cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βυζαντινός πολιτισμός τον 12ο αι.
Οικονομική επέκταση
Πρόσφατη έρευνα αποκάλυψε ότι ο 12ος αι. ήταν μιία εποχή σημαντικής ανάπτυξης της αγροτικής οικονομίας, με αυξανόμενα επίπεδα πληθυσμού και εκτεταμένες περιοχές νέας γεωργικής γης, που εισήχθησαν σε παραγωγή. Η ευρεία κατασκευή νέων επαρχιακών εκκλησιών είναι μία ισχυρή ένδειξη, ότι η ευημερία παράγεται ακόμη και σε απομακρυσμένες περιοχές. Μια σταθερή αύξηση του πληθυσμού οδήγησε σε μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού σε πολλές περιοχές της Αυτοκρατορίας και υπάρχουν αρκετές ενδείξεις, ότι η δημογραφική αύξηση συνοδεύτηκε από την επιστροφή ενός ακμάζοντος δικτύου αναζωογονημένων κομών και πόλεων. Σύμφωνα με τον Άλαν Χάρβεϋ στο βιβλίο του Οικονομική επέκταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας 900–1200, αρχαιολογικά στοιχεία τόσο από την Ευρώπη όσο και από τη Μ. Ασία δείχνουν μία σημαντική αύξηση στο μέγεθος των αστικών οικισμών, μαζί με μία «αξιοσημείωτη έξαρση» σε νέες πόλεις. Για παράδειγμα ο Χάρβεϋ εξηγεί, ότι στην Αθήνα η μεσαιωνική πόλη γνώρισε μιία περίοδο ταχείας και διαρκούς ανάπτυξης, που ξεκίνησε τον 11ο αι. και συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη του 12ου αι. Άρχισε να χτίζεται η «αγορά», που ήταν έρημη από την ύστερη αρχαιότητα, και σύντομα η πόλη έγινε σημαντικό κέντρο παραγωγής σαπώνων και βαφών. Η Θεσσαλονίκη, η δεύτερη πόλη της Αυτοκρατορίας, φιλοξενούσε μία διάσημη θερινή έκθεση, που προσέλκυε εμπόρους από όλα τα Βαλκάνια και ακόμη πιο μακριά στους πολυσύχναστους πάγκους της αγοράς της. Στην Κόρινθο η παραγωγή μεταξιού τροφοδότησε μία ακμάζουσα οικονομία. δεξιά|μικρογραφία|305x305εσ| Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός βασίλευσε από το 1143 έως το 1180. Εδώ εμφανίζεται να φέρει τα Αυτοκρατορικά διάσημα, το στέμμα, το λάβαρο του Κωνσταντίνου και την ακακία. Περαιτέρω στοιχεία παρέχονται από τη νομισματοκοπία της Αυτοκρατορίας αυτή την περίοδο. Μετά από μία μακρά περίοδο στον πρώιμο Μεσαίωνα, κατά την οποία κοβόταν νομίσματα μόνο στην Κωνσταντινούπολη, ο 12ος αι. είδε την επιστροφή ενός επαρχιακού νομισματοκοπείου που λειτουργούσε τακτικά στη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο η πιο πειστική απόδειξη γι' αυτό που ο Χάρβεϋ αποκαλεί «σημαντική αύξηση τού όγκου τού χρήματος σε κυκλοφορία» προέρχεται από την ποσότητα των νομισμάτων, που βρέθηκαν σε αρχαιολογικούς χώρους. Χιλιάδες νομίσματα έχουν βρεθεί τόσο στην Αθήνα, όσο και στην Κόρινθο. Κάποια ιδέα για την κλίμακα της άνθισης της οικονομίας, μπορεί να αποκτηθεί από τη σύγκριση τού αριθμού νομισμάτων στην Κόρινθο, που χρονολογούνται από τη βασιλεία του Θεόφιλου (813–842) στην αρχή της άνθισης, με τον αριθμό των νομισμάτων που χρονολογούνται από άλλες περιόδους. Ο Χάρβεϋ αναφέρει, ότι «περίπου 150 νομίσματα μπορούν να αποδοθούν σε αυτόν τον Αυτοκράτορα σε σύγκριση με μόνο 20 από τον προηγούμενο αιώνα». Αντίθετα, οι ανασκαφές του 1939 αποκάλυψαν 4495 νομίσματα που χρονολογούνται από τη βασιλεία τού Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (1081–1118) και 4106 νομίσματα από αυτή τού Μανουήλ Α΄ Κομνηνού (1143–1180). Στην Αθήνα έχουν βρεθεί επίσης σε αφθονία νομίσματα της Κομνήνειας περιόδου (περισσότερα από 4.000 από την εποχή του Μανουήλ Α΄).
Παρόμοια στοιχεία οικονομικής επέκτασης έχουν ανακαλυφθεί και αλλού στην Αυτοκρατορία, ειδικά στις ευρωπαϊκές επαρχίες. Στη Μ. Ασία, ορισμένες περιοχές είχαν ερημωθεί λόγω των Σελτζουκικών επιδρομών στα τέλη του 11ου αι. Ωστόσο, καθώς οι Κομνηνοί Αυτοκράτορες έκτισαν εκτεταμένες οχυρώσεις σε αγροτικές περιοχές κατά τη διάρκεια του 12ου αι., έγινε επανοικισμός της υπαίθρου. Η αποκατάσταση της τάξης στη δυτική Μ. Ασία επέτρεψε στη δημογραφική τάση να ξαναρχίσει την ανοδική της πορεία, μετά τις οπισθοδρομήσεις τού τέλους του 11ου αι., και πράγματι ήταν τον 13ο αι. που αυτή η διαδικασία έφτασε στο αποκορύφωμά της. Είναι πολύ πιθανό η αύξηση του εμπορίου, που έγινε δυνατή από την ανάπτυξη των Ιταλικών πόλεων-κρατών, να ήταν παράγοντας ανάπτυξης της οικονομίας. Βεβαίως, οι Βενετοί και άλλοι ήταν ενεργοί έμποροι στα λιμάνια των Αγίων Τόπων και ζούσαν από τη ναυτιλία αγαθών μεταξύ των Σταυροφορικών βασιλείων της Συρο-Παλαιστίνης και της Δύσης, ενώ παράλληλα συναλλάσσονταν εκτενώς με το Βυζάντιο και την Αίγυπτο.
Συνολικά, δεδομένου ότι τόσο ο πληθυσμός, όσο και η ευημερία αυξήθηκαν σημαντικά αυτήν την περίοδο, η οικονομική ανάκαμψη στο Βυζάντιο φαίνεται να ενίσχυε την οικονομική βάση τού κράτους. Αυτό βοηθά να εξηγηθεί, πώς οι Κομνηνοί Αυτοκράτορες, ιδιαίτερα ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός, μπόρεσαν να προβάλουν τόσο ευρέως τη δύναμη και την επιρροή τους αυτή την εποχή. Ωστόσο, αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση το μόνο αποτέλεσμα της οικονομικής επέκτασης στην Αυτοκρατορία. Η επίδραση στον Βυζαντινό πολιτισμό και την κοινωνία ήταν επίσης αρκετά βαθιά.
Καλλιτεχνική αναβίωση
Ο νέος πλούτος που δημιουργήθηκε την περίοδο αυτή, είχε θετικό αντίκτυπο στη βυζαντινή πολιτιστική ζωή. Από καλλιτεχνική άποψη, ο 12ος αι. ήταν μία πολύ παραγωγική περίοδος στη Βυζαντινή ιστορία. Υπήρξε μία αναβίωση στην τέχνη του ψηφιδωτού, για παράδειγμα, με τους καλλιτέχνες να δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για την απεικόνιση φυσικών τοπίων με άγρια ζώα και σκηνές από το κυνήγι. Τα ψηφιδωτά έγιναν πιο ρεαλιστικά και ζωντανά, με αυξημένη έμφαση στην απεικόνιση τρισδιάστατων μορφών. Στις επαρχίες, οι περιφερειακές σχολές αρχιτεκτονικής άρχισαν να παράγουν πολλά χαρακτηριστικά στυλ, που βασίστηκαν σε μία σειρά πολιτιστικών επιρροών. Όλα αυτά υποδηλώνουν, ότι υπήρχε αυξημένη ζήτηση για τέχνη, με περισσότερους ανθρώπους να έχουν πρόσβαση στον απαραίτητο πλούτο, για να αναθέσουν και να πληρώσουν για μία τέτοια εργασία. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| «Ο Θρήνος του Χριστού» (1164), τοιχογραφία από την [[Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος (Νερέζι)|εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα στο Νερέζι κοντά στα Σκόπια. Θεωρείται εξαιρετικό δείγμα Κομνήνειας τέχνης του 12ου αι.]]
