cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2018-19
Υποβιβασμός
Για την αποφυγή του υποβιβασμού αναμετρήθηκαν η ΑΕΚ Καραβά και ο Εθνικός Λατσιών. Οι δύο ομάδες είχαν πετύχει από μία νίκη στην Α΄ φάση. Μετά από 4 αγώνες το σκορ έγινε 4-2 νίκες υπέρ της ΑΕΚ Καραβά. Ο Εθνικός Λατσιών υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία 2019-20.
Πηγή : Αποτελέσματα 2018-19
Γκρέτα Σκάκι
Προσωπική ζωή
Τον Οκτώβριο του 2013, για την προσφορά της στις τέχνες τιμήθηκε με το παράσημο του Ιππότη του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας. Τον Σεπτέμβρη του 2017 ήταν η πρέσβης του Φεστιβάλ Ιταλικού Κινηματογράφου Lavazza που πραγματοποιήθηκε στο Σίδνεϊ, την Αδελαΐδα, την Μελβούρνη, την Καμπέρα, το Μπρισμπέιν, το Περθ και το Χόμπαρτ.
Αεροδιαστημική μηχανική
Η αεροδιαστημική ή αεροδιαστημική μηχανική είναι ένας από τους κύριους κλάδους της μηχανικής και ασχολείται με την ανάπτυξη αεροπλάνων και διαστημόπλοιων. Περιλαμβάνει δύο αλληλοεπικαλιπτόμενους κλάδους αυτούς της Αεροναυπηγικής και της Αστροναυτικής. Η Αεροηλεκτρονική είναι στο ευρύτερο φάσμα της αεροδιαστημικής αλλά ασχολείται συγκεκριμένα με την ηλεκτρονική μεριά την αεροδιαστημικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μηχανική
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2018-19
Τελική κατάταξη
Η τελική κατάταξη των ομάδων μετά την ολοκλήρωση των play off ήταν:
Αποπυρηνωτής μήλου
μικρογραφία|200x200px|Πλαστικός αποπυρηνωτής μήλου|εναλλ.= εναλλ.=Modern Apple Corer|μικρογραφία|Σύγχρονος ανοξείδωτος αποπυρηνωτής μήλου|200x200εσ Ο Aποπυρηνωτής μήλου είναι εργαλείο αφαίρεσης του πυρήνα και των κουκουτσιών μήλου. Τοποθετείται πάνω στο μήλο και πιέζεται ώστε να το διαπεράσει. Ο πυρήνας με το κουκούτσι παγιδεύονται στο εσωτερικό του εργαλείου, που με τράβηγμα αφαιρείται, αφήνοντας ένα καθαρό μήλο. Είναι πλαστικός ή ανοξείδωτος μεταλλικός. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για άλλους τύπους φρούτων, όπως αχλάδια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σκεύη Κατηγορία:Μαγειρικά σκεύη
Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας (αραβικά: الحزب الشيوعي السوري) ήταν πολιτικό κόμμα στη Συρία που ιδρύθηκε το 1944. Έγινε μέλος του Εθνικού Προοδευτικού Μετώπου το 1972. Το κόμμα χωρίστηκε το 1986 με δύο κόμματα που ισχυρίζονται ότι αντιπροσωπεύουν το αρχικό Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας. το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας (Ενιαίο) και το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας (Μπακντάς).
Ξεκίνημα
Το κόμμα εξελίχθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας και Λιβάνου, το οποίο ιδρύθηκε στη Βηρυτό το 1924. Καταστάλθηκε λίγο αργότερα, αλλά επαναδραστηριοποιήθηκε μετά από πολλά χρόνια. Το 1936, ο Χαλίντ Μπακντάς, ένας Δαμασκηνός που προσχώρησε στο κόμμα το 1930 και αργότερα σπούδασε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Τοίχων της Ανατολής στη Μόσχα, ανέλαβε τον έλεγχο ως γραμματέας του κόμματος και προχώρησε στην οικοδόμηση της οργάνωσής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Συρίας Συρια
Φανός Φθιώτιδας
Ο Φανός είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Φανός βρίσκεται στην βορειοανατολική άκρη του πρώην νομού και στα παράλια του Στενού Αρτεμισίου. Απέχει 47 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 6 χλμ. ΒΑ. από τη Γλύφα και το πορθμείο με τον Αγιόκαμπο Ευβοίας. Δίπλα του και νοτιοδυτικά είναι ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας Αντρώνας όπου έχουν βρεθεί ταφικοί κύκλοι των πρώιμων μυκηναϊκών χρόνων (4ος αιώνας π.χ.) καθώς και σπήλαια που συνδέουν την περιοχή με τη λατρεία της θεάς Δήμητρας. Έχει θέα τον Βόρειο Ευβοϊκό κόλπο και τα νησιά Σκιάθο και Σκόπελο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στο δήμο Στυλίδος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τη Γλύφα, τα Δρυμάρια, το Λιμάνι Βαθυκοίλου και το Παγώνι αποτελούν την τοπική κοινότητα Γλύφας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πελασγίας του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 32 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Άλβιο
Άλβιος ονομάζεται η νεότερη ή ανώτερη από τις έξι γεωλογικές βαθμίδες στις οποίες υποδιαιρείται η κατωτέρα κρητιδική σειρά στρωμάτων (Πρώιμη κρητιδική).
Περιλαμβάνει τη χρονική περίοδο 113 με 100,5 εκατομμύρια χρόνια πριν. Πριν από αυτήν είναι το Άπτιο και ακολουθεί το Κενομάνιο.
Η Άλβιος περίοδος προτάθηκε για πρώτη φορά το 1842 από τον Alcide d'Orbigny και πήρε το όνομά της από την Alba, το λατινικό όνομα του ποταμού Ωμπ στη Γαλλία.
Παραπομπές
Αλβιο
Τορύμβας ο Θεσσαλός
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater,%20468-452%20BC,%20Olympia.%2078-82th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας ο οποίος χρονολογείται μεταξύ της 82ης (452 π.Χ.) και 78ης διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Τορύμβας ο Θεσσαλός (5ος αιώνας π.Χ.) ή ή Τορύλλας ή Τορύμνας, ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Θεσσαλία, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 80ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (460 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Βέρατρον το λευκόν
Το Βέρατρον το λευκόν, ο Ελλέβορος ο λευκός (Veratrum album), γνωστός και ως  ψευδής ελλεβορίνη (false helleborine),  Ευρωπαϊκός λευκός ελλέβορος (European white hellebore) ή κατά τους Γεννάδιο και Καββαδά είναι ο λευκός ελλέβορος (white veratrum) του Θεόφραστου και του Διοσκουρίδη· συν. Veratrum lobelianum Bernh., είναι δηλητηριώδες φαρμακευτικό φυτό των Λειριίδων (ή Λιλιίδων) (Liliaceae) (οικογένεια κρίνου) ή Melanthiaceae. Απαντά σε ορεινά μέρη της Ελλάδας, όπου καλείται κοινώς στερόγιαννι. Είναι εγγενές στην Ευρώπη και σε τμήματα της δυτικής Ασίας (δυτική Σιβηρία, την Τουρκία και στον Καύκασο).
Περιγραφή
Το φυτό είναι πολυετές (perennial) βότανο, με δυνατό κάθετο ρίζωμα (rhizome), καλυμμένο με θήκες από υπολείμματα παλαιών φύλλων. Οι σωματώδεις, απλοί μίσχοι (stems) έχουν ύψος από 50 έως 175 εκατοστά. Έχει φύλλα χοντρά, πλατιά, προμήκη, ωοειδή ή λογχοειδή, με ισχυρές παράλληλες νευρώσεις, πτυχωτά και χνοώδη στο κάτω μέρος. Τα άνθη φύονται από τις μασχάλες μακρών βρακτίων κατά βότρυς, σχηματίζοντας μια ευρεία επάκρια φόβη μήκους περίπου 50 εκατοστών. Τα άνθη έχουν χρώμα λευκό, πρασινωπό ή κιτρινωπό. Η περίοδος ανθοφορίας είναι από Ιούνιο μέχρι Αύγουστο. Τα άνθη μυρίζουν πολύ έντονα ιδίως αν είναι εκτεθειμένα στον ήλιο. Το περιγόνιο είναι εξωτερικά χνουδωτό, με τμήματα προμήκη, δαντελωτά και είναι μακρότερο από τον ποδίσκο. Έχουν κατά λάθος εκληφθεί για την κίτρινη γεντιανή, Gentiana lutea, η οποία χρησιμοποιείται στα ποτά, με αποτέλεσμα τις δηλητηριάσεις.
Η ρεσβερατρόλη έχει απομονωθεί από το φυτό.
Χρήσεις
Η ρίζα του είναι πολύ δηλητηριώδης, με μια παραλυτική επίδραση στο νευρικό σύστημα. Σε δύο περιπτώσεις θανατηφόρας δηλητηρίασης από την κατανάλωση των σπόρων, οι τοξίνες βερατριδίνης (veratridine) και cevadine ήταν παρούσες στο αίμα. Το 1983, οι σκόνες φτερνίσματος, που παράγονταν από το βότανο στη Δυτική Γερμανία, προκάλεσαν σοβαρές δηλητηριάσεις στην Σκανδιναβία.
Ιστορία
Το 2014, υπήρξε ο ισχυρισμός ότι ο Μέγας Αλέξανδρος, θα μπορούσε να είχε δηλητηριαστεί με κρασί φτιαγμένο από Veratrum album. Προηγουμένως, πιστεύετο ότι η δηλητηρίαση οφειλόταν στο αρσενικό ή (κάποια μυθική πίστη) ότι το νερό του Στύγιου ποταμού, μπορεί να οδήγησε στο θάνατο τον Βασιλιά της Μακεδονίας.
Στην αρχαιότητα, ένα αποτελεσματικό εμετικό με βάση το λευκό ελλέβορο και ένα πικρό οβάλ σπόρο (που ο Hahneman πίστευε ότι ήταν ο σπόρος του Erigeron ή Senecio) αναμείχθηκε από τους ιατρούς της Αντίκυρας, μια πόλη της Φωκίδας στην Ελλάδα.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Υπο-Ανταρκτικά Νησιά της Νέας Ζηλανδίας
Τα Υπο-ανταρκτικά νησιά της Νέας Ζηλανδίας περιλαμβάνουν πέντε νησιωτικές ομάδες που βρίσκονται μεταξύ 47o και 53o νότιου γεωγραφικού πλάτους, μεταξύ της Ανταρκτικής και της ζώνης υποτροπικής σύγκλισης. Τα νησιά αυτά είναι οι: Αντίποδες νήσοι, Ώκλαντ, Μπάουντι, Κάμπελ και Σνέαρς. Η ΟΥΝΕΣΚΟ τα έχει χαρακτηρίσει Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από το 1998 καθώς διακρίνονται για το υψηλό επίπεδο βιοποικιλότητας και ενδημισμού σε πτηνά, φυτά και ασπόνδυλα. Εξαιρετικά μεγάλος είναι ο αριθμός και η ποικιλία των πελαγικών θαλασσοπουλιών και των πιγκουίνων που φωλιάζουν εκεί κατά αποικίες. Η συνολική χερσαία έκταση των νησιών είναι 764.580 km2, ενώ το καθεστώς προστασίας ισχύει επίσης για το θαλάσσιο περιβάλλον έως και 12 ναυτικά μίλια γύρω από κάθε ομάδα. Εκτός από λίγους ερευνητικούς σταθμούς, τα νησιά είναι ακατοίκητα και δεν επιτρέπεται η είσοδος χωρίς άδεια.
Περιγραφή
Ενώ όλα τα νησιά βρίσκονται στην Τεκτονική Πλάκα του Ειρηνικού, η διαφορετική γεωλογική ιστορία και ηλικία κάθε νησιωτικής ομάδας και η γεωγραφική τους απομόνωση από τη Νέα Ζηλανδία και μεταξύ τους, έχουν διαμορφώσει μια μοναδική και αξιοσημείωτη βιοποικιλότητα. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η αφθονία και η ποικιλία των πελαγικών θαλασσοπουλιών και των πιγκουίνων που χρησιμοποιούν τα νησιά για αναπαραγωγή. Τα νησιά υποστηρίζουν την πιο ποικιλόμορφη κοινότητα αναπαραγωγής θαλάσσιων πτηνών στον Νότιο Ωκεανό. Υπάρχουν 126 είδη πουλιών, συμπεριλαμβανομένων 40 θαλάσσιων πτηνών, οκτώ από τα οποία δεν αναπαράγονται πουθενά αλλού στον κόσμο, και συγκεκριμένα 4 είδη άλμπατρος, 3 είδη κορμοράνων (ένα από τα οποία, το Bounty Island Shag, είναι ο σπανιότερος κορμοράνος στον κόσμο) και 1 είδος πιγκουίνου. Τα νησιά φιλοξενούν μεγάλους πληθυσμούς από άλμπατρος (10 από τα 22 είδη που υπάρχουν στον κόσμο) και σχεδόν 2 εκατομμύρια αιθαλόμυχων (θαλασσοπούλια της οικογένειας των ρινοτρυπίδων) φωλιάζουν μόνο στο νησί Σνέαρς. 150 px | μικρογραφία |Παπαγάλος των Αντίποδων νήσων 150 px | μικρογραφία |Ανθισμένα φυτά στη νήσο Κάμπελ Τα χερσαία πτηνά παρουσιάζουν επίσης μια εκπληκτική ποικιλομορφία, λαμβάνοντας υπόψη την περιορισμένη διαθέσιμη έκταση γης, με μεγάλο αριθμό απειλούμενων ενδημικών, συμπεριλαμβανομένης μιας από τις πιο σπάνιες πάπιες του κόσμου και πολλών ειδών μπεκάτσας, παπαγάλων και κιρκίρι. Στις Αντίποδες νήσους ζει ένα είδος παπαγάλου, ο Cyanoramphus unicolor, αξιοσημείωτος, μεταξύ άλλων, για τη συνήθεια του να τρώει κρέας, τόσο τα πτώματα θαλάσσιων πτηνών όσο και να κυνηγάει μικρά θαλασσοπούλια, όπως πετρίλους. Η απομόνωση και οι κλιματικοί παράγοντες κατέστησαν τα νησιά ένα συναρπαστικό εργαστήριο για τη μελέτη της γενετικής ποικιλότητας, ενδογένεσης και προσαρμογής. Οι εξελικτικές διαδικασίες, όπως η απώλεια πτήσης σε πτηνά και ασπόνδυλα, προσφέρουν μοναδικές ευκαιρίες για έρευνα στη δυναμική και την οικολογία των νησιών.
Περισσότερο από το 95% του παγκόσμιου πληθυσμού του θαλάσσιου λέοντα της Νέας Ζηλανδίας (παλαιότερα γνωστού ως θαλάσσιος λέων του Χούκερ) αναπαράγεται εδώ, το δε θαλάσσιο περιβάλλον παρέχει σημαντικές περιοχές αναπαραγωγής στη μαύρη φάλαινα του Νότου (Eubalaena australis). Από το 1993 ιδρύθηκε το «Καταφύγιο Θαλάσσιων Θηλαστικών Νήσων Ώκλαντ» για την προστασία του θαλάσσιου λέοντα, της φάλαινας και της φώκιας. Το 2003 αναγνωρίστηκε η αξία του ευρύτερου θαλάσσιου οικοσυστήματος, γι' αυτό η προστασία επεκτάθηκε και στη θαλάσσια γύρω περιοχή. 150 px | μικρογραφία |Olearia lyallii Εκτός από τα βραχώδη νησιά Μπάουντι, όλα έχουν πλούσια βλάστηση. Υπάρχουν περισσότερα από 250 είδη φυτών, εκ των οποίων τα 35 είναι ενδημικά και άλλα 30 θεωρούνται πολύ σπάνια. Χαρακτηριστικά είναι τα «μεγαχόρνα», είδη φυτών με ιδιαίτερα μεγάλα φύλλα και άνθη, αποτέλεσμα φαινομένου με την ονομασία «νησιωτικός γιγαντισμός». Τα νησιά Ώκλαντ φιλοξενούν τα νοτιότερα δάση στη γη, όπου υπάρχουν μεγάλοι πληθυσμοί από φτέρες δέντρων. Η έλλειψη θηλαστικών στα νησιά συμβάλει στην ύπαρξη πλούσιας βλάστησης. Η Olearia lyallii κυριαρχεί στα δάση των νησιών Σνέαρς και Ώκλαντ, είναι γνωστή ως υπο-ανταρκτική μαργαρίτα, το ύψος της μπορεί να ξεπεράσει τα 5 μέτρα.
Προστασία
Τα νησιά έχουν το υψηλότερο επίπεδο οικολογικής προστασίας από τη νομοθεσία της Νέας Ζηλανδίας. Οι πέντε ομάδες νησιών έχουν χαρακτηριστεί το καθένα ως Φυσικό καταφύγιο άγριας ζωής και καλύπτονται από το νόμο Reserves Act του 1977. Καλύπτονται επίσης από τον νόμο περί άγριας ζωής του 1953, το νόμο περί διαχείρισης πόρων του 1991, το νόμο για τη θαλάσσια και παράκτια περιοχή (Takutai Moana) του 2011, το νόμο περί προστασίας των θαλάσσιων θηλαστικών του 1978 και το νόμο για την αλιεία του 1996. Οι επιπτώσεις των ξένων ειδών θηλαστικών, που επί του παρόντος περιορίζονται σε χοίρους, γάτες και ποντίκια στο νησί Ώκλαντ και ποντίκια στο νησί των Αντίποδων, μαζί με μια σειρά από ξένα είδη φυτών και ασπόνδυλων, έχουν αντιμετωπιστεί στις περισσότερες περιπτώσεις μέσω των σχεδίων διαχείρισης. Προηγούμενα προγράμματα εκρίζωσης έχουν αφαιρέσει βοοειδή, πρόβατα, κατσίκες, κουνέλια, αρουραίους και ποντίκια από πολλά από τα νησιά. Οι αρχές της Νέας Ζηλανδίας σχεδιάζουν να απομακρύνουν τελικά όλα τα ξένα είδη θηλαστικών από τα νησιά και μόλις επιτευχθεί αυτό, θα αποτελέσει ένα μοντέλο για τα νησιά άλλων περιοχών.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ωκεανία Κατηγορία:Νησιά της Ωκεανίας Κατηγορία:Νησιά της Νέας Ζηλανδίας
Τάκης Παπαματθαίου
Ο Τάκης Παπαματθαίου είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών, τμήμα Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών. Αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης "Κάρολος Κουν". Έχει τιμηθεί με: θεατρικό βραβείο "Δημ. Ψαθάς", Α΄ βραβείο Β΄ ανδρικού ρόλου για τη μικρού μήκους ταινία For Electra's love στο φεστιβάλ του Seattle των ΗΠΑ (2016), έπαινο του Ομίλου για την UNESCO το 2016, για τη σκηνοθεσία του Σνίτσλερ με βότκα Τσέχωφ. Έχει πρωταγωνιστήσει σε αρχαίο δράμα και Αριστοφάνη στα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, στα διεθνή φεστιβάλ Φλωρεντίας, Βερολίνου, Αμβούργου, Άμστερνταμ, Βρυξελλών, Ζυρίχης, Σόφιας, Βουδαπέστης. Στη θεατρική του πορεία περιλαμβάνονται και έργα πρόζας Ελλήνων και ξένων δραματουργών κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, μουσικό θέατρο, επιθεώρηση.
Στην τηλεόραση έκανε την πρώτη του εμφάνιση την περίοδο 1988-1989 στην κωμική σειρά Σιγά η πατρίδα κοιμάται όπου πρωταγωνίστησε μαζί με τον Λάμπρο Τσάγκα. Ακολούθησε η κωμική σειρά Πατήρ υιός και πνεύμα τις σεζόν 1989-1991 στο Mega Channel. Τη σεζόν 1990-1991 ήταν αφηγητής στην κωμική σειρά Άγγελος κατά λάθος. Την επόμενη πενταετία ακολούθησαν πρωταγωνιστικοί ρόλοι στις κωμικές σειρές, Δεν είμαστε καλά, Οι άθλιοι της Βίκτωρος Ουγκώ, Συγκάτοικοι στην τρέλα, Στη χώρα των φευγάτων και Τα στραβά κι ανάποδα. Από το 1995 μέχρι το 1998 ήταν συμπαρουσιαστής της Σοφίας Βόσσου και της Έλντας Πανοπούλου στην πρωινή ψυχαγωγική εκπομπή του Mega Channel Μεταξύ μας, μέσω της οποίας έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό. Ακολούθησε η κωμική σειρά Ου Μοιχεύσεις τη σεζόν 2000-2001 και η επίσης κωμική σειρά Πάτρα-Βενετία δύο χρόνια μετά. Τη σεζόν 2009-2010 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά Diet please στην κυπριακή τηλεόραση ενώ έκανε μία έκτακτη εμφάνιση στη σειρά Η Οικογένεια Βλάπτει. Έχει εμφανιστεί επίσης σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές ως guest star.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1995 στην κοινωνική ταινία Ζωή του Γιώργου Κατακουζηνού. Ακολούθησε η κωμωδία Σαπουνόπετρα: Το χρήμα στο λαιμό σας του Νίκου Ζερβού την επόμενη χρονιά. Το 2000 πρωταγωνίστησε στις κωμωδίες Ένας μπαίνει, δύο βγαίνουν του Βαγγέλη Σερντάρη και Η αγάπη είναι ελέφαντας του Στράτου ΤΖίτζη. Το 2008 έλαβε μέρος στην κωμωδία των Ρέππα-Παπαθανασίου Αυστηρώς κατάλληλο ενώ το 2009 συμμετείχε στην αμερικανική κωμωδία της Nia Vardalos My life in ruins (Έρωτας αλά Ελληνικά). Το 2017 συμμετείχε στη βιογραφική ταινία Καζαντζάκης του Γιάννη Σμαραγδή και το 2016 ξεχώρισε με την ερμηνεία του στην ταινία For Electra's Love του Γιάννη Μακρόπουλου.
Έχει διδάξει υποκριτική και αυτοσχεδιασμό σε Δραματικές Σχολές και Ινστιτούτα Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΙΕΚ). Γνωστός για το πάθος του στο σκάκι, έχει λάβει πολυάριθμες διακρίσεις σε διεθνή τουρνουά και είναι πρωταθλητής Ελλήνων ηθοποιών στο άθλημα αυτό.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Α' Αθηνών. Τέλος, με απόφαση του προέδρου Αλέξη Τσίπρα είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Βαρρέμιο
Περιλαμβάνει τη χρονική περίοδο 129,4 με 125 εκατομμύρια χρόνια πριν. Πριν από αυτήν είναι το Ωτερίβιο και ακολουθεί το Άπτιο.
Η αρχική τοποθεσία τύπου για την Βαρρέμιο περίοδο βρίσκεται κοντά στο χωριό Μπαρέμ, στην περιοχή Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς της Γαλλίας. Ο Ανρί Κοκάντ προσδιόρισε την τοποθεσία και ονόμασε από αυτήν και την περίοδο το 1873.
Παραπομπές
Βαρρεμιο
Ρυθμός Λουδοβίκου ΙΔ΄
μικρογραφία|350x350εσ|Η αίθουσα των κατόπτρων στο [[Ανάκτορο των Βερσαλλιών|παλάτι των Βερσαλλιών (1678–1684)]] Ο Ρυθμός Λουδοβίκου ΙΔ΄ ή στυλ Λουδοβίκου ΙΔ΄ ή Λουί Κατόρζ (γαλλικά: style Louis XIV) είναι ρυθμός διακόσμησης, επίπλων και αρχιτεκτονικής που αναπτύχθηκε στη Γαλλία κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ' από το 1643 έως το 1715, καλύπτοντας τη δεύτερη περίοδο της Γαλλικής τέχνης του 17ου αιώνα. Προοριζόταν να δοξάσει τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ και τη βασιλεία του, χαρακτηρίζεται από μεγαλοπρέπεια, αρμονία και κανονικότητα και αποτελεί την έκφραση του γαλλικού κλασικισμού.
Έγινε ο επίσημος καλλιτεχνικός ρυθμός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και επιβλήθηκε στους καλλιτέχνες από τη νεοσύστατη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής και τη Βασιλική Ακαδημία Αρχιτεκτονικής. Είχε σημαντική επιρροή στην αρχιτεκτονική άλλων Ευρωπαίων μοναρχών, από τον Φρειδερίκο τον Μέγα της Πρωσίας έως τον Μέγα Πέτρο της Ρωσίας.
Οι βιομηχανίες επίπλων, κλωστοϋφαντουργίας, ένδυσης και κοσμημάτων που ιδρύθηκαν στην εποχή αυτή παρείχαν θέσεις εργασίας, αλλά επίσης έκαναν το βασίλειο της Γαλλίας κυρίαρχο στον κόσμο της μόδας και της τεχνολογίας. Ο οξυδερκής υπουργός Οικονομικών Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ ανέφερε σχετικά ότι «η μόδα είναι για τη Γαλλία ό,τι τα ορυχεία του Περού για την Ισπανία»—με άλλα λόγια, η πηγή ενός εξαιρετικά προσοδοφόρου εγχώριου και εξαγωγικού εμπορεύματος.
Οι σημαντικότεροι αρχιτέκτονες της περιόδου είναι οι Φρανσουά Μανσάρ, Ζυλ Αρντουάν-Μανσάρ, Ρομπέρ ντε Κοτ, Πιέρ Λε Μυέ, Λιμπεράλ Μπρυάν, Κλωντ Περώ και Λουί Λε Βω. Τα σημαντικότερα οικοδομήματα περιλαμβάνουν την ανατολική πτέρυγα του ανακτόρου του Λούβρου, το ανάκτορο των Βερσαλλιών, το Μεγάλο Τριανόν στις Βερσαλλίες, το κάστρο του Βω-λε-Βικόντ, το μέγαρο που στεγάζει το Ινστιτούτο της Γαλλίας και το μέγαρο των Απομάχων.
Περίοδοι
μικρογραφία|250x250εσ|Η αίθουσα των Μουσών στο [[Κάστρο του Βω-λε-Βικόντ|κάστρο Βω-λε-Βικόντ (1658-1661)]] Το στυλ του Λουδοβίκου ΙΔ΄ είχε τρεις περιόδους. Κατά την πρώτη περίοδο, που συνέπεσε με την ανηλικότητα του βασιλιά (1643-1660) και την αντιβασιλεία της Άννας της Αυστρίας, η αρχιτεκτονική και η τέχνη επηρεάστηκαν έντονα από το παλαιότερο στυλ Λουδοβίκου ΙΓ΄ και από τον μπαρόκ ρυθμό που εισήχθη από την Ιταλία, σε βαθμό που ιστορικοί τέχνης συχνά την κατατάσσουν εκεί. Η πρώιμη περίοδος είδε την αρχή του γαλλικού κλασικισμού, ιδιαίτερα στα πρώτα έργα του Φρανσουά Μανσάρ, όπως το κάστρο του Μαιζόν (1630–51). μικρογραφία|250x250εσ|Το [[ανάκτορο των Βερσαλλιών (1678–1684)]] Κατά τη δεύτερη περίοδο (1660-1690), υπό την προσωπική διακυβέρνηση του βασιλιά, το στυλ της αρχιτεκτονικής και της διακόσμησης έγινε πιο κλασικό, θριαμβευτικό, μεγαλοπρεπές και επιδεικτικό, όπως εκφράστηκε στο ανάκτορο των Βερσαλλιών, πρώτα από τον Λουί Λε Βω και στη συνέχεια τον Ζυλ Αρντουάν-Μανσάρ και υπό την επίβλεψη του Σαρλ Λε Μπρεν, Πρώτου ζωγράφου του βασιλιά και διακοσμητή. Χαρακτηριστικές είναι οι μαρμάρινες επικαλύψεις και οι οροφές με πίνακες σε επιχρυσωμένο πλαίσιο. Από το 1680, τα έπιπλα ήταν τεράστια, διακοσμημένα με άφθονα γλυπτά και επιχρυσώσεις.
Στη μεταγενέστερη περίοδο, χάρη στην ανάπτυξη της τέχνης της μαρκετερί, τα έπιπλα διακοσμήθηκαν με διαφορετικά χρώματα και διαφορετικά ξύλα. Ο πιο σημαντικός δημιουργός επίπλων στην ύστερη περίοδο ήταν ο Αντρέ-Σαρλ Μπουλ. Η τελευταία περίοδος του στυλ Λουδοβίκου ΙΔ΄, από το 1690 έως το 1715 περίπου, ονομάζεται μεταβατική περίοδος. Το νέο στυλ ήταν πιο ελαφρύ στη μορφή και παρουσίαζε μεγαλύτερη φαντασία και ελευθερία γραμμών, εν μέρει χάρη στη χρήση της διακόσμησης από σφυρήλατο σίδερο και στη μεγαλύτερη χρήση αραβουργημάτων, γκροτέσκο μορφών και σχεδίων με κοχύλια, τα οποία συνεχίστηκαν στο στυλ του Λουδοβίκου ΙΕ΄.
Έπιπλα
Στο εργοστάσιο των Γκομπλέν, που ιδρύθηκε από τον Λουδοβίκο για την παραγωγή πολυτελών επίπλων και ταπισερί για τα βασιλικά ανάκτορα και τα δημόσια κτήρια, εξελίχθηκε το στυλ Λουδοβίκου ΙΔ΄, ένας ρυθμός διακοσμητικών τεχνών που σύντομα διέδωσε την επιρροή του στις γειτονικές χώρες. Τα έπιπλα ήταν επικαλυμμένα με κέλυφος χελώνας, ορείχαλκο, κασσίτερο και ελεφαντόδοντο και ήταν επιχρυσωμένα. Οι βαριές επίχρυσες βάσεις από μπρούτζο προστάτευαν τις γωνίες και τα άλλα μέρη από την τριβή και πρόσφεραν περαιτέρω διακόσμηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικές τέχνες Κατηγορία:Μπαρόκ αρχιτεκτονική στη Γαλλία
Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας (Ενιαίο)
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας (Ενιαίο) (αραβικά: الحزب الشيوعي السوري (الموحد)‏‎) είναι κομμουνιστικό κόμμα στη Συρία. Το κόμμα προέκυψε από τη διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας το 1986 και σχηματίστηκε από μερίδα προσκείμενη στην Περεστρόικα, υπό την ηγεσία του Γιουσούφ Φαϊσάλ.
Την εποχή της Άνοιξης της Δαμασκού το 2000, το κόμμα ξεκίνησε να δημοσιεύει μια εφημερίδα με την ονομασία Αν-Νουρ («Το Φως»). Το 11ο συνέδριο του κόμματος, που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2011, επανεξέλεξε τον Χανίν Νιμίρ ως πρώτο γραμματέα του κόμματος.
Τόμας Ουίλκς
Ο Τόμας Ουίλκς (Thomas Weelkes, βάπτιση 25 Οκτωβρίου 1576 – Λονδίνο 30 Νοεμβρίου; 1623) ήταν Άγγλος συνθέτης και οργανίστας του τέλους του 16ου και των αρχών του 17ου, αιώνων. Παρά την προβληματική συμπεριφορά του, είχε μεγάλη συνεισφορά στη φωνητική μουσική της χώρας του, θεωρούμενος ως ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες μαδριγαλίων της Αγγλίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι άγνωστη η ημερομηνία γέννησής του, αλλά ο Ουίλκς βαπτίστηκε στη μικρή εκκλησία του χωριού Έλστεντ (Elsted) κοντά στο Τσίτσιστερ (Chichester) του Δυτικού Σάσεξ, στις 25 Οκτωβρίου 1576. Έχει υποτεθεί ότι, ο πατέρας του ήταν πρεσβύτερος στο Έλστεντ, αν και δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία γι’ αυτό. Το 1597, δημοσιεύθηκε ο πρώτος τόμος των μαδριγαλίων του όπου, στον πρόλογο, αναφέρεται πως ήταν πολύ νέος όταν γράφηκε. Αυτό αποτελεί επι πλέον στοιχείο, να υπολογιστεί η ημερομηνία γέννησής του κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1570. Νωρίς στη ζωή του, ο Ουίλκς, βρισκόταν σε υπηρεσία στο σπίτι του αυλικού Έντουαρντ Ντάρσι (Edward Darcye) ενώ, στα τέλη του 1598, διορίστηκε οργανίστας στο Κολλέγιο του Ουίντσεστερ όπου παρέμεινε για δύο ή τρία χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου του Ουίντσεστερ, ο Ουίλκς συνέθεσε δύο ακόμη τόμους με μαδριγάλια (1598, 1600). Πήρε το δίπλωμά του στη μουσική από το New College στην Οξφόρδη, το 1602, και επέστρεψε στο Τσίτσιστερ για να αναλάβει τη θέση του οργανίστα και διευθυντή χορωδίας (informator choristarum) στον καθεδρικό ναό της πόλης, μεταξύ Οκτωβρίου 1601 και Οκτωβρίου 1602. Του δόθηκε, επίσης, το αξίωμα του ψάλτη κληρικού (lay vicar) στον καθεδρικό ναό, με καλό μισθό και παροχές σε είδος. Την επόμενη χρονιά νυμφεύτηκε την Ελίζαμπεθ Σάνταμ (Elizabeth Sandham), από πλούσια τοπική οικογένεια, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.
Προβληματική συμπεριφορά
Ο τέταρτος -και τελευταίος- τόμος μαδριγαλίων του Ουίλκς (1608), φέρει σελίδα τίτλου, όπου ο συνθέτης αναφέρεται στον εαυτό του ως Κύριος (Gentleman) του Βασιλικού Παρεκκλησίου (Chapel Royal). Ωστόσο, τα αρχεία στο ίδιο το Βασιλικό Παρεκκλήσιο δεν τον αναφέρουν, οπότε το μόνο που θα μπορούσε να υποτεθεί είναι ότι, ήταν έκτακτος στη θέση, μέχρι να βρεθεί μόνιμος αντικαταστάτης. Πάντως, όσο ο Ουίλκς ήταν στη χορωδία του καθεδρικού ναού του Τσίτσιστερ, δημιουργούσε προβλήματα με την συμπεριφορά του και, φαίνεται ότι, είχε γίνει αλκοολικός. Όπως αναφέρει το Λεξικό Εθνικής Βιογραφίας της Οξφόρδης, δεν «ήταν το μόνο προβληματικό μέλος του ιδρύματος του καθεδρικού ναού αλλά, αργότερα, θα γινόταν το πιο διαβόητο».
Το 1609, κατηγορήθηκε για μη εξουσιοδοτημένη απουσία από το Τσίτσιστερ, αλλά καμία αναφορά σε «συμπεριφορά μεθυσμένου» δεν γίνεται, μέχρι το 1613. Ο Τ. Σέπερντ (J. Shepherd), μελετητής της Ουίλκς, υποστηρίζει πως δεν υπάρχουν στοιχεία ότι, η παρακμή του ξεκίνησε πριν από εκείνο το έτος. Ωστόσο το 1616 καταγγέλθηκε στον επίσκοπο ότι, ήταν «γνωστός ως κοινός μέθυσος (sic) και διαβόητος υβριστής και βλάσφημος». Ο κοσμήτορας και ο πρωτοπρεσβύτερος του ναού τον απέλυσαν επειδή έπαιζε μεθυσμένος στο εκκλησιαστικό όργανο και είχε «βρώμικο στόμα» κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας. Ωστόσο, επαναπροσλήφθηκε και παρέμεινε στη θέση μέχρι το, θάνατό του, παρόλο που η συμπεριφορά του δεν βελτιώθηκε. Το 1619 ο Ουίλκς έδωσε, ξανά, αναφορά στον επίσκοπο για επανειλημμένη υβριστική συμπεριφορά κατά τη διάρκεια των υπηρεσιών του, παρά τις συνεχείς επιπλήξεις και νουθεσίες που τού είχαν γίνει, ενώ είχε γίνει αρκετά χειρότερος από πριν.
Το 1622, πέθανε η σύζυγός του και φαίνεται ότι, παρά τη μόνιμη θέση του στο Τσίτσιστερ, πήγαινε συχνά στο Λονδίνο. Πέθανε στην αγγλική πρωτεύουσα το 1623, σχεδόν σίγουρα στις 30 Νοεμβρίου, και ενταφιάστηκε την 1η Δεκεμβρίου 1623 στο St. Bride. Μέσω της διαθήκης του Ουίλκς, η οποία συντάχθηκε την προηγουμένη του θανάτου του, στο σπίτι ενός φίλου στην ενορία St. Bride, η ακίνητη περιουσία του μοιράστηκε στα τρία παιδιά του. Παρά τα προβλήματα που δημιούργησε, υπάρχει αναμνηστική πλάκα με το όνομά του στον καθεδρικό ναό του Τσίτσιστερ.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Τόμας Ουίλκς είναι γνωστός για τα φωνητικά του έργα, ειδικά για τα μαδριγάλια και την εκκλησιαστική μουσική του. Έγραψε περισσότερες αγγλικανικές Ακολουθίες (πάνω από 10) από οποιονδήποτε άλλον σημαντικό συνθέτη της εποχής, κυρίως Eσπερινούς (evensongs). Καμία δεν έχει διασωθεί ολόκληρη, αλλά τρεις από αυτές έχουν αποκατασταθεί, όπου συνυπάρχει το αγγλικό μονωδικό ύφος του ανθεμίου με το πλούσιο σε όγκο φωνών αντιφωνικό ύφος της Σχολής της Βενετίας.
Συνέθεσε πολλά ανθέμια, κυρίως στροφικά -ή μονωδικά- (verse anthems), τα οποία ταίριαζαν στις μικρές χορωδίες που υπήρχαν στον καθεδρικό ναό του Τσίτσιστερ. Τα μη-στροφικά ανθέμια του Ουίλκς, μαρτυρούν ότι χρησιμοποιούσε πολλές φωνές. Ορισμένα από αυτά συμπεριελήφθηκαν στο «Βιβλίο Ανθεμίων της Οξφόρδης της Τυδωριανής Εποχής» (εκδ. 1978). Λίγα έργα για οργανικά σύνολα γράφηκαν από τον Ουίλκς, κυρίως για βιργινάλι (virginal), βιολί και εκκλησιαστικό όργανο, τα οποία εκτελούνται σπάνια. Η ενόργανη μουσική του είναι «σκοτεινή», σε αντίθεση με τα -συχνά- χαρούμενα μαδριγάλιά του.
Μαδριγάλια
Τα μαδριγάλια του Ουίλκς συγκρίνονται συχνά με εκείνα του Τζον Ουίλμπι (που το Λεξικό Εθνικής Βιογραφίας της Οξφόρδης περιγράφει ως τον πιο διάσημο από τους Άγγλους μαδριγαλιστές). Έχει ειπωθεί ότι οι προσωπικότητες των δύο ανδρών -ο Ουίλμπι φαίνεται να ήταν πιο νηφάλιος χαρακτήρας από τον Ουίλκς- αντικατοπτρίζονται στη μουσική τους. Ορισμένα από αυτά τα μαδριγάλια ανατυπώθηκαν σε δημοφιλείς συλλογές κατά τους 18ο και 19ο, αιώνες.
Στα 100 περίπου διασωθέντα μαδριγάλιά του, ο Ουίλκς, συνδυάζει την κομψότητα του Λούκα Μαρέντσιο (Luca Marenzio), τη σίγουρη αίσθηση τονικότητας του Τόμας Μόρλι και την ευαισθησία στον στίχο που διέκρινε τον Ουίλιαμ Μπερντ. Ξεχωρίζει για τον αποκαλούμενο χρωματισμό ή ζωγραφική της λέξης (word painting), τη ζωηρότητα στον ρυθμό και την άκρως ανεπτυγμένη αίσθηση φόρμας και δομής. Ανάμεσα στα δείγματα της σοβαρής τεχνοτροπίας του είναι το μαδριγάλι O Care, Thou Wilt Despatch Me, αξιοπρόσεκτο για τη χρωματικότητά του (χρήση φθόγγων εκτός της βασικής κλίμακας, χρωματικά εφέ και εφέ έντασης) και το πολυφωνικό αντίφωνο O Lord Arise.
Σημειώσεις
i.  Ο Ουίλκς συνέταξε τη διαθήκη του στις 30 Νοεμβρίου 1623 και ενταφιάστηκε την 1η Δεκεμβρίου, οπότε είναι πολύ πιθανόν να απεβίωσε στις 31 Νοεμβρίου 1623
ii. Πιθανότατα, είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Τόμας Ουίκς (Thomas Wikes), χορωδό στο ίδιο Κολλέγιο
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες Κατηγορία:Οργανίστες
Γκλάσνοστ
Η Γκλάσνοστ (гла́сность, διαφάνεια, δημοσιότητα) ήταν μια πολιτική που ακολούθησε η Σοβιετική Ένωση και επέτρεπε την ανοικτή συζήτηση πολιτικών και κοινωνικών προβλημάτων, μια πολιτική που μέχρι τότε απαγορευόταν. Θεμελιωτής της ήταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Χάρη στην Γκλάσνοστ, αλλά και την Περεστρόικα, άρχισε η φιλελευθεροποίηση της Σοβιετικής Ένωσης. Συνοπτικά, οι αλλαγές που έφερε η Γκλασνοστ ήταν:
Λεπτομέρειες
Κατά την δεκαετία του 1980, η ΕΣΣΔ είχε πολλά εσωτερικά προβλήματα. Η οικονομία, ιδιαίτερα αυτή της γεωργίας και καλλιέργειας, ήταν σε πτώση. Η χώρα επίσης δεν είχε σημαντική επιστημονική πρόοδο και τα εργοστάσια υπολειτουργούσαν. Οι πολίτες του κράτους αγόραζαν χαμηλής ποιότητας καταναλωτικά αγαθά και είχαν περιορισμένες προσωπικές ελευθερίες. Για να ανατραπεί αυτή η γενική κρίση, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας μέσω του Γενικού Γραμματέα του, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, άρχισε να δημοκρατικοποιεί την ΕΣΣΔ στα Δυτικά πρότυπα.
Η Γκλάσνοστ επέτρεψε στους πολίτες να έχουν δικαιώματα στην Ελευθερία της Έκφρασης. Τα κρατικά μέσα άρχισαν να μειώνουν την λογοκρισία που επέβαλλαν και οι δημοσιογράφοι μπορούσαν να γράψουν για σκάνδαλα της εξουσίας πιο ελεύθερα. Οποιοσδήποτε μπορούσε να ασκήσει κριτική στο κράτος.
Όλα αυτά όμως, δεν βοήθησαν τον Ρωσικό λαό. Αυτές οι ελευθερίες που οι Δυτικές Κοινωνίες ήδη είχαν, φάνηκαν καινούριες και επικίνδυνες στον Ρωσικό λαό. Έγιναν πολλές λαϊκές συγκρούσεις λόγω του μεγάλου όγκου πληροφοριών που πλέον μεταδιδόταν ελεύθερα. Η λογοκρισία και η περιορισμένη ελευθερία λόγου είχαν ριζώσει βαθιά στον Ρωσικό λαό.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Διαφάνεια (συμπεριφορά) Κατηγορία:Μεταρρυθμίσεις στη Σοβιετική Ένωση
Επαρχία Μ'Σιλά
Η Μ'Σιλά (المسيلة al-Masīla, βερβερικές γλώσσες: ⵎⵙⵉⵍⴰ  Msila) είναι επαρχία (βιλάγια) της βόρειας Αλγερίας. Έχει έκταση 18.718 τ.χλμ. και πληθυσμό 990.591 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2008. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η ομώνυμη πόλη. Σε άλλες πόλεις της επαρχίας περιλαμβάνονται οι Μπου Σαάντα και Μααντίντ. Η Σοτ ελ Χοντνά, μια αλμυρή λίμνη βρίσκεται στην επαρχία. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής είναι ημίξηρο και υποανεπτυγμένο.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 15 διαμερίσματα (νταΐρες), τα οποία χωρίζονται περαιτέρω σε 47 κοινότητες ή δήμους.
Παραπομπές
Μ'Σιλα
Μέττε Φρεντέρικσεν
Η Μέττε Φρεντέρικσεν (γεννημένη στις 19 Νοεμβρίου του 1977) είναι Δανή πολιτικός, Πρωθυπουργός της χώρας, Ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών από το 2015. Αποτελεί μέλος του Φόλκετινγκ (κοινοβούλιο της Δανίας) από το 2001 εκπροσωπώντας την Κοπεγχάγη, υπηρέτησε ως υπουργός απασχόλησης υπό την Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ από το 2011 έως το 2014 και Υπουργός Δικαιοσύνης από το 2014 μέχρι τη διαδοχή της ως αρχηγός του κόμματος.
Μετά τις γενικές εκλογές του 2019, το αντιπολιτευόμενο "κόκκινο μπλοκ" κομμάτων της αριστεράς και της κεντροαριστεράς (Σοσιαλδημοκράτες, Κοινωνικοί Φιλελεύθεροι, Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα, Κόκκινη Πράσινη Συμμαχία, και από τις συνιστώσες χώρες της Δανίας, το φεροϊκό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και η γροιλανδική Κοινότητα των Ινουίτ και Σιουμούτ) κέρδισαν τις 95 από τις 179 έδρες του κοινοβουλίου, με τη Βασίλισσα Μαργαρίτα Β΄ να δίνει την έγκριση της για διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης.
Στις 27 Ιουνίου 2019 ανέλαβε την πρωθυπουργία της Δανίας διαδεχόμενη τον Λαρς Λόκε Ράσμουσεν. Είναι η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας, μετά την Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ και η νεότερη πρωθυπουργός στην ιστορία της Δανίας σε ηλικία μόλις 41 ετών.
Πρώτα
Η Φρεντέρικσεν γεννήθηκε στο Άλμποργκ. Ο πατέρας της ήταν τυπογράφος και η μητέρα της ήταν δασκάλα. Παρακολούθησε το γυμνάσιο του Άλμποργκ και σπούδασε κοινωνικές επιστήμες και διοίκηση στο Πανεπιστήμιο του Άλμποργκ, αποφοιτώντας το 2000.
Καριέρα
Η Φρεντέρικσεν έχει εργαστεί ως σύμβουλος νεολαίας για τη Δανική Συνομοσπονδία Συνδικάτων. Εξελέγη στο κοινοβούλιο εκπροσωπώντας την Κοπεγχάγη στις εκλογές της 20ής Νοεμβρίου 2001. Μετά την εκλογή της, η Φρεντέρικσεν ονομάστηκε ως εκπρόσωπος του κόμματος για θέματα όπως ο πολιτισμός, τα μέσα ενημέρωσης και η ισότητα των φύλων. Έγινε ο εκπρόσωπος του κόμματος για κοινωνικές υποθέσεις μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2005. Επίσης, μετά τις εκλογές του 2005, διετέλεσε αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.
Τον Μάιο του 2010, αποκαλύφθηκε ότι η κόρη της Φρεντέρικσεν, μαζί με παιδιά από πολλούς άλλους σοσιαλδημοκράτες πολιτικούς, φοιτούσαν σε ιδιωτικό σχολείο. Μαζί με τους συναδέλφους της, ο δανικός τύπος την κατηγόρησε για υποκρισία, καθώς μια βασική πολιτική του κόμματος είναι η προώθηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Το 2005, η Φρνετέρικσεν άσκησε ανοικτή κριτική στους γονείς που έστελναν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία. Απαντώντας στις επικρίσεις, η Φρεντέρικσεν δήλωσε ότι η γνώμη της για την ιδιωτική εκπαίδευση έχει βελτιωθεί από το 2005, και ότι θα ήταν υποκριτικό να βάλει τη δική της πολιτική καριέρα μπροστά από το συμφέρον της κόρης της.
Υπό την ηγεσία της Φρέντρικσεν, το κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών έχει μετακινηθεί προς τα αριστερά όσον αφορά την οικονομία, αλλά έχει γίνει πιο δύσπιστο στο θέμα της μαζικής μετανάστευσης. Σε μια πρόσφατη βιογραφία της, δήλωσε: "Για μένα, καθίσταται ολοένα και πιο σαφές ότι ο φόρος της άναρχης παγκοσμιοποίησης, της μαζικής μετανάστευσης και της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων καταβάλλεται από τις κατώτερες τάξεις."
Πολιτικές θέσεις
Η Φρεντέρικσεν είναι ορκισμένος αντίπαλος της πορνείας, και έχει για αγωνιστεί κατά της πορνείας για αρκετά χρόνια, όπως και στη Σουηδία, τη Νορβηγία και την Ισλανδία.
Εκλογές 2015
Στις εκλογές του 2015 το Φιλελεύθερο Κόμμα σχημάτισε κυβέρνηση με στήριξη άλλων κομμάτων. Η Σμιτ ανακοίνωσε την παραίτησή της από την Πρωθυπουργία και από την αρχηγία των Σοσιαλδημοκρατών, όπου και την διαδέχθηκε στην προεδρία του κόμματος, ενώ ανέλαβε ο Λαρς Λόκε Ράσμουσεν, για δεύτερη φορά πρωθυπουργός.
Εκλογές 2019
Στις εκλογές του Ιουνίου 2019 το Φιλελεύθερο κόμμα ηττήθηκε στις εκλογές, ενώ το κόκκινο μπλοκ (Σοσιαλδημοκράτες, Σοσιαλιστές, Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα, Κόκκινο-Πράσινο Συνασπισμό, Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα των Φερόων και Σίμιουτ της Γροιλανδίας) κέρδισε την πλειοψηφία των 95 από τις 179 έδρες. Στις 27 Ιουνίου 2019 ανέλαβε την πρωθυπουργία διαδεχόμενη τον Λαρς Λόκε Ράσμουσεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Δανίας Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Γραμμή Όντερ-Νάισσε
μικρογραφία|300x300εσ|Η γραμμή Όντερ-Νάισσε και οι περιοχές που παραχωρήθηκαν από τη Γερμανία στην Πολωνία και τη Σοβιετική Ένωση (Ρωσική ΣΟΣΔ, Ρωσία από το 1991). μικρογραφία|Ο ρους των ποταμών [[Όντερ και Νάισσε (Λουσατιανός) στα σύνορα Γερμανίας-Πολωνίας.]] μικρογραφία|200x200εσ|Η γραμμή Όντερ-Νάισσε στο βόρειο τέλος της, το νησί [[Ούζεντομ]] Η γραμμή Όντερ-Νάισσε (Oder-Neiße-Grenze, granica na Odrze i Nysie Łużyckiej) είναι η βάση του συνόρου Γερμανίας και Πολωνίας. Ακολουθεί την πορεία των ποταμών Όντερ και Λουσατιανού Νάισσε και συναντάται με τη Βαλτική Θάλασσα στα βόρεια, δυτικά των λιμανιών Στσέτσιν και Σβινούστσιε (Πρώην γερμανικά ονόματα: Στέττιν, Σβινεμύντε). . Ωστόσο, τα αρχικά σχέδια προέβλεπαν την παραμονή του Στσέτσιν στη Γερμανία.
Μετά τις επαναστάσεις του 1989, η επανενωμένη Γερμανία και η μη κομμουνιστική Δημοκρατία της Πολωνίας οριστικοποίησαν τα σύνορα με βάση τη γραμμή στη γερμανοπολωνική συνοριακή συμφωνία του 1990.
Ιστορία
Ο χαμηλότερος ποταμός Όντερ στη Σιλεσία ήταν το δυτικό σύνορο της Πολωνίας των Πιαστ από τον 10ο μέχρι τον 13ο αιώνα. Από την εποχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ορισμένες προτάσεις ζητούσαν την επαναφορά της γραμμής, υποστηρίζοντας ότι αυτό θα παρείχε προστασία κατά της Γερμανίας. Μία από τις πρώτες προτάσεις ήταν η πρόταση της ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αργότερα, όταν οι Ναζί μπήκαν στην εξουσία, το γερμανικό έδαφος στα ανατολικά της γραμμής στρατιωτικοποιήθηκε και ο πολωνικός πληθυσμός ήρθε αντιμέτωπος με διαδικασία γερμανοποίησης. Οι πολιτικές της Ναζιστικής Γερμανίας ενθάρρυναν τις εθνικιστικές αντιλήψεις εντός της γερμανικής μειονότητας στην Πολωνία.
Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα δυτικά σύνορα της Πολωνίας καθορίστηκαν με βάση τις διατάξεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών του 1919. Αυτό εν μέρει ακολούθησε τα ιστορικά σύνορα μεταξύ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μεγαλύτερης Πολωνίας, αλλά με ορισμένες προσαρμογές που είχαν ως στόχο να αντικατοπτρίζουν εύλογα τις εθνοτικές συνθέσεις των περιοχών προς εξέταση. Ωστόσο η Πομερελία και η Άνω Σιλεσία χωρίστηκαν, αφήνοντας πολωνικές και σλαβικές μειονότητες στη γερμανική πλευρά των συνόρων και μια σημαντική γερμανική μειονότητα στην πολωνική πλευρά των συνόρων. Επιπλέον, τα σύνορα διαίρεσαν τη Γερμανία στα δύο με τον πολωνικό Διάδρομο και την ανεξάρτητη Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ, το οποίο είχε μια συντριπτική πλειοψηφία γερμανόφωνου πληθυσμού, αλλά χωρίστηκε από τη Γερμανία για να βοηθήσει στην εξασφάλιση της πρόσβασης της Πολωνίας στη Βαλτική Θάλασσα.
Παρασκήνιο
Στα 20 χρόνια που μεσολάβησαν μεταξύ των πολέμων, η έννοια της "δυτικής σκέψης" (myśl zachodnia) έγινε δημοφιλή μεταξύ μερικών πολωνών εθνικιστών. Σύμφωνα με μελετητές όπως ο Ζίγκμουντ Βοϊτσιεχόφσκι, οι "Πολωνικές μητρικές γαίες" ορίζονταν ως οι περιοχές που ήλεγχε η Πολωνία των Πιαστ τον 10ο αιώνα. Μερικοί πολωνοί ιστορικοί ζητούσαν την "επιστροφή" εδαφών μέχρι τον ποταμό Έλβα. Στην προπολεμική Πολωνία, αυτές οι ομάδες περιγράφονταν συχνά ως "ομάδα φαντασιστών" και οργανώνονταν με το Εθνικό Κόμμα, αντίθετο της πολωνικής κυβέρνησης, της Σανάτσια. Η πρόταση για σύνορο με βάση τους ποταμούς Όντερ-Νάισσε, για αρκετό καιρό, δεν είχε συζητηθεί πολύ. Μετά τον Β'ΠΠ, οι πολωνοί κομμουνιστές, υιοθέτησαν την έννοια της δυτικής σκέψεως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαμελισμός (πολιτική) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας Οντερ Κατηγορία:Επακόλουθα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Γερμανία
Διάσια
Τα Διάσια ήταν αρχαία γιορτή των Αθηναίων προς τιμήν του Μειλίχιου Δία, χθόνιας θεότητας με τη μορφή φιδιού που προστάτευε τις οικίες των κατοίκων. Η γιορτή τελούνταν δέκα μέρες μετά τα Ανθεστήρια, στις 23 του μήνα Ανθεστηριώνα, στο ναό του Ολύμπιου Δία στον Ιλισό, έξω από τα τείχη της πόλης.
Όταν ο Κύλων θέλησε να αντιταχθεί στην εφαρμογή της Δρακόντειας νομοθεσίας, πήρε χρησμό από το Μαντείο των Δελφών που τον συμβούλευε: "εν τού Διός τή μεγίστη εορτή καταλαβείν την Αθηναίων ακρόπολιν". Ο Κύλων θεώρησε ότι ήταν τα Ολύμπια, οπότε κατέλαβε την ακρόπολη μαζί με τους οπαδούς του, οι οποίοι ωστόσο εξαπατήθηκαν και δολοφονήθηκαν μέσα σε ιερό χώρο, κάτι που έγινε γνωστό ως Κυλώνειο Άγος. Κατά πάσα πιθανότητα, λοιπόν, ο χρησμός αναφερόταν στη γιορτή των Διασίων, όταν όλοι οι Αθηναίοι βρίσκονταν εκτός των τειχών της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας (Μπακντάς)
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας (αραβικά: الحزب الشيوعي السوري) είναι κομμουνιστικό κόμμα στη Συρία. Το κόμμα προέκυψε από τη διάσπαση του αρχικού Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας το 1986 και σχηματίστηκε από την φατρία ενάντια στην Περεστρόικα με επικεφαλής τον Χαλίντ Μπακντάς. Ο Χαλίντ Μπακντάς πέθανε το 1995 και τον διαδέχθηκε ως γραμματέας του κόμματος του ο Γουισάλ Φαρχά Μπακντάς. Την εποχή της Άνοιξης του Δαμασκού το 2000, το κόμμα ξεκίνησε να δημοσιεύει μια εφημερίδα με τίτλο Σαούτ αλ-Σάαμπ ("Φωνή του λαού").
Κοινοβουλευτικές εκλογές
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές στη Συρία το 2007, το κόμμα κέρδισε 5 έδρες. Στις εκλογές του 2012, το κόμμα ήταν σε θέση να κερδίσει 3 έδρες και έλαβε 8 έδρες στο Λαϊκό Συμβούλιο. Το κόμμα είναι εταίρος συνασπισμού του κυβερνώντος Κόμματος Μπάαθ στο Εθνικό Προοδευτικό Μέτωπο. Μέλη κατηγορούμενα για τροτσκισμό, ίδρυσαν το Κόμμα Λαϊκής Θέλησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Συρίας
Γουίλιαμ Γουάιλερ
Ο Γουίλιαμ Γουάιλερ (William Wyler· 1 Ιουλίου 1902, Μυλούζ – 27 Ιουλίου 1981, Μπέβερλι Χιλς) ήταν Γερμανός, πολιτογραφημένος Αμερικανός, σκηνοθέτης, κάτοχος τριών Όσκαρ Σκηνοθεσίας, 12 συνολικών υποψηφιοτήτων για το βραβείο, καθώς κι ενός Tιμητικού Όσκαρ. Ο Γουάιλερ που πολιτογραφήθηκε Αμερικανός το 1928, ενώ ήταν, επίσης, παραγωγός ταινιών και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Ο Γουάιλερ έφτασε σε ηλικία 19 χρονών στην Αμερική, όπου δούλεψε αρχικά στη Universal, εταιρία της οποίας διευθυντής ήταν ο Καρλ Λεμλέ με τον οποίον συνδεόταν με μακρινή συγγένεια. Ξεκίνησε ως εργάτης, μέχρι σιγά σιγά να καταφέρει να γίνει σκηνοθέτης της Universal.
Στις αρχές της δεκαετίας του 30 ήταν ένας από τους πιο περιζήτητους σκηνοθέτες του Χόλυγουντ, γνωστός για τις πολλαπλές λήψεις μιας σκηνής και για το γεγονός ότι οι περισσότεροι απ' τους ηθοποιούς που σκηνοθέτησε κέρδισαν Όσκαρ ερμηνείας. Έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας το 1936 για την ταινία Χαμένα Νιάτα (Dodsworth) κι ακολούθησαν άλλες 11 υποψηφιότητες. Παντρεύτηκε δύο φορές, την πρώτη το 1934 με την ηθοποιό Μάργκαρετ Σάλιβαν και τη δεύτερη το 1938 με τη Μάργκαρετ Τάλισε. Στα γυρίσματα της ταινίας Ζέζεμπελ του 1938 είχε ερωτική σχέση με τη Μπέτι Ντέιβις, την οποία διέκοψε γιατί δεν ήθελε να χωρίσει τη γυναίκα του. Ο Λόρενς Ολίβιε κάποτε είπε ότι ο Γουάιλερ του δίδαξε πώς να ερμηνεύει μπροστά απ' την κάμερα. Το 1976 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον τίμησε με βραβείο προσφοράς στην 7η τέχνη.
Γνωστός για τις ταινίες Ζέζεμπελ (Jezebel, 1938), Ανεμοδαρμένα Ύψη (Wuthering Heights, 1939), Οι μικρές αλεπούδες (The Little Foxes, 1941), Κυρία Μίνιβερ (Mrs. Miniver, 1942), Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (The Best Years of our Lives, 1946), Διακοπές στη Ρώμη (Roman Holiday, 1953), Μπεν Χουρ (Ben Hur, 1959) κι Ένα Αστείο Κορίτσι (Funny Girl, 1968). Τελευταία του ταινία ήταν το Δεν αγοράζεται η σιωπή (The Liberation of L.B. Jones, 1970). Πέθανε το 1981 στο Λος Άντζελες από καρδιακή προσβολή. Κρατά μέχρι και σήμερα το ρεκόρ των 12 υποψηφιοτήτων για όσκαρ σκηνοθεσίας, το οποίο δεν έχει ακόμα ξεπεραστεί από άλλο σκηνοθέτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
1,4-κυκλοεπταδιένιο
Το 1,4-κυκλοεπταδιένιο (αγγλικά: 1,4-cycloheptadiene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, δηλαδή υδρογονάνθρακας, με μοριακό τύπο C7H10. Πιο συγκεκριμένα, το 1,4-κυκλοεπταδιένιο είναι ένα εξαιρετικά εύφλεκτο κυκλοεπταδιένιο, δηλαδή μη συζυγές κυκλοαλκαδιένιο με επταμελή δακτύλιο, που, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο διαυγές υγρό. Έχει πάνω από 66 ισομερή θέσης.
Ονοματολογία
Η ονομασία «κυκλοεπταδιένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα της κύριας ονομασίας «επτ-» δηλώνει την παρουσία επτά (7) ατόμων άνθρακα στην κύρια (και εδώ μοναδική) ανθρακική αλυσίδα (εδώ δακτυλίου), το ενδιάμεσο «-διεν-» δείχνει την παρουσία δύο (2) διπλών δεσμών στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, δηλαδή ότι είναι υδρογονάνθρακας. Το αρχικό πρόθεμα «κυκλο-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ισοκυκλικού δακτυλίου στο μόριο της ένωσης. Η σχετική θέση των διπλών δεσμών δίνεται με τους αριθμούς θέσης, που προκύπτουν μετά από αρίθμηση της κύριας αλυσίδας.
Χημικές ιδιότητες και παράγωγα
Παρουσιάζει τις ιδιότητες διενίου. Δίνει αντιδράσεις προσθήκης.
Λόλα Μερίνο
Η Λόλα Μερίνο (Lola Merino, γεννημένη ως Μαρία Ντολόρες Μονσεράτ Μερίνο Λόπεζ María Dolores Montserrat Merino López, 28 Μαρτίου 1968 -) είναι Ισπανο-Μεξικανή ηθοποιός.
Τέλλων ο Ορεσθάσιος
Ο Τέλλων ο Ορεσθάσιος (γιος του Δαίμονος, 5ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από το Ορέσθειο, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 77ους (472 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Βάσει των επιγραφικών στοιχείων αλλά και αναφορών από πολλούς άλλους αρχαίους συγγραφείς, η πόλη βρισκόταν στην Αρκαδία, ενώ στους παπύρους της Οξυρρύγχου αναφέρεται ως Μαινάλιος από το όρος της Αρκαδίας.
Λόλα Μερίνο
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Τέλλων ο Ορεσθάσιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Λόλα Μερίνο
Φιλμογραφία
Ταινίες
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
1,4-κυκλοεπταδιένιο
Αντιδράσεις Diels–Adler
Δίνει αντιδράσεις Diels–Adler ως διενόφιλο. Για παράδειγμα, αντιδρώντας με 1,3-βουταδιένιο έχουμε: χωρίς-πλαίσιο|59x59εσχωρίς-πλαίσιο|80x80εσ
Ενυδάτωση
Η προσθήκη νερού ονομάζεται ενυδάτωση και μπορεί να γίνει με τους ακόλουθους τρόπους: χωρίς-πλαίσιο|59x59εσχωρίς-πλαίσιο|80x80εσ χωρίς-πλαίσιο|59x59εσχωρίς-πλαίσιο|80x80εσ
Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε 1,4-κυκλοεπταδιένιο παράγεται περίπου ισομοριακό μείγμα από 2-αλο-4-κυκλοεπτενόλη και 7-αλο-3-κυκλοεπτενόλη: χωρίς-πλαίσιο|59x59εσχωρίς-πλαίσιο|114x114εσ
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση 1,4-κυκλοεπταδιένιου σχηματίζεται, αρχικά, κυκλοεπτένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδρογόνου), κυκλοεπτάνιο: χωρίς-πλαίσιο|59x59εσχωρίς-πλαίσιο|50x50εσχωρίς-πλαίσιο|50x50εσ
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2) (αλογόνωση) σε 1,4-κυκλοεπταδιένιο έχουμε διαδοχική προσθήκη αλογόνου στους διπλούς δεσμούς. Παράγεται αρχικά, 4,5-διαλοκυκλοεπτένιο, και στη συνέχεια (με περίσσεια αλογόνου), 1,2,4,5-τετραλοκυκλοεπτάνιο: χωρίς-πλαίσιο|59x59εσχωρίς-πλαίσιο|57x57εσχωρίς-πλαίσιο|74x74εσ
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) 1,4-κυκλοεπταδιένιο έχουμε διαδοχική προσθήκη υδραλογόνου στους διπλούς δεσμούς. Αρχικά, παράγεται σχεδόν ισομοριακό μείγμα από 3-αλοκυκλοεπτένιο και 4-αλοκυκλοεπτένιο. Στη συνέχεια, με περίσσεια υδραλογόνου, παράγεται μείγμα από 1,4-διαλοκυκλοεπτάνιο και 1,3-διαλοκυκλοεπτάνιο, με αναλογία περίπου 3:1 χωρίς-πλαίσιο|59x59εσχωρίς-πλαίσιο|106x106εσχωρίς-πλαίσιο|99x99εσ
Διυδροξυλίωση
Η διυδροξυλίωση 1,4-κυκλοεπταδιένιου, αντιστοιχεί σε (έμμεση) προσθήκη H2O2 και παράγει, αρχικά, 4-κυκλοεπενο-1,2-διόλη, και στη συνέχεια, με περίσσεια αντιδραστηρίων, 1,2,4,5-κυκλοεπτανοτετραόλη. Είναι διαθέσιμες οι παρακάτω μέθοδοι: χωρίς-πλαίσιο|59x59εσχωρίς-πλαίσιο|50x50εσχωρίς-πλαίσιο|59x59εσ χωρίς-πλαίσιο|59x59εσχωρίς-πλαίσιο|50x50εσχωρίς-πλαίσιο|59x59εσ χωρίς-πλαίσιο|59x59εσχωρίς-πλαίσιο|50x50εσχωρίς-πλαίσιο|59x59εσ χωρίς-πλαίσιο|59x59εσχωρίς-πλαίσιο|50x50εσχωρίς-πλαίσιο|59x59εσ
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε 1,4-κυκλοεπταδιένιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο, που τελικά διασπάται σε 1,2,4,5-κυκλοεπτανοτετραόνη.
Αναφορές
Κατηγορία:Κυκλοαλκένια Κατηγορία:Αλκαδιένια Κατηγορία:C7
Ραβέλλο
Ιστορία
Το Ραβέλλο ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα ως καταφύγιο ενάντια στις επιδρομές των βαρβάρων που σημάδεψαν το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.