cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάτσεκ Γκμοχ
Στην Ελλάδα
Το καλοκαίρι του 1983 ανέλαβε τα ηνία του Παναθηναϊκού, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια. Την πρώτη χρονιά κατέκτησε μετά από έξι χρόνια το πρωτάθλημα της περιόδου 1983-1984 και το Κύπελλο Ελλάδας ενώ την επόμενη χρονιά η ομάδα κατατάχθηκε δεύτερη στο πρωτάθλημα. Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία του ήταν ότι οδήγησε, την περίοδο 1984-1985 τον Παναθηναϊκό στα ημιτελικά της διοργάνωσης του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, όπου αποκλείστηκε από τη Λίβερπουλ με 4-0 και 0-1. Παρά την επιτυχία αυτή, η διοίκηση του Παναθηναϊκου στο τέλος της χρονιάς τον απέλυσε. Σύμφωνα με το ρεπορταζ της εποχής ένας από τους λόγους που απολύθηκε ήταν γιατί δεν ανεχόταν παρεμβάσεις στην ομάδα από την διοίκηση.
Με την ομάδα της Λάρισας κατέκτησε το πρωτάθλημα της περιόδου 1987-1988. Αποτελεί τη μοναδική περίπτωση επαρχιακής ομάδας που έχει κέρδισε πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας.
Εργάστηκε επίσης επί δύο χρόνια στην Κύπρο στον ΑΠΟΕΛ. Στις 16/11/2010 επανήλθε για λίγο στην προπονητική δράση ως υπηρεσιακός προπονητής του ΠΑΟ μετά την απόλυση του Νίκου Νιόπλια.
Σύλλογοι
Οι σύλλογοι που εργάστηκε σε Πολωνία, Νορβηγία, Ελλάδα και Κύπρο είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πολωνοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλωνα Σμύρνης Γ Γ Γ Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζνιτς Προύσκουφ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Αριθμός του Πλάτωνος
Ανάμεσα στους συγγραφείς που αναφέρουν απλώς ή συζητούν για τον αριθμό του Πλάτωνος συγκαταλέγονται και οι:
Αριστοτέλης, Πρόκλος, Φιτσίνο, Καρντάνο, Τσέλερ, Σλάιερμάχερ, Πωλ Τανερύ και Φρήντριχ Χουλτς, με νέα ονόματα να προστίθενται συνεχώς.
Στην Πολιτεία αναφέρεται παρακάτω στο κείμεινο (9.587b) και ένας άλλος αριθμός, γνωστός ως «ο αριθμός του Τυράννου».
Γκουοάν Πεκίνου
Η Γκουοάν Πεκίνου  είναι μια επαγγελματική κινεζική ποδοσφαιρική ομάδα από το Πεκίνο. Συμμετέχει στην Chinese Super League. Ιδρύθηκε το 1951. Έδρα της ομάδας είναι το Workers Stadium χωρητικότητας 66.161 θεατών. Έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα (2009), 3 κύπελλα (1996, 1997, 2003) και 2 σούπερ καπ (1997, 2003).
Αριθμός του Πλάτωνος
Το πλατωνικό κείμενο
Μεγάλες συντακτικές και λεξιλογικές διαφορές παρατηρούνται εύκολα μεταξύ των πολλών μεταφράσεων του χωρίου αυτού της Πολιτείας. Μία κατά λέξη απόδοση στη νέα ελληνική είναι:
Γκουοάν Πεκίνου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κίνας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1992
Αριθμός του Πλάτωνος
Το πλατωνικό κείμενο
«Τώρα, για κάθε θείο (και γι' αυτό περιοδικώς κινούμενο) δημιούργημα υπάρχει τέλειος αριθμός, ο οποίος περιλαμβάνει την περίοδό του, στα ανθρώπινα όμως δημιουργήματα, εκ των οποίων πρώτο είναι το ορθογώνιο τρίγωνο με κάθετες πλευρές 3 και 4, οι πολλαπλασιασμοί των αριθμών 3 και 4 οδηγούν σε αριθμούς όμοιους και ανόμοιους, που αν συνεχιστούν μέχρι να προκύψουν 4 διαδοχικοί στερεοί αριθμοί, με τρείς αποστάσεις ανάμεσά τους, ώστε οι πρώτος και τελευταίος να είναι όμοιοι, ενώ οι ενδιάμεσοι ανόμοιοι με δύο παράγοντες ίσους και έναν άνισο, τότε οι αριθμοί αυτοί είναι ανάλογοι μεταξύ τους και ο λόγος τους είναι ρητός αριθμός. Αν τον επίτριτο πυθμένα όλων των ανωτέρω, τον συσχετίσουμε με τον αριθμό 5, θα προκύψουν δύο αρμονίες. Η μεν πρώτη αρμονία είναι ο τετράγωνος αριθμός 100, ενώ η δεύτερη έχει τη μία πλευρά ίση με την πλευρά του τετραγώνου και την άλλη της πλευρά ίση με το άθροισμα δύο αριθμών, εκ των οποίων ο ένας είναι το γινόμενο του εκατό με τον αριθμό που υπολείπεται του τετραγώνου της ρητής διαγωνίου τετραγώνου πλευράς πέντε κατά ένα και του τετραγώνου της αρρήτου διαγωνίου κατά δύο, ενώ ο άλλος προκύπτει ως γινόμενο του εκατό με τον κύβο του αριθμού τρία. Και οι δύο αυτοί αριθμοί μαζί αποτελούν τον γεωμετρικό αριθμό.»
Ο «γεωμετρικός αριθμός» που αναφέρεται στο τέλος του χωρίου είναι ο αριθμός του Πλάτωνος. Οι εισαγωγικές λέξεις αναφέρουν έναν «τέλειο αριθμό», που θεωρείται αναφορά στο τέλειο έτος του Τίμαιου (39d). Οι λέξεις παρουσιάζονται όπως εκφέρονται από τις Μούσες και για αυτό το όλο χωρίο αποκαλείται κάποτε «ο λόγος των Μουσών» ή κάτι παρόμοιο. Πραγματικά, ο Μελάγχθων το συνέκρινε με την παροιμιώδη ασάφεια των Σιβυλλών. Ο Κικέρων το περιέγραψε ως «σκοτεινό», ενώ άλλοι σχολιαστές έχουν διακρίνει κάποιον παιγνιώδη τόνο σε αυτό.
Ερμηνείες
Κατά την εποχή αμέσως μετά από την εποχή του Πλάτωνα, η σημασία του χωρίου δεν φαίνεται να προκαλούσε προβληματισμούς, όπως υποδεικνύει το χαλαρό σχόλιο του Αριστοτέλη. Ωστόσο, 500 χρόνια αργότερα αποτελούσε ένα αίνιγμα για τους Νεοπλατωνικούς, οι οποίοι είχαν μία τάση προς τον μυστικισμό και έγραφαν συχνά για τον αριθμό αυτό, προτείνοντας γεωμετρικές και αριθμητικές ερμηνείες. Το αίνιγμα επανεμφανίσθηκε για λίγο στην Αναγέννηση και κατόπιν πάλι τον 19ο αιώνα, όταν οι κλασικοί φιλόλογοι αποκατέστησαν τα αρχικά πρότυπα αρχαία κείμενα. Ο Σλάιερμάχερ διέκοψε την έκδοσή του τού Πλάτωνος επί μία δεκαετία προσπαθώντας να βγάλει νόημα από την παράγραφο αυτή. Ο Βικτόρ Κουζέν προσέθεσε μία σημείωση ότι το χωρίο θα έπρεπε να παραληφθεί από τη γαλλική του μετάφραση των έργων του Πλάτωνος. Στις αρχές του 20ού αιώνα προτάθηκε ότι το θέμα είχε βαβυλωνιακή προέλευση
Ωστόσο, η άποψη αυτή τείνει να αγνοεί το δεύτερο μέρος του χωρίου, όπου περιγράφονται κάποιοι άλλοι αριθμοί και οι σχέσεις τους. Οι γνώμες τείνουν να συγκλίνουν στο ότι οι τιμές τους είναι 480.000 και 270.000, αλλά δεν υπάρχει ομοφωνία για τις λεπτομέρειες. σημειώνεται ότι 64 = 1296 και 48 × 27 = 36 × 36 = 1296. Αντί του πολλαπλασιασμού, κάποιες ερμηνείες θεωρούν το άθροισμα αυτών των παραγόντων: 48 + 27 = 75.
