cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζων Εκλς (επιστήμονας)
Σταδιοδρομία και έρευνες
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ο Εκλς με συναδέλφους του πραγματοποίησαν την έρευνα που οδήγησε στο Βραβείο Νόμπελ. Προκειμένου να μελετήσουν τις νευρικές συνάψεις στο περιφερειακό νευρικό σύστημα, επικεντρώθηκαν στο ανακλαστικό της εκτάσεως («τεντώματος» ενός μυός), που μελετάται εύκολα επειδή αποτελείται από δύο μόνο νευρώνες: έναν αισθητηριακό νευρώνα και τον κινητικό νευρώνα. Ο αισθητηριακός νευρώνας συνάπτεται με τον κινητικό στον νωτιαίο μυελό. Ανεκάλυψαν ότι όταν διοχετεύεται ηλεκτρικό ρεύμα στον αισθητηριακό νευρώνα του τετρακέφαλου μηριαίου μυός, τότε ο κινητικός νευρώνας που νευρώνει τον τετρακέφαλο παράγει ένα μικρό «διεγερτικό μετασυναπτικό δυναμικό» (EPSP). Με τη διέλευση παρόμοιου ρεύματος από τον ανταγωνιστή μυ του τετρακέφαλου, παράγεται ένα «ανασταλτικό μετασυναπτικό δυναμικό» (IPSP) στον κινητικό νευρώνα του τετρακέφαλου. Αν και ένα μεμονωμένο EPSP δεν ήταν αρκετό ώστε να πυροδοτήσει ένα δυναμικό δράσεως στον νευρώνα, το άθροισμα αρκετών EPSP από πολλούς αισθητηριακούς νευρώνες που συνάπτονται με τον κινητικό νευρώνα μπορούν να πυροδοτήσουν τον κινητικό νευρώνα, συστέλλοντας έτσι τον τετρακέφαλο. Από την άλλη, τα IPSP μπορούσαν να αφαιρεθούν από αυτό το άθροισμα των EPSP, αποτρέποντας την πυροδότηση του κινητικού νευρώνα.
Εκτός από αυτά τα αποδοτικά πειράματα που άνοιξαν δρόμους στην επιστήμη, ο Εκλς διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο σε σπουδαίες εξελίξεις στη νευροεπιστήμη. Μέχρι το 1949 περίπου ο Εκλς είχε τη γνώμη ότι η νευροδιαβίβαση ήταν κυρίως ηλεκτρική, παρά χημική. Παρά το ότι αυτό δεν είναι σωστό, τα επιχειρήματά του τον οδήγησαν, όπως και άλλους, στο να εκτελέσει κάποια από τα πειράματα που απέδειξαν τη χημική συναπτική μετάδοση. Ο Εκλς συνεργάσθηκε με τον Μπέρναρντ Κατς σε μερικά από τα πειράματα που προσδιόρισαν τον ρόλο της ακετυλοχολίνης ως νευροδιαβιβαστή στον εγκέφαλο.
Προσωπική ζωή
Ο Εκλς νυμφεύθηκε δύο φορές και απέκτησε συνολικά εννέα παιδιά. Η πρώτη σύζυγός του ήταν η Αϊρήν Φράνσις Μίλερ (1904-2002), από το 1928 μέχρι το διαζύγιό τους το 1968. Το ίδιο έτος (1968) ο Εκλς νυμφεύθηκε την ιατρό και νευροψυχολόγο Χέλενα Ταμπορίκοβα (Helena Táboríková) του Πανεπιστημίου του Καρόλου, με την οποία συνεργάζονταν συχνά ερευνητικά. Ο δεύτερος αυτός γάμος διάρκεσε μέχρι τον θάνατο του Εκλς. Ο Εκλς πέθανε σε ηλικία 94 ετών στο σπίτι του, στη μικρή κωμόπολη Κόντρα της νότιας (ιταλόφωνης) Ελβετίας. Τάφηκε στην Κόντρα.
Εργογραφία
285px|right|thumb|Ο Τζων Κ. Εκλς (στα δεξιά) με τον Τσέχο ψυχίατρο Σύριλ Χεσλ (Cyril Höschl) το 1993
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί ιατροί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Αυστραλοί νομπελίστες Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Αλέξιος Στριφτόμπολας
Ο Αλέξιος Στριφτόμπολας (Σιγούνι Καλαβρύτων, 1834 – Πάτρα, 16 Φεβρουαρίου 1912) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Εκλέχτηκε πολλές φορές δημοτικός πάρεδρος και βουλευτής Πάτρας ενώ ήταν και υποψήφιος δήμαρχος Πατρέων. Ήταν φιλοβασιλικός και αφοσιωμένος στον Όθωνα και τον ακολούθησε στην εξορία. Αποτέλεσε γραφική φιγούρα του ελληνικού κοινοβουλίου, αφού ήταν ο μόνος βουλευτής που φορούσε φουστανέλα για όλη του την ζωή αρνούμενος να φορέσει φράγκικα (κοστούμι, παντελόνι), τα οποία αποτελούσαν πλέον το επίσημο τρόπο ενδυμασίας στην εποχή του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αναστάσιου Στριφτόμπολα από την Κέρτεζη Καλαβρύτων και ανιψιός του οπλαρχηγού του 1821 Αναγνώστη Στριφτόμπολα. Αδέλφια του ήταν ο Περικλής, ο Επαμεινώνδας, η Ασπασία, η Ελένη και η Πραξιθέα. Από μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στην Πάτρα όπου τελείωσε και τις γυμνασιακές του σπουδές. Στην συνέχεια η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα λόγω διορισμού του πατέρα του ως διευθυντής αστυνομίας. Εκεί ο Αλέξιος λόγω της δουλειάς του πατέρα του συναντήθηκε με τον Όθωνα κι έγινε οπαδός του.
Το 1863 ξέσπασε η επανάσταση κατά του Όθωνα ο Στριφτόμπολας ευρισκόμενος στην Πάτρα τον υποστήριξε ανοιχτά και συνελήφθη από αντιοθωνικούς και κρατήθηκε σε ένα πλοίο στο λιμάνι της πόλης. Αργότερα οδηγήθηκε στην Αθήνα και αποφασίστηκε η εξορία του από την χώρα, έτσι έφυγε για το Μόναχο όπου έμεινε τρία χρόνια για να επιστρέψει έπειτα στην Πάτρα. Στο Μόναχο έμεινε κοντά στον εξόριστο Όθωνα και την Αμαλία, ενώ με παρότρυνση του βασιλικού ζεύγους επέστρεψε στην Ελλάδα.
Το 1908 αρρώστησε βαριά, έπαθε ημιπληγία στα άκρα και πέθανε την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου στις 9 το πρωί.
Πολιτική καριέρα
Στην ενεργή πολιτική σκηνή κατήλθε πρώτη φορά το 1899 όταν έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος παρά την άρνηση του Αχιλλέα Γεροκωστόπουλου να τον υποστηρίξει, χάνοντας τελικά τις εκλογές από τον Δημήτριο Βότση με μικρή διαφορά ψήφων. Στις βουλευτικές εκλογές του 1902 έθεσε υποψηφιότητα για το βουλευτικό αξίωμα με τον συνδυασμό Παπαδιαμαντόπουλου όπου πάλι απέτυχε να εκλεγεί. Στις βουλευτικές εκλογές του 1905 με τον συνδυασμό του Ιωάννη Ρούφου εξελέγη βουλευτής.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών
Εθνικό πάρκο λιμνών του Πλίτβιτσε
Το εθνικό πάρκο λιμνών του Πλίτβιτσε (κροατικά: Nacionalni park Plitvička jezera) είναι ένα από τα παλαιότερα εθνικά πάρκα στην νοτιοανατολική Ευρώπη και το μεγαλύτερο στην Κροατία. Το πάρκο έχει έκταση 296,85 χλμ², με το 90% στη κομητεία Λίκα-Σένι και το επόμενο 10% στην κομητεία του Κάρλοβατς. Το πάρκο ιδρύθηκε το 1949 και από το 1979 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Σήμερα δέχεται περίπου ένα εκατομμύριο επισκέπτες ετησίως.
Γεωγραφία
Το εθνικό πάρκο βρίσκεται στην κεντρική Κροατία, περίπου στο μέσο της απόστασης Ζάγκρεμπ-Ζαντάρ. Έχει έκταση 296,85 χλμ², με το 90% στη κομητεία Λίκα-Σένι και το επόμενο 10% στην κομητεία του Κάρλοβατς. Βρίσκεται στο οροπέδιο Πλίτβιτσε, που περιβάλλεται από τρία βουνά, τμήμα των Δειναρικών Αλπεων : το όρος Πλιεσέβιτσα (κορυφή Γκόρνια Πλιεσέβιτσα 1640 μ.), το όρος Μάλα Καπέλα (κορυφή Σελίσκι Βρχ 1280 μ.) και Μέντβεντακ (884 μ.). Οι λίμνες βρίσκονται στο βόρειο άκρο της Λίκα, στην περιοχή το Κόρντουν, και δημιουργούνται από δύο ποτάμια (Τσρνα και Μπιέλα) και διάφορες υπόγειες πηγές. Δημιουργούν το ποταμό Κοράνα, μήκους 134 χιλιομέτρων, ο οποίος καταλήγει στον ποταμό Κούπα.
Το ελάχιστο υψόμετρο του πάρκου είναι 367 μέτρα, και αντιστοιχεί στον ποταμό Κοράνα. Το μέγιστο υψόμετρο είναι το όρος Σελίσκι Βρχ, του ορεινού όγκου Μάλα Καπέλα, στα 1.279 μέτρα. Γεωλογικά, αποτελεί ένα καρστικό τοπίο, κυρίως από δολομίτες και ασβεστόλιθους με σχετικές λίμνες και σπήλαια και από αυτά έχει προέλθει o πολύ ξεχωριστός χαρακτήρας των λιμνών του.
Λίμνες
Η περιοχή του πάρκου σχηματίστηκε μαζί με τις Δειναρικές Άλπεις, αλλά στη συνέχεια λόγω της δράσης του νερού, το οποίο διαβρώνει τα πετρώματα μηχανικά και χημικά. Το νερό συνδυάζεται με το διοξείδιο του άνθρακα του εδάφους και σχηματίζει ανθρακικό οξύ, το οποίο διαβρώνει τους ασβεστόλιθους και τους δολομίτες. Αν αυτό λάβει χώρα σε αδιάβροχη επιφάνεια, οδηγεί στην εμφάνιση φυσικών φραγμάτων από τραβερτίνη, που εναποτίθεται από τη δράση βρυών, φυκών και βακτηρίων. Τα επιστρωμένα φυτά και βακτήρια συσσωρεύονται το ένα πάνω στο άλλο, σχηματίζοντας φράγματα τραβερτίνη που αυξάνονται με ρυθμό περίπου 1 εκ. το χρόνο.
Oι λίμνες καλύπτουν συνολικά μια έκταση περίπου δύο τ.χ. με το νερό που εκρέει από τη χαμηλότερη λίμνη να σχηματίζει τον Ποταμό Κόρανα. Οι λίμνες διακρίνονται για τα χρώματά τους, που ποικίλουν από γαλάζιο σε πράσινο, γκρίζο ή μπλε. Τα χρώματα αλλάζουν διαρκώς εξαρτώμενα από την ποσότητα των ορυκτών ή των οργανισμών στο νερό και τη γωνία του ηλιακού φωτός. Κάτω από τους καταρράκτες από τραβερτίνη αναπτύσσεται συχνά το βρύο Κρατόνευρον, που επιστρώνεται με τραβερτίνη και νέα βρύα αναπτύσσονται, πρώτα σχηματίζεται ένα βραχάκι αλλά αργότερα κάτω από αυτό σχηματίζεται μια σπηλαιοροφή. Αν το νερό συνεχίσει να ρέει το σπήλαιο γίνεται σταδιακά μεγαλύτερο. Υπάρχουν επίσης ασβεστολιθικά σπήλαια.
Οι δεκαέξι λίμνες χωρίζονται σε ένα υψηλότερο και ένα χαμηλότερο σύμπλεγμα, που σχηματίζονται από την απορροή από τα βουνά, κατεβαίνοντας από ένα υψόμετρο 636 στα 503 μέτρα σε μια απόσταση περίπου οκτώ χιλιομέτρων, με κατεύθυνση από βορρά προς νότο. Τα δύο υδρολογικά συστήματα συνδέονται μεταξύ τους με υδάτινα ρεύματα, καταρράκτες και βάραθρα. Οι λίμνες χωρίζονται στις 12 Άνω Λίμνες (Gornja jezera) και τις τέσσερις Κάτω Λίμνες (Donja jezera). Τα λεκανοπέδια της πρώτης ομάδας είναι από δολομίτες ενώ της δεύτερης είναι από ηφαιστειογενή ασβεστόλιθο.
Κλίμα
Κατά μέσο όρο, ο ετήσιος υετός στο εθνικό πάρκο είναι 1.500 χιλιοστά. Συνήθως, οι μεγαλύτερες βροχοπτώσεις λαμβάνουν χώρα την άνοιξη και το φθινόπωρο. Η μέση υγρασία του αέρα είναι 82%. Τον Ιανουάριο, η μέση θερμοκρασία είναι 2,2° C, ενώ τον Ιούλιο και τον Αύγουστο η θερμοκρασία ανεβαίνει στους 17,4°. Οι χιονοπτώσεις λαμβάνουν χώρα από τον Νοέμβριο μέχρι τον Μάρτιο. Συνήθως οι λίμνες είναι παγωμένες τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο.
Πανίδα και χλωρίδα
Η περιοχή είναι σχεδόν ολοκληρωτικά καλυμμένη από δάση με οξιές, έλατα (κυρίως λευκή ελάτη), πεύκα, σημύδες και σφενδάμια. Το δάσος της περιοχής Čorkova uvala χαρακτηρίζεται ως παρθένο. Η χλωρίδα συνδυάζει χαρακτηριστικά της αλπικής και μεσογειακής βλάστησης. Στο πάρκο έχουν αναγνωριστεί 109 είδη φυτών, από τα οποία τα 75 είναι ενδημικά, δηλαδή απατώνται μόνο κοντά στο πάρκο και προστατεύονται από το νόμο.
Στην περιοχή ζει επίσης μια ευρύτατη ποικιλία ζώων και πτηνών. Σπάνια πανίδα όπως η Ευρωπαϊκή καφέ αρκούδα, ο λύκος, ο αετός, η κουκουβάγια, ο λύγκας, η αγριόγατα και ο αγριόκουρκος βρίσκονται εδώ, μαζί με πολλά πιο συνηθισμένα είδη. Η περιοχή του πάρκου είναι μία από τις τελευταίες στην Ευρώπη στις οποίες ζει μεγάλος πληθυσμός καφέ αρκούδων και λύκων. Συνολικά στο πάρκο ζουν 50 είδη θηλαστικών. Επίσης, υπάρχουν 321 είδη πεταλούδων, 140 είδη πτηνών, 12 είδη αμφιβίων (σαλαμάνδρες, τρίτωνες) και μερικά είδη ερπετών, όπως η ζωοτόκος σαύρα (Lacerta vivipara), η ευρωπαϊκή πράσινη σαύρα (Lacerta viridis), το λιμνόφιδο (Natrix tesselata), μερικά είδη οχιάς και η στικτή νεροχελώνα (Emys orbicularis).
Στις λίμνες του πάρκου υπάρχουν πληθυσμοί πέστροφας, με τον κάθε πληθυσμό να αναπτύσσεται ανεξάρτητα σε κάθε λίμνη. Αποτελούν την αυτόχθονη ιχθυοπανίδα των λιμνών. Στις λίμνες έχουν διαδοθεί επίσης οι ιριδίζουσες πέστροφες, οι σαλβελίνοι και κοκκινόγαστροι.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικείται για χιλιάδες χρόνια, με πληθυσμούς όπως Θράκες, Ιλλυριοί, Κέλτες, Ιάποδες, Ρωμαίοι (για 600 χρόνια), Γότθοι, Βυζαντινοί, Άβαροι και Κροάτες. Η περιοχή ανήκε στο βασίλειο της Κροατίας μέχρι το 1102, όταν προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Ουγγαρίας. Το 1528 πέρασε στην κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μέχρι που το κατέλαβε η αυτοκρατορία των Αψβούργων. Η περιοχή είχε το όνομα «Ο Κήπος του Διαβόλου», κυρίως λόγω των Κροατών στρατιωτικών οι οποίοι φρουρούσαν τα σύνορα και των θρησκευτικών προσφύγων, οι οποίοι έφευγαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί κατάφεραν για μικρά χρονικά διαστήματα να ανακατακτήσουν την περιοχή. Τον 19ο αιώνα ήταν τμήμα της Μπανοβίνας της Κροατίας, μετά της Γιουγκοσλαβίας και τέλος, μετά το 1992, της δημοκρατίας της Κροατίας.
Ένας πρώτος ξενώνας κατασκευάστηκε στην αρχή της δεκαετίας του 1860 για τους ταξιδιώτες και επεκτάθηκε τα επόμενα 30 χρόνια. Το 1893, ο Γκούσταβ Γιάνετσεκ δημιούργησε την Ένωση για την Προστασία και Φροντίδα των Λιμνών του Πλίτβιτσε στη Κροατία, για την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής με την κατασκευή του πρώτου ξενοδοχείου κοντά στη λίμνη Κόζιακ το 1896, ενώ έφτιαξε μονοπάτια και θέσεις ανάπαυσης. Το 1928, θεσμοθετείται για πρώτη φορά η νομική προστασία της λίμνης, αλλά άντεξε μόνο για ένα χρόνο. Το 1948, η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας νομοθέτησε μια ρύθμιση για τη διοίκηση των εθνικών πάρκων, και το πάρκο δημιουργήθηκε επίσημα το 1949. Το 1997, το πάρκο επεκτάθηκε ώστε να περιλαμβάνει ολόκληρη τη λεκάνη απορροής. Το πάρκο το 1979 ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.
Το Μάρτιο του 1991, στην περιοχή έλαβε χώρα το περιστατικών των λιμνών του Πλίτβιτσε, την πρώτη ένοπλη αντιπαράθεση στον πόλεμο ανεξαρτησίας της Κροατίας. Οι Σέρβοι, με αρχηγό τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, κατέλαβαν την περιοχή, η οποία πέρασε ξανά στην κατοχή των Κροατών τον Αύγουστο του 1995, μετά από στρατιωτική επιχείρηση του κροατικού στρατού, τερματίζοντας τον πόλεμο. Η UNESCO τοποθέτησε το πάρκο σε κατάσταση κινδύνου κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στη συνέχεια, λόγω της οικονομικής σημασίας του πάρκου, έλαβε χώρα καθαρισμός των ναρκών, ο οποίος ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
λιμνων Πλιτβιτσα κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κροατία
Τόμας Πέρσι, 7ος κόμης του Νορθάμπερλαντ
Ο Μάρτυρας Τόμας Πέρσι, 7ος κόμης του Νορθάμπερλαντ και 1ος βαρόνος του Πέρσι (1528 - 22 Αυγούστου 1572), 7ος Κόμης του Νορθάμπερλαντ (1557 - 1572) ήταν μεγαλύτερος γιος του ευγενούς Τόμας Πέρσι και της Ελεονώρας Χαρμποτάλ, κόρη του Γυισκάρδου Χαρμποτάλ. Ο Τόμας ήταν ένας από τους αρχηγούς της "Επανάστασης του βορρά" με στόχο την Καθολική βασίλισσα Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, εκτελέστηκε για προδοσία και αγιοποιήθηκε αργότερα από την Καθολική εκκλησία. Ο θείος του Τόμας ήταν ο Χένρι Πέρσι, 6ος κόμης του Νορθάμπερλαντ που είχε ρομαντική σχέση με την Άννα Μπολέυν πριν γίνει σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Ο πατέρας του εκτελέστηκε στις 2 Ιουνίου 1537 στο Τιμπίρν για την συμμετοχή του στο Προσκύνημα της Χάριτος όταν ο Τόμας ήταν 8 ετών, θεωρείται επίσης Άγιος και Μάρτυρας. Ο Τόμας και τα αδέλφια του μπήκαν από την μητέρα τους στην κηδεμονία του Σερ Τόμας Τέμπεστ.
Αποκατάσταση των αξιωμάτων του
Όταν ο Τόμας Πέρσι ενηλικιώθηκε (1549) το Κοινοβούλιο πέρασε πράξη για την "αποκατάσταση του αίματος του Σερ Τόμας Πέρσι", στέφτηκε ιππότης και τρία χρόνια αργότερα η Μαρία Α΄ της Αγγλίας τον αποκατέστησε στα εδάφη και τους τίτλους του. Επέστρεψε στο Κοινοβούλιο της Αγγλίας τον Νοέμβριο του 1554 σαν μέλος του Κοινοβουλίου του Γουέστμορλαντ. Ο Τόμας Πέρσι ανακηρύχτηκε κυβερνήτης στο κάστρο του Προύντχο, πολιόρκησε και κατέλαβε το κάστρο του Σκάρμπορω που το κυρίευσαν οι επαναστάτες (1557). Πήρε σε ανταμοιβή τον τίτλο του κόμη του Νορθάμπερλαντ και τις βαρονείες του Πέρσι, του Πόινινγκς, του Λούκι, του Μπράιαν και του Φίτζπαν, αποκαταστάθηκε πλήρως στις 1 Μαΐου 1557. Μεταφέρθηκε στο Ουιτχαλ με μια μεγαλοπρεπή πομπή και σύντομα έγινε Γενικός Φύλακας όλων των Μαρς με καθήκον την υποστήριξη των συνόρων από τους Σκωτσέζους.
Βασιλεία Ελισάβετ Α΄
Με την άνοδο της Ελισάβετ Α΄ ο ίδιος που ήταν πιστός στην Καθολική εκκλησία παρέμεινε στον βορρά ενώ η βασίλισσα πέρασε στο Κοινοβούλιο τα πρώτα σκληρά μέτρα εναντίον των Καθολικών. Η Ελισάβετ συνέχισε να του δείχνει εύνοια και έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας (1563). Παραιτήθηκε από την Φύλαξη των Μαρς και ζούσε στον νότο αλλά οι μεγάλες διώξεις της Ελισάβετ εναντίον των Καθολικών οδήγησαν τους Καθολικούς του βορά σε συνωμοσία εναντίον της, κυκλοφόρησαν φήμες ότι ήθελαν να ανατρέψουν την Ελισάβετ και να ανεβάσουν στον θρόνο την Μαρία Α΄ της Σκωτίας. Ο Τόμας Πέρσι συμμάχησε με τον Κάρολο Νέβιλ, 6ο κόμη του Γουέστμορλαντ που ανήκε στην Οικογένεια Νέβιλ τους παλιούς μεγάλους του αντιπάλους εναντίον της Ελισάβετ, έγραψαν γράμμα στον πάπα για να ζητήσουν την συμβουλή του αλλά πριν φτάσει το γράμμα η επανάσταση ξέσπασε.
Θάνατος
Μετά την αποτυχία της "Επανάστασης του βορρά" ο Τόμας δραπέτευσε στην Σκωτία, συνελήφθη από τον κόμη του Μόρτον έναν από τους Σκωτσέζους ευγενείς και παραδόθηκε τρία χρόνια αργότερα στην Αγγλική κυβέρνηση για 2.000 λίρες. Μεταφέρθηκε στις 22 Αυγούστου 1572 στην Γιορκ και αποκεφαλίστηκε σε δημόσια εκτέλεση αφού πρώτα αρνήθηκε πρόταση να του χαριστεί την ζωή αν ασπαστεί τον Καθολικισμό. Το αποκεφαλισμένο πτώμα του τάφηκε στην εκκλησία του Σαιν Κράχ στην Γιορκ που είναι σήμερα κατεδαφισμένη. Η σύζυγος του επέζησε μετά τον ίδιο όπως και οι τέσσερις κόρες του, ο γιος του πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους και η κομητεία πέρασε στον μικρότερο αδελφό του Χένρι Πέρσι, 8ο κόμη του Νορθάμπερλαντ. Αγιοποιήθηκε στις 13 Μαίου 1895 από τον πάπα Λέων ΙΓ΄ και εορτάζεται ετησίως στις επισκοπές του Χέξαμ και του Νιούκασλ στις 14 Νοεμβρίου.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Άννα Πέρσι, κόμισσα του Νορθάμπερλαντ, κόρη του Χένρι Σόμερσετ, 2ου κόμη του Γούστερ (1558) απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Πέρσι Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Κόμητες του Νορθάμπερλαντ
Λάσλο Κλάινχαϊσλερ
Ο Λάσλο Κλάινχαϊσλερ (ουγγρικά: László Kleinheisler) (γενν. 8 Απριλίου 1994) είναι Ούγγρος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος για τον Παναθηναϊκό.
Βιντεότον
Έχοντας ενταχθεί στην ουγγρική ομάδα Βιντεότον ΦΚ το 2013, έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Ουγγαρίας στις 28 Ιουλίου 2013 εναντίον της Σόμπατεϊ Χάλαντας, ενώ σημείωσε επίσης το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα στην τελική εντός έδρας νίκη με 2–0.
Στις 28 Ιουλίου 2013, σκόραρε το πρώτο του γκολ στη σεζόν 2013–2014 εναντίον της Σόμπατεϊ Χάλαντας. Ο αγώνας έληξε με νίκη 2–0 για τη Βιντεότον. Στο υπόλοιπο της σεζόν σημείωσε άλλα τρία γκολ, ένα εναντίον της Ούιπεστ ΦΚ στις 6 Οκτωβρίου 2013, ένα εναντίον της Μέζοκοβεσντι ΣΕ σε μια νίκη με 1–0 στις 8 Νοεμβρίου 2013 και το τελευταίο γκολ εναντίον της Ντιόσγκιορι ΒΤΚ στην ισοπαλία με 2–2 στις 24 Νοεμβρίου 2013.
Τη σεζόν 2014–2015, έπαιξε μόνο 370 λεπτά σε 11 εμφανίσεις για την ομάδα και 911 λεπτά σε 12 εμφανίσεις ως δανεικός για την Πούσκας Ακαντέμια ΦΚ. Τον Ιούλιο του 2015, ο Κλάινχαϊσλερ αρνήθηκε να υπογράψει επέκταση συμβολαίου του με τη Βιντεότον και ως συνέπεια έμεινε εκτός αγώνων για τη σεζόν 2015-2016. Η Βιντεότον αρνήθηκε να τον πουλήσει στη Σλονσκ Βρότσουαφ της Εκστρακλάσα τον Αύγουστο.
Βέρντερ Βρέμης
Στις 20 Ιανουαρίου 2016, ο Κλάινχαϊσλερ εντάχθηκε στη Βέρντερ Βρέμης με συμβόλαιο διάρκειας 3,5 ετών έναντι άγνωστης αμοιβής. Έκανε το ντεμπούτο του στην Μπούντεσλιγκα στις 30 Ιανουαρίου 2016 εναντίον της Χέρτα Βερολίνου στο Βέζερσταντιον. Μπήκε στον αγωνιστικό χώρο στο 62ο λεπτό με την ομάδα πίσω με 2-0 και βοήθησε τη Βέρντερ να πάρει την ισοπαλία με 3-3.
Ντάρμστατ 98 (δανεισμός)
Στις 13 Αυγούστου 2016, ο Κλάινχαϊσλερ εντάχθηκε στη γερμανική Ντάρμστατ 98 με μονοετή δανεισμό. Στις 22 Οκτωβρίου 2016, σκόραρε το πρώτο του γκολ στην Μπούντεσλιγκα την 8η αγωνιστική της σεζόν 2016–17, σε μια νίκη με 3–1 επί της Βόλφσμπουργκ. Επιλέχθηκε για την Ομάδα της Εβδομάδας 8 της σεζόν 2016–17 μετά από αυτό το γκολ.
Φερεντσβάρος (δανεισμός)
Στις 20 Ιανουαρίου 2017, ο δανεισμός του Κλάινχαϊσλερ στη Ντάρμστατ διεκόπη απότομα και εντάχθηκε στη Φερεντσβάρος ως δανεικός για το δεύτερο μισό της σεζόν.
Αστανά (δανεισμός)
Στις 20 Ιουνίου 2017, ο Κλάινχαϊσλερ εντάχθηκε στην ΦΚ Αστανά με δανεισμό διάρκειας ενός έτους.
ΝΚ Όσιγιεκ
Στις 16 Ιανουαρίου 2019, η ΝΚ Όσιγιεκ ανακοίνωσε ότι ο Κλάινχαϊσλερ είχε ακυρώσει το συμβόλαιό του με την ΓΚ Αστνά και υπέγραψε συμβόλαιο 3,5 ετών με το σύλλογο.
Παναθηναϊκός
Στις 11 Ιανουαρίου 2023, ο Κλάινχαϊσλερ υπέγραψε συμβόλαιο 3,5 ετών με τον Παναθηναϊκό.
Εθνική ομάδα
Στις 6 Νοεμβρίου 2015, ο Μπερντ Στορκ ανακοίνωσε την αποστολή της Εθνικής Ουγγαρίας για τον αγώνα πλέι οφ των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2016 εναντίον της Νορβηγίας. Η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν η συμπερίληψη του Κλάινχαϊσλερ, επειδή δεν είχε παίξει ούτε έναν αγώνα τη σεζόν 2015–16 του Πρωταθλήματος Ουγγαρίας. Έξι ημέρες αργότερα, σκόραρε στο ντεμπούτο του εναντίον της Νορβηγίας στο Στάδιο Ούλεβααλ στο Όσλο της Νορβηγίας.
Την 1η Ιουνίου 2021, ο Κλάινχαϊσλερ συμπεριλήφθηκε στην αποστολή της Ουγγαρίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020.
Προσωπική ζωή
Το παρατσούκλι του είναι «Σκόουλς», από τον Πολ Σκόουλς, επειδή είναι και οι δύο κοκκινομάλληδες και κοντοί.
Διακρίσεις
Βιντεότον
Φερεντσβάρος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ούγγροι γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πούσκας Ακαντέμια ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίντεοτον ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΦ Ντάρμστατ 98 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φερεντσβάρος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Αστανά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Καζακστάν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Καζακστάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Όσιγιεκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κροατία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Τιγκράν Χαμασιάν
Παιδική ζωή
Ο Τιγκράν Χαμασιάν γεννήθηκε στο Γκιουμρί Αρμενίας. Οι πρόγονοί του κατάγονταν από την περιοχή του Καρς. Ο πατέρας του ήταν κοσμηματοπώλης και η μητέρα του σχεδίαζε ρούχα. Σε ηλικία τριών ετών άρχισε να παίζει μελωδίες στο πιάνο της οικογένειάς του, και στην ηλικία των 6 μπήκε σε ένα μουσικό σχολείο. Ως νεαρός ονειρευόταν μια σταδιοδρομία ως κιθαρίστας της τρας μέταλ.
Σε ηλικία 9 ετών μελετούσε τη τζαζ, και στην εφηβεία του προσπάθησε να ενσωματώσει τις τοπικές λαϊκές μελωδίες σε αυτοσχεδιασμούς μορφής τζαζ. Σε αυτό το στάδιο, ο Χαμασιάν ήταν επηρεασμένος από τους Αρμένιους συνθέτες Αρνο Μπαμπατζάνιαν και Άβετ Τερτέριαν. Ο Χαμασιάν μαζί με τους γονείς του και την αδελφή του μετακόμισαν στο Γιερεβάν όταν ήταν περίπου 10, και, στη συνέχεια, στην Καλιφόρνια όταν ήταν 16. Επί του παρόντος κατοικεί στο Γερεβάν Αρμενίας.
Σταδιοδρομία
Ο Τιγκράν Χαμασιάν ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο World Passion (Παγκόσμιο Πάθος) σε ηλικία 18 ετών. Το 2013 πέρασε πολύ καιρό στην Αρμενία, και ανέπτυξε το ενδιαφέρον του για τη λαϊκή μουσική.
Παρτιτούρες
Την άνοιξη του 2018, μέσω της Μουσικής Εκδοτικής Εταιρείας Τερέντιεβ, κυκλοφόρησε μία ψηφιακή έκδοση με τις παρτιτούρες 3 κομματιών για σόλο πιάνο, τα «Σπουδή No.1», «Μάρκος και Μάρκος» και «Λιλά». μικρογραφία|Πορτραίτο του Τιγκράν Χαμασιάν, 2009
Αναφορές
Κατηγορία:Αρμένιοι μουσικοί Κατηγορία:Αρμένιοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Πιανίστες Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί
Μαρία των Μεδίκων (1575-1642)
Η Μαρία των Μεδίκων (ιταλ. Maria de' Medici, 26 Απριλίου 1575 – 3 Ιουλίου 1642) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν βασίλισσα της Γαλλίας, ως δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Επίσης, μετά τη δολοφονία του το 1610, έγινε αντιβασίλισσα για λογαριασμό του ανήλικου γιου τους Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας μέχρι το 1614, οπότε και ενηλικιώθηκε ο νεαρός Βασιλιάς, αν και ως επικεφαλής του βασιλικού συμβουλίου η ίδια, διατήρησε την εξουσία μέχρι το 1617.
Χαρακτηριστικά της πολιτικής της ήταν οι αδιάκοπες πολιτικές της ίντριγκες στη γαλλική βασιλική Αυλή, η εκτεταμένη καλλιτεχνική της παιδεία και υποστήριξη των καλλιτεχνών και η κακοδιοίκηση του κράτους, τη διοίκηση του οποίου μοιράζονταν με τους προστατευόμενούς της Κοντσίνο Κοντσίνι και τη σύζυγό του Λεονόρα Ντόρι. Το 1617, ο Λουδοβίκος ΙΓ΄, αποφασίζοντας να αναλάβει την εξουσία, την εξόρισε. Πέθανε εξόριστη στην Κολωνία.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Παλάτσο Πίττι στην ιταλική πόλη της Φλωρεντίας. Ήταν το έκτο παιδί και έκτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ της Τοσκάνης και της Ιωάννας της Αυστρίας. Πανέμορφη στα νιάτα της, έγινε σύζυγος του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας, μετά το διαζύγιό του με την πρώτη σύζυγο του, Μαργαρίτα των Βαλουά. Η τεράστια προίκα της περιελάμβανε 600.000 κορώνες και τον αμέσως επόμενο χρόνο μετά τον γάμο γέννησε στο Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ τον διάδοχο Λουδοβίκο.
Ο γάμος δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχής, καθώς αμέσως ήρθε σε διαμάχες με τις ερωμένες του συζύγου της με εκφράσεις που σόκαραν τους Γάλλους αυλικούς. Η μεγαλύτερη διαμάχη της ήταν με την Κατρίν Ανριέτ ντε Μπαλζάκ, στην οποία ο βασιλιάς Ερρίκος είχε υποσχεθεί γάμο μετά τον θάνατο της επίσημης ερωμένης του, Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ. Αντί γι' αυτήν, ο βασιλιάς νυμφεύτηκε τη Μαρία, με αποτέλεσμα να υπάρχουν στο παρασκήνιο σκληροί καυγάδες μεταξύ των δύο γυναικών. Ο Βασιλιάς απέφυγε να υποστηρίξει ανοιχτά τη σύζυγό του, μέχρι που αυτή του ζήτησε να επαναφέρει από την εξορία την πρώτη σύζυγό του, Μαργαρίτα των Βαλουά.
Όσο ζούσε ο σύζυγός της η Μαρία δεν έδειχνε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα κρατικά θέματα. Μετά τη δολοφονία του το 1610, έγινε αντιβασίλισσα και επίτροπος του ανήλικου διαδόχου, εξορίζοντας την Μπαλζάκ.
Αποτυχημένη αντιβασιλεία
200px|μικρογραφία|αριστερά|Μαρία των Μεδίκων Το κύριο καλλιτεχνικό της ενδιαφέρον ήταν η κατασκευή, διακόσμηση και επίπλωση του Ανακτόρου του Λουξεμβούργου, του αναφερόμενου και ως «Παλάτι των Μεδίκων». Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1615 με διακοσμήσεις του Σαλομόν ντε Μπρος, ενώ ζωγράφος διορίστηκε ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς.
Κάτω από την κακή της διακυβέρνηση, οι πρίγκιπες της βασιλικής οικογένειας εξεγέρθηκαν το 1614 και η Μαρία, αισθανόμενη αδυναμία, προσπάθησε να τους ικανοποιήσει. Ο κυριότερος από αυτούς, ο Ερρίκος Β΄ των Βουρβόνων του Κοντέ, την πίεσε να συγκαλέσει το Γενικό συμβούλιο. Αλλά η δύναμή της ανέβηκε ξανά με την άνοδο του έμπιστου συμβούλου της, Καρδιναλίου Ρισελιέ. Όμως το 1617, ο γιος της Λουδοβίκος, φτάνοντας στην κατάλληλη ηλικία, ανέλαβε τις νόμιμες εξουσίες του και ήρθε σε ρήξη μαζί της. Εγκατέλειψε τη φιλοαψβουργική πολιτική της, διέταξε την εκτέλεση του συμβούλου της Κοντσίνο Κοντσίνι, εξόρισε τη Βασίλισσα στο Ανάκτορο του Μπλουά και διόρισε τον Ρισελιέ καρδινάλιο.
Μετά από δύο χρόνια αιχμαλωσίας, η Μαρία δραπέτευσε από τον πύργο το 1619 και ενώθηκε με τον γιο της Γκαστόν, που επαναστάτησε κατά του αδελφού του. Η κίνηση απέτυχε, αλλά ο βασιλιάς Λουδοβίκος συμφιλιώθηκε με τη μητέρα του με την επέμβαση του Ρισελιέ, επιτρέποντάς της να διατηρεί μια μικρή αυλή στην Ανζέρ.
Οριστική εξορία
Μετά το θάνατο του ευνοουμένου του Δούκα του Λυν το 1621, ο βασιλιάς Λουδοβίκος άφησε τον εαυτό του σε πλήρη υποταγή στον Ρισελιέ. Η Μαρία τότε προσπάθησε να εκτοπίσει τον Ρισελιέ με πραξικόπημα εναντίον του. Μετά τον θρίαμβο του Ρισελιέ εξορίστηκε το 1630 στην Κομπιένη και από εκεί δραπέτευσε το 1638 στο Άμστερνταμ, όπου έγινε ενθουσιωδώς δεκτή με μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις. Για τις εκδηλώσεις δημιουργήθηκε κατασκευή στο νησάκι του ποταμού Άμστελ και ο δήμαρχος της πρόσφερε ένα μεγαλοπρεπές ινδονησιακό γεύμα.
Το 1642 η Μαρία πέθανε στην Κολωνία σε ηλικία 67 ετών. Η σωρός της τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Διονυσίου ενώ η καρδιά της μεταφέρθηκε στη Λα Φλες σύμφωνα με την επιθυμία του Ερρίκου Δ΄. Ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ πέθανε λιγότερο από ένα χρόνο μετά και τον διαδέχθηκε ο γιος του, Λουδοβίκος ΙΔ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Τοσκάνης Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας
Αθανάσιος Χατζηπανταζής
Ο Αθανάσιος Χατζηπανταζής (Σκοτούσσα Σερρών, 1873 - Σέρρες, 2 Σεπτεμβρίου 1906) ήταν σημαντικός Μακεδονομάχος οπλαρχηγός. Σύζυγός του ήταν η Σοφία Χατζηπανταζή, επίσης Μακεδονομάχος οπλαρχηγός αλλά και πράκτορας του Μακεδονικού Αγώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αθανάσιος Χατζηπανταζής γεννήθηκε το 1873 στην Σκοτούσσα Σερρών, η οποία τότε ονομαζόταν Πρόσνικ, ονομασία που προήλθε από την αντίστοιχη βυζαντινή (Προσάνικο > Πρόσνικ). Αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους φρουρούς του Ελληνισμού στις περιοχές Καλών Δένδρων, Ηρακλείας, Σιντικής και Μελενίκου. Προσπάθησε να εκμηδενίσει τις Βουλγαρικές επιθετικές ενέργειες στην περιοχή.
Στις 19 Αυγούστου του 1906, σε επίθεση αυτοκτονίας με το σώμα του στην πόλη των Σερρών, εξόντωσε τον πράκτορα του κομιτάτου Αθανάς Νίκωφ που έδρευε στην πόλη ως βιβλιοπώλης, καθώς και άλλους δύο κομιτατζήδες. Η επίθεση έγινε στις 9 π.μ. στη γέφυρα του Αγίου Παντελεήμονος. Κατά την καταδίωξή τους από Οθωμανικό απόσπασμα, οι δράστες διασκορπίστηκαν προκειμένου να διαφύγουν. Ο υπαρχηγός του Αθανασίου Χατζηπανταζή, Τάκης Κηπουρός, βλέποντάς τον ξαφνικά από πίσω (ενώ ήταν ήδη τραυματισμένος), και νομίζοντας ότι επρόκειτο για Τούρκο χωροφύλακα, τον μαχαίρωσε αντανακλαστικά και τον τραυμάτισε. Το ίδιο βράδυ μεταφέρθηκε κρυφά στο Ελληνικό Προξενείο Σερρών προκειμένου να νοσηλευτεί, μετά από υπόδειξη του προξένου Σερρών Αντωνίου Σαχτούρη. Τη νοσηλεία του ανέλαβαν οι γιατροί Αναστάσιος Χρυσάφης, Πάνου και Καρατζάς. Κατά τη διάρκεια της μυστικής νοσηλείας του εκεί, στο προξενείο κατεύθασαν Οθωμανοί αστυνομικοί προκειμένου να διεξάγουν έρευνα. Τότε, ο συνεργάτης του Αθανάσιος Κυριακόπουλος από το Νέο Σούλι Σερρών (πρώην Σουμπάσκιοϊ) τον επωμίστηκε και τον περιέφερε στη συνοικία "Εβραίικα" των Σερρών, έως ότου απομακρυνθούν οι Τούρκοι χωροφύλακες από το προξενείο. Η κατάστασή του χειροτέρεψε και πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1906 από οξεία περιτονίτιδα. Η ταφή του πραγματοποιήθηκε κρυφά καθώς ο θάνατός του δεν ανακοινώθηκε προκειμένου να μην καμφθεί το ηθικό των Ελλήνων (κρατήθηκε μυστικός για δυο χρόνια ). Το σώμα του συνέχισε την ένοπλη δράση υπό την αρχηγία της συζύγου του, Σοφίας Χατζηπανταζή.
Αναγνώριση
Η Σκοτούσσα τον τίμησε, στήνοντας την προτομή του στην κεντρική πλατεία του χωριού. Επιπλέον, η πόλη των Σερρών έχει δώσει το όνομά του σε μία οδό.
Φιλική Εταιρεία (Αντιμεταξική οργάνωση)
Η Φιλική Εταιρεία ήταν αντικαθεστωτική κίνηση που δημιουργήθηκε και έδρασε στα χρόνια της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου.
Αθανάσιος Χατζηπανταζής
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Φιλική Εταιρεία (Αντιμεταξική οργάνωση)
Ίδρυση
Η Φιλική Εταιρεία δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 1937, σύμφωνα με την κατάθεση του Νίκου Κολυβά, ενώ κατά τη μαρτυρία του Μιχάλη Κύρκου, στις αρχές του 1938. Οι Κολυβάς και Κύρκος ήταν από τον παλαιοκομματικό χώρο: ο πρώτος είχε διατελέσει αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και τρεις φορές βουλευτής. Ο δεύτερος, ήταν βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος και Υπουργός Πρόνοιας της Κυβέρνησης Αλέξανδρου Ζαΐμη το 1926 και στη Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη, από την οποία, τον Ιούνιο του 1935, αντικαταστάθηκε επειδή διαφώνησε με την επιστροφή του Βασιλιά. Οι στόχοι της Οργάνωσης ήταν: α) ''η καταπολέμησις της εγκαθίδρυσης υπό του Βασιλέως Γεωργίου Δικτατορίας, β) η διάδοσις των αρχών της Δημοκρατίας, γ) η Ένωσις του πολιτικού κόσμου
Οι πρώτες κινήσεις διερευνητικού χαρακτήρα, πραγματοποιούνται το φθινόπωρο του 1937, όταν ο Μιχαήλ Κύρκος έρχεται σε επαφή με τον Γεώργιο Παπανδρέου, Πέτρο Ράλλη, και Στέφανο Στεφανόπουλο, ενώ έκανε επαφές και με τον γιατρό Ν. Σμπαρούνη στο σπίτι του στην Εκάλη
Η δράση της
Η δράση της Φιλικής Εταιρείας διακρίνεται σε δύο φάσεις: στην πρώτη δίνεται έμφαση στη θεμελίωση ενός εκδοτικού μηχανισμού και στη διαμόρφωση του ευρύτερου σχεδίου δράσης. Στη δεύτερη επικεντρώνονται στη διενέργεια επαφών και διαπραγματεύσεων για τη δημιουργία αντίστασης. Τον Μάρτιο του 1938 βολιδοσκοπήθηκε ο Καφαντάρης, εκτοπισμένος στη Ζάκυνθο, αλλά άγνωστο αν απάντησε και τι, ενώ τον Μάιο του ίδιου έτους προτείνεται στον Γεώργιο Παπανδρέου, να εγκαταλείψει τον τόπο εξορίας του, την Άνδρο. Πραγματοποιούνται περιοδείες στην επαρχία με σκοπό τη στρατολόγηση μελών Τέλος απόπειρες συνεργασίας με Επιτροπή Πρωτοβουλίας των κομμάτων (Φιλελεύθεροι και Λαϊκό) αποτυγχάνουν καθώς αρνούνται τη συμμετοχή του Κ.Κ.Ε. Όταν οι Ν. Κολύβας και Μ. Κύρκος συλλαμβάνονται στις 30 Ιουνίου του 1938, η δράση αλλάζει χαρακτήρα: ο πρώτος εξορίζεται μετά από σύντομη νοσηλεία στον Ευαγγελισμό, στην Ύδρα και παρακολουθεί από μακριά τις εξελίξεις μέσω αλληλογραφίας και συνδέσμων.Ο Μ.Κύρκος μετά από δεκαπενθήμερη κράτηση αποφυλακίζεται και πραγματοποιεί επαφές με άλλες οργανώσεις: την Πανυπαλληλική, την ΕΜΕΟ, ενώ ενίσχυσε τη Λαϊκή Πρόνοια της Μιράντας Μυράτ.
Το εκδοτικό-δημοσιογραφικό της έργο
Αρχικά εκδίδουν την εφημερίδα Ελευθερία, η οποία πρωτοκυκλοφόρησε στις 20 Μαρτίου 1938, από τον Όμιλο Φιλικών, με υπότιτλο ''Όργανον του αγώνος διά την κατάλυσιν της τυραννίας. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους εκδίδει το Σύνταγμα αφού απέκτησε και δεύτερο τυπογραφείο Τα θέματα της εφημερίδος Ελευθερία είναι τα εθνικά και οι συνέπειες της δράσης της μεταξικής δικτατορίας σε αυτά, η πολεμική σε βάρος της Μοναρχίας, η οποία θεωρείται πρωταίτιος της Δικτατορίας, ενώ τη μέμφονται για πλουτισμό, υπερβολική χλιδή και κατασπατάληση της περιουσίας του λαού. Τέλος στηλιτεύεται η παρέμβαση της Δικτατορίας στα πράγματα της Εκκλησίας με αποτέλεσμα τη στρέβλωση του θρησκευτικού συναισθήματος. Ως κέντρα διανομής χρησιμοποιήθηκαν οικίες και μεταφέρονταν τα φύλλα από το Κεντρικό σπίτι-τυπογραφείο. Τα πρόσωπα που έκανα αυτή τη δουλειά δεν γνωρίζονταν, σκοπίμως μεταξύ τους. Το τιράζ της εφημερίδας έφτανε τα 3.000 φύλλα και σε 3 με 4 ημέρες είχαν διανεμηθεί σε Αθήνα και Πειραιά.
Το τέλος της οργάνωσης
Ο Ιωάννης Μεταξάς στο ημερολόγιό του σημειώνει με ημερομηνία Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου, την ανακάλυψη και την κατάσχεση του τυπογραφείου της Οργάνωσης στις 15 Δεκεμβρίου του 1938.Ο Κύρκος εξορίστηκε στην Οία της Σαντορίνης, και ο Ν. Θεοφανόπουλος, στα Αντικύθηρα.
Αποτίμηση της δράσης
Προερχόμενη από τον παλαιοκομματικό κόσμο, η οργάνωση Φιλική Εταιρεία, ήταν η πιο σημαντική σε επίπεδο προπαγάνδας Υπήρξε βραχύβια και ολιγομελής, επειδή έτσι την όριζαν στην παρανομία οι κανόνες της συνωμοτικότητας, δεν κατόρθωσε να αποτελέσει σε καμία περίπτωση σοβαρή απειλή για τη Μεταξική δικτατορία. Σε αυτό συνέβαλαν, «οι αμφίσημες στρατηγικές των παραδοσιακών κομμάτων και η απουσία κοινωνικής δυναμικής» Ο ίδιος ο Μεταξάς στο Ημερολόγιο του, όταν πρωτοανακαλύφθηκε η οργάνωση, σχολίασε με ημερομηνία 7 Ιουλίου 1938, «[...]Εκ παραλλήλου απεκαλύφθη η Φιλική Εταιρεία και συνελήφθη Πρόεδρός της Κολυβάς (!) [κίνηση] άνευ σημασίας.»
Πηγές
Φιλικη Εταιρεια (Αντιμεταξικη οργανωση)
Επιστολή
200px|thumb|Επιστολή της [[Σαρλότ Μπροντέ προς την Έλεν Νάσεϊ (Ellen Nussey).]] Επιστολή (ή γράμμα) είναι μια γραπτή ανακοίνωση ή μια αγγελία, που στέλνεται ανοιχτή ή κλειστή σε φάκελο. Η επιστολή διακρίνεται σε:
• Ιδιωτική: • Εμπορική, η οποία στέλνεται από τον έναν έμπορο στον άλλο και αναφέρεται σ' εμπορικές υποθέσεις.
• Πιστωτική, συνήθως στέλνεται από τράπεζα ή κάποιον εμπορικό οίκο και ανοίγει πίστωση σε άλλο οίκο για κάποιο πελάτη του.
• Συστατική, μ' αυτή γίνεται σύσταση κάποιου προσώπου από κάποιον έμπορο ή τράπεζα για άλλη πόλη.
Η επιστολή στο ταχυδρομείο είναι είτε απλή είτε συστημένη. Η απλή αποστέλλεται με το κοινό τέλος (γραμματόσημο)· η συστημένη με περισσότερο τέλος, δίνεται απόδειξη στον αποστολέα και όταν φτάσει στον παραλήπτη, αυτός υπογράφει στο βιβλίο του ταχυδρόμου, για να την πάρει.
Ιστορία
200px|thumb|left|Η [[καρτ ποστάλ είναι μια ανοιχτή μορφή επιστολής.]] Η επικοινωνία με γραπτό τρόπο μεταξύ των ανθρώπων είναι πολύ παλιά. Σε ανασκαφές βρέθηκαν πολλές επιστολές της Αιγύπτου, της Ασσυρίας, της Βαβυλωνίας, σε σφηνοειδή γραφή. Οι βασιλιάδες της Μυκηναϊκής εποχής επικοινωνούσαν μεταξύ τους με επιστολές.
Επίσης και ο Όμηρος αναφέρει ότι ο βασιλιάς Προίτος της Τίρυνθας έστειλε «πίνακα πτυκτόν», είδος επιστολής στον πεθερό του βασιλιά Ιοβάτη της Λυδίας. Περίφημη είναι η επιστολή του Δαβίδ, που έστειλε στον Ιωάβ, για να σκοτώσει αυτόν που την πήγαινε, επειδή ο Δαβίδ του πήρε τη γυναίκα.
Οι επιστολές ήταν γραμμένες σε πίνακα από ξύλο ή μόλυβδο ή κασσίτερο, ακόμα και σε όστρακα και αργότερα σε πάπυρο. Στην αρχαιότερη εποχή χρησιμοποιούσαν ξύλινο πίνακα, αλειμμένο με κερί από τη μια πλευρά και με πίσσα από την άλλη. Πάνω στο κερί έγραφαν, χάραζαν τα γράμματα με ελαφριά γλυφίδα.
Από τα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου οι επιστολές ήταν γραμμένες σε πάπυρο με μελάνη. Τους παπύρους τους τύλιγαν σε κυλίνδρους και στο νήμα, που τους τύλιγαν, έβαζαν τη σφραγίδα. Αργότερα άρχισαν να χρησιμοποιούν περγαμηνές, μέχρις ότου άρχισε η χρήση του χαρτιού, που είναι μέχρι σήμερα το υλικό για τη γραφή των επιστολών.
Στην αρχαία Σπάρτη η συνεννόηση γινόταν με κρυπτογραφικό τρόπο, με σκυτάλη, ενώ στην αρχαία Ρώμη η κρυπτογραφία στις επιστολές ήταν συνηθισμένη. Τις επιστολές τις έστελναν με δούλους και για να μη γίνεται γνωστό το περιεχόμενό τους έβαζαν τη σφραγίδα τους ή έβρισκαν άλλους τρόπους, όπως ο Άρπαγος, που θέλησε να επικοινωνήσει με τον Κύρο, γράφει ο Ηρόδοτος, του έστειλε επιστολή ραμμένη στην κοιλιά λαγού.
Οι αρχαιότερες επιστολές, απ' αυτές που ξέρουμε, είναι του Δαρείου προς το Γάδατα και δύο επιστολές του Δ΄ αιώνα π.Χ. Απ' την αρχαία Ελλάδα σώζονται επιστολές μεγάλων αντρών, αλλά δεν θεωρούνται γνήσιες, όπως είναι του Ιουλιανού του Παραβάτη, του Λιβάνιου κ.ά. Ονομαστές είναι και οι επιστολές του Κικέρωνα για το φροντισμένο τους ύφος, που είναι περισσότερες από 800 και δίνουν πληροφορίες για τη ζωή του Κικέρωνα και γενικά για την εποχή του.
Η επιστολή στη θρησκεία
Στη χριστιανική φιλολογία σημασία ιδιαίτερη έχουν οι αποστολικές ή καθολικές επιστολές, οι απολυτικές και ειρηνικές επιστολές Αποστόλων. Σώζονται από αυτές 21 και τις έγραψαν οι μαθητές του Χριστού. Αυτές τις χωρίζουμε σε
– Επιστολές του Απόστολου Παύλου, τα πρώτα γραπτά μνημεία της Καινής Διαθήκης. Αυτές είχαν σταλεί:
– Καθολικές επιστολές. Από τις επτά καθολικές 3 είναι του Ευαγγελιστή Ιωάννη (Α΄, Β΄ και Γ΄), 2 του Πέτρου (Α΄ και Β΄), 1 του Ιακώβου και 1 του Ιούδα. Λέγονται καθολικές, γιατί απευθύνονται σ' όλη γενικά την Εκκλησία.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούσαν την επιστολή, για να συζητήσουν διάφορα θέματα της Εκκλησίας, αλλά και της πολιτικής ζωής.
Με πολιτικό εκκλησιαστικό χαρακτήρα γνωρίζουμε την επιστολή του Πάπα Πίου Β στον Μωάμεθ και του Πάπα Κλήμεντα Α΄ στους Κορινθίους.
Η επιστολή στη φιλολογία
Πολλοί ποιητές έγραψαν κατά καιρούς επιστολές που ονομάζονται ποιητικές, όπως ο Οράτιος και ο Οβίδιος. Από τους νεότερους, ο Κλεμέντιος ο Σκαρόν, ο Μπουαλώ, ο Βολταίρος, ο Σεδέν, ο Γέι και ο καλύτερος από όλους ο Πόουπ.
Οι επιστολές αυτές είναι γραμμένες σ' έμμετρο ή πεζό λόγο. Αξιόλογες επιστολές φιλολογικού είδους έγραψαν πολλοί Ιταλοί (Αννίβας Κάρο, Αλγαρότι, ο Ιταλοέλληνας Φώσκολος), Γάλλοι (κυρία Σεβινιέ, Πασκάλ, Ρουσσώ) και Γερμανοί επίσης (Βίνκελμαν, Γλάιμ, Σλέγκελ) κ.ά. Από τους νεότερους Έλληνες μεγάλης αξίας επιστολές έγραψαν ο Κοραής και ο Δούκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταχυδρομεία Κατηγορία:Προϊόντα από χαρτί
Σαρλ-Αλεξάντρ ντε Καλόν
Προέλευση και επαγγελματική άνοδος
Γεννήθηκε στη Ντουαί μέσα σε μια επιφανή οικογένεια της ανώτερης τάξης τάξη. Στα μετέπειτα χρόνια, εισήλθε στο νομικό κλάδο και έγινε δικηγόρος στο γενικό συμβούλιο της Αρτουά και στο κοινοβούλιο της Ντουαί, «Σύμβουλος του Συμβουλίου Επικρατείας και ανώτερος δικαστικός αξιωματικός διοικητικού δικαίου στη Γαλλία», και επίσης «Κυβερνητικός αξιωματούχος του Μετς» (1768) και της Λιλ (1774). Φαίνεται ότι ήταν ένας άνθρωπος με αξιοσημείωτες επιχειρηματικές ικανότητες και καινοτόμο πνεύμα, ενώ γενικά ήταν αδίστακτος στις πολιτικές του ενέργειες. Στην τρομερή οικονομική κρίση που προηγήθηκε της Γαλλικής Επανάστασης, όταν οι διαδοχικοί υπουργοί προσπάθησαν μάταια να αναπληρώσουν το εξαντλημένο βασιλικό θησαυροφυλάκιο, ο Καλόν κλήθηκε να βοηθήσει ως Γενικός Ελεγκτής Οικονομικών, ένα αξίωμα που ανέλαβε στις 3 Νοεμβρίου 1783.
Όφειλε τη θέση του στον Κόμη του Βερζέν, ο οποίος για πάνω από τρία χρόνια συνέχισε να τον στηρίζει. Σύμφωνα με τον πρέσβη του οίκο των Αψβούργων, η δημόσια εικόνα του ήταν εξαιρετικά κακή. Ο Καλόν άρχισε αμέσως να διορθώνει τη δημοσιονομική κρίση και βρήκε στον Βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ’ αρκετή υποστήριξη για να δημιουργήσει ένα τεράστιο και φιλόδοξο σχέδιο αύξησης εσόδων και διοικητικής συγκέντρωσης. Ο Καλόν επικεντρώθηκε στη διατήρηση της εμπιστοσύνης του λαού μέσω της οικοδόμησης έργων και δαπανών, η οποία σχεδιάστηκε κυρίως για να ισχυροποιήσει την δύναμη του Στέμματος, για να δανείζεται κεφάλαια. Παρουσίασε στον βασιλιά το σχέδιο του στις 20 Αυγούστου του 1786. Σκοπός του ήταν να δημιουργηθεί μια νέα φορολογία για την αξίας της γης που θα αντικαθιστούσε τους παλιούς δασμούς και τελικά θα εξαφάνιζε τις φορολογικές απαλλαγές των προνομιούχων τάξεων. Ο νέος φόρος θα χορηγούνταν από ένα σύστημα επαρχιακών συνελεύσεων, εκλεγμένο από τους τοπικούς ιδιοκτήτες ακινήτων της ενορίας, της περιφέρειας και της επαρχίας. Αυτή η κεντρική πρόταση συνοδεύτηκε από άλλες μεταρρυθμίσεις που αποσκοπούσαν στην περαιτέρω εκλογίκευσης της γαλλικής οικονομίας, δηλαδή ενός πακέτου που περιελάμβανε το ελεύθερο εμπόριο σιτηρών και την κατάργηση των μυριάδων εσωτερικών τελωνειακών φραγμών της Γαλλίας. Ήταν ουσιαστικά μια από τις πιο ολοκληρωμένες προσπάθειες διαφωτισμένης μεταρρύθμισης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΣΤ’.
μικρογραφία|Ο Σαρλ Αλεξάντρ ντε Καλόν. Πίνακας της [[Ελιζαμπέτ Βιζέ Λε Μπρεν|Ελιζαμπέτ Λουίζ Βιζέ Λε Μπρεν.]]
Αφού ανέλαβε τα καθήκοντα του, ανακάλυψε ότι το κράτος είχε χρέη 110 εκατομμυρίων λιβρών (εν μέρει λόγω της εμπλοκής της Γαλλίας στην Αμερικανική Επανάσταση) και κανένα μέσο πληρωμής τους. Αρχικά προσπάθησε να πάρει πίστωση και να στηρίξει την κυβέρνηση με δάνεια για να διατηρήσει την εμπιστοσύνη του λαού στη φερεγγυότητα της. Τον Οκτώβριο του 1785 επανεκδόθηκε χρυσά νόμισμα και ανέπτυξε το σύστημα «caisse d'écompte»(δηλαδή γινόταν κάποια έκπτωση στις πληρωμές που ήταν τοις μετρητοίς). Γνωρίζοντας ότι το Κοινοβούλιο του Παρισιού θα πρόβαλλε βέτο σε έναν ενιαίο φόρο γης που θα έπρεπε να πληρώσουν όλοι οι γαιοκτήμονες, ο Αλεξάντρ Καλόν έπεισε τον Λουδοβίκο ΙΣΤ’ να καλέσει μια Συνέλευση Επισήμων για να στηρίξουν με την ψήφο τους το δημοψήφισμα του. Το τελικό πακέτο μεταρρυθμίσεων του Καλόν, το οποίο παρουσιάστηκε σε εκείνη την συνάντηση, αποτελούνταν από πέντε βασικά σημεία:
Όλα αυτά τα μέτρα απέτυχαν λόγω της αδυναμίας του Θρόνου να τα επιβάλει.
Ως έσχατη λύση, ο Καλόν πρότεινε στον βασιλιά να καταργήσει τους εσωτερικούς δασμούς και να επιβάλει φόρο ιδιοκτησίας στους ευγενείς και στους κληρικούς. Ο Aν Ρομπέρτ Ζακ Τουργκό και ο Ζακ Νεκέρ αν και προσπάθησαν, δεν κατάφεραν να υιοθετήσουν αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Ο Καλόν απέδωσε την αποτυχία τους στην αντιπολίτευση των κοινοβουλίων, οπότε κάλεσε άλλους αξιωματούχους να συμμετάσχουν στην συνέλευση που έγινε το Φεβρουάριο του 1787. Αφού έκανε μια παρουσίαση σχετικά με το γαλλικό έλλειμμα, τα αίτια και τους κινδύνους που είδε, ο Σαρλ Αλεξάντρ ντε Καλόν πρότεινε τη δημιουργία μιας εδαφικής επιδότησης, η οποία θα επιβαλλόταν σε όλα τα ακίνητα χωρίς διάκριση.
Σύγκρουση με τη Συνέλευση των Επισήμων των Βερσαλλιών
Βεβαία δεν είδαν όλοι με καλό μάτι, την κατάργηση των προνομίων. Αυτή η πρόταση, σε συνδυασμό με την δαπανηρή και απολυταρχική φήμη του Καλόν, η οποία ήταν πολύ γνώστη στα κοινοβούλια, προκάλεσε εχθρότητα προς το πρόσωπο του Καλόν. Γνωρίζοντας το αυτό, ο Αλεξαντρ Καλόν μετέφερε σκόπιμα το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων του απευθείας στον βασιλιά και επέλεξε προσεκτικά τα μέλη για την επόμενη Συνέλευση των Επισήμων. Αποτελούμενη όμως, από την κοινωνική και πολιτική ελίτ του παλαιού καθεστώτος, η συνέλευση απέκρουσε το οικονομικό έλλειμμα που τους παρουσιάστηκε όταν συναντήθηκαν στις Βερσαλλίες τον Φεβρουάριο του 1787. Παρά το σχέδιο μεταρρύθμισης του Καλόν και την υποστήριξη του από τον βασιλιά, υποψιάστηκαν ότι κατά κάποιο τρόπο υπεύθυνος για τα τεράστια οικονομικά προβλήματα ήταν ο γενικός ελεγκτής. Οι διαμαρτυρίες εναντίον του Αλεξάντρ Καλόν δεν άργησαν να ξεσπάσουν. Μάλιστα σε αυτές προσθέθηκαν οι φωνές των μεσαίων και κατώτερων-μεσαίων τάξεις, οι οποίες έκαψαν ομοιώματα του Καλόν προς υποστήριξη της αντίστασης της Συνέλευσης των Επισήμων στη φορολογία. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1788, μετά τη συνταξιοδότηση του Γκιγιόμ Κρετιέν ντε Λαμουανιόν ντε Μαλζέρμπ, σημειώθηκαν ταραχές στο Παρίσι στις οδούς «Μιλί» και «ντε Γκρανέλ, όπου κάηκαν περισσότερα ομοιώματα του Καλόν, μαζί με εκείνα του Μπρετέιγ και της Δούκισσας του Πολινιάκ.
Ο Σαρλ Αλεξάντρ ντε Καλόν εξοργίστηκε με την όλη κατάσταση, ετοίμασε τις αναφορές του και αποξενώθηκε από το Παλάτι. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ τον απέλυσε στις 8 Απριλίου 1787 και τον εξόρισε στη Λωρραίνη. Η χαρά ήταν γενική στο Παρίσι, και ο Καλόν, που ήταν κατηγορούμενος για το ότι ήθελε να αυξήσει τους φόρους, έγινε γνωστός σε όλους ως «Monsieur Deficit» (Κύριος Έλλειμμα).
Απόλυση και εξορία
Ο Καλόν αμέσως μετά έφυγε για τη Μεγάλη Βρετανία και κατά τη διάρκεια της διαμονής του εκεί, συνέχισε να αλληλογραφεί με τον Ζακ Νεκέρ. Αφού απολύθηκε, ο ίδιος δήλωσε: «Ο Βασιλιάς, που με διαβεβαίωνε εκατό φορές ότι θα με στήριζε με ακλόνητη σταθερότητα, με εγκατέλειψε και έτσι υπέκυψα». Αντικαταστάθηκε από τον Λουμενί ντε Μπριέν, ο οποίος φάνηκε επίσης μέτριος στο πολιτικό περιβάλλον.
Το 1789, όταν επρόκειτο να λάβει χώρα η Συνέλευση των Τάξεων, πέρασε στη Φλάνδρα με την ελπίδα να προσφερθεί για εκλογή, αλλά του απαγορεύτηκε να εισέλθει στη Γαλλία. Σε ένδειξη εκδίκησης προσχώρησε στην ομάδα των μεταναστών στο Κόμπλεντς, κέρδισε την εύνοια τους και ξόδεψε σχεδόν όλη του την περιουσία, την οποία είχε λάβει από την σύζυγο του, μια πλούσια χήρα. Ήταν παρών με τον Κάρολο Φίλιππο, Δούκας του Αρτουά, τον αντιδραστικό αδελφό του Λουδοβίκου ΙΣΤ’, στο Πίλνιτς τον Αύγουστο του 1791, κατά τη στιγμή της έκδοσης της Διακήρυξης του Πίλνιτς, μια προσπάθεια εκφοβισμού της επαναστατικής κυβέρνησης της Γαλλίας, για την οποία πίεσε ο Κόμης της Αρτουά. Το 1802, έχοντας εγκατασταθεί ξανά στο Λονδίνο, έλαβε άδεια από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη για να επιστρέψει στη Γαλλία. Πέθανε όμως περίπου ένα μήνα μετά την άφιξη του στην γενέτειρα του.
Κληρονομιά
Η αρνητική φήμη του Καλόν και της αμφιλεγόμενης ευθύνης του για την οικονομική κρίση της Γαλλίας τα χρόνια που οδήγησαν στην Επανάσταση του 1789, κρίθηκαν άδικες από ιστορικούς όπως ο Μενρόου Πράις. Κατά τη διάρκεια της θέσης του ως γενικού ελεγκτή, είχε προσπαθήσει πραγματικά να διορθώσει τις προηγούμενες πολιτικές του σχετικά με τις δαπάνες. Όπως είπε ο σύγχρονος συγγραφέας, Νίκολας Τσάμφορτ, ο Αλεξαντρ Καλόν «χειροκροτήθηκε όταν άναψε τη φωτιά και καταδικάστηκε όταν άκουσε τον συναγερμό». Ωστόσο, ιστορικοί της οικονομίας, όπως ο Γιουτζίν Γουάιτ, τόνισαν τον αρνητικό ρόλο που διαδραμάτισε ο Καλόν, ο οποίος συνέχισε την αποκατάσταση ενός δωροδοκημένου συστήματος χρηματοοικονομικής διοίκησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι δικηγόροι
Χριστόφορος Νέζερ (1903-1995)
Ο Χριστόφορος Νέζερ (1902-1995) ήταν Έλληνας ηθοποιός και αδερφός της Μαρίκας Νέζερ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1903 (ή το 1902, καθώς στην αναγγελία κηδείας του αναφέρεται η ηλικία 93 ετών το 1995) και πέθανε στην Αθήνα το 1995.