cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δύο εγκλήματα κάτω από τον ήλιο
Παραγωγή
Η εταιρεία EMI Films είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία με την ταινία Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές (1974). Το 1975 ο επικεφαλής της παραγωγής Νατ Κόεν ανακοίνωσε ότι οι ίδιοι παραγωγοί θα γυρίσουν το μυθιστόρημαΤο τσίμπημα της καρφίτσας ως μέρος ενός σετ έξι ταινιών αξίας 6 εκατομμυρίων λιρών, το οποίο θα συμπεριελάμβανε επίσης τα Spanish Fly (1975), Τιτανομαχία πάνω απο την έρημο (Aces High, 1976), The Likely Lads (1976) και Ο εκτελεστής υψηλών προσώπων (Sweeney!, 1977). Η EMI κατέληξε να γυρίσει όλες αυτές τις ταινίες εκτός από το Δύο εγκλήματα κάτω από τον ήλιο. Τον Μάιο του 1977, η EMI ανακοίνωσε ότι θα γύριζε όχι μία αλλά δύο προσαρμογές μυθιστορημάτων της Κρίστι, το Έγκλημα στον Νείλο (1978) και το Δύο εγκλήματα κάτω από τον ήλιο. Αρχικά γυρίστηκε μόνο το πρώτο, στο οποίο τον Ηρακλή Πουαρό ενσάρκωσε για πρώτη φορά ο Πίτερ Ουστίνοφ.
Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Γκάι Χάμιλτον, ο οποίος είχε σκηνοθετήσει στο παρελθόν την ταινία Στον καθρέφτη είδα τον δολοφόνο (The Mirror Crack'd) το 1980 για τους ίδιους παραγωγούς. Ο Χάμιλτον είπε: «Νομίζω ότι ένας από τους λόγους που τα βιβλία και οι ταινίες είναι τόσο δημοφιλή είναι ότι ο κόσμος ξέρει τι να περιμένει, αν και τώρα προσπαθούμε να προσθέσουμε μερικές εκπλήξεις».
Τα κοστούμια σχεδιάστηκαν από τον Άντονι Πάουελ, ο οποίος είχε κερδίσει το Όσκαρ Ενδυματολογίας το 1979 για το έργο του στο Έγκλημα στον Νείλο.
Κατά την προώθηση της ταινίας, ο Πίτερ Ουστίνοφ είπε ότι επρόκειτο να κάνει άλλη μια ταινία Πουαρό που θα διαδραματιζόταν στην Ιορδανία, αλλά δεν μπορούσαν να τη γυρίσουν ακόμα, επειδή η χώρα δεν είχε ακόμη τις εγκαταστάσεις. Ο παραγωγός Ρίτσαρντ Γκούντγουιν δεν ήθελε να γυρίσει άλλη για μερικά χρόνια, λέγοντας, "Δεν θέλουμε να τα παρακάνουμε".
Τοποθεσίες γυρισμάτων
Η ταινία γυρίστηκε στα Lee International Studios στο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου, ενώ εξωτερικά γυρίσματα έγιναν στη Μαγιόρκα της Ισπανίας τον Μάιο του 1981. Η τοποθεσία της Μαγιόρκας προτάθηκε από τον σκηνοθέτη Γκάι Χάμιλτον, ο οποίος είχε ζήσει εκεί αρκετά χρόνια.
Το νησί που χρησιμοποιείται για τις εναέριες λήψεις είναι το Sa Dragonera, μια ακατοίκητη νησίδα με καθεστώς φυσικού πάρκου, που βρίσκεται ακριβώς έξω από τη δυτική ακτή της Μαγιόρκας.
Οι πρώτες σκηνές στο Γιόρκσιρ γυρίστηκαν στο Γιόρκσιρ Ντέιλς της Αγγλίας, ενώ το εξωτερικό του αστυνομικού τμήματος είναι το πρώην Λογοτεχνικό Ινστιτούτο στο Μιούκερ του Σουολεντέιλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε ξενοδοχεία Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Βρετανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Αγκάθα Κρίστι
Ιολαΐδας ο Αργείος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Fossora
Το Fossora είναι το δέκατο στούντιο άλμπουμ της Ισλανδής μουσικού Björk. Κυκλοφόρησε 30 Σεπτεμβρίου 2022, από την One Little Independent Records. Στο δίσκο συμμετέχουν ο αμερικανός Serpentwithfeet, τα δύο παιδιά της, Sindri και Ísadóra, οι πειραματικοί ηλεκτρονικοί Gabber Modus Operandi από την Ινδονησία κι ένα σεστέτο κλαρινέτων.
Ιστορικό
Ο τίτλος του δίσκου είναι μια θηλυκού γένους λέξη, την οποία δημιούργησε η ίδια, βασισμένη στη λατινική λέξη "fossor", που σημαίνει "εκσκαφέας". Έμπνευση αποτέλεσε ο θάνατος της μητέρας της το 2018, αλλά και ο εγκλεισμός, την περίοδο του Κορωνοϊού. Συγκεκριμένα, τα κομμάτια "Sorrowful Soil" και "Ancestress" είναι γραμμένα για τη μητέρα της μουσικού. Στη διάρκεια των lockdowns, όπως δήλωσε η Björk, επέστρεψε στην πατρίδα της και ήταν η πρώτη φορά από 16 ετών, που έμεινε για τόσο καιρό εκεί. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, που περιέγραφε έναν ονειρικό κόσμο στα σύννεφα, με αέρινες συνθέσεις και φλάουτα, το Fossora περιγράφει τη ζωή στο έδαφος αυτού του πλανήτη, και η παραγωγή αποτελείται από κλαρινέτα, μπάσο και hard techno beats.
Σινγκλ
Το πρώτο σίνγκλ του άλμπουμ, "Atopos", ανακοινώθηκε στις 24 Αυγούστου, μαζί με το εξώφυλλό του. Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε πως θα κάνει πρεμιέρα στο BBC Radio 6 Music στις 6 Σεπτεμβρίου. Το δεύτερο σινγκλ "Ovule" κυκλοφόρησε στις 14 Σεπτεμβρίου, χωρίς προηγούμενη ανακοίνωση. Το βίντεο κλιπ που το συνόδευε αποτελεί συνεργασία της με τον Nick Kinght και αποτυπώνει συμβολικά τις τρεις διαστάσεις της αγάπης: την ιδεατή, την πραγματική και τις σκιές της. Στις 22 Σεπτεμβρίου, κυκλοφόρησε ως τρίτο σινγκλ το "Ancestress", αφιερωμένο στη μητέρα της, που απεβίωσε το 2018. Όπως δήλωσε, αυτός θα ήταν ο επικήδειος λόγος της, αν ήταν ιερέας. Το μουσικό βίντεο, που κυκλοφόρησε την ίδια μέρα, είναι μια αποχαιρετιστήρια πνευματική τελετουργία στα εδάφη της Ισλανδίας. Πέντε ημέρες αργότερα, κυκλοφόρησε το ομότιτλο κομμάτι, ως τέταρτο κατά σειρά σινγκλ. Περιλαμβάνει ξύλινα πνευστά, όπως όμποε και κλαρινέτο, ενώ καταλήγει σε ηλεκτρονικό gabber ξέσπασμα.
Λίστα τραγουδιών
{{Track listing }}
Δωρόθεος ο Ρόδιος
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Drachma,%20244-208%20BC,%20Olympia.%20134-143th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Δραχμή της Ολυμπίας, χρονολογούμενη μεταξύ 134ης (244 π.Χ.) και 143ης (208 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]] Ο Δωρόθεος ο Ρόδιος (3ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Ρόδο, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 141ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (216 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ρόδιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Ζντένιεκ Κοούμπεκ
Ο Ζντένιεκ Κοούμπεκ (τσέχικα: Zdeněk Koubek, γεννημένος ως Ζντένα «Ζντένκα» Κοουμπκοβά [Zdena "Zdeňka" Koubková]) (8 Δεκεμβρίου 1913 – 12 Ιουνίου 1986) ήταν Τσεχοσλοβάκος αθλητής του στίβου. Κέρδισε δύο μετάλλια στους Παγκόσμιους Αγώνες Γυναικών του 1934 και αρκετούς εθνικούς τίτλους στους δρόμους 100–800 μέτρων, στο άλμα εις μήκος και στο άλμα εις ύψος, και έκανε μερικά παγκόσμια ρεκόρ σε αγώνες τρεξίματος. Το 1936, υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου από γυναίκα σε άνδρα και αποσύρθηκε από τον στίβο.
Βιογραφία
Η Κοουμπκοβά γεννήθηκε στο Πασκόφ, σε μια οικογένεια με 8 αδέρφια. Λίγο μετά τη γέννησή της, η οικογένεια μετακόμισε στο Μπρνο, όπου τελείωσε το σχολείο και άρχισε να προπονείται στον στίβο. Η Κοουμπκοβά συνέχισε την εκπαίδευσή και προπόνησή της στην Πράγα.
Το 1934 κέρδισε πέντε εθνικούς τίτλους, στους δρόμους 100 μ., 200 μ. και 800 μ., στο άλμα εις ύψος και στο άλμα εις μήκος. Στις 14 Ιουνίου 1934, έκανε το πρώτο της παγκόσμιο ρεκόρ, στα 800 μ. με 2:16,4. Το επόμενο παγκόσμιο ρεκόρ της σημειώθηκε στη μικτή σκυταλοδρομία (2×100 μ., 200 μ. και 800 μ.) με 3:14.4. Αργότερα τον Αύγουστο, η Κοουμπκοβά κέρδισε το αγώνισμα των 800 μέτρων στους Παγκόσμιους Αγώνες Γυναικών του 1934, με χρόνο παγκόσμιου ρεκόρ 2:12,4 και τερμάτισε τρίτη στο άλμα εις μήκος, με εθνικό ρεκόρ 5,70 μ.
Το 1935, η Κοουμπκοβά αποσύρθηκε από τους αγώνες και για έξι μήνες περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον επόμενο χρόνο, υποβλήθηκε σε εγχείρηση αλλαγής φύλου και άλλαξε το όνομά της. Εγκατέλειψε τον στίβο και μια πιθανή καριέρα προπονητή και μόνο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εντάχθηκε στην ομάδα του αδελφού του, Γιάροσλαβ και έπαιξε ράγκμπι για έναν τοπικό σύλλογο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχες αθλήτριες δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Τσέχες αθλήτριες του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Τσέχες αθλήτριες του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Τρανς άτομα Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Τσεχοσλοβακία
Νύμφη (αποσαφήνιση)
Ο όρος νύμφη μπορεί να αναφέρεται σε:
Άγιος Παρθένιος Λαμψάκου
Ο Άγιος Παρθένιος ήταν επίσκοπος Λαμψάκου στη Μικρά Ασία τον 4ο μ.Χ αιώνα. Η μνήμη του τιμάται στις 7 Φεβρουαρίου.
Βιογραφία
Εκεί, κατά την Παράδοση, έγινε γνωστός για τα πολλά θαύματα του. Θεράπευε ασθενείς κυρίως που έπασχαν από καρκίνο, ανέστησε κάποιον που έχασε αδίκως τη ζωή του, βοήθησε τους ψαράδες στην αλιεία τους, όταν τους εμπόδιζε ο δαίμονας, θεράπευσε έναν νεαρό δαιμονισμένο, που ο ίδιος δεν γνώριζε ότι έχει μέσα του δαιμόνιο. Οργάνωσε όσο το δυνατόν καλύτερα την Εκκλησία της Λαμψάκου και αφού προείπε τα μέλλοντα εξεδήμησε ειρηνικά προς Κύριο.
Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία στις 7 Φεβρουαρίου. Θεωρείται προστάτης των καρκινοπαθών.
Ιερά λείψανα
Όπως αναφέρεται στον Ορθόδοξο Συναξαριστή, η κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους, ενώ τμήμα αυτής φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μακρυμάλλη Ψαχνών Εύβοιας.
Απότμημα του ιερού λειψάνου του Αγίου Παρθενίου βρίσκεται στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ιπποδρομίου Θεσσαλονίκης.
Απολυτίκιον
Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Τω μύρω του Πνεύματος, ποιμήν Λαμψάκου οφθείς, την θείαν ενέργειαν, παρά Θεού δαψιλώς, θαυμάτων επλούτησας, δαίμονας απελαύνειν, ασθενούντας ιάσθαι, νόσους αποδιώκειν και πληρών τας αιτήσεις, Παρθένιε Ιεράρχα, των προσιόντων Σοι.
Μεγαλυνάριον
Νόσους θεραπεύεις οδυνηράς, και καρκίνου πάθος, ιασάμενος συμπαθώς, δίδου ημίν ρώσιν, εν βίω και υγείαν, Παρθένιε παμμάκαρ, τη αντιλήψει Σου.
Πηγές
Παρθένιος Επίσκοπος Λαμψάκου ο Θαυματουργός Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Αγιος Παρθενιος
Πλαίσια Ιωαννίνων
Τα Πλαίσια ή Πλαίσια Μαλακασίου  είναι οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γενικά στοιχεία
Τα Πλαίσια βρίσκονται στα Βόρεια Τζουμέρκα, δυτικά του ποταμού Άραχθου, σε υψόμετρο 620 μέτρα και ανήκουν στα Κατσανοχώρια της Ηπείρου. Απέχουν 30 χλμ. Ν.-ΝΑ. της πόλης των Ιωανίννων και 35 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Πράμαντα. Το χωριό είναι κτισμένος αμφιθεατρικά και ακτινωτά γύρω από την κεντρική του πλατεία σε περιοχή κατάφυτη από καρυδιές, συκιές, αγριαχλαδιές, κορομηλιές, φλαμουριές και μεγάλους πλάτανους. Τα σπίτια του είναι πετρόχτιστα σύμφωνα με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Τα Πλαίσια αναφέρονται μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου γραμμένα ως Πλέσια Μαλακασίου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1928 το όνομά τους να διορθώνονται σε Πλαίσια. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την κοινότητα Πλαισίων Μαλακασίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κατσανοχωρίων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 234 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Νομίσματα του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας
μικρογραφία|300px|Ένα χρυσό με τον αμνό (angel d'or). Οι νομισματικές κοπές του Φιλίππου Δ΄ του Ωραίου, βασιλιά της Γαλλίας (1268–1314) σηματοδοτούν την πρώτη μαζική διάδοση χρυσών νομισμάτων στο βασίλειο της Γαλλίας. Πριν από αυτόν, μόνο ο παππούς του Λοδοβίκος Θ΄ ο Άγιος, είχε κόψει λίγο χρυσό νομίσματα, τοεσκούδο (écu). Ωστόσο ο Φίλιππος Δ΄ έπρεπε να καταφύγει εκτενώς σε νομισματικές υποτιμήσεις και επαναξιολογήσεις, προκειμένου να χρηματοδοτήσει τον βασιλικό προϋπολογισμό του, καθώς και τις πολεμικές του προσπάθειες.
Χρυσό φλορίνι
αριστερά|μικρογραφία|200px|"Mικρό βασιλικό ασσάριο" τού Φιλίππου Δ΄, Αύγουστος 1290, χρυσός 3,51 γραμ. Επιγρ.: PHILIPPVS DEI GRATIA / FRANCORUM REX. Το χρυσό φλορίνι του Φιλίππου Δ΄, που ονομάζεται επίσης μικρό βασιλικό ασσάριο (Petit Royal assis) ήταν το πρώτο Γαλλικό χρυσό νόμισμα, που έφτασε σε μεγάλη κυκλοφορία. Κόπηκε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 1290. Η δημοτικότητά του οφειλόταν στο γεγονός, ότι ήταν ένα αυθεντικό φλορίνι, με βάρος 3,54 γραμ. και εξ ολοκλήρου από καθαρό χρυσό (τίτλος 1.000). Κυκλοφορούσε χωρίς πρόβλημα μεταξύ των χρυσών φλορινιών της Φλωρεντίας και των αντιγράφων τους σε όλη την Ευρώπη. Κατά την κοπή, στο νόμισμα αποδόθηκε αξία λογαριασμού 10 σολ Τουρ (sols tournois), δηλ. μισή λίβρα.
Masse d'or
μικρογραφία|200px|Masse d'or, 10 Ιανουαρίου 1296, χρυσός, 7,04 γραμ. Επιγρ.: PHILIPPVS DEI GRA[TIA] FRANCORVM REX. Αυτό το νόμισμα-ορόσημο του Φίλιππου Δ΄ του Ωραίου, που ονομάστηκε "masse d'or", κυκλοφόρησε αμέσως μετά το "ψεύτικο" διπλό (double) τού Παρισιού και τού Τουρ το 1295. Κόπηκε από τις 10 Ιανουαρίου 1296 έως τον Αύγουστο του 1310. Αυτό το νόμισμα υποτίθεται ότι ήταν ένα "διπλό φλωρίνι", αλλά στην πραγματικότητα ήταν υποτιμημένο (ψεύτικο). Το βάρος τού ομίσματος ήταν πράγματι διπλάσιο από αυτό του «μικρού βασιλικού ασαρίου» (7,10 γραμ.), αλλά ο τίτλος του ήταν μόνο 22 καράτια (αντί για 24 καράτια), τίτλος μόλις 0,916. Το κράμα χαλκού που χρησιμοποιήθηκε, στην πραγματικότητα σκλήρυνε το νόμισμα, έτσι που ονομάστηκε βασιλικό σκληρό (royal dur). Η αξία του ήταν μία λίβρα Παρισιού (livre Parisis). Αντιπροσώπευε μία σημαντική υποτίμηση και αντιπροσώπευε μία προσπάθεια του Φίλιππου Δ΄ να αποκτήσει έσοδα μέσω της κοπής. Κατά την κοπή, στο νόμισμα αποδόθηκε αξία λογαριασμού 25 σολ Τουρ (μία λίβρα Παρισιού).
Το χρυσό με τον θρόνο
αριστερά|μικρογραφία|200px|Το χρυσό με τον θρόνο (chaise d'or) του Φίλιππου Δ΄ του Ωραίου. Επιγρ.: PHILIPPUS DEI GRA. FRANCHORUM REX. Το χρυσό με τον θρόνο (chaise d'or) ήταν ένα χρυσό νόμισμα με την απεικόνιση ενός μεγάλου γοτθικού θρόνου, στον οποίο καθόταν ο βασιλιάς. Κόπηκε από τις 22 Αυγούστου 1303 και είχε τίτλο 1.000. Αυτό το νόμισμα ήταν ένα αυθεντικό διπλό φλορίνι, με βάρος 7,10 γραμ. στα 24 καράτια. Είχε σκοπό να σβήσει τη μνήμη των υποτιμημένων νομισμάτων από κράμα (billon), που είχαν κυκλοφορήσει. Αυτό το νόμισμα ενσωματώνει τα πρώτα στοιχεία της γοτθικής αρχιτεκτονικής σε Γαλλικό νόμισμα.
Το χρυσό με τον θρόνο άξιζε 50 σολ Παρισιού, δηλαδή 2,5 λίβρες Παρισιού, τη στιγμή της κοπής.
Denier d'or de la Reine
μικρογραφία|200px|Ένα άλλο σημαντικό νόμισμα του Φιλίππου Δ': το χρυσό δηνάριο της βασίλισσας (denier d'or de la reine). Eπιγρ.: PHILIPP DEI GRA FRANCHORU REX / XPC VICIT, XPC REGNAT, XPC IMPERAT. Το "Denier d' or de la Reine" ήταν ένα άλλο σημαντικό νόμισμα του Φιλίππου Δ'. Κόπηκε από το 1305 και είχε τίτλο 1.000. Η λογιστική του αξία κατά τη στιγμή του νομισματοκοπείου είναι άγνωστη.
Το χρυσό με τον αμνό
αριστερά|μικρογραφία|200px|To χρυσό με τον αμνό, 26 Ιανουαρίου 1311, χρυσός 4,01 γραμ. Επιγρ.: AGN[US] D[E]I QVI TOLL[IS]) P[E]CCA[TA] MU[N]DI, MISERERE NOB[IS] (Αμνέ του Θεού φορτωμένε από τις αμαρτίες του Κόσμου, ελέησέ μας). Το χρυσό με τον αμνό (agnel d'or) ήταν το τελευταίο χρυσό νόμισμα της βασιλείας του Φιλίππου Δ΄ του Ωραίου. Είχε βάρος 4,13 γραμ. και αποτελείτο από καθαρό χρυσό 24 καρατίων. Η αξία του ήταν μία λίβρα Τουρ (livre tournois) ή 15 σολ Παρισιού (sols/sous Parisis).
Ο Φίλιππος Δ' έκοψε επίσης μια ποικιλία από ασημένια και δισεκατομμύρια νομίσματα.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Νομίσματα της Γαλλίας
Κάνωπος (πόλη)
Η Κάνωπος, επίσης γνωστή ως Κάνωβος (κοπτικά: ⲕⲁⲛⲱⲡⲟⲥ), ήταν αρχαία αιγυπτιακή πόλη, που βρισκόταν στο Δέλτα του Νείλου. Η τοποθεσία της βρίσκεται στα ανατολικά προάστια της σύγχρονης Αλεξάνδρειας, περίπου 25 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης. Η Κάνωπος βρισκόταν στη δυτική όχθη στο στόμιο της δυτικής διακλάδωσης του Δέλτα - γνωστή ως η Κανωπική ή Ηρακλειώτικη διακλάδωση. Ανήκε στον έβδομο αιγυπτιακό νομό, γνωστό ως Μενελαΐτη, και αργότερα ως Κανωπίτη, μετά από αυτόν. Ήταν το βασικό λιμάνι της Αιγύπτου για το ελληνικό εμπόριο πριν από την ίδρυση της Αλεξάνδρειας, μαζί με τον Ναύκρατη και το Ηράκλειον. Τα ερείπιά της βρίσκονται κοντά στο σημερινό αιγυπτιακό χωριό Αμπού Κιρ.
Ονομασία
Η αιγυπτιακή ονομασία του οικισμού ήταν Πεγκουάτ ή Πικουάτ. Οι Έλληνες τον ονόμασαν Κάνωπο μετά από τον θρυλικό διοικητή της εποχής του Τρωικού Πολέμου που θεωρείται ότι είναι θαμμένος εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Αίγυπτο Κατηγορία:Δέλτα Ποταμού Νείλου
Χορλοογκίιν Τσοϊμπαλσάν
Ο Χορλοογκίιν Τσοϊμπαλσάν (Хорлоогийн Чойбалсан, 8 Φεβρουαρίου 1895 – 26 Ιανουαρίου 1952) ήταν ο ηγέτης της Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας και Στρατάρχης (γενικός αρχηγός) του Μογγολικού Λαϊκού Στρατού από τη δεκαετία του 1930 μέχρι το θάνατό του το 1952. Η διακυβέρνηση του Τσοϊμπαλσάν ήταν η μόνη περίοδος στη σύγχρονη Μογγολία όπου ένας άνθρωπος είχε πλήρη εξουσία στη χώρα. Γνωστός και σαν «Στάλιν της Μογγολίας», ο Τσοϊμπαλσάν επέβλεψε τις εκκαθαρίσεις της δεκαετίας του 1930 που ευθύνονται για το θάνατο 30 με 35 χιλιάδων Μογγόλων. Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν βουδιστές κληρικοί, διανοούμενοι, πολιτικοί αντιφρονούντες, Μπουριάτες και Καζάκοι, και άλλοι που θεωρούνται «εχθροί της επανάστασης».
Ενώ η συμμαχία του Τσοϊμπαλσάν με τον Ιωσήφ Στάλιν συνέβαλε στη διατήρηση της ανεξαρτησίας της χώρας του κατά τα πρώτα χρόνια της Μογγολικής Λαϊκής Δημοκρατίας, αυτή η συνεργασία έκανε την Μογγολία να έρθει ιδιαίτερα κοντά με την Σοβιετική Ένωση (όπως και η γειτονική Τιβά). Καθ' όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, οι οικονομικοί, πολιτικοί και στρατιωτικοί δεσμοί της Μογγολίας με τη Σοβιετική Ένωση ενισχύθηκαν, η κατάσταση των υποδομών και τα ποσοστά αλφαβητισμού βελτιώθηκαν και η διεθνής αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Μογγολίας επεκτάθηκε, ειδικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πρώτα χρόνια
Ο Τσοϊμπαλσάν γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1895 στο Ατσίτ Μπεϊσίν, στο Τσοϊμπαλσάν, στην επαρχία Ντορνόντ. Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά μιας φτωχής ανύπαντρης βοσκού, της Χορλόο. Ο πατέρας του ήταν πιθανότατα ο Τζαμσού, ένας Νταούρος από την Εσωτερική Μογγολία, αλλά ο Τσοϊμπαλσάν ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε την ταυτότητά του. Ονομάστηκε Ντουγκάρ κατά τη γέννησή του, έλαβε το θρησκευτικό όνομα Τσοϊμπαλσάν σε ηλικία 13 ετών αφού εγγράφηκε στο τοπικό βουδιστικό μοναστήρι του Σαν Μπεϊσίν Χιούρεε, όπου εκπαιδεύτηκε για να γίνει Λαμαϊστής μοναχός. Πέντε χρόνια αργότερα κατέφυγε στο Χιούρεε (τη σημερινή Ουλαανμπαατάρ) μαζί με έναν άλλο νεαρό όπου άσκησε διάφορα επαγγέλματα. Εν μέρει για να αποτρέψει την επιστροφή του στο μοναστήρι, ένας συμπαθής μπουριάτης δάσκαλος, ο Νικολάι Νταντσίνοφ, τον εισήγαγε στη Ρωσομογγολική Σχολή Μεταφραστών που λειτουργούσε στο κτίριο του ρωσικού προξενείου. Ένα χρόνο αργότερα στάλθηκε με δημόσια δαπάνη για να σπουδάσει σε ένα γυμνάσιο στο Ιρκούτσκ της Ρωσίας από το 1914 έως το 1917.
