cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόντιος Πιλάτος
Ιστορικότητα του Πιλάτου
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Η αυθεντική επιγραφή από την Πέτρα Του Πιλάτου. Ισραηλινό Μουσείο Ιερουσαλήμ. Η μόνη αρχαιολογική απόδειξη που επιβεβαιώνει την ύπαρξη του Πιλάτου είναι η λατινική επιγραφή που βρέθηκε σε έναν ασβεστόλιθο και αφορούσε τα λόγια του Πιλάτου προς τον Τιβέριο. Το τεχνητούργημα, γνωστό και ως Πέτρα του Πιλάτου, ανακαλύφθηκε το 1961 από μια αρχαιολογική ομάδα με επικεφαλής τον Αντόνιο Φρόβα. Βρέθηκε στο εσωτερικό μιας σκάλας, σε μια ημικυκλική δομή, πίσω από το κτίριο ενός ρωμαϊκού θεάτρου στην Καισάρεια, την πόλη που χρησίμευε ως διοικητικό κέντρο της Ρώμης στην επαρχία της Ιουδαίας. Οι Ρωμαίοι διοικητές είχαν ως έδρα τους την Καισάρεια και επισκέπτονταν μόνο την Ιερουσαλήμ σε ειδικές περιστάσεις ή σε περιόδους αναταραχών. Το τεχνητούργημα του Πιλάτου αποτελεί κομμάτι των επιγραφών ενός κτιρίου, πιθανότατα ενός ναού, που κατασκευάστηκε ενδεχομένως προς τιμήν του αυτοκράτορα Τιβέριου και χρονολογείται από το 26-36 μ.Χ. Η αφιέρωση δηλώνει ότι ο Πιλάτος ήταν έπαρχος της Ιουδαίας. Οι πρώτοι κυβερνήτες της Ιουδαίας ήταν έπαρχοι, ξεκινώντας από τον Cuspius Fadus το 44 μ.Χ. Αυτό το τεχνητούργημα σήμερα στεγάζεται στο Μουσείο του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ, ενώ ένα αντίγραφό του βρίσκεται στην Καισάρεια.
Η επιγραφή που διασώζεται αναφέρει (τα γράμματα που υπολείπονται είναι σε παρένθεση) : Η μετάφραση από τα λατινικά στα αγγλικά για την επιγραφή αναφέρει :
Η καταγωγή του Πιλάτου
Για την καταγωγή του Πιλάτου δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα. Καταγόταν από οικογένεια ευγενών ωστόσο κανένας δεν μπορεί να την προσδιορίσει με σιγουριά. Υπάρχουν εκδοχές που αναφέρουν ότι το όνομά του προέρχεται από τη σύντμηση της λέξης "Pilaetus" που χρησιμοποιείτο για να χαρακτηρίσει κάποιον που ήταν απελεύθερος.
Κάποιες άλλες εκδοχές υποστηρίζουν ότι καταγόταν από Ρωμαίο αξιωματικό επειδή το όνομά του προέρχεται από τη λέξη "pilus" δηλαδή "πίλος". Ο "πίλος" ("pilum") ήταν το βαρύ ακόντιο (hasta velitaris, γρόσφος) που χρησιμοποιούσαν από την εποχή της Δημοκρατίας οι ατελώς εξοπλισμένοι γροσφομάχοι που άνοιγαν τις εχθροπραξίες και οι λεγεωνάριοι της πρώτης γραμμής (οι νεαροί άστατοι) για να κλονίσουν την παράταξη των αντιπάλων τους. Αργότερα, την εποχή της Ηγεμονίας που στις λεγεώνες υπήρχαν πολλοί εκατόνταρχοι, ο "πίλος" έγινε διακριτικό βαθμού, ο εκατόνταρχος που ονομαζόταν "πρώτος πίλος"(primus pilus) ήταν ο εκατόνταρχος της α΄ εκατονταρχίας της α΄ κοορτίδος δηλαδή ο ανώτερος ανάμεσα στους 60 που υπήρχαν στη λεγεώνα.
Τέλος μια τρίτη εκδοχή υποστηρίζει ότι ήταν γιος του στρατηγού Μάρκου Πόντιου που είχε συμμετάσχει υπό τις διαταγές του συνεργάτη του Αυγούστου Μάρκου Ουϊψάνιου Αγρίππα στον Κανταβρίκο πόλεμο, ότι ήταν φίλος του αδικοχαμένου Γερμανικού και ότι η γυναίκα του (Κλαύδια Πρόκουλα) ήταν κόρη της τραγικής θυγατέρας του Αυγούστου Ιουλίας, την οποία ο άντρας της εξώθησε σε αυτοχειρία. .
Τίτλοι και καθήκοντα
Ο Πόντιος Πιλάτος θεωρήθηκε κατά την παράδοση ως επίτροπος, εφόσον ο Τάκιτος τον αναφέρει στα έργα του ως τέτοιο. Ωστόσο η επιγραφή στη λεγόμενη Πέτρα του Πιλάτου αναφέρει τον Πιλάτο ως "έπαρχο της Ιουδαίας".
Ο τίτλος που χρησιμοποιήθηκε από τους κυβερνώντες της περιοχής ποίκιλλε σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη. Όταν η Ιουδαία και η Ιδουμαία συγχωνεύθηκαν στη ρωμαϊκή επαρχία της Ιουδαίας (την οποία κάποιοι σύγχρονοι ιστορικοί περιγράφουν ως Ιουδαία), από το 6 μ.Χ. έως το ξέσπασμα της πρώτης εβραϊκής εξέγερσης το 66 μ.Χ. δηλαδή, κυβέρνησαν οι υπάλληλοι της Ιππικής Τάξης. Κατείχαν τον ρωμαϊκό τίτλο του έπαρχου μέχρι που ο Ηρώδης Αγρίππας Ι έγινε Βασιλιάς των Εβραίων από τον Κλαύδιο το 41 μ.Χ. Μετά τον θάνατο του Ηρώδη Αγρίππα το 44 μ.Χ. η Ιουδαία επέστρεψε στην άμεση ρωμαϊκή κυριαρχία και ο κυβερνήτης κατείχε τον τίτλο του επίτροπου. Όταν εφαρμόζεται, ο όρος "επίτροπος" δεν συνεπάγεται καμιά διαφορά στην κατάταξη ή λειτουργία από τον τίτλο του "έπαρχου". Τα σύγχρονα αρχαιολογικά ευρήματα και έγγραφα, όπως η επιγραφή του Πιλάτου από την Καισάρεια, βεβαιώνουν τον επίσημο τίτλο του κυβερνήτη μόνο για έτη 6 έως το 41 μ.Χ. και ήταν ο τίτλος του "'έπαρχου". Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι τα κείμενα που ορίζουν τον Πιλάτο ως επίτροπο πιθανότατα ακολουθούν τον Τάκιτο ή αγνοούν την προ-44 μ.Χ. ιεραρχία.
Οι βασικές αρμοδιότητες του επίτροπου και του έπαρχου ήταν στρατιωτικής φύσεως αλλά ως εκπρόσωποι της αυτοκρατορίας ήταν υπεύθυνοι για τη συλλογή των φόρων και είχαν περιορισμένες δικαστικές αρμοδιότητες. Άλλες διοικητικές αρμοδιότητες βρίσκονταν στα χέρια των τοπικών αρχόντων, όπως ήταν τα δημοτικά συμβούλια ή οι δημοτικές κυβερνήσεις. Ωστόσο η εξουσία που κατείχε ο Ανώτερος Ιερέας εξασκούνταν από τη ρωμαϊκή αποικία της Συρίας ή από τον επίτροπο της Ιουδαίας την εποχή του Πιλάτου και μέχρι το 41 μ.Χ. Για παράδειγμα, ο Καϊάφας έγινε Ανώτερος Ιερέας στον Ναό του Ηρώδη από τον επίτροπο Βαλέριο Γράτο και τον διαδέχτηκε ο Σύριος Lucius Vitellius. Ο Πιλάτος κατοικούσε στην Καισάρεια αλλά ταξίδευε σε όλη την επαρχία, κυρίως στην Ιερουσαλήμ, ώστε να εξασκήσει τα καθήκοντά του. Κατά τη διάρκεια του Passover, μιας γιορτής βαθιάς εθνικής και θρησκευτικής σημασίας για τους Ιουδαίους, ο Πιλάτος, ως κυβερνήτης ή έπαρχος, ήταν αναμενόμενο ότι θα βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ για να διατηρήσει την τάξη. Δεν θα γινόταν ορατός από τα πλήθη των προσκυνητών εξαιτίας της βαθιάς ευαισθησίας του εβραϊκού λαού απέναντι στην ιδιότητα αυτού του τελευταίου ως ρωμαϊκής επαρχίας.
