cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βρετανό-Κυπριακές σχέσεις
Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει Υπάτη Αρμοστεία στη Λευκωσία. Από τον Αύγουστο του 2014, ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής στην Κύπρος είναι ο Ρικ Τοντ. Η Κύπρος έχει Υπάτη Αρμοστεία στο Λονδίνο. Ο σημερινός Κυπριακός Ύπατος Αρμοστής στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ο Ευριπίδης Λ. Ευρυβιάδης.
Ιστορικό
thumb|left|Υπάτη Αρμοστεία της Κύπρου στο [[Λονδίνο|150px]] Η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1960, μετά από 82 χρόνια βρετανικού ελέγχου. Το Ηνωμένο Βασίλειο επίσης υπέγραψε μια συνθήκη με την Ελλάδα και την Τουρκία σχετικά με την ανεξαρτησία της Κύπρου, τη "Συνθήκη Εγγυήσεων", η οποία υποστηρίζει ότι η Βρετανία είναι "εγγυήτρια δύναμη" της ανεξαρτησίας του νησιού.
Για τέσσερα χρόνια μετά την κυπριακή ανεξαρτησία, η βρετανική κυβέρνηση υποστήριξε οικονομικά τη Δημοκρατία της Κύπρου, κάτω από την Ανταλλαγή Σημειώσεων του 1960 για την Οικονομική Βοήθεια προς τη Δημοκρατία της Κύπρου. Μεταξύ άλλων, η ανταλλαγή διακοινώσεων που έχει προμηθευτεί για την καταβολή του συνόλου £12 εκατομμυρίων "ως επιχορήγηση", ξεκινώντας με £4 εκατομμύρια το 1961 και άρχιζε να λεπταίνει προς τα κάτω στα £1,5 εκατομμύρια τον Μάρτιο του 1965, με πρόβλεψη για τη βρετανική κυβέρνηση να επανεξετάσει την κατάσταση για κάθε επόμενη περίοδο 5 ετών, σε συνεννόηση με την Δημοκρατία της κυβέρνησης, και να "καθορίσει το ποσό της οικονομικής βοήθειας που πρέπει να παρέχεται". Μετά τη διακοινοτική σύγκρουση του 1963-64, υποστηρίχθηκε ότι δεν υπήρχε καμία εγγύηση ότι οι δύο κοινότητες θα επωφεληθούν εξίσου από αυτά τα χρήματα. Η κυπριακή κυβέρνηση εξακολουθεί να διεκδικεί τα χρήματα από το 1964 έως σήμερα, αν και μέχρι σήμερα δεν έχει λάβει διεθνή νομική δράση για να ελεγχθεί την εγκυρότητα του ισχυρισμού του. Οι εκτιμήσεις για το χρέος κυμαίνονται από αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες σε πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ.
Σύγχρονες σχέσεις
Και οι δύο χώρες είναι μέλη της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Υπάρχουν 400,000 Ελληνοκύπριοι και 300,000 Τουρκοκύπριοι που ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Υπάρχουν 50,000 Βρετανοί που ζουν στην Κύπρο, με τους περισσότερους να έχουν την περιουσία τους στην επαρχία Πάφου. Οι σημερινές σχέσεις μεταξύ της Κύπρου και του Ηνωμένου Βασιλείου θεωρούνται εξαιρετικές, με υψηλά επίπεδα συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας, διπλωματίας και εκπαίδευσης. Στις 16 Ιανουαρίου του 2014, ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης και ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον επιβεβαίωσαν τους ισχυρούς δεσμούς φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών κατά τη διάρκεια συνάντησης τους στην 10 Downing Street.
Ακρωτήρι και Δεκέλεια
Η συνεχιζόμενη βρετανική κυριαρχία των Περιοχών Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας συνεχίζει να διαιρεί τους Κύπριους. Αρκετά Κυπριακά χωριά παραμένουν εγκλωβισμένα στους τομείς, και έχουν υπάρξει πολλές συλλήψεις αντι-βρετανικών διαδηλωτών κατά τα τελευταία έτη. Αυτοί οι ακτιβιστές υποστηρίζουν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα πρέπει να συνεχίσει να κατέχει εδάφη σε ένα άλλο κράτος-μέλος της ΕΕ.
Τον Ιανουάριο του 2014, μια συμφωνία που υπογράφτηκε από τον Υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου Ιωάννης Κασουλίδης και τον Υπουργό Εξωτερικών Ουίλιαμ Χέιγκ, με την παρουσία του προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, έγινε για να άρει τους περιορισμούς στην ανάπτυξη ακινήτων εντός των Βρετανικών βάσεων. Το δικαίωμα των ιδιοκτητών να αναπτύξουν τη γη τους αφορά 15 τοπικές διοικητικές μονάδες, οι οποίες αποτελούν το 78% της συνολικής έκτασης των βάσεων. Η συμφωνία είχε αρθεί όλους τους περιορισμούς σχετικά με την επιλεξιμότητα και την ανάπτυξη των ακινήτων εντός των Βρετανικών Βάσεων, έτσι ώστε όλοι οι κανονισμοί που εφαρμόζονται στη Δημοκρατία της Κύπρου θα ισχύουν εντός των Κυρίαρχων Περιοχών Βάσεων, όσον αφορά την αγορά και την ανάπτυξη ακινήτων από υπηκόους ευρωπαϊκών ή τρίτων χωρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις του Ηνωμένου Βασιλείου Ηνωμένο Βασίλειο
Σταρτ Λούμπλιν
Ιστορία
Η ΜΚΣ Σταρτ Λούμπλιν ιδρύθηκε το 1953, μαζί με την ομάδα καλαθοσφαίρισης. Το καλοκαίρι του 2014, η ομάδα έλαβε μία wild card από τη διοργανώτρια αρχή της PLK, λόγω της επέκτασης από 12 σε 16 ομάδες.
Ονομασίες
Για λόγους χορηγίας, ο σύλλογος έχει υπάρξει γνωστός με διάφορες ονομασίες: • Start Jadar (1992-93)
• Start Instal (1993-96)
• Start Faelbud (1996-98)
• Gala Start (1998-99)
• AICE Start (2000-01)
• Start Lublin (2002-2005)
• Start AZS Lublin (2005-2008)
• Olimp Start Lublin (2009-2011)
• Start Lublin (2011-2012)
• Wikana Start S.A. Lublin (2012–παρόν)
Καινήπολις
Η Καινήπολις (Καινήπολις), ήταν πόλη της αρχαίας Λακωνίας, η οποία ανήκε στο Κοινό των Ελευθερολακώνων.
Τοποθεσία
Η ονομασία Καινήπολις (Καινή πόλη = νέα πόλη), ήταν η μεταγενέστερη ονομασία της προϋπάρχουσας πόλης Ταίναρον. Τα ερείπια της Καινήπολις, βρίσκονται κοντά στο σύγχρονο οικισμό Κυπάρισσο της Λακωνίας. Η αρχαία πόλη απείχε από το ακρωτήριο του Ταινάρου σαράντα στάδια (περίπου 7.3 χιλιόμετρα), δια θαλάσσης, και αποτέλεσε την μετεξέλιξη της αρχαιότερης πόλης.
Ιστορία
Στη στήλη της Καινήπολης υπάρχει επιγραφή με το όνομα Γάϊος Ιούλιος Λάκων, γιός του Ευρυκλή, που χρησιμοποιούσε το Πόρτο Κάγιο ως επίνειο. Όπως μαρτυρούν τα ευρήματα της περιοχής η Καινήπολη ήταν θρησκευτικό κέντρο, γνώρισε μεγάλη ακμή στη Ρωμαϊκή εποχή που διατηρήθηκε και τη Βυζαντινή εποχή μέχρι την εποχή του Ιουστινιανού. Το 467 οι κάτοικοι απέκρουσαν τους Βανδάλους του Γιζερίχου, ενώ το 533 ο Βελισσάριος προσέγγισε στο λιμάνι με τον αυτοκρατορικό στόλο. Η πόλη εγκαταλείφθηκε τον 6ο αιώνα, μάλλον μετά από ισχυρό σεισμό.
Λατρευτικές παραδόσεις
Στη περιοχή βρίσκονται ορισμένες εκκλησίες, που μερικές έχουν κτιστεί στη θέση αρχαιοελληνικών ναών και με τα υλικά αυτών. Διακρίνουμε στον Άγιο Αντρέα κιονόκρανα και επιγραφή, στην Αγία Παρασκευή και στον Άγιο Πέτρο (Βασιλική 5ου ή 6ου αι.). Ο ναός της Αγίας Παρασκευής ταυτίζεται με το ιερό της Αφροδίτης που αναφέρει ο Παυσανίας και ο ναός της Παναγίας λέγεται ότι είναι ο ναός της Δήμητρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Λακωνίας Κατηγορία:Κοινό Ελευθερολακώνων
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Όλα Για Όλα
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Όλα Για Όλα (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Diary of a Wimpy Kid: Double Down) είναι ένα Αμερικανικό μυθιστόρημα γραμμένο από τον συγγραφέα Τζεφ Κίνι, και το εντέκατο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυκλοφόρησε στις 1 Νοεμβρίου του 2016 και στην Ελλάδα στις 10 Νοεμβρίου του 2016. Έλαβε μικτές προς θετικές κριτικές.
Πλοκή
Ο Γκρεγκ Χέφλι πιέζεται αφόρητα. Η μητέρα του πιστεύει ότι τα βιντεοπαιχνίδια μετατρέπουν τον εγκέφαλό του σε πολτό, και του ζητάει να παρατήσει το τηλεκοντρόλ και να εξερευνήσει τη "δημιουργική πλευρά" του. Πέρα από αυτό, το Χάλοουιν πλησιάζει και οι φόβοι παραμονεύουν τον Γκρεγκ σε κάθε γωνία. Όταν ανακαλύπτει μια σακούλα με ζελεδάκια σε σχήμα σκουληκιών, ο Γκρεγκ έχει μια καταπληκτική ιδέα: να τους αποστομώσει όλους φτιάχνοντας μια ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (σειρά)
Γιάροσλαβ Πλασίλ
Ο Γιάροσλαβ Πλασίλ (τσεχικά: Jaroslav Plašil) (γενν. 5 Ιανουαρίου 1982) είναι Τσέχος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.
Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη Γαλλία με την ΑΣ Μονακό και την Μπορντό, κάνοντας 411 συμμετοχές στη Λιγκ 1. Έπαιξε συνολικά 367 φορές για την τελευταία, με την οποία κέρδισε, ως αρχηγός, το Κύπελλο Γαλλίας 2012–13. Έπαιξε επίσης δύο σεζόν με την Οσασούνα στην Ισπανία και μία ως δανεικός στην Κάλτσιο Κατάνια στην Ιταλία.
Ο Πλασίλ έκανε 103 συμμετοχές για την Εθνική Τσεχίας από το 2004 έως το 2016. Εκπροσώπησε τη χώρα σε τέσσερα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006.
Πρώιμη καριέρα
Ο Πλασίλ έκανε μεταγραφή από την ΦΚ Χράντετς Κράλοβε στην ΑΣ Monaco το 2000, σε ηλικία 18 ετών, αλλά στην πρώτη του διετία, έπαιξε μόνο σε 8 αγώνες. Στη συνέχεια, δόθηκε δανεικός στην ΟΣ Κρετέιγ-Λουζιτανός της Λιγκ 2. Μετά από μια αξιοπρεπή σεζόν, ο Πλασίλ επέστρεψε στην ΑΣ Μονακό στην αρχή της σεζόν του 2003 και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια ήταν βασικός στην αρχική ομάδα και μάλιστα απόλαυσε την καλύτερη στιγμή του τη σεζόν 2003–04, όταν η ομάδα του πριγκιπάτου έφτασε στον τελικό του το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Εκείνη τη σεζόν, ο Πλασίλ συνέβαλε με ένα γκολ στην νίκη της Μονακό με 8–3 επί της Ντεπορτίβο δε Λα Κορούνια.
Οσασούνα
Στις 25 Αυγούστου 2007, ο Πλασίλ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ΚΑ Οσασούνα της Πριμέρα Ντιβισιόν έναντι ποσού 2,25 εκατομμυρίων ευρώ, για να αντικαταστήσει τον τραυματία Τζαβάντ Νεκουνάμ.
Στις 5 Οκτωβρίου 2008, ο Πλασίλ αποβλήθηκε στο πρώτο ημίχρονο της εντός έδρας ήττας με 1–0 από τη Ράθινγκ Σανταντέρ για χρήση χεριού στο σουτ του Εσεκιέλ Γκαράι, αν και αστόχησε στο πέναλτι. Πέτυχε και πάλι συνολικά 4 γκολ σε 32 αγώνες, ολοκληρώνοντας στις 31 Μαΐου 2009 με την ισοφάριση σε μια εντός έδρας νίκη με 2-1 επί της Ρεάλ Μαδρίτης.
Μπορντώ
μικρογραφία| Ο Πλασίλ σε προπόνηση με την Μπορντώ τον Απρίλιο του 2015 Στις 9 Ιουνίου 2009, η πρωταθλήτρια Γαλλίας, ΦΚ Ζιροντέν ντε Μπορντώ, υπέγραψε τον Πλασίλ με τετραετές συμβόλαιο για περίπου 3 εκατομμύρια ευρώ. Έκανε το ντεμπούτο του για την Μπορντώ στην κατάκτηση του Σούπερ Καπ Γαλλίας 2009.
Στις 31 Μαΐου 2013, ο Πλασίλ ήταν αρχηγός της Μπορντώ στη νίκη με 3–2 επί της Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας 2013 στο Σταντ ντε Φρανς.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2013, ο Πλασίλ υπέγραψε ως δανεικός στην Κάλτσιο Κατάνια της Σέριε Α. Έπαιξε 29 φορές για τους Σικελούς, σκοράροντας στις 29 Σεπτεμβρίου για να ανοίξει το σκορ στη νίκη με 2–0 επί της Κιέβο Βερόνα, την πρώτη τους νίκη στη σεζόν.
Στις 7 Ιουνίου 2017, ο Πλασίλ επέκτεινε το συμβόλαιό του για έναν ακόμη χρόνο. Έξι μήνες αργότερα, ήταν ένας από τους τρεις παίκτες της Μπορντώ που αποβλήθηκαν στην ήττα με 2-1 από την ΟΣ Γκρανβίλ της 4ης κατηγορίας US Granville στον γύρο των 64 του κυπέλλου. Έλαβε ποινή αποκλεισμού πέντε αγωνιστικών για διαφωνία.
Τον Ιούλιο του 2019, ο Πλασίλ αποσύρθηκε σε ηλικία 37 ετών. Εντάχθηκε αμέσως στο προπονητικό επιτελείο της εφεδρικής ομάδας της Μπορντώ στο Σαμπιονά Νασιονάλ 3.
Εθνική ομάδα
Ο Πλασίλ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Τσεχίας στις 31 Μαρτίου 2004, αντικαθιστώντας τον Μάρτιν Γιράνεκ για τα τελευταία 21 λεπτά μιας φιλικής ήττας με 2–1 από τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας στο Λάνσνταουν Ρόουντ. Στο επόμενο παιχνίδι του, στις 2 Ιουνίου, σημείωσε το πρώτο του γκολ σε μια φιλική νίκη με 3–1 επί της Βουλγαρίας. Επιλέχθηκε για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004 στην Πορτογαλία, όπου η ομάδα του έφτασε στους ημιτελικούς. Η μόνη του εμφάνιση ήταν στη νίκη με 2–1 που απέκλεισε τη γειτονική Γερμανία στις 23 Ιουνίου στο Στάδιο Ζοζέ Αλβαλάδε.
Ξεκίνησε και τα τρία παιχνίδια του ομίλου των Τσέχων στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 στη Γερμανία, το πρώτο τους μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, όπου αποκλείστηκαν από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια, Ιταλία. Ο Πλασίλ έπαιξε 13 φορές στα προκριματικά για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008, σκοράροντας στη νίκη με 3-0 επί της Γερμανίας στο Allianz Arena στις 17 Οκτωβρίου 2007, με τον οποίο προκρίθηκαν στους τελικούς στην Αυστρία και την Ελβετία. Ήταν η πρώτη ήττα του Γιοάχιμ Λεβ ως ομοσπονδιακός προπονητής της Γερμανίας. Στην τελική διοργάνωση, ο Πλασίλ ξεκίνησε κάθε παιχνίδι στον Α΄ Όμιλο και σκόραρε το δεύτερο στο παιχνίδι εναντίον της Τουρκίας στο τελευταίο παιχνίδι, το οποία τελικά έχασαν με 3–2 για να αποκλειστούν.
Η Πλασίλ έπαιξε κάθε λεπτό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012 στην Πολωνία και την Ουκρανία, όπου αποκλείστηκε ύστερα από την ήττα με 1–0 από την Πορτογαλία στους προημιτελικούς. Συμμετείχε για τέταρτη φορά σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, όταν επιλέχθηκε για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016 στη Γαλλία. Στις 5 Ιουνίου, σε ένα φιλικό πριν τη διοργάνωση, έκανε την 100η συμμετοχή του, σε μια εντός έδρας φιλική ήττα με 2–1 από τη Νότια Κορέα. Ξεκίνησε και τους τρεις αγώνες των ομίλων στη διοργάνωση, καθώς η Εθνική Τσεχίας αποκλείστηκε με δύο ήττες και μια ισοπαλία.
Με εθνική
μικρογραφία| Ο Πλασίλ πριν ένα φιλικό αγώνα με το [[Εθνική Μαρόκου (ποδόσφαιρο ανδρών)|Μαρόκο το 2009]]
Διακρίσεις
Μονακό
Μπορντώ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χράντετς Κράλοβε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τσεχίας (Πρώτη Κατηγορία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Τσέχοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Κρετέιγ-Λουζιτανός Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΑ Οσασούνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Κατάνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία
Δρήρος
Ο αρχαιολογικός χώρος της Δρήρου βρίσκεται στο νομό Λασιθίου (δήμος Αγίου Νικολάου), σε απόσταση 2 χλμ. βορειοανατολικά της Νεάπολης, και συγκεκριμένα στη θέση «Σταυρός». Η πόλη εκτεινόταν γύρω από το χώρο που κατελάμβαναν δύο όμοροι λόφοι και το μεταξύ τους διάσελο, δεν είναι, ωστόσο, απολύτως βέβαιο εάν περιβαλλόταν εξαρχής από τείχος: Παλαιότερα λείψανα τοίχων δυτικά του δυτικού και περιμετρικά του ανατολικού λόφου –ο οποίος, όμως, επαναχρησιμοποιήθηκε ως φρούριο κατά τη βυζαντινή εποχή– έχουν ερμηνευτεί ως τμήματα του αρχαίου τείχους, άποψη που δεν γίνεται, πάντως, καθολικά δεκτή. Το λατρευτικό και διοικητικό κέντρο της πόλης βρισκόταν στην περιοχή των δύο υψωμάτων: Την κορυφή του δυτικού επέστρεφε μνημειώδες κτήριο με ακόμη όχι πλήρως αποσαφηνισμένη χρήση (βλ. παρακάτω), ενώ το διάσελο κατελάμβανε ναός με μεγάλη δεξαμενή στα ανατολικά του, ο οποίος γειτνίαζε με το χώρο της Αγοράς. Επιπλέον, στο ανατολικό ύψωμα –που φέρει το όνομα «Άγιος Αντώνιος» και πιθανώς ήταν η ακρόπολη της Δρήρου– υπάρχουν εκτεταμένα λείψανα κτηρίων. Το πρώιμο νεκροταφείο της πόλης (9ος-αρχές 7ου π. Χ. αι.) αποκαλύφθηκε στις βόρειες υπώρειες του Αγ. Αντωνίου, σε σχετικά περιορισμένο χώρο ανατολικά του ναϊδρίου του Αγ. Γεωργίου.
Η Δρήρος κατείχε ιδιαιτέρως στρατηγική θέση καθώς επόπτευε τις εύφορες πεδιάδες της Φουρνής και της Νεάπολης, ενώ ήλεγχε το μοναδικό πέρασμα από την κεντρική στην ανατολική Κρήτη μεταξύ του όρους Κάδιστον (Τίμιος Σταυρός) και της Δίκτης. Η πόλη ήκμασε από τη γεωμετρική μέχρι την ελληνιστική εποχή, όπως δείχνουν τα αποκαλυφθέντα μνημεία της και τα επιγραφικά τεκμήρια που μαρτυρούν ένα διαφοροποιημένο πολιτειακό σύστημα ήδη από τον 7ο αιώνα π. Χ., κατά το οποίο η πόλη διοικείται από τους «κόσμους» και άλλους αξιωματούχους που ορίζονται από τις φυλές και τελούν υπό τον αυστηρό έλεγχο του δήμου. Επίσης, κατά την ελληνιστική εποχή μαρτυρείται η λειτουργία της βουλής.
Την ίδια εποχή, η πόλη εμπλέκεται σε εμφύλιο πόλεμο παίρνοντας το μέρος της Κνωσού. Ο γνωστός όρκος των 180 εφήβων της Δρήρου να πολεμήσουν τη Λύττο (βλ. σχετικό λήμμα) παραμένοντας στο πλευρό της Κνωσού –δημόσιο κείμενο του τελευταίου τετάρτου του 3ου αιώνα π. Χ. που βρέθηκε στην πόλη (IC I, IX 1)– φανερώνει τους κύριους αντιπάλους των Δρηρίων. Μολαταύτα, στα τέλη του ίδιου ή στις αρχές του 2ου αιώνα π. Χ. οι Λύκτιοι φαίνεται πως υπερισχύουν οριστικά, καθότι η Δρήρος δεν μνημονεύεται πια σε συνθήκες. Αρχαιολογικά τεκμήρια δείχνουν ότι τότε ο οικισμός καταστράφηκε και εγκαταλείφθηκε, αν όχι οριστικά, τουλάχιστον για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η ιστορία των ανασκαφών
Το 1854 βρέθηκε τυχαία στο δυτικό λόφο η στήλη με τον προαναφερθέντα όρκο των εφήβων, βάσει του οποίου ταυτίστηκε ο χώρος με την πόλη της Δρήρου. Πέραν κάποιων μικρών ερευνών της Ιταλικής Αρχαιολογικής Αποστολής κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, συστηματικές ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν μόλις το 1917 από τον τότε Έφορο Αρχαιοτήτων Στέφανο Ξανθουδίδη. Οι έρευνες έλαβαν χώρα σε αγρό στην κορυφή του δυτικού λόφου –όπου και το σημείο ευρέσεως της στήλης σύμφωνα με εντόπιους–, φέρνοντας στο φως λείψανα αρχαϊκού κτηρίου, του ιερού του Δελφινίου Απόλλωνος κατά τον ανασκαφέα, και σημαντικά κινητά ευρήματα (βλ. παρακάτω). Επιπλέον, ερευνήθηκαν κατάλοιπα οικιών και αναλημματικών τοίχων της πόλης. Το 1932 η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή, υπό τον αρχαιολόγο Pierre Demargne, ερεύνησε σύντομα το λόφο του Αγίου Αντωνίου και το χώρο του διάσελου. Τότε συσχετίζονται ένας αναλημματικός τοίχος και λίθινοι αναβαθμοί με το χώρο της αρχαίας αγοράς. Τον Οκτώβριο του 1935, σε αγρό στο βορειοδυτικό τμήμα του διάσελου και πλησίον της αγοράς, όπου προηγουμένως ο Demargne είχε επισημάνει λείψανα κτηρίου, ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια καλλιεργητικών εργασιών τα σφυρήλατα μιας ανδρικής και δύο γυναικείων μορφών, τα οποία με περιπετειώδη τρόπο κατέληξαν στο Μουσείο Ηρακλείου. Ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Σπυρίδων Μαρινάτος προέβη για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας σε ανασκαφή στο χώρο ευρέσεως, αποκαλύπτοντας κτήριο του 8ου αιώνος π. Χ. από το οποίο προέρχονταν τα χάλκινα και ταυτίζοντάς το με το Δελφίνιο. Ταυτόχρονα, μεθερμήνευσε το κτίσμα του δυτικού λόφου ως ανδρείο. Η ανασκαφή και τα σφυρήλατα παρουσιάσθηκαν στα Πρακτικά του 1935, ενώ το επόμενο έτος ο Μαρινάτος προέβη σε αναλυτική δημοσίευση των ευρημάτων, για τα οποία γίνεται παρακάτω λόγος. Το 1936 επαναλαμβάνονται και οι γαλλικές ανασκαφές στο διάσελο υπό τους Demargne και Henri Van Effenterre. Νότια του ναού αποκαλύφθηκαν κτηριακά λείψανα, που αποδόθηκαν υποθετικά στο Πρυτανείο της πόλης, ενώ ανατολικά του λατρευτικού κτηρίου ανασκάφηκε η μεγάλη δεξαμενή, στην οποία βρέθηκαν επιγραφές αρχαϊκής εποχής. Επιπλέον, ήρθαν στο φως περαιτέρω αναβαθμοί της κλιμακωτής κατασκευής, που περιέβαλλε το χώρο της Αγοράς. Την ίδια χρονιά ανασκάφηκε το νεκροταφείο στα βόρεια της πόλης, το χειρόγραφο της οριστικής δημοσίευσης του από τον Effenterre εκδόθηκε μόλις το 2009, μετά το θάνατό του. Μεταπολεμικά, πέραν αρκετών μελετών για τα ήδη γνωστά κτήρια και τα σφυρήλατα, δεν πραγματοποιήθηκαν άλλες έρευνες στη Δρήρο μέχρι το 2008, όταν ξεκίνησε νέο πρόγραμμα ανασκαφών της αρμόδιας Εφορείας Αρχαιοτήτων σε συνεργασία με τη Γαλλική Σχολή Αθηνών υπό τους αρχαιολόγους Βασιλική Ζωγραφάκη και Alexandre Farnoux. Οι εν εξελίξει ανασκαφές επικεντρώνονται στο δυτικό λόφο (κτήριο Ξανθουδίδη και ελληνιστικές κατοικίες στις ανατολικές υπώρειες του λόφου), στην περιοχή της Αγοράς και της δεξαμενής, σε μια ελληνιστική οικία βορειοανατολικά του διάσελου καθώς και στις βυζαντινές οχυρώσεις του λόφου του Αγίου Αντωνίου. Σε κάποια από αυτά τα ευρήματα γίνεται αναφορά παρακάτω.
Ο ναός
Το οικοδόμημα, που ανέσκαψε ο Μαρινάτος, το οποίο λόγω αρόσεων και λαθρανασκαφών είχε υποστεί σημαντικές ζημίες, ήταν ορθογώνιο με διαστάσεις 10,90 x 7,20 μ. Οι τοίχοι του αποτελούνταν από επεξεργασμένους λίθους χωρίς συνδετικό υλικό και διατηρούνταν σε σημαντικό ύψος στη νοτιοδυτική πλευρά του κτηρίου. Η είσοδος βρισκόταν στη βόρεια πλευρά και ήταν προσβάσιμη μέσω κλίμακας από τη χαμηλότερα κείμενη Αγορά. Ο Μαρινάτος υπέθεσε την ύπαρξη στεγασμένου προστώου, στηριζόμενου από δύο ζεύγη κιόνων στα άκρα του, αν και έχει προταθεί και η πλήρης παράλειψή του. Στο εσωτερικό του μονόχωρου ναού υπήρχε κεντρική εσχάρα, οριζόμενη στις τέσσερις πλευρές της από πλάκες και πλαισιούμενη στα βόρεια και νότιά της από δύο κίονες, η λίθινη βάση του πρώτου είχε διατηρηθεί. Η συμπλήρωση της ανωδομής είναι αβέβαιη, αν και το σύνολο των ερευνητών αποδέχεται την ύπαρξη επίπεδης στέγης με ένα προεξέχον οπαίο πάνω από την εσχάρα, για τη διαμόρφωση του οποίου έχουν παρουσιαστεί διάφορες προτάσεις από τους Μαρινάτο, Immo Beyer και Αλέξανδρο Μαζαράκη-Αινιάνα. Στη νοτιοδυτική γωνία του ναού υπήρχε κτιστό βάθρο, στο οποίο είχαν τοποθετηθεί αγγεία, ειδώλια και άλλα πήλινα αντικείμενα του 7ου αιώνος καθώς και ένα χάλκινο αναθηματικό γοργόνειο του τέλους του 7ου ή του 6ου αιώνα π. Χ. Ανατολικά του βάθρου και επίσης εφαπτόμενος στο νότιο τοίχο ήταν ένας βωμός σχεδόν χαμηλότερος και αποτελούμενος από όρθιες πλάκες. Στο εσωτερικό του βρέθηκε χώμα, άφθονα κέρατα αιγών και άλλα κόκκαλα, όπως και δύο εγχειρίδια από σίδηρο. Προς αναλογία με το μνημειώδη βωμό της Δήλου, ο Μαρινάτος χαρακτήρισε την κατασκευή ως «Κερατώνα» και υπέθεσε ότι αρχικά διέθετε ξύλινο κάλυμμα, πάνω στο οποίο ίσταντο τα τρία σφυρήλατα, που θα αναφερθούν στη συνέχεια. Τέλος, σε απόσταση 0,50 μ. μπροστά από το βωμό βρέθηκαν τα θραύσματα μίας σχεδόν κυκλικής λίθινης τράπεζας προσφορών με περιχείλωμα.
Τα σφυρήλατα
Τα τρία αγάλματα (Μουσείο Ηρακλείου, αρ. ευρ. 2445-2447) ήταν κατασκευασμένα από λεπτά χάλκινα ελάσματα. Οι μορφές ήταν προορισμένες για μετωπική θέαση. Δεν είναι, πάντως, βέβαιο εάν αρχικά ήταν προσαρμοσμένες σε κάποιο ξύλινο σκελετό, εφόσον δεν διατηρήθηκαν σχετικά λείψανα. Η ανδρική μορφή, σωζόμενου ύψους 0,80 μ., ήταν –εκτός του καλύμματος της κεφαλής– γυμνή, είχε λυγισμένο το δεξιό βραχίονα και προφανώς κρατούσε αντικείμενο με το δεξί χέρι. Για την κατασκευή της χρησιμοποιήθηκαν τουλάχιστον τριάντα ελάσματα χαλκού, πάχους 4 χιλιοστών. Τα γυναικεία αγάλματα, ύψους 0,40 (2446) και 0,45 μ. (2447), φορούσαν ζωσμένο ποδήρη πέπλο με κοσμήματα, επίβλημα στους ώμους και χαμηλό κυλινδρικό πόλο στη βραχεία κόμη τους, ενώ πιθανώς είχαν συναρμολογηθεί από δέκα και οκτώ ελάσματα αντίστοιχα. Οι οφθαλμοί των αγαλμάτων ήταν ένθετοι. Ο Μαρινάτος ερμήνευσε τα έργα ως λατρευτικά αγάλματα της Απολλώνιας Τριάδας και τα χρονολόγησε στα μέσα του 7ου αιώνος π. Χ. υποστηρίζοντας ότι ο βωμός δεν κατασκευάσθηκε ταυτόχρονα με την ανέγερση του ναού, κατά τα μέσα του 8ου αιώνα, αλλά αργότερα. Γενικά οι προτάσεις χρονολόγησης κυμαίνονται από τα μέσα του 8ου ως τα μέσα του 7ου αιώνος π. Χ., με τη κατώτερη χρονολόγηση να ερείδεται σε υποτιθέμενες ομοιότητες με έργα της δαιδαλικής πλαστικής. Βάσει νεότερων ευρημάτων, που παρουσίασε η αρχαιολόγος Αγγελική Λεμπέση και εμφανίζει μεγάλες ομοιότητες με το ανδρικό σφυρήλατο, αλλά και άλλων συναφών έργων, η έρευνα κατατείνει προς μια χρονολόγηση των σφυρηλάτων στην ύστερη γεωμετρική εποχή, αποσυνδέοντάς τα από τη δαιδαλική φάση. Μολαταύτα, δύο σχετικά πρόσφατες λεπτομερείς θεωρήσεις των έργων θέτουν σε αμφισβήτηση την ενότητα του συνόλου.
Κατά την Αμερικανίδα αρχαιολόγο Irene Bald Romano, από τεχνοτροπικής απόψεως, η ανδρική μορφή θα έπρεπε να τεθεί στα τέλη του 8ου, ενώ τα γυναικεία αγάλματα στο πρώτο τέταρτο του 7ου αιώνα π. Χ. Τοιουτοτρόπως, εξηγεί την πρώτη ως το λατρευτικό άγαλμα του ναού και τις δεύτερες ως μεταγενέστερα αφιερώματα που προστέθηκαν στο βωμό, παραπέμποντας και στη διαφορά ύψους των έργων η οποία, κατά τη γνώμη της, δυσκολεύει τη σύλληψή τους ως συνόλου.
Από την άλλη, η Γερμανίδα αρχαιολόγος Helga Bumke έθεσε σε συζήτηση τις συνθήκες ευρέσεως των σφυρηλάτων, θεωρώντας απίθανη την εύρεσή τους επί του βωμού, αλλά και αμφισβητώντας την ερμηνεία του τελευταίου ως τέτοιου λόγω της ύπαρξης της κεντρικής εσχάρας. Αν και καθίσταται πλέον αναγκαία η συστηματική επανεξέταση των ευρημάτων, πρέπει να τονισθεί ο σε μεγάλο βαθμό υποθετικός χαρακτήρας των παραπάνω παρατηρήσεων και να υπογραμμισθούν τα ακόλουθα:
Οι πληροφορίες που παραθέτει ο Μαρινάτος για τις συνθήκες ευρέσεως και τις όποιες καταστροφές από τους λαθρανασκαφείς –οι οποίες αποτελούν την χρονικά εγγύτερη στα γεγονότα αφήγηση– είναι αρκετά ακριβείς και εκτεταμένες. Σε κάθε περίπτωση, τόσο η Romano όσο και η Bumke τονίζουν τη σημασία του κοινού σημείου ευρέσεως και τη συνειδητή χρήση των τριών έργων ως συνόλου, ακόμη και αν δεχθεί κάποιος ότι τούτο έλαβε χώρα σε δευτερεύοντα χρόνο. Τα υπόλοιπα ευρήματα του βωμού μαρτυρούν λατρευτική πρακτική στο σημείο και την εύλογη συμπερίληψη των σφυρηλάτων σε αυτή, πολλώ δε μάλλον όταν αυτή πραγματοποιούταν σε ιερό του Απόλλωνος, όπου η λατρεία της Απολλώνιας Τριάδας ήταν αυτονόητη.
Η σημασία του ναού και η σχέση του με την Αγορά
Στην πραγματικότητα, το κτήριο του ναού αποτελούσε τον πυρήνα ενός συγκροτήματος, που εκτεινόταν σε άνδηρο πάνω από την Αγορά, στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν δύο χώροι στα δυτικά του ναού (A-C) και ίσως ένας τρίτος στη βορειοδυτική γωνία του (B). Αν και η έρευνα δεν έχει ακόμη καταλήξει σε οριστικά συμπεράσματα σχετικά με την ακριβή μορφή, στέγαση και επικοινωνία των κτηρίων μεταξύ τους, μεγάλο μέρος των ευρημάτων του Μαρινάτου προέρχεται από αυτούς τους χώρους, όπως κεραμική γεωμετρικής και πρώιμης ανατολίζουσας περιόδου, κυρίως θραύσματα τουλάχιστον δώδεκα πίθων, πήλινα ειδώλια ζώων, εγχάρακτοι λίθοι, χάλκινα αντικείμενα όπως ένας μικρός δίσκος και μια μικρή ασπίδα, αλλά και κατασκευασμένη από ελάσματα μορφή ύψους 0,18 μ., πιθανώς του τέλους του 7ου-αρχές του 6ου αιώνα π. Χ., η οποία φέρει κράνος και ασπίδα και εικονίζει κατά κρόταφον την Αθηνά ή τον Απόλλωνα (Μουσείο Ηρακλείου, αρ. ευρ. 2273). Σύμφωνα με τον Ιταλό αρχαιολόγο Matteo D’Acunto, οι χώροι πιθανώς λειτουργούσαν ως είδος θησαυρού του ναού ή χρησιμοποιούνταν για την προετοιμασία των τελετών ή συλλογικών γευμάτων, όπως φανερώνει η παρουσία των πολλών πίθων. Ο ίδιος τονίζει την υβριδική τυπολογία του ναού, αφού στο εσωτερικό του συνδυάζει την παρουσία τόσο εσχάρας και θυσιαστικών τελετών, που εκπροσωπούν λατρευτικές συνήθειες της πρώιμης εποχής του σιδήρου, όσο και λατρευτικών αγαλμάτων, που θα καθορίζουν το εσωτερικό του ναού κατά τους επόμενους αιώνες.
Πέραν αυτών, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι και η θέση του ιερού πάνω από την Αγορά. Οι παλαιότερες γαλλικές ανασκαφές και οι τελευταίες έρευνες έφεραν στο φως εκτεταμένα τμήματα της κλιμακωτής κατασκευής, που όριζε τον ελεύθερο από κτήρια χώρο της Αγοράς στα βόρεια του ανδήρου του ναού. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα αποτελέσματα, η κατασκευή αυτή ήταν διαμορφωμένη σε σχήμα Γ, διέθετε δηλαδή ένα δυτικό και ένα νότιο σκέλος, ενώ ένας πλακόστρωτος δρόμος στα δυτικά, πλάτους 1,85 μ., συνέδεε την Αγορά με το ναό. Αν και οι σωζόμενες εγκαταστάσεις της Αγοράς χρονολογούνται στην ελληνιστική εποχή, οι Ζωγραφάκη και Farnoux, ερειδόμενοι και σε επιγραφική μαρτυρία, που τεκμηριώνει την ύπαρξη Αγοράς κατά τα αρχαϊκά χρόνια, αποδέχονται ότι η πρώτη διαμόρφωση του χώρου, ακόμη κι αν ήταν λιγότερο μνημειώδης, ανάγεται τουλάχιστον στον 7ο αιώνα π. Χ. Είναι, επομένως, προφανές ότι από νωρίς οι δύο πυρήνες της πόλης συσχετίζονταν. Αυτό αποδεικνύεται και από ένα περαιτέρω στοιχείο: Στην μεγάλη ελληνιστική δεξαμενή ανατολικά του ναού –η οποία, σύμφωνα με επιγραφή (Demargne – Van Effenterre 1937, 27-32), είχε τεθεί υπό την προστασία του Απόλλωνα Δελφινίου– βρέθηκαν το 1936, όπως ήδη σημειώθηκε, μαζί με την προαναφερθείσα, θραύσματα άλλων οκτώ επιγραφών, όλων ανηκουσών στον 7ο αιώνα π. Χ., οι οποίες αφορούν νομικά και πολιτειακά θέματα. Οι πρώτοι ανασκαφείς, πιο πρόσφατα η ιστορικός-επιγραφολόγος Paula Perlman, αλλά και άλλοι ερευνητές υποθέτουν ότι οι επιγραφές ήταν αρχικά ανηρτημένες στον ανατολικό τοίχο του ναού, ο οποίος πριν την κατασκευή της δεξαμενής ήταν το πλέον κοντινό και ορατό από την Αγορά σημείο του ανδήρου. Τοιουτοτρόπως, οι πολίτες ευρισκόμενοι στην τελευταία, θα μπορούσαν πολύ εύκολα να συμβουλευτούν τους νόμους, των οποίων το κύρος εγγυόταν η θεϊκή παρουσία. Συμπερασματικά, η συνεχής χρήση του ναού από τον 8ο αιώνα π. Χ. μέχρι τα ελληνιστικά χρόνια, η αρχιτεκτονική διαμόρφωσή του, ο μικτός θρησκευτικός και πολιτειακός χαρακτήρας του όπως και η χωρική εγγύτητά του με το κέντρο της δημόσιας ζωής καθιστούν πρόδηλο ότι επρόκειτο για το σημαντικότερο ιερό της Δρήρου.
Η περίπτωση του κτηρίου στο δυτικό λόφο
Η παρουσία των σφυρηλάτων και του «Κερατώνα» ήταν οι αποφασιστικοί παράγοντες, που ώθησαν τον Μαρινάτο στην ταύτιση του Δελφινίου με το ναό πλησίον της Αγοράς. Από τότε η ταύτιση αυτή έχει γίνει αποδεκτή από την πλειονότητα των ερευνητών, αν και ο Γερμανός αρχαιολόγος Ernst Kistner, ακολουθούμενος πρόσφατα από την Katja Sporn, πρότεινε την ταύτισή του με το ναό του Απόλλωνος Πυθίου. Αμφότεροι παραπέμπουν στην ταυτόχρονη αναφορά του Απόλλωνα Πυθίου και Διός Αγοραίου σε δύο επιγραφές ως απόδειξης και της τοπογραφικής γειτνίασης των ιερών τους στην περιοχή της Αγοράς. Καθώς ο Matteo D’Acunto αντέκρουσε πολύ διεξοδικά την επιχειρηματολογία αυτή, δεν θα επιμείνουμε εδώ περισσότερο στη συζήτησή της, προσθέτοντας ότι η ταύτιση του Δελφινίου με το ναό στην Αγορά έχει υιοθετηθεί και από τους σημερινούς ανασκαφείς της Δρήρου. Ωστόσο, το ερώτημα συνδέεται, όπως ήδη αναφέρθηκε, και με το κτήριο, που ο Ξανθουδίδης ανέσκαψε στο δυτικό λόφο, το οποίο και ταύτισε με το Δελφίνιο. Κατά τον ανασκαφέα, το κτήριο, το οποίο είχε υποστεί μεγάλες ζημιές, είχε διαστάσεις 10,70 x 24 μ., διέθετε επίπεδη στέγη και χωριζόταν από εγκάρσιο τοίχο σε ανατολικό πρόναο και δυτικό σηκό. Στο κέντρο του τελευταίου αποκαλύφθηκε πιo όμορφη εσχάρα με λείψανα πυράς και κάρβουνων. Δυτικά του βρέθηκαν δύο βάσεις κιόνων, όχι κατά χώραν, και ανατολικά του ένα «πλακόστρωτο». Στη βορειοανατολική γωνία του κτηρίου υπήρχε μικρό τετράγωνο πρόσκτισμα. Ο Ξανθουδίδης αναφέρει την εύρεση λίγης κεραμικής, γυναικείου αρχαϊκού ειδωλίου και πήλινων ειδωλίων βοδιών. Μεταξύ των χάλκινων ευρημάτων συγκαταλέγονταν δύο ημικυκλικές μίτρες, τμήμα κράνους και άλλα τμήματα αναθηματικών θωράκων, κνημίδων, ασπίδων και αγγείων. Το κατά τον ανασκαφέα αρχαϊκό ιερό, λόγω της εύρεσης στο ίδιο σημείο της στήλης του όρκου και της παρουσίας του τετράγωνου δωματίου, το οποίο ερμηνεύτηκε ως αρχείο από όπου θα έπρεπε να προέρχεται και η στήλη, ταυτίστηκε με το Δελφίνιο. Η σε μεγάλο βαθμό υποθετική ταύτιση του Ξανθουδίδη, οδήγησε τον Μαρινάτο στην απόρριψή της και στην ερμηνεία του κτηρίου ως μη θρησκευτικού, συγκεκριμένα ως ανδρείου. Ως επιχειρήματα υπέρ τούτου χρησιμοποίησε το μεγάλο πάχος των τοίχων, το οποίο θα δικαιολογούσε την ύπαρξη δευτέρου ορόφου καθώς και την παρουσία αναθηματικών όπλων. Η πρόταση του Μαρινάτου έγινε δεκτή με επιφύλαξη, ενώ νέα στοιχεία προσκόμισαν οι εν εξελίξει ελληνογαλλικές έρευνες, μια πρώτη αποτίμηση των οποίων δημοσίευσαν οι ανασκαφείς το 2014. Σύμφωνα με αυτή, το κτήριο που ήλθε στο φως από τον Ξανθουδίδη φέρει τα ίχνη τριών, αν και ακόμη όχι πλήρως ευδιάκριτων, φάσεων (α-γ).
Κάτω από το «πλακόστρωτο» αποκαλύφθηκε παλαιότερο στρώμα, του οποίου το περιεχόμενο χρονολογείται στο τέλος του 8ου-αρχές του 7ου π. Χ. αιώνα. Σε αυτή τη λατρευτική περίοδο του χώρου ανήκουν κάλαθοι, αγγεία πόσεως, πήλινα αγαλματίδια, ειδώλια βοοειδών, κάρβουνο, οστά ζώων και υπολείμματα καρπών. Το «πλακόστρωτο» αντιπροσωπεύει την επόμενη φάση, που ξεκινά τον 7ο αιώνα π. Χ., στην οποία, επίσης, αποδίδονται τμήματα του σηκού και ένα θρανίο κατά μήκος του νότιου τοίχου. Σε τούτη τη φάση ανήκουν και τα χάλκινα αντικείμενα, που αποκαλύφθηκαν το 1917 καθώς και νεοευρεθέντα του αυτού είδους. Κατά την τελευταία φάση κατασκευάστηκε ένας αναλημματικός τοίχος στη βόρεια και ανατολική πλευρά, ενσωματώνοντας τους υπάρχοντες παλαιότερους, ενώ διευρύνθηκε και ο χώρος στα ανατολικά.
Σύμφωνα με τους ανασκαφείς, οι διάφορες φάσεις αντικατοπτρίζουν διαφορετικές θρησκευτικές πρακτικές και κοινωνικές μεταβολές, καθώς τα λιτά αφιερώματα της αρχαιότερης φάσης μαρτυρούν μια πιο ευρεία συμμετοχή των κατοίκων της Δρήρου στα λατρευτικά δρώμενα, ενώ τα πολυτελή χάλκινα αναθήματα της δεύτερης επιδεικνύουν τον πλούτο και την κυριαρχία μιας μικρότερης ισχυρής ιθύνουσας τάξης. Όπως και να έχει, οι ανασκαφείς θεωρούν ότι η ερμηνεία του κτίσματος ως ενός σημαντικού ιερού της πόλης ανταποκρίνεται καλύτερα στα μέχρι στιγμής δεδομένα από ό,τι εκείνη του ανδρείου. Αν και η θεότητα στην οποία ήταν αφιερωμένο αυτό το ιερό –το οποίο φαίνεται πως λειτουργούσε μέχρι τα ελληνιστικά χρόνια– παραμένει άγνωστη, η μακραίωνη ιστορία του φανερώνει ότι επρόκειτο για ένα από τα σημαντικότερα λατρευτικά κέντρα της Δρήρου.
Όπως, ωστόσο, σημειώθηκε παραπάνω, οι νεότερες ανασκαφές έφεραν στο φως στα ανατολικά του ίδιου λόφου και τα λείψανα δύο ελληνιστικών κτηρίων από το στρώμα καταστροφής, χτισμένων σε σημεία που, πιθανότατα, βρισκόταν σε συνεχή χρήση τουλάχιστον από τα γεωμετρικά χρόνια. Αν και τα κτίσματα ερμηνεύονται ως οικίες, στο νοτιότερο εξ αυτών αποκαλύφθηκε χώρος με βωμό, ενώ στο βορειότερο αύλειος χώρος με φούρνο και σχετική κεραμική για προετοιμασία γευμάτων, ο οποίος παραπέμπει σε μια πιο συλλογική χρήση του κτηρίου, όπως επισημαίνουν οι ανασκαφείς. Συνεπώς, όπως και στην περίπτωση του ναού πλησίον της Αγοράς, η αναζήτηση αυστηρού διαχωρισμού θρησκευτικών και κοσμικών κτηρίων θα ήταν μεθοδολογικά λανθασμένη, και τούτο, προφανώς, ισχύει καθ’ όλη την ιστορική πορεία της πόλης. Υπό αυτή την έννοια, η κοινωνική παράμετρος, που διέκρινε ο Μαρινάτος στο κτήριο του δυτικού λόφου δεν θα έπρεπε να παραμεληθεί από τη μελλοντική έρευνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη
Ανδριάντας του Ουίλιαμ Γλάδστωνα
Ο Ανδριάντας του Ουίλιαμ Γλάδστωνα είναι έργο του Γεώργιου Βιτάλη και βρίσκεται έξω από το Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ιστορία
Ο ανδριάντας αυτός ήταν παραγγελία του Πανεπιστημίου Αθηνών και δόθηκε στον Βιτάλη μετά από διαγωνισμό στα 1883 αφού τον κέρδισε. Τελείωσε το 1888 και εκτέθηκε στα Δ΄Ολύμπια. Προπλασμά του υπάρχει στην Τήνο (Μουσείο Τηνίων Καλλιτεχνών). Η Ελληνική κυβέρνηση έστειλε τον Γεώργιο Βιτάλη στην Αγγλία για να μελετήσει τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του Γλάδστωνα ,και να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Προτομή από πεντελικό μάρμαρο εστάλη και στον ίδιο τον άγγλο πολιτικό.
Περιγραφή
Ο Γλάδστωνας εικονίζεται όρθιος, σε στάση ρήτορα, με το σώμα σε τρια τέταρτα προς τα δεξιά, το κεφάλι σε ελαφρή στροφή προς τα αριστερά, κίνηση που συνοδεύει και η προβολή του αριστερού ποδιού. Έχει το δεξί χέρι σε έκταση, ενώ το αριστερό κρατάει τον κύλινδρο με τη Συνθήκη του Βερολίνου, και κάτω,πλάι από το αριστερό του πόδι, βρίσκονται δύο βιβλία, αναφορά στην ιδιαίτερη αγάπη του για τα ομηρικά ποιήματα. Ο καλλιτέχνης τον αποτυπώνει τη στιγμή που μιλάει προφανώς για τα δίκαια της Ελλάδος, ντυμένο με κουστούμι της εποχής του, συνδυάζοντας ρεαλιστικά στοιχεία, και ιδεαλιστικούς κλασικιστικούς τύπους. Το βλέμμα του είναι προσηλωμένο κάπου μακρυά αλλά η χειρονομία του μοιάζει επιφανειακή. Η διάσταση των ποδιών δίνει εξωτερική ασφάλεια και εσωτερική βεβαιότητα στη μορφή.
Πηγές
Κατηγορία:Αγάλματα στην Ελλάδα
Γ
Ευκλείδης Β΄
Ο Ευκλείδης Β' είναι τριμηναίο μαθηματικό περιοδικό που εκδίδεται από την Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία από το 1976. Απευθύνεται σε μαθητές λυκείου και το περιεχόμενό του ανήκει κυρίως στις εξής κατηγορίες: Παλιά τεύχη του περιοδικού υπάρχουν διαθέσιμα στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά Κατηγορία:Ελληνικά μαθηματικά περιοδικά Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά για παιδιά
Γέζι Καβαλερόβιτς
μικρογραφία| Το αστέρι του Καβαλερόβιτς στον Περίπατο της Δόξας στην [[Οδός Πιοτρκόφσκα|οδό Πιοτρκόφσκα, στο Λοτζ]] Ο Γέζι Φραντσίσεκ Καβαλερόβιτς (πολωνικά: Jerzy Franciszek Kawalerowicz) (19 Ιανουαρίου 1922 – 27 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Πολωνός σκηνοθέτης και πολιτικός, έχοντας διατελέσει μέλος του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας από το 1954 έως τη διάλυσή του το 1990 και βουλευτής στο Πολωνικό Κοινοβούλιο από το 1985 έως το 1989.
Ζωή και καριέρα
Ο Καβαλερόβιτς γεννήθηκε στο Γκβόζντζιετς της Πολωνίας, ως ένας από τους λίγους Πολωνούς που ζούσαν σε μια εθνοτικά ανάμεικτη ουκρανική και εβραϊκή πόλη. Η οικογένεια του πατέρα του Καβαλερόβιτς καταγόταν από την Αρμενία, έχοντας αρχικά το επώνυμο Καβαλαριάν. Ο Γέζι Καβαλερόβιτς διακρίθηκε για τις δυνατές, προσανατολισμένες στη λεπτομέρεια εικόνες του και το βάθος των ιδεών στις ταινίες του. Αφού εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη, έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία του 1951 Gromada. Ήταν ηγετική φυσιογνωμία στην Πολωνική Σχολή Κινηματογράφου και οι ταινίες του Σκιά (Cień, 1956) και Νυχτερινό τρένο (Pociąg, 1959) αποτελούν μερικά από τα καλύτερα έργα αυτού του κινήματος.
Άλλα αξιόλογα έργα του Καβαλερόβιτς περιλαμβάνουν το Μητέρα Ιωάννα των Αγγέλων (Matka Joanna od Aniołów, 1961) για το οποίο του απονεμήθηκε το βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών το 1961 και μια προσαρμογή του ιστορικού μυθιστορήματος του Μπολέσουαφ Πρους το 1966, Φαραώ (Faraon), η οποία ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Το 1955, ο Καβαλερόβιτς διορίστηκε επικεφαλής της αριστοκρατικής μονάδας παραγωγής KADR. Κατείχε ξανά αυτή τη θέση το 1972. Πάντα αντιστεκόταν στις πιέσεις της κομμουνιστικής διοίκησης για παραγωγή προπαγανδιστικών ταινιών. Το στούντιο του παρήγαγε μερικές από τις καλύτερες πολωνικές ταινίες των Άντζεϊ Βάιντα, Ταντέους Κονβίτσκι και Γιούλιους Μαχούλσκι.
Το 1969 ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. Το 1975 ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. Το 1976 ήταν επικεφαλής της κριτικής επιτροπής στο 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Δύο χρόνια αργότερα, η ταινία του Ο θάνατος του προέδρου κέρδισε την Αργυρή Άρκτο για μια εξαιρετική καλλιτεχνική προσφορά στο φεστιβάλ του 1978. Στο 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής και τιμήθηκε με το Τιμητικό Βραβείο για την προσφορά του στον κινηματογράφο.
Πέθανε στις 27 Δεκεμβρίου 2007 στη Βαρσοβία. Η τελευταία του ταινία, Quo Vadis, είχε τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό για πολωνική ταινία έως το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Χατμάα Μπατούλγκα
Ο Χατμάα Μπατούλγκα (Khaltmaagiin Battulga, μογγολικά: Халтмаагийн Баттулга, προφορά: xɑɮt.maː.ɡiːŋ ˈbɑt.tʊ.ɮɐk,  γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1963) είναι Μογγόλος πολιτικός, ο οποίος ήταν πρόεδρος της χώρας του από τις 10 Ιουλίου 2017 ως τις 25 Ιουνίου 2021. Διετέλεσε Μέλος της Κρατικής Μεγάλης Χουράλ (συνέλευση) από το 2004 έως το 2016 και υπουργός Οδικού Δικτύου, Μεταφορών, Αναδόμησης και Αστικής Ανάπτυξης από το 2008 έως το 2012. Ήταν υποψήφιος με το Δημοκρατικό Κόμμα στις προεδρικές εκλογές του 2017, και εξελέγη πρόεδρος με το 55% των ψήφων στον τελικό γύρο. Ήταν οι πρώτες επαναληπτικές εκλογές στη σύγχρονη ιστορία της Μογγολίας.
Αθλητής
Γεννήθηκε το 1963. Ο πατέρας του ήταν προπονητής της παραδοσιακής πάλης και έτσι ο Μπατούλγκα ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με το άθλημα αυτό. Το 1983 αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στο σαμπό, στην κατηγορία -52 κιλών. Εντάχθηκε στην εθνική ομάδα πάλης το 1979 και παρέμεινε ως το 1990. Κέρδισε το παγκόσμιο κύπελλο του αθλήματος στο Ουλάν Μπατόρ, το 1989. Το 2006 έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας τζούντο της Μογγολίας.
Επιχειρηματίας
Το 1990 ο Μπατούλγκα άρχισε να ράβει και να πουλά τζιν σε τοπικό επίπεδο και στην Ουγγαρία. Αυτό του επέτρεψε να έχει έσοδα 600 δολαρίων, που ήταν αρκετά για να αγοράσει μια βιντεοκάμερα και να ξεκινήσει μια επιχείρηση εξαγωγών-εισαγωγών για ηλεκτρονικές συσκευές από τη Σιγκαπούρη μέχρι τη Μογγολία, τη Ρωσία και την Ανατολική Ευρώπη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στη χώρα του είναι γνωστός και ως Τζένκο, από το όνομα ενός χαρακτήρα της ταινίας "Ο Νονός". Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, που διεξήχθη στις 26 Ιουνίου 2017, ο Μπατούλγκα ήταν ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης, με τη σημαία του Δημοκρατικού Κόμματος και για πρώτη φορά δεν κέρδισε κανένας υποψήφιος την πλειοψηφία για να εκλεγεί. Ο Μπατούλγκα προηγήθηκε στον πρώτο γύρο με ποσοστό 38,64% και αναμετρήθηκε με τον δεύτερο Μιγίγκομπιν Ένχμπολντ, ο οποίος έλαβε στον πρώτο γύρο ποσοστό 30,75%. Στον δεύτερο και τελικό γύρο στις 7 Ιουλίου, ο Μπατούλγκα επικράτησε με ποσοστό 55%. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 10 Ιουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Μογγολίας
Κάτω Επισκοπή Πισκοκεφάλου
Το 1956, στο πλαίσιο ερευνών της Αρχαιολογικής Εταιρείας στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Νικόλαος Πλάτων ερεύνησε στον οικισμό Κάτω Επισκοπή Πισκοκεφάλου συστάδα τάφων και μέρος κτηρίου ρωμαϊκών χρόνων.
Η Κάτω Επισκοπή είναι οικισμός του Πισκοκεφάλου Σητείας, ευρισκόμενος σε απόσταση περίπου 1 χλμ. νοτιοανατολικά αυτού και στην ανατολική όχθη του ποταμού Στόμιον (σημ. Παντέλης).
Η ιστορία των ανασκαφών
Το 1956 ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Νικόλαος Πλάτων κατά τη διάρκεια της ανασκαφή μινωικής έπαυλης στο Ζου Σητείας για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας ερεύνησε τάφους και λείψανα κτηρίου ρωμαϊκών χρόνων στην περιοχή της Κάτω Επισκοπής.
Τα ευρήματα του 1956
Ο Πλάτων ανέσκαψε σε θέση της Κάτω Επισκοπής που δεν κατονομάζει συστάδα από καλυβίτες τάφους με επίπεδες κεράμους, οι οποίες διέθεταν αναθυρώσεις. Σε μία ταφή βρέθηκαν μερικώς διατηρημένα τα λείψανα του νεκρού, τοποθετημένα σε κατεύθυνση από τα νοτιοανατολικά προς τα βορειοδυτικά. Αποκαλύφθηκαν και τα ακόλουθα κτερισματικά αγγεία: ακέραιη λοπάς, κυαθόσχημο αγγείο με εμπίεστα κοσμήματα, το οποίο περιείχε πολύ λεπτά οστά πτηνού, καθώς και μια πρόχους με ακρέμονες στη θέση των λαβών. Επιπλέον, ήρθε στο φως και φθαρμένο χάλκινο νόμισμα. Σε μικρή απόσταση από τους τάφους βρέθηκαν λείψανα κτηρίου που απεκαλύφθη σε μικρή έκταση. Διέθετε δάπεδο από κουρασάνι, ενώ καλυπτόταν από άφθονα όστρακα κεραμικής μέτριας ποιότητας, αναμεμιγμένα σε σωρούς. Καθώς δεν δίδονται ειδικότερα χρονολογικά στοιχεία, είναι ασαφές εάν υφίστατο κάποια σχέση μεταξύ κτηρίου και τάφων. Πάντως, στην Κάτω Επισκοπή πρέπει να υπήρχε κάποιος οικισμός ρωμαϊκών χρόνων, καθώς ο Πλάτων ήδη το 1952 στη θέση «Ελληνικά», σε λόφο βόρεια του σύγχρονου οικισμού, παράλληλα με έναν υστερομινωικό τάφο παρατήρησε λείψανα κτηρίων «ελληνικής και ελληνορωμαϊκής εποχής» και περισυνέλεξε νομίσματα των ιδίων χρόνων. Είναι, επομένως, πιθανό και τα ευρήματα του 1956 να ήρθαν στο φως σε αυτή τη θέση. Ας σημειωθεί, επίσης, ότι από την περιοχή της Κάτω Επισκοπής είναι γνωστή επιτύμβια στήλη αυτοκρατορικών χρόνων, η οποία είχε ανευρεθεί παλαιότερα (IC III, VIII 3· ίσως εκεί βρέθηκε και η επιτύμβια στήλη IC III, VIII 4, με προέλευση από την «Επισκοπή»). Σε κάθε περίπτωση, στην ευρύτερη περιοχή υπήρχαν μικρότερες ή μεγαλύτερες εγκαταστάσεις κατά τη ρωμαϊκή εποχή, όπως στην ομώνυμη αλλά διαφορετική θέση «Ελληνικά» στο ύψωμα Κεφάλα Αχλαδιών, δυτικά της Κάτω Επισκοπής, όπου επίσης βρέθηκαν κτηριακά κατάλοιπα και τάφοι ρωμαϊκών χρόνων. Προφανώς, η γεωγραφική εγγύτητα του εύφορου κάμπου με τα βόρεια σητειακά παράλια συνέβαλαν στην δημιουργία μικρών οικιστικών πυρήνων στην περιοχή.
Εμείς με την Ιταλία
Το Εμείς με την Ιταλία (Noi con l'Italia, NcI) είναι ένα φιλελεύθερο-συντηρητικό και χριστιανοδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία. Το κόμμα ξεκίνησε ως ομοσπονδία μικρών κεντροδεξιών κομμάτων και, ως εκ τούτου, ήταν μέρος του κεντροδεξιού συνασπισμού στις γενικές εκλογές του 2018. Αρχικά, το πλήρες όνομα της ομοσπονδίας ήταν Εμείς με την Ιταλία – Ένωση Κέντρου λόγω της συμμαχίας της με την Ένωση Κέντρου.
Το 2019 έγινε πλήρες πολιτικό κόμμα, υπό την ηγεσία του Μαουρίτσιο Λούπι.
Ιστορικό
Εν όψει των γενικών εκλογών του 2018, υπήρξε μια συζήτηση για τη δημιουργία ενός «τέταρτου σκέλους» του κεντροδεξιού συνασπισμού, του οποίου τα τρία μέλη ήταν το Φόρτσα Ιτάλια, η Λέγκα του Βορρά και τα Αδέλφια της Ιταλίας. Η διαδικασία ξεκίνησε όταν ο Ενρίκο Κόστα, ένας αντιφρονούντας από το Φόρτσα Ιτάλια που είχε διατελέσει υπουργός στην κεντροαριστερή κυβέρνηση Τζεντιλόνι, παραιτήθηκε από τη θέση του και αποχώρησε από το κόμμα του, Λαϊκή Εναλλακτική,  προκειμένου να σχηματιστεί ένα «φιλελεύθερο κέντρο» σε συμμαχία με τη Φόρτσα Ιτάλια. Αρχικά, η Ομοσπονδία της Ελευθερίας, μια κοινοβουλευτική ομάδα στη Γερουσία που ξεκίνησε από την Ταυτότητα και Δράση, θεωρήθηκε ως η αρχή του «τέταρτου σκέλους»,   αλλά η Ταυτότητα και Δράση δεν συμμετείχε στα πρώτα βήματα, στα οποία συμμετείχαν άλλοι πολιτικοί παράγοντες.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2017 σχηματίστηκε το «Εμείς με την Ιταλία» από επτά ομάδες: την ομάδα από την Λαϊκή Εναλλακτική με επικεφαλής τον Μαουρίτσιο Λούπι, άλλα πρώην μέλη της Λαϊκής Εναλλακτικής κοντά στον Ενρίκο Κόστα, την Κατεύθυνση Ιταλία, την Πολιτική Επιλογή, το Fare!, την Λαϊκό Εργοτάξιο και το Κίνημα για τις Αυτονομίες. Στις 29 Δεκεμβρίου 2017 το κόμμα υπέγραψε σύμφωνο με την Ένωση Κέντρου, που οδήγησε στο όνομα «Εμείς με την Ιταλία – Ένωση Κέντρου». Στις 5 Ιανουαρίου 2018 προσχώρησε και η Ταυτότητα και Δράση, η οποία πείστηκε από τον ομοσπονδιακό χαρακτήρα της λίστας και την πιο χαρακτηριστική χριστιανοδημοκρατική ταυτότητα, χάρη στην παρουσία της Ένωσης Κέντρου. Στις 11 Ιανουαρίου παρουσιάστηκε το νέο σύμβολο του συνδυασμού, που περιείχε επίσης τη σταυρωτή ασπίδα της Ένωσης Κέντρου.
Στις εκλογές το «Εμείς με την Ιταλία» έλαβε μόλις 1,3% των ψήφων για την Βουλή των Αντιπροσώπων και εξέλεξε τέσσερις βουλευτές από μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, τρία πρώην μέλη της Λαϊκής Εναλλακτικής και ένα μέλος από την Υπεύθυνη Αυτονομία. Ο κατάλογος εξέλεξε επίσης τέσσερις γερουσιαστές, τρεις από την Ένωση Κέντρου και έναν την Ταυτότητα και Δράση. Λίγο μετά τις εκλογές, τόσο η Ένωση Κέντρου όσο και η Ταυτότητα και Δράση αποχώρησαν από τη συμμαχία για να συνάψουν μια συμφωνία με τη Φόρτσα Ιτάλια.
Τον Απρίλιο του 2018 ο Ενρίκο Κόστα αποχώρησε επίσης το κόμμα και εντάχθηκε στο Φόρτσα Ιτάλια. Τον Δεκέμβριο του 2018, ο Ραφαέλε Φίτο οδήγησε την Κατεύθυνση Ιταλία εκτός του «Εμείς με την Ιταλία», ανακοινώνοντας το τέλος του σχηματισμού. Ωστόσο, το κόμμα συνέχισε να υπάρχει ως υποομάδα εντός της Μικτής Ομάδας της Βουλής των Αντιπροσώπων. Επιπλέον, στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν μέρος του εκλογικού καταλόγου του Φόρτσα Ιτάλια.
Το 2019, ο Μαουρίτσιο Λούπι έγινε ο νέος πρόεδρος του κόμματος, και το «Εμείς με την Ιταλία» δομήθηκε ως ένα πλήρες κόμμα, που αποτελείται από τρία συνεργαζόμενα κόμματα: Δημοφιλής Λιγουρία, Υπεύθυνη Αυτονομία και Λαϊκό Εργοτάξιο. Σταδιακά, άλλες δευτερεύουσες ομάδες, όπως η Ένωση Ιταλών Μεταναστών της Νότιας Αμερικής (USEI), η Συμμαχία του Κέντρου (AdC), οι Μετριοπαθείς στην Επανάσταση, το Πολιτικό Κίνημα Schittulli και η Αναγέννηση συγχωνεύτηκαν στο «Εμείς με την Ιταλία» ή έγιναν συνεργαζόμενα κόμματα. Μετά από μια σύντομη συμμαχία με το Αλλάζουμε!, από τον Φεβρουάριο του 2021 η υποομάδα του κόμματος εντός της Μικτής Ομάδας της Βουλής των Αντιπροσώπων ονομάζεται «Εμείς με την Ιταλία–USEI–Renaissance–AdC» και έχει πέντε μέλη. Το 2021, ο Αντρέα Κόστα διορίστηκε υφυπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Ντράγκι.
Στην πορεία προς τις γενικές εκλογές του 2022, το «Εμείς με την Ιταλία» σχημάτισε αρχικά μια κοινή λίστα με την Ιταλία στο Κέντρο, και στη συνέχεια ήταν ιδρυτικό μέλος του συνδυασμού Εμείς οι Μετριοπαθείς, μιας ευρύτερης κοινής λίστας εντός του κεντροδεξιού συνασπισμού, μαζί με την Ιταλία στο Κέντρο, την Ένωση Κέντρου και το Κουράγιο Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στην Ιταλία Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα