cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκαλιτίνα Αιτωλοακαρνανίας
Η Σκαλιτίνα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας το οποίο βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρπενησίου, ανάμεσα στις τεχνητές λίμνες Κρεμαστών (ΝΔ.) και Καστρακίου (ΒΑ.). Απέχει 35 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Αγρίνιο και μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου. Ως οικισμός αναφέρεται το 1940 να καταγράφεται στην τότε κοινότητα Αγίου Βλασίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Αγίου Βλασίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 23 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας (Νέα Ιωνία Μαγνησίας, 5 Νοεμβρίου 1956 - Πτελεός Μαγνησίας, 9 Σεπτεμβρίου 2019) ήταν Έλληνας τραγουδιστής και συνθέτης της ελληνικής έντεχνης και ροκ σκηνής. Τραγουδιστής του ροκ συγκροτήματος "Τερμίτες", θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1956 στη Νέα Ιωνία του Βόλου. Από πολύ μικρή ηλικία ήρθε σε επαφή με την μουσική. Ο πατέρας του Δημήτρης Μαχαιρίτσας ήταν συνθέτης και διευθυντής της κρατικής ορχήστρας της ΕΡΤ.
Μετακόμισε στην Αθήνα σε μικρή ηλικία, ενώ όταν ήταν 10 ετών έχασε τον πατέρα του. Σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο.
Η πρώτη του επαγγελματική ενασχόληση με το τραγούδι ήταν μετά τη στρατιωτική του θητεία όταν άρχισε να τραγουδά αντάρτικα με τον Πάνο Τζαβέλα στη «Συντροφιά».
Αργότερα εργάστηκε στην αποθήκη δισκογραφικής εταιρείας, στην ίδια όπου το 1978 κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ με αγγλικό στίχο με τους P.L.J. Band με τίτλο Gaspar, έναν δίσκο extended play 45’ στροφών.
Τερμίτες
Σε ηλικία 20 ετών δημιούργησε με τον Παύλο Κικριλή, τον Τόλη Σκαματζούρα, τον Αντώνη Μιτζέλο και τον Τάκη Βασαλάκη το συγκρότημα P.L.J. Το 1982 το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "Armageddon" ο οποίος αρχικά πούλησε ελάχιστα κομμάτια (γύρω στα 400) αργότερα έτυχε παγκόσμιας κυκλοφορίας και αναγνώρισης. Σήμερα είναι συλλεκτικό βινύλιο ενώ ο Αμερικάνικος και Ευρωπαϊκός μουσικός τύπος εκθειάζει το Armageddon χαρακτηρίζοντας το  ως αριστούργημα και έναν από τους καλύτερους δίσκους Progressive rock που ηχογραφήθηκαν ποτέ.
Το 1983 στην μπάντα προστίθεται ο Φίλιππος Σπυρόπουλος, οπότε και κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος του συγκροτήματος, το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Τερμίτες, όνομα που παραπέμπει στους Beatles (σκαθάρια). Στα χρόνια που ακολούθησαν κυκλοφόρησαν δίσκους και συνεργάστηκαν με αρκετούς καλλιτέχνες. Το 1988 το συγκρότημα διαλύθηκε δίνοντας την υπόσχεση ότι θα ενωθεί ξανά δέκα χρόνια μετά. Το 1998 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας οι Τερμίτες ενώθηκαν ξανά για μία μεγάλη συναυλία στην οποία συμμετείχαν αρκετοί καλλιτέχνες.
Προσωπική σταδιοδρομία
Μετά την διάλυση του συγκροτήματος ξεκίνησε την προσωπική του σταδιοδρομία ως τραγουδιστής και το 1989 κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό δίσκο  Ο Μαγαπάς και η Σαγαπώ  ο οποίος δεν είχε εμπορική επιτυχία. Το 1991 κυκλοφόρησε τον δίσκο  Διδυμότειχο Blues  ο οποίος έκανε χιλιάδες πωλήσεις και μεγάλη επιτυχία, καθώς επίσης και το ομώνυμο τραγούδι που τραγούδησε με τον Γιώργο Νταλάρα. Μετά από αυτόν τον δίσκο ξεκίνησε μία επιτυχημένη καριέρα στον χώρο της μουσικής. Κυκλοφόρησε ακόμα 16 προσωπικούς δίσκους μέχρι τον θάνατο του και έναν μετά, συνεργάστηκε με κορυφαίους καλλιτέχνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έγραψε μουσική για θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες και έπαιξε σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και σε κορυφαίες πόλεις του εξωτερικού.
Εμπορική επιτυχία μετά το Διδυμότειχο Blues έκαναν επίσης ο δίσκος  Ρίξε Κόκκινο Στην Νύχτα  καθώς και ο δίσκος  Παυσίλυπον  σε ενορχήστρωση Αντώνη Μιτζέλου. Ο πιο εμπορικός του δίσκος είναι "Το Διάλειμμα Κρατάει Δυο Ζωές  ,'' που κυκλοφόρησε το 2001, επίσης σε Ενορχήστρωση Αντώνη Μιτζέλου.
Τον Ιούνιο του 2008 συμπληρώνοντας 20 χρόνια προσωπικής δράσης στην μουσική σκηνή της χώρας έκανε δύο μεγάλες συναυλίες στο Θέατρο Λυκαβηττού στις οποίες συμμετείχαν πολλοί καλλιτέχνες όπως: Γιώργος Νταλάρας, Διονύσης Σαββόπουλος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Αντώνης Μιτζέλος, Θάνος Μικρούτσικος, Μπάμπης Στόκας, Σάκης Μπουλάς, Διονύσης Τσακνής, Κίτρινα Ποδήλατα, Angelo Branduardi, Γιάννης Κότσιρας, Φίλιππος Πλιάτσικας κ.α.
Το 2012 κυκλοφόρησε τον δίσκο  Οι Άγγελοι ζουν ακόμα στην Μεσόγειο  ο οποίος εκτός από την Ελλάδα κυκλοφόρησε και σε αρκετές χώρες του εξωτερικού. Στις 9 Ιουλίου έδωσε μία μεγάλη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο παίζοντας τραγούδια από τον δίσκο του αλλά και μεγάλες επιτυχίες της καριέρας του μαζί με αρκετούς καλλιτέχνες της Ελλάδας και του εξωτερικού που συμμετείχαν στον δίσκο όπως: Salvatore Adamo, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Angelo Branduardi, Tonino Carotone, Christophe, Χάρης Κατσιμίχας, Φίλιππος Πλιάτσικας, Διονύσης Τσακνής, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Μαρία Φαραντούρη κ.α.
Είχε συνεργαστεί δισκογραφικά και έχουν τραγουδήσει τραγούδια του οι: Μαρία Φαραντούρη, Γιώργος Νταλάρας, Διονύσης Σαββόπουλος, Δήμητρα Γαλάνη, Δημήτρης Μητροπάνος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Πυξ Λαξ, Γιάννης Κότσιρας, Γιώργος Μαργαρίτης, Βαγγέλης Κονιτόπουλος, Αναστασία Μουτσάτσου, Μίλτος Πασχαλίδης, Κατερίνα Στανίση, Χαρούλα Αλεξίου, Γιάννης Βαρδής, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Γιάννης Ζουγανέλης, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Émigré, Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, Ελισσάβετ Καρατζόλη, Κίτρινα Ποδήλατα, Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Μagic De Spell, Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης, Αντώνης Μιτζέλος, Σάκης Μπουλάς, Δημήτρης Μπάσης, Φλέρυ Νταντωνάκη, Μελίνα Ασλανίδου, Δημήτρης Σταρόβας, Μπάμπης Στόκας κ.α.
Επίσης, είχε συνεργαστεί επί σκηνής με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τη Χαρούλα Αλεξίου, τον Δημήτρη Μητροπάνο, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Νότη Μαυρουδή, την Αναστασία Μουτσάτσου, τον Κώστα Μακεδόνα κ.ά.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε με την Ελένη Μαχαιρίτσα σε ηλικία 36 ετών το 1992 στο Μοναστήρι Πεντέλης. Η τελετή, στην οποία ήταν μόνο τέσσερα άτομα, το ζευγάρι και οι κουμπάροι, έμεινε κρυφή για αρκετό διάστημα παρόλο που όπως αναφέρει ο ίδιος εκείνη την περίοδο έδινε πέντε συνεντεύξεις την ημέρα. Με την Ελένη Μαχαιρίτσα απέκτησαν μία κόρη.
Σύμφωνα με συνεντεύξεις του υπήρξε χρήστης ναρκωτικών, χωρίς όμως να κάνει χρήση με άλλη μέθοδο εκτός της καπνικής και παραμένοντας πάντα στα "ελαφριά".
Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας ήταν οπαδός του Παναθηναϊκού και ιδρυτικό μέλος της Παναθηναϊκής Συμμαχίας.
Θάνατος
Απεβίωσε σε ηλικία 62 ετών. Η κηδεία του έγινε στις 11 Σεπτεμβρίου 2019, στο Κοιμητήριο Ζωγράφου.
Δισκογραφία
Ο δίσκος "Το διάλειμμα κρατάει δυο ζωές" του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα κυκλοφόρησε το 2001 από την ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ και περιέχει 13 τραγούδια.
Αποδοχή
Θεωρείται από τους καλύτερους δίσκους του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ενώ είναι και ο πιο εμπορικός του με πωλήσεις πάνω από 100.000. Την ενορχήστρωση έκανε ο Αντώνης Μιτζέλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ροκ μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Ρυτό (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ρυτό μπορεί να αναφέρεται:
Μητρούσι Σερρών
Το Μητρούσι είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Χομόνδος. Τη νέα του ονομασία, την έλαβε προς τιμήν του Μακεδονομάχου Δημητρίου "Μητρούση" Γκογκολάκη ο οποίος πέθανε μαχόμενος τους Τούρκους στο καμπαναριό του ιερού ναού Ευαγγελίστριας των Σερρών.
Σήμερα είναι ένας οικισμός από κατοίκους του παλαιού οικισμού και των προσφύγων που ήρθαν στην περιοχή το 1925. Τους δύο οικισμούς χωρίζει η στραγγιστική Τάφρος "Μπέλιτσα". «Κάτω Μητρούσι» ονομάζεται ο πιο παλιός οικισμός και «Άνω Μητρούσι» ο νεότερος. Μετά τον «Καποδιστριακό» νόμο, περί συνένωσης κοινοτήτων σε δήμους, ολόκληρος ο οικισμός ανήκε στο Δήμο "Κ. Μητρουσίου"(Καπετάν Μητρούση) με έδρα τον Προβατά Σερρών. Σήμερα, το Μητρούσι ανήκει στο Δήμο Σερρών.
Ιστορία - Πρόσφυγες
Το Κάτω Μητρούσι είναι παλαιός οικισμός. Το Άνω Μητρούσι κατοικήθηκε πρώτα από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης κατοίκους των χωριών Σουφλί, Κιουπλί, Δουβάντζιλι, Αλεπλί, Ανταντερλί, Πέτρα, Γέννα, Άσμπουγα κ.ά. το 1923. Οι πρώτες κατοικίες κτίστηκαν από άγρια νεροκάλαμα ή από πλέγματα με βέργες και επίχρισμα λάσπης. Η στέγη ήταν επικλινής με υλικά τα σάζια (είδος καλαμιού με το οποίο φτιάχνονται οι ψάθες, τα παπύρια). Το 1925 οι περισσότερες οικογένειες εγκαταστάθηκαν σε σπίτια του επικοισμού.
Θέση
Βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης των Σερρών σε απόσταση 11 χιλιομέτρων και συγκεκριμένα 2 χιλιόμετρα από την εθνική οδό Σερρών-Θεσσαλονίκης. Δυτικά του χωριού περνά η "Μπέλιτσα" - που καταλήγει στο Στρυμόνα - μια στραγγιστική τάφρος που βοηθά στην άρδευση αλλά και την αποτροπή πλημμύρων.
Έκταση - Καλλιέργειες
Η έκταση του αγροκτήματος Μητρουσίου είναι 25.108 στρ. και διανέμονται ως εξής:
Το έδαφος είναι πεδινό. Τα εδάφη υδρεύονται από αρτεσιανά πηγάδια με αρκετή ποσότητα σιδήρου. Έχει υψόμετρο 18μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και κλίμα υγρό. Οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Παρήγαγαν κριθάρι, σιτάρι, αραβόσιτο, βαμβάκι, ρύζι, ζαχαρότευτλα και μηδική (τριφύλλι).
Σήμερα πια, όλα τα εδάφη είναι αρδευόμενα από τον ποταμό Στρυμόνα. Οι καλλιέργειες δεν έχουν αλλάξει και πολύ με τη διαφορά πως καλλιεργούνται λιγότερο το σιτάρι και το κριθάρι γιατί το εισόδημα που αποφέρουν είναι μικρό. Οι κάτοικοι εκτός της γεωργίας και κτηνοτροφίας, που είναι και οι κύριες ασχολίες, απασχολούνται και στις βιοτεχνίες ρούχων που υπάρχουν στο χωριό αλλά και πολλοί από τους κατοίκους είναι υπάλληλοι που εργάζονται στην πόλη των Σερρών ενώ μένουν στο χωριό.
Προσωπικότητες
Κατηγορία:Δήμος Σερρών Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Γαβριήλ των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Ο Γαβριήλ (Γκάμπριελ), ιταλ. Gabriel (11 Ιανουαρίου 1897 - 22 Οκτωβρίου 1975) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
Βιογραφία
Ο Γαβριήλ-Μάριος-Ιωσήφ-Κάρολος-Ιγνάτιος-Αντώνιος-Αλφόνσος-Πέτρος-Ιωάννης-Γεράρδος ντι Μαγιέλα και Άγιοι Πάντες ήταν ο πέμπτος γιος του Αλφόνσου κόμη της Καζέρτα και της Μαρίας-Αντουανέτας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου κόμη του Τράπανι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Μαργκοζάτα-Ιζαμπέλλα Τσαρτορύσκα, κόρη του Αδάμ-Λουδοβίκου Τσαρτορύσκι, Πολωνού ευγενούς και κτηματία. Ο Γαβριήλ είχε τέκνο:
Το 1929 απεβίωσε η Μαργκοζάτα-Ιζαμπέλλα και το 1932 ο Γκάμπριελ έκανε δεύτερο γάμο με τη Καικιλία Λουμπομίρσκα, κόρη του Καζιμίερς Λουμπομίρσκι και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Πόλεμος της Αντιοχικής Διαδοχής
Ο Πόλεμος της Αντιοχικής Διαδοχής, επίσης γνωστός ως Αντιοχικός Πόλεμος της Διαδοχής, αποτελείτο από σειρά ενόπλων συγκρούσεων, οι οποίες έλαβαν χώρα στα βόρεια της Συρίας, μεταξύ του 1201 και του 1219, και οι οποίες σχετίζονταν με διαμάχη αναφορικά με την διαδοχή του Βοημούνδου Γ΄ της Αντιόχειας. Το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας αποτελούσε την κυρίαρχη χριστιανική δύναμη στην περιοχή κατά τη διάρκεια των ύστατων δεκαετιών του 12ου αιώνα, ωστόσο, η Αρμενική Κιλικία αμφισβητούσε την κυριαρχία του. Η κατάληψη ενός σημαντικού φρουρίου, του Μπαγκράς, στη Συρία, από τον Λέοντα Β΄ της Κιλικίας αποτέλεσε την αφορμή για το ξέσπασμα μακροχρόνιας πολεμικής σύγκρουσης, η οποία ξεκίνησε κατά τις απαρχές της δεκαετίας του 1190. Ο Λέων επιχείρησε να καταλάβει την Αντιόχεια, ωστόσο, οι Έλληνες και Λατίνοι αστοί της προχώρησαν στη δημιουργία κομμούνας, ενώ, παράλληλα, πέτυχαν να εμποδίσουν την κατάληψη της πόλης από τους Αρμένιους στρατιώτες. Ο μεγαλύτερος υιός του Βοημούνδου Γ΄, Ραϊμόνδος, απεβίωσε το 1197, αφήνοντας ως μοναδικό επίγονο τον ανήλικο υιό του, Ραϊμόνδο Ρουπέν. Η μητέρα του αγοριού, Αλίκη της Αρμενίας, ήταν ανιψιά του Λέοντα Α΄, καθώς και επίδοξος κληρονόμος του τελευταίου. Ο Βοημούνδος Γ΄, καθώς και οι ευγενείς της Αντιόχειας, επικύρωσαν το δικαίωμα του Ραϊμόνδου Ρουπέν επί της διαδοχής του παππού του στην εξουσία, ωστόσο, η κομμούνα προτιμούσε ως διάδοχο, αντιθέτως, τον νεαρότερο υιό του Βοημούνδου Γ΄ (θείο του Ραϊμόνδου Ρουπέν), Βοημούνδο, Κόμη της Τρίπολης.
Ο Βοημούνδος της Τρίπολης προχώρησε στην πολιορκία της Αντιόχειας, την οποία και κατέλαβε αμαχητί, έπειτα από τον θάνατο του πατέρα του, τον Απρίλιο του 1201, ωστόσο αριθμός ευγενών εγκατέλειψε το πριγκιπάτο προκειμένου να αναζητήσει καταφύγιο στην Κιλικία. Ο Λέων πραγματοποίησε σειρά εισβολών εντός του Πριγκιπάτου της Αντιόχειας, σχεδόν, σε ετήσια βάση μεταξύ του 1201 και του 1208, ωστόσο, κάθε φορά, ήταν υποχρεωμένος να επιστρέψει στο βασίλειό του, καθώς ο Αζ-Ζαχίρ Γαζί, Αγιουβίδης Εμίρης του Χαλεπίου, ή ο Καϊκαούσης Α΄, Σελτζούκος Σουλτάνος του Ρουμ, εισέβαλαν στην Κιλικία κατά τη διάρκεια της απουσίας του. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄, αρχικώς, υποστήριξε τον Λέοντα. Ωστόσο, η σύγκρουση μεταξύ του Λέοντα και των Ναϊτών Ιπποτών σχετικά με την κυριαρχία επί του Μπαγκράς οδήγησε στον αφορισμό του Λέοντα, το 1208. Κατά τη διάρκεια των αμέσως επόμενων ετών, ο Λέων προχώρησε στην κατάληψη αριθμού φρουρίων στη Συρία, εγκαταλείποντάς τα, ωστόσο, το 1213, στο πλαίσιο εκ μέρους του προσπάθειας βελτίωσης των σχέσεών του με την Αγία Έδρα. Εκμεταλλευόμενος την διπλωματική απομόνωση του Βοημούνδου Δ΄, ο Λέων εισήλθε στην Αντιόχεια, βοηθώντας τον Ραϊμόνδο Ρουπέν να καταλάβει την εξουσία του πριγκιπάτου, το 1216. Ολίγον καιρό αργότερα, ωστόσο, ο Λέων εγκατέλειψε το Μπαγκράς, ενώ, παράλληλα, απώλεσε την κυριαρχία του επί των αρμενικών φρουρίων στα βόρεια της Οροσειράς του Ταύρου απέναντι στους Σελτζούκους. Έπειτα από την άνοδό του στην εξουσία, ο Ραϊμόνδος Ρουπέν προχώρησε σε αύξηση της φορολογίας, γεγονός το οποίο τον κατέστησε αντιδημοφιλή εντός της Αντιόχειας. Παράλληλα, οι σχέσεις του με τον Λέοντα κατεστάθησαν τεταμένες, δίνοντας την δυνατότητα, ως συνέπεια, στον Βοημούνδο Δ΄ να προχωρήσει στην ανακατάληψη της Αντιόχειας, το 1219. Ο συγκεκριμένος πόλεμος συνέβαλε στην αποδυνάμωση των χριστιανικών κρατών της περιοχής της Βόρειας Συρίας.
Πλαίσιο
Αφότου ο Σαλαντίν, Αγιουβίδης Σουλτάνος της Συρίας και της Αιγύπτου, διέλυσε το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1180, το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας κατέστη ως η ηγέτιδα χριστιανική δύναμη στην περιοχή της Βόρειας Συρίας. Το 1186, ο Λέων Β΄, Άρχοντας της Αρμενικής Κιλικίας, προχώρησε στην αναγνώριση της επικυριαρχίας του Βοημούνδου Γ΄ της Αντιόχειας επί του ιδίου, ωστόσο, οι μεταξύ τους σχέσεις κατέστησαν τεταμένες αφότου ο Βοημούνδος δανείστηκε χρηματικό ποσό από τον Λέοντα, δίχως όμως να είναι σε θέση να το αποπληρώσει.
Το 1191, ο Λέων κατέβαλε, ενώ, παράλληλα, προχώρησε στην ανακατασκευή του Μπαγκράς, φρουρίου στρατηγικής σημασίας το οποίο ο Σαλαντίν είχε καταλάβει από τους Ναΐτες Ιππότες, προτού, στη συνέχεια, το καταστρέψει και το εγκαταλείψει. Ο Βοημούνδος διέταξε τον Λέοντα να το επιστρέψει στους Ναΐτες, ωστόσο, ο Λέων αρνήθηκε, ισχυριζόμενος πως το δικαίωμά του ως κατακτητής του φρουρίου ήταν ισχυρότερο εκείνου της, εκ μέρους των Ναϊτών, διεκδικήσεως του, αφότου είχαν απολέσει τον έλεγχό του. Κατόπιν της αποτυχίας του Βοημούνδου να συμπεριλάβει τα εδάφη της Κιλικίας εντός της ανακωχής του με τον Σαλαντίν, η οποία υπεγράφη το 1192, ο Λέων απηύθυνε κάλεσμα προς τον τελευταίο, προκειμένου να μεταβεί στο Μπαγκράς για την εκκίνηση διαπραγματεύσεων. Ο Βοημούνδος αποδέχθηκε το κάλεσμα, ωστόσο, ο Λέων προχώρησε στην σύλληψή του ως αιχμάλωτο, υποχρεώνοντάς τον να παραδώσει στον ίδιο τον έλεγχο της Αντιόχειας. Παρά το γεγονός πως οι ευγενείς (οι οποίοι διατηρούσαν στενές σχέσεις με Αρμένιους ευγενείς) ήσαν διατεθειμένοι να αποδεχθούν την κυριαρχία του Λέοντα, ωστόσο, ο κυρίως ελληνικής και λατινικής καταγωγής αστικός πληθυσμός προχώρησε στη δημιουργία κομμούνας, εμποδίζοντας, ως αποτέλεσμα, την κατάληψη της Αντιόχειας από Αρμένιους στρατιώτες.
Η ειρήνη μεταξύ των δύο πλευρών επανήλθε κατόπιν σχετικής διαμεσολάβησης του Ερρίκου Α΄ της Ιερουσαλήμ, ο οποίος πέτυχε να πείσει, τόσο τον Λέοντα, όσο και τον Βοημούνδο, προκειμένου, εκατέρωθεν, να αποποιηθούν την μεταξύ τους σχέση υποτέλειας. Η εκ μέρους του Λέοντα κατοχή του Μπαγκράς επικυρώθηκε. Ο μεγαλύτερος υιός του Βοημούνδου, Ραϊμόνδος, παντρεύθηκε την ανιψιά, καθώς και επίδοξος κληρονόμος, του Λέοντα, Αλίκη. Ο Ραϊμόνδος απεβίωσε κατά τις αρχές του 1197, ωστόσο, η χήρα του γέννησε έναν μεταθανάτιο υιό, τον Ραϊμόνδο Ρουπέν. Ο ηλικίας, σχεδόν, εξήντα ετών, Βοημούνδος Γ΄, απέστειλε την Αλίκη και τον υιό της στην Αρμενία, δείχνοντας, ως εκ τούτου, πως δεν επιθυμούσε να αναγνωρίσει τα δικαιώματα του ανήλικου εγγονού του επί της διαδοχής του στην εξουσία της Αντιόχειας.
Ο νεαρότερος υιός του Βοημούνδου Γ΄ (θείος του Ραϊμόνδου Ρουπέν), Βοημούνδος, Κόμης της Τρίπολης, αμφισβήτησε την εγκυρότητα του συγκεκριμένου όρκου, ενώ, στη συνέχεια, εκδίωξε τον πατέρα του από την Αντιόχεια, χαίροντας της υποστήριξης των Ναϊτών, των Οσπιταλίων, καθώς και της κομμούνας των αστών, κατά τα τέλη του 1198. Τρεις μήνες αργότερα, ο Λέων εισέβαλε στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, υποχρεώνοντας τον νεαρό Βοημούνδο να επιτρέψει στον πατέρα του να επιστρέψει στην Αντιόχεια. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ ήταν, επίσης, υπέρ της παλινόρθωσης του Βοημούνδου Γ΄ στην εξουσία της Αντιόχειας, ωστόσο, απαντώντας σε σχετικό σχετικό αίτημα εκ μέρους των Ναϊτών, ξεκίνησε, παράλληλα, να ασκεί πιέσεις προς τον Λέοντα για την επιστροφή του Μπαγκράς στους τελευταίους.
Πρώτη φάση
Έπειτα από τον θάνατο του Βοημούνδου Γ΄ τον Απρίλιο του 1201, ο Βοημούνδος της Τρίπολης έσπευσε στην Αντιόχεια, όπου, καθότι ο στενότερος εν ζωή συγγενής του αποβιώσαντα πρίγκιπα, αναγνωρίστηκε από την κομμούνα ως δικαιωματικός διάδοχος του πατέρα του στην εξουσία. Οι ευγενείς οι οποίοι είχαν αναγνωρίσει τον Ραϊμόνδο Ρουπέν (μοναδικό υιό του μεγαλύτερου υιού του Βοημούνδου Γ΄) ως τον νόμιμο πρίγκιπα, διέφυγαν στο Βασίλειο της Κιλικίας. Στη συνέχεια, ο Βοημούνδος προχώρησε στην αποπληρωμή δανείου το οποίο ο Ραϊμόνδος Γ΄ της Τρίπολης είχε συνάψει, αρκετόν καιρό νωρίτερα, με τους Οσπιτάλιους Ιππότες, πετυχαίνοντας, ως συνέπεια, να λάβει την υποστήριξή τους.
