cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Δεκαετία 1950
Ο  ήταν η δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον Hessischer Rundfunk (HR) για λογαριασμό του ARD και πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαρτίου 1957 στο Großer Sendesaal des hessischen Rundfunks στη Φρανκφούρτη της Δυτικής Γερμανίας. Οι πρώτοι κανόνες καθόρισαν ότι ένας διαφορετικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας θα αναλάμβανε το έργο της διοργάνωσης του διαγωνισμού κάθε χρόνο και η Γερμανία επιλέχθηκε να φιλοξενήσει την εκδήλωση του 1957. Δέκα χώρες συμμετείχαν σε αυτόν τον δεύτερο διαγωνισμό, με τους επτά αρχικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς να συμμετέχουν από την Αυστρία, τη Δανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, με κάθε χώρα να υποβάλλει ένα τραγούδι προς εξέταση. Εμπνευσμένοι από το Φεστιβάλ Βρετανικών Λαϊκών Τραγουδιών, που διοργανώθηκε από το BBC τον Αύγουστο του 1956, το οποίο περιελάμβανε πίνακα αποτελεσμάτων και ψηφοφορία από περιφερειακές επιτροπές, οι διοργανωτές του διαγωνισμού αποφάσισαν να ενσωματώσουν αυτές τις ιδέες στον πανευρωπαϊκό διαγωνισμό, επιτρέποντας στους θεατές στο σπίτι να παρακολουθήσουν την διαδικασία της ψηφοφορίας. Ένα νέο σύστημα ψηφοφορίας εισήχθη σε συνδυασμό, με μια κριτική επιτροπή δέκα μελών σε κάθε χώρα να ψηφίζει μία μόνο ψήφο για το αγαπημένο τους τραγούδι. Τα μέλη της κριτικής επιτροπής από μια χώρα δεν μπορούσαν να ψηφίσουν για το τραγούδι της χώρας τους, ένας κανόνας που εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα. Νικήτρια ψηφίστηκε η Ολλανδία, εκπροσωπούμενη από τον Corry Brokken με το τραγούδι "Net als toen".
Ο  ήταν η τρίτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Nederlandse Televisie Stichting (NTS) και πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαρτίου 1958 στα στούντιο AVRO στο Χίλφερσουμ της Ολλανδίας. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη φορά που η νικήτρια χώρα της προηγούμενης έκδοσης είχε την τιμή να φιλοξενήσει, θέτοντας ένα προηγούμενο που συνεχίζει να τηρείται. Το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε να μην διαγωνιστεί σε αυτή την έκδοση, ωστόσο η Σουηδία έκανε το ντεμπούτο της, διατηρώντας τον συνολικό αριθμό των διαγωνιζόμενων χωρών σε δέκα. Εισήχθη ένας νέος κανόνας που περιόριζε τη διάρκεια κάθε διαγωνιζόμενης συμμετοχής σε 3 λεπτά, που προκλήθηκε από τον διαγωνισμό του προηγούμενου έτους, όταν η ιταλική συμμετοχή διήρκεσε πάνω από 5 λεπτά. Η Γαλλία κέρδισε την πρώτη της νίκη στο διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από τον André Claveau και το "Dors, mon amour". Παρά την τρίτη θέση, το ιταλικό "Nel blu, dipinto di blu", γνωστό ευρέως ως "Volare" και ερμηνευμένο από τον Domenico Modugno, θα είχε μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία από το νικητήριο τραγούδι, φτάνοντας στο νούμερο ένα στο αμερικανικό Billboard Hot 100 και ηχογραφήθηκε από διάφορους καλλιτέχνες όλα αυτά τα χρόνια, με συνδυασμένες πωλήσεις πάνω από 22 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Ο  ήταν η τέταρτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Radiodiffusion-Télévision Française (RTF) και πραγματοποιήθηκε στις 11 Μαρτίου 1959 στο Palais des Festivals στις Κάννες της Γαλλίας. 11 χώρες διαγωνίστηκαν σε αυτήν την έκδοση, όπου το Ηνωμένο Βασίλειο επέστρεψε στον διαγωνισμό μαζί με νεοεισερχόμενους το Μονακό, ενώ το Λουξεμβούργο αποφάσισε να αποσυρθεί. Η Ολλανδή Teddy Scholten στέφθηκε νικητής με το τραγούδι "Een beetje", που έγινε η πρώτη χώρα που κέρδισε τον διαγωνισμό δύο φορές. Αυτός ο διαγωνισμός σηματοδότησε επίσης τη μοναδική φορά που οι τρεις πρώτες συμμετοχές έλαβαν επανάληψη, με τους Pearl Carr & Teddy Johnson του Ηνωμένου Βασιλείου και τον Γάλλο Jean Philippe να παίζουν επίσης για δεύτερη φορά στο τέλος της εκπομπής.
Δεκαετία 1960
Ο  ήταν η πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την British Broadcasting Corporation (BBC) και πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαρτίου 1960 στο Royal Festival Hall στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο ολλανδικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός NTS αρνήθηκε την ευκαιρία να διοργανώσει την εκδήλωση για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια, με αποτέλεσμα η EBU να πλησιάσει το BBC για να φιλοξενήσει την εκδήλωση ως επιλαχούσα της προηγούμενης χρονιάς. Ο αριθμός των ανταγωνιστικών χωρών αυξήθηκε σε 13, καθώς το Λουξεμβούργο επέστρεψε και η Νορβηγία έστειλε την πρώτη της συμμετοχή. Η Γαλλία κατέγραψε τη δεύτερη νίκη της στο διαγωνισμό, με τη Ζακλίν Μπουαγιέ να παίρνει τον τίτλο με το "Tom Pillibi".
Ο  ήταν η έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTF και πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαρτίου 1961 στο Palais des Festivals στις Κάννες της Γαλλίας. Η Γαλλία έγινε η πρώτη χώρα που φιλοξένησε δύο διαγωνισμούς, με το Palais des Festivals να έχει φιλοξενήσει επίσης τη διοργάνωση του 1959. Αυτός ήταν επίσης ο πρώτος διαγωνισμός που διεξήχθη το βράδυ του Σαββάτου, που έχει γίνει πλέον η τυπική χρονική περίοδος για τον τελικό του διαγωνισμού. Ένα ρεκόρ 16 χωρών διαγωνίστηκαν στη φετινή διοργάνωση, με ντεμπούτο συμμετοχές από τη Φινλανδία, την Ισπανία και τη Γιουγκοσλαβία. Το Λουξεμβούργο έγινε η τέταρτη χώρα που κέρδισε τον τίτλο της Eurovision, με τον Γάλλο τραγουδιστή Jean-Claude Pascal να δίνει στο Μεγάλο Δουκάτο την πρώτη του νίκη με το "Nous les amoureux".
Ο  ήταν η έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Compagnie Luxembourgeoise de Radiodiffusion (CLT) και πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαρτίου 1962 στο Grand Auditorium de RTL, Villa Louvigny στην Πόλη του Λουξεμβούργου του Λουξεμβούργου. Για πρώτη φορά δεν υπήρξε καμία αλλαγή στις χώρες που διαγωνίστηκαν, με την ίδια σύνθεση όπως το 1961. Ένα νέο σύστημα ψηφοφορίας εφαρμόστηκε σε αυτόν τον διαγωνισμό, με κάθε χώρα να δίνει τώρα 3, 2 και 1 βαθμούς στα τρία κορυφαία τραγούδια όπως καθορίζεται από τις συνδυασμένες ψήφους της συγκεντρωμένης κριτικής επιτροπής. Η Γαλλίδα Isabelle Aubret στέφθηκε νικήτρια με το "Un premier amour", δίνοντας στη Γαλλία την τρίτη της νίκη σε πέντε χρόνια.
Ο  ήταν η όγδοη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαρτίου 1963 στο Τηλεοπτικό Κέντρο BBC στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Το γαλλικό RTF είχε απορρίψει την προσφορά να διοργανώσει τον διαγωνισμό για άλλη μια φορά και το BBC παρενέβη για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό για δεύτερη φορά. Μια τροποποίηση του συστήματος ψηφοφορίας που χρησιμοποιήθηκε το 1962 υιοθετήθηκε, με τις χώρες να δίνουν τώρα 5, 4, 3, 2 και 1 βαθμούς για τα αγαπημένα τους τραγούδια. Σε έναν στενό αγώνα για την πρώτη θέση μεταξύ της Δανίας και της Ελβετίας, οι Grethe και Jørgen Ingmann βγήκαν νικητές με το "Dansevise" για τη Δανία, δίνοντας στη Σκανδιναβική χώρα την πρώτη της νίκη στην τελική ψηφοφορία.
Ο  ήταν η ένατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Danmarks Radio (DR) και πραγματοποιήθηκε στις 21 Μαρτίου 1964 στο Μέγαρο Μουσικής Tivoli στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Η Σουηδία αναγκάστηκε να αποσυρθεί λόγω της εργατικής δράσης της Ένωσης Σουηδών Μουσικών, ωστόσο καθώς η Πορτογαλία έκανε το ντεμπούτο της, ο συνολικός αριθμός των διαγωνιζόμενων χωρών παρέμεινε στις 16. Μια άλλη τροποποίηση του συστήματος ψηφοφορίας είδε τώρα κάθε χώρα να δίνει 5, 3 και 1 βαθμούς στα 3 κορυφαία τραγούδια με βάση το σύνολο όλων των ψήφων από τα μέλη της κριτικής επιτροπής, με κάθε μέλος της κριτικής επιτροπής να έχει τρεις ψήφους για να διανείμει μεταξύ των τραγουδιών. Αν όλα τα μέλη ψήφιζαν μόνο δύο τραγούδια, αυτά θα έπαιρναν 6 και 3 πόντους, και αν όλα τα μέλη ψήφιζαν για το ίδιο τραγούδι θα έπαιρναν 9 βαθμούς. Αυτή η εκδήλωση σηματοδότησε την πρώτη φορά που ο διαγωνισμός διακόπηκε από έναν διαδηλωτή, όταν ένας άνδρας που διαδήλωνε ενάντια στις δεξιές δικτατορίες της Ισπανίας και της Πορτογαλίας και τη συμπερίληψη αυτών των χωρών στον διαγωνισμό, μπήκε στη σκηνή κρατώντας ένα πανό που έγραφε «Μποϊκοτάρετε τον Φράνκο και τον Σαλαζάρ », προτού αφαιρεθεί γρήγορα καθώς οι κάμερες κόβουν ένα πλάνο στον πίνακα αποτελεσμάτων. Ωστόσο, δεν υπάρχει πλάνα αυτής της διαμαρτυρίας, καθώς, όπως ο διαγωνισμός του 1956, δεν είναι γνωστό ότι υπάρχει βίντεο του διαγωνισμού, αλλά είναι γνωστό ότι σώζονται πλάνα από την εναρκτήρια σειρά και τη νικήτρια επανάληψη, καθώς και ηχογραφήσεις. Η Ιταλίδα Gigliola Cinquetti σημείωσε μια συντριπτική νίκη με το τραγούδι "Non ho l'età", κερδίζοντας σχεδόν τρεις φορές περισσότερους πόντους από το Ηνωμένο Βασίλειο στη δεύτερη θέση και χαρίζοντας στην Ιταλία την πρώτη της νίκη στη Eurovision.
Ο  ήταν η δέκατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Radiotelevisione italiana (RAI) και πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου 1965 στο Sala di Concerto della RAI στη Νάπολη της Ιταλίας. Ένα ρεκόρ 18 χωρών διαγωνίστηκαν σε αυτήν την επετειακή εκδήλωση, με τη Σουηδία να κάνει την επιστροφή της και την Ιρλανδία να κάνει το ντεμπούτο της. Με τον διαγωνισμό να παρακολουθείται από το δίκτυο Eastern Europe Intervision και να μεταδίδεται σε χώρες όπως η Σοβιετική Ένωση, η Τσεχοσλοβακία, η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Ανατολική Γερμανία για πρώτη φορά, ο διαγωνισμός του 1965 ήταν ο μεγαλύτερος μέχρι σήμερα με εκτιμώμενο παγκόσμιο κοινό 150 εκατομμυρίων θεατές. Η είσοδος της Σουηδίας προκάλεσε κάποια διαμάχη όταν η συμμετοχή τους έγινε στα αγγλικά και όχι στην εθνική τους γλώσσα σουηδικά. Καθώς δεν υπήρχε κανένας κανόνας που να υπαγορεύει σε ποια γλώσσα θα μπορούσε να εκτελέσει μια χώρα, αυτό επιτρεπόταν παρά τις διαμαρτυρίες από άλλες ανταγωνιστικές χώρες. Το Λουξεμβούργο κέρδισε για δεύτερη φορά, με τη Γαλλίδα τραγουδίστρια France Gall να ερμηνεύει το "Poupée de cire, poupée de son". Ήταν η πρώτη φορά που ένα ποπ τραγούδι κέρδισε τον διαγωνισμό, ο οποίος θα γινόταν διεθνής επιτυχία για τον Gall και θα είχε επιρροή στο είδος των τραγουδιών που θα συμμετείχαν στον διαγωνισμό τα επόμενα χρόνια.
Πριν από τον διαγωνισμό του 1966, η EBU κάλεσε τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς να υποβάλουν προτάσεις για ιδέες που πίστευαν ότι θα έπρεπε να παρουσιαστούν σε μελλοντικές εκδόσεις. Αυτό προκλήθηκε από ανησυχίες από την CLT σχετικά με την ικανότητά τους να οργανώσουν το επόμενο γεγονός. Μερικές κοινές ιδέες μεταξύ πολλών ραδιοτηλεοπτικών φορέων περιλάμβαναν: την εισαγωγή ημιτελικών για τη μείωση του αριθμού των διαγωνιστικών πράξεων, ενώ ορισμένοι προτείνουν επίσης ότι οι ανταγωνιστικές χώρες πρέπει να χωριστούν σε γεωγραφική ή γλωσσική βάση. Ειδικοί στη μουσική που έχουν μερίδιο 50% στο αποτέλεσμα για να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στη μουσική ποιότητα. και αυστηροποίηση των κανόνων σχετικά με τη γλώσσα και τον περιορισμό υποβολής, με τη δημιουργία ενός ρόλου εκτελεστικού επόπτη προκειμένου να επιβλέπει τον διαγωνισμό και να αυξήσει τα πρότυπα παραγωγής. Περαιτέρω προτάσεις για αλλαγές στον διαγωνισμό περιλάμβαναν τη διεξαγωγή της εκδήλωσης σε πολλές τοποθεσίες, με παραστάσεις και καθήκοντα φιλοξενίας χωρισμένα σε δύο ή τρεις διαφορετικές ανταγωνιστικές χώρες. αυτή η πρόταση απορρίφθηκε μετά από ανησυχίες που εκφράστηκαν ότι η μουσική ποιότητα και συνέπεια θα υποφέρουν σε έναν διαγωνισμό που διεξάγεται σε πολλές τοποθεσίες και με πολλές ορχήστρες και ότι ο κίνδυνος τεχνικής αποτυχίας θα αυξανόταν επίσης με τη χρήση πολλών χώρων. Η EBU υιοθέτησε ορισμένες από τις προτάσεις που τέθηκαν, με τον ακόλουθο διαγωνισμό με εμπειρογνώμονες της μουσικής στις εθνικές επιτροπές και την εφαρμογή ενός κανόνα γλώσσας που ορίζει ότι τα τραγούδια πρέπει να ερμηνεύονται σε μία από τις εθνικές γλώσσες της συμμετέχουσας χώρας. Άλλες αλλαγές, όπως οι ημιτελικοί και ο διαχωρισμός των χωρών με καθορισμένα κριτήρια, θα επανεξεταστούν στη συνέχεια στις επόμενες δεκαετίες.
Ο  ήταν η ενδέκατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την CLT και πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαρτίου 1966 στο Grand Auditorium de RTL, Villa Louvigny στην Πόλη του Λουξεμβούργου του Λουξεμβούργου. Αυτό σηματοδότησε τον δεύτερο διαγωνισμό του Λουξεμβούργου ως οικοδεσπότης, χρησιμοποιώντας τον ίδιο χώρο με εκείνον το 1961. Αυτός ο διαγωνισμός είδε την πρώτη παράσταση από έναν μαύρο καλλιτέχνη στη Eurovision, όταν η Milly Scott εκπροσώπησε την Ολλανδία. Ο Udo Jürgens εξασφάλισε την πρώτη νίκη της Αυστρίας με το "Merci, Chérie". Αυτή ήταν η τρίτη προσπάθεια του Γιούργκενς για νίκη, έχοντας προηγουμένως τερματίσει 6ος το 1964 και 4ος το 1965.
Ο  ήταν η δωδέκατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον Österreichischer Rundfunk (ORF) και πραγματοποιήθηκε στις 8 Απριλίου 1967 στο Großer Festsaal der Wiener Hofburg στη Βιέννη της Αυστρίας. Η Δανία αποσύρθηκε από αυτόν τον διαγωνισμό, μειώνοντας τον αριθμό των διαγωνιζόμενων χωρών σε 17. Το σύστημα βαθμολόγησης που χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά το 1961, με δέκα μέλη να ψηφίζουν μόνο για το αγαπημένο τους, επανεισαχθεί, με τουλάχιστον τα μισά μέλη της κριτικής επιτροπής σε κάθε χώρα να απαιτείται να να είναι κάτω των 30 ετών. Μια σειρά από άλλες καινοτομίες που εισήχθησαν για πρώτη φορά σε αυτόν τον διαγωνισμό, όπως οι λήψεις του πράσινου δωματίου κατά τη διαδικασία της ψηφοφορίας και ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας κάθε χώρας που ορίζει έναν επίσημο εκπρόσωπο, έχουν γίνει έκτοτε αναπόσπαστα μέρη του σημερινού διαγωνισμού. Η Sandie Shaw του Ηνωμένου Βασιλείου κέρδισε τον διαγωνισμό με το "Puppet on a String" σε μια συντριπτική νίκη, με το Ηνωμένο Βασίλειο να κερδίζει περισσότερους από δύο φορές περισσότερους ψήφους από τη δεύτερη Ιρλανδία για να κερδίσει τον πρώτο τίτλο της Eurovision. Ο  ήταν η δέκατη τρίτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 6 Απριλίου 1968 στο Royal Albert Hall στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτή ήταν η πρώτη έκδοση του διαγωνισμού που έγινε έγχρωμη. Μια σφιχτή σειρά ψηφοφοριών οδήγησε την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο να ανταγωνίζονται για την πρώτη θέση μέχρι το τέλος, με τις ψήφους των τελικών κριτικής επιτροπής να είναι καθοριστικές υπέρ του Ισπανού Massiel με μία μόνο ψήφο. Ο Joan Manuel Serrat είχε αρχικά ανακοινωθεί ως ο Ισπανός εκπρόσωπος, αλλά όταν ήθελε να τραγουδήσει στα καταλανικά, ο δικτάτορας της Ισπανίας Francisco Franco απαίτησε να ερμηνεύσει το "La, la, la" στα καστιλιάνικα, με αποτέλεσμα την αντικατάστασή του από τη Massiel. Ένα ισπανικό ντοκιμαντέρ το 2008 υποστήριξε ότι, σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί η εμφύλια αναταραχή που παρατηρείται σε άλλα μέρη της Ευρώπης και να ενισχύσει τη θέση της Ισπανίας παγκοσμίως, ο Φράνκο είχε διατάξει τους πράκτορες να προσπαθήσουν να χειραγωγήσουν τις ψήφους των επιτροπών των άλλων χωρών για να εξασφαλίσουν μια ισπανική νίκη στο διαγωνισμό. Το ντοκιμαντέρ συνεχίζει να προτείνει ότι ο Κλιφ Ρίτσαρντ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος είχε προταθεί για τη νίκη πριν από τον διαγωνισμό με το "Congratulations", θα έπρεπε να ήταν ο νικητής. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα οποιασδήποτε πιθανής δωροδοκίας έχει αμφισβητηθεί, και άλλοι, συμπεριλαμβανομένης της Massiel, έχουν κατηγορήσει τους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ και τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα για την κατασκευή του σκανδάλου.
Ο  ήταν η δέκατη τέταρτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Televisión Española (TVE) και πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαρτίου 1969 στο Teatro Real στη Μαδρίτη της Ισπανίας. 16 χώρες συμμετείχαν στον φετινό διαγωνισμό, με την Αυστρία να αρνείται να λάβει μέρος λόγω της ισπανικής δικτατορίας. Μια σφιχτή σειρά ψηφοφοριών έφερε τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο να διεκδικούν την πρώτη θέση, όταν με τις ψήφους της τελικής κριτικής επιτροπής, και οι τέσσερις χώρες τερμάτισαν με ίσους βαθμούς. Χωρίς να υπάρχουν κανόνες για να σπάσει η ισοπαλία για την πρώτη θέση και οι τέσσερις χώρες ανακηρύχθηκαν νικήτριες, η μόνη φορά που περισσότερες από μία χώρες έχουν κερδίσει σε ένα μόνο έτος. Καθώς ευτυχώς είχαν κερδίσει τέσσερα μετάλλια για το βραβείο, η Ισπανίδα Salomé, η Βρετανή Lulu, η Ολλανδή Lenny Kuhr και η Γαλλίδα Frida Boccara μπόρεσαν να λάβουν το βραβείο τους πριν από την επανάληψη και των τεσσάρων νικητηρίων τραγουδιών: "Vivo cantando", "Boom Bang-a-Bang", "De troubadour" και "Un jour, un enfant" αντίστοιχα. Το αποτέλεσμα σήμαινε ότι η Γαλλία κέρδισε ένα νέο ρεκόρ, τέταρτη νίκη στον διαγωνισμό, με την Ολλανδία να καταγράφει την τρίτη της νίκη, και τόσο η Ισπανία όσο και το Ηνωμένο Βασίλειο να κερδίζουν τη δεύτερη νίκη τους. Η Ισπανία έγινε επίσης η πρώτη χώρα που πέτυχε δύο νίκες στη σειρά.
Δεκαετία 1970
Ο  ήταν η δέκατη πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον Nederlandse Omroep Stichting (NOS) και πραγματοποιήθηκε στις 21 Μαρτίου 1970 στο RAI Congrescentrum στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Πραγματοποιήθηκε κλήρωση για τον προσδιορισμό της διοργανώτριας χώρας αυτού του διαγωνισμού μετά την ισοπαλία τετραμερών για την πρώτη θέση το 1969, η οποία επέλεξε την Ολλανδία ως οικοδεσπότη έναντι της Γαλλίας, καθώς η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο αρνήθηκαν να λάβουν μέρος στην κλήρωση λόγω της φιλοξενίας πρόσφατους διαγωνισμούς. Η ευρεία δυσαρέσκεια για το αποτέλεσμα του διαγωνισμού του 1969 οδήγησε στην αποχώρηση της Φινλανδίας, της Νορβηγίας, της Σουηδίας και της Πορτογαλίας, με την Αυστρία και τη Δανία να αρνούνται επίσης να συμμετάσχουν ως απάντηση, αφήνοντας μόνο 12 χώρες να διαγωνιστούν στο Άμστερνταμ, ο χαμηλότερος αριθμός συμμετεχόντων από το 1959. Εισήχθη για πρώτη φορά ένας κανόνας tie-break για να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξουν άλλοι από κοινού νικητές: ως αποτέλεσμα της ισοβαθμίας για την πρώτη θέση, οι καλλιτέχνες των εμπλεκόμενων χωρών θα εμφανίζονταν ξανά και οι κριτικές επιτροπές σε όλες τις υπόλοιπες χώρες θα καθορίσουν ο νικητής με ανάταση των χεριών. Αν και αυτό κατέληγε σε ισοπαλία, τότε οι χώρες θα μοιράζονταν τον τίτλο. Ορισμένες καινοτομίες που έκτοτε έχουν γίνει τακτικά χαρακτηριστικά του διαγωνισμού εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά φέτος, αρχικά ως ένας τρόπος επέκτασης της μετάδοσης λόγω του μικρού αριθμού συμμετοχών. Αυτά περιλαμβάνουν μια εκτεταμένη εναρκτήρια ακολουθία ταινιών που υπογραμμίζει τη χώρα υποδοχής και "καρτ ποστάλ" από κλιπ μικρού μήκους ταινίας που επισημαίνουν τους συμμετέχοντες ή τη χώρα υποδοχής και τοποθετούνται μεταξύ των διαγωνιζόμενων τραγουδιών. Η Ιρλανδία, η οποία θα συνέχιζε να κέρδιζε περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη χώρα, κατέγραψε την πρώτη της νίκη εδώ, με τη Dana να συμμετέχει στο διαγωνισμό με το "All Kinds of Everything".
Ο  ήταν η δέκατη έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον Raidió Teilifís Éireann (RTÉ) και πραγματοποιήθηκε στις 3 Απριλίου 1971 στο Gaiety Theatre στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Ορισμένες αλλαγές στα γκρουπ του διαγωνισμού επιτρέπονται για πρώτη φορά, με το πολύ έξι ερμηνευτές στη σκηνή. Προηγουμένως, μόνο ένας ή δύο κύριοι τραγουδιστές είχαν επιτραπεί με την υποστήριξη το πολύ τριών υποστηρικτικών καλλιτεχνών. Ένα νέο σύστημα ψηφοφορίας εισήχθη επίσης για αυτόν τον διαγωνισμό, το οποίο εφαρμόστηκε για να διασφαλιστεί ότι θα υπήρχε ξεκάθαρος νικητής και για να αποφευχθεί η λήψη μηδενικών βαθμών από χώρες: δύο ένορκοι από κάθε χώρα, ο ένας κάτω των 25 ετών και ο άλλος παραπάνω, κατέταξαν όλους τραγούδια εκτός από αυτό της χώρας τους σε κλίμακα από το ένα έως το πέντε. Όλες οι χώρες ήταν πλέον υποχρεωμένες να παρέχουν ένα μουσικό βίντεο της συμμετοχής τους και να μεταδίδουν όλες τις συμμετοχές πριν από τον διαγωνισμό μέσω μιας εκπομπής προεπισκόπησης. Με αυτές τις αλλαγές, οι χώρες που είχαν συμμετάσχει το 1970 ένιωσαν ικανές να επιστρέψουν, και 18 συμμετέχοντες συνολικά ήταν παρόντες, ο μεγαλύτερος διαγωνισμός από το 1966, με τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία, την Αυστρία και την Πορτογαλία να επιστρέφουν και τη Μάλτα να κάνει το ντεμπούτο της. Το Μονακό κατέγραψε την πρώτη και μοναδική του νίκη, με τη Γαλλίδα τραγουδίστρια Σεβερίν νικήτρια για το πριγκιπάτο με το "Un banc, un arbre, une rue".
Ο  ήταν η δέκατη έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαρτίου 1972 στο Usher Hall στο Εδιμβούργο του Ηνωμένου Βασιλείου. Το Télé Monte-Carlo (TMC) του Μονακό είχε αρχικά εκφράσει ενδιαφέρον για τη φιλοξενία, ωστόσο κανένας κατάλληλος χώρος στο Μονακό δεν ήταν διαθέσιμος εγκαίρως για τον διαγωνισμό. Μετά το ισπανικό TVE και το γερμανικό ARD, που ήρθαν δεύτερο και τρίτο το προηγούμενο έτος, και το γαλλικό ORTF είχε αρνηθεί την ευκαιρία να φιλοξενήσει, το BBC προσφέρθηκε για άλλη μια φορά να παρέμβει, παίρνοντας τον διαγωνισμό εκτός Λονδίνου και Αγγλίας, φέρνοντας για πρώτη φορά το διαγωνισμό στην πρωτεύουσα της Σκωτίας. Οι ίδιες 18 χώρες από το 1971 ήταν ξανά παρούσες και εφαρμόστηκε το ίδιο σύστημα ψηφοφορίας. Ο διαγωνισμός μεταδόθηκε σε 28 χώρες και για πρώτη φορά ήταν διαθέσιμος ζωντανά στην Ασία, με τους θεατές να παρακολουθούν την εκπομπή στην Ιαπωνία, την Ταϊβάν, τις Φιλιππίνες, το Χονγκ Κονγκ και την Ταϊλάνδη. Το Λουξεμβούργο κέρδισε την τρίτη του νίκη στο διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από την Ελληνίδα τραγουδίστρια Βίκυ Λέανδρο με το "Après toi". Ήταν η δεύτερη προσπάθεια του Λέανδρου στη Eurovision, έχοντας προηγουμένως έρθει 4ος για το Λουξεμβούργο το 1967.
Ο  ήταν η δέκατη όγδοη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την CLT και πραγματοποιήθηκε στις 7 Απριλίου 1973 στο Nouveau Théâtre στην Πόλη του Λουξεμβούργου του Λουξεμβούργου. Το Ισραήλ έκανε την πρώτη του εμφάνιση, έγινε το πρώτο μη ευρωπαϊκό έθνος που συμμετείχε στον διαγωνισμό, ενώ η Αυστρία και η Μάλτα αποσύρθηκαν και οι δύο, ανεβάζοντας το σύνολο των συμμετεχόντων εθνών σε 17. Σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά τη σφαγή του Μονάχου, τα μέτρα ασφαλείας ήταν ασυνήθιστα αυστηρά υπό το πρίσμα του ντεμπούτου του Ισραήλ, με τον χώρο να έχει σφραγιστεί από τις αρχές και την ισραηλινή αντιπροσωπεία να απομονώνεται στο ξενοδοχείο τους και να περιβάλλεται από ένοπλους φρουρούς όταν δεν απαιτείται στο χώρο. Το κοινό είχε επίσης προειδοποιηθεί να μην στέκεται κατά τη διάρκεια της παράστασης με κίνδυνο να πυροβοληθεί. Φέτος σηματοδότησε την πρώτη κατάργηση του γλωσσικού κανόνα, επιτρέποντας στους συμμετέχοντες την ελευθερία να επιλέξουν τη γλώσσα στην οποία ήθελαν να εμφανιστούν: αρκετές χώρες το επωφελήθηκαν από αυτό, με τη Φινλανδία και τη Σουηδία να παίζουν στα αγγλικά, ενώ η Νορβηγία έπαιζε και στα αγγλικά και στα γαλλικά. Τα προηχογραφημένα υποστηρικτικά κομμάτια επιτρέπονταν επίσης για πρώτη φορά, ωστόσο όλα τα φωνητικά έπρεπε να εκτελούνται ζωντανά και όλα τα όργανα που εμφανίζονται στο κομμάτι έπρεπε να φαίνονται στη σκηνή. Το Λουξεμβούργο κέρδισε τον διαγωνισμό για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, με τη Γαλλίδα τραγουδίστρια Anne-Marie David να δίνει στο Λουξεμβούργο την τέταρτη νίκη του με το "Tu te reconnaîtras". Το Λουξεμβούργο έγινε έτσι η πρώτη χώρα που κέρδισε δύο συνεχόμενες νίκες, η Ισπανία είχε κερδίσει και το 1968 και το 1969 αλλά μοιράστηκε τον τελευταίο τίτλο.
Ο  ήταν η εικοστή έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Sveriges Radio (SR) και πραγματοποιήθηκε στις 22 Μαρτίου 1975 στο Stockholmsmässan στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Ένα ρεκόρ τότε 19 χωρών συμμετείχαν σε αυτή την έκδοση, όπου η Ελλάδα αποσύρθηκε, η Γαλλία και η Μάλτα επέστρεψαν και η Τουρκία έκανε το ντεμπούτο της. Ο SR αρχικά ήταν διστακτικός στη διοργάνωση του διαγωνισμού λόγω των εξόδων που συνεπαγόταν, και ήθελε όλες οι ανταγωνιστικές χώρες να μοιραστούν το κόστος, ωστόσο αυτά τα σχέδια επιμερισμού κόστους δεν εφαρμόστηκαν εγκαίρως για την εκδήλωση του '75. Στην εκδήλωση της Στοκχόλμης έγιναν επίσης διαδηλώσεις από αριστερούς ακτιβιστές που αντιτάχθηκαν στο υψηλό κόστος της φιλοξενίας της εκδήλωσης. Σε αυτόν τον διαγωνισμό εισήχθη ένα νέο σύστημα ψηφοφορίας, το οποίο αποτέλεσε τη βάση για την επιβράβευση πόντων σε όλους τους μελλοντικούς διαγωνισμούς: η κριτική επιτροπή κάθε χώρας απένειμε 12 πόντους στο κορυφαίο τραγούδι της, 10 βαθμούς στη δεύτερη θέση και στη συνέχεια 8 προς 1 βαθμούς για όσους κατατάσσονται από την τρίτη έως τη δέκατη θέση. Η Ολλανδία ήταν η πρώτη χώρα που κέρδισε τον διαγωνισμό με αυτό το νέο σύστημα, με τους Teach-In να πετυχαίνουν την τέταρτη ολλανδική νίκη της Eurovision με το "Ding-a-dong".
Ο  ήταν η εικοστή πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον NOS και πραγματοποιήθηκε στις 3 Απριλίου 1976 στο Nederlands Congresgebouw στη Χάγη της Ολλανδίας. Η διοργανώτρια Σουηδία του προηγούμενου έτους, ως απάντηση στις διαμαρτυρίες κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης του 1975 και φοβούμενη για το κόστος που συνεπάγεται η διοργάνωση της εκδήλωσης σε περίπτωση που κερδίσει ξανά, αποφάσισε να αποσυρθεί, ενώνοντας τη Μάλτα και την Τουρκία, ωστόσο με την Αυστρία και την Ελλάδα να επιστρέφουν συνολικά 18 χώρες ανέβηκε στη σκηνή για τον τρίτο διαγωνισμό της Ολλανδίας ως οικοδεσπότες. Εν μέρει ως απάντηση στις ανησυχίες που έθεσε ο σουηδικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, όλες οι ανταγωνιστικές χώρες έπρεπε πλέον να συνεισφέρουν στο κόστος της λειτουργίας της Eurovision, με την αξία του τέλους συνεισφοράς να εξαρτάται από την τηλεθέαση και τον πληθυσμό της χώρας. Το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισε την τρίτη του νίκη στη Eurovision, χάρη στους Brotherhood of Man και το "Save Your Kisses for Me", το οποίο θα πουλούσε πάνω από έξι εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο νικητήριο τραγούδι στην ιστορία του διαγωνισμού.
Ο  ήταν η εικοστή δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαΐου 1977 στο Συνεδριακό Κέντρο Wembley στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Αρχικά είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στις 2 Απριλίου, μια απεργία από κάμεραμαν και τεχνικούς του BBC ανάγκασε μια καθυστέρηση πέντε εβδομάδων. Ο κανόνας της γλώσσας εισήχθη εκ νέου σε αυτόν τον διαγωνισμό, πράγμα που σημαίνει ότι τα τραγούδια μπορούσαν να παιχτούν μόνο σε μία από τις εθνικές γλώσσες της χώρας που εκπροσωπούσε. 18 χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό του Λονδίνου, με τη Σουηδία να επιστρέφει και τη Γιουγκοσλαβία να αποχωρεί. Έγινε επίσης μια προσπάθεια από την Τυνησία να λάβει μέρος στον διαγωνισμό για πρώτη φορά, ωστόσο αυτό τελικά δεν υλοποιήθηκε, παρά το γεγονός ότι κλήθηκε να παίξει τέταρτη στη σκηνή. Η Γαλλία σημείωσε νέο ρεκόρ καταγράφοντας την πέμπτη της νίκη στη Eurovision, με τη Marie Myriam να συμμετέχει στο διαγωνισμό με το "L'oiseau et l'enfant", σε αυτό που θα γινόταν η τελευταία νίκη της Γαλλίας μέχρι σήμερα.
Δεκαετία 1980
Ο  ήταν η εικοστή πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον NOS και πραγματοποιήθηκε στις 19 Απριλίου 1980 στο Nederlands Congresgebouw στη Χάγη της Ολλανδίας. Το Ισραήλ, έχοντας κερδίσει την προηγούμενη χρονιά, είχε αρχικά συμφωνήσει να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό, ωστόσο λόγω του κόστους της φιλοξενίας της εκδήλωσης για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, η IBA τελικά αρνήθηκε να φιλοξενήσει τη διοργάνωση. Αφού αρκετοί άλλοι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς, συμπεριλαμβανομένου του BBC, εμφανίστηκαν απρόθυμοι να διοργανώσουν την εκδήλωση, ο NOS παρενέβη με την κατανόηση ότι θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν μια μειωμένη παραγωγή, χρησιμοποιώντας τον ίδιο χώρο όπως το 1976. Η ημερομηνία της 19ης Απριλίου αποδείχτηκε προβληματική για το Ισραήλ καθώς έπεσε μαζί με το Yom HaZikaron και μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να μετακινηθεί η ημερομηνία που τελικά το Ισραήλ αποχώρησε, την πρώτη και μοναδική φορά που η νικήτρια χώρα του προηγούμενου έτους δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον τίτλο της. Το Μονακό αποσύρθηκε επίσης από το διαγωνισμό, ωστόσο ο αριθμός των διαγωνιζόμενων χωρών παρέμεινε σταθερός στις 19, με την Τουρκία να επιστρέφει και το Μαρόκο να κάνει το ντεμπούτο του, που έγινε η πρώτη αφρικανική χώρα που διαγωνίζεται στον διαγωνισμό. Ο Johnny Logan πέτυχε την πρώτη από τις τρεις νίκες του στη Eurovision στη Χάγη, χαρίζοντας στην Ιρλανδία τη δεύτερη νίκη της με το τραγούδι "What's Another Year".
Ο  ήταν η εικοστή έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTÉ και πραγματοποιήθηκε στις 4 Απριλίου 1981 στο RDS Simmonscourt στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Συνολικά διαγωνίστηκαν 20 χώρες, με την Κύπρο να κάνει το ντεμπούτο της, το Ισραήλ και τη Γιουγκοσλαβία να επιστρέφουν και το Μαρόκο και την Ιταλία να αποσύρονται, η τελευταία για πρώτη φορά από τη σύσταση του διαγωνισμού. Αναμενόταν ένα παγκόσμιο κοινό περίπου 500 εκατομμυρίων θεατών, με περίπου 30 χώρες να μεταδίδονται σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και τη Βόρεια Αφρική. Η ψηφοφορία κατέληξε σε μια στενή αντιπαράθεση μεταξύ Ελβετίας, Ηνωμένου Βασιλείου και Γερμανίας και το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισε την τέταρτη νίκη του με διαφορά 4 μονάδων έναντι της Γερμανίας. Οι Bucks Fizz, που δημιουργήθηκαν ειδικά για τον διαγωνισμό, θα είχαν μεγάλη επιτυχία τα επόμενα χρόνια και το τραγούδι τους που κέρδισε τη Eurovision "Making Your Mind Up" θα συνέχιζε να γίνεται επιτυχία σε όλη την Ευρώπη.
Ο  ήταν η εικοστή έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου 1982 στο Συνεδριακό Κέντρο Harrogate στο Χαρογκέιτ του Ηνωμένου Βασιλείου. Συνολικά διαγωνίστηκαν 18 χώρες, με τη Γαλλία και την Ελλάδα να αποχωρούν. Ο γαλλικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός TF1 κατά την αποχώρησή του επέκρινε τη μουσική ποιότητα του διαγωνισμού και τον περιέγραψε ως «μνημείο οδήγησης», όπου η Ελλάδα, η οποία θα ερμήνευε δεύτερη τη βραδιά, αναγκάστηκε να αποχωρήσει λίγες εβδομάδες πριν από τον διαγωνισμό, όταν ανακαλύφθηκε ότι η προβλεπόμενη καταχώρισή της είχε κυκλοφορήσει προηγουμένως και βασιζόταν σε ένα ελληνικό δημοτικό τραγούδι. Η Γερμανία κυριάρχησε στην ψηφοφορία και θα κέρδιζε με τη μεγαλύτερη διαφορά που έχει δει μέχρι σήμερα με το τρέχον σύστημα (61 βαθμοί), καθώς και με νέο ρεκόρ 12 βαθμών, με 9 κριτική επιτροπή να τις τοποθετούν στην κορυφή. Η Nicole έγινε η πρώτη Γερμανίδα ηθοποιός που κέρδισε τον διαγωνισμό, 26 χρόνια μετά την πρώτη τους συμμετοχή, και κατά τη διάρκεια της νικητήριας επανάληψης θα ερμήνευε τη νικητήρια συμμετοχή της "Ein bißchen Frieden" στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ολλανδικά και τα αυθεντικά Γερμανικά.
Ο  ήταν η εικοστή όγδοη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον Bayerischer Rundfunk (BR) για λογαριασμό του ARD και πραγματοποιήθηκε στις 23 Απριλίου 1983 στο Rudi-Sedlmayer-Halle στο Μόναχο της Δυτικής Γερμανίας. 20 χώρες ήταν παρούσες στον δεύτερο διαγωνισμό της Γερμανίας με οικοδεσπότες, με επιστροφές από Ιταλία, Ελλάδα και Γαλλία, με τον τελευταίο να εκπροσωπείται από έναν νέο τηλεοπτικό φορέα, τον Antenne 2, μετά από μια δημόσια κατακραυγή για την απουσία του προηγούμενου έτους, ωστόσο η Ιρλανδία αποσύρθηκε για πρώτη φορά λόγω σε μια οικονομική κρίση στον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό RTÉ. Το Λουξεμβούργο κατέγραψε την πέμπτη οριστική του νίκη μετά από στενή ψηφοφορία επί του Ισραήλ, της Σουηδίας και της Γιουγκοσλαβίας, με τη Γαλλίδα τραγουδίστρια Corinne Hermès να εδραιώνει το Μεγάλο Δουκάτο ως μία από τις πιο επιτυχημένες χώρες του διαγωνισμού με το "Si la vie est cadeau".
Ο  ήταν η εικοστή ένατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την CLT και πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαΐου 1984 στο Théâtre Municipal στην Πόλη του Λουξεμβούργου του Λουξεμβούργου. Συμμετείχαν συνολικά 19 χώρες, με την Ιρλανδία να επιστρέφει και το Ισραήλ να αρνείται να συμμετάσχει καθώς η ημερομηνία του διαγωνισμού συγκρούστηκε με το Yom HaZikaron, με την Ελλάδα να αποσύρεται επίσης αργά αφού η ΕΡΤ αποφάσισε ότι τα πιθανά τραγούδια τους ήταν πολύ χαμηλής ποιότητας για την εκδήλωση. Η Désirée Nosbusch, που επιλέχθηκε ως παρουσιάστρια για την εκδήλωση, έγινε το νεότερο άτομο που παρουσίασε στον διαγωνισμό, σε ηλικία μόλις 19 ετών. 10 χρόνια αφότου οι ABBA κέρδισαν τη Σουηδία την πρώτη της νίκη στη Eurovision, οι Herreys έδωσαν στη Σκανδιναβική χώρα τη δεύτερη, παίρνοντας τον διαγωνισμό με το "Diggi-Loo Diggi-Ley".
Ο  ήταν η τριακοστή έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Sveriges Television (SVT) και πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαΐου 1985 στο Scandinavium στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Με περισσότερους από 8.000 θεατές παρόντες στην αρένα, η διοργάνωση του 1985 ήταν η μεγαλύτερη που έγινε εκείνη την εποχή και ήταν ο πρώτος διαγωνισμός που μεταδόθηκε ζωντανά μέσω δορυφόρου. 19 χώρες ήταν και πάλι παρούσες, με το Ισραήλ και την Ελλάδα να επιστρέφουν, αλλά η Γιουγκοσλαβία και η Ολλανδία να αποχωρούν, η τελευταία για πρώτη φορά. Και στις δύο περιπτώσεις ο διαγωνισμός συγκρούστηκε με εθνικές ημέρες μνήμης, με τη Μνήμη των Νεκρών που πραγματοποιήθηκε στην Ολλανδία και στη Γιουγκοσλαβία την επέτειο του θανάτου του Προέδρου Josip Broz Tito. Μια σκληρή αναμέτρηση στην ψηφοφορία μεταξύ Νορβηγίας, Γερμανίας και Σουηδίας είδε τους αιώνιους ηττημένους να κερδίζουν για πρώτη φορά: η Νορβηγία είχε προηγουμένως έρθει τελευταία σε έξι περιπτώσεις, περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη χώρα, οδηγώντας σε μεγάλους πανηγυρισμούς στην αρένα όταν οι Bobbysocks! στέφθηκαν οι νικήτριες με το "La det swinge".
Ο  ήταν η τριακοστή πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Norsk rikskringkasting (NRK) και πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 1986 στο Grieghallen στο Μπέργκεν της Νορβηγίας. 20 χώρες διαγωνίστηκαν συνολικά: η Ολλανδία και η Γιουγκοσλαβία επέστρεψαν μετά από ένα χρόνο απουσίας και η Ισλανδία έκανε το ντεμπούτο της. Η Ιταλία είχε αποφασίσει να εξαιρεθεί από τη φετινή διοργάνωση, ενώ η Ελλάδα αποσύρθηκε σε καθυστερημένο στάδιο λόγω του διαγωνισμού που συμπίπτει με το Μεγάλο Σάββατο. Σε μια εκδήλωση ορόσημο, το 500ο τραγούδι που κοσμεί τη σκηνή της Eurovision παρουσιάστηκε σε αυτόν τον διαγωνισμό, με την ευγενική προσφορά της Sherisse Laurence από το Λουξεμβούργο και του "L'amour de ma vie". Αυτός ο διαγωνισμός είδε επίσης μια από τις πρώτες ανοιχτές αναπαραστάσεις ενός μέλους της LGBT κοινότητας, όταν μέλη της νορβηγικής ομάδας drag the Great Garlic Girls συνόδευσαν τον τραγουδιστή της χώρας καταγωγής Ketil Stokkan. Το Βέλγιο σημείωσε την πρώτη και μοναδική του νίκη μέχρι σήμερα, με τη Σάντρα Κιμ να γίνεται η νεότερη νικήτρια ποτέ του διαγωνισμού, σε ηλικία μόλις 13 ετών, με το τραγούδι "J'aime la vie". Η Κιμ είχε προηγουμένως πει στους παραγωγούς πριν από τον διαγωνισμό ότι ήταν σε ηλικία μόλις 15 ετών, ενώ ήταν 13, και όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια, η ελβετική αποστολή, που είχε έρθει δεύτερη, διαμαρτυρήθηκε και ζήτησε να αποκλειστεί το Βέλγιο χωρίς αποτέλεσμα.
Ο  ήταν η τριακοστή δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Radio-télévision belge de la Communauté française (RTBF) και πραγματοποιήθηκε στις 9 Μαΐου 1987 στο Palais de Centenaire στις Βρυξέλλες του Βελγίου. Το Βέλγιο περίμενε σε εκείνο το σημείο περισσότερο από κάθε άλλη χώρα για να φιλοξενήσει τον πρώτο του διαγωνισμό, 31 χρόνια μετά το ντεμπούτο του. Από τη σύσταση του διαγωνισμού, δύο ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ήταν υπεύθυνοι για την επιλογή των συμμετοχών του Βελγίου, με το γαλλόφωνο RTBF και το ολλανδικό Belgische Radio-en Televisieomroep (BRT) να εναλλάσσονται κάθε δύο χρόνια. Αρχικά το BRT ήθελε να συμπαραγωγήσει τον πρώτο βελγικό διαγωνισμό με το RTBF, τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα που είχε κερδίσει το προηγούμενο έτος, ωστόσο γρήγορα προέκυψαν διαφωνίες μεταξύ των δύο οργανισμών και έτσι το RTBF διοργάνωσε το διαγωνισμό μόνο του, με το BRT να επιλέγει τη βελγική συμμετοχή. 22 χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό, ένα νέο ρεκόρ, με την Ιταλία και την Ελλάδα να επιστρέφουν και να εντάσσονται στις 20 χώρες από το προηγούμενο έτος. Ο Τζόνι Λόγκαν, ο νικητής του διαγωνισμού του 1980, επέστρεψε για την Ιρλανδία και έγινε ο πρώτος καλλιτέχνης που κατέγραψε δύο νίκες στο διαγωνισμό με το "Hold Me Now", ένα ρεκόρ που ο Λόγκαν διατηρεί ακόμα μέχρι σήμερα, και χαρίζοντας έτσι στην Ιρλανδία την τρίτη της νίκη σε διαγωνισμό.
Ο  ήταν η τριακοστή τρίτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTÉ και πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου 1988 στο RDS Simmonscourt στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Αυτός ήταν ο τρίτος διαγωνισμός της Ιρλανδίας, ο οποίος έπεσε την ίδια χρονιά με τη χιλιετία ίδρυσης του Δουβλίνου. Η ίδια ομάδα χωρών από το 1987 εισήλθε, ωστόσο η Κύπρος αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε μεταγενέστερο στάδιο, όταν ανακαλύφθηκε ότι η συμμετοχή τους είχε προηγουμένως διαγωνιστεί στην κυπριακή εθνική επιλογή το 1984. Η ομάδα παραγωγής του RTÉ έκανε μεγάλη προσπάθεια για να εκσυγχρονίσει τον διαγωνισμό και να προσελκύσει ένα νεότερο κοινό, με την παραγγελία μιας σύγχρονης σκηνής, τη μεγαλύτερης μέχρι τότε, η οποία περιείχε δύο γιγάντια video walls και την πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ηλεκτρονικός πίνακας αποτελεσμάτων. Σε έναν από τους πιο κοντινούς αγώνες που έχουν δει ποτέ, η Ελβετία βγήκε νικήτρια μόνο με έναν μόνο βαθμό έναντι του Ηνωμένου Βασιλείου, με μια τότε άγνωστη, τη Σελίν Ντιόν να κερδίζει την Ελβετία, τη δεύτερη νίκη της με το "Ne partez pas sans moi". Αν και το τραγούδι της που κέρδισε τη Eurovision δεν ήταν εμπορικά επιτυχημένο, η Ντιόν θα γίνει αργότερα μια από τις καλλιτέχνες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στον κόσμο, έχοντας πουλήσει πάνω από 200 εκατομμύρια δίσκους σε όλη την καριέρα της.
Δεκαετία 1990
Ο  ήταν η τριακοστή πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τη Jugoslovenska radio-televizija (JRT) και τη Radiotelevizija Zagreb (RTZ) και πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαΐου 1990 στο Vatroslav Lisinski Concert Hall στο Ζάγκρεμπ της Γιουγκοσλαβίας. Σε απάντηση στους Ισραηλινούς και Γάλλους τραγουδιστές το 1989, η EBU εισήγαγε έναν νέο κανόνα ηλικίας, απαγορεύοντας σε οποιονδήποτε κάτω των 16 ετών την ημέρα του διαγωνισμού να συμμετέχει. Αυτός ο κανόνας σημαίνει ότι η Sandra Kim, η νεότερη νικήτρια του διαγωνισμού σε ηλικία 13 ετών, παραμένει έτσι στο διηνεκές. Ο Ιταλός Toto Cutugno έγινε ο πρώτος νικητής της δεκαετίας, δίνοντας στην Ιταλία τη δεύτερη νίκη της με το Insieme: 1992, μια ωδή στον προγραμματισμένο σχηματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1992.
Ο  ήταν η τριακοστή έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τη RAI και πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαΐου 1991 στο Studio 15 di Cinecittà στη Ρώμη της Ιταλίας. Αυτή ήταν η δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού που θα πραγματοποιηθεί στην Ιταλία και παρουσιάστηκε από τους δύο προηγούμενους Ιταλούς νικητές, Gigliola Cinquetti και Toto Cutugno. Ο διαγωνισμός είχε αρχικά προγραμματιστεί να διεξαχθεί στο Sanremo, τον τόπο του Μουσικού Φεστιβάλ Sanremo που αποτέλεσε την έμπνευση για τη Eurovision, ωστόσο μετά το ξέσπασμα του Πολέμου του Κόλπου, η RAI αποφάσισε να μεταφέρει τον διαγωνισμό στην ιταλική πρωτεύουσα για να διασφαλίσει καλύτερα την ασφάλεια των ξένων αντιπροσωπειών. Η Ολλανδία αποσύρθηκε για άλλη μια φορά καθώς ο διαγωνισμός έπεσε στο μνημείο Μνήμης των Νεκρών, αλλά η Μάλτα έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον διαγωνισμό από το 1975, διατηρώντας τους συμμετέχοντες στο διαγωνισμό στους 22. Η Γερμανία έκανε επίσης την πρώτη της εμφάνιση ως ενοποιημένη χώρα μετά την επανένωση της Γερμανίας τον Οκτώβριο του 1990. Καταγράφηκε το πλησιέστερο ποτέ τελικό αποτέλεσμα, με τη Σουηδία και τη Γαλλία να τερματίζουν με τον ίδιο αριθμό πόντων. Στη συνέχεια, η Σουηδία ανακηρύχθηκε νικήτρια όταν, στη μοναδική χρήση του κανόνα tie-break στην ιστορία του διαγωνισμού, μια αντίστροφη μέτρηση αποκάλυψε ότι η Σουηδία είχε συγκεντρώσει περισσότερους 10 βαθμούς από τη Γαλλία, αφού και οι δύο χώρες είχαν συγκεντρώσει τον ίδιο αριθμό 12 πόντων. Ως εκ τούτου, η Carola έγινε η τρίτη σουηδική συμμετέχων που κέρδισε τον διαγωνισμό με το "Fångad av en stormvind" στη δεύτερη συμμετοχή της στο διαγωνισμό, έχοντας προηγουμένως έρθει τρίτη το 1983.
Ο  ήταν η τριακοστή έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την SVT και πραγματοποιήθηκε στις 9 Μαΐου 1992 στο Malmömässan στο Μάλμε της Σουηδίας. Ένα νέο ρεκόρ 23 χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό, με την Ολλανδία να επιστρέφει. Αυτός ο διαγωνισμός θα σηματοδοτούσε την τελευταία εμφάνιση της Γιουγκοσλαβίας, έχοντας ήδη ξεκινήσει τη διαδικασία διάλυσης και τώρα εκπροσωπώντας την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Η Linda Martin από την Ιρλανδία αναδείχθηκε νικήτρια με το «Why Me?» που έγραψε ο Johnny Logan, δίνοντας στην Ιρλανδία την τέταρτη νίκη και στον Logan την τρίτη του ως ερμηνευτής και τραγουδοποιός. Ήταν η δεύτερη εμφάνιση της Martin σε διαγωνισμό, έχοντας προηγουμένως έρθει δεύτερη για την Ιρλανδία το 1984. Με το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Μάλτα να παίρνουν τη δεύτερη και τρίτη θέση, αυτός ήταν ο πρώτος διαγωνισμός που περιλάμβανε μόνο αγγλόφωνα τραγούδια στην πρώτη τριάδα.
Ο  ήταν η τριακοστή όγδοη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTÉ και πραγματοποιήθηκε στις 15 Μαΐου 1993 στο Green Glens Arena στο Μίλστριτ της Ιρλανδίας. Παραμένει η μόνη ιρλανδική παραγωγή του διαγωνισμού που πραγματοποιήθηκε έξω από το Δουβλίνο και, ως μια μικρή πόλη με μόνο 1.500 κατοίκους, το Μίλστριτ έγινε ο μικρότερος οικοδεσπότης της Eurovision μέχρι σήμερα, αν και το Green Glens Arena μπορούσε να χωρέσει έως και 8.000 θεατές. Οι αλλαγές στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1990 αντικατοπτρίστηκαν για πρώτη φορά σε αυτόν τον διαγωνισμό, με πολλές νέες χώρες που σχηματίστηκαν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας που επιθυμούσαν να διαγωνιστούν για πρώτη φορά. Προκειμένου να φιλοξενήσει αυτόν τον αυξανόμενο αριθμό, πραγματοποιήθηκε στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας στις 3 Απριλίου, η πρώτη προεπιλογή της Eurovision, το Kvalifikacija za Millstreet· επτά χώρες διαγωνίστηκαν για τρεις θέσεις στο διαγωνισμό, με τα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας, τη Σλοβενία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και την Κροατία να αναδεικνύονται νικητές και να ενώνονται με 22 χώρες που είχαν λάβει μέρος στο Μάλμε, με απουσία μόνο τη Γιουγκοσλαβία, που απαγορεύτηκε να συμμετέχουν μετά τις κυρώσεις του ΟΗΕ. Προκειμένου να διαχειρίζονται καλύτερα τις συμμετέχουσες χώρες τα επόμενα χρόνια, εισήχθη ένα σύστημα υποβιβασμού, το οποίο έβλεπε τις χώρες της τελευταίας θέσης να έχασαν την επόμενη χρονιά και να αντικατασταθούν από νέες χώρες και χώρες που επέστρεφαν. Μια κούρσα δύο αλόγων αναπτύχθηκε σύντομα στην ψηφοφορία μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας, με την τελική κριτική επιτροπή να είναι καθοριστική για τη νίκη στους οικοδεσπότες: η Niamh Kavanagh έγινε ο πρώτος Ιρλανδός συμμετέχων που κέρδισε στην έδρα του με το "In Your Eyes", τη δεύτερη συνεχόμενη νίκη και πέμπτη νίκη που ισοδυναμεί με ρεκόρ συνολικά.
Ο  ήταν η τριακοστή ένατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTÉ και πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου 1994 στο Point Theatre στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Το RTÉ έγινε έτσι ο πρώτος ραδιοτηλεοπτικός φορέας που φιλοξένησε δύο διαδοχικούς διαγωνισμούς. Επτά χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό για πρώτη φορά, αντικαθιστώντας τις 6 τελευταίες χώρες από το Millstreet και την Ιταλία που αποχώρησαν οικειοθελώς. Το Λουξεμβούργο, μία από αυτές τις χώρες που υποβιβάστηκε, δεν έχει ακόμη συμμετάσχει ξανά στον αγώνα. Η Εσθονία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία και η Σλοβακία, οι οποίες απέτυχαν να προκριθούν από το Kvalifikacija za Millstreet το προηγούμενο έτος, ενώθηκαν με νέες συμμετοχές από τη Λιθουανία, την Πολωνία και τη Ρωσία στο ντεμπούτο τους, ανταγωνίζονται μαζί με τις 18 κορυφαίες χώρες από το Millstreet. Το Riverdance, το οποίο θα γινόταν μια από τις πιο επιτυχημένες παραγωγές χορού στον κόσμο, έκανε το ντεμπούτο του σε αυτή την έκδοση ως την ενδιάμεση τελετή. Αρχικά μια παράσταση διάρκειας επτά λεπτών, αργότερα θα επεκταθεί σε μια πλήρη παράσταση που θα συνεχίσει να παίζεται σε πάνω από 450 χώρους παγκοσμίως και θα την δουν πάνω από 250 εκατομμύρια άτομα. Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας σε αυτόν τον διαγωνισμό χρησιμοποιήθηκαν δορυφορικοί σύνδεσμοι, οι οποίοι επέτρεψαν στους εκπροσώπους της κριτικής επιτροπής να φανούν σε όραση για πρώτη φορά. Η Ιρλανδία εξασφάλισε την τρίτη συνεχόμενη νίκη της, ένα κατόρθωμα που δεν έχει ακόμη επαναληφθεί, και κέρδισε την έκτη νίκη που έσπασε ρεκόρ χάρη στους Paul Harrington και Charlie McGettigan και το "Rock 'n' Roll Kids". Η Πολωνία εξασφάλισε την καλύτερη εμφάνιση μέχρι τώρα τη χρονιά του ντεμπούτου της, όταν η Edyta Górniak κατέλαβε τη δεύτερη θέση.
Ο  ήταν η τεσσαρακοστή έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTÉ και πραγματοποιήθηκε στις 13 Μαΐου 1995 στο Point Theatre στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Το RTÉ είχε ανησυχίες σχετικά με τη διοργάνωση του διαγωνισμού για τρίτη συνεχή χρονιά και το BBC υπέβαλε προσφορά για να αναλάβει την εκδήλωση, καθώς και πρότεινε μια κοινή παραγωγή στο Μπέλφαστ, την πρωτεύουσα της Βόρειας Ιρλανδίας. Τελικά το RTÉ αποφάσισε να παράγει το διαγωνισμό μόνο του, φιλοξενώντας τον τρίτο συνεχόμενο διαγωνισμό του, ο οποίος παραμένει ρεκόρ, με το Point Theatre να γίνεται ο πρώτος χώρος που φιλοξενεί δύο διαγωνισμούς στη σειρά. Ο αριθμός των διαγωνιζόμενων χωρών μειώθηκε σε 23, με τις επτά χαμηλότερες χώρες από το 1994 να υποβιβάζονται και τις πέντε χώρες που υποβιβάστηκαν στο Millstreet το 1993 να επιστρέφουν. Η Νορβηγία σημείωσε τη δεύτερη νίκη της στο διαγωνισμό με το ιρλανδο-νορβηγικό δίδυμο Secret Garden και το τραγούδι "Nocturne". Μετά τη νίκη της προέκυψε κάποια κριτική ότι, ως ένα κυρίως ορχηστρικό κομμάτι που περιέχει μόνο 24 λέξεις συνολικά, το τραγούδι που κέρδισε δεν θα έπρεπε να έχει ήταν επιλέξιμο για τον διαγωνισμό τραγουδιού, χωρίς αποτέλεσμα.Ο  ήταν η τεσσαρακοστή πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το NRK και πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαΐου 1996 στο Oslo Spectrum στο Όσλο της Νορβηγίας. Ένα νέο σύστημα προκριματικών εισήχθη σε αυτόν τον διαγωνισμό, κυρίως για να κατευνάσει τη Γερμανία, έναν από τους μεγαλύτερους οικονομικούς υποστηρικτές του διαγωνισμού, ο οποίος διαφορετικά θα είχε υποβιβαστεί, που είδε όλες τις χώρες, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα, να διαγωνίζονται σε έναν ηχητικό προκριματικό γύρο. 29 χώρες συμμετείχαν συνολικά, με όλα τα διαγωνιζόμενα έθνη και τη Νορβηγία να ψηφίζουν και να αποφασίζουν τις 22 χώρες που θα προκριθούν στον τελικό. Ωστόσο, η Γερμανία θα ήταν μία από τις επτά χώρες που θα αποκλειστούν, μαζί με την Ουγγαρία, τη Δανία, τη Ρωσία, το Ισραήλ, τη Ρουμανία και την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, σε αυτό που θα ήταν το ντεμπούτο τους. Για πρώτη και μοναδική φορά μέχρι σήμερα, η ψηφοφορία διεξήχθη χρησιμοποιώντας τεχνολογία εικονικής πραγματικότητας, με τα γραφικά για τον πίνακα αποτελεσμάτων να τοποθετούνται πάνω από το «μπλε δωμάτιο» του διαγωνισμού. Η Ιρλανδία εξασφάλισε το ρεκόρ της έβδομης νίκης, με την Eimear Quinn να κερδίζει την τέταρτη νίκη σε πέντε χρόνια με το "The Voice". Όπως και στους προηγούμενους διαγωνισμούς, η πιο επιτυχημένη εμπορικά συμμετοχή θα ήταν ένα από τα τραγούδια που έχασαν, με το βρετανικό "Ooh Aah... Just a Little Bit" της Gina G να γίνεται διεθνής επιτυχία, φτάνοντας στο top 20 του αμερικανικού Billboard Hot 100 και τελικά προτάθηκε για βραβείο Grammy· παραμένει επίσης η τελευταία συμμετοχή στο Ηνωμένο Βασίλειο που έφτασε στο νούμερο ένα στο UK Singles Chart.