Ο Ιησούς μπροστά στον Πιλάτο
Στον Πιλάτο παρουσιάστηκε κατηγορούμενος από τον αρχιερέα ο Ιησούς. Ο Πιλάτος τον καταδίκασε σε θάνατο. Τα γεγονότα σύμφωνα με τα Ευαγγέλια έγιναν ως εξής: (Μάρκ. 15.1-15 // Ματθ.27.2-26 //Λουκ.23.1-25 //Ιωάν.18.28-19.16 )
Όταν το Μεγάλο Συνέδριο (Σανχεντρίν) έκρινε ένοχο τον Ιησού και τον καταδίκασε σε θάνατο, κλήθηκε ο Πιλάτος ως Ρωμαίος επίτροπος να επικυρώσει την απόφαση αυτή, γιατί διαφορετικά δεν μπορούσε να εφαρμοστεί. Η κατηγορία με την οποία προσάγεται ο Ιησούς ενώπιον του Πιλάτου είναι πολύ σοβαρή γιατί εξακρίβωσαν ότι αυτός:" λέγοντα ἑαυτὸν Χριστὸν βασιλέα εἶναι" (Μαρκ.15.1//Ματθ.27.2//Λουκ.23.1-2//Ιωαν.18.28-32.).
Ακολουθεί μια σύντομη ανάκριση από τον Πιλάτο που ξεκινά με την ερώτηση "Σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων;". Ο επίτροπος δεν δέχεται την κατηγορία. Ο αρχιερέας και το πλήθος που τον συνοδεύει διαμαρτύρεται.(Μαρκ.15.2-5//Ματθ.27.11-14//Λουκ.23.3-4//Ιωαν.18.33-38.).
Τότε αυτός, είτε γιατί κατάλαβε πως η καταδίκη ήταν άδικη και πως επρόκειτο να θανατωθεί ένας αθώος, είτε από πνεύμα αντιθέσεως προς τους Ιουδαίους θέλησε να τον σώσει. Ένα μάλιστα από τα τεχνάσματα που χρησιμοποίησε για τον σκοπό αυτό, ήταν το εξής: Επειδή κάθε Πάσχα δινόταν χάρη σε έναν από τους καταδικασμένους σε θάνατο, πρότεινε στο μαινόμενο πλήθος που ζητούσε επίμονα την καταδίκη του Ιησού να διαλέξει σε ποιον από τους δύο, στον Βαραββά ή στον Ιησού, ήθελε να δοθεί η χάρη. Ο Βαραββάς μπήκε επίτηδες στην άλλη μεριά της πλάστιγγας, επειδή ήταν κακοποιός και είχε διαπράξει πρόσφατα κάποιο φόνο (Μαρκ 15.7) γνωστό σε όλους (Μαρκ.15.6-7//Ματθ.27.15-18//Λουκ.23.17//Ιωαν.18.39.).
Όμως το αποτέλεσμα δεν ήλθε όπως το περίμενε ο Πιλάτος. Ο όχλος προτίμησε χωρίς δεύτερη σκέψη να δοθεί η χάρη στον Βαραββά, δείχνοντας έτσι όλο το μίσος που έκαιγε μέσα του για τον Ιησού. Τα άτομα που αποτελούσαν αυτόν τον όχλο και "...ἐπεφώνουν λέγοντες· Σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν..." αποτελούνταν από τους ακόλουθους και τους οπαδούς του αρχιερέα και της ομάδας του και δεν αντιπροσώπευαν τον απλό λαό. Καθώς όμως ο Πιλάτος που ήταν ιδιοτελής και ενεργούσε πάντα με σκοπιμότητα αντιλήφθηκε πως όχι μόνο η απόφαση του όχλου ήταν αμετάκλητη, αλλά υπήρχε και φόβος να τον κατηγορήσουν στον αυτοκράτορα πως υποστήριξε έναν εχθρό του και να χάσει το αξίωμα του, υποχώρησε και επικύρωσε την καταδίκη του Ιησού, αφού προηγουμένως "...λαβὼν ὕδωρ ἀπενίψατο τὰς χεῖρας ἀπέναντι τοῦ ὄχλου, λέγων, Ἀθῷός εἰμι ἀπὸ τοῦ αἵματος τούτου· ὑμεῖς ὄψεσθε...". Κατόπιν "...παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ"(Μαρκ.15.8-15//Ματθ.27.20-24//Λουκ.23.18-25//Ιωαν.18.40-19.16.).
Στον Ματθαίο, μεταξύ της απόφασης του Συνεδρίου και της ανάκρισης από τον Πιλάτο παρεμβάλλεται η μεταμέλεια του Ιούδα (Ματθ.27.3-10) και μεταξύ του διλήμματος της εκλογής μεταξύ Ιησού και Βαραββά από τον Πιλάτο προς το πλήθος και της τελικής απόφασης του πλήθους για την απελευθέρωση του Βαραββά, παρεμβάλλεται η επέμβαση της συζύγου του Πιλάτου υπέρ του Ιησού.(Ματθ.27.19).
Στον Λουκά τέλος, μεταξύ της πρώτης ανάκρισης από τον Πιλάτο και της απόφασης του για την επιλογή ενός κρατουμένου που θα απελευθερωνόταν, παρεμβάλλεται η ανάκριση από τον Ηρώδη Αντίπα(Λουκ.23.5-16).
Το τέλος του Πιλάτου
Υπάρχουν αρκετές εκδοχές για το τέλος του Πιλάτου. Σύμφωνα με μια εκδοχή, η σταύρωση του Χριστού ήταν για τον Πιλάτο απλώς μία ακόμα σταύρωση ανάμεσα σε χιλιάδες που είχε διατάξει κατά τη θητεία του ως κυβερνήτης της Ιουδαίας. Η αγριότητά του αυτή οδήγησε τη Ρώμη να τον ανακαλέσει από τα καθήκοντά του. Η ανάκληση αυτή συνιστούσε μεγάλη ατίμωση καθώς οδηγούσε σε δίκη και σε εξορία. Ο μόνος τρόπος για να "ξεπλύνει" κάποιος αυτήν την ντροπή ήταν η αυτοκτονία. Με αυτόν τον τρόπο η οικογένεια του αυτόχειρα κληρονομούσε την περιουσία του δίνοντας στην πράξη του ένα ίχνος αλτρουισμού. Ο Πόντιος Πιλάτος αυτοκτόνησε χωρίς να μάθει ποτέ ότι μία ακόμα σταύρωση για εκείνον θα γινόταν η αφετηρία μίας παγκόσμιας ιστορίας.
Κατ΄ άλλους αποκεφαλίστηκε στα χρόνια του Τιβέριου. Η δεύτερη αυτή εκδοχή αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Νικοδήμου
Ευλαβικότητα
Υπάρχουν πολλοί μύθοι στη λαογραφία της Γερμανίας σχετικά με τον Πιλάτο, κυρίως για τη γέννησή του, σύμφωνα με τους οποίους ο Πιλάτος γεννήθηκε στην πόλη Forchheim ή στο μικρό χωριό Hausen. Ο θάνατός του δραματοποιήθηκε σε μια μεσαιωνική παράσταση μυστηρίου από τον Cornwall, που είχε τον τίτλο Ordinalia.
Ο ρόλος του Πιλάτου στα γεγονότα που οδήγησαν στη σταύρωση του Ιησού προσφέρει αρκετά στοιχεία μελοδράματος, ακόμα και τραγωδίας, και έτσι ο Πιλάτος έχει συχνά έναν ρόλο στις μεσαιωνικές παραστάσεις μυστηρίου.
Στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, η γυναίκα του Πιλάτου Claudia Procula, και όχι ο ίδιος ο Πιλάτος, αναφέρεται ως αγία επειδή σύμφωνα με την παράδοση, η Κλαυδία παρότρυνε τον Πιλάτο να μην ανακατευτεί στην υπόθεση του Ιησού. Σε κάποιες παραδόσεις της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Πιλάτος αυτοκτόνησε από τύψεις επειδή έστειλε τον Ιησού στον θάνατο.
Στην Ελβετία, κοντά στη Λουκέρνη, βρίσκεται το βουνό του Πιλάτου. Μια παλιά παράδοση αναφέρει ότι ο Πιλάτος πήγε εκεί και εξορίστηκε στο βουνό ως τιμωρία "για το έγκλημά του απέναντι στον Ιησού".
Το νησί της Πόντσα στη Νάπολη της Ιταλίας πιστεύεται ότι πήρε το όνομά του από τον Πόντιο Πιλάτο, η οικογένειά του έχτισε εκεί σπηλιές που πήραν το όνομά του.
Το Pilat massif, στα βόρεια του Σαιντ-Ετιέν της Γαλλίας, πήρε επίσης το όνομά του από αυτόν.
Ενσαρκώσεις
Θεατρικές παραστάσεις και ταινίες που ασχολούνται με τη ζωή του Ιησού Χριστού συχνά περιλαμβάνουν και τον χαρακτήρα του Πόντιου Πιλάτου λόγω του κεντρικού ρόλου που διαδραμάτισε κατά τις τελευταίες ημέρες της ζωής του Ιησού. Οι συγγραφείς έχουν βρει ποικίλους λόγους που κάνουν τον Πιλάτο κεντρικό χαρακτήρα και συμπληρώνουν κάποιες λεπτομέρειες από τη ζωή του. Ο Πιλάτος έχει ενσαρκωθεί με διαφορετικούς τρόπους:
Πηγές
Οι αναφορές στον Πιλάτο, πέρα από την Καινή Διαθήκη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης Κατηγορία:Ρωμαίοι επίτροποι της Ιουδαίας Κατηγορία:Αιθίοπες άγιοι
Ρόννυ
Ο Ρόννυ, (γερμ. Ronny, γενν. Βόλφγκανγκ Ρόλοφφ, γερμ. Wolfgang Roloff, 1930 - 2011), ήταν Γερμανός τραγουδιστής, συνθέτης και παραγωγός που γνώρισε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του κατά τη δεκαετία του 1960.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί παραγωγοί
Ευρωμπάσκετ 1975
Η 19η διοργάνωση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών του 1975 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ 1975) οργανώθηκε από τη FIBA Europe. Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες. Το τουρνουά διοργάνωσε η Γιουγκοσλαβία στο Βελιγράδι και στη Ριέκα και έλαβε χώρα κατά το χρονικό διάστημα από τις 7 Ιουνίου ως τις 15 Ιουνίου.
Εκεί ξεθάφτηκε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας το σύστημα της βαθμολογίας, αφού είναι γνωστό ότι κάτι τέτοιο βόλευε τους γηπεδούχους. Αλλά έτσι και αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση οι Γιουγκοσλάβοι, που είχαν στην σύνθεσή τους τον  Μίρζα Ντελίμπασιτς να έχαναν τον τίτλο στο σπίτι τους. Διαλύοντας κάθε αντίπαλο, ακόμη και τους Ιταλούς στον όμιλο, φτάνουν στον άτυπο τελικό με αντίπαλους τους Σοβιετικούς, όπου κατόπιν επιθυμίας των τελευταίων, για να εξασφαλιστεί η ουδετερότητα, οι διαιτητές ήταν ένας Καναδός και ένας Αμερικάνος. Διατήρησαν σε όλο το ματς ένα μικρό προβάδισμα και έφτασαν στην τελική επικράτηση με 90-84 (Κρέζιμιρ Τσόσιτς 23π. – Σεργκέι Μπέλοφ 29π.). Οι Ιταλοί συνεχίζουν την καλή παράδοση στην δεκαετία του '70 κατακτώντας άλλο ένα χάλκινο μετάλλιο μετά το '71, νικώντας 89-69 τους Ισπανούς του Γουέιν Μπράμπεντερ και του Λουίς Μιγκέλ Σαντιγιάνα. MVP ανακηρύχθηκε ο Κρέσιμιρ Τσόσιτς, ενώ οι Τσεχοσλοβάκοι, παρά το ότι ενίσχυσαν το ήδη υπάρχων αξιόλογο έμψυχο υλικό τους με τους Στάνισλαβ Κρόπιλακ και Γιάροσλαβ Σκάλα και στον πάγκο ήταν ο σπουδαίος Πάβελ Πέτερα, κατέλαβαν την ασήμαντη για την παράδοσή τους έκτη θέση. Στην διοργάνωση αυτή έδειξε τα διαπιστευτήριά του και ο καταπληκτικός Ολλανδός Κεες Άκερμποομ, που οδήγησε την χώρα του σε τελική φάση Ευρωμπάσκετ, παρόλο που έμεινε τελικά στη 10η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1975 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1975 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1975 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1975 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1975
Χαμάμ του Ορούτς Πασά
Το Χαμάμ του Ορούτς Πασά (τουρκικά: Oruç Paşa Hamami), επίσης γνωστό ως Λουτρά των Ψιθύρων ή Λουτρά του Έρωτα (τουρκικά: Fısıltı Hamami), είναι οθωμανικό λουτρό το οποίο χρονολογείται από το 1398-1399 και βρίσκεται σε υπερυψωμένο ανάχωμα στις όχθες του Ερυθροπόταμου στο Διδυμότειχο, Ελλάδα.
Σύμφωνα με τον Ολλανδό οθωμανολόγο Μαχίλ Κιλ, το συγκεκριμένο χαμάμ αποτελεί εκ των πλέον πρώιμων οθωμανικών λουτρών στον ελλαδικό χώρο, καθώς η ανέγερσή του χρονολογείται κατά την περίοδο μεταξύ 1398 και 1399 (το Διδυμότειχο καταλήφθηκε το από τον Μουράτ Α΄ το 1361). Η είσοδος του λουτρού από την βορειοδυτική πλευρά οδηγεί σε χώρο αποδυτηρίων διαστάσεων 5,10x5,00μ. Στο λουτρό υπήρχαν δύο τμήματα, το "χλιαρό" και το "θερμό". Σύμφωνα με τον οθωμανό περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή η τοιχοποιία περιείχε πήλινους αγωγούς έτσι οι ήχοι από το "θερμό" τμήμα ακουγόταν στο "χλιαρό" τμήμα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το λουτρό πήρε και το όνομα Fısıltı Hamami δηλαδή "Λουτρό των Ψιθύρων". Λόγω της ιδιαίτερης ακουστικής, στο χαμάμ αυτό οι εραστές μπορούσαν να εκφράζουν τα πάθη τους ενώ η Υψηλή Πύλη μπορούσε να πληροφορείται εκμυστηρεύσεις εξόριστων Πασάδων.
Τα χαμάμ αυτά λειτούργησαν μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα και σήμερα θεωρούνται τα αρχαιότερα σωζόμενα Οθωμανικά λουτρά στην Ευρώπη. Για την ανάδειξη του μνημείου αυτού όπως και ενός αντίστοιχου λουτρού στο Σβίλεγκραντ της Βουλγαρίας υπογράφηκε συμφωνία στις 14 Μαρτίου 2011 μεταξύ Ελλάδος, Βουλγαρίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διδυμότειχο Κατηγορία:Οθωμανικά λουτρά στην Ελλάδα
Αυρηλιανή Δακία
Η Αυρηλιανή Δακία ήταν πρώην επαρχία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ιδρυθείσα από τον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό στον οποίον και όφειλε το όνομά της, έπειτα από την απόσυρση της ρωμαϊκής διοικήσεως και των στρατευμάτων από τη Ρωμαϊκή Δακία το 271. Μεταξύ του 271/275 και του 285, η Αυρηλιανή Δακία κατελάμβανε το μεγαλύτερο τμήμα της σημερινής Ανατολικής Σερβίας και της Βουλγαρίας. Πρωτεύουσά της ήταν η Σερδική (σημερινή Σόφια). Ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός διαίρεσε την Αυρηλιανή Δακία σε δύο επαρχίες: τη Μεσόγεια Δακία με επίκεντρο τη Σερδική και την Παραποτάμια Δακία (επρόκειτο για τον Δούναβη) με επίκεντρο τη Ρατιαρία (σημερινό Άρτσαρ στη Βουλγαρία, σε κοντινή απόσταση από την πόλη Λομ: η γλωσσολογική εξέλιξη του Ρατιαρία σε Άρτσαρ καταδεικνύει φωνολογική ιδιαιτερότητα των αρωμανικών: το "a" το οποίο προηγείται του "r"). Στη συνέχεια, οι δύο αυτές “Δακίες” αποτέλεσαν, μαζί με τις επαρχίες της Δαρδανίας, της Κάτω Μοισίας και της Πρεβαλιτανίας, την Επισκοπή της Δακίας, η οποία αφανίστηκε τον 7ο αιώνα με τη μαζική εγκατάσταση Σλάβων και Βουλγάρων, οι οποίοι πήραν τη θέση της αυτοκρατορικής εξουσίας στην περιοχή και υπερίσχυσαν των τοπικών ρωμαιοποιημένων Θρακών, προγόνων των Βλάχων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δακία Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Αρχαίας Ρουμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας
Σον Χιουνγκ-μιν
Ο Σον Χιουνγκ-μιν (Χάνγκουλ: : 손흥민, Χάντζα: 孫興慜, προφορά: son.ɦɯŋ.min, 8 Ιουλίου 1992) είναι Νοτιοκορεάτης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός (ακραίος επιθετικός ή κεντρικός επιθετικός) στην Τότεναμ Χότσπερ και στην Εθνική Νοτίου Κορέας.
Καριέρα σε συλλόγους
Το 2008 εντάχθηκε στις ακαδημίες του Αμβούργου, παραμένοντας στην ομάδα έως και το 2013, αγωνιζόμενος τόσο στις ακαδημίες της όσο και στη δεύτερη και στην πρώτη ομάδα. Από το 2013 έως και το 2015 αγωνιζόταν στην Μπάγερ Λεβερκούζεν. Από το 2015 έως και σήμερα αγωνίζεται στην Τότεναμ. Οι τελευταίοι τον είχαν αγοράσει έναντι 22 εκατομμυρίων, γεγονός που τον κατέστησε τον ακριβότερο Ασιάτη ποδοσφαιριστή στην ιστορία του αθλήματος. Είναι ο δεύτερος σκόρερ όλων των εποχών στην Πρέμιερ Λιγκ από του ποδοσφαιριστές από την Ασία, μετά τον Παρκ Τζι-Σουνγκ (Park Ji-sung).
Διεθνής καριέρα
Το 2008 ξεκίνησε να παίζει και στην Εθνικές ομάδες της Νοτίου Κορέας. Το 2010 έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών, έχοντας πραγματοποιήσει 70 συμμετοχές και έχοντας πετύχει πάνω από 20 γκολ. Με την Εθνική του έχει συμμετάσχει στο Μουντιάλ 2014 και σε αυτό του 2018. Επίσης, έχει αγωνιστεί και σε δύο Ασιατικά Κύπελλα, ένα το 2011 και ένα στο Ασιατικό Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2015, στο τελευταίο μάλιστα έλαβε και το ασημένιο μετάλλιο, ενώ στο πρώτο το χάλκινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Νότιας Κορέας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νότιας Κορέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεγκιονάλλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμβούργο ΣΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νότιας Κορέας Κ17 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Στέρνες Ηρακλείου
Οι Στέρνες (επίσημο: αι Στέρναι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γόρτυνας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου.
Γενικά
Βρίσκεται σε λόφο στις υπώρειες των Αστερουσίων, 4 χιλιόμετρα νότια του Ασημίου. Με 396 κατοίκους το 2001, η γεωργία και η κτηνοτροφία είναι οι κύριες ασχολίες στο χωριό. Παράγεται λάδι και σταφίδα. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 55,1 χιλιόμετρα. Στο χωριό δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος, ενώ επίσης λειτουργούν νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Πανηγυρίζει στις 21 Νοεμβρίου. Επίσης, εκδηλώσεις γίνονται την Πρωτομαγιά και τον Ιούνιο, στην εορτή του Αγίου Ιωάννη του Κλήδωνος.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό έλαβε την ονομασία τους από μια μεγάλη στέρνα που βρίσκεται στα δυτικά του οικισμού, πιθανότατα της ρωμαϊκής εποχής, στην οποία συγκεντρώνονταν τα νερά παρακείμενου χειμάρρου.
Η πρώτη μνεία στις Στέρνες είναι σε συμβόλαιο του 1271, όπου αναγράφεται μία αγοραπωλησία κρητικού κρασιού στο χωριό αυτό. Στην ενετική απογραφή του Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα αναφέρεται με το όνομα Sternes και το 1671 στην τουρκική απογραφή Isternes, με 34 χαράτσια. Σημαντικοί είναι οι ναοί των Εισοδίων της Θεοτόκου, μέσα στο χωριό, όπως επίσης και ο Άγιος Ιωάννης, με υπολείμματα τοιχογραφιών στο κοιμητήριο. Στα εξωκλήσια της Αγίας Παρασκευής και της Παναγίας βρίσκονται επίσης τοιχογραφίες.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Χάρακος και το 1927 στο ΦΕΚ 209Α - 01/10/1927 να αποσπάται από την κοινότητα Χάρακος και ορίζεται έδρα της κοινότητας Στερνών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον οικισμό Άγιος Νικόλαος καθώς και την Μονή Κουδουμά αποτελούν την κοινότητα Στερνών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοφινά του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 321 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στερν Στερν Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
3η χιλιετία π.Χ.
thumb 4η χιλιετία π.Χ. | 3η χιλιετία π.Χ. | 2η χιλιετία π.Χ. 30ος αιώνας π.Χ. | 29ος αιώνας π.Χ. | 28ος αιώνας π.Χ.| 27ος αιώνας π.Χ. | 26ος αιώνας π.Χ.
Παναγιώτης Παυλίδης (αποσαφήνιση)
Με το ονοματεπώνυμο Παναγιώτης Παυλίδης μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
3η χιλιετία π.Χ.
25ος αιώνας π.Χ. | 24ος αιώνας π.Χ. | 23ος αιώνας π.Χ.| 22ος αιώνας π.Χ. | 21ος αιώνας π.Χ.
thumb|400 px|Μια αναπαράσταση της [[Προϊστορία|προϊστορικής κωμόπολης Λος Μιλλαρές με τα τείχη της]] Η 3η χιλιετία π.Χ. άρχισε την 1η Ιανουαρίου 3000 π.Χ. και τελείωσε την 31η Δεκεμβρίου του έτους 2001 π.Χ..
Η 3η χιλιετία π.Χ. άνοιξε την Πρώιμη και τη Μέση Εποχή του Ορείχαλκου.
Αντιπροσωπεύει μια χρονική περίοδο κατά την οποία αναπτύχθηκε και κυριάρχησε ο ιμπεριαλισμός, ή η επιθυμία για κατακτήσεις, στις πόλεις-κράτη της Μέσης Ανατολής, αλλά επίσης και στην υπόλοιπη Ευρασία, με την επέκταση Ινδοευρωπαϊκών φυλών στην Ανατολία, στην Ευρώπη και στην Κεντρική Ασία. Είναι η πρώτη περίοδος για την οποία υπάρχει γνωστή καταγραφή πληροφοριών για πολέμους, μάχες και οργανωμένους στρατούς. Ο πολιτισμός της Αρχαίας Αιγύπτου ανυψώθηκε στο απόγειο του «Παλαιού Βασιλείου». Ο παγκόσμιος πληθυσμός εκτιμάται ότι διπλασιάστηκε κατά τη διάρκεια της χιλιετίας σε περίπου 30.000.000 ανθρώπους.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:3η χιλιετία π.Χ.
Αλλαντική τοξίνη
Η αλλαντική τοξίνη ( στα αγγλικά Botulinum toxin ή εν συντομία BTX ) είναι μια νευροτοξική πρωτεΐνη που παράγεται από το βακτήριο Clostridium botulinum και συναφή είδη. Παρεμποδίζει την απελευθέρωση του νευροδιαβιβαστή ακετυλοχολίνη από τις τελικές αλληλουχίες του νευρικού συστήματος στη νευρομυϊκή σύναψη και έτσι προκαλεί χαλαρή παράλυση. Η μόλυνση με το βακτήριο προκαλεί τη νόσο της αλλαντίασης. Η τοξίνη χρησιμοποιείται επίσης εμπορικά στην ιατρική, τα καλλυντικά και την έρευνα.
Η αλλαντική τοξίνη είναι η πιο γνωστή θανατηφόρα τοξίνη, με εκτιμώμενη ανθρώπινη μέση θανατηφόρο δόση (LD 50 ) 1,3-2,1 ng/kg ενδοφλέβια ή ενδομυϊκά και 10-13 ng/kg όταν εισπνέεται.
Υπάρχουν οκτώ τύποι αλλαντικής τοξίνης, που ονομάζονται τύπου Α-Η. Οι τύποι Α και Β είναι ικανές να προκαλέσουν ασθένεια στους ανθρώπους και επίσης χρησιμοποιούνται εμπορικά και ιατρικά. Οι τύποι C-G είναι λιγότερο συχνές. Οι τύποι Ε και F μπορούν να προκαλέσουν ασθένεια στους ανθρώπους, ενώ οι άλλοι τύποι προκαλούν ασθένεια σε άλλα ζώα. Ο τύπος Η θεωρείται η πιο θανατηφόρα ουσία στον κόσμο – μια ένεση μόνο 2ng μπορεί να προκαλέσει θάνατο σε έναν ενήλικα. Οι τύποι της αλλαντικής τοξίνης Α και Β χρησιμοποιούνται στην ιατρική για τη θεραπεία διαφόρων μυϊκών σπασμών και ασθενειών που χαρακτηρίζονται από υπερλειτουργικούς μύες. Οι εμπορικές ονομασίες με τις οποίες διατίθενται στην αγορά είναι Botox και Dysport, μεταξύ άλλων.
Ιατρικές χρήσεις
Η αλλαντική τοξίνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία πολλών προβλημάτων.
