cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάρολντ Αλεξάντερ
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1939, όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ανέλαβε διοικητής της 1ης Μεραρχίας στο γαλλικό μέτωπο. Στη δε επιχείρηση της Δουνκέρκης ορίσθηκε πλέον διοικητής του 1ου Σώματος Στρατού με το οποίο είχε αναλάβει την κάλυψη της επιβίβασης - εκκένωσης των στρατευμάτων. Ήταν από τους τελευταίους Βρετανούς που εγκατέλειψαν το γαλλικό έδαφος. Αμέσως μετά την επιστροφή του στην Αγγλία, του ανατέθηκε η διοίκηση της άμυνας όλης της νότιας ζώνης της Αγγλίας (Νότιας Διοίκησης) από ενδεχόμενη εχθρική απόβαση. Όταν τον Μάρτιο του 1942 "έσπασε" ένα μέρος στο μέτωπο της Βιρμανίας στην Άπω Ανατολή, όπου και απαιτήθηκε τότε ν΄ αναλάβει κάποιος που με την ψυχραιμία του ν΄ αποτρέψει ολοκληρωτική ήττα – κατάρρευση μετώπου, επιλέχθηκε ο Αλεξάντερ, ο οποίος φθάνοντας εκεί και εφαρμόζοντας σπουδαία τακτική ελιγμών μέσα στη ζούγκλα, αν και υπέστη την απώλεια του Μανταλαίυ, κατόρθωσε να ανακαταλάβει προκεχωρημένες θέσεις, ανατρέποντας έτσι το προηγούμενο βεβαρημένο σκηνικό της έκβασης των εκεί επιχειρήσεων.
Η επιτυχία του αυτή του ανέδειξε ιδιαίτερα το κύρος στο βρετανικό στρατό και λίγους μήνες αργότερα ο Τσώρτσιλ τον κάλεσε και του ανέθεσε τη διαδοχή του Ώκινλεκ στη διοίκηση της Μέσης Ανατολής, κατά το χρόνο που οι δυνάμεις του Άξονα απειλούσαν την Αίγυπτο.
thumb|right|280px|Οι Σύμμαχοι Αρχηγοί της Σικελιανής εκστρατείας 1943. 1η σειρά: από ΑΡ. Αϊζενχάουερ, Άρθουρ Τέντερ, Χ. Αλεξάντερ και ο ναύαρχος Α. Κάννιγχαμ, πίσω σειρά: Χ. Μακμίλαν, υποστράτηγος Βάλτερ Σμιθ κ.ά. Έτσι αναλαμβάνοντας ο Χ. Αλεξάντερ τη διοίκηση της Μ.Α. στην οποία συμμετείχαν και ανασυγκροτημένες ένοπλες δυνάμεις και των τριών όπλων του Βασιλείου της Ελλάδας, μαζί με τον Μοντγκόμερυ που είχε αναλάβει την 8η Στρατιά πέτυχαν από κοινού τη νίκη στο Ελ Αλαμέιν σώζοντας την Αίγυπτο και προελαύνοντας στην Τύνιδα. Αναλαμβάνοντας στο μεταξύ βοηθός του Αϊζενχάουερ στην Αφρική του δόθηκε στη συνέχεια η διοίκηση και διεύθυνση των επιχειρήσεων της διασυμμαχικής 15ης ομάδας στρατιών στη Σικελία και την Ιταλία.
Τον Νοέμβριο του 1944 διαδέχθηκε τον στρατηγό Χένρυ Μαίτλαντ Ουΐλσων στην Ανωτάτη Διοίκηση των συμμαχικών δυνάμεων της Μεσογείου και υπό την ιδιότητά του αυτή στις 29 Απριλίου του 1945 παρευρέθηκε στη συνθηκολόγηση των γερμανικών δυνάμεων της Ιταλίας και Γιουγκοσλαβίας στη Καζέρτα της Ιταλίας. Την 1η Μαρτίου του 1946 ο Βασιλεύς Γεώργιος ΣΤ΄ της Αγγλίας τον ανέδειξε στη τάξη των ευπατριδών, αποδίδοντάς του τον τίτλο του 1ου Κόμη της Τύνιδας.
Μετά τον Β΄ Π.Π. ανέλαβε Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά, ο τελευταίος που είχε τον τίτλο του αντιβασιλέα στη θέση αυτή. Το 1952 διορίστηκε υπουργός Αμύνης στη νέα κυβέρνηση του Τσώρτσιλ. Το 1954 διαφωνώντας με τον πρωθυπουργό του προτίμησε να παραιτηθεί και να αποσυρθεί διακριτικά της πολιτικής, συνταξιοδοτηθείς, αφιερώνοντας τον ελεύθερο χρόνο του στη συγγραφή των απομνημονευμάτων του, ενώ στη θέση του ανέλαβε ο Χ. Μακμίλαν.
Ο Χ. Αλεξάντερ είχε νυμφευθεί την Μαργαρίτα Μπρίνχαμ (Οκτώβριο 1931) με την οποία απέκτησε δύο γιους και μια κόρη. Είχε τιμηθεί με πλείστα παράσημα βρετανικά και συμμαχικά μεταξύ των οποίων και με τον Μεγαλόσταυρο του Βασιλικού Τάγματος του Γεωργίου Α΄ που του απένειμε ο Βασιλεύς των Ελλήνων Γεώργιος Β΄ στη Μέση Ανατολή. Ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής δύο Πανεπιστημίων, ενώ δύο σχολεία φέρουν τιμής ένεκεν το όνομά του. Πέθανε στο Λονδίνο στις 16 Ιουνίου 1969.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Βρετανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες του Καναδά Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Γεωργίου Α΄
Άνω Ποταμός
Ο Άνω Ποταμός (Upper River) είναι μια διαίρεση της Γκάμπια. Πρωτεύουσα είναι η Μπας Σάντα Σου.
Με βάση την απογραφή του 2013, η περιοχή είχε πληθυσμό 239.916 κατοίκους με πυκνότητα πληθυσμού 116. Ο συνολικός αριθμός των νοικοκυριών ήταν 12.454 το 2003. Το 2003, η συνολική έκταση της περιοχής ήταν 2069,5 km2. Το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας ήταν 82 για κάθε χίλιες γεννήσεις και η θνησιμότητα κάτω των πέντε ήταν 110 ανά χίλιες γεννήσεις. Η αναλογία χάσματος φτώχειας ήταν 25,9% το 2003 και το ποσοστό αλφαβητισμού ήταν 49,5%
Συνοικίες
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γκάμπια
Ραμούνας Σισκάουσκας
Ο Ραμούνας Σισκάουσκας, λιθουανικά: Ramūnas Šiškauskas, (Καϊσιαντόρις, 10 Σεπτεμβρίου 1978) είναι Λιθουανός πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Διαθέτοντας ύψος 1,98 μέτρα αγωνιζόταν στις θέσεις σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Λιθουανούς καλαθοσφαιριστές όλων των εποχών, με πολλούς τίτλους και ατομικές διακρίσεις. Αποτελεί μέλος της καλύτερης ομάδας παικτών για την πρώτη δεκαετία στην ιστορία της Ευρωλίγκα (2000-2010) καθώς και Θρύλο της διοργάνωσης από το 2014. Για την αποτελεσματικότητά του στο γήπεδο είναι γνωστός στην πατρίδα του με το προσωνύμιο «Σκότι Πίπεν της Βαλτικής».
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1978 στην πόλη Καϊσιαντόρυς. Ξεκίνησε την καριέρα του από τη Σακαλάι Βίλνιους. Κατόπιν αγωνίστηκε στη Λιέτουβος Ρίτας. Εκεί, ο Ραμούνας Σισκάουσκας έκανε το ντεμπούτο του σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, το Κύπελλο Σαπόρτα. Κατά τη σεζόν 1998-99, είχε κατά μέσο όρο 17,5 πόντους και 5,0 ριμπάουντ, και στην επόμενη, είχε 14,2 πόντους, 5,8 ριμπάουντ και 2,0 ασίστ ανά παιχνίδι. Επίσης κέρδισε δυο πρωταθλήματα Λιθουανίας και ένα πρωτάθλημα Βαλτικής κάνοντας πολύ καλές σεζόν με πληθώρα ατομικών διακρίσεων.
Επόμενος σταθμός ήταν η Μπενετόν Τρεβίζο στην Ιταλία. Κατά τη διάρκεια δύο ετών στο Τρεβίζο, ο Ραμούνας Σισκάουσκας δεν έλαμψε, αλλά έδωσε, 12 πόντους ανά παιχνίδι στην Ευρωλίγκα με 41,9% στο τρίποντο. Στο ιταλικό πρωτάθλημα, οι αριθμοί του ήταν ακόμη καλύτεροι, 14,8 πόντοι και 14,0 στις δύο σεζόν του. Το 2005-06, υπό την καθοδήγηση του Ντέιβιντ Μπλατ, η Μπενετόν κέρδισε τον τίτλο του Ιταλικού πρωταθλήματος. Ο ίδιος είχε εξαιρετική παρουσία στους τελικούς με 19, 17, 22 και 18 πόντους σε τέσσερις αποφασιστικές παραστάσεις. Ο συνολικός μέσος όρος τη δεύτερη χρονιά του στην Ιταλία ήταν 14,6 πόντοι και 42,7% από το τρίποντο, ενώ στην Ευρωλίγκα είχε κατά μέσο όρο 12 πόντους (56,6% στα δίποντα, 41,8 στα τρίποντα και 71,1% στις βολές), 2,8 ριμπάουντ, 1,8 ασίστ και 1,4 κλέψιμο σε 15 αγώνες.
Στις 2 Ιουλίου 2007, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Παναθηναϊκό έναντι 1 εκατ. ευρώ ετησίως. Τη σεζόν 2006-2007 με το «τριφύλλι» ήταν ένας από τους ηγέτες της ομάδας στο τριπλ κράουν (ελληνικό πρωτάθλημα, το εθνικό κύπελλο και τον τίτλο της Ευρωλίγκας) που κατέκτησαν οι πράσινοι. Στον τελικό της Ευρωλίγκα μάλιστα είχε 20 πόντους, 4 ριμπάουντ, 5 ασίστ και 30 βαθμούς στο σύστημα αξιολόγησης. Είχε μέσο όρο 11 πόντων με 51% στα σου εντός πεδιάς, ενώ βρέθηκε στην καλύτερη πεντάδα στο ελληνικό πρωτάθλημα και στη δεύτερη καλύτερη πεντάδα στην Ευρωλίγκα.
Το καλοκαίρι του 2007 αποκτήθηκε από την ΤΣΣΚΑ και κατέκτησε με αυτή την Ευρωλίγκα του 2008 σε μια σεζόν που κατέκτησε το βραβείο του πολυτιμότερου της διοργάνωσης ενώ ήταν και μέλος της καλύτερης πεντάδας. Στα ημιτελικά του 2008 στη Μαδρίτη εναντίον της Ταού, ο Ραμούνας Σισκάουσκας σημείωσε 16 πόντους και στη συνέχεια είχε 13 στο παιχνίδι τίτλου εναντίον της Μακάμπι. Σε 24 παιχνίδια, οι αριθμοί του ήταν: 14 πόντοι συν 3,2 ριμπάουντ και 1,4 ασίστ. Στο Βερολίνο το 2009, ο Σισκάουσκας έπαιξε τον τρίτο συνεχόμενο τελικό Ευρωλίγκα, αλλά αυτή τη φορά δεν κέρδισε το τρόπαιο. Ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε της ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 20 πόντους (48-28), αλλά η ΤΣΣΚΑ επέστρεψε στο δεύτερο ημίχρονο και είχε την κατοχή για να κερδίσει στα τελευταία δευτερόλεπτα. Το σκορ ήταν 73-71 για τον Παναθηναϊκό και η ΤΣΣΚΑ, αλλά ο Σισκάουσκας αστόχησε στο τελευταίο σουτ (τρίποντο) του αγώνα. Το 2010 ξαναπήγε στο Final 4, στο Παρίσι, αλλά έχασε στο ημιτελικό από την μετέπειτα πρωταθλήτρια Μπαρτσελόνα. Επίσης στο τέλος του 2010 βρέθηκε στην καλύτερη ομάδα παικτών της Ευρωλίγκα για την δεκαετία 2000-2010. Το 2012 συμμετείχε στον τελικό της Ευρωλίγκα με την ΤΣΣΚΑ στην Κωνσταντινούπολη, όπου έχασε από τον Ολυμπιακό, αστοχώντας σε κρίσιμο ζευγάρι βολών στο φινάλε του αγώνα.
Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2012, σε ηλικία 34 ετών.
Στις 16 Μαϊου 2014, η Ευρωλίγκα του απέμεινε το βραβείο του Θρύλου της διοργάνωσης, αναγνωρίζοντας την μεγάλη του προσφορά στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Εθνική Λιθουανίας
Υπήρξε βασικό στέλεχος της εθνικής Λιθουανίας με την οποία έχει κατακτήσει τρία μετάλλια. Το 2000 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες με την ομάδα της Λιθουανίας. Μετά αγωνίστηκε Ευρωμπάσκετ 2001 και το 2003 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Σουηδίας. Ο Ραμούνας Σισκάουσκας ολοκλήρωσε το τουρνουά με μέσο όρο 14,8 πόντους. Συμμετείχε και στο Ευρωμπάσκετ 2005. Το 2007 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας νικώντας στον μικρό τελικό την Εθνική Ελλάδος με 69-78. Ο ίδιος σημείωσε 13,8 πόντους, 3,9 ριμπάουντ και 2,6 ασίστ. Στο τέλος του έτους, ανακηρύχθηκε ο καλύτερος αθλητής της Λιθουανίας για το 2007. Ο Σισκάουσκας επίσης έχει πάρει μέρος σε άλλες δυο Ολυμπιάδες της Αθήνας το 2004 και του Πεκίνου το 2008. Μετά την Ολυμπιάδα του Πεκίνου, όπου είχε 11 πόντους και 4 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την εθνική.
Το 2020, μετά από ψηφοφορία στον ιστότοπο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, βρέθηκε στην καλύτερη πεντάδα της Εθνικής Ομάδας Λιθουανίας των τελευταίων δυο δεκαετιών (2000-2020) ετών σε Ευρωμπάσκετ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U22 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακαλάι Βίλνιους Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρεβίζο Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Λιθουανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2001 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2003 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2005 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2007 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ
Ρομπέρτο Μπενίνι
Ο Ρομπέρτο Μπενίνι (ιταλ. Roberto Remigio Benigni, γενν. στο Καστιλιόν Φιορεντίνο, 27 Οκτωβρίου 1952) είναι Ιταλός ηθοποιός, κωμικός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, βραβευμένος με Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την ταινία «Η Ζωή Είναι Ωραία» (ιταλ. La Vita è Bella) (1997) και γεννηθηκε το 1952.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μαντσιάνο λα Μιζερικόρντια (ιταλ. Manciano la Misericordia) κοντά στο Καστιλιόν Φιορεντίνο (ιταλ. Castiglion Fiorentino) στην Τοσκάνη της Ιταλίας.
Ο εναγκαλισμός του κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης με τον αρχηγό του Κομμουνιστικού Κόμματος Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (Enrico Berlinguer) δημιούργησε σκάνδαλο, λόγω της τυπικότητας των πολιτικών της εποχής. Τη δεκαετία του 1980 τον έκοψε η λογοκρισία για κάποια έκφραση προσβλητικού περιεχομένου σχετικά με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ σε μια σημαντική ζωντανή αναμετάδοση στην τηλεόραση.
Ξεκινά να σκηνοθετεί το 1983 αλλά και να πρωταγωνιστεί, με τη Νικολέτα Μπράσκι (Nicoletta Braschi), με την οποία νυμφεύεται το 1991, σε πολλά έργα. Πασίγνωστος έγινε «αυθημερόν» με την κινηματογραφική τραγική κωμωδία Η Ζωή Είναι Ωραία (1997), όπου παρουσιάζει τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν Εβραίοι κρατούμενοι σε γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ο πατέρας του, Λουίτζι Μπενίνι, είχε κάνει δύο χρόνια στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν. Η ταινία με πρωταγωνιστή ένα παιδάκι και τον ίδιο, καθώς και σκηνοθεσία του ίδιου, προτάθηκε για εφτά Όσκαρ και έλαβε τα Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας (το βραβείο απονέμεται στο σύνολο των συντελεστών της ταινίας, αλλά το παραλαμβάνει ο σκηνοθέτης), Α΄ Ανδρικού Ρόλου (Μπενίνι) και Μουσικής (Νικόλα Πιοβάνι).
