cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας
Άννα Άντερσον
Πιθανότατα, η Όλγα ήταν αρχικά είτε ανοιχτή στην πιθανότητα ότι η Άντερσον ήταν Αναστασία, είτε ανίκανη να αποφασίσει. Ο βιογράφος και υποστηρικτής της Άντερσον, Peter Kurth, ισχυρίστηκε ότι η Όλγα έγραψε στον Δανό πρεσβευτή Herluf Zahle στα τέλη Οκτωβρίου 1925: "Η αίσθηση μου είναι ότι δεν είναι αυτή που πιστεύει - αλλά δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν είναι αλήθεια". Μέσα σε ένα μήνα είχε αλλάξει γνώμη. Έγραψε σε έναν φίλο: «Δεν υπάρχει καμία ομοιότητα και δεν είναι αδιαμφισβήτητα η Α[ναστασία]». Η Όλγα έστειλε στην Άντερσον κασκόλ και πέντε γράμματα, τα οποία χρησιμοποίησαν οι υποστηρικτές της Άντερσον για να ισχυριστούν ότι η Όλγα την αναγνώρισε ως Αναστασία. Η Όλγα δήλωσε αργότερα ότι έστειλε το δώρο και τα γράμματα "από οίκτο" και αποκάλεσε τους ισχυρισμούς "μια ολοκληρωμένη κατασκευή". Όταν η Όλγα αρνήθηκε να αναγνωρίσει δημοσίως την Άντερσον ως Αναστασία και δημοσίευσε μια δήλωση που αρνήθηκε οποιαδήποτε ομοιότητα σε μια δανική εφημερίδα, οι υποστηρικτές της Άντερσον, Χάριετ φον Ράθλεφ και Γκλεμπ Μπότκιν, ισχυρίστηκαν ότι η Όλγα ενεργούσε σύμφωνα με οδηγίες που έλαβε από την αδελφή της, Ξένια, μέσω τηλεγραφήματος. Η Όλγα αρνήθηκε με ιδιωτικές επιστολές και ένορκη μαρτυρία. Είπε στον επίσημο βιογράφο της: "Δεν έλαβα ποτέ τέτοιο τηλεγράφημα." Το τηλεγράφημα δεν βρέθηκε ποτέ σε κανένα από τα έγγραφα που σχετίζονται με την υπόθεση. Η Ξένια είπε: "[Οι υποστηρικτές της Άντερσον] είπαν τα πιο φοβερά ψέματα για την αδερφή μου κι εμένα... Υποτίθεται ότι έστειλα στην Όλγα τηλεγράφημα λέγοντας: «Σε καμία περίπτωση μην την αναγνωρίσεις ως Αναστασία». Αυτή ήταν ψέμα. Δεν έστειλα ποτέ τηλεγραφήματα ή έδωσα σε αδερφή μου συμβουλές σχετικά με την επίσκεψή της στο Βερολίνο. Όλοι μας ανησυχούσαμε για τον λόγο του ταξιδιού της, αλλά μόνο επειδή φοβόταν ότι θα χρησιμοποιηθεί για προπαγανδιστικούς σκοπούς από τους υποστηρικτές. ... Η αδελφή μου Όλγα λυπήθηκε αυτή τη φτωχή γυναίκα. Ήταν ευγενική προς αυτήν και λόγω της καλοσύνης της καρδιάς της, οι απόψεις και τα κίνητρά της έχουν διαστρεβλωθεί."
Κατοικία στη Δανία και αναχώρηση
Η Επίτιμη Αυτοκράτειρα πέθανε στις 13 Οκτωβρίου 1928 στο Hvidøre. Η περιουσία της πωλήθηκε και η Όλγα αγόρασε το ένα αγρόκτημα στο Ballerup περίπου 24 χιλιόμετρα από την Κοπεγχάγη με το μερίδιό της. Η ίδια και ο σύζυγός της είχαν άλογα, αγελάδες, χοίρους, κοτόπουλα, χήνες, σκυλιά και γάτες. Για τις μεταφορές είχαν ένα μικρό αυτοκίνητο και ένα έλκηθρο. Ο Τύχων και ο Γκούρι (ηλικίας δεκατριών και έντεκα, αντίστοιχα, όταν μετακόμισαν στο αγρόκτημα) μεγάλωσαν εκεί. Η Όλγα ασχολήθηκε με το νοικοκυριό με τη βοήθεια της ηλικιωμένης ακολούθου, της κυρίας Αιμιλία Τένσο ("Μίμκα"), που είχε έρθει μαζί της από τη Ρωσία. Η Μεγάλη Δούκισσα έζησε με απλότητα, δούλευε στα χωράφια, έκανε οικιακές εργασίες και ασχολούταν με τη ζωγραφική.
Το αγρόκτημα έγινε κέντρο της ρωσικής μοναρχικής κοινότητας στη Δανία και πολλοί Ρώσοι μετανάστες το επισκέφθηκαν. Η Όλγα διατήρησε αλληλογραφία με τη ρωσική κοινότητα των μεταναστών και με πρώην μέλη του αυτοκρατορικού στρατού. Η Όλγα άρχισε να πουλάει δικούς της πίνακες ζωγραφικής, ρωσικών και δανικών σκηνών, με δημοπρασίες στην Κοπεγχάγη, το Λονδίνο, το Παρίσι και το Βερολίνο. Μερικά από τα έσοδα δωρήθηκαν στις φιλανθρωπικές οργανώσεις που υποστήριζε.
Η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στη Δανία στις 9 Απριλίου 1940 και καταλήφθηκε για το υπόλοιπο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακολούθησε έλλειψη τροφίμων, περιορισμοί επικοινωνίας και κλείσιμο μεταφορών. Καθώς οι γιοι της Όλγας, ο Τύχων και ο Γκούρι υπηρετούσαν ως αξιωματικοί στο δανικό στρατό, θεωρήθηκαν αιχμάλωτοι πολέμου, αλλά η φυλάκισή τους σε ξενοδοχείο της Κοπεγχάγης διήρκεσε λιγότερο από δύο μήνες. Ο Τύχων φυλακίστηκε για έναν επιπλέον μήνα το 1943, αφού συνελήφθη με την κατηγορία της κατασκοπείας. Άλλοι εξορισμένοι Ρώσοι, πρόθυμοι να πολεμήσουν εναντίον των Σοβιετικών, στρατολογήθηκαν με τις γερμανικές δυνάμεις. Παρά τη φυλάκιση των γιων της και τη δανική καταγωγή της μητέρας της, η Όλγα ενεπλάκη στη συνωμοσία των συμπατριωτών της με τις γερμανικές δυνάμεις, καθώς συνέχισε να συναντά και να επεκτείνει τη βοήθεια στους Ρώσους εξόριστους που αγωνίζονταν εναντίον του κομμουνισμού. Στις 4 Μαΐου 1945, οι γερμανικές δυνάμεις στη Δανία παραδόθηκαν στους Βρετανούς. Όταν οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες για τους Ρώσους εξόριστους απέτυχαν να βελτιωθούν, ο στρατηγός Πιέτρο Κρασνόφ έγραψε στη Μεγάλη Δούκισσα, αναγράφοντας τις άθλιες συνθήκες που έπλητταν τους Ρώσους μετανάστες στη Δανία. Εκείνη ζήτησε από τον πρίγκιπα Άξελ της Δανίας να τους βοηθήσει, αλλά το αίτημά της απορρίφθηκε.
Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Σοβιετικά στρατεύματα κατέλαβαν το δανικό νησί Bornholm, και η Σοβιετική Ένωση έγραψε στη δανική κυβέρνηση κατηγορώντας την Όλγα και έναν δανικό καθολικό επίσκοπο για συνωμοσία κατά της σοβιετικής κυβέρνησης. Οι επιζώντες Ρομανώφ στη Δανία φοβούνταν μια απόπειρα δολοφονίας ή απαγωγής και η Όλγα αποφάσισε να μεταφέρει την οικογένειά της στη σχετική ασφάλεια του αγροτικού Καναδά.
Ζωή στον Καναδά και θάνατος
Τον Μάιο του 1948, η οικογένεια Κουλίκοβσκι ταξίδεψε στο Λονδίνο με συνοδεία του δανικού στρατού. Τους δόθηκε ένα διαμέρισμα στο Hampton Court Palace ενώ έγιναν ρυθμίσεις για το ταξίδι τους στον Καναδά ως αγροτικοί μετανάστες. Στις 2 Ιουνίου 1948, η Όλγα, ο Κουλίκοβσκι, ο Τύχων και η Δανέζα σύζυγός του Αγνέτ, ο Γκούρι και η σύζυγός του Ρουθ, μαζί με τα δύο παιδιά τους Ξένια και Λεονίντ και η αφοσιωμένη σύντροφος και πρώην υπηρέτρια της Όλγας, Μίμκα, αναχώρησαν από την Αγγλία. Η οικογένεια έζησε στο Τορόντο, έως ότου αγόρασαν ένα αγρόκτημα 200 στρεμμάτων στην επαρχία Halton του Οντάριο.
Μέχρι το 1952, το αγρόκτημα είχε καταστεί βάρος για την Όλγα και το σύζυγό της. Ήταν και οι δύο ηλικιωμένοι, οι γιοι τους είχαν απομακρυνθεί και η εργασία ήταν δύσκολο να έρθει σε πέρας. Η υγεία του συνταγματάρχη άρχισε να επιδεινώνεται και κάποια από τα εναπομείναντα κοσμήματα της Όλγας ληστεύτηκαν. Το αγρόκτημα πωλήθηκε και η Όλγα, ο σύζυγός της και η πρώην υπηρέτρια της, Μίμκα, μετακόμισαν σε μικρότερο σπίτι με πέντε δωμάτια στο Οντάριο. Η Μίμκα υπέφερε από εγκεφαλικό επεισόδιο που την άφησε παράλυτη και η Όλγα τη νοσήλευσε μέχρι τον θάνατο της Μίμκα στις 24 Ιανουαρίου του 1954.
Οι γείτονες και οι επισκέπτες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων ξένων και βασιλικών αξιωματούχων, έδειξαν ενδιαφέρον για την Όλγα και επισκέφτηκαν το σπίτι της. Οι επισκέπτες συμπεριλάμβαναν την πριγκίπισσα Μαρίνα, δούκισσα του Κεντ, το 1954, τον Λούις Μαουντμπάττεν και τη σύζυγό του Εντουίνα Μαουντμπάττεν, το 1959 , αλλά και τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και τον πρίγκιπα Φίλιππο. Το σπίτι της ήταν επίσης μαγνήτης για τους απατεώνες που ισχυρίστηκαν ότι ήταν επιζώντα μέλη της Οικογένειας Ρομανώφ, τους οποίους η Όλγα και η οικογένειά της θεωρούσαν απειλή.
Μέχρι το 1958, ο σύζυγος της Όλγας ήταν σχεδόν παράλυτος κι εκείνη πούλησε μερικά από τα υπόλοιπα κοσμήματά της για να κερδίσει χρήματα. Μετά το θάνατο του συζύγου της το 1958, έγινε όλο και πιο αδύναμη μέχρι τη νοσήλευσή της τον Απρίλιο του 1960 στο Γενικό Νοσοκομείο του Τορόντο. Δεν ενημερώθηκε ή δεν είχε επίγνωση ότι η μεγαλύτερη αδελφή της, Ξένια, πέθανε στο Λονδίνο εκείνον τον μήνα. Ανίκανη να φροντίσει τον εαυτό της, η Όλγα πήγε να μείνει με δύο Ρώσους φίλους της, τον Κωνσταντίνο και τη Σιναΐδα Μαρτεμιάνοφ, σε ένα διαμέρισμα πάνω από ένα σαλόνι ομορφιάς στην οδό Gerrard Street 716 στο Τορόντο. Έπεσε σε κώμα στις 21 Νοεμβρίου του 1960 και πέθανε στις 24 Νοεμβρίου σε ηλικία 78 ετών.
Την 30η Νοεμβρίου 1960, μετά από μια κηδεία στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού, στο Τορόντο, θάφτηκε δίπλα στον σύζυγό της. Αν και έζησε απλά, αγόραζε φθηνά ρούχα και έκανε τα δικά της ψώνια και κηπουρική, το κτήμα της αποτιμήθηκε σε περισσότερα από 200.000 δολάρια του Καναδά (περίπου $ 1.5 εκατομμύρια του 2013 ). Τα υλικά περιουσιακά της στοιχεία εκτιμήθηκαν σε συνολικά 350 δολάρια, κάτι που η βιογράφος Πατρίσια Φένιξ θεωρούσε λανθασμένο.
Υστεροφημία
Η Όλγα άρχισε να σχεδιάζει και να ζωγραφίζει σε νεαρή ηλικία. Είπε στον επίσημο βιογράφο της Ian Vorres: "Ακόμα και κατά τη διάρκεια των μαθημάτων της γεωγραφίας και της αριθμητικής, μου δόθηκε η άδεια να καθίσω με ένα μολύβι στο χέρι μου. Θα μπορούσα να ακούω πολύ καλύτερα όταν ζωγράφιζα καλαμπόκι ή άγρια ​​λουλούδια."
Ζωγράφιζε καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της, σε χαρτί και καμβά, και η παραγωγή της εκτιμάται σε πάνω από 2.000 κομμάτια. Το συνηθισμένο θέμα της ήταν το τοπίο, αλλά ζωγράφισε επίσης πορτρέτα και νεκρή φύση. Ο Vorres έγραψε: "Οι πίνακές της, ζωντανοί και ευαίσθητοι, βυθίζονται στο υποτονικό φως της αγαπημένης της Ρωσίας. Εκτός από τα πολυάριθμα τοπία της και τις εικόνες λουλουδιών που αποκαλύπτουν την έμφυτη αγάπη της για τη φύση, συχνά ζει και σε σκηνές από την απλή καθημερινή ζωή ... που εκτελείται με ευαίσθητο μάτι για σύνθεση, έκφραση και λεπτομέρεια. Το έργο της αποπνέει την ειρήνη, την ηρεμία και το πνεύμα της αγάπης που αντικατοπτρίζουν τον χαρακτήρα της, σε πλήρη αντίθεση με το πόνο που έζησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της."
Η νύφη της έγραψε: "Όντας ένας βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, η Μεγάλη Δούκισσα αντιλήφθηκε την ομορφιά της φύσης ως θεϊκή έμπνευση δημιουργίας. Η προσευχή και η παρακολούθηση της εκκλησίας της έδωσαν τη δύναμη όχι μόνο να ξεπεράσει τις νέες δυσκολίες που αντιμετώπισε, αλλά και να συνεχίσει με τη ζωγραφική. Αυτά τα αισθήματα ευγνωμοσύνης προς τον Θεό διαφώτισαν όχι μόνο τις εικόνες που δημιούργησε η Μεγάλη Δούκισσα, αλλά και τα πορτραίτα και τα έργα ζωγραφικής της."
Οι πίνακές της ήταν μια κερδοφόρα πηγή εισοδήματος. Το πρόγραμμα ανακούφισης της Ρωσίας, το οποίο ίδρυσε ο Τύχων και η τρίτη σύζυγός του Όλγα προς τιμήν της Μεγάλης Δούκισσας, παρουσίασε μια επιλογή της δουλειάς της στην κατοικία του Ρώσου πρεσβευτή στην Ουάσινγκτον το 2001, στη Μόσχα το 2002, στο Εκατερίνμπουργκ το 2004, στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα το 2005, στο Tyumen και στο Surgut το 2006, στην Γκαλερί Tretyakov στη Μόσχα και στο Κάστρο του Αγίου Μιχαήλ στην Αγία Πετρούπολη το 2007 και στο Μουσείο Vladimir Arsenyev στο Βλαδιβοστόκ το 2013. Τα κομμάτια της Όλγα περιλαμβάνονται στις συλλογές της Βρετανικής βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ και του συζύγου της Φιλίππου, του Νορβηγικού βασιλιά Χάραλντ Ε΄ της Νορβηγίας, και ιδιωτικών συλλογών στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Το Ballerup Museum στο Pederstrup της Δανίας έχει περίπου 100 έργα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Δημήτριος Κασούμης
Ο Δημήτριος Κασούμης, (Λαμία 8 Φεβρουαρίου 1930 - 1996 ), ήταν Έλληνας στρατιωτικός και σκοπευτής, πρωταθλητής Ελλάδος με συμμετοχή σε Ολυμπιακούς αγώνες. Ήταν σκοπευτής του Ολυμπιακού και του Στρατού Ξηράς στα πρωταθλήματα ενόπλων δυνάμεων, κόρη του είναι η Άγη Κασούμη.
Ξεκίνησε την σκοποβολή στην Σχολή Ευελπίδων όπου φοιτούσε. Πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1960 στην Ρώμη όπου ήταν 46ος με πιστόλι ακριβείας ελεύθερη βολή από 50 μέτρα. Χρόνια μέλος της εθνικής ομάδας, μάλιστα ένα διάστημα ήταν μέλη μαζί με την κόρη του. Στους αγώνες λατινικών χωρών το 1966 ήταν τρίτος στο ομαδικό με την εθνική ομάδα στο πιστόλι μετ΄ ανδρεικέλων όπου συμμετείχε κι στο ατομικό όπως και στο πιστόλι ακριβείας.
Άλια Αλ Χουσεΐν
Η Άλια Μπαχαουντίν Τουκάν (علياء بهاء الدين طوقان, 25 Δεκεμβρίου 1948 - 9 Φεβρουαρίου 1977) ήταν η βασίλισσα της Ιορδανίας και η τρίτη σύζυγος του Βασιλιά Χουσεΐν από το γάμο τους το 1972 μέχρι το θάνατό της σε συντριβή ελικοπτέρου στη νότια Ιορδανία.
Δημήτριος Κασούμης
Σαν στρατιωτικός έφτασε στον βαθμό του στρατηγού, επίσης διετέλεσε πρόεδρος της Σ.Κ.Ο.Ε. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Έλληνες σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Σκοπευτές Ολυμπιακού
Άλια Αλ Χουσεΐν
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία| Η Βασίλισσα Άλια περπατά μαζί με τον Αρχηγό του Ιορδανικού Στρατού Χαμπίς Ματζαλί Η Άλια γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου στις 25 Δεκεμβρίου 1948 από την Χανάν Χασίμ (ανιψιά του Ιμπραήμ Χασίμ Πασά) και του Μπαχά Τουκάν. Ο πατέρας της ήταν πρεσβευτής της Ιορδανίας στην αυλή του Ηνωμένου Βασιλείου, στην Ιταλία, στην Τουρκία και στην Αίγυπτο, όταν γεννήθηκε η Άλια. Ο Τουκάν υπηρέτησε τον Βασιλιά Αμπντουλάχ Α', βοήθησε στη σύνταξη του Ιορδανικού Συντάγματος το 1952 και ήταν ο πρώτος πρέσβης της Ιορδανίας στα Ηνωμένα Έθνη.
Το 1971, μετακόμισε στην Ιορδανία, όπου εργάστηκε για την Royal Jordanian Airlines. Ζητήθηκε από τον Βασιλιά Χουσεΐν, εγγονό του Αμπντουλάχ Α', να επιβλέψει τις προετοιμασίες για το πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Θαλάσσιου Σκι, που πραγματοποιήθηκε στην παράκτια πόλη της Άκαμπα τον Σεπτέμβριο του 1972.
Οικογένεια
Η Άλια παντρεύτηκε τον βασιλιά σε μια ιδιωτική τελετή στις 24 Δεκεμβρίου 1972 και είχε τον τίτλο Βασίλισσα Άλια Αλ Χουσεΐν (الملكة علياء الحسين).
Είχαν δύο παιδιά:
Υιοθέτησαν επίσης την Αμπίρ, μια νεαρή Παλαιστίνια, της οποίας η μητέρα είχε σκοτωθεί σε αεροπορικό δυστύχημα σε προσφυγικό καταυλισμό κοντά στο αεροδρόμιο του Αμμάν.
Βασίλισσα
αριστερά|μικρογραφία| Η Βασίλισσα Άλια (αριστερά) με τον σύζυγό της μετά από κρατικό δείπνο με την [[Μπέτυ Φορντ|Μπέτυ και τον Τζέραλντ Φορντ στις 30 Μαρτίου 1976]] Η Βασίλισσα Άλια ίδρυσε το Γραφείο της Βασίλισσας της Ιορδανίας και του έδωσε έναν ενεργό και δημόσιο ρόλο. Ο ενεργός ρόλος, που ανέλαβε στην Ιορδανία, έχει αντιγραφεί από τις διαδόχους της. Χρηματοδότησε προγράμματα κοινωνικής ανάπτυξης, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις γυναίκες και τα παιδιά. Συχνά πραγματοποιούσε αιφνιδιαστικές επισκέψεις σε νοσοκομεία και εθνικά ιδρύματα, με στόχο να αυξήσει τα πρότυπα εξυπηρέτησης και να βοηθήσει τους ανθρώπους να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Στην προσπάθειά της να διασφαλίσει ότι τα παιδιά από φτωχές καταγωγές λαμβάνουν το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση, συνέστησε στενούς δεσμούς με σχολεία.
Η αφοσίωσή της στη βελτίωση των κοινωνικών υπηρεσιών συνεχίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της και συνεχίστηκε στο όνομά της μετά το θάνατό της, όταν ο Βασιλιάς Χουσεΐν εξασφάλισε τη συνέχιση των πολλών εκπαιδευτικών υποτροφιών, που δόθηκαν προς τιμήν της.
Η αγάπη της Άλια για τις τέχνες και τη λογοτεχνία ενέπνευσε τη δημιουργία βιβλιοθηκών σε ολόκληρη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένης μιας στην Κεντρική Όχθη της Ιορδανίας. Το ενδιαφέρον της για τις τέχνες οδήγησε στην ίδρυση του Πολιτιστικού Κέντρου Παιδιών Χάγια, του Εθνικού Λαογραφικού Συλλόγου και της Πινακοθήκης Άλια. Ήταν επίσης καθοριστική η συμβολή της για την ίδρυση του Καλλιτεχνικού Φεστιβάλ Τζεράς.
Το 1974, η Άλια ζήτησε να δοθεί στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου και εκλογής για το κοινοβούλιο. Στις 4 Απριλίου 1974, εκδόθηκε νόμος για τη χορήγηση στις γυναίκες αυτού του δικαιώματος. Ωστόσο, η αναστολή της κοινοβουλευτικής ζωής στην Ιορδανία μεταξύ 1974 και 1989 εμπόδισε την εφαρμογή του.
Το 1976, η Άλια έλαβε τιμητικό παράσημο για υπηρεσίες στη Δημοκρατία της Αυστρίας.
Θάνατος και κληρονομιά
Η Άλια πέθανε σε συντριβή με ελικόπτερο στο Αμμάν της Ιορδανίας στις 9 Φεβρουαρίου 1977. Το κύριο αεροδρόμιο του Αμμάν, το Διεθνές Αεροδρόμιο Βασίλισσα Άλια (AMM), χτίστηκε το 1983 και ονομάστηκε προς τιμήν της. Βρίσκεται 32 χιλιόμετρα νότια της πόλης και αντικατέστησε το Διεθνές Αεροδρόμιο Μάρκα (νυν Πολιτικό Αεροδρόμιο του Αμμάν ) ως κύριο αερολιμένα της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιορδανοί ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λεία (αποσαφήνιση)
Η λέξη Λεία μπορεί να αναφέρεται:
Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου
Το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου (γερμανικά: Technische Universität München ή TU München ή TUM) είναι πανεπιστήμιο στη Γερμανία και ένα από τα μεγαλύτερα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ευρώπης. Bρίσκεται στην πόλη του Μονάχου. Το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου έχει ευρύ φάσμα πτυχιακών προγραμμάτων, με 151 θέματα διαθέσιμα σε διάφορους συνδυασμούς. Το 18% των 32.000 φοιτητών του πανεπιστημίου προέρχονται από το εξωτερικό. Τα τελευταία έτη το Πανεπιστήμιο του Μονάχου έχει αξιολογηθεί ως το καλύτερο Πανεπιστήμιο της Γερμανίας από γερμανικούς φορείς και περιοδικά (CHE-Ranking, Spiegel, Focus) καθώς και από ξένους (Shanghai Ranking, QS World ranking).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοναχο Κατηγορία:Μόναχο
Η προέλευση του κόσμου
μικρογραφία|250px|Από το [[1995 ο πίνακας ανήκει στο Μουσείο Ορσέ]]
Η προέλευση του κόσμου (L'Origine du monde) είναι ελαιογραφία ζωγραφισμένη από τον Γάλλο καλλιτέχνη Γκυστάβ Κουρμπέ το 1866.
Περιγραφή
Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά νατουραλιστικής τέχνης. Εικονίζει το σώμα μιας γυναίκας που είναι ξαπλωμένη επάνω σε μετάξινο ύφασμα στην άκρη ενός κρεβατιού ή καναπέ σε ύπτια στάση με ανασηκωμένο το πέπλο. Η έμφαση δίνεται στην κοντινή προβολή της δασύτριχης ήβης με το ελαφρώς ανοιχτό αιδοίο, των μηρών και του οπισθίου, καθώς και της κοιλιάς. Το αριστερό πόδι είναι προτεταμένο στο πλάι. Η οπτική γωνία που έχει επιλεγεί δεν κάνει ορατό το πρόσωπο της γυναίκας, αφού η εικόνα τελειώνει στο δεξί μαστό με προεξέχουσα τη θηλή επιτείνοντας τον ερωτισμό του έργου. Το σκοτεινό υπόβαθρο σε φαιούς τόνους κάνει οπτική αντίθεση με τη λευκή στιλπνή επιδερμίδα και τα άσπρα μαλακά υφάσματα.
Συμβολισμός
«Η Προέλευση του κόσμου» αναφέρεται στη διπλή φύση του γυναικείου σώματος: από τη μία πλευρά, το αντικείμενο της σεξουαλικής επιθυμίας και το σημείο εισόδου για ζευγάρωμα, από την άλλη πλευρά, στην έξοδο κατά τη γέννηση, το σημείο από το οποίο ένα παιδί βλέπει για πρώτη φορά ένα κόσμο στον οποίο ανήκει. Σε μια μεταφορική έννοια, η εικόνα συμβολίζει την προέλευση της ύπαρξης, την εικόνα και την αντίληψη του ανθρώπινου κόσμου.
Θεματογραφία και περιπέτειες
Τελευταίος ιδιοκτήτης του πίνακα ήταν ο ψυχαναλυτής Ζακ Λακάν που τον αγόρασε (1955) σε δημοπρασία για 1,5 εκατομμύριο γαλλικά φράγκα. Μετά το θάνατό του, το 1981, το γαλλικό υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών διευθέτησε τον φόρο κληρονομιάς με ειδικό νομοσχέδιο, μέσω της αγοράς του συγκεκριμένου πίνακα, μια πράξη που ολοκληρώθηκε το 1995. Έκτοτε ο πίνακας αυτός ανήκει και εκτίθεται στο Μουσείο Ορσέ (Musée d'Orsay).
Φιλμογραφία
Κατηγορία:Πίνακες του 1866 Κατηγορία:Πίνακες του Γκυστάβ Κουρμπέ Κατηγορία:Εκθέματα στο Μουσείο Ορσέ Προελευση
Αρένα της Λουτέτιας
Η αρένα της Λουτέτιας (γαλλικά: Les arènes de Lutèce), που κατασκευάστηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ., είναι ένα γαλατο-ρωμαϊκό αμφιθέατρο που βρίσκεται στο 5ο διαμέρισμα του Παρισιού. Στην αρχαιότητα χρησιμοποιήθηκε τόσο ως σκηνή για θεατρικές παραστάσεις όσο και ως αρένα για αγώνες μονομάχων.
Περιγραφή
εναλλ.=|μικρογραφία|257x257εσ|Μακέτα της αρένας μικρογραφία|250x250εσ|Η πλατεία Καπιτάν Η αρένα της Λουτέτιας είναι ένα από τα σημαντικότερα αρχαία ρωμαϊκά μνημεία στην περιοχή του Παρισιού (που στην αρχαιότητα ονομαζόταν Λουτέτια), μαζί με τις θέρμες του Κλυνί. Κατασκευάστηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ. και ήταν χωρητικότητας 17.000 ατόμων. Χρησιμοποιήθηκε ως θέατρο και ως αρένα για αγώνες μονομάχων και για άλλα αμφιθεατρικά θεάματα.
Η ορχήστρα ήταν περιτριγυρισμένη από το τοίχωμα ενός βάθρου ύψους 2,5 μέτρων, το οποίο πλαισιώνονταν από ένα παραπέτο. Η σκηνή είχε μήκος 41 μέτρα. Μια σειρά από εννέα κόγχες χρησιμοποιήθηκαν κατά πάσα πιθανότητα για αγάλματα. Πέντε μικρές αίθουσες βρίσκονταν κάτω από τις χαμηλότερες κερκίδες, μερικές από τις οποίες φαίνεται να χρησιμοποιούνταν ως χώροι φύλαξης των άγριων ζώων και άνοιγαν απευθείας στην αρένα.
Καθώς στέκεται κάποιος στο κέντρο της αρένας μπορεί να παρατηρήσει σημαντικά κατάλοιπα της σκηνής και των εννέα κογχών της, καθώς και τις καγκελόφρακτες αίθουσες. Οι κλιμακωτές κερκίδες δεν είναι οι πρωτότυπες, κατασκευάστηκαν αργότερα.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|293x293εσ|Η είσοδος στην οδό Μονζ 49 Όταν η Λουτέτια απειλήθηκε κατά τη διάρκεια των βαρβαρικών επιδρομών του 275 μ.Χ., πέτρες του αμφιθεάτρου χρησιμοποιήθηκαν για την ενίσχυση της άμυνας της πόλης γύρω από το Ιλ ντε λα Σιτέ. Ωστόσο, ο Χιλπέριχος Α΄ το επισκεύασε το 577 και δόθηκαν παραστάσεις εκεί. Στη συνέχεια, το αμφιθέατρο μετατράπηκε σε νεκροταφείο και εγκαταλείφθηκε εντελώς μετά την κατασκευή του τείχους του Φιλίππου Αυγούστου (περίπου 1210).
Αιώνες αργότερα, αν και η συνοικία είχε διατηρήσει το όνομα Αρένα (les Arènes), η ακριβής τοποθεσία χάθηκε. Ανακαλύφθηκε από τον αρχιτέκτονα και αρχαιολόγο Τεοντόρ Βακέρ κατά τη διάρκεια της κατασκευής της οδού Μονζ μεταξύ 1860-1869.
Ο συγγραφέας Βικτόρ Ουγκώ (1802-1885) και μερικοί άλλοι διανοούμενοι δημιούργησαν μια επιτροπή διάσωσης του μνημείου, η οποία ανέλαβε τη δέσμευση να σώσει τον αρχαιολογικό θησαυρό. Μετά την κατεδάφιση ενός παραπλεύρως κείμενου μοναστηριού το 1883, το ένα τρίτο της αρένας αποκαλύφθηκε. Το Δημοτικό Συμβούλιο αφιέρωσε κεφάλαια για την αποκατάσταση της αρένας και τη δημιουργία μιας δημόσιας πλατείας, η οποία άνοιξε το 1896. Η αρένα χαρακτηρίστηκε ιστορικό μνημείο το 1884.
Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη. εναλλ.=|κέντρο|μικρογραφία|720x720εσ|Η αρένα της [[Λουτέτια|Λουτέτιας]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι Κατηγορία:Ρωμαϊκή Γαλατία
Θεοφάνειος σχολή
thumb|right|400px|Η Θεοφάνειος Αίθουσα Τέχνης στην Πρέβεζα.
Η Θεοφάνειος σχολή ήταν σχολείο το οποίο λειτούργησε στην Πρέβεζα από το 1834, ενώ από το 1840 απέκτησε νέα στέγη σε κτήριο που κτίστηκε με χρήματα του κληροδοτήματος του Πρεβεζάνου ευεργέτη Αναστασίου Θεοφάνη. Το κτήριο είναι πλέον ιδιοκτησία του Δήμου Πρέβεζας, ονομάζεται «Θεοφάνειος Αίθουσα Τέχνης» και χρησιμοποιείται ως χώρος πολιτισμού και εκδηλώσεων.
Ίδρυση και ευεργέτες
Το πρώτο σχολείο για τους Χριστιανούς της Πρέβεζας ιδρύθηκε με τις προτροπές του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος επισκέφθηκε την Πρέβεζα το 1779. Το 1800 ο μητροπολίτης Άρτης & Πρεβέζης Ιγνάτιος Μπάμπαλος κατόρθωσε, με τη συμπαράσταση του διακεκριμένου Πρεβεζάνου προκρίτου Ιωάννη Γκενοβέλη, να συσταθεί στην πόλη Σχολαρχείο. Η ίδρυση του σχολείου αυτού ήταν τεράστια επιτυχία και οφείλεται αφενός μεν στην επιρροή που είχε ο μητροπολίτης Ιγνάτιος στον Αλή πασά Τεπελενλή και αφετέρου στο ευνοϊκό καθεστώς στο οποίο υπαγόταν τότε η Πρέβεζα, μια Αυτονομία υπό την προστασία της Ρωσίας. Η αρχή ήταν δύσκολη και η έλλειψη οικονομικών πόρων ξεπερνιόταν με συνδρομές των τοπικών μοναστηριών και ναών. Σε αυτή την κρίσημη ώρα έφτασε η μεγάλη δωρεά του Αναστασίου Θεοφάνη. Ο Αναστάσιος Θεοφάνης, γιος του Γεωργίου, ήταν Πρεβεζάνος έμπορος, ο οποίος μετανάστευσε στη Ρωσία και από την εκεί εμπορική του δραστηριότητα απέκτησε μεγάλη περιουσία. Πέθανε το 1814 έχοντας συντάξει διαθήκη, της οποίας εκτελεστές όρισε τους Αντώνιο Ι. Καραμολέγκη από τη Θεσσαλονίκη, Μιχαήλ Αγγέλου από τη Σαντορίνη και Ιωάννη Δ. Μπουγιουκλή. Ζητούσε από τους εκτελεστές της διαθήκης του να εκκαθαριστεί η περιουσία του, να αποδοθούν τα οριζόμενα ποσά σε όσους όριζε σε αυτήν, και τα υπόλοιπα να κατατεθούν στο Αυτοκρατορικό Ορφανοτροφείο της Μόσχας (με τη μορφή εντόκων ομολογιών) με σκοπό να αποστέλλονται οι ετήσιοι τόκοι για την κάλυψη των εξόδων λειτουργίας σχολείου στη γενέτειρά του Πρέβεζα. Κάτι παρόμοιο είχε κάνει το 1806 ο επίσης Ηπειρώτης Ζώης Καπλάνης, που ζούσε και αυτός στη Μόσχα, για την μετέπειτα ονομασθείσα Καπλάνειο Σχολή των Ιωαννίνων. Έτσι, οι εκτελεστές τής διαθήκης του Θεοφάνη κατέθεσαν αρχικά, το 1822, 42.450 χάρτινα ρούβλια με ετήσιο τόκο 5%, το 1825 9.156 χάρτινα ρούβλια με ετήσιο τόκο 4% και το 1832 10.844 χάρτινα ρούβλια με τον ίδιο τόκο. Συνολικά 62.450 ρούβλια, τα οποία το 1832 είχαν ήδη γίνει, με έναν πρόχειρο υπολογισμό, περί τα 75.000 ρούβλια και απέδιδαν ετήσιους τόκους σχεδόν 3.000 χάρτινων ρουβλίων. Το 1859, με αυτοκρατορική διαταγή, οι καταθέσεις του Ορφανοτροφείου της Μόσχας μεταφέρθηκαν στην αυτοκρατορική Τράπεζα της Πετρούπολης, με ετήσιο τόκο 4% και αφού προηγουμένως μετατράπηκαν σε 20.875 αργυρά ρούβλια.
Ο Φιλάρετος Βιτάλης αναφέρει ότι με φροντίδα των επιτρόπων και του Μητροπολίτου Άρτης και Πρεβέζης Νεοφύτου Ε΄ Σκρίφα το υπάρχον Σχολαρχείο Πρεβέζης μετονομάστηκε σε Αναστασιαία Θεοφάνειο Σχολή και τον Απρίλιο του 1834 εξασφαλίστηκε νόμιμη άδεια λειτουργίας της από την τουρκική κυβέρνηση.
Η σχολή προικοδοτήθηκε στη διάρκεια της λειτουργίας της και από άλλους ευεργέτες. Σε εικόνα του Παντοκράτορα που βρισκόταν μέχρι το 2008 στη δυτική πλευρά του πάνω ορόφου της σχολής και που τώρα βρίσκεται στο γραφείο του δημάρχου της Πρέβεζας, πέραν του ονόματος του Αναστασίου Θεοφάνη, είναι καταχωρημένα και τα ονόματα του Θεόδωρου Τσιντώση και της συζύγου του Αικατερίνης. Μεταξύ των γνωστών δωρεών είναι και αυτή του Λόρδου Βύρωνα το 1809, δωρεά βιβλίων από το ελληνικό κράτος (όσο ακόμη η Πρέβεζα ήταν τουρκοκρατούμενη) και δωρεά από τον Αθανάσιο Αθανασιάδη το 1885, αλλά και του Κωνσταντίνου Κολοβού. Υπήρξαν και αρκετοί ακόμη ευεργέτες της σχολής.
Δάσκαλοι της σχολής
Εκτενής κατάλογος των διδασκάλων (ελληνοδιδασκάλων και αλληλοδιδακτών) της Θεοφανείου Σχολής καταχωρείται από τον Φιλάρετο Βιτάλη, σε σχετικό άρθρο του. thumb|right|200px|Η σφραγίδα της Θεοφανείου Σχολής το 1911, πριν την απελευθέρωση της Πρέβεζας.
Το κτίριο της σχολής
Το κτίριο της Θεοφανείου Σχολής το οποίο σώζεται σήμερα (στη διασταύρωση Εθνικής Αντιστάσεως και Θεοφάνους, στο ιστορικό κέντρο της πόλης της Πρέβεζας), χτίστηκε το 1835 με έξοδα του κληροδοτήματος του Θεοφάνη.
Η σχολή σταμάτησε να χρηματοδοτείται από το κληροδότημα του Θεοφάνη μετά το 1917, ως αποτέλεσμα της Ρωσικής Επανάστασης.
Το κτίριο της Θεοφανείου Σχολής επισκευάστηκε το 1959 και στέγασε το Α΄ Δημοτικό Σχολείο της Πρέβεζας μέχρι το 1965. Σήμερα λειτουργεί ως «Θεοφάνειος Αίθουσα Τέχνης» και εκεί γίνονται διαλέξεις, ημερίδες, παραστάσεις και κινηματογραφικές προβολές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρέβεζα Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία
Edge (περιοδικό)
Το Edge είναι περιοδικό βιντεοπαιχνιδιών που εκδόθηκε από τη Future plc στο Ηνωμένο Βασίλειο, και εκδίδει 13 τεύχη ετησίως.
Ιστορία
Το περιοδικό κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1993 από τον Steve Jarratt, χρόνια δημοσιογράφο βιντεοπαιχνιδιών, που εξέδωσε αρκετά άλλα περιοδικά για την Future.
Τον Οκτώβριο του 2003, ο τότε επιμελητής του Edge, João Diniz-Sanches, αποχώρησε από το περιοδικό με βοηθό επιμελητή τον David McCarthy και άλλους συντάκτες. Μετά την αποχώρηση, την αρχισυνταξία του περιοδικού ανέλαβε ο Tony Mott, ο οποίος ήταν επιμελητής πριν τον Diniz-Sanches. Το μόνο μέλος της ομάδας που παρέμεινε ήταν η Margaret Robertson, η οποία το 2006 αντικατέστησε τον Mott ως επιμελήτρια. Το Μάιο του 2007, η Robertson αποσύρθηκε από επιμελήτρια, και αντικαταστάθηκε από τον Tony Mott, αναλαμβάνοντας ως επιμελητής για τρίτη φορά.
Μεταξύ των ετών 1995 και 2002, μέρος του περιεχομένου του περιοδικού από την εκδοχή για το Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως Next Generation.
Το Edge έχει επανασχεδιαστεί τρεις φορές από την κυκλοφορία του. Ο πρώτος επανασχεδιασμός έγινε το 1999, ο δεύτερος το 2004 και ο τρίτος το 2011. Ο πρώτος άλλαξε τις διαστάσεις του περιοδικού, έτσι ώστε να είναι πιο πλατύ από το γνήσιο σχήμα. Ο τελευταίος άλλαξε ξανά τις διαστάσεις, και σύστησε τη χρήση χαρτιού υψηλότερης ποιότητας από αυτό που χρησιμοποιούνταν πριν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης το Ηνωμένο Βασίλειο
Ιωάννης Μπουμπάρας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Μπουμπάρας γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Μπλάτσι (Βλάστη) Εορδαίας της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Συμμετείχε από την αρχή του Μακεδονικού Αγώνα, ως οπλίτης, αγγελιοφόρος, οδηγός και σύνδεσμος των οπλαρχηγών της Δυτικής Μακεδονίας. Υπήρξε μέλος της Εθνικής Επιτροπής Μπλατσίου με σημαντική δράση. Συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα και συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς Γ. Κατεχάκη, Π. Μάνο και Π. Γύπαρη σε διάφορες αποστολές στην Εορδαία, Καστοριά και Φλώρινα. Στις 21 Απριλίου του 1905 συμμετείχε ως οδηγός των διαφόρων σωμάτων στη Μάχη του Μουρικίου και συνελήφθη από τον Οθωμανικό στρατό στο λόφο Σνι. Μεταφέρθηκε στα Καϊλάρια (Πτολεμαΐδα), όπου βασανίστηκε και ακρωτηριάστηκε μέχρι θανάτου. Προτομή του κοσμεί σήμερα πάρκο της Πτολεμαΐδας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Άννα της Ανατολικής Φρισίας
Η Άννα, γερμ. Anne von Ostfriesland (26 Ιουνίου 1562 - 21 Απριλίου 1621) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν κόρη του κόμη της Ανατολικής Φρισίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα εκλέκτορας του Παλατινάτου, έπειτα μαργραβίνα του Μπάντεν-Ντούρλαχ και μετά δούκισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Βιογραφία
Απεβίωσε 59 ετών και τάφηκε στην εκκλησία του Αγ. Πνεύματος στη Χαϊδελβέργη. Ο τάφος της δεν έχει διατηρηθεί.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1583 τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Δεν απέκτησε απογόνους.
Το 1583 απεβίωσε ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ και η Άννα έκανε δεύτερο γάμο το 1585 με τον Ερνέστο Φρειδερίκο μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Δεν απέκτησε απογόνους.
Το 1604 απεβίωσε ο Ερνέστος Φρειδερίκος και το 1617 η Άννα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Ιούλιο Ερρίκο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Δεν είχε παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Παλατινάτου
Κατάλογος Λατίνων Αρχιεπισκόπων Πάτρας
Η Λατινική Αρχιεπισκοπή της Πάτρας ιδρύθηκε μετά την κατάληψη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και της Πάτρας από τους Λατίνους σταυροφόρους. Στην Αρχιεπισκοπή, από το 1204 έως το 1215, ανήκαν οι Επισκοπές Ωλένης, Αμυλκών, Βελιγοστής, Μεθώνης, Λακεδαιμονίας και Κορώνης. Το 1215 οι Επισκοπές μειώθηκαν, γιατί κάποιες συγχωνεύτηκαν άλλες διαλύθηκαν και άλλες δόθηκαν σε άλλες Αρχιεπισκοπές, όπως συνέβη με εκείνες της Ωλένης, της Κορώνης, της Μεθώνης και της Κεφαλληνίας. Από το 1475 ο τίτλος δινόταν και τιμητικά.
Πηγές
* λατινων αρχιεπισκοπων πατρας
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φλώρινας 2015–16
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φλώρινας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Φλώρινας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Φλώρινας λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Φλώρινας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φλώρινας είναι η εξής:
Πρωταθλητής ΕΠΣ Φλώρινας ανακηρύχτηκε ο Μακεδονικός Αγίου Παντελεήμονα στην τελευταία αγωνιστική των play off της Α1 κατηγορίας.
Α1 Κατηγορία
11 σύλλογοι συμμετείχαν στην κορυφαία κατηγορία της ΕΠΣΦ. Οι 4 πρώτοι συνέχισαν στα Play Off ανάδειξης του πρωταθλητή. Η τελική βαθμολογία διαμορφώθηκε ως εξής: Πηγή: ditikimakedoniasport.wordpress.com
Play Off
Πηγή: «Φλώρινα Σπορ»
Α΄ Κατηγορία
Με 11 συλλόγους διεξήχθη και η Α΄ Κατηγορία. Οι δυο πρώτοι ανεβαίνουν κατηγορία και η τελευταία υποβιβάζεται στην Β΄ κατηγορία.
Η τελική Βαθμολογία:
Β΄ Κατηγορία
Με 8 ομάδες ξεκίνησε η Β΄ Κατηγορία. Ολοκηρώθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016 με την 14η αγωνιστική.
Η τελική Βαθμολογία:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Φλώρινας. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2016 με τον τελικό. Το κύπελλο κατέκτησε η εκπρόσωπος του νομού στη Γ΄ Εθνική, «Θύελλα Φιλώτα» επικρατώντας με 1-0 στην παράταση του μετέπειτα πρωταθλητή ΕΠΣΦ «Μακεδονικού Αγίου Παντελεήμονα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Φλώρινας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
Όλου του Κόσμου η Ελπίδα
Το "Όλου του Κόσμου η Ελπίδα", ήταν η ελληνική συμμετοχή στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1992, που ερμηνεύτηκε στα ελληνικά από την Κλεοπάτρα.
Το τραγούδι ερμηνεύτηκε πέμπτο σε εμφάνιση, μετά την Τουρκία με την Aylin Vatankoş και το "Yaz Bitti" και πριν τη Γαλλία με τον Kali και το "Monte la riviè". Στο τέλος της ψηφοφορίας, είχε λάβει 94 βαθμούς, κατατάσσοντας το στην 5η θέση ανάμεσα σε 23 συμμετοχές, καθιστώντας την την καλύτερη θέση που πήρε η Ελλάδα στο Διαγωνισμό, ισοφαρίζοντας το Μάθημα Σολφέζ με τους Πασχάλη, Μπέσσυ, Ρόμπερτ, και Μαριάννα το, οι οποίοι τερμάτισαν επίσης στην 5η θέση.
Το τραγούδι είναι μια μπαλάντα, με την Κλεοπάτρα να τραγουδά για την αβεβαιότητα του σύγχρονου κόσμου και ζητά από το τραγούδι της να δείξει το δρόμο προς την «ελπίδα ολόκληρου του κόσμου».
Ακολούθησε ως Έλληνας εκπρόσωπος στο η Καίτη Γαρμπή με το "Ελλάδα, Χώρα του Φωτός".
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Τραγούδια της Ελλάδας στη Eurovision
Νικόλαος Ν. Σαρίπολος
Ο '''Νικόλαoς Ν. Σαρίπολος''', (1876-1944), ήταν Έλληνας διαπρεπής δημοσιολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου, με κυπριακή καταγωγή, γιος του επίσης συνταγματολόγου Νικολάου Σαριπόλου.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1876 όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Στη συνέχεια φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Παρισιού (1893-98), όπου ειδικεύτηκε στο δημόσιο δίκαιο. Το 1899 ανακηρύχτηκε διδάκτορας της Νομικής με την δίτομη εργασία του «Η δημοκρατία και η αναλογική εκλογή». Για το έργο του αυτό τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο του Υπουργείο Παιδείας της Γαλλίας. Σπούδασε επίσης στα Πανεπιστήμια Χαϊδελβέργης, Βόννης και Μονάχου.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα ο Σαρίπολος διορίστηκε υφηγητής του Συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1899-1910) και αργότερα χρημάτισε τακτικός καθηγητής στην ίδια έδρα (1910-1923) αποχωρώντας λόγω ασθενείας. Την ίδια περίοδο εργάστηκε στο Υπουργείο Δικιαιοσύνης και με ανάθεση της κυβέρνησης συνέταξε το προσχέδιο της αναθεώρησης, γνωστό ως «προσχέδιον της Κυβερνήσεως Στεφάνου Δραγούμη» ή «σχεδίασμα Σαριπόλου». Εξαιρετικά καρποφόρα ήταν η υπηρεσία του ως μέλους του Ειδικού διοικητικού δικαστηρίου των Λειών, που συστήθηκε στο Υπουργείο Ναυτικών και λειτούργησε στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων (1912-1913). Μεγάλη επίσης ήταν η συμβολή του ως μέλους στην ειδική «επί της εφαρμογής των διεθνών συνθηκών» επιτροπή του Υπουργείου Εξωτερικών (1920).
Κυριότερα έργα
Από την συγγραφική του παραγωγή που καλύπτει εκτός του συνταγματικού πολλούς κλάδους του δικαίου (Δημόσιο Διεθνές, Γενική Πολιτειολογία, Διοικητικό, Ποινική και Πολιτική Δικονομία κτλ.) συμπεριλαμβάνονται μερικά από τα 32 αυτοτελή έργα του:
Συγγραφικό έργο
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες Συνταγματολόγοι
Γιώργος Μωραΐτης
Ο Γιώργος Μωραΐτης (1942) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής Ιωαννίνων του ΠΑΣΟΚ και υπουργός σε κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου.
Βιογραφικό
Ο Γιώργος Μωραΐτης γεννήθηκε το 1942 στο Βασιλόπουλο Ιωαννίνων. Αποφοίτησε από το Ιεροδιδασκαλείο Βελλάς και στη συνέχεια σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Απέκτησε επίσης και πτυχίο του Οικονομικού της Νομικής Αθηνών.
Αποτέλεσε μέλος της Νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου και επικεφαλής της στη Νομική Αθηνών, καθώς και πρόεδρος της ΕΦΕΕ. Για τη δημοκρατική του δράση διώχθηκε από τη Χούντα.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και το 1977 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ιωαννίνων. Εκλεγόταν συνεχώς μέχρι και το 1996 βουλευτής Ιωαννίνων, ενώ έχει επιτύχει και ρεκόρ ψήφων στο Νομό.
Στις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1996 έθεσε υποψηφιότητα στην Αττική, απέτυχε όμως να επανεκλεγεί βουλευτής. Αυτό, σε συνδυασμό με τις άσχημες σχέσεις του με τον Κώστα Σημίτη και τους «εκσυγχρονιστές», είχε ως αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από τα ηγετικά κλιμάκια του ΠΑΣΟΚ.
Από το 2001 μέχρι το 2004 ήταν πρόεδρος των Ελληνικών Πετρελαίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων
Παρεκκλήσι της Παναγίας της Θείας Πρόνοιας (Καμπούλ)
Το Παρεκκλήσι της Παναγίας της Θείας Πρόνοιας ή Παρεκκλήσι της Ιταλικής Πρεσβείας στην Καμπούλ, είναι θρησκευτικό κτίριο που συνδέεται με την Καθολική Εκκλησία και βρίσκεται στην οδό Μεγάλου Μασούντ, στην πόλη της Καμπούλ, πρωτεύουσα του Αφγανιστάν.
Το παρεκκλήσι ακολουθεί τη λατινική ιεροτελεστία και εξαρτάται από την Αυτόνομη Ιεραποστολή στο Αφγανιστάν (Missio sui iuris Afghanistaniensis) που δημιουργήθηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ το 2002. Το παρεκκλήσι εγκρίθηκε το 1933 και έχει επιβιώσει από πολέμους, αναταραχές και την εποχή της κυβέρνησης των Ταλιμπάν χάρη στην προστασία που παρέχει η Ιταλική Πρεσβεία.
Τελεί υπό την ποιμαντική ευθύνη του Ιταλού ιερέα Πατέρα Ιώσηπου Μορέττι από το 2016. Το σημερινό κτίριο έχει τις ρίζες του το 1921 όταν η Ιταλία και το Αφγανιστάν συνήψαν διπλωματικές σχέσεις. Ολοκληρώθηκε το 1960. Τα περισσότερα χριστιανικά σύμβολα είναι περιορισμένα, μόνο ένας μικρός σταυρός έχει επιτραπεί να κοσμεί την είσοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες
Ποταμιές Ηρακλείου
Αυθεντικό κρητικό χωριό, οι Ποταμιές περιστοιχίζονται από κατάφυτους λόφους, με ελαιώνες, πικροδάφνες, φούσκες, κυπαρίσσια, κυδωνιές, μαύρες και λευκές μουριές, λεμονιές, πορτοκαλιές, αμπέλια, καλαμιές, δεσπολιές, καρυδιές, ροδιές και πλατάνια. Ο επισκέπτης θα νιώσει υπέροχη αγαλλίαση και ψυχική ηρεμία παρατηρώντας τους οικισμούς με τα γραφικά τους σοκάκια και πλατειούλες. Αξιόλογα μνημεία, το Βυζαντινό Μοναστήρι της Γκουβερνιώτισσας και οι ρωμαϊκές υδατογέφυρες που έφερναν νερό στη Χερσόνησο.
Η ευρύτερη περιοχή ορίζεται σαν έκταση με δασική βλάστηση, πλούσια πανίδα και σπάνια ορνιθοπανίδα. Η περιοχή ανήκει κατά το μεγαλύτερο τμήμα της στην προτεινόμενη Περιοχή Κοινοτικού Ενδιαφέροντος και Προστασίας «Δίκτη» του Δικτύου Natura 2000.
Κοινότητα Ποταμιών
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Ποταμιών περιλαμβάνει και τον οικισμό Σφενδύλι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 414 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεράσιμο Κόμη.
Κοινοτάρχες Ποταμιών
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ποταμιών.
Ιστορικά στοιχεία
Στην απογραφή του Καστροφύλακα αναφέρονται δύο οικισμοί, οι Potamies Apano με 90 κατ. Potamies Catto με 63 κατ. το 1583. Το 1881 αναφέρονται 308 Χριστιανοί και 115 Μωαμεθανοί κάτοικοι. Σε μικρή απόσταση, στα δυτικά του χωριού βόρεια του δρόμου είναι η Παναγία η Γκουβερνιώτισσα, παλαιότατη μονή, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο ναός, σε σχήμα σταυρού, είναι κατάγραφος, Στο μεσαίο τρούλο βρίσκεται ο Χριστός Παντοκράτορας, στους μεσαίους τοίχους είναι προφήτες, η Σταύρωση και άλλα. Αντίγραφα αυτών βρίσκονται στην αίθουσα της βασιλικής του Αγίου Μάρκου. Σήμερα η μονή είναι εγκαταλελειμμένη. Κατά την παράδοση η μονή της Παναγίας Γκουβερνιώτισσας κτίστηκε από βυζαντινό άρχοντα έπειτα από την απελευθέρωση της Κρήτης από το Νικηφόρο Φωκά. Στην περιοχή της μονής υπήρχαν, κατά την εποχή εκείνη, οικισμοί των οποίων σώζονται τα ερείπια. Ένας από αυτούς ήταν η Γαληνή, όνομα σωζόμενο σε τοπωνύμιο της περιοχής. Κατά την πολιορκία του Χάνδακα ο εφημέριος της μονής παπα-Νικολός Μαγκαφούρης απέκτησε την εύνοια του Τούρκου πασά και όχι μόνο εξασφάλισε την ακεραιότητα των κτημάτων της μονής, αλλά και οικειοποιήθηκε άλλα κτήματα ιδιωτών. Οι απόγονοι του Μαγκαφούρη διαδέχονταν ο ένας τον άλλο στη διοίκηση της Μονής. Ο τελευταίος παπα- Μιχάλης Μαγκαφουράκης δεν απέκτησε κληρονόμους και δώρισε τη μονή στον Άγιο Τάφο. Τα επόμενα χρόνια η μονή διαλύθηκε και τα πλούσια κτήματά της διανεμήθηκαν στους κατοίκους του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποταμιες Ποταμιες
Ουρολοίμωξη
Τα συμπτώματα μιας λοίμωξης στο κατώτερο ουροποιητικό περιλαμβάνουν επώδυνη ούρηση και είτε συχνοουρία ή αίσθημα ούρησης (ή και τα δύο), ενώ αυτά της πυελονεφρίτιδας πέραν από τα συμπτώματα μιας λοίμωξης του κατώτερου ουροποιητικού περιλαμβάνουν πυρετό και  πόνο στα πλευρά. Στους ηλικιωμένους και τους πολύ νέους, τα συμπτώματα μπορεί να είναι αόριστα ή ασαφή. Και για τους δύο τύπους λοίμωξης, κύρια γενεσιουργός αιτία είναι το βακτήριο Escherichia coli, ωστόσο άλλα βακτήρια, ιοί ή μύκητες μπορεί να προκαλέσουν επίσης ουρολοιμώξεις, αλλά σπανιότερα.
Σε μη περίπλοκες περιπτώσεις, οι λοιμώξεις του ουροποιητικού μπορούν εύκολα να θεραπευτούν με σύντομη αντιβιοτική αγωγή, παρόλο που η ανθεκτικότητα στα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία αυτής της πάθησης συνεχώς αυξάνεται. Σε σύνθετες περιπτώσεις, απαιτείται μεγαλύτερης διάρκειας αγωγή ή χορήγηση αντιβιοτικών ενδοφλέβια, ενώ σε περίπτωση που τα συμπτώματα δεν αρχίσουν να υποχωρούν σε δύο με τρεις μέρες, χρειάζεται περαιτέρω διαγνωστικός έλεγχος. Στις γυναίκες, οι ουρολοιμώξεις αποτελούν την πιο συχνή μορφή βακτηριακής λοίμωξης με ποσοστό 10% να αναπτύσσουν ουρολοίμωξη κάθε χρόνο.
Στα παιδιά
Στα μικρά παιδιά, το μοναδικό σύμπτωμα μια λοίμωξης του ουροποιητικού συστήματος (UTI) μπορεί να είναι ο πυρετός. Λόγω της έλλειψης εμφανών συμπτωμάτων, όταν κοριτσάκια κάτω των δύο ετών ή αγοράκια κάτω του ενός έτους χωρίς περιτομή παρουσιάσουν πυρετό, πολλές ιατρικές οργανώσεις συνιστούν την καλλιέργεια ούρων. Τα βρέφη μπορεί να τρώνε ελάχιστα, να κάνουν εμετό, να κοιμούνται περισσότερο ή να παρουσιάσουν σημάδια ίκτερου. Σε μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά, μπορεί να εμφανιστεί ακράτεια ούρων (απώλεια του ελέγχου της ουροδόχου κύστης).
Στους ηλικιωμένους
Τα συμπτώματα μιας μόλυνσης του ουροποιητικού συστήματος συχνά δεν είναι εμφανή όταν πρόκειται για άτομα της τρίτης ηλικίας. Η ακράτεια, καθώς και η μεταβολή της νοητικής κατάστασης, ή και η κόπωση αποτελούν τα μοναδικά συμπτώματα και εκδηλώνονται αμυδρά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η σήψη, μια μόλυνση του αίματος, είναι το πρώτο σύμπτωμα που παρουσιάζεται. Η διάγνωση μπορεί να καταστεί ακόμη δυσκολότερη λόγω του γεγονότος ότι πολλοί ηλικιωμένοι πάσχουν ήδη από ακράτεια ή άνοια.
Αίτια
Το βακτήριο Escherichia coli (Εσερίχια κόλι / E. coli) είναι η αιτία για το 80–85% των ουρολοιμώξεων, με τον σαπροφυτικό σταφυλόκοκκο σταφυλόκοκκος ο σαπροφυτικός να αποτελεί την αιτία για το 5–10% των περιπτώσεων. Σπανιότερα, οι ουρολοιμώξεις είναι ιογενείς ή μυκητογενείς λοιμώξεις. Άλλα βακτήρια που προκαλούν ουρολοίμωξη είναι μεταξύ άλλων: η κλεψιέλα, ο πρωτέας, η ψευδομονάδα, και ο εντερόκοκκος. Αυτά τα αίτια δεν είναι συχνά και συνδέονται συνήθως με ανωμαλίες του ουροποιητικού συστήματος ή καθετηριασμό ουροδόχου κύστης. Ουρολοιμώξεις που οφείλονται στον χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο προκύπτουν συνήθως ως αποτέλεσμα λοιμώξεων του αίματος.
Σεξουαλική δραστηριότητα
Σε νεαρές σεξουαλικά ενεργές γυναίκες, η σεξουαλική δραστηριότητα είναι η αιτία για το 75–90% των λοιμώξεων της ουροδόχου κύστης, με τον κίνδυνο μόλυνσης να συνδέεται με τη συχνότητα των σεξουαλικών επαφών. Ο όρος «κυστίτιδα του μέλιτος» έχει χρησιμοποιηθεί για την περιγραφή του φαινομένου των συχνών ουρολοιμώξεων κατά τα πρώτα χρόνια του έγγαμου βίου. Σε γυναίκες που βρίσκονται στην μετεμμηνόπαυση, η σεξουαλική δραστηριότητα δεν επηρεάζει τον κίνδυνο ανάπτυξης ουρολοίμωξης. Η χρήση σπερματοκτόνων, ανεξάρτητα από τη συχνότητα των σεξουαλικών επαφών, αυξάνει τον κίνδυνο ουρολοίμωξης.
Οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες και επιρρεπείς σε ουρολοιμώξεις απ’ ό, τι οι άνδρες, καθώς στις γυναίκες η ουρήθρα είναι πολύ κοντύτερη και πολύ πιο κοντά στον πρωκτό. Καθώς τα επίπεδα οιστρογόνων μιας γυναίκας μειώνονται με την εμμηνόπαυση, οι πιθανότητες εμφάνισης ουρολοιμώξεων αυξάνεται λόγω της απώλειας προστατευτικής κολπικής χλωρίδας.
Καθετήρες ούρων
Ο καθετηριασμός ούρων αυξάνει τον κίνδυνο λοίμωξης του ουροποιητικού συστήματος. Ο κίνδυνος βακτηριουρίας (βακτήρια στα ούρα) κυμαίνεται σε ποσοστό τρία με έξι τοις εκατό καθημερινά και η προφυλακτική χρήση αντιβιοτικών δεν είναι αποτελεσματική στη μείωση των συμπτωματικών λοιμώξεων. Ο κίνδυνος μιας συσχετιζόμενης λοίμωξης μπορεί να μειωθεί με την εφαρμογή καθετηριασμού μόνο όταν είναι αναγκαίο, χρησιμοποιώντας ασηπτική τεχνική για να εισάγεται ο καθετήρας και για να διατηρείται ανοιχτός.
Άλλα
Μια προδιάθεση για λοιμώξεις της ουροδόχου κύστης μπορεί να είναι οικογενειακή. Άλλοι παράγοντες κινδύνου είναι μεταξύ άλλων ο διαβήτης,, το αν έχει κάποιος υποβληθεί σε  περιτομή, και το κατά πόσο υπάρχει  υπερτροφικός προστάτης. Οι πιθανοί παράγοντες περιπλοκών δεν είναι ξεκάθαροι και περιλαμβάνουν διάφορες ανατομικές, λειτουργικές ή μεταβολικές ανωμαλίες. Μια περίπλοκη περίπτωση ουρολοίμωξης είναι πολύ δυσκολότερο να θεραπευτεί και συνήθως απαιτεί πιο δυναμική εξέταση, περίθαλψη και παρακολούθηση. Στα παιδιά οι ουρολοιμώξεις (ΛΟΣ) συνδέονται με κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση (μια ανώμαλη κίνηση των  ούρων από την  κύστη στους  ουρητήρες ή τα νεφρά) και δυσκοιλιότητα.
Άτομα με τραύμα στην σπονδυλική στήλη αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης του ουροποιητικού συστήματος εν μέρει λόγω της χρόνιας χρήσης καθετήρα, και εν μέρει λόγω δυσλειτουργίας στην  κένωση. Πρόκειται για την πιο συχνή αιτία λοίμωξης στη συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα, καθώς και την πιο συχνή αιτία νοσοκομειακής περίθαλψης. Επιπλέον, η κατανάλωση χυμού κράνας ή συμπληρωμάτων διατροφής με κράνα δεν φαίνεται να είναι αποτελεσματική στην πρόληψη και τη θεραπεία της ουρολοίμωξης σ’ αυτήν την ομάδα.
Παθογένεια
Τα βακτήρια που προκαλούν λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος κατά κανόνα εισέρχονται στην ουροδόχο κύστη μέσω της ουρήθρας. Ωστόσο, λοίμωξη μπορεί να προκύψει μέσω του αίματος ή της λέμφου. Πιστεύεται ότι τα βακτήρια συνήθως μεταφέρονται στην ουρήθρα από το έντερο, με τις γυναίκες να βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο λόγω της ανατομίας τους. Μετά την είσοδό τους στην ουροδόχο κύστη, τα βακτήρια «E. Coli» κολλούν στα τοιχώματα της κύστης σχηματίζοντας μια βιοταινία που αντιστέκεται στην ανοσοποιητική αντίδραση του οργανισμού.
Πρόληψη
Δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί ότι επηρεάζουν τη συχνότητα των ΛΟΣ παράγοντες όπως: η χρήση αντισυλληπτικών χαπιών ή  προφυλακτικών, η ούρηση αμέσως μετά τη σεξουαλική επαφή, το είδος εσωρούχων που χρησιμοποιείται, οι μέθοδοι προσωπικής υγιεινής που εφαρμόζονται μετά την ούρηση  ή την αφόδευση, ή κατά πόσο ένα άτομο κατά κανόνα λούζεται στο ντους ή στη μπανιέρα. Παρομοίως, δεν υπάρχουν τεκμήρια σχετικά με την πιθανή επίδραση της τεχνητής κατακράτησης ούρων (κράτημα), της χρήσης ταμπόν, και του κλύσματος.