Σύσταση του Μογγολικού Λαϊκού Κόμματος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2c/Consulate_of_the_Russian_Empire_in_Urgoo.jpg/250px-Consulate_of_the_Russian_Empire_in_Urgoo.jpg|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Το Ρωσικό Προξενείο έπαιξε κεντρικό ρόλο στην πρώιμη ανάπτυξη του Τσοϊμπαλσάν. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/06/Sukhbaatar_and_Choibalsan.jpg/250px-Sukhbaatar_and_Choibalsan.jpg|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο Σουχμπαατάρ (στα αριστερά) με τον Τσοϊμπαλσάν στις αρχές της δεκαετίας του 1920 Ο Τσοϊμπαλσάν και οι υπόλοιποι Μογγόλοι φοιτητές στη Ρωσία κλήθηκαν από την κυβέρνηση του Μπογκντ Χαν να επιστρέψουν στη Μογγολία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Αφού ήρθε σε επαφή με τον μπολσεβικισμό ενώ ζούσε ανάμεσα στον ριζοσπαστικοποιημένο φοιτητικό πληθυσμό του Ιρκούτσκ, ο Τσοϊμπαλσάν εντάχθηκε στην επαναστατική ομάδα Προξενικός λόφος (Консулын дэнж- Κονσουλίν ντενζ), η οποία ήταν επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από τη μπολσεβικική φιλοσοφία και ιδρύθηκε για να αντισταθεί στην κινεζική κατοχή της Εξωτερικής Μογγολίας (όπως αποκαλούταν τότε η χώρα) μετά το 1919. Τα αρχικά μέλη της ομάδας περιλάμβαναν τον Νταμπίν Τσαγκνταρζάβ και τον Νταριζαβίν Λοσόλ. Ο Ντογκσομίν Μποντόο, ο αρχηγός της ομάδας, ήταν πρώην δάσκαλος και μέντορας του Τσοϊμπαλσάν στη Ρωσομογγολική Σχολή Μεταφραστών. Με τα καλά ρωσικά που ήξερε, ο Τσοϊμπαλσάν υπηρέτησε ως μεταφραστής της ομάδας που είχε επαφές με το προξενείο. Αυτές οι επαφές ενθάρρυναν αργότερα την ομάδα του Τσοϊμπαλσάν να ενώσει τις δυνάμεις της με την πιο εθνικιστική αντιστασιακή ομάδα Ανατολικό Χιούρεε (Ζούουν χιουρέε), η οποία είχε μέλη όπως τον Σολίιν Ντανζάν, τον Ντανσραμπιλεγκιίν Ντογκσόμ και τον Νταμντίν Σουχμπαατάρ. Στις 25 Ιουνίου 1920, το νέο σώμα υιοθέτησε το όνομα Μογγολικό Λαϊκό Κόμμα. Το 1924 το κόμμα μετονομάστηκε σε Μογγολικό Λαϊκό Επαναστατικό Κόμμα μετά το θάνατο του Μπογκντ Χαν και την επίσημη ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μογγολίας.
Επαφή με τους Σοβιετικούς και πρώτο συνέδριο του κόμματος
Στα τέλη Ιουνίου 1920, ο ίδιος και ο Ντανσάν έφυγαν για το Ιρκούτσκ (αργότερα ενώθηκαν με τους Λοσόλ, Τσαγκνταρζάβ, Ντογκσόμ, Λ. Ντέντεφ και Σουχμπατάρ — τους περίφημους «Πρώτους Επτά») για να ξεκινήσουν επαφές με τους Σοβιετικούς και να ζητήσουν τη βοήθεια τους στον αγώνα τους για ανεξαρτησία. Ο Τσοϊμπαλσάν και ο Σουχμπαατάρ παρέμειναν μαζί στο Ιρκούτσκ για αρκετούς μήνες ευαισθητοποιώντας τους κατοίκους και τις αρχές για τα δεινά της Μογγολίας και λαμβάνοντας στρατιωτική εκπαίδευση. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Σουχμπαατάρ έγινε σταδιακά δεύτερος μέντορας του Τσοϊμπαλσάν.
Ενώ η ομάδα των επτά συνέχιζε τις προσπάθειές της για λόμπι στη Σοβιετική Ρωσία, οι δυνάμεις του αντιμπολσεβίκου Ρόμαν φον Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ εισέβαλαν στη Μογγολία από τα ανατολικά και εκδίωξαν τις κατοχικές κινεζικές φρουρές από το Χιούρεε τον Φεβρουάριο του 1921. Χωρίς πλέον να αντιμετωπίζουν άμεσα τους Κινέζους στη Μογγολία, οι Σοβιετικοί άρχισαν την επίσημη στήριξη τους στους Μογγόλους. Ο Τσοϊμπαλσάν και ο Σουχμπαατάρ εγκαταστάθηκαν στο Τρόιτσκοσάφσκ (σημερινή Κιάχτα, μια πόλη στα ρωσομογγολικά σύνορα) για να συντονίσουν τις επαναστατικές δραστηριότητες και να στρατολογήσουν Μογγολικούς μαχητές. Ο Τσοϊμπαλσάν πήγε κρυφά στο Χιούρεε για να συμβουλευτεί τους υποστηρικτές του κόμματος του, να στρατολογήσει μαχητές και να φέρει τα πνευματικά μέλη της οικογένειας του Σουχμπαατάρ στη Κιάχτα.
Σε ένα συνέδριο του κόμματος που οργανώθηκε από τη Σοβιετική Ένωση που πραγματοποιήθηκε κρυφά στο Τρόιτσκοσάφσκ από 1 έως 3 Μαρτίου 1921 (που στη συνέχεια θεωρήθηκε ως το πρώτο συνέδριο του Μογγολικού Λαϊκού Επαναστατικού Κόμματος), ο Τσοϊμπαλσάν εξελέγη μέλος της προσωρινής επαναστατικής κυβέρνησης. Διορίστηκε επίσης Πολιτικός Επίτροπος (Αναπληρωτής Αρχηγός και επικεφαλής προπαγανδιστής) του Μογγολικού Λαϊκού Στρατού, με διοικητή τον Σουχμπαατάρ. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2d/Ungern-Sternberg-1920.jpg/100px-Ungern-Sternberg-1920.jpg|δεξιά|μικρογραφία|142x142εσ| Ο Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ.
Ήττα του Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ
Μέσα σε λίγες μέρες, ο μογγολικός παρτιζάνος στρατός του Σουχμπαατάρ (αποτελούμενος από 400 άνδρες) νίκησε τη μεγαλύτερη αλλά απογοητευμένη κινεζική φρουρά που είχε καταφύγει στο Κιάχτα Μαϊμαϊτσένγκ (σημερινό Αλτανμπουλάγκ). Οι κοινές δυνάμεις των Μογγόλων και του Κόκκινου Στρατού αντιμετώπισαν άμεσα τα στρατεύματα του Ούνγκερν σε μια σειρά μαχών κοντά στο Τρόιτσκοσάφσκ από τα τέλη Μαΐου έως τα μέσα Ιουνίου. Ο Τσοϊμπαλσάν ανέλαβε τον έλεγχο του μογγολικού τάγματος στο Ταριάτ, στη σύγχρονη επαρχία Αρχαναγκάι, και, μαζί με τις ρωσικές δυνάμεις του Πιοτρ Γιεφίμοβιτς Στσετίνκιν πολέμησαν από κοινού για να υποστηρίξουν την κοινή ρωσομογγολική προέλαση στις επαρχίες Σελένγκε και Τουβ. Μετά από μικρές αψιμαχίες με τις υπόλοιπες μονάδες φρουράς του Ούνγκερν, η κοινή ρωσομογγολική δύναμη εισήλθε στο Χιούρεε χωρίς αμφισβήτηση στις 6 Ιουλίου 1921. Ο Τσοϊμπαλσάν καταδίωξε τα απομεινάρια του στρατού του Ούνγκερν και πιθανότατα βρισκόταν σε ετοιμότητα κατά τη σύλληψη του Ούνγκερν από τον Στσετίνκιν στις 22 Αυγούστου 1921.
Άνοδος στην εξουσία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9c/Horloogiyn_Choybalsan.jpg/150px-Horloogiyn_Choybalsan.jpg|αριστερά|μικρογραφία|205x205εσ| Ο Τσοϊμπαλσάν στη δεκαετία του 1930. Μετά την επανάσταση, ο Τσοϊμπαλσάν παρέμεινε Αναπληρωτής Αρχηγός του Μογγολικού Λαϊκού Στρατού, ενώ εκλέχτηκε επίσης Πρόεδρος του Μογγολικού Επαναστατικού Συνδέσμου Νέων. Παρά το γεγονός ότι ήταν ένας από τους ιδρυτές του Μογγολικού Λαϊκού Κόμματος, στην δεκαετία του 1920 παρέμεινε σε δευτερεύουσες θέσεις. Η ροπή προς το αλκοόλ, τις γυναίκες και η βίαιη ιδιοσυγκρασία του τον αποξένωσαν από τους ηγέτες των κομμάτων και κάποια στιγμή στις αρχές της δεκαετίας του 1930 υποβιβάστηκε προσωρινά από Υπουργός Εξωτερικών στο ρόλο του απλού Διευθυντή Μουσείου. Ενώ συχνά κινούταν προς την αριστερή πτέρυγα του κόμματος, σοβιετικές και μογγολικές αναφορές της εποχής, στις λίγες αναφορές που κάνουν στον Τσοϊμπαλσάν την εποχή εκείνη, τον υποπτεύονταν ότι ήταν φιλοδεξιός. Ο ίδιος ο Τσοϊμπαλσάν δεν συμπεριέλαβε πολλές από τις δικές του ομιλίες της εποχής στα έργα του, δείχνοντας ότι ο ρόλος που είχε τότε ήταν μικρής σημασίας. Μόνο όταν ο σοβιετικός κρατικός μηχανισμός και αξιωματικοί όπως ο Κλίμεντ Βοροσίλοφ κατάλαβαν ότι ο Τσοϊμπαλσάν ήταν ένας χρήσιμος και ελέγξιμος αξιωματικός στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ήταν που άρχισαν να βελτιώνονται οι προοπτικές ανόδου του Τσοϊμπαλσάν.
Διωγμός του πρωθυπουργού Μποντόο
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/Dogsomyn_Bodoo.jpg/100px-Dogsomyn_Bodoo.jpg|δεξιά|μικρογραφία|128x128εσ| Ο πρωθυπουργός Ντογκσομίν Μποντόο σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f4/Danzan.jpg/100px-Danzan.jpg|δεξιά|μικρογραφία|121x121εσ| Ο γενικός γραμματέας του κόμματος Σολίιν Ντανσάν Στα τέλη του 1921, οι πεζοί στρατιώτες της Επαναστατικής Νεολαίας του Τσοϊμπαλσάν πραγματοποίησαν την εκσυγχρονιστική εκστρατεία του Πρωθυπουργού Μποντόο για τη βίαια αποκοπή «φεουδαρχικών» στολιδιών από τα μογγολικά ρούχα (μεγάλες μανσέτες, γυναικεία κοσμήματα, μακριά μαλλιά κ.λπ. ). Οι αντιδράσεις των οργισμένων κατοίκων οδήγησαν στην εκκαθάριση και την τελική εκτέλεση του Μποντόο τον Αύγουστο του 1922, ενώ ο Τσοϊμπαλσάν έχασε τις θέσεις του στον στρατό και τον κόμμα. Μόνο η παρέμβαση του Σουχμπαατάρ τον έσωσε από την εκτέλεση. Ο Τσοϊμπαλσάν στάλθηκε σε μια στρατιωτική ακαδημία στη Μόσχα μετά το θάνατο του Σουχμπαατάρ το 1923, και όταν επέστρεψε στο Ουλαανμπαατάρ ένα χρόνο αργότερα του προσφέρθηκε η θέση του Αρχηγού των Λαϊκών Επαναστατικών Στρατευμάτων, δηλαδή του στρατού, θέση που είχε προηγουμένως ο μέντορας του Σουχμπαατάρ. Ήταν μέλος του Προεδρείου του Κρατικού Μεγάλου Χουράλ από το 1924 έως το 1928 και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.
Δεξιός οπορτουνισμός (1925–1928)
Στο Τρίτο Συνέδριο του Κόμματος το 1924, ο Τσοϊμπαλσάν εντάχθηκε στη παράταξη του Ριντσινγκιίν Ελμπεγκντόρζ καθώς οι αριστερές και δεξιές φράξιες του κόμματος ζήτησαν τη σύλληψη και την εκτέλεση του μετριοπαθούς αρχηγού του κόμματος Ντανζάν, ο οποίος κατηγορήθηκε για προστασία των αστικών συμφερόντων και τη συνεργασία με κινεζικές εταιρείες. Μετά το θάνατο του Ντανζάν, η πολιτική επιρροή του Τσοϊμπαλσάν και του Ριντσινγκίιν μειώθηκε καθώς τον έλεγχο της χώρας ανέλαβε η δεξιά πτέρυγα του κόμματος, με επικεφαλής τον Τσερέν-Οτσιρίν Νταμπαντόρζ. Ο Νταμπαντόρζ υιοθέτησε δεξιές πολιτικές που θύμιζαν την Νέα Οικονομική Πολιτική του Λένιν στη Σοβιετική Ένωση.
Αριστερή περίοδος (1928–1932)
Η άνοδος του Ιωσήφ Στάλιν και ο τερματισμός της Νέας Οικονομικής Πολιτικής του Λένιν επηρέασαν τις πολιτικές εξελίξεις στη Μογγολία με το έβδομο συνέδριο του Μογγολικού Λαϊκού Επαναστατικού Κόμματος το 1928 να εγκαινιάζει την «Αριστερή Περίοδο». Σοβιετικοί σύμβουλοι ζήτησαν ο Τσοϊμπαλσάν «να σπρωχθεί προς τα πάνω» (δηλαδή, να προωθηθεί) δίνοντας του έτσι τη θέση του προέδρου του Μικρού Χουράλ (ονομαστικός αρχηγός κράτους). Εκεί, το 1929 και το 1930, υποστήριξε την εφαρμογή αριστερών πολιτικών κολεκτιβοποίησης που υποστηριζόταν από τη Σοβιετική Ένωση, δηλαδή απαλλοτρίωση γης και δίωξη της βουδιστικής πίστης.
Στο Όγδοο Συνέδριο του Κόμματος το 1930 ο Τσοϊμπαλσάν συνέβαλε στην ενίσχυση των αριστερών σοσιαλιστικών μεταρρυθμίσεων όταν εισήγαγε διατάγματα που ενίσχυαν τη δήμευση της γης και τα αναγκαστικά μέτρα κολεκτιβοποίησης, μέτρα που τον ενθάρρυναν οι σοβιετικοί πράκτορες ώστε να τα λάβει. Ο διορισμός του το 1931 ως Υπουργός Κτηνοτροφίας και Γεωργίας (θέση που κράτησε μέχρι το 1935) του έδωσε ακόμη μεγαλύτερη εξουσία να επιβάλει τις πολιτικές που είχε προτείνει η Σοβιετική Ένωση. Οι παραδοσιακοί κτηνοτρόφοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις στέπες και να εισέλθουν σε συλλογικές φάρμες, όπου λόγω της κακοδιαχείρισης, χάθηκε το ένα τρίτο των κτηνοτροφικών ζώων στη Μογγολία. Πάνω από 800 ακίνητα που ανήκαν στους ευγενείς και τη βουδιστική πίστη κατασχέθηκαν και πάνω από 700 αρχηγοί νοικοκυριών, κυρίως μελών της μογγολικής αριστοκρατίας, εκτελέστηκαν.
Τα επιθετικά μέτρα της κυβέρνησης οδήγησαν τελικά σε βάναυσες ένοπλες εξεγέρσεις στις επαρχίες Χουβσγκούλ, Αρχανγκάι, Ουβουρχανγκάι και Ζαβχάν το 1932. Ως αντίδραση, η Μόσχα διέταξε τον προσωρινό περιορισμό των προσπαθειών οικονομικής συγκεντροποίησης. Οι πράκτορες της Κομιντέρν υπολόγιζαν ότι ο Τσοϊμπαλσάν θα ήταν ισχυρός υποστηρικτής της πολιτικής της Νέας Στροφής. Η Νέα Στροφή ήταν το επίσημο όνομα μιας πολιτικής που στόχο είχε να διορθώσει της «υπερβολές» της «Αριστερής Απόκλισης» και εισήχθη σε μια έκτακτη ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος τον Ιούνιο του 1932. Οι μεταγενέστερες ιστορίες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μογγολίας θα πιστώσουν στον Τσοϊμπαλσάν το γεγονός ότι ήταν ο πρώτος που επέκρινε την αριστερή περίοδο και πρότεινε μεταρρυθμίσεις, αλλά αυτή η θεωρία κατασκευάστηκε για να ενισχυθεί η προσωπολατρία του Τσοϊμπαλσάν. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9a/J._Lhumbe.jpg/100px-J._Lhumbe.jpg|δεξιά|μικρογραφία|138x138εσ| Ο Τζαμπίν Λχιουμπέ.
Υπόθεση Λχιουμπέ
Το καλοκαίρι του 1934, το όνομα του Τσοϊμπαλσάν εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια ανακρίσεων μελών του κόμματος που συνελήφθησαν ως μέρος της «Υπόθεσης Λχιουμπέ», μιας κατασκευασμένης συνωμοσίας στην οποία ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος Τζαμπίν Λχιουμπέ αλλά και άλλα μέλη του κόμματος, ιδίως Μπουριάτες, κατηγορήθηκαν ψευδώς για συνωμοσία με Ιάπωνες κατασκόπους. Η εισβολή στη γειτονική Μαντζουρία από τις ιαπωνικές δυνάμεις το 1931 είχε εγείρει φόβους στο Ουλάν Μπατόρ και τη Μόσχα για πιθανή ιαπωνική στρατιωτική επέκταση στη Μογγολία και τη Σοβιετική Άπω Ανατολή. Πάνω από 1.500 άτομα επηρεάστηκαν από τις εκκαθαρίσεις του 1934 και 56 εκτελέστηκαν. Ο Τσοϊμπαλσάν κλήθηκε στη Μόσχα όπου συνελήφθη και ανακρίθηκε για πιθανή εμπλοκή του στο σκάνδαλο. Μέσα σε λίγες μέρες, ωστόσο, συνεργαζόταν με το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων για την ανάκριση και το βασανισμό ομοεθνών Μογγόλων. Ικανοποιημένος με την πίστη του στο καθεστώς, ο Στάλιν διέταξε τον Πρωθυπουργό της Μογγολίας Πελτζιντίιν Γκεντέν να διορίσει τον Τσοϊμπαλσάν αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Ο Γκεντέν αντιτάχθηκε σθεναρά, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Καθώς οι σχέσεις μεταξύ Γκεντέν και Στάλιν επιδεινώθηκαν, η επιρροή του Τσοϊμπαλσάν με τη Μόσχα αυξήθηκε. Το 1935, ως δημόσια ένδειξη της εύνοιάς του, ο Στάλιν δώρισε στον Τσοϊμπαλσάν 20 αυτοκίνητα GAZ τα οποία μοίρασε σε ισχυρά μέλη του κόμματος για να αυξήσει την επιρροή του.
Εκκαθάριση του Γκεντέν
Το 1936 ο Τσοϊμπαλσάν και ο Γκελεγκντορτζίιν Ντεμίντ διορίστηκαν Στρατάρχες των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ ο Τσοϊμπαλσάν έγινε επίσης επικεφαλής του Υπουργείου Εσωτερικών, του οποίου η θέση στο κράτος είχε ενισχυθεί σημαντικά. Εκεί το 26% του προσωπικού του υπουργείου ήταν αποσπασμένοι πράκτορες του Κομισαριάτου από τη Μόσχα. Ενεργώντας σύμφωνα με οδηγίες από τη κυβέρνηση της Μόσχας, ο Τσοϊμπαλσάν εκκαθάρισε τον Γκεντέν τον Μάρτιο του 1936 κατηγορώντας τον σαμποτάρισμα των μογγολοσοβιετικών σχέσεων επειδή απέρριψε την απαίτηση του Στάλιν να εξαλείψει τον βουδιστικό κλήρο της χώρας. Ο Γκεντέν παύθηκε από τα καθήκοντα του πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών. Ο Γκεντέν συνελήφθη και στάλθηκε στη Μόσχα, όπου εκτελέστηκε ένα χρόνο αργότερα. Στη θέση του πρωθυπουργός έγινε ο Αναντίν Αμάρ.
Τα επόμενα τρία χρόνια, Σοβιετικοί μέντορες στο Υπουργείο Εσωτερικών καθοδήγησαν τον Τσοϊμπαλσάν στο σχεδιασμό και την πραγματοποίηση της «Μεγάλης Εκκαθάρισης». Έχει υποστηριχθεί ότι αφού τον συμβούλεψε ο Τσόπιακ, ένας από τους αξιωματούχους που είχε στείλει το σοβιετικό κράτος, ο Τσοϊμπαλσάν τροποποίησε τους κανόνες της Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων τον Μάιο του 1936 για να διευκολυνθεί η διαδικασία κράτησης υψηλόβαθμων πολιτικών χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με πολιτικούς ανωτέρους. Λίγο αργότερα, 23 υψηλόβαθμοι λάμα συνελήφθησαν για συμμετοχή σε ένα «αντεπαναστατικό κέντρο». Μετά από μια χρόνια δίκη, οι 23 λάμα (βουδιστές ηγέτες) εκτελέστηκαν σε δημόσια θέα. Ακόμη και ο γενικός εισαγγελέας της χώρας, ο οποίος διαφώνησε με τις εκτελέσεις, εκτελέστηκε και ο ίδιος.
Θάνατος του Στρατάρχη Ντεμίντ
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/MP-Frinovsky.jpg/100px-MP-Frinovsky.jpg|μικρογραφία|143x143εσ| Ο αναπληρωτής αρχηγός του Λαϊκού Κομισαριάτου Μιχαήλ Φρινόφσκι. Τον Αύγουστο του 1937, ο 36χρονος Στρατάρχης Ντέμιντ, ο οποίος ήταν μισητός στο Τσοϊμπαλσάν εξαιτίας της δημοτικότητας που είχε, πέθανε κάτω από ύποπτες συνθήκες με αποτέλεσμα την προαγωγή του Τσοϊμπαλσάν στη θέση του Ανώτατου Διοικητή του μογγολικού στρατού και του Υπουργού Άμυνας της Μογγολίας. Την επόμενη μέρα ο Τσοϊμπαλσάν, ως υπουργός Εσωτερικών, εξέδωσε το Διάταγμα 366 το οποίο δήλωνε ότι πολλοί Μογγόλοι είχαν πέσει στην επιρροή Ιαπώνων κατασκόπων και σαμποτέρ. Τον ίδιο μήνα ο Στάλιν, θορυβημένος από τις κινήσεις ιαπωνικών στρατευμάτων στο κράτος-μαριονέτα της Ιαπωνίας, Μαντσουρία, διέταξε την εγκατάσταση 30.000 στρατευμάτων του Κόκκινου Στρατού στη Μογγολία και έστειλε μια αντιπροσωπεία στην Ουλάν Μπατόρ, την οποία ηγήθηκε ο Σοβιετικός αναπληρωτής κομισάριος του Λαϊκού Κομισαριάτου Μιχαήλ Φρινόφσκι. Ο Φρινόφσκι έθεσε σε κίνηση τις βίαιες εκκαθαρίσεις, δουλεύοντας με τον ίδιο τρόπο όπως στη Σοβιετική Ένωση, όπου επικεφαλής του Κομισαριάτου ήταν ο Νικολάι Γιέζοφ. Ο Φρινόφσκι, έχοντας στο πλευρό του Σοβιετικούς συμβούλους στο Υπουργείο Εσωτερικών και τον Τσοϊμπαλσάν να παρέχει κάλυψη, ο Φρινόφσκι άρχισε να ετοιμάζει τις εκκαθαρίσεις, σχεδιάζοντας τον κατάλογο των ατόμων προς σύλληψη. Επίσης, δημιούργησε μια τρόικα με επικεφαλής τον Τσοϊμπαλσάν για να δικάσει τους υπόπτους. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6b/Togchin_temple_ruins_-_Zuunmod_%28Mongolia%29.jpg/250px-Togchin_temple_ruins_-_Zuunmod_%28Mongolia%29.jpg|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Τα ερείπια του Μανζουσίρ Χίιντ, ενός εκ των εκατοντάδων μοναστηριών που ισοπεδώθηκαν κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων.
Εκτελέσεις της 10ης Σεπτεμβρίου 1937
Η σύλληψη 65 υψηλόβαθμων κυβερνητικών στελεχών και διανοουμένων τη νύχτα της 10ης Σεπτεμβρίου 1937 σηματοδότησε την έναρξη των εκκαθαρίσεων στα σοβαρά. Όλοι κατηγορήθηκαν για συμμετοχή στη συνωμοσία που κατά το κατηγορητήριο οργάνωσαν οι Γκεντέν και Ντεμίντ, αλλά και για κατασκοπεία υπέρ της Ιαπωνίας. Οι περισσότεροι, αφού υπέστησαν έντονα βασανιστήρια, ομολόγησαν. Η πρώτη στημένη δίκη έλαβε χώρα στο Κεντρικό Θέατρο από τις 18 έως τις 20 Οκτωβρίου 1937. Δεκατρείς από τους 14 κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε θάνατο.
Σε μια περίοδο τρομοκρατίας που διήρκεσε σχεδόν 18 μήνες, η τρόικα του Τσοϊμπαλσάν ενέκρινε και εκτέλεσε την εκτέλεση περισσότερων από 17.000 αντεπαναστατών λάμα. Οι μοναχοί που δεν εκτελέστηκαν υποχρεώθηκαν να απαρνηθούν την πίστη τους με τη βία, ενώ 746 από τα μοναστήρια της χώρας εκκαθαρίστηκαν. Χιλιάδες αντιφρονούντες διανοούμενοι, πολιτικοί και κυβερνητικοί αξιωματούχοι που χαρακτηρίστηκαν «εχθροί της επανάστασης», καθώς και Μπουριάτες και Καζάκοι συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν. Είκοσι πέντε ανώτεροι αξιωματικοί του κόμματος και της κυβέρνησης εκτελέστηκαν, όπως και 187 άτομα από τη στρατιωτική ηγεσία, αλλά και 36 από τα 51 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Ακολουθώντας το ρωσικό μοντέλο, ο Τσοϊμπαλσάν εγκαινίασε στρατόπεδα γκουλάγκ στην ύπαιθρο για να φυλακίσει τους αντιφρονούντες. Ενώ το Κομισαριάτο διαχειρίστηκε αποτελεσματικά την επιχείρηση εκκαθάρισης οργανώνοντας στημένες δίκες και πραγματοποιώντας εκτελέσεις, ένας συχνά μεθυσμένος Τσοϊμπαλσάν ήταν μερικές φορές παρών κατά τη διάρκεια βασανιστηρίων και ανακρίσεων ατόμων που κατηγορήθηκαν για αντεπαναστατική δραστηριότητα. Επίσης κατηγορήθηκαν για τα παραπάνω παλιοί φίλοι και σύντροφοι του Τσοϊμπαλσάν. Ο Τσοϊμπαλσάν ενέκρινε τις διαταγές εκτέλεσης που προώθησαν οι Σοβιετικοί στη περιοχή, ορισμένες φορές απεύθυνε και ο ίδιος διαταγές εκτέλεσης ατόμων που θεωρούνταν αντικαθεστωτικά. Επίσης πρόσθεσε ονόματα πολιτικών εχθρών στους καταλόγους ατόμων προς σύλληψη του Κομισαριάτου, απλά προς εκκαθάριση παλιών διαφωνιών με στελέχη του κόμματος.
Τέλος της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Κατατρεγμένος από το άγχος, ο Τσοϊμπαλσάν πέρασε έξι μήνες (Αύγουστος 1938 – Ιανουάριος 1939) αναρρώνοντας στην ΕΣΣΔ. Ο ίδιος συμβουλεύτηκε τους Βοροσίλοφ, Γιέζοφ και Στάλιν στη Μόσχα και το Σότσι. Σοβιετικοί πράκτορες και αξιωματούχοι του Υπουργείου Εσωτερικών διεξήγαγαν επιχειρήσεις εκκαθάρισης στη Μογγολία. Όταν επέστρεψε στη Μογγολία, ο Τσοϊμπαλσάν ακολούθησε τις σοβιετικές οδηγίες και διέταξε την σύλλψη του πρωθυπουργού Αμάρ που είχε μεγάλη δημοτικότητα στους πολίτες. Ο Τσοϊμπαλσάν ισχυρίστηκε ότι «είχε βοηθήσει τους αντικυβερνητικούς συνωμότες, ήταν αντίθετος στη σύλληψή τους και είχε παραμελήσει την υπεράσπιση των συνόρων. Πρόδωσε την ίδια του τη χώρα και ήταν προδότης της επανάστασης». Μετά από μια συντονισμένη προπαγανδιστική εκστρατεία, ο Αμάρ συνελήφθη στις 7 Μαρτίου 1939 και στάλθηκε στην ΕΣΣΔ, όπου αργότερα δικάστηκε από μια σοβιετική τρόικα και εκτελέστηκε.
Με την απομάκρυνση του Αμάρ, ο Τσοϊμπαλσάν έγινε ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της Μογγολίας, όντας ταυτόχρονα Πρωθυπουργός, Υπουργός Εσωτερικών, Υπουργός Πολέμου και Αρχηγός των μογγολικών ενόπλων δυνάμεων. Έχοντας εξασφαλίσει την παντοδυναμία του, ο Τσοϊμπαλσάν έβαλε τέλος στον τρόμο τον Απρίλιο του 1939 δηλώνοντας ότι οι υπεύθυνοι για τις υπερβολές των εκκαθαρίσεων ήταν ορισμένα μέλη του κόμματος ενώ έλειπε στην ΕΣΣΔ, αλλά ότι είχε επιβλέψει τις συλλήψεις πραγματικών εγκληματιών. Η επίσημη ευθύνη για τις εκκαθαρίσεις έπεσε στον αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών Νασαντόγκτοχ και τον σοβιετικό αξιωματούχο Κιτσίκοφ, ο οποίος ανέλαβε να δρομολογήσει τις εκκαθαρίσεις. Αργότερα, οι αρχές συνέβαλαν και εκτέλεσαν και άλλους υποστηρικτές της εκκαθάρισης, συμπεριλαμβανομένων των Λουβσανσάραβ, Μπαγιασγκαλάν, Ντάστσεβεγκ και Λουβσαντόρζ. Οι Ντογκσόμ και Λοσόλ, τα δύο τελευταία ζωντανά μέλη (εκτός από τον ίδιο τον Τσοϊμπαλσάν) από την εφτάδα των ιδρυτών του κόμματος, συνελήφθησαν. Ο Ντόγκσομ εκτελέστηκε το 1941. Ο Λοσόλ πέθανε σε μια σοβιετική φυλακή πριν έρθει σε δίκη η υπόθεσή του.
Μάχες του Χαλχίν Γκολ
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c4/Khalkhin_Gol_George_Zhukov_and_Khorloogiin_Choibalsan_1939_-_2.jpg/200px-Khalkhin_Gol_George_Zhukov_and_Khorloogiin_Choibalsan_1939_-_2.jpg|δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ| Ο Ζούκοφ και ο Τσοϊμπαλσάν (αριστερά) συζητούν κατά τη διάρκεια της μάχης του Χαλχίν Γκολ. Την άνοιξη του 1939, οι στρατιωτικοί ηγέτες του ιαπωνικού στρατού Κουαντούνγκ κινητοποιήθηκαν για να δοκιμάσουν την αποφασιστικότητα των σοβιετικών και μογγολικών στρατευμάτων να προστατεύσουν τα αμφισβητούμενα εδάφη κατά μήκος των νοτιοανατολικών συνόρων της Μογγολίας με την κατεχόμενη από την Ιαπωνία Μαντζουρία. Κατά τη διάρκεια τριών μαχών (Μάιος – Σεπτέμβριος 1939) μια βαριά θωρακισμένη σοβιετική στρατιωτική δύναμη υπό την διοίκηση του Γκεόργκι Ζούκοφ νίκησε αποφασιστικά την ιαπωνική προέλαση κοντά στο χωριό Νομονχάν. Οι σοβιετικές και οι ιαπωνικές δυνάμεις έχασαν σχεδόν 8.000 άνδρες έκαστος. Ωστόσο, η νίκη, που έλαβε χώρα κοντά στη γενέτειρά του, βοήθησε να εδραιωθεί η αυξανόμενη προσωπολατρία του Τσοϊμπαλσάν που τον απεικόνιζε ως ένθερμο υπερασπιστή της μογγολικής ανεξαρτησίας ενάντια στην ιμπεριαλιστική ιαπωνική επιθετικότητα.
Υποστήριξη για τη Σοβιετική Ένωση
Ο Τσοϊμπαλσάν διακήρυξε την ακλόνητη υποστήριξη της χώρας του στη Σοβιετική Ένωση μετά την εισβολή της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ τον Ιούνιο του 1941, αν και η Μογγολία δεν κήρυξε ποτέ επίσημα πόλεμο εναντίον της Γερμανίας και περίμενε τον Αύγουστο του 1945 για να κηρύξει τον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας. Ήδη από το 1939, ο Στάλιν είχε πιέσει τον Τσοϊμπαλσάν να αυξήσει τον πληθυσμό κτηνοτροφικών ζώων της Μογγολίας σε 200 εκατομμύρια για να τροφοδοτηθεί η Σοβιετική Ένωση σε περίπτωση πολέμου. Καθ' όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης, η οικονομία της Μογγολίας έγινε πολεμική για να παράσχει υλική υποστήριξη στη Σοβιετική Ένωση στη μορφή ζώων, πρώτων υλών, χρημάτων, τροφίμων, στρατιωτικών ενδυμάτων, κρέατος, προβάτων, μποτών από τσόχα, παλτών με γούνα και χρηματοδότησης για αρκετές σοβιετικές στρατιωτικές μονάδες. Ο Τσοϊμπαλσάν και ο νεοεκλεγείς Γενικός Γραμματέας του MPRP Γιουμτζααγκίιν Τσεντενμπάλ ταξίδεψαν στο μέτωπο κοντά στη Μόσχα για να μοιράσουν δώρα στα στρατεύματα του Κόκκινου Στρατού. Ο Στάλιν απένειμε στον Τσοϊμπαλσάν το παράσημο του Λένιν για την εξαιρετική προσπάθειά του να οργανώσει τον Μογγολικό λαό στην παράδοση υλικής βοήθειας στον Κόκκινο Στρατό τον Ιούλιο του 1944.
Εσωτερικές εξελίξεις
Παρά τις στερήσεις του πολέμου, ο Τσοϊμπαλσάν και οι ηγέτες του κόμματος προσπάθησαν να εξασφαλίσουν μια κάποια κοινωνική πρόοδο ενώ βοηθούσαν την Σοβιετική Ένωση, επιτάσσοντας σε μεγάλο βαθμό τους πόρους της χώρας για να στηρίξει την ΕΣΣΔ. Ο Τσοϊμπαλσάν επιζητούσε με συνέπεια τη συναίνεση της Μόσχας πριν λάβει βασικές πολιτικές αποφάσεις, ακόμη και για θέματα δευτερεύουσας σημασίας, με στόχο να διασφαλίσει την εύνοια της Μόσχας. Στο Δέκατο Συνέδριο του Κόμματος τον Μάρτιο έως τον Απρίλιο του 1940, ο Τσοϊμπαλσάν κανόνισε την εκκαθάριση του Γενικού Γραμματέα του κόμματος Μπαασανζάβ και την αντικατάσταση του με τον νέο αγαπημένο του Στάλιν, τον 24χρονο Υπουργό Οικονομικών Γιουμτζααγκίιν Τσεντενμπάλ. Αν και ο ίδιος παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος, ο Τσοϊμπαλσάν συνέχισε να είναι η κυρίαρχη δύναμη στη Μογγολική πολιτική, προωθώντας την μεταρρύθμιση του συντάγματος. Η μεταρρύθμιση ουσιαστικά τερμάτισε την επιρροή και τη δύναμη της βουδιστικής εκκλησίας στα πράγματα της χώρας και έφερε το σύνταγμα κοντά σε αυτό το σοβιετικό σύνταγμα του 1936. Μεταξύ των ετών 1941 και 1946 η χώρα υιοθέτησε την κυριλλική γραφή στη θέση της παραδοσιακής μογγολικής γραφής. Στις 5 Οκτωβρίου 1942 η χώρα άνοιξε το πρώτο της πανεπιστήμιο, το πανεπιστήμιο Τσοϊμπαλσάν, στη πρωτεύουσα, χρηματοδοτούμενο σε μεγάλο βαθμό από τους Σοβιετικούς. Τα μαθήματα γίνονταν στα ρωσικά.
Τέλος πολέμου και φιλοδοξίες για την επέκταση της χώρας του
Όντας ένθερμος Μογγολικός εθνικιστής, ο Τσοϊμπαλσάν δεν εγκατέλειψε ποτέ την ελπίδα να ενώσει όλους τους Μογγόλους σε ένα κομμουνιστικό κράτος. Μέχρι το 1945 ο ίδιος είχε υποκινήσει μια εξέγερση στο ανατολικό Σιντσιάνγκ (με την υποστήριξη του Στάλιν), προσπαθώντας να ενισχύσει την επιρροή της Μογγολίας στη περιοχή, ακόμη και στο γειτονικό Κανσού και το Τσινγκχάι. Ο ίδιος έβλεπε την πραγμάτωση των ονείρων του για την συγκρότηση της «Μεγάλης Μογγολίας» (το κράτος που θα προέκυπτε από την ένωση της Εξωτερικής και της Εσωτερικής Μογγολίας) σαν φυσικό αποτέλεσμα της ήττας της Ιαπωνίας και των υπηρεσιών που προσέφερε στην Σοβιετική Ένωση η Μογγολία, περιμένοντας έτσι την στήριξη του Στάλιν. Στις 10 Αυγούστου 1945, η Μογγολία κήρυξε τον πόλεμο στην Ιαπωνία δύο ημέρες μετά από τη Σοβιετική Ένωση και οι δύο στρατοί ένωσαν τις δυνάμεις τους για να επιτεθούν σε ιαπωνικά οχυρά στη βόρεια Κίνα κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολή στη Μαντσουρία. Ταυτόχρονα, ο Τσοϊμπαλσάν υποκίνησε ένα σύντομο κίνημα παμμογγολιστικού εθνικισμού μέσω του Τύπου, καλώντας τους Μογγόλους της Εσωτερικής Μογγολίας να ενοποιηθούν με την Μογγολία. Παράλληλα υποστήριξε ένα παμμογγολιστικό κίνημα στη περιοχή. Όταν ο Τσοϊμπαλσάν διέταξε τα μογγολικά στρατεύματα να κινηθούν νότια του Σινικού Τείχους μέχρι το Τσανγκτσιακόου, το Τσενγκντέ και το Μπατού-Χάαλγκα, έλαβε εντολή από έναν θυμωμένο Στάλιν να σταματήσει. Αντίθετα, η κίνηση αυτή σηματοδότησε επίσης τη μονιμοποίηση της διαίρεσης της Μογγολίας μεταξύ της ανεξάρτητης Μογγολικής Λαϊκής Δημοκρατίας και της γειτονικής Εσωτερικής Μογγολίας.
Μεταπολεμική Μογγολία.
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/94/1590692_original.jpg/220px-1590692_original.jpg|μικρογραφία| Ο Τσοϊμπαλσάν με στρατιωτική στολή σε [[Παρέλαση|στρατιωτική παρέλαση τη δεκαετία του 1940. Δεξιά του η Σουχμπαταρίιν Γιαντζμάα.]]
Προσπάθειες εκσυγχρονισμού
Με το τέλος του πολέμου, η Μογγολία ξεκίνησε μια πολιτική με στόχο την «οικοδόμηση των θεμελίων του σοσιαλισμού». Διακηρύσσοντας ότι είναι «αναγκαίο να εξαλειφθεί η έννοια της ιδιοκτησίας», ο Τσοϊμπαλσάν προσπάθησε να εκσυγχρονίσει τη χώρα με βάση το σοβιετικό μοντέλο ενώ επεξέτεινε τον τομέα της συλλογικής γεωργίας. Χρηματοδοτούμενο σε μεγάλο βαθμό από τη σοβιετική βοήθεια, το πρώτο πενταετές σχέδιο της χώρας (1948–1952) επικεντρώθηκε στην οικονομική ανάπτυξη, την κατασκευή υποδομών και τον διπλασιασμό του ζωικού κεφαλαίου της χώρας. Η κυβέρνηση έλαβε πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της αγροτιάς, της βιομηχανίας και του οδικού δικτύου. Υπό την διακυβέρνησή του αναπτύχθηκαν το ανθρακωρυχείο Ναλάιχ, το ηλεκτρικό δίκτυο της χώρας, το εργοστάσιο πετρελαίου Ζούουν Μπαγιάν, άλλα εργοστάσια μετάλλων και ορυκτών, ο σιδηρόδρομος Ναούσκ-Ουλάν Μπατόρ (μογγολικά: Ουλαανμπαατάρ) και το δίκτυο μεταφορών. Επίσης η Μογγολία του Τσοϊμπαλσάν ενίσχυσε το δίκτυο των επικοινωνιών, το τομέα της εξόρυξης ορυκτών και τη βελτίωση του συστήματος εκπαίδευσης και παροχής υπηρεσιών υγείας. Ο Τσοϊμπαλσάν ίδρυσε το πρώτο πανεπιστήμιο της χώρας, και έλαβε μέτρα για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού. Θεσπίστηκε ένα σύστημα υποχρεωτικής δεκαετούς εκπαίδευσης. Η νίκη του κομμουνιστικού κόμματος το 1949 στη Κίνα εξάλειψε, τουλάχιστον προσωρινά, την απειλή στα νότια σύνορα της Μογγολίας, επιτρέποντας στην Μογγολία να μειώσει το μέγεθος του στρατού της από 80.000 που ήταν το 1949, σε μια χώρα που είχε πληθυσμό που μόλις ξεπερνούσε το εκατομμύριο. Οι αμυντικές δαπάνες μειώθηκαν από 33 τοις εκατό του συνολικού προϋπολογισμού το 1948 σε 15 τοις εκατό το 1952.
Καθιέρωση διεθνούς αναγνώρισης
Παρόλο που ο Τσοϊμπαλσάν διατήρησε μια πολιτική ισχυρότερων δεσμών με τη Σοβιετική Ένωση (τον Φεβρουάριο του 1946 ανανέωσε τη Συνθήκη του 1936 για τη Φιλία και την Αμοιβαία Βοήθεια για άλλα δέκα χρόνια και συνήψε την πρώτη διμερή συμφωνία για την οικονομική και πολιτιστική συνεργασία μεταξύ των δύο κρατών ), εντούτοις κατάλαβε τη σημασία της παγίωσης της ανεξαρτησίας της Μογγολίας μέσω της διεθνούς αναγνώρισης. Το 1948 η Μογγολία συνήψε σχέσεις με τη Βόρεια Κορέα και στη συνέχεια με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας το 1949 (η Μογγολία ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε τη ΛΔΚ). Το 1950 οι κυβερνήσεις (μελών του Ανατολικού Μπλοκ) της Ανατολικής Γερμανίας, της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας καθιέρωσαν επίσημες σχέσεις με τη Μογγολία. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/Mao%2C_Bulganin%2C_Stalin%2C_Ulbricht_Tsedenbal.jpeg/200px-Mao%2C_Bulganin%2C_Stalin%2C_Ulbricht_Tsedenbal.jpeg|αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο Τσοϊμπαλσάν αρνήθηκε να παρευρεθεί στον εορτασμό των 70ων γενεθλίων του Στάλιν το 1949, στέλνοντας στη θέση του τον Τσεντενμπάι (ο άνθρωπος με τα γυαλιά, άκρο δεξιά).