cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουίζ Μπράιαν
Γκρίνουιτς Βίλατζ και Κέιπ Κοντ
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ο Ριντ έφυγε για το Κέιπ Κοντ για να καλύψει το συνέδριο του Προοδευτικού Κόμματος στο Σικάγο, ενώ έγραφε σποραδικά άρθρα για το Κολίερς και το Μετροπόλιταν Μάγκαζιν. Σε αυτές τις απουσίες η Μπράιαν και ο Ο'Νηλ έγιναν εραστές, καθόλου πρωτοφανές σε μια ομάδα που επαγγελλόταν και ασκούσε τον ελεύθερο έρωτα. Ο Ριντ, μαθαίνοντας αυτήν την εξέλιξη, αντέδρασε καλώντας τον Ο' Νηλ να αρχίσει να παίρνει τα γεύματά του μαζί τους. Σε σημείωμα προς τη Φιλντ, η Μπράιαν είπε ότι η σχέση της με τον Ριντ ήταν ¨τόσο όμορφη και τόσο ελεύθερη !... Δεν παρεμβαίνουμε ο ένας στον άλλο καθόλου... αισθανόμαστε σαν παιδιά που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ".
Κρότον-ον-Χάντσον
μικρογραφία|δεξιά|"Ευρώπη 1916", αντιπολεμική γελοιογραφία του Μπόρντμαν Ρόμπινσον, που δημοσιεύθηκε στην έκδοση του Οκτωβρίου 1916 του The Masses, ένα περιοδικό για το οποίο η Μπράιαν άρχισε να γράφει άρθρα και ποιήματα την ίδια χρονιά. Αφού πέρασαν τον μήνα Σεπτέμβριο σε ένα εξοχικό που αγόρασαν στο Τρούρο, η Μπράιαν και ο Ριντ επέστρεψαν στο Γκρίνουιτς Βίλατζ, όπου οι Ηθοποιοί του Προβινστάουν σχεδίαζαν να ιδρύσουν κάτι εναλλακτικό στο θέατρο του Μπροντγουέι. Τα σαββατοκύριακα, έμεναν στο Κρότον-ον-Χάντσον, στις πηγές του ποταμού από τη Νέα Υόρκη, όπου και άλλοι από το Βίλατζ, περιλαμβανομένων του Ήστμαν, της Ντοτζ, του εικονογράφου Μπόρντμαν Ρόμπινσον και της συζύγου του, είχαν εξοχικά. Τον Οκτώβριο, η Μπράιαν και ο Ριντ αγόρασαν τον δικό τους χώρο στο Κρότον-ον-Χάντσον. Εν τω μεταξύ, στον Ριντ, που υπέφερε από ασθένεια των νεφρών από την παιδική ηλικία, οι γιατροί είπαν ότι θα χρειαζόταν να αφαιρέσει ένα νεφρό. Η εγχείριση, που θεωρούνταν "πολύ σοβαρή", προγραμματίστηκε για τα μέσα Νοεμβρίου. Για να προστατεύσει την Μπράιαν κάνοντάς τη νόμιμη κληρονόμο του, ο Ριντ την παντρεύτηκε πριν πάει για εγχείριση στο Νοσοκομείο John Hopkins, στη Βαλτιμόρη.
Τη δύσκολη κατάσταση επιδείνωσε η συνεχιζόμενη σχέση της Μπράιαν με τον Ο'Νηλ και τα γυναικολογικά προβλήματα που αντιμετώπιζε, ενώ ο Ριντ ήταν στο νοσοκομείο. Όταν επέστρεψε από τη Βαλτιμόρη στα μέσα Δεκεμβρίου, το ζευγάρι αποτραβήχτηκε μονίμως στο Κρότον-ον-Χάντσον για να αναρρώσουν και να επικεντρωθούν στο γράψιμο. Έκαναν σχέδια να ταξιδέψουν στην Κίνα το 1917 για να καλύψουν γεγονότα για Αμερικανικές εκδόσεις, αλλά τον Ιανουάριο τα σχέδια δεν τελεσφόρησαν, όταν η είσοδος των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά της Γερμανίας έγινε πολύ πιθανή. (Οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο στις 6 Απριλίου). Για να ενισχύσουν τα οικονομικά τους, πούλησαν το εξοχικό στο Τρούρο στη Μάργκαρετ Σάνγκερ, και ο Ριντ έβαλε ενέχυρο το χρυσό ρολόι του πατέρα του. Την ίδια στιγμή, οι έντονες αντιπολεμικές του θέσεις, διακηρυγμένες στο The Masses και αλλού, ψύχραναν τους περισσότερους εργοδότες του, μειώνοντας παραπέρα το εισόδημά του. Κοντά σε αυτά προστέθηκε και η ομολογία του Ριντ στην Μπράιαν ότι είχε πολλαπλές ερωτικές σχέσεις που δεν της είχε πει, και η επακόλουθη δυσφορία μεταξύ Μπράιαν και Ριντ οδήγησαν σε προσωρινό χωρισμό. Αφού εξασφάλισε διαπίστευση Τύπου για την Μπράιαν, ο Ριντ μετακόμισε στο Χάρβαρντ Κλαμπ, και η Μπράιαν, ανοίγοντας πανιά τον Ιούνιο, πήγε στη Γαλλία για να καλύψει τον πόλεμο για λογαριασμό του Πρακτορείου Μπελ Συντικέιτ. Σύντομα ακολούθησαν οι τύψεις:
Αγία Πετρούπολη
μικρογραφία|δεξιά|Η Κατερίνα Μπρεσκόφσκι, η "γιαγιά της επανάστασης", ήταν ανάμεσα στις γυναίκες που έδωσαν συνέντευξη στην Μπράιαν το 1917. Στα μέσα Αυγούστου, όταν η Μπράιαν επέστρεψε από τη Γαλλία, ο Ριντ τη συνάντησε στην αποβάθρα και της είπε να ετοιμαστεί να πάει στην Αγία Πετρούπολη (τα ιστορικά ονόματα της οποίας περιλαμβάνουν επίσης το Αγία Πετρούπολη και Λένινγκραντ) τέσσερις ημέρες αργότερα για να καλύψει τη Ρωσική Επανάσταση. Ο Ήστμαν από το The Masses είχε μαζέψει χρήματα για να πληρώσει τα έξοδα του ταξιδιού του Ριντ, και η Μπελ Συντικέιτ ανέθεσε στην Μπράιαν να κάνει ρεπορτάζ για τον πόλεμο "από την πλευρά της γυναίκας". Φεύγοντας από τη Νέα Υόρκη στις 17 Αυγούστου, έφθασαν στη Ρωσική πρωτεύουσα (τότε η Αγία Πετρούπολη, αργότερα η Μόσχα) περίπου έξι μήνες μετά την αναγκαστική παραίτηση του Ρώσου Τσάρου, Νικολάου Β΄. Έχοντας επικεφαλής τον Αλέξανδρο Κερένσκι, η προσωρινή κυβέρνηση που είχε διαδεχθεί τον Τσάρο είχε ήδη επιβιώσει μιας απόπειρας πραξικοπήματος από τον Στρατηγό Κορνίλοφ. Η Μπράιαν και ο Ριντ ήρθαν στην πόλη μετά το πραξικόπημα Κορνίλοφ και πριν οι Μπολσεβίκοι ανατρέψουν την κυβέρνηση Κερένσκι στην Οκτωβριανή Επανάσταση.
