cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το Μαύρο Καζάνι
Βιντεοπαιχνίδι
thumb|right|Εξώφυλλο βιντεοπαιχνιδιού Ένα ομότιτλο βιντεοπαιχνίδι σχεδιάστηκε από τον Αλ Λόου της Sierra Entertainment και το οποίο κυκλοφόρησε το 1986. Σχεδιάστηκε λίγο μετά το πρώτο παιχνίδι της σειράς King's Quest, με αποτέλεσμα τα δύο παιχνίδια να μοιάζουν αρκετά. Μαζί με το βιντεοπαιχνίδι The Dark Crystal, παραμένει ένα από τα λίγα παιχνίδια περιπέτειας της Sierra που βασίζονται σε ταινίες.
Ο βασικός χαρακτήρας (παίκτης) του παιχνιδιού είναι ένας νεαρός χοιροτρόφος με το όνομα Τάραν, ο οποίος αναλαμβάνει να σταματήσει τον διαβολικό Κερασφόρο Βασιλιά, ο οποίος με τη σειρά του αναζητά τη Χεν Γουέν, το μαγικό γουρούνι του μάγου Ντάλμπεν, για να εκμεταλλευτεί τις μαγικές τις ικανότητες. Με αυτές τις ικανότητες, ο Κερασφόρος Βασιλιάς θα είναι σε θέση να ανακαλύψει το Μαύρο Καζάνι και να κατακτήσει τη χώρα. Η πρώτη αποστολή του Τάραν είναι να οδηγήσει τη Χεν Γουέν στο Fair Folk, ενώ οι δράκοι του Κερασφόρου Βασιλιά τους ψάχνουν. Αν το γουρούνι πιαστεί αιχμάλωτο (το παιχνίδι επιτρέπει αυτή την πιθανότητα), ο Τάραν μπορεί να πάει στο κάστρο του Κερασφόρου βασιλιά και να τη σώσει. Μόλις εισέλθει στο κάστρο, ο Τάραν θα συναντήσει την Αϊλόνη μαζί με τη μαγική της σφαίρα, όπου μαζί θα σώσουν τον Φλίουντουρ Φλαμ και θα ανακαλύψουν το μαγικό σπαθί. Το Καζάνι βρίσκεται στα χέρια τριών μαγισσών από τη Μόρβα, οι οποίες θα το ανταλλάξουν με το σπαθί. Δυστυχώς ένας δράκος αρπάζει το καζάνι και ο Τάραν επιστρέφει για να αντιμετωπίσει τον εχθρό μόνος του. Η πλοκή του παιχνιδιού έχει στην πραγματικότητα πολλές διακλαδώσεις και το τέλος μπορεί να είναι διαφορετικό, βασισμένο σε διάφορες μεταβλητές όπως το αν η Χεν Γουέν έχει σωθεί, το πώς καταστράφηκε το καζάνι και το ποιο έπαθλο θα επιλεχθεί αργότερα. Αυτή η εναλλαγή της ιστορίας και του τέλους ανάλογα των μεταβλητών προηγήθηκε κατά ένα χρόνο του διάσημου βιντεοπαιχνιδιού Maniac Mansion της Lucasfilm, το οποίο είχε την ίδια τακτική.
Το 1987, το περιοδικό Antic επέκρινε την εκδοχή Atari ST του βιντεοπαιχνιδιού ως «χαρακτηριστική του πρώιμου λογισμικού των πρώτων υπολογιστών. Δεν αξιοποιεί πλήρως τις δυνατότητες του ST», αναφέροντας πως τα «ογκώδη και χαμηλής ευκρίνειας» γραφικά «προφανώς μεταφέρθηκαν από άλλη μάρκα υπολογιστή». Το περιοδικό κατέληξε πως οι θαυμαστές άλλων περιπετειών της Sierra θα απολάμβαναν το παιχνίδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1985 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σκοτεινής φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικές με πριγκίπισσες Κατηγορία:Μαγεία στις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:High fantasy ταινίες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1985
Μτσάντι
Το μτσάντι στη λογοτεχνία
Το μτσάντι βρίσκει μια θέση στα λογοτεχνικά έργα. Έτσι, ο Γεωργιανός συγγραφέας Νοντάρ Ντουμπάντζε στο μυθιστόρημά του "Βλέπω τον ήλιο" περιγράφει τη διαδικασία της προετοιμασίας του μτσάντι και επίσης το συγκρίνει με τον Ήλιο, τη Σελήνη, τη μυλόπετρα και το ελαιοτριβείο. Ο ποιητής Βάζα Πσαβέλα στο βιβλίο «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» (საშობაო ამბავი) επίσης περιέχει αναφορά στο μτσάντι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανή κουζίνα
Έριχ Φρομ
Ο Έριχ Φρομ (Erich Fromm, 23 Μαρτίου 1900 - 18 Μαρτίου 1980) ήταν Γερμανός ψυχολόγος,ψυχαναλυτής, κοινωνιολόγος, ανθρωπιστής και φιλόσοφος. Θεωρείται από τους σημαντικότερους ψυχολόγους του 20ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη το 1900 και απεβίωσε στην Ελβετία το 1980. Ξεκίνησε να πραγματοποιεί ψυχανάλυση ως μαθητής του Σίγκμουντ Φρόυντ, αλλά σύντομα διαφώνησε μαζί του σε κάποια σημεία και ακολούθησε ξεχωριστή πορεία. Εγκατέλειψε τη Ναζιστική Γερμανία το 1933 και εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ έχοντας ήδη αποκτήσει μεγάλη φήμη, σαν σπουδαίος ψυχαναλυτής. Αρχικά, γίνεται μέλος του διδακτικού προσωπικού του πανεπιστημίου Κολούμπια το 1934, ενώ το 1941 έγινε μέλος του διδακτικού προσωπικού του κολεγίου Μπένινγκτον στο Βερμόντ και το 1951 διορίζεται καθηγητής Ψυχανάλυσης στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού. Από το 1957 μέχρι και το 1961 ήταν ταυτόχρονα καθηγητής και στο πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, αλλά τελικά επέστρεψε στην Νέα Υόρκη το 1962, ως καθηγητής Ψυχιατρικής στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Υπήρξε υπέρμαχος της μαρξιστικής σκέψης, στην οποία πάντως άσκησε κριτική, κυρίως στην πρακτική της εφαρμογή. Προσπάθησε επίσης να την ενώσει με τη Φροϋδική σκέψη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Ιστορία της ψυχιατρικής
Νίκος Μπελογιάννης
Ο Νίκος Μπελογιάννης (Αμαλιάδα, 22 Δεκεμβρίου 1915 – Γουδή Αττικής, 30 Μαρτίου 1952) ήταν Έλληνας Νομικός, αντιστασιακός, και ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ.
Γόνος σχετικά εύπορης οικογένειας, εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στην τοπική ΟΚΝΕ. Το 1932, εισήλθε στη Νομική Αθηνών, ενώ παράλληλα ξεκίνησε να αναπτύσσει έντονη πολιτική δράση, η οποία τον οδήγησε σε πολυάριθμες εξορίες, βασανιστήρια και φυλακίσεις από τις ελληνικές μεσοπολεμικές κυβερνήσεις.
Προς τιμή του ονομάστηκαν δρόμοι και οικισμοί σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ενώ αντιμετωπίζεται από το ΚΚΕ ως μάρτυρας και αδικοχαμένος ήρωας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα στις 22 Δεκεμβρίου 1915. Ο πατέρας του, Γιώργος Μπελογιάννης, ήταν ιδιοκτήτης ξενοδοχείου και μικροβιοτέχνης. Νεαρός, εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ Αμαλιάδας μαζί με φίλους του. Υπήρξε άριστος μαθητής και το 1932, εισήλθε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Το ίδιο έτος ξεκίνησε η ριζοσπαστικοποίηση του και από το 1934, ανάπτυξε συνδικαλιστική δράση στους φοιτητές και στα σταφιδικά συλλαλητήρια της Αμαλιάδας.
Το Μάρτιο του 1936, συνελήφθη και εκτοπίστηκε στην Ίο. Ύστερα από δύο μήνες, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε διετή φυλάκιση, ποινή που ανεστάλη, λόγω παρέμβασης των γονέων του. Ύστερα, ταξίδεψε στην Αθήνα για κομματικούς λόγους, επέστρεψε στην Αμαλιάδα, ενώ μετά το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου, εγκαταστάθηκε στη Πάτρα με εντολή του ΚΚΕ. Στη συνέχεια κατατάχθηκε στο 12ο Σύνταγμα Πεζικού, και διοργάνωσε, μαζί με φίλους του από την Αμαλιάδα, κομματικούς πυρήνες.
Το Δεκέμβριο του 1936, συνελήφθη εκ νέου, βασανίστηκε στην Ειδική Ασφάλεια και καταδικάστηκε σε τρίμηνη φυλάκιση και τρίμηνη περίοδο εξορίας. Τον Ιούνιο του 1937, επανήλθε στη Πάτρα, και ανέλαβε καθήκοντα συντάκτη, στο αντιμεταξικό έντυπο «Λαϊκή Γνώμη» έως το Μάιο του 1938 όπου επανασυνελήφθη και καταδικάστηκε σε πενταετή φυλάκιση. Εξέτισε την ποινή του διαδοχικά στις φυλακές Ακροναυπλίας,Κατούνας,Βόνιτσας και Λαζαρέτου. Στις φυλακές Λαζαρέτου αρρώστησε από φυματίωση και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Σωτηρία, όπου και παρέμεινε μέχρι την ιταλική συνθηκολόγηση.
Την περίοδο της Κατοχής
Το Σεπτέμβριο του 1943 δραπέτευσε από το Σωτηρία, επανεγκαταστάθηκε στη Πάτρα και εντάχθηκε στις εαμικές οργανώσεις. Την περίοδο 1943-1944 ο Μπελογιάννης γλίτωσε από το κύμα συλλήψεων που λάμβανε χώρα, και ανέλαβε την καθοδήγηση των τοπικών οργανώσεων. Κατά τη διάρκεια του 1944 δρούσε σε πολλές περιοχές της Πελοποννήσου, και έχαιρε της εκτίμησης πολλών στελεχών του ΕΑΜ και του ΚΚΕ.
Την άνοιξη του 1944, περίοδο που λάμβαναν χώρα συγκρούσεις μεταξύ του ΕΛΑΣ και των Ταγμάτων Ασφαλείας, ως αντίποινα στην εξόντωση οικογενειών ανταρτών και πολιτικών στελεχών του ΕΑΜ, ο Μπελογιάννης εισήγαγε την αρχή της αλληλέγγυας ευθύνης για τις οικογένειες των ταγματασφαλιτών.
Ως πολιτικός επίτροπος του 9ου Συντάγματος, πριν από τα Δεκεμβριανά απαγόρευσε στον συνταγματάρχη Βλάση Ανδρικόπουλο να χτυπήσει τα βρετανικά στρατεύματα.
Την περίοδο του Εμφυλίου
Κατά τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο που επακολούθησε ήταν πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του ΔΣΕ. Μετά την ήττα του ΔΣΕ ήταν ένας από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν τη χώρα τον Αύγουστο του 1949 και εγκαταστάθηκε σαν πολιτικός πρόσφυγας στην Πολωνία.
Η σύλληψη και οι δίκες του
Τον Ιούνιο του 1950 επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα μέσω Αργεντινής με το ψευδώνυμο Ερρίκος Πανόζ, με σκοπό να ανασυγκροτήσει τις οργανώσεις του παράνομου τότε ΚΚΕ στην Αθήνα, που είχαν διαλυθεί από τις συλλήψεις και εκτελέσεις πολλών στελεχών του. Στις 20 Δεκεμβρίου 1950, συνελήφθη και δικάστηκε για την εμπλοκή του με το ΚΚΕ με βάση τον Αναγκαστικό Νόμο 509/1947, σύμφωνα με τον οποίο το ΚΚΕ είχε κηρυχθεί παράνομο θεωρούμενο ως εγκληματική οργάνωση. Κατηγορήθηκε, επίσης, ως κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης.
Η δεύτερη δίκη
Εν τω μεταξύ στις 16 Νοεμβρίου 1951 ανακαλύπτονται από την Ασφάλεια Προαστίων της Ελληνικής Χωροφυλακής παράνομοι ασύρματοι στις περιοχές Καλλιθέας και Γλυφάδας, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους στρατοδίκες για επιστράτευση του νόμου περί κατασκοπείας. Υπεύθυνος για τον ασύρματο της Καλλιθέας ήταν ο παλαίμαχος κομμουνιστής Νίκος Βαβούδης που αυτοκτόνησε μέσα στην κρύπτη του για να μην πέσει στα χέρια της Ασφάλειας. Έτσι ο Μπελογιάννης και οι άλλοι κατηγορούμενοι προσάγονται σε νέα δίκη. Η δεύτερη αυτή δίκη αρχίζει στις 15 Φεβρουαρίου 1952, με βάση τον μεταξικό νόμο 375/1936 περί κατασκοπείας, ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών. Ο Μπελογιάννης αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες και πρόβαλε τις πατριωτικές ενέργειες του ίδιου και του ΚΚΕ κατά τη διάρκεια της κατοχής. Η δίκη του πήρε μεγάλη δημοσιότητα όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο. Σε πολλές πόλεις της Ευρώπης έγιναν εκδηλώσεις συμπαράστασης. Ο Νίκος Μπελογιάννης έμεινε γνωστός ως «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», από ένα κόκκινο γαρύφαλλο που κρατούσε καθημερινά κατά τη διάρκεια της δίκης. Ο Πάμπλο Πικάσο εμπνεύστηκε ένα σκίτσο από την εικόνα του Μπελογιάννη με το γαρύφαλλο, που έγινε διάσημο.
Διεθνής κινητοποίηση
Μέσα σε χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας, η κυβέρνηση Πλαστήρα έλαβε περίπου 250.000 τηλεγραφήματα από όλο τον κόσμο, με τα οποία πολλοί επώνυμοι και μη ζητούσαν να μην εκτελεσθεί ο Μπελογιάννης. Ανάμεσά τους, ο Σαρλ ντε Γκολ και σχεδόν όλες οι προσωπικότητες της γαλλικής πολιτικής ζωής, 159 βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων της Μεγάλης Βρετανίας, οι Πωλ Ελυάρ, Ζαν Κοκτώ, Ζαν-Πολ Σαρτρ, Ναζίμ Χικμέτ, Πάμπλο Πικάσο και Τσάρλι Τσάπλιν.
Παρέμβαση υπέρ του Μπελογιάννη έκανε και ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων αναφέροντας πως: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».
Η καταδίκη και η εκτέλεσή του
Παρά την παγκόσμια κινητοποίηση και συγκίνηση, το δικαστήριο, αποτελούμενο αυτή τη φορά από τακτικούς στρατοδίκες, καταδίκασε ομόφωνα σε θάνατο την 1η Μαρτίου του 1952 τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του Έλλη Παππά, Νίκο Καλούμενο, Δημήτρη Μπάτση, Ηλία Αργυριάδη και Τάκη Λαζαρίδη. Λίγο αργότερα έρχεται στη δημοσιότητα το γράμμα του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ Νίκου Πλουμπίδη, με το οποίο αναλαμβάνει κάθε ευθύνη για την καθοδήγηση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ και υπόσχεται να παρουσιαστεί στις αρχές με τον όρο να μην εκτελεσθεί ο Μπελογιάννης. Ακολουθεί η διάψευση από τον Νίκο Ζαχαριάδη από τον ραδιοφωνικό σταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα» του Βουκουρεστίου, αλλά και από το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που χαρακτηρίζουν την επιστολή «μύθευμα της Ασφάλειας», ενώ αντίθετα το Υπουργείο Εσωτερικών ανακοινώνει πως ο γραφικός χαρακτήρας της επιστολής και η υπογραφή είναι γνήσια.
Πάντως όταν αυτό έγινε γνωστό ο ίδιος ο Μπελογιάνης που ανέμενε στη φυλακή απόφαση του Συμβουλίου Χαρίτων φέρεται να δήλωσε στον συνήγορό του Μηνά Γαλέο, που τον επισκέφτηκε ότι «ο Νίκος Πλουμπίδης σε καμιά περίπτωση δεν ήταν όργανο της Ασφάλειας».
Τελικά η επιστολή δεν είχε κανένα αποτέλεσμα και η κυβέρνηση δήλωσε ότι δεν θα συναλλαγεί με τον καταζητούμενο για κομμουνιστική δράση Πλουμπίδη.
Η θανατική καταδίκη δεν άλλαξε ποτέ, ούτε δόθηκε χάρη από τον βασιλιά Παύλο, παρά τις διεθνείς εκκλήσεις. Τελικά, στις 30 Μαρτίου 1952, ημέρα Κυριακή και ώρα 04:10 τα χαράματα, οι τέσσερις μελλοθάνατοι κομμουνιστές, Μπελογιάννης, Νίκος Καλούμενος, Δημήτης Μπάτσης και Ηλίας Αργυριάδης μεταφέρθηκαν από τις φυλακές της Καλλιθέας στο στρατόπεδο του Γουδή και εκτελέστηκαν δια τυφεκισμού με τα φώτα των προβολέων των φορτηγών που τους μετέφεραν. Η Έλλη Παππά δεν εκτελέστηκε λόγω του παιδιού του Μπελογιάννη που είχε πρόσφατα γεννήσει μέσα στη φυλακή και ο Τάκης Λαζαρίδης λόγω του νεαρού της ηλικίας του καθώς και διότι ο πατέρας του είχε εκτελεστεί από τους Βούλγαρους κατακτητές. Δόθηκε επίσης χάρη στους Χαράλαμπο Τουλιάτο και Μιλτιάδη Μπισμπάνο. Η ώρα και η ημέρα της εκτέλεσης ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστη (οι εκτελέσεις γινόταν πάντα με το πρώτο φως του ήλιου και ποτέ μέρα Κυριακή ακόμα και από τους Γερμανούς ναζί κατακτητές) και φέρεται να έγινε τότε για να προλάβουν οι υπέρμαχοι της εκτέλεσης τυχόν απονομή χάριτος.
Το πολιτικό παρασκήνιο
thumb|right|250px|Το (πρώην) σπίτι της οικογένειας Μπελογιάννη στα [[Τσίπιανα Ηλείας]] Η δίκη και η εκτέλεση του Μπελογιάννη συνέβησαν την περίοδο που ο τότε πρωθυπουργός, στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας, επιχειρούσε να επιβάλει πολιτική εθνικής συμφιλίωσης. Στο πρόγραμμά του ήταν η απελευθέρωση των εκτοπισμένων και των πολιτικών κρατουμένων και ενδεχομένως ακόμα και η νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Η ενεργοποίηση όμως του νόμου περί κατασκοπείας και η καταδίκη του Μπελογιάννη ώθησαν τα πράγματα στα άκρα, αποκαλύπτοντας έτσι ότι η όλη υπόθεση υποκινήθηκε από ανώτερους αξιωματικούς, ΙΔΕΑτες έτσι ώστε να τορπιλιστεί η πολιτική Πλαστήρα. Ο ίδιος ο Πλαστήρας φέρεται να ήταν αντίθετος στις εκτελέσεις, όμως ήταν μόνος και άρρωστος, (οι άλλοι δύο πολιτικοί αρχηγοί του Κέντρου, Σοφοκλής Βενιζέλος και Γεώργιος Παπανδρέου, τάχθηκαν υπέρ των εκτελέσεων, γεγονός που στιγμάτισε τις σχέσεις τους με την Αριστερά μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960 και κήρυξη του Ανένδοτου Αγώνα). Επίσημα όμως διέψευσε ότι δεν ήταν κύριος της κατάστασης και ότι οι εκτελέσεις έγιναν χωρίς την έγκρισή του. Η εκτέλεση Μπελογιάννη κατάφερε πλήγμα στην αξιοπιστία της κεντρώας κυβέρνησης, η οποία σε ένα από τα βασικά της συνθήματα, την ειρήνευση, φάνηκε ανακόλουθη. Συνιστούσε μια «...απότομη οπισθοδρόμηση στις πρακτικές του Εμφυλίου Πολέμου...» από μια κυβέρνηση που ταυτόχρονα προωθούσε τα μέτρα ειρήνευσης'' και από ένα πρωθυπουργό που δεν είχε διστάσει να παραιτηθεί τον Αύγουστο του 1950, υποστηρίζοντας την κατάργηση της θανατικής ποινής. ''
Με τον θάνατό του ο Μπελογιάννης έγινε ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της ελληνικής Αριστεράς. Λίγες μέρες μετά την εκτέλεση το όνομά του δόθηκε σε πλατείες και δρόμους σε διάφορες σοσιαλιστικές χώρες, καθώς και σε χωριό στην Ουγγαρία που στέγαζε Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες. Το χωριό Μπελογιάννης υπάρχει μέχρι σήμερα.
Πολύ σημαντικό στοιχείο για τη δίκη του είναι ότι ο Μπελογιάννης κατάφερε να την μεταστρέψει ενάντια των κατηγόρων του με την ιστορική του απολογία. Ανάμεσα σε άλλα είπε: «ο λόγος που δικάζομαι είναι η ιδιότητα μου ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ» καθώς και ότι «''οι κομμουνιστές που τους καταδικάζουν ως προδότες δώσανε το αίμα τους για το ψωμί και τις ελευθερίες του Λαού. Αγωνιστήκαμε δίχως να γνωρίσουμε ύπνο για να προφτάσουμε την Αυγή και το Αύριο, και να δημιουργήσουμε νέους χρόνους και εποχές, στο μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων!''».thumb|Τελετή στην [[Λειψία στην μνήμη του Μπελογιάννη]]
Εργογραφία
Στην τελευταία του επιστολή, από το κελί των μελλοθανάτων, ο Ν. Μπελογιάννης αναφέρεται στην ύπαρξη δύο δικών του βιβλίων, με θέματα την οικονομική ιστορία της Ελλάδας και την ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας αντίστοιχα.
Το άλλο έχει τον τίτλο: ''Σχέδιο για μια ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρώτες μακρινές ρίζες - Προσχέδια - Σημειώσεις'' και το άφησε ανολοκλήρωτο. Ο Nίκος Μπελογιάννης έγραψε το Σχέδιο για μια ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας περίπου σε μια διετία, στα κρατητήρια της Ασφάλειας και τις φυλακές της Κέρκυρας. Το έγραψε έγκλειστος, «για να δουν πως είμαστε και γραμματισμένοι άνθρωποι». Τα χειρόγραφα έβγαζε κρυφά από τη φυλακή ο θεατρικός κριτικός Στάθης Δρομάζος. Η Ιστορία του έχει σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό, αφού ακολουθεί τη μαρξιστική μεθοδολογία για να προσεγγίσει τα λογοτεχνικά έργα. Η πρώτη έκδοση της Ιστορίας έγινε με το ψευδώνυμο M. Κουλουριώτης, το 1952, με έξοδα της μητέρας Μπελογιάννη. Η δεύτερη έγινε ένα χρόνο μετά, στη Ρουμανία, με πρόλογο του Νίκου Ζαχαριάδη. Η τρίτη έκδοση τυπώθηκε το 1976 από τον οίκο «Πορεία». Το έργο, το οποίο έμεινε ανολοκλήρωτο, γράφτηκε επειδή ο Μπελογιάννης «διεπίστωσε ότι έλειπε μια μαρξιστική ιστορία για τους όρους διαμόρφωσης του νεοελληνικού έθνους» επισημαίνει η Χριστίνα Ντουνιά. Μπορεί σήμερα να ελέγχεται για την επιστημονική του επάρκεια, αποτελεί όμως τεκμήριο μιας εποχής και μιας πολιτικής «διαφωτισμού» της Αριστεράς.
Προσωπική ζωή
Το 1946 παντρεύτηκε την Όρσα Λιακοπούλου, που ήταν μέλος του κόμματος, αλλά έφυγε στην εξορία και χώρισαν οι δρόμοι τους. Το 1949, χωρίς να έχει πάρει διαζύγιο παντρεύτηκε την Μαρίκα Κόζα μέλος του ΚΚΕ. Το 1950 γνώρισε την Έλλη Παππά όπου έγινε σύντροφος του μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο γιος του Νίκος γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1951 και σπούδασε χημικός μηχανικός και εργάστηκε σαν αναστηλωτής μνημείων στο Υπουργείο Πολιτισμού. Συμμετείχε στην οργάνωση Ρήγας Φεραίος, αλλά δεν ασχολήθηκε περαιτέρω με τα πολιτικά πράγματα. Έκανε μελέτες και επανεκδόσεις έργων του πατέρα του, έγραψε ιστορικά βιβλία. Πέθανε τον Οκτώβριο του 2020 από ασθένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα
1278
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1278 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πάμπα
thumb|255px|Χάρτης της Νότιας Αμερικής που δείχνει με πράσινο χρώμα την προσεγγιστική περιοχή όπου εκτείνονται οι πάμπες. thumb|255px|Τοπίο στην πάμπα
Πάμπα (Pampa, από τη λέξη των γλωσσών Κέτσουα που σημαίνει «πεδιάδα») αποκαλούνται οι εύφορες πεδιάδες της Νότιας Αμερικής που βρίσκονται στην εύκρατη ζώνη. Καλύπτουν περισσότερα από 750 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα, στις επαρχίες της Αργεντινής Μπουένος Άιρες, Λα Πάμπα, Σάντα Φε, Έντρε Ρίος και Κόρδοβα, στο μεγαλύτερο μέρος της Ουρουγουάης, και στη νοτιότερη πολιτεία της Βραζιλίας, τη Ρίου Γκράντε ντου Σουλ. Αυτές οι απέραντες πεδιάδες αποτελούν μία σχεδόν ενιαία φυσική περιοχή, η οποία διακόπτεται μόνο από τα χαμηλά βουνά Βεντάνα και Ταντίλ κοντά στη Μπαΐα Μπλάνκα και το Ταντίλ (Αργεντινή), με ύψος 1300 και 500 μέτρα αντιστοίχως.
Το κλίμα της πάμπας είναι ήπιο και τα εδάφη της κατάλληλα για τη γεωργία. Η πάμπα διαθέτει μοναδική άγρια ζωή εξαιτίας των διαφορετικών εδαφών που την περιβάλλουν. Μερικά είδη της είναι το πουλί ρέα, το ελάφι της πάμπας, αρκετά είδη αρμαντίλλο, η αλεπού της πάμπας, το οπόσουμ με τα λευκά αυτιά, το λοφιοφόρο τιναμού («ευδρομία η κομψή») και αρκετά άλλα.
Κλίμα
Το κλίμα της πάμπας είναι γενικώς ήπιο, με μέσες ετήσιες κατακρημνίσεις από περίπου 500 ως 600 χιλιοστόμετρα στα νοτιοδυτικά μέχρι 1200 χιλιοστόμετρα στα βορειοανατολικά, που κατανέμονται λίγο-πολύ ισόρροπα μέσα στο έτος. Καθώς προχωρούμε προς τον βορρά, αυτό το κλίμα παραχωρεί βαθμιαία τη θέση του σε ένα περισσότερο υποτροπικό κλίμα και σε ένα πιο ξηρό προς τα δυτικά (π.χ. επαρχία Σαν Λουίς και δυτική Λα Πάμπα). Οι θερινές θερμοκρασίες είναι περισσότερο ομοιόμορφες από τις χειμερινές, κυμαινόμενες γενικώς από 28 ως 33 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ωστόσο, οι περισσότερες πόλεις στην πάμπα έχουν κάποιες φορές θερμοκρασίες μέχρι 38°C. Αυτό συμβαίνει όταν ένας θερμός και ξηρός βόρειος άνεμος φυσάει από τη νότια Βραζιλία. Το φθινόπωρο έρχεται σταδιακά τον Μάρτιο. Τον Απρίλιο οι μέγιστες θερμοκρασίες είναι 20 ως 25 °C, ενώ οι ελάχιστες 9 ως 13 °C. Τα πρώτα κρύα έρχονται στα μέσα Απριλίου στον νότο και στα τέλη Μαΐου ή και στις αρχές Ιουνίου στον βορρά.
Οι χειμώνες είναι γενικώς ήπιοι, παρότι έχουν και κύματα ψύχους. Οι συνηθισμένες θερμοκρασίες κυμαίνονται από 12 ως 19 °C την ημέρα και από 1 ως 6 τη νύχτα. Με ισχυρούς βοριάδες μπορεί να υπάρξουν και ημέρες με πάνω από 25°C σχεδόν παντού. Από την άλλη πλευρά, παγετός μπορεί να σημειωθεί παντού στην πάμπα, αλλά είναι πολύ πιο συνήθης στα νοτιοδυτικά και λιγότερο γύρω από τους ποταμούς Παρανά και Ουρουγουάη. Θερμοκρασίες κάτω των −5°C μπορεί να σημειωθούν παντού στην πάμπα, ενώ −10°C ή χαμηλότερες περιορίζονται στον νότο και στα δυτικά. Στο βόρειο 1/3 της πάμπας δεν πέφτει ποτέ χιόνι, ενώ και στο υπόλοιπο τμήμα είναι σπάνιο και ελαφρό, εκτός από εξαιρετικές ακραίες χιονοπτώσεις, οπότε έχει φθάσει και τα 30 εκατοστά.
Η άνοιξη είναι διαφορετική από έτος σε έτος και από περιοχή σε περιοχή. Στις περισσότερες περιοχές, ιδιαίτερα στα δυτικά, είναι θερμότερη από το φθινόπωρο, αλλά αρκετά ψυχρότερη προς τις ακτές του Ατλαντικού. Βίαιες θύελλες είναι συχνότερες την άνοιξη, όπως και μεγάλες θερμοκρασιακές διακυμάνσεις: ημέρες των 35°C ακολουθούνται από νύχτες των 5°C ή ακόμα και παγετού. Επίσης, βίαιες καταιγίδες είναι συνηθισμένες την άνοιξη και το θέρος.
Βλάστηση
Το WWF υποδιαιρεί την πάμπα σε τρεις διακριτές οικοπεριοχές: Η ουρουγουανή σαβάνα απλώνεται ανατολικά του ποταμού Παρανά και περιλαμβάνει ολόκληρη την Ουρουγουάη, το μεγαλύτερο μέρος των επαρχιών Έντρε Ρίος και Κοριέντες της Αργεντινής, και το νότιο μέρος της βραζιλιάνικης επαρχίας Ρίου Γκράντε ντου Σουλ. Η υγρή πάμπα περιλαμβάνει την ανατολική επαρχία του Μπουένος Άιρες και τη νότια επαρχία Έντρε Ρίος. Η ημίξηρη πάμπα περιλαμβάνει τη δυτική επαρχία του Μπουένος Άιρες και τις γειτονικές εκτάσεις των επαρχιών Σάντα Φε, Κόρδοβα και Λα Πάμπα. Οι πάμπας αυτές συνορεύουν με τους ξηρότερους λειμώνες (λιβάδια) της Αργεντινής, οι οποίοι σχηματίζουν ένα ημικύκλιο γύρω από τη βόρεια, την ανατολική και τη νότια πλευρά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Πεδιάδες Κατηγορία:Οικοσυστήματα
Ερρίκος και Ερρίκος
Μετά το θάνατο του Έρικ και του Έρικ, ο Χάλστεν, γιος του βασιλιά Στένκιλ, ανήλθε στο θρόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας
Δημήτριος Φωτιάδης (αρχιτέκτονας)
Ο Δημήτριος Φωτιάδης, (Κωνσταντινούπολη 1884 - Αθήνα 1974) ήταν ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της περιόδου του μεσοπολέμου στην Ελλάδα. Γεννήθηκε το 1894 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν παιδί εύπορης αστικής οικογένειας της διασποράς. Η οικογένεια του δραστηριοποιούταν στο χώρο του εμπορίου με επιχειρήσεις και έδρα των επιχειρήσεων στην Αγγλία.
Σπουδές – επιρροές
Ο Δημήτριος Φωτιάδης ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην εμπορική σχολή της Χάλκης στην οποία χρημάτισε πρόεδρος και ο πατέρας του. Μεσολάβησαν κάποια προβλήματα υγείας που είχε για τα οποία και νοσηλεύτηκε (1911-1913). Μετά από αυτό θα σπουδάσει στην Ecole Speciale d'Architecture του Παρισιού (1914-1917).
Η περίοδος αυτή που έζησε στο Παρίσι άσκησε σημαντικές επιρροές στις Αρχιτεκτονικές του λύσεις. Στο Παρίσι του Α' Παγκοσμίου οι αστικές πολυκατοικίες με τις σύγχρονες ανέσεις, τα τυποποιημένα ενοικιαζόμενα δωμάτια, καθώς και οι ετήσιοι διαγωνισμοί προσόψεων με δημοτική πρωτοβουλία για τον εξωραϊσμό των δρόμων θα του δώσουν πολύτιμα εφόδια για την μετέπειτα επαγγελματική του αντιμετώπιση. Με τις μοντέρνες προτάσεις της σχολής αυτής και με το ρεύμα Art-Deco, θα ασχοληθεί σε επόμενα ταξίδια του (1924, 1925, 1937)
Επαγγελματική Πορεία
Ο Δημήτριος Φωτιάδης ανήκει στους βασικούς ανανεωτές της αστικής αρχιτεκτονικής παράδοσης. Εργάστηκε κυρίως ως ελεύθερος επαγγελματίας. Παρ' όλο που η μικρασιατική καταστροφή συνέπεσε με την έναρξη της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του η οικονομική άνεση της οικογένειάς του, καθώς και ο κοινωνικός τους περίγυρος διευκόλυναν το επαγγελματικό του ξεκίνημα. Άτομα αυτού του κύκλου ήταν και οι πρώτοι εργοδότες του. Ο Φωτιάδης, μαζί με άλλους σύγχρονούς του αρχιτέκτονες αντιμετωπίζοντας ποικίλες νομικές και πολεοδομικές δυσκολίες εκείνης της εποχής, εκσυγχρόνισαν την κατοικία των μεσαίων και ανώτερων αστικών στρωμάτων. Έτσι συνέβαλαν ουσιαστικά στην αναβάθμιση του κύρους του αρχιτεκτονικού επαγγέλματος. Είναι ο κατ' εξοχήν αρχιτέκτονας της πολυκατοικίας των ανώτερων εισοδηματικών τάξεων στο κέντρο της Αθήνας. Αποκτά γρήγορα φήμη στους τομείς των κατοικιών, των κτηρίων για γραφεία-καταστήματα, των τραπεζών και των εργοστασίων. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του θα προσαρμόσει τους κτηριακούς τύπους και τις νεωτερικές τάσεις της γαλλικής κυρίως αρχιτεκτονικής στα ελληνικά δεδομένα. Από το 1954 ο Φωτιάδης θα αρχίσει να συνεργάζεται και με τον αρχιτέκτονα γιό του Αλέξανδρο. Όραμα του υπήρξε η ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας. Ως εκ τούτου διετέλεσε μέλος της κριτικής επιτροπής του διαγωνισμού για τη διαρρύθμιση και την ενοποίηση των χώρων του Ζαππείου και Ολυμπιείου (1943). Επίσης υπήρξε μέλος της “ Επιτροπής Καλλιτεχνικού Αρχιτεκτονικού Διαγωνισμού”. Ήταν τακτικό μέλος του ΤΕΕ (από το 1926) και μέλος της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρίας. Το 1966 τιμήθηκε για το αρχιτεκτονικό του έργο με τον “ Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικα” [Αρχείο ΤΕΕ] Πέθανε το 1974 σε ηλικία 90 ετών.
Αρχιτεκτονικό Έργο
Το αρχιτεκτονικό έργο του Δημήτριου Φωτιάδη θα μπορούσε να διακριθεί σε δυο χρονικές περιόδους. Στη μεσοπολεμική του παραγωγή και σε εκείνη της περιόδου 1948-1962.
Η πρώτη φάση (1924-1929)
Η πρώτη φάση (1924-1929) έχει μεταβατικό χαρακτήρα. Περιλαμβάνει κυρίως αστικές μονοκατοικίες, ένα κτήριο γραφείων και μια πολυκατοικία και εμφανίζει μορφολογική ποικιλία. Με το έργο αυτής της περιόδου ο αρχιτέκτων προσπαθεί να ανταποκριθεί στο αίτημα του ποιοτικού εκσυγχρονισμού της αθηναϊκής αρχιτεκτονικής. Οι απόψεις του Φωτιάδη για την αστική κατοικία βρίσκουν το 1925  και το 1928 ιδεώδεις συνθήκες έκφρασης σε τρεις από τις τελευταίες μονοκατοικίες που χτίστηκαν στο Κολωνάκι. Στις μοντέρνες κατόψεις αυτών ο αρχιτέκτων εκφράζει με δεξιοτεχνία την τριμερή δομή των γαλλικών προτύπων. Οι όψεις διέπονται από τον αισθητικό ορθολογισμό των ίδιων προτύπων. Είναι απέριττες και αυστηρές με μοναδικό τους διάκοσμο τις σιδεριές Art-Deco. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης οι δύο πρώτες πολυκατοικίες του αρχιτέκτονα στις οποίες αποδεικνύεται "κάτοχος της τέχνης των κατόψεων".
Η επταετία 1930-1937
Η επταετία 1930-1937  είναι η σημαντικότερη περίοδος του έργου του Φωτιάδη. Καίρια υπήρξε τότε η συμβολή του στη διαμόρφωση και εξέλιξη της αστικής πολυκατοικίας ενώ συνάμα κατάφερε να καλλιεργήσει αισθητικά τους εύπορους πελάτες του. Υποδειγματικές χαρακτηρίζονται οι λύσεις του στο σύστημα της “οριζόντιας ιδιοκτησίας”. Τα εξωτερικά των πολυκατοικιών δεν εντυπωσιάζουν ως επηρεασμένα από τον ήπιο και αστικό μοντερνισμό της σχολής του Παρισιού. Τα κτήρια του έχουν την κλασικότροπη διαίρεση σε βάση-κορμό-στέψη και χαρακτηρίζονται από συμμετρία ή ήπια ασυμμετρία, ρυθμική οργάνωση ανοιγμάτων και εξωστών και λιτό διάκοσμο με τα χαρακτηριστικά μοτίβα Art-Deco των εξωθυρών. [Μαρμαράς, 1991 και αρχείο Φωτιάδη] Ουσιαστικά στο στάδιο αυτό της δημιουργίας του επιχειρεί να προσαρμόσει τις γαλλικές επιρροές στην Ελληνική πραγματικότητα. Τα βασικά χαρακτηριστικά των δημιουργημάτων του είναι : η ευρυχωρία, η συνθετική διαύγεια των κατόψεων, η διαφοροποίηση των χώρων υποδοχής από τα υπνοδωμάτια, ο προσεγμένος φυσικός αερισμός και φωτισμός η αρχοντική λιτότητα και η ανοιχτοί χρωματισμοί των εσωτερικών χώρων. Τέλος κάνει καλαίσθητη και μετρημένη χρήση του διακοσμητικού κώδικα της Art-Deco.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι δύο πολυκατοικίες της Μαρίας Αβέρωφ καθώς και του Α. Παπαστράτου στις προσόψεις των οποίων παρατηρούμε ένα “παιχνίδι φωτοσκιάσεων”, που προσδίδουν πλαστικότητα στις λιτές κατά τα άλλα όψεις. Ειδικότερα στην πρώτη η απόφαση του αρχιτέκτονα να υποχωρήσει λίγα μέτρα από την οικοδομική γραμμή συνιστά καινοτομία.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα όλων των σπιτιών του Φωτιάδη είναι η καλαισθησία, η ορθολογιστική σύνθεση και η άνεση των εσωτερικών τους χώρων, η προσαρμογή των νέων τάσεων και τεχνολογιών στα ελληνικά δεδομένα και η επιμελημένη οργάνωση του υπαίθριου και ημιυπαίθριου χώρου τους. Στις κατόψεις των σπιτιών του της περιόδου 1928-1940, ο Φωτιάδης εφαρμόζει αρχικά την τριμερή δομή των γαλλικών προτύπων οίκησης και αργότερα την πρακτικότερη διάταξη της μοντέρνας αμερικάνικης βίλας.[Αρχείο Φωτιάδη και πληροφορίες Α.Δ.Φωτιάδη]
Στις πρώτες του μεγάλες μονοκατοικίες των ετών 1928-1935 θα διατηρήσει αρκετά από τα στοιχεία του αστικού μεγάρου (hotel particulier). Βασικό χαρακτηριστικό των μονοκατοικιών του αρχιτέκτονα είναι ο νεορομαντικός μοντερνισμός τους, επηρεασμένος από τις βίλες της Νότιας Καλιφόρνιας καθώς και από την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της Μυκόνου.
Ο Δημήτρης Φωτιάδης είναι ένας από τους θεμελιωτές της μόδας του “ ελληνικού στυλ”, εξαιτίας της μεγάλης επίδρασης που άσκησε η μυκονιάτικη τεχνοτροπία των μονοκατοικιών του (εξοχικό Η. Γρυπάρη - Μύκονος, οικία Αργυρόπουλου - Πλατεία Δεξαμενής, βίλα Π. Εμπεδοκλή – Ψυχικό). Αυτό το πέρασμα από τη νησιώτικη στην αστική αρχιτεκτονική (αστικό-νησιωτική γραμμή) που επιχείρησε αποτέλεσε την εξαίρεση στον κανόνα για εκείνη την εποχή και δεν βρήκε απόκριση -καθώς οι εύποροι εργοδότες έδειχναν προτίμηση σε πιο κοσμοπολίτικες λύσεις- και μόνο αργότερα με το 4ο C.I.A.M που τελείωσε στην Αθήνα (1933), ήρθε στο προσκήνιο.
Η περίοδος 1935-1940
Πολύ λιτότερη είναι η γραμμή των μικρών του σπιτιών της περιόδου 1935-1940 στις οποίες ο Φωτιάδης συνδυάζει τον “ισπανικό” διακοσμητικό κώδικα των μονοκατοικιών την Νότιας Καλιφόρνιας με το αφαιρετικό πνεύμα του γαλλικού μοντερνισμού και ειδικότερα με το “style Roux-Spitz”.[ American Architect, Sept.1933 και Sept.1934] Από το υπόλοιπο Μεσοπολεμικό έργο του Φωτιάδη ενδιαφέρον παρουσιάζουν δύο βιομηχανικά κτήρια (Εργοστάσιο μάλλινων υφασμάτων – Β.Κ Αναστασιάδη, Εργοστάσιο εκτυπώσεων ποιότητας – Ασπιώτη) Πρωτοποριακές για την εποχή τους υπήρξαν οι θολωτές επιστεγάσεις των δύο πτερύγων του εργοστασίου, ο συστηματικά επιλεγμένος φωτισμός τους και η φύτευση του ελεύθερου χώρου. [Αρχείο Φωτιάδη και πληροφορίες Α.Δ. Φωτιάδη]
Μεταπολεμική Αρχιτεκτονική
Η Μεταπολεμική Αρχιτεκτονική του Φωτιάδη δεν έχει τη σημασία του μεσοπολεμικού του έργου αφού ουσιαστικά επαναλαμβάνει τις μεσοπολεμικές του λύσεις προσπαθώντας να ανανεώσει τον μορφολογικό του κώδικα.[πηγη_]
Ο αρχιτέκτονας εκείνη την εποχή προπορεύτηκε σε ένα άλλο σημαντικό θέμα, στον εκσυγχρονισμό των ξενοδοχείων και στον συνδυασμό τους με άλλες λειτουργίες (εμπορικά καταστήματα, τράπεζες, ψυχαγωγία κ.α.) (1939- μέσα δεκαετίας '50). Το 1939 ο Φωτιάδης θα κερδίσει το πρώτο βραβείο στο πανελλήνιο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για το εμπορικό ακίνητο-ξενοδοχείο του Ταμείου Συντάξεως Προσωπικού Τραπεζών Εθνικής, Κτηματικής και Ελλάδος. Το 1951 με σχέδια Φωτιάδη – Χαλεπά, θα κτιστεί στην Κέρκυρα το πρώτο από τα τρία μοντέρνα ακίνητα της Ε.Τ.Ε.Α. Ως σύμβουλος αρχιτέκτων της Τράπεζας Αθηνών (αργότερα συγχωνευμένης με την Εθνική) θα ασχοληθεί και με την ανακαίνιση παλιών καταστημάτων της. Από αυτές ξεχωρίζει το νέο εξαώροφο κτήριο της Εθνικής Τράπεζας στον Πειραιά, διαμορφωμένο στο πνεύμα του αφαιρετικού κλασικισμού.
Εργογραφία
Στην παρουσίαση της εργογραφίας του αρχιτέκτονα. και εφόσον η πηγή προέλευσης είναι τα Βιβλία Καταχωρίσεων του Πολεοδομικού Γραφείου Αττικοβοιωτίας, προηγείται η αναφορά στον τύπο της οικοδομής με το όνομα του ιδιοκτήτη της, ακολουθεί η διεύθυνση (οδός και αριθμός), η ονομασία της συνοικίας όπου βρίσκεται. σύμφωνα με το Β Δ. της 7ης Ιουνίου 1908 με το οποίο καθορίζονταν τα όριά της στην Αθήνα, τέλος, μέσα σε παρένθεση, σημειώνεται ο μήνας και ο χρόνος έκδοσης της οικοδομικής άδειας του συγκεκριμένου κτηρίου. Χωρίς χρονολογία :
1924   1925   1926   1928   1929   1930  Αθήνα (συνεργάτης αρχιτέκτων Ιωάννης Χαλεπάς) 1931   1932
1933  (συνεργάτης αρχιτέκτων Ιωάννης Χαλεπάς) Προσχέδιο οικίας Ιωάννη Καραζήση, Ψυχικό. Απική (συνεργάτης αρχιτέκτων Ιωάννης Χαλεπάς) 1934   1935   1936   1937   1938   1939
1940   1943   1944   1946  Ιωακείμ 5α. Κολωνάκι. Αθήνα Προμελέτη κινηματογράφου -Αλάμπρα·. Αθήνα (συνεργάτης αρχιτέκτων Ιωάννης Χαλεπάς) 1947   1948   1949  (συνεργάτης αρχιτέκτων Ιωάννης Χαλεπάς) 1949-1950   1950   1951   1952-1953   1952   1953   1954
1955   1956   1958   1960   1961   1962
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Αλέξανδρος Α΄ Βάλας
Ο Αλέξανδρος Α΄ Βάλας (... - 145 π.Χ.) ήταν ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών κατά την ελληνιστική εποχή και συγκεκριμένα για την περίοδο 150 – 146 π.Χ. Ανέβηκε στο θρόνο υποστηρίζοντας ότι ήταν γιος του Αντίοχου Δ' του Επιφανούς και ως τέτοιον τον αναφέρουν τα βιβλία της Βίβλου και του Φαρισαίου ιστορικού Ιώσηπου. Σύμφωνα όμως με τους Έλληνες ιστορικούς, επρόκειτο για κάποιον τυχοδιώκτη από την Σμύρνη και ήταν πιθανώς ταπεινής καταγωγής.
Άνοδος στο θρόνο
Την υπόθεση τη δική του και της αδελφής του, της Λαοδίκης Στ', προώθησε ο Ηρακλείδης, ένας πρώην υπουργός του Αντίοχου Δ' και αδελφός του τυράννου Τίμαρχου, ενός επαναστάτη από τη Μηδία που ηττήθηκε και εκτελέστηκε από τον προκάτοχο του Αλέξανδρου, τον Δημήτριο Α' τον Σωτήρα. Ο τελευταίος αποδείχτηκε άνδρας με μεγάλο κουράγιο και σθεναρή αποφασιστικότητα. Αυτό ήταν αρκετό, εκτός από τη φυγή του χωρίς άδεια από τη Ρώμη όπου είχε ζήσει ως όμηρος, για να προκαλέσει την εχθρότητα της Ρωμαϊκής Συγκλήτου. Δυστυχώς, ανησύχησε και τους γειτονικούς βασιλείς. Τον εξάδερφό του στην Αίγυπτο, Πτολεμαίο Στ' το Φιλομήτορα, τον έκανε εχθρό με τα σχέδιά του να κατακτήσει την Κύπρο. Έτσι στο προσκήνιο εμφανίστηκε ο Αλέξανδρος, ένας νέος διεκδικητής του θρόνου της Συρίας, του οποίου η πραγματική καταγωγή είναι αμφίβολη, αλλά ο ίδιος υποστήριζε πως ήταν γιος του Αντίοχου Δ' του Επιφανούς. Όταν ο νεαρός αυτός είχε ήδη πάει στη Ρώμη και κερδίσει την εύνοιά της, επέστρεψε στην Ανατολή, για να κατακτήσει τη Συρία. Τον υποστήριξε επίσης η Αίγυπτος, η Πέργαμος, η Καππαδοκία και η Ιουδαία. Ο Πτολεμαίος έστειλε σε βοήθειά του στρατό, υπό της διαταγές του Γαλαίστη, ενός άντρα ευγενικής καταγωγής από τη Βόρεια Ελλάδα. Ο Δημήτριος εξέπεσε και τη θέση του πήρε ο διεκδικητής του θρόνου το 150 π.Χ. Αποκαλούσε τον εαυτό του Αλέξανδρο, αλλά οι Σύροι του έδωσαν το παρατσούκλι Βάλας (Κυριος - ?).
Σύγκρουση με τον Πτολεμαίο ΣΤ'
thumb|200px|Νόμισμα που απεικονίζει τον Αλέξανδρο Α' Βάλα και τη σύζυγό του Κλεοπάτρα Θεά (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης). Ο Πτολεμαίος του έδωσε για σύζυγο την κόρη του Κλεοπάτρα Θεά με κάποια επιφύλαξη. Πιστεύεται πως είχε αρχικά στο μυαλό του να ξαναπάρει την Κοίλη Συρία, αλλά η πρόταση του Αλεξάνδρου για γαμήλια ένωση των δύο οίκων τον έκανε να το σκεφτεί διαφορετικά. Σε δύο χρόνια όμως φάνηκε πως ο Αλέξανδρος δεν ήταν καλός ηγέτης και πως είχε ξεπέσει ηθικά. Ένας καλύτερος διεκδικητής του θρόνου έκανε την εμφάνισή του στην Κιλικία, ο μικρός Δημήτριος, γιος του Δημητρίου Α'. Βλέποντας την απειλή για εισβολή της Συρίας από το Βορρά, ο Πτολεμαίος Στ' με ισχυρή δύναμη πέρασε τα σύνορα φτάνοντας μέχρι την Πτολεμαΐδα το 148 π.Χ. Εκεί γλίτωσε από μια απόπειρα δολοφονίας την οποία απέδωσε στον Αλέξανδρο Βάλα και τον θεώρησε από κει κι έπειτα εχθρό. Ανακτώντας την κόρη του, τη βασίλισσα της Συρίας, άγνωστο πως, τη μεταβίβασε στο νεαρό Δημήτριο.
Η Αντιόχεια έδιωξε τον Αλέξανδρο, που διέφυγε στην Κιλικία και ο Πτολεμαίος Φιλομήτωρ μπήκε στην μεγάλη πόλη το 145 π.Χ., την οποία ο πρόγονός του Πτολεμαίος Γ' Ευεργέτης είχε κατακτήσει ακριβώς έναν αιώνα πριν. Ο λαός της πόλης, που δεν ήθελε ούτε τον Αλέξανδρο ούτε το Δημήτριο για ηγεμόνα, τον παρακάλεσε να φορέσει το στέμμα της Συρίας μαζί με αυτό της Αιγύπτου. Ωστόσο, με τη σκιά της Ρώμης πάνω από τον κόσμο, εκείνος υπήρξε ιδιαίτερα προσεκτικός για να αποδεχτεί την πρόταση. Έπεισε το λαό να δεχτεί το νεαρό Δημήτριο στο θρόνο των προγόνων του, με ανταμοιβή φυσικά να επιστρέψει η Κοίλη Συρία στα χέρια των Πτολεμαίων.
Ο Αλέξανδρος επέστρεψε από την Κιλικία με στρατό και συγκρούστηκε με αυτόν του Πτολεμαίου και του Δημητρίου στη μάχη της Αντιόχειας, παρά τον ποταμό Οινοπάρα (σημ. Αφρίν). Υπέστη συντριπτική ήττα και κατέφυγε στον Ναβαταίο Άραβα σεΐχη της γειτονική χώρας. Ωστόσο στη μάχη ο φαραώ έπεσε από το άλογό του και δέχτηκε κάταγμα στο κρανίο. Πέντε μέρες μετά, ο Πτολεμαίος Στ' Φιλομήτωρ πέθανε στα χέρια των χειρούργων του που προσπαθούσαν να διορθώσουν τη ζημιά. Πριν πεθάνει πρόλαβε να έχει την ικανοποίηση να δει το κεφάλι του πρώην γαμπρού του, Αλεξάνδρου Βάλα, σταλμένο από τον Άραβα σεΐχη.
Ποίημα του Καβάφη
Ο Κωνσταντίνος Καβάφης έγραψε ένα ποίημα αφιερωμένο στην περίοδο αυτή με τίτλο "Εύνοια του Αλεξάνδρου Bάλα".
A δεν συγχίζομαι που έσπασε μια ρόδα
του αμαξιού, και που έχασα μια αστεία νίκη.
Είμαι ο νέος ο πιο δοξαστός.
Του Βάλα είμ' εγώ η αδυναμία, ο λατρευτός.
Aύριο, να δεις, θα πουν πως ο αγών δεν έγινε σωστός.
(Μα αν ήμουν ακαλαίσθητος, κι αν μυστικά το είχα προστάξει -
θάβγαζαν πρώτο, οι κόλακες, και το κουτσό μου αμάξι).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Σόλσμπερι (Ρωσία)
Η νήσος Σόλσμπερι (ρωσικά: Остров Солсбери) είναι ρωσικό νησί στον Αρκτικό ωκεανό και ειδικότερα το έκτο μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους της γης του Φραγκίσκου Ιωσήφ μετά τη νήσο Ζεμλιά Γκεόργκα (Γη του Γεωργίου), τη Γη του Βίλτσεκ, τη νήσο Γκράχαμ Μπελ, τη Γη της Αλεξάνδρας και το Χωλ. Έχει έκταση 960 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το ψηλότερο σημείο του νησιού βρίσκεται σε ύψος 482 μέτρων. Το νησί πήρε το όνομα του από τον Αμερικανό γεωλόγο Ρόλλιν Ντάνιελ Σόλσμπερι και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια Αρχάγγελσκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρεια Αρχάγγελσκ Κατηγορία:Νησιά της Ρωσίας
1279
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1279 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αλμπερτίνα του Βρανδεμβούργου-Σβετ
Η Αλβερτίνα (γερμ. Albertine von Anhalt-Bernburg, γεννηθείσα von Brandenburg-Schwedt, 21 Απριλίου 1712 - 7 Σεπτεμβρίου 1750) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν κόρη του Μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Σβετ και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.
Βιογραφία
Η Σοφία Φρειδερίκη Αλβερτίνα γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 21 Απριλίου 1712 ως η τρίτη κόρη του Αλβέρτου Φρειδερίκου του Βρανδεμβούργου-Σβε τ και της Mαρίας Δωροθέας των Κέτλερ, κόρης του Φρειδερίκου Κάζιμιρ, Δούκα της Κουρλάνδης & Σεμιγκάλια.
Απεβίωσε στις 7 Σεπτεμβρίου 1750 στο Μπέρνμπουργκ. Τάφηκε στην κρύπτη της εκκλησίας του κάστρου του Αγ. Αιγιδίου.
Οικογένεια
Στις 22 Μαΐου 1733 παντρεύτηκε τον Βίκτωρα Φρειδερίκο του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ στο Πότσδαμ και έτσι έγινε η Πριγκιπική σύζυγος του Άνχαλτ-Βέρνμπουργκ. Ήταν η δεύτερη σύζυγός του: η πρώτη του σύζυγος, η Λουίζα του Άχαλτ-Ντέσαου, είχε αποβιώσει τον προηγούμενο χρόνο. Η Αλβερτίνα και ο Βίκτωρ Φρειδερίκος απέκτησαν πέντε παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Σβιτ Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Ταμάρινδος
Το γένος Ταμάρινδος (Tamarindus) είναι μονοτυπική ταξινομική ομάδα, έχοντας μόνο ένα είδος. Ο Ταμάρινδος ο ινδικός ή Ταμάρινδος ο φαρμακευτικός (Tamarindus indica) ή κοινώς ο οξυφοίνιξ ή οξυφοίνικας (Αγγλικά: tamarind), είναι ένα λοβοφόρο δέντρο στην οικογένεια των Κυαμοειδών (Fabaceae), γηγενές στην τροπική Αφρική.
Προέλευση
Ο Ταμαρίνδος ο φαρμακευτικός (Tamarindus indica), είναι μάλλον αυτόχθονο στην τροπική Αφρική, αλλά έχει καλλιεργηθεί για πολύ καιρό στην Ινδική υποήπειρο, που ορισμένες φορές επίσης, φέρεται να είναι αυτόχθονο εκεί, όπου είναι γνωστό ως imli στα Χίντι-Ουρντού. Φύεται στην Αφρική σε περιοχές τόσο διαφορετικές όσο το Σουδάν, Καμερούν, τη Νιγηρία και την Τανζανία. Στην Αραβία, έχει βρεθεί να φυτρώνει άγρια στο Ομάν, ειδικά στη Dhofar, όπου φύεται στις πλαγιές των λόφων με θέα προς τη θάλασσα. Έφτασε η Νότια Ασία, πιθανόν μέσω της ανθρώπινης μεταφοράς και καλλιέργειας αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν από την Κοινή Εποχή. Είναι ευρέως κατανεμημένη σε ολόκληρη την τροπική ζώνη, από την Αφρική έως την Νότια Ασία, Βόρεια Αυστραλία και σε όλη την Ωκεανία, Νοτιοανατολική Ασία, Ταϊβάν και Κίνα.
Το 16ο αιώνα, εισήχθη σε μεγάλο βαθμό από Ισπανούς και Πορτογάλους αποίκους, στο Μεξικό και σε μικρότερο βαθμό, στη Νότια Αμερική, στο σημείο που έγινε βασικό συστατικό στην κουζίνα της κάθε περιοχής.
Σήμερα, η Ινδία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός οξυφοίνικα (tamarind). Η κατανάλωση οξυφοίνικα (tamarind) είναι ευρέως διαδεδομένη, λόγω του κεντρικού της ρόλου στις κουζίνες της Ινδικής χερσονήσου, στην νοτιοανατολική Ασία και στην Αμερική, ιδιαιτέρως στο Μεξικό.
Περιγραφή
Ο οξυφοίνικας (tamarind) είναι ένας μακρόβιος θάμνος, μεσαίας ανάπτυξης, ο οποίος φθάνει σε ένα μέγιστο στέμμα ύψους 12 έως 18 μέτρα (39 έως 59 ft). Το στέμμα, έχει ένα ακανόνιστου σχήματος βάζου περίγραμμα, με πυκνό φύλλωμα. Το δέντρο μεγαλώνει καλά υπό τον ήλιο σε αργιλώδη, μάργες ( loam), αμμώδη και όξινου τύπου εδάφη, με υψηλή αντοχή στην ξηρασία και στα αερολύματα άλατος (ανεμογενή άλατα, όπως βρέθηκαν στις παράκτιες περιοχές).
Τα αειθαλή φύλλα διατάσσονται εναλλάξ και συμμιγώς πτεροειδή. Τα φυλλάδια είναι φωτεινά πράσινα, ελλειπτικά, ωοειδή, με πτεροειδείς αδένας και μήκους λιγότερο από 5 cm (2,0 in). Τα κλαδιά γέρνουν από ένα ενιαίο, κεντρικό κορμό καθώς το δέντρο ωριμάζει και στην γεωργία, συχνά κλαδεύεται για να βελτιστοποιηθεί η πυκνότητα του δένδρου και να διευκολυνθεί η συγκομιδή των καρπών. Τη νύχτα, τα φυλλάδια συγκλείνουν.
Ο οξυφοίνικας ανθίζει, αν και διακριτικά, με κόκκινα και κίτρινα επιμήκη άνθη. Τα άνθη είναι 2,5 cm (μια ίντσα), με πέντε πέταλα (petals), που μεταδίδονται σε μικρά τσαμπιά, και κίτρινες με πορτοκαλί ή κόκκινες ραβδώσεις. Οι ανθοφόροι οφθαλμοί (τα μπουμπούκια) είναι ροζ, όπως και τα τέσσερα σέπαλα (sepals) είναι ροζ αλλά, χάνεται το χρώμα του, όταν το λουλούδι ανθίζει.
Συγκομίζεται τραβώντας το λόβό από το στέλεχος του φυτού. Ένα ώριμο δένδρο, μπορεί να είναι σε θέση να παραγάγει έως και 175 kg (386 lb) καρπών ανά έτος. Ο εμβολιασμός, το μπόλιασμα τύπου «Τ» (T ή ανεστραμμένου Τ) και η αναπαραγωγή με καταβολάδες (air layering), μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να διαδώσει επιθυμητές επιλογές. Τέτοια δέντρα εάν τους παρασχεθούν οι βέλτιστες συνθήκες ανάπτυξης, συνήθως καρπίζουν σε τρία ή τέσσερα έτη.
Ο καρπός είναι ένα μη-ανοιγώμενο ψυχανθές, που μερικές φορές ονομάζεται «λοβός», μήκους 12 έως 15 cm (4,7 έως 5,9 in), με σκληρό κέλυφος, φαιού χρώματος.
Ο καρπός περιέχει ένα σαρκώδη, ζουμερό, υπόξινο πολτό. Είναι ώριμο όταν η σάρκα του είναι χρώματος καφέ ή κοκκινωπή καφέ. Οι καρποί οξυφοίνικα της Ασίας έχουν μακρύτερους λοβούς που περιέχουν έξι έως 12 σπόρους, ενώ οι ποικιλίες της Αφρικής και τής Δυτικής Ινδίας έχουν βραχείς λοβούς, οι οποίοι περιέχουν ένα έως έξι σπόρους. Οι σπόροι είναι κάπως πεπλατυσμένοι, γυαλιστεροί και χρώματος καφέ.
Ως τροπικό είδος, είναι ευαίσθητο στον παγετό. Τα πτεροειδή φύλλα με αντίθετα φυλλάδια, δίδουν μια κυματοειδή κίνηση (billowing) στον άνεμο. Η ξυλεία Οξυφοίνικα (Tamarind) αποτελείται από σκληρό, σκούρο κόκκινο εγκάρδιο ξύλο και απαλότερο, κιτρινωπό σομφόξυλο (sapwood)
Ετυμολογία
Η ονομασία προέρχεται από την Αραβική: تمر هندي εκρωμαϊσμένο tamar hindi, ("Ινδικός χουρμάς"). Αρκετοί πρώιμοι Μεσαιωνικοί βοτανολόγοι και γιατροί έγραφαν tamar indi, η Μεσαιωνική Λατινική χρήση ήταν tamarindus και ο Μάρκο Πόλο έγραφε για το tamarandi.
Συνώνυμα
• 3
Καλλιέργεια
Οι σπόροι μπορούν να σκαριφιζηθούν (scarified) ή να βράσουν εν συντομία, για να ενισχυθεί η βλάστηση. Εφόσον διατηρηθούν στεγνοί, διατηρούν τη βλαστική τους ικανότητα για αρκετούς μήνες μετά.
Ο οξυφοίνικας (tamarind) έχει επίσης εδώ και καιρό εγκληματιστεί στην Ινδονησία, Μαλαισία, Σρι Λάνκα, Φιλιππίνες, Καραϊβική, και τα Νησιά του Ειρηνικού. Η Ταϊλάνδη έχει τις μεγαλύτερες φυτείες των εθνών ASEAN, ακολουθούμενη από τις Ινδονησία, Μιανμάρ, Φιλιππίνες. Ο πολτός διατίθεται στην αγορά στη βόρεια Μαλαισία. Καλλιεργείται σε όλη την Ινδία, ιδιαίτερα στις Ινδικές πολιτείες της Μαχαράστρα, Τσατίσγκαρ, Καρνάτακα, Άντρα Πραντές και Ταμίλ Ναντού. Στην Ινδία, εκτεταμένοι οπωρώνες οξυφοίνικα (tamarind), παράγουν 275.500 τόνους (250.000 MT) ετησίως. Εμπορικές φυτείες σε όλη την τροπική Λατινική Αμερική περιλαμβάνουν τη Βραζιλία, Κόστα Ρίκα, Κολομβία, Κούβα, Γουατεμάλα, Μεξικό, Νικαράγουα, Πουέρτο Ρίκο και τη Βενεζουέλα.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι μια μεγάλης κλίμακας καλλιέργεια που εισήχθει για εμπορική χρήση, η δεύτερη σε καθαρή ποσότητα παραγωγής μετά την Ινδία, κυρίως στις Νότιες πολιτείες λόγω του τροπικού και ημιτροπικού τους κλίματος, όπως στη Νότια Φλόριντα, τόσο ως δέντρο σκιάς όσο και ως καρποφόρο, κατά μήκος των δρόμων, στα προαύλια των οικιών και τα πάρκα.
Μαγειρικές χρήσεις
Ο πολτός του καρπού είναι βρώσιμος. Ο σκληρός πράσινος πολτός ενός νεαρού καρπού, θεωρείται από πολλούς ως πολύ ξινός, αλλά χρησιμοποιείται συχνά ως συστατικό σε αλμυρά πιάτα, όπως συστατικό παστώματος (σε τουρσί) ή ως μέσο για την παρασκευή ορισμένων δηλητηριωδών γιαμ στην Γκάνα ασφαλή για ανθρώπινη κατανάλωση.
Οι ώριμοι καρποί θεωρούνται πιο εύγευστοι, καθώς ωριμάζουν γίνονται γλυκύτεροι και λιγότερο ξινοί (όξινοι). Χρησιμοποιούνται σε επιδόρπια, ως μαρμελάδα, αναμειγνύονται σε χυμούς ή γλυκαινόμενα ποτά, γρανίτες, παγωτά και άλλα σνακ. Στη Δυτική κουζίνα, βρίσκεται στη σάλτσα Worcestershire. Στα περισσότερα μέρη της Ινδίας, το εκχύλισμα οξυφίνικα (tamarind), χρησιμοποιείται για να δώσει γεύση στις τροφές που κυμαίνονται από γεύματα έως σνακ και το γλυκό φρουτομπαχάρ (τσάτνεϊ) οξυφοίνικα (tamarind) είναι δημοφιλές στην Ινδία, όπως ως ντρέσινγκ σε πολλά σνακ. Στη Νότια Ινδική κουζίνα, ο πολτός οξυφοίνικα (tamarind), είναι ένα βασικό συστατικό στον αρωματισμό του κάρυ με ρύζι, καθώς και στα γλυφιτσούρια Chigali. Σε όλη τη Μέση Ανατολή, από την Εγγύς Ανατολή έως το Ιράν, ο οξυφοίνικας (tamarind), χρησιμοποιείται σε αλμυρά πιάτα, αξιοσημείωτα μαγειρευτά με βάση το κρέας και συχνά σε συνδυασμό με αποξηραμένα φρούτα ώστε να επιτευχθεί μια γλυκόξινη γεύση.
Ένα παραδοσιακό φυτό τροφής στην Αφρική, ο οξυφοίνικας (tamarind) έχει τη δυνατότητα να βελτιώσει τη διατροφή, να ενισχύσει την επισιτιστική ασφάλεια, να προωθήσει την ανάπτυξη της υπαίθρου και να ενισχύσει τη βιώσιμη φροντίδα των εδαφών.
Στη Μαδαγασκάρη, οι καρποί και τα φύλλα του, είναι το γνωστό και αγαπημένο των λεμούριων με τη δαχτυλωτή ουρά (ring-tailed lemurs), παρέχοντας εάν είναι διαθέσιμα, κατά τη διάρκεια του έτους, έως και το 50% των πόρων των τροφίμων τους.
Ξυλουργικές χρήσεις
Η ξυλεία από τον οξυφοίνικα (tamarind) έχει ένα έντονο κόκκινο χρώμα. Λόγω της πυκνότητας και αντοχής του, το εγκάρδιο του οξυφοίνικα (tamarind) μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην επιπλοποιΐα καθώς και στην παρκετοποιΐα (ξύλινα δάπεδα).