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινός πολιτισμός Κατηγορία:12ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:12ος αιώνας στην Ασία Κατηγορία:12ος αιώνας στην Ευρώπη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γκαστόν της Λωρραίνης
Ο Γκαστόν, γαλλ. Gaston, (7 Φεβρουαρίου 1721 – 2 Μαΐου 1743) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Μαρσάν.
Βιογραφία
Ως απόγονος του Κλαύδου (Κλωντ) δούκα του Γκιζ ήταν πρίγκιπας και απεκαλείτο Υψηλότατος· έμενε στις Βερσαλλίες. Στην Αυλή ήταν ξένος πρίγκιπας· στην ιεραρχία ερχόταν μετά από τους πρίγκιπες εξ αίματος. Η αδελφή του Λουίζα είχε παντρευτεί τον εξέχοντα Γκοντφρουά ντε Λα Τουρ πρίγκιπα ντ' Ωβέρν, δούκα του Μπουγιόν.
Η σύζυγός του Μαρία-Λουίζα ήταν αδελφή του Καρόλου ντε Ροάν πρίγκιπα του Σουμπίζ, στρατάρχη της Γαλλίας. Ο γάμος έγινε το 1736 στο παρεκκλήσιο του Οτέλ ντε Σουμπίζ από τον μεγάλο θείο της νύφης Αρμάνδο ντε Ροάν καρδινάλιο του Σουμπίζ. Το ίδιο έτος τοποθετήθηκε βοηθός στρατοπέδου του πατέρα του. Από το 1735 ήταν συνταγματάρχης στο σύνταγμα Μαρσάν. Το 1743 έγινε ταξίαρχος στο στρατό του βασιλιά, αλλά τρεις μήνες μετά ασθένησε από ευλογιά στις 2 Μαΐου και απεβίωσε στο Στρασβούργο. Σε λίγες ημέρες απεβίωσαν και οι γονείς της συζύγου του από ευλογιά: στις 6 Μαΐου ο πατέρας και στις 18 Μαΐου η μητέρα της. Η σύζυγός του ήταν 22 ετών και δεν ξαναπαντρεύτηκε. Έγινε η εκπαιδευτής των παιδιών του Λουδοβίκου δελφίνου του Γαλλίας, δηλ. του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, του Λουδοβίκου ΙΗ΄ και του Καρόλου Ι΄. H Μαρία-Λουίζα απεβίωσε το 1801.
Οικογένεια
Το 1736 νυμφεύτηκε τη Μαρί-Λουίζ ντε Ροάν, κόρη του Ιουλίου πρίγκιπα του Σουμπίζ και της Άννας-Ιουλίας ντε Μελάν, τρίτης ξαδέλφης του. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Κιθ Γούλφοκ
Στην Division III ο Κιθ Γούλφοκ αναδείχθηκε δεύτερος ριμπάουντερ στη χώρα με 18,4 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Τα ρεκόρ καριέρας του στην Upper Iowa University περιλαμβάνουν την πρώτη θέση στη λίστα των κορυφαίων ριμπάουντερ όλων των εποχών με συνολικά 1.473 ριμπάουντ. Κατέχει επίσης την τρίτη θέση των σκόρερ στην ιστορία του Upper Iowa University με 1.910 πόντους. Σημείωσε διψήφιο πόντων και ριμπάουντ σε 77 συνεχόμενους αγώνες σε όλα του τα παιχνίδια που αγωνίστηκε. Με τις επιδόσεις του εισήχθη στο Upper Iowa University Athletics Hall of Fame το 1989.
Για επτά σεζόν μετά την αποχώρησή του από το Upper Iowa University, ο Κιθ Γούλφοκ έπαιξε μπάσκετ στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και το Βέλγιο. Υπήρξε ο πρώτος ξένος αθλητής που πρωταγωνίστησε για λογαριασμό ελληνικής ομάδας σε ευρωπαϊκή διοργάνωση αγωνιζόμενος με τον Παναθηναϊκό. Μαζί με τον Γουίλι Κέρκλαντ υπήρξαν οι κορυφαίοι Αμερικάνοι παίκτες του Παναθηναϊκού στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μέχρι το 1994 που υπήρξε αφετηρία της Ευρωπαϊκής καταξίωσης του Παναθηναϊκού και οι πιο αποδοτικοί βάση στατιστικών έως την έλευση του Έντγκαρ Τζόουνς το 1988 που σημείωσε επιδόσεις που παραμένουν έως σήμερα ακατάρριπτες.
Με τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε για 2 περιόδους στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Την περίοδο 1980-81 συμμετείχε στην προημιτελική φάση. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε και πάλι στο Κύπελλο Πρωταθλητριών την περίοδο 1981-82 κατά την οποία ο Παναθηναϊκός συμμετείχε στην ημιτελική φάση (Final 6) της διοργάνωσης. Ήταν μια από τις σπουδαιότερες διακρίσεις στην ιστορία του συλλόγου (μαζί με τον ημιτελικό του Πρωταθλητριών του 1972 και τον ημιτελικό του Κυπελλούχων του 1969) έως την έλευση του Νίκου Γκάλη και την 3η θέση στην Ευρώπη το 1994. Υπήρξε από τους πρωταγωνιστές για την πρόκριση από τον όμιλο ενάντια στις ΤΣΣΚΑ και Λέφσκι Σόφιας. Στην καθοριστική αναμέτρηση εναντίον της ΤΣΣΚΑ στον Τάφο του Ινδού στις 12 Νοεμβρίου του 1981 σημείωσε 22 πόντους.
Τη σεζόν 1982-83 ο Γούλφοκ εντάχθηκε στον Ολυμπιακό και αγωνίστηκε στα παιχνίδια του Κυπέλλου Κόρατς. Την περίοδο 1985-86 επέστρεψε και πάλι στον Παναθηναϊκό για να αγωνιστεί στο Κύπελλο Κυπελλούχων.
Μετά το τέλος της αθλητικής καριέρας του έζησε με τη σύζυγό και το γιο του στο Φλάσινγκ, στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, εργαζόμενος στον τομέα της υγείας για την Κράτος των ΗΠΑ. Απεβίωσε τις 25 Απριλίου του 2022 σε ηλικία 65 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Όττο Χέλντερ
Ο Όττο Λούντβιχ Χέλντερ (Ludwig Otto Hölder, 22 Δεκεμβρίου 1859 – 29 Αυγούστου 1937) ήταν γερμανός μαθηματικός που γεννήθηκε στην Στουτγάρδη.
Ο Χέλντερ αρχικά σπούδασε στο Polytechnikum (το οποίο σήμερα είναι το Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης) και στη συνέχεια, το 1877, πήγε στο Βερολίνο, όπου ήταν μαθητής των Λεοπόλδου Κρόνεκερ (Leopold Kronecker), Καρλ Βάηερστρας (Karl Weierstraß) και Ερνστ Κούμερ (Ernst Kummer).
Το 1877, μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Tübingen το 1882. Ο τίτλος της διατριβής του ήταν "Beiträge zur Potentialtheorie" ("Συνεισφορές στη θεωρία των στοχαστικών διαδικασιών"). Εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας από το 1899 μέχρι και τη συνταξιοδότησή του.
Το 1933 ο Χέλντερ υπέγραψε τον Όρκο Πίστης των γερμανών Καθηγητών στον Αδόλφο Χίτλερ και το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κράτος.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί
Γαρκινία η αθερώδης
Η Γαρκινία η αθερώδης (Garcinia aristata), είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας Κλουσιίδων (Clusiaceae). Μπορεί να βρεθεί μόνο στα εδάφη της Καραϊβικής, έχουν καταγραφεί στην Κούβα, Ισπανιόλα και το Πουέρτο Ρίκο. Απειλείται από την απώλεια βιότοπου.
Παραπομπές
<div style="">
European League of Football
Το European League of Football (ELF) είναι επαγγελματικό πρωτάθλημα αμερικανικού ποδοσφαίρου. Το πρωτάθλημα (από τη σεζόν 2022) αποτελείται από 12 ομάδες που βρίσκονται στη Γερμανία, την Πολωνία, την Ισπανία, την Αυστρία και την Τουρκία, με σχέδια να επεκταθούν σε τουλάχιστον 20 ομάδες τα επόμενα χρόνια. Το νέο πρωτάθλημα δημιουργήθηκε επίσημα τον Νοέμβριο του 2020 και ξεκίνησε στις 19 Ιουνίου 2021.
Ντόλι
Η Ντόλι (Dolly) (5 Ιουλίου 1996-14 Φεβρουαρίου 2003) ήταν θηλυκό φινλανδικό πρόβατο ράτσας ντορσέ και το πρώτο θηλαστικό που κλωνοποιήθηκε από ενήλικο σωματικό κύτταρο. Κλωνοποιήθηκε από εργαζόμενους στο Ινστιτούτο Ρόσλιν στην Σκωτία, μέσω της διαδικασίας της πυρηνικής μεταφοράς από ένα κύτταρο που ελήφθη από μαστικό αδένα. Η κλωνοποίησή της απέδειξε ότι ένας κλωνοποιημένος οργανισμός μπορεί να παραχθεί από ένα κύτταρο από ένα συγκεκριμένο μέρος του σώματος. Σε αντίθεση με την λαϊκή πεποίθηση, δεν ήταν το πρώτο ζώο που κλωνοποιήθηκε.
Η χρήση ενήλικων σωματικών κυττάρων αντί εμβρυϊκών βλαστοκυττάρων για την κλωνοποίηση προέκυψε από το θεμελιώδες έργο του Τζον Γκάρντον, ο οποίος με αυτή την προσέγγιση το 1958 κατάφερε να κλωνοποιήσει βατράχους. Η επιτυχής κλωνοποίηση της Ντόλι οδήγησε σε εκτεταμένες εξελίξεις στην έρευνα για τα βλαστοκύτταρα, συμπεριλαμβανομένης της ανακάλυψης επαγόμενων πολυδύναμων βλαστοκυττάρων.
Η Ντόλι έζησε στο Ινστιτούτο Ρόσλιν καθ΄ όλη την διάρκεια της ζωής της και γέννησε αρκετά αρνάκια. Της έγινε ευθανασία στην ηλικία των 6 ετών λόγω προϊούσας πνευμονοπάθειας. Δεν βρέθηκε κάποια αιτία που να συνδέει την ασθένεια με την κλωνοποίησή της.
Το σώμα της Ντόλι συντηρήθηκε και δωρήθηκε από το Ινστιτούτο Ρόσλιν στο Εθνικό Μουσείο της Σκωτίας, όπου εκτίθεται από το 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλωνοποίηση Κατηγορία:Διάσημα ζώα
Αγχίαλος Θεσσαλονίκης
Η Αγχίαλος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, του Δήμου Χαλκηδόνος, της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης και μέχρι την εφαρμογή του νόμου Καλλικράτης, διοικητικά υπαγόταν στον πρώην Δήμο Αγίου Αθανασίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η Αγχίαλος έχει 738 κατοίκους και διαθέτει Νηπιαγωγείο και Δημοτικό σχολείο. Βρίσκεται σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από την πόλη της Θεσσαλονίκης.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αγχιάλου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 11,143 χμ² (2011).
Ιστορία
Ιστορικά οι κάτοικοι είναι πρόσφυγες που κατάγονται όλοι από την αμπελουργική Αγχίαλο της Ανατολικής Ρωμυλίας στα παράλια του Εύξεινου Πόντου. Μια πόλη γεμάτη από παλιά ξύλινα σπίτια που κάηκε μέσα σε λίγη ώρα από τους Βούλγαρους στις 30 Ιουλίου 1906. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν νέα πατρίδα και εγκαταστάθηκαν στο χωριό το 1923. Η περιοχή μέχρι τότε ονομαζόταν Ίγγλις Τσιφλίκ και είχε πάρει το όνομά της από κάποιον Άγγλο, στον οποίο ανήκε το αγρόκτημα και είχε σκοτωθεί από τους Τούρκους.
Από την Αγχίαλο της Ανατολικής Ρωμυλίας οι κάτοικοι μετέφεραν ξύλινα βαρέλια και κληματόβεργες για να ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή. Είναι το μοναδικό χωριό σε όλη τη Μακεδονία στο οποίο οι κάτοικοι πήραν αμπελουργικό κλήρο καθώς σε όλα τα άλλα έδιναν γεωργικό.
Η παράδοση του κρασιού ξεκινάει από την εποχή που οι πρώτοι 450 πρόσφυγες έφεραν μαζί τους εργαλεία, κληματόβεργες και τεχνογνωσία από την πατρίδα τους. Λαμβάνοντας αμπελουργικό κλήρο, που ήταν μικρότερος από τους γεωργικούς συνέχισαν τη μακραίωνη παράδοση. Μετά το πρώτο διάστημα, εγκαταστάθηκαν παράλληλα και νέες οικογένειες από τη Στενήμαχο, τον Πύργο και τη Σωζόπολη. Οι κάτοικοι μέχρι το 1928 και με τα λιγοστά μέσα που διέθεταν, κατάφεραν να φυτέψουν 7.500 στρέμματα αμπελιού με γαλλικές, βουλγάρικες και αμερικανικές ποικιλίες χρησιμοποιώντας τις κληματόβεργες που έφεραν από την πατρίδα τους. Όμως λόγω του ότι το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους ήταν αλκαλικό, περίπου 5.000 στρέμματα που βρίσκονταν στην μετέπειτα ονομασθείσα περιοχή «Σαλαμούρα» καταστράφηκαν και ένας αριθμός νέων κατοίκων εγκατέλειψαν την περιοχή.
Παρ' όλες τις αντιξοότητες, το 1928 χτίστηκε κοινοτικό κατάστημα και δημοτικό σχολείο ενώ παράλληλα άρχισε η ανέγερση του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου. Η οικονομική δραστηριότητα τότε, στηριζόταν κυρίως στην αμπελουργία και τα προϊόντα της.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Χαλκηδόνος Θεσσαλονικης
Γαρκινία η οξύφυλλος
Η Γαρκινία η οξύφυλλος (Garcinia acutifolia), είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας Κλουσιίδων (Clusiaceae). Βρίσκεται στην Τανζανία και Μοζαμβίκη. Απειλείται από την απώλεια οικοτόπου.
Παραπομπές
<div style="">
Κατηγορία:Γαρκινία Κατηγορία:Χλωρίδα της Μοζαμβίκης Κατηγορία:Χλωρίδα της Τανζανίας Κατηγορία:Ευάλωτα φυτά
Βασίλ Μπαρβίνσκι
Ο Βασίλ Ολεξαντρόβιτς Μπαρβίνσκι (Василь Олександрович Барвінський) (20 Φεβρουαρίου 1888 - 9 Ιουνίου 1963) ήταν Ουκρανός συνθέτης, πιανίστας, μαέστρος, δάσκαλος, μουσικολόγος και κοινωνική φιγούρα συσχετισμένη με τη μουσική.
Βιογραφία
Ο Βασίλ Μπαρβίνσκι γεννήθηκε στην Τερνόπολη, στις 20 Φεβρουαρίου 1888. Καταγόταν από μια παλαιά αριστοκρατική οικογένεια. Ο πατέρας του Μπραβίνσκι, ο Ολεξάντερ Μπαρβίνσκι, ήταν διάσημος Ρώσος παιδαγωγός, πολιτικός και δημόσια φιγούρα. Το 1917 διορίστηκε μέλος του αυστριακού ανώτερου τμήματος. Η μητέρα του, ως τραγουδίστρια και πιανίστας, έγινε η πρώτη δασκάλα μουσικής για τον Βασίλ. Το 1939 ο βασίλ ίδρυσε στον Λβιβ την Δευτεροβάθμια Ειδική Σχολή Μουσικής.
Το 1948 ο Μπαρβίνσκι καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 10 ετών. Τα έργα του καταργήθηκαν. Μετά την απελευθέρωση και την αποκατάστασή του το 1958 προσπάθησε να ανακατασκευάσει έργα που είχαν καταστραφεί από τις αρχές, αλλά πολλά από τα χαμένα έργα του δεν ανακαλύφθηκαν ξανά μετά το θάνατό του το 1963.
Εκπαίδευση
Ο Μπαρβίνσκι απέκτησε επαγγελματική μουσική εκπαίδευση στο Ωδείο της Λβιβ. Ο Μπαρβίνσκι συνέχισε τη μουσική του εκπαίδευση στην Πράγα. Μεταξύ των δασκάλων του ήταν και ο Βίλεμ Κερζ (πιανίστας) και ο Βιτέζσλαβ Νόβακ (συνθέτης). Όταν άρχισε να διδάσκει, ένας από τους πρώτους μαθητές του ήταν η Στεφανία Τουρκέβιτς.
Έργα
Ο Μπαρβίνσκι είχε γράψει περίπου 30 έργα. Οι συνθέσεις του Μπαρβίνσκι λέγεται ότι είναι εντυπωσιακές από την «ωριμότητα, τη στοχαστικότητα και την λεπτότητά τους.». Ο Μπαρβίνσκι συντίθεται σε διάφορα είδη εκτός από το μπαλέτο και την όπερα. Το στυλ του, αργά ρομαντικό με ιμπρεσιονιστικά χαρακτηριστικά, επηρεάστηκε επίσης έντονα από την ουκρανική λαογραφία. Αν και πολλά από τα έργα του Μπαρβίνσκι χάθηκαν, το μεγαλύτερο μέρος της δημιουργικής του κληρονομιάς παρέμεινε και εκτελείται σε όλο τον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί συνθέτες Κατηγορία:Ουκρανοί πιανίστες Κατηγορία:Ουκρανοί μουσικοί Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι
Κορομηλέα Μεσσηνίας
Η Κορομηλέα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Ο οικισμός υπάγεται στην Κοινότητα Κορομηλέας και διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης.
Αγώνας Δρόμου «Γύρος Κοντοβουνίων»
Από το 2015, γίνεται κάθε καλοκαίρι στην Κορομηλιά, ο Αγώνας Δρόμου «Γύρος Κοντοβουνίων», με μεγάλη συμμετοχή δρομέων. Είναι ένας κυκλικός αγώνας δρόμου 8 χλμ. (Κορομηλιά - Παλαιόκαστρο - Κυνηγός - Κορομηλιά) και ένας αγώνας δρόμου 1 χλμ. για παιδιά. Η συμμετοχή είναι δωρεάν και μετά το τέλος των αγώνων και την απονομή αναμνηστικών μεταλλίων, ακολουθεί το καθιερωμένο γλέντι, με φαγητό, χορό και τραγούδι.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.124739" longitude="21.869659" zoom="13" width="1000" height="630" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης Κατηγορία:Δήμος Υάμειας
Καστέλ Σαντ'Άντζελο
Το Καστέλ Σαντ'Άντζελο (Castel Sant'Angelo) είναι ένα πανύψηλο κυλινδρικό οικοδόμημα στο Πάρκο Αντριάνο. Παραγγέλθηκε αρχικά από το Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αδριανό (76–138) ως μαυσωλείο για τον ίδιο και την οικογένειά του. Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τους πάπες ως φρούριο και κάστρο και σήμερα είναι μουσείο.
Ο τάφος του Αδριανού χτίστηκε στη δεξιά όχθη του Τίβερη, μεταξύ 135 και 139 μ.Χ. Αρχικά το μαυσωλείο ήταν ένας διακοσμημένος κύλινδρος με κήπο στην κορυφή και χρυσό τέθριππο. Οι στάχτες του Αδριανού τοποθετήθηκαν εδώ ένα χρόνο μετά το θάνατό του το 138 μ.Χ., μαζί με εκείνες της γυναίκας του Σαβίνας (83–137) και του πρώτου υιοθετημένου γιου του Λεύκιου Αίλιου (101–138). Στη συνέχεια τοποθετήθηκαν επίσης εδώ τα λείψανα επόμενων αυτοκρατόρων με τελευταία καταγεγραμμένη εναπόθεση εκείνων του Καρακάλα το 217 μ.Χ. Οι υδρίες που περιείχαν τις στάχτες αυτές πιθανότατα τοποθετήθηκαν στη γνωστή σήμερα ως αίθουσα του Θησαυρού, βαθιά μέσα στο κτίριο. Ο Αδριανός έχτισε επίσης την Πονς Αέλιους, σήμερα Πόντε Σαντ'Άντζελο, με πέντε ανοίγματα (το μεγαλύτερο 18 μέτρα), στραμμένη κατ’ ευθείαν προς το μαυσωλείο - ακόμα παρέχει μια θεατρική πρόσβαση από το κέντρο της Ρώμης και τη δεξιά όχθη του Τίβερη και είναι φημισμένη για τις μπαρόκ προσθήκες αγαλμάτων αγγέλων που κρατούν στοιχεία από τα Πάθη του Χριστού.
Το μεγαλύτερο μέρος των περιεχομένων και των διακοσμήσεων του τάφου έχει χαθεί μετά τη μετατροπή του κτιρίου σε στρατιωτικό φρούριο το 401 και τη μεταγενέστερη ένταξή του στα Αυρηλιανά Τείχη από το Φλάβιο Αύγουστο Ονώριο (αυτ. 395–423). Οι υδρίες και οι στάχτες διασκορπίστηκαν από Βησιγότθους κατά τη λεηλασία της Ρώμης από τον Αλάριχο το 410 και τα αρχικά διακοσμητικά μπρούτζινα και πέτρινα αγάλματα ρίχτηκαν πάνω στους Γότθους εισβολείς, όταν πολιόρκησαν τη Ρώμη, όπως αφηγείται ο Προκόπιος. Περιέργως, όμως, διασώθηκε ο σφραγιδόλιθος μιας ταφικής υδρίας (πιθανόν του Αδριανού), που κατέληξε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου και ενσωματώθηκε σε ένα ογκώδες Αναγεννησιακό βαπτιστήριο.
Σύμφωνα με ένα θρύλο στο μαυσωλείο εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ βάζοντας στη θήκη της τη ρομφαία του ως σημάδι τερματισμού της πανούκλας του 590, δίνοντας έτσι στο κάστρο το σημερινό του όνομα.
Οι Πάπες μετέτρεψαν το οικοδόμημα σε κάστρο αρχίζοντας το 13ο αιώνα. Ο Πάπας Νικόλαος Γ΄ (1277–1280) συνέδεσε το κάστρο με τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου με ένα σκεπαστό οχυρωμένο διάδρομο, το Πασέτο ντι Μπόργκο. Το φρούριο υπήρξε το καταφύγιο του Πάπα Κλήμη Ζ΄ από την πολιορκία των Γερμανών μισθοφόρων του Κάρολου Ε κατά τη Λεηλασία της Ρώμης (1527).
Πόντε Σαντ' Άντζελο Η γέφυρα Πόντε Σαντ' Άντζελο είναι στρωμένη με τραβερτίνη και σήμερα πεζοδρομημένη. Παλαιότερα οι προσκυνητές χρησιμοποιούσαν τη γέφυρα για να φθάσουν στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, γι' αυτό ήταν επίσης γνωστή ως "Γέφυρα του Αγίου Πέτρου" (Pons Sancti Petri). Κατά το ιωβηλαίο του 1450, τα κιγκλιδώματα της γέφυρας υποχώρησαν, λόγω του μεγάλου πλήθους των προσκυνητών, και πολλοί πνίγηκαν στο ποτάμι. Ως συνέπεια αυτού μερικά σπίτια στην αρχή της γέφυρας καθώς και μια Ρωμαϊκή θριαμβική αψίδα κατεδαφίστηκαν για να διευρύνουν το δρόμο για τους προσκυνητές. Επί αιώνες μετά το 16ο αιώνα στη γέφυρα εκτίθενται τα σώματα των εκτελεσμένων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία Κατηγορία:Μαυσωλεία στην Ιταλία
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2018-2019
Η Γ΄ Εθνική Κατηγορία περιόδου 2018-19 ήταν η 37η περίοδος της 3ης μεγαλύτερης βαθμίδας ποδοσφαίρου στην Ελλάδα από την επίσημη ίδρυσή της το 1982. Από τις 115 ομάδες που είχαν δικαίωμα συμμετοχής έλαβαν μέρος τελικά 107 ομάδες οι οποίες και χωρίστηκαν σε 8 ομίλους. Οι πρώτοι των ομίλων κέρδισαν την άνοδο στην νέα Football league με την αναδιάρθρωση του 2018 ενώ οι δεύτεροι θα αγωνιστούν σε αγώνες μπαράζ όπου θα προκύψουν αλλά 4 εισιτήρια. Υποβιβάστηκαν οι σύλλογοι που τερμάτισαν από την 10η θέση και χαμηλότερα στους ομίλους των 14 ομάδων και από την 9η θέση και χαμηλότερα στους ομίλους με 13 ή 12 ομάδες
Μπαράζ Ανόδου
Πηγή ΕΠΟ
Επιλαχούσες
Η κατάταξη των ομάδων που ηττήθηκαν στα μπαράζ ανόδου και που μπορεί να κληθούν να αναπληρώσουν κενές θέσεις στη Football League ήταν ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019
Ελισάβετ της Πολωνίας, δούκισσα της Βοημίας
H Ελισάβετ, πολων. Elżbieta Mieszkówna (π. 1152 - 2 Απριλίου 1209) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν κόρη του υψηλού δούκα της Πολωνίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Βοημίας και μετά μαργραβίνα της Λουσατίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Μιέσκο Γ΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Μεγάλης Πολωνίας και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ των Άρπαντ, κόρης του Μπέλα Β΄ της Ουγγαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1173 τον Σομπιέσλαφ Β΄ των Πρεμυσλιδών δούκα της Βοημίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1180 απεβίωσε ο Σομπιέσλαφ Β΄ και η Ελισάβετ έκανε, σύντομα μετά, δεύτερο γάμο με τον Κορράδο Β΄ των Βέττιν μάργραβο της Λουσατίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Βακχικά τραγούδια
Βακχικά τραγούδια λέγονται τα άσματα που έψελναν τα αρχαία χρόνια προς τιμή του Θεού Διονύσου.
Αρχαία Ελλάδα
Στην εποχή της αρχαίας Ελλάδας, που κύρια θρησκεία ήταν το Δωδεκάθεο, οι αρχαίοι Έλληνες διοργάνωναν διάφορες γιορτές προς τιμήν των Θεών, στις οποίες ψάλλονταν διάφοροι ύμνοι και τραγούδια.
Έτσι και στις γιορτές προς τιμήν του Θεού Διονύσου οι πιστοί τραγουδούσαν τα βακχικά τραγούδια, που είχαν τον τύπο οργιαστικών ασμάτων.
Νεοελληνική λογοτεχνία
Κατά το 19ο αιώνα τα βακχικά τραγούδια πήραν τη μορφή των νεότερων συμποσιακών τραγουδιών. Αξιόλογοι ποιητές που έγραψαν τραγούδια αυτού του είδους ήταν ο Αθανάσιος Χριστόπουλος και ο Σπυρίδων Βασιλειάδης. Κυριότεροι ποιητές της νεοελληνικής λογοτεχνίας που έγραψαν βακχικά τραγούδια ήταν ο Ιωάννης Πολέμης, ο Λάμπρος Πορφύρας, ο Κώστας Βάρναλης, ο Γεώργιος Σουρής κ.ά.
Ακολουθεί χαρακτηριστική στροφή του τραγουδιού Η κατάρα που έγραψε ο ποιητής Αθανάσιος Χριστόπουλος.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Να μη φθάσω, να μη ζήσω,
αν μια μέρα δε μεθύσω,
κι' αν πεθάνω, να πεθάνω,
στο ποτήρι μου επάνω.
Εκκλησιαστική μουσική
Στην εκκλησιαστική μουσική, βακχικά στοιχεία με τη συμποσιακή τους μορφή, μπορούμε να εντοπίσουμε και στις παρωδίες των εκκλησιαστικών ασμάτων.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Γιαλισκάρι Ικαρίας
Το Γιαλισκάρι είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Ικαρίας και της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Γιαλισκάρι βρίσκεται στα βορειοδυτικά παράλια του νησιού, σε πευκόφυτη περιοχή και σε υψόμετρο 30 μέτρα. Ααπέχει περίπου 10 χλμ. Δ. από τον Εύδηλο και 41 χλμ. Δ. από τον Άγιο Κήρυκο. Πρόκειται για ψαροχώρι που έχει εξελιχθεί σε τουριστικό θέρετρο γνωστό για τις μεγάλες του παραλίες Λιβάδι και Μεσαкτή (δυτικά προς Αρμενιστή) ενώ διαθέτει αρκετά τουριστικά καταλύματα και κέντρα εστίασης. Αξιοθέατο είναι το εκκλησάκι της Ανάληψης στην βόρεια άκρη στο μικρό λιμανάκι - αλιευτικό καταφύγιο του χωριού.
Διοικητικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1918 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Αγίου Πολυκάρπου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Αγίου Πολυκάρπου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ραχών του Δήμου Ευδήλου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 206 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας Κατηγορία:Χωριά της Ικαρίας
Χέντβιχ του Βρανδεμβούργου
H Χέντβιχ (γερμανικά: Hedwig von Brandenburg, π. 1140 - τέλη Μαρτίου 1203) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μάισσεν.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου η Άρκτος, μαργράβου της Βρανδεμβούργου & δούκα της Σαξονίας και της Σοφίας των Φόρμπαχ, κόρης του Χέρμαν Α΄ κόμη του Βίντσενμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1155 τον Όθωνα Β΄ μάργραβο του Μάισσεν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μάισσεν
Βαγράτιος ΣΤ΄ της Γεωργίας
Ο Βαγράτ ΣΤ΄, ბაგრატ VI Bagrat VΙ (π. 1439 – 1478) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Γεωργίας, του κλάδου του Ιμερέτι, ήταν βασιλιάς του Ιμερέτι (ως Βαγράτ Β΄) από το 1463 και βασιλιάς της Γεωργίας από το 1465 μέχρι το θάνατό του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του πρίγκιπα Γεωργίου (γιου του Κωνσταντίνου Α΄ της Γεωργίας). Γύρω στο 1455 του απονεμήθηκε ο τίτλος του δούκα (eristavi) του Σαμοκαλάκο (Κουτάισι, δυτικό Ιμερέτι και τα περίχωρα) από τον Γεώργιο Η΄ της Ιβηρίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1460, ο Βαγράτ ΣΤ΄ υποστήριξε τον επαναστάτη πρίγκιπα Κβαρκβάρε Β΄ Τζακέλι, πρίγκιπα (atabeg) του Σάμτσκε και ο βασιλιάς στέρησε το δουκάτο από τον Βαγράτ ΣΤ΄. Το 1463 ο Βαγράτ ΣΤ΄ ηγήθηκε ενός συνασπισμού ευγενών της Δυτικής Γεωργίας, που συνεπλάκησαν και νίκησαν τον Γεώργιο Η΄ στη Μάχη του Τσιχόρι. Στη συνέχεια, ο Βαγράτ ΣΤ΄ κατέλαβε το Κουτάισι και στέφθηκε βασιλιάς του Ιμερέτι. Αλλά σε αντάλλαγμα για τη βοήθειά τους, ο νέος μονάρχης ήταν υποχρεωμένος να δημιουργήσει ένα πριγκιπάτο (samtavro) για κάθε έναν από τους τέσσερις συμμάχους του. Στο εξής το γένος Γκελοβάνι στο Σβανέτι, το Σερβασίντζε (Σαρβασίντζε) στην Αμπχαζία, το Νταντιάνι στο Oντίσι (Μινγκρελία), και το Βαρντανίντζε στη Γκουρία κυβέρνησαν ως ημιανεξάρτητοι πρίγκιπες.
Βασιλιάς της Γεωργίας
Το 1465, αφού ο βασιλιάς Γεώργιος Η΄ ηττήθηκε και φυλακίστηκε από τον Κβαρκβάρε Β΄ του Σάμτσχε, ο Bαγράτ ΣΤ΄ χρησιμοποίησε την ευκαιρία και διέσχισε τα σύνορα της Ανατολικής Γεωργίας (Εσωτερικό Kάρτλι), όπου αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς όλης της Γεωργίας. Στην πραγματικότητα κατείχε μόνο τη δυτική Γεωργία και το Εσωτερικό Κάρτλι και παρέμεινε ως επί το πλείστον στη δυτική Γεωργία. Επίσης στις δυτικές κτήσεις του ίδρυσε μία ξεχωριστή εκκλησία, την Καθολικοσάτε της Αμπχαζίας, ανεξάρτητη από το Πατριαρχείο της Μτσχέτας (δηλ. της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας). Για να δικαιολογήσει αυτό το βήμα, ζήτησε από τον Μιχαήλ Δ΄ Πατριάρχη Αντιοχείας και Ιερουσαλήμ να συντάξει έναν «Νόμο της Πίστεως», που έλεγε ότι η δυτική και η ανατολική Γεωργία είχαν διαφορετική ιστορία μεταστροφής στον Χριστιανισμό και ως εκ τούτου θα έπρεπε να είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους.
Μόλις ελευθερώθηκε από την αιχμαλωσία, ο Γεώργιος Η΄ προσπάθησε να ανακτήσει τον θρόνο του, αλλά μπόρεσε μόνο να εγκατασταθεί στο Καχέτι, αφήνοντας τη χώρα του Κάρτλι στον ανιψιό του Κωνσταντίνο Β΄, ο οποίος φαίνεται να εδραίωσε την κυριαρχία του στο Κάτω Κάρτλι το 1469. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τριαρχίας, η Γεωργία δέχτηκε τουλάχιστον δύο φορές επιδρομές από τον Ουζούν Χασάν πρίγκιπα της φυλής των Ασπροπροβατάδων (Ak Koyunlu). Ο Mουνετζίμ Μπασί μιλά για τρεις εισβολές: το 1466, το καλοκαίρι του 1472, και μετά την ήττα του Ουζούν Χασάν από τους Οθωμανούς το 1476 -7). Ο Βαγράτ ΣΤ΄ έπρεπε να συνάψει ειρήνη με τους εισβολείς, εγκαταλείποντας την Τιφλίδα στον εχθρό. Μόνο μετά το τέλος του Ουζούν Χασάν (1478) οι Γεωργιανοί μπόρεσαν να ανακτήσουν την πρωτεύουσά τους.
Το 1477 ο Βάμεκ Β΄ Νταντιάνι δούκας του Oντίσι, αντιτάχθηκε στην κυριαρχία του Βαγράτ ΣΤ΄ στη Δυτική Γεωργία· στη συνέχεια συγκέντρωσε τους Αμπχαζίους και τους Γκουρίους και άρχισε τις επιδρομές στο Ιμερέτι. Η αντίδραση του βασιλιά της Γεωργίας ήταν άμεση· ο Bαγράτ ΣΤ΄ νίκησε και υπέταξε τον Βάμεκ Β΄ Νταντιάνι.
Ο βασιλιάς της Γεωργίας απεβίωσε το 1478 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλέξανδρος Β΄.
Ο Βαγράτ ΣΤ΄ τάφηκε στο μοναστήρι του Γκελάτι, κοντά στο Κουτάισι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Δυτικοποίηση
Η δυτικοποίηση (ή εκδυτικισμός), επίσης εξευρωπαϊσμός, είναι μια διαδικασία κατά την οποία οι κοινωνίες υπάγονται ή υιοθετούν το δυτικό πολιτισμό σε τομείς όπως η βιομηχανία, η τεχνολογία, η επιστήμη, η εκπαίδευση, η πολιτική, η οικονομία, ο τρόπος ζωής, το δίκαιο, οι κανόνες, τα ήθη, έθιμα, παραδόσεις, αξίες, νοοτροπία, αντιλήψεις, διατροφή, ρούχα, γλώσσα, σύστημα γραφής, θρησκεία και φιλοσοφία. Κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας περιλάμβανε συχνά τη διάδοση του Χριστιανισμού.
Η δυτικοποίηση έχει μια αυξανόμενη επιρροή σε όλο τον κόσμο τους τελευταίους αιώνες, με ορισμένους στοχαστές να υποθέτουν ότι η δυτικοποίηση είναι το ισοδύναμο του εκσυγχρονισμού, ένας τρόπος σκέψης που συχνά συζητείται. Η συνολική διαδικασία της δυτικοποίησης είναι συχνά αμφίπλευρη, καθώς οι ίδιες οι δυτικές επιρροές και συμφέροντα ενώνονται με μέρη της επηρεαζόμενης κοινωνίας, τουλάχιστον, για να γίνουν μια πιο δυτικοποιημένη κοινωνία, με υποτιθέμενο στόχο την επίτευξη μιας δυτικής ζωής ή ορισμένων πτυχών της, ενώ οι ίδιες οι δυτικές κοινωνίες επηρεάζονται από αυτή τη διαδικασία και την αλληλεπίδραση με μη δυτικές ομάδες.
Η δυτικοποίηση έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα. Αργότερα, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ανέλαβε την πρώτη διαδικασία δυτικοποίησης καθώς επηρεάστηκε έντονα από την Ελλάδα και δημιούργησε έναν νέο πολιτισμό βασισμένο στις αρχές και τις αξίες της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας. Οι Ρωμαίοι εμφανίστηκαν με μια κουλτούρα που εξελίχθηκε σε μια νέα δυτική ταυτότητα βασισμένη στην ελληνορωμαϊκή κοινωνία.
Το φαινόμενο της δυτικοποίησης δεν ακολουθεί κάποιο συγκεκριμένο μοτίβο στις κοινωνίες, καθώς ο βαθμός προσαρμογής και συγχώνευσης με τα δυτικά έθιμα θα εμφανιστεί σε διάφορα μεγέθη μέσα σε διαφορετικές κοινότητες. Συγκεκριμένα, ο βαθμός στον οποίο η κυριαρχία, η καταστροφή, η αντίσταση, η επιβίωση, η προσαρμογή ή η τροποποίηση επηρεάζουν έναν γηγενή πολιτισμό μπορεί να διαφέρει μετά από δια-εθνικές επαφές.
Δυτικός κόσμος
Η «Δύση» αρχικά ορίστηκε ως ο δυτικός κόσμος. Χίλια χρόνια αργότερα, το Σχίσμα του 1054 χώρισε την Καθολική Εκκλησία και την Ορθόδοξη Εκκλησία μεταξύ τους. Ο ορισμός της Δύσης άλλαξε καθώς η Δύση επηρεάστηκε και εξαπλώθηκε σε άλλα έθνη. Ισλαμιστές και βυζαντινοί λόγιοι προστέθηκαν στον δυτικό κανόνα όταν τα αποθέματα αρχαιοελληνικής και ρωμαϊκής λογοτεχνίας ξεκίνησαν την Αναγέννηση. Ο Ψυχρός Πόλεμος επανερμήνευσε επίσης τον ορισμό της Δύσης αποκλείοντας τις χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ. Σήμερα, οι περισσότερες σύγχρονες χρήσεις του όρου αναφέρονται στις κοινωνίες στη Δύση και στους στενούς γενεαλογικούς, γλωσσικούς και φιλοσοφικούς απογόνους τους. Τυπικά περιλαμβάνονται εκείνες οι χώρες των οποίων η εθνική ταυτότητα και ο κυρίαρχος πολιτισμός προέρχονται από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Αν και μοιράζεται ένα παρόμοιο ιστορικό υπόβαθρο, ο δυτικός κόσμος δεν είναι ένα μονολιθικό μπλοκ, καθώς υπάρχουν πολλές πολιτιστικές, γλωσσικές, θρησκευτικές, πολιτικές και οικονομικές διαφορές μεταξύ των δυτικών χωρών και πληθυσμών.
Αποικισμός (1400-1970)
Από το 1400 και μετά, ο εξευρωπαϊσμός και η αποικιοκρατία εξαπλώθηκαν σταδιακά σε μεγάλο μέρος του κόσμου και έλεγξαν διαφορετικές περιοχές κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς διάρκειας πέντε αιώνων, αποικίζοντας ή υποτάσσοντας την πλειοψηφία του πλανήτη. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δυτικοί ηγέτες και ακαδημαϊκοί προσπάθησαν να διευρύνουν τις εγγενείς ελευθερίες και τη διεθνή ισότητα. Άρχισε μια περίοδος αποαποικιοποίησης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, στις περισσότερες αποικίες επετράπη η αυτονομία. Αυτά τα νέα κράτη υιοθέτησαν συχνά ορισμένες πτυχές της δυτικής πολιτικής, όπως ένα σύνταγμα, ενώ συχνά αντιδρούσαν ενάντια στον δυτικό πολιτισμό.
Παγκοσμιοποίηση (1970–σήμερα)
Η δυτικοποίηση θεωρείται συχνά ως μέρος της συνεχιζόμενης διαδικασίας παγκοσμιοποίησης. Αυτή η θεωρία προτείνει ότι η δυτική σκέψη έχει οδηγήσει στην παγκοσμιοποίηση και ότι η παγκοσμιοποίηση διαδίδει τον δυτικό πολιτισμό, οδηγώντας σε έναν κύκλο δυτικοποίησης. Εκτός από τα κυρίως δυτικά κυβερνητικά συστήματα, όπως η δημοκρατία και το σύνταγμα, πολλές δυτικές τεχνολογίες και έθιμα όπως η μουσική, τα ρούχα και τα αυτοκίνητα έχουν εισαχθεί σε διάφορα μέρη του κόσμου και έχουν αντιγραφεί και δημιουργηθεί σε παραδοσιακά μη δυτικές χώρες.
Η δυτικοποίηση έχει αντιστραφεί σε ορισμένες χώρες μετά από πόλεμο ή αλλαγή καθεστώτος. Για παράδειγμα: η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας εξαιρουμένης της Ταϊβάν μετά το 1949, η Κούβα μετά την Επανάσταση το 1959, το Νότιο Βιετνάμ μετά την κομμουνιστική κατάληψη το 1975, το Αφγανιστάν μετά τη σοβιετική εισβολή και το Ιράν μετά την επανάσταση του 1979.
Τα κύρια χαρακτηριστικά είναι ο οικονομικός και πολιτικός (ελεύθερο εμπόριο) εκδημοκρατισμός, σε συνδυασμό με τη διάδοση μιας εξατομικευμένης κουλτούρας. Συχνά θεωρήθηκε ως αντίθετο με την παγκόσμια επιρροή του κομμουνισμού. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ στα τέλη του 1991 και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, πολλά από τα κράτη και συμμάχους που την απαρτίζουν υπέστησαν ωστόσο δυτικοποίηση, συμπεριλαμβανομένης της ιδιωτικοποίησης της μέχρι τότε ελεγχόμενης από το κράτος βιομηχανίας.
Καθώς οι συζητήσεις συνεχίζονται ακόμη, το ερώτημα εάν η παγκοσμιοποίηση μπορεί να χαρακτηριστεί ως δυτικοποίηση μπορεί να ιδωθεί από διάφορες πτυχές. Η παγκοσμιοποίηση συμβαίνει σε διάφορες πτυχές, που κυμαίνονται από την οικονομία, την πολιτική, ακόμη και τα τρόφιμα ή τον πολιτισμό. Η δυτικοποίηση θεωρείται ως μια μορφή παγκοσμιοποίησης που οδηγεί τον κόσμο να μοιάζει με τις δυτικές δυνάμεις. Το να είσαι παγκοσμιοποιημένος σημαίνει να παίρνεις θετικές πτυχές του κόσμου, αλλά η παγκοσμιοποίηση φέρνει επίσης τη συζήτηση για το να είσαι δυτικός. Η δημοκρατία, το γρήγορο φαγητό και η αμερικανική ποπ κουλτούρα μπορούν όλα να είναι παραδείγματα που θεωρούνται ως εκδυτικισμός του κόσμου.
Σύμφωνα με τη «Theory of the Globe scrambled by Social network: a new Sphere of Influence 2.0», που δημοσιεύτηκε από την Jura Gentium (Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας), ο αυξανόμενος ρόλος της δυτικοποίησης χαρακτηρίζεται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η σύγκριση με τις ανατολικές κοινωνίες, που αποφάσισαν να απαγορεύσουν τις αμερικανικές πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης (όπως το Ιράν και η Κίνα με το Facebook και το Twitter), σηματοδοτεί μια πολιτική επιθυμία να αποφύγουν τη διαδικασία δυτικοποίησης των δικών τους πληθυσμών και τους τρόπους επικοινωνίας.
Συνέπειες
Λόγω του αποικισμού της Αμερικής και της Ωκεανίας από Ευρωπαίους, η πολιτιστική, εθνοτική και γλωσσική σύνθεση της Αμερικής και της Ωκεανίας έχει αλλάξει. Αυτό είναι πιο ορατό σε αποικίες εποίκων όπως: Αυστραλία, Καναδάς, Νέα Ζηλανδία και Ηνωμένες Πολιτείες, και σε μικρότερο βαθμό, σε ορισμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής: Αργεντινή, Βραζιλία, Χιλή, Κόστα Ρίκα και Ουρουγουάη, όπου οι παραδοσιακοί αυτόχθονες πληθυσμοί έχουν αντικατασταθεί κυρίως δημογραφικά από μη αυτόχθονες εποίκους λόγω μεταδιδόμενων ασθενειών και συγκρούσεων. Αυτή η δημογραφική κατάκτηση στις χώρες των εποίκων έχει συχνά ως αποτέλεσμα τη γλωσσική, κοινωνική και πολιτιστική περιθωριοποίηση των αυτόχθονων πληθυσμών. Ακόμη και σε χώρες όπου παραμένουν μεγάλοι πληθυσμοί αυτόχθονων πληθυσμών ή οι αυτόχθονες πληθυσμοί έχουν αναμειχθεί σημαντικά με Ευρωπαίους αποίκους, όπως: Μεξικό, Περού, Παναμάς, Σουρινάμ, Εκουαδόρ, Βολιβία, Βενεζουέλα, Μπελίζ, Παραγουάη, Νότια Αφρική, Κολομβία, Γουατεμάλα, Αϊτή, Ονδούρα, Γουιάνα, Ελ Σαλβαδόρ, Τζαμάικα, Κούβα ή Νικαράγουα, υπάρχει ακόμα σχετική περιθωριοποίηση.
Πολλές γηγενείς γλώσσες βρίσκονται στα πρόθυρα της εξαφάνισης. Ορισμένες χώρες αποίκων έχουν διατηρήσει τις αυτόχθονες γλώσσες. Για παράδειγμα, στη Νέα Ζηλανδία, η γλώσσα Μαορί είναι μία από τις τρεις επίσημες γλώσσες, οι άλλες είναι η αγγλική και η νοηματική γλώσσα της Νέας Ζηλανδίας, ένα άλλο παράδειγμα είναι η Ιρλανδία, όπου η ιρλανδική είναι η πρώτη επίσημη γλώσσα, ακολουθούμενη από τα αγγλικά ως δεύτερη επίσημη γλώσσα.
Άλεν Παγένκ
Ο Άλεν Παγένκ (σλοβένικα: Alen Pajenk, 23 Απριλίου 1986, Μάριμπορ) είναι Σλοβένος διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος την περίοδο 2022-23 αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Πρωτάθλημα Ελλάδας, στη θέση του κεντρικού.
Καριέρα
Ο Άλεν Παγένκ ξεκίνησε την καριέρα του το 2003 στην ομάδα της γενέτειράς του Μέρκουρ Μάριμπορ, που αγωνιζόταν στην Α' κατηγορία της Σλοβενίας. Στην ομάδα του Μάριμπορ παρέμεινε για τέσσερις περιόδους, κατά τις οποίες το 2006 και σε ηλικία μόλις 20 ετών κατέκτησε το Κύπελλο Σλοβενίας. Οι εμφανίσεις του κίνησαν το ενδιαφέρον του μεγάλου σλοβένικου συλλόγου Βόλεϊ Λιουμπλιάνα, με τον οποίο αγωνίστηκε τις τρεις επόμενες περιόδους κατακτώντας ισάριθμα Πρωταθλήματα και Κύπελλα Σλοβενίας καθώς και δύο Πρωταθλήματα Κεντρικής Ευρώπης. Το 2007 καλείται για πρώτη φορά να στελεχώσει την εθνική ομάδα της πατρίδας του. Το Καλοκαίρι του 2010 κάνει το μεγάλο βήμα της καριέρας του, μετακινούμενος στην ιταλική Βόλεϊ Βερόνα, στην οποία παραμένει για μία περίοδο, καθώς το 2011 υπογράφει στην τότε πανίσχυρη κάτοχο του CEV Τσάλεντζ Κάπ της περιόδου 2010-11 Λούμπε Ματσεράτα (που πλέον έχει μετακομίσει στην πόλη Τρέια). Με τη Λούμπε κατακτά το Πρωτάθλημα Ιταλίας περιόδου 2011-12, το Σούπερ Καπ Ιταλίας το 2012, τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα 2012-13 καθώς και δύο ασημένια μετάλλια στο Κύπελλο Ιταλίας τα έτη 2012 και 2013.
Στη συνέχεια αγωνίζεται για δύο χρονιές με την ισχυρή πολωνική Γιαστσέμπσκι Βέγκιελ, με την οποία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο CEV Τσάμπιονς Λιγκ το 2014, μετά τη νίκη της πολωνικής ομάδας επί της ρώσικης Ζενίτ Καζάν με 3–1 στον αγώνα για την 3η θέση. Tο 2015 μετακομίζει στη Φενέρμπαχτσε Κωνσταντινούπολης, με την οποία κατακτά το Κύπελλο Τουρκίας το 2017. Κστόπιν επιστρέφει για την περίοδο 2017-18 στο ιταλικό πρωτάθλημα και πάλι στη Βόλεϊ Βερόνα, στην οποία συναντά τον συμπαίκτη του στην Εθνική Σλοβενίας Τόνσεκ Στερν. Το 2018 βρίσκεται για δύο χρονιές στην πολωνική Τσάρνι της πόλης Ράντομ και το 2020 υπογράφει στη γαλλική Σταντ Πουατιέ, όπου βρίσκεται συμπαίκτης με τον Γιώργο Πετρέα. Τον Ιούνιο του 2021 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ολυμπιακός Πειραιώς, με τον οποίο κατέκτησε τη 2η θέση στο Πρωτάθλημα Ελλάδας 2021-22. Την επόμενη περίοδο ήταν από τους βασικούς συντελεστές στην κατάκτηση από την ομάδα του Πειραιά του 3ου ευρωπαϊκού της τροπαίου, του CEV Τσάλεντζ Καπ της περιόδου 2022-23, όσο και του Πρωταθλήματος Ελλάδας 2022-23, στα οποία είχε αποφασιστική συμμετοχή τόσο με τους μπλοκ-πόντους όσο και με το δυνατό σερβίς του. Μάλιστα στο Πρωταθλήματος Ελλάδας αναδείχθηκε Πολυτιμότερος παίκτης (MVP), ενώ παράλληλα ήταν ο πρώτος κεντρικός που έλαβε τη συγκεκριμένη διάκριση από το 1999 που καθιερώθηκε ο θεσμός.
Διεθνής καριέρα
Ο Άλεν Παγένκ έχει μια πλούσια καριέρα με την Εθνική Σλοβενίας, στην οποία κλήθηκε για πρώτη φορά το 2007 σε ηλικία 21 ετών. Η πρώτη του διάκριση με την Εθνική ομάδα υπήρξε το Χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες της Πεσκάρας το 2009. Ακολούθησαν δύο μετάλλια στην Ευρωπαϊκή Λίγκα, το χάλκινο το 2011 και το χρυσό το 2015, όμως από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του υπήρξαν τα τρία ασημένια μετάλλια στα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 2015, 2019 και 2021. Το 2019 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη νεοσύστατη διοργάνωση του Τσάλεντζερ Καπ. Επίσης έχει εκπροσωπήσει την Εθνική Σλοβενίας σε αγώνες στο Βόλεϊ Άμμου.
Διεθνείς τίτλοι - Διακρίσεις
FIVB Τσάλεντζερ Καπ
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα
Ευρωπαϊκή Λίγκα
Μεσογειακοί Αγώνες
Διεθνείς διοργανώσεις
'''1 CEV Τσάλεντζ Καπ
'''CEV Τσάμπιονς Λιγκ
2 Πρωταθλήματα Κεντρικής Ευρώπης (MEVZA)
Εθνικά Πρωταθλήματα
3 Πρωταθλήματα Σλοβενίας
1 Πρωτάθλημα Ιταλίας
''' 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας
Κεδρόλη
Ωφέλειες
Η κεδρόλη δεν έχει αποδειχθεί ότι είναι τοξική για τον άνθρωπο. Έχει βρεθεί ότι προσδίδει αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ωφέλειες, μαζί με άλλα ευεργετικά αποτελέσματα. Σε δοκιμές ευαισθητοποίησης του δέρματος, 2 στα 20 άτομα έδειξαν αρνητικές επιδράσεις και στο δεύτερο τεστ δεν βρέθηκε καμιά ευαισθησία.
Άλεν Παγένκ
Εθνικά Κύπελλα
'''4 Κύπελλα Σλοβενίας
Κεδρόλη
Ωφέλειες
Αυτή η ένωση και άλλες παρόμοιες έχουν βρεθεί ότι διαθέτουν αντισηπτική, αντιφλεγμονώδη, αντισπασμωδική, τονωτική, στυπτική, διουρητική, ηρεμιστική, εντομοκτόνο και αντιμυκητιακή δράση in vitro. Η κεδρόλη και οι συγγενικές σε αυτή ενώσεις χρησιμοποιούνται παγκοσμίως στην παραδοσιακή ιατρική και στα καλλυντικά. Τα αποτελέσματα μελέτης του 2015 δεικνύουν ότι η κεδρόλη προσελκύει έντονα τα θηλυκά κουνούπια που είναι σε εγκυμοσύνη, και τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία παγίδων με δόλωμα κεδρόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή Κατηγορία:Εκχυλίσματα ξύλου Κατηγορία:Ξύλο
Άλεν Παγένκ
Εθνικά Κύπελλα
'''1 Σούπερ Καπ Ιταλίας
'''Κύπελλο Πολωνίας
Κύπελλο Ιταλίας
'''Κύπελλο Ελλάδας
'''Λιγκ Καπ Ελλάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Σλοβένοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Γιούτα της Θουριγγίας
H Γιούτα, γερμ. Jutta von Thüringen (1184 - 6 Αυγούστου 1235) από τον Οίκο των Λουδοβικιδών, ήταν κόρη του λαντγκράβου της Θουριγγίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα μαργραβίνα του Μάισσεν και μετά κόμισσα του Χέννεμπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Χέρμαν Α΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας και της Σοφίας του Ζόμμερσενμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Θεοδώριχο Α΄ των Βέττιν μάργραβο του Μάισσεν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμισσες Κατηγορία:Οίκος των Λουδοβικιδών Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μάισσεν
Αδελαΐδα του Μάισσεν
H Αδελαΐδα, γερμ. Adelaide von Meissen (π. 1160 - 2 Φεβρουαρίου 1211) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του μαργράβου του Μάισσεν και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βοημίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Όθωνα Β΄ μαργράβου του Μάισσεν και της Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρης του Αλβέρτου της Άρκτου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1178 τον Ότακαρ Α΄ των Πρεμυσλιδών βασιλιά της Βοημίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ολυμπιακός Νέων Λιοσίων
Ο Ολυμπιακός Νέων Λιοσίων (επίσημη ονομασία: Ολυμπιακός Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Εκδρομικός Όμιλος Νέων Λιοσίων ) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αθήνας που εδρεύει στο Ίλιον Αττικής, όπως ονομάστηκαν τα Νέα Λιόσια το 1994. Ιδρύθηκε το 1952, έχει ερυθρόλευκα χρώματα και έμβλημα τον αναμμένο πυρσό. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Δημοτικό Στάδιο Ιλίου χωρητικότητας 864 θεατών.
Έχει παρουσία στα εθνικά πρωταθλήματα, με αποκορύφωμα τις συμμετοχές του στην Β΄ Εθνική κατηγορία στην οποία αγωνίστηκε 7 φορές συνολικά, από τις οποίες οι 6 συνεχόμενα. Επίσης έχει πολυετή παρουσία στην Δ΄ Εθνική, μετρώντας συνολικά 14 συμμετοχές. Αξιοσημείωτα Έως το 1979 ο Ολυμπιακός Λιοσίων κατείχε το σπάνιο ρεκόρ να μην έχει υποβιβαστεί ποτέ από την ημέρα της ίδρυσής του.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Ολυμπιακός Νέων Λιοσίων ιδρύθηκε το 1952 από μια παρέα δημοτών της περιοχής, με πρώτο πρόεδρο το Νίκο Σκαρπέλη. Στην 65χρονη ιστορία του συλλόγου μεγάλη οικονομική συνεισφορά είχαν οι Κώστας και Βασίλης Λιόσης ,Γιάννης Πελεκούδας, Θεοδώνης, Οικονομόπουλος, Τσίγκος, Β. Παπαδάκης, Νίκος Βεζύρης ,Τάκης Μαρσώνης, Στάθης Μανωλίτσης, Βασίλης Αλατάς, Γιώργος Πολίτης, Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, Ζαχαρίας Χατζής, Μιχάλης Παπαδόπουλος ,Ανδρέας Γεωργόπουλος
Από το 1952 που ιδρύθηκε ως το 1979 ανέβαινε συνεχώς κατηγορίες, χωρίς να υποβιβαστεί ούτε μια φορά, κάτι απου αποτελεί σπάνιο ρεκόρ. Η 27χρονη συνεχής ανοδική πορεία του ξεκίνησε από τη Δόκιμη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών, έπειτα εντάχθηκε στη Γ΄, το 1957 ανέβηκε στη Β2, το 1959 στη Β1, το 1961 στην Α2, το επόμενο έτος στην Α1 και το 1965 στην Α΄, όπου παρέμεινε ως το 1973, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το 1966-67 έκανε μια σπουδαία σεζόν. Ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με τον Α.Ο. Πετραλώνων αλλά ηττήθηκε στον αγώνα κατάταξης με 3-0 χάνοντας την ευκαιρία να διεκδικήσει την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Η επόμενη καλή σεζόν και δεύτερη χαμένη ευκαιρία ανόδου ήταν τη σεζόν 1970-71, όταν τερμάτισε στη 2η θέση του β΄ ομίλου. Σύμφωνα με την προκήρυξη τρεις αθηναϊκές ομάδες θα προκρίνονταν στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου στη Β΄ Εθνική. Έτσι έδωσε αγώνα κατάταξης με το 2ο του α΄ ομίλου Ορφέα Αιγάλεω, στον οποίο ηττήθηκε με 2-1.