Συμφιλιωμένοι σαν ζευγάρι και δουλεύοντας από το δωμάτιό τους στο Ξενοδοχείο Ανγκλετέρ, η Μπράιαν και ο Ριντ παρακολούθησαν συγκεντρώσεις στο Ινστιτούτο Σμόλνι και αλλού στην Αγία Πετρούπολη και πήραν συνεντεύξεις από πολλές ηγετικής πολιτικές προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένων των Λένιν, Τρότσκι και Κερένσκι, Και οι δύο τελικώς, χρησιμοποιώντας τα άρθρα τους, έγραψαν βιβλία. Η μεν Μπράυαν το ″Έξι Κόκκινοι μήνες στη Ρωσία″ (Six Red Months in Russia), ο δε Ρηντ το ″Οι δέκα ημέρες που συγκλόνησαν τον κόσμο″ (Ten Days That Shook the World. Η Μπράιαν κυκλοφορούσε ευρέως, καλύπτοντας τις συνεδριάσεις της Δούμας, τρώγοντας σε δημόσιες αίθουσες συσσιτίων με στρατιώτες και εργάτες, και παίρνοντας συνεντεύξεις από επαναστάτριες γυναίκες. Ανάμεσα σε αυτές ήταν η Κατερίνα Μπρεσκόφσκι, γνωστή σαν η "γιαγιά της επανάστασης", η Μαρία Σπιριντόνοβα, την οποία η Μπράιαν θεωρούσε την πιο ισχυρή γυναίκα στη Ρωσία, και η Αλεξάνδρα Κολοντάι, η οποία έγινε Λαϊκή Επίτροπος Κοινωνικής Πρόνοιας και η μόνη γυναίκα στο Μπολσεβίκικο υπουργικό συμβούλιο. Κατά τη διαδικασία, η Μπράιαν, η οποία είχε συχνά επισκιαστεί από τον διάσημο σύζυγό της, απέκτησε αυτοπεποίθηση για τις επαγγελματικές δημοσιογραφικές της ικανότητες. Μέχρι τη στιγμή που επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, η δουλειά της διαβαζόταν σε όλη τη Βόρειο Αμερική:
Η άνοιξη του 1918 στις ΗΠΑ ήταν μια εποχή αυξημένων αντιφάσεων. Το ανοιχτό ενδιαφέρον για το νέο Ρωσικό πείραμα στις πόλεις και την ενδοχώρα συνυπήρχε με τον ενισχυμένο πατριωτισμό της εποχής του πολέμου... Ό,τι κι αν δημοσιεύονταν στις σελίδες των κύριων άρθρων τους, οι εκδότες των εφημερίδων γνώριζαν ότι οι κύριες ιστορίες με γνώση από πρώτο χέρι για την Επανάσταση πούλαγε φύλλα. Το συντηρητικό και Ρεπουμπλικανικό από τη Φιλαδέλφεια πρακτορείο Public Ledger syndicate αγόρασε τριάντα δύο άρθρα της Μπράιαν και τα πούλησε στο New York American του Χηρστ και σε περισσότερες από εκατό εφημερίδες στις ΗΠΑ και τον Καναδά.
Νέα Υόρκη
200px|μικρογραφία|δεξιά|Η Άννα Λουίζ Στρονγκ το 1918, τον προηγούμενο χρόνο προετοίμασε την πανεθνική περιοδεία ομιλιών της Μπράιαν, "The Truth About Russia". Φεύγοντας από τη Ρωσία πριν από τον Ριντ, που ήθελε να κάνει ρεπορτάζ πάνω στη διαμάχη των Μπολσεβίκων για τη Ρωσική συμμετοχή στον πόλεμο με τη Γερμανία. Η Μπράιαν επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, φτάνοντας στις 18 Φεβρουαρίου 1918. Βρήκε το Γκρίνουιτς Βίλατζ πολύ αλλαγμένο από τον πόλεμο. Οι παλιοί φίλοι είχαν μετακομίσει, τα νοίκια είχαν ανέβει, και οι τουρίστες αντικαθιστούσαν τους μποέμ. Κάτω από την πίεση της κυβέρνησης, το The Masses είχε κλείσει. Δουλεύοντας σε ένα δωμάτιο του Ξενοδοχείου Brevoort, η Μπράιαν έγραψε άρθρα για την Οκτωβριανή Επανάσταση και ομιλίες ή τηλεγραφήματα, παροτρύνοντας για στήριξη της εργατικής κυβέρνησης στη Ρωσία.
Τον Αύγουστο, η Μπράιαν πέρασε ένα μακρύ σαββατοκύριακο στην αποικία της Τέχνης στο Γούντστοκ, όπου αυτή και ο ζωγράφος Άντριου Ντάσμπεργκ, με τον οποίο η Μπράιαν ήταν στενοί φίλοι ένα-δύο χρόνια, άρχισαν μια μακροχρόνια, διακοπτόμενη ερωτική σχέση. Επιστρέφοντας στο Βίλατζ τον Σεπτέμβριο, η Μπράιαν και ο Ριντ νοίκιασαν ένα μικρό σπίτι στην Πάτσιν Πλέις 1 και εγκαταστάθηκαν εκεί. Αργότερα εκείνο τον μήνα ο Ριντ συνελήφθη γιατί έκανε ομιλία, στην οποία κατήγγειλε τη χρήση των Συμμαχικών στρατευμάτων στη Ρωσία. Σε μια άλλη περίπτωση, ο Ριντ πήγε στο δικαστήριο με τους Ήστμαν, Φλόιντ Ντελ, και άλλους από το πρώην προσωπικό του The Masses, με την κατηγορία της παρεμπόδισης της στρατολογίας. Η Μπράιαν ανακρίθηκε, αλλά δεν κατηγορήθηκε. Τόσο αυτή όσο και μια άλλη προηγούμενη δίκη κατά του The Masses τελείωσαν με μη ομόφωνη απόφαση των ενόρκων και οι κατηγορούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι. Επίσης τον Οκτώβριο του 1918, το πρώτο βιβλίο της Μπράιαν, Six Red Months in Russia, εκδόθηκε με ¨ως επί το πλείστον ευνοϊκές κριτικές" και ο Ριντ ξανάρχισε τη δουλειά στο Ten Days That Shook the World, αφού η κυβέρνηση του επέστρεψε τις σημειώσεις του. Δεν θα δημοσιευόταν ως τον Απρίλιο του 1919.
200px|μικρογραφία|δεξιά|Πορτραίτο του Γερουσιαστή Λη Σλέιτερ Όβερμαν, προέδρου της υποεπιτροπής της Γερουσίας που δημιουργήθηκε για να ερευνήσει τον Μπολσεβικισμό στις ΗΠΑ. Η Μπράιαν κατέθεσε στην επιτροπή το 1919.
Τον Φεβρουάριο του 1919, ενώ εξακολουθεί να έχει έδρα τη Νέα Υόρκη, η Μπράιαν πήγε στην Ουάσινγκτον, για να μιλήσει, μαζί με τον Άλμπερτ Ρις Ουίλιαμς, για την κατάσταση στη Ρωσία. Έμεινε στην Ουάσινγκτον αρκετά για να λάβει μέρος σε μια συγκέντρωση του Πανεθνικού Κόμματος Γυναικών για την ψήφο, κατά τη διάρκεια της οποίας συνελήφθη και πέρασε τρεις ημέρες στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωσή της, επέμενε να καταθέσει ως εχθρικός μάρτυς ενώπιον της Επιτροπής Όβερμαν, η οποία είχε συσταθεί για να ερευνήσει τη δραστηριότητα των Μπολσεβίκων στις ΗΠΑ. Αποφεύγοντας τις ερωτήσεις για τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις, γάμους, και άλλα προσωπικά ζητήματα κατά τις δύο ημέρες κατάθεσής της, προσπάθησε να πείσει την υποεπιτροπή, με επικεφαλής τον Γερουσιαστή Λη Σ. Όβερμαν, ότι η Ρωσία είχε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Λίγο αργότερα, άρχισε μια περιοδεία ομιλιών σε όλη τη χώρα, που λεγόταν "Η Αλήθεια για τη Ρωσία", προπαρασκευασμένη από την Άννα Λουίζ Στρονγκ, κατά την οποία απευθύνθηκε σε μεγάλα ακροατήρια σε Ντιτρόιτ, Σικάγο, Σποκέιν, Σαν Φρανσίσκο, Λος Άντζελες και άλλες Αμερικανικές πόλεις. Σύμφωνα με τη βιογράφο της Βιρτζίνια Γκάρντνερ, η Μπράιαν ήταν "... η πρώτη γυναίκα που πήγε στους γεροδεμένους να υπερασπιστεί τον Λένιν και τον Τρότσκι. Το μήνυμά της ήταν απλό: "Κάτω τα χέρια από τη Ρωσία", "Φέρτε τα παιδιά πίσω στην πατρίδα !".
Αφού η Μπράιαν επέστρεψε από την περιοδεία ομιλιών, αυτή και ο Ριντ πέρασαν τους επόμενους λίγους μήνες κυρίως στο Κρότον-ον-Χάντσον με γράψιμο, κηπουρική, και στην περίπτωση του Ριντ, ανάρρωση από τη γρίπη. Στα τέλη Αυγούστου, ο Ριντ, που είχε ενταχθεί στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Αμερικής, επελέγη από μια από τις συνιστώσες του, το Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Αμερικής (CLP), να επισκεφθεί τη Μόσχα για να ζητήσει αναγνώριση για το CLP σαν του μόνου εκπροσώπου της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν) στις ΗΠΑ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ σύντομα έθεσε εκτός νόμου το CLP και τον ανταγωνιστή του, το Αμερικανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, με επικεφαλής τον Λουίς Φραΐνα. Με κίνδυνο να συλληφθεί και μη μπορώντας να έχει διαβατήριο να πάει στη Ρωσία, ο Ριντ, μεταμφιεσμένος σε θερμαστή, έφυγε από τις ΗΠΑ στα τέλη Σεπτεμβρίου 1919 με ένα Σκανδιναβικό πλοίο που κατευθυνόταν στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια των Επιδρομών Πάλμερ και των ημερών της Τρομοκρατίας κατά των Ερυθρών που άρχισαν τον Νοέμβριο του 1919, θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι συνωμοτεί για να ανατρέψει την κυβέρνηση με τη βία. Πετυχαίνοντας να φτάσει στη Μόσχα, συνελήφθη και φυλακίστηκε στη Φινλανδία τον Μάρτιο του 1920 κατά την επιστροφή του στις ΗΠΑ. Τρεις μήνες αργότερα, επέστρεψε στη Μόσχα σε μια ανταλλαγή κρατουμένων μεταξύ Λευκών Φινλανδών του Φινλανδικού Εμφυλίου Πολέμου και των Μπολσεβίκων. Από το Ρίβαλ (Τάλιν) της Εσθονίας, τηλεγράφησε στην Μπράιαν: "Διαβατήριο επιστροφής απορρίφθηκε. Προσωρινά επιστροφή έδρα. Έλα, αν είναι δυνατόν". Ταξιδεύοντας χωρίς διαβατήριο, η Μπράιαν, μεταμφιεσμένη σε σύζυγο ενός Σουηδού επιχειρηματία, έφθασε στην Αγία Πετρούπολη τέλη Αυγούστου 1920.
Ο θάνατος του Ριντ
Όταν η Μπράιαν έφθασε στην Αγία Πετρούπολη, ο Ριντ ήταν στο Μπακού, παρακολουθώντας το "πρώτο συνέδριο των λαών της Ανατολής" (Ανατολικό Συνέδριο) με την Εκτελεστική Επιτροπή της Κομιντέρν. Είχε αφήσει ένα γράμμα γι' αυτήν στο οποίο της πρότεινε ορισμένες διευθύνσεις για διαμονή, μια από τις οποίες ήταν ένα δωμάτιο που αυτός είχε κανονίσει στο Ξενοδοχείο Ντιελοβόι στη Μόσχα. Εκεί είναι που, στις 15 Σεπτεμβρίου, τελικά επανασυνδέθηκαν, περνώντας τις επόμενες λίγες ημέρες μαζί και επισκεπτόμενοι τους Λένιν, Τρότσκι, τον Ούγγρο επαναστάτη Μπέλα Κουν, και τον Ενβέρ Πασά, έναν πρώην υπουργό πολέμου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Μπράιαν άρχισε να δίνει ειδήσεις από τη Μόσχα στη Διεθνή Υπηρεσία Ειδήσεων, η οποία την είχε προσλάβει πριν φύγει από τη Νέα Υόρκη.
Περαιτέρω δημοσιογραφική έρευνα
Μετά τον θάνατο του Ριντ, η Μπράιαν πήρε την έγκριση του Λένιν για ένα ταξίδι στα νότια Ρωσικά σύνορα και τις γειτονικές χώρες. Πήγε με τρένο πέρα στις στέπες του Καζακστάν, μέσα από περιοχές σκληρά χτυπημένες από την πείνα, στην Τασκένδη και την Μπουχάρα, και στα σύνορα του Ιράν και του Αφγανιστάν, παίρνοντας συνεντεύξεις και κρατώντας σημειώσεις
Επέστρεψε στις ΗΠΑ στα μέσα του καλοκαιριού του 1921, και έμεινε για περίπου ένα χρόνο. Τον Αύγουστο, η New York American, μια εφημερίδα του Χηρστ, άρχισε να δημοσιεύει μια σειρά από 16 άρθρα της που περιγράφουν την πείνα στη Ρωσία, τη Νέα Οικονομική Πολιτική Του Λένιν, το τέλος του Ρωσικού εμφυλίου, και συναφή θέματα. Σε γενικές γραμμές, ο τόνος σε αυτά τα άρθρα ήταν "μετριοπαθής και μερικές φορές αδυσώπητος, σε αντίθεση με τα συχνά διθυραμβικά άρθρα της του 1918".
Τον Οκτώβριο, ήταν η κύρια ομιλήτρια σε μια επιμνημόσυνη τελετή για τον Ριντ στη Νέα Υόρκη, και πέρασε λίγο από τον χρόνο της συγκεντρώνοντας τα χειρόγραφα του Ριντ για μια πιθανή έκδοση. Επιπλέον, κανόνισε με το King Features Syndicate, ένα άλλο πρακτορείο του Χηρστ, να επιστρέψει στη Ρωσία για να γράψει πορτραίτα Ρώσων. Το πρώτο από αυτά δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 1922 και οδήγησε στο δεύτερο βιβλίο της, Mirrors of Moscow, το 1923. Τα ταξίδια της Μπράιαν στην Ευρώπη αυτή τη φορά περιλάμβαναν Μόσχα, Βερολίνο, Λονδίνο, Παρίσι, συνοδευόμενη από τον Ουίλιαμ Κρίστιαν Μπούλιτ τον νεώτερο, ο οποίος θα γινόταν ο τρίτος της σύζυγος. Εδώ, στα τέλη του 1922, έγραψε για τον Μπενίτο Μουσολίνι, τον Φασίστα ηγέτη που μόλις είχε ανέλθει στην εξουσία και από τον οποίο πήρε συνέντευξη. Μαζεύοντας υλικό από διάφορες πηγές, περιλαμβανομένης της κυρίας Μουσολίνι, η Μπράιαν έγραψε ένα κύριο άρθρο με τίτλο: "Ο Μουσολίνι υπολογίζει στην αποτελεσματικότητα για να αναστηλώσει την Ιταλία", που δημοσιεύθηκε στη New York American στις αρχές του 1923. Περιέγραψε τον μελλοντικό δικτάτορα με τον εξής τρόπο:
Θα θεωρώ πάντα τον Μουσολίνι σαν έναν από τους πιο περίεργους χαρακτήρες στην Ιστορία, και θα τον θυμάμαι όπως τον είδα την τελευταία φορά στο μεγάλο λευκό και χρυσό φουαγιέ του Grand Hotel, κάτω από έναν τεράστιο κρυστάλλινο κηροστάτη να βουλιάζει νωχελικά σε μια όμορφη Λουί Κενζ στιλβωμένη πολυθρόνα από ελεφαντόδοντο.
''Το χλωμό, αδρό πρόσωπό του έδειχνε σημάδια αϋπνίας. Το δυνατό σώμα του προεξείχε από τις πλευρές του καθίσματος. Τα πόδια του ήταν ορθάνοιχτα πάνω στο ξεθωριασμένο, τριανταφυλλί βελούδινο χαλί. Υπήρχε ένα μικρό φλιτζάνι σκέτου καφέ, παράξενα εκλεπτυσμένου, δίπλα στο ροζιασμένο στραβωμένο από τη δουλειά χέρι του''.
Φεύγοντας από τη Ρώμη για να καλύψει τον Τουρκικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας για το πρακτορείο International Nrews Service, η Μπράιαν ζούσε με τον Μπούλιτ σε μια βίλα στην Κωνσταντινούπολη στις αρχές του 1923. Ο Μπούλιτ ήταν ένας πλούσιος από τη Φιλαδέλφεια που αργότερα θα γινόταν ο πρώτος πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Σοβιετική Ένωση. Ενώ εργαζόταν πάνω στη νουβέλα του, It's Not Done, που εκδόθηκε το 1926 και αφιερώθηκε στην Μπράιαν, αυτή κάλυπτε γεγονότα που είχαν σχέση με την άνοδο του ισχυρού άνδρα της Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Από τη βάση της στην Τουρκία, αποτόλμησε να πάει στο Παλέρμο να πάρει συνέντευξη από τον έκπτωτο Βασιλιά της Ελλάδας, Κωνσταντίνο Α΄, και στην Αθήνα, για να πάρει συνέντευξη από τον γιό του, Γεώργιο Β΄. Λίγο αργότερα, η Μπράιαν διέκοψε τη δημοσιογραφική της καριέρα για να αφοσιωθεί στην οικογένειά της.
Παρίσι
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Ουίλιαμ Κ. Μπούλιτ, ο τρίτος σύζυγος της Μπράιαν, ο οποίος έγινε ο πρώτος πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Σοβιετική Ένωση το 1933.
Αργότερα το 1923, η Μπράιαν και ο Μπούλιτ μετακόμισαν στο Παρίσι, όπου παντρεύτηκαν τον Δεκέμβριο. Η Μπράιαν γέννησε το μοναδικό παιδί της, την Άνι, τον Φεβρουάριο του 1924, και το 1925 αυτή και ο Μπούλιτ πρόσθεσαν στην οικογένειά τους ένα αγόρι οκτώ ετών, τον Ρεφίκ Ισμαήλ Μπέη, το οποίο είχε γνωρίσει στην Τουρκία. Σαν σύζυγος ενός πλούσιου άνδρα, η Μπράιαν είχε καθήκοντα που σχετίζονταν με τη λειτουργία ενός νοικοκυριού της ανώτερης τάξης: "... η επίβλεψη του προσωπικού, η παραγγελία των τροφίμων και ο προγραμματισμός του μενού, η διακόσμηση του σπιτιού, η τακτοποίηση των λουλουδιών, η τήρηση ενός κοινωνικού ημερολογίου. Σε κάποιον επισκέπτη στο σπίτι της είπε ότι θεωρούσε τη νέα της ζωή "άχρηστη" και ο γάμος Μπράιαν-Μπούλιτ άρχισε να ξεφτίζει. Στο "Η Λουίζ Μπράιαν Γερνάει", η ιστορικός Κριστίν Στάνσελ εξετάζει τις μεγάλες αλλαγές στη ζωή της Μπράιαν μετά τον γάμο της με τον Μπούλιτ:
''Η είσοδος του Ουίλιαμ Μπούλιτ στη ζωή της Λουίζ Μπράιαν ανατρέπει τις μπερδεμένες ιστορίες της χτυπημένης από τη θλίψη χήρας του πολέμου, της ριζοσπαστικής ηρωίδας και της υπερμάχου των καταπιεσμένων. Ο γάμος είναι ένας γρίφος, τόσο βιογραφικά, όσο και ιστορικά. Βιογραφικά, αποδείχτηκε μια καταστροφή, σε αντίθεση με τις προηγούμενες ρομαντικές επιλογές της Μπράιαν, που υπήρξαν έξυπνες και ικανοποιητικές''.
Αν και η Μπράιαν συνέχισε να γράφει, ελάχιστη από τη δουλειά της προς το τέλος της ζωής της δημοσιεύθηκε. Το τελευταίο της δημοσιογραφικό κομμάτι, "Ένα Τουρκικό Διαζύγιο", σχετικά με τη συμπεριφορά του Ατατούρκ στις γυναίκες, δημοσιεύθηκε στην The Nation τον Αύγουστο του 1925.
Μέχρι το 1926, η Μπράιαν, που γενικά απείχε από το αλκοόλ προηγουμένως στη ζωή της, υπέφερε από την επώδυνη και ανίατη Adiposis dolorosa (Dercum's disease) και άρχισε να πίνει πολύ. Το 1930, ο Μπούλιτ, επικαλούμενος τον αλκοολισμό της γυναίκας του και ισχυριζόμενος ότι αυτή είχε μια λεσβιακή σχέση με την Γκουέν Λε Γκαλιέν, κόρη του συγγραφέα Ρίτσαρντ Λε Γκαλιέν, χώρισε την Μπράιαν και πήρε την αποκλειστική επιμέλεια της Άνι. Η Μπράιαν συνέχισε να ζει στο Παρίσι, συμβουλεύοντας κατά καιρούς τον συγγραφέα Κλωντ Μακ Κέι, και δίνοντας σύντομες βοήθειες σε ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ στη διατήρηση των εγγράφων του Ριντ.
Θάνατος
Η Μπράιαν πέθανε στις 6 Ιανουαρίου 1936, από εγκεφαλική αιμορραγία στη Σεβρ, στα προάστια του Παρισιού, και είναι θαμμένη στο Cimetiere des Gonards στις Βερσαλίες. Το 1998, τρεις εθελοντές από την Επιτροπή Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Όρεγκον πήγαν στο Παρίσι για να βρουν τον τάφο, τον οποίο βρήκαν διαλυμένο, αχρονολόγητο και προγραμματισμένο για απομάκρυνση. Με τις προσπάθειες της Επιτροπής και με δωρεές, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τους συγγενείς της Μπράιαν και του Μπούλιτ, ο τάφος αποκαταστάθηκε.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η ιστορία Μπράιαν-Ριντ έχει αποτυπωθεί στο φιλμ Reds (Οι Κόκκινοι), του 1981, με πρωταγωνιστές την Ντάιαν Κίτον στον ρόλο της Μπράιαν και τον Γουόρεν Μπίτι στον ρόλο του Ριντ. Στους άλλους ρόλους περιλαμβάνονται ο Τζακ Νίκολσον ως Ευγένιος Ο'Νηλ, η Μορίν Στάπλετον ως Έμμα Γκόλντμαν· Ζέρσεϊ Κοσίνσκι ως Γκριγκόρι Ζινόβιεφ (ένας από τους Μπολσεβίκους ηγέτες), και Έντουαρτ Χέλμαν ως Μαξ Ήστμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Γυναικείο Πρωτάθλημα TNA
Το Γυναικείο Πρωτάθλημα TNA είναι ένας τίτλος επαγγελματικής πάλης, που ανήκει στην εταιρεία Total Nonstop Action Wrestling, για την κατηγορία των γυναικών παλαιστών. Το πρωτάθλημα είναι γενικά διεκδικήσιμο στον τομέα των επαγγελματικών αγώνων πάλης, στον οποίο οι συμμετέχοντες εκτελούν σκηνοθετημένους αγώνες πάλης.
Ιστορία
Το TNA από την ίδρυση του κιόλας, έδωσε στις γυναίκες παλαιστές του, τον χαρακτηρισμό οι Νόκαουτς (Knockout), κάτι αντίστοιχο με τις Divas ή Ντίβας στα ελληνικά, από το WWE. Αρχικά το μεγαλύτερο επίτευγμα για αυτές, ήταν ένα στέμμα για την "Μις TNA", που αναδεικνυόταν μέσα από αγώνα πολλών ατόμων. Κι άλλα τουρνουά διεξήχθησαν για τις γυναίκες του σόου, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2007, όπου ιδρύθηκε ο πρώτος επίσημος τίτλος για την κατηγορία.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Δέσποινα Σκιαθίτου
Η Δέσποινα Σκιαθίτου-Αρφανή, ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821 από τα Ψαρά.
Η Δέσποινα, σύζυγος του Ανδρέα Σκιαθίτη, κατά την Καταστροφή των Ψαρών αντιστάθηκε και προσπάθησε να κρυφτεί και να σωθεί από τους Οθωμανούς, αλλά αυτοί την συνέλαβαν και την κάρφωσαν επάνω σε μία πόρτα όπου πέθανε με μαρτυρικό θάνατο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Γουέστ Σάιντ Στόρι (ταινία, 1961)
Η ταινία Γουέστ Σάιντ Στόρι (West Side Story) είναι μιούζικαλ παραγωγής 1961, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Γουάιζ και Τζερόμ Ρόμπινς. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Νάταλι Γουντ, Ρίτσαρντ Μπέιμερ, Ρίτα Μορένο, Τζορτζ Τσακίρης και Ρας Τάμπλιν. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μιούζικαλ που ανέβηκε το 1957 στο Μπρόντγουεϊ, το οποίο έχει ως πηγή έμπνευσης το θεατρικό έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Η ταινία γυρίστηκε σε φιλμ Super Panavision 70 με διευθυντή φωτογραφίας τον Ντάνιελ Φαπ.
Μετά την προβολή της η ταινία έλαβε την εύνοια τόσο των κριτικών όσο και του κοινού και έγινε η δεύτερη εμπορικότερη της χρονιάς στις Η.Π.Α., έλαβε 11 υποψηφιότητες και απέσπασε 10 βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Το 1997 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Υπόθεση
Δυο συμμορίες νεαρών ατόμων της Νέας Υόρκης βρίσκονται σε διαμάχη και η μια προσπαθεί να υπερισχύσει της άλλης. Η συμμορία των Πορτορικανών Sharks έχει ως αρχηγό της τον Μπερνάρντο (Τζορτζ Τσακίρης) και εκείνη των Νεοϋορκέζων αγγλοσαξώνων Jets έχει ως αρχηγό της τον Ριφ (Ρας Τάμπλιν). Κάποια στιγμή η αδελφή του Μπερνάρντο, Μαρία (Νάταλι Γουντ) καταφθάνει στη Νέα Υόρκη και ο αδελφός της την προετοιμάζει για γάμο με τον φίλο του Κίνο (Χοζέ Ντε Βέγκα), μέλος της συμμορίας του. Ένα βράδυ η Μαρία πηγαίνει σε ένα χορό και γνωρίζεται με τον Τόνι (Ρίτσαρντ Μπέιμερ), πρώην μέλος των Jets. Οι δυο νέοι ερωτεύονται παρά το χάσμα που χωρίζει τους κόσμους τους βλέπονται κρυφά και αποφασίζουν να κλεφτούν προκειμένου να παντρευτούν. Παράλληλα οι δυο αντίπαλες συμμορίες αποφασίζουν να επιλύσουν τις διαφορές τους μια και καλή και δίνουν νυχτερινό ραντεβού σε μια υπόγεια διάβαση κάτω από τη λεωφόρο προκειμένου να αναμετρηθούν. Η Μαρία παρακαλεί τον Τόνι να συμμετάσχει στην αναμέτρηση ώστε να προσπαθήσει να αποτρέψει τη βία. Ο Τόνι όμως δεν καταφέρνει να αποτρέψει τη συμπλοκή και ο Μπερνάρντο σκοτώνει τον Ριφ, που είναι ο καλύτερος του φίλος κι έπειτα ο νεαρός σκοτώνει τον Μπερνάρντο. Ο Κίνο πληροφορείται για τη σχέση της Μαρίας με τον Τόνι και ορκίζεται εκδίκηση. Ψάχνει λοιπόν τον Τόνι για να τον σκοτώσει. Η τραγωδία χτυπάει το ζευγάρι των ερωτευμένων νέων το οποίο δε μπορεί να κάνει τίποτα ώστε να αποφύγει τη θανάσιμη έκβαση του τέλους.
Κριτική
Ασυνήθιστο για μιούζικαλ, το West Side Story δέχθηκε την πρόκληση να μην έχει ευτυχισμένο τέλος. Και η ανταπόκριση του κοινού ήταν μεγάλη. Η ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας σε μία δυναμική διασκευή, διανθισμένη με την υπέροχη μουσική του Λέοναρντ Μπερνστάιν, δεν κέρδισε μόνο τις εντυπώσεις στην απονομή των Όσκαρ το 1962, σαρώνοντας τα βραβεία (10 συνολικά), αλλά και την καρδιά των θεατών. "Maria", "Tonight" και "I feel pretty" συγκαταλέγονται στα πιο επιτυχημένα τραγούδια στην ιστορία του κινηματογράφου.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Τιμητικό Βραβείο: Για τις χορογραφίες της ταινίας στον Τζερόμ Ρόμπινς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎
Δέσποινα Κανάρη
Η Δέσποινα Κανάρη, ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821 από τα Ψαρά.
Η Δέσποινα Κανάρη, το γένος Μανιάτη, κόρη του Ανδρέα Μανιάτη, γεννήθηκε στα Ψαρά και το 1817 παντρεύεται τον Κωνσταντίνο Κανάρη με τον οποίο απέκτησαν τους : Νικόλαο, Θρασύβουλο, Θεμιστοκλή, Μιλτιάδη, Λυκούργο, Αριστείδη και τη Μαρία.
Το 1824 κατά την Καταστροφή των Ψαρών πήρε τα παιδιά της και έπσααν στην θάλασσα για να σωθούν, κολυμπώντας, η Δέσποινα ήξερε καλό κολύμπι, τους περιμάζεψε κάποιο πλοίο και τους πήγε στην Αίγινα, έτσι σώθηκε από την σφαγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821 Δεσποινα Κατηγορία:Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών
Μουάρο (επαρχία)
Η Επαρχία Μουάρο (κιρούντι: Mwaro) είναι μια από τις 17 επαρχίες του Μπουρούντι. Βρίσκεται κεντρικά του Μπουρούντι. Έχει έκταση 840 τ.χλμ. και πληθυσμό 229.013 κατοίκων με πυκνότητα 272,7 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Μακάμπα.
Κοινότητες
Η Επαρχία Μουάρο διαιρείται σε 6 κοινότητες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του Μπουρούντι
Χιχόν
Το Χιχόν (ισπανικά: Gijón, επίσημα: Gijón / Xixón) είναι ο πολυπληθέστερος δήμος και πόλη στην αυτόνομη κοινότητα των Αστουριών, στη βόρεια Ισπανία. Ο δήμος σύμφωνα με την απογραφή του 2009 είχε 277.554 κατοίκους και ήταν ο 15ος μεγαλύτερος σε όλη την Ισπανία. Βρίσκεται στις ακτές του Βισκαϊκού κόλπου και βρίσκεται 27 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Οβιέδο, την πρωτεύουσα της Αστούριας.
Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορία. Οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν ένα τείχος στη χερσόνησο Σιμαβίγια, η οποία αποτελεί τον αρχικό πυρήνα της πόλης. Η πόλη ήταν γνωστή ως Gigia. Οι Μαυριτανοί την κατέλαβαν στις αρχές του 8ου αιώνα. Το 722 η πόλη απελευθερώθηκε από τον Πελάγιο και έγινε πρωτεύουσα του Βασιλείου των Αστουριών μέχρι το 791. Η πόλη κάηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του 1395, αλλά στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε ξανά και το λιμάνι της πόλης επεκτάθηκε. Η πόλη στη συνέχεια αναπτύχθηκε λόγω του εμπορίου με τις αποικίες της Ισπανίας στην Αμερική, αν και δέχθηκε πολλές επιθέσεις από κουρσάρους. Το 1797 ιδρύθηκε στην πόλη το Ινστιτούτο Χοβελιάνος, μιας από τις παλαιότερες ναυτικές σχολές της πόλης. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, οι δυνάμεις του Φράνκο κατέλαβαν την πόλη το 1937.
Το λιμάνι του Χιχόν, το Πουέρτο ντελ Μούσελ, είναι το μεγαλύτερο στις Αστούριες και ένα από τα μεγαλύτερα της Ισπανίας. Από το λιμάνι εξάγονται άνθρακας και σιδηρομεταλλεύματα, ενώ έχει και σημαντικό αλιευτικό στόλο. Στην πόλη λειτουργούν χαλυβουργίες, διυλιστήρια πετρελαίου, βιομηχανίες χημικών και επεξεργασίας τροφίμων και αποστακτήρια. Επίσης είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός. Αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνουν τα ρωμαϊκά λουτρά και αρκετά μεσαιωνικά παλάτια.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Αστούριες Κατηγορία:Λιμένες της Ευρώπης
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1987-88
Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 1987-88 αποτέλεσε το 17ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1987-88 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Β΄ κατηγορία 1988–89. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Δ΄ κατηγορία 1988–89.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1986-87
Ομάδες που προήχθησαν στη Β΄ κατηγορία 1987-88
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 1987-88
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Β΄ κατηγορία 1986-87
Ομάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 1986-87
Βαθμολογία
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1987-1988 Κατηγορία:Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
ETH
Η συντομογραφία ETH μπορεί να αναφέρεται:
Νίκος Κυπουργός
Ο Νίκος Κυπουργός (Αθήνα, 21 Απριλίου 1952) είναι Έλληνας συνθέτης. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ποικιλομορφία και περιλαμβάνει σύγχρονες μουσικές αναζητήσεις, έργα Μουσικού Θεάτρου (όπερα, μουσικές κωμωδίες, μιούζικαλ), μουσική για το Θέατρο και τον Κινηματογράφο καθώς και τραγούδια. Η μουσική του έχει τιμηθεί με πολλά ελληνικά και διεθνή βραβεία.
Βιογραφία
Ο Νίκος Κυπουργός γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Απριλίου του 1952. Είναι γιος του Στέλιου Κυπουργού από τους Ρογούς των Καλαβρύτων και της Ευαγγελίας, το γένος Τυροκόμου, από την Αθήνα, με καταγωγή από τη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας. Είναι απόφοιτος της Σχολής Μωραΐτη.
Άρχισε μαθήματα κιθάρας (1965), πιάνου και θεωρητικών (1969) στο Ωδείο Αθηνών, ενώ μελέτησε Αρμονία, Αντίστιξη, Φούγκα, σύγχρονες τεχνικές και δωδεκάφθογγο σύστημα με τον Γιάννη Α. Παπαϊωάννου (1973-1979). Τελείωσε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (πτυχίο 1974) και στη συνέχεια φοίτησε στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών.
Από το 1975 ως το 1979 συνεργάστηκε με το Τρίτο Πρόγραμμα του Μάνου Χατζιδάκι σε μια σειρά εκπομπών που εξερευνούσαν τη σύγχρονη μουσική, τη μουσική άλλων πολιτισμών καθώς και την εξωανθρώπινη μουσική (musique extra-humaine). Από το 1977 συμμετείχε στην ομάδα της θρυλικής σειράς εκπομπών «Εδώ Λιλιπούπολη» όπου συνέθεσε πολλά από τα τραγούδια.
Παράλληλα μελετάει την βυζαντινή και παραδοσιακή μουσική και κάνει μαθήματα στο κανονάκι με τον Νίκο Στεφανίδη.
Το 1979, με υποτροφία του ιδρύματος Α. Ωνάση συνέχισε  τις μουσικές σπουδές του στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα ανάλυσης της μουσικής και σύνθεσης με τον Max Deutsch (École Normale de Musique, δίπλωμα 1981), ηλεκτροακουστικής μουσικής, ανάλυσης και ακουστικής με τον Guy Reibel (Conservatoire CNSMDP, δίπλωμα 1983), κύκλους μαθημάτων του Ιάννη Ξενάκη (Sorbonne), καθώς, επίσης, Εθνομουσικολογία, Εθνολογία, Ακουστική και Μουσική Παιδαγωγική και συμμετείχε σε σεμινάρια σύγχρονης μουσικής των Pierre Boulez, Witold Lutoslawski, Henri Dutilleux.
Το 1979 πήρε πρώτη θέση στο Διεθνές Βήμα Συνθετών της UNESCO (Παρίσι), με το χορωδιακό έργο «Knots», έργο που κατοπτρίζει τα γλωσσικά παιγνίδια των στίχων του R.D. Laing και με το οποίο ο συνθέτης άρχισε την περίοδο εξερεύνησης των σχέσεων μουσικής και φωνητικής οργάνωσης στη δομή. Χρησιμοποίησε το τρίγωνο των φωνηέντων και την αρχαία ελληνική μετρική («Ωδή στον Πίνδαρο», 1981), απομόνωσε και εξέτασε τη εκφραστική λειτουργία των συμφώνων («Συμφωνικό», 1981), ανέλυσε τις ακουστικές δυνατότητες και την οργάνωση των μικροδιαστημάτων («Chenille»,  1983) καθώς και το ηχητικό φάσμα στο φυσικό τραγούδι των πουλιών («Πτερόεν» 1989).
Όσο ακόμα ζει στο Παρίσι θα συνεχίσει να συνεργάζεται με τον Μάνο Χατζιδάκι, στους Αγώνες Τραγουδιού Κέρκυρας το 1980 και 1981 και στη μουσική της ταινίας «Memed my hawk» του Peter Ustinov (1983).
Το 1984 επιστρέφει στην Ελλάδα όπου η συνεργασία αυτή  θα συνεχιστεί στη δισκογραφική εταιρεία Σείριος (1985-1994), στη «Λαϊκή Αγορά» (1987), στους Αγώνες Τραγουδιού Καλαμάτας (1991), ενώ στην πορεία θα ενορχηστρώσει/επιμεληθεί σημαντικά έργα του.
Τη δεκαετία 1985-1995 διδάσκει στο Δημοτικό Ωδείο της Καλαμάτας, υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Κουρουπού, καθώς και σε άλλα ωδεία της Αθήνας.
Παράλληλα με την ενασχόληση του με τη φωνητική μουσική, την ορχηστρική μουσική, τη μουσική δωματίου, τη μουσική για χορό,  θα ξεκινήσει, από τη δεκαετία  του ’80, η μακροχρόνια σχέση του με το Θέατρο και τον Κινηματογράφο για την οποία θα βραβευθεί πολλές φορές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Γράφει μουσική για περισσότερα από 85 έργα (αρχαίο δράμα, κλασικό και σύγχρονο ρεπερτόριο). Θα συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το KΘBE, το Θέατρο Τέχνης, το Αμφιθέατρο, το Ανοιχτό Θέατρο, τη Νέα Σκηνή, το Εμπρός, το Θέατρο του Νότου, το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το Θέατρο Πόρτα,  τη Στέγη, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, το Φεστιβάλ Αθηνών, το Theâtre du Soleil, κ.α.
Από νωρίς τον απασχόλησε η σχέση των παιδιών με τη μουσική, προσεγγίζοντάς την τόσο από την πλευρά της δημιουργίας και μέσα από διαφορετικούς δρόμους όπως το  ραδιόφωνο, το θέατρο για παιδιά, η δισκογραφία, [Εδώ Λιλιπούπολη (1980), Νανουρίσματα (1985), Τα Μυστικά του Κήπου (2001)], όσο και από την πλευρά της εκπαίδευσης. Συμμετείχε μαζί με τον Μιχάλη Γρηγορίου, τον Γιώργο Κουρουπό και τον Δημήτρη Μαραγκόπουλο στη σύνταξη ενός σύγχρονου ελληνικού μουσικοπαιδαγωγικού προγράμματος (1983-88) το οποίο δίδαξε και ο ίδιος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ παράλληλα δίδαξε σε ωδεία της Αθήνας και της Καλαμάτας. Ήταν ο βασικός εισηγητής στο 15ο Διεθνές Μουσικοπαιδαγωγικό Συνέδριο ΙSΜΕ στη Θεσσαλονίκη το 2012 με θέμα Μουσική και Τραγούδι για παιδιά.
Έχει πραγματοποιήσει σεμινάρια για τη μουσική στο θέατρο και τον κινηματογράφο σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, ενώ δίδαξε μουσική για το θέατρο στο Εθνικό Θέατρο (2015 -2018).
Από το 2015 είναι υπεύθυνος (ενορχήστρωση – διεύθυνση) για τη συνάντηση των Μουσικών Σχολείων που πραγματοποιείται κάθε άνοιξη στην Ξάνθη με τον τίτλο Ξάνθη, Πόλις ονείρων.
Το 2010 δημιούργησε μαζί με μια ομάδα μουσικών, που ζουν όλοι στη Σύρο, την Ορχήστρα των Κυκλάδων, την οποία και διευθύνει. Η ορχήστρα έχει δώσει δεκάδες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα.
Την πενταετία 2013-2017 επιμελήθηκε και παρουσίασε στην ΕΡΤ 2 την εκπομπή «Τα μυστικά της Μουσικής», μια σειρά 31 επεισοδίων, ένα ταξίδι στα μυστικά της μουσικής από τη δημιουργία και την ερμηνεία, μέχρι την τεχνολογία και την εκπαίδευση, τις γλώσσες και τα επαγγέλματα της μουσικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Αστερίξ (δορυφόρος)
Ο Αστερίξ (Astérix) είναι ο πρώτος γαλλικός δορυφόρος, ο οποίος εκτοξεύτηκε στις 26 Νοεμβρίου του 1965 με τον πύραυλο Diamant-A από το Χαμαγκίρ της Αλγερίας.
Ιστορικό
Την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου του 1965, η Γαλλία έγινε η έκτη χώρα, μετά την Ε.Σ.Σ.Δ., τις Η.Π.Α., το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά και την Ιταλία, που απέκτησε δορυφόρο στο Διάστημα, θέτοντας σε τροχιά τον Αστερίξ ή, αλλιώς, Α-1. Το όνομα Αστερίξ δόθηκε προς τιμήν του χαρακτήρα Αστερίξ.
Προϊόν 100% γαλλικής τεχνολογίας και βάρους μόλις 42 κιλών, ο Α-1 μεταφέρθηκε στο Διάστημα από τον επίσης γαλλικής κατασκευής πύραυλο Diamant-A ή, αλλιώς, Αδάμας, ο οποίος εκτοξεύτηκε από το κέντρο πυραυλικών δοκιμών του Χαμαγκίρ, στην καρδιά της αλγερινής Σαχάρας. Ο έλεγχος του τριώροφου γαλλικού πυραύλου -προϊόντος εντατικών ερευνών τεσσάρων χρόνων- ήταν ο κύριος επιστημονικός και τεχνολογικός στόχος του εγχειρήματος, αφού ο δορυφόρος δεν προβλεπόταν να χρησιμοποιηθεί σε ιδιαίτερες ερευνητικές δραστηριότητες. Η εκτόξευση του δορυφόρου ανέβασε το διεθνές γόητρο της Γαλλίας, που επέμενε να υπογραμμίζει την ανεξάρτητη έναντι του ΝΑΤΟ και των Η.Π.Α. πορεία της. Το διαστημικό επίτευγμα επιχειρήθηκε να αποδειχθεί πολιτικά εκταμιεύσιμο από τον πρόεδρο Σαρλ ντε Γκωλ, εν όψει των προεδρικών εκλογών της 5ης Δεκεμβρίου του 1965, οι οποίες προκάλεσαν την επίσπευση της εκτόξευσης, καθώς ο αρχικός προγραμματισμός ήταν για την Πρωτοχρονιά του 1966.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνητοί δορυφόροι Κατηγορία:Αστερίξ Κατηγορία:Γαλλία-επέκταση
Μουγίνγκα (επαρχία)
Η Επαρχία Μουγίνγκα (κιρούντι: Muyinga) είναι μια από τις 17 επαρχίες του Μπουρούντι. Βρίσκεται βόρεια του Μπουρούντι. Έχει έκταση 1.836 τ.χλμ. και πληθυσμό 485.347 κατοίκων με πυκνότητα 264,4 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Μουγίνγκα.
Κοινότητες
Η Επαρχία Μουγίνγκα διαιρείται σε 7 κοινότητες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του Μπουρούντι
Όουεν Γουίλσον
Ο Όουεν Κάνιγκαμ Γουίλσον (Owen Cunningham Wilson, 18 Νοεμβρίου 1968) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σεναριογράφος και παραγωγός.
Ο Γουίλσον είναι γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες: Σε Εχθρικό Έδαφος (Behind Enemy Lines), Το Στοιχειωμένο Σπίτι (The Haunting), Οικογένεια Τενενμπάουμ (The Royal Tenenbaums), Zoolander: Ο Αρχοντας της Πασαρέλας (Zoolander), Γαμπρός της Συμφοράς (Meet the Parents), Γαμο-Μπελάδες (Wedding Crashers), Στους Δύο Τρίτος Δε Χωρεί (You, Me and Dupree), Κλέφτες Κατά Λάθος (Bottle Rocket), Αυτοκίνητα (Cars), Αυτοκίνητα 2 (Cars 2), Μάρμαντιουκ (Marmaduke), Ταξίδι στο Darjeeling (The Darjeeling Limited), Μάρλεϊ, ενας Μεγάλος Μπελάς (Marley & Me), Μεσάνυχτα στο Παρίσι (Midnight in Paris), Ο Κινέζος θα... Σφυρίξει Τρεις Φορές (Shanghai Noon), Σε Εχθρικό Εδαφος (Behind Enemy Lines), Σπασικλο-φύλακας (Drillbit Taylor),  Ξενοδοχείο Grand Budapest (The Grand Budapest Hotel), Αυτοκίνητα 3 "(Cars 3)" και Η γαλλική αποστολή (2021).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Βραβεία Γκράμι του 1971
Βραβεία Γκράμι του 1971
Σίτος ο μαλακός
Σίτος ο μαλακός (μαλακό σιτάρι) ή σίτος ο κοινός (κοινό σιτάρι) (Triticum aestivum), επίσης γνωστός ως ο αρτόσιτος (bread wheat), είναι είδος καλλιεργούμενου σίτου. Περίπου το 95% του σίτου που παράγεται είναι μαλακό σιτάρι, το οποίο είναι το πιο ευρέως καλλιεργούμενο είδος από όλες τις καλλιέργειες και το δημητριακό με την υψηλότερη χρηματική απόδοση.
Βραβεία Γκράμι του 1971
Νικητές των Βραβείων: Roy Halee (παραγωγός), Art Garfunkel & Paul Simon (παραγωγοί και καλλιτέχνες) για το "Bridge Over Troubled Water"
Σίτος ο μαλακός
Ονοματολογία και ταξινομική του σιταριού και των ποικιλιών του
Πολλές μορφές σίτου έχουν εξελιχθεί κάτω από την ανθρώπινη επιλογή. Η ποικιλομορφία αυτή έχει οδηγήσει σε σύγχυση, την ονομασία των σιτηρών, με ονόματα που βασίζονται τόσο στα γενετικά όσο και στα μορφολογικά χαρακτηριστικά.
Κατάσταση με τις κοινές ποικιλίες
• 2
Βραβεία Γκράμι του 1971
Roy Halee (παραγωγός), Art Garfunkel & Paul Simon (παραγωγοί και καλλιτέχνηες) για το Bridge Over Troubled Water σε ερμηνεία Simon & Garfunkel
Σίτος ο μαλακός
Εξέλιξη
Ο αρτόσιτος είναι ένα είδος αλλοεξαπλοειδές (αγγλ.: allohexaploid) (δλδ. αλλοαπλοειδές (allopolyploid) με έξι σετ χρωμοσωμάτων: δύο σετ από κάθε ένα από τα τρία διαφορετικά είδη). Από τα έξι σύνολα των χρωμοσωμάτων, τα δύο προέρχονται από το Triticum urartu (μονόκοκκο σιτάρι) και τα δύο από το Aegilops speltoides. Αυτός ο υβριδισμός, δημιούργησε πριν από 5.800-8.200 χρόνια, το είδος Triticum turgidum (σκληρό σιτάρι [durum wheat]). Τα δύο τελευταία ζεύγη των χρωμοσωμάτων, προήλθαν πριν από 2.300-4.300 χρόνια, από το γρασίδι του άγριου αίγαγρου-Aegilops tauschii.
Βραβεία Γκράμι του 1971
Paul Simon (τραγουδοποιός) για το "Bridge Over Troubled Water" σε ερμηνεία Simon & Garfunkel
Carpenters
Σίτος ο μαλακός
Εξέλιξη
Ο ελεύθερα-αλωνισμένος σίτος, είναι στενά συνδεδεμένος με την όλυρα. Όπως και με την όλυρα, τα γονίδια από το Aegilops tauschii, συνέβαλλαν στη δημιουργία αρτόσιτου (bread wheat), με μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στο κρύο από ό, τι οι περισσότεροι σίτοι και καλλιεργείται σε όλες τις εύκρατες περιοχές ανά τον κόσμο.
Ιστορία
Το κοινό σιτάρι (common wheat) εξημερώθηκε πρωτίστως στη Δυτική Ασία, κατά τις αρχές του Ολόκαινου και από εκεί εξαπλώθηκε κατά την προϊστορική περίοδο, στη Βόρεια Αφρική, την Ευρώπη και την Ανατολική Ασία.
Βραβεία Γκράμι του 1971
Παιδικά
Joan Cooney & Thomas Z. Shepard (παραγωγοί) για το Sesame Street σε ερμηνεία The Muppets
Σίτος ο μαλακός
Ιστορία
Το σιτάρι έφθασε για πρώτη φορά στη Βόρεια Αμερική το 16ο αιώνα, με τις Ισπανικές αποστολές, αλλά ο ρόλος της Βόρειας Αμερικής ως σημαντικού εξαγωγέα σίτου, χρονολογείται από τον αποικισμό των λιβαδιών, στη δεκαετία του 1870. Καθώς οι εξαγωγές των σιτηρών από τη Ρωσία σταμάτησαν κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η παραγωγή των σιτηρών στο Κάνσας διπλασιάστηκε.
Βραβεία Γκράμι του 1971
Κλασική Μουσική
Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας) & the Cleveland Orchestra για το Stravinsky: Le Sacre du Printemps
Dietrich Fischer-Dieskau για το Schubert: Lieder
Σίτος ο μαλακός
Ιστορία
Σε όλο τον κόσμο, ο αρτόσιτος (bread wheat) έχει αποδείξει ότι είναι ευπροσάρμοστος στις σύγχρονες βιομηχανικές ψησίματος και έχει εκτοπίσει πολλά άλλα από τα είδη σίτου, κρίθης και σίκαλης, που κάποτε συνήθως χρησιμοποιούνταν για την αρτοποιΐα, ιδιαίτερα στην Ευρώπη.
Αναπαραγωγή των φυτών
Οι σύγχρονες ποικιλίες σίτου έχουν βραχείς μίσχους, το αποτέλεσμα νανοποιημένων RHt γονιδίων τα οποία μειώνουν την ευαισθησία του φυτού στο gibberellic οξύ, μια φυτική ορμόνη που επιμηκύνει τα κύτταρα. Τα γονίδια RHt, εισήχθησαν κατά τη δεκαετία του 1960 από το Norman Borlaug, στις σύγχρονες ποικιλίες σιταριού, από τις ποικιλίες σιταριού «Norin 10», που καλλιεργούνταν στην Ιαπωνία. Οι βραχείς μίσχοι είναι σημαντικοί, επειδή η εφαρμογή υψηλών επιπέδων χημικών λιπασμάτων θα προκαλούσαν τα στελέχη, να αυξηθούν πάρα πολύ υψηλά, με αποτέλεσμα την κατάρρευση των βλαστών. Το ύψος των στελεχών είναι επίσης όμοιο, το οποίο είναι σημαντικό για τις σύγχρονες τεχνικές θερισμού.
Βραβεία Γκράμι του 1971
Κλασική Μουσική
Erik Smith (παραγωγός), Colin Davis (διευθυντής ορχήστρας), the Royal Opera House Orchestra & Chorus & διάφοροι καλλιτέχνες για το Berlioz: Les Troyens
Gregg Smith (διευθυντής χορωδίας), the Gregg Smith Singers & the Columbia Chamber Ensemble για το Ives: New Music of Charles Ives
Ορχήστρα) George Szell (διευθυντής ορχήστρας), David Oistrakh, Mstislav Rostropovich & the Cleveland Orchestra για το Brahms: Double Concerto (Concerto in A Minor for Violin and Cello)
Σίτος ο μαλακός
Παραπομπές
<div style="">
Βραβεία Γκράμι του 1971
Κλασική Μουσική
Eugene Istomin, Leonard Rose & Isaac Stern για το Beethoven: The Complete Piano Trios
Erik Smith (παραγωγός), Colin Davis (διευθυντής ορχήστρας), διάφοροι & the Royal Opera House Ορχήστρα & Chorus για το Berlioz: Les Troyens
Σίτος ο μαλακός
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιτηρά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας
Βραβεία Γκράμι του 1971
Κωμωδία
Flip Wilson για το The Devil Made Me Buy This Dress
Σύνθεση και Διευθέτηση
Alfred Newman (Συνθέτης) για το "Airport Love Theme"
George Harrison, John Lennon, Paul McCartney & Ringo Starr (Συνθέτες) για το Let It Be σε ερμηνεία The Beatles
Henry Mancini (διευθετητής) για το "Theme Από το Z"
Larry Knechtel & Paul Simon (διευθετητές) για το "Bridge Over Troubled Water" σε ερμηνεία Simon & Garfunkel
Κάντρι Μουσική
Lynn Anderson για το "Rose Garden"
Ray Price για το "Για το the Good Times"
Johnny Cash & June Carter για το "If I Were a Carpenter"
Chet Atkins & Jerry Reed για το Me and Jerry
Marty Robbins (τραγουδοποιός) για το "My Woman, My Woman, My Wife"
Folk
T-Bone Walker για το Good Feelin'
Gospel
The Oak Ridge Boys για το "Talk About the Good Times"
Edwin Hawkins για το "Every Man Wants To Be Free" σε ερμηνεία the Edwin Hawkins Singers
Jake Hess για το "Everything Is Beautiful"
Τζαζ
Bill Evans για το Alone
Miles Davis για το Bitches Brew
Μουσικής Παράστασης
Stephen Sondheim (Συνθέτης), Thomas Z. Shepard (παραγωγός) & οι αρχικοί Συντελεστές (Dean Jones, Barbara Barrie, George Coe, Teri Rolston, John Cunningham & Beth Howland) για το Company
Συσκευασία και Σημειώσεις
Robert Lockart (γραφίστας) & Ivan Nagy (φωτογράφος) για το Indianola Mississippi Seeds σε ερμηνεία B.B. King
Chris Albertson (συγγραφέας σημειώσεων) για το The World's Greatest Blues Singer σε ερμηνεία Bessie Smith
Ποπ
Dionne Warwick για το I'll Never Fall in Love Again
Ray Stevens για το "Everything Is Beautiful"
Carpenters για το "Close to You"
Henry Mancini για το Theme Από το Z και άλλη κινηματογραφική μουσική
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Roy Halee (μηχανικός ήχου) για το Bridge Over Troubled Water σε ερμηνεία Simon & Garfunkel
R&B
Aretha Franklin για το "Don't Play That Song"
B.B. King για το "The Thrill Is Gone"
The Delfonics για το "Didn't I (Blow Your Mind This Time)"
General Johnson & Ronald Dunbar (τραγουδοποιοί) για το "Patches" σε ερμηνεία Clarence Carter
Προφορικός Λόγος
Martin Luther King Jr. για το Why I Oppose the War in Vietnam
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Τελλουριούχο κάδμιο
Το τελλουριούχο κάδμιο είναι η κρυσταλλική ένωση που αποτελείται από τελλούριο και κάδμιο. Ο χημικός της τύπος είναι CdTe. Χρησιμοποιείται ως ένα υπέρυθρο οπτικό παράθυρο για ηλιακά κύτταρα. Είναι συνήθως συγκολλημένο με θειούχο κάδμιο για να σχηματίσει μία επαφή pn ηλιακών κυττάρων.
Εφαρμογές
Το τελλουριούχο κάδμιο είναι ένα πολύ χρήσιμο υλικό στην παρασκευή λεπτών φιλμ ηλιακών κυττάρων. Το λεπτό φιλμ από τελλουριούχο κάδμιο αποδοτικό σχεδιασμό των ηλιακών κυττάρων, αλλά είναι λιγότερο ικανοποιητικό από το ηλιακό κύτταρο του πολυπυριτίου.
Μπορεί να δημιουργήσει κράμα με τον υδράργυρο για να κάνει έναν επιτυχημένο υπέρυθρο ανιχνευτή υλικών. Όταν κάνει κράμα με μικρές ποσότητες ψευδαργύρου δημιουργεί ένα στερεό που ανιχνεύει εξαιρετικά τις ακτίνες-Χ και τις ακτίνες γάμμα.
Τοξικότητα
Το τελλουριούχο κάδμιο είναι τοξικό αν καταποθεί, αν εισπνευθεί η σκόνη του ή αν επεξεργασθεί χωρίς τα κατάλληλα γάντια και άλλα προληπτικά μέτρα ασφαλείας. Είναι λιγότερο τοξικό από το στοιχειακό κάδμιο, τουλάχιστον όσον αφορά την οξεία θέση. Η τοξικότητα δεν είναι αποκλειστικά και μόνο λόγω της περιεκτικότητάς του σε κάδμιο.
Πηγές
RESCOMPASS
Κατηγορία:Ενώσεις καδμίου Κατηγορία:Τελλουριούχα