cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λούστρο Παπουτσιών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1946 Κατηγορία:Ταινίες ιταλικού νεορεαλισμού Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βιττόριο ντε Σίκα Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές αστυνομικές ταινίες
Βασίλειος Σακελαρόπουλος
Ο Βασίλειος Σακελαρόπουλος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ταλογκάν
Το Ταλογκάν είναι πόλη στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν, και πρωτεύουσα της περιφέρειας Ταχάρ.
Η αρχαία πόλη περιγράφηκε σε κείμενο του 13ου αιώνα από τον Μάρκο Πόλο.
Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 77.000 κατοίκους σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία. Αποτέλεσε την τελευταία πόλη που έπεσε στα χέρια των Ταλιμπάν το 2001.
Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο το οποίο βρίσκεται 5 χιλιόμετρα βόρεια της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Αφγανιστάν
Ιωάννης Καματάκης
Ο '''Ιωάννης (Γιάννης) Ν. Καματάκης''' (23/12/1970) είναι Έλληνας επιχειρηματίας, ιδρυτής και πρόεδρος της ελληνικής εταιρείας τεχνολογίας MLS Innovation Inc.
Βιογραφία
Ο Γιάννης Καματάκης, Θεσσαλονικιός, αποφοίτησε από το Αμερικάνικο Κολέγιο Anatolia και από το τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με ειδίκευση στις Συγκοινωνίες (GIS) και την Οργάνωση Επιχειρήσεων. Γόνος επιχειρηματικής οικογένειας και από τις δύο πλευρές, ίδρυσε τη δική του εταιρεία (MLS) ενώ ήταν φοιτητής στο πολυτεχνείο. Το αντικείμενο της MLS ήταν και συνεχίζει να είναι μέχρι σήμερα η καινοτομία. Το 1998 ο Γ. Καματάκης κατέκτησε το Χρυσό Πανευρωπαϊκό Βραβείο Τεχνολογίας (European Information Technology Grand Prize) το οποίο συνοδευόταν από χρηματικό έπαθλο 200.000 ευρώ. Το 1993 απέκτησε το πρώτο του διεθνές δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, ενώ το 2001 εισήγαγε την εταιρεία στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Το 2010 τιμήθηκε από τη Λέσχη Επιχειρηματικότητας με το βραβείο Κούρος για την Ανάπτυξη και την Καινοτομία.
Καριέρα
Ο Γιάννης Καματάκης είναι ιδρυτής και πρόεδρος της MLS από το 1989. Η εταιρεία ανέπτυξε το πρώτο ελληνικό CD-ROΜ, την πρώτη Ελληνική Ηλεκτρονική Εγκυκλοπαίδεια και τα πρώτα λογισμικά αναγνώρισης φωνής στα ελληνικά (Talk&Write™) και μετάφρασης (MLS Systran™). Στη δεκαετία του 2000 εισήλθε στην αγορά των ηλεκτρονικών συσκευών, ανέπτυξε και διέθεσε στην αγορά την πρώτη φορητή συσκευή πλοήγησης με ενσωματωμένη Αναγνώριση φωνής, MLS Destinator Talk&Drive™. Στη δεκαετία του 2010 η εταιρεία ξεκίνησε την ανάπτυξη και την διάθεση στην Ελληνική αγορά συσκευών Smartphones με το όνομα iQTalk και Tablets με το όνομα iQTab. Το 2017 η MLS πρόσθεσε στα προϊόντα της το MLS Easy™. Πρόκειται για κινητό τηλέφωνο με κουμπιά και οθόνη αφής με ένα λειτουργικό σύστημα όπου όλα γίνονται με τη φωνή. Τον Ιανουάριο του 2019, η MLS ανακοίνωσε την επίσημη κυκλοφορία της νέας MAIC™ (MLS Artificial Intelligence Center), η οποία αποτελεί την πρώτη -αυτού του τύπου- Ευρωπαϊκή Πλατφόρμα Τεχνητής Νοημοσύνης και Αναγνώρισης Φωνής, ανάλογη με την Alexa της Amazon, τη Siri της Apple και την Assistant της Google.
Το 2019 η MLS έχασε πάνω από το 80% της χρηματιστηριακής της αξίας εξαιτίας δημοσιευμάτων για την αντιμετώπιση της κακής εμπορικής πορείας της MAIC η οποία είχε απορροφήσει μεγάλη επενδυτική δαπάνη. Τον Μάιο του 2020 το Χρηματιστήριο Αθηνών, κατόπιν αιτήματος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, προχώρησε στην αναστολή  διαπραγμάτευσης των κινητών αξιών της εταιρία εξαιτίας της μη ορθής απεικόνισης των άυλων περιουσιακών στοιχείων της MLS στις οικονομικές καταστάσεις του 2018. Σε σχέση με το τελευταίο, πραγματοποιήθηκε ειδικός έλεγχος από την εταιρία Deloitte Business Solutions A.E. Σύμφωνα με το πόρισμά του ελέγχου που παρουσιάστηκε στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς από την Deloitte δεν υπήρξε κάτι μεμπτό.
Παρά τις αλλαγές στη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της MLS το 2020 και το 2021, με τον ορισμό του Νάρκισου Γεωργιάδη   τον Ιούνιο του 2020 και του Γεώργιου Βακάρου  τον Νοέμβριο του 2021, ο Γιάννης Καματάκης παρέμεινε στο πόστο του Προέδρου του ΔΣ, παραμένει μεγαλομέτοχος  της εταιρίας έχοντας διατηρήσει μέχρι σήμερα ποσοστό άνω του 50% και συνεχίζει να στηρίζει την εταιρία στην προσπάθεια εξυγίανσης και ανεύρεσης Στρατηγικού Επενδυτή.
Προσωπική ζωή
Είναι γιος του Νικολάου Καματάκη (Τοπογράφος Μηχανικός) και της Ηλέκτρας Καματάκη. Έχει δύο αδέλφια, τον Ήλιο Καματάκη (Πολιτικό Μηχανικό) και τη Δέσποινα (Πολιτικό Μηχανικό). Είναι παντρεμένος με την Παρασκευή Ζαχαριάδου-Καματάκη, αντιπρόεδρο της MLS από την ίδρυση της. Έχουν τρία παιδιά, την Ηλέκτρα, τον Νίκο και τον Δημήτρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Πλατανιά
Με το όνομα Πλατανιά (το όνομα του δένδρου πλάτανος στο θηλυκό) είναι γνωστά τα τοπωνύμια:
Μπαντάρ Αμπάς
Το Μπαντάρ Αμπάς (περσικά: بندرعباس) είναι πόλη-λιμάνι και πρωτεύουσα της επαρχίας Χορμοζγκάν στη νότια ακτή του Ιράν, στον Περσικό Κόλπο. Η πόλη βρίσκεται σε στρατηγική τοποθεσία στα Στενά του Ορμούζ και αποτελεί την κύρια βάση του Ιρανικού Πολεμικού Ναυτικού. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Χορμοζγκάν με πληθυσμό 435.751 κατοίκους (απογραφή 2011).
Μίστρος Εύβοιας
Ο Μίστρος είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 358 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 210 μέτρα. κοντά στο κέντρο της Εύβοιας. Απέχει 30 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα. Η οικονομία του είναι αγροκτηνοτροφική, με κύρια ασχολία την εκτροφή αιγοπροβάτων.
Μπαντάρ Αμπάς
Είναι το παλαιότερα γνωστό ως Καμπαράο και Πόρτο Κομοράο στους Πορτογάλους ναυτικούς, ως Γκομπρούν στους Εγγλέζους εμπόρους και ως Γκούμρουν ή Γκάμρουν στους Ολλανδούς θαλασσοπόρους.
Μίστρος Εύβοιας
Ιστορικά στοιχεία
Κοντά στο χωριό έχουν βρεθεί θέσεις προϊστορικής κατοίκησης. Στο σπήλαιο Μέριανη, σε υψόμετρο 410 μέτρων, έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από την νεολιθική εποχή Ι. Το σπήλαιο βρίσκεται κοντά σε νερό και έχει καλό φωτισμό και έτσι παρά το μικρό του μέγεθος ήταν κατάλληλο για κατοίκηση. Στη Δρακοσπηλιά, ένα σπήλαιο πιο ψηλά στο όρος Όλυμπος, σε υψόμετρο 950 μέτρων, βρέθηκαν ίχνη κατοίκησης κατά την τελική νεολιθική εποχή, πιθανόν από κτηνοτρόφους. Στο ίδιο σπήλαιο βρέθηκαν επίσης ευρήματα των ιστορικών χρόνων, κυρίως λυκήθια και εδώλια του 4ου αιώνα π.Χ. Θεωρείται πιο πιθανόν το σπήλαιο να ήταν τόπος ταφής παρά ιερό, αν και δεν έχουν βρεθεί σκελετοί. Κοντά στον Μίστρο έχουν βρεθεί μυκηναϊκοί τάφοι της ύστερης εποχής του χαλκού ΙΙΙΑ-Β.
Αουγκούστουφ
Το Αουγκούστουφ (πολωνικά: Augustów, Augustavas) είναι πόλη και η έδρα της Γκμίνα Αουγκούστουφ και του Πόβιατ Αουγκούστουφ, στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε της βορειοανατολικής Πολωνίας. Βρίσκεται στον ποταμό Νέτα και στο Κανάλι του Αουγκούστουφ. Προηγουμένως βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Σουβάουκι (1975–1998). Το Αουγκούστουφ έχει έκταση 80,90 χλμ2 και πληθυσμό 29.729 κατοίκων.
Μίστρος Εύβοιας
Ιστορικά στοιχεία
Το 1835 ο Μίστρος προσαρτήθηκε στον δήμο Ληλαντίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων. Μέχρι το 1940 το χωριό γραφόταν Μύστρος.
Αουγκούστουφ
Το 1970, το Αουγκούστουφ αναγνωρίστηκε επίσημα ως θέρετρο υγείας και χαλάρωσης. Το 1973, οι γύρω οικισμοί ονομάστηκαν μέρος του, δημιουργώντας μια δημοφιλής πόλη-θέρετρο.
Μίστρος Εύβοιας
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αουγκούστουφ
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|190x190εσ| Σφραγίδα του Αουγκούστουφ του 16ου αιώνα Ένας οικισμός στην περιοχή αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1496. Το Αουγκούστουφ ιδρύθηκε γύρω στο 1540 από την Μπόνα Σφόρτσα και έλαβε δικαιώματα του Μαγδεβούργου το 1557 από τον Σιγισμούνδο Β΄ Αύγουστο, από τον οποίο πήρε και το όνομά του. Ήταν διαμορφωμένη με πολύ κανονικό τρόπο, με μια ευρύχωρη αγορά.
Μέχρι το 1569, το Αουγκούστουφ ανήκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Το 1569 έγινε μέρος του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας, ενώ το νεκροταφείο του έμεινε στο Μεγάλο Δουκάτο και οι δύο χώρες σχημάτισαν την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία ως αποτέλεσμα της Ένωσης του Λούμπλιν. Το Αουγκούστουφ ήταν μια βασιλική πόλη, που βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε (1513-1795) στην Επαρχία Ελάσσονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Οι Τάταροι εισβολείς κατέστρεψαν το Αουγκούστουφ το 1656 και το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα την πόλη έπληξε η πανώλη.
Μίστρος Εύβοιας
Σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία|Λήψη από ψηλά του Μίστρου|261x261εσ Στην κορυφή του χωριού, πάνω από τον ναό του Αγίου Αθανασίου, σώζονται τα ερείπια μεσαιωνικού πύργου. Ο πύργος φαίνεται να κτίστηκε τις πρώτες δεκαετίας του 15ου αιώνα, όταν οι Βενετοί είχαν εγκαθιδρύσει την κυριαρχίας τους στο νησί. Οι διαστάσεις της βάσης είναι 10,5 επί 9,5 μέτρα και το αρχικό του ύψος μπορεί να ξεπερνούσε τα 20 μέτρα. Ο πύργος κατεδαφίστηκε μερικώς το 1948 ώστε να κατασκευαστεί στη θέση του οχυρό, αλλά η κατεδάφιση σταμάτησε έπειτα από διαμαρτυρίες των κατοίκων.
Αουγκούστουφ
Ιστορία
Το 1795, το Βασίλειο της Πρωσίας προσάρτησε το Αουγκούστουφ κατά τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας. Το 1807, έγινε μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας και ακολούθησε ενσωμάτωση στο ελεγχόμενο από τη Ρωσία Βασίλειο της Πολωνίας το 1815. Έγινε έδρα κομητείας το 1842. Ο τοπικός πληθυσμός συμμετείχε στη μεγάλη Ιανουαριανή Εξέγερση της Πολωνίας του 1863–1864 κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μετά την πλήρη προσάρτηση του πολωνικού βασιλείου από τη Ρωσία τη δεκαετία του 1860, διοικούνταν από το Σουβάουκι. Με πληθυσμό περίπου 9.400 κατοίκων (c. 1875), διεξήγαγε μεγάλο εμπόριο βοοειδών και αλόγων, και κατασκεύαζε λινό και χάκαμπακ. Το κανάλι του συνδέει τους ποταμούς Βιστούλα και Νέμαν και ο σιδηρόδρομος έφτασε στην πόλη το 1899, όταν ο πληθυσμός της ήταν περίπου 12.800 κάτοικοι. αριστερά|μικρογραφία| Ο Πρόεδρος της Πολωνίας [[Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι, κατά την επίσκεψή του στο Αουγκούστουφ το 1932]] Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ρωσικός Στρατός αντεπιτέθηκε με επιτυχία στον Γερμανικό Στρατό στη Μάχη του Αουγκούστουφ (1914), ενόψει της πιο γνωστής Μάχης του ποταμού Βιστούλα. Στον απόηχο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν τόπος μαχών κατά τη διάρκεια της Μάχης του Αουγκούστουφ το 1920.
Μίστρος Εύβοιας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Αουγκούστουφ
Ιστορία
Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Σεπτέμβριο του 1939, το Αουγκούστουφ ήταν υπό κατοχή από τη Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1941. Πολλοί κάτοικοι στάλθηκαν σε εξορία στο Καζακστάν, από όπου μερικοί μπόρεσαν να επιστρέψουν μετά από 6 χρόνια. Στις 22 Ιουνίου 1941, λίγο πριν οι Γερμανοί καταλάβουν την πόλη, οι Σοβιετικοί δολοφόνησαν περίπου 30–34 Πολωνούς αιχμαλώτους στο Αουγκούστουφ ως μέρος των σφαγών αιχμαλώτων του ΛΚΕΥ. Οι γερμανικές ναζιστικές δυνάμεις κατέλαβαν το Αουγκούστουφ μέχρι το 1944 και λειτούργησαν ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στην πόλη. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε την καταστροφή περίπου του 70% της πόλης και το θάνατο ή την αποχώρηση των περισσότερων κατοίκων της, ανάμεσά τους και μια κοινότητα πολλών χιλιάδων Εβραίων που ήταν φυλακισμένοι στο γκέτο που βρίσκεται ανάμεσα στο κανάλι και το ποτάμι. Οι Γερμανοί τους εκτέλεσαν σχεδόν όλους πριν φύγουν. Το 1945 οι Σοβιετικοί διεξήγαγαν την κοντινή συγκέντρωση του Αουγκούστουφ - μια ειδική επιχείρηση εναντίον πρώην αντικομμουνιστών μαχητών του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Αουγκούστουφ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Στις 7 Μαρτίου 2022, η συνεργασία με πόλεις της Λευκορωσίας τερματίστηκε λόγω της εμπλοκής της Λευκορωσίας στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ποντλάσκιε Κατηγορία:Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ (1919-1939) Κατηγορία:Κυβερνείο Σουβάουκι Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Πολωνίας
Ον
Το Ον (στα βαλλονικά: Yon) είναι χωριό στην Φαμέν του Βελγίου, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή ανάμεσα στην Μαρς (7 χιλιόμετρα) και Ροκφόρ (6 χιλιόμετρα). Βρίσκεται στην Βαλλονική Περιοχή.
Διοικητικά, βρίσκεται στον βελγικό δήμο Μαρς-αν-Φαμέν από το 1977, και βρίσκεται στην Βαλλονική Περιοχή στην επαρχία του Λουξεμβούργου. Πριν από αυτή τη συγχώνευση των δήμων, ήταν ένα κομμάτι κοινότητας της επαρχίας του Λουξεμβούργου. Είναι ένα εκτεταμένο χωριό κατά μήκος της κοιλάδας που συνορεύει με το εύφορο οροπέδιο της Ζερνί επιτρέποντας γόνιμη γεωργική ανάπτυξη. Ο πληθυσμός, σε ισχυρή ανάπτυξη από το 1800, είναι περίπου 1.800 κάτοικοι το 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Πρελούδιο, Op. 28, No. 1 (Σοπέν)
Το Πρελούδιο, Op. 28, Νο, 1 είναι ένα πρελούδιο για πιάνο, του Φρεντερίκ Σοπέν, το πρώτο από τα συνολικά 24 του Op. 28, γραμμένο σε Ντο μείζονα. Το έργο δημοσιεύθηκε το 1839 και ήταν αφιερωμένο στον Καμίλ Πλεγέλ. Ο Ρώσος πιανίστας Βλαντίμιρ ντε Πάκμαν, βρίσκει επιρροές από τον Σούμαν, σε αυτό το πρώτο πρελούδιο. Το κομμάτι έχει το ύφος Agitato σε 2/8 και διαρκεί περίπου 40 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρελούδια του Φρεντερίκ Σοπέν Κατηγορία:Συνθέσεις του 1839 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο μείζονα
Γεώργιος Γ΄ της Ιμερετίας
Ο Γεώργιος Γ΄, გიორგი III, (απεβ. το 1639), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1605 έως το 1639.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος ήταν φυσικός, ετεροθαλής αδελφός τού Ροστόμ του Ιμερέτι, τον οποίο διαδέχτηκε το 1605, αλλά η εξουσία του αμφισβητήθηκε σοβαρά από τον ενεργητικό πρίγκιπα της Μινγκρέλια, Λέωνν Β΄ Νταντιάνι, του οποίου την αυξανόμενη επιρροή στις δυτικές Γεωργιανές πολιτείες ο Γεώργιος προσπάθησε να περιορίσει, χωρίς καμία. επιτυχία. Το 1623 ο Λέβαν, με έναν συνδυασμένο στρατό Μινγκρελίας-Αμπχαζίας, προκάλεσε βαριά ήττα στα βασιλικά στρατεύματα. Στην αναζήτησή του για συμμάχους, ο Γεώργιος δημιούργησε στενούς δεσμούς με τον ισχυρό ευγενή της Ανατολικής Γεωργίας Γκιόργκι Σαακάντζε, ο οποίος χρησιμοποίησε μία Ιμερετική δύναμη στον αγώνα του εναντίον τού βασιλιά Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι. Μετά την ήττα τού Σαακάντζε το 1626, ο Γεώργιος έκανε συμμαχία με τον Tεϊμουράζ και κανόνισε έναν γάμο μεταξύ τού γιου του, Aλεξάνδρου (Γ΄) και της κόρης τού Τεϊμουράζ, Νταρεγιάν (1629). Ωστόσο αυτό δεν κατάφερε να τερματίσει τη φεουδαρχική αναρχία στο Ιμερέτι και η αναταραχή συνεχίστηκε. Αργότερα στη βασιλεία του, ο Γεώργιος Γ΄ εκστράτευσε ξανά κατά του Λέβαν Νταντιάνι, αλλά ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε. Εξαγοράστηκε από τον γιο του Αλέξανδρο, αλλά ο Γεώργιος δεν έζησε πολύ και απεβίωσε το 1639.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε κάποια Ταμάρ (απεβ. το 1639). Είχε τέσσερις γιους και μια κόρη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Άλκηστις Παυλίδου
Η Άλκηστις Παυλίδου ήταν Ελληνοκύπρια ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Άκληστις Παυλίδου γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 5 Οκτωβρίου 1946. Πατέρας της ήταν ο ποδοσφαιριστής Χαμπής Φιλίππου. ενώ αδελφός της ήταν ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Νίκος Χαραλάμπους. Από παιδική ηλικία συμμετείχε σε ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά παιδικά προγράμματα του ΡΙΚ. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Ήταν νυμφευμένη με τον Άντρο Παυλίδη και είχε δύο κόρες, τις ηθοποιούς Χριστίνα Παυλίδου και Κύνθια Παυλίδου. Γαμπρός της (σύζυγος της Χριστίνας) ήταν ο ηθοποιός και σεναριογράφος Γιώργος Τσιάκκας. Απέκτησε τέσσερα εγγόνια: τον Άλκη, την Αντιγόνη, την Μαρία και την Ελένη, παιδιά της Χριστίνας.
Απεβίωσε στις 5 Οκτωβρίου 2020 σε ηλικία 74 ετών..
Επαγγελματική πορεία
Μετά την αποπεράτωση των σπουδών της, το 1976, επέστρεψε στην Κύπρο, ξεκινώντας συνεργασία με το ΡΙΚ, λαμβάνοντας μέρος σε ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα του ιδρύματος.
Την περίοδο 1977-2002 συνεργάστηκε με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου (ΘΟΚ). Συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων συμμετείχε στις θεατρικές παραστάσεις «Ικέτιδες», «Τρωάδες», «Οθέλλος».
Επιπλέον, συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές όπως Βουράτε γειτόνοι, Βεντέτα, Μόνο μια φορά, Γενιές της σιωπής, Τα ρόδα της οργής και άλλες.
Επιπλέον, συμμετείχε σε δεκάδες ηθογραφικά σκετς ζωντανεύοντας στην οθόνη χαρακτήρες της Κύπρου του χθες, της παράδοσης και της ιστορίας του τόπου.
Το 2019 συμμετείχε στην κινηματογραφική ταινία Βουράτε γειτόνοι.
To 2016 τιμήθηκε με το βραβείο Ηθοποιός της Χρονιάς στα πλαίσια των βραβείων Madame Figaro Γυναίκες της Χρονιάς 2015. Επιπλέον, το 2018 τιμήθηκε για την προσφορά της στο θέατρο από το Θεατρικό Εργαστήρι Γεροσκήπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί φωνής
Γεώργιος Προκοπίου (βουλευτής)
Ο Γεώργιος Προκοπίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Προκοπίου γεννήθηκε στους Τρούλλους στις 22 Οκτωβρίου 1956. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε σε Στρατιωτικές Σχολές της Ελλάδας. Αποφοίτησε από όλες τις προβλεπόμενες σχολές της Ελλάδας για όλους τους βαθμούς του όπλου του (πεζικού). Επιπλέον, αποφοίτησε και από τη Σχολή Πληροφοριών και από τη Σχολή Βαρέων Όπλων.
Ξεκίνησε την καριέρα του ως στρατιωτικός το 1977 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Προάχθηκε σε όλους βαθμούς μέχρι και τον ταξίαρχο. Τον Δεκέμβριο 2006 αποστρατεύθηκε ευδόκιμος και τοποθετήθηκε στην κλίμακα του βαθμού του Υποστράτηγου. Από τον Ιούνιο του 2003 έως και τον Ιούλιο του 2006 διετέλεσε Διευθυντής της Διεύθυνσης Πεζικού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ). Ακόμη, για είκοσι χρόνια εκτελούσε καθήκοντα Στρατοδίκη, μη απαλλασσόμενος των λοιπών του καθηκόντων.
Επιπλέον, σπούδασε αθλητική διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας (2006-2007).
Είναι νυμφευμένος με την Κυπρούλα Κουζαπά και έχει δύο υιούς και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Στις Δημοτικές εκλογές του 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λάρνακας με το ΔΗΚΟ για την περίοδο 2007-2011. Την περίοδο αυτή ήταν μέλος του Συμβουλίου Αποχετεύσεως Λάρνακας και της Σχολικής Εφορείας Λάρνακας. Από τον Μάρτιο του 2009 είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ και από τον Μάιο του 2011 είναι μέλος του εκτελεστικού γραφείου του ΔΗΚΟ. Επιπλέον, είναι υπεύθυνος τομέα άμυνας του ΔΗΚΟ.
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2011 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με το ΔΗΚΟ για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων. Είναι πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας. Ακόμη, είναι μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Ένωσης για τη Μεσόγειο.
Στις 28 Ιουλίου 2020 αποχώρησε από το ΔΗΚΟ και συνέχισε ως ανεξάρτητος βουλευτής. Στις 9 Οκτωβρίου 2020, με κοινή επιστολή, με άλλους δύο βουλευτές που επίσης αποχώρησαν από το ΔΗΚΟ, προς τον Πρόεδρο της Βουλής, κοινοποίησαν την απόφασή τους να ανήκουν στη νεοσυσταθείσα πολιτική πλατφόρμα Συνεργασία Δημοκρατικών Δυνάμεων.
Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2021 με τη ΔΗΠΑ αλλά δεν επανεκλέγηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Κύπριοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ένχελμπερτ Έρχο
μικρογραφία|290x290εσ| Αλληγορία υπομονής Ο Ένχελμπερτ Έρχο ή Ένχελ Έρχο (περ. 1615 - μετά το 1652) ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος πινάκων με ιστορικά θέματα και τοπία. Τα λίγα γνωστά έργα του περιλαμβάνουν συχνά θρησκευτικά στοιχεία ή αλληγορίες.
Βίος
Οι λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή του Ένχελμπερτ Έρχο είναι λιγοστές. Γεννήθηκε στο Άουντενααρντε. Ήταν εγγεγραμμένος στην Συντεχνία του Αγίου Λουκά το έτος 1629/30 με το όνομα Ένχελμπερτ Έρχο στην ως μαθητής του Κέρστιεν ντε Κένινκ (Kerstiaen de Keuninck), καλλιτέχνη γνωστού για το έργο του με τοπία και σκηνές καταστροφών. Καταγράφηκε ως Πρύτανις το 1641/42. Το 1644/45 και το 1651/52 ανέλαβε μαθητές. μικρογραφία|290x290εσ| Η απόδραση του [[Λωτ από τα Σόδομα]] Δεν υπάρχουν καταγραφές για τον καλλιτέχνη μετά το 1652. Πιστεύεται ότι εργάστηκε για εμπόρους τέχνης της Αμβέρσας, όπως η οικογένεια Φόρσοντ (Forchondt).
Έργο
Ο Έργκο είναι γνωστός για τους ιστορικούς του πίνακες και τα τοπία του. Τα έργα τουείναι πολύ σπάνια. Οι πίνακες του περιέχουν συχνά αλληγορικές έννοιες. Για παράδειγμα, μια τοπιογραφία που κατέχει το Μουσείο Πούσκιν περιέχει αλληγορική έννοια που σχετίζεται με την υπομονή και ως εκ τούτου ο πίνακας αναφέρεται ως Αλληγορία της Υπομονής. Ο Έρχο δημιούργησε αντίγραφα της δικής του δουλειάς, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μια παρόμοια αλληγορία υπομονής δημοπρατήθηκε στο Christie's το 2012 (δημοπρασία του Άμστερνταμ της 14ης Νοεμβρίου 2012, παρτίδα 33).
Δημιούργησε επίσης πολλά τοπία με ζώα όπως ο Ορφέας που γοητεύει τα ζώα (στο Jean Moust της Μπρυζ το 2014) και ο Νώε που συλλέγει τα ζώα (Δημοπρασία στο Bonhams στις 17 Ιουνίου 2008 στο Λονδίνο, παρτίδα 12).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Χρήστος Αναστασίου
Ο Χρήστος Αναστασίου ήταν πρωτεργάτης και έφορος του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το Φανάρι της Ολυμπίας στην Πελοπόννησο. Πριν από την επανάσταση το σπίτι του ήταν μυστικός τόπος συναθροίσεως και ανταλλαγής του μυστικού της επανάστασης. Μετά την επανάσταση, αν και ήταν γέροντας, συνείσφερε πολλά, γενόμενος έφορος καθ' όλο το διάστημα των εφορειών.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Μήτσος Μαρουκάκης
Ο Δημήτρης (Μήτσος) Μαρουκάκης (1902 – 13 Οκτωβρίου 1936) ήταν χημικός, κομμουνιστής και αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη. Δολοφονήθηκε με εκπαραθύρωση από τα γραφεία της Γενικής Ασφάλειας Πειραιά στις 13 Οκτωβρίου 1936 κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου.
Βιογραφικό
Ο Δημήτρης Μαρουκάκης γεννήθηκε σε χωριό της Χίου το 1902 και ήταν γιος παπά. Στη Χίο ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, ενώ στη συνέχεια σπούδασε χημικός στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ήρθε σε επαφή με την κομμουνιστική ιδεολογία, την ασπάστηκε και εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του έκανε στο Πανεπιστήμιο της Ντιζόν στη Γαλλία μεταπτυχιακές σπουδές στην οινολογία, όπου αρίστευσε. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έγινε μέλος του ΚΚΕ.
Για τις επαναστατικές του ιδέες είχε πολλές φορές διωχθεί. Εξορίστηκε στον Αη Στράτη το 1935 από το καθεστώς του Γ. Κονδύλη. Από το 1934 ήταν συντάκτης στο Ριζοσπάστη και αργότερα έγινε αρχισυντάκτης του.
Το 1935 έγινε γραμματέας της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ).
Η δολοφονία του
Το βράδυ της 4ης Αυγούστου, ελάχιστες ώρες μετά την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, ο Μαρουκάκης συνελήφθηκε στα γραφεία του Ριζοσπάστη, μαζί με άλλους κομμουνιστές, και οδηγήθηκε στην Γενική Ασφάλεια Πειραιά. Εκεί κρατήθηκε αρκετές μέρες και βασανίστηκε για να μαρτυρήσει τα μέρη που βρισκόταν τα παράνομα τυπογραφεία του Ριζοσπάστη. Ο Μαρουκάκης άντεξε τα σκληρά βασανιστήρια και δεν ομολόγησε τίποτε. Στις 10 το βράδυ στις 13 Οκτώβρη 1936 πετάχτηκε από τους βασανιστές του από την ταράτσα της Γενικής Ασφάλειας Πειραιά στο οδόστρωμα. Το άψυχο σώμα του Μαρουκάκη περισυνέλλεξαν άτομα που εκείνη την ώρα περνούσαν μπροστά από το κτίριο της Γενικής Ασφάλειας Πειραιά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Μαρίνα
Με τον όρο' Μαρίνα' μπορεί να αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Fairey Fox
Το Fairey Fox ήταν μονοκινητήριο διθέσιο διπλάνο μαχητικό/βομβαρδιστικό αεροσκάφος του Μεσοπολέμου. Κατασκευάστηκε αρχικά για την RAF αλλά παρέμεινε σε παραγωγή και σε υπηρεσία με μονάδες πρώτης γραμμής στο Βέλγιο πολύ καιρό μετά την απόσυρσή του από τις τάξεις της.
Το Fox I
Το 1923 ο Τσαρλς Ρίτσαρντ Φέρεϋ (Charles Richard Fairey), ιδρυτής και αρχισχεδιαστής της ομώνυμης εταιρείας, όντας απογοητευμένος από τις επιδόσεις του βομβαρδιστικού Fawn, που ήταν πιο αργό και με ίδια ικανότητα μεταφοράς βομβών με το Airco DH.9A που θα αντικαθιστούσε, ξεκίνησε την ανάπτυξη με ίδιους πόρους ενός νέου βομβαρδιστικού με καλύτερες επιδόσεις. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι κακές επιδόσεις του Fawn οφείλονταν εν πολλοίς στους περιορισμούς που είχε θέσει το Υπουργείο Αεροπορίας, κάτι που δεν θα συνέβαινε με το νέο αεροσκάφος αφού θα αναπτύσσονταν ανεξάρτητα με πόρους της κατασκευάστριας εταιρείας. Ο Φέρεϋ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον δωδεκακίλυνδρο υγρόψυκτο κινητήρα Curtiss D-12, χάρη στον οποίο το αεροσκάφος Curtiss CR κέρδισε το βραβείο Schneider το 1923. Αγόρασε ένα τέτοιο κινητήρα καθώς και την άδεια παραγωγής του.
Βασισμένος στον D-12 ξεκίνησε τον σχεδιασμό του νέου βομβαρδιστικού. Επικεφαλής της σχεδιαστικής ομάδας ήταν αρχικά ο Frank Duncanson και μετά ο Βέλγος Marcel Lobelle. Το αεροσκάφος που δημιούργησαν, το Fairey Fox, ήταν ένα μονοκινητήριο διπλάνο με την άνω πτέρυγα τοποθετημένη αρκετά μπροστά από την κάτω. Ήταν μικτής κατασκευής, με κύρια δομικά στοιχεία το ξύλο και μέταλλο. Ο πιλότος και ο πολυβολητής κάθονταν ο ένας πίσω από τον άλλο. Ο δεύτερος χειρίζονταν ένα πολυβόλο Lewis, το οποίο τοποθετούνταν σε ειδική θέση για να μειώνονται οι αεροδυναμικές αντιστάσεις, ενώ ο πιλότος χειρίζονταν ένα συγχρονισμένο πολυβόλο Vickers. Το αεροσκάφος μπορούσε να μεταφέρει μέχρι 460 lb βομβών κάτω από τις πτέρυγες. Ο οπίσθιος πολυβολητής ήταν παράλληλα και βομβαρδιστής: συγκεκριμένα αναδίπλωνε την θέση του για να χρησιμοποιήσει το σκόπευτρο.
Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 3 Ιανουαρίου 1925 στην αεροπορική βάση του Hendon με χειριστή τον Norman Macmillan, δείχνοντας πολύ καλές επιδόσεις και πτητικά χαρακτηριστικά. Παρά τις ικανότητες του Fox, το όλο εγχείρημα δεν ήταν σίγουρο πως θα συνεχίζονταν διότι κύκλοι του Υπουργείου Αεροπορίας αντιτίθονταν στην ανάπτυξη του. Οι κυριότεροι λόγοι ήταν ότι δεν είχε σχεδιαστεί για να καλύψει συγκεκριμένη απαίτηση του Υπουργείου, είχε δεξαμενές καυσίμου εγκατεστημένες στην άτρακτο -κάτι που ήταν αντίθετο με το δόγμα της εποχής- και κινητήρα αμερικανικής κατασκευής. Παρόλο που ο Fairey είχε αγοράσει τα δικαιώματα κατασκευής του κινητήρα D-12, τελικά δεν κατασκεύασε κανένα, αλλά εισήγαγε 50 κινητήρες από τις ΗΠΑ. Οι τύχες του προγράμματος άλλαξαν όταν στις 28 Ιουλίου 1935 παρακολούθησε αεροπορική επίδειξη του Fox ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, Πτέραρχος Hugh Trenchard. Ο Trenchard είπε: «κύριε Φέρεϋ, αποφάσισα να παραγγείλω ένα σμήνος αυτών των αεροσκαφών». Σύντομα, παρακάμπτοντας την γραφειοκρατία, δόθηκε παραγγελία για κατασκευή 18 μονάδων.
Η δεύτερη γενιά
Το 1926 το Υπουργείο Αεροπορίας εξέδωσε την απαίτηση 12/26 που αφορούσε την ανάπτυξη νέου ελαφρού βομβαρδιστικού για την RAF. Σε αντίθεση με προηγούμενες απαιτήσεις, στην συγκεκριμένη δόθηκε έμφαση στις υψηλές επιδόσεις και παράλληλα αφαιρέθηκαν διάφοροι περιορισμοί στους οποίους οφείλονταν εν πολλοίς οι κακές επιδόσεις προηγούμενων αεροσκαφών. Αρχικά ο Φέρεϋ δεν ενημερώθηκε για την ύπαρξη της 12/26 και έλαβε αντίγραφό ύστερα από διαμαρτυρία του στο Υπουργείο Αεροπορίας. Προκειμένου να ανταποκριθούν στις ανάγκες, ο Lobelle και η ομάδα του σχεδίασαν το Fox IIM, που ήταν ουσιαστικά ένα εντελώς νέο αεροσκάφος ολομεταλλικής κατασκευής κατόπιν απαιτήσεως του Υπουργείου, το οποίο προωθούνταν από κινητήρα Rolls-Royce Kestrel. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 25 Οκτωβρίου 1929. Όταν βρέθηκε για πρώτη φορά στον αέρα τα ανταγωνιστικά Hawker Hart και Avro Antelope πετούσαν ήδη για έναν ολόκληρο χρόνο, βρίσκονταν δηλαδή πολύ πιο μπροστά στο πρόγραμμα εξέλιξής τους. Τον Ιούνιο του 1929 επελέγη τελικά το Hart.
Παρόλο που η RAF δεν έδειξε ενδιαφέρον για το Fox IIM, η εταιρεία το έδειξε στην Βελγική Πολεμική Αεροπορία που εκείνη την περίοδο αναζητούσε αεροσκάφος για να αντικαταστήσει τα ελαφρά βομβαρδιστικά Breguet 19. Το Βέλγιο είχε ήδη αγοράσει άλλο ένα αεροσκάφος σχεδίασης Fairey, το μαχητικό Firefly II που κατασκευάζονταν εγχώρια κατόπιν αδείας από την θυγατρική Avions Fairey. Δόθηκε παραγγελία από την βελγική αεροπορία για 12 αναγνωριστικά Fox II που θα κατασκευάζονταν στο Ηνωμένο Βασίλειο ενώ παράλληλα θα ξεκινούσε η παραγωγή από την Avions Fairey στο Βέλγιο.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τα πρώτα Fox εντάχθηκαν σε υπηρεσία τον Ιούνιο του 1926 με το Νο. 12 Σμήνος της RAF (No. 12 Squadron RAF). Οι επιδόσεις τους ήταν εξαιρετικές, με μέγιστη ταχύτητα εφάμιλλη των μαχητικών της περιόδου και κατά 80 km/h από των Fawn που αντικατέστησε στο Νο. 12 Σμήνος. Ήταν τόσο ταχύτερο σε σχέση με τα άλλα αεροσκάφη που κατά την διάρκεια της ετήσιας άσκησης αεράμυνας δόθηκε εντολή στα πληρώματα των Fox IIM να μην πετούν με ταχύτητες μεγαλύτερες των 225 km/h, ώστε να έχουν ελπίδες να τα αναχαιτίσουν τα μαχητικά της αμυνόμενης ομάδας. Παρά τις ικανότητές του, μονάχα 28 αεροσκάφη μπήκαν σε υπηρεσία με την RAF. Το Νο. 12 Σμήνος, η μοναδική μονάδα της RAF που αξιοποίησε τον τύπο, τα αντικατέστησε με Hawker Hart το 1931. Τα αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν σαν εκπαιδευτικά μέχρι το 1933 στο κέντρο εκπαίδευσης του Cranwell.
Δύο μεταχειρισμένα Fox Mk.I συμμετείχαν το 1934 στον αεροπορικό αγώνα MacRobertson από το Λονδίνο στην Μελβούρνη. Το ένα συνετρίβη στην Ιταλία, το δεύτερο δεν είχε φτάσει καν το Παρίσι όταν ανακοινώθηκε ο νικητής του αγώνα. Ο πιλότος του Ray Parer και ο συγκυβερνήτης Geoff Hemsworth συνέχισαν και πραγματοποίησαν ένα επικό ταξίδι διάρκειας σχεδόν τεσσάρων μηνών μέχρι να φτάσουν στην Μελβούρνη.
Τα πρώτα Fox II παραδόθηκαν στην βελγική αεροπορία στις αρχές του 1932 και ανέλαβαν καθήκοντα αναγνώρισης. Ένα από αυτά κέρδισε το Circuit των Άλπεων στην κατηγορία των διθέσιων στρατιωτικών αεροσκαφών το επόμενο έτος. Τα Fox παράγονταν εγχώρια από την Avion Fairey για μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1930 και αποτέλεσαν τον κορμό της Βελγικής Πολεμικής Αεροπορίας. Αξιοποιήθηκαν σαν αναγνωριστικά, αναγνωριστικά/βομβαρδιστικά και διθέσια μαχητικά. Τα αεροσκάφη των ύστερων παρτίδων παραγωγής είχαν κλειστά πιλοτήρια και ισχυρότερους κινητήρες Hispano-Suiza 12Y.
Περισσότερα από 100 αεροσκάφη ήταν ακόμα σε μονάδες πρώτης γραμμής της Βελγικής Αεροπορίας όταν ξεκίνησε η Μάχη της Γαλλίας τον Μάιο του 1940. Παρόλο που συγκριτικά με τα αεροσκάφη της Luftwaffe ήταν πλέον παρωχημένα, πραγματοποίησαν 75 πολεμικές αποστολές και μάλιστα διεκδίκησαν και την κατάρριψη ενός Messerschmitt Bf 109.
Βιβλιογραφία
Fox Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Καταβόθρα (αποσαφήνιση)
Η λέξη καταβόθρα μπορεί να αφορά:
τους οικισμούς:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Εκκλησία της Αναλήψεως (Γιαμπούκοβατς)
Η Εκκλησία της Αναλήψεως του Γιαμπούκοβατς (σερβικά κυριλλικά: Црква Вазнесења Господњег у Јабуковцу, σερβικά λατινικά: Crkva Vaznesenja Gospodnjeg u Jabukovcu) είναι σερβική ορθόδοξη εκκλησία στο Γιαμπούκοβατς, εντός του Δήμου του Νέγκοτιν και εντός του Διαμερίσματος του Μπορ, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 300).
Παραπομπές
Αναληψεως Γιαμπουκοβατς Κατηγορία:Προστατευόμενα πολιτισμικά μνημεία στη Σερβία Γιαμπουκοβατς
Σέργιος (στρατηγός Σικελίας)
Ο Σέργιος ήταν βυζαντινός στρατηγός και πρωτοσπαθάριος, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας στο πρώτο μισό του 8ου αιώνα. Την εποχή αυτή, 8ος αιώνας, τον τίτλο του πρωτοσπαθάριου δινόταν σε ευνούχους, χωρίς να υπάρχουν στοιχεία ότι ήταν ο Σέργιος, αλλά από αυτό εικάζεται ότι ήταν ευνούχος.
Ο Σέργιος ήταν στρατηγός Σικελίας το 717 όταν και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν σε πόλεμο με τους άραβες, οι οποίοι έφτασαν σε σημείο να πολιορκούν την ίδια την Κωνσταντινούπολη. Τότε έφτασε στη Σικελία η φήμη ότι η Κωνσταντινούπολη έπεσε στους Άραβες του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών. Τότε ο Σέργιος διορίζει τον Βασίλειο Ονομάγουλο, έμπιστο του και από σημαντική αριστοκρατική οικογένεια της Πόλης, ως νέο αυτοκράτορα με το όνομα Τιβέριος.
Όταν τα νέα έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας έστειλε τον στρατηγό Παύλο να καταστείλει την εξέγερση, όπως παρουσιάστηκε τότε. Ο Σέργιος, ο μόνος που γλίτωσε την εκτέλεση, διέφυγε στους Λομβαρδούς κι επέστρεψε έπειτα από καιρό όταν και πήρε διαβεβαιώσεις για τη ζωή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί Ευνούχοι
Γιώργος Κολτσίδας
Ο Γιώργος Κολτσίδας (23 Σεπτεμβρίου 1970) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στον Άρη. Έχει διατελέσει διεθνής με τις Εθνικές Ελπίδων και Ενόπλων ενώ κλήθηκε και μία φορά στην Εθνική Ανδρών χωρίς ωστόσο να αγωνιστεί.
Πρώτα βήματα και καθιέρωση στα Τρίκαλα
Ο Κολτσίδας γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1970 στη Φήκη Τρικάλων και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την ομάδα του χωριού του ενώ το 1988 έκανε το ντεμπούτο του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με την φανέλα των Τρικάλων στα γήπεδα της Γ΄ Εθνικής.Την επόμενη σεζόν καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα με 34 συμετοχές και το 1991 πανηγύρισε την άνοδο στη Β΄ Εθνική σε μια χρονιά όπου είχε 29 συμμετοχές και ένα γκολ.
Στον Άρη
Το καλοκαίρι του 1992, ενώ έχει προηγηθεί μια απογοητευτική χρονιά για την ομάδα των Τρικάλων, η οποία αν και νεοφώτιστη στη Β΄ Εθνική υποβιβάστηκε όντας τελευταία, ο Κολτσίδας κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του με την μεταγραφή του στον Άρη (την ίδια μεταγραφική περίοδο ήρθαν στην ομάδα και οι Σάββας Κωφίδης, Αντώνης Σαπουντζής, Ζόραν Λόντσαρ κ.α). Στον Άρη αγωνίστηκε μέχρι το 1996 όταν και έμεινε ελεύθερος από την ομάδα, αφού το συμβόλαιό του που έληγε δεν ανανεώθηκε. Κατά το πρώτο πέρασμά του από τους κίτρινους είχε 90 συμμετοχές και δύο τέρματα σε αγώνες πρωταθλήματος.
Επιστροφή στον Άρη
Την αμέσως επόμενη χρονιά επέστρεψε στον Άρη μετά από εισήγηση του τότε προπονητή της ομάδας, Γιώργου Φοιρού και βοήθησε τον σύλλογο να επανέλθει στην Α΄ Εθνική. Κατά τη θητεία του στον Άρη διακρίθηκε για τον υπέρμετρα δυναμικό τρόπο με τον οποίο αγωνιζόταν και που είχε ως συνέπεια να δέχεται συχνά κάρτες, παρόλα αυτά αποτέλεσε επί σειρά ετών ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας. Ως ποδοσφαιριστής του Άρη έφτασε τρεις φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας (το 2003, 2005 και το 2008), όπου η ομάδα του γνώρισε ισάριθμες ήττες από τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό (δις).
Ο Κολτσίδας αγωνίστηκε για τελευταία φορά σε επίσημο αγώνα στις 14 Μαΐου του 2008 στον εντός έδρας αγώνα με τον Πανιώνιο για τα play off του πρωταθλήματος. Συνολικά, αγωνίστηκε σε 303 αγώνες πρωταθλήματος με την φανέλα του Άρη, επίδοση που τον φέρνει στην πέμπτη θέση των συμμετοχών όλων των εποχών στην ιστορία της ομάδας. Από αυτές τις 303 συμμετοχές, οι 253 ήταν στο πλαίσιο της Α΄ Εθνικής και 50 στην Β΄ Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Α.Μ.Σ. Άρης Ζυγού
Ο '''Α.Μ.Σ. Άρης Ζυγού''' είναι αθλητικός σύλλογος στο Ζυγό του νομού Καβάλας. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Ζυγού.
Ιστορία
Ο «Άρης» Ζυγού ιδρύθηκε αρχικά το 1933 και ήταν από τα πρώτα σωματεία που συμμετείχαν στην Ε.Π.Σ. Καβάλας. Όμως, λόγω του πολέμου και της κατοχής, ανέστειλε τη λειτουργία του για περίπου έξι χρόνια. Μετά το τέλος του πολέμου και για την ακρίβεια το 1946 επασυστάθηκε από τους Δουμαλά Παναγιώτη, Συνάδη Παναγιώτη και Αρχοντίδη Παναγιώτη. Οι τρεις Παναγιώτηδες δημιούργησαν τον Άρη Ζυγού. Επίσης, ο σύλλογος έγινε αρκετά γνωστός επειδή δεν αποτέλεσε μόνο μία από τις παλαιότερες ομάδες στην Καβάλα, αλλά και πανελλαδικά, με αποτέλεσμα να γίνει πιο γνωστός ο τόπος του Ζυγού. Το 1952 έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Μακεδονίας με την Ελπίδα Δράμας χάνοντας με 1–0.
Την περίοδο 1991–92 αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική κατηγορία τερματίζοντας στη 10η θέση με 39 βαθμούς στο 12ο Όμιλο. Την επόμενη περίοδο, 1992–93, κατετάγη 15ος συγκεντρώνωντας 22 βαθμούς με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στις τοπικές κατηγορίες.
Γιέβα Μπουσμινά
Η Γιάννα Ίγκορεβνα Σβετς (Ρωσικά: Яна Игоревна Швец, Ουκρανικά: Яна Ігорівна Швець), γνωστή ως Γιέβα Μπουσμινά (Ρωσικά: Ева Бушмина, Ουκρανικά: Єва Бушміна), είναι Ουκρανή τραγουδίστρια, και πρώην σολίστ του συγκροτήματος «ВИА Гра». Είναι γεννημένη, στο Σβερντλόσκ της Ουκρανίας.
Καριέρα
Η Γιέβα ξεκίνησε την καριέρα της πηγαίνοντας στο ουκρανικό ριάλιτι <<Фабрика зірок>>. Αργότερα έγινε σολίστ στο ρωσο-ουκρανικό συγκρότημα «ВИА Гра» (2010-2013).
Star Factory: Ρωσία-Ουκρανία
Παρουσιαστής: Ντμίτρι Σέπελεφ
Dookie
To Dookie είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ από την αμερικανική πανκ ροκ μπάντα Green Day. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε την 1η Φεβρουαρίου 1994 από την Reprise Records. Ήταν η πρώτη συνεργασία της μπάντας με τον παραγωγό Ρομπ Καβάλο και το σημαντικό ντεμπούτο της μπάντας με την ετικέτα Reprise Records. Το Dookie έγινε μια παγκόσμια εμπορική επιτυχία, φτάνοντας στον αριθμό δύο στο Billboard 200 και στα charts άλλων 7 χωρών. Το άλμπουμ βοήθησε τους Green Day και τους έκανε αγαπητούς ανά τον κόσμο. Το Dookie έβγαλε πέντε επιτυχημένα singles: "Longview", "When I Come Around", "Basket Case", μια εκ νέου-ηχογραφημένη έκδοση του "Welcome to Paradise" και το ραδιόφωνικο single "She". Από το 2010, το Dookie είναι το καλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ της μπάντας, με περισσότερα από 20 εκατομμύρια αντίτυπα να έχουν πωληθεί σε όλο τον κόσμο. Το Dookie κέρδισε το βραβείο Grammy για το καλύτερο εναλλακτικό άλμπουμ το 1995. Το 2003, το Rolling Stone κατέταξε το Dookie στο νούμερο 193 στη λίστα με τα 500 μεγαλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών.
Γιέβα Μπουσμινά
Μέλη σε λίστα
Έρικα Γκέρτσεκ (2013-σήμερα) Μίσα Ρομάνοβα (2013-σήμερα) Αναστασία Κοζεβνίκοβα (2013-σήμερα) Αλιόνα Βίνιτσκαγια (2000-2003) Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια (2000-2002) (2002-2006) (2009-2011) Τετιάνα Νάϊνικ (2002) Άννα Σεντοκόβα (2002-2004) Βέρα Μπρέζνιεβα (2003-2007) Σβετλάνα Λομποντά (2004) Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα (2004-2012) Χριστίνα Κοτς-Γότλιπ (2006) Όλγα Ρομανόφσκαγια (2006-2007) Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα (2007-2009) Τατιάνα Κοτόβα (2008-2010) Σάντα Δημόπουλος (2011-2012) Γιέβα Μπουσμινά (2010-2012).
Προσωπική Ζωή
Η Γιέβα Μπουσμινά έκανε την πρώτη της κόρη με Ουκρανό πολιτικό, η κόρη της ονομάζεται Εντίτα.
Dookie
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Green Day Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Γιέβα Μπουσμινά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανές τραγουδίστριες Κατηγορία:Ουκρανοί ηθοποιοί
Γκοτάρο Μικάμι
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/Mikami Red Cross.jpg/250px-Mikami Red Cross.jpg|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Σημαία του Ερυθρού Σταυρού Μικάμι Ο Γκοτάρο Μικάμι (ιαπ.: 三上 剛太郎, 15 Νοεμβρίου 1869 - Οκτώβριος 1964) ήταν Ιάπωνας γιατρός κατά τη διάρκεια του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου, γνωστός για το έργο του με τον Ερυθρό Σταυρό.
Βιογραφία
Ο Μικάμι εγεννήθη στο χωριό Σάι στο βόρειο άκρο της χερσονήσου Σιμοκίτα στο νομό Αομόρι. Η οικογένειά του ήταν γιατροί στον τομέα Μοριόκα της φυλής Νάμπου για οκτώ γενιές την περίοδο Έντο. Το 1884, συνοδευόμενος από τον πατέρα του Σίχκεϊ, πήγε στο Τόκιο, όπου γράφτηκε στο Αγγλικό Σχολείο της Μίτα. Ενώ σπούδαζε, ο Μικάμι επηρεάστηκε έντονα από τον μελετητή της λογοτεχνίας, Σίχκεν Μορίτα. Παράτησε το σχολείο και έγινε ρεπόρτερ για την εφημερίδα Yomiuri Shimbun. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1893, συνέχισε τις σπουδές του στην ιατρική, γράφοντας στην επαγγελματική σχολή του Τόκιο Σαϊσέι Γκακούσα την επόμενη χρονιά. Δύο έτη αργότερα πέρασε τις δύο εξετάσεις που του επέτρεψαν να γίνει γιατρός.
Το 1902, ο Μικάμι επέστρεψε στο χωριό του, το Σάι, για να αφοσιωθεί στην ιατρική του πρακτική. Ωστόσο, μόλις δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε ο Ρωσο-ιαπωνικός πόλεμος και ο Μικάμι πρόσφερε εθελοντικές υπηρεσίες στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό, όπου διορίστηκε στην Όγδοη Μεραρχία της ως ιατρός. Τον Ιανουάριο του 1905, διορίστηκε σε μια μονάδα πεδίου στη Μαντζουρία. Όταν το νοσοκομείο του πεδίου περικυκλώθηκε από τον ρωσικό στρατό και απειλήθηκε με επίθεση, ο Μικάμι έφτιαξε μια ακατέργαστη χειροποίητη σημαία με το σύμβολο του Ερυθρού Σταυρού από λευκούς τριγωνικούς επιδέσμους και κομμάτια μιας κόκκινης κουβέρτας. Βλέποντας τη σημαία, οι Ρώσοι δεν επιτέθηκαν. Ο Μικάμι ήταν σε θέση να φροντίσει τους τραυματίες και από τις δύο πλευρές. Το περιστατικό διαδόθηκε από τον Ερυθρό Σταυρό ως απτή απόδειξη της ανθρωπιστικής Σύμβασης της Γενεύης.
Μετά το τέλος του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου, ο Μικάμι ταξίδευε μεταξύ Σάι και Τόκιο, δεσμευόμενος για περαιτέρω σπουδές και την ιατρική του πρακτική. Διάβασε μια μεγάλη ποικιλία βιβλίων, όπως ιατρική, πολιτική, θρησκεία, ιστορία και λογοτεχνία. Έμαθε τα γαλλικά μόνο με ένα λεξικό για να πραγματοποιήσει το παιδικό του όνειρο να διαβάσει τους Άθλιους στην αυθεντική τους μορφή. Παρέμεινε ενεργός στην υποστήριξη των προσπαθειών του Ιαπωνικού Ερυθρού Σταυρού μέχρι το θάνατό του το 1963.
Το 1963, όταν ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός εόρτασε την 105η επέτειό του στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου και εκτέθηκε η σημαία του Μικάμι. Το σπίτι της εποχής Έντο του Μικάμι στο χωριό Σάι έχει διατηρηθεί ως μουσείο τοπικής ιστορίας και είναι ανοιχτό για το κοινό από τις 29 Απριλίου έως τις 31 Οκτωβρίου ετησίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Articles with hCards Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Ιάπωνες ιατροί Κατηγορία:Άνθρωποι του Ρωσοϊαπωνικού πολέμου
Εφεδρίνη
Η εφεδρίνη είναι φάρμακο και διεγερτικό. Χρησιμοποιείται συχνά για την πρόληψη της χαμηλής αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια της ραχιαίας αναισθησίας. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για άσθμα, ναρκοληψία και παχυσαρκία, αλλά δεν είναι η προτιμώμενη θεραπεία. Δεν είναι σαφές αν παρέχει όφελος στη ρινική συμφόρηση. Μπορεί να ληφθεί από το στόμα ή με ένεση σε μυ, φλέβα ή ακριβώς κάτω από το δέρμα. Η έναρξη της δράσης με ενδοφλέβια χρήση είναι γρήγορη, ενώ η ένεση σε έναν μυ μπορεί να διαρκέσει 20 λεπτά και από το στόμα μπορεί να χρειαστεί μια ώρα για να δράσει. Όταν χορηγείται με ένεση διαρκεί περίπου μία ώρα και όταν λαμβάνεται από το στόμα μπορεί να διαρκέσει έως και τέσσερις ώρες.
Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν προβλήματα ύπνου, άγχος, πονοκέφαλο, ψευδαισθήσεις, υψηλή αρτηριακή πίεση, γρήγορο καρδιακό ρυθμό, απώλεια όρεξης και αδυναμία ούρησης. Σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν εγκεφαλικό επεισόδιο, καρδιακή προσβολή και κατάχρηση. Αν και είναι πιθανό ασφαλές κατά την εγκυμοσύνη, η χρήση του σε αυτόν τον πληθυσμό δεν έχει μελετηθεί επαρκώς. Δεν συνιστάται η χρήση κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Η εφεδρίνη δρα αυξάνοντας τη δραστικότητα των α και β αδρενεργικών υποδοχέων.
Η εφεδρίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1885 και διατέθηκε για εμπορική χρήση το 1926. Είναι στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Συνήθως απαντάται σε φυτά τύπου Εφέδρας. Τα συμπληρώματα διατροφής που περιέχουν εφεδρίνη είναι παράνομα στις Ηνωμένες Πολιτείες με εξαίρεση εκείνα που χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, όπου η παρουσία της επισημαίνεται από το má huáng.
Ιατρική χρήση
δεξιά|μικρογραφία|Θειική εφεδρίνη (1932), σύμπλοκο εφεδρίνης (1932) και εισπνεόμενη εφεδρίνη από την Swan-Myers No. 66 (περίπου το 1940) Τόσο η εφεδρίνη όσο και η ψευδοεφεδρίνη αυξάνουν την αρτηριακή πίεση και δρουν ως βρογχοδιασταλτικά, με την ψευδοεφεδρίνη να έχει σημαντικά μικρότερη επίδραση.
Η εφεδρίνη μπορεί να μειώσει την ναυτία, αλλά έχει χρησιμοποιηθεί κυρίως για τη μείωση των κατασταλτικών επιδράσεων άλλων φαρμάκων που χρησιμοποιούνται για τη ναυτία.
Απώλεια βάρους
Η εφεδρίνη προάγει μέτρια βραχυπρόθεσμη απώλεια βάρους, συγκεκριμένα απώλεια λίπους, αλλά οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της είναι άγνωστες. Σε ποντίκια, η εφεδρίνη είναι γνωστό ότι διεγείρει τη θερμογένεση στον καφέ λιπώδη ιστό, αλλά επειδή οι ενήλικες άνθρωποι έχουν μόνο μικρές ποσότητες καφέ λίπους, η θερμογένεση θεωρείται ότι λαμβάνει χώρα κυρίως στους σκελετικούς μύες. Η εφεδρίνη μειώνει επίσης την εκκένωση του στομάχου. Οι μεθυλοξανθίνες όπως η καφεΐνη και η θεοφυλλίνη έχουν συνεργική δράση με την εφεδρίνη σε σχέση με την απώλεια βάρους. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία και εμπορία σύνθετων προϊόντων. Ένα από αυτά, γνωστό ως στοίβα ECA, περιέχει εφεδρίνη με καφεΐνη και ασπιρίνη. Είναι ένα δημοφιλές συμπλήρωμα που λαμβάνουν οι αθλητές σωματοδόμησης που επιδιώκουν να μειώσουν το σωματικό λίπος πριν από έναν διαγωνισμό.
Ψυχαγωγική χρήση
Ως φαιναιθυλαμίνη, η εφεδρίνη έχει παρόμοια χημική δομή με τις αμφεταμίνες και είναι ανάλογο της μεθαμφεταμίνης που έχει τη δομή μεθαμφεταμίνης με μια ομάδα υδροξυλίου στη θέση β. Λόγω της δομικής ομοιότητας της εφεδρίνης με τη μεθαμφεταμίνη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία μεθαμφεταμίνης χρησιμοποιώντας χημική αναγωγή στην οποία αφαιρείται η ομάδα υδροξυλίου της εφεδρίνης. Αυτό έχει κάνει την εφεδρίνη έναν ιδιαίτερα περιζήτητο χημικό πρόδρομο στην παράνομη παρασκευή μεθαμφεταμίνης.
Η πιο δημοφιλής μέθοδος για την αναγωγή της εφεδρίνης σε μεθαμφεταμίνη είναι παρόμοια με την αναγωγή Birch, καθώς χρησιμοποιεί άνυδρη αμμωνία και λίθιο στην αντίδραση. Η δεύτερη πιο δημοφιλής μέθοδος χρησιμοποιεί ερυθρό φώσφορο και ιώδιο στην αντίδραση με εφεδρίνη. Επιπλέον, η εφεδρίνη μπορεί να συντεθεί σε μεθακαθινόνη μέσω απλής οξείδωσης. Ως εκ τούτου, η εφεδρίνη αναφέρεται ως πρόδρομος του παραρτήματος-I σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά της παράνομης κυκλοφορίας ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών.
Ανίχνευση χρήσης
Η εφεδρίνη μπορεί να ποσοτικοποιηθεί σε αίμα, πλάσμα ή ούρα για να παρακολουθεί πιθανή κατάχρηση από αθλητές, να επιβεβαιώσει τη διάγνωση δηλητηρίασης ή να βοηθήσει στην ιατροδικαστική εξέταση ενός θανάτου. Πολλές εμπορικές δοκιμασίες ανοσοπροσδιορισμού για την ανίσχευση αμφεταμινών αντιδρούν αισθητά με εφεδρίνη, αλλά οι χρωματογραφικές τεχνικές μπορούν εύκολα να διακρίνουν την εφεδρίνη από άλλα παράγωγα φαιναιθυλαμίνης. Οι συγκεντρώσεις εφεδρίνης στο αίμα ή στο πλάσμα είναι συνήθως στο εύρος 20-200 μg/l σε άτομα που λαμβάνουν το φάρμακο θεραπευτικά, 300-3000 µg/l σε ασθενείς που κάνει κατάχρηση ή έχουν υποστεί δηλητήριαση και 3-20 mg/l σε περιπτώσεις οξείας θανατηφόρας υπερδοσολογίας. Το τρέχον όριο της WADA για την εφεδρίνη στα ούρα ενός αθλητή είναι 10 μg/ml.
Αντενδείξεις
Η εφεδρίνη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με ορισμένα αντικαταθλιπτικά, κυρίως αναστολείς επαναπρόσληψης νορεπινεφρίνης-ντοπαμίνης (NDRIs), καθώς αυτό αυξάνει τον κίνδυνο συμπτωμάτων λόγω υπερβολικών επιπέδων νορεπινεφρίνης στον ορό.