cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταραχές στη Βόρεια Ιρλανδία το 1969
Η μάχη του Μπόγκσαϊντ
Σ' αυτό το εκρηκτικό κλίμα, η κυβέρνηση του Όλστερ έριξε λάδι στη φωτιά, δίνοντας την άδειά της για την πραγματοποίηση της ετήσιας πορείας των προτεσταντών Μαθητευόμενων του Ντέρι στις 12 Αυγούστου, στην καρδιά του καθολικού Ντέρι, με αφορμή την επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης από τους προτεστάντες, το 1689. Ήταν προφανές ότι ο Κλαρκ εξωθούσε τους καθολικούς στα άκρα για να νομιμοποιήσει την επέμβαση των βρετανικών στρατευμάτων. Αλλά και οι καθολικοί δεν είχαν δρόμο υποχώρησης. Όταν η πομπώδης πορεία των προτεσταντών πέρασε από τη συνοικία του Μπόγκσαϊντ, το απόγευμα της 12ης Αυγούστου, οι εθνικιστές τούς υποδέχτηκαν με μία βροχή από πέτρες, μπουκάλια και μολότοφ. Τα αιματηρά επεισόδια επεκτάθηκαν γρήγορα. Μέσα σε λίγες ώρες, το Ντέρι θύμιζε βομβαρδισμένη πόλη. Φωτιές ύψους 30 μέτρων έζωσαν το εμπορικό του κέντρο, ενώ πυκνές στήλες μαύρου καπνού ανέβαιναν προς τον ουρανό από διάφορα σημεία της πόλης. Περίπου 1.000 πάνοπλοι αστυνομικοί μπήκαν στο Μπόγκσαϊντ για να καταστείλουν τις ταραχές με δακρυγόνα, μάνικες και γκλομπ, δείχνοντας ιδιαίτερη προτίμηση στους καθολικούς. Εξαγριωμένοι νεαροί καθολικοί κατέλαβαν σταθμούς βενζίνης, έλουσαν με πετρέλαιο έναν αστυνομικό και του έβαλαν φωτιά.
Η βία εξαπλώθηκε το επόμενο διήμερο στο Μπέλφαστ, το Ντούνγκανον, το Κλάουντι και άλλες πόλεις. Γρήγορα, οι πέτρες και οι σιδηρολοστοί έδωσαν τη θέση τους στα όπλα. Ελεύθεροι σκοπευτές και των δύο στρατοπέδων πήραν θέσεις στις στέγες και τις σοφίτες, ενώ ταυτόχρονα ανέλαβε δράση ο ΙΡΑ και οι ένοπλες παραστρατιωτικές ομάδες των προτεσταντών. Μέσα σε δύο μέρες, οκτώ άτομα έχασαν τη ζωή τους -ανάμεσά τους κι ένα αγοράκι εννέα ετών, που δολοφονήθηκε μέσα στην κουζίνα του σπιτιού του από προτεστάντες. Πάνω από 750 άτομα τραυματίστηκαν και 161 πολίτες συνελήφθησαν. Στις 13 Αυγούστου, η εξέγερση των εθνικιστών γενικεύτηκε. Στις ταράτσες των πολυκατοικιών του Ντέρι νεαροί μασκοφόροι με μολότοφ ανέμισαν σημαίες της ανεξάρτητης Ιρλανδίας, ενώ αστυνομικοί σταθμοί καταλήφθηκαν από ένοπλους καθολικούς.
Στις 17.15 της 14ης Αυγούστου, ο αγγλικός στρατός μπήκε στο Ντέρι και απέκλεισε το Μπόγκσαϊντ με αγκαθωτό συρματόπλεγμα και οπλοπολυβόλα, ενώ ταυτόχρονα κηρύχθηκε απαγόρευση της κυκλοφορίας και των συγκεντρώσεων. Την επομένη αγγλικά στρατεύματα κατέλαβαν επίκαιρα σημεία στο Μπέλφαστ. Επικεφαλής ήταν ο Βρετανός στρατιωτικός διοικητής του Όλστερ, αντιστράτηγος Ίαν Φρίλαντ. Μέσα στις επόμενες μέρες, αναπτύχθηκαν 7.500 επίλεκτοι Βρετανοί στρατιώτες στο Όλστερ.
Μπροστά σ' αυτή την κατάσταση, ακόμα και η απρόθυμη να έρθει σε μετωπική ρήξη με το Λονδίνο, από το οποίο εξαρτιόταν οικονομικά, κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας (Έιρε), αναγκάστηκε να πάρει θέση.
Με αυστηρή δήλωσή του ο Ιρλανδός πρωθυπουργός Τζακ Λιντς κατήγγειλε την επέμβαση των βρετανικών στρατευμάτων και ζήτησε έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών προτείνοντας την αποστολή ειρηνευτικής δύναμης του διεθνούς οργανισμού. Ταυτόχρονα έθεσε ζήτημα συνόρων, προτείνοντας στο Λονδίνο άμεσες διαπραγματεύσεις για την αναθεώρηση της συνθήκης του 1920 και επιστράτευσε 2.000 άνδρες τους οποίους έστειλε στα σύνορα με το Όλστερ. Τέλος, ανακοίνωσε ότι ο στρατός της χώρας του έθεσε σε λειτουργία παραμεθόριες νοσηλευτικές μονάδες οι οποίες θα φρόντιζαν τους τραυματίες καθολικούς του Όλστερ, μια και, όπως ισχυρίστηκε, τα προτεσταντικά νοσοκομεία της Βόρειας Ιρλανδίας τούς άφηναν αβοήθητους.
Ο Τσίτσεστερ-Κλαρκ κατήγγειλε την "αδέξια και απροσχημάτιστη παρέμβαση του Δουβλίνου στα εσωτερικά του Όλστερ". Δικαιολογώντας τη βρετανική επέμβαση, ο Κλαρκ έκανε λόγο για "μια καλά οσχεδιασμένη ένοπλη συνωμοσία εναντίον της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης" και διακήρυξε ότι "οι κυβερνήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου και της Βόρειας Ιρλανδίας είναι απολύτως αποφασισμένες να αντιμετωπίσουν από κοινού τις προσπάθειες όσων επιχειρούν να οδηγήσουν το Όλστερ, παρά τη θέλησή του, εκτός Ηνωμένου Βασιλείου. Οι εχθροί μας θα έχουν στο εξής να αντιμετωπίσουν όχι μόνο την αποφασιστικότητα του Όλστερ, αλλά και την ισχύ της Βρετανίας", δήλωσε μεταξύ άλλων.
Οι Ιρλανδοί εθνικιστές αντιμετώπισαν τα βρετανικά στρατεύματα σαν δυνάμεις κατοχής. Στις 18 Αυγούστου, ο αρχηγός του γενικού επιτελείου του ΙΡΑ Κάταλ Γκούλντινγκ προκήρυξε επιστράτευση εθελοντών για την οργάνωση της "ένοπλης αυτοάμυνας της ζωής και της περιουσίας των Ιρλανδών υπηκόων στις έξι κομητείες του Βορρά". Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ένοπλες ομάδες του ΙΡΑ στάλθηκαν στη Βόρεια Ιρλανδία για να αναλάβουν δράση, μεταφέροντας και την προκήρυξη-προειδοποίηση του ΙΡΑ προς τους Βρετανούς στρατιώτες, στην οποία, μεταξύ άλλων, τονίζονταν τα εξής: "Ο λαός της Ιρλανδίας δεν έχει τίποτα εναντίον σας, ως άτομα, αλλά σας προειδοποιούμε ότι, μέχρι να διαλύσει η κυβέρνηση του Ουεστμίνστερ τους B-Specials, να ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα του κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων και να αποσύρει τις δυνάμεις σας πίσω στη Βρετανία, θα βρισκόσαστε διαρκώς σε εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση. Γιατί εδώ δεν είναι η πατρίδα σας. Είναι η δική μας πατρίδα, την οποία διχοτόμησαν η κυβέρνηση και το κοινοβούλιό σας για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων, των τραπεζιτών και των αριστοκρατών, που αποτελούν κατάρα για το λαό της Ιρλανδίας, όπως και για τους λαούς της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ουαλίας".
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόρεια Ιρλανδία
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2017-18
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2017-18 ή αλλιώς η Ερεντιβίζιε 2017-18 είναι το 62ο πρωτάθλημα της Ερεντιβίζιε. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 11 Αυγούστου 2017 και θα ολοκληρωθεί στις 6 Μαΐου 2018.
Βαθμολογία
– Η Φέγενορντ προκρίθηκε στον 3ο προκριματικό γύρο του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ ως κυπελλούχος Ολλανδίας.
Κορυφαίοι σκόρερ
Εδώ βλέπετε ποιοι παίκτες έχουν πετύχει τα περισσότερα γκολ στο πρωτάθλημα.
