cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία του Σαράγεβο
Έναρξη του πολέμου
Στις 6 Απριλίου, οι σερβικές δυνάμεις άρχισαν να βομβαρδίζουν το Σεράγεβο και τις επόμενες δύο ημέρες διέσχισαν τον ποταμό Δρίνα από τη Σερβία και πολιόρκησαν το Ζβόρνικ, το Βίσεγκραντ και τη Φότσα. Όλη η Βοσνία μπήκε στον πόλεμο μέχρι τα μέσα Απριλίου. Ωστόσο υπήρξαν κάποιες προσπάθειες για να σταματήσει η βία. Στις 27 Απριλίου, η κυβέρνηση της Βοσνίας διέταξε τον Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό να τεθεί υπό πολιτικό έλεγχο ή να εκδιωχθεί, κάτι που ακολούθησε μια σειρά συγκρούσεων στις αρχές Μαΐου μεταξύ των δύο. Στις 2 Μαΐου, τα Πράσινα Μπερέ αντέδρασαν σε μια αποδιοργανωμένη Σερβική επίθεση με στόχο να κόψει το Σεράγεβο στα δύο. Στις 3 Μαΐου, ο Ιζετμπέκοβιτς απήχθη στο Αεροδρόμιο του Σεράγεβο από αξιωματικούς του ΓΛΣ και χρησιμοποιήθηκε για την ασφαλή διέλευση των στρατευμάτων του ΓΛΣ από το κέντρο του Σεράγεβο. Ωστόσο, οι αμυντικές δυνάμεις της Βοσνίας αθέτησαν τη συμφωνία και έστησαν ενέδρα στην αποχωρούσα συνοδεία του ΓΛΣ, η οποία δυσαρέστησε όλες τις πλευρές. Μια εκεχειρία και συμφωνία για την αποχώρηση του ΓΛΣ υπογράφηκε στις 18 Μαΐου, ενώ στις 20 Μαΐου η προεδρία της Βοσνίας κήρυξε τον ΓΛΣ ως δύναμη κατοχής.
Ο Γιουγκοσλαβικός Λαϊκός Στρατός επιτέθηκε στην Ακαδημία του Υπουργείου Εκπαίδευσης στη Βράτσα, στην κεντρική αποθήκη του τραμ και στην περιοχή της Παλιάς Πόλης με όλμους, πυροβολικό και πυρά από τανκς. Η κυβέρνηση της Βοσνίας περίμενε από τη διεθνή κοινότητα να αναπτύξει μια ειρηνευτική δύναμη μετά την αναγνώριση, αλλά αυτή δεν υλοποιήθηκε εγκαίρως για να αποτρέψει το ξέσπασμα του πολέμου σε ολόκληρη τη χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιορκίες Κατηγορία:Πόλεμος της Βοσνίας Κατηγορία:Σαράγιεβο
Αιγκρεμόν (Ιβλίν)
Το Αιγκρεμόν (γαλλικά: Aigremont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αιγκρεμοντουά (γαλλικά: Aigremontois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Εθνική Γερμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γερμανίας εκπροσωπεί τη Γερμανία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις, τελεί υπό τον έλεγχο της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και προέκυψε από τη συνένωση των εθνικών ομάδων, στο ποδόσφαιρο ανδρών, της Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας. Η ομάδα χρησιμοποιεί ως έδρα διάφορα στάδια σε όλη τη χώρα.
Ιστορία
Ο πρώτος αγώνας της εθνικής Γερμανίας διεξήχθη στη Βασιλεία της Ελβετίας to 1908 και έληξε με νίκη της γηπεδούχου με 5–3.
Χρώματα
Το λευκό και το μαύρο, χρώματα τα οποία απαρτίζουν την κύρια ποδοσφαιρική εμφάνιση της εθνικής Γερμανίας, (της γνωστης μας στην Ελλαδα ως τα Πάντσερ), βασίζονται στα επίσημα διακριτικά του Βασιλείου της Πρωσίας (προγονικού κράτους της Γερμανίας του οποίου τα χρώματα επίσης ανάγονται στην εποχή των Τευτόνων ιπποτών) όπως και του Οίκου Χοεντσόλερν από τους οποίους προήλθαν σημαντικοί Κάιζερ της Γερμανίας.
Το πράσινο, το οποίο χρησιμοποιείται συνήθως ως δεύτερη εμφάνιση, αποτελεί το επίσημο χρώμα της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (DFB) από το 1945. Το χρώμα αυτό συμβολίζει το Βασίλειο της Σαξωνίας, το οποίο περιήλθε στο Γερμανικό Ράιχ το 1871.
Έμβλημα
Το έμβλημα της εθνικής Γερμανίας είναι ο αετός, πλαισιωμένος από ομόκεντρους κύκλους και την επιγραφή Deutscher Fußball-Bund. Ακολουθούν ορισμένες εκδοχές του εμβλήματος.
Σύνθεση
Οι παίκτες οι οποίοι κλήθηκαν για το Μουντιάλ του 2018.
Συμμετοχές και τέρματα μέχρι τις 14 Νοεμβρίου 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εθνικη Ανδρων
Λεζ Αλυέ-λε-Ρουά
Το Λεζ Αλυέ-λε-Ρουά (γαλλικά: Les Alluets-le-Roi) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως κάτοικοι του Λεζ Αλυέ-λε-Ρουά (γαλλικά: habitants des Alluets-le-Roi).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ιωάννης Κάρολος του Γκέλνχαουζεν
Ο Ιωάννης Κάρολος (16 Οκτωβρίου 1638 - 21 Φεβρουαρίου 1704) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου, ήταν κόμης του Μπίρκενφελντ-Γκέλνχαουζεν (Birkenfeld-Gelnhausen) το διάστημα 1654-1704.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπίσβαϊλερ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Α΄, κόμη του Μπίρκενφελντ-Μπίσβαϊλερ και της Μαγδαληνής Αικατερίνης του Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη Β΄, κόμη του Τσβάιμπρυκεν. Ο Ιωάννης Κάρολος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Χριστιανός Β΄ είχαν παιδαγωγό τον Φίλιππο Ιάκωβο Σπένερ και αργότερα σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Μετά από αυτό οι δύο αδελφοί έκαναν την Grand Tour (Μεγάλη Περιήγηση) που κράτησε πέντε έτη, σε Γαλλία, Ολλανδία, Αγγλία, Σουηδία και Ελβετία.
Το 1654 ο δεύτερος εξάδελφός του, Κάρολος Ι΄ Γουσταύος έγινε βασιλιάς της Σουηδίας και ο Ιωάννης Κάρολος ανέλαβε διοικητής ιππικού. Πολέμησε εναντίον της Δανίας και μετά εναντίον των Οθωμανών στην Ουγγαρία. Έπειτα εισήλθε στον ολλανδικό στρατό, όπου έγινε Πρώτος Ηγέτης του Στρατού. Ακολούθως αποσύρθηκε στο Γκέλνχαουζεν.
Το 1669 αγόρασε το ανάκτορο Γκέλνχαουζεν με τους κήπους και τις γαίες του, που ανήκε κάποτε στον Λουδοβίκο Γ΄, εκλέκτορα του Παλατινάτου. Το 1671 απεβίωσε ο εξάδελφός τους Κάρολος Β΄ Όθων, κόμης του Μπίρκενφελντ άκληρος και τον κληρονόμησε ο αδελφός του Χριστιανός Β΄, κόμης του Μπίσβαϊλερ, συμφώνησαν όμως ο Ιωάννης Κάρολος να λαμβάνει ως χορηγία (appanage) 6.000 φλορίνια, τέσσερα φορτία οίνου από τον Μοζέλλα και τη διοίκηση του Γκέλνχαουζεν.
Νυμφεύτηκε το 1685, αλλά η σύζυγός του απεβίωσε το 1695. Σε οκτώ μήνες νυμφεύτηκε την κυρία επί των τιμών της συζύγου του, Εσθήρ Μαρία του Βίτσλεμπεν, χήρα ευγενούς της Θουριγγίας και κόρη ενός αρχιδασοφύλακα του μικρού δουκάτου Σαξονίας-Ρέμχιλντ. Έγραψε στον αδελφό του ότι δεν μπορούσε μόνος και δεν είχε τη δυνατότητα να νυμφευτεί μία του περιβάλλοντος του αυτοκράτορα, έτσι νυμφεύτηκε από αίσθημα. Ο Χριστιανός Β΄ τον αποδοκίμασε και ο Ιωάννης Κάρολος τον βεβαίωσε ότι οι απόγονοί του δεν θα ζητούσαν να διαδεχθούν τον Χριστιανό Β΄. Όταν έκανε τρία τέκνα όμως, ζήτησε από τον αυτοκράτορα τίτλο για τη σύζυγό του· ο αδελφός του αποκήρυξε από τη διαδοχή τους απογόνους του Ιωάννη Καρόλου.
