοσοφία περιλαμβάνει τις διάφορες φιλοσοφίες που προέρχονται από την Ανατολική και τη Νότια Ασία, συμπεριλαμβανομένης της κινεζικής φιλοσοφίας, της ιαπωνικής φιλοσοφίας, της κορεατικής φιλοσοφίας και της βιετναμέζικης φιλοσοφίας. Αυτές κυριαρχούν στην Ανατολική Ασία και στο Βιετνάμ, ενώ η ινδική φιλοσοφία (συμπεριλαμβανομένης της ινδουιστικής φιλοσοφίας, του τζαϊνισμού, της βουδιστικής φιλοσοφίας και του σιχισμού) κυριαρχεί στη Νότια Ασία, στη Νοτιοανατολική Ασία, στο Θιβέτ και στη Μογγολία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατολική φιλοσοφία
Πανεπιστήμιο Σαμπαντζί
Το Πανεπιστήμιο Σαμπαντζί (αγγλικά: Sabancı University, τουρκικά: Sabancı Üniversitesi) είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο με περισσότερους από 4,000 φοιτητές και 388 μέλη ΔΕΠ (2015), ιδρυθέν στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας, το 1996, από την τουρκική οικογένεια βιομηχάνων των Σαμπαντζί. Ωστόσο, επισήμως, το πανεπιστήμιο ξεκίνησε τη λειτουργία του παρά μόνο το 1999. Το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο αποτελεί ένα εκ των, συνολικά, 193 πανεπιστημίων στην Τουρκία, εκ των οποίων, περίπου, τα μισά χρηματοδοτούνται από ιδιώτες. Βάσει σχετικής νομοθεσίας, η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Τουρκία επιτρέπεται από το 1964. Γλώσσα διδασκαλίας είναι τα αγγλικά.
Το 2015, κατέλαβε την 182η θέση των World University Rankings του Times Higher Education. Παράλληλα, επίσης το 2015, η βρετανική επιστημονική εβδομαδιαία επιθεώρηση συμπεριέλαβε τρία τουρκικά πανεπιστήμια τα οποία είχαν ιδρυθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών εντός καταλόγου με τα 100 κορυφαία πανεπιστήμια. Μεταξύ των τουρκικών πανεπιστημίων, το Πανεπιστήμιο Σαμπαντζί κατέλαβε τη 13η θέση, το Πανεπιστήμιο Μπιλκέντ κατέλαβε την 28η θέση και το Πανεπιστήμιο Κοτς κατέλαβε την 51η θέση.
Πρύτανης του πανεπιστημίου είναι ο Τούρκος φυσικός και χημικός Νιχάτ Μπερκέρ. μικρογραφία|Άποψη των φοιτητικών κοιτώνων. μικρογραφία|Άποψη του φοιτητικού χώρου εστίασης.
Το πανεπιστήμιο είναι διαιρεμένο σε δύο σχολές, πιο συγκεκριμένα τη Σχολή Μηχανικών και Φυσικών Επιστημών (αγγλικά: Engineering and Natural Sciences ή FENS) και τη Σχολή Τεχνών και Κοινωνικών Επιστημών (αγγλικά: Arts and Social Sciences ή FASS), καθώς και τη Σχολή Διοικήσεως Σαμπαντζί (αγγλικά: Sabancı School of Management). Παράλληλα, το 2011 ιδρύθηκε το Κέντρο Έρευνας και Εφαρμογών Νανοτεχνολογίας του Πανεπιστημίου Σαμπαντζί (αγγλικά: Sabancı University Nanotechnology Research and Application Center ή SUNUM). Εντός των πανεπιστημιακών εγκαταστάσεων, βρίσκεται το Κέντρο Πληροφόρησης (αγγλικά: Information Center), είδος διευρυμένης πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης, του οποίου η αρχιτεκτονική είναι εμπνευσμένη από εκείνη της οθωμανικής περιόδου, ενώ εντός των χώρων του φιλοξενούνται περισσότερα από, συνολικά, 300,000 έντυπα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Κωνσταντινούπολη
The Reign
Το Τhe Reign (Η Κυριαρχία) αποτελεί τηλεοπτική σειρά του CW στην κατηγορία ιστορικό δράμα. Οι δημιουργοί είναι οι Λώροι Μακκαρθύ και Στεφανή Σενγκούπτα. Οι χώρες παραγωγής είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Καναδάς. Η ημερομηνία πρώτης προβολής είναι  17 Οκτωβρίου 2013  και η τελευταία προβολή έγινε στις  16 Ιουνίου 2017 . Ο αριθμός κύκλων είναι 4 και ο αριθμός συνολικών επεισοδίων είναι 78.
Αναφέρεται στην ιστορία της Βασίλισσας Μαίρης Στιούαρτ της Σκωτίας και στη συμφωνία της με τον Βασιλιά Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας να παντρευτεί τον Πρίγκιπα (δελφίνο) της Γαλλίας Φραγκίσκο για την ένωση των δύο βασιλειών σε συμμαχία εναντία της Αγγλίας.
Η σειρά δέχθηκε μικτές κριτικές οι οποίες επευφημούσαν την υποκριτική δεινότητα των ηθοποιών και τα κοστούμια, κατακρίνοντας όμως τις ιστορικές ανακρίβειες.
Πλοκή
Ο πρώτος κύκλος ξεκινά με τη μεταφορά της Βασίλισσας Μαίρη στο κάστρο της Γαλλίας όπου πρόκειται να λάβει χώρα ο βασιλικός γάμος της με τον Πρίγκιπα Φράνσις, με τον οποίο είναι αρραβωνιασμένη από όταν ήταν 6 χρονών. Η ζωή της στο νέο βασίλειο τη φέρνει αντιμέτωπη με διαμάχες, ίντριγκές και προδοσίες. Η Μαίρη είναι σε αβεβαιότητα για τον γάμο της για τους λόγους που αφορούν τα αισθήματα της για τον ετεροθαλή αδελφό του Πρίγκιπα, τον Σεμπάστιαν ή "Μπας". Η Βασίλισσα Αικατερίνη είναι αρνητική στο πάντρεμα του Φράνσις λόγω της πρόβλεψης του Νοστράδαμου ότι είναι σε κίνδυνο η ζωή του με τη Μαίρη και προσπαθεί με κάθε τρόπο να ανατρέψει τον γάμο.
