cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τόμας Χομπς
Βιογραφία
Έζησε σε μια από τις πλέον ταραγμένες περιόδους της ευρωπαϊκής ιστορίας, και θεωρίες του μιλούν απαισιόδοξα για την ανθρώπινη φύση. Το 1610 γνώρισε τον Φραγκίσκο Βάκωνα και συναντώντας προσωπικά τον Γαλιλαίο το 1636, πείστηκε πως έπρεπε να μεταφέρει τις ιδέες του σε ένα σύστημα κοινωνικής φιλοσοφίας.
Ο Χομπς επέστρεψε στην Αγγλία το 1651, για να μην υποχρεωθεί να μεταστραφεί στον καθολικισμό. Αυτή η τοποθέτηση σχετιζόταν λιγότερο με την πίστη και την προσκόλλησή του στον Προτεσταντισμό και περισσότερο με τον αντικληρικαλισμό του και τις πεποιθήσεις περί της προτεραιότητας την οποία πρέπει να έχει το κράτος έναντι της εκκλησίας. Κατόπιν δημοσίευσε τον Λεβιάθαν, 'έργο που είχε συγγράψει ήδη στη Γαλλία. Εξ αιτίας αυτού του έργου, αλλά και των υπόλοιπων (Περί της ελευθερίας και της ανάγκης, Περί της πολιτικής, Περί της ανθρώπινης φύσης) ο αγγλικός κλήρος τον κατηγόρησε για αντιθρησκευτική δράση. Αναζήτησε τότε καταφύγιο στο Τσάτσγουορθ, (Chatsworth) στον κόμη του Ντέβονσαϊρ.
Οι θρησκευτικοί πόλεμοι στη Γαλλία και οι εμφύλιοι πόλεμοι στην Αγγλία τον έτρεψαν να αναπτύξει μια φιλοσοφία, κατά την οποία μόνο η απολυταρχία του κράτους είναι σε θέση να συντηρήσει το δίκαιο και την ειρήνη. Έτσι αρνήθηκε τη δύναμη του θείου δικαίου. Όσον αφορά την ηθική του, θεώρησε ότι το άτομο πρέπει να ενεργεί κατά έναν "χρησιμοθηρικό εγωισμό" αυξανόμενο από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης (conatus) και της θέλησης για κυριαρχία.
Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του Χομπς, το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης καταδίκασε και έκαψε στην πυρά τα έργα του "De cive" και "Leviathan". Ο Χομπς θεωρείται εκ των πιο σημαντικών φιλοσόφων του φυσικού δικαίου κατά τον 17ο αι. και άσκησε τεράστια επιρροή στις αγγλοσαξονικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές θεωρίες.
Λεβιάθαν
thumb|right|Το εξώφυλλο της πρώτης εκδοσης του [[βιβλίο|βιβλίου]] Το 1651 έγραψε τον Λεβιάθαν, (Leviathan or the Matter, Form and Power of a Comonwealth Ecclesiastical and Civil), το σπουδαιότερο έργο του. Ο άνθρωπος δεν έχει αγαθή φύση, υποστηρίζει ο φιλόσοφος, αλλά είναι εκ φύσεως εγωιστής και ηδονιστής. Το ότι τα ανθρώπινα κίνητρα σχηματίζονται εκ φύσεως από προσωπικό συμφέρον, θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες. Ανεξέλεγκτοι οι άνθρωποι, και καθοδηγούμενοι από την εσωτερική δυναμική, το πιθανότατο είναι πως θα αλληλοκαταστραφούν. Για να διατηρηθεί η κοινωνική ειρήνη, ο Χομπς δημιουργεί κάποιο τέχνασμα, τον Λεβιάθαν, το Κράτος, είτε με τη μορφή της απόλυτης μοναρχίας είτε της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το σημαντικό στοιχείο είναι ότι αυτό το Κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας και της απόλυτης εξουσίας. Ως ανταπόδοση προς τον άνθρωπο το Κράτος ασκεί αυτήν την απόλυτη εξουσία μόνον υπέρ της διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης:
«Ιδού, λοιπόν, η γένεση εκείνου του μεγάλου Λεβιάθαν, ή μάλλον (για να μιλήσουμε με μεγαλύτερο σεβασμό) εκείνου του θνητού θεού, στον οποίο οφείλουμε, ύστερα από τον αθάνατο θεό, την ειρήνη και την διαφέντεψή μας».
Ο Λεβιάθαν λοιπόν αναλαμβάνει την προστασία των πολιτών από εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες, μέσω του στρατού και της αστυνομίας. Άλλο σημαντικό καθήκον είναι επίσης η προστασία των πολιτών από τον ίδιο τον Λεβιάθαν. Από αυτήν την ιδέα πηγάζει το Σύνταγμα ως αυτοπεριορισμός της εξουσίας.
Ο Χομπς με την θεωρία αυτή λοιπόν αρνείται το δικαίωμα επανάστασης εναντίον του κοινωνικού συμβολαίου (έννοια η οποία θα ονομαστεί έτσι αργότερα από τον Λοκ). Όταν όμως ο Λεβιάθαν δεν φροντίζει πια για την ειρήνη και άμυνα των πολιτών, τότε το συμβόλαιο ακυρώνεται και το κράτος μπορεί να διαλυθεί. Οι άνθρωποι γυρίζουν στον φυσικό νόμο, έως ότου γίνει κάποιο νέο συμβόλαιο.
Η ηθική φιλοσοφία του Τόμας Χομπς
Η ηθική φιλοσοφία του Χομπς (εγωιστικό σύστημα ή «selfish system», όπως επεκράτησε να λέγεται αργότερα) χαρακτηρίζεται από ηθικό νατουραλισμό, ο οποίος ξεκινά εκ της κεντρικής παραδοχής ότι η ανθρώπινη φύση καθορίζεται ουσιαστικά από εγωιστικά κίνητρα. Ο Άγγλος φιλόσοφος υποστηρίζει ότι το κύριο καθοριστικό γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης είναι ο εγωισμός ή η ορμή της αυτοσυντήρησης, η οποία αποτελεί μία απλή και αυτόνομη αρχή για την εξήγηση όλων των βουλητικών εκδηλώσεων. «Η υλιστική μεταφυσική και η αισθησιοκρατική ψυχολογία δίδασκαν ότι αυτή η ορμή της αυτοσυντήρησης είναι προσανατολισμένη στη διατήρηση και την προαγωγή της ατομική ύπαρξης. Όλα τ' άλλα μέσα είναι απλώς μέσα για την επίτευξη του ανώτατου υλικού σκοπού.
Κατ' αυτήν την αρχή, για τον ως φυσικό ον άνθρωπο δεν υπάρχει άλλος γνώμονας για την εκτίμηση των πραγμάτων παρά μόνον η ωφέλεια ή η ζημιά που προκύπτει από αυτά». Συνεπής υποστηρικτής αυτής της διδασκαλίας, που κατά πολλούς επαναλαμβάνει με νέους τεχνικούς όρους τη φιλοσοφία του Επικούρου, ο Χομπς θεωρεί ότι το μοναδικό δυνατό περιεχόμενο της ανθρώπινης βούλησης είναι η ωφέλεια ή η βλάβη του ατόμου. Άρα το κριτήριο της ηθικής πράξης εξετάζεται καθαρά μέσα από ένα ωφελιμιστικό και ψυχολογικό πρίσμα, και τελικά αυτό το ηθικό κριτήριο δεν ανταποκρίνεται μόνο σε κάτι γενικά παραδεκτό, αλλά και στην ανάγκη να θεμελιωθεί η ηθική σε καθαρά εμπειρικές-ψυχολογικές και όχι σε μεταφυσικές βάσεις. Ο Χομπς θέτει τα κριτήρια της ηθικής αξιολόγησης μέσα στον άνθρωπο, και ταυτόχρονα με βάση τις ανάγκες του ανθρώπου ως κοινωνικού όντος. Η εγκόσμια ευδαιμονία δεν έγκειται στην ηρεμία ενός ικανοποιημένου πνεύματος, διότι δεν υφίσταται κανένας απώτατος μεταφυσικός σκοπός (finis ultimus) ή ύψιστο αγαθό (summum bonum):
«Η ευδαιμονία είναι η διαρκής πορεία της επιθυμίας από το ένα αντικείμενο στο άλλο, όπου η απόκτηση του πρώτου δεν είναι παρά ο δρόμος για το επόμενο. Αυτό οφείλεται στο ότι σκοπός της ανθρώπινης επιθυμίας δεν είναι μια μοναδική και στιγμιαία απόλαυση, είναι αντίθετα η εξασφάλιση της ικανοποίησης και των μελλοντικών επιθυμιών δια παντός. Οι θεληματικές λοιπόν πράξεις και οι διαθέσεις όλων των ανθρώπων τείνουν όχι μόνον στην κατάκτηση, αλλά και στην εξασφάλιση ευτυχισμένης ζωής».
Οι διαφορές πηγάζουν αποκλειστικά από την ποικιλία των παθών των ανθρώπων, αλλά και από τη διαφορετική γνώση και γνώμη καθενός. Η ευδαιμονία την οποία περιγράφει ο Χομπς δεν είναι απόλαυση της ηδονής, αλλά απόκτηση δύναμης, ασίγαστη επιθυμία για ισχύ που εξασφαλίζει τη δυνατότητα ικανοποίησης κάθε επιθυμίας και σταματά μόνο με τον θάνατο. Κάθε άνθρωπος σύμφωνα με τον Άγγλο φιλόσοφο δεν έχει άλλη επιλογή εκτός του να συσσωρεύει δύναμη για να διασφαλίζει την αυτοσυντήρησή του, εξ αιτίας του φόβου ότι εαν δεν το κάνει ο ίδιος, θα το κάνει κάποιος άλλος, και έτσι θα βρεθεί στο έλεος του άλλου. Η φύση βέβαια έχει κάνει τους ανθρώπους ίσους ως προς τις ικανότητες του σώματος και του νου, διότι και ο πιο αδύναμος έχει τη δύναμη να σκοτώσει τον δυνατότερο, είτε με δόλο είτε συνασπιζόμενος με άλλους.
«Πράγματι η σωφροσύνη δεν είναι παρά εμπειρία που σε ίσο χρόνο κατανέμεται εξ ίσου σε όσους ανθρώπους ασχολήθηκαν εξ ίσου με τα ίδια πράγματα. Εκείνο που ίσως κάνει μια τέτοια ισότητα να φαίνεται απίστευτη, δεν είναι παρά η έπαρση κάποιων για τη σοφία τους». Αυτή η ισότητα ικανοτήτων γεννά και ίσες ελπίδες για την επίτευξη των σκοπών των ανθρώπων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αν δύο άνθρωποι «επιθυμούν το ίδιο πράγμα, χωρίς εν τούτοις να μπορούν αμφότεροι να το αποκτήσουν, γίνονται εχθροί. Και στην πορεία προς τον σκοπό τους (που είναι κυρίως η αυτοσυντήρηση, αλλά και ορισμένες φορές η ευχαρίστησή τους μόνο) προσπαθούν να καταστρέψουν ή να υποτάξουν ο ένας τον άλλο».
Το φυσικό δικαίωμα που προκύπτει σύμφωνα με τον Χομπς από τον ορθό λόγο είναι η ελευθερία που διαθέτει κάθε άνθρωπος να χρησιμοποιήσει την ισχύ του κατά βούληση για να συντηρήσει τη ζωή και κατ’ ακολουθία η ελευθερία να κάνει οτιδήποτε τ' οποίο κατά τη λογική του κρίση θα θεωρήσει κατάλληλο μέσο για αυτόν τον σκοπό. Βέβαια «το άλυτο για κάθε ωφελιμιστική ηθική πρόβλημα είναι πώς να συμβιβάσει τη φιλαυτία με την αλληλεγγύη και την αμοιβαιότητα, τον εγωισμό με την αυτοθυσία που είναι αναπόσπαστη από την έννοια της αρετής». Απαντώντας στο συγκεκριμένο πρόβλημα, ο Χομπς ξεκινά με τον νόμο της φύσης, που ορίζει ότι οι άνθρωποι οφείλουν να τηρούν τις συμβάσεις τους. Αυτός ο νόμος της φύσης αποτελεί το θεμέλιο και την απαρχή της δικαιοσύνης. Όταν έχει συναφθεί μία σύμβαση, η παραβίασή της είναι άδικη, και ως εκ τούτου η μη τήρηση μιας σύμβασης αποτελεί τον ορισμό της αδικίας. Οτιδήποτε δεν είναι άδικο, είναι δίκαιο. Για να αποκτήσουν νόημα τα ονόματα δίκαιο και άδικο πρέπει τελικά να υπάρξει το καταφύγιο μιας εξαναγκαστικής εξουσίας, που επιβάλλει σε όλους εξίσου την τήρηση των συμβάσεων, απειλώντας με τιμωρία μεγαλύτερη του οφέλους που προσδοκούν να αποκομίσουν από την αθέτησή τους. Η φύση της δικαιοσύνης έγκειται στην τήρηση έγκυρων συμβάσεων, η οποία δεν αρχίζει παρά με τη σύσταση πολιτικής εξουσίας. Το homo homini lupus, που διατυπώνει ο Χομπς, αναθέτει τελικά στην πολιτεία, ως έκφραση του ορθού λόγου, την εξουσία και τη δύναμη να το περιορίσει.
Ποδηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 10 χιλιόμετρα ανδρών
Σύνοψη αγωνίσματος
Ο αγώνας διεξήχθη στις 11 Απριλίου στο ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου και ήταν το τρίτο χρονολογικά αγώνισμα της ποδηλασίας. Έξι αθλητές έλαβαν μέρος στον αγώνα, ο οποίος αποτελούνταν από 30 γύρους.
Τόμας Χομπς
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι άθεοι Κατηγορία:Βρετανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Εμπειριστές Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Υλιστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του Διαφωτισμού Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Ποδηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 10 χιλιόμετρα ανδρών
Σύνοψη αγωνίσματος
Οι δύο γάλλοι ποδηλάτες που τερμάτισαν στις πρώτες θέσεις και στον αγώνα των 2 χιλιομέτρων, ο Πολ Μασσόν και ο Λεόν Φλαμένγκ, πήραν εδώ τις δύο πρώτες θέσεις με τον ίδιο μάλιστα χρόνο. Ο Άντολφ Σμαλ από την Αυστρία τερμάτισε τρίτος, ενώ ο Γερμανός Ρόουσμεγιερ τέταρτος (ο χρόνος τους παραμένει άγνωστος).
Οι δύο έλληνες συμμετέχοντες, ο Αριστείδης Κωνσταντινίδης και ο Γεώργιος Κωλέττης, συγκρούστηκαν περίπου στα δύο τρίτα της διαδρομής, αλλά συνέχισαν τον αγώνα. Όμως ο Κωλέττης δεν κατάφερε να τερματίσει, αφού εγκατέλειψε στα 7 χιλιόμετρα εξαιτίας του τραυματισμού του από τη συγκρουση.
Τελική κατάταξη
thumb|right|150px|Ο [[Άντολφ Σμαλ]]
Πηγές
10 χιλιόμετρα
Οι φίλοι μου Τίγρης και Γουίνι
Οι φίλοι μου Τίγρης και Γουίνι είναι παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων. Η παραγωγή ξεκίνησε στις 12 Μαΐου 2007 και τελείωσε στις 14 Φεβρουαρίου 2011, λόγω κλεισίματος της Play house disney. Γενικά, η σειρά βασίζεται σε τρεις ήρωες: τον Γουίνι, τον Τίγρη και δύο καινούργιους χαρακτήρες, την Ντάρμπι και τον Μπάστερ.
Αυτοί οι τρεις ήρωες είναι super detective προσπαθούν να λύσουν τα μυστήρια των φίλων τους και με τα scooter τους πάνε παντού. Έχουν και τον όρκο τους «Οποτεδήποτε, οπουδήποτε, οι σούπερ ντετέκτιβ ερευνούνε». Αυτή η δουλειά γίνεται εθελοντικά.
Χαρακτήρες
Γουίνι: Ο Γουίνι είναι ένας όχι τόσο έξυπνος detective αλλά συνεισφέρει και δίνει λύσεις. Πολλές φορές όταν δίνει λύσεις η Ντάρμπι του λέει «Γουίνι είσαι μια μεγαλοφυΐα» και μετά γελάει ή κοκορεύεται και λέει «Ποτέ δεν βαριέμαι να το ακούω αυτό». Κατά τα άλλα έμεινε ίδιος.
Τίγρης: Ο Τίγρης δεν είναι και τόσο έξυπνος dedective και λέει αρκετές χαζομάρες αλλά δίνει και αυτός κάποιες λύσεις.Κάποιες φορές η Ντάρμπυ του λέει «Όχι Τίγρηηη».
Μαρία Λουίζα της Ισπανίας (1745-1792)
Η Μαρία Λουίζα (ισπαν. María Luisa di Borbón, 24 Νοεμβρίου 1745 - 15 Μαΐου 1792) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.
Οι φίλοι μου Τίγρης και Γουίνι
Χαρακτήρες
Ντάρμπυ: Είναι η πιο έξυπνη dedective διορθώνει και νοιάζεται για τους φίλους της δίνει λύσεις μονιάζει τους φίλους της.Κάποιες φορές ο Τίγρης της λέει «Η Νταρντάρ έχει δίκιο».
Γουρουνάκι: Το Γουρουνάκι είναι αρκετά κοντό και φοβάται πολύ ο καλύτερός του φίλος είναι ο Γουίνι. Του αρέσει να μαζεύει βελανίδια και να περνάει το χρόνο του με τον Γουίνι παίζοντας.
Μαρία Λουίζα της Ισπανίας (1745-1792)
Βιογραφία
Στις 5 Αυγούστου 1765 παντρεύτηκε στο Ίνσμπρουκ τον Λεοπόλδο, δεύτερο γιο του Φραγκίσκου Α΄ και της Μαρίας Θηρεσίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας-, διάδοχο του δουκάτου της Τοσκάνης. Όταν λίγες ημέρες αργότερα απεβίωσε ο Φραγκίσκος Α΄, το ζεύγος κληρονόμησε το δουκάτο της Τοσκάνης και εγκαταστάθηκε στην Φλωρεντία για τα επόμενα 25 χρόνια. Με τον θάνατο του κουνιάδου της Ιωσήφ Β΄ μετακόμισε με τον σύζυγό της στη Βιέννη, όπου ο σύζυγός της εξελέγη αρχιδούκας & βασιλιάς με το όνομα Λεοπόλδος Β΄, ενώ η ίδια κατείχε τον τίτλο της αρχιδούκισσας & βασίλισσας. Ο Λεοπόλδος Β΄ απεβίωσε αιφνίδια δύο χρόνια αργότερα· σε λίγους μήνες μέσα στον ίδιο χρόνο απεβίωσε και η ίδια.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1764 τον Λεοπόλδο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και είχε τέκνα:
Οι φίλοι μου Τίγρης και Γουίνι
Χαρακτήρες
Γκάρης: Ο Γκάρης είνα γάιδαρος και ο χαρακτήρας του είναι μουντούφλης. Μένει σε ένα σπίτι από ξύλα που πέφτει και τον στενοχωρεί αλλά πάντα έχει υπομονή και το ξαναφτιάχνει. Χάνει συχνά την ουρά του και αυτό τον στενοχωρεί αλλά την ξαναβρίσκει. Ο αγαπημένος του φίλος είναι ο Τίγρης, η αγαπημένη του ασχολία είναι να τρίβεται στις πικραλίδες και το αγαπημένο του φαγητό είναι τα γαιδουράγκαθα.
Λάμπης: Ο Λάμπης είναι φελαντάκι (ελαφαντάκι) όπως τον αποκαλούν μένει στην φελαντοκουφάλα και ο καλύτερός του φίλος είναι ο Ρω και περνάει την ώρα του παίζοντας μαζί του.Στην αρχή τον φοβόντουσαν όλοι αλλά μετά ξεπέρασαν τον φόβο τους.
Μαρία Λουίζα της Ισπανίας (1745-1792)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Δούκισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Τοσκάνης Κατηγορία:Κόμισσες της Φλάνδρας Κατηγορία:Κόμισσες του Αινώ Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκισσες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σικελίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νάπολης Κατηγορία:Δούκισσες του Μιλάνου Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Οι φίλοι μου Τίγρης και Γουίνι
Χαρακτήρες
Λαγός: Ο Λαγός είναι λαγός (όπως και το όνομά του) είναι ψηλός γκρινιάρης και έχει μεγάλα αυτιά του αρέσει η κηπουρική. Ο καλύτερος φίλος του είναι ο τίγρης και δεν του αρέσει να πηδάει στον κήπο του.
Κάστορας: Ο Κάστορας στην αρχή ήταν αυταρχικός ενώ μετά έγινε συνεργάσιμος. Του αρέσει να δουλεύει συνέχεια και δεν του αρέσουν οι αργίες.
Ηθοποιοί
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές παραγωγής Disney Television Animation Κατηγορία:Winnie-the-Pooh
Ρίτσαρντ Φίλιπς Φάινμαν
Ο Ρίτσαρντ Φίλιπς Φάινμαν (αγγλ. Richard Phillips Feynman, Νέα Υόρκη, 11 Μαΐου 1918 – Λος Άντζελες, 15 Φεβρουαρίου 1988) ήταν Αμερικανός φυσικός, ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς φυσικούς, ο οποίος τιμήθηκε και με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για τη δουλειά του στην Κβαντική Μηχανική, ειδικά για τη συμβολή του στην ανάπτυξη της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής. Άλλες σημαντικές συνεισφορές του, μεταξύ άλλων, είναι η πρόβλεψη της ύπαρξης των κουάρκς και η εξήγηση της υπερρευστότητας του υγρού ηλίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1918 στο Φαρ Ρόκαγουεϊ, ένα προάστιο της Νέας Υόρκης, από γονείς μικρής σχετικά μόρφωσης, και μεγαλωμένος μέσα σε μια περίοδο οικονομικού κραχ, ο Φάινμαν καλλιέργησε από πολύ νωρίς τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα. Σε ηλικία μόλις 13 ετών δούλευε επισκευάζοντας ραδιόφωνα και στα 16 του είχε ήδη ανακαλύψει τον διαφορικό και τον ολοκληρωτικό λογισμό. Στον τελευταίο του χρόνο στο σχολείο κέρδισε και το πρωτάθλημα μαθηματικών «Putnam Competition» της Νέας Υόρκης με μεγάλη διαφορά.
Παρ' ότι δεν τον δέχτηκαν στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, φοίτησε στο MIT από όπου και πήρε το πρώτο του πτυχίο στη φυσική και τα μαθηματικά. Τη διδακτορική διατριβή του την έκανε στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Λίγο πριν το πέρας των σπουδών του, προτάθηκε να συμμετάσχει στο Σχέδιο Μανχάταν — την προσπάθεια κατασκευής, δηλαδή, της πρώτης ατομικής βόμβας — που διεξαγόταν στο Λος Άλαμος. Εκεί συνεργάστηκε με εξέχοντες φυσικούς της εποχής, όπως ο Οπενχάιμερ, ο Τέλλερ και ο Χανς Μπέτε. Μετά το τέλος του πολέμου και την ολοκλήρωση των σπουδών του, δέχθηκε πρόταση να εργαστεί στο Πρίνστον, την οποία όμως απέρριψε, καθώς προτίμησε να ακολουθήσει τον Χανς Μπέτε στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ. Ύστερα συνέχισε στο Καλτέκ (California Institute of Technology), όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της σταδιοδρομίας του.
Βραβείο Νόμπελ
Το 1965 έλαβε το βραβείο Νόμπελ για την εργασία του στην κβαντική ηλεκτροδυναμική. Η κβαντική ηλεκτροδυναμική (QED) είναι μια κβαντική θεωρία που περιγράφει όλα τα φαινόμενα, πλην της βαρύτητας και της ραδιενέργειας. Αφορά τον τρόπο αλληλεπίδρασης της ύλης με το φως και πιο συγκεκριμένα μεταξύ ηλεκτρονίων, ποζιτρονίων και φωτονίων. Σε τεχνικούς όρους, η QED μπορεί να χαρακτηριστεί ως η θεωρία διαταραχών του κβαντικού ηλεκτρομαγνητικού κενού. Μια καθαρά διαισθητική προσέγγιση της QED ήταν η επινόηση απλών διαγραμμάτων, που περιέγραφαν τις αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα στοιχειώδη σωματίδια, τα οποία μας διευκολύνουν σημαντικά στην απλοποίηση διάφορων υπολογισμών. Τα διαγράμματα αυτά είναι γνωστά ως «διαγράμματα Φάινμαν».
Ερμηνεία υπερρευστότητας
Ένα άλλο επίτευγμα για το οποίο έγινε γνωστός στη διεθνή κοινότητα της φυσικής ήταν η ερμηνεία της υπερρευστότητας του υγρού ηλίου, όπου το υγρό δεν αντιμετωπίζει καμία αντίσταση λόγω τριβής ενώ ρέει. Με την εφαρμογή της εξίσωσης του Σρέντινγκερ έδειξε ότι η εμφανιζόμενη υπερρευστότητα, σύμφωνα με την κβαντομηχανική συμπεριφορά, παρουσιαζόταν σε μακροσκοπικές κλίμακες. Επίσης, συνεργαζόμενος με άλλους πειραματικούς φυσικούς, στο γραμμικό επιταχυντή του Στάνφορντ, πάνω στη σκέδαση ηλεκτρονίων υψηλών ενεργειών από πρωτόνια, επινόησε τη θεωρία των παρτονίων, υποθετικών σωματιδίων μέσα στον πυρήνα του ατόμου, που συνέβαλε στην κατανόηση της σύγχρονης θεωρίας των κουάρκ.
thumb|αριστερά|285px|Ο Ρίτσαρντ Φάινμαν (κέντρο) με τον [[Ρόμπερτ Οπενχάιμερ στο Λος Άλαμος.]]
Συμμετείχε ως ο μόνος επιστήμονας στην επιτροπή διερεύνησης του ατυχήματος του Τσάλεντζερ και οι έρευνές του έδωσαν τις πληροφορίες που χρειάζονταν ώστε να διαλευκανθούν τα αίτια της τραγωδίας.
Ως προσωπικότητα
Παρ’ ότι ο Φάινμαν προερχόταν από εβραϊκή οικογένεια, η θρησκεία ποτέ δεν τον συγκίνησε. Η θρησκεία, όπως έλεγε, βασιζόταν στην πίστη, ενώ η επιστήμη στην αμφιβολία και η αμφιβολία ήταν πολύ πιο θελκτική για αυτόν. Όσον αφορά την επιστήμη και ιδιαίτερα τη φυσική, την αντιμετώπιζε σαν χόμπι. Μάλιστα, είχε πει σχετικά: «Η φυσική είναι σαν το σεξ. Σίγουρα υπάρχουν κάποια πρακτικά αποτελέσματα, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο το κάνουμε». Λάτρης της τέχνης — μια άλλη πτυχή της προσωπικότητας του — ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, παρακολουθώντας μαθήματα για περισσότερο από 8 χρόνια. Επίσης έπαιζε τύμπανα (bongos) παίρνοντας μέρος και σε εκδηλώσεις, ένα ενδιαφέρον που αποκόμισε κατά τις επισκέψεις του στη Βραζιλία, την οποία και λάτρευε. Ο Φάινμαν νυμφεύθηκε τρεις φορές και από τον τελευταίο γάμο του απέκτησε ένα γιο και υιοθέτησε μια κόρη.
Πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 1988, αφήνοντας, πέραν της επιστημονικής συμβολής του, και ένα μεγάλο βιβλιογραφικό κληροδότημα για τους ανά τον κόσμο φίλους της φυσικής και όχι μόνο.
Δημοσίευσε 37 εργασίες κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Από τα πιο γνωστά επιστημονικά του έργα είναι το Εύλογες παρεκκλίσεις από την πεπατημένη, το QED: Η παράξενη θεωρία του φωτός και της ύλης και οι Διαλέξεις Φάινμαν για τη Φυσική (The Feynman Lectures on Physics), όπου πολλές φορές με εκλαϊκευμένο τρόπο δίνονται προχωρημένες έννοιες της φυσικής. Επίσης, είναι πολύ γνωστός για το αυτοβιογραφικό βιβλίο του με τίτλο ''Σίγουρα θα αστειεύεστε κ. Φάινμαν'', όπου περιγράφει ιστορίες από την προσωπική και επαγγελματική ζωή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Αμερικανοί σκεπτικιστές Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Καθηγητές στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια
13 Απριλίου
12 Απριλίου | 13 Απριλίου | 14 Απριλίου
Γεγονότα
Μαρτυρικό]].
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Σαμπανιέ (Ντου)
Το Σαμπανιέ (γαλλικά: Champagney) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Εσόν (νομός)
Η Εσόν (γαλλικά: Essonne) είναι γαλλικός νομός νότια του Παρισιού, στη διοικητική περιοχή Ιλ-ντε-Φρανς, εν μέρει ενσωματωμένος στη μητροπολιτική περιοχή του Παρισιού. Έλαβε το όνομά του από τον ποταμό Εσόν, ο οποίος διασχίζει το νομό με κατεύθυνση νότου-βορρά μέχρι τη συμβολή του με τον Σηκουάνα.
Πρωτεύουσα του νομού είναι το Εβρί (από το 2019 Εβρί-Κουρκουρόν) και υπονομαρχίες οι κοινότητες Ετάνπ και Παλαιζώ.
Οι κάτοικοι του νομού αναφέρονται ως Εσσονιάν. μικρογραφία|300x300px|Θέση του νομού Εσόν στην περιοχή [[Ιλ-ντε-Φρανς]]
Γεωγραφικά στοιχεία
Ο νομός Εσόν αποτελεί τμήμα της περιοχής Ιλ-ντε-Φρανς. Έχει έκταση 1.804 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 1.287.330 κατοίκους (2016). Διοικητικά αποτελείται από 3 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 194 κοινότητες.
Το σύνολο του βορείου τμήματος του νομού ανήκει στη μητροπολιτική περιοχή του Παρισιού και είναι πολύ αστικοποιημένο. Ο νότος παραμένει αγροτικός.
Με τους νομούς Σεν-ε-Μαρν, Βαλ-ντ'Ουάζ και Ιβλίν αποτελούν τους 4 νομούς που απαρτίζουν την ευρύτερη περίμετρο του Παρισιού, γνωστή ως Γκραντ Κουρόν.
Συνορεύει με τους νομούς:
Ο νομός αποτελείται από ένα οροπέδιο με δάση και καλλιεργούμενες εκτάσεις, που διακόπτεται από βαθιές κοιλάδες. Την περιοχή διασχίζουν οι ποταμοί Εσόν και Ορζ, που εκβάλλουν στον Σηκουάνα, και οι παραπόταμοί τους. Στο βορειοανατολικό άκρο του νομού ρέει ο Σηκουάνας και διασχίζει την κοινότητα Κορμπέιγ. Η αριστερή όχθη του, πλησιάζοντας προς το Παρίσι, καταλαμβάνεται από βαριές βιομηχανικές μονάδες. Στα βόρεια σύνορα του νομού ο Σηκουάνας συμβάλλει με τον ποταμό Γιερ, που ρέει μέσα από γραφικούς οικισμούς κοντά στο δάσος του Σενάρ. Στο βορειοανατολικό τμήμα βρίσκεται το αεροδρόμιο του Ορλί. Το νοτιοδυτικό τμήμα καταλαμβάνει τμήμα της πεδιάδας Μπως, του κυριότερου σιτοβολώνα της Γαλλίας.
Στα νοτιοανατολικά βρίσκεται το Περιφερειακό φυσικό πάρκο Γκατιναί και η κοινότητα Μιγί-λα-Φορέ, κοντά στο δάσος του Φονταινεμπλώ, δημοφιλής τόπος εκδρομών.
Ιστορία
Οι αρχικοί νομοί της Γαλλίας δημιουργήθηκαν το 1790 όταν η γαλλική εθνοσυνέλευση χώρισε τη χώρα σε 83 νομούς (σήμερα 101) περίπου ίδιου μεγέθους και πληθυσμού, καταργώντας τις παλαιές επαρχίες. Αργότερα, οι συνθήκες επέβαλαν να γίνουν ορισμένες τροποποιήσεις, μία από τις οποίες αφορούσε τη δημιουργία του νέου νομού Εσόν.
Ο νομός Εσόν δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1968, σύμφωνα με το νόμο της 10ης Ιουλίου 1964, κατά τη διάρκεια της αναδιοργάνωσης τον νομών της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού. Προήλθε από το νότιο τμήμα του παλαιού νομού Σεν-ε-Ουάζ, ο οποίος κατατμήθηκε σε 3 νομούς: Ιβλίν, Βαλ-ντ'Ουάζ και Εσόν.
Τον Ιούνιο του 1963, η Carrefour S.A. άνοιξε το πρώτο σούπερ μάρκετ στην ευρύτερη περιοχή του Παρισιού στην κοινότητα Σαιντ-Ζενεβιέβ-ντε-Μπουά (αν και η λέξη σούπερ μάρκετ (γαλλικά: hypermarché) χρησιμοποιήθηκε στη Γαλλία για πρώτη φορά από το 1966). Το κέντρο προσέφερε σε ένα ενιαίο χώρο 2.500 τ.μ. ένα συνδυασμό ευρείας επιλογής και χαμηλών τιμών, υποστηριζόμενο από 400 θέσεις στάθμευσης αυτοκινήτων.
Το 1969 οι κοινότητες Σατωφόρ και Τουσύ-λε-Νομπλ αποκόπηκαν διοικητικά και ενσωματώθηκαν στον παρακείμενο νομό Ιβλίν.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|300x300px|Τα διοικητικά διαμερίσματα του νομού Εσόν Ο νομός Εσόν χωρίζεται σε 3 διοικητικά διαμερίσματα, 21 καντόνια και 194 κοινότητες:
Πόλεις
μικρογραφία|320x320εσ|Η περιοχή [[Ιλ-ντε-Φρανς με τους νομούς και τις κυριότερες πόλεις. Ο νομός Εσόν στα νότια.]] Οι κυριότερες πόλεις του νομού Εσόν:
Πανεπιστήμια
μικρογραφία|250x250εσ|Η έδρα της προεδρίας του πανεπιστημίου Παρίσι-Νότος στο Ορσαί Πολλά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης περιφερειακού ή εθνικού χαρακτήρα βρίσκονται στο νομό Εσόν. Συνολικά, το 2006, ο νομός αριθμούσε συνολικά 93.302 φοιτητές ανώτατης εκπαίδευσης. Μερικές ανώτατες σχολές είναι:
Αξιοθέατα-Τουρισμός
μικρογραφία|250x250εσ|Η γέφυρα των Ναϊτών αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η αγορά του Μιγί-λα-Φορέ μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο της Σαμαράντ Ο νομός Εσόν βρίσκεται στο λεκανοπέδιο του Παρισιού, μια περιοχή που κατοικήθηκε πολύ νωρίς από τους ανθρώπους, όπως αποδεικνύεται από τα μενίρ της νεολιθικής εποχής, μερικά από τα οποία έχουν χαρακτηρισθεί ιστορικά μνημεία. Η γαλατική και ρωμαιο-γαλατική εποχή έχουν επίσης αφήσει τα ίχνη τους, όπως η ρωμαϊκή αγροικία (villa rustica) στο Ορσαί και το oppidum στο Σαμπλάν.
Από την εποχή του Μεσαίωνα υπάρχουν μνημεία όπως, μία από τις παλαιότερες γέφυρες της Ιλ-ντε-Φρανς, που χρονολογείται από τον 13ο αιώνα, η γέφυρα των Ναϊτών (Πον ντε Ταμπλιέ) που βρίσκεται στο Λονζιμό, οχυρωμένα κάστρα στο Μοντερί (11ος αιώνας), Ντουρντάν (13ος αιώνας) και Ετάνπ (12ος αι.), τα τείχη του Κορμπέιγ-Εσόν και θρησκευτικά κέντρα λατρείας, όπως η βασιλική Νοτρ-Νταμ-ντε-Μπον-Γκαρντ του Λονπόν-συρ-Ορζ του 12ου αιώνα ή η συλλογική εκκλησία της Ετάνπ του 11ου αιώνα.
Στο κέντρο μιας αγροτικής περιοχής και κοντά στις πρωτεύουσες των Βερσαλλιών και του Παρισιού, η περιοχή ήταν κατά την Αναγέννηση και αργότερα εμπορικό κέντρο εξοπλισμένο με σημαντικές αγορές, όπως στις κοινότητες Ντουρντάν, Αρπαζόν (16ος αιώνας), Μιγί-λα-Φορέ (15ος αιώνας ) και Μερεβίλ (16ος αι.), κάστρα, τα κυριότερα από τα οποία είναι το κάστρο της Σαμαράντ (17ος αιώνας), το κάστρο του Μαραί στο Βαλ-Σαιν-Ζερμαίν (18ος αιώνας) το κάστρο του Κουρσόν (17ος αιώνας), το κάστρο της Κουράνς (17ος αιώνας), εκκλησίες όπως ο καθεδρικός ναός Σαιν-Εξυπέρ στο Κορμπέιγ-Εσόν (14ος αιώνας), η εκκλησία του Σαιν-Ζερμαίν-ντ'Ωξερουά στο Ντουρντάν (15ος αι.), πλυντήρια και αστικές κατοικίες.
Από την Πρώτη Αυτοκρατορία έως τη Μπελ Επόκ, ο νομός εξελίχθηκε στη βιομηχανία με την κατασκευή σημαντικών εργοστασίων όπως τα μύλοι της Κορμπέιγ του 19ου αιώνα. Πολλές πόλεις έγιναν τόποι διακοπών για τους Παριζιάνους, οι οποίοι έχτισαν σπίτια για την ηρεμία που προσέφερε η περιοχή, όπως ο ναός της Δόξας στο Ορσαί (19ος αιώνας) και η ιδιοκτησία του ζωγράφου Γκυστάβ Καγιεμπότ στο Γιέρ. Επίσης κατασκευάστηκαν τόποι λατρείας άλλων δογμάτων όπως η Ορθόδοξη Εκκλησία της Σαιντ-Ζενεβιέβ-ντε-Μπουά (20ος αιώνας).
Στα νότια του νομού, η Ετάνπ πρώην βασιλική πόλη, συγκεντρώνει μια αξιοθαύμαστη αρχιτεκτονική κληρονομιά και έχει τιμηθεί με την ετικέτα «Πόλεις και περιοχές τέχνης και ιστορίας».
Συνολικά, 51 κάστρα και 94 θρησκευτικά μνημεία σε όλο το νομό έχουν ταξινομηθεί ή χαρακτηρισθεί ως ιστορικά μνημεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Ιλ-ντε-Φρανς Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Σανπλίβ
Το Σανπλίβ (γαλλικά: Champlive, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μπένετ Μίλερ
Ο Μπένετ Μίλερ (Bennett Miller, 30 Δεκεμβρίου 1966) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης και παραγωγός ταινιών. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1998 όταν σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ The Cruise. Επόμενο σκηνοθετικό του βήμα ήταν η ταινία Truman Capote (Capote, 2005) με τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν να υποδύεται τον πρωταγωνιστικό ρόλο και έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Το 2009 σκηνοθέτησε την ταινία Moneyball με τον Μπραντ Πιτ. Η ταινία αποδείχτηκε μεγάλη καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία. Το 2014 σκηνοθέτησε το Foxcatcher για την οποία έλαβε την δεύτερή του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Αντωνία η Πρεσβύτερη
H Αντωνία η Πρεσβύτερη, λατιν. Antonia Major (γενν. Αύγουστος/Σεπτέμβριος 39 π.Χ.) από το γένος των Αντωνίων, ήταν μεγαλύτερη αδελφή της Αντωνίας της Νεότερης. Έγινε ανιψιά του Αυγούστου, θεία του Κλαύδιου, μεγάλη θεία του Καλιγούλα και γιαγιά του Νέρωνα.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Μάρκου Αντωνίου μέλους της Β΄ Τριανδρίας και της τέταρτης συζύγου του Οκταβίας της Νεότερης, κόρης του Γαΐου Οκταβίου ανθυπάτου.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και το 36 π.Χ. η μητέρα της επέστρεψε στη Ρώμη μαζί με όλα τα παιδιά της και εκείνα του Μ. Αντωνίου. Την ανέθρεψαν η μητέρα της, ο θείος της Αύγουστος και η σύζυγός του Λιβία Δρουσίλλα. Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, όταν ο πατέρας της αυτοκτόνησε το 30 π.Χ. ο Αύγουστος επέτρεψε σε αυτήν και τη μικρότερη, ομώνυμη αδελφή της να έχουν τα εισοδήματα από τις ιδιοκτησίες του πατέρα τους στη Ρώμη. Αν και δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή της, η Αντωνία η Πρεσβύτερη ήταν σε μεγάλη εκτίμηση, όπως και η αδελφή της Αντωνία η Νεότερη, η οποία ήταν μητέρα του Κλαυδίου και γιαγιά του Καλιγούλα, που ήταν διάσημη για την ομορφιά της και την αρετή της.
Μερικοί εκτιμούν, ότι στον Βωμό της Ειρήνης εμφανίζεται ο Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος και η μεγαλύτερη αδελφή του Δομιτία Λεπίδα. Οι δύο μορφές πίσω τους υποτίθεται, ότι είναι η μητέρα τους Αντωνία και ο πατέρας τους Λεύκιος Δομίτιος Αηνόβαρβος.
Citroën TUB
TUB
thumb|left|Το ταμπλό του Citroën TUB.
Το αρχικό μοντέλο TUB (το ακρωνύμιο σήμαινε Traction Utilitaire Basse ή Traction Utilitaire de Type B) έφερε κινητήρα βενζίνης 4-κύλινδρο σε σειρά, κυβισμού 1.628 cm³ και υδρόψυκτο, ο οποίος είχε προέλθει από την έκδοση 7C του Traction Avant. Μοιραζόταν επίσης με το Traction Avant το 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, την μπροστινή ανάρτηση και την μετάδοση της κίνησης στους μπροστινούς τροχούς. Επίσημα παρουσιάστηκε στις 5 Ιουνίου 1939, με τιμή πώλησης 36.000 γαλλικά φράγκα. Στις 13 Φεβρουαρίου 1940, ακολούθησε η σειρά 11-T série U, με κυβισμό 1.911 cm³.
Το νούμερο αντιστοιχούσε στο τότε Γαλλικό σύστημα φορολόγησης, καθώς ήταν 11CV (CV = Cheval Vapeur, φορολογήσιμοι ίπποι). Επίσης, όλα τα μοντέλα της σειράς TUB είχαν χωρητικότητα όγκου αποσκευών στα 7 κυβικά μέτρα, δηλαδή 1.020 κιλά.
TUC
Στις 23 Ιουνίου 1941, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής Κατοχής της Γαλλίας από τους Ναζί, παρουσιάστηκε η έκδοση 11-T série U-C, γνωστή και ως TUC (το ακρωνύμιο σήμαινε Traction Utilitaire de Type C). Η έκδοση TUC είχε πολλές μικρές διαφοροποιήσεις από το TUB και αυξημένο βάρος κατά 50 κιλά, καθώς και λίγο μεγαλύτερη χωρητικότητα όγκου αποσκευών, που έφτασε τα 1.100 κιλά έναντι 1.020, αλλά πρόλαβε να διατηρηθεί στην παραγωγή μόλις για λίγους μήνες, έως τον Δεκέμβριο του 1941, και ελάχιστα TUC κατασκευάστηκαν.
TAMH
thumb|right|Φωτογραφία εποχής ενός Citroën TUB.
Υπήρξε ακόμα και μια έκδοση ασθενοφόρου, που έφερε το όνομα TAMH.
Ηλεκτροκίνητα
Τα έτη 1941 και 1942, γύρω στα 100 αντίτυπα των μοντέλων αυτών μετατράπηκαν σε ηλεκτροκίνητα από τον οίκο Fenwick, λόγω της τότε δυσκολίας εξεύρεσης βενζίνης κατά τη στρατιωτική Κατοχή της χώρας από τους Ναζί.
Αντικατάσταση
Λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και των μετέπειτα επιπτώσεων της στρατιωτικής κατοχής της Γαλλίας, η παραγωγή των TUB και TUC διακόπηκε σύντομα, τον Δεκέμβριο του 1941, και μόλις 1.748 αντίτυπα όλων των προαναφερθέντων εκδόσεων κατασκευάστηκαν. Τελικώς, αντικαταστάθηκαν το 1947 από το Citroën H Van.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
TUB Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Ιωάννης Μπερνίτσας
Ο '''Ιωάννης Π. Μπερνίτσας''' (1905 - 20 Φεβρουαρίου 1988) υπήρξε Έλληνας, χημικός, συνδικαλιστής και βουλευτής. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΒΕΑ) και της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ελλάδος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1905 και ήταν γιος του συνδικαλιστή Παναγιώτη Μπερνίτσα.
Εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών στις εκλογές του 1946 με το συνδυασμό της Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων) με 11.068 ψήφους. Το 1951 ήταν ξανά υποψήφιος με το Λαϊκό Κόμμα αλλά απέτυχε να εκλεγεί.
Πέθανε το 1988 και κηδεύτηκε στις 23 Φεβρουαρίου από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Είχε παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων
Μνημείο του Σαρνταραπάτ
μικρογραφία|Άποψη του μνημείου Σαρνταραπάτ τον Απρίλιο του 2014 μικρογραφία|Το μνημείοΤο Μνημείο Σαρνταραπάτ είναι μνημειακό συγκρότημα για την Μάχη του Σαρνταραπάτ, που βρίσκεται στο χωριό Αράκς της επαρχίας Αρμαβίρ της Αρμενίας, 55 χιλιόμετρα από το Γερεβάν και 11 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Αρμαβίρ. Το 1968, κατά τη διάρκεια του εορτασμού της 50ής επετείου από την Μάχη του Σαρνταραπάτ που έλαβε χώρα στις 22-26 Μαΐου 1918, ανεγέρθηκε ένα μνημείο έξω από το σημείο της μάχης.
Σχέδιο
Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ραφαέλ Ισραελγιάν, ενώ τα γλυπτά σχεδιάστηκαν από τους Άρα Χαρουτγιουνγιάν, Αρσάμ Σαχινιάν και Σαμπέλ Μανασιάν.
Η είσοδος πλαισιώνεται από τεράστια φτερωτά βόδια, φτιαγμένα από κόκκινη ηφαιστειακή τέφρα. Μια σκάλα οδηγεί σε ένα τετράγωνο από το οποίο υψώνεται ένα καμπαναριό ύψους 26 μέτρων. Η όμορφη δομή πέργκολας με δώδεκα καμπάνες φαίνεται από μακριά. Οι καμπάνες χτυπούν κάθε χρόνο την ημέρα της ιστορικής νίκης. Το μνημείο φυλάσσεται από μαζικά αρχαία φτερωτά λιοντάρια αρμενικού στυλ και πλαισιώνεται από ένα μνημειακό κήπο για τους μάρτυρες του Καραμπάχ (Αρτσάχ).
Σημασία
Το μνημείο Σαρνταραπάτ είναι ένα σύμβολο υπερηφάνειας και επιβίωσης. Το μνημείο Σαρνταραπάτ σηματοδοτεί τη θέση της τελευταίας επιτυχής προσπάθειας της Αρμενίας είναι να σώσει το έθνος από την εξαφάνιση στα χέρια των Τούρκων στη Μάχη του Σαρνταραπάτ στις 22 με 26 Μαΐου 1918. Ενάντια σε τεράστιες αντιξοότητες, και την γενοκτονία που έγινε λίγα χρόνια πριν, ο αρμενικός αυτοσχέδιος στρατό κέρδισε τα τουρκικά στρατεύματα και διασφάλισε ένα μικρό μέρος της ιστορικής Αρμενίας, το οποίο αποτελεί την σημερινή Δημοκρατία της Αρμενίας. Δίπλα στο μνημείο υπάρχει επίσης το Ιστορικό Μουσείο Εθνογραφίας και Απελευθερωτικού Κινήματος του Σαρνταραπάτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενοκτονία των Αρμενίων
Σαμπού (Ντου)
Το Σαμπού (γαλλικά: Champoux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Αγία Μπέγκα
Η Αγία Μπέγκα (πέθανε στις 17 Δεκεμβρίου 693) ήταν κόρη του Πεπίνου του Λάντεν που διετέλεσε Μαγιορδόμος στην Αυστρασία και της συζύγου του Ίττας του Μετς. Όταν πέθανε ο σύζυγος της φόρεσε το μοναχικό πέπλο, ίδρυσε επτά εκκλησίες και οικοδόμησε μια μονή στο Αντέν του ποταμού Μεύση όπου πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της σαν ηγουμένη. Η ταφή της έγινε στον Καθεδρικό ναό της Αγίας Μπέγκας στο Αντέν. Η μεγαλύτερη αδελφή της ήταν η Αγία Γερτρούδη του Νιβέλ. Η Αγία Μπέγκα παντρεύτηκε τον Ανσέγκιζελ δεύτερο γιο του επισκόπου Αρνούλφου, επισκόπου του Μετς, μαζί του απέκτησε :
Μετά την δολοφονία του συζύγου της η Μπέγκα πήγε για προσκύνημα στην Ρώμη, με την επιστροφή της ίδρυσε επτά εκκλησίες στην Αντέν του Μεύση. Η Αγία Μπέγκα αγιοποιήθηκε και η μνήμη της εορτάζεται στις 17 Δεκεμβρίου. Πολλοί θεωρούν ότι το "Μπεγκικό κίνημα" που εμφανίστηκε τον 12ο αιώνα ιδρύθηκε από την Αγία Μπέγκα, η εκκλησία στην πόλη Λιρ στο Βέλγιο έχει τον ανδριάντα της με την επιγραφή "Αγία Μπέγκα, η ιδρύτρια μας". Μια άλλη θεωρία αναφέρει ότι το κίνημα του Μπέγκ πήρε τον όνομα του από τον ιερέα Λάμπερτ του Μπέγκ που διαδόθηκε υπό την προστασία του.
Πηγές
Κατηγορία:Πεπινίδες
Ραχοτέπ (πρίγκιπας)
Ο Ραχοτέπ ήταν πρίγκιπας κατά την 4η Δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου. Ήταν πιθανόν γιος του Φαραώ Σνεφρού και της πρώτης του γυναίκας, παρόλο που ο Ζάχι Χαουάς υποστηρίζει ότι ο πατέρας του ήταν ο Ουνί.
Ραχοτέπ (Ρ' htp) σημαίνει "Ο Ρα είναι Ικανοποιημένος", Ρα είναι το όνομα του θεού Ήλιου, και χοτέπ σημαίνει "ικανοποιημένος". (μια άλλη ερμηνεία επίσης είναι 'Ρα-ειρηνευμένος', 'Ρα-ευχαριστημένος')
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ραχοτέπ ήταν ο Νεφερμαάτ, και ο μικρότερος του ο Ραναφέρ. Ο Ραχοτέπ πέθανε νέος, και έτσι μετά το θάνατο του Σνεφρού Φαραώ έγινε ο ετεροθαλής αδελφός του Χέοπας.
Η σύζυγος του ήταν η Νοφρέτ. Οι γονείς της δεν μας είναι γνωστοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Γεώργιος Γρατσέας
Ο Γεώργιος Γρατσέας (1920-1997) ήταν θεολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 8 Νοεμβρίου 1920. Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του το 1938 εισήχθηκε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Όταν εκδηλώθηκε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του διακόπτοντας τις σπουδές του τις οποίες συνέχισε μετά την απελευθέρωση και τις ολοκλήρωσε το 1946. Αρχικά διορίστηκε θεολόγος καθηγητής στο Ηράκλειο. Από το 1947 μέχρι το 1950 υπηρέτησε στο στρατό ξηράς ως Έφεδρος αξιωματικός. Επανήλθε στην εκπαίδευση και από το 1957 μέχρι το 1959 έλαβε υποτροφία προκειμένου να παρακολουθήσει μαθήματα θεολογίας και φιλοσοφίας στη Λιλ της Γαλλίας και παιδαγωγική στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της ίδιας πόλης. Το 1959 έλαβε πτυχίο Γενικής Παιδαγωγικής και αναγορεύθηκε διδάκτορας με την εργασία του « L’ Humilite chez L’ apotre St Paul ». Τα καλοκαίρια των ετών 1958, 1959 και 1961 παρακολούθησε μαθήματα βιβλικής θεολογίας στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Το 1962 αναγορεύθηκε διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών με διατριβή, «Η περί πτωχείας διδασκαλία της Αγίας Γραφής». Τα έτη 1960 και 1965 μετέβη για έρευνες στη Γερμανία και στο Βέλγιο ενώ τη περίοδο 1968-1969 παρακολούθησε μαθήματα Εισαγωγής και Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης στη θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τύμπιγκεν ενώ στη Φιλοσοφική Σχολή του ίδιου πανεπιστημίου παρακολούθησε μαθήματα κοπτικής γλώσσας και γραμματείας.
Το 1971 υπέβαλε διατριβή επί υφηγεσία στη Θεολογική Σχολή Αθηνών με θέμα «Το Σάββατον εν Κουμράν και τη Καινή Διαθήκη». Το ακαδημαϊκό έτος 1971-1972 προήχθη στον βαθμό του Επιθεωρητή Μέσης Εκπαίδευσης της ειδικότητας των θεολόγων και τοποθετήθηκε στην Πάτρα. Το 1973 του δώθηκε η εντολή να διδάξει ως υφηγητής. Αυτό ίσχυε μέχρι το 1975 όταν η εντολή αυτή ανακλήθηκε. Την ίδια περίοδο τοποθετήθηκε σύμβουλος Β΄ στο Κέντρο Εκπαιδευτικών Μελετών και Επιμόρφωσης. Το ακαδημαϊκό έτος 1975-1976 επανήλθε ως υφηγητής και το 1981 έκτακτος, ενώ το 1982 αναπληρωτής καθηγητής πριν μονιμοποιηθεί το 1983. Από το 1984 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1988 δίδαξε ως καθηγητής. Το 1994 αναγορεύθηκε ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.
Απεβίωσε το 1997.
Συγγραφικό έργο
Υπήρξε συντάκτης της Θρησκευτικής και Ηθικής Εγκυκλοπαίδειας, ενώ άρθρα του δημοσιεύθηκαν στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο. Είχε την επιμέλεια του «Αι ακολουθίαι Ιωσήφ Σαμάκου του Κρητός του ηγιασμένου», Ηράκλειον, 1957
Άλλα έργα του είναι :
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
BBC Radio Shetland
Το BBC Radio Shetland (BBC Ραδιόφωνο Σέτλαντ) είναι ραδιοφωνικός σταθμός του BBC Scotland και εκπέμπει στα νησιά Σέτλαντ. Τα στούντιο του σταθμού είναι στο Λέργουικ.
Ο σταθμός εκπέμπει στους 97.2 MHz και είναι επίσης διαθέσιμος και μέσω του BBC iPlayer.
Πρόγραμμα
Ο σταθμός έχει ένα καθημερινό μαγκαζίνο, το οποίο μεταδίδεται από τις 17:30 μέχρι τις 18:00 και έχει τον τίτλο Good Evening Shetland (Καλό Απόγευμα Σέτλαντ). Επίσης έχει μία μουσική εκπομπή, η οποία μεταδίδεται κάθε Παρασκευή απόγευμα από τις 18:00 μέχρι τις 19:00 και έχει τον τίτλο Give Us A Tune (Δώσε μας μια νότα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζικοι Ραδιοφωνικοί Σταθμοί Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:BBC Scotland
Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον
Η Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον (αγγλικά: West Bromwich Albion), γνωστή ως Γουέστ Μπρομ (West Brom), είναι επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα της Αγγλίας, με έδρα την πόλη Γουέστ Μπρόμιτς.
Η Άλμπιον είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της The Football League το 1888 και έχει περάσει το μεγαλύτερο τμήμα της ιστορίας της στην κορυφαία κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Ανακηρύχτηκε μία φορά πρωταθλήτρια, τη σεζόν 1919–20, αλλά είχε μεγαλύτερη επιτυχία στο FA Cup, με πέντε κατακτήσεις. Η πρώτη έλαβε χώρα το 1888, την χρονιά κατά την οποία ιδρύθηκε το πρωτάθλημα, και η τελευταία το 1968, που αποτελεί και τον τελευταίο μεγάλο τίτλο που έχει κατακτήσει η ομάδα. Έχει επίσης κατακτήσει το Football League Cup στην πρώτη της απόπειρα το 1966. Η μεγαλύτερη περίοδος συνεχόμενων παρουσιών της ομάδας στην κορυφαία κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου ήταν την περίοδο 1949-1973, και από το 1986 μέχρι και το 2002 πέρασε την μεγαλύτερη περίοδο απουσίας από τα "σαλόνια" της Πρέμιερ Λιγκ.
Τίτλοι
Η Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον έχει κατακτήσει 1 φορά το Αγγλικό Πρωτάθλημα, 5 φορές το Κύπελλο Αγγλίας και 1 φόρα το Λιγκ Καπ Αγγλίας
Αγγλικό Πρωτάθλημα
Κύπελλο Αγγλίας
Λιγκ Καπ Αγγλίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1878 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας Κατηγορία:Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1878
Εξέγερση του Φεβρουαρίου
Η Εξέγερση του Φεβρουαρίου (κλασικά Փետրուարեան ապստամբութիւն, μεταρρυθμισμένη ορθογραφία: Փետրվարյան ապստամբություն, P'etrvaryan apstambut'yun) ήταν αντιμπολσεβικική επανάσταση από την εθνικιστική Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία, η οποία ξεκίνησε στις 13 Φεβρουαρίου και τελείωσε στις 2 Απριλίου του 1921, μετά την ανακατάληψη του Γερεβάν από δυνάμεις των Μπολσεβίκων.
Παρασκήνιο
Αφότου η Δημοκρατία της Αρμενίας σοβιετοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 1920, περίπου 1.000 αρμένιοι αξιωματικοί συνελήφθησαν από τις νέες Μπολσεβικικές αρχές, συμπεριλαμβανομένων των στρατηγών Τοβμάς Ναζαρμπεκιάν και Μοβσές Σιλικιάν. Αναγκάστηκαν να περπατήσουν από το Γερεβάν έως το Αλαβερντί με τα πόδια (περίπου 160 χιλιόμετρα) και κάποιοι από αυτούς σκοτώθηκαν στο δρόμο. Στη συνέχεια αυτοί οι αξιωματικοί εστάλησαν σε φυλακές στο Μπακού και τη Ρωσία. Τον Φεβρουάριο του 1921, πολλοί ήρωες της Μάχης του Σαρνταραμπάντ πυροβολήθηκαν, συμπεριλαμβανομένου του Ντάνιελ Μπεκ-Πιρουμιά, ενώ ο αδελφός του Πογκός Μπεκ-Πιρουμιάν αυτοκτόνησε αφού βασανίστηκε. Οι διανοούμενοι της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (ΑΕΟ) επίσης παρενοχλήθηκαν. Το σιτάρι πάρθηκε μακριά από τους χωρικούς, χωρίς καμία αποζημίωση.
Χρονολόγιο
Οι καταστολές από την Μπολσεβίκικη κυβέρνηση της Αρμενίας δημιούργησαν γενικευμένη δυσαρέσκεια και η Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία άρχισε μια εξέγερση στις 13 Φεβρουαρίου. Έως τις 17 Φεβρουαρίο το Ασταράκ, το Εϊμιάτσιν, το Γκάρνι και το Ραζντάν είχαν καταληφθεί από δυνάμεις της ΑΕΟ. Στις 18 Φεβρουαρίου μπήκαν στο Γερεβάν. Οι Μπολσεβίκοι και ο Κόκκινος Στρατός υποχώρησαν στο Αρτασάτ. Ο Χοβχάνες Κατσαζνούνι, ο Λεβόν Σαντ, ο Νικόλ Αγκμπαλιάν και 100 άλλοι πολιτικοί ακτιβιστές και διανοούμενοι απελευθερώθηκαν από τις φυλακές.
Μετά την άλωση του Γερεβάν, ιδρύθηκε η Επιτροπή Σωτηρίας της Πατρίδας υπό την ηγεσία του πρώην Πρωθυπουργού Σιμόν Βρατσιάν, το οποίο θα κυβερνούσε τη χώρα μέχρι το σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Η επιτροπή απηύθυνε έκκληση στον πληθυσμό στις 18 Φεβρουαρίου ζητώντας τους να "προστατεύσουν τον νόμο και την τάξη, και να εκπληρώσουν αυστηρά όλα τα διατάγματα της επιτροπής". Στην 42ήμερη εξέγερση, έγιναν αιματηρές μάχες μεταξύ των δυνάμεων της ΑΕΟ και των Μπολσεβίκων. Στις 27 Φεβρουαρίου οι Μπολσεβίκοι προσπάθησαν να επιτεθούν στο Γερεβάν, αλλά την 1η Μαρτίου αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Μετά από παύση δύο εβδομάδων, οι δυνάμεις των Μπολσεβίκων επιτέθηκαν ξανά και κατέλαβαν το Αρτασάτ στις 16 Μαρτίου, αλλά την επόμενη μέρα οι δυνάμεις της ΑΕΟ ξεκίνησαν μια επίθεση και ανακατέλαβαν την πόλη.
Οι δυνάμεις των Μπολσεβίκων, ξεπερνώντας κατά πολύ τις δυνάμεις της ΑΕΟ, ξεκίνησαν μια μεγάλη επίθεση στις 24 Μαρτίου. Κατέλαβαν το Απαράν και το Κοτάικ και μπήκαν στο Γερεβάν στις 2 Απριλίου. Οι δυνάμεις της ΑΕΟ υποχώρησαν, χωρίς καμία σοβαρή μάχη για να αποφευχθεί η καταστροφή της πρωτεύουσας.
Επακόλουθα
αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Φωτογραφία από φυλακή στο Ερεβάν μετά την σφαγή των Μπολσεβίκων. Το βράδυ της 17ης Φεβρουαρίου 1921, 50 άνθρωποι σφαγιάστηκαν βάναυσα στην φυλακή του Ερεβάν. Η "Επιτροπή Σωτηρίας της Πατρίδας", οι δυνάμεις της ΑΕΟ και πολλοί πολίτες υποχώρησαν στο Ζανγκεζούρ, όπου προσχώρησαν στον Γκαρεγκίν Νζντεχ, όπου ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Ορεινής Αρμενίας. Τελικώς καταλήφθηκε από τους Μπολσεβίκους του Ιουλίου του 1921. Οι αρμένιοι ηγέτες δραπέτευσαν στην Περσία για να αποφύγουν τη σύλληψη και τη πιθανή εκτέλεση από τους Μπολσεβίκους.
Οι λόγοι της εξέγερσης αργότερα συζητήθηκαν από την Μπολσεβίκικη κυβέρνηση και αποφάσισε την αντιμετώπιση του πληθυσμού με μεγαλύτερη ανοχή. Μετά την καταστολή της εξέγερσης του Φεβρουαρίου, ο Αλεξάντερ Μιασνικιάν διορίστηκε Πρόεδρος του Συμβουλίου των Λαικών Επιτρόπων της Αρμενίας, η νεοσύστατη κυβέρνηση της Αρμενικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας.
Διεθνείς αντιδράσεις
Στις 18 Φεβρουαρίου η Επιτροπή έστειλε μήνυμα στην αρμενική αντιπροσωπεία στο Παρίσι και τους ηγέτες των παγκόσμιων δυνάμεων (Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία), στην Κοινωνία των Εθνών και αλλού, αλλά δεν έλαβε κάποια απάντηση. Εστάλη επίσης μήνυμα προς την αρμενική αντιπροσωπεία στην Τιφλίδα της Γεωργίας, όπου μετά την Σοβιετοποίηση της Αρμενίας, οι ντόπιοι Αρμένιοι υπέστησαν βία. Η Γεωργία απάντησε στο μήνυμα στις 21 Φεβρουαρίου, όταν η αρμενική πρεσβεία άνοιξε εκ νέου στην Τιφλίδα. Η Γεωργία έπεσε στους Σοβιετικούς στις 25 Φεβρουαρίου και στη συνέχεια οι αρμένιοι επαναστάτες είχαν μείνει μόνοι εναντίον των Μπολσεβικικών δυνάμεων στον Καύκασο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:20ός αιώνας στην Αρμενία Κατηγορία:Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Πόλεμοι της Αρμενίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Ρωσίας Κατηγορία:Αρμενικός εθνικισμός Κατηγορία:Αντικομμουνισμός
Πάπας Λούκιος Α΄
Ο Πάπας Λούκιος Α΄ προκαθημένος της εκκλησίας της Ρώμης (25 Ιουνίου 253 – 5 Μαρτίου 254) εκ γενετής Ρωμαίος σύμφωνα με το LP, εξορίστηκε από τον αυτοκράτορα Γάλλο, σχεδόν αμέσως μετά την εκλογή του. Δεν είναι γνωστός ό τόπος εξορίας του, αλλά φαίνεται πως σύντομα επέστρεψε μαζί με άλλους εξορισμένους χριστιανούς, καθώς ο νέος αυτοκράτορας Βαλεριανός (Ουαλεριανός) διέκειτο καταρχήν ευνοϊκά προς τη χριστιανική θρησκεία, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ευσέβιου Καισαρείας.