cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βιράνσεχιρ
Ιστορία
Η πόλη μπορεί να είναι η τοποθεσία της Αντιόχειας της Μεσοποταμίας.
Σύμφωνα με τον Βυζαντινό ιστορικό Ιωάννη Μαλάλα, η πόλη κτίστηκε από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α΄ στην τοποθεσία της προηγούμενης Μαξιμιανούπολης, που είχε καταστραφεί από μια Περσική επίθεση και ένα σεισμό. Κατά τη διάρκεια των δυο επόμενων αιώνων, ήταν μια σημαντική τοποθεσία στην Ρωμαϊκή/Βυζαντινή Εγγύς Ανατολή, παίζοντας σημαντικό ρόλο στους Ρωμαιοπερσικούς πολέμους του 6ου αιώνα ως έδρα του δούκα Μεσοποταμίας (363–540). Ήταν επίσης επισκοπή, υπαγόμενη σε αυτή της Έδεσσας Μεσοποταμίας. Ο Ιάκωβος Βαραδαίος γεννήθηκε κοντά στην πόλη και ήταν μοναχός σε ένα κοντινό μοναστήρι. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Άραβες το 639.
Η πόλη έγινε η βάση για τον Ιμπραήμ Πασά, αρχηγό της φυλής των Μιλάν, στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Ξεκινώντας το 1891, ο Ιμπραήμ Πασάς οδήγησε πολλά συντάγματα του, υπό κρατική αιγίδα, φυλετικού ελαφρού ιππικού γνωστού ως Ταξιαρχίες Χαμιντιέ. Απολάμβανε την εύνοια του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, και επέκτεινε την προστασία του στους τοπικούς χριστιανικούς πληθυσμούς, με περίπου 600 οικογένειες να εγκαθίστανται στην περιοχή από τις αρχές του 1900. Ο Βρετανός κατάσκοπος και διπλωμάτης Μαρκ Σάικς ισχυρίστηκε ότι ο Ιμπραήμ Πασάς είχε σώσει περίπου 10.000 χριστιανούς εν μέσω των σφαγών της δεκαετίας του 1890. Ο ιστορικός Janet Klein γράφει ότι «την παραμονή της Επανάστασης των Νεοτούρκων, ο Ιμπραήμ Πασάς ήταν μια από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες σε όλο Κουρδιστάν». Ωστόσο, μετά την επανάσταση, ο Ιμπραήμ Πασάς δεν μπορούσε πλέον να υπολογίζει στην υποστήριξη του παλατιού. Πέθανε στις 27 Σεπτεμβρίου 1908 από δυσεντερία, στενά διωκόμενος από τα οθωμανικά στρατεύματα κοντά στην Νίσιβι.
Στις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αρμενικός πληθυσμός της Βιράνσεχιρ ήταν 1339. Ο Καϊμακάμης της πόλης προφανώς αντιτάχθηκε στις διαταγές επιδρομών επί του πληθυσμού τον Μάιο 1915, αλλά υψηλότεροι αξιωματούχεοι τελικά επικράτησαν, και ολόκληρος ο πληθυσμός σφαγιάστηκε ή στάλθηκε στο Ρας αλ-Αΐν.
Σύγχρονη πόλη
Χάρη στο εισόδημα από το βαμβάκι η Βιράνσεχιρ είναι μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες πόλεις στην Τουρκία, και ο πληθυσμός έχει υπερδιπλασιαστεί από 57.461 το 1990 σε 121.382 το 2000 (στοιχεία απογραφής). (Ο αστικός πληθυσμός ήταν 89.940 το 2009. )
Η Δήμαρχος της Βιράνσεχιρ, Λέιλα Γκιουβέν, συνελήφθη τον Δεκέμβριο του 2009, υπό την αντιτρομοκρατική νομοθεσία της Τουρκίας. Η δίκη της άρχισε στις 18 Οκτωβρίου 2010. Τελικά απελευθερώθηκε τον Ιούλιο του 2014, με 30 άλλους τοπικά εκλεγμένους αντιπροσώπους, μετά από τέσσερα χρόνια κράτησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Επαρχία Σανλιούρφα
NGC 3972
Ο NGC 3972 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ στις 14 Απριλίου 1789. Απέχει 66 εκατομμύρια έτη φωτός και απομακρύνεται με ηλιοκεντρική ακτινική ταχύτητα 846 km/s. Ανήκει επίσης στην Ομάδα γαλαξιών NGC 3992.
Στις 26 Απριλίου 2011 ανιχνεύθηκε από τους Zhangwei Jin και Xing Gao ένας υπερκαινοφανής τύπου Ia ο οποίος ονομάστηκε SN 2011by. Βρισκόταν 5.3 arcsecond ανατολικά και 19.1 arcsecond βόρεια από τον γαλαξιακό πυρήνα.
Σίντνεϋ Σέλντον
Ο Σίντνεϊ Σέλντον (αγγλ. Sidney Sheldon, 11 Φεβρουαρίου 1917 – 30 Ιανουαρίου 2007) ήταν Αμερικανός συγγραφέας. Οι γνωστότερες τηλεοπτικές δουλειές του είναι τα σενάρια των σειρών I Dream of Jeannie (1965-70), Hart To Hart (1979-84) και The Patty Duke Show (1963-66), ενώ έγραψε και πολλά εμπορικά επιτυχημένα βιβλία όπως το Master of the Game (1982).
Ο Σίντνεϊ Σέτστελ, όπως είναι το πραγματικό του όνομα κατάγονταν από Γερμανό πατέρα και Ρωσο-εβραία μητέρα. Το 1937 εγκαταστάθηκε στο Χόλιγουντ, όπου άρχισε να σκηνοθετεί δευτέρας διαλογής ταινίες. Για το σενάριό του στην ταινία The Bachelor and the Bobby-Soxer κέρδισε βραβείο Όσκαρ το 1947.
Βραβεία
Εκτός από το Όσκαρ σεναρίου, που κέρδισε το 1947, τιμήθηκε με ένα Βραβείο Τόνι (1959), για το μιούζικαλ Redhead και ένα Έμι για τη δουλειά του στην τηλεοπτική σειρά I Dream of Jeannie, που μεταδόθηκε από το τηλεοπτικό δίκτυο NBC.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί λιμπρετίστες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
18 Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας
Τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας είναι μουσικό έργο του Μίκη Θεοδωράκη βασισμένο στην ποιητική συλλογή του Γιάννη Ρίτσου «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας», συλλογή που γράφτηκε κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα.
Τα 18 αυτά τετράστιχα, γράφτηκαν από τον ποιητή μετά επιθυμία - παράκληση του μουσικοσυνθέτη, που ήθελε να μελοποιήσει ποιήματα του Ρίτσου.
Η πρώτη έκδοση του δίσκου στην Ελλάδα, κυκλοφόρησε αμέσως μετά την πτώση της Χούντας, με βασικό ερμηνευτή τον Γιώργο Νταλάρα και τη συμμετοχή της Άννας Βίσση. Ο δίσκος έγινε τεράστια επιτυχία, συνδεόμενος άρρηκτα με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.
Ματίας Ιγκλέσιας
Λάρισα
Τον Αύγουστο του 2007, η Λάρισα απέκτησε το 50% των δικαιωμάτων του από την ισπανική ομάδα και έπειτα από λίγους μήνες στη θεσσαλική ομάδα, κέρδισε θέση βασικού. Οι εμφανίσεις του στο ελληνικό πρωτάθλημα κέντρισαν το ενδιαφέρον μεγάλων ομάδων, όμως παρέμεινε στους «βυσσινί» μέχρι το τέλος του 2011.
18 Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας
Έχει ενταχθεί στις «100 Μεγάλες Ηχογραφήσεις Του Αιώνα» της MINOS - EMI Platinum.
Ματίας Ιγκλέσιας
Ατρόμητος
Τον Ιανουάριο του 2012, ο Ατρόμητος απέκτησε τον Αργεντινό, ο οποίος με την ομάδα του Περιστερίου έγινε βασικός σχεδόν με το ντεμπούτο του. Κορυφαία του στιγμή, ήταν όταν αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας το 2012, σημειώνοντας το μοναδικό γκολ της ομάδας του.
18 Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας
Ιστορικό
Σύμφωνα με τη διήγηση του Γιάννη Ρίτσου, τα 16 από τα 18 τετράστιχα γράφτηκαν στις 16 Σεπτεμβρίου του 1968, όταν ο ποιητής ήταν στην εξορία στο Παρθένι της Λέρου, και αφού έλαβε κρυφά μήνυμα από τον Θεοδωράκη με την παράκληση να του δώσει ανέκδοτα ποιήματα προκειμένου να τα μελοποιήσει. Τα δυο τελευταία ποιήματα γράφτηκαν την Πρωτομαγιά του 1970.
