cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας
Επιστροφή στον θρόνο της Σκωτίας
Τελικά απελευθερώθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1357, με τη συνθήκη του Μπέρικ, έναντι του ποσού των 100.000 μάρκων, ποσό το οποίο δόθηκε ως λύτρα στον κουνιάδο του Εδουάρδο Γ΄ Η συνθήκη επικυρώθηκε και από το Κοινοβούλιο της Σκωτίας, στο Σκόουν, στις 6 Νοεμβρίου 1357. Ο Δαυίδ επέστρεψε στη Σκωτία αλλά το βασίλειό του και ο ίδιος ήταν πολύ φτωχοί και αδυνατούσε να συγκεντρώσει χρήματα για να πληρώσει τα λύτρα που ζητούσε ο Άγγλος βασιλιάς. Γι' αυτό έκανε πρόταση στον Εδουάρδο Γ΄ να ορίσει τον δεύτερο γιο του, Λάιονελ, Δούκα του Κλάρενς, ως διάδοχό του στον θρόνο της Σκωτίας. Το Κοινοβούλιο της Σκωτίας απέρριψε (1364) την πρόταση του Δαυίδ αλλά ο ίδιος συνέχισε τα επόμενα χρόνια τις διαπραγματεύσεις με τον Άγγλο βασιλιά για το συγκεκριμένο θέμα.
Δεύτερος γάμος και θάνατος
Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του Ιωάννας του Πύργου (1362), παντρεύτηκε για δεύτερη φορά στις 20 Φεβρουαρίου 1364 τη Μάργκαρετ Ντράμμοντ, χήρα του Σερ Τζον Λόγκι και κόρη του Σερ Τζον Ντράμμοντ, αλλά χώρισαν στις 20 Μαρτίου 1370 χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Η Μάργκαρετ ωστόσο ταξίδεψε στην Αβινιόν, ζητώντας από τον Πάπα να ακυρώσει το διαζύγιο, το οποίο είχε εκδοθεί σε βάρος της. Τότε ο Δαυίδ απεβίωσε αιφνίδια στο Κάστρο του Εδιμβούργου, στις 22 Φεβρουαρίου 1371, και τάφηκε στο αβαείο του Χόλιρουντ, την εποχή που σχεδίαζε να νυμφευτεί την ερωμένη του, Άγκνες Ντάνμπαρ. Τον διαδέχθηκε ο Ροβέρτος Β΄ της Σκωτίας, γιος της ετεροθαλούς αδελφής του Μάρτζορι Μπρους. Ο Δαυίδ Β΄ ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος της δυναστείας.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος Μπρους
BMW Isetta
Το BMW Isetta ήταν ένα μικροσκοπικό αυτοκίνητο πόλης, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Απρίλιο του 1955 έως τον Μάιο του 1962. Το όχημα ήταν αρχικά διαθέσιμο με μονοκύλινδρο κινητήρα 247 cm³ και ισχύος 12 hp, και από την σεζόν του 1957 κυβισμού 298 cm³ και ισχύος 13 hp. Συνολικά πωλήθηκαν 161.728 αντίτυπα όλων των εκδοχών του BMW Isetta, με αποτέλεσμα να γίνει το πρώτο σε πωλήσεις μοντέλο με μονοκύλινδρο κινητήρα, στην παγκόσμια ιστορία της αυτοκίνησης.
Λόγω του αυγοειδούς σχήματος του αμαξώματος και της εμφάνισης τύπου φυσαλίδας που είχαν τα παράθυρα της αρχικής έκδοσης Isetta 250, το μοντέλο έγινε γνωστό ως «bubble car» («αυτοκίνητο φυσαλίδα»), όνομα που δόθηκε μεταγενέστερα και σε άλλα παρόμοια αυτοκίνητα.
Iso Isetta
Βασίστηκε στο ιταλικό Iso Isetta που παρουσιάστηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τορίνο στις 22 Απριλίου 1953. Ήταν μια εντυπωσιακή και πρωτότυπη ιδέα κατασκευής ενός μικροσκοπικού φθηνού αυτοκινήτου πόλης από την εταιρεία ISO. Το όνομα του μοντέλου, με την υποκοριστική κατάληξη -etta, σήμαινε «μικρή Iso» στα ιταλικά.
Είχε μήκος μόλις 2,25 μέτρα και βάρος μόλις 330 κιλά, ενώ το σαλόνι ήταν για 2 ενήλικα άτομα και ίσως ακόμα και για ένα μικρό παιδί. Ο κινητήρας του προήλθε από μια μοτοσικλέτα της Iso, την Iso 200 και ήταν μονοκύλινδρος, 2-χρονος, κυβισμού 236 cm³, με ισχύ μόλις 9,5 hp στις 4.750 στροφές το λεπτό. Το εντυπωσιακό είναι ότι παρά τον εξαιρετικά μικρό κυβισμό του, κυκλοφόρησε εξ αρχής με 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, με τέσσερις ταχύτητες μπροστά και μία όπισθεν. Η επιτάχυνση του Isetta ήταν 0 - 50 km/h (0 - 31 mph) σε πάνω από 30 δευτερόλεπτα και η τελική του ταχύτητα ήταν 85 km/h (53 mph). thumb|left|BMW Isetta. Εδώ φαίνεται ο τρόπος που όταν άνοιγε η πόρτα, στην οποία στηριζόταν ο άξονας του τιμονιού και το ταχύμετρο, αμφότερα «τραβιόντουσαν» μαζί της προς τα έξω.
Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του Isetta (καθώς και όλων των μοντέλων διεθνώς που βασίστηκαν σε αυτό) ήταν ότι διέθετε μόνο μία μπροστινή πόρτα, που άνοιγε σαν πόρτα ψυγείου και στην εσωτερική πλευρά της είχε τοποθετηθεί το μινιμαλιστικό (με μόλις ένα ταχύμετρο) ταμπλό και στηριζόταν ο άξονας του τιμονιού. Και τα δύο, όταν άνοιγε η μοναδική πόρτα, «τραβιόντουσαν» μαζί της προς τα έξω. Η ιδέα της μπροστινής πόρτας, προήλθε από τα οικιακά ψυγεία που κατασκεύαζε η εταιρεία Iso πριν ασχοληθεί με μοτοσικλέτες και μικρά αυτοκίνητα.
Αν και το αρχικό πρωτότυπο, που διαμορφώθηκε το καλοκαίρι του 1952, ήταν τρίκυκλο, με δύο τροχούς μπροστά και έναν πίσω, σύντομα έγινε αντιληπτό ότι η λύση αυτή ήταν επικίνδυνη, καθώς το όχημα ήταν ευάλωτο στο ενδεχόμενο της ανατροπής. Για τον λόγο αυτό, το τελικό μοντέλο παραγωγής είχε δύο πίσω τροχούς, που είχαν όμως τοποθετηθεί πολύ κοντά μεταξύ τους, σε απόσταση μόλις 50 εκατοστών, προκειμένου να μη χρειάζεται η τοποθέτηση διαφορικού, επιτυγχάνοντας έτσι μείωση βάρους και κόστους παραγωγής.
BMW Isetta 250
thumb|right|BMW Isetta σε φωτογραφία του 2009.
Την στιγμή που η BMW ήταν σε δραματική οικονομική κατάσταση και κινδύνευε με χρεωκοπία, ένα στέλεχος της εταιρείας εκτίμησε ιδιαίτερα το Iso Isetta στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1954 και διαπραγματεύτηκε για τα δικαιώματα τις κατασκευής του στη Γερμανία. Τελικώς το πέτυχε, αν και από την άλλη ωστόσο, η BMW δεν έβγαλε ένα σκέτο αντίγραφο του Isetta, αλλά το διαμόρφωσε σε μία εντελώς δική της εκδοχή, με αποτέλεσμα την παρουσίαση της BMW Isetta μόλις στις 5 Μαρτίου 1955 και την έναρξη της παραγωγής τον Απρίλιο. thumb|left|Το σαλόνι του BMW Isetta. Διακρίνεται το 4-τάχυτο κιβώτιο και το μοναδικό όργανο - το ταχύμετρο, με μέγιστη ένδειξη τα 100 km/h (62 mph), την κόκκινη ζώνη από τα 80 km/h (50 mph) και με δείκτη αντίστροφης φοράς.
Ο κινητήρας της γερμανικής Isetta προήλθε από ανασχεδιασμό του κινητήρα της μοτοσικλέτας BMW R25/3, ώστε να προσαρμοστεί στο σασί του αυτοκινήτου. Για την ακρίβεια, ήταν ένας μονοκύλινδρος, 4-χρονος, κυβισμού 247 cm³, με ισχύ 9 kW (12 hp) στις 5.800 στροφές το λεπτό. Ο μοναδικός του κύλινδρος ήταν φτιαγμένος από χυτοσίδηρο (κοινώς μαντέμι) και η κυλινδροκεφαλή από αλουμίνιο. Ωστόσο, η κυλινδροκεφαλή είχε αναστραφεί κατά 180° σε σύγκριση με τον κινητήρα της μοτοσικλέτας. Η τελική ταχύτητα του BMW Isetta 250 ήταν επίσης 85 km/h (53 mph). Όπως ακριβώς συνέβη και με το Iso Isetta, παρά τον εξαιρετικά μικρό κυβισμό του, κυκλοφόρησε εξ αρχής με 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, με τέσσερις ταχύτητες μπροστά και μία όπισθεν. thumb|right|BMW Isetta 250 σε φωτογραφία του 2005.
Αν και τα βασικά στοιχεία του ιταλικού ντιζάιν του Iso Isetta παρέμειναν αμετάβλητα, η BMW προέβη σε πάρα πολλές διαφοροποιήσεις της εξωτερικής εμφάνισης. Αντίθετα με το Iso Isetta, οι μπροστινοί προβολείς ήταν ξεχωριστοί από το σασί και βιδωμένοι πάνω στα πλαϊνά του αμαξώματος, αντί για αναπόσπαστα μέρη του σασί. Επίσης, το πίσω μέρος του σασί επανασχεδιάστηκε ελαφρά, ώστε να προσαρμοστεί σε αυτό ο κινητήρας της BMW και η μπροστινή ανάρτηση άλλαξε. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών των αλλαγών και της τοποθέτησης του νέου κινητήρα, δεν υπάρχουν κοινά ανταλλάξιμα μηχανικά μέρη μεταξύ του Iso Isetta και του BMW Isetta Moto Coupé, όπως το ονόμασε επίσημα η BMW, υποδηλώνοντας έτσι ότι ήταν κάτι ανάμεσα σε αυτοκίνητο και μηχανάκι.
Τα πρώτα BMW Isetta 250 κύλησαν από την γραμμή παραγωγής τον Απρίλιο του 1955, με αρχική τιμή πώλησης 2.580 γερμανικά μάρκα, ενώ στους πρώτους 8 μήνες παρήχθησαν γύρω στα 10.000 αντίτυπα. Στη Γερμανία, το όχημα μπορούσε να οδηγηθεί ακόμα και με άδεια μοτοσικλέτας.
BMW Isetta 300
thumb|left|BMW Isetta 300, στο Bad Tölz της [[Γερμανίας, σε φωτογραφία του 1987.]]
Το 1956, η Γερμανική κυβέρνηση άλλαξε τις απαιτούμενες προδιαγραφές των οχημάτων. Όσες άδειες οδήγησης Κατηγορίας IV εκδίδονταν από το έτος αυτό και μετά, επέτρεπαν μόνο την οδήγηση μικρών δικύκλων και όχι πλέον αυτοκινήτων με κυβισμούς μικρότερους από 250 cm³. Αντιθέτως, οι παλαιότερες άδειες οδήγησης Κατηγορίας IV διατήρησαν την ίδια νόμιμη ισχύ. Ταυτόχρονα επίσης, ο μέγιστος επιτρεπόμενος κυβισμός για την χαμηλή φορολογική τάξη όπου υπαγόταν το BMW Isetta ήταν 300 cm³.
Όλα αυτά ώθησαν την BMW να προβεί σε ανάλογη αύξηση του κυβισμού του Isetta. Τον Οκτώβριο του 1956, η εταιρεία εισήγαγε το ισχυρότερο BMW Isetta Moto Coupé DeLuxe. Τα αρχικά παράθυρα τύπου φυσαλίδας (bubble windows) αντικαταστάθηκαν από μακρύτερα συρόμενα παράθυρα. Οι μηχανικοί της BMW είχαν μεγαλώσει τον μοναδικό κύλινδρο του κινητήρα και συγκεκριμένα την διάμετρο του κυλίνδρου (bore) σε 72 mm και την διαδρομή του εμβόλου (stroke) σε 73 mm, αυξάνοντας έτσι τον συνολικό κυβισμό από τα 247 cm³ στα 298 cm³. Ταυτόχρονα, είχαν αυξήσει την σχέση συμπίεσης από 6,8:1 σε 7,0:1.
Ως αποτέλεσμα, ο κινητήρας απέδιδε πλέον 10 kW (13 hp) στις 5.200 στροφές το λεπτό και η ροπή αυξήθηκε στα 18.4 N·m στις 4.600 στροφές το λεπτό. Η τελική ταχύτητα του BMW Isetta 300 διατηρήθηκε στα 85 km/h (53 mph), αλλά η επιτάχυνση και η οδική συμπεριφορά σαφώς βελτιώθηκαν.
BMW 600
Από τον Δεκέμβριο του 1957 έως τον Νοέμβριο του 1959, η BMW παρήγαγε επίσης και μία 4-θέσια εκδοχή της 2-θέσιας BMW Isetta, με μακρύτερο μεταξόνιο και μεγαλύτερη ισχύ, υπό την ονομασία BMW 600.
Με εξαίρεση την ενσωμάτωση των μπροστινών προβολέων στο σασί, αντί των ξεχωριστών από το αμάξωμα προβολέων της Isetta, το μπροστινό μέρος του BMW 600 με την ανοιγόμενη μπροστινή πόρτα, ήταν κοινό με αυτό της Isetta. Από την άλλη, το μεταξόνιο του 600 ήταν μακρύτερο, έχοντας έτσι 4-θέσιο εσωτερικό, και έφερε, εκτός της μπροστινής πόρτας, μία επιπλέον πόρτα στο πίσω δεξιό μέρος του σασί, επιτρέποντας πρόσβαση στα πίσω καθίσματα. Λόγω των αυξημένων διαστάσεων και βάρους, το 600 χρησιμοποίησε έναν μεγαλύτερο και ισχυρότερο 2-κύλινδρο κινητήρα 585 cm³ από την μοτοσικλέτα BMW R67, ισχύος 14,5 kW (19,4 hp). Η τελική ταχύτητα του 600 ήταν 103 km/h (64 mph). thumb|left|Ακτινογραφία του BMW 600.
Στα 2 έτη παραγωγής του, μόλις 34.813 αντίτυπα του BMW 600 παρήχθησαν, κυρίως λόγω του ανταγωνισμού από το Volkswagen Beetle (Σκαθάρι), αν και οι πωλήσεις του αρχικά ωφελήθηκαν από την ενεργειακή κρίση του 1956 - 1957, που προκλήθηκε από την Κρίση του Σουέζ.
Αντικατάσταση
thumb|right|BMW Isetta 300 του 1960, όταν πλέον είχε αποκτήσει και πίσω φλας.
Το BMW 600 αντικαταστάθηκε από το πολύ μεγαλύτερο BMW 700, το οποίο ξεκίνησε να παράγεται τον Aύγουστο του 1959. Τον Μάιο του 1962, σχεδόν 3 έτη μετά την παρουσίαση του BMW 700, η BMW σταμάτησε την παραγωγή όλων των Isetta. Συνολικά πωλήθηκαν 161.728 αντίτυπα όλων των εκδοχών του μοντέλου, ενώ μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970 αρκετά από αυτά συνέχιζαν να βρίσκονται στην καθημερινή κυκλοφορία. Μια σχετικά παρόμοια κατασκευή, επίσης, ήταν το Ελληνικό Αττικά, που βασιζόταν στο Γερμανικό Fuldamobil.
Αυτόλυκος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αυτόλυκος αναφέρονται τα παρακάτω δύο πρόσωπα:
Πηγές
Αυτολυκος Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Παιδιά του Ερμή
Κώδικας (επικοινωνία)
Ένας λόγος για χρήση της κωδικοποίησης είναι η ύπαρξη περιπτώσεων όπου με χρήση της συνηθισμένης προφορικής ή γραπτής γλώσσας δεν μπορείς να επιτύχεις αξιόπιστη και αποτελεσματική επικοινωνία. Για παράδειγμα όταν η απόσταση μεταξύ των ατόμων που προσπαθούν να επικοινωνήσουν είναι μεγάλη τότε πρέπει αναπαραστήσουμε το μήνυμα σε μια μορφή που μπορεί να μεταφερθεί σε μεγάλες αποστάσεις (π.χ. με ηλεκτρικά σήματα).
Στην ιστορία της κρυπτογραφίας οι κώδικες χρησιμοποιούνταν συχνά για να εξασφαλίσουν το απόρρητο της επικοινωνίας. Δες και κρυπτογραφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επεξεργασία σήματος Κατηγορία:Κρυπτογραφία Κατηγορία:Κωδικοποιήσεις
Εξαφθοριούχο ξένο
Το εξαφθοριούχο ξένο ή ξενοεξαφθορίδιο είναι μια χημική ένωση του ευγενούς αερίου ξένου με χημικό τύπο XeF6 και το πολυπλοκότερο από τα τρία φθορίδια του στοιχείου. Είναι κι αυτό σταθερό σε κανονικές θερμοκρασίες και (φυσικά) το ισχυρότερο φθοριωτικό μέσο. Σε θερμοκρασία δωματίου είναι ένα άχρωμο αέριο, αλλά (παρουσία υγρασίας) διασπάται σύντομα σε κίτρινους ατμούς.
Παραγωγή
1. Μπορεί να παραχθεί από το ξενοδιφθορίδιο (XeF2) με παρατεταμπενη θέρμανση στους 300 °C υπό πίεση 6MPa:
2. Με ολική σύνθεση με χρήση διφθοριούχου νικέλιου (NiF2) ως καταλύτη στους 120 °C, ακόμη και με μοριακή αναλογία ξένου (Xe) προς διφθόριο (F2) 1:5 :
Μοριακή δομή
Η δομή του εξαφθοριούχου ξένου χρειάστηκε πολλά χρόνια για να ταυτοποιηθεί σε σύγκριση με τις περιπτώσεις των άλλων δυο φθοριδίων του ξένου. Στην αέρια φάση η ένωση είναι μονομερική. Ωστόσο η θεωρία VSEPR προβλέπει ότι εξαιτίας της παρουσίας έξι (6) ατόμων φθορίου ως συναρμωτών και του ενός μονήρους ζεύγους ηλεκτρονίων που απομένει, η δομή δεν μπορεί να έχει οκταεδρική συμμετρία, και όντως, η περίθλαση ηλεκτρονίων συνδυασμένη με υψηλού επιπέδου υπολογισμούς δείχνουν ότι η καλύτερα περιγραφόμενη δομή της ένωσης είναι ότι περιέχει ένα κινητό μονήρες ζεύγος ηλεκτρονίων που αλλάζει θέσεις πάνω στις έδρες και τις ακμές του οκταέδρου που σχηματίζουν τα έξι (6) άτομα φθορίου της ένωσης, μεταβάλλοντας ανάλογα τη μοριακή συμμετρία με δυναμικό τρόπο.
Η φασματοσκοπία NMR των ισοτόπων 129Xe και 19F δείχνει ότι η ένωση έχει «τετραμετρική δομή»: τέσσερα (4) ισοδύναμα άτομα ξένου διατάσονται σε στις κορυφές τετραέδρου και περικυκλώνονται από ένα νέφος εικοσιτεσσάρων (24) ατόμων φθορίου που τοποθετούνται σε θέσεις που αντιστοιχούν στο μηχανισμό cogwheel.
Σε στερεή κατάσταση το XeF6 κρυσταλλώνεται σε έξι (6) πιθανά μοτίβα, που εμπεριέχουν μια που περιέχει ιόντα [XeF5]%+ και F-.
Υδρόλυση
Το εξαφθοριούχο ξένο υδρολύεται σε τρία (3) στάδια, σχηματίζοντας τελικά τριοξείδιο του ξένου (XeO3) :
Οξύ κατά Lewis
Το εξαφθοριούχο ξένο δρα σαν οξύ κατά Lewis σχηματίζοντας δυο ανιόντα:
Τα άλατα που περιέχουν το ανιόν [XeF6]2- είναι (σχετικά) πολύ σταθερά και διασπώνται μόνο από τους 400 °C και πάνω. Έχει δειχθεί, με απλή κρυσταλλική ανάλυση ακτίνων Χ σε δινιτρωδοξενοοκταφθορίδιο [(NO)2XeF8], ότι το ανιόν έχει δομή τετραγωνικού αντιπρίσματος. Τα άλατα του ανιόντος με νάτριο (Na) και με κάλιο (K) σχηματίζονται με απευθείας αντίδραση των αντίατοιχων φθοριούχων αλάτων με εξαφθοριούχο ξένο :
Αυτά αντέχουν λιγότερο στη θέρμανση, σε σχέση με τα αντίστοιχα άλατα του ρουβίδιου και του καίσιου, που όμως σχηματίζουν πρώτα άλατα του επταφθοροξενιούχου ανιόντος [XeF7]-:
Τα τελευταία πρέπει να πυρολυθούν επίμονα στους 50 °C και στους 20 °C για να σχηματίσουν τα κίτρινα άλατα του οκταφθοροξενιούχου ανιόντος [XeF8]2-  :
Τα άλλα δυο φθορίδια του ξένου δεν παράγουν τόσο σταθερά σύμπλοκα με φθοριούχα άλατα.
Το εξαφθοριούχο ξένο αντιδρά με ισχυρούς δέκτες φθοριούχων ιόντων, όπως το RuF5 και το BrF3·AuF3, με τα οποία σχηματίζει ιόντα [XeF5]+:
Αναφορές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Ενώσεις ξένου Κατηγορία:Φθοριωτικά αντιδραστήρια Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου
(1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανάλη
Η (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανάλη ή 1-μεθυλοκυκλοπροπανοκαρβοξαλδεΰδη ή 1-μεθυλοκυκλοπροπανοκαρβαλδεΰδη ή (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)καρβοξαλδεΰδη ή 1-μεθυλοφορμυλοκυκλοπροπάνιο είναι οργανική χημική ένωση που ανήκει στην ομόλογη σειρά των κυκλοαλκαναλών, δηλαδή των αλδεϋδών με ένα δακτύλιο και κανένα πολλαπλό δεσμό (εκτός του διπλού δεσμού το καρβονυλίου). Με βάση το χημικό της τύπο, C5H8O, έχει τα ακόλουθα 196 ισομερή θέσης:
Κυκλοπροπάνια
«Κυκλοπροπάνια» ονομάζονται τα κυκλοαλκάνια με τριμελή δακτύλιο, που αποτελεί και το χαρακτηριστικό της δομής τους. Οι πλευρικές αλυσίδες, όταν υπάρχουν, διαμορφώνονται όπως στα αλκάνια. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μοριακής δομής τους είναι η εμφάνιση γωνίας δεσμού  που είναι η συνηθισμένη γωνία δεσμού sp3-sp3 που αντιστοιχεί σε κορεσμένο. Ύστερα από ενεργειακή ανάλυση των πιθανών δομών - μοριακών μοντέλων με κβαντομηχανικές μεθόδους προέκυψε ως πιθανότερη η εκδοχή του sp2 υβριδισμού και της δημιουργίας δύο μοριακών τροχιακών τριών κέντρων (των τριών ατόμων C), σ (2sp2-2sp2-2sp2) και π (2p-2p-2p), με 3 ηλεκτρόνια ανά μοριακό τροχιακό, ώστε να χρησιμοποιηθούν τα 6 διαθέσιμα ηλεκτρόνια των 3 ατόμων C (τα άλλα 6 χρησιμοποούνται για τους 6 σ δεσμούς με τα 6 άτομα υδρογόνου ή και τα αλκύλια). Αντί δηλαδή των κλασσικών 3 ομοιοπολικών δεσμών δύο κέντρων μεταξύ των ατόμων C, υπάρχουν 2 ομοιοπολικοί δεσμοί τριών κέντρων. 300 px Εξαιτίας αυτού του γεγονότος προκύπτει η λεγόμενη «ενέργεια τάσης δεσμών» που συνυπολογίζει την ενέργεια παραμόρφωσης δεσμικής γωνίας (κατά Baeyer), που οφείλεται στη διαφορά γωνίας από την κανονική, και την ενέργεια στρέψης (κατά Piltzer), που οφείλεται στην αδυναμία του συστήματος να στρέψει τους δεσμούς του και να πάρει διαμόρρφωση αποφυγής των απώσεων τύπου Van der Waals, που αναπτύσσονται από την προσέγγιση αλληλοαπωθούμενων ατόμων και ομάδων αυτών. Ενώ λοιπόν το ισομερές προπένιο έχει θερμότητα ολικής καύσης 1.971 kcal/mole το κυκλοπροπάνιο έχει 2.088 kcal/mole. Το ΔQ = 117 kJ/mole αντιστοιχεί ακριβώς στην επιπλέον ενέργεια που παγιδεύει η ιδιάζουσα δομή του τριμελή δακτυλίου. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι τα κυκλοπροπάνια να δείνουν αντιδράσεις προσθηκοδιάσπασης-1,3. Η (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανάλη διαφέρει από το κυκλοπροπάνιο στο ότι διαθέτει μια φορμυλομάδα (CHO) και ένα μεθύλιο, αντί των δύο (2) ατόμων υδρογόνου του ατόμου άνθρακα #1. Έτσι συνδυάζει και τις ιδιότητες των αλδεϋδών.
Με επίδραση (1-μεθυλοκυκλοπροπυλo)μαγνησιοαλογονίδιου σε φορμικό εστέρα
Με επίδραση (1-μεθυλοκυκλοπροπυλo)μαγνησιοαλογονίδιου σε φορμικό εστέρα :
Με μερική οξείδωση (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανόλης
Με μερική οξείδωση (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανόλης, με σχετικά ήπια οξειδωτικά μέσα, όπως το τριοξείδιο του χρωμίου : 100 px
Με έμμεση μερική αναγωγή (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανικού οξέος
1. Αρχικά το (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανικό οξύ μετατρέπεται σε (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανοϋλοχλωρίδιο : 60 px
60 px
2. Το (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανοϋλοχλωρίδιο ανάγεται καταλυτικά άμεσα προς (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανάλη: 60 px
Με επίδραση υπεριωδικού οξέως σε 1,2-δι(1'-μεθυλοκυκλοπροπυλο)αιθανοδιόλη-1,2
Με επίδραση υπεριωδικού οξέος σε 1,2-δι(1'-μεθυλοκυκλοπροπυλο)αιθανοδιόλη-1,2 παράγεται (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανάλη : 80 px
Από 2,4-διαλο-2-μεθυλοβουτανάλη
Με επίδραση ψευδαργύρου σε 2,4-διαλο-2-μεθυλοβουτανάλη παράγεται (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανάλη, με ενδομοριακή αντίδραση Wurtz :
Αναγωγή προς (1-μεθυλοκυκλο)μεθανόλη
Μπορεί να αναχθεί προς (1-μεθυλοκυκλο)προπυλομεθανόλη με τις ακόλουθες μεθόδους
1. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4):
100 px
2. Με καταλυτική υδρογόνωση:
Αναγωγή προς 1,1-διμεθυλοκυκλοπροπάνιο
40 px
Οξείδωση προς (1-μεθυλοκυκλο)προπυλομεθανικό οξύ
Μπορεί να οξειδωθεί προς (1-μεθυλοκυκλο)μεθανικό οξύ;
1. Με υπερμαγγανικό κάλιο:
3. Με οξυγόνο:
60 px
4. Με αντιδραστήριο Tollens (αμμωνιακό διάλυμα νιτρικού αργύρου):
Προσθήκη ύδατος
Με προσθήκη ύδατος σε (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθανάλη παράγεται, σε χημική ισορροπία, η μη απομονώσιμη ασταθής (1-μεθυλοκυκλοπροπυλο)μεθοδιόλη :
Προσθήκη αιθανοδιόλης-1,2
Με προσθήκη αιθανοδιόλης-1,2 παράγεται 2-(1'-μεθυλοκυκλοπροπυλο)-1,3-διοξολάνιο :
70 px
Προσθήκη αιθανοδιθειόλης-1,2
Με προσθήκη αιθανοδιθειόλης-1,2 παράγεται 2-(1'-μεθυλοκυκλοπροπυλο)-1,3-διθειολάνιο :
50 px
50 px 60 px
Ντόνα Μάιλς
Η Ντόνα Τζέιν Μίλερ (αγγλικά: Donna Jean Miller), (11 Δεκεμβρίου 1940), ευρέως γνωστή ως Ντόνα Μάιλς είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και παραγωγός.
Ξεκίνησε την τηλεοπτική της καριέρα το 1966 με έναν ρόλο στο The Secret Storm, και την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στο Μπρόντγουεϊ στην κωμωδία του Γούντι Άλεν Don't Drink the water. Έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το επόμενο έτος στην ταινία Incident. Στη συνέχεια πρωταγωνίστησε για τρία χρόνια στη σαπουνόπερα Love is a Many Splendored Thing (1967-1970) πριν πρωταγωνιστήσει ως Τόμπι Γουίλιαμς, της φίλης του Κλιντ Ίστγουντ στην ταινία του 1971, Play Misty for me.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Σαλάρια οδός
Η Σαλάρια Οδός (Via Salaria) ήταν αρχαία ρωμαϊκή οδός στην Ιταλία. Ξεκινούσε από την Ρώμη και συγκεκριμένα από την ομώνυμη πύλη, την Πύλη της Σαλάριας οδού (Porta Salaria) του Αυρηλιανών τειχών με κατεύθυνση προς το Castrum Truentinum στην Αδριατική (σημερινό Πόρτο ντ'Άσκολι). Το μήκος της ήταν 242 χιλιόμετρα. Το όνομά της προέρχεται από την λατινική λέξη για το αλάτι και αποτελούσε έναν από τους αρχαίους εμπορικούς Δρόμους του Αλατιού στην Ευρώπη. Μερικοί υποστηρίζουν πως προϋπήρχε σαν διαδρομή για τον σκοπό αυτό πριν καν την ίδρυση της Ρώμης. Σήμερα το όνομα χρησιμοποιείται από ένα τμήμα του αυτοκινητοδρόμου SS 4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία Κατηγορία:Αυρηλιανά Τείχη
1540 Κέβολα
Ο Κέβολα (Kevola) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,78. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο φινλανδικό αστεροσκοπείο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κέβολα εκτιμάται σε 44,18 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0433. Ο Κέβολα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 20 ώρες και 5 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεβολα
Dying for the World
Dying for the World είναι ο τίτλος του δέκατου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2002 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας «Metal-Is». Η ιαπωνική έκδοση του άλμπουμ περιείχε τρία επιπλέον κομμάτια.
Ο ηγέτης του συγκροτήματος, Μπλάκι Λόουλες, αφιέρωσε το άλμπουμ στα θύματα των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου.
Οι κριτικές για το άλμπουμ ήταν θετικές, με το Sputnik Music να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 3,6 / 5, το Allmusic 4 / 5 αστέρια, το Rock Hard 7,5 / 10 και το Metal Archives 85%.
Τραγούδια του δίσκου
1. Shadow Man (Lawless) - 5:34
2. My Wicked Heart (Lawless) - 5:38
3. Black Bone Torso (Lawless) - 2:15
4. Hell for Eternity (Lawless) - 4:38
5. Hallowed Ground (Lawless) - 5:54
6. Revengeance (Lawless) - 5:20
7. Trail of Tears (Lawless) - 5:50
8. Stone Cold Killers (Lawless) - 4:56
9. Rubber Man (Lawless) - 4:25
10. Hallowed Ground (Take #5 Acoustic) (Lawless) - 6:08
Θέσεις τσαρτ
Dying for the World (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 11 Ιουνίου 2002
Τα μέλη των W.A.S.P.
Το "Dying for the World" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των W.A.S.P. Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002
Ρατσισμός
Ρατσισμός είναι η πεποίθηση ότι ομάδες ανθρώπων διαθέτουν διαφορετικά χαρακτηριστικά συμπεριφοράς που αντιστοιχούν σε κληρονομικά χαρακτηριστικά και μπορούν να διαιρεθούν με βάση την ανωτερότητα μιας φυλής έναντι της άλλης. Μπορεί επίσης να σημαίνει προκατάληψη, διάκριση ή ανταγωνισμό που στρέφεται εναντίον άλλων ανθρώπων, επειδή είναι διαφορετικής φυλής ή εθνότητας.
Το πιο συνηθισμένο είδος ρατσισμού, και αυτό που έχει δώσει την αρχική ονομασία στην λέξη, ιταλ. (ράτσα/ razza = φυλή), είναι ο φυλετικός ρατσισμός. Οι φυλετικοί ρατσιστές πιστεύουν σε βιολογικές διαφορές μεταξύ των φυλών, βάσει των οποίων και προσδιορίζουν αυτές σε ανώτερες και κατώτερες. Ως εκ τούτου, με τη θεωρία αυτή υποστηρίζουν ότι η φυλή με συγκεκριμένα (ανώτερα) εξωτερικά ή ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά, έχει το δικαίωμα να θεωρεί εαυτόν της ανώτερη από τις άλλες.
Οι σύγχρονες παραλλαγές του ρατσισμού βασίζονται συχνά στις κοινωνικές αντιλήψεις για τις βιολογικές διαφορές μεταξύ των λαών. Αυτές οι απόψεις μπορούν να λάβουν τη μορφή κοινωνικών δράσεων, πρακτικών ή πεποιθήσεων ή πολιτικών συστημάτων στις οποίες διαφορετικές φυλές κατατάσσονται ως εγγενώς ανώτερες ή κατώτερες η μία από την άλλη, με βάση τα υποτιθέμενα κοινά κληρονομήσιμα χαρακτηριστικά, ικανότητες ή ιδιότητες.
Ρασιαλισμός - Ρατσισμός
Παλαιότερα συγγραφείς και κοινωνιολόγοι αντί του σύγχρονου όρου χρησιμοποιούσαν, ιδιαίτερα στις αγγλόφωνες χώρες, τον όρο ρασιαλισμός (racialism), που όλοι όμως συμφωνούν ότι πρόκειται για όρο δόγματος φυλετικής υπεροχής. Σημαντικότερος συγγραφέας που έκανε χρήση του όρου "ρασιαλισμός" ήταν ο Λ.Λ. Σνάιντερ στο έργο του "Ράτσα: Μια Ιστορία των Σύγχρονων Εθνικών θεωριών, ("Race: A History of Modern Ethnic Theories" - Νέα Υόρκη: Alliance 1939). Ο νεότερος όμως όρος (εκ της ιταλικής) επικράτησε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, περισσότερο για λόγους προπαγάνδας. Συγκεκριμένα η Ρ. Μπένεντικτ (R. Benedict) ορίζει τον ρατσισμό ως:«...το δόγμα όπου μία εθνική ομάδα (ethnic group) έχει καταδικαστεί από τη Φύση σε κληρονομική κατωτερότητα (hereditary interiority) ενώ μια άλλη σε κληρονομική ανωτερότητα (hereditary superiority)».
Αρχή της θεωρίας
Γενικά, ο ρατσισμός θεωρείται κάτι περισσότερο από τη φυλετική προκατάληψη (race prejudice). Η τυπική θεωρία του σε σύγχρονες αναζητήσεις και σχετικές έρευνες, έχει τις ρίζες της στο πολυθρύλητο έργο του Ζοζέφ Αρτύρ ντε Γκομπινώ (Joseph Arthur De Gobineau): "Essai sur l' inégalité des races humaines" (Δοκίμιο επί της ανισότητας των ανθρωπίνων φυλών), που δημοσιεύτηκε το 1853 και κυριολεκτικά αποτέλεσε τη θεωρητική κάλυψη και "ευλογία" των αποικιοκρατών. Ο πλέον εξέχων σύγχρονος υποστηρικτής του δόγματος αυτού, κατά τον 20ό αιώνα, θεωρείται ο Βρετανός δημοσιολόγος (πολιτογραφήθηκε Γερμανός το 1916), Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν (Houston Stewart Chamberlain). thumb|right|175px|Προειδοποιητική πινακίδα (1989) σε ακτή της [[Νότια Αφρική|Νότιας Αφρικής.]] thumb|right|230px|Θύματα του [[Πογκρόμ στη Ρωσία, 1905]]
Σύγχρονος προσδιορισμός
Σήμερα, η λέξη ρατσισμός χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις πράξεις μιας ομάδας ανθρώπων εναντίον μίας άλλης ομάδας. Έτσι, οι ρατσιστές δεν υποστηρίζουν την διαφορετικότητα των φυλών. Επίσης, οι φυλετικοί ρατσιστές θεωρούν μία συγκεκριμένη ομοιογενή ομάδα ανθρώπων ως ανώτερη, π.χ. θεωρούν τους "λευκούς" ανθρώπους ανώτερους από τους "μαύρους". Ο ρατσισμός θεωρείται παραβίαση του θεμελιώδους δικαιώματος του ανθρώπου στην ισότητα στους τομείς της εργασίας, της πολιτικής, της οικονομίας και άλλων παραγόντων της καθημερινότητας.
Από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ρατσισμού αποτελούν οι πεποιθήσεις του Αδόλφου Χίτλερ, ο οποίος πίστευε ότι η ξανθή Άρια φυλή (άνθρωποι που κατάγονται από τη φυλή των Αρείων) έχει δικαίωμα να κυριαρχεί στον πλανήτη, εις βάρος όλων των άλλων.
Σπουδαίοι αγωνιστές κατά του ρατσισμού, αναγνωρισμένοι παγκοσμίως, και μάλιστα χωρίς χρήση βίας, είναι οι βραβευμένοι με βραβείο Νόμπελ, Νέλσον Μαντέλα που αγωνίσθηκε κατά του Απαρτχάιντ και Μάρτιν Λούθερ Κινγκ που αγωνίστηκε εναντίον των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ.
Επίσημη θέση επιστημών
Τέτοιες πεποιθήσεις έχουν αποδειχτεί λανθασμένες από επιστημονική και ανθρωπολογική έρευνα, η οποία αποδεικνύει πώς ενώ υπάρχουν πράγματι ορισμένες ανατομικές και φυσιολογικές διαφορές μεταξύ των ατόμων διαφορετικών φυλών δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια που να κατατάσσουν τις φυλές σε ανώτερες και κατώτερες, οι δε διαφορές σχετίζονται περισσότερο με τη προσαρμογή των φυλών στις συνθήκες του τόπου τους (π.χ. χρώμα επιδερμίδας, λίπος). Επίσης δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι υπάρχει ιεραρχία στη νοητική ικανότητα μεταξύ των φυλών και πολλές έρευνες έχουν δείξει πως το εισοδηματικό χάσμα μεταξύ ανθρώπων διαφορετικής φυλής οφείλεται σε κοινωνιολογικούς παράγοντες και όχι βιολογικούς.
Ο ρατσισμός στο σχολείο
Ο ρατσισμός είναι ένας σημαντικός παράγοντας σχολικής αποτυχίας και εκπαιδευτικού αποκλεισμού. Μια διερεύνηση του ρατσισμού στα σχολεία έρχεται από το ξεκίνημά της αντιμέτωπη με την πεποίθηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ότι δεν σημειώνονται και επομένως δεν χρειάζεται να αντιμετωπιστούν τέτοια φαινόμενα. Το γεγονός αυτό είναι πιθανό να οφείλεται στα διαφορετικά περιεχόμενα που δίδεται στην έννοια του ρατσισμού, όπως και στο ποιες εκδηλώσεις συμπεριλαμβάνονται στις ρατσιστικές. Εντούτοις, η άρνηση του ρατσισμού συνιστά από μόνη της μια δυσκολία ως προς την αντιμετώπισή του και κατά συνέπεια και ως προς την εκπαιδευτική επιτυχία των μελών των διαφορετικών εθνικών/εθνοτικών/πολιτισμικών ομάδων.
Σ' ότι αφορά στην "αναγνώριση" του ρατσισμού στα σχολεία, θα πρέπει πρώτα να τονιστεί ότι οι ρατσιστικές συμπεριφορές μπορεί να προέρχονται από μαθητές/τριες, από μέλη του προσωπικού του σχολείου, όπως και από γονείς και κηδεμόνες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Συμπεριφορά Κατηγορία:Προκαταλήψεις Κατηγορία:Μίσος Κατηγορία:Διάκριση
Πόλη της Χειροτεχνίας και των Λαϊκών Τεχνών
Το έργο της UNESCO Πόλη της Χειροτεχνίας και των Λαϊκών Τεχνών είναι μέρος του ευρύτερου Δικτύου Δημιουργικών Πόλεων, που ιδρύθηκε το 2004, το οποίο αναγνωρίζει πόλεις παγκοσμίως που έχουν κάνει μοναδικές συνεισφορές στον τομέα των χειροτεχνιών και των λαϊκών τεχνών.
Οι σημερινές πόλεις της UNESCO που έχουν χαρακτηριστεί ως Πόλεις της Χειροτεχνίας και των Λαϊκών Τεχνών είναι:
Αναφορές
Κατηγορία:Χειροτεχνία Κατηγορία:Κατάλογοι πόλεων Κατηγορία:UNESCO
Joyita (Εμπορικό Πλοίο)
Το Joyita ήταν ένα εμπορικό πλοίο από το οποίο 25 άνθρωποι, επιβάτες και πλήρωμα, εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς το 1955 στο Νότιο Ειρηνικό όπου και βρέθηκε έρμαιο χωρίς κανέναν επάνω σε αυτό. Το πλοίο ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, με διαβρωμένους σωλήνες και έναν ασύρματο ο οποίος, ενώ λειτουργούσε, είχε εμβέλεια περίπου 3,5 χιλιομέτρων, λόγω ελαττωματικής καλωδίωσης. Ωστόσο, η ακραία πλευστότητα του πλοίου καθιστούσε την καταβύθισή του σχεδόν αδύνατη. Οι ερευνητές ήταν προβληματισμένοι ως προς το γιατί το πλήρωμα δεν παρέμεινε επί του σκάφους να περιμένει για βοήθεια.
Κατασκευή
Το 21 μέτρων ξύλινο πλοίο χτίστηκε το 1931 ως ένα πολυτελές γιοτ από την εταιρεία Wilmington Boat Works στο Λος Άντζελες για τον σκηνοθέτη Ρόναλντ Γουέστ που ονόμασε το πλοίο για τη γυναίκα του, ηθοποιό Τζιούλ (Jewel, δηλαδή "κόσμημα" στα αγγλικά) Καρμένιλ — joyita στα ισπανικά σημαίνει "μικρό κόσμημα". Το 1936, το πλοίο πουλήθηκε και καταχωρήθηκε στον Μίλτον Μπίκον. Κατά τη διάρκεια μέρους αυτής της περιόδου ο Τσέστερ Μιλς ήταν ο καπετάνιος του σκάφους.
μικρογραφία|229x229εσ|Η γέφυρα του πλοίου το 1942 Τον Οκτώβριο του 1941, λίγο πριν την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, το Joyita αποκτήθηκε από το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό και μεταφέρθηκε στο Περλ Χάρμπορ. Το 1943 προσάραξε και υπέστη σοβαρές ζημιές, αλλά το Ναυτικό είχε ανάγκη από πλοία οπότε επισκευάστηκε. Νέες σωληνώσεις κατασκευάστηκαν τότε από γαλβανισμένο σίδηρο αντί για χαλκό ή ορείχαλκο.
Ιδιωτική αγορά
Το 1948 το Joyita πωλήθηκε στην εταιρεία Louis Brothers. Σε αυτό το σημείο, προστέθηκε επένδυση από φελλό στο κύτος του πλοίου, μαζί με εξοπλισμό ψύξης. Τελικά, πουλήθηκε το 1952 στην Δρ. Κάθριν Λουμάλα που ναύλωσε το πλοίο στον φίλο της, Λοχαγό Τόμας Μίλερ. Ο Μίλερ χρησιμοποιούσε το σκάφος ως ναυλωμένο εμπορικό και αλιευτικό.
Βικτώρια της Έσσης-Ρότενμπουργκ
Η Βικτώρια της Έσσης-Ρότενμπουργκ (Viktoria von Hessen-Rotenburg, 25 Φεβρουαρίου 1728 - 1 Ιουλίου 1792) ήταν κόρη του Ιωσήφ, Κληρονομικού Πρίγκιπα της Έσσης-Ρότενμπουργκ.
Joyita (Εμπορικό Πλοίο)
Εξαφάνιση
μικρογραφία|Η προγραμματισμένη διαδρομή (κόκκινη γραμμή) και η τοποθεσία που βρέθηκε το Joyita (μοβ κύκλος).|236x236εσ Περίπου στις 5:00 π.μ. στις 3 Οκτωβρίου 1955, το Joyita άφησε το λιμάνι της Απίας στη Σαμόα με προορισμό τα νησιά Τοκελάου, περίπου 430 χιλιόμετρα μακριά. Το πλοίο είχε προγραμματιστεί να αναχωρήσει με τη μεσημβρινή παλίρροια της προηγούμενης ημέρας, αλλά η αναχώρηση καθυστέρησε λόγω βλάβης. Η Joyita τελικά αναχώρησε από τη Σαμόα με έναν κινητήρα. Στο πλοίο επέβαιναν δεκαέξι μέλη πληρώματος και εννέα επιβάτες, συμπεριλαμβανομένων ενός κυβερνητικού αξιωματούχου, ενός γιατρού (Άλφρεντ Ντένις Πάρσονς), ενός αγοραστή ξηρών κοκοκάρυδων και δύο παιδιών. Το φορτίο αποτελείτο από ιατρικές προμήθειες, ξυλεία, 80 άδεια βαρέλια πετρελαίου και διάφορα τρόφιμα.
Βικτώρια της Έσσης-Ρότενμπουργκ
Γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1728 στο Ρότενμπουργκ αν ντερ Φούλντα, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ιωσήφ, Κληρονομικού Πρίγκιπα της Έσσης-Ρότενμπουργκ και της Χριστίνας του Ζαλμ.
Joyita (Εμπορικό Πλοίο)
Εξαφάνιση
Το ταξίδι αναμενόταν να διαρκέσει μεταξύ 41 και 48 ωρών. Η Joyita ήταν προγραμματισμένο να φτάσει στα Νησιά Τοκελάου στις 5 Οκτωβρίου. Στις 6 Οκτωβρίου, ένα μήνυμα από το λιμάνι του Φακαόφο ανέφερε ότι το πλοίο είχε καθυστέρηση. Κανένα πλοίο ή χερσαίος χειριστής δεν ανέφερε ότι έλαβε σήμα κινδύνου από το πλήρωμα. Μια αποστολή έρευνας και διάσωσης  ξεκίνησε και, από τις 6 έως τις 12 Οκτωβρίου, αεροσκάφη της Βασιλικής πολεμικής αεροπορίας της Νέας Ζηλανδίας έλεγξαν μια πιθανή έκταση περίπου 250.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων ωκεανού κατά τη διάρκεια της αναζήτησης. Ωστόσο, δεν βρέθηκε κανένα σημάδι της Joyita ούτε και κανενός από τους επιβάτες ή το πλήρωμα.
Βικτώρια της Έσσης-Ρότενμπουργκ
Στις 23 Δεκεμβρίου 1745 παντρεύτηκε τον Κάρολο, Πρίγκιπα του Σουμπίζ στο Κάστρο των Ροάν στη Σαβέρν. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Joyita (Εμπορικό Πλοίο)
Εξαφάνιση
Πέντε εβδομάδες αργότερα, στις 10 Νοεμβρίου, ο Τζέραλντ Ντάγκλας, πλοίαρχος του εμπορικού πλοίου Tuvalu, εντόπισε το Joyita περισσότερο από 950 χιλιόμετρα δυτικά από την προγραμματισμένη του διαδρομή, παρασυρόμενο βόρεια. Το πλοίο ήταν μερικώς βυθισμένο και γερμένο σε μεγάλο βαθμό (η λιμνοδεξαμενή του ήταν πλημμυρισμένη) και δεν υπήρχε κανένα ίχνος από τους επιβάτες ή το πλήρωμα. Τέσσερις τόνοι φορτίου έλειπαν επίσης. Η ομάδα διάσωσης σημείωσε ότι ο ασύρματος βρέθηκε συντονισμένος στα 2182 kHz, το διεθνές θαλάσσιο ραδιοτηλεφωνικό κανάλι κινδύνου.
Βικτώρια της Έσσης-Ρότενμπουργκ
Πέθανε την 1η Ιουλίου 1792 στο Παρίσι σε ηλικία 64 ετών. Είναι θαμμένη στο Κάστρο Ρότενμπουργκ.
Joyita (Εμπορικό Πλοίο)
Εξαφάνιση
Υπήρχε ακόμα καύσιμο στις δεξαμενές της Joyita. Από την ποσότητα που χρησιμοποιήθηκε, υπολογίζεται ότι διήνυσε περίπου 400 χλμ. πριν το σκάφος εγκαταλείφθεί, πιθανότατα εντός 80 χιλιομέτρων από το Τοκελάου. Η διαρροή είχε πιθανόν ξεκινήσει μετά τις 9 μ.μ. την δεύτερη νύχτα του ταξιδιού.
Βικτώρια της Έσσης-Ρότενμπουργκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Ροάν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Δούκισσες του Ζουαγιέζ Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Joyita (Εμπορικό Πλοίο)
Εξαφάνιση
Αν και το Joyita βρέθηκε με τα ύφαλα και τα χαμηλότερα καταστρώματα πλημμυρισμένα, ο σκελετός του ήταν άθικτος. Όταν αγκυροβολήθηκε πίσω στο λιμάνι της Σούβα, οι ερευνητές άκουσαν τον ήχο νερού να εισέρχεται στο σκάφος. Διαπιστώθηκε ότι ένας σωλήνας στο κύκλωμα νερού του συστήματος ψύξης του κινητήρα είχε καταστραφεί λόγω γαλβανικής διάβρωσης, επιτρέποντας στο νερό να εισέλθει στα ύφαλα. Το συντομότερο που το πλήρωμα θα μπορούσε να συνειδητοποιήσει τη διαρροή θα ήταν όταν το νερό είχε αυξηθεί πάνω από τα πατώματα του μηχανοστασίου, οπότε και θα ήταν σχεδόν αδύνατο να εντοπιστεί η πηγή της διαρροής. Επίσης, οι αντλίες των ύφαλων δεν ήταν εφοδιασμένες με φίλτρα και είχαν φραχτεί από μπάζα, που σημαίνει ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να βγει το νερό.
Θαλάσσια έρευνα
μικρογραφία|280x280px|Το ναυάγιο από την αριστερή πλευρά Σε μια μεταγενέστερη έρευνα διαπιστώθηκε ότι το πλοίο ήταν σε κακή κατάσταση, αλλά προσδιορίστηκε ότι η τύχη των επιβατών και του πληρώματος ήταν "ανεξήγητη με βάση τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν κατά την έρευνα." Ιδιαίτερα ανεξήγητο ήταν το γεγονός ότι οι τρεις σωσίβιες λέμβοι  που έφερε το Joyita έλειπαν, αλλά δεν θα είχε νόημα το πλήρωμα και οι επιβάτες να εγκαταλείψουν οικειοθελώς το σκάφος. Εξοπλισμένη για τη μεταφορά φορτίου υπό ψύξη, η Joyita είχε 18 κυβικά μέτρα φελλού να επενδύουν το κύτος της, καθιστώντας την σχεδόν αβύθιστη. Επιπλέον, περαιτέρω άνωση παρεχόταν από ένα φορτίο άδεια βαρέλια.
Η έρευνα ήταν μόνο σε θέση να καταδείξει τους λόγους για τους οποίους το πλοίο βυθίστηκε. Διαπιστώθηκε ότι το σκάφος θα είχε αρχίσει να πλημμυρίζει λόγω του σπασμένου σωλήνα ψύξης. Οι αντλίες των ύφαλων είχαν τεθεί εκτός λειτουργίας μιας και είχαν μπλοκαριστεί. Το νερό θα πρέπει σταδιακά να πλημμύρισε τα χαμηλότερα καταστρώματα. Καθώς το πλοίο άρχισε να βυθίζεται χαμηλότερα μέσα στο νερό, ο μοναδικός εναπομείνας κινητήρας δεν θα ήταν σε θέση να διατηρήσει αρκετή ταχύτητα για την διεύθυνση του πλοίου. Παρότι πλημμυρισμένη σε βαθμό που θα βύθιζε ένα συμβατικό σκάφος, η Joyita έμεινε να επιπλέει λόγω της επένδυσής της.
Η έρευνα, επίσης, έριξε μεγάλο μέρος της ευθύνης για τα γεγονότα στον Μίλερ. Τον χαρακτήρισαν απερίσκεπτο για τον προγραμματισμό ενός ταξιδιού στα ανοιχτά με ένα μόνο κινητήρα και πολλά μικρο-προβλήματα, και αμελή για την αποτυχία του να παρέχει έναν λειτουργικό ασύρματο ή μια κατάλληλα εξοπλισμένη λέμβο. Παραβίασε, επίσης, το ναυτικό δίκαιο δεδομένου ότι η άδεια της Joyita για τη μεταφορά επιβατών που έχουν πληρώσει ναύλο είχε παύσει να ισχύει.
Η έρευνα δεν έκανε καμία αναφορά στον χρησιμοποιούμενο ιατρικό εξοπλισμό που βρέθηκε στο πλοίο.
Υποθέσεις
Η Joyita μερικές φορές αναφέρεται ως το "Μαίρη Σελέστ του Νότιου Ειρηνικού" και έχει αποτελέσει το αντικείμενο πολλών βιβλίων και ντοκιμαντέρ, προσφέροντας εξηγήσεις που κυμαίνονται από ορθολογικές και συμβατικές ως υπερφυσικές και μεταφυσικές. Πολλές υποθέσεις για την εξαφάνιση του πληρώματος και των επιβατών της Joyita έχουν προταθεί. Πολλές κυκλοφόρησαν την περίοδο του συμβάντος, αλλά και αρκετές άλλες έχουν προταθεί από τότε. Με δεδομένο το γεγονός ότι το κύτος του Joyita ήταν άθικτο και ο σχεδιασμός της την καθιστούσε σχεδόν αβύθιστη, βασικό μέλημα των ερευνητών ήταν να καθορίσουν το γιατί οι επιβάτες και το πλήρωμα δεν έμειναν στο πλοίο, εάν τα γεγονότα προκλήθηκαν απλά από την πλημμύρα στο μηχανοστάσιο.
Υπόθεση περί τραυματισμένου καπετάνιου
Ο καπετάνιος Μίλερ γνώριζε πολύ καλά τη δυνατότητα του σκάφους να παραμένει αβύθιστο, οδηγώντας στην υπόθεση ότι ο Μίλερ είχε πεθάνει ή καταστεί ανίκανος για κάποιο λόγο (κάποιος στο σκάφος τραυματίστηκε—εξ ου και οι αιματοβαμμένοι επίδεσμοι). Χωρίς αυτόν να καθησυχάσει τους υπόλοιπους, μπορεί να πανικοβλήθηκαν όταν η Joyita άρχισε να πλημμυρίζει και να μπήκαν στις σωσίβιες λέμβους. Ωστόσο, αυτό από μόνο του δεν εξηγεί το χαμένο φορτίο και εξοπλισμό, εκτός εάν το σκάφος είχε βρεθεί εγκαταλελειμμένο και είχε αφαιρεθεί το φορτίο του.
Ένας φίλος του Μίλερ, ο Σ. Β. Μπράουν, ήταν πεπεισμένος ότι ο Μίλερ δεν θα άφηνε ποτέ το Joyita ζωντανός, με δεδομένη τη γνώση του για την κατασκευή του. Γνώριζε για εντάσεις μεταξύ του Μίλερ και του πρώτου αξιωματικού του σκάφους, Τσακ Σίμπσον. Ο Μπράουν πίστευε ότι η αμοιβαία αντιπάθεια των Μίλερ και Σίμπσον τους οδήγησε να έρθουν στα χέρια και οι δύο άνδρες έπεσαν στη θάλασσα ή τραυματίστηκαν σοβαρά. Αυτό θα άφησε το σκάφος χωρίς έμπειρους ναυτικούς και θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί αυτοί που παρέμειναν θα πανικοβλήθηκαν όταν το πλοίο άρχισε να πλημμυρίζει.
Ιαπωνική συμμετοχή και άλλες υποθέσεις
Η εφημερίδα Times and Herald ανέφερε εκείνη την περίοδο από μια "άψογη πηγή" ότι η Joyita είχε περάσει μέσα από ένα στόλο από Ιαπωνικά αλιευτικά σκάφη κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της και "είχε παρατηρήσει κάτι που οι Ιάπωνες δεν ήθελαν να δει."
Η Daily Telegraph υπέθεσε ότι κάποιες ενεργές ακόμη ιαπωνικές δυνάμεις από τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σχετίζονταν με τις εξαφανίσεις. Επικρατούσαν ακόμα ισχυρά αντι-Ιαπωνικά αισθήματα σε τμήματα του Ειρηνικού και στο Φίτζι υπήρχε συγκεκριμένη δυσαρέσκεια σχετικά με την λειτουργία ιαπωνικών αλιευτικών στόλων σε τοπικά ύδατα. Τέτοιες θεωρίες ξαφνικά απέκτησαν αξιοπιστία όταν άνθρωποι που καθάρισαν τη Joyita βρήκαν μαχαίρια με σφραγίδα " Made in Japan". Ωστόσο, δοκιμές στα μαχαίρια ήταν αρνητικές και προέκυψε ότι τα μαχαίρια ήταν παλιά και σπασμένα. Επίσης, υπήρχε μια πρόταση ότι "οι επιβάτες του σκάφους απήχθησαν από ένα Σοβιετικό υποβρύχιο, με την ανθρωπότητα εκείνη την περίοδο εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου".
Yπόθεση περί ανταρσίας
Ένας μετέπειτα ιδιοκτήτης του Joyita, ο συγγραφέας Ρόμπιν Μάγκαμ, πέρασε πολλά χρόνια ερευνώντας το παρελθόν του σκάφους και δημοσίευσε τα ευρήματά του με τίτλο The Joyita Mystery το 1962. Ο Μάγκαμ συμφώνησε ότι τα γεγονότα ξεκίνησαν από τη πλημμύρα λόγω του σπασμένου σωλήνα ψύξης και την δυσλειτουργία των αντλιών. Τα στρώματα που βρέθηκαν να καλύπτουν τη δεξιά μηχανή χρησιμοποιήθηκαν είτε σε μια προσπάθεια να ανακοπεί η διαρροή ή να προστατευτεί ο ηλεκτρικός πίνακας. Την ίδια στιγμή, η Joyita συναντούσε όλο και πιο θυελλώδη καιρό.
Ο Μίλερ, γνωρίζοντας ότι η Joyita είναι αβύθιστη και απελπισμένος να φτάσει στον προορισμό του για να καθαρίσει το χρέος του, συνέχισε. Ωστόσο, ο Τσακ Σίμπσον και ίσως και άλλα μέλη του πληρώματος, απαίτησαν να γυρίσει πίσω. Αυτό ουσιαστικά οδήγησε σε ανταρσία και ο Μίλερ και το πλήρωμα διαπληκτίστηκαν, κατά την διάρκεια του οποίου ο Μίλερ υπέστη ένα σοβαρό τραυματισμό. Τώρα το πλοίο συναντούσε πιο άστατο καιρό με ανέμους περίπου 60 km/h, οπότε με ένα κινητήρα και πλημμυρισμένα ύφαλα είχε αρχίσει να ζορίζεται. Οι πλημμύρες στο μηχανοστάσιο θα πρέπει τελικά να προκάλεσαν την δυσλειτουργία της μιας μηχανής αποκόπτοντας έτσι και την ηλεκτρική ισχύ. Ο Τσακ Σίμπσον είχε τώρα τον έλεγχο και πήρε την απόφαση να εγκαταλείψουν το πλοίο, παίρνοντας τον εξοπλισμό πλοήγησης, το ημερολόγιο καταστρώματος, τις προμήθειες καθώς και τον τραυματία Μίλερ, μαζί τους.
Παρόλ 'αυτά, φαίνεται ακόμη απίθανο ότι ο Τσακ Σίμπσον θα επέλεγε να εγκαταλείψει ένα πλημμυρισμένο αλλά επιπλέον σκάφος για να πάρει μικρές σωσίβιες λέμβους στον Ειρηνικό Ωκεανό. Ο Μάγκαμ πρότεινε ότι εντόπισαν ένα κοντινό νησί ή ύφαλο και προσπάθησαν να το φτάσουν, αλλά εν μέσω δυνατών ανέμων και ταραγμένης θάλασσας οι λέμβοι παρασύρθηκαν στα ανοιχτά, αφήνοντας τη Joyita απομακρυνόμενη και άδεια. Η ζημιά στην ελαφρά κατασκευασμένη υπερκατασκευή θα προκλήθηκε από τα κύματα ενώ το σκάφος είχε παρασυρθεί σε θαλασσοταραχή.
Η Joyita μετά το 1955
Στις 14 Μαρτίου 1975, το ταχυδρομείο της Δυτικής Σαμόα κυκλοφόρησε μια σειρά από πέντε γραμματόσημα σχετικά με το μυστήριο της Joyita.
Το 2012 δύο τιμητικές πλάκες σε ανάμνηση του συμβάντος ανεγέρθηκαν στην Απία της Σαμόα και στο χωριό Φακαόφο στο Τοκελάου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Πλοία-φαντάσματα Κατηγορία:Μυστήρια Κατηγορία:Αστικοί μύθοι Κατηγορία:1955
BMW Z
Τα μοντέλα της BMW Z είναι μια σειρά από αυτοκίνητα roadster που παράγονται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW. Το αρχικό Z προέρχεται από τη γερμανική λέξη zukunft (Γερμανικά για το μέλλον ) και έχει παραχθεί σε τέσσερις διαφορετικές σειρές με πέντε γενιές, που αποτελούνται από roadster, coupé, σπορ αυτοκίνητα και άλλες παραλλαγές εκδοχών.
Η εισαγωγή του M Coupé και του M Roadster στη γραμμή Z3 σηματοδότησε την πρώτη σειρά της σειράς Z που διέθετε μία εξαιρετικά αποδοτική BMW M έκδοση. Η πρώτη γενιά Z4 συνέχισε να προσφέρει τις εκδοχές M Coupé και M Roadster, προτού διακοπεί στην τρίτη γενιά Z4 E89.
Πρώτη γενιά (E30 με βάση το Z1, 1989-1991)
μικρογραφία|BMW Z1 αριστερά|μικρογραφία|BMW Z1
Η BMW Z1 ήταν ένα διθέσιο roadster που αναπτύχθηκε από τη BMW και κατασκευάστηκε από τον Μάρτιο του 1989 έως τον Ιούνιο του 1991. Το Z1 έφερε εξαιρετικά ασυνήθιστες πόρτες, οι οποίες, αντί να ανοίγουν προς τα έξω ή προς τα πάνω, έπεφταν κάτω και μέσα στα περβάζια της πόρτας. Συνολικά, μόλις 8.000 ακριβώς αντίτυπα της BMW Ζ1 παρήχθησαν, από τα οποία τα 6.443 πωλήθηκαν στη Γερμανία και ελάχιστα σε άλλες χώρες.
Δεύτερη γενιά (E36 / 7/8 Z3, 1995-2002)
Η BMW Z3 ήταν το πρώτο σύγχρονο μαζικής αγοράς roadster της BMW. Το Z3 παρουσιάστηκε ως μοντέλο της σεζόν του 1996, λίγο μετά την εμφάνισή του στην ταινία James Bond, GoldenEye' του 1995 και περισσότερα από 15.000 roadster είχαν εξαντληθεί από τη στιγμή που άρχισε να πωλείται το αυτοκίνητο. Το Z3 υποβλήθηκε σε ανανέωση της εξωτερικής του εμφάνισης το 1999 και παρουσίασε αναθεωρημένο σχέδιο, πριν τη λήξη της παραγωγής του το 2002. Κατασκευάστηκε και συναρμολογήθηκε στο Spartanburg της Νότιας Καρολίνας.
Τρίτη γενιά (E52 Z8, 2000-2003)
μικρογραφία|BMW Z8. αριστερά|μικρογραφία|BMW Z8.
Η BMW Z8 παρήχθη από το 2000 έως το 2003 και ήταν η παραλλαγή παραγωγής του πρωτότυπου αυτοκινήτου (concept Car) Z07, το οποίο σχεδιάστηκε από τον Danish Henrik Fisker στο τμήμα «Designworks USA» της BMW και είχε παρουσιαστεί το 1997. Το Z07 σχεδιάστηκε αρχικά ως μια ειδική άσκηση styling για τον εορτασμό της BMW 507 και η συντριπτική δημοτικότητα του concept ώθησε την απόφαση της BMW να παράγει ένα περιορισμένο μοντέλο παραγωγής που ονομάστηκε Z8.
Συνολικά κατασκευάστηκαν μόλις 5.703 αντίτυπα του Z8, από τα οποία τα μισά εξήχθησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τέταρτη γενιά (E85 / E86 Z4, 2002-2008)
Η πρώτη γενιά της BMW Z4 ήταν γνωστή ως E85 στην μορφή roadster και ως E86 στην coupé μορφή. Σχεδιάστηκε από την Δανό σχεδιαστή της BMW Anders Warming.
Πέμπτη γενιά (E89 Z4, 2009-2016)
Η δεύτερη γενιά της Z4 ανακοινώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2008, ενώ έκανε ντεμπούτο τον Ιανουάριο του 2009 στο Διεθνές Auto Show της Βόρειας Αμερικής στο Ντιτρόιτ, δηλαδή τον επόμενο μήνα. Ήταν το πρώτο μοντέλο της σειράς Z που χρησιμοποίησε ένα αναδιπλούμενο σκληρό στρώμα και σήμαινε ότι δεν υπήρχαν πλέον ξεχωριστές εκδόσεις του αυτοκινήτου για το roadster και coupé. Η κορυφή είναι κατασκευασμένη από ελαφρύ αλουμινένιο κέλυφος δύο τμημάτων και διαρκεί 20 δευτερόλεπτα για να λειτουργήσει. Η κατασκευή μεταφέρθηκε από το Spartanburg, ΗΠΑ, στο Ρέγκενσμπουργκ της Γερμανίας.
Έκτη γενιά (G29 Z4, 2018-σήμερα)
μικρογραφία|BMW Z4 του 2019. αριστερά|μικρογραφία|BMW Z4 του 2019.
Το G29 Z4 είναι η τρίτη γενιά της Z4 και παρουσιάστηκε στην Pebble Beach Concours d'Elegance στις 23 Αυγούστου 2018. Επαναχρησιμοποιεί την μεταβλητή στέγη soft-top που βρίσκεται στο E85 Z4 αντί για ένα retractable hardtop. Το G29 Z4 μοιράζεται επίσης την πλατφόρμα του με την πέμπτη γενιά της Toyota Supra.
Παραγωγή και πωλήσεις
Ακολουθούν τα στοιχεία παραγωγής και πωλήσεων για τα μοντέλα Z, εξαιρουμένων των αρχικών Z1:
Το πρωτότυπο Z9 (1999)
300px|thumb|right|BMW Z9 Concept στη Φρανκφούρτη το 1999.