cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πτολεμαίος ΣΤ΄ Φιλομήτωρ
Έκτος Συριακός Πόλεμος
Ταυτόχρονα στην Αλεξάνδρεια ξέσπασε επανάσταση που ανέτρεψε τους δύο υπουργούς. Ο αλεξανδρινός όχλος, αγανακτισμένος με τη δεινή πολιτική κατάσταση και τις λεηλασίες που έκανε ο στρατός του Αντίοχου, απαίτησε να ανέβουν από κοινού στον θρόνο η Κλεοπάτρα Β΄ και ο αδελφός της, Πτολεμαίος Η΄. Η πόλη οργάνωσε την άμυνά της και Έλληνες πρέσβεις ανέλαβαν διαπραγματεύσεις με τον Αντίοχο. Ο τελευταίος αποσύρθηκε από την Αίγυπτο το 169 π.Χ. μαζί με τον στρατό του αφήνοντας τη χώρα διαιρεμένη: υπήρχε ένας βασιλιάς, ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ ο Φιλομήτωρ στη Μέμφιδα και ο Πτολεμαίος Η΄ βασιλιάς στην Αλεξάνδρεια. Ο ίδιος ο Αντίοχος άφησε απλώς μια φρουρά στο Πηλούσιο.
Κατά το 169 – 168 π.Χ. έγινε κάτι απρόσμενα ευχάριστο για την Αίγυπτο. Τα δύο αδέλφια ήρθαν σε συνεννόηση μεταξύ τους, αποφασίζοντας να συμβασιλέψουν στην Αλεξάνδρεια. Ίσως ήταν η Κλεοπάτρα που τους συμφιλίωσε, μένοντας και η ίδια βασίλισσα στο πλευρό του Πτολεμαίου ΣΤ΄ του Φιλομήτορα. Η ανησυχία που ένιωσε ο Αντίοχος έφερε νέα εισβολή εκ μέρους του το 168 π.Χ., ενώ ο στόλος του κατέλαβε την Κύπρο. Κατόπιν μπήκε και πάλι στον αιγυπτιακό χώρο χωρίς σημαντική αντίσταση και προέλασε κατά της Αλεξάνδρειας. Αυτή τη φορά όμως η βοήθεια ήρθε από το εξωτερικό. Οι Ρωμαίοι, έχοντας νικήσει τον Περσέα, στη Μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ., είχαν πια τα χέρια τους ελεύθερα για να επέμβουν. Ο Γάιος Πόπλιος Λαίνας συνάντησε τον Αντίοχο και, δείχνοντας ιδιαίτερη πειθώ, τον έκανε να αποχωρήσει σε μία συνάντηση που έμεινε διάσημη στην ιστορία. Κατόπιν οι Ρωμαίοι έδιωξαν και τον στόλο του από την Κύπρο. Είναι ειρωνεία πως η Κοίλη Συρία, για χάρη της οποίας οι δύο μακεδονικές δυναστείες μάχονταν για γενεές ολόκληρες, σύντομα πέρασε στα χέρια κάποιου τρίτου: στους Εβραίους.
Περίοδος της Συμβασιλείας
Για τα επόμενα πέντε χρόνια υπήρχαν δύο βασιλείς στην Αίγυπτο. Σύμφωνα με τον Πολύβιο και τα δύο αδέλφια φορούσαν τα βασιλικά διακριτικά και εξασκούσαν την εξουσία. Υπάρχουν λίγες αποδείξεις σήμερα για αυτή την από κοινού βασιλεία. Τα νομίσματα που κόπηκαν την περίοδο αυτή γράφουν «Βασιλέως Πτολεμαίου» στον ενικό, αλλά αντί για έναν αετό, το σύμβολο των Πτολεμαίων βασιλιάδων, απεικόνιζαν δύο.
Τα πέντε χρόνια της συμβασιλείας των τριών αδελφών δεν υπήρξαν αρμονικά. Από τα τρία κακά που οδήγησαν στην πτώση της Δυναστείας των Πτολεμαίων, τα δύο προϋπήρχαν της ανόδου του Πτολεμαίου ΣΤ΄ του Φιλομήτορα στον θρόνο: ο αιγυπτιακός εθνικισμός απέναντι στην κυριαρχία των Ελλήνων και η επιρροή που ασκούσαν στην αυλή ευνούχοι και πρώην σκλάβοι. Το τρίτο έκανε τώρα την εμφάνισή του και δεν ήταν άλλο από τις ενδοοικογενειακές διαμάχες για την εξουσία. Με παρόμοιο τρόπο έπεσε και η Δυναστεία των Σελευκιδών κατά τα χρόνια που ακολούθησαν τη βασιλεία του Αντίοχου Δ΄ του Επιφανούς. Ο Πτολεμαίος Β΄ και ο Πτολεμαίος Δ΄ είχαν απαλλαγεί από την απειλή αυτή θανατώνοντας όλους τους αρσενικούς κοντινούς τους συγγενείς.
Ο Πολύβιος, ιστορικός σύγχρονος του Πτολεμαίου ΣΤ΄, θεωρεί πως στον αντίποδα των παραπάνω, ο χαρακτήρας του βασιλιά υπήρξε ο καλύτερος και γοητευτικότερος από αυτούς των προκατόχων και διαδόχων του. Σε μια εποχή που η βία και η σκληρότητα βασίλευαν, ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ επέδειξε ευγένεια ψυχής και ανθρωπιά. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του ιστορικού κανένα από τα πρόσωπα που τον περιστοίχιζαν δεν εξορίστηκε με κάποια κατηγορία, ενώ κανένας Αλεξανδρινός δεν θανατώθηκε κατόπιν εντολής του (Πολύβιος XXXIX.18.) Η καλοσύνη αυτή του Πτολεμαίου ΣΤ΄ δεν στάθηκε ικανή να σβήσει τις φιλοδοξίες του αδελφού του, με τον οποίο μοιραζόταν τον θρόνο, κι έτσι ο τελευταίος επέζησε για να φέρει προβλήματα. Τα χρόνια της διπλής βασιλείας ήταν γεμάτα αναστάτωση, καθώς ο νεότερος Πτολεμαίος, που ανέβηκε στον θρόνο κατόπιν απαίτησης του λαού, ήταν δημοφιλής, ενώ ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ δεν ήταν.
Επανάσταση
Την κατάσταση αυτή προσπάθησε να εκμεταλλευτεί ένας άνδρας αιγυπτιακής καταγωγής, του οποίου το ελληνικό όνομα ήταν Διόνυσος. Αυτός είχε κερδίσει φήμη στους πολέμους κατά των Σελευκιδών και είχε αποκτήσει θέση επιρροής που δεν είχε ποτέ λάβει ως τότε – τουλάχιστον από όσο γνωρίζουμε εμείς – γηγενής άντρας στα χρόνια των Πτολεμαίων. Αυτός χρησιμοποίησε τη δημοφιλία του νεότερου Πτολεμαίου για να υποκινήσει επανάσταση. Όταν όμως εκείνος δήλωσε πως αγνοούσε τα πάντα, ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ συνέτριψε τον Διόνυσο και μια μερίδα υποστηρικτών του λίγο έξω από την πόλη. Ο Διόνυσος διέφυγε και έδρασε μυστικά προκειμένου να υποκινήσει νέα αναταραχή.
Η τύχη του αγνοείται σήμερα. Αυτό που είναι γνωστό είναι πως ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ σταθεροποίησε την κυριαρχία του, ειδικά μετά τη δύσκολη πολιορκία της Πανόπολης (το σύγχρονο Akhmîn) όπου είχαν καταφύγει μερικοί επαναστάτες. Γύρισε θριαμβευτής στην Αλεξάνδρεια, ωστόσο οι φιλοδοξίες του αδελφού του τον ανάγκασαν να φύγει από την πόλη, προς τους τελευταίους μήνες του 164 π.Χ. Η διπλή βασιλεία έλαβε τέλος.
Εξορία
Ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ κατέφυγε τότε στη Ρώμη. Με φτωχή περιβολή και συνοδεία διέσχισε όλη τη διαδρομή από το λιμάνι με τα πόδια, ώστε να δημιουργήσει στη Σύγκλητο την εντύπωση που επιθυμούσε. Εκεί συνάντησε και τον εξάδελφό του, πρίγκιπα των Σελευκιδών, τον Δημήτριο, ο οποίος διέμενε εκείνη την περίοδο στην πόλη με την ιδιότητα του ομήρου. Αρνήθηκε όμως την όποια του βοήθεια.
Η Σύγκλητος έκρινε τελικά πως στα συμφέροντά της ήταν να διαιρεθεί το πτολεμαϊκό βασίλειο στα δύο, με τον Φιλομήτορα να λαμβάνει την Αίγυπτο και την Κύπρο και τον αδελφό του να λαμβάνει την Κυρηναϊκή. Ο Φιλομήτωρ πήγε να διαμείνει στην Κύπρο για σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά ο λαός, αγανακτισμένος από τον αδελφό του, απαίτησε την επιστροφή του. Το ρωμαϊκό σχέδιο έλαβε σάρκα και οστά τον Ιούλιο – Αύγουστο του 163 π.Χ. Ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ με τον τρόπο αυτό, έγινε ο μοναδικός ηγεμόνας της Αιγύπτου μέχρι και το τέλος της ζωής του. Εξέδωσε δε ένα διάταγμα που έδινε αμνηστία για εγκλήματα που διεπράχθησαν μια συγκεκριμένη περίοδο, διάταγμα που ονομάστηκε φιλάνθρωπα.