Ματίας Ιγκλέσιας
Τσανγκτσούν Γιατάι ΦΚ
Τον Ιανουάριο του 2014, εντάχθηκε με μεταγραφή στην κινεζική Τσανγκτσούν Γιατάι, για το ποσό των 450.000 ευρώ, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο (με επιλογή για ακόμη ένα έτος).
18 Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας
Ιστορικό
Τα ποιήματα είναι γραμμένα στη φόρμα των δημοτικών λιανοτράγουδων, σε ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους στίχους, με πυκνό αλλά λιτό ύφος. Η σύνθεση του δίσκου έγινε τη διετία 1971-1973 στο Παρίσι από τον Μίκη Θεοδωράκη. Η πρώτη παρουσίαση του έργου πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1973 στο Albert Hall, με τραγουδιστές τη Μαρία Φαραντούρη, Πέτρο Πανδή, Αφροδίτη Μάνου, Αχιλλέα Κωστούλη και τον ίδιο το συνθέτη. Η ηχογράφηση του έργου έγινε την ίδια χρονιά στο Παρίσι και κυκλοφόρησε στη Γαλλία από την εταιρεία EMI France.
Παράλληλα το 1973, ηχογραφήθηκε και στην Ελλάδα κρυφά κατά τη διάρκεια της χούντας, με βασικό ερμηνευτή τον Γιώργο Νταλάρα και τη συμμετοχή της Άννας Βίσση (σε διφωνίες & δεύτερη φωνή).
Ματίας Ιγκλέσιας
Αστέρας Τρίπολης
Έναν χρόνο αργότερα, τον Ιανουάριο του 2015, επέστρεψε στο ελληνικό πρωτάθλημα για λογαριασμό του Αστέρα Τρίπολης.
18 Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας
Ιστορικό
Μετά την πτώση της χούντας, κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα πρώτα η έκδοση με τον Νταλάρα και μετά η έκδοση με Φαραντούρη, Πανδή, Μάνου και Κωστούλη. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησε και η τρίτη έκδοση του έργου με τη Μαρία Δημητριάδη, Ελένη Βιτάλη, Κώστας Καμένο, Σταύρο Πασπαράκη, Σάνια Κρυστάλη.
Ματίας Ιγκλέσιας
Πηγές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσανγκτσούν Γιατάι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Κίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης
18 Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας
Ιστορικό
Ο Μίκης Θεοδωράκης αναφέρει στο επίσημο σημείωμα της επανέκδοσης του δίσκου:
Επίσημες εκδόσεις
1973 - Μαρία Φαραντούρη, Πέτρος Πανδής, Αφροδίτη Μάνου, Αχιλλέας Κωστούλης, Μίκης Θεοδωράκης
1974 - Γιώργος Νταλάρας, Άννα Βίσση, χορωδία
Η συγκεκριμένη έκδοση ηχογραφήθηκε κρυφά στην Ελλάδα το 1973. Κυκλοφόρησε επισήμως τον Αύγουστο του 1974. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και η Γαλλική έκδοση από την εταιρεία Decca με τίτλο "18 Chansons de la Patrie Amere". Ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε η Ολλανδική έκδοση από την εταιρεία Omega International, με τίτλο "18 Liedjes Uit Een Bitter Vaderland".
1974 - Μαρία Δημητριάδη, Ελένη Βιτάλη, Κώστας Καμένος, Σταύρος Πασπαράκης, Σάνια Κρυστάλη
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική δισκογραφία Κατηγορία:Άλμπουμ του 1974 Κατηγορία:Γιάννης Ρίτσος
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2013
Το Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2013 είναι το ένατο Κύπελλο Συνομοσπονδιών στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη στη Βραζιλία από τις 15 έως τις 30 Ιουνίου 2013, σαν προετοιμασία των καλύτερων εθνικών ομάδων από την κάθε ήπειρο για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014. Η Εθνική Βραζιλίας υπερασπίστηκε τον τίτλο της.
Οι οικοδεσπότες κέρδισαν στον τελικό την Ισπανία με 3-0 και κατέκτησαν έτσι το τέταρτο τρόπαιο στο θεσμό και τρίτο συνεχόμενο, μετά από αυτά του 1997, του 2005 και του 2009. Την τρίτη θέση πήρε η Ιταλία που κέρδισε την Ουρουγουάη (3-2 στα πέναλτι) στον μικρό τελικό. Πολυτιμότερος παίκτης αναδείχθηκε ο βραζιλιάνος Νεϊμάρ.
Προκριθείσες ομάδες
260px|thumb|Οι χώρες που συμμετείχαν στη διοργάνωση. 1Επειδή η Ισπανία έχει κερδίσει και το Παγκόσμιο Κύπελλο 2010 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2012, η δεύτερη αύτης της διοργάνωσης (Ιταλία) πήρε τη θέση της στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2013.
Στάδια
Τα έξι στάδια, κάθε ένα σε διαφορετική πόλη, στα οποία θα φιλοξενηθούν οι αγώνες:
Προετοιμασία
140px|thumb|Adidas Cafusa, η επίσημη μπάλα της διοργάνωσης. 200px|thumb|right|Εισιτήριο του αγώνα Βραζιλία - Ιαπωνία στη [[Μπραζίλια.]]
Κλήρωση
Η κλήρωση των ομίλων της διοργάνωσης πραγματοποιήθηκε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, την 1η Δεκεμβρίου του 2012.
Ομάδες από την ίδια συνομοσπονδία δεν μπορούν να κληρωθούν στον ίδιο όμιλο. Ως εκ τούτου μία ομάδα από την UEFA και μία ομάδα από την CONMEBOL τοποθετήθηκαν σε διαφορετικό όμιλο. Η Βραζιλία και η Ισπανία είχαν αυτόματα χαρακτηριστεί ως Α1 και Β1 αντίστοιχα, οπότε Ιταλία και Ουρουγουάη τοποθετήθηκαν στον 1ο και 2ο όμιλο αντίστοιχα.
Τεχνολογία γραμμής
Στις 2 Απριλίου 2013, η FIFA ανακοίνωσε ότι η εταιρία GoalControl GmbH επιλέχθηκε ως ο επίσημος πάροχος της τεχνολογίας γραμμής για το τουρνουά.
Ρόστερ
Οι ομοσπονδίες είχαν περιθώριο να δηλώσουν 23 παίκτες (οι τρεις εκ των οποίων τερματοφύλακες) ως τη λήξη της προθεσμίας της FIFA, στις 3 Ιουνίου του 2013. Τα ρόστερ ανακοινώθηκαν από τη FIFA στις 7 Ιουνίου 2013.
Διαιτητές
thumb|140px|right|Ο [[Γιουίτσι Νισιμούρα]] thumb|140px|right|Ο [[Φέλιξ Μπριχ]] Τα 10 τρίο διαιτητών ανακοινώθηκαν από τη FIFA στις 13 Μαΐου 2013.
Φάση ομίλων
thumb|right|Εσωτερική άποψη του σταδίου στο [[Μπέλο Οριζόντε.]]
Το επίσημο πρόγραμμα παρουσιάστηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο στις 30 Μαΐου του 2012.
''Όλες οι ώρες που αναφέρονται είναι με βάση την επίσημη ώρα της Μπραζίλια (UTC−03:00).
Φάση νοκ-άουτ
Στη φάση των νοκ-άουτ αγώνων, εάν στο τέλος της κανονικής διάρκειας ενός αγώνα δεν έχει αναδειχθεί νικητής, τότε ακολουθεί ημίωρη παράταση. Αν και μετά την παράταση δεν αναδειχθεί νικητής, ακολουθεί η διαδικασία των πέναλτι.
Βραβεία
Τα παρακάτω βραβεία απονεμήθηκαν στους αθλητές που ξεχώρισαν στη διοργάνωση. Για το βραβείο του πρώτου σκόρερ ισοβάθμησαν οι Φρεντ και Φερνάντο Τόρρες. Έχοντας και οι δύο από πέντε γκολ και μία ασίστ, το βραβείο απονεμήθηκε τελικά στον Τόρρες, ο οποίος είχε μικρότερο χρόνο συμμετοχής στη διοργάνωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Βραζιλία
Μοναρχία
Μοναρχία είναι μια μορφή διακυβέρνησης (πολίτευμα), στο οποίο μόνο ένα άτομο, ο μονάρχης, κρατάει την υπέρτατη αρχή του κράτους, εκτελώντας εθιμοτυπικά καθήκοντα και ενσωματώνοντας την εθνική ταυτότητα της χώρας. Παρόλο που ορισμένοι μονάρχες εκλέγονται, στις περισσότερες περιπτώσεις η θέση του μονάρχη είναι κληρονομική και διαρκεί μέχρι το θάνατο ή την παραίτησή του. Στις περιπτώσεις αυτές, η βασιλική οικογένεια ή τα μέλη της δυναστείας συνήθως ασκούν επίσημα καθήκοντα. Η πολιτική εξουσία του μονάρχη ενδέχεται να διαφέρει κατά περιπτώσεις, από καθαρά συμβολική (εστεμμένη δημοκρατία), σε μερική και περιορισμένη (συνταγματική μοναρχία, βασιλευόμενη δημοκρατία), μέχρι εντελώς απολυταρχική (απόλυτη μοναρχία).
Η μοναρχία ήταν η πιο κοινή μορφή διακυβέρνησης μέχρι τον 20ο αιώνα. Σήμερα, σαράντα πέντε κυριαρχικά έθνη στον κόσμο έχουν μονάρχες ως αρχηγούς των κρατών τους, δεκαέξι εκ των οποίων είναι Κοινοπολιτειακά βασίλεια με επικεφαλής τους τον βασιλιά Κάρολο Γ’. Οι περισσότεροι σύγχρονοι μονάρχες είναι συνταγματικοί μονάρχες, οι οποίοι διατηρούν ένα ξεχωριστό νομικό και τελετουργικό ρόλο, αλλά ασκούν περιορισμένη ή ακόμη και καθόλου πολιτική εξουσία σύμφωνα με το σύνταγμα του κράτους τους. Σε ορισμένα έθνη, ωστόσο, όπως το Μπρουνέι, το Μαρόκο, το Ομάν, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και τη Σουαζιλάνδη, ο κληρονομικός μονάρχης έχει περισσότερη πολιτική επιρροή από οποιαδήποτε άλλη πηγή εξουσίας στο έθνος, είτε λόγω της παράδοσης είτε με συνταγματική εντολή.
Ιστορική εξέλιξη
Η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια ενός και μόνο ανθρώπου έχει προταθεί ότι εμφανίστηκε μετά τη Νεολιθική επανάσταση, με τη μορφή του δεσποτισμού. Μοναρχικά κυβερνιόταν η Αρχαία Αίγυπτος, η αρχαία Κίνα, η Περσία, η Βυζαντινή και Οθωμανική Αυτοκρατορία κλπ. Στην αρχαία Ελλάδα, η μοναρχία εμφανίζεται, με τη μορφή της βασιλείας και της τυραννίας, με αντίστοιχα παραδείγματα το Μακεδονικό βασίλειο και τις Συρακούσες.
Πεφωτισμένη Δεσποτεία
Με τον όρο Πεφωτισμένη Δεσποτεία (ή Πεφωτισμένη Μοναρχία) περιγράφεται η διακυβέρνηση ορισμένων μοναρχών της Ευρώπης του 18-19ου αιώνα, που επηρεάστηκαν από τις ιδέες του Διαφωτισμού. Οι "Πεφωτισμένοι Μονάρχες" υιοθετούσαν τις ιδέες του Διαφωτισμού και κυρίως έδιναν έμφαση στη Λογική με την οποία προσπαθούσαν να διακυβερνήσουν τη χώρα τους. Υποστήριζαν την ανεξιθρησκεία, την ελευθερία του λόγου και του τύπου και την κατοχύρωση της ιδιωτικής περιουσίας. Οι περισσότεροι ασχολούνταν με τις τέχνες, την επιστήμη και την εκπαίδευση γενικά.
Κληρονομική και εκλεκτορική βασιλεία
Η εκλεκτορική βασιλεία είναι πιο παλιά από την κληρονομική βασιλεία. Στην εκλεκτορική βασιλεία ο κίνδυνος επαναστάσεων και εξεγέρσεων ήταν πολύ μικρότερος. Παραδείγματα εκλεκτορικής βασιλείας είναι η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Πολωνία, ενώ στο παρόν είναι η Μαλαισία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Από τον Μεσαίωνα η Ευρώπη αρχίζει σιγά σιγά και κυριαρχείται από κληρονομικές βασιλείες. Ο βασιλιάς βρίσκεται στην κορυφή ενός κτήματος. Το φεουδαρχικό σύστημα ήταν η βάση για την κληρονομική βασιλεία, αλλά αργότερα ο βασιλιάς προστάτευε τους υπηκόους του από τους φεουδάρχες.
Μορφές της μοναρχίας
Με τη δημιουργία των σύγχρονων κρατών στην Ευρώπη μετά το 1500 εμφανίζονται τρία είδη μοναρχιών:
Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία
H Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, αποδίδεται ορθότερα ως Συνταγματική Κοινοβουλευτική Μοναρχία. Η Ενιαία Βασιλευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία είναι η εξέλιξη της Απόλυτης Μοναρχίας σε Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, στην οποία ο Βασιλιάς δεν ασκεί εξουσία (νομοθετική ή εκτελεστική). Αυτές ασκούνται από το Κοινοβούλιο και την κυβέρνηση. Στον Βασιλιά ανήκουν μόνο αντιπροσωπευτικές δικαιοδοσίες. Παράδειγμα χώρας με τέτοιο πολίτευμα είναι η Μεγάλη Βρετανία και το τέως Βασίλειο της Ελλάδας. Η Ομοσπονδιακή Βασιλευομένη Δημοκρατία, είναι πολιτειακό σύστημα που συνδυάζει τη Συνταγματική Βασιλεία με τις αρχές της Ομοσπονδιακής δημοκρατίας. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος αποτελείται από ομοσπονδιακά κρατίδια («πολιτείες», «επαρχίες», κ.λπ.) με δική τους κυβέρνηση και δικές τους εξουσίες, όπως π.χ. σε θέματα υγείας και παιδείας. Η κεντρική (ομοσπονδιακή) κυβέρνηση συνήθως διατηρεί τις κύριες εξουσίες της εξωτερικής πολιτικής και της άμυνας, καθώς και τη διοίκηση της κεντρικής τράπεζας του κράτους. Κεφαλή της ομοσπονδίας, δηλ. ολοκλήρου του κράτους, είναι ο βασιλιάς, οι εξουσίες του οποίου καθορίζονται από το σύνταγμα της χώρας — συνήθως πρόκειται για εξουσίες μάλλον διακοσμητικές. Παράδειγμα χώρας με τέτοιο πολίτευμα σήμερα είναι η Αυστραλία, Ισπανία, Καναδάς, κ.α.
Συνταγματική Μοναρχία
Αποδίδεται ορθότερα ως Ημι-συνταγματική Μοναρχία.
Παρόμοιο πολίτευμα με τη Βασιλευόμενη Δημοκρατία με τη διαφορά ό,τι ο ρόλος του βασιλιά δεν είναι συμβολικός καθώς διαθέτει πολιτικές αρμοδιότητες. Υπάρχει πρωθυπουργός και κοινοβούλιο, όμως ο βασιλιάς κατέχει ενεργό ρόλο στην πολιτική ζωή. Τέτοιο πολίτευμα έχουν η Μαλαισία, η Ιορδανία και ορισμένες άλλες αραβικές και αφρικανικές χώρες. Στην Ευρώπη Συνταγματική Μοναρχία έχει το Λίχτενσταϊν. Επίσης, η Συνταγματική Μοναρχία μπορεί να υπάρχει είτε σε ενιαίο κράτος (π.χ. Ιορδανία) είτε σε ομοσπονδιακό κράτος(π.χ. Μαλαισία). Συνταγματική Μοναρχία είχε και το Μαρόκο, αλλά σταδιακά το πολίτευμα του αλλάζει και μετατρέπεται σε Βασιλευομένη Δημοκρατία.
Απόλυτη Μοναρχία
Η απόλυτη μοναρχία είναι το πιο συχνό φαινόμενο στην Ευρώπη, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Σε αυτήν την περίπτωση ο μονάρχης κατέχει όλη τη δύναμη στο κράτος. Το πιο γνωστό παράδειγμα για έναν απόλυτο μονάρχη είναι ο Βασιλιάς Ήλιος Λουδοβίκος ΙΔ΄. Σήμερα οι απόλυτες μοναρχίες είναι λίγες και αυτές είναι το Μπρουνέι, το Βατικανό, η Σαουδική Αραβία, καθώς και άλλα αραβικά κράτη στον Περσικό κόλπο. Και σε αυτήν την περίπτωση μπορεί να υπάρξουν δύο υποείδη: την Ενιαία Απόλυτη Μοναρχία(π.χ. Σαουδική Αραβία, Ομάν) και την Ομοσπονδιακή Απόλυτη Μοναρχία(π.χ. ΗΑΕ).
Εμφάνιση της μοναρχίας σε κράτη
Το 2007 υπήρχαν τα εξής Βασίλεια, στα οποία ζει το 8,6% του παγκόσμιου πληθυσμού (541.293.000 κάτοικοι):
Αυτοκρατορία
και 14 μέλη της Κοινοπολιτείας των Εθνών, ανεξάρτητα κράτη με μονάρχη τον εκάστοτε μονάρχη του Ηνωμένου Βασιλείου
Μεγάλο Δουκάτο
Πριγκιπάτο
Σουλτανάτο
Εμιράτο
Εκκλησιαστικό κράτος
Βασιλικοί και Αυτοκρατορικοί Οίκοι
Μοναρχίες που έχουν πια καταργηθεί σημειώνονται με ένα *
Κάστρο του Πασσαβά
Ιστορία
Χτίστηκε από τον Γάλλο ιππότη και πρωτοστάτορα του Μορέως Ιωάννη ντε Νεϊγύ (Jean de Neilly) το 1254 στα ερείπια της ακρόπολης της αρχαίας Λας και ονομάστηκε έτσι εκ της γαλλικής πολεμικής κραυγής Passe-Avant (= Πέρνα Εμπρός), που αποδόθηκε αρχικά στο στενό πέρασμα, (κλεισούρα. ή δερβενάκι επί τουρκοκρατίας), από το οποίο και ονομάστηκε στη συνέχεια το κάστρο. Τούτο αποτέλεσε έδρα και κατοικία των βαρώνων της Βαρωνίας του Πασσαβά, μία από τις δώδεκα βαρωνίες του πριγκιπάτου του Μορέως.
Περιγραφή του κάστρου
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω το εν λόγω κάστρο κτίσθηκε επί του ανατολικού απόκρημνου λόφου Ασία, του περάσματος, επιστέφοντας τούτο την αρχαία πολύγωνη ακρόπολη Λαν κατά διεύθυνση ΒΔ πρός ΝΑ σε τραπεζοειδές σχήμα, με τις μεγαλύτερες επάλξεις προς τη ΒΔ πλευρά πάνω από το πέρασμα. Τούτο έφερε δύο πύλες, μία ανατολική και μία νότια, που ήταν και η κύρια. Στο βόρειο τμήμα του, (υψηλότερο), υπήρχαν τα αρχικά φράγκικα κτίσματα, πύργοι και ξενώνες και στο νότιο εγκαταστάσεις στρατοπέδου. Στα σημερινά ερείπια αναγνωρίζονται οι βόρειες επάλξεις, η δεξαμενή νερού που φέρει αρχαία μαρμάρινα δομικά υλικά καθώς και το τζαμί που χτίστηκε κατά την τουρκική κυριαρχία. Ουσιαστικά δεν επρόκειτο για ιδιαίτερα σπουδαίο κάστρο, πλην όμως η θέση του ήταν εκείνη που το έκανε αξιόλογο ως καστροφυλάκιο ελεγχόμενης διέλευσης. Η δε θέα που παρέχει είναι εκπληκτική τόσο προς το Βαθύ, βόρεια, όσο και προς νότια στον κάμπο του Χωσιαρίου, ιδιαίτερη όμως είναι η εποπτεία που παρέχει του Λακωνικού Κόλπου μέχρι και τα Κύθηρα. Σήμερα ο επαρχιακός δρόμος Γυθείου Αρεόπολης - Οιτύλου διέρχεται μέσα από το πέρασμα του Πασσαβά από το οποίο, λόγω της πυκνής βλάστησης, ένα μικρό μόνο μέρος των επάλξεων του κάστρου είναι ορατό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κάστρα της Λακωνίας Κατηγορία:Κάστρα της Μάνης Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Ζακ Ωγκύστ ντε Του
Ο Ζακ Ωγκύστ ντε Του (γαλλικά: Jacques Auguste de Thou) (1553-1617) ήταν Γάλλος πολιτικός, δικαστής, ιστορικός και συλλέκτης βιβλίων και χειρογράφων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζακ Ωγκύστ ντε Του γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1553 στο Παρίσι. Ήταν μέλος οικογένειας που είχε αναδείξει πολιτικούς, λογίους και επισκόπους. Με αυτό το οικογενειακό υπόβαθρο, ανέπτυξε την αγάπη για τη λογοτεχνία, τη σταθερή αλλά ανεκτική ευσέβεια και την πίστη στο Στέμμα.
Στα δεκαεπτά του, άρχισε σπουδές στη νομική, αρχικά στην Ορλεάνη, αργότερα στο Μπουρζ και τέλος στη Βαλάνς. Αρχικά προοριζόταν για το εκκλησιαστικό στάδιο και διαδέχθηκε τον θείο του ως εφημέριος της Παναγίας των Παρισίων.
Τα επόμενα δέκα χρόνια έκανε ταξίδια. Το 1573 ήταν μέλος γαλλικής πρεσβείας στην Ιταλία, γεγονός που του επέτρεψε να επισκεφθεί τις περισσότερες ιταλικές αυλές των ηγεμόνων. Τον επόμενο χρόνο αποτέλεσε μέρος της συνοδείας που έφερε τον βασιλιά Ερρίκο Γ΄ πίσω στη Γαλλία, μετά την αναχώρησή του από το πολωνικό βασίλειό του. Επισκέφτηκε επίσης πολλά μέρη της Γαλλίας και στο Μπορντώ συνάντησε και συνδέθηκε με τον Μισέλ ντε Μονταίν. Το 1579, μετά το θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του που ήταν αξιωματούχος στο Παρλαμέντο του Παρισιού (ανώτατο δικαστήριο), έφυγε από την Εκκλησία, εισήλθε στο Παρλαμέντο και παντρεύτηκε (1588). Την ίδια χρονιά διορίστηκε Σύμβουλος του κράτους και υπηρέτησε πιστά τόσο τον Ερρίκο Γ΄ όσο και τον Ερρίκο Δ'. Το 1593 διορίσθηκε διευθυντής της βασιλικής βιβλιοθήκης. αριστερά|μικρογραφία|Η Παγκόσμια ιστορία του Ζακ Ωγκύστ ντε Του Το 1595 διαδέχθηκε τον θείο του Αυγουστίνο ως πρόεδρος του κοινοβουλίου του Παρισιού και χρησιμοποίησε την εξουσία του προς το συμφέρον της θρησκευτικής ειρήνης. Διαπραγματεύτηκε το Διάταγμα της Νάντης με τους Προτεστάντες, ενώ, υιοθετώντας τις θέσεις της Γαλλικανικής Εκκλησίας που απέρριπτε την παπική εξουσία, αντιτάχθηκε στην αναγνώριση της Συνόδου του Τρέντο. Η στάση του κατά της παπικής εξουσίας τον εξέθεσε στην εχθρότητα των οπαδών της Καθολικής Ένωσης και των Ρωμαιοκαθολικών επισκόπων και στον διωγμό του όταν εμφανίστηκε η πρώτη έκδοση της ιστορίας του το 1604.
Μετά το θάνατο του Ερρίκου Δ΄, ο Ντε Του, η αντιβασίλισσα Μαρία των Μεδίκων, του αρνήθηκε τη θέση του ανώτατου προέδρου του κοινοβουλίου αλλά τον διόρισε μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών. Αυτό ήταν για αυτόν υποβιβασμός, συνέχισε, ωστόσο, να υπηρετεί υπό αυτήν τη θέση και έλαβε μέρος στις διαπραγματεύσεις των συνθηκών που συνήφθησαν στο Σαιν-Μενού (1614) και στο Λουντάν (1616). Πέθανε στο Παρίσι στις 7 Μαΐου 1617.
Ο γιος του ήταν ο Φρανσουά Ωγκύστ ντε Του, σύμβουλος στο κοινοβούλιο του Παρισιού και αξιωματούχος του κράτους, ο οποίος εκτελέστηκε το 1642 από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ και τον καρδινάλιο Ρισελιέ, ως συνεργός του μαρκήσιου Ανρί Κουαφιέ ντε Ρυζέ ντ'Εφιά, στη συνομωσία κατά του Ρισελιέ.
Συγγραφικό έργο
μικρογραφία|Ανδριάντας του Ζακ Ωγκύστ ντε Του στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας]] Το σημαντικότερο έργο του ντε Του ήταν η συγγραφή του έργου Ιστορία της εποχής του (Historia sui temporis), στο οποίο κατέγραψε τα σύγχρονά του ιστορικά γεγονότα. Το υλικό του άντλησε από την πλούσια βιβλιοθήκη του, την οποία ίδρυσε το 1587, με τους δύο αδελφούς Πιέρ και Ζακ Ντυπιύ, ως βιβλιοθηκονόμους. Σκοπός του ήταν να παράγει ένα επιστημονικό και αντικειμενικό έργο και για το λόγο αυτό το έγραψε στα λατινικά, στην προσπάθειά του να επιτύχει την αναγκαία απόσταση. Τα πρώτα 18 βιβλία, που περιλάμβαναν την περίοδο 1545–1560, εκδόθηκαν το 1604 και προκάλεσαν την άμεση αντίδραση εκείνων που ο ίδιος ο συγγραφέας αποκαλούσε «φθονερούς και εριστικούς».
