cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλαούντια Μοντέιρο
Μεγαλύτερη επιτυχία της το 1982 όταν κι έπαιξε στον τελικό του μεικτού στο Γαλλικό πρωτάθλημα με συμπαίκτη τον Κάσιο Μότα. Ήταν στα προημιτελικά του Γουίμπλετον,πάντα στο διπλό, το 1982. Έχει στην καριέρα της ρεκόρ στο απλό 41 νίκες και 82 ήττες, και στα διπλά έχει ρεκόρ 112 νίκες και 131 ήττες.
Έχει αγωνιστεί με τη Βραζιλία στο Φεντ καπ από το 1981 έως το 1987 σε 6 διοργανώσεις με ρεκόρ 16 νίκες και 11 ήττες. Με τη Βραζιλία έπαιξε στην τελική φάση του παγκοσμίου το 1981, το 1984, και στα προημιτελικά το 1982. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2009
Το 95ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2009 διεξήχθη στις 1–2 Αυγούστου 2009 στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, στη Θεσσαλονίκη μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2009. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για τέταρτη φορά στην ιστορία του.
Χρονικό των αγώνων
Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά με μεγάλη διαφορά βαθμών από τον δεύτερο Πανελλήνιο Γ.Σ.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2009 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στη Θεσσαλονίκη
Ποτιδάνεια Φωκίδας
Το ορεινό χωριό Ποτιδάνεια (ή Ποτιδανία) βρίσκεται στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 850 μέτρα. Έχει πληθυσμό 320 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Ποτιδάνειας της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.
Γεωγραφία
Η Ποτιδάνεια είναι κτισμένη στις πλαγιές της οροσειράς Τρίκορφο με θέα προς τα όρη Βαρδούσια και Γκιώνα. Βρίσκεται στην επαρχιακή οδό Τείχιο - Παλαιοξάρι - Στίλια, σε απόσταση 32 χλμ. ΒΑ της Ναυπάκτου και 44,5 χλμ. Δ του Λιδωρικίου. Αξιοθέατα είναι ο ενοριακός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, κτισμένος το 1851, με αξιόλογο τέμπλο, παλιές εικόνες και την ξύλινη διακόσμηση της οροφής. Από το 1999 στην είσοδο του χωριού και κοντά στο εξωκλήσσι του Άη Γιώργη υπάρχει υπαίθριο αμφιθέατρο χωρητικότητας 600 θέσεων, όπου κάθε χρόνο γίνονται εκδηλώσεις. Κάθε Νοέμβριο, διοργανώνεται «γιορτή τσίπουρου». Το χωριό γιορτάζει στις 15 Αυγούστου, γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Αρχαία Ελλάδα
Η Ποτιδάνεια (ή Ποτιδανία, πρώην Άνω Παλαιοξάρι), πήρε το όνομα της από την ομώνυμη αρχαία πόλη των Αποδοτών, ερείπια της οποίας σώζονται και σήμερα στον Άι -Νικόλα ανάμεσα στον Κάμπο και τον Παλαιόμυλο. Αναφορά της γίνεται, το 426 π.Χ. από τον Θουκυδίδη, κατά την εκστρατεία των Αθηναίων εναντίον των Αιτωλών. Η Ποτιδανία φέρεται να άκμασε ως πόλη του Κοινού των Αιτωλών στα τέλη του 3ου αι. π.Χ., περίοδο κατά την οποία έκοψε χάλκινο νόμισμα.
Περίοδος Τουρκοκρατίας
Το Παλαιοξάρι εκτεθειμένο στο πλιάτσικο του κάθε ένοπλου τμήματος που διάβαινε τη Δημοσιά, εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του, οι οποίοι, πιθανώς μέσα στο 16ο αιώνα, δημιούργησαν δυο νέους οικισμούς, το Άνω και Κάτω Παλαιοξάρι. Οι οικισμοί αυτοί στέριωσαν τελικά στις θέσεις όπου σήμερα βρίσκονται η Ποτιδάνεια και το Παλαιοξάρι. Το Άνω Παλαιοξάρι ήταν η πατρίδα του ονομαστού αρματολού του 18ου αιώνα Χρήστου Μηλιώνη που έδρασε ιδιαίτερα στην περιοχή του Βάλτου.
Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ αναφέρει ότι στο χωριό στις αρχές του 1800 κατοικούσαν 40 οικογένειες. Στην Επανάσταση του 1821 οι πάνω-Παλιοξαρίτες συμμετείχαν στην απελευθέρωση της πατρίδας, παίρνοντας μέρος στις πολιορκίες της Ναυπάκτου και του Μεσολογγίου, στην Έξοδο του Μεσολογγίου καθώς και στις μάχες του Ομέρ Εφέντη, του Μαυρολιθαρίου, της Αράχοβας, των Τριζονιών, της Βαρνάκοβας και αλλού. Ο οπλαρχηγός Παναγιώτης Κονδύλης από το Άνω Παλιοξάρι ορίστηκε ως εκπρόσωπος της επαρχίας Λιδορικίου στο πολιτικό όργανο της Ανατολικής Στερεάς, τον Άρειο Πάγο. Ο ντόπιος επίσης οπλαρχηγός Τριαντάφυλλος Αποκορίτης, είτε με δικούς του πολεμιστές είτε υπό τον οπλαρχηγό της Δωρίδας Σκαλτσοδήμο, πήρε μέρος στην Επανάσταση του 1821. Άλλοι αγωνιστές όπως ο Αναγνώστης Παπαθανασίου, ο Νικόλαος παπά-Μηλιώνης, ο Γεώργιος Κονδύλης, ο Αναστάσιος Παπουτσής, έπαιξαν ξεχωριστό ρόλο στον Αγώνα.
Σύγχρονη εποχή
Το Παλαιοξάρι επανεμφανίζεται το 1835 με το όνομα Ποτιδανία, μετά την συγκρότηση των πρώτων δήμων του νεοελληνικού κράτους, στο δήμο Ποτιδανίας, που είχε έδρα το Άνω Παλαιοξάρι και γεωγραφικά σχεδόν ταυτίζονταν με το σημερινό δήμο Ευπαλίου. Ο δήμος Ποτιδανίας με την αρχική του μορφή των 16 οικισμών -1835 έως 1869 -, και τη μετέπειτα του 1869 μορφή του με τα πέντε χωριά: Άνω Παλαιοξάρι, Κάτω Παλαιοξάρι, Τείχιο, Στύλια, Περιθιώτισα και τη Μονή Βαρνάκοβας, επέζησε ως διοικητική μονάδα μέχρι την κατάργηση των δήμων το 1912. Όμως, το όνομα «Ποτιδάνεια» κληρονόμησε ο οικισμός του Άνω Παλαιοξαρίου, που το κατοχύρωσε και τυπικά με το Β.Δ. του 1940.
Μετά την απελευθέρωση το Άνω Παλαιοξάρι ως έδρα του δήμου Ποτιδανίας ήταν το μεγαλύτερο διάστημα του 19ου αιώνα κέντρο στην περιοχή. Οι δήμαρχοι Ποτιδανίας κατά κανόνα ήταν Παλαιοξαρίτες όπως και ο ένας εκ των δυο βουλευτών της επαρχίας Δωρίδας. Από τις πρώτες βουλευτικές εκλογές το 1844 και αρκετά χρόνια μετά, βουλευτής Δωρίδας ήταν είτε ο Γεώργιος Κονδύλης του γαλλόφιλου, είτε ο Αναγνώστης Παπαθανασίου του αντίστοιχου αγγλόφιλου κόμματος. Από το 1839 στο Άνω Παλαιοξάρι λειτουργούσε τη θερινή περίοδο, το δεύτερο Ειρηνοδικείο της Δωρίδας.
Το 1936 το Άνω Παλαιοξάρι είχε 460 κατοίκους και με τον καιρό αναπτυσσόταν φτάνοντας στα τέλη του 19ου αιώνα τους 750 κατοίκους. Από τους εκλογικούς καταλόγους του 1871 φέρεται να έχει 289 ψηφοφόρους, άρρενες πολίτες άνω των 21 ετών. Σ' αυτά τα επίπεδα πληθυσμού παρέμεινε το χωριό ως τον πρόσφατο πόλεμο. Το δημοτικό σχολείο του Άνω Παλαιοξαρίου ιδρύθηκε το 1837, σχολείο, που από τις αρχές του 1900 στεγάστηκε στο επιβλητικό για τα δεδομένα της περιοχής κτίριο του προγράμματος ανέγερσης σχολείων του Ανδρέα Συγγρού.
