cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σουσούμου Τονεγκάουα
Βιογραφία
Ο Σουσούμου Τονεγκάουα γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1939 στη Ναγκόγια της Ιαπωνίας. Ο πατέρας του (Tsutoma Tonegawa) είχε επιχείρηση υφασμάτων και αρκετά εργοστάσια σε επαρχιακές πόλεις στο νότιο μέρος της Ιαπωνίας. Ο πατέρας του αναγκαζόταν να ταξιδεύει συχνά στα εργοστάσια υφασμάτων και όλη η οικογένεια ήταν απαραίτητο να μετακομίζει σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ο πατέρας του είχε τρία αγόρια και ένα κορίτσι. Οι γονείς του τον έστειλαν μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του στο σπίτι του θείου του στο Τόκιο, για να έχει καλύτερη εκπαίδευση. Στο λύκειο το αγαπημένο του μάθημα ήταν η χημεία. Έτσι, όταν τελείωσε το σχολείο έδωσε εξετάσεις για το τμήμα χημείας του πανεπιστημίου του Κιότο. Κατάφερε να μπει με τη δεύτερη φορά το 1959. Στη διάρκεια των σπουδών του έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη μοριακή βιολογία. Μετά την αποφοίτησή του από το τμήμα χημείας το 1963, πήγε στο εργαστήριο του καθηγητή Ιτάρου Ουατανάμπε στο πανεπιστήμιο του Κιότο. Μετά από λίγους μήνες με παρότρυνση του καθηγητή του πήγε στις Η.Π.Α. στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο. Αποφοίτησε το 1968 και παρέμεινε στο Σαν Ντιέγκο κάνοντας μεταδιδακτορική έρευνα για δύο χρόνια στο ινστιτούτο Σαλκ στο εργαστήριο του Ρενάτο Ντουλμπέκκο. Το 1970 έληγε η visa του και έπρεπε να φύγει από τις ΗΠΑ για τουλάχιστον δύο χρόνια πριν κάνει αίτηση ξανά για visa. Με παρότρυνση του Ρενάτο πήγε στο νεοσύστατο ινστιτούτο ανοσολογίας στη Βασιλεία της Ελβετίας το 1971, όπου έμεινε για δέκα έτη και όπου διεξήγαγε έρευνα με άλλους ερευνητές για το πώς παράγεται η τεράστια ποικιλομορφία αντισωμάτων χρησιμοποιώντας τις νέες τεχνικές της μοριακής βιολογίας, δηλαδή ο περιορισμός ενζύμων, το ανασυνδυασμένο DNA.
Το 1981 έφυγε από τη Βασιλεία και πήγε στο κέντρο έρευνας για τον καρκίνο στο M.I.T. στη Μασαχουσέτη συνεχίζοντας την έρευνα για 10 έτη ακόμα πάνω σε θέματα, που αφορούν την ανοσολογία. Έπειτα έστρεψε το ενδιαφέρον του στον εγκέφαλο και προσπάθησε να εξηγήσει πώς οι άνθρωποι μαθαίνουν, πώς δημιουργούνται οι αναμνήσεις και πώς αποθηκεύονται στα μόρια και τα κύτταρα του εγκεφάλου. Χρησιμοποίησε γενετικά τροποποιημένα ποντίκια ως πειραματόζωα, για να δημιουργήσει ψευδείς αναμνήσεις. Μελέτησε τα κύτταρα του εγκεφάλου, που διατηρούν τη μνήμη, και τα οποία βρίσκονται στον ιππόκαμπο. Ο Σουσούμου Τονεγκάουα και οι συνεργάτες του προσπαθούν να κατανοήσουν τι πληροφορίες αποσπά ο εγκέφαλος από το περιβάλλον μέσω της εμπειρίας και πώς η μνήμη από προηγούμενες εμπειρίες μετατρέπεται σε γνώση, που ενισχύει τη νέα μάθηση. Ο Σουσούμου Τονεγκάουα προσδοκά να φέρει επανάσταση με την έρευνά του στην αντιμετώπιση της αμνησίας, της κατάθλιψης και της νόσου Αλτσχάιμερ. Με τη βοήθεια της οπτογενετικής τεχνικής προσπαθεί να ενισχύσει τη μνήμη. Ο Σουσούμου Τονεγκάουα ήταν διευθυντής στο ινστιτούτο επιστήμης εγκεφάλου RIKEN από το 2009 έως το 2017. Είναι μέλος της Αμερικάνικης Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών καθώς και του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Μοριακής Βιολογίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες βιολόγοι Κατηγορία:Ιάπωνες νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Βιολόγοι του 20ού αιώνα
1439
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1439 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αθηνά Αλέα
thumb|right|350px|Ο αρχαιολογικός χώρος της Αθηνάς Αλέας στην Τεγέα Αλέα ονομαζόταν η Θεά Αθηνά, ιδίως στην Αρκαδία, όπου σύμφωνα με την μυθολογία έλαβε μέρος στους πολέμους της Αλέας, της Μαντίνειας και της Τεγέας. Αρχικά η Αλέα ήταν ιδιαίτερη θεότητα, που όμως αργότερα σχετίστηκε με την Αθηνά.
Περιγραφή
Ο ναός της Αθηνάς Αλέας βρισκόταν στην Τεγέα. Σύμφωνα με τον μύθο ο Άλεος, γιος του Αφείδα είχε ιδρύσει τον ναό αυτό, και από αυτόν τον ναό πήρε η θεά το όνομά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αρκαδία Αλεα Κατηγορία:Αθηνά Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί
Αλ Ουάχτ
Το Αλ Ουάχτ είναι χωριό στην Επαρχία της Μέκκας, στη δυτική Σαουδική Αραβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία της Μέκκας
Κάτω Θεοδωράκι Κιλκίς
Το Κάτω Θεοδωράκι είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 420 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κάτω Θεοδωράκι βρίσκεται στα όρια του νομού με το νομό Σερρών, νοτιοδυτικά της λίμνης Κερκίνης και στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Δύσωρον (μέρος των Κρουσσίων Ορέων). Το χωριό απέχει 23,5 χλμ. ΒΑ. της πόλης του Κιλκίς και 74,5 χλμ. Β. της Θεσσαλονίκης και το διαρρέει ο Γαλλικός ποταμός. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 104 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο. Η εκκλησία της Αγίας Τριάδος έχει κηρυχθεί από το 1983 ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο επειδή "είναι από τις παλαιότερες τρίκλιτες βασιλικές της όψιμης τουρκοκρατίας του Nομού Kιλκίς με ωραίο ξυλόγλυπτο τέμπλο και ενδιαφέρουσες εικόνες". Από το Κάτω Θεοδωράκι καταγόταν ο ζωγράφος και λογοτέχνης Κώστας Λαχάς (πραγματικό όνομα: Κώστας Λαχανίδης, Μάιος 1936 - 9 Δεκεμβρίου 2014) και ο επιχειρηματίας Βασίλης Χειμωνίδης (20 Δεκεμβρίου 1933 - 2008).
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1934 αποσπάστηκε στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Άνω Θεοδωράκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Κάτω Θεοδωρακίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 150 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 97.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Α2 Εθνική πετοσφαίρισης ανδρών
Το πρωτάθλημα της Α2 Κατηγορίας Βόλεϊ ανδρών είναι το πρωτάθλημα τρίτου επιπέδου για την πετοσφαίριση στην Ελλάδα   κάτω από την Βόλεϊ Λιγκ και την Πρε Λιγκ. Διεξάγεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης σε δύο ζώνες με γεωγραφικά κριτήρια. Ο πρωταθλητής κάθε ζώνης κερδίζει την άνοδο στην Πρε Λιγκ.
Ιστορία
Η Α2 διεξήχθη για πρώτη φορά την περίοδο 1988-1989, όταν και αποτέλεσε τον δεύτερο όμιλο της Α' Εθνικής (οι ομάδες που συμμετείχαν αναφέρονται ιστορικά ότι κατέλαβαν τις θέσεις 7-12 της Α' Εθνικής ).
2125 Καρλ-Όντγες
Ο Καρλ-`Οντγες (Karl-Ontjes) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,817. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού φυσικού Καρλ-`Οντγες Γκρένεβελντ (Karl-Ontjes Groeneveld).
Βίλχελμ Γκούστλοφ (πλοίο)
Το MV Wilhelm Gustloff - (Βίλχελμ Γκούστλοφ) ήταν γερμανικό κρουαζιερόπλοιο που βυθίστηκε στις 30 Ιανουαρίου 1945 από το σοβιετικό υποβρύχιο S-13 στη Βαλτική θάλασσα, ενώ μετέφερε γερμανούς στρατιώτες, στρατιωτικούς και πρόσφυγες από την ανατολική Πρωσία και τις κατεχόμενες περιοχές της Βαλτικής, εν όψει της προέλασης του Κόκκινου Στρατού. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, περίπου 10.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους – στην πιο πολύνεκρη ναυτική τραγωδία της ιστορίας.
Το πλοίο είχε κατασκευαστεί το 1937 ως κρουαζιερόπλοιο για την αναψυχή των μελών του Γερμανικού Εργατικού Μετώπου μέσω του προγράμματος Δύναμη μέσα από τη Χαρά (Kraft durch Freude - KdF) αλλά από το 1939 είχε επιταχτεί από το Γερμανικό Πολεμικό Ναυτικό. Από το 1939 ως το 1940 χρησιμοποιήθηκε ως πλωτό νοσοκομείο, ενώ από το 1940 ως το 1945 μετασκευάστηκε σε πλωτό στρατώνα για τις ανάγκες του προσωπικού στη γερμανική ναυτική βάση υποβρυχίων της Γκντίνια (γερμ.: Gotenhafen) στην κατεχόμενη Πολωνία. Το 1945 συμμετείχε στην Επιχείρηση Hannibal (Operation Hannibal), δηλαδή στην οργανωμένη οπισθοχώρηση των Γερμανών και εκκένωση περιοχών, κατά τη διάρκεια της οποίας βυθίστηκε.
Κρουαζιερόπλοιο
Το πλοίο - 208 μέτρα μήκος, 24 μέτρα πλάτος, και χωρητικότητας 25.000 κόρων (1500 επιβάτες και 400 μέλη πλήρωμα) ναυπηγήθηκε από την ναυπηγο-κατασκευαστική εταιρεία Blohm+Voss στο Αμβούργο, το 1937 για λογαριασμό του Γερμανικού Μετώπου Εργασίας της επίσημης συνδικαλιστικής οργάνωσης του Γ΄ Ράιχ. Αν και το αρχικό όνομα που είχε επιλεχθεί ήταν το «Αδόλφος Χίτλερ», ο ίδιος ο Χίτλερ, αποφάσισε να βαπτιστεί Βίλχελμ Γκούστλοφ, ως φόρος τιμής στον ιδρυτή και ηγέτη του ελβετικού παραρτήματος του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος,  ο οποίος δολοφονήθηκε  από έναν Εβραίο Κροάτη φοιτητή, το 1936.
Το Βίλχελμ Γκούστλοφ το πρώτο ευρωπαϊκό κρουαζιερόπλοιο, αφού κατασκευάστηκε ειδικά για να κάνει κρουαζιέρες. Το πλοίο παραχωρήθηκε στην υπαγόμενη στο Μέτωπο Εργασίας οργάνωση, Δύναμη μέσα από τη Χαρά, με σκοπό να πραγματοποιεί κρουαζιέρες και ταξίδια αναψυχής, στους εργαζόμενους Γερμανούς. Και πράγματι, χιλιάδες εργάτες και υπάλληλοι που δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά κρουαζιέρες και πολυήμερα ταξίδια, επωφελήθηκαν του προγράμματος για να κάνουν διακοπές. Το πλοίο διαφημίστηκε ως «πλοίο χωρίς κοινωνικές τάξεις» αφού όλες οι καμπίνες και όλοι οι κοινόχρηστοι χώροι ήταν ίδιοι για όλους τους επιβάτες.
Υπήρχαν 224 δίκλινες και 233 τετράκλινες καμπίνες. Κάθε καμπίνα είχε μια ντουλάπα για κάθε επιβάτη, έναν ή δύο νιπτήρες με τρεχούμενο κρύο και ζεστό νερό και ένα καθιστικό που αποτελείται από ένα τραπέζι, καρέκλες και έναν καναπέ. Όπως συνηθιζόταν ακόμα στα επιβατηγά πλοία της εποχής, οι τουαλέτες, τα ντους βρίσκονταν έξω από τις καμπίνες ως κοινόχρηστες εγκαταστάσεις, αλλά  ξεχωριστά για τους επιβάτες και το πλήρωμα. Όλοι οι επιβάτες και τα μέλη του πληρώματος φιλοξενούνταν αποκλειστικά σε εξωτερικές καμπίνες. Στο κατάστρωμα «Ε» που ήταν κάτω από την ίσαλο γραμμή υπήρχε ένα μεγάλο σαλόνι, πισίνα, και έξι υπνοδωμάτια χωρίς φινιστρίνια αποκλειστικά για φιλοξενία μελών της  «Νεολαίας Χίτλερ» (HJ) ή της  «Ένωσης Γερμανίδων Κορασίων» (Bund Deutscher Mädel).
Υπολογίζεται ότι από τον Μάρτιο του 1938 ως τον Αύγουστο του 1939 μετέφερε περίπου 80.000 επιβάτες πραγματοποιώντας 60 κρουαζιέρες.
Άλλες - παράλληλες - χρήσεις
Τον Απρίλιο του 1938 το πλοίο χρησιμοποιήθηκε σαν εκλογικό κέντρο όπου οι Γερμανοί και Αυστριακοί πολίτες, οι εγκατεστημένοι στο Λονδίνο, μπόρεσαν να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα για την ένωση της Γερμανίας με την Αυστρία, το λεγόμενο Anschluss. Στις 9 Απριλίου το πλοίο αναχώρησε από το Αμβούργο και φτάνοντας στην Αγγλία, αγκυροβόλησε σε διεθνή ύδατα, 5.6 χλμ. από το λιμάνι του Τίλμπουρυ. Στις 10 Απριλίου 1.172 Γερμανοί και 802 Αυστριακοί ψηφοφόροι μεταφέρθηκαν στο πλοίο όπου και συμμετείχαν στο δημοψήφισμα. Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα, μόνο 10 ψήφισαν κατά της ένωσης.
Από τις 20 Μαΐου ως τις 2 Ιουνίου 1939, το πλοίο αποσπάστηκε από τις κρουαζιέρες, προκειμένου να μεταφέρει από την  Ισπανία του Φράνκο πίσω στη Γερμανία, τη λεγεώνα Κόνδορ. Το Γκούστλοφ μαζί με τα άλλα πλοία της οργάνωσης,  Robert Ley, Der Deutsche, Stuttgart, και  Sierra Cordoba, καθώς και το ανεξάρτητο Oceana έφτασαν στο ισπανικό λιμάνι του Βίγο, ξεφόρτωσαν ιατρικό υλικό και άλλου είδους ανθρωπιστική βοήθεια για την Εθνικιστική παράταξη, και παρέλαβαν τους στρατιώτες με προορισμό το Αμβούργο. Το Wilhelm Gustloff μετέφερε 1405 στρατιώτες.
Η βύθιση του πλοίου
Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε μέρος στην πολωνική εκστρατεία καθώς και στη νορβηγική. Όμως από τον Νοέμβριο του 1940 μέχρι τις αρχές του 1945 παρέμενε ελλιμενισμένο στη Γκντύνια στη διάθεση της εκεί διοίκησης υποβρυχίων χρησιμοποιούμενο ως πλοίο υποστήριξης - ενδιαίτησης (Wohnschiff) του προσωπικού των υποβρυχίων και της ναυτικής βάσης.
Περόλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Περολιέν (γαλλικά: Péroliens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Βίλχελμ Γκούστλοφ (πλοίο)
Η βύθιση του πλοίου
Για την εκκένωση της Γκντύνια, όπου και η βάση του στολίσκου των υποβρυχίων «U ΙΙ», ο ναύαρχος διέθεσε τα νοσοκομειακά πλοία Βίλχελμ Γκούστλοφ και Χάνσα (Hansa), τα οποία στις 29 Ιανουαρίου 1945 ήταν έτοιμα για απόπλου με την συνοδεία δύο τορπιλακάτων. Οι Γερμανοί μετεωρολόγοι θεώρησαν καταλληλότερη ημερομηνία της επιχείρησης την 30ή Ιανουαρίου όπου θα επικρατούσε κακοκαιρία, θεωρώντας ότι η επαρκής ταχύτητα των πλοίων θα τα καθιστούσε ασφαλή σε δύσκολες καιρικές συνθήκες έναντι των εχθρικών υποβρυχίων.
Ιστορικό ναυαγίου
Αν και το «Βίλχελμ Γκούστλοφ» είχε δυνατότητα μεταφοράς 1.685 ατόμων, η γερμανική διοίκηση σκόπευε να υπερβεί κατά πολύ το όριο αυτό, με δεδομένο ότι τουλάχιστον 60.000, μόνο άμαχοι, ανέμεναν στους παραπάνω λιμένες της ανατολικής Πρωσίας για να επιβιβασθούν. Σύμφωνα με την τελευταία αναφορά επιβατών του πλοίου, επέβαιναν σ΄ αυτό 173 μέλη πληρώματος, 918 άνδρες του γερμανικού ναυτικού (διοίκησης υποβρυχίων) μεταξύ των οποίων και γιατροί, 373 νοσοκόμες, 162 βαριά τραυματίες και 4.424 πρόσφυγες (συνολικά 6.050 επιβαίνοντες). Σύμφωνα, όμως, με άλλες πηγές, το σύνολο των επιβατών πλησίαζε τις 10.000, ένας αριθμός όχι και τόσο απίθανος, αν ληφθεί υπ΄ όψη ότι πράγματι κατά την επιβίβαση είχε δημιουργηθεί σύγχυση και με τον πανικό φυγής που επικρατούσε κατόρθωσαν να διασπάσουν τον έλεγχο καταλαμβάνοντας και την τελευταία σπιθαμή ελεύθερου χώρου επί του πλοίου.
Στις 19:10΄ καθώς τα δύο πλοία παρέπλεαν τη βάση Χελ και τον φάρο Ροζέβιε των πολωνικών ακτών γίνονται αντιληπτά από το περισκόπιο του ρωσικού υποβρυχίου «S-13» του οποίου κυβερνήτης ήταν ο Αλεξάντερ Μαρινέσκο. Ο σοβιετικός κυβερνήτης, αντιλαμβανόμενος ότι πρόκειται για νηοπομπή αλλά δυσκολευόμενος από τις συνθήκες, αποφάσισε να ακολουθήσει τα σκάφη μέχρι να πετύχει την κατάλληλη στιγμή τορπιλισμού. Στις 21:08 το «S-13» εξαπολύει 4 τορπίλες κατά του επιβατηγού εκ των οποίων οι 3 βρήκαν τον στόχο τους προκαλώντας αιφνιδιασμό και πανικό στους επιβαίνοντες του «Βίλχελμ Γκούστλοφ». Σύμφωνα με την μαρτυρία του Καρλ Χόφμαν, μέλους του πληρώματος που διασώθηκε, η μία τορπίλη αχρήστευσε το μηχανοστάσιο ενώ οι δύο άλλες τα ύφαλα στη πλώρη με συνέπεια να βρουν ακαριαίο θάνατο οι 373 νοσοκόμες που είχαν καταλύσει στο διαμέρισμα εκείνο του πλοίου. Η κατάσταση που επικράτησε ήταν τραγική και απερίγραπτη. Οι σωσίβιες λέμβοι ρίχνονταν ανορθόδοξα, το πλοίο άρχισε να παίρνει κλίση δημιουργώντας αλλοφροσύνη. Οι φωτοβολίδες φώτιζαν τον σκοτεινό ουρανό και τα σήματα κινδύνου (SOS) στέλνονταν από τον ραδιοτηλεγραφητή συνεχώς. Το Λέβε έφθασε πρώτο, αλλά συνέχισε τις έρευνες εντοπισμού του εχθρικού υποβρυχίου αντί τού συντονισμού της διάσωσης.
Τελικά μετά από 50 λεπτά της ώρας, στις 22:00, το Βίλχελμ Γκούστλοφ βυθίστηκε, παρασύροντας στο βυθό χιλιάδες επιβατών του. Οι ελάχιστες λέμβοι ήταν αδύνατον να περισυλλέξουν τους ναυαγούς από τα παγωμένα νερά της Βαλτικής. Όταν έφθασαν, επίσης, το καταδρομικό Άντμιραλ Χίπερ (Admiral Hipper) και η τορπιλάκατος «Τ-36», το ηθικό των ναυαγών αναπτερώθηκε, πλην όμως οι ελιγμοί των πλοίων αυτών ήταν περισσότερο για την αποφυγή συγκρούσεων και την προσβολή τους από τυχόν εχθρικό υποβρύχιο, επί όσο χρόνο συνέχιζαν τις έρευνες εντοπισμού του. Δυστυχώς για τους ναυαγούς, πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι ν΄ αρχίσει η περισυλλογή τους από τα οκτώ γερμανικά πλοία, που έσπευσαν στο τόπο της τραγωδίας, έτσι ώστε να μη καταστεί δυνατόν να εντοπισθούν επιζώντες στα παγωμένα νερά. Το θέαμα ήταν μακάβριο, καθώς χιλιάδες πτώματα επέπλεαν σε κατάσταση ψύξης. Σύμφωνα με νεότερες πηγές, διασώθηκαν μόλις 1239 άτομα, άλλες κάνουν λόγο για 996 διασωθέντες. Ο απολογισμός, όμως, των θυμάτων την παγωμένη εκείνη νύκτα υπερβαίνει τους 5.000, που, όμως, δεν αποκλείεται να ανέρχεται και σε 8.000 αν πράγματι στο μοιραίο αυτό πλοίο είχαν επιβιβασθεί 10.000 άτομα.
Η τραγωδία αυτή είναι από τις μεγαλύτερες ναυτικές τραγωδίες στον κόσμο. Ο Μαρινέσκο για αυτή του την ενέργεια προτάθηκε για το ανώτατο παράσημο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά η σχέση του με μία αλλοδαπή όχι μόνο προκάλεσε την απόρριψη της πρότασης, αλλά λίγο έλειψε να του στοιχίσει παραπομπή σε ναυτοδικείο και εγκλεισμό σε γκουλάγκ. Τελικά όμως, το 1990, μετά θάνατον, το όνομά του "αποκαταστάθηκε", και ο Μαρινέσκο τιμήθηκε με το παράσημο, άσχετο αν η βύθιση του «Βίλχελμ Γκούστλοφ» ήταν έγκλημα πολέμου. thumb|380px|Μοντέλο του πλοίου «Βίλχελμ Γκούστλοφ»|left
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυάγια Κατηγορία:Μεταφορές στη Γερμανία Κατηγορία:Πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Α2 Εθνική πετοσφαίρισης ανδρών
Ιστορία
Την επόμενη περίοδο (1989-90) η Α1 και η Α2 συγχωνεύτηκαν και σχημάτισαν ξανά την ενιαία Α' Εθνική, έτσι η Β' Εθνική αποτέλεσε τη δεύτερη κατηγορία της περιόδου.
Την περίοδο 1990-91 η Α2 καθιερώθηκε οριστικά. Μάλιστα τις τρεις πρώτες περιόδους (1990-91, 1991-92, 1992-93) οι δύο πρώτες ομάδες της βαθμολογίας συμμετείχαν στα πλέι οφ της Α1.
Συγκεκριμένα, την περίοδο 1990-91 τα Ελληνικά Ναυπηγεία και ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης μετείχαν στην Α' φάση των play off, μάζι με τις ομάδες των θέσεων 3-8 της Α1, όπου και αποκλείστηκαν (μπορούσαν να φτάσουν ως και την κατάκτηση του πρωταθλήματος).
Την περίοδο 1991-92 ο Πανελλήνιος και ο Έσπερος Βυζαντίου συμμετείχαν στα play off για τις θέσεις 3-10 και μπορούσαν να φτάσουν ως την κατάκτηση ενός "εισιτηρίου" για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, όμως αποκλείστηκαν στην Α' φάση.
Την περίοδο 1992-93 το σύστημα διεξαγωγής ήταν ίδιο με αυτό του 1991. Ο Ιωνικός Ν.Φ και ο ΠΑΟΚ μπορούσαν να φτάσουν ως τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος, όμως αποκλείστηκαν αμφότεροι στην Α' φάση. Επιπλέον, λόγω της αύξησης των ομάδων της Α1 από δέκα σε δώδεκα, η 3η και η 4η ομάδα της Α2 (ΑΕΚ και Κτησιφών Παιανίας) έδωσαν μαζί με τις δύο τελευταίες ομάδες της Α1 (Έσπερος Βυζαντίου και ΑΓΣ Ιωαννίνων) αγώνες μπαράζ για την Α1 της περιόδου 1993-94. Ο Έσπερος και ο Κτησιφών κατάφεραν να κερδίσουν τη συμμετοχή τους στην Α1, ενώ η ΑΕΚ και ο ΑΓΣ Ιωαννίνων βρέθηκαν στην Α2.
Απο την περίοδο 1993-94 οι ομάδες της Α2 έπαψαν να μετέχουν στα play off της Α1.
Τις περιόδους 2007-08 ως 2009-10 διεξάγονταν play off για την άνοδο στην Α1 μεταξύ των ομάδων που κατέλαβαν τις θέσεις 2 ως 5, ενώ ο πρωταθλητής προβιβαζόταν απευθείας.
Από την περίοδο 2012-13 και λόγω της κατάργησης της Β' Εθνικής και της συγχώνευσης της με την Α2, άρχισε να διεξάγεται για πρώτη φορά σε ομίλους (τρεις). Την περίοδο 2016-17 οι όμιλοι μειώθηκαν σε δύο, όμως ο κάθε όμιλος αποτελείται από δύο υποομίλους (συνολικά τέσσερεις όμιλοι).
Το 2020 καθιερώθηκε η Πρε Λιγκ ως ενδιάμεση κατηγορία μεταξύ Βόλεϊ Λιγκ και Α2, και αντικατέστησε την Α2 ως το πρωτάθλημα δεύτερου επιπέδου.
Ως πρωτάθλημα τρίτου επιπέδου
Από την περίοδο 2020-21 και μετά τη δημιουργία της ενδιάμεσης κατηγορίας με την ονομασία Πρε Λιγκ, η Α2 είναι πλέον πρωτάθλημα τρίτης κατηγορίας.
Ερασχαχούν
Το Ερασχαχούν ή Γιερασχαχούν (αρμενικά: Երասխահուն, έως το 1950 γνωστό ως Κουρού Αράζ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,123 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
1438
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1438 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Τάφος της Χενουταουί
'' Tο όνομα Χενουταουί έχουν κι άλλα πρόσωπα της 19ης, 20ης και 21ης Δυναστείας της Αιγύπτου, βλ. Χενουταουί (αποσαφήνιση) ''
1438
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τάφος της Χενουταουί
Ο Τάφος της Χενουταουί έχει τον κωδικό MMA 59 στον κατάλογο του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης, η οποία αναφέρεται στους τάφους που ανασκάφηκαν από τον Αμερικανό Αιγυπτιολόγο Χέρμπερτ Ιούστις Ουίνλοκ, σε μία από τις ερευνητικές αποστολές του Μουσείου.
Ο τάφος των Θηβών ΜΜΑ 59 ανακαλύφθηκε κατά την ανασκαφική περίοδο 1923 – 24, στη θέση Ντειρ-ελ Μπαχάρι που αποτελεί τμήμα της Νεκρόπολης των Θηβών στη δυτική όχθη του Νείλου, απέναντι από το Λούξορ. Πρόκειται για τον χώρο ταφής μίας Αρχαίας Αιγυπτίας, της Χενουταουί, η οποία έζησε την περίοδο της 21ης Δυναστείας και υπήρξε Αοιδός του Θεού Άμωνα - Ρα.
Η μουσικός του Άμωνα - Ρα
αριστερά|μικρογραφία| Λεπτομέρεια από την εξωτερική λάρνακα. Η Χενουταουί μπροστά στον θεό Όσιρη κρατώντας σείστρο. Η Χενουταουί ήταν προφανώς μία απλή πολίτης και δεν σχετιζόταν με τη βασιλική οικογένεια. Πέθανε σε νεαρή ηλικία, 20 ετών περίπου.Το σώμα της δεν ταριχεύθηκε, απλώς τυλίχθηκε με πολλές στρώσεις λινών επιδέσμων. Ενταφιάστηκε σε έναν τάφο ο οποίος αρχικά ανήκε στον Μινμοζέ, έναν αξιωματούχο της Χατσεψούτ (18η Δυναστεία). Ο πλούσιος τάφος του είχε καταληστευθεί και επαναχρησιμοποιήθηκε για να ενταφιαστεί η Χενουταουί, πολλούς αιώνες μετά το θάνατό του. Σύμφωνα με τον Winlock, το κάλυμμα της εξωτερικής λάρνακας δεν ήταν σφραγισμένο. Μέσα στην εσωτερική λάρνακα, τη μούμια περιέβαλλε ξύλινο φέρετρο. Στο ζωγραφικό διάκοσμο των εσωτερικών σαρκοφάγων, η Χενουταουί απεικονίζεται με ένα περίτεχνο περιδέραιο και κάτω από αυτό με ένα δικτυωτό κάλυμμα από χάντρες. Στο κάλυμμα της εξωτερικής λάρνακας υπάρχουν επιγραφές στα ιερογλυφικά που αποτελούν επικλήσεις προς τη Θεά Μουτ. Το μέγεθος της μούμιας ήταν μεγαλύτερο από το ξύλινο φέρετρο και τα πόδια συνεθλίβησαν προκειμένου να χωρέσει στο εσωτερικό του.
Οι σαρκοφάγοι της Χενουταουί
μικρογραφία| Η εξωτερική λάρνακα της Χενουταουί |εναλλ.=|αριστερά Ο ταφικός της εξοπλισμός περιλάμβανε τρεις ξύλινες λάρνακες με ζωγραφική διακόσμηση: μία εξωτερική και εσωτερικά αυτής, δύο μικρότερες. Έτσι όπως είναι τοποθετημένες η μία σαρκοφάγος μέσα στην άλλη θυμίζουν τις ρώσικες κούκλες. Οι μεγαλοπρεπείς παραστάσεις απεικονίζουν θεούς και σύμβολα, που συνδέονται με τις δοξασίες των Αιγυπτίων σχετικά με τη μεταθανάτια ζωή. Και οι τρεις λειψανοθήκες έχουν τη μορφή φασκιωμένης μούμιας με επιζωγραφισμένες περίτεχνες μάσκες στα πρόσωπα, οι οποίες αποδίδουν τα χαρακτηριστικά της νεκρής.
Το κάλυμμα της εξωτερικής σαρκοφάγου έχει λευκό χρώμα, μιμούμενο τα λευκά υφάσματα από λινάρι με τα οποία συνήθιζαν να καλύπτουν τις μούμιες. Στην επιφάνειά του εικονίζεται η Ηenuttawy να φορά ένα πολύτιμο επιστήθιο κόσμημα, σε σχήμα ιερού, μέσα στο οποίο βρίσκονται δύο φτερωτά Μάτια του Ώρου με αιρούμενες μορφές κόμπρας Ουραίου που κρατούν Ανκχ. Στο κέντρο, δύο γεράκια του Ώρου πλαισιώνουν έναν σκαραβαίο (Κεπερά) που κρατά την σφαίρα του ήλιου, σπρώχνοντάς την προς τα επάνω, ώστε να έλθει η ανατολή που αποτελεί συμβολισμό της εκ νέου γένεσης της ζωής. Δεξιά και αριστερά του "ιερού" απεικονίζονται από ένα μαύρο τσακάλι καθισμένο και στραμμένο προς αυτό. Τα ζώα φορούν το στέμμα της Κάτω και την Άνω Αιγύπτου και κρατούν σκήπτρα. Πρόκειται για μεταμορφώσεις του θεού Άνουβη, προστάτη της μουμιοποίησης των νεκρών.
Παρακάτω απεικονίζεται η θεά Νουτ με ορθάνοιχτα τα προστατευτικά φτερά της τα οποία καλύπτουν όλο το πλάτος του καλύμματος. Κάθετες και οριζόντιες χρυσοκίτρινες ζώνες που μιμούνται το χρυσάφι που διακοσμεί τις βασιλικές λάρνακες, φέρουν ιερογλυφικές επιγραφές όπου η Χενουταουί η Δικαιωμένη επικαλείται τη θεία εύνοια, λέγοντας:
« ''Μητέρα μου, Nut! Άπλωσε τα φτερά σου στο πρόσωπό μου και χάρισέ μου αιωνιότητα, σαν αυτήν που έχουν τα ακάματα αστέρια, και ας μην πεθάνω δεύτερη φορά στην νεκρόπολη ! »''
Στα ορθογώνια διάχωρα ανάμεσα στις χρυσές ζώνες απεικονίζονται οι εξής σκηνές: α) η Ηenuttawy φορώντας ένα πολυτελές χρυσαφί ένδυμα κουνά ένα σείστρο και προσεύχεται στον Όσιρη, β) οι τέσσερις γιοί του Ώρου να στέκονται δίπλα σε βωμούς προσφορών, γ) ο θεός Άνουβις, προστάτης των νεκρικών χώρων και της ταριχευτικής, με τη μορφή μαύρου τσακαλιού και σκήπτρο και δ) στα πόδια της λάρνακας, οι θεές Ίσις και Νέφθυς που θρηνούν για τον χαμό της Χενουταουί. μικρογραφία| Οι δύο εσωτερικές λάρνακες της Χενουταουί Το κάλυμμα της εσωτερικής λάρνακας της Χενουταουί ήταν βαμμένο με κίτρινο χρώμα, αντιγράφοντας το χρώμα των βασιλικών σαρκοφάγων που ήταν κατασκευασμένες από συμπαγή χρυσό ή από επιχρυσωμένο ξύλο. Στα καλύμματα των δύο εσωτερικών σαρκοφάγων κυριαρχεί η μορφή ενός μεγάλου σκαραβαίου, σύμβολο του θεού της ανατολής του ήλιου Κεπερά που σπρώχνει ψηλά την σφαίρα του ήλιου για να φέρει την ανατολή, περίπου όπως ο σκαραβαίος προφυλάσσει τα μικρά του (προνύμφες) μέσα σε μία μικρή μπάλα από κοπριά, κατά τη διαδικασία της αναπαραγωγής του. Απεικονίζεται επίσης ο θεός της μεταθανάτιας ζωής, Όσιρις, πλαισιωμένος από τις αδελφές θεές Ίσις και Νέφθυς, οι οποίες είναι προστάτιδες θεές των ταφικών ιεροτελεστιών. Κοντά στις θεϊκές μορφές βρίσκονται τα μικροσκοπικά πνεύματα της νεκρής, τα λεγόμενα "Μπα".  αριστερά|μικρογραφία| Ένα από τα κτερίσματα της Henuttawi. Βραχιόλι με φυλακτό σε μορφή κροκόδειλου.
Τα κοσμήματά της
Η Χενουταουί ενταφιάστηκε με τα αγαπημένα της κοσμήματα. Ένα από τα περιδέραια που βρέθηκαν περασμένα στον λαιμό της είναι φτιαγμένο από λινό κορδόνι με διακοσμητικούς κόμπους, στο οποίο είναι αναρτημένο ένα φυλακτό από σφυρήλατο χρυσό που έχει τη μορφή δύο λιονταριών που καθισμένα πλάτη με πλάτη, ατενίζουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Είναι το σύμβολο των λεόντων Aker, που ήταν οι φύλακες των οριζόντων. Το ένα ονομάζεται Duaj που σημαίνει "χθες" και το άλλο Sefer που σημαίνει "αύριο".
Tον αριστερό καρπό της Χενουταουί στόλιζαν τέσσερα βραχιόλια φτιαγμένα από λινό κορδόνι, με κόμπους, ανάμεσα στους οποίους είναι περασμένες χάντρες. Το ένα ξεχωρίζει, επειδή έχει αναρτημένο περίαπτο σε μορφή κροκόδειλου, από λίθο καρνεόλης. Ένα από τα πιο επικίνδυνα πλάσματα του Νείλου, ο κροκόδειλος ήταν ένα αποτροπαϊκό σύμβολο που έδιωχνε μακριά το κακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Τοπολογική Ομάδα
μικρογραφία|303x303εσ|Οι [[Πραγματικός αριθμός|πραγματικοί αριθμο ί σχηματίζουν μια τοπολογική ομάδα με πρόσθεση]] Στα μαθηματικά, μια Τοπολογική Ομάδα είναι μια ομάδα που έχει μια τοπολογία "συμβατή" με τη δομή της ομάδας. Η τοπολογική δομή καθιστά δυνατή, για παράδειγμα, την εξέταση ορίων σε αυτή την ομάδα και τη συζήτηση για συνεχείς ομομορφισμούς.
Ορισμός
Μια ομάδα G λέγεται τοπολογική ομάδα αν έχει τοπολογία τέτοια ώστε :
Παραδείγματα
Οι πραγματικοί αριθμοί R \mathbb {R} με πρόσθεση και συνηθισμένη τοπολογία σχηματίζουν μια τοπολογική ομάδα. Γενικότερα, ο n-διάστατος ευκλείδειος χώρος \R^n με διανυσματική πρόσθεση και συνήθη τοπολογία σχηματίζει μια τοπολογική ομάδα. Ομοίως, κάθε χώρος Μπάναχ και χώρος Χίλμπερτ αποτελεί τοπολογική ομάδα ως προς την πρόσθεση.
Τα παραπάνω παραδείγματα είναι όλα αβελιανά. Ένα σημαντικό παράδειγμα μη-αβελιανής τοπολογικής ομάδας είναι η ομάδα όλων των n\times n- αντιστρέψιμων πραγματικών πινάκων. Η τοπολογία προκύπτει θεωρώντας την ομάδα αυτή ως υποσύνολο του ευκλείδειου διανυσματικού χώρου \R^{n^2}.
\R^n είναι, όπως και η, μια ομάδα Lie, δηλαδή μια τοπολογική ομάδα της οποίας η τοπολογική δομή είναι αυτή μιας ποικιλίας.
Ένα παράδειγμα τοπολογικής ομάδας που δεν είναι ομάδα Lie είναι η προσθετική ομάδα των ορθολογικών αριθμών \Q (πρόκειται για ένα μετρήσιμο σύνολο που δεν έχει διακριτή τοπολογία). Ένα παράδειγμα μη αβελιανής ομάδας είναι η υποομάδα της ομάδας περιστροφής του \R^3, η οποία παράγεται από δύο περιστροφές ανορθολογικών πολλαπλάσιων του π \pi (του κυκλικού αριθμού Pi) γύρω από διαφορετικούς άξονες.
Σε οποιαδήποτε μοναδιαία άλγεβρα Μπάναχ, το σύνολο των στοιχείων που είναι αντιστρέψιμα με πολλαπλασιασμό σχηματίζει μια τοπολογική ομάδα.
Ιδιότητες
Η αλγεβρική δομή και η τοπολογική δομή για μια τοπολογική ομάδα G είναι στενά συνδεδεμένες. Παραδείγµατος χάριν, σε οποιαδήποτε τοπολογική οµάδα, η συνδεδεµένη συνιστώσα του ουδέτερου στοιχείου είναι µια κλειστή κανονική υποοµάδα της G.
Όπως κάθε τοπολογία που παράγεται από έναν ομοιόμορφο χώρο, η τοπολογία μιας τοπολογικής ομάδας είναι απολύτως κανονική. Ειδικότερα, μια τοπολογική ομάδα που ικανοποιεί την T_0 (δηλαδή είναι ένας χώρος Κολμογκόροφ) είναι ακόμη και ένας χώρος Χάουσντορφ.
Η πιο φυσική έννοια του ομομορφισμού μεταξύ των τοπολογικών ομάδων είναι αυτή του συνεχούς ομομορφισμού ομάδων. Οι τοπολογικές ομάδες, μαζί με τους ομομορφισμούς συνεχών ομάδων, σχηματίζουν μια κατηγορία.
Κάθε υποομάδα μιας τοπολογικής ομάδας είναι με τη σειρά της μια τοπολογική ομάδα με την τοπολογία του μερικού χώρου. Για μια υποομάδα H της G, η αριστερή και η δεξιά δευτερεύουσα κλάση G/H σχηματίζουν έναν τοπολογικό χώρο με την τοπολογία του πηλίκου.
Αν η H είναι κανονικός διαιρέτης της G, τότε η G/H γίνεται τοπολογική ομάδα. Σημειώστε, ωστόσο, ότι αν η H δεν είναι κλειστή στην τοπολογία της G, η προκύπτουσα τοπολογία στην G/H δεν είναι Hausdorffian. Είναι επομένως φυσικό, αν περιοριστούμε στην κατηγορία των Hausdorff-ικών τοπολογικών ομάδων, να μελετάμε μόνο κλειστούς κανονικούς διαιρέτες.
Αν η H είναι υποομάδα της G, τότε η κλειστή περιβάλλουσα της H H είναι με τη σειρά της υποομάδα. Ομοίως, το κλείσιμο ενός κανονικού διαιρέτη είναι και πάλι κανονικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοπολογικοί χώροι Κατηγορία:Περιοχές των μαθηματικών Κατηγορία:Φιλοσοφία των μαθηματικών Κατηγορία:Ιστορία των Μαθηματικών
Anaconda
To Anaconda είναι τραγούδι της Αμερικανίδας καλλιτέχνιδας Νίκι Μινάζ, από το τρίτο στούντιο άλμπουμ της, The Pink Print (2014). Κυκλοφόρησε στις 4 Αυγούστου 2014 από την Young Money Entertainment, Cash Money Records, και τη Republic Records ως το δεύτερο single από το δίσκο. Την παραγωγή του κομματιού αναλάβε ο Polow Da Don και Da Internz. Το εξώφυλλο του "Anaconda" συζητήθηκε πολύ στο Διαδίκτυο λόγω της αποκαλυπτικότητας του. Δέχθηκε γενικά θετικές κριτικές από τους κριτικούς μουσικής. Εμπορικά, το τραγούδι ήταν μια διεθνής επιτυχία φτάνοντας στο νούμερο 2 των Hot 100 των ΗΠΑ. Πέρασε οκτώ συνεχόμενες εβδομάδες στην πρώτη δεκάδα εκεί. Πήγε στο top ten στην Αυστραλία, τον Καναδά, την Ιρλανδία, τη Νέα Ζηλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Ένα συνοδευτικό βίντεο για το τραγούδι σκηνοθετημένο από τον Colin Tilley βγήκε στις 19 Αυγούστου 2014. Μετά την κυκλοφορία του βίντεο, έσπασε το ρεκόρ για τα περισσότερα views σε μία μέρα στο Youtube, με 19,6 εκ. που το κατείχε μέχρι τον προηγούμενο μήνα.
Επίσης αναφέρεται πως το τραγούδι είναι μια διασκευή του τραγουδιού "Baby Got Back" του Sir Mix-a-Lot από το 1992.
Αλ Μουκρ
Το Αλ Μουκρ είναι χωριό στην Επαρχία της Μέκκας, στη δυτική Σαουδική Αραβία.
Ρέισον Τέρι
Ο Ρέισον Τέρι, γεννημένος στις 7 Απριλίου 1984 στο Γουίνστον-Σάλεμ της Βόρειας Καρολίνας, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του σμολ φόργουορντ.
Καριέρα
Τον Αύγουστο του 2007, υπέγραψε στην ομάδα του Άρη, παίζοντας σε 17 παιχνίδια της κανονικής περιόδου του ελληνικού πρωταθλήματος, με μέσο όρο 6,2 πόντων, ενώ στα πλέι-οφ είχε 10 πόντους και 7 ριμπάουντ σε σύνολο τριών αγώνων.
Το καλοκαίρι του 2008, αγωνίστηκε στο Rocky Mountain Revue με την ομάδα των Μάβερικς, αλλά μέσα στην αγωνιστική περίοδο μεταγράφηκε στην Βίρτους Μπολόνια, με την οποία έφθασε στην προημιτελική φάση του EuroChallenge. Ακολούθησε η συνεργασία του με την ισπανική Ομπραδόιρο, πριν συμμετάσχει στο Summer League του NBA με την ομάδα των Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς.
Την σεζόν 2010-11, φόρεσε την φανέλα της γερμανικής Μπάμπεργκ, για να συνεχίσει την επόμενη χρονιά με την ουκρανική Κιμίκ και την μεθεπόμενη στην λιβανέζικη Σάμπβιλ.
Η Ταφή της Άταλα (Ζιροντέ)
Η Ταφή της Άταλα (γαλλικά: 'Les Funérailles d'Atala') είναι πίνακας φιλοτεχνημένος από τον Γάλλο καλλιτέχνη Αν Λουί Ζιροντέ ντε Ρουσύ Τριοζόν. Απεικονίζει ένα θέμα εμπνευσμένο από το τραγικό μυθιστόρημα Αταλά του Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν, ένα έργο από τα χαρακτηριστικότερα της ρομαντικής λογοτεχνίας. Ο Ζιροντέ εξέθεσε το έργο αυτό το 1808, οπότε και θαυμάστηκε ιδιαίτερα. Αγοράστηκε από το δημοσιογράφο Λουί Φρανσουά Μπερτάν. Ο ίδιος ο Σατωμπριάν θαύμασε το έργο, ομοίως και ένας άλλος ρομαντικός συγγραφέας, ο Σαρλ Μπωντλαίρ.
Θέμα του Πίνακα
Αφηγείται την ιστορία μιας Χριστιανής Ινδιάνας παρθένου, της Άταλα, που απελευθέρωσε το γενναίο Ινδιάνο Κάκτας από τους εχθρούς του και κατόπιν κατέφυγε μαζί του στη σπηλιά ενός ασκητή, του Πατέρα Ομπρί. Έχοντας αφιερώσει τον εαυτό της στο Θεό και ορκιστεί αιώνια αγνότητα, η Άταλα παίρνει δηλητήριο όταν αντιλαμβάνεται πως αρχίζει να ερωτεύεται το νεαρό άνδρα. Μετά το θάνατό της, ο Κάκτας ορκίζεται να στραφεί και ο ίδιος στο χριστιανισμό.
Περιγραφή
Στο ηλιοβασίλεμα, σε μια σπηλιά, ο ηλικιωμένος ερημίτης, ο Πατέρας Ομπρί, κρατά το άψυχο σώμα της Άταλα. Ο Κάκτας, συντετριμμένος, κρατά με αγάπη τα πόδια της κοπέλας. Η Άταλα, μην μπορώντας να επιλέξει ανάμεσα στην αγάπη της για τον Κάκτας και τον όρκο της παρθενίας, έχει αυτοκτονήσει. Με τον Σταυρό ανάμεσα στα χέρια της και το φόρεμά της να σταματά στο ύψος του στήθους είναι ταυτόχρονα αγνή και αισθησιακή. Μετά την ολονυχτία τους, οι δύο άντρες πρόκειται να την κηδέψουν στη σπηλιά. Ένας στίχος από το Βιβλίο του Ιώβ είναι χαραγμένος στο τοίχωμα της σπηλιάς.
Το πνεύμα του βιβλίου του Σατομπριάν, τοποθετημένου στην Αμερική του 17ου αιώνα, είναι διάχυτο στον πίνακα: ο εξωτισμός, η προάσπιση της αθωότητας των απλοϊκών ανθρώπων και το θρησκευτικό συναίσθημα, όλα διαφαίνονται στο έργο. Ο Ζιροντέ όχι μόνο μετέφερε μια σκηνή του βιβλίου, αλλά ολόκληρα νοήματα από αυτό. Επίσης ο καλλιτέχνης δείχνει να έχει απαρνηθεί τις διδαχές του μέντορά του, Ζακ Λουί Νταβίντ, καθώς δεν ζωγραφίζει πλέον επιθυμώντας να περάσει κάποιο ηθικό ή πολιτικό μήνυμα.
Ο Ζιροντέ χρησιμοποιεί ένα θέμα δημοφιλές στη χριστιανική εικονογραφία, την Ταφή. Οι φιγούρες του μοιάζουν παγωμένες και η σχεδίαση πολύ ακριβής. Η νεκρή Άταλα έχει απεικονιστεί ως προσωποποίηση της ιδανικής ομορφιάς. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί την τεχνική του κιαροσκούρο: το φως χαϊδεύει την πλάτη του νεαρού και το μπούστο και τα χείλη της κοπέλας. Η εικόνα, σκιαγραφώντας το ρομαντισμό, είναι γεμάτη αισθησιασμό, συναίσθημα και θρησκευτικότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πίνακες Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Σκόπας
Ο Σκόπας ( 385/375-330/320 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης και αρχιτέκτονας από την Πάρο. Ήταν γιος του περίφημου Πάριου χαλκουργού Αριστάνδρου, που, κατά τον Παυσανία, φιλοτέχνησε το ανάθημα, για την νίκη των Σπαρτιατών στους Αιγός ποταμούς. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους γλύπτες του 4ου αιώνα π. Χ, Έδρασε την ίδια περίοδο με τον Πραξιτέλη, με τον οποίο συνεργάστηκε, και υπήρξε πρόδρομος του περίφημου Σικυωνίου γλύπτη Λυσίππου.
Έργο
Εν συγκρίσει με τους υπολοίπους μεγάλους γλύπτες του 4ου αι. π.Χ., η μελέτη του έργου του Σκόπα είναι προβληματική, λόγω της απουσίας έργων που προσγράφονται με ασφάλεια σε αυτόν. Η καλλιτεχνική του δημιουργία έχει, ήδη από τον Neugebauer, συνδεθεί με τα -αποσπασματικά διατηρημένα- εναέτια γλυπτά του ναού της Αθηνάς Αλέας, στην Τεγέα. Ωστόσο, σύμφωνα με την μαρτυρία του περιηγητή Παυσανία, στην οποία βασίζεται η σύνδεση του Σκόπα με το μνημείο, ο Πάριος καλλιτέχνης εργάστηκε ως αρχιτέκτονας και όχι ως γλύπτης, στην Τεγέα. Επομένως, τα γλυπτά της Τεγέας δεν μπορούν να χρησιμεύσουν ως ασφαλές τεκμήριο για την τεχνοτροπία του Σκόπα.
Όπως επισημαίνει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Berkeley Andrew Stewart, οι κύριες πηγές για την καλλιτεχνική δημιουργία του Σκόπα είναι τρεις: οι φιλολογικές πηγές, τα αρχαιολογικά realia και οι επιγραφικές μαρτυρίες. Οι κύριες φιλολογικές πηγές για το έργο του Σκόπα είναι η Ελλάδος Περιήγησις του Παυσανία, και η Naturalis Historia του Πλινίου. Στις φιλολογικές πηγές, αναφέρεται κυρίως ως λιθοποιός, αν και είναι γνωστό ότι φιλοτέχνησε ένα τουλάχιστον χάλκινο άγαλμα, αυτό της πανδήμου Αφροδίτης στην Ήλιδα. Ο Σκόπας αναφέρεται στις πηγές ως αρχιτέκτονας μόνο στην Τεγέα. Ωστόσο, νεώτεροι μελετητές προτείνουν την εργασία του Σκόπα τόσο στο Πρυτανείο της Πάρου όσο και στον ναό της Εφεσίας Αρτέμιδος, στην Αλέα της ορεινής Αργολίδας, ο οποίος ακόμα δεν έχει εντοπιστεί.
Οι φιλολογικές μαρτυρίες για τον Σκόπα
Ο Σκόπας είναι γνωστός κυρίως από τις φιλολογικές πηγές. Ο αποσπασματικός χαρακτήρας των σχετικών αρχαιολογικών μαρτυριών δεν επιτρέπει την προσγραφή παρά ελαχίστων στον Πάριο γλύπτη. Από τα έργα που του αποδίδονται με βεβαιότητα, θεωρουνται οι αγαλματικοί τύποι του Πόθου και της πανδήμου Αφροδίτης.
Παρατίθενται αποσπάσματα σχετικών με τον Σκόπα φιλολογικών πηγών:
1. «Τεγεάταις δὲ Ἀθηνᾶς τῆς Ἀλέας τὸ Ἱερὸν τὸ ἀρχαῖον ἐποίησεν Ἄλεος, χρόνῳ δὲ ὕστερον κατεσκευάσαντο οἱ Τεγεᾶται τῇ θεῷ ναὸν μέγαν τε καὶ θέας ἄξιον, ἐκεῖνο μὲν δὴ πῦρ ἠφάνισεν ἐπινεμηθὲν ἐξαίφνης, Διοφάντου παρ’ Ἀθηναίοις ἄρχοντος, δευτέρῳ δὲ ἔτει τῆς ἕκτης καὶ ἐνενηκοστῆς Ὀλυμπιάδος, ἣν Εὐπόλεμος Ἠλειος ἐνίκα στάδιον. Ὁ δὲ ναὸς ὁ ἐφ’ ἡμῶν πολὺ δή τι τῶν ναῶν, ὅσοι Πελοποννησίοις εἰσίν, ἐς κατασκευὴν προέχει τὴν ἄλλην καὶ ἐς μέγεθος. Ὁ μὲν δὴ πρῶτος ἐστιν αὐτῷ κόσμος τῶν κιόνων δώριος, ὁ δὲ ἐπὶ τούτῳ κορίνθιος. ἐστήκασι δὲ καὶ ἐκτὸς τοῦ ναοῦ κίονες ἐργασίας τῆς Ἰώνων, ἀρχιτέκτονα δὲ ἐπυνθανόμην Σκόπαν αὐτοῦ γενέσθαι τὸν Πάριον, ὃς καὶ ἀγάλματα πολλαχοῦ τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος, τὰ δὲ καὶ περὶ Ἰωνίαν τε καὶ Καρίαν ἐποίησε. Τὰ δὲ ἐν τοῖς ἀετοῖς ἐστιν ἔμπροσθεν ἡ θήρα τοῦ ὑὸς τοῦ καλυδωνίου. Πεποιημένου δὲ κατὰ μέσον μάλιστα τοῦ ὑὸς τῇ μέν ἐστιν Ἀταλάντη καὶ Μελέαγρος καὶ Θησεὺς Τελαμών τε καὶ Πηλεὺς καὶ Πολυδεύκης καὶ Ἰόλαος, ὃς τὰ πλεῖστα Ἡρακλεῖ συνέκαμνε τῶν ἔργων, καὶ Θεστίου παῖδες, ἀδελφοὶ δὲ Ἀλθαίας, Πρόθους καὶ Κομήτης. Κατὰ δὲ τοῦ ὑὸς τὰ ἕτερα Ἀγκαῖον ἔχοντα ἤδη τραύματα καὶ ἀφέντα τὸν πέλεκυν ἀνέχων ἐστὶν Ἔποχος, παρὰ δὲ αὐτὸν Κάστωρ καὶ Ἀμφιάραος  Ὀϊκλέους, ἐπὶ δὲ αὐτοῖς Ἱππόθους ὁ Κερκυόνος τοῦ Ἀγαμήδους τοῦ Στυμφήλου. Τελευταῖος δὲ ἐστιν εἰργασμένος Πειρίθους. Τὰ δὲ ὄπισθεν πεποιημένα ἐν τοῖς ἀετοῖς Τηλέφου πρὸς Ἀχιλλέα ἐστὶν ἡ ἐν Καΐκου πεδίῳ μάχη.» (Παυσ.,8.45.4-7).
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:
Το αρχαίο Ιερό της Αθηνάς Αλέας κατασκεύασε ο Άλεος. Ύστερα από ορισμένο καιρό, κατασκεύασαν οι Τεγεάτες μεγάλο και αξιοθέατο ναό για χάρη της θεάς. Αυτόν τον εξαφάνισε πυρκαγιά που ξέσπασε ξαφνικά, (κατά την περίοδο που) ο Διοφάντης ήταν Επώνυμος Άρχοντας των Αθηνών, κατά το δεύτερο έτος της 96ης Ολυμπιάδας. Ο τωρινός ναός υπερέχει αρκετά των υπολοίπων ναών της Πελοποννήσου, όσον αφορά την κατασκευή και το μέγεθος. Από την μία πλευρά, η διακόσμηση λοιπόν του κατωτέρου τμήματος των κιόνων είναι δωρικού ρυθμού, ενώ η ανωδομή κορινθιακού. Από την άλλη, εξωτερικά του ναού, είχαν ανατεθεί κίονες ιωνικού ρυθμού. Επιπλέον, πληροφορήθηκα ότι αρχιτέκτονας του ναού ήταν ο Πάριος Σκόπας, ο οποίος φιλοτέχνησε επίσης αγάλματα σε πολλά μέρη της αρχαίας Ελλάδας, καθώς επίσης στην Ιωνία και στην Καρία. Στο αέτωμα της πρόσοψης, απεικονίζεται η θήρα του Καλυδωνίου κάπρου. Αφού αποδόθηκε βεβαίως ο κάπρος, στο κέντρο του αετώματος, απεικονίζονται, από την μία πλευρά, η Αταλάντη, ο Μελέαγρος, ο Θησέας, ο Τελάμονας, ο Πηλέας, ο Πολυδεύκης, ο Ιόλαος, ο οποίος βοήθησε αρκετά τον Ηρακλή, κατά τους άθλους του, και οι γιοί του Θεστίου, δηλαδή οι αδελφοί Αλθαίας, Πρόθους και Κομήτης. Από την άλλη πλευρά, απεικονίζεται ο Αγκαίος, ο οποίος είναι ήδη τραυματισμένος και έχει εναποθέσει τον πέλεκυ· ο Έποχος, που τον υποβαστάζει· δίπλα σε αυτόν, ο Κάστωρ και ο Αμφιάραος, γιος του Οικλέους· πλάι σε αυτόν, ο Ιπποθόοντας, ο γιος του Κερκύονα, γιου του Αγαμήδη, γιου του Στυμφήλου. Τελευταίος έχει αποδοθεί ο Πειρίθους. Στο αέτωμα της οπίσθιας όψης, έχει αποδοθεί η μάχη του Τηλέφου με τον Αχιλλέα, στην πεδιάδα του Καΐκου ποταμού.
2. “….rursus (olympiade) LXXXX Polyclitus, Phradmon, Myron, Pythagoras, Scopas, Perellus(floruere).”
(Plinius, Naturale Historia, XXXIV, 49)
…και στην ενενηκοστή Ολυμπιάδα ο Πολύκλειτος, ο Φράδμων, ο Μύρων, ο Πυθαγόρας, ο Σκόπας και ο Πέρελλος.
3. “''Scopae laus cum his certat. Is fecit Venerem et Pothon, qui Samotrace'' sanctissimis caerimoniis coluntur, item Apollinem Palatinum, Vestam sedentem laudatam in Servilianis hortis duosque campteras circa eam, quorum pares in Asini monumentis sunt, ubi et canephoros eiusdem. Sed in maxima dignatione delubro Cn.Domitii in circo Flaminio Neptunus ipse et Thetis atque Achilles, Nereides supra delphinos et cete aut hippocampus sedentes, item Tritones chorusque Phorci et pistrices ac multa alia marina, omnia eiusdem manu, praeclarum opus etiam si totius vitae fuisset.nunc vero praeter supra dicta quaeque nescimus Mars etiamnum est sedens colossiaeus eiusdem (Scopae) manu in templo Bruti Callaeci apud circum eundem (Flaminium),praeterea Venus in eodem loco nuda, Praxiteliam illam antecedens et quemcumque alium locum nobilitatura. ”
Ο Σκόπας συναγωνίζεται στον έπαινο με αυτούς (τον Κηφισόδοτο, τον Πραξιτέλη και τους άλλους μεγάλους γλύπτες του 4ου αιώνα). Φιλοτέχνησε την Αφροδίτη και τον Πόθο, που τιμώνται στη Σαμοθράκη με ιερές τελετουργίες· επίσης, τον Απόλλωνα στο Παλατίνο και, στους κήπους του Σερβιλίου,μία καθιστή Εστία που επαινείται. Πλάι της, δύο κίονες των οποίων τα κιονόκρανα ευρίσκονται στην καλλιτεχνική συλλογή του Ασινίου, στην οποία ευρίσκεται και ο κανηφόρος του.
4. “''Scopas habuit aemulos eadem aetate Bryaxim et Timotheum et Leocharen, de quibus simul dicendum est, quoniam pariter caelavere Mausoleum, sepulerum hoc est ab uxore Artemisia factum Mausolo, Cariae regulo, qui obiit olympiadis CVII anno secundo. Opus id ut esset inter'' septem miracula, hi maximi fecere artifices. Pater ab austro et septentrione sexagenosternos pedes, brevius a frontibus, toto circumitu pedes CCCCXXXX, attollitur in altitudinem XXV cubitus, cingitur columnis XXXVI, pteron, vocavere circumitum.
''Ab oriente caelavit Scopas, a septentrione Bryaxis, a meridie Timotheus, ab occasu Leochares, priusque quam peragerent regina obiit. Non tamen recesserunt nisi absoluto, iam di glorie ipsorum artisque monimentum iudicantes ; hodieque certant manus. Accessit et quintus artifex.namque supra pteron pyramis altitudinem inferiorem aequat, viginti quattuor gradibus in metae cacumen se contrahens ; in summo est quadriga marmorea, quam fecit Pythis. Haec adiecta CXXXX pedum altitudine totum opus includit. ”''
(Plinius, Natura Historia, XXXVI, 30-31)
Ο Βρύαξις, ο Τιμόθεος και ο Λεωχάρης ήταν ανταγωνιστές και σύγχρονοι του Σκόπα, και αναφέρονται συχνά μαζί με αυτόν, καθώς συνεργάστηκαν στο Μαυσωλείο. Αυτός είναι ο τάφος που ανεγέρθηκε από την Αρτεμισία προς τιμή του συζύγου της Μαυσώλου, ηγεμόνα της Καρίας, ο οποίος πέθανε κατά το δεύτερο έτος της 107ης Ολυμπιάδος (351 π.Χ.) και η θέση του μνημείου ανάμεσα στα επτά θαύματα του κόσμου οφείλεται στην εργασία αυτών των καλλιτεχνών. Το μήκος της νότιας και βόρειας πλευράς είναι 63 πόδια. Οι δύο προσόψεις είναι βραχύτερες και η συνολική περίμετρος του μνημείου είναι περίπου τετρακόσια σαράντα πόδια. Το ύψος του Μαυσωλείου είναι εικοσιπέντε πήχεις και έχει τριάντα έξι κίονες. Η κιονοστοιχία καλείται πτερό.
Τα γλυπτά της ανατολικής πλευράς φιλοτεχνήθηκαν από τον Σκόπα, αυτά στη βόρεια από τον Βρύαξι, στα νότια από τον Τιμόθεο και στην δυτική από τον Λεωχάρη. Η βασίλισσα πέθανε πριν την ολοκλήρωση του έργου, αλλά οι καλλιτέχνες συνέχισαν τις εργασίες τους, θεωρώντας ότι (το Μαυσωλείο) θα αποτελέσει μόνιμο μνημείο της δικής τους δόξας και καλλιτεχνικής κληρονομιάς, και  ανταγωνίζονταν για τη δόξα. Ένας πέμπτος καλλιτέχνης επίσης εργάστηκε για το μνημείο. Πάνω στο πτερό στηρίζεται μία πυραμίδα, ισοϋψής με το κατώτερο τμήμα της κατασκευής (το πόδιο), αποτελουμένη από εικοσιτέσσερα βαθμιδωτά σκαλοπάτια που υψώνονται σε σχήμα κώνου. Στην κορυφή υπάρχει ένα μαρμάρινο τέθριππο, έργο του Πυθέα. Μαζί με το άρμα, το ύψος του μνημείου είναι εκατό σαράντα πόδια.
5. ''“Universo templo (Ephesiae Dianae) longitudo est CCCCXXV pedum, latitudo CCXXV, columnae CXXVII a singulis regibus factae LX pedum altitudine, ex iis XXXVI caelatae, una a Scopa. Operi praefuit'' Chersiphron architectus.”
(Plinius, Natura Historia,XXXVI, 95)
Ολόκληρο το μήκος του ναοί είναι 425 πόδια και το πλάτος του 225· υπάρχουν επίσης 127 κίονες, ύψους 60 ποδιών, καθεμία κατασκευασμένη από διαφορετικό ηγεμόνα. Από αυτές, οι τριάντα έξι είναι ανάγλυφες, μία από αυτές (sc. φιλοτεχνημένη) από τον Σκόπα. Ο επιβλέπων αρχιτέκτονας ήταν ο Χερσίφρων.
6.  “Sunt in Cnido et alia signa marmorea inlustrium artificum, Liber pater Bryaxidis et alter Scopae et Minerva, nec maius aliud Veneris Praxiteliae specimen quam quod inter haec sola memorantur.”
(Plinius,Natura Historia, XXXVI, 22)
Υπάρχουν στην Κνίδο και άλλα μαρμάρινα αγάλματα από μεγάλους καλλιτέχνες, όπως ένας Διόνυσος από τον Βρύαξι, άλλος ένας Διόνυσος, και επίσης μία Αθηνά από το Σκόπα, και δεν υπάρχει πιο ευχάριστος έπαινος από την Αφροδίτη του Πραξιτέλη από το γεγονός ότι ανάμεσα σε όλα αυτά μόνο αυτοί διασώζεται η φήμη μέχρι σήμερα.
7.  “par haesitatio in templo  Apollinis Sosiani, Niobae liberos morientes Scopas an Praxiteles fecerit; item Ianus pater, in suo templo dicatus ab Augusto ex Aegypto advectus, utrius manu sit, iam quidem et auro occultatus.”
(Plinius, Natura Historia, XXXVI, 28)
Είναι σχεδόν αβέβαιο αν ο Σκόπας ή ο Πραξιτέλης φιλοτέχνησε τα θνήσκοντα παιδιά της Νιόβης στο ναό του Σωσίου Απόλλωνος, και επίσης ποιος από αυτούς φιλοτέχνησε τον Ιανό που μετεφέρθη από τον Αύγουστο από την Αίγυπτο και ανετέθη στο ναό του. Το άγαλμα αυτό του Ιανού είναι επιχρυσωμένο.
8.        “…..neque tu pessuma'' munerum
''         quas aut Parrhasius protulit aut Scopas,''
hic saxo, liquidis ille coloribus
''     sollers nunc hominem ponere, nunc deum.” (Οράτιος, Carm.,IV, 8, 4-8) ''
…ούτε θα μπορούσε να φέρει την ευτέλεια των δώρων μου, αν ήμουν πλούσιος, στους θησαυρούς που ο Παρράσιος παρήγαγε, ή ο προικισμένος Σκόπας, ο ένας σε μάρμαρο, ο άλλος σε χρώματα, για να απεικονίσουν πότε έναν ήρωα, πότε έναν θεό.
10. “Fingebat Carneades in Chiorum lapicidinis saxo diffisso caput extitisse Panisci. Credo aliquam non dissimilem figuram, sed certe non talem ut eam factam a Scopa diceres” (Cic., De divinat., I, 13).
Ο Καρνεάδης συνήθιζε να αναφέρει μία ιστορία ότι, μια φορά, στα λατομεία της Χίου, όταν μια πέτρα εξορύχθηκε, εμφανίστηκε σε αυτή η παιδική κεφαλή του Πάνα. Πιστεύω ότι η μορφή ίσως είχε μια κάποια ομοιότητα με τη μορφή του θεού, αλλά σίγουρα η ομοιότητα αυτή δεν θύμιζε έργο του Σκόπα.