cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φερνάντο Ρεδόντο
Αρχεντίνος Τζούνιορς & Τενερίφη
Γεννημένος στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, ο Ρεδόντο έπαιξε το πρώτο του παιχνίδι στην κορυφαία κατηγορία του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, σε ηλικία μόλις 16 ετών για λογαριασμό της Αρχεντίνος Τζούνιορς, όπου παρέμεινε για 5 ακόμη χρόνια. Ο επιδέξιος μέσος έκανε το ντεμπούτο του στη Λα Λίγκα με την ομάδα της Τενερίφης, ενώ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην ομάδα, πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις στα παιχνίδια κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης. Έτσι λοιπόν, όταν ο προπονητής της Τενερίφης, Χόρχε Βαλντάνο, ανέλαβε τα ηνία της Ρεάλ, το καλοκαίρι του 1994, πήρε μαζί του τον Ρεδόντο.
Ρεάλ Μαδρίτης
Η ποδοσφαιρική καριέρα του Ρεδόντο έφτασε στο ζενίθ της, στα χρόνια που ο Αργεντίνος βρέθηκε στη Μαδρίτη, όπου κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και δύο Τσάμπιονς Λιγκ το 1998 και το 2000. Μάλιστα, τη δεύτερη φορά που κατέκτησε με τη Ρεάλ την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης, ψηφίστηκε ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της διοργάνωσης. Τον Απρίλιο του 2013 ανακηρύχθηκε από την ισπανική εφημερίδα Marca, ως μέλος της κορυφαίας ενδεκάδας ξένων ποδοσφαιριστών της Ρεάλ Μαδρίτης όλων των εποχών.
Μίλαν
Το 2000, ο Ρεδόντο μεταγράφηκε στην Μίλαν, όπου σε μία από τις πρώτες του προπονήσεις με τον σύλλογο τραυματίστηκε σοβαρά στο γόνατο, κάτι το οποίο δεν του επέτρεψε να αγωνιστεί για τα επόμενα δυόμιση χρόνια. Ο Αργεντίνος κατάφερε να συμβάλλει στις επιτυχίες των "Ροσονέρι" από το 2002 έως το 2004, ενώ το 2005 σε ηλικία 35 ετών, αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο ταλαιπωρούμενος από έναν ακόμα τραυματισμό στο γόνατο.
Εθνική Αργεντινής
Ο Ρεδόντο αγωνίστηκε 29 φορές με το εθνόσημο της Αργεντινής, με τις περισσότερες από τις εμφανίσεις του να σημειώνονται από το 1992 έως το 1994. Το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιουνίου του 1992, σε ένα φιλικό παιχνίδι με αντίπαλο την Αυστραλία (2-0). Το 1999, όταν προπονητής της εθνικής Αργεντινής ήταν ο Μαρσέλο Μπιέλσα, ο Ρεδόντο κλήθηκε να αγωνιστεί για λογαριασμό της χώρας του σε δύο φιλικά παιχνίδια κόντρα στη Βραζιλία. Με αυτά τα δύο παιχνίδια έκλεισε η αυλαία του Αργεντίνου μέσου στην εθνική του ομάδα, καθώς αποφάσισε να επικεντρωθεί στο ποδόσφαιρο συλλόγων.
Το 2015, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αργεντινής τον συμπεριέλαβε στην κορυφαία ομάδα Αργεντινών ποδοσφαιριστών όλων των εποχών.
Προσωπική ζωή
Ο Ρεδόντο, ως γόνος οικογενείας που ασχολούταν με τη βιομηχανία, απόλαυσε μία πλουσιοπάροχη παιδική ηλικία. Σπούδασε νομική κατά τα πρώτα χρόνια της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας και στη συνέχεια παντρεύτηκε την ξαδέλφη του Σαντιάγο Σολάρι. Έχει δύο γιους τον Φεντερίκο και τον Φερνάντο Τζούνιορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Υψηλό Δράμας
Το Υψηλό είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας. .
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το Υψηλό βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, στους δυτικούς πρόποδες από τα Όρη Λεκάνης σε υψόμετρο 200 μέτρα. Απέχει περίπου 14 χλμ. ΒΑ. από το Καλαμπάκι (έδρα δήμου), 20 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Δράμα και 31 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Καβάλα. Το χωριό είναι νότια από τα Πηγάδια, ανατολικά από το Βαθυχώρι και βορειοανατολικά από τα Κύρια. Η ονομασία του την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν Κασαπλή και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 47 οικογένειες προσφύγων (127 άτομα).
Ως ξεχωριστός οικισμός με την ονομασία Κασαπλή αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κηρίων. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Υψηλόν. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Κύρια, το Βαθύσπηλο, το Βαθυχώρι και το Ευρύπεδο αποτελούν την τοπική κοινότητα Κυρίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δοξάτου του Δήμου Δοξάτου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 50 κατοίκους.
Δολοφονίες του Ντιν και της Τίνα Κλουζ
Ο Χάρολντ Ντιν Κλουζ Τζούνιορ και η Τίνα Λιν Κλουζ, ήταν ένα ανδρόγυνο που δολοφονήθηκε στα τέλη του 1980 και τα πτώματα τους βρέθηκαν τον Ιανουάριο του 1981. Επειδή δεν αναγνωρίστηκαν τα στοιχεία τους έγκαιρα, οι αρχές τους έδωσε το ψευδώνυμο το "Άγνωστο ζευγάρι της Κομητείας Χάρις". Εντούτοις, το 2021 τα οστά τους ταυτοποιήθηκαν.
Ιστορικό
Ο Χάρολντ Ντιν Κλουζ Τζούνιορ και η Τίνα Γκέιλ Λιν γνωρίστηκαν το 1978. Εκείνη την περίοδο ζούσαν και οι δύο με τις οικογένειες τους στη Νιου Σμίρνα Μπιτς της Φλόριντα. Η Τίνα ήταν 15 ετών και ο Ντιν 19. Η αδερφή του Ντιν έβγαινε ήδη με τον αδερφό της Τίνα, και αργότερα παντρεύτηκαν. Το ρομάντζο του Ντιν και της Τίνα περιγράφτηκε από τους οικείους τους ως «κεραυνοβόλος έρωτας». Η σχέση τους επισημοποιήθηκε πολύ γρήγορα, και έτσι στις 25 Ιουνίου του 1979, παντρεύτηκαν στο Δικαστήριο της Κομητείας Βολούσια. Καρπός του έρωτα τους, ήταν η κόρη τους Χόλλυ Μαρί, η οποία γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου του 1980. Ο Ντιν και η Τίνα όταν αφοσιωμένοι και στοργικοί γονείς. Αρχικά συγκατοικούσαν με την αδερφή της Τίνα, τη Σέρι Λιν.
Ωστόσο το καλοκαίρι του 1980, η οικογένεια μετακόμισε στο προάστιο Λούισβιλ του Τέξας, στο Φορτ Γουόρθ, το οποίο αναπτύχθηκε γρήγορα, δημιουργώντας πολλές ευκαιρίες εργασίας. Η Χόλλυ ήταν ενός έτους τη στιγμή της μετακόμισης. Ο Ντιν ήταν έμπειρος κατασκευαστής ντουλαπιών και θεωρούσε ότι θα μπορούσε να βρει μια καλή εργασία στην περιοχή. Πράγματι τον προσέλαβαν στην κατασκευαστική εταιρεία DR Horton. Τον πρώτο καιρό όμως για να εξοικονομήσουν χρήματα για το δικό τους σπίτι, η οικογένεια συζούσε με τον ξάδερφο του Ντιν. Αν και η δουλειά εκείνη την εποχή δεν ήταν σταθερή, το ζευγάρι ήταν ευτυχισμένο και ζούσε αρμονικά.
Εξαφάνιση και θάνατος
Ο Ντιν και η Τίνα σταμάτησαν να επικοινωνούν με τις οικογένειες τους γύρω στα τέλη Οκτωβρίου του 1980, λίγους μόνο μήνες μετά τη μετεγκατάσταση τους στο Τέξας. Το ζευγάρι εθεάθη ζωντανό για τελευταία φορά στο Λούισβιλ του Τέξας. Αφού πέρασαν αρκετοί μήνες χωρίς καμία επαφή, η μητέρα του Ντιν, η Ντονα Κασασάντα, ανέφερε στις αρχές ότι το ζευγάρι είχε εξαφανιστεί. Ωστόσο, η αστυνομία κατέβαλε ελάχιστη προσπάθεια στην αναζήτηση τους, καθώς πίστευε ακράδαντα ότι το ανδρόγυνο είχε σκόπιμα διακόψει την επαφή με τους δικούς τους. Οι οικογένειες τους δεν έμειναν όμως με σταυρωμένα τα χέρια. Έκαναν προσπάθειες για τον εντοπισμό τους, αλλά δυστυχώς καμία δεν οδήγησε στα ίχνη τους. Μία από αυτές τις προσπάθειες της οικογένειας της Τίνα ήταν να αναφέρει εκείνη και τον σύζυγο της ως αγνοούμενους στον Στρατό της Σωτηρίας, χωρίς να βρεθεί όμως κάποια άκρη.
Ανακάλυψη Πτωμάτων
Τα άγνωστα τότε πτώματα των Κλουζ βρέθηκαν στις 12 Ιανουαρίου του 1981 στη βόρεια Κομητεία Χάρις του Τέξας, σε μια βαλτώδη, δασώδη περιοχή ακριβώς βόρεια των ορίων της πόλης του Χιούστον. Ο σκύλος ενός κατοίκου της περιοχής που περιπλανιόταν στο δάσος, επέστρεψε στον ιδιοκτήτη του, έχοντας στο στόμα του ένα ανθρώπινο χέρι σε αποσύνθεση. Ο ιδιοκτήτης του σκύλου κάλεσε αμέσως τις αρχές. Οι ομάδες έρευνας βρήκαν στη συνέχεια δυο αποσυντιθέμενα σώματα κοντά στον δρόμο Wallisville. Δίπλα στους δυο νεκρούς, βρέθηκε επίσης το πτώμα μια νεαρής γυναίκας, το οποίο ήταν και αυτό σε προχωρημένη αποσύνθεση. Χρόνια αργότερα όμως, ταυτοποιήθηκε ως Μισέλ Γκάρβεϊ. Η αστυνομία θεώρησε ότι και τα τρία άτομα ήταν θύματα του ιδίου δολοφόνου. Το ζευγάρι ήταν νεκρό για περίπου μία εβδομάδα έως δύο μήνες, και το ανδρικό σώμα έχει ήδη μερικώς σκελετωθεί. Ωστόσο, τα πρόσωπα τους εξακολουθούσαν να είναι αρκετά αναγνωρίσιμα και έτσι μπόρεσαν να δημιουργηθούν τα σκίτσα τους. Επιπλέον, παρά τη σημαντική αποσύνθεση, διαπιστώθηκε ότι και οι δύο ήταν θύματα ανθρωποκτονίας. Η γυναίκα είχε στραγγαλιστεί ενώ ο άντρας είχε δεθεί και φιμωθεί πριν ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου. Πιστεύεται ότι η γυναίκα είχε δεχτεί πρώτη επίθεση και ότι ο άντρας επιτέθηκε στον δολοφόνο τους προσπαθώντας να την υπερασπιστεί. Το μόνο στοιχείο που άφησε πίσω του ο δράστης ήταν μια ματωμένη πετσέτα. Εντούτοις, δεν είναι σαφές όμως εάν το ζευγάρι είχε δολοφονηθεί εκεί που βρέθηκαν ή αν μεταφέρθηκαν εκεί στη συνέχεια.
Η γυναίκα είχε καστανοκόκκινα μαλλιά, πιασμένα σε αλογοουρά, μάκρους 18 ιντσών. Στο πρόσωπο της υπήρχε «υπερβολική τριχοφυΐα». Είχε καστανά μάτια και ένα κενό ανάμεσα στα μπροστινά της δόντια. Επίσης είχε τέσσερα ασημένια σφραγίσματα και φαινόταν σαν να συνήθιζε να τρώει τα νύχια της. Ο άντρας είχε καστανά κυματιστά μαλλιά και έντονα φρύδια. Επιπλέον, είχε σημάδια που έδειχναν ότι στο παρελθόν είχε τραυματίσει τον αυχένα του. Τέλος, είχε ένα οδοντικό σφράγισμα σε ένα πίσω δόντι και οι φρονιμίτες του είτε είχαν αφαιρεθεί είτε δεν είχαν αναπτυχθεί ποτέ.
Έρευνα για τις ταυτότητες του ζευγαριού
Οι αρχικές εκτιμήσεις της ηλικίας τους τοποθετούσαν ως έφηβους ή νεαρούς ενήλικες. Η ιατροδικαστής της Κομητείας Χάρις, Μαίρη Μάιζ, σχεδίασε τις αρχικές ανακατασκευές του προσώπου και των δύο θυμάτων, αλλά αυτές απέτυχαν να βοηθήσουν στην αναγνώριση τους. Έτσι οι άγνωστοι θάφτηκαν στο νεκροταφείο της κομητείας Χάρις. Μερικοί εγκληματολόγοι της Κομητείας Χάρις χαρακτήρισαν αυτό το άγνωστο ζευγάρι ως «Ρωμαίο και Ιουλιέτα». Τα πτώματα εκτάφηκαν τον Ιούλιο του 2011 για να λήψη δειγμάτων DNA, αρχικά για να διαπιστωθεί εάν είχαν συγγενική σχέση. Ωστόσο τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά.
Ταυτοποίηση
Η περίπτωση αναγνώρισης του αγνώστου ζευγαριού δόθηκε στον οργανισμό γενετικής γενεαλογίας Identifinders International στα τέλη του 2020. Το DNA του άντρα βρήκε συγγενικούς δεσμούς στο Κεντάκι, και έτσι οι αρχές οδηγήθηκαν σε μια οικογένεια με το επώνυμο Κλουζ που είχε μετακομίσει στη Φλόριντα. Στην συνέχεια τηλεφώνησαν σε μια γυναικα ονοματι Ντέμπι Μπρούκς, και την ρώτησαν αν υπήρχε κάποιο μέλος της οικογένειας της που είχε εξαφανιστεί πριν από 40 και πλέον χρόνια. Εκείνη ανέφερε για τον αδελφό της Ντιν και την νύφη της, και έτσι λίγο αργότερα σε συνδυασμό με τις συγκρίσεις DNA, ο άγνωστος άντρας αναγνωρίστηκε ως Χάρολντ Ντιν Κλουζ Τζούνιορ. Αυτή η εξέλιξη, μαζί με τις πληροφορίες που είχε συλλέξει η αστυνομία, οδήγησε λίγο αργότερα και στην αναγνώριση της άγνωστης γυναίκας ως Τίνα Γκέιλ Λιν Κλουζ.
Στις 12 Ιανουαρίου του 2021, στην 40ή επέτειο από την ανακάλυψη των λειψάνων τους, οι αρχές ανακοίνωσαν δημόσια της ταυτότητες του ζευγαριού στο κοινό. Μέχρι τότε, η Ντόνα είχε την ελπίδα ότι ο γιος της ήταν ακόμα ζωντανός.
Οι οικογένειες και των δύο αποθανόντων ταξίδεψαν στο Χιούστον για να δουν τον τόπο που βρέθηκαν τα πτώματα και τους τάφους τους. Σύμφωνα με τον Λες Λιν, τον αδερφό της Τίνα, και οι δύο οικογένειες συμφώνησαν να ταφεί το ζευγάρι μαζί.
Η εξαφάνιση της Χόλι Μαρί Κλουζ
Μετά την αναγνώριση των σορών του Ντιν και της Τίνα, οι αρχές έμαθαν για την ύπαρξη της κόρης τους. Έτσι η έρευνα στράφηκε κυρίως στην εύρεση της εξαφανισμένης κόρης τους. Ήταν γεγονός ότι το σώμα του μωρού δεν ανακαλύφθηκε μαζί ή κοντά στα λείψανα του ζευγαριού. Ούτε όμως είχε εμφανιστεί καμία περίπτωση παιδιού που να ταίριαζε στις συνθήκες εξαφάνισης της μικρής.
Εκτός από την αστυνομία, η γενεαλόγος Άλισον Πίκοκ μαζί με τους συνεργάτες της και την οικογένεια Κλουζ συνέχισαν να αναζητούν την Χόλλυ. Για να βρουν νέα στοιχεία, δημοσίευσαν την υπόθεση του παιδιού στο κοινό. Επιπλέον ένα σκίτσο με βάση την τελευταία φωτογραφία του μωρού, απεικόνιζε την Χόλλυ ως ενήλικη και διανεμηθεί στον Τύπο. Αρκετές γυναίκες από όλη τη χώρα είδαν τον εαυτό τους σε αυτή την ψηφιακή απεικόνιση και επικοινώνησαν με την υπηρεσία, ισχυριζόμενες ότι είναι η Χόλλυ. Η γενεαλόγος τις εξέτασε όλες και τις απέκλεισε.
Η ανακάλυψης της Χόλλυ Μαρί Κλουζ
Οι ερευνητές έλαβαν μια σημαντική πληροφορία, η οποία ανέφερε ότι η Χόλλυ Μαρί αφέθηκε σε μια εκκλησία στην Αριζόνα την περίοδο της δολοφονίας των γονιών της από δύο ξυπόλητες γυναίκες με λευκά ράσα, οι οποίες ισχυρίζονταν ότι ήταν μέλος μιας νομαδικής θρησκευτικής ομάδας. Ενώ η έρευνα για την κόρη συνεχιζόταν, η αστυνομία άρχισε να πιστεύει ότι αν ήταν ζωντανή, δεν θα γνώριζε την ταυτότητα της ή το παρελθόν της, κάτι που τελικά αποδείχτηκε αληθινό. Μετά από πολύ προσπάθεια ερευνάς και αναζήτησης μέσω DNA, η Χόλλυ Μαρί βρέθηκε ζωντανή στην Οκλαχόμα σε ηλικία 42 ετών στις 7 Ιουνίου του 2022, ημερομηνία που ήταν συμπτωματικά τα γενέθλια του βιολογικού της πατέρα. Όταν οι ερευνητές ζήτησαν να δουν το πιστοποιητικό γέννησης της, διαπίστωσαν ότι είχε σφραγιστεί λόγω υιοθεσίας.
Ενώ ελάχιστες λεπτομέρειες για τη ζωή της Χόλλυ Μαρί έχουν δημοσιευτεί λόγω σεβασμού προς την ιδιωτική της ζωή, έχει αναφερθεί ότι έζησε μια φυσιολογική ζωή, που περιλάμβανε 20 χρόνια γάμου, από τον οποίο απέκτησε πέντε παιδιά και δύο μικρά εγγόνια. Οι λεπτομέρειες για την παιδική της ηλικία διατηρούνται εμπιστευτικές, καθώς η έρευνα για τον θάνατο των γονιών της είναι ακόμα ενεργή. Ωστόσο, έχει δηλωθεί ότι η θετή οικογένεια της και η εκκλησιά που παρέλαβε το μωρό δεν θεωρήθηκαν ποτέ ύποπτοι για την υπόθεση της. Κανείς δεν είχε γνώση του πως η Χόλλυ βρέθηκε στην κατοχή της νομαδικής θρησκευτικής ομάδας. Παρόλα αυτά εκείνη γνωρίστηκε με τη βιολογική της οικογένεια μέσω του Zoom και αργότερα ταξίδεψε για να τους συναντήσει από κοντά.
Θρησκευτική ομάδα
Στη δεκαετία του 1970, τα κινήματα «Jesus freak» ανθούσαν και είχαν ευνοϊκές συνθήκες για τη δημιουργία νέων λατρειών. Ωστόσο, η προσέλκυση νέων οπαδών μειώθηκε σημαντικά την δεκαετία του 1980. Σύμφωνα με την οικογένεια Κλουζ, ο Ντιν είχε ιστορικό επαφής με τέτοια κινήματα κατά τη διάρκεια της εφηβείας του, αλλά απομακρύνθηκε από αυτά όταν γνώρισε την Τίνα Λιν.
Τον Δεκέμβριο του 1980 μια γυναίκα που παρουσιάστηκε ως «Αδελφή Σούζαν» επικοινώνησε με την οικογένεια του ζευγαριού στη Φλόριντα, ισχυριζόμενη ότι ενδιαφέρεται να επιστρέψει το αυτοκίνητο του Ντιν, με την προϋπόθεση ότι θα της έδιναν 1000 δολάρια. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Ντιν και η Τίνα δεν είχαν επικοινωνήσει για περισσότερες από αρκετές εβδομάδες με τους δικούς τους. Η οικογένεια συμφώνησε να συναντήσει την άγνωστη γυναίκα και άλλα μέλη της θρησκευτικής της ομάδας στο χώρο που γίνονταν οι αγώνες αυτοκίνητων Daytona Racetrack στη Φλόριντα. Η θρησκευτική ομάδα κανόνισε η συνάντηση να γίνει τη νύχτα. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, αν και άλλες δυο γυναίκες της θρησκευτικής ομάδας ήταν παρούσες, μίλησε μόνο η αδελφή Σούζαν. Στην οικογένεια είπε ότι ο Ντιν και η Τίνα είχαν ασπαστεί την θρησκεία τους και δεν ήθελαν πλέον να έχουν κοσμική επαφή με τις οικογένειες τους. Αυτό αναστάτωσε πολύ τους συγγενείς του ζευγαριού. Όμως όταν αργότερα η Ντόνα Κασάσαντα προσπάθησε να καταγγείλει την μυστηριώδη γυναικά ως ύποπτη για την εξαφάνιση του Ντιν και της Τίνα στις αρχές, ο ισχυρισμός της απορρίφθηκε καθώς οι αρχές πίστεψαν την εκδοχή που είχε μεταφέρει η αδελφή Σούζαν στην οικογένεια του ανδρόγυνου, καθώς η επιστροφή του αυτοκινήτου ήταν απόδειξη ότι η εξαφάνιση του ζευγαριού ήταν οικειοθελής. Οι συγγενείς όμως δεν είχαν πειστεί ότι ο Ντιν και η Τίνα ακολούθησαν την θρησκευτική ομάδα.
Πλέον πιστεύεται ότι οι δολοφονίες του ζευγαριού έλαβαν χώρα μεταξύ του Οκτωβρίου του 1980 και του Ιανουαρίου του 1981. Επιπρόσθετα είναι σχεδόν δεδομένο ότι το αυτοκίνητο τους επιστράφηκε σκόπιμα για να μειωθούν οι πιθανότητες επίσημης έρευνας. Επίσης οι αρχές θεωρούν ότι τα άτομα της ίδιας θρησκευτικής ομάδας άφησαν αργότερα τη Χόλλυ στην εκκλησία στην Αριζόνα. Αυτός ο ισχυρισμός ισχυροποιήθηκε όταν μαθεύτηκε ότι τα μέλη της ίδιας θρησκείας είχαν αφήσει άλλο ένα μωρό στο παρελθόν, σε επιχείρηση με πλυντήρια ρούχων αυτοεξυπηρέτησης. Οι ερευνητές ανακάλυψαν επίσης ότι αυτή η ομάδα ζούσε νομαδικά γύρω από τις Νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Οι πεποιθήσεις τους αφορούσαν τον χωρισμό ανδρών και γυναικών, τη χορτοφαγία και τη μη χρήση δερμάτινων ειδών.
Αναφορές
Κατηγορία:Παντρεμένα ζευγάρια Κατηγορία:Ανεξιχνίαστα εγκλήματα Κατηγορία:Δολοφονίες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κροτόσιν
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Περιφερειακό Μουσείο και [[Μπαρόκ αρχιτεκτονική|Μπαρόκ Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου]] Το Κροτόσιν ιδρύθηκε από τον ντόπιο ευγενή Βιεζμπιέντα Κροτόσκι, συμμετέχων στη Μάχη του Γκρούνβαλντ, και του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης το 1415, από τον Βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο. Ήταν μια ιδιωτική πόλη που ανήκε στις οικογένειες Κροτόσκι, Νιεβιέσκι, Ροζντραζέφσκι και Ποτότσκι, ιστορικά τοποθετημένη στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Αφού η πόλη υπέστη πυρκαγιά το 1453, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας της απένειμε νέα προνόμια, ιδρύοντας μια εβδομαδιαία αγορά και τρεις ετήσιες εκθέσεις.
Προσαρτήθηκε από την Πρωσία το 1793 κατά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας. Το 1807 ανακτήθηκε από τους Πολωνούς ως μέρος του βραχύβιου Δουκάτου της Βαρσοβίας, το 1815 προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία και το 1871 έγινε μέρος της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κυριαρχίας τον 19ο αιώνα, η πόλη βρισκόταν στην πρωσική Επαρχία του Πόζεν. Το Κάστρο του Κροτόσιν ήταν το κέντρο ενός γερμανικού πριγκιπάτου που σχηματίστηκε το 1819 από τις εκμεταλλεύσεις του πρωσικού στέμματος και παραχωρήθηκε στον πρίγκιπα της οικογένειας Τουρν ουντ Τάξις ως αποζημίωση για την παραίτησή του από τον έλεγχο του πρωσικού ταχυδρομικού συστήματος και υποβλήθηκε σε γερμανοποίηση. Ο διάσημος Πολωνός συνθέτης Φρεντερίκ Σοπέν σταμάτησε στην πόλη το 1829. Κατά τη διάρκεια της πολωνικής Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1848), Γερμανοί και Εβραίοι επιτέθηκαν στην τοπική πολωνική επιτροπή και οι Πολωνοί έπρεπε να μεταφέρουν τις δραστηριότητές τους στο Κόζμιν Βιελκοπόλσκι. Αργότερα, παρά τις πολιτικές γερμανοποίησης, οι Πολωνοί ίδρυσαν μια σειρά από οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας βιομηχανικής εταιρείας, μιας συνεταιριστικής τράπεζας και ενός τοπικού υποκαταστήματος της Πολωνικής Γυμναστικής Εταιρείας «Σόκουου».
Πολλοί κάτοικοι συμμετείχαν στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), κατά την οποία η πόλη απελευθερώθηκε από τους αντάρτες την 1η Ιανουαρίου 1919, σχεδόν δύο μήνες αφότου η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Μνημείο για τους Πολωνούς στρατιώτες που πολέμησαν για την υπεράσπιση του Κροτόσιν το 1939 Οι Γερμανοί επιτέθηκαν στο Κροτόσιν την 1η Σεπτεμβρίου 1939, την πρώτη ημέρα της εισβολής στην Πολωνία και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 2 Σεπτεμβρίου βομβάρδισαν ένα τρένο με Πολωνούς πολίτες από το Κροτόσιν που ξέφευγαν από τη Βέρμαχτ, σκοτώνοντας 300 άτομα και στις 3 Σεπτεμβρίου κατέλαβαν την πόλη. Οι Γερμανοί δημιούργησαν ένα στρατόπεδο διέλευσης για Πολωνούς αιχμαλώτους πολέμου και πάνω από 4.500 Πολωνοί στρατιώτες πέρασαν από το στρατόπεδο. Στα μέσα Σεπτεμβρίου 1939, η Einsatzgruppe VI εισήλθε στην πόλη για να διαπράξει διάφορα εγκλήματα κατά του πολωνικού πληθυσμού.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ο πολωνικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε μαζικές συλλήψεις, πολιτικές γερμανοποίησης, διακρίσεις, απελάσεις, εκτελέσεις και απελάσεις σε καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία. Πολωνοί από το Κροτόσιν, μεταξύ των οποίων αρκετοί ντόπιοι αστυνομικοί και ο αντιδήμαρχος της πόλης, καθώς και αρκετοί απόφοιτοι τοπικών σχολείων, δολοφονήθηκαν επίσης από τους Ρώσους στη μεγάλη Σφαγή του Κάτιν τον Απρίλιο–Μάιο του 1940. Οι Γερμανοί κατέστρεψαν το μνημείο αφιερωμένο στους ντόπιους Πολωνούς εξεγερμένους του 1918-1919, ενώ μια άλλη μνημειακή πλάκα κρύφτηκε από Πολωνούς και έτσι διατηρήθηκε. Η Γερμανία ίδρυσε επίσης και λειτούργησε μια ναζιστική φυλακή στην πόλη. Παρόλα αυτά, οι ντόπιοι Πολωνοί κατάφεραν να οργανώσουν το υπόγειο κίνημα αντίστασης, το οποίο περιλάμβανε μυστική πολωνική διδασκαλία, στρατεύματα ανιχνευτών, ένα τοπικό κλάδο του Εσωτερικού Στρατού, τη Μυστική Στρατιωτική Οργάνωση και δομές του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους. Στην πόλη κυκλοφόρησε ανεξάρτητος υπόγειος πολωνικός τύπος.
Η πόλη απελευθερώθηκε από τα σοβιετικά στρατεύματα και τους ντόπιους Πολωνούς τον Ιανουάριο του 1945 και αποκαταστάθηκε στην Πολωνία, αν και με ένα κομμουνιστικό καθεστώς που είχε εγκατασταθεί από τη Σοβιετική Ένωση, το οποίο στη συνέχεια παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού στη δεκαετία του 1980. Ορισμένα μέλη του πολωνικού κινήματος αντίστασης διώχθηκαν από τους κομμουνιστές μετά τον πόλεμο.
Κουζίνα
Το επίσημα προστατευόμενο παραδοσιακό φαγητό που προέρχεται από το Κροτόσιν είναι το wędzonka krotoszyńska, ένα είδος πολωνικού καπνιστού χοιρινού κρέατος (όπως ορίζεται από το Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης της Πολωνίας). Οι τοπικές παραδόσεις παραγωγής κρέατος χρονολογούνται εκατοντάδες χρόνια πίσω, και οι πρώτες συντεχνίες κρεοπωλών ιδρύθηκαν λίγο μετά την παραχώρηση των δικαιωμάτων της πόλης στις αρχές του 15ου αιώνα.
Αθλητισμός
Το κύριο αθλητικό σωματείο της πόλης είναι η Άστρα Κροτόσιν, με τμήματα ποδοσφαίρου και πετοσφαίρισης.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Κροτόσιν είναι αδελφοποιημένο με τις:
Νικολά Λόρνι
Ο Νικολά Λόρνι (πέθανε το 1285) ήταν ο 21ος Μέγας Μάγιστρος των Ιωαννιτών Ιπποτών (1277 - 1285), διαδέχθηκε τον Υγκ ντε Ρεβέλ. Τον ίδιο διαδέχθηκε στην θέση του Μεγάλου Μαγίστρου ο Ζαν ντε Βιλιέ, ο Ζακ ντε Ταξί διετέλεσε Μέγας Μάγιστρος για ένα μικρό χρονικό διάστημα, την εποχή που ο Νικολά Λορζν βρισκόταν στους Αγίους Τόπους. Η καταγωγή του ήταν Γαλλική αλλά δεν είναι τίποτα γνωστό για αυτή εκτός από το πολύ δύσκολο επώνυμο του. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στους Αγίους Τόπους ως Κύριος του Μαργκάτ (1250), κατόπιν έγινε Κύριος στο Κρακ των Ιπποτών (1255), ανέβηκε ταχύτατα όλους τους τίτλους του Τάγματος μέχρι την χρονιά που έγινε Μέγας Μάγιστρος (1277). Υπηρέτησε για πολλά χρόνια στα μέσα του 13ου αιώνα το Κρακ των Ιπποτών, δημιούργησε μεγάλες οχυρώσεις γύρω από το κάστρο με τάφρους (1250). Οι οχυρώσεις αυτές ενισχύθηκαν (1270), δεν κατάφεραν ωστόσο να εμποδίσουν την άλωση του κάστρου από τους Μουσουλμάνους του Μπαϊμπάρς, την επόμενη χρονιά μετά από πολιορκία 4 εβδομάδων (1271).
Μέγας Μάγιστρος
Η ακριβής χρονιά που ανέβηκε στην θέση του Μέγα Μάγιστρου δεν είναι γνωστή, πιθανολογείται γύρω στο 1277, συνέχισε την πολιτική του προκατόχου του Υγκ ντε Ρεβέλ συγκαλώντας δύο Συνόδους (1278, 1283). Το δεύτερο καθήκον του ήταν η εισαγωγή μιας νέας αυστηρής ενδυματολογίας για τους Ιππότες που περιείχε τον κόκκινο χιτώνα και τον λευκό σταυρό. Την ίδια εισήγηση είχε κάνει πρώτος ο Υγκ ντε Ρεβέλ από τον πάπα Αλέξανδρο Δ΄ (11 Αυγούστου 1259) αλλά μόνο για τους Ιππότες. Τα δικαιώματα που είχε ο Ούγος Γ΄ της Κύπρου αμφισβητήθηκαν από την Μαρία της Αντιόχειας, τα παραχώρησε στον Κάρολο τον Ανδεγαυό με έναν ετήσιο μισθό 4.000 λιρών και 1.000 χρυσών νομισμάτων. Ο αντιβασιλεύς των Ιεροσολύμων για λογαριασμό του Καρόλου του Ανδεγαυού Ρογήρος του Σαν Σερεβίνο έφτασε στην περιοχή προκαλώντας πανικό στους βαρόνους (7 Ιουνίου 1277). Στο συνέδριο που ακολούθησε ανάμεσα στον πάπα, τον Κάρολο τον Ανδεγαυό και την Μαρία της Αντιόχειας υποστήριξαν τον Κάρολο τον Ανδεγαυό. Ο Βοημούνδος Ζ΄ της Τρίπολης βρέθηκε σε σύγκρουση με τους Ιππότες αλλά συμφιλιώθηκαν χάρη στην επέμβαση του Νικολά Λόρνι. Η πολιτική του Νικολά Λόρνι απέναντι στους Μογγόλους ήταν περισσότερο προσεκτική, όταν επιτέθηκαν στην Συρία (1280) οι Μαμελούκοι τους αντιμετώπισαν χωρίς σοβαρή αντίσταση. Οι Ιωαννίτες εκμεταλλεύτηκαν την αναταραχή, επιτέθηκαν από το κάστρο του Μαργκάτ με 200 ιππότες και με πολλά λάφυρα ως λεία. Στον δρόμο της επιστροφής τον Οκτώβριο του 1280 αντιμετώπισαν ένα στράτευμα με 5.000 Τουρκομάνους, τους συνέτριψαν παρά την αριθμητική τους κατωτερότητα. Τον Φεβρουάριο του 1281 ο νέος Εμίρης του Κρακ των Ιπποτών αποφάσισε να εκδικηθεί τους Ιππότες του Μαργκάτ με 7.000 ιππείς. Οι Ιππότες αντεπιτέθηκαν με 600 ιππείς και η ήττα του Εμίρη ήταν ολοκληρωτική, έχασαν μόνο έναν ιππότη και 12 ακολούθους.[4] Ο νέος Σουλτάνος της Αιγύπτου Αλ-Μανσούρ Καλαγούν έκλεισε ειρήνη με τον Μαμελούκο επαναστάτη διοικητή της Δαμασκού (24 Ιουνίου 1281), έκλεισε επίσης ειρήνη με τους Ιωαννίτες και την κομητεία της Τρίπολης για 10 χρόνια, 10 μήνες και 10 μέρες.
Η απώλεια του Μαργκάτ
Οι Μογγόλοι εισέβαλαν τον Σεπτέμβριο του 1281 στην Συρία και οι Ιππότες του Μαργκάτ έστειλαν στρατό για να τους υποστηρίξουν, ο Αλ-Μανσούρ Καλαγούν έφτασε από την Αίγυπτο και τους απέτρεψε με επιτυχία, αφού νίκησε τον συνασπισμό στη Χομς. Στην συνέχεια αποφάσισε να εκδικηθεί τους Ιππότες για την στήριξη τους στους Μογγόλους και ξεκίνησε την πολιορκία του Μαργκάτ. Οι Ιππότες συγκεντρώθηκαν στο κάστρο, μετέφεραν προμήθειες και βελτίωσαν την άμυνα. Ο Αλ-Μανσούρ Καλαγούν επιτέθηκε ξανά στο Μαργκάτ παρά την ειρηνική συνθήκη, αυτή την φορά περισσότερο αποφασισμένος (17 Απριλίου 1285). Στην πολιορκία έβαλε φωτιά στα τείχη, κατάρευσαν και άνοιξε ένα ρήγμα από το οποίο μπορούσαν να εισέλθουν, η απώλεια ήταν δεδομένη (23 Μαίου 1285). Οι Ιππότες διαπραγματεύτηκαν την παράδοση του κάστρου και την ειρηνική τους αποχώρηση, συμφώνησαν να πάρουν 2.000 χρυσά νομίσματα και οτιδήποτε άλλο μπορούσαν να σηκώσουν 25 μουλάρια, έφυγαν για την Τρίπολη και την Τορτόζα. Δεν είναι γνωστό πότε πέθανε ο Νικολά Λορζν, καταγράφεται η τελευταία αναφορά για τον ίδιο (27 Σεπτεμβρίου 1283) και η πρώτη αναφορά για τον διάδοχο του (1285), πιθανότατα πέθανε λίγες βδομάδες μετά την απώλεια του Μαργκάτ (12 Απριλίου 1284). Τον διαδέχθηκε ο Ζαν ντε Βιλιέ ενώ ο Ζακ ντε Ταξί διορίστηκε προσωρινά Μέγας Μάγιστρος μέχρι την άφιξη του στους Αγίους Τόπους.
Πηγές
Κατηγορία:Οσπιτάλιοι Ιππότες
Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (Τάρτου)
Η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη(Εσθονικά: Jaani kirik, St. Johanniskirche zu Dorpat ) είναι γοτθική λουθηρανική εκκλησία κατασκευασμένη από τούβλα, ένα από τα ορόσημα της πόλης Τάρτου της Εσθονία ς. Είναι αφιερωμένη στον Ιωάννη τον Πρόδρομο.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη το 1860 από τον Λούις Χόφλινγκερ. Αρχικά, ο Άγιος Ιωάννης ήταν καθολικός ναός, καθώς τα παλαιότερα μέρη του σημερινού κτηρίου προέρχονται από τον 14ο αιώνα. Προηγουμένως, στην ίδια θέση υπήρχε ναός τουλάχιστον από το πρώτο μισό του 13ου αιώνα. Οι αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι μπορεί κάλλιστα να υπήρχε εδώ ξύλινη εκκλησία τον 12ο αιώνα. Αυτό είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, γιατί ο εκχριστιανισμός της περιοχής δεν έγινε παρά πολύ αργότερα. Το κτήριο είναι κατασκευασμένο από κόκκινα τούβλα και έχει υποστεί εκτενείς αλλαγές, καθώς ανακατασκευάστηκε σε μεγάλο βαθμό μετά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μπαρόκ παρεκκλήσια προστέθηκαν το 1746 και το 1769. Η εκκλησία είναι πλέον μέρος της Εσθονικής Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας.
Η μεγάλη πυρκαγιά του Τάρτου ξεκίνησε κοντά στην εκκλησία το 1775 και η εκκλησία και το κοντινό σπίτι της Ουψάλα γλίτωσαν από την καταστροφή, που κατέστρεψε σχεδόν διακόσια σπίτια.
Στα τέλη του 19ου αιώνα η εκκλησία παρείχε πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Η ηθοποιός Αμαλί Κόνσα παρακολούθησε το μοναδικό της σχολείο εδώ.
Περιγραφή
Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του ναού του Αγίου Ιωάννη είναι ο πλούτος των ειδωλίων από τερακότα, που περιβάλλουν το εξωτερικό της εκκλησίας. Αρχικά, υπήρχαν περισσότερα από χίλια χειροποίητα ειδώλια, το καθένα διαφορετικό από τα άλλα. Τώρα, περίπου 200 έχουν διασωθεί. Ο μεγάλος αριθμός μεμονωμένων ειδωλίων έχει γεννήσει τις υποθέσεις ότι θα μπορούσαν να είχαν διαμορφωθεί σύμφωνα με τους πολίτες του Τάρτου. Από την άλλη, μερικοί από αυτούς φορούν στέμματα, κάτι που υπονοεί ότι μπορεί να απεικονίζουν κάποιον άλλο.
Ο ναός αποτελείται από ένα μακρόστενο κτήριο βασιλικής με τρία κλίτη και ο ισχυρός δυτικός πύργος ενώνεται με μία μακριά πολυγωνική πτέρυγα. Στη νότια πλευρά του κτηρίου βρισκόταν το λεγόμενο παρεκκλήσι Λύμπεκ.
Το 1989, η πολωνική εταιρεία PKZ ξεκίνησε την αποκατάσταση της εκκλησίας. Το 1991, την αποκατάσταση του ναού συνέχισε η εσθονική κατασκευαστική εταιρεία Wunibald Ehitus. Το 2002 έγινε η εγκατάσταση του συστήματος θέρμανσης του ναού. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη άνοιξε για τους επισκέπτες το Μάιο του 2005. Στις 29 Ιουνίου 2005, η ανακαινισμένη εκκλησία λειτούργησε επίσημα.
Από το 1999, η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη έχει δύο νέες καμπάνες, που ονομάζονται Peetrus και Paulus από τους δύο πολιούχους αγίους της πόλης (αντίστοιχα, του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκκλησίες του 14ου αιώνα Κατηγορία:Εκκλησίες της Εσθονίας Κατηγορία:Ιστορία του Τάρτου
Ταντούρ
μικρογραφία|Άποψη σύγχρονων κεραμικών ταντούρ, τροφοδοτούμενα με ξυλεία μικρογραφία|Πήλινα αγγεία και συναρμολόγηση Το ταντούρ ή τανούρ είναι κυλινδρικός πήλινος ή μεταλλικός φούρνος ο οποίος χρησιμοποιείται στο μαγείρεμα και το ψήσιμο. Το ταντούρ χρησιμοποιείται στην Νότια, Κεντρική και Δυτική Ασία, καθώς και στο Νότιο Καύκασο.
Το καύσιμο για το ταντούρ ήταν παραδοσιακά τα κάρβουνα ή ξύλα. Οι θερμοκρασίες στο ταντούρ πλησιάζουν τους 480 βαθμούς Κελσίου και είναι σύνηθες να παραμένουν αναμμένα για μεγάλο χρονικό διάστημα για να διατηρηθεί η υψηλή θερμοκρασία μαγειρέματος.
Ετυμολογία
αριστερά|μικρογραφία|Ταντούρ το οποίο τροφοδοτείται με κάρβουνα και έχει τύμπανο με επένδυση ήπιου χάλυβα Η ελληνική λέξη προέρχεται από την ινδουστανική λέξη ταντούρ (तन्दूर / تندور), η οποία προέρχεται από την περσική λέξη τανούρ (تنور) η οποία σημαίνει πήλινος φούρνος. Σύμφωνα με το περσικό λεξικό Ντεχχόντα η περσική λέξη προέρχεται από την Ακκαδική λέξη τινούρου (𒋾𒂟), η οποία αποτελείται από τις λέξεις τιν (λάσπη) και νούρο/νούρα "φωτιά". Η λέξη τινούρου αναφέρεται και στο Έπος του Γκιλγκαμές. Σχετιζόμενες λέξεις είναι η αβεστική τανούρα και η Μέση περσική τανούρ. Έτσι η λέξη ταντούρ προέρχεται από τη Σημιτική γλωσσική οικογένεια. (Στα Σανσκριτικά, το ταντούρ αναφέρεται ως καντού.)
Λειτουργία
μικρογραφία|Αυτό το ταντούρ τροφοδοτείται με κάρβουνα. Έχει επένδυση ανοξείδωτου χάλυβα, με το τασάκι και το θερμόμετρο Όταν χρησιμοποιείται το ταντούρ για πρώτη φορά η θερμοκρασία πρέπει να αυξάνεται σταδιακά για να κλιματίζεται το εσωτερικό του φούρνου. Αυτό το βήμα είναι ζωτικής σημασίας για τη διασφάλιση της μακροζωίας του ταντούρ. Ο κλιματισμός μπορεί να γίνει με το άναγμα μιας πολύ μικρής φωτιάς και την σταδιακή προσθήκη των καυσίμων για να αυξηθεί η ποσότητα της θερμότητας μέσα στο ταντούρ. Οι τριχοειδείς ρωγμές που μπορεί να να δημιουργηθούν κατά τη διάρκεια του κλιματισμού είναι φυσιολογικές και δεν παρεμβαίνουν στην απόδοση του ταντούρ. Όταν ο φούρνος κρυώσει, οι τριχοειδείς ρωγμές είναι δύσκολα ορατές. Η παραπάνω διαδικασία συμβάλλει στην αναπνοή του πήλινου σώματος του ταντούρ (θερμική διαστολή και συστολή). Όσο πιο αργά αυξηθεί η θερμοκρασία του ταντούρ, τόσο λιγότερες τριχοειδείς ρωγμές θα αναπτύξει.
Αφγανικό ταντούρ
Το αφγανικό ταντούρ κάθεται πάνω από το έδαφος και κατασκευάζεται από τούβλα.
Παντζαμπικό ταντούρ
Το παντζαμπικό ταντούρ από την ινδική υποήπειρο παρασκευάζεται παραδοσιακά από πηλό. Έχει σχήμα κουδουνιού. Μπορεί να τοποθετηθεί στο έδαφος και να τροφοδοτηθεί με ξύλα ή κάρβουνο φτάνοντας στην θερμοκρασία των 480 βαθμών Κελσίου περίπου κατά το ψήσιμο, ή πάνω από το έδαφος. Το μαγείρεμα σε ταντούρ είναι παραδοσιακή πτυχή της τοπικής κουζίνας στο αδιαίρετο Παντζάμπ.
Στο Πακιστάν και την Ινδία, το μαγείρεμα σε ταντούρ συνδεόταν με το Παντζάμπ, καθώς οι Παντζάμπι το είχαν αγκαλιάσει σε περιφερειακό επίπεδο. Έγινε δημοφιλής στο ευρύ κοινό μετά την κατάτμηση της Ινδίας το 1947 όταν οι Σιχ και Ινδουιστές από το Παντζάμπ μετοίκησαν σε μεγάλες πόλεις της Ινδίας όπως το Δελχί. Στο αγροτικό Παντζάμπ ήταν σύνηθες ένα κοινόχρηστο ταντούρ να εξυπηρετεί τις ανάγκες του χωριού. Κάποια χωριά έχουν ακόμη κοινόχρηστο ταντούρ, το οποίο ήταν ένα συνηθισμένο θέαμα πριν από το 1947.
Αρμενικό τονίρ
Στην αρχαιότητα, το τονίρ λατρευόταν από τους Αρμένιους ως σύμβολο του ήλιου στο έδαφος. Οι Αρμένιοι παρασκεύαζαν τονίρ που έμοιαζαν με τον ήλιο που έδυε ενώ "κατέβαινε στο έδαφος" (στην αρχαία αρμενική θρησκεία ο ήλιος ήταν η κύρια θεότητα). Το υπόγειο τονίρ, κατασκευασμένο από πηλό, είναι ένα από τα πρώτα εργαλεία στην αρμένικη κουζίνα, όντας φούρνος και εργαλείο θερμικής επεξεργασίας.
Αζερικό ταντίρ
μικρογραφία|Αζερικό ταντίρ Στην αρχαιότητα οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το ταντίρ για να μαγειρέψουν ψωμί και διάφορα πιάτα.
Το ψωμί ταντίρ (təndir çörəyi, ψωμί ταντούρι) είναι ευρέως διαδεδομένος τυπος ψωμιού στο Αζερμπαϊτζάν. Το ψωμί ταντίρ ψήνεται από την θερμότητα που παράγουν οι τοίχοι του ταντίρ, εξασφαλίζοντας ένα πολύ γρήγορο ψήσιμο.
Το 2015 παρήχθη ένα από τα μεγαλύτερα ταντούρ στον κόσμο στην πόλη Αστάρα του νότιου Αζερμπαϊτζάν. Το ύψος του ταντούρ είναι 6.5 μέτρα και η διάμετρος είναι 12 μέτρα. Το ταντούρ αποτελείται από 3 μέρη.
Πιάτα
αριστερά|μικρογραφία|[[Υεμένη|Υεμενίτικα σύγχρονα ταντούρ (τανούρ), τα οποία χρησιμοποιούνται για την κατασκευή επίπεδου ψωμιού γνωσό ως μουλαβάχ]] μικρογραφία|Φτερούγες κοτόπουλου, κρεμμύδια και φέτες πατάτας με λίπος χοιρινού, ψημένα σε τονίρ στην Αρμενία. Το ταντούρ χρησιμοποιείται για το ψήσιμο πολλών ειδών επίπεδου ψωμιού. Μερικά από τα πιο κοινά είδη είναι τα ταντούρι ρότι, ταντούρι νάαν, ταντούρι λάτσα παράθα, μίσι ρότι και ταντούρι κούλτσα.
Το πεσαβάρι χαρ είναι ψημένα κάσιους και πάστα από τυρί κότατζ, τα οποία έχουν μαριναριστεί με πικάντικη παχιά κρέμα και ψήνονται σε ταντούρ.
Τα μπαλότ και τα αλού είναι πατάτες γεμιστές με τυρί κότατζ, λαχανικά και κάσιους, ψημένα σε ταντούρ.
Το κοτόπουλο ταντούρι είναι ψητό έδεσμα από την περιοχή του Παντζάμπ περιοχή της Ινδικής χερσονήσου. Το κοτόπουλο μαρινάρεται σε γιαούρτι καρυκευμένο με γκαράμ μασάλα, σκόρδο, τζίντζερ, κύμινο, κόκκινο πιπέρι και άλλα μπαχαρικά ανάλογα με τη συνταγή. Στις ζεστές εκδόσεις του πιάτου, το κόκκινο χρώμα δίνεται από πιπέρι καγιέν, κόκκινο τσίλι σε σκόνη, ή άλλα μπαχαρικά. Σε ηπιότερες εκδόσεις, χρησιμοποιούνται χρωστικές τροφίμων. Ο κουεκουμάς παράγει ένα κίτρινο-πορτοκαλί χρώμα. Παραδοσιακά το κρέας ψήνεται σε υψηλές θερμοκρασίες στο ταντούρ, αλλά μπορεί επίσης να ψηθεί σε μια παραδοσιακή ψησταριά.
Το κοτόπουλο τίκκα (مرغ تکہ, χίντι: मुर्ग़ टिक्का, μουργκ τίκκα) είναι πιάτο της κουζίνας Μουγκλάι. Το κοτόπουλο τίκκα ψήνεται ψήνεται κομμένο σε μικρά κομμάτια κοτόπουλου χωρίς κόκαλα. Εδώ το κοτόπουλο τίκκα μαρινάρεται με μπαχαρικά και γιαούρτι. Παραδοσιακά ψήνεται με ξυλάκια στο ταντούρ και συνήθως δεν έχει κόκαλα. Συνήθως σερβίρεται και τρώγεται με ένα πράσινο κόλιανδρο τσούτνεϊ, ή χρησιμοποιείται στην προετοιμασία του κάρυ κοτόπουλο τίκα μασάλα.
Το τάνγκντι κεμπάπ, ένα δημοφιλές πρόχειρο φαγητό στην κουζίνα της Ινδικής υποηπείρου, παρασκευάζεται από το μαρινάρισμα μπουτακιών κοτόπουλου τα οποία τοποθετούνται σε ταντούρ. Για να μαριναριστεί, προστίθενται διάφορα μπαχαρικά στο γιαούρτι. Για να γίνει, το μαριναρισμένο κοτόπουλο χρειάζεται 12 ώρες τουλάχιστον. Όταν ετοιμαστεί, το κοτόπουλο συνήθως γαρνίρεται με φύλλα μέντας και σερβίρεται με κρεμμύδια λάτσα.
Το σαμόσα είναι είδος γεμιστού σνακ. Το μέγεθος και το σχήμα του σαμόσα, καθώς και η συνοχή της ζύμης που χρησιμοποιείται, μπορεί να διαφέρει σημαντικά. Σε ορισμένες περιοχές της Κεντρικής Ασίας (Καζακστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν και Ουζμπεκιστάν), τα σαμόσα συνήθως ψήνονται στο ταντούρ ενώ σε άλλες περιοχές συνήθως τηγανίζονται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουζμπεκική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα του Τατζικιστάν Κατηγορία:Συριακή κουζίνα Κατηγορία:Πακιστανική κουζίνα Κατηγορία:Κιργιζική κουζίνα Κατηγορία:Ιρακινή κουζίνα Κατηγορία:Ινδική κουζίνα Κατηγορία:Γεωργιανή κουζίνα Κατηγορία:Βεγγαλική κουζίνα Κατηγορία:Αζερική κουζίνα Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Εστίες
Γιάγκος Βούκοβιτς
Ο Γιάγκος Βούκοβιτς (αγγλικά: Jagoš Vuković, κυριλλικά σερβικά: Јагош Вуковић, 10 Ιουνίου 1988 -) είναι Σέρβος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός.
Αρχή καριέρας
Ο Βούκοβιτς γεννήθηκε σε μία κοινότητα του Τίτοφ Βρμπας, και ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες του Ερυθρού Αστέρα, και χωρίς να λαμβάνει ευκαιρίες ώστε να αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα του Βελιγραδίου μετακινήθηκε στη Ραντ Βελιγραδίου, τον Ιούλιο του 2006.
PSV
Στις 28 Αυγούστου του 2009, ανακοινώθηκε από την Άιντχοβεν με τη μορφή δανεισμού, ενώ υπήρχε και όψιον αγοράς, στο τέλος της σεζόν. Το ντεμπούτο του εκεί το έκανε στις 22 Οκτωβρίου του 2009, σε ένα ματς για το Europa League, κόντρα στη δανική Κοπεγχάγη, ερχόμενος ως αλλαγή στη θέση του Έρικ Πίετερς, στο 86ο λεπτό.
Στις 22 Νοεμβρίου του 2009, πραγματοποίησε και το ντεμπούτο του στο ολλανδικό πρωτάθλημα, σε έναν αγώνα εναντίον της Χεράκλες Άλμελο, ξανά ως αλλαγή του Πίετερς, στο 77ο λεπτό. Στον ίδιο αγώνα σκόραρε και το πρώτο του γκολ με την ολλανδική ομάδα. Σε ηλικία 21 ετών, τότε, στις 9 Απριλίου του 2010, ο Βούκοβιτς υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα, του Άιντχόβεν.
Επιστροφή στη Σερβία και Κόνιασπορ
Τη σεζόν 2011-12 αγωνίστηκε δανεικός στη Ραντ Βελιγραδίου. Τη σεζόν 2013-14 πήρε μεταγραφή στη σερβική Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ, στην οποία παρέμεινε για έναν χρόνο. Το 2014, πήρε μεταγραφή στη Κόνιασπορ, όπου παρέμεινε έως το 2017.
Ολυμπιακός Πειραιώς
Στις 13 Ιουλίου του 2017, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Το πρώτο του επίσημο γκολ με την φανέλα των ερυθρολεύκων το πέτυχε με κεφαλιά στις 25 Νοεμβρίου 2018, στην νικηφόρα εκτός έδρας αναμέτρηση με τον Ατρόμητο για το ελληνικό πρωτάθλημα που έληξε 1-2. Στις 9 Δεκεμβρίου του 2018 σκόραρε ξανά στον εκτός έδρας αγώνα με την Ξάνθη για το ελληνικό πρωτάθλημα που έληξε ισόπαλος 1-1. Κατά τη διάρκεια του ίδιου παιχνιδιού είχε σημειώσει και αυτογκόλ. Τη σεζόν 2018-2019 σημείωσε τρία αυτογκόλ, όλα σε αγώνες για το ελληνικό πρωτάθλημα (1 στο εντός έδρας παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ για την 5η αγωνιστική, 1 στο εκτός έδρας παιχνίδι με την Ξάνθη για την 13η αγωνιστική, και 1 στο εκτός έδρας παιχνίδι με τον ΠΑΣ Γιάννινα για την 17η αγωνιστική).
Διεθνής καριέρα
Ο Βούκοβιτς στις 27 Μαρτίου του 2009, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Σερβίας U21, ενώ συμμετείχε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21 του 2009. Το 2007, είχε αγωνιστεί και στην U19. Από το 2009 είναι μέλος και της Εθνικής Σερβίας, με την οποία έχει κάνει πάνω από 5 συμμετοχές έως τώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραντ Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόντα ΓΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόνιασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία
Άκοβος Αρκαδίας
Ο Άκοβος είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας της Αρκαδίας, στις παρυφές του όρους Ταΰγετος. Βρίσκεται 23 χιλιόμετρα νότια της Μεγαλόπολης.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ακόβου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 26,228 χμ² (2011). Μέρος της κοινότητας αποτελεί και ο οικισμός Γούπατα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πρόσωπα
Ο μπάρμπας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και κλέφτης της εποχής, Αναγνώστης Κολοκοτρώνης, ήταν μόνιμος κάτοικος του Ακόβου. Στη γύρω περιοχή έμενε και ο πατέρας του, Κωσταντής Κολοκοτρώνης, καθώς η περιοχή ήταν καταφύγιο των κλεφτών από τους Τούρκους. Από τον Άκοβο καταγόταν και η Αικατερίνη Καρούτσου, σύζυγος του Κολοκοτρώνη και κόρη του προεστού και Μορόγιαννη του Άκοβου, Δημητρίου Καρούτσου, καθώς και η Σοφία Δημητρίου Καρούτσου, μητέρα του Νικηταρά. Ο Κολοκοτρώνης έζησε στο χωριό επί δωδεκαετίας, τα εφτά από αυτά μετά το γάμο του, εργαζόμενος σε οικογενειακό μύλο.
Είναι επίσης τόπος καταγωγής της ηθοποιού Μαρία Μενούνος, από την πλευρά του πατέρα της, Κώστα και ο θείος της Μαρίνος Μενούνος όπου κατοικεί στην Αθήνα.
Αξιοθέατα
Το χωριό διαθέτει φυσικές πηγές, με γνωστότερη την επονομαζόμενη «Νεραϊδόβρυση».
Στην εκκλησία της Μεταμόρφωσης της Σωτήρος διατηρείται ως σήμερα μια πέτρα χαραγμένη από τον Κολοκοτρώνη με τα αρχικά του ονόματος του. Από το 2008 το σπίτι που διέμενε έχει μετατραπεί σε Πολιτιστικό Κέντρο του χωριού.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Μπουάτ
Οι Μπουάτ (< γαλλική boîte, boîte de nuit) ήταν μικρές καλλιτεχνικές αίθουσες (μουσικές σκηνές) που δημιουργήθηκαν λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας του ’60, κυρίως στην περιοχή της Πλάκας στην Αθήνα και φιλοξένησαν καλλιτέχνες που εκπροσωπούσαν το νέο μουσικό ρεύμα εκείνης της εποχής, το Νέο Κύμα.
Ο άρτι αφιχθείς από το Παρίσι, Γιάννης Σπανός, τους έδωσε αυτή την ονομασία, λόγω του μικρού μεγέθους τους. Η γαλλική λέξη boîte, σημαίνει κουτί ή (γενικότερα) ένα δοχείο που διαθέτει καπάκι.
Όπως λιτά και απλά ήταν τα τραγούδια του Νέου Κύματος, έτσι λιτή ήταν και η ορχήστρα, που αποτελούνταν συνήθως από ένα πιάνο και μια κιθάρα.
Οι θαμώνες των μπουάτ ήταν κατά πλειοψηφία νέοι και φοιτητές, ενώ τα ποτά είχαν ιδιαίτερα χαμηλές τιμές.
Η πρώτη, ίσως, μπουάτ στο κέντρο της Αθήνας, ήταν ο «Τιπούκειτος» του Γιώργου Μπουκουβάλα, στην οδό Νίκης, στο Σύνταγμα.
Κατάλογος Μπουάτ
Σε αλφαβητική σειρά, ενδεικτικά, οι πρώτες μπουάτ της Αθήνας τη δεκαετία του ’60.
Πηγές και Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μουσική_στην_Ελλάδα Κατηγορία:Νέο Κύμα
Ελληνικό εμπορικό ναυτικό
μικρογραφία|Θυρεός Ελληνικού Εμπορικού Ναυτικού μικρογραφία|Η τωρινή Ελληνική σημαία χρησιμοποιείται ως ναυτική σημαία από το 1828. Το Ελληνικό Εμπορικό Ναυτικό είναι ο γενικός όρος για τον εμπορικό στόλο της Ελλάδας, ο οποίος ασχολείται με το εμπόριο και τη μεταφορά αγαθών και υπηρεσιών παγκοσμίως. Το ελληνικό εμπορικό ναυτικό αποτελείται από τα εμπορικά πλοία που ανήκουν σε Έλληνες πολίτες. Τα εμπορικά πλοία που ανήκουν σε Έλληνες πολίτες φέρουν είτε την ελληνική σημαία ή μια σημαία ευκαιρίας. Σύμφωνα με τον Κατάλογο Λόιντς 2015, η Ελλάδα ήταν η μεγαλύτερη πλοιοκτήτρια χώρα του κόσμου σε όρους χωρητικότητας. Το συνολικό βάρος του ελληνικού εμπορικού ναυτικού εκφρασμένο σε τόνους νεκρού βάρους φτάνει τους 334.649.089 τόνους και υπάρχουν 5.226 ελληνόκτητα πλοία. Η Ελλάδα είναι παραδοσιακά θαλάσσιο έθνος, καθώς το ναυτικό επάγγελμα είναι το παλαιότερο επάγγελμα των Ελλήνων και συνιστά σημαντικό τμήμα της Ελληνικής εμπορικής δραστηριότητας από την αρχαιότητα. Σήμερα είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος τομέας της ελληνικής οικονομίας μετά τον τουρισμό. Τα ελληνόκτητα εμπορικά πλοία φέρουν διάφορες σημαίες. Ωστόσο μερικοί Έλληνες εφοπλιστές σταδιακά επαναφέρουν την Ελληνική σημαία στα πλοία μετά τις αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο που διέπει τις δραστηριότητες τους και την βελτίωση των υποδομών.
Ιστορία
Παραδοσιακά, η Ελλάδα είναι ναυτιλιακό κράτος. Το ναυτιλιακό επάγγελμα είναι το παλαιότερο επάγγελμα των Ελλήνων. Η ναυτιλία συνιστά βασικό στοιχείο της ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας από την αρχαιότητα. Οι Έλληνες συνέχισαν να συμμετέχουν και να παίζουν σημαντικό ρόλο στη διεθνή ναυσιπλοΐα κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής και της Οθωμανικής περιόδου. Κατά την Οθωμανική περίοδο τα ελληνόκτητα πλοία ήταν συχνό θέαμα στα λιμάνια της Ανατολικής Μεσογείου.
Μετά την Επανάσταση του 1821 και κατά την δεκαετία του 1860, μερικές επιχειρήσεις που ασχολούνταν με την ναυτιλία έπαυσαν να λειτουργούν. Ωστόσο συνέχισαν να δίνουν επιχορηγήσεις. Για παράδειγμα η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, όπως και άλλοι θεσμοί και ιδρύματα που είναι σημαντικά για την Ελλάδα, χρηματοδοτήθηκαν από εφοπλιστές.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι Ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις λειτουργούσαν σε περιοχές που έλεγχαν οι Σύμμαχοι. Επίσης, τοποθέτησαν τους στόλους τους υπό τον έλεγχο του βρετανικού εμπορικού ναυτικού.
Γεώργιος Καντακουζηνός (γιος Δημητρίου Α΄)
Ο Γεώργιος Παλαιολόγος Καντακουζηνός (π. 1390 - 1456/9) από τον Οίκο των Καντακουζηνών ήταν ευγενής και άνθρωπος της περιπέτειας. Είναι γνωστός με το παρωνύμιο Σαχάτης που απέκτησε από την υπηρεσία του στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο δεσπότη του Μωρέως στην αρχή της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Θεοδώρου Καντακουζηνού ευγενούς ή ίσως του Δημητρίου Α΄ Καντακουζηνού και αδελφές του ήταν η Ειρήνη σύζυγος του Γεωργίου Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας, η Ελένη σύζυγος του Δαυίδ Μεγάλου Κομνηνού της Τραπεζούντας και μία αγνώστου ονόματος αδελφή σύζυγος του Γεωργίου Η΄ της Γεωργίας.
Τα νεανικά του έτη έζησε στην Κωνσταντινούπολη, όπου σπούδασε με διδάσκαλο τον Ιωάννη Χορτασμένο. Αργότερα μετέβη στο δεσποτάτο του Μορέως, όπως δείχνουν έγγραφα του 1431. Ήταν λόγιος και διατηρούσε μία βιβλιοθήκη στα Καλάβρυτα, όπου τον επισκέφθηκε ο Κυριακός Αγκωνίτης το 1436.
Το 1437 ο δεσπότης του Μορέως Κωνσταντίνος (ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ΄) μετέβη στην Κωνσταντινούπολη για να αντικαταστήσει προσωρινά τον αδελφό του Ιωάννη Η΄. Τότε ο Γεώργιος ταξίδεψε στην Τραπεζούντα για να επισκεφτεί την αδελφή του Ελένη και μετά πήγε στη Σερβία για να δει την άλλη αδελφή του Ειρήνη και αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί. Βοήθησε στην κατασκευή του κάστρου του Σμεντέρεβο, το οποίο άρχισε να κτίζει το 1430 ο Γεώργιος Μπράνκοβιτς. Για ένα διάστημα διοίκησε τη φρουρά του κάστρου. Μία σημείωση σε ένα χειρόγραφο του Προκόπιου (Cod. Palatin. gr. 278) αναφέρει ότι το 1454 ανήκε στον Γεώργιο Καντακουζηνό, που έμενε στο Σμεντέρεβο.
Ο δισεγγονός του ιστορικός Θεόδωρος Σπανδουγίνος (γνωστός κι ως Σπανδούνης) αναφέρει πως ο Γεώργιος αμύνθηκε εκεί στις επιθέσεις των Σέρβων το 1456 και δεν παρέδιδε το κάστρο ακόμη και όταν οι επιτιθέμενοι παρήλασαν με τον αιχμάλωτο γιο του Θεόδωρο εμπρός από τα τείχη. Ο ιστορικός Ντόναλντ Νίκολ, μελετητής του Οίκου των Καντακουζηνών, πιστεύει ότι δεν ήταν στην πολιορκία του Σμεντέρεβο από τον Μουράτ Β΄ το 1439, ούτε στην τελική πολιορκία από τον Μεχμέτ Β΄ το 1459.
Ο ίδιος ιστορικός αναφέρει ότι ο Γεώργιος απεβίωσε το διάστημα 1456-59 και δεν ταυτίζεται με τον Γεώργιο Παλαιολόγο, που ο Γεώργιος Σφραντζής αναφέρει ότι ενεπλάκη το 1459 στη διαμάχη των Δημητρίου και Θωμά δεσποτών του Μορέως.
Οικογένεια
Ο Ούγος Μπουζάκ αναφέρει στη γενεαλογία της συζύγου του Καρόλας ντε Φλορύ, ότι αυτή ήταν εγγονή του Γεωργίου, που ήταν αδελφός του Ανδρονίκου Καντακουζηνού μεγάλου δομεστίκου. Ο Θεόδωρος Σπανδούνης αναφέρει πώς η μητέρα του ήταν εγγονή του Γεωργίου. Ο Ντόναλντ Νίκολ αναφέρει πως ο Γεώργιος ήταν γιος του Δημητρίου Α΄, γιου του Ματθαίου Καντακουζηνού. Ο Μπουζάκ και ο Νίκολ αναφέρουν τα εξής τέκνα του:
Αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών