cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαυρότρυγγας
Απειλές
Πέρα από την κλιματική αλλαγή, το είδος απειλείται από την απώλεια ενδιαιτημάτων στις περιοχές διαχείμασης και κατά τη μετανάστευση: οι υγρότοποι στη Γκάνα υποβαθμίζονται μέσω της διάβρωσης των ακτών και αλλαγών που αφορούν στην αποχέτευση και σε εγγειοβελτιωτικά έργα (Ntiamboa-Baidu 1991). Στην Κίνα και τη Νότια Κορέα σημαντικές μεταναστευτικές περιοχές ανάπαυλας, γύρω από τις ακτές της Κίτρινης Θάλασσας, έχουν χαθεί μέσω των εγγειοβελτιωτικών έργων και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης, ως αποτέλεσμα της μείωσης ροής των ποταμών (από υδροληψία), αύξησης της ρύπανσης, συγκομιδής της βενθικής πανίδας και μείωσης στην ποσότητα των ιζημάτων που μεταφέρονται στην περιοχή από το Κίτρινο Ποταμό και τον Γιάνκτσέ (Barter 2002, Barter 2006, Kelin και Qiang 2006).
Για την Ελλάδα τα στοιχεία είναι ελλιπή και, δεν είναι γνωστό εάν απειλείται άμεσα.
Πηγές
Κατηγορία:Σκολοπακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πανίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Σογιούζ TMA-09M
Το Σογιούζ ΤΜΑ-09M ήταν μια αποστολή διαστημοπλοίου Σογιούζ που εκτοξεύτηκε στις 28 Μαΐου 2013 με προορισμό τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετέφερε τρία μέλη της Expedition 36.
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2013 Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Σογιούζ
Διατροφολογία
Η επιστήμη της διατροφής ή διατροφολογία είναι η βιολογική επιστήμη που μελετά την επίδραση των βιομορίων και των ανόργανων συστατικών των τροφίμων στο μεταβολισμό και τη θρέψη των οργανισμών (διατροφή-θρέψη φυτικών οργανισμών, διατροφή ζωικών οργανισμών, διατροφή ανθρώπου).
Με τη διατροφή-θρέψη φυτικών οργανισμών ασχολούνται οι βιολόγοι-βοτανολόγοι και οι γεωπόνοι, με τη διατροφή-θρέψη ζωικών οργανισμών ασχολούνται οι βιολόγοι-ζωολόγοι και οι κτηνίατροι, ενώ με τη διατροφή ανθρώπου ασχολούνται οι βιοεπιστήμονες (βιολόγοι, βιοχημικοί κ.α.), διατροφολόγοι, διαιτολόγοι, ιατροί, νοσηλευτές κ.α.
Η επιστήμη της διατροφής ως βιολογική επιστήμη δεν θα πρέπει να συγχέεται ούτε με τη διαιτολογία (χορήγηση διαίτας σε ασθενείς) ούτε με την επιστήμη των τροφίμων (χημεία τροφίμων-μικροβιολογία τροφίμων).
Nutritional Research
Κατηγορία:Επιστήμες Υγείας  Κατηγορία:Επιστήμη τροφίμων Κατηγορία:Προσωπική φροντίδα
Άγρια Ορχιδέα
Η Άγρια Ορχιδέα (αγγλικά: Wild Orchid) είναι μια ερωτική ταινία αμερικανικής παραγωγής του 1989 σε σκηνοθεσία Ζάλμαν Κινγκ και πρωταγωνιστούν οι Μίκι Ρουρκ, Κάρε Ότις, Ζακλίν Μπισέ και Μπρους Γκρίνγουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζάλμαν Κινγκ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1989 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες
Σέξτος Πομπήιος
Ο Σέξτος Πομπήιος Μάγκνος Πίος, λατιν. Sextus Pompeius Magnus Pius (67 - 35 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατηγός της ύστερης Δημοκρατίας (1ος αι. π.Χ.). Ήταν η τελευταία εστία αντίθεσης στη Β΄ Τριανδρία. Ήταν γιος του Γναίου Πομπήιου Μάγκνου.
Βιογραφία
Ήταν ο νεότερος γιος του Γναίου Πομπήιου του Μεγάλου και της 3ης συζύγου του Μούκιας Τέρτιας. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γναίος Πομπήιος. Τα δύο αδέλφια μεγάλωσαν στη σκιά του πατέρα τους, ο οποίος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους στρατηγούς της Ρώμης και αρχικά μη συντηρητικός πολιτικός, που μεταστράφηκε στην παραδοσιακή μερίδα, όταν ο Ιούλιος Καίσαρας έγινε απειλή.
Όταν ο Καίσαρας διέσχισε τον Ρουβίκωνα το 49 π.Χ., ξεκινώντας έτσι έναν εμφύλιο πόλεμο, ο μεγαλύτερος αδελφός του Σέξτου, ο Γναίος ακολούθησε τον πατέρα τους στη διαφυγή του στην Ανατολή, όπως έκαναν οι περισσότεροι συντηρητικοί συγκλητικοί. Ο Σέξτος έμεινε στη Ρώμη στη φροντίδα της μητριάς του Κορνηλίας Μετέλλας (5ης συζύγου του Πομπήιου). Ο στρατός του Πομπήιου έχασε στη μάχη των Φαρσάλων το 48 π.Χ. και ο Πομπήιος έτρεξε να σώσει τη ζωή του. Η Κορνηλία και ο Σέξτος τον συνάντησαν στη Λέσβο και μαζί διέφυγαν στην Αίγυπτο. Με την άφιξή του, ο Σέξτος είδε τον πατέρα του να σκοτώνεται από προδοσία στις 29 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Έπειτα από αυτό η Κορνηλία επέστρεψε στη Ρώμη. Κατά τα επόμενα έτη ο Σέξτος προσχώρησε στην αντίσταση εναντίον του Καίσαρα, στις Αφρικανικές επαρχίες. Μαζί με τον Μέτελλο Σκιπίωνα και τον Κάτωνα τον Νεότερο, τον αδελφό του Γναίο και άλλους συγκλητικούς, προετοιμάστηκαν να αντιτεθούν στον Καίσαρα και τον στρατό του ως το τέλος.
Ο Καίσαρας νίκησε στην πρώτη μάχη στη Θάψο της Τυνησίας το 46 π.Χ. εναντίον του Μέτελλου Σκιπίωνα και του Κάτωνα, που αυτοκτόνησε. Το 45 π.Χ. ο Καίσαρας κατάφερε να νικήσει τους αδελφούς Πομπηίους στη μάχη της Μούνντα στην Ισπανία (έτσι λεγόταν τότε όλη η Ιβηρική χερσόνησος). Ο Γναίος εκτελέστηκε, αλλά ο νεαρός Σέξτος ξέφυγε πάλι, αυτή τη φορά για τη Σικελία.
Πίσω στη Ρώμη ο Καίσαρας σκοτώθηκε στις 15 Μαρτίου 44 π.Χ. (ειδοί του Μαρτίου) από μία ομάδα συγκλητικών, οδηγούμενη από τον Κάσσιο και τον Βρούτο. Το συμβάν δεν οδήγησε σε επιστροφή στην ομαλότητα, αλλά προκάλεσε άλλο εμφύλιο πόλεμο, όταν ο Οκταβιανός, ο Μάρκος Αντώνιος και ο Λέπιδος (η Β΄ Τριανδρία) θέλησαν να εκδικηθούν τον φόνο του Καίσαρα με την καθυπόταξη όλης της αντιπολίτευσης. Ο Σέξτος στη Σικελία σίγουρα θα επαναστάτησε, αλλά ο Κάσσιος και ο Βρούτος ήταν η πρώτη προτεραιότητα της Τριανδρίας. Ο Σέξτος, που είχε όλο το νησί ως βάση του, είχε χρόνο και εφόδια για να συντάξει στρατό και το πιο σημαντικό, έναν ισχυρό στόλο με Σικελούς ναύτες.
Ο Αγρίππας πέρασε τον χειμώνα εκπαιδεύοντας τους ναύτες στη στεριά και κατασκευάζοντας στόλο, κοντά στη λίμνη Αβέρνους της Καμπανίας. Πολέμησε τον Σέξτο στα Μύλαε (νυν Μιλάτσο κοντά στη Μεσσήνη) τον Αύγουστο του 36 π.Χ. και πάλι ένα μήνα μετά με τον Λέπιδο και τον Στατίλιο Ταύρο να καταλαμβάνουν τη Σικελία. Στη μάχη του Ναύλοχου (κοντά στη Μεσσήνη) ο Αγρίππας κατέστρεψε τον υπόλοιπο στόλο του Σέξτου. Ο Σέξτος δραπέτευσε στη Μ. Ασία, αφήνοντας τη Σικελία, τη μόνη βάση υποστήριξής του.
Πιάστηκε στη Μίλητο το 35 π.Χ. και εκτελέστηκε χωρίς δίκη με διαταγές του Μ. Αντωνίου μέσω του Μάρκου Τϊτου, τον οποίο ο Σέξτος είχε κάποτε φεισθεί. Αν και αργότερα ο Οκταβιανός προσποιήθηκε, ότι η εκτέλεση χωρίς δίκη ήταν παράνομη, διότι ο Σέξτος ήταν Ρωμαίος πολίτης, ο ίδιος ο Οκταβιανός τον είχε ανακηρύξει εκτός νόμου και χωρίς πολιτικά δικαιώματα.
Οικογένεια
Ο Σέξτος νυμφεύτηκε τη Σκριβωνία, μία μακρινή συγγενή του, κόρη του Λεύκιου Σκριβώνιου Λίβο και ανιψιά της Σκριβωνίας, 2ης συζύγου του Οκταβιανού. Ο Σέξτος και η σύζυγός του είχαν μία κόρη: Ο πεθερός του Λ. Σ. Λίβο, ως συγγενής του Σέξτου και του Οκταβιανού, μεσολάβησε για ειρήνη μεταξύ του Σέξτου και της Τριανδρίας. Εγκατέλειψε τον Σέξτο απρόθυμα το 36/35 με αντάλαγμα να αναλάβει την υπατεία.
Τσαρλς Γιούντελς
Ο Τσαρλς Γιούντελς (ολλανδικά: Charles Judels, 17 Αυγούστου 1882 - 14 Φεβρουαρίου 1969) ήταν Αμερκανό-Ολλανδός ηθοποιός. Γεννημένος στο Άμστερνταμ, εμφανίστηκε σε 137 ταινίες μεταξύ το 1915 και το 1949. Επίσης, συμμετείχε και σε ταινίες κινουμένων σχεδίων, δίνοντας τη φωνή σου σε κάποιους γνωστούς ήρωες, όπως ο Στρόμπολι και ο Αμαξάς, από την ταινία Πινόκιο της Disney, αλλά και στη σειρά Looney Tunes, της Warner Bros. Πέθανε στην Καλιφόρνια, σε ηλικία 87 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Ολλανδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Ολλανδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Βίλχελμ Όλμπερς Φόκε
Ο Βίλχελμ Όλμπερς Φόκε ( Γερμανικά: Wilhelm Olbers Focke, γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1834 στη Βρέμη ήταν Γερμανός ιατρός και βοτανολόγος, ευρύτερα γνωστός για το έργο του «Τα υβρίδια των φυτών - Μία συμβολή στη βιολογία των φυτών» ( γ: «Die Pflanzen-Mischlinge, Ein Beitrag zur Biologie der Gewächse») . Η συγγραφική του παραπομπή στη βοτανική είναι «Φόκε» ( γ: «Focke») και την συστηματική ταξινόμηση του γένους «Βάτος (Rubus)». Ο Φόκε απεβίωσε στις.
Βιογραφία
200px|thumb|left|To κυρίως κτήριο του [[Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ|Πανεπιστημίου του Βύρτσμπουργκ όπου σπούδασε ο Φόκε.]] Ο Βίλχελμ Όλμπερς Φόκε γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1834 στη Βρέμη και ήταν ο γιος του δικαστή Δρ. Βίλχελμ Φόκε ( γ: Wilhelm Focke) (1805-1865), δισέγγονος του γιατρού και αστρονόμου Χάινριχ Βίλχελμ Όλμπερς και αδελφός του ιδρυτή του «Μουσείου Φόκε», Γιόχαν Φόκε. Φοίτησε στο Γυμνάσιο «Altes» («Παλαιό») στη Βρέμη και από το 1853 μέχρι το 1858 σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βόννης, «Πανεπιστήμιο Βόννης Ρηνανίας Φρίντριχ-Βίλχελμ», καθώς επίσης και στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ, το Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ. Ο Φόκε έλαβε το διδακτορικό του στην Ιατρική στο Βίρτσμπουργκ.
Από το 1858 μέχρι το 1860 εργάστηκε στην ψυχιατρική κλινική «Μπρέμεν-Μίτε» ( γ: «Bremen-Mitte»), που ιδρύθηκε από τον Φρίντριχ Ένγκελκεν (1744-1815), στο προάστιο Ομπερνόιλαντ της Βρέμης. Από το 1861 εργάστηκε σαν γενικός ιατρός στη Βρέμη και από το 1864 μέχρι το 1867 ήταν ο «Διευθυντής Ιατρικής» στο νοσοκομείο της Βρέμης. Ήταν διάδοχος του Καρλ Έντουαρντ Λόρεντ στην συγκεκριμένη θέση και τον ίδιο τον Φόκε, τον διαδέχθηκε ο Φρίντριχ Χόλτς. Από το 1871 μέχρι το 1886 ήταν ιατρός στην αστυνομία και από το 1874 μέχρι το 1901 ήταν ο ιατρός στο σωφρονιστικό ίδρυμα Οσλεμπχάουζεν στην περιοχή Γκρεπέλινγκεν της Βρέμης. Το 1886 διορίστηκε στο «Διοικητικό Συμβούλιο Υγείας» και από το 1901 μέχρι το 1904 αποτέλεσε «Ανώτερος Ιατρικός Διευθυντής» του ιδρύματος.
Από το 1870 έως το 1874, ήταν «ψηφοφόρος 1ης τάξης» της «Οκταμελούς Επιτροπής Ψηφοφορίας» του Κοινοβουλίου της χανσεατικής πόλης της Βρέμης.
Ο Βίλχελμ Όλμπερς Φόκε ήταν, επίσης, πατέρας του επιχειρηματία και λάτρη της τέχνης Γιούλιους Φόκε (1882–1937) και απεβίωσε στις.
Έργο
200px|thumb|left|Ο Βίλχελμ Όλμπερς Φόκε αφιέρωσε μεγάλο κομμάτι της ζωής του στην [[συστηματική ταξινόμηση του γένους «Βάτος (Rubus)».]] Το 1881, ο Βίλχελμ Όλμπερς Φόκε, δημοσίευσε ένα σημαντικό έργο για τη βελτίωση των φυτών με τίτλο «Τα υβρίδια των φυτών - Μία συμβολή στη βιολογία των φυτών» ( γ: «Die Pflanzen-Mischlinge, Ein Beitrag zur Biologie der Gewächse»), το οποίο αναφέρθηκε εν συντομία στις ανακαλύψεις των Γκρέγκορ Μέντελ για την υβριδοποίηση. Παρά το γεγονός ότι ο Κάρολος Δαρβίνος είχε ένα αντίγραφο του βιβλίου του Φόκε, το έδωσε σε ένα συνάδελφό του, προφανώς χωρίς να είχε διαβάσει το συγκεκριμένο τμήμα. Η εκ νέου ανακάλυψη του έργου του Μέντελ θεωρείται γενικά ότι είχε λάβει χώρα κατά τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, ωστόσο, στο έργο «Τα υβρίδια των φυτών» ( γ: «Die Pflanzen-Mischlinge»), ο Μέντελ αναφέρεται περίπου 18 φορές - αν και ο Φόκε δεν λάμβανε το έργο του Μέντελ πολύ σοβαρά. Μαζί με την υβριδοποίηση, ο Φόκε ανέλυσε τα μη-μενδελιανά φαινόμενα των υβριδίων του μοσχεύματος χίμαιρας, την ψευδογαμία και την ξενία.
Έγινε γνωστός μέσω των δημοσιεύσεών του πάνω στην Ψυχιατρική και την Υγεία. Το 1885 δημοσίευσε μια βοτανική εργασία με τίτλο «Η χλωρίδα της Βρέμης» ( πρωτότυπος τίτλος: «Flora Bremensis»). Επίσης, έγραψε άρθρα σχετικά με τη γεωλογία, την ιστορία, τη γενεαλογία, καθώς και βιογραφίες.
Το 1889, ο Φόκε διεξήγαγε μια έρευνα πάνω στις προηγούμενες εμφανίσεις ελονοσίας στη Βόρεια Γερμανία. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του εργαζόταν πάνω στη συστηματική ταξινόμηση του γένους «Βάτος (Rubus)» και δημοσίευσε αρκετές μελέτες πάνω στο αντικείμενο από το 1877 μέχρι το 1914. Επίσης, έγραψε μια σειρά τμημάτων μονογραφιών των Α. Ένγκλερ και Κ. Πραντλ με τίτλο «Οι φυσικές οικογένειες των φυτών» ( γ: «Die natürlichen Pflanzenfamilien») πάνω στο γένος «Βάτος (Rubus)», ιδίως όσον αφορά οπωροφόρα φυτά αυτής της οικογένειας.
Αρκετό από το υπόλοιπο έργο του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Βρέμης, «Δοκίμια: Φυσικός Επιστημονικός Σύλλογος Βρέμης» ( γ: «Abhandlungen: Naturwissenschaftlicher Verein zu Bremen») και η πλήρης λίστα των δημοσιευμένων άρθρων σε αυτό το περιοδικό είναι διαθέσιμη. Αν εξετάσει κανείς τις καταχωρήσεις του Φόκε σε αυτή τη λίστα των αντικειμένων, μπορεί κανείς να εκτιμήσει το ευρύ φάσμα των θεμάτων που σπούδασε, καθώς και του κλάδου, με την οποία ο ίδιος εφαρμόζεται στην εργασία του.
Απόδοση τιμών
200px|thumb|right|«Campanula cespitosa» Το γένος «Φοκεανθός» ( αυθεντικός τίτλος: «Fockeanthus») της οικογένειας «Καμπανούλα» ( αυθεντικός τίτλος: «Campanulaceae») ονομάστηκε προς τιμήν του από τον βοτανολόγο και ταξονόμο Χ.Ρ. Βερ ( γ: «H.R. Wehrh»).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί επιστήμονες
Κώστας Κώστα
Ο Κώστας Κώστα (Ζακάκι Λεμεσού, 26 Μαρτίου 1971) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2011 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Κώστας Κώστα γεννήθηκε στο Ζακάκι στις 26 Μαρτίου 1971. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Πριν την εκλογή του στη θέση του βουλευτή ήταν υπάλληλος οργανισμού δημοσίου δικαίου (Συμβούλιο Εγγραφής και Έλεγχου Εργοληπτών με καθήκοντα Τεχνικού Επιθεωρητή στην Επαρχία Λεμεσού).
Είναι νυμφευμένος με τη Λία Λεβέντη και έχει μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Στις βουλευτικές εκλογές του 2011 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, είναι γραμματέας της Βουλής (από το 2011), μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων και μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Ένωσης για τη Μεσόγειο.
Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Άλλες δραστηριότητες
Υπηρέτησε την ΑΕΖ Ζακακίου από διάφορα πόστα. Επιπλεόν, είναι εκ των ιδρυτών και πρώην γραμματέας του Πολιτιστικού Ομίλου της ΑΕΖ.
Έβελιν Βέναμπλ
Η Έβελιν Βέναμπλ (αγγλικά: 18 Οκτωβρίου 1913 - 15 Νοεμβρίου 1993) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, που στις δεκαετίας 1930 και 1940 πρωταγωνίστησε σε αρκετά ταινίες. Επίσης, μνημονεύεται και για τον ρόλο της στην ταινία της Disney, Πινόκιο, ως η Μπλε Νεράιδα. Η Βέναμπλ υπήρξε, επίσης, το μοντέλο στο οποίο βασίστηκε το λογότυπο της αμερικανικής κινηματογραφικής εταιρείας Columbia Pictures. Κατέχει αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ, για τη συνολική της προσφορά στον κινηματογράφο. Πέθανε σε ηλικία 80 ετών στο Άινταχο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Γναίος Πομπήιος (γιος του Πομπήιου του Μεγάλου)
Ο Γναίος Πομπήιος, λατιν. Gnaeus Pompeius (π. 75 - 12 Απριλίου 45 π.Χ.), γνωστός επίσης ως Πομπήιος ο Νεότερος, ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός της ύστερης Δημοκρατίας (1ος αι. π.Χ.).
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος από τους δύο γιους του Γναίου Πομπήιου του Μεγάλου και της 3ης συζύγου του Μούκιας Τέρτιας. Αυτός και ο νεότερος αδελφός του Σέξτος Πομπήιος μεγάλωσαν στη σκιά του πατέρα τους, ενός από τους μεγαλύτερους στρατηγούς της Ρώμης, που ήταν αρχικά με τους Populares, όταν όμως ο Ιούλιος Καίσαρας έγινε απειλή, μεταστράφηκε στους Optimates. Όταν ο Καίσαρας διέσχισε τον Ρουβίκωνα το 49 π.Χ. και έτσι ξεκίνησε εμφύλιο πόλεμο, ο Γναίος ακολούθησε τον πατέρα του στη διαφυγή του στην Ανατολή, όπως έκαναν οι περισσότεροι συντηρητικοί συγκλητικοί. Ο στρατός του Πομπήιου χάθηκε στη μάχη των Φαρσάλων το 48 π.Χ. και ο Πομπήιος ο ίδιος έτρεξε για να σώσει τη ζωή του. Μετέβη στην Αίγυπτο, αλλά εκεί τον πρόδωσαν και τον φόνευσαν στις 29 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
Έπειτα από τον φόνο, ο Γναίος και ο αδελφός του Σέξτος ενώθηκαν εναντίον του Καίσαρα στην επαρχία της Αφρικής. Εκεί, μαζί με τον Μέτελλο Σκιπίωνα, τον Κάτωνα τον Νεότερο και άλλους συγκλητικούς, προετοιμάστηκαν να εναντιωθούν στον Καίσαρα και τον στρατό του ως το τέλος. Ο Καίσαρας νίκησε στη μάχη της Θάψου το 46 π.Χ. τον Μέτελλο Σκιπίωνα και τον Κάτωνα, ο οποίος ακολούθως αυτοκτόνησε. Ο Γναίος διέφυγε, αυτή τη φορά στις Βαλεαρίδες νήσους, όπου ενώθηκε με τον Σέξτο. Μαζί με τον Τίτο Λαβιηνό, πρώην στρατηγό του Καίσαρα, οι αδελφοί Πομπήιοι διέσχισαν την Ισπανία (έτσι ονομαζόταν τότε όλη η Ιβηρική), όπου συγκέντρωσαν άλλο στρατό.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κλαυδία Πούλχρα, που επέζησε αυτού· δεν απέκτησαν τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Δάφνη
Η λέξη Δάφνη μπορεί να αναφέρεται στις εξής έννοιες:
Οικισμοί (ανά γεωγραφικό διαμέρισμα)
Ήπειρος
Θεσσαλία
Θράκη
Κρήτη
Νησιά Αιγαίου Πελάγους
Νησιά Ιονίου Πελάγους
Πελοπόννησος
Βαρλαάμ Καλαβρός
Ο Βαρλαάμ (Bernardo Massari, 1290-1348) ήταν λόγιος μοναχός από την Καλαβρία, ο οποίος σπούδασε στη Ρώμη (μαθηματικά, φιλοσοφία και θεολογία). Αργότερα διετέλεσε επίσκοπος Ιέρακος στη Νότια Ιταλία.
Βίος
thumb|Επιγραφή στο [[Γκρίκο χωριό Γκεράτσε (Gerace, Γεράκιον) της Καλαβρίας, όπου ο Βαρλαάμ αναφέρεται ως δάσκαλος ελληνικών και λατινικών των Πετράρχη και Βοκάκιου κατά την περίοδο όπου είχε διατελέσει επίσκοπος της περιοχής]]
Ο Βαρλαάμ γεννήθηκε στη Σεμινάρα (κοντά στο Ρήγιο) της Καλαβρίας. Ο Martin Jugie υποστηρίζει ότι ο Βαρλαάμ βαφτίστηκε και μεγάλωσε στην Ορθόδοξη παράδοση.
Ήταν ενθουσιώδης υποστηρικτής της αναβιώσεως της πλατωνικής και αριστοτελικής φιλοσοφίας (ουμανιστής). Ανταποκρινόταν, έτσι, στο ιδανικό της παλαιολόγειας εποχής και γι’ αυτό, όταν επισκέφθηκε (1330) -μιμούμενος τον Ιωάννη Ιταλό- τα πάτρια εδάφη (Άρτα, Θεσσαλονίκη και Κωνσταντινούπολη), έγινε δεκτός με τιμές. Διορίσθηκε καθηγητής στην Κωνσταντινούπολη (επί Ανδρονίκου Γ' Παλαιολόγου) και του ανατέθηκαν θεολογικές αποστολές.
Ο Βαρλαάμ αντιτάχθηκε στο κίνημα του ησυχασμού. Γελοιοποίησε τους Ησυχαστές και την ασκητική μέθοδό τους, χαρακτηρίζοντάς τους όχι μόνο «ομφαλοσκόπους» και «ομφαλοψύχους», αλλά και αιρετικούς (Μασσαλιανούς). Το 1337 ήλθε στην Κωνσταντινούπολη, για να προκαλέσει συνοδική καταδίκη των Ησυχαστών, θεωρώντας την παράδοσή τους ξένη προς την Ορθοδοξία. Αυτό ήταν και το έναυσμα για την ανοικτή πια σύγκρουση.
Η Σύνοδος του έτους 1341, δογμάτισε για την άκτιστη Ουσία και την άκτιστη Ενέργεια του Θεού, επικύρωσε τη διδασκαλία του Γρηγορίου του Παλαμά και των Ησυχαστών και καταδίκασε ως αιρετικούς τον Βαρλαάμ τον Καλαβρό, τον Γρηγόριο Ακίνδυνο και τον Νικηφόρο Γρηγορά.
Η διένεξη με τον Γρηγόριο Παλαμά
Την υπεράσπιση των Ησυχαστών και της ασκητικής μεθόδου τους ανέλαβε ο αγιορείτης μοναχός Γρηγόριος Παλαμάς. Γιος συγκλητικού, γεννήθηκε περί το 1296 και έκανε σπουδαίες φιλοσοφικές σπουδές κοντά στον μεγάλο ουμανιστή Θεόδωρο Μετοχίτη. Νωρίς στράφηκε στην άσκηση και μυήθηκε στην αυθεντική ασκητική παράδοση κοντά στους Θεόληπτο Φιλαδελφείας, πατριάρχη Αθανάσιο και Νείλο τον εξ Ιταλών. Όταν άρχισε ο διάλογος με τον Βαρλαάμ, είχε ήδη μακρά ασκητική εμπειρία, αποκτημένη στο Παπίκιον Όρος και από το 1331 -μονιμότερα- στον Άθωνα.
Το πρόβλημα, που τέθηκε με την παρέμβαση του Βαρλαάμ, ήταν αν η θεραπεία του νου (κάθαρση) γίνεται μέσω της ασκήσεως και της νοεράς ευχής (φωτισμού) ή μέσω της φιλοσοφίας (διανοητικού στοχασμού). Έτσι όμως ετέθη στην πράξη το πρόβλημα της σχέσεως της «θείας» προς την «έξω» ή «θύραθεν» σοφία. Ο Παλαμάς διέκρινε δύο σοφίες: τη θεία και την έξω, σαφώς διακρινόμενες μεταξύ τους, διότι χρησιμοποιούν διαφορετικό καθεμιά χώρο (καρδία-εγκέφαλος). Τη «σοφία του αιώνος τούτου» (Α' Κορ.2,6) ο ησυχαστής αντικαθιστά στη θεολόγηση με τη σοφία του Θεού, πού προϋποθέτει την ενεργό παρουσία της ακτίστου ενεργείας του Θεού στην καρδιά του πιστού. «Τη γαρ φυσική ταύτη η έξω παιδεία βοηθεί, πνευματική δε ουδέποτε γένοιτ’αν, ει μη μετά της πίστεως και τη του Θεού συγγένοιτο αγάπη, μάλλον δε, ει μη προς της αγάπης και της εξ αυτής εγγινομένης χάριτος αναγεννηθείη και άλλη παρά την προτέραν γένοιτο, κοινή τε και θεοειδής, αγνή, ειρηνική, επιεικής, ήτις δη και άνωθεν σοφία (Ιακ. 3, 17) και Θεού σοφία (Α' Κορ. 1, 21.24. 2, 7) κατονομάζεται, και ως πνευματική πως, άτε τη του Πνεύματος υποτεταγμένη σοφία, τα του Πνεύματος χαρίσματα και γινώσκει και αποδέχεται. Η δε μη τοιαύτη κάτωθεν, ψυχική, δαιμονιώδης (Ιακ. 3, 15), καθάπερ ο των αποστόλων αδελφόθεος λέγει, διό και τα του Πνεύματος ου προσίεται, κατά το γεγραμμένον» (Υπέρ των ι. Ησυχ. τριάς Α', 9, 1). Η Αποκάλυψη του Θεού δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο της διανοίας του ανθρώπου, διότι υπερβαίνει κάθε κατάληψη. Γι’αυτό η παιδεία και η φιλοσοφία δεν συνιστούν προϋπόθεση της θεογνωσίας. Στη δυτική θεολογική παράδοση ισχύει το credo, ut intelligam (Αυγουστίνος Ιππώνος). Κατά την άποψη αυτή προχωρεί κανείς με την πίστη, μέσω της φιλοσοφίας και της Γραφής, στη λογική σύλληψη της αποκαλύψεως. Η προτεραιότητα δίνεται στη διάνοια, όχι μόνο στη φυσική, αλλά και στην υπερφυσική γνώση. Για τους Ησυχαστές, η «έξω» σοφία ως προς τη Θεογνωσία είναι μέγεθος αδιάφορο, και θεωρούν τη θέωση υπόθεση κοινή εγγραμμάτων και αγραμμάτων (π.χ. Άγιοι Βασίλειος Καισαρείας και Αντώνιος).
Ο Γρηγόριος πληροφορήθηκε στη Θεσσαλονίκη τις θέσεις του Βαρλαάμ στο ζήτημα της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος (Filioque), και επισήμανε πως πρόκειται περί υποκατάστασης της πατερικής μεθόδου με φιλοσοφικούς-διαλεκτικούς συλλογισμούς, χρήση δηλαδή της διαλεκτικής (φιλοσοφικής) μεθόδου στη θεολόγηση. Στα αντιησυχαστικά κείμενα του Βαρλαάμ απάντησε ο Γρηγόριος με τρεις «τριάδες» «Υπέρ των ιερώς Ησυχαζόντων», στα οποία επιχειρηματολόγησε υπέρ της αντιπατερικότητας του Βαρλάαμ και της συνέχισης της πατερικής παραδόσεως εκ μέρους των Ησυχαστών. Η συζήτηση, που γρήγορα εξελίχθηκε σε ευρύτερη διένεξη, μεταφέρθηκε από τη Θεσσαλονίκη στην Κωνσταντινούπολη. Από τη χρήση διαλεκτικών συλλογισμών στη θεολόγηση (εκφιλοσόφηση της πίστεως) ο διάλογος προχώρησε στην ησυχαστική ασκητική μέθοδο και τα αποτελέσματά της (θεοπτική εμπειρία, εξ ου και ο όρος «θεολογία της θεοπτίας» -Στυλ. Παπαδόπουλος), τη σωτηριολογική διάσταση του προβλήματος και κυρίως τη διάκριση ουσίας και ενεργείας στον Θεό, ως και τη δυνατότητα και τον τρόπο θεώσεως, κοινωνίας δηλαδή κτιστού και Ακτίστου.
Ο θεολόγος Θωμάς Ακινάτης, ο κορυφαίος του σχολαστικισμού, δεχόταν ότι ο Θεός είναι «καθαρά ενέργεια» (actus purus), το «πρώτον κινούν ακίνητον» του Αριστοτέλους. Γνώση, συνεπώς, του Θεού σημαίνει γνώση της ουσίας του. Ρίζα και πηγή αυτής της διδασκαλίας για τον Θεό είναι ο Αυγουστίνος. Η ταύτιση ουσίας και ενεργείας στον Θεό είναι αυγουστίνεια, όπως και η δυνατότητα γνώσεως της θείας ουσίας (ευνομιανισμός). Στην περί Θεού διδασκαλία ο Αυγουστίνος ταυτιζόταν με τον ακραίο αρειανό Ευνόμιο. Σύμφωνα όμως με τον Παλαμά, ενώ Γραφικά και Πατερικά η θεία ουσία είναι απρόσιτη και αμέθεκτη, η θεία ενέργεια είναι (υπό προϋποθέσεις) προσιτή και μεθεκτή. Ως επακριβώσεις αυτής της εμπειρίας ανέφερε τη θεοπτία του Μωυσέως στο Σινά, την εμπειρία των μαθητών του Ιησού στο Θαβώρ (Μεταμόρφωση) και την Πεντηκοστή. Ο Αυγουστίνος δεχόταν (και) στις περιπτώσεις αυτές αποκάλυψη του Θεού, όχι άμεση, άλλά διά διαμέσων κτιστών.
Αυτής της παραδόσεως ήταν φορέας ο Βαρλαάμ. Γι' αυτό ονόμαζε την μέσω του Θαβωρίου φωτός αποκάλυψη «χείρω νοήσεως», κατώτερη δηλαδή από τη γινομένη στον νου, αλλά και αυτής της απλής νοήσεως. Πατερικά όμως το Θαβώριο φως είναι άκτιστη θεότητα και δόξα (βασιλεία) της Αγίας Τριάδος. Έτσι εξηγείται, γιατί η αληθινή φύση του Θαβωρίου φωτός βρέθηκε στο επίκεντρο του θεολογικού προβληματισμού στη διένεξη Βαρλαάμ-Παλαμά. Ο Βαρλαάμ δεν μπορούσε να κατανοήσει -και περισσότερο να αποδεχθεί- την ησυχαστική παράδοση, με την οποία τίποτε δεν τον συνέδεε. Αισθανόταν απέναντί της, όπως ένας δυτικός ή δυτικίζων στα σημερινά χρόνια. Την πατερική παράδοση τη δεχόταν μεν; αλλά την ερμήνευε με δυτικά κριτήρια, με τις προυποθέσεις της φραγκολατινικής θεολογίας. Η νοοτροπία που ενσάρκωνε ο Βαρλαάμ, θα κορυφωθεί στον Γίββωνα. Ο Άγγλος αυτός ιστορικός (1737-1794), που εξέφρασε με κλασικό τρόπο τη συνείδηση της Δύσεως για τη ρωμαίϊκη Ανατολή, είδε τον ησυχασμό κατά τρόπο παρόμοιο με εκείνον του Βαρλαάμ. Το εσωτερικό φως των Ησυχαστών ήταν γι' αυτόν «προϊόν μιας κακόγουστης ιδιοτροπίας· δημιουργία ενός κενού στομάχου και ενός κούφιου μυαλού». Ο ησυχασμός -δέχεται στη συνέχεια- είναι η κορύφωση «των θρησκευτικών ανοησιών των Γραικών»
Τα επιχειρήματα του Βαρλαάμ δείχνουν καθαρά ότι η σκέψη του είναι εντελώς ξένη προς τον ησυχασμό, τον αγνοεί, ή αδυνατεί να τον κατανοήσει είναι μια σκέψη πολύ κοντά στα ελληνικά μέτρα και θέλει, όπως εκείνη, να στηρίζεται σε φυσικά, λογικά επιχειρήματα. Ενώ ο ησυχασμός αυτό ακριβώς θέλει να ξεπεράσει. Αν και Έλλην ο Βαρλαάμ, επειδή ήταν κάτοχος της Λατινικής και έζησε στη Δύση, δέχτηκε την επίδραση των δυτικών σχολαστικών, ιδιαίτερα του Ακινάτη, και αυτών τις τάσεις και τα επιχειρήματα ακολουθεί. Το ίδιο και όλοι οι άλλοι αντίπαλοι των ησυχαστών. Έχουν όλοι δεχτή την επίδραση των λατίνων, που είχαν αρχίσει να μεταφράζονται ελληνικά. Αρκετοί απ' αυτούς εκδηλώθηκαν και ως λατινόφρονες. Ο ίδιος ο Βαρλαάμ έγινε αργότερα Επίσκοπος Ιέρακος της καθολικής Εκκλησίας. Έτσι ο αγώνας κατά των ησυχαστών παίρνει στο βάθος μορφή αντιδικίας ανάμεσα στην Ανατολή, που τάσσεται με τον ησυχασμό, και τη Δύση που με τον Ακινάτη υποστηρίζει ότι ο λόγος είναι το μόνο όργανο για να σκεφτούμε τον Θεό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Βυζαντινοί ουμανιστές Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Κριτική της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι Γερακίου
Κατάλογος γερμανικών καταδρομικών μάχης
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανικό Ναυτικό
Τραϊανός Νάλλης
Ο Τραϊανός Νάλλης ή Δημητρίου, ήταν σημαντικός Έλληνας πρόκριτος της Πελαγονίας και πολιτικός από τη Γραδέσνιτσα Μοριχόβου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τραϊανός Νάλλης του Δημητρίου γεννήθηκε το 1874 στη Γραδέσνιτσα Μοριχόβου. Κατάγονταν από παλιά και επιφανή οικογένεια της Γραδέσνιτσας. Μεγάλωσε στο Μοναστήρι, όπου είχε καταφύγει η οικογένειά του για λόγους ασφαλείας. Ο αδελφός του Σταύρος ήταν ένας από τους τρεις ιδρυτές της Εσωτερικής Οργάνωσης Μοναστηρίου το 1904. Ο Τραϊανός Νάλλης ήταν πρόκριτος στο Μοναστήρι και εκλέχτηκε το 1908 βουλευτής (αντιπρόσωπος της Ελληνικής κοινότητας) του καζά Μοναστηρίου στην Οθωμανική εθνοσυνέλευση, μετά το κίνημα των Νεότουρκων με το κόμμα Φιλελεύθερη Ένωση που ήταν ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα και πρόσκεινταν στους Νεότουρκους. Η εκλογή του ήταν τεράστια επιτυχία για τον Ελληνισμό της περιοχής, καθώς η προεκλογική περίοδος χαρακτηρίστηκε από πρωτοφανή βία, και τις μέρες των εκλογών οι Νεότουρκοι έσκιζαν τα ψηφοδέλτια και τους εκλογικούς καταλόγους προκειμένου να ψηφίσουν όσοι το δυνατόν λιγότεροι Έλληνες. Ο Τραϊανός Νάλλης ήταν ο ένας από τους τρεις Έλληνες βουλευτές που εκλέχτηκαν στο βιλαέτι Μοναστηρίου και επανεκλέχτηκε στις εκλογές του 1912.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Έλληνες πρόκριτοι
Ζαμάν (αποσαφήνιση)
Ονομασία κάποιων εφημερίδων:
Μπράιαν Ζακ
Ο Μπράιαν Ζακ (αγγλ.: Brian Jacques, 15 Ιουνίου 1939, Λίβερπουλ, Αγγλία - 5 Φεβρουαρίου 2011) ήταν Άγγλος συγγραφέας.
Ο Μπράιαν Ζακ γεννήθηκε το 1939 στο Λίβερπουλ, όπου και μεγάλωσε. Στην ηλικία των 15 ετών μπάρκαρε σε ένα πλοίο και πριν επιστρέψει στην πατρίδα του, ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο. Για χρόνια είχε δική του εκπομπή στο BBC με υψηλή ακροαματικότητα. Ο Μπράιαν Ζακ είναι γνωστός σε όλο τον κόσμο ως πολυβραβευμένος συγγραφέας. Τα επικά του μυθιστορήματα για τους κατοίκους του Ρέντγουολ έχουν πουλήσει παγκοσμίως περισσότερα από 2 εκατομμύρια αντίτυπα. Πέθανε το 2011, σε ηλικία 71 ετών.
Βιβλιογραφία
Σειρά βιβλίων Redwall (Ρέντγουολ)
Εικονογραφημένα βιβλία του Ρέντγουολ Redwall (Ρέντγουολ)
Οι φυλές του Ρέντγουολ
Παράξενα βιβλία του Redwall:
Σειρά βιβλίων: "Castaways of the Flying Dutchman"
Βιβλία του που δεν ανήκουν σε σειρές βιβλίων:
Θέατρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Ίλιον (αποσαφήνιση)
Η λέξη Ίλιον μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Συνέλευση της Βοστίτσας
Η Συνέλευση της Βοστίτσας ή Σύσκεψη της Βοστίτσας, κατά τους ιστορικούς, ή Μυστική συνέλευση της Βοστίτσας, κατά τους Αιγιώτες, ήταν η συνάντηση που έγινε από τους Φιλικούς της Βόρειας Πελοποννήσου, στη Βοστίτσα, όπως λεγόταν τότε το Αίγιο, από τις 26 έως τις 30 Ιανουαρίου του 1821, με σκοπό την οργάνωση και τον προσδιορισμό του χρόνου εκδήλωσης της επερχόμενης ελληνικής επανάστασης στην Πελοπόννησο.
Όταν δε ο Βοεβόδας της Βοστίτσας ζήτησε να πληροφορηθεί για τη συγκέντρωση, τον καθησύχασαν λέγοντάς του ότι η συγκέντρωση αφορούσε κτηματικές διαφορές μεταξύ δύο μοναστηριών.
Σύσταση της συνέλευσης
Η Συνέλευση έγινε στο Αίγιο επειδή εκεί υπήρχαν σχετικά λίγοι Τούρκοι. Οι συγκεντρωθέντες, για να μην κινήσουν τις υποψίες των Τούρκων, διέδιδαν ότι η συγκέντρωση αφορά δήθεν την επίλυση κτηματικών διαφορών μεταξύ μοναστηριών. Η συνέλευση γινόταν κάθε μέρα σε διαφορετικό σπίτι. Αναφέρονται μεταξύ άλλων τα σπίτια των προεστών Ανδρέα Λόντου, Αλέξανδρου Δεσποτόπουλου και Άγγελου Μελετόπουλου.
Οι συζητήσεις άρχισαν μετά την άφιξη του Παπαφλέσσα ως εκπροσώπου του Υψηλάντη. Στη Συνέλευση πήραν μέρος πολλοί κληρικοί από όλη την Πελοπόννησο και πρόκριτοι μόνο από τρεις επαρχίες της Αχαΐας Πατρών Βοστίτσας και Καλαβρύτων. Δεν πήραν μέρος μόνο από την τέταρτη επαρχία, αυτή της Γαστούνης.
Εργασίες της συνέλευσης
Βασικό θέμα της συνέλευση ήταν ο καθορισμός του χρόνου της έναρξης της επανάστασης. Αρχικά προσδιορίστηκε, αν οι συνθήκες το επέτρεπαν κι έπαιρναν ευνοϊκή απάντηση από τη Ρωσία, η 25η Μαρτίου, αλλιώς η 23 Απριλίου ή η 21 Μαΐου. Επίσης, σε περίπτωση που οι Οθωμανοί τους καλούσαν στην Τριπολιτσά θα κήρυσσαν την επανάσταση πρώτοι.
Κατά τη συνεδρίαση υπήρξαν πολλές διαφωνίες για την έναρξη της εξέγερσης. Μεταξύ αυτών που ζητούσαν αναβολή ήταν και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Βασικά υποστηρίχτηκαν δύο γνώμες: Και υπέρ των δύο παραπάνω γνωμών συνηγορούσαν σοβαρά επιχειρήματα. Σύμφωνα με παλαιότερες απόψεις, στη Βοστίτσα δεν ελήφθη καμμία απόφαση. Νεώτερες μελέτες υποστηρίζουν το αντίθετο: Η μυστική συνέλευση της Βοστίτσας (Ιανουάριος 1821) ήταν μια διευρυμένη σύσκεψη των μελών της εφορίας με τον απόστολο του Υψηλάντη, τον Γρηγόριο Δικαίο-Παπαφλέσσα. Ο κοινός ιστοριογραφικός τόπος ότι στη Βοστίτσα υπήρξε σύγκρουση απόψεων των κοτζαμπάσηδων και ιερέων με τον Δικαίο, (όπως αναφέρεται π.χ. στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, ΙΒ', σ. 79) και ότι το ξέσπασμα της Επανάστασης έγινε περίπου τυχαία, δεν γίνεται αποδεκτό από σύγχρονους ιστορικούς (π.χ. Β. Παναγιωτόπουλος, Δ. Τζάκης). Οι συντονισμένες ενέργειες υψηλού ρίσκου και συνωμοτικότητας (μετακινήσεις, συσκέψεις, συγκέντρωση χρημάτων και πολεμικού υλικού, πυκνή αλληλογραφία κτλ) και η ετοιμότητα που υπήρξε το τρίτο δεκαήμερο του Μαρτίου του 1821, δεν θα μπορούσαν να επιτευχθούν αν στη Βοστίτσα είχε απορριφθεί το επαναστατικό σχέδιο της Φ. Εταιρείας. Η διαδεδομένη ιστοριογραφική άποψη που θέλει τον Δικαίο απομονωμένο ή και καταδιωκόμενο από τους κοτζαμπάσηδες και αρχιερείς βασίζεται στην επιλεκτική χρήση κάποιων πηγών (π.χ. Φωτάκος, Φραντζής, Π.Π.Γερμανός) και την αποσιώπηση άλλων. Έχει αγνοηθεί η αποστολή του Σπ. Χαραλάμπους προς τους Υδραίους Φιλικούς στους οποίους έφερε τις αποφάσεις της συνέλευσης της Βοστίτσας και η σχετική επιστολή του Δικαίου, της 31-1-1821, με την οποία καλεί τον Ιάκωβο Τομπάζη να εμπιστευτεί και να αποδεχθεί τις εντολές του Χαραλάμπους. Πιστεύεται δηλαδή ότι στη Βοσίτσα δεν υπήρξαν μόνο διαφωνίες αλλά έγινε και η αποδοχή του σχεδίου για μετάβαση του Αλ. Υψηλάντη στη Μάνη και έναρξη της Επανάστασης.
Μετά τη συνέλευση αποφασίστηκε να σταλεί ο ιερομόναχος Ιερόθεος στην Πελοπόννησο να μαζέψει χρήματα για τον αγώνα ενώ πολλοί από τους παρευρισκόμενους πρόσφεραν πρώτοι χρήματα. Ο επίσκοπος Γερμανός Χριστιανουπόλεως 2.000 γρόσια, ο Α. Φρατζής 2.000, ο Σ. Χαραλάμπης 2.500, ο επίσκοπος Προκόπιος 1.500, και ο Α. Ζαΐμης 3.000.
Μεταξύ των αποφάσεων της συνέλευσης ήταν να ειδοποιήσουν όλους τους προκρίτους της Πελοποννήσου για τις σκέψεις και τις επιμέρους αποφάσεις της συνέλευσης. Ορίστηκαν δε ο Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως να ειδοποιήσει κατά την επιστροφή του τους προεστούς των επαρχιών Μυστρά, Καλαμάτας, Αρκαδίας, Καρύταινης και Φαναρίου, ο Επίσκοπος Μονεμβασίας τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Στάλθηκαν επίσης επιστολές στον πρώην επίσκοπο Άρτης Ιγνάτιο και στη Ρωσία. .
Διαβάστε επίσης
Βοστιτσας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Αχαΐας Κατηγορία:Ιστορία του Αιγίου
Οίκος της Βαρκελώνης
Ο Οίκος της Βαρκελώνης ήταν ο τίτλος, που έφερε η δυναστεία, την οποία δημιούργησε ο κόμης της Βαρκελώνης Βιλφρέδος Α΄ ο δασύτριχος το 878. Αρχικά τα μέλη του Οίκου εξουσίαζαν αποκλειστικά την ομώνυμη Κομητεία, έφτασαν ωστόσο να γίνουν κυρίαρχοι της Κομητείας της Προβηγκίας (από το 1112 μέχρι το 1267), τού Στέμματος της Αραγώνας (από τον 1162 μέχρι το 1410), τού Βασιλείου της Σικελίας (από το 1281 μέχρι το 1410), τού βασιλείου της Μαγιόρκας και τού δουκάτου των Αθηνών.
Η δημιουργία του Οίκου και η ζώνη επιρροής του
Με την αυτονόμηση της Κομητείας της Βαρκελώνης από τη Φραγκική εξουσία, ο Βιλφρέδος Α΄ κληροδότησε -χωρίς Φραγκική παρέμβαση- την κομητεία στους γιους του, Βιλφρέδος Β΄ και Σουνυέρ (911-948). Στη συνέχεια διαμορφώθηκε ένα ευρύ δίκτυο υποτελών του Οίκου της Βαρκελώνης στην σημερινή Καταλονία και η επιρροή του Οίκου εξαπλώθηκε και στην Προβηγκία. Οι φέροντες τον τίτλο τού Κόμη της Βαρκελώνης ήταν:
Μετά την φεουδαρχική εξέγερση του 1020-1060, η κυριαρχία της κομητείας της Βαρκελώνης επάνω στις υπόλοιπες καταλανικές κομητείες αυξήθηκε κατακόρυφα. Ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Α' έλαβε την δήλωση υποτέλειας των κομητών της Μπεσαλού, της Σερδάνια, της Ενπούριες (Εμπόριο) και του Ροσελιό/Ρουσσιγιόν, παράλληλα με τη διατήρηση της συμμαχίας με την κομητεία του Ουρζέλ.
Η ένωση με το βασίλειο της Αραγώνας
Το 1137 έγινε επίσημα ο γάμος του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ' και της Πετρονίλα των Χιμένεθ, κόρης και μοναδικής κληρονόμου τού Ραμίρο Β΄ της Αραγώνας. Οι απόγονοί τους θα φέρουν τον τίτλο τού βασιλιά της Αραγώνας μαζί με αυτόν του Κόμη της Βαρκελώνης, ενώ ο Οίκος της Βαρκελώνης από εκείνη τη στιγμή θα μετονομαστεί σε Οίκο της Αραγώνας (ή Οίκο της Αραγωνίας), λόγω της ιεραρχικής ανωτερότητας τού τίτλου τού βασιλιά της Αραγώνας σε σχέση με αυτόν του κόμη. Η δυναστεία του Οίκου της Βαρκελώνης μεταδόθηκε από την εξ αρρενογονίας γραμμή διαδοχής μέχρι το 1410, όταν απεβίωσε και ο τελευταίος μονάρχης του Οίκου, ο Μαρτίνος Α΄.
Παρά το τέλος της δυναστείας της Βαρκελώνης, έμμεσα συνδέονταν με αυτήν από την εξ αρρενογονίας γραμμή τόσο ο Ιάκωβος Α΄ κόμης τού Ουρζέλ, όσο και ο Αλφόνσος, δούκας της Γανδία. Από την εκ θηλυγονίας πλευρά ο κοντινότερος απόγονος του Οίκου ήταν ο Λουδοβίκος Γ΄ του Ανζού, εγγονός τού Ιωάννη Α΄, ο Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης και ο αδελφός του Φερδινάνδος της Αντεκέρα, εγγονοί και οι δύο τού Πέτρου Δ΄. Ο τελευταίος ήταν αυτός, που ανέλαβε το Στέμμα της Αραγώνας μετά την εξάλειψη του Οίκου της Βαρκελώνης.
Κομητεία της Σερδάνια
Στην Κομητεία της Σερδάνια βασίλευσε τόσο ο Βιλφρέδος Α΄ (870-897), μέλος δηλαδή του κύριου Οίκου της Βαρκελώνης, όσο και εννέα κόμητες (από τον Μιρό Β' το 897 μέχρι τον Βερνάρδο Β΄ το 1118), απόγονοι όλοι τού Μιρό Β΄, που αποτέλεσαν την πρώτη ελάσσονα δυναστεία του Οίκου και την πρώτη αυτόνομη δυναστεία της κομητείας της Σερδάνια. Με την παύση της ελάσσονος δυναστείας της Σερδάνια, η κομητεία ξαναπέρασε στα χέρια του κύριου Οίκου της Βαρκελώνης, από το 1118 μέχρι το 1154, υπό τους Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο Γ' και Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο Δ'.
Στη συνέχεια, από το 1161 η κομητεία πέρασε στα χέρια τριών διαδοχικών πριγκίπων του Στέμματος της Αραγώνας, μέχρι που επανεντάχθηκε στην εξουσία του μονάρχη της Αραγώνας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιακώβου Α΄ το 1241.
Κομητεία του Ουρζέλ
Αντίστοιχη περίπτωση αποτέλεσε και η σχέση του Οίκου της Βαρκελώνης και την κομητεία του Ουρζέλ. Ο εγγονός του Βιλφρέδου Α΄ τού δασύτριχου, Μπορέλ Β' έφερε τον τίτλο και του κόμη του Ουρζέλ, που τον παραχώρησε το 992 στον δευτερότοκο γιο του, Ερμενγκόλ Α΄, τον ιδρυτή της πρώτης αυτόνομης δυναστείας του Ουρζέλ, γνωστής και ως δυναστεία Ουρζέλ-Βαρκελώνης. Η εξάλειψηη του πρώτου οίκου τού Ουρζέλ το 1231 έφερε τους Καβρέρα στην εξουσία μέχρι το 1336, όταν η κομητεία κληρονομήθηκε σε ένα άλλο μέλος της κύριας πλευράς του Οίκου της Βαρκελώνης, τον δευτερότοκο γιο τού Αλφόνσου Δ΄ της Αραγωνίας, τον Ιάκωβο Α΄. Το τέλος της σχέσης αυτής θα επιφέρει η θανάτωση του τελευταίου αυτόνομου κόμη του Ουρζέλ, Ιακώβου Β΄ από τον Φερδινάνδο Α' της Αραγωνίας λόγω της εξέγερσης, της οποίας είχε ηγηθεί εναντίον του.
Βασίλειο της Μαγιόρκας
Από το 1256 μέχρι το 1276 το βασίλειο της Μαγιόρκας κυβερνήθηκε από τον γιο του Ιακώβου Α', τον Ιάκωβο Β΄ της Μαγιόρκας. Παρά την επανένωση με το Στέμμα της Αραγώνας που επετεύχθη από τον Αλφόνσο Γ΄, το βασίλειο αυτονομήθηκε εκ νέου κάτω από τον Ιάκωβο Β΄ και διατηρήθηκε ανεξάρτητο μέχρι το 1343, όταν ο εγγονός του Ιάκωβος Γ' της Μαγιόρκας εκδιώχθηκε από τον Πέτρο Δ΄.
Βασίλειο της Σικελίας και δουκάτο των Αθηνών
Ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας έδωσε τη Σικελία στον τρίτο γιο του Φρειδερίκο Β΄. Τον τελευταίο διαδέχθηκε ο γιος του Πέτρος Β΄, ενώ οι τρεις αδελφοί αυτού έγιναν δούκες των Αθηνών. Τον Πέτρο Β΄ ακολούθησε ο γιος του Φρειδερίκος Γ΄ της Σικελίας και δούκας των Αθηνών και αυτόν η κόρη του Μαρία, τελευταία απόγονος τού κλάδου Βαρκελώνης-Σικελίας.
Πηγές
Κατηγορία:Κομητεία της Βαρκελώνης Βαρκελώνη
Ψηλόβραχος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Ψηλόβραχος είναι ημιορεινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 330 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Ψηλόβραχος βρίσκεται στα ανατολικά της Αιτωλοακαρνανίας στα όρια με την Ευρυτανία και νοτιοανατολικά της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών. Το χωριό είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Τσούκα και σε μικρή απόσταση από τη γέφυρα της Επισκοπής που συνδέει τους δύο νομούς. Έχει θέα την τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών και αποτελείται από τις γειτονιές Αγία Δευτέρα, Κρύα Βρύση, Ψηλόβραχο και Γέφυρα. Απέχει 56 χλμ. ΝΔ. από το Αγρίνιο και 56 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Καρπενήσι. Αξιοθέατα του χωριού είναι είναι τα εύκολα προσβάσιμα σπήλαια της περιοχής, που είναι πλούσια σε σταλαγμίτες και σταλακτίτες και η πηγή της Σάγδαρης γεμάτη πλατάνια. Στον χώρο αναψυχής που υπάρχει γύρω από την πηγή γίνεται στις 6 Αυγούστου κάθε χρόνο το "αντάμωμα" όλων των κατοίκων της περιοχής.
Ονομασία - Διοικητικά
Το παλιό όνομα του χωριού, επί τουρκοκρατίας, ήταν Σολοβάκο. και με αυτό αυτό αναφέρεται από τον Γάλλο περιηγητή Φρανσουά Πουκεβίλ. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1845 στο ΦΕΚ 32Α-08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Παρακαμπυλίων. Μετονομάστηκε σε Ψηλόβραχος το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Τριάδα Γούναρη αποτελούν την τοπική κοινότητα Ψηλοβράχου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 61 κατοίκους ενώ ως οικισμός 37.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Φρανσουά ντε Μολιέρ ντ'Εσερτίν
Ο Φρανσουά-Υγκ ντε Μολιέρ ντ'Εσερτίν (γαλλικά: François-Hugues de Molière, sieur d'Essertines), γεννημένος γύρω στο 1600 στο Ογιέ της Βουργουνδίας και πέθανε δολοφονημένος τον Μάρτιο του 1624 στο Παρίσι, ήταν Γάλλος ποιητής, πεζογράφος και μεταφραστής των πρώτων χρόνων της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ΄. Αναγνωρισμένος ως πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας από τους συγχρόνους του, θεωρείται ότι ενέπνευσε το καλλιτεχνικό του όνομα στον Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φρανσουά ντε Μολιέρ γεννήθηκε γύρω στο 1600 στη Ντιζόν, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας του δουκάτου της Βουργουνδίας που έφερε το επώνυμο Μολιέρ και έμενε για αρκετές γενιές στο Ογιέ, στον σημερινό νομό Σον-ε-Λουάρ, κατέχοντας το κάστρο Εσερτίν.
Δεν είναι γνωστό σε ποια πόλη και σε ποιο κολέγιο σπούδασε ο νεαρός Μολιέρ. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 1612, η ​​μητέρα του, μια γυναίκα με μεγάλη ευσέβεια, ήρθε σε επαφή με τον Ζαν-Πιέρ Καμύ, νεαρό επίσκοπο του Μπελέ, στον οποίο ζήτησε να φροντίσει τον γιο της.
Για μερικά χρόνια, σύχναζε στη βασιλική αυλή της αντιβασίλισσας Μαρίας των Μεδίκων (μέχρι το 1617), και στη συνέχεια του νεαρού Λουδοβίκου ΙΓ΄ και έζησε χρόνια ευδαιμονίας. Λίγο καιρό αργότερα, ωστόσο, σε μια επιστολή του παραπονιέται για την σκληρή του τύχη.
μικρογραφία|Η περιφρόνηση της αυλής μικρογραφία|Σονέτο του [[Μαρκ-Αντουάν Ζιράρ ντε Σαιντ-Αμάν|Σαιντ-Αμάν για τον Φρανσουά ντε Μολιέρ]] Ο Φρανσουά ντε Μολιέρ αυτήν την εποχή συμμετείχε σε μια παρέα του «είδους της μικρής ακαδημίας» που στις συναντήσεις τους συζητούσαν για την «την ευγλωττία και καθαρότητα της γαλλικής γλώσσας », μελετούσαν από κοινού λέξεις, τρόπους ομιλίας και συγγραφής και έκαναν αρκετές μεταφράσεις ή προσαρμογές έργων. Μεταξύ των έργων στα οποία ασκούνταν αυτοί οι λάτρεις της γλώσσας, αναφέρεται Le Mespris de la Cour (Η περιφρόνηση της αυλής), που κυκλοφόρησε το 1621.
Περίπου την ίδια εποχή, ο νεαρός Μολιέρ έγινε φίλος με τον Τεοφίλ ντε Βιώ, που είχε επιστρέψει από την εξορία την άνοιξη του 1620.
Το 1623 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα σε τέσσερα βιβλία, με τίτλο Η Πολυξένη του Μολιέρ (La Polyxene de Moliere), αφιερωμένο επίσης στην πριγκίπισσα Λουίζα Μαργαρίτα της Λωρραίνης.
Η επιτυχία ήταν σημαντική: μια δεύτερη έκδοση εμφανίστηκε το επόμενο έτος. Ακολούθησαν πλαστογραφίες τόσο που τον Μάρτιο του 1624, ο εκδότης του υπέγραψε πληρεξούσιο σε έναν από τους συνεργάτες του να μεταβεί για λογαριασμό του στη Λυών, τη Βαλένθια, τη Γκρενόμπλ «και όπου αλλού χρειάζεται» για να κατασχέσει όλα τα πλαστά αντίγραφα. Το μυθιστόρημα επανεκτυπώθηκε αρκετές φορές μέχρι το 1644 και είχε δύο «συνέχειες», η μία δημοσιεύθηκε το 1632, η άλλη αναμφίβολα οφείλεται στον Σαρλ Σορέλ, δύο χρόνια αργότερα.
Τον Δεκέμβριο του 1623, ο Φρανσουά ντε Μολιέρ έγραψε στον Τεοφίλ ντε Βιώ, φυλακισμένο και καταδικασμένο σε θάνατο, μια μακρά επιστολή στην οποία «τον παρηγορεί για τη φυλάκισή του και ενδυναμώνει το πνεύμα του ενάντια στον φόβο του θανάτου».
Θάνατος και αναφορές
Ο Φρανσουά ντε Μολιέρ σκοτώθηκε τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου 1624 μετά από μονομαχία, σύμφωνα με τον Ζαν-Πιέρ Καμύ, αλλά πιθανότατα δολοφονήθηκε από έναν άνθρωπο που θεωρούσε φίλο του, αν βασιστεί κανείς στις μαρτυρίες του Σαρλ Σορέλ, του Φρανσουά Γκαράς και άλλων συγχρόνων του.
Το 1627, επτά επιστολές του δημοσιεύθηκαν από τον Νικολά Φαρέ στη Συλλογή νέων επιστολών, αφιερωμένων στον Καρδινάλιο Ρισελιέ.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο Σαιντ-Αμάν αναφέρει στο ποίημά του «Το αμπέλι» τρεις από τους καλούς του φίλους που πέθαναν, «διάσημους πότες» και θαμώνες, όπως και ο ίδιος, στις ταβέρνες του Παρισιού: «Τεοφίλ, Μπιλό, Μολιέρ,
Μια θλιβερή μπύρα,
Να πιείτε με τους νεκρούς ... » Ο Σαρλ Σορέλ, ο οποίος έγραψε μια συνέχεια της Πολυξένης, αναφέρει το 1628 στις παρατηρήσεις του στο έργο του Ο Εξωπραγματικός βοσκός σχετικά με το θάνατό του:
«...Πραγματικά πιστεύω από αυτά που έγραψε, και σε τόσο μικρή ηλικία, ότι θα μπορούσε μια μέρα να γράψει καλύτερα πράγματα, αν δεν ήταν τόσο άτυχος όσο ο Ντ'Ωντιγκιέ: και οι δύο δολοφονήθηκαν από αυτούς που θεωρούσαν φίλους τους».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι μεταφραστές Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Zaman (εφημερίδα)
Η Zaman είναι εφημερίδα της Τουρκίας. Πρόκειται για μια από τις πλέον σημαίνουσες ημερήσιες εφημερίδες στην Τουρκία. Ιδρύθηκε το 1986 στην Κωνσταντινούπολη υπό την καθοδήγηση του  Φέχμι Κόρου. Η online έκδοση εμφανίστηκε το 1995. Μεταδίδει ειδήσεις εθνικές, διεθνείς, σχετικές με επιχειρήσεις και άλλες. Διαθέτει επίσης πολλούς τακτικούς αρθρογράφους που καλύπτουν τρέχοντα θέματα, συνεντεύξεις και πολιτιστική στήλη.
Η εφημερίδα εκτός από την Τουρκία διανέμεται στην Αυστραλία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Βουλγαρία, τη Γερμανία, τη Ρουμανία, το Καζακστάν, το Κιργιστάν, την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, το Τουρκμενιστάν και τις ΗΠΑ. Γραφεία ανταποκριτών υπάρχουν στις ακόλουθες πρωτεύουσες του κόσμου: Ουάσινγκτον, Νέα Υόρκη, Βρυξέλλες, Μόσχα, Κάιρο, Μπακού, Φραγκφούρτη, Ασγκαμπάτ, Τασκένδη, Βουκουρέστι, Αλμάτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Εφημερίδες στην τουρκική γλώσσα
Αλμπέρ Καμύ
Ο Αλμπέρ Καμύ (γαλλικά: Albert Camus, 7 Νοεμβρίου 1913 – 4 Ιανουαρίου 1960) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, λογοτέχνης και συγγραφέας, ένας από τους πιο δημοφιλείς φιλόσοφους του 20ου αιώνα, και ένας από τους ιδρυτές του παραλογισμού. Ήταν επίσης ιδρυτής του Theatre du Travail (1935), για το οποίο δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του Ο Ξένος και Η Πανούκλα, στα θεατρικά του έργα Καλιγούλας και Οι δίκαιοι και τέλος στα φιλοσοφικά του δοκίμια Ο Μύθος του Σίσυφου και Ο επαναστατημένος άνθρωπος. Τιμήθηκε το 1957 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλμπέρ Καμύ γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1913 στην Αλγερία από πατέρα Γάλλο χωρικό, μητέρα Ισπανίδα και μεγάλωσε μέσα στην ένδεια. Είχε έναν ακόμη μεγαλύτερο αδελφό. Ο πατέρας του, ο αλσατικής καταγωγής Λυσιέν, εργαζόταν για έναν έμπορο κρασιού σε ένα οινοπαραγωγικό κτήμα κοντά στο Μοντοβί (Mondovi) της Αλγερίας, όπου γεννήθηκε και ο Αλμπέρ. Επιστρατεύθηκε όμως τον Σεπτέμβριο του 1914 και ο τραυματισμός του στη μάχη του Μάρνη τον οδήγησε στον θάνατο στις 17 Οκτωβρίου του 1914. Ο μικρός Αλμπέρ θα γνωρίσει τον πατέρα του μέσα από μια φωτογραφία και μια σημαντική οικογενειακή ιστορία: την περιγραφή της έντονης αποστροφής που έδειξε ο πατέρας του μπροστά στο θέαμα μιας εκτέλεσης. Μετά τον θάνατο του Λυσιέν, η οικογένεια εγκαθίσταται στο Αλγέρι. Εκεί, ο νεαρός Αλμπέρ ασχολείται έντονα με τον αθλητισμό και συγκεκριμένα το ποδόσφαιρο, αγωνιζόμενος στην ομάδα του σχολείου του, ως τερματοφύλακας. Μάλιστα το 1937 όπως έγραψε και η εφημερίδα Εκίπ, ο Καμύ πήρε μέρος σε αγώνα αντιπροσωπευτικής ομάδας του Αλγερίου εναντίον επαγγελματικού γαλλικού συλλόγου, στο Παρίσι, έχοντας συμπαίκτες τους μετέπειτα γνωστούς παίκτες Μπεν Μπουαλί και Ζα Σερόν. Φοιτώντας, αργότερα, στο Πανεπιστήμιο υπήρξε μέλος της ποδοσφαιρικής ομάδας "Ρασίνγκ", ενώ δέχτηκε πρόταση να γίνει επαγγελματίας παίκτης από δυο τουλάχιστον συλλόγους, τις οποίες όμως απέρριψε, παρά την αντίθετη προτροπή της μητέρας του.