Play Offs για μια θέση στο Γιουρόπα Λιγκ
Η Φίτεσε κέρδισε τη θέση στο Γιουρόπα Λιγκ.
Play Offs ανόδου/υποβιβασμού
Αγωνίζονται 10 ομάδες, δύο από την Ερεντιβίζιε (17η-18η) και 8 από την Εέρστε Ντιβίζιε.
Η Έμεν και η Ντε Χράαφσχαπ θα αγωνιστούν στην Ερεντιβίζιε 2018-19.
Πηγές
Κατηγορία:Έρεντιβιζι Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018
Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης
thumb|355px|Οι [[Πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες (σε αλφαβητική) ]] μικρογραφία|Τεθωρακισμένα οχήματα στην [[Κόκκινη Πλατεία κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής απόπειρας πραξικοπήματος του 1991 ]] Η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1991. Ήταν αποτέλεσμα της διακήρυξης 142-Н του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης. Η διακήρυξη επιβεβαίωσε την ανεξαρτησία των πρώην Σοβιετικών δημοκρατιών και ίδρυσε την Κοινοπολιτεία των Ανεξάρτητων Κρατών (ΚΑΚ), παρόλο που πέντε από τους υπογράφοντες το επικύρωσαν πολύ αργότερα ή δεν το έκαναν καθόλου. Την προηγούμενη μέρα, ο πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, ο όγδοος και τελευταίος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, παραιτήθηκε και έδωσε τις εξουσίες του - συμπεριλαμβανομένων των κωδικών εκτόξευσης των Σοβιετικών πυρηνικών πυραύλων (Τσεγκέτ) – στον Ρώσο πρόεδρο Μπόρις Γέλτσιν. Εκείνο το βράδυ, στις 7:32 μ.μ. η Σοβιετική σημαία υπεστάλη από το Κρεμλίνο για τελευταία φορά και αντικαταστάθηκε με την προεπαναστατική Ρωσική σημαία.
Προηγουμένως, από τον Αύγουστο έως τον Δεκέμβριο, όλες οι ενωσιακές δημοκρατίες, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, είχαν ανακηρύξει ανεξαρτησία. Την εβδομάδα πριν την επίσημη διάλυση της ένωσης, 11 δημοκρατίες υπέγραψαν το Πρωτόκολλο της Άλμα-Άτα, ιδρύοντας επίσημα τον ΚΑΚ και ανακηρύσσοντας ότι η Σοβιετική Ένωση είχε σταματήσει να υπάρχει. Οι Επαναστάσεις του 1989 και η διάλυση της ΕΣΣΔ (ρωσικά: распад СССР) επίσης σήμαναν το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Αρκετές από τις Πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες διατήρησαν στενούς δεσμούς με τη Ρωσική Ομοσπονδία και σχημάτισαν οργανισμούς όπως η Κοινοπολιτεία των Ανεξάρτητων Κρατών, η Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα, το Κράτος της Ένωσης (προταχθείσα συνομοσπονδία μεταξύ της Ρωσίας και της Λευκορωσίας), η Ευρασιατική Τελωνειακή Ένωση και η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση για να ενισχύσουν την οικονομική συνεργασία και τη συνεργασία για την ασφάλεια. Στον αντίποδα, τα Βαλτικά κράτη έχουν γίνει μέλη του NATO και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μόσχα: Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, ο νέος Γενικός Γραμματέας
μικρογραφία|Ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ το 1987 Ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας από το Πολιτμπούρο στις 11 Μαρτίου 1985, τρεις ώρες μετά από τον θάνατο του προκατόχου του Κονσταντίν Τσερνιένκο σε ηλικία 73 ετών. Ο 54χρονος τότε Γκορμπατσόφ ήταν το νεότερο μέλος του Πολίτμπιρο. Ο αρχικός στόχος του ως γενικός γραμματέας ήταν η αναβίωση της Σοβιετικής Ένωσης. Συνειδητοποίησε ότι αυτό θα απαιτούσε τη μεταρρύθμιση υποκείμενων πολιτικών και κοινωνικών δομών. Οι μεταρρυθμίσεις ξεκίνησαν με την καθαίρεση δύο ανώτερων αξιωματούχων της εποχής Μπρέζνιεφ οι οποίοι θα μπορούσαν να εμποδίσουν την πολιτική και οικονομική αλλαγή. Στις 23 Απριλίου 1985 ο Γκορμπατσώφ διόρισε τον Γιεγκόρ Λιγκάτσεφ και τον Νικολάι Ρύζκοφ ως πλήρη μέλη του Πολιτμπούρο. Επίσης προώθησε τον επικεφαλής της KGB Βίκτορ Τσέμπρικοφ από υποψήφιο σε πλήρες μέλος και διόρισε τον Υπουργό Άμυνας, Στρατηγό Σεργκέι Σοκόλοφ ως υποψήφιο μέλος του Πολιτμπούρο.
Ωστόσο, αυτή η φιλελευθεροποίηση προώθησε τα εθνικιστικά κινήματα και εθνικές διεκδικήσεις εντός της Σοβιετικής Ένωσης. Επίσης οδήγησε έμμεσα στις επαναστάσεις του 1989, στις οποίες τα καθεστώτα που είχαν επιβληθεί από τη Σοβιετική Ένωση ανατράπηκαν με ειρηνικό τρόπο (με την αξιοσημείωτη εξαίρεση της Ρουμανίας). Αυτό αύξησε την πίεση στον Γκορμπατσόφ για την εισαγωγή περισσότερης δημοκρατίας και αυτονομίας για τις δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1989, υπό την ηγεσία του Γκορμπατσώφ, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης εισήγαγε ελάχιστα ανταγωνιστικές εκλογές για ένα νέο νομοθετικό συμβούλιο, το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού (παρόλο που η απαγόρευση σε άλλα πολιτικά κόμματα δεν άρθηκε μέχρι το 1990).
Τον Μάιο του 1985, σε μια ομιλία στο Λένινγκραντ, ο Γκορμπατσώφ υποστήριξε τις μεταρρυθμίσεις και μια καμπάνια ενάντια στο αλκοόλ για την αντιμετώπιση του ευρέως εξαπλωμένου αλκοολισμού. Οι τιμές της βότκας, του κρασιού και της μπίρας αυξήθηκαν προκειμένου τα συγκεκριμένα ποτά να γίνουν ακριβότερα και να γίνει αντικίνητρο για τους καταναλωτές, και εισήχθη η διανομή. Σε αντίθεση με τις περισσότερες μορφές διανομής, αυτό πραγματοποιήθηκε για να περιοριστούν οι πωλήσεις με τον ανοιχτό στόχο τη μείωση της μέθης. Το σχέδιο του Γκορμπατσόφ περιείχε επίσης διαφημιστικές πινακίδες που προωθούσαν τη νηφαλιότητα, την αύξηση των ποινών για τη δημόσια κατανάλωση ποτών και τη λογοκρισία σκηνών κατανάλωσης ποτών από παλιές ταινίες. Μερικοί σημείωσαν ότι αυτό αντικατόπτριζε το πρόγραμμα του Τσάρου Νικολάου Β΄ κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς αυτό σκόπευε επίσης στην εξάλειψη της κατανάλωσης ποτών προκειμένου να ενισχυθεί η πολεμική προσπάθεια, παρόλο που αυτό σκόπευε την ανακατεύθυνση της κατανάλωσης δημητριακών μόνο για ουσιώδεις λόγους, κάτι το οποίο δεν εμφανιζόταν ως στόχος του προγράμματος του Γκορμπατσώφ. Ωστόσο, ο Γκορμπατσόφ σύντομα αντιμετώπισε την ίδια δυσμενή οικονομική αντίδραση λόγω της απαγόρευσης, όπως έγινε και με τον τελευταίο Τσάρο. Η ποινικοποίηση της κατανάλωσης αλκοόλ ήταν σημαντικό πλήγμα στον κρατικό προϋπολογισμό σύμφωνα με τον Αλεξάντερ Γιάκοβλεφ, ο οποίος σημείωσε ότι οι ετήσιες συλλογές φόρων αλκοόλ μειώθηκαν κατά 100 δισεκατομμύρια ρούβλια. Η παραγωγή αλκοόλ μετανάστευσε στη μαύρη αγορά ή μέσω της παραγωγής της "βότκας της μπανιέρας". Φτωχότεροι, λιγότερο εκπαιδευμένοι Ρώσοι κατέφυγαν στην κατανάλωση ασετόν, τρίβοντας το αλκοόλ ή στην ανδρική κολόνια. Αυτά τα περιστατικά δημιούργησαν πρόσθετο βάρος για τον Ρωσικό τομέα υγείας λόγω των ακόλουθων περιπτώσεων δηλητηρίασης. Τέλος, έπειτα από αυτή την υιοθέτηση της μερικής απαγόρευσης υπήρξε μια πρόσκαιρη αύξηση των γεννήσεων και μια εμφανής μείωση των θανάτων στη Ρωσία, την Ουκρανία και άλλες ευρωπαϊκές δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης. Ωστόσο, ο στόχος αυτών των μεταρρυθμίσεων ήταν να στηρίξει την υπάρχουσα κεντρικώς σχεδιασμένη οικονομία, η οποία σε αντίθεση με αργότερες μεταρρυθμίσεις, έτεινε προς τον σοσιαλισμό της αγοράς.
Το φθινόπωρο του 1985 ο Γκορμπατσώφ συνέχισε να φέρνει νεότερους και πιο δυναμικούς άνδρες στην κυβέρνηση. Στις 27 Σεπτεμβρίου ο Νικολάι Ρύζκοφ αντικατέστησε τον 79χρονο Νικολάι Τιχόνοφ ως Πρόεδρο του Συμβουλίου των Υπουργών και στις 14 Οκτωβρίου ο Νικολάι Ταλύζιν αντικατέστησε τον Νικολάι Μπαμπάκοφ ως πρόεδρο της Κρατικής Σχεδιαστικής Επιτροπής (Γκοσπλάν). Στην επόμενη συνάντηση της Κεντρικής Επιτροπής στις 15 Οκτωβρίου, ο Τιχόνοφ αποσύρθηκε από το Πολίτμπιρο και ο Ταλύχιν έγινε υποψήφιος. Τέλος, στις 23 Δεκεμβρίου 1985 ο Γκορμπατσώφ διόρισε τον Γέλτσιν ως Πρώτο Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Μόσχας. αντικαθιστώντας τον Βίκτορ Γκρίσιν.
Αντρέι Ζαχάρωφ
Ο Γκορμπατσώφ συνέχιζε να πιέζει για μεγαλύτερη φιλελευθεροποίηση. Στις 23 Δεκεμβρίου 1986 ο Σοβιετικός αντιφρονούντας Αντρέι Ζαχάρωφ επέστρεψε στη Μόσχα, αφού έλαβε προσωπικό τηλεφώνημα από τον Γκορμπατσώφ, λέγοντάς του ότι, μετά από σχεδόν εφτά χρόνια, η εσωτερική εξορία του, λόγω απείθειας στις αρχές, έληξε.
Βαλτικές δημοκρατίες
Οι Βαλτικές δημοκρατίες, οι οποίες επανενσωματώθηκαν βίαια στη Σοβιετική Ένωση το 1944, άρχισαν να πιέζουν για ανεξαρτησία, ξεκινώντας με την Εσθονία τον Νοέμβριο όταν η τοπική νομοθετική συνέλευση ψήφισε νόμους οι οποίοι αντιστέκονταν στον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης.
Λετονικό Ελσίνκι-86
Στις 26 Δεκεμβρίου 1986, στις πρώτες πρωινές ώρες μετά από μια συναυλία ροκ μουσικής, 300 νέοι Λετονοί της εργατικής τάξης συγκεντρώθηκαν στην Καθεδρική Πλατεία της Ρίγας και ξεκίνησαν από τη Λεωφόρο Λένιν προς το Μνημείο της Ελευθερίας, φωνάζοντας "Έξω η Σοβιετική Ρωσία! Ελεύθερη Λετονία!". Οι δυνάμεις ασφαλείας συγκρούστηκαν με τους διαδηλωτές και πολλά περιπολικά ανατράπηκαν.
Καζακστάν: Διαδηλώσεις Ζελτοκσάν
Οι διαδηλώσεις "Ζελτοκσάν" ("Δεκέμβριος" στα καζακικά) του 1986 έλαβαν χώρα στο Άλμα-Άτα του Καζακστάν. Η αιτία ήταν η καθαίρεση του Καζάκου Ντινμουχαμέντ Κονάγιεφ, Πρώτου Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος και η αντικατάσταση του από τον Γκενάντι Κόλμπιν από τη Ρωσική ΣΟΣΔ. Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στις 17 Δεκεμβρίου 1986, από 200 με 300 φοιτητές που ζητούσαν την καθαίρεση του Κονάγιεφ και την αντικατάστασή από Ρώσο μπροστά από το κτίριο της Κεντρικής Επιτροπής στην Πλατεία Μπρέζνιεφ. Οι διαδηλωτές διογκώθηκαν σε 1.000 και μετά σε 5.000 καθώς περισσότεροι φοιτητές εισήλθαν στη διαδήλωση. Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΚ ζήτησε δυνάμεις από το Υπουργείο Εσωτερικών, τους ντρουζνίκι (εθελοντές), δόκιμους, αστυνομικούς και απαγόρευση κυκλοφορίας. Από την KGB ζητήθηκε αποκλεισμός της πλατείας και καταγραφή των διαδηλωτών σε βιντεοκασέτα. Η κατάσταση κλιμακώθηκε γύρω στις 5 μ.μ., καθώς οι δυνάμεις δέχθηκαν διαταγή να διασκορπίσουν τους διαδηλωτές. Οι συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας και διαδηλωτών συνεχίστηκαν τη νύχτα στο Αλμάτι.
Την επόμενη ημέρα, στις 18 Δεκεμβρίου, οι διαδηλώσεις μετετράπησαν σε πολιτική αναταραχή ως συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων, εθελοντών, μονάδων της μιλίτια και Καζάκων φοιτητών, με αποτέλεσμα τη μετατροπή του συμβάντος σε αναμέτρηση ευρείας κλίμακας. Οι συγκρούσεις άρχισαν να ελέγχονται την τρίτη μέρα. Τα γεγονότα της Άλμα-Άτα ακολουθήθηκαν από μικρότερες διαδηλώσεις στο Σιμκέντ, το Παβλοντάρ, την Καραγκάντα και το Ταλντικοργκάν. Αναφορές από τις αρχές της Καζακικής ΣΣΔ λένε ότι οι διαδηλώσεις σχεδιάστηκαν από 3.000 άτομα. Άλλες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι συμμετείχαν τουλάχιστον 30.000 με 40.000 διαδηλωτές από τους οποίους οι 5.000 συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν, ενώ ο αριθμός των θυμάτων είναι άγνωστος. Οι ηγέτες του Ζελτοκσάν λένε ότι πάνω από 60.000 Καζάκοι συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Σύμφωνα με την κυβέρνηση της Καζακικής ΣΣΔ, υπήρχαν δύο θάνατοι κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, συμπεριλαμβανομένου ενός εθελοντή και ενός φοιτητή. Και οι δύο πέθαναν λόγω χτυπημάτων στο κεφάλι. Περίπου 100 άλλοι διαδηλωτές κρατήθηκαν και αρκετοί άλλοι εστάλησαν σε εργατικά στρατόπεδα. Πηγές που έχουν αρχειοθετηθεί στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου υποστηρίζουν ότι τουλάχιστον 200 άνθρωποι πέθαναν ή εκτελέστηκαν συνοπτικώς λίγο μετά τη σύλληψή τους. Άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών σε πάνω από 1.000. Ο συγγραφέας Μουχτάρ Σαχάνοφ υποστήριξε ότι αξιωματούχος της KGB κατέθεσε ότι σκοτώθηκαν 168 διαδηλωτές, αλλά ο αριθμός παραμένει ανεπιβεβαίωτος.
Μόσχα: Μονοκομματική δημοκρατία
Ο Γκορμπατσόφ, επέκτεινε επίσης ριζικά το πεδίο εφαρμογής της Γκλάσνοστ, δηλώνοντας ότι κανένα θέμα δεν ήταν εκτός ορίων για ανοιχτή συζήτηση στα μέσα ενημέρωσης. Ακόμα κι έτσι η προσεκτική Σοβιετική ιντελιγκέντσια χρειάστηκε σχεδόν ένα χρόνο για να αρχίσει να πιέζει τα όρια ώστε να δει αν εννοούσε αυτό που είπε. Η τακτική που ακολούθησε ο Γκορμπατσώφ αποδεικνύεται επιτυχημένη: Μέσα σε δύο χρόνια η πολιτική μεταρρύθμιση δεν θα μπορούσε πλέον να αποπροσανατολιστεί από τους "συντηρητικούς" του Κόμματος. Μια ακούσια συνέπεια ήταν ότι, αφού έσωσε τη μεταρρύθμιση, η κίνηση του Γκορμπατσόφ είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του ίδιου του συστήματος το οποίο σχεδίαζε να σώσει.