Τέλος του 19ου αρχές του 20ού αιώνα και έπειτα, με την εμπέδωση της ασφάλειας γενικότερα στον ελληνικό χώρο και τη μετατόπιση της οικονομικής δραστηριότητας της περιοχής προς τα παράλια και τα πεδινά, το Άνω Παλαιοξάρι όπως και τα άλλα ορεινά χωριά χάνει προοδευτικά τον σημαίνοντα διοικητικό ρόλο που κατείχε στην ευρύτερη περιοχή. Παραμένει όμως ακόμη και σήμερα επηρεασμένο από την πολιτιστική και πνευματική παράδοση της περιόδου ακμής του. Στην πρόσφατη δύσκολη περίοδο του πολέμου και της αντίστασης η Ποτιδάνεια ξανάγινε εστία πατριωτικής και πολιτιστικής αναφοράς.
Μετά τον πόλεμο και τον εμφύλιο οι Ποτιδάνειοι προσπάθησαν όσο επέτρεπαν οι δυνάμεις τους, να ανασυγκροτήσουν και να αναπτύξουν το χωριό. Ακόμη και με την προσωπική τους εργασία πάσχισαν να συνδεθούν οδικά με τις πεδινές περιοχές και τα παράλια του νομού και στήριξαν την υφαντουργική μονάδα που λειτούργησε στο χωριό.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Σανκτ Πέτερ ιν ντερ Άου
Το Σανκτ Πέτερ ιν ντερ Άου (γερμανικά: Sankt Peter in der Au) είναι πόλη ευρισκόμενη εντός του Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας, στην Αυστρία.
Γεωγραφία
Το Σανκτ Πέτερ ιν ντερ Άου ευρίσκεται εντός του βόρειου τμήματος του Μόστφιρτελ της Κάτω Αυστρίας.
Αλεξάνδρα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Η Αλεξάνδρα της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα (1 Σεπτεμβρίου 1878 - 16 Απριλίου 1942) ήταν το τέταρτο παιδί και τρίτη κόρη του Αλφρέδου, Δούκα του Εδιμβούργου, και της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Αλεξάνδροβνας της Ρωσίας. Ήταν επίσης εγγονή της Βικτωρίας τού Ηνωμένου Βασιλείου και του Αλέξανδρου Β΄ της Ρωσίας.
Η Αλεξάνδρα Λουίζα Όλγα Βικτωρία γεννήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 1878 στο Κάστρο του Ρόζεναου στο Κοβούργο και βαπτίσθηκε στις 2 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Πέρασε τα παιδικά της χρόνια αρχικά στην Αγγλία και έπειτα στη Μάλτα, τότε βρετανική αποικία, όπου ο πατέρας της υπηρετούσε στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό. Το 1889 η οικογένεια μετακόμισε στο Κοβούργο, καθώς ο πατέρας ήταν ο διάδοχος της Δουκάτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα. Το 1885 η Αλεξάνδρα έγινε παράνυμφος στο γάμο της Βεατρίκης του Ηνωμένου Βασιλείου με τον Ερρίκο του Μπάττενμπεργκ, καθώς και το 1893 στον γάμο του Γεωργίου Ε΄ (τότε Δούκα της Υόρκης), και της Μαρίας της Βυρτεμβέργης-Τεκ.
Κατά τα τέλη του 1895 η μητέρα της σχεδίασε τον αρραβώνα της με τον Ερνέστο του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ (1863-1950). Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 20 Απριλίου 1896 στο Κοβούργο. Το ζευγάρι απέκτησε πέντε παιδιά, εκ των οποίων επέζησαν τα τέσσερα:
Η Αλεξάνδρα έζησε την υπόλοιπη ζωή της στη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε ως νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού. Στον Μεσοπόλεμο η Αλεξάνδρα μαζί με παιδιά της, υποστήριξαν το Ναζιστικό Κόμμα. Πέθανε εν μέσω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στις 16 Απριλίου 1942 στο Σβέμπις Χαλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Γιάκομπ Λινκ
Ο Γιάκομπ Λινκ (Jakob Linckh, 14 Νοεμβρίου 1787 - 4 Απριλίου 1841) ήταν Γερμανός ζωγράφος και αρχαιολόγος.
Συνόδευσε το 1810-11 τους Τσαρλς Ρόμπερτ Κόκρελλ, Τζων Φόστερ, Καρλ Χάλλερ φον Χάλλερσταϊν, και Όττο Μάγκνους φον Στάκελμπεργκ στις αρχαιολογικές τους εξερευνήσεις. Διεξήγαγε αρχαιολογική έρευνα στο Ναό της Αφαίας στην Αίγινα και στο Ναό του Επικούριου Απόλλωνα στην Ηλεία. Επίσης, ζωγράφισε το Θέατρο της Ερέτριας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης
Γέρμη Μυσίας στον Ρύνδακο
Η Γέρμη της Μυσίας στον ποταμό Ρύνδακο, γνωστή και ως Ἱερὰ Γέρμη, ήταν αρχαία ελληνική πόλη και εντοπίζεται στο σημερινό Gönen της βορειοδυτικής Τουρκίας. Σώζονται νομίσματα της πόλης που χρονολογούνται στην Αυτοκρατορική Ρωμαϊκή περίοδο, φέρουν τις επιγραφές ΓΕΡΜΗΝΩΝ ή ΙΕΡΑ ΓΕΡΜΗΝΩΝ και απεικονίζουν τον Απόλλωνα και τον Μαρσύα, τον Ηρακλή, τον Ασκληπιό, την Αθηνά, τον Τελεσφόρο ή άλλες μορφές. Σώζονται επίσης επιγραφές που αναφέρουν τον Απόλλωνα Γερμηνό.
Σήμερα είναι έδρα καθολικού τιτουλάριου επισκόπου και φέρει το όνομα Germa in Hellesponto (ιταλ. Germa di Ellesponto).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Ξεχασμένη Ημαθίας
Γενικά στοιχεία
Η Ξεχασμένη ανήκει στον Δήμο Αλεξάνδρειας, στη Δημοτική Ενότητα Αντιγονιδών και στην Τοπική Κοινότητα Ξεχασμένης (μαζί με το χωριό Ραψομανίκι). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 20 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο πληθυσμός της Ξεχασμένης μειώθηκε από 852 κατοίκους στην απογραφή του 1961 σε 700 κατοίκους στην απογραφή του 2001 και σε 544 σε αυτή του 2011. Δίπλα από το χωριό περνά πλέον, εκτός από τη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης-Εδέσσης, και η νέα Εγνατία Οδός (Α2, με κοντινότερο κόμβο αυτόν της Κουλούρας, λίγα χιλιόμετρα από το χωριό).
Η Ξεχασμένη βρίσκεται σε οδική απόσταση 14 περίπου χιλιομέτρων ανατολικά-βορειοανατολικά από την πόλη της Βέροιας και 13 περίπου χιλιομέτρων δυτικά της Αλεξάνδρειας. Κοντινότεροι οικισμοί είναι τα Καβάσιλα, τρία χιλιόμετρα προς τα βόρεια, και το Ραψομανίκι.
Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου που υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ναούσης, Βεροίας και Καμπανίας. Έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο που έχει ανάγκη ειδικής κρατικής προστασίας. Πρόκειται για τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με γυναικωνίτη και περίστωο στη δυτική και νότια πλευρά, που χρονολογείται με επιγραφή στον νότιο τοίχο της εκκλησίας στα 1756.
Ο ταχυδρομικός κωδικός του χωριού είναι 59100.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Αλεξάνδρειας
Πύργος Φωκίδας
Ο Πύργος είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 510 μέτρα με 23 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Πύργου της Δημοτικής Ενότητας Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδος.
Γεωγραφία
Ο Πύργος απέχει 19 χλμ. από το Ευπάλιο, 70 χλμ. από το Λιδωρίκι και 85 χλμ. από την Άμφισσα. Βρίσκεται ανατολικά του Ευπαλίου και βόρεια του Μαραθιά.
Ιστορία
Το παλιό όνομα του Πύργου ήταν Καρούτια και αρχικά ο οικισμός βρισκόταν στη θέση «Παλιοχώρι». Εξαιτίας της καταστροφής του από τους Τούρκους οι κάτοικοι μετακινήθηκαν και ίδρυσαν τα Καρούτια, στις πλαγιές της οροσειράς Τρίκορφο και την Σεργούλα. Η μετονομασία του έγινε το 1959 με το ΦΕΚ 5/1959. Η ονομασία του οφείλεται σε αρχαίο πέτρινο πύργο πάνω από το χωριό. Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 δεν πάτησε Τούρκος στο χωριό. Ο Ομέρ Βρυώνης έφτασε ως την τοποθεσία «Λάκκος», αλλά εκεί τον σταμάτησαν οι ντόπιοι αγωνιστές. Μέχρι τη δεκαετία του 1970 έσφυζε από ζωή και αρκετοί τότε κάτοικοί του ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Τις δεκαετίες, όμως, του '60 και του '70 έγινε μεγάλη μετακίνηση πληθυσμού και σταδιακά σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν στο γειτονικό παραλιακό χωριό Μαραθιά, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Παρά την ερήμωσή του, στα τέλη της δεκαετίας του '90 ηλεκτροδοτήθηκε και απέκτησε ένα υποτυπώδες δίκτυο ύδρευσης.
Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Αξιοθέατα
Πολιούχος είναι ο Άγιος Δημήτριος και ο ναός του δεσπόζει στο κέντρο του χωριού. Υπάρχει, ακόμη, ο ναός του Αγίου Ευθυμίου και το εξωκλήσι της Ανάληψης, όπου προϋπήρχε παλαιό μοναστήρι, το οποίο εορτάζει κάθε χρόνο της Αναλήψεως. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει πηγή κάτω από τεράστιο αιωνόβιο πλάτανο. Διαθέτει πηγές με άφθονο κρύο νερό. Το δημοτικό σχολείο, ένα πέτρινο καλαίσθητο κτίριο, έχει κατασκευαστεί από τους ίδιους τους κατοίκους του χωριού και έχει μετατραπεί σε ξενώνα. Τα σπίτια στον Πύργο είναι πετρόχτιστα και κατασκευασμένα ακολουθώντας τις παραδοσιακές τεχνικές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Joy Division
Οι απαρχές
Όλα ξεκίνησαν στις 20 Ιουλίου 1976, όταν ο Μπέρνταρντ Σάμνερ, και ο Πήτερ Χουκ παρακολούθησαν μια συναυλία των Sex Pistols στο Μάντσεστερ. Εμπνεόμενοι από το γεγονός αποφάσισαν να σχηματίσουν το δικό τους συγκρότημα, αγοράζοντας τον κατάλληλο εξοπλισμό, δηλάδή κιθάρες, μπάσσα και ντραμς, όντας όλοι τους ερασιτέχνες μουσικοί.
Ο Ian Curtis, ο μετέπειτα τραγουδιστής της μπάντας, είχε παραβρεθεί στη συναυλία με την γυναίκα του, Deborah. Ο Curtis ήταν ένας ταλαντούχος μουσικός, αλλά επίσης εξαίρετος στιχουργός. Το νεοσύστατο συγκρότημα τον προσέλαβε, χωρίς καν ακρόαση και οι βάσεις είχαν θεμελιωθεί.
Στις αρχές του 1978 το συγκρότημα συνήθιζε να παίζει σε διάφορες παμπ της περιοχής. Το πρόβλημα που προέκυψε, όμως, ήταν ότι χρειαζόταν κάποιο όνομα για τις συναυλίες τους. Ο Richard Boom, ο μάνατζερ του πανκ συγκροτήματος Buzzcocks πρότεινε το όνομα Stiff Kittens. Ο τίτλος όμως δεν άρεσε σε κανένα μέλος του συγκροτήματος και έτσι σύντομα αποφάσισαν να το αλλάξουν. Ονομάστηκαν Warsaw, εμπνεόμενοι από το τραγούδι του David Bowie με τίτλο Warszawa. Εκείνη την εποχή έγινε και η πρώτη τους συμμετοχή σε δίσκο, το Short Circuit, που ήταν μια live συλλογή διαφόρων πανκ συγκροτημάτων. Επίσης προσέλαβαν ένα νέο ντράμερ, τον Tony Tabas, ο οποίος γρήγορα αντικαταστάθηκε από τον Steve Brotherdale. Ο συγκεκριμένος έπαιξε και στις ηχογραφήσεις του Warsaw Demo, που αργότερα κυκλοφόρησε ως bootleg (παράνομη κυκλοφορία). Ο ίδιος εκδιώχθηκε από το γκρουπ, αμέσως μετά την ηχογράφηση.
Οι νεοσύστατοι Warsaw, μετά την απόλυση του Brotherdale, έψαξαν να βρουν έναν νέο ντράμερ και τον βρήκαν στο πρόσωπο του Stephen Morris. Τα προβλήματα όμως δεν σταμάτησαν. Αναγκάστηκαν σύντομα, να αλλάξουν όνομα, λόγω του ότι υπήρχε, άλλη μια πανκ μπάντα, με δισκογραφική παρουσία, με το όνομα Warsaw Pakt. Το συγκρότημα δεν ήθελε μπλεξίματα μαζί της, για αυτό και μετονομάστηκαν σε Joy Division. Το όνομα είναι αναφορά σε μια πτέρυγα ενός ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης, όπου διέμεναν πόρνες, οι οποίες προσφέρονταν για διασκέδαση των στρατιωτών. Το ίδιο στρατόπεδο συγκέντρωσης αναφέρεται και στη νουβέλα The House Of Dolls (1955).
Άνοδος και προβλήματα
Στις 3 Ιουνίου του 1978 κυκλοφόρησε το πρώτο EP, με τίτλο An Ideal for Living, το οποίο απέσπασε καλές κριτικές. Το εξώφυλλο παρουσιάζει ένα μέλος της ναζιστικής νεολαίας. Το γεγονός αυτό, έγινε η αιτία να ξεσπάσουν κατηγορίες, εναντίον του συγκροτήματος για φασισμό και ναζιστικές επιρροές. Οι ισχυρισμοί αυτοί επιβεβαιώθηκαν από τον Bernard Sumner και τον Peter Hook, ότι εκείνη την εποχή τους απασχολούσε ιδιαίτερα το θέμα του φασισμού.
Οι Joy Division έδωσαν την πρώτη τους συναυλία, φέροντας το συγκεκριμένο όνομα, στις 25 Ιανουαρίου του 1978. Ταυτόχρονα, τράβηξαν και την προσοχή του Tony Wilson, ο οποίος ήταν παρουσιαστής σε ένα TV show και κατείχε μια δικιά του δισκογραφική εταιρία, τη "Factory Records", που αργότερα θα γινόταν διάσημη, χάρις στους Joy Division. Ο Wilson, μετά από την προσέγγισή του από τον Ian Curtis, προσκάλεσε το γκρουπ στην εκπομπή του, πράγμα που έγινε. Οι "Joy Division", στα πρώτα τους βήματα, δέχτηκαν πολλές κριτικές οι οποίες σύγκριναν την μουσική τους με εκείνη των The Velvet Underground, The Doors, και Siouxsie and the Banshees.
Παρά την αυξανόμενη επιτυχία της μπάντας, ο τραγουδιστής Ίαν Κέρτις διαγνώστηκε ως επιληπτικός. Αυτό το γεγονός έγινε η αιτία για πολλές ταλαιπωρίες που υπέστη. ΄Έπρεπε να παίρνει τακτικά διάφορα φάρμακα για την θεραπεία του, αλλά επίσης έβρισκε ολοένα και πιο δύσκολο το να παίζει σε συναυλίες, καθώς συχνά είχε επιληπτικές κρίσεις κατά τη διάρκεια τους. Παρ' όλα αυτά οι θεατές και οι θαυμαστές των Joy Division νόμιζαν ότι οι σπασμωδικές κινήσεις του Curtis δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα μέρος του σόου του συγκροτήματος.
Unknown Pleasures
right|thumb|Το εξώφυλλο του πρώτου δίσκου του συγκροτήματος, με τίτλο [[Unknown Pleasures]] Τον Απρίλιο του 1979, ξεκίνησε η ηχογράφηση του πρώτου επίσημου LP του συγκροτήματος, με το όνομα Unknown Pleasures, το οποίο ηχογραφήθηκε στα "Strawberry Studios" του Λονδίνου. Παραγωγός του άλμπουμ ήταν ο Martin Hannett ο οποίος, με την εντυπωσιακή του δουλειά, κατάφερε να δημιουργήσει έναν "στοιχειωμένο", μυστήριώδη και ομιχλώδη ήχο, που ταίριαζε απόλυτα με το ύφος των καταθλιπτικών στίχων του Ian Curtis. Το επίσης θαυμάσιο εξώφυλλο ήταν δημιουργία του Peter Saville, ο οποίος ανέλαβε την δημιουργία του εξωφύλλου και για τους επόμενους δίσκους των Joy Division. Ο δίσκος απέσπασε πολύ καλές κριτικές και ανακηρύχτηκε ως το "καλύτερο ντεμπούτο άλμπουμ του 1979". Κυκλοφόρησε τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, μέχρι το 1982 είχε πουλησει 100.000 αντίτυπα και ο αριθμός αυτός συνεχίζει να αυξάνεται.
Closer και ο θάνατος του Κέρτις
Στο υπόλοιπο της χρονιάς το συγκρότημα ηχογράφησε ορισμένες καινούριες συνθέσεις και πραγματοποίησε ακόμα μια εμφάνιση στην τηλεόραση. Το 1980 ξεκίνησε η μεγάλη τους περιοδεία ανά την Ευρώπη και ταυτόχρονα η ηχογράφηση του δεύτερου δίσκου, με τίτλο Closer. Ταυτόχρονα, οι σχέσεις του Κέρτις με τη σύζυγό του χειροτέρευαν ολοένα και περισσότερο. Κύρια αιτία ήταν η εξωσυζυγική σχέση του Κέρτις με τη Βέλγα Annik Honore, δημοσιογράφο ενός βελγικού περιοδικού. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της πίεσης, οδήγησε στις 7 Απριλίου σε απόπειρα αυτοκτονίας από τον Curtis, καταπίνοντας μια μεγάλη δόση από χάπια, πιο πολύ σαν μια κραυγή βοήθειας για τον κόσμο, ο οποίος τον έπνιγε γύρω του αβάσταχτα. Παρ' όλα αυτά ο Ian επέζησε και συνέχισε τις εμφανίσεις με το συγκρότημα. Αρκετές συναυλίες, όμως, ματαιώθηκαν, αλλά αυτό δεν εμπόδισε το γκρουπ να γυρίσει το βίντεο, για το νέο του single Love Wll Tear Us Apart, το οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία και ήταν κάτι σαν απολογία του Curtis για όσα του είχαν συμβεί.
Στις 2 Μαΐου οι Joy Division, έπαιξαν στο πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, την τελευταία τους συναυλία με τον Curtis. Η συγκεκριμένη εμφάνιση, μάλιστα, ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε στο διπλό δίσκο Still, ο οποίος βγήκε στην αγορά μετά το θάνατο του Curtis.
Οι λόγοι του θανάτου του Ian Curtis δεν είναι εξακριβωμένοι. Ίσως να ήταν ο διαλυμένος γάμος του, ίσως η επιληψία του, ίσως η διαταραγμένη του προσωπικότητα, ίσως και η θέλησή του να μιμηθεί τους ήρωες που είχαν πεθάνει κι αυτοί νέοι. Το πιο πιθανό είναι να πρόκειται για έναν συγκερασμό από όλα αυτά, ο οποίος τον οδήγησε να αυτοκτονήσει και είναι αμφίβολο αν θα μαθευτεί ποτέ ο ακριβής λόγος.
Ο δίσκος Closer κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1980 και είχε σημαντική εμπορική επιτυχία, φτάνοντας στις 250.000 πωλήσεις, απολαμβάνοντας επίσης πολύ καλές κριτικές. Ανάλογη επιτυχία γνώρισε και το single Love Will Tear Us Apart.
Επακόλουθα
Τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ είχανε συμφωνήσει ότι μετά το θάνατο του Κέρτις θα συνέχιζαν, αλλά με διαφορετικό όνομα. Έτσι μετονομάστηκαν σε New Order και στράφηκαν σε πιο χορευτική κατεύθυνση.
Άλλες κυκλοφορίες των Joy Divison μετά το θάνατο του Κέρτις είναι οι συλλογές Still (1981), Substance (1988) και Permanent (1995). Επίσης το 1995 κυκλοφόρησε και το box set Heart And Soul και το 2008, άλλη μια συλλογή με το όνομα The Best Of Joy Divsion. Τέλος, ο δίσκος Warsaw του 1994, με διάφορες παλιές ηχογραφήσεις πριν το συγκρότημα ονομαστεί Joy Division.
Όσο για τη μορφή του Ian Curtis, το 2006 εκδόθηκε μια βιογραφία του, από τους Mick Middles και Lindsay Reade και επίσης το 2007 μια ταινία για τη ζωή του καλλιτέχνη, βασισμένη σε μια ακόμη βιογραφία για τη ζωή του, γραμμένη από τη γυναίκα του, Deborah Curtis, με τίτλο Touching From The Distance (1995).
Ύφος και περιεχόμενο
Το ύφος και το στυλ των Joy Division ήταν ιδιόμορφο. Κύρια χαρακτηριστικά της μουσικής τους είναι ο μελαγχολικός και ομιχλώδης ήχος τους, καθώς και τα βαριά, μπάσσα φωνητικά του Ian Curtis. Οι Joy Division ξέφυγαν γρήγορα από το ύφος των άλλων πανκ συγκροτημάτων, εγκανιάζοντας ένα νέο είδος μουσικής, το λεγόμενο post punk. Όπως είπε και ο κριτικός John Savage: "Το συγκρότημα δεν είναι πανκ, αλλά άμεσα επηρεασμένο από το πανκ". Αν οι Sex Pistols ήταν το πανκ της έντασης, της οργής, οι Joy Division ήταν το πανκ της μελαγχολίας και της λυρικότητας, δομημένο στους στίχους του Ian Curtis, με κύριο γνώρισμά τους τον καταθλιπτικό χαρακτήρα τους.
Επίσης οι Joy Division έθεσαν τις βάσεις για το λεγόμενο goth rock και αποτέλεσαν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο punk και του goth rock. Ταυτόχρονα υπήρξαν μεγάλη επιρροή και άνοιξαν το δρόμο για μεταγενέστερα συγκροτήματα ανάμεσά τους οι Nirvana, οι Radiohead, οι U2, οι The Cure κ.α. Αν και πολλοί θεωρούσαν την goth rock ως κάτι εξεζητημένο και, κατά κάποιον τρόπο, καρτουνίστικο, οι Joy Division, απέδειξαν το αντίθετο με την μεγάλη επιρροή τους και τη ξεχωριστή τους μουσική πρωτοπορία, η οποία όμως τερματίστηκε απρόσμενα με το θάνατο του "αρχηγού" τους, του Ian Curtis.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλικά post-punk συγκροτήματα
Αγροτική κοινωνία
Με τον όρο Αγροτική κοινωνία, (Peasant Society), χαρακτηρίζεται γενικά μία κοινωνία της οποίας κυρίαρχη δραστηριότητα είναι η αγροτική. Μια τέτοια κοινωνία μπορεί να εμφανίζεται ολόκληρη αυτούσια ή τμήμα μιας ευρύτερης βιομηχανοποιημένης ή ακόμα μια προβιομηχανική κοινωνία, η τελευταία προσδιορίζεται περισσότερο ιστορικά.
Χαρακτηριστικά
Τα βασικά χαρακτηριστικά που παρουσιάζει μια αγροτική κοινωνία είναι:
Γενικά η αγροτική κοινωνία αποτελεί το ενδιάμεσο μεταξύ της φυλετικής κοινωνίας και της πολεομορφικής κοινωνίας, της εγκατεστημένης σε πόλεις, συγκεντρώνοντας κατά κάποιο τρόπο τα χαρακτηριστικά και των δύο παραπάνω.
Ιστορία
Γενικά ο όρος αυτός είναι σχετικά σύγχρονος. Άρχισε να χρησιμοποιείται με δεδομένο τη σύγκριση με τη λεγόμενη βιομηχανική επανάσταση. Έτσι αρχικά ο όρος αυτός αποδίδονταν σε ολόκληρη την Ευρώπη της περιόδου πριν τη βιομηχανική επανάσταση. Τελευταία όμως άρχισε να γίνεται χρήση για τον προσδιορισμό ακόμη και ιθαγενών πληθυσμών και ειδικότερα σε πρωτόγονες κοινωνίες που μπορεί να υφίστανται και σήμερα, χωρίς όμως και να δίδεται ένας σαφής ορισμός της έννοιας για τη χρήση αυτή. Αυτή η γενικευμένη έννοια σε χρήση για τον προσδιορισμό πρωτόγονων κοινωνιών απαντάται κυρίως στους ανθρωπολόγους, εξετάζοντας την οικονομική γεωγραφία ενός τόπου, καθώς και σε κάποιους ιστορικούς, στη μελέτη των αποικιών.
Κοινωνιολογία
Από κοινωνιολογικής άποψης, η χρήση του όρου έχει ιστορικό ενδιαφέρον, καθώς δείχνει την εξέλιξη του γενικότερου κοινωνικού προβληματισμού. Η χρήση του όρου εμφανίστηκε μόλις το 19ο αιώνα, όταν ο Γερμανός κοινωνιολόγος Φέρντιναντ Τένιες (Ferdinand Tönnies), εξετάζοντας τις κοινωνίες, έδωσε την περιγραφή κοινότητα (γερμανικά: Gemeinschalt) με ιδιαίτερο νόημα. To 1918, οι κοινωνιολόγοι Τόμας (W. Thomas) και Ζνανιέσκι (F. Znaniecki) δημοσιεύουν το γνωστό κλασικό σύγγραμμά τους Ο Πολωνός Αγρότης στην Ευρώπη και Αμερική όπου και περιγράφονται τα χαρακτηριστικά της αγροτικής κοινωνίας. Αργότερα ο Ρέντφιλντ (R. Redfield) στην έρευνά του χρησιμοποιεί τον όρο "λαϊκός πολιτισμός" (αγγλικά: folk culture) στον οποίο περιλαμβάνει την έννοια που άλλοι ονόμαζαν αγροτική κοινωνία, θέτοντας τον όρο αυτόν μεταξύ της "λαϊκο-αστικής κοινωνίας" καλύπτοντας έτσι όλες τις κοινωνίες, από την απλούστερη πρωτόγονη μέχρι την πολυπλοκότερη πολεομορφική κοινωνία. Στη συνέχεια, το 1953 ο Φόστερ (G. Foster) παρουσιάζει τον "λαϊκό πολιτισμό" εξοστρακίζοντας απ΄ αυτόν την πρωτόγονη κοινωνία, περιοριζόμενος ρητά στην αγροτική κοινωνία του προηγούμενου Ρέντφιλντ. Έτσι οι Αμερικανοί ανθρωπολόγοι ακολουθούν από τότε είτε τη σχολή Ρέντφιλντ, είτε τη σχολή Φόστερ, τείνοντας ο όρος "αγροτική κοινωνία" να χρησιμοποιείται για τις πρωτόγονες κοινωνίες που εκπολιτίζονται.
Αντίθετα όμως από τους Αμερικανούς, οι ανθρωπολόγοι στην Ευρώπη, από το 1951, δημοσιεύουν τις εργασίες τους με περισσότερη έμφαση ερμηνείας στον ορισμό που δόθηκε στην αρχή του άρθρου. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται και ο Φίρθ (R. Firth) στο εκπόνημά του "Στοιχεία Κοινωνικής Οργάνωσης".
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κοινωνική ιστορία Κοινωνία Κατηγορία:Φεουδαρχία
Bauernstand Peasant society Paysan איכר Boer Chłopi Camponês Ţăran Крестьянин Sedliak Селяни 鄉民
Φέρσνιτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Αυστρίας
Αργυριωδιούχο ρουβίδιο
Το αργυριωδιούχο ρουβίδιο ή ιωδίδιο αργύρου-ρουβιδίου (αγγλικά: rubidium silver iodide) είναι η ανόργανη τριαδική ένωση με εμπειρικό τύπο RbAg4I5.
Ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια έρευνας για χημικά που θα είχαν ιδιότητες ιονικής αγωγιμότητας α-φάσης ιωδιούχου αργύρου (AgI) σε θερμοκρασίες κάτω από 146°C.
Ιρένα Σέντλερ
Η Ιρένα Στανισουάβα Σέντλερ (Irena Stanisława Sendler) (15 Φεβρουαρίου 1910 – 12 Μαϊου 2008) ήταν Πολωνή κοινωνική λειτουργός και μέλος της αντίστασης κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της χώρας. Μαζί με τους συνεργάτες της κατάφερε να βγάλει από το Γκέτο της Βαρσοβίας και να σώσει δυόμισι χιλιάδες παιδιά εβραϊκής καταγωγής. Κάποια στιγμή η δράση της έγινε γνωστή, συνελήφθη από τις ναζιστικές δυνάμεις, βασανίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο αλλά κατάφερε να δραπετεύσει. Το 1965 της απονεμήθηκε από το κράτος του Ισραήλ ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών. Το 2007 προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Αργυριωδιούχο ρουβίδιο
Δομή
Η κρυσταλλική δομή του αποτελείται από σύνολα τετραέδρων ιωδίου, που μοιράζονται έδρες διαμέσου των οποίων διαχέονται τα ιόντα αργύρου.
Ιρένα Σέντλερ
Βιογραφικό
Η Ιρένα Σέντλερ γεννήθηκε στην πόλη Otwock, κοντά στη Βαρσοβία, στις 15 Φεβρουαρίου του 1910. Ο πατέρας της, Στανίσουαφ Κσιζανόφσκι, ήταν ιατρός και πέθανε όταν η Ιρένα ήταν 7 χρονών, έχοντας προσβληθεί από τύφο καθώς φρόντιζε ασθενείς που έπασχαν από αυτήν την αρρώστια. Όσο ζούσε είχε βοηθήσει πολλούς άπορους ασθενείς μεταξύ των οποίων και πολλούς Εβραίους. Έτσι μετά το θάνατό του η ηγεσία της εβραϊκής κοινότητας της περιοχής προσφέρθηκε να βοηθήσει οικονομικά για την μόρφωση της Ιρένα. Η Ιρένα Σέντλερ σπούδασε πολωνική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, από όπου όμως εκδιώχθηκε για τρία χρόνια επειδή διαμαρτυρήθηκε για το καθεστώς διακρίσεων εις βάρος των Εβραίων φοιτητών που επικρατούσε στο εν λόγω πανεπιστήμιο (οι Εβραίοι φοιτητές ήταν υποχρεωμένοι να κάθονται σε συγκεκριμένες θέσεις στα αμφιθέατρα και στις αίθουσες). Κατά τη διάρκεια των σπουδών της έγινε μέλος του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Αργυριωδιούχο ρουβίδιο
Παραγωγή
Το αργυριωδιούχο ρουβίδιο παράγεται με σύντηξη ή συνάλεση ιωδιούχου ρουβιδίου (RbI) και ιωδιούχου αργύρου, σε στοιχειομετρικές ποσότητες.
Ιρένα Σέντλερ
Βιογραφικό
Λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η Σέντλερ εγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία και άρχισε να εργάζεται στην Κοινωνική Πρόνοια. Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, μαζί με συναδέλφους της βοήθησε στη διάσωση πολλών Εβραίων, εφοδιάζοντάς τους με πλαστά χαρτιά. Τον Αύγουστο του 1943 η παράνομη οργάνωση Żegota (κωδική ονομασία του Πολωνικού Συμβουλίου για τη βοήθεια προς τους Εβραίους -Polish Council to Aid Jews ) έθεσε την Ιρένα Σέντλερ επικεφαλής ενός ειδικού τμήματος της στόχος του οποίου ήταν η διάσωση των Εβραίων παιδιών.
Αργυριωδιούχο ρουβίδιο
Ιδιότητες
Η αγωγιμότητά του συμπεριλαμβάνει την κινητικότητα των ιόντων αργύρου (Ag+) μέσα στο κρυσταλλικό πλέγμα του.
Ιρένα Σέντλερ
Βιογραφικό
Καθώς η Σέντλερ ήταν υπάλληλος της Πρόνοιας στην πολωνική πρωτεύουσα είχε ειδική άδεια να μπαίνει στο Γκέτο της Βαρσοβίας για να ελέγχει την κατάσταση της υγείας των εγκλείστων και γενικότερα τις συνθήκες υγιεινής που επικρατούσαν εκεί. Αφού ήρθε σε συνεννόηση με Εβραίους γονείς που ζούσαν μέσα στο Γκέτο, έβγαλε κρυφά, μαζί με τους συνεργάτες της 2.500 παιδιά Εβραίων (μόνη η Σέντλερ υπολογίζεται έβγαλε περίπου 400), τα οποία στη συνέχεια, αφού εφοδιάστηκαν με πλαστά χαρτιά και εμφανίζονταν ως χριστιανόπουλα, δόθηκαν σε πολωνικές οικογένειες ή μεταφέρθηκαν στο ορφανοτροφείο των Sisters of the Family of Mary και σε ρωμαιοκαθολικά μοναστήρια όπως στο Little Sister Servants of the Blessed Virgin Mary Conceived Immaculate. Τόσο οι οικογένειες που μεγάλωσαν αυτά τα παιδιά όσο και οι μοναχές στο ορφανοτροφείο και στα μοναστήρια γνώριζαν ότι επρόκειτο για Εβραιόπουλα και συνεργάζονταν με την οργάνωση Żegota. Για να βγάλουν η Σέντλερ και οι συνεργάτες της τα παιδιά (ανάμεσά τους και πολλά μωρά) από το Γκέτο τα έκρυβαν μέσα σε βαλίτσες, σε καλάθια, σε καρότσια τα οποία ήταν φορτωμένα και με άλλα υλικά κ.α. Για τα παιδιά αυτά η Σέντλερ και οι συνεργάτες της είχαν λίστες με τα ονόματά τους, που η Σέντλερ τα είχε είχε βάλει μέσα σε βάζα και τα είχε θάψει στον κήπο της, προκειμένου μετά τον πόλεμο να τα επιστρέψουν στους γονείς τους. Όμως τελικά σχεδόν όλοι γονείς των παιδιών αυτών εξοντώθηκαν στο Στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα.
Αργυριωδιούχο ρουβίδιο
Ιδιότητες
Η αναφερόμενη αγωγιμότητα (της ένωσης) είναι 25 S/m.
Εφαρμογές
Το αργυριωδιούχο ρουβίδιο προτάθηκε γύρω στο 1970 ως στερεός ηλεκτρολύτης για μπαταρίες, και χρησιμοποιήθηκε σε σύνδεση με ηλεκτρόδια αργύρου (Ag) και τριιωδιούχου ρουβιδίου (RbI3).
Ομώνυμη οικογένεια ενώσεων
Η οικογένεια ενώσεων αργυριωδιούχου ρουβιδίου είναι μια ομάδα ενώσεων ή και στερεών διαλυμάτων που είναι ισοδομικά με το αργυριωδιούχο ρουβίδιο, α-τροποποίησης. Παραδείγματα τέτοιων προχωρημένων υπεριονικών αγωγών με κινητά ιόντα αργύρου ή χαλκού (Cu+) συμπεριλαμβάνουν τις ακόλουθες ενώσεις:
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Αλογονίδια Κατηγορία:Ενώσεις ιωδίου Κατηγορία:Ενώσεις αργύρου Κατηγορία:Αλκάλια
Ιρένα Σέντλερ
Βιογραφικό
Εξαιτίας των σχέσεων που είχε στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Πολωνίας με τον πιστό στην εξόριστη πολωνική κυβέρνηση «Στρατό της Πατρίδας» (Armia Krajowa –AK), το 1948-49 φυλακίστηκε και ανακρίθηκε από την κομμουνιστική μυστική αστυνομία της Πολωνίας, Urząd Bezpieczeństwa. . Μετά την απελευθέρωσή της εντάχθηκε στο Πολωνικό Εργατικό Κόμμα (Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, PZPR) όμως η σχέση της με τον Στρατό της Πατρίδας είχε ως συνέπεια να μην αναγνωριστεί η προσφορά της στην κομμουνιστική Πολωνία. Το 1965, όταν της απονεμήθηκε ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών από το Γιαντ Βάσεμ, η κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας δεν της επέτρεψε να ταξιδέψει στο Ισραήλ και να πάρει το βραβείο, κάτι που τελικά έγινε εφικτό σχεδόν 20 χρόνια μετά, το 1983. Στο μεταξύ η Σέντλερ είχε παραιτηθεί από το Ενωμένο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας, μετά τα γεγονότα του Μαρτίου του 1968 στην Πολωνία και είχε εξαναγκαστεί σε προώρη συνταξιοδότηση επειδή είχε υποστηρίξει δημόσια το Ισραήλ, στον πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967. Το 1980 εντάχθηκε στο κίνημα Αλληλεγγύη.
Πέθανε στις 12 Μαΐου του 2008 και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία.
Η Ιρένα Σέντλερ εργάστηκε ως δασκάλα και βοήθησε στην οργάνωση ορφανοτροφείων και κέντρων φροντίδας για την οικογένεια, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους καθώς και ενός κέντρου για εκδιδόμενες γυναίκες στο Χενρίκουφ. Το 1931 παντρεύτηκε τον Μιετσίσουαφ Σέντλερ, αλλά χώρισαν το 1947. Αργότερα παντρεύτηκε τον Στέφαν Ζγκζέμπσκι, με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά. Ο δεύτερος γάμος της κράτησε μέχρι το 1959. Μετά το δεύτερο διαζύγιό της παντρεύτηκε ξανά τον πρώτο της σύζυγο, Μιετσίσουαφ Σέντλερ.
Κάθε παιδί που σώθηκε με τη βοήθειά μου αποτελεί δικαίωση της ύπαρξής μου στη γη και όχι έναν τίτλο δόξας. (Ιρένα Σέντλερ)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί ανθρωπιστές Κατηγορία:Πολωνές νοσηλεύτριες Κατηγορία:Πολωνοί σοσιαλιστές Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Μέλη της Ζεγκότα Κατηγορία:Γκέτο της Βαρσοβίας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι Κατηγορία:Πολωνοί αντιστασιακοί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Β (ποδόσφαιρο)
Ο Ολυμπιακός Β’ είναι ελληνικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα στον Πειραιά. Είναι η δεύτερη (Β) ομάδα του Ολυμπιακού. Ιδρύθηκε το 2021 και μετέχει στο πρωτάθλημα της Super League 2, όπου έκανε και το ντεμπούτο του κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο 2021-22.
Η ομάδα ως βασική της έδρα έχει το Προπονητικό Κέντρο Ρέντη και όταν η Κ19 θα παίζει στου Ρέντη η δεύτερη έδρα του Ολυμπιακού Β' είναι το Δημοτικό Γήπεδο Ταύρου «Σπύρος Γιαλαμπίδης» χωρητικότητας 3.000 θέσεων. Τον πρώτο εντός έδρας αγώνα του ο Ολυμπιακός Β τον έδωσε έναντι στον ΠΑΟΚ Β στο Δημοτικό Στάδιο Καλλιθέας «Γρηγόρης Λαμπράκης» με νικηφόρο αποτέλεσμα για την πειραϊκή ομάδα.
Επιτελεία
Η δομή των επιτελείων της ομάδας του Ολυμπιακού Β’ έχει ως εξής :
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2021
Ομολογία της Αυγούστας
thumb|Βιτρώ από μια Γερμανική εκκλησία, με θέμα την Ομολογία της Αυγούστας Η Ομολογία της Αυγούστας (λατ.: Confessio Augustana), είναι η κύρια ομολογία πίστεως των Λουθηρανικών εκκλησιών και ένα από τα πιο σημαντικά κείμενα της Λουθηρανικής μεταρρύθμισης. Η Ομολογία της Αυγούστας ή Άουγκσμπουργκ, γράφτηκε στα γερμανικά και λατινικά, και παρουσιάστηκε από έναν αριθμό Γερμανών ηγεμόνων στη Δίαιτα της Αυγούστας, στις 25 Ιουνίου 1530. Ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είχε καλέσει τους πρίγκιπες και τις ελεύθερες περιοχές της Γερμανίας που είχαν προσχωρήσει στο Λουθηρανικό κίνημα, να εξηγήσουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους, σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει τη θρησκευτική και πολιτική ενότητα μέσα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Είναι το τέταρτο κείμενο που περιέχεται στο Βιβλίο της Ομόνοιας.
Περιεχόμενο
Η Ομολογία της Αυγούστας αποτελείται από 28 άρθρα, τα οποία περιλαμβάνουν 21 θέσεις (θετικές δηλώσεις) που περιγράφουν τις αρχές της Χριστιανικής πίστης, όπως τις αντιλαμβάνονται οι Λουθηρανοί, και επτά αντιθέσεις (αρνητικές δηλώσεις) που περιγράφουν όσα θεωρούνται παραβιάσεις της Χριστιανικής πίστης από την εκκλησία της Ρώμης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λουθηρανισμός
Ουρσούλα Πλενκιέβιτς
Η Ουρσούλα Πλενκιέβιτς (πολωνικά: Urszula Plenkiewicz, το γένος Γκουοβάτσκα [Głowacka]) (15 Ιουνίου 1921 – 24 Ιανουαρίου 2021) ήταν Πολωνή πρόσκοπος και αξιωματικός σύνδεσμος του Γραφείου Πληροφοριών και Προπαγάνδας της Κεντρικής Διοίκησης ZWZ-AK. Δίδαξε στο μυστικό σχολείο της γειτονιάς και υπηρέτησε ως στρατιώτης στην υποπεριοχή V του Μοκότουφ της Ένωσης Ενόπλων Μάχης της Περιφέρειας της Βαρσοβίας. Η Πλενκιέβιτς συνελήφθη από την Γκεστάπο το Νοέμβριο του 1942 και απελάθηκε στη γυναικεία πτέρυγα του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς, γνωστό ως Μπίρκεναου, όπου γλίτωσε από την πορεία του θανάτου τον Ιανουάριο του 1945. Της απονεμήθηκε ο Σταυρός του Ιππότη του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας, ο Σταυρός του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού και ο Σταυρός του Άουσβιτς, ενώ αναγνωρίστηκε και Δίκαιη των Εθνών.
Βιογραφία
Η Πλενκιέβιτς γεννήθηκε στη Βαρσοβία της Πολωνίας στις 15 Ιουνίου 1921. Ήταν κόρη της Λεοκάντια Γκουοβάτσκα και του Φέλικς Γκουοβάτσκι, ενός κρατικού αστυνομικού που δολοφονήθηκε από το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων στο Καλίνιν το 1940. Είχε μια μικρότερη αδερφή. Προκειμένου να υπηρετήσει την Πολωνία ως πρόσκοπος, η Πλενκιέβιτς εντάχθηκε στην 14η Γυναικεία Ομάδα Προσκοπισμού της Βαρσοβίας το 1935. Τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Μάιο του ίδιου έτους, λίγο πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ολοκλήρωσε τις τελικές της εξετάσεις στο Λύκειο Θηλέων «Βασίλισσα Γιαντβίγκα» της Βαρσοβίας.
Όταν η Ναζιστική Γερμανία κατέλαβε τη Βαρσοβία το Σεπτέμβριο του 1939 και θέσπισε αντιεβραϊκά διατάγματα, άρχισε να διδάσκει στο μυστικό Γυμνάσιο Κορασίδων τον επόμενο μήνα. Η Πλενκιέβιτς μπόρεσε να βοηθήσει τους Πολωνούς που διέφυγαν από τη δυτική Γερμανία από τους στρατιώτες της Βέρμαχτ, και αυτοί στεγάστηκαν στο σχολικό κτίριο, όπου εργαζόταν ως νοσηλεύτρια. Αργότερα θα έδινε καταφύγιο στη σχολική της φίλη, Κριστίνα Κον, για ένα χρόνο, ξεκινώντας το Νοέμβριο του 1940 και θα οργάνωνε ψεύτικα έγγραφα για την Κον με το όνομα Κοβάλσκα. Η Κον επέζησε του πολέμου. Η Πλενκιέβιτς κατατάχθηκε στον Εσωτερικό Στρατό ως στρατιώτης στην Υποπεριοχή V του Μοκότουφ της Ένωσης Ενόπλων Μάχης της Περιφέρειας της Βαρσοβίας το Δεκέμβριο του 1940. Συμμετείχε σε μικρές ενέργειες δολιοφθοράς στο Βάβερ και πραγματοποίησε συνωμοτικές συναντήσεις στο διαμέρισμά της, προτού ενταχθεί στο Γραφείο Πληροφοριών και Προπαγάνδας της Κεντρικής Διοίκησης ZWZ-AK, όπου έγινε αξιωματικός σύνδεσμος.
Η Πλενκιέβιτς συνελήφθη από την Γκεστάπο στο διαμέρισμά της στη Βαρσοβία στις 2 Νοεμβρίου 1942 και φυλακίστηκε στη φυλακή Πάβιακ την επόμενη μέρα. Ανακρίθηκε στα κεντρικά γραφεία της Γκεστάπο στη Λεωφόρο Σούχα (Szucha), πριν μεταφερθεί στη γυναικεία πτέρυγα του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς, γνωστό ως Μπίρκεναου, στις 27 Νοεμβρίου ως κρατούμενη No. 25985, το οποίο αριθμό είχε τατουάζ στον αντιβράχιο της και εργάστηκε στην πτέρυγα του νοσοκομείου. Φοβούμενοι τον Κόκκινο Στρατό που πλησίαζε, οι Γερμανοί εκκένωσαν το στρατόπεδο τον Ιανουάριο του 1945 και διέταξαν μια πορεία Θανάτου, καθώς η Πλενκιέβιτς δραπέτευσε από το Άουσβιτς με έναν φίλο του στην πόλη Οσφιέντσιμ.
Προσωπική ζωή
Έμεινε στο Βρότσλαβ μετά το τέλος του πολέμου, όπου και έγινε μητέρα. Η Πλενκιέβιτς ήταν Ρωμαιοκαθολική. πέθανε στις 24 Ιανουαρίου 2021 και ετάφη σε κοιμητήριο στο Βρότσλαβ, μετά την κηδεία της που έγινε την 1η Φεβρουαρίου.
Βραβεία
Η Πλενκιέβιτς αναγνωρίστηκε ως Δίκαιη των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ στις 26 Δεκεμβρίου 1994. Ήταν αποδέκτρια του Σταυρού του Ιππότη του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας, του Σταυρού του Στρατού Εσωτερικού και του Σταυρού του Άουσβιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί πρόσκοποι Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Καθολικοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Επιζώντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού του Άουσβιτς Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού
Φίντορφ
Το Φίντορφ (γερμανικά: Viehdorf) είναι πόλη ευρισκόμενη εντός του Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας, στην Αυστρία.
Μιθριδάτης Δ΄ της Παρθίας
Ο Μιθριδάτης Δ’ της Παρθίας ήταν βασιλιάς των Πάρθων από τη δυναστεία των Αρσακιδών, μικρότερος γιος του βασιλιά Φραάτη Γ’, βασίλευσε κατά διαστήματα από το 57 ως το 54 π.χ. Με τη βοήθεια του μεγαλύτερου αδελφού του Ορόντη Β’ δολοφόνησαν τον πατέρα τους το 57 π.χ. και στη συνέχεια μοίρασαν το βασίλειο : ο Ορόντης πήρε το στέμμα της Παρθίας και ο Μιθριδάτης το στέμμα της Μηδίας. Ο Ορόντης λίγο αργότερα λόγω της πλεονεξίας του εκθρόνισε τον Μιθριδάτη από τη Μηδία και τον έδιωξε στη Συρία όπου βρήκε καταφύγιο στον Γαβίνιο τον ανθύπατο Ρωμαίο διοικητή της χώρας. Με τη βοήθεια του Γαβίνιου κατόρθωσε ο Μιθριδάτης να νικήσει τον αδελφό του Ορόντη και να καταλάβει για σύντομο χρονικό διάστημα τον θρόνο της Παρθίας το 55 π.χ. Πολιορκήθηκε από τον στρατηγό του Ορόντη Σιρένα ο οποίος μετά από σύντομο χρονικό διάστημα νίκησε και συνέλαβε τον Μιθριδάτη, τον παρέδωσε στον αδελφό του Ορόντη ο οποίος τον εκτέλεσε το 54 π.χ.
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Νικοφάνης
Ο Νικοφάνης ο Σικυώνιος, ήταν αρχαίος Έλληνας ζωγράφος, τον οποίο ανέφερε ο Πλήνιος ο πρεσβύτερος (15ο βιβλίο: xxxv. 10. s. 36. § 23) πως έζησε ανάμεσα στην εποχή του Απελλή και του Ζεύξι. Ήταν μαθητής του Παυσία και ο Πλήνιος αναφέρει ότι το ύφος του ήταν τόσο λεπτό και αρμονικό που λίγοι θα μπορούσαν να συγκριθούν μαζί του, αν και στην δραματική και σοβαρή τέχνη ήταν κατώτερος από τον Ζεύξη και τον Απελλή. Έργα του ο Ασκληπιός με τις κόρες του (Υγεία, Πανάκεια, Ιασώ, Αίγλη) και ο Όκνος, η προσωποποίηση της οκνηρίας και ματαιοπονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι
Live at Shepperton '74
Το Live at Shepperton '74 είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, το οποίο κυκλοφόρησε το 1986 μέσω της εταιρείας "Bronze Records".
Το συγκεκριμένο άλμπουμ ηχογραφήθηκε το Μάρτιο του 1974 στα Shepperton Film Studios για την τηλεοπτική εκπομπή "Don Kirschner's Rock Concert". Οι μουσικοί οι οποίοι παίζουν στη συγκεκριμένη συναυλία προέρχονται από την έκτη γραμμή μελών του συγκροτήματος, η οποία είχε κυκλοφορήσει το επιτυχημένο "The Magician's Birthday" ένα χρόνο νωρίτερα, ενώ βρισκόταν στην περιοδεία για την προώθηση του "Sweet Freedom" όταν εμφανίστηκαν στο Shepperton.
Στις 12 Ιανουαρίου 1999 κυκλοφόρησε η έκδοση του "Live at Shepperton '74" σε μορφή CD, με τρία επιπλέον κομμάτια, τα "Sweet Freedom", μία δεύτερη εκτέλεση του "Stealin' " και τα out-takes της ηχογράφησης.
Τραγούδια
1. Easy Livin'  (Hensley) - 2:57
2. So Tired (Box, Byron, Hensley, Thain, Kerslake) - 3:58
3. I Won't Mind (Box, Byron, Hensley, Thain, Kerslake) - 5:41
4. Something or Nothing (Box, Hensley, Thain) - 2:51
5. Stealin'  (Hensley) - 4:42
6. Love Machine (Box, Byron, Hensley) - 2:16
8. Rock 'n' Roll Medley - 5:52
Μέλη των Uriah Heep
Το "Live at Shepperton '74" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Ντέηβιντ Μπάιρον - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Γκάρι Τέην - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 1986
Κυκλοπεντάνιο
Το κυκλοπεντάνιο  (αγγλικά Cyclopentane) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, δηλαδή είναι υδρογονάνθρακας, με μοριακό τύπο C5H10. Πιο συγκεκριμένα, είναι ένας αλεικυκλικός υδρογονάνθρακας. Δομικά, κάθε μόριό του αποτελείται από ένα δακτύλιο που αποτελείται από πέντε (5) άτομα άνθρακα, το καθένα από τα οποία συνδέεται με δύο (2) άτομα υδρογόνου. Το κυκλοπεντάνιο ανήκει στην ομόλογη σειρά των κυκλοαλκανίων, δηλαδή των κορεσμένων υδρογονανθράκων με ένα δακτύλιο. Ο όρος επεικτείνεται και πέρα της «μητρικής» ένωσης, και σε μια σειρά «θυγατρικών» παραγώγων αυτής, που, μαζί με τη «μητρική», ονομάζονται συλλήβδην «κυκλοπεντάνια».
Ιστορία
Παράχθηκε για πρώτη φορά το 1893 από το Γερμανό χημικό Γιοχάνες Βισλικένους (Johannes Wislicenus).
Φυσική παρουσία
Το κυκλοπεντάνιο εμφανίζεται ως συστατικό του αργού πετρελαίου.
Δομή κυκλοπεντανίων
«Κυκλοπεντάνια» ονομάζονται τα κυκλοαλκάνια με (έναν τουλάχιστον) πενταμελή δακτύλιο, που αποτελεί και το χαρακτηριστικό της δομής τους. Οι πλευρικές αλυσίδες, όταν υπάρχουν, διαμορφώνονται όπως στα αλκάνια.
Ο γραμμικός τύπος που χρησιμοποιείται δεν αντικατοπτρίζει την «πραγματική» μοριακή δομή των κυκλοπεντανίων. Τα πέντε (5) ανθρακοάτομα του δακτυλίου δεν είναι συνεπίπεδα. Το άτομο άνθρακα (και οι υποκαταστάτες του) που βρίσκεται σε σχετικά υπερυψωμένη θέση και τα υπόλοιπα στις σχετικά χαμηλότερες δεν παραμένουν σταθερά εκεί, αλλά στις θέσεις αυτές εναλλάσσονται. Αυτό το φαινόμενο της εσωτερικής μοριακής κίνησης ονομάζεται «ψευδοπεριστροφή» (pseudorotation). Οι ενεργειακά ευνοϊκές διαμορφώσεις είναι η διαμόρφωση «φακέλου» (envelope) και «ημιανάκλιντρου» (half-chair), όπως αποδείχθηκε από πειράματα περίθλασης ηλεκτρονίων:
κέντρο|300x300εσ Στη δομή αυτή προκύπτουν δεσμικές γωνίες με μέσο όρο 105° < 109° 28΄, που είναι η συνηθισμένη γωνία δεσμού σ (2sp³-2sp³) που αντιστοιχεί σε κορεσμένο, οπότε προκύπτει «ενέργεια τάσης δεσμών», όπως στα κυκλοπροπάνια, αλλά πολύ μικρότερη: Υπολογίστηκε ότι ανέρχεται σε ΔQ = 29 kJ/mole. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι τα κυκλοπεντάνια να μη δείνουν αντιδράσεις κυκλοδιάνοιξης, γιατί σ' αυτά η ενέργεια τάσης δεσμών είναι ανεπαρκής.
Παραγωγή
Βιομηχανικά παράγεται με απομόνωσή του από το αργό πετρέλαιο, με πυρόλυση κυκλοεξανίου, παρουσία αλουμίνας (Al2O3) ως καταλύτη, ή και με καταλυτική αναμόρφωση μεθυλοβουτανίου, με τη χρήση λευκοχρύσου ως καταλύτη. Σημειώνεται ότι το κυκλοπεντάνιο έχει μεγαλύτερο βαθμό οκτανίου (141) και από το κυκλοεξάνιο (με βαθμό οκτανίου 110) και από το μεθυλοβουτάνιο (με βαθμό οκτανίου 99).
Με θέρμανση αλάτων δικαρβονικών οξέων με Ca ή Ba
Κατά τη θέρμανση εξανοδιικού ασβεστίου ή εξανοδιικού βαρίου παίρνουμε κυκλοπεντανόνη. Στη συνέχεια αυτή ανάγεται προς το κυκλοπεντάνιο. Π.χ. υδροξείδιο του ασβεστίου [Ca(OH)2] :
Με διαμοριακή συμπύκνωση διεστέρων δικαρβονικών οξέων
Η διαμοριακή συμπύκνωση δύο διεστέρων δικαρβονικών οξέων, από τους οποίους ο ένας είναι του οξαλικού οξέως και ο άλλος του πεντανοδιικού οξέος, γίνεται με επίδραση μεταλλικού νατρίου. Με τον τρόπο αυτό σχηματίζεται δικετοδικαρβοξυλικός διεστέρας με πενταμελή δακτύλιο. Στη συνέχεια αυτός ανάγεται προς σαπωνοποείται προς το αντίστοιχο δικαρβονικό άλας. Το τελευταίο διαποκαρβοξυλιώνεται προς την αντίστοιχη κυκλοδικετόνη, που τελικά ανάγεται προς το αντίστοιχο κυκλοαλκάνιο : 150 px 150 px   150 px 150 px 60 px 60 px 40 px
Φυσικοχημικές ιδιότητες
Το χημικά καθαρό κυκλοπεντάνιο, υπό κανονική πίεση 1 atm, πήζει στους -94°C και βράζει στους 49°C. Είναι πρακτικά αδιάλυτο στο νερό, αλλά είναι αναμίξιμο με πολλούς οργανικούς διαλύτες. Έχει τάση ατμών 34,6 kPa στους 20°C. Στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, το κυκλοπεντάνιο είναι ένα άχρωμο πτητικό και ιδιαίτερα εύφλεκτο υγρό, της οποίας είναι ιδιαίτερα επιθυμητό συστατικό, αφού το χημικά καθαρό κυκλοπεντάνιο έχει βαθμό οκτανίου 141. Η ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξής του είναι -51°C, ενώ η θερμοκρασία αυτανάφλεξής του είναι 320 ° C.
Αλογόνωση
50px Ανάλυση του μηχανισμού της χλωρίωσης του κυκλοπεντανίου: