cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντμίτρι Σοστακόβιτς
Η πρώτη αποκήρυξη
Το 1936 ο Σοστακόβιτς έχασε την εύνοια της σοβιετικής κυβέρνησης. Αφορμή ήταν η επίσκεψη του Στάλιν στο θέατρο όπου παρουσιαζόταν η Λαίδη Μάκμπεθ στις 26 Ιανουαρίου. Ο ηγέτης παρακολούθησε το έργο κάτω από αυστηρά μέτρα ασφαλείας, κρυμμένος από μια κουρτίνα, για την αποφυγή ενδεχόμενης απόπειρας δολοφονίας του. Λέγεται μάλιστα ότι εγκατέλειψε το θέατρο κατά τη διάρκεια της παράστασης. Αυτό το γεγονός έμοιαζε με καταστροφή, μέσα στο κλίμα των εκκαθαρίσεων, των νυχτερινών συλλήψεων και του διαρκούς φόβου της δυσμένειας του κόμματος. Το αν ο Στάλιν ενοχλήθηκε από τις φιλελεύθερες θέσεις της όπερας, από τον χαρακτήρα της μουσικής ή από την αυξανόμενη δημοτικότητα του Σοστακόβιτς, παραμένει αδιευκρίνιστο, όπως και φράση που αποδίδεται σε αυτόν «Κάποιος πρέπει να τον σταματήσει». Η εκστρατεία δυσφήμισης, που ήταν υποκινούμενη από τον ίδιο τον Στάλιν, ξεκίνησε με μια σειρά επιθέσεων εναντίον του συνθέτη στην εφημερίδα Πράβντα, και συγκεκριμένα στις 28 Ιανουαρίου με ένα άρθρο υπό τον τίτλο Σύγχυση αντί μουσικής, που καταδίκαζε το έργο ως φορμαλιστικό.
Οι παραστάσεις διακόπηκαν αμέσως και ο συνθέτης τους επόμενους μήνες κοιμόταν ντυμένος, με μια βαλίτσα κάτω από το κρεβάτι, για να είναι έτοιμος σε περίπτωση σύλληψης από την αστυνομία. Επιπλέον κυριεύθηκε από κατάθλιψη και σκέψεις αυτοκτονίας, οι οποίες εμφανίζονταν κατά διαστήματα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι παραγγελίες έργων άρχισαν να αραιώνουν και το εισόδημά του μειώθηκε σχεδόν κατά τα τρία τέταρτα. Παρότι είχαν ήδη αρχίσει οι πρόβες για την 4η Συμφωνία του, το πολιτικό κλίμα δεν κατέστησε δυνατή τη δημόσια παρουσίασή της. Δεν παίχθηκε έως το 1961, αλλά ο Σοστακόβιτς δεν την αποκήρυξε: το έργο διατήρησε τον χαρακτηρισμό και την αρίθμηση της «4ης συμφωνίας» και δημοσιεύθηκε μια πιανιστική διασκευή της το 1946.
Ευρύτερα, το 1936 σημαδεύθηκε από την έναρξη της περιόδου της «Μεγάλης Τρομοκρατίας», στη διάρκεια της οποίας πολλοί φίλοι και συγγενείς του Σοστακόβιτς φυλακίσθηκαν ή εκτελέσθηκαν. Το μόνο αντιστάθμισμα στις απογοητεύσεις εκείνων των καιρών ήταν η γέννηση της κόρης του Γκαλίνα. Ο γιος του Μαξίμ γεννήθηκε δύο χρόνια αργότερα.
Η απάντηση του συνθέτη στην απαξίωσή του ήταν η 5η Συμφωνία του 1937, η οποία συνθετικά ήταν συντηρητικότερη από τα προηγούμενα έργα του και δεν διέθετε ανοιχτά πολιτικό περιεχόμενο. Έργο επικό και με αντιστοιχίες προς την 5η Συμφωνία του Μπετόβεν, σημείωσε μεγάλη επιτυχία και παραμένει ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του. Μετά την πρεμιέρα το έργο παρουσιαζόταν ως επιστροφή του συνθέτη στην επίσημη «γραμμή» του κόμματος.
Εκείνη την εποχή επίσης, ο Σοστακόβιτς έγραψε και το πρώτο από τα κουαρτέτα εγχόρδων του (1935). Τα έργα «μουσικής δωματίου» τού επέτρεπαν να πειραματίζεται και να εκφράζει ιδέες οι οποίες δεν θα γίνονταν αποδεκτές στα περισσότερο δημόσιου χαρακτήρα συμφωνικά κομμάτια του. Τον Σεπτέμβριο του 1937, άρχισε να διδάσκει σύνθεση στο Ωδείο της Μόσχας, το οποίο τού παρείχε κάποια οικονομική ασφάλεια αλλά παρεμβαλλόταν στην προσωπική του δημιουργική δουλειά. Το 1941 παραλαμβάνει το Βραβείο Στάλιν για το Κουιντέτο για πιάνο και έγχορδα.
Ο Πόλεμος
Με το ξέσπασμα του πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας το 1941, ο Σοστακόβιτς αρχικά παρέμεινε στο Λένινγκραντ στη διάρκεια της πολιορκίας του, διάστημα κατά το οποίο έγραψε τα τρία πρώτα μέρη της 7ης Συμφωνίας (της επονομαζόμενης Συμφωνίας του Λένινγκραντ). Συνεισέφερε επίσης στην κρατική εκστρατεία εμψύχωσης, εκφωνώντας μεταξύ άλλων ραδιοφωνικό διάγγελμα προς το ρωσικό λαό. Τον Οκτώβριο του 1941, ο συνθέτης και η οικογένειά του μεταφέρθηκαν στο Κούιμπισεφ (Куйбышев) (τη σημερινή Σαμάρα), όπου η συμφωνία ολοκληρώθηκε και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 5 Μαρτίου 1942. Η πρεμιέρα του έργου στη Μόσχα, στις 27 Μαρτίου, έγινε κάτω από επικίνδυνες συνθήκες, όμως οι θεατές δεν εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, ούτε και έπειτα από συναγερμό αεροπορικής επιδρομής. Ο Στάλιν ήθελε να κάνει το έργο γνωστό και εκτός Σοβιετικής Ένωσης: τον Ιούνιο και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς το έργο παρουσιάστηκε στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη και έγινε σύμβολο της ρωσικής αντίστασης, τόσο στην Ε.Σ.Σ.Δ. όσο και στη Δύση. Η επιθυμία του Σοστακόβιτς να γίνει συναυλία και στο Λένινγκραντ εκπληρώθηκε αργότερα• ένα αεροσκάφος έσπασε τον αεροπορικό αποκλεισμό και μετέφερε τις παρτιτούρες στην πόλη και η συναυλία, που έγινε στις 8 Αυγούστου, μεταδόθηκε από όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Σοβιετικής Ένωσης.
Την άνοιξη του 1943 η οικογένεια μετακόμισε στη Μόσχα. Ενώ η 7η Συμφωνία απεικονίζει μια ηρωική (και εξ ολοκλήρου νικηφόρα) πάλη ενάντια στις αντιξοότητες, η 8η Συμφωνία αυτής της χρονιάς είναι έργο -σε απόλυτο ίσως βαθμό- σκοτεινό και βίαιο, και αντί για ικανοποίηση για την έκβαση του πολέμου, εκφράζει το πένθος για τις μεγάλες απώλειες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την απαγόρευσή της ως το 1960. Η 9η Συμφωνία (1945), αντιθέτως, είναι μια ειρωνική παρωδία ύφους Χάυντν, η οποία κάθε άλλο παρά ικανοποιούσε την απαίτηση προς αυτόν για έναν «ύμνο της νίκης». Ο Σοστακόβιτς συνέχισε να συνθέτει μουσική δωματίου, έργα όπως το 2ο τρίο για πιάνο (Op. 67), αφιερωμένο στη μνήμη του Σολερτίνσκι, με έναν γλυκόπικρο, εβραϊκού μοτίβου, «μακάβριο χορό» στο φινάλε.
Η δεύτερη αποκήρυξη
Το 1948 ο Σοστακόβιτς καταγγέλθηκε και πάλι για φορμαλισμό στο πλαίσιο του «δόγματος Ζντάνοφ». Τα περισσότερα από τα έργα του απαγορεύθηκαν, πιέστηκε να μετανοήσει δημόσια και η οικογένειά του στερήθηκε τα προνόμιά της. Σύμφωνα με μαρτυρία του σκηνοθέτη και ηθοποιού Γιούρι Λιουμπίμοφ, φίλου του συνθέτη, «περίμενε για τη σύλληψή του κάθε βράδυ στην πόρτα του ασανσέρ, έτσι ώστε τουλάχιστον να μην αναστατωθεί η οικογένειά του».
Στα επόμενα χρόνια, χώριζε τις συνθέσεις του στα τρία, σε μουσική για τον κινηματογράφο, για να πληρώνει το νοίκι, σε δημοσιεύσιμα έργα που στόχευαν στην εξασφάλιση της επίσημης απενοχοποίησης/«επανένταξής» του και σε σοβαρά έργα «για το συρτάρι». Αυτά τα τελευταία περιλαμβάνουν το Κοντσέρτο για Βιολί Αρ.1 και τον κύκλο τραγουδιών Από την Εβραϊκή Λαϊκή Ποίηση. Για το τελευταίο, παραμένει διφορούμενο το κατά πόσο ο Σοστακόβιτς συνειδητοποιούσε τους κινδύνους που διέτρεχε συνθέτοντας ένα τέτοιο έργο. Ο Laurel Fay, βιογράφος του συνθέτη, υποστήριξε ότι προσπαθούσε να συμμορφωθεί στην επίσημη γραμμή υιοθετώντας και εμπνεόμενος από στοιχεία του λαϊκού τραγουδιού. Από την άλλη, το έργο γράφτηκε σε μια εποχή που η μεταπολεμική αντισημιτική εκστρατεία βρισκόταν σε έξαρση και έθιγε ανθρώπους με τους οποίους ο Σοστακόβιτς είχε στενούς δεσμούς.
Οι περιορισμοί στη μουσική και την ιδιωτική ζωή του Σοστακόβιτς χαλάρωσαν το 1949, προκειμένου να εξασφαλισθεί η συμμετοχή του σε μια αντιπροσωπεία επιφανών Σοβιετικών στις Η.Π.Α.. Εκείνη τη χρονιά επίσης έγραψε την καντάτα Το τραγούδι των δασών, το οποίο εγκωμίαζε τον Στάλιν σαν «μεγάλο κηπουρό». Το 1951 ο συνθέτης ορίστηκε αντιπρόσωπος στο «Ανώτατο Σοβιέτ». Ο θάνατος του Στάλιν το 1953 αποδείχθηκε το σημαντικότερο βήμα για την επίσημη αποκατάσταση του Σοστακόβιτς, η οποία επισφραγίστηκε με την 10η Συμφωνία του. Το έργο περιλαμβάνει μια σειρά από μουσικές «αναφορές» και κωδικούς (αξιοσημείωτα τα μοτίβα DSCH [ρε μιb ντο σι], μουσική υπογραφή του συνθέτη, και Elmira [μι λα μι ρε λα]), το νόημα των οποίων είναι ακόμα αντικείμενο συζητήσεων, ενώ το άγριο και δραματικό δεύτερο μέρος θεωρείται ότι είναι μουσικό πορτρέτο του ίδιου του Στάλιν. Μαζί με την 5η, αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Σοστακόβιτς. Το 1953, επίσης, άνοιξε ο δρόμος για μια σειρά από πρεμιέρες των έργων «για το συρτάρι».
Το 1957 συνέθεσε την 11η Συμφωνία, με υπότιτλο Έτος 1905, η οποία αναφέρεται στη «Ματωμένη Κυριακή» της Αγίας Πετρούπολης: τότε ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ είχε δώσει εντολή στην αστυνομία να ανοίξει πυρ εναντίον άοπλων διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν ζητώντας εκδημοκρατισμό. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν είναι εξακριβωμένος, αλλά υπολογίζεται ότι περίπου χίλιοι άνθρωποι σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν. Αυτό το γεγονός ήταν μια από τις αφορμές που οδήγησαν στην Επανάσταση του 1905.
Μέσα στις δεκαετίες του 1940 και του 1950, ο Σοστακόβιτς ανέπτυξε στενή σχέση με δύο μαθήτριές του: την Γκαλίνα Ουστβόλσκαγια και την Ελμίρα Ναζίροβα. Υπήρξε δάσκαλος της πρώτης από το 1937 ως το 1947 και η φύση της σχέσης τους δεν είναι ξεκάθαρη: ο Μστισλάβ Ροστροπόβιτς την περιέγραφε ως «τρυφερή» και η Ustvolskaya ισχυρίσθηκε σε μια συνέντευξή της το 1995 ότι είχε απορρίψει πρότασή του κατά τη δεκαετία του 1950. Ωστόσο, στην ίδια συνέντευξη, ο φίλος της Ουστβολσκαγια, Βίκτορ Σούσλιν, είπε ότι είχε «βαθιά απογοητευτεί» από αυτόν από τον καιρό της αποφοίτησής της το 1947. Η σχέση με τη Ναζίροβα μάλλον υπήρξε μονόπλευρη, με συναισθήματα εκπεφρασμένα σε μεγάλο βαθμό από αυτόν μέσα από τα γράμματά του προς αυτή, που μπορούν να χρονολογηθούν ανάμεσα στο 1953 και το 1956. Στο φόντο όλων αυτών παρέμενε ο πρώτος του, ανοιχτός γάμος με τη Νίνα Βάρζαρ μέχρι τον θάνατό της το 1954. Νυμφεύθηκε τη δεύτερη γυναίκα του, τη Μαργκαρίτα Κάινοβα, το 1956, αλλά το ζευγάρι αποδείχθηκε αταίριαστο και χώρισε τρία χρόνια αργότερα.
Η ένταξη στο Κόμμα
Ο Σοστακόβιτς έκανε μέσα στο 1959 αρκετά ταξίδια στο εξωτερικό. Παρακολούθησε μια σύνοδο του Παγκόσμιου Συμβούλιου Ειρήνης στη Σουηδία, το Ανοιξιάτικο Φεστιβάλ της Πράγας και το φθινοπωρινό της Βαρσοβίας. Τον Οχτώβρη μαζί με τους Τίχον Χρένικοφ, Ντμίτρι Καπαλέφσκι, Φικρέτ Αμίροφ, Κονσταντίν Ντάνκεβιτς και Μπορίς Γιαρουστόφσκι έκαναν μια εκτεταμένη περιοδεία στις ΗΠΑ. Η αντιπροσωπεία των σοβιετικών μουσικών επισκέφτηκε την Ουάσιγκτον, το Σαν Φραντσίσκο, το Λός Άντζελες, το Λούισβιλ, τη Φιλαδέλφεια και τη Νέα Υόρκη. Στις 24 του Οχτώβρη η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα υπό τον Γκ. Μίτσελ έπαιξε τη Δέκατη Συμφωνία, παρουσία του συνθέτη, στο Κονστιτιούσιον Χολ της Ουάσιγκτον. Οι σοβιετικοί μουσικοί έδωσαν συνέντευξη τύπου στο ξενοδοχείο Σέρατον Πάρκ στην οποία ο Σοστακόβιτς απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου είπε τα παρακάτω: «Θεωρώ ΤΟ Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης σαν την πιο προοδευτική δύναμη του κόσμου. Πάντοτε έπαιρνα υπόψη μου τις συμβουλές του και θα συνεχίσω να το κάνω ως το τέλος της ζωής μου». ΝΤΜΙΤΡΙ ΣΟΣΤΑΚΟΒΙΤΣ για τον ίδιο και την εποχή του σελ. 243-244 εκδ. ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ--Το έτος 1960 σηματοδότησε άλλη μια κρίσιμη καμπή στη ζωή του Σοστακόβιτς: την προσχώρησή του στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Το γεγονός αυτό έχει ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως, είτε ως ένδειξη συμμόρφωσης και αφοσίωσης, είτε ως σημάδι δειλίας. Από την άλλη, ο γιος του θυμάται τον πατέρα του να κλαίει ύστερα από το γεγονός και να λέει στη σύζυγό του Ιρίνα ότι τον είχαν εκβιάσει. Ο βιογράφος του Led Lebebinsly είπε ότι ο συνθέτης είχε τάσεις αυτοκτονίας. Την ίδια εποχή, η υγεία του άρχισε επίσης να επιδεινώνεται. Η μουσική αντίδραση του Σοστακόβιτς σε αυτές τις προσωπικές κρίσεις ήταν το 8ο κουαρτέτο εγχόρδων, το οποίο ενσωματώνει, όπως και η 10η Συμφωνία, αναφορές/παραθέματα και τη μουσική του υπογραφή. Μετά την είσοδο στο Κόμμα ήταν επίσης δυνατή και η εκτέλεση της όπερας Λαίδη Μάκβεθ, που παρουσιάστηκε σε μια επεξεργασμένη εκδοχή ως Καταρίνα Ισμαΐλοβα, καθώς και της 4ης Συμφωνίας.
Το 1962 νυμφεύθηκε για τρίτη φορά, με την Ιρίνα Σουπίνσκαγια. Ο γάμος αυτός ήταν πολύ ευτυχισμένος και η σύζυγός του τον φρόντιζε με αφοσίωση μέχρι το τέλος της ζωής του. Σε επιστολή προς τον φίλο του Ισαάκ Γκλίκμαν, έγραψε ότι «το μόνο της ελάττωμα είναι ότι είναι 27 χρονών. Από όλες τις άλλες απόψεις είναι θαυμάσια: ευφυής, πρόσχαρη, ειλικρινής, άμεση και αξιαγάπητη». Τον Νοέμβριο ο Σοστακόβιτς έκανε τη μοναδική του απόπειρα να διευθύνει, διευθύνοντας ένα-δυο δικά του έργα στην πόλη Γκόρκι: σε κάθε άλλη περίπτωση, αρνιόταν να διευθύνει, επικαλούμενος ως αιτίες τα νεύρα και την αδύναμη υγεία του.
Τη χρονιά εκείνη ο Σοστακόβιτς επέστρεψε στο προσφιλές του θέμα του αντισημιτισμού, στην 13η Συμφωνία (τη γνωστή ως Μπάμπι Γιάρ). Η συμφωνία περιλαμβάνει έναν αριθμό ποιημάτων του Γεβγένι Γεφτουσένκο, το πρώτο από τα οποία μνημονεύει το ολοκαύτωμα των Εβραίων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι γνώμες είναι μοιρασμένες σχετικά με το πόσο μεγάλο ρίσκο ήταν αυτό το έργο: το ποίημα είχε δημοσιευθεί στα σοβιετικά μέσα – και δεν είχε απαγορευθεί – αλλά παρέμενε αμφιλεγόμενο. Ύστερα από την πρεμιέρα της συμφωνίας, ο Γεφτουσένκο πιέσθηκε να προσθέσει μια στροφή στο ποίημά του, όπου να αναφέρει ότι Ρώσοι και Ουκρανοί επίσης σκοτώθηκαν μαζί με τους Εβραίους στο Μπάμπι Γιάρ.
Τελευταία χρόνια
Από τα μέσα τις δεκαετίας του 1960 αυξήθηκαν τα προβλήματα υγείας του: έπασχε από φλεγμονή του νωτιαίου μυελού, η οποία οδήγησε σε σταδιακή παράλυση του δεξιού χεριού, και το 1966 έπαθε ένα πρώτο έμφραγμα (5 χρόνια αργότερα έπαθε και δεύτερο). Το 1967 έσπασε το πόδι του και από τότε κάθε χρόνο περνούσε αρκετούς μήνες στο νοσοκομείο. Στα ύστερα έργα του (κυρίως στα τελευταία κουαρτέτα και στην 14η Συμφωνία) διαφαίνεται ο προβληματισμός του για το θέμα του θανάτου.
Πέθανε στις 9 Αυγούστου 1975 από καρκίνο των πνευμόνων. Κηδεύθηκε (με πολιτική κηδεία) και τάφηκε στη Μόσχα. Η επίσημη ανακοίνωση δεν δημοσιεύθηκε στην Πράβντα παρά μόνο τρεις ημέρες μετά τον θάνατό του, επειδή το κείμενο έπρεπε να ελεγχθεί και να γίνει αποδεκτό από τον ίδιο τον Μπρέζνιεφ.
Προς τιμή του έχει πάρει το όνομά του η Χερσόνησος Σοστακόβιτς στη νήσο Αλεξάντερ στην Ανταρκτική.
Ο γιος του Μαξίμ, στον οποίο είναι αφιερωμένα πολλά από τα έργα του συνθέτη, είναι πιανίστας και διευθυντής ορχήστρας, και ήταν ο πρώτος ερμηνευτής πολλών έργων του πατέρα του. Υπάρχουν επίσης πολλές ηχογραφήσεις με τον συνθέτη να εκτελεί έργα του για πιάνο, ενώ άλλοι διάσημοι ερμηνευτές των έργων του ήταν οι φίλοι του Εμίλ Γκίλελς, Μστισλάβ Ροστροπόβιτς, Τατιάνα Νικολάγιεβα και Μαρία Γιούντινα.
Προσωπικότητα
Ο Σοστακόβιτς σε πολλούς τομείς κατατρυχόταν από εμμονές: σύμφωνα με την κόρη του ήταν «μανιακός με την καθαριότητα». Συντόνιζε όλα τα ρολόγια στο διαμέρισμα. Συχνά έστελνε κάρτες στον εαυτό του για να ελέγχει πόσο καλά λειτουργούσε η ταχυδρομική υπηρεσία. Η Wilson στο Shostakovich: A Life Remembered αναφέρεται 26 φορές στη νευρικότητά του. Ο Μιχαήλ Ντρούσκιν θυμάται ότι ο συνθέτης ήταν «ευπαθής, με τα νεύρα του πάντα σε εγρήγορση». Ο Γιούρι Λιουμπίμοφ σχολιάζει: «Το γεγονός ότι ήταν πιο ευάλωτος και δεκτικός από άλλους ανθρώπους είναι αναμφίβολα ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της ιδιοφυΐας του». Ο Krzysztof Meyer θυμάται ότι «τα τελευταία χρόνια το πρόσωπό του ήταν γεμάτο τικ και γκριμάτσες».
Όταν ήταν καλοδιάθετος, ο αθλητισμός ήταν η βασική του ψυχαγωγία, αν και προτιμούσε να είναι θεατής ή κριτής από το να παίζει (ήταν διαιτητής ποδοσφαίρου). Επίσης απελάμβανε να παίζει χαρτιά, κυρίως πασιέντζα.
Τόσο οι θετικές όσο και οι αρνητικές όψεις του χαρακτήρα του ήταν φανερές στην προτίμησή του για σατιρικούς συγγραφείς όπως ο Νικολάι Γκόγκολ, ο Άντον Τσέχωφ και ο Μιχαήλ Ζόστσενκο. Η επίδραση του τελευταίου είναι εμφανής κυρίως στα γράμματά του, τα οποία περιλαμβάνουν καυστικές παρωδίες της γλώσσας της σοβιετικής γραφειοκρατίας.
Έργο
Στο έργο του κυριαρχούν οι συμφωνίες και τα κουαρτέτα εγχόρδων. Συμφωνίες έγραφε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, ενώ τα κουαρτέτα είναι συγκεντρωμένα κυρίως στις τελευταίες περιόδους. Ανάμεσα σ’ αυτά τα πιο διάσημα είναι η 5η και η 10η Συμφωνία και το 8ο και 15ο κουαρτέτο. Άλλα σπουδαία έργα του είναι οι όπερες Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ και Η Μύτη, 6 κοντσέρτα (από δύο για πιάνο, βιολί και βιολοντσέλο) και μεγάλος αριθμός έργων για κινηματογραφικές ταινίες.
Η μουσική του Σοστακόβιτς αποκαλύπτει την επίδραση πολλών από τους συνθέτες που θαύμαζε: του Μπαχ στις φούγκες και τις πασσακάλιες (passacaglia), του Μπετόβεν στα τελευταία κουαρτέτα, του Μάλερ στις συμφωνίες και του Μπεργκ στη χρήση μουσικών κωδίκων. Από τους Ρώσους συνθέτες εκτιμούσε κυρίως τους Μοντέστ Μούσοργκσκι (έκανε και νέες ενορχηστρώσεις για τις όπερές του Μπορίς Γκοντουνόφ και Χοβάντσινα), Σεργκέι Προκόφιεφ και Ιγκόρ Στραβίνσκι. Η επίδραση του Μουσόργκσκυ είναι εμφανής στις χειμερινές σκηνές της Λαίδης Μάκβεθ, στην 11η Συμφωνία καθώς και στα σατιρικά του έργα όπως το Ραγιόκ. Η επίδραση από τον Σεργκέι Προκόφιεφ είναι εμφανής κυρίως στα πρώτα του έργα για πιάνο, όπως την 1η Σονάτα και το 1ο Κοντσέρτο. Η σχέση του με τον Ιγκόρ Στραβίνσκι ήταν κατά βάθος αντιφατική. Όπως έγραφε στον Γκλίκμαν «Ο Στραβίνσκι είναι ο συνθέτης που λατρεύω. Ο Στραβίνσκι είναι ο στοχαστής που περιφρονώ». Από τα έργα του Στραβίνσκι αγάπησε περισσότερο τη Συμφωνία των Ψαλμών και διατήρησε ένα αντίγραφο της δικής του πιανιστικής εκδοχής για τον Στραβίνσκι όταν εκείνος επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση το 1962. (Η συνάντηση των δύο συνθετών δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη. Μάρτυρες μιλούν για την υπερβολική νευρικότητα του Σοστακόβιτς και για τη σκληρότητα του Στραβίνσκι απέναντί του.).
Χαρακτηριστικά έργα της πρώιμης περιόδου είναι η Πρώτη Συμφωνία, η οποία συνδύαζε το ακαδημαϊκό πνεύμα του Ωδείου με τις προοδευτικές του τάσεις, Η Μύτη («Το πιο ασυμβίβαστα μοντερνιστικό από όλα τα σκηνικά έργα του» ), Η Λαίδη Μάκβεθ, που προκάλεσε την αποκήρυξη, και η Τέταρτη Συμφωνία, που περιγράφεται από τον Grove ως «κολοσσιαία σύνθεση της μέχρι τότε μουσικής εξέλιξης του Σοστακόβιτς». Η τέταρτη συμφωνία ήταν εξάλλου το πρώτο έργο στο οποίο φανερώθηκε η επίδραση του Μάλερ, δείχνοντας τον δρόμο που θα ακολουθούσε ο Σοστακόβιτς για να εξασφαλίσει την αποκατάστασή του.
Στα χρόνια μετά το 1936, τα συμφωνικά έργα του Σοστακόβιτς ήταν συντηρητικότερα, χωρίς εμφανές πολιτικό περιεχόμενο. Την ίδια περίοδο όμως, στράφηκε και στα έργα δωματίου, «ένα πεδίο όπου θα μπορούσε να συνθέσει με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα και τη λιγότερη εξωτερική πίεση». Παρόλο που και αυτά είναι κυρίως τονικά, έδιναν στον Σοστακόβιτς διέξοδο για το σκοτεινό περιεχόμενο που δεν ήταν ευπρόσδεκτο στα πιο δημόσια έργα του. Αυτό είναι περισσότερο εμφανές στα τελευταία έργα δωματίου, σε πολλά από τα οποία χρησιμοποίησε και τεχνικές του σειραϊσμού. Τα έργα για φωνή είναι επίσης κυρίαρχο χαρακτηριστικό στις τελευταίες συνθέσεις του, συχνά με κείμενα που αναφέρονται στον έρωτα, τον θάνατο και την τέχνη.
Έμπαινες?
Το Έμπαινες? είναι μια διαφήμιση της αλυσίδας ταχυφαγείων Goody's Burger House που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2018. Το ομώνυμο σύνθημα της διαφήμισης χρησιμοποιείται συνήθως ως σεξουαλικό υπονοούμενο, εξού και η χρήση της συντομογραφίας «εμπ1» στην καμπάνια. Παρ'όλα αυτά, παρατηρήθηκε για την χρήση ιδεών που αφορούν την κοινότητα ΛΟΑΤ, την σεξουαλική εμμονή, τον εκφοβισμό, τον σεβασμό προς τα άτομα με αναπηρία, την ανθρώπινη σεξουαλικότητα και στερεότυπα των φύλων. Όπως ειπώθηκε από τα πρακτορεία που φέρουν ευθύνη για την διαφήμιση, η πρόθεσή της είναι να δοθεί μια διαφορετική σημασία στον όρο «Έμπαινες?», ωθώντας το κοινό να ασχοληθεί με τα εν λόγω ζητήματα της καθημερινότητας, και προβάλλοντας επίσης το Goody's ως ένα ευπρόσδεκτο και φιλικό μέρος για κατανάλωση. Η διαφήμιση εξέλαβε πολιτικές αντιδράσεις.
Την κινηματογραφία της διαφήμισης ανέλαβε ο βραβευμένος Θύμιος Μπακατάκης (Ο θάνατος του ιερού ελαφιού), ενώ η ίδια δημιουργήθηκε σε αναλογία πλευρών 4:3, σε αντίθεση με άλλες τηλεοπτικές διαφημίσεις αυτήν την περίοδο. Έχοντας τελειώσει η παραγωγή της το 2017, νίκησε ένα βραβείο Ermis Silver για Πρωτότυπη Μουσική χωρίς Vocals, και βγήκε υποψήφια για άλλο ένα βραβείο Ermis για Παραγωγή Διαφημιστικού Τροφίμων.
Πλοκή
Σε ένα σχολείο, παρουσιάζονται δυο άντρες που βγάζουν σέλφι, καθώς και μια γυναίκα με ένα μπέργκερ στο χέρι, η οποία κατευθύνεται σε ένα άγαλμα, και το φιλάει στο στόμα. Ο σκύλος μιας παρέας τριών αντρών, εκ των οποίων ο μπροστινός φοράει ζακέτα στα πρότυπα της πράσινης στρατιωτικής φορεσιάς, γαβγίζει έντονα, και ο αναφερόμενος φέρει εν τέλει να φορά στα μάτια του make-up με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, και για φανέλα, μια με την εικόνα ενός μονόκερου από τον οποίον βγαίνει ένα ουράνιο τόξο. Μια γυναίκα εμφανίζεται με γυμνή την κοιλιά της, καθώς γλείφει προκλητικά ένα μπέργκερ. «Μην σκέφτεσαι το σεξ, σκέψου μόνο την αγάπη». Δύο άνθρωποι έρχονται κοντά ο ένας στον άλλο και καλύπτονται από ένα πέπλο που απεικονίζει τον παγκόσμιο χάρτη. Τρεις κοπέλες προσεγγίζουν με ρόπαλα ένα αυτοκίνητο το οποίο έχει σταθμεύσει παράνομα στο τέλος μιας διάβασης πεζών που αδυνατεί να διασχίσει ένας άνθρωπος με αναπηρία. Τρία αγόρια επικρίνουν ένα άλλο του ίδιου φύλου, και ο τελευταίος ψηλώνει, μεγαλώνει σε ηλικία. Οι πρώτοι αποστασιοποιούνται με έκπληξη από αυτόν, και μια γάτα εμφανίζεται δίπλα τους, ως παραπομπή στον μειωτικό χαρακτηρισμό «γατάκια». Εμφανίζονται δύο γυναίκες που κάνουν χρήση του φίλτρου φωτογράφησης dog face και μοιράζονται ένα σουτιέν το οποίο γράφει «ΕΜΠΑΙΝΕΣ;», ένα άτομο που παίζει πιάνο, και δύο χορεύτριες που κάνουν μπαλέτο. Η μία από τις τελευταίες κάνει μεσαιό δάχτυλο. Η διαφήμιση τελειώνει με μία κοπέλα η οποία φέρει την φράση «Abra-cadabra» στο κάτω μέρος των ματιών της και ένα αστέρι στο μάγουλό της, καθώς και μια που βουτάει σε πολλά μπέργκερ με μαγιό.
Κριτική
Η διαφήμιση εξέλαβε πολοτικές αντιδράσεις. Η χρήση μερικών από τις ιδέες αυτές θεωρήθηκε ως μια προσπάθεια σαγήνευσης του νεανικού κοινού και επικρίθηκε ως «σεξιστική»,   ενώ σημειώθηκε η ασυνάφεια μεταξύ τους και των προϊόντων που πουλά η επιχείρηση. Παράλληλα, επαινέθηκε από άλλους για την θίξη τους, το καλλιτεχνικό τμήμα της, και το μουσικό κομμάτι Epic, το οποίο συνέθεσε η Rabbeats Music για τις ανάγκες της. Η διαφήμιση έγινε δημοφιλής − τέσσερις ημέρες έπειτα της δημοσίευσής της στο YouTube, (όπου έχει μέχρι νεωτέρας αναλογία «μου αρέσει»/«δεν μου αρέσει» 1/4) απέκτησε περισσότερες από 200.000 προβολές, και ξεπέρασε τις 600.000 έναν μήνα αργότερα
Η Λιλιάνα Αβρόσιν του Gender Lab είπε: «Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει, εκτός και αν το 2018 εξακολουθούμε να εκπλησσόμαστε που η διαφήμιση βασίζεται στους μηχανισμούς της ανθρώπινης ψυχολογίας, με σκοπό τη μεγιστοποίηση του κέρδους [...] ο κλάδος των διαφημιστών συχνά όχι μόνο δεν την αποφεύγει, αλλά επιδιώκει την αρνητική διαφήμιση, αφού έχει αποδειχθεί ότι οι αρνητικές πληροφορίες μας προσελκύουν και εστιάζουμε περισσότερο πάνω τους. Παράλληλα, η διαφήμιση των Goodys έβαλε πολλούς από εμάς στον διάλογο που άνοιξε για το ποιόν της και τα μηνύματα της. [...] Ας πάμε παρακάτω, διεκδικώντας περισσότερα. Όχι burger. Ανθρώπινα δικαιώματα.»
Συνέπειες
Από την διαφήμιση αυτή προέκυψαν άλλες. Μια η οποία κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του ίδιου έτους, προωθεί συνδρομή στο All-Star Club μέσω του ιστότοπου της αλυσίδας, και κάνει αμιγώς χρήση κινουμένων σχεδίων. «Ο θεατής ρωτάται εάν θα τολμούσε να περάσει από πολλές τρομακτικές πόρτες και πύλες, εώς ότου να φτάσει στον τελικό προορισμό, το σάιτ του Goody's Burger House». Μια αλλαγμένη εκδοχή της αρχικής, ονόματι «Έβγαινες?», κυκλοφόρησε στο YouTube στις 12 Φεβρουαρίου του 2018. Άλλη μια διαφήμιση στα πρότυπά της που διαφημίζει τα Hellmann's BBQ Pulled Burgers κυκλοφόρησε επίσης στην πλατφόρμα τον Οκτώβριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαφήμιση
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Φινλανδίας
Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Φινλανδίας (φιν. Suomen Sosialidemokraattinen Puolue, σουηδ. Finlands Socialdemokratiska Parti) είναι ένα φινλανδικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Είναι ένα από τα τέσσερα μεγάλα κόμματα της Φινλανδίας μαζί με το Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού, τους Αληθινούς Φινλανδούς και το Κόμμα Κέντρου. Σημερινός πρόεδρος του κόμματος είναι ο Άντι Ρίνεν. Το κόμμα συμμετέχει στην κυβέρνηση του Γίρκι Κατάινεν μαζί με το Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού, την Αριστερή Συμμαχία, την Πράσινη Ένωση το Σουηδικό Λαϊκό Κόμμα και τους Χριστιανοδημοκράτες. Επίσης, το κόμμα διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την Κεντρική Οργάνωση Φινλανδικών Συνδικάτων (SAK) και είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το κόμμα κέρδιζε ποσοστά της τάξης του 40%, μετά τον Φινλανδικό Εμφύλιο Πόλεμο, όμως, τα κομμουνιστικά μέλη του κόμματος αποχώρησαν από αυτό και ίδρυσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα της Φινλανδίας. Μετά από την αποχώρηση των κομμουνιστών, το κόμμα συγκέντρωνε ποσοστά της τάξης του 20-29%, ανταγωνιζόμενο το Κομμουνιστικό Κόμμα. Τρεις υποψήφιοι του κόμματος έχουν εκλεγεί στη θέση του προέδρου της Φινλανδίας, ο Μάουνο Κόιβιστο το 1982 και το 1988, ο Μάρτι Αχτισάαρι το 1994 και η Τάρια Χάλονεν το 2000. Με την εκλογή του Σάουλι Νιινίστο το 2012, τερματίστηκε η 30ετία εκλογής σοσιαλδημοκρατών υποψηφίων στη θέση αυτή.
Στις εκλογές του 2011, το κόμμα κέρδισε το 19,1% των ψήφων και 42 από τις συνολικά 200 έδρες του Φινλανδικού Κοινοβουλίου, σημειώνοντας το χειρότερο αποτέλεσμα του κόμματος στην ιστορία του.
Σοσιαλδημοκρ Φινλανδ
Γκλεν Τίπτον
Ο Γκλεν Τίπτον (Glenn Raymond Tipton, 25 Οκτωβρίου 1947) είναι Άγγλος κιθαρίστας, γνωστός ως μέλος του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest.
Βιογραφία
Ο Τίπτον γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1947 στο Μπλάκχιθ των δυτικών Μίντλαντς, στην Αγγλία. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο "Olive Hill" και συνέχισε στο τεχνικό σχολείο του "Halesowen". Στα 17 του χρόνια σταμάτησε τις σπουδές του και βρήκε δουλειά σαν σιδεράς και δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε να παίζει κιθάρα, έχοντας ως μεγάλη μουσική επιρροή την μητέρα του η οποία ήταν καθηγήτρια πιάνου. Η πρώτη του κιθάρα ήταν μία ακουστική "Hofner", για να αγοράσει μία "Fender Stratocaster" λίγο αργότερα.
Το πρώτο του συγκρότημα ήταν οι Shave 'em Dry με τον παλιό του φίλο, Πιτ Χιουζ στα φωνητικά. Η πρώτη τους συναυλία πραγματοποιήθηκε στο "Henry's Blues house" του Μπέρμιγχαμ και λίγο αργότερα μετονομάστηκαν σε Merlin. Οι μουσικές του επιρροές προερχόταν από κιθαρίστες της μπλουζ και ροκ σκηνής, όπως ο Στιβ Γουίνγουντ, ο Ρίτσι Μπλάκμορ, ο Τζίμι Πέιτζ, ο Τζίμι Χέντριξ, ο Πίτερ Γκριν, ο Ρόρι Γκάλαχερ, ο Κιθ Ρίτσαρντς, κ.α..
left|thumb|230px|Οι Judas Priest σε συναυλία Η επόμενη κιθάρα του ήταν μία "Gibson SG", την οποία αγόρασε με χρήματα που κέρδισε πουλώντας την προηγούμενη του κιθάρα. Το 1974 έγινε μέλος των Judas Priest ηχογραφώντας το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Rocka Rolla", ενώ γνώρισαν επιτυχία στην Ευρώπη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70 με τα άλμπουμ "Sad Wings of Destiny", "Sin After Sin", "Stained Class" και "Killing Machine". Το 1980, κυκλοφόρησαν το "British Steel" γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Η μεγάλη επιτυχία των Judas Priest συνεχίστηκε στη δεκαετία του '80 με τέσσερις πλατινένιους και δύο χρυσούς δίσκους, ενώ το συγκρότημα έφθασε να θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του χέβι μέταλ.
Η συνεργασία του Τίπτον με τον Κ.Κ. Ντάουνινγκ τους κατέστησε ως ένα από τα σπουδαιότερα δίδυμα κιθαριστών όλων των εποχών, με τον Τίπτον να έχει γίνει γνωστός για τα περίπλοκα σόλο του, στα οποία παρουσιάζει έντονες επιρροές από κλασική μουσική.
Το αποκορύφωμα της συνθετικής ικανότητας των Judas Priest ήλθε με το "Painkiller" του 1990, το οποίο θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ του χέβι μέταλ. Παρ 'όλα αυτά, το συγκρότημα πέρασε σε μία περίοδο αδράνειας μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, όταν ο τραγουδιστής Ρομπ Χάλφορντ αποφάσισε να αποχωρήσει για να επικεντρωθεί στην προσωπική του καριέρα.
Το 1997, ο Τίπτον κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο "Baptizm of Fire", ενώ ταυτόχρονα δούλευε πάνω στο άλμπουμ "Edge of the World" με τον μπασίστα των The Who, Τζον Εντουίστλ και τον διάσημο ντράμερ Κόζι Πάουελ. Οι Judas Priest αντικατέστησαν τον Χάλφορντ με τον Τιμ Όουενς και κυκλοφόρησαν τους δίσκους "Jugulator" και "Demolition", πριν ο Χάλφορντ επιστρέψει το 2003. Δύο χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησαν το "Angel of Retribution" γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία, με το ηχογραφημένο δέκα χρόνια νωρίτερα, "Edge of the World", να εκδίδεται τελικά τον Μάρτιο του 2006. Ακολούθησε το άλμπουμ "Nostradamus" των Judas Priest, οι οποίοι συνέχισαν να περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο και παρ' όλη την ανακοίνωση διάλυσης τους το 2012, τελικά αποφάσισαν να συνεχίσουν ξεκινώντας τις ηχογραφήσεις για ένα νέο δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε το 2014 με τίτλο "Redeemer of Souls".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί
Δολοφονία των μοναχών της Τιμπιρίν
Το Μάρτιο του 1996, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου της Αλγερίας, εφτά μοναχοί του Τάγματος των Τραπιστών απήχθησαν από το Αββαείο της Παναγίας, στο όρος Άτλας, στη βόρεια Αλγερία και δύο μήνες αργότερα βρέθηκαν νεκροί. Η Ένοπλη Ισλαμική Οργάνωση (Groupe Islamique Armé -GIA) ανέλαβε την ευθύνη για την απαγωγή και τη δολοφονία των μοναχών αλλά το 2009 ο πρώην Στρατηγός François Buchwalter δήλωσε ότι οι μοναχοί σκοτώθηκαν κατά λάθος από τον Αλγερινό Στρατό.
Απαγωγή και θάνατος των μοναχών
Ξημερώματα της 27ης Μαρτίου 1996, γύρω στη 1.15, είκοσι περίπου άτομα, μέλη της Ένοπλης Ισλαμικής Οργάνωσης, έφτασαν στο Αββαείο της Παναγίας, στο Τιμπιρίν, κοντά στην πόλη Μεντέα και απήγαγαν τους μοναχούς: Dom Christian de Chergé, Brother Luc (κατά κόσμο Paul Dochier), Father Christophe (Lebreton), Brother Michel (Fleury), Father Bruno (κατά κόσμο Christian Lemarchand), Father Célestin (Ringeard) και Brother Paul (Favre-Miville). Δύο άλλοι μοναχοί, ο Father Jean-Pierre και ο Father Amédée, που ήταν σε άλλα δωμάτια, κατάφεραν να ξεφύγουν και προσπάθησαν να ειδοποιήσουν την αστυνομία, αφού οι απαγωγείς με τους απαχθέντες μοναχούς έφυγαν από το μοναστήρι, αλλά οι τηλεφωνικές γραμμές ήταν κομμένες. Καθώς υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας το βράδυ αναγκάστηκαν να περιμένουν μέχρι το πρωί για να πάνε με αυτοκίνητο και να ειδοποιήσουν την αστυνομία στη Μεντέα. Στις 18 Απριλίου η Ένοπλη Ισλαμική Οργάνωση ανακοίνωνε ότι θα απελευθέρωνε τους μοναχούς εφόσον οι αρχές της Αλγερίας άφηναν ελεύθερο ένα πρώην επικεφαλής της οργάνωσης, τον Abdelhak Layada, που είχε συλληφθεί πριν τρία χρόνια. Στις 30 Απριλίου η γαλλική πρεσβεία στο Αλγέρι έλαβε μια κασέτα στην οποία ήταν μαγνητοφωνημένοι, στις 20 Απριλίου, οι απαχθέντες μοναχοί. Περίπου ένα μήνα αργότερα, στις 23 Μαΐου, η οργάνωση ανακοίνωσε ότι είχε εκτελέσει τους μοναχούς δυο μέρες πριν και στις 31 Μαΐου η Αλγερινή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι βρήκε τα κομμένα κεφάλια των μοναχών ενώ παρέμενε άγνωστο που ήταν τα σώματά τους. Η επικήδεια τελετή για τους δολοφονηθέντες μοναχούς έγινε στη Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής στο Αλγέρι στις 2 Ιουνίου 1996 και η ταφή τους δύο ημέρες αργότερα, στο νεκροταφείο του Αββαείου στο Τιμπιρίν. Οι δύο επιζώντες μοναχοί εγκαταστάθηκαν σε μοναστήρι κοντά στο Μιντέλτ, στο Μαρόκο. Οι εφτά μοναχοί ανακηρύχθηκαν όσιοι μαζί με άλλους 12 Μάρτυρες της Αλγερίας, στις 8 Δεκεμβρίου 2018 σε τελετή που έγινε στο Οράν, στην Αλγερία.
Το 2008 δημοσιεύτηκε άρθρο στην ιταλική εφημερίδα La Stampa, σύμφωνα με το οποίο υψηλόβαθμος αξιωματούχος δυτικής κυβέρνησης, που όταν έγιναν οι δολοφονίες ήταν στην Αλγερία, ανέφερε ότι η απαγωγή είχε σχεδιαστεί από μέλη των μυστικών υπηρεσιών της Αλγερίας (Département du Renseignement et de la Sécurité), που είχαν διεισδύσει στην GIA και ότι οι μοναχοί σκοτώθηκαν κατά λάθος από στρατιωτικό ελικόπτερο του Αλγερινού Στρατού, που συμμετείχε στην επίθεση εναντίον του στρατοπέδου της ισλαμιστικής οργάνωσης όπου κρατούνταν οι μοναχοί. Ο αξιωματούχος δεν κατονομαζόταν από την εφημερίδα. Τον Ιούλιο του 2009 ο Γάλλος πρώην Στρατηγός François Buchwalter, που το 1996 ήταν στρατιωτικός ακόλουθος στην Αλγερία, κατέθεσε ότι οι μοναχοί σκοτώθηκαν κατά λάθος από αλγερινό στρατιωτικό ελικόπτερο και μετά θάνατο αποκεφαλίστηκαν προκειμένου να φαίνεται ότι είχαν δολοφονηθεί από την Ένοπλη Ισλαμική Οργάνωση. Την επόμενη ημέρα της κατάθεσης του Buchwalter, ο πρώην επικεφαλής της GIA Abdelhak Layada, που ήταν στη φυλακή όταν σκοτώθηκαν οι μοναχοί, ανέφερε ότι οι μοναχοί είχαν αποκεφαλιστεί από μέλη της GIA όταν απέτυχαν οι συνεννοήσεις μεταξύ της οργάνωσης και των Γαλλικών μυστικών υπηρεσιών.
Για περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Αλγερίας Κατηγορία:Δολοφονίες
Νυχτολούλουδο
Το νυχτολούλουδο ή δειλινό  (Mirabilis jalapa) είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό της οικογένειας των Νυκταγινοειδών. Καλλιεργείται ευρέως, από την εποχή των Αζτέκων, για το πολύχρωμο άνθος του καθώς και για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες.
Τα άνθη του ανοίγουν από αργά το απόγευμα έως το σούρουπο (ανάμεσα στις 16:00 με 20:00), παράγουν μια έντονη και γλυκιά οσμή κατά τη διάρκεια της νύχτας και κλείνουν με την αυγή, εξού και η λαϊκή του ονομασία. Είναι ιθαγενές του Μεξικού και εισήχθη στην Ευρώπη το 1525. Είναι διαδεδομένο καλλωπιστικό φυτό στις τροπικές περιοχές, καθώς και στην Ευρώπη.
Περιγραφή
Το νυχτολούλουδο είναι ένα ποώδες, πολυετές φυτό το οποίο φτάνει σε ύψος το 1 μέτρο, ενώ σπανιότερα μπορεί να φτάσει μέχρι 2 μέτρα. Στην εύκρατη ζώνη επιβιώνει μόνο για ένα έτος. Ο καρπός του περιέχει έναν σπόρο, ξεκινάει πράσινος και σφαιρικός και όταν ωριμάσει ζαρώνει και αποκτά μαύρο χρώμα. Ο βλαστός του είναι παχύς, συμπαγής και διακλαδίζεται πλευρικά από μασχαλιαίους οφθαλμούς που σχηματίζονται κοντά στην κορυφή του. Η ταξιανθία του φυτού είναι διχάσιος.
Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του νυχτολούλουδου είναι το ότι άνθη διαφορετικού χρώματος αναπτύσσονται στο ίδιο φυτό. Επιπλέον, ένα άνθος μπορεί να περιέχει περισσότερα από ένα χρώματα. Τα άνθη μπορεί να είναι κίτρινα, κόκκινα, μωβ, ροζ ή λευκά ή μπορούν να αποτελούνται από τομείς διαφορετικών χρωμάτων. Στο ίδιο φυτό μπορούν να βρίσκονται άνθη με διαφορετικούς συνδυασμούς και μοτίβα χρωμάτων.
Άλλο ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του φυτού είναι το φαινόμενο αλλαγής χρωμάτων. Για παράδειγμα, ένα φυτό που ανήκει στην κίτρινη ποικιλία, καθώς ωριμάζει μπορεί να αναπτύξει άνθη τα οποία σταδιακά αλλάζουν το χρώμα τους σε σκούρο μωβ. Παρομοίως, τα λευκά άνθη μπορούν να μεταχρωματιστούν σε ανοιχτά βιολετί. Παρά την εμφάνιση τους, τα άνθη δεν σχηματίζονται από πέταλα αλλά από έναν τροποποιημένο και χρωματισμένο κάλυκα, ο οποίος έχει πάρει σχήμα χωνιού. Αντίστοιχα ο «κάλυκας» αποτελείται από τροποποιημένα βράκτια.
Οι ταξιανθίες περιέχουν τρία με εφτά αρωματικά άνθη, τα οποία ανοίγουν αργά το απόγευμα ή νωρίς το πρωί, καθώς και όταν ο καιρός είναι νεφελώδης. Η οσμή τους είναι παρόμοια με αυτή του άνθους του καπνού και προσελκύει νυχτοπεταλούδες, οι οποίες το επικονιάζουν.
Καλλιέργεια
Το φυτό αναπτύσσεται καλύτερα σε συνθήκες πλήρους φωτισμού. Τις μεσημβρινές ώρες τα φύλλα του συχνά μαραίνονται, ενώ επιστρέφουν στη ζωντάνια το απόγευμα, όταν η θερμοκρασία πέσει και ο ήλιος δύσει. Δεν αντέχει τις χαμηλές θερμοκρασίες, το επιφανειακό τμήμα του φυτού πεθαίνει με τον πρώτο παγετό, αλλά το υπόγειο τμήμα του επιβιώνει και μπορεί να αναβλαστήσει την άνοιξη. Όταν ωριμάσει ρίχνει τους σπόρους του στο έδαφος, έτσι μπορεί να πολλαπλασιαστεί και να καταλάβει μεγάλες εκτάσεις εάν αφεθεί ανεξέλεγκτο. Προτιμάει ζεστά και παραθαλάσσια περιβάλλοντα και υπό τις κατάλληλες συνθήκες αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς.
Ενδιαίτημα
Το νυχτολούλουδο είναι ιθαγενές στην τροπική Νότια και Κεντρική Αμερική. Συναντάται άγριο στη Γουατεμάλα, το Μεξικό, τη Χιλή και το Περού. Ωστόσο έχει προσαρμοστεί σε πληθώρα τροπικών, υποτροπικών και εύκρατων περιοχών του πλανήτη. Έχει εγκλιματιστεί σε πολλές χώρες τις Ευρώπης, της Ασίας, της Αφρικής και της Βορείου Αμερικής. Στη δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών είχε εισαχθεί σαν καλλωπιστικό φυτό και σήμερα έχει εξαπλωθεί και βρίσκεται σε υψόμετρα από 400 έως 700 μέτρα ενώ στη νότια ακτή απαντάται ανάμεσα στα 0 και 700 μέτρα. Μπορεί να μεγαλώσει και σε τραχέα εδάφη και συνιστά ζιζάνιο στις φυτείες ζαχαροκάλαμου
Γενετικές μελέτες
Το 1900, ο Γερμανός βοτανολόγος και γενετιστής Καρλ Κόρενς χρησιμοποίησε το νυχτολούλουδο ως οργανισμό μοντέλο για τις μελέτες του πάνω στην κυτταροπλασματική κληρονομικότητα. Χρησιμοποίησε τα ποικιλόχρωμα άνθη του φυτού για να αποδείξει ότι συγκεκριμένοι παράγοντες, που βρίσκονται εκτός του πυρήνα του κυττάρου, μπορούν να επηρεάσουν τον φαινότυπο με έναν τρόπο που δεν εξηγείται από τους νόμους του Μέντελ. Όταν τα φυτά με σκούρα ροζ άνθη διασταυρώνονται με φυτά με λευκά άνθη, παράγονται φυτά με άνθη ανοιχτού ροζ χρώματος. Αυτό το φαινόμενο είναι εξαίρεση στους νόμους του Μέντελ καθώς τα γονίδια που καθορίζουν το χρώμα του άνθους φαίνεται να έχουν την ίδια ισχύ και κανένα δεν επικαλύπτει το άλλο. Σήμερα αυτά το γονίδια είναι γνωστά ως ατελώς επικρατή. Ωστόσο ο πρώτος νόμος του Μέντελ που περιγράφει τον διαχωρισμό των αλληλόμορφων γονιδίων στην F1-γενιά και ο δεύτερος, ο νόμος της ανεξάρτητης μεταβίβασης των γονιδίων στην F2-γενιά, ισχύει, γεγονός που επιβεβαιώνει τη σημασία των ανακαλύψεων του Μέντελ.
Χημεία
Εννέα βεταλαϊνες (φυτικές χρωστικές) μπορούν να απομονωθούν από το άνθος του νυχτολούλουδου, συγκεκριμένα η ινδικαξανθίνη, η βουλγαξανθινη-Ι και οι μιραξανθίνες-I, II, III, IV, V και VI.
Από τις ρίζες του φυτού μπορούν να απομονωθούν ροτενοειδή, τα οποία δρουν ως φυτικά εντομοκτόνα, και οι σπόροι του περιέχουν λιπαρά οξέα.
Η ανάλυση εκχυλίσματος των φύλλων του φυτού σε μεθανόλη δείχνει ότι περιέχουν β-σιτοστερόλη, στιγμαστερόλη, ουρσολικό οξύ, ολεανολικό οξύ και βρασικαστερόλη, ουσίες με φαρμακευτική δράση.
Κοκκινοεκκλησιές Εύβοιας
Οι Κοκκινοεκκλησιές είναι μικρός πεδινός οικισμός στη κεντρική Εύβοια, στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας σε υψόμετρο 17 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 22 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Αλιβέρι (έδρα του δήμου) και 72 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Χαλκίδα (μέσω Αλιβερίου). Βόρεια και δυτικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Μανικιάτης, βορειοδυτικά είναι το Μεσονήσι και μακρύτερα τα παράλια του Αιγαίου πελάγους, νότια το Αυλωνάρι και δυτικά το Μονόδρυο. Στην περιοχή διακρίνονται θεμέλια παλαιών κτηρίων, βυζαντινής περιόδου, τα οποία μαζί με διάφορα ευρήματα όπως κεραμίδια,  νομίσματα κα. μαρτυρούν ότι υπήρχε βυζαντινή πόλη. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κήπων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τους Κήπους και τις Σπηλιές αποτελούν την τοπική κοινότητα Κήπων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κονιστρών του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 6 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Mr. Porter
Ο Denaun Porter (γεννημένος στις 7 Δεκεμβρίου 1978), επίσης γνωστός ως Mr. Porter και Kon Artis, είναι ένας Αμερικανός ράπερ και μουσικός παραγωγός. Υπήρξε μέλος του rap group D12 από το Ντητρόιτ.
Καριέρα
Ο Porter ήταν αρχικό μέλος του hip hop συγκροτήματος από το Ντιτρόιτ, D12.
Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του έχει κάνει παραγωγές και έχει εκτελέσει φωνητικά, παράγοντας τραγούδια για πολλούς αξιόλογους καλλιτέχνες όπως ο Eminem, ο Busta Rhymes, ο Snoop Dogg και ο 50 Cent (παρήγαγε το τραγούδι "P.I.M.P."). Ο Mr. Porter έχει επίσης κάνει την παραγωγή δυο τραγουδιών για το δισκογραφικό ντεμπούτο των Slaughterhouse, Welcome To: Our House.
Ο Denaun είναι ο τωρινός hype man του Eminem, μετά τον θάνατο του μέλους της μπάντας D12, Proof. Ακόμα έχει επίσημα υπογραφεί στην δισκογραφική του Eminem, Shady Records, ως παραγωγός και έχει δουλέψει με τους καλλιτέχνες της Shady: Slaughterhouse, Bad Meets Evil, 50 Cent και D12.
Ο Porter ήταν co-executive producer, μαζί με τον Eminem, για το ντεμπούτο άλμπουμ των Bad Meets Evil, Hell: The Sequel. Έχει επίσης κάνει μια cameo (σύντομη) εμφάνιση στο μουσικό τους βίντεο "Fast Lane", καθώς επίσης και στο "Forever" από τους Drake, Kanye West, Lil Wayne και Eminem, και το "No Love" από τον Eminem και τον Lil Wayne.
Στις 24 Μαρτίου 2012, ο Porter ανακοίνωσε μέσω Twitter ότι αποχώρησε από τους D12. Είπε πως ήθελε να επικεντρωθεί στο να γίνει solo καλλιτέχνης και παραγωγός, αλλά διευκρίνισε ότι δεν κρατάει καμία κακία σε άλλα μέλη του συγκροτήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Eminem Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ
Λάμπρος Τζαβέλας
Ο Λάμπρος Τζαβέλας (Σούλι, 1745 - 1795) ήταν αρχηγός της φάρας (πατριάς) των Τζαβελαίων, Ελληνικής οικογένειας από το Σούλι του νομού Θεσπρωτίας. Η δράση του μαρτυρείται από το 1789. Σε έγγραφο που υπάρχει από εκείνη την εποχή, φαίνεται πως ο Τζαβέλας δίνει την υπόσχεση να επιτεθεί στους Τούρκους και τους Τουρκαλβανούς της Στεράς Ελλάδας. Ανάλογη υπόσχεση δίνουν κι οι Νικόλαος Ζέρβας και Γεώργιος Μπότσαρης.
Μετά το τέλος του Ρωσοτουρκικού Πολέμου το 1792, ο Αλή Πασάς, με σχέδιο την εδραίωση της κυριαρχίας του στην ηπειρωτική Ελλάδα αλλά και τη Βαλκανική, στράφηκε εναντίον των κλεφτών και των αρματολών. Μακρόχρονες προσπάθειες έκανε δε, μέχρι να καθυποτάξει τους Σουλιώτες. Αποπειράθηκε να το επιτύχει με δόλο. Μετά τον Ιανουάριο του 1792, ζήτησε την βοήθειά τους με την πρόφαση να καθαρίσει το Δέλβινο και το Αργυρόκαστρο από τους ατάκτους. Ο Λάμπρος Τζαβέλας, ο γιος του Φώτος κι άλλοι 70 Σουλιώτες στάλθηκαν. Μόλις κατέφθασαν, ο Αλί Πασάς τους συνέλαβε κι απείλησε ότι θα εκτελέσει τον Φώτο, εκτός εάν γυρνούσε στο Σούλι κι έπειθαν τους κατοίκους να φύγουν. Ο Λάμπρος γυρνώντας στην πατρίδα του, αποφάσισε μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες να μην παραδοθούν. Απέστειλε μάλιστα στον Αλί το εξής γράμμα:
"Αλή Πασά, χαίρομαι όπου εγέλασα ένα δόλιον. Είμαι εδώ να διαφεντεύσω την πατρίδα μου εναντίον εις ένα κλέπτην. Ο υιός μου θέλει αποθάνει, εγώ όμως απελπίστως θέλω τον εκδικήσει πριν αποθάνω."
Ο μουσουλμάνος άρχοντας επιτέθηκε στο Σούλι με 10.000 Τούρκους κι Αλβανούς τον Ιούλιο του 1792. Στη μάχη της Κιάφας, οι Τουρκαλβανοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν αφήνοντάς χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες. Δυστυχώς, όμως, στην μάχη αυτή, τραυματίστηκε κι ο Λάμπρος. Πέθανε, τελικώς, τρία χρόνια αργότερα.
Μετά την ήττα του, ο Αλής ζήτησε διαπραγματεύσεις με τους Σουλιώτες. Το αποτέλεσμα των συζητήσεων ήταν η απελευθέρωση των ομήρων και του Φώτου κι η απομάκρυνση των Τουρκαλβανών από τα χωριά της Θεσπρωτίας σκόρπισαν τον τρόμο και τον θάνατο σε αρκετά χωριά ακόμη, πριν υποχωρήσουν.
Πηγές
Λαμπρος
Μη πτητική μνήμη τυχαίας προσπέλασης
Η μη πτητική μνήμη τυχαίας προσπέλασης (Non-volatile random-access memory ή NVRAM) είναι μνήμη τυχαίας προσπέλασης η οποία διατηρεί τις πληροφορίες αποθηκευμένες ακόμα και όταν δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα. Αντίθετα, η δυναμική μνήμη τυχαίας προσπέλασης (DRAM) και η στατική μνήμη τυχαίας προσπέλασης (SRAM) διατηρούν τα δεδομένα μόνο κατά το διάστημα παροχής ηλεκτρικού ρεύματος.
Προς το παρόν, η πιο γνωστή μορφή NV-RAM και EEPROM μνήμης είναι η μνήμη flash. Κάποια μειονεκτήματα της μνήμης flash είναι η απαίτηση να γράφεται σε πολύ μεγάλα κομμάτια τα οποία πολλοί υπολογιστές αδυνατούν να διευθυνσιοδοτήσουν, και η σχετικά μικρή διάρκεια ζωής της λόγω του πεπερασμένου αριθμού κύκλων εγγραφής-διαγραφής που επιτρέπει (τα περισσότερα εμπορικά προϊόντα flash όσον αφορά την εγγραφή μπορούν να αντέξουν μόνο γύρω στις 100,000 επανεγγραφές πριν η μνήμη αρχίσει να υποβαθμίζεται). Ένα ακόμα μειονέκτημα είναι οι περιορισμένες επιδόσεις οι οποίες αποτρέπουν την μνήμη flash από το να φτάνει τους χρόνους απόκρισης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, την τυχαία διευθυνσιοδότηση που προσφέρουν οι παραδοσιακές μορφές RAM. Μερικές καινούριες τεχνολογίες επιχειρούν να αντικαταστήσουν την flash σε ορισμένους ρόλους, και κάποιες ισχυρίζονται ακόμα και ότι είναι πραγματικά μια universal μνήμη, προσφέροντας την απόδοση των καλύτερων συσκευών SRAM με την μη πτητικότητα της μνήμης flash. Μέχρι στιγμής αυτές οι εναλλακτικές δεν έχουν γίνει ευρέως γνωστές – αποδεκτές.
Προς το παρόν συντελείται ανάπτυξη για την χρήση chip από NVRAM ως κύρια μνήμη ενός συστήματος, για μια πιο μόνιμη μνήμη. Γνωστό και ως NVDIMM-P, αναμένεται να κυκλοφορήσει μέχρι το 2018.
Πρώτες μορφές NVRAM
Οι πρώτοι υπολογιστές χρησιμοποιούσαν συστήματα μνήμης τύπου core και τύπου drum, τα οποία ήταν μη πτητικά, ως υποπροϊόντα της κατασκευής τους. Η πιο συχνή μορφή μνήμης στη δεκαετία του 1960 ήταν η magnetic-core μνήμη, η οποία αποθήκευε δεδομένα με την πόλωση μικρών μαγνητών. Αφού οι μαγνήτες διατηρούσαν την κατάστασή τους ακόμη και χωρίς την παρουσία ρεύματος, η core μνήμη ήταν επίσης μη πτητική. Άλλοι τύποι μνήμης απαιτούσαν διαρκή παρουσία ρεύματος για να διατηρήσουν τα δεδομένα τους, όπως η λυχνία κενού ή τα solid-state flip-flops, οι σωλήνες Williams, και η ημιαγώγιμη μνήμη (στατική ή δυναμική RAM).
Η πρόοδος στην κατασκευή ημιαγωγών την δεκαετία του 1970 οδήγησε στη νέα γενιά solid state μνήμης την οποία δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί η μαγνητική core μνήμη ούτε σε κόστος ούτε σε πυκνότητα. Σήμερα η δυναμική RAM συνθέτει το μεγαλύτερο τμήμα της κύριας μνήμης ενός τυπικού υπολογιστή. Πολλά συστήματα απαιτούν την ύπαρξη τουλάχιστον ενός μικρού τμήματος μη πτητικής μνήμης. Οι desktop υπολογιστές απαιτούν μόνιμο αποθηκευτικό χώρο για τις εντολές που χρειάζονται για την εκκίνηση του λειτουργικού συστήματος. Τα ενσωματωμένα συστήματα, όπως ο υπολογιστής ελέγχου της μηχανής για ένα αυτοκίνητο, πρέπει να διατηρούν τις εντολές τους ακόμα και όταν η παροχή ενέργειας διακοπεί. Πολλά συστήματα χρησιμοποιούσαν έναν συνδυασμό από RAM και κάποιου είδους ROM για τους συγκεκριμένους σκοπούς.
Τα προσαρμοσμένα ολοκληρωμένα κυκλώματα ROM ήταν μία λύση. Τα περιεχόμενα της μνήμης αποθηκεύονταν ως ένα μοτίβο της τελευταίας μάσκας που χρησιμοποιήθηκε κατά την παραγωγή του ολοκληρωμένου κυκλώματος, το οποίο δεν μπορούσε να τροποποιηθεί μετά την παραγωγή του.
Η PROM βελτιώθηκε σε αυτόν τον σχεδιασμό, επιτρέποντας στο chip να μπορεί να γραφεί ηλεκτρονικά από τον τελικό χρήστη. Η PROM αποτελείται από μια σειρά διόδων που αρχικά είναι ρυθμισμένες σε μία τιμή, «1» για παράδειγμα. Εφαρμόζοντας υψηλότερο ρεύμα από το συνηθισμένο, μια επιλεγμένη δίοδος μπορεί να καεί (όπως μια ασφάλεια), θέτοντας έτσι μόνιμα στο συγκεκριμένο bit την τιμή «0». Η PROM διευκόλυνε το prototyping και τις κατασκευές μικρής κλίμακας. Πολλοί κατασκευαστές ημιαγωγών παρείχαν μια έκδοση PROM στο κομμάτι της μάσκας της ROM, ώστε το firmware κατά την ανάπτυξη μπορούσε να δοκιμαστεί προτού γίνει παραγγελία για μία μάσκα ROM.
Όσοι απαιτούσαν επιδόσεις πραγματικής RAM και ταυτόχρονα μη πτητικότητα τυπικά χρησιμοποιούσαν παραδοσιακές RAM συσκευές και μια μπαταρία για backup. Αυτή η μη πτητική μνήμη BIOS, γνωστή και ως CMOS RAM ή παραμετρική RAM, αποτελούσε συνηθισμένη λύση στα πρώτα συστήματα υπολογιστών όπως τον αρχικό Apple Macintosh, ο οποίος χρησιμοποιούσε ένα μικρό μέρος της μνήμης με παροχή ενέργειας από μπαταρία για να αποθηκεύσει βασικές πληροφορίες εγκατάστασης, όπως τον επιλεγμένο δίσκο εκκίνησης του υπολογιστή. Πολύ μεγαλύτερες μνήμες με παροχή από μπαταρία χρησιμοποιούνται σήμερα ως μνήμες cache για υψηλής ταχύτητας βάσεις δεδομένων, απαιτώντας ένα επίπεδο επιδόσεων που οι πιο καινούριες συσκευές NVRAM δεν μπορούν ακόμα να φτάσουν.
Το floating-gate transistor
Ένα μεγάλο βήμα στην πρόοδο της τεχνολογίας NVRAM ήταν η εισαγωγή του floating-gate transistor, η οποία οδήγησε στην εισαγωγή διαγράψιμης προγραμματιζόμενης μνήμης μόνο για ανάγνωση, ή αλλιώς EPROM. Η EPROM αποτελείται από ένα πλέγμα από transistor των οποίων η πύλη (ο «διακόπτης») προστατεύεται από υψηλής ποιότητας μονωτικό υλικό. «Σπρώχνοντας» ηλεκτρόνια στη βάση του με την εφαρμογή υψηλότερης από το συνηθισμένο τάσης, τα ηλεκτρόνια παγιδεύονται στην πύλη του transistor πίσω από τον μονωτή, οπότε θέτουν μόνιμα το transistor στη θέση «on» («1»). Η EPROM μπορεί να επαναφερθεί στην κατάσταση βάσης (όλα «1» ή όλα «0», εξαρτάται από τον σχεδιασμό) εφαρμόζοντας υπεριώδες φως (UV). Τα φωτόνια του υπεριώδους φωτός έχουν αρκετή ενέργεια για να ωθήσουν τα ηλεκτρόνια μέσω του μονωτή και να επιστρέψουν τη βάση στην αρχική της κατάσταση. Στο σημείο αυτό η EPROM μπορεί να ξαναγραφτεί από την αρχή.