Το 1704 ο Ιωάννης Κάρολος απεβίωσε και η χήρα του, για να μη χαθεί η ιδιοκτησία τους, κατέθεσε αγωγή εναντίον του Χριστιανού Β΄. Ο αυτοκράτορας τη δικαίωσε και το 1716 ο Χριστιανός Β΄ αναγκάστηκε να αυξήσει τα 6.000 γκούλντεν σε 50.000. Πάντως οι άλλοι κλάδοι του Βίττελσμπαχ έβλεπαν ως μοργανατικά τα τέκνα του. Αρχικά στη συμφωνία του Οίκου το 1771, όπου συμφωνήθηκε η διαδοχή του κλάδου του Παλατινάτου από αυτόν της Βαυαρίας ή αντίστροφα, εξαιρέθηκαν τα τέκνα από άνισους γάμους (ex disari matrimonio). Έπειτα όμως από τον Πόλεμο της Βαυαρικής Διαδοχής το 1779, συμφωνήθηκε να γίνουν δεκτά τα δικαιώματα των απογόνων του Ιωάννη Καρόλου, μάλιστα στον εγγονό του Γουλιέλμο έδωσαν το δουκάτο του Μπεργκ (1803-1806) ως αντιστάθμισμα των απωλειών που είχε από τον Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας.
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε το 1685 την Σοφία Αμαλία του Βίττελσμπαχ, κόρη του δεύτερου εξαδέλφου του Φρειδερίκου, κόμη του Τσβάιμπρυκεν και απέκτησαν ένα τέκνο:
Το 1695 απεβίωσε η Σοφία Αμαλία και ο Ιωάννης Κάρολος έκανε δεύτερο γάμο με την Εσθήρ Μαρία του Βίτσλεμπεν, κόρη του Γεωργίου Φρειδερίκου του Βίτσλεμπεν-Έλγκερσμπουργκ, αρχιδασοφύλακα της Σαξονίας-Ρέμχιλντ. Ο γάμος θεωρήθηκε αρχικά μοργανατικός. Είχε τέκνα :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Αλαινβίλ (Ιβλίν)
Το Αλαινβίλ (γαλλικά: Allainville), επίσης γνωστό ως Αλαινβίλ-ω-Μπουά (γαλλικά: Allainville-aux-Bois), γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλαινβιλουά (γαλλικά: Allainvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος)
Η Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποτέλεσε την ένατη περίοδο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου. Ξεκίνησε την 1η Ιουνίου 2006 και ολοκληρώθηκε την 1η Ιουνίου 2011. Η σύνθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο προέκυψε μέσω των Βουλευτικών Εκλογών του 2006.
Εκλογή προέδρου της Βουλής
Στην πρώτη συνεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο (1 Ιουνίου 2006), έγινε εκλογή για την ανακήρυξη του προέδρου του σώματος. Προεδρεύων του σώματος ήταν ο πρεσβύτερος των βουλευτών Κώστας Παπακώστας.
Υποψηφιότητα έθεσαν οι βουλευτές:
Στον πρώτο γύρο ψηφοφορίας εκλέγεται ο υποψήφιος που συγκεντρώνει περισσότερο από το 50% των ψήφων. Αρχικά τέθηκε σε ψηφοφορία η υποψηφιότητα Δημήτρη Χριστόφια η οποία εξασφάλισε περισσότερες από το 50% των ψήφων (35 ψήφους). Ως εκ τούτου, δεν τέθηκαν σε ψηφοφορία οι άλλες δύο υποψηφιότητες. Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο αναδείχθηκε ο Δημήτρης Χριστόφιας. Υπέρ της υποψηφιότητας του ψήφισαν οι 18 βουλευτές του ΑΚΕΛ, οι 11 βουλευτές του ΔΗΚΟ, οι 5 βουλευτές της ΕΔΕΚ και ο βουλευτής των Οικολόγων.
Στις προεδρικές εκλογές του 2008 ο Δημήτρης Χριστόφιας εκλέχθηκε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ως εκ τούτου πραγματοποιήθηκε νέα εκλογή για την ανάδειξη Προέδρου της Βουλής για το υπόλοιπο της κοινοβουλευτικής περιόδου. Η ψηφοφορία έγινε στις 6 Μαρτίου 2008, με τον Μάριο Καρογιάν να εκλέγεται στο αξίωμα αυτό με 36 ψήφους υπέρ και 15 αποχές.
Τελική σύνθεση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει σε αλφαβητική σειρά τους βουλευτές της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Σημειώσεις: 1 Μετά την εκλογή της Ελένης Μαύρου στο αξίωμα του Δημάρχου Λευκωσίας στις δημοτικές εκλογές του 2006, τη θέση της στη βουλή πήρε στις 11 Ιανουαρίου 2007 η Ντίνα Ακκελίδου ως η επόμενη επιλαχούσα του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. 2 Μετά τον διορισμό του Κώστα Παπακώστα στη θέση του Υπουργού Άμυνας, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου 2008 ο Γιαννάκης Γαβριήλ ως ο επόμενος επιλαχών του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου. 3 Μετά τον διορισμό του Κύπρου Χρυσοστομίδη στη θέση του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου η Στέλλα Δημητρίου Μισιαούλη ως η επόμενη επιλαχούσα στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. 4 Μετά την εκλογή της Αντιγόνης Παπαδοπούλου στη θέση του Ευρωβουλευτή στις Ευρωεκλογές 2009, τη θέση της στη βουλή πήρε στις 15 Ιουλίου 2009 ο Στέλιος Ιερωνυμίδης ως ο επόμενος επιλαχών του ΔΗΚΟ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. 5 Μετά τον διορισμό της Σωτηρούλας Χαραλάμπους στη θέση της Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, τη θέση της στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου 2008 η Σκεύη Κουκουμά Κούτρα ως η επόμενη επιλαχούσα του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου. 6 Μετά την εκλογή της Ελένης Θεοχάρους στη θέση του Ευρωβουλευτή στις Ευρωεκλογές 2009, τη θέση της στη βουλή πήρε στις 15 Ιουλίου 2009 ο Ανδρέας Κυπριανού ως ο επόμενος επιλαχών του ΔΗΣΥ στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού. 7 Μετά την εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στο αξίωμα του Προέδρου της Κυπριακής δημοκρατίας στις προεδρικές εκλογές του 2008, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου 2008 ο Κλαύδιος Μαυροχάννας ως ο επόμενος επιλαχών του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας. 8 Μετά την εκλογή του Τάκη Χατζηγεωργίου στη θέση του Ευρωβουλευτή στις Ευρωεκλογές 2009, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 15 Ιουλίου 2009 ο Πανίκος Χάμπας ως ο επόμενος επιλαχών του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας.
Αναστασία Παπαδοπούλου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Βασιλική Σουπιάδου
Η Βασιλική Σουπιάδου (γεννήθηκε ) είναι Ελληνίδα πρώην ποδοσφαιρίστρια. Αγωνίστηκε ως επιθετικός για την Eθνική Oμάδα των γυναικών.
Καριέρα σε συλλόγους
Αγωνίστηκε στην ομάδα ΑΕ Αίγινας.
Διεθνής καριέρα
Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, οι οποίοι πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα.
Αντελύ
Το Αντελύ (γαλλικά: Andelu) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Πέντρο Σέα
Σε συλλόγους
Ο Σέα γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Ξεκίνησε την καριέρα του από τη Λίτο του Μοντεβίδεο το 1928 μεταγράφηκε στη Μπέλα Βίστα, όπου παρέμεινε για ένα χρόνο και από την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στη Νασιονάλ μέχρι το 1936, ουσιαστικά παίρνοντας τη θέση του ταλαιπωρούμενου από τραυματισμό Πέδρο Πετρόνε. Κέρδισε δύο τίτλους του Πρωταθλήματος Ουρουγουάης, το 1933 και το 1934. Η διαρκής κινητικότηταε του και το ομαδικό πνεύμα του έδωσαν το παρατσούκλι «El Peon» που σημαίνει εργάτης.
Εθνική ομάδα
Ο Σέα έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ουρουγουάης στις 4 Νοεμβρίου του 1923 σε αγώνα με αντίπαλο την Παραγουάη στο Μοντεβιδέο (νίκη των γηπεδούχων με 2-0). Ήταν μέλος της ομάδας της που κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής (τώρα Κόπα Αμέρικα) του 1923. Το 1924, κέρδισε ξανά το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής, ο οποίος ήταν ο πέμπτος τίτλος της Ουρουγουάης.
Επίσης, κέρδισε χρυσά μετάλλια στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 και του 1928.
Έπαιξε τον τελευταίο του διεθνή αγώνα το 1932, έχοντας συμμετάσχει σε 27 διεθνείς συναντήσεις (σύμφωνα με την RSSSF) για τη σελέστε.
Προπονητής
Ο Σέα ήταν ο προπονητής της Εθνικής Ουρουγουάης από το 1941 και το 1942, με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα) το 1942.
Ο Σέα πέθανε το 1970, σε ηλικία 70 ετών και 17 ημερών.
Ως ποδοσφαιριστής
Νασιονάλ
Ουρουγουάη
Ως προπονητής
Ουρουγουάη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ουρουγουανοί ισπανικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924 Κατηγορία:Ουρουγουανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1928 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1930 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Ουρουγουάης Κατηγορία:Ουρουγουανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ουρουγουάης
Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Καζάν
Ιστορικά στοιχεία
Ιδρύθηκε το 1804 ως Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Καζάν και ο διάσημος μαθηματικός Νικολάι Ιβάνοβιτς Λομπατσέφσκι υπηρέτησε εκεί ως πρύτανης από το 1827 έως το 1846. Το 1925, το πανεπιστήμιο μετονομάστηκε προς τιμήν του πιο δημοφιλούς φοιτητή του, του Βλάντιμιρ Ίλιτς Ουλιάνοβ (Λένιν). Το πανεπιστήμιο είναι γνωστό ως ο τόπος γέννησης της οργανικής χημείας χάρη στα έργα των Αλεξάντρ Μπουντλέροβ, Βλάντιμιρ Μαρκόνικοβ και Αλεξάντρ Αρμπούζοβ καθώς και ο τόπος γέννησης του συντονισμού περιστροφής των ηλεκτρονίων, το οποίο ανακαλύφθηκε από τον Εβγκένι Ζαβοΐσκυ.
Το 2010, το Πανεπιστήμιο Καζάν τέθηκε υπό ομοσπονδιακό καθεστώς. Είναι ένα από τα 15 ρωσικά πανεπιστήμια που επιλέχθηκαν αρχικά για να συμμετάσχουν στο Project 5-100, υπό τον συντονισμό της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και με στόχο να βελτιώσει την διεθνή ανταγωνιστικότητά τους ανάμεσα στα ηγετικά ερευνητικά και εκπαιδευτικά κέντρα του κόσμου.
Το πανεπιστήμιο περιλαμβάνει 18 κεντρικές ακαδημαϊκές ενότητες (Ιανουάριος 2020). Περισσότεροι από 50,000 φοιτητές είναι εγγεγραμμένοι σε περισσότερα από 700 προγράμματα, προπτυχιακού και μεταπτυχιακού επιπέδου (συμπεριλαμβανομένων διδακτορικών προγραμμάτων με συνεργαζόμενα πανεπιστήμια). Ο αριθμός των διεθνών φοιτητών είναι περίπου 11,000 από 106 χώρες.
Έρευνα
Τα ερευνητικά πεδία επικεντρώνονται στην βιοιατρική και φαρμακευτική, την εξόρυξη και διύλιση πετρελαίου, τη πετρελαιοχημεία, τις τεχνολογίες αεροδιαστημικής, τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες.
Αντρεζί
Το Αντρεζί (γαλλικά: Andrésy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αντρεζιέν (γαλλικά: Andrésiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Μιρσαΐντ Σουλτάν-Γκαλίεβ
Ο Μιρσαΐντ Σουλτάν-Γκαλίεβ (ταταρικά: Мирсәет Хәйдәргали улы Солтангалиев, Mirsäyet Xäydärğäli ulı Soltanğäliev, ρωσικά: Мирсаид Хайдаргалиевич Султан-Галиев Mirsaid Khaydargalievich Sultan-Galiev, 1892-1940), επίσης γνωστός ως Μίρτζα Σουλτάν-Γκαλίεβ, ήταν Τάταρος μπολσεβίκος επαναστάτης που απέκτησε αναγνωρισιμότητα με την συμμετοχή του στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης στις αρχές της δεκαετίας του 1920.
Βιογραφία
Ήταν ο αρχιτέκτονας του μουσουλμανικού "εθνικού κομμουνισμού". Οι απόψεις του ήταν άμεση απειλή για τις αρχές της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Φυλακίστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα το 1923 και διαγράφηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Συνελήφθη ξανά το 1928 και φυλακίστηκε για έξι χρόνια. Συνελήφθη ξανά το 1937 και εκτελέστηκε το 1940 κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Ιωσήφ Στάλιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπολσεβίκοι Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Τάταροι συγγραφείς
Κασπάρ Νέτσερ
Ο Κασπάρ Νέτσερ (ολλανδικά: Caspar (ή Gaspar) Netscher, 1639 – 15 Ιανουαρίου 1684) ήταν Ολλανδός ζωγράφος γερμανικής καταγωγής της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική.
Βιογραφία
thumb|Πορτρέτο της Μαρίας Β΄ Στούαρτ, βασίλισσας της Αγγλίας Αν και στην εποχή του ήταν πολύ γνωστός, ο Νέτσερ, ζωγράφος πολύπλοκων ρωπογραφιών και πορτρέτων μετά βίας «ανιχνεύεται» πριν το 1662, οπότε και έγινε μέλος στην «confraternity Pictura», ομάδας ζωγράφων που αποσχίσθηκαν από τη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Χάγης. Τα περισσότερα βιογραφικά στοιχεία που είναι σήμερα διαθέσιμα προέρχονται από το έργο του Άρνολντ Χαουμπράκεν De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen (1718). Σύμφωνα με τις από εκεί πληροφορίες, ο Νέτσερ γεννήθηκε στη Χαϊδελβέργη. Πατέρας του ήταν ο Γιόχαν Νέτσερ, γλύπτης από τη Στουτγκάρδη, ο οποίος νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του δημάρχου της Χαϊδελβέργης Ελίζαμπετ Φέττερ (Elizabet Vetter), παρά τη θέληση του πατέρα της. Ο Γιόχαν πέθανε στην Πολωνία καταλείποντας τη χήρα του με τρία αγόρια και μια θυγατέρα, αν και έχει γίνει η υπόθεση ότι ο Κασπάρ ίσως ήταν ο γιος του ζωγράφου Φίλιπ Νέτσερ από το Ρόττερνταμ, ενώ υπάρχει και η υπόθεση ότι πατέρας του ήταν ίσως κάποιος ζωγράφος από την Πράγα. . Λόγω του Τριακονταετούς Πολέμου, η χήρα και τα τέσσερα παιδιά μεταφέρθηκαν αρχικά σε ένα υπό πολιορκία κάστρο, όπου οι συνθήκες ήταν φρικτές λόγω της πείνας και οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του πέθαναν από υποσιτισμό. Η μητέρα τους έφυγε νύκτα από το πολιορκημένο κάστρο, μεταφέροντας στα χέρια τον δίχρονο τότε Κασπάρ και τη θυγατέρα της, διαμένοντας στην πορεία της σε ορφανοτροφεία και συναφή ιδρύματα. Η οικογένεια έφθασε τελικά στο Άρνεμ, όπου βρήκε ασφαλές καταφύγιο στην οικογένεια Τούλλεκενς (Tullekens), τα μέλη της οποίας επάνδρωναν, τότε, τις περισσότερες κρατικές υπηρεσίες στην πόλη. Ο γιατρός Α. Τούλλεκενς έστειλε τον μικρό Κασπάρ στο λατινικό σχολείο της πόλης, προορίζοντάς τον για γιατρό. Ο μικρός Κασπάρ, όμως, όπως αναφέρει ο Χαουμπράκεν, «γέμιζε κάθε κενό χαρτί που μπορούσε να βρει με σκίτσα μορφών και ζώων» Έτσι έγινε αντιληπτός ο τομέας με τον οποίο ήθελε να ασχοληθεί ο μικρός Κασπάρ και στάλθηκε να σπουδάσει ζωγραφική σε έναν από τους τοπικούς ζωγράφους, τον Χέντρικ Κόστερ, ο οποίος ήταν γνωστός για τις ρωπογραφίες, τις νεκρές φύσεις και τα πορτρέτα του σε ύφος παρόμοιο με του Καραβάτζο. Αργότερα, με τη μεσολάβηση του Βάιναντ Έφερβαϊν (Wynant Everwyn), ο οποίος είχε οικογενειακούς δεσμούς με τους Τούλλεκενς, στάλθηκε στο Ντέβεντερ για να σπουδάσει με τον Χέραρντ τερ Μπορχ, ο οποίος ήταν εξάδελφος του Έφερβαϊν. Στον τερ Μπορχ παρέμεινε ως το 1658 ή το 1659, γενόμενος βοηθός του και αντιγράφοντας δημιουργίες του Δασκάλου του, τις οποίες υπέγραφε και, ενίοτε, χρονολογούσε, όπως συνέβη με τον πίνακα «Γονεϊκή νουθεσία», ο οποίος φέρει τη σήμανση «C. Netscher fecit, 1655» και σήμερα βρίσκεται στο Σλος Φρίντενστάιν (Schloss Friedenstein) της Γκότα, ενώ η δημιουργία του τερ Μπορχ βρίσκεται στην Πινακοθήκη του Βερολίνου. Το γεγονός ότι αντέγραφε και υπέγραφε τα αντίγραφα του τερ Μπορχ που δημιουργούσε, δείχνει ότι ο Δάσκαλός του του είχε αφήσει μεγάλο βαθμό ελευθερίας. Ο τερ Μπορχ χρησιμοποίησε, επίσης, τον Νέτσερ ως μοντέλο του, και ειδικότερα ως «μνηστήρα» στον πίνακά του Η επίσκεψη του μνηστήρα (σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσιγκτον).
Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, εργάστηκε για λογαριασμό εμπόρων έργων τέχνης (ο Χαουμπράκεν τους αποκαλούσε keelbeulen, δηλ. αυτούς που κόβουν λαιμούς), ώστε να μπορέσει να συγκεντρώσει χρήματα για να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο ταξίδι στη Ρώμη, όπου επιθυμούσε να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Για το σκοπό αυτό έκλεισε θέση σε πλοίο που πήγαινε στο Μπορντώ, έχοντας μαζί του συστατική επιστολή του Τούλλεκενς προς την εκεί εξαδέλφη του, Νένι. Από το Μπορντώ σχεδίαζε να αναχωρήσει προς Ιταλία. Ωστόσο, στο Μπορντώ συνάντησε τον μαθηματικό και σχεδιαστή κρηνών Χοντάιν από τη Λιέγη και, στις 25 Νοεμβρίου 1659, νυμφεύθηκε τη θυγατέρα του Μαρχαρέτα Χοντάιν (Margaretha Godijn), γεγονός που τον ανάγκασε να ματαιώσει τη συνέχεια του ταξιδιού του. Στο Μπορντώ πάλεψε να κερδίσει τα προς το ζην ζωγραφίζοντας μικρών διαστάσεων πίνακες, οι οποίοι σήμερα αποτιμώνται υψηλά, λόγω του εξαιρετικού φινιρίσματός τους. Ωστόσο, φοβούμενος τις διώξεις κατά των Προτεσταντών στη Γαλλία, όταν γεννήθηκε ο πρώτος του γιος έφυγε οικογενειακώς από τη χώρα και το 1662 εγκαταστάθηκε στη Χάγη. Εκεί έστρεψε το ενδιαφέρον του προς την προσωπογραφία, είδος ζωγραφικής στο οποίο υπήρξε ακόμη περισσότερο επιτυχημένος. Έγινε πολίτης της Χάγης και, το 1668 έγινε μέλος της Πολιτοφυλακής (Schutterij), ενώ ο Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων, όταν επισκέφθηκε την Ολλανδία, αγόρασε τέσσερις πίνακές του.
Πιθανότατα ο Νέτσερ γνώριζε τους ζωγράφους Φρανς φαν Μίρις τον πρεσβύτερο και Χέρριτ Ντάου, ενώ είναι βέβαιο ότι γνώριζε τον ζωγράφο Χέρριτ ντε Χόοχ από τη Χάγη, καθώς η σύζυγός του έδωσε το όνομά της, Μαρχαρίτα, στη νεογέννητη θυγατέρα του ντε Χόοχ το 1676 και το ζεύγος Νέτσερ υπέγραψαν, ως μάρτυρες, τη σχετική πράξη. Ο Νέτσερ απέκτησε την πατρονία του Γουλιέλμου Γ΄ της Αγγλίας και η οικονομική ευμάρεια που απέκτησε του επέτρεψε να ασχοληθεί με θέματα της δικής του επιλογής, δηλ. να απεικονίσει σκηνές με μουσική και διαλόγους. Η ενασχόληση αυτή επέτρεψε στη μεγαλοφυΐα του ζωγράφου να αναδειχθεί στο έπακρο. Η επιλογή αυτής της θεματολογίας και η συνήθεια της απεικόνισης των γυναικείων μορφών με ενδύματα από γυαλιστερό σατέν αποτελούν μίμηση του τερ Μπορχ, αλλά είναι δημιουργημένα με λεπτές πινελιές, λαμπερά και σωστά επιλεγμένα χρώματα και η εναλλαγή φωτεινών και σκιασμένων περιοχών γίνεται με πολύ ευχάριστο για τον θεατή τρόπο, αν και σε ορισμένα σημεία οι λεπτομέρειες υστερούν. Ο Νέτσερ απέκτησε φήμη και πλούτο, άρχισε όμως να υποφέρει από ποδάγρα, γεγονός που τον καθήλωσε στο κρεβάτι. Συνέχισε όμως να ζωγραφίζει ακόμη και ξαπλωμένος και απεβίωσε πρόωρα στη Χάγη το 1684, σε ηλικία 45 ετών.
Οι γιοι του, Κονσταντάιν (1668–1722) και Τεόντορους (1661–1732) έγιναν επίσης ζωγράφοι, οι οποίοι ακολούθησαν το ύφος του πατέρα τους και ο Χαουμπράκεν σκόπευε να τους συμπεριλάβει στον 4ο τόμο του έργου του. Γιος του ήταν επίσης ο Αντόνι, ο οποίος μετανάστευσε στην Μπατάβια. Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης μαθητές του, καταγεγραμμένοι στην Confrerie Pictura της Χάγης ήταν οι Γιοχάννες φαν ντεν Μπράντε, Όττο Μπραντ, Ολιβιέρ φαν Ντέουρεν, Γιάκομπ φαν ντερ Ντους ο νεότερος, Φαν Χάρντενμπορουκ, Ντάνιελ Χάρινχ, Μαουρίτζ φαν ντερ Λίντεν, Γ. Σπικ, Γιαν Τίλιους και Αλέιντα Βόλφσεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Αεροπορία στην μεταπολεμική εποχή
Η περίοδος μεταξύ 1945 και 1979 αποκαλείται μερικές φορές ως μεταπολεμική ή περίοδος της μεταπολεμικής πολιτικής συναίνεσης. Σε αυτή την περίοδο, κυριάρχησε ο ερχομός της εποχής της αεριώθησης. Στην πολιτική αεροπορία οι κινητήρες αεριώθησης επέτρεψαν τη μεγάλη επέκταση των εμπορικών πτήσεων, ενώ στη στρατιωτική αεροπορία οδήγησε στην παρουσίαση των υπερηχητικών αεροσκαφών.
Μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Γερμανία και Βρετανία είχαν ήδη θέσει αεριωθούμενα αεροσκάφη σε στρατιωτική υπηρεσία. Τα αμέσως επόμενα χρόνια οι κινητήρες αεριώθησης αναπτύχθηκαν σε όλες τις μεγάλες δυνάμεις και τα αεριωθούμενα αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν από τις πολεμικές αεροπορίες τους. Το πιο σημαντικό γραφείο σχεδιασμού των Σοβιετικών στις επόμενες δεκαετίες, το Μικογιάν-Γκιούρεβιτς, άρχισε να ετοιμάζει την κατασκευή αεριωθούμενων αεροσκαφών με πτέρυγες σάρωσης, ξεκινώντας με το προωθητικής διάταξης MiG-8 Utka, το οποίο άρχισε να πετά χρησιμοποιώντας μικρές πτέρυγες σάρωσης λίγους μήνες μετά τη μέρα της νίκης των Σοβιετικών.
Η υπερηχητική πτήση επιτεύχθηκε το 1947 από το Αμερικανικό πυραυλοκίνητο αεροσκάφος Bell X-1, ωστόσο η χρήση κινητήρων πυραύλων αποδείχθηκε βραχύβια. Η εξέλιξη της μετάκαυσης επέτρεψε σύντομα στους κινητήρες αεριώθησης να αποδίδουν παρόμοια επίπεδα ώθησης και μεγαλύτερη εμβέλεια, ενώ πλέον δεν χρειαζόταν οξειδωτικά και ήταν ασφαλέστεροι σε χρήση. Το πρώτο υπερηχητικό αεριωθούμενο αεροσκάφος που τέθηκε σε υπηρεσία ήταν το North American F-100 Super Sabre, το 1954.
Ο καθαρός στροβιλοκινητήρας δεν είναι αποδοτικός στην κατανάλωση καυσίμου. Ο αεροστροβιλοκινητήρας βελτιώνει τη θερμοδυναμική αποτελεσματικότητα επιτρέποντας τη διέλευση αέρα γύρω από τον πυρήνα του κινητήρα και αναμειγνύοντας τον με την εξάτμιση. Αυτό μειώνει το καύσιμο που καίγεται, αυξάνοντας την εμβέλεια και χαμηλόνοντας το κόστος λειτουργίας για ένα συγκεκριμένο αεροσκάφος. Η ανάπτυξη τους ξεκίνησε τόσο στη Βρετανία όσο και τη Γερμανία κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά η πρώτη έκδοση που παρήχθη, η Rolls-Royce Conway δεν χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1960.
Έγιναν προσπάθειες για την ανάπτυξη ενός υπερηχητικού επιβατικού αεροσκάφους, με τα Αγγλο-Γαλλικής κατασκευής Κονκόρντ και Σοβιετικής κατασκευής Tupolev Tu-144 αρχίζουν να χρησιμοποιούνται τη δεκαετία του 1970, αλλά αποδείχθηκαν μη οικονομικά στη χρήση εξαιτίας της υψηλής κατανάλωσης καυσίμου στις υπερηχητικές ταχύτητες. Η σχετική μόλυνση και το ωστικό κύμα αυτών των αεροσκαφών ευαισθητοποίησε την κοινωνία σχετικά με τις περιβαλλοντική επιπτώσεις της αεροπορίας, θέτοντας περιορισμούς στις χώρες.
Την ίδια περίοδο έλαβε χώρα και επιπλέον πρόοδος, όπως η εισαγωγή του ελικοπτέρου, η ανάπυξη των πτερύγων Ρογκάλο από ίνες για τις αθλητικές πτήσεις και η επανεισαγωγή της διάταξης ψευδοπτέρυγας, στο Σουηδικό μαχητικό Saab Viggen.
Υπερηχητική πτήση
Οι σχεδιαστές γνώριζαν ήδη πως όταν ένα αεροσκάφος πλησιάζει στην ταχύτητα του ήχου (1 Μαχ), στη διηχητική περιοχή, αρχίζουν να σχηματίζονται ωστικά κύματα, τα οποία προκαλούν μεγάλη αύξηση της αντίστασης. Οι πτέρυγες, που ήταν ήδη λεπτές, έπρεπε να γίνουν λεπτότερες και κομψότερες. Η κομψότητα αποτελεί μέτρο του πόσο λεπτή είναι η πτέρυγα σε σχέση με τη χορδή που καλύπτει το αεροσκάφος από πίσω προς εμπρός. Μια μικρή, αρκετά γεμάτη πτέρυγα προκαλεί λιγότερη αντίσταση και έτσι τα πρώτα αεροσκάφη χρησιμοποιούσαν αυτό τον τύπο, μεταξύ αυτών το πυραυλοκίνητο Bell X-1 και το Lockheed F-104 Starfighter. Αλλά αυτά τα αεροσκάφη είχαν ήδη τη δυνατότητα για μεγάλες ταχύτητες απογείωσης, με το Starfighter να προκαλεί σημαντικό αριθμό θανάτων πιλότων κατά τη διάρκεια της απογείωσης, με τις μικρές πτέρυγες να τίθενται εκτός χρήσης. Μια προσέγγιση η οποία τέθηκε για πρώτη φορά από Γερμανούς σχεδιαστές κατά τον πόλεμο ήταν η περιστροφή της πτέρυγας υπό γωνία, ώστε να προκαλείται καθυστέρηση στην εμφάνιση των ωστικών κυμάτων. Αλλά αυτό έκανε τη δομή της πτέρυγας μεγαλύτερη και πιο ευέλικτη, κάνοντας το αεροσκάφος να είναι πιο ευέξαπτο σε κάμψη ή αεροελαστικότητα ή ακόμη προκαλώντας αντιστροφή της δράσης των μηχανισμών ελέγχου της πτήσης. Η συμπεριφορά έλλειψης στήριξης των πτερύγων αυτών δεν είχε κατανοηθεί πλήρως και μπορούσε να ήταν εξαιρετικά οξεία. Σε άλλα προβλήματα περιλαμβάνονταν οι αποκλίνουσες ταλαντώσεις οι οποίες μπορούσαν να προκαλέσουν θανατηφόρες δυνάμεις. Ερευνώντας αυτά τα φαινόμενα, πολλοί πιλότοι έχασαν τις ζωές τους, για παράδειγμα και τα τρία αντίγραφα του de Havilland DH.108 Swallow έσπασαν στον αέρα, σκοτώνοντας τους πιλότους τους, ενώ ένας άλλος διασώθηκε επειδή χαμήλωσε τη θέση του ώστε, όταν ξέσπασαν βίαιες ταλαντώσεις, δεν χτύπησε το κεφάλι του στο κουβούκλιο για να σπάσει τον λαιμό του.
Αλλά η επίπεδη πτέρυγα δέλτα αποδείχθηκε να μην έχει περισσότερη δυνατότητα για ελιγμούς κατά τη διάρκεια της πτήσης από μια συμβατική κωνική πτέρυγα, με το πέρασμα του χρόνου τροποποιήθηκε αρκετά, και έτσι εμφανίστηκαν άλλες μορφές όπως με ουρά, περικομμένες, διπλές δέλτα και άλλες.
Καθώς η ταχύτητα αυξάνεται και γίνεται πλήρως υπερηχητική, το κέντρο άνωσης της πτέρυγας μεταφέρεται προς τα πίσω, προκαλώντας αλλαγή στη διαμήκη επένδυση και τη μείωση της ροπής γνωστή ως σύμπτυξη Μαχ. Έτσι τα υπερηχητικά αεροσκάφη έπρεπε να κατασκευαστούν για να έχουν τη δυνατότητα να μεταβάλλονται αποτελεσματικά, ώστε να διατηρούν τον πλήρη έλεγχο σε όλα τα στάδια της πτήσης.
Σε ταχύτητες πάνω από περίπου 2,2 Μαχ η άτρακτος αρχίζει να θερμαίνεται λόγω της τριβής με τον αέρα, προκαλώντας τόσο θερμική διαστολή και απώλεια της δύναμης στα ελαφρά κράμματα που χρησιμοποιούνται για τις χαμηλότερες ταχύτητες. Επίσης, οι κινητήρες αεριώθησης αγγίζουν τα όρια τους. Το Lockheed SR-71 Blackbird κατασκευάστηκε από κράμματα τιτανίου, και διέθετε ειδική αυλακωτή επιφάνεια ώστε να απορροφά τη θερμική διαστολή και διπλού κύκλου αεροστροβιλοκινητήρες ramjet οι οποίοι χρησιμοποιούσαν ειδικό καύσιμο ανθεκτικό σε υψηλές θερμοκρασίες. Η σύμπτυξη Μαχ περιοριζόταν με τη χρήση μακρών «σπονδυλωτών» διαστολών των πτερύγων προς την άτρακτο, η οποία συνέβαλε σε μεγαλύτερη άνωση στις υπερηχητικές ταχύτητες.
Ένα άλλο πρόβλημα που αποδείχθηκε στην υπερηχητική πτήση ήταν οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Ένα μεγάλο αεροσκάφος προκαλεί δυνατό ωστικό κύμα, το οποίο μπορεί να ενοχλήσει ή να καταστρέψει οτιδήποτε βρίσκεται κάτω, ενώ οι μεγάλες αντιστάσεις έχουν ως αποτέλεσμα υψηλή κατανάλωση καυσίμων και συνεπώς μόλυνση της ατμόσφαιρας. Αυτά τα θέματα υπογραμμίστηκαν κατά την παρουσίαση του Κονκόρντ ως μέσο υπερηχητικής μεταφοράς.
Κινητήρες
Οι έλικες που κινούνταν από κινητήρες πιστονιών, σε ακτινική ή εσωτερική μορφή, κυριαρχούσαν ακόμη στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και η απλότητα με το χαμηλό κόστος τους κάνει να είναι σε χρήση ακόμη και σήμερα για μη απαιτητικές εφαρμογές.
Σε μερικές από τις πρώιμες προσπάθειες για την επίτευξη υψηλών ταχυτήτων, όπως το Bell X-1, χρησιμοποιήθηκαν κινητήρες πυραύλων. Ωστόσο ένας κινητήρας πυραύλου απαιτεί τη χρήση οξειδωτικών και καυσίμων, κάνοντας τα αεροσκάφη αυτά επικίνδυνα στον χειρισμό και με μικρή εμβέλεια απόστασης. Υβριδικοί διπλού τύπου κινητήρες όπως ο Saunders-Roe SR.53 χρησιμοποιούσαν πυραύλους για την απόκτηση ταχήτητας σε «υπερηχητική ορμή». Μετά την ανάπτυξη της μετάκαυσης, δώθηκε η δυνατότητα στους κινητήρες αεριώθησης να αποδίδουν παρόμοια επίπεδα ώθησης και οι κινητήρες πυραύλων έγιναν συνώνυμοι με τα βλήματα.
Με την εξέλιξη των στροβίλων αεριώθησης, προέκυψαν διαφορετικοί τύποι. Ο βασικός στρόβιλος αεριώθησης εμφανίστηκε με δύο μορφές, με αξονικούς ή φυγόκεντρους συμπιεστές. Η αξονική ροή είναι θεωρητικά πιο αποτελεσματική και φυσικά λεπτότερη αλλά απαιτεί υψηλότερη τεχνολογία ώστε να επιτευχθεί. Συνεπώς, τα πρώτα αεριωθούμενα διέθεταν συμπιεστές φυγόκεντρου τύπου. Όμως, δεν πέρασε καιρός από τη στιγμή που η αξονική ροή κυριάρχησε.
Μια διαφοροποίηση στη θεματική του στροβίλου είναι ο ελικοστροβιλοκινητήρας (turbo-prop). Σε αυτή τη περίπτωση, ο στρόβιλος δεν καθοδηγεί μόνο τον συμπιεστή αλλά και τον κύριο έλικα. Σε χαμηλές ταχύτητες και υψόμετρα αυτός ο σχεδιασμός είναι πιο αποτελεσματικός και οικονομικός από τον στρόβιλο αεριώθησης, ενώ διαθέτει μεγαλύτερη ισχύ για λιγότερο βάρος από έναν κινητήρα πιστονιών. Ως εκ τούτου βρέθηκε μια θέση μεταξύ των φτηνών κινητήρων πιστονιών και των εξαιρετικά αποδοτικών κινητήρων αεριώθησης. Ο κινητήρας Rolls-Royce Dart τροφοδότησε το επιβατικό αεροπλάνο Vickers Viscount, το οποίο πέταξε για πρώτη φορά το 1948, και οι ελικοστροβιλοκινητήρες παραμένουν σε χρήση έως και σήμερα.
Η επόμενη εξέλιξη του κινητήρα αεριώθησης ήταν η μετάκαυση. Τα απλά στροβιλοκίνητα αεροσκάφη πετούσαν λίγο γρηγορότερα από την ταχύτητα του ήχου. Με σκοπό την αύξηση της ταχύτητας για υπερηχητική πτήση, το καύσιμο εγχυνόταν στην εξάτμιση του κινητήρα, αντίθετα στο ρεύμα των αποκλινόντων ακροφυσίων παρόμοια με αυτά που υπήρχαν στους κινητήρες πυραύλων. Καθώς το καύσιμο καιγόταν διαστελλόταν, και αντιδρούσε στα ακροφύσια ώστε να οδηγήσει την εξάτμιση προς τα πίσω και τον κινητήρα μπροστά.
Οι στροβιλοκίνητοι κινητήρες έχουν υψηλή κατανάλωση καυσίμων, και ακόμη μεγαλύτερη μετάκαυση. Ένας τρόπος να γίνει ένας κινητήρας πιο αποτελεσματικός είναι το πέρασμα μιας μεγάλης μάζας αέρα σε χαμηλότερη ταχύτητα. Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη του αεροστροβιλοκινητήρα παράκαμψης, στον οποίον ένας μεγάλης διαμέτρου ανεμιστήρας από μπροστά μεταφέρει αέρα στον συμπιεστή και τον υπόλοιπο γύρω από μια παράκαμψη, από όπου ρέει πίσω από τον κινητήρα με χαμηλότερη ταχύτητα από ότι στην εξάτμιση της αεριώθησης. Ο ανεμιστήρας και ο συμπιεστής πρέπει να περιστρέφονται σε διαφορετικές ταχύτητες, οδηγώντας σε αερστροβιλοκινητήρες δύο πηνίων, όπου δύο σειρές στροβίλων είναι τοποθετημένες σε ομόκεντρους άξονες περιστρεφόμενοι σε διαφορετικές ταχύτητες ώστε να καθοδηγήσουν τον ανεμιστήρα και τον συμπιεστή υψηλής πίεσης αντίστοιχα. Πηγαίνοντας την αρχή ένα βήμα πιο πέρα, ο αεροστροβιλοκινητήρας μεγάλης παράκαμψης είναι ακόμη πιο αποτελεσματικός, διαθέτοντας τρία πηνία με το καθένα να περιστρέφεται με διαφορετική ταχύτητα.
Ένας άλλος τρόπος για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας είναι η αύξηση της θερμοκρασίας εσωτερικής καύσης. Αυτό απαιτεί βελτιωμένα υλικά ώστε να διατηρούν τη δύναμη τους σε υψηλές θερμοκρασίες, και η ανάπτυξη των πυρήνων των κινητήρων ακολούθησε σε μεγάλο βαθμό την πρόοδο που υπήρξε στα υλικά, για παράδειγμα μέσω της ανάπτυξης των κεραμικών μερών πρόβλεψης και των μονοκρυσταλλικών μεταλλικών λεπίδων των στροβίλων. Η Rolls-Royce ανέπτυξε έναν ανεμιστήρα συνθετικού άνθρακα για τον αεροστροβιλοκινητήρα Rolls-Royce RB211 αλλά στην πράξη αποδείχθηκε πως το υλικό δεν διέθετε αρκετή αντοχή και στράφηκε στο συμβατικό μέταλλο του τιτανίου.
Αρνουβίλ-λε-Μαντ
Το Αρνουβίλ-λε-Μαντ (γαλλικά: Arnouville-lès-Mantes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Αεροπορία στην μεταπολεμική εποχή
Ηλεκτρονικά συστήματα
Η πρόοδος της αξιόπιστης ηλεκτρονικής οδήγησε σε σταδιακή εξέλιξη των ηλεκτρονικών συστημάτων πτητικού ελέγχου, πλοήγησης, επικοινωνίας, ελέγχου του κινητήρα και στρατιωτικών σκοπών όπως η ταυτοποίηση του στόχου και η στόχευση των όπλων.
Αρνουβίλ-λε-Μαντ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρνουβιλουά (γαλλικά: Arnouvillois).
Αεροπορία στην μεταπολεμική εποχή
Ηλεκτρονικά συστήματα
Τα νέα συστήματα ραδιοεντοπισμού παρείχαν πληροφορίες πλοήγησης οι οποίες μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο του αυτόματου πιλότου ο οποίος καθοδηγεί το αεροσκάφος σε μια προκαθορισμένη συγκεκριμένη διαδρομή διατηρώντας το υψόμετρο και την κατεύθυνση. Οι ραδιοεπικοινωνίες εξελίχθηκαν, σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της αυξημένης χρήσης των αιθέρων.
Στο στρατιωτικό πεδίο, αναπτύχθηκαν συστήματα Ταυτοποίησης Φίλου ή Εχθρού (Identification Friend or Foe, IFF), τα οποία επέτρεπαν στα στρατιωτικά αεροσκάφη να ταυτοποιούνται μεταξύ τους όταν άνοιγαν πυρ με βλήματα πέρα από το οπτικό πεδίο τους. Τα συστήματα στόχευσης όπλων αναπτύχθηκαν σε συστήματα ελέγχου πυρός τα οποία είχαν τη δυνατότητα οπλισμού, ενεργοποίησης, καταγραφής και ελέγχου πολλαπλών βλημάτων σε διαφορετικούς στόχους. Τα συστήματα Απεικόνισης σε Ύψος (Head-Up Display, HUD) εξελίχθηκαν από τον ανακλαστήρα στόχευσης της περιόδου του πολέμου ώστε να παρέχουν χρήσιμες πληροφορίες στον πιλότο χωρίς αυτός να χρειάζεται να χαμηλώσει το βλέμμα του στον πίνακα των οργάνων. Οι αυξανόμενες δυνατότητες - και ευαισθησία - των ηλεκτρονικών συστημάτων οδήγησε στην ανάπτυξη συστημάτων Έγκαιρης Προειδοποίησης (Early Warning, EW) και Ηλεκτρονικών Αντιμέτρων (Electronic Countermeasures, ECM).
Αρνουβίλ-λε-Μαντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Αεροπορία στην μεταπολεμική εποχή
Κάθετη απογείωση (VTOL)
Τα ελικόπτερα και τα γυροπλάνα χρησιμοποιήθηκαν αμφότερα στον πόλεμο. Αν και έχουν τη δυνατότητα κάθετης απογείωσης, τα στροφειόπτερα είναι μη αποτελεσματικά, ακριβά και αργά. Το αμυντικό αναχαιτιστικό Bachem Natter χρησιμοποίησε μια στοιχειώδη μορφή κάθετης απογείωσης, μιας και απογειωνόταν κάθετα με κινητήρα πυραύλου ενώ ο πιλότος αργότερα προσγειωνόταν κάθετα με αλεξίπτωτο ενώ το σκάφος κατέπεφτε και έσπαζε σε κομμάτια. Κάτι τέτοιο όμως δεν αποτελούσε πρακτική λύση μεταπολεμικά.
Στην προσπάθεια συνδυασμού της υψηλής ταχύτητας ενός συμβατικού αεροπλάνου με την άνεση της κάθετης απογείωσης του ελικοπτέρου, δοκιμάστηκαν πολλές προσεγγίσεις κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Τελικά μόνο τρεις τέθηκαν σε παραγωγή και από αυτές μόνο δύο την περίοδο αυτή. Το Hawker Siddeley Harrier "Jump Jet" σημείωσε σημαντική επιτυχία, και κατασκευάστηκε σε διάφορες εκδοχές στο Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, την Ισπανία και την Ινδία, έχοντας σημαντικό ρόλο στον Πόλεμο των Φώκλαντ μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Αργεντινής. Το Yakovlev Yak-36 πέρασε από περιπετειώδη, μακριά και ακριβή ανάπτυξη, χωρίς ποτέ να φτάσει σε σχεδιαστική τελειότητα αλλά τελικά έγινε λειτουργικό ως Yak-38.
Στροφειόπτερα
Τα πρώτα πρακτικά ελικόπτερα αναπτύχθηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ πολλά ακόμη μοντέλα εμφανίστηκαν τα επόμενα χρόνια. Για γενική χρήση, η διάταξη που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ από τον Ιγκόρ Σικόρσκι κυριάρχησε γρήγορα. Ο έλεγχος επιτυγχανόταν από μια αρθρωτή κεφαλή στροφείου με κυκλικά και συλλογικά όργανα ελέγχου, ενώ η ροπή του στροφείου αντενεργούσε με μια πλαϊνή ουρά στο στροφείο. Η χρήση των ελικοπτέρων έγινε ευρεία σε πολλούς διάφορους ρόλους, στους οποίους περιλαμβάνονται η εναέρια παρατήρηση, η έρευνα και διάσωση, η ιατρική εκκένωση, η πυρόσβεση, οι κατασκευές και η γενική μεταφορά σε περιοχές που υπό άλλες συνθήκες είναι μη προσβάσιμες όπως βουνοπλαγιές και κοιτάσματα πετρελαίου.
Σε βαρέες εφαρμογές, η διάταξη παράλληλων στροφείων χρησιμοποιήθηκε επίσης με κάποια επιτυχία, όπως για παράδειγμα στη σειρά Boeing Chinook. Ακόμη χρησιμοποιήθηκαν και άλλες διατάξεις δίδυμων στροφείων όπως οι διατάξεις διεμπλοκής, ομοαξονική και πλευρά με πλευρά.
Μετατρεποπλάνα
Το μετατρεποπλάνο διαθέτει μια συμβατική πτέρυγα για την άνωση στην εμπρόσθια κίνηση και μια ελικοπτέρυγα που λειτουργεί ως στροφείο ανύψωσης για την κάθετη πτήση και έπειτα κλίνει προς τα εμπρός για να λειτουργήσει ως έλικας στην εμπρόσθια πτήση. Στην παραλλαγή πτέρυγας κλίσης ολόκληρη η συνδεσμολογία πτέρυγας-στροφείου λαμβάνει κλίση ενώ στην παραλλαγή στροφείου κλίσης η πτέρυγα παραμένει σταθερή και μόνο η συνδεσμολογία κινητήρα-στροφείου παίρνει κλίση. Οι απαιτήσεις για ένα ανυψωτικό στροφείο και έναν προωθητικό έλικα διαφέρουν, και τα στροφεία σε ένα μετατρεποπλάνο πρέπει να συμβιβάζονται μεταξύ των δύο. Μερικά μοντέλα χρησιμοποιούσαν αποτελεσματικά έλικες παρά στροφεία, που είχαν μικρότερη διάμετρο και βελτιστοποιούνταν για εμπρόσθια πτήση, ενώ άλλα επέλεγαν μεγαλύτερο μέγεθος ώστε να έχουν καλύτερη ανυψωτική δύναμη σε βάρος της οριζόντιας ταχύτητας. Κανένα μετατρεποπλάνο δεν τέθηκε σε παραγωγή τη μεταπολεμική περίοδο, ωστόσο το διάταξης στροφείου κλίσης Bell Boeing V-22 Osprey πέταξε το 1989, και τέθηκε σε υπηρεσία 18 χρόνια μετά.
Tail-sitter
Τα tail-sitter ήταν συμβατικά αεροπλάνα τα οποία απογειωνόταν κάθετα από το έδαφος, και μετά την απογείωση, ολόκληρο το αεροσκάφος έπαιρνε οριζόντια θέση και πετούσε προς τα μπροστά. Τα πρώτα μοντέλα χρησιμοποιούσαν έλικες για την ώθηση, ενώ τα μεταγενέστερα αεριώθηση. Προβλήματα με τη στάση του πιλότου και την ορατότητα έκαναν την ιδέα μη πρακτική.
Άνωση από αεριώθηση και αέρα
Μόνο η διανυσματοποίηση της ώθησης πέρασε τις δοκιμές της εποχής, με την παρουσίαση του αεροστροβιλοκινητήρα παράκαμψης Rolls-Royce Pegasus να διαθέτει ξεχωριστά ακροφύσια διανυσματοποίησης για τις ροές ψυχρού αέρα (παράκαμψη) και θερμής εξάτμισης, που δοκιμάστηκε για πρώτη φορά στο κάθετης απογείωσης ερευνητικό αεροσκάφος Hawker P.1127 το 1960.
Η επιτυχία του P.1127 και του διαδόχου του Kestrel οδήγησαν άμεσα στην παρουσίαση του υποηχητικού Hawker Siddeley Harrier "Jump jet" το 1969. Ο τύπος αυτός κατασκευάστηκε σε διάφορες παραλλαγές, με πιο αξιοσημείωτους τους Sea Harrier και McDonnell Douglas AV-8B Harrier II. Αυτά βρήκαν επιχειρησιακή χρήση στο Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, την Ισπανία και την Ινδία. Ο πιο σημαντικός ρόλος τους ήταν στο Βασιλικό Ναυτικό του Ηνωμένου Βασιλείου κατά τον Πόλεμο των Φώκλαντ του 1982, όπου επιχειρούσαν τόσο εναντίον εναερίων όσο και χερσαίων στόχων.
Η επιτυχία των κάθετης απογείωσης Harrier οδήγησε τη Σοβιετική Ένωση ένα αντίστοιχο αεροσκάφος χρησιμοποιώντας συνδυασμό διανυσματοποίησης της ώθησης και επιπλέον αεριώθηση εμπρόσθιας άνωσης, το Yakovlev Yak-36 που πέταξε το 1971, και αργότερα εξελίχθηκε στο λειτουργικό Yakovlev Yak-38. Ξεκινώντας από το 1978, το Yak-38 είχε περιορισμένη χωρητικότητα ωφέλιμου φορτίου και ελλιπή απόδοση, και είχε μόνο περιορισμένη χρήση.
Οι αεροστροβιλοκινητήρες και τα φτηνά αεροπορικά ταξίδια
Το Βρετανικό de Havilland Comet ήταν το πρώτο επιβατικό αεροπλάνο που πέταξε (1949), τέθηκε σε υπηρεσία (1952), και εκτέλεσε τακτικά υπερατλαντικά δρομολόγια (1958) με τη χρήση κινητήρα αεριώθησης. Εκατόν δεκατέσσερις εκδόσεις του κατασκευάστηκαν αλλά το Comet 1 είχε σοβαρά σχεδιαστικά προβλήματα, και από τα εννέα πρωτότυπα αεροσκάφη, τα τέσσερα συνετρίβησαν (ένα στην απογείωση και τρια κατά τη διάρκεια της πτήσης), γεγονός που καθήλωσε και τον υπόλοιπο στόλο. Το Comet 4 έλυσε αυτά τα προβλήματα αλλά σχεδιαστικά είχε ξεπεραστεί από το Boeing 707 στα υπερατλαντικά δρομολόγια. Το Comet 4 μετεξελίχθηκε στο Hawker Siddeley Nimrod το οποίο πετούσε έως τον Ιούνιο του 2011.
Μετά την καθήλωση στο έδαφος του Comet 1, το Tu-104 έγινε το πρώτο αεριωθούμενο επιβατικό αεροπλάνο που εκτελούσε σταθερά και αξιόπιστα δρομολόγια, με την παρουσίαση του να καθυστερεί εξαιτίας της έρευνας που γινόταν για τα ατυχήματα του Comet. Ήταν το μοναδικό αεριωθούμενο επιβατικό αεροπλάνο που εκτελούσε δρομολόγια μεταξύ 1956 και 1958 (έπειτα τέθηκαν σε υπηρεσία τα Comet 4 και Boeing 707). Το αεροπλάνο αυτό εκτελούσε δρομολόγια για την Aeroflot (από το 1956) και την Czech Airlines ČSA (από 1957). Η ČSA έγινε η πρώτη αεροπορική εταιρεία στον κόσμο που εκτελούσε δρομολόγια αποκλειστικά με αεριωθούμενα αεροπλάνα, χρησιμοποιώντας παραλλαγές του Tu-104A.
Το πρώτο αεριωθούμενο επιβατικό αεροπλάνο του δυτικού κόσμου με εμπορική επιτυχία ήταν το Boeing 707. Ξεκίνησε την εκτέλεση πτήσεων στο δρομολόγιο Νέας Υόρκης - Λονδίνου το 1958, την πρώτη χρονιά που οι επιβάτες που κινούνταν υπερατλαντικά ήταν περισσότεροι στα αεροπλάνα από ότι στα πλοία. Συγκρίσιμα μοντέλα μεγάλης εμβέλειας ήταν τα DC-8, VC10 και Il-62. Το Boeing 747, το «Τζάμπο τζετ», ήταν το πρώτο μεγάλης ατράκτου αεροσκάφος το οποίο μείωσε το κόστος της πτήσης και επιτάχυνε την Εποχή της αεριώθησης.
Τα αεριωθούμενα επιβατικά αεροπλάνα έχουν τη δυνατότητα να πετούν ψηλότερα, γρηγορότερα και σε μεγαλύτερη εμβέλεια από τα πιστονοκίνητα ελικοφόρα, κάνοντας τις διηπειρωτικές και ενδοηπειρωτικές πτήσεις γρηγορότερες και ευκολότερες από ότι στο παρελθόν. Αεροσκάφη που εκτελούν μεγάλες διηπειρωτικές και υπερωκεάνιες πτήσεις μπορούν πλέον να εκτελούν τα δρομολόγια τους χωρίς στάση, δίνοντας τη δυνατότητα μεγάλων ταξιδιών εντός μιας ημέρας για πρώτη φορά. Καθώς η ζήτηση μεγάλωσε, τα επιβατικά αεροπλάνα έγιναν μεγαλύτερα, μειώνοντας περεταίρω το κόστος του αεροπορικού ταξιδιού. Άνθρωποι από μεγαλύτερο εύρος κοινωνικών τάξεων μπορούσαν πλέον να ταξιδέψουν έξω από τις χώρες τους.
Γενική αεροπορία
Η χρήση τεχνικών μαζικής παραγωγής παρόμοιων με αυτών στη βιομηχανία των αυτοκινήτων μείωσε το κόστος παραγωγής των ιδιωτικών αεροσκαφών, με μοντέλα όπως τα Cessna 172 και Beechcraft Bonanza να χρησιμοποιούνται ευρύτατα, κσι το 172 να επισκιάζει ακόμη και τα επίπεδα παραγωγής της εποχής του πολέμου.
Τα αεροσκάφη άρχισαν να χρησιμοποιούνται σταδιακά σε εξειδικευμένους ρόλους όπως ο ψεκασμός των καλλιεργειών, η αστυνόμευση, η πυρόσβεση, οι αεροδιακομιδές και πολλούς άλλους.
Καθώς η τεχνολογία των ελικοπτέρων αναπτυσσόταν, άρχισαν και αυτά να χρησιμοποιούνται ευρύτατα, με την προσέγγιση ενός απλού κύριου στροφείου με ένα αντίστροφης ροπής ουραίο στροφείο του Σικόρσκι να κυριαρχεί.
Αναπτύχθηκε ακόμη και ο αεραθλητισμός, με τα μηχανοκίνητα αεροπλάνα και τα ανεμόπτερα να εξελίσσονται. Η εισαγωγή της κατασκευής με υαλοβάμβακα επέτρεψε στα ανεμόπτερα να έχουν υψηλοτερες επιδόσεις. Τη δεκαετία του 1960 η επανάχρηση του αιωρόπτερου, το οποίο χρησιμοποιούσε πλέον την ευέλικτη πτέρυγα Ρογκάλο, εισήγαγε μια νέα εποχή στα υπερελαφρά αεροσκάφη.
Υπερηχητική μεταφορά
Η παρουσίαση του υπερηχητικής μεταφοράς επιβατικού αεροπλάνου Κονκόρντ σε τακτικά δρομολόγια το 1976 αναμενόταν να φέρει παρόμοιες κοινωνικές αλλαγές, αλλά το αεροσκάφος δεν είχε ποτέ εμπορική επιτυχία. Μετά από μερικά χρόνια σε υπηρεσία, μια θανάσιμη συντριβή κοντά στο Παρίσι τον Ιούλιο του 2000 καθώς και άλλοι παράγοντες προκάλεσαν τελικά τη διακοπή των πτήσεων του Κονκόρντ το 2003. Αυτή ήταν η μοναδική απώλεια μέσου υπερηχητικής μεταφοράς στην πολιτική αεροπορία. Μόνο ένα ακόμη μοντέλο υπερηχητικής μεταφοράς χρησιμοποιήθηκε σε πολιτική χρήση, το Σοβιετικό Tu-144, το οποίο όμως σύντομα αποσύρθηκε εξαιτίας υψηλού κόστους συντήρησης και άλλων θεμάτων. Οι McDonnell Douglas, Lockheed και Boeing ήταν τρεις Αμερικανικές κατασκευαστικές εταιρείες που αρχικά σχεδίαζαν την ανάπτυξη αεροσκαφών υπερηχητικής μεταφοράς από τη δεκαετία του 1960, αλλά τα σχέδια αυτά τελικά εγκαταλείφθηκαν για διάφορους αναπτυξιακούς, οικονομικούς και πρακτικούς λόγους.