cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Δεκαετία 1990
Ο  ήταν η τεσσαρακοστή δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTÉ και πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 1997 στο Point Theatre στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. 25 χώρες διαγωνίστηκαν στον τρίτο διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε στο Point Theatre, με ένα νέο σύστημα υποβιβασμού που εφαρμόστηκε για τη μείωση του αριθμού των διαγωνιζόμενων συμμετοχών: ο αριθμός των πόντων που κέρδισε κάθε χώρα στους τελευταίους τέσσερις διαγωνισμούς χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό της μέσης βαθμολογίας για κάθε χώρα. Και οι χώρες με τον χαμηλότερο μέσο όρο αναγκάστηκαν να μείνουν έξω για ένα χρόνο. Το Ισραήλ αποσύρθηκε οικειοθελώς λόγω της σύγκρουσης του αγώνα με το Yom HaShoah, δίνοντας μια αναβολή στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η οποία διαφορετικά θα είχε υποβιβαστεί. Η Ιταλία έκανε επίσης μια σύντομη επιστροφή μετά από τέσσερα χρόνια απουσίας, η οποία θα ήταν η τελευταία της συμμετοχή για 14 χρόνια. Η πρώτη χρήση της τηλεψηφοφορίας εφαρμόστηκε σε αυτόν τον διαγωνισμό σε δοκιμαστική βάση, με τους βαθμούς από την Αυστρία, την Ελβετία, τη Γερμανία, τη Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο να καθορίζονται από το κοινό και όχι από μια συγκεντρωμένη κριτική επιτροπή. Τα πλήρη υποστηρικτικά κομμάτια επιτρέπονταν επίσης τώρα χωρίς περιορισμούς, επιτρέποντας στα τραγούδια να εκτελούνται χωρίς ζωντανή μουσική εάν το επιθυμούσαν, αν και εξακολουθούσαν να απαιτούνται ζωντανά φωνητικά. Το Ηνωμένο Βασίλειο βγήκε νικητής για πέμπτη φορά, 16 χρόνια μετά την τελευταία τους νίκη, με την Katrina and the Waves και το "Love Shine a Light".
Ο  ήταν η τεσσαρακοστή τρίτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 9 Μαΐου 1998 στο National Indoor Arena στο Μπέρμιγχαμ του Ηνωμένου Βασιλείου. 25 χώρες συμμετείχαν στον όγδοο διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, ένα νέο ρεκόρ, με την πΓΔΜ να κάνει το ντεμπούτο της. Μετά την επιτυχή δοκιμή του 1997 πραγματοποιήθηκε τηλεψηφοφορία στην πλειονότητα των χωρών για πρώτη φορά σε αυτόν τον διαγωνισμό. Το πρώτο αποτέλεσμα που καθορίστηκε ευρέως από το κοινό είδε το Ισραήλ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Μάλτα να ανταγωνίζονται για την πρώτη θέση, με την Dana International του Ισραήλ να ανακηρύσσεται νικητής με το τελικό αποτέλεσμα, δίνοντας στο Ισραήλ την τρίτη του νίκη με το "Diva". Η Dana International, η πρώτη τρανς ερμηνεύτρια του διαγωνισμού, είχε αναδειχθεί σε αμφιλεγόμενη φιγούρα στο Ισραήλ μετά την επιλογή της για τον διαγωνισμό, με την κριτική να ασκείται από συντηρητικά τμήματα της ισραηλινής κοινωνίας και τις απειλές για θάνατο από φανατικές φατρίες.
Ο  ήταν η τεσσαρακοστή τέταρτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την IBA και πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαΐου 1999 στο Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο στην Ιερουσαλήμ του Ισραήλ. 23 χώρες συμμετείχαν στον δεύτερο διαγωνισμό του Ισραήλ ως οικοδεσπότες, με τη Λιθουανία να επιστρέφει μετά από 5 χρόνια απουσίας. Ήταν ο πρώτος διαγωνισμός που δεν παρουσίαζε ορχήστρα, κάτι που είχε γίνει προαιρετική απαίτηση φέτος, μια αλλαγή που είχε χρησιμοποιήσει η IBA σε μια προσπάθεια να μειώσει το κόστος. Αυτή η αλλαγή, η οποία αποδείχθηκε αμφιλεγόμενη, σήμαινε ότι όλες οι συμμετοχές θα συνοδεύονταν από ένα backing track για πρώτη φορά, μια απόφαση που ο πρώην νικητής Johnny Logan ισχυρίστηκε ότι είχε μετατρέψει τον διαγωνισμό σε "καραόκε". Ο κανόνας της γλώσσας ήταν επίσης χαλαρός για άλλη μια φορά, γεγονός που επέτρεψε στους καλλιτέχνες την επιλογή να τραγουδούν σε οποιαδήποτε γλώσσα, με πολλούς πλέον να επιλέγουν να τραγουδούν στα αγγλικά. Η ομάδα χωρών "Μεγάλοι Τέσσερις" σχηματίστηκε σε αυτόν τον διαγωνισμό, ένας κανόνας σύμφωνα με τον οποίο οι μεγαλύτεροι οικονομικοί υποστηρικτές του διαγωνισμού, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, εξαιρούνται πλέον από τον υποβιβασμό και μπορούν να συμμετέχουν κάθε χρόνο. Ο διαγωνισμός έγινε ένας στενός αγώνας μεταξύ Σουηδίας και Ισλανδίας, με τη Charlotte Nilsson να κερδίζει την τέταρτη νίκη της Σουηδίας με το "Take Me to Your Heaven". Μετά τη νικητήρια επανάληψη, η μετάδοση ολοκληρώθηκε από όλους τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες που συγκεντρώθηκαν στη σκηνή για να ερμηνεύσουν το "Hallelujah", το νικητήριο τραγούδι του Ισραήλ από το 1979, ως φόρο τιμής στα θύματα του τότε συνεχιζόμενου πολέμου στα Βαλκάνια.
Δεκαετία 2000
Ο  ήταν η τεσσαρακοστή πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την SVT και πραγματοποιήθηκε στις 13 Μαΐου 2000 στο Globe Arena στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. 24 χώρες διαγωνίστηκαν στον διαγωνισμό, με τη Λετονία να κάνει την πρώτη της εμφάνιση. Ο πρώτος διαγωνισμός της νέας χιλιετίας πραγματοποιήθηκε ενώπιον του μεγαλύτερου πλήθους που έχει δει ποτέ στην ιστορία της, με πάνω από 13.000 θεατές να παρακολουθούν το σόου στην αρένα, και ήταν ο πρώτος διαγωνισμός που μεταδόθηκε ζωντανά μέσω του Διαδικτύου. Η Δανία εξασφάλισε τη δεύτερη νίκη της, την πρώτη της από το 1963, εκπροσωπούμενη από τους Olsen Brothers με το τραγούδι "Fly on the Wings of Love". Η Ρωσία, η οποία είχε τοποθετηθεί στη δεύτερη θέση, υπέβαλε αίτηση για αποκλεισμό του τραγουδιού για μερική χρήση κωδικοποιητή φωνής, η οποία απορρίφθηκε από την EBU.
Ο  ήταν η τεσσαρακοστή έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την DR και πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαΐου 2001 στο Parken Stadium στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Μια αναδιπλούμενη οροφή κατασκευάστηκε ειδικά πάνω από το γήπεδο ποδοσφαίρου για τον διαγωνισμό, και με 38.000 θεατές έγινε το μεγαλύτερο ζωντανό κοινό που έχει δει ποτέ στη Eurovision, ένα ρεκόρ που εξακολουθεί να ισχύει. Συνολικά διαγωνίστηκαν 23 χώρες και το σύστημα υποβιβασμού άλλαξε και πάλι, αφαιρώντας τη σύγκριση του μέσου όρου βαθμολογίας και επαναφέροντας το σύστημα που χρησιμοποιήθηκε το 1994 και το 1995 για τον υποβιβασμό των χωρών που κατείχαν την τελευταία θέση, με τους Τέσσερις Μεγάλους να εξαιρούνται ανεξάρτητα από την κατάταξή τους. Η Εσθονία ανακηρύχθηκε νικήτρια, εκπροσωπούμενη από τους Tanel Padar, Dave Benton και 2XL με το "Everybody". Με τη νίκη τους η Εσθονία έγινε η πρώτη χώρα από το πρώην Ανατολικό Μπλοκ που κέρδισε τον διαγωνισμό, πυροδοτώντας μια 8ετή αλυσίδα νικών για νέες χώρες, και ο γεννημένος στην Αρούμπα Benton έγινε ο πρώτος μαύρος καλλιτέχνης που κέρδισε τον διαγωνισμό.
Ο  ήταν η τεσσαρακοστή έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Eesti Televisioon (ETV) και πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαΐου 2002 στο Saku Suurhall στο Ταλίν της Εσθονίας. 24 χώρες συμμετείχαν στον πρώτο διαγωνισμό που διεξήχθη πίσω από το πρώην Σιδηρούν Παραπέτασμα. Τα βραβεία Marcel Bezençon, μια σειρά πρόσθετων βραβείων που τιμούν μερικά από τα καλύτερα τραγούδια και καλλιτέχνες στον τελικό κάθε διαγωνισμού, όπως ψηφίστηκαν από τον αναγνωρισμένο τύπο, τους σχολιαστές και τους συνθέτες, απονεμήθηκαν για πρώτη φορά σε αυτόν τον διαγωνισμό και στη συνέχεια εμφανίζονται σε κάθε διαγωνισμό από τότε παραδοσιακά μοιράζονταν στα παρασκήνια λίγο πριν τον μεγάλο τελικό. Η Λετονία κέρδισε τον πρώτο της τίτλο, μόνο δύο χρόνια μετά την πρώτη τους είσοδο, εκπροσωπούμενη από τη Marie N και το "I Wanna". Η Λετονία είχε αρχικά υποβιβαστεί λόγω της κακής της απόδοσης στην Κοπεγχάγη, ωστόσο δόθηκε αναβολή όταν η Πορτογαλία αποφάσισε να αποσυρθεί οικειοθελώς.
Ο  ήταν η τεσσαρακοστή όγδοη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Latvijas Televīzija (LTV) και πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου 2003 στο Skonto Hall στη Ρίγα της Λετονίας. 26 χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό, με την Ουκρανία να συμμετέχει στον διαγωνισμό για πρώτη φορά. Αυτός θα γινόταν ο τελευταίος διαγωνισμός που θα διεξαχθεί σε μία βραδιά, με μια ανακοίνωση τον Ιανουάριο του 2003 ότι από το 2004 θα καθιερωνόταν ένας ημιτελικός: οι 10 κορυφαίες χώρες από τη διοργάνωση του 2003 μαζί με τους "Μεγάλους Τέσσερις" θα προκριθούν αυτόματα για τον τελικό το 2004, με όλες τις άλλες χώρες να διαγωνίζονται στον ημιτελικό για 10 θέσεις πρόκρισης. Η Τουρκία κέρδισε την πρώτη της νίκη στη Eurovision, με τη Sertab Erener να στέφεται νικήτρια σε έναν από τους πιο κοντινούς διαγωνισμούς που έχουν δει ποτέ, καθώς το "Everyway That I Can" θριάμβευσε με μόνο τρεις βαθμούς που χωρίζουν τις τρεις πρώτες χώρες.
Ο  ήταν η τεσσαρακοστή ένατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Τουρκική Εταιρεία Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης (TRT) και πραγματοποιήθηκε στις 12 και 15 Μαΐου 2004 στο Abdi İpekçi Arena στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Ένα ρεκόρ 36 χωρών συμμετείχαν στον πρώτο διαγωνισμό που διεξήχθη με τη νέα μορφή, με τις χώρες που υποβιβάστηκαν από το 2003 να συνοδεύονται από την Αλβανία, την Ανδόρα, τη Λευκορωσία και τη Σερβία και Μαυροβούνιο στο ντεμπούτο τους, με το Μονακό να κάνει επίσης την πρώτη του εμφάνιση μετά από 25 χρόνια απουσία. 22 χώρες μπήκαν στον πρώτο ημιτελικό της Eurovision, με τις 10 πρώτες να συμμετέχουν στους 14 αυτόματα προκριθέντες στον τελικό. Η Ουκρανία αναδείχθηκε νικήτρια, μόνο στη δεύτερη εμφάνισή της σε διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από τη Ruslana και το "Wild Dances".
Ο  ήταν η πεντηκοστή έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Εθνική Εταιρεία Τηλεόρασης της Ουκρανίας (NTU) και πραγματοποιήθηκε στις 19 και 21 Μαΐου 2005 στο Palace of Sports στο Κίεβο της Ουκρανίας. 39 χώρες διαγωνίστηκαν συνολικά, με ντεμπούτο συμμετοχές από τη Μολδαβία και τη Βουλγαρία, και μια επιστροφή από την Ουγγαρία για πρώτη φορά από το 1998. Ο Λίβανος είχε επίσης σχεδιάσει να κάνει το ντεμπούτο του, ωστόσο αποσύρθηκε σε μεταγενέστερο στάδιο λόγω προβλημάτων με τον ανταγωνισμό μαζί με το Ισραήλ. Η Ελληνίδα Έλενα Παπαρίζου έγινε η νικήτρια της επετειακής έκδοσης του διαγωνισμού με το "My Number One", την πρώτη νίκη για την Ελλάδα μετά από 31 χρόνια συμμετοχών. Ήταν η δεύτερη εμφάνιση της Παπαρίζου στο διαγωνισμό, έχοντας προηγουμένως έρθει τρίτη για την Ελλάδα το 2001, ως μέλος των Antique.
Στις 22 Οκτωβρίου 2005, πραγματοποιήθηκε ένας ειδικός διαγωνισμός για τον εορτασμό της 50ής επετείου του διαγωνισμού. Το Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision διοργανώθηκε από τον DR και πραγματοποιήθηκε στο Forum Copenhagen στην Κοπεγχάγη της Δανίας, με οικοδεσπότες τους πρώην διαγωνιζόμενους της Eurovision Katrina Leskanich και Renārs Kaupers. 14 τραγούδια από την ιστορία της Eurovision, επιλεγμένα από τους θαυμαστές και την ομάδα αναφοράς του διαγωνισμού, διαγωνίστηκαν για να καθορίσουν το πιο δημοφιλές τραγούδι από τα πρώτα 50 χρόνια του διαγωνισμού. Μεταδόθηκε ζωντανά σε 31 χώρες που είχαν διαγωνιστεί στη Eurovision εκείνη τη στιγμή, οι συνδυασμένες ψήφοι του κοινού και της κριτικής επιτροπής επέλεξαν έναν νικητή σε δύο γύρους. Το νικητήριο τραγούδι, που ανακοινώθηκε στο τέλος του σόου, ήταν το "Waterloo" των ABBA, το νικητήριο τραγούδι από τον διαγωνισμό του 1974 για τη Σουηδία.
Ο  ήταν η πεντηκοστή πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (ΕΡΤ) και πραγματοποιήθηκε στις 18 και 20 Μαΐου 2006 στο Ολυμπιακό Κλειστό Γήπεδο στην Αθήνα της Ελλάδας. Στον διαγωνισμό συμμετείχαν 37 έθνη, με την πρώτη εμφάνιση της Αρμενίας. Η Σερβία και Μαυροβούνιο είχαν σκοπό να διαγωνιστούν, αλλά η διαμάχη για τον νικητή της εθνικής επιλογής τους είχε ως αποτέλεσμα την καθυστερημένη απόσυρσή τους. Ένα νέο ορόσημο επιτεύχθηκε σε αυτόν τον διαγωνισμό με την εκτέλεση του 1.000ου τραγουδιού στην ιστορία της Eurovision, όταν ο Ιρλανδός Brian Kennedy ερμήνευσε το "Every Song Is a Cry for Love" στον ημιτελικό. 45 χρόνια μετά την πρώτη συμμετοχή στον διαγωνισμό, η Φινλανδία εξασφάλισε την πρώτη της νίκη, εκπροσωπούμενη από τους Lordi και "Hard Rock Hallelujah".
