cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντωνίνος ο Ευσεβής
Ήταν ιδιαίτερα δίκαιος ως ηγεμόνας και η φήμη του είχε φθάσει μέχρι τις Ινδίες, όπου ηγεμόνες της περιοχής ζητούσαν τη διαιτησία του σε διαφορές με τους Βακτριανούς και τους Υρκανούς. Η βασιλεία του θεωρείται μια από τις καλύτερες περιόδους της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και όχι μόνο. Φαινόταν ότι είχε επιτευχθεί η ιδεώδης διακυβέρνηση. Θετός γιος και διάδοχος ήταν ο επίσης περίφημος Μάρκος Αυρήλιος. Απεβίωσε το 161 μ.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Μιχαήλ Λιβαδάς
Ο Μιχαήλ Λιβαδάς (1857 - 1931) ήταν Έλληνας νομικός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς και σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου και έγινε διδάκτωρ το 1882. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα εκλεγόμενος το 1890 υφηγητής πολιτικής δικονομίας. Το 1916 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην ίδια έδρα, από την οποία αποχώρησε το 1930. Διετέλεσε κοσμήτορας της Νομικής σχολής Αθηνών και το 1926 διορίστηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών με την συντακτική πράξη ίδρυσης αυτής.
Ήταν γνώστης της ελληνικής και λατινικής γραμματείας και ασχολήθηκε με τη νομική ορολογία. Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1931. Με την διαθήκη του κληροδότησε 600.000 δραχμές σε χρεόγραφα έτσι ώστε από τους τόκους να ενισχυθεί το Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Δημήτριος Σκαλιστήρης
Ο '''Δημήτριος Μ. Σκαλιστήρης''' (1815-1883) ήταν Έλληνας στρατιωτικός μηχανικός και πανεπιστημιακός δάσκαλος του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1815 στην Τρίπολη. Αποφοίτησε από την Καποδιστριακή Σχολή Ευελπίδων ως αξιωματικός του Μηχανικού. Συνέχισε τις σπουδές του στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες στο Παρίσι.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε καθηγητής της Γεφυροποιίας στη σχολή των Ευελπίδων. Δίδαξε επίσης στο Σχολείον των Τεχνών (προπομπό της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου), του οποίου διετέλεσε Διευθυντής κατά την περίοδο 1864-1873.
Τιμήθηκε με τον Ελληνικό Ταξιάρχη.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1883. Παιδιά του ήταν οι Μιχαήλ Σκαλιστήρης και Προκόπιος Σκαλιστήρης, αρεοπαγίτης. Εγγονός του υπήρξε ο γνωστός επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης μεταλλίων, Δημήτριος Μ. Σκαλιστήρης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Παλιούρι Καρδίτσας
Το Παλιούρι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Παλιούρι βρίσκεται στις νοτιοδυτικές άκρες του κάμπου της Καρδίτσας, σε υψόμετρο 230 μέτρων και απέχει 19 χλμ. νότια από την πόλη της Καρδίτσας. Είναι κτισμένο ανάμεσα στους ποταμούς Καλέντζη (Δ.) και Σοφαδίτικο (Α.).
Νότια του χωριού, στο ύψωμα Παλιόκαστρο, υπάρχουν αρχαία λείψανα, γι' αυτό και η περιοχή έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος.
874 Ροτράουτ
Η Ροτράουτ (Rotraut) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,984. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τον τίτλο του λυρικού ποιήματος Schön Rotraut του Γερμανού ποιητή Έντουαρντ Μέρικε.
Παλιούρι Καρδίτσας
Γεωγραφικά στοιχεία
Χαρακτηρίζουμε ως μνημείο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 6 παρ. 1γ, του ν. 3028/2002, Το κτίριο του παλαιού δημοτικού σχολείου έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο "διότι αποτελεί οικοδόμημα χαρακτηριστικό μιας περιόδου ανόρθωσης της χώρας και οργάνωσης της εκπαίδευσης και έχει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό και τυπολογικό ενδιαφέρον αλλά και ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον μέσα από την κοινωνική του διάσταση".
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, γραμμένο Παληούρι το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Καλλιφωνίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Παλιούριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Παλιουρίου που υπάγεται στη Δημοτική ενότητα Καλλιφωνίου του δήμου Καρδίτσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 196 κατοίκους ενώ το 1981 και το 1991 ήταν 749 και 596 αντίστοιχα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
874 Ροτράουτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροτραουτ
Σαμανισμός
Με τον γενικό όρο Σαμανισμός εννοείται ένα πολύπλοκο λατρευτικό και μαγικο-θρησκευτικό κίνημα που διαμορφώνεται γύρω από την τεχνική της έκστασης. Θεωρείται μυστικιστική εμπειρία και δεν είναι θρησκεία ή φιλοσοφία καθώς εμφανίζεται πριν από αυτές. Εξ αιτίας της ευρείας γεωγραφικής του εξάπλωσης -Βόρεια Αμερική, Νότια Αμερική, Σιβηρία, Ινδονησία, Ωκεανία κ.λπ.- ο Σαμανισμός δεν παρουσιάζει ομοιομορφία ως προς τη λατρευτική πρακτική του. Κεντρικό πρόσωπο στον Σαμανισμό είναι ο σαμάνος (šamán) ως ιερέας, μάγος-γιατρός και αρχηγός ενίοτε της οικογενειακής θρησκείας. Επιχειρώντας ψυχολογική προσέγγιση του όρου ο Τζόζεφ Κάμπελ ορίζει τον σαμάνο ως άτομο αρσενικού ή θηλυκού φύλου που έχει στραφεί στον κόσμο του ασυνείδητου, εξαιτίας έντονης ψυχολογικής εμπειρίας. Η βάση της σαμανικής πρακτικής είναι αρχέγονα ανιμιστική, αν και διακρίνεται για τις κοσμολογικές της θεωρήσεις σε διαφορετικές τοπικές σαμανικές παραδόσεις.
Στο έργο του Σαμανισμός, ο Μίρτσεα Ελιάντε περιορίζει την έννοια σαμάνος, υποδεικνύοντας ότι δε θα έπρεπε να εφαρμόζεται για οποιονδήποτε μάγο ή μάγο γιατρό αλλά για τους μάγους θεραπευτές της Σιβηρίας και της Κεντρικής Ασίας για τους οποίους αναφέρεται ως εξής:
"«[ο σαμάνος] πιστεύεται γενικά ότι θεραπεύει και εκτελεί θαύματα τύπου φακίρ, όπως όλοι οι μάγοι [...] Πέραν αυτού όμως, είναι ψυχοπομπός, επίσης ιερέας, μυστικιστής και ποιητής»"
Αν οριστεί με αυτόν τον τρόπο ο Σαμανισμός, ο όρος καλύπτει μια σειρά φαινομένων που μοιράζονται μια μοναδική δομή και ιστορία η οποία απαντάται στις καθαρότερες μορφές της σε κυνηγετικές, τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες, όπως αυτές της Σιβηρίας και της Κεντρικής Ασίας, οι οποίες λατρεύουν έναν ουράνιο θεό ως deus otiosus. Εξετάζοντας σε αυτό το πλαίσιο ο Ελιάντε τον σαμανισμό δίνει έμφαση στην ιδιότητα του σαμάνου να επιδιώκει την κατάσταση του ανθρώπου πριν από την Πτώση στις παρυφές του ιερού χρόνου. Για τον Ελιάντε η πλέον αντιπροσωπευτική μυστικιστική εμπειρία των αρχαϊκών κοινωνιών, και ειδικά του σαμανισμού, είναι η Νοσταλγία του Παραδείσου, η επιθυμία για αποκατάσταση της ελευθερίας και της ομορφιάς του κόσμου πριν την Πτώση του ανθρώπου. Αυτή η επιθυμία, εγγενής σε όλες σχεδόν τις θρησκευτικές τάσεις σύμφωνα πάντα με τον Ελιάντε, εκδηλώνεται με ιδιαίτερους τρόπους στον Σαμανισμό.
Ο Πολ Ραντέν -με αφορμή το παράδειγμα των Γιακούτ της νότιας Καλιφόρνιας- σημειώνει ότι πέραν της θρησκευτικής, ο σαμάνος συμμετείχε στις οικονομικές λειτουργίες της κοινότητας. Χρησιμοποιώντας τον φόβο, το δέος -βάση κάθε θρησκευτικού ενστίκτου σύμφωνα με τη θεώρηση άλλων ανθρωπολόγων- με τις κατάλληλες συμμαχίες και τα δώρα για τις υπηρεσίες του αύξανε τις πηγές του πλούτου, διατηρώντας μονοπώλιο σε συγκεκριμένα ιερά αντικείμενα και υλικά, όπως τα φτερά. Μετατοπίζει, ωστόσο, την έννοια του φόβου στη γήινη δύναμη του αρχηγού της κοινότητας και την υπερφυσική δύναμη του σαμάνου και όχι στο φόβο των πνευμάτων αφεαυτού. Αντιθέτως, θεωρεί ότι η πίστη στα πνεύματα υπήρξε πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης. Βάσει των παραπάνω ο σαμάνος μέσω της κοσμολογίας που αναπτύσσει, χτίζει ένα πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς και οργάνωσης για το περιβάλλον του, στο οποίο υπεισέρχεται και ο οικονομικός παράγοντας.
Ιστορία του σαμανισμού
μικρογραφία|Αγαλματίδιο που αναπαριστά Σαμάνο [[Ινουίτ ο οποίος αντλεί τη δύναμή του ταυτιζόμενος με ζώα-πνεύματα φύλακες.]]
Η κατανόηση του Σαμανισμού είναι εν γένει προβληματική εξαιτίας της πολυπλοκότητας και κυρίως του πλαισίου της εντοπιότητας χωρίς μάλιστα τη δυνατότητα της φιλολογικής μαρτυρίας κάποιων ιερών κειμένων. Στα πλαίσια της ανθρωπολογίας είναι κατανοητό πώς στις απλούστερες αρχαϊκές κοινωνίες η ανθρωπότητα εν γένει διατηρούσε την πίστη ότι υπερφυσικές δυνάμεις ήταν υπεύθυνες για σειρά γεγονότων που είχαν αντίκτυπο στην καθημερινότητά της.
Γενικότερα ο Σαμανισμός σχετίζεται με την προσπάθεια κατανόησης των αρχών του κόσμου, της γης και των ζώων. Πρόκειται για μια υπαρξιακή αναζήτηση του νοήματος της ζωής και του θανάτου και οι σαμάνοι στις αρχαϊκές εποχές υπήρξαν πιθανώς οι πρώτοι που αναζήτησαν το νόημα της ζωής και τον έλεγχο των δυνάμεων που είχαν αντίκτυπο στην καθημερινότητά τους.
Αν και η αναζήτηση συγκεκριμένων ατόμων που ακολουθούσαν και ασκούσαν τον σαμανισμό είναι εξαιρετικά δύσκολη λόγω απουσίας γραπτών μαρτυριών ή μόνιμων εγκαταστάσεων και ιερών στη μακρινή αρχαιότητα, παραδοσιακά φαίνεται πως σχετίζονταν με κυνηγετικές και τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες και συνέχισαν να υπάρχουν μετά τη νεολιθική επανάσταση. Σήμερα σαμάνοι βρίσκονται σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Ως σταθερά σε σχέση με τις προγενέστερες εποχές θεωρείται ο σκοπός του Σαμανισμού, που είναι η επίτευξη της βαθιάς έκστασης, προκειμένου ο ακόλουθος να έρθει σε επαφή με πνεύματα και πράγματα πέραν του φυσικού κόσμου, ώστε να επιτευχθεί θεραπεία, γνώση και αναζωογόνηση της γης.
Στη μελέτη του για τις θρησκείες του κόσμου ο Άρτσι Μπαμ θεωρεί επιπλέον κοινό χαρακτηριστικό στη σαμανική λατρεία την απουσία ιερέων ως εξής: «όσο περισσότερο φόβο και αδυναμία αισθάνεται κανείς, τόσο περισσότερο αναζητά τη βοήθεια ιερέα. Όσο περισσότερο αισθάνεται αυτάρκης, όσο μένει αδιατάρακτος στην προσβολή ή την επίθεση, τόσο περισσότερο βιώνει τον εαυτό του ως σαμάνο». Ο ακόλουθος του σαμανισμού βάσει των παραπάνω είναι εκείνος που στηρίζεται στη χρήση των σαμανικών τελετουργικών ως οδηγό στη ζωή του, γεγονός που πιθανώς ερμηνεύει την πλήρη απουσία ιερατείου.
Στο πέρασμα των αιώνων από την άποψη της διαχρονίας στην ιστορική εξέλιξη του σαμανισμού, διατηρήθηκαν κάποια χαρακτηριστικά του πυρήνα της σαμανικής λατρείας, ευρέως αποδεκτά από τους ανθρωπόλόγους ως πυρηνικές λατρευτικές πρακτικές:
Πρακτικές
Αναφέρθηκε παραπάνω ότι η θεμελιώδης πίστη στον σαμανισμό είναι η επικοινωνία με τα πνεύματα. Αυτό επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της σαμανικής έκστασης με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης. Κατά τη σαμανική έκσταση το άτομο στέκει έξω από τον εαυτό του σε μια μεταβαλλόμενη κατάσταση συνείδησης. Σε αυτή την κατάσταση συνείδησης οι σαμάνοι ισχυρίζονται ότι μπορούν να αποκτήσουν γνώση, καθοδήγηση και θεραπευτικές δυνάμεις.
Η πρώτη φάση της σαμανικής έκστασης είναι η άνοδος της ψυχής του σαμάνου στον ουρανό -συνήθως μέσω του δέντρου του κόσμου- ή η κάθοδός της στον κάτω κόσμο. Η επίτευξη της εξυψωμένης κατάστασης της ψυχής είναι μια δοκιμασία επίπονη που απαιτεί κουραστική εκπαίδευση και την ολοκλήρωση μιας σκληρής συνήθως μυητικής διαδικασίας (απομόνωση, στέρηση). Εφόσον ολοκληρωθεί η διαδικασία της μύησης, ο σαμάνος με τη βοήθεια των πνευμάτων είναι ικανός να εκπληρώσει έργα θεραπείας, καθοδήγησης της ψυχής των νεκρών και αποκατάστασης της γνώσης χάριν εκείνων που, ζώντας στον φυσικό κόσμο, διαθέτουν μόνον τη γήινη αντίληψη των πραγμάτων.
Σαμανική έκσταση
Η σαμανική έκσταση επιτυγχάνεται από δύο κύριους δρόμους:
Κλήση και μύηση
Το κύριο σώμα των σημείων του σαμανισμού και των αρχαϊκών τεχνικών της μαγείας απαντάται στην πληρέστερη μορφή του στην Κεντρική και τη Βόρεια Ασία, κοντά στον αρκτικό κύκλο. Τα στοιχεία αυτού του σώματος -ειδικές σχέσεις με τα πνεύματα, εκστατικές ικανότητες και μαγική πτήση, ανύψωση στον Ουρανό και κάθοδος στον Κάτω Κόσμο, η κυριαρχία της φωτιάς κ.ά.- απαντώνται και σε άλλους σαμανισμούς, χωρίς ωστόσο να διατηρούν στην πληρότητά τους όλα τα στοιχεία που διαμορφώνουν το πλαίσιο του σαμανισμού stricto sensu. Υπό αυτήν την έννοια η μυστικιστικού χαρακτήρα κλήση στον Σαμανισμό βρίσκει την εφαρμογή της σε άλλους σαμανισμούς, ιδιαίτερα εκείνον της Βόρειας Αμερικής, όπου η κλήση και η μύηση στον ρόλο του σαμάνου είναι σχεδόν ταυτόσημη.
Αμπντούλ Ραχίμ Χατίφ
Ο Αμπντούλ Ραχίμ Χατίφ (παστού:, 20 Μαΐου 1926 – 19 Αυγούστου 2013) ήταν Αφγανός πολιτικός. Διετέλεσε αντιπρόεδρος κατά τα τελευταία χρόνια της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν. Γεννήθηκε στην Κανταχάρ του Αφγανιστάν.