Εσωτερική Πολιτική
Το 153 – 152 π.Χ., ο μεγαλύτερος σε ηλικία γιος του Πτολεμαίου ΣΤ΄, ο Πτολεμαίος ο Ευπάτωρ, αναγορεύτηκε συμβασιλέας και εστάλη στην Κύπρο. Σύντομα όμως πέθανε από ασθένεια και διάδοχος ονομάστηκε ο νεότερος αδελφός του.
Πάπυροι και επιγραφές μας πληροφορούν πως τον Οκτώβριο του 163 π.Χ. το βασιλικό ζεύγος έκανε περιοδεία στον Νείλο. Βρέθηκαν ξανά στο Σεραπείο τον Οκτώβριο του 158 π.Χ.. Τον ίδιο χρόνο, ένας από τους σταθμούς τους ήταν οι Φίλες. Τα επόμενα χρόνια έγιναν κατασκευές και αναπαλαιώσεις σε διάφορα μνημεία, γεγονότα για τα οποία αντλούμε πληροφορίες από διάφορες επιγραφές. Στο νησί του Ελ-Χεσέχ, νότια των Φιλών, ανακαλύφθηκε η βάση τριών αγαλμάτων των οποίων η επιγραφή αναφέρει πως απεικόνιζαν τον Πτολεμαίο Φιλομήτορα, την Κλεοπάτρα και τον γιο τους. Η βάση ενός αγάλματος του Φιλομήτορος ανακαλύφθηκε και στο γειτονικό Ασουάν. Και στις δύο περιπτώσεις το όνομα του ατόμου που έκανε την αφιέρωση έχει διαγραφεί, και τα θεϊκά ονόματα Ίσις και Ώρος έχουν σκαλιστεί για να γεμίζουν το κενό στο μάτι, παρόλο που δεν έχουν νόημα στην εν λόγω θέση.
Ένας θεσμός που ίσως δείχνει μια προσπάθεια αποδυνάμωσης του τοπικού στοιχείου και ενδυνάμωσης του ελληνικού, αναφέρεται σε παπύρους της εποχής. Παλαιότερα τα έγγραφα που κανόνιζαν συμφωνίες ανάμεσα σε Αιγυπτίους γράφονταν στη δημοτική από ντόπιους μονογράφους. Αυτό συνεχίστηκε με τη διαφορά πως τώρα εμφανίστηκε μια τάξη Ελλήνων επαγγελματιών συμβολαιογράφων, που ονομάζονταν αγορανόμοι, οι οποίοι έφτιαχναν τα νομικά έγγραφα στα ελληνικά, όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά και για κάθε Αιγύπτιο που ήθελε να καταφύγει σε αυτούς και όχι στους τοπικούς γραφείς. Η κυβέρνηση έφτιαξε επιπροσθέτως νόμο στα τέλη του 146 π.Χ. σύμφωνα με τον οποίο τα διάφορα συμβόλαια, προκειμένου να θεωρούνται έγκυρα από τον νόμο, έπρεπε να καταγράφονται και να αρχειοθετούνται από κυβερνητική υπηρεσία, το αρχείον ή γραφείον, συνοδευόμενα από σύνοψη στα ελληνικά. Ακόμη, η επικύρωση του αγορανόμου στα έγγραφα αντικατέστησε την ανάγκη για μάρτυρες. Επίσης, σε μια υπόθεση που εκδικαζόταν σε ελληνικό δικαστήριο τα έγγραφα έπρεπε να προβάλλονται μεταφρασμένα στα ελληνικά. Έτσι κάθε Αιγύπτιος έκανε απλούστερες τις υποθέσεις του και γλίτωνε χρήματα φτιάχνοντας έγγραφο εξ αρχής σε αγορανόμο και κατά συνέπεια οι ντόπιοι μονογράφοι απειλούνταν με ανεργία.
Διαμάχη για την Κύπρο
Ο Πτολεμαίος ΣΤ΄, μετά την επιστροφή του από την Κύπρο, εξακολούθησε για όλη του την υπόλοιπη ζωή να υπερασπίζεται το βασίλειό του από τις μηχανορραφίες του αδελφού του. Αν η Ρώμη έμενε πιστή στη συμφωνία που η ίδια πρότεινε το 163 π.Χ., καθώς ο βασιλιάς ήταν πρόθυμος να την ακολουθήσει, δεν θα υπήρχαν άλλες διαμάχες. Ωστόσο συγκλητικοί με επιρροή ήταν πάντα πρόθυμοι να υποστηρίξουν τις αξιώσεις του αδελφού του για αναπροσαρμογές στη συμφωνία ανάλογα με τα συμφέροντά του. Αυτό που εκείνος τώρα ζητούσε ήταν η Κύπρος και η Κυρηναϊκή, και η Σύγκλητος, ακούγοντας τους απεσταλμένους του, άφησε το εδαφικό ζήτημα της πτολεμαϊκής επικράτειας ανοιχτό.
Το 162 π.Χ. ο αδελφός του Πτολεμαίου πήγε αυτοπροσώπως στη Ρώμη, και παρά τις παρακλήσεις των πρέσβεων του Φιλομήτορος, η Σύγκλητος πράγματι αποφάσισε πως ο αδελφός του έπρεπε να πάρει την Κύπρο. Έφυγε από τη Ρώμη συνοδευόμενος από δύο λεγάτους της συγκλήτου, στους οποίους είχε ανατεθεί να αναγνωριστεί εκείνος ως βασιλιάς στο νησί, χωρίς όμως τη χρήση στρατιωτικής δύναμης, καθώς ήλπιζαν πως ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ θα αποδεχόταν την κρίση της Ρώμης. Ο Φιλομήτωρ, όμως, αν και έδειξε την πάσα ευγένεια στο λεγάτο που τον επισκέφτηκε στην Αλεξάνδρεια, απέφυγε να αποδεχτεί τη νέα πρόταση της Ρώμης.
Ο αδελφός του, που είχε επιστρέψει στην Κυρηναϊκή, στρατολογώντας δύναμη χιλίων κρητικών μισθοφόρων, περίμενε την εξέλιξη των γεγονότων στην ακτή στα σύνορά του. Είχε αφήσει πίσω ως αντιβασιλιά του έναν ντόπιο. Όταν ξέσπασε επανάσταση, ο αντιβασιλιάς συντάχθηκε με τους επαναστάτες, ομοίως και οι Λίβυοι. Έτσι ο αδελφός του Πτολεμαίου, αντί να επεκταθεί στην Κύπρο, είχε πλέον να ανησυχεί για την ακεραιότητα των δικών του εδαφών στην Κυρηναϊκή. Ο Φιλομήτωρ έλαβε παράπονα από τη Ρώμη για την άρνησή του να συμμορφωθεί στο σχέδιο, μα εκείνος ήξερε πως δεν ήταν προετοιμασμένοι να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη των όπλων, και ήσυχα έμεινε πιστός στις θέσεις του. Πέρασαν οκτώ χρόνια, και οι Ρωμαίοι δεν ανέλαβαν καμία πρωτοβουλία.
Το 155 π.Χ. ο κυβερνήτης της Κύπρου, Αρχίας, συνελήφθη να κάνει μυστικές διαπραγματεύσεις με τον ηγεμόνα των Σελευκιδών, που εποφθαλμιούσε το νησί. Επρόκειτο για τον ίδιο Δημήτριο που, το 164 – 163 π.Χ., υπήρξε φιλικός με τον Πτολεμαίο ΣΤ΄ στη Ρώμη, και που το 162 π.Χ. διέφυγε στη Συρία και ανέλαβε τον θρόνο των προγόνων του. Οι άμυνες του νησιού μετά από αυτό ενισχύθηκαν. Το 154 π.Χ. ο αδελφός του Πτολεμαίου έκανε την επανεμφάνισή του στη Ρώμη, και έδειξε στη Σύγκλητο σημάδια πάνω στο σώμα του τα οποία όπως υποστήριξε έκαναν φονιάδες που είχε προσλάβει ο Πτολεμαίος. Η Ρώμη απευθύνθηκε στους συμμάχους της στην Ανατολική Μεσόγειο διατάζοντάς τους να τον εγκαταστήσουν στην Κύπρο με τη δύναμη των όπλων, αλλά η Ρώμη δεν κινήθηκε η ίδια, και οι σύμμαχοί της δεν έκαναν βιαστικές κινήσεις. Ο Φιλομήτωρ επέμεινε στην ήσυχη στάση του και όταν ο αδελφός του έφτασε στο νησί το μόνο που του είχε μείνει ήταν οι δικές του δυνάμεις.
Ήταν η στιγμή για τον Φιλομήτορα να κινηθεί και το έκανε γρήγορα και αποτελεσματικά. Ο εισβολέας αποκλείστηκε στην πόλη της Κύπρου Λάπηθο και αναγκάστηκε να παραδοθεί. Ο Φιλομήτωρ τότε έκανε κάτι που δείχνει τον χαρακτήρα του. Όχι μόνο συγχώρεσε τον αδελφό του, μα σύναψε νέα συνθήκη μαζί του, σύμφωνα με την οποία μπορούσε να γυρίσει ειρηνικά στην Κυρηναϊκή (η οποία είχε περιέλθει και πάλι στα χέρια του Πτολεμαίου) και επρόκειτο να λαμβάνει κάθε χρόνο ένα φορτίο από σιτηρά. Τον αρραβώνιασε επίσης με μια από τις κόρες του, την Κλεοπάτρα Θεά. Ο αδελφός του δεν διεκδίκησε ξανά την Κύπρο προτού πεθάνει ο Πτολεμαίος. Ο γάμος με τη νεαρή Κλεοπάτρα δεν έγινε για κάποιο λόγο, ίσως οι σχέσεις τους κάποια στιγμή να ξαναψυχράθηκαν. Όμως έπαψε πια να δέχεται υποστήριξη από τη Ρώμη. Ο Φιλομήτωρ βρήκε ικανότατο υπερασπιστή στη Ρώμη, στο πρόσωπο του Μάρκου Κάτωνα.
Σχέσεις με ελληνικές πόλεις
Η Αίγυπτος υπό τον Φιλομήτορα μπορούσε ακόμη να στέλνει δυνάμεις σε διάφορα ελληνικά εδάφη. Υπάρχουν επιγραφές που μιλούν για ευεργεσίες που έκανε ο Πτολεμαίος σε κάποιες πόλεις της Κρήτης, που δείχνουν ότι παρόλο που οι πόλεις του νησιού συγκρούονταν συχνά, πράγματι υπήρχε μια Κρητική Συμπολιτεία, το Κοινό των Κρηταιέων, με το οποίο ο βασιλιάς συμμάχησε. Υπήρχε επίσης ένα απομεινάρι της πάλαι ποτέ κυριαρχίας των Πτολεμαίων στο Αιγαίο, και δεν ήταν άλλο από τη φρουρά στο νησί της Θήρας, από όπου έχουμε επιγραφές που χρονολογούνται εκείνη την περίοδο. Ακόμη βρίσκουμε μια πτολεμαϊκή δύναμη, που περιελάμβανε και μια ομάδα Αιγυπτίων πολεμιστών, που κάποια στιγμή είχε υπό την κυριαρχία του τα Μέθανα και δρούσε στην Κρήτη. Επίσης μαθαίνουμε πως η Συμπολιτεία των Κυκλάδων υπήρχε ακόμη το 159 π.Χ. και πως άνδρες από τα νησιά υπηρετούσαν στον στόλο της Αιγύπτου. Τέλος οι Αθηναίοι, για να τον τιμήσουν για κάποιες ευεργεσίες που έκανε στην πόλη του έστησαν ένα μπρούτζινο άγαλμα στην Ακρόπολη.
Ταραχές στη Συρία
Ο Δημήτριος Α΄, βασιλιάς των Σελευκιδών αποδείχτηκε άνδρας με μεγάλο κουράγιο και σθεναρή αποφασιστικότητα. Αυτό ήταν αρκετό, εκτός από τη φυγή του χωρίς άδεια από τη Ρώμη, για να προκαλέσει την εχθρότητα της Συγκλήτου. Δυστυχώς, ανησύχησε και τους γειτονικούς βασιλείς. Τον εξάδελφό του στην Αίγυπτο τον έκανε εχθρό με τα σχέδιά του να κατακτήσει την Κύπρο. Ο βασιλιάς της Περγάμου έφερε στο προσκήνιο έναν νέο διεκδικητή του θρόνου της Συρίας, κάποιον όμορφο νέο άντρα, του οποίου η πραγματική καταγωγή είναι αμφίβολη, αλλά ο ίδιος υποστήριζε πως ήταν γιος του Αντίοχου Δ΄ του Επιφανούς. Όταν ο νεαρός αυτός είχε ήδη πάει στη Ρώμη και κερδίσει την εύνοιά της, επέστρεψε στην Ανατολή, για να κατακτήσει τη Συρία. Ο Πτολεμαίος έστειλε σε βοήθειά του στρατό, υπό της διαταγές του Γαλαίστη, ενός άντρα ευγενικής καταγωγής από τη Βόρεια Ελλάδα. Ο Δημήτριος εξέπεσε και τη θέση του πήρε ο διεκδικητής του θρόνου το 150 π.Χ. Αποκαλούσε τον εαυτό του Αλέξανδρο, αλλά οι Σύροι του έδωσαν το παρατσούκλι Βάλας.
Ο Πτολεμαίος του έδωσε για σύζυγο την κόρη του Κλεοπάτρα Θεά με κάποια επιφύλαξη. Πιστεύεται πως είχε αρχικά στο μυαλό του να ξαναπάρει την Κοίλη-Συρία, αλλά η πρόταση του Αλεξάνδρου για γαμήλια ένωση των δύο οίκων τον έκανε να το σκεφτεί διαφορετικά. Σε δύο χρόνια όμως φάνηκε πως ο Αλέξανδρος δεν ήταν καλός ηγέτης αν και ήταν δημοφιλής στους Εβραίους. Ένας καλύτερος διεκδικητής του θρόνου έκανε την εμφάνισή του στην Κιλικία, ο μικρός Δημήτριος, γιος του Δημητρίου Α΄. Βλέποντας την απειλή για εισβολή της Συρίας από τον Βορρά, ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ με ισχυρή δύναμη πέρασε τα σύνορα φτάνοντας μέχρι την Πτολεμαΐδα το 148 π.Χ. Εκεί γλίτωσε από μια απόπειρα δολοφονίας την οποία απέδωσε στον Αλέξανδρο Βάλα και τον θεώρησε από κει κι έπειτα εχθρό. Ανακτώντας την κόρη του, τη βασίλισσα της Συρίας, άγνωστο πως, τη μεταβίβασε στον νεαρό Δημήτριο.
Η Αντιόχεια έδιωξε τον Αλέξανδρο, που διέφυγε στην Κιλικία και ο Πτολεμαίος Φιλομήτωρ μπήκε στη μεγάλη πόλη, την οποία ο πρόγονός του Πτολεμαίος Γ΄ Ευεργέτης είχε κατακτήσει ακριβώς έναν αιώνα πριν. Ο λαός της πόλης, που δεν ήθελε ούτε τον Αλέξανδρο ούτε τον Δημήτριο για ηγεμόνα, τον παρακάλεσε να φορέσει το στέμμα της Συρίας μαζί με αυτό της Αιγύπτου. Ο ίδιος άντρας που υπήρξε μάρτυρας στην παιδική του ηλικία της μεγαλύτερης ταπείνωσης που έκαναν οι Σελευκίδες στους Πτολεμαίους, τον Αντίοχο να κάνει τον βασιλιά στη Μέμφιδα, έζησε τη στιγμή όπου του ζητήθηκε να ενώσει τα υπολείμματα του κράτους των Σελευκιδών στην επικράτεια της Αιγύπτου. Ωστόσο, με τη σκιά της Ρώμης πάνω από τον κόσμο, υπήρξε ιδιαίτερα προσεκτικός για να αποδεχτεί την πρόταση. Έπεισε τον λαό να δεχτεί τον νεαρό Δημήτριο στον θρόνο των προγόνων του, με ανταμοιβή φυσικά να επιστρέψει η Κοίλη Συρία στα χέρια των Πτολεμαίων.
Τέλος της βασιλείας
Τότε ένα απρόσμενο ατύχημα βύθισε και πάλι τα πάντα στο χάος. Ο Αλέξανδρος επέστρεψε από την Κιλικία με στρατό και συγκρούστηκε με αυτόν του Πτολεμαίου και του Δημητρίου στον ποταμό Οινοπάρα (σημ. Αφρίν, παραπόταμος του Ορόντη). Υπέστη συντριπτική ήττα και κατέφυγε στον Ναβαταίο Άραβα σεΐχη της γειτονική χώρας. Ωστόσο στη μάχη ο βασιλιάς έπεσε από το άλογό του και υπέστη κάταγμα στο κρανίο. Πέντε μέρες μετά, ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ Φιλομήτωρ πέθανε στα χέρια των χειρούργων του που προσπαθούσαν να διορθώσουν τη ζημιά. Πριν πεθάνει πρόλαβε να έχει την ικανοποίηση να δει το κεφάλι του πρώην γαμπρού του, σταλμένο από τον Άραβα σεΐχη. Ήταν το 36ο έτος της βασιλείας του και το 41ο ή 42ο της ζωής του.
Ο Πολύβιος αναφέρει πως ο Πτολεμαίος Φιλομήτωρ συνδύαζε καλοσύνη και ευγένεια, διαύγεια μυαλού και μεγάλο κουράγιο σε επικίνδυνες κρίσεις, αλλά και στο πεδίο της μάχης (στάσιμον ικανως καὶ γενναῖον ἐν τοῖς κινδύνοις ὑπάρχοντα), αλλά όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά ήταν επιρρεπής στο να δείχνει χαλαρότητα και αδράνεια. Οι πράξεις του ωστόσο δείχνουν πως υπήρξε αποφασιστικός στα σπουδαία ζητήματα. Η διπλωματία του απέναντι στη Ρώμη χαρακτηριζόταν από κουράγιο, ικανότητα και κοινωνική άνεση. Πήρε αυτοπροσώπως μέρος σε περισσότερους από έναν πόλεμο, και όλοι από αυτούς είχαν επιτυχημένο αποτέλεσμα: εκείνος απέναντι στους εθνικιστές επαναστάτες στην Αίγυπτο, τον πόλεμο εναντίον του αδελφού του στην Κύπρο και εκείνον απέναντι στον Αλέξανδρο Βάλα. Και δέχτηκε το θανάσιμο χτύπημα ιππεύοντας, ανάμεσα στους στρατιώτες του, όπως οι παλαιοί Μακεδόνες στρατηγοί από τους οποίους καταγόταν.
Ερνστ Όππλερ
Ο Ερνστ Όππλερ (γερμ. Ernst Oppler, 9 Σεπτεμβρίου 1867 - 1 Μαρτίου 1929) ήταν Γερμανός ζωγράφος και χαράκτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου Κατηγορία:Γερμανοί χαράκτες
1651
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αλκοόλη (αποσαφήνιση)
Ο όρος αλκοόλη ή μερικές φορές απλουστευμένα αλκοόλ μπορεί να αναφέρεται:
1652
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1752 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνική Μεξικού (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μεξικού αντιπροσωπεύει το Μεξικό στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και διοικείται από τη Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FMF), το όργανο που είναι υπεύθυνο για το ποδόσφαιρο στο Μεξικό. Η έδρα της εθνικής ομάδας του Μεξικού είναι το στάδιο Αζτέκα, στη Πόλη του Μεξικού. Το 2012 βρέθηκε 16η στην παγκόσμια κατάταξη της FIFA και 13η στη βαθμολογία του World Football Elo.
Το Μεξικό συμμετείχε στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της ΦΙΦΑ συνολικά δεκατέσσερις φορές, ενώ λαμβάνει μέρος σε αυτό από το 1994 ανελλιπώς. Η εθνική ομάδα του Μεξικού αντιμετώπισε την αντίστοιχη της Γαλλίας στο πρώτο ματς του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου στις 13 Ιουλίου του 1930. Η καλύτερη πορεία στα τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν τις χρονιές που έφτασε στα προημιτελικά τόσο το 1970 όσο και το 1986, τα οποία διεξήχθησαν στα γήπεδα του Μεξικού. Στο Μουντιάλ του Κατάρ το 2022 αποκλείστηκε από τη φάση των ομίλων για πρώτη φορά μετά το 1978, βάζοντας τέλος σ' ένα επιτυχημένο σερί οχτώ προκρίσεων από τη φάση των ομίλων.
Το Μεξικό είναι ιστορικά η πιο επιτυχημένη εθνική ομάδα στην περιφέρεια της ΚΟΝΚΑΚΑΦ, καθώς είναι η μοναδική ομάδα από την περιοχή που κατάφερε να κερδίσει έναν επίσημα αναγνωρισμένο τίτλο της ΦΙΦΑ. Είναι κάτοχος ενός Κυπέλλου Συνομοσπονδιών της ΦΙΦΑ, εννέα κυπέλλων των διοργανώσεων της ΚΟΝΚΑΚΑΦ σε επίπεδο εθνικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένων έξι Γκολντ Καπ της ΚΟΝΚΑΚΑΦ, ενός Κυπέλλου Εθνών Βορείου Αμερικής και δύο κυπέλλων των πρωταθλημάτων της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Βορείου Αμερικής.
Παρά το γεγονός ότι το Μεξικό βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της ΚΟΝΚΑΚΑΦ, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου προσκαλείται τακτικά από την ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ παίρνοντας μέρος στο Κόπα Αμέρικα από το 1993 που διεξήχθη στο Εκουαδόρ στο οποίο τερμάτισε 2η (ως φιναλίστ), ενώ σε τρεις περιπτώσεις κατέλαβε την 3η θέση.
Στάδιο
Έδρα της εθνικής ομάδας αποτελεί το Εστάδιο Αστέκα, χωρητικότητας 87.000 θεατών, που βρίσκεται στην Πόλη του Μεξικού.
Έμβλημα
Από το ξεκίνημα της ιστορίας της, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μεξικού έχει χρησιμοποιήσει διάφορα εμβλήματα στη φανέλα της. Το 2021 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο από τη Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, στα πλαίσια του στόχου της να θέσει υποψηφιότητα για την ανάληψη της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 (από κοινού με ΗΠΑ και Καναδά), με εμφανείς αλλαγές στον αετό και με την προσθήκη της αναγραφής της ονομασίας της χώρας.
Χρώματα
Την εποχή των πρώτων αγώνων μεταξύ εθνικών ομάδων, δηλαδή προς τα τέλη του 1923, η χρήση των χρωμάτων της σημαίας για ενδυματολογικούς σκοπούς δεν ήταν συνηθισμένη. Στην αρχή και ως φόρο τιμής στην ισπανική ομάδα, το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του Μεξικού υιοθέτησε το κόκκινο χρώμα που αργότερα άλλαξε σε μπορντό (με λευκό διακριτικό στη φανέλα), μαύρα παντελόνια και κάλτσες. Για το Ολυμπιακό Τουρνουά του Άμστερνταμ του 1928, το παντελόνι έγινε λευκό. Η μόνη αλλαγή στην αμφίεση στο Μουντιάλ της Ουρουγουάης το 1930 ήταν η επιστροφή των μαύρων παντελονιών.
Τα χρώματα της τρέχουσας αμφίεσης προέρχονται από την εθνική σημαία (γι' αυτό η ομάδα είναι γνωστή ως El Tri, λόγω των τριών χρωμάτων της), πράσινη φανέλα, λευκό παντελόνι και κόκκινες κάλτσες (σε ορισμένα παιχνίδια οι κάλτσες ήταν λευκές το παντελόνι πράσινο). Ωστόσο, τέτοιες παραδοσιακές εμφανίσεις δεν χρησιμοποιούνταν μέχρι το Παναμερικανικό Πρωτάθλημα του 1956, αυτό ως μια προσπάθεια ενθάρρυνσης της εθνικής ταυτότητας σε παίκτες και οπαδούς, συνδέοντάς τους με τη στολή της μεξικανικής ομάδας. Από ανάγκη σε διεθνείς αγώνες έπρεπε να βρεθεί δεύτερη αμφίεση. Για το λόγο αυτό στη δεκαετία του ογδόντα χρησιμοποιήθηκε το λευκό. Μόλις το 1984 το χρώμα στις κάλτσες άλλαξε, από πράσινο σε κόκκινο, δημιουργώντας έτσι την ομάδα των Τρικολόρ, ένα προσωνύμιο που έγινε γρήγορα αποδεκτό από τους οπαδούς.
Σίγουρα, οι πράσινες αποχρώσεις και τα μοτίβα διέφεραν επί εξήντα χρόνια, αλλά είναι το χρώμα που ταυτίζεται με τη μεξικανική ομάδα ποδοσφαίρου, ακόμη και στη γυναικεία ομάδα, όπως και στα αντιπροσωπευτικά συγκρωτήματα σε άλλα αθλήματα.
Σε μια προσπάθεια να επιστρέψει σε παλιότερου ύφους μοτίβα, το 2001 η μάρκα που έντυνε την ομάδα εκείνη την εποχή, η Atlética, αποφάσισε να δημιουργήσει μια τρίτη στολή με τα ίδια χρώματα με αυτή του παρελθόντος. Από το 2002, η αμερικανική μάρκα Nike έντυνε τη μεξικανική ομάδα μέχρι το 2006 και από το 2007 η γερμανική μάρκα Adidas είναι υπεύθυνη για τις εμφανίσεις της μεξικανικής ομάδας, προτείνοντας, το 2010, μια εναλλακτική εντελώς μαύρη στολή.
Κοστοβώκοι
Οι Κοστοβώκοι ήταν αρχαίος λαός κατοίκων στα βόρεια της Δακίας.
Αρχική κοιτίδα
Στις πηγές απουσιάζει κάθε σαφής προσδιορισμός της. Απλές μνείες του εθνωνυμίου παρέχουν οι ιστορικοί και γεωγράφοι: Παυσανίας, Δίων Κάσσιος, Αμμιανός Μαρκελλίνος και το λεξικό Σούδα. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος ασαφώς μας πληροφορεί πως το κοστωβοκικό έδαφος βρίσκεται στην προρωμαϊκή Δακία, ή εντός της Ευρωπαϊκής Σαρματίας. Οι σύγχρονοι ερευνητές επιχειρούν να ταυτίσουν τους παραπάνω χώρους με τις εξής περιοχές: α) τη σημερινή βορρειοδυτική Ρουμανία β) το ανώτερο ρεύμα του ποταμού Τίσα της δυτικής Ουκρανίας, γ) της ανατολικής Ουγγαρίας και της Β.Δ. Γιουγκοσλαβίας δ) επί της Β.Α ακτής του Εύξεινος Πόντος. Κατά μίαν άλλη εκδοχή πρόκειται για δύο πληθυσμιακές ενότητες, από τις οποίες η μία βρισκόταν στην κοιλάδα του ποταμού Βιστούλα, και η άλλη στον ποταμό Σερέτ ο οποίος πηγάζει από τη Βουκοβίνα και χύνεται στον Δούναβη.
Φυλετική καταγωγή
Οι γνώμες αφθονούν και ως προς την εθνική κατάταξη τους. Από τις αρχές του 19ου αιώνα στους κόλπους της Ρουμανικής ιστοριογραφίας οι Κοστoβώκοι κατατάσσονται στην μεγάλη ενότητα των Θρακικών φυλών. Όμως από το 1880 ο Ρουμάνος Gr. G. Tocilescu επισημαίνει πως οι αρχαίες πηγές δεν τους ονομάζουν ευθέως και ρητώς Θράκες. Όπως παρατηρεί ο Ρωμανιστής Αχιλλέας Λαζάρου, «...η τάση θρακοποιήσεώς τους [...] (εκφράζει) ένα εντελώς αναχρονιστικό ρουμανικό μεγαλοϊδεατισμό». Προτείνεται ακόμα η Κέλτικη καταγωγή τους ή πρόκειται για Κέλτες εκδακισμένους. Στην Ελλάδα, γίνεται απόπειρα συσχετισμού τους με τους Δάκες του Κεκαυμένου δηλαδή τους Βλάχους.
Σύγκρουση με τη Ρώμη
Στα μέσα του 2ου αιώνα μ.Χ η χερσόνησος του Αίμου δέχεται την εισβολή των Κοστοβώκων. Για τα αίτια και τις ακριβείς συνθήκες καθόδου τους οι ιστορικοί δεν συμφωνούν. Υπάρχουν δύο εκδοχές: σύμφωνα με την πρώτη κινούνται νότια λόγω της πίεσης που δέχονται από τους Κουάδους και τους Μαρκομάνους οι οποίοι κι αυτή με τη σειρά τους πιέζονταν από τους Γότθους. Κατά μίαν άλλη εκδοχή, οι Βάνδαλοι Άσδιγγοι εγκαταστάθηκαν στην Ρωμαϊκή Δακία με σκοπό να υπηρετήσουν ως φοιδεράτοι την Ρώμη και να αποκομίσουν γη και μισθό. Όταν δεν έλαβαν τίποτε από τα παραπάνω εμπιστεύθηκαν τα γυναικόπαιδά τους στον κυβερνήτη της Δακίας (Cornelius Clemens), για να εξασφαλίσουν βιαίως τα εδάφη των Κοστοβώκων.
Η επιδρομή των Κοστοβώκων συμπίπτει με την αρχή του λεγόμενου Μαρκομανικού πολέμου, δηλαδή με την εγκατάσταση του Μάρκου Αυρήλιου στο Cornuntum, ανατολικά της Βιέννης με σκοπό την απώθηση γερμανικών φύλων. Οι Κοστοβώκοι χωρίς να υποκείψουν στην κυριαρχία των Βανδάλων διαπεραιώθηκαν στη Δοβρουτσά κι από εκεί νότια ως την Ελλάδα. Για το δρομολόγιο που ακολούθησαν υπάρχουν δύο εκδοχές από τους ιστορικούς: ή επέδραμαν από ξηρά και θάλασσα και κατέληξαν στην Αφρική ή κινήθηκαν από την στεριά και λεηλάτησαν Αττική, Βοιωτία και Πελοπόννησο και κατέληξαν στην Αφρική. Η δια ξηράς μετακίνησή τους επιβεβαιώνεται περισσότερο και από επιγραφικό υλικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
2808 Μπελγκράνο
Ο Μπελγκράνο (Belgrano) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1976 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου «Φελίξ Αγκυγιάρ» στο Ελ Λεονθίτο της Αργεντινής και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αργεντινού πολιτικού, συγγραφέα και στρατηγού Μανουέλ Μπελγκράνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπελγκρανο
Νότια Αραβία
Η Νότια Αραβία, επίσης γνωστή ως Μείζων Υεμένη, είναι μια ιστορική περιοχή που αποτελείται από τη νότια περιοχή της Αραβικής Χερσονήσου, που επικεντρώνεται κυρίως στη σημερινή Δημοκρατία της Υεμένης, αλλά επίσης έχει συμπεριλάβει ιστορικά τις επαρχίες Νατζράν, Τζιζάν και Ασίρ, οι οποίες βρίσκονται σήμερα στη Σαουδική Αραβία και στο Κυβερνείο Ντοφάρ του σημερινού Ομάν.
Η Νότια Αραβία κατοικείται από ανθρώπους που έχουν χαρακτηριστικές γλωσσικές και εθνοτικές συγγένειες, καθώς και παραδόσεις και πολιτισμό, που ξεπερνούν τα πρόσφατα πολιτικά όρια. Υπάρχουν δύο γηγενείς γλωσσικές ομάδες: οι πλέον εξαφανισμένες παλαιές νοτιοαραβικές γλώσσες και οι μη σχετιζόμενες σύγχρονες νοτιοαραβικές γλώσσες, όπου είναι και οι δύο μέλη της σημιτικής οικογένειας.
Ετυμολογία
Ο όρος Yamnat αναφέρθηκε σε επιγραφές των παλαιών νοτιοαραβικών στον τίτλο ενός από τους βασιλιάδες του δεύτερου βασιλείου Χιμιαρίτων, γνωστού ως Σαμάρ Γιαχρίς Ο Β΄. Ο όρος αναφερόταν πιθανώς στη νοτιοδυτική ακτογραμμή της αραβικής χερσονήσου και στη νότια ακτογραμμή μεταξύ Άντεν και Χαντραμαούτ. Μια ετυμολογία προέρχεται από την Υεμένη από το ymnt, που σημαίνει «Νότος» και παίζει σημαντικά στην αίσθηση της κίνησης της γης προς τα δεξιά ( 𐩺𐩣𐩬). Άλλες πηγές ισχυρίζονται ότι η Υεμένη σχετίζεται με το yamn ή το yumn, που σημαίνει «ευτυχία» ή «ευλογία», καθώς μεγάλο μέρος της χώρας είναι εύφορο. Οι Ρωμαίοι την ονόμασαν Arabia Felix (εύφορη Αραβία), σε αντίθεση με την Arabia Deserta (ερημική Αραβία). Οι κλασικοί Λατίνοι και Έλληνες συγγραφείς χρησιμοποίησαν το όνομα «Ινδία» για να αναφερθούν στη Νότια Αραβία (αρχαία Υεμένη). Η χρήση του όρου «Ινδία» προέκυψε από το γεγονός ότι οι Πέρσες καλούσαν τους Αβήσσυνες, με τους οποίους ήρθαν σε επαφή στη Νότια Αραβία, με το όνομα των μελανόχρωμων ανθρώπων που ζούσαν δίπλα τους, δηλαδή Ινδών.
Ιστορία
μικρογραφία|200x200εσ| Στολίδι μετώπου της Νότιας Αραβίας, πιθανώς στα τέλη του 1800, κατασκευασμένο από χρυσό, μαργαριτάρια, καλλαΐτη, πολύτιμους λίθους, το οποίο εκτίθενται στο [[Μουσείο Τέχνης του Ντάλας|Μουσείο Τέχνης του Ντάλας (Ντάλας, Τέξας, ΗΠΑ)]] Πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια, αρκετές αρχαίες πολιτείες κατέλαβαν την περιοχή της Νότιας Αραβίας, οι Μηναίοι, Καταβανία, Χαντραμαούτ και Σαβαίοι. Σε αυτούς τους αρχαίους χρόνους η Νότια Αραβία απέκτησε πολλά αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά: το περίφημο φράγμα Μαρίμπ, το κοσμοπολίτικο δρόμο εμπορίου μπαχαρικών, καθώς και τη θρυλική Βασίλισσα του Σαβά. Πριν από δύο χιλιάδες χρόνια οι Χιμιαρίτες έγιναν οι αφέντες της Νότιας Αραβίας, κυριαρχώντας στην περιοχή για αρκετούς αιώνες. Το αιθιοπικό Βασίλειο του Αξούμ εισέβαλε στη Νότια Αραβία πρώτα τον 3ο-4ο αιώνα, και αργότερα τον 6ο υπό τον Βασιλιά Κάλεμπ του Αξούμ, ο οποίος υπέταξε την περιοχή, περ. 520. Εκτοπίστηκαν από τις περσικές δυνάμεις της δυναστείας των Σασσανιδών, περ. 75, οι οποίες έφτασαν από τη θάλασσα. Μισό αιώνα αργότερα, το έτος 6 π.Χ. (628), η περιοχή προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ.
Αρχαία Νότια Αραβία
Αρχαία βασίλεια και ονομασίες:
Νότια Αραβία στις πρώτες σύγχρονες και αποικιακές εποχές
μικρογραφία|200x200εσ| Σημαία της [[Ομοσπονδία της Νότιας Αραβίας|Ομοσπονδίας της Νότιας Αραβίας, προτεκτοράτου της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.]]
Νότια Αραβία στην πρόσφατη ιστορία
Ανεξάρτητη Υεμένη:
Γιαροσλάβ Σβιατοπολκόβιτς
Ο Γιαροσλάβ Σβιατοπολκόβιτς, ρωσ. Ярослав Святополчич (δεκαετία τού 1070 - 1124) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Βλαντίμιρ-στη-Βολινία (1100-18).
Βιογραφία
Ήταν δευτερότοκος γιος τού Σβιατοπόλκ Β΄ βασιλιά της Ρουθηνίας (γιου τού Ιζιασλάβ Α΄) και μίας πριγκίπισσας της Βοημίας των Πρεμυσλιδών, πιθανόν κόρης τού Σπύτινιεβ Β΄ δούκα της Βοημίας.
Ο πάππος του Ιζιασλάβ Α΄, όταν οι αδελφοί του Σβιατοσλάβ Β΄ του Κιέβου και Βσέβολοντ Α΄ του Κιέβου τον εκθόνισαν, διέφυγε στην Πολωνία. Ο Σβιατοπόλκ Β΄ τον συνόδευσε στην εξορία. Η ιστορικός Μάρτα Φοντ προτείνει ότι ο Σβιατοπόλκ Β΄ είχε ήδη αποκτήσει τα παιδιά του, όταν άφησε τους Ρως τού Κιέβου.
Ένας Γερασκλάβους, γιος τού βασιλιά της Ρουθηνίας, αναφέρεται μεταξύ των μαρτύρων στο συμβόλαιο ίδρυσης τού αββαείου Σομογκιβάρ το 1091. Το έγγραφο αναφέρει ότι ήταν γαμπρός τού Λαδίσλαου Α΄ της Ουγγαρίας. Η Φοντ ταυτίζει τον Γερασλάβο με τον Γιαροσλάβ, μια και η καλή σχέση του με τους βασιλείς της Ουγγαρίας είναι στέρεα τεκμηριωμένη. Η ιστορικός θεωρεί πως ο Γιαροσλάβ νυμφεύτηκε μία κόρη τού Λαδισλάου Α΄. Το 1097 ο πατέρας του έστειλε τον Γιαροσλάβ στην Ουγγαρία για να πείσει τον Κολομάν της Ουγγαρίας (ανιψιό τού Λαδισλάου Α΄) να τον υποστηρίξει.
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Ζωγράφου Αττικής
Η περιοχή του Ζωγράφου, έκτασης 8.517 στρεμμάτων και με πληθυσμό 69.874 κατοίκους (απογραφή 2021), είναι ένας δήμος στον κεντρικό τομέα της Αθήνας. Βρίσκεται 4 χλμ. ανατολικά του κέντρου της Αθήνας. Το υψόμετρο του Δήμου Ζωγράφου αρχίζει από τα 130μ. και τελειώνει στα 220μ. Ο δήμος συνορεύει βόρεια με τους δήμους Παπάγου-Χολαργού (Παπάγου) και Αθηναίων (Αμπελόκηποι), νότια με το δήμο Καισαριανής και Αθηναίων (Ιλίσια) και δυτικά πάλι με το δήμο Αθηναίων (Γουδή), ενώ ανατολικά βρίσκεται το βουνό Υμηττός.
Η περιοχή παλιά ήταν δασικό και καλλιεργήσιμο έδαφος με πλούσια βλάστηση, καλλιέργειες, δάσος και αλσύλλια, ενώ στα μέσα του 20ού αιώνα, με την πολεοδόμηση της Αθήνας αναπτύχθηκε. Σήμερα, υπάγεται στο γενικότερο πολεοδομικό συγκρότημα των Αθηνών και εντάσσεται γεωγραφικά στο Κεντρικό Τομέα Αθηνών της πρωτεύουσας. Λόγω της εγγύτητάς του με το κέντρο παρουσιάζει παρόμοια χαρακτηριστικά δόμησης. Παρόλα αυτά, είναι περιοχή πλούσια σε πράσινο, το οποίο συγκεντρώνεται κυρίως στους πρόποδες του Υμηττού. Τα δάση της περιοχής, κυρίως με πεύκα, βρίσκονται στη νότια, νοτιοανατολική και ανατολική πλευρά του δήμου. Τις τελευταίες δεκαετίες, ο δήμος έχει αποκτήσει ιδιαίτερη αξία και έχει αναβαθμιστεί λόγω της ανοικοδόμησης σε αυτόν της Πανεπιστημιούπολης και της Πολυτεχνειούπολης.
Ιστορία
Η ιστορία της περιοχής Ζωγράφου ξεκινάει από την αρχαιότητα, όπου βρισκόταν ο δήμος Ποταμού. Το 1832, ξεκίνησε η κατοίκηση της περιοχής με την απελευθέρωση της Αθήνας από τους Τούρκους. Εκείνη την εποχή ο ηγούμενος της Ι.Μονής Πετράκη, ο Χαντζηπαρθένης Πετράκης αγόρασε από τον πασά των Αθηνών χιλιάδες στρέμματα γης στη σημερινή περιοχή του Ζωγράφου, καθώς και στην υπόλοιπη Αθήνα. Εν συνεχεία η περιουσία πήγε στους κληρονόμους του. Αυτοί το 1928 διένειμαν μεταξύ τους την μείζονα περιοχή Ζωγράφου σε οικόπεδα. Περίπου 600 στρέμματα γης στο σημερινό Τέρμα του Νέου Ζωγράφου έμειναν αδιανέμητα. Τα απομεινάρια του κελιού του Χαντζηπαρθένη Πετράκη βρίσκονται σήμερα στον χώρο μεταξύ των οδών Γεωργίου Ζωγράφου, Πλαστήρα, Ιοκάστης, Παξών και Γρ. Αυξεντίου.
Οι σημερινές περιοχές: Άνω Ιλίσια, Γουδή και Ζωγράφου ονομαζόντουσαν παλιά «Κουπόνια» ή «Καπούνια». Κατά ορισμένους θεωρήθηκε ότι η ονομασία της περιοχής με το τοπωνύμιο Κουπόνια ή Καπόνια πρέπει να έγινε με τη μοιρασιά των κτημάτων του Υμηττού (ανατολικά και δυτικά από τους Τούρκους το έτος 1793), όπου κάθε Οθωμανός έπαιρνε από 6 λαχίδια (κουπόνια αλλιώς). Αυτή όμως η εκδοχή της ονομασίας δεν ευσταθεί από τα ιστορικά στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, η έκταση του σημερινού Νέου Ζωγράφου ανήκε εξ ολοκλήρου στον πασά των Αθηνών. Πιθανότερο είναι, την αρχική ονομασία που ήταν Καμπούνια, την έδωσαν προφανώς στην περιοχή οι ναυτικοί από τα νησιά του Αργοσαρωνικού, επειδή η μορφολογία του εδάφους τους θύμιζε τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, όταν το καμπούνι του πλοίου τους ανεβοκατέβαινε στα κύματα. Η περιοχή ανήκε διοικητικά στον Δήμο Αθηναίων, του οποίου πρώτος Δήμαρχος ήταν ο Ανάργυρος Πετράκης, κληρονόμος του μοναχού Χαντζηπαρθένη Πετράκη, αρχικού ιδιοκτήτη της περιοχής.
Το 1929, η περιοχή Ζωγράφου έγινε κοινότητα με πρώτο πρόεδρο τον γιο του Ιωάννη Ζωγράφου, τον Σωτήριο Ζωγράφο. Το 1930, ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος θεμελιώνει το 1ο Δημοτικό σχολείο (το Ζωγράφειο), στην ίδια θέση που βρίσκονται σήμερα τα Δημοτικά σχολεία απέναντι από τον Ναό του Αγ. Θεράποντα. Μια από τις αίθουσες του σχολείου ήταν και τα γραφεία της νεοσύστατης κοινότητας Ζωγράφου.
Σταδιακά, η κοινότητα Ζωγράφου μεγαλώνει και στα όρια της κοινότητας, εκτός από τις περιοχές Ζωγράφου και Γουδή, συμπεριλαμβάνονται τα Κουπόνια και η περιοχή του φυτωρίου του Υπουργείου Γεωργίας τα σημερινά "Άνω Ιλίσια". Πολλές καλαίσθητες βίλες που σώζονται ακόμα και σήμερα αρχίζουν να κτίζονται. Η βίλα του Κώστα Ζωγράφου, η βίλα Βοναπάρτη που στεγάζει το Συμβουλευτικό Κέντρο Οικογενειών του Δήμου, η βίλα Βουτυρά, σήμερα Πνευματικό Κέντρο. Επίσης η οικία Γεωργίου Γουναρόπουλου, σήμερα Μουσείο και Πινακοθήκη. Την ίδια εποχή ιδρύθηκε ο πρώτος ποδοσφαιρικός σύλλογος, με την επωνυμία "Ένωση Ζωγράφου". Το γήπεδό του, βρισκόταν μεταξύ των σημερινών οδών Ξηρογιάννη, Αλ. Παπάγου, Γ. Παπανδρέου και Δαβάκη Πίνδου. Στα Κουπόνια εγκαταστάθηκε και το πρώτο αστυνομικό τμήμα. Άρχισε να λειτουργεί ο πρώτος υπαίθριος κινηματογράφος "ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ", στη θέση της σημερινής πλατείας Δ. Αλεξανδρή (Γαρδένια).
Το 1945, η κληρονόμος Πετράκη, Σοφία Κορομηλά αφήνει στην Ι. Μονή Καλογραιών Καλαμάτας όλη την περιουσία της επειδή την γηροκόμησαν οι μοναχές. Ανάμεσα στην περιουσία που άφησε βρίσκονται και πολλά στρέμματα γης στο τέρμα του Νέου Ζωγράφου. Η Ι. Μονή δώρισε την ακίνητη αυτή περιουσία στην Ι. Αρχιεπισκοπή Αθηνών το 2005 υπό τον όρο να κτιστεί εκεί ο τρισυπόστατος Ιερός Ναός των "Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου, Ειρήνης, Βαρβάρας και Παρασκευής" από τον σύλλογο ανέγερσης του εν λόγω Ι. Ναού και ανάπλασης της γύρω περιοχής Ζωγράφου.
Το 1947, η κοινότητα Ζωγράφου ανακηρύχθηκε Δήμος, στον οποίο περιλαμβάνονταν οι συνοικίες Γουδή και Ιλίσια (πρώην Κουπόνια ή Καπόνια), παρά την κοίτη του ποταμού Ιλισού που ξεκίναγε από την Αγία Ελεούσα, στη σημερινή συνοικία της Πανεπιστημιούπολης.
μικρογραφία|Όρια Δήμου Ζωγράφου thumb|Η Βίλα Ζωγράφου Το 1965, παραχωρούνται από το Ελληνικό Δημόσιο 1100 περίπου στρέμματα δασικής έκτασης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αυτό το γεγονός είναι σημαντικό καθότι σταματά κάθε δυνατότητα επέκτασης των ιδιοκτησιών προς το δάσος του Υμηττού, αφού η τελευταία ιδιοκτησία είναι αυτή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η τελευταία σειρά ιδιοκτησιών, πριν το πανεπιστήμιο Αθηνών, που βρίσκονται στην κορυφή λόφου, από το 2003 αποτελούν τη συνοικία "ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ".
Το 1967 διορίστηκε δήμαρχος ο αξιωματικός Χωροφυλακής Χαράλαμπος Μπαχτής, με αναπληρωτή τον Κωνσταντίνο Δαιμονάκο. Απεβίωσε και κηδεύτηκε στις 11 Ιανουαρίου 1999.
Το 1975, εξελέγη Δήμαρχος Ζωγράφου ο Δημήτρης Μπέης. Στις επόμενες Δημοτικές Εκλογές, που γίνανε το 1978, ο Μπέης έθεσε υποψηφιότητα για Δήμαρχος Αθηναίων και Δήμαρχος Ζωγράφου εξελέγη η Φωτεινή Σακελλαρίδου-Καμπυλαυκά. Αυτή ήταν η 1η γυναίκα Δήμαρχος στον συγκεκριμένο Δήμο και παρέμεινε στο αξίωμα αυτό για 20 ολόκληρα χρόνια. Στις Δημοτικές Εκλογές του 1998, έθεσε για τελευταία φορά υποψηφιότητα, καθώς ηττήθηκε από τον Ιωάννη Καζάκο. Ο Καζάκος ανέλαβε καθήκοντα για 1η φορά την Πρωτοχρονιά του 1999 και εξελέγη άλλες 2 φορές. Στις Δημοτικές Εκλογές του 2010, ηττήθηκε από τον Κωνσταντίνο Καλλίρη, ο οποίος ήταν υποψήφιος και στις επόμενες δημοτικές εκλογές. Ο Καλλίρης ήταν ιατρός-πνευμονολόγος και πέθανε από ανακοπή καρδιάς τον Απρίλιο του 2018.
Το 2014, στο 2ο γύρο αναμετρήθηκαν η Τίνα Καφατσάκη-Βλάχου και ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος και εξελέγη η πρώτη. Στις Δημοτικές Εκλογές του 2019, η Τίνα Καφατσάκη-Βλάχου ηττήθηκε με τη σειρά της και νέος Δήμαρχος εξελέγη ο Βασίλειος Θώδας.
Στο δήμο Ζωγράφου προβλέπεται μέχρι το 2029 να έχει ολοκληρωθεί ο ομώνυμος σταθμός από τον οποίο θα περνά η νέα γραμμή του μετρό που θα είναι η Γραμμή 4. Επίσης στην ίδια γραμμή θα κατασκευαστούν 2 ακόμη σταθμοί: ο σταθμός Ιλίσια και ο σταθμός Γουδή οι οποίοι θα εξυπηρετούν και τους δημότες του Ζωγράφου.
Εκκλησίες
Η κεντρική εκκλησία είναι ο Άγιος Θεράποντας, στην οποία και φυλάσσονται τα λείψανα του αγίου. Οι υπόλοιπες εκκλησίες είναι:
Δήμος Ζωγράφου
Ο Δήμος Ζωγράφου βρίσκεται στην Περιφερειακή ενότητα Κεντρικού Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης, το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 5.1.Β αυτού. Δήμαρχος Ζωγράφου από το 2019 είναι ο Βασίλειος Θώδας.
Κατάλογος δημάρχων
Η κοινότητα αναγνωρίστηκε το 1929 με πρόεδρο τον Σωτήριο Ζωγράφο του Ιωάννη, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος συνεχώς ως το 1947, οπότε η Κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο. Δήμαρχοι διετέλεσαν οι:
Make The World Go Away
Το Make The World Go Away είναι ένα τραγούδι Country μουσικής,σε στίχους του Hank Cochran. Το τραγούδι έγινε μεγάλη επιτυχία τρεις φορές: όταν το ερμήνευσε ο Timi Yuro (1965), όταν το ερμήνευσε ο Eddy Arnold (1965) και όταν το ερμήνευσαν τα αδέρφια Donny Osmond and Marie Osmond (1975). Ωστόσο, η αυθεντική ερμηνεία είναι του Ray Price (1963).
Επιπλέον το τραγούδι ακούγεται και στο βιντεοπαιχνίδι Grand Theft Auto: San Andreas στον ραδιοφωνικό σταθμό K-Rose.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1963 Κατηγορία:Singles του 1966 Κατηγορία:Singles της RCA Records
Αμύντας Γ΄ της Μακεδονίας
Ο Αμύντας Γ΄ (... - 370 π.Χ.), γιος του Αρριδαίου, ήταν βασιλιάς της Μακεδονίας την περίοδο 393 π.Χ. με 370 π.Χ.. Ήταν επίσης ο πατέρας του Φιλίππου Β΄ και ο παππούς του Αλέξανδρου Γ΄ μετέπειτα γνωστού και ως Μέγα Αλέξανδρο.
Θεωρείται ιστορικά, ο αναγεννητής του Μακεδονικού βασιλείου μετά από την περίοδο μεγάλης αναστάτωσης και παρακμής που ακολούθησε τον θάνατο του Αρχέλαου Α΄ το 399 π.Χ., κάτι που αντικατοπτρίζεται και από το γεγονός ότι ήταν ο 8ος βασιλιάς μέσα σε 6 χρόνια. Ήταν επίσης έμπειρος πολιτικός και διπλωμάτης με την σύναψη σημαντικών συμμαχιών.
Αντιμετώπιση των Ιλλυριών
Στο πρώτο έτος της βασιλείας του το 393 π.Χ., Ο Αμύντας αντιμετώπισε τον αφανισμό του βασιλείου της Μακεδονίας, μια και όλη η περιοχή κατακτήθηκε από τους Ιλλυριούς οι οποίοι και επωφελήθηκαν από το γενικότερο χάος των απανωτών εναλλαγών των βασιλέων στη Μακεδονία. Το επόμενο έτος όμως, με την βοήθεια των Θεσσαλών ο Αμύντας κατάφερε και επανέκτησε το βασίλειο. Ο Μήδιος ο οποίος ήταν επικεφαλής του θεσσαλικού οίκου των Αλευάδων της Λάρισας, πιστεύεται πως ήταν αυτός που βοήθησε τον Αμύντα να επανακτήσει την περιοχή του βασιλείου του. Η συμμαχία μεταξύ των Μακεδόνων Αργεάδων και των Θεσσαλών Αλευάδων χρονολογείται από την εποχή της βασιλείας του Αρχέλαου Α΄(413 - 399 π.Χ.).
Για να θωρακίσει επιπλέον την έκταση του βασιλείου από τους Ιλλυριούς, ο Αμύντας σύναψε συμμαχία με το Κοινό των Χαλκιδέων κυρίαρχη πόλη του οποίου ήταν η Όλυνθος της Χαλκιδικής. Σε ανταλλαγή για την υποστήριξη αυτή, ο Αμύντας πρόσφερε τα δικαιώματα απόκτησης ξυλείας από τα δάση της Μακεδονίας, τα οποία μεταπωλούνταν στην Αθήνα για την κατασκευή και διατήρηση του στόλου της. Με την Όλυνθο να έχει σημαντικό κέρδος από τις εξαγωγές αυτές, η δύναμη της μεγάλωσε. Την ίδια στιγμή, ο Αμύντας συνέχισε την αναζήτηση συμμάχων, και σύναψε επαφές με τον Κότυ Α', βασιλέα του θρακικού φύλου των Οδρύσων. Ο Κότυς είχε ήδη παντρέψει την κόρη του με τον Αθηναίο στρατηγό Ιφικράτη. Καθώς ο Αμύντας δεν κατάφερε να κάνει το ίδιο και να παντρευτεί κάποιο από τα μέλη της οικογένειας του Κότυ, βρήκε μια εναλλακτική λύση, και υιοθέτησε τον Ιφικράτη σαν τον δικό του γιό, οπότε έγινε έμμεσα μέλος της οικογένειας με τον Κότυ.
Το 385 π.Χ. οι Ιλλύριοι υπό τον Βάρδυλι έκαναν την εμφάνιση τους ξανά στον Ελληνικό χώρο, αλλά περιορίστηκαν στην Ήπειρο, στην οποία εκστράτευσαν με την βοήθεια του Διονυσίου των Συρακουσών, και σε συνεννόηση με τον Αλκέτα Α΄ της Ηπείρου ο οποίος ήθελε να ξανακερδίσει τον θρόνο των Μολοσσών.
Επιτυχείς συμμαχίες με Σπάρτη και Αθήνα
Αργότερα, έκανε ακόμα μια επιτυχή συμμαχία με τον Ιάσων των Φερών της Θεσσαλίας, και άρχισε με επιμέλεια και προσοχή την επιδιόρθωση των σχέσεων του με την Αθήνα. Το 371 π.Χ., στην πανελλήνια συγκέντρωση των συμμάχων των Λακεδαιμονίων, ψήφισε υπέρ των Αθηναίων και υποστήριξε την πλευρά των υπόλοιπων Ελλήνων οι οποίοι υποστήριξαν πως η Αμφίπολη έπρεπε να είχε δοθεί στους Αθηναίους (σύμφωνα με ένα από τους όρους της Νικίειου Ειρήνης το 421 π.Χ., ο οποίος δε τηρήθηκε ποτέ από τους Σπαρτιάτες).
Με την Όλυνθο να έχει πια παραμεριστεί και αποδυναμωθεί, ο Αμύντας πλέον μπόρεσε και συνθηκολόγησε με την Αθήνα, και έκανε το δικό του βασίλειο τον απευθείας προμηθευτή ξυλείας προς την Αθήνα, και συγκεκριμένα προς τον Τιμόθεο του Πειραιά, ενισχύοντας έτσι σημαντικά την οικονομική κατάσταση του βασιλείου της Μακεδονίας.
Οικογένεια
Από την γυναίκα του Ευριδίκη, ο Αμύντας απέκτησε τρεις γιούς, τον Αλέξανδρο Β΄, τον Περδίκκα Γ΄, και τον νεότερο όλων και μελλοντικά πιο επιτυχημένο, τον Φίλιππο Β΄. Ο Αμύντας πέθανε σε προχωρημένη ηλικία αφήνοντας τον θρόνο στον μεγαλύτερο του γιό τον Αλέξανδρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αργεαδών Κατηγορία:Μακεδόνες μονάρχες
1826 Μίλερ
Ο Μίλερ (Miller) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,90. Ανακαλύφθηκε το 1955 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα) και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Τζων Μίλερ (John Anthony Miller).
Αναφέρεται μία επιπρόσθηση ενός αστέρα 10ου μεγέθους στον Καρκίνο από τον αστεροειδή Μίλερ, τον Απρίλιο του 2004.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μίλερ εκτιμάται σε 24,41 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1294 ± 0,022. Ο Μίλερ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 30 ± 9 ώρες, μια αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιλερ
Σελίνι της Ουγκάντας
Το σελίνι (σύμβολο: USh, κωδικός ISO 4217: UGX) είναι το νόμισμα της Ουγκάντας. Τυπικά υποδιαιρείται σε 100 σεντ (cents), ωστόσο δεν έχουν κυκλοφορήσει κέρματα από το 1987, οπότε και αναπροσαρμόστηκε η αξία του νομίσματος.
Ιστορία
Το πρώτο σελίνι της Ουγκάντας (UGS) αντικατέστησε το Σελίνι της Ανατολικής Αφρικής το 1966 και είχαν ίση αξία. Εξαιτίας του υψηλού πληθωρισμού, ένα νέο σελίνι (UGX) εισάχθηκε το 1987 και άξιζε όσο 100 παλαιά σελίνια.
Το σελίνι είναι πλέον ένα σταθερό νόμισμα και κυριαρχεί στις περισσότερες χρηματοοικονομικές συναλλαγές στην Ουγκάντα, η οποία διαθέτει μια πολύ αποτελεσματική αγορά συναλλάγματος με χαμηλά σπρεντς
. Το δολάριο ΗΠΑ είναι επίσης ευρέως αποδεκτό. Επίσης, χρησιμοποιούνται η στερλίνα και όλο και περισσότερο το ευρώ.
Η Τράπεζα της Ουγκάντας έθεσε σε κυκλοφορία νέα επανασχεδιασμένα χαρτονομίσματα τον Μάιο του 2010. Τα σημερινά χαρτονομίσματα των 1.000 και των 5.000 σελινιών, υπέστησαν επεξεργασία ενσωματώνοντας όχι μόνο τα πλέον σύγχρονα χαρακτηριστικά ασφαλείας αλλά, επιπλέον, ένα νέο χαρτονόμισμα αξίας 2.000 σελινιών Ουγκάντας, ισοδύναμο με περίπου 1 δολάριο ΗΠΑ.
Πρώτο σελίνι
Το 1966 εισάχθηκαν κέρματα σε ονομαστική αξία των 5, 10, 20 και 50 σεντς, καθώς επίσης του 1 και των 2 σελινιών. Τα κέρματα των 5, 10 και των 20 σεντ ήταν φτιαγμένα από χαλκό και οι μεγαλύτερες ονομαστικές αξίες από χαλκονικέλιο. Μόνο εκείνη τη χρονιά κυκλοφόρησε το κέρμα των 2 σελινιών. Το 1972 βγήκαν στην κυκλοφορία τα κέρματα των 5 σελινιών από χαλκονικέλιο, για να αποσυρθούν αργότερα από την κυκλοφορία, με αποτέλεσμα να είναι σήμερα πολύ σπάνια. Το 1976 τα κέρματα των 5 και των 10 σεντ άρχισαν να κατασκευάζονται από επιχαλκωμένο χάλυβα, ενώ το χαλκονικέλιο στα κέρματα των 50 σεντς και του 1 σελινιού αντικαταστάθηκε από επινικελωμένο χάλυβα. Το 1986 κατασκευάστηκαν τα τελευταία κέρματα του πρώτου σελινιού, από επινικελωμένο χάλυβα, εκείνα των 50 cent και του 1 σελινιού.
Δεύτερο σελίνι
Το 1987, εισάχθηκαν κέρματα του 1 και των 2 σελινιών από επινικελωμένο χάλυβα και εκείνα των 5 και των 10 σελινιών από ανοξείδωτο χάλυβα. Τα κέρματα των 5 και των 10 σελινίων είχαν σχήμα επτάγωνο. Το 1998 κυκλοφόρησαν κέρματα των 50, 100, 200 και των 500 σελινιών. Πιο πρόσφατα κυκλοφόρησαν κέρματα αξίας 10, 50, 100, 200 και 500 σελινιών.
Πρώτο σελίνι
Το 1966 κυκλοφόρησαν από την Τράπεζα της Ουγκάντας χαρτονομίσματα αξίας των 5, 10, 20 και των 100 σελινιών. Το 1973 ακολούθησαν τα 50 σελίνια και το 1983 τα 500 και 1000. Το 1985 κυκλοφόρησαν τραπεζογραμμάτια των 5.000 σελινιών.
Δεύτερο σελίνι
Το 1987 είδε την κυκλοφορία χαρτονομισμάτων σε ονομαστική αξία των 5, 10, 20, 50, 100 και των 200 σελινιών. Το 1991 προστέθηκαν τα τραπεζογραμμάτια των 500 και των 1000 σελινιών, τα 5.000 σελίνια το 1993, τα 10.000 το 1998, τα 20.000 το 1999, τα 50.000 το 2003 και τα 2.000 σελίνια το 2010. Σήμερα κυκλοφορούν χαρτονομίσματα αξίας των 1000, 2.000, 5.000, 10.000, 20.000 και των 50.000 σελινιών. Το 2005 η Τράπεζα της Ουγκάντας σκόπευε να αντικαταστήσει τα χαρτονομίσματα μικρής αξίας (όπως τα 1000 σελίνια) με κέρματα. Πολύ συχνά τα χαρτονομίσματα χαμηλής ονομαστικής αξίας είναι βρόμικα και πολλές φορές διαλύονται εξαιτίας της καθημερινής χρήσεως.
Τρέχουσα ισοτιμία
Το 1 δολάριο ΗΠΑ = 2.105 σελίνια Ουγκάντας είναι η ισοτιμία (στις 25 Μαρτίου 2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουγκαντα Σελινι