cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαυρέντιος Β΄ Μεδιολάνων
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γένοβας Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Φελισιέν Ροπς
Ο Φελισιέν Ροπς (Félicien Rops, 7 Ιουλίου 1833 - 23 Αυγούστου 1898) ήταν Βέλγος ζωγράφος, χαράκτης και γελοιογράφος. Ήταν πολυεπίπεδος καλλιτέχνης, που έδωσε νέα πνοή στην τεχνική της οξυγραφίας και έγινε κυρίως διάσημος για τις περίφημες χαλκογραφίες του.
Βιογραφικά
Ο Φελισιέν Ροπς γεννήθηκε στην πόλη Ναμύρ (Namur) του Βελγίου και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών. Στα 1859 – 1860 άρχισε να φιλοτεχνεί λιθογραφίες ως συνεργάτης του σατιρικού περιοδικού Uylenspiegel. Γύρω στο 1860 πήγε στο Παρίσι, όπου εργάστηκε στο εργαστήριο του Ανρί-Αλφρέ Ζακεμάρ.
Μετά το 1874, ο Ροπς έζησε στο Παρίσι, όπου έγινε φίλος με τον ποιητή Σαρλ Μπωντλαίρ. Επέστρεψε στις Βρυξέλλες και ίδρυσε τη Διεθνή Εταιρεία των Καλλιτεχνών Οξυγραφίας. Ο Φελισιέν Ροπς ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της «Ελεύθερης Εταιρείας Καλών Τεχνών των Βρυξελλών» (1868 1876) και της επαναστατικής καλλιτεχνικής ομάδας των «Είκοσι» (Les XX), που συγκροτήθηκε στις Βρυξέλλες το 1884.
Εικονογράφος μεγάλων συγγραφέων
Ο Ροπς συνάντησε τον Σαρλ Μπωντλαίρ προς το τέλος της ζωής του ποιητή το 1864, ο οποίος και άφησε πάνω του ανεξίτηλη την επιρροή του ως το τέλος της ζωής του. Ο Ροπς φιλοτέχνησε την Les Épaves, μια συλλογή ποιημάτων από «Τα άνθη του κακού» (Les Fleurs du mal), που είχε λογοκριθεί στη Γαλλία και δημοσιεύθηκε στο Βέλγιο.
Η συνεργασία του Ροπς με τον Μπωντλαίρ και το ενδιαφέρον του για την τέχνη και τη λογοτεχνία προκάλεσε το θαυμασμό πολλών άλλων συγγραφέων, όπως των Τεοφίλ Γκωτιέ (Théophile Gautier), Αλφρέ ντε Μυσέ (Alfred de Musset), Στεφάν Μαλαρμέ (Stéphane Mallarmé) και Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ (Jules Barbey d’Aurevilly). Μεταξύ των βιβλίων που εικονογράφησε περιλαμβάνονται «Οι φλαμανδικοί θρύλοι» του Σαρλ ντε Κοστέρ, «Η νεαρή Γαλλία» του Τεοφίλ Γκωτιέ, «Οι διαβολογυναίκες» του Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ, «Ζαντίγκ» του Βολταίρου και ποιήματα του Στεφάν Μαλαρμέ.
Θιασώτης των «Παρακμιακών»
Ο Φελισιέν Ροπς υπήρξε στενά συνδεδεμένος με το λογοτεχνικό κίνημα του Συμβολισμού. Στα μέσα της δεκαετίας του 1870, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου συνδέθηκε με τους κύκλους των συμβολιστών και παρακμιακών καλλιτεχνών, που ανθούσαν την εποχή εκείνη στη γαλλική πρωτεύουσα. Το αισθητικό κίνημα της «Παρακμής» (Decadence), που εκδηλώθηκε στη Γαλλία του τέλους του 19ου αιώνα σε μια περίοδο καλλιτεχνικής και ηθικής κατάπτωσης, έδινε έμφαση στην απομόνωση του καλλιτέχνη, την εχθρότητα προς την αστική κοινωνία και την προτίμηση σε καθετί μακάβριο ή διεστραμμένο. Όλα αυτά τα στοιχεία ήταν προέκταση και έγιναν ορατά για πρώτη φορά στα «Άνθη του κακού» του Μπωντλαίρ. Και όπως τα έργα των παρακμιακών συγγραφέων, που ο Ροπς εικονογραφούσε, έτσι και το δικό του έργο ήταν ένα μίγμα από σεξ, θάνατο και σατανικές απεικονίσεις. Η τέχνη του Ροπς κινήθηκε ανάμεσα σε ένα φανταστικό συμβολισμό και ένα παρακμιακό ρεαλισμό, που ανατρέπει τις ηθικές αξίες της εποχής του. Εδώ ανήκουν τα έργα «Πότης αψινθιού» (1865), «Κυρία με τη μαριονέτα» (1871), «Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου» (1878) και «Πορνοκράτις» (1878, Επαρχιακό Μουσείο Φελισιέν Ροπς, Ναμύρ).
Μια σειρά ερωτικών χαρακτικών, που σχεδίασε για το έργο «Οι διαβολικοί» (Les Diaboliques, 1883) του Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ και αργότερα για το έργο «Οι σατανικοί» (Les Sataniques), αγγίζει τα όρια της ακραίας πρόκλησης. Ένα από τα χαρακτικά της σειράς αυτής απεικονίζει την αμαρτωλή «Μαρία η Μαγδαληνή» (περ. 1885) να αυνανίζεται, ενώ το βλέμμα της είναι στραμμένο προς έναν εσταυρωμένο φαλλό. Σε ένα άλλο χαρακτικό, μια ολόγυμνη γυναίκα συνουσιάζεται με το ιθυφαλλικό άγαλμα του Σατανά, ενώ σ΄ αυτό με τον τίτλο «Τα τέρατα ή Η γένεση», ένα σμήνος από φαλλικά όντα αναδύονται από τη λάσπη των πρώτων ημερών της ανθρωπότητας.
Πηγές
Κατηγορία:Βέλγοι ζωγράφοι Κατηγορία:Βέλγοι χαράκτες Κατηγορία:Γελοιογράφοι
Μόναχαν
Το Μόναχαν (αγγλικά: Monaghan, ιρλανδικά: Muineachán Μυίναχαν) είναι κωμόπολη στην Κομητεία Μόναχαν της Ιρλανδίας. Παρέχει επίσης το όνομα της αστικής ενορίας και της βαρονίας της.
Ο πληθυσμός της κωμόπολης από την απογραφή του 2016, ήταν 7.678 κάτοικοι. Η κωμόπολη βρίσκεται στο δρόμο N2 από το Δουβλίνο προς το Ντέρι και το Λέττερκεννι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιρλανδίας
Ένα παράξενο ζευγάρι (ταινία)
Η ταινία δέχτηκε ευνοϊκές κριτικές και είχε εισπράξεις πάνω από 44,5 εκατομμύρια δολάρια, κατακτώντας την τρίτη θέση στον κατάλογος των ταινιών με τις περισσότερες εισπράξεις του 1968 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η επιτυχία της ταινίας αποτέλεσε τη βάση για την ομώνυμη τηλεοπτική κωμική σειρά του ABC, με πρωταγωνιστές τον Τόνι Ράνταλ και τον Τζακ Κλάγκμαν ως Φίλιξ και Όσκαρ αντίστοιχα.
Πλοκή
Ο Φίλιξ Άνγκαρ πιάνει δωμάτιο σε ένα άθλιο ξενοδοχείο κοντά στην Πλατεία Τάιμς της Νέας Υόρκης με σκοπό να αυτοκτονήσει πηδώντας από τον ένατο όροφο, αλλά τον πιάνει η μέση του στην προσπάθειά του να ανοίξει το παράθυρο. Φεύγει από το ξενοδοχείο κουτσαίνοντας και προσπαθεί να μεθύσει ενώ παρακολουθεί ημίγυμνες χορεύτριες στο Metropole Cafe, αλλά καταλήγει με πόνο στον αυχένα, όταν κάνει μια απότομη κίνηση πίνοντας ένα σφηνάκι. Φεύγει από το μαγαζί και στέκεται σε μια γέφυρα όπου σκέφτεται να πηδήξει στο νερό.
Εντωμεταξύ, στο βρόμικο διαμέρισμα του χωρισμένου αθλητικογράφου Όσκαρ Μάντισον, είναι ένα ζεστό, υγρό καλοκαιρινό βράδυ. Ο Όσκαρ και οι φίλοι του, Σπιντ, Ρόι, Βίνι και ο αστυνομικός Μάρεϊ έχουν μαζευτεί για ένα παιχνίδι πόκερ, όπως κάθε βρέδυ Παρασκευής. Ο Μάρεϊ ανησυχεί γιατί ο κοινός τους φίλος, Φίλιξ, έχει αργήσει ασυνήθιστα για το παιχνίδι. Ο Σπιντ ενοχλείται γιατί χάνει, ενώ ο Βίνι συνεχίζει να αναφέρει ότι πρέπει να έχει φύγει μέχρι τις 12 και ο Ρόι παραπονιέται για το πόσο ζεστό, βρομερό και ακατάστατο είναι το διαμέρισμα. Το ψυγείο του Όσκαρ είναι χαλασμένο εδώ και δύο εβδομάδες και κάποια στιγμή ο Όσκαρ σερβίρει καφέ και πράσινα σάντουιτς που περιέχουν «είτε πολύ φρέσκο τυρί είτε πολύ παλιό κρέας». Τότε, τηλεφωνεί η γυναίκα του Μάρεϊ και τους ενημερώνει ότι ο Φίλιξ αγνοείται. Στη συνέχεια, ο Όσκαρ τηλεφωνεί στη σύζυγο του Φίλιξ, τη Φράνσις, η οποία του λέει ότι αυτή και ο Φίλιξ έχουν χωρίσει. Καθώς ο Όσκαρ και οι φίλοι του συζητούν τι να κάνουν και ανησυχούν ότι ο Φίλιξ μπορεί να προσπαθήσει να αυτοκτονήσει, έρχεται ο Φίλιξ, χωρίς να γνωρίζει ότι όλοι ήδη ξέρουν πως αυτός και η γυναίκα του έχουν χωρίσει.
Η παρέα προσπαθεί να συμπεριφερθεί αδιάφορα και να προσποιηθεί ότι όλα είναι καλά, αλλά ο Φίλιξ τελικά βάζει τα κλάματα και οι φίλοι του προσπαθούν να τον παρηγορήσουν. Αφού φύγουν όλοι, ο Όσκαρ προτείνει στον Φίλιξ να μετακομίσει μαζί του, αφού ο Όσκαρ ζει μόνος από τότε που χώρισε με τη δική του γυναίκα, την Μπλαντς, λίγο καιρό νωρίτερα. Ο Φίλιξ συμφωνεί και παροτρύνει τον Όσκαρ να μην ντρέπεται να του το πει, εάν τον νευριάσει.
Μέσα σε μόλις μια εβδομάδα, ο Όσκαρ έχει παρανοήσει. Ο Φίλιξ είναι ένα νευρωτικός, ψυχαναγκαστικός παλαβιάρης, που διασχίζει το διαμέρισμα καθαρίζοντας, συμμαζεύοντας και επιπλήττοντας τον Όσκαρ για την ακαταστασία του. Στο επόμενο παιχνίδι πόκερ, ο Ρόι παραπονιέται για το πόσο καθαρό και αποστειρωμένο έχει γίνει το διαμέρισμα και το παιχνίδι τους. Ο Φίλιξ έχει πλύνει ακόμη και τα χαρτιά και αρνείται να διασκεδάσει, περνώντας τον περισσότερο χρόνο του σκεπτόμενος τη Φράνσις. Το παιχνίδι διαλύεται νωρίς και ο Όσκαρ πείθει τον Φίλιξ να χαλαρώσει και να βγουν για λίγο από το διαμέρισμα. Ενώ βρίσκονται σε ένα εστιατόριο, ο Όσκαρ αναφέρει στον Φίλιξ δύο Αγγλιδούλες που γνώρισε πρόσφατα και που μένουν στην πολυκατοικία τους – τις αδερφές Πίτζεον, τη Σέσιλι, διαζευγμένη, και την Γκουέντολιν, χήρα. Ο Όσκαρ τηλεφωνεί στα κορίτσια και κανονίζει διπλό ραντεβού για το επόμενο βράδυ.
Καθώς ξεκινά το ραντεβού το επόμενο βράδυ, ο Όσκαρ προσπαθεί να κάνει τον Φίλιξ να χαλαρώσει αφήνοντάς τον μόνο με τις δύο ελκυστικές αδελφές, ενώ εκείνος φεύγει από το δωμάτιο για να φτιάξει κοκτέιλ. Αντίθετα, ο Φίλιξ μιλά για τα παιδιά του και τη Φράνσις και βάζει τα κλάματα. Όταν ο Όσκαρ επιστρέφει από την κουζίνα, οι αδελφές κλαίνε τόσο ανεξέλεγκτα όσο και ο Φίλιξ. Όταν ανακαλύπτεται ότι το ρολό κρέας που τόσες ώρες μαγείρευε ο Φίλιξ έχει γίνει στάχτη, οι αδελφές προσφέρονται να μαγειρέψουν και να καλέσουν τον Φίλιξ και τον Όσκαρ στον επάνω όροφο για μια ξέφρενη βραδιά. Όμως, ο Φίλιξ, ο οποίος συνειδητοποιεί ότι είναι ακόμα πολύ δεμένος με τη γυναίκα του, αρνείται να πάει, επιλέγοντας να «τρίψει τις κατσαρόλες και να λουστεί». Ο Όσκαρ πηγαίνει με τα κορίτσια στο διαμέρισμά τους, αλλά καταλήγει να περάσει τη νύχτα πίνοντας τσάι και λέγοντάς τους τα πάντα για τον Φίλιξ.
Έξαλλος για το ότι ο Φίλιξ κατέστρεψε το ραντεβού, ο Όσκαρ του κόβει την καλημέρα και τον ταλαιπωρεί ανακατεύοντας το διαμέρισμα όσο το δυνατόν περισσότερο. Ο Φίλιξ ανταποδίδει απλώς όντας ο εαυτός του και τρελαίνοντας τον Όσκαρ με την ατελείωτη καθαριότητα και τη νευρωτική του συμπεριφορά. Τελικά, η ένταση κορυφώνεται σε μια διαφωνία που καταλήγει με τον Όσκαρ να απαιτεί από τον Φίλιξ να φύγει. Ο Φίλιξ συμμορφώνεται, αλλά ο Όσκαρ νιώθει εξαιρετικά ένοχος επειδή εγκατέλειψε τον φίλο του που είχε ακόμα ανάγκη.
Παραγωγή και κάστινγκ
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Radio City Music Hall το 1968. Ήταν μια επιτυχία και χάρισε στον Νιλ Σάιμον μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Προσαρμοσμένου Σεναρίου. Η ταινία ήταν επίσης υποψήφια για το Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας - Μιούζικαλ ή Κωμωδία και οι Λέμον και Ματάου ήταν και οι δύο υποψήφιοι για το Χρυσή Σφαίρα.
Η σκηνή στο Στάδιο Σι γυρίστηκε ακριβώς πριν από έναν πραγματικό αγώνα μεταξύ των New York Mets και των Pittsburgh Pirates στις 27 Ιουνίου 1967. Ο Ρομπέρτο Κλεμέντε κλήθηκε να παίξει, αλλά αρνήθηκε να το κάνει και τη θέση του πήρε ο Μπιλ Μαζερόσκι.
Νίκος Γεωργιάδης (σκακιστής)
Ο Νίκος Γεωργιάδης (γεν. 22 Ιανουαρίου 1996) είναι Ελβετός σκακιστής. Κατέχει τον τίτλο του Grandmaster, τον οποίο του απένειμε η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία το 2017. Γεννημένος στο Bülach, ο Γεωργιάδης κέρδισε τον διεθνή τίτλο του master το 2013 και τον τίτλο του grandmaster το 2017.
Ένα παράξενο ζευγάρι (ταινία)
Υποδοχή
Το Ένα παράξενο ζευγάρι κέρδισε τόσο την αναγνώριση των κριτικών όσο και την εισπρακτική επιτυχία. Έκανε πρεμιέρα στο Radio City Music Hall της Νέας Υόρκης στις 2 Μαΐου 1968 όπου συνεχίστηκε κάνοντας ρεκόρ 14 εβδομάδων με εισπρακτικό ρεκόρ 3,1 εκατομμυρίων δολαρίων. Κέρδισε πάνω από 44,5 εκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και έγινε η τρίτη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις το 1968.