Τον Φεβρουάριο του 1987, δεκάδες πολιτικοί κρατούμενοι απελευθερώθηκαν στην πρώτη μαζική απελευθέρωση μετά από το "ξεπάγωμα" του Χρουστσόφ στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Στις 6 Μαΐου 1987, η ρωσική εθνικιστική ομάδα Παμγιάτ πραγματοποίησε μια εγκεκριμένη διαδήλωση στη Μόσχα. Οι αρχές δεν διέλυσαν τη διαδήλωση και κρατούσαν την κυκλοφορία έξω από την πορεία των διαδηλωτών, ενώ συνέχιζαν την πορεία τους σε μια απρόσμενη συνάντηση με τον Μπόρις Γέλτσιν, ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Μόσχας και ένας από τους στενότερους σύμμαχους του Γκορμπατσώφ εκείνη την εποχή. Στις 25 Ιουλίου 1987, 300 Τάταροι της Κριμαίας οργάνωσαν μια διαδήλωση κοντά στο Κρεμλίνο για αρκετές ώρες ζητώντας το δικαίωμα να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, από την οποία είχαν απελαθεί το 1944. Η αστυνομία και οι στρατιώτες απλώς κοιτούσαν.
Παρ΄όλα αυτά, μετά τα νέα της απειθαρχίας του Γέλτσιν και την εξάπλωση της "μυστικής ομιλίας", οι εκδόσεις σαμιζντάτ άρχισαν να κυκλοφορύν. Αυτό σηματοδότησε την αρχή του μετατροπή του Γέλτσιν σε επαναστάτη και την άνοδο της δημοτικότητας του ως αντι-ιδρυσιακή φιγούρα. Τα ακόλουθα τέσσερα χρόνια πολιτικού αγώνα μεταξύ του Γιέλτσιν και του Γκορμπατσόφ έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη διάλυση της ΕΣΣΔ. Στις 11 Νοεμβρίου 1987, ο Γέλτσιν απολύθηκε από το αξίωμα του Πρώτου Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Μόσχας.
Βαλτικές δημοκρατίες: Διαδηλώσεις Μολότοφ-Ρίμπεντροπ
Η 23η Αυγούστου 1987 ήταν η ημέρα της 48ης επετείου από την υπογραφή του μυστικού Συμφώνου Μολότωφ μεταξύ του Αδόλφου Χίτλερ και του Ιωσήφ Στάλιν. Ένα από τα επακόλουθα του συμφώνου ήταν η προσάρτηση των Βαλτικών κρατών στη Σοβιετική Ένωση. Χιλιάδες διαδηλωτές στις τρεις πρωτεύουσες της Βαλτικής είχαν την ευκαιρία να τραγουδήσουν τραγούδια για την ανεξαρτησία και να παρακολουθήσουν ομιλίες εις μνήμη των θυμάτων του Στάλιν. Οι συναντήσεις καταγγέλθηκαν σημαντικά στον επίσημο τύπο και τη διαδήλωση παρακολουθούσε στενά η αστυνομία, αλλά δεν τη διέκοψε.
Ηγείται η Λετονία
Στις 14 Ιουνίου του 1987, περίπου 5.000 άτομα συγκεντρώθηκαν στο Μνημείο της Ελευθερίας στη Ρίγα όπου τίμησαν με λουλούδια τη μαζική απέλαση των Λετονών από τον Στάλιν το 1941. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη διαδήλωση στις δημοκρατίες της Βαλτικής που σκοπό είχε να τιμήσει την επέτειο ενός γεγονότος αντίθετο με την επίσημη Σοβιετική ιστορία. Οι αρχές δεν απομάκρυναν τους διαδηλωτές, ενθαρρύνοντας όλο και μεγαλύτερες διαδηλώσεις στα Βαλτικά κράτη. Η επόμενη σημαντική επέτειος μετά τη διαδήλωση στις 23 Αυγούστου για το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ ήταν η διαδήλωση της 18ης Νοεμβρίου, ημέρα της Λετονικής ανεξαρτησίας το 1918. Στις 18 Νοεμβρίου 1987, εκατοντάδες αστυνομικοί και πολιτοφύλακες απέκλεισαν την κεντρική πλατεία για να αποτρέψουν οποιαδήποτε διαδήλωση στο Μνημείο της Ελευθερίας, αλλά χιλιάδες άτομα βρέθηκαν στους δρόμους της Ρίγας σε μια σιωπηλή διαμαρτυρία.
Αρμενία: Περιβαλλοντικές ανησυχίες και Ναγκόρνο-Καραμπάχ
δεξιά|μικρογραφία|Οι περιβαλλοντικές ανησυχίες για το εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας Μετσαμόρ οδήγησαν στις αρχικές διαδηλώσεις στο [[Γερεβάν. ]] Στις 17 Οκτωβρίου 1987, περίπου 3.000 Αρμένιοι διαδήλωσαν στο Γερεβάν για να διαμαρτυρηθούν για την κατάσταση της Λίμνης Σεβάν, το χημικό εργοστάσιο Ναϊρίτ, τη μόλυνση του αέρα στο Γερεβάν και το Εργοστάσιο Πυρηνικής Ενέργειας Μετσαμόρ. Η αστυνομία προσπάθησε να αποτρέψει τη διαδήλωση αλλά δεν έγινε καμία δράση για να σταματήσει τη διαδήλωση αφότου η πορεία ήταν σε εξέλιξη. Μερικά από τα ηγετικά πρόσωπα της διαδήλωσης ήταν Αρμένιοι συγγραφείς όπως οι Σίλβα Καπουτικιάν, Ζόρι Μπαλαγιάν και Μάρο Μαργκαριάν, καθώς και αρχηγοί από τον οργανισμό Εθνικής Επιβίωσης. Η πορεία ξεκίνησε από την Όπερα Πλάζα μετά από την είσοδο πολλών ομιλητών στη διαδήλωση, κυρίως διανοούμενων.
Την επόμενη μέρα 1.000 Αρμένιοι συμμετείχαν σε μια άλλη διαδήλωση για τα αρμενικά εθνικά δικαιώματα στο Καραμπάγκ. Οι διαδηλωτές απαίτησαν την προσάρτηση του Ναχιτσεβάν και του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στην Αρμενία, κρατώντας πλακάτ για το αίτημα. Η αστυνομία προσπάθησε να αποτρέψει την πορεία και μετά από λίγα ατυχήματα διασκόρπισε τους διαδηλωτές. Οι συγκρούσεις στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ ξεκίνησαν το επόμενο έτος.
Η Μόσχα χάνει τον έλεγχο
Το 1988 ο Γκορμπατσώφ ξεκίνησε να χάνει τον έλεγχο δύο μικρών αλλά ενοχλητικών περιοχών της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς οι Βαλτικές δημοκρατίες είχαν καταληφθεί από τα λαϊκά μέτωπά τους, και ο Καύκασος κατευθυνόταν προς τη βία και τον εμφύλιο πόλεμο.
Στις 1 Ιουλίου 1988, στην τέταρτη και τελευταία μέρα της 19ης Διάσκεψης του Κόμματος, ο Γκορμπατσόφ κέρδισε την υποστήριξη των κουρασμένων αντιπροσώπων για την πρόταση δημιουργίας νέου ανώτατου νομοθετικού σώματος, το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού. Απογοητευμένος από την αντίσταση των παλιών φρουρών, ο Γκορμπατσόφ ξεκίνησε μια σειρά συνταγματικών αλλαγών για τον διαχωρισμό κόμματος και κράτους, απομονώνοντας έτσι τους συντηρητικούς αντιπάλους του κόμματος. Οι λεπτομερείς προτάσεις για το νέο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού δημοσιεύτηκαν στις 2 Οκτωβρίου 1988, και επέτρεψαν τη δημιουργία της νέας νομοθετικής συνέλευσης. Το Ανώτατο Σοβιέτ, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του στο τριήμερο 29 Νοεμβρίου-1 Δεκεμβρίου 1988, πραγματοποίησε τροποποιήσεις στο Σοβιετικό σύνταγμα του 1977, θέσπισε νόμο για την εκλογική μεταρρύθμιση και έθεσε την ημερομηνία των εκλογών στις 26 Μαρτίου 1989.
Στις 29 Νοεμβρίου 1988, η Σοβιετική Ένωση σταμάτησε να κάνει παρεμβολές σε όλους τους ξένους ραδιοφωνικούς σταθμούς, επιτρέποντας για πρώτη φορά στους πολίτες της χώρας την απεριόριστη πρόσβαση σε ειδησεογραφικές πηγές πέρα από αυτές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Βαλτικές δημοκρατίες
Το 1986 και το 1987 η Λετονία ήταν στην εμπροσθοφυλακή των Βαλτικών κρατών που πίεζαν για μεταρρυθμίσεις. Το 1988 η Εσθονία ανέλαβε ηγετικό ρόλο με την ίδρυση του πρώτου λαϊκού μετώπου της Σοβιετικής Ένωσης και ξεκινώντας την επίδραση στην κρατική πολιτική.
Εσθονικό Λαϊκό Μέτωπο
Το Εσθονικό Λαϊκό Μέτωπο ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1988. Στις 16 Ιουνίου 1988, ο Γκορμπατσόφ αντικατέστησε τον Καρλ Βάινο, τον ηγέτη "παλαιάς φρουράς" του Κομμουνιστικού Κόμματος της Εσθονίας, με τον συγκριτικά φιλελεύθερο Βάινο Βάλγιας, τον Σοβιετικό πρέσβη στη Νικαράγουα. Στα τέλη του Ιουνίου του 1988, ο Βάλγιας υπέκυψε στην πίεση από το Εσθονικό Λαϊκό Μέτωπο και νομιμοποίησε τη χρήση της παλιάς εσθονικής τρίχρωμης σημαίας. Επίσης συμφώνησε σε νέο νόμο για την κρατική γλώσσα ο οποίος έκανε τα Εσθονικά επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας.
Στις 2 Οκτωβρίου, το Λαϊκό Μέτωπο καθιέρωσε επίσημα την πολιτική του πλατφόρμα σε διήμερο συνέδριο. Ο Βάλγιας ήταν παρών και δήλωσε ότι το μέτωπο μπορούσε να βοηθήσει την Εσθονία να γίνει μοντέλο οικονομικής και πολιτικής αναβίωσης, μετριάζοντας τις αποσχιστικές και άλλες ριζοσπαστικές τάσεις. Στις 16 Νοεμβρίου 1988, το Ανώτατο Σοβιέτ της Εσθονικής ΣΣΔ ενέκρινε ανακήρυξη εθνικής κυριαρχίας στην οποία οι εσθονικοί νόμοι θα είχαν ανωτερότητα από αυτούς της Σοβιετικής Ένωσης. Η Εσθονική βουλή διεκδίκησε τους φυσικούς πόρους της δημοκρατίας συμπεριλαμβανομένης της γης, των εσωτερικών νερών, των δασών, τα μεταλλικά αποθέματα και μέσα βιομηχανικής παραγωγής, τις κατασκευές, τη γεωργία, τις δημοτικές υπηρεσίες, τις μεταφορές και κρατικές τράπεζες εντός της επικράτειας των Εσθονικών συνόρων.
Λετονικό Λαϊκό Μέτωπο
Το Λετονικό Λαϊκό Μέτωπο ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1988. Στις 4 Οκτωβρίου, ο Γκορμπατσόφ αντικατέστησε τον Μπόρις Πούγκο με τον πιο φιλελεύθερο Γιάνις Βάγκρις. Ο πρώτος ήταν ηγέτης "παλαιάς φρουράς" του κομμουνιστικού κόμματος της Λετονίας. Τον Οκτώβριο του 1988 ο Βάγκρις υπέκυψε στην πίεση από το Λετονικό Λαϊκό Μέτωπο και νομιμοποίησε την παλιά δίχρωμη σημαία της ανεξάρτητης Λετονίας, και στις 6 Οκτωβρίου πέρασε νόμο ο οποίος έκανε τα Λετονικά επίσημη γλώσσα της χώρας.
Λιθουανικό Σαγιούντις
Το Λαϊκό Μέτωπο της Λιθουανίας, γνωστό ως Σαγιούντις ("Κίνημα"), ιδρύθηκε τον Μάιο του 1988. Στις 19 Οκτωβρίου 1988 ο Γκορμπατσόφ αντικατέστησε τον Ρινγκάουντας Σονγκάιλα με τον σχετικά φιλελεύθερο Αλγκίρντας Μίκολας Μπραζάουσκας. Ο πρώτος ήταν ηγέτης "παλαιάς φρουράς" του κομμουνιστικού κόμματος της Λιθουανίας. Τον Οκτώβριο του 1988 ο Μπραζάουσκας υπέκυψε στην πίεση από το Σαγιούντις και νομιμοποίησε την ιστορική τρίχρωμη σημαία της Λιθουανίας. Τον Νοέμβριο του 1988 περάστηκε νόμος που καθιστούσε τα Λιθουανικά επίσημη γλώσσα της χώρας.
Αζερμπαϊτζάν: Βία
Στις 20 Φεβρουαρίου 1988, μετά από μια εβδομάδα αυξανόμενων διαδηλώσεων στο Στεπανακέρτ, την πρωτεύουσα της Αυτόνομης Περιφέρειας Ναγκόρνο-Καραμπάχ (η περιφέρεια με πλειοψηφία Αρμένιων εντός της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν). Αυτό το γεγονός σε ένα μικρό, απομονωμένο μέρος της Σοβιετικής Ένωσης έγινε πρώτο θέμα σε όλο τον κόσμο και ήταν μια απροσδόκητη πρόκληση για τις δημοκρατικές και εθνικές αρχές. Στις 22 Φεβρουαρίου, δύο Αζέροι σκοτώθηκαν από την αστυνομία του Καραμπάγκ στη Σύγκρουση του Ασκεράν. Αυτοί οι θάνατοι ανακοινώθηκαν στο κρατικό ραδιόφωνο οδηγώντας τελικά στο Πογκρόμ του Σουμγκαγίτ. Ανάμεσα στις 26 Φεβρουαρίου και τις 1 Μαρτίου, η πόλη του Σουμγκαγίτ στο Αζερμπαϊτζάν ήταν ο χώρος βίαιων αντιαρμενικών διαδηλώσεων στις οποίες σκοτώθηκαν 32 άτομα. Οι αρχές έχασαν εντελώς τον έλεγχο της πόλης, την οποία κατέλαβαν με παραστρατιωτικούς και τεθωρακισμένα οχήματα. Σχεδόν όλοι από τους 14.000 Αρμένιους του Σουμγκαγήτ εγκατέλειψαν την πόλη.
Αρμενία: Εξέγερση
Ο Γκορμπατσόφ αρνήθηκε ξανά να κάνει κάποια αλλαγή στο καθεστώς του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, το οποίο παρέμεινε μέρος του Αζερμπαϊτζάν. Αντί γι'αυτό απέλυσε τους αρχηγούς των Κομμουνιστικών Κομμάτων των δύο δημοκρατιών: Στις 21 Μαΐου ο Κάρεν Ντεμιρτσιάν αντικαταστάθηκε από τον Σουρέν Χαρουτγιουνιάν ως Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αρμενίας. Ωστόσο, ο Χαρουτγιουνιάν αποφάσισε γρήγορα να στραφεί υπέρ του εθνικιστικού κινήματος και στις 28 Μαΐου, νομιμοποίησε τη χρήση της κόκκινης, μπλε και χρυσής σημαίας της Πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας για πρώτη φορά μετά από περίπου 70 χρόνια. Στις 15 Ιουνίου 1988 το Αρμενικό Ανώτατο Σοβιέτ υιοθέτησε ψήφισμα όπου ενέκρινε επίσημα την προσάρτηση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στην Αρμενία. Η Αρμενία, μια από τις πιο πιστές δημοκρατίες, ξαφνικά μετετράπη στην πιο εξεγερμένη δημοκρατία. Στις 5 Ιουλίου 1988, όταν ένα απόσπασμα δυνάμεων στάλθηκε για να εξουδετερώσει τους διαδηλωτές με το ζόρι από το Διεθνές Αεροδρόμιο Ζβαρτνότς του Γερεβάν, υπήρχαν πυροβολισμοί και ένας φοιτητής διαδηλωτής σκοτώθηκε. Τον Σεπτέμβριο έλαβαν χώρα μεγαλύτερες διαδηλώσεις στο Γερεβάν και είχαν ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη τεθωρακισμένων οχημάτων. Το φθινόπωρο του 1988 το συντριπτικό μέρος της Αζερικής μειονότητας των 200.000 ατόμων στην Αρμενία απελάθηκαν από τους Αρμένιους εθνικιστές, από τους οποίους πάνω από 100 πέθαναν στη διαδικασία. Νωρίτερα το ίδιο έτος οι Αζέροι είχαν πραγματοποιήσει το πογκρόμ του Σουμγκαγίτ, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την απέλαση όλων των Αρμένιων από το Αζερμπαϊτζάν. Στις 25 Νοεμβρίου 1988 ο στρατός ανέλαβε τον έλεγχο του Γερεβάν καθώς η Σοβιετική κυβέρνηση μετακινήθηκε στην αποτροπή περαιτέρω εθνικής βίας.
Στις 7 Δεκεμβρίου 1988, ο σεισμός του Σπιτάκ προκάλεσε τον θάνατο 25.000 με 50.000 ατόμων. Όταν ο Γκορμπατσώφ επέστρεψε από μια επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν τόσο θυμωμένος καθώς ήταν αντιμέτωπος με διαδηλωτές που ζητούσαν την προσάρτηση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στην Αρμενική Δημοκρατία κατά τη διάρκεια φυσικής καταστροφής. Στις 11 Δεκεμβρίου 1988, ο Γκορμπατσώφ ζήτησε τη σύλληψη όλης της Επιτροπής Καραμπάχ.
Γεωργία: Πρώτες διαδηλώσεις
Τον Νοέμβριο του 1988, διαδηλωτές στη γεωργιανή πρωτεύουσα, την Τιφλίδα, κατασκήνωσαν έξω από το νομοθετικό σώμα της δημοκρατίας ζητώντας την ανεξαρτησία της Γεωργίας και υποστήριξαν τη διακήρυξη κυριαρχίας της Εσθονίας.
Δημοκρατικό Κίνημα της Μολδαβίας
Ξεκινώντας τον Φεβρουάριο του 1988, το Δημοκρατικό Κίνημα της Μολδαβίας οργάνωνε δημόσιες συναντήσεις, διαδηλώσεις και φεστιβάλ τραγουδιών, οι οποίες αυξάνονταν σταδιακά σε μέγεθος και εντονότητα. Τα κέντρα των δημόσιων εκδηλώσεων ήταν το Μνημείο του Στέφανο του Μέγα στο Κισινάου και το προσκείμενο πάρκο Aleea Clasicilor (Το "Δρομάκι των Κλασικών (της Λογοτεχνίας)". Στις 15 Ιανουαρίου 1988, σε ένα αφιέρωμα στον Μιχάι Εμινέσκου στην προτομή του στο Αλεέα Κλασιτσιλόρ, ο Ανατόλ Σαλάρου υπέβαλε πρόταση συνέχισης των συναντήσεων. Σε δημόσια ομιλία, το κίνημα κάλεσε για εθνικό ξεσηκωμό, αναβίωση των μολδαβικών παραδόσεων, επίτευξη επίσημου καθεστώτος για τη Ρουμανική γλώσσα, επιστροφή στο Λατινικό αλφάβητο και ελευθερία του λόγου. Η μετάβαση από "κίνημα" (ανεπίσημος σύνδεσμος) σε "μέτωπο" (επίσημος σύνδεσμος) φάνηκε ως φυσική "αναβάθμιση" και καθώς το κίνημα γινόταν πιο δημοφιλές οι Σοβιετικές αρχές δεν τόλμησαν να το διαλύσουν.
Διαδηλώσεις στο Λβιβ, Ουκρανία
Στις 26 Απριλίου 1988 περίπου 500 άνθρωποι συμμετείχαν σε πορεία που οργανώθηκε από τον Ουκρανικό Πολιτιστικό Σύλλογο στο Κίεβο στην οδό Χρεστσατίκ για να σηματοδοτήσει τη δεύτερη επέτειο της πυρηνικής καταστροφής του Τσερνομπίλ. Οι διαδηλωτές κρατούσαν πλακάτ με συνθήματα όπως "Άνοιγμα και Δημοκρατία στο Τέλος." Μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου 1988 οι Ουκρανοί Ρωμαιοκαθολικοί στη δυτική Ουκρανία γιόρτασαν κρυφά τη Χιλιετία του Χριστιανισμού στο Κράτος των Ρως, με λειτουργίες στα δάση Μπουνίβ, Καλούς, Χοσίβ και Ζαρβανίτσια. Στις 5 Ιουνίου 1988, στους επίσημους εορτασμούς της Χιλιετίας που πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, ο Ουκρανικός Πολιτιστικός Σύλλογος φιλοξένησε τις δικές του εορτές στο Κίεβο στο μνημείο του Αγίου Βολοντιμίρ του Μέγα, τον μεγάλο πρίγκιπα των Ρως του Κιέβου.
Στις 16 Ιουνίου 1988 6.000 με 8.000 άτομα συγκεντρώθηκαν στο Λβιβ όπου οι ομιλητές δήλωναν μη εμπιστοσύνη στο τοπικό κατάλογο των αντιπροσώπων στη 19η διάσκεψη του Κομμουνιστικού Κόμματος, η οποία άρχισε στις 29 Ιουνίου. Στις 21 Ιουνίου, ένα συλλαλητήριο στο Λβιβ προσέλκυσε 50.000 άτομα τα οποία είχαν ακούσει για μια αναθεωρημένη λίστα εκπροσώπων. Οι αρχές προσπάθησαν να διαλύσουν τη διαδήλωση μπροστά από το Στάδιο Ντρούζμπα. Στις 7 Ιουλίου, 10 με 20 χιλιάδες άνθρωποι παρακολούθησαν την έναρξη του Δημοκρατικού Μετώπου για την Προώθηση της Περεστρόικα. Στις 17 Ιουλίου, μια ομάδα 10.000 ατόμων συγκεντρώθηκε στο χωριό Ζαρβανίτσια για τις λειτουργίες της Χιλιετίας οι οποίες εορτάστηκαν από τον Ουκρανό Ελληνοκαθολικό Επίσκοπο Πάβλο Βάσιλικ. Η πολιτοφυλακή προσπάθησε να διαλύσει τους συμμετέχοντες αλλά η διαδήλωση κατέληξε να είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση των Ουκρανών Καθολικών αφότου ο Στάλιν έθεσε την εκκλησία εκτός νόμου το 1946. Στις 4 Αυγούστου, η οποία έγινε γνωστή ως "Ματωμένη Πέμπτη", οι τοπικές αρχές κατέστειλαν βίαια μια διαδήλωση που οργανώθηκε από το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Προώθηση της Περεστρόικα. 41 άτομα συνελήφθησαν, δέχτηκαν πρόστιμο ή καταδικάστηκαν σε 15 ημέρες κράτησης. Την 1η Σεπτεμβρίου οι τοπικές αρχές έδιωξαν βίαια 5.000 φοιτητές από δημόσια συνεδρίαση χωρίς επίσημη άδεια στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Ιβάν Φράνκο.
Στις 13 Νοεμβρίου 1988 περίπου 10.000 άτομα παρακολούθησαν μια επίσημα εγκεκριμένη συνάντηση οργανωμένη από τον οργανισμό πολιτικής κληρονομιάς Σπαντστσίνα, τον φοιτητικό σύλλογο Χρομάντα του Πανεπιστημίου του Κιέβου και τις περιβαλλοντικές ομάδες Ζελένγι Σβιτ ("Πράσινος Κόσμος") και Νοοσφέρα. Η συνάντηση επικεντρώθηκε σε οικολογικά ζητήματα. Στις 14 με 18 Νοεμβρίου, 15 Ουκρανοί ακτιβιστές ήταν μεταξύ των 100 οργανώσεων ανθρωπίνων, εθνικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων οι οποίες προσκαλέστηκαν να συζητήσουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα με Σοβιετικούς αξιωματούχους και με αντιπροσωπεία της Επιτροπής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (επίσης γνωστή ως Επιτροπή του Ελσίνκι). Στις 10 Δεκεμβρίου εκατοντάδες άτομα συγκεντρώθηκαν στο Κίεβο για να γιορτάσουν τη Διεθνή Ημέρα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων σε συλλαλητήριο που διοργανώθηκε από τη Δημοκρατική Ένωση. Η μη αδειοδοτημένη συγκέντρωση είχε ως αποτέλεσμα την κράτηση των τοπικών ακτιβιστών.
Κουραπάτι, Λευκορωσία
Το Λευκορωσικό Λαϊκό Μέτωπο (λευκορωσικά: Партыя БНФ) ιδρύθηκε το 1988 ως πολιτικό κόμμα και κίνημα για τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία, όπως και στα λαϊκά μέτωπα των Βαλτικών δημοκρατιών. Η ανακάλυψη μαζικών τάφων στο Κουραπάτι από τον ιστορικό Ζιάνον Παζνιάκ, τον πρώτο πρόεδρο του Λευκορωσικού Λαϊκού Μετώπου, έδωσε περαιτέρω φήμη στο φιλοδημοκρατικό και φιλοανεξαρτησιακό κίνημα στη Λευκορωσία. Υποστήριξε ότι το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων πραγματοποιούσε μυστικές δολοφονίες στο Κουραπάτι. Αρχικά το μέτωπο είχε σημαντική επισκεψιμότητα λόγω των πολλών δημόσιων δράσεών του, οι οποίες σχεδόν πάντα τελείωναν σε συγκρούσεις με την αστυνομία και την KGB.
Μόσχα: Περιορισμένος εκδημοκρατισμός
Την άνοιξη του 1989 (αν και περιορισμένα) οι κάτοικοι της Σοβιετικής Ένωσης ασκούσαν δημοκρατική επιλογή για πρώτη φορά από το 1917 εκλέγοντας το νέο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού. Εξίσου σημαντική ήταν η ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη από τις νομοθετικές εργασίες χωρίς λογοκρισία, όπου οι άνθρωποι προηγουμένως φοβόντουσαν να λογοδοτήσουν και να ανακριθούν στην Κομμουνιστική ηγεσία. Αυτό το παράδειγμα τροφοδότησε το περιορισμένο πείραμα με τη δημοκρατία στην Πολωνία, που γρήγορα οδήγησε στην ανατροπή της Κομμουνιστικής κυβέρνησης στη Βαρσοβία εκείνο το καλοκαίρι – η οποία με τη σειρά της πυροδότησε εξεγέρσεις που ανέτρεψαν τον κομμουνισμό στις άλλες πέντε χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, πριν από το τέλος του 1989, το έτος που έπεσε το Τείχος του Βερολίνου. Αυτά τα γεγονότα έδειξαν ότι οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης και της Σοβιετικής Ένωσης δεν υποστήριζαν τον εκσυγχρονισμό του Κομμουνισμού υπό τον Γκορμπατσόφ, αλλά προτίμησαν να τον εγκαταλείψουν εντελώς.
Το ίδιο έτος το CNN έγινε το πρώτο ξένο κανάλι που επετράπη να μεταδώσει τα ενημερωτικά τηλεοπτικά προγράμματά του στη Μόσχα. Επίσημα το CNN ήταν διαθέσιμο μόνο σε ξένους προσκεκλημένους στο Ξενοδοχείο Σαβόι, αλλά οι Μοσχοβίτες έμαθαν γρήγορα πως να βάλουν το κανάλι στους οικιακούς δέκτες τους. Αυτό είχε μεγάλη επίδραση για το πως έβλεπαν οι Ρώσοι τα γεγονότα της χώρας τους, με σχεδόν καθόλου λογοκρισία.
Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού της Σοβιετικής Ένωσης
αριστερά|μικρογραφία|Ο Αντρέι Ζαχάρωφ, πρώην εξορισμένος στο [[Νίζνι Νόβγκοροντ|Γκόρκι, εκλέχθηκε στο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού τον Μάρτιο του 1989.]] Η περίοδος υποβολών για τους υποψήφιους του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων του Λαού διήρκεσε ένα μήνα και τελείωσε στις 24 Ιανουαρίου 1989. Για τον επόμενο μήνα η επιλογή ανάμεσα στους 7.531 επαρχιακούς προταχθέντες έλαβε χώρα σε συναντήσεις οργανωμένες από εκλογικές επιτροπές επιπέδου εκλογικής περιφέρειας. Στις 7 Μαρτίου δημοσιεύτηκε η τελική λίστα που περιλάμβανε 5.074 υποψήφιους, από τους οποίους το 85% ήταν μέλη του Κόμματος.
Δύο εβδομάδες πριν από τις εκλογές σε 1500 επαρχίες πραγματοποιήθηκαν εκλογές για να καλύψουν 750 ειδικές έδρες δημόσιων οργανισμών. 880 υποψήφιοι συμμετείχαν σε αυτές τις εκκλογές. Από αυτές τις έδρες, 100 διατέθηκαν στο ΚΚΣΕ, 100 στο Πανενωσιακό Κεντρικό Συμβούλιο των Συνδικάτων, 75 στην Κομμουνιστική Ένωση Νεολαίας (Κομσομόλ), 75 στην Επιτροπή των Σοβιετικών Γυναικών, 75 στην Οργάνωση Βετεράνων Πολέμου και Εργασίας, και 325 σε άλλους οργανισμούς όπως η Ακαδημία των Επιστημών. Η διαδικασία επιλογής έγινε τον Απρίλιο.
Στις γενικές εκλογές της 26ης Μαρτίου η συμμετοχή των ψηφοφόρων ανήλθε στο εντυπωσιακό ποσοστό του 89.8% και 1.958 (συμπεριλαμβανομένων 1.225 επαρχιακών εδρών) έδρες έλαβαν τον κάτοχό τους. Στις 2 και 9 Απριλίου διεξήχθησαν επαναληπτικές εκλογές. Επιπλέον εκλογές οργανώθηκαν στις 20 Απριλίου και στις 14 με 23 Μαΐου στις 199 εναπομείναντες εκλογικές περιφέρειες όπου δεν επετεύχθη η απαραίτητη απόλυτη πλειοψηφία. Ενώ οι περισσότεροι εγκεκριμένοι υποψήφιοι του ΚΚΣΕ εξελέγησαν, περισσότερες από 300 έδρες δόθηκαν σε ανεξάρτητους υποψηφίους όπως ο Γέλτσιν, ο φυσικός Αντρέι Ζαχάρωφ και ο δικηγόρος Ανατόλι Σόμπτσακ.
Στην πρώτη συνεδρίαση του νέου Κογκρέσου των Αντιπροσώπων του Λαού, που διήρκεσε από τις 25 Μαΐου έως τις 9 Ιουνίου, οι σκληροπυρηνικοί διατηρήσαν τον έλεγχο, αλλά οι μεταρρυθμιστές χρησιμοποίησαν τη νομοθετική συνέλευση ως μια πλατφόρμα για συζήτηση και κριτική – η οποία μεταδόθηκε ζωντανά και χωρίς λογοκρισία. Αυτό άφησε τους κατοίκους αποσβολωμένους, καθώς στην ΕΣΣΔ δεν είχε συμβεί τίποτα καλύτερο από αυτή την ανέμελη συζήτηση. Στις 29 Μαΐου ο Γέλτσιν κατάφερε να εξασφαλίσει έδρα στο Ανώτατο Σοβιέτ, και το καλοκαίρι σχημάτισε την πρώτη αντιπολίτευση, τη Διαπεριφερειακή Ομάδα Αντιπροσώπων, η οποία αποτελούταν από Ρώσους εθνικιστές και φιλελεύθερους. Συνθέτοντας τη τελική νομοθετική ομάδα στη Σοβιετική Ένωση, αυτοί που εκλέχθηκαν το 1989 έπαιξαν ζωτικό ρόλο στις μεταρρυθμίσεις και την επακόλουθη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης κατά τα επόμενα δύο χρόνια.
Στις 25 Οκτωβρίου 1989 το Ανώτατο Σοβιέτ ψήφισε για την εξάλειψη των ειδικών εδρών για το Κομμουνιστικό Κόμμα και άλλες επίσημες οργανώσεις, στις εθνικές και τοπικές εκλογές, απαντώντας στη λαϊκή κριτική ότι οι ειδικές έδρες ήταν αντιδημοκρατικές. Μετά από έντονη συζήτηση, το πεντακοσιοσαρανταδυομελές Ανώτατο Σοβιέτ πέρασε το μέτρο με 254 υπέρ και 85 κατά (με 36 αποχές). Η απόφαση απαίτησε μια συνταγματική τροπολογία, η οποία επικυρώθηκε από την Ολομέλεια του Κογκρέσου, η οποία συνεδρίασε από τις 12 έως τις 15 Δεκεμβρίου. Επίσης περάστηκαν μέτρα που θα επιτρέπουν άμεσες εκλογές για τους προέδρους καθεμιάς από τις 15 δημοκρατίες. Ο Γκορμπατσόφ αντιτάθηκε έντονα στη μεταρρύθμιση κατά τη διάρκεια της συζήτησης, αλλά ηττήθηκε.
Η ψηφοφορία επέκτεινε την εξουσία των δημοκρατιών στις τοπικές εκλογές, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αποφασίσουν οι ίδιες για το πώς να οργανώσουν την ψηφοφορία. Η Λετονία, η Λιθουανία και η Εσθονία είχαν ήδη προτείνει νόμους για τις άμεσες προεδρικές εκλογές. Οι τοπικές εκλογές σε όλες τις δημοκρατίες είχαν ήδη προγραμματιστεί να λάβουν χώρα σε διάφορες μέρες μεταξύ του Δεκεμβρίου και του Μαρτίου 1990.
Βαλτική «Αλυσίδα της Ελευθερίας»
αριστερά|μικρογραφία|Η διαδήλωση "Βαλτικός Δρόμος" στο [[Σιαουλιάι της Λιθουανίας το 1989. Τα φέρετρα είναι διακοσμημένα με τις εθνικές σημαίες των τριών Βαλτικών Δημοκρατιών και συμβολικά τοποθετήθηκαν κάτω από τις σημαίες της ΕΣΣΔ και της Ναζιστικής Γερμανίας. ]] Η Βαλτική οδός ή Βαλτική Αλυσίδα (επίσης γνωστή ως Αλυσίδα της Ελευθερίας, (εσθονικά: Balti kett, λετονικά: Baltijas ceļš, λιθουανικά: Baltijos kelias, ρωσικά: Балтийский путь) ήταν ειρηνική πολιτική διαδήλωση στις 23 Αυγούστου 1989. Περίπου 2 εκατομμύρια άτομα ένωσαν τα χέρια τους για να σχηματίσουν μια ανθρώπινη αλυσίδα η οποία εκτεινόταν σε 600 χιλιόμετρα κατά μήκος της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας, οι οποίες επανενσωματώθηκαν βίαια στη Σοβιετική Ένωση το 1944. Η κολοσσιαία διαδήλωση σημάδεψε την 50η επέτειο του Συμφώνου Μολότωφ-Ρίμπεντροπ που διαίρεσε την Ανατολική Ευρώπη σε σφαίρες επιρροής και είχε ως αποτέλεσμα την κατοχή των Βαλτικών κρατών το 1940.