Κάποιες τιμές που έχουν προταθεί είναι και οι παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πλατων Αριθμος
Σπιτάλι Μεσσηνίας
Η ονομασία του προέρχεται από τη λατινική λέξη ospitale. Στο χωριό βρίσκεται επίσης το κάστρο του Σπιταλίου.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 110 μέτρων. Το 1991 το χωριό είχε πληθυσμό 154 κατοίκων, ενώ το 1981 είχε 171.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
23η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία (Ηνωμένο Βασίλειο)
Η 23η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία (αγγλικά: 23rd Armoured Brigade), αρχικά διαμορφωμένη ως «23η Ταξιαρχία Στρατιωτικών Αρμάτων» (23rd Army Tank Brigade), ήταν σχηματισμός του Βρετανικού Στρατού που βρισκόταν στην ενεργό υπηρεσία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Φιάκας
Ο Φιάκας είναι κοινωνική σάτιρα του Δημοσθένη Μισιτζή.
23η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία (Ηνωμένο Βασίλειο)
Η ταξιαρχία αποτελούσε σχηματισμό της 2ης Γραμμής Εδαφικού Στρατού. Έπειτα αναδιοργανώθηκε και αναπροσδιορίστηκε ως 23η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, υπαγόμενη στην 8η Τεθωρακισμένη Μεραρχία, αν και ποτέ δεν λειτούργησε υπό τις εντολές της εν λόγω μεραρχίας.
Ο Φιάκας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φ
Dassault Mirage G
Το Dassault Mirage G ήταν γαλλικό διθέσιο αεριωθούμενο μαχητικό αεροσκάφος με πτέρυγες μεταβλητής γεωμετρίας. Αναπτύχθηκε από την Dassault Aviation στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και εξελίχθηκε στα μαχητικά πολλαπλών ρόλων Mirage G4 και Mirage G8 που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σαν αναχαιτιστικά αλλά είχαν την δυνατότητα να πλήξουν στόχους με πυρηνικά όπλα. Παρόλο που κατασκευάστηκαν πρωτότυπα και έγιναν δοκιμές, ολόκληρο το πρόγραμμα ανάπτυξης ακυρώθηκε την δεκαετία του 1970 χωρίς να ενταχθεί σε παραγωγή.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1965 το γαλλικό Υπουργείο Άμυνας ζήτησε την ανάπτυξη ενός μαχητικού με πτέρυγες μεταβλητής γεωμετρίας που θα μπορούσε να επιχειρεί από αεροδρόμια και αεροπλανοφόρα. Η Γαλλία είχε προηγουμένως συμμετάσχει στο πρόγραμμα AFVG, που εξελίχθηκε στο Panavia Tornado, αλλά αργότερα αποσύρθηκε. Η Dassault έλαβε τον Οκτώβριο του 1965 εντολή για την δημιουργία πρωτοτύπου που θα προωθούνταν από ένα τουρμπφάν κινητήρα Pratt & Whitney/SNECMA TF-306. Το 1967 παρουσιάστηκε το πρώτο αεροσκάφος με πτέρυγες μεταβλητής γεωμετρίας της Dassault, το μονοκινητήριο διθέσιο Mirage G. Ήταν επί της ουσίας μια εκδοχή του Mirage F2 με διαφορετικές πτέρυγες. Η οπισθόκληση των πτερύγων κειμένονταν ανάμεσα στις 22 και τις 70 μοίρες.
Το Mirage G4
The basic Mirage G was developed into a twin-engine, two-seat nuclear strike fighter, the Mirage G4 after a separate contract was issued in 1968 for two aircraft to be built. These aircraft were intended to be powered by Snecma M53 turbofans in production. While the aircraft were under construction the requirements changed and the French military requested that the design be converted into a dedicated interceptor. Το αρχικό Mirage G εξελίχθηκε σε ένα δικινητήριο αεροσκαφος που θα είχε δυνατότητα προσβολής στόχων με πυρηνικά όπλα. Το 1968 υπεγράφη ξεχωριστό συμβόλαιο για την ανάπτυξη δύοπ πρωτοτύπων που υα προωθούνταν από κινητήρες τουρμποφάνSnecma M53. Ενώ αναπτύσσονταν το αεροσκάφος, δόθηκε εντολή ο ρόλος του να αλλάξει σε αυτόν του αναχαιτιστικού.
Το Mirage G8
Το Mirage G4-01 μετονομάστηκε σε G8-01 και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 8 Μαΐου 1971. Το δεύτερο αεροσκάφος, το G4-02, που μετατράπηκε σε μονοθέσιο και μετονομάστηκε σε G8-02 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 13 Ιουλίου 1972. Ήταν εξοπλισμένα με ραντάρ Thomson-CSF και σύστημα πλοήγησης-επίθεσης που βασίζονταν στο αντίστοιχο των SEPECAT Jaguar και Dassault Milan.. Εξ αιτίας περικοπών στον προϋπολογισμό, ούτε αυτή η έκδοση μπήκε σε παραγωγή.
Σωζόμενα αεροσκάφη
Το Mirage G8-01 εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Αέρος και Διαστήματος (''Musée de l'Air et de l'Espace) κοντά στο Παρίσι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Mirage G
1765 Βρούμπελ
Ο Βρούμπελ (Wrubel) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,92. Ανακαλύφθηκε το 1957 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Μάρσαλ Βρούμπελ (Marshal H. Wrubel).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βρουμπελ
Ανδρέας Γαλατσάνος
Ο Ανδρέας Γαλατσάνος (1919-1991) ήταν Έλληνας χουντικός αξιωματικός. Ήταν ένας από τους ενορχηστρωτές του πραξικοπήματος στην Κύπρο το οποίο έδωσε την αφορμή για την τουρκική εισβολή στο νησί.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Σκόπελο το 1919. Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και ονομάστηκε ανθυπίλαρχος στις 28 Οκτωβρίου 1940. Το 1943 προήχθη σε υπίλαρχο, το 1946 σε ίλαρχο, το 1951 σε επίλαρχο, το 1958 σε αντισυνταγματάρχη, το 1967 σε συνταγματάρχη, το 1970 σε ταξίαρχο, το 1971 σε υποστράτηγο και το 1973 σε αντιστράτηγο. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε την στρατιωτική του εκπαίδευση στην Σχολή Τεθωρακισμένων (Εφαρμογής - Ανωτέρων), στη Σχολή Συνεργασίας Αεροπορίας - Στρατού, στην Σχολή Πεζικού και στην Σχολή Ειδικών Όπλων Ένοπλων Δυνάμεων (ΣΕΟΕΔ). Αποφοίτησε επίσης από την Ανωτέρα Σχολή Πολέμου.
Συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο 1940-41 ως Διμοιρίτης Έφιππης Ίλης. Στην διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στις Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών (ΕΟΕΑ), αρχικά ως Διμοιρίτης και εν συνεχεία ως Διοικητής Λόχου και Διοικητής Τάγματος. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες, σε μία από τις οποίες τραυματίστηκε (Ιούλιος 1944). Κατά τις επιχειρήσεις 1946-49 (Εμφύλιος) υπηρέτησε ως Διοικητής Ίλης Αναγνώρισης και Διοικητής Ίλης Αρμάτων και προτάθηκε να προαχθεί «επ' ανδραγαθία». Στη συνέχεια υπηρέτησε τον περισσότερο χρόνο ως Διοικητής Μονάδων Τεθωρακισμένων, καθώς και ως Εκπαιδευτής και Διοικητής του Κέντρου Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων (ΚΕΤΘ).
Διατέλεσε επίσης Καθηγητής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, Διευθυντής του 3ου ΕΓ/ΙΧ Μεραρχίας, Επιτελάρχης της 2ης Διοίκησης Μάχης, Διοικητής της Διοίκησης Ιππικού-Τεθωρακισμένων του Γ' Σώματος Στρατού, Επιτελάρχης και Διοικητής της XX Τεθωρακισμένης Μεραρχίας, Β' Υπαρχηγός του Αρχηγείου Στρατού και τέλος διορίστηκε από τον Ιωαννίδη Αρχηγός Στρατού από τις 25 Νοεμβρίου 1973 έως τις 19 Αυγούστου 1974, οπότε και αποστρατεύθηκε.
Τουρκική εισβολή στην Κύπρο (1974)
Ο Γαλατσάνος μαζί με τον Μπονάνο, Αραπάκη και Παπανικολάου φέρουν τεράστια ευθύνη για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, τόσο κατά τον Αττίλα Ι αλλά και μετά την πτώση της Χούντας, στον Αττίλα ΙΙ. Ήταν εκ των ενορχηστρωτών του πραξικοπήματος στην Κύπρο, καθώς έδωσαν το πράσινο φως για την εκτέλεση του δίνοντας την ευκαιρία στην Τουρκία, πέντε μέρες μετά, για εισβολή στη Κύπρο. Ο Γαλατσάνος μαζί με τους υπόλοιπους τρεις προαναφερθέντες έδωσαν ψευδείς πληροφορίες, κατά την διάρκεια της κατάπαυσης του πυρός μεταξύ Αττίλα Ι και Αττίλα ΙΙ στον Καραμανλή, πως η αποστολή ελληνικής στρατιωτικής μονάδος στην Κύπρο θα ήταν άνευ ουσίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την πενιχρή αντίσταση, όσων ήταν ακόμη σε θέση να πολεμήσουν, στην δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής και κατ΄ επέκταση την κατάληψη και κατοχή του 38% του εδάφους της Κύπρου από την Τουρκία.
Τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας (δύο φορές) και πολλά άλλα παράσημα και μετάλλια, αντίστοιχα του βαθμού του και της θέσης που κατείχε. Ήταν έγγαμος. Πέθανε σε ηλικία 72 ετών το 1991 και κηδεύτηκε στις 24 Δεκεμβρίου από τον ιερό ναό Αγίας Σκέπης Παπάγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί των τεθωρακισμένων Κατηγορία:Ανώτατοι και ανώτεροι στρατιωτικοί την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974) Κατηγορία:Μέλη των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Η ώρα της οργής
Το Η ώρα της οργής είναι ελληνική δραματική ταινία του 1968, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Το σενάριο γράφτηκε από τον Χριστόφορο Ζήκα. Η παραγωγή έγινε από την Περισσός Φιλμ και πρωταγωνιστούν οι Ελένη Ανουσάκη και Γιώργος Τζώρτζης.
Πλοκή
Ένας άπληστος μεγαλοκτηματίας, ο Γιώργος Μπαμίχας, διώχνει τον οδηγό του φορτηγού του, τον Μάρκο, όταν εκείνος του ζητά για γυναίκα του την κόρη του. Ο Μάρκος τότε αποφασίζει να γίνει ο ίδιος αφεντικό και νοικιάζει προς εκμετάλλευση το κοινοτικό δάσος, ενώ αγοράζει με γραμμάτια το φορτηγό του αφεντικού του. Στην νέα του προσπάθεια, συμπαρίστανται οι συγχωριανοί του, που αντιπαθούν τον Μπαμίχα. Παρά τον σκληρό πόλεμο που του κάνει το πρώην αφεντικό του, τελικά με τη βοήθεια και του ιερέα του χωριού, παντρεύεται την κόρη του παλιού αφεντικού του.
Πληροφορίες
Η ταινία στην πρώτη της προβολή έκοψε 43.703 εισιτήρια και ήλθε 83η σε σύνολο 99 ταινιών της περιόδου.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν
Η Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν ήταν μια βελγική, ποδοσφαιρική ομάδα από την κοινότητα Μουσκρόν, Αινώ. Η ομάδα ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 1964 ως αποτέλεσμα της ενοποίησης μεταξύ Stade Mouscron και A.R.A. Mouscron. Την περίοδο 2004-05 η ομάδα αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και ο δήμαρχος της πόλης απεχώρησε απο το σύλλογος με τον Edward Van Daele να αναλαμβάνει. Ζητήθηκε από τους υψηλόμισθους ποδοσφαιριστές να αποχωρήσουν, όπως και έκαναν. Στα τέλη του 2009, η Μάντσεστερ Σίτι ήταν έτοιμη να ξοδέψει 3 εκατομμύρια λίρες για να σώσει την ομάδα από τη πτώχευση και να τη χρησιμοποιήσει σαν τροφοδότη.
Στις 28 Δεκεμβρίου 2009, διαγράφηκε από τα Βελγικά πρωταθλήματα λόγω οικονομικών προβλημάτων. Ο σύλλογος διαλύθηκε και όλοι οι παίχτες απέκτησαν την ελευθερία τους. Το Μάρτιο του 2010 δημιουργήθηκε μια διάδοχος ομάδας από την ενοποίηση των χρεοκοπημένων Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν και R.R.C. Peruwelz. Η νέα ομάδα είναι γνωστή σαν Royal Mouscron-Péruwelz και αγωνίζεται στη Belgian Third Division.
Εξωτερικοί σύνδεμοι
Κατηγορία:Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964
1984 Φεντίνσκι
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Φεντίνσκι εκτιμάται σε 37,98 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0445.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φεντινσκι
Φραγκίσκος Λεονταρίτης
Ο Φραγκίσκος Λεονταρίτης (περ. 1518 - περ. 1572, στις πηγές αναφέρεται ως Francesco Londarit, Franciscus Londariti, Leondaryti, Londaretus, Londaratus ή Londaritus) ήταν Κρητικός αναγεννησιακός συνθέτης και βαρύτονος. Στοιχεία για τη ζωή και το έργο του έγιναν γνωστά μόλις τη δεκαετία του 1980, μετά από έρευνες του ιστορικού και φιλόλογου Νικόλαου Μ. Παναγιωτάκη στα βενετικά κρατικά αρχεία του Χάνδακα και σε άλλες συναφείς αρχειακές πηγές.
Τα νεανικά χρόνια
Ο Φραγκίσκος Λεονταρίτης σε ηλικία 12-15 ετών στάλθηκε στη Ρώμη για να σπουδάσει μουσική. Όταν επέστρεψε στον Χάνδακα έγινε κληρικός κατώτερης βαθμίδας σε νεαρότατη ηλικία και έμμισθος οργανίστας του ναού του Αγίου Τίτου. Λόγω της φροντίδας του πατέρα του και των συναναστροφών της οικογένειάς του με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, αλλά και λόγω της ιδιαίτερης καλλιτεχνικής του αξίας, κατάφερε τελικά να υπερπηδήσει τα εμπόδια που αντιμετώπιζε κάθε νόθος γιος ιερέα στην κοινωνική και εκκλησιαστική σταδιοδρομία και να χειροτονηθεί ο ίδιος ιερέας. Του απονεμήθηκε επίσης ο τιμητικός τίτλος του αποστολικού πρωτονοταρίου. Ανέλαβε, μεταξύ άλλων, τα αξιώματα του κανονικού Σητείας (1537), του κανονικού της καθολικής αρχιεπισκοπής Κρήτης και του δεκάνου της επισκοπής Χερσονήσου, αξιώματα που συνδέονταν με μεγάλη κτηματική περιουσία, υψηλά αγροτικά εισοδήματα και προσβάσεις σε ανώτατα κλιμάκια της λατινικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας και της βενετικής κρατικής διοίκησης. Ωστόσο η οικονομική δυσπραγία, τα χρέη και οι δικαστικές διαμάχες δεν έλειψαν από τη ζωή του. Η διαχειριστική ανικανότητα, η ανευθυνότητα και η έλλειψη τιμιότητας φαίνεται πως ήταν τόσο σημαντικά στοιχεία του χαρακτήρα του, όσο και η μουσικότητα και η καλλιτεχνική του φύση. Μια άλλη πηγή βασάνων στη ζωή του ήταν η συμπάθειά του προς τις ιδέες της Μεταρρύθμισης, με τις οποίες ήλθε σε επαφή τόσο στη γενέτειρά του, όσο και στις ευρωπαϊκές πόλεις, όπου εγκαταστάθηκε κατά καιρούς.
Για τις μουσικές του σπουδές δεν διαθέτουμε παρά ελάχιστα στοιχεία. Δεν αποκλείεται να σπούδασε την τέχνη της δυτικής πολυφωνίας στη Ρώμη κατά τη χρυσή εποχή των παπικών χορωδιών και των μεγάλων συνθετών Ορλάντο ντι Λάσσο και Τζιοβάννι Πιερλουΐτζι ντα Παλεστρίνα. Υπάρχουν μαρτυρίες και για συναναστροφή του με το δάσκαλο της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής Ιλαρίωνα Σωτήρχο.
Πρώτη παραμονή στη Βενετία
Ήδη με μεγάλη φήμη ως μουσικός, ο Φραγκίσκος Λεονταρίτης εγκατέλειψε το 1549 το Χάνδακα αφήνοντας τη διαχείριση της περιουσίας του σε πληρεξούσιους επιτρόπους. Το παρωνύμιο Il Greco θα τον συνόδευε στο εξής στα μουσικά κέντρα της αναγεννησιακής Ευρώπης, όπως το El Greco συνόδευε το ζωγράφο Δομήνικο Θεοτοκόπουλο. Αρχικά ο Λεονταρίτης εγκαταστάθηκε στη Βενετία την εποχή που άρχιζε η ακμή της λεγόμενης Βενετσιάνικης Σχολής στη μουσική, μιας πρωτοποριακής σχολής με πανευρωπαϊκή αντινοβολία. Προσλήφθηκε ως έμμισθος χορωδός (cantore) στην περίφημη χορωδία του δουκικού ναού του Αγίου Μάρκου με παρέμβαση του ίδιου του δόγη και μισθό 50 δουκάτων το χρόνο, που σύντομα αυξήθηκαν σε 60. Εκεί ο Λεονταρίτης υπηρέτησε υπό τη διεύθυνση του Φλαμανδού συνθέτη και αρχιμουσικού Άντριαν Βίλαρτ (Adriaen Willaert), του ιδρυτή της Βενετσιάνικης Σχολής. Η θέση του Λεονταρίτη σε μια χορωδία που απαρτιζόταν από επαγγελματίες μουσικούς υψηλού κύρους του εξασφάλισε μεγάλη προβολή στη βενετική αριστοκρατία. Συχνά δεχόταν προσκλήσεις για συναυλίες σε παλάτια Βενετών πατρικίων, όπως του Αντόνιο Ζαντάνι (Antonio Zantani). Τα παλάτια αυτά ήταν σημαντικές εστίες καλλιέργειας των γραμμάτων, των τεχνών και ιδιαίτερα της μουσικής. Ποικίλες αναφορές συγκαταλέγουν το Λεονταρίτη στους επιφανέστερους μουσικούς της Βενετίας.
Το 1552 τιμωρήθηκε με προσωρινή έκπτωση από την ιερατική του ιδιότητα για κάποιο σοβαρό παράπτωμα, που πιθανολογείται ότι ήταν ανθρωποκτονία. Του επιβλήθηκε μάλιστα και αφορισμός, τον οποίο όμως κατάφερε να άρει στο Βατικανό το 1555. Το 1556 αναγκάστηκε μάλλον να παραιτηθεί από τη χορωδία του Αγίου Μάρκου και μετακόμισε στην Πάδοβα, όπου δούλεψε για λίγο στη χορωδία του καθεδρικού ναού. Στα τέλη του 1561, ίσως λόγω και της συμπάθειάς του προς τις ιδέες της Μεταρρύθμισης, εγκατέλειψε τελικά την περιοχή του Veneto και εγκαταστάθηκε σε ένα άλλο σημαντικό μουσικό κέντρο της εποχής, την αυλή του φιλότεχνου και φιλόμουσου δούκα Αλβέρτου Ε΄ στο Μόναχο, στη Βαυαρία. Καθοριστική για τη σύνδεση του Λεονταρίτη με τη βαυαρική αυλή ήταν πιθανότατα η γνωριμία του με τον Φλαμανδό αρχαιοπώλη, εκδότη και στιχουργό Nicolaus Stopius (De Stoop) και, μέσω αυτού, με τον Γερμανό Γιόχαν Γιάκομπ Φούγγερ (Johann Jakob Fugger) του γνωστού εμπορικού και τραπεζικού οίκου των Φούγγερ.
Η περίοδος του Μονάχου
Το 1562 ο Λεονταρίτης προσλήφθηκε στη διάσημη χορωδία του δουκικού παρεκκλήσιου της βαυαρικής αυλής υπό τη διεύθυνση ενός άλλου μεγάλου μουσικού της Αναγέννησης, του Ορλάντο ντι Λάσσο. Με τον ίδιο το ντι Λάσσο φαίνεται ότι δεν είχε καλές σχέσεις. Γνωρίστηκε όμως προσωπικά με το δούκα Αλβέρτο Ε΄, που εκτίμησε τη μουσική εμπειρία και τη σύνεσή του. Εκεί υπηρέτησε ως το 1566 μέσα σε μια καλλιτεχνική ατμόσφαιρα που λάμπρυναν με την παρουσία τους συνθέτες όπως ο Φλαμανδός Τσιπριάνο ντε Ρόρε και ο Ιταλός Αντρέα Γκαμπριέλι. Η παραμονή στο Μόναχο φαίνεται ότι ήταν η πιο δημιουργική του Λεονταρίτη. Σ' αυτή χρονολογούνται οι τρεις γνωστές λειτουργίες του, δύο μοτέτα για το γάμο του Γιόχαν Γιάκομπ Φούγγερ και συνθέσεις που απέστειλε στο γερμανό αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Β΄. Οι πηγές αναφέρουν σχέσεις του Λεονταρίτη με επιφανείς προσωπικότητες του Άουγκσμπουργκ και του Σάλτσμπουργκ και επιτρέπουν την υπόθεση ότι ήρθε σε επαφή με την πλούσια μουσική ζωή και αυτών των κοντινών στο Μόναχο πόλεων.
Δεύτερη παραμονή στη Βενετία
Από το 1567 οι πηγές τοποθετούν τον Λεονταρίτη και πάλι στη Βενετία και στην Κρεμόνα, σε άθλια οικονομική κατάσταση και μπλεγμένο σε μια υπόθεση κατασκοπείας υπέρ των Ισπανών, που εκείνη την εποχή κατείχαν το δουκάτο του Μιλάνου και απειλούσαν τη βενετική επικράτεια. Προσδοκώντας γενναία αμοιβή και από φόβο μην κατηγορηθεί ο ίδιος για την υπόθεση, που είχε περιέλθει τυχαία σε γνώση του, ο Λεονταρίτης κατήγγειλε στις βενετικές αρχές ένα μηχανικό, ότι είχε αποτυπώσει το βενετικό φρούριο της Κρέμας κοντά στην Κρεμόνα, με σκοπό να στείλει τα σχέδια στο βασιλιά Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας. Ο Λεονταρίτης παρέδωσε μάλιστα τα σχέδια στις βενετικές αρχές. Οι αρχές του υποσχέθηκαν αρχικά την αμοιβή, αργότερα όμως δολοφόνησαν κρυφά το μηχανικό και υποστήριξαν ότι ήταν τρελός, δεν ενήργησε με γνώση των Ισπανών και συνεπώς δεν επρόκειτο για σοβαρή υπόθεση. Ο Λεονταρίτης όχι μόνο δεν εισέπραξε την αμοιβή που θα έλυνε για πάντα το βιοτικό του πρόβλημα, αλλά χρεώθηκε και επιπλέον για να μπορεί να διατηρεί 5-6 σωματοφύλακες, που θα τον προστάτευαν από τους συγγενείς του μηχανικού. Ακόμα και οι προηγούμενοι προστάτες του Stopius και Fugger αναφέρουν ότι δεν είναι πια τόσο άξιος μουσικός και στρέφονται εναντίον του ζητώντας πίσω τα δανεικά που του είχαν δώσει.
Επιστροφή στην Κρήτη
Από το 1568 ο Λεονταρίτης βρίσκεται και πάλι στην Κρήτη, όπου φαίνεται πως βρήκε καταφύγιο για να γλυτώσει από τους πιστωτές του. Άρχισε να πουλά την πατρική του περιουσία για να εξοφλήσει τα χρέη του και σταδιακά αποκαταστάθηκε κοινωνικά και εκκλησιαστικά και ανέκτησε την ιεροσύνη του. Εκλέχθηκε κανονικός του Αγίου Τίτου και προφανώς ξανάρχισε τη μουσική του δραστηριότητα. Από το 1572 σταματά η αναφορά του ονόματός του στις πηγές, γεγονός που σημαίνει ότι πέθανε. Αντίτυπα των έργων του συνεχίζουν να κυκλοφορούν στην αγορά, όμως από τις αρχές του 17ου αι. και μέχρι τη δεκαετία του 1980 είναι εντελώς ξεχασμένος.
Έργο
Το έργο του Λεονταρίτη χαρακτηρίζεται από το συνδυασμό τεχνικής αρτιότητας και μελωδικότητας. Στα γνωστά και κατά το μεγαλύτερο μέρος σωζόμενα έργα του περιλαμβάνονται τρεις παρωδιακές λειτουργίες (Missa super Aller mi faut, Missa super Je prens en grez, Missa super Letatus sum), 76 εκκλησιαστικά και κοσμικά μοτέτα σε δύο συλλογές, 6 μαδριγάλια και 2 ναπολιτάνες. Το έργο του Λεονταρίτη δεν έχει ακόμα μελετηθεί μουσικολογικά, αν και έχει παρουσιαστεί σε συναυλίες και έχει δισκογραφηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Κρητικοί μουσικοί Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης
Σαγκάη ΣΙΠΓ ΦΚ
Η Σανγκάη ΣΙΠΓ ΦΚ είναι μια κινεζική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Σαγκάη. Συμμετέχει στην Chinese Super League. Ιδρύθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2005 σαν Σανγκάη Ιστ Έιζια. Το 2012 μετονομάστηκε σε Σανγκάη Ζομποναρτ. Το σημερινό της όνομα το πήρε το 2015. Έδρα της ομάδας είναι το Shanghai Stadium, χωρητικότητας 56842 θεατών. Έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα 2ης κατηγορίας (2012) και ένα πρωτάθλημα 1ης κατηγορίας (2012).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κίνας
Σέλινο
'
Το σέλινο (επιστ. Σέλινον το βαρύοσμον, Apium graveolens) είναι διετές, ιθαγενές φυτό του γένους Σέλινον (Apium) της οικογένειας των Σελινοειδών (Apiaceae) (συν. Σκιαδοφόρων (Umbelliferae)).
Στην αρχαιότητα
Είναι γνωστό από τα αρχαία χρόνια όταν Έλληνες και Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν στη μαγειρική και οι Κινέζοι για φάρμακο. Επίσης το θεωρούσαν πένθιμο φυτό γιατί στις νεκρικές τελετές οι πενθούντες φορούσαν στεφάνι από σέλινο.
Περιγραφή
Έντονα αρωματικό φυτό, με σκληρό βλαστό, ρίζες σαρκώδεις και ινώδεις, φύλλα με διαιρεμένο έλασμα, οι μίσχοι κυρτωμένοι δημιουργούν  αυλάκι.
Το ύψος του φτάνει τα 90 εκατοστά και τα σπόρια του είναι αρωματικά, με ίδιο άρωμα με αυτό του φυτού αλλά με πικρότερη και πιο καυστική γεύση.
thumb|left|200px|Τα σπόρια του χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό
Πολλαπλασιάζεται με σπορά σε θερμοκήπια ή ειδικά σπορεία και στη συνέχεια μεταφυτεύεται σε μικρά σακουλάκια αφού  περάσουν 5-7 εβδομάδες.
Όταν το ύψος των φυταρίων φτάσει τα 20 εκατοστά περίπου τότε φυτεύονται στην τελική τους θέση.
Οι απαιτήσεις σε νερό είναι μεγάλες και το τακτικό πότισμα είναι απαραίτητο ενώ η λίπανση του εδάφους είναι αναγκαία και πρέπει να γίνεται είτε με κοπριά είτε με ειδικά λιπάσματα.
Το έντονο άρωμα που έχει το σέλινο οφείλεται σε αιθέριο έλαιο που δίνει στο φυτό ορεκτικές, χωνευτικές και τονωτικές ιδιότητες.
Θρεπτικές ουσίες
Περιέχει σίδηρο, ασβέστιο, φώσφορο και βιταμίνες C, B1, B2 και Κ. Θεωρείται ότι έχει φαρμακευτικές ιδιότητες και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε παθήσεις των νεφρών και της ουροδόχου κύστης καθώς και κατά των αρθριτικών παθήσεων.
Ποικιλίες
Υπάρχουν 3 βασικές ποικιλίες σέλινου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Σελινοειδή Κατηγορία:Βρώσιμα σκιαδοφόρα Κατηγορία:Λαχανικά Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Αζουλέζου
250px|thumb|right|Πλαίσιο από σμαλτωμένα κεραμικά πλακάκια του Ζόρζ Κολάσου (1922) που απεικονίζει επεισόδιο της Μάχης της Αλζουμπαρότα (1385) ανάμεσα στον πορτογαλικό και καστιλιάνικο στρατό. [[Λισαβόνα, Πορτογαλία.]] Τα αζουλέζου (azulejo) είναι ζωγραφική σε σμαλτωμένα κεραμικά πλακάκια, που χρησιμοποιούνται για την επένδυση και διακόσμηση τοίχων και προσόψεων ή και οροφών και δαπέδων σπιτιών, εκκλησιών, επαύλεων και ανακτόρων. Η ονομασία είναι αραβικής προέλευσης από τη λέξη al – zulayj, που σημαίνει «γυαλισμένη πέτρα».
Η τέχνη του αζουλέζου μεταφέρθηκε στην Ισπανία και την Πορτογαλία από τους Μαυριτανούς της Βόρειας Αφρικής κατά το 14ο αιώνα. Τα μαυριτανικά πλακίδια, που χρησιμοποιούνταν στις πόλεις της Πορτογαλίας κατά το 15ο αιώνα, ήταν διακοσμημένα με γεωμετρικά σχέδια ή με μορφές ζώων και φιλοτεχνούνταν από Μαυριτανούς τεχνίτες στη Σεβίλλη.
Σε όλο το 15ο αιώνα, τα διακοσμητικά πλακίδια αζουλέζου εισάγονταν στην Πορτογαλία από την Ισπανία και η χρήση τους ήταν ευρέως διαδεδομένη στη θρησκευτική και την κοσμική αρχιτεκτονική της Πορτογαλίας στις προσόψεις κυρίως κτιρίων.
Στις αρχές όμως του 16ου αιώνα, η βιοτεχνία και η παραγωγή των αζουλέζου αναπτύχθηκε στην Πορτογαλία σε ευρεία κλίμακα κατά την εποχή των βασιλέων Φιλίππου Β', Γ' και Δ' και ανεξαρτοποιήθηκε από τις ισπανικές επιρροές, αφού η παραγωγή στην Ισπανία είχε αρχίσει να φθίνει, μέχρι που διακόπηκε τελείως κατά το 18ο αιώνα.
thumb|left|200px|Πρόσοψη του Ναού της Santa Maria στην Κουβιλιά (Covilhã), Πορτογαλία.Γύρω στο 1690, άρχισαν να παράγονται τα περίφημα γαλανόλευκα πλακίδια αζουλέζου, που έγιναν γνωστά σ’ όλο τον κόσμο και κατέκτησαν τις αγορές της Ευρώπης, της Ασίας και ακόμη της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Το θεματολόγιό τους περιλάμβανε κυρίως ιστορικές σκηνές με στρατιωτικά θέματα ή θρησκευτικά μοτίβα.
Θηρεσία Πετρόβνα του Όλντενμπουργκ
Η Θηρεσία Πετρόβνα (Therese Petrovna, 30 Μαρτίου 1852 - 19 Απριλίου 1883) από τον Οίκο του Σ.Χ.Γκόττορπ ήταν κόρη του Δούκα του Ολδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Λόιχτενμπεργκ και πριγκίπισσα Ρομανόβσκυ.
Αζουλέζου
Πολλοί καλλιτέχνες της Πορτογαλίας είχαν ασχοληθεί με τη ζωγραφική σε διακοσμητικά πλακάκια αζουλέζου, όπως ο Αντόνιου ντε Ολιβέιρα Μπερνάντες (Αntonio de Oliveira Bernandes, περ. 1660 – 1732), ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης αζουλέζου της εποχής του.
Θηρεσία Πετρόβνα του Όλντενμπουργκ
Βιογραφία
Παντρεύτηκε τον Γεώργιο Μαξιμιλιάνοβιτς Ρομανόβσκυ, τρίτο γιο του Μαξιμιλιανού ντε Μπωαρναί, 3ου Δούκα του Λόιχτενμπεργκ, και της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Νικολάγιεβνα της Ρωσίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Θηρεσίας, ο Αλέξανδρος, δούκας του Όλντενμπουργκ, είχε νυμφευτεί την αδελφή του Γεωργίου, Ευγενία Μαξιμιλιάνοβνα, από το 1868. Ο πρωτότοκος αδελφός του Γεωργίου, ο Νικόλαος, είχε κάνει μοργανατικό γάμο και ο δευτερότοκος Ευγένιος είχε μόνο μία κόρη, έτσι ο Γεώργιος έγινε το 1901 επικεφαλής του Οίκου του και 6ος δούκας του Λόιχτενμπεργκ.
Ο πατέρας του Πέτρου, ο Γεώργιος του Ολδεμβούργου, είχε νυμφευτεί την Αικατερίνη, κόρη του Παύλου της Ρωσίας, έτσι οι απόγονοί του είχαν ανατραφεί στη Ρωσία και είχαν εκρωσιστεί, όπως και η οικογένεια του Γεωργίου. Έτσι, παρά τον γερμανικό τίτλο της, η Θηρεσία, όπως ο αδελφός της Αλέξανδρος και ο πατέρας τους πριν από αυτούς, είχε μεγαλώσει ολοκληρωτικά στη Ρωσία. Η Θηρεσία και τα αδέλφια της εθεωρούντο πάντα ως μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Οικογένειας.
Αζουλέζου
Κατά το 18ο και 19ο αιώνα, η μόδα επέβαλε τη διακόσμηση ολόκληρων των επιφανειών και των προσόψεων των κτιρίων με τα πλακίδια αζουλέζου. Εξωτερικοί και εσωτερικοί τοίχοι επενδύονταν με τα διακοσμητικά αυτά πλακάκια σε πολύ διαφορετικά σχέδια, που αρχικά ήταν μονόχρωμες παραστάσεις σε ζατρικοειδή σχέδια και αργότερα πιο πολύπλοκες πολύχρωμες απεικονίσεις. Ξεχωρίζουν ακόμη αζουλέζου σε νατουραλιστικά σχέδια, όπως τα περίφημα σχέδια «σενζερί» (singeries) με παραστάσεις μαϊμούδων ή ναΐφ σχέδια με γάτες στο κυνήγι τους ή σκηνές του κυνηγιού.
Θηρεσία Πετρόβνα του Όλντενμπουργκ
Βιογραφία
Απέκτησαν γιο, τον Αλέξανδρο Γεωργίεβιτς, 7ο Δούκα του Λόιχτενμπεργκ. Το 1909 οι εφημερίδες γέμισαν με φήμες, ότι είχε νυμφευτεί μοργανατικά την Αμερικανίδα Μάρτζορι Γκουλντ. Το 1912 αναφέρθηκε ότι ο Αλέξανδρος είχε λάβει την απρόθυμη συγκατάθεση του Νικολάου Β΄ για να νυμφευτεί την πλούσια -μη ευγενή- Μάριαν Φρήντλαντερ Φουλντ, με τον όρο ότι η σύζευξη θα θεωρηθεί άνιση και δεν θα δοθούν οι τίτλοι του στη σύζυγο ή στα παιδιά που θα αποκτήσουν. Πέρα από αυτές τις φήμες, ο Αλέξανδρος απείχε από το να είναι πλούσιος και υπηρέτησε ως λοχαγός των Ρώσων Ουσάρων της φρουράς και ως βοηθός στρατοπέδου στον Αυτοκράτορα. Παρέμεινε ωστόσο ο κύριος κληρονόμος του πάππου του Μαξιμιλιανού. Αργότερα ο Αλέξανδρος νυμφεύτηκε μοργανατικά τη Ναντέζντα Κάραλλι το 1917, χάνοντας έτσι τα δικαιώματα και προνόμιά του. Αργότερα αυτό το έτος, καθώς έμενε στο ίδιο κτήριο με τον πρίγκιπα Φέλιξ Γιουσούποβ, ο Αλέξανδρος συνελήφθη από τις Μπολσεβικικές αρχές μαζί με άλλα 4-5 μέλη της μοναρχικής παράταξης.
Αζουλέζου
thumb|250px|Πανοραμική άποψη της Λισαβόνας (18ος αιώνας), Λισαβόνα, 1993.Εντυπωσιακή είναι η πανοραμική άποψη της Λισαβόνας σε τεράστιο «τοιχογραφικό» αζουλέζο του 18ου αιώνα, που σώζεται μέχρι σήμερα και κυριαρχεί στον εξώστη του Μιραντόρου ντ´Σάντα Λουζία της Λισαβόνας.
Θηρεσία Πετρόβνα του Όλντενμπουργκ
Μετέπειτα ζωή
Διάφορες πηγές αποδίδουν στον Γεώργιο πως έδειχνε όμορφος, αλλά ήταν "χαζό και μάλλον λυπηρό άτομο", αν και οι αναφορές αυτές συνήθως σχετίζονται με τη δεύτερη σύζυγό του, την Αναστασία του Μαυροβουνίου, η οποία -όταν κανόνιζε το διαζύγιό της από τον Γεώργιο- ανέφερε ευρέως ότι δεν μπορούσε πια να ζει με έναν άνδρα "ανυπόφορης ηλιθιότητας".
Αζουλέζου
Στις αρχές του 20ου αιώνα αναβίωσε η παράδοση της απεικόνισης ιστορικών σκηνών στα παραδοσιακά σε μπλε και λευκό σχέδια, όπως είναι οι εντυπωσιακοί πίνακες σε μεγάλα ταμπλό γαλανόλευκων αζουλέζου στο Πάρκο Εδουάρδου Ζ' της Λισαβόνας, φιλοτεχνημένα το 1922 από τον Ζόρζ Κολάσου (Jorge Colaço 1868 – 1942) με σκηνές μαχών – Η Mάχη του Ορίκ (1139), η Μάχη της Αλζουμπαρότα (1385) και μια ναυμαχία στον Κόλπο του Σάγκρες.
Θηρεσία Πετρόβνα του Όλντενμπουργκ
Μετέπειτα ζωή
Η Θηρεσία απεβίωσε στην Αγ. Πετρούπολη σε ηλικία 31 ετών. Έξι έτη μετά ο Γεώργιος έκανε δεύτερο γάμο με την Αναστασία του Μαυροβουνίου.
Αζουλέζου
Στη Λισαβόνα λειτουργεί το Εθνικό Μουσείο Αζουλέζου, το οποίο στεγάζεται στο ιστορικό μοναστήρι Μάδες ντε Ντέους (16ος αιώνας), όπου καταγράφεται η ιστορία της τέχνης των αζουλέζου με εκθέματα κατά χρονολογική σειρά από τα μαυριτανικά πλακίδια μέχρι αυτά του 20ου αιώνα.
Θηρεσία Πετρόβνα του Όλντενμπουργκ
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1879 τον Γεώργιο Μαξιμιλιάνοβιτς, 6ο Δούκα του Λόιχτενμπεργκ, και είχε τέκνο:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Αζουλέζου
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Πορτογαλία Κατηγορία:Τέχνες στην Πορτογαλία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Ισπανία Κατηγορία:Τέχνες στην Ισπανία
Αγνή Μπάλτσα
Η Αγνή Μπάλτσα (19 Νοεμβρίου 1944, Λευκάδα), ευρύτερα γνωστή και ως Agnes Baltsa, είναι Ελληνίδα μέτζο-σοπράνο και ηθοποιός.
Βιογραφία
Ξεκίνησε να παίζει πιάνο σε ηλικία έξι ετών και το 1958 μετακόμισε στην Αθήνα για να επικεντρωθεί στο τραγούδι. Αποφοίτησε από το Εθνικό Ωδείο το 1965 και ταξίδεψε στο Μόναχο προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές της με υποτροφία Μαρία Κάλλας.
Η Μπάλτσα έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1968 στην Όπερα της Φρανκφούρτης με το έργο Οι Γάμοι του Φίγκαρο (του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ) και ακολούθησε το έργο Ο ιππότης με το ρόδο (Der Rosenkavalier) του Ρίχαρντ Στράους στην Όπερα της Βιέννης το 1970. Με την καθοδήγηση του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, ο οποίος είχε πει για αυτήν ότι ήταν «η σπουδαιότερη δραματική μεσόφωνος της εποχής μας», γρήγορα τράβηξε την προσοχή του κόσμου πάνω της και άρχισε να κάνει τακτικές εμφανίσεις στο αναγνωρισμένου κύρους Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ (Salzburger Festspiele).
Η πιο γνωστή της ερμηνεία είναι στην Κάρμεν του Ζωρζ Μπιζέ, την οποία έχει επαναλάβει πολλές φορές, τις περισσότερες με τη συνοδεία του Χοσέ Καρρέρας. Έχει ερμηνεύσει έργα των Μότσαρτ (Οι γάμοι του Φίγκαρο, Έτσι κάνουν όλες), Ροσίνι (Ο Κουρέας της Σεβίλλης, Η Ιταλίδα στο Αλγέρι), Μασκάνι (Καβαλερία Ρουστικάνα), Βέρντι (Αΐντα, Η δύναμη του πεπρωμένου, Τροβατόρε, Δον Κάρλος) και Μπελίνι (Καπουλέτοι και Μοντέκκοι''), Ρ. Στράους (Ηλέκτρα).
Έχει επίσης παίξει στη Γερμανική ταινία Duett το 1992, υποδυόμενη μια τραγουδίστρια της όπερας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες μεσόφωνοι
Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1893
Η Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1893 (Οκτώβριος 1893 – Ιανουάριος 1895) ήταν η 7η και τελευταία κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη στις αρχές της οποίας, επισημοποιήθηκε η πτώχευση της χώρας, με την ομιλία του πρωθυπουργού στην Βουλή, στις 10 Δεκεμβρίου 1893, με την γνωστή φράση «δυστυχώς, επτωχεύσαμεν»!
Μετά την αναγγελία της πτώχευσης του κράτους, ο Τρικούπης -αφού ακύρωσε το δάνειο των 100.000.000 δρχ. που είχε πάρει η προηγούμενη κυβέρνηση ως μη σύμφωνο με την ελληνική νομοθεσία, προχώρησε σε περικοπή της αξίας των ομολογιών του Ελληνικού κράτους, κατά 70%. Συγκεκριμένα, το ελληνικό κράτος θα πλήρωνε -σε χρυσό- μόνο το 30% της αξίας των τοκομεριδίων που είχαν στα χέρια τους οι ομολογιούχοι. Αυτό το μέτρο, φυσικά προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, στις ξένες χρηματαγορές, που είδαν να μηδενίζεται ουσιαστικά η αξία των τίτλων που κρατούσαν στα χέρια τους. Οι αντιδράσεις ήταν εντονότερες στη Γερμανία, όπου υπήρχαν και οι πιο πολλοί κάτοχοι ομολογιών. Οι ομολογιούχοι συνασπίστηκαν σε κομιτάτα, και ήρθαν σε επανειλημμένες διαβουλεύσεις με τον Χαρίλαο Τρικούπη, προκειμένου να βελτιώσουν την κατάσταση υπέρ τους, αλλά λύση δεν βρέθηκε, γιατί ο Τρικούπης παρέμεινε αμετάπειστος.
Η αντιπολίτευση είχε αποδυθεί σε αντι-τρικουπικό αγώνα, με αποτέλεσμα να συσπειρωθεί εναντίον του Τρικούπη όλος ο πολιτικός αλλά και επιχειρηματικός κόσμος της χώρας, ο Ανδρέας Συγγρός ήταν από τους φανατικούς αντι- τρικουπικούς - και να επηρεαστεί ο λαός που άρχισε να διαδηλώνει εναντίον της κυβέρνησης. Συν τω χρόνω, και με την οικονομική ζωή της Ελλάδας να βρίσκεται σε ύφεση, οι διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια γίνονταν και συχνότερα και πιο επιθετικά. Σε ένα από αυτά, στο συλλαλητήριο που οργανώθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1895 στο Πεδίο του Άρεως, για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης για την απαγόρευση των εξώσεων ενοικιαστών ακινήτων, οργανώθηκε αντι-συλλαλητήριο από οπαδούς του Τρικούπη και οι δυο διαδηλώσεις συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Τα επεισόδια δεν πήραν γενικευμένη μορφή, γιατί η παρουσία του Διαδόχου Κωνσταντίνου, ηρέμησε τα πνεύματα, προκάλεσε όμως, σύγκρουση ανάμεσα στο Στέμμα και την κυβέρνηση, η οποία και παραιτήθηκε αμέσως.
Στις εκλογές που θα γίνουν, στις 16 Απριλίου του 1895, το κόμμα του Τρικούπη θα ηττηθεί κατά κράτος, ενώ ο ίδιος -με διαφορά 3 μόνο ψήφων - δεν θα καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής. Ο Τρικούπης αναχώρησε για Κάννες, όπου και πέθανε ένα χρόνο μετά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1893 10 Κατηγορία:1895
Βαβρ Σπορτς ΦΚ
Το 1970 η ομάδα συμμετείχε στη Β΄ Κατηγορία και τερμάτισε στην 5η θέση. Την περίοδο 1982-83 συμμετείχε στην Γ΄ Κατηγορία και σε δύο χρόνια κατάφερε να προβιβαστεί στην πρώτη κατηγορία (1984-85, τερμάτισε στην τελευταία θέση). Συμμετείχε για τελευταία φορά στην ανώτατη κατηγορία το 1998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1944 Κατηγορία:Βαβρ Σπορτς ΦΚ
Σεντσέν ΦΚ
Η Σεντσέν ΦΚ είναι μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Σεντσέν, Γκουανγκντόνγκ. Ιδρύθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1994. Έδρα της ομάδας είναι το Bao'an Stadium, χωρητικότητας 40000 θεατών. Συμμετέχει στην China League One ενώ έχει αρκετές συμμετοχές στην Chinese Super League.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κίνας
Σαγιέντ Μοράντ Χαν
αριστερά|μικρογραφία|201x201εσ| Ο βασιλιάς [[Αλί-Μοράντ Χαν Ζαντ|Aλί Μοράντ Χαν Ζαντ (κέντρο), στην αυλή του δίπλα σε μία ανώνυμη πριγκίπισσα (αριστερά) και τον γιο του πρίγκιπα Σαγιέντ Μοράντ Χαν (δεξιά).]]
Ο Σαγιέντ Μοράντ Χαν, ήταν σάχης τού Ιράν, που βασίλευσε από τις 23 Ιανουαρίου 1789 έως τις 10 Μαΐου 1789. Ήταν ο όγδοος βασιλιάς της δυναστείας των Ζαντ. Η σύντομη βασιλεία του είναι ενδεικτική τού αδίστακτου και βάναυσου αγώνα για την εξουσία, που κυριάρχησε μεταξύ των μελών της οικογένειας Zαντ μετά το τέλος τού Kαρίμ Χαν Ζαντ το 1779.
Βιογραφία
Ήταν μέλος της αυλής τού προκατόχου του, Τζαφάρ Χαν, στην πρωτεύουσα Zαντ τού Σιράζ. Ήταν προφανώς η συμπεριφορά τού Τζαφάρ Χαν προς τον Σαγιέντ Μουράντ Χαν, που οδήγησε τον τελευταίο να σχεδιάσει την ανατροπή τού βασιλιά. Ο Σαγιέντ Μουράντ Χαν ήταν κυβερνήτης τού Σιράζ, αλλά αργότερα περιορίστηκε με την οικογένειά του και, σύμφωνα με μία αναφορά, ξυλοκοπήθηκε κατόπιν εντολής τού Τζαφάρ Χαν σε μία προσπάθεια να τον αναγκάσουν να αποκαλύψει τα πλούτη του.
Το 1789 μία ομάδα ατόμων, με επικεφαλής τον Σαγιέντ Μοράντ Χαν συνωμότησαν για να δηλητηριάσουν τον Τζαφάρ Χαν. Μία σκλάβα χρησιμοποιήθηκε για να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες τους. Ο Σαγιέντ Μοράντ Χαν και οι οπαδοί του νίκησαν τον εξασθενημένο σάχη, σκοτώνοντάς τον και πετώντας το κεφάλι του από την ακρόπολη.
Μετά τη δολοφονία τού Τζαφάρ Χαν, ο Σαγιέντ Μοράντ έγινε σάχης τού Ιράν. Ο γιος τού Τζαφάρ Χαν, ο Λοτφ Αλί Χαν, βάδισε στη συνέχεια στο Σιράζ, όπου ήταν δημοφιλής μεταξύ τού λαού. Ο Σαγιέντ Μοράντ Χαν άντεξε για λίγο στην ακρόπολη της πόλης, αλλά αφού βασίλευσε για λιγότερο από 4 μήνες, αναγκάστηκε να παραδοθεί και εκτελέστηκε. Ο Λοτφ Αλί Χαν τον είχε διαδεχθεί στις 10 Μαΐου 1789.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Ζαντ
Σεριόγκα
Ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Παρχόμενκο (Ρωσικά: Серге́й Васи́льевич Пархо́менко, Λευκορωσικά: Сяргей Васільевіч Пархоменка), πιο γνωστός ως Σεριόγκα (Ρωσικά & Λευκορωσικά: Серёга), είναι Λευκορώσος μουσικός, ηθοποιός, ράπερ, τραγουδιστης, γεννημένος στις 8 Οκτωβρίου 1976 στο Γόμελ της Λευκορωσίας.
Ιστιδίνη
Η ιστιδίνη (σύντμηση His ή H) είναι α-αμινοξύ με έναν ετεροκυκλικό δακτύλιο ιμιδαζολίου στην πλευρική αλυσίδα. Είναι ένα από τα πρωτεϊνογόνα αμινοξέα και κωδικοποιείται στο DNA με τις τριπλέτες βάσεων (κωδικόνια) CAU και CAC. Είναι διαιτητικώς απαραίτητο αμινοξύ για τους ανθρώπους και όλα τα θηλαστικά. Υπάρχει σε δύο οπτικά ισομερή, την L - και D - μορφή. Στους βιολογικούς οργανισμούς απαντά αποκλειστικά ως L -ιστιδίνη.
Σεριόγκα
Στούντιο άλμπουμ
2. Kukla (Doll) - feat. Max Lorens
Ιστιδίνη
Δομή
Ο ιμιδαζολικός δακτύλιος της ιστιδίνης είναι επίπεδος και έχει αρωματικό χαρακτήρα. Τα άτομα αζώτου του δακτυλίου της ιστιδίνης ονομάζονται με τα ελληνικά προθέματα προς (σύμβολο «π») και τηλε (σύμβολο «τ») για να δηλώσουν τη θέση τους κοντά (π-Ν) και μακριά (τ-Ν) σε σχέση με την πλευρική αλυσίδα. Το άτομο άνθρακα μεταξύ των δύο ατόμων αζώτου έχει τον αριθμό θέσης 2, όπως και στο ιμιδαζόλιο, ενώ τα άτομα άνθρακα της αλειφατικής αλυσίδας λαμβάνουν τα προσδιοριστικά θέσης α και β.
Σεριόγκα
Στούντιο άλμπουμ
3. Ryzhy (Red-Head)
4. Pesenka ο slesare shestogo razryada
Ιστιδίνη
Δομή
Το παραπάνω σύστημα προτάθηκε από την IUPAC με σκοπό να εξαλειφθεί η σύγχιση που προέκυπτε από τη χρήση διαφορετικών και αντιφατικών συστημάτων αρίθμησης. Ωστόσο σημειώνεται ότι σε παλαιότερα συγγράμματα καθώς και σε ειδικές περιπτώσεις όπου η διόρθωση της ονοματολογίας συναντά αντικειμενικές δυσχέρειες, τα άτομα π-Ν και τ-Ν μπορεί να ονομάζονται αντίστοιχα Νδ (ή Νδ1) και Νε (ή Νε2).
Σεριόγκα
Στούντιο άλμπουμ
5. Gimn boleyshikov FC "Spartak"
Ιστιδίνη
Πρωτονίωση
Το ιμιδαζόλιο της ιστιδίνης έχει σταθερά διάστασης οξέος (pKa) περίπου 6 και αυτό καθιστά το αμινοξύ ευαίσθητο σε μικρές αλλαγές του pH στις συνθήκες που επικρατούν στους βιολογικούς οργανισμούς. Όταν το pH είναι κάτω από 6, τότε και τα δύο άτομα αζώτου του δακτυλίου είναι πρωτονιωμένα (ΝΗ), με συνέπεια το αμινοξύ να φέρει συνολικά θετικό φορτίο. Όταν το pH είναι πάνω από 6 τότε μόνο ένα από τα άτομα αζώτου φέρει πρωτόνιο και η πλευρική αλυσίδα του αμινοξέος είναι ηλεκτρικά ουδέτερη. Η συνολική πρωτεολυτική συμπεριφορά του αμινοξέος σε υδατικό διάλυμα απεικονίζεται στο παρακάτω σχήμα: Ανεξάρτητα από το βαθμό πρωτονίωσης του ιμιδαζολίου, ο δακτύλιος έχει πάντοτε αρωματικό χαρακτήρα.
Ταυτομέρεια
Όταν φέρει ένα μόνο πρωτόνιο, ο ιμιδαζολικός δακτύλιος της ιστιδίνης υπόκειται σε ταυτομέρεια, και συγκεκριμένα σε ταυτομέρεια ιμίνης - εναμίνης. Αυτό σημαίνει ότι το άτομο υδρογόνου που ενώνεται με το ένα από τα δύο άτομα αζώτου μπορεί να αλλάξει θέση και να μεταπηδήσει στο άλλο άτομο αζώτου. Επακόλουθο αυτής της μετακίνησης είναι και η αλλαγή της θέσης του διπλού δεσμού από το ένα άζωτο στο άλλο.
Σεριόγκα
Στούντιο άλμπουμ
6. Suka-iuda
7. Vykhodila Manya zamuzh (Manya Got Married)
Ιστιδίνη
Ταυτομέρεια
Η αντίδραση είναι αναστρέψιμη και τα δύο ταυτομερή βρίσκονται σε χημική ισορροπία, εκτός αν υπάρχουν παράγοντες (για παράδειγμα δεσμοί υδρογόνου με γειτονικά αμινοξέα ή δεσμοί συναρμογής με μεταλλικά ιόντα) που ευνοούν ή επιβάλλουν μία από τις δύο δυνατές διαμορφώσεις του δακτυλίου.
Σεριόγκα
Στούντιο άλμπουμ
9. Chorniy Bumer (Black Beamer)
10. Deti Moskvy (Kids Of Moscow)
Ιστιδίνη
Βιοχημικός ρόλος
Λόγω των παραπάνω ιδιοτήτων της, η ιστιδίνη είναι το κεντρικό αμινοξύ στην λεγόμενη καταλυτική τριάδα των πρωτεασών σερίνης (Asp-His-Ser), όπου παίζει τον ρόλο του μεταφορέα πρωτονίων κατά την επιτέλεση της ενζυμικής αντίδρασης.
Σεριόγκα
Στούντιο άλμπουμ
11. Голуби (Doves) - feat. Satsura
12. Zagubili lyalyu
Ιστιδίνη
Βιοχημικός ρόλος
Στον μεταβολισμό η ιστιδίνη είναι πρόδρομη ένωση της ισταμίνης και της καρνοσίνης.
Σεριόγκα
Στούντιο άλμπουμ
Τρακ λιστ: 1 Intro
Ιστιδίνη
Διατροφή
Ο ανθρώπινος οργανισμός λαμβάνει την ιστιδίνη από πρωτεϊνούχες τροφές ζωικής και φυτικής προέλευσης.
Σεριόγκα
Στούντιο άλμπουμ
2 2 Kaiser (feat. Azad)
1985 Χόπμαν
Ο Χόπμαν (Hopmann) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,771. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου Γιόζεφ Χόπμαν (1890-1975), όπως και ο κρατήρας Χόπμαν στη Σελήνη.
Σεριόγκα
Στούντιο άλμπουμ
3 Barbeque
1985 Χόπμαν
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χόπμαν εκτιμάται σε 35,51 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,067 ± 0,014. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Χόπμαν γύρω από τον εαυτό του.
Σεριόγκα
Στούντιο άλμπουμ
4 Gangsta No More
5 Mr. Perfect (feat. Rapturous)
6 Disco Malaria (feat. Eveleena)
7 Old Schooler (feat. Sacura)
8 I'm In Love With A Russian Boy
9 Mon Beat (feat. Skuril)
10 Disco Malaria (Russian Version)
11 Superbotanic full track
12 Kukla full track
13 Gangsta Rap (feat. Eveleena)
14 Kepka (A Tribute to Kangol 504)
15 King Ring
Τρακ λιστ: 01. Sidi i slushay (Sit And Listen)
02. Skit ot Khaby Kazanskogo (Skit from Haba Kazansky)
03. Parnishka s ulitsy (Guy From Streets)
04. Dobav' skorost' (Add The Speed)
05. Moyo pokoleniye (My Generation) - feat. Satsura
06. Mne s toboyu khorosho (It's Good With You)
07. Show dolzhno prodolzat'sya (The Show Must Go On)
08. Quasimodo Skit
09. Quasimodo - feat. Satsura
10. Korabli (Ships)
11. Mon Ami - feat. Max Lorens
12. Vtorzheniye (The Invansion) (GTA IV Soundtrack)
13. Vyshe neba tol'ko nebo (Sky is the limit) - feat. Aleksandr Marshal
14. Igra (Game)
15. Chiki (Chicks)
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκορώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Λευκορώσοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Λευκορώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Λευκορώσοι ράπερ Κατηγορία:Λευκορώσοι μουσικοί