Τηλεοπτική σειρά
Η ταινία δημιούργησε μια spin-off τηλεοπτική σειρά το 1970, με τον ίδιο τίτλο, που προβαλλόταν στις ΗΠΑ μέχρι το 1975.
Σίκουελ
Το σίκουελ με τίτλο Ένα παράξενο ζευγάρι σε θεότρελο ταξίδι (The Odd Couple II), ένωσε ξανά τον Λέμον και τον Ματάου 30 χρόνια αργότερα, δημιουργώντας ένα από τα μεγαλύτερα κενά μεταξύ πρωτότυπης ταινίας και σίκουελ με τους ίδιους πρωταγωνιστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Δεκαετία για την Ένταξη των Ρομά
Η Δεκαετία για την Ένταξη των Ρομά (ρομάνικα : Deshbersh le Romengo Anderyaripnasko) ήταν μια πρωτοβουλία 12 ευρωπαϊκών χωρών για την βελτίωση της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης και της κοινωνικής ένταξης των Ρομά. Η πρωτοβουλία ελήφθη το 2005, με το έργο να διαρκεί από το 2005 έως το 2015. Ήταν το πρώτο πολυεθνικό έργο στην Ευρώπη για την βελτίωση της ζωής των Ρομά.
Οι χώρες που συμμετείχαν στο έργο ήταν : Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Κροατία, Τσεχία, Ουγγαρία, Βόρεια Μακεδονία, Μαυροβούνιο, Ρουμανία, Σερβία, Σλοβακία, Ισπανία. Όλες αυτές οι χώρες κατέχουν σημαντικές μειονότητες Ρομά, οι οποίες βρίσκονται σε μάλλον μειονεκτική θέση τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά. Η Σλοβενία και οι ΗΠΑ διατήρησαν το καθεστώς παρατηρητή.
Οι κυβερνήσεις των παραπάνω χωρών έχουν δεσμευτεί να καλύψουν το χάσμα στην ευημερία και στις συνθήκες διαβίωσης μεταξύ των πληθυσμών Ρομά και των μη Ρομά καθώς και να βάλουν τέλος στον κύκλο φτώχειας και αποκλεισμού στον οποίο βρίσκονται πολλοί Ρομά. Καθεμιά από αυτές τις χώρες έχει αναπτύξει ένα σχέδιο δράσης που καθορίζει τους στόχους και τους δείκτες στους τομείς προτεραιότητας του έργου : εκπαίδευση, απασχόληση, υγεία, στέγαση.
Το Ταμείο Εκπαίδευσης Ρομά, κεντρικό στοιχείο της πρωτοβουλίας, ιδρύθηκε το 2005 με αποστολή την επέκταση των εκπαιδευτικών ευκαιριών για τις κοινότητες Ρομά στην κεντρική και νοτιοανατολική Ευρώπη. Στόχος του είναι να συμβάλει στην κάλυψη του χάσματος στην εκπαίδευση μεταξύ των ρομά και των μη ρομά μέσω μιας σειράς πολιτικών και προγραμμάτων, συμπεριλαμβανομένης της άρσης του διαχωρισμού των εκπαιδευτικών συστημάτων. Το Ταμείο Εκπαίδευσης Ρομά λαμβάνει χρηματοδότηση από κυβερνήσεις, οργανισμούς και ιδιωτικές πηγές. Χρηματοδοτεί έργα που προτείνονται και υλοποιούνται από κυβερνήσεις, μη κυβερνητικές οργανώσεις και ιδιωτικούς οργανισμούς.
Ο σχεδιασμός του έργου καθοδηγήθηκε από την Διεθνή Συντονιστική Επιτροπή, η οποία απαρτίζεται από εκπροσώπους των συμμετεχουσών κυβερνήσεων, των διεθνών οργανισμών-εταίρων και των οργανώσεων Ρομά. Κάθε χρόνο, μία από τις συμμετέχουσες κυβερνήσεις αναλαμβάνει την προεδρία του έργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρομά
Το Τσίρκο του Μυστηρίου
Υπάρχουν διάφοροι κύριοι χαρακτήρες στο Carnivàle, μία αμερικάνικη δραματική τηλεοπτική σειρά, που εκτυλίσσεται στην Αμερική κατά την εποχή της μεγάλης ύφεσης και της οικονομικής κρίσης μεταξύ 1934 και 1935. Αποτελεί παραγωγή της HBO, που προβλήθηκε το 2003 και το 2005.
Η πλοκή του σεναρίου βασίζεται σε δύο χαρακτήρες, των οποίων οι ξεχωριστές ιστορίες προβάλλονται παράλληλα κατά τη διάρκεια των επεισοδίων. Αυτοί είναι ο νεαρός Μπεν Χόκινς, ο οποίος δουλεύει ως εργάτης στο τσίρκο, και ο Καλιφορνέζος ιερέας Τζάστιν Κρόου.
Ένα μεγάλο επιτελείο ηθοποιών πλαισιώνει τους 18 περίπου κύριους ρόλους για τα δύο χρόνια προβολής της σειράς. Οι περισσότεροι χαρακτήρες εμφανίζονται στην ιστορία του Ben: και πολλοί άλλοι παρουσιαστές θεαμάτων.
Στην ιστορία του Αδερφού Τζάστιν εμφανίζεται η αδερφή του, Ίρις, ο μέντοράς του, Σεβασμιώτατος Νόρμαν Μπάλθας, ένας ραδιοφωνικός παραγωγός, ο Τόμι Ντόλαν, κι ένας κατάδικος, ο Βάρλιν Στράουντ. Αρκετοί χαρακτήρες εμφανίζονται σε μυστηριώδη όνειρα και στα οράματα που συνδέουν τις αργά συγκλίνουσες ιστορίες.
Βραβεύσεις
Παρόλο που η σειρά υπήρξε βραχυπρόθεσμη, το Τσίρκο του Μυστηρίου έλαβε πολυάριθμες υποψηφιότητες για βραβεία. Η πρώτη του σαιζόν ήταν υποψήφια για επτά Βραβεία Emmy, εκ των οποίων κέρδισε τα πέντε. Το 2005, η δεύτερη σαιζόν συγκέντρωσε οκτώ ακόμη υποψηφιότητες χωρίς να κερδίσει κανένα βραβείο. Επίσης το 2004 η σειρά βραβεύτηκε από το Σωματείο Αμερικανών Ενδυματολόγων (CDG Award) για την κατηγορία ταινιών «Εποχής / Φαντασίας».
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του HBO
Χαλίνα Κουζμένκο
Η Χαλίνα Αγκάφια Αντρίγιεβνα Κουζμένκο (Галина Андріївна Кузьменко; 1896–1978) ήταν Ουκρανή δασκάλα και αναρχική και σύζυγος του Νέστορα Μαχνό.
Βιογραφία
μικρογραφία| Χαλίνα Κουζμένκο, Νέστορ Μαχνό και Γιελένα Μαχνό. Η Χαλίνα Κουζμένκο γεννήθηκε, σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές, το 1896 στο Κίεβο στην τότε Ρωσική Αυτοκρατορία. Μετά τη γέννησή της, οι γονείς της μετακόμισαν στο χωριό Πιστσάνι Μπριντ στο Κυβερνείο Γιεκατερίνοσλαβ, στη σημερινή περιφέρεια Κιρόβοχραντ στην κεντρική Ουκρανία. Άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι γεννήθηκε το 1892, στο Πιστσάνι Μπριντ. Ο πατέρας της, πρώην αγρότης, εργαζόταν ως αστυνομικός.
Κατά τη διάρκεια της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, παρακολούθησε το σεμινάριο των δασκάλων στο Κίεβο και έγινε δασκάλα το 1916. Δίδαξε ουκρανική γλώσσα και λογοτεχνία στην πόλη Χουλιαϊπόλε (επίσης γράφεται «Γκουλιάι-Πόλε» και άλλες παραλλαγές). Έγινε γνωστή ως Ουκρανή αναρχική και πατριώτης και ως ενεργή τοπική ακτιβίστρια της Διαφώτιση (Prosvita). Στις αρχές του 1919, η Χαλίνα Κουζμένκο παντρεύτηκε τον Νέστορα Μαχνό, ο οποίος εκείνη την εποχή οδηγούσε τις δυνάμεις της Μαχνοβτσίνα εναντίον του εισβολέα Ρωσικού Κόκκινου Στρατού καθώς ο Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος έφτασε στην Ουκρανία. Περιγράφηκε από τον Βίκτορ Μπελάς, Αρχηγό του Επιτελείου του Επαναστατικού Εξεγερμένου Στρατού της Ουκρανίας, ως ακούραστη υπέρμαχος των γυναικών και της εκπαίδευσής τους. Το φθινόπωρο του 1919 εξελέγη πρόεδρος της Ένωσης Διδασκόντων.
Κατά τη διάρκεια της υποχώρησης των Μαχνοβιστών από τις θέσεις τους την ίδια στιγμή, οι Ναμπάτ αντικαταστάθηκαν προσωρινά από μια ομάδα Ουκρανών εθνικών αναρχικών, των οποίων οι απόψεις κέρδισαν την Κουζμένκο. Συνέχισε να ασπάζεται την ιδεολογία τους μέχρι το 1922. Άμεσα συνδεδεμένη από συγγραφείς όπως τον Σιμόν Πετλιούρα, κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι αυτή η ομάδα ήταν τουλάχιστον εν μέρει υπεύθυνη για την άνοδο της αντισημιτικής βίας μέσα στις τάξεις του Επαναστατικού Στρατού την ίδια στιγμή.
Άλλες πηγές την αναφέρουν ως μέρος μιας μερικώς κρυμμένης συνωμοσίας, με στόχο την απομάκρυνση του Μαχνό από τη θέση εξουσίας του και τη συγχώνευση του στρατού του Πετλιούρα του UNR με τον Επαναστατικό Στρατό, προκειμένου να πολεμήσουν μαζί εναντίον του Λευκού και του Κόκκινου Στρατού. Αυτό δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, καθώς η δημοτικότητα του κινήματος μειώθηκε σημαντικά μετά την αποκάλυψη των εγγράφων που συνέλεξε η αντικατασκοπεία (kontrrozvidka), η μυστική αστυνομία του Μαχνοβισμού. Αυτά τα έγγραφα περιείχαν οριστική απόδειξη ότι ο Πετλιούρα διαπραγματευόταν με υψηλόβαθμους αξιωματικούς του λευκού κινήματος, κυρίως με τον Άντον Ντενίκιν, προκειμένου να συμμαχήσει εναντίον του Κόκκινου και του Εξεγερμένου στρατού
Τον Αύγουστο του 1921, μετά την πτώση της Μαχνοβία, ο Μαχνό και η Κουζμένκο κατέφυγαν στη Ρουμανία, από την οποία μετακόμισαν στην Πολωνία. Η κόρη τους, η Γιελένα, γεννήθηκε το 1922. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1923, συνελήφθησαν από τις πολωνικές αρχές, κατηγορούμενοι από δύο μέλη του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού ότι προετοίμαζαν μια εξέγερση στη Γαλικία για την οικοδόμηση μιας αναρχικής-κομμουνιστικής κοινωνίας μαζί με τους Τσεκά. Η Κουζμένκο και ο Μαχνό αθωώθηκαν και οι δύο και το 1924, το ζευγάρι πήγε πρώτα στη Γερμανία και μετά στο Παρίσι το 1926. Για σχεδόν 10 χρόνια, έζησαν μια σχετικά ειρηνική ζωή στο Βενσέν. Αργά αλλά σταθερά, η υγεία του Νέστορα Μαχνό άρχισε να επιδεινώνεται. Το ζευγάρι επιβίωσε με το μισθό της Χαλίνα, εργάτριας σε ένα εργοστάσιο υποδημάτων στο Παρίσι, και τη βοήθεια άλλων αναρχικών συντρόφων.
Μετά τον θάνατο του Νέστορα Μαχνό το 1934, η Χαλίνα Κουζμένκο άρχισε να έρχεται σε επαφή με την οικογένεια και τους φίλους πίσω στη σημερινή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας, προκειμένου να επιστρέψει στην ΕΣΣΔ. Κατά τη διάρκεια της εργασίας της στο Παρίσι, ως βιβλιοθηκάριος στο Σλαβικό Τμήμα της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας, συνεργάστηκε με τις μυστικές υπηρεσίες, μεταδίδοντας πληροφορίες στην ΕΣΣΔ.
Τον Αύγουστο του 1945, καθώς εκδίδονταν νέα έγγραφα ταυτότητας για αυτούς, η Γιελένα και η Χαλίνα συνελήφθησαν από τις σοβιετικές αρχές. Οι δυο τους στάλθηκαν στο Κίεβο, όπου, τον Ιούλιο του 1946, η Χαλίνα Κουζμένκο καταδικάστηκε σε 8 χρόνια φυλάκιση, έχοντας συμμετάσχει στην εξέγερση της Ουκρανίας, καταδικαζόμενη με κατηγορίες για αντεπαναστατική δραστηριότητα. Η Γιελένα καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκιση για συνεργασία με τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Η δίκη δεν δημοσιοποιήθηκε. Φυλακισμένη στο στρατόπεδο Ντόουμπραβλαγκ, η Χαλίνα αφέθηκε ελεύθερη μετά την αμνηστία του 1954 ή, σύμφωνα με άλλες πηγές, το 1963. Μετά την απελευθέρωσή της, συνέχισε να ζει με την κόρη της, μετακομίζοντας στην πόλη Τζαμπούλ, σήμερα Ταράζ, στο Καζακστάν. Πήγε αρκετές φορές στο Γκουλιάι-Πόλιε για να δει τους συγγενείς της. Το 1977, η Χαλίνα υπέβαλε αναφορά στο Προεδρείο του Ανώτατου Σοβιέτ με μια καταγγελία για τη δίωξη στην εργασία της Έλενα Νεστερόβνα.
Η Χαλίνα πέθανε στο Ταράζ στις 23 Μαρτίου 1978 σε ηλικία 81 ετών
Θεμέλιο εκπαιδευτικού συστήματος
Η Χαλίνα Κουζμένκο ήταν η πρόεδρος της Ένωσης Δασκάλων της Μαχνόβια, μια θέση που κατείχε από το 1919 έως την de facto κατάργησή της με την πτώση της Μαχνοβία. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που ένας νέος τρόπος εκπαίδευσης οργανώθηκε στο Γκουλιάι-Πόλιε. Αυτό το νέο σύστημα, σε αντίθεση με το έντονα θρησκευτικό και καθοδηγούμενο από το κράτος αυτοκρατορικό ρωσικό σχολικό σύστημα, βασίστηκε σε αναρχικά ιδανικά και σε ένα διαζύγιο της εκπαίδευσης από τη θρησκεία. Οι ενέργειές της εκεί επικεντρώθηκαν στη χρηματοδότηση των δραστηριοτήτων, στην οργάνωση της εκπαίδευσης στις παραμεθόριες περιοχές που ελέγχονταν από τους Μαχνοβιστές, στη διαχείριση των σχολείων από κοινά συμβούλια δασκάλων-γονέων και στην ανάπτυξη νέων σχολικών προγραμμάτων.
Η έμπνευση για το σύστημα, που εφαρμόστηκε στην Μαχνοβία παρουσιάστηκε σε ένα φυλλάδιο του Ισπανού ελευθεριακού παιδαγωγού Φρανσίσκο Φερέρ, του οποίου οι θεωρίες για τη δημιουργία ενός σχολικού συστήματος απαλλαγμένου από την επιρροή του κράτους είχαν μεγάλη επιρροή σε όλο το διεθνές αναρχικό κίνημα. Πριν από τη στρατιωτική ήττα των αναρχικών, το σύστημα ήταν γενικά ευπρόσδεκτο από τους αγρότες, τους δασκάλους και τα παιδιά, κυρίως λόγω των προσπαθειών, που καταβλήθηκαν για τη διατροφή των συχνά φτωχών μαθητών.
Διαμάχη γύρω από Σαράντα Μέρες στο Γκουλιάι-Πόλιε
Το Σαράντα Μέρες στο Γκουλιάι-Πόλιε ήταν ένα άρθρο, που δημοσιεύτηκε το 1919. Παρουσιάζοντας τη συγγραφέα του ως Γκαλίνα Κουζμένκο, δείχνει τον Νέστορ Μαχνό ως μέθυσο και αρχηγό μιας «τρελής και άγριας ορδής», που εμπλέκεται σε συστηματικές καταχρήσεις εναντίον των αγροτών της Ουκρανίας, καθώς και εναντίον της. Η αυθεντικότητα του εγγράφου έχει συζητηθεί εκτενώς, με ορισμένους να το θεωρούν πλαστό που διαπράχθηκε από τις σοβιετικές υπηρεσίες προπαγάνδας. Πιθανές εναλλακτικές θεωρίες, μαζί με αυτή της κατασκευής του Τσέκα, είναι ότι το βιβλίο γράφτηκε από μια δασκάλα από την Κοστιαντίνιβκα, τη Φεοντόρα Γκαγιένκο, η οποία συνεργάστηκε με την Γκαλίνα, για να σημειώσει τα εγκλήματα, που διέπραξαν οι επαναστατικές δυνάμεις στην Ουκρανία την εποχή της Μαχνοβία. Άλλοι έχουν δηλώσει την πεποίθησή τους ότι το ημερολόγιο είναι αυθεντικό, συμπεριλαμβανομένης της κόρης της Γκαλίνα και του Νέστορα και του διευθυντή του Μουσείου Γκουλιάι-Πόλιε.
Η θεωρία ότι η Γκαγιένκο το προσποιήθηκε υποθέτει ότι αυτή (η Γκαγιένκο) δεν σκοτώθηκε αλλά συνελήφθη και μετά από καιρό και πίεση, συνεργάστηκε με την Τσέκα, τουλάχιστον στις αρχές του 1921 και μετά, όταν τελικά πείστηκε για την πτώση του Μαχνοβιστικού κινήματος. Αυτή η θεωρία υποστηρίζεται από τα προπαγανδιστικά όργανα του Κόκκινου Στρατού, που αναφέρονται μόνο ως το βιβλίο ως το "Ημερολόγιο της γυναίκας του Μαχνό" από αυτό το σημείο και μετά, αλλά επίσης καταρρίπτει την περισσότερη, αν όχι όλη, την αξιοπιστία του βιβλίου ως επιχείρημα κατά της Μαχνοβία, καθώς οι Τσέκα θα είχαν ελεύθερη πρόσβαση για να λογοκρίνουν το βιβλίο και να κατασκευάζουν λεπτομέρειες όπως ήθελαν. Ο Β.N. Λιτβίνοφ υπερασπίζεται τον Μαχνό στο ακόλουθο κείμενο, το οποίο δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό Obshchina (Община, Κοινωνία), που δημοσιεύτηκε από τη Συνομοσπονδία Αναρχοσυνδικαλιστών στη Μόσχα:"«Είναι πολύ πιθανό κάποιες εγγραφές του 'Ημερολογίου' να αντικατοπτρίζουν πραγματικά γεγονότα για τον μαχνοβιστικό τρόμο, αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι υπό τις σύγχρονες συνθήκες μελέτης της πηγής είναι πρακτικά αδύνατο να προσδιοριστεί ποια από τα λήμματα είναι γνήσια. Αλλά ακόμα κι αν ήταν δυνατό να γίνει αυτό, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι καταχωρήσεις του ημερολογίου απεικονίζουν τον μαχνοβιστικό τρόμο με μια εξαιρετικά προκατειλημμένη κλίση, επειδή τα λήμματα αγνοούν εντελώς την πρακτική του Κόκκινου Τρόμου στην περιοχή των εξεγερμένων.»"
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιιμπεριαλισμός Κατηγορία:Ουκρανοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
1268 Λιβύη
Η Λιβύη (Libya) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής, που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,813. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο κράτος της Βόρειας Αφρικής.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λιβύης εκτιμάται σε 94,10 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι P (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0449. Η Λιβύη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 3 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιβυη
1267 Γκεερτρουίντα
Η Γκεερτρουίντα (Geertruida) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,013. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, και πήρε το όνομά της από το βαφτιστικό όνομα μιας αδελφής του Γ. Πελς, βοηθού στο Αστεροσκοπείο του Λέιντεν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γκεερτρουίντα εκτιμάται σε 23,40 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0466. Η Γκεερτρουίντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 5,5 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκεερτρουιντα
Παγκόσμιο Συνέδριο Ρομά
Το Παγκόσμιο Συνέδριο Ρομά είναι ένα φόρουμ όπου συζητούνται θέματα σχετικά με τους Ρομά σε όλο τον κόσμο. Μέχρι το 2020, πραγματοποιήθηκαν δέκα Παγκόσμια Συνέδρια Ρομά. Μεταξύ των κύριων στόχων αυτών των συνεδρίων ήταν η τυποποίηση της γλώσσας Ρομά, η βελτίωση των πολιτικών δικαιωμάτων και της εκπαίδευσης, η διατήρηση του πολιτισμού των Ρομά, οι αποζημιώσεις από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και η διεθνής αναγνώριση των Ρομά ως εθνικής μειονότητας ινδικής καταγωγής.
Πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο Ρομά
Το Πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο των Ρομά διοργανώθηκε το 1971 στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου, με χρηματοδότηση από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και την κυβέρνηση της Ινδίας. Συμμετείχαν 23 εκπρόσωποι από εννιά έθνη (Τσεχοσλοβακία, Φινλανδία, Νορβηγία, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία, Ουγγαρία, Ιρλανδία, Ισπανία και Γιουγκοσλαβία) και παρατηρητές από το Βέλγιο, τον Καναδά, την Ινδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δημιουργήθηκαν πέντε υποεπιτροπές για να εξετάσουν τις κοινωνικές υποθέσεις, την εκπαίδευση, τα εγκλήματα πολέμου, τη γλώσσα και τον πολιτισμό. Στο συνέδριο, η πράσινη και γαλάζια σημαία από το συνέδριο της Γενικής Ένωσης Τσιγγάνων της Ρουμανίας του 1933, στολισμένη με το κόκκινο δεκαέξι ακτίνων τσάκρα, επιβεβαιώθηκε ως εθνικό έμβλημα των Ρομά και το τραγούδι "Gelem, Gelem" υιοθετήθηκε ως ύμνος των Ρομά. Η χρήση της λέξης "Ρομά" (αντί των παραλλαγών της λέξης "τσιγγάνος") έγινε επίσης αποδεκτή από την πλειοψηφία των παρευρισκομένων - συνεπώς, η Διεθνής Επιτροπή Τσιγγάνων (που ιδρύθηκε το 1965) μετονομάστηκε σε Komiteto Lumniako Romano (Διεθνής Επιτροπή Ρομά).
Δεύτερο Παγκόσμιο Συνέδριο Ρομά
Το δεύτερο Συνέδριο πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο 1978 στη Γενεύη της Ελβετίας και το παρακολούθησαν 120 αντιπρόσωποι από 26 χώρες. Οι συμμετέχοντες συνέβαλαν στη μετατροπή της Διεθνούς Επιτροπής Ρομά σε Διεθνή Ένωση Ρομά.
Τρίτο Παγκόσμιο Συνέδριο Ρομά
Το τρίτο Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο Γκέτινγκεν της Δυτικής Γερμανίας τον Μάιο 1981, με 600 αντιπροσώπους και παρατηρητές από 28 διαφορετικές χώρες. Οι παρευρισκόμενοι υποστήριξαν το αίτημα για την αναγνώριση των Ρομά ως εθνική μειονότητα ινδικής καταγωγής. Η Γενοκτονία των Ρομά αποτέλεσε ένα σημαντικό θέμα συζήτησης.
Τέταρτο Παγκόσμιο Συνέδριο Ρομά
Το 1990, το τέταρτο Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο Serock της Πολωνίας με τη συμμετοχή 250 αντιπροσώπων. Τα θέματα συζήτησης περιλάμβαναν τις αποζημιώσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, την εκπαίδευση, τον πολιτισμό, τις δημόσιες σχέσεις, τη γλώσσα και μια εγκυκλοπαίδεια της γλώσσας των Ρομά. Η 8η Απριλίου ανακηρύχθηκε επίσης επίσημα η Διεθνής Ημέρα των Ρομά, προς τιμήν της πρώτης συνάντησης του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ρομά το 1971.
Έκτο Παγκόσμιο Συνέδριο Ρομά
Το έκτο Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο Lanciano της Ιταλίας στις 8 και 9 Οκτωβρίου 2004, με τη συμμετοχή περισσότερων από 200 συνέδρων από 39 χώρες του κόσμου. Οι σύνεδροι επέλεξαν νέο πρόεδρο για τη Διεθνή Ένωση Ρομά (τον Στάνισλαβ Στάνκιεβιτς από την Πολωνία) και νέο πρόεδρο του Παγκόσμιου Κοινοβουλίου της IRU (τον Ντράγκαν Γιεβρέμοβιτς από την Αυστρία). Συστάθηκε νέα επιτροπή για την εξέταση θεμάτων που αφορούν τις γυναίκες, τις οικογένειες και τα παιδιά.
Έβδομο Παγκόσμιο Συνέδριο Ρομά
Το έβδομο Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας τον Οκτώβριο 2008. Σχεδόν 300 αντιπρόσωποι από 28 διαφορετικές χώρες συμμετείχαν στη συνάντηση, η οποία εξέδωσε το Σχέδιο Δράσης για την Οικοδόμηση του Έθνους των Ρομά, ένα έγγραφο που περιέγραφε σχέδια για την ανάπτυξη του εθνικισμού και της εκπροσώπησης των Ρομά. Η Esma Redžepova ερμήνευσε τον ύμνο των Ρομά.
Όγδοο Παγκόσμιο Συνέδριο Ρομά
Το όγδοο Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο Sibiu της Ρουμανίας τον Απρίλιο 2013. Περίπου 250 αντιπρόσωποι από 34 διαφορετικές χώρες συμμετείχαν στη συνάντηση.
Ένατο Παγκόσμιο Συνέδριο Ρομά
Το ένατο συνέδριο πραγματοποιήθηκε στη Ρίγα της Λετονίας τον Αύγουστο 2015, όπου συμμετείχαν περίπου 250 σύνεδροι από 25 χώρες. Είναι αξιοσημείωτο ότι 21 χώρες από τις 25 που συμμετείχαν σχημάτισαν Ομοσπονδία για την αντιμετώπιση των θεμάτων που ταλανίζουν τους Ρομά.
Αλόδα
Η Αλόδα ή Αλόα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Το Θλιμμένο Κυπαρίσσι
Το Θλιμμένο Κυπαρίσσι είναι ένα έργο αστυνομικής λογοτεχνίας της Βρετανίδας συγγραφέα Άγκαθα Κρίστι, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο από το Collins Crime Club τον Μάρτιο του 1940 και στις ΗΠΑ από τους Dodd, Mead and Company αργότερα την ίδια χρονιά. Η έκδοση του Ηνωμένου Βασιλείου είχε τιμή οκτώ σελίνια και τρεις πένες (8/3) – η πρώτη άνοδος τιμής για μια έκδοση της Κρίστι στο Ηνωμένο Βασίλειο από το ντεμπούτο της το 1921 – και η αμερικανική έκδοση πωλήθηκε στα 2,00 $.
Το μυθιστόρημα ήταν το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς Πουαρό που διαδραματίστηκε τουλάχιστον εν μέρει στην αίθουσα του δικαστηρίου, με δικηγόρους και μάρτυρες να αποκαλύπτουν τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η λύση του Πουαρό για τα εγκλήματα. Ο τίτλος προέρχεται από ένα τραγούδι στο έργο του Σαίξπηρ Δωδέκατη Νύχτα.
Το μυθιστόρημα έγινε αποδεκτό κατά τη δημοσίευση. Ένας κριτικός παρατήρησε «είναι οικονομικά γραμμένο, τα στοιχεία τοποθετούνται μπροστά στον αναγνώστη με άψογη δικαιότητα, οι παραπλανητικές ενδείξεις τοποθετούνται επιδέξια και η λύση θα κάνει πολλούς αναγνώστες να αυτοκλωτσηθούν». Ένας άλλος κριτικός βρήκε ότι η ιστορία ήταν καλά ειπωμένη, αλλά δεν του άρεσε που η πλοκή "γυρίζει σε νομικό σημείο" που είναι παρερμηνεύσιμη. Μια μεταγενέστερη ανασκόπηση το περιέγραψε ως "Ελεγειακό, πιο συναισθηματικά εμπλεκόμενο από ό,τι συνήθως στην Κρίστι, αλλά η ευρηματικότητα και η εξαιρετική ιδέα το έθεσαν ανάμεσα στους καλύτερους από τους κλασικούς τίτλους".
Περίληψη πλοκής
Μια σκισμένη φαρμακευτική ετικέτα που αρχικά υποτέθηκε ότι είναι από υδροχλωρική μορφίνη, το δηλητήριο, αποκαλύπτεται ότι είναι απόκομμα από ετικέτα για υδροχλωρική απομορφίνη, εμετικό, κάτι που έγινε σαφές επειδή το μ ήταν πεζό και όχι κεφαλαίο. Τα γράμματα "Απο" είχαν σκιστεί. Αυτό που συνέβη είναι ότι η Ελίζα Τζέραρντ αποκάλυψε στην αδελφή της, Μαίρη Ράιλι/Ντρέιπερ, που ζούσε στη Νέα Ζηλανδία, ότι η υιοθετημένη κόρη της η Μαίρη ήταν παιδί της κυρίας Ουέλμαν, και άρα πραγματική κληρονόμος της περιουσίας της. Η Μαίρη Ράιλι, νοσοκόμα στο επάγγελμα, έφυγε για την Αγγλία, και έπεισε τη Μαίρη Τζέραρντ να κάνει διαθήκη υπέρ της θείας της. Έπειτα χορήγησε μορφίνη στην κυρία Ουέλμαν ώστε να πεθάνει αδιάθετη και να μην κληρονομήσει κανένα μέρος των χρημάτων η Έλινορ, με σκοπό να αποκαλύψει την καταγωγή της νεαρής Μαίρης μετά. Αργότερα, όταν η Έλινορ τις κάλεσε για γεύμα, η Μαίρη Ράιλι σέρβιρε τσάι δηλητηριασμένο με μορφίνη. Πήγε γρήγορα στην κουζίνα και έκανε ένεση στον εαυτό της με το εμετικό, εξηγώντας το σημάδι στο χέρι της, που δεν θα μπορούσε να γίνει από τριανταφυλλιά ποικιλίας χωρίς αγκάθια. Στο δικαστήριο δύο άτομα από τη Νέα Ζηλανδία που γνώριζαν τη Μαίρη Ράιλι την αναγνωρίζουν ως νοσοκόμα Τζέσι Χόπκινς. Η Χόπκινς φεύγει από την αίθουσα προτού ο δικαστής μπορέσει να την ανακαλέσει.
Η Έλινορ αθωώνεται και ο Πίτερ Λορντ την παίρνει μακριά από εκεί που μπορούν να την βρουν οι δημοσιογράφοι. Ο Πουαρό συνομιλεί με τον Λορντ για να του εξηγήσει πως βρήκε τον αληθινό δολοφόνο. Τέλος, ο Πουαρό συστήνει στον Λορντ να σταθεί δίπλα στην Έλινορ, και πιστεύει πως σίγουρα οι δυο τους θα γίνουν ευτυχισμένο ζευγάρι στο μέλλον.
Χαρακτήρες
Τα θύματα:
Στο χωριό
Στην αίθουσα του δικαστηρίου
Τίτλος
Ο τίτλος προέρχεται από ένα τραγούδι από την Πράξη Β΄, Σκηνή Δ΄ της Δωδέκατης Νύχτας του Σαίξπηρ που χρησιμοποιείται ως επίγραφο του μυθιστορήματος.
Αφηγηματική φωνή και δομή
Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο σε τρία μέρη: στην πρώτη θέση μια αφήγηση, σε μεγάλο βαθμό από την οπτική γωνία της Έλινορ για το θάνατο της θείας της, Λόρα, και τον μετέπειτα θάνατο της Μαίρη Τζέραρντ. Δεύτερη η αφήγηση του Πουαρό για την έρευνά του σε συνομιλία με τον Δρα Λορντ. Και το τρίτο μέρος, μια σεκάνς στο δικαστήριο, πάλι κυρίως από τη ζαλισμένη οπτική της Έλινορ.
Λογοτεχνική σημασία και πρόσληψη
Ο Maurice Percy Ashley στο The Times Literary Supplement έδωσε μια θετική κριτική για το βιβλίο στο τεύχος της 9ης Μαρτίου 1940: «Τα τελευταία χρόνια το κοινό που διαβάζει αστυνομικές ιστορίες είναι τόσο πολύ φορτισμένο από συγκινήσεις, «σοφές ρωγμές» και διεστραμμένη ψυχολογία που μερικές φορές αναρωτιέται αν υπάρχει ακόμα χώρος για το παλιομοδίτικο απλό πρόβλημα στην ανίχνευση. Υπάρχουν, ωστόσο, λίγοι πρωτοκλασάτοι εκφραστές αυτής της τέχνης μαζί μας – αν και τώρα που η δεσποινίς Σάγιερς, προς το παρόν, έγινε ηθικολόγος και άλλοι έχουν μπει στον ευκολότερο τομέα της συγγραφής θρίλερ, φαίνεται να είναι όλο και πιο λίγοι. Ιδιαίτερα η κυρία Κρίστι παραμένει πιστή στην παλιά πίστη, και είναι ευχάριστο να μπορείς να γράψεις ότι το χέρι της δεν έχασε την πονηριά του». Ο κριτικός εξέφρασε τη λύπη του που ο Πουαρό έχασε μερικά από τα «κουσούρια» του και ο Χάστινγκς δεν εμφανίζεται πλέον στις πλοκές, αλλά τελείωσε με έντονο ύφος: «Όπως όλα τα έργα της κυρίας Κρίστι, είναι οικονομικά γραμμένο, οι ενδείξεις παρουσιάζονται στον αναγνώστη με άψογη δικαιότητα, τα παραπλανητικά στοιχεία είναι επιδέξια στρωμένα και η λύση θα κάνει πολλούς αναγνώστες να κλωτσήσουν τον εαυτό τους. Ορισμένοι περιστασιακοί αναγνώστες αστυνομικών ιστοριών συνηθίζουν να επικρίνουν την κυρία Κρίστι με το σκεπτικό ότι οι ιστορίες της είναι ανεπαρκώς κεντημένες, ότι δεν περιλαμβάνει, για παράδειγμα, επιγράμματα. Δεν είναι όμως καιρός να δηλώσουμε ότι στη σφαίρα της αστυνομικής φαντασίας, όπου τα προβλήματα τίθενται δίκαια και δίκαια λύνονται, δεν υπάρχει κανείς να την αγγίξει;»
Στην Επιθεώρηση Βιβλίου των New York Times της 15ης Σεπτεμβρίου 1940, ο Κέι Ίρβιν συμπέρανε: «Το καστ των χαρακτήρων είναι μικρό, το δράμα είναι χτισμένο με όλη αυτή τη σίγουρη, οικονομική ικανότητα του συγγραφέα. Το Θλιμμένο Κυπαρίσσι δεν είναι το καλύτερο από τα επιτεύγματα της Κρίστι, αλλά είναι καλύτερο από το μέσο θρίλερ με κάθε τρόπο."
Κατά την ανασκόπηση πολλών αστυνομικών μυθιστορημάτων στο τεύχος του The Observer της 10ης Μαρτίου 1940, ο Maurice Richardson ξεκίνησε, «Μια εξαιρετική εβδομάδα εγκλήματος. Όχι μόνο η Αγκάθα Κρίστι λάμπει απίστευτα στον θρόνο της, αλλά οι αυλικοί έχουν κάνει μια ασυνήθιστα προσεγμένη καλλιτεχνική διάταξη πτωμάτων πάνω και κάτω από τα σκαλιά». Επικεντρώνοντας συγκεκριμένα στο Θλιμμένο Κυπαρίσσι ο Richardson κατέληξε, «Οι τεχνικές χαρακτηρισμού είναι εξαιρετικά έντονες όσο ποτέ. Στην πραγματικότητα, η Αγκάθα Κρίστι το έχει ξανακάνει, αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να γνωρίζετε»
Η ανασκόπηση του Σκωτσέζου στο τεύχος της 11ης Μαρτίου 1940 κατέληξε στο συμπέρασμα: « Το Θλιμμένο Κυπαρίσσι είναι πιο ελαφρύ και μάλλον λιγότερο έξυπνο από ό,τι είναι συνήθως οι ιστορίες της κυρίας Κρίστι, και η τελική εξήγηση παρατείνεται αδικαιολόγητα. Αλλά μόνο σε σχέση με το υψηλό επίπεδο της ίδιας της κυρίας Κρίστι φαίνεται κατώτερο. Σύμφωνα με τα συνηθισμένα πρότυπα της αστυνομικής λογοτεχνίας, είναι μια συναρπαστική και επιδέξια γραμμένη ιστορία."
Ο ER Punshon στο τεύχος του The Guardian της 2ας Απριλίου 1940 κατέληξε: «Η ιστορία λέγεται με όλες και ακόμη περισσότερες τις συνηθισμένες ικανότητες και οικονομία της κυρίας Κρίστι, αλλά είναι κρίμα που η πλοκή στρέφεται σε ένα νομικό σημείο γνωστό σε όλους, και όμως τόσο παρερμηνεύσιμη που πολλοί αναγνώστες θα αισθανθούν ότι η ιστορία στερείται αληθοφάνειας».
Ο Ρόμπερτ Μπάρναρντ θεώρησε ότι αυτό το μυθιστόρημα ήταν «Μια παραλλαγή στο συνηθισμένο ερωτικό τριγώνου και η μόνη φορά που η Κρίστι χρησιμοποιεί το τέχνασμα της "όμορφης γυναίκας στην εδώλιο που κατηγορείται για φόνο". Ο σχολιασμός του ήταν άκρως θετικός, αποκαλώντας το «Ελεγειακό, πιο συναισθηματικά εμπλεκόμενο από ό,τι συνήθως στην Κρίστι, αλλά η ευρηματικότητα και η εξαιρετική ιδέα το έθεσαν ανάμεσα στους καλύτερους από τους κλασικούς τίτλους. Οι γνώσεις της για το δηλητήριο είναι καλά στο προσκήνιο, αλλά ο ερασιτέχνης θα ωφεληθεί επίσης από τη γνώση της κηπουρικής και την ικανότητα στη στενή ανάγνωση»
Αναφορές σε άλλα έργα
Ο Πίτερ Λορντ λέει ότι του έχει συστήσει να συμβουλευτεί τον Πουαρό από τον δρα Τζον Στίλινγκφλιτ με βάση την εξαιρετική δράση του Πουαρό στην υπόθεση που σχετίζεται με το διήγημα Το Όνειρο, το οποίο είχε τυπωθεί δύο χρόνια νωρίτερα στο τεύχος 566 του The Strand (περιοδικό) και αργότερα τυπώθηκε σε μορφή βιβλίου στο The Adventure of the Christmas Pudding το 1960 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο The Regatta Mystery στις ΗΠΑ το 1939 (Το Κλειδί του Μυστηρίου στις εκδόσεις Λυχνάρι). Ο χαρακτήρας του Στίλινγκφλιτ αργότερα εμφανίζεται ξανά σε Το Χαμόγελο της Μέδουσας (1966).
Μία από τις μάρτυρες που μετέβη στη δίκη από τη Νέα Ζηλανδία ονομάζεται Αμέλια Σέντλι, ένα όνομα από το μυθιστόρημα Το Πανηγύρι της Ματαιοδοξίας του Ουίλλιαμ Θάκερυ.
Ραδιόφωνο
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε ως σίριαλ πέντε μερών για το BBC Radio 4 το 1992. Ο Τζον Μόφατ επανέλαβε τον ρόλο του Πουαρό. Το σίριαλ μεταδόθηκε εβδομαδιαία από την Πέμπτη 14 Μαΐου έως την Πέμπτη 11 Ιουνίου στις 10.00 π.μ. έως τις 22.30. Και τα πέντε επεισόδια ηχογραφήθηκαν την εβδομάδα από 16 έως 20 Μαρτίου 1992.
Διασκευαστής: Μάικλ ΜπέικγουελΠαραγωγός: Ίνιντ Γουίλιαμς
Ηθοποιοί:
Τηλεόραση
Το βιβλίο διασκευάστηκε από την London Weekend Television ως δράμα διάρκειας εκατό λεπτών και μεταδόθηκε στο ITV στο Ηνωμένο Βασίλειο την Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2003 ως ειδικό επεισόδιο στη σειρά Οι Περιπέτειες του Ηρακλή Πουαρό. Η διασκευή ήταν αρκετά πιστή στο μυθιστόρημα, με την ώρα και το σκηνικό να είναι οι δύο μεγάλες αλλαγές. Ενώ το μυθιστόρημα διαδραματίστηκε εν μέρει στο ποινικό δικαστήριο και εν μέρει στο κτήμα της Ουέλμαν, η προσαρμογή λαμβάνει χώρα στο κτήμα της Ουέλμαν. Στο τέλος, η νοσοκόμα Χόπκινς επιχειρεί να σκοτώσει τον Πουαρό με δηλητηριασμένο τσάι, αλλά αυτός προσποιείται ότι το πίνει και ρίχνει το τσάι σε ένα μπολ ζάχαρης.
Διασκευαστής: Ντέιβιντ Πίρι Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Μουρ
Καστ:
Το Θλιμμένο Κυπαρίσσι γυρίστηκε στην τοποθεσία Dorney Court, Μπάκιγχαμσαϊρ.
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε ως το έκτο επεισόδιο της γαλλικής τηλεοπτικής σειράς Les Petits Meurtres d'Agatha Christie. Το επεισόδιο προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2010.
Ιστορικό εκδόσεων
Το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ στο Collier's Weekly σε δέκα μέρη από τις 25 Νοεμβρίου 1939 (τόμος 104, αριθμός 22) έως τις 27 Ιανουαρίου 1940 (τόμος 105, αριθμός 4) με εικονογράφηση του Mario Cooper.
Η σειριοποίηση του Ηνωμένου Βασιλείου έγινε σε δεκαεννέα μέρη στην Daily Express από το Σάββατο, 23 Μαρτίου έως το Σάββατο, 13 Απριλίου 1940. Οι συνοδευτικές εικονογραφήσεις δεν ήταν αναγνωρισμένες. Αυτή η έκδοση δεν περιείχε καμία διαίρεση κεφαλαίων.
Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Λυχνάρι, Καλοκάθη και Ψυχογιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1940 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άγιος Κωνσταντίνος Συμπολιτείας Αχαΐας
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι ένα χωριό 300 περίπου κατοίκων στην άκρη της κοιλάδας του ποταμού Μεγανίτη. Το χωριό βρίσκεται σε απόσταση 1,5 χμ από την θάλασσα και σε υψόμετρο 68 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος βρίσκεται στον λόφο "Πεντασκούφι" στην δυτική πλευρά της κοιλάδας του ποταμού Μεγανίτη. Βόρεια βρίσκεται το χωριό "Ροδοδάφνη" και η παραλία "Άβυθου" καθώς και ο Κορινθιακός κόλπος. Ανατολικά σε απόσταση 5 λεπτών με αυτοκίνητο βρίσκεται η πόλη του Αιγίου ενώ σε απόσταση 3 λεπτών με αυτοκίνητο βρίσκεται η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΠΛΩΝ ΑΙΓΙΟΥ και στα νότια στη συνέχεια της κοιλάδας του Μεγανίτη σε απόσταση 1 χιλιομέτρου βρίσκεται ένα μικρότερο χωριό, το Δημητρόπουλο.
Κλίμα
Ο Άγιος Κωνσταντίνος έχει σχετικά ήπιο κλίμα με ξηρές καλοκαιρινές ημέρες και δροσερές νύχτες, βροχερούς χειμώνες αλλά σπανίως πάγοι και χιόνι.
Ετυμολογία
Το χωριό πήρε το όνομά του από το Αυτοκράτορα του βυζαντίου Κωνσταντίνο Α' ο οποίος έζησε τον 3ο - 4ο αιώνα και ίδρυσε την Κωνσταντινούπολη.
Ιστορία
Το χωριό αρχικά ήταν χωρισμένο στα δύο, στα Αγριδαίικα και τα Μεσουριώτικα. Οι κάτοικοι των Αγριδαίικων, τα οποία βρίσκονται στα δεξιά μας όπως μπάινουμε στο χωριό, κατάγονται, οι περισσότεροι, από το Αγρίδι Ακράτας. Οι κάτοικοι των Μεσουργιώτικων κατάγονται, κυρίως, από το Μεσορούγι Ακράτας. Αργότερα τα δύο χωριά τα οποία ήταν πολύ κοντά, σχεδόν ενωμένα, ενώθηκαν και το νέο χωριό ονομάστηκε Άγιος Κωνσταντίνος.
Διοικητική εξέλιξη
Η τοπική κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 3,224 χμ² (2011).
Έδαφος και αγρότες
Το χωριό είναι χτισμένο στους πρόποδες ενός λόφου και το έδαφος είναι ανώμαλο, όμως στην κοιλάδα του ποταμού που βρίσκεται από κάτω και το έδαφος είναι επίπεδο και εύφορο υπάρχουν καλλιέργειες ελιών, πορτοκαλιών και λεμονιών. Καλλιέργειες βρίσκονται και στον λόφο που βρίσκεται πάνω από το χωριό. Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την αγροτική ζωή, κυρίως με ελιές και οπορωφόρα δέντρα καθώς και με σταφίδες και αμπέλια τα οποία βρίσκονται κυρίως στην πίσω μεριά του λόφου "Πεντασκούφι" στην περιοχή "Μπαρτοσπηλιά"
Υποδομές
Το χωρίο έχει μία μεγάλη πλατεία στο κέντρο καθώς και επτά εκκλησίες. Η κύρια εκκλησία του είναι ο Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου & Ελένης. Η θερινή εκκλησία είναι ο Άγιος Νεκτάριος ο οποίος βρίσκεται κάτω από τον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου & Ελένης. Άλλες μικρότερες εκκλησίες είναι ο Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Αθανάσιος, οι Αγίοι Θεοδώροι, ο Άγιος Δημήτριος (στο νεκτροταφείο του χωριού) και η Αγία Παρασκευή. Το χωριό διαθέτει επίσης Δημοτικό σχολείο το οποίο μοιράζεται με το Δ.Δ. Ροδοδάφνης και γήπεδο μπάσκετ με παιδική χαρά στο ψηλότερο σημείο του χωριού, στα Αλώνια. Στο διπλανό χωριό σε απόσταση 800 μέτρων από τον Άγιο Κωνσταντίνο βρίσκεται γήπεδο ποδοσφαίρου που παραμένει σε καλή κατάσταση, καθώς και πίστες Moto-Cross. Ο Άγιος Κωνσταντίνος διαθέτει και κοινοτικό κατάστημα που περιέχει βιβλιοθήκη, ιατρείο με αγροτικό ιατρό και εκλογικό κέντρο.
Ύδρευση-Άρδρευση
Το χωριό παίρνει νερό από μία δεξαμενή στην κορυφή του λόφου "Πεντασκούφι". Από την δεξαμενή αυτή το νερό χρησιμοποιείται για την άρδρευση καλλιεργειών και για πόσιμο νερό. Πολλά χωράφια παρακείμενα στο ποτάμι ποτίζονται από αυτό.
Πρόσβαση
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι ευκόλα προσβάσιμος. Με αυτοκίνητο από Αίγιο σε 5 λεπτά από Παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών-Πατρών και στροφή στον επαρχιακό δρόμο προς Άγιο Κωνσταντίνο. Με λεωφορείο από Αίγιο με κατεύθυνση Δημητρόπουλο ή Λάκκα. Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι στραυροδρόμι στους δρόμους προς Δημητρόπουλο και Λάκκα, Γρηγόρι, Βερίνο (όπου βρίσκεται η Ιερά Μονή του Ιωάννου του Θεολόγου οι οποίοι συναντόνται στην κεντρική πλατεία του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Συμπολιτείας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
1269 Ρολανδία
Η Ρολανδία (Rollandia) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής, που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,559. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από τον Γάλλο συγγραφέα Ρομαίν Ρολάν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρολανδίας εκτιμάται σε 105,20 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι D (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0473.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρολανδια
Άλφρεντ Λάμπε
Ο Άλφρεντ Λάμπε (πολωνικά: Alfred Lampe) (14 Μαΐου 1900 – 10 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Πολωνός κομμουνιστής πολιτικός και θεωρητικός.
Βιογραφία
Ο Λάμπε γεννήθηκε σε εβραϊκή εργατική οικογένεια στη Βαρσοβία. Ήταν μέλος του Ποάλε Ζίον από το 1918 έως το 1921. Το 1921 εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας (ΚΚΠ). Το 1922, στο ιδρυτικό συνέδριο της Κομμουνιστικής Ένωσης Νέων της Πολωνίας, της πτέρυγας νεολαίας του ΚΚΠ, διορίστηκε Γραμματέας της οργάνωσης. Το 1926, εξελέγη επίσης στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΠ και το 1929 έγινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου.