cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολύδροσο Θεσπρωτίας
Ο τόπος
Η περιοχή του Πολυδρόσου παρουσιάζει ιδιαίτερο οικολογικό ενδιαφέρον. Μεγάλο μέρος της περιλαμβάνεται στα «Στενά του Καλαμά» όπως αυτά ορίζονται από το δίκτυο «Φύση 2000» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που εντάσσει την περιοχή του Πολυδρόσου στις 250 πιο σημαντικές περιοχές της Ελλάδας από οικολογική άποψη.
Στα δάση της περιοχής υπάρχουν επίσης πικροκαστανιές και Lilium.
Παρουσιάζει εξαιρετική ποικιλία. Σημαντικότερη είναι η ορνιθοπανίδα και ιδιαίτερα τα αρπακτικά και οι νυχτερίδες. Υπάρχουν επίσης ερπετά, σαύρες, αμφίβια και βίδρες.
Πανυγύρια
thumb|Η μαγευτική τοποθεσία μέσα στο πράσινο όπου γίνετε το πανηγύρι
Σύλλογοι
Οι Πολυδροσίτες διατηρούν δύο συλλόγους: Πληροφορίες για το Πολύδροσο και για τις δραστηριότητες των δύο αυτών συλλόγων υπάρχουν στο site Πολύδροσο
Κάτοικοι
Σήμερα το Πολύδροσο έχει 70 περίπου μόνιμους κατοίκους. Οι περισσότεροι είναι μεγάλης ηλικίας και το σχολείο έχει κλείσει εδώ και χρόνια λόγω έλλειψης παιδιών. Η ομορφιά της φύσης δεν αρκεί για να κρατήσει τον κόσμο στον τόπο του. Η αναζήτηση του μεροκάματου, τα προβλήματα στους τομείς της υγείας, παιδείας, συγκοινωνιών, εμπορίου, ψυχαγωγίας κλπ έχουν αναγκάσει τους περισσότερους Πολυδροσίτες να μεταναστεύσουν. Οι περισσότεροι έχουν εγκατασταθεί στην Αθήνα, όπου και έχουν ιδρύσει την "Αδερφότητα Πολυδροσιτών" για να κρατάνε ζωντανούς τους δεσμούς με τον τόπο τους. Η μετανάστευση έπληξε το Πολυδρόσο από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Η Αίγυπτος ήταν ένας από τους πρώτους προορισμούς των μεταναστών καθώς και η Κωνσταντινούπολη. Αργότερα αρκετοί κατευθύνθηκαν στη Νότιο Αφρική, όπου και εξακολουθούν να ζουν αρκετοί Πολυδροσίτες, πρώτης ή και δεύτερης και τρίτης γενιάς. Σήμερα οι ξενιτεμένοι μας έχουν απλωθεί στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα: Αυστραλία, Καναδά, Γερμανία ακόμη και στην Κίνα. Όλοι όμως αγαπάνε υπερβολικά το λίκνο καταγωγής τους και τα καλοκαίρια το χωριό γεμίζει κόσμο και χαρούμενα παιδικά προσωπάκια. Δραστήριοι και ζωντανοί άνθρωποι οι Πολυδροσίτες έχουν δημιουργήσει και πολιτιστικό σύλλογο, με την επωνυμία "Φιλοπρόοδος Σύλλογος Πολυδρόσου" και αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανές τις όμορφες παραδόσεις τους αλλά και να δημιουργήσουν και νέα πολιτιστικά δρώμενα. Οι μόνιμοι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, ενώ πολλοί από τους μετανάστες έχουν διακριθεί στα γράμματα και στις τέχνες. Μεγάλος είναι ο αριθμός των εκπαιδευτικών (νηπιαγωγοί, δάσκαλοι, καθηγητές) ενώ υπάρχουν και αρκετοί μηχανικοί, δικαστικοί, δικηγόροι, και γιατροί. Στον τομέα των τεχνών υπάρχουν ζωγράφοι, μουσικοί, σκηνοθέτες, χορευτές, λογοτέχνες κλπ. Βέβαια, όπως και σε ολόκληρη την Ήπειρο, έτσι και στο Πολύδροσο αφθονούν οι αρτοποιοί. Πολλοί γνωστοί φούρνοι της Αθήνας ανήκουν σε Πολυδροσίτες. Υπάρχουν επίσης και αρκετοί πετυχημένοι έμποροι και τεχνίτες. Γενικά οι άνθρωποι της περιοχής διακρίνονται για την εργατικότητά τους και συχνά επενδύουν τους καρπούς των κόπων τους σε όμορφα πετρόχτιστα σπίτια στον τόπο καταγωγής τους.
Μετακινήσεις
Στο Πολύδροσο μπορεί κανείς να φτάσει ακολουθώντας τον παλιό οδικό άξονα Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. Βρίσκεται περίπου στη μέση της διαδρομής, ανάμεσα στα χωριά Πλακωτή της Θεσπρωτίας και Βροσίνα των Ιωαννίνων. Η απόσταση από την Ηγουμενίτσα είναι 42 χλμ και από τα Γιάννενα 50 χλμ. Από την Αθήνα η διαδρομή μέσω Ιωαννίνων είναι 500 χλμ. και από τη Θεσσαλονίκη 330. Τα δρομολόγια του ΚΤΕΛ είναι δυστυχώς πολύ αραιά. Τηλέφωνο ΚΤΕΛ Ηγουμενίτσας 26650.22309.
Με ορμητήριο το Πολύδροσο μπορεί κανείς εύκολα να επισκεφθεί:
Βιβλιογραφία
"Βλαχώρι. Πορεία στο χρόνο" Έκδοση του Φιλοπρόοδου Συλλόγου Πολυδρόσου, 2006
NASA
Η NASA (National Aeronautics and Space Administration, δηλαδή Εθνική Διοίκηση Αεροναυτικής και Διαστήματος, συχνά γράφεται στα ελληνικά και ως ΝΑΣΑ) είναι κρατικός αμερικανικός οργανισμός που ασχολείται με την εξερεύνηση του διαστήματος, την αεροναυτική και τη μελέτη του περιβάλλοντος της Γης. Ιδρύθηκε στις 29 Ιουλίου του 1958 με την Πράξη Εθνικής Αεροναυτικής και Διαστήματος. Η έδρα της NASA βρίσκεται στην Ουάσινγκτον, ενώ όλες οι εκτοξεύσεις των επανδρωμένων και μη επανδρωμένων διαστημοπλοίων της πραγματοποιούνται στο διαστημικό κέντρο Κένεντι.
Ιστορικό
μικρογραφία|320x320εσ|Το εναλλακτικό λογότυπο της υπηρεσίας με το όνομα "Σκουλήκι" (Worm). Χρησιμοποιήθηκε από το 1975 έως το 1992 και επαναφέρθηκε το 2020
Η κούρσα του διαστήματος
Μετά την εκτόξευση από τo Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα του πρώτου τεχνητού δορυφόρου Σπούτνικ 1 στις 4 Οκτωβρίου 1957, η προσοχή των ΗΠΑ στράφηκε στα πρώτα δικά τους διαστημικά βήματα. Το αμερικανικό Κογκρέσο ανήσυχο από τη διαφαινόμενη απειλή στην ασφάλεια και την τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ, συνέστησε άμεση και αποφασιστική δράση. Ο πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και οι σύμβουλοί του συνέστησαν πιο σαφή μέτρα. Αρκετοί μήνες συζητήσεων οδήγησαν σε συμφωνία ότι χρειαζόταν μια νέα ομοσπονδιακή υπηρεσία για τη διαχείριση όλης της μη στρατιωτικής δραστηριότητας στο διάστημα.
Ο Explorer I (επίσημη ονομασία Satellite 1958 Alpha) εκτοξεύθηκε στις 10:48 μμ EST, στις 31 Ιανουαρίου 1958 και αποτέλεσε τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο των ΗΠΑ. Στις 29 Ιουλίου 1958, ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ υπέγραψε την Πράξη Εθνικής Αεροναυτικής και Διαστήματος, ιδρύοντας τη NASA. Όταν ξεκίνησε τη λειτουργία της στις 1 Οκτωβρίου 1958, η NASA αποτελούνταν κυρίως από τα τέσσερα εργαστήρια και τους 80 υπαλλήλους της 46-ετούς ερευνητικής υπηρεσίας που ονομαζόταν «Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή Αεροναυτικής», αγγλ. National Advisory Committee for Aeronautics (NACA). Σημαντικός παράγοντας στην είσοδο της NASA στην κούρσα του διαστήματος, ήταν η τεχνολογία από το γερμανικό πυραυλικό πρόγραμμα, καθοδηγούμενο από τον Βέρνερ φον Μπράουν, ο οποίος έγινε Αμερικανός πολίτης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα θεωρείται ως ο πατέρας του διαστημικού προγράμματος των ΗΠΑ. Στοιχεία της Υπηρεσίας Στρατιωτικών Βαλλιστικών Πυραύλων (αγγλ. Army Ballistic Missile Agency) (στην οποία ανήκε η ομάδα του φον Μπράουν) και του Εργαστηρίου Ερευνών του Ναυτικού (αγγλ. Naval Research Laboratory) ενσωματώθηκαν στη NASA.
Τα πρώτα προγράμματα της NASA περιελάμβαναν έρευνα πάνω στις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις και έλαβαν χώρα κάτω από την πίεση του ανταγωνισμού που υπήρχε μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Το πρόγραμμα Μέρκιουρι (αγγλ. Mercury), το οποίο ξεκίνησε το 1958, έβαλε τη NASA στο μονοπάτι της εξερεύνησης του διαστήματος από τον άνθρωπο, με αποστολές σχεδιασμένες απλώς για να διερευνήσουν τη δυνατότητα επιβίωσης του ανθρώπου στο διάστημα. Εκπρόσωποι του αμερικανικού στρατού, ναυτικού και αεροπορίας επιλέχθηκαν για να προσφέρουν βοήθεια στην Ομάδα Εργασίας Διαστήματος (αγγλ. Space Task Group) της NASA, μέσω συντονισμού με την υπάρχουσα υποδομή αμυντικών προμηθειών και στρατιωτικής έρευνας, αλλά και τεχνικής βοήθειας προερχόμενης από την ανάπτυξη πειραματικών αεροσκαφών στη δεκαετία του 1950 και από την αντίστοιχη «δεξαμενή» πιλότων δοκιμαστών. Στις 5 Μαΐου 1961 ο αστροναύτης Άλαν Σέπαρντ έγινε ο πρώτος Αμερικανός στο διάστημα όταν πιλοτάρισε το Freedom 7 («Ελευθερία 7») σε μια 15-λεπτη υποτροχιακή πτήση. Ο Τζον Γκλεν ήταν ο πρώτος Αμερικανός που έκανε τον γύρο της Γης (μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη) σε μια πτήση 5,25 ωρών, στις 20 Φεβρουαρίου 1962, με το Friendship 7 («Φιλία 7»).
Μετά την απόδειξη από το πρόγραμμα Μέρκιουρι ότι οι επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις είναι εφικτές, ξεκίνησε το πρόγραμμα Τζέμινι (αγγλ. Gemini) για την εκτέλεση πειραμάτων και την επίλυση προβλημάτων σχετικών με μια αποστολή στη Σελήνη. Η πρώτη επανδρωμένη πτήση Τζέμινι, η Τζέμινι ΙΙΙ έγινε από τους Βέρτζιλ Γκρίσομ και Τζον Γιανγκ στις 23 Μαρτίου 1965. Ακολούθησαν εννιά ακόμα αποστολές, αποδεικνύοντας ότι είναι δυνατές επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις μεγάλης διάρκειας, επιβεβαιώνοντας ότι ήταν δυνατή η συνάντηση και πρόσδεση με άλλο σκάφος στο διάστημα και συγκεντρώνοντας ιατρικά δεδομένα για την επίδραση της έλλειψης βαρύτητας στον ανθρώπινο οργανισμό.
Πρόγραμμα Απόλλων
thumb|Ο [[Μπαζ Όλντριν στην επιφάνεια της Σελήνης, κατά την αποστολή Απόλλων 11 που έφερε τους πρώτους ανθρώπους στην επιφάνεια του φυσικού δορυφόρου της Γης.|εναλλ.=|322x322εσ]] Το πρόγραμμα Απόλλων σχεδιάστηκε για την προσσελήνωση ανθρώπων και την ασφαλή επιστροφή τους στη Γη. Τα Απόλλων 8 και Απόλλων 10 δοκίμασαν διάφορα εξαρτήματα κατά την περιστροφή τους γύρω από τη Σελήνη και επέστρεψαν με φωτογραφίες από τη σεληνιακή επιφάνεια. Στις 20 Ιουλίου 1969 το Απόλλων 11 προσσελήνωσε τους πρώτους ανθρώπους, τον Νηλ Άρμστρονγκ και τον Μπαζ Όλντριν. Το Απόλλων 13 δεν προσεληνώθηκε λόγω μηχανικής βλάβης, αλλά εκ θαύματος επέστρεψε ασφαλείς και με εκατοντάδες φωτογραφίες. Οι έξι αποστολές που προσσεληνώθηκαν επέστρεψαν με πλήθος επιστημονικών δεδομένων και περίπου 400 κιλά σεληνιακών δειγμάτων. Εκτελέστηκαν πειράματα μηχανικής εδάφους, μετεωριτικά, σεισμικά, θερμικά, σεληνιακής τοπογραφίας, μαγνητικών πεδίων και ηλιακού ανέμου. Στο πρόγραμμα Απόλλων είχαν λάβει μέρος άτομα και από άλλες χώρες του πλανήτη όπως ο Εμανουέλ Χερναντεζ (Μεξικό) ο Δημήτρης Κρεμαστιώτης (Ελλάδα), Μπαζ Γκαιλαρό (Γαλλία).
Σκάιλαμπ
Ο Σκάιλαμπ (αγγλ. Skylab) ήταν ο πρώτος διαστημικός σταθμός που έθεσαν σε τροχιά οι ΗΠΑ. Ο 75 τόνων σταθμός ήταν σε γήινη τροχιά από το 1973 μέχρι το 1979 και τον επισκέφθηκαν τρεις φορές πληρώματα, το 1973 και το 1974. Ο Σκάιλαμπ αρχικά προοριζόταν για την έρευνα βαρυτικών ανωμαλιών σε άλλα πλανητικά συστήματα, η αποστολή όμως αυτή ακυρώθηκε λόγω έλλειψης πόρων και ενδιαφέροντος. Περιελάμβανε ένα εργαστήριο για μελέτη των επιπτώσεων της μικροβαρύτητας και ένα ηλιακό παρατηρητήριο. Υπήρχαν σχέδια πρόσδεσής του σε ένα Διαστημικό Λεωφορείο για να ανεβάσει τον σταθμό σε μεγαλύτερο ύψος ασφαλείας, όμως ο Σκάιλαμπ μπήκε στην ατμόσφαιρα και καταστράφηκε το 1979, πριν από την πρώτη εκτόξευση του διαστημικού λεωφορείου.
Η εποχή του Διαστημικού Λεωφορείου
Το Διαστημικό Λεωφορείο έγινε ο βασικός στόχος της NASA στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στη δεκαετία του 1980, όντας σχεδιασμένο ως ένα συχνά εκτοξεύσιμο και, ως επί το πλείστον, επαναχρησιμοποιούμενο όχημα. το 1985 κατασκευάστηκαν τέσσερα διαστημικά λεωφορεία. Το πρώτο, το «Κολούμπια», εκτοξεύθηκε στις 12 Απριλίου 1981.
Το λεωφορείο δεν έφερε μόνο καλά νέα στη NASA. Οι πτήσεις αποδείχθηκαν πολύ ακριβότερες από τις προβλέψεις και παρότι η καταστροφή του «Τσάλλεντζερ» επισήμανε τους κινδύνους των διαστημικών πτήσεων, το κοινό έχασε και πάλι το ενδιαφέρον του καθώς οι πτήσεις φάνηκε να γίνονται κοινότυπες. Ξεκίνησε δουλειά πάνω στον Διαστημικό Σταθμό «Φρίντομ» (αγγλ. Space Station Freedom), ως τον βασικό στόχο για το επανδρωμένο διαστημικό πρόγραμμα, όμως μέσα στη NASA υπήρχε διαφωνία ότι αυτά τα προγράμματα ήταν σε βάρος πιο εμπνευσμένων, μη επανδρωμένων αποστολών, όπως αυτές των Βόγιατζερ.
Εντούτοις, το λεωφορείο έχει χρησιμοποιηθεί για την εκκίνηση σημαντικών προγραμμάτων, όπως το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ (αγγλ. Hubble Space Telescope, HST). Το HST δημιουργήθηκε με ένα σχετικά χαμηλό προϋπολογισμό 2 δισεκ. δολαρίων, αλλά λειτουργεί συνεχώς από το 1990 και έχει ενθουσιάσει επιστήμονες και κοινό. Μερικές από τις εικόνες που έχει στείλει είναι διάσημες, όπως οι πρωτοποριακές εικόνες Hubble Deep Field. Το HST είναι κοινό πρόγραμμα της NASA με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος και η επιτυχία του έστρωσε τον δρόμο για μεγαλύτερη συνεργασία των δύο οργανισμών.
thumb|left|Η εκτόξευση του διαστημικού λεωφορείου «Ατλαντίς» στην αποστολή STS-27 (1988). To 1995 η Ρωσοαμερικανική συνεργασία θα πραγματοποιούνταν εκ νέου με την εκκίνηση των αποστολών Διαστημικού Λεωφορείου-Μιρ και για άλλη μια φορά είχαμε πρόσδεση αμερικανικού σκάφους με ρωσικό (αυτή τη φορά έναν πλήρη διαστημικό σταθμό). Αυτή η συνεργασία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με τη Ρωσία και την Αμερική να είναι οι δύο μεγαλύτεροι συνεργάτες στον πιο εκτεταμένο διαστημικό σταθμό που δημιουργήθηκε ποτέ, τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Η δύναμη αυτής της συνεργασίας έγινε ακόμα πιο προφανής όταν η NASA άρχισε να βασίζεται στα ρωσικά σκάφη για την υποστήριξη του ISS μετά την καταστροφή του «Κολούμπια» το 2003, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον προσωρινό παροπλισμό του στόλου των διαστημικών λεωφορείων για περισσότερο από δύο χρόνια.
Με κόστος πάνω από εκατό δισεκατομμύρια δολάρια, είναι μερικές φορές δύσκολο για τη NASA να δικαιολογήσει την ύπαρξη του ISS. Ο γενικός πληθυσμός, όπως έχει αποδείξει η ιστορία, δύσκολα εντυπωσιάζεται με λεπτομέρειες επιστημονικών πειραμάτων στο διάστημα, προτιμώντας νέα για μεγαλόσχημα προγράμματα σε εξωτικές τοποθεσίες. Ακόμα και σήμερα ο ISS δεν μπορεί να στεγάσει τόσους επιστήμονες όσους είχε αρχικά σχεδιαστεί.
Στο μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1990 η NASA αντιμετώπισε συρρικνούμενους ετήσιους προϋπολογισμούς λόγω περικοπών από το Κογκρέσο. Σε απάντηση, ο ένατος διευθυντής της NASA, ο Ντάνιελ Γκόλντιν, προώθησε την προσέγγιση «γρηγορότερα, καλύτερα, φτηνότερα», η οποία επέτρεψε στη NASA να μειώσει το κόστος των αποστολών της, συνεχίζοντας την εισαγωγή μιας ποικιλίας αεροδιαστημικών προγραμμάτων (Πρόγραμμα «Ντισκάβερι»). Αυτή η μέθοδος δέχτηκε κριτική και επανεξετάστηκε μετά τη διπλή απώλεια του Mars Climate Orbiter και του Mars Polar Lander το 1999. Από την άλλη, το πρόγραμμα διαστημικού λεωφορείου της NASA είχε ολοκληρώσει 116 επιτυχημένες εκτοξεύσεις μέχρι τον Δεκέμβριο του 2006.
Η τραγωδία του «Κολούμπια» το 2003, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του πληρώματος, προκάλεσε μια αναστολή 29 μηνών στις πτήσεις του διαστημικού λεωφορείου και ήταν το έναυσμα για σοβαρή επανεξέταση των προτεραιοτήτων της NASA.
Το μέλλον της NASA
Οι συνεχιζόμενες έρευνες της NASA περιλαμβάνουν αναλυτικές μελέτες του Άρη και του Κρόνου, και αναλύσεις της Γης και του Ήλιου. Άλλες διαστημοσυσκευές της NASA βρίσκονται καθ' οδόν προς τον Ερμή και τον Πλούτωνα. Με αποστολές στο Δία να βρίσκονται στο στάδιο του σχεδιασμού, τα δρομολόγια της NASA καλύπτουν πάνω από το μισό Ηλιακό Σύστημα.
Η αποστολή «Νέοι Ορίζοντες» (αγγλ. New Horizons) στον Πλούτωνα ξεκίνησε το 2006 και πέρασε από τον νάνο πλανήτη το 2015. Η διαστημοσυσκευή δέχθηκε βαρυτική ώθηση από το Δία τον Φεβρουάριο του 2007, εξετάζοντας μερικούς από τους εσωτερικούς δορυφόρους του και ελέγχοντας τα όργανα μέτρησης κατά τη διάρκεια της διέλευσης.
Διατελέσαντες διοικητές
{{legend|#E6E6AA|Υποδηλώνει υπηρεσιακό διοικητή της NASA|border=black}}
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
NASA NASA Κατηγορία:Νικητές Webby Award
Λεφ Κάμενεφ
Ο Λεφ Μπορίσοβιτς Κάμενεφ (ρωσικά: Лев Бори́сович Ка́менев, γεννηθείς Ρόζενφελντ (Ρωσικά: Ро́зенфельд), 18 Ιουλίου 1883 – 25 Αυγούστου 1936) ήταν Μπολσεβίκος επαναστάτης και σημαντικός Σοβιετικός πολιτικός. Ήταν ένα από τα επτά μέλη του πρώτου Πολιτμπιρό (Πολιτικό Γραφείο), που ιδρύθηκε το 1917 για να χειριστεί την Μπολσεβίκικη Επανάσταση: Λένιν, Ζινόβιεφ, Τρότσκι, Στάλιν, Σοκόλνικοφ και Μπουμπνόφ.
Τον Οχτώβρη του 1917 μαζί με τον Ζινόβιεφ έκανε προδοσία, γράφοντας ενάντια στην απόφαση της ΚΕ για την εξέγερση, στη μενσεβικική εφημερίδα Νέα Ζωή και αποκαλύπτοντας έτσι το σχέδιο της εξέγερσης στους εχθρούς. Ο Λένιν σε γράμμα προς τα μέλη του κόμματος των μπολσεβίκων στιγμάτισε αυτή την πράξη του Ζινόβιεφ και του Κάμενεφ σαν απεργοσπαστισμό και απαίτησε τη διαγραφή τους από το κόμμα. Ο Κάμενεφ ήταν γαμπρός (σύζυγος αδελφής) του Λέοντος Τρότσκι. Υπηρέτησε για λίγο σε θέση ισοδύναμη με αυτή του πρώτου αρχηγού του κράτους της Σοβιετικής Ρωσίας το 1917, και από το 1923-24 ως αναπληρωτής Πρωθυπουργός τον τελευταίο χρόνο της ζωής του Βλαντιμίρ Λένιν. Ο Ιωσήφ Στάλιν τον θεωρούσε πηγή δυσαρέσκειας και πηγή αντιπολίτευσης στη δική του ηγεσία· ο Κάμενεφ έπεσε σε δυσμένεια και εκτελέστηκε στις 25 Αυγούστου 1936, σε ηλικία 53 ετών, αφού καταδικάστηκε στις Δίκες της Μόσχας.
Πρώτα χρόνια και σταδιοδρομία
Ο Κάμενεφ γεννήθηκε στη Μόσχα, γιος Εβραίου εργάτη των σιδηροδρόμων και Ρωσίδας Ορθόδοξης μητέρας. Η περιουσία που είχε αποκτήσει ο πατέρας του στο κτίριο του σιδηροδρόμου Μπακού – Μπατούμι χρησιμοποιήθηκε για να χρηματοδοτήσει καλή μόρφωση για τον Λεβ. Πήγε στο Γυμνάσιο Αρρένων στην Τιφλίδα της Γεωργίας (τώρα Τίλμπισι), και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, η μόρφωσή του όμως διακόπηκε λόγω σύλληψης το 1902. Από αυτό το σημείο και μετά ήταν επαγγελματίας επαναστάτης, εργαζόμενος σε Αγία Πετρούπολη, Μόσχα και Τιφλίδα. Ο Κάμενεφ παντρεύτηκε τη συντρόφισσα Μαρξίστρια (αδελφή του Λέοντος Τρότσκι), Όλγα Μπρονστέιν, στις αρχές του 1900 και το ζευγάρι είχε δύο γιους.
Προσχώρησε στους κομμουνιστές το 1901 και υποστήριζε τον Λένιν. Σε ένα σύντομο ταξίδι στο εξωτερικό το 1902 ο Κάμενεφ γνώρισε τους Ρώσους σοσιαλ-δημοκράτες ηγέτες που ζούσαν στην εξορία, περιλαμβανομένου του Βλαντιμίρ Λένιν, του οποίου έγινε πιστός και στενός συνεργάτης. Επισκέφθηκε επίσης το Παρίσι και συνάντησε την ομάδα της Ίσκρα (Σπίθα). Αφού παρακολούθησε το 3ο Συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλ-Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος (ΡΣΔΕΚ) στο Λονδίνο τον Μάρτιο του 1905, ο Κάμενεφ επέστρεψε στη Ρωσία για να πάρει μέρος στη Ρωσική επανάσταση του 1905 στην Αγία Πετρούπολη τον Οκτώβριο-Δεκέμβριο. Επέστρεψε στο Λονδίνο για να παρακολουθήσει το 5ο Συνέδριο του ΡΣΔΕΚ, όπου εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή και στο Μπολσεβικικό Κέντρο, τον Μάιο του 1907, αλλά συνελήφθη κατά την επιστροφή του στη Ρωσία. Ο Κάμενεφ ελευθερώθηκε από τη φυλακή το 1908 και οι Κάμενεφ πήγαν στο εξωτερικό αργότερα εκείνη τη χρονιά για να βοηθήσουν τον Λένιν να εκδόσει το Μπολσεβίκικο περιοδικό Προλετάριος. Μετά τη διάσταση του Λένιν με άλλον ανώτερο Μπολσεβίκο ηγέτη, τον Αλεξάντερ Μπογκντάνοφ, στα μέσα του 1908, ο Κάμενεφ και ο Γκριγκόρι Ζινόβιεφ έγιναν οι βασικοί βοηθοί του Λένιν στο εξωτερικό. Τον βοήθησαν να εκδιώξει τον Μπογκντάνοφ και τους Οτζοβιστές οπαδούς του από την Μπολσεβίκικη φράξια του ΡΣΔΕΚ στα μέσα του 1909.