Σαμανισμός
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πνευματικότητα
Αμπντούλ Ραχίμ Χατίφ
Σταδιοδρομία
Ο Χατίφ ήταν ένας από τους αντιπροέδρους του Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ από τις εκλογές του 1988 και έπειτα. Διετέλεσε πρώτος αντιπρόεδρος από τον Ιούλιο του 1991 έως τον Απρίλιο του 1992.
Μεταγενέστερος βίος και θάνατος
Ο Χατίφ εξορίστηκε μετά την απομάκρυνσή του το 1992. Μετακόμισε στην Ολλανδία, όπου πέθανε στις 19 Αυγούστου 2013.
Ντιπ (μυθολογία)
thumb|right|100px|Ο θυρεός της πόλης Πράτντιπ Στην καταλανική μυθολογία, Ντιπ ονομάζεται ένας μοχθηρός μαύρος μαλλιαρός σκύλος, ο οποίος θεωρείται ότι έχει σταλθεί από τον ίδιο το Διάβολο. Σύμφωνα με τις δοξασίες, ο σκύλος αυτός ρουφάει το αίμα των ανθρώπων. Επίσης, είναι κουτσός.
Ο σκύλος Ντιπ απεικονίζεται στο θυρεό της Πράτντιπ στην Ισπανία, πόλη στην οποία ο μύθος επιζεί ακόμη.
Ο συγκεκριμένος θρύλος χρονολογείται τουλάχιστον από το 16ο αιώνα. Στην εκκλησία Σάντα Μαρίνα του Πράτντιπ του 1602 υπάρχουν απεικονίσεις παρόμοιων "σκύλων-βαμπίρ", καθώς και σε ένα άλλο τέμπλο ναού του 1730, μέσα σε χρυσό πλαίσιο.
Σύμφωνα με το θρύλο, τα σκυλιά αυτά βγαίνουν για κυνήγι το βράδυ και επιτίθενται στους μεθυσμένους από τις ταβέρνες του χωριού. Ίσως ο μύθος δημιουργήθηκε για να αποτρέψει τους κατοίκους από το υπερβολικό μεθύσι.
Επιρροές στη λαϊκή κουλτούρα
Το πλάσμα αυτό και η μυθική δίψα του για αίμα ενέπνευσαν το συγγραφέα Χοάν Περούτσο να γράψει το μυθιστόρημα "Les històries naturals" (1960), όπου διηγείται την ιστορία του βαμπίρ Ονόφρε ντε Ντιπ, που μπορεί να παίρνει τη μορφή πολλών ζώων. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο Πράτντιπ στις αρχές του 19ου αιώνα, με φόντο τον πρώτο Καρλικό Πόλεμο. Ο ντιπ στην πραγματικότητα είναι ένας πρέσβης του βασιλιά Ιάκωβου Α' της Ισπανίας, ο οποίος πριν 700 χρόνια είχε επισκεφθεί ως διπλωμάτης τα Καρπάθια και είχε δεχτεί επίθεση από ένα βαμπίρ ευγενή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανική μυθολογία Κατηγορία:Μυθολογικά κυνοειδή Κατηγορία:Μυθολογικοί σκύλοι
Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω
Ο Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω (έζησε το 16ο αιώνα) ήταν μοναχός, ο οποίος έζησε στην περιοχή του Ολύμπου, όπου βρίσκεται η Ιερά Μονή του. Είναι πολιούχος άγιος του Λιτοχώρου Πιερίας. Το όνομά του φέρει ο Σύλλογος Ιεροψαλτών του Νομού Πιερίας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε από φτωχούς αλλά ευσεβείς γονείς περίπου το 1500, στο χωριό Σκλάταινα Μουζακίου στην Καρδίτσα. Το χωριό του σήμερα ονομάζεται Δρακότρυπα. Από νωρίς έδωσε δείγματα της αφοσίωσής του στο Θεό και του ότι ήθελε να απαρνηθεί τα εγκόσμια. Δε δίστασε μάλιστα να περιορίσει την τροφή του σε χαρούπια (ξυλοκέρατα). Μετά το θάνατο των γονέων του, σε ηλικία περίπου 18 ετών, ακολούθησε στα Μετέωρα το γέροντα Άνθιμο και εκάρη μοναχός στη Μονή Μεγάλου Μετεώρου με το όνομα Δανιήλ. Έγινε δόκιμος μοναχός, υποτακτικός του γέροντα Σάββα.
Η δράση του
αριστερά|μικρογραφία|208x208εσ|Εικόνα του Αγίου Διονυσίου (τέλη 18ου αιώνα, [[Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης|Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Θεσσαλονίκη).]] Στη συνέχεια πήγε στο Άγιο Όρος, όπου εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός με το όνομα Διονύσιος. Χειροτονήθηκε ιερέας και έγινε μέλος της συνοδείας του Πρώτου του Αγίου Όρους Σεραφείμ. Ασκήτευσε κοντά στη Μονή Καρακάλλου. Έζησε με άσκηση, νηστεία και προσευχή, και κατάφερε να εκλεγεί ηγούμενος της Μονής Φιλοθέου. Εκεί, όμως, επειδή η Μονή ήταν βουλγαρική, συνάντησε μεγάλες αντιδράσεις και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον Άθω και να πάει, γύρω στο 1524, στην περιοχή της Βεροίας, στη σκήτη του οσίου Αντωνίου του νέου, όπου έχτισε τη Μονή του Τιμίου Προδρόμου.
Από ταπείνωση προτίμησε να αποφύγει την εκλογή του ως επισκόπου Βεροίας και έτσι έφυγε για μία ακόμη φορά προς την Πιερία και τη Θεσσαλία. Εγκαταστάθηκε σε δυσπρόσιτη περιοχή στον Όλυμπο, όπου ασκήτευσε μέσα σε σπηλιά, που σώζεται μέχρι σήμερα. Επειδή υπέστη διωγμούς σε εκείνον τον τόπο έφυγε προσωρινά για το Πήλιο, στη Ζαγορά όπου οικοδόμησε τη Μονή της Αγίας Τριάδας Σουρβίας. Αργότερα επέστρεψε στον Όλυμπο και γύρω στο 1542 οικοδόμησε τη Μονή της Αγίας Τριάδας για να βρίσκουν εκεί καταφύγιο οι κλέφτες Αυτή η μονή  από τότε μέχρι σήμερα αποτελεί κέντρο πνευματικής ακτινοβολίας. Εκεί συγκεντρώθηκαν πολλοί μοναχοί εξαιτίας της φήμης του οσίου, ο οποίος δεν παρέλειπε να περιοδεύει στα γύρω χωριά για να κηρύττει το Χριστό και να υποστηρίζει τους υπόδουλους Έλληνες.
Εκδημία
Ο Διονύσιος ο εν Ολύμπω απεβίωσε στις 23 Ιανουαρίου, ημερομηνία κατά την οποία εορτάζεται η μνήμη του. Δεν είναι γνωστή η ακριβής ημερομηνία κοιμήσεως του οσίου. Σίγουρα όμως πέθανε μετά το 1542, οπότε και ναοδομήθηκε η Αγία Τριάδα. Στη Δρακότρυπα η εορτή του πανηγυρίζεται επίσης την τελευταία Κυριακή του Ιουλίου. Λείψανά του φυλάσσονται στην Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου, στον Όλυμπο, ενώ η κάρα του κλάπηκε στις 12 Ιουλίου 1890 στη Νιγρίτα Σερρών, όπου είχε μεταφερθεί για προσκύνημα
Πηγές
Διονυσιος Ολυμπω
.mn
.mn είναι ο top-level domain κωδικός για τη Μογγολία στο Διαδίκτυο. Διαχιρίζεται από την .MN Registry, Datacom.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μογγολία Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Κλάρα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Η Κλάρα, γερμ.: Clara von Sax-Lauenburg (13 Δεκεμβρίου 1518 - 27 Μαρτίου 1576) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίαςς-Λάουενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊηκ-Γκίφχορν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1518 στο Λάουενπουργκ επί του Έλβα, ως η τρίτη κόρη του Μάγκους Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενπουργκ (1470–1543) και της Αικατερίνης των Γουέλφων (1488–1563), κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκίφχορν (1508-1549) στις 29 Σεπτεμβρίου 1547 σε κάστρο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, στο Nόιχαους στο Ντάρτσινγκ. Το ζευγάρι αγαπήθηκε πολύ από τους υπηκόους του, ακόμη και αν ο σύντομος γάμος από σύμβαση ήταν άτυχος. Η Κλάρα, η οποία ήταν πολύ καλοκάγαθη και ασχολήθηκε με την ιατρική, συνήθιζε να ετοιμάζει μία μπύρα βοτάνων (Kräuterbier) για τους φτωχούς και τους άρρωστους, η οποία παρήχθη πολύ μετά το τέλος της.
