cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρυσό Δηνάριο
μικρογραφία| [[Χαλιφάτο των Ομεϋαδών|Umayyad χρυσό δηνάριο που κόπηκε στην Δαμασκός, Συρία στο AH 77 (697 CE ) με βάρος 4,24 γραμμάρια]] δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Χρυσό δηνάριο του 20ου [[Χαλιφάτο|χαλίφη Αββασίδ Ar-Radi bi'llah (934 έως 940 μ.Χ.)]] μικρογραφία| Δηνάριο που εκδόθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φατιμίδη Εμίρη Al-Mu'izz li-Din Αλλάχ στη Μανσούρια της Τυνησίας το 344 μ.Χ. (955 μ.Χ.) μικρογραφία| Δηνάριο Μαμλουκ Σουλτάνου [[Μπαϊμπάρς|Baybars (658–676 AH = 1260–1277 CE)]] Το χρυσό δηνάριο ( ﺩﻳﻨﺎﺭ ذهبي  ) είναι ένα ισλαμικό μεσαιωνικό χρυσό νόμισμα που εκδόθηκε για πρώτη φορά το AH 77 (696–697 μ.Χ.) του Χαλίφη Abd al-Malik ibn Marwan. Το βάρος του δηναρίου είναι 1 μιθκάλ ( 4.25 g τροίας).
Η λέξη dinar προέρχεται από τη λατινική λέξη denarius, η οποία ήταν ένα ασημένιο νόμισμα. Το όνομα "dinar" χρησιμοποιείται επίσης για χρυσά νομίσματα Sasanid, Kushan και Kidarite, αν και δεν είναι γνωστό ποιο ήταν το σύγχρονο όνομα.
Τα πρώτα δηνάρια εκδόθηκαν από το Χαλιφάτο Ομεϊάδων. Κάτω από τις δυναστείες που ακολούθησαν, η χρήση του δηναρίου εξαπλώθηκε από την Ισλαμική Ισπανία στην Κεντρική Ασία.
Ιστορικό
Αν και υπήρχε μια υπαγόρευση ότι ο Βυζαντινός Σόλιδος δεν έπρεπε να χρησιμοποιηθεί εκτός της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, υπήρχε κάποια συνδιαλλαγή που περιλάμβανε αυτά τα νομίσματα τα οποία στη συνέχεια δεν ξανακόπηκαν από τις εργασίες κοπής των αυτοκρατόρων και γρήγορα φθάρησαν. Προς το τέλος του 7ου αιώνα μ.Χ., τα αραβικά αντίγραφα σολιδηνάρια που εκδόθηκαν από τον χαλίφη Abd al-Malik (685–705 μ.Χ.), ο οποίος είχε πρόσβαση σε προμήθειες χρυσού από τον άνω Νείλο - άρχισε να κυκλοφορεί σε περιοχές εκτός της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αυτά αντιστοιχούσαν σε βάρος μόνο 20 carat, αλλά ταιριάζει με το βάρος του φθαρμένου στερεού που κυκλοφορούσε σε εκείνες τις περιοχές εκείνη τη στιγμή. Τα δύο νομίσματα κυκλοφόρησαν μαζί σε αυτές τις περιοχές για κάποιο χρονικό διάστημα.
Πρώτα χρονολογημένα νομίσματα
Τα πρώτα χρονολογημένα νομίσματα που μπορούν να καταχωρηθούν στους Μουσουλμάνους είναι αντίγραφα ασημένιων Ντιρχάμ του Σασσάνιου ηγεμόνα Γιαζντέγκερτ Γ ', που κόπηκαν κατά τη διάρκεια του Χαλιφάτου του Οθμάν. Αυτά τα νομίσματα διαφέρουν από τα πρωτότυπα στο ότι μια αραβική επιγραφή βρίσκεται στο εμπρόσθιο περιθώριο, που συνήθως γράφει "στο όνομα του Αλλάχ". Η επόμενη σειρά εκδόθηκε χρησιμοποιώντας τύπους βασισμένους σε δραχμές του Χοσράου Β II, τα νομίσματα των οποίων πιθανότατα αντιπροσώπευαν ένα σημαντικό ποσοστό του νομίσματος που κυκλοφορούσε.
Παράλληλα με τα μεταγενέστερα νομίσματα Αραβο-Σασσάνιου τύπου Χοσράου, που εκδόθηκαν για πρώτη φορά υπό τους Καλά - Kαθοδηγημένους Χαλίφηδες του Ισλάμ, μια πιο εκτεταμένη σειρά χτυπήθηκε με το όνομα του Χοσράου να αντικαταστάθηκε από αυτό του τοπικού Άραβα κυβερνήτη ή σε άλλες περιπτώσεις του Χαλίφη. Ιστορικά στοιχεία καθιστούν σαφές ότι τα περισσότερα από αυτά τα νομίσματα φέρουν ημερομηνίες Hijra. Τα πρώτα μουσουλμανικά νομίσματα χαλκού είναι ανώνυμα και χωρίς ημερομηνία, αλλά υπάρχει μια σειρά που μπορεί να είχε εκδοθεί κατά τη διάρκεια των Χαλιφάτων του Οθμάν ή του Αλή. Πρόκειται για ακατέργαστα αντίγραφα βυζαντινών 12- Νούμμων κομματιών του Ηρακλείου από την Αλεξάνδρεια.
Πρώτο ασημένιο Ντίρχαμ
μικρογραφία|170x170εσ| Ασημένιο ντιρχάμ του [[Χαλιφάτο των Ομεϋαδών|Χαλιφάτου Ομεγιάδων, που κόπηκε στο Balkh al-Baida το 111 AH (= 729/30 CE).]] Μέχρι το έτος AH 75 (695 μ.Χ.) Ο Abd al-Malik είχε αποφασίσει για τις αλλαγές στο νόμισμα. Από αυτή την ημερομηνία υπάρχουν διάσπαρτα κομμάτια με μοτίβο σε ασήμι, βασισμένα στα Σασσάνια πρωτότυπα αλλά με διακριτικά αραβικά αντίστροφα. Αυτό το πείραμα, το οποίο διατηρούσε το πρότυπο βάρους των Σασσάνων των 3,5-4,0 γραμμαρίων, δεν προχώρησε και το 698 μ.Χ. (AH 79) ένας εντελώς νέος τύπος ασημένιου νομίσματος κόπηκε στα 14 νομισματοκοπεία με νέο ονομαστικό βάρος τα 2,97 γραμμάρια. Σε αντίθεση με τη σύγχρονη νομισματοκοπία, ο αριθμός αυτός δεν φαίνεται να έχει επιτευχθεί στην πράξη. Το μέσο βάρος εξήντα άθικτων δειγμάτων μεταξύ 698-704 (AH 79-84) είναι μόνο 2,71 γραμμάρια, αριθμός πολύ κοντά σε αυτό για ένα μοναδικό νόμισμα του 698 μ.Χ. (AH 79) χτυπημένο χωρίς όνομα νομισματοκοπείου (όπως ήταν η τυπική διαδικασία για τα χρυσά δηνάρια που παρήχθησαν στη Δαμασκό). Αυτά τα νέα νομίσματα που έφεραν το όνομα «Ντιρχάμ», καθιέρωσαν το στυλ των αραβοσασανικών προκατόχων τους στα 25 έως 28 mm διάμετρο. Ο σχεδιασμός τους αποτελείται από αραβικές επιγραφές που περιβάλλονται από κύκλους και δακτυλίους.
Σε κάθε πλευρά υπάρχει ένας θρύλος τριών ή τεσσάρων γραμμών με μία μόνο κυκλική επιγραφή. Έξω από αυτό υπάρχουν τρεις κυκλικές γραμμές, αρχικά με πέντε δακτυλίους να τους περιβάλλουν. Η πλευρά που συνήθως λαμβάνεται ως το εμπρός μέρος έχει ως κεντρικό μύθο την Kalima ή shahada: "Δεν υπάρχει θεός εκτός από τον Αλλάχ μόνο, δεν υπάρχει συνεργάτης μαζί Του". Γύρω του είναι η ανάγνωση του τύπου του νομισματοκοπείου και της ημερομηνίας που γράφει: "Στο όνομα του Αλλάχ: αυτό το Ντίρχαμ κόπηκε στο [όνομα νομισματοκοπείου π.χ. Δαμασκός] το έτος [π.χ. 698, AH 79]". Η πίσω όψη έχει μια κεντρική επιγραφή τεσσάρων γραμμών που έχει ληφθεί από τη Σούρα 112 του Κορανίου: "Qul hu Allahu Ahad, Allahu-Samad, Lam yalid wa lam yulad wa lam yakul-lahu kufu-an ahad". Ο περιθωριακός μύθος λέει: "Ο Μωάμεθ είναι ο Αγγελιαφόρος του Αλλάχ, εστάλη με καθοδήγηση και τη θρησκεία της αλήθειας για να επικρατήσει σε κάθε άλλη θρησκεία, απεχθείς κι αν είναι οι ειδωλολάτρες" (Κοράνι 9:33)
Πρώτο χρυσό δηνάριο
Τα χρυσά νομίσματα κόπηκαν για πρώτη φορά με το σύγχρονο πρότυπο των 4,4 γραμμαρίων και με μία ή περισσότερες αραβικές όψεις στο μπροστινό μέρος και έναν αραβικό θρύλο στην πίσω όψη. Τα χρονολογημένα νομίσματα υπάρχουν από το 680 μ.Χ. (AH 74) και ονομάζονται ως «Δηνάρια». Αυτά τα πειραματικά ζητήματα αντικαταστάθηκαν το 683 (AH 77), εκτός από τη Βόρεια Αφρική και την Ισπανία, με εντελώς επιγραφικά σχέδια πολύ παρόμοια με τα σχέδια που υιοθετήθηκαν για τα ασημένια κομμάτια, αλλά με μικρότερο αντίστροφο μύθο και χωρίς δακτυλίους ή εσωτερικούς κύκλους. Αυτός ο τύπος χρησιμοποιήθηκε χωρίς αξιοσημείωτη αλλαγή για ολόκληρη την περίοδο των Ομαγιαδών, τα νομίσματα χτυπήθηκαν με ένα νέο και προσεκτικά ελεγχόμενο πρότυπο 4,25 γραμμάρια. Αυτό το βάρος φημολογείται ότι βασίζεται στον μέσο όρο του σημερινού βυζαντινού σολιδίου, ονομαζόταν Mithqal, όρος που χρησιμοποιήθηκε νωρίτερα για1⁄72 ενός ratl. Η απόδειξη της σημασίας που αποδίδεται στον στενό έλεγχο των νέων δηναρίων παρέχεται από την ύπαρξη από γυάλινα βάρη, κυρίως από την Αίγυπτο. Συνήθως εμφανίζουν το όνομα του κυβερνήτη, μερικές φορές την ημερομηνία αλλά όλα σημειωμένα με ονομαστική αξία νομισμάτων.
Οι εκδόσεις χρυσού από τη Βόρεια Αφρική ξεκίνησαν ως αντίγραφα των νομισμάτων του Ηρακλείου και του γιου του (αλλά με συντομογραφία Kalima στα λατινικά), το αντίστροφο "σταυρός στα σκαλιά" χάνοντας στις περισσότερες περιπτώσεις το σταυρό του. Δυναμικά, μισά και τρίτα χτυπήθηκαν, όλα στο νέο πρότυπο βάρους. Τα μεταγενέστερα νομίσματα χρονολογούνται με ένδειξη, από την Indiction II (703 μ.Χ., AH 84–85) αλλάζει στην ημερομηνία Hijra με ρωμαϊκούς αριθμούς το 713 μ.Χ. (AH 94) με αραβικές φράσεις που εμφανίζονται στο πεδίο από το 716 (AH 97). Το 684 μ.Χ. (AH 100), η Βόρεια Αφρική ευθυγραμμίστηκε με τις ανατολικές εκδόσεις, αν και το νομισματοκοπείο ονομάζεται Ifriqiya. Οι θρύλοι είναι πιο σύντομοι και το πίσω μέρος έχει μια νέα κεντρική επιγραφή: "Στο όνομα του Αλλάχ, του Ελεήμονα, του Σπλαχνικού". Αυτό χρησιμοποιήθηκε επίσης στα νομίσματα του Al-Andalus, και στο μισό και στο τρίτο δηνάριο, τα περισσότερα από τα οποία δεν δείχνουν νομισματοκοπείο, αλλά μπορεί κάλλιστα να έχουν κοπεί στο Al-Andalus.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χαλιφάτο των Ομεϋαδών Κατηγορία:Χρυσά νομίσματα
1236
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Β΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ 2017-18
Η Β΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ 2017-18 αποτέλεσε ποδοσφαιρική περίοδο της Β΄ κατηγορίας ΠΟΑΣΠ. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας ΠΟΑΣΠ 2017-18 συμμετείχαν 7 ομάδες. Αρχικά, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι πρώτες 4 στη βαθμολογία έδωσαν μονούς αγώνες (στην έδρα μιας εκ των δύο ομάδων), οι οποίοι προστέθηκαν στην τελική βαθμολογία. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας ΠΟΑΣΠ 2018-19.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν
Anarcho-punk
Το Anarcho-punk (ελληνική απόδοση: Αναρχό-πανκ) είναι μουσικό είδος της πανκ ροκ που στηρίζεται στην αναρχική ιδεολογία. Πιο πλούσιο σε στίχους από τα άλλα πανκ ροκ είδη, θίγει θέματα όπως η εξουσία, η ισότητα ανδρών-γυναικών, ο φασισμός, ο ρατσισμός, η ανισότητα/ισότητα, τα δικαιώματα των ζώων, η αστυνομική βία, η παγκόσμια ειρήνη, η επανάσταση, η σημερινή κοινωνία κ.ά. Έγινε γνωστό στο τέλος της δεκαετίας του '70. Κάποια από τα πιο γνωστά συγκροτήματα του είδους είναι οι Anti-Flag, οι Crass, οι Poison Girls και οι Conflict.
Β΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ 2017-18
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Πηγή:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018
Ερεικούσσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Διαπόντια νησιά Κατηγορία:Νομός Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Ανδρέας της Γαλικίας
Ο Ανδρέας, ουγγρ. András (π. 1210 - 1233/4) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν πρίγκιπας της Γαλικίας (1227-29, 1231-33/4) και πρίγκιπας τού Ζβενίγκοροντ (1226).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας και της Γερτρούδης των Άνντεχς, κόρης του Μπέρτολντ Δ΄ δούκα της Μερανίας.
Γεννήθηκε π. το 1210, σύμφωνα με τον ιστορικό Γκυούλα Κριστό. Αδέλφια του ήταν ο Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας, ο Κολομάν της Γαλικίας, η (Άννα) Μαρία σύζυγος τού Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας, η Αγία Ελισάβετ της Ουγγαρίας σύζυγος τού Λουδοβίκου Δ΄ λαντγκράβου της Θουγιγγίας και η Γιολάντα σύζυγος τού Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας.
Οικογένεια
Αρραβωνιάστηκε με την Ισαβέλλα των Ρουπενιδών, κόρη τού Λέοντα Β΄ της Μικρής Αρμενίας (Κιλικίας), όπως αποφάσισαν οι γονείς του, όταν ο πατέρας του επέστρεφε από την Παλαιστίνη στις αρχές τού 1219.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Γκίζελα Αγνή του Ρατ
Η Γκίζελα-Αγνή, γερμ.: Gisela Agnes von Rath (9 Οκτωβρίου 1669, στο Kλάινβυλκνιτς, τώρα μέρος του Κέτεν - 12 Μαρτίου 1740, στο Nήνμπουργκ) έγινε με τον γάμο της δούκισσα του Άνχαλτ-Κέτεν από το 1692. Το 1694 έγινε κόμισσα του Νήνμπουργκ. Από το 1704 έως το 1715 ήταν επίτροπος τού Άνχαλτ-Κέτεν, κατά την ανηλικιότητα τού γιου της.
Βιογραφία
Ήταν μέλος μίας παλαιάς αριστοκρατικής λουθηρανικής οικογένειας. Γονείς της ήταν ο Bαλτάσαρ-Γουλιέλμος του Ρατ-Κλάινβυλκνιτς και η Mαγδαληνή-Δωροθέα του Βύτεναου. Ο εκ πατρός πάππος της ήταν ο Γουλιέλμος του Ρατ, που είχε διοικήσει τον στρατό του Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου.
Ο διάδοχος-πρίγκιπας, ο νεαρός Εμμανουήλ-Λέμπρεχτ του Άνχαλτ-Κέτεν, την ερωτεύτηκε. Η μητέρα του Ελεονώρα προσπάθησε να λήξει αυτή τη σχέση, επειδή η Γκίζελα-Αγνή ανήκε σε κατώτερη αριστοκρατία, και ακατάλληλη για να παντρευτεί έναν πρίγκιπα που θα κυβερνούσε. Έστειλε τη Γκίζελα-Αγνή στην αδελφή της στο Στάτχαγκεν. Ωστόσο αμέσως μετά την ανάληψη τής διακυβέρνησης από τον Εμμανουήλ-Λέμπρεχτ, τη νυμφεύτηκε «ήσυχα» στις 30 Σεπτεμβρίου 1692.
Ο γάμος θεωρήθηκε μοργανατικός. Επιπλέον, ο πρίγκιπας Εμμανουήλ-Λέμπρεχτ ήταν Καλβινιστής, ενώ η Γκίζελα-Αγνή ήταν Λουθηρανή, έτσι ο γάμος πυροδότησε έντονη διαμαρτυρία τόσο από την Μεταρρυθμισμένη εκκλησία, όσο και από την πριγκιπική οικογένεια. Ωστόσο τα παιδιά από αυτόν τον γάμο αναγνωρίστηκαν επίσημα ως διάδοχοι του θρόνου από τους πρίγκιπες του Άνχαλτ το 1698 και από τον αυτοκράτορα της Γερμανίας το 1699. Όλοι οι μετέπειτα δούκες του Άνχαλτ-Κέτεν κατάγονται από αυτόν τον «άνισο» γάμο.
Επιτροπεία
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο σύζυγός της είχε κανονίσει ότι μετά το τέλος του, αυτή θα ενεργούσε ως επίτροπος για τον ανήλικο γιο τους Λεοπόλδο. Έτσι, όταν ο Εμμανυήλ-Λέμπρεχτ απεβίωσε το 1704, η Γκίζελα-Αγνή ανέλαβε την επιτροπεία.
Υποστήριξε τους Λουθηρανούς στο πριγκιπάτο και ίδρυσε την εκκλησία του Αγίου Αγνού, την πρώτη λουθηρανική εκκλησία στο Κέτεν. Ένα μεγάλο πορτραίτο της από τον Aντουάν Πεσν εκτίθεται ακόμη στην εκκλησία. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Γιόχαν-Σεμπάστιαν Μπαχ θα γινόταν μέλος αυτής της εκκλησίας. Το 1711 η επίτροπος ίδρυσε το Ίδρυμα Γκίζελα-Αγνή, ένα κοσμικό μοναστήρι για ευγενείς κυρίες.
Το 1714 ιδρύθηκε μία Αυλική ορχήστρα, επίσημα από αυτήν, αλλά χρηματοδοτήθηκε από τον γιο της Λεοπόλδο. Αρχικά η ορχήστρα αποτελείτο κυρίως από πρώην μέλη της Αυλικής ορχήστρας του Βερολίνου, η οποία είχε διαλυθεί τον προηγούμενο χρόνο. Ο πρώτος μαέστρος ήταν ο συνθέτης οπερών Άουγκουστιν-Ράινχαρτ Στίκερ. Το 1717 αντικαταστάθηκε από τον Γιόχαν-Σεμπάστιαν Μπαχ.
Το 1694 ο αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α΄ αναβίβασε τη Γκίζελα-Αγνή σε κόμισσα του Νήνμπουργκ. Το 1699 ο Εμμανουήλ-Λέμπρεχτ τής έδωσε το κάστρο, την πόλη και την περιοχή του Nήνμπουργκ ως προσωπική της ιδιοκτησία, ισόβια. Όταν η επιτροπεία έληξε το 1715, η Γκίζελα-Αγνή αποσύρθηκε στο Nήνμπουργκ, όπου συνέχισε να υποστηρίζει τον Λουθηρανισμό. Έγινε φίλη με τον θεολόγο και ποιητή Άουγκουστ-Χέρμαν Φράνκε, ο οποίος την επισκέφθηκε ακόμη και στην ιδιοκτησία της χηρείας της.
Στις 24 Ιανουαρίου 1716 η κόρη της Eλεονώρα-Βιλελεμίνη παντρεύτηκε στο Nήνμπουργκ με τον Eρνέστο-Αύγουστο Α΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Πιστεύεται ευρέως ότι εκεί ο γιος της Λεοπόλδος γνώρισε για πρώτη φορά τον συνθέτη Μπαχ κατά τη διάρκεια των γαμήλιων αυτών εορτασμών.
Η Γκίζελα-Αγνή απεβίωσε στο Nήνμπουργκ στις 12 Μαρτίου 1740 και τάφηκε στην πριγκιπική εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Kέτεν.
Οικογένεια
Η Γκίζελα-Αγνή και ο Εμμανουήλ-Λέμπρεχτ είχαν έξι παιδιά:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
2844 Χες
Ο Χες (Hess) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,4. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Φρέντερικ Χες (Frederick C. Hess, 1920-2007).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Χες
Έλφγκιφου του Σάφτεσμπουρι
Η Αγία Έλφγκιφου του Σάφτεσμπουρι (πέθανε το 944) ήταν η πρώτη σύζυγος του Εδμόνδου Α΄ της Αγγλίας, γιοι της ήταν οι μετέπειτα βασιλείς Έντουι της Αγγλίας και Έντγκαρ Α΄ ο Ειρηνικός. Η Έλφγκιφου και η μητέρα της Γουίνφλιντ σχετίζονται με την βασιλική μονή του Σάφτεσμπουρι στο Ντόρσετ που ίδρυσε ο Αλφρέδος ο Μέγας, εκεί τάφηκε και αγιοποιήθηκε. Η εορτή της σύμφωνα με μία παράδοση που προέρχεται από το Ουίντσεστερ πριν την Νορμανδική κατάκτηση χρονολογείται στις 18 Μαίου.
Ιστορικές πληροφορίες
Η μητέρα της σχετίζεται με το "Αβαείο του Σάφτεσμπουρι", ο Έντγκαρ Α΄ επικυρώνει με διάταγμα μια δωρεά της γιαγιάς του στο Σάφτεσμπουρι. Το διάταγμα χρονολογείται το 942 και διατηρείται στο χαρτοφυλάκιο του Αβαείου, καταγράφει ότι δέχτηκε από τον Εδμόνδο μερικές εκτάσεις στο Ντόρσετ τερματίζοντας την κατοχή της κοινότητας. Δεν είναι γνωστά τα ονόματα του πατέρα της και των αδελφών της, η ταυτότητα της Έλφγκιφου προσδιορίζεται μονάχα από το ασυνήθιστο όνομα της μητέρας της. Ο ιστορικός Φίνμπεργκ υποθέτει ότι η Γουίνφλιντ σχετίζεται με μία διαθήκη που έγραψε στα μέσα του 10ου αιώνα μετά τον θάνατο της κόρης της Έλφγκιφου. Η Γουίνφλιντ κατείχε μεγάλες εκτάσεις στο Ουέσσεξ και συνδέεται με τις μονές του Γουίλτον και του Σάφτεσμπουρι, έχουν προταθεί διάφορα ονόματα για τα αδέλφια και την γιαγιά της Έλφγκιφου. Οι ιστορικοί βρίσκονται σε διαφωνία σχετικά με τις προτάσεις του Φίνμπεργκ, ο Σιμόν Κέινς και η Όουεν-Κρόκερ γράφουν ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η Γουίνφλιντ συνδέεται με την οικογένεια της Έλφγκιφου όπως γράφει ο Φίνμπεργκ. Ο Άντριου Ουάρχαμ έχει λιγότερες αμφιβολίες τονίζοντας ότι μπορεί να υπάρχουν κάποια δείγματα συγγένειας. Οι περισσότερες διαφωνίες σχετίζονται με τον αριθμό των ετών που έζησε η Γουίνφλιντ μετά την κόρη της. Ο Ντέιβιντ Ντούμβιλ απορρίπτει την ημερομηνία θανάτου της Γουίνφλιντ (950) σαν "εξαιρετικά κερδοσκοπική" αναφέροντας ότι το 967 ήταν ακόμα ζωντανή.
Γάμος με τον Εδμόνδο Α΄
thumb|250px|right|Τα υπολείμματα των Νορμανδικών κατασκευών που αντικατέστησαν το "αβαείο του Σάφτεσμπουρι" Οι πηγές δεν καταγράφουν την ημερομηνία που ο Εδμόνδος Α΄ παντρεύτηκε την Έλφγκιφου, ο μεγαλύτερος γιος τους Έντουι έφτασε στην ενηλικίωση το 955, αυτό παραπέμπει την ημερομηνία του γάμου τους στο 940. Η Έλφγκιφου παρά το γεγονός ότι ήταν μητέρα δύο μελλοντικών βασιλέων δεν κατείχε σημαντική θέση στην Αγγλοσαξονική αυλή και δεν αναφέρεται σαν βασίλισσα. Ένα βασιλικό διάταγμα την περίοδο 942 - 946 την καταγράφει απλά σαν "σύντροφο του βασιλιά" αλλά αργότερα ο ιστορικός Έθελουερντ την αποκαλεί "βασίλισσα". Τα περισσότερα από τα δικαιώματα της Έλφγκιφου σχετίζονται με το Σάφτεσμπουρι, σε ένα διάταγμα του εγγονού της Έθελρεντ του Ουέσσεξ (984) φαίνεται ότι το αβαείο αντάλλαξε με τον σύζυγο της μία μεγάλη έκταση στο Τίσμπερι του Γουιλσάιρ. Η Έλφγκιφου φαίνεται ότι πήρε την άδεια από τον σύζυγο της να το κληροδοτήσει στην μονή, δεν έγινε τελικά και ο γιος της Έντουι το επέστρεψε στην βασιλική οικογένεια. Η Έλφγκιφου πέθανε πριν από τον σύζυγο της (944), ο Ουίλιαμ όφ Μαλμεσμπέρι έγραψε στις αρχές του 12ου αιώνα ότι υπέφερε για χρόνια από μια σπάνια ασθένεια χωρίς να δίνει λεπτομέρειες. Το σώμα της μεταφέρθηκε και τάφηκε στην μονή.
Αγιοποίηση
Η Έλφγκιφου αγιοποιήθηκε αμέσως μετά την ταφή της στο Σάφτεσμπουρι, ο Έθελουερντ αναφέρει πλήθος από θαύματα στον τάφο της που προκάλεσαν τον θαυμασμό του κόσμου. Ο Λάντφρεντ του Γουίντσεστερ που έγραψε στην δεκαετία του 970 ανέφερε για έναν νεαρό τυφλό άντρα που πήγε στον τάφο της με ελπίδα να θεραπευτεί. Πολλοί άρρωστοι πήγαιναν στον τάφο της να θεραπευτούν επειδή "η αγιότητα της Αγίας Έλφγκιφου τους πρόσφερε τα φάρμακα που χρειαζόντουσαν με θεϊκή επέμβαση". Παρά το γεγονός ότι ο Εδουάρδος ο Μάρτυρας τάφηκε στο Σάφτεσμπουρι η λατρεία της συνεχίστηκε με τουλάχιστον 8 ημερολόγια πριν την Νορμανδική κατάκτηση και 3 ή 4 λιτανείες από το Γουίντσεστερ. Στο Αγγλοσαξονικό χρονικό στο "D" κείμενο που γράφτηκε στα μέσα του 11ου αιώνα η Έλφγκιφου αναφέρεται σαν Αγία, η λατρεία της πέρασε και στους απογόνους της. Ο Λάντφρεντ τονίζει επίσης τις θεραπευτικές ικανότητες της ίδιας και του γιου της Έντγκαρ. Η εκταφή της ίδιας και του εγγονού της Εδουάρδου του Μάρτυρα στο Σάφτεσμπουρι έγινε σε μία μεγαλοπρεπή τελετή (979) υπό την επίβλεψη του κόμητος Έλφχιρ. Ο Ουίλιαμ όφ Μαλμεσμπέρι γράφει ότι έδινε χάρη στα βαριά αδικήματα, βοηθούσε χρηματικά τους φτωχούς, είχε προφητικές ικανότητες και χαρίσματα θεραπείας. Η φήμη της Έλφγκιφου ξεπέρασε αυτή που είχε η πρώτη ηγουμένη Έθελγκιφου, ηγουμένη του Σάφτεσμπουρι κόρη του Αλφρέδου του Μέγα, τόσο που ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι γράφει στα βιβλία του αντίθετες πληροφορίες για την ίδρυση της μονής. Στο βιβλίο "Γκέστα Ρέγκουμ" αναγνωρίζει την κόρη του Αλφρέδου σαν την πρώτη ηγουμένη όπως γράφει ο Άσσερ αλλά της δίνει το όνομα "Έλφγκιφου", στο "Γκέστα Ποντίφικουμ" την αναγνωρίζει ξεκάθαρα σαν σύζυγο του Εδμόνδου.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες των Αγγλοσαξόνων
Αλφάβητο Όντια
Το Αλφάβητο Όντια (Όντια: ଓଡ଼ିଆ ଲେଖନୀ ଶୈଳୀ), είναι Βραχμικό αλφάβητο που χρησιμοποιείται για τη γραφή της γλώσσας Όντια.
Ιστορία
μικρογραφία|Επιγραφή του Χαραμπέλα στο αλφάβητο Καλίνγκα και τη γλώσσα Όντια στο Χατιγκούμφα, Χανταγκίρι, Μπουμπάνεσβαρ Το αλφάβητο έχει αναπτυχθεί από το αλφάβητο Καλίνγκα, ένα από τους πολλούς απόγονους του Βραχμικού αλφαβήτου της αρχαίας Ινδίας. Η παλαιότερη γνωστή επιγραφή στη γλώσσα Όντια στο αλφάβητο Καλίνγκα χρονολογείται από το 1051. Το αλφάβητο έχει υποστεί αρκετές αλλαγές. Σε γενικές γραμμές, αυτές είναι:
μικρογραφία|300x300εσ|Δείγμα του αλφαβήτου Όντια από ένα Βουδιστικό κείμενο γύρω στο 1060 μ.Χ., γραμμένο από τον Σαραχαπάντα Το αλφάβητο στα Ήδικτα του Ασόκα στο Νταούλι και τη Τζαουγκάντα και στις Μικρές Επιγραφές Χαραβέλα στα σπήλαια Ουνταγιαγκίρι και Χανταγκίρι δίνει μια πρώτη γεύση της πιθανής προέλευσης της γλώσσας Όντια. Από γλωσσική άποψη, οι επιγραφές Χάτι Γκούμφα είναι παρόμοιες με τα σύγχρονα Όντια και ουσιαστικά διαφορετική από τη γλώσσα των διαταγμάτων του Ασόκα. Το ερώτημα τέθηκε επίσης κατά πόσον τα Πάλι ήταν η διαδεδομένη γλώσσα στην Οντίσα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Οι συγκεκριμένες επιγραφές, οι οποίες είναι στα Πάλι, είναι ίσως το μόνο στοιχείο επιγραφών πέτρας στα Πάλι. Αυτός μπορεί να είναι ο λόγος που ο διάσημος γερμανός γλωσσολόγος Καθηγητής Όλντενμπουργκ ανέφερε ότι τα Πάλι ήταν η αρχική γλώσσα της Οντίσα.
Υπάρχουν αξιοσημείωτες ομοιότητες μεταξύ των αλφαβήτων Όντια και του ταϊλανδικού αλφαβήτου, το οποίο παρέχει ενδείξεις σχετικά με εμπόρους Σαντάμπα και Καλίννγκα που ταξίδεψαν σε χώρες της νότιας Ασίας και κυβέρνησαν εκεί, αφήνοντας τα στοιχεία του αλφαβήτου Όντια στο ταϊλανδικό αλφάβητο, μαζί με ένα πολιτιστικό αντίκτυπο.
Η κυρτή εμφάνιση του αλφαβήτου Όντια είναι αποτέλεσμα της πρακτικής της γραφής σε φύλλα φοίνικα, που έχει την τάση να σχίσει τα φύλλα όταν γράφονται πολλές ευθείες γραμμές.
Το Όντια είναι ένα συλλαβικό αλφάβητο ή αμπουγκίντα όπου όλα τα σύμφωνα έχουν ενσωματωμένο ένα έμφυτο φωνήεν μέσα. Τα διακριτικά (τα οποία μπορεί να εμφανιστούν πάνω από, κάτω από, πριν, ή μετά το σύμφωνο στο οποίο ανήκει) χρησιμοποιούνται για να αλλάξουν τη μορφή του εγγενούς φωνήεντος. Όταν τα φωνήεντα εμφανίζονται στην αρχή μιας συλλαβής, γράφονται ως ανεξάρτητα γράμματα. Επίσης, όταν ορισμένα σύμφωνα εμφανίζονται μαζί, ειδικά συνδυαστικά σύμβολα χρησιμοποιούνται για να συνδυάσουν τα βασικά μέρη του κάθε συμφώνου,."Τα Ορίγια βαρύνονται με το μειονέκτημα της μια υπερβολικά δύσκολου και κυρτού γραπτού χαρακτήρα. ... Με την πρώτη ματιά, ένα βιβλίο στα Ορίγια φαίνεται να είναι όλο με καμπύλες, και χρειάζεται μια δεύτερη ματιά για να παρατηρηθεί ότι υπάρχει κάτι μέσα στον καθένα. (Γ. Α. Γκρίρσον, Γλωσσική Έρευνα της Ινδίας, 1903)"Με συντριπτική πλειοψηφία, το αλφάβητο Όντια χρησιμοποιείται για να γράψει την γλώσσα Όντια. Ωστόσο, έχει χρησιμοποιηθεί ως περιφερειακό σύστημα γραφής για τα Σανσκριτικά. Επιπλέον, ο Γκρίρσον στη φημισμένη Γλωσσική Έρευνα της Ινδίας ανέφερε ότι το αλφάβητο Όντια χρησιμοποιείται μερικές φορές για τα Τσατισγκάρι, μια Ανατολική γλώσσα Χίντι, στις ανατολικές παραμεθόριες περιοχές του Τσατίσγκαρ. Όμως, φαίνεται να έχει αντικατασταθεί με το αλφάβητο Ντεβαναγκάρι
μικρογραφία|600x600εσ|Ανάπτυξη των αλφαβήτων Όντια μικρογραφία|600x600εσ|Εξέλιξη των αρχαίων αριθμών στα Όντια
Ανεξάρτητα φωνήεντα
Τα φωνήεντα "ଇ" ("i"), "ଈ" ("ī"), "ଉ" ("u") και "ଊ" ("ū") προφέρονται το ίδιο όπως και οι πιο περισσότεροι μακροί ήχοι και προφέρονται με τον ίδιο τρόπο όπως και οι βραχείς ήχοι φωνηέντων. Όταν ένα φωνήεν ακολουθεί σύμφωνο, γράφεται με ένα διακριτικό και όχι ως ξεχωριστό γράμμα.
Σύμφωνα
Δύο κατηγορίες συμφώνων (ବ୍ୟଞ୍ଜନ μπιαντζάνα) ορίζονται στα Όντια: τα δομημένα και αδόμητα σύμφωνα.
Δομημένα σύμφωνα
Τα δομημένα σύμφωνα ταξινομούνται ανάλογα με το πού η γλώσσα αγγίζει τον ουρανίσκο του στόματος και ταξινομούνται ανάλογα σε πέντε δομημένες ομάδες. Τα σύμφωνα που παρουσιάζονται με βάση τις μεταγραφές του IAST.
Αδόμητα σύμφωνα
Το μη δομημένα σύμφωνα είναι σύμφωνα που δεν εμπίπτουν σε καμία από τις παραπάνω δομές:
ଯ (ja), ୟ (ya), ର (ra), ଲ (la), ଳ (ḷa), ୱ (wa), ଶ (sha), ଷ (sa), ସ (sa), ହ (ha), କ୍ଷ (khya).
Εξαρτώμενα φωνήεντα
Όπως και σε άλλα αμπουγκίντα, τα γράμματα συμφώνων των Όντια έχουν ένα έμφυτο φωνήεν. Μεταγράφεται ως a, με φωνητική αξία. Η απουσία του χαρακτηρίζεται από ένα χαλάντα (virāma):
Αρχείο:Oriya_Halant.gif
Για τα άλλα διακριτικά φωνηέντων χρησιμοποιούνται τα παρακάτω: (Σημείωση: Σε πολλές γραμματοσειρές Όντια, τα φωνήεντα e, ai, o, au δεν εμφανίζονται σωστά, με αποτέλεσμα ένα κύκλο όπως εμφανίζεται στις παρακάτω παρενθέσεις.) Τα διακριτικά φωνηέντων μπορεί να χρησιμοποιούνται περισσότερο ή λιγότερο με τα σύμφωνα, όμως στη σύγχρονη εκτύπωση, τα συμπλέγματα έχουν γίνει λιγότερο συχνά.
Αρχείο:Oriya_VowelLig1.gif
Αρχείο:Oriya_VowelLig2.gif
Συμπλέγματα συμφώνων
Συστάδες από δύο ή περισσότερα σύμφωνα σχηματίζουν ένα σύμπλεγμα. Βασικά τα Όντια έχει δύο τύπους τέτοιων συμπλεγμάτων συμφώνων. Ο "βόρειος" τύπος σχηματίζεται από την ένωση δύο ή περισσότερων συμφώνων, όπως στα βόρεια σενάρια όπως το Ντεβαναγκάρι (αλλά σε μικρότερο βαθμό και στο αλφάβητο Μαλαγιαλάμ στο νότο). Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα συνιστώντα σύμφωνα μπορούν να προσδιοριστούν εύκολα, αλλά μερικές φορές σχηματίζονται εντελώς νέα σύμβολα. Με το "νότιο" τύπο το δεύτερο συστατικό μειώνεται σε μέγεθος και τοποθετείται κάτω από το πρώτο όπως στα νότια σενάρια που χρησιμοποιούνται για τα Κανάντα και Τελούγκου (και σε κάποιο βαθμό, επίσης, για το αλφάβητο Μαλαγιαλάμ). Ο παρακάτω πίνακας παραθέτει όλα τα συμπλέγματα συμφώνων. (Διαφορετικές γραμματοσειρές μπορούν να χρησιμοποιούν διαφορετικά γράμματα συμπλεγμάτων.)
Ειδικές μορφές
Τα ⟨ẏ⟩ και r ως συστατικά ενός συμπλέγματος λαμβάνουν ειδική μεταχείριση. Ως τελευταίο μέλος θα γίνουν Αρχείο:Oriya_yvat.gif και Αρχείο:Oriya_rvat.gif αντίστοιχα:
Τοr ως πρώτο μέλος του συμπλέγματος γίνεται Αρχείο:Oriya_Reph.gif (που ονομάζεται ρέφα όπως και σε άλλα ινδικά αλφάβητα) και μετατοπίζεται προς το τέλος του συμπλέγματος:
Αρχείο:Oriya_RephLig.gif
Ασάφειες
Το αλφάβητο Όντια περιέχει αρκετές ασάφειες που αυξάνουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι αρχάριοι κατά τη μάθησή του.
Κάποια από τα γράμματα του αλφαβήτου μπορούν εύκολα να ανατραπούν. Προκειμένου να μειωθούν οι ασάφειες μια μικρή πλάγια γραμμή προστίθεται στο κάτω δεξί άκρο ως διακριτικό. Μοιάζει με το χαλάντα (βιράμα) αλλά είναι συνδεδεμένο με το γράμμα, ενώ το χαλάντα δεν είναι συνδεδεμένο. Όταν το σύμφωνο αποτελεί ένα σύμπλεγμα φωνήεντος με την οποία επηρεάζεται η κάτω δεξιά άκρη, η ουρά μετατοπίζεται σε άλλη θέση. Αυτό ισχύει επίσης για συμπλέγματα συμφώνων που φέρουν την ουρά (βλέπε πίνακα σύμφωνο δίψηφα).
Αρχείο:Oriya_Dia1.gif
Μερικά από τα επισυναφθέντα σύμφωνα, κάποια άλλα συστατικά συμπλεγμάτων και παραλλαγές διακριτικών φωνηέντων πρέπει να αλλάξουν λειτουργίες:
Ανοικτά κορυφαία σύμφωνα παίρνουν μια ακόλουθα παραλλαγή του διακριτικού φωνήνετος για το i όπως τα παρακάτω:
Αρχείο:Oriya_Dia2.gif
Αυτό το ίδιο μικρό άγκιστρο χρησιμοποιείται σε ορισμένα συμπλέγματα συμφώνων για να υποδηλώσει το t ως πρώτο συστατικό:
Η επισημασμένη μορφή του ch είναι, επίσης, χρησιμοποιείται για το επισημασμένο th:
Αρχείο:Oriya_Dia4.gif
Αρχείο:Oriya_Dia5.gif
Η επισημασμένη μορφή των ⟨ṇ⟩ και tu είναι σχεδόν πανομοιότυπα:
Αρχείο:Oriya_Dia6.gif
Σύγκριση του αλφαβήτου Όντια με τους γείτονές του
Τα γράμματα των Όντια έχουν ως επί το πλείστον στρογγυλό σχήμα, ενώ στο Ντεβαναγκάρι και το Βεγγαλικό αλφάβητο έχουν οριζόντιες γραμμές. Έτσι, στις περισσότερες περιπτώσεις ο αναγνώστης του αλφαβήτου θα βρείτε τα διακριτικά μέρη ενός γράμματος μόνο κάτω από το άγκιστρο. Λαμβάνοντας υπόψη αυτό, οι παρακάτω πίνακες δείχνουν σαφώς μια στενότερη σχέση με το Ντεβαναγκάρι και το Βεγγαλικό από κάθε νότιο αλφάβητο. Όμως τόσο τα βόρεια όσο και τα νότια αλφάβητο έχουν την ίδια καταγωγή, το αλφάβητο Βράχμι.
Γράμματα φωνηέντων
Αρχείο:Oriya_VowelComp.gif
Γράμματα συμφώνων
Αρχείο:Oriya_ConsComp.gif
Διακριτικά φωνηέντων
Αρχείο:Oriya_MatraComp.gif
Η αντιμετώπιση των e, ai, o, και au είναι παρόμοια με τα αλφάβητα Μπενγκάλι, Μαλαγιαλάμ, Σινχάλα, Ταμίλ, Γκράνθα, και με τα Νοτιοανατολικά Ασιατικά αλφάβητα όπως το Βιρμανικό, το Ταϊλανδικό και το Χμερικό αλφάβητο, αλλά διαφέρει σαφώς από τα αλφάβητα Ντεβανάγκαρι, Γκουτζαράτι, Γκουρμούχι, Κανάντα, Τελούγκου και το Θιβετιανό αλφάβητο.
Κωδικοποίηση Unicode
Το αλφάβητο Όντια προστέθηκε στο πρότυπο Unicode τον Οκτώβριο του 1991 με την κυκλοφορία της έκδοσης 1.0.
Το μπλοκ του Unicode για τα Όντια είναι U+0B00–U+0B7F:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ορίσα
Νέα Γη και Λαμπραντόρ
Η Νέα Γη και το Λαμπραντόρ ή Λαβραδόρ (αγγλικά: Newfoundland and Labrador, γαλλικά: Terre-Neuve-et-Labrador) είναι επαρχία του Καναδά στις ακτές του Ατλαντικού.
Η επαρχία αποτελείται από το νησί της Νέας Γης και το Λαμπραντόρ, μια περιοχή στα ΒΑ του Κεμπέκ. Η Νέα Γη και Λαμπραντόρ έχει έκταση 405.212 τ.χλμ. που ισοδυναμεί στο 4,1% περίπου της έκτασης όλου του Καναδά και κατοικείται από 519.716 κατοίκους (απογραφή 2016) και αντιπροσωπεύει το 1,5% του πληθυσμού της χώρας. Με βάση τα στοιχεία αυτά, η Νέα Γη και το Λαμπραντόρ είναι 9η σε έκταση ανάμεσα στις επαρχίες και τις περιφέρειες του Καναδά η 9η σε πληθυσμό. Η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας είναι η πρωτεύουσά της Άγιος Ιωάννης (178.427 κατοίκους) (απογραφή 2016).
left|250px|thumb|Συνοπτικός χάρτης της καναδικής επαρχίας της Νέας Γης και του Λαμπραντόρ Η ονομασία Νέα Γη δόθηκε από τους πρώτους γάλλους εξερευνητές στις αρχές του 16ου αι. Η ονομασία Λαμπραντόρ προέρχεται από τον πορτογάλο εξερευνητή Ζοάο Φερνάντεζ Λαβραντόρ (João Fernandes Lavrador), ο οποίος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που αντίκρισε τις ακτές αυτής της μεγάλης χερσονήσου το έτος 1498.
Η Νέα Γη αποτελούσε αποικία των Άγγλων από το 1583 μέχρι τα τέλη το 1949, οπότε και προσχώρησε στην ομοσπονδία του Καναδά.
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι της Νέας Γης ήταν οι αυτόχθονες Ινδιάνοι Μπεοθούκ (Beothuks), φυλή που ζούσε από το κυνήγι και το ψάρεμα. Αργότερα στο νησί εγκαταστάθηκαν και αυτόχθονες Μίκμακ. Οι Μπεοθούκ είχαν τη συνήθεια να βάφουν το πρόσωπό τους με κόκκινη ώχρα (άργιλοι πλούσιες σε οξείδια του σιδήρου). Γι’ αυτό και οι πρώτοι ευρωπαίοι εξερευνητές ονόμασαν τους Ινδιάνους «ερυθρόδερμους». Με την εγκατάσταση ευρωπαίων εποίκων στις αρχές του 17ου αι., οι Μπεοθούκ αποτραβήχθηκαν στα δάση του νησιού προσπαθώντας να αποφύγουν οποιαδήποτε επαφή με τους νέους κατοίκους της περιοχής. Ο πληθυσμός των Μπεοθούκ άρχισε να μειώνεται δραματικά μετά την εγκατάλειψη των καταυλισμών τους στους εποίκους, κυρίως από ασιτία και από ασθένειες όπως η φυματίωση που έφεραν οι Ευρωπαίοι). Το έτος 1829 πέθανε και το τελευταίο γνωστό μέλος της φυλής, η 28χρονη Σανάουντιδιτ (Shanawdithit). Έκτοτε η φυλή των Μπεοθούκ θεωρείται επισήμως «εξαλειφθείσα».
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που αποβιβάσθηκαν στη Νέα Γη ήταν οι Βίκινγκ. Οι τολμηροί σκανδιναβοί θαλασσοπόροι, γύρω στα 1000 μ.Χ., έφτασαν στις ακτές της Αμερικής και έστησαν έναν καταυλισμό στη Νέα Γη στην περιοχή που σήμερα αποκαλείται Κόλπος των Λιβαδιών (L'Anse aux Meadows). Ωστόσο, οι Βίκινγκ εγκατέλειψαν την περιοχή μετά από σύντομη παραμονή.
Πέντε αιώνες αργότερα, και συγκεκριμένα το καλοκαίρι του 1497, ο βενετός εξερευνητής Τζιοβάννι Καμπότο ανακάλυψε τη Νέα Γη για λογαριασμό της Αγγλίας, αν και πιθανολογείται πως 25 χρόνια πριν από τον Καμπότο, είχε φτάσει στη Νέα Γη, ο πορτογάλος εξερευνητής Ζοάο Βας Κόρτε-Ρεάλ (João Vaz Corte-Real). Στις 5 Αυγούστου του 1583, ο Σερ Χάμφρεϋ Γκίμπερτ ανακήρυξε επισήμως τη Νέα Γη ως την πρώτη υπερπόντια αποικία της Αγγλίας με προνόμιο που του παραχώρησε η βασίλισσα Ελισάβετ Α΄.
Το 1904, η Γαλλία εγκατέλειψε τα δικαιώματά της στις δυτικές ακτές του νησιού, τα οποία δικαιώματα της είχαν παραχωρηθεί από τη συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713. Ο οριστικός καθορισμός των συνόρων της Νέας Γης και του Λαμπραντόρ καθορίστηκαν με απόφαση της Βρετανίας το 1927.
300px|right|thumb|Η κυβέρνηση της Νέας Γης και αντιπροσωπεία της κυβέρνησης του Καναδά υπογράφουν τη συμφωνία για την προσχώρηση της Νέας Γης και του Λαμπραντόρ στην ομοσπονδία του Καναδά (Δεκ. 1948). Αριστερά, ο καναδός πρωθυπουργός Λουί Σαιν Λωράν (Louis St. Laurent) και, δεξιά, ο πρωθυπουργός της Νέας Γης Άλμπερτ Γουάλς (Albert Walsh) δίνουν τα χέρια μετά την υπογραφή της συμφωνίας Το 1907, η Νέα Γη ανακηρύχθηκε «κτήση» (dominion) της Βρετανίας με αυτόνομη κυβέρνηση. Στα χρόνια αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία δεν μπορούσε να κρατήσει την αποικία της Νέας Γης για λόγους οικονομικούς. Η Νέα Γη είχε να επιλέξει ανάμεσα σε «υπεύθυνη κυβέρνηση», δηλ. κυβέρνηση οικονομικά αυτοδύναμη, και την ένωση με τον Καναδά. Έτσι έγιναν δύο δημοψηφίσματα, ένα το 1946 και ένα το 1947. Κατά το δεύτερο δημοψήφισμα 52% των κατοίκων της Νέας Γης επέλεξε την ένωση με τον Καναδά, και τελικά στις 31 Μαρτίου του 1949, η κτήση της Νέα Γης και του Λαμπραντόρ έγινε η 10η επαρχία της καναδικής ομοσπονδίας.
Στα πρώτα χρόνια μετά την προσχώρησή της στον Καναδά, η επαρχία της Νέας Γης και του Λαμπραντόρ προσπάθησε να αλλάξει την οικονομία της, που μέχρι τότε στηρίζονταν σχεδόν αποκλειστικά στην αλιεία του μπακαλιάρου. Κατά τη δεκαετία του 1960 άρχισε η εκμετάλλευση μεγάλων κοιτασμάτων σιδηρομεταλλεύματος στο Λαμπραντόρ, κοντά στην ομώνυμη πόλη και στα όρια με το Κεμπέκ. Την ίδια εποχή κατασκευάστηκαν μεγάλα φράγματα στον ποταμό Τσώρτσιλ του Λαμπραντόρ, με σκοπό την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας για εξαγωγή προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. (Τα φράγματα αυτά αποτέλεσαν αργότερα την αιτία μεγάλης διαμάχης με το Κεμπέκ, επειδή η μεταφορά του ηλεκτρικού ρεύματος γίνεται από την επαρχιακή εταιρεία ηλεκτρισμού του Κεμπέκ, η οποία έτσι καρπώνεται και το μεγαλύτερο κέρδος.)
Κατά τη δεκαετία του 1970, η αλιεία του μπακαλιάρου στα πλούσια νερά του Κόλπου του Αγίου Λαυρεντίου και στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή γύρω από τη Νέα Γη, πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Ντόπιοι ψαράδες, αλλά και ψαράδες από άλλες χώρες (Ισπανία, Πορτογαλία, Ρωσία, κ.λπ.) σήκωναν τεράστιες ποσότητες μπακαλιάρου με βιομηχανικής φύσης αλιευτικά σκάφη. Το αποτέλεσμα ήταν να μειωθούν δραματικά τα αποθέματα αλιευμάτων στην περιοχή. Τελικά, το 1992 η ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Καναδά αναγκάστηκε να επιβάλει την απαγόρευση της αλιείας μπακαλιάρου. Το γεγονός αυτό είχε πολύ αρνητικές συνέπειες στην οικονομία της επαρχίας. Με την κατάρρευση της αλιείας, πολλοί κάτοικοι της Νέας Γης και του Λαμπραντόρ έφυγαν για να αναζητήσουν καλύτερη τύχη στον κεντρικό και δυτικό Καναδά. Τη δεκαετία 1991–2001, η επαρχία παρουσίασε μείωση πληθυσμού κατά 10%, ενώ η ανεργία και η φτώχεια μάστιζαν τους εναπομείναντες κατοίκους. Ιδιαιτέρως, στις κοινότητες των αυτοχθόνων του Λαμπραντόρ, τα προβλήματα της βίας, του αλκοολισμού και των ναρκωτικών είχαν πάρει τρομακτικές διαστάσεις.
right|250px|thumb|Το ψαροχώρι Φόγκο (Fogo) στις ΒΑ ακτές της Νέας Γης Από το 2005 ωστόσο, η οικονομία της Νέα Γης και του Λαμπραντόρ έχει αρχίσει να βελτιώνονται. Η τιμή του σιδηρομεταλλεύματος βελτιώθηκε και εντάθηκε η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στο Λαμπραντόρ. Ξεκίνησε η άντληση πετρελαίου από τα παράκτια κοιτάσματα της Ιβερνίας (Hibernia) νοτίως της Νέας Γης. Ανακαλύφθηκαν επίσης νέα κοιτάσματα νικελίου στον Κόλπο Βόισυ. Η κυβέρνηση της επαρχίας ζήτησε επίσης από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Καναδά να αυξήσει τις παροχές προς τη Νέα Γη για να αντιμετωπιστούν τα χρόνια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα η πλειονότητα των κατοίκων της Νέας Γης και του Λαμπραντόρ είναι βρετανικής και ιρλανδικής καταγωγής. Υπάρχουν επίσης περίπου 5% άτομα γαλλικής καταγωγής και περίπου 7,5% αυτόχθονες και μιγάδες. Οι κάτοικοι της επαρχίας είναι γνωστοί για την ιδιαίτερη προφορά τους, τα κέλτικα τραγούδια τους και τη φιλοξενία τους.
Η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας είναι η πρωτεύουσά της Άγιος Ιωάννης (St. John's, 178.427 κάτοικοι στο ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα). Άλλα αστικά κέντρα της επαρχίας είναι το Κόρνερ Μπρουκ (Corner Brook, 19.547 κάτοικοι), το Γραντ Φολς-Ουίνσδορ (Grand Falls-Windsor, 12.046 κάτοικοι), το Μπέυ Ρόμπερτς (Bay Roberts, 7.100 κάτοικοι), η Πόλη του Λαμπραντόρ (Labrador City, 8.622 κάτοικοι) και το Γκάντερ (Gander, 10.220 κάτοικοι) σύμφωνα με την απογραφή του 2016.
Στον Άγιο Ιωάννη λειτουργεί το Πανεπιστήμιο Memorial. Στην πόλη υπάρχει μεγάλο διεθνές αεροδρόμιο, το οποίο χρησιμοποιείται πολλές φορές για προσγειώσεις ανάγκης από αεροσκάφη που εκτελούν υπερατλαντικές πτήσεις. (Ο Άγιος Ιωάννης απέχει από το Λονδίνο 3.750 χλμ., ενώ η Νέα Υόρκη απέχει από το Λονδίνο 5.580 χλμ.) Τέλος, στην ίδια πόλη, που είναι και φυσικό λιμάνι, υπάρχει βάση της Καναδικής Ακτοφυλακής.
Στον Κόλπο της Χήνας (Happy Valley-Goose Bay, 6.408 κάτοικοι), υπάρχει μεγάλη βάση της Βασιλικής Καναδικής Πολεμικής Αεροπορίας (RCAF), η οποία χρησιμοποιείται και από το ΝΑΤΟ για δοκιμές και εκπαίδευση σε συνθήκες χαμηλής θερμοκρασίας.
Την επαρχία επισκέπτονται κάθε καλοκαίρι πολλοί τουρίστες για να θαυμάσουν την άγρια ομορφιά των ακτών της. Το νησί της Νέας Γης συνδέεται με τη Νέα Σκωτία και τις ακτές του Λαμπραντόρ με πορθμεία (φέρι μποτ).
Άνουντ Ιάκωβος
Ο Άνουντ Ιάκωβος ή απλώς Ιάκωβος (σουηδικά:Anund Jakob) ήταν Βασιλιάς της Σουηδίας από το 1022 μέχρι το 1050. Ήταν γιος του Όλαφ Σκότκονουνγκ και της Έστριντ των Οβοτριτών. Θεωρείται ότι γεννήθηκε είτε το 1008 είτε το 1010. Ο Αδάμ της Βρέμης έχει εξηγήσει ότι το όνομα "Άνουντ" προστέθηκε από τους Σουηδούς, καθώς δεν αρκούσε μόνο το χριστιανικό "Ιάκωβος" για την άνοδό του στην εξουσία.
Η βασιλεία του Άνουντ χρονολογείται από το 1022 μέχρι το 1050, αν και υπάρχει μια μεγάλη αβεβαιότητα για το έτος που πέθανε. Θεωρείται ότι ήταν ζωντανός το 1049, ενώ ο αδελφός και διάδοχός του Εδμόνδος ο Γηραιός είναι βέβαιο ότι κυβερνούσε τη Σουηδία κατά το καλοκαίρι του 1060.
Παραπομπές
Ανουντ Ιακωβος Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε
1238
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1238 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνική Χιλής (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Χιλής αντιπροσωπεύει τη Χιλή στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Χιλής (Federación de Basquetbol de Chile).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στη Χιλή το 1953.
Ερρίκο Μαλατέστα
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μαλατέστα γεννήθηκε στην Σάντα Μαρία Κάπουα Βέτερε, στην επαρχία της Καζέρτα στη Νότια Ιταλία. Η πρώτη από μια σειρά συλλήψεων ήρθε στα δεκατέσσερά του, όταν συνελήφθη επειδή με ένα γράμμα που έγραψε, παραπονέθηκε στον βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ για την αδικία που επικρατούσε στην περιοχή.
Ο Μαλατέστα αρχικά σπούδαζε φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης- ωστόσο, απεβλήθη το 1871 επειδή συμμετείχε σε διαδήλωση. Την ίδια χρονιά, εν μέρει από τον ενθουσιασμό του για την Παρισινή Κομμούνα και εν μέρει για τη φιλία του με τον Καρμέλ Παλλαντίνο (Carmel Palladino), συμμετείχε στην πολιτική ομάδα της Νάπολης για την Πρώτη Διεθνή, ενώ έγινε αυτοδίδακτος μηχανικός και ηλεκτρολόγος. Το 1872 συνάντησε τον Μιχαήλ Μπακούνιν, μαζί με τον οποίο συμμετείχε στην Αναρχική Διεθνή του St. Imier. Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο Μαλατέστα προπαγάνδισε τις απόψεις της Διεθνούς στην Ιταλία και φυλακίστηκε δυο φορές για αυτές του τις δραστηριότητες.
Ο Μαλατέστα ανήκε ακόμη σε μία πολυμελή ομάδα Ιταλών, κυρίως αναρχικών, στη "συμμορία Ματέζε" (το όνομα οφείλεται στην επαναστατική δράση που είχε αναπτύξει αυτή η ομάδα στα όρη Ματέζε). Τον Απρίλιο του 1876 ο Μαλατέστα, ο Κάρλο Καφιέρo, ο Ρώσος Στέπνιακ και περίπου 30 άλλοι ξεκίνησαν μια εξέγερση στην επαρχία Μπενεβέντο. Στην αρχή, μετέφεραν κρυφά πυρομαχικά στην περιοχή αυτή. Επειδή όμως κάποιος συνεργάτης του Μαλατέστα είχε προδώσει το σχέδιό τους στην αστυνομία, το χωριό παρακολουθείτο στενά, με συνέπεια να συλληφθούν καθ' οδόν πολλά μέλη της ομάδας που κατευθύνονταν προς τα εκεί, ενώ μέσα στο ίδιο το χωριό σημειώθηκε ανταλλαγή πυροβολισμών με αποτέλεσμα τον τραυματισμό δύο αστυνομικών. Ο Καφιέρο και ο Μαλατέστα μαζί με περίπου άλλους 25 αναρχικούς, κατέφυγαν στα βουνά για να υποκινήσουν εξέγερση στα απομονωμένα χωριά.
Μολονότι στην αρχή σημείωσαν κάποια επιτυχία, παίρνοντας τα χωριά του Λέτινο και Γκάλλο αμαχητί - όπου και κήρυξαν εν ονόματι της Κοινωνικής Επανάστασης έκπτωτο τον βασιλιά Βιτόριο Εμμανουέλε και έκαψαν τα δημοτικά αρχεία που περιείχαν τίτλους ιδιοκτησίας, καταγραφές χρεών και φόρων, ενώ είχαν μεγάλη λαϊκή υποστήριξη αφού ακόμα και ένας παπάς της περιοχής έδειξε τη συμπαράστασή του - εν συνεχεία περικυκλώθηκαν από τα κυβερνητικά στρατεύματα. Ύστερα από διήμερη περιπλάνηση στα βουνά, ο Μαλατέστα και οι σύντροφοί του, όντας ανεπαρκώς εξοπλισμένοι και χωρίς τρόφιμα, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στις φυλακές. Τελικώς όμως, παρά τις σοβαρότατες κατηγορίες που τους βάραιναν (συνωμοσία, σύσταση συμμορίας για ανατρεπτική δράση, φόνος κ.ά), και το ότι η υπόθεσή τους δεν καλυπτόταν από την αμνηστία που είχε δοθεί τον Φεβρουάριο του 1878 με την ενθρόνιση του νέου βασιλιά της Ιταλίας Ουμβέρτου Α', απηλλάγησαν τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, χάρη στο γενικότερο κλίμα ηπιότητας που επικρατούσε και στην επιείκεια που επέδειξαν οι ένορκοι. Οι ριζοσπάστες, έπειτα από μια σειρά επιθέσεων στην ιταλική βασιλική οικογένεια και στους υποστηρικτές της, βρίσκονταν υπό συνεχή παρακολούθηση από την αστυνομία. Ο Μαλατέστα, ως υποστηρικτής της σοσιαλιστικής επανάστασης, τέθηκε υπό παρακολούθηση παρά το γεγονός ότι οι αναρχικοί υποστήριξαν ότι δεν είχαν καμιά σχέση με τις επιθέσεις. Επιστρέφοντας στη Νάπολη και λόγω αυτών των συνθηκών, αναγκάστηκε να φύγει από την Ιταλία για να επακολουθήσει μια μακρά περίοδος εξορίας.
Εξορία
thumb|right|Ερρίκο Μαλατέστα Πήγε στην Αίγυπτο, όπου επισκέφτηκε κάποιους Ιταλούς φίλους αλλά σύντομα εκδιώχθηκε από τον Ιταλό πρόξενο. Επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο και αφού του αρνήθηκαν την είσοδο στη Συρία, στην Τουρκία και στην Ιταλία, αποβιβάστηκε στη Μασσαλία απ' όπου και πήρε τον δρόμο για τη Γενεύη της Ελβετίας – τότε ιδιότυπο κέντρο αναρχικών της εποχής. Εκεί έδρασε μαζί με τους Ελυζέ Ρεκλύς (Élisée Reclus) και Πέτρο Κροπότκιν, βοηθώντας τον τελευταίο στην έκδοση του περιοδικού L' Anarchia, ωστόσο σύντομα απελάθηκε και από την Ελβετία, και τελικά ταξίδεψε στο Λονδίνο το 1880, διαμέσου της Ρουμανίας, του Παρισιού και του Βελγίου.
Στο Λονδίνο ο Μαλατέστα εργάστηκε ως πωλητής παγωτού και ως μηχανικός, ενώ συμμετείχε το 1881 στη συνέλευση της Διεθνούς, που γέννησε την Αναρχική Διεθνή του St. Imier.
Πήγε να πολεμήσει τους Άγγλους αποικιοκράτες στην Αίγυπτο το 1882 και μυστικά επέστρεψε στην Ιταλία τον επόμενο χρόνο. Στη Φλωρεντία ίδρυσε την εβδομαδιαία αναρχική εφημερίδα La Questione sociale (Το κοινωνικό ζήτημα) στην οποία εμφανίστηκε η πιο δημοφιλής του μπροσούρα, Tra contadini (Μεταξύ αγροτών). Ο Μαλατέστα επέστρεψε στη Νάπολη το 1884 -αφού εξέτισε μια ποινή τριών ετών- για να περιθάλψει τα θύματα της επιδημίας χολέρας. Για ακόμα μια φορά έφυγε από την Ιταλία για να γλυτώσει τη φυλάκιση, και πήγε στην Νότια Αμερική. Έζησε στο Μπουένος Άιρες από το 1885, όπου συνέχισε την έκδοση του Questione sociale, αναμίχθηκε στην ίδρυση της πρώτης μαχητικής ένωσης εργατών στην Αργεντινή, την Ένωση Αρτοποιών, και διαμόρφωσε τον αναρχικό χαρακτήρα των εργατικών κινητοποιήσεων στη χώρα για τα επόμενα χρόνια.
Επιστρέφοντας στην Ευρώπη το 1889, εξέδωσε εφημερίδα που ονομαζόταν L'Associazione στη Νίκαια μέχρι που αναγκάστηκε να φύγει για το Λονδίνο. Για τα επόμενα οχτώ χρόνια ο Μαλατέστα έδρασε στο Λονδίνο, κάνοντας κρυφά ταξίδια στο Παρίσι, την Ελβετία και την Ιταλία, ενώ έκανε μία περιοδεία διαλέξεων στην Ισπανία με τον Φερνάντο Ταρίντα ντελ Μαρμόλ. Αυτή την περίοδο έγραψε αρκετές σημαντικές μπροσούρες, συμπεριλαμβανομένης της L'Anarchia. Ο Μαλατέστα έπειτα πήρε μέρος στο Διεθνές Συνέδριο Αναρχικών στο Άμστερνταμ το 1907, όπου είχε έντονες διαμάχες με τον αναρχοσυνδικαλιστή Πιερ Μονά για τη σχέση ανάμεσα στον αναρχισμό και τον συνδικαλισμό (Αναρχοσυνδικαλισμός). Ο τελευταίος, σε αντίθεση με τον Μαλατέστα, πίστευε ότι ο συνδικαλισμός ήταν επαναστατικός και θα μπορούσε να δημιουργήσει τις συνθήκες της κοινωνικής επανάστασης. Ο Μαλατέστα πίστευε ότι οι συνδικαλιστικές ενώσεις ήταν ρεφορμιστικές και μπορούσαν να γίνουν ακόμα και συντηρητικές. Μαζί με τον Κρίστιαν Κορνέλισσεν παρέθεσαν ως παράδειγμα τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ, όπου συνδικαλιστικές ενώσεις απαρτιζόμενες από τους ικανότερους εργάτες μερικές φορές αντιτίθεντο στους λιγότερο ικανούς, για να αμυνθούν την προνομιακή τους θέση. Το 1912, μια συκοφαντική κατηγορία είχε ως αποτέλεσμα τρίμηνη φυλάκιση, και παραπομπή προς απέλαση. Όμως δεν απελάθηκε, ως αποτέλεσμα της καμπάνιας από τον ριζοσπαστικό τύπο και των διαδηλώσεων εργατικών οργανώσεων.
Η επιστροφή και ο θάνατος
Μετά από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μαλατέστα επέστρεψε οριστικά στην Ιταλία. Δυο χρόνια μετά την επιστροφή του, το 1921, η ιταλική κυβέρνηση τον φυλάκισε ξανά, αν και αφέθηκε ελεύθερος δυο μήνες πριν οι φασίστες ανέβουν στην εξουσία. Από το 1924 μέχρι το 1926, όταν ο Μπενίτο Μουσολίνι φίμωσε όλα τα ανεξάρτητα μέσα, ο Μαλατέστα, παρόλο που δεχόταν απειλές και η δημοσιογραφία βρισκόταν υπό κυβερνητική λογοκρισία, εξέδωσε το περιοδικό Pensiero e Volontà. Θα περνούσε τα εναπομείναντα χρόνια του έχοντας μια σχετικά ήρεμη ζωή, βγάζοντας τα προς το ζην ως ηλεκτρολόγος. Αφού υπέφερε αρκετά χρόνια από το αδύναμο αναπνευστικό του σύστημα, ανέπτυξε βρογχοπνευμονία από την οποία και πέθανε έπειτα από μερικές εβδομάδες. Πέθανε την Παρασκευή, 22 Ιουλίου 1932.
Πολιτικές πεποιθήσεις
Ο Μαλατέστα ήταν ένας αναρχικός με αρχές — θα επέμενε πάντα στις αναρχικές του ιδέες όποια κι αν ήταν η κατάσταση. Πάντα απέρριπτε τα πολιτικά κόμματα και τις πολιτικές επαναστάσεις, προτιμώντας τις κοινωνικές επαναστάσεις. Ήταν καχύποπτος ακόμα και με τις επαναστατικές συνδικαλιστικές ομάδες τις οποίες υποστηρίζουν οι αναρχοσυνδικαλιστές. Η συνεχής δουλειά του ως οργανωτής και ομιλητής ενσάρκωνε τα ιδανικά του για την ελεύθερη συνεργασία. Ο Μαλατέστα ήθελε να συμμετέχει ενεργά σε μια οργάνωση και να κάνει κάτι με τους ανθρώπους που την απαρτίζουν. Δεν είχε τη νοοτροπία του να ανήκει σε μια ομάδα απλά για να ανήκει.