cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boeing 707
Μετέπειτα εξελίξεις
Η τελευταία έκδοση που παρήχθη σε μεγάλους αριθμούς ήταν το 707-320C, C από το "Convertible", που διέθετε μια μεγάλη θύρα φορτο-εκφόρτωσης καθώς και βελτιωμένη πτέρυγα που επέτρεπε καλύτερες επιδόσεις κατά την απογείωση και την προσγείωση. Το 707-320C μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν επιβατηγό ή σαν μεταγωγικό. Τα 707-320Β που κατασκευάστηκαν μετά το 1963 είχαν ίδια πτέρυγα με τα 707-320C και καλούνταν 707-320B Advanced. Υπήρχε και το 707-420, το οποίο είχε τους κινητήρες Rolls-Royce Conway Mk 508. Κατασκευάστηκαν μόνο 37 μονάδες της έκδοσης αυτής.
Η παραγωγή του επιβατηγού 707 σταμάτησε το 1978 όμως η γραμμή παραγωγής παρέμεινε ανοικτή μέχρι και το 1991 για την κατασκευή εξειδικευμένων στρατιωτικών αεροσκαφών. Ο σχεδιασμός του 707 επηρέασε την ανάπτυξη μεταγενέστερων, πιο σύγχρονων τύπων όπως τα 727, 757 καθώς και το 737.
Σε υπηρεσία
Η πρώτη παραγγελία για το 707 έγινε στις 13 Οκτωβρίου 1955 από την Pan Am και αφορούσε 20 αεροσκάφη. Η ίδια εταιρεία παρήγγειλε επίσης 25 Douglas DC-8. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στο 707 και στο παρόμοιων δυνατοτήτων DC-8 ήταν σημαντικός. Η Douglas ήταν τότε κύριος κατασκευαστής επιβατηγών αεροσκαφών. Προκειμένου να παραμείνει ανταγωνιστικό το 707 δημιουργήθηκε η έκδοση -320 που είχε μεγαλύτερη εμβέλεια και μεταφορική ικανότητα. Η Pan Am εγκαινίασε στις 26 Οκτωβρίου 1958 την πρώτη διατλαντική αερογραμμή με αεριωθούμενο αεροσκάφος, από την Νέα Υόρκη με προορισμό το Παρίσι. Πολλές ακόμα μεγάλες αεροπορικές εταιρείες χρησιμοποίησαν τον τύπο τα επόμενα χρόνια.
Το 707 έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή αεροπλάνα της κατηγορίας του. Οι νέοι τύποι αεριωθούμενων προσέφεραν στο επιβατικό κοινό δυνατότητες που δεν υπήρχαν πριν. Επίσης ήταν ένας από τους λόγους για την ριζική ανανέωση των υποδομών των αεροδρομίων. Καθώς η δεκαετία του 1960 έφτανε στο τέλος της, αεροσκάφη όπως το 707 δεν μπορούσαν πλέον να καλύψουν την αυξημένη επιβατική κίνηση που εν πολλοίς προέκυψε από την εισαγωγή τους. Τα 1000 περίπου επιβατηγά 707 που κατασκευάστηκαν σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα μπορεί να φαντάζουν λίγα την σημερινή εποχή, όπου ο ίδιος βασικός τύπος επιβατηγού παράγεται για δεκαετίες με βελτιώσεις κυρίως στα ηλεκτρονικά και τα άλλα υποσυστήματα, αποτελεί όμως ένδειξη του ρυθμού της τεχνολογικής εξέλιξης στην αεροναυτική τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Τελικά την αύξηση στην επιβατική κίνηση κάλυψαν κατά πολύ μεγαλύτερα αεροσκάφη νέας γενιάς, όπως το Boeing 747 και τα μεταγενέστερα Airbus, με περισσότερο αποδοτικούς κινητήρες και μειωμένα επίπεδα θορύβου. Το πρόβλημα του θορύβου έγινε ιδιαίτερα σημαντικό όταν το 1985 τέθηκαν σε ισχύ νέοι κανονισμοί για τα επιτρεπτά επίπεδα θορύβου. Τελικά αναπτύχθηκε συσκευή μείωσης του θορύβου (hash kit) που εγκαταστάθηκε σε αρκετά 707.
707-120
Το 707-120 ήταν η πρώτη έκδοση που μπήκε σε παραγωγή, με άτρακτο μεγαλύτερου μήκους και πλάτους καθώς και με μεγαλύτερο εκπέτασμα πτερύγων από το Dash-80. Η πρώτη πτήση πραγματοποιήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1957. Μπορούσε να μεταφέρει μέχρι και 179 επιβάτες. Είχε τέσσερις turbojet Pratt & Whitney JT3C-6, ισχύος 13,000 lb (57.8 kN) με water injection. Η εμβέλεια του ήταν σχετικά περιορισμένη, μετά βίας ικανή για να καλυφθούν οι υπερατλαντικές πτήσεις. Το 707-120Β χρησιμοποιούσε τους περισσότερο αποδοτικούς και πιο ισχυρούς turbofan Pratt & Whitney JT3D-1 και ενσωμάτωνε κάποιες αεροδυναμικές βελτιώσεις. Επίσης αναπτύχθηκε το 707-138 που είχε άτρακτο κατά 3,05 m μικρότερη και μεγαλύτερη εμβέλεια. Χρησιμοποιήθηκε από την αεροπορική εταιρεία Qantas στην γραμμή Σίδνεϊ - Λονδίνο.
720
Το 720 ήταν τροποποίηση του βασικού 707 βελτιστοποιημένη για μικρές και μεσαίες αποστάσεις και για χρήση από τροχόδρομους μικρότερου μήκους. Αρχικά ονομάζονταν 707-020 και αργότερα 717-020 (δεν πρέπει να συγχέεται με το κατά πολύ μεταγενέστερο Boeing 717). Ήταν ελαφρύτερο και κατά 2,74 μέτρα πιο κοντό από το βασικό 707. Πρώτος χρήστης του ήταν η United Airlines, με την οποία ξεκίνησε τακτικές πτήσεις στις 5 Ιουλίου 1960. Επίσης αναπτύχθηκε το 720Β που χρησιμοποιούσε τους turbofan Pratt and Whitney JT3D. Συνολικά κατασκευάστηκαν 65 μονάδες από το 720 και 89 από το 720Β.
707-220
Το 707-220 σχεδιάστηκε προκειμένου να παρέχει καλύτερες επιδόσεις σε hot and high συνθήκες. Χρησιμοποιούσε τους ισχυρότερους turbojet Pratt & Whitney JT4A-3, ώσης 70,28 kN (15,800 lb). Μονάχα πέντε μονάδες της έκδοσης αυτής κατασκευάστηκαν, όλες για την Braniff Airways.
707-320
Το 707-320 Intercontinental ήταν μια μεγαλύτερου μεγέθους εκδοχή του 707-120 με τους κινητήρες JT4A-11. Μπορούσε να μεταφέρει μέχρι και 189 επιβάτες χάρη στην επιμήκυνση της ατράκτου κατά 2,07 m. Η μεγαλύτερη πτέρυγα μετέφερε περισσότερα καύσιμα αυξάνοντας την εμβέλεια, επιτρέποντας στο αεροπλάνο να πραγματοποιεί διηπειρωτικές πτήσεις. Συνολικά κατασκευάστηκαν 69 μονάδες.
707-320B
Το 707-320B είναι τροποποίηση του Intercontinental με τον turbofan JT3D, μεγαλύτερη πτέρυγα και αυξημένο μέγιστο βάρος απογείωσης. Συνολικά κατασκευάστηκαν 175 μονάδες. Το 707-320B Advanced χρησιμοποιούσε την πτέρυγα του 707-330C, που είχε σαν συνέπεια την μείωση της ταχύτητας κατά την προσγείωση και την απογείωση. Κάποια από αυτά, που ονομάστηκαν 707-320BA-H είχαν ακόμα μεγαλύτερο μέγιστο βάρος απογείωσης.
707-320C
Το 707-320C (Convertible) μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν επιβατηγό ή σαν μεταγωγικό και ήταν η πιο διαδεδομένη έκδοση, καθώς παρήχθη σε μεγαλύτερους αριθμούς από οποιαδήποτε άλλη. Βασίζονταν στο 707-320Β αλλά είχε ενισχυμένο floor καθώς και θύρα φορτο-εκφόρτωσης. Συνολικά κατασκευάστηκαν 337 μονάδες αυτής της έκδοσης, συμπεριλαμβανομένου και μικρού αριθμού που χρησιμοποιούσε κινητήρες JT3D-7. Τα περισσότερα 707-320C παραδόθηκαν σαν επιβατηγά, τα οποία θα μπορούσαν να μετασκευαστούν σε μεταγωγικά προς το τέλος της διάρκειας ζωής τους. Ελάχιστα είναι αυτά που παραδόθηκαν εξ΄αρχής σαν επιβατηγά.
707-420
Το 707-420 χρησιμοποιούσε τους Rolls-Royce Conway 508, ώσης 77,84κΝ (17,500 lb) ενώ κατά τα άλλα ήταν ίδιο με το βασικό 707-320. Κατασκευάστηκαν 37 μονάδες.
707-700
Το 707-700 κατασκευάστηκε για να εξετασθεί κατά πόσον ήταν εφικτό να χρησιμοποιηθούν οι κινητήρες CFM56 με νέα αλλά και υπάρχοντα 707. Τελικά το πρόγραμμα εγκαταλείφθηκε με την τεχνογνωσία που είχε αποκτηθεί να αξιοποιείται στην μετασκευή των C-135/KC-135R και άλλων στρατιωτικών 707 της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ προκειμένου να χρησιμοποιήσουν τον κινητήρα αυτό.
Στρατιωτικές εκδόσεις
Αεροσκάφη μεταφοράς VIP. Το VC-137 ήταν το αεροσκάφος που μετέφερε τον πρόεδρο των ΗΠΑ.
Ιπτάμενο κέντρο ελέγχου και τηλεπικοινωνιών υποβρυχίων για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.
Ιπτάμενο κέντρο διοίκησης και ελέγχου (Command and control ή C2). Μετασκευασμένα 707-300 που αναπτύχθηκαν από την Northrop Grumman.
Μετασκευασμένα Boeing 707-347C για την Βασιλική Καναδική Αεροπορία (RCAF). Χρησιμοποιήθηκαν σαν μεταγωγικά, ιπτάμενα τάνκερ και αεροσκάφη μεταφοράς VIP.
Παραδόσεις ανά έτος
Πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη Boeing
Κιργιζική Βικιπαίδεια
Η Κιργιζική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην κιργιζική γλώσσα. Ξεκίνησε στις 3 Ιουνίου 2002 και σήμερα (Νοέμβριος 2018) έχει περισσότερα από 79.000 λήμματα. Αυτή η Βικιπαίδεια έχει 4 διαχειριστές, 14.615 εγγεγραμμένους χρήστες και 52 ενεργούς χρήστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κιργιζικη
Σίμων ο Κανανίτης
Ο Σίμων ο Κανανίτης ή Σίμων ο Ζηλωτής ήταν ένας από τους δώδεκα αποστόλους. Ονομάζεται Κανανίτης λόγω της καταγωγής του από την Κανά της Γαλιλαίας Τα προσωνύμια Κανανίτης και Ζηλωτής του αποδίδονται για να διακρίνεται από τον άλλο Σίμωνα που υπήρχε μεταξύ των αποστόλων, το Σίμωνα Πέτρο. Για τον απόστολο Σίμωνα δε διασώζονται πολλές πληροφορίες. Εικάζεται ότι ήταν ζηλωτής, εξ ου και το προσωνύμιο. Σύμφωνα με την παράδοση της εκκλησίας κήρυξε στην Περσία, στην Αίγυπτο και στη Μαυριτανία, ενώ μαρτύρησε με σταυρικό θάνατο στην Ιερουσαλήμ ή στη Βρετανία σύμφωνα με άλλη πηγή. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 10 Μαΐου.
Κανανίτης λέγεται γιατί ήταν ο γαμπρός του Θαύματος του Κυρίου στην Κανά της Γαλιλαίας. Ζηλωτής λόγω του μεγάλου ζήλου, δηλαδή της θερμής Πίστης που είχε προς τον Κύριο. Ασφαλώς είχε κάποια συγγένεια με την Παναγία μας, γι' αυτό παραβρέθηκαν στον γάμο του και ο Χριστός μας και η Παναγία.
Eορτασμός αγίου 10 Μαΐου, Ορθόδοξη Εκκλησία 28 Οκτωβρίου και Καθολική Εκκλησία
thumb|90px|right|Ορθόδοξη εικόνα του Απόστολου Σίμωνα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιμων Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Σαν Πιέτρο ντι Φελέττο
Το Σαν Πιέτρο ντι Φελέττο (ιταλικά: San Pietro di Feletto, βενετικά: San Piero dé Felét) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Ουγγρική Ομοσπονδία Στίβου
Η Ουγγρική Ομοσπονδία Στίβου (ουγγρικά: Magyar Atlétikai Szövetség, MASz) είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του στίβου στην Ουγγαρία. Ιδρύθηκε το 1897 στην Αυστροουγγαρία, με πρωτοβουλία του συλλόγου Magyar AC, ακόμη και πριν από την Αυστριακή Ομοσπονδία Στίβου.
Η ομοσπονδία είναι μέλος της IAAF από το 1912, της EAA, και της Ουγγρικής Ολυμπιακής Επιτροπής, η έδρα της βρίσκεται στη Βουδαπέστη και ο πρόεδρός της είναι ο Μίκλος Γκιουλάι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές οργανώσεις Ουγγαρία
ΦΚ Τόκιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Τόκιο Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1935 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιαπωνίας
Ναγκόρνο Καραμπάχ
Το Ναγκόρνο Καραμπάχ (δηλαδή «Ορεινό Καραμπάχ»), γνωστό και ως Αρτσάχ, είναι περίκλειστη περιοχή στο Νότιο Καύκασο, που βρίσκεται μεταξύ των περιοχών του Κάτω Καραμπάχ και της Zangezur και καλύπτει τη νοτιοανατολική σειρά του Μικρότερου Καυκάσου. Η περιοχή είναι κυρίως ορεινή και δασώδης. Αρχαίες ελληνικές πηγές ονομάζουν την περιοχή Ορχιστηνή.
thumb|Η περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, η οποία υπήρξε αυτόνομη περιοχή στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης.|352x352εσ Η περιοχή είναι αμφισβητούμενη, ενώ είναι διεθνώς αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ ως μέρος του Αζερμπαϊτζάν. Ωστόσο από την αρχαιότητα εδαφικά κι πολιτισμικά ανήκε στον Βασίλειο της Αρμενίας (πιθανότατα 4ος-5ος αιώνας π.Χ.). Μεγάλο τμήμα της περιοχής συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Στεπανακέρτ, βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Δημοκρατίας του Αρτσάχ (έως τον Φεβρουάριο του 2017 γνωστή ως Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ), ένα de facto ανεξάρτητο κράτος με την αρμενική πλειοψηφία. Από το τέλος του Πολέμου του Ναγκόρνο Καραμπάχ το 1994, οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν διεξάγουν ειρηνευτικές συνομιλίες με τη μεσολάβηση της Ομάδας του Μινσκ του ΟΑΣΕ.
Η περιοχή ταυτίζεται με τα διοικητικά όρια της πρώην αυτόνομης περιοχής του Ναγκόρνο Καραμπάχ, που περιλαμβάνει έκταση 4.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Αρχαιότητα και Πρώιμος Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Το μοναστήρι Αμάρας, που ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα από τον Γρηγόριο τον Διαφωτιστή. Το Ναγκόρνο Καραμπάχ εμπίπτει στα εδάφη του λαού που είναι γνωστός στους σύγχρονους αρχαιολόγους ως Κουροαραξικός, επειδή έζησε μεταξύ των δύο αυτών ποταμών.
Ο αρχαίος πληθυσμός της περιοχής αποτελείτο από διάφορες αυτόχθονες τοπικές ομάδες και μεταναστεύουσες φυλές που ήταν ως επί το πλείστον μη Ινδοευρωπαίοι.
Ο αρμενικός πολιτισμός άκμασε κατά την πρώιμη μεσαιωνική εποχή στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Τον 5ο αιώνα, το πρώτο αρμενικό σχολείο άνοιξε στο έδαφος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στο μοναστήρι Αμάρας, με τις προσπάθειες του Αγίου Μεσρώπ Μαστότς, που είναι ο εφευρέτης του αρμενικού αλφαβήτου. Τον 7ο αιώνα ο Αρμένιος γλωσσολόγος και γραμματικός Στέφανος Σιουνετσί δήλωσε ότι οι Αρμένιοι του Αρτσάχ είχαν δική τους διάλεκτο.
Γύρω στα μέσα του 7ου αιώνα, η περιοχή κατακτήθηκε από την εισβολή των Μουσουλμάνων Αράβων μέσα από τη Μουσουλμανική κατάκτηση της Περσίας. Στη συνέχεια, κυβερνήθηκε από τους τοπικούς διοικητές που εγκρίθηκαν από το Χαλιφάτο. Το 821 ο Αρμένιος πρίγκιπας Σαχλ Σμπατιάν επαναστάτησε στο Αρτσάχ και ιδρύθηκε η Βουλή των Χατσέν, η οποία έκανε το Αρτσάχ πριγκιπάτο μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Το όνομα "Χατσέν" προέρχεται από την αρμενική λέξη "χατς," που σημαίνει "σταυρός".
Τέλη του Μεσαίωνα και σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|Το φρούριο Ασκεράν, που χτίστηκε από τον Πανέ Αλί Χαν τον 18ο αιώνα Ο Τουρκομάνος Τζαχάν Σαχ (1437-67) αναθέτει τη διακυβέρνηση του άνω Καραμπάχ στους τοπικούς Αρμένιους πρίγκιπες, επιτρέποντας μια αρμενική ηγεσία από πέντε ευγενείς οικογένειες, που κατείχαν τους τίτλους των μαλίκ. Η Ρωσική Αυτοκρατορία στη συνέχεια αναγνώρισε το κυρίαρχο καθεστώς των πέντε πριγκίπων με μια χάρτα του Αυτοκράτορα Παύλου Α', με ημερομηνία 2 Ιουνίου 1799.
Το Καραμπάχ έγινε προτεκτοράτο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από τη συνθήκη Κουρεκτσάι, που υπεγράφη μεταξύ του Ιμπραήμ Χαλίλ Χαν του Καραμπάχ και του γενικού στρατηγού Παβέλ Τσιτσιάνοφ για λογαριασμό του Τσάρου Αλεξάνδρου Α' το 1805, σύμφωνα με την οποία ο Ρώσος μονάρχης αναγνωρίζει τον Ιμπραήμ Χαλίλ Χαν και τους απογόνους του ως τους μοναδικούς κληρονομικούς ηγεμόνες της περιοχής. Μετά το αποτέλεσμα του Ρωσο-περσικού Πολέμου (1804-1813) η Περσία επισήμως παραχώρησε το Καραμπάχ στη Ρωσική Αυτοκρατορία σύμφωνα με τη Συνθήκη του Γκιουλιστάν (1813),
Σοβιετική εποχή
Μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα Βρετανικά στρατεύματα κατέλαβαν το Καραμπάχ. Το Φεβρουάριο του 1920, το Εθνικό Συμβούλιο του Καραμπάχ συμφώνησε να ανήκει στη δικαιοδοσία του Αζερμπαϊτζάν, ενώ οι Αρμένιοι έκαναν συνεχή ανταρτοπόλεμο στο Καραμπάχ, μη αποδεχόμενοι τη συμφωνία. Η ίδια η συμφωνία σύντομα ακυρώθηκε από την 9η συνέλευση του Καραμπάχ, η οποία κήρυξε την ένωση με την Αρμενία.
Στις 10 Αυγούστου 1920, η Αρμενία υπέγραψε μια προκαταρκτική συμφωνία με τους Μπολσεβίκους, συμφωνώντας σε μια προσωρινή κατοχή των περιοχών αυτών από τους μπολσεβίκους μέχρι την τελική διευθέτηση.
Με τη Σοβιετική Ένωση να έχει σταθερά τον έλεγχο της περιοχής, η διαμάχη σταμάτησε για αρκετές δεκαετίες. Με την αρχή της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης όμως στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το ζήτημα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ εμφανίστηκε εκ νέου. Κατηγορώντας την κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν για την αζερικοποίηση της περιοχής, η πλειοψηφία του αρμενικού πληθυσμού με την ιδεολογική και υλική υποστήριξη της αρμενικής κυβέρνησης ξεκίνησαν μια κίνηση αυτονόμησης της περιοχής. Τον Αύγουστο του 1987, οι Αρμένιοι του Καραμπάχ έστειλαν αίτημα για ένωση με την Αρμενία με δεκάδες χιλιάδες υπογραφές προς τη Μόσχα.
Πόλεμος και απόσχιση
Στις 13 Φεβρουαρίου 1988 οι Αρμένιοι άρχισαν να διαδηλώνουν στην πρωτεύουσα Στεπανακέρτ υπέρ της ενοποίησης με τη Δημοκρατία της Αρμενίας. Έξι μέρες αργότερα έγιναν μαζικές πορείες στο Γερεβάν. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1988 μια μεγάλη ομάδα Αζέρων βάδισε από το Αγντάμ κατά του αρμενικού πληθυσμού στην πόλη Ασκεράν. Μεγάλος αριθμός προσφύγων εγκατέλειψε τις εστίες του από την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, καθώς άρχισε βία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών των αντίστοιχων χωρών.
Στις 10 Δεκεμβρίου 1991, σε ένα δημοψήφισμα που μποϊκόταραν οι ντόπιοι Αζέροι, οι Αρμένιοι στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ ενέκριναν τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους και ένας πλήρους κλίμακας πόλεμος ξέσπασε μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, με το τελευταίο να λαμβάνει υποστήριξη από την Αρμενία. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Τα σύνορα από την κατάπαυση του πυρός το 1994 μέχρι το 2020. (με κίτρινο τα εδάφη που διεκδικεί η Δημοκρατία του Αρτσάχ)
Κατάπαυση του πυρός μετά το 1994
Παρά την κατάπαυση του πυρός οι θάνατοι λόγω ένοπλων συγκρούσεων συνεχίστηκαν. Στις 25 Ιανουαρίου 2005, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης (PACE) υιοθέτησε το ψήφισμα PACE 1416, το οποίο καταδίκασε την εθνοκάθαρση εναντίον των Αζέρων. Τα σύνορα που προέκυψαν μετά την κατάπαυση του πυρός παρέμειναν ανέγγιχτα μέχρι το 2020, όταν ένας νέος πόλεμος οδήγησε σε ανακατάληψη σημαντικού τμήματος του Αρτσάχ από το Αζερμπαϊτζάν.
Γεωγραφία
Το Ναγκόρνο-Καραμπάχ έχει συνολική έκταση 4.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η περιοχή έχει ψηλές κορυφογραμμές κατά μήκος του βόρειου άκρου και κατά μήκος της Δύσης και του ορεινού νότου.
Το έδαφος της σημερινής περιοχής του Ναγκόρνο-Καραμπάχ αποτελεί τμήμα της ιστορικής περιοχής του Καραμπάχ, το οποίο βρίσκεται μεταξύ των ποταμών Κύρου και Αράξη.
Το τοπίο στο Ναγκόρνο Καραμπάχ διαφέρει από τη στέπα του ποταμού Κύρου με πεδιάδες μέσα από πυκνά δάση από δρυς και οξιές. Η περιοχή διαθέτει πολλές ιαματικές πηγές και κοιτάσματα ψευδαργύρου, άνθρακα, μολύβδου, χρυσού, μαρμάρου και ασβεστόλιθου.
Οι κυριότερες πόλεις της περιοχής είναι η Στεπανακέρτ, η οποία λειτουργεί ως η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Αρτσάχ και ακολουθεί η Σουσί.
Αμπελώνες, οπωρώνες και ελαιώνες για τους μεταξοσκώληκες αναπτύσσονται στις εύφορες κοιλάδες της περιοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμενο-Αζερικές σχέσεις Κατηγορία:Καύκασος Κατηγορία:Αρμενία Κατηγορία:Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Διαιρεμένες περιοχές Κατηγορία:Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας
Η Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας είναι μία από τις 74 Περιφερειακές Ενότητες της Ελλάδας, που δημιουργήθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και έχει έδρα την Ηγουμενίτσα. Αντικατέστησε τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσπρωτίας (Νομαρχία Θεσπρωτίας) και ταυτίζεται με τα όρια του Νομού Θεσπρωτίας. Έχει έκταση 1.515 τ.χλμ. και πληθυσμό 40.827 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2021.
Διοικητική υπαγωγή
Η Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας υπάγεται στις διοικητκές οντότητες:
Διοικητική διαίρεση
Η Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας διαιρείται σε 3 Δήμους:
Χάρτης
<mapframe latitude="39.50616" longitude="20.665283" zoom="9" width="1000" height="350" align="center" />
Κατηγορία:Περιφερειακές ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Περιφέρεια Ηπείρου Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Ηπείρου
Σαν Πόλο ντι Πιάβε
Το Σαν Πόλο ντι Πιάβε (ιταλικά: San Polo di Piave, βενετικά: San Poło) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Κυνίσκα
μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας της 97ης (392 π.Χ.) διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.|264x264εσ]] Η Κυνίσκα (γεννήθηκε πιθανώς το 440 π.Χ.) ήταν αρχαία Σπαρτιάτισσα, νικήτρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες (396 και 392 π.Χ), κόρη του βασιλιά της Σπάρτης Αρχιδάμου και αδελφής του Αγησιλάου. Είχε κερδίσει στους Ολυμπιακούς αγώνες δυο φορές, το 396 και το 392 π.Χ., στις αρματοδρομίες, η μόνη γυναίκα Ολυμπιονίκης μέχρι τότε, η οποία έχαιρε για αυτό ιδιαίτερης εκτίμησης από τους Σπαρτιάτες, όπως ανέφερε ο Παυσανίας στα Λακωνικά του.
Η πρώτη γυναίκα Ολυμπιονίκης
Αν και οι γυναίκες απαγορευόταν να πάρουν μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες, επιτρεπόταν να εκτρέφουν άλογα και να παίρνουν μέρος σε αρματοδρομίες με τα άλογά τους και τις αρματηλάτες τους. Νικητής ανακηρυσσόταν ο ιδιοκτήτης των αρμάτων / αλόγων. Έτσι η Κυνίσκα είχε ανακηρυχθεί νικήτρια στις αρματοδρομίες («στα άρματα») δυο φορές. Την Κυνίσκα αναφέρει πάνω από τετρακόσια χρόνια αργότερα από την εποχή της και ο Πλούταρχος, ο οποίος έγραψε ότι ο Αγησίλαος βλέποντας πολίτες να θεωρούν σπουδαίο τον εαυτό τους επειδή είχαν ιπποτροφεία, έπεισε την αδελφή του την Κυνίσκα να αγωνισθεί στους Ολυμπιακούς, θέλοντας να δείξει στους Έλληνες ότι δεν υπήρχε αρετή σε αυτό, αλλά ότι η νίκη οφείλονταν στον πλούτο και στις δαπάνες βασιζόμενος σε παρόμοιο κείμενο του Ξενοφώντα.
Στην Ολυμπία υπήρχε μπρούτζινο άγαλμά της, το βάθρο του οποίου έχει βρεθεί με την επιγραφή :
Η επιγραφή αυτή διασώθηκε ως επίγραμμα στην Παλατινή Ανθολογία, στο βιβλίο 13, επίγραμμα 16, έτσι λοιπόν έχει γίνει δυνατή η συμπλήρωση των κειμένων που έλειπαν.
Η Κυνίσκα παρέμεινε η μοναδική Ελληνίδα ολυμπιονίκης μέχρις ότου η επίσης Σπαρτιάτισσα Ευρυλεονίς νίκησε και αυτή στις αρματοδρομίες το 368 π.Χ. Αργότερα, η Βερενίκη Β΄ της Αιγύπτου (267 ή 266 – 221 π.Χ.) νίκησε και αυτή γύρω στα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ. Τη δόξα της Κυνίσκας αναφέρει και ο Ποσείδιππος στο επίγραμμα του Παπύρου του Μιλάνου, στο οποίο εξυμνεί τη Βερενίκη.
Παυσανίας
--
Πάπυρος του Μιλάνου
---
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Σπάρτης Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Γυναίκες στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Μαύρος Κώδικας
Ο Μαύρος Κώδικας (γαλλικά: Code Noir) ήταν το ονομα που δόθηκε σε μια σειρά διαταγμάτων του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ που ρύθμιζαν τη ζωή των μαύρων σκλάβων στις γαλλικές νήσους, και πιο συγκεκριμένα τη νομοθετική διάταξη αποτελούμενη από 60 άρθρα αστικού και ποινικού κώδικα που τέθηκε σε ισχύ το 1685, η οποία επεκτάθηκε αργότερα από επιπλέον διατάξεις και άρθρα.
Ιστορία
Ο Μαύρος Κώδικας του 1685 συντάχθηκε για να συμπληρώσει το νομικό κενό που υπήρχε σχετικά με τη δουλεία, η οποία εφαρμοζόταν στις γαλλικές νησιωτικές αποικίες ήδη από το 1625. Υπάρχουν δύο εκδοχές του Μαύρου Κώδικα. Η πρώτη προετοιμάστηκε από τον Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ (1616-1683) και ολοκληρώθηκε από τον γιο του, τον μαρκίσιο του Σενιολέ. Διατάχθηκε τον Μάρτιο του 1685 από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ και εφαρμόσθηκε από το διοικητικό συμβούλιο του Αγίου Δομίνικου το 1687, αφού το γαλλικό κοινοβούλιο είχε αρνηθεί να τον επικυρώσει. Η δεύτερη συντάχθηκε κατά την αντιβασιλεία του δούκα της Ορλεάνης και διατάχθηκε τον Μάρτιο του 1724 από τον Λουδοβίκο ΙΕ΄, ο οποίος ήταν μόλις 13 ετών. Τα άρθρα 5, 7, 8, 18 και 25 του Κώδικα του 1685 δεν υπάρχουν στην άλλη έκδοση.
Το νομοθέτημα αυτό εφαρμόστηκε στις Αντίλλες το 1867 και στη συνέχεια στη Γουιάνα το 1704, στη Ρεϋνιόν το 1723 και τη Λουιζιάνα το 1724. Δεν εφαρμόσθηκε στον Καναδά όπου η δουλεία ήταν περιορισμένη και αφορούσε κυρίως τους αυτόχθονες ινδιάνους.
Η δουλεία καταργήθηκε ολοκληρωτικά στη Γαλλία στις 4 Μαρτίου του 1848.
Περιεχόμενο των άρθρων
Ο Μαύρος κώδικας προσέδιδε στους σκλάβους των αμερικανικών νήσων και στις οικογένειες τους ένα νομικό καθεστώς υποδεέστερο σε σχέση με το γαλλικό κοινό δίκαιο της εποχής εκείνης και έδινε στους αφέντες τους το δικαίωμα να τους πειθαρχούν και στην αστυνομία αρμοδιότητες που ταίριαζαν περισσότερο στο στρατιωτικό δίκαιο, περιλαμβανομένου του δικαιώματος της άσκησης σωματικής βίας. Ανάμεσα σε άλλα ανέφερε:
Το πνεύμα του διατάγματος
Ο πρόλογος του διατάγματος αυτού παρουσιάζει την ιδέα της σκλαβιάς ως ένα γεγονός, χωρίς να του δώσει ούτε την προέλευση ούτε τη νομιμότητα. Με γενικό τρόπο, το διάταγμα ορίζει τον σκλάβο ως ένα άτομο χωρίς δικαιώματα στην καλύτερη περίπτωση ως ένα αντικείμενο. Για παράδειγμα, το άρθρο 44 δηλώνει ότι «οι σκλάβοι είναι έπιπλα». Επιπλέον, από το 1724 και μετά, ο Μαύρος Κώδικας απαγορεύει τον γάμο μεταξύ σκλάβων νέγρων και λευκών.
Η εκπληκτική πλειοψηφία των άρθρων αναφέρεται στις υποχρεώσεις των σκλάβων και στις ποινές που θα τους επιβληθούν σε περίπτωση που τις αθετήσουν, μεταξύ αυτών η ποινή του θανάτου αν χτυπήσει τον ιδιοκτήτη του (άρθρο 33), αν έχει κλέψει άλογο ή αγελάδα (άρθρο 35) ή αν έχει επιχειρήσει τρεις φορές να δραπετεύσει (άρθρο 38).
Τα άρθρα τα οποία είναι υπέρ των σκλάβων είναι πολύ ελάχιστα. Για παράδειγμα, το άρθρο 27 ορίζει την παροχή βοήθειας και ιατρικής περίθαλψης από τον ιδιοκτήτη στον σκλάβο σε περίπτωση που ο δεύτερος αρρωστήσει. Επιπλέον το διάταγμα αποβλέπει στο να εκχριστιανίσει τους σκλάβους και μάλιστα στο ρωμαιοκαθολικό δόγμα και να τους παρέχει μια στοιχειώδη εκπαίδευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Νομικοί κώδικες Κατηγορία:Δουλεία
Τεχνητή Λίμνη Σολέας
Ιστορικό και πληροφορίες
Για τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης κατασκευάστηκε εξωποτάμιο χωμάτινο φράγμα με κεντρικό αργιλικό πυρήνα, η κατασκευή του ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2010 και ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2012. Τον ίδιο μήνα λειτούργησε και η τεχνητή λίμνη (ταμιευτήρας). Το έργο εγκαινιάστηκε στις 13 Ιανουαρίου 2013.
Η Τεχνητή Λίμνη Σολέας έχει χωρητικότητα 4,454 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού. Το νερό που συγκεντρώνεται στη λίμνη προέρχεται από τον ποταμό Καργώτη. Το νερό εκτρέπεται με ελεγχόμενο τρόπο από το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων, με ρυθμό 45000 κυβικών μέτρων ημερησίως.
Η Τεχνητή Λίμνη Σολέας για σκοπούς ύδρευσης της περιοχής.
Η Τεχνητή Λίμνη Σολέας υπερχείλισε τρεις φορές από την ημέρα κατασκευής της έως σήμερα:
Πηγές
Κατηγορία:Φράγματα της Κύπρου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Επαρχία Λευκωσίας Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Κύπρου Κατηγορία:Φλάσου Κατηγορία:Ληνού
Ναγκόγια Γκράμπους
Η Νοκάγια Γκράμπους είναι μια ιαπωνική ποδοσφαιρική ομάδα από την Ναγκόγια. Συμμτέχει στην J. League, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Ιδρύθηκε το 1983 σαν Nagoya FC. Η ομάδα έχει δύο έδρες: το Mizuho Athletic Stadium χωρητικότητας 27.000 θεατών και το Toyota Stadium χωρητικότητας 45.000 θεατών. Είναι μία από τις 4 ομάδες που συμμετείχαν σε όλες τις περιόδους της ανώτατης κατηγορίας της Ιαπωνίας από την ίδρυση της το 1993. Έχει κατακτήσει 4 πρωταθλήματα Ιαπωνίας (1968, 1970, 1972, 2010), 1 Emperor's Cup (1995, 1999) και 2 Japanese Super Cup (1996, 2011).
Ομοσπονδία Στίβου Μολδαβίας
Η Ομοσπονδία Στίβου Μολδαβίας (μολδαβικά: Federația de Atletism din Republica Moldova, FAM) είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του στίβου στη Μολδαβία. Ιδρύθηκε το 1991 ύστερα από την ανεξαρτησία της από την Σοβιετική Ένωση και αντικατέστησε την Ομοσπονδία Στίβου της Σοβιετικής Ένωσης.
Η ομοσπονδία είναι μέλος της IAAF από το 1993, της EAA, της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής της Δημοκρατίας της Μολδαβίας και της Ένωσης Βαλκανικών Ομοσπονδιών Στίβου από το 1996. Η έδρα της βρίσκεται στο Κισινάου και ο πρόεδρός της είναι ο Ανατόλιε Μπαλάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές οργανώσεις Μολδαβία
Δικυάνιο
Το δικυάνιο είναι η ανόργανη χημική ένωση με τον τύπο. Είναι ένα τοξικό, άχρωμο αέριο με μία διαπεραστική οσμή. Η ένωση ανήκει στην κατηγορία των ψευδοαλογόνων. Το δικυάνιο παράγει τη δεύτερη πιο γνωστή θερμή φλόγα όταν καίγεται με οξυγόνο, η οποία αγγίζει τη θερμοκρασία των 4.525 {}^o\!C (8.177 {}^o\!F).
Μυϊκό σύστημα
right|200px|thumb|Σκελετικό [[μυϊκό κύτταρο με τις χαρακτηριστικές γραμμές και ζώνες. Η ζώνη Ι αποτελείται από ινίδια ακτίνης, η ζώνη Η από ινίδια μυοσίνης και η ζώνη Α από ινίδια και των δύο ειδών. Το επαναλαμβανόμενο τμήμα S ονομάζεται σαρκομερές]] Το μυϊκό σύστημα είναι το σύστημα οργάνων που ελέγχει τις κινήσεις του σώματος. Τα όργανα που αποτελούν το μυϊκό σύστημα είναι οι μύες. Οι μύες αποτελούνται από συνδετικό ιστό και από τους τρεις τύπους μυϊκού ιστού, τον σκελετικό, τον καρδιακό και τον λείο. Ο μυϊκός ιστός με την σειρά του αποτελείται από μυϊκά κύτταρα, τα οποία διαθέτουν τις μηχανικές ιδιότητες της διεγερσιμότητας, της συσταλτικότητας, της διατασιμότητας και της ελαστικότητας.
Δικυάνιο
Παρασκευή
μικρογραφία|Συντακτικός τύπος Δικυανίου
Ιστορία
Το δικυάνιο συντέθηκε πρώτη φορά το 1815 από τον Ζοζέφ Λουί Γκαι-Λυσάκ (Josheph Louis Gay-Lussac), ο οποίος προσδιόρισε το μοριακό του τύπο και το ονόμασε.
Μυϊκό σύστημα
Σκελετικός μυς
Οι σκελετικοί μύες αποτελούν το 40% της μάζας του σώματος. Είναι τα όργανα που κατευθύνουν τα οστά και είναι υπεύθυνοι για την κίνηση και την στάση. Συνδέονται με τα οστά με τους τένοντες. Αποτελούνται από μυϊκές ίνες που περιβάλλονται από ένα κάλυμμα συνδετικού ιστού, που ονομάζεται Ενδομύϊο. Οι μυϊκές ίνες σχηματίζονται από μυϊκά κύτταρα τα οποία είναι πολυπύρηνα κύτταρα εξειδικευμένα στην μυϊκή συστολή. Χαρακτηριστικό τους στοιχείο είναι ότι εμφανίζουν εναλλασσόμενες φωτεινές και σκοτεινές ραβδώσεις. Η χαρακτηριστική αυτή εμφάνιση οφείλεται στις ινώδεις πρωτεΐνες που περιέχονται στο μυϊκό κύτταρο. Τα μυϊκά ινίδια των μυϊκών κυττάρων αποτελούνται από συνδυασμό των πρωτεϊνών μυοσίνη και ακτίνη. Η μυϊκή σύσπαση είναι αποτέλεσμα της ολίσθησης των νημάτων ακτίνης πάνω στα νημάτια μυοσίνης. Ο έλεγχος της σύσπασης γίνεται με ειδικές πρωτεΐνες του μυϊκού κυττάρου, όπως είναι η τροπομυοσίνη και η τροπονίνη.
Τύποι μυϊκών ινών
Οι σκελετικοί μύες πραγματοποιούν μία σειρά από διαφορετικές λειτουργίες. Κάποιοι σκελετικοί μύες είναι υπεύθυνοι για την διατήρηση της στάσης, άλλοι για την αντοχή και άλλοι για την δύναμη και την ταχύτητα. Γι' αυτό τον λόγο έχουν δημιουργηθεί εξειδικευμένοι τύποι μυϊκών ινών, προσαρμοσμένοι σε συγκεκριμένες λειτουργίες. Οι μυϊκές ίνες διακρίνονται σε ερυθρές ή οξειδωτικές και λευκές ή γλυκολυτικές. Η κύρια διαφορά τους είναι ο μηχανισμός στον οποίο στηρίζονται για την παραγωγή ATP. Οι ερυθρές στηρίζονται στον αερόβιο μηχανισμό και οι λευκές στον αναερόβιο. Επίσης, χωρίζονται σε γρήγορες ή φασικές και αργές ή τονικές. Οι περισσότεροι μύες του σώματος περιέχουν συνδυασμούς αυτών των μυϊκών ινών.
Δικυάνιο
Ιστορία
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις του αζώτου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις άνθρακα
Μυϊκό σύστημα
Καρδιακός μυς
μικρογραφία|Τρεις διαφορετικοί τύποι μυών: λείος, καρδιακός, και σκελετικός μυς. Ο καρδιακός μυς συναντάται στην καρδιά και ελέγχει τις συσπάσεις της. Είναι υπεύθυνος για ακούσιες κινήσεις όπως και ο λείος μυς, και επομένως ελέγχεται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα. Μοιάζει όμως αρκετά στην δομή με τον σκελετικό μυ. Τα καρδιακά μυϊκά κύτταρα είναι και αυτά γραμμωτά αποτελούμενα από ινίδια ακτίνης και μυοσίνης, όμως είναι πολύ μικρότερα, αποτελούνται μόνο από έναν πυρήνα και είναι στενά συνδεδεμένα.
Καλλιράχη Θάσου
Η Καλλιράχη είναι χωριό της Θάσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει πληθυσμό 1.018 κατοίκων. Το χωριό βρίσκεται σε μέσο ύψος 145 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στη δυτική πλαγιά του Όρους Μεταμόρφωση. Κατά την παράδοση, πάνω σε ένα λόφο πάνω από το χωριό βρίσκεται ο τάφος του Σαββέλιου (fl. περί 215), ιερέας και θεολόγος εκδιωγμένος στο νησί της Θάσου ως αιρετικός. Στα δυτικά του χωριού (2,5 χλμ.) βρίσκεται το παραλιακό χωριό Σκάλα Καλλιράχης, όπου βρισκόταν το αρχικό χωριό του δέκατου έκτου αιώνα, πριν εγκαταλειφθεί και οι κάτοικοί του αναζητήσουν καταφύγιο στην ενδοχώρα, λόγω πειρατικών επιδρομών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης
Το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (Milliyetçi Hareket Partisi, MHP) είναι τουρκικό υπερεθνικιστικό πολιτικό κόμμα. Έχει υποδειχθεί κυρίως στα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του και ως νεοφασιστικό.
Το κόμμα αποτελεί εταίρο της κυβέρνησης Ερντογάν.
Ιστορικό
Ιδρύθηκε το 1969 από τον τουρκοκυπριακής καταγωγής στρατιωτικό Αλπαρσλάν Τουρκές (Alparslan Türkeş). Ο Τουρκές επέκρινε τότε το κυρίαρχο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα ότι είχε απομακρυνθεί από τις εθνικιστικές αρχές του Κεμάλ Ατατούρκ. Μάλιστα, για αυτό το λόγο όπως ισχυρίστηκε, ίδρυσε το KEΔ, για να επαναφέρει τη χώρα στις πηγές του Κεμαλισμού. Κατά τη δεκαετία του 1970 το κόμμα σημείωσε μια σχετική επιτυχία, λαμβάνοντας μάλιστα μέρος και στο κυβερνητικό σχήμα του «Εθνικού Μετώπου» υπό την Πρωθυπουργία του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ.
Μετά το θάνατο του Τουρκές το 1997, νέος Πρόεδρος αναδείχτηκε ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, που κατάφερε στις βουλευτικές εκλογές του 1999, να οδηγήσει το κόμμα στη μεγαλύτερη εκλογική του επιτυχία: κέρδισε το 18% των ψήφων και 129 έδρες. Μάλιστα, ο Μπαχτσελί συμμετείχε ως Αντιπρόεδρος στη κυβέρνηση συνεργασίας του Μπουλέντ Ετσεβίτ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2002 όμως, το κόμμα γνώρισε τη συντριβή; δεν κατάφερε καν να εκλέξει βουλευτές ώστε να εκπροσωπηθεί στο Κοινοβούλιο, αφού τη Βουλή μονοπώλησαν το κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικά πολιτικά κόμματα Ε Κατηγορία:Ακροδεξιά πολιτικά κόμματα
Φραντσέσκο Ρεντζέττι
Ο Φραντσέσκο Ρεντζέττι (Francesco Renzetti), γεννημένος στις 22 Ιανουαρίου 1988 στο Μονακό είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως δεξί μπακ για λογαριασμό της Τσεζένα.
Καριέρα
Στις 12 Ιουλίου 2013, ο Ρεντζέττι μεταγράφηκε στην ΑΚ Τσεζένα ως ελεύθερος.
Διεθνής Καριέρα
Ο Ρεντζέττι πραγματοποίησε σειρά εμφανίσεων με την Ιταλία σε διάφορες ηλικιακές κατηγορίες σε επίπεδο νέων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονεγάσκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Λουκέζε Λιμπερτάς 1905 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ ΑλμπινοΛέφφε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Πάντοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ευγενή αέρια
right|350px thumb|right|350 px|Σωλήνες φθορισμού με ευγενή αέρια. Από αριστερά προς τα δεξιά: [[ήλιο|He, Ne, Ar, Kr και Xe]] Τα ευγενή αέρια (επίσης γνωστά ως αδρανή ή σπάνια αέρια) γενικά είναι μια ομάδα χημικών στοιχείων, με πολύ παρόμοιες ιδιότητες: Υπό συνηθισμένες συνθήκες (T = 25 °C, P = 1 atm) είναι (όλα) άοσμα και άχρωμα μονατομικά αέρια, με πολύ μικρή χημική δραστικότητα. Τα έξι (6) φυσικά ευγενή αέρια είναι τα ακόλουθα:
Για τις πρώτες έξι (6) περιόδους του περιοδικού συστήματος, τα ευγενή αέρια είναι ακριβώς τα μέλη της τελευταίας ομάδας του, με την ονομασία 18 (0). Ωστόσο μπαίνει σε αμφισβήτηση η θέση στην έβδομη (7η) περίοδο για το Ογκανέσσιο, γιατί δεν (αναμένεται να) είναι ένα ευγενές αέριο. Αντίθετα, το φλερόβιο, που τοποθετήθηκε στην ομάδα 14 (IVA) του περιοδικού συστήματος, φαίνεται να έχει τις χαρακτηριστικές ιδιότητες ευγενούς αερίου.
Οι ιδιότητες των ευγενών αερίων εξηγούνται πολύ καλά από τις σύγχρονες θεωρίες της ατομικής δομής: Η εξωτερική ηλεκτρονική στιβάδα των ατόμων τους θεωρείται «πλήρης», εξηγώντας τη σχετικά μικρή προθυμία των στοιχείων αυτών να δώσουν χημικές αντιδράσεις, καθώς (μόλις) μερικές εκατοντάδες χημικές ενώσεις όλων τους έχουν παρασκευαστεί. Τα δε σημεία βρασμού και τήξης τους διαφέρουν λιγότερο από 10 °C, οπότε βρίσκονται στην υγρή κατάσταση σε μικρό μόνο εύρος θερμοκρασιών.
Το νέον, το αργό, το κρυπτό και το ξένο διαχωρίζονται από τον ατμοσφαιρικό αέρα με τη μέθοδο της υγροποίησης και στη συνέχεια της κλασματικής απόσταξης. Το ήλιο τυπικά διαχωρίζεται από το φυσικό αέριο και το ραδόνιο συνήθως απομονώνεται ως παράγωγο της ραδιενεργούς διάσπασης διαλυμάτων χημικών ενώσεων του ραδίου.
Τα ευγενή αέρια έχουν πολλές σημαντικές εφαρμογές σε βιομηχανίες παραγωγής ειδών φωτισμού, συγκόλλησης και εξερεύνησης του διαστήματος. Ένα αναπνεύσιμο μίγμα ηλίου - οξυγόνου (συμπιεσμένο σε φιάλες) χρησιμοποιείται συχνά από τους δύτες για καταδύσεις σε βάθη πάνω από 55 m για να αποφευχθεί η (διαφορετικά παρατηρούμενη) αζωταιμία, που είναι ακόμη και θανατηφόρα επίπτωση της εισπνοής συμπιεσμένου αζώτου, που θα προέρχονταν από τις πιο συνηθισμένες φιάλες συμπιεσμένου αέρα. Επίσης, μετά την οδυνηρή διαπίστωση της επικινδυνότητας, λόγω αναφλεξιμότητας του υδρογόνου, το ήλιο το αντικατέστησε στο γέμισμα μπαλονιών, αεροστάτων και αερόπλοιων.
Παραπομπές και παρατηρήσεις
*
Α.Ο. Κάσπακας
Ιστορία
Το 1999-2000 διεκδίκησε τον τίτλο στα μπαράζ, για να τον χάσει από τον Κεραυνό με μια ισοπαλία και δύο ήττες (σκορ: 2-2, 1-4, 1-2). Το ίδιο έτος κατέκτησε το κύπελλο Λήμνου και στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Λέσβου πραγματοποίησε σπουδαία εμφάνιση χάνοντας με 4-5 από τον Αιολικό. Το 2000-01 έχασε πάλι το πρωτάθλημα στα μπαράζ από τον Ηρακλή Ατσικής.
Όμως, το 2001-02 ήταν η χρονιά του. Κέρδισε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Λήμνου και ανέβηκε στη Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε το 2002-03, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, μιας και οι διαφορές με τις υπόλοιπες ομάδες ήταν μεγάλες.
Το 2003-04 επανήλθε στο τοπικό πρωτάθλημα και κατέκτησε εκ νέου τον τίτλο της Λήμνου επικρατώντας στον αγώνα κατάταξης της Α.Ε. Λήμνος με 2-1. Αλλά δεν έμεινε εκεί. Στη συνέχεια αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Λέσβου, κάτι που πέτυχε για πρώτη φορά λημνιακή ομάδα. Στους αγώνες κατάταξης επικράτησε του Ολύμπου Αγιάσου με σκορ 2-0 και 1-3 (πλεονέκτημα του εκτός έδρας γκολ).
Το 2004-05 αγωνίστηκε για δεύτερη φορά στο πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής, όπου τερμάτισε στην 12η και τελευταία θέση του ομίλου πετυχαίνοντας μόνο μια ισοπαλία (1 βαθμός και 12-93 γκολ). Την ίδια περίοδο κατέκτησε το κύπελλο Λήμνου κι έχασε στον τελικό του κυπέλλου της ένωσης πάλι από τον Αιολικό Μυτιλήνης.
Η τελευταία αναλαμπή του σωματείου ήρθε το 2006-07, όταν έχασε τον τίτλο στα μπαράζ από τον Κεραυνό. Το 2008-09 οι υπέυθυνοι του σωματείου αποφάσισαν να αποσύρουν την ομάδα από το πρωτάθλημα για οικονομικούς λόγους. Δυο χρόνια αργότερα ανασυγκροτήθηκε και από τη σεζόν 2010-11 μετέχει ξανά στο τοπικό πρωτάθλημα. Το 2012 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Λήμνου.Δυστηχώς δεν κατάφερε να το διεκδικήσει οπώς παλιά.
Ποδοσφαιριστές
Την κυπελλούχο Λήμνου του 2000 ομάδα του Κάσπακα αποτελούσαν οι ποδοσφαιριστές: Ελιάς, Κωνσταντάκης Ι., Κονταρής, Τσαμπερής, Καραγιαννάκης Ι., Κεραμίδης, Παρδάλης Π., Νταλαμπίρας, Παρδάλης Ι., Καραγιαννάκης Στ., Αθανασόπουλος, Μαρινάκης,Αγαλιανός Δ.
Πηγές
Κάσπακας Κάσπακας Κάσπακας
Λεοντομένης
Ο Λεοντομένης ήταν πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Αχαΐας.
Ήταν γιος του Τισαμενού και αδελφοί του οι Τέλλις, Δαϊμένης, Σπάρτων και ο Κομήτης, εξάδελφός του ο Δαμασίας. Μετά τον θάνατο του πατέρα του βασίλεψε στην Αχαΐα μαζί με τους αδελφούς του, αφού μοιράστηκαν τη χώρα.
Καίσιο 137
Το καίσιο-137 (Cs-137) είναι ραδιενεργό ισότοπο του καισίου που αποτελεί ένα από τα συνηθέστερα προϊόντα σχάσης του ουρανίου-235 και άλλων σχάσιμων ισοτόπων σε πυρηνικούς αντιδραστήρες και πυρηνικά όπλα. Είναι από τα προβληματικότερα προϊόντα σχάσης βραχείας-μέσης ημιζωής, επειδή μεταφέρεται εύκολα στην φύση λόγω της μεγάλης διαλυτότητας των αλάτων του στο νερό, που αποτελούν και την συνηθέστερή του χημική ένωση.
Διάσπαση
Η ενέργεια των φωτονίων του Ba-137m είναι 661,7 keV. Αυτά τα φωτόνια είναι χρήσιμα στην ακτινοβόληση τροφίμων και στην ραδιοθεραπεία του καρκίνου. Το Cs-137 δεν είναι ευρέως διαδεδομένο στην βιομηχανική ραδιογραφία, επειδή είναι αρκετά δραστικό χημικό στοιχείο, και συνεπώς, δύσκολο στον χειρισμό του. Επίσης τα άλατά του είναι ευδιάλυτα στο νερό, και αυτό περιπλέκει περαιτέρω τη χρήση του. Το Co-60 προτιμάται στην ραδιογραφία, λόγω του ότι είναι σχετικά μη δραστικό μέταλλο και προσφέρει ακτίνες-γ υψηλών ενεργειών.
Χρήσεις
Το Cs-137 έχει μικρό πλήθος πρακτικών εφαρμογών. Σε μικρές ποσότητες, χρησιμοποιείται για την βαθμονόμηση ανιχνευτών ραδιενέργειας. Χρησιμοποιείται σαν εκπομπός ακτίνων-γ για μετρήσεις πυκνότητας σε πετρελαιοπηγές. Μερικές φορές χρησιμοποιείται και σε θεραπείες καρκίνου, καθώς και σε βιομηχανικούς μετρητές ροής υγρών και πάχους υλικών.
Ραδιενεργό καίσιο στο περιβάλλον
Μικρές ποσότητες του Cs-134 και Cs-137 απελευθερώθηκαν στο περιβάλλον κατά την διάρκεια σχεδόν όλων των πυρηνικών δοκιμών και πυρηνικών ατυχημάτων, σημαντικότερα των οποίων το ατύχημα Goiânia και το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ.
Από το 2005, το Cs-137 είναι η κύρια πηγή ραδιενέργειας στην απαγορευμένη ζώνη γύρω από τον πυρηνικό σταθμό του Τσερνόμπιλ. Το Cs-137 μαζί με το Cs-134, το I-131, και το Sr-90 ήταν μεταξύ των πιο επικίνδυνων για την υγεία ισοτόπων που ελευθερώθηκαν κατά την έκρηξη του αντιδραστήρα. Στη Σκανδιναβία, μερικοί τάρανδοι και πρόβατα ξεπερνούσαν το μέγιστο επιτρεπτό όριο (3000Bq/kg) 26 έτη μετά το Τσερνόμπιλ.
Τον απρίλιο του 2011, αυξημένα επίπεδα Cs-137 ανιχνεύτηκαν μετά τo πυρηνικό ατύχημα στην Φουκουσίμαs της Ιαπωνίας. Τον Ιούλιο του 2011, κρέας από 11 αγελάδες σταλμένο στο Τόκυο από την περιοχή της Φουκουσίμα βρέθηκε να περιέχει 1.530 με 3.200 Bq Cs-137 ανά κιλό κρέατος, υπερβαίνοντας σημαντικά το τότε όριο των 500 Bq/kg. Τον Μάρτιο του 2013, η ιαπωνική εταιρεία στην οποία ανήκει ο χτυπημένος από τσουνάμι πυρηνικός σταθμός, είπε ότι ανίχνευσε 740.000Bq/kg ραδιενεργού καισίου σε ψάρια που αλιεύθηκαν κοντά στον σταθμό, ποσό που υπερέβαινε κατά 7.400 φορές το επιτρεπτό όριο για ανθρώπινη κατανάλωση που είχε θέσει η κυβέρνηση.
Το Cs-137 αποτελεί την μεγαλύτερη ανησυχία στην Φουκουσίμα. Η κυβέρνηση πιέζεται να καθαρίσει την ραδιενέργεια στην Φουκουσίμα από όση περισσότερη γη γίνεται, ώστε μερικοί από τους 110.000 ανθρώπους να μπορέσουν να επιστρέψουν. Ένα πλήθος τεχνικών αξιολογούνται που θα μπορούσαν να αφαιρέσουν το 80% με 90% του καισίου από το μολυσμένο χώμα και άλλα υλικά, αποτελεσματικά και χωρίς να καταστρέψουν τα οργανικά υλικά του εδάφους. Αυτά περιλαμβάνουν υδροθερμική ατμοριπή. Η αφαίρεση του καισίου με σιδηρικυανιούχο κάλιο (Πρωσικό μπλε) θα ήταν τα μόνα απόβλητα χρήζοντα ειδικούς χώρους ταφής. Στόχος τους είναι να μειώσουν την ετήσια έκθεση από το μολυσμένο περιβάλλον, στο 1mSv πάνω από το υπόβαθρο. Οι πιο μολυσμένες περιοχές, όπου οι δόσεις είναι μεγαλύτερες των 50mSv/έτος, θα πρέπει να παραμείνουν αποκλεισμένες, αλλά κάποιες περιοχές με τωρινή έκθεση <5mSv/έτος θα πρέπει να καθαριστούν επιτρέποντας σε 22.000 κατοίκους να επιστρέψουν.
Το Cs-137 στο περιβάλλον είναι ανθρωπογενές. Σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα ραδιοϊσότοπα, το Cs-137 δεν παράγεται από το ίδιο μη ραδιενεργό ισότοπο του στοιχείου αλλά είναι υποπροϊόν της σχάσης βαρύτερων χημικών στοιχείων που σημαίνει ότι μέχρι την κατασκευή του πρώτου πυρηνικού αντιδραστήρα, τον Chicago Pile-1, στα τέλη του 1942, δεν υπήρχε στην γη για δισεκατομμύρια χρόνια. Παρατηρώντας τις χαρακτηριστικές γραμμές των ακτίνων-γ του ισοτόπου αυτού είναι δυνατόν να προσδιοριστεί κατά πόσο τα περιεχόμενα ενός σφραγισμένου δοχείου κατασκευάστηκαν πριν η μετά την πρώτη έκρηξη ατομικής βόμβας (Trinity test, 16 Ιουνίου 1945), η οποία μετέφερε μικροποσότητές του σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η διαδικασία αυτή έχει χρησιμοποιηθεί από ερευνητές για τον έλεγχο της αυθεντικότητας συγκεκριμένων σπάνιων κρασιών. Είναι επίσης δυνατόν να χρονολογηθούν δείγματα εδάφους και ιζημάτων, δεδομένης της βραχείας ημιζωής του Cs137.
Σαν Βεντεμιάνο
Το Σαν Βεντεμιάνο (ιταλικά: San Vendemiano, βενετικά: San Vendemàn ή San Devemàn) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Καίσιο 137
Κίνδυνοι για την υγεία από ραδιενεργό καίσιο
Το Cs-137 αντιδρά με το νερό παράγοντας υδροξείδιο του καισίου, μια υδατοδιαλυτή ένωση, και η βιολογική συμπεριφορά του καισίου είναι παρόμοια με αυτή του καλίου και του ρουβιδίου. Αφού εισέλθει στο σώμα, το καίσιο κατανέμεται σχετικά ομοιόμορφα με μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στους μυικούς ιστούς και χαμηλότερη στα οστά. Η βιολογική του ημιζωή είναι σχετικά μικρή, περίπου 70 μέρες. Πείραμα το 1972 έδειξε ότι όταν σκυλιά εκτείθονται σε ολόσωμο φορτίο 3.800 μCi/kg (140 MBq/kg, ή προσεγγιστικά 44 μg/kg)Cs-137 (και 950 με 1400 rads), πεθαίνουν μέσα σε 33 ημέρες, ενώ ζώα με μισό του φορτίου αυτού επιζούν για ένα έτος.
Σαν Βεντεμιάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Καίσιο 137
Κίνδυνοι για την υγεία από ραδιενεργό καίσιο
Τυχαία κατάποση καισίου-137 μπορεί να αντιμετωπιστεί με πρωσικό μπλε, το οποίο αντιδρά χημικά με το καίσιο και μειώνει την βιολογική του ημιζωή στις 30 ημέρες.
Περιστατικά
Ο λανθασμένος χειρισμός των πηγών ακτίνων-γ του καισίου-137 μπορεί να οδηγήσει σε απελευθέρωση του ραδιοϊσοτόπου αυτού και τραυματισμούς από ραδιενέργεια. Ενδεχομένως η γνωστότερη των περιπτώσεων αυτών είναι το ατύχημα στην Goiânia το 1987, στο οποίο μηχάνημα ραδιοθεραπείας από εγκαταλειμμένη κλινική στην πόλη Goiânia της Βραζιλίας κατέληξε λανθασμένα σε μάντρα με παλιοσίδερα, και το λαμπερό άλας του καισίου πωλήθηκε σε περίεργους μη μορφωμένους αγοραστές. Αυτό οδήγησε στον θάνατο 4 ατόμων και τον σοβαρό τραυματισμό από έκθεση σε ακτίνες-γ.
Πηγές ακτίνων-γ εσώκλειστες σε μεταλλικό κιβώτιο μπορεί λανθασμένα να ανακατευτούν με παλιοσίδερα προοριζόμενα για χυτήρια με αποτέλεσμα την παραγωγή ατσαλιού μολυσμένο με ραδιενεργό υλικό.
Ένα άλλο σημαντικό παράδειγμα είναι το ατύχημα της ισπανικής εταιρείας ανακύκλωσης Acerinox το 1998, η οποία από λάθος έλιωσε κάποια ποσότητα καισίου-137 που προερχόταν από μηχάνημα ακτίνων-γ.
Το 2009, μια κινεζική εταιρεία τσιμέντου στο Tongchuan της επαρχίας Shaanxi, κατεδάφησε ένα παλιό εγκαταλειμμένο εργοστάσιο τσιμέντου και δεν ακολούθησε τον ενδεδειγμένο τρόπο χρήσης ραδιενεργών υλικών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μέρος του καισίου-137 από μηχάνημα μετρήσεων να καταλήξει μαζί με 8 φορτηγά παλιοσίδερα σε χυτήριο, όπου το καίσιο έλιωσε μαζί με το ατσάλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καίσιο
Σαν Τζενόνε ντελι Ετζελίνι
Το Σαν Τζενόνε ντελι Ετζελίνι (ιταλικά: San Zenone degli Ezzelini, βενετικά: San Xenon, San Denon ή San ðenon) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Δελφίνη του Βελγίου
Η Δελφίνη του Βελγίου (Delphine de Belgique, 22 Φεβρουαρίου 1968 -) είναι Βελγίδα καλλιτέχνης και μέλος της Βελγικής βασιλικής οικογένειας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1968 στο Υκλ, και είναι η εξωσυζυγική κόρη του Αλβέρτου Β΄ του Βελγίου και της Βαρώνης Σίβυλλα ντε Σίλς Λονγκσάμπ, ερωμένη του Αλβέρτου, δεκαοκτώ χρόνια, πριν από την ανοδό του στον Βελγικό θρόνο. Η μητέρα της ήταν παντρεμένη με τον ευγενή και βιομήχανο Ιάκωβο Μποέλ, από τον οποίο υιοθέτησε το επώνυμο.
Η πριγκίπισσα παρακολούθησε ιδιωτικά σχολεία στην Αγγλία και την Ελβετία και σπούδασε στο Chelsea School of Art and Design στο Λονδίνο, από την οποία αποφοίτησε με πτυχίο Καλών Τεχνών το 1990.
Το 2003 παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Ο'Χερ, Αμερικανός με Ιρλανδικές ρίζες. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Από το 1999 η Δελφίνη υποστήριζε ότι είναι κόρη του Βασιλιά Αλβέρτου. Ο Αλβέρτος δεν την αναγνώρισε ως κόρη του παρά μόνο μετά το τεστ DNA τον Ιανουάριο του 2020. Την 1η Οκτωβρίου 2020, το Βελγικό δικαστήριο της αναγνώρισαν επίσημα τον τίτλο της Πριγκίπισσας της Σαξονίας-Κόμπουργκ και την προσφώνηση της Βασιλικής Υψηλότητας, για την ίδια και τα δύο παιδιά της.
Στις 9 Οκτωβρίου 2020, αυτή και ο αδελφός της Βασιλιάς Φίλιππος είχαν την πρώτη τους συνάντηση στο Βασιλικό Κάστρο του Λάκεν. Με τον πατέρα της και τη σύζυγό του, Βασίλισσα Πάολα, η αρχική συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2020 στο Κάστρο Μπελβεντέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Βέλγοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βελγίου Κατηγορία:Βέλγοι γλύπτες
Όουλαϊνεν
To Όουλαϊνεν (φινλανδικά: Oulainen) είναι δήμος της Φινλανδίας, που ιδρύθηκε το 1865 και χαρακτηρίστηκε πόλη το 1977.
Βρίσκεται στη Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 8.198 κατοίκων (2003) και καλύπτει έκταση 597,6 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 9,86 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 13,9 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι τα Φινλανδικά.
Εκτός από την ομώνυμη πόλη, ο δήμος περιλαμβάνει και τα γύρω χωριά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας Κατηγορία:Πόλεις της Φινλανδίας
Δολοφονία
Η δολοφονία είναι ο θάνατος ενός ανθρώπου ή και ζώου που διαπράττεται λόγω εγκληματικής αμέλειας ή αδιαφορίας για την αξία της ζωής. Οι περισσότερες κοινωνίες θεωρούν τη δολοφονία ως ένα εξαιρετικά σοβαρό έγκλημα και πιστεύουν ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να λάβει σκληρές ποινές για σκοπούς παραδειγματισμού. Στις περισσότερες χώρες, ένα πρόσωπο που καταδικάστηκε για δολοφονία αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης μακράς διάρκειας, ενδεχομένως ποινή ισόβιας κάθειρξης, και σε λίγες περιπτώσεις θανατική ποινή.