cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλειος Ζαχάρωφ
Πρώτα χρόνια
Στη συνέχεια εργάστηκε σε κατάστημα υφασμάτων του θείου του, του Σεβαστόπουλου, που διατηρούσε στον Γαλατά, όπου σε πολύ σύντομο διάστημα ο Βασίλειος έδωσε νέα ώθηση και ανάπτυξη στο κατάστημα γεγονός για το οποίο ο θείος του, αποτραβηγμένος τότε για λόγους υγείας με επιστολή του τον κατέστησε συνέταιρό του. Εκείνη η επιστολή αποτέλεσε την κρισιμότερη στιγμή στη μετέπειτα μυθιστορηματική ζωή του Ζαχάρωφ.
Όταν αργότερα ο θείος του υπαναχώρησε στη καταβολή των υποσχόμενων ποσοστών επί των κερδών τότε ο ίδιος ο Βασίλειος αφαίρεσε από το ταμείο τα προβλεπόμενα ποσοστά του και αναχώρησε για την Αγγλία, όταν και συνελήφθη εκεί, λίγο αργότερα από την αστυνομία με την κατηγορία, σύμφωνα με την μήνυση, του καταχραστή. Μετά όμως από πολύμηνη προφυλάκιση και ενώ οδηγούνταν στο δικαστήριο βρήκε μέσα στο παλτό του την επιστολή του θείου του, η οποία και αποτέλεσε τη τελευταία στιγμή το τεκμήριο της αθώωσής του, (την εκδοχή αυτή υποστήριζε ο Ζαχάρωφ αργότερα όπου και την επιβεβαίωνε ο βαθύπλουτος Έλληνας Στέφανος Σκουλούδης, ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, που σημειωτέον θεωρείται και ο κύριος συντελεστής της μετέπειτα σταδιοδρομίας του Ζαχάρωφ).
Επίσκεψη στην Ελλάδα
Όταν σε πολύ λίγο καιρό αργότερα φονεύθηκε στην Αθήνα από φρουρό κάποιος Καναδός διαρρήκτης κατά την απόδρασή του από τις φυλακές, κάποια εφημερίδα έγραψε ότι ο εν λόγω δραπέτης ήταν ο Ζαχάρωφ. Αυτή η είδηση επανέφερε τον Ζαχάρωφ στην Αθήνα αφενός  για ν΄ αποδείξει ότι είναι ζωντανός και αφετέρου να τιμωρήσει τον εκούσιο ή ακούσιο συκοφάντη του που κηλίδωνε άδικα το όνομά του.
Η δεύτερη αυτή επίσκεψη του Ζαχάρωφ στη μικρή τότε Αθήνα έμελλε τελικά να γίνει η λεωφόρος του μεγιστάνα του πλούτου στην Ευρώπη. Μέσω του Σκουλούδη γνωρίστηκε με τον Σουηδό σχεδιαστή όπλων Thorsten Nordenfelt. Έτσι το 1877, ένα μόλις χρόνο μετά την εγκατάστασή του στην Αθήνα, ορίστηκε αντιπρόσωπος της ομώνυμης εταιρείας στα Βαλκάνια.
Επαγγελματικές δραστηριότητες
Η χρονική συγκυρία ήταν ιδανική για πωλήσεις όπλων, μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου το 1878. Μετά τη συγχώνευση των εταιριών Nordenfelt και Maxim, ο Ζαχάρωφ δούλευε πλέον με ποσοστά επί των πωλήσεων. Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος (1897), ο πόλεμος Ιαπωνίας - Κίνας και οι ευρωπαϊκοί πόλεμοι στην Αφρική ήταν ευκαιρίες, τις οποίες ο Ζαχάρωφ εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο και οι οποίες του επέφεραν τεράστια κέρδη, αλλά και γνωριμίες σε διπλωματικούς και στρατιωτικούς κύκλους. Η τακτική πωλήσεων που ακολουθούσε ήταν εξαιρετικά έξυπνη. Πούλησε στην Ελλάδα υποβρύχιο Nordenfelt, παρουσίασε κατόπιν την αγορά αυτή στην Τουρκία ως απειλή και τις πούλησε δύο. Απευθύνθηκε, τέλος στη Ρωσία και, δημιουργώντας την εντύπωση θαλάσσιου υπερεξοπλισμού νότια της Μαύρης Θάλασσας, πούλησε και σε αυτήν άλλα δύο.
Στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ζαχάρωφ κατείχε ήδη εφημερίδα (Excelsior), Τράπεζα (Union Parisienne), αλλά και πρακτορείο τύπου στην Ελλάδα. Μέσω αυτού προπαγάνδισε στο έπακρο την έξοδο της Ελλάδας από την ουδετερότητα και την είσοδό της στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, όπως και νωρίτερα στους Βαλκανικούς Πολέμους, υποστήριξε την Ελλάδα με δάνεια, δωρεάν πολεμικό υλικό, αλλά και αναλαμβάνοντας την υποχρέωση να χορηγεί στην Ελλάδα 2,5 εκατομμύρια δολάρια για όσο διάστημα παρέμενε στον πόλεμο. Οι Times του Λονδίνου υπολογίζουν τη συνεισφορά του προς τους Συμμάχους σε 50 εκατομμύρια στερλίνες, κανείς δεν μπορεί όμως να υπολογίσει τα κέρδη που αποκόμισε από τον πόλεμο αυτό.
Μετά τη δημοσίευση το 2005 απόρρητων εγγράφων του Foreign Office των ετών 1873-1939, προέκυψαν στοιχεία ότι ο Ζαχάρωφ εργάστηκε ως πράκτορας της Βρετανίας προκειμένου να οδηγήσει την Ελλάδα να μπει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ (Entente) (Βρετανία - Γαλλία - Ρωσία). Για τις υπηρεσίες του αυτές του απονεμήθηκε ο τίτλος του Sir. Σε επιστολή του Ζαχάρωφ προς τον σύνδεσμό του με τον Βρετανό πρωθυπουργό αναφέρει ότι για δωροδοκίες στην Ελλάδα χρειάζονταν 1,5 εκατομ. λίρες Αγγλίας. Με τα χρήματα αυτά θα επιδίωκε να εξαγοράσει 45 Έλληνες βουλευτές. Ο Βρετανός πρωθυπουργός δέχτηκε αυτές τις προτάσεις όπως αναφέρεται σε έγγραφο της 11 Δεκ. 1915 και έδωσε χρήματα στον Ζαχάρωφ μέσω της Barclay's Bank. Με τα χρήματα αυτά ο Ζαχάρωφ χρηματοδότησε, μεταξύ άλλων, την ίδρυση του Εκδοτικού Οίκου των Φιλελευθέρων. Το 1916, επειδή ακόμα δεν είχε επιτευχθεί η είσοδος της Ελλάδας στον πόλεμο, πέτυχε νέα Γαλλο-Βρετανική χρηματοδότηση του Κόμματος των Φιλελευθέρων με επιπλέον 5.000.000 δραχμές για προεκλογικά έξοδα. Η κυβέρνηση Βενιζέλου του 1917-1920 τίμησε τον Ζαχάρωφ με το παράσημο του Σταυρού του Σωτήρος.
Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Ζαχάρωφ λέγεται ότι υποστήριξε το Βενιζέλο στη Μικρασιατική εκστρατεία. Αναμείχθηκε επίσης με τη βιομηχανία πετρελαίου, αλλά και με τα ναυπηγεία και τα καζίνα. Χάρη στην προσωπική του γνωριμία με τον Πρίγκηπα Λουδοβίκο Β΄ του Μονακό, αγόρασε το υπό πτώχευση καζίνο της χώρας και κατάφερε να το κάνει πάλι κερδοφόρο.
Πέθανε στο Μόντε Κάρλο το 1936.
Προσωπική ζωή
Η προσωπική του ζωή δεν είναι ευρέως γνωστή. Εικάζεται ότι είχε παντρευτεί μια αγγλίδα (έτσι απέκτησε αγγλικό διαβατήριο), την οποία εγκατέλειψε και συνήψε μακροχρόνιο δεσμό με τη δούκισσα Ντε Βιλλαφράνκα, σύζυγο του φρενοβλαβούς Φρανθίσκο ντε Μπορμπόν, μέλους της βασιλικής οικογενείας των Βουρβόνων της Ισπανίας. Την παντρεύτηκε όταν αυτός πέθανε, αλλά μετά από 18 μήνες πέθανε και αυτή.
Γενικά δεν είχε φίλους και λέγεται ότι τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε εντελώς μόνος.
