cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκνιέζνο
Ύστερη μοντέρνα περίοδος
αριστερά|μικρογραφία| Πίνακας του Γκνιέζνο του 19ου αιώνα. Το Γκνιέζνο προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, μετονομάστηκε σε Γκνέσεν (Gnesen) και έγινε μέρος της επαρχίας της Νότιας Πρωσίας. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο, ο πολωνικός στρατός, υπό τον Στρατηγό Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι, απελευθέρωσε την πόλη στις 22 Αυγούστου 1794 και νίκησε έναν Πρωσικό Στρατό βόρεια του Γκνέσεν, κοντά στο Γουαμπίσιν στις 29 Σεπτεμβρίου 1794. Αλλά λόγω της ήττας του Κοστσιούσκο στη Μάχη του Ματσεϊγιοβίτσε, εγκατέλειψε το σχέδιό του για το χειμώνα στο Μπρόμπερκ (Μπίντγκοστς) και μετακόμισε στον Θορν (Τόρουν) και υποχώρησε στην κεντρική Πολωνία. Έτσι, οι Πρώσοι επανέλαβαν την επίθεση στις 7 Δεκεμβρίου 1794. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων υπήρξε μια εξέγερση κατά της πρωσικής κυριαρχίας. Οι Γάλλοι εμφανίστηκαν στο Γκνέσεν τον Νοέμβριο του 1806 και μετά την εντολή του στρατηγού Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι, που εκδόθηκε σε όλες τις κωμοπόλεις και τους ιδιοκτήτες ακινήτων χώρας για να παραχωρήσουν άτομα για τις πολωνικές δυνάμεις, το Γκνέσεν παρείχε αρχικά 60 άτομα που συμμετείχαν στις μάχες του 1806-07. Κατά συνέπεια, η πόλη συμπεριλήφθηκε στο Δουκάτο της Βαρσοβίας, αλλά μετά την ήττα του Ναπολέοντα στη Ρωσία το 1812 καταλήφθηκε από τον ρωσικό στρατό και επέστρεψε στην Πρωσία στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815. Στη συνέχεια, το Γκνέσεν κυβερνήθηκε εντός του Κράις Γκνέσεν του Μεγάλου Δουκάτου του Πόζεν και της μεταγενέστερης Επαρχίας του Πόζεν. Ήταν ένα σημαντικό κέντρο της πολωνικής αντίστασης ενάντια στις πολιτικές γερμανοποίησης, καθώς εκεί υπήρχαν πολλοί πολωνικοί οργανισμοί και εκδοτικοί οίκοι.
Μετά την εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) και τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, η πόλη έγινε μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας και επανήλθε στο αρχικό της όνομα, Γκνιέζνο. Οι πολίτες-στρατιώτες του εντάχθηκαν στον πολωνικό στρατό πολεμώντας τους Μπολσεβίκους κατά τη διάρκεια του Πολωνικού-Σοβιετικού Πολέμου.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία| Μνημείο στον τόπο εκτέλεσης 24 Πολωνών από τους Γερμανούς το Νοέμβριο του 1939 στην περιοχή Ντάλκι. Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, η οποία ήταν η αφορμή για την έναρξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, το Γκνιέζνο κατελήφθη από γερμανικά στρατεύματα στις 11 Σεπτεμβρίου 1939. Στις 26 Οκτωβρίου 1939 προσαρτήθηκε στη Ναζιστική Γερμανία ως μέρος του Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οι ντόπιοι Πολωνοί υπέστησαν συλλήψεις, απελάσεις και μαζικές εκτελέσεις. Οι Γερμανοί δολοφόνησαν αρκετές εκατοντάδες κατοίκους, και περισσότεροι από 10.000 κάτοικοι της πόλης και του πόβιατ εκδιώχθηκαν στο Γενικό Κυβερνείο ή φυλακίστηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στα τέλη του 1940, στο ψυχιατρικό ινστιτούτο Ντζιεκάνκα (πολωνικά: Dziekanka, γερμανικά: Tiegenhof) κοντά στο Γκνιέζνο, 1172 ασθενείς εκκενώθηκαν και στη συνέχεια δολοφονήθηκαν. Και πάλι στα τέλη του 1940, εκατοντάδες ασθενείς δολοφονήθηκαν σε φορτηγά αεριών από τους κομάντο του Ρούντολφ Λάνγκε, μια υπομονάδα του Einsatzkommando 2. Παρ΄ όλα αυτά, το Γκνιέζνο παρέμεινε το κέντρο της πολωνικής αντίστασης.
Μετά την κατάληψη της πόλης από τον Κόκκινο Στρατό στις 21 Ιανουαρίου 1945, οι Σοβιετικοί πολέμησαν το πολωνικό υπόγειο κίνημα και απέλασαν τα μέλη του βαθιά στη Σοβιετική Ένωση. Η ίδια η πόλη δεν υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του πολέμου, ωστόσο, το 1940, οι Γερμανοί κατέστρεψαν το μνημείο του Βασιλιά Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου, το οποίο ξαναχτίστηκε μετά τον πόλεμο. Η πόλη στη συνέχεια αποκαταστάθηκε στην Πολωνία μετά τον πόλεμο.
Μεταπολεμική περίοδος
μικρογραφία| Το Γκνιέζνο κατά την επίσκεψη του [[Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄|Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ το 1979.]] Το 1979 και το 1997, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ επισκέφθηκε το Γκνιέζνο. Κατά τη δεύτερη επίσκεψη, πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις για την επέτειο της χιλιετίας από τον θάνατο του Αγίου Αδαλβέρτου με τη συμμετοχή προέδρων επτά χωρών της Κεντρικής Ευρώπης και 280.000 προσκυνητών από την Πολωνία και τον κόσμο. Το 2000, εορτάστηκε η χιλιετής επέτειος του Συνεδρίου του Γκνιέζνο και με την ευκαιρία αυτή το Σέιμ πραγματοποιήθηκε στο Γκνιέζνο, το μοναδικό που πραγματοποιήθηκε εκτός Βαρσοβίας τις τελευταίες δεκαετίες.
Αρχιεπίσκοποι του Γκνιέζνο
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Άποψη της Βασιλικής του Καθεδρικού Ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου και του Αγίου Αδαλβέρτου. Στη δεξιά πλευρά - εκκλησία υπό την επίκληση του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Ο Ρωμαιοκαθολικός αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο είναι παραδοσιακά ο Προκαθήμενος της Πολωνίας (Prymas Polski). Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, η θέση συχνά συνδυάστηκε με άλλες πόλεις, πρώτα με τον Πόζναν και μετά με τη Βαρσοβία. Το 1992 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ αναδιοργάνωσε την πολωνική ιεραρχία και η πόλη είχε για άλλη μια φορά ξεχωριστό επίσκοπο. Ο Καρδινάλιος Γιούζεφ Γκλεμπ, ο οποίος ήταν αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο και της Βαρσοβίας και διατήρησε τη Βαρσοβία, ορίστηκε να παραμείνει προκαθήμεμνος μέχρι τη συνταξιοδότησή του, αλλά αργότερα ο Αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο, επί του παρόντος Βόιτσεχ Πόλακ, θα ήταν και πάλι Προκαθήμεμνος της Πολωνίας.
Βασιλικές στέψεις στον καθεδρικό ναό του Γκνιέζνο
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Πανόραμα του Γκνιέζνο, 19ος αιώνας
Εικόνες
μικρογραφία| Παλιά Πόλη του Γκνιέζνο
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γκνιέζνο είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Γκνιέζνο Κατηγορία:Πρώην πρωτεύουσες της Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα πολωνικά
Get It (τραγούδι)
Το Get It είναι τραγούδι του Στήβι Γουόντερ και του Μάικλ Τζάκσον, με παραγωγό τον Γουόντερ για το άλμπουμ Characters. Η δισκογραφική εταιρεία του κομματιού ήταν η Motown, πρώην δισκογραφική εταιρεία του Τζάκσον.
Πληροφορίες για το κομμάτι
Το τραγούδι έφθασε έως τη 4η θέση στο R&B charts στις εβδομάδες από τη 2η Απριλίου 1988 μέχρι τη 16η Απριλίου 1988, και έγινε top ten R&B hit, τότε ένα μήνα αργότερα, στις 5 Μαΐου 1988, το τραγούδι έφθασε έως τη 80η θέση του Billboard Hot 100.
Το τραγούδι έχει τον Γουόντερ και τον Τζάκσον να συζητούν για το πώς να μεταχειρίζονται μια γυναίκα, μαζί με το τι θέλει μια γυναίκα, τι χρειάζεται και τι περιμένει από τον αγαπημένο της. Η extended version του κομματιού περιέχει στοιχεία από το Get Ready.
Ο Τζάκσον και ο Γουόντερ ήταν υποψήφιοι, το 1988, για Γκράμι στη κατηγορία Best R&B Performance by a Duo or Group with Vocals.
Τσαρτ
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Λευκορωσίας
thumb|Πινακίδα αυτοκινήτου της Λευκορωσίας|300x300εσ Οι πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Λευκορωσίας σήμερα αποτελούνται από τέσσερα ψηφία, δύο γράμματα και ένα άλλο ψηφίο και είναι της μορφής  1234 AB-5. Το πρώτο από τα γράμματα καθώς και το τελικό ψηφίο υποδεικνύουν την περιοχή της Λευκορωσίας στην οποία είναι ταξινομημένο το αυτοκίνητο. Η πινακίδα είναι λευκού χρώματος και οι χαρακτήρες μαύρου. Στο αριστερό άνω άκρο της πινακίδας υπάρχει η σημαία της Λευκορωσίας και από κάτω ο κωδικός της χώρας «BY».
Ιστορικό
Οι πινακίδες κυκλοφορίας της σοβιετικής εποχής στη Λευκορωσία έφεραν τέσσερεις αριθμούς  ακολουθούμενοι από τρία γράμματα στα κυριλλικά (π.χ. 12 34 MББ). Μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ το 1992, η μορφή των πινακίδων κυκλοφορίας της Λευκορωσίας άλλαξε. Το χρώμα των πινακίδων είναι λευκό ενώ οι χαρακτήρες - τέσσερα ψηφία και δύο ή τρία γράμματα – κόκκινοι, με το εθνόσημο στο κέντρο να χωρίζει τα ψηφία από τα γράμματα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
LICENSE PLATES OFBELARUS (BY), olavsplates.com
Κατηγορία:Μεταφορές στην Λευκορωσία Λευκορωσία
Μουσείο Βουκ και Ντοσιτέι
Το Μουσείο Βουκ και Ντοσιτέι (Музеј Вука и Доситеја / Muzej Vuka i Dositeja) είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία μουσεία στο Βελιγράδι, την πρωτεύουσα της Σερβίας. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1949 και απεικονίζει τη ζωή, το έργο και την κληρονομιά του Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς (1787–1864), του μεταρρυθμιστή της σερβικής γλώσσας, και του Ντοσιτέι Ομπράντοβιτς (1742–1811), ενός συγγραφέα που ήταν ο πρώτος υπουργός παιδείας της χώρας. Το μουσείο είναι ένας κρίσιμος χώρος για την κατανόηση της αναβίωσης του σερβικού πολιτισμού την εποχή της Πρώτης Σερβικής Εξέγερσης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από το 1979, αυτό το ίδρυμα διοικείται από το Εθνικό Μουσείο της Σερβίας.
Ιστορία
Το Μουσείο Βουκ και Ντοσιτέι, που ιδρύθηκε το 1949, βρίσκεται στο οθωμανικού τύπου κτήριο που κάποτε στέγαζε το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, το πρώτο ίδρυμα στη Σερβία που παρέχει τριτοβάθμια εκπαίδευση, το οποίο ιδρύθηκε το 1808 από τον Σέρβο διαφωτιστή Ντοσιτέι Ομπράντοβιτς κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Υπουργού Παιδείας και το κτήριο αναφέρεται πλέον και ως Λύκειο Ντοσιτέι. Ο Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς ήταν ένας από τους πρώτους μαθητές αυτού του εκπαιδευτικού ιδρύματος. Στη συνέχεια, η Ανώτατη Σχολή εξελίχθηκε σε Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Πιστεύεται επίσης ότι το κτήριο παλαιότερα φιλοξενούσε ένα χαρέμι.
Με τον καιρό, η διοίκηση του δήμου Βελιγραδίου είχε αρκετές σκέψεις σχετικά με το μέλλον του κτηρίου. Το 1939 σχεδιάστηκε η πλήρης ανοικοδόμηση αυτού του τμήματος της πόλης. Καθώς το κτήριο βρίσκεται στον κεντρικό κόμβο της οδού Gospodar Jevremova, οι προτάσεις ήταν να κατεδαφιστεί και να ευθυγραμμιστεί ο δρόμος ή να κατασκευαστεί ο δρόμος για να ακολουθεί μια πορεία γύρω από το κτήριο. Μέχρι τότε, ο δρόμος οδηγούσε στην υπαίθρια λαχαναγορά της Jovanova pijaca. Τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου θεώρησαν ότι το κτήριο έπρεπε να διατηρηθεί, ως παλιό κτήριο του Βελιγραδίου.
Με την ονομασία Περιοχή γύρω από το Λύκειο Ντοσιτέι, η γειτονιά που περιβάλλει το κτήριο τέθηκε υπό την προστασία του κράτους ως περιοχή πολιτιστικής και ιστορικής ενότητας.
Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία| [[Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς]] Χτισμένο το 1739, το κτήριο είναι ένα από τα οκτώ παλαιότερα διατηρημένα κτήρια κατοικιών στο Βελιγράδι σήμερα. Είναι διαμορφωμένο σύμφωνα με το πρότυπο ενός τυπικό οθωμανικού αρχοντικού στο Βελιγράδι. Είναι ένα σημαντικό πολιτιστικό ιστορικό μνημείο του Βελιγραδίου και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Το κτήριο αποτελείται από δύο ορόφους και μια σοφίτα. Η ξύλινη κατασκευή δαπέδου του μουσείου επισκευάστηκε το 2010.
Εσωτερικό
μικρογραφία| Μνημείο του [[Ντοσιτέι Ομπράντοβιτς]] Ο επάνω όροφος του κτηρίου είναι αφιερωμένος στον Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς. Το μουσείο έχει οργανωθεί από την κόρη του, Μίνα Βουκομάνοβιτς. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν αντικείμενα που ανήκαν στον συγγραφέα (ταξιδιωτικές τσάντες, γυαλιά, καλάμι, είδη καπνιστού), διάφορα έγγραφα που μεταφέρθηκαν από τη Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (διπλώματα, επαγγελματικές κάρτες, λογαριασμοί, κουπόνια), πορτρέτα, αλληλογραφία και πλήθος βιβλίων από την προσωπική του βιβλιοθήκη, συμπεριλαμβανομένου ενός αντιγράφου της αγγλικής μετάφρασης της ποίησης του Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς από τον Τζον Μπάουρινγκ από το 1827.
Το ισόγειο του κτηρίου είναι αφιερωμένο στον Ντοσιτέι Ομπράντοβιτς. Εκεί φυλάσσεται η βιβλιοθήκη του μουσείου, κάποια από τα υπάρχοντά του και μεγάλος αριθμός χειρογράφων του. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν ένα αντίγραφο της πλάκας (από το 1784) από την κατοικία του Ομπράντοβιτς στο Λονδίνο στην οδό St. Clement's Court EC4. Δυστυχώς, ελάχιστα προσωπικά του αντικείμενα σώζονται, γιατί καταστράφηκαν στον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου το 1813.
Καταλίν Τσεχ
Η Καταλίν Τσεχ (γεννημένη στις 29 Ιουνίου 1988) είναι Καναδής καταγωγής Ουγγαρέζα γιατρός και πολιτικός. Εξελέγη ως Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ΕΚ) με το Κίνημα Momentum (μέρος της ομάδας του κόμματος Renew Europe) στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2019.
Νεανικά χρόνια και καριέρα
Η Καταλίν Τσεχ γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1988 στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ του Καναδά. Η πρώιμη εκπαίδευσή της ήταν στο γυμνάσιο Τόλντι Φέρεντς στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Σέμμελβαϊς. Το 2015 απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στα Οικονομικά της Υγείας, Πολιτική και Νομική από το Πανεπιστήμιο Εράσμους του Ρότερνταμ. Την ίδια χρονιά, η Τσεχ ίδρυσε την ομάδα Κίνημα Momentum μαζί με εννέα άλλους. Η ομάδα έκανε εκστρατεία κατά της απόφασης της ουγγρικής κυβέρνησης να υποβάλει προσφορά για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024. Έκαναν αίτηση για δημοψήφισμα για το θέμα και συγκέντρωσαν περισσότερες από 266.000 υπογραφές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η κυβέρνηση να αποσύρει την προσφορά της.
Το Κίνημα Momentum έγινε κεντρώο πολιτικό κόμμα τον Μάρτιο του 2017. Τον Αύγουστο του 2017 διορίστηκε στο διοικητικό συμβούλιο του κόμματος. Η Τσέχ ήταν υποψήφια για το κόμμα στις βουλευτικές εκλογές της Ουγγαρίας το 2018. Το κόμμα δεν κέρδισε καμία έδρα στο κοινοβούλιο και το διοικητικό συμβούλιο (συμπεριλαμβανομένης της Τσεχ) παραιτήθηκε.
Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο
Η Καταλίν Τσεχ ήταν υποψήφιος για το Κίνημα Momentum στις ευρωπαϊκές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2019. Ήταν πρώτη στη λίστα του κόμματός της και εξελέγη ως μία από τις δύο ευρωβουλευτές (η άλλη ήταν η Άννα Ιουλία Ντονάτ) στην Ουγγαρία. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, είναι μία από τους οκτώ αντιπροέδρους της πολιτικής ομάδας Renew Europe. Η Τσεχ είναι μέλος της Επιτροπής Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας (από το 2019) και της Υποεπιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (από το 2020). Από το 2021, είναι μέλος της αντιπροσωπείας του Κοινοβουλίου στη Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης.
Εκτός από τις επιτροπές της, η Τσεχ είναι μέρος της αντιπροσωπείας του κοινοβουλίου για τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι επίσης υποστηρικτής της Διακομματικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την καταπολέμηση της διαφθοράς, της ευρωβουλευτικής συμμαχίας για την ψυχική υγεία και της ομάδας ευρωβουλευτών κατά του καρκίνου.
Πολιτικές θέσεις
Το 2020, η Καταλίν Τσεχ και η Χίλντε Βάουτμανς υπέβαλαν μια ανοιχτή επιστολή, στην οποία μια ομάδα 23 μελών της ομάδας Renew Europe κάλεσε τον Ζοζέπ Μπορέλ να πιέσει για συντονισμένες κυρώσεις που στοχεύουν Κινέζους ηγέτες και αξιωματούχους, που ευθύνονται για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα στρατόπεδα αναμόρφωσης της Σιντσιάνγκ και στο Χονγκ Κονγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Πιέβε ντι Μπόνο-Πρέτσο
Το Πιέβε ντι Μπόνο-Πρέτσο (ιταλικά: Pieve di Bono-Prezzo) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Πιέβε Τεζίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
BNP Paribas
Αριθμώντας, σχεδόν, 190,000 υπαλλήλους τον Φεβρουάριο 2022, η τράπεζα είναι οργανωμένη σε τρεις κύριους επιχειρηματικούς τομείς: «Commercial, Personal Banking & Services» (CPBS), «Investment & Protection Services» (IPS) και «Corporate & Institutional Banking» (CIB).
Η ίδρυση του ομίλου προήλθε το 2000 μέσω της συγχώνευσης των Banque nationale de Paris και Paribas.
Γεώργιος Μαξιμιλιάνοβιτς του Λόιχτενμπεργκ
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μαξιμιλιανού 3ου δούκα του Λόιχτενμπεργκ και της Μαρίας Νικολάεβνας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Νικολάου Α΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας. Αδέλφια του ήταν ο Νικόλαος 4ος δούκας και ο Ευγένιος 5ος δούκας του Λόιχτενμπεργκ.
Επειδή ο πατέρας του είχε ταξιδεύσει στην Αγ. Πετρούπολη και είχε νυμφευτεί την κόρη του τσάρου, είχε γίνει Ρώσος ευγενής ως πρίγκιπας Ρομανόβσκυ και απεκαλείτο Αυτοκρατορική Υψηλότητα. Το ίδιο και τα τέκνα του.
Ο πρώτος γάμος του
Ο πρώτος γάμος του έγινε με τη Θηρεσία των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρη του Πέτρου δούκα του Όλντενμπουργκ, εξαδέλφου της Αμαλίας της Ελλάδας. Ο αδελφός της Αλέξανδρος είχε νυμφευτεί την Ευγενία του Μπωαρναί, αδελφή του Γεωργίου το 1868. Ο πατέρας του Πέτρου, ο Γεώργιος είχε εγκατασταθεί στην Αγ. Πετρούπολη και νυμφευτεί την Αικατερίνη, κόρη του Παύλου Αυτοκράτορα της Ρωσίας· οι απόγονοί του είχαν ανατραφεί στη χώρα από τότε και είχαν γίνει Ρώσοι, όπως και η οικογένεια του Γεωργίου. Έτσι η Θηρεσία, παρά τον Γερμανικό τίτλο της, όπως και ο πατέρας της Πέτρος, είχε μεγαλώσει εξ ολοκλήρου στη Ρωσία και εθεωρείτο πάντα ως μέλος του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Οίκου. Απέκτησαν τέκνο τον Αλέξανδρο Γεωργίεβιτς, που νυμφεύτηκε μοργανατικά τη Ναντέζντα Καράλλι. Το 1883 η Θηρεσία απεβίωσε 31 ετών στην Αγ. Πετρούπολη.
Ο δεύτερος γάμος του
Στο Ίδρυμα Σμόλνυ της Αγ. Πετρούπολης σπούδαζαν η Μιλίτσα και η Αναστασία, 2η και 3η κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου. Ήταν υπό την άμεση προστασία της τσαρίνας Μαρίας/Δάγμαρ, συζύγου του Αλεξάνδρου Γ΄. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών τους, παρέμειναν στη μονή ένα έτος ακόμη και με τις διασκεδάσεις τους έγιναν πολύ δημοφιλείς στην κοινωνία. Τις δύο νέες πρόσεξαν ο Πέτρος Νικολάγιεβιτς μεγάλος δούκας της Ρωσίας (εξάδελφος του Αλεξάνδρου Γ΄) και ο Γεώργιος.
Το 1889 ο Πέτρος Νικολάγιεβιτς νυμφεύτηκε τη Μιλίτσα και το ίδιο έτος, στην ιδιοκτησία Σεργκέγιεβσκο ο Γεώργιος νυμφεύτηκε την Αναστασία. Ο Αλέξανδρος Γ΄ της έδωσε ως δώρο κοσμήματα (trousseau) και σημαντική προίκα. Απέκτησαν τέκνα τον Σεργκέι, που έμεινε άγαμος και την Έλενα, που παντρεύτηκε τον Στέφαν κόμη Τυσκιέβιτς, Πολωνό ευγενή και βιομήχανο.
Η οικογένεια είχε μία μικρή ιδιοκτησία κοντά στον Εύξεινο Πόντο, όπου έμεναν τον χειμώνα. Ήταν εκεί το 1905, όταν έζησαν την εξέγερση του θωρηκτού Ποτέμκιν. Την άνοιξη πήγαιναν στην κατοικία τους στο Πέτερχοφ, τη βίλα Σεργκέβσκαγια Ντάτσα, όπου έμεναν όλο το καλοκαίρι.
Ο Γεώργιος απέκτησε Γαλλίδα ερωμένη και έμενε μαζί της, πράγμα που θύμωσε πολύ τον Αλέξανδρο Γ΄: όταν του είπαν ότι ο Γεώργιος περνούσε τις διακοπές του στην παραθαλάσσια πόλη Μπιαρίτς νοτιοδυτικά της Γαλλίας, ο τσάρος είπε: "ώστε ξεπλένει τις βρωμιές του στα κύματα του ωκεανού". Ο γάμος τους ήταν "θύελλα και καταιγίδα" με τον Γεώργιο να προσβάλλει και να ντροπιάζει την Αναστασία από την πρώτη ημέρα. Αυτή μπόρεσε και έλαβε διαζύγιο από εκείνον το 1906. Πολλές πηγές -κυρίως από το περιβάλλον της 2ης συζύγου του- αναφέρουν ότι ήταν εμφανίσιμος, αλλά "χαζός και κάπως λυπημένος ως ιδιώτης". Μετά τον χωρισμό η Αναστασία δήλωσε ότι το έκανε, διότι δεν μπορούσε την "ανυπόφορη βλακεία του". Έπειτα αυτή παντρεύτηκε για 2η φορά, τον Νικόλαο μεγάλο δούκα της Ρωσίας (αδελφό του Πέτρου, συζύγου της Μιλίτσας). Η μητέρα του Νικολάου και του Πέτρου, η Αλεξάνδρα των Σ.Χ.Γκόττορπ, ήταν αδελφή της Θηρεσίας.
Μετέπειτα ζωή
Ο πρωτότοκος αδελφός του Νικόλαος 4ος δούκας (απεβ. 1891) είχε κάνει μοργανατικό γάμο, έτσι αποκλείστηκαν οι άρρενες απόγονοί του από τη διαδοχή. Ο δευτερότοκος Ευγένιος 5ος δούκας απεβίωσε το 1901 χωρίς άρρεν τέκνο, οπότε ο Γεώργιος έγινε επικεφαλής του Οίκου των Μπωαρναί. Το 1900 εθεωρείτο πιθανός διάδοχος του άτεκνου Αλεξάνδρου Α΄ Ομπρένοβιτς της Σερβίας. Όμως ένα αιματηρό πραξικόπημα το 1903 έφερε τον Πέτρο Α΄ Καρατζόρτζεβιτς στον θρόνο.
Ο Γεώργιος κληρονόμησε μία μεγάλη συλλογή πινάκων, γλυπτών και άλλων έργων τέχνης από τον πατέρα του, που τα είχε φέρει από το Μόναχο, όταν ήλθε στην Αγ. Πετρούπολη για να νυμφευτεί τη Μαρία Νικολάγιεβνα. Τάφηκε στο Μαυσωλείο των Μεγάλων Δουκών στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου, στον τάφο Νο 29, στην Αγ. Πετρούπολη.
Επειδή και ο αδελφός του Ευγένιος είχε κάνει μοργανατικό γάμο, ο Γεώργιος ήταν ο μόνος που είχε κάνει δυναστικό. Από τους γιους του ο Αλέξανδρος ήταν άτεκνος και ο Σεργκέι άγαμος, έτσι όταν ο τελευταίος απεβίωσε το 1974 ο τίτλος του δούκα του Λόιχτενμπεργκ εξέλιπε. Ο Γεώργιος αναφέρεται σαν ένας ήρωας στο έργο ''Η Λευκή Νύχτα της Αγ. Πετρούπολης'' του Νικολάου πρίγκιπα της Ελλάδας, γιου της εξαδέλφης του Όλγας της Ελλάδας.
Οικογένεια
Το 1883 απεβίωσε η Θηρεσία και ο Γεώργιος έκανε δεύτερο γάμο, με την Αναστασία των Πετρόβιτς-Νιέγκος, κόρη του Νικολάου του Μαυροβουνίου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπωαρναί
Πομαρόλο
Το Πομαρόλο (ιταλικά: Pomarolo) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Β΄ εμφύλιος πόλεμος στο Σουδάν
Ο Δεύτερος εμφύλιος πόλεμος στο Σουδάν ήταν εμφύλια σύρραξη (1983-2005) μεταξύ της κυβέρνησης του Σουδάν και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού του Σουδάν (SPLA). Ήταν σε μεγάλο βαθμό συνέχεια του πρώτου σουδανικού εμφυλίου πολέμου του 1955 έως το 1972. Παρά το γεγονός ότι ξεκίνησε από το νότιο Σουδάν, εξαπλώθηκε έως τα όρη Νούμπα και τον Γαλάζιο Νείλο. Διήρκεσε 22 χρόνια και είναι ένας από τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους εμφυλίους πολέμους. Η κατάληξή του ήταν η ανεξαρτησία του Νότιου Σουδάν έξι χρόνια μετά το τέλος του πολέμου.
Περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ως αποτέλεσμα του πολέμου, της πείνας και των ασθενειών που εξαπλώθηκαν εξαιτίας της σύγκρουσης. Τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι στο νότιο Σουδάν εκτοπίστηκαν τουλάχιστον μία φορά (και συνήθως κατ' επανάληψη) κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο αριθμός των αμάχων νεκρών είναι ένας από τους υψηλότερους μαζί με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και σημαδεύτηκε από μεγάλο αριθμό παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται η δουλεία και οι μαζικές δολοφονίες. Η σύγκρουση έληξε επίσημα με την υπογραφή ειρηνευτικής συμφωνίας (CPA) τον Ιανουάριο του 2005.
Επισκόπηση
Ο Σουδανικός εμφύλιος χαρακτηρίζεται συχνά ως σύγκρουση της κεντρικής κυβέρνησης και των επεκτατικών και επικυριαρχικών της τάσεων κατά των διαφορετικών μη ανεπτυγμένων λαών της περιφέρειας του Σουδάν, οι οποίοι προέβαλαν ισχυρισμούς για περιθωριοποίηση. Βασίλεια και μεγάλες δυνάμεις που αναπτύχθηκαν κατά μήκος του ποταμού Νείλου συγκρούστηκαν με τους λαούς της ενδοχώρας του Σουδάν επί αιώνες. Τουλάχιστον από τον 17ο αιώνα, οι κεντρικές κυβερνήσεις της χώρας προσπάθησαν να ρυθμίσουν και να εκμεταλλευτούν τις αναξιοποίητες νότιες και ηπειρωτικές περιοχές του Σουδάν.
Ορισμένες πηγές περιγράφουν την σύγκρουση ως εθνοθρησκευτική, βάσει των επιδιώξεων της μουσουλμανικής κεντρικής κυβέρνησης να επιβάλλει τον νόμο της Σαρία στις νότιες μη μουσουλμανικές περιοχές. Οι συγκεκριμένες επιδιώξεις οδήγησαν αρχικά στη αύξηση της βίας και τελικά στον εμφύλιο πόλεμο. Με τη σειρά του ο Ντάγκλας Τζόνσον επεσήμανε τις εκμεταλλευτικές προθέσεις και δράσεις της κεντρικής κυβέρνησης ως βασική αιτία της σύγκρουσης.
Ο δεύτερος εμφύλιος πόλεμος έγινε εν μέρει για τους φυσικούς πόρους με αποκορύφωμα την κρίση του Χέγκλιγκ (Heglig Crisis). Ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο βρίσκονται σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου νότια και ως εκ τούτου σημαντικά ξένα συμφέροντα (τα έσοδα από το πετρέλαιο έχουν ιδιωτικοποιηθεί, όπως στη Νιγηρία). Το βόρειο Σουδάν επιθυμούσε τον έλεγχο των κοιτασμάτων, επειδή βρίσκονται στην άκρη της ερήμου Σαχάρας, σε περιοχές ακατάλληλες για γεωργική ανάπτυξη. Τα έσοδα από το πετρέλαιο αποτελούν περίπου το 70% των εσόδων των εξαγωγών του Σουδάν και συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας η οποία, σε αντίθεση με τον Νότο, δεν εξαρτάται από τη διεθνή βοήθεια. Λόγω των πολλών παραποτάμων που εκβάλλουν στον Νείλο και των ισχυρότερων βροχοπτώσεων οι βόρειες περιοχές έχουν ανώτερη πρόσβαση στο νερό και σε εύφορη γη.
Στον εμφύλιο πόλεμο περιλαμβάνονται και οι συγκρούσεις μεταξύ αντιμαχομένων φυλών στον Νότο. Οι περισσότερες από τις συγκρούσεις συνέβησαν μεταξύ των Νούερ και των Ντίνκα, αλλά και άλλων εθνοτικών ομάδων που ενεπλάκησαν στις συγκρούσεις. Οι φυλετικές συγκρούσεις συνεχίστηκαν, καθώς, ακόμη και το 2009 αναφέρθηκαν ισχυρές συγκρούσεις μεταξύ των Μούρλε και των Νούερ.
Ο πρώτος εμφύλιος πόλεμος τελείωσε το 1972, με τη συμφωνία της Αντίς Αμπέμπα. Βάσει της συμφωνίας παρασχέθηκε θρησκευτική και πολιτιστική αυτονομία στον Νότο.
Παραβίαση της συνθήκης της Αντίς Αμπέμπα
Η Συμφωνία της Αντίς Αμπέμπα ενσωματώθηκε στο Σύνταγμα του Σουδάν. Η παραβίαση της συμφωνίας οδήγησε στον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο.
Οι πρώτες παραβιάσεις συνέβησαν όταν ο Πρόεδρος Γκαφάρ Νιμέιρι (Gaafar Nimeiry) προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών σε αλληλοεπικαλυπτόμενες περιοχές των συνόρων μεταξύ Βορρά-Νότου. Πετρέλαιο ανακαλύφθηκε στο Μπεντιού το 1978, στο νότιο Κουρντουφάν και τον Άνω Γαλάζιο Νείλο το 1979. Δημιουργήθηκαν οι πετρελαιοπηγές Ενότητα το 1980, η Άνταρ το 1981 και στο Χέγκλιγκ το 1982. Η πρόσβαση στις πετρελαιοπηγές σήμαινε δυνητικά σημαντικά οικονομικά οφέλη σε όποιον τις ήλεγχε.
Οι Ισλαμιστές φονταμενταλιστές στον Βορρά ήταν δυσαρεστημένοι με τη συμφωνία της Αντίς Αμπέμπα, η οποία έδωσε σχετική αυτονομία στην μη ισλαμική πλειοψηφία της αυτόνομης περιφέρειας του Νότιου Σουδάν. Δεδομένου ότι η θέση τους ενισχύθηκε στην εξουσία, το 1983 ο πρόεδρος Νιμέιρι δήλωσε ότι το Σουδάν ήταν ενιαίο ισλαμικό κράτος, τερματίζοντας μονομερώς την αυτονομία της Περιφέρειας του Νοτίου Σουδάν.
Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός του Σουδάν (SPLA)
Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός του Σουδάν (SPLA) ιδρύθηκε το 1983 από ομάδα ανταρτών και πολέμησε για την αποκατάσταση της αυτονομίας της περιφέρειας του Νότιου Σουδάν ενάντια στην κεντρική κυβέρνηση. Παρόλο που είχε τη βάση του στο Νότιο Σουδάν, αυτοπροσδιορίστηκε ως κίνημα για όλους τους καταπιεσμένους πολίτες του Σουδάν και καθοδηγείτο από τον Τζον Γκαράνγκ (John Garang). Αρχικά, ο SPLA ξεκίνησε την εκστρατεία του για ένα «Ενωμένο Σουδάν», επικρίνοντας την κεντρική κυβέρνηση για πολιτικές που οδηγούν σε εθνική «αποσύνθεση».
Τον Σεπτέμβριο του 1984 ο πρόεδρος Νιμέιρι ανακοίνωσε το τέλος της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και τη διάλυση των δικαστήριων έκτακτης ανάγκης, αλλά σύντομα δημοσίευσε μια νέα νομοθετική πράξη, για τη διατήρηση πολλών από τις πρακτικές που ακολουθούσαν τα δικαστήρια έκτακτης ανάγκης. Παρά τις δημόσιες διαβεβαιώσεις του Νιμέιρι ότι θα τηρούνταν τα δικαιώματα των μη μουσουλμάνων, οι μη μουσουλμανικές κοινότητες παρέμειναν βαθιά καχύποπτες.
Η περίοδος 1985–1991
Στις 6 Απριλίου, ανώτεροι αξιωματικοί του στρατού υπό την ηγεσία του στρατηγού Αμπντούλ Ραχμάν Σουάρ αντ-Νταχάμπ προέβησαν σε πραξικόπημα, εκδιώκοντας τον Νιμέιρι. Μεταξύ των πρώτων πράξεων της νέας κυβέρνησης ήταν να αναστείλει το σύνταγμα του 1983, να ακυρώσει το διάταγμα περί ισλαμικού κράτους και να διαλύσει την Σοσιαλιστική Ένωση του Σουδάν του Νιμέιρι. Ωστόσο, οι «νόμοι του Σεπτεμβρίου» για τη θέσπιση του ισλαμικού νόμου της Σαρία δεν ανεστάλησαν.
Τοποθετήθηκε 15μελές μεταβατικό στρατιωτικό συμβούλιο υπό την προεδρία του Σουάρ αντ-Νταχάμπ το 1983. Σε συνεργασία με μια άτυπη διάσκεψη των πολιτικών κομμάτων, όπως και των συνδικαλιστικών και επαγγελματικών οργανώσεων, γνωστή ως «Συνάθροιση», το στρατιωτικό συμβούλιο διόρισε προσωρινό πολιτικό υπουργικό συμβούλιο, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Δρ. Αλ-Γιαζούλι Νταφ'αλλάχ. Οι εκλογές έγιναν τον Απρίλιο του 1986 και το μεταβατικό στρατιωτικό συμβούλιο παρέδωσε την εξουσία σε πολιτική κυβέρνηση. Η κυβέρνηση συνασπισμού με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Σαντίκ αλ-Μαχντί (Sadiq al-Mahdi) του εθνικού κόμματος Ούμα, το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα (DUP), το Εθνικό Ισλαμικό Μέτωπο (NIF) του Χασάν αλ-Τουράμπι (Hassan al-Turabi) και αρκετά νότια κόμματα. Η συμμαχία διαλύθηκε και μεταρρυθμίστηκε αρκετές φορές μέσα στα επόμενα χρόνια με τον πρωθυπουργό Σαντίκ αλ-Μαχντί και το κόμμα Ούμα πάντα σε κεντρικό ρόλο.
Τον Μάιο του 1986, η κυβέρνηση συνασπισμού του Σαντίκ αλ-Μαχντί ξεκίνησε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τον Απελευθερωτικό Στρατό του Σουδάν Λαού (SPLA) με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Τζον Γκάρανγκ. Το ιδιο έτος ο SPLA και Σουδανικά πολιτικά κομμάτων συναντήθηκαν στην Αιθιοπία και συμφώνησαν με τη διακήρυξη «του Φράγματος Κόκα», η οποία ζητούσε την κατάργηση του ισλαμικού νόμου της Σαρία και τη σύγκληση ενός συνταγματικού συνεδρίου. Το 1988, ο SPLA και το DUP συμφώνησαν σε ένα ειρηνευτικό σχέδιο που προέβλεπε την κατάργηση των στρατιωτικών συμφώνων με την Αίγυπτο και τη Λιβύη, το πάγωμα του νόμου της Σαρία, τον τερματισμό της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και την κατάπαυση του πυρός. Παρόλα αυτά, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου ο δεύτερος εμφύλιος πόλεμος εντάθηκε και η εθνική οικονομία συνέχισε να επιδεινώνεται. Όταν αυξήθηκαν οι τιμές των βασικών αγαθών το 1988, ακολούθησαν ταραχές που ακύρωσαν τις αυξήσεις. Δεδομένου ότι ο πρωθυπουργός Σαντίκ αλ-Μαχντί αρνήθηκε να εγκρίνει το σχέδιο ειρήνης που επιτεύχθηκε από το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα (DUP) και τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (SPLA), τον Νοέμβριο του 1988 το DUP εγκατέλειψε την κυβέρνηση συνασπισμού. Η νέα κυβέρνηση σχηματίστηκε από το κόμμα Ούμα και το φονταμενταλιστικό Εθνικό Ισλαμικό Μέτωπο (NIF). Τον Φεβρουάριο του 1989, ο στρατός έστειλε στον Σαντίκ αλ-Μαχντί τελεσίγραφο: ή θα κινείτο προς την κατεύθυνση της ειρήνης ή θα καθαιρείτο. Ο ίδιος επέλεξε τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης με το DUP και ενέκρινε την ειρηνευτικό σχέδιο SPLA/DUP. Κατόπιν προγραμματίστηκε συνταγματική διάσκεψη για τον Σεπτέμβριο του 1989.
Ωστόσο, στις 30 Ιουνίου 1989, αξιωματικοί του στρατού υπό τον τότε συνταγματάρχη Ομάρ Χασάν αλ-Μπασίρ (Omar Hassan al-Bashir}, με την υποκίνηση και υποστήριξη του Εθνικού Ισλαμικού Μετώπου (NIF), αντικατέστησαν την κυβέρνηση Σαντίκ αλ-Μαχντί με το Επαναστατικό Συμβούλιο Εθνικής Σωτηρίας (RCC), στρατιωτική δικτατορία 15 αξιωματικών του στρατού επικουρούμενη από πολιτικό υπουργικό συμβούλιο. Ο στρατηγός πλέον αλ-Μπασίρ έγινε πρόεδρος, αρχηγός κράτους, πρωθυπουργός και επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων.
Η στρατιωτική κυβέρνηση απαγόρευσε τα συνδικάτα, τα πολιτικά κόμματα και άλλα «μη θρησκευτικά» ιδρύματα. Περίπου 78.000 μέλη του στρατού, της αστυνομίας και της πολιτικής διοίκησης είχαν εκκαθαρίστηκαν προκειμένου να αναμορφωθεί η κυβέρνηση.
Τον Μάρτιο του 1991, ένας νέος ποινικός κώδικας, ο Ποινικός νόμος του 1991, προέβλεπε σκληρές τιμωρίες σε εθνικό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων των ακρωτηριασμών και του λιθοβολισμού. Παρά το γεγονός ότι οι νότιες πολιτείες επίσημα εξαιρούνταν από αυτές τις ισλαμικές απαγορεύσεις και κυρώσεις, ο νόμος του 1991 προέβλεπε πιθανή μελλοντική εφαρμογή του ισλαμικού νόμου της Σαρίας στον Νότο. Το 1993 η κυβέρνηση απέσπασε τους περισσότερους μη μουσουλμάνους δικαστές από τον Νότο προς τον Βορρά, αντικαθιστώντας τους με μουσουλμάνους δικαστές στον Νότο. Η διαμόρφωση ειδικής αστυνομικής δύναμης για την δημόσια τάξη, προκειμένου να επιβληθεί ο νόμος της Σαρία, είχε ως αποτέλεσμα την σύλληψη και επιβολή κυρώσεων της Σαρία σε Νότιους και άλλους μη μουσουλμάνους που ζούσαν στον Βορρά.
Πόλεμος: 1991–2001
Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός του Σουδάν (SPLA) είχε τον έλεγχο μεγάλων περιοχών της Εκουατόρια, Μπαχρ αλ-Γκαζάλ και των επαρχιών του Άνω Νείλου. Δραστηριοποιείτο επίσης στα νότια τμήματα του Νταρφούρ, του Κορντοφάν και των επαρχιών του Γαλάζιου Νείλου. Η κυβέρνηση ήλεγχε μια σειρά από τις μεγάλες νότιες πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Τζούμπα, του Βάου και του Μαλακάλ. Η ανεπίσημη εκεχειρία του Μαΐου μεταξύ του SPLA και της κυβέρνησης έληξε τον Οκτώβριο του 1989.
Τον Ιούλιο του 1992, μετά από κυβερνητική επίθεση στο νότιο Σουδάν καταλήφθηκε η έδρα του SPLA στο Τόριτ.
Χρησιμοποιήθηκαν τόσο οι κυβερνητικές τακτικές ένοπλες δυνάμεις όσο και η διαβόητη παραστρατιωτική οργάνωση Λαϊκές Δυνάμεις Άμυνας, (PDF), για την επιδρομή στα χωριά του Νότου και τα όρη Νούμπα. Οι εθνικές κυβερνήσεις του Σουδάν έχουν μακρά ιστορία στην χρήση διαμεσολαβητικού πολέμου στο νότιο Σουδάν για την διατήρηση των τακτικών δυνάμεών τους. Οι παραστρατιωτικές ομάδες χρησιμοποιούνταν σε τοπικό επίπεδο και με συγκεκαλυμμένη τη σχέση τους με την εθνική κυβέρνηση. Πολλές τέτοιες ομάδες ευθυγραμμισμένες με το Χαρτούμ δημιουργήθηκαν και στη συνέχεια εξοπλίστηκαν από το Εθνικό Ισλαμικό Μέτωπο (NIF) σε μια εσκεμμένη τακτική του «διαίρει και βασίλευε».
Τον Αύγουστο του 1991 εσωτερική διαμάχη ανάμεσα στους αντάρτες οδήγησε τους αντιπάλους της ηγεσίας του συνταγματάρχη Γκαράνγκ στο Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του Σουδάν SPLA να σχηματίσουν την αποκαλούμενη φατρία Ναζίρ του επαναστατικού στρατού. Η προσπάθεια για την ανατροπή του Γκαράνγκ καθοδηγήθηκε από τους Ρίεκ Ματσάρ (Riek Machar) και Λαμ Άκολ (Lam Akol). Τον Νοέμβριο του 1991, η φράξια του Αλελευθερωτικού Στρατού SPLA-Nasir πραγματοποίησε την σφαγή του Μπορ, στην πόλη Μπορ δολοφονώντας περίπου 2.000 αμάχους. Τον Σεπτέμβριο του 1992, ο Γουίλιαμ Νίον Μπάνι (William Nyuon Bany) σχημάτισε δεύτερη φατρία και τον Φεβρουάριο του 1993 ο Κερουμπίνο Κουάνιν Μπολ (Kerubino Kwanyin Bol) την τρίτη φραξιονιστική παράταξη ανταρτών. Στις 5 Απριλίου 1993 οι τρεις ομάδες ανταρτών ανακοίνωσαν συνασπισμό των ομάδων τους, τον Ενωμένο SPLA σε συνέντευξη Τύπου στο Ναϊρόμπι της Κένυας.
Στην περίοδο 1990-91, η σουδανική κυβέρνηση υποστήριξε τον Σαντάμ Χουσεΐν στον πόλεμο του Κόλπου. Η συγκεκριμένη υποστήριξη άλλαξε την αμερικανική στάση απέναντι στη χώρα. Η διοίκηση του Μπιλ Κλίντον απαγόρευσε τις αμερικανικές επενδύσεις στη χώρα διαθέτοντας παράλληλα χρήματα και υποστήριξη στις γειτονικές χώρες για την απώθηση των επιδρομών του Σουδάν. Επίσης, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν προσπάθειες για την απομόνωση του Σουδάν, το οποίο κατηγόρησαν ως κράτος τρομοκράτη.
Το 1993, οι ηγέτες της Ερυθραίας, της Αιθιοπίας, της Ουγκάντα και της Κένυας συμμετείχαν σε ειρηνευτική πρωτοβουλία για το Σουδάν, υπό την αιγίδα της Διακυβερνητικής Αρχής για την Ανάπτυξη (IGAD), με αμφισβητούμενα αποτελέσματα. Η πρωτοβουλία της IGAD είχε ως αποτέλεσμα την Διακήρυξη Αρχών (DOP) το 1994, για τον προσδιορισμό των βασικών απαραίτητων στοιχείων για μια δίκαιη και συνολική διευθέτηση της ειρήνης, δηλαδή, τη σχέση μεταξύ θρησκείας και κράτους, την κατανομή της εξουσίας, την κατανομή του πλούτου και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης για τον Νότο. Η σουδανική κυβέρνηση δεν υπέγραψε την DOP μέχρι το 1997, οπότε υπέστη σημαντικές ήττες από το SPLA στο πεδίο της μάχης.
Το 1995, η αντιπολίτευση των βορείων περιοχών ενώθηκε με τμήματα των νότιων για να δημιουργήσει συνασπισμό των κομμάτων της αντιπολίτευσης, υπό την Εθνική Δημοκρατική Συμμαχία (NDA). Η εξέλιξη αυτή άνοιξε βορειοανατολικό μέτωπο στον εμφύλιο πόλεμο, γεγονός που κατέστησε τη σύρραξη σύγκρουση κέντρου-περιφέρειας και όχι απλά σύγκρουση Βορρά-Νότου. Τα συμβαλλόμενα μέρη SPLA, DUP και Ούμα ήταν οι βασικές ομάδες που συγκρότησαν τη συμμαχία, μαζί με διάφορα μικρότερα κόμματα και βόρειες εθνοτικές ομάδες.
Το 1995, η Ερυθραία, η Αιθιοπία και η Ουγκάντα ενέτειναν την στρατιωτική βοήθεια στο SPLA αποστέλλοντας στρατεύματα στο Σουδάν. Η στρατιωτική ανάμειξη της Ερυθραίας και της Αιθιοπίας αποδυναμώθηκε, όταν οι δύο χώρες συμμετείχαν στην μεταξύ τους μεθοριακή σύγκρουση το 1998. Η υποστήριξη της Ουγκάντα αποδυναμώθηκε, όταν μετατόπισε την προσοχή της στην σύγκρουσή της με την Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Μέχρι το 1997, επτά ομάδες στο κυβερνητικό στρατόπεδο, με επικεφαλής τον πρώην υπολοχαγό Ρίεκ Ματσάρ, υπέγραψαν την Ειρηνευτική συμφωνία του Χαρτούμ με το NIF, σχηματίζοντας έτσι τις Ένοπλες Δυνάμεις του Νοτίου Σουδάν (SSDF). Επίσης, το 1997 η κυβέρνηση υπέγραψε τις συμφωνίες των ορέων Νούμπα και Φασόντα με ομάδες ανταρτών. Σε αυτές περιλαμβάνονται και οι συμφωνίες του Χαρτούμ, που έληξαν τη στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της κυβέρνησης και σημαντικών φατριών ανταρτών. Πολλοί από αυτούς τους ηγέτες στη συνέχεια μετακόμισαν στο Χαρτούμ, όπου ανέλαβαν διαφόρους ρόλους στην κεντρική κυβέρνηση ή συνεργάστηκαν με την κυβέρνηση σε στρατιωτικές δράσεις εναντίον του SPLA.
Τον Ιούλιο του 2000 στην Κοινή Πρωτοβουλία για το Σουδάν της Λιβύης και της Αιγύπτου τέθηκε εκ νέου το ζήτημα της δημιουργίας προσωρινής κυβέρνησης, του καταμερισμού της εξουσίας, της συνταγματικής μεταρρύθμισης και της διενέργειας εκλογών. Οι νότιες περιφέρειες αντιτάχθηκαν στην κοινή πρωτοβουλία, γιατί δεν αντιμετώπιζε ζητήματα της σχέσης μεταξύ θρησκείας και κράτους και παρέλειψε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Δεν είναι σαφές σε ποιο βαθμό η πρωτοβουλία αυτή θα μπορούσε να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην οικοδόμηση της ειρήνης, καθώς στόχευε κυρίως στην προστασία των συμφερόντων της Αιγύπτου, υπέρ της ενότητας του Σουδάν.
Ειρηνευτική συμφωνία
Οι ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ των ανταρτών των νότων περιοχών και της κυβέρνησης παρουσίασαν σημαντική πρόοδο το 2003. Στις αρχές του 2004, αν και συνεχίζονταν οι αψιμαχίες σε τμήματα του νότιου Σουδάν, υπεγράφη Συνολική Ειρηνευτική Συμφωνία στις 9 Ιανουαρίου 2005 στο Ναϊρόμπι.
Οι όροι της συνθήκης ειρήνης είχαν ως εξής :
Σημείο διαφωνίας στις διαπραγματεύσεις ήταν η κατάσταση των τριών κεντρικών και ανατολικών επαρχιών.
Παιδιά στρατιώτες
Όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές στρατολόγησαν παιδιά στρατιώτες στις τάξεις τους. Βάσει της συμφωνίας του 2005, προβλεπόταν όλα τα παιδιά στρατιώτες να αποστρατευθούν και επιστρέψουν στο σπίτι τους. Το SPLA υποστήριξε ότι αποστράτευσε 16.000 παιδιά στρατιώτες του μεταξύ 2001 και 2004. Ωστόσο, διεθνείς παρατηρητές (ΟΗΕ και Παγκόσμια Έκθεση του 2004) ανακάλυψαν ότι τα παιδιά συχνά προσλαμβάνονταν εκ νέου από τον SPLA. Το 2004 υπήρχαν μεταξύ 2.500-5.000 παιδιά που υπηρετούσαν στο SPLA. Οι αντάρτες υποσχέθηκαν να αποστρατευθούν όλα τα παιδιά μέχρι το τέλος του 2010. Ο συγκεκριμένος στόχος επιτεύχθηκε.
Η Λευκός στρατός των Νούερ, στην ευρύτερη περιοχή του Άνω Νείλου, αποτελείτο σε μεγάλο βαθμό από αυτοοργανωμένα παιδιά στρατιώτες, που λειτουργούσαν συχνά αυτόνομα από τις μεγάλες παρατάξεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμφύλιοι πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι στην Αφρική Κατηγορία:Ιστορία του Νότιου Σουδάν
Πόρτε ντι Ρεντένα
Το Πόρτε ντι Ρεντένα (ιταλικά: Porte di Rendena) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Πρεντάια
Η Πρεντάια (ιταλικά: Predaia) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Πόρτε ντι Ρεντένα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Πρεντάια
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Τσαντάλ Αντέρε
Η Τσαντάλ Αντέρε (Chantal Andere, γεννημένη ως Γιακελίν Τσαντάλ Φερνάντες Αντέρε Jacqueline Chantal Fernández-Andere, 25 Ιανουαρίου 1972 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Ως παιδί σπούδασε μπαλέτο και παρακολούθησε μαθήματα ηθοποιίας και τραγουδιού. Μετά από αυτό άρχισε να παίζει σε θέατρο και στη συνέχεια σε τηλεόραση.
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Θέατρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου
Γοδεφρείδος του Σαιντ-Ομέρ
Ο Γοδεφρείδος, γαλλ. Geoffrey (άκμασε το 1119) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν Φλαμανδός ιππότης και ένας από τα ιδρυτικά μέλη του Τάγματος των Ναΐτών.
Βιογραφία
Τα μέλη του Οίκου του ήταν κύριοι του Σαιντ-Ομέρ, που τώρα βρίσκεται στη Γαλλία. Ήταν μάλλον γιος του Γουλιέλμου Α΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Μελισέντ ντε Πικινύ.
Η σχέση του με τον Ούγο Α΄ κύριο του Φωκεμπέργκ δεν είναι σαφής. Ο Γοδεφρείδος μάλλον είναι αδελφός του Ούγου Α΄ (ή γιος του).
Μαζί με τον Γουλιέλμο Α΄ και τον Ούγο Α΄ ήλθε στην Παλαιστίνη και κάποιος Γκωτιέ (Gauhier). Επειδή ο Γκωτιέ, εγγονός του Γουλιέλμου Α΄ δεν είχε ακόμη γεννηθεί, το Gauthier μάλλον είναι εσφαλμένη απόδοση του Gaufred, οπότε ο Γοδεφρείδος μάλλον συνόδευσε τον πατέρα του και τον αδελφό του στην Ιερουσαλήμ το 1099, κατά την Α΄ Σταυροφορία.
Ο Ούγος του Παγιάν, πρώτος μεγάλος Μάγιστρος του Τάγματος των Ναϊτών, αναφέρει ότι ο Γοδεφρείδος ήταν σε τέτοια πενία, που οι δύο τους είχαν ένα μόνο άλογο, έτσι η σφραγίδα των Ναϊτών παριστά δύο άνδρες να ιππεύουν ένα άλογο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Φυρτ
Το Φυρτ (γερμανικά: Fürth,, διάλεκτος Ανατολικής Φραγκονίας: Färdd, γίντις: פיורדא, Φιούρντα) είναι πόλη στη βόρεια Βαυαρία (νότια Γερμανία). Ανήκει στην διοικητική περιφέρεια της Μέσης Φραγκονίας. Απέχει 7 χιλιόμετρα από τη Νυρεμβέργη. Λόγω της εγγύτητας των δύο πόλεων, πλέον το Φυρτ και η Νυρεμβέργη αποτελούν ένα συνεχές πολεοδομικό συγκρότημα.
Η παλαιότερη αναφορά του Φυρτ σε γραπτές πηγές χρονολογείται από την 1η Νοεμβρίου 1007. Το 2007, το Φυρτ γιόρτασε την χιλιοστή επέτειο από την ίδρυση της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στη Γερμανία Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Νυρεμβέργη
Πριμιέρο Σαν Μαρτίνο ντι Καστρότσα
Το Πριμιέρο Σαν Μαρτίνο ντι Καστρότσα (ιταλικά: Primiero San Martino di Castrozza) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Καρλ Άουγκουστ Ζενφ
Ο Καρλ Άουγκουστ Ζενφ (12 Μαρτίου 1770 στο Κρεϊπάου της Πρωσίας – 2 Ιανουαρίου 1838 στο Ντόρπατ, στο Κυβερνείο της Λιβονίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας) ήταν Βαλτικός Γερμανός ζωγράφος, χαράκτης και δάσκαλος. Είναι περισσότερο γνωστός για τις χαρακτικές διάσημων γερμανικών και εσθονικών στρατιωτικών προσωπικοτήτων που υπηρετούσαν στον αυτοκρατορικό ρωσικό στρατό. Υπηρέτησε ως καθηγητής ζωγραφικής στο Πανεπιστήμιο του Ντόρπατ (σήμερα γνωστό ως Πανεπιστήμιο του Τάρτου) από τότε που ξανάνοιξε το 1802 μέχρι το θάνατό του το 1838 όπου εκπαίδευσε μερικούς από τους διασημότερους καλλιτέχνες της Εσθονίας.
Ζωή και έργο
Ο Ζενφ γεννήθηκε στο χωριό Κρεϊπάου του Βασιλείου της Πρωσίας. Γιος του Καρλ Φρίντριχ Ζενφ, ενός προτεστάντη θεολόγου, είχε αρχικά σχεδιάσει να σπουδάσει ιατρική στο Χάλλε αλλά από το 1788 σπούδασε στην Ακαδημία Τεχνών της Λειψίας να σπουδάσει ζωγραφική με τον Γερμανό χαράκτη, ζωγράφο και γλύπτη Αδάμ Φρίντριχ Οέζερ. Ο Οέζερ αντέδρασε ενθουσιωδώς στην ιδιομορφία της τέχνης και ήταν ένας ισχυρός υπερασπιστής της υποστήριξης της μεταρρύθμισης προς τις αρχαίες γραμμές του Γιόχαν Γιόαχιμ Βίνκελμαν. Ως διευθυντής της νεοσυσταθείσας ακαδημίας, επέμεινε στην αισθητική της λιτότητας στην τέχνη, που αναμιγνυόταν με τις φιλοσοφίες του λουθηρανισμού. Αυτή η προσέγγιση επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τον Ζενφ και θα εκδηλωθεί στο έργο του καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του καθώς και αργότερα στις πραγματείες του για τη διδασκαλία ζωγραφικής και σχεδίου. αριστερά|μικρογραφία|217x217εσ|Μια χάραξη του 1807 που απεικονίζει τον Γερμανό θεατρικό συγγραφέα Φρίντριχ Μαξιμίλιαν Κλίνγκερ. Το 1795, αισθάνοντας ότι είχε φθάσει στο όριο της προόδου του υπό την εποπτεία του Οέζερ, ο Ζενφ εγκατέλειψε την Ακαδημία της Λειψίας και ταξίδεψε στη Δρέσδη για να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ακαδημία Τέχνης της Δρέσδης υπό την εποπτεία του διάσημου ελβετού ζωγράφου πορτρέτων Άντον Γκραφ και του συναδέλφου του, τον γερμανό ζωγράφο και εισηγητή Κρίστιαν Λέμπερεχτ Φόγκελ. αριστερά|μικρογραφία|206x206εσ|Η "Ίριδα, το Τριαντάφυλλο, και το Αιγόκλημα" από τα βιβλία διδασκαλίας του Ζενφ για τη ζωγραφική, γύρω στο 1810. Ο Ζενφ είχε αρχικά επικεντρωθεί στα πορτραίτα, αλλά έλαβε σχετικά λίγες προμήθειες. Τελικά στράφηκε προς τη χάραξη, θεωρώντας την ως πιο δημοκρατική μορφή τέχνης. Ορισμένοι από τους πιο γνωστούς του πίνακες ήταν Εσθονοί στην υπηρεσία της ρωσικής κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου του Κόμη Πιοτρ Βιτγκενστάιν. Στη Γερμανία, στις αρχές του 19ου αιώνα, το λογοτεχνικό κίνημα Στουρμ και Ντρανγκ άρχισε να μετατοπίζει την αντίληψη της σχέσης του ανθρώπου με τον κόσμο και, αν και ο Ζενφ δημιούργησε πορτραίτα των μεγάλων παικτών του κινήματος (συμπεριλαμβανομένου του Φρίντριχ Μαξιμίλιαν Κλίνγκερ), το έργο του παρέμεινε αρκετά συντηρητικό. Στην αρχή του κινήματος, οι καμβάδες του άρχισαν να μοιάζουν με το στυλ Μπιντερμάιερ, σύμφωνα με τον ιστορικό τέχνης Σεργκέι Κουζνετσόφ, «τα πορτραίτα, τα τοπία και οι νεκρές φύσεις ζωγραφίζονταν με την ίδια ευγένεια». Ο Κουζνετσόφ σημειώνει ότι σε αντίθεση με την ανερχόμενη ομάδα των ρομαντικών καλλιτεχνών της εποχής, «τα τοπία του Ζενφ είναι εντελώς απαλλαγμένα από συναίσθημα και επικεντρώνονται στην ακριβή αναπαράσταση της λεπτομέρειας». Το έργο του Ζενφ συγκρίθηκε συχνά με τον Ιβάν Χρούτσκι στο Βίλνιους.
Μέχρι το 1802, ο Ζενφ συνέχισε τις σπουδές του μαζί με την εργασία του ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης, με μέτρια επιτυχία. Το 1803 του προσφέρθηκε θέση αναπληρωτή καθηγητή σχεδίασης και χαρακτικής στο πρόσφατα ανακαινισμένο Πανεπιστήμιο του Ντόρπατ στο σημερινό Τάρτου της Εσθονίας. Έγινε επικεφαλής του προγράμματος το 1818 και εργάστηκε εκεί μέχρι το θάνατό του. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη σχολή, ανέπτυξε μια νέα μεθοδολογία για τη διδασκαλία πρακτικής τέχνης και απεικόνισης που ήταν τότε απαραίτητη για την καταγραφή της έρευνας σε τομείς όπως η βιολογία, η φυσική, η μηχανική και η ανθρώπινη ανατομία. Συγκέντρωσε ένα βιβλίο επτά όγκων με τις δικές του χαλκογραφίες και τις πινακίδες ακουαρέλας για να διδάξει τεχνικές απεικόνισης και ζωγραφικής για φοιτητές που εισάγονταν στο Πανεπιστήμιο του Ντόρπατ. Τρία φυλλάδια αφιερώθηκαν στο σχέδιο λουλουδιών, τα οποία ο Ζενφ θεωρούσε ένα σημαντικό βήμα για να μάθουν να ζωγραφίζουν. Απαιτούσε από όλους τους μαθητές του να κατέχουν τη μοντελοποίηση των πετάλων και των φύλλων προτού προχωρήσουν στη ζωγραφική τοπίου και έπειτα στους ανθρώπους. Άλλα μέρη επικεντρώθηκαν στην απεικόνιση επιστημονικών δημοσιεύσεων και πολλές από τις υπάρχουσες πλάκες και χαρακτικά συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ως εικονογραφήσεις στα ιστορικά βιβλία μέχρι σήμερα.
Κληρονομιά
Πολλοί από τους μαθητές του έγιναν καλλιτέχνες παγκοσμίου φήμης, συμπεριλαμβανομένων των Άουγκουστ Κλάρα, Άουγκουστ Σουχ, Λ.Β. Μάιντελ και Άουγκουστ Ματθίας Χάγκεν.
Εκτός από τη συμβουλευτική του για νέους καλλιτέχνες, ο Ζενφ υπηρέτησε επίσης ως κηδεμόνας του ανηψιού του Καρλ Φρίντριχ Κνόρε, γιος της αδερφής του Ζενφ Σοφία και του γερμανικού αστρονόμου Ερνστ Φρίντριχ Κνόρε μετά το θάνατό του το 1801. Ο Ζενφ εξασφάλισε για τον ταλαντούχο αγόρι μια θέση στο Πανεπιστήμιο στην ηλικία των δεκαπέντε, όπου σπούδασε με τον επιστήμονα Βίλχελμ Στρούβε προτού προχωρήσει στην ίδρυση του Αστρονομικού Παρατηρητηρίου του Νικολάγιεφ το 1827.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Εσθονοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί χαράκτες Κατηγορία:Γερμανοί της Βαλτικής