Ο  ήταν η πεντηκοστή δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Yleisradio (YLE) και πραγματοποιήθηκε στις 10 και 12 Μαΐου 2007 στο Hartwall Arena στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Ένα ρεκόρ 42 χωρών διαγωνίστηκαν στον διαγωνισμό, ο οποίος είδε τις συμμετοχές για το ντεμπούτο από την Τσεχία, τη Γεωργία, το Μαυροβούνιο και τη Σερβία, οι δύο τελευταίες ως ανεξάρτητες χώρες για πρώτη φορά. 28 χώρες διαγωνίστηκαν στον μοναδικό ημιτελικό, ο μεγαλύτερος αριθμός συμμετεχόντων που έχει δει ποτέ σε σόου της Eurovision. Η Σερβία έγινε μόνο η δεύτερη χώρα που κέρδισε στο ντεμπούτο της, εκπροσωπούμενη από τη Marija Šerifović και τη "Molitva". Ο  ήταν η πεντηκοστή τρίτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Radio-televizija Srbije (RTS) και πραγματοποιήθηκε στις 20, 22 και 24 Μαΐου 2008 στο Belgrade Arena στο Βελιγράδι της Σερβίας. Ένα νέο ρεκόρ 43 χωρών διαγωνίστηκαν στον διαγωνισμό, με το Αζερμπαϊτζάν και τον Άγιο Μαρίνο να κάνουν τις πρώτες τους εμφανίσεις στο διαγωνισμό. Ένας δεύτερος ημιτελικός εισήχθη σε αυτόν τον διαγωνισμό, με όλες τις χώρες εκτός από τους οικοδεσπότες και τους "Μεγάλους Τέσσερις" να διαγωνίζονται τώρα σε έναν από τους δύο ημιτελικούς. Η Ρωσία κέρδισε την πρώτη της νίκη στο διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από τον Dima Bilan και το τραγούδι "Believe"; Ήταν η δεύτερη εμφάνιση του Bilan στο διαγωνισμό, έχοντας προηγουμένως έρθει δεύτερος για τη Ρωσία το 2006.
Ο  ήταν η πεντηκοστή τέταρτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Channel One (C1R) και πραγματοποιήθηκε στις 12, 14 και 16 Μαΐου 2009 στο Olimpiyskiy Arena στη Μόσχα της Ρωσίας. 42 χώρες διαγωνίστηκαν, συμπεριλαμβανομένης της Σλοβακίας στην πρώτη της εμφάνιση μετά από 11 χρόνια. Η συμμετοχή της Γεωργίας μπλέχτηκε σε διαμάχες, όταν κατηγορήθηκε ότι ασκούσε κριτική στον Ρώσο ηγέτη Βλαντιμίρ Πούτιν μετά τον πρόσφατο ρωσογεωργιανό πόλεμο. Μετά την απόρριψη των αιτημάτων της EBU για αλλαγή των στίχων, η Γεωργία αποσύρθηκε στη συνέχεια. Οι κριτικές επιτροπές επέστρεψαν στον διαγωνισμό φέτος, με τους βαθμούς που απονεμήθηκαν στον τελικό να αποφασίζονται από ισάξιο συνδυασμό κριτικής επιτροπής και τηλεψηφοφορίας, με τους προκριθέντες από τους ημιτελικούς ωστόσο να αποφασίζονται κατά κύριο λόγο με τηλεψηφοφορία σε αυτόν τον διαγωνισμό. Η Νορβηγία εξασφάλισε την τρίτη της νίκη στο διαγωνισμό, καθώς ο Alexander Rybak κέρδισε μια νίκη με το "Fairytale". Με 387 πόντους, ο Rybak κέρδισε το σύνολο των υψηλότερων πόντων που έχουν δει μέχρι σήμερα στον διαγωνισμό, το οποίο παραμένει το υψηλότερο σύνολο σε αυτό το σύστημα.
Δεκαετία 2010
Ο  ήταν η πεντηκοστή πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το NRK και πραγματοποιήθηκε στις 25, 27 και 29 Μαΐου 2010 στο Telenor Arena στο Όσλο της Νορβηγίας. Συμμετείχαν συνολικά 39 χώρες, με τη Γεωργία να επιστρέφει μετά από ένα χρόνο απουσίας. Αρκετές χώρες αποσύρθηκαν για φέτος λόγω των επιπτώσεων της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007–2008, συμπεριλαμβανομένης της Ανδόρας που δεν έχει ακόμη εμφανιστεί ξανά, με την κρίση να επηρεάζει επίσης την παραγωγή του διαγωνισμού. Ο συνδυασμός κριτικής επιτροπής και τηλεψηφοφορίας που παρατηρήθηκε στον τελικό του 2009 επεκτάθηκε στους ημιτελικούς φέτος, ο καθένας με ίσο μερίδιο στον καθορισμό των 10 προκριθέντων σε κάθε ημιτελικό. Η Γερμανία κέρδισε τη δεύτερη νίκη της στον διαγωνισμό, και έγινε η πρώτη χώρα των "Μεγάλων Τεσσάρων" που κέρδισε από τον σχηματισμό τους το 1999, με τη Lena να είναι η πρώτη Γερμανίδα νικήτρια μετά από 28 χρόνια με το "Satellite".
Ο  ήταν η πεντηκοστή έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Norddeutscher Rundfunk (NDR) για λογαριασμό του ARD και πραγματοποιήθηκε στις 10, 12 και 14 Μαΐου 2011 στο Düsseldorf Arena στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας. 43 χώρες διαγωνίστηκαν στον τρίτο διαγωνισμό που διεξήχθη σε γερμανικό έδαφος, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του 2008, όπου μεταξύ των χωρών που επέστρεψαν ήταν η Ιταλία, κάνοντας την πρώτη της εμφάνιση από το 1997, η οποία προκρίθηκε αυτόματα στον τελικό ως μέλος των πρόσφατα διευρυμένων "Μεγάλων Πέντε". Το Αζερμπαϊτζάν κέρδισε τον πρώτο του τίτλο, εκπροσωπούμενο από τους Ell & Nikki και το τραγούδι "Running Scared".
Ο  ήταν η πεντηκοστή έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την İctimai Television (İTV) και πραγματοποιήθηκε στις 22, 24 και 26 Μαΐου 2012 στο Baku Crystal Hall στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. 42 χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό. Η Αρμενία είχε αρχικά υποβάλει αίτηση για να διαγωνιστεί, αλλά αποσύρθηκε σε μεταγενέστερο στάδιο λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια που σχετίζονται με τη συνεχιζόμενη σύγκρουση μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν. Ο διαγωνισμός χαρακτηρίστηκε επίσης από ανησυχίες σχετικά με το ιστορικό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Αζερμπαϊτζάν, καθώς και από εντάσεις με το γειτονικό Ιράν σχετικά με τον «αντι-ισλαμικό» χαρακτήρα του διαγωνισμού. Η Σουηδία εξασφάλισε τον πέμπτο τίτλο της στη Eurovision, εκπροσωπούμενη από τη Loreen και το "Euphoria", η οποία θα γινόταν μεγάλη εμπορική επιτυχία μετά τον διαγωνισμό, πουλώντας πάνω από δύο εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Ο  ήταν η πεντηκοστή όγδοη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την SVT και πραγματοποιήθηκε στις 14, 16 και 18 Μαΐου 2013 στο Malmö Arena στο Μάλμε της Σουηδίας. Συνολικά αγωνίστηκαν 39 χώρες, με την Αρμενία να επιστρέφει μετά από ένα χρόνο απουσίας. Μεταξύ των χωρών που αποσύρθηκαν ήταν η Σλοβακία και η Τουρκία, οι οποίες δεν έχουν ακόμη εμφανιστεί στο διαγωνισμό, με τον τουρκικό ραδιοτηλεοπτικό σταθμό TRT να επικαλείται τροποποιήσεις στους κανόνες του διαγωνισμού τα τελευταία χρόνια, καθώς και να υποστηρίζει την κριτική της LGBT φύσης ορισμένων παραστάσεων, ως λόγους για τη συνεχιζόμενη μη συμμετοχή τους. Η Δανία κέρδισε τον διαγωνισμό για τρίτη φορά, εκπροσωπούμενη από την Emmelie de Forest και το "Only Teardrops".
Ο  ήταν η πεντηκοστή ένατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την DR και πραγματοποιήθηκε στις 6, 8 και 10 Μαΐου 2014 στο B&W Hallerne στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Καλλιτέχνες που εκπροσωπούσαν 37 χώρες διαγωνίστηκαν στον τρίτο διαγωνισμό της Δανίας ως διοργανώτρια, με την Αυστρία να αναδεικνύεται νικήτρια για να κερδίσει τη δεύτερη νίκη τους, την πρώτη τους σε 48 χρόνια, με την Conchita Wurst και το "Rise Like a Phoenix". Η νίκη της γενειοφόρου drag queen αποδείχθηκε αμφιλεγόμενη μεταξύ ορισμένων, ιδιαίτερα στη Ρωσία όπου αρκετές συντηρητικές φωνές εξέφρασαν κριτική για τη νίκη της. Οι εξελίξεις στη Ρωσία, ιδιαίτερα η θέσπιση νόμου για την προπαγάνδα των ομοφυλοφίλων και οι εξελίξεις στην Κριμαία, ήταν επίσης παρούσες στον διαγωνισμό όταν ακουγόταν ηχητικές αποδοκιμασίες κατά τη διάρκεια της συμμετοχής και της ψηφοφορίας της Ρωσίας.
Για τον εορτασμό της εξηκοστής επετείου του διαγωνισμού, η EBU διοργάνωσε μια ειδική συναυλία στο Hammersmith Apollo στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου στις 31 Μαρτίου 2015. Το Eurovision Song Contest's Greatest Hits περιλάμβανε ζωντανές εμφανίσεις από δεκαπέντε προηγούμενες παραστάσεις της Eurovision από δεκατρείς χώρες, βίντεο μοντάζ προηγούμενων εκδόσεων του διαγωνισμού και πλάνα από προηγούμενες συμμετοχές και μια παράσταση από το καστ του Riverdance, που αρχικά είχε σχεδιαστεί ως η διαλειμματική παράσταση για τον διαγωνισμό του 1994 πριν εξελιχθεί σε πλήρη παραγωγή. Μια παραγωγή του BBC, η συναυλία ηχογραφήθηκε ζωντανά και μεταδόθηκε ως καθυστερημένη μετάδοση σε διάφορες ημερομηνίες που βόλευαν τους μεμονωμένους συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς: το BBC και το ιρλανδικό RTÉ ήταν οι πρώτοι που μετέδωσαν το γεγονός, σε ταυτόχρονη μετάδοση στις 3 Απριλίου 2015.
Ο  ήταν η εξηκοστή έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το ORF και πραγματοποιήθηκε στις 19, 21 και 23 Μαΐου 2015 στο Wiener Stadthalle στη Βιέννη της Αυστρίας. 39 χώρες ανακοινώθηκαν αρχικά ότι θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό, ο πρώτος που πραγματοποιήθηκε στην Αυστρία από το 1967. Αργότερα προστέθηκε η Αυστραλία ως η 40η χώρα, κάνοντας την πρώτη της εμφάνιση σε αυτό που χρεώθηκε ως εφάπαξ για τον εορτασμό της 60ής επετείου του διαγωνισμού. Η Αυστραλία θα προκριθεί απευθείας στον τελικό, που σημαίνει ότι 27 χώρες θα διαγωνίζονταν στον μεγαλύτερο τελικό που έχει δει ποτέ στον διαγωνισμό. Η Σουηδία κέρδισε την έκτη της νίκη στο διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από τον Måns Zelmerlöw και το "Heroes".
Ο  ήταν η εξηκοστή πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την SVT και πραγματοποιήθηκε στις 10, 12 και 14 Μαΐου 2016 στο Globe Arena στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. 43 χώρες ανακοινώθηκαν αρχικά ότι θα εκπροσωπηθούν στο διαγωνισμό, με την Αυστραλία που προσκλήθηκε να διαγωνιστεί για δεύτερη φορά. Η Ρουμανία αποκλείστηκε από το να διαγωνιστεί, λόγω χρεών από τον Ρουμανικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα TVR, αφήνοντας 42 χώρες να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό που διοργάνωνε η Σουηδία για έκτη φορά. Το σύστημα ψηφοφορίας μεταμορφώθηκε για πρώτη φορά σε περισσότερα από 30 χρόνια σε αυτόν τον διαγωνισμό: κάθε χώρα θα απονέμει πλέον δύο σετ βαθμών, που αντιπροσωπεύουν τις ψήφους της κριτικής επιτροπής και του κοινού κάθε χώρας ξεχωριστά. Η Ουκρανία κατέγραψε τη δεύτερη νίκη της στο διαγωνισμό, χάρη της Jamala με το "1944".
Ο  ήταν η εξηκοστή τέταρτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Ισραηλινή Δημόσια Ραδιοτηλεόραση (KAN) και πραγματοποιήθηκε στις 14, 16 και 18 Μαΐου 2019 στην Expo Tel Aviv στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ. Ο τρίτος ισραηλινός διαγωνισμός χαρακτηρίστηκε από διαμάχες σε πολλαπλά μέτωπα, με ορθόδοξους θρησκευτικούς ηγέτες και πολιτικούς στο Ισραήλ να καλούν τον διαγωνισμό να μην παρεμβαίνει στο Σάββατο, ενώ άλλες ομάδες, συμπεριλαμβανομένου του BDS, ζήτησαν μποϊκοτάζ της εκδήλωσης ως απάντηση στις δηλώσεις της χώρας. πολιτικές έναντι των Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, και σε αντίθεση με αυτό που ορισμένοι θεωρούν «ροζ πλύσιμο» από την ισραηλινή κυβέρνηση. 42 χώρες ανακοινώθηκαν αρχικά ως διαγωνιζόμενοι σε αυτόν τον διαγωνισμό, με την Αυστραλία να έχει εξασφαλίσει δικαιώματα συμμετοχής έως το 2023. Ωστόσο, μόνο 41 χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό όταν η Ουκρανία αποσύρθηκε στη συνέχεια: οι συγκρούσεις μεταξύ του ουκρανικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα UA:PBC και του νικητή της εθνικής του επιλογής Maruv οδήγησαν στην άρνηση του τελευταίου να διαγωνιστεί, με αποτέλεσμα την απόσυρσή του μετά την απόρριψη άλλων πράξεων από την επιλογή του συμμετέχοντα. Η Ολλανδία κατέγραψε την πέμπτη της νίκη στη Eurovision και πρώτη μετά από 44 χρόνια, χάρη στον Ντάνκαν Λόρενς με το "Arcade", το οποίο αργότερα θα γινόταν μεγάλη επιτυχία το 2021, καθιστώντας το τραγούδι της Eurovision με τις περισσότερες ροές στο Spotify και το πρώτο μετά το "Ooh Aah.. Just a Little Bit" για να γραφτεί στο αμερικανικό Billboard Hot 100, φτάνοντας τελικά στο top 30 του chart.
Δεκαετία 2020
Ο  είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί στις 12, 14 και 16 Μαΐου 2020 στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και ήταν να διοργανωθεί από τους φορείς Nederlandse Publieke Omroep (NPO), Nederlandse Omroep Stichting (NOS) και AVROTROS. 41 χώρες υπέβαλαν αίτηση για να συμμετάσχουν σε αυτόν που θα ήταν ο πέμπτος διαγωνισμός της Ολλανδίας ως διοργανωτές, αλλά τον Μάρτιο του 2020, για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο διαγωνισμός ακυρώθηκε λόγω της αβεβαιότητας που προκλήθηκε από την πανδημία του COVID-19 και των περιορισμών που επιβλήθηκαν από τις κυβερνήσεις σε όλη την Ευρώπη, η οποία περιελάμβανε lockdown και ταξιδιωτικούς περιορισμούς. Στη θέση του, μια ειδική μετάδοση από το Media Park στο Χίλφερσουμ, το Eurovision: Europe Shine A Light, πραγματοποιήθηκε την ημέρα του τελικού, σε μια γιορτή και έκθεση των καλλιτεχνών και των τραγουδιών που θα διαγωνίζονταν στο διαγωνισμό του 2020 σε μη διαγωνιστική μορφή, καθώς και με παραστάσεις πρώην καλλιτεχνών της Eurovision.
Ο  ήταν η εξηκοστή πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που πραγματοποιήθηκε στις 18, 20 και 22 Μαΐου 2021 στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και διοργανώθηκε από τους NPO, NOS και AVROTROS. Το Ρότερνταμ αποκαλύφθηκε ως η διοργανώτρια πόλη του διαγωνισμού του 2021 κατά τη διάρκεια του Eurovision: Europe Shine a Light. Πολλοί από τους καλλιτέχνες που είχαν αρχικά επιλεγεί για να διαγωνιστούν το 2020 επιβεβαιώθηκαν για τις χώρες τους για άλλη μια φορά, ωστόσο οποιοδήποτε τραγούδι συμμετείχε στον διαγωνισμό του 2020 δεν ήταν επιλέξιμο για το 2021 σύμφωνα με τους κανόνες του διαγωνισμού. Τα προηχογραφημένα δευτερεύοντα φωνητικά επετράπησαν για πρώτη φορά το 2021 σε δοκιμαστική βάση, που ανακοινώθηκε ως μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού και αύξησης της βιωσιμότητας του διαγωνισμού. Οι ίδιες 41 χώρες που είχαν αρχικά σχεδιάσει να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό του 2020 ανακοινώθηκαν αρχικά ότι θα συμμετάσχουν ξανά σε αυτόν τον διαγωνισμό, ωστόσο, μια καθυστερημένη απόσυρση της Αρμενίας και ο επακόλουθος αποκλεισμός της συμμετοχής από τη Λευκορωσία μείωσε τον αριθμό των διαγωνιζόμενων χωρών σε 39. Ως απάντηση στην πανδημία του COVID-19, αναπτύχθηκαν πολλαπλά σενάρια έκτακτης ανάγκης από τους οικοδεσπότες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς και την EBU, που κυμαίνονται από έναν κανονικό, αν και λιγότερο κόσμο διαγωνισμό έως έναν πλήρως απομακρυσμένο διαγωνισμό - με τους συμμετέχοντες να παίζουν μέσω "ζωντανής κασέτας" ηχογραφήσεις - για να διασφαλιστεί ότι ο διαγωνισμός θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ανεξάρτητα από την περίσταση. Η Αυστραλία και η Ισλανδία τελικά δεν μπόρεσαν να εμφανιστούν ζωντανά στον διαγωνισμό: η αυστραλιανή αντιπροσωπεία επέλεξε να χρησιμοποιήσει την απόδοσή της «ζωντανά σε κασέτα» λόγω των υλικοτεχνικών δυσκολιών στο ταξίδι στο εξωτερικό ως μέρος της αντιμετώπισης της πανδημίας της χώρας, ενώ η Ισλανδία διαγωνίστηκε χρησιμοποιώντας πλάνα από πρόβες μετά από κρούσμα του COVID-19 μεταξύ της αντιπροσωπείας της. Η Ιταλία κατέγραψε την τρίτη της νίκη στη Eurovision, και έγινε η δεύτερη χώρα των "Μεγάλων Πέντε" που κέρδισε από τον σχηματισμό της, καθώς οι Måneskin τελείωσαν μια 31χρονη αναμονή για νίκη με το "Zitti e buoni". Η δεύτερη Γαλλία και η τρίτη Ελβετία πέτυχαν επίσης τα καλύτερα αποτελέσματα από το 1991 και το 1993 αντίστοιχα. Η νίκη των Måneskin στο διαγωνισμό σηματοδότησε τη διεθνή ανακάλυψη του συγκροτήματος, με τις κυκλοφορίες τους να μπαίνουν σε πολλά ευρωπαϊκά και παγκόσμια εβδομαδιαία charts τους μήνες μετά τη νίκη τους.
Ο  ήταν η εξηκοστή έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που πραγματοποιήθηκε στις 10, 12 και 14 Μαΐου 2022 στο PalaOlimpico στο Τορίνο της Ιταλίας και διοργανώθηκε από την RAI. 41 χώρες υπέβαλαν αίτηση για να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό, με την Αρμενία και το Μαυροβούνιο να υποβάλλουν τις πρώτες τους συμμετοχές από το 2019. Στη συνέχεια, η Ρωσία, η οποία είχε εμφανιστεί αρχικά στη λίστα, αποκλείστηκε από τη συμμετοχή της μετά την εισβολή της στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, με αποτέλεσμα 40 χώρες να διαγωνιστούν στην τρίτη φορά που η Ιταλία φιλοξενούσε το διαγωνισμό. Η Ουκρανία κατέγραψε την τρίτη της νίκη στο διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από τους Kalush Orchestra με το "Stefania", ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο, που κατέλαβε τη δεύτερη θέση, και η Ισπανία, που κατέλαβε την τρίτη θέση, πέτυχαν επίσης τα καλύτερα αποτελέσματά τους από το 1998 και το 1995 αντίστοιχα.
Ο  θα είναι η εξηκοστή έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που θα διεξαχθεί στις 9, 11 και 13 Μαΐου 2023 στο Liverpool Arena στο Λίβερπουλ του Ηνωμένου Βασιλείου και διοργανώνεται από το BBC. Το UA:PBC της Ουκρανίας είχε αρχικά την ευκαιρία να φιλοξενήσει μετά τη νίκη του το προηγούμενο έτος, αλλά λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια που προκλήθηκαν από τη ρωσική εισβολή στη χώρα, το BBC επιλέχθηκε, ως δεύτερος, για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό για λογαριασμό του. 37 χώρες υπέβαλαν αίτηση για να λάβουν μέρος στον ένατο διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, με αρκετές χώρες να αποσύρονται για φέτος λόγω των επιπτώσεων της παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης 2021–2022. Ουσιαστικές αλλαγές έγιναν στο σύστημα ψηφοφορίας για αυτόν τον διαγωνισμό, με την πλήρη τηλεψηφοφορία να επιστρέφει για τον καθορισμό των φιναλίστ από τους ημιτελικούς και τους θεατές από μη συμμετέχουσες χώρες να επιτρέπεται να ψηφίζουν σε όλες τις εκπομπές, με τις ψήφους τους να συγκεντρώνονται και να απονέμονται ως ένα σύνολο βαθμών από μια "έξτρα χώρα" για τη συνολική ψήφο του κοινού. Η Λορίν, η νικήτρια του διαγωνισμού του 2012, επέστρεψε για τη Σουηδία και έγινε η δεύτερη καλλιτέχνιδα και η πρώτη γυναίκα καλλιτέχνης που κατέγραψε δύο νίκες στο διαγωνισμό με το "Tattoo", χαρίζοντας έτσι στη Σουηδία μια ισοπαλία-ρεκόρ για τον έβδομο νικητήριο διαγωνισμό.
Τα τραγούδια
Η πιο πρόωρη περίοδος στην ιστορία της Eurovision χαρακτηρίζεται από το ύφος των τραγουδιών που συμμετείχαν και τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε η ίδια η παράσταση. Διασημότερα μουσικά και κινηματογραφικά αστέρια θα συμμετείχαν χωρίς προκαταλήψεις, με τους Ιταλούς νικητές του Φεστιβάλ του Sanremo και με τα βρετανικά ονόματα Patricia Bredin και Bryan Johnson. Με μια ζωντανή ορχήστρα τον κανόνα στα πρώτα χρόνια, και απλά τραγούδια τραγουδιού σε κάθε ραδιοφωνικό σταθμό, ο διαγωνισμός έγινε ένα από τα αγαπημένα μεταξύ όλων σχεδόν των ηλικιακών ομάδων σε ολόκληρη την ήπειρο. Τα εικονικά τραγούδια όπως το "Volare" και το "Poupée de cire, poupée de son" του Serge Gainsbourg έπληξαν τους χάρτες πωλήσεων σε πολλές χώρες μετά την εμφάνισή τους στο Eurovision.
Στην αρχή, ήταν προφανές για τους συμμετέχοντες ότι πρέπει να τραγουδούν στην εθνική γλώσσα της χώρας τους. Εντούτοις, όπως η σουηδική είσοδος το 1965, το "Absent Friend" τραγούδησε στα αγγλικά, η EBU έθεσε πολύ αυστηρούς κανόνες σχετικά με τη γλώσσα στην οποία θα μπορούσαν να εκτελεστούν τα τραγούδια. Οι εθνικές γλώσσες έπρεπε να χρησιμοποιηθούν σε όλους τους στίχους, συμπεριλαμβανομένης της Μάλτας, όταν το νησιωτικό έθνος έκανε το ντεμπούτο του. Οι συνθέτες σε όλη την Ευρώπη προστέθηκαν σύντομα στην ιδέα ότι η επιτυχία θα έφθανε μόνο αν οι δικαστές μπορούσαν να κατανοήσουν το περιεχόμενο, με αποτέλεσμα τέτοιες εγγραφές όπως "Boom-Bang-A-Bang" και "La La La". Οι στίχοι επιτρέπεται να περιέχουν περιστασιακές φράσεις σε άλλες γλώσσες, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για παράδειγμα από το Γιουγκοσλαβικό τραγούδι το 1969. Το 1973, οι κανόνες σχετικά με τη χρήση της γλώσσας ήταν χαλαροί και το επόμενο έτος οι ABBA κέρδισαν με το "Waterloo".
Αυτοί οι κανόνες "ελεύθερης γλώσσας" θα αντιστραφούν σύντομα το 1977, για να επιστρέψουν με προφανές μόνιμο καθεστώς στον διαγωνισμό του 1999, με τα παρελθόντα έτη να μειώνονται από τα σημεία που μαρτυρούν τα νεκρά χρόνια. Οι σκηνές "swinging sixties" και punk χάθηκαν από τις σύγχρονες περιόδους της Eurovision, ενώ η δεκαετία του '80 είδε μια αύξηση στο μπαλάντα με σχεδόν καθόλου αγνοία της pop ή της ηλεκτρονικής ή της κιθάρας. Εκτός από τις έντονα εγχυμένες ποπ εκδόσεις, η ραπ ήταν δίπλα στην πλήρη αγνόηση.
Ένα αποτέλεσμα της προσπάθειας εκσυγχρονισμού των τραγουδιών του Διαγωνισμού ήταν η κατάργηση της υποχρεωτικής χρήσης της ζωντανής ορχήστρας, στην οποία έπρεπε να εκτελέσουν όλα τα τραγούδια. Η απόφαση αυτή έγινε το 1997 και αφαιρέθηκε η αυτόματη απαίτηση για αναπαράσταση τραγουδιών για αναπαραγωγή με ζωντανή ορχήστρα. Από το 1999, η χώρα υποδοχής δεν ήταν υποχρεωμένη να παρέχει ζωντανή ορχήστρα και από τότε δεν έχει υπάρξει. Δεν έγινε προσπάθεια επιστροφής του Διαγωνισμού στις ημέρες ζωντανών συγκροτημάτων και βιολιών. Η ζωντανή μουσική δεν επιτρέπεται. Αυτός ο κανόνας πιθανότατα υπάρχει επειδή δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να σύρουν τα όργανα κατά τη διάρκεια της σύντομης διάλειμμα μεταξύ των τραγουδιών. Από την άλλη πλευρά, μια ταινία υποστήριξης μπορεί να μην έχει φωνές σε αυτό, το τραγούδι πρέπει να γίνει ζωντανό. Πριν από το 1997 επιτρεπόταν η δημιουργία τραγουδιών, αλλά μόνο αν όλα τα όργανα στην ταινία εμφανίζονταν στη σκηνή. Αυτό εξηγεί την περίεργη κατάσταση το 1996, όταν η Gina G, εισερχόμενος στο Ηνωμένο Βασίλειο, είχε δύο οθόνες ηλεκτρονικών υπολογιστών στη σκηνή.
Εκτός από τους πρώτους διαγωνισμούς, κάθε συμμετοχή έχει καθοριστεί σε μέγιστο διάστημα τριών λεπτών.
Συμμετέχοντες
Προηγούμενοι καλλιτέχνες στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision περιλαμβάνουν:
Παρουσιαστές των Διαγωνισμών
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision είναι ένας ετήσιος διεθνής διαγωνισμός τραγουδιού, που διεξάγεται κάθε χρόνο από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) από το 1956. Αυτή η σελίδα είναι μια λίστα με άτομα που έχουν ενεργήσει ως παρουσιαστές του διαγωνισμού.
Από το 1988, ήταν ο κανόνας να υπάρχουν τουλάχιστον δύο παρουσιαστές για τον διαγωνισμό. Όλοι οι διαγωνισμοί πριν από το 1978 είχαν έναν παρουσιαστή και μόνο λίγοι μετά το 1988 είχαν μόνο έναν παρουσιαστή (αυτοί ήταν το 1993, το 1995 και το 2013). Ο διαγωνισμός του 1999 ήταν ο πρώτος που αποτελείται από τρεις παρουσιαστές και αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται συχνότερα από το 2010. Οι διαγωνισμοί από το 2018 έως το 2021 αποτελούνταν από τέσσερις παρουσιαστές ο καθένας (εξαιρουμένου του διαγωνισμού του 2020 που ακυρώθηκε).
Παρουσιαστές
{{legend|#A4EAA9|Ακυρωμένος διαγωνισμός}}
Songs of Europe
Το Songs of Europe ήταν ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα συναυλίας που μεταδόθηκε από το Mysen, Νορβηγία το 1981, για τον εορτασμό της 25ης επετείου του διαγωνισμού. Στην εκδήλωση συμμετείχαν σχεδόν όλοι οι νικητές του διαγωνισμού από το 1956 έως το 1981.
Kvalifikacija za Millstreet
Το Kvalifikacija za Millstreet (Ελληνικά: Πρόκριση για το Μίλστριτ, Αγγλικά: Qualification for Millstreet; Γαλλικά: Qualification pour Millstreet) ήταν η προεπιλογή για το. Επτά χώρες πήραν μέρος, οι οποίες ήταν οι:, , , , , και.
Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Το Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision ήταν μια ειδική τηλεοπτική εκπομπή που μεταδόθηκε από την Κοπεγχάγη, Δανία το 2005, για να σηματοδοτήσει την 50η επέτειο του διαγωνισμού και να καθορίσει τον πιο δημοφιλή συμμετέχοντα του ο διαγωνισμός τα τελευταία 50 χρόνια.
Eurovision Song Contest's Greatest Hits
Το Eurovision Song Contest's Greatest Hits (επίσης γνωστό ως Eurovision's Greatest Hits) ήταν μια ζωντανή τηλεοπτική συναυλία που οργανώθηκε από την EBU και παρήχθη από τη British Broadcasting Corporation (BBC) το 2015, για τον εορτασμό της 60ής επετείου του διαγωνισμού.
Eurovision: Europe Shine a Light
Το Eurovision: Europe Shine a Light ήταν ένα ζωντανό τηλεοπτικό πρόγραμμα που διοργανώθηκε από την EBU και παρήχθη από τους NPO, NOS και AVROTROS ως αντικατάσταση του μετά την ακύρωσή του λόγω της πανδημίας του COVID-19.
Παρουσιαστές που είχαν διαγωνιστεί στο παρελθόν στη Eurovision
Επίσης, οι Γιαρντένα Αράζι, Σάκης Ρουβάς και Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς συμμετείχαν πριν και μετά το ρόλο του παρουσιαστή.
Παρουσιαστές κληρώσεων σειράς και κατανομής ημιτελικών
Πριν από τον διαγωνισμό κάθε έτους, πραγματοποιούνταν μια σειρά κληρώσεων για να προσδιοριστούν διαφορετικές πτυχές της παραγωγής του διαγωνισμού, οι οποίες συνήθως προεδρεύονται από έναν ή περισσότερους παρουσιαστές. Ιστορικά, μια τυχαία κλήρωση γινόταν πριν από τον διαγωνισμό κάθε έτους για να καθοριστεί η σειρά με την οποία θα εμφανίζονταν οι συμμετέχουσες χώρες στον μεγάλο τελικό και από το 2004 στους ημιτελικούς, αλλά αυτό καταργήθηκε το 2013, όταν η σειρά εμφάνισης άρχισε να καθορίζεται από τους παραγωγούς του διαγωνισμού.
Από το 2008 διεξάγεται κλήρωση κατανομής των ημιτελικών, για να καθοριστεί ποιες χώρες θα παίξουν σε ποιον από τους δύο ημιτελικούς, καθώς και σε ποιον ημιτελικό οι αυτόματοι φιναλίστ έχουν δικαίωμα ψήφου. Οι χώρες που συμμετέχουν στον ημιτελικό χωρίζονται σε δοχεία με βάση τα ιστορικά μοτίβα ψηφοφορίας και οι χώρες σε κάθε δοχείο μοιράζονται στη συνέχεια εξίσου μεταξύ των δύο ημιτελικών. Κατά τη διάρκεια αυτής της κλήρωσης, οι χώρες έχουν επίσης ανατεθεί να εμφανιστούν είτε στο πρώτο είτε στο δεύτερο μισό της παράστασης. Η ακριβής σειρά εμφάνισης καθορίζεται στη συνέχεια σε μεταγενέστερη ημερομηνία.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Eurovision
Πασχάλης Βουτσιάς
Ο Πασχάλης Βουτσιάς (γεννημένος στις 23 Μαρτίου 1990) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης.
Καριέρα
Ο Βουτσιάς ξεκίνησε να παίζει από τις ακαδημίες του Ηρακλή, υπογράφοντας συμβόλαιο με την ανδρική ομάδα το 2009. Στα δύο χρόνια που παρέμεινε στους "κυανόλευκους", ο Βουτσιάς αγωνίστηκε σε δεκαέξι παιχνίδια και πέτυχε ένα γκολ, πριν συνεχίσει την σεζόν 2011-12 στην ομάδα του Πανσερραϊκού.
Επέστρεψε το 2012 στον Ηρακλή, συνεχίζοντας για δύο ακόμη σεζόν, ενώ το 2014-15 φόρεσε την φανέλα της Αναγέννησης Καρδίτσας, παίζοντας σε 29 αγώνες και σκοράροντας τέσσερα τέρματα.
Στις 3 Νοεμβρίου 2015, υπέγραψε στον Άρη, βοηθώντας την ομάδα να ανέβει στην Β' εθνική. Το καλοκαίρι του 2016, ανανέωσε την συνεργασία του με τους "κίτρινους" για έναν ακόμη χρόνο. Παρ' όλα αυτά, στα μισά της χρονιάς αφέθηκε ελεύθερος και υπέγραψε στον Αγροτικό Αστέρα Ευόσμου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Αναγέννησης Καρδίτσας 1904 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αγροτικού Αστέρα Ευόσμου Π.Μ.Α.Σ.
Λυπύ
Το Λυπύ (Luppy, Luppingen: Λούπινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου
Η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (συντομογραφία: ) είναι ο φορέας που συγκεντρώνει καταξιωμένους αλλά και ανερχόμενους επαγγελματίες όλων των ειδικοτήτων της κινηματογραφικής τέχνης. Είναι μέλος του Δικτύου των Ευρωπαϊκών Ακαδημιών Κινηματογράφου (FAN of Europe) και δραστηριοποιείται με κύριο στόχο την ανάπτυξη και προώθηση του Ελληνικού Κινηματογράφου, ενώ κάθε χρόνο απονέμει τα εθνικά κινηματογραφικά Βραβεία Ίρις.
Ιστορία
Η ΕΑΚ ιδρύθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2009 στην Αθήνα, από μια ομάδα ενεργών επαγγελματιών του Ελληνικού Κινηματογράφου, που εμπλέκονταν στο κίνημα Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, το οποίο διεκδικούσε αναθεώρηση των νόμων του Ελληνικού κράτους για τον κινηματογράφο και εναρμόνιση με το διεθνές οπτικοακουστικό περιβάλλον. .
Τα ιδρυτικά μέλη ήταν 108 Έλληνες σκηνοθέτες, παραγωγοί, σεναριογράφοι, ηθοποιοί, καλλιτεχνικοί συντελεστές και κριτικοί ταινιών.
Επίτιμα μέλη της κατά την ίδρυση της, ήταν οι σκηνοθέτες Κώστας Γαβράς, Νίκος Κούνδουρος, Μιχάλης Κακογιάννης, Ντίνος Κατσουρίδης και η ηθοποιός Ολυμπία Δουκάκη. Στη συνέχεια, τη διάκριση του Επίτιμου Μέλους, έλαβαν οι σκηνοθέτες Σταύρος Τσιώλης, Αχιλλέας Κυριακίδης, Αντώνης Τέμπος, ο παραγωγός Jim Gianopulos, η ηθοποιός Ειρήνη Παππά, οι θεωρητικοί/κριτικοί του κινηματογράφου Μισέλ Δημόπουλος, Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, Elie Castiel, ο ιδρυτής του κινηματογραφικού εργαστηρίου Cinemagic, Γιώργος Στάμου και οι διευθυντές φωτογραφίας Γιώργος Καβάγιας και Χρήστος Μάγκος.
Στις αρχές του 2022, η Ακαδημία αριθμούσε 590 μέλη.
Διοικητικά Συμβούλια
Πρώτος πρόεδρος της Ακαδημίας εξελέγη το 2009 ο Τάσος Μπουλμέτης   και ως μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου ο διευθυντής φωτογραφίας Γιώργος Αργυροηλιόπουλος, ο ηθοποιός Αντώνης Καφετζόπουλος, οι παραγωγοί Κώστας Λαμπρόπουλος, Κωνσταντίνος Μωριάτης, Παναγιώτης Παπαχατζής και οι σκηνοθέτες Αντουανέττα Αγγελίδη, Δημήτρης Αθανίτης, Σωτήρης Γκορίτσας.
Το 2011 εξελέγη πρόεδρος η σκηνοθέτις Κατερίνα Ευαγγελάκου και μέλη του ΔΣ ο διευθυντής φωτογραφίας Ηλίας Αδάμης, ο ηθοποιός Αντώνης Καφετζόπουλος, οι παραγωγοί Κωνσταντίνος Μωριάτης, Παναγιώτης Παπαχατζής και οι σκηνοθέτες Αντουανέττα Αγγελίδη, Δημήτρης Αθανίτης, Θάνος Αναστόπουλος και Όλγα  Μαλέα.
Από το 2013, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, τα διοικητικά συμβούλια έγιναν 7μελή με 3ετή θητεία. Εξελέγη πρόεδρος ο παραγωγός Βασίλης Κατσούφης και μέλη ο διευθυντής φωτογραφίας Γιώργος Φρέντζος, ο ηθοποιός Γιώργος Πυρπασόπουλος, οι παραγωγοί Αμάντα Λιβανού, Γιώργος Λυκιαρδόπουλος και οι σκηνοθέτες Χρίστος Γεωργίου και Αλέξης Καρδαράς.
Στις εκλογές του 2016, επανεξελέγη πρόεδρος ο Βασίλης Κατσούφης και το ΔΣ στελέχωσαν ο διευθυντής φωτογραφίας Γιώργος Φρέντζος, η ηθοποιός Κόρα Καρβούνη, η παραγωγός Αλεξάνδρα Μπουσίου - μετά την παραίτηση της κατέλαβε τη θέση της ο παραγωγός Πάνος Παπαδόπουλος – ο σεναριογράφος Γιώργος Μακρής και οι σκηνοθέτες Χρίστος Γεωργίου, Αλέξης Καρδαράς.
Βραβεία Ίρις
Τα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, πήραν το όνομα Βραβεία Ίρις το 2015 , μετά από πρόταση του ΔΣ προς τη Γενική Συνέλευση, η οποία την υπερψήφισε. Η ανάδειξη τους αποτελεί το κορυφαίο κινηματογραφικό γεγονός της χρονιάς. Μια διαδικασία περίπου τριών μηνών, κατά την οποία τα μέλη της Ακαδημίας βλέπουν τις ταινίες της προηγούμενης χρονιάς που έχουν καταθέσει συμμετοχή, στη συνέχεια ψηφίζουν σε πρώτη φάση για την ανάδειξη των τελικών ανά κατηγορία υποψηφιοτήτων και τέλος, σε δεύτερη φάση, για την ανάδειξη των αποδεκτών των Βραβείων. Οι ψηφοφορίες γίνονται ηλεκτρονικά, είναι μυστικές και εποπτεύονται από συμβολαιογράφο.
Το όνομα Ίρις, παραπέμπει τόσο στην ίριδα του ματιού, όσο και στην ίριδα (διάφραγμα) του φωτογραφικού φακού.
Η πρώτη απονομή των Βραβείων της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου  συντελέστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 3 Μαΐου 2010.
Το 2020, λόγω της πανδημίας του SARS-COV-2, η ανακοίνωση τους έγινε διαδικτυακά, μέσω streaming στο κανάλι  του Ιδρύματος Ωνάση.
Βιστιλία
Η Βιστιλία, λατιν.: Vistilia ήταν Ρωμαία προστάτιδα από το γένος των Βιστιλίων, που έγινε γνωστή στους συγχρόνους της επειδή είχε έξι διαφορετικούς συζύγους και επτά παιδιά. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος εντυπωσιάστηκε περισσότερο από το γεγονός ότι οι περισσότερες εγκυμοσύνες της ήταν εξαιρετικά σύντομες. Πέντε από τους γιους της έγιναν ύπατοι, η κόρη της Μιλωνία Καισωνία έγινε σύζυγος του Καλιγούλα και η εγγονή της Δομιτία Λογγίνα έγινε σύζυγος του Δομιτιανού.
Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου
Βραβεία Ίρις
Το 2021 και το 2022 οι Τελετές Απονομής έγιναν στο Θέατρο Άλσος στο Πεδίον του Άρεως και μεταδόθηκαν ζωντανά από το Ίδρυμα Ωνάση.
Βιστιλία
Βιογραφία
Αδελφός της ήταν μάλλον ήταν ο Σέξτος Βιστίλιος, πρώην πραίτορας, ο οποίος ήταν στενός φίλος με τον Ρωμαίο στρατηγό Nέρωνα Κλαύδιο Δρούσο, τον μικρότερο αδελφό του Αυτοκράτορα Τιβέριου. Κατά τη γνώμη του Φρέντερικ Γιούλιααν Φέρφαετ, αυτό έκανε τη Βιστιλία "μία εξαιρετικά πολύτιμη νύφη, της οποίας οι διασυνδέσεις τής προσέφεραν συζύγους και μεγάλες προοπτικές στα παιδιά τους. Έτσι έκανε τέσσερις γάμους -οι τρεις σύζυγοι ήταν clarissimi mariti (εκλαμπρότατοι συζύγοι)- πριν το 10 π.Χ.". Αλλά όταν ο N. K. Δρούσος απεβίωσε σε πτώση από το άλογό του το 9 π.Χ., "ο γάμος με τη Βιστιλία, από μία τώρα πια οικογένεια πραιτόρων μόνο, ξαφνικά έγινε πολύ λιγότερο ενδιαφέρων για φιλόδοξους και υψηλόβαθμους συγκλητικούς, που προέρχονταν από ευγενείς οικογένειες".
Αλλά τότε ο Σέξτος Β. έγινε δεκτός στο cohors amicorum (ομάδα των φίλων) του Τιβέριου και η αξία της ως νύφης αποκαταστάθηκε. Έτσι παντρεύτηκε δύο ακόμη φορές. Όταν όμως ο Τιβέριος κατηγόρησε τον Σέξτο για κριτική στην ηθική τού ανιψιού του Καλιγούλα, απέκλεισε τον Σέξτο από τον κύκλο του. Μέχρι τη στιγμή που ο Σέξτος αυτοκτόνησε στα 32, ο Φέρφαετ σημειώνει ότι «είχε ζήσει πιο πολύ από όσο ήταν χρήσιμος στον Τιβέριο.
Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου
Δράσεις
Η ΕΑΚ έχει διοργανώσει ποικίλες δράσεις, κυριότερες από αυτές είναι οι παρακάτω:
Film Factory : Ένα πολυσυλλεκτικό, ετήσιο κινηματογραφικό εργαστήριο που διοργανώνεται από το 2012, κατά το οποίο οι τελικοί υποψήφιοι και οι βραβευμένοι με Βραβείο ‘Ιρις κινηματογραφιστές της χρονιάς, καλούνται να μοιραστούν τη γνώση και την εμπειρία τους, μέσα από μια σειρά δωρεάν σεμιναρίων και διαλέξεων. Το Film Factory, απευθύνεται κυρίως σε νέους κινηματογραφιστές, σπουδαστές κινηματογράφου, χορού, θεάτρου, Καλών Τεχνών, αλλά είναι ανοιχτό και στο ευρύ κοινό. Έχει στόχο να συμβάλλει τόσο στην καλλιέργεια των νεότερων επαγγελματιών του κινηματογράφου, όσο και στην εκπαίδευση του κοινού στην οπτικοακουστική εμπειρία, ενώ συνοδεύεται και από παράλληλες δράσεις, όπως προβολές, συναυλίες, εκθέσεις, πάρτυ. Το Film Factory έχει διοργανωθεί μέχρι στιγμής στους χώρους της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, στο Ίδρυμα Κακογιάννη, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος και στο Ινστιτούτο Γκαίτε.
Βιστιλία
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι
Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου
Δράσεις
Πανόραμα, Χρυσές Νύχτες / Les Nuits en Or : Από το 2014, οι 40 βραβευμένες από τις Ακαδημίες των χωρών τους, καλύτερες μικρού μήκους ταινίες της χρονιάς από όλο τον κόσμο, συγκεντρώνονται σε ένα διήμερο προβολών με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Οι προβολές οργανώνονται σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, σε συνεργασία με την Γαλλική Ακαδημία Κινηματογράφου, ενώ παράλληλα οι σκηνοθέτες επισκέπτονται κάποιες από αυτές. Τα τελευταία χρόνια η Αθήνα (μαζί με το Παρίσι και τη Ρώμη) αποτελεί μόνιμο τόπο φιλοξενίας τους. Η διαμονή στην Αθήνα των περίπου 40 νεαρών ταλαντούχων δημιουργών απ’ όλο τον κόσμο - που πολλοί από αυτούς θα κυριαρχήσουν στο αύριο του παγκόσμιου σινεμά - διαρκεί 3 με 4 ημέρες και η ΕAK οργανώνει το πρόγραμμά τους, με σκοπό να καλύψει πολλαπλούς στόχους, όπως: την ανάδειξη της Ελλάδας σε κινηματογραφικό προορισμό στο πλαίσιο της προσέλκυσης διεθνών συμπαραγωγών, την γνωριμία με Έλληνες παραγωγούς και καλλιτεχνικούς συντελεστές μέσω industry events και την προώθηση του Ελληνικού Κινηματογράφου.
Ευρωπαϊκό Βραβείο Νεανικού Κοινού / EFA Young Audience Award :
Νεαροί 12 ως 14 ετών από όλη την Ευρώπη, περνούν μια αμιγώς κινηματογραφική ημέρα, παρακολουθώντας ταυτόχρονα στις πόλεις τους, τρεις διεθνείς ταινίες για εφήβους, επιλεγμένες από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου. Συζητούν γι’αυτές με έμπειρους κινηματογραφιστές, γνωρίζουν μέσω live streaming τους συντελεστές τους και στη συνέχεια ψηφίζουν αυτή που τους άρεσε περισσότερο. Η κάθε χώρα ανακοινώνει τα αποτελέσματα της μέσω βιντεοδιάσκεψης και στο τέλος της ημέρας, χιλιάδες νεαροί θεατές απ’ όλη την Ευρώπη, παρακολουθούν την τελετή απονομής του βραβείου, που πραγματοποιείται στο Έρφουρτ της Γερμανίας.
Το Young Audience Award έχει ως τώρα φιλοξενηθεί στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, στα Village Cinemas @ The Mall, Athens, ενώ το 2020 και το 2021 έγινε διαδικτυακά λόγω της πανδημίας SARS-COV-2.
Έρευνα/Μελέτη :
Ο τίτλος της μελέτης είναι «Παραγωγή Κινηματογραφικών Ταινιών στην Ελλάδα: Επιδράσεις στην Οικονομία» και είναι η πρώτη στο είδος της, που εκπονήθηκε στη χώρα μας.