cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πήχης (μονάδα μέτρησης)
Μονάδες μέτρησης της Αρχαίας Μεσοποταμίας
Το κλασικό σύστημα της Μεσοποταμίας αποτέλεσε τη βάση για τις μετρολογίες των Ελαμιτών, Εβραίων, Ουράρτιων, Ουριών, Χετταίων, Ουγκαριτών, Φοινικών, Βαβυλώνιων, Ασσυρίων, Περσών, Αράβων και Ισλαμικών. Το κλασικό σύστημα της Μεσοποταμίας έχει επίσης μια αναλογική σχέση, λόγω του τυποποιημένου εμπορίου, με τις μετρολογίες των Χαραπών της Εποχής του Χαλκού και της Αιγύπτου.
Βιβλικός πήχης
Το πρότυπο του πήχη (אמה) σε διαφορετικές χώρες και σε διαφορετικές εποχές ποικίλλει. Αυτή η συνειδητοποίηση οδήγησε τους ραβίνους του 2ου αιώνα μ.Χ. να διευκρινίσουν το μήκος του πήχη τους, λέγοντας ότι το μέτρο του πήχη για το οποίο έχουν μιλήσει «ισχύει για τον πήχη του μεσαίου μεγέθους». Σε αυτήν την περίπτωση, η απαίτηση είναι να χρησιμοποιήσετε ένα τυπικό πλάτος χεριού για κάθε πήχη και το οποίο πλάτος χεριού δεν πρέπει να συγχέεται με μια τεντωμένη παλάμη, αλλά μάλλον με μια που ήταν σφιγμένη και το πλάτος του χεριού έχει το πρότυπο πλάτος 4 δακτύλων (κάθε πλάτος δακτύλου ισοδυναμεί με το πλάτος ενός αντίχειρα, περίπου 2,25 εκ). Αυτό θέτει το πλάτος του χεριού σε περίπου 9 εκατοστά και 6 παλαμών χεριών (1 πήχης) στα 54 εκατοστά. Ο Επιφάνιος Κωνσταντίας, στην πραγματεία του Περί Βαρών και Μέτρων, περιγράφει πώς συνηθιζόταν στην εποχή του να λαμβάνεται η μέτρηση του βιβλικού πήχη: «Ο πήχης είναι μέτρο, αλλά λαμβάνεται από το μέτρο του αντιβραχίου. Για το τμήμα από τον αγκώνα μέχρι τον καρπό και την παλάμη του χεριού ονομάζεται πήχης, το μεσαίο δάχτυλο του μέτρου εκτείνεται ταυτόχρονα και προστίθεται από κάτω από το άνοιγμα, δηλαδή του χεριού, όλα μαζί».
Ο Ραβίνος Αβραάμ Χάιμ Νε έθεσε τη γραμμική μέτρηση ενός πήχη στα 48 εκατοστά. Ο Άβροχομ Γεσάγια Κάρελιτς (ο «Chazon Ish»), διαφωνώντας, έβαλε το μήκος ενός πήχη στα 57,6 εκατοστά.
Αγκουσελιανά Ρεθύμνης
Τα Αγκουσελιανά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.
Πήχης (μονάδα μέτρησης)
Βιβλικός πήχης
Ο Ραβίνος και φιλόσοφος Μαϊμονίδης, ακολουθώντας το Ταλμούδ, κάνει μια διάκριση μεταξύ του πήχη των 6 παλαμών χεριών που χρησιμοποιούνται σε συνηθισμένες μετρήσεις και του πήχη των 5 παλαμών χεριών που χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση του Χρυσού Βωμού, της βάσης του θυσιαστηρίου των ολοκαυτωμάτων, του κυκλώματος του και των κεράτων του θυσιαστηρίου.
Αρχαία Ελλάδα
Στις αρχαιοελληνικές μονάδες μέτρησης, ο τυπικός πήχης του αντιβραχίου μετρήθηκε περίπου σε 0,46 χιλιοστά. Ο κοντός πήχης του αντιβραχίου από τον καρπό μέχρι τον αγκώνα, μετρήθηκε περίπου σε 0,34 χιλιοστά.
Αγκουσελιανά Ρεθύμνης
Ιστορικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Ο οπλαρχηγός Στυλιανός Κλειδής.
Πήχης (μονάδα μέτρησης)
Ισλαμικός κόσμος
Στον ισλαμικό κόσμο, ο πήχης (dhirāʿ) είχε παρόμοια προέλευση, ο οποίος αρχικά ορίστηκε ως ο βραχίονας από τον αγκώνα μέχρι την άκρη του μεσαίου δακτύλου. Στον μεσαιωνικό ισλαμικό κόσμο υπήρχαν πολλά διαφορετικά μήκη πήχεων για τη μονάδα μήκους, που κυμαίνονταν από 48,25 έως 145,6 εκατοστά και με τη σειρά του το dhirāʿ υποδιαιρούνταν συνήθως σε έξι παλάμες χεριών (qabḍa) και κάθε παλάμη χεριών σε τέσσερις παλάμες χεριών (aṣbaʿ).
Αγκουσελιανά Ρεθύμνης
Ιστορικά στοιχεία
Στην ευρύτερη περιοχή έχουν βρεθεί θραύσματα κεράτων που ανήκουν σε κερατοστεγείς τάφους καθώς και αγγεία χρονολογούμενα στην ελληνιστική και τη ρωμαϊκή εποχή. Σύμφωνα με μια εκδοχή, ο οικισμός, ο οποίος φαίνεται να δημιουργήθηκε επί Τουρκοκρατίας, έλαβε το όνομά του από κάτοικο που εγκαταστάθηκε στο χωριό από τον Κουσέ Ηρακλείου (Κουσελιανός - Αγκουσελιανός - Αγκουσελιανά). Σύµφωνα µε τα ελλιπή στοιχεία της απογραφής του 1834, οι μουσουλμάνοι αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του χωριού (208 μουσουλμανικές οικογένειες έναντι 50 χριστιανικών ). Το 1868, κατά την περίοδο της Κρητικής Επανάστασης του 1866 - 1869, τα Αγκουσελιανά αποτέλεσε βάση των οθωμανικών στρατευμάτων που επιχειρούσαν εναντίον των Ελλήνων επαναστατών που κατείχαν το νότιο τμήμα του νομού Ρεθύμνης.
Πήχης (μονάδα μέτρησης)
Ισλαμικός κόσμος
Με την πάροδο του χρόνου αναπτύχθηκε μια ποικιλία πιο τοπικών ή ειδικών μέτρων πήχεων: ο «μικρός» χασεμιτικός πήχης των 60,05 εκατοστών, επίσης γνωστό ως πήχης του Μπιλάλ (al-dhirāʿ al-Bilāliyya, που πήρε το όνομά του από τον qāḍī Bilal ibn Abi Burda της Βασόρα του 8ου αιώνα), ο πήχης του Αιγύπτιου ξυλουργού (al-dhirāʿ bi'l-najjāri) ή ο πήχης του αρχιτέκτονα (al-dhirāʿ al-miʿmāriyya) των 77,5 εκατοστών, ο οποίος μειώθηκε και σταθεροποιήθηκε στα 75 εκατοστά τον 19ο αιώνα, ο οικιακός πήχης (al-dhirāʿ al-dār) των 50,3 εκατοστών, ο πήχης του Ουμάρ (al-dhirāʿ al-ʿUmariyya) των 72,8 εκατοστών και ο πήχης κλίμακας (al-dhirāʿ al-mīzāniyya), ο οποίος δημιουργήθηκε από τον Αλ-Μάμουν και χρησιμοποιήθηκε κυρίως για τη μέτρηση καναλιών.
Στη μεσαιωνική και πρώιμη σύγχρονη Περσία, ο πήχης (συνήθως γνωστός ως gaz) ήταν είτε ο νόμιμος πήχης των 49,8 εκατοστών ή ο πήχης του Ισφαχάν των 79,8 εκατοστών. Ένας βασιλικός πήχης (gaz-i shāhī) εμφανίστηκε τον 17ο αιώνα με μέγεθος 95 εκατοστά, ενώ ένα «βραχύς» πήχης (gaz-i mukassar) 6,8 εκατοστών (πιθανότατα προέρχεται από τον ευρέως χρησιμοποιούμενο υφασμάτινο πήχη του Χαλέπι) χρησιμοποιήθηκε για μέτρηση υφασμάτων. Το μέτρο επιβίωσε μέχρι τον 20ο αιώνα, με 1 gaz ίσο με 104 εκατοστά. Η Ινδία των Μογγόλων είχε επίσης το δικό της βασιλικό πήχη (dhirāʿ-i pādishāhī) των 81,3 εκατοστών.
Αγκουσελιανά Ρεθύμνης
Ιστορικά στοιχεία
Από τα Αγκουσελιανά καταγόταν ο οπλαρχηγός και μακεδονομάχος Στυλιανός Κλειδής (1870 - 1912). Επίσης ο Μαμαλάκης Ιωαν. Γεώργιος ένας από τους 200 εκτελεσθέντες στην Καισαριανή από τους Ναζί στις 1/5/1944. Κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν ενεργά στις επαναστάσεις του νησιού από το 1866 και μετά, καθώς και στη μάχη της Κρήτης, ενώ αργότερα μερίμνησαν για την προστασία και τη φυγάδευση στρατιωτών των συμμαχικών δυνάμεων που είχαν αποκοπεί στο νησί.
Πήχης (μονάδα μέτρησης)
«Πήχης του Δρυΐδη»
μικρογραφία| Ένας εραλδικός πήχης βραχίονα, δεξιόστροφος και όρθιος Ο ιατρός του 18ου αιώνα και αρχαιολόγος Γουίλιαμ Στιούκλεϊ πρότεινε ότι μια μονάδα που ονόμασε «πήχης του Δρυίδη» είχε χρησιμοποιηθεί από τους κατασκευαστές μεγαλιθικών μνημείων όπως το Στόουνχεντζ και το Έιβμπουρι. Ο πήχης του Στιούκλεϊ ήταν μήκους 530 μικροχιλιοστών, ένα μέτρο του οποίου τα πολλαπλάσια ισχυρίστηκε ότι εντόπισε στις διαστάσεις αρχαίων κατασκευών.
Αγκουσελιανά Ρεθύμνης
Δείτε επίσης
Κοινότητα Αγκουσελιανών
Πήχης (μονάδα μέτρησης)
Πήχη βραχίονα στην εραλδική
Ένας πήχης βραχίονα στην εραλδική μπορεί να είναι δεξιόστροφος ή αριστερόστροφος. Μπορεί να είναι επενδεδυμένος (με μανίκι) και μπορεί να φαίνεται σε διάφορες θέσεις, συνηθέστερα σε όρθια θέση, αλλά και σε οριζόντια θέση, λυγισμένος (διαγώνια) και συχνά εμφανίζεται να πιάνει αντικείμενα. Χρησιμοποιείται πιο συχνά όρθιο ως έμβλημα, για παράδειγμα από τις οικογένειες Πόιντζ του Άιρον Άκτον, Ρόουλ του Στίβενστοουν και Τέρτον.
Αγκουσελιανά Ρεθύμνης
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Λε Λατέ
Το Λε Λατέ (γαλλικά: Le Latet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λατουά (γαλλικά: Latois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ευθεία γωνία
right|thumb|Ευθεία γωνία. Στην γεωμετρία, η ευθεία γωνία (ή πεπλατισμένη γωνία) είναι μία γωνία που είναι 180° ή αντίστοιχα \pi ακτίνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γωνία Κατηγορία:Γεωμετρία
Μουτόν (Ζυρά)
Το Μουτόν (γαλλικά: Moutonne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μουτονουά (γαλλικά: Moutonnois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κοφινάς
Το επώνυμο Κοφινάς πιθανόν αναφέρεται στους:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Πτελεός Μαγνησίας
Η Πτελεός ή ο Πτελεός ή το Πτελεό ή το Φτελιό είναι χωριό του Νομού Μαγνησίας, που ανήκει στο Δήμο Αλμυρού. Βρίσκεται στους πρόποδες της νότιας πλευράς του όρους Χλωμός, που είναι μέρος της Όθρυος. Τρεις οικιστικές εγκαταστάσεις με το όνομα Πτελεός υπήρξαν στην περιοχή. Αυτές είναι α΄) ο οικισμός στο λόφο «Γρίτσα» (από το Γκορίτσα = μικρό βουνό) που κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι το 500 π.Χ. β΄) ο οικισμός στο «Παλιοχώρι» στην περιοχή του Βενετικού κάστρου που κατοικήθηκε περίπου από το 500 π.Χ. μέχρι το 1470 και γ΄) η σημερινή θέση του χωριού.
Προϊστορία
Στα Ομηρικά έπη και συγκεκριμένα στην Ιλιάδα αναφέρεται η προϊστορική Πτελεός, ως μία  από τις πόλεις που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Οι κάτοικοι της περιοχής αποκαλούνταν Φθιώτες Αχαιοί, προς διάκριση από τους Αχαιούς που κατοικούσαν στην Πελοπόννησο, καθώς το όνομα Αχαιός αναφέρεται στη φυλή. Οι Αχαϊκές πόλεις της Φθιώτιδας αποτελούσαν είδος συμπολιτείας, που η κάθε μια είχε τους δικούς της άρχοντες. Αυτοί μάλιστα, οι Φθίοι, που κατοικούσαν την Πτελεόν, την Φυλάκη, την Πύρασο, την Ίτωνα και τον Αντρώνα, υπό την ηγεσία του Πρωτεσίλαου, με 40 πλοία συμμετείχαν στην εκστρατεία της Τροίας. Εκεί, ο άτυχος Πρωτεσίλαος, ο πρώτιστος των ηρώων, που αποβιβάστηκε πηδώντας στη στεριά, σκοτώθηκε από έναν Δάρδανο.
Κλασική εποχή
Αρχαιολογικά ευρήματα συνηγορούν ότι την κλασική εποχή αλλά και μέχρι το 1470 οι Πτελεάτες κατοικούσαν στη θέση «Παλιοχώρι» στην περιοχή του λόφου του «Βενετσιάνικου κάστρου». Στα πρώτα ιστορικά χρόνια οι Φθιώτες Αχαιοί ευρίσκονταν υπό την επικυριαρχία των Θεσσαλών μέχρι του 443 π.Χ., και όπως είναι γνωστό οι Θεσσαλοί, όπως και οι Μακεδόνες «εμήδισαν», δηλαδή συνθηκολόγησαν με τους Πέρσες και δεν έλαβαν μέρος στους   Περσικούς πολέμους.
Το 352 π.Χ. ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας, μαζί με όλες τις Θεσσαλικές πόλεις κυρίευσε τις Φερές, καθώς και τα λιμάνια των   Παγασών και του Πτελεού. Έκτοτε και για πολλά χρόνια η περιοχή βρέθηκε υπό την κυριαρχία των Μακεδόνων. Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε το 323 π.Χ., που σηματοδοτεί την έναρξη της Ελληνιστικής εποχής και τις διαμάχες των επιγόνων.
Ρωμαιοκρατία
Όταν, λίγα χρόνια αργότερα, το 172 π.Χ. ο βασιλιάς της Περγάμου, Ευμένης ο Β΄ πήγε στη Ρώμη για να παρακινήσει τους Ρωμαίους εναντίον του Περσέα, γιου του Φιλίππου του Ε΄, οι Ρωμαίοι δέχτηκαν την πρόταση και οργανώθηκαν για τρίτο Μακεδονικό πόλεμο. Όρισαν μάλιστα αρχηγό έναν νέο ύπατο τον Πόπλιο Λικίνιο Κράσσο. Αυτός αποβιβάστηκε στην Ιλλυρία, έδωσε μάχες με τον Περσέα, ο οποίος υποχρεώθηκε να υποχωρήσει στα βόρεια ορεινά εδάφη της Μακεδονίας, ενώ ο Πόπλιος Λικίνιος Κράσσος κυρίευσε πόλεις της Θεσσαλίας και κατέστρεψε δύο φορές το Πτελεό το 174 και το 171 π.Χ., τη δεύτερη φορά μάλιστα «εκ θεμελίων», για να τιμωρηθούν οι κάτοικοι που είχαν ταχθεί υπέρ του βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα. Όσοι εκ των κατοίκων του Πτελεού επέζησαν τότε, αναγκάσθηκαν να διασκορπιστούν σε γειτονικούς οικισμούς. Ο τρίτος Μακεδονικός πόλεμος έληξε το 168 π.Χ. στην Πύδνα με την ήττα του Περσέα, τελευταίου της  δυναστείας των Αντιγονιδών, από τον  Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Έτσι το Πτελεό έζησε τη Ρωμαιοκρατία ως ένα χωριό που αναγκάστηκε να ξαναχτιστεί από τα θεμέλια και με κατεστραμμένο λιμάνι. Δύο αιώνες αργότερα, από εκεί ίσως να πέρασαν και οι μαθητές του Αποστόλου Παύλου που διέδιδαν τον Χριστιανισμό.
Βενετοκρατία
Στα Βυζαντινά χρόνια, οι Βενετοί κατείχαν το λιμάνι του Πτελεού για 500 περίπου χρόνια, από τον 10ο έως τον 15ο αιώνα, χρόνια στα οποία πολλά γεγονότα συνέβησαν στον ελλαδικό χώρο. Έτσι στη διάρκεια της Βενετοκρατίας, και συγκεκριμένα μετά το 1204, που οι σταυροφόροι της 4ης σταυροφορίας κατέλυσαν το Βυζαντινό κράτος, αυτό μοιράσθηκε με συμφωνία μεταξύ των κατακτητών. Η συμφωνία αυτή αναφέρεται ως «partition Romaniae». Στην κατανομή το Πτελεό παραχωρήθηκε στο τάγμα των Ιωαννιτών Ιπποτών, που με την υποστήριξη των αδελφών Κανόσα, κυβερνητών των Φθιώτιδων Θηβών, επέκτειναν την κυριαρχία τους μέχρι και τα κτήματα της περιοχής του Γαρδικίου (σημερινής Πελασγίας). Φαίνεται ότι, μετά τη συμφωνία αυτή, το λιμάνι το εκμεταλλεύονταν οι Βενετοί και τα κτήματα οι Ιωαννίτες Ιππότες, οι οποίοι όμως το 1218 πρέπει να αποχώρησαν, καθώς με απόφαση του  Θεοδώρου Α΄ η περιοχή προσαρτήθηκε στο Δεσποτάτο της Ηπείρου, ενώ το 1259 εμφανίζεται να ανήκει στο Βυζάντιο και μάλιστα στο Δουκάτο των Νέων Πατρών (Υπάτης).
Με την εισβολή των Καταλανών το 1312, το Δουκάτο αυτό έπεσε στα χέρια των εισβολέων, αλλά ο αρχηγός των Καταλανών συμφώνησε για την παραχώρηση του Πτελεού στους Βενετούς. Σε συνθήκη παραχώρησης από τους Καταλανούς προς τους Βενετούς η παραχωρηθείσα περιοχή αναφέρεται ως Nicopolita και περιλαμβάνει εκτός από το Πτελεό, το σημερινό Αχίλλειο μέχρι και τις ακτές της Γλύφας. Το 1349, όταν πέθανε ο άρχοντας της Θεσσαλίας και Ηπείρου Ιωάννης Άγγελος Πιγκέρνης, τις επαρχίες αυτές κατέλαβε ο Σλάβος ηγεμόνας Στέφανος Δουσάν,  εκτός όμως των περιοχών που κατείχαν οι Καταλανοί και τις περιοχές που κατείχαν οι Βενετοί, όπως το Πτελεό. Ο θάνατος του Δουσάν άνοιξε το δρόμο στους Οθωμανούς κατακτητές. Οι Βενετοί παρέμειναν στο Πτελεό μέχρι το 1470. Τον Ιούλιο του 1470 οι Τούρκοι επιτέθηκαν κατά των Βενετικών κτήσεων. Παρά τη γενναία άμυνα του διοικητού του Πτελεού Μαρίνου Πασπαλίγκου, ο οποίος έπεσε μαχόμενος, τελικά οι αμυνόμενοι αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Η περιοχή αυτή υπήρξε το τελευταίο χριστιανικό οχυρό στην ηπειρωτική Ελλάδα, καθώς παρέμεινε στα χέρια των Βενετών 17 χρόνια μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης και κατελήφθη από τους Οθωμανούς τρεις μέρες μετά την πτώση της Χαλκίδας.
Τουρκοκρατία
Η Τουρκοκρατία στο Πτελεό κράτησε 360 χρόνια, από το 1470 μέχρι το 1830. Οι κατακτητές εξόντωσαν τον Ιταλικό πληθυσμό αλλά τιμώρησαν σκληρά και τους ντόπιους κατοίκους γιατί συμπαραστάθηκαν στους Βενετούς, σκοτώνοντας τους περισσότερους. Ο Απόστολος Παπαδόπουλος παραθέτει στοιχεία προφορικής ιστορίας που ενισχύουν την άποψη ότι τα γυναικόπαιδα και πολλούς από τους επιζήσαντες από το Πτελεό, όπως και από τη Χαλκίδα και το Γαρδίκι οι Τούρκοι τους μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη, όπου αυτοί εγκαταστάθηκαν στο Φανάρι. Όσοι όμως από τους κατοίκους βρίσκονταν  σε άλλες τοποθεσίες και διασώθηκαν άρχισαν να συγκεντρώνονται και να χτίζουν το Πτελεό στη σημερινή του θέση. Καθώς οι Τούρκοι δεν επέτρεπαν κτίσιμο εκκλησιών σε κεντρικά χωριά, όπου ζούσαν και οι ίδιοι, οι εκκλησίες του χωριού κτίστηκαν σε περιφερικές τοποθεσίες, όπως στην «Παναγιά» (στην παραλία του Πτελεού), στη Γάβριανη (κοντά στη Βρύναινα της Όθρυς), στη Χαμάκω (τον Άγιο Νικόλαο) και στα μοναστήρια, όπως στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και στη Λάκα Παναγιά (στο σημερινό Αχίλλειο). Το 1617 με αυξημένο πληθυσμό και πολλές εκκλησίες εμφανίζεται να υπάρχει «Επισκοπή Ζητουνίου και Πτελεού». Ανεξάρτητα από τους άγνωστους λόγους που προκάλεσαν τη δημιουργία της επισκοπής αυτής, αυτή προήχθη αλλά και αναιρέθηκε σε εποχές που το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως λειτουργούσε δεχόμενο ποικίλες πιέσεις. Όταν όμως το Δεκέμβριο του 1809 ο Άγγλος περιηγητής Λήκ (W.M. Leake), επισκέφτηκε το Πτελεό αυτός αναφέρεται στα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης στο κάστρο, στη φτώχια των κατοίκων, στα χρέη τους από τη φορολογία, αλλά και στους κλέφτες της Όθρυος. Στις αρχές του 1600 κάτοικοι της Μαγνησίας και ανάμεσα τους και κάτοικοι του Πτελεού κυνηγημένοι από τους Τούρκους καταφεύγουν προς τα Μικρασιατικά παράλια. Ναυαγούν όμως έξω από το νησί των Ψαρών όπου και εγκαθίστανται. Εκεί υπάρχει μέχρι σήμερα περιοχή Φτελιό.
Το Πτελεό στο Ελληνικό κράτος
Όταν δημιουργήθηκε το πρώτο Ελληνικό κράτος το 1831, και με την οριστικοποίηση των συνόρων τα επόμενα χρόνια, το Πτελεό, η γειτονική Σούρπη, η μετέπειτα Αμαλιάπολη και οι περιοχές της δεξιάς όχθης του χείμαρρου που αναφέρεται ως Σαλαμπριάς (Σουρπιώτικος) εντάχθηκαν στην ελληνική επικράτεια, ενώ τα χωριά της αριστερής όχθης, όπως η Αγία Τριάδα, η Βρύναινα και το μοναστήρι της Παναγίας Ξενιάς βρέθηκαν στην τουρκική επικράτεια. Έτσι το Πτελεό βρέθηκε στην παραμεθόριο περιοχή για πενήντα χρόνια, μέχρι την ενσωμάτωση της υπόλοιπης Θεσσαλίας στην Ελλάδα το 1881. Στα χρόνια αυτά στη Στερεά Ελλάδα έδρασαν πολλές ληστοσυμμορίες. Πολλές από αυτές έβρισκαν καταφύγια στις Τουρκικές περιοχές από την άλλη πλευρά των συνόρων έχοντας την υποστήριξη των Τούρκων αξιωματούχων ή δωροδοκώντας τους, ως επί το πλείστον Αλβανούς, φρουρούς των συνόρων. Κάποιες συμμορίες δρούσαν και ως «επαναστατικά σώματα» με υποτιθέμενο σκοπό την απελευθέρωση των υπόδουλων γειτονικών περιοχών, αλλά με επιπολαιότητα, χωρίς πολιτικό σχεδιασμό και χωρίς καμία συνεννόηση με κρατικούς φορείς. Στην περιοχή του Πτελεού το σημαντικότερο από αυτά τα σώματα ήταν του πτελεάτη Ιωάννη Βελέντζα, ο οποίος είχε υπηρετήσει την επανάσταση του 1821, αλλά έδρασε στο αντικαποδιστριακό στρατόπεδο και αργότερα κατά του Όθωνα, εκλέχτηκε πληρεξούσιος Φθιώτιδος σε Εθνοσυνέλευση και τέλος πειθανάγκασε κατοίκους της Χαμάκου και των Αγίων Θεοδώρων να μετοικίσουν στη θέση Τραχήλι όπου δημιούργησε και δικό του χωριό το Αχίλλειο (με Β.Δ. της 3/9/ 1841), το οποίο όμως εγκαταλείφτηκε το 1862 για κλιματικούς λόγους. Στον αγώνα κατά των ληστών, τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας, συνέβαλε ένας δήμαρχος των Πτελεατών ο Γενναίος Σκούρας, ο οποίος σε συνεννόηση με τον Τούρκο διοικητή Θεσσαλίας συγκρότησαν μικτά αποσπάσματα Ελλήνων και Τούρκων που έλεγχαν την περιοχή. Μάλιστα περί το 1874, κάποιοι ληστές παραδόθηκαν στις τουρκικές αρχές με την υπόσχεση ότι θα αμνηστεύονταν, αλλά ο τούρκος στρατιωτικός διοικητής του Αλμυρού δεν τήρησε την υπόσχεσή του και διέταξε να θανατωθούν. Αυτά έληξαν μετά το 1881, με την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα. Στον καταστροφικό για την Ελλάδα πόλεμο του 1897, οι κάτοικοι του Πτελεού και των χωριών της περιφέρειάς του, όταν έμαθαν την ήττα του ελληνικού στρατού και την προέλαση του τουρκικού, φοβήθηκαν και εγκατέλειψαν το χωριό. Πέρασαν στη Βόρεια Εύβοια ή έμειναν στον Άγιο Δημήτριο, απέναντι από τις ακτές της Εύβοιας, αφήνοντας στο χωριό μόνο 4-5 άνδρες, ως φύλακες των σπιτιών τους. Επέστρεψαν βέβαια μετά τη συνθηκολόγηση.
Ήδη από το 1881 είχε δημιουργηθεί στους κατοίκους η επιθυμία για την ένταξη της περιοχής σε ενιαία διοίκηση γύρω από τον Παγασητικό κόλπο, καθώς ακόμη και τότε η συγκοινωνία γινόταν κυρίως με καΐκια. Η επιθυμία αυτή ολοκληρώθηκε με δημοσίευση νόμου το 1911, με τον οποίο η περιοχή εντάχτηκε στην επαρχία Αλμυρού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας
Οικογένεια Φακίρη
Η οικογένεια Φακίρη ήταν εύπορη πατρινή οικογένεια εμπόρων.
Τα μέλη της οικογένειας Φακίρη εγκαταστάθηκαν στην Πάτρα την περίοδο 1828-1832 και είχαν Χιώτικη καταγωγή. Ασχολήθηκαν με το εμπόριο σταφίδας, από το οποίο απέκτησαν τεράστια περιουσία και συνεργάστηκαν κυρίως με τους Γαλαξειδιώτες ναυτικούς.
Η οικογένεια Φακίρη διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη στάση του 1837, όταν και υποκίνησε εξέγερση εναντίον του Όθωνα: Την 12η Μαρτίου ο νομάρχης επέβαλε αυθαίρετα φόρο 600 δραχμών στους εμπόρους, στον οποίο αντέδρασαν οι πατρινοί έμποροι και το δημοτικό συμβούλιο και αρνήθηκαν να τον πληρώσουν. Οι κλητήρες τότε αφαίρεσαν εμπόρευμα ίσης αξίας με αυτό του φόρου από τα εμπορικά καταστήματα. Οι αδελφοί Φακίρη, επειδή θεώρησαν ότι αδικήθηκαν, κάλεσαν τον λαό σε εξέγερση με αποτέλεσμα τα καταστήματα να κλείσουν και για μια εβδομάδα να επικρατεί αναρχία στην Πάτρα. Τελικά κατέφθασε στρατιωτικό σώμα από το Άργος, το οποίο και επέβαλε την τάξη.
Εξέχοντα μέλη της οικογένειας ήταν οι Ανδρέας & Παντολέων Φακίρης. Ο Ανδρέας εγκαταστάθηκε πρώτος το 1828 στην Πάτρα, ενώ ο Παντολέων (1815-1868) το 1832. Ο δεύτερος αναγνωρίστηκε πρόξενος των Ηνωμένων Πολιτειών στις 23 Οκτωβρίου του 1865. Γενικά η πρώτη παρουσία των Η.Π.Α. είναι στενά συνδεδεμένη με την οικογένεια Φακίρη. Ο Παντολέων απέκτησε τέσσερα παιδιά, τον Νικόλαο, τον Ανδρέα, τον Εμμανουήλ και τον Ιωάννη. Είχε κατασκευάσει οικία επί της Ρήγα Φεραίου, όπου αργότερα στεγάστηκε το Αρσάκειο και σήμερα στεγάζεται το Επιμελητήριο. Ο τάφος της οικογένειας βρίσκεται στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών. Επίσης αξίζει να αναφερθεί ότι ο Δημήτριος Φακίρης ήταν ένας από τους χρηματοδότες του δημοτικού θεάτρου Απόλλων.
Αναφορές
*
Λεμουί
Το Λεμουί (γαλλικά: Lemuy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
How to Get Away with Murder (1ος κύκλος)
Ο πρώτος κύκλος της Αμερικανικής τηλεοπτικής δραματικής σειράς του ABC How to Get Away with Murder, έκανε πρεμιέρα στις 25 Σεπτεμβρίου 2014 και ολοκληρώθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2015, έπειτα από 15 συνολικά επεισόδια. Τον Ιούλιο του 2014, κατά τη διάρκεια της παρουσίασης προγράμματος του σταθμού στον Τύπο, ανακοινώθηκε πως το How to Get Away with Murder θα ήταν περιορισμένη σειρά με τον κάθε κύκλο να αποτελείται από 15 ή 16 επεισόδια. Ο μικρότερος αριθμός επεισοδίων οφείλεται σε συμφωνία που έκανε η πρωταγωνίστρια της σειράς, Βαϊόλα Ντέιβις, με την παραγωγή. Στις 7 Μαΐου 2015, η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερο κύκλο επεισοδίων.
Για τον πρώτο της κύκλο, η σειρά έλαβε αρκετές διακρίσεις. Τιμήθηκε ως ένα από τα «Τηλεοπτικά Προγράμματα της Χρονιάς» από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Έλαβε επίσης το βραβείο της «Καλύτερης Δραματικής Σειράς» στα βραβεία NAACP Image και στα βραβεία GLAAD Media. Για την ερμηνεία της, η Ντέιβις κέρδισε το βραβείο Έμμυ στην κατηγορία του «Α' Γυναικείου Ρόλου σε Δραματική Σειρά», το βραβείο Σωματίου Ηθοποιών στην κατηγορία της «Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Δραματική Σειρά» και το βραβείο NAACP Image στην κατηγορία «Α' Γυναικείου Ρόλου σε Δραματική Σειρά». Υπήρξε επίσης υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία «Α' Γυναικείου Ρόλου σε Τηλεοπτική Δραματική Σειρά», καθώς επίσης και υποψήφια στα τηλεοπτικά βραβεία Critics' Choice και τα βραβεία TCA, στις κατηγορίες «Α' Γυναικείου Ρόλου σε Δραματική Σειρά» και «Ατομικό Επίτευγμα σε Δραματική Σειρά» αντίστοιχα.
Πλοκή
Η Αναλίζ Κίτινγκ, καθηγήτρια νομικής και συνήγορος υπεράσπισης στο Πανεπιστήμιο του Μίντλτον, επιλέγει πέντε φοιτητές για να δουλέψουν μαζί της στο γραφείο της: Γουές Γκίμπινς, Κόνορ Γουόλς, Μικαέλα Πρατ, Άσερ Μίλστοουν και Λόρελ Καστίγιο - μαζί με τους εργαζόμενους της Αναλίζ, Φρανκ Ντελφίνο και Μπόνι Γουίντερμποτομ, μια βοηθό δικηγόρο. Ο πρώτος κύκλος εξερευνά δύο δολοφονίες μέσω σκηνών με αναδρομές στο παρελθόν: τη δολοφονία της Λάιλα Στάνγκαρντ, ερωμένης του συζύγου της Αναλίζ, Σαμ Κίτινγκ, και φοιτήτριας στο Πανεπιστήμιο, και τη μετέπειτα δολοφονία του Σαμ από τα χέρια των φοιτητών της Αναλίζ.
Τα πρώτα εννέα επεισόδια εναλλάσσονται ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν δείχνοντας την εξέλιξη των γεγονότων που οδήγησαν στη δολοφονία του Σαμ, για τον οποίο η Αναλίζ πιστεύει πως σκότωσε τη Λάιλα, και την εξαφάνιση του πτώματος από τους Γουές, Κόνορ, Μικαέλα και Λόρελ. Τα τελευταία έξι επεισόδια εξερευνούν τα γεγονότα που οδήγησαν στη δολοφονία της Λάιλα καθώς και την προσπάθεια της Αναλίζ να βοηθήσει τους φοιτητές της να καλύψουν τη δολοφονία του Σαμ και να αποδείξει νομικά πως ο Σαμ ευθύνεται για τον θάνατο της Λάιλα.
Ανάπτυξη
Στις 19 Αυγούστου 2013, το ABC αγόρασε το πρωτότυπο κόνσεπτ από την Shondaland Productions, σε παραγωγή των Σόντα Ράιμς και Μπέτσι Μπιρς. Το σενάριο για το πιλοτικό επεισόδιο γράφτηκε από τον επικεφαλής παραγωγής του Grey's Anatomy, Πίτερ Νόγουολκ, και το ABC το παρήγγειλε στις 19 Δεκεμβρίου 2013. Τη σκηνοθεσία έκανε ο Μάικλ Όφερ. Στις 8 Μαΐου 2014, το ABC επέλεξε τον πιλότο για σειρά με σκοπό να μεταδοθεί τη σεζόν 2014-15. Τον Ιούλιο του 2014, κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του προγράμματος των καναλιών στην εκδήλωση του Television Critics Association, ανακοινώθηκε πως το How to Get Away with Murder θα αποτελούσε περιορισμένη σειρά με μόνο 15 ή 16 επεισόδια σε κάθε κύκλο. Ο μικρότερος αριθμός επεισοδίων οφείλεται σε συμφωνία που έγινε ανάμεσα στην πρωταγωνίστρια της σειράς, Βαϊόλα Ντέιβις, και την παραγωγή. Στις 9 Οκτωβρίου 2014, το ABC έδωσε το πράσινο φως για έναν πλήρη κύκλο 15 επεισοδίων.
Γυρίσματα
Το πιλοτικό επεισόδιο γυρίστηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, και στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, στην κωμόπολη Μπριν Μαρ στο Πανεπιστήμιο της Μπριν Μαρ και στην περιφέρεια Κόλεϊτζβιλ στο Πανεπιστήμιο Ουρσίνος.
Κάστινγκ
Ο πρώτος κύκλος της σειράς περιλαμβάνει στο βασικό του καστ δέκα ηθοποιούς, με πρωταγωνίστρια τη Βαϊόλα Ντέιβις στον ρόλο της Καθηγήτριας Αναλίζ Κίτινγκ, μιας υψηλού προφίλ δικηγόρου υπεράσπισης, η οποία επίσης διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Μίντλτον. Ο Μπίλι Μπράουν έχει τον ρόλο του Ντετέκτιβ Νέιτ Λέιχι και εραστή της Αναλίζ, ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει την εμπλοκή του Σαμ στη δολοφονία της Λάιλα Στάνγκαρντ και γίνεται επίσης ο βασικός ύποπτος για τη δολοφονία του Σαμ. Υπάρχουν πέντε φοιτητές οι οποίοι εργάζονται στο δικηγορικό γραφείο της Αναλίζ. Ο Γουές Γκίμπινς (Άλφρεντ Ένοχ) είναι ένας φοιτητής ο οποίος γίνεται δεκτός στο Πανεπιστήμιο τελευταία στιγμή μέσω της λίστας αναμονής και στην πορεία συνάπτει ερωτική σχέση με τη Ρεμπέκα. Ο Κόνορ Γουόλς (Τζακ Φαλάχι) είναι ένας φοιτητής χωρίς όρια και οι υπόλοιποι της ομάδας τον θεωρούν νάρκισσο. Η Μικαέλα Πρατ (Άτζα Ναόμι Κινγκ) είναι η φιλόδοξη φοιτήτρια η οποία θέλει να γίνει όσο επιτυχημένη είναι η Αναλίζ. Ο Άσερ Μίλστοουν (Ματ ΜακΓκόρι) προέρχεται από μια υψηλά κοινωνική τάξη και οικογένεια και στο δεύτερο μισό του κύκλου αναπτύσσει ερωτικά αισθήματα για τη Μπόνι. Η Λόρελ Καστίγιο (Κάρλα Σόουζα) αποτελεί την πέμπτη φοιτήτρια της ομάδας και είναι ιδεαλίστρια, ενώ στην πορεία συνάπτει ερωτική σχέση με τον Φρανκ. Η Κέιτι Φίντλεϊ ενσαρκώνει τη Ρεμπέκα Σάτερ, τη μυστηριώδη γειτόνισσα του Γουές και μετέπειτα κοπέλα του, και η οποία είναι ύποπτη για τη δολοφονία της Λάιλα Στάνγκαρντ. Ο Τσάρλι Γουέμπερ υποδύεται τον Φρανκ Ντελφίνο, έναν από τους εργαζόμενους στο δικηγορικό γραφείο της Αναλίζ, ο οποίος δεν είναι δικηγόρος αλλά μπορεί να χειρίζεται ειδικές αποστολές οι οποίες απαιτούν διακριτική ευχέρεια. Και τέλος, η Λίζα Βάιλ ενσαρκώνει τη Μπόνι Γουίντερμποτομ, τη δικηγόρο και συνεργάτιδα της Αναλίζ στο δικηγορικό της γραφείο.
Ο Τομ Βέρικα έχει τον ρόλο του Καθηγητή Σαμ Κίτινγκ, του συζύγου της Αναλίζ, ο οποίος διατηρούσε παράνομο δεσμό με τη Λάιλα Στάνγκαρντ, και αργότερα δολοφονήθηκε από τον Γουές. Η Μέγκαν Γουέστ ενσαρκώνει ένα κορίτσι αδελφότητας, τη Λάιλα Στάνγκαρντ, η οποία δολοφονείται από τον Φρανκ έπειτα από διαταγή του Σαμ, όταν εκείνος έμαθε πως ήταν έγκυος και η ίδια ήθελε να το κρατήσει αποκαλύπτοντας στην Αναλίζ τη σχέση τους. Ο Κόνραντ Ρικαμόρα υποδύεται τον Όλιβερ Χάμπτον, έναν ειδικό τεχνολογίας με τον οποίο ο Κόνορ συνάπτει ερωτική σχέση. Η Αλίσια Ρέινερ έχει τον ρόλο της Γουέντι Περκς, μιας κατήγορου που έρχεται αντιμέτωπη με την Αναλίζ. Ο Λένι Πλατ ενσαρκώνει τον Γκρίφιν Ο'Ράιλι, έναν φοιτητή και διάσημο μέλος της ποδοσφαιρικής ομάδας, ο οποίος είχε δεσμό με τη δολοφονημένη Λάιλα Στάνγκαρντ. Ο Έλιοτ Νάιτ υποδύεται τον Έιντεν Γουόλκερ, τον αρραβωνιαστικό της Μικαέλα, και η Λιν Γουίτφιλντ τη μητέρα του και μέλλουσα πεθερά της Μικαέλα, Μαίρη Γουόλκερ. Η Μάρσα Γκέι Χάρντεν έχει τον ρόλο της Δρ. Χάνα Κίτινγκ, μια ψυχολόγου και αδελφής του Σαμ, η οποία υποπτεύεται πως η Αναλίζ ευθύνεται για την εξαφάνιση αρχικά και μετέπειτα δολοφονία του αδελφού της. Η Σίσελι Τάισον ενσαρκώνει τη μητέρα της Αναλίζ, Οφήλια Χάρκνες.
Στις 21 Ιανουαρίου 2014, ο Ματ ΜακΓκόρι ήταν ο πρώτος ο οποίος ανακοινώθηκε ως μέλος του βασικού καστ, στον ρόλο ενός φοιτητή νομικής. Στις 25 Φεβρουαρίου 2014, ανακοινώθηκε πως η Σόντα Ράιμς είχε προσλάβει τη Βαϊόλα Ντέιβις για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της σειράς, αυτόν της Καθηγήτριας Αναλίζ Κίτινγκ. Κατά τη διάρκεια του Φεβρουαρίου και του Μαρτίου του 2014, ανακοινώθηκαν και οι υπόλοιποι ηθοποιοί για τους ρόλους του βασικού καστ: οι Άτζα Ναόμι Κινγκ, Τζακ Φαλάχι, Άλφρεντ Ένοχ και Κάρλα Σόουζα ως φοιτητές νομικής, η Κέιτι Φίντλεϊ ως μια φοιτήτρια που διακινεί ναρκωτικά, ο Τσαρλς Γουέμπερ ως συνεργάτης της Αναλίζ, ο Μπίλι Μπράουν ως ο εραστής της Αναλίζ, ο βετεράνος ηθοποιός και παραγωγός Τομ Βέρικα ως ο σύζυγος της Αναλίζ και η Λίζα Βάιλ ως μία από τους δύο συνεργάτες της Αναλίζ.
Στις 11 Αυγούστου 2014, ανακοινώθηκε πως η ηθοποιός Αλίσια Ρέινερ της σειράς Orange Is the New Black, είχε προσληφθεί για τον ρόλο μίας κατήγορου, η οποία θα ερχόταν αντιμέτωπη με την Αναλίζ. Στις 4 Νοεμβρίου ανακοινώθηκε πως η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός Μάρσα Γκέι Χάρντεν, είχε προσληφθεί για το δεύτερο μισό του κύκλου, όπου θα υποδυόταν έναν μυστικό επαναλαμβανόμενο ρόλο. Στις 15 Δεκεμβρίου ανακοινώθηκε η εμφάνιση της βραβευμένης με Emmy ηθοποιού, Σίσελι Τάισον, σε ένα επεισόδιο της σειράς, κατά το δεύτερο μισό του κύκλου.
Κριτικές
Ο πρώτος κύκλος της σειράς How to Get Away with Murder έλαβε θετικές κριτικές, με τους περισσότερους κριτικούς να επαινούν την ερμηνεία της Βαϊόλα Ντέιβις. Η σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στον κύκλο ποσοστό αποδοχής 85%, βασισμένο σε 56 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Το How to Get Away with Murder δεν είναι εννοιολογικά πρωτότυπο, αλλά προσφέρει συγκινήσεις με μελοδραματικές ανατροπές και μια πρωταγωνίστρια που σε καθηλώνει». Η σελίδα συλλογής κριτικών Metacritic έδωσε στον κύκλο ποσοστό 68%, βασισμένο σε 30 κριτικές, με την ένδειξη «γενικά ευνοϊκές κριτικές».
Τηλεθέαση
Την πρεμιέρα της σειράς παρακολούθησαν ζωντανά περισσότεροι από 14 εκατομμύρια τηλεθεατές και περισσότεροι από 20 εκατομμύρια σε DVR. Το πρώτο επεισόδιο έσπασε το ρεκόρ των θεάσεων αναπαραγωγής σε DVR με 6 εκατομμύρια, ξεπερνώντας το ρεκόρ των 5.6 εκατομμυρίων θεάσεων που είχε κάνει στις 27 Ιανουαρίου 2014 το πιλοτικό επεισόδιο της σειράς The Blacklist.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ
Πανελλήνιος Σύλλογος Εργοθεραπευτών
Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εργοθεραπευτών (ΠΣΕ) είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με έδρα την Αθήνα, που συστάθηκε στις 28 Μαρτίου 2017 και εποπτεύεται από το Υπουργείο Υγείας. Έχει δική του περιουσία, οικονομική, διοικητική και διαχειριστική αυτονομία και αυτοτέλεια και δεν χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Σκοπός
Σκοπός του Πανελληνίου Συλλόγου Εργοθεραπευτών είναι "η προαγωγή και η ανάπτυξη της εργοθεραπείας ως ανεξάρτητης και αυτόνομης επιστήμης, καθώς και η παροχή υπηρεσιών υψηλού επιπέδου στο κοινωνικό σύνολο".
Οργάνωση
Η οργάνωση του Πανελληνίου Συλλόγου Εργοθεραπευτών έχει ως εξής:
Όργανα διοίκησης
Όργανα διοίκησης του Πανελληνίου Συλλόγου Εργοθεραπευτών είναι:
Επίσης λειτουργούν:
Περιφερειακά Τμήματα
Όργανα διοίκησης κάθε Περιφερειακού Τμήματος είναι:
Επίσης λειτουργούν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εργοθεραπεία Κατηγορία:Οργανισμοί Εργοθεραπείας Κατηγορία:Ελληνικές Επαγγελματικές Ενώσεις
Γκουβερνάντα των Βασιλικών Παιδιών της Γαλλίας
Η Γκουβερνάντα των Βασιλικών Παιδιών της Γαλλίας (Γαλλικα: La gouvernante des enfants royaux) ήταν αξιωματούχος στο βασιλικό Γαλλικό παλάτι κατά τη διάρκεια της Προ-Επαναστατικής Γαλλίας και της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων. Ήταν επιφορτισμένη με την εκπαίδευση των παιδιών και των εγγονιών του Μονάρχη. Η κάτοχος του διορισμού ήταν κάποια γυναίκα της αριστοκρατίας της Γαλλίας, η οποία είχε ένα υψηλό αξιώματα (πχ. Πριγκίπισσα, Μαρκησία). Η Γκουβερνάντα υποστηρίχθηκε από διάφορους αναπληρωτές ή υποδιοικητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Μοναρχία της Γαλλίας Κατηγορία:Κυβέρνηση της Γαλλίας Κατηγορία:Πρόσωπα του Παλαιού Καθεστώτος Κατηγορία:Παλαιό Καθεστώς
Μπονιφάτσο Μπέμπο
Ο Μπονιφάτσο Μπέμπο (ιταλικά: Bonifacio Bembo, περ. 1420 - μετά το 1477) ήταν Ιταλός ζωγράφος, προσωπογράφος και μικρογράφος, ο τελευταίος από τους εκπροσώπους του Διεθνούς Γοτθικού Ρυθμού στη Λομβαρδία.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|180px|«Φύλλο Τράπουλας Ταρώ» (1436), χαρτί επικαλλυμένο με χρυσό και άργυρο, Πινακοθήκη Μπρέρα, Μιλάνο, Ιταλία.Από τα ελάχιστα που γνωρίζουμε σχετικά με τη ζωή του Μπονιφάτσο Μπέμπο, εικάζουμε ότι γεννήθηκε στην Μπρέσα, ότι ανήκε σε οικογένεια καλλιτεχνών που διατηρούσε εργαστήριο στην Κρεμόνα και ότι υπήρξε ζωγράφος στην αυλή των Δουκών του Μιλάνου. Αδερφός του ήταν ο επίσης γνωστός ζωγράφος, Μπενεντέττο Μπέμπο.
thumb|250px|«Πορτραίτα του Φραντσέσκο Α' Σφόρτσα και της Μπιάνκα Μαρία Βισκόντι», περ. 1460, νωπογραφίες, Πινακοθήκη Μπρέρα, Μιλάνο, Ιταλία.Το μεγαλύτερο μέρος των έργων του Μπονιφάτσο Μπέμπο, το οποίο προέρχεται κυρίως από το τρίτο τέταρτο του 15ου αιώνα, έχει χαθεί. Ανάμεσα στα γνωστότερα συναντούμε τις τοιχογραφίες που φιλοτέχνησε για την Εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου στην Κρεμόνα. Ως αυτόνομα έργα, σώζονται μόνο οι προσωπογραφίες (σε νωπογραφία) του Φραντσέσκο Α' Σφόρτσα, ιδρυτή της ομώνυμης δυναστείας, και της συζύγου του, Μπιάνκα Μαρία Βισκόντι. Τα έργα αυτά, αρχικά τοποθετημένα επίσης στον Άγιο Αυγουστίνο, σήμερα φιλοξενούνται στην Πινακοθήκη της Μπρέρα, στο Μιλάνο, καθώς και μια τράπουλα ταρώ με μικρογραφίες σε χρυσό φόντο. Η εξαιρετική λεπταισθησία με την οποία διαγράφονται οι μορφές αποτελεί έκφραση της τέχνης εκείνης του Όψιμου Μεσαίωνα που είναι γνωστή ως Διεθνές Γοτθικό ύφος. Ο Μπονιφάτσο Μπέμπο ήταν ο τελευταίος από τους εκπροσώπους του ύφους αυτού στη Λομβαρδία.
Βιβλιογραφία
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;">
Ρόμπερτ Στιούαρτ, Υποκόμης Κάσλρεϊ
Ο Ρόμπερτ Στιούαρτ, υποκόμης Κάσλρεϊ (Robert Stewart, υποκόμης Castlereagh, παλαιός κατά γράμμα εξελληνισμός: Ροβέρτος Στούαρ Κάστλερηγ ή Καστλερήγος, 1769-1822) ήταν ιρλανδικής καταγωγής διπλωμάτης και υπουργός εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Δουβλίνο ως γόνος αριστοκρατικής οικογένειας. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στο Κολέγιο του Αγ. Ιωάννη στο Καίμπριτζ (Κανταβριγία) ξεκίνησε περιοδεία στην Ευρώπη, όπου επισκέφθηκε τη Γαλλία κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης γενόμενος μάρτυρας της τρομοκρατίας και των καρατομήσεων που συνέβαιναν στη χώρα. Κατά την επιστροφή του, σε ηλικία μόλις 21 ετών εισήλθε στο κοινοβούλιο της Ιρλανδίας υπό το κόμμα των Ουίγων (Whigs). Το 1795 συντάχθηκε με το κόμμα των συντηρητικών υπό τον Ουίλιαμ Πιτ τον νεότερο. Τον επόμενο χρόνο, όταν ο πατέρας του έλαβε από τον βασιλιά Γεώργιο Γ΄ τον τίτλο του κόμη του Λόντοντερι, αυτός έλαβε τον ευγενή τίτλο του υποκόμη του Κάσλρεϊ (Castlereagh), όπου και τοποθετήθηκε σφραγιδοφύλακας, αντικαθιστώντας και τον αντιβασιλέα Πέλχαμ κατά την απουσία του λόγω υγείας. Κατά την επανάσταση της Ιρλανδίας και τον απειλούμενο κίνδυνο εισβολής των Άγγλων, ο Κάσλρεϊ πιστεύοντας ότι μόνη λύση είναι η ένωση της Ιρλανδίας με τη Μεγάλη Βρετανία εργάστηκε επ΄ αυτού. Ιδιαίτερα κατά την καταστολή της συνωμοσίας του Λόρδου Φιτζέραλντ και της επανάστασης που ακολούθησε, προσέφερε πολύτιμη υπηρεσία στην Αγγλία, αν και από τους εθνικόφρονες συμπατριώτες του μισήθηκε. Όταν το καλοκαίρι του 1800 ψηφίστηκε στην ιρλανδική βουλή η ένωση, κάθε επίσημη θέση που κατείχε στη γενέτειρά του διεκόπη. Παρά ταύτα υπεραμύνθηκε της χειραφέτησης των καθολικών Ιρλανδών, ακόμα και ενώπιον του βασιλιά, που ήταν κάθετα αντίθετος.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Κάσλρεϊ έλαβε διάφορες κυβερνητικές θέσεις στην κυβέρνηση του Πιτ, ενώ το 1807 διορίστηκε γραμματέας του κράτους για τον πόλεμο και τις αποικίες. Όταν το 1809 πληροφορήθηκε τις σε βάρος του κατηγορίες από τον Τζωρτζ Κάνινγκ για την ατυχή εκστρατεία του Βάλχερεν (στην Αμβέρσα), κάλεσε τον τελευταίο σε μονομαχία, κατά την οποία και οι δύο τραυματίστηκαν και ακολούθως παραιτήθηκαν. Κατά τους στρατιωτικούς η ρήξη μεταξύ των δύο ανδρών δεν οφειλόταν στην ανικανότητα του Κάσλρεϊ για την εκστρατεία, αλλά στις ραδιουργίες του Κάνινγκ σε βάρος του Κάσλρεϊ, προκειμένου να τον εκτοπίσει από τη θέση του, με δεδομένο ότι η εκστρατεία εκείνη, που είχε σχεδιαστεί για το τέλος Μαρτίου του 1809, πραγματοποιήθηκε τέσσερις μήνες αργότερα, τον Ιούλιο. Διοριζόμενος διοικητής της Ιρλανδίας, ακολούθησε στην πατρίδα του ιδιαίτερα αυταρχική πολιτική. Όταν η πατρίδα του έχασε την ανεξάρτητη πολιτική της ύπαρξη το 1811, κάτι στο οποίο είχε συμβάλει και ο ίδιος, ο Κάσλρεϊ ανέλαβε υπουργός και το επόμενο έτος (1812) ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργού Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου. Από τότε η ιστορία του μέχρι το 1822 συνδέθηκε με την ιστορία της Αγγλίας. Παρότι δεν διατέλεσε ποτέ πρωθυπουργός, περιβλήθηκε με τόση εξουσία, όσο ελάχιστοι Άγγλοι πρωθυπουργοί. Σπάνια το Βρετανικό Στέμμα είχε δείξει τόση εμπιστοσύνη, δίνοντας τόση ελευθερία δράσης.
Ο Κάσλρεϊ θεωρείται ο πρωτεργάτης του ξεσηκωμού της Ευρώπης και ειδικότερα ενορχηστρωτής του συνασπισμού των μεγάλων δυνάμεων κατά της Γαλλίας και του Ναπολέοντα Α΄ την περίοδο 1813-1814, διαπραγματευόμενος ο ίδιος την τετραπλή συμμαχία με τη Ρωσία, την Αυστρία και την Πρωσία, φθάνοντας στη Συνθήκη των Παρισίων (1814) και στο Συνέδριο της Βιέννης ως εκπρόσωπος του Βρετανικού Στέμματος, με σκοπό την αποκατάσταση της ευρωπαϊκής ειρήνης, καταφέρνοντας να οδηγήσει σε κοινή συνισταμένη τον Τσάρο, τον Μέτερνιχ και τον Πρώσο βασιλιά. Τελικά υπήρξε ο επινοητής της Ιεράς Συμμαχίας και της λεγόμενης "πολιτικής του Κογκρέσου".
Αντιδημοτικότητα
Κατά την οικονομική κρίση του 1817 που αντιμετώπισε το Ηνωμένο Βασίλειο, υποστήριξε πληθώρα αντιλαϊκών αλλά και κατασταλτικών μέτρων, κάτι που οδήγησε σε πολλά έκτροπα με συνέπεια να εγείρει τη γενική κατακραυγή των Βρετανών. Σε κάθε δημόσια εμφάνιση αποδοκιμαζόταν έντονα. Παρά ταύτα συνέχιζε να συμμετέχει στα συνέδρια της Ιεράς Συμμαχίας. Μάλιστα είχε κανονίσει και το γενικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα κινούνταν το επερχόμενο συνέδριο της Βερόνας το φθινόπωρο του 1822.
Αυτοκτονία
Όμως από την αρχή του καλοκαιριού του ίδιου έτους (1822) άρχισε να παρουσιάζει συμπτώματα παράνοιας με σύνδρομο καταδίωξης. Παρότι οι οικείοι του με συμβουλή του θεράποντος ιατρού είχαν αφαιρέσει από το δωμάτιό του κάθε αιχμηρό αντικείμενο, ο Κάσλρεϊ κατάφερε στις 12 Αυγούστου του 1822 με ένα χαρτοκόπτη που βρήκε σε συρτάρι του γραφείου του να θέσει τέρμα στη ζωή του κόβοντας τον λαιμό του. Στη θέση του τον διαδέχθηκε ο πολιτικός του αντίπαλος Τζωρτζ Κάνινγκ. Σημειώνεται ότι με την τότε υφιστάμενη νομοθεσία, λόγω της αυτοχειρίας του δεν ακολουθήθηκε θρησκευτική κηδεία, οι δε τίτλοι του καταργήθηκαν και η περιουσία του περιήλθε στο κράτος.
Για τους Έλληνες ο Κάσλρεϊ υπήρξε ένας από τους περισσότερο μισητούς πολιτικούς του Ηνωμένου Βασιλείου. Η είδηση της αυτοκτονίας του και η αντικατάστασή του χαιρετίστηκε με ιδιαίτερη αγαλίαση από τους επαναστατημένους Έλληνες του 1821, γεγονός που τους έδωσε το θάρρος της αποστολής εκπροσώπων στο συνέδριο της Βερόνας. Ο Σίλλεϋ έγραψε γι' αυτόν το ποίημά του "Η Μάσκα της Αναρχίας" (The Masque of Anarchy), ενώ ο Λόρδος Βύρων σε κάποιο ποίημά του καταλήγει:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιρλανδοί πολιτικοί Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Λαν (Ζυρά)
Το Λαν (γαλλικά: Lent) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λε Κουκού (γαλλικά: Les Coucous).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αβιζό
Ο όρος Αβιζό αφορά παλαιότερο τύπο πλοίου κατά χαρακτηρισμό αποστολής του (επιχειρήσεων που αναλάμβανε) και όχι κατά ναυπηγικό τύπο. Η λέξη είναι ισπανικής και ενετικής προέλευσης που σημαίνει ακρίβώς "είδηση". Επικράτησε κυρίως στο γαλλικό ναυτικό και εξ εκείνου στο άλλοτε ναυτικό μας, για το οποίο οι επίσημοι ελληνικοί όροι ήταν "απόστολο" (πλοίο) ή "αγγελιαφόρο", εκ του αγγλικού "αντβάις σιπ" που παραδόξως δεν διατηρήθηκαν.
Περιγραφή
Το αβιζό ήταν μικρό πλοίο ειδικά προορισμένο για μεταβίβαση ειδήσεων που δεν έπρεπε ή δεν μπορούσαν λόγω απόστασης να δοθούν δια σημάτων με σημαίες και ειδικότερα από την "μοίρα κατόπευσης" προς τη μεσοπορεία του στόλου ή τη "ναυμαχική παράταξη". Κατόπτευε δηλαδή αρκετά μίλια προ του στόλου ως εμπροσθοφυλακή του. Για τέτοιες επιχειρήσεις επιλέγονταν από την αρχαιότητα ευκίνητα ταχύπλοα σκάφη οι "κέλητες", κατά τον μεσαίωνα οι γαλέρες και αργότερα οι ημιολίες. Από δε τον 17ο αιώνα οι πρώτες φρεγάτες και τον επόμενο αιώνα οι μυοπάρωνες, τα βρίκια μέχρι και κορβέτες.
Τα αξιομνημόνευτα αβιζό
Η τελειοποίηση όμως των ελαφρών σκαφών και ιδιαίτερα των ανιχνευτικών τύπου "σκάουτ" περιόρισε το αβιζό τόσο που ίσως αν δεν υπήρχαν τα εγκυκλοπαιδικά λεξικά να είχε ριφθεί και αυτός ο όρος στον "καιάδα" της λήθης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τύποι πλοίων Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Δήμος Λεβιδίου
Ο δήμος Λεβιδίου ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τρίπολης. Βρισκόταν στο βορειoανατολικότερο τμήμα του νομού, στα σύνορα με τους νομούς Αχαΐας, Κορινθίας και Αργολίδας. Ο δήμος απλωνόταν στις ανατολικές πλαγιές του Μαινάλου και στις δυτικές των ορέων Ολίγυρτος και Τραχύ. Ο δήμος Λεβιδίου καταλάμβανε έκταση 312,6 τ.χλμ., αποτελούταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.131 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Λεβίδι.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Μεταβολές
Ο δήμος λειτούργησε ως Κοινότητα από το 1912 ως το 1947.Στις 2 Αυγούστου 1947 αναγνωρίστηκε σε δήμο και λειτούργησε ως την κατάργησή του το 2010.
Παραπομπές
Λεβ
Πατριάρχης Νείλος
Ο Νείλος Κεραμεύς διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μεταξύ των ετών 1379 και 1388.
Εξελέγη Πατριάρχης στο τέλος του 1379 μετά την καθαίρεση του προκατόχου του, Μακαρίου. Έδρασε υπέρ της ειρήνευσης μεταξύ του Ιωάννη Ε' και του γιου του Ανδρόνικου Δ' των Παλαιολόγων εν μέσω δραματικών εξελίξεων: οι Τούρκοι είχαν ήδη καταλάβει την Ανατολία, εκτός του Πόντου, και επεκτείνονται στα Βαλκάνια, ενώ η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε συρρικνωθεί στην Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρά της, τη Θεσσαλονίκη, τη Χαλκιδική, τη Θεσσαλία, κάποια νησιά του Αιγαίου και το Δεσποτάτο του Μυστρά.
Ήταν λόγιος, εύγλωττος ρήτορας και αγωνίστηκε για την πιστή τήρηση των εκκλησιαστικών κανόνων. Ήταν γνωστός για τις αντι-λατινικές θέσεις του και υπέρ των θέσεων του Γρηγορίου Παλαμά. Σώζεται επιστολή του προς τον Πάπα Ουρβανό ΣΤ΄ (1378-1389), στην οποία αναφέρει ότι ενδιαφέρεται για την επανένωση των Εκκλησιών, αλλά αυτή πρέπει να γίνει με σωστό τρόπο.
Το 1380-82 ο Νείλος αναγνώρισε στον Ιωάννη Ε΄ το δικαίωμα αυτοκρατορικής ανάμειξης στις εκκλησιαστικές υποθέσεις, ειδικά στην επιλογή Πατριάρχη. Η απόφαση αυτή επικυρώθηκε από τη Σύνοδο. Επίσης, Σύνοδος που συγκάλεσε το 1380 αποφάσισε να εκλέξει ως Μητροπολίτη Κιέβου, με έδρα τη Μόσχα, τον βουλγαρικής καταγωγής Κυπριανό (1336-1406). Συνέγραψε πολλά έργα και κατά την Πατριαρχία του εξέδωσε πολλές συνοδικές πράξεις.
Πέθανε την 1η Φεβρουαρίου 1388. Ο διάδοχός του εξελέγη μετά από περίοδο χηρείας του Θρόνου.
Περαιτέρω ανάγνωση
Νειλος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Avaaz
Το Avaaz είναι αμερικάνικος μη κερδοσκοπικός οργανισμός ο οποίος ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2007 και προωθεί τον παγκόσμιο ακτιβισμό σε θέματα όπως η κλιματική αλλαγή, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των ζώων, την διαφθορά, τη φτώχεια, τις συγκρούσεις και τα πολιτικά ζητήματα. Το 2012, ο Γκάρντιαν αναφέρθηκε στο Avaaz ως"το μεγαλύτερο και ισχυρότερο διαδικτυακό δίκτυο ακτιβιστών του πλανήτη".
Το όνομα επιλέχθηκε ως εκλατινισμός της λέξης που σημαίνει "φωνή" στα περσικά και σε διάφορες γλώσσες, όπως π.χ. आवाज़ (ααβάζ) στα χίντι και آواز στα ούρντου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αριστερός ακτιβισμός
Εθνική Γιουγκοσλαβίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Γιουγκοσλαβίας, γνωστή επίσης με το προσωνύμιο πλάβι (γαλάζιοι), ήταν το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών. Αποτέλεσε παγκόσμια υπερδύναμη του αθλήματος από τη δεκαετία του '60 και ύστερα, κατακτώντας σειρές μεταλλίων σε Ευρωμπάσκετ, Παγκόσμια Πρωταθλήματα και Ολυμπιακούς Αγώνες. Διόλου τυχαία, από τους 24 πρώτους παίκτες που ψηφίστηκαν στο Hall of Fame της FIBA, οι 8 είχαν φορέσει τη φανέλα της!
Η ομάδα σταμάτησε να υφίσταται με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας τη διετία 1991-1992. Ένα διάδοχο κράτος (αποτελούμενο μόνο από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο) συνέχισε πάντως να ονομάζεται Γιουγκοσλαβία έως το 2002, με την εθνική του ομάδα να θεωρείται σήμερα «πρόγονος» της Εθνικής Σερβίας.
Σύντομο ιστορικό
Η Εθνική Γιουγκοσλαβίας έκανε τα πρώτα της βήματα κατά τη δεκαετία του '50, με σποραδικές παρουσίες στις διεθνείς διοργανώσεις που δε συνοδεύτηκαν από κάποια διάκριση. Στη δεκαετία του '60, η ομάδα άρχισε να ανεβαίνει επίπεδο: Έχοντας στον πάγκο τον «προφέσορα» Άτσα Νίκολιτς και με το δίδυμο Ραντιβόι Κόρατς - Ίβο Ντανέου να μεγαλουργεί στο παρκέ, η Γιουγκοσλαβία έπαιξε τους πρώτους της τελικούς, σκόνταφτε όμως πάνω στην παντοδύναμες ΕΣΣΔ και ΗΠΑ.
Παράλληλα ενσωματωνόταν στην ανδρική ομάδα μια νέα γενιά αθλητών που θα άφηνε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην ιστορία του αθλήματος. Κρέζιμιρ Τσόσιτς, Ντράζεν Νταλιπάγκιτς, Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, Μίρζα Ντελίμπασιτς, Ζόραν Σλάβνιτς κ.ά. κατέκτησαν τα πάντα στη δεκαετία του '70 και τις αρχές του '80, κάνοντας τους δημοσιογράφους να λένε πως το μπάσκετ επινοήθηκε από Αμερικανούς αλλά τελειοποιήθηκε από Γιουγκοσλάβους. Μεταξύ λοιπόν 1970 και 1982, η ομάδα ανέβηκε δώδεκα φορές στο βάθρο μεγάλων διοργανώσεων, εκ των οποίων τις μισές ως νικήτρια: 3 Ευρωμπάσκετ, 2 Παγκόσμια Πρωταθλήματα και 1 Ολυμπιάδα.
Μετά το επεισοδιακό Ευρωμπάσκετ 1983, η παλιά φρουρά αποχώρησε - ούτως ή άλλως, είχε πια φτάσει στα βιολογικά όριά της. Ακολούθησε μια περίοδος απότομης ανανέωσης, κατά την οποία προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα σχεδόν σύσσωμη η Εθνική Νέων. Βλάντε Ντίβατς, Στόγιαν Βράνκοβιτς, Τόνι Κούκοτς, Ντίνο Ράτζα, Ζάρκο Πάσπαλι και άλλοι, δίπλα στο λίγο μεγαλύτερο Ντράζεν Πέτροβιτς, ξεκίνησαν με τακτική παρουσία στα μετάλλια κατά τα μέσα της δεκαετίας του '80, για να συνεχίσουν με τρία συνεχόμενα χρυσά μεταξύ 1989-1991: Ευρωμπάσκετ 1989, Παγκόσμιο 1990 και Ευρωμπάσκετ 1991.
Ολυμπιακοί Αγώνες
Γιουγκοσλαβια Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Γιουγκοσλαβία Γιουγκοσλαβια
Μονρόν (Ζυρά)
Το Μονρόν (γαλλικά: Montrond) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μουρνιέ (γαλλικά: Mourniers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κομιτάς
Ο Σογομόν Σογομονιάν (αρμενικά: Սողոմոն Սողոմոնեան, εκκλησιαστικό όνομα και γνωστότερη ονομασία του: Κομιτάς, γεν. 8 Οκτωβρίου [Π.Η. 26 Σεπτεμβρίου] 1869 - 22 Οκτωβρίου 1935) ήταν Αρμένιος ιερέας, μουσικολόγος, συνθέτης, τραγουδιστής και μέλος χορωδίας. Θεωρείται ως ο ιδρυτής της εθνικής σχολής μουσικής της Αρμενίας. Αναγνωρίζεται ως ένας από τους πρωτοπόρους της εθνομουσικολογίας.