Ο δεύτερος κύκλος αρχίζει με τον θάνατο του Βασιλιά Χένρι της Γαλλίας και οι διάδοχοί του θρόνου είναι οι Βασιλιάδες Μαίρη και Φράνσις και συγκυβερνούσαν τη Γαλλία με τη Σκωτία. Με τη βασιλεία τους πρέπει να αντιμετωπίσουν τις θρησκευτικές διαμάχες των Καθολικών και Προτεσταντών, επίσης η ευγενής οικογένεια Μπούρμπων ανταγωνίζεται τη διαδοχή στο θρόνο.
Ο τρίτος κύκλος αναφέρεται στο θάνατο του Φράνσις αφήνοντας τη Μαίρη χήρα που έχει ως αποτέλεσμα να χάσει την κυριαρχία της σαν βασίλισσα της Γαλλίας. Ο αδερφός του Φράνσις, Κάρολος, στέφεται ο επόμενος Βασιλιάς μα καθώς είναι ακόμη ανήλικος, αναλαμβάνει ως αντιβασιλέας η Βασίλισσα Αικατερίνη. Επιπλέον η Βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας στρέφεται εναντίον της Μαίρη.
Στον τέταρτο και τελευταίο κύκλο η Βασίλισσα Μαίρη επιστρέφει στη Σκωτία προσπαθώντας να ανακτήσει τη δύναμη της στον τόπο της και δημιουργεί μια συμμαχίας με τον ετεροθαλή αδελφό της Τζέιμς και τον Δούκα Μπορθουέλ. Η διαμάχη με την ξαδέρφη και Βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας γίνεται έντονη. Η Μαίρη παντρεύεται τον Λόρδο Ντάρνλυ, έναν Άγγλο Καθολικό που διεκδικεί τον θρόνο, με σκοπό να κατακτήσει την Αγγλία. Πίσω στη Γαλλία η Βασίλισσα Αικατερίνη προσπαθεί να προστατέψει τον γιο της Κάρολο.
Ιδέα
Τον Φεβρουάριο του 2013 η τηλεοπτική πλατφόρμα CW ανακοίνωσε πως θα προβληθεί το επεισόδιο "πιλότος" μιας σειράς με θέμα τη ζωή της Βασίλισσας Μαίρη της Σκωτίας, με δημιουργούς τις Λώροι Μακκαρθύ και Στεφανή Σενγκούπτα και σε παραγωγή των στούντιο CBS. Βασικός λόγος που επιλέχθηκε η ζωή της Βασίλισσας Μαίρη για τη σειρά είναι η ιστορία της με ποικίλους συζύγους, η οποία θα έδινε στη σειρά ένα "πικάντικο" υπόβαθρο. Τον Μάιο του 2013 η Σενγκούπτα εγκατέλειψε το έργο, αφήνοντας τη Μακκαρθύ ως μοναδική δημιουργό.
Σε συνεντεύξεις πριν την πρεμιέρα της σειράς, η δημιουργός Μακκαρθύ δήλωσε πως έχουν πάρει αρκετές ελευθερίες σχετικά με την ιστορική ακρίβεια των γεγονότων και πως αφορά περισσότερο τη "διασκέδαση" του κοινού παρά την ίδια την ιστορία.
Γυρίσματα
Τα περισσότερα εσωτερικά γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες εγκαταστάσεις στο Cinespace Film Studios στην Kipling Avenue.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Γιόζεφ φον Χάρτμανν
Βιογραφία
Γονείς του ήταν ο πρώσος κυβερνητικός και δικαστκός σύμβουλος Γκέοργκ Άντον φον Χάρτμαν (1751-1819) και η σύζυγός του Μπερναρντίνε, το γένος φον Πάιν (1752-1837).
Ο Χάρτμαν εισήλθε στις 4 Αύγουστος 1803 στη δημόσια υπηρεσία και ανήρθε το 1817 στο αξίωμα του περιφερειακού διοικητή (Landrat) της περιφέρειας Büren. Συνταξιοδόθηκε το 1843 κα τιμήθηκε με το μετάλλιο του Τάγματος του Red Eagle.
Παντρεύτηκε το1806 την Μπερνατίνε φον Χαμμ (1787–1867). Απο τον γάμο αυτό απέκτησε επτά παιδιά, συμπεριλαμβανομένου του μετέπειτα Πρώσου Στρατηγού Πεζικού Ερνστ φον Χάρτμαν (1817-1883).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί
Χρήστος Κεδέρης
Ο Χρήστος Κεδέρης, γεννημένος στην Αθήνα στις 29 Απριλίου 1994, είναι Έλληνας χειροσφαιριστής. Αγωνίζεται στη θέση του αριστερού εξτρέμ.
Την αγωνιστική περίοδο 2016-17, φορώντας τα χρώματα του Δικέφαλου Αστέρα Νέας Ιωνίας, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας, έχοντας σημειώσει 79 γκολ.
Την αγωνιστική περίοδο 2017-18, οπότε και άνηκε στο ρόστερ των Εκπαιδευτηρίων Δούκα, αναδείχθηκε δεύτερος παραγωγικότερος σκόρερ του πρωταθλήματος της Handball Premier. Αναλυτικότερα πέτυχε 143 γκολ σε 30 αγώνες, έχοντας μέσο όρο 4,77 ανά παιχνίδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της χειροσφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές της εθνικής Ελλάδος χειροσφαίρισης Κατηγορία:Χειροσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Χειροσφαιριστές Δικέφαλου Αστέρα Νέας Ιωνίας Κατηγορία:Χειροσφαιριστές Διομήδη Άργους Κατηγορία:Χειροσφαιριστές Εκπαιδευτηρίων Δούκα
Days Gone
To Days Gone είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας και επιβίωσης τρόμου, που αναπτύχθηκε από τη SIE Bend Studio και κυκλοφόρησε από τη Sony Interactive Entertainment, για το PlayStation 4, στις 26 Απριλίου του 2019. Το βιντεοπαιχνίδι τοποθετείται σε ένα μετά-αποκαλυπτικό Όρεγκον, δύο χρόνια μετά από μία παγκόσμια πανδημία, με τον πρωταγωνιστή (και μηχανόβιο) Deacon St. John, να ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του, που είχε χάσει, πιθανώς είναι ακόμα ζωντανή, ξεκινώντας έτσι μία αποστολή για να την εντοπίσει. Το παιχνίδι είναι third -person, με τον παίχτη να μπορεί να εξερευνήσει όλο τον κόσμο του παιχνιδιού. Ο παίχτης, μάχεται εχθρικούς ανθρώπους και ανθρωποφάγα πλάσματα (Freakers), με πιστόλια, καραμπίνες κι άλλα αυτοσχέδια όπλα. Ένας μεγάλος μηχανισμός του παιχνιδιού είναι ότι ο Deacon οδηγεί μηχανή, η οποία εκτός από μέσο μεταφοράς, αποτελεί και αποθηκευτικό κινούμενο χώρο.
Η παραγωγή του Days Gone ξεκίνησε στις αρχές του 2015. Ο τεχνικός διευθυντής Κρίστοφερ Ρις, είχε δηλώσει ότι η Bend Studio ήθελε να "δώσει κάτι στο PlayStation 4 που δεν ξαναείχε πριν". Το παιχνίδι αποκαλύφτηκε για πρώτη φορά το 2016, στο E3 2016. Ο Ρις είχε αποκαλύψει ότι το παιχνίδι θα έχει Unreal Engine 4 και πολύ δυνατή αφηγηματική ροή. Τη μουσική του βιντεοπαιχνιδιού ανέλαβε να γράψει ο Νέιθαν Γουάιτχεντ.
Το παιχνίδι ήταν άκρως αναμενόμενο και έτοιμο προς κυκλοφορία το 2018, όμως δεν κυκλοφορούσε έως και τον Απρίλιο του 2019. Στην αρχική του κυκλοφορία το παιχνίδι έλαβε ανάμικτες κριτικές, με τους κριτικούς να επαινούν τον ανοιχτό του κόσμο, το gameplay του και την ερμηνεία του Σαμ Γουάιτγουερ ως Deacon, ωστόσο, δέχτηκε αρνητική κριτική για την ιστορία του και την ελλειμματική ανάπτυξη των χαρακτήρων του.
Εξωτερικοί σύνδεμσοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2019 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τρόμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης Κατηγορία:Μετα-αποκαλυπτικά βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών τρίτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ζόμπι Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Unreal Engine Κατηγορία:Νικητές Golden Joystick Award
Γεωργία Δεληγιάννη-Αναστασιάδη
Η Γεωργία Δεληγιάννη-Αναστασιάδη (1904-1998) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος, ποιήτρια και μεταφράστρια.
Γεννήθηκε στη Σμύρνη και φοίτησε στο Κεντρικό Παρθεναγωγείο Σμύρνης. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά (μεταξύ αυτών και τα Κλασικά Εικονογραφημένα), μετέφρασε πάνω από 40 κλασικά έργα και έγραψε ποίηση (το ποίημά της Θρήνος μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης στα Τραγούδια του Αγώνα). Ήταν μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Πέθανε το 1998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Κατάλογος αστέρων του Κήτους
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Κήτους παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Κήτους κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Γκουλντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! Ίππαρχος ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Κ * Κητος
Αρχαία Μασσαλία
Ρωμανοποιημένη στην διάρκεια της Ύστερης Αρχαιότητας, εκχριστιανισμένη στην διάρκεια του 5ου αιώνα, αποδυναμωμένη έπειτα από τις γοτθικές εισβολές, ανέκτησε μια σχετική ευημερία στην διάρκεια του 7ου αιώνα, στην διάρκεια του οποίου και έλαβε χώρα η ίδρυση ενός σημαντικού χριστιανικού κέντρου, του Αββαείου Σαιν-Βικτόρ ντε Μαρσέιγ, καθιστώντας την πόλη ως έχουσα σημαντικό ρόλο στο σύνολο του νοτιοανατολικού τμήματος της Γαλλίας έως τον 12ο αιώνα.
Η Μασσαλία, πόλη ελληνική
Η ίδρυση της πόλεως αυτής καθεαυτής, η οποία και καθιστά την Μασσαλία ως « την αρχαιότερη πόλη της Γαλλίας  », ανέρχεται στο 600 π.Χ. και πραγματοποιήθηκε από Έλληνες αποίκους προερχόμενους από την Φώκαια της Μικράς Ασίας. Η ημερομηνία της ίδρυσης αναφέρεται από αρκετούς αρχαίους συγγραφείς, όπως τον Αριστοτέλη εντός του έργου του με τίτλο Σύνταγμα των Μασσαλών (προς το 350 π.Χ.) και τον Ιουστίνο εντός του έργου του με τίτλο Επιτομή των Φιλιππικών Ιστοριών, το οποίο συνεγράφη δίχως αμφιβολία στην διάρκεια του 3ου αιώνα και συνοψίζει την ιστορία όπως αυτή καταγράφηκε από τον Πομπήιο Τρόγο. Οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις δεν διαφωνούν ως προς την συγκεκριμένη ημερομηνία.
Οι Σεγόβριγες
Σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς, η περιοχή της Μασσαλίας κατοικείτο από μία εκ των λιγουριανών φυλών, τους Σεγόβριγες, οι οποίοι ήσαν εγκατεστημένοι στους λόφους περιμετρικά της θέσης της πόλης. Παρά το γεγονός πως δεν έχουν βρεθεί ίχνη μόνιμης λιγουριανής κατοίκησης στην θέση της Μασσαλίας, οι ιζηματογενείς ανασκαφές κατέδειξαν πως οι ακτές του Λακιντόν (καλάνκ η οποία συγχεόταν στις αρχές του 21ου αιώνα με το Παλαιό Λιμένα της Μασσαλίας) χρησιμοποιούνταν από την 2η χιλιετία π.Χ. για εποχιακές εργασίες σχετικές με την θάλασσα πριν από την ίδρυση της ελληνικής αποικίας, χωρίς, ωστόσο, να είναι δυνατό να ανιχνευθεί οποιαδήποτε εκμετάλλευση των εδαφών (αποψίλωση των δασών, καλλιέργειες, καθαρισμοί).
Η φωκαεική αποίκηση
μικρογραφία|Θέση της αρχαίας [[Φώκαιας και του σημερινού χωριού.]] Τα αρχαία συγγράμματα δίνουν λίγες ενδείξεις αναφορικά με τις καταβολές, τους θεσμούς και τις τοπικές λατρείες της Φώκαιας, της σημερινής Φότσα, η οποία βρίσκεται σε κοντινή απόσταση του Ιζμίρ (Σμύρνη) στη Τουρκία. Ο πληθυσμός της αποτελείτο από Αθηναίους και Φωκιδαίους (κατοίκους της Φωκίδας, ιερής περιοχής της Αρχαίας Ελλάδας). Ήταν μέλος του Κοινού των Ιώνων, δωδεκάπολης ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας, πόλεων που ήσαν ευημερείς χάρη στην ανάπτυξη των σχέσεων με τις αποικίες τις οποίες είχαν ιδρύσει περιμετρικά της Μεσογείου.
Η ίδρυση των αποικιών
Ως αποτέλεσμα, τον 6ο αιώνα π.Χ., η Φώκαια κατέστη η « μητρόπολη » (μητρική πόλη) της ελληνικής αποίκησης στη βορειοδυτική Μεσόγειο. Οι Φωκαείς ίδρυσαν διαδοχικά την Μασσαλία (Μαρσέιγ), την Αγαθή Τύχη (Αγκντ), την Ολβία (Υέρ), την Αντίπολη (Αντίμπ) και τη Νίκαια (Νις). Στην συνέχεια, ιδρύθηκαν η Αλαλία (σημερινή Αλεριά), εμπορικός σταθμός επί των ανατολικών ακτών της Κορσικής, και η Ελέα στον Κόλπο του Σαλέρνο, καθώς και ισχυρές αποικίες στην Ισπανία, όπως το Εμπόριον (Εμπούριες).
Ο θρύλος της Γύπτιδος και του Πρωτή
left|thumbnail|Colonie grecque à Marseille. Πίνακας του [[Πιέρ Πυβί ντε Σαβάν|Πιέρ Πυβίς ντε Σαβάν (1868).]]
Οι ακριβείς συνθήκες της ίδρυσής απουσιάζουν από την ιστορία της πόλης. Σήμερα, απομένει μόνον ένας θρύλος, τον οποίον αναφέρει ο Πομπήιος Τρόγος, του οποίου η πλοκή συνοψίζεται από τον Ιουστίνο και τον Αριστοτέλη, ενώ αναφορά σε αυτόν γίνεται και από τον Αθηναίο τον Ναυκρατίτη.
Οι Φωκαείς αναζητούσαν, τότε, παράκτιες τοποθεσίες οι οποίες θα μπορούσαν να μετατραπούν σε εμπόρια (εμπορικούς σταθμούς). Η δραστηριότητα αυτή αντιστοιχούσε σε μια προσπάθεια δημιουργίας ενός εμπορικού δικτύου και όχι μιας κατοικημένης αποικίας. Οι θαλασσοπόροι ταξίδευαν σε ταχεία κωπήλατα πλοία, τις πεντηκόντορους, κάτι που διευκόλυνε την εγκατάστασή τους, καθώς, όντες λιγότεροι αριθμητικά, χρειάζονταν μικρότερο μέγεθος εδαφών για την εγκατάστασή τους. Ναυπηγώντας ακτοπλοϊκώς, φέρεται να ανακάλυψαν τον κόλπο του Λακιντόν (τον σημερινό Παλαιό Λιμένα της Μασσαλίας), μια βαθιά καλάνκ, πλατιά και καλώς προσανατολισμένη (ανατολικά-δυτικά), προφυλαγμένη από τον κυρίαρχο άνεμο - τον μιστράλ - από υψηλούς λόφους, ιδανική για την εγκατάσταση εμπορικού σταθμού.
Επίσης, ορισμένοι ασχολήθηκαν με την χρήση του ελληνικού όρου Mάσσα. Πράγματι, οι Φωκαείς διατηρούσαν την παράδοση, στην Μικρά Ασία, να προσθέτουν την ονομασία Μάσσα στις πόλεις τους, σε οχυρές θέσεις, σε ποταμούς, κτλ. Έχουν βρεθεί, για παράδειγμα, περισσότερες από τριάντα ονομασίες Μάσσα στην Ιταλία, λαμβάνοντας υπόψιν πως οι όροι Μάζα ή Μάσα αντιστοιχούν στο λατινικό Libum, προσφορά ιερών γλυκισμάτων. Αναφορικά με την κατάληξη λεις, εικάζεται πως επρόκειτο για παράγωγο των επιθέτων, καθώς οι κάτοικοι της Μασσαλίας ήσαν θυσιαστές, ενώ η πόλη, εκείνη των θυσιών.
Η αρχική τοποθεσία της πόλης
Η αρχική τοπογραφία της τοποθεσίας της ελληνικής Μασσαλίας είναι ακόμη, σήμερα, ορατή σε μεγάλο βαθμό, παρά τις σημαντικές μεταβολές που έλαβαν χώρα στην διάρκεια του 19ου αιώνα. Ακρωτήριο περιτριγυρισμένο από την θάλασσα, κυριαρχείτο από τρεις διαδοχικούς λοφίσκους: τον λοφίσκο Σαιν-Λοράν (υψόμετρο 26 μέτρων το 1840), τον λοφίσκο των Μουλέν (42 μέτρων, συνδεόμενος με τον λοφίσκο της Ροκέτ, ύψους 38 μέτρων), και, τέλος, τον λοφίσκο των Καρμ (περίπου 40 μέτρων ύψους). Τα περάσματα μεταξύ των παραπάνω υψωμάτων συγκέντρωναν τις εκροές υδάτων.
Ύστατο στοιχείο της φυσικής τοπογραφίας, η περιοχή του Φρουρίου Σαιν-Ζαν παρουσίαζε, έως την εθελούσια επίχωση που έλαβε χώρα για την ανέγερση του φρουρίου, κλίση προς την θάλασσα στα βόρεια, η οποία, σήμερα, δεν είναι πλέον ορατή.
Αριθμός γραμμών κοιτών χύνονταν εντός του λιμένα: μία μεταξύ του λοφίσκου των Καρμ και του λόφου Σαιν-Σαρλ, μία δεύτερη, κατά πολύ σημαντικότερη, εντός του άξονα της σημερινής Κανεμπιέρ και, τέλος, μία τρίτη στα νότια (άξονας της rue Breteuil, αποκαλούμενη ως κοιλάδα Φογκαρές στην διάρκεια του Μεσαίωνα).
Σημειώσεις
<references group="Note"/>
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Μασσαλίας
Τίντο
Ο Τίντο (στα ισπανικά: río Tinto, δηλαδή «κόκκινος ποταμός») είναι ο σημαντικότερος ποταμός της επαρχίας της Ουέλβα. Το όνομά του προέρχεται από το κόκκινο χρώμα των υδάτων του, που χαρακτηρίζονται από μεγάλη συγκέντρωση βαρέων μετάλλων (κυρίως σιδήρου).
Μαζί με τον ποταμό Οδιέλ, τον οποίο συναντά λίγο πριν τις εκβολές του στον Ατλαντικό, ανήκει στις ατλαντικές υδρογραφικές λεκάνες της Ανδαλουσίας. Ο Τίντο είναι γνωστός από την αρχαιότητα για τα μεταλλεία της ευρύτερης κοιλάδας του που έγιναν αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των ντόπιων Ταρτήσσιων και των Φοινίκων και συνέχισαν να αποτελούν σημαντική πηγή πλούτου μέχρι τη ρωμαϊκή περίοδο. Τα μεταλλεία αυτά λειτουργούν μέχρι σήμερα, δίνοντας όνομα στη φυσική επαρχία της Κοιλάδας των Μεταλλείων και στην κωμόπολη Μίνας δε Ρίο Τίντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Ανδαλουσίας
Λεύκιος Αίλιος Καίσαρ
Ο Λεύκιος Αίλιος Καίσαρ (13 Ιανουαρίου 101 – 1 Ιανουαρίου 138) ήταν πατέρας τού Αυτοκράτορα Λεύκιου Βέρου. Το 136 υιοθετήθηκε από τον Αδριανό και ονομάστηκε διάδοχος του θρόνου. Όμως απεβίωσε πριν από τον Αδριανό και έτσι δεν έγινε ποτέ αυτοκράτορας. Μετά το τέλος τού Λεύκιου, αντικαταστάθηκε από τον Αντωνίνο Πίο, ο οποίος διαδέχθηκε τον Αδριανό την ίδια χρονιά.
Ζωή και οικογένεια
Ο Λεύκιος Αίλιος γεννήθηκε με το όνομα Λεύκιος Κειόνιος Κόμοδος ο μεσαίος (λατιν.: Lucius Ceionius Commodus) και έγινε Λεύκιος Αίλιος Καίσαρ (Lucius Aelius Caesar) μετά την υιοθεσία του ως κληρονόμου τού Αδριανού. Συχνά αναφέρεται μερικές φορές ως Λεύκιος Αίλιος Βέρος, αν και αυτό το όνομα δεν επιβεβαιώνεται εκτός της Ιστορίας των Αυγούστων, όπου πιθανότατα ήταν αρχικά το αποτέλεσμα ενός χειρόγραφου λάθους. Ο νεαρός Λεύκιος Κειόνιος Κόμμοδος ήταν τού Κειόνιου γένους. Ο πατέρας του, ονόματι επίσης Λεύκιος Κειόνιος Κόμμοδος ο πρεσβύτερος (ο συγγραφέας της Ιστορίας των Αυγούστων προσθέτει το cognomen Βέρος), ήταν ύπατος το 106 και ο εκ πατρός παππούς του, επίσης με το ίδιο όνομα, ήταν ύπατος το 78. Οι πατρικοί του πρόγονοι ήταν από την Ετρουρία και ήταν υπατικού βαθμού. Η μητέρα του εικάζεται, καθώς δεν αναφέρεται στις πηγές, ότι ήταν μία Ρωμαία που ονομαζόταν Πλαυτία. Η Ιστορία των Αυγούστων αναφέρει, ότι ο εκ μητρός παππούς του και οι εκ μητρός πρόγονοί του ήταν υπατικού βαθμού.
Πριν από το 130, ο μεσαίος Λεύκιος Κειόνιος Κόμμοδος νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Aβιδία, μία Ρωμαία ευγενή, που ήταν κόρη του συγκλητικού Γαΐου Αβιδίου Νιγρίνου. Η Aβιδία γέννησε στον Λεύκιο δύο γιους και δύο κόρες:
Κληρονόμος του Αδριανού
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d7/Bust_Hadrian_Musei_Capitolini_MC817.jpg/220px-Bust_Hadrian_Musei_Capitolini_MC817.jpg|μικρογραφία|Προτομή του Αδριανού, [[Μουσεία Καπιτωλίου.]]
Για πολύ καιρό ο Αυτοκράτορας Αδριανός θεωρούσε ως ανεπίσημο διάδοχό του τον σύζυγο της αδελφής του Παυλίνας Μίνορ, τον Λεύκιο Ιούλιο Ούρσο Σερβιανό. Καθώς όμως η βασιλεία τού Αδριανού πλησίαζε στο τέλος της, άλλαξε γνώμη. Αν και ο Αυτοκράτορας πίστευε σίγουρα ότι ο κουνιάδος του ήταν ικανός να κυβερνήσει ως αυτοκράτορας μετά το τέλος του, ο Σερβιανός, ήδη στα 90 του, ήταν σαφώς πολύ μεγάλος για τη θέση. Έτσι η προσοχή του Αδριανού στράφηκε στον εγγονό τού Σερβιανού, Λεύκιο Πεδάνιο Φούσκο Σαλινάτορα. Ο Αδριανός προώθησε τον μικρανιψιό του, τον Σαλινάτορα, τού έδωσε ιδιαίτερη ιδιότητα στην Αυλή του και τον περιποιήθηκε ως κληρονόμο του.
Ωστόσο στα τέλη τού 136, ο Αδριανός παραλίγο να αποβιώσει από αιμορραγία. Αναρρώνοντας στη βίλα του στο Τίβολι, αποφάσισε να αλλάξει γνώμη και επέλεξε τον Λεύκιο Κειόνιο Κόμμοδο ως νέον διάδοχό του, υιοθετώντας τον ως γιο του. Η επιλογή έγινε invitis omnibus (ενάντια στις επιθυμίες όλων). Συγκεκριμένα, ο Σερβιανός και ο εγγονός του Σαλινάτωρ θύμωσαν πολύ με τον Αδριανό και θέλησαν να προσβάλλουν την υιοθεσία. Ακόμη και σήμερα, το σκεπτικό για την ξαφνική αλλαγή του Αδριανού είναι ακόμα ασαφές. Είναι πιθανό ο Σαλινάτωρ να έφτασε στο σημείο να επιχειρήσει πραξικόπημα κατά τού Αδριανού, στο οποίο ενεπλάκη ο Σερβιανός. Προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε πιθανή σύγκρουση στη διαδοχή, ο Αδριανός διέταξε τον θάνατο του Σαλινάτορα και του παππού αυτού Σερβιανού.
Αν και ο Λεύκιος Κειόνιος Κόμμοδος δεν είχε στρατιωτική εμπειρία, είχε υπηρετήσει ως συγκλητικός και είχε ισχυρές πολιτικές διασυνδέσεις, ωστόσο ήταν σε κακή υγεία. Ως μέρος της υιοθεσίας του, ο Λεύκιος Κειόνιος Κόμμοδος πήρε το όνομα Λεύκιος Αίλιος Καίσαρ.
Το τέλος του
Έπειτα από ένα έτος στάθμευσης στο σύνορο τού Δούναβη, ο Λεύκιος Αίλιος επέστρεψε στη Ρώμη για να κάνει μία προσφώνηση στη Σύγκλητο την πρώτη ημέρα τού 138. Ωστόσο τη νύχτα πριν την ομιλία, ασθένησε και απεβίωσε από αιμορραγία αργά την επόμενη ημέρα. Στις 24 Ιανουαρίου 138 ο Αδριανός επέλεξε τον Aυρήλιο Αντωνίνο (19 Σεπτεμβρίου 86 – 7 Μαρτίου 161) ως διάδοχό του.
Μετά από σκέψη μερικών ημερών, ο Αντωνίνος δέχτηκε· υιοθετήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου. Ως μέρος των όρων του Αδριανού, ο Αντωνίνος υιοθέτησε τόσο τον γιο τού Λεύκιου Αίλιου (που ονομαζόταν Λεύκιος Κειόνιος Κόμμοδος ο νεότερος) όσο και τον μικρανιψιό της συζύγου τού Αδριανού, Μάρκο Αυρήλιο (26 Απριλίου 121 – 17 Μαρτίου 180). Ο Μάρκος Αυρήλιος έγινε Mάρκος Αίλιος Aυρήλιος Βέρος. Ο Λεύκιος Κειόνιος Κόμμοδος ο νεότερος έγινε Λεύκιος Αίλιος Αυρήλιος Κόμμοδος και μετά Λεύκιος Βέρος. Κατόπιν αιτήματος του Αδριανού, η κόρη του Αντωνίνου, η Φαυστίνα, αρραβωνιάστηκε τον Λεύκιο.
Ο Μάρκος Αυρήλιος αργότερα συγκυβέρνησε με τον Λεύκιο Βέρο και έγιναν από κοινού Ρωμαίοι Αυτοκράτορες, έως ότου απεβίωσε ο Λεύκιος Βέρος το 169, μετά τον οποίο ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν ο μοναδικός κυβερνήτης μέχρι το τέλος του το 180.
Στο έργο Ιστορία της Παρακμής και της Πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Έντουαρντ Γκίμπον λέει για τη σύντομη περίοδο του Λεύκιου Aίλιου ως διαδόχου τού Αδριανού με αυτούς τους όρους:
Αφού περιέστρεψε στο μυαλό του αρκετούς άνδρες με εξαιρετική αξία, τους οποίους εκτιμούσε και μισούσε, [ο Αδριανός] υιοθέτησε τον Αίλιο Βέρο έναν ομοφυλόφιλο και ηδονικό ευγενή, του οποίου η ασυνήθιστη ομορφιά τού θύμιζε τον εραστή του Αντίνοο. Όμως, ενώ ο Αδριανός χαιρόταν με το δικό του χειροκρότημα και τις επευφημίες των στρατιωτών, των οποίων η συγκατάθεση είχε εξασφαλιστεί από μία τεράστιο δωρεά, ο νέος Καίσαρας παρασύρθηκε από τις αγκαλιές του σε έναν πρόωρο θάνατο.
Πηγές
Οι κύριες πηγές για τη ζωή του Λεύκιου Αίλιου είναι αποσπασματικές και συχνά αναξιόπιστες. Η πιο σημαντική ομάδα πηγών, οι βίοι που περιέχονται στην Ιστορία των Αυγούστων, ισχυρίζονται ότι γράφτηκαν από μία ομάδα συγγραφέων στις αρχές του 4ου αι., αλλά στην πραγματικότητα είναι γραμμένοι από έναν μόνο συγγραφέα (αναφέρεται ως "ο βιογράφος") στα τέλη τού 4ου αι. (π. 395).
Οι μεταγενέστερες βιογραφίες και οι βίοι συναυτοκρατόρων και σφετεριστών είναι ένα πλέγμα ψεμάτων και μυθοπλασίας, αλλά οι προηγούμενοι βίοι, που προέρχονται κυρίως από -τώρα χαμένες- προηγούμενες πηγές (Mάριος Μάξιμος ή Iγνότος), είναι πολύ πιο ακριβείς. Για τον Λεύκιο Αίλιο, οι βίοι τού Αδριανού, τού Αντωνίνου Πίου, τού Μάρκου Αυρήλιου και τού Λεύκιου Βέρου είναι σε μεγάλο βαθμό αξιόπιστες, αλλά αυτή τού Αβίδιου Κάσιου, ακόμα και τού Λεύκιου Αίλιου, είναι γεμάτες μυθοπλασία.
Κάποιες άλλες λογοτεχνικές πηγές παρέχουν συγκεκριμένες λεπτομέρειες: τα γραπτά τού ιατρού Γαληνού για τις συνήθειες της ελίτ των Αντωνίνων, οι λόγοι τού Αίλιου Αριστείδη για την κράση των καιρών και τα νομικά συντάγματα, που διατηρούνται στους Πανδέκτες (Digesta) και στον Ιουστινιάνειο Κώδικα (Codex Justinianus) για το νομικό έργο του Μάρκου Αυρήλιου. Επιγραφές και νομισματικά ευρήματα συμπληρώνουν τις λογοτεχνικές πηγές.
Σημειώσεις
Όλες οι παραπομπές στην Historia Augusta αφορούν μεμονωμένους βίους και σημειώνονται με ένα " HA ". Οι παραπομπές στα έργα του Fronto παραπέμπουν στην έκδοση Loeb του CR Haines.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Εμέρ Φαρούκ Ακούν
Ο Εμέρ Φαρούκ Ακούν (τουρκικά: Ömer Faruk Akün, Κωνσταντινούπολη, 5 Απριλίου 1926 - Κωνσταντινούπολη, 2 Μαΐου 2016) ήταν Τούρκος φιλόλογος και ιστορικός της λογοτεχνίας, με ειδίκευση στην οθωμανική λογοτεχνία.
Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
Έπειτα από σπουδές στο γυμνάσιο αρρένων της συνοικίας Καμπατάς της Κωνσταντινούπολης, ο Ακούν σπούδασε στο Τμήμα Τουρκικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, από το οποίο και αποφοίτησε το 1947 με διατριβή με αντικείμενο τα διηγήματα του Ντεντέ Κορκούτ, ενώ το 1951, μετά το πέρας της στρατιωτικής θητείας του, εργάστηκε ως λέκτορας. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, το τμήμα βρισκόταν υπό τη διεύθυνση του Αχμέτ Χαμντί Τανπινάρ. Το 1953, έλαβε διδακτορικό τίτλο σπουδών με τη διατριβή με αντικείμενο την φύση στην τουρκική λαϊκή ποίηση, ενώ κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1954 και 1956 έρευνα και σπουδές στο Παρίσι, πιο συγκεκριμένα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας και στη Σορβόννη. Το 1959, με διατριβή με αντικείμενο το ποιητικό έργο του Αμπντουλχάκ Χαμίντ Ταρχάν, έλαβε τον τίτλο σπουδών του ντοτσέντ, ο οποίος στο τουρκικό εκπαιδευτικό σύστημα βρίσκεται μεταξύ του διδάκτορα και του καθηγητή, ενώ, τελικώς, το 1971, έγινε καθηγητής με διατριβή με αντικείμενο την επιστολικού χαρακτήρα αλληλογραφία του Ναμίκ Κεμάλ. Το 1984, κατέστη επικεφαλής του Τμήματος Σύγχρονης Τουρκικής Λογοτεχνίας, ενώ το 1990 κατέστη διευθυντής του Τμήματος Τουρκικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Με σημείο εκκίνησης το 1993, υπήρξε ομότιμος καθηγητής, συνεχίζοντας, ωστόσο, παράλληλα να εργάζεται για αριθμό τουρκικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
Το 2005, βραβεύθηκε από το κράτος για την προσφορά του στον τουρκικό πολιτισμό (τουρκικά: Türk Kültürüne Hizmet Vakfı). Στις 2 Μαΐου 2016, έπειτα από μακρά ασθένεια, απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη και ετάφη στο Κοιμητήριο του Καρατζά-Αχμέτ, στη συνοικία του Ουσκουντάρ.
Εργογραφία
Πέραν των συνεισφορών του σε επιστημονικές επιθεωρήσεις και εγκυκλοπαίδειες, συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, των İslâm Ansiklopedisi και Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, ο Εμέρ Φαρούκ Ακούν είναι, επίσης, συγγραφέας των παρακάτω μονογραφιών:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκολόγοι Κατηγορία:Ιστορικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Τούρκοι πανεπιστημιακοί
Ζακ Γαλιφιανάκης
Ο Ζάκαρι Νάιτ «Ζακ» Γαλιφιανάκης (Zachary Knight "Zach" Galifianakis, 1 Οκτωβρίου 1969) είναι Αμερικανός κωμικός και ηθοποιός, ελληνικής καταγωγής. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ταινίες, όπως το The Hangover (2009), μέσα από το οποίο έγινε ευρέως γνωστός και στη συνέχεια τα The Hangover II (2011) και The Hangover III (2013), Μη σπρώχνεις, έρχομαι (2010) και Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας (2014), ενώ είναι οικοδεσπότης στο βραβευμένο με Emmy τοκ-σόου, Between Two Ferns with Zach Galifianakis (Ανάμεσα σε δύο φτέρες με τον Ζακ Γαλιφιανάκη), στο οποίο παίρνει συνέντευξη από διάφορους διάσημους, μεταξύ των οποίων ο Μπραντ Πιτ και η Νάταλι Πόρτμαν, καθώς και από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα.
Παραπομπές
κατηγορία:Κωμικοί Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Τρομοκρατία στην Τουρκία
Η τρομοκρατία στην Τουρκία αποτελεί σημαντικό ζήτημα για τις τουρκικές αρχές. Οι περισσότερες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Τουρκία έχουν σημειωθεί στις νοτιοανατολικές και ανατολικές επαρχίες και σε μεγάλες πόλεις όπως η Άγκυρα και η Κωνσταντινούπολη. Η ομάδα Dev-Genç ιδρύθηκε το 1969 και συμμετείχε σε μια σειρά απαγωγών, βομβιστικών επιθέσεων και ληστειών τραπεζών έως ότου κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος το 1971. Ενώ αυτά τα περιστατικά σταμάτησαν το 1973, οι επιθέσεις από τις αρμενικές ομάδες Μυστικός Αρμενικός Στρατός για την απελευθέρωση της Αρμενίας (ASALA) και οι Καταδρομείς Δικαιοσύνης της Γενοκτονίας των Αρμενίων (JCAG) συνεχίστηκαν. Οι περισσότερες από αυτές τις επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν διεθνώς, αν και υπήρξαν κάποιες επιθέσεις και εντός της Τουρκίας. Για παράδειγμα, η βομβιστική επίθεση στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης τον Μάιο του 1977 και η επίθεση στο αεροδρόμιο Εσένμπογα της Άγκυρας. Στην Τουρκία η διαμαρτυρία για τα δικαιώματα των Κούρδων ή η υποστήριξη ή η απαίτηση εκπαίδευσης στην κουρδική γλώσσα συχνά θεωρείται επίσης ως υποστήριξη της τρομοκρατίας του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK).
Επιπλέον, η τουρκική εμπλοκή στον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο και τα ριζοσπαστικά πολιτικά στοιχεία στη χώρα υπήρξαν επίσης πηγή για φερόμενα τρομοκρατικά επεισόδια. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις είχαν αρνητικό αντίκτυπο στον τουριστικό τομέα της χώρας.
Η Τουρκία λειτουργεί ως κράτος-χορηγός της τρομοκρατίας (ΚΧΤ), τροφοδοτώντας τον ισλαμιστικό εξτρεμισμό στο εσωτερικό και αναπτύσσοντας μισθοφόρους τζιχαντιστές στη Συρία, τη Λιβύη και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Κρις Τσέλιος
Ο Κρις Τσέλιος ή '''Χρήστος Κ. Τσέλιος' (αγγλ. Chris Chelios / Christos Kostas Chelios'', γενν. 25 Ιανουαρίου 1962) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας παίκτης του χόκεϊ επί πάγου, ελληνικής καταγωγής. Ο Τσέλιος έπαιζε στη θέση του αμυντικού και ήταν ένας από τους παίκτες με τη μεγαλύτερη σε διάρκεια σταδιοδρομία στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Βόρειας Αμερικής, το NHL. Ανακηρύχθηκε τρεις φορές πρωταθλητής (Κύπελλο Στάνλεϋ) με τους Μόντρεαλ Κανάντιενς και άλλες δύο με τους Ντητρόιτ Ρεντ Γουίνγκς.
Ο Τσέλιος γεννήθηκε στο Σικάγο και μεγάλωσε με τους γονείς του, τον Γκας (Κώστα) και τη Σούζαν Τσέλιος. Πήγε σε γυμνάσιο αρρένων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στο Σικάγο και μετά τη μετακόμιση της οικογένειας στην Καλιφόρνια ολοκλήρωσε τη μέση εκπαίδευσή του στο Γυμνάσιο της Μίρα Μέσα, στο Σαν Ντιέγκο. Στη σταδιοδρομία του, ο Κρις έπαιξε διαδοχικά για τους Μόντρεαλ Κανάντιενς (1984-1990), τους Μπλάκχωκς του Σικάγου (1990-1999), τους Ντητρόιτ Ρεντ Γουίνγκς (1999-2009) και τους Ατλάντα Θράσερς (μόλις επτά αγώνες). Την εποχή που κλήθηκε να αγωνισθεί για τους Θράσερς, στο πρωτάθλημα του 2009-2010, ο Τσέλιος ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία εν ενεργεία παίκτης στο NHL και ο δεύτερος μεγαλύτερος όλων των εποχών. Είχε ήδη παίξει περισσότερους αγώνες από οποιονδήποτε άλλο εν ενεργεία τότε παίκτη στο NHL, παρέμενε ο τελευταίος παίκτης από το ντραφτ του 1981 που έπαιζε ακόμα (και από όλα τα νταφτ προ του 1986). Κατείχε παλαιότερα το ρεκόρ και για τα περισσότερα παιχνίδια σε όλη την ιστορία του NHL από αμυντικό παίκτη, ενώ συνολικά είναι έως σήμερα (2023) ο όγδοος με 1.651 αγώνες, αλλα ο πρώτος σε αριθμό αγώνων playoff με 266 και με συμμετοχή στα περισσότερα πρωταθλήματα NHL μαζί με τον Καναδό Γκόρντι Χόου (26 «σεζόν»). Μόνο μία φορά στη μακρά σταδιοδρομία του είχε χάσει τα playoffs, το 1997-1998. Στις 8 Νοεμβρίου 2013 ο Τσέλιος εισάχθηκε στο «Hockey Hall of Fame» του Τορόντο. και το 2017 ανακηρύχθηκε ένας από τους «100 καλύτερους παίκτες του NHL» στην ιστορία.
Ως διεθνής παίκτης, ο Τσέλιος κέρδισε με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σολτ Λέικ Σίτι το 2002, ως αρχηγός της ομάδας, ανακηρυχθείς και καλύτερος αμυντικός παίκτης του τουρνουά. Αρκετά ενωρίτερα, το 1996, είχε πάρει το χρυσό μετάλλιο στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Χόκεϊ επί πάγου, νικώντας τον Καναδά σε τριπλό τελικό.