cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοπαλνιόκι
Ετυμολογία
Το όνομα της καραμέλας (kopalnioki, μια παραλλαγή της πολωνικής λέξης για ανθρακωρυχεία, kopalnie ή kopalnicy) μπορεί να εξηγηθεί από το σκούρο χρώμα και το σχήμα κομματιού γαιάνθρακα του γλυκού. Άλλες εξηγήσεις αναφέρουν ότι η καραμέλα δόθηκε σε ανθρακωρύχους για να προστατεύσει το λαιμό τους από τα σωματίδια άνθρακα. Οι ανθρακωρύχοι έπαιρναν συχνά μερικά κομμάτια για τα παιδιά τους και ως εκ τούτου διέδιδαν το γλυκό.
Αβελισαυρίδες
Όπως τα περισσότερα θηριόποδα, οι αβελισαυρίδες ήταν σαρκοφάγα δίποδα. Τους χαρακτήριζαν τα στοιβαρά οπίσθια άκρα και οι εκτεταμένες αυλακώσεις και βαθουλώματα των οστών του κρανίου. Σε πολλούς αβελισαυρίδες, όπως στον Carnotaurus, τα εμπρόσθια άκρα είναι υπολειμματικά, το κρανίο βραχύτερο ενώ υπάρχουν οστέινα λοφία πάνω από τα μάτια. Οι περισσότεροι από τους γνωστούς αβελισαυρίδες είχαν μήκος από το ρύγχος έως την ουρά, 5 έως 9 μέτρα. Πριν γίνουν καλά γνωστοί, αποσπασματικά κατάλοιπά τους, κατά καιρούς αναγνωρίζονταν εσφαλμένα ως πιθανά κατάλοιπα Νοτιοαμερικανικών τυραννοσαυρίδων.
Κρανίο
Οι αναλογίες του κρανίου ποικίλουν, ωστόσο εν γένει τα κρανία των αβελισαυρίδων είναι πολύ ψηλά και συχνά πολύ κοντά. Το κρανίου του Carnotaurus για παράδειγμα, είναι τόσο ψηλό όσο και μακρύ. Το μεσογναθιαίο οστό των αβελισαυριδών ήταν πολύ ψηλό, έτσι το εμπρόσθιο τμήμα του ρύγχους ήταν αμβλύ χωρίς να λεπταίνει σταδιακά όπως σε πολλά άλλα θηριόποδα.
Δύο οστά του κρανίου, το δακρυϊκό και το οπισθοκογχικό οστό, προεκτείνονταν προς την οφθαλμική κόγχη από μπροστά προς τα πίσω, σχεδόν χωρίζοντάς την σε δύο τμήματα. Το μάτι βρίσκονταν στο άνω τμήμα, το οποίο στον Carnotaurus είχε ελαφριά κλίση προς τα έξω, πιθανώς παρέχοντας έτσι κάποιο βαθμό διόφθαλμης όρασης. Το δακρυϊκό και το οπισθοκογχικό οστό συναντιόνταν επίσης πάνω από την κόγχη, σχηματίζοντας μία ράχη ή φρύδι πάνω από το μάτι.
Πολλά από τα οστά του κρανίου είναι ανάγλυφα, με μακρές αυλακώσεις, βαθουλώματα και προεξοχές. Όπως άλλοι κερατόσαυροι, τα μετωπιαία οστά της οροφής του κρανίου ήταν συνοστεωμένα. Οι Carnotaurines εν γένει είχαν οστέινες προεξοχές στο κρανίο. Ο Carnotaurus είχε δύο προεξέχοντα κέρατα, που εκτείνονταν προς τα έξω, πάνω από τα μάτια, ενώ ο στενός συγγενής του, ο Aucasaurus είχε μικρότερες προεξοχές στην ίδια περιοχή. Οι Majungasaurus και Rajasaurus είχαν ένα μονό κέρατο, το οποίο προεξείχε προς τα πάνω από το κρανίο. Αυτές οι προεξοχές, όπως τα κέρατα των σύγχρονων ζώων, ενδέχεται να επιδεικνύονταν για εκφοβισμό ή για την αναγνώριση του είδους.
Εμπρόσθια άκρα και χέρια
Τα εμπρόσθια άκρα είναι γνωστά μόνο στους καρνοταυρίδες αβελισαυρίδες Aucasaurus, Carnotaurus, και Majungasaurus. Όλοι είχαν υπολειμματικά εμπρόσθια άκρα. Τα οστά του πήχυ (κερκίδα και ωλένη) ήταν εξαιρετικά κοντά, και η άρθρωση του αγκώνα δεν είχε δυνατότητα κίνησης.
Όπως ήταν τυπικό για τους κερατόσαυρους, το χέρι των καρνοταυρίνων είχε τέσσερα βασικά δάχτυλα. Ωστόσο εκεί τελειώνουν όλες οι ομοιότητες. Δεν υπήρχαν καρπιαία οστά, και τα τέσσερα μετακάρπια συνδέονταν κατευθείαν στον πήχυ. Δεν υπήρχαν φάλαγγες στο πρώτο και το τέταρτο δάκτυλο, αλλά μία μόνο στο δεύτερο και δύο στο τρίτο δάκτυλο. Αυτά τα δύο εξωτερικά δάκτυλα ήταν εξαιρετικά κοντά και ακίνητα, και δεν είχαν νύχια.
Είναι άγνωστο αν αυτή η περίεργη δομή των εμπρόσθιων άκρων ίσχυε και για τους υπόλοιπους, εκτός από τους καρνοταυρίνες, αβελισαυρίδες, καθώς δεν έχουν ανακαλυφθεί εμπρόσθια άκρα τους. Πιο πρωτόγονοι συγγενείς όπως ο Noasaurus και ο Ceratosaurus είχαν μακρύτερα, κινητά χέρια με δάκτυλα και νύχια.
Οπίσθια άκρα
Τα οπίσθια άκρα των αβελισαυρίδων ήταν πιο τυπικά κερατοσαύρια, με τον αστράγαλο και το οστό της φτέρνας να είναι συνοστεωμένα μεταξύ τους, και τα δύο μαζί με το οστό της κνήμης, σχηματίζοντας έτσι ταρσοκνήμη. Η κνήμη ήταν κοντύτερη από τον μηρό δίνοντας έτσι στο οπίσθιο άκρο στιβαρή αναλογία. Υπήρχαν τρία λειτουργικά δάχτυλα στο πόδι (το δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο), ενώ το πρώτο δεν είχε επαφή με το έδαφος.
Ταξινόμηση
Οι αβελισαυρίδες είναι οικογένεια η οποία ταξινομείται εντός της ενδοτάξης Ceratosauria και της υπεροικογένειας Abelisauroidea, η οποία περιέχει επίσης την οικογένεια Noasauridae. Η οικογένεια αρχικά ορίστηκε ως ταξινομική βαθμίδα με βάση κόμβο και περιλάμβανε τα γένη Abelisaurus, Carnotaurus, τον κοινό τους πρόγονο και όλους του απογόνους του.
Αργότερα η οικογένεια επανορίστηκε ως ταξινομική βαθμίδα βάσει κλάδου, ώστε να περιλαμβάνει όλα τα ζώα που ήταν πιο στενά συγγενικά με τον Abelisaurus (ή τον πλέον πλήρη Carnotaurus) από ότι με τον  Noasaurus. ο ορισμός βάσει κόμβου δεν περιλάμβανε ζώα όπως ο Rugops ή ο Ilokelesia, τα οποία θεωρούνται πιο βασικά από ότι ο Abelisaurus, και τα οποία όμως περιλαμβάνονται αν χρησιμοποιηθεί ο ορισμός βάσει κλάδου. Εντός των αβελισαυρίδων τοποθετείται η υποομάδα Carnotaurinae, και εντός των καρνοταυρίνων, τα γένη Aucasaurus και Carnotaurus αποτελούν τη φυλή Carnotaurini.
Κοινά χαρακτηριστικά
Ολόκληροι σκελετοί έχουν περιγραφεί μόνο για τους πιο εξελιγμένους αβελισαυρίδες (όπως ο Carnotaurus και ο Aucasaurus) κάνοντας δύσκολη την καθιέρωση των συναπομορφιών του σκελετού για όλη την οικογένεια. Ωστόσο, οι περισσότεροι είναι γνωστοί από τουλάχιστον κάποια οστά κρανίου, έτσι τα γνωστά κοινά χαρακτηριστικά προέρχονται κυρίως από το κρανίο.
