cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλέντουλα
Η καλέντουλα είναι αγριολούλουδο πολύ συνηθισμένο στην Ευρωπαϊκή ύπαιθρο. Ανήκει στην οικογένεια των σύνθετων που αποτελούν την μεγαλύτερη οικογένεια στο φυτικό βασίλειο. Είναι συγγενικό φυτό με τη μαργαρίτα. Η καλέντουλα είναι μονοετές φυτό με άνθη έντονα κίτρινα ή πορτοκαλί. Η περίοδος ανθοφορίας της είναι πολύ μεγάλη και διαρκεί από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Οκτώβριο. Η καλέντουλα αναπτύσσεται κυρίως σε χαμηλότερα υψόμετρα και συναντάται σε χωράφια, πλαγιές και άκρες δρόμων. Χρησιμοποιείται επίσης και ως καλλωπιστικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετα Κατηγορία:Αγριολούλουδα Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Άνθη
Πέτρος Βασιλειάδης (ακαδημαϊκός)
Ο Πέτρος Βασιλειάδης (1907 - 1992) ήταν Έλληνας γιατρός και ακαδημαϊκός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Κάιρο και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Λουβαίν, στο Βέλγιο. Ειδικεύτηκε στη μικροβιολογία και την υγιεινολογία. Το 1979 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες μικροβιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υγιεινολόγοι
Θεός το Φρούριον Ημών
250px|thumb|right|To Ein' Feste Burg με την υπογραφή του Λούθηρου Το «Θεός το Φρούριον ημών» ή «Θεός είναι το Φρούριο» (γερμ.: Ein' feste Burg ist unser Gott) είναι ο πιο γνωστός από τους ύμνους που έγραψε ο Μαρτίνος Λούθηρος. Ο Λούθηρος έγραψε τους στίχους και συνέθεσε τη μουσική του ύμνου μεταξύ του 1527 και του 1529. Έχει μεταφραστεί στα αγγλικά (το λιγότερο εβδομήντα φορές), στα ελληνικά και σε πολλές άλλες γλώσσες. Οι στίχοι είναι μια διασκευή του Ψαλμού 46 της Αγίας Γραφής. Στα ελληνικά η κλασσική μεταφορά του ύμνου είναι το Θεός το Φρούριον Ημών στην καθαρεύουσα, ενώ στη δημοτική απαντάται με τον τίτλο Θεός είναι το Φρούριο.
Το Φρούριο ημών είναι ένας από πιο αγαπημένους ύμνους της Λουθηρανικής και Προτεσταντικής παράδοσης. Έχει χαρακτηριστεί Πολεμικός Ύμνος της Μεταρρύθμισης για την επίδραση που είχε στην αύξηση της υποστήριξης προς τη Μεταρρύθμιση. Επίσης έχει προταθεί η χρησιμοποίησή του στις Ρωμαικαθολικές λειτουργίες.
Στα ελληνικά μεταφράστηκε από τον Ξενοφώντα Μόσχου.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία Κατηγορία:Λουθηρανισμός
Ενβιγάδο Φούτμπολ Κλουμπ
Η Ενβιγάδο Φούτμπολ Κλουμπ είναι μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Ενβιγάδο της Κολομβίας. Ιδρύθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1989 και ήταν η πρώτη κολομβιανή ομάδα από τη δεύτερη κατηγορία που προβιβάστηκε στη Categoría Primera A το 1991. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Polideportivo Sur, χωρητικότητας 14000 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1989
Οικογένεια Κατακαλών
Η Οικογένεια Κατακαλών ήταν μια βυζαντινή αρχοντική οικογένεια του 10ου έως 12ου αιώνα.
Μετά τον 12ο αιώνα, η οικογένεια έπεσε στην αφάνεια.
Πηγές
Κατακαλων
Μπαγκερία
Η Μπαγκερία (Bagheria· Bagarìa στα σιτσιλιάνικα και Baarìa στην τοπική διάλεκτο [μπαγκερέζε]) είναι πόλη και δήμος της Μητροπολιτικής πόλης της Παλέρμο στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία που αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία του Παλέρμο με διοικητική μεταρρύθμιση (15 Αυγούστου 2015). Βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα ανατολικά από την πρωτεύουσα της Μητροπολιτικής πόλης Παλέρμο. Μερικές πηγές καταγράφουν την προέλευση του ονόματος "Μπαγκερία" από τους Φοίνικες και μεταφράζεται ως "γη που κατευθύνεται προς τη θάλασσα". Άλλες πηγές σημειώνουν ότι προέρχεται από τους Άραβες και μεταφράζεται σαν "ανοιχτή πύλη", η πιθανότερη προέλευση είναι το Αραβικό "Μπαιριγιά" που μεταφράζεται σαν "λιμάνι της θάλασσας".
Οικοδόμηση της πόλης
Ο πρίγκιπας της Μποτέρα και πρώην αντιβασιλιάς της Σικελίας οικοδόμησε μία μεγάλη βίλα στην Μπαγκερία. Από τότε έγινε η αγαπημένη παραθεριστική τοποθεσία για την άρχουσα τάξη του Παλέρμο. Η βίλα Σαν Μάρκο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Αντρέα Σιρρινσιονε με γωνιακούς προμαχώνες και μία κινητή γέφυρα. Η περιοχή γνώρισε μεγάλη οικοδομική ανάπτυξη την εποχή που κυβερνούσαν τη Σικελία ο Οίκος της Σαβοΐας (1713–21) και ο Οίκος των Αψβούργων (1721–30), η ανάπτυξη συνεχίστηκε πολλές δεκαετίες. Οι δύο δημοφιλέστερες βίλες με ρυθμό Μπαρόκ ήταν η "Βίλα Βαλγκουαρνέρα" και η "Βίλα Παλαγωνία" που σχεδιάστηκαν από τον αρχιτέκτονα Τομάζο Μαρία Νάπολι (1712, 1715) ολοκληρώθηκαν μερικές δεκαετίες αργότερα. Ο Τομάζο Μαρία Νάπολι είχε ζήσει πολλά χρόνια στη Ρώμη και τη Βιέννη κάτι που είναι εμφανέστατο στα σχέδια του. Άλλος ένας μεγάλος αρχιτέκτονας της εποχής στην Μπαγκερία ήταν ο Τζιουζέππε Μαριάνι που σχεδίασε τη Βίλα Αραγκόνα σύμφωνα με τα Ρωμαϊκά πρότυπα (1714). Μετά το 1763 τα αρχιτεκτονικά σχέδια άλλαξαν, οι νέες βίλες οικοδομήθηκαν με νεοκλασικές μορφές.
Καλλιτεχνικό κέντρο
Τον 20ό αιώνα γεννήθηκαν στη Μπαγκερία διάσημοι άντρες όπως ο ποιητής Ινιάτσιο Μπουττίττα, ο φωτογράφος Φερντινάντο Σιάνα (γεν. το 1943) και ο ζωγράφος Ρενάτο Γκουτούσο (1911 - 1987). Ο σκηνοθέτης Τζουζέπε Τορνατόρε απεικόνισε τη μεγάλη αγάπη για την πόλη του στα έργα του Σινεμά ο Παράδεισος και Μπαγκερία (2009) όπου περιγράφει την ιστορία της πόλης του την περίοδο 1930 - 1980 και τη ζωή μίας τοπικής οικογένειας. Η πόλη απεικονίζεται επίσης στη διάσημη ταινία Ο Νονός III. Η διάσημη συγγραφέας Nτάτσια Mαραΐνι (γεν. 1936) επέλεξε την Μπαγκερία για να γράψει το αυτοβιογραφικό της έργο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο Κατηγορία:Επαρχία του Παλέρμο
Δυναστεία των Μπράνκοβιτς
Η Δυναστεία των Μπράνκοβιτς (σερβικά: Кућа Бранковић) είναι δυναστεία της μεσαιωνικής Σερβίας η οποία, σύμφωνα με τους γενεαλόγους, δημιουργήθηκε στο πρώτο μισό του 15ου αι. Ο Οίκος προέρχεται εκ θηλυγονίας από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς. Η οικογένεια ανήλθε σε περιωπή κατά την πτώση του Σερβικού βασιλείου. Τα αρχικά εδάφη της επικεντρωνόταν στο Κόσοβο. Αργότερα τα μέλη της επέκτειναν την εξουσία τους σε όλες τις υπόλοιπες περιοχές της Σερβίας που δεν είχαν κατακτηθεί, κάνοντάς τα τους τελευταίους μονάρχες του μεσαιωνικού Σερβικού κράτους. Η δυναστεία κυβέρνησε το δεσποτάτο της Σερβίας το διάστημα 1427-59 και οι απόγονοί της συνέχισαν να διεκδικούν τον θρόνο· μερικοί εισήλθαν στις τάξεις της Ουγγρικής αριστοκρατίας, ενώ άλλοι απόγονοι διατήρησαν έναν τίτλο ευγενείας.
Μερικά μέλη υιοθέτησαν το όνομα Μπράνοβιτς για να γλιτώσουν την πολιτική δίωξη. Τα μέλη του Οίκου έκαναν επιγαμίες με άλλους ευγενείς Οίκους γειτονικών χωρών, όπως της Ουγγαρίας, της Αυστρίας και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Μερικά μέλη είναι:
Πηγές
*
Νεωδόχος
Νεωδόχος ή νηοδόχη (εκ του αρχαίου ναυς+δέχομαι, λαϊκά ντόκος εκ του αγγλικού dock), ονομάζεται ειδική λιμενική εγκατάσταση (δεξαμενή) παρεχομένων ευκολιών σε πλοία όπως για αποφυγή παλίρροιας, περιορισμένους δεξαμενισμούς για καθαρισμό, συντήρηση και μικροεπισκευές.
Διακρίνονται σε μόνιμες (dry docks) και σε πλωτές δεξαμενές (floating docks), για την χρήση των οποίων καταβάλλονται δικαιώματα δεξαμενισμού (dockage) ή «ντοκιάδικα» όπως λέγονται εκ του αγγλικού όρου.
Κύρια μέρη της νεωδόχου είναι η θύρα (ή θύρες, dock gate), το δάπεδο (dock floor) και ο μηχανισμός αποστράγγισης (docking plug).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυτιλιακά έργα υποδομής
Μάλι Ζάλαζι
Το Μάλι Ζάλαζι (σερβικά κυριλλικά: Мали Залази) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Καστιάνειρα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Καστιάνειρα είναι γνωστή η μητέρα (από τον βασιλιά της Τροίας Πρίαμο) του Γοργυθίωνα. Η Καστιάνειρα ήταν μία από τις νόμιμες συζύγους του Πριάμου και καταγόταν από την Αισύμη. Ο Γοργυθίωνας έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, στον οποίο και σκοτώθηκε. Ο Γοργυθίωνας αναφέρεται στην Ιλιάδα, στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου και στον κατάλογο 55 παιδιών του Πριάμου που παραθέτει ο Υγίνος. Η Καστιάνειρα αναφέρεται στην Ιλιάδα, όπου περιγράφεται ως «η ωραία Καστιάνειρα, ωσάν θεά στο σώμα» (Θ 305, μετάφρ. Ι. Πολυλά).
Πηγή
Καστιανειρα
Δημήτριος Γουδής
Ο Δημήτριος Γουδής (περ. 1821 - 1891) ήταν Έλληνας από τις Σπέτσες, επιχειρηματίας, ναυτιλιακός και πολιτικός του 19ου αιώνα που είχε εκλεγεί βουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από τις Σπέτσες. Αφού τέλειωσε το σχολείο ασχολήθηκε μικρός ακόμα με την ναυτιλία και έγινε πλοίαρχος ενός ιδιόκτητου ιστιοφόρου πλοίου του πατέρα του. Διακρίθηκε από νωρίς για την τόλμη, την ανδρεία και τη σύνεση του. Απόκτησε μικρή αλλά δική του περιουσία και επιδόθηκε στο εμπόριο σιτηρών. Εγκαταστάθηκε για πολλά χρόνια στην Νεάπολη της Ιταλίας. Ίδρυσε εταιρία ατμοπλοΐας. Αγόρασε το ατμόπλοιο «Σπέτσες» και κατασκεύασε τα ατμόπλοια «Ελλάς», «Κρήτη», «Ναύπλιο», «Μίνα» και «Πελοπόννησος». Αν και αρχικά η ακτοπλοΐα της Σύρου ήταν ασυναγώνιστη, ο Γουδής κατόρθωσε γρήγορα να ωφεληθεί και να εξασφαλίσει την εταιρεία του, αναβαθμίζοντας την θαλάσσια συγκοινωνία, το εμπόριο, την βιομηχανία και να ανακουφίσει τον πληθυσμό της χώρας. Το 1889, όντας άρρωστος, παρήγγειλε στον Λάζαρο Σώχο την προτομή του, η οποία αναφέρεται στο δελτίον της Εστίας, 42/21.10.1890 και σε ανέκδοτη επιστολή του Λάζαρου Σώχου της 9/17.6.1894.
Εκλέχθηκε επανειλημμένα βουλευτής (Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1887 και άλλες). Απεβίωσε στις 17 Αυγούστου 1891 από ανίατη αρρώστια σε ηλικία εβδομήντα περίπου χρονών.
Το αρχοντικό του το οποίο πρωτοχτίστηκε μέσα στο διάστημα 1840-70 κοντά στη Ντάπια, τελικά ενσωματώθηκε στο Ξενοδοχείο Ποσειδώνιο όταν αυτό κατασκευάστηκε στο διάστημα 1911-1914 και πλέον αποτελεί το δυτικό του τμήμα (ξεχωρίζει λόγω της ασυμετρίας του).
Οικογένεια Βιλαέτη
Η οικογένεια Βιλαέτη είναι παλιά Πυργιώτικη οικογένεια πολιτικών και αγωνιστών.
Η καταγωγή της οικογένειας είναι Ηπειρώτικη. Κατήλθε από τα Βελά Ηπείρου περί τα 1650. Το 1687 μάλιστα έχτισε την εκκλησία του Αγίου Χαράλαμπου, στην οποία δώρισε και την εικόνα του Αγίου. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας είχαν τεράστιες εκτάσεις γης και είχαν αναδειχθεί σε μια από τις σπουδαιότερες οικογένειες της περιοχής. Χαρακτηριστικό είναι ότι προεπαναστατικά τρία, γνωστά σε μας, μέλη της οικογένειας είχαν εκλεχτεί πρόκριτοι του Πύργου, ο Νικόλαος, ο Χαράλαμπος και ο Ιωάννης.
Η δράση της οικογένειας κατά τη διάρκεια της επανάστασης ήταν αρκετά σημαντική ενώ αναμείχθηκε και στα πολιτικά. Ουσιαστικά η πολιτική της δράση τερματίζεται με τον θάνατο του Λύσανδρου Βιλαέτη. Χαρακτηριστικό της ισχύς της οικογένειας είναι ότι το 1848 υποκίνησε εξέγερση εναντίον του Όθωνα. Μέλη απο την οικογένεια τα οποία διακρίθηκαν ήταν οι: Ιωάννης Βιλαέτης, πρόκριτος του Πύργου, ο οποίος είχε φυλακιστεί στην Τρίπολη, όπου και πέθανε από τις κακουχίες, Κωνσταντίνος Βιλαέτης, γιος του προηγούμενου και χιλίαρχος του στρατού με σημαντική προσφορά στον αγώνα του 21΄, Νικόλαος Βιλαέτης, αγωνιστής του 21΄ και βουλευτής Ηλείας, Χαράλαμπος Βιλαέτης, αξιωματικός του στρατού, πρόκριτος του Πύργου και ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές του 21΄, Λύσανδρος Βιλαέτης, βουλευτής Ηλείας και αντι-Οθωνικός και Αλέξης Βιλαέτης, βουλευτής Ηλείας. Απόγονος της οικογένειας ήταν ο τραπεζικός υπάλληλος της αγροτικής τράπεζας Αλέξανδρος Βιλαέτης. Ο οικογενειακός τάφος τής βρίσκεται στο Α΄ νεκροταφείο Πύργου.
Αναφορές
*
Bell 204/205
thumb|right|300px|Ελικόπτερο Bell XH-40, πρωτότυπο των UH-1 και Bell 204
Τα Bell 204 και Bell 205 είναι πολιτικές εκδόσεις του περίφημου στρατιωτικού ελικοπτέρου UH-1 Iroquois. Αυτά τα μοντέλα χρησιμοποιούνται σε πολλούς ρόλους, όπως αεροψεκασμούς, μεταφορά φορτίων και επιβατών, μεταφοράς τραυματιών, αστυνόμευσης και αεροπυρόσβεσης.
Εξέλιξη
Η Bell σχεδίασε το Μοντέλο 204 το 1955, ανταποκρινόμενη στην απαίτηση του Αμερικανικού Στρατού για ένα ελικόπτερο γενικής χρήσης. Το Bell 204 αποτέλεσε ένα τεράστιο βήμα μπροστά στην σχεδίαση των ελικοπτέρων, καθώς ήταν το πρώτο ελικόπτερο που χρησιμοποιούσε κινητήρα τουρμποσάφτ. Αυτό το είδος κινητήρα βελτίωσε την πρακτικότητα του ελικοπτέρου, δίνοντάς του μικρότερο βάρος και καλύτερη αναλογία δύναμης και βάρους, χαμηλότερη κατανάλωση καυσίμου και μικρότερο επιχειρησιακο κόστος και κόστος συντήρησης. Η χρήση του κινητήρα τουρμποσάφτ στο Bell 204 επέτρεψε την μεταφορά φορτίου σε ικανοποιητική ακτίνα και με ικανοποιητικές ταχύτητες, γεγονός που έκανε το Bell 204 και το Bell 205 τα πιο επιτυχημένα δυτικά ελικόπτερα.
To Bell 204 έκανε την πρώτη του πτήση στις 22 Οκτωβρίου 1956 και οι δοκιμές εξέλιξής του ολοκληρώθηκαν το 1959. Το πρώτο πολιτικό Bell 204B παραδόθηκε το 1961. Το Μοντέλο 205A-1 που ακολούθησε είναι παρόμοιο με το UH-1H και συγκριτικά με το Bell 204 είναι μακρύτερο, μεγαλύτερο, με δυνατότερο κινητήρα και καλύτερες επιδόσεις.
Περισσότερα από 60 πολιτικά Bell 204B είχαν παραδοθεί μέχρι το 1967, ενώ πολλά ελικόπτερα κατασκευάστηκαν από την Agusta-Bell μέχρι το 1973. Συνολικά κατασκευάστηκαν περισσότερα από 12,000 Bell 205 από την Bell και την Agusta-Bell μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, ενώ πολλά πρώην στρατιωτικά -204 και -205 μετατράπηκαν για πολιτική χρήση.
Bell 204
Ονομασία της Bell για το UH-1B.
Bell 205
thumb|right|300px|Ελικόπτερο Bell 205 ενώ πραγματοποιεί ρίψη νερού Ονομασία της Bell για το UH-1H.
Χρήστες
right|thumb|300px|Σχέδιο τριών όψεων του Bell 205
Ιατρικοί χρήστες
thumb|300px|Ελικόπτερο Bell 205A-1
Το Bell 205 σε Ελληνική υπηρεσία
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία χρησιμοποιεί έντεκα Bell 205 σε ρόλους μεταφοράς προσωπικού, υλικών και έρευνας και διάσωσης. Τα ελικόπτερα επιχειρούν από την 112 Πτέρυγα Μάχης στην Ελευσίνα διατίθενται επιχειρησιακά στην 358 Μοίρα «Φαέθων» ενώ συντηρούνται και υποστηρίζονται από τη Μοίρα Συντήρησης Ελικοπτέρων (ΜΣΕ/Π).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά ελικόπτερα Κατηγορία:Ελικόπτερα της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Ελικόπτερα γενικής χρήσης Κατηγορία:Αεροσκάφη Bell
Φωτοσυνθετικό πικοπλαγκτόν
Το φωτοσυνθετικό πικοπλαγκτόν (πικο-φυτοπλαγκτόν) ανήκει στο φυτοπλαγκτόν και αποτελεί μια ομάδα μονοκύτταρων οργανισμών, των οποίων το μέγεθος κυμαίνεται από 0,2 μέχρι 2 μm. Ο όρος εκφράζει το μικροσκοπικό μέγεθος του πικοφυτοπλαγκτόν (πίκο-) καθώς και την ικανότητα του να εκτελεί φωτοσύνθεση. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε κεντρικές ολιγότροφες περιοχές των ωκεανών, οι οποίες είναι πολύ φτωχές σε θρεπτικά συστατικά.
Ομάδες φωτοσυνθετικού πικοπλαγκτού
Το φωτοσυνθετικό πικοπλαγκτόν αποτελείται από τρεις κύριες ομάδες οργανισμών:
Με την ανακάλυψη των πικοπλαγκτονικών οργανισμών επεξηγήθηκε η δυναμικότητα του συστήματος στις ωκεάνιες περιοχές κατά τη διαίρεση των μικροοργανισμών η οποία παρουσίαζε σταθερή τιμή βιομάζας. Συγκεκριμένα, μικροσκοπικοί οργανισμοί – θηρευτές καταναλώνουν πικοπλαγκτόν με ρυθμό ίσο της παραγωγής του και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ισορροπία της πικοπλαγκτονικής βιομάζας. Επομένως, η εκτίμηση της ταχύτητας ανανέωσης του συστήματος είναι δύσκολη και πολύπλοκη.
Οικοθέση
Κάθε πικοπλαγκτονικός πληθυσμός έχει την δική του οικοθέση η οποία είναι διαφορετική στις ωκεάνιες περιοχές. Οι πληθυσμοί του πικοπλαγκτού ρυθμίζονται όχι μόνο από την θήρευση αλλά και από ένα πολύ μεγάλο αριθμό ειδικών ιών. Οι ιοί αυτοί που έχουν ανακαλυφθεί σχετικά πρόσφατα ταξινομούνται στο Φέμτο-πλαγκτόν (<0,2 μm) αν και γενικά δε θεωρούνται σαν ζωντανοί οργανισμοί.
Πρωτογενής παραγωγικότητα
Η ανακάλυψη του φωτοσυνθετικού πικοπλαγκτού μας έδωσε νέα στοιχεία για την παραγωγικότητα των ωκεανών του πλανήτη. Στις τροπικές και υποτροπικές ωκεάνιες μάζες, το πικοπλαγκτόν αποτελεί περίπου το 80% της συνολικής χλωροφύλλης α και βιομάζας φυτοπλαγκτού καθώς και το 70% της συνολικής πρωτογενούς παραγωγής.
Τροφικά πλέγματα
Το φωτοσυνθετικό πικοπλαγκτόν αποτελεί μία σημαντική πηγή ενέργειας στα τροφικά πλέγματα των υδάτινων οικοσυστημάτων ( παρέχει το 70% άνθρακα ) καθώς αυτή ανακυκλώνεται διαμέσου των μικροοργανισμών ή καταλήγει στο ίζημα. Παρόλο το μικροσκοπικό τους μέγεθος, οι πικοπλαγκτονικοί οργανισμοί βοσκούνται από διάφορους οργανισμούς όπως σπόγγους, ασκίδια, ζωοξανθέλλες και κοράλλια.
Περιβαλλοντικές συνθήκες / Εποχική διαδοχή
Οι περιβαλλοντικοί παράγοντες του φωτός και των θρεπτικών έχουν ισχυρό αντίκτυπο στην εποχική διαδοχή του φωτοσυνθετικού πικοπλαγκτού. Σε ολιγοτροφικές και μεσοτροφικές εύκρατες λίμνες, ο εποχικός κύκλος των πικοκυανοβακτηρίων παρουσιάζει δύο μέγιστα κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού. Η πυκνότητα των πληθυσμών μειώνεται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού εξαιτίας παραγόντων όπως η βόσκηση. Η κατακόρυφη κατανομή των πικοκυανοβακτηρίων είναι ποικίλη σε ενδιαιτήματα όπως λίμνες, με μέγιστη πυκνότητα στην επιφάνεια και ελάχιστη στα υπολίμνια περιβάλλοντα. Το γένος Synechococcus είναι ιδιαίτερα ευέλικτο αφού μπορεί να προσαρμόζεται σε διαφορετικές περιβαλλοντικές συνθήκες και επίπεδα ακτινοβολίας, ρυθμίζοντας τη σύνθεση της χρωστικής του. Αντίθετα, οι πικοευκαρυώτες τείνουν να παρουσιάζουν ένα έντονο μέγιστο την άνοιξη ή την απαρχή του καλοκαιριού, κατά διάρκεια της στρωματοποίησης.
Το πλεονέκτημα του μικρού μεγέθους
Η οικολογική σημασία του μεγέθους του οργανισμού σε σχέση με την αποτελεσματικότερη αφομοίωση των θρεπτικών συστατικών φαίνεται από την κυριαρχία διαφορετικών ειδών σε περιβάλλοντα φτωχά ή πλούσια σε θρεπτικά. Οι οργανισμοί του πικοπλαγκτού λόγω του μικροσκοπικού μεγέθους τους τείνουν να κυριαρχούν σε φτωχές περιοχές θρεπτικών, ενώ μεγαλύτερες μορφές κυριαρχούν σε εύτροφα συστήματα.