Σπαστικότητα μυών
Η αλλαντική τοξίνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία διαφόρων διαταραχών που χαρακτηρίζονται από υπερκινητικότητα των μυών, συμπεριλαμβανομένης της σπαστικότητας μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, σπαστικότητας τραυματισμού μετά τη σπονδυλική στήλη, σπασμών της κεφαλής και του λαιμού, των βλεφάρων, του κόλπου, των άκρων, του σαγονιού και των φωνητικά χορδών. Ομοίως, η αλλαντική τοξίνη χρησιμοποιείται για να χαλαρώσει σφίξιμο των μυών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του οισοφάγου, της γνάθου, του κατώτερου ουροποιητικού συστήματος και της ουροδόχου κύστης , ή το σφίξιμο του πρωκτού που μπορεί να προκαλέσει επιδείνωση πρωκτικής ραγάδας. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για ακατάλληλη ευθυγράμμιση των ματιών. Η αλλαντική τοξίνη φαίνεται να είναι αποτελεσματική για την μη λυόμενη υπερδραστήρια ουροδόχο κύστη.
Άλλες διαταραχές μυών
Ο στραβισμός προκαλείται από ανισορροπίες στις ενέργειες των μυών που περιστρέφουν τα μάτια. Μερικές φορές μπορεί να ανακουφιστεί από την αποδυνάμωση ενός μυός που τραβάει πολύ έντονα ή που τραβάει ενάντια σε ένα μυ αποδυναμωμένο από ασθένεια ή τραύμα. Οι μύες που αποδυναμώνονται από την ένεση τοξινών αναρρώνουν από την παράλυση μετά από αρκετούς μήνες, οπότε μπορεί να φαίνεται ότι η ένεση θα χρειαστεί να επαναληφθεί. Ωστόσο, οι μύες προσαρμόζονται στα μήκη με τα οποία κρατούνται χρόνια έτσι ώστε αν ένας παραλυμένος μυς τεντωθεί από τον ανταγωνιστή του, αυξάνεται περισσότερο, ενώ ο ανταγωνιστής μειώνεται, δίνοντας μόνιμο αποτέλεσμα. Εάν υπάρχει καλή διόφθαλμη όραση, ο εγκεφαλικός μηχανισμός της σύντηξης κινητήρα, ο οποίος ευθυγραμμίζει τα μάτια με έναν στόχο ορατό και στους δύο, μπορεί να σταθεροποιήσει τη διορθωμένη ευθυγράμμιση.
Τον Ιανουάριο του 2014, η τοξίνη αλλαντίασης εγκρίθηκε από τον Οργανισμό Φαρμακευτικών και Υγειονομικών Προιόντων του Ηνωμένου Βασιλείου (MHRA) του Ηνωμένου Βασιλείου για τη θεραπεία της περιορισμένης κίνησης των αστραγάλων λόγω της σπαστικότητας των κάτω άκρων που σχετίζεται με το εγκεφαλικό επεισόδιο στους ενήλικες.
Στις 29 Ιουλίου 2016, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ενέκρινε το abobotulinumtoxinA για ένεση για τη θεραπεία της σπαστικότητας των κάτω άκρων σε παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας δύο ετών και άνω. Το AbobotulinumtoxinA είναι η πρώτη και μόνη εγκεκριμένη από την FDA αλλαντική τοξίνη για τη θεραπεία της παιδιατρικής σπαστικότητας των κάτω άκρων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, το FDA εγκρίνει το κείμενο των ετικετών των συνταγογραφούμενων φαρμάκων. Το FDA εγκρίνει για ποια ιατρικά προβλήματα ο κατασκευαστής φαρμάκων μπορεί να πουλήσει το φάρμακο. Ωστόσο, αυτά που έχουν εγκριθεί από την FDA για να συνταγογραφούν αυτά τα φάρμακα μπορούν ελεύθερα να τα συνταγογραφήσουν για οποιαδήποτε κατάσταση επιθυμούν, που ονομάζεται χρήση εκτός επισήμανσης. Οι αλλαντικές τοξίνες έχουν χρησιμοποιηθεί εκτός επισήμανσης για αρκετές παιδιατρικές καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της παιδικής εσοτροπίας.
Υπερβολικός ιδρώτας
Ο Khalaf Bushara και ο David Park ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν την BTX-A για μη μυϊκά προβλήματα, θεραπεύοντας ασθενείς με ημιφατικό σπασμό στην Αγγλία το 1993 και δείχνοντας ότι οι ενέσεις αλλαντικής τοξίνης αναστέλλουν την εφίδρωση και έτσι είναι χρήσιμες στη θεραπεία της υπεριδρωσίας (υπερβολική εφίδρωση). Από τότε η BTX-A έχει εγκριθεί για τη θεραπεία της σοβαρής πρωτοπαθούς μασχαλιαίας υπερίδρωσης (υπερβολική εφίδρωση του κάτω άκρου άγνωστης αιτίας), η οποία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τοπικούς παράγοντες.
Ημικρανία
Το 2010, η FDA ενέκρινε ενδομυϊκές ενέσεις αλλαντικής τοξίνης για προφυλακτική θεραπεία της χρόνιας ημικρανίας πονοκέφαλο.
Καλλυντικά
μικρογραφία| Αλλαντική τοξίνη χορηγείται στο ανθρώπινο πρόσωπο Στις καλλυντικές εφαρμογές, η αλλαντική τοξίνη θεωρείται ασφαλής και αποτελεσματική για τη μείωση των ρυτίδων του προσώπου, ειδικά στο ανώτατο τρίτο του προσώπου. Η ένεση της αλλαντικής τοξίνης στους μυς κάτω από τις ρυτίδες του προσώπου προκαλεί χαλάρωση αυτών των μυών, με αποτέλεσμα την εξομάλυνση του υπερκείμενου δέρματος. Η εξομάλυνση των ρυτίδων είναι συνήθως ορατή τρεις ημέρες μετά τη θεραπεία και είναι ορατή στο μέγιστο δύο εβδομάδες μετά την ένεση. Οι θεραπευμένοι μύες επανακτούν εκ νέου τη λειτουργία τους και γενικά επιστρέφουν στην προηγούμενη εμφάνισή τους τρεις έως τέσσερις μήνες μετά τη θεραπεία. Οι μύες μπορούν να αντιμετωπιστούν επανειλημμένα για να διατηρηθεί η λεία εμφάνιση.
Άλλα
Η αλλαντική τοξίνη χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία διαταραχών υπερκινητικών νεύρων, συμπεριλαμβανομένης της υπερβολικής εφίδρωσης, νευροπαθητικού πόνου, και ορισμένων συμπτωμάτων αλλεργίας. Εκτός από αυτές τις χρήσεις, η αλλαντική τοξίνη αξιολογείται για χρήση στη θεραπεία χρόνιου πόνου.
Παρενέργειες
Ενώ η αλλαντική τοξίνη θεωρείται γενικά ασφαλής σε κλινικό περιβάλλον, μπορεί να υπάρξουν σοβαρές παρενέργειες από τη χρήση της. Συνηθέστερα, η αλλαντική τοξίνη μπορεί να εγχυθεί στην λανθασμένη μυϊκή ομάδα ή να εξαπλωθεί από το σημείο της ένεσης, προκαλώντας παράλυση ακούσιων μυών.
Οι παρενέργειες από τη χρήση καλλυντικών γενικά οφείλονται σε ακούσια παράλυση μυών του προσώπου. Αυτές περιλαμβάνουν μερική παράλυση του προσώπου, μυϊκή αδυναμία και δυσκολία στην κατάποση. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες δεν περιορίζονται στην άμεση παράλυση εντούτοις και μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν πονοκεφάλους, συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπη και αλλεργικές αντιδράσεις. Όπως ακριβώς οι καλλυντικές θεραπείες διαρκούν μόνο μερικούς μήνες, οι παρενέργειες μπορεί να έχουν την ίδια διάρκεια. Τουλάχιστον σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτά τα αποτελέσματα αναφέρθηκαν ότι πέρασε η επίδρασή τους μερικές εβδομάδες μετά τη θεραπεία. Μώλωπες στο σημείο της ένεσης δεν είναι μια παρενέργεια της τοξίνης, αλλά μάλλον του τρόπου χορήγησής της, αναφέρεται ότι μπορεί να προληφθούν, εάν ο κλινικός ιατρός εφαρμόζει πίεση στο σημείο της ένεσης: όταν εμφανίζονται, αναφέρεται ότι σε συγκεκριμένες περιπτώσεις διαρκεί 7-11 ημέρες. Όταν χορηγείται στον μασητήρα μυ της γνάθου, μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια της μυϊκής λειτουργίας, δηλαδή στην απώλεια ή την μείωση της δυνατότητας να μασήσει τα στερεά τρόφιμα.
Οι παρενέργειες από τη θεραπευτική χρήση μπορεί να είναι ποικίλες, ανάλογα με τη θέση της ένεσης και τη δόση της τοξίνης που χορηγήθηκε. Γενικά, οι ανεπιθύμητες παρενέργειες από τη θεραπευτική χρήση μπορεί να είναι πιο σοβαρές από αυτές που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της καλλυντικής χρήσης. Αυτά μπορεί να προκύψουν από την παράλυση των κρίσιμων μυϊκών ομάδων και μπορεί να περιλαμβάνουν την αρρυθμία, τηνκαρδιακή προσβολή και σε μερικές περιπτώσεις επιληπτικές κρίσεις, αναπνευστική ανακοπή και θάνατο. Επιπλέον, οι παρενέργειες που είναι κοινές στην καλλυντική χρήση είναι επίσης συνήθεις στη θεραπευτική χρήση, συμπεριλαμβανομένου των προβλημάτων της κατάποσης, της μυϊκής αδυναμίας, των αλλεργικών αντιδράσεων και των συνδρόμων που μοιάζουν με γρίπη.
Σε απάντηση στην εμφάνιση αυτών των ανεπιθύμητων ενεργειών, το 2008 η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ενημέρωσε το κοινό για τους πιθανούς κινδύνους της αλλαντικής τοξίνης ως θεραπευτικό. Συγκεκριμένα, προειδοποίησαν ότι η τοξίνη μπορεί να εξαπλωθεί σε περιοχές μακριά από το σημείο που χορηγήθηκε και να παραλύσει ακούσιες μυϊκές ομάδες, ειδικά όταν χρησιμοποιείται για τη θεραπεία μυϊκής σπαστικότητας σε παιδιά που υποβάλλονται σε θεραπεία για εγκεφαλική παράλυση. Το 2009, ο FDA ανακοίνωσε ότι οι προειδοποιήσεις με κουτί θα προστεθούν στα διαθέσιμα προϊόντα αλλαντικής τοξίνης, προειδοποιώντας για την ικανότητά τους να εξαπλωθούν από το σημείο της ένεσης. Επιπλέον, η FDA ανακοίνωσε την αλλαγή ονομάτων σε πολλά προϊόντα αλλαντικής τοξίνης, με στόχο να τονίσει ότι τα προϊόντα δεν είναι εναλλάξιμα και απαιτούν διαφορετικές δόσεις για σωστή χρήση. Το Botox και το Botox Cosmetic μετονομάστηκαν σε onabotulinumtoxinA, το Myobloc μετονομάστηκε σε rimabotulinumtoxinB και το όνομα Dysport μετονομάστηκε σε abobotulinumtoxinA. Σε συνδυασμό με αυτό, η FDA εξέδωσε μια ανακοίνωση στους επαγγελματίες της υγειονομικής περίθαλψης που επαναλαμβάνει τα νέα ονόματα φαρμάκων και τις εγκεκριμένες χρήσεις για το καθένα. Μια παρόμοια προειδοποίηση εκδόθηκε από την Health Canada το 2009, προειδοποιώντας ότι τα προϊόντα της αλλαντικής τοξίνης μπορούν να εξαπλωθούν σε άλλα μέρη του σώματος.
Ρόλος σε ασθένειες
Δύο παρασκευάσματα αντιτοξινών αλλαντίασης είναι διαθέσιμα για τη θεραπεία της. Τριφασική (Α, Β, Ε) αντιτοτοξίνη αλλαντίασης προέρχεται από πηγές ιπποειδών χρησιμοποιώντας ολόκληρα αντισώματα. Η δεύτερη αντιτοξίνη είναι η αλυσιδωτή αντιτοξίνη Heptavalent (A, B, C, D, E, F, G), η οποία προέρχεται από αντισώματα ιπποειδών τα οποία έχουν τροποποιηθεί για να τα καταστήσουν λιγότερο ανοσογόνα. Αυτή η αντιτοξίνη είναι αποτελεσματική έναντι όλων των γνωστών στελεχών της αλλαντίασης.
Μηχανισμός δράσης
δεξιά|μικρογραφία|425x425εσ| Στοχεύουν μόρια νευροτοξίνης αλλαντίασης (συντομογραφημένο BoNT ) και νευροτοξίνης τετάνου ( TeNT ), τοξίνες που δρουν μέσα στο τερματικό του νευρικού συστήματος. Η αλλαντική τοξίνη ασκεί το αποτέλεσμα της διάσπασης των βασικών πρωτεϊνών που απαιτούνται για την ενεργοποίηση των νεύρων. Πρώτον, η τοξίνη δεσμεύεται ειδικά στα νεύρα που χρησιμοποιούν τον νευροδιαβιβαστή ακετυλοχολίνη. Μόλις συνδεθεί με το νευρικό άκρο, ο νευρώνας καταλαμβάνει την τοξίνη σε ένα κυστίδιο με ενδοκυττάρωση που προκαλείται από υποδοχέα. Καθώς το κυστίδιο μετακινείται μακρύτερα μέσα στο κύτταρο, οξινίζει, ενεργοποιώντας ένα τμήμα της τοξίνης το οποίο την προκαλεί να ωθήσει τη μεμβράνη του κυστιδίου και στο κυτταρόπλασμα των κυττάρων. Αφού εισέλθει στο κυτταρόπλασμα, η τοξίνη διασπά τις πρωτεΐνες SNARE, πράγμα που σημαίνει ότι τα κυστίδια ακετυλοχολίνης δεν μπορούν να συνδεθούν με την ενδοκυτταρική κυτταρική μεμβράνη εμποδίζοντας το κύτταρο να απελευθερώσει κυστίδια του νευροδιαβιβαστή. Αυτό σταματά σηματοδότηση του νεύρου, οδηγώντας σε παράλυση.
Οι επτά τύποι τοξίνης (AG) έχουν διαφορετικές τριτογενείς δομές και διαφορές αλληλουχίας. Ενώ οι διαφορετικοί τύποι τοξινών όλα τα μέλη-μέλη της οικογένειας SNARE, διαφορετικοί τύποι τοξινών στοχεύουν σε διαφορετικά μέλη της οικογένειας SNARE. Οι οροτύποι Α, Β και Ε προκαλούν ανθρώπινη αλλαντίαση, με τις δραστηριότητες των τύπων Α και Β να διαρκούν μακρύτερα in vivo (από μερικές εβδομάδες έως μήνες).
Ιστορία
Το 1820, ο Justinus Kerner, γερμανικός ιατρός και μικρός ρομαντικός ποιητής, έδωσε την πρώτη πλήρη περιγραφή της κλινικής αλλαντίασης με βάση τις εκτεταμένες κλινικές παρατηρήσεις της αποκαλούμενης "δηλητηρίασης από λουκάνικο". Μετά από πειράματα σε ζώα και στον εαυτό του, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η τοξίνη δρα διακόπτοντας τη μετάδοση σήματος στα σωματικά και αυτόνομα κινητικά συστήματα, χωρίς να επηρεάζει τα αισθητήρια σήματα ή τις ψυχικές λειτουργίες. Παρατήρησε ότι η τοξίνη αναπτύσσεται υπό αναερόβιες συνθήκες και μπορεί να είναι θανατηφόρος σε μικρές δόσεις. Η προφητεία του υποδηλώνοντας ότι η τοξίνη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί θεραπευτικά τον κέρδισε αναγνώριση ως πρωτοπόρος της σύγχρονης θεραπείας με αλλαντική τοξίνη.
Το 1895 (εβδομήντα πέντε χρόνια αργότερα), ο Émile van Ermengem, καθηγητής βακτηριολογίας και ένας φοιτητής του Robert Koch, περιέγραψε σωστά το Clostridium botulinum ως βακτηριακή πηγή της τοξίνης. Τριάντα τέσσερις συμμετέχοντες σε κηδεία δηλητηριάστηκαν με την κατανάλωση μερικώς αλατισμένου ζαμπόν, ένα εκχύλισμα του οποίου βρέθηκε ότι προκαλεί παράλυση που μοιάζει με αλλαντίαση σε πειραματόζωα. Ο Van Ermengem απομονωθεί και μεγάλωσε το βακτήριο, και περιέγραψε την τοξίνη, η οποία αργότερα καθαρίστηκε με Ρ Tessmer Snipe και Hermann Sommer.
Κονσερβοποιία τροφίμων
Τις επόμενες τρεις δεκαετίες, το 1895-1925, καθώς η κονσερβοποίηση των τροφίμων πλησίαζε μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο, η αλλαντίαση αποτελούσε κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Ο Karl Friedrich Meyer, ένας εξαιρετικά παραγωγικός ελβετοαμερικανός κτηνίατρος, δημιούργησε ένα κέντρο στο Ίδρυμα Hooper στο Σαν Φρανσίσκο, όπου ανέπτυξε τεχνικές για την καλλιέργεια του οργανισμού και την εκχύλιση της τοξίνης και αντιστρόφως για την πρόληψη της ανάπτυξης οργανισμού και την παραγωγή τοξινών και την αδρανοποίηση τοξίνη με θέρμανση. Έτσι διατηρήθηκε η βιομηχανία κονσερβοποιίας της Καλιφόρνια.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Με το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η οπλοποίηση της αλλαντικής τοξίνης διερευνήθηκε στο Fort Detrick στο Μέριλαντ. Ο Carl Lamanna και ο James Duff ανέπτυξαν τις τεχνικές συγκέντρωσης και κρυσταλλοποίησης που χρησιμοποίησε ο Edward J. Schantz για να δημιουργήσει το πρώτο κλινικό προϊόν. Όταν διαλύθηκε το Στρατιωτικό Σώμα του Στρατού, ο Schantz μετακόμισε στο Ινστιτούτο Ερευνών Τροφίμων στο Wisconsin, όπου παρασκευάζει τοξίνη για πειραματική χρήση και το παρέδωσε γενναιόδωρα στην ακαδημαϊκή κοινότητα.
Ο μηχανισμός της δράσης της αλλαντικής τοξίνης - που εμποδίζει την απελευθέρωση των νευρικών απολήξεων του νευροδιαβιβαστή ακετυλοχολίνης - διασαφηνίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1900 και παραμένει ένα σημαντικό ερευνητικό θέμα. Σχεδόν όλες οι θεραπείες τοξινών βασίζονται σε αυτό το αποτέλεσμα σε διάφορους ιστούς του σώματος.
Στραβισμός
Οι οφθαλμίατροι που ειδικεύονται στις διαταραχές των οφθαλμικών μυών (strabismus) έχουν αναπτύξει τη μέθοδο της έγχυσης με ηλεκτρομυογράφημα (ηλεκτρομυογράφημα, ηλεκτρικό σήμα από ενεργοποιημένο μυ, οδηγό ένεσης) τοπικών αναισθητικών ως διαγνωστική τεχνική για την αξιολόγηση της συμβολής ενός μεμονωμένου μυός σε μια κίνηση των ματιών. Επειδή η χειρουργική επέμβαση στραβισμού έπρεπε συχνά να επαναλαμβάνεται, διεξήχθη έρευνα για μη χειρουργικές θεραπείες ένεσης χρησιμοποιώντας διάφορα αναισθητικά, αλκοόλες, ένζυμα, αποκλειστές ενζύμων και νευροτοξίνες φιδιού. Τέλος, εμπνευσμένο από το έργο του Daniel Drachman με νεοσσούς στο Johns Hopkins, Alan B. Scott και οι συνεργάτες εγχέεται τοξίνης αλλαντίασης σε πίθηκο εξοφθάλμιων μυών. Το αποτέλεσμα ήταν αξιοσημείωτο: μερικά πικογράμματα προκάλεσαν παράλυση που περιοριζόταν στον μυ στόχο, με μεγάλη διάρκεια και χωρίς παρενέργειες.
Αφού επεξεργάστηκε τις τεχνικές για την ξήρανση με ψύξη, την αποθήκευση με αλβουμίνη και τη στειρότητα, την ισχύ και την ασφάλεια, ο Scott υπέβαλε αίτηση στο FDA για ερευνητική χρήση ναρκωτικών και άρχισε να παράγει νευροτοξίνη αλλαντίασης τύπου Α στο εργαστήριο του Σαν Φρανσίσκο. Εισήγαγε τους πρώτους ασθενείς με στραβισμό το 1977, ανέφερε την κλινική χρησιμότητά του το 1980 και σύντομα εκπαιδεύτηκε εκατοντάδες οφθαλμιάτρους με ένεση με ένεση στο φάρμακο που ονομάστηκε Oculinum ("ευθυγραμμιστής οφθαλμών").
Το 1986, η Oculinum Inc, μικροεπεξεργαστής και διανομέας τοξίνης botulinum της Scott, δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει ασφάλιση αστικής ευθύνης λόγω προϊόντων και δεν μπορούσε πλέον να προμηθεύσει το φάρμακο. Καθώς οι προμήθειες εξαντλούνταν, οι ασθενείς που είχαν έρθει να βασίζονται σε περιοδικές ενέσεις έγιναν απελπισμένοι. Για 4 μήνες, καθώς επιλύθηκαν τα ζητήματα ευθύνης, οι Αμερικανοί ασθενείς με βλεφαροσπασμό ταξίδεψαν στα καναδικά κέντρα μάτι για τις ενέσεις τους.
Με βάση τα στοιχεία από χιλιάδες ασθενείς που συλλέχθηκαν από 240 ερευνητές, η Allergan έλαβε έγκριση από το FDA το 1989 για την εμπορία του Oculinum για κλινική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη θεραπεία του στραβισμού του ενήλικα και του βλεφαροσπασμού, χρησιμοποιώντας το Botox εμπορικό σήμα. Αυτό ήταν κάτω από το αμερικανικό νόμο για τα ορφανά φάρμακα του 1983.
Καλλυντικά
Συνδυάζοντας την οφθαλμολογία και τη δερματολογία, οι Jean και Alistair Carruthers παρατήρησαν ότι βλεφαρόσπασμου ασθενείς που έλαβαν ενέσεις γύρω από τα μάτια και στο ανώτερο μέρος του προσώπου παρατηρούν επίσης μειωμένες ρυτίδες στο πρόσωπο ( «στις ρυτίδες του συνοφρυώματος» ανάμεσα στα φρύδια), ξεκινώντας έτσι την εξαιρετικά δημοφιλής καλλυντική χρήση της τοξίνης. Ο Μπριν και μια ομάδα στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια υπό τον Monte Keen έκαναν παρόμοιες αναφορές. Το 2002, μετά από κλινικές δοκιμές, η FDA ενέκρινε την Botox Cosmetic, τοξίνη αλλαντίασης Α για να βελτιώσει προσωρινά την εμφάνιση μεσαίων έως σοβαρών γραμμών glabellar. Το FDA ενέκρινε έναν πλήρως in vitro προσδιορισμό για χρήση στη δοκιμασία σταθερότητας και δραστικότητας του Botox ως απάντηση στην αυξανόμενη ανησυχία του κοινού ότι χρειάστηκε δοκιμή LD50 για κάθε παρτίδα που πωλείται στην αγορά.
Χρόνιος πόνος
Ο William J. Binder ανέφερε το 2000 ότι οι ασθενείς που είχαν καλλυντικές ενέσεις γύρω από το πρόσωπο ανέφεραν ανακούφιση από χρόνιο πονοκέφαλο. Αυτό αρχικά θεωρήθηκε ότι είναι έμμεση επίδραση της μειωμένης τάσης των μυών, αλλά τώρα είναι γνωστό ότι η τοξίνη αναστέλλει την απελευθέρωση των περιφερικών νοηδεντικών νευροδιαβιβαστών, καταστέλλοντας τα συστήματα επεξεργασίας του κεντρικού πόνου που ευθύνονται για την κεφαλαλγία της ημικρανίας.
Πόλεμοι των Μπόερς
Υπάρχουν δύο πόλεμοι μεταξύ Βρετανών και Μπόερς:
Αλλαντική τοξίνη
Οικονομικά
Από το 2013, οι ενέσεις αλλαντικής τοξίνης είναι η πιο συνηθισμένη καλλυντική λειτουργία, με 6,3 εκατομμύρια διαδικασίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με την Αμερικανική Εταιρεία Πλαστικών Χειρουργών. Τα προσόντα για τους εγχυτήρες Botox ποικίλλουν ανάλογα με το νομό, το κράτος και τη χώρα. Οι παροχείς καλλυντικών Botox περιλαμβάνουν δερματολόγους, πλαστικούς χειρουργούς, αισθητικούς ιατρούς σπα, οδοντιάτρους, νοσηλευτές, νοσοκόμους και βοηθούς γιατρού.
Η παγκόσμια αγορά προϊόντων αλλαντικής τοξίνης, με γνώμονα τις καλλυντικές εφαρμογές τους, προβλέπεται να φθάσει τα 2,9 δισεκατομμύρια δολάρια μέχρι το 2018. Η αγορά αισθητικής του προσώπου, της οποίας αποτελεί συστατικό στοιχείο, προβλέπεται να φτάσει τα 4,7 δισ. Δολάρια (2 δισεκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ) στο ίδιο χρονικό διάστημα.
Βιοτρομοκρατία
Η αλλαντική τοξίνη έχει αναγνωριστεί ως πιθανός παράγοντας για χρήση στη βιοτρομοκρατία. Μπορεί να απορροφηθεί μέσω των ματιών, των βλεννογόνων μεμβρανών, της αναπνευστικής οδού ή του μη ανέπαφου δέρματος.
Οι επιδράσεις της αλλαντικής τοξίνης είναι διαφορετικές από εκείνες των νευρικών παραγόντων που εμπλέκονται στο βαθμό που τα συμπτώματα της εμφάνισης της αλλαντίασης αναπτύσσονται σχετικά αργά (σε αρκετές ημέρες), ενώ τα αποτελέσματα των νευρικών παραγόντων είναι γενικά πολύ ταχύτερα και μπορούν να είναι στιγμιαία. Τα στοιχεία καταδεικνύουν ότι οι έκθεσης νεύρου (προσομοίωση με ένεση ατροπίνης και Pralidoxime ) θα αυξήσει την θνητότητα με την ενίσχυση από τον μηχανισμό της τοξικότητας της αλλαντικής τοξίνης.
Όσον αφορά την ανίχνευση, τα τρέχοντα πρωτόκολλα που χρησιμοποιούν εξοπλισμό ανίχνευσης NBC (όπως το χαρτί M-8 ή το ICAM) δεν θα δείξουν «θετικό» όταν δοκιμάζονται δείγματα που περιέχουν τοξίνη αλλαντίασης. Για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση της δηλητηρίασης από την αλλαντικής τοξίνης, θεραπευτικά ή για την παροχή αποδεικτικών στοιχείων σε έρευνες θάνατου, η τοξίνη αλλαντίασης μπορεί να ποσοτικοποιηθεί με ανοσοπροσδιορισμό της ανθρώπινης βιολογικά υγρά: επίπεδα ορού 12-24 ποντικών LD 50 μονάδες ανά χιλιοστόλιτρο έχουν ανιχνευθεί σε δηλητηριασμένους ασθενείς.
Σύμφωνα με την ιαπωνική λατρεία της Aum Shinrikyo, την ήμερα της κρίσης παράγεται από την αλλαντική τοξίνη και εξαπλώθηκε ως αεροζόλ στο κέντρο του Τόκιο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, αλλά οι επιθέσεις δεν προκάλεσαν θανάτους.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι γερμανικές και γαλλικές εφημερίδες ανέφεραν ότι η αστυνομία είχε εισβάλει σε ένα ασφαλιστικό σπίτι Baader-Meinhof στο Παρίσι και βρήκε ένα αυτοσχέδιο εργαστήριο που περιείχε φιάλες γεμάτες Clostridium botulinum, που παράγει τοξίνη αλλαντίασης. Οι αναφορές τους βρέθηκαν αργότερα εσφαλμένες. Κανένα παρόμοιο εργαστήριο δεν βρέθηκε ποτέ.
Εμπορικές Ονομασίες
Η αλλαντική τοξίνη Α διατίθεται στο εμπόριο με τα εμπορικά σήματα Botox και Xeomin. Η αλλαντική τοξίνη Β διατίθεται στο εμπόριο με την επωνυμία Myobloc.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα προϊόντα της αλλαντικής τοξίνης κατασκευάζονται από μια ποικιλία εταιρειών, τόσο για θεραπευτική όσο και για καλλυντική χρήση. Ένας Αμερικανός προμηθευτής ανέφερε στα υλικά της εταιρείας το 2011 ότι θα μπορούσε να «προμηθεύσει τις παγκόσμιες απαιτήσεις για 25 ενδείξεις που εγκρίθηκαν από κυβερνητικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο» με λιγότερο από ένα γραμμάριο ακατέργαστης αλλαντικής τοξίνης. Το Myobloc ή το Neurobloc, ένα προϊόν τύπου Β, παράγεται από την εταιρεία Solstice Neurosciences, θυγατρική της US WorldMeds. AbobotulinumtoxinA, ένα θεραπευτικό σκεύασμα της τοξίνης τύπου Α που παρασκευάζεται από το Galderma στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχει άδεια για τη θεραπεία εστιακών δυστονιών και ορισμένων καλλυντικών χρήσεων στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες.
Εκτός από τους τρεις κύριους κατασκευαστές των ΗΠΑ, υπάρχουν και πολλοί άλλοι παραγωγοί της αλλαντικής τοξίνης. Το Xeomin, το οποίο κατασκευάζεται στη Γερμανία από την Merz, διατίθεται επίσης για θεραπευτική και καλλυντική χρήση στις ΗΠΑ. Ινστιτούτο Βιολογικών Προϊόντων του Lanzhou στην Κίνα κατασκευάζει ένα προϊόν BTX-A από το 2014 ήταν το μόνο BTX-A που εγκρίθηκε στην Κίνα. Η BTX-A πωλείται επίσης ως Lantox και Prosigne στην παγκόσμια αγορά. Το Neuronox, προϊόν BTX-A, εισήχθη από τη Medy-Tox Inc. της Νότιας Κορέας το 2009.
Παραγωγή τοξινών
Οι αλλαντικές τοξίνες παράγονται από τα βακτηρίδια του γένους Clostridium, συγκεκριμένα Clostridium botulinum, C. butyricum, C. baratii και C. argentinense, τα οποία είναι ευρέως κατανεμημένα, συμπεριλαμβανομένου του εδάφους και της σκόνης. Επίσης, τα βακτήρια μπορούν να βρεθούν μέσα σε σπίτια σε δάπεδα, χαλιά και countertops ακόμη και μετά τον καθαρισμό. Μερικά τρόφιμα όπως το μέλι μπορεί να περιέχει ποσότητες των βακτηρίων.
Η αλλαντίαση προκαλείται από την τροφή, οφείλεται έμμεσα στην κατάποση τροφίμων που έχουν μολυνθεί με σπόρια Clostridium, όπου η έκθεση σε ένα αναερόβιο περιβάλλον επιτρέπει τη βλάστηση των σπόρων, μετά την οποία τα βακτηρίδια μπορούν να πολλαπλασιάζονται και να παράγουν τοξίνη. Κρίσιμα, είναι κατάποση της τοξίνης παρά σπόρια ή βλαστικά βακτήρια που προκαλεί την αλλαντίαση. Η αλλαντίαση είναι ωστόσο γνωστό ότι μεταδίδεται μέσω κονσερβοποιημένα τρόφιμα δεν μαγειρεύονται σωστά πριν κονσερβοποίηση ή μετά το άνοιγμα του δοχείου, και έτσι μπορεί να προληφθεί. Τα περιστατικά αλλαντίασης των μωρών που προκύπτει από την κατανάλωση μελιού μπορεί να αποφευχθεί με την εξάλειψη του μελιού από την διατροφή των παιδιών ηλικίας κάτω των 12 μηνών.
Οργανισμός και ευαισθησίες σε τοξίνες
Κατάλληλη ψύξη σε θερμοκρασίες κάτω από 3 ° C (38 ° F) επιβραδύνει την ανάπτυξη του Clostridium botulinum. Ο οργανισμός είναι επίσης επιρρεπής σε υψηλά επίπεδα αλατιού, υψηλού οξυγόνου και χαμηλού pH. Η ίδια η τοξίνη καταστρέφεται ταχέως από τη θερμότητα, όπως και στο μαγείρεμα. Όμως, τα σπόρια που παράγουν την τοξίνη είναι ανθεκτικά στη θερμότητα και επιβιώνουν στο βραστό νερό για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η αλλαντική τοξίνη μετουσιώνεται και επομένως απενεργοποιείται σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες από 80 C. Ως μεταλλοπρωτεάση ψευδαργύρου (δες πιο κάτω), η δραστικότητα της τοξίνης είναι επίσης ευαίσθητη, μετά την έκθεση, στην αναστολή από αναστολείς πρωτεάσης, π.χ. υδροξαμικές ενώσεις συντονισμού ψευδαργύρου.
Βλεφαροσπασμός και στραβισμός
Οι οφθαλμίατροι με έδρα το πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ και τον Καναδά βελτίωσαν περαιτέρω τη χρήση της αλλαντικής τοξίνης ως θεραπευτικού παράγοντα.. Μέχρι το 1985, ένα επιστημονικό πρωτόκολλο των θέσεων ένεσης και της δοσολογίας είχε προσδιοριστεί εμπειρικά για τη θεραπεία του βλεφαροσπασμού και του στραβισμού. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες στη θεραπεία αυτής της πάθησης θεωρήθηκαν σπάνιες, ήπιες και θεραπευτικές. Τα ευεργετικά αποτελέσματα της ένεσης διήρκεσαν μόνο 4-6 μήνες. Έτσι, οι ασθενείς με βλεφαροσπασμό χρειάζονται επανέγχυση δύο ή τρεις φορές το χρόνο.