cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καταχωρητής ολίσθησης
Χρήσεις
Γενικά, η υλοποίηση σειριακών κυκλωμάτων, είναι ευκολότερη γιατί χρειάζονται λιγότερα κυκλώματα αλλά μειονεκτούν στην ταχύτητα. Όμως οι επεξεργαστές και τα κυκλώματα των ψηφιακών υπολογιστών επεξεργάζονται ομάδες δυαδικών ψηφίων, οπότε χρησιμοποιούμε τους καταχωρητές ολίσθησης για τη μετατροπή, των δυαδικών ψηφίων από σειριακά σε παράλληλα και το αντίστροφο.Οι καταχωρητές ολίσθησης, υλοποιούν την κατάλληλη διεπαφή υλικού για μετατροπή των bits σε bytes και αντίστροφα.
Οι ΣΕΠΕ (SIPO) καταχωρητές ολίσθησης χρησιμοποιούνται συνήθως στους ακροδέκτες εξόδου των μικροεπεξεργαστών ή των μικροελεγκτών όπου χρειαζόμαστε περισσότερους ακροδέκτες (pins) γενικής χρήσεως από όσους μπορούμε να έχουμε. Αντίστοιχα οι ΠΕΣΕ (PISO) καταχωρητές ολίσθησης χρησιμοποιούνται ευρέως για να παρέχουν αυξημένες δυαδικές εισόδους στον επεξεργαστή ή στο μικροελεγκτή.
Από τους πρώτους ψηφιακούς υπολογιστές οι καταχωρητές ολίσθησης χρησιμοποιήθηκαν ήδη και για την επεξεργασία των δεδομένων, όπως για την άθροιση δύο αριθμών, όπου οι προς άθροιση αριθμοί από τους καταχωρητές ολίσθησης επεξεργάζονταν στην Αριθμητική και Λογική Μονάδα και το αποτέλεσμα επέστρεφε στην είσοδο του ενός καταχωρητή, ο οποίος είχε και ένα δυαδικό ψηφίο περισσότερο, για την περίπτωση που από το άθροισμα θα προέκυπτε κρατούμενο.
Στις σύγχρονες γλώσσες προγραμματισμού υπάρχουν εντολές που ολισθαίνουν το αριθμητικό περιεχόμενο ενός καταχωρητή κατά μία θέση δεξιά ή αριστερά, επιτυγχάνοντας έτσι τη διαίρεση διά δύο ή τον πολλαπλασιασμό επί δύο αντίστοιχα του αριθμού αυτού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνήμη υπολογιστή
Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού
Η Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού (Λατινικά: Concilium Oecumenicum Vaticanum Secundum ή ανεπίσημα γνωστή ως Βατικανού Β΄) ασχολήθηκε με τις σχέσεις μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του σύγχρονου κόσμου. Ήταν η εικοστή πρώτη οικουμενική σύνοδος της Καθολικής Εκκλησίας και η δεύτερη που διεξάχθηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Η σύνοδος, μέσω της Αγίας Έδρας, επίσημα άνοιξε υπό το ποντιφικάτο του Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ στις 11 Οκτωβρίου 1962 και έκλεισε υπό τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄ το 1965.
Το πρωί της 11ης Οκτωβρίου του 1962 περίπου 2.500 καρδινάλιοι και άλλοι εκκλησιαστικοί αξιωματούχοι ακολούθησαν τον φερόμενο πάνω σε φορητό θρόνο Πάπα Ιωάννη ΚΓ' στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, όπου άρχισε τις εργασίες της η 21η Οικουμενική Σύνοδος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, η 2η του Βατικανού. Εντός του Αγίου Πέτρου, εκτός από τους καθολικούς κληρικούς, βρέθηκαν και παρατηρητές άλλων Εκκλησιών. Απουσίαζαν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, πλην της Ρωσικής, η οποία συμφώνησε να στείλει παρατηρητές κατόπιν διαπραγμάτευσης Μόσχας-Βατικανού. Στην εναρκτήρια ομιλία του ο Πάπας τόνισε ότι κύριο αντικείμενο της Συνόδου είναι η διαφύλαξη των παρακαταθηκών του χριστιανικού δόγματος και η ενότητα των Εκκλησιών. Η πρώτη περίοδος της Συνόδου έληξε στις 8 Δεκεμβρίου του 1962 και ο Ιωάννης ΚΓ' συμπέρανε ότι οι αντίθετες απόψεις που διατυπώθηκαν έδειξαν ότι στην Εκκλησία υπάρχει κόσμος ελευθερίας. Στο περιθώριο της Συνόδου δεν έλειψαν και οι κατ' ιδίαν διαβουλεύσεις.
Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1963, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απέρριψε ομόφωνα την αποστολή παρατηρητών στην Οικουμενική Σύνοδο του Βατικανού. Επιπλέον, η Ιερά Σύνοδος ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση ματαίωση της Πανορθοδόξου Συνόδου της Ρόδου, που συγκάλεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, με κύριο θέμα την αποστολή παρατηρητών στο Βατικανό.
Ευθύμιος Κεχαγιάς
Ο Ευθύμιος Κεχαγιάς (1819 ή 1821 - 24 Μαρτίου 1885) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις αρχές της επαναστάσεως του 1821 στην Παρνασίδα της Άμφισσας. Ο πατέρας του Ιωάννης και ιδίως ο θείος του Αναγνώστης είχαν διακεκριμένη εκεί περιωπή. Σε παιδική ηλικία έμεινε ορφανός από πατέρα. Μαθήτευσε επί Καποδίστρια στη Σχολή Αιγίνης, και έπειτα στο γυμνάσιο της Αθήνας, όπου και διακρίθηκε στα μαθηματικά.
Στράφηκε στο εμπόριο και εργάστηκε ως υπάλληλος στο πρώτο εμπορικό κατάστημα της Αθήνας που είχε ιδρύσει ο συγγενής του έμπορος Λαζαρής. Προσελήφθη στην Εθνική Τράπεζα από την ίδρυση του καταστήματος το 1842.
Το 1851 πήγε με αποστολή στην Ευρώπη και παρέμεινε πάνω από ένα χρόνο στη Γαλλία για να μελετήσει τις νεώτερες οικονομικές μεθόδους Τραπεζιτικής Πίστεως και των διαφόρων κλάδων της Εθνικής Βιομηχανίας.
Επιστρέφοντας από τη Γαλλία έγινε μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, εκλεγόμενος το 1853 βουλευτής Παρνασσίδος. Μετά την μεταπολίτευση εκλέχτηκε Πληρεξούσιος και έγινε το 1863 Υπουργός Οικονομικών δια ψηφίσματος της έκτακτης Εθνικής Συνελεύσεως. Για δεύτερη φορά έγινε υπουργός Οικονομικών το 1867. Απεβίωσε στις 24 Μαρτίου 1885.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές Παρνασσίδος Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Θεσσαλός
Στην ελληνική μυθολογία είναι γνωστά με το όνομα Θεσσαλός τα παρακάτω 4 πρόσωπα:
Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Κω
Κάρολος Ιωσήφ Βοναπάρτης
Ο Κάρολος Ιωσήφ Βοναπάρτης (Charles Joseph Bonaparte, 9 Ιουνίου 1851 - 28 Ιουνίου 1921) ήταν Αμερικανός πολιτικός που διετέλεσε υπουργός Ναυτικών (1905 - 1906) καθώς και Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ (1906 - 1909) στην κυβέρνηση Θεόδωρου Ρούζβελτ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1851 στην Βαλτιμόρη και ήταν γιος του Ζερόμ-Ναπολέοντα, γενάρχη του αμερικανικού κλάδου της οικογένειας Βοναπάρτη. Παππούς του ήταν ο Ιερώνυμος Βοναπάρτης, νεότερος αδελφός του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη και βασιλιάς της Βεστφαλίας. Ο αμερικανικός κλάδος δεν θεωρείται μέρος της δυναστείας των Βοναπάρτη, γι'αυτό και ποτέ τα μέλη του δεν χρησιμοποίησαν τους σχετικούς τίτλους.
Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Την 1η Ιουλίου 1905 διορίστηκε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Θεόδωρου Ρούζβελτ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τις 16 Δεκεμβρίου 1906, οπότε και διορίστηκε Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ. Στην τελευταία θέση παρέμεινε μέχρι και τον Μάρτιο του 1909. Ως Γενικός Εισαγγελέας ίδρυσε το Γραφείο Ερευνών, που το 1935 μετονομάστηκε σε Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον επέδειξε για τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών.
Απεβίωσε στην Βαλτιμόρη στις 28 Ιουνίου 1921. Ήταν νυμφευμένος και δεν είχε παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι
Αζιάγκο
Το Αζιάγκο (ιταλικά: Asiago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
1935
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1935 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση
Η Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση  ή Εθνικοσοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση   ή Ελληνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση   (ΕΣΠΟ) ήταν εθνικοσοσιαλιστική οργάνωση που έδρασε την περίοδο της Κατοχής. Υπέστη συντριπτικό πλήγμα από το σαμποτάζ της αντιστασιακής οργάνωσης ΠΕΑΝ με την ανατίναξη των κεντρικών γραφείων της στην γωνία Γλάδστωνος και Πατησίων τον Σεπτέμβριο του 1942.
Ίδρυση της ΕΣΠΟ
Πρώτος αρχηγός της οργάνωσης ήταν ο ιατρός Γεώργιος Βλαβιανός που παραιτήθηκε όταν προέκυψαν εσωτερικές αντιθέσεις στην οργάνωση μεταξύ Γερμανόφιλων και Ιταλόφιλων. Μετά την εσωτερική διαμάχη, αρχηγός της οργάνωσης αναδείχτηκε από την Γερμανόφιλη πτέρυγα ο επίσης ιατρός Σπύρος Στεροδήμας. Μια από τις κύριες δράσεις τους ήταν η λεηλασία της συναγωγής στη οδό Μελιδόνη στο Θησείο από το τμήμα νεολαίας της ΕΣΠΟ (Τμήμα Πρωτοπόρων Νέων) καθώς και η κατάδοση κομμουνιστών στις αρχές. Με την ΕΣΠΟ συνεργάστηκε στενά ο Γεώργιος Μερκούρης. Η σφραγίδα της οργάνωσης ήταν η ελληνική σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό. Ενώ στα γραφεία της οργάνωσης κυμάτιζε η γερμανική, η ελληνική, η ιταλική και η ιαπωνική σημαία.
Κύριος στόχος της ΕΣΠΟ ήταν η στρατολόγηση Ελλήνων για να δημιουργηθεί ελληνική λεγεώνα ώστε να αποτελέσει τμήμα πολυεθνικού τμήματος των Waffen-SS στον πόλεμο εναντίον της ΕΣΣΔ. Τα σχέδια διακόπηκαν καθώς υπήρξε βέτο από την ιταλική κατοχική δύναμη.
Ανατίναξη των γραφείων της ΕΣΠΟ
Πολλά στελέχη της και ο αρχηγός της σκοτώθηκαν (29 μέλη της ΕΣΠΟ σκοτώθηκαν 27 μέλη τραυματίστηκαν ενώ έξι Γερμανοί τραυματίστηκαν ελαφρά ), όταν η ομάδα αντιστασιακών της ΠΕΑΝ ανατίναξε τα κεντρικά γραφεία της οργάνωσης στο κέντρο της Αθήνας. Ο θάνατός του αρχηγού της, σήμανε ουσιαστικά το τέλος της ΕΣΠΟ. Μετά την ανατίναξη των γραφείων της ΕΣΠΟ, στις 22 Σεπτεμβρίου 1942, η Γκεστάπο συνέλαβε δέκα εξέχοντες Εβραίους, σε αντίποινα για την έκρηξη.
Μετά την έκρηξη
Αρχηγοί της ΕΣΠΟ μετά την ανατίναξη των γραφείων της ανέλαβαν ο φιλόσοφος Αριστείδης Ανδρόνικος και ο δημοσιογράφος Γεώργιος Τριαντόπουλος. Η οργάνωση στεγάστηκε στην οδό Σταδίου και αργότερα στην οδό Ακαδημίας. Πριν την σύλληψη των μελών της ΠΕΑΝ, η οργάνωση στόχευε στην εκτέλεση του αρχηγού της ΕΣΠΟ Καλλιθέας και στην ανατίναξη των γραφείων της ίδιας συνοικίας.
Τα μέλη της ΕΣΠΟ στην Απελευθέρωση
Δύο μέλη της ΕΣΠΟ εκτελέστηκαν από τον ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά. Αρκετά μέλη της ΕΣΠΟ καταδικάστηκαν μετά την Απελευθέρωση, αλλά αφέθηκαν ελεύθερα μέσα στα πλαίσια του εμφυλιακού κράτους.
Ίνγκολστατ
Το Ίνγκολστατ (γερμανικά: Ingolstadt, ) είναι πόλη της Βαυαρίας. Βρίσκεται κατά μήκος των οχθών του Δούναβη, στο κέντρο της Βαυαρίας. Την 31η Δεκεμβρίου 2011 είχε 126 732 κατοίκους, γεγονός που την καθιστά τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Άνω Βαυαρίας μετά από το Μόναχο. Το Ίνγκολστατ είναι τμήμα της ευρύτερης Μητροπολιτικής περιοχής του Μονάχου με πληθυσμό άνω των 6 εκατ.
Το Ίνγκολστατ αναφέρεται στο μυθιστόρημα Φρανκενστάιν της Μαίρη Σέλλεϋ. Είναι ο τόπος γέννησης του τέρατος που δημιουργείται από τον επιστήμονα Βίκτορ Φρανκενστάιν.
Οι Ιλλουμινάτοι (Πεφωτισμένοι), μια μυστική βαυαρική κοινότητα, ιδρύθηκε στο Ίνγκολστατ στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα από τον Γερμανό φιλόσοφο Άνταμ Βάισχαουπτ (Johann Adam Weishaupt, 1748-1830).
Η έδρα της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Audi βρίσκεται επίσης στο Ίνγκολστατ, καθώς και η έδρα των καταστημάτων MediaMarkt. Ο σταθμός του έχει συνδεθεί με τη Νυρεμβέργη με σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας (ICE) από το Μάιο του 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
Πολ Βανς
Ο Πολ Βανς (Paul Vance, 4 Νοεμβρίου 1929 - 30 Μαΐου 2022) ήταν Αμερικανός τραγουδοποιός και δισκογραφικός παραγωγός.
Μαζί με τον Λι Πόκρις ο Βανς έγραψε επιτυχίες, όπως το «Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini», το 1960, που τραγούδησε ο Μπράιαν Χάιλαντ. Το ιδιαίτερα καλοκαιρινό και δροσερό τραγούδι βρέθηκε μέσα σε μια νύχτα στην κορυφή των αμερικανικών τσαρτ, τον Αύγουστο του 1960, και εξελίχθηκε σε καλτ μελωδία με το πέρασμα των δεκαετιών, χωρίς να σταματήσει να παίζει στο ραδιόφωνο και στις σύγχρονες συλλογές των δισκογραφικών εταιρειών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης ως Τζόζεφ Πολ Φλόριο.
Συνθέσεις
Ο Πολ Βανς συνέθεσε επίσης με τον μουσικό του συνεργάτη το «Catch a falling star», επιτυχία που ερμήνευσε το 1958 ο Πέρι Κόμο. Σε συνέντευξή του τη δεκαετία του ’60 είχε πει πως είχε γράψει το σάουντρακ του μπικίνι σε 25 μόλις λεπτά και το ηχογράφησε σε μια βδομάδα. Το κομμάτι ακούγεται σε δεκάδες ταινίες και επανηχογραφήθηκε το 1990 από Βρετανό τηλεπαρουσιαστή. Στην Αμερική συνόδευσε διαφήμιση γιαουρτιού.
Λανθασμένη είδηση θανάτου
Το Ασσοσιέιτεντ Πρες μετέδωσε ότι ο συνθέτης πέθανε στο σπίτι του στη Φλόριντα στις 6 Σεπτεμβρίου 2006 ύστερα από πολύχρονη αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα. Ωστόσο η είδηση θανάτου αφορούσε τον Πολ Φαν Βάλκενμπεργκ, ο οποίος μέχρι το θάνατό του ισχυριζόταν ότι εκείνος είχε γράψει το τραγούδι. Ο Πολ Βανς εμφανίστηκε και διέψευσε την είδηση του θανάτου του.
Θάνατος
Ο Βανς απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών στις 30 Μαΐου 2022. Είχε έναν γιο, τον Φίλιπ, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 44 ετών στις 11 Δεκεμβρίου 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί παραγωγοί
Αζιλιάνο Βένετο
Το Αζιλιάνο Βένετο (ιταλικά: Asigliano Veneto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Κλούμπε Φεροβιάριο ντε Μαπούτο
Η Φεροβιάριο Ντε Μαπούτο είναι ένας αθλητικός σύλλογος από το Μαπούτο της Μοζαμβίκης. Είναι γνωστός για το ποδοσφαιρικός και το καλαθοσφαιρικό του τμήμα. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1924 σαν Clube Ferroviário de Lourenço-Marques. Το 1976 μετονομάστηκε σε Clube Ferroviário de Maputo.
Ποδόσφαιρο
Το 1982 κέρδισε τους δύο πρώτους εθνικούς τίτλους: το κύπελλο και το πρωτάθλημα Μοζαμβίκης. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio da Machava χωρητικότητας 45000 θεατών. Συνολικά έχει κατακτήσει 9 πρωταθλήματα (1982, 1989, 1996, 1997, 1999, 2002, 2005, 2008, 2009) και 6 κύπελλα (1982, 1989, 1996, 2004, 2009, 2011). Έχει 6 συμμετοχές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής και 2 συμμετοχές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής.
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1924 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μοζαμβίκης
Αμεδαίος της Ισπανίας
Ο Αμεδαίος (Amadeo I de España, 30 Μαΐου 1845 - 18 Ιανουαρίου 1890) ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1870-1873) από τον Οίκο της Σαβοΐας. Έγινε ο 1ος δούκας της Αόστα.
Βιογραφία
Ο Αμεδαίος Φερδινάνδος Μαρία ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βίκτορα Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας, μετέπειτα της Ιταλίας, και της Αδελαΐδας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Ράινερ Ιωσήφ της Αυστρίας. Ο Ράινερ Ιωσήφ ήταν εγγονός του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας.
Μετά την εκθρόνιση της Ισαβέλλας Β΄ το 1870, η Βουλή της Ισπανίας (Cortes Generales) τον εξέλεξε βασιλιά της χώρας. Η περίοδος της εξουσίας του χαρακτηρίστηκε από έναν αυξανόμενο αντι-μοναρχισμό, από επαναστάτες Καρλιστές και από το κίνημα ανεξαρτησίας της Κούβας. Παραιτήθηκε το 1873 και ακολούθησε η Α΄ Ισπανική Δημοκρατία.
Ήταν από τη γέννησή του δούκας της Αόστα, πρώτος του κλάδου της Σαβοΐας-Αόστα, που είναι νεότερος του κύριου κλάδου των βασιλέων της Ιταλίας, αλλά πρεσβύτερος του κλάδου Σαβοΐας-Γένουας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαρία Βιττόρια νταλ Πότζο. Είχε τέκνα:
Η Μαρία Βιττόρια απεβίωσε το 1876. Το 1888 νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Μαρία Λετίτσια Βοναπάρτη, κόρη του Ναπολέοντα Ιωσήφ. Τέκνο του ήταν ο:
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Θράκη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία η Θράκη ήταν κόρη του Ωκεανού και της Παρθενόπης, αδελφή της Ευρώπης και επώνυμη ηρωίδα της αρχαίας περιοχής της Θράκης. Γέννησε τον Βίθυ ή Βιθυνό, του οποίου πατέρας ήταν ο Δίας, και τον Δόλογκο (του οποίου πατέρας ήταν ο Κρόνος).
Η Θράκη ήταν γνωστή και ως Θράσσα ή Θρώσσα. Με το όνομα αυτό αναφέρεται ως μητέρα του Ισμάρου, καρπού του έρωτά της με τον Άρη. Ο Ίσμαρος ήταν ήρωας της θρακικής Μαρωνείας.
Βοοειδή
Τα Βοοειδή είναι μεγάλα μηρυκαστικά θηλαστικά με μυώδες σώμα και κούφια, μη διακλαδιζόμενα κέρατα, που διαθέτουν τόσο τα αρσενικά όσο και τα θηλυκά. Σε ορισμένα όμως είδη μόνο τα αρσενικά έχουν κέρατα.
Τα Βοοειδή αποτελούν οικογένεια των αρτιοδακτύλων και περιλαμβάνουν 8 υποοικογένειες, 48 γένη και 178 είδη. Στη φύση απατώνται σε όλο τον κόσμο, εκτός από τη Νότια Αμερική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία (όπου έχουν εισαχθεί ορισμένα είδη).
Πολλά είδη βόσκουν χορτάρι, ενώ άλλα τρέφονται με φύλλα δέντρων και θάμνων. Όπως στα περισσότερα οπληφόρα θηλαστικά τα βοοειδή έχουν πολύπλοκο πεπτικό σύστημα που τους επιτρέπει να διασπούν την τροφή τους. Έχουν οξυμένες αισθήσεις και συχνά ζουν σε κοπάδια, κάτι που αυξάνει την πιθανότητα να αντιληφθούν τον κίνδυνο και να αποφύγουν μια επίθεση.
Τα περισσότερα άγρια βοοειδή ζουν 10-15 χρόνια. Κάποια είδη όμως ζουν περισσότερο (π.χ ο Αμερικανικός βίσονας ζει έως 25 χρόνια, το Γκαρ ζει έως 30 χρόνια κλπ.)
Μπαρμπαράνο Μοσσάνο
Το Μπαρμπαράνο Μοσσάνο (ιταλικά: Barbarano Mossano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Μπάρμπαρα Κουκ
Δισκογραφία
Προσωπική (σόλο)
Ηχογραφήσεις καστ και στούντιο
Συλλογές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί υψίφωνοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Θρασύδημος
Στην ελληνική μυθολογία ο Θρασύδημος ήταν ένας Τρώας, πρόσωπο του Τρωικού Πολέμου και συγκεκριμένα ο ηνίοχος του Σαρπηδόνα. Αναφέρεται στην Ιλιάδα, η οποία μας πληροφορεί ότι τον σκότωσε ο Πάτροκλος (ραψωδία Π, στίχοι 463 και εξής). Σε άλλη πηγή ο Θρασύδημος μνημονεύεται με το όνομα Θρασύμηλος.
Πηγές
Θρασύδημος
Μπασσάνο ντελ Γκράππα
Το Μπασσάνο ντελ Γκράππα (ιταλικά: Bassano del Grappa) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Μοσέ Κατσάβ
Ο Μοσέ Κατσάβ (γενν. στις 5 Δεκεμβρίου 1945) είναι πολιτικός του Ισραήλ. Γεννήθηκε στο Γιαζντ, του Ιράν και ήταν Πρόεδρος από το 2000 μέχρι το 2007. Εξελέγη Πρόεδρος με 63 ψήφους έναντι 57 για το Σιμόν Πέρες από την Κνεσέτ στις 31 Ιουλίου 2000 και ορκίστηκε την 1η Αυγούστου. Είναι ο πρώτος Πρόεδρος του Ισραήλ που ανέλαβε για 7ετία και ο πρώτος από το Λικούντ. Σε αυτόν ανήκει η ιδέα του Τείχους για τους Παλαιστινίους, με σκοπό να μη συμβαίνουν βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας. Είναι παντρεμένος με την Gila Katsav.
Σκάνδαλο και καταδίκη
Ο Κατσάβ ανακρίθηκε στις 23 Αυγούστου 2006 από την αστυνομία για πρώτη φορά σχετικά με κατηγορίες σε βάρος του για σεξουαλική παρενόχληση. Η αστυνομία έκανε έφοδο στο σπίτι του την προηγούμενη ημέρα και κατάσχεσε έγγραφα και ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Toν Οκτώβριο του 2006 η αστυνομία ανακοίνωσε ότι η σχετική τρίμηνη προανάκριση έδειξε πως εναντίον του Κατσάβ πρέπει να ασκηθεί δίωξη για βιασμό, σεξουαλική επίθεση και άλλα εγκλήματα εναντίον γυναικών υφισταμένων του.
