cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δευτέριο
Πυρηνοσύνθεση
Παρόλο που πολλά από τα λίγα πρώτα λεπτά μετά από τη Μεγάλη Έκρηξη, κατά τα οποία η πυρηνοσύνθεση θα μπορούσε να συμβεί, η θερμοκρασία ήταν αρκετά υψηλή ώστε η μέση ενέργεια ανά σωμάτιο ήταν υψηλότερη από την ενέργεια σύνδεσης του (σχετικά) ασθενώς συνδεμένου δευτερίου. Για το λόγο αυτό, όσο ίσχυε η παραπάνω συνθήκη (δηλαδή υψηλότερη μέση ενέργεια σωματιδίων από την ενέργεια σύνδεσης των πυρηνικών σωματιδίων του δευτερίου) όσο δευτέριο παράγονταν καταστρέφονταν (σχεδόν) αμέσως. Αυτή η κατάσταση είναι γνωστή ως «φραγμός δευτερίου» ("deuterium bottleneck"). Ο φραγμός δευτερίου ανέστειλε το σχηματισμό 4He, μέχρι που το σύμπαν ψύχθηκε αρκετά ώστε να σχηματίζεται δευτέριο χωρίς να καταστρέφεται άμεσα. Η θερμοκρασία αυτή είναι αντίστοιχη με τη μέση ενέργεια σωματιδίων να αντιστοιχεί στα 100 keV. Σε αυτό το σημείο άρχισε η ξαφνική έξαρση στην πυρηνοσύνθεση, αρχίζοντας από το δευτέριο, που πλέον αντί να αυτοδιασπάται άμεσα συντήκονταν σε 4He. Ωστόσο, πολύ σύντομα μετά, γύρω στα 20 λεπτά μετά από τη Μεγάλη Έκρηξη, το σύμπαν έγινε πολύ ψυχρότερο και έπαψε να υποστηρίζει την παραπέρα πυρηνική σύντηξη ώστε να συμβαίνει η πυρηνοσύνθεση. Στο σημείο αυτό, η σχετική αφθονία των χημικών στοιχείων καθορίστηκε σχεδόν οριστικά. Η μόνη αλλαγή έκτοτε είναι η ραδιενεργή διάσπαση των ραδιενεργών νουκλεονίων που είχαν σχηματιστεί κατά την πυρηνοσύνθεση λίγο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Ένα σημαντικό ποσοστό αυτών αποτελούσε το αρχικά σχηματισμένο τρίτιο. Ο φραγμός δευτερίου για το σχηματισμό 4He, σε συνδυασμό με την απουσία σταθερών παραγωγικών οδών συνδυασμού 4He με πρώτιο ή με τον εαυτό του, αφού δεν υπάρχει κανένα σταθερό νουκλεόνιο με μαζικό αριθμό πέντε (5) ή οκτώ (8), αντιστοίχως, είχε ως συνέπεια την παραγωγή ανεπαρκούς ποσότητας άνθρακα ή χημικών στοιχείων βαρύτερων αυτού κατά την πυρηνοσύνθεση μετά από τη Μεγάλη Έκρηξη. Αυτά τα χημικά στοιχεία έπρεπε να περιμένουν το σχηματισμό των άστρων. Ταυτόχρονα βέβαια, η αποτυχία της μαζική πυρηνοσύνθεσης λίγο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη εξασφάλισε αφθονία πρωτίου για το μεταγενέστερο σύμπαν και για τα μακρόβια άστρα, όπως ο Ήλιος μας.
Αφθονία
Το δευτέριο βρίσκεται στη φύση σε ίχνη με τη μορφή του διδευτερίου (που παριστάνεται ως ²H2 ή D2), αλλά πολύ πιο άφθονο στη μορφή του δευτεριούχου υδρογόνου (που παριστάνεται ως H²H ή HD).
Η ανακάλυψη της παρουσίας δευτερίου στη Γη, οπουδήποτε αλλού στο ηλιακό σύστημα, όπως επιβεβαιώθηκε από τους διαστημικούς βολιστήρες, καθώς και στο φάσμα των άστρων έξω από αυτό (το ηλιακό σύστημα), αποτελεί σημαντικό ορόσημο για την κοσμολογία. Η ακτινοβολία γ από τη συνηθισμένη πυρηνική σύντηξη διασπά το δευτέριο σε πρωτόνιο και νετρόνιο και δεν υπάρχει άλλη γνωστή πυρηνική διεργασία εκτός από την πυρηνοσύνθεση λίγο μετά από τη Μεγάλη Έκρηξη που να μπορεί να παράγει δευτέριο, εκτός από τις σπάνιες περιπτώσεις της κατάλληλης διάσπασης νουκλεονίων ή της συνάντησης πρώτιου με ελεύθερα νετρόνια. Θεωρείται ότι λίγο δευτέριο παράγεται στο εσωτερικό του Ήλιου και άλλων άστρων, γιατί στις θερμοκρασίες που υπάρχουν στο εσωτερικό τους, η κατανάλωση δευτερίου με πυρηνική σύντηξη σε δύο δευτερονίων (δηλαδή πυρήνων δευτερίου) σε 4He είναι ταχύτερη από την παραγωγή του με πυρηνική σύντηξη δύο πρωτονίων σε δευτέριο. Ωστόσο το δευτέριο περισσότερο βρίσκεται στα εξώτερα στρώματα της ηλιακής ατμόσφαιρας με περίπου την ίδια συγκέντρωση με την οποία εμφανίζεται στο Δία και αυτό πιθανότατα δεν έχει αλλάξει από την αρχή της δημιουργίας του ηλιακού συστήματος. Η φυσική αφθονία του δευτερίου φαίνεται να είναι γενικά σταθερή, οπουδήποτε γενικά βρίσκεται υδρογόνο, εκτός αν υπάρχουν κάποιες προφανείς διεργασίες που το συγκεντρώνουν εκλεκτικά σε σύγκριση με τα υπόλοιπα ισότοπα του υδρογόνου.
Παραγωγή
Το δευτέριο παράγεται για βιομηχανικούς, επιστημονικούς και στρατιωτικούς σκοπούς. Η παραγωγή του αρχίζει από το συνηθισμένο νερό, ένα μικρό ποσοστό του οποίου αποτελείται από φυσικά υπάρχον σε αυτό βαρύ ύδωρ, το οποίο περιέχει δευτέριο. Το βαρύ ύδωρ διαχωρίζεται από το «ελαφρύ ύδωρ» (δηλαδή νερό που περιέχει δευτέριο σε μικρότερο ποσοστό από το συνηθισμένο φυσικό νερό), με τη διεργασία σουλφιδίου Γκίρντλερ (Girdler sulfide process), με απόσταξη ή με άλλες μεθόδους.
Θεωρητικά, το δευτέριο για το βαρύ ύδωρ θα μπορούσε να παραχθεί και με τη χρήση παραγωγικού πυρηνικού αντιδραστήρα σύντηξης πρωτίου σε δευτέριο, αλλά στην πράξη αυτό δεν εφαρμόζεται, επειδή η παραγωγή του με απλό διαχωρισμό από το φυσικό νερό είναι η οικονομικότερη μέθοδος μαζικής παραγωγής του.
Ο μεγαλύτερος παραγωγός δευτερίου ήταν η εταιρεία Atomic Energy of Canada Limited, αλλά το 1997 η εταιρεία αυτή έκλεισε το σχετικό εργοστάσιο. Ο Καναδάς χρησιμοποιούσε βαρύ ύδωρ ως ρυθμιστής νετρονίων για τη λειτουργία αντιδραστήρα σχεδιασμού CANDU.
Άλλος σημαντικός παραγωγός βαρέος ύδατος είναι η Ινδία. Όλοι εκτός ενός οι πυρηνικοί σταθμοί της Ινδίας χρησιμοποιούν συμπιεσμένο βαρύ ύδωρ για τη ρύθμιση των νετρονίων στους αντιδραστήρες τους, που χρησιμοποιούν φυσικό, μη εμπλουτισμένο ουράνιο. Η Ινδία έχει οκτώ (8) εργοστάσια παραγωγής βαρέος ύδατος, τα έξι (6) από τα οποία βασίζονται στην ανταλλαγή δευτερίου - πρωτίου σε αέρια αμμωνία (NH3) και τα δύο (2) εξάγουν δευτέριο από φυσικό νερό με διεργασία που χρησιμοποιεί αέριο υδρόθειο (H2S) υπό υψηλή πίεση. Η Ινδία είναι αυτάρκης σε παραγωγή βαρέος ύδατος και μάλιστα πραγματοποιεί και εξαγωγές αυτού του προϊόντος.
Φυσικές
Οι φυσικές ιδιότητες του δευτερίου μπορούν να επιδείξουν σημαντικά κινητικά ισοτοπικά αποτελέσματα και άλλες διαφορές σε φυσικές και χημικές διαφορές σε σύγκριση με τις αντίστοιχες του πρωτίου. Για παράδειγμα, το D2Ο είναι περισσότερο πυκνόρρευστο από το 1H2O. Χημικά, υπάρχουν διαφορές στις δεσμικές ενέργειες και στα μήκη δεσμών ανάμεσα σε χημικές ενώσεις που περιέχουν δευτέριο σε σύγκριση με αυτές που περιέχουν μόνο πρώτιο. Οι διαφορές αυτές είναι μεγαλύτερες σε σύγκριση με τις αντίστοιχες διαφορές των διαφορετικών ισοτόπων των υπόλοιπων χημικών στοιχείων. Πιο συγκεκριμένα, χημικοί δεσμοί που συμπεριλαμβάνουν δευτέριο ή και τρίτιο είναι κάπως ισχυρότεροι από τους αντίστοιχους δεσμούς του συμπεριλαμβάνουν πρώτιο αντί αυτών. Οι διαφορετικές αυτές είναι αρκετές για να προκαλέσουν σημαντικές αλλαγές σε βιολογικές αντιδράσεις. Οι φαρμακευτικές εταιρείες ενδιαφέρονται για το γεγονός ότι το δευτέριο είναι δυσκολότερο να αποσπαστεί από τον άνθρακα σε σύγκριση με το πρώτιο.
Μάχη του Κέσσελσντορφ
Η Μάχη του Κέσσελσντορφ (Schlacht bei Kesselsdorf) δόθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1745, μεταξύ των Πρώσων και των Αυστροσαξόνων με αρχηγούς τους στρατάρχες Λεοπόλδο Α΄ του Άνχαλτ-Ντεσάου και τον Φρειδερίκο Αύγουστο Ρουτόφσκι, αντίστοιχα. Τo αποτέλεσμα ήταν νικηφόρο για τους Πρώσους.
Ελιγμοί πριν την μάχη
Δυο φάλαγγες πρωσικού στρατού, με διοικητές τον βασιλιά Φρειδερίκο Β΄ και τον Λεοπόλδο Α΄ του Άνχαλτ-Ντεσάου, πλησίαζαν την Δρέσδη, πρωτεύουσα του ελεκτοράτου της Σαξονίας, συμμάχου της Αυστρίας. Ανάμεσα στην πόλη και το απόσπασμα του Λεοπόλδου, βρισκόταν ο κόμης Ρουτόφσκι. Την ίδια στιγμή ο Κάρολος Αλέξανδρος της Λωρραίνης με αυστριακό στρατό βάδιζε με ταχύτητα προς την Δρέσδη και τον κόμη, ελπίζοντας να φτάσει εγκαίρως ώστε να να τον ενισχύσει. Ο Λεοπόλδος προχωρούσε αργά και εισήλθε στην σαξονική επικράτεια στις 29 Νοεμβρίου, βαδίζοντας προς την Λειψία και τον Ρουτόφσκι, με αποτέλεσμα ο σαξονικός στρατός να υποχωρήσει προς την Δρέσδη. Στο μεταξύ τους Σάξονες ενίσχυσαν 7.000 Αυστριακοί. Ο συμμαχικός στρατός παρατάχθηκε στο Κέσσελσντορφ, 8 χιλιόμετρα δυτικά της Δρέσδης. Από αυτήν την θέση ο Σάξονας στρατάρχης προστάτευε την πόλη και παράλληλα ήταν πιο κοντά στον Κάρολο Αλέξανδρο από ότι ο Λεοπόλδος στον Φρειδερίκο. Οι Σάξονες παρατάχθηκαν σε μια πλαγιά, που εκτεινόταν από το Κέσσελσντορφ ως τον ποταμό Έλβα. Μπροστά της υπήρχε ένα ρέμα και βαλτώδες έδαφος. Οι Αυστριακοί παρατάχθηκαν στην δεξιά πλευρά κοντά στον Έλβα. Η συμμαχική γραμμή είχε μεγάλο μήκος, ενώ υπήρχε ένα σημαντικό κενό στο κέντρο, μεταξύ των Αυστριακών και των Σαξόνων.
Μάχη
Οι σύμμαχοι είχαν το πλεονέκτημα του εδάφους και ο εβδομηντάχρονος Λεοπόλδος, που ήταν έμπειρος αξιωματικός, κατάλαβε ότι έπρεπε να πάρει το Κέσσελσντορφ προκειμένου να υπερφαλαγγίσει τους αντιπάλους του, και συγκέντρωσε τις προσπάθειές του στρατού του στους Σάξονες. Στο Κέσσελσντορφ είχαν τοποθετηθεί 24 κανόνια, ενώ Σάξονες μηχανικοί είχαν ενισχύσει την άμυνα της πόλης. Την πρώτη επίθεση έκαναν επίλεκτοι Πρώσοι στρατιώτες του πεζικού της γραμμής και γρεναδιέροι. Ωστόσο το έδαφος ήταν τραχύ και η πρώτη επίθεση αποκρούστηκε με αρκετές πρωσικές απώλειες. Μια δεύτερη πιο ισχυρή επίθεση απέτυχε και οι Πρώσοι υποχώρησαν άτακτα. Από τους 3.500 Πρώσους στρατιώτες που συμμετείχαν στις επιθέσεις, οι 1.500 σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν.
Αντικρίζοντας την πρωσική υποχώρηση, Σάξονες γρεναδιέροι ενέργησαν παρορμητικά και άφησαν τις δυνατές τους θέσεις καταδιώκοντας τους Πρώσους. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχθούν επίθεση από Πρώσους δραγόνους. Η επίθεση του ιππικού ανάγκασε τους Σάξονες να υποχωρήσουν στις αρχικές τους θέσεις και τελικά εκτός πεδίου μάχης. Ο ίδιος ο γιος του Λεοπόλδου, Μαυρίκιος του Άνχαλτ-Ντεσάου, οδήγησε ένα σύνταγμα πεζικού διασπάζοντας το σαξονικό κέντρο. Το σύνταγμα βρέθηκε απομονωμένο αλλά κράτησε την θέση του, αφού η πεισματώδης άμυνα των Σαξόνων δεν άφησε καμία πρωσική δύναμη να ενωθεί μαζί τους. Τελικά η κατάληψη της πόλης οδήγησε το σαξονικό άκρο σε υποχώρηση με αποτέλεσμα ολόκληρη η γραμμή των Σαξόνων να καταρρεύσει και να τραπεί σε φυγή το σούρουπο.
Δευτέριο
Φυσικές
Τον Αύγουστο του 2018 επιστήμονες ανακοίνωσαν τη μετατροπή αέριου δευτερίου στην υγρή μεταλλική μορφή. Αυτό ίσως βοηθήσει τους ερευνητές να καταλάβουν καλύτερα πώς λειτουργούν οι αεριώδεις πλανήτες, όπως ο Δίας, ο Κρόνος και οι συγγενείς τους εξωπλανήτες, εφόσον θεωρείται ότι τέτοιοι πλανήτες περιέχουν πολύ υγρό μεταλλικό υδρογόνο, που ίσως είναι υπεύθυνο για τα παρατηρούμενα πολύ ισχυρά μαγνητικά τους πεδία.
Κβαντικές
Το δευτέριο έχει σπιν +1 (συγκεκριμένα μόνο το δευτέριο «τριπλής» κατάστασης) και έτσι είναι ένα μποζόνιο. Η συχνότητα στη φασματοσκοπία πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού του δευτερίου είναι διαφορετική από αυτήν του πρωτίου. Η φασματοσκοπία υπερύθρου επίσης εύκολα διακρίνει πολλές δευτεριούχες ενώσεις από τις πρωτιούχες, εξαιτίας μεγάλων διαφορών στις συχνότητες απορρόφησης υπερύθρου, εφόσον αντιστοιχεί στην δόνηση χημικού δεσμού που περιέχει δευτέριο έναντι χημικού δεσμού που περιέχει πρώτιο. Τα δυο σταθερά ισότοπα του υδρογόνου μπορούν επίσης να διακριθούν με τη χρήση φασματοσκοπίας μαζών,
Μάχη του Κέσσελσντορφ
Αποτέλεσμα
Ο σαξονικός στρατός συνέχισε την υποχώρηση του ακόμη και όταν έφτασε στην Δρέσδη, παρά την παρουσία του Καρόλου Αλέξανδρου με 18.000 στρατιώτες, που επιθυμούσε να πολεμήσει. Στις 18 Δεκεμβρίου η πόλη εκκενώθηκε και ο Φρειδερίκος την πολιόρκησε απαιτώντας την παράδοση της άνευ όρων. Οι Αυστριακοί άρχισαν άμεσα διαδικασίες για την υπογραφή της συνθήκης της Δρέσδης, η οποία έβαλε τέλος στον Δεύτερο Σιλεσιανό Πόλεμο.
Δευτέριο
Κβαντικές
Το τριπλής κατάστασης δευτερώνιο αντιστοιχεί σε δεσμική ενέργεια EB = 2,23 MeV, δεν έχει βρεθεί καμμιά πραγματική υψηλότερη ενεργειακή κατάσταση. Το «μονής» κατάστασης δευτερώνιο υφίσταται μόνο υποθετικά και αντιστοιχεί σε δεσμική ενέργεια EB = -60 keV. Επομένως δεν υπάρχει τέτοιο σταθερό σωμάτιο, αλλά αυτό το υποθετικό σωμάτιο αστραπιαία υπάρχει κατά τη διάρκεια ανελαστικής σκέδασης νετρονίου - πρωτονίου, παίρνοντας όμως υπόψη ότι υπολογίζεται ότι είναι μη συνηθισμένο μεγάλο νετρόνιο να σκεδάζεται σε ορθή γωνία με πρωτόνιο.
Κυβέρνηση Νικολάου Τριανταφυλλάκου 1922
Αμέσως μετά την παραίτηση της προηγούμενης κυβέρνησης Πρωτοπαπαδάκη, κάτω από το βάρος της ήττας στη Μικρά Ασία, ο Νικόλαος Τριανταφυλλάκος, κλήθηκε από τον βασιλιά Κωνσταντίνο για να σχηματίσει κυβέρνηση.
Δευτέριο
Μάζα και ακτίνα δευτερονίου
Ο πυρήνας του δευτερίου ονομάζεται δευτερόνιο. Έχει μάζα 2.013553212745(40) amu. Η ακτίνα φορτίου του δευτερονίου είναι 2.1413(25) fm (1 fm = 10-15 m). Όπως όταν πρόκειται για την ακτίνα πρωτονίου, οι μετρήσεις που έγιναν χρησιμοποιώντας μιονικό δευτέριο παράγουν ένα σημαντικά μικρότερο αποτέλεσμα. Συγκεκριμένα παράγουν r = 2,12562(78) fm. Αυτή η κατά 6σ μικρότερη τιμή από την αποδεκτή τιμή CODATA 2014, που μετρήθηκε με τη χρήση ηλεκτρονίων, επιβεβαιώνει την ανωμαλία της ακτίνας φορτίου πρωτονίου.
Κυβέρνηση Νικολάου Τριανταφυλλάκου 1922
Ωστόσο τα γεγονότα εξελίχθηκαν ραγδαία και ερήμην της κυβέρνησης, που τελικά αναγκάστηκε να παραιτηθεί.
Δευτέριο
Σπιν και ενέργεια
Το δευτέριο είναι ένα από τα μόνο πέντε (5) σταθερά νουκλίδια με περιττό αριθμό πρωτονίων (Z) και περιττό αριθμό νετρονίων (N).
Κυβέρνηση Νικολάου Τριανταφυλλάκου 1922
Κατ' αρχήν η κυβέρνηση προσπάθησε να οργανώσει τη μεταφορά και αποκατάσταση των προσφύγων που μετά την καταστροφή της Σμύρνης, έρχονταν κατά χιλιάδες στην Ελλάδα. Στις 11 Σεπτεμβρίου όμως, ξέσπασε το πραξικόπημα του Νικολάου Πλαστήρα, με σκοπό την ανατροπή του βασιλιά Κωνσταντίνου και την επάνοδο στην εξουσία του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Δευτέριο
Σπιν και ενέργεια
Τα πέντε (5) τέτοια νουκλίδια είναι τα ακόλουθα:
Υπάρχουν, ακόμη, τέσσερα (4) φυσικά υπάρχοντα μακρόβια ραδιενεργά νουκλίδια με την ίδια ιδιότητα:
Οι περισσότεροι άλλοι πυρήνες με περιττό Z και περιττό N είναι ασταθείς, με τάση να δίνουν β-διάσπαση, γιατί τα προϊόντα αυτής έχουν άρτιο Z και άρτιο Ν, οπότε έχει ισχυρότερους πυρηνικούς δεσμούς, εξαιτίας των φαινομένων σύζευξης πυρηνικών ζευγών. Στο δευτερόνιο, ωστόσο, υπάρχουν σταθεροποιητικά οφέλη από τη σύζευξη ζεύγους πρωτονίου - νετρονίου, έχοντας την κατάσταση σπιν-1, που δίνει ισχυρότερη πυρηνική έλξη. Αντίστοιχη κατάσταση σπιν-1 δεν υπάρχει σε σύστημα δύο (2) πρωτονίων ή δύο (2) νετρονίων, χάρη στην αρχή εξαίρεσης Πάουλι, που απαιτεί το ένα ή το άλλο ταυτόσημο σωμάτιο με το ίδιο σπιν να έχει κάποιον άλλο διαφορετικό κβαντικό αριθμό, όπως η τροχιακή γωνιακή ορμή. Αλλά η διαφορετική τροχιακή γωνιακή ορμή δίνει σε κάθε ένα σωμάτιο μικρότερη ενέργεια σύνδεσης για το σύστημα, κυρίως λόγω της αυξημένης απόστασης των σωματίων στην απότομη κλίση της πυρηνικής δύναμης. Και στις δυο περιπτώσεις, αυτή η αρχή κάνει τα συστήματα διπρωτονίου (2He) ή δινετρονίου να είναι ασταθή.
Κυβέρνηση Νικολάου Τριανταφυλλάκου 1922
Οι προκηρύξεις απευθύνονταν στον  «Ελληνικόν Λαόν, τον Πρόεδρον της Εθνοσυνελεύσεως, τον Βασιλέα, τον Διάδοχον και τον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως», και απαιτούσε για την σωτηρίαν της Πατρίδος:
Δευτέριο
Σπιν και ενέργεια
Όταν ένα πρωτόνιο και ένα νετρόνιο συνενώνονται σχηματίζοντας δευτερόνιο, το τελευταίο μπορεί να διασπαστεί, μέσω αλληλεπιδράσεων ουδετέρου ρεύματος με νετρίνα.
Κυβέρνηση Νικολάου Τριανταφυλλάκου 1922
Η κυβέρνηση μετά από αλλεπάλληλες συσκέψεις, και έχοντας να διαλέξει μεταξύ της αντίστασης και της έναρξης εχθροπραξιών ή της παραίτησης, προτίμησε να παραιτηθεί. Πράγματι, στις 9 το βράδυ της ίδιας ημέρας, η κυβέρνηση Τριανταφυλλάκου αποτελούσε πλέον παρελθόν (αν και τυπικά συνέχισε μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου να υπογράφει τα απολύτως αναγκαία διατάγματα).
Δευτέριο
Σπιν και ενέργεια
Η διατομή για αυτή την αλληλεπίδραση είναι συγκριτικά μεγάλη και το δευτέριο χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία ως στόχος νετρίνων, στο πείραμα του Αστεροσκοπίου νετρίνων Σάντμπερυ.
Κυβέρνηση Νικολάου Τριανταφυλλάκου 1922
Την επομένη της παραίτησης της κυβέρνησης, ακολούθησε και η παραίτηση του βασιλιά Κωνσταντίνου από το θρόνο, υπέρ του Διαδόχου Γεωργίου. Ο βασιλιάς με όλη την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια, εξοριζόταν.
Δευτέριο
Ισοσπινική μονή κατάσταση δευτερονίου
Εξαιτίας της ομοιότητας στη μάζα και στις πυρηνικές ιδιότητες μεταξύ πρωτονίου και νετρονίου, μερικές φορές θεωρούνται ως δυο συμμετρικοί τύποι του ίδιου αντικειμένου, ενός νουκλεόνιου. Επειδή μόνο το πρωτόνιο έχει ηλεκτρικό φορτίο, αυτό συχνά είναι αμελητέο, εξαιτίας της σχετικής αδυναμίας της ηλεκτρομαγνητικής αλληλεπίδρασης σε σύγκριση με την ισχυρή πυρηνική αλληλεπίδραση. Η συμμετρία που σχετίζεται με το πρωτόνιο και το νετρόνιο είναι γνωστή ως ισοσπιν και υποδηλώνεται ως I (ή μερικές φορές ως T).
Κυβέρνηση Νικολάου Τριανταφυλλάκου 1922
Στις 14 Σεπτεμβρίου, η «Προσωρινή Επαναστατική Επιτροπή» - με προέδρους τους συνταγματάρχες Στυλιανό Γονατά, τον Νικόλαο Πλαστήρα και τον αντιπλοίαρχο Δημήτριο Φωκά, αποβιβάζεται στο Νέο Φάληρο και αναλαμβάνει την διοίκηση της χώρας. Την ίδια μέρα, τηλεγράφημα στέλνεται στον Ελευθέριο Βενιζέλο :«Η Επανάστασις εκφράζει υμίν την απόλυτον εμπιστοσύνη της δια την διεξαγωγήν του Εθνικού ζητήματος εν τω εξωτερικώ και ζητεί την άμεσον αρωγήν υμών». Το βράδυ της 14ης Σεπτεμβρίου, συνελήφθησαν οι Δημήτριος Γούναρης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, Νικόλαος Θεοτόκης, Νικόλαος Στράτος και ο υποστράτηγος Αθανάσιος Φράγκου.
Δευτέριο
Ισοσπινική μονή κατάσταση δευτερονίου
Το ισοσπίν είναι μια συμμετρία SU(2), όπως το κανονικό σπιν, αλλά εντελώς ανάλογη με αυτό. Το πρωτόνιο και το νετρόνιο σχηματίζουν μια ισοσπινική διπλέτα, με μια «κάτω» κατάσταση (↓) στο νετρόνιο και με μια «άνω» κατάσταση (↑) στο πρωτόνιο.
Κυβέρνηση Νικολάου Τριανταφυλλάκου 1922
Αναφορές
1922 08 Κατηγορία:1922
Δευτέριο
Ισοσπινική μονή κατάσταση δευτερονίου
Ένα ζεύγος νουκλεονίων μπορεί να βρίσκεται είτε σε μια αντισυμμετρική ισοσπίν κατάσταση που ονομάζεται «μονή» (singlet) είτε σε μια συμμετρική κατάσταση που ονομάζεται «τριπλή» (triplet). Σε όρους κάτω και άνω κατάστασης, η μονή κατάσταση είναι: Αυτό ισχύει για ένα δευτερόνιο, που περιέχει ένα πρωτόνιο και ένα νετρόνιο. Αντίστοιχα, η τριπλή κατάσταση είναι:. Αυτή η κατάσταση μπορεί να προκύψει σε τρεις (3) περιπτώσεις:
Οι πυρήνες διπρωτονίου και δινετρονίου, όπως προαναφέραμε είναι εξαιρετικά ασταθείς, οπότε απομένουν μόνο οι πολύ διεγερμένης κατάστασης πυρήνες δευτερονίου.
Προσεγγιστική κυματοσυνάρτηση δευτερονίου
Η κυματοσυνάρτηση του δευτερονίου πρέπει να είναι αντισυμμετρική, αν χρησιμοποιηθεί η ισοσπινική αναπαράσταση. Εφόσον το πρωτόνιο και το νετρόνιο δεν είναι ταυτόσημα σωμάτια η κυματοσυνάρτηση δεν χρειάζεται να είναι γενικά αντισυμμετρική. Εκτός από το ισοσπιν τους, τα δυο νουκλεόνια έχουν επίσης σπιν και ειδικές συνεισφορές στην κυματοσυνάρτησή τους. Η τελευταία (κυματοσυνάρτηση) είναι συμμετρική αν το δευτερόνιο είναι συμμετρικό υπό ισοτιμία (π.χ. αν έχει μια άρτια ή θετική ισοτιμία) και αντισυμμετρική αν το δευτερόνιο είναι αντισυμμετρικό (π.χ. αν έχει μια περιττή ή αρνητική ισοτιμία). Η ισοτιμία είναι πλήρως καθορισμένη από τη συνολική ολική γωνιακή ορμή των δυο νουκλεονίων. Αν η ολική γωνιακή ορμή είναι άρτια (θετική), τότε και η ισοτιμία είναι άρτια (θετική). Αν η ολική γωνιακή ορμή είναι περιττή (αρνητική), τότε και η ισοτιμία είναι περιττή (αρνητική).
Το δευτερόνιο όντας σε ισοσπιν μονή κατάστση είναι αντισυμμετρικό υπό την ανταλλαγή των νουκλεονίων εξαιτίας του ισοσπίν. Γι' αυτό πρέπει να είναι συμμετρικό υπό διπλή ανταλλαγή του σπιν και της τοποθεσίας τους. Έτσι, μπορούν να διαχωριστούν δυο διαφορετικές καταστάσεις:
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Υδρογόνο Κατηγορία:Ισότοπα του υδρογόνου
Ξύλινοι σύνδεσμοι
δεξιά|μικρογραφία|Σχηματική απεικόνιση από ξύλινο σύνδεσμο «χελιδονοουράς». μικρογραφία|Τεχνίτης με φαλτσοπρίονο μορφοποιεί έναν ξύλινο σύνδεσμο (τύπου «μόρσου-εγκοπής»). Οι ξύλινοι σύνδεσμοι (αγγλ. woodworking joints), ή ξυλουργικοί σύνδεσμοι, είναι τύποι συνδεσμολογίας, διαφόρων μορφών, που αφορούν στη συνένωση ξύλινων τεμαχίων και στοιχείων στην ξυλουργική, τη βιοτεχνική και βιομηχανική παραγωγή επίπλων, κουφωμάτων και απλών ή σύνθετων κατασκευών, όπως π.χ. ξύλινες κατοικίες, στέγες, σκέπαστρα, κιόσκια, πέργκολες και άλλες.
Ορισμένοι σύνδεσμοι συμπεριλαμβάνουν και μεταλλικούς συνδετήρες ή κόλλες ή άλλα μη ξυλώδη συνδετικά. Οι πιο συνηθισμένοι και διαδεδομένοι σύνδεσμοι -από αρχαιοτάτων χρόνων- αποτελούνται αμιγώς από ξύλινα συμπαγή στοιχεία.
Τα χαρακτηριστικά των συνδέσεων που δημιουργούνται, λ.χ. συνεκτικότητα, σταθερότητα, ευκαμψία, θλιπτική αντοχή, αντοχή σε κάμψη, εμφάνιση, επηρεάζονται από τις ιδιότητες των υλικών που χρησιμοποιούνται αλλά και τον εν γένει σκοπό της συνδεσμολογίας. Γενικά χρησιμοποιούνται διαφορετικές τεχνικές της ξυλουργικής για την κάλυψη των διαφορετικών απαιτήσεων που υπάρχουν κάθε φορά. Για παράδειγμα, οι σύνδεσμοι ξύλου ή συνδεσμολογίες για την κατασκευή μιας ξύλινης κατοικίας ή στέγης είναι σαφώς διαφορετικές από εκείνες για τη συναρμογή ξύλινων παιδικών παιχνιδιών, κιβωτίων, ή ξύλινων κουφωμάτων, αν και ορισμένες ενδέχεται μερικώς να αλληλεπικαλύπτονται.
Παραδοσιακοί τρόποι βελτίωσης των συνδέσεων
μικρογραφία|Σύνδεσμος με καβίλια
μικρογραφία|185px| Σύνδεσμος με λαμέλο ή «μπισκότο».
Ιδιότητες ξύλου
Τεχνικές της ξυλουργικής είτε εξαρτώνται είτε αντισταθμίζουν το γεγονός ότι το ξύλο είναι ανισότροπο υλικό, δηλ. οι ιδιότητες και οι συμπεριφορές του είναι διαφορετικές στις διαφορετικές κατευθύνσεις (τομές) του.
Στη σύγχρονη ξυλουργική, η θέρμανση και ο κλιματισμός προκαλούν σημαντικές αλλαγές στην περιεχόμενη υγρασία του ξύλου. Οπότε, κατά τη σύνδεση των ξύλινων στοιχείων θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη αυτές οι αλλαγές.
Μηχανική αντοχή
Το ξύλο είναι ισχυρότερο κατά το μήκος του, δηλ. σε κατεύθυνση παράλληλη με τις ίνες ξύλου, παρά ακτινικά ή εφαπτομενικά. Το ξύλο είναι ένα φυσικό πολύπλοκο υλικό. Οι πολύ μικρές ίνες της κυτταρίνης συγκρατούνται από ένα συνδετικό μέσο, τη λιγνίνη. Αυτές οι λεγόμενες, αλυσίδες κυτταρίνης, κάνουν το ξύλο εξαιρετικά ανθεκτικό, με υψηλή αντοχή στην συμπίεση.
Υλικά στις συνδέσεις
350px|μικρογραφία|Ξύλινη κατοικία κατασκευασμένη με το [[Σύστημα δοκού επί στύλων|σύστημα δοκού επί στύλων ("Post and beam").]]
Χρήση παραδοσιακών συνδέσμων
Παραδοσιακές τεχνικές της ξυλουργικής αξιοποιούν τις χαρακτηριστικές ιδιότητες του ξύλου, συχνά χωρίς μηχανικούς συνδετήρες, βίδες ή κόλλες. Οι σύνδεσμοι ξύλου, ιστορικά, είναι ένα ενδιαφέρον πεδίο, το οποίο γνώρισε σπουδαία άνθηση σε πολλές κουλτούρες - πολιτισμούς, ιδιαίτερα στην παράδοση της αρχαίας Αιγύπτου, της Κίνας, της Ευρώπης και της Ιαπωνίας. Από αρχαία αιγυπτιακά ευρήματα, γνωρίζουμε ότι αρχαία έπιπλα, από τις πρώτες δυναστείες των Φαραώ, έφεραν τις συνδέσεις μόρσου-εγκοπής και χελιδονοουράς, πριν και από 5.000 χρόνια. Αυτή η παράδοση συνεχίστηκε, διαδόθηκε και πέρασε στον Δυτικό πολιτισμό. Ο ιστορικός του 18ου αιώνα, Diderot έχεικαταγράψει πάνω από 90 λεπτομερείς απεικονίσεις των συνδέσμων ξύλου, στην περιεκτική εγκυκλοπαίδεια του.
Ενώ οι δυτικές τεχνικές συνδέσμων επιζητούν την απόκρυψη των (δηλ. μη εμφανείς συνδέσεις, για αισθητικούς λόγους), οι ανατολικές, Ιαπωνικές και Κινεζικές παραδόσεις έκαναν χρήση εμφανών συνδεσμολογιών και επίσης -στο πέρασμα του χρόνου- ανέπτυξαν σειρές εκατοντάδων τύπων συνδέσμων ξύλου. Είχαν τη θεώρηση ότι τα καρφιά και οι κόλλες δεν αντέχουν ικανοποιητικά στις εξαιρετικά κυμαινόμενες (υψηλές – χαμηλές) θερμοκρασίες και τις πολύ υγρές καιρικές συνθήκες, στις περισσότερες χώρες της Κεντρικής και Νοτιοανατολικής Ασίας. Επίσης, οι Κινέζοι απέφευγαν τα ρητινώδη είδη ξύλου στα έπιπλα παραδοσιακού ρυθμού, διότι γνώριζαν καλά ότι δεν συγκολλούνται επαρκώς και δημιουργούνταν προβλήματα.
Μη παραδοσιακοί σύνδεσμοι
Νέες μέθοδοι -με μη παραδοσιακές συνδεσμολογίες- έχουν εμφανιστεί στη σύγχρονη εποχή. Σε μεγάλο βαθμό, με αυτόματα μηχανήματα ή μηχανήματα χειρός, υπάρχει έντονη προσπάθεια απλοποίησης των εργασιών δημιουργίας συνδέσμων ξύλου στις κατασκευές. Νέοι σύνδεσμοι μόρσων, δακτυλοειδείς συνδέσεις (finger joints), καινοτομικές συνδεσμολογίες με λαμέλα, και νέοι σύνδεσμοι με οπές (Pocket-hole joints) έχουν κάνει την εμφάνισή τους στην μοντέρνα ξυλουργική της εποχή μας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξυλουργική Κατηγορία:Ξύλο
Άγγελος Σακκέτος
Ο Άγγελος "Αγγελής" Σακκέτος ήταν πολιτικός των πρώτων χρόνων του Ελληνικού κράτους από την Πάτρα.
Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Πατρέων, Έπαρχος Πατρών και βουλευτής Πατρών εκλεγμένος στις εθνικές εκλογές του 1829. Ήταν πληρεξούσιος Πατρών στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας και στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης το 1827.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Έπαρχοι Πατρών
Ισαβέλλα ντε Σαμπράν
Η Ισαβέλλα ντε Σαμπράν (Isabel de Sabran, 1297 – 7 Μαΐου 1315) ήταν πριγκίπισσα της Μαγιόρκας και Διεκδικήτρια του πριγκιπάτου της Αχαΐας (1314 – 1315) χάρη στα δικαιώματα της μητέρας της. Επίσης ήταν Κυρία της Άκοβας την περίοδο 1314-1315. Ήταν κόρη του Ισνάρ ντε Σαμπράν και της Μαργαρίτας Βιλλεαρδουίνου, εγγονή του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου και ανιψιά της πριγκίπισσας Ισαβέλλας της Αχαΐας.
Το 1314 παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο της Βαρκελώνης, γιο του Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκας. Ο γάμος έγινε στη Σικελία. Από τη μητέρα της Μαργαρίτα πήρε προίκα την Βαρωνία της Άκοβας και τα κληρονομικά της δικαιώματα στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, αλλά μετά από ένα χρόνο, το 1315 -ήταν μόλις 18 ετών- η Ισαβέλλα απεβίωσε από επιπλοκές του τοκετού, ενώ βρισκόταν στη Κατάνια, όπου και τάφηκε. Γιος της ήταν ο Ιάκωβος Γ΄ της Μαγιόρκας, που ήταν ο τελευταίος βαρώνος της Άκοβας. Ο Ιάκωβος Γ΄ συνέχισε τις αξιώσεις της μητέρας του, διεκδικώντας το Πριγκιπάτο της Αχαΐας.
Οικογένεια
Η Ισαβέλλα ντε Σαμπράν παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο της Μαγιόρκας και το μόνο τέκνο τους ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Βαρωνέσσες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία της Άκοβας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αχαΐας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ισπανίας
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1962
Οι Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1962 ήταν διοργάνωση των Πανελλήνιων σκοπευτικών αγώνων πήλινου στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΣΚ.Ο.Ε.). Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκιτ πραγματοποιήθηκε στο Σκοπευτήριο του Ο.Φ.Κ.Ο. μεταξύ 28 και 29 Ιουλίου του 1962. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο έφηβος Γ. Αργύρης με 131 επιτυχίες.
Το 35ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα τραπ έλαβε χώρα στο Σκοπευτήριο του Ο.Φ.Κ.Ο. μεταξύ 11 και 12 Αυγούστου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αιγυπτιώτης Πλάτων Γεωργίτσης της Α.Ε. Ελλήνων Αλεξανδρείας με 172 επιτυχίες.
Σκιτ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές.
Τραπ όπεν
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές.
Παραπομπές
1962 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1962
Σιέρρα ντος Παρέκις
Η Σιέρρα ντος Παρέκις (πορτογαλικά: Serra dos Parecis) είναι υψίπεδο το οποίο βρίσκεται στην πολιτεία Ροντόνια της Βραζιλίας στα όρια με τη Μάτο Γκρόσο. Στο υψίπεδο βρίσκεται ο δήμος Παρέκις. Ξεκινάει από τα σύνορα της Ροντόνια με τη Βολιβία, όπου φτάνει σε ύψος τα 700 μέτρα, και εκτείνεται 800 χιλιόμετρα προς τα νοτιοδυτικά. Αρκετοί μεγάλοι ποταμοί πηγάζουν από τη Σέρρα ντος Παρέκις, πιο σημαντικοί εκ των οποίων είναι ο Γκουαπουρέ, ο Τζι Παρανά, ο Τζουρουένα, και ο Παραγουάης. Στα δυτικά του Παρέκις βρίσκεται το υψίπεδο Μάτο Γκρόσο.
Πηγές
Κατηγορία:Οροπέδια της Βραζιλίας
Συνθήκη της Δρέσδης
Η Συνθήκη της Δρέσδης υπογράφηκε από τις χώρες Αυστρία, Πρωσία και Σαξωνία στις 25 Δεκεμβρίου 1745 στην Δρέσδη, πρωτεύουσα του ελεκτοράτου της Σαξωνίας, βάζοντας τέλος στον Β΄ Σιλεσιανό πόλεμο.
Ιστορικό πλαίσιο
Την χρονιά 1745 οι ενωμένες δυνάμεις της Αυστρίας και της Σαξωνίας εισέβαλαν στην πρωσική Σιλεσία, με σκοπό να επαναφέρουν την επαρχία στην κυριαρχία των Αψβούργων. Οι Πρώσοι αναδείχθηκαν νικητές σε μια σειρά μαχών (Χόενφρίντμπεργκ, Σορ, Κέσσελντορφ) καταλήγοντας στην κατάληψη της Δρέσδης στις 18 Δεκεμβρίου. Παρά τις νικηφόρες μάχες, ο Φρειδερίκος Β΄ έπρεπε να αντιμετωπίσει τους αυξανόμενους εξωτερικούς εχθρούς του και την έλλειψη πόρων, καθώς είχε αποτύχει να εξασφαλίσει την υποστήριξη της Ελισάβετ της Ρωσίας.
Συνθήκη
Βάσει της καταστάσεως, οι αντιμαχόμενες χώρες κατέληξαν σthn συνθηκολόγηση. Η Πρωσία και η Αυστρία συμφώνησαν στην διατήρηση του στάτους κβο, και ο βασιλιάς της Πρωσίας αναγνώρισε τον Φραγκίσκο Α΄ ως αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο μεγάλος χαμένος ήταν το ελεκτοράτο της Σαξωνίας, καθώς έπρεπε να καταβάλει στην Πρωσία το ποσό του ενός εκατομμυρίου ασημένιων νομισμάτων, ως αποζημίωση. Στην ουσία η συνθήκη αποτέλεσε μια επικύρωση των συνθηκών Μπρεσλάου και Βερολίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθήκες ανακωχής Κατηγορία:Συνθήκες της Αυστρίας Κατηγορία:Συνθήκες της Πρωσίας Κατηγορία:Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής
Συνθήκη Παρισίων (1856)
right|thumb|300px|Υπογραφή της Συνθήκης. Χαρακτικό του 1856 στο Magazin Istoric Η Συνθήκη με την οποία τερματίστηκε ο Κριμαϊκός Πόλεμος υπογράφτηκε στο Παρίσι στις 30 Μαρτίου 1856. Η συνθήκη υπογράφτηκε μεταξύ Ρωσίας, Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας, Πεδεμοντίου και Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Με βάση τη συνθήκη ο Εύξεινος Πόντος μετατρεπόταν σε ουδέτερη ζώνη, απαγορευομένης της εισόδου πολεμικών πλοίων και οχυρώσεως των παραλίων, εξαιρώντας μόνο τα οθωμανικά εδάφη. Επίσης οι Παραδουνάβιες ηγεμονίες ετέθησαν υπό καθεστώς συλλογικής προστασίας, απ' όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, παραμένοντας υπό ονομαστική οθωμανική επικυριαρχία. Επίσης αποδόθηκε στη Μολδαβία η νότιος Βεσσαραβία, που είχε καταληφθεί από τους Ρώσους με τη συνθήκη της Αδριανουπόλεως (1828). Τέλος η Ρωσία υποχρεώθηκε να παραιτηθεί των δικαιωμάτων της ως προστάτιδος των Ορθοδόξων.
Οι κυριότερες συνέπειες της συνθήκης ήταν η ένταξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στη χωρία των Ευρωπαϊκών δυνάμεων (Ευρωπαϊκή Συναυλία) και η προσωρινή, όπως αποδείχθηκε, ανάσχεση της ρωσικής επεκτατικής πολιτικής. Παράλληλα αναθερμάνθηκαν οι σχέσεις των Οθωμανών με τους Γάλλους.
Κατηγορία:Ανατολικό Ζήτημα Παρισίων Παρισιων 1856
Άουγκουστ Φέρντιναντ Μέμπιους
Ο Άουγκουστ Φέρντιναντ Μέμπιους (August Ferdinand Möbius, 17 Νοεμβρίου 1790 – 26 Σεπτεμβρίου 1868) ήταν Γερμανός μαθηματικός, αλλά και θεωρητικός αστρονόμος.
Είναι περισσότερο γνωστός για την ανακάλυψη της Λωρίδας του Μέμπιους, μιας διδιάστατης μη προσανατολίσιμης επιφάνειας που έχει μόνο μία πλευρά όταν είναι ενσωματωμένη στον τριδιάστατο ευκλείδειο χώρο. Η λωρίδα αυτή πάντως ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα περίπου την ίδια εποχή από τον Γιόχαν Μπένεντικτ Λίστινγκ. Ο Μέμπιους υπήρξε ο πρώτος που εισήγαγε τις ομογενείς συντεταγμένες στην προβολική γεωμετρία. Αρκετές άλλες μαθηματικές έννοιες φέρουν το όνομά του.
Το ενδιαφέρον του Μέμπιους για τη Θεωρία αριθμών οδήγησε στη σημαντική Συνάρτηση Μέμπιους μ(n), καθώς και στη σχέση αναστροφής του Μέμπιους. Στην Ευκλείδεια γεωμετρία, καθιέρωσε συστηματικά τη χρήση γωνιών με πρόσημα και ευθύγραμμων τμημάτων για την απλοποίηση και την ενοποιημένη παρουσίαση αποτελεσμάτων.
Βιογραφικά στοιχεία
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Μέμπιους. Γεννήθηκε στο Schulpforta της Σαξωνίας-Άνχαλτ και καταγόταν από την πλευρά της μητέρας του από τον θρησκευτικό μεταρρυθμιστή Μαρτίνο Λούθηρο. Σπούδασε μαθηματικά στα γερμανικά πανεπιστήμια της Λειψίας, του Γκέτινγκεν και του Χάλε, έχοντας καθηγητές, μεταξύ άλλων, τον Καρλ Φρίντριχ Γκάους, τον Γιόχαν Πφαφ και τον Καρλ Μολβέιντε (ο δεύτερος επέβλεψε και την εκπόνηση της διδακτορικής του διατριβής). Ο Μέμπιους σταδιοδρόμησε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, όπου αξιοσημείωτοι φοιτητές του υπήρξαν οι Χέρμαν Χάνκελ και Βίλχελμ Φήντλερ. Ο Μέμπιους πέθανε στη Λειψία σε ηλικία 77 ετών.
Συνθήκη του Χούμπερτσμπουργκ
Η συνθήκη Χουμπέρτουσμπουργκ (γερμανικά: Frieden von Hubertusburg) υπογράφηκε ανάμεσα στις χώρες Πρωσία, Αυστρία και Σαξονία, στις 15 Φεβρουαρίου 1763, στο παλάτι Χουμπέρτσμπουργκ, στην Σαξονία και μαζί με την συνθήκη του Παρισιού, έβαζε τέλος στον Επταετή Πόλεμο. Οι όροι της συνθήκης δεν περιελάμβαναν σημαντικές εδαφικές αλλαγές αλλά καθιστούσαν το βασίλειο της Πρωσίας Ευρωπαϊκή δύναμη.
Κατηγορία:Συνθήκες ανακωχής Συνθηκη Χουμπερτσμπουργκ Κατηγορία:Συνθήκες της Αυστρίας Κατηγορία:Συνθήκες της Πρωσίας
2589 Δανιήλ
Ο Δανιήλ (Daniel) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Σουηδό αστρονόμο Κλάες-Ίνγκβαρ Λάγκερκβιστ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων. Ο αστεροειδής πήρε το όνομά του από το όνομα του γιου του Λάγκερκβιστ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Δανιήλ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δανιηλ
Γότθοι
Στο βιβλίο του Getica (περίπου 551) ο ιστορικός Ιορδάνης γράφει ότι οι Γότθοι προήλθαν από τη νότια Σκανδιναβία, αλλά η ακρίβεια αυτής της αφήγησης είναι ασαφής. Ένας λαός με το όνομα Γούτονες – πιθανώς πρώιμοι Γότθοι – τεκμηριώνεται ότι ζούσε κοντά στον κάτω Ποταμό Βιστούλα τον 1ο αιώνα, όπου συνδέονται με τον αρχαίο Πολιτισμό Βίλμπαρκ.Από το 2ο αιώνα ο πολιτισμός αυτός επεκτάθηκε προς τα νότια προς τη Μαύρη Θάλασσα, κάτι που έχει συνδεθεί με τη γοτθική μετανάστευση, και στα τέλη του 3ου αιώνα συνέβαλε στη διαμόρφωση του Πολιτισμού Τσερνιακόφ. Το αργότερο τον 4ο αιώνα διακρίθηκαν αρκετές γοτθικές ομάδες, μεταξύ των οποίων οι Θερβίγγοι και οι Γκρεουτούγκοι ήταν οι πιο ισχυροί. Στο διάστημα αυτό ο Ουλφίλας άρχισε τον προσηλυτισμό των Γότθων στον Αρειανισμό.
Στα τέλη του 4ου αιώνα στα εδάφη των Γότθων εισέβαλαν από τα ανατολικά οι Ούννοι. Στον απόηχο αυτής της εισβολής αρκετές ομάδες Γότθων περιήλθαν στην κυριαρχία των Ούννων, ενώ άλλοι μετανάστευσαν δυτικότερα ή αναζήτησαν καταφύγιο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι Γότθοι που εισήλθαν στην Αυτοκρατορία περνώντας το Δούναβη επέφεραν μια καταστροφική ήττα επί των Ρωμαίων στη Μάχη της Αδριανούπολης το 378. Αυτοί οι Γότθοι αποτέλεσαν τους Βησιγότθους και υπό το βασιλιά τους Αλάριχο Α' ξεκίνησαν μια μακρά μετανάστευση, δημιουργώντας τελικά ένα Βασίλειο των Βησιγότθων στην Ισπανία, στο Τολέδο. Εν τω μεταξύ οι υπό την κυριαρχία των Ούννων Γότθοι απέκτησαν την ανεξαρτησία τους τον 5ο αιώνα, κυρίως οι Οστρογότθοι. Υπό το βασιλιά τους Θεοδώριχο το Μέγα αυτοί οι Γότθοι ίδρυσαν ένα Οστρογότθικο Βασίλειο στην Ιταλία, στη Ραβέννα.
Όνομα
Στη Γοτθική γλώσσα οι Γότθοι ονομάζονταν Γκουτ-μπιούντα («Γοτθικοί λαοί») ή Γκούτανς («Γότθοι»). Η πρωτο-γερμανική μορφή της ονομασίας των Γότθων είναι Γκούτοζ, που συνυπήρχε με μια παραλλαγή Γκούτανιζ, που αποδίδεται στους Γούτονες, gutani ή gutniskr. Η μορφή *Gutōz είναι πανομοιότυπη με αυτή των Gutes και στενά συγγενής με αυτή των Geats (*Gautōz). Αν και αυτά τα ονόματα πιθανώς σημαίνουν το ίδιο, η ακριβής σημασία τους είναι αβέβαιη. Όλα πιστεύεται ότι σχετίζονται με το πρωτογερμανικό ρήμα *geuta-, που σημαίνει «χύνω».
Οι Γότθοι έχουν αναφερθεί με πολλά ονόματα, ίσως γιατί τουλάχιστον εν μέρει αποτελούσαν πολλές ξεχωριστές εθνοτικές ομάδες, αλλά και επειδή σε πρώιμες περιγραφές των Πρωτοϊνδοευρωπαϊκών και αργότερα των Γερμανικών μεταναστεύσεων κατά τις Μεγάλες μεταναστεύσεις γενικά ήταν κοινή πρακτική η χρήση διαφορετικών ονομάτων για την αναφορά στην ίδια ομάδα. Οι Γότθοι πίστευαν (όπως και οι περισσότεροι σύγχρονοι μελετητές) ότι τα διάφορα ονόματα προέρχονταν από ένα μοναδικό προϊστορικό εθνώνυμο που αναφερόταν αρχικά σε έναν ενιαίο πολιτισμό, που άκμασε γύρω στα μέσα της πρώτης χιλιετίας π.Χ., δηλαδή τους αρχικούς Γότθους.
Ταξινόμηση
Οι Γότθοι ταξινομούνται ως γερμανικός λαός από τους σύγχρονους ιστορικούς. Μαζί με τους Βουργουνδούς, τους Βάνδαλους και άλλους ανήκουν στην Ανατολικογερμανική ομάδα. Οι Ρωμαίοι συγγραφείς της ύστερης αρχαιότητας δεν κατέτασσαν τους Γότθους ως German.. Στη σύγχρονη επιστήμη οι Γότθοι αναφέρονται μερικές φορές ως Γερμανοί.
Προϊστορία
Κατά την άφιξή τους στην στέπα του Πόντου, οι Γερμανικές φυλές υιοθέτησαν τους τρόπους των Ευρασιατών νομάδων. Οι πρώτες ελληνικές αναφορές στους Γότθους τους αποκαλούν Σκύθες, καθώς η περιοχή αυτή κατά μήκος της Μαύρης Θάλασσας είχε ιστορικά κατοικηθεί από έναν άσχετο λαό με αυτό το όνομα. Η απόδοση αυτής της ονομασίας στους Γότθους φαίνεται να μην είναι εθνολογική αλλά μάλλον γεωγραφική και πολιτιστική, η τελευταία σε σχέση με τη θεώρηση από τους Έλληνες τόσο των Σκυθών όσο και των Γότθων ως βαρβάρων. Μια σημαντική πηγή για τη ιστορία των Γότθων είναι η Getica του ιστορικού Ιορδάνη του 6ου αιώνα, που μπορεί να ήταν γοτθικής καταγωγής. Ο Ιορδάνης υποστηρίζει ότι έχει βασίσει τη Getica σε ένα παλαιότερο χαμένο έργο του Κασσιόδωρου, αλλά αναφέρει επίσης υλικό από δεκαπέντε άλλες κλασικές πηγές, συμπεριλαμβανομένου ενός κατά τα άλλα άγνωστου συγγραφέα, του Aβλάβιου. Πολλοί μελετητές αποδέχονται ότι η αφήγηση του Ιορδάνη για την προέλευση των Γότθων προέρχεται τουλάχιστον εν μέρει από τη γοτθική φυλετική παράδοση και είναι ακριβής σε ορισμένες λεπτομέρειες.
Ομοιότητες μεταξύ του ονόματος των Γότθων, ορισμένων σουηδικών τοπωνυμίων και των ονομάτων των Γούτων και των Γεατών έχουν αναφερθεί ως απόδειξη ότι οι Γότθοι προέρχονταν από το Γκότλαντ ή τη Γέταλαντ. Οι Γότθοι, οι Γεάτες και οι Γούτοι μπορεί όλοι να κατάγονται από μια πρώιμη κοινότητα θαλασσοπόρων που δραστηριοποιούντο και στις δύο πλευρές της Βαλτικής. Οι ομοιότητες και οι διαφορές μεταξύ της γοτθικής και των σκανδιναβικών γλωσσών (ιδιαίτερα της Γουτνικής) έχουν αναφερθεί ως στοιχεία τόσο υπέρ όσο και κατά της σκανδιναβικής καταγωγής.
Πρώιμη ιστορία
Οι Γότθοι γενικά πιστεύεται ότι έχουν αναφερθεί για πρώτη φορά από ελληνορωμαϊκές πηγές τον 1ο αιώνα με το όνομα Γούτονες. Η ταύτιση των Γουτόνων και των μετέπειτα Γότθων αμφισβητείται από διάφορους ιστορικούς
Περί το 15 μ.Χ. ο Στράβων αναφέρει τους Βούτονες, τους Λόυγιους και τους Σέμνονες ως μέρος μιας μεγάλης ομάδας λαών που ήρθαν υπό την κυριαρχία του βασιλιά των Μαρκομάνων Μαρόβοδου. Οι "Βούτονες" γενικά ταυτίζονται με τους Γούτονες. Οι Λόυγιοι έχουν μερικές φορές ταυτισθεί με τους Βάνδαλους, με τους οποίους ήταν σίγουρα στενά συνδεδεμένοι. Οι Βάνδαλοι συνδέονται με τον Πολιτισμό Πρζεβόρσκ, που βρισκόταν στα νότια του Πολιτισμού Βίλμπακ. Ο Βόλφραμ υποστηρίζει ότι οι Γούτονες ήταν υποτελείς των Λόυγιων και των Βανδάλων τον 1ο αιώνα μ.Χ.
Το 77 μ.Χ. ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει τους Γούτονες ως έναν από τους λαούς της Μεγάλης Γερμανίας. Γράφει ότι οι Γούτονες, οι Βουργουνδοί, οι Βαρίνοι και οι Καρίνοι ανήκουν στους Βάνδαλους. Ο Πλίνιος ταξινομεί τους Βάνδαλους ως μια από τις πέντε κύριες «γερμανικές φυλές», μαζί με τους παράκτιους Ιγκαιβόνες, τους Ιστβαιόνες, τους Ερμίονες και τους Πευκίνους. Σε προηγούμενο κεφάλαιο ο Πλίνιος γράφει ότι τον 4ο αιώνα π.Χ. ο ταξιδιώτης Πυθέας αντιμετώπισε ένα λαό που ονομαζόταν Guiones. . Ορισμένοι μελετητές έχουν ταυτίσει αυτούς τους Guiones με τους Γούτονες, αλλά η αυθεντικότητα της περιγραφής του Πυθέα είναι αβέβαιη.
Στη Γεωγραφία του περί το 150 μ.Χ. ο Πτολεμαίος αναφέρει ότι οι Γύθονες (ή Γούτονες) ζουν ανατολικά του Βιστούλα στη Σαρματία, μεταξύ των Βένετων (του Βιστούλα) και των Φέννων. Σε προηγούμενο κεφάλαιο αναφέρει ένα λαό που ονομάζεται Γούται, ότι ζούσε στη νότια Σκάνδια. Αυτοί οι Γούται είναι ίσως οι ίδιοι με τους μεταγενέστερους Γεάτες που αναφέρονται από τον Προκόπιο. Ο Βόλφραμ υποστηρίζει ότι υπήρχαν στενές σχέσεις μεταξύ των Γυθώνων και των Γουτών και ότι ενδέχεται να είχαν κοινή προέλευση.
Κίνηση προς τη Μαύρη Θάλασσα
Ξεκινώντας από τα μέσα του 2ου αιώνα ο Πολιτισμός Βίλμπαρκ μετατοπίστηκε νοτιοανατολικά προς τη Μαύρη Θάλασσα. Την περίοδο αυτή πιστεύεται ότι εξώθησε και απορρόφησε εν μέρει τους λαούς του Πολιτισμού Πρζεβόρσκ. Αυτό ήταν μέρος μιας ευρύτερης μετακίνησης προς τα νότια των ανατολικών γερμανικών φυλών, που πιθανώς προκλήθηκε από τη μαζική αύξηση του πληθυσμού, και είχε ως αποτέλεσμα άλλες φυλές να απωθηθούν προς τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, συμβάλλοντας στην έναρξη των Μαρκομανικών Πολέμων. Το 200 μ.Χ. οι Γότθοι του Βίλμπαρκ πιθανότατα στρατολογούντο στο Ρωμαϊκό στρατό.
Σύμφωνα με τον Ιορδάν, οι Γότθοι εισήλθαν στο Oιουμ, τμήμα της Σκυθίας, υπό το βασιλιά Φίλιμερ, όπου νίκησαν τους Σπαλούς. Αυτή περιγραφή της μετανάστευσης αντιστοιχεί εν μέρει με τα αρχαιολογικά ευρήματα. Το όνομα Σπαλοί μπορεί να σημαίνει «γίγαντες» στα σλαβικά και έτσι οι Σπαλοί μάλλον δεν ήταν Σλάβοι. Στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. η δυτική Σκυθία κατοικήθηκε από τον αγροτικό Πολιτισμό Ζαρούμπνιτσι και τους νομάδες Σαρμάτες. Πριν από τους Σαρμάτες η περιοχή είχε κατοικηθεί από τους Βαστάρνες, που πιστεύεται ότι είχαν πραγματοποιήσει μια μετανάστευση παρόμοια με των Γότθων τον 3ο αιώνα π.Χ.[100] Ο Πήτερ Χήθερ θεωρεί ότι η ιστορία του Φίλιμερ προέρχεται τουλάχιστον εν μέρει από τη γοτθική προφορική παράδοση. Το γεγονός ότι οι εξαπλωνόμενοι Γότθοι φαίνεται ότι διατήρησαν τη γοτθική γλώσσα τους κατά τη μετανάστευσή τους υποδηλώνει ότι η μετακίνησή τους αφορούσε αρκετά μεγάλο αριθμό ανθρώπων.
Μέχρι τα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ. ο Πολιτισμός Βίλμπαρκ είχε συμβάλει στη διαμόρφωση του Πολιτισμού Τσερνιακόφ στη Σκυθία. Αυτή η εντυπωσιακά ομοιόμορφη κουλτούρα έφτασε να εκτείνεται από το Δούναβη στα δυτικά ως τον Ντον στα ανατολικά, όπου πιστεύεται κυριαρχούσαν οι Γότθοι και άλλες γερμανικές ομάδες όπως οι Έρουλοι.. Ωστόσο περιλάμβανε επίσης ιρανικά, δακικά, ρωμαϊκά και πιθανώς σλαβικά στοιχεία.
Μεταναστεύσεις και επαφή με τη Ρώμη
Η πρώτη επιδρομή στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που μπορεί να αποδοθεί στους Γότθους είναι η λεηλασία της Ίστριας το 238. Οι πρώτες αναφορές στους Γότθους τον 3ο αιώνα τους αποκαλούν Σκύθες, καθώς αυτή η περιοχή, γνωστή ως Σκυθία, είχε ιστορικά καταληφθεί από έναν άσχετο λαό με αυτό το όνομα. Το όνομα Γότθοι (Λατινικά: Gothi) αναφέρεται για πρώτη φορά στα τέλη του 3ου αιώνα. Οι αρχαίοι συγγραφείς δεν ταυτίζουν τους Γότθους με τους προγενέστερους Γούτονες. Οι φιλόλογοι και οι γλωσσολόγοι δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι τα ονόματα συνδέονται μεταξύ τους.
Στην ποντιακή στέπα οι Γότθοι υιοθέτησαν γρήγορα αρκετά νομαδικά έθιμα από τους Σαρμάτες. Διέπρεψαν στην ιππασία, την τοξοβολία και το κυνήγι με τη βοήθεια αρπακτικών πτηνών και ήταν επίσης ικανότατοι γεωργοί και θαλασσοπόροι. Ο Τ. Μ. Μπιούρυ περιγράφει τη γοτθική περίοδο ως «το μόνο μη νομαδικό επεισόδιο στην ιστορία της στέπας». Ο Ουίλιαμ Χ. Μακνήλ συγκρίνει τη μετανάστευση των Γότθων με αυτή των πρώτων Μογγόλων, που μετανάστευσαν προς τα νότια από τα δάση και κατάφεραν να κυριαρχήσει στην ανατολική Ευρασιατική στέπα, περίπου την ίδια εποχή με τους Γότθους στα δυτικά. Από τη δεκαετία του 240 οι Γότθοι στρατολογήθηκαν σε μεγάλο βαθμό στο Ρωμαϊκό Στρατό για να πολεμήσουν στους Ρωμαιοπερσικούς Πολέμους, κυρίως συμμετέχοντας στη Μάχη της Μισιχής το 244. Μια επιγραφή στον Κύβο του Ζωροάστρη στα Παρθικά, τα Περσικά και τα Ελληνικά μνημονεύει τη νίκη των Περσών επί των Ρωμαίων και των στρατευμάτων που προέρχονταν από το Gwt W Grmany xštr, το γοτθικό και το γερμανικό βασίλειο, που είναι πιθανώς μια παρθική έκφραση για τους Παραδουνάβιες (Γοτθικές) και τις Γερμανικές επαρχίες.
Οι πρώτες επιδρομές των Γότθων από τη θάλασσα πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 250. Οι δύο πρώτες επιδρομές στη Μικρά Ασία έγιναν μεταξύ 253 και 256 και αποδίδονται στους Βορανούς από τον Ζώσιμο. Αυτός μπορεί να μην είναι εθνοτικός όρος, αλλά μπορεί απλώς να σημαίνει "άνθρωποι από τον Βορρά". Είναι άγνωστο εάν Γότθοι συμμετείχαν σε αυτές τις πρώτες επιδρομές. Ο Γρηγόριος ο Θαυματουργός αποδίδει μια τρίτη επίθεση στους Γότθους και τους Βορανούς και ισχυρίζεται ότι κάποιοι, «ξεχνώντας ότι ήταν άνδρες του Πόντου και Χριστιανοί», ενώθηκαν με τους εισβολείς. Μια ανεπιτυχή επίθεση στην Πιτυούντα την ακολούθησε νέα τον επόμενο χρόνο, με λεηλασία της Πιτυούντας και της Τραπεζούντας και την ερήμωση μεγάλων περιοχών του Πόντου. Τον τρίτο χρόνο μια πολύ μεγαλύτερη δύναμη κατέστρεψε μεγάλες περιοχές της Βιθυνίας και της Προποντίδας, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων Χαλκηδόνα, Νικομήδεια, Νίκαια, Απάμεια Μύρλεια, Κίοw και Προύσα. Sτο τέλος των επιδρομών οι Γότθοι είχαν καταλάβει τον έλεγχο της Κριμαίας και του Βοσπόρου και καταλάβει αρκετές πόλεις στις ακτές του Ευξείνου, συμπεριλαμβανομένων της Ολβίας και του Τύρα, γεγονός που τους επέτρεψε να συμμετάσχουν σε εκτεταμένες ναυτικές δραστηριότητες.
Μετά από ένα διάλειμμα 10 ετών οι Γότθοι και οι Έρουλοι, με έναν επιδρομικό στόλο 500 πλοίων, λεηλάτησαν την Ηράκλεια την Ποντική, την Κύζικο και το Βυζάντιο. Ηττήθηκαν από το Ρωμαϊκό ναυτικό αλλά κατάφεραν να διαφύγουν στο Αιγαίο, όπου λεηλάτησαν τα νησιά Λήμνο και Σκύρο, πέρασαν τις Θερμοπύλες και λεηλάτησαν αρκετές πόλεις της νότιας Ελλάδας (επαρχία της Αχαΐας) όπως η Αθήνα, η Κόρινθος, το Άργος, η Ολυμπία και η Σπάρτη. Στη συνέχεια μια αθηναϊκή πολιτοφυλακή με επικεφαλής τον ιστορικό Δέξιππο, απώθησε τους εισβολείς προς τα βόρεια όπου αναχαιτίστηκαν από το Ρωμαϊκό στρατό υπό τον Γαλλιηνό, που κέρδισε μια σημαντική νίκη κοντά στον ποταμό Νέστο, στα σύνορα μεταξύ Μακεδονίας και Θράκης, όπου το Δαλματικό ιππικό του Ρωμαϊκού στρατού κέρδισε τη φήμη καλών μαχητών. Οι αναφερόμενες απώλειες των βαρβάρων ήταν 3.000 άνδρες. Στη συνέχεια ο ηγέτης των Ερούλων Ναυλόβατος ήρθε σε συμφωνία με τους Ρωμαίους.
Μετά τη δολοφονία του Γαλλιηνού έξω από το Μιλάνο το καλοκαίρι του 268 από μια συνωμοσία ανώτατων αξιωματικών του στρατού του ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας ο Κλαύδιος, που κατευθύνθηκε στη Ρώμη για να στερεώσει την κυριαρχία του. Η άμεση ανησυχία του Κλαύδιου ήταν για τους Αλαμαννούς, που είχαν εισβάλει στη Ραιτία και στην Ιταλία. Αφού τους νίκησε στη Μάχη της Λίμνης Μπένακους, μπόρεσε τελικά να ασχοληθεί τις εισβολές στις βαλκανικές επαρχίες. Στο μεταξύ μια δεύτερη και μεγαλύτερη θαλάσσια επιδρομή είχε ξεκινήσει. Ένας τεράστιος συνασπισμός που αποτελείτο από Γότθους (Γρεουθούγγιους και Θερβίγγιους), Γέπιδες και Πευκίνοι, με επικεφαλής πάλι τους Ερούλους, συγκεντρώθηκαν στις εκβολές του ποταμού Tύρα (Δνείστερος) – η Historia Augusta και ο Zώσιμος ισχυρίζονται συνολικό αριθμό 6.000 πλοίων και 325.000 ανδρών. Αυτό είναι προφανώς υπερβολή, αλλά παραμένει ενδεικτικό της κλίμακας της εισβολής. Αφού απέτυχαν να εισβάλουν σε ορισμένες πόλεις στις ακτές της δυτικής Μαύρης Θάλασσας και του Δούναβη (Τόμις, Μαρκιανόπολη), οι εισβολείς επιτέθηκαν στο Βυζάντιο και τη Χρυσόπολη. Μέρος του στόλου τους ναυάγησε, είτε λόγω της απειρίας των Γότθων να πλέουν στα βίαια ρεύματα της Προποντίδας, είτε επειδή ηττήθηκαν από το Ρωμαϊκό ναυτικό. Στη συνέχεια μπήκαν στο Αιγαίο και μια ομάδα τους ερήμωσε τα νησιά του μέχρι την Κρήτη, τη Ρόδο και την Κύπρο. Σύμφωνα με την Historia Augusta οι Γότθοι δεν πέτυχαν τίποτα σε αυτή την εκστρατεία επειδή χτυπήθηκαν από την Κυπριακή Πανώλη. Ο στόλος πιθανότατα λεηλάτησε επίσης την Τροία και την Έφεσος, καταστρέφοντας το Ναό της Αρτέμιδος (ένα από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου), που αν και επισκευάστηκε, στη συνέχεια κατεδαφίστηκε από τους Χριστιανούς έναν αιώνα αργότερα. Ενώ η κύρια δύναμη τους είχε κατασκευάσει πολιορκητικά έργα και λίγο ήθελε για να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη και την Κασσάνδρεια, υποχώρησε στο εσωτερικό των Βαλκανίων με την είδηση ​​της προέλασης του αυτοκράτορα. Μαθαίνοντας ότι πλησιάζει ο Κλαύδιος οι Γότθοι προσπάθησαν αρχικά να εισβάλουν απευθείας στην Ιταλία. Συνάντησαν κοντά στη Ναϊσσό το Ρωμαϊκό στρατό με επικεφαλής τον Κλαύδιο που προέλαυνε από τα βόρεια. Η μάχη πιθανότατα έλαβε χώρα το 269 και ήταν σφοδρότατη. Πολλοί και από τις δύο πλευρές σκοτώθηκαν, αλλά στο κρίσιμο σημείο οι Ρωμαίοι ξεγέλασαν τους Γότθους με ενέδρα προσποιούμενοι ότι υποχωρούν. Περίπου 50.000 Γότθοι φέρεται να σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν και η βάση τους στη Θεσσαλονίκη καταστράφηκε. Φαίνεται ότι ο Αυρηλιανός, που ήταν επικεφαλής όλου του Ρωμαϊκού ιππικού κατά τη βασιλεία του Κλαυδίου, ηγήθηκε της αποφασιστικής επίθεσης στη μάχη. Μερικοί επιζώντες επανεγκαταστάθηκαν εντός της αυτοκρατορίας, ενώ άλλοι ενσωματώθηκαν στο Ρωμαϊκό στρατό. Η μάχη εξασφάλισε την επιβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για άλλους δύο αιώνες.
Γύρω στο 275 οι Γότθοι εξαπέλυσαν μια τελευταία μεγάλη επίθεση στη Μικρά Ασία, όπου η πειρατεία των Γότθων της Μαύρης Θάλασσας προκαλούσε μεγάλα προβλήματα στην Κολχίδα, τον Πόντο, την Καππαδοκία, τη Γαλατία, ακόμη και την Κιλικία, αλλά ηττήθηκαν το 276 από τον αυτοκράτορα Μάρκο Κλαύδιο Τάκιτο.
Στα τέλη του 3ου αιώνα υπήρχαν τουλάχιστον δύο ομάδες Γότθων, που χωρίζονταν από τον Ποταμό Δνείστερο: οι Θερβίγκοι και οι Γκρεουτούγκοι. Οι Γέπιδες, που ζούσαν βορειοδυτικά των Γότθων, μνημονεύονται επίσης αυτή τη φορά. Ο Ιορδάνης γράφει ότι οι Γέπιδες είχαν κοινή καταγωγή με τους Γότθους.