Πολλά χαρακτηριστικά του κρανίου των αβελισαυριδών είναι κοινά με τους καρχαροδοντοσαυρίδες. Αυτά τα κοινά χαρακτηριστικά, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι αβελισαυρίδες φαίνεται ότι αντικατέστησαν του καρχαροδοντοσαυρίδες στη Νότια Αμερική, έχει οδηγήσει σε υποθέσεις ότι οι δύο ομάδες σχετίζονταν. Ωστόσο δεν έχει βρεθεί ποτέ από κάποια κλαδιστική ανάλυση τέτοιου είδους σχέση και, εκτός από το κρανίο, οι αβελισαυρίδες και οι καρχαροδοντοσαυρίδες είναι αρκετά διαφορετικοί, μοιάζοντας περισσότερο με τους κερατόσαυρους και τα αλλοσαυροειδή αντίστοιχα.
Ταξινομία
Ακολουθεί κατάλογος των γενών των αβελισαυρίδων ανά ταξινόμηση και τοποθεσία, υιοθετώντας των ορισμό βάσει στελέχους:
Οικογένεια Abelisauridae
Ο Indosaurus ενδέχεται να είναι νεότερο συνώνυμο του Indosuchus. Κάποιοι επιστήμονρες συμπεριλαμβάνουν τον Xenotarsosaurus από την Αργεντινή και το Composuchus αό την Ινδία στους βασικούς αβελισαυρίδες, ενώ άλλοι τους θεωρούν εκτός της ομάδας των αβελισαυροειδών. Οι Genusaurus και Tarascosaurus από τη Γαλλία έχουν θεωρηθεί επίσης αβελισαυρίδες, όμως αμφότεροι είναι γνωστοί αποσπασματικά και ενδέχεται να είναι πιο βασικά κερατοσαύρια.
Φυλογενετική
Μια φυλογενετική ανάλυση που έκανε το 2004 ο Πολ Σερένο (Paul Sereno) και οι συνεργάτες του, του Πανεπιστημίου του Σικάγο είχε τα ακόλουθα αποτελέσματα:
Το Ilokelesia αρχικά περιγράφηκε ως αδελφή ομάδα των Αβελισαυροειδών. Ωστόσο ο Σερένο το τοποθετεί πιο κοντά στον Abelisaurus από ότι στους νοασαυρίδες, αποτέλεσμα που συμφωνεί με αρκετές άλλες πρόσφατες αναλύσεις. Αν χρησιμοποιηθεί ο ορισμός βάσει στελέχους, ο Ilokelesia και ο Rugops είναι βασικοί αβελισαυρίδες. Ωστόσο καθώς είναι πιο βασικοί από τον Abelisaurus, είναι εκτός της ομάδας των Αβελισαυρίδων αν υιοθετηθεί ο ορισμός βάσει κόμβων. Ο Ekrixinatosaurus δημοσιεύθηκε το 2004, έτσι δεν περιλαμβάνεται στην ανάλυση του Σερένο. Ωστόσο, μία ανεξάρτηση ανάλυση που έγινε από τον Χόρχε Κάλβο και τους συνεργάτες του δείχνει ότι είναι αβελισαυρίδης.
Αλαξάντου
thumb|Πήλινη πλάκα με την συνθήκη μεταξύ του βασιλιά Αλαξάντου και Μουβατάλις Β' [[Μουσείο της Τροίας]] Ο Αλαξάντου (Χεττιτική γλώσσα: 𒀀𒆷𒀝𒊭𒀭𒁺𒍑 Alâkšândûš), ήταν βασιλιάς της αρχαίας πόλης Βιλούσα που συνήψε συνθήκη με τον Χετταίο βασιλιά Μουβατάλις Β΄ περ. το 1280 π.Χ. Μια αντίστοιχη συνθήκη είναι πιθανό να συνήφθη νωρίτερα και με τον πατέρα του Μουβατάλις, τον Μουρσίλις Β΄. Το όνομά του έχει αρχαιοελληνική προέλευση και αντιστοιχεί στο ελληνικό Αλέξανδρος.
Αβελισαυρίδες
Φυλογενετική
Με την περιγραφή του Skorpiovenator το 2008, ο Κανάλε και άλλοι, δημοσίευσαν μια φυλογενετική ανάλυση που επικεντρώνεται στους αβελισαυρίδες της Νότιας Αμερικής. Στα αποτελέσματά τους φαίνεται ότι όλοι οι τύποι της Νότιας Αμερικής (συμπεριλαμβανομένου του Ilokelesia) ομαδοποιούνται ως υποκλάδος των καρνοταυρίδων, ο οποίος ονομάστηκε Βραχύροστρα.
Αλαξάντου
Βιογραφία
Ο Αλαξάντου ήταν διάδοχος του Κουκκούννι χωρίς να είναι γνωστό αν ήταν άμεσος διάδοχός του. Στην συνθήκη ο Μουβατάλις αναπολεί την φιλική σχέση μεταξύ του παππού του, Σουπιλουλιούμα Α΄, και του Κουκούνι και επικαλείται την μακρά φιλία τριών αιώνων μεταξύ των Χετταίων και της Βιλούσας που ανάγεται στην βασιλεία του Χατουσίλις Α΄.
Αβελισαυρίδες
Κατανομή
Τα αβελισαυροειδή θεωρούνται κανονικά ως ομάδα της Κρητιδικής περιόδου, αν και υπάρχουν πιθανά κατάλοιπα αβελισαυροειδών γνωστά από τη Μέση Ιουράσια Περίοδο της Μαδαγασκάρης. Κατάλοιπα αβελισαυριδών έχουν βρεθεί μόνο στις νότιες ηπείρους, οι οποίες κάποτε αποτελούσαν την υπερήπειρο της Γκοντβάνα. Όταν πρωτοπεριγράφηκε η οικογένεια το 1985, ήταν γνωστοί μόνο ο Carnotaurus και ο Abelisaurus, αμφότεροι από το Ύστερο Κρητιδικό της Νότιας Αμερικής. Οι αβελισαυρίδες ανακαλήφθηκαν έπειτα και σε τοποθεσίες Ύστερου Κρητιδικού της Ινδίας (Indosuchus και Rajasaurus) και της Μαδαγασκάρης (Majungasaurus), οι οποίοι ήταν στενά συνδεδεμένοι κατά το μεγαλύτερο μέρος του Κρητιδικού. Πιστεύονταν παλαιότερα ότι η απουσία των αβελισαυριδών από την Αφρική υποδείνυε ότι η ομάδα εξελίχθηκε μετά την απόσχιση της Αφρικής από την Γκοντβάνα, πριν περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια. Η ανακάληψη ωστόσο του Rugops και άλλου υλικού αβελισαυριδών από το μέσο Κρητιδικό στη νότια Αφρική απέρριψε αυτή την υπόθεση. Αβελισαυρίδες είναι γνωστοί επίσης και από το μέσο Κρητιδικό της Νότιας Αμερικής, δείχνοντας ότι η ομάδα υπήρξε πριν τη διάσπαση της Γκοντβάνα.
Αλαξάντου
Βιογραφία
Ο Μουβατάλις στην επιστολή του υποβαθμίζει τη σημασία της βασιλικής καταγωγής, υποδηλώνοντας ότι ο Αλαξάντου είχε έρθει στην εξουσία όχι με εξ αίματος διαδοχή, αλλά με άλλον τρόπο χωρίς να έχει συγγένεια αίματος με τον Κουκύνι. Αυτή η λεπτομέρεια υπονοεί, σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, πως ο Αλαξάντου ήταν ίσως Έλληνας ηγεμόνας με το όνομα Αλέξανδρος και έχει συνδεθεί με τον Ομηρικό ήρωα Αλέξανδρο του Ιλίου, ο οποίος είναι γνωστός και ως Πάρις της Τροίας. Η υπόθεση παραμένει αβέβαιη δεδομένου ότι ο Αλαξάντου έζησε περίπου μισό αιώνα νωρίτερα από την περίοδο που σχετίζεται συνήθως με τον Τρωικό Πόλεμο. Όπως και να ΄χει, το όνομα Alaksandu δεν συνάδει με την ονομαστική παράδοση της Ανατολίας και εξακολουθεί να θεωρείται μεταγραφή του ελληνικού ονόματος Αλέξανδρος. Ένας από τους Θεούς που εγγυώνται τους όρους της συνθήκης είναι ο Απαλιούνας (A-ap-pa-li-u-na-aš) που συχνά αξισώνεται με τον Θεό Απόλλωνα. Ο Απόλλων απεικονίζεται στην Ιλιάδα ως υποστηρικτής των Τρώων και αυτός που βοήθησε τον Πάρι να σκοτώσει τον Αχιλλέα.
Ε/Γ - Ο/Γ Blue Star Chios
Το Blue Star Chios είναι Ελληνικό επιβατηγό/οχηματαγωγό πορθμείο, που αποτελεί τμήμα του στόλου της Blue Star Ferries. Ναυπηγήθηκε το 2007 στα Ναυπηγεία Ελευσίνας ως Νήσος Χίος για την Hellenic Seaways και τέθηκε σε λειτουργία στην Blue Star Ferries το 2020, με την αγορά της Hellenic Seaways από την Attica Group. Είναι αδελφό πλοίο του Blue Star Myconos. Ονομάστηκε από τη Χίο, νησί της Ελλάδας στο Βόρειο Αιγαίο και το όνομά του σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "Μπλε Αστέρι Χίος". Το Blue Star Chios παραγγέλθηκε αρχικά από την Strinztis Lines (Σήμερα Blue Star Ferries). μικρογραφία|Ανοιχτό κατάστρωμα και σωσίβιες λέμβοι
Ιστορικό
Το πλοίο αρχικά προοριζόταν για την Strintzis Lines. Ναυπηγήθηκε το 2007 και το πρώτο του δρομολόγιο ήταν Πειραιάς-Χίος-Μυτιλήνη. Τα εγκαίνια έγιναν στις 21 Οκτωβρίου 2007. Ενίοτε, σκάντζαρε (δηλ. αντικαθιστούσε) το αδερφάκι του, όταν αυτό ήταν υπό ανακαίνιση. Το 2018, και για λίγους μήνες, εκτελούσε δρομολόγια και στην Ισπανία. Στη διάρκεια του 2020 τα Νήσος Μύκονος και Νήσος Χίος φορέσαν τα σινιάλα (χρώματα) της Blue Star Ferries, κατόπιν της αγοράς της Hellenic Seaways από την Attica Group. Τα δύο πλοία μετονομάστηκαν σε Blue Star Myconos και Blue Star Chios, "επιστρέφοντας" -θα λέγαμε- έτσι στην εταιρεία η οποία τα παρήγγειλε, 20 περίπου χρόνια πριν. Έτσι, στις 30 Ιανουαρίου του 2020, μεταφέρθηκε στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος Αττικής για την αλλαγή των σινιάλων και της ονομασίας. Στο πλοίο επίσης προβλέπεται η προσθήκη scrubbers (συσκευές κατάλυσης ή πλυντρίδες καυσαερίων), με σκοπό τη μείωση ρύπων, σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας.
Αναφορές
Blue
Γλώσσα Μαντάρα
Παραπομπές
Μ
Ζακ Φουκιέ
Ο Ζακ Φουκιέ (φλαμανδικά: Jacob Fouquier ή Jacques Focquier, Αμβέρσα, περ. 1591 - Παρίσι, 1659) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος τοπίων του στυλμπαρόκ, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε και είχε πολύ επιτυχημένη σταδιοδρομία στη Γαλλία.
Βιογραφία
Δεν είναι σαφές με ποιον Δάσκαλο σπούδασε. Με βάση τον πιο πρώιμο πίνακά του που έχει διασωθεί, το Χειμωνιάτικο τοπίο του 1617 και το ύφος του, που παραπέμπει στον Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο, πιθανόν Δάσκαλός του να ήταν ο Μπρίγκελ. Από την άλλη, ένα σχεδίασμα τοπίου σε ποταμό, εμφανίζει επιρροές από τον Βίλλεμ Μπόιτεβεχ και τον Εσάιας φαν ντε Φέλντε και πιθανή εκπαίδευσή του στη Βόρεια Ολλανδία.
Έγινε Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1614. Λίγο αργότερα μετοίκησε προς τα νότια, αν και αναφέρεται το 1616 στην Αμβέρσα. Το 1616 αναφέρεται ως Δάσκαλος στην αντίστοιχη Συντεχνία των Βρυξελλών.
Λίγο καιρό αργότερα ταξίδεψε στη Χαϊδελβέργη, όπου εργάστηκε για τον Φρειδερίκο Ε΄ Εκλέκτορα του Παλατινάτου.
Το 1620 ταξίδεψε στην Ιταλία, επισκεπτόμενος τη Ρώμη και τη Βενετία. Εκεί βελτίωσε το ύφος του, μελετώντας τα έργα του Τιτσιάνο, τα τοπία του οποίου θαύμαζε ιδιαίτερα.
Το 1621 εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, όπου τα τοπία του έχαιραν μεγάλης εκτίμησης. Έγιναν αντικείμενα συλλογής από πολλούς από τους μεγάλους συλλέκτες της εποχής. Είναι πιθανό να συνεργάστηκε με τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Το 1626 δέχθηκε παραγγελία από τον βασιλέα Λουδοβίκο ΙΓ΄ να ζωγραφίσει γαλλικές πόλεις, στην προσπάθεια του βασιλέα να διακοσμήσει τη Grande Galerie του Λούβρου. Για να εκτελέσει την παραγγελία, επισκέφθηκε μερικές γαλλικές πόλεις, όπως το Αιξ-αν-Προβάνς, την Τουλόν και τη Μασσαλία. Τα έργα του έχαιραν τέτοιας εκτίμησης, ώστε ο βασιλέας τον ονόμασε Ιππότη. Λόγω αυτού, απέκτησε τέτοια ματαιοδοξία, ώστε έκτοτε δεν ζωγράφισε ποτέ ξανά χωρίς να έχει ζωσμένο το σπαθί του.
Βισέντε Μόνχε
Καριέρα
Ο Μόνχε ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην πατρίδα του, στην Γυμνάσια Τίρο ντε Σάλτα το 2002 και εκτός αυτής έχει αγωνιστεί στη βελγική Γκέρμιναλ Μπέρσχοτ ΑΚ. Ήρθε στην Ελλάδα το 2009 για λογαριασμό Ολ. Βόλου. Με το νούμερο 26 στη φανέλα, τη σεζόν 2010/11, την οποία ο Βόλος ήταν Α' Εθνική, είχε 21 συμμετοχές (1895 λεπτά). Πέτυχε 3 γκολ και 2 ασίστ στο πρωτάθλημα. Στο κύπελλο συμμετείχε 3 φορές (270 λεπτά) και σκόραρε μόλις μία φορά στον αγώνα εναντίον της Κέρκυρας με πέναλτι. Την σεζόν 2011-12, αγωνίστηκε για τον Ολυμπιακό. Μετά το τέλος της, αφού δεν κατάφερε να καθιερωθεί, αποχώρησε και συμφώνησε με την τούρκικη, Ορντουσπόρ. Στη συνέχεια, το 2013, ταξίδεψε στην Κύπρο για την ομάδα της ΑΕΚ Λάρνακας.
Ζακ Φουκιέ
Βιογραφία
Το 1641 διαφώνησε με τον Νικολά Πουσέν, ο οποίος είχε μεταβεί στο Παρίσι προκειμένου να δημιουργήσει ένα νέο σχέδιο για τη διακόσμηση της Grande Galerie, γεγονός που ανάγκασε τον Πουσέν να εγκαταλείψει την πόλη και να εγκατασταθεί στη Ρώμη για το υπόλοιπο της ζωής του.
Έργο
Το ύφος του Φουκιέ μοιάζει να έχει προέλθει από το Ολλανδικό και Φλαμανδικό ύφος που έτεινε προς τον ιταλικό κλασικισμό του Πάουλ Μπριλ. Η περιγραφική σύνοψη των τοπίων των βορεινών χωρών εξελίχθηκε από το "ηρωικό" ύφος των τοπίων στη Ρώμη και είχε ως αποτέλεσμα την ισχυρή επιρροή του στη γαλλική τοπιογραφία κατά το πρώτο ήμισυ του 17ου αιώνα.
Τα Πάντα Όλα (ταινία)
Το Τα Πάντα Όλα (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Everything Everywhere All At Once) είναι μια αμερικανική παραλογιστική κωμωδία-δραματική ταινία του 2022, σε σενάριο και σκηνοθεσία των Ντάνιελ Κουάν και Ντάνιελ Σάινερτ (γνωστοί ως Ντάνιελς), οι οποίοι ήταν παραγωγοί μαζί με τους Άντονι και Τζο Ρούσο.
Το Τα Πάντα Όλα έκανε πρεμιέρα στο South by Southwest στις 11 Μαρτίου 2022 και ξεκίνησε μια περιορισμένη κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 25 Μαρτίου 2022, πριν από την ευρεία κυκλοφορία από την A24 στις 8 Απριλίου 2022. Ήταν μια εμπορική επιτυχία και απέσπασε πάνω από 107 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, και έγινε η πρώτη ταινία του A24 που ξεπέρασε το όριο των 100 εκατομμυρίων δολαρίων και ξεπέρασε το Η Διαδοχή (2018) ως ταινία με τις υψηλότερες εισπράξεις.
Η ταινία έχει λάβει σχεδόν καθολική αναγνώριση για την απεικόνιση φιλοσοφικών εννοιών όπως ο υπαρξισμός, ο μηδενισμός και ο παραλογισμός, καθώς και άλλα θέματα όπως το τραύμα των γενεών, η ΔΕΠΥ και η ασιατική-αμερικανική ταυτότητα. Τα βραβεία της ταινίας περιλαμβάνουν την ανακήρυξη της πρώτης δεκάδας ταινίας του 2022 από το Εθνικό Συμβούλιο Κριτικής και το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, δύο Χρυσές Σφαίρες για τους Γιο και Κουάν στα 80α Βραβεία Χρυσής Σφαίρας από 6 υποψηφιότητες, συμπεριλαμβανομένης της Καλύτερης Ταινίας – Μιούζικαλ ή Κωμωδία; και Καλύτερης Σκηνοθεσίας, πέντε βραβεία από 14 κορυφαίες υποψηφιότητες στα 28α Βραβεία Επιλογής Κριτικών, συμπεριλαμβανομένης της Καλύτερης Ταινίας, πέντε υποψηφιότητες στα 29α Screen Actors Guild Awards, συμπεριλαμβανομένων υποψηφιοτήτων υποκριτικής για το συνολικό σύνολο και μεμονωμένες υποψηφιότητες για τους Μισέλ Γιο, Κε Χούι Κουάν, Στέφανι Χου και Τζέιμι Λι Κέρτις και 10 υποψηφιότητες στα 76α Βραβεία Κινηματογράφου της Βρετανικής Ακαδημίας, συμπεριλαμβανομένης της Καλύτερης Ταινίας. Επίσης έλαβε 11 υποψηφιότητες στα 95α Όσκαρ και έγινε η ταινία με τις περισσότερες υποψηφιότητες της τελετής, κερδίζοντας τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Α' Γυναικείου Ρόλου, Β' Γυναικείου Ρόλου, Β' Ανδρικού Ρόλου, Πρωτότυπου Σεναρίου και Καλύτερου Μοντάζ.
Υπόθεση
Σε μια τεταμένη συνάντηση με την επιθεωρήτρια της Εφορίας Ντίρντρε Μπίμπιρντ, το σώμα του Γουέιμοντ καταλαμβάνεται από τον Άλφα-Γουέιμοντ, μια εκδοχή του Γουέιμοντ από το "Alphaverse" (Άλφα-Σύμπαν). Ο Άλφα-Γουέιμοντ εξηγεί στην Έβελιν ότι υπάρχουν πολλά παράλληλα σύμπαντα επειδή κάθε επιλογή ζωής δημιουργεί ένα νέο και εναλλακτικό σύμπαν. Το Alphaverse, με επικεφαλής την εκλιπούσα Άλφα-Έβελυν, ανέπτυξε την τεχνολογία άλματος σε άλλα σύμπαντα ("verse-jumping"), η οποία επιτρέπει στους ανθρώπους να έχουν πρόσβαση στις δεξιότητες, τις αναμνήσεις και τα σώματα των εαυτών τους στο παράλληλο σύμπαν, εκτελώντας παράξενες ενέργειες που είναι στατιστικά απίθανες. Το πολυσύμπαν απειλείται από την Τζομπού Τουπάκι, την εκδοχή της Τζόι στο Alphaverse, το μυαλό της οποίας διασπάστηκε αφού η Άλφα-Έβελιν την ώθησε σε συνεχή άλματα μεταξύ συμπάντων. Η Τζομπού βιώνει όλα τα σύμπαντα ταυτόχρονα και μπορεί να κάνει άλματα σε άλλα σύμπαντα και να χειρίζεται την ύλη κατά βούληση. Έχει δημιουργήσει ένα "κουλούρι των πάντων" που μοιάζει με μαύρη τρύπα και έχει πάνω του τα πάντα, το οποίο εμφανίζεται ως τοροειδής ιδιομορφία που θα μπορούσε να καταστρέψει το πολυσύμπαν.
Στην Έβελιν δίνεται η τεχνολογία άλματος σε άλλα σύμπαντα για να πολεμήσει τα τσιράκια της Τζομπού, τα οποία πλησιάζουν το κτίριο της Εφορίας. Ανακαλύπτει άλλα σύμπαντα στα οποία έκανε διαφορετικές επιλογές και μεγαλούργησε, όπως το να γίνει δεξιοτέχνης του κουνγκ φου και σταρ του κινηματογράφου. Μαθαίνει επίσης τα σχέδια του Γουέιμοντ για διαζύγιο. Ο Άλφα-Γουέιμοντ πιστεύει ότι η Έβελιν, ως η πιο μεγάλη "αποτυχημένη" από όλες τις Έβελιν του πολυσύμπαντος, έχει τις ανεκμετάλλευτες δυνατότητες να νικήσει τον Τζομπού. Ο Γκονγκ Γκονγκ καταλαμβάνεται από τον Άλφα-Γκονγκ Γκονγκ, ο οποίος δίνει εντολή στην Έβελιν να σκοτώσει τη Τζόι για να εμποδίσει την Τζομπού να τη χρησιμοποιήσει για να εισέλθει στο σύμπαν της Έβελιν. Η Έβελιν αρνείται και αποφασίζει να αντιμετωπίσει τον Τζόμπου αποκτώντας δυνάμεις μέσω επανειλημμένων αλμάτων σε άλλα σύμπαντα. Ο Άλφα-Γκονγκ Γκονγκ, πεπεισμένος ότι το μυαλό της Έβελιν έχει παραβιαστεί όπως και της Τζομπού, στέλνει στρατιώτες κατά της Έβελιν. Ενώ πολεμούν, η Jobu εντοπίζει και σκοτώνει τον Άλφα Γουέιμοντ στο Άλφα-Σύμπαν. Καθώς η Τζομπού αντιμετωπίζει την Έβελιν στο σύμπαν της, το μυαλό της Έβελιν διασπάται και καταρρέει.
Η συνείδηση της Έβελιν μεταπηδά ανεξέλεγκτα μαζί με εκείνη της Τζομπού σε παράξενα και διαφορετικά σύμπαντα. Η Τζομπού αποκαλύπτει ότι δεν θέλει να πολεμήσει, αλλά ότι, αντίθετα, ψάχνει για μια Έβελιν που μπορεί να δει, όπως εκείνη, ότι τίποτα δεν έχει σημασία, ενώ σκοτώνει τις Έβελιν που δεν το κάνουν. Φέρνει την Έβελιν στο κουλούρι με τα πάντα, εξηγώντας ότι θέλει να το χρησιμοποιήσει για να επιτρέψει στον εαυτό της και στην Έβελιν να πεθάνουν πραγματικά. Κοιτάζοντας το κουλούρι, η Έβελιν πείθεται ότι ενεργεί σκληρά και μηδενιστικά στα άλλα σύμπαντά της, πληγώνοντας τους γύρω της.
Καθώς η Έβελιν είναι έτοιμη να μπει στο κουλούρι με την Τζομπού, σταματάει για να ακούσει τις εκκλήσεις του Γουέιμοντ στο σύμπαν της να σταματήσουν όλοι να τσακώνονται και αντ' αυτού να είναι ευγενικοί ακόμα και όταν η ζωή δεν έχει νόημα. Η Έβελιν έχει μια υπαρξιστική επιφοίτηση και αποφασίζει να ακολουθήσει τις παράλογες και ανθρωπιστικές συμβουλές του Γουέιμοντ, χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις της στο πολυσύμπαν για να βρει τι πληγώνει τους γύρω της και τι τους φέρνει την ευτυχία. Με αυτόν τον τρόπο, αποκαθιστά τη ζημιά της στα άλλα σύμπαντα και εξουδετερώνει τους μαχητές του Άλφα-Γκονγκ Γκονγκ και της Τζομπού. Στο δικό της σύμπαν, η Έβελιν συμφιλιώνεται με τον Γουέιμοντ, αποδέχεται τη σχέση της Τζόι και της Μπέκι και το λέει στον Γκονγκ Γκονγκ και μιλάει με την Ντίρντρε αφού ο Γουέιμοντ πείθει την Ντίρντρε να τους αφήσει να ξανακάνουν τους φόρους τους. Η Τζομπού αποφασίζει να μπει μόνη της στο κουλούρι, ενώ, ταυτόχρονα στο σύμπαν της Έβελιν, η Τζόι ικετεύει την Έβελιν να την αφήσει να φύγει. Η Έβελιν λέει στην Τζόι ότι ακόμα και όταν τίποτα δεν έχει νόημα και ακόμα και αν θα μπορούσε να βρίσκεται οπουδήποτε αλλού στο πολυσύμπαν, εκείνη θα ήθελε πάντα να είναι με την Τζόι. Η Έβελιν και οι άλλοι σώζουν την Τζομπού από το κουλούρι και η Έβελιν και η Τζόι αγκαλιάζονται.
Λίγο καιρό αργότερα, με τις σχέσεις της οικογένειας να έχουν βελτιωθεί, επιστρέφουν στο κτίριο της Εφορίας για να ξανακάνουν τις φορολογικές τους δηλώσεις. Καθώς η Ντίρντρε μιλάει, η προσοχή της Έβελιν στρέφεται προς στιγμήν στους εναλλακτικούς εαυτούς της, πριν επιστρέψει στο σύμπαν της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες πολεμικών τεχνών Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής A24 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Λιαγκαίικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Λιαγκαίικα είναι ημιορεινός οικισμός του Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 220 μέτρων, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 11 χλμ. BA. από το Αγρίνιο. Αναφέρεται επίσημα το 1961 να απογράφεται ως οικισμός του δήμου Αγρινίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αγρινίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 44 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Άσμα Ράσιντ
Η Άσμα Ζαμίλ Ράσιντ (αραβικά: أسماء جميل رشيد) είναι Ιρακινή καθηγήτρια στο Κέντρο Σπουδών Γυναικών του Πανεπιστημίου της Βαγδάτης. Έχει διδακτορικό στην κοινωνιολογία και ειδικεύεται στην κοινωνιολογία του φύλου. Η Ράσιντ είναι εκπρόσωπος της Ιρακινής Ένωσης Γυναικών και έχει δώσει παρουσιάσεις και σεμινάρια σχετικά με την απροθυμία των νέων να ψηφίσουν, την ενδοοικογενειακή βία, τις διακρίσεις λόγω φύλου στο σχολικό πρόγραμμα μαθημάτων, το ποσοστό εγκατάλειψης των γυναικών στις αγροτικές περιοχές, τον περιορισμό του παιδικού γάμου και την απασχόληση χηρών γυναικών. Η Ράσιντ είναι επίσης δασκάλα στο Κέντρο για την Αναβίωση της Αραβικής Επιστημονικής Κληρονομιάς.
Εκδόσεις
Η Ράσιντ έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα, συμπεριλαμβανομένων των εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρακινοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Ιρακινές συγγραφείς Κατηγορία:Ιρακινοί παιδαγωγοί Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Αραβικά (ar)
Γαλλικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Το Γαλλικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (γαλλικά: Championnat de France de tennis de table) είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Γαλλίας, που διοργανώνεται από την Γαλλική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Fédération Française de Tennis de Table).
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Γαλλίας σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1928 στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στη Γαλλία Γαλλία
Αντάι-τζι
Κιότο
Το Αντάι-τζι ιδρύθηκε το 1921 από τον Όκα Σόταν ως μοναστήρι για μελετητές για τη μελέτη του Σομπογκένζο. Βρισκόταν στην περιοχή Γκεντάκου του βόρειου Κιότο και πολλοί κορυφαίοι μελετητές σπούδασαν εκεί. Ο Κόντο Σαβάκι έγινε ο πέμπτος ηγούμενος του το 1949 και το έκανε ένα μέρος για Ζαζέν. Ωστόσο, επειδή ο Σαβάκι ήταν σχεδόν συνεχώς σε κίνηση, οι περισσότερες από τις ευθύνες του ναού έπεσαν στον μαθητή του, Κόσο Ουτσιγιάμα. Ο Σαβάκι δεν διέμενε στον ναό μέχρι το 1962, όταν τα πόδια του έγιναν πολύ αδύναμα, για να ταξιδεύει. Με τον θάνατο του Σαβάκι το 1965, ο Ουτσιγιάμα έγινε ο έκτος ηγούμενος. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο μικρός ναός έγινε γνωστός στην κοινότητα Ζεν τόσο στην Ιαπωνία όσο και στο εξωτερικό για την αφοσιωμένη πρακτική του ζαζέν και της επίσημης επαιτείας, ή τακουχάτσου. Ήταν ασυνήθιστο στην Ιαπωνία εκείνη την εποχή να συντηρείται χωρίς εισόδημα από οικογένειες ενοριτών. Αντί να εκτελεί τελετές όπως κηδείες, για να βγάλει χρήματα, ο Αντάι-τζι βασιζόταν πλήρως σε δωρεές από λαϊκούς ασκούμενους και επαιτεία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ουτσιγιάμα πήρε αρκετούς μαθητές, που αργότερα θα γίνουν εξέχοντες από μόνοι τους, όπως ο Σοχάκου Οκουμούρα και ο Έισιν Ικέντα.
Η αύξηση των επισκεπτών και τα πολλά νέα σπίτια, που χτίστηκαν γύρω από το ναό δημιούργησαν πολύ θόρυβο, γεγονός που δυσκόλεψε τη συνέχιση της πρακτικής του Ζαζέν στην τοποθεσία του Κιότο. Ως εκ τούτου, ο ακόλουθος ηγούμενος, Βατανάμπε Κόχο (1942 – 2016), αποφάσισε να μεταφέρει το Αντάι-τζι στη σημερινή του θέση στο βόρειο Χιόγκο. Ο ναός αργότερα κατεδαφίστηκε και το μόνο, που απομένει από το αρχικό Αντάι-τζι είναι μια περιφραγμένη πέτρα κάτω από έναν σφενδάμι που ήταν μέρος του κήπου του ναού ακριβώς έξω από το δωμάτιο του ηγουμένου. Περιέχει ένα μνημείο στο Σαβάκι Κόντο. Μια εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά βρίσκεται τώρα περίπου στην προηγούμενη θέση του ναού.
Βόρειο Χιόγκο
Μαζί με την ησυχία των βουνών, ο έβδομος ηγούμενος Βατανάμπε Κόχο αναζήτησε έναν νέο τρόπο ζωής, που θα επανέφερε το Ζεν σε αυτάρκεια, όταν μετέφερε τον Αντάι-τζι στη σημερινή του θέση. Ο όγδοος ηγούμενος Σίνιου Μιγιάουρα (1948 – 2002) προστάτευσε αυτή την ήρεμη ζωή του Ζαζέν ενώ έκανε πράξη το ιδανικό ενός αυτόνομου μοναστηριού, μέχρι τον ξαφνικό θάνατό του στο χιόνι τον Φεβρουάριο του 2002. Ο μαθητής του, ο Γερμανός μοναχός Μούχο Νόελκε (γενν. 1968), συνέχισε ως ο ένατος ηγούμενος μέχρι το 2020. Τον διαδέχθηκε ο Νακαμούρα Έκο, ο κληρονόμος του Ιαπωνικού Ντάρμα. Μια ταινία ντοκιμαντέρ για το μοναστήρι με τίτλο "Zen for Nothing", σε σκηνοθεσία Βέρνερ Πένζελ και πρωταγωνίστρια της Σαμπίν Τιμοτέο, έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Σόλοθουρν το 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί στην Ιαπωνία
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1968-1969
Πρωτάθλημα Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1968-1969. Παναθηναϊκός και ΑΕΚ ολοκλήρωσαν το πρωτάθλημα ισόβαθμοι στην πρώτη θέση. Ο Παναθηναϊκός είχε επικρατήσει της ΑΕΚ και στους δύο αγώνες της κανονικής περιόδου με 76-70 και 78-68, όμως οι δύο αναπάντεχες ήττες που γνώρισε από τον Ολυμπιακό με 65-68 και 67-70, οδήγησαν τις δύο ομάδες σε αγώνα μπαράζ, καθώς η ΑΕΚ δεν γνώρισε άλλη ήττα και τα μεταξύ τους αποτέλεσματα δεν υπολογίστηκαν στην ισοβαθμία. Εκεί ο Παναθηναϊκός επικράτησε για τρίτη φορά με 85-80 και αναδείχθηκε πρωταθλητής για 9η φορά στην ιστορία του. Υποβιβάστηκαν ο Αμύντας και η Νήαρ Ηστ.
Μπαράζ για την 1η θέση
Ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ αναμετρήθηκαν στις 20 Μαρτίου 1969, στον τελευταίο αγώνα των δύο ομάδων για το πρωτάθλημα. Και οι δύο ήθελαν τη νίκη, η ΑΕΚ για να κατακτήσει το πρωτάθλημα, και ο Παναθηναϊκός για να ισοβαθμίσει με την αντίπαλο του στην κορύφη της βαθμολογίας και να οδηγηθούν σε αγώνα μπαράζ. Ο Παναθηναϊκός νίκησε με 78−68 και στη συνέχεια έγινε αγώνας μπαράζ για τον τίτλο στις 30 Μαρτίου 1969 στο Παναθηναϊκό στάδιο. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε σε έναν συναρπαστικό αγώνα της ΑΕΚ με 85−80 στη β' παράταση (68−68 κ.α., 74−74 α' παρ.) και κατεκτησε το πρωτάθλημα.
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1968 1969 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1968 1969
Κάστρο του Όζου
Το κάστρο Όζου (Ōzu Castle) (大洲城, Ōzu-jō), γνωστό επίσης ως κάστρο Τζιζογκατάκε (Jizōgatake Castle) (地蔵ヶ嶽城, Jizō-ga-take-jō), είναι ένα κάστρο, που βρίσκεται στο Όζου, στο νομό Εχίμε, στην Ιαπωνία. Πρώιμες αμυντικές κατασκευές ανάγονται στον 14ο αιώνα από τον Ουτσουνομίγια Τογιοφούσα. Η φθορά του φρουρίου του κάστρου (天守, tenshu) στα 1888 οδήγησε στην κατεδάφισή του, αλλά έγινε ακριβής ανακατασκευή του το 2004.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|200px|Σχέδιο διάταξης του κάστρου Τοπικά αρχεία δηλώνουν ότι, μέχρι το 1331, οδοφράγματα και  μικρά φρούρια διαπερνούσαν το Τζιζογκατάκε, ένα στρατηγικό ανάχωμα, που προεξέχει από τον ποταμό Hiji   (肱川, Hiji-kawa). Το αμυντικό κτηριακό συγκρότημα όπως είναι σήμερα, ωστόσο, δεν ανεγέρθηκε μέχρι το 1585–1617. Οι εκστρατείες ενοποίησης του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου έφεραν συνεχείς αλλαγές στα εν ενεργεία άτομα της επικράτειας Όζου  (大洲藩, Ōzu-han), συμπεριλαμβανομένων των πολέμαρχων Wakisaka Yasuharu, Kobayakawa Takakage, Tōdō Takatora και Toda Katsutaka. Μεταξύ αυτών, ο φημισμένος σχεδιαστής κάστρων Τακατόρα πιστεύεται ότι ήταν ο σημαντικότερος συντελεστής στο συνολικό σχέδιο της τρέχουσας κατασκευής.
Το 1617, αποβιβαζόμενος από την επαρχία Γιονάγκο, ο Κατό Σανταγιάσου κατέλαβε τον περιοχή Όζου. Η φυλή Κατό διατήρησε τον έλεγχο της περιοχής  κατά τη διάρκεια  των 13 γενεών, μέχρι την έναρξη της αποκατάστασης Meiji (1868).
Κατά τη διάρκεια της εποχής Meiji (1868-1912), εγκαταλελειμμένo και εκτεθειμένo το κάστρο στο έλεος του κακού καιρού και των φυσικών κινδύνων, υπέστη γρήγορη φθορά. Επειδή ήταν επικίνδυνο να καταρρεύσει, το 1888 αποφασίστηκε να κατεδαφιστεί το φρούριο. Παρ 'όλα αυτά, οι δύο πυργίσκοι (櫓 yagura), που το περιέβαλαν, Κόραν Γιαγκούρα και Νταϊντοκόρο Γιαγκούρα, έμειναν άθικτοι. Αυτά τα δύο στοιχεία, που χτίστηκαν στα τέλη της περιόδου Έντο (1603-1868), καθώς και οι πυργίσκοι Οβάτα και Μινάμι Σούμι ανακηρύχθηκαν το 1957 ως σημαντική πολιτιστική ιδιοκτησία από τον Οργανισμό Πολιτιστικών Υποθέσεων της Ιαπωνικής Κυβέρνησης.
Πρόσφατες εξελίξεις
Το 2004, οι προσπάθειες των τοπικών πολιτών και των αξιωματούχων της πόλης κορυφώθηκαν με την ολοκλήρωση ενός νέου φρουρίου με κόστος 1,6 δισεκατομμυρίων JPY.
Παλιές φωτογραφίες, παλιοί χάρτες και η ανακάλυψη ενός παλιού μοντέλου - που απεικόνιζε την αρχική του δομή - επέτρεψε μια πιστή ανακατασκευή. Χρησιμοποιήθηκαν μόνο παραδοσιακές τεχνικές συναρμολόγησης και φυσικά υλικά. Η ιστορική ακρίβεια ευνόησε την άνεση και την ευκολία κατασκευής. Το έργο έφερε νέα ζωή στο επάγγελμα του ξυλουργού, που βρίσκεται σε κρίση, και στην τέχνη του σιδηρουργού.
Σε ύψος 19,15 μ., στάθηκε ως η ψηλότερη ξύλινη κατασκευή, που είχε ανεγερθεί από την θέσπιση των πρώτων μεταπολεμικών κανονισμών για τα κτίσματα το 1950, (Νομικές προδιαγραφές κτηρίων) (建築基準法, kenchiku kijun hō).
Το κάστρο είναι ανοιχτό για τους επισκέπτες. Σε μια προσπάθεια αναζωογόνησης της τοπικής οικονομίας μέσω του τουρισμού είναι επίσης δυνατή η διανυκτέρευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Οζου Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Οζου
Χόικ
Το Χόικ (αγγλικά: Hawick,, σκωτικά: Haaick, σκωτικά γαελικά: Hamhaig) είναι πόλη στην περιφέρεια Σκότις Μπόρντερς και της ιστορικής κομητείας του Ροξμπουργκσάιρ στα ανατολικά Νότια Υψίπεδα της Σκωτίας. Βρίσκεται 16,1 χιλιόμετρα (10 μίλια) νοτιοδυτικά από το Τζέντμπρα και 14,3 χιλιόμετρα (8,9 μίλια) νότια-νοτιοανατολικά από το Σέλκερκ. Είναι μια από τις πιο απομακρυσμένες από τη θάλασσα πόλεις της Σκωτίας, στην καρδιά του Τεβιοτντέιλ, και η μεγαλύτερη πόλη στην πρώην κομητεία του Ροξμπουργκσάιρ. Η αρχιτεκτονική του Χόικ είναι ξεχωριστή και η πόλη διαθέτει αρκετά κτίρια από αμμόλιθο με οροφές από σχιστόλιθο. Στην πόλη βρίσκεται η συμβολή του ρέματος Σλίτριγκ και του ποταμού Τέβιοτ. Το Χόικ είναι γνωστό για το ετήσιο φεστιβάλ Common Riding, για την ομάδα ράγκμπι Hawick RFC και τη βιομηχανία πλεκτών.
Στην απογραφή του 2001 το Χόικ είχε πληθυσμό 14.801 κατοίκων. Μέχρι το 2011, ο αριθμός αυτός είχε μειωθεί στους 14.294 κατοίκους.
Μνημεία
Στη δυτική πλευρά της πόλης υπάρχει το "Mote", ερείπιο Νορμανδικού κάστρου. Στο κέντρο της High Street βρίσκεται το Σκωτικού βαρωνικού ύφους δημαρχείο, χτισμένο το 1886, και στην ανατολική πλευρά βρίσκεται άγαλμα ιππότη, γνωστό ως "the Horse" («το Άλογο»), το οποίο ανεγέρθηκε το 1914. Ο Πύργος Ντραμλάνριγκ, ο οποίος είναι πλέον μουσείο, χρονολογείται από τα μέσα του 16ου αιώνα.
Το 2009 ακόμη ένα μνημείο με το όνομα "Turning of the Bull" («Το γύρισμα του ταύρου», καλλιτέχνης: Άντζελα Χάντερ) ανεγέρθηκε στο Χόικ. Το μνημείο αναπαριστά τον Ουίλλιαμ Ρουλ να στρέφει έναν άγριο ταύρο ενώ αυτός πραγματοποιούσε επίθεση στον βασιλιά Ροβέρτο Α΄, σώζοντας έτσι τη ζωή του βασιλιά και ξεκινώντας τη δυναστεία των Τέρνμπουλ.
Οικονομία
Εταιρείες όπως οι Hawick Cashmere, Hawick Knitwear, Johnstons of Elgin, Lyle & Scott, Peter Scott, Pringle of Scotland, και Scott and Charters, διέθεταν ή διαθέτουν ακόμη σε πολλές περιπτώσεις εργοστάσια στο Χόικ, στα οποία παράγουν μεταξωτά πλεκτά από κασμίρι και μερίνο που συγκαταλέγονται στα καλύτερα του κόσμου. Η πρώτη μηχανή ραπτικής μεταφέρθηκε στο Χόικ το 1771 από τον Τζον Χάρντι ο οποίος ξεκίνησε την τρέχουσα πρωτοποριακή πώληση χαλιών. Αρχικά η βιομηχανία στηριζόταν στο λινό, αλλά στη συνέχεια ξεκίνησε η χρήση μαλλιού και τα εργοστάσια αυξήθηκαν, οδηγώντας την πόλη σε ανάπτυξη.
Μεταφορές
Το Χόικ βρίσκεται στη μέση της κοιλάδας του Τέβιοτ. Ο Αυτοκινητόδρομος A7 από το Εδιμβούργο στο Καρλάιλ περνά από την πόλη, ενώ άλλες εθνικές οδοί συνδέουν την πόλη με το Μπέργουικ και το Νιούκασλ.
Η σιδηροδρομική σύνδεση της πόλης σταμάτησε το 1969, όταν ως μέρος των περικοπών Μπίτσινγκ, έκλεισε η «Γραμμή Γουεϊβερλέι» από το Καρλάιλ στο Εδιμβούργο μέσω Χόικ. Θεωρούνταν η πλέον απομακρυσμένη μεγάλη πόλη από σιδηροδρομικό σταθμό στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά αυτό άλλαξε με το μερικό άνοιγμα της γραμμής Γουεϊβερλέι από το Τουίντμπανκ. Υπάρχουν τακτικά δρομολόγια λεωφορείων προς τον σιδηροδρομικό σταθμό του Καρλάιλ, σε απόσταση 68 χιλιομέτρων.
Τα πλησιέστερα διεθνή αεροδρόμια βρίσκονται στο Εδιμβούργο, σε απόσταση 92 χιλιομέτρων και το Νιούκασλ, σε απόσταση 90 χιλιομέτρων.
thumb|left|Το Δημαρχείο του Χόικ, έργο του [[Τζέιμς Κάμπελ Γουόλκερ.]] thumb|Μονοπάτι έξω από την πόλη.
Πολιτισμός και παραδόσεις
Στην πόλη διεξάγεται το ετήσιο φεστιβάλ Common Riding, στο οποίο συνδυάζονται οι ετήσιοι ιππικοί αγώνες στα όρια της πόλης και ο εορτασμός της νίκης νέων της περιοχής απέναντι σε Αγγλικό επιδρομικό κόμμα το 1514. Έχει θεωρηθεί ως ένα από τα καλύτερα φεστιβάλ στον κόσμο.
Οι κάτοικοι της πόλης αυτοαποκαλούνται "Teries", λόγων ενός παραδοσιακού τραγουδιού στο οποίο υπάρχει ο στίχος "Teribus ye teri odin".
Διάλεκτος Τέρι
Πολλοί κάτοικοι της πόλης μιλούν την τοπική διάλεκτο Μπόρντερ Σκοτς, η οποία είναι γνωστή ανεπισήμως ως «Διάλεκτος Τέρι». Είναι παρόμοια (αλλά όχι ταυτόσημη) με τις διαλέκτους που ομιλούνται στις κοντινές πόλεις, ειδικά το Τζέντμπρα, το Λάνγκχολμ και το Σέλκερκ. Η διάλεκτος της περιοχής περιγράφεται συνολικά από το Dialect of the Southern Counties of Scotland (Διάλεκτος των Νότιων Κομητειών της Σκωτίας, 1873) του Τζέιμς Μάρεϊ, το οποίο θεωρείται η πρώτη συστηματική μελέτη οποιασδήποτε διαλέκτου. Η γλώσσα του Χόικ διατηρεί πολλά στοιχεία των Αρχαίων Αγγλικών, μαζί με ειδικά στοιχεία λεξιλογίου, γραμματικής και προφοράς. Η μοναδικότητα της προκλήθηκε από την σχετική απομόνωση της πόλης.
Αθλητισμός
Η πόλη αποτελεί έδρα του συλλόγου ράγκμπι Hawick RFC και της ποδοσφαιρικής ομάδας Hawick Royal Albert, η οποία έχει αγωνιστεί στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα Ανατολικής Σκωτίας.
Υπάρχει αντιπαλότητα μεταξύ των μικρών πόλεων της επαρχίας Μπόρντερς, που εμφανίζεται κυρίως στους αγώνες ράγκμπι γιούνιον. Η ιστορική διαμάχη συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, με την κύρια αντίπαλο του Χόικ, να είναι η επίσης μικρή πόλη Γκάλασιλς.
Το παιχνίδι Μπα (είδος μεσαιωνικού ποδοσφαίρου) παιζόταν κατά το παρελθόν στο Χόικ, από τους «άνω» και τους «κάτω» κατοίκους της πόλης, σύμφωνα με την πλευρά του ποταμού στην οποία βρισκόταν. Ο αγώνας διεξαγόταν την πρώτη Δευτέρα μετά τη νέα σελήνη του Φεβρουαρίου. Ο ποταμός της πόλης αποτελούσε σημαντικό μέρος του αγωνιστικού χώρου. Πλέον δεν διεξάγεται κάποιος αγώνας στο Χόικ, αλλά στο γειτονικό Τζέντμπρα συνεχίζεται κανονικά.
Τουρισμός
Το Μονοπάτι Αββαείων της επαρχίας Μπόρντερς περνά από την πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σκωτίας
Έρβιν Χέλμχεν
Ο Έρβιν Χέλμχεν (γερμανικά-αγγλικά: Erwin Helmchen, 10 Μαΐου 1907 – 8 Ιουνίου 1981) ήταν Γερμανός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Έχοντας σημειώσει τουλάχιστον 987 τέρματα σε 578 επίσημους αγώνες είναι ο παίκτης που έχει σημειώσει τα περισσότερα γκολ στην καταγεγραμμένη ιστορία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου σύμφωνα με την Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation (RSSSF). Είναι επίσης ο πιο παραγωγικός σκόρερ όλων των εποχών έχοντας την υψηλότερη αναλογία γκολ ανά αγώνα (1,71), ενώ είναι αυτός που έχει πετύχει τα περισσότερα χατ τρικ σε επίσημους αγώνες με τουλάχιστον 141.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Χέλμχεν γεννήθηκε στο Κότμπους της Κάτω Λουσατίας και έμαθε τα βασικά του ποδοσφαίρου στη Μπράντεμπουργκ Κότμπους (FV Brandenburg Cottbus, σημερινό όνομα BSV Cottbus-Ost ), μικρό τοπικό σύλλογο που αγωνίζονταν σε μία από τις τότε επτά περιφερειακές ενώσεις του Νοτιοανατολικού Γερμανικού Πρωτάθληματος (Südostdeutsche Fußball Meisterschaft). Την πρώτη του χρονιά αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα τοπικού επιπέδου και τα επόμενα τρία αντίστοιχα με τη δεύτερη εθνική κατηγορία της Γερμανίας. Με την ομάδα του Κότμπους, ο νεαρός επιθετικός ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 17 ετών και κέρδισε τους πρώτους περιφερειακούς τίτλους το 1927 και το 1928. Τη σεζόν 1925–26 σημείωσε 49 γκολ σε 21 αγώνες πρωταθλήματος που συμμετείχε, με την ομάδα να πετυχαίνει συνολικά 78, ενώ στον αγώνα με την Βικτόρια Φερστ (Viktoria Forst, 11–3) σημείωσε για πρώτη φορά 7 γκολ. Συμμετείχε με το σύλλογο στους τελικούς του πρωταθλήματος της Νοτιοανατολικής Γερμανίας, αλλά οι ομάδες που εκπροσωπούσαν την Κεντρική Σιλεσία ήταν η κυρίαρχη δύναμη. Το 1928 εντάχθηκε στη ΠΣΦ Κέμνιτς (ομάδα της τοπικής αστυνομίας ) και μετακόμισε στη Δυτική Σαξονία και στο αντίστοιχο περιφερειακό πρωτάθλημα.
Ο εντυπωσιακά ικανός σκόρερ σημείωσε στα πέντε πρώτα χρόνια 213 γκολ στους αγώνες του περιφερειακού πρωταθλήματος, ενώ το 1930–31 κέρδισε και τον πρώτο από τους τρεις συνεχόμενους τίτλους του πρωταθλήματος της Νοτιοδυτικής Σαξονίας. Δεν χαρακτηρίζοταν από ιδιαίτερη τεχνική, ταχύτητα ή φινέτσα, αλλά διέθετε εξαιρετικά δυνατό και εύστοχο σουτ από οποιασδήποτε απόσταση, το οποίο χρησιμοποίησε σε κάθε ευκαιρία. Κατά τα έτη 1931 έως 1933 ο Χέλμχεν κατάφερε να προχωρήσει στους τελικούς του πρωταθλήματος της Κεντρικής Γερμανίας με το σύλλογό του. Στη δεύτερη προσπάθεια το 1932, κέρδισε το Πρωτάθλημα Κεντρικής Γερμανίας (Gauliga Mitteldeutsche) με νίκη στον τελικό με 3–2 με αντίπαλο τη Δρέσδη ΣΚ (Dresdner SC). Στο πρωτάθλημα ο Χέλμχεν είχε σημειώσει 51 γκολ, επίδοση που είναι το ατομικό του ρεκόρ, 73 σε 29 επίσημους αγώνες και συνολικά 120 γκολ σε 53 επίσημους και φιλικούς αγώνες για τη σεζόν 1931–32. Στον πρώτο γύρο των τελικών του εθνικού πρωταθλήματος ο Χέλμχεν σημείωσε τέσσερα γκολ στον αγώνα με την Beuthen 09 (5–1) αλλά στο δεύτερο γύρο μόνο ένα απέναντι στη μελλοντική (και για πρώτη φορά πρωταθλήτρια) Μπάγερν Μονάχου μετά από ήττα 2–3 στη Λειψία στις 22 Μαΐου 1932.
Η εποχή της δημιουργίας της Γκαουλίγκα (Gauliga, αναδιάρθρωση σε 16 περιφέρειες σε επίπεδο πρώτης κατηγορίας γερμανικού πρωταθλήματος και απαγόρευση του επαγγελματισμού ) άρχισε με τον σύλλογό του στην πρώτη του σεζόν 1933–34 στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος πίσω από τη Δρέσδη και τον ίδιο πρώτο σκόρερ με 44 τέρματα, τελευταία από τις έξι συνολικά φορές που σημείωσε πάνω από 40 γκολ πρωταθλήματος. Στις 16 Ιουνίου 1934, σε φιλικό αγώνα με αντίπαλο τους Ισπανούς πρωταθλητές του 1932 Ρεάλ Μαδρίτης με τον «θαυματουργό τερματοφύλακα» Ρικάρδο Θαμόρα, ο Χέλμχεν σημείωσε τρία γκολ στο τελικό 5–2, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη εντύπωση. Ήταν η μία από τις δύο ήττες της Ρεάλ στη περιοδεία της στη χώρα σε έξι συναντήσεις. Στα πρωταθλήματα του 1934–35 και του 1935–36 ο Χέλμχεν κέρδισε με την ΠΣΦ Κέμνιτς δύο τίτλους πρωταθλήματος της Γκαουλίγκα Σάτσχεν που συμμετείχε. Ο τελικός της πρώτης χρονιάς ήταν συγκλονιστικός με τη νίκη της Κέμνιτς με 6–5 επί της Δρέσδης και το Χέλμχεν να σημειώνει πέντε γκολ χαρίζοντας τον τίτλο στην ομάδα του. Στους τελικούς του γερμανικού πρωταθλήματος, επιβεβαίωσε εντυπωσιακά τις ικανότητές του: τη σεζόν του 1935 η Κέμνιτς κέρδισε τους τρεις πρώτους αντιπάλους της και απέτυχε μόνο στις 2 Ιουνίου στο Ντίσελντορφ στους αγώνες νοκ άουτ με 2–3 στον αγώνα με νικήτρια τη Σάλκε, «αγαπημένη» ομάδα του καθεστώτος. Και τα δύο γκολ σημείωσε ο Χέλμχεν. Στους τελικούς του 1936 οι Σάξονες συνάντησαν τη Σάλκε στη φάση των ημιτελικών. Στο πρώτο σκέλος στις 26 Απριλίου, η Κέμνιτς επικράτησε στο Ντόρτμουντ με 3–2 με δύο γκολ του Χέλμχεν. Στο δεύτερο παιχνίδι στις 17 Μαΐου, η Σάλκε στη Δρέσδη νίκησε με 2–1 (το μοναδικό γκολ των ηττημένων από το Χέλμχεν ), αλλά με χειρότερη διαφορά τερμάτων η Κέμνιτς έμεινε εκτός τελικού. Με συνολικά 10 γκολ, ο Χέλμχεν ήταν πρώτος σκόρερ του εθνικού πρωταθλήματος.
Ήταν δεύτερος με την ομάδα του τη σεζόν 1936–37 και τερμάτισε τρίτος στη Σαξονία το 1938 και το 1941, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να κάνει μια άλλη είσοδο στον τελικό γύρο του γερμανικού πρωταθλήματος. Το 1940–41 και 1941–42, η ομάδα ενισχύθηκε με το βασικό κεντρικό επιθετικό της εθνικής ομάδας και μεγάλο σκόρερ Ερνστ Βιλιμόφσκι αλλά η πορεία της ομάδας δεν ήταν αξιοσημείωτα ανοδική. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Χέλμχεν συμμετείχε στα θερινά τουρνουά κατακτώντας δύο από αυτά (1940, 1943) και σημειώνοντας 54 τέρματα σε 24 αγώνες. Σε αγώνα στις 17 Νοεμβρίου 1940 υπέστη κάταγμα αστραγάλου και έχασε τέσσερις μήνες ενεργού δραστηριότητας. Μετά τον αγώνα στις 3 Μαρτίου 1942 με την ΡΜ Λειψία τιμωρήθηκε για αντιαθλητική συμπεριφορά για πέντε μήνες.
Μετά τον πόλεμο ο Χέλμχεν ξεκίνησε επίσης στο Κέμνιτς με τη διάλυση των προηγούμενων αθλητικών συλλόγων και τη δημιουργία χαλαρά οργανωμένων αθλητικών κοινοτήτων, οι οποίες αρχικά είχαν μόνο τη δυνατότητα να συμμετέχουν σε διοργανώσεις σε τοπικό επίπεδο. Ο σύλλογος που δραστηριοποιήθηκε ήταν η νέα του ομάδα Κέμνιτσερ ΦΚ (SG Chemnitz Nord ) και συμμετείχε στο πρωτάθλημα της περιοχής του Κέμνιτς από το 1945–46 (αντίστοιχη με τη δεύτερη κατηγορία εθνικού πρωταθλήματος). Η ομάδα κατέλαβε την πρώτη θέση το 1947 και την τρίτη το 1948. Τη σεζόν 1948–49, ήταν πρώτη στο τοπικό πρωτάθλημα, αλλά ηττήθηκε σε τρεις αγώνες πλέι οφ που ήταν απαραίτητοι για το πρωτάθλημα της περιοχής. Ο 41χρονος Χέλμχεν διακρίθηκε ως σκόρερ (εκτός από το ρόλο του ως προπονητή που είχε αναλάβει από το 1949) με 71 γκολ πρωταθλήματος σε τρεις χρονιές και κλήθηκε επίσης στις 23 Ιανουαρίου 1949 στο παιχνίδι επιλογής της Σαξονίας απέναντι στην επιλογή του Βερολίνου. Σημείωσε τα τελευταία γκολ στον φθινοπωρινό γύρο του 1949–50 με την ομάδα του κρατιδίου της Σαξονίας, η οποία είχε πλέον μετονομαστεί επίσημα ως «Βόρειο Κέμνιτς» (BSG Fewa Chemnitz ), πριν μετακομίσει στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν καθώς κέρδισε το ανεπίσημο πρωτάθλημα. Από τον Φεβρουάριο του 1950 αγωνίστηκε στην Λίμπεκ ως παίκτης-προπονητής στο πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας του βορά (Oberliga Nord), χωρίς να πετύχει τη σωτηρία της ομάδας. Την επόμενη σεζόν 1950–51 ο 44χρονος Χέλμχεν κέρδισε το πρωτάθλημα στο κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, αλλά απέτυχε στους αγώνες ανόδου στην πρώτη κατηγορία. Το 1951–52 κέρδισε και πάλι το πρωτάθλημα με τη Λίμπεκ μόνο με την ιδιότητα του προπονητή, αλλά η επιστροφή στην Oberliga Nord δεν ήταν επιτυχής ούτε στη δεύτερη προσπάθεια. Στο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι στις 23 Ιουνίου 1951 ανάμεσα στη Λίμπεκ και στη TB Harburg (3–2) ο Χέλμχεν σημείωσε ένα γκολ.
Επίλεκτες ομάδες και εθνική
Από το 1928 ο Χέλμχεν διακρίθηκε ιδιαίτερα στη διοργάνωση του εθνικού κυπέλλου των ομάδων της Κεντρικής Γερμανίας (Ράιχσμπουντ Ποκάλ, Reichsbundpokal), όπου συμμετείχαν επίλεκτες ομάδες. Στις 13 Οκτωβρίου 1929, σημείωσε τέσσερα γκολ στη νίκη με 5–2 της Σαξονίας στο Μαγδεμβούργο με αντίπαλο την επίλεκτη Νότιας Γερμανίας. Με την επιλογή της Σαξονίας κέρδισε το Κύπελλο της χρονιάς 1935–36. Στον πρώτο τελικό αγώνα την 1η Μαρτίου 1936, σημείωσε δύο τέρματα στο παιχνίδι με αντίπαλο τη επίλεκτη Νοτιοδυτικής Γερμανίας που έληξε με ισοπαλία 2–2 μετά από παράταση. Στην επανάληψη, η Σαξονία υπερίσχυσε με 9–0 με άλλα δύο γκολ του Χέλμχεν. Με συνολικά 10 γκολ ήταν ο κορυφαίος σκόρερ σε αυτή τη διοργάνωση.
Ήταν με την επίλεκτη ομάδα της Σαξονίας σε δύο άλλους τελικούς, το 1937 και το 1940 που τελικά χάθηκαν. Στις 30 Ιουνίου 1940, σε ηλικία 33 ετών, ηγήθηκε της ομάδας ως αρχηγός με αντίπαλο τη Βαυαρία χωρίς επιτυχία. Στη διοργάνωση του 1939–40 ήταν επίσης ο πρώτος σκόρερ με 9 γκολ. Μεταξύ 1933 και 1942 που διοργανώθηκε το Κύπελλο σημείωσε συνολικά 26 γκολ σε 21 αγώνες επιλογής και ήταν πρώτος στην κατάταξη. Ο Χέλμχεν έπαιξε πάνω από 100 φορές στις ομάδες επιλογών της πόλης και της Σαξονίας.