cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντριέν Μοερμάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νανσί Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλεάν Λουαρέ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ναντέρ 92 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιμόζ ΣΣΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νταρουσάφακα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σοράλ Ροάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπιλμπάο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαντιρμά Μ.Ι.Κ. Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Πλαγιά Κιλκίς
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πλαγιά
Η Πλαγιά είναι ημιορεινό χωριό του νομού Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία με υψόμετρο 220 μέτρα. Στην Πλαγιά σήμερα εδρεύει η ποδοσφαιρική ομάδα Αναγέννηση Πλαγιάς όπου είναι η μοναδική εκπρόσωπος του νόμου Κιλκίς στο πρωτάθλημα της Γ' εθνικής
Ονομασία - Διοικητικά
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1927 με το όνομα Πλαγιές (ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927) και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1940 το όνομά του διορθώνεται σε Πλαγιά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Κυριακή και την Κορομηλιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Πλαγιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Χέρσου του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως κοινότητα πληθυσμό 866 μόνιμους κατοίκους ενώ ως οικισμός 388.
Αθλητισμός
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Παλάτσο Μαντάμα (Τορίνο)
Το Παλάτσο Μαντάμα ε Καζαφόρτε ντέλι Ακάια είναι ένα ανάκτορο στο Τορίνο της βορειοδυτικής Ιταλίας. Στέγασε την πρώτη Σύγκλητο του Ιταλικού Βασιλείου και έλαβε το παραδοσιακό όνομά του από τον εξωραϊσμό, που έκαναν δύο βασίλισσες (madama) του Οίκου της Σαβοΐας.
Ιστορία
Στις αρχές του 1ου αι. π.Χ. η τοποθεσία του ανακτόρου ήταν μία πύλη του ρωμαϊκού τείχους, από όπου περνούσε η οδός Decumanus maximus (κύρια οδός με διεύθυνση ανατολή-δύση) της πόλης Augusta Taurinorum, αρχαίας ονομασίας του Τορίνο. Δύο από τους πύργους της, αν και αποκατεστημένοι, κόμη πιστοποιούν τον αρικό αυτόν πυρήνα. Έπειτα από την πτώση του δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η πύλη χρησιμοποιήθηκε για οχυρό προπύργιο, μέρος της άμυνας της πόλης.
Αργότερα το κτήριο πέρασε στην ιδιοκτησία του κλάδου Σαβοΐας-Αχαΐας· μέλη του στις αρχές του 14ου αι. το επέκτειναν σε κάστρο. Έναν αιώνα αργότερα ο Λουδοβίκος της Αχαΐας το ξαναέκτισε σε τετράγωνο σχήμα, με μία εσωτερική αυλή, μία στοά και τέσσερις κυλινδρικούς πύργους, έναν σε κάθε γωνία. Η μορφή του οικοδομήματος αυτού φαίνεται στην πίσω όψη του κτηρίου. Όταν ο κλάδος εξαλείφθηκε, το κτήριο έγινε κατοικία για τους φιλοξενούμενους της Σαβοΐας.
Έπειτα το ανάκτορο είχε διάφορες χρήσεις: στέγασε το αρχηγείο της επαρχιακής Γαλλικής κυβέρνηση κατά τη διάρκεια των Ναπολεοντείων πολέμων. Τον 19ο αι. ο Κάρολος Αλβέρτος της Σαρδηνίας από τον κλάδο Σαβοΐας-Καρινιάνο το επέλεξε ως θέση της Βασιλικής Πινακοθήκης, της συλλογής του από έργα τέχνης· αργότερα στέγασε την Υπό των Άλπεων Σύγκλητο, που ήταν το Κοινοβούλιο του βασιλείου του και την Υψηλή Αυλή. Από το 1934 στεγάζει το Μουσείο της Πόλης για την Αρχαία Τέχνη του Τορίνο.
H δυτική (κύρια) πρόσοψη
μικρογραφία|H σκάλα του Palazzo Madama Μπροστά του, δυτικά, εκτείνεται η πιάτσα Καστέλλο. Η πρόσοψη του Γιουβάρρα είναι σκηνογραφική, με μία εσοχή στο κέντρο, ώστε τα αψιδωτά παράθυρα να είναι σε βάθος. Το ισόγειο έχει στο προεξέχον κεντρικό μέρος του τρεις αψιδωτές εισόδους και από τρία παράθυρα σε κάθε πλευρά. Ο όροφος των ευγενών (piano nobile) έχει εννέα τεράστια αψιδωτά παράθυρα, που από επάνω τους υπάρχουν τα ορθογώνια παράθυρα του ορόφου των υπηρετών (mezzanine). Οι δύο αυτοί όροφοι έχουν στο προεξέχον κέντρο τέσσερις υπερμεγέθεις κίονες μικτού ρυθμού (κορινθο-ιωνικού) από επάνω ως κάτω. Οι κίονες στηρίζονται σε ορθογώνιες βάσεις, που έχουν ύψος όσο το ισόγειο και φέρουν ανάγλυφες παραστάσεις τροπαίων. Ο υπόλοιπος τοίχος του ισογείου αποτελείται από ακατέργαστους λίθους (rustic). Αντί για τους συνήθεις ψευδο-πεσσούς ή ημι-κίονες, εδώ οι τέσσερις υπερμεγέθεις κίονες είναι σε απόσταση από την πρόσοψη. Στις πλαϊνές πλευρές, από τα τρία αψιδωτά παράθυρα το μεσαίο έχει παραστάδες που προεξέχουν, έτσι το αψιδωτό παράθυρο είναι σε βάθος· μεταξύ των παραθύρων υπάρχει ένας υπερμεγέθης ψευδο-πεσσός. Οι κίονες και οι ψευδο-πεσσοί συγκρατούν τη ζωφόρο, που αποτελείται από ορθογώνια και υποστηρίγματα, εναλλάξ. Επάνω από το γείσο υπάρχει το κιγκλίδωμα, που είναι μία σειρά από ατρακτοειδείς κιονίσκους (μπαλούστρο). Αυτό διακοσμείται με αγάλματα (στο κεντρικό μέρος) και βάζα (στα πλάγια). Η ζωφόρος, το γείσο και το κιγκλίδωμα ακολουθούν τις προεξοχές του υποκείμενου τοίχου της πρόσοψης.
Μουσείο της Πόλης για την Αρχαία Τέχνη
Το ανάκτορο Μαντάμα στεγάζει το Μουσείο της Πόλης για την Αρχαία Τέχνη του Τορίνο. Παρά το όνομά του, είναι μία μεγάλη συλλογή από πίνακες, αγάλματα, εκκλησιαστικά στολίδια, πορσελάνες και διακοσμητική τέχνη, πιο πολύ πό τον ύστερο Μεσαίωνα ως τον 18ο αι.
Το Μουσείο της Αρχαίας Τέχνης (Museo dell' Antichità) στεγάζεται στο υπόγειο του Παλάτσο Ρεάλε.
Πινακοθήκη
<Gallery> Palazzo Madama Piazza Castello.JPG|Η ανατολική πρόσοψη παρέμεινε το φρούριο του 14ου αι. Ceiling in Palazzo Madama (Turin).jpg Ceiling of the 4 seasons hall - Palazzo Madama (Turin).jpg Ceiling of the Senate Hall in Palazzo Madama (Turin).jpg Palazzo Madama interno.jpg Palazzo madama torino, piano nobile 07.JPG Palazzo madama torino, piano nobile 02.JPG Palazzo Madama, Torino ---.jpg Palazzo Madama - Interno (3).JPG Palazzo madama torino, piano nobile 08.JPG Palazzo Madama - Ombre e luci.jpg Palazzo Madama Interno - Scalone Rinascimentale.jpg Palazzo madama torino, piano nobile 04.JPG Palazzo madama torino, piano nobile 12.JPG Palazzo Madama - Giardino (2).JPG Palazzo madama torino, nobile, salone 02.JPG Palazzo madama torino, ingresso 02.JPG Palazzo madama torino, nobile, salone 01.JPG Turin Palazzo Madama Escalier - panoramio.jpg Palazzo Madama Turin Madonna Scultore svevo 23072015.jpg
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Παλάτια στο Τορίνο
Νέος γερμανικός κινηματογράφος
O Νέος Γερμανικός Κινηματογράφος (Neuer Deutscher Film) είναι η περίοδος του γερμανικού κινηματογράφου που διήρκεσε από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ως τη δεκαετία του 1980. Είδε την ανάδυση μιας νέας γενιάς σκηνοθετών. Εργαζόμενοι με χαμηλό προϋπολογισμό και επηρεασμένοι από το Γαλλικό Νέο Κύμα σκηνοθέτες, όπως ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, ο Βέρνερ Χέρτζογκ, ο Αλεξάντερ Κλούγκε, ο Χαρούν Φαρόκι, ο Φόλκερ Σλέντορφ, η Χέλμα Ζάντερς-Μπραμς, ο Βέρνερ Σρέτερ, ο Χανς Γιούργκεν Ζίμπερμπεργκ, η Μαργκαρέτε φον Τρότα και ο Βιμ Βέντερς έγιναν μεγάλα ονόματα και παρήγαγαν αρκετές «μικρές» κινηματογραφικές ταινίες που τράβηξαν την προσοχή του φιλότεχνου κοινού, και επέτρεψαν στους σκηνοθέτες (ιδιαίτερα στον Βέντερς και τον Σλέντορφ) να δημιουργήσουν καλύτερα χρηματοδοτούμενες παραγωγές που υποστηρίχτηκαν από τα μεγάλα αμερικανικά στούντιο. Ωστόσο, οι περισσότερες από τις ταινίες ήταν εμπορικές αποτυχίες και, από το 1977, το 80% του προϋπολογισμού για μια τυπική γερμανική ταινία εξασφαλιζόταν με μία επιδότηση.
Οι περισσότεροι από τους σκηνοθέτες του Νέου γερμανικού Κινηματογράφου ήταν μέλη του σωματείου Filmverlag der Autoren (Ταινίες Συγγραφέων) που ιδρύθηκε από τους ίδιους το 1971, το οποίο ανέλαβε τη χρηματοδότηση και διανομή των περισσότερων από τις ταινίες τους, και η ιστορία του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου από τη δεκαετία του 1970 και μετά συμβάδιζε σε μεγάλο βαθμό με αυτό.
Οι Απαρχές του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου
Ως αντίδραση στην καλλιτεχνική και οικονομική στασιμότητα του γερμανικού κινηματογράφου, μια ομάδα από νέους κινηματογραφιστές εξέδωσε το Μανιφέστο του Ομπερχάουζεν την 28 Φεβρουαρίου 1962. Αυτή η επιστράτευση, που υπογράφηκε μεταξύ άλλων από τους Αλεξάντερ Κλούγκε, Έντγκαρ Ράιτς, Πέτερ Σαμόνι, Χάρο Ζενφτ και Φραντς-Γιόσεφ Σπίκερ, προκλητικά δήλωσε: ''«Ο παλιός κινηματογράφος είναι νεκρός. Πιστεύουμε στον νέο κινηματογράφο»''. Και άλλοι νεότεροι σκηνοθέτες συμμάχησαν με την ομάδα του Ομπερχάουζεν, όπως οι Φόλκερ Σλέντορφ, Βέρνερ Χέρτζογκ, Ζαν-Μαρί Στρομπ, Βιμ Βέντερς, Χανς-Γιούργκεν Ζίμπεργμπεργκ και Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, στην απόρριψη της υπάρχουσας γερμανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας και στην αποφασιστικότητά τους να οικοδομήσουν μια νέα βιομηχανία που να βασίζεται στην καλλιτεχνική αριστεία και όχι στις εμπορικές επιταγές.
Παρά την ίδρυση της Επιτροπής του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου (Kuratorium Junger Deutscher Film) το 1965, που συστάθηκε υπό την αιγίδα του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Εσωτερικών για να υποστηρίξει οικονομικά τις νέες γερμανικές ταινίες, οι σκηνοθέτες του Νέου γερμανικού Κινηματογράφου, που απέρριψαν τη συνεργασία με την υπάρχουσα κινηματογραφική βιομηχανία, συχνά εξαρτώνταν για χρήματα από την τηλεόραση. Οι νέοι κινηματογραφιστές είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν το σθένος τους σε προγράμματα όπως η αυτοδύναμη δραματική σειρά ντοκιμαντέρ Το Μικρό Τηλεοπτικό Παιχνίδι (Das kleine Fernsehspiel|de) ή την τηλεοπτική σειρά εγκλημάτων Τατορτ. Ωστόσο, οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ζητούσαν τηλεοπτικές πρεμιέρες των ταινιών που είχαν υποστηρίξει οικονομικά, με τις θεατρικές προβολές να παρουσιάζονται μόνο αργότερα. Κατά συνέπεια, οι ταινίες αυτές είχαν την τάση να είναι ανεπιτυχείς εμπορικά στα μποξ όφις των κινηματογράφων.
Οι καλλιτεχνικά φιλόδοξες και κοινωνικά κρίσιμες ταινίες του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου προσπάθησαν να ξεχωρίσουν τον εαυτό τους από τα έργα του παρελθόντος, όπως φαίνεται και στα έργα των σκηνοθετών-σεναριογράφων κινηματογραφιστών Κλούγκε και Φασμπίντερ, μολονότι ο Φασμπίντερ με τη χρήση αστεριών της γερμανικής κινηματογραφικής ιστορίας επιδίωκε να συμφιλιώσει τον νέο κινηματογράφο με τον παλαιό. Η νέα γενιά των κινηματογραφιστών αναζήτησε της επιρροές της στον Ιταλικό Νεορεαλισμό, στο γαλλικό Νουβέλ Βαγκ και στο Βρετανικό Νέο Κύμα αλλά συνδύασε αυτά εκλεκτικά με αναφορές στα καθιερωμένη είδη του Χολυγουντιανού κινηματογράφου. Το νέο κίνημα είδε τον γερμανικό κινηματογράφο να ανακτά την διεθνή κρίσιμη σημασία του για πρώτη φορά από το τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ταινίες όπως το Abschied von gestern (Το Κορίτσι του Χθες, 1966) του Κλούγκε, το Αγκίρε, η μάστιγα του Θεού (1972) του Χέρζογκ, το ο Φόβος Τρώει την Ψυχή (1974) του Φασμπίντερ, Ο Γάμος της Μαρία Μπράουν (1979) του Φασμπίντερ και το "Παρίσι, Τέξας" (1984) του Βέντερς, γνώρισαν διεθνή αναγνώριση και απέσπασαν καλές κριτικές. Συχνά το έργο αυτών των δημιουργών αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στο εξωτερικό και όχι στη Γερμανία. Τα έργα των κορυφαίων μυθιστοριογράφων της μεταπολεμικής Γερμανίας Χάινριχ Μπελ και Γκύντερ Γκρας αποτέλεσαν πηγές υλικού για τις κινηματογραφικές μεταφορές: Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ (1975) (των Σλέντορφ και Μαργκαρέτε φον Τρότα) και Το Ταμπούρλο (1979) (του Σλέντορφ) αντίστοιχα, με την τελευταία να είναι η πρώτη γερμανική ταινία που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Μολονότι δεν προσέχτηκαν ιδιαίτερα στα πρώτα βήματα του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου, οι γυναίκες σκηνοθέτες ήταν ένα σημαντικό μέρος του, που περιλάμβανε τα έργα των Ντανιέλα Χουιγιέτ, Χέλμα Ζάντερς-Μπραμς, Χέλκε Ζάντερ, και φον Τρότα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος στη Γερμανία Κατηγορία:Κινηματογραφικά κινήματα
Γκρεγκ Ντουσέτ
Ο Γκρέγκ Ντουσέτ (15 Σεπτεμβρίου 1975, Χάλιφαξ, Καναδά),, είναι επαγγελματίας μποντιμπίλντερ, personal trainer, YouTuber και συγγραφέας.
Εκπαίδευση
Ο Ντουσέτ σπούδασε κινησιολογία στο Πανεπιστήμιο Acadia και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο St. Francis Xavier, όπου και αποφοίτησε αριστούχος. Μετά από έξι χρόνια σπουδών απέκτησε το πτυχίο του, αλλά και μεταπτυχιακό στην κινησιολογία.
Αθλητική Καριέρα
Σε ηλικία 17 ετών, ο Ντουσέτ συμμετείχε και κέρδισε τον πρώτο του διαγωνισμό bodybuilding με λίγο πάνω από 140 λίβρες. Το 2012 έγινε και επίσημα επαγγελματίας μποντιμπίλντερ εφόσον κέρδισε το IFBB Pro Card στο εθνικό πρωτάθλημα του Καναδά. Στις 2 Δεκεμβρίου 2015 κατάφερε να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ στο Βιβλίο Γκίνες για το βαρύτερο Sumo deadlift.
Διαδικτυακή καριέρα
Ο Ντουσέτ εγγράφηκε στο YouTube στις 4 Νοεμβρίου 2006 και από τότε έχει ανεβάσει πάνω από 1600 βίντεο, ενώ έχει συγκεντρώσει παραπάνω από 1.27 εκατομμύρια συνδρομητές και 347 εκατομμύρια προβολές. Επίσης, ως παγκοσμίου φήμης προπονητής και αθλητής στο bodybuilding και το powerlifting, ο Ντουσέτ έχει παρουσιαστεί σε περισσότερα από 20 περιοδικά, συμπεριλαμβανομένων των Planet Muscle, MuscleMag International, Flex, Muscular Development και VICE. Μια από τις πιο γνωστές παρουσίες του είναι αυτή στο πρώτο επεισόδιο της σειράς Swole, «The 40-Year-Old Bodybuilder», της VICE.
Παραπομπές
Κατηγορία:YouTubers Κατηγορία:Επαγγελματίες bodybuilders
Βραχυχίτων ο σφενδαμνόφυλλος
Ο Βραχυχίτων ο σφενδαμνόφυλλος (Brachychiton acerifolius), κοινώς γνωστός ως δέντρο φλόγα Ιλλαουάρα (Illawarra flame tree), είναι ένα μεγάλο δέντρο της οικογένειας των Μαλαχοειδών (Malvaceae), γηγενές στις υποτροπικές περιοχές της ανατολικής ακτής της Αυστραλίας. Είναι διάσημο για τα φωτεινά κόκκινα σε σχήμα καμπάνας άνθη που συχνά καλύπτουν όλο το δέντρο, όταν είναι χωρίς φύλλα. Μαζί με άλλα μέλη του γένους Brachychiton, συνήθως αναφέρεται ως Κουρατζόνγκ (Kurrajong).
Συνήθεια
Αυτό το δέντρο είναι ανεκτικό σε εύκρατα κλίματα και τώρα πλέον καλλιεργείται παγκοσμίως για την ομορφιά του. Ωστόσο, το μέγιστο ύψος των 40 m (130 ft) επιτυγχάνεται μόνο μέσα στο αρχικό, θερμότερο περιβάλλον. Συνήθως, φύεται και φτάνει περίπου το ύψος των 20 m (66 ft).
Φύλλωμα και άνθη
Τα άνθη είναι ερυθρές καμπάνες με 5 εν μέρει συγχωνευμένα πέταλα. Οι σαν περικάρπιο καρποί (τεχνικά γνωστοί ως θυλάκια) είναι σκούρο καφέ, πλατύς, σχήματος βάρκας και μήκους περίπου 10 cm. Περιέχουν μάζες λεπτών τριχών που κολλούν στο δέρμα των ανθρώπων, καθώς και κίτρινους σπόρους. Είναι θρεπτικοί και τρώγονται από τους Ιθαγενείς μετά το ψήσιμο.
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Κάρυα και ελαιούχοι σπόροι Κατηγορία:Μαλαχοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αυστραλίας
Curtiss XBT2C
Το Curtiss XBT2C ήταν μονοκινητήριο τορπιλοπλάνο/βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Βασίζονταν στο Curtiss XBTC αλλά προωθούνταν από τον λιγότερο ισχυρό αστεροειδή κινητήρα Wright R-3350. Ήταν εξοπλισμένο με ραντάρ που ήταν τοποθετημένο σε ατρακτίδιο κάτω από την δεξιά πτέρυγα. Κατασκευάστηκαν εννέα αεροσκάφη όμως ο τύπος δεν μπήκε σε παραγωγή. Το XBT2C ήταν το τελευταίο αεροσκάφος που ανέπτυξε η Curtiss για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Όλα καταστράφηκαν για σκραπ στα τέλη της δεκαετίας του 1940.
Βιβλιογραφία
XBT2C Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κάρολος Δαρβίνος
Ο Κάρολος Ροβέρτος Δαρβίνος (αγγλικά: Charles Robert Darwin, 12 Φεβρουαρίου 1809 – 19 Απριλίου 1882) ήταν Άγγλος φυσιοδίφης και βιολόγος, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως ο θεμελιωτής της θεωρίας της εξέλιξης, μια σύλληψη που -σύμφωνα με τα λόγια του Τζούλιαν Χάξλεϋ- υπήρξε «αδιαμφισβήτητα η πιο σημαντική ανακάλυψη στον τομέα της βιολογίας». Έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις σπουδαιότερες μορφές της ανθρώπινης ιστορίας. Υπήρξε ο εισηγητής του μηχανισμού της φυσικής επιλογής, και υποστηρικτής της κοινή καταγωγής των ειδών, σύμφωνα με την οποία όλα τα είδη μοιράζονται εξελικτικά έναν κοινό πρόγονο. Σε κοινή δημοσίευση με τον Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας εισήγαγε τη θεωρία της φυσικής επιλογής, στην οποία η πάλη για επιβίωση δημιουργεί τη διακλάδωση των ειδών και έχει παρόμοια αποτελέσματα με την πρακτική της τεχνητής επιλογής. Ο Δαρβίνος ανέπτυξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη φύση, όταν σπούδαζε ιατρική στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, που τον οδήγησε στη μελέτη των θαλάσσιων ασπόνδυλων. Στη διάρκεια της πενταετούς εξερεύνησής του με το πλοίο HMS Beagle (Ιχνηλάτης) διαμόρφωσε θεωρίες που υποστήριζαν την ιδέα του ομοιομορφισμού του Τσαρλς Λάιελ και απέκτησε ιδιαίτερη φήμη ως γεωλόγος. Η έκδοση του ημερολογίου του για το ταξίδι τον κατέστησε επίσης δημοφιλή συγγραφέα.
Οι λεπτομερείς παρατηρήσεις του στη βιολογία και τα δείγματα άγριας ζωής και απολιθωμάτων που συνέλεξε τον οδήγησαν να μελετήσει την ποικιλομορφία των ειδών και να αναπτύξει τη θεωρία του για τον μηχανισμό της φυσικής επιλογής το 1838. Είχε πολύ καλή επίγνωση του γεγονότος ότι πολλοί άλλοι είχαν τιμωρηθεί αυστηρά για τέτοιες αιρετικές ιδέες, όμως, συνέχισε τις έρευνές του, μιλώντας μόνο στους πιο στενούς του φίλους αφού χρειαζόταν χρόνο για τις γεωλογικές του έρευνες ώστε να συγκεντρώσει τις αποδείξεις που χρειαζόταν. Παράλληλα με τον Δαρβίνο, μια παρόμοια θεωρία περί της εξέλιξης των ειδών ανέπτυξε και ο Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας, γεγονός που οδήγησε τελικά σε μία κοινή παρουσίαση δύο δημοσιεύσεων τους στη «Λινναία Εταιρία του Λονδίνου», την 1η Ιουλίου 1858.
Το βιβλίο του On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or The Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life, που αναφέρεται ως Η καταγωγή των ειδών, εκδόθηκε στις 24 Νοεμβρίου του 1859 και καθιέρωσε τα επόμενα χρόνια την εξέλιξη μέσω φυσικής επιλογής ως την πρωταρχική επιστημονική εξήγηση για την ποικιλότητα στη φύση. Κατά την περίοδο της λεγόμενης «έκλειψης του Δαρβινισμού» (περ. 1880 - 1920), αναπτύχθηκαν, χωρίς επιτυχία, διάφορες εναλλακτικές θεωρίες, ωστόσο στις επόμενες δεκαετίες είχε γίνει πλέον γενικά αποδεκτή η φυσική επιλογή ως ο κύριος μηχανισμός πίσω από τη θεωρία της εξέλιξης. Κατά την περίοδο 1936-47 και τη συνένωση δαρβινισμού και στοιχείων γενετικής, οικολογίας, συστηματικής και παλαιοντολογίας, ωρίμασε η σύγχρονη θεωρία της εξέλιξης, γνωστή και ως εξελικτική σύνθεση, η οποία ερευνά και εξηγεί τη βιοποικιλότητα της Γης. Σε μεταγενέστερα βιβλία του στις 24 Φεβρουαρίου του 1871, ο Δαρβίνος εξέτασε την ανθρώπινη εξέλιξη και τη σεξουαλική επιλογή, στο The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex και το The Expression of the Emotions in Man and Animals που εκδόθηκε το 1872. Επίσης, έγραψε μια σειρά από βιβλία που αναφέρονται στις έρευνες του για τα φυτά. Το τελευταίο βιβλίο του Δαρβίνου ασχολείται με τους γεωσκώληκες και την επίδρασή τους στο έδαφος.
Σε αναγνώριση της σπουδαιότητας του ως επιστήμονα, ο Δαρβίνος τάφηκε στο Αββαείο του Γουέστμινστερ, κοντά στον Ουίλιαμ Χέρσελ και τον Ισαάκ Νεύτωνα.
Πρώιμη περίοδος
thumb|Ο Δαρβίνος σε ηλικία επτά ετών το 1816, ένα χρόνο πριν τον θάνατο της μητέρας του thumb|Ο Κάρολος Δαρβίνος σε εικόνα του περασμένου αιώνα, πηγή: Βουλγαρικά Αρχεία του Κράτους
Ο Κάρολος Δαρβίνος γεννήθηκε στο Σριούσμπερι (Shrewsbury) του Σροπσάιρ (Shropshire) του Ηνωμένου Βασιλείου στις 12 Φεβρουαρίου του 1809 στην οικογενειακή κατοικία. Ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά του γιατρού της καλής κοινωνίας Ροβέρτου Δαρβίνου και της Σουζάννας Δαρβίνου (πατρ. Γουέτζγουντ). Ήταν εγγονός του Έρασμου Δαρβίνου από την πλευρά του πατέρα του και του Γιοσάια Γουέτζγουντ (Josiah Wedgwood) από τη μητέρα του. Οι δύο οικογένειες ανήκαν στην εκκλησία των Ουνιταριανών. Ο Ροβέρτος Δαρβίνος, πιο ελεύθερα σκεπτόμενος, βάπτισε τον μικρό Κάρολο στην αγγλικανική εκκλησία το 1809. Ο Κάρολος και τα παιδιά του, όμως, τελικά εκκλησιάζονταν στην ουνιταριανή εκκλησία μαζί με τη γυναίκα του.
Από την ηλικία των οκτώ ο Κάρολος είχε ήδη αναπτύξει ενδιαφέρον για τη φυσική ιστορία και τη συλλογή αντικειμένων, όταν εντάχθηκε στο σχολείο το 1817. Την ίδια χρονιά τον Ιούλιο πέθανε η μητέρα του. Από τον Σεπτέμβριο του 1818 φοίτησε στο αγγλικανική σχολείο του Σριούσμπερυ ως εσώκλειστος μαθητής μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Έρασμο.
Το 1825 πέρασε το καλοκαίρι του ως βοηθός του πατέρα του προσπαθώντας να θεραπεύσουν τους φτωχούς του Σροπσάιρ. Τον ίδιο χρόνο ο Δαρβίνος ξεκίνησε σπουδές ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, αλλά οι βαρετές διαλέξεις και η αποστροφή του για τις μεθόδους της χειρουργικής τον έκαναν να αμελεί τις υποχρεώσεις του. Την περίοδο αυτή διδάχθηκε τη μέθοδο της ταρίχευσης από τον Τζον Έντμοντστοουν, έναν απελευθερωμένο μαύρο σκλάβο, ο οποίος είχε συνοδεύσει τον φυσιοδίφη και εξερευνητή Τσαρλς Γουάτερτον στα τροπικά δάση της Νοτίου Αμερικής.
Στο δεύτερο έτος σπουδών του στο πανεπιστήμιο έγινε μέλος της «Πλίνιας Εταιρίας» (Plinian Society) που ασχολούνταν με τη φυσική ιστορία. Ήταν μαθητής του Ρόμπερτ Έντμουντ Γκραντ, ο οποίος υπήρξε πρωτοπόρος στην ανάπτυξη των θεωριών του Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ και του παππού του Δαρβίνου, Έρασμου, που αφορούσαν την εξέλιξη δια της κληρονομικότητας των επίκτητων χαρακτηριστικών. Ο Δαρβίνος συμμετείχε στις έρευνες του Γκραντ για τον κύκλο ζωής των θαλάσσιων ζώων στις ακτές του Firth of Forth και στις 27 Μαρτίου 1827 παρουσίασε στην «Πλίνια Εταιρία» την ανακάλυψή του πως τα μαύρα σπόρια που βρίσκονται συχνά στα κελύφη των στρειδιών είναι αυγά βδέλλας. Από τις έρευνες αυτές προέκυψαν στοιχεία ομολογίας, της ριζοσπαστικής δηλαδή θεωρίας ότι όλα τα ζώα έχουν παρόμοια όργανα και διαφέρουν μόνο σε πολυπλοκότητα. Παρακολούθησε επίσης τα μαθήματα φυσικής ιστορίας του Ρόμπερτ Τζέημσον με τα οποία δεν ήταν εξίσου ενθουσιασμένος και διδάχθηκε τη στρωματογραφική γεωλογία και τον τρόπο που ταξινομούνται τα φυτά. Παράλληλα, βοηθούσε ως φοιτητής σε διάφορες εργασίες που αφορούσαν τις εκτεταμένες συλλογές του Μουσείου του Πανεπιστημίου, που αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης την εποχή εκείνη.
Ο πατέρας του Δαρβίνου, δυστυχισμένος που ο νεότερος γιος του δεν ενδιαφερόταν να γίνει γιατρός, με έξυπνο τρόπο τον ενέγραψε σε έναν κύκλο προπτυχιακών μαθημάτων τέχνης (Bachelor of Arts) στο Christ's College του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, ώστε να μπορέσει να γίνει κληρικός. Επειδή δεν μπορούσε να ενταχθεί στο tripos εντάχθηκε στο κανονικό πρόγραμμα σπουδών τον Ιανουάριο του 1828. Αυτή ήταν μια λογική κίνηση καριέρας σε μια εποχή που οι Αγγλικανοί ιερείς αμείβονταν με ένα αξιόλογο εισόδημα, και οι περισσότεροι φυσιοδίφες στην Αγγλία ήταν κληρικοί που θεωρούσαν μέρος των καθηκόντων τους να «εξερευνούν τα θαύματα της δημιουργίας του Θεού». Στο Κέμπριτζ, ο Δαρβίνος ενδιαφερόταν περισσότερο για την ιππασία και τη σκοποβολή παρά τη μελέτη. Μαζί με τον εξάδελφο του Ουίλιαμ Δαρβίνο Φοξ, έγινε μανιώδης συλλέκτης σκαθαριών, ακολουθώντας τη μόδα της εποχής του. Έγινε στενός φίλος του καθηγητή βοτανολογίας Αιδεσιμότατο Τζον Στήβενς Χένσλοου και συναντήθηκε και με άλλους φυσιοδίφες που έβλεπαν την επιστημονική εργασία σαν θρησκευτική φυσική θεολογία. Ο Δαρβίνος παρακολούθησε το μάθημα φυσικής ιστορίας του Χένσλοου, και έγινε ο αγαπημένος του μαθητής. Μάλιστα, είχε γίνει γνωστός ως «ο άνθρωπος που συμβαδίζει με τον Χένσλοου». Όταν άρχισαν να πλησιάζουν οι εξετάσεις, ο Δαρβίνος συγκεντρώθηκε περισσότερο στη μελέτη και έκανε ιδιαίτερα μαθήματα με τον Χένσλοου στα μαθηματικά και τη θεολογία. Ο Δαρβίνος ενθουσιάστηκε με τα έργα του Ουίλιαμ Πάλεϋ, και κυρίως με το επιχείρημα της ύπαρξης θεϊκού σχεδίου στη φύση. Στις εξετάσεις του Ιανουαρίου του 1831, πήγε αρκετά καλά στη θεολογία, στις κλασσικές μελέτες, μαθηματικά και φυσική, με αποτέλεσμα να καταταγεί δέκατος ανάμεσα σε άλλους 178 επιτυχόντες για το «κανονικό» πτυχίο.
Οι στεγαστικές προϋποθέσεις κράτησαν το Δαρβίνο στο Κέμπριτζ μέχρι τον Ιούνιο. Ακολουθώντας το παράδειγμα και τις συμβουλές του Χένσλοου δεν βιαζόταν καθόλου να λάβει το χρίσμα. Εμπνευσμένος από την Προσωπική Αφήγηση του Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, σχεδίαζε να επισκεφτεί τα νησιά Μαδέρα για να μελετήσει φυσική ιστορία στους τροπικούς μαζί με κάποιους συμφοιτητές του μετά την αποφοίτησή τους. Για να προετοιμαστεί, παρακολούθησε το μάθημα γεωλογίας του Αιδεσιμότατου Άνταμ Σέτζγουικ, ενός ισχυρού υποστηρικτή του θεϊκού σχεδίου, και το καλοκαίρι πήγε μαζί του για να βοηθήσει στη χαρτογράφηση γεωλογικών στρωμάτων στην Ουαλία. Καθώς ερευνούσε μόνος του τα γεωλογικά στρώματα, τα σχέδιά του να επισκεφτεί τη Μαδέρα ματαιώθηκαν, καθώς έλαβε ένα μήνυμα ότι ο φίλος που θα τον συνόδευε είχε πεθάνει. Ωστόσο όταν επέστρεψε από την Ουαλία, έλαβε ένα άλλο γράμμα. Ο Χένσλοου είχε προτείνει τον Δαρβίνο για την (άνευ πληρωμής) εθελοντική θέση του βοηθού του Ρόμπερτ Φιτζρόυ, κυβερνήτη του πολεμικού πλοίου Beagle. Το Beagle θα αναχωρούσε για μια εξερευνητική αποστολή δύο χρόνων για να καταγράψει τις ακτές της Νότιας Αμερικής. Ήταν μεγάλη ευκαιρία για τον Δαρβίνο για να αναπτύξει την καριέρα του φυσιοδίφη. Ο πατέρας του αντιτάχθηκε στο ταξίδι αυτό θεωρώντας ότι ήταν χάσιμο χρόνου, αλλά μεταπείσθηκε από τον Josiah Wedgwood II (θείο του Δαρβίνου και μετέπειτα πεθερό του). Το ταξίδι αυτό τελικά οδήγησε σε μια αποστολή πέντε ετών η οποία επέφερε δραματικές αλλαγές σε πολλές επιστήμες.
Το ταξίδι με το Beagle
thumb|Καθώς το [[HMS Beagle|HMS Beagle επισκοπούσε τις άγριες ακτές της Νότιας Αμερικής, ο Δαρβίνος άρχισε να φτιάχνει θεωρίες για τα θαύματα της φύσης γύρω του]] Η ερευνητική εκστρατεία του Beagle διήρκεσε πέντε χρόνια. Ο Δαρβίνος πέρασε τα δύο τρίτα του χρόνου του ερευνώντας στη στεριά. Μελέτησε μια μεγάλη ποικιλία γεωλογικών χαρακτηριστικών, απολιθώματα και ζώντες οργανισμούς και συνάντησε πολλούς διαφορετικούς λαούς, ιθαγενείς και αποίκους. Συγκέντρωσε με μεθοδικότητα μεγάλο αριθμό δειγμάτων, πολλά από τα οποία ήταν καινούρια για την επιστήμη. Αυτό εδραίωσε τη φήμη του ως φυσιοδίφη και τον κατέστησε έναν από τους προδρόμους στον τομέα της οικολογίας, και κυρίως όσον αφορά την έννοια της βιοκοινότητας. Οι εκτεταμένες, λεπτομερείς σημειώσεις του φανέρωσαν το ταλέντο του στην ανάπτυξη θεωριών και αποτέλεσαν αργότερα τη βάση για τις επιστημονικές δημοσιεύσεις του, ενώ παράλληλα διεύρυναν το κοινωνικό, πολιτικό και ανθρωπολογικό πεδίο αντίληψης των περιοχών που επισκέφθηκε.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ο Δαρβίνος διάβασε το βιβλίο του Κάρολου Λάιελ Αρχές της Γεωλογίας (Principles of Geology), το οποίο εξηγεί ότι τα γεωλογικά χαρακτηριστικά είναι αποτέλεσμα σταδιακών διαδικασιών σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου. Στην αλληλογραφία του περιέγραψε πως έβλεπε τους διάφορους γεωλογικούς σχηματισμούς «σαν να είχε τα μάτια του Λάιελ»: θεώρησε πως οι πεδιάδες με όστρακα και βότσαλα που είδε στην Παταγονία ήταν υψωμένες ακτές. Στη Χιλή, βίωσε την εμπειρία του σεισμού, και παρατήρησε στρώσεις από μύδια που είχαν ξεβραστεί στη στεριά ψηλότερα από το επίπεδο της πλημμυρίδας, γεγονός που φανέρωνε ανύψωση του εδάφους. Ακόμα και σε μεγάλα ύψη στις Άνδεις, κατάφερε να συλλέξει όστρακα. Υπέθεσε ότι κοραλλιογενείς ύφαλοι σχηματίζονται σε βυθιζόμενα ηφαιστειογενή βουνά, μια ιδέα που επιβεβαιώθηκε όταν το Beagle εξερεύνησε τα Νησιά Κόκος.
thumb|left|Η πορεία που ακολούθησε το HMS Beagle Στη Νότια Αμερική ανακάλυψε απολιθώματα γιγάντιων εξαφανισμένων θηλαστικών περιλαμβανομένων των μεγαθηρίων και γλυπτοδόντων σε γεωλογικά στρώματα που δεν έδειχναν σημάδια καταστροφής ή αλλαγής κλίματος. Εκείνη την εποχή, πίστευε ότι ήταν παρόμοια με είδη της Αφρικής, αλλά μετά το ταξίδι ο Ρίτσαρντ Όουεν απέδειξε ότι τα λείψανα ανήκαν σε ζώα που σχετίζονταν με ζωντανούς οργανισμούς της ίδιας περιοχής. Στην Αργεντινή δύο είδη ρέας (είδος πτηνού που μοιάζει με στρουθοκάμηλο) ζούσαν σε ξεχωριστές αλλά μερικώς συμπίπτουσες περιοχές. Στα Νησιά Γκαλαπάγκος ο Δαρβίνος ανακάλυψε ότι οι ατριχόρνιθες (mockingbirds) διέφεραν από νησί σε νησί, και επιστρέφοντας στη Βρετανία έμαθε ότι οι χελώνες και οι σπίνοι των νησιών Γκαλαπάγκος ανήκαν σε ξεχωριστά είδη, ανάλογα με το νησί στο οποίο ζούσαν. Το μαρσιποφόρο καγκουρό της Αυστραλίας και ο πλατύπους ήταν τόσο εντυπωσιακά και ασυνήθιστα ζώα, που του προκάλεσαν τη σκέψη ότι «Ένας άπιστος...θα μπορούσε να αναφωνήσει: Σαφώς δύο διαφορετικοί δημιουργοί πρέπει να έχουν βάλει το χέρι τους». Όλα αυτά που είδε τον προβλημάτισαν και ενώ στην πρώτη έκδοση του The Voyage of the Beagle εξήγησε την κατανομή των ειδών υπό το φως των ιδεών περί «κέντρων της δημιουργίας» του Κάρολου Λάιελ, σε μεταγενέστερες εκδόσεις αυτού του ημερολογίου προμήνυσε τη χρήση της πανίδας των νησιών Γκαλαπάγκος ως ενδείξεις της εξέλιξης: «μπορεί κανείς να φανταστεί ότι από την αρχική περιορισμένη ποικιλότητα πουλιών σ΄ αυτό το αρχιπέλαγος, κάθε ένα είδος μετεξελίχθηκε σε διαφορετικά είδη.»
Τρεις ιθαγενείς ιεραπόστολοι επέστρεψαν με το Beagle στη Γη του Πυρός. Είχαν εκπολιτιστεί στην Αγγλία τα δύο προηγούμενα χρόνια, ωστόσο οι συγγενείς τους φαίνονταν στον Δαρβίνο «άγριοι», λίγο πιο πάνω από ζώα. Μέσα σε ένα χρόνο, οι ιεραπόστολοι υιοθέτησαν ξανά το σκληρό και πρωτόγονο τρόπο ζωής της φυλής τους. Αυτή η εμπειρία και η απέχθειά του για τη δουλεία και άλλες μορφές βίας που είδε σε άλλα μέρη, όπως η κακομεταχείριση των ιθαγενών από τους Άγγλους εποίκους στην Τανζανία, έπεισαν το Δαρβίνο ότι η κακομεταχείριση ανθρώπων βασισμένη στην έννοια της φυλής δεν δικαιολογείτο ηθικά. Τώρα πίστευε ότι η ανθρωπότητα δεν ήταν τόσο απομακρυσμένη από τα ζώα όσο πίστευαν οι κληρικοί φίλοι του.
Σταδιοδρομία στις επιστήμες, αρχή της θεωρίας
thumb|left|Ακόμα και σε μικρή ηλικία ο Δαρβίνος έγινε μέλος μιας επιστημονικής ελίτ
Όσο ο Δαρβίνος ήταν ακόμα στο ταξίδι ο Χένσλοου καλλιεργούσε προσεκτικά την υπόληψη του πρώην μαθητή του δίνοντας πρόσβαση σε επιλεγμένους φυσιοδίφες στα δείγματα απολιθωμάτων και στα εκτυπωμένα γεωλογικά συγγράμματα του Δαρβίνου. Όταν το Beagle επέστρεψε στις 2 Οκτωβρίου του 1836 ο Δαρβίνος ήταν ήδη διάσημος ανάμεσα στους επιστημονικούς κύκλους. Επισκέφθηκε το σπίτι του στο Σριούσμπερυ και ο πατέρας του εξασφάλισε επενδύσεις ώστε ο Δαρβίνος να μπορέσει να γίνει αυτοχρηματοδοτούμενος ευγενής επιστήμονας. Ο Δαρβίνος τότε πήγε στο Κέμπριτζ και έπεισε τον Χένσλοου να δουλέψει στις βοτανικές περιγραφές των σύγχρονων φυτών που είχε συλλέξει. Έπειτα ο Δαρβίνος έψαξε στα επιστημονικά ιδρύματα του Λονδίνου για να βρει τους καλύτερους φυσιοδίφες που θα ήταν διαθέσιμοι να περιγράψουν τις άλλες συλλογές του, ώστε να εκδοθούν εγκαίρως. Ο Κάρολος Λάιελ συνάντησε με προθυμία το Δαρβίνο στις 29 Οκτωβρίου και τον σύστησε στον ανερχόμενο ανατόμο Ρίτσαρντ Όουεν. Αφού ασχολήθηκε με τη συλλογή απολιθωμένων οστών του Δαρβίνου στο Βασιλικό Κολέγιο Χειρουργών, ο Όουεν προκάλεσε μεγάλη έκπληξη αποκαλύπτοντας ότι μερικά από τα απολιθώματα προέρχονταν από γιγαντιαία τρωκτικά και βραδύποδες, που είχαν εκλείψει. Αυτό ενίσχυσε τη φήμη του Δαρβίνου. Με την ενθουσιώδη υποστήριξη του Λάιελ, ο Δαρβίνος ανακοίνωσε την πρώτη εργασία του στη Geological Society του Λονδίνου στις 4 Ιανουαρίου του 1837, υποστηρίζοντας ότι η Νότιος Αμερική σιγά σιγά αναδυόταν. Την ίδια μέρα παρουσίασε δείγματα θηλαστικών και πτηνών στη Zoological Society του Λονδίνου. Ο Τζωρτζ Ουότερχαουζ (George Robert Waterhouse) ανέλαβε τη μελέτη των θηλαστικών. Ο ορνιθολόγος Τζον Γκουλντ αποκάλυψε ότι τα πουλιά από τα νησιά Γκαλαπάγκος που ο Δαρβίνος αναγνώρισε ως τρωγλοδύτες, κοτσύφια και σπίνους, ήταν όλα σπίνοι αλλά ανήκαν σε διαφορετικά είδη. Άλλοι πάνω στο Beagle, περιλαμβανομένου του Φιτζρόυ, είχαν επίσης συλλέξει τέτοια δείγματα πουλιών και ήταν πιο προσεκτικοί με τις σημειώσεις τους, βοηθώντας έτσι τον Δαρβίνο να βρει από ποιο νησί προερχόταν κάθε είδος.
Στο Λονδίνο ο Δαρβίνος έμεινε με τον προοδευτικό αδερφό του Έρασμο και συνάντησε σε δείπνα σοφούς που πίστευαν ότι ο Θεός όρισε τη ζωή εκ των προτέρων με φυσικούς νόμους αντί για εκ των υστέρων και εκ θαύματος δημιουργίες. Η φίλη του αδερφού του Χάριετ Μαρτινό ήταν συγγραφέας, της οποίας οι ιστορίες προωθούσαν το κίνημα των μεταρρυθμίσεων στην κοινωνική ασφάλιση. Οι επιστημονικοί κύκλοι ασχολούνταν με ιδέες για τη μετάλλαξη των ειδών, ιδέες που ήταν συνδεδεμένες με το κίνημα του πολιτικού ριζοσπαστισμού. Ο Δαρβίνος προτιμούσε τον καθωσπρεπισμό των φίλων του λεκτόρων στο Κέμπριτζ, αν και οι ιδέες του επεκτεινόταν πέρα από την πίστη ότι η φυσική ιστορία πρέπει να δικαιώνει τη θρησκεία και την κοινωνική τάξη.
Στις 17 Φεβρουαρίου 1837, ο Λάιελ παρουσίασε, μέσω τους προεδρικής του ομιλίας, τα μέχρι στιγμής ευρήματα του Όουεν από τα απολιθώματα του Δαρβίνου στη Γεωγραφική Κοινότητα και τόνισε ότι τα εξαφανισμένα είδη σχετίζονταν με τα σύγχρονα είδη της ίδιας γεωγραφικής περιοχής. Στην ίδια συνεδρίαση ο Δαρβίνος εκλέχθηκε στο συμβούλιο της Γεωγραφικής Κοινότητας. Είχε ήδη προσκληθεί από τον Φιτζρόυ να συνεισφέρει στις ταξιδιωτικές σημειώσεις του καπετάνιου του Beagle σχετικά με το κεφάλαιο της φυσικής ιστορίας, γράφοντας ένα Ημερολόγιο βασισμένο στις σημειώσεις του από το πεδίο. Έτσι ασχολήθηκε με τη συγγραφή ενός βιβλίου για τη Γεωλογία της Νοτίου Αμερικής. Ταυτόχρονα έκανε υποθέσεις σχετικά με τη μετάλλαξη που σημείωνε στο Κόκκινο σημειωματάριο του, το οποίο ξεκίνησε να γράφει στο Beagle. Επίσης άρχισε να παίρνει αναφορές από ειδικούς σχετικά με τη συλλογή του που δημοσιεύθηκε ως πολυτόμος Ζωολογία του ταξιδιού του Beagle, και ο Χένσλοου χρησιμοποίησε τις διασυνδέσεις του για να εξασφαλίσει μια κρατική επιχορήγηση χιλίων λιρών γι΄ αυτό το έργο. Ο Δαρβίνος τελείωσε τη συγγραφή του Ημερολογίου γύρω στις 20 Ιουνίου όταν ο Βασιλιάς Γουλιέλμος Δ΄ πέθανε και ξεκίνησε η Βικτωριανή Εποχή. Στα μέσα Ιουλίου ξεκίνησε το μυστικό δεύτερο σημειωματάριο B' notebook σχετικά με τη μετάλλαξη, και ανέπτυξε τη υπόθεση ότι όποιο νησί Γκαλαπάγκος είχε το δικό του τύπο χελώνας, αυτό είχε προέλθει από ένα και μοναδικό είδος χελώνας και είχε προσαρμοστεί με διαφορετικούς τρόπους, στη ζωή πάνω σε διαφορετικά νησιά.
Υπό την πίεση της οργάνωσης της Ζωολογίας και της διόρθωσης δοκιμίων για το Ημερολόγιό του, η υγεία του Δαρβίνου καταπονήθηκε. Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1837 υπέφερε από ταχυπαλμίες και έφυγε για ένα μήνα ανάρρωσης στην εξοχή. Επισκέφθηκε το Maer Hall όπου διέμενε η κατάκοιτη θεία του, υπό τη φροντίδα της ανύπαντρης κόρης της, Έμμα Γουέτζγουντ. Εκεί ο Δαρβίνος ψυχαγωγούσε τους συγγενείς του με ιστορίες από τα ταξίδια του. Ο θείος του Γιοσάϊα Γουέτζγουντ Β' του υπέδειξε μια περιοχή όπου η τέφρα του εδάφους είχε εξαφανιστεί κάτω από στρώματα λάσπης, και υπονόησε ότι αυτό μπορεί να είχε προκληθεί από τους γεωσκώληκες. Αυτό δημιούργησε στο Δαρβίνο την ιδέα για μια ομιλία που πραγματοποιήθηκε την 1η Νοεμβρίου στη Γεωλογική Κοινότητα, με το ιδιαίτερα πεζό θέμα των απορριμάτων των σκουληκιών. Είχε αποφύγει να αναλάβει επίσημα καθήκοντα, κάτι που θα σήμαινε τη διάθεση πολύτιμου χρόνου, αλλά μέχρι τον Μάρτιο ο Ουίλλιαμ Χιούελ (William Whewell) του είχε αναθέσει τη θέση του Γραμματέα της Γεωλογικής Κοινότητας. Η ασθένεια ανάγκασε το Δαρβίνο να κάνει ένα διάλειμμα από την πίεση της δουλειάς και έτσι ταξίδεψε στη Σκωτία για να ασχοληθεί με τη γεωλογία. Όταν ο καιρός ήταν καλός επισκέφθηκε την περιοχή Γκλεν Ρόυ για να δει το φαινόμενο που είναι γνωστό ως roads το οποίο λανθασμένα αναγνώρισε ως ανυψωμένες ακτές.
thumb|left|Η Έμμα Γουέτζγουντ, σύζυγος του Δαρβίνου Μετά την πλήρη ανάρρωση του επέστρεψε στο Σριούσμπερυ. Άρχισε μια επιστημονική ανάλυση για το επαγγελματικό του μέλλον. Έφτιαξε ένα κατάλογο με δύο στήλες: «Να Παντρευτώ« και «Να μην παντρευτώ». Στη στήλη υπέρ του γάμου υπήρχαν καταχωρήσεις όπως «σταθερός σύντροφος και φίλος στα γεράματα ... καλύτερα από σκύλο τουλάχιστον». Στη στήλη ενάντια στον γάμο υπήρχαν τα «λιγότερα χρήματα για βιβλία» και «φοβερό χάσιμο χρόνου». Τα υπέρ τελικά υπερίσχυσαν. Συζήτησε το θέμα με τον πατέρα του και μετά επισκέφθηκε την εξαδέλφη του Έμμα στις 29 Ιουλίου του 1838. Δεν της πρότεινε αμέσως αλλά, ενάντια στη συμβουλή του πατέρα του, της είπε για τις ιδέες του για τη μετάλλαξη. Συνέχισε να εργάζεται στο Λονδίνο αλλά το φθινόπωρο άρχισε πάλι να υποφέρει από εξάρσεις τις ασθένειάς του. Στις 11 Νοεμβρίου επέστρεψε και πρότεινε στην Έμμα να γίνει γυναίκα του, αναφέροντας ξανά τις επιστημονικές του ιδέες. Αυτή αποδέχθηκε αλλά μετά του έγραψε εκλιπαρώντας τον να διαβάσει από το Ευαγγέλιο του Ιωάννη ένα εδάφιο για την αγάπη και την ακολούθηση της Οδού, που περιείχε τη φράση «Εάν τις δεν μείνη εν εμοί...καίονται». Ο Δαρβίνος έστειλε μια θερμή απάντηση που καθησύχαζε τις ανησυχίες της, αλλά η Έμμα εξακολούθησε να ανησυχεί ότι τα ολισθήματα πίστης του Δαρβίνου μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τις ελπίδες συνάντησής τους στη μετά θάνατον ζωή.
Ο Δαρβίνος μελέτησε την άποψη του Τόμας Μάλθους ότι ο ανθρώπινος πληθυσμός αναπτύσσεται με ταχύτερο ρυθμό από ότι η παραγωγή τροφής, αναγκάζοντας τους ανθρώπους να ανταγωνίζονται για την τροφή τους και καθιστώντας την ελεημοσύνη άχρηστη. Στη συνέχεια διατύπωσε αυτή την άποψη με όρους της βιολογικής του θεωρίας: «Το ανθρώπινο είδος τείνει να αυξάνεται με ρυθμό μεγαλύτερο από αυτό των μέσων για τη συντήρησή του. Ως αποτέλεσμα αυτού, εκτίθεται περιστασιακά σε δριμύ αγώνα για την επιβίωσή του και η φυσική επιλογή θα έχει επηρεάσει οτιδήποτε εντός αυτών των πλαισίων» (Descent of Man, Κεφ. 21). Αυτό το συσχέτισε με τα ευρήματά του που σχετίζουν τα είδη με τις τοποθεσίες όπου εμφανίζονται, τις έρευνές του για την εκτροφή ζώων και τις ιδέες του σχετικά με τους «Φυσικούς νόμους της αρμονίας». Προς το τέλος του Νοεμβρίου το 1838 σύγκρινε ζώα που είχαν επιλεχθεί και εκτραφεί για συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τους, με ζώα που είχαν επιλεγεί από σύνολο τυχαίων ατόμων, σύμφωνα με τη θεωρία της Μαλθουσιανής Φύσης έτσι ώστε κάθε μέρος καινούριας επίκτητης δομής είχε εφαρμοστεί και τελειοποιηθεί. Πίστευε ότι αυτό ήταν το καλύτερο σημείο της θεωρίας του για την καταγωγή των ειδών. Άρχισε να ψάχνει για σπίτι και τελικά βρήκε το «Macaw Cottage» στην οδό Gower, στο Λονδίνο, και μετακίνησε τη συλλογή του εκεί τα Χριστούγεννα. Έτσι άρχισε να δείχνει καταπονημένος και η Έμμα του έγραψε προτρέποντάς τον να ξεκουραστεί, σχολιάζοντας σχεδόν προφητικά «Μην αρρωστήσεις περισσότερο αγαπητέ μου Κάρολε, έως ότου μπορέσω να είμαι κοντά σου για να σε φροντίζω». Στις 24 Ιανουαρίου του 1839 εξελέγη στην τιμητική θέση του μέλους της Βασιλικής Ακαδημίας όπου και παρουσίασε τη μελέτη του Roads of Glen Roy.
Έγγαμος βίος και παιδιά
thumb|Ο Δαρβίνος το 1842 με τον μεγαλύτερο του γιό, Έρασμο Δαρβίνο
Στις 29 Ιανουαρίου το 1839, ο Δαρβίνος νυμφεύθηκε την εξαδέλφη του Έμμα Γουέτζγουντ σε μία Αγγλικανική τελετή που οργανώθηκε με τρόπο που να ικανοποιεί και τους Ουνιταριανούς. Μετά από σύντομη παραμονή στην οδό Γκάουερ (Gower Street), στο Λονδίνο, το ζευγάρι πήγε στις 17 Σεπτεμβρίου 1842 στο Down House του Downe, το οποίο είναι πλέον επισκέψιμο για το κοινό, στα νότια του Orpington). Η οικογένεια του Δαρβίνου απέκτησε δέκα παιδιά από τα οποία τα τρία πέθαναν σε μικρή ηλικία. Πολλά από τα εγγόνια τους έγιναν μετέπειτα διάσημα.
Μερικά από τα παιδιά της οικογένειας υπέφεραν από αρρώστιες και αδυναμία και ο Δαρβίνος μέσα από τα συγγράμματα του εξέφραζε πάντοτε το φόβο του ότι αυτό ίσως να ήταν αποτέλεσμα της συγγένειας που είχε με τη σύζυγο του. Οι σκέψεις αυτές τον οδηγούσαν να υποστηρίζει τη γενετική διασταύρωση (crossing breeding).
Ανάπτυξη της θεωρίας του
left|Φοβούμενος την επιστημονική αλλά και εκκλησιαστική καταδίωξη, ο Δαρβίνος ασχολείτο με την ανάπτυξη της θεωρίας της εξέλιξης μυστικά για δεκαετίες|εναλλ.=Φοβούμενος την επιστημονική αλλά και εκκλησιαστική καταδίωξη, ο Δαρβίνος ασχολείτο με την ανάπτυξη της θεωρίας της εξέλιξης μυστικά για δεκαετίες|μικρογραφία
Ο Δαρβίνος ήταν πλέον ένας επιφανής γεωλόγος στην επιστημονική ελίτ των κληρικών φυσιοδιφών και είχε το δικό του εισόδημα. Είχε μεγάλο φόρτο εργασίας, που περιελάμβανε τη συγγραφή των ευρημάτων και των θεωριών του, και την επίβλεψη της προετοιμασίας των πολλών τόμων της Ζωολογίας, που θα περιέγραφε τις συλλογές του. Ήταν πεπεισμένος για την αλήθεια της εξέλιξης, αλλά για πολύ καιρό γνώριζε πως η «μετάλλαξη των ειδών» ήταν συσχετισμένη με το έγκλημα της βλασφημίας καθώς και με τους Ριζοσπάστες δημοκρατικούς ταραξίες της Βρετανίας, που επιδίωκαν την κοινωνική ανατροπή. Με την έκδοση του έργου του θα κινδύνευε να καταστρέψει τη φήμη του. Έτσι ξεκίνησε εκτεταμένα πειράματα με φυτά και συμβουλεύθηκε εκτροφείς ζώων (όπως εκτροφείς περιστεριών και χοίρων) προσπαθώντας να βρει απαντήσεις που να ευσταθούν, σχετικά με όλα τα επιχειρήματα που αναμένονταν κατά την παρουσίαση της θεωρίας του στο κοινό.
Όταν η αφήγηση του Φιτζρόυ δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 1839, το Ημερολόγιο και Παρατηρήσεις του Δαρβίνου σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Αργότερα τον ίδιο χρόνο, δημοσιεύθηκε ξεχωριστά, και έγινε το bestseller που σήμερα είναι γνωστό ως Το Ταξίδι με το Beagle. Τον Δεκέμβριο του 1839, καθώς η πρώτη εγκυμοσύνη της Έμμα ήταν σε εξέλιξη, ο Δαρβίνος αρρώστησε ξανά, και κατάφερε λίγα μέσα στον επόμενο χρόνο.
Προσπάθησε να εξηγήσει τη θεωρία του σε στενούς φίλους αλλά δεν έδειξαν αμέσως ενδιαφέρον και πίστευαν ότι η επιλογή χρειάζεται θεϊκό επιλογέα. Το 1842 η οικογένεια μετακόμισε στο αγροτικό Down House για να ξεφύγει από τις πιέσεις στο Λονδίνο. Ο Δαρβίνος διατύπωσε μια σύντομη περιγραφή της θεωρίας του και το 1844 είχε γράψει μία μελέτη 240 σελίδων όπου επέκτεινε τις προγενέστερες ιδέες του σχετικά με τη φυσική επιλογή. Ολοκλήρωσε το τρίτο του γεωλογικό βιβλίο το 1846. Βοηθούμενος από το φίλο του βοτανολόγο Τζόζεφ Ντάλτον Χούκερ, ξεκίνησε μια μεγάλη μελέτη των οστράκων. Το 1847, ο Χούκερ διάβασε τη μελέτη και απέστειλε σημειώσεις που έδωσαν στον Δαρβίνο την ήπια κριτική που χρειαζόταν.
Ο Δαρβίνος φοβόταν να δημοσιοποιήσει τη θεωρία του ενώ ήταν ακόμα ατελής, καθώς οι ιδέες του περί εξέλιξης θα αμφισβητούνταν έντονα, αν βέβαια κατάφερναν να τραβήξουν την προσοχή. Άλλες ιδέες σχετικά με την εξέλιξη, κυρίως το έργο του Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ, είχαν σαφώς απορριφθεί από τη Βρετανική επιστημονική κοινότητα και είχαν συσχετιστεί με τον πολιτικό ριζοσπαστισμό. Η ανώνυμη έκδοση του έργου Vestiges of the Natural History of Creation το 1844 δημιούργησε και άλλη διαμάχη σχετικά με το ριζοσπαστισμό και την εξέλιξη, και δέχθηκε τη συνολική επίθεση των φίλων του Δαρβίνου που τόνισαν πως κανείς ευυπόληπτος επιστήμονας δε θα ήθελε να συσχετιστεί με τέτοιες ιδέες.
Προκειμένου να αντιμετωπίσει την ασθένειά του, ο Δαρβίνος πήγε σε θέρετρο με ιαματικά λουτρά στη Μαλβέρνη το 1849, και με μεγάλη του έκπληξη διαπίστωσε ότι δύο μήνες λουτροθεραπείας είχαν αποτέλεσμα. Στη μελέτη του πάνω στα όστρακα ανακάλυψε ομολογίες που στήριζαν τη θεωρία του, καθώς κατέδειξαν ότι ελαφρώς διαφοροποιημένα μέρη του σώματος μπορεί να εκτελούν διαφορετικές λειτουργίες ώστε να ανταποκριθούν σε νέες συνθήκες. Αργότερα η πολυαγαπημένη του κόρη Άννι αρρώστησε, επαναφέροντας τους φόβους του ότι η ασθένειά του ίσως ήταν κληρονομική. Μετά από μια σειρά κρίσεων, η κόρη του πέθανε και ο Δαρβίνος έχασε κάθε πίστη στην ύπαρξη ενός αγαθοεργού Θεού.
Γνώρισε το νεαρό προοδευτικό φυσιοδίφη Τόμας Χάξλεϋ που επρόκειτο να γίνει στενός φίλος και σύμμαχος. Η δουλειά του Δαρβίνου σχετικά με τα όστρακα (Ελικόποδα) του εξασφάλισε το μετάλλιο της Βασιλικής Κοινότητας το 1853, καθιερώνοντας τη φήμη του ως βιολόγος. Ολοκλήρωσε αυτή τη μελέτη το 1854 και έστρεψε την προσοχή του στη θεωρία των ειδών.
Ανακοίνωση και έκδοση της θεωρίας του
right|thumb|Ο Δαρβίνος, γνωστός γεωλόγος, αναγκάστηκε να δημοσιεύσει πρόωρα τη θεωρία του για τη [[φυσική επιλογή]] Ο Δαρβίνος έδωσε μια απάντηση στο πώς τα είδη διαχωρίζονται, χρησιμοποιώντας ως αναλογία τις ιδέες της βιομηχανίας σχετικά με τον καταμερισμό εργασίας, όπου η κάθε ποικιλία βρίσκει το δικό της θώκο ώστε όλα τα είδη να μπορούν να διαφοροποιούνται. Πειραματίσθηκε με σπόρους, ελέγχοντας την ικανότητα τους να επιβιώνουν σε θαλασσινό νερό άρα και την ικανότητα τους να μεταφέρονται σε απομονωμένα νησιά. Εξέτρεφε περιστέρια για να ελέγξει τη θεωρία του για τη φυσική επιλογή συγκρίνοντάς τη με την «τεχνητή επιλογή» που εφάρμοζαν οι εκτροφείς περιστεριών.
Την άνοιξη του 1856, ο Λάιελ διάβασε μια διατριβή με θέμα την Εισαγωγή των ειδών του Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας, ενός φυσιοδίφη που εργαζόταν στο Βόρνεο. Ο Λάιελ προέτρεψε το Δαρβίνο να εκδώσει τη θεωρία του ώστε να εξασφαλίσει την «πρωτιά». Παρόλο που ήταν άρρωστος, ο Δαρβίνος ξεκίνησε ένα τρίτομο βιβλίο με τίτλο Φυσική Επιλογή, συμπεριλαμβάνοντας δείγματα και πληροφορίες από φυσιοδίφες όπως ο Γουάλας και ο Asa Gray. Το Δεκέμβριο του 1857 καθώς ο Δαρβίνος ασχολούνταν με τη συγγραφή του βιβλίου έλαβε ένα γράμμα από τον Γουάλας που ρωτούσε αν θα πραγματευόταν την ανθρώπινη καταγωγή. Έχοντας υπόψη τους φόβους του Λάιελ, ο Δαρβίνος απάντησε: «νομίζω ότι θα αποφύγω το όλο θέμα, καθώς περιτριγυρίζεται από προκαταλήψεις, αν και οφείλω να παραδεχτώ πως είναι το μεγαλύτερο και πιο ενδιαφέρον πρόβλημα για έναν φυσιοδίφη». Ενθάρρυνε τη θεωρία του Γουάλας, λέγοντας ότι «χωρίς εικασία δεν υφίσταται καλή και αυθεντική παρατήρηση». Επίσης προσέθεσε ότι «προχωρώ περισσότερο από εσένα». Το χειρόγραφό του έφτασε τις 250.000 λέξεις, και στις 18 Ιουνίου 1858 έλαβε μια διατριβή του Γουάλας που περιέγραφε τον εξελικτικό μηχανισμό και του ζητούσε να την προωθήσει στον Λάιελ. Ο Δαρβίνος το έκανε, σοκαρισμένος που είχε «παρακαμφθεί». Αν και ο Γουάλας δεν είχε ζητήσει να εκδοθεί το έργο του, ο Δαρβίνος προσφέρθηκε να το στείλει σε οποιαδήποτε εφημερίδα της επιλογής του Γουάλας. Παρέδωσε την έκβαση των πραγμάτων στον Λάιελ και τον Χούκερ. Αυτοί συμφώνησαν να γίνει μια κοινή παρουσίαση στη Linnean Society του Λονδίνου την 1η Ιουλίου με τίτλο On the Tendency of Species to form Varieties; and on the Perpetuation of Varieties and Species by Natural Means of Selection. Ο γιος του Δαρβίνου που ήταν ακόμη βρέφος πέθανε και έτσι ο Δαρβίνος δεν κατάφερε να παρευρεθεί.
Η αρχική ανακοίνωση της θεωρίας δεν τράβηξε μεγάλη προσοχή. Αν και μερικές μικρές κριτικές ασχολήθηκαν μαζί της, οι περισσότεροι επιστήμονες πίστεψαν ότι ήταν περίπου ίδια με άλλες θεωρίες της εξελικτικής σκέψης. Για τους επόμενους δεκατρείς μήνες ο Δαρβίνος αν και άρρωστος προσπαθούσε να γράψει μια περίληψη του βιβλίου του «περί των ειδών». Με τη συνεχή ενθάρρυνση των επιστημόνων φίλων του, τελείωσε την περίληψη και ο Λάϊελ κανόνισε την έκδοσή της από τον εκδότη Τζον Μάρεϊ. Κατέληξαν στον τίτλο On the Origin of Species by Means of Natural Selection, και όταν το βιβλίο διατέθηκε προς πώληση στο εμπόριο στις 22 Νοεμβρίου, 1859, η ζήτηση ξεπέρασε το απόθεμα των 1.250 αντιτύπων. Εκείνη την εποχή, οι θεωρίες «περί Εξέλιξης» υπονοούσαν δημιουργία χωρίς θεϊκή παρέμβαση, και ο Δαρβίνος απέφυγε τη χρήση των λέξεων «εξέλιξη» και «εξελίσσομαι», αν και το βιβλίο τελείωνε με τη δήλωση ότι «ατελείωτοι σχηματισμοί, πανέμορφοι και υπέροχοι έχουν εξελιχθεί και συνεχίζουν να εξελίσσονται». Το βιβλίο έκανε μόνο έναν σύντομο υπαινιγμό στην ιδέα ότι και ο άνθρωπος μπορούσε να εξελιχθεί με τον ίδιο τρόπο όπως και οι άλλοι οργανισμοί. Ο Δαρβίνος έγραψε με σκόπιμη επιφυλακτικότητα ότι «θα ριχτεί φως στην καταγωγή και την ιστορία του ανθρώπου».