Τον Ιανουάριο του 1910 οι Λενινιστές, οι οπαδοί του Μπογκντάνοφ και διάφορες φράξιες Μενσεβίκων πραγματοποίησαν συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής στο Παρίσι και προσπάθησαν να επανενώσουν το κόμμα. Οι Κάμενεφ και Ζινόβιεφ αμφέβαλαν για την ιδέα, αλλά ήταν πρόθυμοι να προσπαθήσουν κάτω από την πίεση των “συμφιλιωτών” Μπολσεβίκων, όπως ο Βίκτορ Νογκίν. Ο Λένιν ήταν ανυποχώρητα αντίθετος σε κάθε επανένωση, αλλά καταψηφίστηκε μέσα στην Μπολσεβίκικη ηγεσία. Η συνεδρίαση κατέληξε σε προσωρινή συμφωνία και μια από τις αποφάσεις της έκανε την εφημερίδα Πράβδα του Τρότσκι που είχε έδρα τη Βιέννη, “κεντρικό όργανο” χρηματοδοτούμενο από το κόμμα. Ο Κάμενεφ, γαμπρός του Τρότσκι, προστέθηκε στη συντακτική επιτροπή από τους Μπολσεβίκους, αλλά οι προσπάθειες ενοποίησης απέτυχαν τον Αύγουστο του 1910, όταν ο Κάμενεφ παραιτήθηκε από την επιτροπή εν μέσω αμοιβαίων αντεγκλήσεων.
Μετά την αποτυχία της προσπάθειας επανένωσης, ο Κάμενεφ συνέχισε να εργάζεται στον Προλετάριο και δίδαξε στο κομματικό σχολείο των Μπολσεβίκων στο Longjumeau κοντά στο Παρίσι που δημιουργήθηκε σαν η Λενινιστική εναλλακτική στο κομματικό σχολείο του Μπογκντάνοφ με έδρα το Κάπρι. Τον Ιανουάριο του 1912, ο Κάμενεφ βοήθησε τον Λένιν και τον Ζινόβιεφ να πείσουν τους αντιπροσώπους στο Συνέδριο των Μπολσεβίκων στην Πράγα να αποσχιστούν από τους Μενσεβίκους και τους Οτζοβιστές. Τον Ιανουάριο του 1914, πήγε στην Αγία Πετρούπολη για να διευθύνει το έργο της Μπολσεβίκικης βερσιόν της Πράβδα και την Μπολσεβίκικη φράξια της Δούμας. Ο Κάμενεφ συνελήφθη μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και οδηγήθηκε σε δίκη, όπου απομακρύνθηκε από την αντι-πολεμική θέση του Λένιν. Ο Κάμενεφ εξορίστηκε στη Σιβηρία στις αρχές του 1915 και πέρασε δύο χρόνια εκεί, μέχρι που απελευθερώθηκε από τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917.
Πριν φύγει από τη Σιβηρία, ο Κάμενεφ πραγματικά πρότεινε να σταλεί ένα τηλεγράφημα που να ευχαριστεί τον αδελφό του Τσάρου Μιχαήλ που αρνήθηκε τον θρόνο. Ντρεπόταν τόσο γι' αυτό, που αρνιόταν ότι το έστειλε. Στις 25 Μαρτίου 1917, ο Κάμενεφ επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη (που μετονομάστηκε σε Πετρούπολη το 1914) από την εξορία στη Σιβηρία. Ο Κάμενεφ και τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής Ιωσήφ Στάλιν και Ματβέι Μουράνοφ πήραν τον έλεγχο της αναγεννημένης Μπολσεβίκικης Πράβδα και την έστρεψαν προς τα Δεξιά, με τον Κάμενεφ να διαμορφώνει πολιτική στήριξης με όρους, της νεοσύστατης Ρωσικής Προσωρινής Κυβέρνησης και συμφιλίωσης με τους Μενσεβίκους. Μετά από την επιστροφή του Λένιν στη Ρωσία στις 3 Απριλίου 1917, ο Κάμενεφ αντέδρασε για λίγο στις αντικυβερνητικές Θέσεις του Απρίλη του Λένιν, αλλά σύντομα συντάχθηκε με τη γραμμή και υποστήριξε τον Λένιν μέχρι τον Σεπτέμβριο.
Στις 10 Νοεμβρίου 1917, τρεις ημέρες μετά τη Σοβιετική κατάληψη της εξουσίας κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η εκτελεστική επιτροπή του εθνικού εργατικού συνδικάτου σιδηροδρόμων, η Βίκζελ, απείλησε με πανεθνική απεργία, εκτός εάν οι Μπολσεβίκοι μοιράζονταν την εξουσία με τα άλλα σοσιαλιστικά κόμματα και έδιωχναν τους ηγέτες της εξέγερσης, Λένιν και Τρότσκι, από την κυβέρνηση. Οι Ζινόβιεφ, Κάμενεφ και οι σύμμαχοί τους στην Κεντρική Επιτροπή των Μπολσεβίκων υποστήριξαν ότι οι Μπολσεβίκοι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να αρχίσουν διαπραγματεύσεις, αφού μια απεργία στους σιδηροδρόμους θα παρέλυε την ικανότητα της κυβέρνησής τους να πολεμήσει τις δυνάμεις που ήταν ακόμα πιστές στην Προσωρινή Κυβέρνηση που είχε ανατραπεί. Αν και οι Ζινόβιεφ και Κάμενεφ είχαν για λίγο την υποστήριξη της πλειοψηφίας της Κεντρικής Επιτροπής και άρχισαν οι διαπραγματεύσεις, η γρήγορη κατάρρευση των αντι-Μπολσεβίκικων δυνάμεων έξω από την Πετρούπολη επέτρεψε στους Λένιν και Τρότσκι να πείσουν την Κεντρική Επιτροπή να εγκαταλείψει τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων. Σε απάντηση, οι Ζινόβιεφ, Κάμενεφ, Αλεξέι Ρίκοφ, Βλαντιμίρ Μιλιούτιν και Βίκτορ Νογκίν παραιτήθηκαν από την Κεντρική Επιτροπή στις 4 Νοεμβρίου 1917 (παλαιό ημερολόγιο) και ο Κάμενεφ παραιτήθηκε από τη θέση του στην Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή. Την επόμενη ημέρα ο Λένιν έγραψε μια προκήρυξη αποκαλώντας τους Ζινόβιεφ και Κάμενεφ “λιποτάκτες” και δεν ξέχασε ποτέ τη συμπεριφορά τους, κάνοντας τελικά μια διφορούμενη αναφορά στο “Επεισόδιο του Οκτώβρη” στη Διαθήκη του.
Αντιπολίτευση στον Τρότσκι
Το 1918, ο Κάμενεφ έγινε πρόεδρος του Σοβιέτ της Μόσχας και αμέσως μετά Αναπληρωτής Πρόεδρος του Λένιν στο Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων (κυβέρνηση) και στο Συμβούλιο Εργασίας και Άμυνας. Τον Μάρτιο του 1919, ο Κάμενεφ εξελέγη τακτικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου (Πολιτμπιρό). Η προσωπική του σχέση με τον κουνιάδο του Τρότσκι, η οποία ήταν καλή στον απόηχο της επανάστασης του 1917 και στη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, μειώνεται όμως μετά το 1920 και για τα επόμενα 15 χρόνια ήταν φίλος και στενός σύμμαχος του Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, ενός περισσότερο φιλόδοξου ανθρώπου από τον Κάμενεφ. μικρογραφία|δεξιά|250px|Κάμενεφ και Λένιν στο Γκόρκι της Μόσχας, 1922 Κατά τη διάρκεια της ασθένειας του Λένιν, ο Κάμενεφ ήταν αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου των Λαϊκών Επιτρόπων και του Πολιτμπιρό. Μαζί με τον Ζινόβιεφ και τον Ιωσήφ Στάλιν σχημάτισε την κυβερνώσα “τριανδρία” (ή “τρόικα”) μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην περιθωριοποίηση του Τρότσκι. Η τριανδρία διαχειρίστηκε προσεκτικά την εσωκομματική συζήτηση και τη διαδικασία επιλογής αντιπροσώπων το φθινόπωρο του 1923 κατά την περίοδο πριν την 13η Συνδιάσκεψη του Κόμματος και εξασφάλισε συντριπτική πλειοψηφία των εδρών. Η Συνδιάσκεψη, έγινε τον Ιανουάριο του 1924 λίγο πριν τον θάνατο του Λένιν και κατήγγειλε τον Τρότσκι και τον “Τροτσκισμό”.
Μετά την ήττα του Τρότσκι στην 13η Συνδιάσκεψη, οι εντάσεις στις σχέσεις μεταξύ Ζινόβιεφ και Κάμενεφ από τη μια και Στάλιν από την άλλη έγινε πιο φανερή και απείλησε να βάλει τέλος στην εύθραυστη συμμαχία τους. Παρ’ όλα αυτά, ο Ζινόβιεφ και ιδιαίτερα ο Κάμενεφ βοήθησαν τον Στάλιν να κρατήσει τη θέση του ως Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής στο 13ο Συνέδριο του Κόμματος τον Μάιο – Ιούνιο του 1924 κατά την πρώτη πολεμική για τη Διαθήκη του Λένιν. Μετά το Συνέδριο ο Στάλιν άρχισε να κάνει καλυμμένες δημόσιες παρατηρήσεις που στόχευαν προφανώς τον Κάμενεφ και τον Ζινόβιεφ, που σχεδόν κατέστρεψαν την τρόικα.
Ωστόσο, τον Οκτώβριο του 1924, ο Τρότσκι δημοσίευσε τα Μαθήματα του Οκτώβρη, μια εκτεταμένη περίληψη των γεγονότων του 1917. Στο άρθρο, ο Τρότσκι περιέγραψε την αντίθεση του Κάμενεφ και του Ζινόβιεφ στην κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους το 1917, κάτι που οι δύο θα προτιμούσαν να μην αναφέρεται. Αυτό άρχισε νέο γύρο εσωκομματικής πάλης με τον Ζινόβιεφ και τον Κάμενεφ ακόμη μια φορά να συμμαχούν με τον Στάλιν κατά του Τρότσκι. Αυτοί και οι υποστηρικτές τους κατηγορούσαν τον Τρότσκι για διάφορα λάθη και χειρότερα στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο που κατέστρεψαν τη στρατιωτική φήμη του τόσο πολύ που αναγκάστηκε τον Ιανουάριο του 1925 να παραιτηθεί από Λαϊκός Επίτροπος Στρατού και Στόλου και από Πρόεδρος του Επαναστατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου. Ο Ζινόβιεφ απαίτησε τη διαγραφή του Τρότσκι από το Κομμουνιστικό Κόμμα, ο Στάλιν όμως αρνήθηκε να συμφωνήσει και επιδέξια έπαιξε τον ρόλο του μετριοπαθή.
Ρήγμα με τον Στάλιν (1925)
Με τον Τρότσκι στο περιθώριο, η τριανδρία Ζινόβιεφ-Κάμενεφ-Στάλιν άρχισε τελικά να διαλύεται στις αρχές 1925. Οι δύο πλευρές πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μαζεύοντας υποστήριξη στο παρασκήνιο. Ο Στάλιν έκανε συμμαχία με τον θεωρητικό του Κομμουνιστικού Κόμματος και εκδότη της Πράβδα Νικολάι Μπουχάριν και τον Σοβιετικό Πρωθυπουργό Αλεξέι Ρίκοφ. Οι Ζινόβιεφ και Κάμενεφ συμμάχησαν με τη χήρα του Λένιν, Ναντέζντα Κρούπσκαγια και τον Γκριγκόρι Σοκόλνικοφ, τον Λαϊκό Επίτροπο Οικονομικών και υποψήφιο μέλος του Πολιτμπιρό. Η συμμαχία τους έγινε γνωστή ως η Νέα Αντιπολίτευση.
Ο πρώτος γάμος του Κάμενεφ άρχισε να αποσυντίθεται αρχίζοντας με τον υποτιθέμενο δεσμό του Κάμενεφ με τη Βρετανίδα γλύπτρια Κλερ Σέρινταν το 1920. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 εγκατέλειψε την Όλγα Κάμενεβα για την Τατιάνα Γκλεμπόβα, με την οποία είχε ένα γιο, τον Βλαντιμίρ Γκλεμπόφ (1929-1994). μικρογραφία|δεξιά|Μπούστο (προτομή) του Κάμενεφ, φιλοτεχνημένη από την Κλερ Σέρινταν
Αντιπολίτευση στον Στάλιν
Ο Κάμενεφ παρέμεινε σε αντίθεση με τον Στάλιν σε όλο το 1926 και 1927, με αποτέλεσμα την αποπομπή του από την Κεντρική Επιτροπή τον Οκτώβριο του 1927. Μετά τη διαγραφή των Ζινόβιεφ και Τρότσκι από το Κομμουνιστικό Κόμμα στις 12 Νοεμβρίου 1927, ο Κάμενεφ παρέμεινε ο κύριος εκπρόσωπος της Αντιπολίτευσης μέσα στο Κόμμα και εκπροσώπησε τις θέσεις της στο 15ο Συνέδριο του Κόμματος τον Δεκέμβριο του 1927. Ο Κάμενεφ χρησιμοποίησε την περίσταση για να κάνει έκκληση για συμφιλίωση. Ωστόσο, καθώς η ομιλία του διακόπηκε είκοσι τέσσερις φορές από τους αντιπάλους του – Μπουχάριν, Ριούτιν και Καγκάνοβιτς – έγινε φανερό ότι οι προσπάθειες του Κάμενεφ να κερδίσει την κατανόηση ήταν ανώφελες. Το Συνέδριο κήρυξε τις απόψεις της Αντιπολίτευσης ασυμβίβαστες με την ιδιότητα του μέλους του Κομμουνιστικού Κόμματος και διέγραψε τον Κάμενεφ και δεκάδες από τους κορυφαίους αντιπολιτευομένους από το Κόμμα, γεγονός που άνοιξε τον δρόμο για μαζικές διαγραφές απλών μελών της αντιπολίτευσης καθώς και την εσωτερική εξορία για τους ηγέτες της αντιπολίτευσης στις αρχές του 1928.
Δίκες της Μόσχας
Ενώ ο Τρότσκι παρέμενε σταθερός στην αντίθεσή του στον Στάλιν μετά τη διαγραφή του από το Κόμμα και την επακόλουθη εξορία, οι Ζινόβιεφ και Κάμενεφ συνθηκολόγησαν σχεδόν αμέσως και κάλεσαν τους οπαδούς τους να κάνουν το ίδιο. Έγραψαν ανοικτά γράμματα αναγνωρίζοντας τα λάθη τους και έγιναν και πάλι δεκτοί στο Κομμουνιστικό Κόμμα μετά από έξι μηνών περίοδο υπαναχώρησης. Ποτέ δεν ανέκτησαν τις έδρες τους στην Κεντρική Επιτροπή, αλλά τους δόθηκαν μεσαίου επιπέδου θέσεις στη Σοβιετική γραφειοκρατία. Τον Κάμενεφ και, έμμεσα, τον Ζινόβιεφ, τους φλέρταρε ο Μπουχάριν, τότε στις αρχές του σύντομου και άτυχου αγώνα με τον Στάλιν, το καλοκαίρι του 1928, κάτι που σύντομα αναφέρθηκε στον Ιωσήφ Στάλιν και χρησιμοποιήθηκε εναντίον του Μπουχάριν σαν απόδειξη του φραξιονισμού του.
Ζινόβιεφ και Κάμενεφ παρέμειναν πολιτικά ανενεργοί μέχρι τον Οκτώβριο του 1932, όταν διαγράφηκαν από το Κομμουνιστικό Κόμμα για αμέλεια να πληροφορήσουν για αντιπολιτευτικά μέλη του κόμματος στην Υπόθεση Ριούτιν. Αφού ακόμη μια φορά παραδέχθηκαν τα υποτιθέμενα λάθη τους, ξαναέγινα δεκτοί στο κόμμα τον Δεκέμβριο του 1933. Αναγκάστηκαν να κάνουν αυτό-μαστιγωτικές ομιλίες στο 17ο Συνέδριο του Κόμματος τον Ιανουάριο του 1934 όταν ο Στάλιν επιδείκνυε τους πρώην πολιτικούς του αντιπάλους, τώρα ηττημένους και φανερά συντετριμμένους.
Αφού η δολοφονία του Σεργκέι Κίροφ την 1η Δεκεμβρίου 1934 οδήγησε στις Μεγάλες Εκκαθαρίσεις του Στάλιν, ο Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, ο Κάμενεφ και οι στενότεροι συνεργάτες τους διαγράφηκαν ακόμα μια φορά από το Κομμουνιστικό Κόμμα και συνελήφθησαν τον Δεκέμβριο του 1934. Αυτή την εποχή έγραψε ένα γράμμα στον Στάλιν. “Σε μια εποχή όπου η ψυχή μου είναι γεμάτη με τίποτα άλλο, παρά αγάπη για το κόμμα και την ηγεσία του, όπου, έχοντας ζήσει μέσα από δισταγμούς και αμφιβολίες, μπορώ θαρραλέα να πω ότι έμαθα με κάθε εκτίμηση να εμπιστεύομαι κάθε ενέργεια της Κεντρικής Επιτροπής, και κάθε απόφαση που εσύ παίρνεις, σύντροφε Στάλιν”, έγραψε ο Κάμενεφ. “Έχω συλληφθεί για τους δεσμούς μου με ανθρώπους που είναι ξένοι και αηδιαστικοί”. Δικάστηκαν τον Ιανουάριο του 1935 και αναγκάστηκαν να παραδεχθούν “ηθική συνενοχή” Ο Ζινόβιεφ δικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλακή και ο Κάμενεφ σε πέντε. Ο Κάμενεφ κατηγορήθηκε χωριστά στις αρχές του 1935 σε σχέση με την Υπόθεση του Κρεμλίνου και, αν και αρνήθηκε να ομολογήσει, καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλακή.
Τον Αύγουστο του 1936, μετά από μήνες προσεκτικών προετοιμασιών και πρόβες στις φυλακές της Σοβιετικής μυστικής αστυνομίας, ο Ζινόβιεφ, ο Κάμενεφ και 14 άλλοι, κυρίως Παλιοί Μπολσεβίκοι, οδηγήθηκαν και πάλι σε δίκη. Αυτή τη φορά οι κατηγορίες περιλάμβαναν τον σχηματισμό τρομοκρατικής οργάνωσης που υποτίθεται δολοφόνησε τον Κίροφ και προσπάθησε να δολοφονήσει τον Ιωσήφ Στάλιν και άλλους ηγέτες της Σοβιετικής Κυβέρνησης. Αυτή δίκη των Δεκαέξι (ή δίκη του “Τροτσκιστικού-Ζινοβιεφικού Τρομοκρατικού Κέντρου”) ήταν μία από Δίκες Παρωδία της Μόσχας και έθεσε τις βάσεις για τις επόμενες δίκες παρωδίες όπου οι Παλαιοί Μπολσεβίκοι ομολόγησαν όλο και πιο περίτεχνα και τερατώδη εγκλήματα, περιλαμβανομένων της κατασκοπίας, δηλητηρίασης, σαμποτάζ και ούτω καθεξής. Όπως και οι άλλοι κατηγορούμενοι, ο Κάμενεφ κρίθηκε ένοχος και εκτελέστηκε στις 25 Αυγούστου 1936.
Ο Αμερικανός διπλωμάτης Joseph E. Davies που παρακολούθησε - όπως και όλοι οι ξένοι διπλωμάτες που το επιθυμούσαν - τις δίκες της Μόσχας δημοσίευσε το 1943 στη Ζυρίχη βιβλίο με τον τίτλο: «Σαν πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα». Αυθεντικές και εμπιστευτικές εκθέσεις για τη Σοβιετική Ένωση έως τον Οκτώβρη του 1941.
Ας δούμε τι γράφει για τη δίκη του Ν. Μπουχάριν και άλλων, το 1938, σε τηλεγράφημά του, που απέστειλε στις 17 του Μάρτη 1938 στο υπουργείο Εξωτερικών στην Ουάσιγκτον, όπου αναφέρει (αυτολεξεί απόσπασμα από το βιβλίο του, σελ. 209): «Παρά την προκατάληψη... μετά την καθημερινή παρακολούθηση των μαρτύρων και του τρόπου που κάνουν τις καταθέσεις, με βάση την αθέλητη επιβεβαίωση που προέκυψε, κατέληξα στην αντίληψη, όσον αφορά τους πολιτικούς κατηγορούμενους, ότι ένας αρκετός αριθμός από τα απαριθμούμενα στο κατηγορητήριο αδικήματα κατά των σοβιετικών νόμων αποδείχτηκε και για λογική σκέψη τέθηκαν εκτός αμφισβήτησης, ώστε να δικαιολογήσουν την κήρυξη της ενοχής για εσχάτη προδοσία και των προβλεπόμενων από το σοβιετικό ποινικό νόμο ποινών. Η γνώμη εκείνων των διπλωματών που παραβρέθηκαν τακτικότατα στην ακροαματική διαδικασία ήταν γενικά ότι η δίκη αποκάλυψε το γεγονός μιας σφοδρής πολιτικής αντιπολίτευσης και μιας σοβαρότατης συνωμοσίας, που εξήγησε στους διπλωμάτες πολλά έως τώρα ακατανόητα συμβάντα των περασμένων έξι μηνών στη Σοβιετική Ενωση».
Οι Κάμενεφ, Ζινόβιεφ και οι συγκατηγορούμενοί τους απαλλάχθηκαν επίσημα όλων των κατηγοριών από τη Σοβιετική κυβέρνηση το 1988, κατά τη διάρκεια της περεστρόικα.
Η μοίρα της οικογένειας
Μετά την εκτέλεση του Κάμενεφ, οι συγγενείς του υπέστησαν μια παρόμοια μοίρα. Ο δεύτερος γιος του Κάμενεφ, Γ. Λ. Κάμενεφ, εκτελέστηκε στις 30 Ιανουαρίου 1938, σε ηλικία 17 ετών. Ο μεγαλύτερος γιός του, αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας Α. Λ. Κάμενεφ, εκτελέστηκε στις 15 Ιουλίου 1939, σε ηλικία 33 ετών. Η πρώτη του γυναίκα, η Όλγα, εκτελέστηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1941, στο δάσος Μεντβέντεφ έξω από το Αριόλ, μαζί μα τον Κριστιάν Ρακόφσκι, τη Μαρία Σπιριδόνοβα και 160 άλλους σημαντικούς πολιτικούς κρατούμενους. Μόνο ο νεώτερος γιος του, Βλαντιμίρ Γκλεμπόφ, επέζησε από τις φυλακές του Στάλιν και τα στρατόπεδα εργασίας, και πέθανε το 1994.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Χριστόδουλος Πασιαρδής
Ο Χριστόδουλος Πασιαρδής ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Άμυνας, Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και υφυπουργός παρά τω Προέδρω.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χριστόδουλος Πασιαρδής γεννήθηκε στο Τσέρι στις 31 Ιανουαρίου 1944. Σπούδασε φιλοσοφία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Τον Ιανουάριο του 1974 διορίστηκε στη διπλωματική υπηρεσία της Κύπρου. Υπηρέτησε διάφορες βαθμίδες στο Υπουργείο Εξωτερικών, μεταξύ άλλων και από τη θέση του γενικού διευθυντή. Επιπλέον, διετέλεσε και πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε διάφορες χώρες. Μεταξύ άλλων διετέλεσε πρέσβης στην Ελλάδα (Απρίλιος 1998 - Δεκέμβριος 2001) και στην Αυστραλία.
Εκπροσώπησε την Κύπρο σε πολλές συναντήσεις και διασκέψεις των Ηνωμένων Εθνών, του Συμβουλίου της Ευρώπης, της Διάσκεψης για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, του Κινήματος των Αδεσμεύτων, της Κοινοπολιτείας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συμμετείχε σε πολλές επίσημες επισκέψεις και επισκέψεις εργασίας και σε διάφορες περιπτώσεις μετέβη στο εξωτερικό ως ειδικός απεσταλμένος του Προέδρου και του Υπουργού Εξωτερικών της Κύπρου.
Ήταν νυμφευμένος με την Άβα Πασιαρδή και είχε δύο παιδιά. Απεβίωσε στις 4 Αυγούστου 2014.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε διευθυντής του διπλωματικού προέδρου του Σπύρου Κυπριανού.
Την 1η Μαρτίου 2003 διορίστηκε υφυπουργός παρά τω Προέδρω στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου. Στις 13 Ιουνίου 2006 ανέλαβε παράλληλα και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 11 Μαΐου 2007.
Στις 14 Μαΐου 2007 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου 2008 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης. Στη διάρκεια της θητείας του υπέγραψε διακρατική συμφωνία με τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας της Ελλάδος, Ευάγγελο Μεϊμεράκη, για την παραχώρηση της ιδιοκτησίας των πυραύλων S-300 στην Ελλάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Εσωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι διπλωμάτες Κατηγορία:Υφυπουργοί Παρά τω Προέδρω (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1980
Ήταν η πρώτη διοργάνωση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στην τελική φάση του οποίου συμμετείχαν οχτώ ομάδες αντί για τέσσερις που λάμβαναν μέρος μέχρι τότε. Επτά από αυτές κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε προκριματικούς γύρους, ενώ επίσης για πρώτη φορά η ομάδα της διοργανώτριας χώρας, στην περίπτωση αυτή η Ιταλία, πέρασε αυτόματα στην τελική φάση του θεσμού.
Συμμετοχές
Οι παρακάτω χώρες συμμετείχαν στην τελική φάση:
Στον τελικό που διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο της Ρώμης (Ολίμπικο) τροπαιούχος αναδείχθηκε η Δυτική Γερμανία, η οποία επικράτησε του Βελγίου με σκορ 1-2.
Στάδια
Η διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία, είχε ως χώρους των αγώνων της τέσσερα στάδια σε τέσσερις διαφορετικές πόλεις της χώρας το καθένα. Αυτά ήταν τα εξής:
Αποτελέσματα
Στο τουρνουά υπάρχουν δύο όμιλοι που έκαστος έχει τέσσερις ομάδες. Οι δύο αυτοί όμιλοι προέκυψαν έπειτα από κλήρωση με τις οκτώ προκριθέντες ομάδες στα τελικά της διοργάνωσης. Όλοι οι αγώνες είναι μονοί. Η κάθε νίκη αποφέρει 2 βαθμούς και η ισοπαλία 1. Οι δύο πρώτες ομάδες των δύο αυτών ομίλων της διοργάνωσης προκρίθηκαν στον τελικό, ενώ οι δύο δεύτερες παίξανε στον μικρό τελικό (κατάταξης) για την τρίτη θέση.
Στον 1ο Όμιλο πρώτη αναδείχτηκε η ομάδα της Δυτικής Γερμανίας, ενώ δεύτερη ακολούθησε αυτή της Τσεχοσλοβακίας, με την Ολλανδία και την Ελλάδα να καταλαμβάνουν την τρίτη και τέταρτη θέση αντίστοιχα. Στον 2ο Όμιλο πρώτη ομάδα αναδείχτηκε αυτή του Βελγίου με την Ιταλία να ισοψηφεί αλλά μαζί της και στο μεταξύ τους παιχνίδι να έχουν βγει ισόπαλες, καθώς και να έχουν ίδια διαφορά γκολ αλλά λόγω λιγότερων γκολ υπέρ της, τελικά κατέλαβε την δεύτερη θέση, με την Αγγλία και τη Ισπανία να ακολουθούν στην τρίτη και τέταρτη θέση αντίστοιχα.
Στον μικρό τελικό η Τσεχοσλοβακία επικράτησε της διοργανώτριας Ιταλίας έπειτα από την διαδικασία των πέναλτι (9-8), αφού στην κανονική διάρκεια του αγώνα το σκορ ήταν 1-1 και η παράταση που ακολούθησε δεν το άλλαξε.
Στον τελικό της διοργάνωσης η Δυτική Γερμανία αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, επικρατώντας του Βελγίου με σκορ 2-1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1980 Κατηγορία:Διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ιταλία
Όρλα Γκέριν
H Όρλα Γκέριν (Orla Guerin) MBE (γεννημένη στις 15 Μαΐου 1966) είναι ιρλανδή δημοσιογράφος και παρουσιάστρια ειδήσεων. Είναι ανταποκρίτρια που εργάζεται για το BBC News.
Πρώτα χρόνια και σταδιοδρομία
Η Γκέριν γεννήθηκε στο Δουβλίνο και πήγε σχολείο σε μοναστήρι. Αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Δουβλίνου (DIT), και το 1985 απέκτησε πιστοποιητικό Δημοσιογραφίας από το Εμπορικό Επιμελητήριο στο Δουβλίνο. Είναι επίσης κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών σε κινηματογραφικές σπουδές από το University College του Δουβλίνου (UCD).
Η Γκέριν ξεκίνησε την καριέρα δουλευοντας σε εφημερίδες του Δουβλίνου, όπως το Sunday Tribune. Έγινε μέλος της RTÉ News το 1987 και το 1990 έγινε η νεότερη ανταποκρίτριά της στο εξωτερικό, όταν σε ηλικία 23 ετών εργάστηκε στην Ανατολική Ευρώπη. Έμεινε στην RTÉ μέχρι το 1994, ενώ υπήρξε επίσης ανταποκρίτρια στην Κεντρική Ευρώπη, στην πρώην Σοβιετική Ένωση, τη Γιουγκοσλαβία και το Σεράγεβο. Τα ρεπορτάζ της Γκέριν από την Ανατολική Ευρώπη για το ραδιόφωνο RTÉ κέρδισαν το βραβείο Jacob το 1992.
Έφυγε από το RTÉ να θέσει υποψηφιότητα στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 1994 με τοΕργατικό Κόμμα της Ιρλανδίας. Ως αρχάριος στη πολιτική, η Γκέριν είχε την στήριξη του τότε ηγέτη του Εργατικού Κόμματος Ντικ Σπρινγκ. Παρόλο που δεν είχε επιλεγεί από το συνέδριο του κόμματος, ο Σπρινγκ επέμενε να προστεθεί στο ψηφοδέλτιο. Δεν κατάφερε να εκλεγεί, αν και κατατάχθηκε έβδομη σε σύνολο των 15 υποψηφίων συλλέγοντας το 6% των ψήφων.
Καριέρα του BBC
H Γκέριν εντάχθηκε στο BBC το 1995. Η έδρα της ήταν στο Λος Άντζελες από τον Ιανουάριο του 1996 και έγινε ανταποκρίτρια στη Νότια Ευρώπη τον Ιούλιο του 1996 μέχρι τον Ιούνιο του 2000 με έδρα τη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Γκέριν ήταν ανταποκρίτρια στο Κοσσυφοπέδιο, τη Δημοκρατία της Μακεδονίας και τη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Το δεύτερο εξάμηνο του 2000 εγκαταστάθηκε στη Μόσχα και κάλυψε την καταστροφή του υποβρυχίου Κουρσκ το 2000.
Κάνοντας τακτικά ρεπορτάζ σε ζώνες πολέμου, το 2002 δήλωσε στον δημοσιογράφο Quentin Letts, ο οποίος αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Evening Standard, σχετικά με τα ρούχα που έπρεπε να φοράει : Διορίστηκε ανταποκρίτρια του BBC στην Ιερουσαλήμ τον Ιανουάριο του 2001. Στις αρχές Απριλίου 2002, το BBC υπέβαλε επίσημη καταγγελία στην ισραηλινή κυβέρνηση αφού Γκέριν και η ομάδας δέχτηκαν της πυροβολισμούς από ισραηλινούς στρατιώτες, αναγκάζοντάς τους να βρουν κάλυψη, ενώ κατέγραφαν μια ειρηνική διαδήλωση στη Βηθλεέμ στη Δυτική Όχθη. Σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, η ισραηλινή κυβέρνηση την κατηγόρησε στο BBC για «βαθιά προκατάληψη έναντι του Ισραήλ» σε μια ρεπορτάζ σχετικά με έναν έφηβο βομβιστή αυτοκτονίας. Το BBC υπερασπίστηκε το ρεπορτάζ της Γκέριν. Η Κάρολιν Χόλεϋ την διαδέχθηκε ως ανταποκριτής του BBC στην Ιερουσαλήμ. Τον Δεκέμβριο του 2005, το BBC ανέφερε στο περιοδικό Broadcast ότι η Γκέριν είχε περάσει δύο χρόνια περισσότερο στην αποστολή της Ιερουσαλήμ από τη συνηθισμένη τριετή εναλλαγή που ήταν συνήθης για τους ανταποκριτές του. Ο πρώην γενικός διευθυντής του BBC, Greg Dyke, έγραψε: «Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η απόφαση του BBC να αποσύρει από την περιοχή της Μέσης Ανατολής την Όρλα Γκέριν και να την μεταθέσει στη Νότια Αφρική ήταν μέρος της κανονικής εναλλαγής των ανταποκριτών του BBC. Ωστόσο, ήταν πολύ κακό να το ανακοινώσουμε μέσα σε λίγες ημέρες από την επίσκεψη του Γενικού Διευθυντή Μαρκ Τόμσον στο Ισραήλ, όπου είχε συνάντηση με τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό Αριέλ Σαρόν. "  Έγινε ανταποκριτής του BBC στην Αφρική, με έδρα το Γιοχάνεσμπουργκ τον Ιανουάριο του 2006.  Μετά από αυτό, η Γκέριν μετατέθηκε από το BBC  στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν.
Τον Οκτώβριο του 2015, ο πρώην πρόεδρος του BBC Λόρντ Γκρέιντ έκανε δηλώσεις στον δημοσιογράφο Τζέιμς Χάρντινγκ, επικεφαλής του BBC News, επικρίνοντας τα ρεπορτάζ της Γκέριν στη Μέση Ανατολή. Στην επιστολή, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό του Λονδίνου The Jewish Chronicle, ο Γκρέιντ κατηγόρησε την αναφορά της για την ανάληψη "ισοδυναμίας" μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων. Σύμφωνα με τον Γκρέιντ : «δεν ήταν σωστό ο ανταποκριτής να ισχυριστεί ότι «δεν υπάρχουν ενδείξεις εμπλοκής των μαχητικών ομάδων», αμέσως πριν δείξει πλάνο με πανό της παλαιστινιακής ισλαμικής τζιχάντ (PIJ) στο σπίτι ενός 19χρονου τρομοκράτη που πραγματοποίησε επίθεση με μαχαίρια στην Πύλη του Λέοντος στην Ιερουσαλήμ στις 3 Οκτωβρίου ".
Στις 23 Φεβρουαρίου 2018 η 'Ορλα δημοσίευσε έρευνα με τίτλο «Η σκιά πάνω από την Αίγυπτο», όπου ανέφερε την υποτιθέμενη εξαναγκαστική εξαφάνιση Αιγυπτιακών πολιτών, συμπεριλαμβανομένης μιας νεαρής γυναίκας με το όνομα Ζουμπέιντα, της οποίας η μητέρα ισχυριζόταν ότι απήχθη από τις δυνάμεις ασφαλείας τον Απρίλιο του 2017. Στις 26 Φεβρουαρίου 2018 η Ζουμπέιντα και ο σύζυγός της έδωσαν ζωντανή συνέντευξη στον δημοσιογράφο Amr Adib που μεταδόθηκε στο αιγυπτιακό δίκτυο ON TV. Στη συνέντευξη η Ζουμπέιντα αποκάλυψε ότι  είχε αποξενωθεί από τη μητέρα της από τον Απρίλιο του 2017, παντρεύτηκε και γέννησε μόλις δύο εβδομάδες πριν από την έκθεση του BBC. Ωστόσο, στις 27 Φεβρουαρίου του 2018, η μητέρα της Ζουμπέιντα δήλωσε σε ζωντανή τηλεφωνική συνέντευξη που μεταδόθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mekameleen της αντιπολίτευσης με έδρα την Κωνσταντινούπολη ότι επιμένει στις δηλώσεις που έκανε και υπαινισσόταν ότι η Ζουμπέιντα τελούσε υπό πίεση για να εκτελέσει τη συνέντευξη. Στις 28 Φεβρουαρίου 2018, αναφέρθηκε ότι η μητέρα της Ζουμπέιντα συνελήφθη από τις αιγυπτιακές δυνάμεις ασφαλείας
Το 2019 η Γκέριν, ήταν ο ανταποκριτής του BBC στο Καράκας, πρωτεύουσα της Βενεζουέλας, κατά τη διάρκεια της προεδρικής κρίσης και των διαμαρτυριών της Βενεζουέλας το 2019.
Τιμές και ιδιωτική ζωή
Το 2002 της απονεμήθηκε τιμητικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Έσεξ και κέρδισε το βραβείο Broadcaster of the Year από το London Press Club. Έλαβε το MBE (Τιμητική) για υπηρεσίες ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης το 2005.
Η Γκέριν παντρεύτηκε τον ανταποκριτή του Reuters Michael Georgy το 2003. Την ίδια χρονιά της απονεμήθηκε το βραβείο News and Factual Award by Women in Film and Television UK. Το 2009, της απονεμήθηκαν τιμητικά πτυχία από τα πανεπιστήμια της Βόρειας Ιρλανδίας, το Πανεπιστήμιο της Queen Belfast και το Πανεπιστήμιο του Ulster. Το 2014 της απονεμήθηκε τιμητικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Μπράντφορντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρλανδοί δημοσιογράφοι
Σεντρίκ Βαρό
Ο Σεντρίκ Βαρό (γεννημένος στις 30 Ιανουαρίου του 1980 στην Μπλουά της Λουάρ-ε-Σερ) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του αμυντικού για λογαριασμό της Ντιζόν ΦΚΟ.
ΟΖΚ Νις
Έχοντας ξεκινήσει την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο από την Ραπίντ ντε Μεντόν, μετακόμισε στην Νις σε ηλικία 19 ετών, το 1999.
Αποτελώντας στέλεχος της ομάδας του συλλόγου που αγωνιζόταν στην Λιγκ 2, συμμετείχε ενεργά στην άνοδο της ομάδας στην Λιγκ 1 στη διάρκεια της σεζόν 2001-02.
Παραμένοντας σταθερός στην θέση του στην άμυνα της ΟΖΚΝ, έγινε ιδιαιτέρως γνωστός για τα ανεβάσματά του στην πλευρά του γηπέδου όπου αγωνιζόταν.
Έχοντας καθιερωθεί ως βασικό στέλεχος της ομάδας, με έναν μέσο όρο συμμετοχών τις 34 αναμετρήσεις ανά σεζόν, πέτυχε συνολικά 4 τέρματα με την Νις στην Λιγκ 1: ένα το 2002, ένα το 2003 και δύο στη διάρκεια της σεζόν 2006-2007.
Όντας δεξιοπόδαρος, ο Σεντρίκ Βαρό αναγκάστηκε να μάθει να αγωνίζεται στην αριστερή πλευρά του γηπέδου προκειμένου να καλύψει το κενό που άφησε στο βασικό σχήμα της Νις η αναχώρηση του Νοέ Παμαρό το 2004 με προορισμό την Τότεναμ. Σημειώνεται επίσης άλλη μία αρετή του τρόπου παιχνιδιού του: το τάκλιν με τα δύο πόδια. Έχοντας δεχτεί κρούση από την ΦΚ Ναντ το 2005, και στη συνέχεια από την Παρί ΣΖ και την Ολιμπίκ Μαρσέιγ κατά την διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου, λόγω των ικανοτήτων του ως αμυντικός, ήταν ένας από τους λίγους παίκτες στο γαλλικό πρωτάθλημα που να είναι σε θέση να αγωνιστούν και στις δύο πλευρές της άμυνας.
Αρχηγός της ομάδας της Νις μετά το 2005, οδήγησε την ομάδα του μέχρι και τον τελικό, όπου ωστόσο ηττήθηκε από την Νανσί, του Λιγκ Καπ, στις 22 Απριλίου 2006.
ΑΣ Σαιντ-Ετιέν
Εντάχθηκε στην ΑΣ Σαιντ-Ετιέν τον Ιούλιο του 2007 βάζοντας την υπογραφή του συμβόλαιο διάρκειας 3 ετών, με το κόστος της μεταγραφής του να ανέρχεται στις 800.000 ευρώ.
Παρά την καλή αρχή του στη σεζόν στο Φορέζ, ο Σεντρίκ Βαρό σταδιακά έχασε την θέση βασικού αριστερού αμυντικού της ομάδας που είχε από τον Μουχαμαντού Νταμπό. Ταυτόχρονα, ένας τραυματισμός ήρθε να τον θέσει εκτός αγωνιστικής δράσης για διάστημα 3 εβδομάδων τον Οκτώβριο του 2007.
Στις 3 Απριλίου 2010, άνοιξε το σκορ για την Σαιντ-Ετιέν σε αναμέτρηση για το πρωτάθλημα απέναντι στην Λε Μαν, βοηθώντας την με αυτό τον τρόπο να ξεφύγει από την ζώνη του υποβιβασμού, ενώ το τελικό σκορ της συγκεκριμένης αναμέτρησης ήταν 2-0 υπέρ των Verts.
Αποχώρησε από την Σαιντ-Ετιέν με την ολοκλήρωση της σεζόν 2009-2010, καθώς δεν κατάφερε να έρθει σε συμφωνία με τους διοικούντες του συλλόγου για την ανανέωση της μεταξύ τους συνεργασίας, με αποτέλεσμα να προτιμήσει να συνεχίσει την καριέρα του σε άλλο πρωτάθλημα και πιο συγκεκριμένα στην Ελληνική Σούπερ Λίγκα και την ομάδα του Πανιωνίου, όπου και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας δύο ετών.
Πανιώνιος
Ο Βαρό μεταγράφηκε ως ελεύθερος στον Πανιώνιο, με τον οποίο πραγματοποίησε μία μέτρια σεζόν με συνολικά 12 συμμετοχές, εκ των οποίων οι 10 ως βασικός.
Με το πέρας της σεζόν 2010-11 έλυσε κοινή συναίνεση την συνεργασία του με τον σύλλογο και εντάχθηκε στην νεοπροβιβασθείσα στην Λιγκ 1 Ντιζόν ΦΚΟ
Ντιζόν
Τον Ιούνιο του 2011, αφότου έλυσε την συνεργασία του με τον Πανιώνιο, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών με την ομάδα της Βουργουνδίας.
Μετά την σεζόν 2012/2013, όπου ο σύλλογος επέστρεψε στην Λιγκ 2, ανέλαβε χρέη αρχηγού. Έχει πετύχει συνολικά δύο τέρματα από την στιγμή που έχει μεταγραφεί στη Ντιζόν, και τα δύο τέρματα ισοφάρισης από κεφαλιά (απέναντι στη Νιμ στη διάρκεια της σεζόν 2012/2013, και απέναντι στην Τρουά στη διάρκεια της σεζόν 2013/2014 όπου η Ντιζόν ΦΚΟ, ενώ βρισκόταν πίσω στο σκορ με το σκορ στο 0-1 στο 89ο λεπτό της συγκεκριμένης αναμέτρησης, κατάφερε τελικά να ανατρέψει την κατάσταση σε διάστημα δύο λεπτών).