Το δεύτερο μέρος, που ασχολείται με τους πρώτους θρησκευτικούς πολέμους (1560–1572), συμπεριλαμβανομένης της σφαγής του Αγίου Βαρθολομαίου, περιελήφθη στον κατάλογο απαγορευμένων βιβλίων (Index Librorum Prohibitorum) της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας (9 Νοεμβρίου 1609). Το τρίτο μέρος (γεγονότα έως το 1574) και το τέταρτο (έως το 1584), που εκδόθηκαν το 1607 και το 1608, προκάλεσαν παρόμοια κατακραυγή, παρά τις προσπάθειες του ντε Του να παραμείνει δίκαιος και αμερόληπτος. Απαγόρευσε κάθε μετάφραση του βιβλίου του στα γαλλικά, γιατί θα μπορούσαν «να διαπραχθούν μεγάλα λάθη και παρερμηνείες ενάντια στην πρόθεση του συγγραφέα». Αυτό, ωστόσο, δεν εμπόδισε να κατηγορηθεί ως «ψεύτικος καθολικός και χειρότερος από έναν απροκάλυπτα αιρετικό» (1614). Ο ντε Του ήταν μέλος του Τάγματος των Φραγκισκανών. Ως απάντηση στους δυσφημιστές του, έγραψε τα Απομνημονεύματά του, ένα χρήσιμο συμπλήρωμα στην Ιστορίας της εποχής του.
Η πρώτη πλήρης έκδοση της Ιστορίας του, που περιλάμβανε και το πέμπτο μέρος (γεγονότα μέχρι το 1607), εκδόθηκε το 1620 και συμπληρώθηκε μετά 5 χρόνια με τους 6 τόμους των Απομνημονευμάτων.
Η γαλλική μετάφραση του έργου με τίτλο Παγκόσμια ιστορία του Ζακ Ωγκύστ ντε Του από το 1543 έως το 1607,(Histoire universelle de Jacque-Auguste de Thou depuis 1543 jusqu'en 1607), 16 τόμοι, εκδόθηκε το 1734.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί
Κωνσταντίνος Καρτάλης
Ο Κωνσταντίνος Καρτάλης (1872 - 1933) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Γεωργίου Καρτάλη, δημάρχου Βόλου, βουλευτή και μέλους παλιάς οικογένειας εμπόρων & πολιτικών. Αδελφός του ήταν ο Αντώνιος Καρτάλης. Ήταν κτηματίας και διαχειριστής της οικογενειακής περιουσίας. Την περίοδο 1907 - 1925 διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Βόλου. Στις εκλογές του 1926 εξελέγη βουλευτής Λαρίσης με το Λαϊκό Κόμμα. Το 1929 εξελέγη δήμαρχος Βόλου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 19 Μαρτίου 1933, οπότε και πέθανε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Οικογένεια Καρτάλη
Μπρίντζα
thumb Το μπρίντζα (bryndza, από το ρουμανικό brânză - τυρί) είναι σλοβακικό προϊόν τυριού πρόβειου γάλακτος που παράγεται κυρίως στη Σλοβακία, αλλά και στη Ρουμανία, τη Μολδαβία, την Πολωνία, τη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Σερβία, την Ουγγαρία και μέρος της Μοραβίας (Μοραβική Βλαχία) στην Τσεχία. Το μπρίντζα έχει κρεμ λευκό χρώμα και είναι γνωστό για τη χαρακτηριστική του έντονη μυρωδιά και γεύση. Το τυρί είναι λευκό, πικάντικο, εύθρυπτο και ελαφρώς υγρό. Έχει χαρακτηριστική οσμή και γεύση με αξιοσημείωτη γεύση βουτανικού οξέος. Η συνολική αίσθηση της γεύσης αρχίζει ελαφρώς ήπια, στη συνέχεια γίνεται δυνατή και τελικά εξασθενεί σε αλμυρό τελείωμα. Οι συνταγές διαφέρουν ελαφρώς μεταξύ των χωρών. μικρογραφία|250x250εσ| Στη Σλοβακία, το μπρίντζα χρησιμεύει ως το κύριο συστατικό του [[μπριντζόβε χάλουσκι, το οποίο θεωρείται ως το εθνικό γεύμα και σπεσιαλιτέ. ]]
Ετυμολογία
Γνωστό ως juhtúró στα ουγγρικά, брынза στα ρωσικά, brenca στα σερβικά, brimsen στα γερμανικά και ברינזע στα γίντις, η bryndza, μια λέξη δανεισμένη από το ρουμανικό brânză (τυρί), χρησιμοποιείται σε διάφορες χώρες σε όλη την Ουκρανία και την Ε.Ε., λόγω της εισαγωγής της από τη μετεγκατάσταση των Βλάχων. Αν και η λέξη brânză (προφέρεται:) είναι απλώς η γενική λέξη για το «τυρί» στα ρουμανικά, δεν υπάρχει ειδικός τύπος τυριού. Είναι μια λέξη που πιθανώς κληρονομήθηκε από τη ρουμανική γλώσσα από τη δακική γλώσσα, τη γλώσσα του προ-ρωμαϊκού πληθυσμού στη σύγχρονη Ρουμανία. Εκτός της Σλοβακίας και των πλευρικών περιοχών της Νότιας Πολωνίας, εξακολουθεί να είναι δημοφιλές σήμερα στην Τσεχία με την τσεχική ορθογραφία «brynza».
Ιστορία
Η λέξη για πρώτη φορά καταγράφεται ως brençe, που περιγράφεται ως «βλάχικο τυρί», στο κροατικό λιμάνι του Ντουμπρόβνικ το 1370. Το bryndza ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, το 1470 και στο παρακείμενο πολωνικό Ποντχάλε το 1527. Στη Σλοβακία, το μπρίντζα χρησιμεύει ως το κύριο συστατικό του μπριντζόβε χάλουσκι, το οποίο θεωρείται το εθνικό γεύμα (χαλούσκι -μικρά νιόκι- αναμιγνύονται με μπρίντζα και συμπληρώνονται με τηγανητές φέτες λιπαρού μπέικον). Ως εκ τούτου, το μπρίντζα θεωρείται τυπικά προϊόν της Σλοβακίας. Πιστεύεται ότι η μοντέρνα έκδοση του μαλακού αλειφόμενου μπρίντζα αναπτύχθηκε από επιχειρηματίες στη Σταρά Τουρά (Δυτική Σλοβακία) προς τα τέλη του 18ου αιώνα, οι οποίοι ίδρυσαν τις βιομηχανίες μπρίντζα σε ορεινές περιοχές της Κεντρικής και Βόρειας Σλοβακίας, όπου η παραγωγή πρόβειου τυριού είχε βαθιές ρίζες στην τοπική παράδοση παρασκευής τυριών και διαπραγματεύτηκε μαζί της, διαδίδοντας το μπρίντζα σε όλη την αυστριακή Μοναρχία των Αψβούργων. Στην Αυστρία, ονομαζόταν liptauer (λίπταουερ), από τη βόρεια σλοβακική περιοχή Λίπτοβ. Η βιεννέζικη σπεσιαλιτέ λίπταουερ, ένα αλμυρό άλειμμα με βάση το τυρί, αντικατέστησε το μπρίντζα με τυρί κότατζ από γάλα αγελάδας, επειδή το αρχικό σλοβάκικο μπρίντζα εξαφανίστηκε από την αυστριακή αγορά μετά την αποσύνθεση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Τυριά πρόβειου γάλακτος Κατηγορία:Τυριά άλμης Κατηγορία:Ουκρανικά τυριά Κατηγορία:Πολωνικά τυριά Κατηγορία:Ρουμανικά τυριά Κατηγορία:Ρωσικά τυριά Κατηγορία:Σλοβακικά τυριά
1796
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1796 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δημητρός Δάλλας
Ο Δημητρός Δάλλας (Σμύρνη 1867 - Αθήνα 1929) υπήρξε διακεκριμένος αθλητικός παράγων και δημοσιογράφος, που διετέλεσε πρόεδρος του Πανιωνίου Γ.Σ. από το 1915 ως το 1928 και με τη δράση του συνέβαλε στη συνέχιση της λειτουργίας του συλλόγου στην Αθήνα μετά την καταστροφή της Σμύρνης. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του ΣΕΓΑΣ και ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της "Ένωσης Αθλητικών Συντακτών". Υπήρξε αγνός φίλαθλος και οραματιστής με έντονη δράση. Καθοριστική ήταν η συνεισφορά του στην καθιέρωση των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου, στην εισαγωγή του γυναικείου αθλητισμού στην Ελλάδα και στην προώθηση του αθλήματος του βόλεϊ ανδρών και γυναικών. Αποκλήθηκε "Αετός του Πανιωνίου", για τα υψηλά του οράματα αλλά και διότι ως άλλος αετός με τις μεγάλες φτερούγες του προστάτεψε και διέσωσε το σύλλογο.
Βιογραφικές πληροφορίες
thumb|right|250 px|Άρθρο του Δάλλα, με σκίτσο του, στην εφ. "Αθλητική", 27/12/1928.
