cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαίρεση Ντάκα
Η διαίρεση Ντάκα οριοθετείται από τη διαίρεση Μίμενσινγκ στα βόρεια, τη διαίρεση Μπαρισάλ στα νότια, τη διαίρεση Τσιταγκόνγκ στα ανατολικά και νοτιοανατολικά, τη διαίρεση Σιλχέτ στα βορειοανατολικά, τη διαίρεση Ρατζσάχι στα δυτικά και τη διαίρεση Χούλνα στα νοτιοδυτικά.
Διοικητικές διαιρέσεις
Πριν το 2015, η διαίρεση Ντάκα αποτελούταν από τέσσερις εταιρείες πόλεων, 17 συνοικίες, 123 ουπαζίλα και 1.248 συνδικάτα. Ωστόσο, τέσσερις από τις πιο βόρειες από τις 17 συνοικίες αποσπάστηκαν το 2015 για να δημιουργήσουν τη νέα διαίρεση Μίμενσινγκ και άλλες πέντε επαρχίες (εκείνες που βρίσκονται νότια του ποταμού Γάγγη / Πάντμα) βρίσκονται στο στάδιο της αφαίρεσής τους για να δημιουργήσουν τη νέα διαίρεση Φαριντπούρ.
Πηγές
Τα στοιχεία της απογραφής για το 1991, το 2001 και το 2011 προέρχονται από τη Πτέρυγα Απογραφής Πληθυσμού του Γραφείου Στατιστικής του Μπαγκλαντές. Τα στοιχεία της Απογραφής του 2011 βασίζονται σε προκαταρκτικά αποτελέσματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντακα
Λιμνοχώρι Αχαΐας
Το Λιμνοχώρι είναι χωριό της Αχαΐας. Πρώην κοινότητα από το 1912 έως το 1998 και σήμερα δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Μόβρης. Η ομώνυμη τοπική κοινότητα αποτελείται από τους οικισμούς: (Άνω) Λιμνοχώρι, Κάτω Λιμνοχώρι, Καλαμάκι (Βίδοβα) και Παραλία Καλαμακίου.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία προέρχεται από τα στάσιμα νερά που μαζεύονταν στην περιοχή. Το χωριό αναφέρεται πρώτη φορά το 1861 με 141 κατοίκους και με την ονομασία Στριγκλέικα. Οι κάτοικοι του ήρθαν εδώ από το χωριό Στριγκλέικα Παναχαϊκού, το οποίο δεν υπάρχει σήμερα, και βρισκόταν στο Παναχαϊκό. Η παλιά ονομασία είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο Στριγκλός, από την αρβανίτικη λέξη στριγκλός που σημαίνει φρικτός ή και ανάποδος, του πρώτου ιδιοκτήτη δηλ. της έκτασης στην οποία ιδρύθηκε το παλιό χωριό στο Παναχαϊκό. Στην περιοχή έρχονταν τον χειμώνα και επέστρεφαν το καλοκαίρι στα Στριγκλέικα, κατά την συνήθεια που είχαν τότε οι κτηνοτρόφοι. Σύμφωνα με την παρατιθέμενη βιβλιογραφία οι αρχικοί κάτοικοι του χωριού ήταν αλβανόφωνοι ενώ υπάρχουν απόψεις που δέχονται την αρμάνικη ή αρμανικοβλάχικη καταγωγή του ονόματος του χωριού ερμηνευόμενο ως προβατότοπος.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Αθλητισμός
Στον οικισμό (Άνω) Λιμνοχώρι εδρεύει η Α.Ε. Λιμνοχωρίου που πρωταγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αχαΐας και αγωνίζεται στο Δημοτικό γήπεδο Λιμνοχωρίου, το οποίο διαθέτει χλοοτάπητα και κερκίδα 200 θέσεων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μόβρης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Δημοσθένης Βουτυράς
Ο Δημοσθένης Βουτυράς (1872 - 27 Μαρτίου 1958) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες διηγηματογράφους και πεζογράφους της ελληνικής λογοτεχνίας του Μεσοπολέμου. Στα έργα του περιγράφει κυρίως τις περιπέτειες των φτωχών ανθρώπων, των περιθωριακών και των απόκληρων, που άλλωστε τον γοήτευαν. Αρκετοί κριτικοί τον έχουν χαρακτηρίσει ως «ο Μαξίμ Γκόρκι της Ελλάδας». Πολλοί σύγχρονοί του λογοτέχνες επηρεάστηκαν από το έργο του.
Η ζωή του
Ο Δημοσθένης Βουτυράς γεννήθηκε το 1872 στην Κωνσταντινούπολη αλλά η καταγωγή του ήταν από την Κέα, όπου και πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια. Αργότερα εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στον πρώτα στο Μεσολόγγι και στην συνέχεια στον Πειραιά, όπου ο πατέρας του διορίστηκε συμβολαιογράφος. Εκεί τελείωσε το Δημοτικό και ξεκίνησε το Γυμνάσιο, το οποίο όμως διέκοψε. Αν και ήταν καλλίφωνος, δεν καλλιέργησε το ταλέντο του λόγω του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα του.
Μετά τις κρίσεις επιληψίας που παρουσίασε, οι γονείς του ήταν ιδιαίτερα υπερπροστατευτικοί μαζί του. Το 1905, ο πατέρας του, που στο μεταξύ είχε αλλάξει επάγγελμα (είχε ανοίξει χυτήριο), αφού καταστράφηκε οικονομικά, αυτοκτόνησε. Η αυτοκτονία του πατέρα του προκάλεσε βαθιά θλίψη στο Δημοσθένη Βουτυρά και μελαγχολία. Αν και προσπάθησε αρχικά να συνεχίσει την επιχείρηση, την οδήγησε τελικά στην ολοκληρωτική πτώχευση και έτσι για να ζήσει αναγκάστηκε να πουλάει διηγήματά του σε εφημερίδες και περιοδικά.
Μετά τον Πόλεμο, διεκόπη η τιμητική σύνταξή που λάμβανε και η Ακαδημία Αθηνών, μετά από δύο συνεχείς εκλογές, αρνήθηκε να τον εκλέξει μέλος της, λόγω της υποστήριξης που προσέφερε στην Αριστερά στη διάρκεια της Κατοχής. Πάντως, και ενώ ο Βουτυράς συμπαθούσε τον Κομμουνισμό και τον Σοσιαλισμό, παρέμεινε ανένταχτος.
Στη διάρκεια της κατοχής, ο Βουτυράς κράτησε ημερολόγιο, μέρος του οποίου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή.
Ο Βουτυράς απέκτησε δύο κόρες από τον γάμο του, το 1903, οι οποίες έγιναν αργότερα η μια υψίφωνος της Λυρικής και καθηγήτρια φωνητικής (Ναυσικά Βουτυρά) και η άλλη ζωγράφος.
Απεβίωσε στις 27 Μαρτίου 1958.
Το έργο του
Ύστερα από ανήσυχα παιδικά χρόνια και διάφορους πρόσκαιρους προσανατολισμούς, πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα ως διηγηματογράφος (1901) στο πειραιώτικο περιοδικό «Το Περιοδικόν μας», με το διήγημά του Ό Λαγκάς καί άλλα διηγήματα, τον οποίο τον καθιέρωσε ως μια πό τις κορυφαίες μορφές της νεοελληνικής πεζογραφίας, αλλά η καταξίωσή του προήλθε αρχικά από τον ελληνισμό της Διασποράς. Στην Αθήνα έγινε γνωστός μετά το 1920.
Ουραλικές γλώσσες
Οι ουραλικές γλώσσες είναι μια γλωσσική οικογένεια περίπου 30 γλωσσών που μιλιούνται από κατά προσέγγιση 20 εκατομμύρια ανθρώπους. Το όνομα της γλωσσικής οικογένειας αναφέρεται στην τοποθεσία της προτεινόμενης κοιτίδας της οικογένειας, που συχνά τοποθετείται κοντά στα Ουράλια. Από τις ουραλικές γλώσσες τους περισσότερους ομιλητές ως πρώτη γλώσσα έχουν η ουγγρική, η φινλανδική και η εσθονική. Σημαντικός αριθμός ομιλητών ουραλικών γλωσσών υπάρχει στις: Βοϊβοντίνα (σερβική επαρχία), Εσθονία, Νορβηγία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Ρωσική Ομοσπονδία, Σουηδία, και Φινλανδία.
Δημοσθένης Βουτυράς
Εργογραφία
Έχουν ακόμα εκδοθεί τα μυθιστορήματά του: «Η Σιδερένια Πόρτα», 1925, «Το σπίτι των Ερπετών», 1933 και «Οι Τρικυμίες», 1945.
Ουραλικές γλώσσες
Στο παρελθόν θεωρούνταν συγγενείς με τις αλταϊκές γλώσσες και στην επιστήμη ήταν διαδεδομένη η ουραλοαλταϊκή θεωρία, στη συνέχεια όμως η θεωρία αυτή εγκαταλείφθηκε και σήμερα οι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές οικογένειες χωρίς κοινό πρόγονο.
Δημοσθένης Βουτυράς
Εργογραφία
Βιβλία του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες, μεταξύ των οποίων στα γαλλικά, στα γερμανικά και στα τουρκικά.
Ουραλικές γλώσσες
Ταξινόμηση
Η ταξινόμηση των ουραλικών γλωσσών είναι η ακόλουθη:
Δημοσθένης Βουτυράς
Εργογραφία
Πολλά από τα έργα του που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά μέχρι και σήμερα δεν έχουν συγκεντρωθεί σε κάποιον τόμο.
Ουραλικές γλώσσες
Ταξινόμηση
Ο ουγγρικός κλάδος διαχωρίστηκε από το φιννικό πριν από 3000 χρόνια περίπου και έτσι η ουγγρική γλώσσα εμφανίζει λίγα ίχνη συγγένειας με τη φινλανδική και την εσθονική.
Δημοσθένης Βουτυράς
Εργογραφία
Ασχολήθηκε ακόμη με τη συγγραφή σχολικών συγγραμμάτων, σε συνεργασία με τον Μ. Παπαμιχαήλ, τελικά όμως το αναγνωστικό τους, της τρίτης δημοτικού, καταργήθηκε από τη δικτατορία του Πάγκαλου.
Βραβεία και κριτική στο έργο του
Ο Βουτυράς βραβεύτηκε με το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών το 1924 και με το Αριστείο του Δήμου Πειραιά το 1932.
Ουραλικές γλώσσες
Ταξινόμηση
Η γιουκαγκίρ έχει διάφορα κοινά χαρακτηριστικά με τις σαμογεντικές και τις φιννοουγγρικές γλώσσες, αλλά οι γενετικές της συγγένειες με αυτές είναι αβέβαιες.
Δημοσθένης Βουτυράς
Βραβεία και κριτική στο έργο του
Αν και ενόσω ζούσε ήταν ένας από τους πιο αγαπητούς συγγραφείς, ιδιαίτερα των νέων, δέχτηκε έντονη κριτική για την μορφή που είχαν τα διηγήματά του και κατηγορήθηκε για άγνοια των κανόνων συγγραφής. Έντονα επικριτικός ήταν απέναντί του ο Ξενόπουλος, μολονότι στην αρχή είχε εκφραστεί εγκωμιαστικά για τον Βουτυρά, με αφορμή τον «Λαγκά» και ο Κώστας Παρορίτης που τον επέκρινε για έλλειψη ενός κοινωνικού κριτηρίου, μιας σταθερής φιλοσοφικής θεωρίας.
Ουραλικές γλώσσες
Γεωγραφική κατανομή
300px|thumb|right|Γεωγραφική κατανομή των ουραλικών γλωσσών, [[Γιουκαγκίρ γλώσσες|Γιουκαγκίρ, Σαμογεντικές, Ουγγρικές, <Φιννικές .]]
Δημοσθένης Βουτυράς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι
Ουραλικές γλώσσες
Γεωγραφική κατανομή
Οι ουραλικές γλώσσες ήταν παλιότερα πλατιά διαδεδομένες στην Ευρασία. Σήμερα οι ουραλικές γλώσσες μιλιούνται στη βόρεια Ρωσική Ομοσπονδία, τη Σιβηρία, τον βορρά της σκανδιναβικής χερσονήσου, στην περιοχή της Βαλτικής και στην Ουγγαρία και τις ουγγρικές μειονότητες στις γειτονικές της χώρες.
Η ουγγρική γλώσσα μιλιέται στην Ουγγαρία και από τις σημαντικές ουγγρικές μειονότητες στην Τρανσυλβανία (Ρουμανία), τη Σλοβακία και τη Βοϊβοντίνα (Σερβία), αντανακλώντας τα σύνορα της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τη λαπωνική μιλούν οι Λάπωνες της βόρειας Σκανδιναβίας και της χερσοννήσου Κόλα στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Οι σαμογεντικές γλώσσες ομιλούνται 30.000 περίπου κατοίκους της Σιβηρίας.
Η γιουκαγκίρ ομιλούνται επίσης στη Σιβηρία, ανατολικότερα από τις σαμογεντικές.
Κοινά γραμματικά γνωρίσματα
Οι ουραλικές γλώσσες είναι τυπολογικά συγκολλητικές. Οι πολυάριθμες πτώσεις τους σχηματίζονται, έτσι, με προσκόλληση διακριτών επιθημάτων.
Άλλο τυπικό γνώρισμα τους είναι η φωνηεντική αρμονία, φαινόμενο στο οποίο σε μια λέξη υπάρχει ένας συγκεκριμένος τύπος φωνηέντων και τα επιθήματα αλλάζουν για να προσαρμοστούν στο φωνήεν της ρίζας της λέξης.
Η σειρά των όρων της πρότασης είναι Υποκείμενο-Ρήμα-Αντικείμενο.
Εξωτερικοί δεσμοί
*
Χείρων
Ο κένταυρος Χείρωνας, γιος του Κρόνου και της νύμφης Φιλύρας είναι μια σημαντική μορφή της ελληνικής μυθολογίας, τόσο για τη σχέση του με τη θεραπεία και άλλες υπό διαμόρφωσιν φυσικές επιστήμες του αρχαίου κόσμου, όσο και για τη σχέση του με τη διδασκαλία των ηρώων. Υβριδική μορφή, όπως όλοι οι κένταυροι και τα άλλα χιμαιρικά πλάσματα του μυθικού κόσμου, διακρίνεται από τους υπόλοιπους του είδους του για την προαιώνια σοφία που κατέχει. Παρουσιάζεται σε πολλούς μύθους, με σημαντικότερο αυτόν στον οποίο φέρεται να ήταν δάσκαλος του Αχιλλέα.
Χείρων
Η παρουσία του Χείρωνα, αντιθετική στο είδος του, κατείχε μια πλήρως διαφορετική έννοια. Με έναν πολύ πραγματικό τρόπο, ο Χείρων θα μπορούσε να θεωρηθεί η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα σε ό,τι αφορά στο συμβολισμό του κένταυρου στον ελληνικό κόσμο. Εκεί που οι άλλοι αντιπροσώπευαν την κτηνωδία και τον κίνδυνο του φυσικού κόσμου, ο Χείρων αντιπροσωπεύει την αφθονία και την ευλογία του, όπως φαίνεται από το γεγονός ότι δίδαξε σε διάφορους ήρωες τις εν δυνάμει αγαθοεργές δυνάμεις του φυσικού κόσμου –τις τέχνες της αστρονομίας, της βοτανικής, της θεραπείας, του κυνηγιού, της πολεμικής τέχνης, και της άσκησης των δικών τους εσωτερικών, φυσικών χαρισμάτων, δώρα των θεών μέσω κληρονομικής διαδοχής ή προστασίας. Είναι σημαντικό ίσως να σημειώσουμε εδώ ότι, όπως τα υπερφυσικά χαρίσματα έπρεπε να παραχωρηθούν από τους θεούς, έτσι επίσης χρειαζόταν και μια τυπική εισαγωγή στη μαθητεία, προκειμένου να προσφερθούν τα οφέλη της σοφίας του. Τους μαθητές του Χείρωνα τους έφερναν είτε οι θεοί ή προηγούμενοι μαθητές του, που γνώριζαν τη διδασκαλία του και είχαν φθάσει ως εκεί με θεϊκή παρέμβαση.
Η πρωιμότερη αναφορά στον Χείρωνα ίσως είναι αυτή που απαντάται στις τελευταίες γραμμές της ησιόδειας Κοσμογονίας. Το όνομα του κένταυρου συνδέεται με ένα παιδί που γεννήθηκε από τον ήρωα Ιάσονα και τη μάγισσα Μήδεια: [...Κι αυτή στην εξουσία μπαίνοντας του Ιάσονα του βασιλιά, εγέννησε το Μήδειο, το γιο της, που τον ανάθρεψε στα βουνά ο Χείρων, ο γιος της Φιλύρας -και του μεγάλου Δία το σχέδιο γινόταν...]. Η ακριβής φύση αυτών των γραμμών είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας την επερχόμενη μοίρα του συγκεκριμένου απογόνου -ένα παιδί προδιαγεγραμμένο να θανατωθεί στη νιότη του, παρά να εκτελέσει τα δικά του κατορθώματα. Εδώ θα τολμούσαμε να πούμε πως ο Ησίοδος με τη ρήση «και του μεγάλου Δία το σχέδιο γινόταν» δεν αναφέρεται στον Μήδειο αλλά στον Χείρωνα. Ο σκοπός του Δία είναι ο ρόλος που εκπληρώνει ο Χείρων στη σφαίρα του ελληνικού μύθου: να διδάξει τη μαγεία του στις μελλοντικές γενεές.
Καταγωγή
Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την αγάπη και την προσκόλληση που έδειχναν οι πρόγονοί μας στη γραμμή καταγωγής τους (μητρογραμμική ή πατρογραμμική) και του ρόλου που έπαιζε στον καθορισμό της κοινωνικής θέσης, έχει ενδιαφέρον να δούμε την καταγωγή του Χείρωνα. Αντίθετα από τους άλλους κένταυρους, ο Χείρων δεν κατάγεται από τους Λαπίθες. Κατάγεται από τον Κρόνο και τη νύμφη Φιλύρα. Όπως και άλλοι ολύμπιοι, ο Χείρων είναι παιδί του Κρόνου. Ωστόσο, δεν κατέχει κάποιο ιδιαίτερο βασίλειο όπως οι άλλοι θεοί. Δεν δρα μέσα σε ένα προαποφασισμένο εννοιολογικό πλαίσιο. Μοιάζει περισσότερο να είναι απλά ένα τμήμα –ένα ουσιαστικό τμήμα- του κόσμου, που μπορεί να ενώσει κάποια ρήγματα στις λογικές αλληλουχίες της εικόνας που έχουμε για τη δημιουργία. Αυτή φαίνεται να είναι και η πλέον ενδιαφέρουσα από τις σύγχρονες απόψεις για τη λειτουργία της μαγείας, όπως την ανέπτυξε ο Ιταλός ανθρωπολόγος de Μartino, που ερμηνεύει σε μεγάλο βαθμό την ανάγκη των αρχαίων λαών να διαμορφώνουν και να ερμηνεύουν τις λογικές ανακολουθίες του περιβάλλοντος κόσμου με τρόπο μαγικό.
Ο Χείρων κατέχει μια εγγενή γνώση του φυσικού κόσμου, που συμβολίζεται εξωτερικά με την κτηνώδη φύση του αλόγου. Ο δίμορφος Χείρων τον περιγράφει ο Απολλόδωρος, μια αναφορά που εκ πρώτης όψεως φαίνεται περιττή. Άλλωστε, κάθε κένταυρος κατείχε μια διπλή ανθρώπινη και ζωική μορφή. Εντούτοις, όλοι οι άλλοι κένταυροι λειτουργούν μόνο σε έναν κόσμο, αυτόν της αγριότητας και των ενστίκτων. Ο Χείρων μόνος του γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ της φύσης και του πολιτισμού, λειτουργώντας ως αγωγός διαβίβασης εκείνων των ιδιοτήτων του φυσικού κόσμου που πιθανώς θα ωφελήσουν τον πολιτισμό με τις διδασκαλίες του. Η εγγενής γνώση του για τη μαγεία του φυσικού κόσμου μεταφέρθηκε στους διάσημους ήρωες-θεραπευτές μαθητές του, και μέσω αυτών, στον υπόλοιπο κόσμο.
Αναφορές και μύθοι
Φαίνεται πως οι μύθοι για τη μαγεία του Χείρωνα αυξήθηκαν σημαντικά με την πάροδο του χρόνου. Διατηρούμε μόνον κάποιους υπαινιγμούς για την προέλευσή του και ακόμα λιγότερες πληροφορίες για τους συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους να εκπλήρωσε το σκοπό του –δηλαδή τις μαγικο-θεραπευτικές δεξιότητες που δίδασκε στους μαθητές του, και τους τρόπους με τους οποίους εξελίχθηκαν οι δεξιότητες. Έχει υποτεθεί στο παρελθόν και σε ένα βαθμό είναι αποδεκτό ότι καθώς μεταβάλλονταν οι ιδέες περί εκπαίδευσης, αναπτύσσονταν και οι ιδέες για τη σοφία του Χείρωνα όπως και οι απόψεις για τον τρόπο με τον οποίο εκπαίδευε τους μαθητές του, ιδέες που υποστήριξε ο Πίνδαρος:
«Αλλά ο ξανθός Αχιλλέας, μένοντας στο σπίτι της Φιλύρας ως παιδί, έκανε έργα μεγάλα, συχνά κραδαίνοντας στα χέρια του ένα ακόντιο με μια κοντή λεπίδα (βραχυσίδαρον άκοντα), γοργός σαν τον άνεμο, έφερε το θάνατο στα άγρια λιοντάρια στη μάχη, σκότωσε κάπρους άγριους και τα ασθμαίνοντα κουφάρια τους στον Κένταυρο, τον γιο του Κρόνου, στην αρχή σαν ήταν έξι χρόνων, και κατόπιν όλο το χρόνο που 'μεινε εκεί, ένα παιδί που το παιχνίδι ήταν άθλοι δυνατοί. Τον θαύμαζε η Άρτεμις και η θαραλλέα Αθηνά, γιατί τα ελάφια τα σκότωνε δίχως σκυλιά και δόλιες παγίδες. Γιατί εκείνος υπερείχε στα πόδια. Όλα αυτά που αφηγούμαι έπος των προγόνων είναι».
Η αρχαιότητα των ιδεών που αφορούν στον Χείρωνα πιστοποιείται από τη φανερή ανάγκη του Πίνδαρου να ξεκαθαρίσει ότι δεν είναι επινόηση δική του το γεγονός ότι ο Αχιλλέας διδάχθηκε να κυνηγά με αυτόν τον τρόπο, ούτε κάποιες πολιτισμικές εξελίξεις. Είναι ένα γνωστό γεγονός που έμαθε από παλαιότερες ιστορίες. Στην εποχή του οι άνθρωποι ανέπτυξαν άλλες ιδέες για τη γνώση και τις διδασκαλίες του Χείρωνα, τις οποίες επιχειρεί να περιγράψει λεπτομερειακά:
«Ο Χείρων με τη βαθιά του γνώση τον Ιάσονα δίδαξε στη λίθινη κατοικία του και τον Ασκληπιό μετά από αυτόν και του δίδαξε την τέχνη τη θεραπευτική με χέρια ευγενικά. Συν τω χρόνω γάμο κανόνισε για την αγλαόκολπη κόρη του Νηρέα, δίδαξε τον γιο της τον ευγενή τρέφοντας το πνεύμα του με τα πρέποντα. Κι όταν οι άνεμοι τον έσπρωξαν στην Τροία, στάθηκε ανάμεσα στις λόγχες και τις κραυγές της μάχης».
«Ο Χείρων δε φαίνεται μόνος στις αγγειογραφίες. Στις αρχαιότερες απεικονίσεις φαίνεται να δέχεται τον Αχιλλέα ως μαθητή του ή να παίρνει τον Αχιλλέα σαν παιδί από τα χέρια του Πηλέα, του πατέρα του. Ο ρόλος του Χείρωνα είναι συνδυασμός θετού πατέρα και διδάσκαλου. Αυτή είναι άλλωστε και η αρχαιότερη παράδοση. Ο Πηλέας, η Θέτις ή και οι δύο μαζί αποδίδουν το παιδί στην προστασία του διδάσκαλου για καθοδήγηση, μια καινοτομία που ώθησε την καλλιτεχνική φαντασία σε συγκεκριμένες απεικονίσεις κατά τα τέλη του 6ου αι. Π.Κ.Ε.».
Σπηλιά του Χείρωνα
Ο Χείρωνας ζούσε σε μια σπηλιά, γνωστή ως η Σπηλιά του Χείρωνα. Παρόλο που αλλού φαίνεται να έχει εγκαταλειφθεί από την μητέρα του Φιλύρα κατά την γέννηση του, είναι συχνές οι αναφορές που καταδεικνύουν ότι η μητέρα του ζούσε μαζί του στην σπηλιά.
Ένας σύγχρονος ερευνητής, ο Σωτήρης Σοφιάς, ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε την σπηλιά του Κενταύρου Χείρωνα, κοντά στην παραλία της Μηλίνας, στο Πήλιο. Πρόκειται για μονόχωρο σπήλαιο, έκτασης τουλάχιστον 2500 τ.μ. και ύψους 30-40μ. Σύμφωνα με τον ερευνητή, την σπηλιά την αγνοούσε παντελώς η Ελληνική Σπηλαιολογική εταιρεία και η ΕΠΣΒΕ (υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού που είναι υπεύθυνη για τα σπήλαια της Κεντρικής και Βορείου Ελλάδος).
Αρχέτυπα και συμβολισμός
Ανεξάρτητα από τις αλλαγές στις λεπτομέρειες της εκπαίδευσης, ο πυρήνας της σχέσης μεταξύ του Χείρωνα και των μαθητών του παρέμεινε ο ίδιος. Ανεξάρτητα από την ηλικία κατά την οποία τους εμπιστεύονταν σε εκείνον, και ανεξάρτητα από το επίπεδο γνώσης που κατόρθωναν -είτε επρόκειτο να ζήσουν στην ερημιά, να αποβάλλουν τον ανθρώπινο μανδύα και να αναλάβουν μια θέση στον κόσμο ως κυνηγοί, όπως ο Αχιλλέας ή ο Ακταίων, είτε να χρησιμοποιήσουν τα άφθονα δώρα του φυσικού κόσμου ως θεραπευτές, ή να διαβάσουν το μέλλον στα άστρα ή με άλλα μέσα όπως ο Αρισταίος- ανεξάρτητα από όλα αυτά, φαινόταν ως μαγεία, ισόμετρη με το επίπεδο δεξιοτήτων των ατόμων που απάρτιζαν τον περιβάλλοντα κοινωνικό ιστό. Ο Χείρων ήταν πλέον ένα είδος αρχετύπου που ενοποιούσε και αιτιολογούσε τούτη τη μαγική γνώση. Μια γνώση που ήλθε από τους θεούς, αφού ήταν γιος του Κρόνου, και χρησιμοποιήθηκε από τον Ηρακλή για την ολοκλήρωση των άθλων του ή από τον Προμηθέα για τη διεύρυνση της ανθρώπινης γνώσης.
Η σχέση εμποτιζόταν επίσης με τη μαγεία για έναν ακόμα απλό λόγο -την κοινωνική πεποίθηση των Ελλήνων στο προκαθορισμένο και τη μοίρα. Εκείνοι που εκτελούσαν μεγάλους άθλους, ήταν προκαθορισμένο να το κάνουν. Γεννούνταν από θεότητες, που τους περνούσαν τις μαγικές τους ικανότητες. Αυτές οι ικανότητες ενδυναμώνονταν με την εκπαίδευση που λάμβαναν, και τους επέτρεπε να εκμεταλλεύονται πλήρως τα χαρίσματά τους. Τούτη η εκπαίδευση ήταν δυνατή εξαιτίας της «μαγικής» τους σύνδεσης με τη θεότητα, εκπαίδευση που αποκαθιστούσε τις σιωπηλές «μαγικές» δυνατότητες πάνω τους μέσω της γνώσης, επιτρέποντάς τους να αποκτήσουν φυσικές δυνάμεις ανεξήγητες και θαυμαστές. Αυτή είναι άλλωστε και η ουσία της μαγείας στο εννοιολογικό της πλαίσιο. Η βαθύτερη γνώση, που προωθείται βαθιά μέσα στο μέλλον, έως ότου γίνει αποδεκτή από το σύνολο της ανθρώπινης διάνοιας. Η εκπαίδευση του Χείρωνα ήταν κατάλληλη, γιατί ήταν αποκλειστική -και παρεχόταν μόνο σε εκείνους που αποδεικνύονταν άξιοί της εξαιτίας των προγόνων τους. Ήταν επίσης κατάλληλη, γιατί ήταν αποτελεσματική. Τούτο το παρατήρησε ο Νικολό Μακιαβέλι περίπου δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, όταν είπε:
«Υπάρχουν δύο τρόποι να μάχεσαι, μέσω του νόμου και μέσω της δύναμης. Ο πρώτος τρόπος ταιριάζει στον άνθρωπο και ο δεύτερος στα θηρία. Αφού, όμως, ο πρώτος τρόπος είναι ανεπαρκής, πολύ συχνά γίνεται αναγκαίο να καταφύγει κανείς στον δεύτερο. Για αυτό ο πρίγκηπας χρειάζεται να γνωρίζει να χρησιμοποιεί και τους δύο τρόπους και τον ανθρώπινο και τον θηριώδη. Οι συγγραφείς της αρχαιότητας δίδασκαν τούτο το μάθημα αλληγορικά, όταν αφηγούνταν πώς ο Αχιλλέας και πολλοί άλλοι αρχαίοι πρίγκιπες στέλνονταν για διδασκαλία στον Χείρωνα τον κένταυρο. Έχοντας για δάσκαλο ένα πλάσμα μισό ανθρώπινο και μισό θηρίο σημαίνει ότι μαθαίνει κανείς πώς να χρησιμοποιεί τη μία και την άλλη φύση, και ότι η μία δίχως την άλλη δεν μπορεί να διαρκέσει».
Και, τελικά, ήταν κατάλληλη εξαιτίας του ανθεκτικού στο χρόνο συμβολισμό του Χείρωνα –η αξία της γνώσης για χάρη της γνώσης, ακόμα και αν μπορούσε να μεταδοθεί μόνο στους λιγοστούς που επέβαλε ο αριστοκρατικός χαρακτήρας της αρχαιοελληνικής κοινωνίας. Τούτος ο συμβολισμός φαίνεται με σαφήνεια στο θάνατο του Χείρωνα. Ο θάνατος του αθάνατου Χείρωνα προήλθε από τη σύγκρουση αυτών των δύο κόσμων του φυσικού και του πολιτισμένου, το αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης μεταξύ του είδους του, των άλλων κενταύρων, και του τελευταίου μαθητή του, του Ηρακλή. Κατά τη διάρκεια της μάχης, όταν πρόστρεξαν στην προστασία του οι άλλοι κένταυροι για να αποφύγουν την οργή του Ηρακλή, ο Χείρων χτυπήθηκε από ένα βέλος του μαθητή του, βέλος εμποτισμένο στο αίμα της Λερναίας Ύδρας. Κατά σύμπτωση το ίδιο αίμα θα προκαλέσει και το θάνατο του ίδιου του Ηρακλή μέχρι να ολοκληρωθεί ο κύκλος του αίματος στο πρόσωπο του Προμηθέα. Ο Χείρων δεν μπορούσε να θεραπευτεί μόνος του από την αγωνία του δηλητήριου της ύδρας και την ίδια στιγμή ήταν ανίκανος να πεθάνει με φυσικό τρόπο, όντας αθάνατος. Ζήτησε από τον Δία να τον απαλλάξει από την αθανασία του, αλλά ακόμα και ο θάνατός του υπηρέτησε ένα σκοπό στην υπηρεσία της γνώσης.
Με το θάνατό του απελευθέρωσε ένα άλλο σύμβολο της γνώσης από τα δεσμά του -τον Προμηθέα, τον Τιτάνα που έδωσε στους ανθρώπους τη φωτιά. Ο Προμηθέας καταδικάστηκε σε αιώνια φυλάκιση και αιώνιο βασανιστήριο «έως ότου κάποιος θεός να γίνει διάδοχός του, να αναλάβει τους βασάνους του Προμηθέα και να κατέβει στον σκοτεινό Άδη και τις σκιές του Τάρταρου». Τούτη η ακολουθία γεγονότων ενδυνάμωσε τον συμβολικό τριπλό δεσμό του Ηρακλή προς τον Χείρωνα, του Χείρωνα προς τον Προμηθέα και τελικά του Προμηθέα προς τον Ηρακλή και το κλείσιμο του κύκλου. Τούτος ο δεσμός απεικονίζει αρχικά την αγριότητα του ανθρώπου της φύσης, κατόπιν τη γέφυρα ανάμεσα στον άνθρωπο και τη γνώση της φύσης και τέλος την απελευθέρωση του ανθρώπου μέσω του συμβόλου της μελλοντικής γνώσης. Ο θάνατος του Χείρωνα απομάκρυνε την ανάγκη μιας εξωτερικής διαμεσότητας ανάμεσα στη φυσική και την πνευματική ύπαρξη. Από αυτό το σημείο και μετά τούτο τον ρόλο τον παίζει η ανθρώπινη ψυχή. Ακόμα και στο θάνατό του ο σοφός κένταυρος άφησε πίσω μια τεράστια κληρονομία για την ανθρωπότητα. Την κληρονομιά της αυτογνωσίας και των θυσιών που απαιτεί η επίτευξή της.
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κένταυροι
Αστυνομία του Σάαρλαντ
εναλλ.=|μικρογραφία|Σήμα εναλλ.=|μικρογραφία|Προσωπικοί μεταφορείς της [[Segway PT|Segway, οι οποίοι δοκιμάστηκαν από την Αστυνομία του Σάαρλαντ το καλοκαίρι του 2006]] εναλλ.=|μικρογραφία|Περιπολικό Peugeot της Αστυνομίας του Σάαρλαντ με το παλαιό άσπρο και πράσινο χρώμα Η Αστυνομία του Κρατιδίου του Σάαρλαντ (Landespolizei des Saarlandes) είναι μία από τις μικρότερες γερμανικές αστυνομικές δυνάμεις με περίπου 2.700 αστυνομικούς. Όπως και στην Έσση και Ρηνανία-Παλατινάτο, η αστυνομία του Σάαρλαντ καταργεί τις κατατάξεις του «πράσινου αστεριού», που σημαίνει ότι οι νέοι αστυνομικοί αρχίζουν να εργάζονται στο δρόμο ως κομισάριοι. Η μεταρρύθμιση αυτή αποσκοπεί στο να καταστήσει το αστυνομικό επάγγελμα ελκυστικότερο και να βελτιώσει τις ευκαιρίες προώθησης.
Οργάνωση
Η κρατιδιακή αστυνομία υπάγεται στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Εσωτερικών του Σάαρλαντ και έχει δύο βασικές αστυνομικές αρχές, την Λαντεσπολιτσάιντιρεκσιον (Landespolizeidirektion, LPD), το οποίο είναι το αρχηγείο της αστυνομίας του κρατιδίου και το κρατιδιακό γραφείο ερευνών (Landeskriminalamt ή LKA) τα οποία εδρεύουν στο Σααρμπρύκεν.
Η Λαντεσπολιτσάιντιρεκσιον (Landespolizeidirektion) αποτελείται από τέσσερα τμήματα, την ομάδα υποστήριξης, (Bereitschaftspolizei), τις υπηρεσίες, την τροχαία και το τμήμα ερευνών. Η Ομάδα Υποστήριξης της Αστυνομίας αποτελείται από τις δυνάμεις άμεσης παρέμβασης, τ τμήμα αστυνομικών σκυλιών, το αστυνομικό συγκρότημα και το ποτάμιο αστυνομικό τμήμα στο Μπέκινγκεν που περιπολεί τον Ζάαρ και τον Μοζέλα στη Σάαρλαντ. Οι αστυνομικοί σταθμοί βρίσκονται στο Μέρτσιχ-Βάντερν, το Ζανκτ Βέντελ, το Νοϊνκίρχεν, το Σάαρπφαλτς-Κράις, το Σάαρλουις, την επαρχία Σααρμπρύκεν και την πόλη Σααρμπρύκεν.
Περίπου. 400 ερευνητές και ιατροδικαστές εργάζονται για το Κρατιδιακό Γραφείο Ερευνών.
Οχήματα
Στο Σάαρλαντ, το οποίο βρίσκεται δίπλα και είναι ιστορικά στενά συνδεδεμένο με τη Γαλλία, τα αστυνομικά οχήματα μεταξύ άλλων παράγονται από γαλλικές εταιρείες (Peugeot κτλ.) καθώς και την ευρωπαϊκή Ford. Η αστυνομία του Σάαρλαντ, για κάθε νέο αστυνομικό αυτοκίνητο που αποκτά, δίνει αριθμό κυκλοφορίας SAL 4 - XXXX. Το SAL αντιπροσωπεύει το Saarland Landesregierung (κρατική κυβέρνηση του Σάαρλαντ), το 4 σημαίνει αστυνομία και το XXXX είναι ένας συνδυασμός τεσσάρων αριθμών.
Στολές
Αρχικά, η κρατική κυβέρνηση του Σάαρλαντ δεν σκόπευε να μεταστραφεί στις γαλάζιες αστυνομικές στολές όπως συμβαίνει σε άλλα κρατίδια και έτσι το Σάαρλαντ θα ήταν ένα από τα δύο γερμανικά κρατίδια που κρατούσαν την πράσινη στολή, με το άλλο κρατίδιο να είναι η Βαυαρία. Ωστόσο, λόγω της μικρής ποσότητας προμηθευτών για πράσινες στολές, η αστυνομία του Σάαρλαντ αλλάζει τις στολές της από πράσινο σε μπλε και πήρε το πρότυπο της αστυνομίας της Έσσης το 2014.
Εργατική Πρωτομαγιά
μικρογραφία| Την πρώτη Μαΐου γιορτάζεται η μέρα των εργατών. Είναι στην πραγματικότητα η καθιερωμένη γιορτή της εξέγερσης των εργατών του Σικάγου, η οποία αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές της πάλης των τάξεων στη νεότερη εποχή. Τον Μάιο του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Εορτάζεται επίσης και ως μέρα των λουλουδιών και της Άνοιξης. Η μέρα έχει θεσπιστεί ως εργατική απεργία και όλες οι υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές.
Εργατική Πρωτομαγιά
Η πρώτη Μαΐου είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη.
Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886 έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.
Πλατενμπάου
μικρογραφία|Ένα τυπικό πλατενμπάου χαμηλού ύψους, στο [[Βερολίνο]] μικρογραφία|Το μεγαλύτερο νοϊμπαουγκέμπιετ στην Ανατολική Γερμανία, το Βερολίνο-Μάρτσαν (1987) Το Πλατενμπάου (πληθυντικός: Plattenbauten, Platte + Bau) είναι κτίριο κατασκευασμένο από μεγάλες, προκατασκευασμένες πλάκες από σκυρόδεμα. Η λέξη είναι σύνθετη από το πλάττε (σε αυτό το πλαίσιο: πίνακας) και μπάου (το κτίριο).
Αν και θεωρείται συχνά χαρακτηριστικό της Ανατολικής Γερμανίας, η προκατασκευασμένη κατασκευή είναι μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στη Δυτική Γερμανία και αλλού, ιδίως στη δημόσια στέγαση. Στα ελληνικά ονομάζεται πολυκατοικία.
Εργατική Πρωτομαγιά
Εργατική Πρωτομαγιά
Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μαΐου του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο».
Πλατενμπάου
Ιστορία
Η προκατασκευή δημιουργήθηκε στην Ολλανδία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με βάση μεθόδους κατασκευής που αναπτύχθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σήμερα, το πρώτο γερμανικό πλατενμπάου είναι γνωστό ως Σπλάνεμαν-Ζίντλουνγκ στην περιοχή Λίχτενμπεργκ του Βερολίνου. Το Σπλάνεμαν-Ζίντλουνγκ άρχισε να κατασκευάζεται το 1926 και ολοκληρώθηκε το 1930. Αυτά τα διόροφα και τριόροφα σπίτια συγκεντρώνονταν σε πλάκες, εμπνευσμένο από το ολλανδικό Μπέτοντορπ στο Βατεργκράφς, ένα προάστιο του Άμστερνταμ.
Στην Ανατολική Γερμανία, οι περιοχές Πλατενμπάου ονομάζονταν Νοϊμπαουγκέμπιετ ("Νέα περιοχή ανάπτυξης"). Σχεδόν όλα τα νέα κτίρια κατοικιών από τη δεκαετία του 1960 και μετά κατασκευάστηκαν σε αυτό το στυλ, καθώς ήταν γρήγορος και σχετικά ανέξοδος τρόπος για να περιοριστεί η σοβαρή έλλειψη κατοικιών. Στην ΛΔΓ, η έλλειψη κατοικιών είχε προκληθεί από βομβαρδισμούς του πολέμου και την μεγάλη εισροή γερμανών προσφύγων από τα ανατολικά. Την ίδια στιγμή, πολλά κτίρια από προηγούμενες εποχές είχαν σημαντικά μειονεκτήματα, (άνθρακας θερμότητας, ζεστό νερό, κοινόχρηστο μπάνιο για πολλά σπίτια). Καθώς τα κτίρια παρήκμαζαν, πολλοί κάτοικοι μετακινόνταν σε νεότερες κατοικίες τύπου Πλατενμπάου. Σήμερα, η ζήτηση για Πλατενμπάου έχει υποχωρήσει σημαντικά, εν μέρει λόγω της ταχείας φθοράς ως άμεσο αποτέλεσμα της φτηνής και γρήγορης κατασκευής, ενώ παλαιότερες κατοικίες έχουν υποστεί εκτεταμένη ανακαίνιση ή έχει αντικατασταθεί με πιο σύγχρονες οικιστικές μονάδες.
Εργατική Πρωτομαγιά
Εργατική Πρωτομαγιά
Την 1η Μαΐου του 1886, 600.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη τη χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Αυτό το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης, στην πλατεία Haymarket. Στη γύρω περιοχή είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα και περίστροφα. Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια χειροβομβίδα εκτοξεύτηκε από την πλευρά των διαδηλωτών εναντίον των ένστολων και επί τόπου σκοτώθηκαν 7 αστυνομικοί. Στη συνέχεια,οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν αδιακρίτως. Είναι ακόμα άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων αφού πολλοί τραυματισμένοι κατέληξαν τις επόμενες ημέρες. Επίσημα 16 νεκροί αστυνομικοί και τέσσερις διαδηλωτές έχουν επαληθευτεί.
Πλατενμπάου
Ιστορία
Υπήρχαν πολλά κοινά σχέδια πλάτενμπαου. Η πιο κοινή διάταξη ήταν η P2, ακολουθούμενη από τις διατάξεις WBS 70, WHH GT 18 και Q3A. Τα σχέδια ήταν ευέλικτα και θα μπορούσαν να κατασκευαστούν ως πύργοι ή σειρές διαμερισμάτων σε διάφορα ύψη. μικρογραφία|250x250εσ|Δυτικογερμανικό πλατενμπάου στο [[Μόναχο-Νόιπερλαχ]] Υπάρχουν και "πλατενμπάουτεν χαμηλού ύψους". Ένα τέτοιο βρίσκεται στο Μπερνάου βόρεια του Βερολίνου. Αυτή η πόλη είχε σχεδόν πλήρες ιστορικό κέντρο με πολλά ξύλινα κτίρια εντός των διατηρημένων τειχών της πόλης. Τα περισσότερα κατεδαφίστηκαν μετά το 1975 και κατά τη δεκαετία του 1980 αντικαταστάθηκαν από κτίρια 2-4 ορόφων κατασκευασμένα από προκατασκευασμένες πλάκες σκυροδέματος. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η "ανάπτυξη" και "εκσυγχρονισμός" θεωρείται σήμερα καταστροφική και τεράστια πολιτιστική απώλεια, με την πόλη να αντικαθίσταται σε μεγάλο βαθμό από μονότονα κτίρια από μπετόν που υπερβαίνουν τη μετριότητα.
Για να ταιριάζει με τη μεσαιωνική εκκλησία και το σχεδόν πλήρες τείχος της πόλης, τα σπίτια είχαν κυρίως μικρές μονάδες σχεδιασμού, και το ύψος μειωνόταν όσο αυξανόταν η απόσταση από την Εκκλησία και πλησίαζαν το τείχος της πόλης. Ένα παρόμοιο έργο ήταν το Νικολαϊφίρτελ γύρω από την ιστορική εκκλησία Νικολάι στο παλαιό κέντρο του Βερολίνου. Στη περίπτωση του, τα κτίρια του Νικολαϊφίρτελ φτιάχνονταν για να φαίνονται πιο ιστορικά. μικρογραφία|250x250εσ|Ένα κτίριο που κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας προκατασκευασμένες πλάκες σκυροδέματος, φωτογραφημένο το 2009Στο παρελθόν, τα πλατενμπάου ήταν ιδιαίτερα επιθυμητά στην Ανατολική Γερμανία, σε μεγάλο βαθμό λόγω της έλλειψης άλλης βιώσιμης εναλλακτικής λύσης. Οι κύριες εναλλακτικές της εποχής ήταν υπερπλήρεις από κατοίκους. Ενώ υπήρχαν πολλές πεπαλαιωμένες προπολεμικές κατοικίες που θα μπορούσαν να καλύψουν σε ένα βαθμό τις ελλείψεις κατοικιών, οι φθορές από τον πόλεμο ήταν συχνά ακόμη ορατές επειδή το κράτος αποφάσισε να μην επισκευάσει τις κατεστραμμένες κατοικίες. Από την επανένωση τον Οκτώβριο του 1990 και μετά, ο συνδυασμός της μείωσης του πληθυσμού, της ανακαίνισης παλαιών κτιρίων και η κατασκευή σύγχρονων εναλλακτικών κατοικιών οδηγεί στην σταδιακή ερήμωση τους. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ο αριθμός των ακατοίκητων μονάδων πλησιάζει τις 1 εκατομμύριο κατοικίες. Πολλά διαμερίσματα πλατενμπάου χτίζονταν σε γιγαντιαίους οικισμούς, συχνά στις παρυφές των πόλεων (όπως οι περιοχές Μάρτσαν και Χέλερσντορφ στο Βερολίνο και το Χάλλε-Νόιστατ), με αποτέλεσμα να βρίσκονται σε ενοχλητικές τοποθεσίες. Οι ενοχλητικές περιοχές ενδέχεται να είναι παράγοντας για την ταχεία περιθωριοποίηση. Ωστόσο, παρά το ότι τα κτίρια της Διεθνής Έκθεσης Κτιρίων στο Βερολίνο βρίσκονται σε κεντρικό μέρος, η γειτονιά σήμερα δεν θεωρείται ιδιαίτερα επιθυμητή, και χαρακτηρίζεται από έρημους δρόμους και πολυκατοικίες απομονωμένες η μία από την άλλη σε ένα άψυχο κήπο.μικρογραφία|Ανακαινισμένο πλατενμπάου στη [[Δρέσδη]]Ενώ μερικά διαμερίσματα πλατενμπάου έχουν ανακαινιστεί ικανοποιητικά, μερικά έχουν φθαρεί. Η έλλειψη κονδυλίων οδηγεί στην σταδιακή περιθωριοποίηση τους, καθώς χωρίς εκτενή ανακαίνιση, η φτηνή και χαμηλής ποιότητας κατασκευή στα αρχικά κτίρια σήμαινε ότι μετά από λίγα χρόνια θα προκύψουν σοβαρά προβλήματα. Λόγω της κατασκευής τους, μερικά αποσυρναμολογούνταν και μετακινούνταν σε νέα θέση, γεγονός που αποδεικνύει ότι είναι φτηνές και πρόχειρες κατασκευές που δεν χτίζονται για να διαρκούν, κάτι που γίνεται εμφανές ακόμη και όταν ήταν καινούρια.
Εργατική Πρωτομαγιά
Εργατική Πρωτομαγιά
Το γνωστό σκίτσο ενός αναρχικού που πετάει μία βόμβα εμφανίστηκε κατόπιν αυτού του συμβάντος. Οκτώ συλληφθέντες διαδηλωτές δικάστηκαν, τέσσερις εξ αυτών καταδικάστηκαν σε θάνατο και άλλος ένας αφαίρεσε μόνος του τη ζωή του στη φυλακή. Η διεθνής προβολή αυτής της δίκης δημιούργησε τα θεμέλια της Εργατικής Πρωτομαγιάς ως Εργατικής Γιορτής.
Γαλλία
thumb|Διαδήλωση της Πρωτομαγιάς στη [[Λυών της Γαλλίας]] Στη Γαλλία, η 1η Μαΐου είναι αργία. Είναι, μάλιστα, η μοναδική ημέρα του χρόνου που οι εργαζόμενοι υποχρεούνται νομικά να λάβουν άδεια, εκτός από επαγγέλματα που δεν μπορούν να διακοπούν λόγω της φύσης τους (όπως οι εργαζόμενοι σε νοσοκομεία και μέσα μαζικής μεταφοράς). Οι διαδηλώσεις και οι πορείες αποτελούν παράδοση της Εργατικής Πρωτομαγιάς στη Γαλλία, όπου τα συνδικάτα οργανώνουν παρελάσεις στις μεγάλες πόλεις για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Πλατενμπάου
Ιστορία
Το Ανατολικό Βερολίνο έχει πολλά Πλατενμπάουτεν, υπενθυμίζοντας τις προγραμματισμένες περιοχές κατοικίας του Ανατολικού Μπλοκ. Τα καταστήματα και τα σχολεία καθορίστηκαν αναλογικά με βάση τον πληθυσμό. Ο γερμανός αρχιτέκτονας Ντέιβιντ Τσίπερφιλντ έχει προτείνει ότι η σαφής εμφάνιση των κατοικιών Πλατενμπάου δεν προωθεί την αναβάθμιση. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα Πλατενμπάου μπορεί να είναι παράγοντας που βοηθά στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής για τους κατοίκους της περιοχής και τις γειτονιές.
Εργατική Πρωτομαγιά
Ελλάδα
Τα πρώτα εργατικά κινήματα στον ελλαδικό χώρο δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της καπνοκαλλιέργειας το 19ο αιώνα. Η πρώτη απεργία στον, τότε υπό οθωμανική διοίκηση, ελλαδικό χώρο ξέσπασε την Πρωτομαγιά του 1888 στην πόλη της Δράμας. Οι καπνεργάτες είχαν ως κύριο αίτημα τις δέκα ώρες εργασίας, καθώς εκείνη την εποχή οι εργάτες απασχολούνταν από δώδεκα έως και δεκατρείς ώρες ημερησίως.
Οι εργατικές κινητοποιήσεις στην πόλη κορυφώθηκαν το Μάιο του 1936, με τη μεγάλη απεργία και διαδήλωση των καπνεργατών που πνίγηκε στο αίμα. Υπήρξαν συνολικά δώδεκα νεκροί, ανάμεσα στους οποίους και ο 25χρονος αυτοκινητιστής, Τάσος Τούσης, στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου. Η φωτογραφία που απαθανάτισε τη μητέρα του να τον θρηνεί μόνη στο μέσον του δρόμου δημοσιεύθηκε στον Τύπο και αποτέλεσε την έμπνευση του Γιάννη Ρίτσου για τη συγγραφή της συλλογής.
Την Πρωτομαγιά του 2010, υπήρξαν μεγάλες διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, κυρίως στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και υπήρξαν ορισμένες βίαιες συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, τα οποία στάλθηκαν για να περιορίσουν τους διαδηλωτές. Οι διαδηλωτές αντιτάχθηκαν στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις, στο τέλος των απωλειών θέσεων εργασίας και στις περικοπές μισθών ενόψει των προτάσεων της κυβέρνησης για μαζικές περικοπές των δημοσίων δαπανών. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις επρόκειτο να ευθυγραμμιστούν με τις προτάσεις των ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ, οι οποίες απαιτούσαν από την Ελλάδα να απελευθερώσει την οικονομία της και να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες και τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, κάτι που πολλοί πιστεύαν ότι θα μειώσει το βιοτικό επίπεδο.
Καθιέρωση Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα
Η Εργατική Πρωτομαγιά ως Εθνική Εργατική Εορτή καθιερώθηκε στην Ελλάδα από τον Ιωάννη Μεταξά, στις 7 Απριλίου 1937, με το ΦΕΚ A 135 - 09.04.1937 τεύχος Α΄
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το άρθρο αυτό βασίζεται στο άρθρο για την Πρωτομαγιά του δικτυακού τόπου www.matia.gr και δημοσιεύεται κατόπιν άδειας.
Κατηγορία:Σοσιαλισμός Κατηγορία:Κομμουνισμός
Μενούφ
Η Μενούφ (αραβικά : منوف) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Δέλτα του Νείλου. Έχει έκταση 18,76 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 97.000 κατοίκους. Η πόλη έδωσε το όνομα στο Κυβερνείο Μενούφια όπου ήταν η πρωτεύουσα του μέχρι το 1826 όταν και μεταφέρθηκε στη Σιμπίν ελ Κομ από τον Μωχάμεντ Αλί. Επίσης έδωσε και το όνομα της στις παλιές διοικητικές διαιρέσεις των Φατιμίδων "Άνω" και "Κάτω Μενούφ". Η Μενούφ είναι από τις πόλεις της Αιγύπτου που κατοικείται συνεχώς από τα αρχαία χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Πληροφορική
Πληροφορική ονομάζεται η επιστήμη του επιτελεστικού λόγου, δηλαδή του λόγου (σε διάφορες μορφές) με τη βοήθεια του οποίου είναι εφικτή η επιτέλεση (εκτέλεση) ενεργειών που προκαλούν μεταβολές στον φυσικό κόσμο ή στον τρόπο λειτουργίας τεχνολογικών συσκευών διατάξεων και συστημάτων. Ειδικότερα, η Πληροφορική είναι θετική και εφαρμοσμένη επιστήμη και ερευνά τις τεχνολογικές εφαρμογές σε αυτοματοποιημένα υπολογιστικά συστήματα, από τη σκοπιά της σχεδίασης, της ανάπτυξης, της υλοποίησης, της διερεύνησης, της ανάλυσης και της προδιαγραφής τους   την απόκτηση, την εκπροσώπηση, την επεξεργασία, την αποθήκευση, την επικοινωνία και την πρόσβαση στις πληροφορίες.
Τα εν λόγω υπολογιστικά συστήματα συνήθως είναι ηλεκτρονικές και ψηφιακές συσκευές, όμως τυπικά αυτό δεν είναι απαραίτητο αφού έχουν υπάρξει και μηχανικοί ή κβαντικοί υπολογιστές. Καθώς τα δεδομένα εισόδου, τα οποία ένας αλγόριθμος επεξεργάζεται, και τα δεδομένα εξόδου, τα οποία παράγει μετά την επεξεργασία και τη λήξη των υπολογισμών, αποτελούν κωδικοποιημένες πληροφορίες, η πληροφορική μπορεί επίσης να γίνει αντιληπτή ως η επιστήμη που ερευνά θεωρητικές μεθόδους και πρακτικούς μηχανισμούς διαχείρισης πληροφοριών. Η τεχνολογία πληροφοριών και επικοινωνίας άρχισε να λαμβάνει χώρα ευρέως μετά το 1970, με αποτέλεσμα σημαντικές κοινωνικές, οικονομικές και τεχνολογικές αλλαγές σε διεθνές επίπεδο.
Η αυτοματοποιημένη υλοποίηση των μεθόδων της πληροφορικής βασίστηκε από την πρώτη στιγμή στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές (Η/Υ). Ωστόσο, αυτή έχει έναν ευρύτερο σκοπό που δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένες τεχνολογικές επιλογές. Για παράδειγμα, ο αλγόριθμος της δυαδικής αναζήτησης μπορεί να εφαρμοστεί και σε τηλεφωνικό κατάλογο «χειρωνακτικά» δηλαδή manual, από έναν άνθρωπο χωρίς τη βοήθεια υπολογιστή ο οποίος εκτελεί τους σχετικούς υπολογισμούς με τον νου του, ενώ ένα πρωτόκολλο επικοινωνίας μπορεί να εφαρμοστεί ακόμη και σε σήματα καπνού - όχι μόνο σε τηλεπικοινωνιακά δίκτυα. Αναλόγως με το επίπεδο αφαίρεσης, μπορεί να μελετηθεί είτε ανεξάρτητα από τις τεχνολογικές της συνιστώσες, είτε ως ένα ενιαία με αυτές επιστήμη. Επίσης, με την πληροφορική σχετίζεται και η διερεύνηση φυσικών διεργασιών επεξεργασίας πληροφοριών (βλ. γνωσιακή επιστήμη).
Η πληροφορική δεν πρέπει να συγχέεται με τη θεωρία πληροφορίας, ένα πεδίο των εφαρμοσμένων μαθηματικών, ή τη βιβλιοθηκονομία και επιστήμη πληροφόρησης, έναν σύνθετο και πολύ διαφορετικό γνωστικό κλάδο που σχετίζεται με την οργάνωση και διαχείριση βιβλιοθηκών και αυτόματων συστημάτων πληροφόρησης, αξιοποιώντας ορισμένα από τα τεχνολογικά εργαλεία που παρέχει η πληροφορική.
Η αλληλεπίδραση ανθρώπου-υπολογιστή εξετάζει τις προκλήσεις στην κατασκευή των ηλεκτρονικών υπολογιστών, κάνοντας τους υπολογισμούς όσο το δυνατό πιο χρήσιμο, εύχρηστο, και καθολικά προσβάσιμο στους ανθρώπους.
Ως επιστημονικό πεδίο, η πληροφορική περίπου ταυτίζεται με την επιστήμη υπολογιστών.
Ορισμός και συγγενείς επιστήμες
Ορισμένοι στις αγγλοσαξονικές χώρες διαχωρίζουν την πληροφορική σε επιμέρους επιστήμες, διακρίνοντας μεταξύ επιστήμης υπολογιστών, πληροφοριακών συστημάτων και μηχανικής υπολογιστών: η πρώτη σ' αυτή την περίπτωση έχει τον στενό ορισμό της θεωρητικής πληροφορικής και της μαθηματικής της βάσης, τα πληροφοριακά συστήματα ορίζονται ως ένα μείγμα των πρακτικών όψεων της πληροφορικής, της διοίκησης επιχειρήσεων και των οικονομικών με στόχο τη δημιουργία συστημάτων που καλύπτουν τις πληροφοριακές ανάγκες επιχειρήσεων και άλλων οργανισμών, ενώ η μηχανική υπολογιστών γίνεται αντιληπτή ως ένας συναφής κλάδος ασχολούμενος με τη σχεδίαση και υλοποίηση υλικού υπολογιστών. Στον βαθμό που το υλικό αυτό είναι ηλεκτρονικής φύσης, η μηχανική υπολογιστών μελετάται και από την ηλεκτρονική μηχανική. Με παρόμοια λογική διατυπώνεται και η διάκριση μεταξύ επιστήμης υπολογιστών και μηχανικής λογισμικού, όπου ο κλάδος αυτός επικεντρώνεται στη συστηματική ανάπτυξη λογισμικού για συγκεκριμένες εφαρμογές, με τυποποιημένες μεθόδους, επιστημονικές αρχές και γνώμονα τις ανάγκες της βιομηχανίας λογισμικού. Ωστόσο δεν υφίσταται κάποια καθολικά αποδεκτή διάκριση ορισμού μεταξύ «απλού» προγραμματισμού υπολογιστών και μηχανικής λογισμικού, οι επιμέρους τομείς που αναφέρθηκαν εναλλακτικά κατανοούνται μόνο ως διαφορετικοί, αλληλοεπικαλυπτόμενοι τρόποι προσέγγισης των ζητημάτων της πληροφορικής και όχι ως διακριτές επιστήμες, ενώ τα περισσότερα πανεπιστημιακά τμήματα πληροφορικής εφαρμόζουν στην πράξη ένα ενιαίο πρόγραμμα σπουδών το οποίο συμπεριλαμβάνει και τους πέντε κλάδους της επιστήμης.
Ετυμολογία της πληροφορικής
Το 1957 επινοήθηκε ο όρος informatik από τον Γερμανό επιστήμονα Καρλ Στάινμπουχ (Karl Steinbuch), ο οποίος εξέδωσε μία εργασία με τίτλο Informatik: Automatische Informationsverarbeitung («Πληροφορική: Αυτόματη Επεξεργασία Πληροφοριών»). Από εκεί προέκυψε κατόπιν, ως δάνειο, η αγγλική λέξη informatics (=πληροφορική). Την ίδια περίοδο στις ΗΠΑ, ο όρος computer science (=επιστήμη υπολογιστών) εμφανίστηκε γραπτώς το 1959 σε επιστημονικό άρθρο ο συγγραφέας του οποίου ζητούσε την ίδρυση «Σχολής Επιστημών Υπολογιστών» (School of Computer Sciences), κατ' αναλογία με τη «Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων» του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ που είχε ιδρυθεί το 1921. Το προτεινόμενο όνομα δικαιολογούνταν με το σκεπτικό ότι αυτή η «επιστήμη υπολογιστών», όπως η «επιστήμη διαχείρισης» (η σημερινή επιχειρησιακή έρευνα) είναι εφαρμοσμένος και διεπιστημονικός γνωστικός τομέας, αλλά με όλα τα χαρακτηριστικά ενός διακριτού ακαδημαϊκού πεδίου. Οι εν λόγω προσπάθειες ευοδώθηκαν και αρκετά Πανεπιστήμια στις ΗΠΑ άρχισαν να ιδρύουν τμήματα πληροφορικής υπό τον τίτλο «Επιστήμης Υπολογιστών», με πρώτο το Πανεπιστήμιο Περντιού το 1962.
Το 1962 επινοήθηκε επίσης ο ομόηχος με το γερμανικό informatik όρος informatique, από τον Γάλλο Φιλίπ Ντρέυφους, ως συνδυασμός των λέξεων information (=πληροφορία) και automatic (=αυτόματη), προκειμένου να περιγραφεί η επιστήμη της αυτόματης επεξεργασίας πληροφοριών. Από τα γαλλικά ο όρος πέρασε στις υπόλοιπες λατινογενείς γλώσσες, στις σλαβικές γλώσσες και, τελικά, στα ελληνικά ως πληροφορική. Η κατάληξη (-ique στα γαλλικά, -ics στα αγγλικά, -ική στα ελληνικά) επιλέχθηκε ώστε να ταιριάζει με προϋπάρχοντα ονόματα επιστημονικών πεδίων αλλά και πρακτικών εφαρμογών (π.χ. φυσική, πολιτική, τακτική κλπ).
Το γαλλογερμανικό informatik / informatique πολύ γρήγορα μετά την εμφάνισή του, ύστερα από μία αρχική περίοδο σύγχυσης, άρχισε να γίνεται αντιληπτό ως συνώνυμο του αγγλοσαξονικού όρου computer science. Ωστόσο η επιστήμη υπολογιστών κατανοείται εναλλακτικά και ως ένα πιο περιορισμένο επιστημονικό πεδίο, προσανατολισμένο μόνο στη θεωρητική πληροφορική και στα μαθηματικά της θεμέλια (όπως συμβαίνει στο διάσημο απόφθεγμα του Έντσγκερ Ντάικστρα), αντίληψη που σήμερα απέχει από την κοινή ομολογία και τα καταρτισμένα προγράμματα σπουδών πληροφορικής ανά τον κόσμο. Το 1966, ο Δανός επιστήμονας Πέτερ Νάουρ πρότεινε εναλλακτικά τον όρο datalogy (ελεύθερη απόδοση: δεδομενολογία) για να περιγράψει την πληροφορική, δίνοντας έτσι λεκτική έμφαση όχι στους ίδιους τους υπολογιστές αλλά στην αξιοποίησή τους για αυτοματοποιημένη επεξεργασία δεδομένων, με το σκεπτικό ότι ένα σημαντικό μέρος της πληροφορικής δεν αφορά τις ίδιες τις υπολογιστικές μηχανές. Η προσπάθεια αυτή δεν είχε απήχηση και ο όρος περιορίστηκε στις σκανδιναβικές χώρες, ενώ σε κάθε περίπτωση στα γερμανικά η λέξη informatik συνιστά την ορθή μετάφραση του αγγλικού όρου computer science.
Φιλοσοφία της πληροφορίας
Η φιλοσοφία της τεχνητής νοημοσύνης λειτούργησε ως δούρειος ίππος για την εισαγωγή στη φιλοσοφία κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα ενός νέος παραδείγματος προσέγγισης παραδοσιακών ζητημάτων, από υπολογιστική και πληροφοριοθεωρητική σκοπιά. Η εν λόγω προσέγγιση, στενά συσχετισμένη με την πληροφορική, την κυβερνητική και τη θεωρία πληροφορίας, έχει αποκληθεί φιλοσοφία της πληροφορίας. Αυτή, θεωρούμενη από ορισμένους ως επέκταση και μετεξέλιξη τόσο της φιλοσοφίας της τεχνητής νοημοσύνης όσο και της κυβερνητικής, στηρίζεται είτε σε πορίσματα in silico προσομοιώσεων μέσω υπολογιστικών μοντέλων περί φιλοσοφικών ζητημάτων, είτε στην αντίληψη ότι σε ένα επαρκώς υψηλό επίπεδο αφαίρεσης κάθε φυσική διεργασία ή οντότητα δύναται να μοντελοποιηθεί ως υπολογιστικό σύστημα επεξεργασίας πληροφοριών. Ταυτόχρονα όμως μελετά την πληροφορία και ως διακριτό φαινόμενο, ανεξάρτητα από προγενέστερους κλάδους και πεδία της επιστήμης, έχοντας την ευχέρεια να απομακρυνθεί - όταν απαιτείται - από τις μαθηματικές / ποσοτικές προσεγγίσεις της θεωρίας πληροφορίας, της κυβερνητικής και της πληροφορικής επί του ζητήματος. Ακόμα, εξ ορισμού, η φιλοσοφία της πληροφορίας αποδέχεται την πληροφορία ως πιο πρωταρχική και θεμελιώδη έννοια από τον αλγοριθμικό υπολογισμό. Κατ' αυτόν τον τρόπο, συνιστά μία διακριτή και αυτοτελή προσέγγιση στη φιλοσοφία της πληροφορικής, ενώ έχει επίσης υποστηριχθεί από τον Λουτσιάνο Φλορίντι πως συνιστά το υπόβαθρο στο οποίο πρέπει να βασιστεί η επιστημολογία, αφού η γνώση έπεται της πρόσκτησης πληροφοριών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τεχνολογία Κατηγορία:Κυβερνητική
Αποξυόμενος της Κροατίας
Ο Αποξυόμενος της Κροατίας (κροατικά: Hrvatski Apoksiomen) είναι αρχαιοελληνικό χάλκινο άγαλμα, που βρέθηκε στο βυθό της θάλασσας, κοντά στο νησί Vele Orjule, στην Κροατία. Χρονολογείται τον δεύτερο ή τον πρώτο αιώνα π.Χ. και αναπαριστά έναν αθλητή που καθαρίζει με ένα εργαλείο, την στλεγγίδα, το δέρμα του από τη σκόνη, το λάδι και τον ιδρώτα, μετά από κάποιον αγώνα.
Ανεύρεση και αποκατάσταση του αγάλματος
Ο Αποξυόμενος της Κροατίας βρέθηκε σε βάθος 45 μ., στη θαλάσσια περιοχή κοντά στο νησί Vele Orjule, από ένα Βέλγο τουρίστα, τον Ρενέ Βάουτερς (René Wouters), που έκανε υποβρύχια κατάδυση. Η ανάσυρσή του από τη θάλασσα έγινε στις 27 Απριλίου του 1999. Το άγαλμα όταν ανασύρθηκε από τη θάλασσα ήταν καλυμμένο από θαλάσσιους οργανισμούς. Κατά τη διαδικασία καθαρισμού και συντήρησής του, που ήταν η πρώτη αυτού του είδους στην Κροατία, οι επιστήμονες δε χρησιμοποίησαν χημικά αλλά μόνο ειδικά εργαλεία και περιστασιακά κάποια μηχανήματα. Αποκαταστάθηκαν τα μέρη του αγάλματος που είχαν σπάσει και δημιουργήθηκε μια εσωτερική ειδική κατασκευή για να μπορεί να στέκεται όρθιο. Η διαδικασία αποκατάστασης του αγάλματος διήρκησε (με μερικά διαλείμματα) τρία χρόνια εναλλ.=Έκθεση του αγάλματος στο Μουσείο του Λούβρου |αριστερά|μικρογραφία|409x409εσ|Έκθεση του αγάλματος στο Μουσείο του Λούβρου