Ολίγον καιρό μετά την κατάληψη της Αντιόχειας από τον Βοημούνδο, ο Λέων προχώρησε στην πολιορκία της, προκειμένου να υποστηρίξει την διεκδίκηση της πριγκιπικής εξουσίας εκ μέρους του Ραϊμόνδου Ρουπέν, ωστόσο, οι σύμμαχοι του Βοημούνδου, Αζ-Ζαχίρ Γαζί και Σουλεϊμάν Β΄, Σελτζούκος Σουλτάνος του Ρουμ, εισέβαλαν στην Κιλικία, υποχρεώνοντας τον Λέοντα να λύσει την πολιορκία της πόλης και να αποχωρήσει, τον Ιούλιο του 1201. Ολίγον καιρό αργότερα, απέστειλε επιστολές προς τον Πάπα Ιννοκέντιο, ενημερώνοντάς τον σχετικά με την συνεργασία του Βοημούνδου με τους Μουσουλμάνους μονάρχες. Το 1202, ο Λέων εισέβαλε εκ νέου στα εδάφη του Πριγκιπάτου της Αντιόχειας, ωστόσο, ο Αμωρί, Βασιλέας της Ιερουσαλήμ και της Κύπρου, καθώς και ο παπικός λεγάτος, Καρδινάλιος Σοφφρέντο, διαμεσολάβησαν για την επίτευξη ανακωχής μεταξύ των δύο πλευρών. Έπειτα από την άρνηση του Βοημούνδου Δ΄ να αναγνωρίσει το δικαίωμα της Αγίας Έδρας να επιτελέσει ρόλο ρυθμιστή επί του ζητήματος της διαδοχής της Αντιόχειας, ο Λέων ξεκίνησε εκ νέου τον πόλεμο. Στις 11 Νοεμβρίου 1203, εκμεταλλευόμενος την απουσία του Βοημούνδου, ο Λέων εισήλθε στην Αντιόχεια, ωστόσο απέτυχε να καταλάβει το φρούριο της πόλης, την υπεράσπιση του οποίου είχαν αναλάβει οι Ναΐτες, συνεπικουρούμενοι από τις δυνάμεις της κομμούνας. Ολίγον καιρό αργότερα, ο Αζ-Ζαχίρ Γαζί εισέβαλε εκ νέου στην Κιλικία, υποχρεώνοντας, ως αποτέλεσμα, τον Λέοντα να επιστρέψει στο βασίλειό του.
Κατά τα τέλη του 1204, ο Ρενοάρ του Νεφέν, ο οποίος είχε παντρευτεί κατέχουσα κληρονομικών δικαιωμάτων στην Κομητεία της Τρίπολης, δίχως, ωστόσο, να έχει λάβει προηγούμενη σχετική άδεια εκ μέρους του Βοημούνδου, εξεγέρθηκε εναντίον του τελευταίου, ενώ, στη συνέχεια, συνέτριψε τις δυνάμεις του εμπρός στις πύλες της Τρίπολης. Παράλληλα, ο Λέων προχώρησε στην κατάληψη των αντιοχικών φρουρίων επί της Οροσειράς του Αμανού, τα οποία έλεγχαν τον δρόμο προς την Αντιόχεια. Στις 25 Δεκεμβρίου 1205, προχώρησε στην πολιορκία του φρουρίου του Τραπεσάκ, ωστόσο οι δυνάμεις του Αζ-Ζαχίρ Γαζί συνέτριψαν τον στρατό του. Αφότου πέτυχε να καταστείλει την εξέγερση του Ρενοάρ του Νεφέν, ο Βοημούνδος επέστρεψε στην Αντιόχεια, υποχρεώνοντας τον Λέοντα στην υπογραφή συνθήκης ανακωχής χρονικής διάρκειας οκτώ ετών, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1206.
Συγκρούσεις με την Εκκλησία
Μία σύγκρουση μεταξύ του νέου παπικού λεγάτου, Πέτρου της Κάπουα, και του Λατίνου Πατριάρχη Αντιοχείας, Πέτρου του Ανγκουλέμ, ο οποίος είχε καταστεί υποστηρικτής του Ραϊμόνδου Ρουπέν, ολοκληρώθηκε με τον αφορισμό του πατριάρχη. Εκμεταλλευόμενος την συγκεκριμένη κατάσταση προκειμένου να εξουδετερώσει τον αντίπαλό του, ο Βοημούνδος προχώρησε στην αντικατάσταση του Πέτρου του Ανγκουλέμ με τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη Αντιοχείας, Συμεών Β΄, χαίροντας της υποστήριξης της κομμούνας, κατά τις απαρχές του 1207. Ωστόσο, ο Πέτρος του Ανγκουλέμ πέτυχε να συμφιλιωθεί με τον λεγάτο, προτού, στη συνέχεια, προχωρήσει στον αφορισμό του Βοημούνδου και της κομμούνας, πετυχαίνοντας, παράλληλα, να πείσει ορισμένους ευγενείς προκειμένου να εξεγερθούν εναντίον του Βοημούνδου, υποχρεώνοντας τον τελευταίο να αναζητήσει καταφύγιο εντός του φρουρίου της πόλης. Ο Λέων εισήλθε στην Αντιόχεια, ωστόσο, ο Βοημούνδος, έχοντας προηγουμένως συγκεντρώσει τις δυνάμεις του, νίκησε τους Αρμένιους. Ο Πέτρος του Ανγκουλέμ συνελήφθη ως αιχμάλωτος και απεβίωσε από στέρηση νερού, κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του.
Το 1208, ο Αγιουβίδης σουλτάνος, Αλ-Αντίλ Α΄, εισέβαλε στα εδάφη της Κομητείας της Τρίπολης, παρέχοντας την δυνατότητα στον Λέοντα προκειμένου να λεηλατήσει τα εδάφη περιμετρικά της Αντιόχειας. Ως αντίδραση, ο Βοημούνδος πέτυχε να πείσει τον Καϊκαούσης Α΄, Σουλτάνο του Ρουμ, να εισβάλει στην Κιλικία, υποχρεώνοντας, ως εκ τούτου, τον Λέοντα να αποχωρήσει από τα εδάφη της Αντιόχειας. Εμπρός στη συγκεκριμένη κατάσταση, ο Πάπας Ιννοκέντιος ανέθεσε στον Αλμπέρτο Αβογκάντρο, Πατριάρχη Ιεροσολύμων, να διαμεσολαβήσει για την επίτευξη ειρήνης μεταξύ των δύο πλευρών. Ο Αβογκάντρο, ο οποίος ήταν σύμμαχος των Ναϊτών Ιπποτών, άσκησε πιέσεις στον Λέοντα προκειμένου ο τελευταίος να επιστρέψει το Μπαγκράς υπό τον έλεγχό τους. Σε μια προσπάθεια να ανανεώσει την μεταξύ των δύο πλευρών ανακωχή, ο Λέων ενέδωσε στις πιέσεις του λεγάτου, υποσχόμενος να εκκενώσει το Μπαγκράς.
Ολίγον καιρό αργότερα, ο Λέων αθέτησε την υπόσχεσή του, αρνούμενος να επιστρέψει το Μπαγκράς στους Ναΐτες. Παράλληλα, αποφάσισε τον τερματισμό της ενώσεως μεταξύ της Αρμενικής Εκκλησίας και της Ρώμης. Ωστόσο, παραχώρησε αριθμό φρουρίων στην περιοχή της Κιλικίας στους Τεύτονες Ιππότες. Παράλληλα, κανόνισε τον γάμο του Ραϊμόνδου Ρουπέν με την Ελβίς, αδερφή του Ούγου Α΄ της Κύπρου. Το 1211, ο Λέων ενέδρευσε εναντίον καραβανιού το οποίο μετέφερε προμήθειες στους Ναΐτες. Κατά τη διάρκεια της ενέδρας, ο Γκιγιώμ ντε Σαρτρ, Μέγας Μάγιστρος των Ναϊτών Ιπποτών, τραυματίστηκε βαριά. Η είδηση της συγκεκριμένης ενέργειας του Λέοντα προκάλεσε την αγανάκτηση του Πάπα Ιννοκέντιου, ο οποίος και απαγόρευσε από το σύνολο των Χριστιανών μοναρχών να παράσχουν την οποιαδήποτε μορφή βοήθειας τον Λέοντα, ασκώντας, παράλληλα, πιέσεις προς τον Ιωάννη του Μπριέν, Βασιλέα της Ιερουσαλήμ, προκειμένου να παρέμβει υπέρ των Ναϊτών. Ο Ιωάννης απέστειλε πενήντα ιππότες στην περιοχή της Βόρειας Συρίας, προκειμένου να πολεμήσουν εναντίον του Λέοντα. Ως απάντηση, ο Λέων εκδίωξε το σύνολο των Λατίνων ιερέων από την Κιλικία, ενώ, παράλληλα, παρείχε καταφύγιο στον Ορθόδοξο Πατριάρχη, Συμεών, ο οποίος, προηγουμένως, είχε εκδιωχθεί από την Αντιόχεια. Το 1212, απέστειλε στράτευμα υπό τον Ραϊμόνδο Ρουπέν, προκειμένου να λεηλατήσει την ευρύτερη περιοχή της Αντιόχειας.
Ο Πάπας Ιννοκέντιος, ο οποίος, το 1213, είχε κηρύξει νέα Σταυροφορία, επιθυμούσε να πείσει τον Λέοντα να παράσχει υποστήριξη προς τους Σταυροφόρους. Κατά τη διάρκεια του ιδίου έτους, ο Λέων απαρνήθηκε την κυριαρχία του επί το σύνολο των εδαφών που είχε, προηγουμένως, καταλάβει από τους Ναΐτες, διατηρώντας, ωστόσο, το Μπαγκράς υπό την κυριαρχία του. Το 1214, ο Ιωάννης του Μπριέν παντρεύτηκε την κόρη του Λέοντα, Στεφανία. Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, η θέση του Βοημόνδου αποδυναμώθηκε. Συγκεκριμένα, η εκ μέρους του απόπειρα να εκδικηθεί τον φόνο του μεγαλύτερου υιού του, Ραϊμόνδου, από τους Ασασίνους, τον οδήγησε σε σύγκρουση με τον παλαιό σύμμαχό του, Αζ-Ζαχίρ Γαζί του Χαλεπίου.
Ο Ραϊμόνδος Ρουπέν στην Αντιόχεια
Χαίροντας της υποστήριξης του Λέοντα, ο Ραϊμόνδος Ρουπέν ξεκίνησε την αναζήτηση νέων συμμάχων, υποσχόμενος εδαφικές παραχωρήσεις προς τους Οσπιτάλιους, καθώς και ορισμένους ευγενείς της Αντιόχειας, συμπεριλαμβανομένου, μεταξύ άλλων, του Αχαρία του Σερμίν, επικεφαλή της κομμούνας των αστών. Κατά τη διάρκεια της νύχτας της 14ης Φεβρουαρίου 1216, εκμεταλλευόμενος την απουσία του Βοημούνδου Δ΄, ο Λέων εισήλθε με τον στρατό του στην Αντιόχεια. Λίγες ημέρες αργότερα, οι Ναΐτες, οι οποίοι είχαν υπό τον έλεγχό τους το φρούριο της πόλης, επίσης συνθηκολόγησαν αμαχητί. Ο Λατίνος Πατριάρχης της Αντιόχειας, Πέτρος της Ιβρέας, προχώρησε στην στέψη του Ραϊμόνδου Ρουπέν ως πρίγκιπα. Αφότου ο προστατευόμενός του πέτυχε να καταλάβει την εξουσία του Πριγκιπάτου της Αντιόχειας, ο Λέων επέστρεψε το Μπαγκράς στους Ναΐτες Ιππότες. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της απουσίας του Λέοντα, ο Καϊκαούσης Α΄ κατέλαβε το σύνολο των αρμενικών φρουρίων στα βόρεια της Οροσειράς του Ταύρου, υποχρεώνοντάς τον να επικεντρώσει τις δυνάμεις του στην υπεράσπιση της Κιλικίας.
Καθώς ανακάλυψε ένα άδειο θησαυροφυλάκιο στην Αντιόχεια, ο Ραϊμόνδος Ρουπέν υποχρεώθηκε σε αύξηση της φορολογίας, γεγονός το οποίο την κατέστησε αντιδημοφιλή μεταξύ των υπηκόων του. Το 1217, ο Ραϊμόνδος Ρουπέν επιχείρησε να συλλάβει ως αιχμάλωτο τον Λέοντα, ωστόσο οι Ναΐτες βοήθησαν τον τελευταίο προκειμένου να δραπετεύσει και να διαφύγει στην Κιλικία. Κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου του 1217, ο Βοημούνδος επισκέφθηκε τον Ιωάννη, Βασιλέα της Ιερουσαλήμ, στην Άκρα, ενώ, κατά τις απαρχές του αμέσως επόμενου έτους, ο Ιωάννης αναγνώρισε τον Βοημούνδο ως τον νόμιμο πρίγκιπα, δίχως ωστόσο να του παράσχει οποιασδήποτε μορφής στρατιωτική υποστήριξη. Παράλληλα, οι αστοί και ευγενείς της Αντιόχειας εξεγέρθηκαν εναντίον του Ραϊμόνδου Ρουπέν, ως αντίδραση απέναντι στην αύξηση της φορολογίας. Ο ηγέτης τους, Γουλιέλμος Φαραμπέλ, πέτυχε να πείσει τον Βοημούνδο προκειμένου ο τελευταίος να επιστρέψει στην πόλη. Έπειτα από την άφιξη του Βοημούνδου, ο Ραϊμόνδος Ρουπέν, αρχικώς, αναζήτησε καταφύγιο εντός του φρουρίου της πόλης, ωστόσο, ολίγον καιρό αργότερα, διέφυγε στην Κιλικία, παραχωρώντας, παράλληλα, το φρούριο στους Οσπιτάλιους. Ουδέποτε, πλέον, ο Ραϊμόνδος Ρουπέν ήταν σε θέση προκειμένου να θέσει, εκ νέου, υπό τον έλεγχό του την Αντιόχεια.
Επακόλουθα
Κατά την άφιξη του Ραϊμόνδου Ρουπέν στην Κιλικία, ο Λέων ήταν ετοιμοθάνατος. Έπειτα από τον θάνατο του Λέοντα, τον Μάιο του 1219, και την παλινόρθωση του Βοημούνδου, ο πόλεμος «οδηγήθηκε προς ένα σχετικά αναμενόμενο τέλος». Ο Λέων αποκλήρωσε τον Ραϊμόνδο Ρουπέν, ενώ, παράλληλα, όρισε ως διάδοχό του στον θρόνο της Κιλικίας την ηλικίας πέντε ετών κόρη του, Ισαβέλλα. Τόσο ο Ραϊμόνδος Ρουπέν (εγγονός του μεγαλύτερου αδερφού του Λέοντα, Ρουπέν), όσο και ο Ιωάννης, Βασιλέας της Ιερουσαλήμ (σύζυγος της μεγαλύτερης κόρης του Λέοντα, Στεφανίας) αρνήθηκαν να αποδεχθούν την ύστατη επιθυμία του Λέοντα, διεκδικώντας την Κιλικία ο καθένας για λογαριασμό του. Η συγκεκριμένη νέα σύγκρουση διήρκεσε για αριθμό δεκαετιών, αποδυναμώνοντας περαιτέρω τα χριστιανικά κράτη της περιοχής της Βόρειας Συρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία του Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Αντιόχειας Αντιοχεια Κατηγορία:Πόλεμοι του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Πόλεμοι των Οσπιταλίων Ιπποτών Κατηγορία:Πόλεμοι του Σουλτανάτου του Ρουμ Κατηγορία:Πόλεμοι των Ναϊτών Ιπποτών
Άννα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Η Άννα, ολλανδ.: Anna van Nassau-Dillenburg (π.1441 – 1514) ήταν Φλαμανδο-Γερμανίδα φιλάνθρωπος, κόρη του κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ. Με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και μετά κόμισσα του Κάτσενελνμπογκεν.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη Δ΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Μαρίας του Λόον-Χάινσμπεργκ, κόρης του Ιωάννη Β΄ κυρίου του Γύλιχ, Χάινσμπεργκ και Λέβενμπεργκ. .
Η Άννα παντρεύτηκε αρχικά (1467) με τον Όθωνα Ε΄ τον Μεγαλόψυχο, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Με το πρόωρο τέλος του Όθωνα Ε΄ (1471), ο πεθερός της, ο ηλικιωμένος Φρειδερίκος Β΄ ενήργησε ως φύλακας του γιου της Ερρίκου Α΄. Η Άννα ξαναπαντρεύτηκε (1474) με τον Φίλιππο κόμη του Κάτσενελνμπογκεν, ως δεύτερη σύζυγό του, και πήγε να μείνει κάτω από τη στέγη του. Μετά το τέλος του Φιλίππου, η δούκισσα επέστρεψε στο Σέλε του Μπράουνσβαϊγκ, όπου ορίστηκε ως η κηδεμόνας του γιου της μετά το τέλος του ηλικιωμένου πάππου του. Η Άννα ίδρυσε και χρηματοδότησε το νοσοκομείο της Αγίας Άννας στα προάστια της πόλης Σέλε. Απεβίωσε εκεί σε ηλικία 72 ετών στις 8 Απριλίου 1514.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1467 τον Όθωνα Ε΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
Το 1471 απεβίωσε ο Όθων Ε΄ και η Άννα έκανε το 1474 δεύτερο γάμο με τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Κάτσενελνμπογκεν. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές
Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Γκάους (μονάδα μέτρησης)
Το γκάους (gauss), συντομογραφία G ή Gs, είναι μονάδα μέτρησης της πυκνότητας της μαγνητικής ροής (ή μαγνητικής επαγωγής) (Β) του cgs. Η ονομασία προέρχεται από τον  Γερμανό μαθηματικό και φυσικό Καρλ Φρίντριχ Γκάους. Ένα gauss ορίζεται ως ένα maxwell ανά τετραγωνικό εκατοστό. Το σύστημα cgs έχει αντικατασταθεί από το Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI), το οποίο χρησιμοποιεί το Τέσλα (μονάδα T), όπως η μονάδα της πυκνότητας της μαγνητικής ροής. Ένα gauss ισούται με 10 -4 tesla (100 μΤ), οπότε 1 tesla = 10.000 gauss.
Όνομα μονάδας και σύμβαση
Όπως και με όλες τις μονάδες, τα ονόματα των οποίων προέρχονται από επώνυμο προσώπου, το πρώτο γράμμα από το σύμβολο του είναι κεφαλαίο (G), αλλά όταν  είναι γραμμένο, θα πρέπει να είναι γραμμένο με πεζά (gauss), εκτός και αν ξεκινά μια πρόταση.
Μετατροπές μονάδων
Σύμφωνα με το σύστημα CGS (ή cgs), το γκάους (gauss) είναι μονάδα  πυκνότητας της μαγνητικής ροής Β και το ισοδύναμο του esu/cm2, ενώ oersted είναι η μονάδα μαγνητ ικού πεδίου H. Ένα Τέσλα είναι ίσο με 104 gauss και ένα Αμπέρ ανά μέτρο είναι ίσο με το 4 × 10-3 oersted.
Αναφορές
Κατηγορία:Σύστημα μονάδων CGS Κατηγορία:Μονάδες ηλεκτρομαγνητισμού
Εικοστή δυναστεία Φαραώ
μικρογραφία|316x316εσ|Medinet Habu, o νεκρικός ναός του Ραμσή Γ΄. Η Εικοστή Δυναστεία Φαραώ (20η, αγγλικά: 20th Dynasty) ήταν η τελευταία του Νέου Βασιλείου. Η διάρκειά της τοποθετείται μεταξύ 1186 – 1069 π.Χ. Με την 19η Δυναστεία, η οποία προηγήθηκε, διαμόρφωσαν την λεγόμενη περίοδο των "Ραμσίδων" από το όνομα Ραμσής που έφεραν οι περισσότεροι βασιλείς τους και κυρίως από τον Ραμσή Β΄ που υπήρξε ο σημαντικότερος φαραώ μεταξύ τους.
Ο Ραμσής Β΄ της 19ης Δυναστείας, άφησε στους διαδόχους του ένα ισχυρό βασίλειο που είχε για πρωτεύουσα την Πι-Ραμεσέ που ίδρυσε ο ίδιος, όμως μετά το θάνατό του, το βασίλειο αυτό άρχισε σταδιακά να αποδομείται. αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ|Ο Ραμσής Γ΄ σε διακοσμητικό ανάγλυφο από το Μedinet Habu, όπου απεικονίζεται να νικά του Λαούς της Θάλασσας. Ήδη από την εποχή του γιού του, Μερενπτά, που τον διαδέχτηκε στον θρόνο, η Αίγυπτος αντιμετώπιζε προβλήματα από τις εξωτερικές εισβολές των Λιβύων και των λεγόμενων Λαών της Θάλασσας, τους οποίους απώθησε επιτυχώς. Στην γνωστή ως Στήλη του Μερενπτά ή Στήλη του Ισραήλ η οποία ανακαλύφθηκε από τον Φλίντερς Πέτρι και σήμερα φιλοξενείται στο Μουσείο Καΐρου, ο Μερενπτά περιγράφει τα κατορθώματα και τις νίκες του εναντίον των λαών αυτών. Οι ίδιες επιθέσεις όμως συνεχίστηκαν και την περίοδο βασιλείας των πρώτων φαραώ της 20ης Δυναστείας, του Sethnakht και του Ραμσή Γ΄. Στις αιγυπτιακές γραπτές πηγές ως Λαοί της Θάλασσας αναφέρονται διάφορες εθνότητες που ήλθαν στην Αίγυπτο από την πλευρά της θάλασσας στα βόρειά τους. Εκτός από τους Λίβυους, αναφέρονται οι Ekwesh, Teresh, Lukka, Sherden, Shekelesh, Peleset, Tjeker, Denen και Weshesh. Οι Denen και οι Ekwesh ταυτίζονται με τους Δαναούς και τους Αχαιούς αντίστοιχα. Οι Peleset με τους Φιλισταίους, οι Lukka με τους Λυκίους και οι Teresh με τους Τυρηννούς. Η Αίγυπτος δεν ήταν το μοναδικό βασίλειο, στο οποίο κατέφθασαν τα φύλα αυτά. Το βασίλειο της Αλασίας στην Κύπρο, των Χετταίων, της Arzawa στην Μ. Ασία και του Αmurru στη βόρεια Συρία είναι μερικές ακόμη από τις περιοχές οι οποίες επλήγησαν από τις επιθέσεις των Λαών της Θάλασσας, οι οποίες εντάσσονται στο γενικότερο κλίμα αναταραχών και ανακατατάξεων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Αυτό δεν ήταν το μοναδικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε το βασίλειο την εποχή αυτή. Εσωτερικές έριδες μεταξύ των διαδόχων του θρόνου οι οποίοι τοποθετούσαν το προσωπικό συμφέρον πάνω από την ευημερία του τόπου και η διαφθορά που επικρατούσε στις τάξεις των αξιωματούχων της αυλής ροκάνιζαν τα θεμέλια της εξουσίας των φαραώ. μικρογραφία|351x351εσ|Ο [[Ραμσής Δ΄, γονατιστός, κάνει προσφορές στους θεούς.]] Ο Ραμσής Γ΄, γιός του Sethnakht, δεν είχε βασιλική καταγωγή και για να ισχυροποιήσει την εξουσία του χρειαζόταν την υποστήριξη του ιερατείου, η οποία ήλθε μεν, αλλά με τεράστια ανταλλάγματα αχανείς εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης, τις οποίες παραχώρησε στο ιερό του Άμωνα. Αυτό λειτούργησε εις βάρος του φαραωνικού ανακτόρου, καθώς απώλεσε ένα πολύ μεγάλο τμήμα των αγροτικών γαιών όπου βασιζόταν η οικονομία του βασιλείου. Η οικονομική κρίση ήταν αναπόφευκτη και ο λαός της Αιγύπτου άρχισε να υποφέρει, ενώ η εμπιστοσύνη τους προς το πρόσωπο του βασιλιά τους κλονίσθηκε ανεπανόρθωτα. Οι πληρωμές των εργατών καθυστερούσαν και ξέσπασαν οι πρωτοφανείς για την εποχή απεργίες των εργατών του Ντέιρ ελ-Μεντίνα, οι οποίοι δούλευαν στην κατασκευή των βασιλικών τάφων. Η τυμβωρυχία των πλούσιων βασιλικών τάφων ήταν έναν σύνηθες φαινόμενο της περιόδου. Η εικόνα του πανίσχυρου φαραώ αλλοιώθηκε και ο ίδιος τοποθετήθηκε στην σκιά του ιερατείου.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:20η Αιγυπτιακή Δυναστεία
Ισοδύναμη Αντίσταση Σειράς (ESR)
Οι πραγματικοί  πυκνωτές και τα πηνία που χρησιμοποιούνται στα ηλεκτρικά κυκλώματα, δεν είναι ιδανικά εξαρτήματα. Δηλ. οι πυκνωτές δεν παρουσιάζουν μόνο χωρητικότητα ή τα πηνία μόνο αυτεπαγωγή. Αυτά τα πραγματικά εξαρτήματα μπορούν να παρασταθούν με πολύ καλή προσέγγιση, οι μεν πυκνωτές από έναν ιδανικό πυκνωτή (δηλ. που παρουσιάζει μόνο χωρητικότητα)  σε σειρά με μια αντίσταση, ενώ τα  πηνία από ένα ιδανικό πηνίο (δηλ. που παρουσιάζει μόνο αυτεπαγωγή) σε σειρά με μία αντίσταση. Αυτή η  αντίσταση ορίζεται ως η ισοδύναμη αντίσταση σειράς (ESR) του εξαρτήματος. Αν δεν ορίζεται διαφορετικά, η ESR είναι πάντα μια AC αντίσταση, δηλ. μετράται σε συγκεκριμένες συχνότητες, στα 100 kHz για παλμοτροφοδοτικά,  στα 120 Hz για γραμμικά τροφοδοτικά, ή στην ιδιοσυχνότητα συντονισμού για γενικές εφαρμογές. Σε εξαρτήματα ήχου συνήθως αναφέρεται ο  "συντελεστής Q", που συμπεριλαμβάνει, μεταξύ άλλων, και την ESR στα 1000 Hz.
Επισκόπηση
Η  θεωρία ηλεκτρικών κυκλωμάτων ασχολείται με ιδανικούς αντιστάτες, πυκνωτές και πηνία, κάθε ένα από τα οποία συνεισφέρει στο  κύκλωμα μόνο την αντίσταση, τη χωρητικότητα ή την αυτεπαγωγή του αντίστοιχα. Στην πραγματικότητα όμως κάθε ένα από αυτά τα εξαρτήματα παρουσιάζει όλες αυτές τις ιδιότητες (δηλ. μία μη-μηδενική τιμή καθενός από αυτά τα φυσικά μεγέθη). Συγκεκριμένα, όλα τα πραγματικά εξαρτήματα είναι κατασκευασμένα από υλικά με πεπερασμένη (δηλ. όχι μηδενική)  ηλεκτρική αντίσταση, έτσι ώστε κάθε πραγματικό εξάρτημα έχει και κάποια αντίσταση, εκτός από τις άλλες ιδιότητες. Η φυσική προέλευση της ESR εξαρτάται από το εξάρτημα για το οποίο γίνεται λόγος. Ένας τρόπος για να ασχοληθεί κανείς με αυτές τις εσωτερικές αντιστάσεις στο προς μελέτη κύκλωμα, είναι να χρησιμοποιήσετε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο ώστε να αναπαραστήσει κάθε φυσικό εξάρτημα, σαν ένα συνδυασμό από ένα ιδανικό εξάρτημα  σε σειρά μια μικρή αντίσταση, την ESR. Η ESR μπορεί να μετρηθεί και να συμπεριλαμβάνεται στο datasheet του εξαρτήματος. Σε κάποιο βαθμό αυτή μπορεί να υπολογιστεί από τις ιδιότητες του εξαρτήματος.
Ο  παράγοντας Q, που σχετίζεται με την ESR, είναι μερικές φορές είναι πιο βολική παράμετρος από το ESR για χρήση σε υπολογισμούς υψηλών συχνότητων ενός πραγματικού πηνίου. Ο παράγοντας αυτός αναφέρεται συνήθως στα φύλλα δεδομένων του πηνίου.
Πυκνωτές, πηνία και αντιστάσεις συνήθως σχεδιάζονται έτσι, ώστε να ελαχιστοποιούν τις άλλες μη επιθυμητές παραμέτρους. Σε πολλές περιπτώσεις αυτό μπορεί να γίνει σε επαρκή βαθμό. Για παράδειγμα η παρασιτική χωρητικότητα και  αυτεπαγωγή ενός αντιστάτη, μπορεί να είναι  τόσο μικρά, ώστε να μην επηρεάζουν τη λειτουργία του κυκλώματος. Ωστόσο, υπό ορισμένες συνθήκες, τα παρασιτικά στοιχεία μπορεί να γίνουν πολύ σημαντικά ή ακόμη και κυρίαρχα.
Μοντέλα εξαρτημάτων
Οι ιδανικοί πυκνωτές και τα ιδανικά πηνία δεν καταναλώνουν ενέργεια. Οποιοδήποτε εξάρτημα το οποίο καταναλώνει ενέργεια το αναπαριστούμε με ένα ισοδύναμο μοντέλο, το οποίο συμπεριλαμβάνει μία ή περισσότερες αντιστάσεις. Τα πραγματικά παθητικά εξαρτήματα δύο ακροδεκτών μπορούν να παρασταθούν με κάποιο δικτύωμα συγκεντρωμένων και κατανεμημένων ιδανικών πηνίων, πυκνωτών και αντιστάσεων, με την έννοια ότι τα πραγματικά εξαρτήματα συμπεριφέρονται σαν δικτυώματα. Μερικά από τα εξαρτήματα του ισοδύναμου κυκλώματος μπορεί να αλλάζουν με τις συνθήκες π.χ. με τη συχνότητα και τη θερμοκρασία.
Εάν οδηγείται από ένα περιοδικό ημιτονικό κύμα (εναλλασσόμενο ρεύμα) το εξάρτημα θα χαρακτηρίζεται από τη  σύνθετη αντίστασή του Z(ω) = R + j X(ω). Η σύνθετη αντίσταση μπορεί να συμπεριλαμβάνει αρκετές αντιστάσεις, αυτεπαγωγές και χωρητικότητες πέρα από το κύριο εξάρτημα. Αυτές οι μικρές αποκλίσεις από την ιδανική συμπεριφορά μπορούν να γίνουν σημαντικές κάτω από ορισμένες συνθήκες, τυπικά στις υψηλές συχνότητες, όπου η   αντίδραση των μικρών χωρητικοτήτων και επαγωγών μπορούν να γίνουν ένα σημαντικό στοιχείο της λειτουργίας του κυκλώματος. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν μοντέλα μικρότερης ή μεγαλύτερης πολυπλοκότητας, ανάλογα με την απαιτούμενη ακρίβεια. Σε πολλές περιπτώσεις είναι αρκετό ένα απλό μοντέλο με ένα πηνίο ή έναν πυκνωτή σε σειρά με μία  ESR.
Αυτά τα μοντέλα, είτε απλά, είτε σύνθετα, μπορούν να μπουν στο κύκλωμα, ώστε να υπολογιστεί η λειτουργία του. Υπάρχουν διαθέσιμα προγράμματα υπολογιστών για τον υπολογισμό της λειτουργίας πολύπλοκων κυκλωμάτων. Tέτοιο πρόγραμμα είναι π.χ. το SPICE και οι παραλλαγές του.
Πηνία
Ένα πηνίο αποτελείται από μία περιέλιξη ενός μονωμένου αγωγού, συνήθως γύρω από ένα φερρομαγνητικό υλικό. Τα πηνία παρουσιάζουν αντίσταση λόγω της ωμικής αντίστασης που ενυπάρχει στους μεταλλικούς αγωγούς από  τους οποίους είναι κατασκευασμένα. Η αντίσταση αυτή αναφέρεται σαν  DCR στα φύλλα δεδομένων (datasheets) των κατασκευαστών. Αυτή η αντίσταση των μεταλλικών αγωγών είναι μικρή (τυπικά κάτω από 1 Ω) για πηνία με μικρές τιμές αυτεπαγωγής. Η  DC αντίσταση του καλωδίου (από τα οποία είναι κατασκευασμένα) είναι μία σημαντική παράμετρος στο σχεδιασμό των μετασχηματιστών και γενικότερα των πηνίων, επειδή συνεισφέρει στη σύνθετη αντίσταση του εξαρτήματος. Επίσης έχει σαν αποτέλεσμα την σπατάλη ηλεκτρικής ισχύος και την θέρμανσή του κατά τη διέλευση μέσα από αυτήν του ηλεκτρικού ρεύματος. Στο μοντέλλο του πηνίου παριστάνεται με μία αντίσταση σε σειρά με ένα πηνίο, έχοντας συχνά σαν αποτέλεσμα η   DC  αντίσταση να θεωρείται ότι είναι η ESR. Αν και αυτό δεν είναι εντελώς σωστό,συχνά οι δευτερεύοντες συνιστώσες της ESR αγνοούνται κατά τη μελέτη των κυκλωμάτων, επειδή σε κάποια συγκεκριμένη εφαρμογή, σπάνια είναι σημαντικές όλες οι παράμετροι της  ESR.
Πυκνωτές
Σε έναν μη ηλεκτρολυτικό πυκνωτή ή σε έναν ηλεκτρολυτικό πυκνωτή με στερεό ηλεκτρολύτη, η μεταλλική αντίσταση των ακροδεκτών και των ηλεκτροδίων καθώς επίσης και οι απώλειες στο διηλεκτρικό σχηματίζουν την ESR. Οι τυπικές τιμές της ESR που αναφέρονται για έναν κεραμικό πυκνωτή είναι μεταξύ 0.01 και 0.1 ohms. Η ESR των μη ηλεκτρολυτικών πυκνωτών τείνει να παραμένει σταθερή με το χρόνο. Στις περισσότερες εφαρμογές, οι μη ηλεκτρολυτικοί πυκνωτές μπορούν να θεωρούνται σαν ιδανικά εξαρτήματα.
Οι ηλεκτρολυτικοί πυκνωτές Αλουμινίου και Τανταλίου, με μη στερεό ηλεκτρολύτη, έχουν πολύ μεγαλύτερες τιμές ESR, που φτάνουν μέχρι και αρκετά ohms. Οι ηλεκτρολυτικοί πυκνωτές μεγαλύτερης χωρητικότητας έχουν μικρότερη  ESR. Η  ESR μειώνεται με την αύξηση της συχνότητας, μέχρι να φτάσουμε την ιδιοσυχνότητα συντονισμού του πυκνωτή. Ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα ιδιαίτερα με τους ηλεκτρολυτικούς Αλουμινίου, είναι το ότι η  ESR αυξάνεται με το χρόνο και με τη χρήση τους. Η ESR μπορεί να αυξηθεί σημαντικά, ώστε να προκαλέσει δυσλειτουργία του κυκλώματος ή ακόμη και καταστροφή του εξαρτήματος, αν και η μετρούμενη χωρητικότητα  παραμένει μέσα στα όρια ανοχών. Ενώ αυτά συμβαίνουν με την φυσιολογική γήρανση, οι υψηλές συχνότητες και τα μεγάλα ρεύματα κυμάτωσης επιδεινώνουν το πρόβλημα. Σε ένα κύκλωμα με μεγάλο ρεύμα κυμάτωσης, μία αύξηση στην ESR θα αυξήσει την παραγόμενη θερμότητα, επιταχύνοντας έτσι την γήρανση του πυκνωτή.
Ηλεκτρολυτικοί πυκνωτές με προδιαγραφές για λειτουργία υψηλών θερμοκρασιών και καλύτερης ποιότητας, από τους συνηθισμένους που χρησιμοποιούνται σε εμπορικές εφαρμογές, είναι λιγότερο πιθανό να καταστραφούν πρόωρα λόγω αύξησης της ESR. Ένα φθηνός ηλεκτρολυτικός πυκνωτής μπορεί να προδιαγραφεί για ζωή μικρότερη από 1000 ώρες στους 85°C (ο χρόνος έχει 8760 ώρες). Καλύτερης ποιότητας εξαρτήματα, όπως μπορούμε να δούμε από τα φύλλα των κατασκευαστών, προδιαγράφονται για ζωή μερικών χιλιάδων ωρών στην υψηλότερη θερμοκρασία λειτουργίας τους. Εάν η ESR είναι κρίσιμη παράμετρος, τότε μία  "χαμηλή ESR" ή η χρήση σε μία εφαρμογή μεγαλύτερης χωρητικότητας από την απαιτούμενη (που μεταφράζεται σε μικρότερη ESR) μπορεί να είναι πλεονεκτικότερη. Δεν υπάρχει στάνταρτ για το χαρακτηρισμό της "χαμηλής ESR".
Οι πυκνωτές πολυμερών συνήθως έχουν χαμηλότερη ESR από πυκνωτές της ίδια χωρητικότητας υγρού ηλεκτρολύτη και σταθερή κάτω από συνθήκες μεταβαλλόμενης θερμοκρασίας. Για το λόγο αυτό οι πυκνωτές πολυμερών μπορούν να διαχειριστούν μεγαλύτερα ρεύματα κυμάτωσης. Περίπου από το 2007 συνηθίζεται τα καλύτερης ποιότητας motherboards υπολογιστών να χρησιμοποιούν πυκνωτές πολυμερών, εκεί όπου νωρίτερα χρησιμοποιούνταν πυκνωτές υγρού ηλεκτρολύτη.
Η ESR πυκνωτών μεγαλύτερων από  1 μF περίπου μετριέται εύκολα με ένα  Όργανο Μέτρηση ESR.
Σοβολακίτικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Σοβολακίτικα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας το οποίο βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρπενησίου. Απέχει 40 χλμ. ΒΑ-Β. από το Αγρίνιο και ανατολικά του χωριού περνάει η ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να καταγράφεται στην τότε κοινότητα Αγίου Βλασίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Αγίου Βλασίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Μπάμπης Τσόντζος
Ο Μπάμπης Τσόντζος είναι Έλληνας παλαίμαχος καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε την δεκαετία του 1970 και 1980 στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Ο Μπάμπης Τσόντζος ήταν αρχηγός της παιδικής και εφηβικής ομάδος του Άρη, κατακτώντας το πρώτο παιδικό πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης με προπονητή τον Γιάννη Ιωαννίδη. Ο Τσόντζος ήταν πρώτος σκόρερ και πρώτος ριμπάουντερ. Επίσης είχε ταλέντο στο σουτάρισμα και είχε ονομασθεί ο νέος Χάρης Παπαγεωργίου. Το 2004 ήταν διευθυντής της εταιρείας που χορήγησε την φανέλα της ομάδας μπάσκετ του ΑΡΗ η οποία κατέκτησε το κύπελλο Ελλαδος νικώντας τον Ολυμπιακό στον τελικό της Λαμίας. Συνέχισε να χορηγεί την ομάδα και την επόμενη χρονιά, με αποτέλεσμα η ομάδα να πάει στον τελικό του κυπέλλου στην Κρήτη με τον Παναθηναϊκό. Ο ΑΡΗΣ ήταν καλύτερος του Παναθηναϊκού και προηγήθηκε με μεγάλη διαφορά. Η διαιτητές του αγώνα όμως δεν άφησαν τον ΑΡΗ να κατακτήσει το κύπελλο για συνεχόμενη χρονιά και με συνεχή φαλτσοσφυριγματα του στέρησαν το τρόπαιο.
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη
Ευροπεάνα: Μια συνοπτική ιστορία της Ευρώπης του εικοστού αιώνα, μετφ
Ευροπεάνα: Η σύντομη ιστορία του εικοστού αιώνα του Τσέχου-Γάλλου συγγραφέα Patrik Ouředník δεν είναι ούτε μυθιστόρημα, ούτε δοκίμιο, ούτε δομημένος προβληματισμός για τον 20ο αιώνα. Ίσως ο πιο εύστοχος χαρακτηρισμός του έργου είναι « πολυφωνικό μυθιστόρημα » του Τσέχου κριτικού Jaroslav Richter. Ο αφηγητής φαίνεται να έχει αφομοιώσει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τις συζητήσεις για αυτόν τον πολιτισμό, – ειδικότερα δε τις θεωρίες σχετικά με τις φυλές, τις γλώσσες, την πρόοδο και την επιστήμη, τον ανθρωπισμό, τον οικουμενισμό και τις ιδιαιτερότητες –, και ότι τον αναδιάρθρωσε με μια σύνθεση των πιο ετερόκλιτων γεγονότων του 20ου αιώνα, τις καταστροφές και την καθημερινή εμπειρία των ανθρώπων.
Η λογική της αφήγησης στηρίζεται στη σύνδεση ισχυρισμών και σε κολάζ των κλισέ ισοπεδώνοντας την συνήθη λογική, χωρίς ωστόσο να είναι παράλογη : βρίσκεται πέρα από το παράλογο, προτείνοντας την αποκατάσταση της ζωής των ανθρώπων, χωρίς συναίσθημα ή εμφανή συγκίνηση. Οι σημειώσεις περιθωρίου συνοψίζουν τα βασικά μέρη κάθε σελίδας και αναδεικνύουν την εξέλιξη της «σκέψης» του συγγραφέα, εισάγοντας μια διάσταση «δεύτερου βαθμού» και του παραλόγου, στο μέτρο που συνδέονται συνήθως είτε με κοινοτοπίες είτε εισάγοντας μια ριζοσπαστική ανατροπή των πραγμάτων.
Σοφρίτο
Το σοφρίτο είναι παραδοσιακό φαγητό της Κέρκυρας και είναι από τα γνωστότερα και κλασικά φαγητά του νησιού, μαζί με την παστιτσάδα και το μπουρδέτο. Η ονομασία του πιάτου προέρχεται από τα ιταλικά Soffritto που σημαίνει τσιγαρισμένο, τηγανισμένο ελαφρά, λέξη που υπήρχε κατά την Ενετοκρατία. Δεν υπάρχει όμως σημαντική γαστρονομική σύνδεση του soffritto με την ομώνυμη μαγειρική τεχνική που χρησιμοποιείται στην Ιταλία (αλλιώς battuto), πέρα από το γεγονός ότι και τα δυο περιλαμβάνουν τηγάνισμα σε λάδι. Όπως και στο παστίτσιο, η σύνδεση των πιάτων με ιταλικές επιρροές σε επίπεδο τεχνικής είναι χαλαρές.
Το κυριότερο υλικό του σοφρίτο είναι το μοσχάρι (νουά, ουρά, στρογγυλό ή κιλότο) το οποίο είναι χτυπημένο σε φέτες και τηγανίζεται αλευρωμένο σε λάδι ενώ στη συνέχεια σιγομαγειρεύεται με τρία συστατικά που δημιουργούν ισορροπία εντάσεων μεταξύ τους (ξύδι, σκόρδο, μαϊντανός). Συχνά χρησιμοποιείται και λευκό κρασί. Σερβίρεται ζεστό με ρύζι ή πατάτες τηγανητές και παγωμένο ξηρό λευκό κρασί. Το αποτέλεσμα είναι πολύ νόστιμο πιάτο με πηχτή, λευκή, βελούδινη σάλτσα.