cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμφερόπολη
Πολιτικές και διοικητικές υποδιαιρέσεις
Ως πρωτεύουσα της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας, η Συμφερόπολη φιλοξενεί και την πολιτική της δομή, στην οποία περιλαμβάνεται το κοινοβούλιο και το Υπουργικό Συμβούλιο. Η Συμφερόπολη είναι επίσης κέντρο της ομώνυμης περιφέρειας, ωστόσο, είναι διοικητικά υφιστάμενη σε κριμαϊκές αρχές μάλλον παρά στις περιφερειακές αρχές που στεγάζονται στην ίδια την πόλη.
Η Συμφερόπολη διαιρείται διοικητικά σε τρεις περιφέρειες (Ζαλίζνιτσνιι, Τσεντραλνύι, Κυΐβσκιι), τέσσερις οικισμούς αστικού τύπου (Αράρνε, Αεροφλότσκιι, Χριεσίβσκιι, Κομσομόλσκε) και ένα χωριό το Μπιτούμνε. Δήμαρχος της πόλης είναι ο Γιενάντι Μπαμπένκο από το Κόμμα των Περιφερειών.
Μεταφορές
Η Συμφερόπολη διαθέτει έναν κύριο σιδηροδρομικό σταθμό, που εκτιμάται ότι εξυπηρετεί εκατομμύρια τουριστών κάθε χρόνο. Η πόλη συνδέεται επίσης μέσω του Διεθνούς Αεροδρομίου της Συμφερούπολης, το οποίο κατασκευάστηκε το 1936
Η πόλη διαθέτει αρκετούς σταθμούς λεωφορείων, με δρομολόγια προς πολλές πόλεις, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνεται η Σεβαστούπολη, το Κερτς, η Γιάλτα, και η Ευπατορία. Το κριμαϊκό τρόλεϊ συνδέει τη Συμφερόπολη με τη Γιάλτα στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Η γραμμή αναφέρεται ως η μεγαλύτερη στον κόσμο με συνολικό μήκος 86 χλμ (53 λεπτά).
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την ουκρανικη απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της Συμφερόπολης είναι 363.600 άτομα. Σύμφωνα με την ίδια απογραφή οι Ρώσοι συνθέτουν το 66.7% του συνολικού πληθυσμού, οι Ουκρανοί το 21.3%, οι Τάταροι της Κριμαίας το 7%, οι Λευκορώσοι το 1.1%, οι Πολωνοί το 0.2% και οι Μολδαβοί το 0.1%.
Εκπαίδευση
Τα περισσότερα ιδρύματα ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης της Κριμαίας βρίσκονται στη Συμφερόπολη. Ανάμεσά τους το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στη Συμφερόπολη και την Κριμαία είναι το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ταυρίδας Β. Βερνάντσκι, που ιδρύθηκε το 1917.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κριμαίας
Τορτσέλλο
Το Τορτσέλλο (Λατινική γλώσσα : Torcellum) είναι ένα αραιοκατοικημένο νησί στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας, στο βόρειο τμήμα της. Το νησί κατοικήθηκε για πρώτη φορά το 452 και ήταν το μητρικό νησί από το οποίο κατοικήθηκε ολόκληρη η Βενετία, η επισκοπή και ο Καθεδρικός του ναός οικοδομήθηκαν πριν από την Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Εμπορικό κέντρο της λιμνοθάλασσας
Αναπτύχθηκε σύντομα μέχρι τον 10ο αιώνα σε κορυφαίο πολιτικό και εμπορικό κέντρο, ο πληθυσμός του νησιού εκτιμάται την περίοδο αυτή 10.000 - 35.000 κάτοικοι με πιο πιθανό νούμερο το 20.000. Μερικοί σύγχρονοι αρχαιολόγοι ωστόσο έβγαλαν από έρευνες το συμπέρασμα ότι ο πληθυσμός του νησιού δεν ξεπέρασε ποτέ τις 3.000. Τους προ-μεσαιωνικούς χρόνους το Τορτσέλλο ήταν το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο σε ολόκληρη την λιμνοθάλασσα, ξεπέρασε την Βενετία. Αναπτύχθηκε σημαντικά χάρη στις Αλυκές και το εκτεταμένο εμπόριο άλατος, η περιοχή όμως ήταν σε μεγάλο βαθμό υπό τον έλεγχο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Παρακμή
Η Μαύρη πανώλη θέρισε την Δημοκρατία της Βενετίας (1348, 1575 - 1577), σε τρία χρόνια η πανώλη θανάτωσε 50.000 ανθρώπους. Η πανώλη που θέρισε την Ιταλία την περίοδο 1629 - 1631 θανάτωσε 150.000 κατοίκους, το ένα τρίτο του πληθυσμού της Βενετίας. Την ίδια εποχή η κατάσταση στο Τορτσελλο χειροτέρευσε σημαντικά επειδή η άνοδος της στάθμης της θάλασσας δημιούργησε αμέτρητους βάλτους γύρω από το νησί.
Η πρόσβαση με τα πλοία έγινε αδύνατη και οι έμποροι αναγκάστηκαν ομαδικά να εγκαταλείψουν το Τορτσέλλο. Η καταστροφή ολοκληρώθηκε όταν η Ελονοσία θέρισε τους εναπομείναντες κατοίκους του νησιού. Στα τέλη του 14ου αιώνα σχεδόν ολόκληρος ο πληθυσμός του Τορτσέλλο μετακινήθηκε στο Μπουράνο, στο Μουράνο και την Βενετία. Η έδρα του επισκόπου μεταφέρθηκε στο Μουράνο (1689) και όταν έπεσε η Δημοκρατία της Βενετίας (1797) ο πληθυσμός του Τορτσέλλο ήταν μόλις 300 κάτοικοι. Ο ενεργά εργαζόμενος πληθυσμός του νησί ήταν μόλις 10 άνθρωποι ανάμεσα στους οποίους και ο ιερέας, το 2016 ο εργαζόμενος πληθυσμός του νησιού ήταν λιγότεροι από 100 κατοίκους.
Η σημερινή κατάσταση
thumb|250px|right|Μικρογραφία του Τορτσέλλο σε ένα βιβλίο που δημοσιοποιήθηκε στην [[Βενετία (1534).]] Τα αμέτρητα ανάκτορα του Τορτσέλλο, οι 12 ενοριακές εκκλησίες και τα 16 μοναστήρι έχουν εξαφανιστεί, οι Βενετοί τα χρησιμοποίησαν σαν οικοδομικά υλικά ανακύκλωσης. Σήμερα διατηρείται μόνο ένα μικρό ανάκτορο και μία κατασκευή που περιλαμβάνει τον Καθεδρικό ναό, την εκκλησία, τα ανάκτορα του συμβουλίου και μία εκκλησία και ένα καμπαναριό που οικοδομήθηκαν το 1008. Το βασικό αξιοθέατο που διατηρείται σήμερα είναι ο Καθεδρικός του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου που ιδρύθηκε το 639, είναι Βασιλική με πλευρικούς διαδρόμους που δεν διασταυρώνονται με πολλά Βυζαντινά μωσαϊκά του 11ου και του 12ου αιώνα. Άλλο αξιοθέατο είναι η Βασιλική της Σάντα Φόσκα του 12ου αιώνα στην μορφή Ελληνικού σταυρού με οκταγωνικούς διαδρόμους, το επαρχιακό μουσείο και τα κοινοτικά ανάκτορα που ήταν η έδρα της τοπικής κυβέρνησης. Ιδιαίτερη εντύπωση αποτελεί μία μεγάλη πέτρινη καρέκλα γνωστή ως "Θρόνος του Αττίλα", δεν φαίνεται να έχει ωστόσο καμία σχέση με τον βασιλιά των Ούννων, ίσως ήταν η καρέκλα του τοπικού ιερέα ή δικαστή. Στο Τορτσέλλο υπάρχει τέλος μία γέφυρα που είναι γνωστή σαν "γέφυρα του διαβόλου". Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ έφτασε στο Τορτσέλλο (1948) και έγραψε το έργο "Μέσα απ' το ποτάμι και τα δέντρα" (1950) με αναπαραστάσεις του νησιού και των περιχώρων του. Πολλοί άλλοι καλλιτέχνες, μουσικοί και ηθοποιοί πέρασαν από το Τορτσέλλο, το νησί ήταν το υπόβαθρο με το οποίο η Δάφνη Ντι Μωριέ έγραψε το έργο "Μετά τα μεσάνυχτα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βενετίας Κατηγορία:Νησιά της Λιμνοθάλασσας της Βενετίας
Νίκι Ριντ
Η Νίκι Ριντ (Nikki Reed, γεννημένη ως Νικόλ Χιούστον Ριντ Nicole Houston Reed, 17 Μαΐου 1988 -) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, σεναριογράφος, τραγουδίστρια, στιχουργός, μοντέλο και επιχειρηματίας. Έγινε γνωστή από την σειρά ταινιών του Έπους του Λυκόφωτος.
Ξέκινησε την καριέρα της το 2003 με την ταινία Δεκατριών, η οποία ήταν και μια από τις σεναριογράφους. Έκτοτε εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των ταινιών Παράνομη αδρεναλίνη (2005) και Η πρώτη φορά της Μίνι (2006). Πρωταγωνίστησε στη σειρά ταινιών του Έπους του Λυκόφωτος (2008-2012) ως βαμπίρ Ρόζαλι Χέιλ.
Προσωπική ζωή
Από το 2011 μέχρι το 2015 υπήρξε παντρεμένη με τον τραγουδιστή Πολ ΜακΝτόναλντ​. Από τα μέσα του 2014 είχε σχέση με τον ηθοποιό Ίαν Σομερχάλντερ. Τον Φεβρουάριο του 2015 ανακοίνωσαν τον αρραβώνα τους και στις 25 Απριλίου παντρεύτηκαν. Το 2017 γεννήθηκε η κόρη τους, Μπόντι Σολέιλ.
Φιλμογραφία
Ταινίες
Τηλεόραση
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αποτελεί το μακροβιότερο πολιτικό κόμμα στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.
Ιδρύθηκε ως Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΕΚΕ) στις 17 Νοεμβρίου 1918 στον Πειραιά. Τον Ιανουάριο του 1920, σε συνεργασία με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας και το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ίδρυσε την Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία και τρείς μήνες αργότερα μετονομάστηκε σε Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (Κομμουνιστικό) (ΣΕΚΕ(Κ)). Το Δεκέμβριο του 1924 μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ). Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Θεόδωρου Παγκάλου, τα μέλη του υπέστησαν έντονες διώξεις. Πάραυτα, μετά την πτώση του Πάγκαλου, στις βουλευτικές εκλογές του 1926 σημείωσε τις πρώτες σημαντικές εκλογικές του επιτυχίες, όπου κατάφερε να εκλέξει δέκα βουλευτές.
Το 1929, η Κυβέρνηση Βενιζέλου ψήφισε το Ιδιώνυμο, νόμο για την καταστολή κομμουνιστικών και συνδικαλιστικών ιδεών, γεγονός που οδήγησε σε νέο κύκλο διώξεων μελών και υποστηρικτών του. Το 1931, μετά από παρέμβαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, Γενικός Γραμματέας ανέλαβε ο Νίκος Ζαχαριάδης, φανατικός υποστηρικτής του Ιωσήφ Στάλιν, κίνηση που μετέβαλε σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος. Στις εκλογές του 1935, σημείωσε τη μεγαλύτερη εκλογική του επιτυχία την περίοδο του Μεσοπολέμου, συγκεντρώνοντας 9,59% των ψήφων. Το 1936, το ηγετικό στέλεχος του κόμματος, Στέλιος Σκλάβαινας, σύνηψε με τον τότε ηγέτη των Φιλελεύθερων Θεμιστοκλή Σοφούλη μυστικό σύμφωνο, γνωστό ως «Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα» όπου το ΚΚΕ δεσμεύτηκε να δώσει ψήφο ανοχής σε κυβέρνηση των Φιλελεύθερων, ενώ ο Σοφούλης να ανακαλέσει την αντικομμουνιστική νομοθεσία της περιόδου η οποία δεν εφαρμόστηκε λόγω σφοδρών αντιδράσεων του πολιτικού κόσμου. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, μετά το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου, πέρασε στη παρανομία, και τα μέλη του βίωσαν την πιο έντονη καταστολή της περιόδου του μεσοπολέμου, με ορισμένα όπως ο Χρήστος Μαλτέζος, να εκτελούνται από την Ασφάλεια.
Στις 31 Οκτωβρίου 1940, τρεις μέρες μετά την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, παραβαίνοντας της οδηγίες της Σοβιετικής Ένωσης σχετικά με τη στάση του κόμματος απέναντι στον άξονα λόγω του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότωφ, ο Ζαχαριάδης έστειλε προσωπική επιστολή στον Ιωάννη Μεταξά όπου ανέφερε τη στήριξη του αγώνα ενάντια στην ιταλική εισβολή, κίνηση που επικρίθηκε σφοδρά από τη Σοβιετική Ένωση. Με τη κατάληψη της Ελλάδας από τον Άξονα, ο Ζαχαριάδης παραδόθηκε στους Γερμανούς και στη συνέχεια μεταφέρθηκε έγκλειστος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου ενώ γενικός γραμματέας ανέλαβε ο Γεώργιος Σιάντος. Μέλη του ΚΚΕ -μαζί με μέλη άλλων κομμάτων- συμμετείχαν στη σύσταση της πρώτης αντιστασιακής οργάνωσης, την «Ελευθερία» το Μάιο του 1941. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους μετά από την έναρξη της επιχείρησης «Μπαρμπαρόσα», δημιούργησε μαζί με τρία άλλα περιθωριακά κόμματα της αριστεράς το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) αντιστασιακή οργάνωση που εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη της Ελλάδας, αλλά και τη εν γένει μεγαλύτερη πολιτική οργάνωση στην σύγχρονη ιστορία της χώρας.
Το Φεβρουάριο του 1942, δημιουργήθηκε το ένοπλο σκέλος του ΕΑΜ, ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΕΛΑΣ) έχοντας ως επικεφαλής τον κομμουνιστή Άρη Βελουχιώτη. Η έντονη πόλωση μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων, οδήγησε το 1943 στην εκδήλωση ενόπλων συγκρούσεων μεταξύ του ΕΛΑΣ από τη μία και των υπόλοιπων οργανώσεων από την άλλη. Στον απόηχο των συγκρούσεων, ο ΕΛΑΣ είχε επικρατήσει των περισσοτέρων και τα μέλη τους εντάχθηκαν σε αυτόν, ιδιώτευσαν, ή συμμετείχαν στα Τάγματα Ασφαλείας. Το Δεκέμβριο του 1944, έλαβε χώρα σύγκρουση στην Αθήνα μεταξύ του ΕΛΑΣ από τη μία και Βρετανικών και κυβερνητικών δυνάμεων από την άλλη, γνωστή ως «Δεκεμβριανά», που έληξαν με την ήττα του πρώτου. Ύστερα, υπογράφτηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας, συμφωνία σχετικά με τους όρους της συνθηκολόγησης μεταξύ των δύο πλευρών η οποία παραβιάστηκε και από τις δύο μεριές. Ύστερα, ξεκίνησε έντονη βία έναντι σε μέλη του ΕΑΜ και φίλα προσκείμενους πολίτες από παρακρατικές φιλομοναρχικές ομάδες, γεγονότα γνωστά ως Λευκή Τρομοκρατία. Το Μάιο του 1945, επέστρεψε στην Ελλάδα ο Ζαχαριάδης και ανέλαβε εκ νέου την αρχηγεία του κόμματος. Υπό την ηγεσία του, το ΚΚΕ προέκρινε αρχικά την αυτοάμυνα των μελών του απέναντι στη λευκή τρομοκρατία και από το Φεβρουάριο του 1946 μία «διπλή στρατηγική» τόσο πολιτικής όσο και ένοπλης αντάρτικης δράσης με αμυντικό χαρακτήρα.
Παραδοσιακά, σημείο έναρξης του Εμφυλίου Πολέμου θεωρείται η επίθεση ομάδας ανταρτών στο Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου Πιερίας τη νύχτα της 30ής Μαρτίου 1946, παραμονή των κοινοβουλευτικών εκλογών, από τις οποίες το ΚΚΕ απείχε. Ακολούθησαν κρατικές διώξεις αριστερών, που εντάθηκαν μετά την επιστροφή στην Ελλάδα του βασιλιά Γεώργιου Β΄ με ένα αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα. Οι ομάδες των ανταρτών οργανώθηκαν υπό τον Μάρκο Βαφειάδη στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας που δρούσε σε ορεινές κυρίως περιοχές της επαρχίας, λαμβάνοντας την υποστήριξη χωρών του σοσιαλιστικού μπλοκ. Οι συγκρούσεις μεταξύ του ΔΣΕ και του Εθνικού Στρατού έληξαν τον Αύγουστο του 1949, στη τρίτη μάχη της Φλώρινας, όπου ο ΔΣΕ αποχώρησε ηττημένος στην Αλβανία. Με τη λήξη του Εμφυλίου, δημιουργήθηκε ένα μεγάλο προσφυγικό ρεύμα περίπου 100.000 ανθρώπων, οι οποίοι μετέβησαν σε χώρες του ανατολικού μπλόκ και της Σοβιετικής Ένωσης. Το ΚΚΕ, όντας παράνομο, εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι, το οποίο αποτέλεσε και την έδρα του κόμματος ως το 1968. Το 1951 αριθμός στελεχών του μαζί με στελέχη άλλων αριστερών κομμάτων, δημιούργησε την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ), ένα μη κομμουνιστικό κόμμα της Αριστεράς την ηγεσία του οποίου ανέλαβε ο σοσιαλιστής Ιωάννης Πασαλίδης. Η ΕΔΑ σημείωσε σημαντικές εκλογικές επιτυχίες κατά την πρώιμη μετεμφυλιακή περίοδο, ιδιαίτερα στις εκλογές του 1958.
Το 1956, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Στάλιν, ύστερα από τεράστιες εσωκομματικές εντάσεις και παρεμβάσεις της Σοβιετικής Ένωσης, ο Ζαχαριάδης παραιτήθηκε από τη θέση του γενικού γραμματέα, χρέη του οποίου ανέλαβε ο Κώστας Κολιγιάννης. Το Φεβρουάριο του επόμενου έτους, ο Ζαχαριάδης διεγράφη ολοκληρωτικά από το κόμμα και το 1962 εξορίστηκε στο Σουργκούτ, όπου και αυτοκτόνησε το 1973. Το 1968, ύστερα από την εισβολή του συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία, το ΚΚΕ γνώρισε νέα εσωτερική κρίση κατά την οποία διασπάστηκε σε δύο τμήματα, ένα φιλοσοβιετικό και ένα ευρωκομμουνιστικό, το οποίο ονομάστηκε ΚΚΕ εσωτερικού. Μετά από την εγκαθίδρυση της δικτατορίας των συνταγματαρχών, τα μέλη και των δύο κομμάτων συμμετείχαν ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα.Το 1974, ύστερα από την πτώση της δικτατορίας, το ΚΚΕ νομιμοποιήθηκε ύστερα από διάταγμα της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Κατά τη δεκαετία του 1980 έχοντας ως γενικό γραμματέα τον Χαρίλαο Φλωράκη, το ΚΚΕ εδραιώθηκε ως τρίτο κόμμα του κοινοβουλίου, με την εκλογική του δύναμη να κυμαίνεται από 9,36% στις εκλογές του 1981 έως 13,13% στις εκλογές Ιουνίου 1989. Το 1989, συμμετείχε στην κυβέρνηση Τζαννετάκη ως μέλος του συνασπισμού της Αριστεράς. Με την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων και της σοβιετικής ένωσης, το ΚΚΕ γνώρισε μια νέα πολιτική κρίση, κατά την οποία τα στελέχη του διχάστηκαν σχετικά με την πορεία που θα ακολουθούσε το κόμμα. Ύστερα από εσωκομματικές εκλογές που έλαβαν χώρα το Φεβρουάριο του 1991, η Αλέκα Παπαρήγα επικράτησε οριακά του Γιάννη Δραγασάκη, με την πρώτη να εκπροσωπεί την ορθόδοξη πτέρυγα, και τον δεύτερο την ανανεωτική. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε εκ νέου διάσπαση του κόμματος όπου οι ανανεωτές εγκατέλειψαν το ΚΚΕ και εντάχθηκαν στο Συνασπισμό, ο οποίος μετέπειτα μετασχηματίστηκε στο Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ).
Η ίδρυση του ΣΕΚΕ
thumb|left|Πλάκα στο κτίριο όπου πραγματοποιήθηκε το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ. Την Κυριακή 17 Νοεμβρίου 1918, στον Πειραιά έλαβε χώρα το ιδρυτικό συνέδριο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας, περίοδο όπου στην Ευρώπη λάμβανε χώρα η διαίρεση μεταξύ σοσιαλιστών και κομμουνιστών. Συμμετείχαν τριάντα πέντε σύνεδροι οι οποίοι εκπροσωπούσαν περίπου οκτακόσια μέλη με σκοπό την ένωση όλων των σοσιαλιστών που δρούσαν στη χώρα και διήρκησε μία εβδομάδα. Το γεγονός αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ίδρυση άλλων κομμουνιστικών κομμάτων της Ευρώπης τα οποία προέκυψαν μέσω των διασπάσεων στους κόλπους σοσιαλιστικών οργανώσεων. Η ένωση των σοσιαλιστών, υποστηρίχθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο καθώς θεωρούσε πως ένα ενοποιημένο σοσιαλιστικό κόμμα θα επηρέαζε άλλους σοσιαλιστές υπέρ των ελληνικών διεκδικήσεων στα διεθνή συνέδρια στον απόηχο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Το πρόγραμμα που υιοθετήθηκε στο συνέδριο ήταν παρόμοιο με το «πρόγραμμα της Ερφούρτης» που είχε ψηφιστεί από το Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα το 1891. Πάραυτα, στους κόλπους του κόμματος υπήρχαν στελέχη τα οποία είχαν επηρεαστεί από την Οκτωβριανή Επανάσταση, και επιδίωκαν την ριζοσπαστικοποίηση του κόμματος.
Καθοριστικό ρόλο στην ίδρυσή του έπαιξαν, τόσο η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος της Ελλάδας όσο και η επίδραση της νεαρής τότε Οκτωβριανής Επανάστασης. Χαρακτηριστικό είναι πως η εφημερίδα Ριζοσπάστης αποτέλεσε το κοινό όργανο του κόμματος και της συνομοσπονδίας.
Σκοπός του νεοσύστατου κόμματος ήταν «να διαμορφώση τον αγώνα της εργατικής τάξεως εις αγώνα συνειδητόν και ενιαίον και να οδηγήση αυτήν εις την φυσικήν και αναγκαίαν αποστολήν της». Μέσα στο ΣΕΚΕ εκδηλώθηκε η πρώτη αντιπολιτευτική ομάδα με την επωνυμία Κομμουνιστική Ένωση, από πρώην μέλη της Σοσιαλιστικής Νεολαίας, λόγω της καθυστέρησης ένταξης στη Γ' Διεθνή από το ΣΕΚΕ. Αυτή διαλύθηκε μετά την ένταξη στη Γ' Διεθνή. Στο Β' Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Απρίλιος 1920) αποφασίστηκε η προσχώρηση του ΣΕΚΕ στην Γ' Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΔ). Μια τέτοια κίνηση αποσκοπούσε «στην πολιτική και ιδεολογική αυτονόμηση της εργατικής τάξης[...] (στην) τομή που θα διαφοροποιούσε το ΣΕΚΕ σε σχέση με το βενιζελισμό» Παράλληλα η ένταξη αυτή συνεπαγόταν συμμόρφωση σε κάθε απόφαση που λάμβανε αυτή η οργάνωση αλλά και στις υποδείξεις που έκανε σχετικά με την ανάδειξη των ηγετικών στελεχών του κόμματος. Σε αυτή την απόφαση αντέδρασε μία (μειοψηφική) ομάδα του κόμματος, με επικεφαλής τον Αριστοτέλη Σίδερη που αποχώρησαν και ίδρυσαν το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος, με δράση στα συνδικάτα και ιδιαίτερα εντός της ΓΣΕΕ, σε σημείο όπου ένα από τα βασικά στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο Δημήτριος Στρατής, εξελέγη γενικός γραμματέας και επικεφαλής της συνδικαλιστικής ομοσπονδίας.
Στις 28 Νοέμβρη του 1922 ιδρύθηκε η νεολαία του ΣΕΚΕ, η Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ),
Στο Τρίτο Έκτακτο Συνέδριό του, το Νοέμβρη του 1924, το ΣΕΚΕ(Κ) - ΣΕΚΕ(κομμουνιστικό) - μετονομάστηκε σε «ΚΚΕ (ΕΤΚΔ) (Ελληνικό Τμήμα Κομμουνιστικής Διεθνούς)» και αποδέχτηκε πλήρως τους όρους και τις αποφάσεις της ΚΔ, αρχίζοντας μια διαδικασία προσαρμογής του χαρακτήρα του στα πρότυπά της, που ονομάστηκε «μπολσεβικοποίηση». Γραμματέας της Κεντρικής επιτροπής εκλέχτηκε ο νεαρός νομικός Παντελής Πουλιόπουλος, που ηγείτο της αριστερής πτέρυγας του Κόμματος που την αποτελούσαν κυρίως μέλη του κινήματος του Παλαιών Πολεμιστών. Η δυναμική νέα ηγετική ομάδα θα προβεί στη διαγραφή των μελών της ιδρυτικής γενιάς του ΣΕΚΕ (Αβραάμ Μπεναρόγια, Νίκος Δημητράτος, Αριστοτέλης Σίδερης, Γιώργος Γεωργιάδης, κ.α) χαρακτηρίζοντάς τους Οπορτουνιστές, δηλαδή καιροσκόπους με μικροαστικές αντιλήψεις.
Η αντιπολεμική δράση κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας
thumb
Το νεαρό τότε ΣΕΚΕ αντιτάχθηκε εξαρχής στη Μικρασιατική Εκστρατεία χαρακτηρίζοντάς την ιμπεριαλιστικό και τυχοδιωκτικό πόλεμο. Εκτίμησε ότι αυτή εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ελληνικής άρχουσας τάξης και των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, Βρετανίας και Γαλλίας, που ήθελαν να καταπνίξουν τον εθνικοαπελευθερωτικό για τους Τούρκους αγώνα του κεμαλικού κινήματος και να κάνουν την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο.
Τα μέλη του ΣΕΚΕ(Κ) διεξήγαγαν δραστήρια προπαγάνδα τόσο στο μέτωπο όσο και στα μετόπισθεν, προειδοποιώντας για τις καταστρεπτικές συνέπειες της συνέχειας του πολέμου και καλώντας το λαό να αγωνιστεί για την ανατροπή του βασιλιά και την ειρήνευση στη βάση της συνεννόησης με τον τουρκικό λαό. Στο μικρασιατικό μέτωπο επικεφαλής της αντιπολεμικής προπαγάνδας ήταν ο Παντελής Πουλιόπουλος, ο Γιώργος Νίκολης και ο Λευτέρης Σταυρίδης.
Το ΣΕΚΕ υποστήριζε ότι σε περίπτωση που ένας πόλεμος που διεξάγεται είναι ιμπεριαλιστικός και από τα δύο μέρη, οι επαναστάτες και των δύο μερών θα πρέπει να προσπαθήσουν να μετατρέψουν τον εθνικό πόλεμο σε εμφύλιο, ώστε να ανατρέψουν τις αστικές και ιμπεριαλιστικές τους κυβερνήσεις. Η πολιτική αυτή ονομάζεται ντεφαιτισμός και έγινε αφορμή για σκληρές διώξεις εναντίον των μελών του ΣΕΚΕ που στο εξής θα δρούσαν σε κατάσταση ημιπαρανομίας.
Η θέση του KKE για το Μακεδονικό Ζήτημα και τις μειονότητες
thumb|Ο [[Λάζαρος Ζησιάδης και ο Ανδρέας Τσίπας, στελέχη του ΚΚΕ από τη Μακεδονία (δεκαετία του 1930).]]
Μια ακόμη θέση του νεαρού ΚΚΕ ήταν αυτή για «Ενιαία και Ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη», που υιοθετήθηκε το 1924 καθ' υπόδειξη της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το σύνθημα αυτό ήταν ενταγμένο στους γενικότερους σχεδιασμούς της τελευταίας για τα Βαλκάνια, που προέβλεπαν ένοπλη εξέγερση στη Βουλγαρία και γρήγορη γενίκευση της επανάστασης σε ολόκληρη την περιοχή.
Η ηγεσία του ΚΚΕ μοιράστηκε στα δυο. Μια μερίδα της υπό τους Π. Πουλιόπουλο και Ελ. Σταυρίδη συμφώνησε πλήρως με τη θέση, ενώ μια άλλη υπό τους Γ. Κορδάτο και Θ. Αποστολίδη διαφώνησε θεωρώντας την «ανεδαφική». Τελικά, μπροστά στον κίνδυνο της απομόνωσης από το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, το ΚΚΕ επέλεξε να αποδεχτεί τη θέση αυτή, που για πολλά χρόνια αποτέλεσε αφορμή για διώξεις εναντίον των κομμουνιστών.
Αργότερα, τον Απρίλη του 1935 η θέση αυτή κρίθηκε λανθασμένη και αντικαταστάθηκε από το σύνθημα για "πλήρη εθνική και πολιτική ισοτιμία σε όλες τις εθνικές μειονότητες" στο 6ο συνέδριο, που έλαβε χώρα στην Αθήνα το Δεκέμβριο του 1935.
Η υιοθέτηση από το ΚΚΕ της θέσης για το Μακεδονικό υπήρξε το έναυσμα για διώξεις στελεχών και μελών του κόμματος. Ειδικά μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Πάγκαλου, το καλοκαίρι του 1925, οι διώξεις γενικεύτηκαν. Στις 24 Αυγούστου 1925 25 κομμουνιστές, μεταξύ αυτών και ο Γραμματέας της ΚΕ Πουλιόπουλος, δικάστηκαν στην Αθήνα με την κατηγορία ότι προωθούσαν την αυτονομία της Μακεδονίας και της Θράκης. Μετά από τις πολύωρες απολογίες των κατηγορουμένων και τη διεθνή πίεση η δίκη διακόπηκε. Στις 22 Φεβρουαρίου 1926, η δίκη των αυτονομιστών συνεχίστηκε. Οι κατηγορίες απορρίφθηκαν, αλλά αντί οι κρατούμενοι να απελευθερωθούν εξορίστηκαν στην Ανάφη, την Αμοργό και τη Φολέγανδρο. Όλοι αφέθηκαν ελεύθεροι στα τέλη Αυγούστου 1926 μετά την πτώση της δικτατορίας του Πάγκαλου. Οι διώξεις συνεχίστηκαν σύμφωνα με τον νόμο 4229/24 Ιουλίου 1929 περί Μέτρων προστασίας του κοινωνικού καθεστώτος και της προστασίας των πολιτών γνωστότερος ως Ιδιώνυμο.
Η σύγκρουση Σταλινικών - Τροτσκιστών
Μεσούσης της Δικτατορίας του Πάγκαλου, οι Ανδρόνικος Χαϊτάς και Κώστας Ευτυχιάδης υποστήριξαν πως το κόμμα θα έπρεπε να επιδιώξει μια στοιχειώδη νομιμότητα για να έχει μια σταθερή και αποτελεσματική δράση. Μετά την πτώση της Δικτατορίας του Πάγκαλου, τον Αύγουστο του 1926 και την αποφυλάκιση πολλών ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ, η θέση αυτή κρίθηκε ως ρεφορμιστική και καταδικάστηκε στη Σύσκεψη παραγόντων τον Σεπτέμβριο του 1926. Ταυτόχρονα, ο εκλεγμένος Γραμματέας της ΚΕ Παντελής Πουλιόπουλος αρνήθηκε να αναλάβει τα καθήκοντά του και να είναι υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές γιατί διαπίστωσε ότι την πολιτική γραμμή του κόμματος την καθόριζαν οι Κούτβηδες, που είχαν στενές επαφές με τη Σοβιετική πρεσβεία στην Αθήνα. Τη θέση του Γραμματέα της ΚΕ ανέλαβε ο Παστιάς Γιατσόπουλος και έγινε εμφανές ότι στο κόμμα υπάρχουν πλέον δύο ομάδες με διαφορετικές θέσεις. Η μία γύρω από τον μόλις αποφυλακισθέντα Π. Πουλιόπουλο και η άλλη γύρω από τον Α. Χαϊτά που είχε και την υποστήριξη της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Τις διαφορές τους θα τις έλυναν στο επόμενο συνέδριο του κόμματος, που είχε να γίνει από το 1924, και ορίστηκε για τον Μάρτιο του 1927.
Ενδιάμεσα, στις εκλογές του 1926, το ΚΚΕ θα εκλέξει για πρώτη φορά στην ιστορία του 10 βουλευτές σαν Ενιαίον Μέτωπον Εργατών, Αγροτών και Προσφύγων. Αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ ήταν ο Σεραφείμ Μάξιμος.
Α) Οι Σταλινικοί (Χαϊτάς, Ευτυχιάδης, Κολοζώφ, Θέος, Σιάντος, Ζαχαριάδης) που ήταν η πλειοψηφία και θεωρήθηκε ως η πιο αντιπροσωπευτική της επαναστατικής συνέπειας και των αρχών της ΚΔ και του ΚΚΣΕ.
B) Οι Τροτσκιστές ή Λικβινταριστές (Πουλιόπουλος, Γιατσόπουλος, Νίκολης), οι οποίοι δεν διαφώνησαν με τον μέχρι τότε τρόπο δράσης του κόμματος, αλλά αμφισβήτησαν τον τρόπο καθοδήγησης από την Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΔ), την ηγεσία της οποίας είχαν αναλάβει στη Μόσχα οι Στάλιν-Μπουχάριν. Επίσης, εξέφρασαν τη δυσπιστία τους ως προς την αντικειμενικότητα της πληροφόρησης σχετικά με την κρίση στο εσωτερικό του ΚΚΣΕ (διαπάλη Στάλιν-Τρότσκι). Βαθμιαία όμως, συντάχθηκαν με τις θέσεις του Τρότσκι και της Αριστερής Αντιπολίτευσης στη Σοβιετική Ένωση.
Γ) Οι Κεντριστές (Μάξιμος, Χαΐνογλου, Σκλάβος) που βρισκόταν μεταξύ των δύο ομάδων και προσπαθούσαν να συμβιβάσουν τις διαφορές τους. Διαφωνούσαν με την πολιτική τακτική των τροτσκιστών, αλλά, δεν ήθελαν και τις διοικητικές λύσεις για θέματα ιδεολογικών αντιπαραθέσεων που πρότειναν οι σταλινικοί.
Τελικά, μετά από έντονες αντιπαραθέσεις και παρέμβαση του εκπροσώπου της Κ. Διεθνούς Ρέμελε, απομακρύνθηκαν οι τροτσκιστές από την ηγεσία του κόμματος και εξελέγη Κεντρική Επιτροπή αποτελούμενη από Σταλινικούς και Κεντριστές με επικεφαλής τον Ανδρόνικο Χαϊτά, που ανέλαβε Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής. Τότε για πρώτη φορά καθιερώνεται ο θεσμός του Πολιτικού Γραφείου που συγκροτήθηκε από τους : Α. Χαϊτά, Γ.Σιάντο, Κ.Θέο, Κ.Ευτυχιάδη (πλειοψηφούσα τάση), Σ. Μάξιμο, Κ. Σκλάβο, Τ. Χαΐνογλου (Κεντριστές). Το ΚΚΕ τότε συντάχθηκε πλήρως με την πολιτική γραμμή της ΚΔ και αποδοκίμασε την τροτσκιστική Αριστερή Αντιπολίτευση στη Σοβιετική Ένωση.
Οι Τροτσκιστές λοιπόν απομακρύνθηκαν από την ηγεσία του κόμματος και αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1927, διαγράφηκαν από το ΚΚΕ. Τότε επίσης διαγράφηκαν οι Γιάννης Κορδάτος για αντικομματική στάση και Ελ. Σταυρίδης για φιλοαστικές αποκλίσεις. Τέλος δόθηκε έμφαση στη στρατηγική του ενιαίου μετώπου και διακηρύχθηκε ότι το Μακεδονικό Ζήτημα δεν συνιστά προτεραιότητα του κόμματος.
Η πολιτική του ΚΚΕ την δεκαετία του 1930
Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929 επιδείνωσε σημαντικά τους όρους ζωής του ελληνικού λαού και οδήγησε σε ένα πρωτοφανές κύμα αιματηρών απεργιακών κινητοποιήσεων, στο οποίο πρωτοστάτησε το ΚΚΕ. Για να κατασταλεί το ολοένα ογκούμενο κύμα λαϊκών αγώνων, οι διώξεις των κομμουνιστών εντάθηκαν και «θεσμοθετήθηκαν» από την κυβέρνηση Βενιζέλου με την ψήφιση του νόμου 4229/1929, γνωστού και ως "ιδιωνύμου".
Το Ιανουάριο του 1930, εν μέσω πρωτοφανούς απεργιακού αναβρασμού, η 3η Ολομέλεια της ΚΕ έριξε το σύνθημα για γενική πολιτική απεργία και εγκαθίδρυση σοβιετικής εξουσίας. Τελικά η προσπάθεια για κήρυξη πολιτικής απεργίας απέτυχε, το απεργιακό κίνημα γρήγορα υποχώρησε και το κόμμα έχασε σημαντικό κομμάτι της επιρροής του στον λαό.
Η περίοδος της φραξιονιστικής πάλης χωρίς αρχές
Τα επόμενα χρόνια χαρακτηρίστηκαν από έντονη εσωστρέφεια και απομόνωση του ΚΚΕ από τις λαϊκές μάζες. Την περίοδο 1929-31 ξεσπά στο κόμμα η τρίτη κρίση, η λεγόμενη «Φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές», μεταξύ των δύο ομάδων της ηγεσίας του ΚΚΕ που είχε αρχίσει ήδη από το 1928. Από τη μια η ομάδα των συνδικαλιστών Σιάντου-Θέου-Παπαρήγα-Πυλιώτη υποστήριζε την άμεση κήρυξη γενικής πολιτικής απεργίας με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας, ενώ απ' την άλλη η ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη-Κολοζώφ επέμενε ότι δεν είχαν ακόμη ωριμάσει πλήρως οι συνθήκες για κάτι τέτοιο και έπρεπε το κόμμα πρώτα να οργανωθεί. Το σύνθημά τους ήταν: «Πρώτα οργάνωση και μετά επανάσταση».
Την εποχή εκείνη η ηγεσία και ο μηχανισμός των δύο αυτών Οργανώσεων ΚΚΕ και ΟΚΝΕ είχε διασπαστεί σε δύο αντίπαλες παρατάξεις προσπαθώντας η μία να επιβληθεί ή και να εξουδετερώσει την άλλη. Στα μέσα μάλιστα του 1931 φαίνεται πως το ΚΚΕ είχε οδηγηθεί σχεδόν στην αποσύνθεση με επακόλουθο την αντανάκλαση της στα εργατικά στρώματα. Η μία παράταξη, η δεξιά, με επικεφαλής τους Χαϊτά, Ευτυχιάδη και Κολοζώφ ήρθε σε ολομέτωπη σύγκρουση με την αριστερή των συνδικαλιστών Σιάντου, Θέου, Πυλιώτη, Παπαρήγα και Ασίκη. Μετά την φυλάκιση από το αστικό καθεστώς το Σεπτέμβριο του 1930 του Γραμματέα Χαϊτά και των Ευτυχιάδη-Κολοζώφ την ηγεσία στο κόμμα ανέλαβε η ομάδα των Σιάντου-Θέου.
Η ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη είχε σαν σύνθημα το "πρώτα οργάνωση και ύστερα επανάσταση", ενώ των Σιάντου-Θέου "την μετατροπή των αυθόρμητων λαϊκών κινητοποιήσεων σε γενική πολιτική απεργία". Η Κομμουνιστική Διεθνής χαρακτήρισε την ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη «οπορτουνιστική δεξιά φράξια», ενώ των Σιάντου-Θέου «αναρχοσυνδικαλιστική», αποκλίνουσες και οι δύο από την ορθόδοξη γραμμή του Μαρξισμού-Λενινισμού.
Λέος Φίρκουσνι
Ο Λέος Φιρκούσνι (τσέχικα: Leoš Firkušný) ήταν Τσέχος μουσικολόγος. Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1905 στη Ναπατζέντλα (Napajedla) (σημερινή Τσεχία ). Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του διάσημου πιανίστα Rudolf Firkušný και της αδελφής τους Marie Kasiková (γεννημένη Firkušná, 11 Οκτωβρίου 1909). Ήταν ειδικός στον Leoš Janáček και έκανε πολλά για να φέρει τη μουσική του στους ακροατές του εξωτερικού. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του μουσικού φεστιβάλ Άνοιξη της Πράγας. Πέθανε στις 9 Ιουλίου 1950 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής.
Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
Η περίοδος της φραξιονιστικής πάλης χωρίς αρχές
Η μετέπειτα διαφώτιση, την εποχή του Ζαχαριάδη, υποστήριξε ότι η "Φραξιονιστική Πάλη Χωρίς Αρχές" ήταν "απολιτική" και ότι οφειλόταν κυρίως στη "μεγαλοποίηση πολιτικών μικροαποχρώσεων και σε προσωπικές διαφορές".
Στην κατάσταση εκείνη αποφασίστηκε τελικά από την Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΔ), που είχε λάβει γνώση αυτής, να παρέμβει άμεσα και αποφασιστικά. Έτσι τον Μάρτιο και Απρίλιο του 1931 κλήθηκαν και πήγαν στη Μόσχα για να λογοδοτήσουν γύρω στα 38 στελέχη του ΚΚΕ που μετείχαν στην φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές από λίστα που συνέταξε το στέλεχος Γιάννης Ιωαννίδης με εντολή του Νίκου Ζαχαριάδη που τότε βρισκόταν στη Μόσχα. Από τα 38 αυτά στελέχη μόνο δύο θα επιστρέψουν μερικούς μήνες αργότερα, ο Γιώργης Σιάντος και ο Κώστας Θέος και θα ενταχθούν πάλι στην ηγεσία του ΚΚΕ. Οι υπόλοιποι θα παραμείνουν στη Σοβιετική Ένωση και θα επιστρέψουν αργότερα, ενώ κάποιοι από αυτούς δεν θα επιστρέψουν ποτέ και μερικοί θα εκτελεστούν την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων (1936-38).
Λέος Φίρκουσνι
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικολόγοι Κατηγορία:Τσέχοι Κατηγορία:Ιστορία της Τσεχίας Κατηγορία:Μουσική στην Τσεχία
Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
Η περίοδος της φραξιονιστικής πάλης χωρίς αρχές
Η ΚΔ διόρισε νέα τριμελή ηγεσία στο ΚΚΕ που την αποτελούσαν οι Νίκος Ζαχαριάδης, Γιώργος Κωνσταντινίδης (Ασημίδης) και Γιάννης Μιχαηλίδης, απόφοιτοι όλοι των ΚUΤV. Επίσης καθαίρεσε όλη την Κεντρική Επιτροπή και το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ και το Νοέμβρη του 1931 διόρισε νέο Πολιτικό Γραφείο, αποτελούμενο από 7 νέα άτομα με μέσο όρο ηλικίας 27 έτη. Τα 7 μέλη του ΠΓ ήταν : N. Ζαχαριάδης, Σ. Σκλάβαινας, Β. Νεφελούδης, Γ. Ιωαννίδης, Γ. Μιχαηλίδης, Γ. Κωνσταντινίδης και Λ. Στρίγκος.
Η Νέα Ηγεσία στάλθηκε στην Ελλάδα μαζί με ομάδα στελεχών του κόμματος που την εποχή εκείνη σπούδαζαν στη Σοβιετική Ένωση επικεφαλής της οποίας ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, προκειμένου να επιφέρει την αποκατάσταση της ενότητας στο ΚΚΕ. Επίσης το δημοσιογραφικό όργανο του ΚΚΕ ο Ριζοσπάστης από τα τέλη του 1931 κυκλοφορούσε με τον τίτλο Νέος Ριζοσπάστης, σαφής αναφορά στη Νέα Ηγεσία.
Έτσι λοιπόν τον Νοέμβριο του 1931 με την παρέμβαση της ΚΔ και το διορισμό νέας ηγετικής ομάδας στο ΚΚΕ, υπό το Ν. Ζαχαριάδη, πήρε τέλος η φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές. Το κόμμα άφηνε οριστικά πίσω του τις διαμάχες, τις κρίσεις, τις παλινδρομήσεις και τις συνεχείς αλλαγές στην ηγεσία της περιόδου 1918-31 και μετεξελισσόταν σε ένα κόμμα νέου τύπου. Στο εξής στις τάξεις του κόμματος θα υπήρχε η λεγόμενη «μπολσεβίκικη ομοφωνία».
Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό και τον πόλεμο
Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 οι δυνάμεις του φασισμού, στην Ευρώπη κυρίως, προκάλεσαν αντιδράσεις και η προοπτική του πολέμου διαφαινόταν πλέον καθαρά. Το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ (Δεκέμβριος 1935), ακολουθώντας τη γραμμή των Λαϊκών Μετώπων που είχε επεξεργαστεί η ΚΔ στο 7ο της Συνέδριο, έθεσε ως στόχο την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση για την αποσόβηση επερχόμενης δικτατορίας φιλοφασιστικής ιδεολογίας.
Το ΚΚΕ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντιφασιστική πάλη αυτής της περιόδου, με αποκορύφωμα το μεγάλο απεργιακό κύμα του Μάη του 1936, χωρίς όμως να μπορέσει να ανακόψει την πορεία προς τη δικτατορία, που τελικά επιβλήθηκε την 4η Αυγούστου του 1936.
Η κοινωνική σύνθεση των μελών και ψηφοφόρων του ΚΚΕ στον μεσοπόλεμο
Το ΚΚΕ κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου δεν είναι κόμμα εργατικής σύνθεσης, δεν είναι κόμμα προλεταριακό με την κοινωνιολογική έννοια του όρου. Αυτά προκύπτουν από όσα στην 5η και 6η Ολομέλεια του 1933 και 1934 παρουσιάζονται (δηλαδή στατιστικά στοιχεία: 44% εργάτες κι απ' αυτούς μόνο 9,1% εργάτες εργοστασίου ήταν μέλη του), αλλά και από τις εκλογικές επιδόσεις του κόμματος. Το ΚΚΕ «από πλευράς κοινωνικής σύνθεσης είναι κόμμα λαϊκό» αλλά «δεν έγινε το κόμμα της εργατικής τάξης» στην περίοδο του Μεσοπολέμου.
Διώξεις από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου
Η δικτατορία του Μεταξά, που επιβλήθηκε στις 4 Αυγούστου 1936 με τη συναίνεση του βασιλιά Γεωργίου Β' με πρόσχημα τον "κομμουνιστικό κίνδυνο", έθεσε το ΚΚΕ εκτός νόμου και εξαπέλυσε εναντίον του πρωτοφανείς διώξεις. Ο υπουργός Ασφαλείας Κωνσταντίνος Μανιαδάκης εξάρθρωσε σχετικά εύκολα όλον το μηχανισμό του κόμματος. Ο Ζαχαριάδης συνελήφθη στις 13 Σεπτεμβρίου 1936 και κρατήθηκε σε αυστηρή απομόνωση στις φυλακές της Κέρκυρας, στην Ακτίνα Θ΄. Επίσης, φυλακίστηκε ή εκτοπίστηκε σε ξερονήσια σχεδόν όλη η ηγετική ομάδα και πολλά μέλη του κόμματος.
Το μεταξικό καθεστώς στράφηκε ενάντια και σε άλλα πολιτικά κόμματα, όμως ιδιαίτερα κατά του ΚΚΕ, το οποίο κατηγόρησε ότι οδηγούσε τη χώρα στην αναρχία. Το ΚΚΕ πέρασε πλέον στην παρανομία. Συνολικά γύρω στα 2000 μέλη του συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν αυτήν την περίοδο και οι περισσότερες οργανώσεις του εξαρθρώθηκαν. Η μεγαλύτερη ομάδα κρατούμενων κομμουνιστών (600 άτομα περίπου) φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία, ενώ άλλες ομάδες εκτοπίστηκαν στα νησιά Αϊ Στράτης, Ανάφη, Κίμωλος, Φολέγανδρος, Γαύδος κλπ.
Ο Μανιαδάκης χρησιμοποίησε τη βενιζελικής έμπνευσης “δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης των κομμουνιστικών ιδεών”, για την υπογραφή της οποίας οι συλληφθέντες υπέστησαν βασανιστήρια (ρετσινόλαδο, καυτερή πιπεριά, ξυλοδαρμούς, φάλαγγα, πετάλωμα ακόμη και ευνουχισμό). Όσοι υπέκυψαν και υπέγραψαν στιγματίστηκαν ως “δηλωσίες” και βίωσαν την περιφρόνηση των πρώην συντρόφων τους. Στην υπηρεσία δίωξης κομμουνισμού διοικητής ήταν ο ανώτατος αξιωματικός της ασφάλειας, Σπύρος Παξινός, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί για τη δίωξη του Κομμουνισμού στη Γερμανία από τη Γκεστάπο. Η δικτατορία διέπραξε ακόμα και δολοφονίες στελεχών του ΚΚΕ. Δολοφονήθηκαν από την δικτατορία της 4ης Αυγούστου οι κομμουνιστές Χρήστος Μαλτέζος, Νίκος Βαλιανάτος, Μήτσος Μαρουκάκης, Λύσανδρος Μηλιαρέσης, Στέφανος Λασκαρίδης, Παύλος Σταυρίδης και άλλοι. Ο Μήτσος Μαρουκάκης, συντάκτης του Ριζοσπάστη, πετάχτηκε από την ταράτσα της Γενικής Ασφάλειας Πειραιά στις 13 Οκτώβρη 1936, ενώ ο γηραιός (70 ετών) συνδικαλιστής Νίκος Βαλιανάτος εκπαραθυρώθηκε από την Ειδική Ασφάλεια Αθηνών στις 9 Αυγούστου 1938 και οι δολοφονίες τους αποδόθηκαν από την Ασφάλεια σε αυτοκτονία.
Το ΚΚΕ επεδίωξε τη συνεργασία με τα αστικά κόμματα για την ανατροπή της δικτατορίας χωρίς να θέσει καθεστωτικό ζήτημα για να διευκολυνθεί η συμμετοχή των βασιλοφρόνων στον κοινό αντιμεταξικό αγώνα: τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά και το μόνο που έγινε ήταν η συγκρότηση του Αντιδικτατορικού Μετώπου Νέων από εκπροσώπους της ΟΚΝΕ της Φιλελεύθερης Νεολαίας, της Σοσιαλιστικής, του Προοδευτικού Κόμματος του Καφαντάρη και του Εργατοαγροτικού. Στην κομματική ρητορική −όπως αυτή αποτυπώνεται στα κομματικά κείμενα της περιόδου− το μεταξικό καθεστώς χαρακτηρίστηκε ως φασιστικό.
Δημιουργία πλαστού ΚΚΕ
Ακόμη, η Ασφάλεια κατάφερε να εκμεταλλευτεί το κενό που δημιουργήθηκε από τις μαζικές συλλήψεις συγκροτώντας στα τέλη του 1939 δική της καθοδήγηση με πρώην στελέχη του κόμματος που είχαν προσχωρήσει στις αρχές ασφαλείας, όπως οι πρώην βουλευτές του ΚΚΕ Μιχάλης Τυρίμος και Μανώλης Μανωλέας. Η συγκροτημένη από την ασφάλεια νέα καθοδήγηση ονομάστηκε Προσωρινή Διοίκηση (ΠΔ) και άρχισε να εκδίδει τον δικό της Ριζοσπάστη εντείνοντας έτσι τη σύγχυση στις γραμμές των κομμουνιστών. Η ΠΔ ήρθε σε έντονη αντιπαράθεση με τη λεγόμενη Παλιά Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ (ΠΚΕ), την καθοδήγηση της οποίας είχε ο Νίκος Πλουμπίδης, κατηγορώντας η μια την άλλη για χαφιεδισμό. Μέσα σ' αυτό το πρωτοφανές κλίμα σύγχυσης κι αυτός ακόμα ο Ζαχαριάδης συντάχθηκε με την Προσωρινή Διοίκηση κατηγορώντας την καθαρή Παλιά Κεντρική Επιτροπή. Τα πράγματα ξεκαθάρισαν το καλοκαίρι του 1941 όταν συγκροτήθηκε η λεγόμενη Νέα Κεντρική Επιτροπή από στελέχη του ΚΚΕ που απέδρασαν από τους τόπους κράτησής τους.
Ελληνοϊταλικός πόλεμος
Η κήρυξη του πολέμου το 1940 βρήκε το ΚΚΕ σε πλήρη διάλυση, με την ηγεσία του αλλά και απλά μέλη σε φυλακές και ξερονήσια. Οι κομμουνιστές που ήταν κρατούμενοι στην Κέρκυρα, στην Ακροναυπλία και σε διάφορα νησιά, ζήτησαν να πολεμήσουν στο Αλβανικό μέτωπο, ωστόσο ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης τους διεμήνυσε πως κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατό αν πρώτα προχωρούσαν σε αποκήρυξη του κομμουνισμού. Αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, το καθεστώς τους παρέδωσε στις δυνάμεις Κατοχής. Λίγες μέρες μετά την κήρυξη πολέμου από την Ιταλία, ο γενικός γραμματέας Νίκος Ζαχαριάδης, ο οποίος βρισκόταν στη φυλακή, κάλεσε τους Έλληνες σε αντιφασιστικό αγώνα μαζί με την κυβέρνηση Μεταξά για να αντιμετωπίσουν τον κατακτητή.
Τον Νοέμβριο του 1940, μετά την προώθηση του ελληνικού στρατού στο εσωτερικό της Αλβανίας, ο Ζαχαριάδης αλλάζει γραμμή και χαρακτηρίζει τον αγώνα στην Αλβανία ιμπεριαλιστικό που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μοναρχοφασιστών και καλεί τους μαχόμενους Έλληνες να στραφούν κατά του Μεταξά επιδιώκοντας "έντιμη" ειρήνη με τους Ιταλούς με τη διαμεσολάβηση της ΕΣΣΔ (βλέπε 2η επιστολή Ζαχαριάδη). Η αλλαγή πλεύσης του Ζαχαριάδη ίσως να οφείλεται σε επίκριση της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς ίσχυε ακόμα το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ μεταξύ Στάλιν και Χίτλερ.
Ανασυγκρότηση
Στο ξεκίνημα της κατοχής το ΚΚΕ ήταν ένα κόμμα πλήρως εξαρθρωμένο, «κάθε άλλο παρά έτοιμο να αναλάβει και να προωθήσει μεγάλες πρωτοβουλίες». Ενώ μεμονωμένοι αντιιμπεριαλιστές και αστοί σοσιαλιστές φαντασιώνονταν την πραγμάτωση σοσιαλιστικών σχεδίων με τη γερμανική ανοχή, η μεγάλη μάζα των κομμουνιστών στην Ελλάδα, όπως και στη Γιουγκοσλαβία, αντιμετώπισε τους Γερμανούς ως εθνικούς και ιδεολογικούς εχθρούς. Τον Απρίλιο το Μακεδονικό Γραφείο του ΚΚΕ εξέδωσε προτροπές για αντίσταση και ρίχτηκαν αντιγερμανικά φέιγ-βολάν στη Θεσσαλονίκη, ενώ ακολούθησε στις αρχές Μαΐου η ΠΚΕ καλώντας σε «πάλη για το ξεσκλάβωμα του τόπου μας και την ειρήνη». Με την εκδήλωση της ναζιστικής επίθεσης στη Σοβιετική Ένωση ο πόλεμος απέκτησε για τους κομμουνιστές σαφέστερο απελευθερωτικό χαρακτήρα. Στις 28 Ιουνίου απελευθερώθηκαν με διαταγή της GFP και της βουλγαρικής πρεσβείας από τη φυλακή της Ακροναυπλίας 27 κομμουνιστές μακεδονικής και κυρίως σλαβικής καταγωγής, μεταξύ των οποίων ο Ανδρέας Τζήμας, θεωρώντας ότι θα δρούσαν ως Βούλγαροι προπαγανδιστές. Όταν μετά από διαμαρτυρίες της Ειδικής Ασφάλειας διατάχθηκε η σύλληψή τους, είχαν πλέον περάσει στην παρανομία. Μέσα στη σύγχυση που ακολούθησε τη γερμανική εισβολή το 1941 κάποια στελέχη του ΚΚΕ κατόρθωσαν να δραπετεύσουν. Έξι, ανάμεσά τους ο Πέτρος Ρούσος, η Χρύσα Χατζηβασιλείου, ο Ανδρέας Τζήμας, ο Παντελής Σίμος-Καραγκίτσης, ο Κώστας Λαζαρίδης και ο Ανδρέας Τσίπας, ξεκίνησαν να εργάζονται για την ανασυγκρότηση του ΚΚΕ και συγκρότησαν τη Νέα Κεντρική Επιτροπή, με Γραμματέα τον Α. Τσίπα και μέλη τους υπόλοιπους. Στην ολομέλεια της 1ης Ιουλίου 1941 απηύθυναν κάλεσμα σε όλα τα πολιτικά κόμματα για συνεργασία «σε ένα εθνικό μέτωπο απελευθέρωσης», αντικατοχική και αντιφασιστική δράση, για την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ και το σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης για την αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η έκκληση αυτή δε βρήκε απήχηση στους πολιτικούς των μεγάλων αστικών κομμάτων του μεσοπολέμου, του Λαϊκού Κόμματος και των Φιλελευθέρων, ενώ οι δεύτεροι αντιπρότειναν τη δημιουργία αντιμοναρχικής οργάνωσης με το βλέμμα στραμμένο στο μεταπελευθερωτικό σκηνικό.
Ίδρυση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ
Τον Σεπτέμβριο του 1941 το ΚΚΕ, μετά από διαπραγματεύσεις με τρία μικρά σοσιαλιστικά κόμματα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΣΚΕ), την Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ) και το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ), προχώρησε στη δημιουργία του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ). Τον ίδιο μήνα δραπέτευσε και ο Γιώργης Σιάντος, που μετά τη διάλυση της καχυποψίας των συντρόφων του χάρη στις διαβεβαιώσεις του ακροναυπλιώτη Γιάννη Ιωαννίδη, ανέλαβε την ηγεσία του ΚΚΕ στα τέλη του 1941.
Το ΕΑΜ ίδρυσε τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (ΕΛΑΣ) και την οργάνωση της νεολαίας την ΕΠΟΝ. Στις οργανώσεις αυτές εντάχθηκε πλήθος λαού και το ΕΑΜ έγινε η μαζικότερη αντιστασιακή οργάνωση, στην οποία μάλιστα συμμετείχαν και πολλοί μη κομμουνιστές. Ο ΕΛΑΣ υπό την ηγεσία των Βελουχιώτη, Σαράφη και Τζήμα έδωσε πολλές μάχες κατά δυνάμεων των κατοχικών στρατευμάτων και κατάφερε να απελευθερώσει μεγάλο μέρος της ελληνικής υπαίθρου. Στις ελεύθερες περιοχές το ΕΑΜ οργάνωσε τη διοίκηση θέτοντας τις βάσεις της λαϊκής αυτοδιοίκησης. Σημαντικότερη αντιστασιακή ενέργεια γενικώς θεωρείται η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, που έγινε σε συνεργασία του ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ με βρετανούς πράκτορες. Ενώ η απελευθέρωση της χώρας πλησίαζε, ο ΕΛΑΣ συγκρούστηκε με τις υπόλοιπες αντιστασιακές οργανώσεις της χώρας, αλλά, και με τα δοσιλογικά Τάγματα Ασφαλείας.
Τα Δεκεμβριανά - Συνθήκη της Βάρκιζας
Με το τέλος του πολέμου, η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου βρίσκεται αντιμέτωπη με το ζήτημα του αφοπλισμού των αντάρτικων ομάδων. Με τελεσίγραφό του ο στρατηγός Ρόναλντ Σκόμπι (Άγγλος διοικητής των συμμαχικών στρατευμάτων στην Ελλάδα) παραγγέλνει εντός δέκα ημερών τον πλήρη αφοπλισμό των ανταρτών, με εξαίρεση την Τρίτη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία και τον Ιερό Λόχο, με το σκεπτικό ότι ήταν το μόνο εν λειτουργία τμήμα του τακτικού Ελληνικού Στρατού, το οποίο πολέμησε σε Βόρειο Αφρική και Ιταλία. Το ΕΑΜ αντιπροτείνει τον αφοπλισμό όλων των στρατιωτικών σχηματισμών και δημιουργία νέου εθνικού στρατού με στρατολογία εφέδρων, αλλά ο Γ. Παπανδρέου την απορρίπτει με υπόδειξη του Σκόμπυ. Τα στελέχη της κυβέρνησης διχάζονται και ακολουθεί η παραίτηση των υπουργών του ΕΑΜ στις 2 Δεκεμβρίου του 1944.
Τις επόμενες μέρες ακολουθούν τα γεγονότα που έχουν μείνει γνωστά ως Δεκεμβριανά: η διαδήλωση - διαμαρτυρία του Ε.Α.Μ στο κέντρο της πρωτεύουσας, μετά την αναίτια και ψυχρή δολοφονία δεκάδων διαδηλωτών του ΕΑΜ, εξελίχθηκε σε ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των εφεδρικών δυνάμεων του ΕΛΑΣ Αθήνας από τη μία μεριά και των Βρετανικών και κυβερνητικών δυνάμεων από την άλλη, στις οποίες προστέθηκαν μέλη των υπόλοιπων αντιστασιακών οργανώσεων, καθώς και μέλη των πρώην ταγμάτων ασφαλείας. Κατά τα Δεκεμβριανά έδρασε επίσης η οργάνωση του ΚΚΕ ΟΠΛΑ, η οποία στράφηκε, εκτός των πολιτικών και ιδεολογικών αντιπάλων του κυβερνητικού στρατοπέδου, και εναντίον τροτσκιστών μελών του ΕΑΜ και λοιπών διαφωνούντων. Η απόφαση να προχωρήσει το ΚΚΕ σε σύγκρουση πάρθηκε από το Πολιτικό Γραφείο κατά μία άποψη στις 28 Νοεμβρίου και κατά μία δεύτερη στις 3 Δεκεμβρίου, όταν ναυάγησαν οι διαπραγματεύσεις με τον Παπανδρέου. Πρόθεση του ΕΑΜ ήταν η διενέργεια δημοψηφίσματος ώστε να αποφασίσει ο λαός για το πολιτειακό (επάνοδος του βασιλιά ή κατάργηση της βασιλείας). Δεν δεχόταν τη διάλυση του ΕΛΑΣ γιατί φοβόταν ότι θα άφηνε τους μαχητές του εκτεθειμένους στην ισχύ των αντιπάλων τους. Στο ερώτημα γιατί το ΕΑΜ δεν κατέλαβε την εξουσία τον Οκτώβριο του 1944, όταν ήταν σε θέση να το πετύχει, δηλαδή όταν οι βρετανικές δυνάμεις δεν είχαν αναπτυχθεί, ίσως οφείλεται στο ότι το ΚΚΕ ως η βασικότερη συνιστώσα του ΕΑΜ «δεν ήθελε να συγκρουσθεί με τους Άγγλους, επειδή ήλπιζε ακόμα σε μια πιθανή κατάληψη της Ελλάδας από τον σοβιετικό στρατό, ή επειδή πίστευε πως μπορούσε να κατακτήσει την εξουσία με πολιτικά μέσα».
Μετά τα Δεκεμβριανά, η Ελληνική Κυβέρνηση, υπό την καθοδήγηση των Άγγλων, δέχτηκε να συνδιαλέγεται με το ΕΑΜ, το οποίο πιστεύοντας ότι μπορεί να λύσει το θέμα μέσω της πολιτικής οδού υπέγραψε τη συνθήκη ανακωχής γνωστή ως Συμφωνία της Βάρκιζας. Τη Συμφωνία της Βάρκιζας υπέγραψε τελικά υπό την πίεση της πολιτικής ηγεσίας του ΚΚΕ και ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ, Άρης Βελουχιώτης, αρνούμενος ωστόσο λίγο αργότερα την παράδοση του οπλισμού του. Μάλιστα ξεκίνησε και περιοδεία στην ορεινή ύπαιθρο με σκοπό τη δημιουργία νέου αντάρτικου. Το ΚΚΕ τον απομονώνει με το σύνθημα «ούτε φαΐ, ούτε νερό στον Άρη» και τον καταγγέλλει ως «τυχοδιωκτικό στοιχείο που σαν στόχο έχει την υπονόμευση της συμφωνίας της Βάρκιζας». Μαζί με τους λίγους συναγωνιστές του, διακηρύσσει την ανάγκη συνέχισης του ένοπλου αγώνα, ενάντια στο νέο διαφαινόμενο ζυγό, που δεν είναι άλλος από τους Άγγλους, αλλά και την νέα ελληνική κυβέρνηση. Τελικά, ο Βελουχιώτης διαγράφεται επισήμως από το ΚΚΕ, την ίδια ημέρα που καταδιωκόμενος από δυνάμεις της Εθνοφυλακής αυτοκτονεί. Την ίδια περίοδο το ΚΚΕ δεν ήταν αδιάφορο για τις εδαφικές διεκδικήσεις της Ελλάδος και ζητούσε την Κύπρο από την Αγγλία και την Ανατολική Θράκη από την Τουρκία.
Μετά τη Βάρκιζα
thumb|Παραδοθείς οπλισμός του [[ΕΛΑΣ μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.]] Η Συμφωνία της Βάρκιζας, η οποία τερμάτισε τη δεκεμβριανή σύγκρουση, επικύρωσε τη στρατιωτική ήττα του ΕΑΜ. Άμεση προτεραιότητα του ΚΚΕ ήταν η ανασυγκρότηση των δυνάμεων του προκειμένου να επιβάλει την εφαρμογή των όρων της συμφωνίας, αλλά ίσως και την αναθεώρησή της. Αν και ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ είχε ολοκληρωθεί μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου, σημαντικό κομμάτι του οπλισμού του αποκρύφτηκε από τα κατά τόπους στελέχη του ΚΚΕ και η εκ των υστέρων ανακάλυψή του ήταν το βασικό επιχείρημα που θεμελίωνε τις καταγγελίες για διπλή πολιτική του ΚΚΕ. Πάντως το ΚΚΕ θα τηρήσει κατά γράμμα τη συμφωνία της Βάρκιζας σε αντίθεση με τους κυβερνητικούς, που αμέσως μετά την υπογραφή της, με τη Βρετανική ανοχή ίσως και υποστήριξη, εξαπέλυσαν ένα πρωτοφανές κύμα διώξεων κατά του εαμικού κόσμου, τη λεγόμενη "Λευκή τρομοκρατία".