Τον Απρίλιο του 2013 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Φίλα (κόρη Αντιπάτρου)
Οι Γάμοι
Αρχικά παντρεύτηκε τον Βάλακρο (πιθανώς τον σατράπη της Καππαδοκίας με το όνομα αυτό) το 332 π.Χ. Το 322 π.Χ., ο πατέρας της έδωσε το χέρι της στον Κρατερό ως ανταμοιβή για τη βοήθειά του στον Λαμιακό πόλεμο. Μετά τον θάνατο στη μάχη και του Κρατερού τον επόμενο χρόνο, παντρεύτηκε τον νεαρό Δημήτριο τον Πολιορκητή, γιο του Αντίγονου του Μονόφθαλμου και μελλοντικό βασιλιά της Μακεδονίας.
Φίλα και Δημήτριος
Κατά πάσα πιθανότητα ο γάμος έλαβε χώρα μεταξύ των ετών 319 – 315 π.Χ., από τη στιγμή που τα λείψανα του αποθανόντος συζύγου της τής αποδόθηκαν από τον Άριστο, φίλο του Ευμένη το 315 π.Χ. Παρά τη μεγάλη διαφορά στην ηλικία τους, η Φίλα φαίνεται να είχε μεγάλη επιρροή στον νεαρό της σύζυγο, που της φερόταν από την πλευρά του με τη μεγαλύτερη προσοχή και σεβασμό, και απέναντι στον οποίο έθρεφε μεγάλη τρυφερότητα, παρά τις πολλές εξωσυζυγικές του σχέσεις και τους κατοπινούς του γάμους. Κατά τη διάρκεια των εναλλαγών της τύχης που υπέστη ο Δημήτριος, η Φίλα φαίνεται να διέμενε κυρίως στην Κύπρο, από όπου έστελνε στον σύζυγό της γράμματα και ακριβά δώρα, όσο εκείνος πολιορκούσε τη Ρόδο.
Μετά τη μοιραία Μάχη της Ιψού, πήγε να συναντήσει τον Δημήτριο, που την έστειλε το 299 π.Χ. στον αδερφό της, τον Κάσσανδρο, στη Μακεδονία για να επιτύχει συμφιλίωση και συνθήκη ειρήνης ανάμεσα σε εκείνον και τον Δημήτριο. Κατόπιν φαίνεται να επέστρεψε στην Κύπρο, όπου, το 295 π.Χ., πολιορκήθηκε στη Σαλαμίνα από τον βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πτολεμαίο, και τελικά βρέθηκε υπό την εξουσία του. Εκείνος της φέρθηκε με κάθε σεβασμό και αργότερα την έστειλε μαζί με τα παιδιά της στη Μακεδονία με ασφάλεια. Ο Δημήτριος έγινε βασιλιάς της Μακεδονίας το 294 π.Χ. και ο γάμος του με τη Φίλα, εφόσον ήταν κόρη του Αντίπατρου, επικύρωνε τη νομιμότητα στον θρόνο. Ωστόσο όταν, το 288 π.Χ., μια ξαφνική συνδυασμένη εισβολή ανέτρεψε τον Δημήτριο από τον θρόνο, η Φίλα, που δεν μπόρεσε να αντέξει την κατάσταση, έβαλε τέρμα στη ζωή της, πίνοντας δηλητήριο, στην πόλη της Κασσάνδρειας.
Η Κληρονομιά
Η επιρροή της Φίλας πάντα ασκήθηκε με ειρηνευτικούς σκοπούς, προστατεύοντας τους αδύναμους και προσπαθώντας να ησυχάσει τα βίαια πάθη των ισχυρών ανδρών που την περιστοίχιζαν. Με τον Δημήτριο απέκτησε δύο παιδιά: τον μελλοντικό του διάδοχο στον θρόνο της Μακεδονίας, τον Αντίγονο, και μία κόρη ξακουστή για την ομορφιά της, τη Στρατονίκη, που νυμφεύθηκε πρώτα τον Σέλευκο, και κατόπιν τον γιο του Αντίοχο. Με τον προηγούμενο σύζυγό της, τον Κρατερό, είχε ήδη αποκτήσει ένα γιο, που έλαβε το όνομά του πατέρα του. Οι Αθηναίοι, θέλοντας να τιμήσουν τον Δημήτριο, αφιέρωσαν ένα ναό στη Φίλα, υπό το όνομα της Αφροδίτης.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Τατιάνα Μάρκους
Η Τατιάνα Μάρκους (ουκρανικά:Тетяна Йосипівна Маркус και ρωσικά: Татьяна Иосифовна Маркус, 1921 - 1943) ήταν Σοβιετική αντιστασιακή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που διακρίθηκε για τη δράση της στην κατεχόμενη από τα ναζιστικά στρατεύματα, Ουκρανία.
Βιογραφία
Η Μάρκους γεννήθηκε το 1921 στο Ρόμνι της σημερινής Ουκρανίας (το οποίο τότε αποτελούσε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης) και προερχόταν από πολύτεκνη εβραϊκή οικογένεια. Μερικά χρόνια αργότερα, η οικογένειά της μετακόμισε στο Κίεβο, όπου η Μάρκους φοίτησε στο 44ο Γυμνάσιο της πόλης και αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της προσλήφθηκε το 1938 ως υπάλληλος του κρατικού σιδηροδρόμου. Το 1940, μετά την απόσπαση της Μολδαβίας από το βασίλειο της Ρουμανίας και την επακόλουθη προσάρτησή της στην ΕΣΣΔ, η Μάρκους μετατέθηκε στο Κισινάου, όμως τον Ιούλιο του επόμενου έτους επέστρεψε στο Κίεβο καθώς είχαν μεσολαβήσει η γερμανική εισβολή στην ΕΣΣΔ και η ανακατάληψη του Κισινάου από τον ρουμανικό στρατό.
Μετά την κατάληψη του Κιέβου από τη Βέρμαχτ, η Μάρκους οργανώθηκε στις σοβιετικές αντιστασιακές ομάδες της πόλης παρουσιάζοντας σημαντική δράση: αρχικά διετέλεσε σύνδεσμος της τοπικής επιτροπής κομματικών υποθέσεων, ομιλήτρια σε παράνομες συγκεντρώσεις και μέλος της ομάδας σαμποτέρ του Βλαντιμίρ Κουντρίσοφ. Στη συνέχεια αξιοποιήθηκε από την αντίσταση ως κατάσκοπος, καθώς μπήκε στην υπηρεσία των γερμανικών αρχών κατοχής, στις οποίες παρουσιάστηκε ως κόρη Γεωργιανού ευγενή που είχε εκτελεστεί από τους μπολσεβίκους. αριστερά|μικρογραφία|234x234εσ|Ουκρανικό γραμματόσημο με τη μορφή της Μάρκους (2011).
Από τη νέα της θέση προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στη σοβιετική αντίσταση, ενώ στην ίδια αποδίδονται οι θάνατοι αρκετών Γερμανών αξιωματικών, καθώς και ντόπιων συνεργατών τους, τους οποίους φέρεται να δηλητηρίασε, να εκτέλεσε ή να παρέσυρε σε ενέδρες. Μετά την εκτέλεση ενός Γερμανού αξιωματικού, η Μάρκους άφησε σημείωμα με το οποίο αναλάμβανε την ευθύνη και έπειτα προσπάθησε, με τη βοήθεια της τοπικής κομματικής επιτροπής, να προσχωρήσει στις ανταρτικές οργανώσεις της υπαίθρου. Στις 22 Αυγούστου του 1942, επιχείρησε να διασχίσει μαζί με άλλους αντιστασιακούς τον Δνείπερο, όμως η απόπειρα απέτυχε και η ίδια προσπάθησε να ξεφύγει από τους διώκτες της, όμως καταδόθηκε από ντόπιους αγρότες και αιχμαλωτίστηκε. Εκτελέστηκε την 29η Ιανουαρίου του 1943, ενώ είχαν προηγηθεί πολύμηνα βασανιστήρια στα κρατητήρια της Γκεστάπο.
Μεταπολεμικά η Μάρκους έλαβε μεταθανάτιες τιμές από τη Σοβιετική Ένωση και το σύγχρονο ουκρανικό κράτος, ενώ το 2009 ανεγέρθη μνημείο της στον χώρο του Μπάμπι Γιαρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραίοι Κατηγορία:Σοβιετικοί Κατηγορία:Ουκρανοί Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα
Το όνομα Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα μπορεί να αναφέρεται:
Κάτω Ποταμός
Ο Κάτω Ποταμός (Lower River) είναι μια διαίρεση της Γκάμπια. Πρωτεύουσα είναι η Μάνσα Κόνκο.
Συνοικίες
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γκάμπια
Δημήτρης Τσαλδάρης
Ο Δημήτρης Τσαλδάρης, γεννημένος στον Πειραιά στις 7 Μαρτίου 1980, είναι Έλληνας πρωην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,96 m και αγωνίζοταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ .Από τον Αύγουστο του 2018 είναι διευθυντής της Ακαδημίας μπάσκετ του Ολυμπιακού Πειραιώς και προπονητής της εφηβικής ομάδας.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Τσαλδάρης ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στον Άλιμο το καλοκαίρι του 2001 και μετά από τρεις σεζόν μεταγράφηκε στο Περιστέρι, το οποίο κατέλαβε την έβδομη θέση στην Α2 Εθνική κατηγορία.
Την σεζόν 2005-06 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α1 Εθνική κατηγορία με την φανέλα του Πανελλήνιου, ο οποίος έφθασε στην πέμπτη θέση της τελικής κατάταξης.
Το καλοκαίρι του 2006, ο Τσαλδάρης μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα, φθάνοντας μέχρι την φάση των 16, ενώ κατέλαβε την τρίτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, αν και στην κανονική περίοδο είχε τερματίσει δεύτερος.
Ακολούθησαν δύο ακόμη σεζόν, με τον Τσαλδάρη να αποτελεί βασικό στέλεχος της ομάδας της Θεσσαλονίκης μέχρι το 2009, όταν μεταγράφηκε στην ιταλική Νάπολι. Ακολούθησε η μεταγραφή του στην Σούτορ Μπάσκετ Μοντεγκρανάρο, ενώ το 2010-11 έπαιξε για την Ντιναμό Σασάρι.
ΤΟ 2011-12, επέστρεψε στον Άρη, χωρίς όμως την επιτυχία του παρελθόντος. Συνέχισε την επόμενη χρονιά στον Κολοσσό Ρόδου, ολοκληρώνοντας την σεζόν στην ιταλική Μπιέλα.
Αγωνίστηκε με την ομάδα της Νέας Κηφισιάς από το καλοκαίρι του 2013 μέχρι τα Χριστούγεννα του 2014, όταν και μετακόμισε στον ΚΑΟΔ. Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2015, υπέγραψε στην Δόξα Λευκάδας, με την οποία αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής κατηγορίας[7] αλλά και στο πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής κατηγορίας. Αποσύρθηκε απο την ενεργό δράση την 1η Μαίου του 2018.
Με την Εθνική Ελλάδας
Ο Τσαλδάρης είναι διεθνής με την Εθνική Ελλάδος, με επτά συμμετοχές σε φιλικούς αγώνες του 2008, όπως και το τουρνουά Ακρόπολις του 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νέας Κηφισιάς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΑΟΔ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δόξας Λευκάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρέγιερ Βενέτσια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Μπιέλλα Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντίναμο Σάσαρι
Τουρισμός στο Αζερμπαϊτζάν
Το Αζερμπαϊτζάν αποτελεί μια χώρα ανάμεσα στην Ευρώπη και την Ασία με ταχεία ανάπτυξη στον τουρισμό. Αζερμπαϊτζάν είναι η χώρα της φωτιάς. Χάρη στον μαύρο χρυσό, το φυσικό αέριο και τις τεράστιες οικονομικές επενδύσεις η πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν, το Μπακού, έχει μεταμορφωθεί τα τελευταία χρόνια σε μια δυναμική και κοσμοπολίτικη πόλη, προσανατολισμένη στο μέλλον. Πρόκειται για μια χώρα που αποτελεί ένα συναρπαστικό μίγμα όχι μόνο αρχαίων ιστορικών αυτοκρατοριών, αλλά και σύγχρονων αναζητήσεων. Είναι μια χώρα που εκπροσωπούνται 9 από τις 11 κλιματικές ζώνες.
Η ανάπτυξη του τουρισμού στο Αζερμπαϊτζάν αποτελεί προτεραιότητα της κυβέρνησης της χώρας. H προώθηση της χώρας ως διεθνούς τουριστικού προορισμού στο εξωτερικό αποτελεί μείζονα προτεραιότητα της αζερικής κυβέρνησης και δη του αρμόδιου Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.
Η νομισματική μονάδα, η οποία χρησιμοποιήθηκε στο Αζερμπαϊτζάν είναι '' το μανάτ" (code: AZN).
Πόλεις και περιοχές
Η Γκαντζά, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη μετά το Μπακού. Είναι πόλη του δυτικού Αζερμπαϊτζάν. Η πόλη αναδείχτηκε Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας για το 2016.
Η Ναφταλάν είναι πόλη του Αζερμπαϊτζάν που φημίζεται για τον ιαματικό τουρισμό της. Η περιοχή είναι πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου που είναι ακατάλληλα για βιομηχανική χρήση, και γι'αυτό τα χρησιμοποιούν για ιαματικά λουτρά. εναλλ.=Η Παλιά Πόλη του Μπακού|μικρογραφία|Η Παλιά Πόλη του Μπακού Η μεγαλύτερη λίμνη του Αζερμπαϊτζάν είναι η τεχνητή λίμνη στο Μινγκετσεβίρ, η οποία σχηματίζεται από τα νερά του Κουρά στα βορειοδυτικά, κοντά στα σύνορα της χώρας με τη Γεωργία. Η λίμνη αυτή έχει έκταση 605 τετρ. χλμ. και είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη φυσική λίμνη της χώρας.
Η Αυτόνομη Δημοκρατία του Ναχιτσεβάν (αζερικά: Naxçıvan Muxtar Respublikası) είναι ένας περίκλειστος εξωτερικός θύλακας του Αζερμπαϊτζάν. Έχει έκταση 5.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνορεύει με την Αρμενία, την Τουρκία και με το Ιράν. Η πρωτεύουσά του είναι η πόλη του Ναχιτσεβάν.
Υποστήριξη θεωρήσεων
Υπάρχουν 63 χώρες για τις οποίες δεν απαιτείται θεώρηση, και οι χώρες για τις οποίες απαιτείται θεώρηση για το Αζερμπαϊτζάν υπάρχει e-visa - ASAN Visa. Οι πολίτες από 93 χώρες εκμεταλλεύονται το σύστημα του Αζερμπαϊτζάν ASAN Visa.
Η στατιστική
Το Αζερμπαϊτζάν τοποθετείται ανάμεσα στις δέκα πρώτες χώρες λόγω της μεγαλύτερης αύξησης των εξαγωγών επισκεπτών κατά τα 2010-2016 σύμφωνα με την έκθεση του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ταξιδιών και Τουρισμού. Το Αζερμπαϊτζάν είναι στην πρώτη θέση (46,1%) μεταξύ των χωρών που έχουν τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες ταξιδιωτικές και τουριστικές οικονομίες.
Σύμφωνα με την Έκθεση Ανταγωνιστικότητας Τουρισμού του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ το Αζερμπαϊτζάν κατατάσεται στην 84η θέση.
Γιώργος Στρατάκος
Ο Γιώργος Στρατάκος είναι γεωπόνος, Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων από τον Ιούνιο του 2019.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978 και κατάγεται από το Σκουτάρι Λακωνίας. Σπούδασε στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ’ όπου έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα και διδακτορικό στον τομέα των αγροτικών ζώων και στην βιοκλιματολογία. Υπήρξε στέλεχος του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων το 2013-2015, καθώς και του γραφείο του υφυπουργού Εξωτερικών Πέτρου Δούκα τα έτη 2007-2009. Έχει διατελέσει μέλος του ΔΣ του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ και του Επιστημονικού Πάρκου Πατρών. Έχει συμμετάσχει σε διοικητικά όργανα του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και του Γεωπονικού Συλλόγου Αττικής. Έχει συμμετάσχει σε πολλές επιτροπές και ομάδες εργασίας που αφορούν τους τομείς της έρευνας, της τεχνολογίας, των βιοεπιστημών, της διατροφής και της αγροτικής ανάπτυξης.
Είναι παντρεμένος με τη Μαρί Οβακιμιάν και πατέρας ενός παιδιού.
Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς
Μανώλης Μητσιάς
Ο Μανώλης Μητσιάς (Δουμπιά Χαλκιδικής, 26 Φεβρουαρίου 1946) είναι Έλληνας τραγουδιστής.
Καριέρα
Η πρώτη του επαφή με το τραγούδι και τη μουσική στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, ήταν ψάλτης στην εκκλησία του χωριού του. Αργότερα βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές, κι εκεί έγινε μέλος της χορωδίας Λέσχης Γραμμάτων και Τεχνών Βορείου Ελλάδος. Την πρώτη δημόσια εμφάνιση την έκανε στα "Σκαμνιά", ένα ζαχαροπλαστείο που ήταν δίπλα στον κινηματογράφο "Ναβαρίνο" στην πλατεία Ναβαρίνου, και είχε διαμορφώσει τον πίσω χώρο του σε μπουάτ. Σ' αυτήν την μπουάτ πρωτοεμφανίστηκε ο Μανώλης Μητσιάς με αρχιμουσικό στο πιάνο τον Ανδρέα Πρέζα. Ο πρώτος του μικρός δίσκος 45 στροφών ήταν δυο συνθέσεις του Ανδρέα Πρέζα, η μία που έγινε και μικρή επιτυχία "Της Ευτυχίας το νερό". Εγκατέλειψε τα "Σκαμνιά", για να συνεχίσει στη μπουάτ "107", στην πολυκατοικία της οδύ Εγνατίας αριθμός 107. Τη δεκαετία του 1960, ο Δήμος Μούτσης τον είχε καλέσει στο σπίτι του για να κάνουν πρόβα τα τραγούδια "Μ' Ένα Παράπονο" και "Αύριο Πάλι", που τελικά τα ερμήνευσε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Η στροφή στην καριέρα του έγινε το 1969, με πρώτη του επιτυχία το τραγούδι Στην Ελευσίνα μια φορά σε μουσική του Δήμου Μούτση και στίχους του Βασίλη Ανδρεόπουλου.
Συνεργασίες
Έχει συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους κορυφαίους Έλληνες συνθέτες Δήμο Μούτση, Λουκιανό Κηλαηδόνη, Μάνο Χατζιδάκι, Χρήστο Λεοντή, Άκη Πάνου, Λίνο Κόκοτο, Σταύρο Ξαρχάκο, Βασίλη Τσιτσάνη, Μάριο Τόκα, Θάνο Μικρούτσικο, Διονύση Σαββόπουλο, Γιάννη Μαρκόπουλο, Χρήστο Νικολόπουλο, Ηλία Ανδριόπουλο, Γιώργο Χατζηνάσιο, Γιάννη Σπανό, Σταμάτη Κραουνάκη, Σταμάτη Σπανουδάκη. Το 1994 συνεργάστηκε με τον Μίκη Θεοδωράκη, έχει τραγουδήσει στίχους και ποίηση των Γιώργου Σεφέρη, Νίκου Γκάτσου, Μανώλη Αναγνωστάκη, Λευτέρη Παπαδόπουλου, Μάνου Ελευθερίου, Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, Λίνας Νικολακοπούλου και ερμήνευσε έργα του Ισπανού ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Έχει συνεργαστεί με κορυφαίους ερμηνευτές όπως τους Νάνα Μούσχουρη, Νίκο Ξυλούρη, Αντώνη Καλογιάννη, Σωτηρία Μπέλου, Μαρία Φαραντούρη, Δήμητρα Γαλάνη, Βίκυ Μοσχολιού, Μπάμπη Στόκας, Νένα Βενετσάνου, Κώστα Μακεδόνα.
Έχει εμφανιστεί σε συναυλίες στην Ελλάδα και την Κύπρο και τραγούδησε για τους Έλληνες του εξωτερικού. Το καλοκαίρι του 2009 γιόρτασε 40 χρόνια παρουσίας στο ελληνικό τραγούδι. Έχει ηχογραφήσει περισσότερους από 35 προσωπικούς δίσκους και έχει συμμετάσχει και σε δισκογραφικές δουλειές άλλων καλλιτεχνών.
Δισκογραφία
-
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Ιάγος
Ο Ιάγος είναι φανταστικός χαρακτήρας στην τραγωδία του Σαίξπηρ Οθέλλος (1601-1604). Ο Ιάγος είναι ο κύριος ανταγωνιστής του πρωταγωνιστή, Οθέλλου, και σημαιοφόρος του. Είναι σύζυγος της Αιμιλίας, που με τη σειρά της είναι η υπηρέτρια της συζύγου του Οθέλλου, της Δυσδαιμόνας. Ο Ιάγος μισεί τον Οθέλλο και καταστρώνει ένα σχέδιο, για να τον καταστρέψει, κάνοντάς τον να πιστέψει ότι η σύζυγός του διατηρεί παράνομο δεσμό με τον υπολοχαγό του, Μιχαήλ Κάσσιο.
Το ρόλο πιστεύεται ότι υποδύθηκε για πρώτη φορά ο Ρόμπερτ Αρμίν, που συνήθως έπαιζε ρόλους ευφυών κλόουν όπως ο Φιλοσοφικόλιθος στο Όπως Αγαπάτε ή τον Φέστε στην Δωδέκατη Νύχτα.
Η πηγή του χαρακτήρα εντοπίζεται στην ιστορία του Τζοβάνι Μπατίστα Τζιράλντι (Σύνθιος) "Un Capitano Moro" (Ένας Μαυριτανός αρχηγός) (1565). Εκεί, ο χαρακτήρας ονομάζεται απλά «ο σημαιοφόρος».
Προέλευση
Παρόλο που δεν υπήρχε καμία μετάφραση του Συνθίου κατά διάρκεια της ζωής του Σαίξπηρ, είναι πιθανό ο Σαίξπηρ να γνώριζε το ιταλικό πρωτότυπο, τη γαλλική μετάφραση του 1568 του Γκαμπριέλ Σαππουΐ, ή μια αγγλική χειρόγραφη μετάφραση. Η ιστορία του Συνθίου ενδεχομένως να βασίστηκε σε ένα πραγματικό περιστατικό που συνέβη στη Βενετία περίπου το 1508.
Ενώ ο Σαίξπηρ ακολουθούσε πιστά την ιστορία του Συνθίου για τη σύνταξη του Οθέλλου, μερικές λεπτομέρειες ήταν διαφορετικές. Στην ιστορία του Συνθίου, για παράδειγμα, ο σημαιοφόρος ποθεί τη σύζυγο του Μαυριτανού, τη Δυσδαιμόνα, που στη συνέχεια οδηγεί την εκδίκηση του. Η Δυσδαιμόνα πεθαίνει με εντελώς διαφορετικό τρόπο στην ιστορία του Συνθίου. Ο Μαυριτανός αναθέτει στον υπεύθυνό του να την χτυπήσει μέχρι θανάτου. Με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, ο Σύνθιος περιγράφει κάθε χτύπημα και, όταν είναι νεκρή, ο Μαυριτανός και ο σημαιοφόρος του, βάζουν το νεκρό σώμα της στο κρεβάτι της, σπάζουν το κρανίο της, και στη συνέχεια προκαλούν την κατάρρευση της ραγισμένης οροφής πάνω από το κρεβάτι, δίνοντας την εντύπωση ότι η πτώση της οροφής προκάλεσε το θάνατό της.
Οι δύο δολοφόνοι έτσι καταφέρνουν να μην πέσουν υποψίες πάνω τους. Ωστόσο, ο Μαυριτανός χάνει τη σύζυγό του και αρχίζει να απεχθάνεται τον σημαιοφόρο του. Τον υποβιβάζει, και αρνείται να τον έχει στο λόχο του. Έπειτα ο σημαιοφόρος ζητά εκδίκηση αποκαλύπτοντας στον «μοίραρχο» (ο αντίστοιχος ρόλος του Κάσσιου στην ιστορία), τη συμμετοχή του Μαυριτανού στο θάνατο της Δυσδαιμόνας. Οι δύο άνδρες καταγγέλλουν το Μαυριτανό στο Βενετικό Δεσποτάτο. Ο Μαυριτανός συλλαμβάνεται, μεταφέρεται από την Κύπρο στη Βενετία και βασανίζεται, αλλά αρνείται να παραδεχθεί την ενοχή του. Καταδικάζεται σε εξορία. Οι συγγενείς της Δυσδαιμόνας τελικά τον εκτελούν. Ο σημαιοφόρος διαφεύγει από κάθε δίωξη για το θάνατο της Δυσδαιμόνας, αλλά εμπλέκεται σε άλλα εγκλήματα και πεθαίνει μετά από βασανιστήρια.
Ο ρόλος στο θεατρικό έργο του Σαίξπηρ
Ο Ιάγος είναι ένας στρατιώτης, που πολεμούσε στο πλευρό του Οθέλλου για πολλά χρόνια, και έγινε ο έμπιστος σύμβουλός του. Στην αρχή του θεατρικού, ο Ιάγος ισχυρίζεται ότι ο Οθέλλος έδωσε άδικα προαγωγή στον υπολοχαγό Μιχαήλ Κάσσιο αντί στον ίδιο. Ο Ιάγος σχεδιάζει να χειραγωγήσει τον Οθέλλο να υποβιβάσει τον Κάσσιο, και στη συνέχεια να επιφέρει την πτώση και του ίδιου του Οθέλλου. Ο συνεργός του, ο Ροδρίγος, τον βοηθά στα σχέδιά του με τη λανθασμένη πεποίθηση ότι μετά το χαμό του Οθέλλου, ο Ιάγος θα τον βοηθήσει να κερδίσει την αγάπη της συζύγου του Οθέλλου, της Δυσδαιμόνας. Όταν ο Ιάγος υλοποιεί το σχέδιό του για τον υποβιβασμό του Κασσίου, προχωρά με το δεύτερο σχέδιό του: να οδηγήσει τον Οθέλλο να πιστέψει ότι η Δυσδαιμόνα διατηρεί παράνομο δεσμό με τον Κάσσιο. Αυτό το σχέδιο καταλαμβάνει τις τελευταίες τρεις πράξεις του θεατρικού.
Χειραγωγεί την σύζυγό του Αιμιλία, την ακόλουθη της Δυσδαιμόνας, παίρνοντας το μαντήλι της Δυσδαιμόνας που της χάρισε ο Οθέλλος, έπειτα λέει ότι το είδε στην κατοχή του Κασσίου. Μόλις ο Οθέλλος διακατέχεται από μια κρίση ζήλιας, ο Ιάγος του λέει να κρυφακούσει ενώ μιλάει (ο Ιάγος) με τον Κάσσιο. Έπειτα, ο Ιάγος οδηγεί τον Οθέλλο να πιστέψει ότι η άσεμνη συζήτηση για την ερωμένη του Κασσίου, την Μπιάνκα, αφορά στην πραγματικότητα τη Δυσδαιμόνα. Οργισμένος από ζήλια, ο Οθέλλος διατάζει τον Ιάγο να σκοτώσει τον Κάσσιο, υποσχόμενος να τον κάνει υπολοχαγό. Έπειτα ο Ιάγος σχεδιάζει έναν καυγά μεταξύ του Κασσίου και του Ροδρίγου, στον οποίο ο δεύτερος σκοτώνεται (από τον ίδιο τον Ιάγο, προδίδοντας τον συνεργό του), αλλά τραυματίζοντας ελαφρά τον πρώτο.
Το σχέδιο του Ιάγου φαίνεται να επιτυγχάνεται όταν ο Οθέλλος σκοτώνει τη Δυσδαιμόνα, που δεν έχει γνώση για τις κατηγορίες του Ιάγου. Ωστόσο, λίγο αργότερα, η Αιμιλία φέρνει στο φως την προδοσία του Ιάγου, και ο Ιάγος τη σκοτώνει σε έκρηξη οργής προτού συλληφθεί. Παραμένει χαρακτηριστικά επιφυλακτικός όταν πιέζεται να δώσει εξήγηση των πράξεών του προτού συλληφθεί: «Μη μ' ερωτήσης τίποτε. Ηξεύρεις ό,τι 'ξεύρεις· διότι απ' εδώ κ' εμπρός δεν θα προφέρω λέξιν.» Μετά την αυτοκτονία του Οθέλλου, ο Κάσσιος, πλέον υπεύθυνος, καταδικάζει τον Ιάγο να φυλακιστεί και να βασανιστεί ως τιμωρία για τα εγκλήματά του.
Περιγραφή του χαρακτήρα
Ο Ιάγος είναι ένας από τους πιο αμαρτωλούς κακούς, συχνά θεωρείται έτσι λόγω της ιδιαίτερης εμπιστοσύνης που του έχει ο Οθέλλος, που τον προδίδει, ενώ διατηρεί τη φήμη του για ειλικρίνεια και αφοσίωση. Ο Σαίξπηρ παρουσιάζει την αντίθεση του Ιάγου με την ευγένεια και την ακεραιότητα του Οθέλλου. Με 1,097 φράσεις, ο Ιάγος λέει περισσότερα λόγια από τον ίδιο τον Οθέλλο στο έργο.
Ο Ιάγος είναι μακιαβελιστής μηχανορράφος και χειραγωγός, μιας και συχνά αναφέρεται ως «έντιμος Ιάγος», επιδεικνύοντας την ικανότητά του να εξαπατά άλλους χαρακτήρες, ώστε όχι μόνο να μην το υποπτευτούν, αλλά να υπολογίζουν σε αυτόν ως το πιθανότερο ειλικρινές άτομο.
Ο σαιξπηρικός κριτικός Α. Σ. Μπράντλεϊ ανέφερε ότι «το κακό δεν έχει παρουσιαστεί πουθενά με τόση μαεστρία όση στον κακό χαρακτήρα του Ιάγου», και επίσης επισημαίνει ότι «στέκεται υπέρτατος ανάμεσα στους κακούς χαρακτήρες του Σαίξπηρ, διότι η μεγαλύτερη ένταση και η λεπτότητα της φαντασίας οδήγησαν στη δημιουργία του.» Το μυστήριο που περιβάλλει τα πραγματικά κίνητρα του Ιάγου εξακολουθούν να εξάπτουν το ενδιαφέρον των αναγνωστών και τροφοδοτούν ακαδημαϊκούς διαλόγους.
Κριτική συζήτηση
Σε μια συζήτηση για την Τραγωδία του Οθέλλου, οι μελετητές έχουν συζητήσει εδώ και καιρό το ρόλο του Ιάγου, υπογραμμίζοντας την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα του. Ο Φρεντ Γουέστ ισχυρίζεται ότι ο Σαίξπηρ δεν ήταν ικανοποιημένος από την απλή απεικόνιση μιας άλλης μορφής ηθικής και ότι, όπως πολλοί δραματουργοί, ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για τη λειτουργία του ανθρώπινου νου. Έτσι, σύμφωνα με τον Γουέστ, ο Ιάγος, ο οποίος δεν διακρίνει κανένα κακό με τη δική του συμπεριφορά, αποτελεί «ακριβές πορτρέτο ενός ψυχοπαθούς», ο οποίος «στερείται συνείδησης, χωρίς καμία τύψη». Ο Γουέστ πιστεύει ότι «ο Σαίξπηρ είχε παρατηρήσει ότι υπάρχουν απόλυτα λογικοί άνθρωποι στους οποίους ο συναγωνισμός κάθε είδους είναι εξαιρετικά αδύναμος, ενώ ο εγωισμός είναι σχεδόν απόλυτος και έτσι δημιούργησε τον Ιάγο».
Ο Μπράντλεϊ γράφει ότι ο Ιάγος «απεικονίζει με τον πιο τέλειο συνδυασμό τα δύο γεγονότα που αφορούν το κακό, τα οποία φαίνεται να έχουν εντυπωσιάσει τον Σαίξπηρ», το πρώτο είναι ότι «το γεγονός ότι υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, στους οποίους ο συναγωνισμός είναι τόσο αδύναμος όπου ένας σχεδόν απόλυτος εγωισμός τους γίνεται εφικτός», ενώ ο δεύτερος είναι ότι «το κακό είναι συμβατό και μάλιστα φαίνεται να συνδέεται εύκολα με εξαιρετικές δυνάμεις θέλησης και διανόησης». Ο ίδιος κριτικός επίσης δήλωσε ότι «το να συγκρίνουμε τον Ιάγο με τον Σατανά του Χαμένου Παραδείσου μοιάζει σχεδόν παράλογο».
Κίνητρα
Ο Ιάγος έχει χαρακτηρισθεί ως «κακοήθης χωρίς κίνητρο» από τον Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ. Αυτό το ανάγνωσμα φαίνεται να υπονοεί ότι ο Ιάγος, όπως ο Δον Ζουάν στο Πολύ κακό για το τίποτα ή τον Ααρών στο Τίτος Ανδρόνικος, σπέρνει τον όλεθρο στις ζωές άλλων χαρακτήρων χωρίς κανέναν απώτερο σκοπό.
Ο Άντι Σέρκις, που το 2002 υποδύθηκε τον Ιάγο στο Royal Exchange Theatre στο Μάντσεστερ, έγραψε στα απομνημονεύματά του Gollum: How We Made Movie Magic, ότι:
Ο Ιάγος αποκαλύπτει τον πραγματική του φύση μόνο στους μονολόγους του και περιστασιακά στην όταν απευθύνεται άμεσα στο κοινό. Αλλού, είναι χαρισματικός και φιλικός, και η συμβουλή που προσφέρει και στον Κάσσιο και στον Οθέλλο ακούγεται επιφανειακά σωστός, όπως ο Ιάγος παρατηρεί για τον εαυτό του: «Και ποίος τώρα θα μου 'πη, πως είμαι κατεργάρης, ενώ του δίδω συμβουλήν σωστήν και τιμημένην...;»
Άλλες εκδοχές του χαρακτήρα
Σε ελαφρύτερες προσαρμογές του Οθέλλου, στον χαρακτήρα που είναι βασισμένος στον «Ιάγο» συχνά δίνεται διαφορετικό όνομα, αλλά μοιάζει λίγο-πολύ με του Σαίξπηρ. Εξέχοντα παραδείγματα συμπεριλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες
Κυανή Μεραρχία
Η Κυανή Μεραρχία (Ισπανικά: División Azul, προφ: Μεραρχία Αθούλ), επίσημα χαρακτηρισμένη ως División Española de Voluntarios (Μεραρχία Ισπανών εθελοντών) από τον Ισπανικό στρατό και ως 250η Μεραρχία πεζικού από τον Γερμανικό στρατό, ήταν μονάδα Ισπανών και Πορτογάλων εθελοντών που υπηρέτησαν με τον Γερμανικό στρατό στο Ανατολικό Μέτωπο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στην Κυανή Μεραρχία συμπεριλαμβάνονταν επίσης 1.000 άνδρες της πορτογαλικής Λεγεώνας, πολλοί από τους οποίους είχαν ήδη αγωνιστεί κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Η Κυανή Μεραρχία ήταν το μοναδικό τμήμα του Γερμανικού στρατού στο οποίο απονεμήθηκε μετάλλιο για τις επιτυχίες του στις μάχες εναντίον του Κόκκινου Στρατού. Οι εθελοντές Ισπανοί αεροπόρoι σχημάτισαν την Κυανή μοίρα (Escuadrillas Azules) η οποία, χρησιμοποιώντας Bf 109 και FW 190, κατέρριψε 156 σοβιετικά αεροσκάφη.
Προέλευση
Αν και ο Φρανθίσκο Φράνκο δεν έφερε επίσημα την Ισπανία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την πλευρά της ναζιστικής Γερμανίας, επέτρεψε στους εθελοντές να ενταχθούν στον Γερμανικό στρατό, με την προϋπόθεση ότι θα πολεμούσαν μόνο κατά τη Σοβιετικής Ένωσης στο Ανατολικό Μέτωπο και όχι εναντίον των Δυτικών Συμμάχων ή των δυτικοευρωπαϊκών κατακτημένων πληθυσμών. Με αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να διατηρήσει την Ισπανία σε ειρήνη με τους Δυτικούς Συμμάχους, αποπληρώνοντας τη γερμανική υποστήριξη κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Ισπανός υπουργός Εξωτερικών, Ramón Serrano Súñer, πρότεινε τη δημιουργία ενός εθελοντικού σώματος κατά την έναρξη της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα και ο Φρανθίσκο Φράνκο έστειλε επίσημη προσφορά βοήθειας στο Βερολίνο.
Ο Χίτλερ ενέκρινε τη χρήση Ισπανών εθελοντών στις 24 Ιουνίου 1941. Αξιωματικοί από την σχολή εκπαίδευσης αξιωματικών στη Σαραγόσα προσφέρθηκαν εθελοντικά σε ιδιαίτερα μεγάλους αριθμούς και τους δόθηκε άδεια από τον ισπανικό στρατό. Αρχικά, η ισπανική κυβέρνηση ήταν έτοιμη να στείλει περίπου 4.000 άνδρες, αλλά σύντομα συνειδητοποίησε ότι υπήρχαν πολλοί περισσότεροι εθελοντές που θα μπορούσαν να σχηματίσουν ολόκληρη μεραρχία. Συνολικά κατατάχθηκαν 18.104 άνδρες με 2.612 αξιωματικούς και 15.492 στρατιώτες.
Το 50% των αξιωματικών και των υποψηφίων ήταν επαγγελματίες στρατιώτες που είχαν άδεια από τον Ισπανικό στρατό, συμπεριλαμβανομένων πολλών βετεράνων του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Πολλοί άλλοι ήταν μέλη της Φάλαγγας. Άλλοι δέχθηκαν πίεση να ενταχθούν λόγω των παλιών δεσμών τους με τη Δημοκρατία ή - όπως ο Luis García Berlanga, ο οποίος αργότερα έγινε γνωστός σκηνοθέτης κινηματογράφου - για να σώσει συγγενείς του από εκτέλεση. Στο τμήμα περιλαμβάνονταν επίσης 1.000 Πορτογάλοι εθελοντές.
Ο Στρατηγός Αγκουστίν Μούνιοθ Γκράντες ανατέθηκε να ηγηθεί των εθελοντών. Επειδή οι στρατιώτες δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν επίσημες ισπανικές στρατιωτικές στολές, υιοθέτησαν νέα στολή που περιλάμβανε τους κόκκινους μπερέδες των Καρλιστών, τα χακί παντελόνια της Ισπανικής Λεγεώνας και τα μπλε πουκάμισα των Φαλαγγιστών από τα οποία πήρε την ονομασία Κυανή Μεραρχία. Παρόλ΄ αυτά στο πεδίο της μάχης οι στρατιώτες φορούσαν τη γκρίζα στολή γερμανικού στρατού (Wehrmacht Heer), με επιρράμματα στο επάνω δεξιό μανίκι που έφεραν τη λέξη "España" και τα ισπανικά εθνικά χρώματα μέσα σε ασπίδα.
Στις 13 Ιουλίου 1941, το πρώτο τρένο έφυγε από τη Μαδρίτη για το Grafenwöhr της Βαυαρίας για πέντε εβδομάδες εκπαίδευσης. Tα αρχικά συντάγματα στη συνέχεια πήραν το όνομά τους από τρεις από τις ισπανικές πόλεις από που εθελοντές προέρχονταν σε μεγάλο βαθμό, τη Μαδρίτη, τη Βαλένθια και τη Σεβίλλη.
Ανατολικό Μέτωπο
Στις 31 Ιουλίου, μετά την ορκωμοσία των στρατιωτών, η Κυανή μεραρχία ενσωματώθηκε επίσημα στον γερμανικό στρατό ως 250η Μεραρχία Πεζικού. Αρχικά είχε ενταχθεί στη Στρατιά Κέντρου, που προωθήθηκε προς τη Μόσχα. Η μεραρχία μεταφέρθηκε με το τρένο στη Suwałki της Πολωνίας (28 Αυγούστου), από όπου έπρεπε να συνεχίσει με τα πόδια μια πορεία 900 χιλιομέτρων. Προγραμματίστηκε να ταξιδέψει μέσω Grodno (Λευκορωσία), Lida (Λευκορωσία), Βίλνιους (Λιθουανία), Molodechno (Λευκορωσία), Μινσκ (Λευκορωσία), Orsha (Λευκορωσία) προς Σμολένσκ, και από εκεί στο μέτωπο της Μόσχας. Κατά τη διάρκεια της πορείας προς το μέτωπο του Σμόλενσκ στις 26 Σεπτεμβρίου, οι Ισπανοί εθελοντές επανα-προσανατολίστηκαν από το Βιτέμπσκ και ανατέθηκαν στη Ομάδα στρατιών Βορρά, ανήκοντας πια στη γερμανική 16η Στρατιά.
Ποταμός Volkhov (Οκτώβριος 1941 - Αύγουστος 1942)
Η Κυανή μεραρχία αναπτύχθηκε για πρώτη φορά στο μέτωπο του ποταμού Volkhov, με έδρα το Γκριγκόροβο, στα περίχωρα του Νόβγκοροντ. Είχε την ευθύνη τμήματος 50 χιλιομέτρων μπροστά βόρεια και νότια του Νόβγκοροντ, κατά μήκος της όχθης του ποταμού Volkhov και της λίμνης Ίλμεν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της γενναιότητας των Ισπανών εθελοντών είναι η αποστολή απεγκλωβισμού 500 Γερμανών στρατιωτών, που ανατέθηκε στον ισπανικό Λόχο Χιονοδρόμων. Οι Ισπανοί ολοκλήρωσαν την αποστολή τους, μετά από πορεία περίπου 2 εβδομάδων πάνω στην παγωμένη λίμνη Ιλμεν, με θερμοκρασίες πολικού ψύχους και συνεχείς συμπλοκές με τους Σοβιετικούς. Μόλις όμως επτά απ’ αυτούς ήταν σε θέση να βαδίσουν. Κατά τη διάρκεια των μαχών, και σύμφωνα με τον επιμελητή μουσείων στην εκκλησία Spasa Preobrazheniya στην οδό Ilyin, τμήμα της μεραρχίας χρησιμοποίησε τον τρούλο ως πολυβολείο με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος του κτιρίου να υποστή σοβαρές ζημιές, συμπεριλαμβανομένων πολλών από τις μεσαιωνικές εικόνες του βυζαντινού αγιογράφου Θεοφάνη, του Έλληνα.
Στις 27 Δεκεμβρίου οι Ισπανοί στρατιώτες εντόπισαν τα πτώματα συναδέλφων τους ακρωτηριασμένα και καρφωμένα στο έδαφος με τις ξιφολόγχες τους. Παίρνοντας αργότερα την εκδίκησή τους εξολόθρευσαν με αγριότητα ένα σοβιετικό τάγμα.
Λένινγκραντ (Αύγουστος 1942 - Οκτώβριος 1943)
Τον Αύγουστο του 1942 η μεραρχία μεταφέρθηκε βορειότερα στη νοτιοανατολική πλευρά του μετώπου της Πολιορκίας του Λένινγκραντ, νότια του Νέβα, κοντά στο Πούσκιν, το Κολπίνο και το Κράσνι Μπόρ, στην περιοχή του ποταμού Ιχώρα. Μέχρι εκείνη την εποχή, είχε αναλάβει τη διοίκηση ο στρατηγός Emilio Esteban Infantes. Η Κυανή Μεραρχία αντιμετώπισε μια μεγάλη σοβιετική αντεπίθεση η οποία είχε σκοπό να σπάσει την πολιορκία του Λένινγκραντ τον Φεβρουάριο του 1943, όταν ο 55ος Στρατός των Σοβιετικών δυνάμεων, αναζωογονημένος, μετά τη νίκη στο Στάλινγκραντ, επιτέθηκε στις ισπανικές θέσεις, κατά τη μάχη του Κράσνι Μπορ, κοντά στη Μόσχα. Παρά τις πολύ βαριές απώλειες, οι Ισπανοί κατάφεραν να κρατήσουν τις θέσεις τους ενάντια σε ρωσική δύναμη επτά φορές μεγαλύτερη και υποστηριζόμενη από άρματα μάχης. Έτσι αποκρούστηκε η επίθεση και η πολιορκία του Λένινγκραντ διατηρήθηκε για ένα ακόμη έτος. Η Μεραρχία παρέμεινε στο μέτωπο του Λένινγκραντ, όπου συνέχισε να υφίσταται βαριές απώλειες λόγω καιρού και εχθρικής δράσης. Μέχρι το τέλος, 45.482 Ισπανοί και Πορτογάλοι στρατιώτες υπηρετούσαν στο Ανατολικό μέτωπο. Τους απονεμήθηκαν ισπανικά και γερμανικά στρατιωτικά παράσημα και ήταν το μοναδικό τμήμα που του απονεμήθηκε δικό του παράσημο, το οποίο ζήτησε ο Χίτλερ για τις επιτυχίες τους στις μάχες.
Αποστράτευση
Τελικά, οι Σύμμαχοι και οι συντηρητικοί Ισπανοί (συμπεριλαμβανομένων πολλών αξιωματούχων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας) άρχισαν να πιέζουν τον Φράνκο για απόσυρση στρατευμάτων από το Ανατολικό Μέτωπο. Ο Φράνκο ξεκίνησε διαπραγματεύσεις την άνοιξη του 1943 και έδωσε εντολή απόσυρσης στις 10 Οκτωβρίου. Ορισμένοι Ισπανοί στρατιώτες αρνήθηκαν να επιστρέψουν. Στο τέλος, το σύνολο των εθελοντών που δεν δέχτηκαν να επιστρέψουν ήταν κοντά στους 3.000 άνδρες, κυρίως φαλαγγίτες. Αυτοί ενώθηκαν επίσης με άλλες γερμανικές μονάδες, κυρίως το Waffen-SS. Οι νέες φιλογερμανικές μονάδες ονομάστηκαν συλλογικά Legión Azul ("Κυανή Λεγεώνα").
Οι διμοιρίες των Ισπανών υπηρέτησαν στην 3η Μεραρχία Gebirgs και στο 357ο Τμήμα Πεζικού. Μια μονάδα στάλθηκε στη Λετονία και δύο λόχοι εντάχθηκαν στο σύνταγμα Brandenburger και στη γερμανική 121η μεραρχία για την καταπολέμηση των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Ο 101 λόχος (Ισπανικός εθελοντικός λόχος SS), 140 ανδρών, αποτελούμενος από τέσσερις διμοιρίες κρούσης και μία διμοιρία προσωπικού, συνδέθηκε με την 28η SS Volunteer Grenadier Division Wallonien και αγωνίστηκε στη Πομερανία και το Βρανδεμβούργο όταν τα σοβιετικά στρατεύματα προχώρησαν στην ανατολική Γερμανία. Αργότερα, στο πλαίσιο της 11ης Εθελοντικής Panzergrenadier Division Nordland και υπό τη διοίκηση του Hauptsturmführer der SS Miguel Ezquerra, η Κυανή Μεραρχία πολέμησε τις τελευταίες ημέρες του πολέμου κατά των σοβιετικών στρατευμάτων στη Μάχη του Βερολίνου. Τα θύματα της Κυανή Μεραρχίας περιλάμβαναν 4.954 νεκρούς και 8.700 τραυματίες και 372 κρατήθηκαν φυλακισμένοι από τον Κόκκινο Στρατό. 286 από αυτούς τους ανθρώπους κρατήθηκαν σε αιχμαλωσία μέχρι τις 2 Απριλίου 1954, όταν επέστρεψαν στην Ισπανία με το πλοίο Semiramis, του Ερυθρού Σταυρού.
Επίλογος
Πολλοί από τους στρατηγούς που διέπραξαν την απόπειρα πραξικοπήματος κατά της Iσπανικής κυβέρνησης στις 23 Φεβρουαρίου 1981 είχαν υπηρετήσει στη Κυανή μεραρχία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μεταξύ αυτών ήταν οι στρατηγοί Alfonso Armada και Jaime Milans del Bosch. Άλλοι βετεράνοι της Κυανή μεραρχίας, όπως ο Διευθυντής του Guardia Civil, José Luis Aramburu Topete και ο José Gabeiras, παρέμειναν πιστοί στη νομική δημοκρατική κυβέρνηση υπό από τον νεαρό βασιλιά Χουάν Κάρλος I της Ισπανίας.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής του Βελίκι Νόβγκοροντ, το Κρεμλίνο της πόλης υπέστη βαρύτατη ζημιά στη μάχη. Ωστόσο, ο Ορθόδοξος καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας επέζησε. Ο μεγάλος σταυρός στον κύριο θόλο είχε πέσει κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της πόλης ενώ εκεί στεγάστηκε το αρχηγείο του Κυανή Μεραρχίας κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Ο σταυρός μεταφέρθηκε στην Ισπανία, πρώτα στο Μπούργκος και στη συνέχεια στην Στρατιωτική Ακαδημία Μηχανικού της Ισπανίας κοντά στη Μαδρίτη. Έμεινε εκεί μέχρι τις 16 Νοεμβρίου 2004, όταν παραδόθηκε στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές μεραρχίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ισπανικές ένοπλες δυνάμεις
Άτυπος
Ιστορικό, παραγωγή και κυκλοφορία
Η σειρά ενηλικίωσης, αρχικά γνωστή ως Ανταρκτική, δημιουργήθηκε και γράφτηκε από τη Robia Rashid, που προηγουμένως δούλευε στο How I Met Your Mother και The Goldbergs ως παραγωγός. Για μια πιο ακριβή απεικόνιση, συμβουλεύτηκε τη Μισέλ Ντιν, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, η οποία εργάστηκε στο Κέντρο Έρευνας και Θεραπείας του Αυτισμού του UCLA. Ο Gilchrist είπε σε μια συνέντευξη για τον Vulture, «[Η Rashid] έγραψε το σενάριο. Μιλήσαμε πάρα πολύ και έκανα έρευνα και έβλεπα ταινίες και διάβαζα βιβλία». Τον δευτερεύοντα χαρακτήρα Christopher υποδύεται ο Anthony Jacques, ο οποίος είναι αυτιστικός.