Μετά το πρόωρο τέλος τού συζύγου της, η Κλάρα έζησε στην ιδιοκτησία χηρείας της, που της είχαν υποσχεθεί ως πρόσοδο, στο Φάλερσλεμπεν, όπου τελείωσε την οικοδόμηση τού κάστρου της το 1551 και έφερε μία ανάπτυξη στην τοπική οικονομία. Αργότερα πήγε στην Αυλή τής κόρης της στο Μπαρτ, όπου απεβίωσε στις 27 Μαρτίου 1576. Η Κλάρα τάφηκε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας εκεί. Ο τάφος της στο παρεκκλήσιο του κάστρου στο Γκίφχορν είναι άδειος (κενοτάφιο).
Οικογένεια
Η Κλάρα είχε δύο κόρες από το γάμο της:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Συνθήκη της Βεστφαλίας
Στους μετέχοντες της συνθήκης περιλήφθηκαν θέματα που αφορούσαν -εκτός των παραπάνω δυνάμεων της εποχής- στο Βασίλειο της Γαλλίας, τη Σουηδική Αυτοκρατορία, αλλά και ηγεμόνες διαφόρων Ελευθέρων Αυτοκρατορικών πόλεων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σε θέση παρατηρητή έλαβαν μέρος με εκπρόσωπό τους τα Παπικά Κράτη, ενώ στις διαπραγματεύσεις συμπεριελήφθησαν εκπρόπωσποι του Βραδεμβούργου καθώς και της Παλαιάς Ελβετικής Συνομοσπονδίας. Την έκβαση της συνθήκης χαρακτηρίζουν τα εξής δύο μείζονα γεγονότα:
Οι παραπάνω συνθήκες δεν επέφεραν ουσιαστικά την ειρήνη στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ωστόσο λειτούργησαν ως βάση για την έκφανση της κατά τόπους εθνικής αυτοδιάθεσης.
Σε διπλωματικό επίπεδο, η Συνθήκη της Βεστφαλίας λειτούργησε ως εφαλτήριο μιας νέας δυναμικής στην πολιτική σκηνή της κεντρικής Ευρώπης, η μετέπειτα λεγόμενη Βεστφαλιανή κυριαρχία, δυναμική η οποία εστιάζει στη συνύπαρξη κυρίαρχων κρατών. Βάσει αυτού, οι όποιες εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους αφορούν το ίδιο το κράτος και συνεπώς οι παρεμβάσεις από τρίτους αποτελούν σφάλμα. Καθώς η ευρωπαϊκή πολιτική λογική εδραιώθηκε σε όλο τον κόσμο, τα Βεσταφαλιανά αυτά ιδεώδη, ειδικότερα δε η ιδέα του κυρίαρχου κράτους, αποτέλεσαν κεντρικό πυλώνα του διεθνούς δικαίου και της ανερχόμενης τάξης πραγμάτων.
Ζητήματα
Μεταξύ των ζητημάτων που απασχόλησαν τους συμμετέχοντες ήταν τα εξής:
Οριοθέτηση συνόρων
Έχοντας καταπατήσει το σύνταγμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Φερδινάνδος Γ΄ είχε έρθει σε ρήξη με τα Αυτοκρατορικά κράτη. Με την εφαρμογή της συνθήκης, τού αφαιρέθηκαν τα δικαιώματα κυριαρχίας και η ηγεμονία των Αυτοκρατορικών κρατών επανορθώθηκε υπέρ τους. Κατόπιν τούτου, τα Αυτοκρατορικά κράτη είχαν το δικαίωμα να προσδιορίζουν κατά μόνας τα θρησκευτικά και λατρευτικά ζητήματα, γεγονός που οδήγησε στη συνύπαρξη καθολικών και προτεσταντών. Υπό το γράμμα του νόμου, ο καθένας ήταν ελεύθερος να ακολουθεί την πίστη του, ενώ αναγνωρίστηκε και επισήμως ο καλβινισμός.
Από την άλλη μεριά, η αναγνώριση της Δημοκρατίας των Ολλανδικών Επαρχιών αποτέλεσε ασφαλές καταφύγιο για τους Εβραίους της Ευρώπης. Η Αγία Έδρα, με προκαθήμενο τον Πάπα Ιννοκέντιο Ι΄, υπήρξε βαθύτατα απογοητευμένη με αυτή την εξέλιξη, μη αναγνωρίζοντας την έκβαση και την ισχύ της συνθήκης.
Αποτελέσματα
Η έκβαση της συνθήκης δεν επέφερε αλλαγές μόνο στις εδαφικές κατανομές, αλλά και στη υιοθέτηση ορισμένων αρχών, κυρίως γύρω από θέματα θρησκευτικής αυτοδιάθεσης. Πιο συγκεκριμένα:
Από σκοπιάς εδαφικών κατανομών επήλθαν οι εξής ρυθμίσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τριακονταετής Πόλεμος Κατηγορία:Συνθήκες
Σημαία της Νιγηρίας
thumb|220px|Λόγος σημαίας 1:2 Η σημαία της Νιγηρίας σχεδιάστηκε το 1959 και υψώθηκε για πρώτη φορά την 1η Οκτωβρίου του 1960, όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη.
Οι πράσινες λωρίδες συμβολίζουν τα δάση και τον άφθονο φυσικό πλούτο της Νιγηρίας, ενώ η λευκή λωρίδα εκπροσωπεί την ειρήνη.
Σχεδιαστής της σημαίας ήταν ο φοιτητής Μάικλ Τάιγουο Ακινκοούνμι, από το Ιμπαντάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νιγηρια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Νιγηρίας
Αμπελάς
Το ελληνικό επώνυμο Αμπελάς μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Επίσης, μπορεί να αναφέρεται στο χωριό:
.mp
.mp είναι ο top-level domain κωδικός για τις Βόρειες Μαριάνες Νήσους στο Διαδίκτυο. Προέρχεται από το ISO 3166 το οποίο καθορίζει το MP ως τον κώδικα δύο γραμμάτων για τις Βόρειες Μαριάνες Νήσους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βόρειες Μαριάνες Νήσοι Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
229 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πάπας Πίος Ζ΄
Ο Πάπας Πίος Ζ΄ (Papa Pio VII, 14 Αυγούστου 1742 — 20 Αυγούστου 1823), κατά κόσμον Barnaba Niccolò Maria Luigi Chiaramonti (Μπαρνάμπα Νικκολό Μαρία Λουίτζι Κιαραμόντι), διετέλεσε Πάπας από τις 14 Μαρτίου του 1800 έως την ημέρα του θανάτου του.
Η νεανική ζωή του
Ο Chiaramonti γεννήθηκε στην Τσεζένα της Ιταλίας και ήταν γιος του κόμη Σκιπιόνε Τσαραμόντι. Η μητέρα του, Γιοβάνα, ήταν κόρη του μαρκησίου Γκίνι και συγγένευε με την οικογένεια Μπράσκι. Κατετάγη στο τάγμα των Βενεδικτίνων μοναχών το 1756 στο αβαείο της Santa Maria del Monte της Τσεζένα, αλλάζοντας ταυτόχρονα το όνομά του σε «Γρηγόριος». Έγινε έπειτα δάσκαλος σε κολλέγια Βενεδικτίνων στην Πάρμα και τη Ρώμη. Η σταδιοδρομία του εξελίχθηκε με μια σειρά προαγωγών που ακολούθησε την εκλογή του οικογενειακού του φίλου, Τζιοβάνι Άντζελο Μπράσκι, ως Πάπα Πίου ΣΤ΄. Το 1776, ο Πίος ΣΤ΄ διόρισε τιμητικά τον 34χρονο Γρηγόριο, ο οποίος τότε δίδασκε στο μοναστήρι του Αγίου Ανσέλμου στη Ρώμη, ηγούμενο «in commendam» του μοναστηριού του, εν μέσω διαμαρτυριών των άλλων μοναχών. Αφού τον έκανε επίσκοπο του Τίβολι, κοντά στη Ρώμη, ο Πίος ΣΤ΄ τον έκανε καρδινάλιο και επίσκοπο της Ιμόλα το Φεβρουάριο του 1785.
Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
Το Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης συστάθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 2016 και καταργήθηκε στις 8 Ιουλίου 2019.
Πάπας Πίος Ζ΄
Η νεανική ζωή του
Από τη στιγμή που οι γαλλικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ιταλία το 1797, ο καρδινάλιος ζήτησε μετριοπάθεια και υποταγή στην «Νοτιοαλπική Δημοκρατία». Στο Χριστουγεννιάτικο διάγγελμά του το έτος 1797, βεβαίωνε ότι δεν υπήρχε καμία αντίθεση μεταξύ μιας δημοκρατικής μορφής διακυβέρνησης και του να είναι κανείς καλός καθολικός: «Να είστε καλοί Καθολικοί και θα είστε καλοί δημοκράτες», είπε ο επίσκοπος.
Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
Αρμοδιότητες
Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης περιλαμβάνονταν:
Πάπας Πίος Ζ΄
Εκλογή του στο Παπικό αξίωμα
Μετά το θάνατο του Πάπα Πίου ΣΤ΄, ουσιαστικά αιχμαλώτου της Γαλλίας, στη Βαλένς τον Αύγουστο του 1799, το κονκλάβιο συνήλθε στις 30 Νοεμβρίου 1799 στο μοναστήρι των Βενεδικτίνων του Αγίου Γεωργίου, στη Βενετία. Υπήρξαν τρεις κύριοι υποψήφιοι, δύο από τους οποίους αποδείχθηκε δεν έγιναν δεκτοί από τους Αψβούργους, των οποίων ο υποψήφιος, Alessandro Mattei, δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει αρκετές ψήφους. Μετά από αρκετούς μήνες αδιεξόδου, ο Chiaramonti εξελέγη ως υποψήφιος κοινής αποδοχής.
Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
Ιστορία
Στις 4 Νοεμβρίου 2016, με το ΦΕΚ 208/A/4-11-2016, η Γενική Γραμματεία Ψηφιακής Πολιτικής, η Γενική Γραμματεία Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων και η Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, συγχωνεύονται και συστήνουν το Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην υπουργεία της Ελλάδας Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
Πάπας Πίος Ζ΄
Εκλογή του στο Παπικό αξίωμα
Εξελέγη ως Πάπας Πίος Ζ΄ στη Βενετία στις 21 Μαρτίου 1800 και ακολούθησε μια μάλλον ασυνήθιστη στέψη, κατά την οποία φόρεσε μια παπική τιάρα από πεπιεσμένο χαρτί, καθώς η αυθεντική βρισκόταν υπό την κατοχή των Γάλλων. Κατόπιν ένα αυστριακό σκάφος, το «Bellona», τον μετέφερε στο Πέζαρο, από όπου έφθασε στη Ρώμη δια ξηράς.
Μια από τις πρώτες του ενέργειες ως Πάπα, ήταν να διορίσει τον Ercole Consalvi, γραμματέα του πρόσφατου κονκλαβίου, στο κολλέγιο των καρδιναλίων και στη θέση του «Υπουργού Εξωτερικών» της Αγίας Έδρας.
Σχέσεις με το Ναπολέοντα
Από την αρχή της θητείας του έως την πτώση του Ναπολέοντα Α΄ το 1815, ο Πίος Ζ΄ ήταν συνεχώς απασχολημένος με τη Γαλλία. Βρισκόταν συνεχώς σε σύγκρουση με το Ναπολέοντα, λόγω των συνεχών πιέσεων του Γάλλου στρατηγού για παραχωρήσεις, ενώ ο Πάπας, αν και συνήθως ενέδιδε στο Ναπολέοντα, επιθυμούσε την επιστροφή των παπικών εδαφών και αργότερα την απελευθέρωση των δεκατριών «μαύρων καρδιναλίων» μαζί με αρκετούς εξόριστους ή φυλακισμένους κληρικούς, μοναχούς, καλόγριες, ιερείς και διάφορους υποστηρικτές του.
Ο Ναπολέων αντιλαμβανόταν τη σημασία της θρησκείας ως μέσο για να αυξήσει την υπακοή και τον έλεγχό του στο γαλλικό πληθυσμό. Μόνο όταν το κονκλάβιο των καρδιναλίων συνήλθε για να εκλέξει νέο Πάπα, ο Ναπολέων αποφάσισε να θάψει τον Πάπα Πίο ΣΤ΄, ο οποίος είχε πεθάνει αρκετές εβδομάδες νωρίτερα, με μια κακόγουστη και φανταχτερή τελετή, σε μια προσπάθεια να κερδίσει την προσοχή της Καθολικής Εκκλησίας. Αυτό οδήγησε τελικά στο Κονκορδάτο του 1801, μια συμφωνία μεταξύ του Πάπα και του γαλλικού Κράτους, η οποία προήλθε κατόπιν διαπραγματεύσεων που διεξήγαγε ο Ercole Consalvi, απεσταλμένος του Πάπα, και η οποία επανατοποθετούσε τη σχέση μεταξύ της γαλλικής εκκλησίας και της Ρώμης. Εντούτοις το κονκορδάτο περιείχε επίσης τα λεγόμενα «οργανικά άρθρα», τα οποία ο Ναπολέων συμπεριέλαβε στη συμφωνία, παρά τη σφοδρή αντίδραση του Consalvi.
thumb|left|Ο Πάπας Πίος Ζ' με τον απεσταλμένο του στη Γαλλία, Καρδινάλιο Caprara. Πίνακας του Jacques-Louis David Παρά την αντίθεση του μεγαλύτερου μέρους της κουρίας, ο Πίος Ζ΄ ταξίδεψε στο Παρίσι για τη στέψη του Ναπολέοντα το 1804. Αν και ο Ναπολέων είχε υποσχεθεί στον Πάπα διάφορα πολυτελή δώρα και χρηματικές δωρεές, ο Πάπας είχε αρνηθεί αρχικά τις περισσότερες από αυτές.
Μετά την ειρήνη που ακολούθησε τη Συνθήκη του Λουνεβίλ (1801), ο Παπισμός είχε υποστεί σημαντική απώλεια εκκλησιαστικών εδαφών στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία λόγω της κρατικοποίησής τους, καθώς διάφοροι γερμανοί πρίγκηπες αντιστάθμισαν τις απώλειές τους με δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Παρά τις τυχόν ελπίδες που μπορεί να είχε ο Πίος Ζ΄, τα παπικά εδάφη τελικά επιστράφηκαν από τους Γάλλους γύρω στο 1808. Αν και ο Ναπολέων είχε καταλάβει το Castel Sant'Angelo και εκφόβιζε τον Πάπα ότι θα στρέψει κανόνια στην κρεβατοκάμαρά του, εντούτοις δεν καθοδήγησε έναν από τους πιο φιλόδοξους υπαρχηγούς του, τον Radet, να απαγάγει τον Πάπα. Παρά ταύτα, όταν ο Πίος Ζ' φυλακίστηκε, ο Ναπολέων δεν του προσέφερε την απελευθέρωσή του. Ο Πάπας πλέον μεταφερόταν σε διάφορα μέρη της επικράτειας του Ναπολέοντα, πολλές φορές μάλιστα ασθενής, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του περιορισμού του το πέρασε στη Savona. Ο Ναπολέων του έστελνε διάφορες αντιπροσωπείες υποστηρικτών του για να τον πιέσει για διάφορα ζητήματα, από το να παραιτηθεί, μέχρι να υπογράψει ένα νέο κονκορδάτο με τη Γαλλία.
Ο Πάπας παρέμεινε σε περιορισμό για πάνω από έξι έτη, και επέστρεψε στη Ρώμη μόλις στις 24 Μαΐου 1814, οπότε τον απελευθέρωσαν συμμαχικές δυνάμεις, αφού πρώτα έτρεψαν σε φυγή δυνάμεις του Ναπολέοντα. Ο Πάπας ασχολήθηκε ξανά με το Ναπολέοντα όταν ανέθεσε στο γραμματέα του να γράψει επιστολή στη βρετανική κυβέρνηση, με την οποία ζητούσε καλύτερη μεταχείριση του εξορισμένου στο νησί της Αγίας Ελένης αυτοκράτορα. Προς το τέλος της επιστολής γράφει ότι «''δεν μπορεί πλέον να είναι επικίνδυνος για οποιονδήποτε. Δε θα επιθυμούσαμε να γίνει αιτία τύψεών μας''».
Στο συνέδριο της Βιέννης (1814-1815), τα παπικά κράτη αποκαταστάθηκαν κατά ένα μεγάλο μέρος, προς μεγάλη χαρά του Πάπα. Οι Ιησουίτες επανασυστήθηκαν, το Index Librorum Prohibitorum και η Ιερά Εξέταση επανήλθαν. Οι Εβραίοι της Ρώμης έπρεπε να επιστρέψουν στο γκέτο. Παρά ταύτα, ο Πίος Ζ΄ πρόσφερε πρόθυμα καταφύγιο στην έδρα του στα μέλη της οικογένειας Βοναπάρτη. Η Πριγκήπισσα Letitia, μητέρα του καθαιρεθέντα αυτοκράτορα, έζησε εκεί, όπως και οι αδελφοί του Λουσιέν και Λουί και ο θείος του, καρδινάλιος Fesch.
Σχέσεις με τις ΗΠΑ
Όταν οι ΗΠΑ κατέστειλαν τους μουσουλμάνους πειρατές που λυμαίνονταν τη νότια μεσογειακή ακτή, απαγάγοντας Χριστιανούς για λύτρα ή σκλαβιά, ο Πάπας Πίος Ζ΄ δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «είχαν κάνει περισσότερα για το χριστιανισμό από ότι τα ισχυρότερα χριστιανικά έθνη για πολύ καιρό».
thumb|right|250px|Ο τάφος του στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη
Θάνατος
Πέθανε στις 20 Αυγούστου του 1823 και ετάφη στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Το 1831 ανεγέρθηκε εκεί μνημείο, το οποίο φιλοτέχνησε ο Δανός γλύπτης Μπέρτελ Θόρβαλντσεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 19ου αιώνα
230 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Complex instruction set computer
thumb|right|200px|Η [[αρχιτεκτονική PDP-11 είναι παράδειγμα εφαρμογής του σχεδιασμού CISC.]] Η συντομογραφία της έκφρασης "Complex instruction set computer" είναι CISC (προφέρεται σισκ) και σημαίνει υπολογιστής συνθέτου συνόλου εντολών. Η στρατηγική στην οποία βασίζεται η αρχιτεκτονική CISC είναι η ύπαρξη ενός μεγάλου συνόλου εντολών, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και σύνθετες. Ο προγραμματισμός σε CISC είναι πιο εύκολος από ότι στον άλλο σχεδιασμό, επειδή υπάρχει μια εντολή για κάθε απλή ή σύνθετη εργασία. Συνεπώς, οι προγραμματιστές δεν χρειάζεται να γράφουν σύνολα εντολών για να πραγματοποιήσουν κάποια σύνθετη εργασία.
Η πολυπλοκότητα του συνόλου εντολών έχει ως αποτέλεσμα το ηλεκτρονικό κύκλωμα της ΚΜΕ και της μονάδας ελέγχου να είναι υπερβολικά σύνθετα. Για την μείωση αυτής της πολυπλοκότητας, οι σχεδιαστές της αρχιτεκτονικής CISC έχουν καταλήξει στην ακόλουθη λύση: Ο προγραμματισμός γίνεται σε δύο επίπεδα. Οι εντολές σε γλώσσα μηχανής δεν εκτελούνται κατευθείαν από την ΚΜΕ. Αυτό προϋποθέτει την προσθήκη ενός ειδικού τύπου μνήμης, τη μικρομνήμη, στην οποία αποθηκεύεται το σύνολο των εντολών κάθε σύνθετης εντολής του μηχανήματος. Αυτού του είδους ο προγραμματισμός, ο οποίος χρησιμοποιεί μικροεντολές, ονομάζεται μικροπρογραμματισμός.
Ένα μειονέκτημα της αρχιτεκτονικής CISC είναι ο επιπλέον φόρτος που σχετίζεται με το μικροπρογραμματισμό και την προσπέλαση της μικρομνήμης. Ωστόσο, οι υπέρμαχοι της αρχιτεκτονικής υποστηρίζουν ότι αυτό αντισταθμίζεται από τα οφέλη που παρέχουν τα μικρότερα προγράμματα σε επίπεδο μηχανής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική υπολογιστή
875 Νύμφη
Η Νύμφη (Nymphe) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,203. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τις Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας.
.mq
.mq είναι ο top-level domain κωδικός για τη Μαρτινίκα στο Διαδίκτυο. Τον τομέα διαχειριζόταν η SYSTEL, έως ότου αυτή εξαγοράστηκε από τη Mediaserv.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαρτινίκα Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Μπάριμορ Μπάρλοου
Ο Μπάριμορ Μπάρλοου (αγγλ. Barriemore Barlow) είναι Άγγλος ντράμερ της hard rock μουσικής σκηνής, γνωστός ως μέλος του συγκροτήματος Jethro Tull από το 1971 μέχρι το 1980.
Βιογραφία
Ο Μπάρλοου γεννήθηξε στο Μπέρμιγχαμ στις 10 Σεπτεμβρίου 1949. Κατά τα εφηβικά του χρόνια, η οικογένεια του διέμενε στο Μπλάκπουλ, οπου γνώρισε τον Ίαν Άντερσον, ο οποίος τότε έπαιζε στο συγκρότημα The Blades. Εντάχθηκε στο συγκρότημα και πραγματοποίησε μία γκεστ εμφάνιση στην τηλεοπτική σειρά "Coronation Street" μαζί με την κοπέλα του Άντερσον, Ιβόν.
Ο Μπάρλοου αποχώρησε από τους John Evan Band, όπως είχαν μετονομαστεί πλέον οι The Blades, και έγινε μέλος των The All Jump Kangaroo Band. Μετά την αποχώρηση του Κλάιβ Μπάνκερ από τους Jethro Tull, έκανε οντισιόν για να αναλάβει τα τύμπανα του συγκροτήματος. Πρώτη του ηχογράφηση ήταν για το ΕΡ "Life’s a Long Song", ενώ στην πρώτη του συναυλία με το συγκρότημα, στο Ντένβερ του Κολοράντο, η τοπική αστυνομία έριξε δακρυγόνα στο κοινό από ελικόπτερο κατά την διάρκεια ταραχών που είχαν ξεκινήσει νωρίτερα.
Ο Μπάρλοου παρέμεινε με το συγκρότημα καθ' όλη την διάρκεια της, ιδιαίτερα επιτυχημένης για τους Jethro Tull, δεκαετίας του '70, και αποχώρησε μετά το "Stormwatch" του 1979, λόγω του θανάτου του φίλου του και πρώην μπασίστα του συγκροτήματος, Τζον Γκλάσκοκ, όπως και του γεγονότος ότι ο Άντερσον ήθελε να ηχογραφήσει ένα καινούριο προσωπικό πρότζεκτ, όπως είχε ανακοινώσει στο "Melody Maker".
Μετά την αποχώρηση του από το συγκρότημα, ξεκίνησε μία σειρά πρότζεκτ, αρχικά ως μουσικός και στην συνέχεια ως παραγωγός. Συμμετείχε σε δίσκους του Ρόμπερτ Πλαντ, του Τζίμι Πέιτζ, του Yngwie Malmsteen, του Κέρι Λίβγκρεν, του Τζον Μάιλς, του Ρίτσαρντ Ντίγκανς, κ.α..
Συνέχισε την καριέρα του ως παραγωγός και μάνατζερ, παίζοντας περιστασιακά τύμπανα, εμφανιζόμενος με τους Jethro Tull στο Royal Albert Hall το 2008.
Δισκογραφία
{|width="80%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
231 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σαντιγιέ Μουβεντέτ Καντινεφέντι
Η Σαντιγιέ Μουβεντέτ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:بصدق امرأة موبش) (Τούρκικα: Şadiye Müveddet Kadınefendi, 12 Οκτωβρίου 1893 - 1951) ήταν η τρίτη σύζυγος του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Aliyyetü'ş-Şân İkinci Şadiye Müveddet Kadın Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Σαντιγιέ Μουβεντέτ Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1893 στο Ανταπαζαρί, και ήταν κόρη του Κάτο Νταβούτ Μπέη Τσιχτσί και της συζύγου του Αϊσέ Χανίμ. Σε πολύ μικρή ηλικία, η Σαντιγιέ μεταφέρθηκε στο Παλάτι Τσεγκέλκιοϊ από την θησαυροφυλάκα του ηγεμόνα Βαχιντεντίν, την Χαμπιμπέ Χανίμ, που ήταν η θεία της Σαντιγιέ.
Ενώ υπηρετούσε στο παλάτι, η Σαντιγιέ τράβηξε την προσοχή του ηγεμόνα Βαχιντεντίν, την οποία και ερωτεύτηκε. Στις 24 Απριλίου 1911 έγινε ο γάμος τους, στο Παλάτι Τσεγκέλκιοϊ. Ένα χρόνο αργότερα το 1912 γέννησε το μοναδικό της παιδί, ένα γιο, τον ηγεμόνα Μεχμέτ Ερτογρούλ Εφέντι.
Ακολούθησε τον σουλτάνο στην εξορία, στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας. Το 1929 μετά τον θάνατο του συζύγου της, εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια. Στις 2 Μαΐου 1932 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, τον Σακίρ Μπέη Εμινπασαζάντε στην Αλεξάνδρεια, και χώρισαν στις 28 Φεβρουαρίου 1936. Το 1944, μετά το θάνατο του γιου της, ήθελε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη. Το 1948 της επιτράπηκε να επιστρέψει στην Τουρκία.
Η Σαντιγιέ Μουβεντέτ Καντινεφέντι πέθανε το 1951 στο Τσεγκέλκιοϊ σε ηλικία 57 ή 58 ετών. Είναι θαμμένη στο κοιμητήριο Τσεγκέλκιοϊ.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Sindarin
Η Sindarin (ελληνική απόδοση: Σίνταριν) δημιουργήθηκε από τον Άγγλο συγγραφέα Τόλκιν σαν μία από τις δυο γλώσσες που χρησιμοποιεί η φυλή των Ξωτικών στα βιβλία του. Στην Τρίτη Εποχή, αυτή η γλώσσα είναι η πιο συχνά ομιλούμενη από τα Ξωτικά της Μέσης Γης.
Η Σίνταριν ήταν γλώσσα των Σίνταρ, των ξωτικών Τέλερι που έμειναν πίσω στη Μέση Γη, όταν τα Ξωτικά έκαναν το ταξίδι προς το Βάλινορ. Όταν οι Νόλντορ (των οποίων η γλώσσα ήταν η Κουένυα) γύρισαν στη Μέση Γη, υιοθέτησαν αυτή τη γλώσσα αντί της δικής τους. Πριν την Πτώση του Νούμενορ, η Σίνταριν μιλιόταν κι εκεί. Η γνώση της φυλάχτηκε στο βασίλειο της Γκόντορ.
Ο Τόλκιν βασίστηκε στην Ουαλική γλώσσα για τη δομή, τη γραμματική και τη φωνολογία της Σίνταριν. Η γλώσσα, ακολουθεί την κέλτικη γραμματική των μεταλλάξεων των αρχικών συμφώνων υπό προϋποθέσεις. Για παράδειγμα η λέξη Perian, όταν λάβει άρθρο, γίνεται i Berian. Στον πληθυντικό, η Periannath, όταν λάβει άρθρο (in), γίνεται i-Pheriannath λόγω φωνολογίας. Άλλο χαρακτηριστικό της γλώσσας, είναι ότι ο πληθυντικός της κατά κανόνα δε σχηματίζεται με καταλήξεις αλλά με αλλαγή του θέματος της λέξης. Για παράδειγμα ο πληθυντικός της λέξης adar είναι edair.
Κατηγορία:Γλώσσες της Μέσης Γης
Ερρίκος Σκάσσης
Ο Ερρίκος Σκάσσης (1884 - 29 Οκτωβρίου 1977) υπήρξε καθηγητής της λατινικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ερμούπολη Σύρου και ήταν καθηγητής της λατινικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπήρξε μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσού και πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών κατά τη διάρκεια της κατοχής. Ως πρύτανη συνυπέγραψε μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο κ.α. επιστολή διαμαρτυρίας προς τις ελληνικές και γερμανικές αρχές σχετικά με την εκτόπιση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Εξαιτίας αυτής της πράξης τιμωρήθηκε με τριμηνιαία πειθαρχική απομάκρυνση από τα καθήκοντά του. Το 1955 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος το 1968.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Κωνσταντίνος Ροδόπουλος
Ο Κωνσταντίνος (Τάκης) Ροδόπουλος (1896 - 30 Ιουλίου 1971) ήταν ο μακροβιότερος (μετά τον Απόστολο Κακλαμάνη) Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, αφού υπηρέτησε το αξίωμα επί σχεδόν 10 έτη 1953 - 1962). Επί προεδρίας του, επισκέφτηκαν την Ελλάδα και μίλησαν από το βήμα της Βουλής, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντουάιτ Αϊζενχάουερ τον Δεκέμβριο του 1959 και ο Γάλλος Πρόεδρος, Σαρλ ντε Γκωλ τον Μάιο του 1962.
Υπήρξε εξέχων στέλεχος του κόμματος της ΕΡΕ, ενώ θήτευσε ως Υπουργός και Υφυπουργός σε πολλές κυβερνήσεις του κόμματός του.
Ήταν αδερφός του λογοτέχνη Μ. Καραγάτση.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Κωνσταντίνος (ή Τάκης, όπως τον φώναζαν οι οικείοι του) Ροδόπουλος γεννήθηκε στη Λάρισα και ήταν γιος του εκ Πάτρας πολιτικού και διοικητή της Τράπεζας Κρήτης, Γεωργίου Ροδόπουλου και της Ανθής Σταμουλάκη - Μουλούλη (μέλος οικογένειας προυχόντων του Τυρνάβου).
Σπούδασε Νομικές και Πολιτικές Επιστήμες πρώτα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κατόπιν σε αυτά του Παρισιού και της Βιέννης.
Σε ηλικία μόλις 28 ετών, το 1924 διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών, θέση που διατήρησε για τρία χρόνια, μέχρι το 1927.
Στην πολιτική εισήλθε το 1932, όταν έβαλε υποψηφιότητα για βουλευτής Λαρίσης στις βουλευτικές εκλογές της ίδιας χρονιάς, με το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα του Γεωργίου Κονδύλη. Με το ίδιο κόμμα επανεκλέχτηκε και στις κατοπινές εκλογικές αναμετρήσεις του 1933, του 1935  και του 1936.
Όταν η νικήτρια παράταξη των εκλογών του 1933, το Λαϊκό Κόμμα, ανέλαβε την εξουσία, ο Κ. Ροδόπουλος μετείχε στην Κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη, ως «Υφυπουργός των Στρατιωτικών» από τις 10 Μαρτίου 1933 έως τις 20 Μαρτίου 1935, με τον αρχηγό του κόμματός του, Γεώργιο Κονδύλη, να έχει αναλάβει το «Υπουργείο Στρατιωτικών».
Στις βουλευτικές εκλογές του 1951 πολιτεύτηκε με το νεοσύστατο κόμμα του Ελληνικού Συναγερμού με το οποίο εκλέχτηκε και πάλι βουλευτής Λάρισας.
Ανέλαβε Α΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1952, θέση από την οποία μεταπήδησε στην Προεδρία της Βουλής στις 16 Νοεμβρίου του 1953.
Το καλοκαίρι του 1963 και αφού είχε παύσει να είναι Πρόεδρος της Βουλής έπειτα από σχεδόν μια δεκαετία, λόγω της διάλυσης του Σώματος και της προκήρυξης εκλογών- ανέλαβε προσωρινά την συν - προεδρεία (μαζί με τους Παναγιώτη Κανελλόπουλο και Παναγή Παπαληγούρα) του κόμματος της ΕΡΕ, στο οποίο μετείχε ήδη από της ιδρύσεώς του, λόγω της αναχώρησης από την Ελλάδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν ο Ροδόπουλος θα ασχοληθεί περισσότερο με το κόμμα της ΕΡΕ, εξελισσόμενος σε μείζον στέλεχος της προ-δικτατορικής εποχής. Μάλιστα, το όνομά του θα συνδεθεί με την πολύκροτη Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, αφού σε εφημερίδα δικής του επιρροής, τον λαρισινό, «Ημερήσιο Κήρυκα» αποκαλύφθηκε στις 18 Μαΐου του 1965 πρώτη φορά αυτή η στρατιωτική οργάνωση.
Το τελευταίο υπουργικό αξίωμα - αυτό του «Υπουργού Δημοσίων Έργων» -το ανέλαβε στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, τον Απρίλιο του 1967.
Ο Κ. Ροδόπουλος είχε τιμηθεί από τον Βασιλέα Παύλο και Κωνσταντίνο Β΄ με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος, τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος Γεωργίου του Α΄ και τον Μεγαλόσταυρο του Φοίνικα. Απεβίωσε στις 30 Ιουλίου 1971.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Βορείου Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Τύπου και Πληροφοριών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
.mr
.mr είναι ο top-level domain κωδικός για τη Μαυριτανία στο Διαδίκτυο. Οι τομείς .mr μπορούν να καταχωρηθούν από πολίτες της Μαυριτανίας, κατοίκους και νομικά πρόσωπα με τοπική εκπροσώπηση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μαυριτανία Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Φλογιστό
180px|right|thumb|Ο Georg Ernst Stahl, δημιουργός της θεωρίας του Φλογιστού Ως φλογιστό αναφέρεται μια ανύπαρκτη ουσία, βασισμένη στην λανθασμένη θεωρία των αβαρών ρευστών, που αναπτύχθηκε το 17ο αιώνα από επιστήμονες της εποχής. Η θεωρία του φλογιστού διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον χημικό Γκέοργκ Σταλ (Georg Ernst Stahl) ο οποίος διαμόρφωσε μία γενική θεωρία η οποία εξηγούσε τα φαινόμενα της καύσης και της οξείδωσης χρησιμοποιώντας την έννοια του φλογιστού. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή, όλα τα υλικά που μπορούν να καούν εμπεριέχουν μια ποσότητα από φλογιστό. Όταν ένα σώμα καίγεται χάνει την ποσότητα του φλογιστού που περιέχει, η οποία περνάει στον αέρα. Αντίστοιχα τα άκαυστα υλικά είναι αυτά που δεν περιέχουν φλογιστό.
Τα αβαρή ρευστά ήταν μια έννοια που χρησιμοποιήθηκε από τους χημικούς του 17ου και 18ου αιώνα. Θεωρούνταν ουσίες που είχαν φυσικές ιδιότητες αλλά δεν ήταν κανονική ύλη. Τα ρευστά αυτά μπορούσαν να κινηθούν μεταφέροντας τις φυσικές τους ιδιότητες, χωρίς να μεταφέρουν μάζα. Κατά μια έννοια, αυτή ήταν μια επιστροφή στα αλχημιστικά στοιχεία, αλλά σε αντίθεση με εκείνα, τα αβαρή ρευστά ήταν αυτά που μπορούσαν να υποστούν ποσοτικές μετρήσεις εξελίσσοντας την πειραματική φυσική. Η επιστήμη φιλοδοξούσε να είναι υλιστική και αυτές οι θεμελιώδεις αρχές χρησίμευαν ως φυσικοί φορείς φαινομένων που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν διαφορετικά.
Ο Στέφεν Χέιλς μέσα από τα πειράματά του έδωσε έμφαση στην διασταλτική ιδιότητα του "αέρα", και κατ' επέκταση αυτή η αυτο-απωστική ή διασταλτική ιδιότητα έγινε ιδιότητα των αβαρών ρευστών, όπως και της "φωτιάς". Η φωτιά υπήρχε σε όλα τα σώματα και μπορούσε να μεταφερθεί από το ένα στο άλλο χωρίς να καταστραφεί.
Στα μέσα του 17ου αιώνα ο Ρόμπερτ Μπόιλ πραγματοποίησε πειράματα που έδειξαν ότι υπήρχε στον αέρα μια ουσία που ήταν απαραίτητη για την διατήρηση της φλόγας και της ζωής. Τον ακολούθησαν ο Τζον Μέιο και ο Ρόμπερτ Χουκ που συμπέραναν ότι το ζωτικό στοιχείο για την καύση ήταν μια ουσία που ο Μέιο ονόμασε "νιτρο-αερώδες πνεύμα". Ο Χουκ ισχυρίστηκε ότι η φωτιά ήταν διάλυση του καιόμενου σώματος από τον αέρα. Αυτή ήταν μια ιδέα προερχόμενη από την αλχημεία, που τα πειράματα των φυσικών, της έδωσαν επιστημονική βάση και ακρίβεια.
Στις αρχές του 18ου αιώνα ο Γκέοργκ Σταλ διατύπωσε την θεωρία του φλογιστού. Ο Σταλ βασίστηκε σε παλαιότερες αντιλήψεις του αλχημιστή Γιόχαν Μπέκερ (Johann Becher). Σύμφωνα με αυτή, η ζωτική ουσία για την καύση βρίσκονταν στο καύσιμο και όχι στον αέρα. Όταν καίγεται ένα σώμα, αποβάλλεται το φλογιστό που εμπεριέχεται μέσα του.
Σε αντίθεση με την θεωρία, τα πειράματα του Μπόυλ είχαν δείξει ότι το μέταλλο που περιείχε φλογιστό, ζύγιζε λιγότερο από την τέφρα του από όπου είχε αποβληθεί το φλογιστό. Αυτό σήμαινε ότι το φλογιστό θα έπρεπε να έχει αρνητικό βάρος. Αυτό ήταν σύμφωνο με την έννοια του αριστοτελικού στοιχείου της "φωτιάς" που είχε την ιδιότητα της ελαφρότητας, αλλά η έννοια του αρνητικού βάρους δεν ήταν πολύ δημοφιλής. Ωστόσο η θεωρία του φλογιστού έδινε μια καλή περιγραφή των φαινομένων και ήταν δημοφιλής ως θεωρητικό εργαλείο για πάνω από είκοσι χρόνια.
Η θεωρία του φλογιστού ανατράπηκε στα τέλη του 18ου αιώνα όταν ο Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ μέσα από αυστηρά πειραματική μεθοδολογία κατέληξε να περιγράψει την καύση, αναγνωρίζοντας ως απαραίτητο στοιχείο για αυτήν το "οξυγόνο". Σύμφωνα με την θεωρία του Λαβουαζιέ, η καύση είναι η εξώθερμη χημική αντίδραση ενός σώματος με το οξυγόνο του αέρα κατά την οποία μπορεί να εκλύεται ή όχι ακτινοβολία (δηλαδή να έχουμε ή να μην έχουμε φλόγα) ανάλογα με τη θερμοκρασία στην οποία βρίσκονται τα προϊόντα της καύσης (καυσαέρια). Διαπίστωσε λοιπόν ότι το στοιχείο αυτό ενώνεται με το καιόμενο σώμα, αντί να φεύγει από αυτό όπως περιέγραφε η θεωρία του φλογιστού.