Κρίσεις
Γενικά ο Ζαχάρωφ θεωρείται ομιχλώδης προσωπικότητα και πολλές πτυχές της μας είναι άγνωστες. Με ατελείωτες γνωριμίες και διασυνδέσεις, κινούνταν μεταξύ διαφθοράς, προπαγάνδας, ευεργεσιών και χρηματισμού, χρησιμοποιώντας ένα ευρύ δίκτυο πληροφοριών, το οποίο είχε στήσει. Οι τέσσερις υπηκοότητές του (οθωμανική, ελληνική, αγγλική, γαλλική) του έδιναν μεγάλη ελευθερία κινήσεων.
Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1962-63
Το κύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1962-63 ήταν το όγδοο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η ΑΚ Μίλαν για πρώτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό τη Μπενφίκα με σκορ 2-1. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 22 Μαΐου, στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου και τον παρακολούθησαν 45.700 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Προκριματικός γύρος
Σημειώσεις <references group="σ."/>
Πρώτος γύρος
Σημειώσεις <references group="σ."/>
Αϊμάκ
Οι Αϊμάκ (, μογγολικά: 14px Аймаг) είναι ένα σύνολο σουνιτικών και κυρίως περσόφωνων νομαδικών και ημινομαδικών τουρκο-μογγολικών φύλων. Ζουν κυρίως στα κεντρικά και δυτικά υψίπεδα του Αφγανιστάν, ειδικά στις επαρχίες Μπαντγκίς, Γκοούρ, και Χεράτ, και σε μικρότερο βαθμό στην επαρχία Χορασάν του Ιράν.
Οι Αϊμάκ ήταν αρχικά γνωστοί ως τσαχάρ ("τέσσερις") Αϊμάκ: οι Ταϊμάν, οι Φιροζκόχ, οι Τζαμσίντ και οι Τιμούρ. Άλλες πηγές δηλώνουν ότι και οι Αϊμάκ Χαζάροι ανήκουν στους τσαχάρ, ενώ οι Τιμούρ είναι "μικρότεροι Αϊμάκ" ή Aimaq-e digar ("άλλοι Αϊμάκ").
Οι Αϊμάκ μιλούν μια σειρά υποδιαιρέσεων της διαλέκτου Αϊμάκ της περσικής γλώσσας νταρί, αλλά ορισμένες νότιες ομάδες Ταϊμάν, Φιροζκόχ και βορειοανατολικές ομάδες Τιμούρ Αϊμάκ έχουν υιοθετήσει τη γλώσσα παστό.
Προέλευση και πολιτισμός
Οι Αϊμάκ ισχυρίζονται ότι κατάγονται από τα στρατεύματα του Τζένγκις Χαν.
"Αϊμάκ" είναι μια τουρκο-μογγολική λέξη, που σημαίνει "φυλή" ή "έδαφος βοσκής". Οι Αϊμάκ Χαζάροι και οι Τιμούρ είναι οι πιο μογγολοειδείς των Αϊμάκ, που ζουν σε γιούρτες, ενώ άλλοι Αϊμάκ ζουν σε παραδοσιακές αφγανικές μαύρες σκηνές. Οι Αϊμάκ είναι σε μεγάλο βαθμό νομαδικοί έως ημι-νομαδικοί βοσκοί αιγοπροβάτων. Εμπορεύονται επίσης με χωριά και αγρότες κατά τη διάρκεια των μεταναστεύσεων για βοσκότοπους για τα ζώα τους.
Η καλλιέργεια και τα τρόφιμα των Αϊμάκ περιλαμβάνουν δέρματα, χαλιά, γάλα, γαλακτοκομικά προϊόντα και άλλα. Τείνουν να ανταλλάσσουν αυτά τα προϊόντα με αντάλλαγμα λαχανικά, δημητριακά, φρούτα, ξηρούς καρπούς και άλλους τύπους τροφίμων και αγαθών.
Σε αντίθεση με άλλες αγροτικές κοινότητες στην επαρχία του Αφγανιστάν, οι γυναίκες έχουν υψηλή κοινωνική θέση στους Αϊμάκ. Συμμετέχουν σε ομαδικές συζητήσεις, ακόμα κι όταν είναι παρόντα άτομα εκτός φυλής, ενώ οι κοπέλες μπορούν να απορρίψουν γαμπρό, που τους φέρνει ο πατέρας τους.
Ορισμένες φορές, πριν το γάμο, ο γαμπρός μένει στην κατοικία των γονέων της μέλλουσας νύφης του για μια συγκεκριμένη περίοδο, συνήθως δυο χρόνια ή περισσότερο. Μετά από την περίοδο αυτή, γίνεται ο γάμος. Στις περιοχές, ωστόσο, που υπάρχει μεγαλύτερη επιρροή του ορθόδοξου μουσουλμανικού κλήρου, όπως πέριξ της Χεράτ, τέτοιες παραδοσιακές πρακτικές σπανίζουν.
Αν και μικρή σε αριθμό εθνοτική ομάδα, οι Αϊμάκ έχουν κερδίσει θέσεις στο Κοινοβούλιο της χώρας.
Ταξινόμηση φυλών
Φυλές Αϊμάκ
Δημογραφικά στοιχεία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης της CIA που δείχνει την επικράτεια του διακανονισμού εθνοτικών ομάδων και υποομάδων στο Αφγανιστάν (2005) Οι εκτιμήσεις του πληθυσμού των Αϊμάκ κυμαίνονται μεταξύ 250.000 και 500.000. Είναι σε μεγάλο βαθμό Σουνίτες μουσουλμάνοι, εκτός από τους Τζαμσίντ, που είναι κυρίως Ισμαηλίτες Σιίτες και σε αντίθεση με τους Χαζάρους, οι οποίοι είναι κυρίως Σιίτες Μουσουλμάνοι.
Η εκτίμηση του συνολικού τους πληθυσμού είναι δύσκολη λόγω της καταπίεσης που δέχονται, ως μειονότητα, όπως και οι Χάζαροι, για παράδειγμα, από το καθεστώς των Ταλιμπάν. Ορισμένοι Αϊμάκ επίσης έχουν καταγραφεί από το Κράτος ως χαζαρικής ή περσικής καταγωγής.
Πηγές
Κατηγορία:Φυλές του Αφγανιστάν
Ανατολικά Μιν
Τα Ανατολικά Μιν ή Μιν Ντονγκ (απλοποιημένα κινεζικά: 闽东语, παραδοσιακά κινεζικά: 閩東語, πινγίν: Mǐndōngyǔ, Εκλατινοποιημένα Φουτσοουνέζικα: Mìng-dĕng-ngṳ), είναι παράρτημα της ομάδας Μιν, μιας εκ των ποικιλιών των Κινεζικών. Η διάλεκτος κύρους και πλέον δημοφιλέστερη αντιπροσωπευτική μορφή είναι η διάλεκτος Φουτσόου, η οποία ομιλείται στη πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Φουτσιάν.
Κίνα και Ταϊβάν
Οι ποικιλίες των Ανατολικών Μιν ομιλούνται κυρίως στο ανατολικό τμήμα της επαρχίας Φουτσιάν Επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, και κοντά στις πόλεις Φουτσόου και Νίνγκντε. Χρησιμοποιείται ευρέως ως μητρική γλώσσα στα νησιά Μάτσου της Δημοκρατίας της Κίνας (Ταϊβάν). Επιπλέον, οι κάτοικοι των κομητειών Ταϊσούν και Τσανγκνάν βόρεια του Φουτσιάν στο Τσετσιάνγκ επίσης ομιλούν τα Ανατολικά Μιν. Τα Ανατολικά Μιν γενικά συνυπάρχουν με τα επίσημα πρότυπα Κινέζικα σε όλους αυτούς τους τομείς.
Αμερική
Καθώς η παράκτια περιοχή του Φουτσιάν είναι ιστορική πατρίδα μιας μεγάλης παγκόσμιας Κινεζικής διασποράς, ομιλητές ποικιλιών των Ανατολικών Μιν μπορούν να βρεθούν σε όλο τον κόσμο, ειδικά στις αντίστοιχες Τσάιναταουν (κινεζικές παροικίες). Οι πόλεις με υψηλή συγκέντρωση αυτών των μεταναστών περιλαμβάνουν τη Νέα Υόρκη, ιδιαίτερα στο Μικρό Φουτσόου του Μανχάταν, το Σάνσετ Παρκ του Μπρούκλιν και το Φλάσινγκ του Κουίνς.
Ευρώπη
Ομιλητές των Ανατολικών Μιν μπορούν επίσης να βρεθούν σε διάφορες κινεζινές κοινότητες στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των κοινοτήτων του Λονδίνου, του  Παρισιού, και του Πράτο στην Ιταλία.
Ιαπωνία και Μαλαισία
Οι Κινεζικές κοινότητες του Ικεμπουκούρο στο Τόκιο της Ιαπωνίας και στο Σιμπού στο Σαράουακ της Μαλαισίας έχουν σημαντικούς πληθυσμούς της ομιλητών των Ανατολικών Μιν. Κοινότητες μεταναστών από το Φουτσόου βρίσκονται επίσης στο Σιτιαουάν του Περάκ και το Γιονγκ Πενγκ στο Τζοχόρ, στη Δυτική Μαλαισία.
Κλάδοι και επιρροές
Τα Ανατολικά Μιν χωρίζονται συμβατικά σε τρεις κλάδους:
Εκτός από αυτά τους τρεις κλάδους, κάποια διαλεκτικά νησιά στη νότια Κινεζική επαρχία Κουανγκντόνγκ έχουν ταξινομηθεί με τα Ανατολικά Μιν. Τα Μιν Ζονγκσάν είναι μια ομάδα ποικιλιών των Μιν που ομιλούνται στην επαρχία Ζονγκσάν του Κουανγκτούνγκ. Σύμφωνα με τον Νίκολας Μπόντμαν, μόνο οι διάλεκτοι Λονγκντού και Νανλάνγκ ανήκουν στην ομάδα των Ανατολικών Μιν, ενώ η διάλεκτος Σανσιάνγκ ανήκει στα Νότια Μιν.
Περαιτέρω ανάγνωση
ISBN 9787211064830
Άμπραχαμ Μπλούμερτ
Ο Άμπραχαμ Μπλούμερτ (ολλανδικά: Abraham Bloemaert (1566 – 27 Ιανουαρίου 1651) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης. Ήταν ένας από τους ""Μανιεριστές του Χάαρλεμ" από περίπου το 1585, αλλά με την αλλαγή του αιώνα άλλαξε το ύφος του, τείνοντας περισσότερο προς το μπαρόκ. Ζωγράφισε κυρίως πίνακες με θέματα από την ιστορία και μερικά τοπία. Ήταν σημαντικός δάσκαλος και εκπαίδευσε τους περισσότερους από τους "Καραβατζιστές της Ουτρέχτης", τουλάχιστον για κάποια περίοδο.
Ανατολικά Μιν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Μαλαισίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ταϊβάν Κατηγορία:Γλώσσες της Κίνας Κατηγορία:Γλώσσες των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Γλώσσες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Γλώσσες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ιταλίας Κατηγορία:Γλώσσες της Γαλλίας
Άμπραχαμ Μπλούμερτ
Βιογραφία
Ο Μπλούμερτ γεννήθηκε στο Χόρινχεμ (Gorinchem) της Αψβουργικής Ολλανδίας. Πατέρας του ήταν ο αρχιτέκτονας Κορνέλις Μπλούμερτ, ο οποίος μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ουτρέχτη το 1575, όπου ο νεαρός Άμπραχαμ μαθήτευσε αρχικά με τον Χέρριτ Σπλίντερ, μαθητή του Φρανς Φλόρις και του Γιόος ντε Μπέερ.
Σε ηλικία 15 ή 16 ετών μετέβη στο Παρίσι, όπου παρέμεινε κατά την περίοδο 1581 - 1583, σπουδάζοντας αρχικά επί έξι εβδομάδες με κάποιον "Ζαν Μπασσό" (Jehan Bassot), ίσως τον Ζαν Κουζέν τον νεότερο και στη συνέχεια με κάποιον Maistre Herry. Όσο βρισκόταν στη σχολή του Φοντεναιμπλώ, εκπαιδεύτηκε από τον συμπατριώτη του Χιερόνυμους Φράνκεν. Επέστρεψε στην Ουτρέχτη το 1583, λίγο πριν αρχίσουν οι Γαλλικοί θρησκευτικοί πόλεμοι, οι οποίοι κατέστρεψαν τα περισσότερα έργα που βρίσκονταν στο Ανάκτορο του Φοντενεμπλώ.
Όταν ο πατέρας του ονομάστηκε αρχιτέκτονας της πόλης (Stads-bouwmeester) στο Άμστερνταμ, τον συνόδευσε εκεί και με τον θάνατο του πατέρα του το 1593 επέστρεψε στην Ουτρέχτη, όπου ξεκίνησε ένα εργαστήριο και το 1594 έγινε κοσμήτορας (deken) στη Συντεχνία των σελλοποιών (zadelaarsgilde), η οποία από το 1367 είχε περιλάβει τους ζωγράφους, οι οποίοι δεν διέθεταν τη δική τους Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Το 1611, μαζί με δύο σημαντικούς ζωγράφους της Ουτρέχτης, τους Γιοάχιμ Γιούτεβελ (Joachim Wtewael) και Πάουλους Μορέιλσε (Paulus Moreelse) έγιναν οι ιδρυτές της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά στην Ουτρέχτη, της οποίας έγινε κοσμήτορας το 1618. Πολλοί πίνακες του Μπλούμερτ ήταν παραγγελίες από τη μυστική καθολική εκκλησία της Ουτρέχτης.
Ο Μπλούμερτ διέπρεψε περισσότερο στον επιχρωματισμό παρά στη σχεδίαση. Ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός, καθώς ζωγράφισε και δημιούργησε χαρακτικά με ιστορικό περιεχόμενο, τοπία, νεκρές φύσεις, πίνακες με ζώα και πίνακες με άνθη. Κατά την πρώτη δεκαετία του 17ου αιώνα ο Μπλούμερτ άρχισε να διαμορφώνει τα τοπία του έτσι ώστε να περιλαμβάνουν γραφικά ερειπωμένα καλυβάκια και άλλα βουκολικά στοιχεία. Στα έργα αυτά οι θρησκευτικές ή μυθολογικές μορφές διαδραματίζουν δευτερεύοντα ρόλο. Η ζωή στην εξοχή παρέμεινε το αγαπημένο του θέμα και την απεικόνισε με αυξανόμενο νατουραλισμό. Σχεδίαζε μοτίβα όπως καλύβες χωρικών, περιστερώνες και δένδρα εκ του φυσικού και, όταν επέστρεφε στο εργαστήριό του τα επεξεργαζόταν δημιουργώντας πολύπλοκες φανταστικές σκηνές.
Μεταξύ των πολλών μαθητών του ήταν οι τέσσερις γιοί του Χέντρικ, Φρέντερικ, Κορνέλις και Άντριααν - και οι τέσσερις έγιναν διακεκριμένοι ζωγράφοι ή χαράκτες. Το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD) καταγράφει επίσης ως μαθητές του τους: Γιαν Ερνστς ντε Χελ (Jan Aerntsz de Hel), Άμπραχαμ Γιάκομπς φαν Αλμελοφέιν (Abraham Jacobsz van Almeloveen), Κορνέλιους ντε Μπέερ (Cornelius de Beer), Νίκολαες φαν Μπερσχάικ (Nicolaes van Bercheyck), Μπαρτολομέους Μπρέινμπερχ, Χέντρικ τερ Μπρούγκεν, Γιαν φαν Μπάιλερτ (Jan van Bijlert), τους δύο Μποτ, τους αδελφούς Χόντχορστ, Λέονερτ Μπράμερ (Leonaert Bramer), Γιάκομπ Χέρριτς Κόυπ (Jacob Gerritsz Cuyp), Βίλλεμ φαν Ντρίλενμπουρχ (Willem van Drielenburg), Βάιμπραντ ντε Χέεστ (Wybrand de Geest), Νικολάους Κνύπφερ (Nicolaus Knüpfer) Χέντρικ Μούννινκς (Hendrik Munnicks) Κορνέλις φαν Πούλενμπουρχ (Cornelis van Poelenburch), Φρέντερικ Πίταν (Frederick Pithan), Χέντρικ Σχόοκ (Henrik Schook), Άντονι Αμπρόσιους Σχάουτεν (Anthoni Ambrosius Schouten), Ρόμπερτ Γιανς Σπλίντερ (Robert Jansz Splinter), Ματτίας Στομ (Matthias Stom), Χέρμαν φαν Σβάνεφελτ (Herman van Swanevelt), Ντιρκ Φόορστ (Dirck Voorst), Κουιντάινους ντε Βερντ (Quintijnus de Waerdt]), Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ (Jan Baptist Weenix) και Πέτερ Πέτερς φαν Ζάνεν (Peter Petersz van Zanen).
Δημόσιες συλλογές
Έργα του Μπλούμερτ υπάρχουν στις συλλογές των εξής Μουσείων: Ίδρυμα Τέχνης Ντιτρόιτ, Μουσεία Καλών Τεχνών Σαν Φρανσίσκο, Μουσείο Ερμιτάζ, Μουσείο Τέχνης Ινδιανάπολης, Μουσείο Γκέτι (Λος Άντζελες), Mauritshuis, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη), Ίδρυμα Τεχνών Μιννεάπολης, Μουσείο Καλών Τεχνών Ρουέν, Μουσείο του Λούβρου, Μουσείο Καλών Τεχνών Βοστόνης, Μουσείο Καλών Τεχνών Νανσύ, Μουσείο της Γκρενόμπλ, Εθνική Πινακοθήκη Καναδά (Οττάβα), Ρέικσμουζεουμ, Βασιλική Ακαδημία Τέχνης Λονδίνου, Πανεπιστήμιο Μπομπ Τζόουνς, Centraal Museum (Ουτρέχτη), Museum de Fundatie, Τσβόλε, Μουσείο Τέχνης Κλίβελαντ (Οχάιο),Ινστιτούτο Τέχνης Κουρτώ, Μουσείο Τέχνης Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Πινακοθήκη Κιέλου και Μουσείο Τέχνης Πανεπιστημίου Πρίνστον.
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί χαράκτες Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Τίμοθι Λίρι
Βιογραφία
Ο Τίμοθι Λίρι γεννήθηκε το 1920 στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης και ανατράφηκε στο περιβάλλον μίας Καθολικής οικογένειας, ιρλανδικών καταβολών, μοναδικός γιος του αξιωματικού του αμερικανικού στρατού Τίμοθι Λίρι του πρεσβύτερου και της δασκάλας Αμπιγκέιλ Λίρι. Φοίτησε στο Κολέγιο του Ιερού Σταυρού (1938-39), στη Στρατιωτική Ακαδημία του Γουέστ Πόιντ (1940-41) και στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα από όπου αποφοίτησε το 1943 με πτυχίο στην ψυχολογία. Το 1950 έλαβε το διδακτορικό του στην κλινική ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, όπου εργάστηκε τα επόμενα πέντε χρόνια ως βοηθός καθηγητή. Εγκατέλειψε τη θέση του προκειμένου να αναλάβει τη διεύθυνση της κλινικής έρευνας και του τομέα της ψυχολογίας στο Νοσοκομείο του Ιδρύματος Κάιζερ στο Όουκλαντ της Καλιφόρνια. Την περίοδο 1959-63 εργάστηκε ως λέκτορας στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, όπου για πρώτη φορά ξεκίνησε να πειραματίζεται με τη χρήση της ψιλοκυβίνης, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως οι παραισθησιογόνες ουσίες είχαν επίδραση στη διαμόρφωση της προσωπικότητας, στη διεύρυνση της ανθρώπινης συνείδησης καθώς και στη θεραπεία ψυχοφυσιολογικών διαταραχών. Στα πλαίσια των ερευνών του οργάνωσε μαζί με τον Ρίτσαρντ Άλπερτ το «Πρόγραμμα Ψιλοκυβίνης του Χάρβαρντ» (Harvard Psilocubin Project) χορηγώντας ψιλοκυβίνη σε εθελοντές φοιτητές, ενώ στα πειράματά του συμμετείχαν επίσης γνωστές προσωπικότητες από το χώρο της διανόησης, της μουσικής και της λογοτεχνίας. Τα πειράματα του Λίρι συνοδεύτηκαν από έντονη κριτική και δυσπιστία, ενώ ο ίδιος τελικά απολύθηκε το 1963 κατόπιν διαμαρτυριών συναδέλφων του. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, εγκαταστάθηκε σε μία έπαυλη στο Μίλμπρουκ της Νέας Υόρκης, όπου οργανώθηκε μία μικρή κοινότητα ανθρώπων, συνεχίζοντας τους πειραματισμούς με τη χρήση του LSD. Ο Λίρι εξελίχθηκε σε ενθουσιώδη υπερασπιστή της χρήσης του, στο επίκεντρο μίας δημόσιας αντιπαράθεσης, και προσπάθησε να μεταφέρει τις ιδέες του σε ένα ευρύ κοινό, ταξιδεύοντας και δίνοντας διαλέξεις. Οι επικριτές του αναγνώρισαν στο πρόσωπό του μία αρνητική κοινωνική επιρροή, ενώ χαρακτηρίστηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον, ως ο «πλέον επικίνδυνος άνθρωπος στις Ηνωμένες Πολιτείες».
Μετά από δύο συλλήψεις για κατοχή μαριχουάνας, το 1965 και το 1968, καθώς και μια μακρά δικαστική διαμάχη κατά την οποία κρίθηκε αντισυνταγματικός ο νόμος με βάση τον οποίο είχε καταδικαστεί αρχικά σε φυλάκιση τριάντα ετών, ο Λίρι καταδικάστηκε τελικά τον Ιανουάριο του 1970 σε φυλάκιση δέκα ετών, εξαιτίας της κατηγορίας του πως κατά τη σύλληψη του το 1968 η ποσότητα της μαριχουάνας που βρέθηκε στην κατοχή του τοποθετήθηκε από την αστυνομία. Σύντομα δραπέτευσε από τη φυλακή και εγκατέλειψε την Αμερική, ωστόσο συνελήφθη για τρίτη φορά δύο χρόνια αργότερα, στο Αφγανιστάν. Αφέθηκε τελικά ελεύθερος στις 21 Απριλίου 1976 και εγκαταστάθηκε στη βόρεια Καλιφόρνια. Συνέχισε μέχρι το τέλος της ζωής του να δίνει διαλέξεις και να εκδίδει βιβλία, ενώ συγχρόνως ασχολήθηκε με το σχεδιασμό λογισμικού, έχοντας εξελιχθεί σε ένθερμο υποστηρικτή των νέων τεχνολογιών, όπως της εικονικής πραγματικότητας και του διαδικτύου. Πέθανε το 1996 και μέρος της τέφρας του μεταφέρθηκε με τη βοήθεια πυραύλου στο διάστημα, όπου παρέμεινε σε τροχιά για περίπου έξι χρόνια, πριν αναφλεγεί στην ατμόσφαιρα της Γης.
Τέχνη
Οι Moody Blues έγραψαν το τραγούδι «Legend of a Mind» για τον Τίμοθι Λίρι το 1968, στον δίσκο «In Search of The Lost Chord». Το συγκρότημα Nevermore έγραψε ένα τραγούδι για τον Τίμοθι Λίρι, το 1994.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Υποστηρικτές ψυχεδελικών ναρκωτικών
Σιδηροδρομικός Σταθμός Λαμίας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λαμίας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο κέντρο της Λαμίας. Κατασκευάστηκε από τους Σιδηροδρόμους Θεσσαλίας (Λαρισαϊκός Σιδηρόδρομος) ως μέρος της γραμμής που συνέδεε Στυλίδα με Λειανοκλάδι. Ο σταθμός άνοιξε το 1904 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στο Λειανοκλάδι και τη Στυλίδα (Προαστιακός Λαμίας).
Toν Δεκέμβριο του 2009, καταγράφηκε η ακόλουθη σειρά πόλεων επιβατικής κίνησης σε εισιτήρια από τον μητροπολιτικό (για την Φθιώτιδα) σιδηροδρομικό σταθμό Λαμίας: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Κατερίνη, Λιβαδειά, Πλατύ, Τιθορέα, Οινόη, Άγιος Στέφανος, Θήβα, Βόλος, Παλαιοφάρσαλος, Αιγίνιο, Αμφίκλεια, Μπράλος, Δομοκός, Θαυμακός, Λεπτοκαρυά και Καλαμπάκα.
Παραπομπές
Λαμια Σιδηροδρομικος στ
Μαθικολώνη
Η Μαθικολώνη (ή η Μαθηκολώνη) είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Μαθικολώνη βρίσκεται σε υψόμετρο 335 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει στα νοτιοδυτικά με τον Άγιο Αθανάσιο, στα δυτικά με τη Φασούλα, στα βόρεια και βορειοδυτικά με την Αψιού, στα βορειοανατολικά με τη Διερώνα, στα ανατολικά με την Ακρούντα και στα νότια με τη Γερμασόγεια.
Ιστορία
Η αρχική τοποθεσία του χωριού ήταν δυτικότερα, αλλά λόγω σεισμού η κυπριακή κυβέρνηση δημιούργησε νέο οικισμό στη σημερινή του τοποθεσία. Ο παλιός οικισμός είναι εγκαταλειμμένος. Έγινε γνωστός όταν χρησιμοποιήθηκε για γυρίσματα της της τηλεοπτικής σειράς του BBC The Aphrodite Inheritance to 1979.
Η παλιά Μαθικολώνη περιλαμβανόταν στον κατάλογο των χωριών που άνηκαν στην Μεγάλη Κομμανταρία. Αρχικά άνηκε στους Ναΐτες Ιππότες και στη συνέχεια στους Ιωαννίτες Ιππότες.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Στις τελευταίες δύο απογραφές παρουσιάζεται αυξημένος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Μαθικολώνης όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Βεατρίκη του Άντεχς-Μερανίας
Η Βεατρίκη, γερμ. Beatrix von Andechs von Merania (1210 - 9 Φεβρουαρίου 1271) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν κόρη του δούκα της Μερανίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας και της Βεατρίκης Β΄ των Χοενστάουφεν κόμισσας της Βουργουνδίας, κόρης του Όθωνα Α΄ κόμη της Βουργουνδίας.
Ήταν κληρονόμος του κάστρου Πλάσενμπουργκ, με το Κούλμπαχ και το Μίττελμπεργκ και την κυριότητα του Μπέρνεκ, περιλαμβανομένου των Γκόλντκροναχ, Μάιναου, Βίρσμπεργκ, Πρέτζεντορφ (σημερινό Χίμελκρον), το κάστρο Τσβάιρνιτς και το Τρέμπγκαστ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Χέρμαν Β΄ των Ασκάνια κόμη της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Άντεχς Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Εκκλησία Αγίου Μύρωνα (Άγιος Μύρων Ηρακλείου)
Ο Ιερός Ναός Αγίου Μυρώνα είναι ο καθεδρικός ναός του Αγίου Μύρωνα. Ο ναός έδωσε το όνομά του στο χωριό. Ο ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Μύρωνα, ένα επίσκοπο του 4ο αιώνα μ.Χ. Μέσα στο ναό βρίσκεται ο τάφος του Αγίου όπως και τα λείψανά του μέσα σε πολυτελή λειψανοθήκη. Στις 8 Αυγούστου, ημέρα εορτασμού του Αγίου, γίνεται μεγάλο πανηγύρι.
Ο ναός είναι βυζαντινός, του 11ου-12ου αιώνα μ.Χ. και σήμερα έχει επισκευστεί ολόκληρος. Είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός με τρούλο. Είναι τρίκλητος, με το κλίτος του σταυρού να είναι ψηλότερο. Ο τρούλος υποστηρίζεται με οχτώ μικρές κολώνες και έχει οχτώ παράθυρα. Ο ναός έχει αρκετές εξωτερικές καμάρες, χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής σχολής της Κωνσταντινούπολης. Στα δυτικά και κάτω από το ναό βρίσκεται η σκήτη όπου μόνασε ο Άγιος, η οποία μετατράπηκε σε παρεκκλήσι. Ο ναός υπήρξε έδρα βυζαντινής επισκοπής.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Μυρωνας Ηρακλειου Κατηγορία:Δήμος Γοργολαΐνη
Τζουλιάνα ντι Κολλάλτο
Η Τζουλιάνα ντι Κολλάλτο (Κολλάλτο (Σουζεγκάνα), π. 1186 - Βενετία, 1η Σεπτεμβρίου 1262) ήταν Ιταλίδα μοναχή, η οποία μακαριοποιήθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΔ΄.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ραμπάλντο ΣΤ΄ ντι Κολλάλτο, κόμη του Τρεβίζο και της Τζιοβάννα, γόνου της κομητειακής οικογένειας των Σαντ'Άντζελο της Μάντοβα, ενώ γεννήθηκε στο κάστρο της οικογένειας Κολλάλτο.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Ιταλοί μοναχοί Κατηγορία:Μακάριοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Αλεξάνδρεια η Προφθασία
μικρογραφία|Ακρόπολη του Μ. Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια Προφθασία. thumb|   Πόλεις που ιδρύθηκαν από τον [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Μέγα Αλέξανδρο]] Η Αλεξάνδρεια ήταν αρχαία ελληνική πόλη στο ανατολικό Ιράν.
Βρισκόταν στην επαρχία της Δραγγιανής (σύνορα Ιράν-Αφγανιστάν-Πακιστάν). Ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο, το φθινόπωρο του 330 π.Χ. Λεγόταν Αλεξάνδρεια εν Δραγγιανή ή Προφθασία. Αυτή η προσωνυμία δηλώνει την έγκυρη αποκάλυψη της συνομωσίας του ιππάρχου Φιλώτα και του πατέρα του Παρμενίωνος, εις βάρος του Έλληνα βασιλιά.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Κονιάκ
thumb|300px|Ένα ποτήρι κονιάκ Το κονιάκ είναι ποικιλία μπράντι η οποία πήρε το όνομά της από την πόλη Κονιάκ στη Γαλλία. Παράγεται από κρασί από την οινοπαραγωγική περιοχή που περιβάλλει την πόλη Κονιάκ, στον γαλλικό νομό Σαράντ, στην περιοχή Πουατού-Σαράντ. Το κονιάκ είναι προϊόν προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης και η παραγωγή πρέπει να πληροί ορισμένες νομικές προϋποθέσεις, όπως να προέρχεται από συγκεκριμένες ποικιλίες σταφυλιών, με την ποικιλία τρεμπιάνο, τοπικά γνωστή ως Σαιν-Εμιλιόν, να είναι αυτή που χρησιμοποιείται περισσότερο. Το μπράντι πρέπει να αποσταχθεί δύο φορές σε χάλκινα αποστακτήρια και να ωριμάσει δύο χρόνια σε δρύινα βαρέλια. Το κονιάκ ωριμάζει στα βαρέλια όπως το ουίσκι και το κρασί και έτσι έχει συνήθως μεγαλύτερη ηλικία από το νόμιμο όριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποτά προϊόντα απόσταξης Κατηγορία:Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2019-20
Το Κύπελλο Κύπρου 2019-20 ή Κύπελλο Coca-Cola ήταν η 78η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Το κύπελλο διακόπηκε μετά την προημιτελική φάση λόγω των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας κορωνοϊού στην Κύπρο.
Σύστημα διεξαγωγής
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Στον Α΄ γύρο έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που κληρώθηκε ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να είναι ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Στους επόμενους 2 γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που είχε πετύχει τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, είχε τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες πετύχαιναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες πετύχαιναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν είχαν σημειωθεί τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι. Οι ίδιοι κανονισμοί θα ίσχυαν και για την ημιτελική φάση, η οποία τελικά δεν διεξήχθη.
Ο τελικός θα ήταν μονός και είχε προαποφασιστεί να διεξαχθεί στο Νέο Στάδιο Γ.Σ.Π..
Η κυπελλούχος ομάδα θα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2020–21.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 12 από τις 22 ομάδες. Δεν συμμετείχαν η ΑΕΛ και ο ΑΠΟΕΛ που αποτέλεσαν το ζευγάρι του τελικού την προηγούμενη περίοδο. Επιπλέον, δεν συμμετείχε η ομάδα Fair Play της περιόδου 2018-19 Νέα Σαλαμίνα.
Οι ομάδες της Α΄ Κατηγορίας τοποθετήθηκαν σε διαφορετική κληρωτίδα από τις ομάδες της Β΄ κατηγορίας ενώ με κλήρωση προέκυψε και η έδρα διεξαγωγής του αγώνα. Μέσα από τη διαδικασία της κλήρωσης 7 ομάδες εξαιρέθηκαν από τον Α΄ γύρο. Οι ομάδες αυτές ήταν ο Διγενής Μόρφου, ο Ερμής Αραδίππου, η Καρμιώτισσα, η Αλκή, η ΑΕΚ Λάρνακας, η Ομόνοια Λευκωσίας και η Ανόρθωση.
Οι αγώνες της φάσης αυτής ήταν μονοί. Στον επόμενο γύρο προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τα περισσότερα τέρματα. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, ακολουθούσε εκτέλεση πέναλτι.
Τα αποτελέσματα του Α΄ γύρου ήταν:
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση θα συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τα προημιτελικά. Η κλήρωση των ζευγαριών έγινε στις 25 Φεβρουαρίου 2020.
Διακοπή πρωταθλήματος
Τον Μάρτιο του 2020, μετά την ολοκλήρωση της προημιτελικής φάσης, το Υπουργείο Υγείας της Κύπρου εξέδωσε διάταγμα το οποίο απαγόρευε, μεταξύ άλλων, τη διεξαγωγή αγώνων, ως ένα από τα μέτρα για αναχαίτιση της διασποράς του κορωνοϊού στη χώρα. Το κύπελλο τελικά διακόπηκε οριστικά στις 15 Μαΐου 2020.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2019-2020 Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Βαρκά Φθιώτιδας
Τα Βαρκά είναι ημιορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 150 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Βαρκά βρίσκονται στο κέντρο του νομού σε απόσταση 18 χλμ. Δ.-ΝΔ. της Λαμίας, ανάμεσα στα Λουτρά Υπάτης (ΒΑ.) και Υπάτη - Αργυροχώρι (ΝΔ.). Δυτικά και βόρεια του του χωριού περνάει ο Σπερχειός ποταμός. Στην περιοχή του έχουν βρεθεί τα ερείπια τρίκλιτης βασιλικής εκκλησίας και ενός κοσμικού κτιρίου το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως λουτρό. Ο αρχαιολογικός χώρος προς το παρόν δεν είναι διαμορφωμένος αλλά τα μνημεία είναι ορατά. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Υπάτης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Λουτρά Υπάτης, τη Νέα Υπάτη και τη Μαγούλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Λουτρών Υπάτης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 42 κατοίκους.
Αναξιμένης
Ο Αναξιμένης ο Μιλήσιος (585 π.Χ. – 528 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας προσωκρατικός φιλόσοφος που δραστηριοποιήθηκε στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π.Χ. Ένας από τους τρεις Μιλήσιους φιλοσόφους (τον Θαλή και τον Αναξίμανδρο) αναγνωρίζεται ως μαθητής του Αναξιμάνδρου. Ο Αναξιμένης, όπως και οι υπόλοιποι της Σχολής της Ιωνίας, ήταν υποστηρικτής του υλιστικού μονισμού. Η έρευνά του θεωρείται πρόδρομος της φυσικής επιστήμης, αφού εισήγαγε πολλά φυσικά φαινόμενα και στοιχεία στην φιλοσοφία του.
Βιογραφία
Για τον βίο και τις δραστηριότητες του Αναξιμένoυς γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα. Ήταν γιος του Ευρύστρατου και πέθανε πιθανώς σε ηλικία 60 χρονών κατά την 63η Ολυμπιάδα (528-525 π.Χ.). Οι περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του βασίζονται στον Θεόφραστο, που διασώζεται περιληπτικά από τον Σιμπλίκιο. Αποσπάσματα της φιλοσοφίας του βρίσκονται σε κείμενα του Αριστοτέλη, του Πλούταρχου, του Ιππόλυτου και του Αέτιου.
Πηγές πληροφοριών
Δυστυχώς κανένα έργο των προσωκρατικών φιλοσόφων δεν σώζεται ακέραιο. Έχουμε πληροφορίες γι'αυτούς στα ΑΜΕΣΑ ΠΑΡΑΘΕΜΑΤΑ, σε αρχαίους συγγραφείς από τον Πλάτωνα μέχρι και τους όψιμους Βυζαντινούς και στις ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ, τις έμμεσες δηλαδή αναφορές. Η πρώτη εκτενής δοξογραφική αναφορά απαντά στα Μετά τα φυσικά 1, 3-10 του Αριστοτέλη, όπου και τίθεται το πρόβλημα των πρώτων αρχών. Αυτού του είδους η συστηματική ιστορία της φιλοσοφίας συνεχίστηκε στο χαμένο έργο του Θεόφραστου Φυσικῶν δόξαι. Εκείνος που ανασύνθεσε το έργο του Θεοφράστου και κατηγοριοποίησε πρώτος όλα τα αποσπάσματα των προσωκρατικών, ήταν ο Hermann Diels στο έργο του Die Fragmente der Vorsokratiker το 1903. Οι εκδόσεις του συγγράμματος ανανεώνονταν, σημαντικότερη εκ των οποίων είναι αυτή του φιλολόγου Walter Kranz το 1952.
Η αρχή του κόσμου
Ο Αναξιμένης συνδυάζει όπως και ο Θαλής την ανιμιστική θεώρηση του κόσμου με υποτυπώδεις επιστημονικές παρατηρήσεις. Αναζήτησε την αρχή του σύμπαντος στον αέρα ως ζωογόνο πνεύμα, ως μοναδική και άπειρη αρχή, ( Σιμπλίκιος Εις τα Φυσικά 24, 26 [DK 1345]). Ο αέρας είναι ποσοτικά άπειρος και αυτό τον καθιστά ανεξάντλητη πηγή του γίγνεσθαι, ενώ ταυτόχρονα είναι ύλη, δεν είναι δηλαδή νεκρός, αλλά αντίθετα ζωντανή και αδιαχώριστη ύλη, επομένως δεν χρειάζεται εξωτερική δύναμη για να δράσει. Ο θεϊκός αέρας είναι και η αρχή των θεών, δηλαδή των άστρων (Κικέρων, De natura deorum 1,26, Ιππόλ. Ἔλεγχ. 1,7,1). Η καθημερινή εμπειρία αποδεικνύει, ότι οι διαφορές μεταξύ των στοιχείων μπορούν να εξηγηθούν ποσοτικά μέσω της διαφορετικής πυκνότητας: ο αέρας είναι ψυχρός, όταν βγαίνει πιεσμένος από τα χείλη, αλλά θερμός όταν βγαίνει αραιός από το ανοιχτό στόμα (Πλουτ. Περί τοῦ πρώτου ψυχροῦ 7,947 F). Έτσι, η γη δημιουργείται μέσω της πύκνωσης του αέρα και συγκρατείται από αυτόν, ενώ ο ήλιος και τα υπόλοιπα ουράνια σώματα αποτελούνται από αναθυμιάσεις (ἰκμάς) της γης, είναι επίπεδα σαν φύλλα και περιστρέφονται γύρω απ' τη γη, όπως ένα καπέλο γύρω από ένα κεφάλι (Ιππόλ. Ἔλεγχος 1,7,6). Υιοθετώντας τον υλοζωισμό του Θαλή, θεώρησε ως προϋπόθεση των μεταβολών του αέρα τη συνεχή κινητικότητά του. Η κίνηση είναι η πιστοποίηση της ζωής, το χαρακτηριστικό της πολλαπλής πραγματικότητας. Καθοριστικός παράγοντας για την επιλογή του αέρα ως βασικού στοιχείου για την κοσμογονία του, είναι η ταύτιση της ψυχής με τον αέρα, όπως αναφέρεται σε διασωθέν απόσπασμα: Ο αέρας περικλείει ολόκληρο το σύμπαν όπως η ψυχή μας που είναι αέρας αποτελεί τη συνεκτική μας δύναμη (Αετ. 1,3,4). Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη προσωκρατική ψυχολογική θέση...
Κοσμογονία - Κοσμολογία
Ο Αναξιμένης διαμόρφωσε τόσο την κοσμολογία όσο και την κοσμογονία του με επίκεντρο το στοιχείο του αέρα και τις μεταβολής του: Ο κόσμος προέκυψε από τον αδιαφοροποίητο αέρα. Το σχήμα του Σύμπαντος πιστεύει ότι είναι ημισφαιρικό. Τα ουράνια σώματα έχουν πύρινη φύση και προέκυψαν από τους υγρούς ατμούς που αναδίδονται από τα υγρά μέρη της γης. Ανεβαίνοντας οι ατμοί αραιώνουν τόσο, που γίνονται φωτιά και όπως η γη υποβαστάζονται από τον αέρα. Με την θεωρία της πύκνωσης και της αραίωσης ο Αναξιμένης εξηγούσε επίσης και διάφορα μετεωρολογικά φαινόμενα (βροχή, σύννεφα κ.λπ.) (Ψευδοπλούταρχος, Στρωματείς, 3 [DK 13A6])
Ο Αναξιμένης παρουσιάζει τη Γη ως πλατύ δίσκο μεγάλης έκτασης που στηριζόταν στον αέρα, μιας και είχε διαπιστώσει ότι στον αέρα συγκρατούνται καλύτερα τα σώματα με μεγαλύτερη επιφάνεια. Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι η ακινησία της Γης, στην οποία πίστευε ο Αναξιμένης, όπως και ο Αναξαγόρας και ο Δημόκριτος, οφειλόταν στο πλατύ της σχήμα.
Για τον Ήλιο ο Αναξιμένης πιστεύει πως προήλθε από τη Γη, πως έχει σχήμα όμοιο με αυτήν αλλά πως απέκτησε μεγάλη θερμότητα λόγω της γρήγορης κίνησής του.
Το ερμηνευτικό μοντέλο του κόσμου που προβάλλει ο Αναξιμένης είναι το πρώτο συστηματικό μονιστικό σύστημα στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία και υλιστικό με την ευρύτερη έννοια του όρου. Η ύλη δε θεωρείται αδρανής αλλά ζωντανή και αδιαχώριστη από την κινούσα αιτία της, γεγονός που σημαίνει ότι η ύλη και η δύναμη δεν έχουν ακόμα διαχωριστεί ως αυτοτελείς οντότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Προσωκρατικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της αρχαίας Ιωνίας
Ολυμπία
Η Ολυμπία, υπήρξε το πιο δοξασμένο ιερό της αρχαίας Ελλάδας αφιερωμένο στον Δία. Ήταν ο τόπος διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων οι οποίοι τελούνταν στο πλαίσιο των Ολυμπίων.
Η Ολυμπία ονομαζόταν Άλτις, δηλαδή Ιερό Άλσος. Ήταν κτισμένη στη βόρεια όχθη του ποταμού Αλφειού. Υπάρχουν ίχνη ανθρώπινης παρουσίας από τη Νεολιθική περίοδο. Αρχικά υπήρξε οικισμός αγροτικός και σταδιακά εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο θρησκευτικό κέντρο του αρχαίου κόσμου. Εκεί βρισκόταν για περίπου χίλια χρόνια το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός, έργο του Φειδία, το οποίο ήταν γνωστό στην αρχαιότητα ως ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου. Είχε ύψος 12 μ. και αποτελούνταν από ξύλο εσωτερικά, αλλά χρυσό, ελεφαντόδοντο, ασήμι, ορεία κρύσταλλο και ημιπολύτιμους λίθους εξωτερικά. Η αφετηρία των Ολυμπιακών Αγώνων τοποθετείται στο 776 π.Χ. και τελούνταν κάθε τέσσερα χρόνια. Όμως οι Αγώνες τελούνται ήδη πολύ παλαιότερα, διότι σύμφωνα με την παράδοση τους ξεκίνησε ο Πέλοπας, που κέρδισε σε αρματοδρομία τον βασιλιά της Πίσας Οινόμαο. Σταδιακά ανεγέρθηκαν τα διάφορα οικοδομήματα, θρησκευτικού και κοσμικού χαρακτήρα μέχρι να πάρει τον 2ο αι. μ.Χ. τη μορφή που έχει σήμερα. Το παλαιότερο κτίσμα είναι ο ναός της Ήρας και το νεώτερο το Νυμφαίο. Στη ρωμαϊκή περίοδο, συμπληρώθηκαν και ανασκευάστηκαν πολλά κτίρια δεδομένου πως οι Ρωμαίοι συνέχισαν τους αγώνες χωρίς διακοπή.
Η λειτουργία του ιερού χώρου συνεχίσθηκε κανονικά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια επί Μεγάλου Κωνσταντίνου. Το 392 μ.Χ. έγιναν οι τελευταίοι Ολυμπιακοί Αγώνες και λίγο αργότερα ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Θεοδόσιος Α΄, με διάταγμά του απαγόρευσε οριστικά την τέλεσή τους γιατί θεωρούνταν παγανιστικοί, ενώ επί Θεοδοσίου Β΄, επήλθε η οριστική καταστροφή του ιερού (426 μ.Χ.).
Ιστορία
μικρογραφία|300x300εσ|Αναπαράσταση της Ολυμπίας όπως ήταν στην αρχαιότητα, 19ος αιώνας Οι απαρχές της Ολυμπίας είναι ελάχιστα γνωστές. Οι παλαιότερες ενδείξεις ανθρώπινης παρουσίας στην περιοχή, ανάγονται στην 4η χιλιετία π.Χ. εξ' αιτίας μεγάλου αριθμού οστράκων που βρέθηκαν στο βόρειο πρανές του Σταδίου. Επιπλέον, στους νότιους πρόποδες του Κρονίου λόφου, έχουν εντοπιστεί ευρήματα που δείχνουν ότι εκεί αναπτύχθηκαν τα πρώτα ιερά και οι προϊστορικές λατρείες. Για την περίοδο της 3ης χιλιετίας π.Χ., τα ευρήματα εκείνης της περιόδου, που βρέθηκαν είναι ένας μεγάλος τύμβος στα κατώτερα στρώματα του Πελοπίου (2150-2000 π.Χ.) και αψιδωτά κτήρια του οικισμού (2150-2000 π.Χ.).
Τον 10ο αιώνα π.Χ. με 9ο αιώνα π.Χ. διαμορφώνεται ο ιερός χώρος της Άλτεως με την καθιέρωση της λατρείας του Δία. Την περίοδο αυτή, η Ολυμπία γίνεται ένας ιερός τόπος που προσείλκυε πολλούς προσκυνητές. Αυτό το πυκνό ρεύμα των επισκεπτών μαρτυρείται από το μεγάλο πλήθος αναθημάτων που έφταναν στη Ολυμπία όχι μόνο από τη γύρω περιοχή αλλά και από τόπους της Πελοποννήσου και Στερεάς Ελλάδας. Τον 8ο αιώνα η φήμη της Ολυμπίας μεγάλωσε τόσο ώσπου έφτασε μέχρι την Ανατολή και Μεσοποταμία και μέχρι τη Δύση και κάτω Ιταλία. Σημαντικότατη τομή στην ιστορία της Ολυμπίας αποτέλεσε το έτος 776 π.Χ. όπου τότε κατά την παράδοση, ο Σπαρτιάτης Λυκούργος, πρέπει να πραγματοποίησε συμφωνία με τον βασιλιά της Ήλιδος, Ίφιτο,και τον βασιλιά της Πίσας Κλεοσθένη για την τέλεση λατρευτικών εορτών στην Ολυμπία. Μέρος της συμφωνίας ήταν ότι κατά τις εορτές θα επικρατούσε εκεχειρία σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Κατά τον 5ο αιώνα, η αίγλη της Ολυμπίας έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε εκεί να συγκεντρώνονται πολιτικοί, φιλόσοφοι και καλλιτέχνες διότι εκεί έβρισκαν μεγάλο κοινό για τη διάδοση των ιδεών τους. Κατά τον 4ο αιώνα, δόθηκε σημασία στην οικοδομική δραστηριότητα για τη βελτίωση των εγκαταστάσεων και δημιουργίας χώρων στέγασης των επισκεπτών.
Το 393 μ.Χ. ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α' διέταξε το κλείσιμο όλων των ελληνικών ιερών χωρίς να υπάρχουν πληροφορίες ποιους συγκεκριμένους χώρους εννοούσε. Παρ' όλα αυτά, και τα επόμενα χρόνια ο χώρος παρέμεινε ιδιαίτερα δημοφιλής. Ο χώρος υπέστη αργότερα πολλές καταστροφές από φυσικά αίτια και κατά τον 9ο αιώνα ο χώρος εγκαταλείφθηκε και ερημώθηκε. Με την πάροδο του χρόνου καλύφθηκε πολλά μέτρα κάτω από τη γη με τη βοήθεια του χειμάρρου Κλαδέου και τη διάβρωση του εδάφους του Κρόνιου λόφου.
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Η ανακάλυψη της Ολυμπίας οφείλεται στον Άγγλο Ρίτσαρντ Τσάντλερ (Richard Chandler) το 1766 αλλά δεν υπήρξαν ανασκαφές, ενώ την περιοχή επεσκέφθησαν, με αρχαιολογικό ενδιαφέρον, ο Λουί Φρανσουά Σεμπαστιάν Φωβέλ (πρόξενος της Γαλλίας και απεσταλμένος του κόμης Σουαζέλ Γκουφιέ), και οι Πουκεβίλ (François Pouqueville), Γκέλ (William Gell), Κόκρελ (Charles Robert Cockerell) και Ληκ (William Martin Leake). αριστερά|μικρογραφία|339x339εσ|Χάρτης των πρώτων αρχαιολογικών ανασκαφών στην Ολυμπία και του [[Ναός του Δία στην Ολυμπία|Ναού του Ολυμπίου Διός που ανακαλύφθηκε από την Επιστημονική Εκστρατεία του Μοριά τον Μάιο του 1829 (από τον Γκιγιώμ-Αμπέλ Μπλουέ και τον Pierre Achille Poirot)]] Στις 10 Μαΐου 1829, ενάμιση χρόνο μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, Γάλλοι αρχαιολόγοι, η ονομαζόμενη «Επιστημονική Αποστολή του Μωριά», με επικεφαλής τον Λεόν-Ζαν-Ζοζέφ Ντυμπουά (τμήμα Αρχαιολογίας) και τον Γκιγιώμ-Αμπέλ Μπλουέ (τμήμα Αρχιτεκτονικής και Γλυπτικής) έσκαψαν το χώρο για πρώτη φορά. Η αποστολή πέρασε έξι εβδομάδες στο αρχαιολογικό χώρο. Τα περισσότερα από τα κτίρια αρχικά ήταν αόρατα, διότι, όπως σημείωσε ο Αμπέλ Μπλουέ, έπρεπε να είχαν καλυφθεί από ένα παχύ στρώμα ιζημάτων λόγω των συχνών υπερχειλίσεων των ποταμών Αλφειού και Κλαδέου. Μόνο ένα μεγάλο δωρικό κομμάτι στήλης ήταν ορατό. Είχε ήδη εντοπιστεί από προηγούμενους ταξιδιώτες επειδή οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών είχαν σκάψει τάφους εκεί για να απελευθερώσουν την πέτρα, αλλά κανείς δεν το είχε αποδώσει με βεβαιότητα στο ναό του Δία. Οι Γάλλοι αρχαιολόγοι βρήκαν τμήματα από τις μετόπες του πρόναου και του οπισθόδομου του ναού του Διός, τα οποία μετέφεραν στη Γαλλία με την άδεια της Ελληνικής κυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια. Τα ευρήματα αυτά εκτίθενται μέχρι σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Ο ζωγράφος Αμωρύ-Ντυβάλ (του τμήματος Αρχαιολογίας) έδωσε στα αναμνηστικά του, Souvenirs (1829-1830), μια προσωπική, άμεση και ακριβή μαρτυρία των γεγονότων που οδήγησαν στην ακριβή αναγνώριση και ταυτοποίηση του Ναού του Δία στην Ολυμπία, ο οποίος καθορίστηκε έτσι για πρώτη φορά.
1875 - 1881
Η πρώτη μεγάλη ανασκαφή στην Ολυμπία ξεκίνησε το 1875 χρηματοδοτούμενη από το Γερμανικό Κράτος. Επικεφαλής της αρχαιολογικής αποστολής ήταν ο γερμανός αρχαιολόγος Ερνστ Κούρτιους. Υπεύθυνοι για τη ανασκαφή ήταν επίσης οι Γκούσταβ Χίρσφελντ, Γκεόργκε Τρόι και Άντολφ Φουρτβένγκλερ οι οποίοι εργάστηκαν μαζί με τους αρχιτέκτονες Άντολφ Μπέττιχερ, Βίλελμ Ντέρπφελντ και Ρίχαρντ Μπόρμαν.
Ανέσκαψαν το κεντρικό μέρος του ιερού της Άλτεως, συμπεριλαμβανομένου του Ναού του Δία, του Ναού της Ήρας, του Μητρώου, του Βουλευτηρίου, της Στοάς της Ηχούς, των Θησαυρών, του Πρυτανείου και της Παλαίστρας. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών αυτών βρέθηκαν σημαντικά ευρήματα μεταξύ αυτών η Νίκη του Παιωνίου και ο Ερμής του Πραξιτέλους. Συνολικά 14.000 αντικείμενα καταγράφηκαν τα οποία στεγάστηκαν στο Αρχαιολογικό μουσείο.
1900 - 1950
Πιο περιορισμένες ανασκαφές συνεχίστηκαν από τον Ντέρπφελντ κατά τα έτη 1908 με 1929, αλλά οι εργασίες επισπεύθηκαν το 1936 με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου.
1950 έως σήμερα
Κατά τα έτη 1952 με 1966 οι Έμιλ Κούντσε και Χανς Σλάιφ συνέχισαν τις ανασκαφές του 1936, μαζί με τον αρχιτέκτονα Άλφρεντ Μάλβιτς. Ανέσκαψαν το εργαστήριο του Φειδία, το Λεωνιδαίο και το βόρειο τείχος του σταδίου όπως επίσης και τη νοτιοανατολική περιοχή του ιερού. Επίσης τα έτη 1972 με 1984 ο Άλφρεντ Μάλβιτς βρήκε στοιχεία και ημερομηνίες από το στάδιο, τάφους και από το Πρυτανείο. Από το 1984 μέχρι το 1996, ο Χέλμουτ Κιριελάις συνέχισε τις ανασκαφές στο Πρυτανείο και Πελόπιον, βρίσκοντας πληροφορίες για την ιστορία του ιερού. Παράλληλα, έγιναν έρευνες για την ιστορία του ιερού στην εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, με διεύθυνση του Ulrich Si.
Αξιοσημείωτα κτήρια
thumb|right|250px|Αναπαράσταση του ναού του Δία Τα πιο σημαντικά μνημεία και κτήρια του χώρου της αρχαίας Ολυμπίας είναι: thumb|right|250px|Η είσοδος στο αρχαίο Στάδιο thumb|right|250px|Το Γυμνάσιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελλάδα Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηλείας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ηλεία Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Μελέτιος Τυπάλδος
Ο Μελέτιος Τυπάλδος υπήρξε Μητροπολίτης Φιλαδελφείας το 17ο αιώνα. Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά. Διδάχτηκε τα Ελληνικά, Λατινικά και Ιταλικά. Έγινε ρήτορας με φυσική ευγλωττία και γλυκύτητα.
Το 1685 εξελέγη μητροπολίτης Φιλαδελφείας, υπεύθυνος για τους Ορθοδόξους της Βενετίας και Δαλματίας. Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1690 αποστάτησε από την Ανατολική Εκκλησία και προσχώρησε στην Καθολική, καλώντας το ποίμνιό του να υποταχθεί στον Πάπα και να ασπαστεί την Ουνία. Ως σχισματικός καθαιρέθηκε τον Ιούνιο του 1712, επί Πατριαρχίας Κυρίλλου Δ΄.
Σταυριά Ηρακλείου
Η Σταυριά είναι ακατοίκητος οικισμός της Κοινότητας Καλαμίου του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. βρίσκεται στη νότια πλευρά της Κρήτης, κοντά στον παραθαλάσσιο οικισμό της Σινδονίας.
Σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ
Τα σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ έγιναν γνωστά από το γαλλικό σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo (Σαρλί Εμπντό).
Το περιοδικό έχει κατά καιρούς δημοσιεύσει αρκετά σκίτσα που σατιρίζουν τον προφήτη Μωάμεθ. Από τα πιο χαρακτηριστικά είναι αυτό όπου στο εξώφυλλο του περιοδικού απεικονίζεται ένας υπερορθόδοξος Εβραίος να σπρώχνει έναν μουσουλμάνο σε καροτσάκι, με τίτλο «Άθικτοι 2». Ανάμεσα στα σκίτσα υπάρχουν μερικά στα οποία ο Μωάμεθ απεικονίζεται γυμνός. Τα σκίτσα δημοσίευσε για πρώτη φορά η καθημερινή δανέζικη εφημερίδα Jyllands-Posten (Γύλλαντ-Πόστεν). Τον Ιανουάριο του 2013, το περιοδικό ανακοίνωσε πως πρόκειται να δημοσιεύσει καινούρια σκίτσα στο προσεχές διάστημα.
Σταυριά Ηρακλείου
Διοικητικά
Ως οικισμός, η Σταυριά αναγνωρίστηκε το 1961. Τα όριά του καθορίστηκαν με το ΦΕΚ Δ 1030/1986. Μετά το 2011, ανήκει στην Τοπικής Κοινότητας Καλαμίου του Δήμου Βιάννου της Περιφερειακής Ενότητας Ηρακλείου. Από το 1997 και μέχρι το 2011 ανήκε στο Δήμο Βιάννου του Νομού Ηρακλείου, ενώ από το 1961 μέχρι το 1997 υπαγόταν στην Κοινότητα Καλαμίου της Επαρχίας Βιάννου του Νομού Ηρακλείου.
Σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμικς Κατηγορία:Γελοιογραφία Κατηγορία:Κριτική του Ισλάμ
Σταυριά Ηρακλείου
Αναφορές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Βιάννου Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Ηρακλείου