Στη Σμύρνη
Ο Δημήτριος (Δημητρός) Δάλλας γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1867 και ο πατέρας του ονομαζόταν Ανδρέας. Στην επαγγελματική του ζωή υπήρξε τραπεζικός υπάλληλος. Επίσης, εργάστηκε ως δημοσιογράφος και διευθυντής σύνταξης στην εφημερίδα "Αρμονία" της Σμύρνης ως το 1922 και εν συνεχεία στην Αθήνα, όπου καθιέρωσε αθλητική στήλη στην εφ. "Βραδυνή". Το μεγάλο του πάθος ήταν ο αθλητισμός. Ασχολήθηκε με τα διοικητικά του Πανιωνίου από την ίδρυσή του, αφού εκλέχτηκε μέλος στο πρώτο Δ.Σ. του συλλόγου το 1898, όταν δημιουργήθηκε ο ενιαίος Πανιώνιος από την επανένωση του Ορφέα με το αποσχισθέν Γυμνάσιον Σμύρνης. Μάλιστα το 1901 ανέλαβε εκ μέρους του συλλόγου την διοργάνωση του ποιητικού διαγωνισμού για την επιλογή του Ύμνου του Πανιωνίου. Το "ποιητικό διαγώνισμα" επαναλήφθηκε και το 1902 από τον Πανιώνιο με εισηγητή της αγωνοδίκου επιτροπής και πάλι τον Δάλλα.
Υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριος και βασικός συντελεστής των Πανιωνίων Αγώνων, της ετήσιας αθλητικής διοργάνωσης του συλλόγου. Στους αγώνες ήταν πάντα μέλος της οργανωτικής επιτροπής και βοηθούσε από διάφορες θέσεις: αλυτάρχης, χρονομέτρης, αφέτης κλπ. Ιδιαίτερος υπήρξε ο ρόλος του στους Σχολικούς Αγώνες που καθιέρωσε στη Σμύρνη ο Πανιώνιος από το 1901 και εξής. Θεωρείται ο εμπνευστής των αγώνων αυτών, και μόχθησε για την καθιέρωσή τους. Η έννοια του για το σχολικό αθλητισμό συνεχίστηκε σε όλη την σταδιοδρομία του ως παράγων τόσο στη Σμύρνη όσο και στην Αθήνα μετά το 1922. Το 1906 συνόδεψε την αποστολή του Πανιωνίου στους Μεσοολυμπιακούς της Αθήνας.
Το 1915 ο Δάλλας εκλέγεται πρόεδρος του Πανιωνίου Γ.Σ., θέση από την οποία θα συμβάλλει τα μέγιστα στην ανάπτυξή του αλλά και στην επιβίωσή του μετά την καταστροφή της Σμύρνης. Ως πρόεδρος διοργάνωσε τους ΙΗ΄ Πανιώνιους Αγώνες το 1918, στους οποίους πρόσθεσε αγωνίσματα νεοεμφανιζόμενων αθλητών (εκτός σωματείων). Την ίδια περίοδο ο Δάλλας ενεργοποιείται στον προσκοπισμό της Σμύρνης και εκλέγεται στην περιφερειακή επιτροπή του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων Σμύρνης. Στις 2 Μαΐου 1919 ενώ ο Ελληνικός Στρατός αποβιβαζόταν στη Σμύρνη, ο Δάλλας βρισκόταν στην Αθήνα συνοδεύοντας την αθλητική αποστολή του Πανιωνίου στους Πανελλήνιους Αγώνες. Δηλαδή, όταν η αποστολή του Πανιωνίου έφυγε από τη Σμύρνη η πόλη ανήκε στην Οθωμανική αυτοκρατορία και όταν επέστρεψε ανήκε στο ελληνικό κράτος, αφού είχε καταληφθεί από τον ελληνικό στόλο στις 2 Μαΐου έπειτα από εντολή της Κοινωνίας των Εθνών. Μόλις μαθεύτηκε η κατάληψη της Σμύρνης από τον ελληνικό στόλο ο Δάλλας με τους αθλητές του συλλόγου προσήλθε στα γραφεία της Επιτροπής Αλυτρώτων και μαζί με πλήθος κόσμου συμμετείχαν στην αυθόρμητη πανηγυρική διαδήλωση:
Ενθουσιασμένος και με τον αέρα ελευθερίας που αναπνέει η πόλη προετοιμάζεται για τους ΙΘ΄ Πανιώνιους, τους οποίους στις αφίσες και στην πρόσκληση αποκαλεί "Πανιώνιους Αγώνες - Ελευθέρια". Προγραμμάτισε τη διεξαγωγή τους για τον Ιούνιο του 1919 και σχεδίαζε να τους δοθεί ξεχωριστός τόνος προσκαλώντας σωματεία από όλο τον ελληνικό χώρο. Η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων, ο ΣΕΓΑΣ και τα σωματεία είχαν αποδεχτεί με ενθουσιασμό την ιδέα. Όμως, ο Έλληνας αρμοστής της Σμύρνης Αριστείδης Στεργιάδης είχε διαφορετική άποψη. Φοβούμενος τυχόν τουρκικές αντιδράσεις απαγόρευσε τη διεξαγωγή τους. Αρχικά επέβαλε την αναβολή τους και όταν ο πρόεδρος του Πανιωνίου ανακοίνωσε τη διεξαγωγή τους τον Ιούνιο χωρίς να ζητήσει την άδειά του, ο Στεργιάδης διέταξε τη ματαίωσή τους. Τελικά, με την επιμονή του Δάλλα, οι ΙΘ΄ Πανιώνιοι Αγώνες θα διεξαχθούν το 1921, χωρίς την επωνυμία "Ελευθέρια" και θα αποτελέσουν το κύκνειο άσμα του σμυρναϊκού αθλητισμού.
Στην Αθήνα
Το Σεπτέμβριο του 1922 γίνεται η μικρασιατική καταστροφή με αποτέλεσμα να ξεριζωθεί ο σύλλογος από την Σμύρνη. Ο τουρκικός στρατός εισβάλλει στην Σμύρνη και ο ιστορικός σύλλογος σχεδόν διαλύεται. Δεκάδες αθλητές του και παράγοντες χάνονται με πρώτο τον επίτμιο πρόεδρό του, τον μητροπολίτη Χρυσόστομο που σφαγιάσθηκε από τους Τούρκους. Η καταστροφή αυτή θα είχε σημάνει το τέλος του σμυρναϊκού συλλόγου, όπως πολλών άλλων μικρασιατικών σωματείων, αν δεν υπήρχε το πείσμα και η επιμονή του προέδρου Δημητρού Δάλλα. Ο Δάλλας μόλις πάτησε το πόδι του στην Αθήνα, άρχισε να αναζητά σε προσφυγικούς καταυλισμούς τα "παιδιά" του, τους αθλητές του συλλόγου που σώθηκαν. Κατάφερε να εντοπίσει γύρω στους είκοσι και το γυμναστή Σοφοκλή Μάγνη, ο οποίος ανέλαβε την προγύμνασή τους αμισθί! Με τη μαγιά αυτή χτίζει τον αθηναϊκό Πανιώνιο. Αντιτίθεται εξαρχής στην ιδέα που προωθήθηκε να συγχωνευτούν όλα τα παλιά σμυρναϊκά σωματεία: Πανιώνιος, Απόλλων Σμύρνης, Πέλοψ Μελαντίας και Αρμενική σε μια νέα ομάδα υπό τον τίτλο "Σμυρναϊκή Ένωση» και προχωρά με πείσμα στην ανόρθωση του Πανιωνίου. Σύνθημά του, το οποίο επαναλάμβανε σε όποιον τον αποθάρρυνε, ήταν το:
Συγκροτεί μια προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή με επιφανή μέλη της σμυρναϊκής κοινωνίας που είχαν επιβιώσει κατά την καταστροφή, εξασφαλίζει στέγη για το σωματείο στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού Σταδίου και δύο μόλις μήνες μετά την καταστροφή, στις 12 Νοεμβρίου 1922, τελεί τα εγκαίνια των γραφείων του. Αμέσως λειτουργούν δύο αθλητικά τμήματα, του κλασικού αθλητισμού και του ποδοσφαίρου. Οι αθλητές στίβου κατακτούν το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1923 και η ποδοσφαιρική ομάδα αναδεικνύεται δευτεραθλητρια στο Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών-Πειραιώς 1922-1923. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, το Σεπτέμβριο του 1923, ο σύλλογος χάρη στις άοκνες ενέργειες του Δάλλα διοργανώνει πανηγυρικά τους Κ΄ Πανιώνιους Αγώνες στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο, παρουσία των επισήμων αρχών, με συμμετοχή 240 αθλητών από όλη την Ελλάδα και από την Κωνσταντινούπολη. Με τη φροντίδα του Δάλλα ο Πανιώνιος δηλώνει και πάλι "παρών" στον ελληνικό αθλητισμό.
Τα επόμενα χρόνια ο πρόεδρος του Πανιωνίου αναλώθηκε στο ξαναζωντάνεμα της πανιώνιας ιδέας. Για τον εαυτό του δεν ενδιαφερόταν καθόλου. Είναι χαρακτηριστικό ότι ως το 1926 δεν είχε σπίτι και κοιμόταν στο δωμάτιο του συλλόγου στο Στάδιο, απλώνοντας κάθε βράδυ ένα στρώμα πάνω στο ξύλινο γραφείο! Παρά τις δυσκολίες προχωρά με θάρρος σε τολμηρά αθλητικά ανοίγματα. Αναδημιουργεί τις ομάδες βόλεϊ και μπάσκετ και το 1925 ξεκινά τη διοργάνωση ετήσιων πρωταθλημάτων βόλεϊ. Δημιουργεί γυναικείο αθλητικό τμήμα και ξεκινά τη διοργάνωση γυναικείων αθλητικών αγώνων το 1926 καθώς και γυναικείου πρωταθλήματος βόλεϊ. Παράλληλα εκλέγεται αντιπρόεδρος στον ΣΕΓΑΣ και αναλαμβάνει την ευθύνη της έκδοσης του Δελτίου του Συνδέσμου. Το Νοέμβριο του 1928, έπειτα από εισήγηση του, ιδρύθηκε η Επιτροπή Γυναικείου Αθλητισμού του ΣΕΓΑΣ, της οποίας ορίστηκε πρώτος πρόεδρος.
Το 1924 ο Πανιώνιος στέλνει τρεις αθλητές του στην Ολυμπιάδα του Παρισιού. Στο Παρίσι μεταβαίνει και ο Δάλλας που πραγματοποιεί χρήσιμες επαφές με παράγοντες άλλων χωρών, κυρίως βαλκανικών, ρίχνοντας την ιδέα της διοργάνωσης Βαλκανικών Αγώνων. Αξιοποιεί τις επαφές του και το 1925 στην εορτή των 35 ετών του συλλόγου προσκαλεί το γαλλικό αθλητικό σύλλογο "Stade Francais", που ήρθε με τους αθλητές του στην Αθήνα ειδικά για την επέτειο. Το καλοκαίρι του 1925, στους ΚΑ΄ Πανιώνιους αγώνες, εκτός από τους 160 Έλληνες αθλητές από όλη την Ελλάδα συμμετέχει και η ρουμανική ομάδα Coltea. Έτσι δίνει στους αγώνες διεθνή χαρακτήρα.
Με την παράλληλη δημοσιογραφική δραστηριότητά του, καθιερώνει ειδική αθλητική στήλη στην εφ. "Βραδυνή", την πρώτη στον αθηναϊκό πολιτικό τύπο. Το 1928 πρωτοστατεί στην ίδρυση της "Ένωσης Αθλητικών Συντακτών", της οποίας γίνεται πρόεδρος, με αντιπρόεδρο τον πολυαθλητή του Πανιωνίου Δημ. Καραμπάτη, ο οποίος καθιερώνει αθλητική στήλη στην εφ. "Εμπρός", και εν συνεχεία εκδίδει ξεχωριστό αθλητικό περιοδικό.
Τον Ιανουάριο του 1928 παραδίδει τη σκυτάλη της προεδρίας του Πανιωνίου σε νεώτερους παράγοντες, ικανοποιημένος που μέσα σε έξι χρόνια έχει καταφέρει να αναδημιουργήσει το σύλλογο, με λειτουργούντα σχεδόν όλα τα τμήματά του, μιας και έχουν πλέον ξεκινήσει και τα τμήματα κολύμβησης, υδατοσφαίρισης και ποδηλασίας. Στις 23 Δεκεμβρίου 1929 ο αναμορφωτής του Πανιωνίου και συνδετικός κρίκος του συλλόγου με τη Σμύρνη πεθαίνει σε ηλικία 62 ετών, έπειτα από οδυνηρή πολύμηνη ασθένεια, αφού πρόλαβε να δει το φθινόπωρο του έτους αυτού τη διεξαγωγή των προβαλκανικών αγώνων στίβου, για τους οποίους είχε κοπιάσει αρκετά. Αφήνει το σύλλογο θεμελιωμένο γερά στη νέα του έδρα. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη.
Τιμητικές διακρίσεις
Στις 8 Ιανουαρίου 1928 στη Γ.Σ. του Πανιωνίου ο Δάλλας ανακοινώνει την αποχώρησή του από τη διοίκηση του συλλόγου. Νέος πρόεδρος εκλέγεται ο Απόστολος Ορφανίδης και η Γ.Σ. ομόφωνα αποφασίζει την απονομή στον Δημητρό Δάλλα του χρυσού μεταλλίου του συλλόγου:
Η οικογένειά του
Ο Δημητρός Δάλλας δεν δημιούργησε οικογένεια. Τα περισσότερα χρόνια της ζωής του έζησε κοντά στην οικογένεια της αδερφής του, της Αλεξάνδρας (Λωξάντρας), της οποίας σύζυγος ήταν ο Πέτρος Σεϊζάνης, αδερφός του εκδότη της εφ. "Αρμονία" της Σμύρνης Μιλιτάδη Σεϊζάνη. Εγγονός του Πέτρου και της Αλεξάνδρας Σεϊζάνη, γιος της θυγατέρας τους Αναστασίας, είναι ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Πέτρος Λινάρδος, πατέρας του διεθνή μπασκετμπολίστα του Πανιωνίου Νίκου Λινάρδου. Ο Δάλλας είχε άλλον έναν αδερφό, ονόματι Ιωάννη (Τζων), που διατηρούσε κατάστημα και μετά το 1922 εγκαταστάθηκε στα Σεπόλια.
Αναφορές στον τύπο
Ανακοινώνοντας το θάνατο του Δάλλα οι εφημερίδες της εποχής αναφέρονται με εγκωμιαστικά σχόλια σε αυτόν:
Αγώνες βόλεϊ εις μνήμην Δάλλα
Τον Ιανουάριο του 1930, λίγες μόνο ημέρες μετά το θάνατο του Δάλλα, ο Πανιώνιος προκήρυξε για έκτη συνεχόμενη χρονιά το αθηναϊκό πρωτάθλημα του βόλεϊ, το οποίο διεξήγε από το 1925. Στην προκήρυξη του 1930 αναφέρεται πως αποφάσισε να αφιερώσει στη μνήμη του Δημητρού Δάλλα τους αγώνες εκείνου του έτους τιμώντας έτσι τον πρωτοπόρο παράγοντα που υπήρξε ο εμπνευστής τους και πήρε την πρωτοβουλία να ξεκινήσει τη διοργάνωσή τους το 1925.
Μνημόσυνο από τον ΣΕΓΑΣ
Την Κυριακή, 27 Ιουλίου 1930, ο ΣΕΓΑΣ πραγματοποίησε στο μητροπολιτικό ναό Αθηνών αρχιερατικό μνημόσυνο προς τιμήν του Δημητρού Δάλλα χοροστατούντος του μητροπολίτου Καβάλας. Προσκλήθηκαν και παρευρέθησαν ο αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Αργυρόπουλος, ο πρόεδρος της ΕΠΟ κ. Μαρσέλλος, ο γεν. γραμματέας του ΣΕΓΑΣ κ. Κίτσος και μέλη του Δ.Σ., παράγοντες και αθλητές πολλών σωματείων και πλήθος κόσμου. Στη συνέχεια μετέβησαν στην παρακείμενη αίθουσα του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων, όπου πραγματοποιήθηκε αθλητικό μνημόσυνο, στο οποίο μίλησαν για την προσωπικότητα και το έργο του Δάλλα εκ μέρους του ΣΕΓΑΣ ο κ. Σπανούδης, ο φίλαθλος πρόεδρος του Γ.Σ. Αμαρουσίου Λεωνίδας Πτέρης και ο αντιπρόεδρος του Πανιωνίου κ. Φωτεινός.
Τα "Δάλλεια"
Το 1936, με εισήγηση του νέου προέδρου του Δημητρού Καραμπάτη, ο Πανιώνιος αναβάθμισε σε παννελλήνιους τους αθλητικούς αγώνες "Δάλλεια" που είχαν διεξαχθεί το 1932 ως αγώνες παίδων στη μνήμη του ιστορικού ηγέτη του συλλόγου. Οι αγώνες αυτοί καθιερώθηκαν και διεξάγονταν επί πολλά έτη στο Παναθηναϊκό Στάδιο ή στο Στάδιο Νέας Σμύρνης ως τις αρχές της δεκαετίας του '60 υπενθυμίζοντας σε όλους τον ιστορικό ηγέτη του Πανιωνίου. Οι αγώνες ήταν ενταγμένοι στο επίσημο πρόγραμμα του ΣΕΓΑΣ και αποτελούσαν ένα από κριτήρια επιλογής αθλητών για την εθνική ομάδα γι' αυτό συμμετείχαν σε αυτούς οι μεγαλύτεροι Έλληνες πρωταθλητές. Κάποιες χρονιές είχαν διεθνή χαρακτήρα και προσκαλούνταν και ξένοι αθλητές. Ξεκίνησαν ως ετήσιοι αγώνες. Μεταπολεμικά διεξάγονταν αρχικά ανά διετία. Στη συνέχεια διακόπηκαν και διεξάγονταν περιστασιακά: το 1954, το 1959 και για τελευταία φορά το 1962. Μετά το θάνατο του Καραμπάτη δεν επαναλήφθηκαν.
Αγώνες 75ετηρίδος εις μνήμην Δάλλα & Καραμπάτη
Το 1965, με αφορμή τον εορτασμό των 75 ετών από την ίδρυση του συλλόγου, πραγματοποιήθηκαν μια σειρά από αθλητικές εκδηλώσεις. Μεταξύ αυτών, στις 29 και 30 Ιουνίου, διοργανώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο "Ειδικοί αγώνες στίβου εις μνήμην Δ. Δάλλα και Δ. Καραμπάτη":
Είναι γνωστά τα εξής αποτελέσματα:
Αναφορές
Κατηγορία:Πανιώνιος Σμύρνης Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Πάπας Αλέξανδρος
Υπήρξαν οκτώ Πάπες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με το όνομα Αλέξανδρος:
Χατζή Αλή Χασεκή
Ο Χατζή Αλή Χασεκή (τουρκ. Haci Ali Haseki), στα ελληνικά κλινόμενο Χατζή Αλής Χασεκής (-1795), υπήρξε οθωμανός ιδιοκτήτης και διοικητής της Αθήνας τον 18ο αιώνα που άφησε όνομα μέχρι σήμερα για την ωμότητα και την βαναυσότητά των πράξεών του. Όπως εξιστορεί στα απομνημονεύματά του ο Παναγής Σκουζές, στην εποχή του η Αθήνα υπέφερε αφόρητα και η ελληνική κοινότητα έχασε όλα τα υπάρχοντά της και ελαττώθηκε σημαντικά. Αρχικά η Αθήνα είχε χίλιες πεντακόσιες Ελληνικές οικογένειες, τριακόσιες εβδομήντα πέντε Τούρκικες, τριάντα οικογένειες Αιθίοπες, μαύροι και εικοσιπέντε οικογένειες τουρκόγυφτοι σιδηρουργοί. Από τις ελληνικές οικογένειες, οι περισσότερες έχασαν τα υπάρχοντά τους, ξεσπιτώθηκαν, πέθαναν, θανατώθηκαν, ή ξεριζώθηκαν. Η άφιξη του Χατζή Αλή συνοδευτηκε από επιδημία πανούκλας, που αποδεκάτισε τους Αθηναίους.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε κάπου στα βάθη της ανατολικής Τουρκίας και ήρθε στην Κωνσταντινούπολη, όπου μπήκε στο σαράι. Λέγονταν και χασεκής, δηλαδή σωματοφύλακας του σουλτάνου, επειδή είχε το αξίωμα αυτό. Νέος έγινε υπηρέτης της Εσμά σουλτάνας, αδελφής του σουλτάνου Σελίμη και θυγατέρα του Σουλτάνου Χαμίτη. Δέθηκε μυστικά με την Εσμά, η οποία έκτοτε δεν έπαψε να τον υποστηρίζει χρηματικά και πολιτικά σε όλη της την ζωή. Το 1772 η Εσμά του αγόρασε την Αθήνα, η οποία πουλήθηκε για το ποσό των ενάμιση εκατομμυρίων γροσίων και τον έκανε μαλικιανέ με το προνόμιο να επικαρπώνεται το δέκατο όλων των προϊόντων.
Ιστορική αναδρομή
Το έτος 1760 σημειώνεται ιστορική αλλαγή της διακυβέρνησης της Αθήνας, αφού η πόλη δεν υπόκειται πια στην κυριαρχία του μαύρου ευνούχου του Σουλτάνου, αλλά γίνεται «μαλικιανές», δηλαδή «οικόπεδο προς ενοικίαση». Το ενοίκιο, το λεγόμενο μαλίκι, δίνονταν εφ όρου ζωής σε όποιον έδινε τα περισσότερα. Ο ιδιοκτήτης, και λεγόμενος Μαλικιάνες είχε την αρμοδιότητα να διορίζει τον βοεβόδα. Πρώτος Μαλικιανές και βοεβόδας ήταν κάποιος μουσουλμάνος από την Λειβαδιά, ο επιλεγόμενος «ο καλός», λόγω του χαρακτήρα του. Δεύτερος ήταν ο Χατζή Αλής.
Πρώτη διαμονή του στην Αθήνα
Ο Χατζή Αλής ήρθε στην Αθήνα από περιέργεια για να γνωρίσει την ιδιοκτησία του, και κάθισε για να ευχαριστηθεί. Έκτισε και αρχοντικό, και συγκέντρωσε και άλλες εξουσίες στα χέρια του. Με τον καιρό πήρε το αξίωμα του ζαμπίτη (υπεύθυνος για την τάξη), του βοεβόδα, και άλλα. Οι Αθηναίοι άρχισαν να υποφέρουν τόσο πολύ, που μετά από τρία χρόνια οι χριστιανοί έστειλαν κρυφά και από τους κοτζαμπάσηδες μυστικούς επίτροπους στην Κωνσταντινούπολη, ζητώντας την απομάκρυνσή του. Αυτό εύκολα έγινε, γιατί η Εσμά σουλτάνα ήθελε και αυτή να ξαναδεί τον εραστή της, και φρόντισε να επιστρέψει.
Δεύτερη διαμονή του στην Αθήνα
Οι εκπρόσωποι όμως που διόρισε ο Χατζή Αλής ήταν χειρότεροι από αυτόν, αφού το μόνο καθήκον τους ήταν να τον αναπληρώνουν, με ακόμα πιο καταχρηστικό τρόπο για να εισπράττουν τους φόρους και επιπλέον να βγάζουν τα έξοδά τους. Γρήγορα οι Αθηναίοι έστειλαν καινούργια αποστολή στην Κωνσταντινούπολη, για να ζητήσουν την επιστροφή του Χατζή Αλή, λέγοντάς του ότι μετανόησαν για την πρώτη τους πράξη. Ο Χατζή Αλής επέστρεψε δείχνοντάς τους μάλιστα και λογαριασμό ύψους εξήντα χιλιάδων γροσίων για έξοδα που του δημιουργήθηκαν επειδή τον είχαν διώξει. Οι Αθηναίοι συμφώνησαν, και αργότερα τον πλήρωσαν. Όταν ο Χατζή Αλής το 1776 απέκρουσε την επίθεση του Αλβανού Γιαχόλιορη, οι Αθηναίοι τον συμβούλεψαν να χτίσει τείχη, έργο το οποίο πραγματοποίησαν οι Αθηναίοι κάτοικοι μέσα σε 108 ημέρες. Ο Χατζή Αλής χρέωσε όμως τους Αθηναίους με το ποσό των σαράντα δυο χιλιάδων τετρακοσίων γροσίων, και οι Αθηναίοι του τα πλήρωσαν. Οι Αθηναίοι μετά την κτίση των τειχών αγκομαχούσαν ακόμα περισσότερο. Το 1784 η ζωή είχε γίνει τόσο ανυπόφορη που άρχισαν να εγκαταλείπουν κρυφά την πόλη, η οποία τώρα φρουρούνταν από Τούρκους που είχαν πιάσει τις πόρτες του τείχους. Περίπου διακόσιοι Αθηναίοι πήγαν στην Κωνσταντινούπολη και αποτάνθηκαν στον μεγάλο Βεζύρη ζητώντας του να τους δώσει άλλο μέρος να παν να ζήσουν. Πήγαν και στον Καπετάν Πασά, Χασάν Πασά Μουστάκα, του θαλάσσιου στόλου και παραπονούμενοι για την κατάσταση στην Αθήνα κατόρθωσαν την έξωση του τυράννου. Ο Χατζή Αλής συνελήφθη και οδηγήθηκε με καράβι εξόριστος στην Κύπρο. Αυτός με δωροδοκία επέστρεψε στην Αθήνα και κήρυξε ερχόμενος ότι του δόθηκε χάρη, και θα παραμείνει. Μάζεψε διάφορες πλαστές δηλώσεις από το δικαστήριο του Κατή, ότι αυτοί που τον είχαν κατηγορήσει ήταν ταραχοποιοί, και τα έστειλε στην Κωνσταντινούπολη για να του γίνει άφεση. Έτσι γλύτωσε από την εξορία, αλλά στην Αθήνα έγινε διοικητής ο Σιλιχτάραγας. Επί Σιλιχτάραγα οι Αθηναίοι έκαναν συνέλευση και άλλαξαν το σύστημα. Έριξαν τους παλιούς κοτζαμπάσηδες που είχαν πάει με το μέρος του Χατζή Αλή, και όρισαν να γίνονται ελεύθερες εκλογές των κοτζαμπάσηδων. Οι παλιοί κοτζαμπάσηδες τότε έφυγαν για την Κωνσταντινούπολη, συναντήθηκαν με τον Χατζή Αλή, και αδιάκοπα προσπαθούσαν να πετύχουν την επιστροφή του.