Τον Δεκέμβριο του 1989 το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού αποδέχτηκε και ο Γκορμπατσόφ υπέγραψε την έκθεση της Επιτροπής Γιάκοβλεφ, η οποία καταδίκαζε το μυστικό πρωτόκολλο του συμφώνου Μολότωφ–Ρίμπεντροπ.
Απόσχιση του Λιθουανικού Κομμουνιστικού Κόμματος
Στις εκλογές για το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού τον Μάρτιο του 1989 οι 36 από τους 42 αντιπροσώπους της Λιθουανίας προέρχονταν από το ανεξάρτητο εθνικό κίνημα Σαγιούντις. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη νίκη για οποιονδήποτε εθνικό οργανισμό στην ΕΣΣΔ και μια καταστροφική αποκάλυψη στην αυξανόμενη δυσαρέσκεια προς το Λιθουανικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Στις 7 Δεκεμβρίου του 1989 το Κομμουνιστικό Κόμμα της Λιθουανίας υπό την ηγεσία του Αλγκίρντας Μπραζάουσκας αποσχίστηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης και εγκατέλειψε το δικαίωμά του να έχει συνταγματικό "ηγετικό ρόλο" στην πολιτική. Έτσι ιδρύθηκε μια μικρότερη πιστή φράξια του Κομμουνιστικού Κόμματος, με επικεφαλής τον σκληροπυρηνικό Μύκολας Μπουροκεβίτσιους η οποία παρέμεινε συνδεδεμένη με το ΚΚΣΕ. Ωστόσο το κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα της Λιθουανίας ήταν επισήμως ανεξάρτητο από τον έλεγχο της Μόσχας, κάνοντας τη Λιθουανία την πρώτη Σοβιετική Δημοκρατία που πέτυχε κάτι τέτοιο. Ήταν επίσης πολιτικός σεισμός και ο Γκορμπατσόφ επισκέφθηκε τη Λιθουανία σε μια μάταιη προσπάθεια να ξαναφέρει το τοπικό κόμμα υπό έλεγχο.
Αποκλεισμός του Αζερμπαϊτζάν
Στις 16 Ιουλίου 1989 το Λαϊκό Μέτωπο του Αζερμπαϊτζάν πραγματοποίησε το πρώτο συνέδριο του και εξέλεξε τον Αμπουλφάζ Ελτσιμπέι ο οποίος έγινε πρόεδρος του κόμματος. Στις 19 Αυγούστου 600.000 διαδηλωτές μπλόκαραν την Πλατεία Λένιν του Μπακού (σημερινή Πλατεία Αζαντλίκ) απαιτώντας την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων. Κατά το δεύτερο εξάμηνο του 1989 παραδόθηκαν όπλα στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Όταν οι κάτοικοι του Καραμπάχ απέκτησαν τα όπλα για να αντικαταστήσουν τις κυνηγετικές καραμπίνες και βαλλίστρες, ο αριθμός των θυμάτων άρχισε να αυξάνεται, γέφυρες ανατινάχτηκαν, δρόμοι αποκλείστηκαν και άνθρωποι κρατήθηκαν ως όμηροι.
Απελευθέρωση της Αρμενικής Επιτροπής Καραμπάχ
Στις 31 Μαΐου 1989, τα 11 μέλη της Επιτροπής Καραμπάχ, τα οποία είχαν φυλακιστεί χωρίς δίκη στη φυλακή Ματρόσκαγια Τισίνα της Μόσχας, αποφυλακίστηκαν και επέστρεψαν στην πατρίδα τους όπου καλωσορίστηκαν σαν ήρωες. Αμέσως μετά την απελευθέρωσή του, ο ακαδημαϊκός Λεβόν Τερ-Πετροσιάν εξελέγη πρόεδρος του Παναρμενικού Εθνικού Κινήματος, της αντι-κομμουνιστικής αντιπολίτευσης στη χώρα και αργότερα το 1989 δήλωσε ότι ήταν οι πρώτοι που άρχισαν να εξετάζουν την πλήρη ανεξαρτησία.
Σφαγή στην Τιφλίδα της Γεωργίας
αριστερά|μικρογραφία|Φωτογραφίες των θυμάτων (κυρίως νεαρές γυναίκες) μιας σφαγής τον Απρίλιο του 1989 στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Στις 7 Απριλίου του 1989 εστάλησαν Σοβιετικά στρατεύματα και προσωπικό μεταφοράς τεθωρακισμένων οχημάτων στην Τιφλίδα καθώς περισσότερα από 100.000 άτομα διαδήλωσαν μπροστά από τα γραφεία του Κομμουνιστικού Κόμματος με πανό που ζητούσαν την απόσχιση της Γεωργίας από τη Σοβιετική Ένωση και την πλήρη ενσωμάτωση της Αμπχαζίας στη Γεωργία. Στις 9 Απριλίου στρατεύματα επιτέθηκαν στους διαδηλωτές σκοτώνοντας 20 άτομα και τραυματίζοντας πάνω από 200. Αυτό το γεγονός ριζοσπαστικοποίησε τους γεωργιανούς πολιτικούς, με πολλούς από αυτούς να συμπεραίνουν ότι η ανεξαρτησία ήταν προτιμότερη από τη συνέχιση της Σοβιετικής κυριαρχίας. Στις 14 Απριλίου ο Γκορμπατσόφ αντικατέστησε τον Τζούμπερ Πατιασβίλι ως Πρώτο Γραμματέα του Γεωργιανού Κομμουνιστικού Κόμματος με τον πρώην Γεωργιανό αρχηγό της KGB Γκίβι Γκουμπαρίντζε.
Στις 16 Ιουλίου 1989 μια διαμαρτυρία ενάντια στο άνοιγμα παραρτήματος ενός γεωργιανού πανεπιστήμιου στο Σουχούμι της Αμπχαζίας είχε ως αποτέλεσμα τη γρήγορη μετατροπή της σε μεγάλης κλίμακας αντιπαράθεση μεταξύ των εθνοτήτων της πόλης, με αποτέλεσμα τον θάνατο 18 ατόμων και τον τραυματισμό εκατοντάδων πριν την αποκατάσταση της τάξης από τα Σοβιετικά στρατεύματα. Η διαδήλωση σήμανε την αρχή της Γεωργιανοαμπχαζικής σύγκρουσης.
Λαϊκό Μέτωπο της Μολδαβίας
Στις εκλογές για το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού της 26ης Μαρτίου, οι 15 από τους 46 Μολδαβούς αντιπροσώπους ήταν υποστηρικτές του Εθνικιστικού/Δημοκρατικού κινήματος. Το ιδρυτικό συνέδριο του Λαϊκού Μετώπου της Μολδαβίας έλαβε χώρα δύο μήνες αργότερα, στις 20 Μαΐου 1989. Στο δεύτερο συνέδριό του (30 Ιουνίου - 1 Ιουλίου 1989), ο Ίον Χανταρκά εκλέχθηκε ως πρόεδρός του.
Μια σειρά διαδηλώσεων γνωστές ως Μεγάλη Εθνοσυνέλευση (ρουμανικά: Marea Adunare Naţională) ήταν το πρώτο μεγάλο κατόρθωμα του Μετώπου. Αυτές οι μαζικές διαδηλώσεις, όπως μία που συμμετείχαν 300.000 άτομα στις 27 Αυγούστου, έπεισε το Μολδαβικό Ανώτατο Σοβιέτ στις 31 Αυγούστου να υιοθετήσει ένα νόμο για την επισημοποίηση των Μολδαβικών και την αντικατάσταση του Κυριλλικού με το Λατινικό αλφάβητο.
Ουκρανικό Ρουχ
Η Ημέρα Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας εορτάστηκε στο Λβιβ και το Κίεβο στις 22 Ιανουαρίου του 1989. Χιλιάδες άτομα συγκεντρώθηκαν στο Λβιβ για μια μη εγκεκριμένη μολεμπέν (θρησκευτική λειτουργία) μπροστά από τον Καθεδρικό του Αγίου Γεωργίου. Στο Κίεβο, 60 ακτιβιστές συναντήθηκαν σε διαμέρισμα του Κιέβου για να τιμήσουν την ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουκρανίας το 1918. Στις 11 με 12 Φεβρουαρίου του 1989, η Εταιρεία Ουκρανικής Γλώσσας πραγματοποίησε το ιδρυτικό της συνέδριο. Στις 15 Φεβρουαρίου 1989 ανακοινώθηκε ο σχηματισμός της Πρωτοβουλίας της Επιτροπής για την Ανανέωση της Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το πρόγραμμα και το καταστατικό του κινήματος προτάθηκε από την Ένωση Συγγραφέων της Ουκρανίας και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Literaturna Ukraina στις 16 Φεβρουαρίου του 1989. Η οργάνωση περιείχε Ουκρανούς αντιφρονούντες όπως ο Βιατσεσλάβ Τσορνοβίλ.