cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλληνες στην Τουρκία
Οι Έλληνες στην Τουρκία σήμερα, αποτελούν σε κύριο βαθμό τους Έλληνες χριστιανούς ορθοδόξους, που κατοικούν στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης, του Αϊβαλί, της Ίμβρου και της Τενέδου. Σε αυτούς, δεν αναφέρονται οι Έλληνες της Τουρκίας που ανήκουν στο Ισλάμ (τουλάχιστον επισήμως), αν και μιλάνε την ελληνική γλώσσα ως μητρική και έχουν κοινή καταγωγή. Οι ελληνορθόδοξοι στην Τουρκία είναι οι εναπομείναντες απόγονοι των 200.000 περίπου Ελλήνων, που επιτράπηκε να παραμείνουν στην Τουρκία, μετά την ελληνοτουρκική σύμβαση της Λωζάνης για την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923. Σύμβαση, που αφορούσε στη βίαιη επανεγκατάσταση περίπου 1,5 εκατομμυρίου Ελλήνων από Ανατολία και Ανατολική Θράκη και 500.000 Τούρκων από όλη την Ελλάδα εκτός από τη Δυτική Θράκη. Μετά από χρόνια διώξεων (π.χ. τον έκτακτο ειδικό φόρο Βαρλίκ Βεργκισί, το πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης, αναφερόμενο ως Σεπτεμβριανά [1955] και τον διωγμό των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης [1964-1965]) η αποχώρηση των Ελλήνων επιταχύνθηκε πολύ, μειώνοντας τον πληθυσμό της ελληνικής μειονότητας στην Πόλη, από 119.822 πριν τις από τις εκδιώξεις, σε περίπου 7.000 έως το 1978. Τα στοιχεία του 2008 που δημοσίευσε το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών τοποθετούν τον τρέχοντα αριθμό Τούρκων πολιτών ελληνικής καταγωγής στο όριο των 3.000–4.000. Ωστόσο, σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο ελληνικός πληθυσμός στην Τουρκία, το 2006, υπολογίζεται σε 2.500. Ένας αριθμός Ελλήνων που υπολογίζονται σε 1.000 άτομα, μετανάστευσαν στην Τουρκία και ειδικά στην Κωνσταντινούπολη από την Ελλάδα ή άλλες χώρες της ΕΕ από το 2006 και έπειτα, χωρίς να έχουν οικογενειακούς δεσμούς με την Κωνσταντινούπολη. Ο αριθμός τους αυξήθηκε σημαντικά κατά τη ελληνική οικονομική κρίση, στη πλειοψηφία τους για οικονομικούς ή ακαδημαϊκούς λόγους.
Ο ελληνικός πληθυσμός στην Τουρκία καταρρέει, καθώς η κοινότητα είναι πλέον πολύ μικρή για να συντηρηθεί δημογραφικά, λόγω μετανάστευσης, πολύ υψηλότερου ποσοστού θανάτων έναντι γεννήσεων και συνεχείς διακρίσεις σε βάρος τους.
Μετά την γενοκτονία των Ελλήνων και από το 1924, το καθεστώς της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία ήταν διφορούμενο. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1930, η τουρκική κυβέρνηση θέσπισε κατασταλτικές πολιτικές, αναγκάζοντας πολλούς Έλληνες να εγκαταλείψουν την χώρα. Παραδείγματα είναι τα τάγματα εργασίας που συντάχθηκαν μεταξύ επιστρατευμένων μη μουσουλμάνων (κυρίως Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσύριων και Εβραίων) κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και ο Φόρος Περιουσίας (Βαρλίκ Βεργκισί) που επιβλήθηκε κυρίως σε μη μουσουλμάνους την ίδια περίοδο. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα την οικονομική καταστροφή και την εξόντωση πολλών Ελλήνων, που κορυφώθηκε με το πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης τον Σεπτέμβριο του 1955 και τους διωγμούς το 1964-1965, που οδήγησαν χιλιάδες Έλληνες να εγκαταλείψουν την Πόλη, μειώνοντας τελικά τον ελληνικό πληθυσμό σε περίπου 7.000 έως το 1978 και σε περίπου 2.500 έως το 2006. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, ο αριθμός αυτός ήταν πολύ μικρότερος το 2012 και έφτασε τις 2.000.
Μια μειοψηφία Ελλήνων μουσουλμάνων Ποντίων, χρησιμοποιώντας μια διάλεκτο που ονομάζεται "Ρωμέικα", εξακολουθεί να ζει στην περιοχή γύρω από την περιοχή Όφεως (Πόντος).
Όνομασία
Το εθνώνυμο Yunanlar χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τους Τούρκους για να αναφέρεται σε Έλληνες από την Ελλάδα και όχι για τον πληθυσμό της Τουρκίας.
Οι Έλληνες από τη Μικρά Ασία αναφέρονται ως: Μικρασιάτες, ενώ οι Έλληνες από τον Πόντο είναι γνωστοί ως: Πόντιοι.
Οι Έλληνες από την Κωνσταντινούπολη («Πόλη») είναι γνωστοί ως: Κωνσταντινουπολίτες, με σύντμηση: Πολίτες. Όσοι έφτασαν κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αναφέρονται επίσης ως: Πρόσφυγες.
Δημογραφικά στοιχεία των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης
Η ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης αριθμούσε 67.550 άτομα το 1955. Ωστόσο, μετά το πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης που ενορχηστρώθηκε από τις τουρκικές αρχές εναντίον της ελληνικής κοινότητας εκείνη τη χρονιά, ο αριθμός τους μειώθηκε δραματικά σε μόλις 48.000. Σήμερα η ελληνική κοινότητα αριθμεί περίπου 2.000 άτομα..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουρκία
Γαλερανός του Ιβρί
Ο Γαλερανός του Ιβρί (γαλλικά: Galeran d'Ivry) ήταν Γάλλος ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και του Βασιλείου της Σικελίας. Ήταν φεουδάρχης και είχε οριστεί από τον Κάρολο του Ανζού αρχιοικονόμος του Βασιλείου της Σικελίας. Εκεί δεν ήταν δημοφιλής γιατί επιδείκνυε μεροληψία και αλαζονεία.
Το 1278 μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου και την Συνθήκη του Βιτέρμπο (1267) το πριγκιπάτο πέρασε στον Κάρολο βασιλιά της Σικελίας. Ο Γαλερανός τότε στάλθηκε στο Πριγκιπάτο σαν βάιλος-επίτροπος του Καρόλου. Η διάρκεια της θητείας του δεν ήταν πετυχημένη, αντιμετώπισε προβλήματα με τους βαρώνους και είχε δυσκολία στην διατήρηση σωστά τα στρατεύματα και τον εξοπλισμό των φρουρίων της Αχαΐας, λόγω του διαφορετικού φεουδαρχικού συστήματος του Πριγκιπάτου. Το 1280 αντιπροσωπεία των βαρώνων μετέβη στο βασίλειο της Σικελίας και τον Κάρολο και απαίτησε την ανάκλησή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βασίλειο της Σικελίας
Καναζάβα
thumb|right|270px|Δημαρχείο της Καναζάβα
Η Καναζάβα (ιαπωνικά: 金沢市 Kanazawa-shi) είναι πόλη που βρίσκεται στο νομό Ισικάβα στην Ιαπωνία. Την 1η Ιανουαρίου 2018, η πόλη είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 466.029 κατοίκους σε 203.271 νοικοκυριά και πυκνότητα πληθυσμού 990 άτομα ανά τ.χλμ. Η συνολική έκταση της πόλης ήταν 468,64 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι η πρωτεύουσα του νομού Ισικάβα.
Πληθυσμιακή μεταβολή
Σύμφωνα με τα ιαπωνικά δεδομένα απογραφής, ο πληθυσμός της Καναζάβα αυξάνεται σταθερά τα τελευταία 40 χρόνια.
Κλίμα
Ο πόλη Καναζάβα βρίσκεται σε υψόμετρο 28 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κλίμα στην πόλη Καναζάβα είναι υγρό υποτροπικό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στη Καναζάβα είναι 14.4°C. Κατά μέσο όρο ο θερμότερος μήνας του έτους είναι ο Αύγουστος με μέση θερμοκρασία 26.7°C ενώ ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία 3.3°C. Η υψηλότερη θερμοκρασία, που έχει καταγραφεί είναι 37.8°C και έχει σημειωθεί μήνα Ιούλιο ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι -5.6°C και έχει σημειωθεί μήνα Φεβρουάριο. Το μεγαλύτερο ποσοστό βροχοπτώσεων σημειώνεται κατά τον μήνα Δεκέμβριο με 337,8 χιλιοστά βροχής κατά μέσο όρο και το μικρότερο ποσοστό βροχοπτώσεων παρατηρείται κατά τον μήνα Μάιο με 142,2 χιλιοστά βροχής κατά μέσο όρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Pokémon: Η Πρώτη Ταινία
Pokémon: The First Movie είναι ο αγγλικός τίτλος της πρώτης ταινίας Pokémon που προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα στις 21 Απριλίου του 2000.
Πλοκή
Ο Mewtwo είναι ένα Pokémon που διαφέρει από τα υπόλοιπα. Στην πραγματικότητα είναι ο κλώνος του Mew, όμως με την ίδια πανίσχυρη και ακατανίκητη δύναμη. Αρχικά οι άνθρωποι τον χρησιμοποιούν ως πειραματόζωο για το δικό τους συμφέρον λόγω της δύναμης του αλλά εκείνος επαναστατεί και καταστρέφει το εργαστήριο οπού βρισκόταν. Στην συνέχεια τον εντοπίζει ο Giovanni, αρχηγός της Ομάδας Πύραυλος, και του προτείνει να γίνει ο αφέντης του. Έτσι, ο Giovanni βάζει τον Mewtwo να αναπτύξει τις ικανότητες του. Ο Mewtwo όμως δεν δέχεται να υπακούει τους ανθρώπους και αποφασίζει να δημιουργήσει τα δικά του Pokémon-κλώνους για να εντοπίσει καλούς εκπαιδευτές Pokémon ώστε κλωνοποιώντας τα ισχυρά Pokémon τους να δημιουργήσει μια πανίσχυρη στρατιά Pokémon-κλώνων. Ανάμεσα στους εκπαιδευτές Pokémon που βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής του είναι και ο Ash που συνεχίζει το ταξίδι του μαζί με τον Brock και την Misty. Ο Ash θα λάβει μια πρόσκληση που τον καλεί να πάει στο μέρος όπου βρίσκεται ο Mewtwo μαζί με άλλους εκπαιδευτές Pokémon. Όταν οι τρεις τους θα βρεθούν σε ένα κέντρο υγείας Pokémon με σκοπό να φτάσουν στον προορισμό τους μια δυνατή μπόρα θα ξεσπάσει που θα προσπαθήσει να τους εμποδίσει. Όμως ο Ash μαζί με άλλους εκπαιδευτές αψηφάει την μπόρα και καταφέρνει να φτάσει στο μέρος όπου βρίσκεται ο Mewtwo.
Όταν φτάνουν στο μέρος ανακαλύπτουν τον Mewtwo, που τους αποκαλύπτει πως η μπόρα ήταν μια δοκιμασία για να δει αν αξίζουν. Στην συνέχεια, ο Mewtwo κατηγορεί τους ανθρώπους ότι εκμεταλλεύονται τα Pokémon και τα χρησιμοποιούν μονάχα για μονομαχίες. Ο Ash μαζί με τους άλλους εκπαιδευτές του λένε πως έχει μεγάλο άδικο και στέλνουν τα Pokémon τους να τον πολεμήσουν όμως δεν καταφέρνουν τίποτα. Ο Mewtwo είναι πεπεισμένος για την υποκρισία των ανθρώπων και στέλνει τις μαύρες pokeball για να πιάσει τα Pokémon αλλά μονάχα ένα Pokémon δεν πιάνεται, ο Pikachu που αντιστέκεται μετά μανίας. Αφού τα Pokémon πιάνονται πηγαίνουν αμέσως για κλωνοποίηση και δημιουργούνται οι κλώνοι τους. Οι κλώνοι έρχονται και ο Mewtwo τα βάζει να παλέψουν με τα κανονικά Pokémon. Ο Ash, όπως και οι άλλοι, δεν αντέχουν να βλέπουν τα Pokémon να παλεύουν μεταξύ τους. Στην συνέχεια, κάνει την εμφάνιση του ο Mew και ο Mewtwo του προτείνει να παλέψουν. Ακολουθεί μια μάχη μεταξύ τους και ο Ash προσπαθεί να τους εμποδίσει όμως τον χτυπάει μια επίθεση και μένει αναίσθητος. Ο Pikachu αρχίζει να πιστεύει πως πέθανε και ξεσπάει σε κλάματα μαζί με τα υπόλοιπα Pokémon. Από ότι φαίνεται όμως τα δάκρυα τους τον κάνουν καλά και ο Ash αγκαλιάζει τον Pikachu. Ο Mewtwo μένει έκπληκτος και καταλαβαίνει την πραγματική σχέση των εκπαιδευτών Pokémon. Αφήνει ελεύθερους τους εκπαιδευτές και μαζί με τους κλώνους του φεύγει για πάντα. Το τέλος της ταινίας βρίσκει τον Ash, την Misty και τον Brock να ετοιμάζονται να συνεχίσουν το ταξίδι τους.
Η ταινία κυκλοφόρησε ξανά το 2019 με τον τίτλο Pokémon: Mewtwo Strikes Back Evolution που είναι μια 3D έκδοση της πρώτης ταινίας.
Ελληνική
Προσαρμογή και σκηνοθετική επιμέλεια: Λουίζα Μητσάκου
Παραπομπές
Κατηγορία:Pokémon Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ταινίες anime Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Toho Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2000
Γενικές εκλογές στο Λεσότο 2012
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Λεσότο στις 26 Μαΐου 2012'. Ψήφισαν 1 εκατομμύριο άτομα. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 564.451 ή 50,04%. Το νεοσύστατο Δημοκρατικό Κογκρέσο του πρωθυπουργού Πακαλίτα Μοσισίλι κέρδισε την πλειοψηφία στις μονοεδρικές περιφέρειες, όμως τελικά νέος πρωθυπουργός έγινε ο Τομ Ταμπάνε, σχηματίζοντας κυβέρνηση συνασπισμού. Ο συνασπισμός περιελάμβανε, εκτός από το LCD, το Εθνικό Κόμμα των Μπασότο, το Λαϊκό Μέτωπο για τη Δημοκρατία και το Κόμμα Ελευθερίας Μαρεματλού.
Αποτελέσματα
Εθνοσυνέλευση του Λεσότο, 26 Μαΐου 2012 !style="background-color:#E9E9E9" align=left rowspan=2|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=left rowspan=2|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=left rowspan=2|% !style="background-color:#E9E9E9" colspan=3 align=center|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" rowspan=2|+/– !style="background-color:#E9E9E9"|Περιφέρεια (μονοεδρικές) !style="background-color:#E9E9E9"|PR !style="background-color:#E9E9E9"|Σύνολο !align="left"|Σύνολο||564.451||100,00||80||40||120||
Παραπομπές
2012 Λεσοτο
Αρουνάτσαλ Πραντές
Η Αρουνάτσαλ Πραντές (= ορεινή ανατολή), είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στην ανατολική-βορειοανατολική μεθόριο της χώρας. Η συνολική της έκταση είναι 83.743 τ.χλμ., ενώ ο πληθυσμός της είναι 1.091.120. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Ιταναγκάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας
Γιάκομπ φαν Χούλσντονκ
Ο Γιάκομπ φαν Χούλσντονκ (φλαμανδικά: Jacob van Hulsdonck ή Jan van Hulsdonck (1582, Αμβέρσα – 1647, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος διαδραμάτισε ρόλο στην πρώιμη εξέλιξη του είδους ζωγραφικής νεκρής φύσης με φρούτα και άνθη, και συμπόσια.
Βιογραφία
Ο Γιάκομπ φαν Χούλσντονκ γεννήθηκε στην Αμβέρσα το 1582. Μετοίκησε στο Μίντελμπουρχ σε μικρή ηλικία και πιθανότατα έλαβε εκεί την πρώτη του εκπαίδευση ως καλλιτέχνης, καθώς το κυρίαρχο εργαστήριο με θέμα τις νεκρές φύσεις στην πόλη ανήκε στον απόδημο Φλαμανδό Αμπρόσιους Μπόσχερτ. Αν και πιστεύεται ότι ο Χούλσντονκ δεν εκπαιδεύτηκε από τον Μπόσχερτ, αυτός πιθανόν είχε επίδραση στα πρώιμα έργα του.
Το 1608 ο Χούλσντονκ είχε επιστρέψει στην Αμβέρσα, όπως πιστοποιείται από το έγγραφο καταχώρησής του ως "Δασκάλου" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας εκείνο το έτος. Το επόμενο έτος νυμφεύτηκε τη Μαρία λα Χους και μετακόμισε στο σπίτι όπου θα διέμενε ως το τέλος της ζωής του. Το ζευγάρι απέκτησε επτά παιδιά. Ο Γιάκομπ ήταν ο διδάσκαλος του γιου του Χίλλις, ο οποίος αργότερα εργάστηκε ως ζωγράφος νεκρών φύσεων στο Άμστερνταμ.
Γενικά
Ο Γιάκομπ φαν Χούλσντονκ ήταν ζωγράφος νεκρών φύσεων και αντικειμένων συμποσίων, όπως μπολ φρούτων και ανθέων. Περίπου 100 πίνακες του έχουν αποδοθεί σήμερα. Ο λεπτολόγος χειρισμός της λεπτομέρειας στο έργο του εξηγεί πιθανόν την αριθμητικά χαμηλή παραγωγικότητά του. Περισσότερα από τα μισά έργα του φέρουν τη χαρακτηριστική πλήρη υπογραφή του με κεφαλαία, ενώ ορισμένα είναι υπογεγραμμένα μόνον με το μονόγραμμά του.
Καθώς άφησε μόνον ένα χρονολογημένο έργο, τον πίνακα Πρωινό με ψάρι, ζαμπόν και κεράσια (1614, Μουσείο Μπόους, Κάστρο Μπάρναρντ) είναι δύσκολη η κατάρτιση χρονολογίου των έργων του. Οι χρονολογικές επισημάνσεις των πάνελ πάνω στα οποία δημιουργούσε τα έργα του βοηθούν ελάχιστα, λόγω της προτίμησής του να χρησιμοποιεί πάνελ που είχαν προετοιμαστεί με γύψο στην πίσω τους όψη, κάτι που κάνει το ξύλο σταθερότερο και λιγότερο επιδεκτικό στο σκέβρωμα. Πιστεύεται ότι οι πρώτες του νεκρές φύσεις είναι αυτές στις οποίες το άκρο του τραπεζιού είναι κοντά στο κάτω μέρος του πίνακα και το τραπέζι απεικονίζεται από μάλλον υπερυψωμένη γωνία θέασης. Στα πρώιμα αυτά έργα, το τραπέζι είναι μερικά καλυμμένο με λευκό ύφασμα. Στα κατοπινά του έργα εγκατέλειψε κάποια από την ακαμψία των πρώτων αυτών έργων, χαμηλώνοντας τη γωνία θέασης και αφήνοντας κάποιο χώρο κάτω από το τραπέζι, ενώ περιέλαβε τη μία πλευρά του τραπεζιού στη σύνθεση. Η παλέτα του πιστεύεται ότι επίσης εξελίχθηκε με τον χρόνο και τα όψιμα έργα του έχουν λαμπερότερα χρώματα και λιγότερο σκουρόχρωμο παρασκήνιο. Απεικονίζουν, επίσης, τα αντικείμενα διαταγμένα σε απλό ξύλινο τραπέζι. Τα νερά του ξύλου απεικονίζονται χαρακτηριστικά με μεγάλη λεπτομέρεια. Σε κάποιες περιπτώσεις, τα τραπέζια είναι μερικά καλυμμένα με σκούρο (γκριζωπό ή πρασινόγκριζο) τραπεζομάντηλο.
Ευγένιος (γραμματικός)
Ο Ευγένιος ο γραμματικός ή Ευγένιος της Αυγουστόπολης ήταν Έλληνας γραμματικός και ποιητής που καταγόταν την Αυγουστόπολη της «Παρωρείου Φρυγίας» ή αλλιώς «Πισιδικής Φρυγίας».
Γιάκομπ φαν Χούλσντονκ
Γενικά
Αν και θα πρέπει να ήταν εξοικειωμένος με τη δουλειά του εργαστηρίου του Μπόσχερτ, το έργο του εμφανίζει μεγαλύτερη συγγένεια με το έργο του Οσίας Μπέερτ ή ακόμη και του Χιερόνυμους Φράνκεν ΙΙ, δυο καλλιτεχνών που είχαν δραστηριοποιηθεί στην Αμβέρσα στις αρχές του 17ου αιώνα. Είναι επίσης πιθανόν ο Γιάκομπ να εργάστηκε στον κύκλο τους, πριν γίνει "Δάσκαλος" στη Συντεχνία το 1608. Οι πίνακες με τα άνθη εμφανίζουν την επιρροή του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου.
Ευγένιος (γραμματικός)
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας του αναφέρεται ο Τρόφιμος και είχε ζήσει την περίοδο που αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν ο Αναστάσιος, στις αρχές του 6ου αιώνα. Οι μόνες πληροφορίες αναφορικά με το έργο του, προέρχονται κυρίως από το λεξικό της Σούδας. Δίδαξε στην Κωνσταντινούπολη και έτυχε μεγάλης αναγνώρισης σε προχωρημένη ηλικία. Το όνομά του αναφέρεται στο έργο του Στέφανου του Βυζάντιου "Εθνικά" και στο λήμμα "Ανακτόριον". Έγραψε κωλομετρίες για δεκαπέντε θεατρικά έργα του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη. Ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε στην εισαγωγή του "παιωνικού" και το "παλιμβάκχειου" ποιητικού μέτρου στη ιστορία της μουσικής κατά την βυζαντινή περίοδο, όπως επίσης σε αυτόν αποδίδεται η αφορά στο γένος των Τημενιδών και των ονομασιών των ιερών του θεού Διόνυσου, ως "Διονύσιον" και των ιερών του Ασκληπιού, ως "Ασκληπιείον". Ο Ευγένιος ήταν ο πρώτος που δημιούργησε λεξικό όπου οι λέξεις ήταν ταξινομημένες κατά αλφαβητική σειρά, και μάλιστα ανέφερε με λεπτομέρεια το λόγο χρήσης των τονισμών, όπως των τόνων και των πνευμάτων για κάθε λέξη. Επίσης αναφέρθηκε για το πότε γίνεται η χρήση των "-εία" και "-ία" στα ουσιαστικά της ελληνικής γλώσσας. Αναφέρεται ότι έγραψε ποιήματα σε μέτρο τρίμετρο ιαμβικό. Το όνομά του αναφέρεται ως "Ευγένιος Αυγουστοπόλεως της εν Φρυγία" στους συντελεστές του εγκυκλοπαιδικού λεξικού της Σούδας, παρόλο που το συγκεκριμένο έργο γράφτηκε τον 10ο αιώνα, δηλαδή αρκετούς αιώνες αργότερα από την εποχή που έζησε ο Ευγένιος.
Γιάκομπ φαν Χούλσντονκ
Γενικά
Παρά το ότι οι νεκρές φύσεις του 17ου αιώνα συνήθως πιστεύεται ότι καλύπτουν κάποιο κρυμμένο μήνυμα, συχνά συνδεόμενο με τη ματαιοδοξία ή την παροδικότητα όλων των πραγμάτων, στα έργα του φαν Χούλσντονκ φαίνεται πως σε μεγάλο βαθμό κάτι τέτοιο είναι απόν. Συχνά, ωστόσο, συμπεριλάμβανε μια κρεατόμυγα ως μοτίβο που προσελκύει το βλέμμα και μοναδικό ζωντανό πλάσμα στη νεκρή φύση. Οι μύγες συχνά θεωρούνται ως σύμβολο της συντομίας του βίου.
Ευγένιος (γραμματικός)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ποιητές Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λεξικογράφοι Κατηγορία:Φρυγία Κατηγορία:Μεσαιωνικοί ποιητές
Γιάκομπ φαν Χούλσντονκ
Αντικείμενα συμποσίου και μπολ με φρούτα
Τα επιτραπέζια αντικείμενα στους πίνακες του φαν Χούλσντονκ απεικονίζουν συνήθως ένα μπολ ή ένα καλάθι με φρούτα στο κέντρο. Υπάρχουν έξι παραδείγματα, στα οποία τοποθέτησε κι ένα μικρό βάζο με άνθη στη μια πλευρά του μπολ. Τα φρούτα είναι συνήθως φρεσκοκομμένα δαμάσκηνα, σταφύλια, βερίκοκα ή φράουλες, αν και υπάρχει κι ένας πίνακας που απεικονίζει φρούτα και ξερά καρύδια.
Άνθη
Λίγες από τις συνθέσεις του με άνθη απεικονίζουν ένα μόνον είδος ανθέων, όπως γαρύφαλλα, αλλά τις περισσότερες φορές ζωγράφιζε ένα "μείγμα" από μπουμπούκια, στο οποίο κυριαρχούν οι τουλίπες. Τα άνθη τοποθετούνται σε σκούρο περιθώριο και βρίσκονται μέσα σε διάφανα γυάλινα βάζα ώστε να φαίνονται οι μίσχοι κάθε άνθους στο εσωτερικό του βάζου. Οι συνθέσεις του με άνθη εμφανίζουν μεγαλύτερη υφολογική κομψότητα και λεπτή απλότητα σε σχέση με τις αντίστοιχες του Μπρίγκελ. Αυτό πιθανόν οφείλεται στη διαπλαστική επιρροή του Μπόσχερτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Τρικούπη (αποσαφήνιση)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Πόρπη Ροδόπης
Η Πόρπη είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Πόρπη βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της πεδιάδας της Κομοτηνής, ανατολικά της λίμνης Βιστωνίδας, σε απόσταση 22 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Κομοτηνής. Το χωριό ιδρύθηκε από Θρακιώτες πρόσφυγες προερχόμενους, κυρίως, από το Μαστανάρι της Ανατολικής Θράκης το 1922 έπειτα από την ανταλλαγή πληθυσμών, που έγιναν μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Το χωριό έχει και άλλους κατοίκους από άλλα μέρη της Ανατολικής Θράκης καθώς και της Μικράς Ασίας. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γλυκονερίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Πόρπης που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αιγείρου του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 452 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Ντανίλο Στεφάνοβιτς
Ο Ντανίλο Στεφάνοβιτς (σερβικά : Данило Стефановић) (1815-1886) ήταν πολιτικός του Πριγκιπάτου της Σερβίας, υπουργός και πρωθυπουργός.
Ήταν γιος του Τζόβικα Στεφάνοβιτς, αδελφός του Στέφαν Στεφάνοβιτς Τένκα και της Μίλιτσα. Ήταν μέλος του Προοδευτικού κόμματος και θεωρούνταν μέλος της συντηρητικής ομάδας του κόμματος.
Χρημάτισε πρωθυπουργός από τις 3 Φεβρουαρίου 1875 έως τις 31 Αυγούστου 1875 και υπουργός εσωτερικών.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας
Eξαφάνιση των παιδιών της οικογένειας Σόντερ
Την παραμονή των Χριστουγέννων, στις 24 Δεκεμβρίου του 1945, μια πυρκαγιά κατέστρεψε την κατοικία της οικογένειας Σόντερ στο Φαγιέτβιλ της Δυτικής Βιρτζίνιας, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς, οι γονείς και τέσσερα από τα δέκα παιδιά της οικογένειας κατάφεραν να διαφύγουν από το φλεγόμενο σπίτι. Τα πτώματα των άλλων παιδιών δεν βρέθηκαν ποτέ. Τα μέλη της οικογένειας Σόντερ που επέζησαν πίστευαν για το υπόλοιπο της ζωής τους ότι τα πέντε εξαφανισμένα παιδιά επέζησαν. Προς υποστήριξη της πεποίθησης τους, οι Σόντερς είχαν επισημάνει μια σειρά ασυνήθιστων περιστάσεων πριν και κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς. Ο Τζορτζ και η σύζυγος του υποπτεύονταν εμπρησμό, που οδήγησε σε θεωρίες ότι τα παιδιά είχαν πέσει θύματα απαγωγής από τη σικελική μαφία, ίσως ως αντίποινα για την ειλικρινή κριτική του Τζορτζ ενάντια στη φασιστική κυβέρνηση της πατρίδας του, της Ιταλίας. Η τελευταία εν ζωή κόρη, μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια της, συνέχισε να δημοσιοποιεί την υπόθεση στα μέσα ενημέρωσης και στο διαδίκτυο.
Ιστορικό
Το ανδρόγυνο εγκαταστάθηκε σε ένα διώροφο ξύλινο σπίτι, 3,2 χιλιόμετρα βόρεια της κοντινή πόλη Φαγιέτβιλ, η οποία είχε μεγάλο πληθυσμό Ιταλών μεταναστών. Το 1923 απέκτησαν το πρώτο από τα 10 παιδιά τους. Σύμφωνα με τα λόγια ενός τοπικού αξιωματούχου, το γεγονός ότι η επιχείρηση του Σόντερ πήγαινε όλο και καλύτερα κατέστησε την οικογένεια του ως «μια από τις πιο αξιοσέβαστες οικογένειες της μεσαίας τάξης στην περιοχή». Ωστόσο, ο Τζορτζ είχε ισχυρές απόψεις για πολλά θέματα και δεν φοβόταν να τις εκφράσει δημόσια, με αποτέλεσμα να γίνεται συχνά αντιπαθής στους άλλους. Το κύριο σημείο τριβής ήταν συνήθως η έντονη αντίθεση του στην πολιτική πορεία του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι, το οποίο είχε οδηγήσει σε έντονες λογομαχίες με άλλα μέλη της μεταναστευτικής κοινότητας.
Η φωτιά στο σπίτι την παραμονή των Χριστουγέννων του 1945
Η οικογένεια Σόντερ γιόρτασε την παραμονή των Χριστουγέννων του 1945. Ο πρωτότοκος γιος της οικογένειας ο Τζο, δεν βρισκόταν μαζί τους εκείνο το βράδυ. Ωστόσο η μεγαλύτερη κόρη της οικογένειας, η Μάριον (19 ετών), που εργαζόταν σε ένα πολυκατάστημα στο κέντρο της Φαγιέτβιλ, μετά τον εορτασμό, έκανε έκπληξη στις τρεις από τις μικρότερες αδερφές της — την Μάρθα (12 ετών), την Τζένη (8 ετών) και την Μπέτυ (5 ετών) — με νέα παιχνίδια που τους είχε αγοράσει ως δώρα. Τα κοριτσάκια ήταν τόσο ενθουσιασμένα που ρώτησαν την μητέρα τους αν μπορούσαν να μείνουν ξύπνια πέρα από τη συνηθισμένη ώρα ύπνου τους. Η ώρα ήταν ήδη 22:00.
Η Τζένη συμφώνησε και είπε στα παιδιά της ότι μπορούσαν να παίξουν για λίγο με τα καινούργια τους παιχνίδια, με την προϋπόθεση ότι δύο από τα μεγαλύτερα αδέλφια τους, ο 14χρονος Μορίς και ο 9χρονος Λούις θα έμεναν και εκείνοι ξύπνιοι για να κλειδώσουν το σπίτι, να βάλουν τις αγελάδες στον στάβλο και να ταΐσουν τις κότες που ζούσαν στον κήπο του σπιτιού. Αφού υπενθύμισε ξανά στα παιδιά αυτές τις δουλειές, πήρε τη Σύλβια (2 ετών) μαζί της στον επάνω όροφο και πήγαν μαζί για ύπνο. Ο Τζορτζ που ήταν πολύ κουρασμένος εκείνη την μέρα, καθώς και οι μεγαλύτεροι γιοι του ο Τζον και ο Τζορτζ Τζούνιορ είχαν πέσει από νωρίς για ύπνο.
Το τηλέφωνο στο γραφείο του κάτω ορόφου χτύπησε στις 00:30 και η Τζένη το άκουσε να χτυπάει μέσα στον ύπνο της. Καθώς ο ήχος δεν σταματούσε κατέβηκε από την κρεβατοκάμαρα της για να απαντήσει. Στην άλλη άκρη του γραμμής ήταν μια γυναίκα της οποίας την φωνή δεν αναγνώρισε. Η άγνωστη ζήτησε να μιλήσει με κάποια γυναικά της οποία το όνομα η Τζένη δεν είχε ξανακούσει ποτέ στη ζωή της. Η Τζένη είπε στην καλούσα ότι είχε πάρει λάθος αριθμό. Την στιγμή που ετοιμαζόταν να κλείσει το τηλέφωνο, άκουσε την γυναίκα να γελά περίεργα, καθώς και τσούγκρισμα ποτηριών στο βάθος της γραμμής. Καθώς η Τζένη επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρα της, παρατήρησε ότι τα φώτα του σπιτιού ήταν ακόμα αναμμένα, οι κουρτίνες είχαν παραμείνει ανοιχτές και η κόρη της Μάριον είχε αποκοιμηθεί στον καναπέ του σαλονιού. Η Τζένη υπέθεσε ότι τα άλλα παιδιά που είχαν μείνει ξύπνια αργότερα είχαν πάει στη σοφίτα που ήταν το δωμάτιο τους και ήδη κοιμόντουσαν. Έτσι, τράβηξε τις κουρτίνες, έσβησε τα φώτα και επέστρεψε στο κρεβάτι της.
Στις 01:00 η Τζένη ξύπνησε ξανά, αυτή τη φορά από έναν παράξενο γδούπο στη σοφίτα του σπιτιού. Στην αρχή φαινόταν σαν κάποιος να χτυπούσε την οροφή και έπειτα ακούστηκε ο ήχος ενός αντικείμενου που κυλούσε. Καθώς ο θόρυβος δεν συνεχίστηκε έπεσε και πάλι στο κρεβάτι της. Μετά από μισή ώρα ξύπνησε ξανά, μυρίζοντας καπνό. Όταν σηκώθηκε διαπίστωσε ότι το δωμάτιο που χρησιμοποιούσε ο Τζορτζ για γραφείο του φλεγόταν. Επίσης, η συσκευή τηλεφώνου είχε πάρει φωτιά μαζί με τα καλώδια που ένωναν τη γραμμή με την ηλεκτρική εγκατάσταση. Αμέσως έτρεξε να ειδοποιήσει τον Τζορτζ και έπειτα πήγε να ξυπνήσει τους μεγαλύτερους γιους της.
Και οι δύο γονείς μαζί με τέσσερα από τα παιδιά τους - την Μάριον, την Σύλβια, τον Τζον και τον Τζορτζ Τζούνιορ - βγήκαν έξω από το σπίτι. Φώναζαν συνεχώς στα παιδιά στον επάνω όροφο να βγουν έξω αλλά δεν λάμβαναν καμία απάντηση. Δεν μπορούσαν να ανέβουν να ελέγξουν αν ήταν ακόμα πάνω καθώς η ίδια η σκάλα είχε τυλιχτεί στις φλόγες. Ο Τζον είπε στην πρώτη του κατάθεση μετά την πυρκαγιά ότι ανέβηκε στη σοφίτα για να ειδοποιήσει τα αδέρφια του που κοιμόντουσαν εκεί, αν και αργότερα άλλαξε την ιστορία του λέγοντας ότι δεν κατάφερε ποτέ να ανέβει μέχρι πάνω και ότι απλά φώναξε τα παιδιά από τον κάτω όροφο.
Οι προσπάθειες για εύρεση βοήθειας και την διάσωση των παιδιών ήταν απροσδόκητα περίπλοκες. Παρόλα αυτά, ο Τζον και ο Τζορτζ Τζούνιορ άρχισαν να βοηθούν τον πατέρα τους να πολεμήσει τη φωτιά και η Τζένη, η Μάριον και η νεαρή Σύλβια στέκονταν αβοήθητες έξω, βλέποντας τη φωτιά να εξαπλώνεται γρήγορα σε όλο το σπίτι τους. Εφόσον δεν είχαν πλέον τηλέφωνο, η Μάριον έτρεξε στο σπίτι μιας γειτόνισσας για να καλέσει την πυροσβεστική υπηρεσία αλλά και η δικής της γραμμή ήταν νεκρή. Επιπρόσθετα, ένας οδηγός στον κοντινό δρόμο, που ήταν επίσης γείτονας της οικογένειας είχε δει επίσης τις φλόγες και προσπάθησε να τηλεφωνήσει από μια κοντινή ταβέρνα αλλά το τηλέφωνο της ήταν επίσης χαλασμένο. Κατάφερε τελικά να καλέσει την πυροσβεστική από ένα άλλο τηλέφωνο στο κέντρο της πόλης, αλλά ο αρχηγός του σώματος δεν ανταποκρίθηκε άμεσα.
Εν τω μεταξύ, ο Τζορτζ ξυπόλητος σκαρφάλωσε στον εξωτερικό τοίχο του σπιτιού και έσπασε ένα παράθυρο της σοφίτας, κόβοντας το χέρι του στη διαδικασία. Αυτός και οι γιοι του σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν μια εξωτερική σκάλα του κήπου για να σώσουν τα άλλα παιδιά, αλλά δεν αυτή δεν βρέθηκε πουθενά. Επιπλέον, ένα βαρέλι νερού που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την κατάσβεση της φωτιάς ήταν παγωμένο λόγω του χιονιού. Στη συνέχεια, ο Τζορτζ προσπάθησε να τραβήξει και τα δύο φορτηγά που χρησιμοποιούσε στην επιχείρηση του μέχρι το σπίτι και να τα χρησιμοποιήσει για να σκαρφαλώσει στο παράθυρο της σοφίτας, αλλά κανένα από τα δύο δεν πήρε μπρος παρά το γεγονός ότι είχαν δουλέψει τέλεια την προηγούμενη μέρα.
Απογοητευμένα, τα έξι μέλη της οικογένειας που σώθηκαν δεν είχαν άλλη επιλογή από το να δουν το σπίτι τους να καίγεται και να καταρρέει τα επόμενα 45 λεπτά. Υπέθεσαν ότι τα άλλα πέντε παιδιά είχαν χάσει τη ζωή τους στις φλόγες. Η πυροσβεστική, με περιορισμένο ανθρώπινο δυναμικό λόγω του πολέμου και βασιζόμενη σε μεμονωμένους πυροσβέστες για να καλέσουν ο ένας τον άλλον, έφτασαν αργά το ίδιο πρωί. Ο επικεφαλής της πυροσβεστικής Φ. Τζ. Μόρις είπε την επόμενη μέρα ότι η καθυστέρηση τους οφειλόταν επίσης στην αδυναμία του να οδηγήσει το πυροσβεστικό όχημα και στο ότι χρειάστηκε να περιμένει μέχρι να βρεθεί κάποιος άλλος οδηγός.
Οι πυροσβέστες, ένας από τους οποίους ήταν αδερφός της Τζένης, δεν μπορούσαν να κάνουν περισσότερα, πέρα από το να ερευνήσουν ανάμεσα από τις στάχτες που είχαν απομείνει στο σπίτι των Σόντερ. Μέχρι τις 10:00, ο Μόρις είπε στην οικογένεια ότι δεν είχαν βρει οστά, όπως θα ήταν αναμενόμενο αν τα άλλα παιδιά βρίσκονταν στο σπίτι καθώς καιγόταν. Σύμφωνα με κάποια φήμη της εποχής που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ, βρήκαν μερικά θραύσματα οστών και εσωτερικά όργανα, αλλά επέλεξαν να μην το πουν στην οικογένεια. Σύμφωνα με τα αρχεία της υπόθεσης, σύγχρονοι ειδικοί της πυροσβεστικής που έχουν πρόσβαση σε αυτά, έχουν αναφέρει ότι η αναζήτηση που έκαναν οι τότε συνάδελφοι τους ήταν πολύ πρόχειρη. Γυρνώντας όμως στην τότε εποχή και στην επόμενη μέρα από την πυρκαγιά, ο Μόρις πίστευε ότι τα πέντε παιδιά που αγνοούνται είχαν πεθάνει στη φωτιά, υποδηλώνοντας ότι οι θερμοκρασίες ήταν τόσο υψηλές που τα σώμα τους κάηκαν εντελώς χωρίς να μείνει κανένα σημάδι τους.
Συνέπεια
Ο Μόρις είπε στον Τζορτζ να φύγει από το οικόπεδο της οικείας του, ώστε το γραφείο της πολιτειακής πυροσβεστικής να διεξαγάγει μια πιο ενδελεχή εξερεύνηση. Ωστόσο, μετά από τέσσερις ημέρες, ο Τζορτζ και η σύζυγος του, που δεν άντεχαν άλλο το θέαμα, έσκαψαν 1,5 μέτρα πάνω από την τοποθεσία με σκοπό να την μετατρέψουν σε μνημείο για τα χαμένα παιδιά τους. Ο τοπικός ιατροδικαστής συγκάλεσε έρευνα την επόμενη μέρα, η οποία έκρινε ότι η φωτιά ήταν ατύχημα που προκλήθηκε από «ελαττωματικές καλωδιώσεις». Το δικαστήριο που ακολούθησε έκρινε επίσης την υπόθεση ως ατύχημα.
Τα πιστοποιητικά θανάτου για τα πέντε παιδιά εκδόθηκαν στις 30 Δεκεμβρίου του 1945. Η τοπική εφημερίδα έκανε αντικρουόμενες δηλώσεις στα άρθρα της, καθώς αρχικά έγραψε ότι όλα τα πτώματα είχαν βρεθεί, αλλά αργότερα στην ίδια ιστορία ανέφερε ότι μόνο ένα μέρος ενός σώματος ανασύρθηκε. Ο Τζορτζ και η Τζένη ήταν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση για να παρευρεθούν στην κοινή κηδεία των χαμένων παιδιών τους στις 2 Ιανουαρίου του 1946. Όμως τα εν ζωή παιδιά τους έδωσαν το παρόν στην τελετή.
Οικογενειακές ερωτήσεις σχετικά με την υπόθεση
Λίγο αργότερα, καθώς άρχισαν να ξαναφτιάχνουν τη ζωή τους, η οικογένεια Σόντερ άρχισε να αμφισβητεί όλα τα επίσημα ευρήματα σχετικά με τη φωτιά. Αν πράγματι ίσχυε ότι το κακό είχε προκληθεί από βραχυκύκλωμα, δεν μπορούσαν να εξηγήσουν πως τα φώτα του σπιτιού και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια είχαν παραμείνει αναμμένα σε όλα τα πρώτα στάδια της φωτιάς, όταν λογικά θα έπρεπε να είχε κοπεί εντελώς το ρεύμα. Στη συνέχεια βρήκαν τη σκάλα που έλειπε από την πλευρά του σπιτιού τη νύχτα της πυρκαγιάς στον πάτο ενός αναχώματος 23 μέτρα μακριά από το οικόπεδο τους.
Επιπλέον, ένας επισκευαστής τηλεφώνου είπε στην οικογένεια Σόντερ ότι η τηλεφωνική γραμμή του σπιτιού δεν είχε καεί στη φωτιά, όπως πίστευαν αρχικά, αλλά είχε κοπεί από κάποιον που ήταν πρόθυμος και ικανός να ανέβει 4,3 μέτρα για να πραγματοποιήσει αυτή την ενέργεια. Οι γείτονες είχαν δει κάποιον άντρα να κλέβει μια τροχαλία από το ακίνητο την ώρα της πυρκαγιάς, ο οποίος σύντομα εντοπίστηκε και συνελήφθη. Ο ίδιος παραδέχτηκε την κλοπή και ισχυρίστηκε ότι ήταν αυτός που έκοψε την τηλεφωνική γραμμή, νομίζοντας ότι ήταν καλώδιο ρεύματος, αλλά αρνήθηκε ότι είχε οποιαδήποτε σχέση με τον εμπρησμό. Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κανένα αρχείο που να αναφέρει τα στοιχεία αυτού του άντρα, ούτε καμία αναφορά που να περιγράφει πειστικά γιατί έκοψε οποιεσδήποτε γραμμές κοινής ωφέλειας στο σπίτι των Σόντερ ενώ έκλεβε το εργαλείο.
Η Τζένη δυσκολεύτηκε επίσης να δεχτεί την πεποίθηση του Μόρις ότι όλα τα ίχνη των σωμάτων των παιδιών είχαν καεί εντελώς στη φωτιά. Πολλές από τις οικιακές συσκευές είχαν βρεθεί μέσα στις στάχτες και ήταν ακόμα αναγνωρίσιμες, μαζί με θραύσματα της οροφής από κασσίτερο. Συνέκρινε τα αποτελέσματα της πυρκαγιάς στην οικεία τους, με τον απολογισμό της τοπικής εφημερίδας για μια παρόμοια πυρκαγιά σε ένα άλλο σπίτι την ίδια εποχή, η οποία σκότωσε μια επταμελή οικογένεια. Σε εκείνη την υπόθεση αναφέρθηκε ότι βρέθηκαν σκελετικά υπολείμματα όλων των θυμάτων. Έτσι η Τζένη μπήκε στην διαδικασία να κάνει ένα πείραμα. Συγκεκριμένα, έκαψε κόκαλα κοτόπουλου, αρθρώσεις βοείου κρέατος και κόκαλα χοιρινής μπριζόλας, για να δει αν θα λιώσουν εντελώς. Επανέλαβε την διαδικασία πολλές φορές και κάθε φορά έμενε μια σωρός από απανθρακωμένα οστά. Επιπλέον, ένας υπάλληλος ενός τοπικού κρεματόριου με τον οποίο επικοινώνησε, της επιβεβαίωσε ότι ακόμα και μετά από δίωρη καύση στους 2.000 oC, τα ανθρώπινα οστά παραμένουν σχεδόν αλώβητα. Ωστόσο η θερμοκρασία της φωτιά που έκαψε το σπίτι τους, ήταν πολύ μικρότερη και έκαιγε για 45 λεπτά.
Εξετάστηκε επίσης η αποτυχία εκκίνησης των φορτηγών των Σόντερ. Ο Τζορτζ πίστευε ότι είχαν παραβιαστεί, ίσως από τον ίδιο άνθρωπο που έκλεψε την τροχαλία και έκοψε την τηλεφωνική γραμμή. Ωστόσο, ένας από τους γαμπρούς του Τζορτζ είπε στην εφημερίδα Charleston Gazette-Mail το 2013 ότι είχε καταλήξει να πιστέψει ότι ο Τζόρτζ και οι γιοι του μπορεί, στη βιασύνη τους να ξεκινήσουν τα φορτηγά, να είχαν μπουκώσει τους παγωμένους κινητήρες των οχημάτων λόγω του κρύου.
Ορισμένοι που ασχολούνται με την υπόθεση έχουν ισχυριστεί ότι το περίεργο τηλεφώνημα μέσα στην νύχτα στο σπίτι των Σόντερ μπορεί επίσης να είχε σχέση με τον εμπρησμό. Ωστόσο, οι ερευνητές εντόπισαν αργότερα τη γυναίκα που είχε κάνει την κλήση και εκείνη δήλωσε ότι πράγματι είχε πάρει λάθος αριθμό.
Μεταγενέστερες εξελίξεις
Καθώς πλησίαζε η άνοιξη, οι Σόντερ πραγματοποίησαν την επιθυμία τους και φύτεψαν λουλούδια γύρω από το μνημείο των παιδιών τους. Η Τζένη τα φρόντιζε προσεκτικά για το υπόλοιπο της ζωής της. Εντούτοις, κάποιες περαιτέρω εξελίξεις στις αρχές του 1946 ενίσχυσαν την πεποίθηση της οικογένειας ότι τα παιδιά τους ήταν ακόμα ζωντανά και ζούσαν κάπου αλλού.
Σύντομα προέκυψαν και άλλα στοιχεία που έδειχναν ότι η φωτιά δεν είχε ξεκινήσει από την ηλεκτρική βλάβη και αντ' αυτού τέθηκε εσκεμμένα. Για παράδειγμα, ο οδηγός ενός λεωφορείου που πέρασε από τη Φαγιέτβιλ αργά την παραμονή των Χριστουγέννων είπε ότι είδε κάποιους να πετάνε «μπάλες φωτιάς» στο σπίτι της οικογένειας Σόντερ. Μάλιστα, λίγους μήνες αργότερα, όταν το χιόνι είχε λιώσει, η Σύλβια βρήκε ένα μικρό, σκληρό, σκούρο πράσινο αντικείμενο που έμοιαζε με λαστιχένια μπάλα. Πριν από αυτό όμως, ο Τζορτζ, αναπολώντας την αφήγηση της συζύγου του για ένα δυνατό χτύπημα στην οροφή πριν από την πυρκαγιά, είπε ότι η περιγραφή της έμοιαζε με αντικείμενο που θα μπορούσε να είναι χειροβομβίδα ή με κάποιο άλλο εμπρηστικό μηχανισμό. Η οικογένεια αργότερα ισχυρίστηκε ότι, σε αντίθεση με το συμπέρασμα του στρατάρχη της πυροσβεστικής, η φωτιά είχε ξεκινήσει στην σκεπή, αν και μέχρι τότε δεν υπήρχε τρόπος να το αποδείξουν.
Άλλοι μάρτυρες ισχυρίστηκαν ότι είδαν οι ίδιοι τα εξαφανισμένα παιδιά των Σόντερ. Λόγου χάρη, μια γυναίκα που παρακολουθούσε τη φωτιά από το δρόμο είπε ότι είχε δει μερικά από αυτά να είναι μέσα σε ένα αυτοκίνητο και να παρακολουθούν το σπίτι που καιγόταν. Μια άλλη γυναίκα σε ένα εστιατόριο μεταξύ Φαγιέτβιλ και Τσάρλεστον είπε ότι τους είχε σερβίρει πρωινό το επόμενο πρωί και σημείωσε την παρουσία ενός αυτοκινήτου με πινακίδες Φλόριντας στο πάρκινγκ του καταστήματος.
Οι Σόντερ που δεν ήταν ικανοποιημένοι με τις έρευνες και δεν μπορούσαν να μείνουν άλλο με σταυρωμένα τα χέρια, προσέλαβαν έναν ιδιωτικό ερευνητή με το όνομα Σι-Σι Τίνσλεϊ από την κοντινή πόλη Γκάλεϊ Μπριτζ για να ερευνήσει την υπόθεση. Ο Τίνσλεϊ ενημέρωσε την οικογένεια ότι ο πωλητής ασφαλίσεων που είχε απειλήσει τον Τζορτζ για τα αισθήματά του κατά του Μουσολίνι ήταν μέλος των ενόρκων στο δικαστήριο που έκρινε ότι η πυρκαγιά ήταν ατύχημα. Στη συνέχεια ψάχνοντας τα αστυνομικά αρχεία βρήκε μία αναφορά σύμφωνα με την οποία οι αρχές ανακάλυψαν στη σοφίτα μία ανθρώπινη καρδιά, την οποία πήραν από το σπίτι και έθαψαν δίχως να ενημερώσουν τους γονείς των παιδιών.
Ο Μόρις είχε ομολογήσει αυτό το γεγονός σε έναν τοπικό υπουργό, ο οποίος με τη σειρά του το επιβεβαίωσε στον Τζορτζ. Ο Τζορτζ και ο Τίνσλεϊ πήγαν στο Μόρις και τον αντιμετώπισαν με βάση αυτά τα δεδομένα. Ο Μόρις συμφώνησε να δείξει στους δύο πού είχε θάψει το μεταλλικό κουτί και το ξέθαψαν. Μετέφεραν το περιεχόμενο του κουτιού σε έναν τοπικό διευθυντή κηδειών, ο οποίος αφού το εξέτασε τους είπε ότι ήταν στην πραγματικότητα μοσχαρίσιο συκώτι που δεν είχε εκτεθεί ποτέ σε φωτιά. Αργότερα, περισσότερες φήμες κυκλοφόρησαν στην Φαγιέτβιλ ανέφεραν ότι ο αρχηγός της πυροσβεστικής είχε παραδεχτεί στη συνέχεια ότι το κουτί με το συκώτι δεν προερχόταν όντως από τη φωτιά αρχικά. Το είχε τοποθετήσει εκεί με την ελπίδα ότι οι Σόντερ θα το έβρισκαν και θα σταματούσαν τις έρευνες, εφόσον θα πειθόντουσαν ότι τα παιδιά τους είχαν πράγματι πεθάνει στη φωτιά.
Η ανασκαφή του 1949
Σε μια περίπτωση, ο Τζορτζ είδε μια σχολική φωτογραφία σε ένα περιοδικό, μιας ομάδας νεαρών κοριτσιών μπαλέτου στη Νέα Υόρκη, μια από τις οποίες έμοιαζε με την εξαφανισμένη κόρη του Μπέτυ. Οδήγησε μέχρι το σχολείο των κοριτσιών, αλλά οι επανειλημμένες απαιτήσεις του να συναντήσει το συγκεκριμένο κορίτσι απορρίφθηκαν από την οικογένεια της.
Ο Τζορτζ προσπάθησε επίσης να πείσει το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI) να ερευνήσει αυτό που θεωρούσε απαγωγή. Ο διευθυντής του FBI, ο Τζέι Έντγκαρ Χούβερ, απάντησε προσωπικά στις επιστολές του αναφέροντας: "Αν και θα ήθελα να είμαι χρήσιμος, το σχετικό θέμα φαίνεται να είναι τοπικού χαρακτήρα και δεν εμπίπτει στην ερευνητική δικαιοδοσία αυτού του γραφείου". Εάν οι τοπικές αρχές ζητούσαν τη βοήθεια του γραφείου, πρόσθεσε, θα κατηύθυνε φυσικά τους πράκτορες να βοηθήσουν. Ωστόσο η αστυνομία και η πυροσβεστική υπηρεσία του Φαγιέτβιλ αρνήθηκαν να το κάνουν.
Τον Αύγουστο του 1949, ο Τζορτζ μπόρεσε να πείσει τον Όσκαρ Χάντερ, έναν παθολόγο της Ουάσιγκτον, να επιβλέψει μια νέα έρευνα στο χώμα στο οικόπεδο του σπιτιού. Μετά από πολύ ενδελεχή έρευνα, βρέθηκαν αντικείμενα, όπως κατεστραμμένα νομίσματα και ένα λεξικό που ανήκε στα παιδιά. Αποκαλύφθηκαν πολλά μικρά θραύσματα οστών, τα οποία διαπιστώθηκε ότι ήταν ανθρώπινοι σπόνδυλοι. Τα θραύσματα οστών στάλθηκαν στον Μάρσαλ Τ. Νιούμαν, ειδικό στο Ινστιτούτο Smithsonian. Επιβεβαιώθηκε ότι ήταν οσφυϊκοί σπόνδυλοι, όλοι από το ίδιο άτομο. «Δεδομένου ότι οι εγκάρσιες εσοχές είναι συγχωνευμένες, η ηλικία αυτού του ατόμου κατά τον θάνατο θα έπρεπε να ήταν 16 ή 17 ετών», ανέφερε η έκθεση του Νιούμαν. «Το ανώτατο όριο ηλικίας θα πρέπει να είναι περίπου τα 22, αφού τα κέντρα, τα οποία συνήθως συγχωνεύονται στα 23, δεν έχουν ακόμη συγχωνευθεί». Έτσι, δεδομένου αυτού του ηλικιακού εύρους, δεν ήταν πολύ πιθανό αυτά τα οστά να ήταν από κάποιο από τα πέντε εξαφανισμένα παιδιά, καθώς το μεγαλύτερο, ο Μορίς, ήταν 14 ετών εκείνη την εποχή (αν και η αναφορά επέτρεπε σε σπάνιες περιπτώσεις ότι οι σπόνδυλοι ενός αγοριού στην ηλικία του μερικές φορές να ήταν αρκετά ανεπτυγμένοι ώστε να φαίνεται ότι βρίσκεται στο χαμηλότερο άκρο του εύρους). Παρόλα αυτή η πιθανότητα αυτή φάνταζε σχεδόν απίθανη.
Ο Νιούμαν πρόσθεσε ότι το οστό δεν έδειξε σημάδια έκθεσης στη φλόγα. Επιπλέον, συμφώνησε ότι ήταν «πολύ περίεργο» ότι αυτά τα οστά ήταν τα μόνα που βρέθηκαν, αφού μια φωτιά με ξύλα τόσο μικρής διάρκειας θα έπρεπε να είχε αφήσει πίσω της σκελετούς όλων των παιδιών. Η έκθεση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι σπόνδυλοι πιθανότατα προήλθαν από το χώμα που είχε χρησιμοποιήσει ο Τζορτζ για να καλύψει την περιοχή όταν έφτιαχνε το μνημείο. Αργότερα, ο Τίνσλεϊ επιβεβαίωσε ότι τα οστά είχαν προέλθει από ένα νεκροταφείο στην κοντινή πόλη Μάουντ Χοπ. Η αναφορά του περιοδικού Smithsonian στην υπόθεση δήλωνε ότι τα θραύσματα των οστών επιστράφηκαν στον Τζορτζ τον Σεπτέμβριο του 1949, σύμφωνα με τα αρχεία του. Εντούτοις, η τρέχουσα θέση τους είναι άγνωστη.
Η έρευνα και τα ευρήματα της υπόθεσης προσέλκυσαν την εθνική προσοχή και το νομοθετικό σώμα της Δυτικής Βιρτζίνια πραγματοποίησε δύο ακροάσεις για την υπόθεση το 1950. Στη συνέχεια όμως, ο κυβερνήτης Οκέι Λ. Πάτερσον και ο επιθεωρητής της πολιτειακής αστυνομίας Γ. Ι. Μπρούτσετ ανέφεραν στην οικογένεια ότι η υπόθεση ήταν «απελπιστική» και την έκλεισαν σε κρατικό επίπεδο. Τότε το FBI αποφάσισε ότι είχε δικαιοδοσία να ερευνήσει την πιθανότητα της απαγωγής, αλλά απέσυρε την υπόθεση μετά από δύο χρόνια καθώς οι πληροφορίες που έλαβαν δεν οδήγησαν πουθενά.
Η συνέχεια της οικογενειακής έρευνα
Με το τέλος των επίσημων προσπαθειών για την επίλυση της υπόθεσης, η οικογένεια Σόντερ δεν έχασε την ελπίδα της ότι μια μέρα θα λάβουν απαντήσεις. Τύπωσαν φυλλάδια με φωτογραφίες των παιδιών, προσφέροντας ανταμοιβή 5.000 δολάρια (η οποία σύντομα διπλασιάστηκε) για πληροφορίες που θα έλυναν την υπόθεση ακόμη και για ένα μόνο από τα παιδιά. Το 1952, έβαλαν μια πινακίδα στην τοποθεσία του σπιτιού και μια άλλη κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου Route 60 κοντά στο Ένστεντ με τις ίδιες πληροφορίες. Με τον καιρό η δεύτερη έγινε αξιοθέατο στην περιοχή του Φαγιέτβιλ, ιδιαίτερα για όσους οδηγούσαν στον αυτοκινητόδρομο Route 19 (ο οποίος πλέον ονομάζεται Route 16).
Οι προσπάθειες της οικογένειας σύντομα οδήγησαν σε μια σημαντική μαρτυρία. Η Ίντα Κράτσφιλντ, μια γυναίκα που διατηρούσε ένα ξενοδοχείο στο Τσάρλεστον, ισχυρίστηκε ότι είχε δει τα παιδιά περίπου μια εβδομάδα αργότερα από την πυρκαγιά. «Δεν θυμάμαι την ακριβή ημερομηνία», είπε σε δήλωση της. Τα παιδιά είχαν μπει, γύρω στα μεσάνυχτα, με δύο άνδρες και δύο γυναίκες, κατά πάσα πιθανότητα «ιταλικής καταγωγής». Όταν προσπάθησε να μιλήσει με τα παιδιά, ένας από τους άνδρες την κοίταξε με εχθρικό τρόπο και άρχισε να της μιλάει γρήγορα στα ιταλικά. Αμέσως μετά όλη η παρέα σταμάτησε να της απευθύνει τον λόγο. Θυμήθηκε ότι έφυγαν από το ξενοδοχείο νωρίς το επόμενο πρωί. Οι ερευνητές σήμερα, ωστόσο, δεν θεωρούν την ιστορία της αξιόπιστη, καθώς εκείνη είχε δει για πρώτη φορά φωτογραφίες των παιδιών δύο χρόνια μετά τη φωτιά και τρία χρόνια αργότερα έδωσε την κατάθεση της.
Το 1967, ο Τζορτζ πήγε στην περιοχή του Χιούστον για να ερευνήσει μια άλλη πληροφορία. Μια γυναίκα εκεί είχε γράψει στην οικογένεια, λέγοντας ότι ο Λούις της είχε αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα ένα βράδυ αφού είχε πιει πάρα πολύ. Πίστευε ότι αυτός και ο Μορίς ζούσαν και οι δύο στο Τέξας. Ωστόσο, ο Τζορτζ και ο γαμπρός του, Γκρόβερ Πάξτον, δεν μπόρεσαν να μιλήσουν μαζί της. Η αστυνομία εκεί μπόρεσε να τους βοηθήσει να βρουν τους δύο άνδρες που είχε υποδείξει, αλλά αρνήθηκαν ότι ήταν οι αγνοούμενοι γιοι του Τζορτζ. Ο Πάξτον είπε χρόνια αργότερα ότι οι αμφιβολίες για αυτή την άρνηση παρέμειναν στο μυαλό του Τζορτζ για το υπόλοιπο της ζωής του.
Μια άλλη επιστολή που έλαβαν εκείνο το έτος έφερε στους Σόντερ αυτό που πίστευαν ότι ήταν η πιο αξιόπιστη απόδειξη ότι τουλάχιστον ο Λούις ήταν ακόμα ζωντανός. Μια μέρα η Τζένη βρήκε στο ταχυδρομικό κουτί ένα γράμμα που απευθυνόταν στην ίδια, με σφραγίδα ταχυδρομείου στο Σέντραλ Σίτι του Κεντάκι, χωρίς διεύθυνση αποστολέα. Μέσα υπήρχε μια φωτογραφία ενός νεαρού άνδρα γύρω στα 30 του έτη, με χαρακτηριστικά που έμοιαζαν έντονα με του Λούις, ο οποίος θα ήταν στα 30 του αν είχε επιζήσει. Στο πίσω μέρος έγραφε:
Πέρα από τις προφανείς ομοιότητες δηλαδή τα σκούρα σγουρά μαλλιά και τα σκούρα καστανά μάτια, ο εικονιζόμενος άντρας είχε επίσης άλλα χαρακτηριστικά ίδια με εκείνα του γιου τους, όπως το ίδιο σχήμα μύτης. Επίσης το αριστερό του φρύδι είχε την ίδια χαρακτηριστική κλήση προς τα πάνω. Η οικογένεια αναστατώθηκε και προσέλαβε έναν άλλο ιδιωτικό ντετέκτιβ για να πάει στην Σέντραλ Σίτι και να ψάξει την αποστολέα. Όμως εκείνος δεν συνάντησε ποτέ ξανά τους Σόντερ και εκείνοι δεν μπόρεσαν να τον εντοπίσουν στη συνέχεια. Ωστόσο, η φωτογραφία τους έδωσε ελπίδα. Την πρόσθεσαν στην διαφημιστική πινακίδα (χωρίς να αναφέρουν το Σέντραλ Σίτι ή οποιαδήποτε άλλη δημοσιευμένη πληροφορία από φόβο μήπως αυτές έβλαπταν τον Λούις, αν ήταν ο άντρας της φωτογραφίας). Επίσης τοποθέτησαν μια μεγέθυνση της φωτογραφίας πάνω από το τζάκι τους.
Ο Τζορτζ παραδέχτηκε στην εφημερίδα Charleston Gazette-Mail στα τέλη του επόμενου έτους ότι η έλλειψη πληροφοριών ήταν «σαν να χτυπάς σε ένα τοίχο από βράχια και κατά συνέπεια δεν μπορούσαν να προχωρήσουν περισσότερο». Ωστόσο, ορκίστηκε να συνεχίσει. «Ο χρόνος μας τελειώνει», παραδέχτηκε σε άλλη συνέντευξη εκείνη την εποχή. «Αλλά θέλουμε μόνο να μάθουμε την αλήθεια. ''Αν τα παιδιά μας πέθαναν στη φωτιά, θέλουμε να πειστούμε. Διαφορετικά, θέλουμε να μάθουμε τι τους συνέβη''».
Ο Τζορτζ Σόντερ πέθανε το 1969. Η Τζένη και τα επιζώντα παιδιά της (εκτός από τον Τζον, που δεν μίλησε ποτέ δημόσια για τη νύχτα της πυρκαγιάς) έπρεπε να συνεχίσουν τη ζωή της. Παρόλα αυτά συνέχισαν να αναζητούν απαντήσεις σχετικά με την τύχη των αγνοούμενων παιδιών. Μετά το θάνατο του Τζορτζ, η Τζένη περιέφραξε την ιδιοκτησία της, ενώ πρόσθεσε επιπλέον δωμάτια. Για το υπόλοιπο της ζωής της φορούσε μαύρα και περιποιούνταν τον κήπο στο οικόπεδο του πρώην σπιτιού τους. Μετά τον θάνατο της το 1989, η οικογένεια τελικά κατέβασε την φθαρμένη διαφημιστική πινακίδα.
Τα επιζώντα παιδιά της οικογένειας, μαζί με τα δικά τους παιδιά και τα εγγόνια τους, συνέχισαν να δημοσιοποιούν την υπόθεση και να ερευνούν τα στοιχεία. Μαζί με μεγαλύτερους σε ηλικία κατοίκους της Φαγιέτβιλ, έχουν υποστηρίξει ότι η σικελική μαφία προσπαθούσε να πάρει χρήματα από τον πατέρας τους Τζορτζ. Πιθανόν τα χαμένα αδέλφια τους να μεταφέρθηκαν στην Ιταλία μετά τον εμπρησμό. Η οικογένεια Σόντερ πιστεύει ότι αν τα αδέλφια τους είναι ζωντανά όλα αυτά τα χρόνια και γνώριζαν ότι οι γονείς και τα αδέρφια τους είχαν επιβιώσει επίσης, μπορεί να απέφευγαν να έρθουν σε επαφή μαζί τους για να τα αποτρέψουν την πιθανότητα να τους βλάψει η μαφία.
Η Σύνθια Σόντερ Πάξτον, η νεότερη από τα επιζώντα αδέρφια, πέθανε το 2021. Σε συνέντευξη της το 2013 στην εφημερίδα Gazette-Mail είχε αναφέρει το εξής: «Ήμουν το τελευταίο από τα παιδιά που βγήκε από το φλεγόμενο σπίτι». ''Αργότερα, εγώ και ο πατέρας μου μέναμε μόνοι τα βράδια μέχρι αργά, μιλώντας για το τι μπορεί να είχε συμβεί. «Έζησα πολύ καιρό τη θλίψη των [γονιών μου]''». Η Σύνθια πίστευε ότι τα αδέρφια της επέζησαν εκείνο το βράδυ και κατέβαλε πολλές προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια για να τα βρει και να κρατήσει την υπόθεση στην δημοσιότητα. Η κόρη της δήλωσε το 2006: «Υποσχέθηκα στους παππούδες μου ότι δεν θα άφηνα την ιστορία να χαθεί στην λήθη, και ότι θα έκανα ό,τι μπορούσα γι' αυτό».