Πρόκειται για τις πιο σοβαρές κατηγορίες που έχουν ποτέ διατυπωθεί εναντίον εν ενεργεία ανώτατου αξιωματούχου στο Ισραήλ. Η ανακοίνωση της Αστυνομίας έγινε μετά την ολοκλήρωση της προανάκρισης που ξεκίνησε μετά την κατάθεση μηνύσεων εκ μέρους γυναικών που στο παρελθόν είχαν εργαστεί στο γραφείο του Κατσάβ. Στις 23 Ιανουαρίου 2007 ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον του, με αποτέλεσμα να θέσει εαυτόν σε διαθεσιμότητα για τρεις μήνες και τελικά να παραιτηθεί πριν την λήξη της θητείας του, τον Ιούλιο του 2007. Τα καθήκοντά του ανέλαβε η Πρόεδρος της Βουλής, Ντάλια Ιτσίκ. Η δίκη του για την υπόθεση βιασμού ξεκίνησε στις 14 Μαΐου του 2009.
Στις 22 Μαρτίου 2011 ο Κατσάβ καταδικάστηκε από ισραηλινό δικαστήριο σε επταετή κάθειρξη για βιασμό και άλλα σεξουαλικά εγκλήματα.
Ο Μοσέ Κατσάβ αποφυλακίστηκε με περιοριστικούς όρους στις 21 Δεκεμβρίου 2016, αφού είχε εκτίσει πέντε έτη κάθειρξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ισραήλ
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1931
Η διοργάνωση
Η συγκεκριμένη δεν περιλαμβάνεται στην αρίθμηση των Βαλκανικών Κυπέλλων, δεδομένου ότι πραγματοποιήθηκε πριν ολοκληρωθεί το αντίστοιχο πρώτο, ενώ επιπρόσθετα μετείχαν τα μισά μόνο από τα 6 (τότε) κράτη των Βαλκανίων. Παρά τον ανεπίσημο χαρακτήρα της, πάντως, από αυτήν άρχισε το σύστημα διεξαγωγής όλων των συναντήσεων υπό τη μορφή τουρνουά σε μία πρωτεύουσα, το οποίο στη συνέχεια καθιερώθηκε για να ισχύσει σε όλες τις επόμενες προπολεμικές διοργανώσεις και την πρώτη μεταπολεμική.
Τη Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία πλαισίωσε η Τουρκία για μοναδική φορά έως και το κύπελλο 1973-76. Δεν μετείχαν οι Ρουμανία και Ελλάδα που είχαν αντίστοιχα 1 και 2 υπολειπόμενα παιχνίδια για τη διοργάνωση του 1929-31, καθώς και η μονίμως απούσα προπολεμικά Αλβανία.
Σύμφωνα με το νέο σύστημα, οι ομάδες αναμετρήθηκαν σε μονούς αγώνες με βαθμολογία 2-1-0, οπότε το τουρνουά ολοκληρώθηκε σε τρεις συναντήσεις και 8 μόλις ημέρες (Κυριακή-Παρασκευή-Κυριακή). Η λιτή αυτή μορφή κρίθηκε επιτυχημένη και στο εξής το Κύπελλο καθιερώθηκε να διεξάγεται εκ περιτροπής στις διάφορες βαλκανικές πρωτεύουσες, με ευθύνη της εθνικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου της εκάστοτε χώρας.
Οι δύο αναμετρήσεις της Βουλγαρίας δόθηκαν στο Στάντιον Γιουνάκ (στάδιο των πρωταθλητών), ενώ εκείνη μεταξύ των φιλοξενούμενων στο μικρότερης χωρητικότητας Ιγκρίσχε Λέφσκι (έδρα του ομώνυμου συλλόγου), όλες με διαιτητή το Μιχάλι Ίβαντσιτς από την Ουγγαρία.
Η βαθμολογία
Βαθμολογικό σύστημα: 2–1–0
Τα αποτελέσματα
Κατά τον τελευταίο και κρίσιμο αγώνα οι Γιουγκοσλάβοι, οι οποίοι χρειάζονταν διαφορά τριών τερμάτων για να καταλάβουν την πρώτη θέση της διοργάνωσης, προηγήθηκαν 2-0 στο 20', αλλά οι γηπεδούχοι ισοφάρισαν μέσα σε ένα 6λεπτο στις αρχές της επανάληψης και πήραν τη νίκη προς το τέλος, επιτυγχάνοντας το απόλυτο "2 στα 2". Ο Πάντσεφ της Βουλγαρίας αναδείχθηκε αρχισκόρερ με 3 τέρματα σε 2 παιχνίδια.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1931
Ιερώνυμος Βοναπάρτης
Ο Ιερώνυμος (γαλλ. Jérôme, 15 Νοεμβρίου 1784 – 24 Ιουνίου 1860) από τον Οίκου του Βοναπάρτη, ήταν βασιλιάς της Βεστφαλίας (1807-1813) και 1ος πρίγκιπας του Μονφόρ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιερώνυμος Ναπολέων γεννήθηκε στο Αζαξιό (Αιάκειο) της Κορσικής στις 15 Νοεμβρίου του 1784 και ήταν ο πέμπτος γιος και τελευταίο τέκνο του Κάρλο Μαρία Μπουοναπάρτε, διπλωμάτη & δικηγόρου της Κορσικής, και της Λετίτσια Ραμολίνο, κόρης του Τζοβάννι Τζερόνιμο Ραμολίνο, λοχαγού του Κορσικανικού Ιππικού & Πεζικού του στρατού της Γένουας. Ο Ιερώνυμος έφερε αρχικά το όνομα «Girolamo Buonaparte». Δευτερότοκος αδελφός του ήταν ο Ναπολέων, Αυτοκράτορας των Γάλλων.
Από το 1807 έως το 1813 διετέλεσε βασιλιάς της Βεστφαλίας, ενώ μετά το 1848, όταν ο ανιψιός του Ναπολέων Γ΄ διετέλεσε πρώτα πρόεδρος και έπειτα αυτοκράτορας της Γαλλίας, χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις.
Απεβίωσε στο Παρίσι στις 24 Ιουνίου του 1860 σε ηλικία 76 ετών.
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Βόρειος πυλώνας, Στήλη 5).
Οικογένεια
Το 1835 απεβίωσε η Αικατερίνη και ο Ιερώνυμος έκανε τρίτο γάμο το 1840 με την Ζυστίν, κόρη του Μπερνάρ Πεκόλι και χήρα του μαρκησίου Μπαρτολίνι-Μπαλντέλλι. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Από μία μη νόμιμη σχέση του είχε ένα φυσικό τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γερμανίας Ιερώνυμος Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
Ριντόλφο Γκιρλαντάιο
Ο Ριντόλφο Γκιρλαντάιο (Ridolfo Ghirlandaio ή Ghirlandajo) (Φλωρεντία 14 Φεβρουαρίου 1483 - 6 Ιουνίου 1561) ήταν ζωγράφος της Ιταλικής Αναγέννησης, που εργάστηκε κυρίως στη Φλωρεντία. Ο Ριντόλφο Γκιρλαντάιο ήταν γιος του Αναγεννησιακού ζωγράφου Ντομένικο Γκιρλαντάιο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία. Όντας λιγότερο από έντεκα χρονών όταν πέθανε ο πατέρας του, ο Ριντόλφο είχε ανατραφεί από το θείο του Νταβίντε Γκιρλαντάιο, ζωγράφο με μέτρια ταλέντα. Ο Βαζάρι αναφέρει ότι ο Ριντόλφο εκπαιδεύτηκε από τον Φρα Μπαρτολομέο.
Τα έργα του μεταξύ των ημερομηνιών 1504 και 1508 δείχνουν σημαντική επιρροή από τον Φρα Μπαρτολομέο και τον Ραφαήλ, με τον οποίο ήταν φίλοι. Από τη Ρώμη το 1508, ο Ραφαήλ ζήτησε από τον Ριντόλφο να τον ακολουθήσει, αλλά ο Φλωρεντινός ζωγράφος έμεινε στην πατρίδα του. Στη Φλωρεντία, έγινε ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους για τέμπλα, τοιχογραφίες και πορτρέτα.
Ήταν διαπρεπής για την εκτέλεση μεγάλων σκηνικών για διάφορες δημόσιες εκδηλώσεις, όπως το γάμο του Τζουλιάνο των Μεδίκων, καθώς και την είσοδο του Λέοντα Ι΄ στην Φλωρεντία το 1515. Στην ακμή του ήταν ειλικρινής και ευσυνείδητος ως καλλιτέχνης, αλλά από περίπου 1527 άρχισε να πέφτει, έχοντας ήδη αποκτήσει ένα όμορφο ακίνητο, περισσότερο από επαρκές για τη διατήρηση της ευημερίας στην μεγάλη οικογένεια του με δεκαπέντε παιδιά, και τα έργα του έγιναν συγκριτικά τεχνοτροπικά και επαναλαμβανόμενα. Οι γιοι του ήταν έμποροι στη Γαλλία και τη Φερράρα. Ο ίδιος πήρε μέρος σε εμπορικές υποθέσεις, και άρχισε να δ;iνει κάποια προσοχή στα ψηφιδωτά, αλλά φαίνεται ότι, μετά την ολοκλήρωση ενός ψηφιδωτού, τον Ευαγγελισμό πάνω από την πόρτα στη Βασιλική της Ευαγγελίστριας, η υπομονή τον εγκατέλειψε για τη συνέχιση αυτών των κοπιαστικών εργασιών. Σε προχωρημένη ηλικία ο Ριντόλφο ήταν σε μεγάλο βαθμό παραπληγικός από ουρική αρθρίτιδα. Φαίνεται ότι ήταν ένας ευγενικός, χαλαρός χαρακτήρας, πολύ σεβάσμιος από τους φίλους και τους προστάτες του.
Έργα
Μεταξύ των αριστουργημάτων του, κυρίως ελαιογραφίες, είναι: ο Χριστός στο δρόμο του Γολγοθά, τώρα στο Παλάτσο Αντιννόρι. Ένας Ευαγγελισμός στο Αβαείο του Μοντολιβάτο κοντά στη Φλωρεντία, με το στυλ του Λεονάρντο. Το 1504, ολοκλήρωσε τη Στέψη της Θεοτόκου. Ζωγράφισε μια Γέννηση,  και μια πρεντέλα στο Loggia del Bigallo, Φλωρεντία, πέντε πίνακες που απεικονίζουν τη Γέννηση και άλλα θέματα. Το 1514, στην οροφή του παρεκκλησίου του Αγίου Βερνάρδου στο Palazzo Pubblico, Φλωρεντία, μια τοιχογραφία της Αγίας Τριάδας, με κεφαλές των Δώδεκα Αποστόλων και άλλα στοιχεία, καθώς και τον Ευαγγελισμό. Επίσης, η Κοίμηση της Θεοτόκου, η οποία παραχωρεί τη ζώνη της στο Άγιο Θωμά, στη πατάρι της χορωδίας στον καθεδρικό ναό του Πράτο.
Την ίδια εποχή, μια εικόνα που δείχνει την υψηλότερη ικανότητα του, γεμάτη με έκφραση, έντονη ζωή, και τη σταθερά επιτυχημένη εικονογραφική μέθοδο, Ο Άγιος Ζηνόβιος Αναζωογονεί Παιδί, και Ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ζηνοβίου. Το 1521, η Πιετά, στον Άγιο Αυγουστίνο, Κόλλε ντι Βαλ ντ'Έλσα, σε φυσικό μέγεθος. Προς το 1526, η Κοίμηση της Θεοτόκου, που περιέχει το πορτραίτο του ζωγράφου. Ένα εξαιρετικό πορτρέτο του Μεγάλου Δούκα Κόσιμο των Μεδίκων νεαρού. Το 1543, μια σειρά από τοιχογραφίες στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία ντέλι Άντζελι. Στην Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο, βρίσκεται Η πομπή προς τον Γολγοθά. Του Πορτρέτο ενός άνδρα με ένα ροζ είναι στη Δημόσια Πινακοθήκη Ντούνεντιν. Ένας μεγάλος αριθμός των πινάκων βωμών εκτελέστηκαν από τον Γκιρλαντάιο, με τη βοήθεια του αγαπημένου μαθητή του, Μικέλε Τοσίνι (ο οποίος λόγω του μέντορά του απέκτησε το όνομα Michele di Ridolfo). Άλλοι από τους μαθητές του ήταν ο Μαριάνο Γκραζιντέι από την Πέσια, ο Κάρλο Πορτέλλι από το Λόρο, και ο Μπάτσιο Γκόττι που μετακόμισε στη Γαλλία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Ιπλίκ-Παζάρ-Κορκούτ Εφέντι (συνοικία Λευκωσίας)
To Ιπλίκ-Παζάρ-Κορκούτ Εφέντι είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Το Ιπλίκ-Παζάρ-Κορκούτ Εφέντι απογραφόταν ξεχωριστά σε μερικές από τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο. Στις απογραφές του 1931, του 1960 και του 1973 δεν απογράφεται ξεχωριστά. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στη συνοικία από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος της δεν ελέγχεται από αυτήν. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Ιπλίκ-Παζάρ-Κορκούτ Εφέντι όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού στις οποίες εμφανίζεται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
Γερανιώδη
Τα Γερανιώδη (λατ. Geraniales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών που περιλαμβάνεται στην ομάδα Ροδίδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV. Συνολικά στην τάξη κατατάσσονται 5 οικογένειες, 17 γένη και 897 είδη. Περισσότερα φυτά της τάξεως των Γερανιώδων είναι ποώδη, πιο σπάνια θαμνώδη ή δενδρώδη. Έχουν ελάχιστη οικονομική σημασία. Μερικά είδη του γένους Πελαργονιού (Pelargonium) καλλιεργούνται για την παραγωγή του ελαίου του γεράνιου που χρησιμοποιείται στην βιομηχανία των καλλυντικών.
Σύστημα του Κρόνκουιστ
Στο σύστημα του Κρόνκουιστ (1981) η τάξη Γερανιώδη περιλάμβανε τις εξής οικογένειες:
Σύστημα APG IV
Σύμφωνα με το τελευταίο σύστημα APG IV τάξη των Γερανιώδων περιλαμβάνει 5 οικογένειες :
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερανιώδη
Εθνική Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό αντιπροσωπεύει τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Κονγκό (FECOFA). Έδρα της ομάδας είναι το Σταντ ντε Μαρτύρ (Stade des Martyrs). Η ομάδα έχει το προσωνύμιο οι Λεοπαρδάλεις (les Léopards).
Το διάστημα μεταξύ 1971 και 1997 ονομαζόταν εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Ζαΐρ. Ως εθνική Ζαΐρ ήταν η πρώτη ομάδα της υποσαχάριας Αφρικής που προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου και κέρδισε δύο φορές το Κύπελλο Εθνών Αφρικής.
Πρώιμη ιστορία
Η Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Κονγκό (FECOFA) ιδρύθηκε το 1919 όταν η χώρα δεν ήταν ανεξάρτητη. Η ομάδα έδωσε τον πρώτο τους αγώνα το 1948 ως Βελγικό Κονγκό ενάντια στη Βόρεια Ροδεσία, μετέπειτα Ζάμπια. Η ομάδα σημείωσε νίκη με 3–2 στη έδρα της. Το Κονγκό είναι μέλος της FIFA από το 1962 και μέλος της CAF από το 1963. Ο πρώτος επίσημος αγώνας της ομάδας πραγματοποιήθηκε στις 11 Απριλίου του 1963, κατά της Μαυριτανίας στο τουρνουά L'Amitié που διεξήχθη στο Ντακάρ της Σενεγάλης. Το Κονγκό κέρδισε τον αγώνα 6–0.
Περίοδος δόξας
Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό είχε την πρώτη διεθνή επιτυχία της στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 1968 που πραγματοποιήθηκε στην Αιθιοπία, κερδίζοντας τη Γκάνα με 1–0 στον τελικό. Η μεγαλύτερη νίκη της ομάδας έλαβε χώρα στις 22 Νοεμβρίου του 1969, όταν επικράτησε με 10–1 επί της Ζάμπιας. Παρόλο που αρκετοί παίκτες του Κονγκό αγωνίζονταν στην Ευρώπη (ιδίως στο Βέλγιο) κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι ξένοι παίκτες σπάνια καλούνταν στην εθνική. Μια σπάνια εξαίρεση ήταν ο Ζουλιέν Κιαλουντά, ο οποίος εκπροσώπησε το Ζαΐρ (όπως όπως ονομαζόταν τότε η χώρα) στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 1972 ενώ αγωνιζόταν στην Άντερλεχτ.
Ο δεύτερος ηπειρωτικός τίτλος ήρθε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 1974 στην Αίγυπτο. Οι Λεοπαρδάλεις νίκησαν με 2–1 επί της Γουινέας, όπως επισεις με 2–1 εναντίον της μισητής αντιπάλου του Κονγκό και νίκη με 4–1 επί του Μαυρίκιου. Αυτά τα αποτελέσματα οδήγησαν το Ζαΐρ μέχρι τα ημιτελικά όπου απέκλεισαν την οικοδέσποινα Αίγυπτο με 3-2. Στον τελικό, το Ζαΐρ έφερε ισοπαλία 2–2 με τη Ζάμπια. Ως εκ τούτου, ο αγώνας επαναλήφθηκε δύο ημέρες αργότερα, όπου το Ζαΐρ κέρδισε το παιχνίδι με 2–0. Ο παίκτης του Ζαΐρ, Ενταγιέ Μουλαμπά ήταν πρώτος σκόρερ με εννέα γκολ. Μετά από αυτό, η ομάδα επέστρεψε στο Ζαΐρ με το προεδρικό αεροπλάνο, που τους δανείστηκε από τον Μομπούτου Σέσε Σέκο.
Το Ζαΐρ ήταν η πρώτη ομάδα της Υποσαχάριας Αφρικής που συμμετείχε σε Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, παίρνοντας την πρόκριση για τη διοργάνωση του 1974 στη θέση της συμμετέχουσας του 1970 Μαρόκο, τους οποίους νίκησε στον αποφασιστικό προκριματικό της Κινσάσα με 3–0. Αυτή ήταν η επιθυμία να προωθηθεί η ταυτότητα του Ζαΐρ ως παγκόσμιου παράγοντα που η Mobutu πλήρωσε για διαφημιστικές πινακίδες στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ώστε να εμφανίσει μηνύματα όπως το «Ζαΐρ-Ειρήνη» και «Πηγαίνετε στο Ζαΐρ». Στην ίδια διοργάνωση, το Ζαΐρ δεν κατόρθωσε να σκοράρει και ηττήθηκε όλα τα παιχνίδια που έδωσε, αλλά έπαιξε πολύ καλά εναντίον της Σκωτίας και της Βραζιλίας. Ωστόσο, η ήττα με 9–0 από τη Γιουγκοσλαβία παραμένει μία από τις χειρότερες ήττες του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μια παράξενη στιγμή ήρθε στον αγώνα έναντι της Βραζιλίας, πριν την εκτέλεση φάουλ, ο αμυντικός Μουεπού Ιλουνγκά, αφού άκουσε τον διαιτητή να σφυρίζει, έτρεξε από το τείχος του Ζαΐρ και κλώτσησε την μπάλα άουτ, οπότε και έλαβε κίτρινη κάρτα. Αυτό ψηφίστηκε η 17η μεγαλύτερη στιγμή του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε δημοσκόπηση του Channel 4, αν και πολλοί σχολιαστές το θεωρούσαν ως παράδειγμα «αφέλειας και αδιαφορίας» του αφρικανικού ποδοσφαίρου. Ωστόσο, ο Ιλουνγκά ισχυρίστηκε ότι γνώριζε καλά τους κανόνες και ήλπιζε να πείσει τον διαιτητή να τον αποβάλει. Η σκόπιμη κόκκινη κάρτα θα αποτελούσε διαμαρτυρία ενάντια στις αρχές της χώρας, οι οποίες φέρεται να στερούν τους παίκτες από τα κέρδη τους.
Περίοδος κρίσης
Αφού κέρδισε το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 1974 και συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, η ομάδα αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής του 1976 μετά από ισοπαλία και δύο ήττες στη φάση των ομίλων. Το Μαρόκο κέρδισε τη διοργάνωση. Από το 1978 έως το 1986, η χώρα δεν προκρίθηκε σε Κύπελλο Εθνών Αφρικής, ενώ δεν συμμετείχε στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 και για το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1986. Στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 1988, το Ζαΐρ τερμάτησε τελεφταίο στον όμιλό του παρά τις δύο ισοπαλίες.
Επιστροφή στις επιτυχίες
Από το 1992 έως το 1996, το Ζαΐρ, έφτασε σε τρία συνεχόμενα προημιτελικά στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής. Το 1992 και το 1994 αποκλείστηκε από τη Νιγηρία και το 1996 από τη Γκάνα. Το 1997, η ονομασία της χώρας άλλαξε σε Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και η εθνική ομάδα πήρε το προσωνύμιο Simbas, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τα επόμενα εννέα χρόνια. Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό έδωσε τον πρώτο της αγώνα στις 8 Ιουνίου του 1997 στο Ποντ-Νουάρ, το οποίο έληξε με ήττα 1–0 από το Κονγκό. Στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 1998, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, με επικεφαλής τον Λουί Ματουντά, κατέλαβε την τρίτη θέση, κερδίζοντας το Καμερούν στα προημιτελικά και την οικοδέσποινα Μπουρκίνα Φάσο με 4–1 στα πέναλτι, έπειτα από την ισοπαλία με 4–4 στην κανονική διάρκεια.
Σήμα
Το σήμα της εθνικής ομάδας όπως έχει εξελιχθεί με την πάροδο των ετών. Παλαιότερα χρησιμοποιήθηκε το προσωνύμιο Leopards, στο σήμα της εθνικής, όταν αυτή ονομαζόταν Ζαΐρ. Κύριο στοιχείο του σήματος αποτελεί η κεφαλή μιας λεοπάρδαλης, με εξαίρεση το διάστημα 2011–2012.
Φουλβία Πλαυτίλλα
H Φουλβία Πλαυτίλλα, λατιν. Fulvia Plautilla (π. 185/9- 211) ήταν Αυτοκράτειρα ως σύζυγος του Καρακάλλα Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, ο οποίος ήταν 2ος εξάδελφός της. Αφού ο πατέρας της καταδικάστηκε για προδοσία, η Φ. Πλαυτίλλα εξορίστηκε και τελικά φονεύτηκε, πιθανόν κατά διαταγή του Καρακάλλα. Ήταν συγγενής της Κορνηλίας, πρώτης συζύγου τού Ιουλίου Καίσαρα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρώμη και ανήκε στη Φουλβία γενεά της αρχαίας Ρώμης. Το γένος της είχε καταγωγή από πληβείους και προερχόταν από το Τούσκουλον τού Λατίου· ήταν πολιτικά ενεργό από την εποχή της Δημοκρατίας. Ήταν κόρη τού Γάιου Φούλβιου Πλαυτιανού, διοικητή της Πραιτωριανής Φρουράς, υπάτου (consul), εξαδέλφου και στενού συμμάχου τού Σεπτιμίου Σεβήρου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (πατέρα τού Καρακάλλα). Ο Γ. Φ. Παυτιανός ήταν εξάδελφος τού Λ. Σ. Σεβήρου, καθώς ο ομώνυμος πατέρας τού πρώτου ήταν αδελφός της Φουλβίας Πίας, μητέρας τού Λ. Σ. Σεβήρου. Αδελφός της Πλαυτίλλας ήταν ο Γάιος Φούλβιος Πλαύτιος Ορτενσιανός.
Ο Πλαυτιανός και ο Σεβήρος κανόνισαν τον γάμο των τέκνων τους, που έγινε με πολυτελή τελετή τον Απρίλιο τού 202. Ο αναγκαστικός γάμος αυτός δεν αποδείχθηκε ευτυχισμένος: ο Καρακάλλας την απεχθανόταν. Σύμφωνα με τον Κάσσιο Δίωνα η Πλαυτίλλα ήταν σπάταλη.
Από νομισματικές ενδείξεις ξέρουμε, ότι γέννησε το 204 μία κόρη, δεν γνωρίζουμε όμως το όνομά της. Το ίδιο έτος ο πεθερός της διέταξε την έγερση της Αψίδας του Σεπτίμιου Σεβήρου προς τιμήν τού ιδίου και της οικογένειάς του: της συζύγου του Ιουλίας Δόμνας, των τέκνων του Καρακάλλα και Γέτα και της Πλαυτίλλας.
Στις 22 Ιανουαρίου 205 ο Γ. Φ. Πλαυτιανός εκτελέστηκε για προδοσία και οι ιδιοκτησίες της οικογένειάς του κατασχέθηκαν. Η Πλαυτίλλα και η κόρη της εξορίστηκαν από τον Καρακάλλα στη Σικελία και μετά στη νήσο Λίπαρι. Τους συμπεριφέρθηκαν πολύ σκληρά και τελικά τις στραγγάλισαν, πιθανά με διαταγή τού Καρακάλλα έπειτα από το τέλος τού Σεπτιμίου Σεβήρου, ο οποίος απεβίωσε στις 4 Φεβρουαρίου 211.
Νομίσματα και τη μορφή της έχουν διασωθεί κυρίως από την εποχή τού πεθερού της. Φέρουν την επιγραφή Πλαυτίλλα Αυγούστα ή Πλαυτίλαι Αυγούσται. Μία μαρμάρινη προτομή της υπάρχει στο Λούβρο.
Η Φ. Πλαυτίλλα συνδέει τη Δυναστεία του ανδρός της, αυτή των Σεβήρων, με τη Δυναστεία του Κωνσταντίνου, καθώς ο αδελφός της Γάιος Φούλβιος Πλαύτιος Ορτενσιανός είχε 6η απόγονο τη Γάλλα, σύζυγο τού Ιούλιου Κωνστάντιου (αδελφού του Κωνσταντίνου Α΄). Ο γιος της Γάλλας, ο Κωνστάντιος Γάλλος νυμφεύτηκε την Κωνσταντίνα, κόρη του Κωνσταντίνου Α΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Καρακάλλα Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Όταν οι γυναίκες είχαν ουρά (ταινία)
Όταν οι Γυναίκες είχαν Ουρά (ιταλικά: Quando le Donne Avevano la Coda), είναι μια κωμωδία Ιταλικής παραγωγής 1970 σε σκηνοθεσία Πασκουάλε Φέστα Καμπανίλε. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι η Ζέντα Μπέργκερ και ο Τζουλιάνο Τζέμα.
Πλοκή
Επτά ορφανοί άνθρωποι των σπηλαίων μεγαλώνουν σε ένα μικρό νησί ολομόναχοι. Μετά από μια πυρκαγιά που καίει όλη τη βλάστηση, θέτουν ως στόχο να βρουν μια νέα περιοχή για να ζήσουν. Μια μέρα που παγιδεύουν ένα παράξενο ζώο,  βλέπουν ότι είνα πολύ παρόμοιο με αυτούς, μόνο που είναι πιο ήπιο και με πιο μακριές τρίχες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πασκουάλε Φέστα Καμπανίλε Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες
Ιπλίκ-Παζάρ-Κορκούτ Εφέντι (ΤΔΒΚ)
Η Ιπλίκ-Παζάρ-Κορκούτ Εφέντι είναι συνοικία της Βόρειας Λευκωσίας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της συνοικίας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία (Ιπλίκ-Παζάρ-Κορκούτ Εφέντι (συνοικία Λευκωσίας)). Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η συνοικία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Αξιοθέατα
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Νικόλαος Δίκας
Ο Νικόλαος Δίκας (1879 - 6 Φεβρουαρίου 1957) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε ο πρώτος δήμαρχος Κατερίνης (η πόλη έγινε Δήμος επίσημα το 1929). Έγινε δήμαρχος το 1929 και διατηρήθηκε στο αξίωμα μέχρι το 1933. Ανέπτυξε σημαντικό έργο και χαρακτηριστικό ήταν η αυτεπιστασία των εκτελούμενων έργων. Συνήθιζε να επιβλέπει ο ίδιος τα έργα καβαλώντας ένα λευκό άλογο, ελέγχοντας τους εργολάβους και τους εργάτες. Πέθανε το 1957 και είναι θαμμένος στο Α΄ Κοιμητήριο της Κατερίνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λιβάδι Ολύμπου. Καταγόταν από τη μεγάλη παροικία των Λιβαδιωτών στην Κατερίνη, όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα και εγκαταστάθηκε. Επιδόθηκε στο εμπόριο και απέκτησε περιουσία.
Ανέπτυξε σημαντική εθνική και κοινωνική δράση. Ειδικότερα, υπηρέτησε ως γραμματέας του Μακεδονικού Αγώνα και αρχειοφύλακας της αλληλογραφίας των Μακεδονομάχων. Ήταν στενός συνεργάτης του Παύλου Μελά και του Καπετάν Ματαπά. Παντρεύτηκε και απέκτησε 8 παιδιά.
Εξελέγη Δήμαρχος της Κατερίνης το 1929 σχεδόν παμψηφεί. Η δημαρχία του χαρακτηρίζεται από πολλά έργα, με σημαντικότερα την απαλλαγή της πόλης από το πρωτόγονο υδραγωγείο του Πέλεκα και την ύδρευσή της από τις περίφημες Πηγές της Βρυάζας, στα Πιέρια Όρη.
Απεβίωσε ξαφνικά το Φεβρουάριο του 1957. Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Κατερίνης συνεδρίασε εκτάκτως και εξέδωσε ψήφισμα στις 7 Φεβρουαρίου 1957 και η κηδεία έγινε στις 10 Φεβρουαρίου 1957 υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής του Δήμου, με το Δήμαρχο Σολομώντα Παπαδόπουλο να εκφωνεί τον επικήδειο κατά τη νεκρώσιμη ακολουθία του στο ναό της Θείας Ανάληψης. Το όνομά του φέρει οδός στην πρωτεύουσα της Πιερίας, στην περιοχή του Μοσχοπόταμου.
Πηγές
Δικας
Μπολτσάνο Βιτσεντίνο
Το Μπολτσάνο Βιτσεντίνο (ιταλικά: Bolzano Vicentino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
KN Μασακέν
Η KN Μασακέν είναι ένας αθλητικός σύλλογος από το Μαπούτο στη Μοζαμβίκη. Διαθέτει ποδοσφαιρικό τμήμα, τμήμα καλαθοσφαίρισης και χειροσφαίρισης. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1920 με το όνομα Sporting Clube de Lourenço Marques. Το 1976 μετονομάστηκε σε Sporting Clube de Maputo. Το 1978 πήρε ξανά το σημερινό της όνομα. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio do Maxaquene, χωρητικότητας 15.000 θεατών. Έχει κατακτήσει 5 πρωταθλήματα Μοζαμβίκης (1984, 1985, 1986, 2003, 2012) και εννέα κύπελλα (1978, 1982, 1986, 1987, 1994, 1996, 1998, 2001, 2010).
Επιπρόσθετα, έχει μία συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής (2004 πρώτος γύρος), μία συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής (1987 προκριματικός γύρος) και μία συμμετοχή στο CAF Confederation Cup (2011 προκριματικός γύρος).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μοζαμβίκης Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1978
Ευδάνεμος
Στην ελληνική μυθολογία ο Ευδάνεμος ήταν Αθηναίος ήρωας, επώνυμος του γένους των Ευδανέμων. Οι Ευδάνεμοι αντιδίκησαν με το γένος των Κηρύκων για κάποια θρησκευτική τελετή. Τον Ευδάνεμο τον τιμούσαν στην Ελευσίνα και στον Κεραμεικό, όπου βωμός του υπήρχε κοντά στους ανδριάντες του Αρμόδιου και του Αριστογείτονα. Επίσης, υπήρχε βωμός του και στη βορειοανατολική πλευρά του Αρείου Πάγου, εκεί όπου λατρεύονταν οι χθόνιες θεότητες. Σύμφωνα με νεότερους μελετητές, με τις θυσίες στον βωμό του Ευδανέμου εξευμένιζαν και σταματούσαν τους βόρειους ανέμους (Ευδάνεμος, από το ευδία = καλοκαιρία + άνεμος).
Κυανιούχος άργυρος
Ο κυανιούχος άργυρος είναι ιοντική χημική ένωση με τύπο AgCN. Είναι λευκή κρυσταλλική ουσία αδιάλυτη στο νερό (έχει σταθερά γινομένου διαλυτότητας Ksp = 5.97×10-17).
Ευδάνεμος
Πηγές
Ευδανεμος
Κυανιούχος άργυρος
Παρασκευές
Ο κυανιούχος άργυρος παρασκευάζεται με επίδραση κυανιούχου καλίου (KCN) σε διάλυμα νιτρικού αργύρου (AgNO3). Καταβυθίζεται λευκό ίζημα (↘) κυανιούχου αργύρου. Αυτό φαίνεται και με τη σχέση αυτή:
Παραγωγή αργύρου
Ο άργυρος σε μικρά ποσοστά λαμβάνεται από τα ορυκτά του όταν αυτά κατεργαστούν με κυανιούχα άλατα. Έτσι παράγεται σύμπλοκο με το ανιόν [Ag(CN)2]–: Από τα σύμπλοκα άλατα που παράγονται αποχωρίζεται ο άργυρος (Ag) με κατεργασία με αιώρημα ψευδαργύρου:
Επαργύρωση
Το διάλυμα του συμπλόκου K[Ag(CN)2] που προκύπτει από την επίδραση περίσσειας KCN σε διάλυμα AgNO3, χρησιμοποιείται στην επαργύρωση διαφόρων αντικειμένων. Στην ηλεκτρολυτική συσκευή τοποθετείται το διάλυμα και σαν ηλεκτρόδια χρησιμοποιούνται το αντικείμενο που πρόκειται να επαργυρωθεί (κάθοδος) και μια πλάκα από καθαρό άργυρο (άνοδος). Το σύμπλοκο στο διάλυμα είναι με μορφή ιόντων: K[Ag(CN)2] → K+ + [Ag(CN)2]–. Στο διάλυμα επίσης υπάρχουν ελάχιστα ιόντα Η+ και ΟΗ– από την αυτοδιάσταση του νερού αλλά και πολύ μικρός αριθμός ιόντων Ag+ και CN– από τη διάσταση: [Ag(CN)2]– ⇄ Ag+ + 2CN–.
Η διαφορά δυναμικού που εφαρμόζεται έχει τέτοια τιμή ώστε να μην εναποθέτονται στο αντικείμενο προς επαργύρωση ούτε τα ιόντα Κ+ ούτε τα ιόντα Η+ του διαλύματος. Τα μόνα κατιόντα που απομένουν είναι τα Ag+ τα οποία πορεύονται προς την κάθοδο επικαλύπτοντας το αντικείμενο. Τα ιόντα CN– πορεύονται προς την άνοδο όπου ενώνονται με τον άργυρο (Ag) σχηματίζοντας [Ag(CN)2]– το οποίο επειδή είναι ευδιάλυτο, μεταφέρεται στο διάλυμα με αποτέλεσμα η σύσταση του διαλύματος να παραμένει σταθερή, ενώ ο άργυρος μεταφέρεται από την άνοδο στην κάθοδο.
Λουκανός
Ανιψιός του Σενέκα του Νεότερου, σπούδασε ρητορική και γρήγορα αναμείχθηκε με την πολιτική ζωή. Ο Λουκανός, όπως και ο θείος του, ανήκε στον στενό αυλικό λογοτεχνικό κύκλο του Νέρωνα και αρχικώς επιχείρησε να τον εξυμνήσει, τελικώς όμως στράφηκε με το έργο του εμμέσως εναντίον της καταπιεστικής για την αριστοκρατία ηγεμονίας του. Έτσι εξέφραζε μία εύγλωττη μερίδα των ανώτερων κοινωνικών τάξεων η οποία έβλεπε με καχυποψία το αυτοκρατορικό καθεστώς που εγκαινίασε ο Αύγουστος και αναπολούσε το παλαιό καθεστώς, όταν κυρίαρχος της Ρώμης και κέντρο των αποφάσων ήταν η Σύγκλητος. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει την εύνοια του Νέρωνα και να διαταχθεί να αυτοκτονήσει, σε πολύ νεαρή ηλικία, για αντικυβερνητική συνωμοσία (την ίδια μοίρα υπέστη και ο Σενέκας).
Ο Λουκανός έγραψε ποιήματα όπως το έπος «Φαρσάλια», εμπνευσμένο από τον εμφύλιο πόλεμο του Ιουλίου Καίσαρα και του Πομπήιου, όπου εξυμνούσε υπογείως το συγκλητικό καθεστώς των περασμένων χρόνων. Με το έργο του αυτό στράφηκε ανοιχτά εναντίον του βιργιλικού ύφους: ο Βιργίλιος είχε αποθεώσει αλληγορικά τον Αύγουστο και τη νέα, αυτοκρατορική τάξη πραγμάτων με ένα ομηρικό έπος, ενώ ο ίδιος υπέσκαπτε ουσιαστικώς τον «φιλότεχνο» Αυτοκράτορα της δικής του εποχής με ένα «σύγχρονο», πεσσιμιστικό αντισυμβατικό ποίημα ευρισκόμενο στον αντίποδα της Αινειάδας· στα Φαρσάλια εκλείπει τελείως ο μυθολογικός μηχανισμός και οι θεϊκές παρεμβάσεις, υιοθετείται ένα σχεδόν χρονογραφικό ύφος και ο Ιούλιος Καίσαρας, προπάτορας του νέου καθεστώτος, σκιαγραφείται με τα μελανότερα χρώματα ως ένας επίδοξος, εγωκεντρικός τύραννος. Ο Πομπήιος από την άλλη, η αντίθετη όψη του Αινεία, παρουσιάζεται ως μία ρεαλιστική, υπέργηρη και εξελισσόμενη φιγούρα οικογενειάρχη με την Τύχη να τον έχει εγκαταλείψει. Τελικώς για τον Πομπήιο ο μόνος δρόμος για την ηθική ελευθερία είναι ο θάνατος για μια δίκαιη υπόθεση.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι ποιητές
Διοίκηση Αεροπορίας (Κύπρος)
Η Διοίκηση Αεροπορίας (ΔΑ) είναι η εναέρια ένοπλη πτέρυγα της Εθνικής Φρουράς (ΕΦ). Η ΔΑ δεν διαθέτει προς το παρόν μαχητικά αεροσκάφη, αλλά είναι εξοπλισμένη με επιθετικά και αντιαρματικά ελικόπτερα, Αντιαεροπορικά Οπλικά Συστήματα, Ραντάρ ραδιοεντοπισμού και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Οργάνωση
Στη Διοίκηση Αεροπορίας αποτελείται από τη 55 Σμηναρχία Μάχης, ανεξάρτητες Μοίρες Α/Α Όπλων και τη Μοίρα Έγκαιρης Προειδοποίησης.
Στη 55 ΣΜ είναι ενταγμένες οι πιο κάτω πτητικές Μοίρες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός της Κύπρου Κατηγορία:Αεροπορία στην Κύπρο
Γιώργος Ριζόπουλος
Ο Γιώργος Ριζόπουλος (Αλεξανδρούπολη, 1935 – Αθήνα, 19 Οκτωβρίου 1964) ήταν ποιητής και δημοσιογράφος. Γιος δικαστικού υπαλλήλου, εγκαταστάθηκε στην Κατερίνη, όπου τελείωσε το Γυμνάσιο. Σπούδασε Νομικά και πολύ νέος εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο «Φτερουγίσματα». Τον κέρδισε η δημοσιογραφία και διακρίθηκε για τις αντιαυταρχικές του θέσεις. Τέθηκε στο πλευρό των φτωχών, ενώ ο αλτρουισμός του του στοίχισε διώξεις από τις αστυνομικές αρχές. Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα, κοντά στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, σε ηλικία μόλις 29 ετών, το 1964. Ειδικότερα, τραυματίστηκε θανάσιμα από διερχόμενο όχημα όταν σταμάτησε μαζί με άλλους δύο δημοσιογράφους για να παράσχουν βοήθεια στους τραυματισθέντες σε άλλο τροχαίο, Παυσανία Λυκουρέζο, πρώην υπουργό και στην σύζυγό του. Το 1990 εκδόθηκε από το Δήμο Κατερίνης το ποιητικό έργο του Ριζόπουλου, σε επιμέλεια του καθηγητή Χρίστου Τσολάκη. Επίσης, το όνομα του δημοσιογράφου και συγγραφέα δόθηκε σε δρόμο της Ανδρομάχης στην Πιερία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι