cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οράτσιο Βέκι
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βέκι γεννήθηκε στη Μόντενα και σπούδασε με τον Σ. Εσένγκα (Salvatore Essenga), μοναχό του επαιτικού τάγματος των Σερβιτών, στη γενέτειρά του. Επιπλέον, προετοιμάστηκε για να χριστεί μοναχός στο τάγμα των Βενεδικτίνων, κάτι που έγινε λίγο πριν από το 1577. Στο μεταξύ, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1570, είχε επαφές με τους συνθέτες της Σχολής της Βενετίας, όπως τους Κ. Μέρουλο (Claudio Merulo) και Τ. Γκαμπριέλι, καθώς συνεργάστηκε μαζί τους γράφοντας μια σεστίνα για έναν δουκικό γάμο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνόδευσε τον κόμη Μ. Ρανγκόνι (Baldassare Rangoni) στα ταξίδια του, πηγαίνοντας στο Μπέργκαμο και τη Μπρέσια.
Έγινε διευθυντής παρεκκλησίου (maestro di cappella) στον καθεδρικό ναό του Σαλό, μεταξύ 1581 και 1584 και, μετά από αυτό, διευθυντής χορωδίας στον καθεδρικό ναό της πόλης Ρέτζο νελλ'Εμίλια, μέχρι το 1586. Την ίδια χρονιά, εγκαταστάθηκε στο Κορέτζο (Correggio), όπου διορίστηκε κανόνας (canon) του καθεδρικού ναού της πόλης. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, εκεί, συνέθετε αδιάκοπα, αν και αισθανόταν απομονωμένος από τα σημαντικότερα μουσικά κέντρα της Ιταλίας όπως ήταν η Ρώμη, η Βενετία, η Φλωρεντία και η Φερράρα. Αυτό, προσπάθησε να το διορθώσει με τη μετακίνησή του στη Μοντένα, όπου έφτασε μέχρι το αξίωμα του mansionario (ιερωμένου που είχε, επίσης, την ευθύνη της χορωδίας). Φαίνεται ότι είχε σημαντικές οικονομικές δυσκολίες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, την οποία αναφέρει στις επιστολές του και υπαινίσσεται, περιστασιακά, στις συνθέσεις του. Το 1590, αναλαμβάνει την αποστολή να αναθεωρήσει, μαζί με τους Γκαμπριέλι και Λ. Μπάλμπι, το Graduale Romano που, γραμμένο πλέον από την αρχή, εκδόθηκε στη Βενετία το επόμενο έτος.
Το 1594, συνέθεσε τη μαδριγαλική κωμωδία του, L'Amfiparnaso, η οποία έκανε πρεμιέρα στη Μόντενα και δημοσιεύθηκε το 1597 σε πλούσια, εικονογραφημένη έκδοση. Την ίδια χρονιά επισκέφθηκε τη Βενετία, όπου δημοσίευσε μια συλλογή από καντσονέτες. Επιπλέον, εξέδωσε πολλά έργα άλλης μουσικής το ίδιο έτος, προφανώς την πλήρη παραγωγή του στα τελευταία 16 χρόνια, στο Κορέτζο και σε άλλες πόλεις. Στο L'Amfiparnaso που, αναμφίβολα, είναι η πιο γνωστή του σύνθεση πρωταγωνιστές είναι ο διάλογος, τα πρόσωπα και η δράση, με ρεαλιστικά κείμενα, συχνά δανεισμένα από την comedia dell’ arte. Υπάρχουν δύο τύποι διαλέκτου: το εκλεπτυσμένο λεξιλόγιο των πραγματικών πρωταγωνιστών και διάφορες μίξεις στους διαλόγους που προβλέπονται για τις μάσκες (dramatis personae).
Το 1598, ο Δούκας Τ. ντ’ Έστε (Cesare d'Este) προσέλαβε τον Βέκι ως αρχιμουσικό της Αυλής του (maestro di corte) και ο Βέκι τον συνόδευσε στη Ρώμη και τη Φλωρεντία, το 1600. Ενώ βρισκόταν στη Φλωρεντία άκουσε την όπερα του Τζάκοπο Πέρι, Ευρυδίκη. Το 1604 καθαιρέθηκε από το αξίωμα, επειδή δεν υπάκουσε στους κανόνες της εκκλησίας που απαγόρευε τη διδασκαλία μουσικής σε μοναχές. Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Μοντένα, όπου συνέχισε να υπηρετεί στον καθεδρικό ναό της πόλης μέχρι το θάνατό του, το 1605.
Μουσικολογικά στοιχεία
Ο Βέκι ήταν διάσημος για τα μαδριγάλια του και, ειδικά, για μια νέα μορφή τους που ονομαζόταν μαδριγαλική κωμωδία (madrigal comedy). Αυτή η μουσική φόρμα, ήταν ένας κύκλος φωνητικών κομματιών στο ύφος του μαδριγαλίου ή άλλων ελαφρών, κοσμικών ιταλικών ποιητικών μορφών, που συνδέονταν με κοινό θέμα ή πλοκή. Υπήρξε δημοφιλές είδος ψυχαγωγίας στα τέλη του 16ου αιώνα και, μερικές φορές, θεωρείται ως ένας από τους πρόδρομους της όπερας. Σύμφωνα με τον Βέκι, έπρεπε να δίνεται έμφαση στη μουσική και όχι στα θεατρικά στοιχεία. Στα έργα του, ακόμη και τα θρησκευτικά, είναι εμφανής η επιρροή της Σχολής της Βενετίας. Εναλλάσσει αριστοτεχνικά την αντιστικτική τεχνική με την ομοφωνική γραφή, κάνοντας χρήση των δύο αυτών μεθόδων σε ενδιαφέρουσες πολυφωνικές συλλήψεις. Στο έργο του, Convito musicale, ζωντανεύει σχήματα και πρόσωπα με έντονο χαρακτήρα, πολλές φορές με χιουμοριστική διάθεση.
Παρά το ιερατικό του σχήμα, ο Βέκι αντιμετωπίζει τη γενική θεώρηση της μουσικής του με κοσμικό τρόπο. Και, εάν χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του με «εκκεντρική» ή «περίεργη» διάθεση, υπάρχει πάντοτε πολλή φαντασία στα έργα του, επιτρέποντας στον ακροατή να διαπιστώσει ότι, το κλασικό μαδριγάλι μπορεί να «υποχωρήσει» κάτω από το βάρος της αποφασιστικής, δραματικής εντύπωσης που δημιουργείται.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης
Τιμολέων Πάρρης
Ο Τιμολέων Πάρρης (1907 – 30 Σεπτεμβρίου 2004) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που θήτευσε ως βουλευτής τη δεκαετία του '50.
Καταγόταν από τη Σύρο και ήταν γιος του Αλέξανδρου Πάρρη.
Για πρώτη φορά ήταν υποψήφιος βουλευτής Κυκλάδων στις εκλογές του 1946 με το συνδυασμό της Εθνική Πολιτική Ενώσεως (Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα) και έλαβε 1.674 ψήφους. Δύο χρόνια αργότερα, στις 18 Μαΐου 1948, απεβίωσε ο Περικλής Μαζαράκης και ο Πάρρης κατέλαβε την έδρα του. Επανεξελέγη με το Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα το 1950. Στις 20 Ιανουαρίου 1951 προσχώρησε στο Λαϊκόν Ενωτικόν Κόμμα και εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και Σύρου το 1952.
Πέθανε σε ηλικία 97 ετών στις 30 Σεπτεμβρίου 2004.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Βουλευτές Σύρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Ευτροπία η Νεότερη
Η Ευτροπία η Νεότερη (Eutropia, θάν. 350) ήταν κόρη του αυτοκράτορα Κωνστάντιου Α΄ Χλωρού και της Φλαβίας Μαξιμιανής Θεοδώρας και, επομένως, ετεροθαλής αδερφή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α'. Έλαβε το όνομά της από την εκ μητρός γιαγιά της, Ευτροπία.
Παντρεύτηκε τον Βίριο Νεποτιανό, πρώην σύμβουλο. Έκαναν έναν γιο, τον Νεπωτιανό. Όταν ο Μαγνέντιος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας περίπου στο 350, ο γιος της είχε ανακηρυχθεί αυτοκράτορας από τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Πέθανε ωστόσο 28 ημέρες μετά και η Ευτροπία πιθανότατα εκτελέστηκε από τον Μαγνέντιο.
Ιωάννης Β΄ της Βραβάντης
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης και της Μαργαρίτας των Νταμπιέρ, κόρης του Γκυ κόμη της Φλάνδρας. Το 1294 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Κατά την διακυβέρνησή του η Βραβάντη συνέχισε να υποστηρίζει τη συμμαχία ενάντια στη Γαλλική εξάπλωση. Προσπάθησε να κατακτήσει τη Νότια Ολλανδία του γαλλόφιλου Ιωάννη Β΄ κόμη της Ολλανδίας, αλλά χωρίς επιτυχία.
Οικογένεια
Το 1290 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Ανζού, κόρη του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας   και είχε τέκνο:
Από εκτός γάμου σχέσεις είχε φυσικά τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Γκρέτα (αποσαφήνιση)
Ο όρος Γκρέτα μπορεί να αναφέρεται σε:
Σουλτάν Χατούν
Η Σουλτάν Χατούν (Οθ. Τούρκικα:سلطان خاتون) (Τούρκικα: Sultan Hatun) ήταν η δέκατη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Sultan Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Για την Σουλτάν Χατούν δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες το μόνο γνωστό γι' αυτήν είναι ότι ήταν κόρη του Εμίρ Μπέη, Εμίρη της Αμάσειας. Η Σουλτάν Χατούν παντρεύτηκε τον Βαγιαζίτ στην Αμάσεια. Μαζί απέκτησαν τέσσερις κόρες:
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Φεραχσάντ Χατούν
Η Μουχτερεμέ Φεραχσάντ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:فرح الصدر خاتون) (Τούρκικα: Muhtereme Ferahşad Hatun, 1460 - 1530) ήταν η ένατη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Φεραχσάντ Χατούν γεννήθηκε το 1460 και ήταν κόρη του Μεχμέτ Σαντζάκ Μπέη. Υπάρχουν εικασίες ότι η Φεραχσάντ και η Μουχτερεμέ Χατούν μια άλλη σύζυγος του Βαγιαζίτ ήταν το ίδιο πρόσωπο. Πιστεύεται ότι αν η Φεραχσάντ και η Μουχτερεμέ ήταν δυο διαφορετικά πρόσωπα, ο ηγεμόνας Μεχμέτ ήταν γιος της Φεραχσάντ και όχι της Μουχτερεμέ. Οι ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι η Μουχτερεμέ ήταν η πραγματική μητέρα του Μεχμέτ.
Μετά τον θάνατο του Βαγιαζίτ, η Φεραχσάντ έζησε μια ήρεμη ζωή μέσα στο παλάτι. Ασχολήθηκε πολύ με τις φιλανθρωπίες, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούσε ένα ίδρυμα για τους φτωχούς στην Σηλυβρία (σημερινό Σιλιβρί) της Κωνσταντινούπολης. Η Φεραχσάντ πέθανε το 1530 σε ηλικία 70 ετών στην Κωνσταντινούπολη και είναι θαμμένη στο Βαγιαζίτ Τζαμί.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γιώργος Ανεμογιάννης
Το ονοματεπώνυμο Γιώργος Ανεμογιάννης μπορεί να αναφέρεται σε:
Γιώργος Τζαβέλλας
Το ονοματεπώνυμο Γιώργος Τζαβέλλας μπορεί να αναφέρεται σε:
Σάντσο Δ΄ της Παμπλόνα
Ο Σάντσο Δ΄ της Παμπλόνα ή Σάντσο του Πεναλέν (Sancho el de Penalen, περί το 1039 - 4 Ιουνίου 1076), βασιλιάς της Παμπλόνα (1054 - 1076) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Γκαρθία Σάντσεθ Γ΄ της Παμπλόνα και της Στεφανίας της Ναβάρρας.
Διαδέχθηκε σε ηλικία 15 ετών τον πατέρα του σαν βασιλιάς της Παμπλόνα που σκοτώθηκε στην μάχη της Αταπουέρκα την 1η Σεπτεμβρίου του 1054 σε πόλεμο εναντίον του βασιλείου του Λεόν. Στέφθηκε βασιλιάς στο πεδίο της μάχης με την σύμφωνη γνώμη του Φερδινάνδου Α΄ του Λεόν. Η μητέρα του ήταν αντιβασίλισσα και κηδεμόνας του μέχρι τον θάνατο της στις 25 Μαΐου 1058, παρέμεινε πιστή στην πολιτική του συζύγου της.
Μετά την στέψη του πολλοί ευγενείς στα δυτικά της Ναβάρρας έγιναν οπαδοί του βασιλιά του Λεόν, μονάχα ο Ινίγκο Λόπεζ, λόρδος της Μπισκάγια και ο Σάντσο Φορτούνεζ λόρδος του Πάνκορμπο παρέμειναν πιστοί σε αυτόν. Στις 29 Δεκεμβρίου 1062 ο Σάντσο και ο Φερδινάνδος υπέγραψαν συνθήκη που καθόριζε τα κοινά σύνορα τους, στον Σάντσο αναγνωρίστηκαν η Λα Ριόχα, η Αλάβα, η Μπισκάγια και η Γκιπούθκοα.
Ο πόλεμος των τριών Σάντσο
Ο Σάντσο Δ΄ σαν βασιλιάς υποστηρίχτηκε από τον άλλο θείο του Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας στον οποίο ο Σάντσο, πέραν από το ότι τού δήλωσε την φιλία, την πίστη και την συμμαχία του, του παραχώρησε την Λέρδα, την Ουντούε και το κάστρο της Σανγκουέζας. Από το 1060 ο Σάντσο άρχισε τις πιέσεις στον Άλ-Μουκταδίρ, βασιλιά της Σαραγόσας, προκειμένου να πληρώνει ετήσιο φόρο. Το 1065 ο Σάντσο της Παμπλόνα ξεκίνησε τις συγκρούσεις με τον γιο του Φερδινάνδου Σάντσο Β΄ τον Ισχυρό σε έναν πόλεμο που έμεινε γνωστός σαν Πόλεμος των τριών Σάντσο (1067 - 1068). Ο πατέρας του Σάντσο πριν από λίγα χρόνια είχε κατορθώσει να διατηρήσει κάποια συνοριακά εδάφη, όπως τη Μπουρέμπα και την Άλτα Ριόχα που διεκδικούσε ο Φερδινάνδος, όμως ο γιος του Σάντσο ο Ισχυρός κατόρθωσε να τα ανακαταλάβει. Ο Σάντσο της Παμπλόνα κάλεσε σε βοήθεια τον Σάντσο της Αραγωνίας για να αντιμετωπίσει τον Σάντσο της Καστίλης, οι δυνάμεις τους όμως ηττήθηκαν από τον Σάντσο τον Ισχυρό και τον έμπιστο του Ελ Σιντ χάνοντας όλες τις αμφισβητούμενες περιοχές.
Δολοφονήθηκε στο Πεναλέν από όπου πήρε το προσωνύμιο του από τα ίδια τα αδέλφια του Ραμόν Γκαρσία και Ερμεσίνδη της Ναβάρρας οι οποίοι μετά από παγίδα τον έριξαν στον γκρεμό. Μετά την δολοφονία του το βασίλειο του δέχτηκε επίθεση και διανεμήθηκε ανάμεσα στον Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας και στον τρίτο ξάδελφο του Αλφόνσο ΣΤ΄ του Λεόν, ο Σάντσο ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Παμπλόνα.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Πλασένσια της Νορμανδίας (1068) απέκτησε:
Με την ερωμένη του Χιμέναα απέκτησε:
Λάιονελ Αϊνγκιμέα
Ο Λάιονελ Αϊνγκιμέα (αγγλικά: Lionel Aingimea) είναι δικηγόρος και πολιτικός από το Ναουρού, ο 15ος πρόεδρος της χώρας του από τον Αύγουστο του 2019 έως τον Σεπτέμβριο του 2022.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Αϊνγκιμέα διεκδίκησε την εκλογή του στο Κοινοβούλιο στην εκλογική περιφέρεια Μενένγκ στις εκλογές του 2013, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί. Ωστόσο, κέρδισε την έδρα στην ίδια εκλογική περιφέρεια στις εκλογές του 2016. Έπειτα από την επανεκλογή του στις εκλογές του 2019, στις 27 Αυγούστου 2019 εξελέγη Πρόεδρος του Ναουρού από το Κοινοβούλιο, επικρατώντας του Ντέιβιντ Αντέανγκ με 12 ψήφους προς 6.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ναουρού
Ιωάννης Α΄ της Βραβάντης
Ο Ιωάννης Α΄ ο νικηφόρος (Jean Ier de Brabant, 1253 - 3 Μαΐου 1294) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν δούκας της Βραβάντης και του Λοτιέ (1267-94). Επίσης του Λίμπουργκ (1288-94). Κατά τον 19ο αι. λατρεύτηκε ως ένας λαϊκός ήρωας του Βελγίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λουβέν και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Γ΄ δούκα της Βραβάντης και του Λοτιέ και της Αδελαΐδας, κόρης του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Το 1261 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρεσβύτερος αδελφός του Ερρίκος Δ΄, που λόγω της διανοητικής υστέρησής του εκτοπίστηκε το 1267 για χάρη του Ιωάννη Α΄.
Λεγόταν ότι ήταν το πρότυπο φεουδαρχικού πρίγκιπα: γενναίος, περιπετειώδης, υπερείχε σε κάθε δραστηριότητα, λάτρευε την επίδειξη και ήταν γενναιόδωρος με μέτρο. Εθεωρείτο ο πιο χαρισματικός πρίγκιπας της εποχής του. Αυτό τον έκανε πολύ δημοφιλή στην ποίηση και τη λογοτεχνία του Μεσαίωνα. Ως σήμερα υπάρχει ωδή σε αυτόν, τόσο δημοφιλής, που ήταν υποψήφια για εθνικός ύμνος της βόρειας Βραβάντης. Χαιρόταν τις κονταρομαχίες και λάμβανε με προθυμία μέρος σε αυτές. Ακόμη ήταν διάσημος για τα νόθα τέκνα του.
Σε μία γαμήλια εορτή το 1294, ο Ιωάννης Α΄ πληγώθηκε θανάσιμα στο χέρι από τον αντίπαλό του Πιέρ ντε Μπωσνέ. Τάφηκε στο ναό του Μίντερμπρόεντερς των Βρυξελλών, αλλά την περίοδο της εικονοκλαστικής Μεταρρύθμισης (1566) δεν έμεινε τίποτε από τον τάφο του.
Ο δούκας μνημονεύεται στο λαϊκό τραγούδι Χαρμπαλορίφα, που παραμένει δημοφιλές. Η λαϊκή Ολλανδική μπύρα δούκας Ιωάννης (hertog Jan) ονομάστηκε από τον δούκα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1270 την Μαργαρίτα των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Όταν γέννησε η σύζυγός του, το παιδί και η ίδια απεβίωσαν.
Το 1273 νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Μαργαρίτα των Νταμπιέρ, κόρη του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και είχε τέκνα :
Από εκτός γάμου σχέσεις είχε πέντε φυσικά τέκνα, μεταξύ των οποίων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Σαρλ Σαμπώ
Ο Σαμπώ συμμετείχε στις παράλληλες μπάρες, τον εφαλτήριο και τον ίππο. Αν και οι θέσεις του για τα αγωνίσματα είναι άγνωστες, τερμάτισε πέμπτος στο εφαλτήριο και έδωσε τους δύο πρώτους πόντους για τη Βουλγαρία.
Ο Σαμπώ ήταν Ελβετός υπήκοος που εργαζόταν ως δάσκαλος γυμναστικής σε λύκειο της Σόφιας, όταν εκπροσώπησε τη Βουλγαρία κατά τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες. Χάρη στον Σαμπώ, η Βουλγαρία συγκαταλέγεται συχνά μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών.
Στη Βουλγαρία, ο Σαρλ Σαμπώ ήταν πρωτεργάτης στην εισαγωγή του ποδοσφαίρου στη χώρα και ήταν το άτομο που εισήγαγε το άθλημα στη Σόφια, το 1895 (ο πρώτος αγώνας ποδοσφαίρου στη Βουλγαρία παίχτηκε στη Βάρνα το 1894, όπου το εισήγαγε ο επίσης Γαλλοελβετός Ζωρζ ντε Ρεζιμπύς).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Γκαρθία Ραμίρεθ της Ναβάρρας
Ο Γκαρθία Ραμίρεθ της Ναβάρρας «ο Αποκαταστάτης» (García Ramírez el Restaurador, περί το 1112 - 21 Νοεμβρίου 1150), βασιλιάς της Παμπλόνα (1134 - 1150) και ηγεμόνας του Μονθόν και του Λογρόνιο, ήταν γιος του Ραμίρο Σάντσεθ του Μονθόν γιου του πρίγκηπα Σάντσο Γκαρθές, νόθου γιου του Γκαρθία Σάντσεθ Γ΄ της Παμπλόνα και της Χριστίνας κόρης του Ελ Σιντ. Επανέφερε την ανεξαρτησία στο βασίλειο της Παμπλόνα ύστερα από 58 χρόνια υποταγής της στο βασίλειο της Αραγωνίας. Μετά την δολοφονία του Σάντσο Δ´ της Παμπλόνα από τα αδέλφια του (1076) η Ναβάρρα υποτάχθηκε στην Αραγωνία και ενώθηκε μαζί της. Με τον θάνατο του άτεκνου βασιλιά Αλφόνσου του Μαχητή (1134) η Αραγωνία έπεσε σε κρίση διαδοχής. Ο Αλφόνσος στην διαθήκη του είχε αφήσει τρεις εντολές για Σταυροφορίες προκειμένου να μειώσει τις δυνατότητες του πάπα στην εκλογή των επισκόπων. Η αριστοκρατία απέρριψε την πρόταση προτιμώντας νέο βασιλιά τον μικρότερο αδελφό του Αλφόνσου Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας που είχε αποσυρθεί σαν μοναχός. Άλλος υποψήφιος διάδοχος ήταν ο Πέδρο δε Αταρές, εγγονός του νόθου θείου το;y Αλφόνσου, Σάντσο Ραμίρεθ κόμη της Ριβαγόρθα. Στη σύγκλιση των επισκόπων και της αριστοκρατίας που ακολούθησε στην Παμπλόνα, εξοργίστηκαν σε τόσο μεγάλο βαθμό από την αλαζονεία του Πέδρο, που προτίμησαν να εκλέξουν νέο βασιλιά της Παμπλόνα έναν γόνο από την δική τους δυναστεία, τον Γκαρσία Ραμίρεθ του Μονθόν.
Σύγκρουση με τον νέο βασιλιά της Αραγωνίας Ραμίρο
Ο Ραμίρο ο οποίος εκλέχτηκε ταυτόχρονα βασιλιάς της Αραγωνίας αντιτάχθηκε σκληρά στην εκλογή του Γκαρθία Ραμίρεθ στην Ναβάρρα. Ο επίσκοπος της Παμπλόνα παραχώρησε στον Γκαρθία Ραμίρεθ το θησαυροφυλάκιο του προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα για πιθανή σύγκρουση με τον Ραμίρο της Αραγωνίας. Οι υποστηρικτές του νέου βασιλιά Λόπ Έννεχον, Μαρτίνος του Λέιτ και ο κόμης Λάτρο αποφάσισαν να προχωρήσουν σε διαπραγματεύσεις με τον Ραμίρο. Με την Συνθήκη του Βαντολουόγκο τον Ιανουάριο του 1135 οι δυο μονάρχες ήρθαν σε μια μορφή υιοθεσίας στην οποία ο Ραμίρο πήρε την θέση του πατέρα και ο Γκαρθία Ραμίρεθ του γιου και ήταν υποχρεωμένος να δεχτεί την ανωτερότητα του βασιλιά της Αραγωνίας. Τον Μάιο του 1135 ο Γκαρθία Ραμίρεθ κήρυξε τον εαυτό του υποτελή του Αλφόνσου Ζ΄ και έθεσε τον εαυτό του υπό την προστασία της Καστίλης, ο Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης ήταν ένας από τους διεκδικητές στην διαδοχή του Αλφόνσου του Μαχητή.
Η υποταγή του βασιλιά της Παμπλόνα στον βασιλιά της Καστίλης πίεσε τον Ραμίρο να παντρευτεί προκειμένου να αποκτήσει διάδοχο και να συμμαχήσει με τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ κόμη της Βαρκελώνης. Ο Γκαρθία Ραμίρεθ έπρεπε να ανταποκριθεί στα νέα δεδομένα με τον γάμο του Ραμίρο ο οποίος σίγουρα θα προτιμούσε άλλον διάδοχο από τον ίδιο ο οποίος είχε χριστεί θετός γιος του. Πριν από τον Σεπτέμβριο του 1135 ο Αλφόνσος Ζ΄ είχε παραχωρήσει στον Γκαρθία την Σαραγόσα ως δώρο. Η περιοχή είχε πρόσφατα κατακτηθεί από την Αραγωνία, την οποία όμως ο Αλφόνσος δεν μπορούσε να ελέγξει στρατιωτικά. Με αυτόν τον τρόπο ο Γκαρθία θα μπορούσε να την ελέγχει για λογαριασμό της Καστιλιανικής εξουσίας. Ωστόσο το 1136 ο Αλφόνσος αναγκάστηκε να παραχωρήσει την Σαραγόσα στον Ραμίρο μέσα από συνθήκη ανάμεσα στο Βασίλειο της Αραγωνίας και στο Βασίλειο της Καστίλης στην οποία η κόρη του Ραμίρο Πετρονίλα θα παντρευόταν τον γιο του Αλφόνσο Σάντσο. Ο γάμος όμως δεν πραγματοποιήθηκε τελικά επειδή η Πετρονίλα παντρεύτηκε τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ της Βαρκελώνης, ο οποίος πήρε τον έλεγχο της Σαραγόσας, αν και ο Αλφόνσος διατήρησε την κυριαρχία του σε αυτή. Έτσι η Σαραγόσα πέρασε πάλι στην Αραγωνία και έφυγε οριστικά από την κυριαρχία του Γκαρθία.
Απεβίωσε στις 21 Νοεμβρίου 1150 και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό της Παμπλόνα. Το 1136 ο Γκαρθία υποχρεώθηκε να παραχωρήσει την Λα Ριόχα στην Καστίλη, αλλά την επόμενη χρονιά συμμάχησε με τον Αλφόνσο Α΄ της Πορτογαλίας, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Αλφόνσο Ζ΄. Έκλεισαν ειρήνη (1140) και ήταν σύμμαχος της Καστίλης την εποχή της Ανακατάκτησης και της κατάκτησης της Αλμερίας (1147).
Οικογένεια
Μετά το 1130 ο Γκαρθία νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα του Λ'Αιγκλ, με την οποία απέκτησε τέκνα:
Η σχέση του Γκαρθία Ραμίρεθ με τη σύζυγό του ήταν πολύ ασταθής. Υποτίθεται ότι αυτή είχε πολλούς εραστές και έδειχνε εύνοια στους Γάλλους συγγενείς της. Η σύζυγός του έκανε έναν δεύτερο γιο:
Στις 24 Ιουνίου 1144 στο Λεόν ο Γκαρθία έκανε δεύτερο γάμο με την Ουρράκα των Ιβρέα-Καστίλης, νόθη κόρη του Αλφόνσου Ζ΄ του Λεόν & Καστίλης, προκειμένου να επεκτείνει την κυριαρχία του. Με τον δεύτερο γάμο του απέκτησε μια κόρη:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Πέτρος Κροσφίλιτ-Όμηρος
Ο Πέτρος Κροσφίλιτ-Όμηρος (γεννήθηκε το 1929) είναι Έλληνας παλαίμαχος αθλητής του στίβου. Αγωνίστηκε στον αγώνισμα 110 μέτρα μετ'εμποδίων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 στο Λονδίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948
Χαρίκλεια Μπούντα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Χριστίνα Χατζή-Νεάγκ
Η Χριστίνα Χατζή-Νεάγκ (γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1976) είναι παλαίμαχη Ελληνίδα αθλήτρια που ειδικεύεται στον αγώνα 400 μέτρων με εμπόδια.
Η προσωπική καλύτερή της επίδοση ήταν τα 55.94 δευτερόλεπτα τον Ιούλιο του 2007 στη Σόφια.
Στα 400μ εμπόδια γυναικών η Χριστινα Χαντζή με 56.66 το 2007 κι έχασε για λίγο το χαμηλό όριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του στίβου Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανελληνίου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Τζιμ Πόλαρντ
Ο Τζιμ Πόλαρντ (αγγλικά: Jim Pollard, 9 Ιουλίου 1922 - 22 Ιανουαρίου 1993) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής και προπονητής, ο οποίος αγωνίστηκε στην θέση του σμολ φόργουορντ για την ομάδα των Μινεάπολις Λέικερς, κατακτώντας συνολικά πέντε πρωταθλήματα του NBA.
Βιογραφία
Ο Πόλαρντ σπούδασε στο τεχνικό λύκειο του Όουκλαντ, κατακτώντας τρεις τοπικούς τίτλους με την ομάδα καλαθοσφαίρισης από το 1938 ως το 1940, με μέσο όρο 19,8 πόντων. Στην συνέχεια, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, παίζοντας για δύο χρονιές στους Ίντιανς με προπονητή τον Έβερετ Ντιν. Στην δεύτερη του σεζόν, κατέκτησε τον τίτλο του NCAA, αν και δεν αγωνίστηκε στον τελικό λόγω ίωσης.
Από το 1942 ως το 1946 υπηρέτησε στην ακτοφυλακή των Ηνωμένων Πολιτειών, κερδίζοντας με την ομάδα της ακτοφυλακής τον τίτλο της Βόρειας Καλιφόρνια το 1943 και το πρωτάθλημα ενόπλων του 1946. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Μινεσότα το 1954, στην προτελευταία χρονιά της επαγγελματικής του καριέρας.
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1947 στους Μινεάπολις Λέικερς, οι οποίοι συμμετείχαν στο NBL. Μαζί με τον Βερν Μίκελσεν και τον Τζορτζ Μάικαν και υπό τις οδηγίες του προπονητή Τζον Κούντλα, κατέκτησαν τον τίτλο του NBL το 1948, όπως και το πρωτάθλημα του BAA την επόμενη χρονιά. Ακολούθησαν τέσσερις ακόμη τίτλοι ως το 1954, με μοναδική τους απώλεια το 1951. Σε σύνολο οκτώ σεζόν είχε μέσους όρους 13,2 πόντων, 7,8 ριμπάουντ και 3,2 ασίστ ανά αγώνα.
Αποχώρησε από την αγωνιστική δράση το 1955 και ανέλαβε την θέση του προπονητή στο πανεπιστήμιο Λα Σαλλ, σημειώνοντας ρεκόρ 48 νικών και 28 ηττών σε τρεις χρονιές. Τον Ιανουάριο του 1960 κάθισε στον πάγκο των Λέικερς για μισή σεζόν, με ρεκόρ 14-25, πριν γίνει πρώτος προπονητής στην ιστορία των Σικάγο Πάκερς, μετέπειτα Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, την σεζόν 1961-62.
Πέθανε στις 22 Ιανουαρίου 1993, σε ηλικία εβδομήντα ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Ελληνοφρένεια (ραδιοφωνική εκπομπή)
Η Ελληνοφρένεια είναι μακρόχρονη ραδιοφωνική σατιρική εκπομπή των Θύμιου Καλαμούκη και Αποστόλη Μπαρμπαγιάννη. Ακούστηκε για πρώτη φορά στους ραδιοφωνικούς δέκτες της Ελλάδας το 1999 από τη συχνότητα του ΣΚΑΪ 100.3. Η εκπομπή μετακινήθηκε στον σταθμό Real FM το 2011, από τον οποίο συνέχισε να εκπέμπει μέχρι το 2019, οπότε και η συνεργασία των συντελεστών της εκπομπής με τον σταθμό ολοκληρώθηκε. Από τις 9 Σεπτεμβρίου 2019, νέες εκπομπές μεταδίδονται από τον σταθμό Παραπολιτικά 90.1 FM.
Η εκπομπή που μεταδίδεται ζωντανά στις 13:00 το μεσημέρι από Δευτέρα έως Παρασκευή, συγκροτείται από μονταρισμένα ηχητικά αποσπάσματα, τραγούδια και σχολιασμό της επικαιρότητας από τον Θύμιο Καλαμούκη, καθώς επίσης και ηχογραφημένες τηλεφωνικές συνομιλίες του Αποστόλη Μπαρμπαγιάννη με ακροατές της εκπομπής.
Ιστορικό
Στις 9 Φεβρουαρίου 1999, η Ελληνοφρένεια μεταδόθηκε για πρώτη φορά, ως ένθετο στην πρωινή ζώνη του ΣΚΑΪ. Την εκπομπή παρουσίαζε ο Θύμιος Καλαμούκης, ο οποίος έκανε σχολιασμό της επικαιρότητας σε τρία λεπτά. Η εκπομπή είχε απήχηση στο ραδιοφωνικό κοινό, με αποτέλεσμα να προβιβαστεί σε ωριαία. Το 2001, η ώρα έναρξης της εκπομπής καθιερώνεται στις 13:00, παραμένοντας σε αυτή την θέση του προγράμματος των σταθμών που τη μεταδίδουν έως σήμερα.
Το 2003 εντάχθηκε στην σατιρική εκπομπή ο Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης, ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από τις τηλεφωνικές γραμμές συνομιλώντας με τους ακροατές, γνωστός για τις φάρσες του σε πολιτικούς, υπουργεία αλλά και σε ανύποπτους πολίτες που καλούσαν στο τηλεφωνικό κέντρο του εκάστοτε σταθμού από τον οποίον μεταδιδόταν η εκπομπή. Η Ελληνοφρένεια έφερνε αύξηση στις ακροαματικότητες του ΣΚΑΪ (το ίδιο συνέβαινε και στον Real). Τον Μάιο του 2011 διακόπηκε η μετάδοση της εκπομπής από τη ραδιοτηλεοπτική συχνότητα του ΣΚΑΪ και ένα μήνα αργότερα, η ραδιοφωνική Ελληνοφρένεια μετακινήθηκε στον Real FM 97.8.
Γεώργιος Γρηγορίου (αθλητής)
Γεννήθηκε στη Σωζόπολη.
Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 στην Αθήνα.
Ο Γρηγορίου συμμετείχε στο αγώνισμα του μαραθωνίου, ωστόσο δεν ολοκλήρωσε τον αγώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές στίβου Εθνικού ΓΣ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Ελληνοφρένεια (ραδιοφωνική εκπομπή)
Ώρες μετάδοσης
Η ραδιοφωνική Ελληνοφρένεια ήταν στον αέρα από το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ κάθε Δευτέρα έως Παρασκευή από τις 13:00 μέχρι τις 14:00. Οι τελευταίες εκπομπές μεταδόθηκαν στις 27 Μαΐου 2011 και από τις 5 Σεπτεμβρίου 2011 μέχρι τις 12 Ιουλίου 2019 η ραδιοφωνική Ελληνοφρένεια μεταδιδόταν στον Real FM 97.8 κάθε Δευτέρα έως Παρασκευή 13:00 με 14:00 το μεσημέρι, σε επανάληψη 19:00 με 20:00 το βράδυ και τα Σαββατοκύριακα τα Best of των προηγούμενων εκπομπών 17:00 με 18:00 το απόγευμα.
Ιωάννης Γ΄ της Βραβάντης
Ο Ιωάννης Γ΄ (1300 - 1355) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν δούκας της Βραβάντης, του Λοτιέ και του Λίμπουργκ (1312-1355).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βραβάντης, Λοτιέ, Λίμπουργκ και της Μαργαρίτας Ανζού, κόρης του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας.
Στην εποχή του αναπτύχθηκαν οι πόλεις από τη βιομηχανία, που εισήγαγε μαλλί από την Αγγλία. Ο πατέρας του, ένα μήνα πριν αποβιώσει, είχε παραχωρήσει τη Χάρτα του Κόρτενμπεργκ, όπου κάθε πόλη εξέλεγε σύμβουλο, μέλος ενός Κοινοβουλίου. Οι πόλεις έγιναν με τον καιρό τόσο ισχυρές, ώστε η κόρη του Ιωάννα, για να τον διαδεθεί, υποχρεώθηκε να υπογράψει τη Χαρούμενη Έναρξη, μία Χάρτα ελευθεριών των αστών.
Ο γάμος του με την εξαδέλφη τού Λουδοβίκου Ι΄ της Γαλλίας ήταν μία προσπάθεια αποκατάστασης των σχέσεων με τη Γαλλία· το 1315 υπογράφτηκε συνθήκη φιλίας. Όμως ο Λουδοβίκος Ι΄ ζήτησε από τη Βραβάντη να παύσουν οι εμπορικές συναλλαγές της με τη Φλάνδρα και να συμμετέχει σε μία Γαλλική επίθεση. Οι εκπρόσωποι των πόλεων αντιτέθηκαν και ο βασιλιάς της Γαλλίας απαγόρευσε το εμπόριο με τη Βραβάντη το 1316.
Η Α΄ Γαλλική συμμαχία, 1332-37
Το 1328 ο εξάδελφος του Λουδοβίκου Ι΄, ο Φίλιππος ΣΤ΄ έγινε βασιλιάς της Γαλλίας. To 1332 o Ιωάννης Γ΄ πρόσφερε καταφύγιο στον Ροβέρτο διεκδικητή της κομητείας του Αρτουά, που έφυγε από την οργή του Φιλίππου ΣΤ΄. Ο Φίλιππος ΣΤ΄ ζήτησε την παράδοση του φυγά, αλλά ο Ιωάννης Γ΄ αρνήθηκε και ο Φίλιππος ΣΤ΄ εξήγειρε τους κόμητες της Φλάνδρας, της Ολλανδίας και του Γκέλντερς ενάντια στον Ιωάννη Γ΄. Ο Ροβέρτος διέφυγε στην Αγγλία και έγινε συμφωνία στην Κομπιέν, όπου ο Ιωάννης Γ΄ αναγνώρισε την επικυριαρχία του Γάλλου βασιλιά (αν και ήταν υποτελής του Γερμανού βασιλιά) και αρραβώνιασε τον διάδοχό του Ιωάννη με τη Μαρία, κόρη του Φιλίππου ΣΤ΄. Αργότερα, μία διαφορά που είχε με την κομητεία του Γκέλντερς, κατέληξε πάλι σε συνασπισμό των ίδιων εναντίον του και ο πόλεμος έληξε το 1334 με τη συμφωνία της Αμιένης, όπου ο Ιωάννης Γ΄ παραχωρούσε το Τίελ και αρραβώνιασε την κόρη του Μαρία με τον Ρέγκιναλντ Γ΄, γιο του κόμη του Γκέλντερς.
Η Αγγλική συμμαχία, 1337-45
Ο Ροβέρτος του Αρτουά εξήγειρε τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας εναντίον του Φιλίππου ΣΤ΄ λέγοντάς του ότι μπορεί να διεκδικήσει το Γαλλικό στέμμα. Αυτό ξεκίνησε το 1337 τον Εκατονταετή Πόλεμο. Ο Εδουάρδος Γ΄ ζήτησε τη συμμαχία του Ιωάννη Γ΄ προσφέροντας ένα τεράστιο ποσό χρημάτων, πράγμα που έγινε δεκτό, μια και το εμπόριο της Βραβάντης εξαρτιόταν από την εισαγωγή του αγγλικού μαλλιού. Η κόρη του Ιωάννη Γ΄, η Μαργαρίτα θα παντρευόταν τον διάδοχο Εδουάρδο, γιο του Άγγλου βασιλιά. Ο Εδουάρδος Γ΄ αποβιβάστηκε με στρατό στην Αμβέρσα το 1338, κατέστρεψε τη βόρειο Γαλλία και επέστρεψε από τη Βρετάνη στην Αγγλία.
Εζέλ
Το Εζέλ μια τουρκική τηλεοπτική σειρά, η οποία ξεκίνησε αρχικά στο Show TV το φθινόπωρο του 2009. Τον Ιανουάριο του 2010 η σειρά μεταφέρθηκε στο ATV. Από τότε η σειρά έχει αποκτήσει μεγάλο φανατικό κοινό στην Τουρκία. Αν και η σειρά λαμβάνει χώρα στην σύγχρονη Κωνσταντινούπολη, γυρίσματα έλαβαν χώρα και στην Αγγλία, στην ΤΔΒΚ και την Κροατία. Η σειρά έχει 71 επεισόδια με διάρκεια 90 λεπτών περίπου (παρόλο που το τελευταίο επεισόδιο της πρώτης και δεύτερης σεζόν διαρκεί 120 λεπτά). Η σειρά ολοκλήρωσε δύο σεζόν, μια προσαρμογή της σειράς ο Κόμης του Μόντε Κρίστο. Η σειρά λαμβάνει χώρα το 1997, αρχίζοντας με την ληστεία ενός καζίνο και την σύλληψη των δραστών.
Ιωάννης Γ΄ της Βραβάντης
Η Β΄ Γαλλική συμμαχία
Ο Άγγλος βασιλιάς εξάντλησε τα χρήματά του στην εκστρατεία και δεν αποζημίωσε τον Ιωάννη Γ΄, που άλλαξε σύμμαχο. Το 1347 υπεγράφη στο Σαιν-Κεντέν η συμμαχία με τη Γαλλία και η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον εγγονό του εξαδέλφου του Φιλίππου ΣΤ΄, τον Λουδοβίκο Β΄ των Νταμπιέρ κόμη της Φλάνδρας. Το στρατηγικό Μεσελέν, περιοχή της Φλάνδρας εντός της Βραβάντης, δόθηκε στον Ιωάννη Γ΄.
Εζέλ
Παράγωγες σειρές
Ένα από τα γνωστότερα τηλεοπτικά κανάλια της Αρμενίας, το Shant TV, αγόρασε τα δικαιώματα της σειράς και παρήγαγε την δική του σειρά με ντόπιους ηθοποιούς που θυμίζουν τους τούρκους συναδέλφους τους. Λόγω της εχθρότητας Αρμένιων-Τούρκων, Αρμένιοι παραγωγοί απέκρυψαν το γεγονός ότι η αρχική σειρά είναι τούρκικη, φοβούμενοι διαμαρτυρίες από το αρμένικο κοινό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Ιωάννης Γ΄ της Βραβάντης
Η Β΄ Γαλλική συμμαχία
Το 1350 οι Εβραίοι διώχθηκαν από τη Βραβάντη. Το 1335 απεβίωσε και ο τελευταίος γιος του σε νεαρή ηλικία και έτσι ο Ιωάννης Γ΄ όρισε την Ιωάννα κληρονόμο του. Απεβίωσε το ίδιο έτος και τάφηκε στο Κιστερκιανό αββαείο του Βιλέρ. Η διαδοχή αμφισβητήθηκε και προκλήθηκε κρίση. Η περίοδός του καταγράφηκε από τον ιστορικό Πιέ Αβόντ στο έργο Η Βραβάντη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιωάννη Γ΄ (1312-56).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Παραλία Κορινού
Η Παραλία Κορινού είναι παράλιος οικισμός της κωμόπολης Κορινού του δήμου Κατερίνης στο Νομό Πιερίας. Απέχει 2 χλμ. από τον Κορινό και αποτελεί έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό στην Πιερία. Διαθέτει πλατιά αμμώδη ακτή μήκους πολλών χιλιομέτρων με λεπτή άμμο και ρηχή θάλασσα και βραβεύεται επί σειρά ετών με τη Γαλάζια σημαία. Η Παραλία Κορινού έχει υψόμετρο 1 μέτρο από την επιφάνεια της θάλασσας και πληθυσμό 56 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Σκοπιά (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Σκοπιά αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ανδρέας Κοκκέβης (γερουσιαστής)
Ο Ανδρέας Κοκκέβης ( 18.. - 8 Δεκεμβρίου 1929) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1910 (Β΄ Αναθεωρητική), του Μαρτίου του 1912 και Τριφυλίας το 1923. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής για τριετή θητεία. Απεβίωσε στις 8 Δεκεμβρίου 1929 όταν τον παρέσυρε μοτοσυκλέτα, χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει τη θητεία του ως γερουσιαστή. Στην έδρα του τον αντικατέστησε ο Αντώνιος Ζησιμόπουλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές Τριφυλίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας
Γκραν Πρι Μεγάλης Βρετανίας 2019 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Μεγάλης Βρετανίας 2019 είναι ο 10ος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2019) και διεξάγεται στην πίστα του Silverstone στο Σίλβερστοουν της Μεγάλης Βρετανίας το τριήμερο 12-14 Ιουλίου 2019.
Ελαστικά
Η Pirelli από το 2019 εφαρμόζει αλλαγές όσον αφορά τα ελαστικά. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να απλοποιηθεί η ποικιλία των ελαστικών και πλέον σε όλους τους αγώνες η άσπρη γόμα θα είναι η σκληρή, η κίτρινη θα είναι η μεσαία και η κόκκινη θα είναι η μαλακή. Παρότι τα χρώματα θα είναι πάντα 3 συγκεκριμένα (στεγνά), τα ελαστικά που έχει η Pirelli διαθέσιμα είναι 5 και σε κάθε αγώνα θα επιλέγονται 3 από αυτά ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πίστας. Οι ονομασίες των ελαστικών είναι: C1, C2, C3, C4, C5, με την C1 να είναι η πιο σκληρή και την C5 η πιο μαλακή.
Συμμετέχοντες και επιλεγμένα ελαστικά
Εδώ βλέπετε ποιοι οδηγοί θα συμμετάσχουν στον αγώνα και ποια ελαστικά έχουν διαλέξει για το τριήμερο.
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 12 Ιουλίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός και κατά διαστήματα βρόχινος. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli όταν ήταν στεγνή η πίστα και την ενδιάμεση (Intermediate) όταν ηταν βρεγμένη.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 12 Ιουλίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 13 Ιουλίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρόςκαι κατά διαστήματα βρόχινος. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli όταν ήταν στεγνή η πίστα και την ενδιάμεση (Intermediate) όταν ηταν βρεγμένη.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 13 Ιουλίου 2019 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Βαλτέρι Μπότας με τον Λιούις Χάμιλτον να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 14 Ιουλίου 2019.
Ποινές
Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων.
Τελική κατάταξη
– Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.<br/ > – Ο Σεμπάστιαν Φέτελ δέχθηκε ποινή 10 δευτερολέπτων μετά το τέλος του αγώνα για πρόκληση σύγκρουσης.<br/ >
Δήμητρα Ντόβα
Η Δήμητρα Ντόβα (γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1974 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα σπρίντερ, η οποία ειδικεύεται στο αγώνισμα των 400 μέτρων. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 400 μέτρων στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005 στην Αλμερία, με χρόνο 52.67 δευτερόλεπτα, νικώντας την Φαρά Ανασαρσίς για τρία εκατοστά του δευτερολέπτου (0.03).
Η Ντόβα εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004, όπου τερμάτισε 8η στο ομαδικό αγώνισμα των 400 μέτρων, με τελικό χρόνο 3:45.70.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Ζωή Φυτούση
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες η Ζ. Φυτούση συμμετείχε ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Φαινυλοπροπανόνη
Μεταβολισμός αμφεταμίνης
κέντρο|χωρίς-πλαίσιο|600x600εσ
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αρωματικές κετόνες Κατηγορία:C9
Γκαρθία Σάντσεθ Γ΄ της Παμπλόνα
Ο Γκαρθία Σάντσεθ κληρονόμησε το στέμμα της Παμπλόνα παρακάμπτοντας τον μεγαλύτερο αδελφό του Ραμίρο επειδή ήταν νόθος, νίκησε τον ετεροθαλή αδελφό του σε μάχη (1043) σταθεροποιώντας τα ανατολικά σύνορα του βασιλείου του. Ο Γκαρθία Σάντσεθ Γ΄ εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα από την εξασθένιση των Ισλαμικών βασιλείων της Ιβηρικής μετά την διάλυση του Χαλιφάτου της Κόρδοβας για να αυξήσει τα σύνορα του στα νότια καταλαμβάνοντας την πόλη της Καλαόρρας. Κληρονόμησε τέλος την κομητεία της Άλαβας και ένα μεγάλο τμήμα από την κομητεία της Καστίλης. Συμμάχησε με τον αδελφό του 1037 τον νόμιμο κόμη της Καστίλης σε μάχη εναντίον του βασιλιά της Λεόν κοντά στον ποταμό Πισουέργα στην μάχη της Ταμαρόν. Ο Βερμούνδος Γ΄ της Λεόν ηττήθηκε και σκοτώθηκε στην μάχη διακόπτοντας την δυναστεία η οποία έφτανε ως τον Πέτρο της Κανταβρίας, ο Φερδινάνδος ορκίστηκε βασιλιάς της Λεόν. Οι σχέσεις στην συνέχεια ανάμεσα στα δυο αδέλφια βρέθηκαν σε κρίση για την διανομή των εδαφών μεταξύ της Λεόν και της Παμπλόνα φτάνοντας μέχρι την μάχη της Αταπουέρκα στη οποία ο Γκαρθία Σάντσεθ έχασε και σκοτώθηκε.
Οικογένεια
Με την σύζυγό του Στεφανία της Ναβάρρας (1038) απέκτησε :
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Παρθένιο
Το Παρθένιο είναι όρος στον ανατολικό νομό Αρκαδίας με την κορυφή του να φτάνει στα 1.215 μέτρα. Βρίσκεται στα σύνορα Αρκαδίας-Αργολίδας 16 χιλιόμετρα ανατολικά της Τρίπολης. Το όρος έχει διάφορα παρακλάδια, όπως το Μουχλί.
Στην αρχαιότητα, χώριζε τη μικρή πεδιάδα των Υσίων από αυτήν της Τεγέα ς. Το Όρος Παρθένιο συνδέτεαι με τον ήρωα Τήλεφο. Μόλις γεννήθηκε, ο Τήλεφος αφέθηκε από τον παππού του Αλέο στο όρος Παρθένιο για να πεθάνει. Σώθηκε όμως με την επέμβαση των θεών: Θήλασε από ελάφι και στη συνέχεια ανατράφηκε από τους βουκόλους που τον βρήκαν.
Στην κορυφή του όρους στέκει το εκκλησάκι του Αγίου Ηλία.
Αμάτα
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία
Χρυσούλα Γκουντενούδη
Η Χρυσούλα Γκουντενούδη (γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1977) είναι Ελληνίδα σπρίντερ από το Πολύκαστρο. Συμμετείχε στο ομαδικό αγώνισμα 400 μέτρων γυναικών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004. Ήταν συμπαίκτρια με την Χαρίκλεια Μπούντα, την Δήμητρα Ντόβα και την Φανή Χαλκιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανελληνίου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1997 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2001 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Έζερετς Ντόμπριτς
Το Έζερετς (βουλγαρικά: Езерец), (μετάφραση: Λίμνη-Λιμνοχώρι) είναι χωριό της βορειοανατολικής Βουλγαρίας στην Επαρχία του Ντόμπριτς, στην ιστορική περιοχή της Νότιας Δοβρουτσάς, διοικητικά ανήκει στον Δήμο Σαμπλά. Απέχει 7 χλμ. από τη Σαμπλά και 10 χλμ. από το Ντουρανκουλάκ που αποτελεί παραμεθόριο διάβαση προς τη Ρουμανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Ντόμπριτς
Λαβίνια
Η Λαβίνια ήταν στην Ρωμαϊκή μυθολογία η τελευταία σύζυγος του θρυλικού Αινεία, γονείς της ήταν ο βασιλιάς Λατίνος και η Αμάτα. Η Λαβίνια ήταν μοναδικό παιδί των γονέων της, πολλοί επιφανείς άντρες ήθελαν να την παντρευτούν με την ελπίδα να διαδεχτούν τον πατέρα της στον θρόνο των Λατίνων. Ο υποψήφιος μνηστήρας της έγινε τελικά με την εύνοια της μητέρας της ο Τούρνος βασιλιάς των Ρούτουλων. Ο Βιργίλιος γράφει στην Αινειάδα ότι ο θεός Φαύνος προειδοποίησε σε ένα προφητικό όνειρο τον πατέρα της ότι ο σύζυγος της Λαβίνιας δεν θα είναι Λατίνος.
Η Λαβίνια περιγράφεται στο Βιβλίο 7 της Αινειάδας (Γραμμές 69-83), μπαίνει με τον πατέρα της στο ιερό και τα μαλλιά της αρπάζουν φωτιά, ένας οιωνός τότε προειδοποίησε ότι θα έχει λαμπρό μέλλον. Ο Αινείας έστειλε λίγο αργότερα απεσταλμένους με δώρα στον πατέρα της, ο Λατίνος τον αναγνώρισε αμέσως σαν υποψήφιο γαμπρό της. Ο Αινείας έδωσε το όνομα στην αρχαία πόλη του Λαβινίου προς τιμή της συζύγου του. Σύμφωνα με μερικές πηγές γιος του Αινεία και της Λαβίνιας ήταν ο Σιλούιος που έγινε βασιλιάς στην Άλμπα Λόνγκα. Ο Τίτος Λίβιος γράφει ότι γιος τους ήταν ο Ασκάνιος που βασίλευσε με την κηδεμονία της μητέρας του όσο ήταν ανήλικος, ο Σιλούιος ήταν γιος του Ασκάνιου σύμφωνα με τον Λίβιο. Η Ούρσουλα Λε Γκoυίν στο μυθιστόρημα της "Λαβίνια" (2008) περιγράφει την σχέση της με τον Αινεία δίνοντας έμφαση στην ζωή των θυγατέρων των βασιλέων στην αρχαία Ιταλία. Η Λαβίνια έχει τον ρόλο αφηγητή σε πρώτο πρόσωπο με πλήρη επίγνωση ότι χωρίς την Αινειάδα του Βιργίλιου δεν θα ήταν γνωστή τα σύγχρονα χρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία
Προπιοφαινόνη
H προπιοφαινόνη  (αγγλικά propiophenone) είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C9H10O, αλλά παριστάνεται επίσης με τους τύπους C6H5OCH2CCH3, PhCOCH2CH3 και BzEt. Πιο συγκεκριμένα είναι μια αρυλοκετόνη. Η χημικά καθαρή προπιοφαινόνη, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο υγρό με (ευχάριστη) γλυκιά οσμή, αδιάλυτο στο νερό, αλλά αναμίξιμο με οργανικούς διαλύτες. Χρησιμοποιείται ως πρόδρομη ένωση για την παρασκευή άλλων ενώσεων. Ο όρος προπιοφαινόνη επεκτείνεται και πέρα από τη «μητρική» ένωση, σε μια σειρά «θυγατρικών» παραγώγων αυτής, που ενίοτε ονομάζονται συλλύβδην ως «προπιοφαινόνες».
Παραγωγή
Η προπιοφαινόνη μπορεί να παραχθεί με αντίδρασ Friedel–Crafts η του προπιονικού οξέος (CH3CH2COOH) με το βενζόλιο (PhH). Είναι, επίσης, έτοιμη εμπορικά με κετονίωση του βενζοϊκό οξέος (PhCOOH με προπιονικό οξύ πάνω από το οξικό ασβέστιο [(CH3COO)2Ca] και αλουμίνας (Al2O3) στου 450-550 °C:
O Λούντβιγκ Κλάισεν (Ludwig Claisen) ανακάλυψε ότι οι α-μεθοξυστυρενομορές αυτής της ένωσης, όταν θερμαίνεται για μια ώρα σε 300 °C (65% απόδοση).
Εφαρμογές
Είναι πρόδρομη ένωση για τη σύνθεση φαρμακευτικών προϊόντων και άλλων οργανικών ενώσεων. μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη σύνθεση της αρυλ-αλκενίων, όπως τα φαινυλοπροπανοειδή. Η προπιοφαινόνη, με μια λουλουδάτη μυρωδιά,  είναι ένα συστατικό σε ορισμένα αρώματα.
Κατάλογος των Νιγηριανών πολιτειών ανά ΑΕΠ
μικρογραφία|Πολιτείες της Νιγηρίας ανά ΑΕΠ, 2010 Ο ακόλουθος κατάλογος παρουσιάζει μια λίστα των Νιγηριανών πολιτειών με βάση το ΑΕΠ το 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Νιγηρίας
Ίνσουβροι
μικρογραφία|220x220εσ|Θέση των Ινσούβρων και άλλων λαών της βόρειας Ιταλίας μεταξύ 391 και 192 π.Χ. Οι Ίνσουβροι, γνωστοί και ως Ίνσοβρες ή Ίνσομβρες, ήταν Γαλατική φυλή, κατοικούσε στην Ινσουμβρία που ανήκε στη σημερινή Περιφέρεια της Λομβαρδίας. Ήταν Λίγυρες και κλάδος των Αιδούων. Γύρω στο 400 π.Χ. ίδρυσαν την πόλη των Μεδιολάνων (αρχαίο Μιλάνο), η οποία κατακτήθηκε το 222 π.Χ. από τους Ρωμαίους.
Γαλατική αποικία
Την ιστορία των Ίνσουβρων και των υπόλοιπων Γαλατικών φυλών και Ιταλικών εθνοτήτων περιγράφουν οι περισσότεροι Έλληνες και Ρωμαίοι συγγραφείς, οι περιγραφές τους επικεντρώνονται στις μάχες που έκανε η Ρωμαϊκή δημοκρατία με τις φυλές που ζούσαν στην βόρεια Ιταλία. Οι Ίνσουβροι, οι Βόιοι και οι Γαλάτες γείτονες τους νότια του Πάδου επαναστάτησαν εναντίον των Ρωμαίων (225 π.Χ.) Η εχθρότητα ξεκινούσε από παλιότερα (283 π.Χ.) όταν οι Κέλτες πολιόρκησαν το Αρέτσο της Τοσκάνης και νίκησαν μια Ρωμαική δύναμη που ήρθε να υπερασπιστεί την πόλη. Οι Ρωμαίοι έστειλαν εκπροσώπους να διαπραγματευτούν τους όρους για ειρήνη αλλά οι Γαλάτες τους θανάτωσαν. Οι Ρωμαίοι έστειλαν έναν πανίσχυρο στρατό στις ακτές της Αδριατικής που συνέτριψε τους Γαλάτες Σήνωνες, οι περισσότεροι από τους Σήνωνες θανατώθηκαν, οι υπόλοιποι εκδιώχθηκαν βίαια. Οι Βόιοι φοβήθηκαν ότι θα έχουν την ίδια τύχη και συμμάχησαν με τους Ετρούσκους αλλά ηττήθηκαν ξανά από τους Ρωμαίους την ίδια χρονιά. Η μετέπειτα απόφαση της Ρωμαϊκής Συγκλήτου να διανείμουν τις κατακτήσεις τους σε Ρωμαίους λεγεωνάριους οδήγησε σε νέα συμμαχία ανάμεσα στους Ίνσουβρους και τους Βόιους εναντίον των Ρωμαίων, φοβήθηκαν ότι έχουν στόχο να τους εξαφανίσουν από την περιοχή. Οι Βόιοι και οι Ίνσουβροι σπατάλησαν τεράστια ποσά για να στρατολογήσουν μισθοφόρους, οι περισσότεροι ήταν οι Γαισάται μια Γαλατική φυλή στην νότια Γαλλία. Με 70.000 άνδρες λεηλάτησαν την Γαλατία, συνάντησαν τους Ρωμαίους κοντά στο Κιούζι αλλά την νύχτα οπισθοχώρησαν στην Φιέζολε.
Οι Καρχηδονιακοί Πόλεμοι
Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος και ο Αννίβας επιτέθηκε στην Ιταλία οι Ίνσουβροι και οι Βόιοι επαναστάτησαν (218 π.Χ.), επιτέθηκαν στην Κρεμόνα και στην Πιατσέντσα αναγκάζοντας τους κατοίκους να δραπετεύσουν στην Μόντενα. Οι Ρωμαίοι έστειλαν 20,000 πεζούς και 1.600 ιππείς αλλά έπεσαν στην παγίδα, ο Σκιπίων ο Αφρικανός έφτασε με νέα στρατεύματα να ενισχύσει τους Ρωμαίους. Ο στρατός του Αννίβα έφτασε ταυτόχρονα και νίκησε τους Ρωμαίους στην περιοχή των Ίνσουβρων. Ο Σκιπίων ηττήθηκε στην "μάχη του Τικινου" μέσα στην περιοχή των Ίνσουβρων και ο άλλος Ύπατος Τιβέριος Σεμπρόνιος Λόγγος ηττήθηκε επίσης από τον Αννίβα στην Μάχη του ποταμού Τρεβία (218 π.Χ.) κοντά στην Πιατσέντσα. Ο Αννίβας πέρασε τον χειμώνα στην Πιατσέντσα και στην συνέχεια μετέβη στην κεντρική Ιταλία. Πολλοί Ίνσουβροι ενώθηκαν με τον Αννίβα και συμμετείχαν στην νέα μεγάλη νίκη του απέναντι στους Ρωμαίους στην Μάχη της λίμνης Τρασιμένης (217 π.Χ.). Ο αδελφός του Αννίβα Χασντρουμπάλ ήρθε από την Ισπανία με νέο στρατό από την Ισπανία, στρατολόγησε και τους Ίνσουβρους αλλά συνετρίβη από τους Ρωμαίους στην "μάχη του Μεταύρου" (207 π.Χ.), οι Καρχηδόνιοι βρέθηκαν σε αδιέξοδο. Οι Ίνσουβροι τελικά υποτάχθηκαν με σχετική αυτονομία (194 π.Χ.), πήραν την Ρωμαϊκή υπηκοότητα (89 π.Χ.) και τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη (49 π.Χ.). Ο Ιούλιος Καίσαρας χρησιμοποίησε τα Μεδιόλανα σαν βάση για τις μετέπειτα κατακτήσεις του στην Γαλατία.
Πηγές
Κατηγορία:Γαλατικοί λαοί Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ιταλίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Γκολαζέκα
Γερακίνα (λαογραφία)
Σύμφωνα με την ελληνική παράδοση η Γερακίνα (εικάζεται πως ήταν μέλος της οικογένειας Ροκάνη ) ήταν έφηβη που έζησε κατά το β΄ μισό του 19ου αιώνα.
Στοιχεία
Κατά τον μύθο, γεννήθηκε στη Νιγρίτα Σερρών το 1854 και ήταν το μοναδικό παιδί μιας φτωχής οικογένειας. Όταν ήταν ακόμη σε μικρή ηλικία σκοτώθηκε ο πατέρας της χτυπημένος από κεραυνό με επακόλουθο να μεγαλώσει με τη μητέρα της, η οποία προσπαθούσε να της παράσχει διάφορα είδη καλλωπισμού και να την αναθρέψει χωρίς στερήσεις. Επιπλέον, η Γερακίνα περιγράφεται ως μια έφηβη αξιοσημείωτης ομορφιάς. Αναφέρεται πως πέθανε από πνιγμό στις 6 Αυγούστου του 1870 πέφτοντας κατά λάθος σε πηγάδι.
Μνήμη
Η ιστορία της Γερακίνας αποτέλεσε την έμπνευση για το παραδοσιακό τραγούδι της Νιγρίτας "Κίνησε η Γερακίνα", το οποίο δημιουργήθηκε λίγα χρόνια μετά τον θρυλούμενο θάνατό της και αργότερα έγινε γνωστό σε πανελλήνιο επίπεδο, με τροποποιημένους στίχους. Ως προσωπικότητα συνδέεται και με τον Σοχό, στον οποίο εικάζεται πως έζησε, ενώ αναφορά στο όνομά της γίνεται και σε τοπικό τραγούδι της περιοχής. Ακόμη, από αυτήν προέρχεται η ονομασία των γυναικείων παραδοσιακών ενδυμασιών της Νιγρίτας και του Σοχού, ενώ το όνομά της έχει δοθεί στο Λαογραφικό Μουσείο Νιγρίτας , σε ετήσια πολιτιστική εκδήλωση , σε δρόμο της κωμόπολης και σε δρόμο της πόλης των Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαογραφία στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Σερρών