Το πλεονέκτημα του μικρού μεγέθους δεν περιορίζεται στην αφομοίωση των θρεπτικών συστατικών, αλλά επίσης παρέχει βελτιωμένη απορρόφηση φωτός ανά μονάδα χρωστικής, η οποία επηρεάζει θετικά την αποδοτικότητα της φωτοσύνθεσης. Ωστόσο, το πλεονέκτημα αυτό χαρακτηρίζεται από την αυξημένη απορρόφηση υπεριώδους ακτινοβολίας, με αρνητικές συνέπειες, όπως η αυξημένη ευαισθησία στη φωτοαναστολή. Παρ 'όλα αυτά, φωτοπροστατευτικές χρωστικές όπως η ζεαξανθίνη (άφθονη σε πικοκυανοβακτήρια), μπορούν να συμβάλουν στην ανεκτικότητα του οργανισμού σε έντονη ακτινοβολία φωτός.
Δημήτρης Καραθάνος
Ο Δημήτρης Καραθάνος (1921-2019) ήταν Έλληνας κομμουνιστής, αντιστασιακός, μαχητής του ΕΛΑΣ και δικηγόρος.
Φωτοσυνθετικό πικοπλαγκτόν
Μέθοδοι ανάλυσης
Το μικροσκοπικό μέγεθος του πικοπλαγκτού κάνει δύσκολη την ανάλυση του με κλασσικές μεθόδους, όπως την οπτική μικροσκοπία και έτσι καταφεύγουμε σε άλλες μεθόδους όπως:
Δημήτρης Καραθάνος
Τα πρώτα χρόνια
Ο Δημήτρης Καραθάνος γεννήθηκε το 1921 στην Αγία Τριάδα Ευρυτανίας, μέλος πολύτεκνης αγροτικής οικογένειας. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο χωριό του και στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο Καρπενησίου, αποφοιτώντας με άριστα. Κατέβηκε το 1939 στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εκεί τον βρήκε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος. Κατά τη διάρκεια της κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ Νέων, στη συνέχεια στην ΕΠΟΝ και στο ΚΚΕ. Στα μέσα του 1942, διακόπτοντας τις σπουδές του, επέστρεψε στο χωριό του, όπου εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ.
Η απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς τον βρήκε να υπηρετεί στο 2ο γραφείο του ΓΣ του ΕΛΑΣ στην Λαμία, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις αρχές Μαρτίου 1945, όταν οι μαχητές του ΕΛΑΣ παρέδωσαν τα όπλα και αποστρατεύτηκαν, μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας.
Μαζί με τον Άρη
Όταν ο Άρης Βελουχιώτης, αντιδρώντας στη Συμφωνία της Βάρκιζας, στα μέσα Μαρτίου 1945 μαζί με την πρώτη ένοπλη ομάδα του πέρασε από την Αγία Τριάδα ο Καραθάνος τον ακολούθησε παίρνοντας το ψευδώνυμο "Δημητρός". Στην ένοπλη ομάδα του Άρη, ο Καραθάνος, θα εκτελεί χρέη γραμματέα (γραμματικού). Ακολούθησε τον Άρη σε όλη την πορεία του και την προσπάθειά του να ιδρύσει το Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας (ΜΕΑ) και το νέο ΕΛΑΣ με στόχο τον αγώνα εναντίον των Άγγλων, της ελληνικής κυβέρνησης και των παρακρατικών μονάδων που δρούσαν στην ύπαιθρο.
Σύλληψη και φυλακίσεις
Μετά το θάνατο του Άρη στη Μεσούντα και στην πορεία του προς την Ευρυτανία συνελήφθη από δυνάμεις εθνοφυλακής και μεταφέρθηκε στις φυλακές της Λαμίας όπου, με εντολή της ηγεσίας του ΚΚΕ, συνέταξε την "Έκθεση Καραθάνου" για τα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατο τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ. Στη δίκη που ακολούθησε αργότερα καταδικάστηκε σε θάνατο από το Στρατοδικείο Λαμίας. Θύματα της Λευκής Τρομοκρατίας, που ξέσπασε μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας, ήταν οι δύο γονείς και η αδερφή του Καραθάνου.
Ο Καραθάνος φυλακίστηκε σε διάφορες φυλακές της χώρας χωρίς να εκτελεστεί η θανατική του ποινή. Αποφυλακίστηκε το 1961, όπου συνέχισε τις σπουδές του και πήρε το δίπλωμα του δικηγόρου. Έκτοτε ζει στην Αθήνα ενταγμένος στην Αριστερά και ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου. Είναι συγγραφέας του έργου "Αντίο Καπετάνιε" με αναφορά στο τελευταίο διάστημα της ζωής του Άρη Βελουχιώτη, που ο Καραθάνος έζησε από κοντά.
Πέθανε πλήρης ημερών στην Αθήνα στις 20 Ιουλίου 2019.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Κερκουάν
Η αρχαία Καρχηδονιακή πόλη Κερκουάν (αραβικά: كركوان‎‎, Karkwān) βρίσκεται στην βορειοανατολική Τυνησία κοντά στη Χερσόνησο «Καλό ακρωτήρι» (Cap Bon). Απέχει 6 χλμ. από την τουριστική πόλη Κελίμπια. Αυτή η φοινικική πόλη εγκαταλείφθηκε κατά τη διάρκεια του Α' Καρχηδονιακού πολέμου (περίπου το 250 π.Χ.) και δεν ξαναχτίστηκε ποτέ από τους Ρωμαίους. Υπήρχε για τουλάχιστον 400 έτη. Η αρχαία πόλη Καρκουάν και η νεκρόπολή της έχουν ανακηρυχθεί το 1985 ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Περισσότερες πληροφορίες
Η πόλη Κερκουάν ανακαλύφθηκε το 1952. Ανασκαφές έγιναν από το Εθνικό Ινστιτούτο Αρχαιολογίας και Τεχνών. Ευρήματα αποδεικνύουν ότι είχε ήδη ιδρυθεί από βερβέρους κατοίκους, όταν ήρθαν άνθρωποι από τη Φοινίκη τον 8ο αιώνα π.Χ. Ο βερβερικός πολιτισμός αναμείχθηκε με τον φοινικικό και δημιουργήθηκε μία καρχηδονιακή πόλη. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι η πόλη υπήρχε από τον 6ο αιώνα π.Χ., αλλά τα σημερινά ερείπια της πόλης χρονολογούνται στο τέλος του 4ου αιώνα και αρχές του 3ου αιώνα π.Χ. Η πόλη εκτείνεται σε μία έκταση 8 εκταρίων. Οι κάτοικοι μεταξύ άλλων ασχολούνταν με την αλιεία, το εμπόριο, την κεραμική, τη γεωργία, την παραγωγή αλατιού και γάρου, την παραγωγή πορφυρής βαφής από ένα είδος όστρακου. Η πόλη του 4ου αιώνα είχε 300 κατοικίες και 2000 κατοίκους. Το όνομα «Καρκουάν» επινοήθηκε από τους αρχαιολόγους. Δεν αναφέρεται σε ιστορικές πηγές. Αντίθετα με άλλες πόλεις στην Καρθαγένη καμία Ρωμαϊκή πόλη δεν χτίστηκε πάνω από αυτή την φοινικική πόλη. Έτσι, η Καρκουάν αποτελεί ένα απτό δείγμα της καρχηδονιακής αρχιτεκτονικής των κτηρίων και της πολεοδομίας, όπως αυτά είχαν αρχικά δημιουργηθεί. Στην Καρκουάν μπορεί κανείς να δει την τεχνική κατασκευής κτηρίων opus Africanum, που συνίσταται στην ενίσχυση των μικρών χαλικιών των τοίχων με πέτρινες πλάκες κατά διαστήματα. Η Καρκουάν είχε λιμάνι, διπλή οχύρωση, καταστήματα, εργαστήρια, ναούς, δρόμους, πλατείες και αρκετές κατοικίες. Τα ερείπια αναστυλώθηκαν εν μέρει και έχουν διασωθεί κάποια μωσαϊκά. Τα μωσαϊκά έχουν κόκκινο και άσπρο χρώμα και απλό σχέδιο. Σε ένα από αυτά υπάρχει το σύμβολο της καρχηδονιακής θεάς Τάνιτ για προστασία από το κακό μάτι. Έχουν ανακαλυφθεί ιδιωτικά λουτρά σε αντίθεση με τα μεταγενέστερα δημόσια ρωμαϊκά λουτρά. Σχεδόν κάθε σπίτι έχει ιδιωτικό λουτρό σε σχήμα πολυθρόνας. Στα σπίτια υπήρχε πηγάδι και αποχετευτικό σύστημα για απομάκρυνση των ακάθαρτων υδάτων. Οι κάτοικοι της πόλης διακρίνονταν για την καθαριότητά τους και την υγιεινή. Τα σπίτια διέθεταν αυλή. Η πόλη διέθετε και δημόσια λουτρά, που χρησιμοποιούνταν από τοπικούς τεχνίτες και πιθανόν για καθαρμό, γιατί βρίσκονται δίπλα σε έναν ναό.
Η νεκρόπολη της πόλης βρίσκεται σε έναν λόφο ένα χιλιόμετρο μακριά από την πόλη. Οι τάφοι μας δίνουν μερικά δείγματα των ταφικών πρακτικών, που ακολουθούσαν οι κάτοικοι της πόλης. Ανάμεσα στα αντικείμενα, που βρέθηκαν σε τάφους είναι αγγεία, κόκκαλα ζώων και ψαριών, μπρούτζινα νομίσματα, χρυσαφικά, κ.α. Η ύπαρξη πολλών χρυσών κοσμημάτων (π.χ. περιδέραια, σκουλαρίκια) αποδεικνύει ότι στην Καρθαγένη υπήρχε ανάπτυξη της κοσμηματοποιίας. Στη νεκρόπολη της πόλης βρέθηκε ένα χρυσό φυλακτό, που απεικονίζει την καθιστή θεά Σεκχμέτ, Αιγυπτιακή θεότητα με κεφάλι λιονταριού, που θεωρείται ότι απομακρύνει τις ασθένειες. Το πιο σημαντικό εύρημα ήταν μία ξύλινη σαρκοφάγος βαμμένη με κόκκινο χρώμα με ένα ανθρωπόμορφο κάλυμμα γυναικείας μορφής. Το αριστερό της χέρι είχε λαξευτεί χωριστά και ήταν τοποθετημένο κάθετα προς το στήθος. Τα μαλλιά της ήταν χωρισμένα στη μέση. Όταν ανακαλύφθηκε αυτή η γυναικεία μορφή ο τύπος στην Τυνησία έδωσε στη γυναίκα αυτή το όνομα «η πριγκίπισσα της Καρκουάν». Οι επιστήμονές θεωρούν ότι η γυναικεία αυτή μορφή απεικονίζει τη θεά Αστάρτη ή μία πιστή. Αρκετοί τάφοι, που ανακαλύφθηκαν, είχαν ήδη συληθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τυνησία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τυνησία
Absolutely Live
"Absolutely Live" είναι ο τίτλος του πρώτου ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος The Doors, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1970 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Elektra Records".
Η ολοκλήρωση της συλλογής των κομματιών απαίτησε πολλές ώρες δουλειάς από τον παραγωγό Πολ Ρόθτσιλντ, ο οποίος σε συνέντευξη του το 1981 δήλωσε ότι πάνω από δύο χιλιάδες επεξεργασίες έγιναν στο συγκεκριμένο άλμπουμ.
Το "Absolutely Live" επανακυκλοφόρησε το 1991 μαζί με το "Alive, She Cried" σαν διπλός δίσκος με τίτλο "In Concert", με την προσθήκη ενός κομματιού από το "An American Prayer και ενός από το "Live at the Hollywood Bowl".
Τραγούδια
Πρώτη πλευρά
Δεύτερη πλευρά
Τετάρτη πλευρά
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Absolutely Live ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Θέσεις τσαρτ
Absolutely Live (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 20 Ιουλίου 1970
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία των The Doors Κατηγορία:Άλμπουμ του 1970
Quaker Oats Company
Η Quaker Oats Company είναι μια αμερικανική εταιρεία τροφίμων ετερογενών δραστηριοτήτων, που έχει βάση στο Σικάγο. Από το 2001, ανήκει στην PepsiCo.
Ιστορία
Η Quaker Oats ιδρύθηκε το 1877 από τη συγχώνευση τεσσάρων μύλων βρώμης:
Η εταιρεία επεκτάθηκε σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένων άλλων πρωινών δημητριακών, άλλων τροφίμων και ποτών, ακόμη και σε άσχετους τομείς, όπως των παιχνιδιών.
Το 1968, ένα εργοστάσιο κτίστηκε στο Danville του Ιλινόις. Αυτή η μονάδα, σήμερα κάνει τα "Aunt Jemima pancake mixes", "Oat Squares", "Life Cereals" "Quaker Oh's", "Bumpers", "Quisp", "King Vitamin Natural Granola Cereals" και τα "Chewy granola bars" καθώς και στο "Puffed Rice" ως συστατικό για τη χρήση του σε άλλα προϊόντα, άλλων εταιρικών μονάδων.
Το 1969, η Quaker απέκτησε την εταιρεία παιχνιδιών "Fisher-Price" και το 1991, την αποτίναξε από επάνω της.
Στη δεκαετία του 1970, η εταιρεία χρηματοδότησε την κατασκευή της ταινίας "Willy Wonka & το Εργοστάσιο Σοκολάτας" ("Willy Wonka & the Chocolate Factory"), αποκτώντας σε αντάλλαγμα, την άδεια να χρησιμοποιήσει μια σειρά από τα ονόματα των προϊόντων που αναφέρονται στην ταινία, για σοκολάτες.
Το 1982, η Quaker Oats σχημάτισε την "US Games", μια εταιρεία που δημιουργούσε παιχνίδια για την "Atari 2600". Μετά από ένα χρόνο ξέμειναν από δουλειά.
Το 1983, η Quaker αγόρασε τη "Stokely-Van Camp, Inc.", τους ιθύνοντες της "Van Camp's" και της "Gatorade".
Το 1996, η Quaker αποτίναξε από επάνω της την επιχείρηση των κατεψυγμένων τροφίμων της, πωλώντας την στην "Aurora Foods" (η οποία το 2004, αγοράστηκε από την "Pinnacle Foods").
Τον Αύγουστο του 2001, η Quaker εξαγοράσθηκε από την "Pepsico" γιατί η "Pepsi" ήθελε να προσθέσει στο οπλοστάσιο των ποτών της, την "Gatorade" και έτσι να εισέλθει στην αγορά των ισοτονικών αθλητικών ποτών. Η συγχώνευση, δημιούργησε την τέταρτη μεγαλύτερη εταιρεία καταναλωτικών αγαθών, στον κόσμο. Αν και το κύριο βραβείο για την "PepsiCo" ήταν το μη ανθρακούχο αθλητικό ποτό "Gatorade", τα δημητριακά Quaker και ο τομέας των τροφίμων σνακ χρησιμεύει ως ένα φαινομενικά υγιεινότερο συμπλήρωμα στον υπάρχοντα τομέα "Frito-Lay" των αλμυρών σνακ.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο ηθοποιός "Wilford Brimley" έχει εμφανιστεί σε τηλεοπτικές διαφημίσεις εκθειάζοντας τα προτερήματα της κατανάλωσης βρώμης, συνήθως σε ένα νεαρό παιδί, ώστε να εισαχθεί η έννοια της κατανάλωσης του πλιγουριού βρώμης σαν μια μακρά παράδοση.
Δραστηριότητα στον Καναδά
Η σημαντική καναδικής παραγωγής εγκατάσταση των Quaker Oats, βρίσκεται στο Πίτερμπορο του Οντάριο. Το 1902, το εργοστάσιο αρχικά εδραιώθηκε ως η αμερικανική εταιρεία δημητριακών στις όχθες του ποταμού Otonabee, κατά τη διάρκεια της εκβιομηχάνισης της πόλης (Πίτερμπορο). Στις 11 Δεκεμβρίου 1916, το εργοστάσιο κάηκε παντελώς. Όταν κατακάθισαν οι καπνοί, πέθαναν 23 άνθρωποι και η Quaker βρέθηκε με μια ζημία 2.000.000 δολαρίων.
Η Quaker αποφάσισε να ξαναχτίσει την εγκατάσταση, ενσωματώνοντας τις λίγες περιοχές του συγκροτήματος που δεν είχαν καταστραφεί από πυρκαγιά. Όταν το 2001, η "PepsiCo" αγόρασε την Quaker Oats, πολλές εμπορικές εταιρείες ενοποιήθηκαν με τις εγκαταστάσεις γύρω από τον Καναδά στην τοποθεσία Πίτερμπορο, η οποία απέκτησε το νέο παρατσούκλι "QTG" (Quaker Tropicana Gatorade). Η τοπική παραγωγή περιλαμβάνει "Quaker Oatmeal", "Quaker Chewy bars", "Cap'n Crunch cereal", "Aunt Jemima" μείγματα για στιγμιαίες τηγανίτες και σιρόπια για τηγανίτες, "Quaker Oat Bran" και "Corn Bran cereals", "Gatorade" αθλητικοποτά και το "Propel Fitness Water" υπο-εμπορικό προϊόν, χυμοί "Tropicana" και διάφορα σνακ προϊόντα "Frito-Lay". Τα προϊόντα είναι εύκολα αναγνωρίσιμα από την ένδειξη "κατασκευάζονται από" στη συσκευασία. Οι εγκαταστάσεις του Πίτερμπορο, εξάγει στην πλειοψηφία του Καναδά και περιορισμένες ποσότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το εργοστάσιο της Quaker πωλεί τα υποπροϊόντα της παραγωγής σιτηρών της, σε εταιρείες που τα χρησιμοποιούν για την παρασκευή κούτσουρων τζακιών, σφαιριδίων καύσης (pellets) και janks.
Οικόπεδα δώρα στα κουτιά δημητριακών
Το 1955, η Quaker Oats και πάλι μοίρασε γη ως τμήμα μιας προώθησης, αυτό συνδεόταν με την τηλεοπτική εκπομπή στις Ηνωμένες Πολιτείες, Sergeant Preston of the Yukon. Η εταιρεία πρότεινε στα κουτιά των δημητριακών της Puffed Wheat και Puffed Rice, γνήσια συμφωνητικά γεωτεμαχίων, στο Κλόνταϊκ του Γιούκον (Klondike, Yukon).
Το λογότυπο "Ο άνθρωπος Quaker" και Κουάκεροι
Σήμερα, η εταιρεία δηλώνει ότι ""Ο άνθρωπος Quaker" δεν αποτελεί ένα πραγματικό πρόσωπο. Η εικόνα του είναι αυτή ενός άντρα ντυμένου με την περιβολή των Κουακέρων και επιλέχθηκε επειδή η πίστη των Κουακέρων προέβαλλε τις αξίες της εντιμότητας, της ακεραιότητας, της καθαρότητας και της δύναμης."
Ωστόσο, η αρχική διαφήμιση των Quaker Oats που χρονολογείται από το 1909, είχε πράγματι προσδιορίσει ότι "Ο άνθρωπος Quaker", ήταν ο William Penn, ο φιλόσοφος του 17ου αιώνα και ένας από τους πρώτους Κουακέρους και που αναφέρονταν σε αυτόν ως "ο σημαιοφόρος των Κουάκερων και της Quaker Oats." Θυμίζοντας κλασικές ξυλογραφίες καθ'ομοίωση του Penn, αρχής γενομένης από το 1877, αυτή η φιγούρα εικονίζεται ολόσωμη, μερικές φορές κρατώντας ένα κυλινδρικό χαρτί, με τη λέξη "Αγνό" ("Pure"), γραμμένη πάνω σε αυτό.
Το 1946, ο γραφίστας Jim Nash δημιούργησε ένα μαύρο-άσπρο κεφάλι-και-ώμους πορτρέτο του χαμογελαστού ανθρώπου Quaker και το γνωστό τώρα χρωματιστό κεφάλι-και-ώμους πορτρέτο, του Haddon Sundblom (χρησιμοποιώντας ως μοντέλο, το συνάδελφο της "Coca-Cola", καλλιτέχνη Harold W. McCauley) που έκανε το ντεμπούτο του το 1957. Το μονοχρωματικό λογότυπο του 1969, της εταιρείας Quaker Oats, διαμορφώθηκε μετά από την εικονογράφηση του Sundblom, που δημιουργήθηκε από τον Saul Bass, γραφίστα, γνωστό για τις ακολουθίες των τίτλων των κινηματογραφικών ταινιών και των εταιρικών λογοτύπων. Το 2012, η εταιρεία ζήτησε από την εταιρεία του Hornall Anderson, για να δώσει στον "άνθρωπο Quaker" ένα πιο ευέλικτο, μια κάπως πιο νεανική εμφάνιση. Ο άνθρωπος τώρα μερικές φορές αναφέρεται από τους μυημένους στην Quaker Oats, ως ο "Λάρι" ("Larry").
Η εταιρεία δεν έχει επίσημες σχέσεις με τη Θρησκευτική Κοινωνία των Φίλων (Κουάκερων). Όταν εδημιουργείτο η εταιρεία, οι Κουακέροι επιχειρηματίες ήταν γνωστοί για την ειλικρίνειά τους (η αλήθεια θεωρείται συχνά ως μια μαρτυρία των Κουακέρων). Η The Straight Dope (μία απευθείας σύνδεσης στήλη εφημερίδας ερώτησης-και-απάντησης, που δημοσιεύεται από τη Chicago Reader, κοινοπρακτικά σε τριάντα εφημερίδες των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά), γράφει "Σύμφωνα με τα καλά παιδιά στην Quaker Oats, ο "άνθρωπος Quaker", ήταν το πρώτο σήμα κατατεθέν που  ταξινομήθηκε στην Αμερική για ένα πρωινό από δημητριακά, εγγραφή που έλαβε χώρα στις 4 Σεπτεμβρίου 1877."
Ενημέρωση συναίνεση αντιπαράθεση στην έρευνα για τα παιδιά
Στη δεκαετία του 1950, ερευνητές από την Quaker Oats Company, το MIT και το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, διεξήγαγαν πειράματα στην Κρατική Σχολή "Walter E. Fernald State School" για να καθορίσουν τον τρόπο μεταβολισμού των ορυκτών από τα δημητριακά. Ζητήθηκε η άδεια, από τους γονείς των διανοητικά αμφισβητούμενων παιδιών, προκειμένου να επιτρέψουν στα παιδιά τους να είναι μέλη ενός "Επιστημονικού Συλλόγου" και να συμμετάσχουν στην έρευνα. Ως μέλος του Επιστημονικού Συλλόγου τα παιδιά αποκτούσαν ειδικά προνόμια. Στους γονείς ειπώθηκε ότι τα παιδιά θα τρέφονταν με μια δίαιτα πλούσια σε θρεπτικά συστατικά. Ωστόσο, δεν τους είχαν πει (και το έντυπο συγκατάθεσης δεν περιείχε πληροφορίες που να δεικνύει) ότι η διατροφή των παιδιών τους περιείχε ραδιενεργό ασβέστιο και σίδηρο. Οι πληροφορίες που θα λαμβάνονταν από τα πειράματα, επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν ως μέρος μιας διαφημιστικής καμπάνιας. Η εταιρεία αργότερα μηνύθηκε λόγω των πειραμάτων. Η αγωγή διακανονίστηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1997.
Περιεκτικότητα σε trans λιπαρά και αντιδικίες
Το 2010, δύο καταναλωτές από την Καλιφόρνια κατέθεσαν αγωγή μήνυσης εναντίον της Quaker Oats Company. Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι η Quaker διέθεσε στην αγορά τα προϊόντα της ως υγιή παρόλο που περιείχαν ανθυγιεινά τρανς λιπαρά. Συγκεκριμένα, τα Quaker's Chewy Granola Bars, Instant Oatmeal, και το Oatmeal to Go Bars περιείχαν τρανς λιπαρά,, αλλά η συσκευασία χαρακτήριζε τους ισχυρισμούς τους ως "υγιές για την καρδιά", "υγιεινά" και "έξυπνες επιλογές γίνονται εύκολα."
Η καταγγελία των εναγόντων παραθέτει τις τρέχουσες επιστημονικές αποδείξεις ότι τα trans λιπαρά προκαλούν στεφανιαία καρδιακή νόσο και σχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο διαβήτη και ορισμένες μορφές καρκίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις τροφίμων Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Προϊόντα εταιρειών
Βασίλης Νικάκης
Ο Βασίλης Νικάκης (Αγρίνιο, 28 Σεπτεμβρίου 1953) είναι Έλληνας πρώην διεθνής διαιτητής FIFA ποδοσφαίρου και επί σειρά ετών παράγοντας διαιτησίας, φτάνοντας μέχρι τη θέση του αρχιδιαιτητή.
Διεύθυνε πάρα πολλούς σημαντικούς εγχώριους αγώνες, ενώ συμμετείχε στο Παγκόσμιο ποδοσφαιρικό Κύπελλο Γυναικών του 1991 και ακόμη ήταν αναπληρωματικός διαιτητής στο Π.Κ. του 1994 στις ΗΠΑ Υπηρέτησε επίσης, σαν διεθνής παρατηρητής διαιτησίας Το 2012 ο Β. Νικάκης ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ΚΚΕ
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου
Γκιλέμ ντ'Αγουλό
250px|thumb|Το μοναστήρι του Πομπλέτ Ο Γκιλέμ ντ'Αγκουλό (13?-1393) ήταν Καταλανός ευγενής, Αββάς του Πομπλέτ, ο οποίος έλαβε εντολή από τον Πέδρο Δ΄ να αναλάβει σειρά μεταρρυθμίσεων, κτιριακών κατασκευών και την κατασκευή των βασιλικών τάφων στο Μοναστήρι του Πομπλέτ.
Βιογραφία
Γεννημένος στην Καταλωνία, ο Γκιλέμ ντ'Αγκουλό διορίστηκε Αββάς του Πομπλέτ από τον Πέτρο της Αραγωνίας. Ο Αγκουλό προχώρησε στην ανέγερση αμυντικού χαρακτήρα πύργων, καθώς και οτιδήποτε άλλο αφορούσε την άμυνα του Αββαείου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Οξιτανίας Κατηγορία:Καταλανοί ευγενείς
Άνα Μαρία Σούα
Η Άνα Μαρία Σούα (Ana María Shua) γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες στις 22 Απριλίου 1951. Το πραγματικό της όνομα είναι Ana María Schoua.
Έργα της
Μετά τα πρώτα της ποιήματα, συγκεντρωμένα στη συλλογή El sol y yo (1967), έχει εκδώσει περισσότερα από σαράντα βιβλία με πεζογραφήματα.
Συλλογές με αφηγήματα
Εκτός από την Ονειροπαγίδα, άλλα τέσσερα βιβλία της είναι αφιερωμένα στο μικροδιήγημα: Στα ελληνικά έχει εκδοθεί το βιβλίο της Ονειροπαγίδα (La sueñera) στη συλλογή Mini71cuentos: Ανθολογία ισπανόφωνου διηγήματος, το #117 μικροδιήγημα της Ονειροπαγίδας, με τον τίτλο «Το ναυάγιο»
Συλλογές διηγημάτων
Έχει γράψει επίσης βιβλία με διηγήματα, όπως το
Μυθιστορήματα
Το 1980 της απονεμήθηκε το βραβείο των εκδόσεων Losada για το μυθιστόρημά της Soy paciente. Άλλα μυθιστορήματά της είναι τα Los amores de Laurita («Οι έρωτες της μικρής Λάουρας»), το οποίο έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο, El libro de los recuerdos (υποτροφία Γκουγκενχάιμ) και La muerte como efecto secundario (βραβείο Club de los XIII και βραβείο Ciudad de Buenos Aires).
Βραβεύσεις
Έχει κερδίσει εθνικά και διεθνή βραβεία για τα βιβλία της για παιδιά και νέους. Διηγήματά της συμπεριλαμβάνονται σε ανθολογίες διαφόρων χωρών. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε δέκα γλώσσες, στη Βραζιλία, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ κτλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αργεντινοί διηγηματογράφοι Σ
Χρίστα του Τουρν και Τάξις
Η Χρίστα του Τουρν και Τάξις (Christa von Thurn und Taxis , γεννημένη ως Χρίστα Ίνγκεμποργκ Χάινλε Christa Ingeborg Heinle, 14 Δεκεμβρίου 1941 -) είναι η πρόεδρος του Βαυαρικού Ερυθρού Σταυρού.
Βιογραφία
Στις 14 Μαρτίου 1973 παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Πρίγκιπα Μαξ Εμμανουήλ του Τουρν και Τάξις στο Σβανγκάου και την επόμενη μέρα 15 Μαρτίου 1973 έγινε και ο θρησκευτικός τους γάμος στο Κάστρο Μπούλαχμπεργκ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Το 1985 διετέλεσε αντιπρόεδρος του Βαυαρικού Ερυθρού Σταυρού στην περιφέρεια Όσταλγκοϊ και το 1989, στην περιοχή της Σουηβίας. Παρέμεινε σε αυτές τις θέσεις μέχρι το 2005.
Από το 1993 έως το 2001, ήταν μέλος της Επιτροπής Ετοιμότητας BRK και το 1995 ήταν ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας του Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού. Από το 1997 έως το 2000, ήταν γερουσιαστής στο Κοινοβούλιο της Βαυαρίας. Από τον Νοέμβριο του 1999, είναι Αντιπρόεδρος της BRK.
Στις 8 Νοεμβρίου 2003, έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη Πρόεδρος του Βαυαρικού Ερυθρού Σταυρού. Ήταν ήδη επικεφαλής της οργάνωσης τους τελευταίους πέντε μήνες αφού ο προηγούμενος πρόεδρος ελάττωσε τα καθήκοντά του λόγω προβλημάτων υγείας.
Οτορίνο Ρεσπίγκι
Ο Οτορίνο Ρεσπίγκι (Ottorino Respighi, 9 Ιουλίου 1879 – 18 Απριλίου 1936) ήταν Ιταλός συνθέτης και μουσικολόγος γνωστός, κυρίως, για τα συμφωνικά ποιήματα και τις όπερές του, έργα όπου κυριαρχούν μουσικά στοιχεία παλαιοτέρων περιόδων από αυτή στην οποία έζησε.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ρεσπίγκι γεννήθηκε το 1879 σε ένα διαμέρισμα του Μεγάρου Φαντούτσι (Palazzo Fantuzzi) στην Οδό Γκουίντο Ρένι της Μπολόνια, σε μια οικογένεια μουσικών. Ο πατέρας του, ένας δάσκαλος πιάνου της πόλης, διαβλέποντας την κλίση του γιου του στη μουσική, τού δίδαξε βασικά στοιχεία στο πιάνο και το βιολί. Συνέχισε μαθήματα στο βιολί με άλλο δάσκαλο αλλά όχι πολύ καιρό μετά ήθελε να σταματήσει, καθώς αυτός τον χτύπησε στο χέρι με έναν χάρακα, επειδή είχε παίξει λανθασμένα ένα πέρασμα. Συνέχισε τα μαθήματα αρκετές εβδομάδες αργότερα με καινούργιο, πιο υπομονετικό δάσκαλο. Και ενώ φαινόταν ότι και στο πιάνο δεν τα πήγαινε τόσο καλά, μια ημέρα ο πατέρας του άκουσε έκπληκτος τον γιο του να παίζει τις Συμφωνικές Σπουδές του Σούμαν στο οικογενειακό πιάνο, αποκαλύπτοντάς του ότι τις έμαθε κρυφά, από μόνος του.
Ο Ρεσπίγκι συνέχισε σπουδές στο βιολί και τη βιόλα με τον Φεντερίκο Σάρτι στο Μουσικό Λύκειο (Liceo Musicale, σήμερα, Ωδείο «Τζοβάνι Μπατίστα Μαρτίνι») της Μπολόνια, σύνθεση με τον Τζουζέπε Μαρτούτσι (Giuseppe Martucci) και ιστορία της μουσικής με τον Λουίτζι Τόρκι (Luigi Torchi), ειδικό στην παλαιά μουσική. Πέρασε τις εξετάσεις του και πήρε δίπλωμα στο βιολί το 1899. Μέχρι τη λήξη των σπουδών του είχε αποκτήσει μια μεγάλη συλλογή βιβλίων, η πλειονότητα των οποίων ήσαν άτλαντες και λεξικά λόγω του ενδιαφέροντός του για τις γλώσσες.
Σταδιοδρομία
Το 1909 έκανε πρεμιέρα η όπερα Σεμίραμις του Ρεσπίγκι, η οποία σημείωσε σημαντική επιτυχία. Εντούτοις, κοιμήθηκε κατά τη διάρκεια του συμποσίου μετά την παράσταση, λόγω εξάντλησης από τη γραφή των ορχηστρικών παρτών. Υπάρχει η εικασία οτι οι ακανόνιστοι ρυθμοί στις ώρες ύπνου του συνθέτη, πιθανόν, να δείχνουν πως έπασχε από ναρκοληψία. Το 1913 διορίστηκε καθηγητής σύνθεσης στο Ωδείο της Αγίας Καικιλίας στη Ρώμη, θέση που κατείχε για το υπόλοιπο της ζωής του. Το 1917 η διεθνής φήμη του αυξήθηκε μετά από πολλαπλές παραστάσεις του πρώτου από τα συμφωνικά του ποιήματα, Οι Πηγές της Ρώμης. Το 1919 νυμφεύθηκε την κατά δεκαπέντε χρόνια νεότερή του Έλσα Ολιβιέρι-Σαντζάκομο (Elsa Olivieri-Sangiacomo), η οποία υπήρξε παλαιότερη μαθήτριά του. Η Έλσα ήταν τραγουδίστρια και συνθέτρια όπερας, χορωδιακών και συμφωνικών έργων, καθώς και τραγουδιών. Παρόλο που πηγές αναφέρουν ότι είχε κάνει κάποιες σύντομες σπουδές με τον Μαξ Μπρουχ όταν βρισκόταν στη Γερμανία, η σύζυγός του υποστήριξε αργότερα ότι αυτό δεν είχε συμβεί.
Από το 1923 ο Ρεσπίγκι χρημάτισε Διευθυντής στο Ωδείο της Αγίας Καικιλίας, μέχρι το 1926 οπότε και παραιτήθηκε. Το 1925 συνεργάστηκε με τον Σεμπαστιάνο Αρτούρο Λουτσιάνι στη συγγραφή ενός θεωρητικού βιβλίου με τίτλο Ορφέας. Τον Δεκέμβριο του 1925 ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη για εμφανίσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πρώτη του δημόσια παράσταση ήταν στην πρεμιέρα του έργου του Κοντσέρτο για πιάνο σε Μιξολύδιο Τρόπο, στις 31 Δεκεμβρίου εκείνου του έτους, σε μια συναυλία που σημείωσε επιτυχία. Μια επίσκεψη στη Βραζιλία είχε ως αποτέλεσμα τη σύνθεση Βραζιλιάνικες εντυπώσεις (Impressioni Brasiliane). Είχε την πρόθεση να γράψει μια σειρά από πέντε κομμάτια, αλλά μέχρι το 1928 είχε συμπληρώσει μόνο τρία και αποφάσισε να παρουσιάσει μόνον αυτά. Στο πλοίο, κατά την επιστροφή του από τη Βραζιλία, ο Ρεσπίγκι συναντήθηκε τυχαία με τον διάσημο Ιταλό φυσικό Ενρίκο Φέρμι. Κατά τη διάρκεια της μακράς συνομιλίας τους, ο Φέρμι προσπάθησε να εξηγήσει στον Ρεσπίγκι τη μουσική από την άποψη της Φυσικής, κάτι που ο συνθέτης δεν μπόρεσε να κατανοήσει. Πάντως, οι δύο άνδρες παρέμειναν στενοί φίλοι μέχρι τον θάνατο του Ρεσπίγκι, το 1936.
Γενικότερα η περίοδος μεταξύ 1924 και 1930 ήταν εξαιρετικά παραγωγική για τον Ρεσπίγκι, καθώς έγραψε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του, κυρίως για ορχήστρα. Αν και ο Ρεσπίγκι ήταν ένα από τα ηγετικά μέλη της «Γενιάς του 1880» (Generazione dell'Ottanta), μαζί με τους Καζέλα, Μαλιπιέρο και Πιτσέτι, οι οποίοι ήταν γνωστοί κυρίως ως συνθέτες ορχηστρικής και ενόργανης μουσικής, έγραψε και φωνητικά έργα, μεταξύ αυτών εννέα όπερες που κάλυψαν ολόκληρη τη σταδιοδρομία του. Η όπερα Η Φλόγα (La Fiamma, 1934) είναι η γνωστότερη του συνθέτη αλλά, τόσο ο ίδιος όσο και σύζυγός του, θεωρούσαν την όπερα Η Βυθισμένη Καμπάνα (La Campana Sommersa) το απόγειο των δημιουργικών δυνάμεων του Ρεσπίγκι και την καλύτερη δουλειά του.
Απολιτικός εκ φύσεως, ο Ρεσπίγκι προσπάθησε να κρατήσει ουδέτερη στάση όταν ο Μπενίτο Μουσολίνι ήρθε στην εξουσία, το 1922. Η καθιερωμένη διεθνής του φήμη τού επέτρεψε να διατηρήσει ένα σχετικό επίπεδο ελευθερίας αλλά, ταυτόχρονα, ενθάρρυνε το καθεστώς να εκμεταλλευτεί τη μουσική του για πολιτικούς σκοπούς. Πάντως, ο Ρεσπίγκι εγγυήθηκε ακόμη και για τους πιο αυστηρούς επικριτές του Μουσολίνι, όπως τον Αρτούρο Τοσκανίνι, επιτρέποντάς τους να συνεχίσουν να εργάζονται.
Εξελέγη μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας της Ιταλίας το 1932. Συνέχισε να συνθέτει και να περιοδεύει μέχρι τον Ιανουάριο του 1936, μετά από τον οποίο αρρώσταινε όλο και περισσότερο. Πέθανε από ενδοκαρδίτιδα στις 18 Απριλίου εκείνης της χρονιάς, σε ηλικία 56 ετών. Ένα χρόνο μετά την ταφή του, τα οστά του μεταφέρθηκαν στη γενέτειρά του Μπολόνια, και επανατοποθετήθηκαν με έξοδα της πόλης στο Certosa di Bologna.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Ρεσπίγκι υπήρξε ενθουσιώδης μελετητής της ιταλικής μουσικής των 16ου, 17ου και 18ου αιώνων. Δημοσίευσε εκδόσεις της μουσικής των Μοντεβέρντι, Βιβάλντι και Μαρτσέλο. Η εργασία του σε αυτό τον τομέα επηρέασε τις μετέπειτα συνθέσεις του και οδήγησε σε μια σειρά έργων βασισμένων στην παλαιά μουσική. Στα νεοκλασικά έργα του ο Ρεσπίγκι, γενικά, απέχει από το μουσικό ιδίωμα της κλασικής περιόδου, προτιμώντας να συνδυάσει το προκλασικό μελωδικό ύφος και τις παλαιές μουσικές φόρμες (όπως οι χορευτικές σουίτες) με τις τυπικές ρομαντικές αρμονίες και δομές του τέλους του 19ου αιώνα.
Λόγω των σπουδών του με τον Ρίμσκι-Κόρσακοφ, εισήγαγε το ρωσικό ορχηστρικό χρώμα, καθώς και στοιχεία από τις τεχνικές αρμονίας του Ρίχαρντ Στράους στην ιταλική μουσική. Το ότι τον είλκυε η αισθησιακή, παρακμιακή ατμόσφαιρα της Ρώμης, όπως, τουλάχιστον, απεικόνιζε ο ποιητής Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο, φαίνεται στις περίφημες σουίτες του με τον τίτλο της αιώνιας πόλης, όπου επεδίωξε να εκφράσει τη λεπτότητα και το ιδιαίτερο χρώμα της φαντασίας του ποιητή. thumb|280px|right|Ο Ρεσπίγκι σε φωτογραφία του 1935
Φωνητικά έργα
Επίσης, πολλές μεταγραφές έργων των Ροσίνι, Μπαχ, Ραχμάνινοφ, κ.ά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Μουσικολόγοι
Ιγκόρ Σβιατοσλάβιτς
Ο Ιγκόρ Σβιατοσλάβιτς, ρωσ. Игорь Святославич (3/10 Απριλίου 1151 - άνοιξη τού 1201) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας τού Πουτίβλ (1164-80), Νόβγκοροντ-Σεβέρσκ (1180-98) και τού Τσέρνιγοβ (1198-1101/2). Είναι ο ήρωας της Διήγησης της εκστρατείας τού Ιγκόρ.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Σβιατοσλάβ πρίγκιπα τού Νόβγκοροντ-Σεβέρσκ, Τσέρνιγοβ και της Αγιόροβνας, κόρης τού Αγιόρα χαν των Κουμάνων. Βαπτίστηκε Γιούρι.
Οι χρονικογράφοι αναφέρουν ότι είχε αξιοζήλευτα επιτυχή στρατιωτική σταδιοδρομία: οδήγησε πολλές εκστρατείες εναντίον των Κουμάνων, στις οποίες ηττήθηκε μόνο μία φορά. Αυτή ήταν στον ποταμό Καγιάλα (δεν έχει εξακριβωθεί η θέση του) και τον έκανε αθάνατο με το λογοτεχνικό έργο Η διήγηση της εκστρατείας του Ιγκόρ, τού πιο διάσημου έπους της Ρωσίας:
"Ας ξεκινήσουμε αδελφοί την αφήγηση από τους χρόνους τού Βλαντίμιρ ως τον σημερινό Ιγκόρ, που ενίσχυσε τον νου του με θάρρος, που έδωσε στην καρδιά του αντοχή και έτσι διαποτισμένος με πολεμικό πνεύμα οδήγησε τον γενναίο στρατό του κατά των Κουμάνων, για την άμυνα της Ρωσικής γης.
Όταν ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ-Σερεβίνσκι (στη σημερινή Ουκρανία), η πόλη του ήταν η δεύτερη σε ισχύ στη χώρα του Τσέρνιχιβ. Ορισμένοι ερευνητές, βασισμένοι σε αρχαιολογικά ευρήματα, προτείνουν τον Ιγκόρ ως κτήτορα του καθεδρικού ναού του Σωτήρος στη μονή της Μεταμορφώσεως έξω από την πόλη. Επίσης προτάθηκε ως ο ιδρυτής τού λίθινου ναού στο Πουτίβλ.
Από τα υπάρχοντα στοιχεία η διακυβέρνησή του στο Τσέρνιχιβ ήταν ομαλή. Συνέχισε το χρονικό της οικογένειας, που ο πατέρας και ο αδελφός του είχαν αναθέσει τη συγγραφή.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε περί το 1170 την Ευφροσύνη, κόρη τού Γιαροσλάβ τού νουνεχούς πρίγκιπα της Γαλικίας (γιου του 3ου εξαδέλφου του) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες