cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melodifestivalen
Ημιτελικοί και Δεύτερη Ευκαιρία
Πριν την εφαρμογή της σημερινής μορφής των ημιτελικών το 2002, ο διαγωνισμός ήταν συνήθως ένα ζωντανό σόου. Με το σημερινό σύστημα, τέσσερις ημιτελικοί μεταδίδονται στις 20:00 CET σε τέσσερα συνεχόμενα Σαββατόβραδα. Οι ημιτελικοί ξεκινούν στις αρχές Φεβρουαρίου και επτά τραγούδια διαγωνίζονται σε κάθε σόου.
Στους ημιτελικούς δεν χρησιμοποιούνται κριτικές επιτροπές ; η τηλεφωνική ψηφοφορία αποφασίζει για το αποτέλεσμα. Τα τραγούδια ερμηνεύονται ζωντανά με τις τηλεφωνικές γραμμές να είναι ανοιχτές για τον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας ; τα δυο τραγούδια με τις λιγότερες ψήφους δεν προκρίνονται στον δεύτερο γύρο. Τα τραγούδια που λαμβάνουν την πρώτη και δεύτερη θέση προκρίνονται στον τελικό και τα τραγούδια που λαμβάνουν την τρίτη και τέταρτη θέση περνούν στον γύρο της Δεύτερης Ευκαιρίας. Οι δυο φιναλίστ ερμηνεύουν ξανά τα τραγούδια τους στο τέλος του σόου. Ένα παρόμοιο σύστημα υιοθετήθηκε από την ίδια τη Eurovision το 2004.
Ο γύρος της Δεύτερης Ευκαιρίας (Andra chansen) είναι ο πέμπτος ημιτελικός από τον οποίο επιλέγονται τα εναπομείναντα τέσσερα υποψήφια τραγούδια για τον τελικό. Τα τραγούδια που έχουν λάβει την τρίτη και τέταρτη θέση από κάθε ημιτελικό (οκτώ τραγούδια στο σύνολο) διαγωνίζονται. Ο πρώτος γύρος της Δεύτερης Ευκαιρίας το 2002 είχε μια επιτροπή από προηγούμενους νικητές, οι οποίοι αποφάσιζαν τους δυο φιναλίστ. Από το 2003 έως το 2006, τα τραγούδια παρουσιάζονταν ξανά ζωντανά και η ψηφοφορία μείωνε τα τραγούδια σε τρία ή τέσσερα. Ένας επιπλέον γύρος αποφάσιζε τους δυο φιναλίστ. Το πρόγραμμα μεταδιδόταν τα απογεύματα της Κυριακής μετά τον τέταρτο ημιτελικό. Λάμβανε χώρα σε έναν μικρότερο χώρο από αυτούς που φιλοξενούσαν τους ημιτελικούς —όπως το Berns Salonger στη Στοκχόλμη, όπου φιλοξενήθηκε η Δεύτερη Ευκαιρία το 2005.
Το 2007 η Δεύτερη Ευκαιρία μετατράπηκε σε ημιτελικό και πραγματοποιούνταν σε έναν χώρο παρομοίων διαστάσεων με τους υπόλοιπους ημιτελικούς και τον τελικό. Η Δεύτερη Ευκαιρία πραγματοποιείται το Σάββατο βράδυ, προσθέτοντας μια επιπλέον εβδομάδα στη διάρκεια του Melodifestivalen. Η μορφή της ψηφοφορίας έχει αλλάξει με την εισαγωγή ενός συστήματος νοκάουτ. Το σύστημα αυτό τοποθετεί τα οκτώ τραγούδια σε ζευγάρια των δυο και έπειτα τα μειώνει στα τέσσερα προτού τα βάλει πάλι σε ζευγάρια. Οι νικητές του δεύτερου γύρου πηγαίνουν απευθείας στον τελικό. Οι δυο φιναλίστ δεν ερμηνεύουν τα τραγούδια τους στο τέλος του προγράμματος.
Το 2015 το σύστημα επιλογής των τραγουδιών άλλαξε ξανά. Τα οκτώ τραγούδια διαιρούνται σε τέσσερις ομάδες, με ένα τραγούδι από κάθε ομάδα να προκρίνεται στον τελικό και να ανεβάζει τον αριθμό των φιναλίστ στους 12.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιείται στις 20:00 CET και ημέρα Σάββατο στα μέσα του Μαρτίου. Δώδεκα τραγούδια (11 τραγούδια το 2009, 10 πριν το 2015) συμμετέχουν : δυο από κάθε ημιτελικό, τέσσερα από τη Δεύτερη Ευκαιρία και, μόνο το 2009, η επιλογή της επιτροπής. Η σειρά εμφάνισης των τραγουδιών αποφασίζεται από την επιτροπή του διαγωνισμού μια εβδομάδα πριν έτσι ώστε να εξασφαλιστεί ότι παρόμοια τραγούδια και καλλιτέχνες δεν διαγωνίζονται μαζί στον τελικό. Οι ενδυματολογικές πρόβες για τον τελικό λαμβάνουν χώρα την προηγούμενη ημέρα (Παρασκευή) και τα εισιτήρια εξαντλούνται γρήγορα. Ο τελικός του Melodifestivalen προσελκύει αρκετό τουρισμό στη διοργανώτρια πόλη ; το 2006 έγινε μια έρευνα και έδειξε ότι το 54% των θεατών είχαν ταξιδέψει από άλλη πόλη. Από αυτούς, το 6% είχαν έρθει από το εξωτερικό.
Ο νικητής λαμβάνει το βραβείο Den stora Sångfågeln (Το μεγάλο πουλί του τραγουδιού) από τον νικητή του προηγούμενου έτους. Το βραβείο, σχεδιασμένο από τον Ερνστ Μπίλγκρεν, αποκαλύφθηκε το 2005 και απονεμήθηκε σε όλους τους προηγούμενους νικητές του Melodifestivalen στο γκαλά Alla tiders Melodifestival τον Μάρτιο του ίδιου έτους. Ο νικητής του διαγωνισμού ερμηνεύει το τραγούδι του στο τέλος της εκδήλωσης.
Ψηφοφορία
Πριν την εισαγωγή του σημερινού συστήματος ψηφοφορίας το 1999, μια ομάδα από επιτροπές με βάση την περιοχή ή την ηλικία αποφάσιζαν για τον νικητή του Melodifestivalen. Το 1993 η τηλεψηφοφορία χρησιμοποιήθηκε πειραματικά αλλά αποδείχθηκε ανεπιτυχής. Το τηλεφωνικό σύστημα της Σουηδίας έπεσε εξαιτίας του μεγάλου αριθμού τηλεφωνημάτων και ο σουηδικός τύπος ισχυρίστηκε ότι η χρήση της τηλεψηφοφορίας είχε αλλάξει δραστικά τα αποτελέσματα. Οι βραδινές εφημερίδες ισχυρίστηκαν ότι επρόκειτο για τις ψήφους της επιτροπής που έδειξαν ότι ο νικητής, το "Eloise" του Arvingarna, θα είχε τερματίσει τέταρτος εάν δεν υπολογίζονταν οι ψήφοι της επιτροπής. Το SVT δεν επιβεβαίωσε ποτέ την εγκυρότητα αυτών των ισχυρισμών.
Η σημερινή μορφή της ψηφοφορίας ανακοινώθηκε το 1999 και είναι παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιήθηκε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Η ψηφοφορία γίνεται σε δυο φάσεις - στην πρώτη φάση οι επιτροπές ανακοινώνουν τους βαθμούς τους και στη δεύτερη φάση ανακοινώνονται τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας. Η γενική αξία των ψήφων συνήθως είναι 2 x 473 πόντους, που σημαίνει ότι οι ψήφοι του κοινού και των επιτροπών είναι 50/50 στο τελικό αποτέλεσμα. Οι επιτροπές, συνήθως 11, εκπροσωπούν είτε περιοχές της Σουηδίας είτε, από το 2010, χώρες που συμμετέχουν την ίδια χρονιά στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Κάθε επιτροπή απονέμει 1, 2, 4, 6, 8, 10, 12 πόντους στα καλύτερα επτά τραγούδια της επιλογής τους. Μετά την ψηφοφορία των επιτροπών, αποκαλύπτεται η τηλεψηφοφορία από τους οικοδεσπότες σε αύξουσα σειρά. Από το 1999 έως το 2011, οι πόντοι της τηλεψηφοφορίας άλλαξαν ; τα επτά καλύτερα τραγούδια λάμβαναν 11, 22, 44, 66, 88, 110, 132 πόντους. Από το 2011 και μετά, οι πόντοι της ψηφοφορίας του κοινού δίνονται σε κάθε υποψήφιο βάσει του ποσοστού του στις συνολικές ψήφους. Εάν ένας υποψήφιος λάβει το 10% των ψήφων του κοινου, αυτό θα ισοδυναμεί με το 10% των 473 πόντων, δηλαδή 48 πόντους. Το τραγούδι με τον μεγαλύτερο αριθμό πόντων στο τέλος της ψηφοφορίας είναι ο νικητής.
Οι ψήφοι των επιτροπών ανακοινώνονται από άτομα που δεν είναι μέλη των επιτροπών. Οι ψήφοι διαβάζονται με αύξουσα σειρά, ξεκινώντας από τον 1 πόντο και τελειώνοντας με τους 12 πόντους. Από το 2012, τα περισσότερα άτομα ανακοινώνουν τους βαθμούς στα αγγλικά και οι οικοδεσπότες τους επαναλαμβάνουν στα σουηδικά.
Καθώς ανακοινώνονται οι πόντοι, αναρτώνται παράλληλα σε έναν πίνακα. Το SVT αλλάζει συχνά τον τρόπο με τον οποίο οι ψήφοι των επιτροπών ανακοινώνονται κάθε χρόνο. Για παράδειγμα, οι φιναλίστ του Expedition: Robinson ανακοίνωσαν τις ψήφους των επιτροπών το 2004 ενώ το 2006 ο Φρέντρικ Λίντστρεμ ανακοίνωσε τις ψήφους των επιτροπών μέσω της χρήσης των διαλέκτων της κάθε περιοχής. Ο τελικός του Melodifestivalen έχει σπάσει τα ρεκόρ της ψηφοφορίας σε αρκετές περιπτώσεις ; το 2007 η ψηφοφορία ξεπέρασε για πρώτη φορά τα δυο εκατομμύρια.
Σε περίπτωση ισοψηφίας, το τραγούδι που έχει λάβει τις περισσότερες ψήφους από το κοινό λαμβάνει την υψηλότερη θέση. Στην ιστορία του διαγωνισμού έχουν υπάρξει δυο ισοψηφίες στην πρώτη θέση. Το 1969 ο Τόμι Κέρμπεργκ ισοψήφισε στην πρώτη θέση με τον Γιάν Μάλμσιε. Οι επιτροπές ψήφισαν τον αγαπημένο τους μεταξύ των δυο, οδηγώντας τον Τόμι Κέρμπεργκ στη νίκη. Το 1978 ο Μπιέρν Σκιφς ισοψήφισε στην πρώτη θέση με τους Lasse Holm & Wizex ; μια παρόμοια διαδικασία ισοψηφίας οδήγησε στη νίκη του Σκιφς.
Νικητές
Οι 55 από τους 56 εκπροσώπους της Σουηδίας στη Eurovision προήλθαν από το Melodifestivalen. Η Σουηδία έχει κερδίσει τη Eurovision έξι φορές : in 1974, 1984, 1991, 1999, 2012, 2015. Η Σουηδία έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό νικών για μια χώρα στη Eurovision ; μόνο η Ιρλανδία έχει κερδίσει τον διαγωνισμό πιο συχνά. Ο νικητής του 1974, "Waterloo" των ABBA, ψηφίστηκε ως το πιο δημοφιλές τραγούδι του Melodifestivalen όλων των εποχών στο γκαλά Alla tiders Melodifestival τον Μάρτιο του 2005. Το ίδιο έτος, ψηφίστηκε ως το πιο δημοφιλές τραγούδι της Eurovision στο γκαλά για τα 55 χρόνια ύπαρξης του διαγωνισμού στην Κοπενγχάγη.
Παρουσιαστές
Αυτή η λίστα δείχνει όσους παρουσίασαν το Melodifestivalen. Το 1986 υπήρξαν για πρώτη φορά δυο παρουσιαστές ενώ το 2000, 2004, 2005, 2006 διάφοροι παρουσίασαν τα σόου. Το Melodifestivalen δεν πραγματοποιήθηκε το 1964, 1970, 1976 λόγω της μη συμμετοχής της Σουηδίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Μουσικά στυλ και παρουσίαση
Η εικόνα του Melodifestivalen έχει εξελιχθεί από την αρχή της ύπαρξής του, ωστόσο μια λέξη έχει ορίσει τη μουσική του διαγωνισμού : schlager. Στη Σουηδία, schlager (γερμανική λέξη που σημαίνει "επιτυχία") εκπροσωπεί κάθε τραγούδι που σχετίζεται με τον διαγωνισμό, από την τζαζ που κυριαρχούσε τη δεκαετία του 1960 μέχρι νεότερες υποψηφιότητες όπως η Linda Bengtzing το 2006. Η Christine Demsteader της εφημερίδας The Local περιέγραψε το schlager ως "χαρακτηριζούμενο τυπικά από μια ενοχλητική επαναλαμβανόμενη μελωδία και στίχους μικρής ή καθόλου σημασίας".
Καλλιτέχνες της τζαζ μουσικής όπως η Monica Zetterlund και η Östen Warnerbring κέρδισαν το Melodifestivalen τη δεκαετία του 1960. Οι ABBA, που κέρδισαν τη Eurovision το 1974, έγιναν η πιο πετυχημένη μουσική εξαγωγή της Σουηδίας. Το γκρουπ επηρέασε όχι μόνο το Melodifestivalen αλλά όλη τη μουσική σκηνή της Σουηδίας. Ο πρώιμος εικοστός πρώτος αιώνας έχει δει μια μεγαλύτερη ποικιλία στον διαγωνισμό, όπως ο νικητής Afro-dite το 2002 και το The Ark το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικοί διαγωνισμοί Κατηγορία:Eurovision Κατηγορία:Melodifestivalen
Νεμάνια Ντάνγκουμπιτς
Ο Νεμάνια Ντάνγκουμπιτς (Немања Дангубић) (γενν. 13 Απριλίου 1993) είναι Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για τον Προμηθέα Πατρών. Επιλέχθηκε από τους Φιλαδέλφεια 76ερς με την 54η συνολική επιλογή στο NBA Ντραφτ του 2014.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Το 2010, ο Ντάνγκουμπιτς εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Χέμοφαρμ, προτού ενταχθεί στην ομάδα ανδρών για τη σεζόν 2011–12.
Τον Ιούλιο του 2012, υπέγραψε με τη Μέγκα Βιζούρα.
Ερυθρός Αστέρας (2014–2018)
Στις 31 Ιουλίου 2014, ο Ντάνγκουμπιτς υπέγραψε τριετές συμβόλαιο, με ρήτρα αποχώρησης μετά από κάθε σεζόν, με τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου. Τη σεζόν 2014–15, ο Ερυθρός Αστέρας κέρδισε την Αδριατική Λίγκα, το Πρωτάθλημα Σερβίας και το Κύπελλο Σερβίας.
Στις 10 Ιουλίου 2016, υπέγραψε εκ νέου με την ομάδα, μέχρι το τέλος της σεζόν 2017-18. Τον Μάρτιο του 2018, ανακοινώθηκε ότι ο Ντάνγκουμπιτς θα χάσει το υπόλοιπο της σεζόν 2017-18 λόγω τραυματισμού στο γόνατο. Έφυγε από τον Ερυθρό Αστέρα το καλοκαίρι του 2018.
Μπάγερν Μονάχου (2018–2019)
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2018, ο Ντάνγκουμπιτς υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τη Μπάγερν Μονάχου της Μπούντεσλιγκα.
Εστουδιάντες (2019–2020)
Τον Ιούλιο του 2019, ο Ντάνγκουμπιτς υπέγραψε με την ισπανική ΚΜ Εστουδιάντες.
Παρτίζαν (2020–2022)
Στις 10 Ιουλίου 2020, ο Ντάνγκουμπιτς υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Παρτίζαν Βελιγραδίου. Τη σεζόν 2020–21 της Αδριατικής Λίγκας, είχε μέσο όρο 7,5 πόντους και 2,9 ριμπάουντ σε 24 αγώνες. Τον Ιούλιο του 2022 αποχώρησε από την Παρτίζαν.
Προμηθέας Πατρών (2022–σήμερα)
Στις 18 Οκτωβρίου 2022, ο Ντάνγκουμπιτς υπέγραψε με τον Προμηθέα Πατρών για το υπόλοιπο της σεζόν, αντικαθιστώντας τον Τζέρικολ Χέλεμς.
HMS Champion
Τέσσερα πλοία του Βασιλικού Ναυτικού έφεραν το όνομα HMS Champion:
Κατηγορία:Ονομασίες πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού
Νεμάνια Ντάνγκουμπιτς
Εθνική ομάδα
Ο Ντάνγκουμπιτς βοήθησε τη Σερβία να κερδίσει το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ19 του 2011 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 του 2011. Ενώ αρχικά βρισκόταν στη σειρά για να συμμετάσχει με την Εθνική Σερβίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, ο Ντάνγκουμπιτς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το προπονητικό κέντρο της ομάδας πριν ξεκινήσει, αφού υπέφερε από τραυματισμό στο γόνατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Σερβίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέγκα Βιζούρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Σαντζάκι της Ρόδου
Το Σαντζάκι της Ρόδου (Οθωμανικά Τουρκικά: Sancak-i/Liva-i Rodos) ήταν δευτέρας τάξεως οθωμανική επαρχία (σαντζάκι ή λιβάς), η οποία περιελάμβανε τα Δωδεκάνησα ή τις Νότιες Σποράδες, με τη Ρόδο ως πρωτεύουσά του.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, η Ρόδος και η Κως δεν έλαβαν μέρος στον ξεσηκωμό, κι αυτό παρά το γεγονός πως αρκετοί Ροδίτες ήσαν μέλη της Φιλικής Εταιρείας και αναχώρησαν, προκειμένου να παράσχουν βοήθεια στους Έλληνες επαναστάτες. Τα υπόλοιπα νησιά του σαντζακίου, ωστόσο, ξεσηκώθηκαν, με σημαντικότερη την Κάσο έως και την καταστροφή της το 1824.
Η Ρόδος φαίνεται να αποτέλεσε την έδρα του Καπουδάν Πασά (του αρχιναυάρχου του Οθωμανικού Ναυτικού, ο οποίος λειτουργούσε και ως κυβερνήτης του Εγιαλετιού του Αρχιπελάγους) κατά τα τέλη του 17ου αιώνα. Το 1849, η Ρόδος κατέστη επισήμως πασά-σαντζάκ της επαρχίας του Αρχιπελάγους, το οποίο ουδεμία σχέση είχε, πλέον, με τον Καπουδάν Πασά. Με την υιοθέτηση του συστήματος των βιλαετιών, η πρωτεύουσα του νέου Βιλαετιού του Αρχιπελάγους μετακινήθηκε στο Καλέ-ι Σουλτανιγιέ το 1867, ενώ, στη συνέχεια, επέστρεψε στη Ρόδο το 1877, μετακινήθηκε στη Χίο το 1880, προτού τελικώς επιστρέψει στη Ρόδο το 1888.
Το 1912, έτος κατά το οποίο η επαρχία κατελήφθη από το Βασίλειο της Ιταλίας στη διάρκεια του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, περιελάμβανε τους καζάδες (περιφέρειες) της ίδιας της Ρόδου, της Kasot (Κάσος), του Mis (Καστελλόριζο), του Sömbeki (Σύμη), του Kerpe (Κάρπαθος), καθώς και του Istanköy (Κως). Τα νησιά είχε προβλεφθεί να επιστραφούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τη Συνθήκη του Ουσύ, ωστόσο η Ιταλία εκμεταλλεύτηκε το ξέσπασμα των Βαλκανικών Πολέμων, προκειμένου να συνεχίσει την κατοχή τους. Τα νησιά τελικώς επιστράφηκαν στην Ελλάδα το 1947, με το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία των Δωδεκανήσων Ροδου Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Ιστορία της Ρόδου
Αεροπορία στην Αλαμπάμα
Το πρώτο αεροναυτικό γεγονός της Αλαμπάμα συνέβη στις 10 Μαρτίου 1910, με την πτήση ενός διπλάνου Ράιτ που πέταξε από τον Όρβιλ Ράιτ στο Μοντγκόμερι.
Αεροδιαστημική
Περίπου 73.000 θέσεις εργασίας στην Αλαμπάμα απασχολούνται με την υποστήριξη της αεροδιαστημικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλαμπάμα
Μάλαγκαντ
Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Μάλαγκαντ (αγγλ. Sir Meleagant, Maleagant, Malagant) ήταν αρχικά ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, γιος του Βασιλιά Bagdemagus.
Ο Μάλαγκαντ ήταν κρυφά ερωτευμένος με τη Βασίλισσα Γκουίνιβερ. Τα αισθήματά του αποκαλύφθηκαν κάπως, όταν αναμείχθηκε σε διαμάχη με το Λάμορακ για τη σύγκριση σε ομορφιά μεταξύ της Γκουίνιβερ και της Μοργκάουζ του Όρκνεϊ.
Ο Μάλαγκαντ αποφάσισε να αποκτήσει αυτό που ήθελε με δραστικά και βίαια μέσα. Έστησε ενέδρα στη βασίλισσα και τη συνοδεία της σε έναν από τους περιπάτους της, την απήγαγε και τη μετέφερε στο βασίλειό του. Τα νέα έφτασαν στον αγαπημένο της, Λάνσελοτ, ο οποίος αποφάσισε να τη σώσει. Έφτασε στο κάστρο και απέτρεψε βιαιοπραγία του Μάλαγκαντ απέναντί της. Ο Λάνσελοτ προκάλεσε σε μονομαχία τον Μάλαγκαντ, αλλά εκείνος του έστησε παγίδα και τον φυλάκισε σε ένα υπόγειο κελί. Ο Λάνσελοτ κατάφερε να ελευθερωθεί και στη μονομαχία που ακολούθησε, σκότωσε τελικά το Μάλαγκαντ.
Η ιστορία του Μάλαγκαντ φαίνεται να έχει προγενέστερες ρίζες σε ουαλικές ιστορίες σχετικά με τον Αρθούρο, όπου εμφανίζεται με το συγγενές ετυμολογικά όνομα Melwas.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Google Pixel
δεξιά|χωρίς-πλαίσιο|139x139εσ μικρογραφία|179x179εσ|Το Google Pixel XL Το Google Pixel είναι μια σειρά ηλεκτρονικών καταναλωτικών συσκευών από την Google που εκτελούν είτε το λειτουργικό σύστημα Chrome OS είτε το λειτουργικό σύστημα Android. Η σειρά συσκευών Pixel περιλαμβάνει το tablet Pixel C, τους φορητούς υπολογιστές και τα smartphone Pixel και μπορείτε να το αγοράσετε μέσω του Google Store ή στα καταστήματα λιανικής πώλησης. Στην Ελλάδα το Google Pixel και το Google Pixel XL μπορούν να αγοραστούν μέσω του καταστήματος Πλαίσιο και άλλων.
Τάμπλετ
μικρογραφία|180x180εσ|Το Pixel και το Pixel XL
Pixel Buds
Στο συμβάν υλικού Google του Οκτωβρίου του 2017, παρουσιάστηκε ένα σύνολο ασύρματων ακουστικών μαζί με τα smartphone Pixel 2. Τα ακουστικά είναι σχεδιασμένα για τηλέφωνα με Android Marshmallow ή υψηλότερα και συνεργάζονται με το Google Assistant. Εκτός από την αναπαραγωγή ήχου και την απάντηση σε κλήσεις, τα ακουστικά υποστηρίζουν τη μετάφραση σε 40 γλώσσες μέσω του Google Translate.
Pixelbook Pen
Παράλληλα με την κυκλοφορία του Pixelbook τον Οκτώβριο του 2017, η Google ανακοίνωσε το Pixelbook Pen, μια γραφίδα που θα χρησιμοποιηθεί με το Pixelbook. Έχει ευαισθησία πίεσης καθώς και υποστήριξη για το Google Assistant. Το στυλό τροφοδοτείται από μια αντικαταστάσιμη μπαταρία AAAA και διατίθεται στην τιμή των 99$.
Pixel
Ηλίας Πετρόπουλος
Ο Ηλίας Πετρόπουλος (Αθήνα, 26 Ιουνίου 1928 - Παρίσι, 3 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν Έλληνας ερευνητής, μελετητής του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας, δημοσιογράφος, σκιτσογράφος, φωτογράφος και συλλέκτης. Ήταν ο πρώτος (ερασιτέχνης) λαογράφος στην Ελλάδα που ασχολήθηκε συστηματικά με το θεωρούμενο ως κοινωνικό περιθώριο, στο πλαίσιο του ευρύτατου γνωστικού αντικειμένου που ο ίδιος αποκαλούσε «λαογραφία του άστεως». Κατέγραψε, ανέλυσε και διέσωσε τεκμήρια για πρόσωπα και πράγματα περιφρονημένα από την κυρίαρχη ιστορική αφήγηση και από τα συντηρητικά ελληνικά πανεπιστήμια του καιρού του. Έζησε από κοντά ρεμπέτες, αλήτες, μάγκες, πόρνες και ομοφυλόφιλους, φυλακισμένους, συμμορίτες και καταδιωκόμενους, αλλά και ποιητές, πεζογράφους, ζωγράφους και καλλιτέχνες που συχνά στάθηκαν αφορμή για άρθρα και βιβλία του. Τα βιβλία του έχουν συχνά τη μορφή της μελέτης ή της μονογραφίας ενώ πολλά αποτελούν συλλογές άρθρων παρεμφερούς θεματικής, είτε αδημοσίευτων, είτε δημοσιευμένων σε περιοδικά και εφημερίδες της εποχής. Εγραφε ακατάπαυστα μέχρι το 2003 όταν πέθανε από καρκίνο.
Βιογραφία
Ο Ηλίας Πετρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928, σπούδασε, χωρίς να πάρει πτυχίο, νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και τουρκολογία στο Παρίσι. Στην γαλλική πρωτεύουσα εγκαταστάθηκε το 1975 και έκτοτε δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα, αν και όλα τα θέματα με τα οποία ασχολείτο ήταν ελληνικά.
Το 1966 εξέδωσε το δοκίμιο, «Ελύτης, Μόραλης, Τσαρούχης». Ακολούθησαν μονογραφίες για τους ζωγράφους Μοσχίδη, Πεντζίκη, Τέτση, Σικελιώτη και τους γελοιογράφους Μποστ και Καναβάκη. Ο Πετρόπουλος έγινε γνωστός για πρώτη φορά στο ευρύ κοινό το 1968 με την εμβληματική σήμερα, συλλογή και δοκιμιακή μελέτη του, Ρεμπέτικα Τραγούδια που επανεκδόθηκε πολλάκις έκτοτε, με προσθήκες και βελτιώσεις. Ακολούθησε το λεξικό της αργκό ομοφυλόφιλων, τα Καλιαρντά (Αθήνα 1971), με έναν τολμηρό πρόλογο όπου βάζει στο στόχαστρο του, μεταξύ άλλων, τους μικροαστούς, τους αστούς, τις Ελληνίδες μητέρες και την χούντα της 21ης Απριλίου 1967. Το 1972 δημοσίευσε στο περιοδικό «Τραμ» το ποίημά του «Σώμα». Κάποιοι θεώρησαν αντεθνικό τον στίχο, «Και την πατρίδα λησμονώ μπρος σ’ ένα γυμνό νεανικό γυναικείο σώμα». Για αυτά τα δύο βιβλία και για το ποίημα «Σώμα», υπέστη διώξεις και ολιγόμηνες φυλακίσεις.
Το 1979 κυκλοφόρησε στην Αθήνα ένα από τα πιο γνωστά βιβλία του, Το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη (εκδόσεις Νεφέλη). Ήταν μια πρωτοφανής στην ελληνική γραμματεία ακτινογραφία των σχέσεων του υποκόσμου με τους μηχανισμούς της εξουσίας. Ο εκδότης Γιάννης Δουβίτσας (1943-2003) και ο ευρισκόμενος ήδη στη Γαλλία Πετρόπουλος βρέθηκαν στη δίνη δικαστικών διώξεων, αλλά και μιας ανεπιθύμητης υπερ-δημοσιότητας που οδήγησε τον συγγραφέα να δηλώσει αυτοσαρκαστικά: «Επέπρωτο να γίνω η Αλίκη Βουγιουκλάκη της λαογραφίας μας». Το βιβλίο απαγορεύτηκε και αντίτυπά του κατασχέθηκαν. Η κυκλοφορία του επιτράπηκε μετά από δικαστικές περιπέτειες. Τα φωτογραφικά άλμπουμ Le Kiosque grec, La Voiture grecque, Cages d'oiseaux, Moments en Grèce (Το ελληνικό περίπτερο, Το ελληνικό αυτοκίνητο, Κλουβιά πουλιών και Στιγμές στην Ελλάδα) εκδόθηκαν στο Παρίσι το 1976. Άλλα βιβλία του είναι: Ο τούρκικος καφές εν Ελλάδι (Αθήνα 1979), Το μπουρδέλο (Αθήνα 1980), Θεσσαλονίκη: η μνήμη μιας πόλης (Παρίσι 1982), Πτώματα, πτώματα, πτώματα (Αθήνα 1988), Ο μύσταξ (Αθήνα 1989), Ρεμπετολογία (Αθήνα 1990).
Η ποίηση του Πετρόπουλου, κάτω από τον κυνισμό της, υμνεί τον ερωτισμό και αντιτίθεται σε κάθε εξουσία, πολιτική και πνευματική. Το τελευταίο του ποιητικό βιβλίο ήταν το Ποτέ και τίποτα και εκδόθηκε στην Αθήνα το 1993. Το 2000 κυκλοφόρησαν ποιήματα από αυτή τη συλλογή, μελοποιημένα από την συνθέτρια Μαρίνα Καναβάκη, σε άλμπουμ με τον ομώνυμο τίτλο.
Το 1972 διεκδίκησε και πέτυχε να αποκτήσει αστυνομική ταυτότητα η οποία ανέγραφε στο θρήσκευμα «άθεος». Μέχρι το 1998 (δηλαδή για πάνω από 25 χρόνια και μέχρι τα 70 του) εκκρεμούσε εναντίον του καταδίκη σε φυλάκιση για προσβολή της θρησκείας. Δυσανασχετώντας με τις εναντίον του αντιδράσεις μετακόμισε στο Παρίσι το 1975, από όπου συνέχισε ασταμάτητα να γράφει βιβλία για την Ελλάδα με την συναισθηματική και οικονομική στήριξη της Μαίρης Κουκουλέ. Βαθύς γνώστης και επίμονος ερευνητής της ελληνικής γλώσσας, πιστός στην πολυτονική γραφή, έψεγε τον καθωσπρεπισμό του «πολιτικά ορθού». Ασχολήθηκε με ιστορικά, λαογραφικά και γλωσσολογικά θέματα, τις εικαστικές τέχνες (έχει εικονογραφήσει αρκετά βιβλία του με σκίτσα και κολλάζ ) και τη φωτογραφία. Εξέδωσε περίπου 80 βιβλία και δημοσίευσε πάνω από χίλια άρθρα, συχνά ερευνώντας θέματα που θεωρούνταν ταμπού ή περιθωριακά (χασίς, ρεμπέτικο, υπόκοσμος, πορνεία, σεξουαλικότητα, φυλακή κ.ά.).
Πολλά βιβλία και δημοσιεύματα του Πετρόπουλου «άνοιξ[αν] δρόμους στους μελετητές και θεωρούνται μοναδικά στο είδος τους». Ωστόσο, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι, προς το τέλος της ζωής του, το ερευνητικό πνεύμα του υποχώρησε, έναντι της θέλησης για πρόκληση σκανδάλου. Σε επιφυλλίδες του σε εφημερίδες επιτίθεται σε πρόσωπα, «αυτοαναιρείται ως λαογράφος, ερευνητής, μελετητής και περιβάλλεται με το ένδυμα του κοινωνικού σχολιαστή και του λιβελογράφου». Στη συλλογή κειμένων Ο κουραδοκόφτης, πολλά πρόσωπα της πολιτικής ζωής, διανοούμενοι, καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι αντιμετωπίζονται με μειωτικούς και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, αν και ο ίδιος παραδέχτηκε σε συνέντευξή του ότι είχε κάνει «λάθη». Επιπλέον, «ιδιαίτερη μεταχείριση» επιφύλαξε στον εθνικό ποιητή της Ελλάδας, Διονύσιο Σολωμό, τον οποίο χαρακτήρισε «ομοφυλόφιλο» και πιθανώς «Εβραίο», ενώ καταφέρθηκε με βαρύτατους χαρακτηρισμούς στον Άρη Βελουχιώτη, τον οποίο προσπάθησε, χωρίς στοιχεία και αποδείξεις, να αποδομήσει προβάλλοντας χαρακτηρισμούς όπως «πορτοφολάς», «σαδιστής» και «πουστόμαγκας» και υιοθετώντας αναφορές από βιβλίο ακροδεξιού συγγραφέα, μολονότι ο ίδιος το χαρακτήριζε «φασιστικό προχειρογράφημα».
Σε συνέντευξη που έδωσε το 1992 στη μεταφράστρια Λιλιάνα Κότεβσκα, ανταποκρίτρια στη Γαλλία του περιοδικού της τότε Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, «Επόχα», η οποία δημοσιεύτηκε το 2009 στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, ο Πετρόπουλος έλαβε θέση στο Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα αποκαλώντας τη νυν Βόρεια Μακεδονία, «Μακεδονία» και τους κατοίκους της «Μακεδόνες». Επιπλέον, χαρακτήρισε «κρυπτοδικτατορία» τις κυβερνήσεις Καραμανλή της περιόδου 1955-1961, ισχυρίστηκε πως, κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο, ο Τίτο επέτρεψε σε τμήματα του ελληνικού στρατού να εισέλθουν στο γιουγκοσλαβικό έδαφος, για να χτυπήσουν τους αντάρτες του ΔΣΕ και έκρινε τα συλλαλητήρια του 1992 για το μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα ως «μια σχιζοφρενική και επικίνδυνη εκδήλωση». Μίλησε επίσης απαξιωτικά για τον αρχαιολόγο Μανόλη Ανδρόνικο και την ηθοποιό και πολιτικό Μελίνα Μερκούρη.
Ο Ηλίας Πετρόπουλος πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 2003, στο Παρίσι. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 δεχόταν ανά καιρούς προσκλήσεις να επισκεφθεί την Ελλάδα ή να επιστρέψει για μόνιμη διαμονή, συνοδευόμενες από άτυπες διαβεβαιώσεις ελληνικών κυβερνήσεων ότι δεν θα υποστεί διώξεις. Σε αυτές τις προσκλήσεις απαντούσε πάντοτε αρνητικά. Σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία, την οποία υλοποίησε η σύντροφός του Μαίρη Κουκουλέ, η σορός του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες πετάχτηκαν σε υπόνομο του Παρισιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες άθεοι Κατηγορία:Έλληνες λεξικογράφοι Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Σωτήρα Λεμεσού
Η Σωτήρα είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Σωτήρα βρίσκεται 20 περίπου χιλιόμετρα δυτικά της Λεμεσού. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 290 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Δυτικά συνορεύει με το Παραμάλι, βορειοδυτικά με τον Άγιο Αμβρόσιο, βόρεια με τις Πάνω Κυβίδες, βορειοανατολικά με την κοινότητα Σούνι-Ζανατζιά, ανατολικά με το Καντού και νοτιοανατολικά με την Επισκοπή. Η Σωτήρα έχει και ακτογραμμή στα νότια του χωριού. Μεγάλος μέρος της διοικητικής έκτασης του χωριού εμπίπτει στο έδαφος της βρετανικής στρατιωτικής βάσης Ακρωτηρίου.
Φυσικό περιβάλλον
Το τοπίο της περιοχής έχει μια κλίση προς την θάλασσα. Από το χωριό περνάει το ρυάκι Σύμβουλος που πηγάζει βορειότερα και χύνεται στον κόλπο της Επισκοπής. Στην περιοχή καλλιεργούνται σιτηρά, νομευτικά φυτά, χαρουπιές και ελιές. Ακόμη, στο χωριό υπάρχουν αρκετές ακαλλιέργητες εκτάσεις που καταλαμβάνονται από άγρια φυσική βλάστηση. Μέρος του κρατικού δάσους της Επισκοπής βρίσκεται στα διοικητικά όρια του χωριού.
Ονομασία
Το χωριό φέρει το όνομα του Σωτήρος Χριστού. Την ίδια ονομασία φέρει και η Σωτήρα της Επαρχίας Αμμοχώστου.
Ιστορία
Η Σωτήρα πιθανό να ιδρύθηκε κατά τα βυζαντινά χρόνια, με βάση την ονομασία της. Ωστόσο δεν αναφέρεται σε μεσαιωνικές πηγές, πιθανώς επειδή ήταν μικρός οικισμός. Αναγράφεται σε παλιούς χάρτες με τη σημερινή ονομασία της. Την περίοδο της φραγκοκρατίας πιθανώς να ήταν μικρό φέουδο.
Κατά την αρχαιότητα η περιοχή της Σωτήρας περιλαμβανόταν στην διοικητική έκταση του βασιλείου του Κουρίου. Κοντά στο χωριό βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος του ιερού του Απόλλωνος του Υλάτη που εμπίπτει στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο του Κουρίου.
Κοντά στο χωριό υπάρχει σημαντικός αρχαιολογικός χώρος με οικισμούς των προϊστορικών χρόνων, που αποδεικνύουν αρχαιότατη κατοίκηση της περιοχής.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Σωτήρας γνώρισε αυξομειώσεις. Μέχρι το 1960 ο πληθυσμός αυξανόταν. Ακολούθως ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Μετά το 2001 ο πληθυσμός κατέγραψε άνοδο.
Εκκλησίες
Η κύρια εκκλησία της κοινότητας είναι αφιερωμένη στον Χρυσοσώτηρα και γίνεται μεγάλο πανηγύρι κατά την γιορτή αυτή στις 6 Αυγούστου. Στο χωριό υπάρχει το Εξωκλήσι Αγίου Γεωργίου Μακρέφτας και το Μοναστήρι Αγίου Γεωργίου Σύμβουλα.
Διάφορα
Η Σωτήρα φημίζεται για την πρωτοποριακή κατασκευή ρεσιού καθώς επίσης και για τα χρυσοκούλουρα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Γεωγραφία του Ακρωτηρίου και Δεκέλειας
Βιβλιόφωνο
Το βιβλιόφωνο είναι συσκευή που επιτρέπει την επικοινωνία μεταξύ ενός φυσικού αντικειμένου και της ψηφιοποιημένης πληροφορίας που περιέχεται σε μία βάση δεδομένων. Πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 2007 κατά την εφαρμογή του προγράμματος «Διαδραστική Παιδική Βιβλιοθήκη» στη Δημοτική Βιβλιοθήκη του Άαρχους της Δανίας. Η συσκευή δοκιμάστηκε στις δύο φυσικές εκδοχές της από βιβλιοθηκονόμους και μαθητές σχολείων της περιοχής.
Περιγραφή και λειτουργία
Στην πρώτη μορφή της αποτελείται από δύο «χωνιά» συνδεδεμένα με ένα καλώδιο. Το ένα τοποθετείται από το χρήστη πάνω σε ένα βιβλίο και το άλλο χρησιμοποιείται για ηχείο και μικρόφωνο ηχογράφησης. Στην δεύτερη μορφή της, η συσκευή μοιάζει με «δοχείο λαδιού» του οποίου η βάση τοποθετείται πάνω στο βιβλίο, στο δε πάνω μέρος του, υπάρχει ηχείο ώστε μπορεί να ακούγονται τα διάφορα ηχητικά μηνύματα από ολόκληρη ομάδα ακροατών. Και στην εκδοχή αυτή υπάρχει μικρόφωνο για ηχογράφηση νέων μηνυμάτων. Η συσκευή διαβάζει ετικέτα ταυτοποίησης μέσω ραδιοσυχνοτήτων RFID, η οποία αντικαθιστά τους συνήθως χρησιμοποιούμενους κατά το παρελθόν γραμμωτούς κωδικούς. Ο σκοπός του βιβλιόφωνου είναι να προσφέρει πρόσθετες πληροφορίες για το βιβλίο, όπως άρθρα κριτικών, συνεντεύξεις συγγραφέων, γνώμες αναγνωστών ή οτιδήποτε άλλο σχετικό. Όλος αυτός ο σχολιασμός του συγκεκριμένου βιβλίου προβλέπεται πως θα βοηθήσει το χρήστη της βιβλιοθήκης να διαλέξει ένα βιβλίο ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του και τις ανάγκες του. Επιπλέον, μπορεί να προσθέσει και ο κάθε νέος αναγνώστης το δικό του σχολιασμό.
Πηγές
Κατηγορία:Πληροφορική Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία
Evergreening
Ο όρος evergreening αναφέρεται σε μια ποικιλία των νομικών, επιχειρηματικών και τεχνολογικών στρατηγικών με τις οποίες οι παραγωγοί επεκτείνουν τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τα προϊόντα που πρόκειται να λήξουν, προκειμένου να διατηρήσουν τα δικαιώματα τους για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από ό,τι θα έπρεπε κανονικά να επιτρέπεται βάσει του νόμου. Αυτό μπορεί να γίνει είτε με τη λήψη νέων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για πολύ παρεμφερή προϊόντα είτε με την εξαγορά ή εξόντωση των ανταγωνιστών.
Το evergreening δεν είναι μια επίσημη έννοια του δικαίου ευρεσιτεχνίας, είναι καλύτερα κατανοητή ως μια κοινωνική ιδέα που χρησιμοποιείται αναφορικά με τους μυριάδες τρόπους με τους οποίους η φαρμακευτική βιομηχανία χρησιμοποιεί τον νόμο και τις κανονιστικές διαδικασίες για να επεκτείνει τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, και τα έσοδα που συνεπάγεται η ενοικίαση τους. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στην περίπτωση κερδοφόρων δημοφιλών φαρμάκων (είτε στο συνολικό όγκο των πωλήσεων ή της τιμής ανά μονάδα).
Στη φαρμακοβιομηχανία, πεδίο στο οποίο κυρίως εφαρμόζεται το evergreening, ο όρος συνήθως δεν αναφέρεται στην επέκταση μιας πατέντας για μια συγκεκριμένη δραστική ουσία, αλλά στους τακτικισμούς των φαρμακοβιομηχανιών που αφορούν τη δοσολογία, τον τρόπο χορήγησης ακόμα και τη συσκευασία ενός φαρμάκου.
Επιπλέον, σε πολλές περιπτώσεις λίγο πριν τη λήξη της πατέντας ενός φαρμάκου, πατεντάρονται από την ίδια εταιρία επιμέρους χημικές ενώσεις που ελάχιστα διαφέρουν δομικά με το αρχικό φάρμακο, όπως τα εναντιομερή ή στερεοϊσομερή. Τέτοιου είδους πατέντες όταν αποδειχθεί ότι οι συναφείς αυτές ουσίες είναι σημαντικά πιο αποτελεσματικές από το αρχικό φάρμακο, ουσιαστικά ανανεώνουν την ισχύ της προς λήξη πατέντας, εμποδίζοντας την παραγωγή των φτηνότερων γενοσήμων.
Πρόσφατα, η Ελβετική Novartis έχασε μια πολύχρονη δικαστική διαμάχη στο Ανώτερο Ινδικό δικαστήριο, όσον αφορά την έγκριση μιας πατέντας της εταιρίας για μια νέα εκδοχή του αντιλευχαιμικού φαρμάκου Glivec (δραστική ουσία: ιματινίμπη). Η Novartis ισχυρίστηκε ότι η νέα εκδοχή έχει σημαντικά καλύτερη απορρόφηση από τον οργανισμό σε σχέση με το παλιό φάρμακο. Οι ισχυρισμοί αυτοί απορρίφθηκαν με το αιτιολογικό ότι το νέο προϊόν δεν ήταν αρκετά πρωτότυπο ή καινοτόμο οπότε δεν μπορεί να αποτελέσει μια νέα εφεύρεση σύμφωνα με τον Ινδικό νόμο. Η πατέντα του Glivec έληξε το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνολογία Κατηγορία:Επιχειρηματικοί όροι
Λέλεγες
Οι Λέλεγες είναι εθνωνύμιο για ένα προελληνικό φύλο το οποίο αναφέρεται ότι ζούσε στην περιοχή του Αιγαίου (ηπειρωτική Ελλάδα, τις Κυκλάδες και τη Μικρά Ασία), πριν τον ερχομό των Ελλήνων,  Στις αρχαίες πηγές είναι, μαζί με τους Πελασγούς, το συχνότερα αναφερόμενο προελληνικό φύλο. Η ύπαρξή τους αμφισβητείται από τους σύγχρονους ιστορικούς, σύμφωνα με τους οποίους το εθνωνύμιο «Λέλεγες» χρησιμοποιήθηκε γενικά και αδιάκριτα ως χαρακτηριστική ονομασία ορισμένων κατοίκων του χώρου του Αιγαίου και της Ελλάδας της προελληνικής εποχής, με τρόπο αντίστοιχο της χρήσης του ονόματος «Πελασγοί».
Καταγωγή, γλώσσα και τόποι διαμονής
Οι αναφορές των αρχαίων πηγών στους Λέλεγες είναι τόσο αποσπασματικές έως και φανταστικές, που δεν καθίσταται δυνατό να εξαχθεί καμία λεπτομέρεια για την κατάταξη της γλώσσας τους, δηλαδή εάν ανήκε ή όχι στην ινδοευρωπαϊκή γλωσσική ομάδα. Για τον ίδιο λόγο είναι, αδύνατο να εξακριβωθεί ο τόπος διαμονής τους. Κατά την ίδια άποψη, το όνομα «Λέλεγες» απλώς δημιουργήθηκε για να δείξει ανθρώπους που μιλούσαν ακατάληπτα, όπως και η λέξη βάρβαροι. Στη λουβιακή γλώσσα μάλιστα, ο ηχητικά παρόμοιος όρος λουλαχι σήμαινε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Όσο για τους ανθρωπολόγους, η μαρτυρούμενη, από τις διάφορες αρχαίες πηγές, παρουσία των Λελέγων σε τόσο διαφορετικά σημεία του ελληνικού και μικρασιατικού χώρου δείχνει πως οι μύθοι γύρω από αυτούς ήταν επινοημένοι για έναν σημαντικό σκοπό: Λειτουργούσαν ως γέφυρα με το μακρινό παρελθόν. Έτσι οι ιστορικές κοινότητες της κλασικής εποχής εφοδιάζονταν με ένα απώτερο, αλλά τακτοποιημένο, παρελθόν σε σχέση με το οποίο οι ίδιες μπορούσαν να προσδιορίσουν τη δική τους ταυτότητα. Υπό αυτό το πρίσμα, το ερώτημα αν υπήρξαν πράγματι οι Λέλεγες (όπως και οι Πελασγοί) είναι λιγότερο σημαντικό από το ποια ήταν η χρησιμότητα των μύθων γύρω από αυτούς. Σύμφωνα με τη σύγχρονη έρευνα, φαίνεται πως οι αναφορές των αρχαίων συγγραφέων στους Λέλεγες, όπως και σε άλλους προ-Ελληνικούς «βαρβαρικούς» λαούς εξυπηρετούσε την αποσταθεροποίηση της διχοτομίας «εμείς», δηλ. οι μεταγενέστεροι Έλληνες, και οι «άλλοι», δηλ. οι «βαρβαρικοί» προγενέστεροι κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, προκειμένου να οικοδομηθεί η ελληνική αντίληψη για την ελληνικότητα. Μια αντίληψη που δεν ήταν βασισμένη στην καθαρότητα ή συνέχεια του αίματος και, συνεπώς, παρέπεμπε σε μια συγχώνευση, ενσωμάτωση των προγενέστερων λαών, υπονοώντας ότι αυτοί είχαν τη δυνατότητα να γίνουν τελικά Έλληνες.
Κατά παλαιότερη άποψη, οι Λέλεγες μαζί με τα άλλα προελληνικά φύλα, είχαν ήδη επικρατήσει ήδη σε κάποιους από αυτούς τους τόπους μέχρι το τέλος της Νεολιθικής εποχής ή, αλλού, έως την αρχή της εποχής του Χαλκού. Η γλώσσα τους ήταν μη ελληνική. Η γλώσσα αυτή δεν ανήκε στην ομάδα των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και μπορεί να καταταχθεί στο λεγόμενο μεσογειακό γλωσσικό υπόστρωμα. Το όνομα Λέλεγες έχει στον ενικό τη μορφή Λεξ. Κατά την ίδια άποψη, το πρόθεμα λε-, το οποίο χρησιμοποιούσε η γλώσσα των Χάττι (προϊνδοευρωπαϊκός λαός της Μ. Ασίας, αργότερα υποτελής των Χετταίων) για να δηλώνει πληθυντικό αριθμό, δείχνει πως και οι Λέλεγες μιλούσαν τη γλώσσα Χάττι. Σύμφωνα με την ίδια άποψη, περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας όπου κατοικούσαν οι Λέλεγες ήταν οι: Θεσσαλία, Εύβοια, Βοιωτία, Λοκρίδα, Αιτωλία, Ακαρνανία, Λευκάδα, Μεγαρίδα, Ήλιδα, Λακωνία. Επίσης στις Κυκλάδες και σε περιοχές της δυτικής Μικράς Ασίας. Στην Ελλάδα, οι Λέλεγες εξαφανίστηκαν ως φυλή μετά τον ερχομό των διαδοχικών κυμάτων ινδοευρωπαϊκών φύλων. Μόνο στη δυτική Λοκρίδα ίσως διατηρήθηκαν ως τις αρχές της Μυκηναϊκής εποχής. Στη Μικρά Ασία διατηρήθηκαν και αργότερα, αφού η Ιλιάδα, της οποίας ο ιστορικός πυρήνας αναφέρεται σε καταστάσεις του τέλους της μυκηναϊκής περιόδου, καταγράφει τους Λέλεγες ως συμμάχους των Τρώων, ενώ αργότερα οι Έλληνες της Ιωνίας υποδούλωσαν τους Λέλεγες. Τέλος, οι Λέλεγες της Καρίας υποδουλώθηκαν στους Κάρες και, μετά από μερικούς αιώνες, σταδιακά αφομοιώθηκαν από αυτούς. Εξαιτίας αυτής της αφομοίωσης των Λελέγων από τους Κάρες, οι Έλληνες της κλασικής και μεταγενέστερης εποχής συνέχεαν τα δυο αυτά φύλα μεταξύ τους.
Οι Λέλεγες στις αρχαίες πηγές
Ήδη από τα μέσα του 19ου αι., στο Dictionary of Greek and Roman Geography του Γουίλλιαμ Σμιθ, κατά την επισκόπηση της αρχαίας φιλολογίας για τους Λέλεγες, διαπιστωνόταν -αν και η ύπαρξή τους δεν αμφισβητείτο- πως η χρήση του εθνωνυμίου τους υποδείκνυε πως πιθανότατα είτε επρόκειτο για μια περιγραφή των αρχαίων συγγραφέων που είχε εφαρμογή σε διαφορετικές εθνοφυλετικές ομάδες, είτε αρχικά υπήρξε αναφορά σε μια μόνο τέτοια ομάδα, που στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε και για άλλες, χωρίς ιδιαίτερη διάκριση. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, «Λέλεγες» είναι η παλαιότερη ονομασία των Καρών. Οι Κάρες, που αρχικά κατοικούσαν στα νησιά, μεταπήδησαν στη Ηπειρωτική Ελλάδα, φέροντας το φυλετικό όνομα «Λέλεγες» και έχοντας «υπάρξει υπήκοοι του Μίνωα». Αναφέρει ο Ηρόδοτος πως παράδοση, προερχόμενη από τους Κρήτες, ταυτίζει τους Λέλεγες με τους Κάρες. Η παράδοση αυτή αναφέρει πως ήταν λαός των νησιών του Αιγαίου, υποτελής στον Μίνωα, όχι με υποχρέωση καταβολής φόρου αλλά με την υποχρέωση να επανδρώνουν τα πλοία του. Η ίδια παράδοση έλεγε ότι οι Λέλεγες, οι οποίοι επινόησαν πολλά από τα στοιχεία της μετέπειτα πολεμικής εξάρτυσης των Ελλήνων, τελικά διώχθηκαν από τις αρχικές τους εστίες από τους Δωριείς και τους Ίωνες, οπότε και κατέφυγαν στην Καρία και ονομάσθηκαν Κάρες. Όμως ο Ηρόδοτος παραθέτει και την εκδοχή των σύγχρονών του Καρών, οι οποίοι απέρριπταν την προαναφερθείσα παράδοση και θεωρούσαν τους εαυτούς τους αυτόχθονες που έφεραν το ίδιο πάντοτε όνομα. Ο βασιλιάς τους είναι ο Άλτης και η πόλη τους, η Πήδασος καταστρέφεται από τον Αχιλλέα. Ο Αλκαίος (7ος ή 6ος αιώνας π.Χ.) ονομάζει την Άντανδρο στην Τρωάδα «Λελέγειο», αλλά αργότερα ο Ηρόδοτος το υποκαθιστά με το επίθετο «πελασγικός», και έτσι ίσως οι δύο όροι ήταν σε μεγάλο βαθμό συνώνυμοι για τους Έλληνες. Στον κατάλογο του Ησιόδου, ένα μοναδικό σπάραγμα (Kinkel, Epicorum Graecorum Fragmenta I, 136 - Leipzig, 1877) τοποθετεί τους Λέλεγες, στη Λοκρίδα της κεντρικής Ελλάδας, κατά τη μυθολογική εποχή του Δευκαλίωνα. Αλλά μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ. κανένας άλλος συγγραφέας δεν τους τοποθετεί δυτικά του Αιγαίου. Η σύγχυση με τους Κάρες οδήγησε στο συμπέρασμα του Καλλισθένους ότι οι Λέλεγες συμμάχησαν με τους Κάρες σε επιδρομές στα ελληνικά παράλια.
Διάφοροι συγγραφείς μετέφεραν παραδόσεις σχετικά με τους Λέλεγες, αναφέροντας ως κέντρα εγκατάστασής τους σε πολλές περιοχές, όπως Βοιωτία, Λοκρίδα, Αιτωλία, Ακαρνανία, Λευκάδα (ως αυτόχθονες), Εύβοια, Μέγαρα, Μεσσηνία και, ιδιαίτερα στη Λακεδαίμονα, η οποία προγενέστερα αποκαλείτο Λελεγία. Στη Μεσσηνία υπήρχε ο θρύλος ότι ήταν οι μετανάστες ιδρυτές της Πύλου και ότι σχετίζονταν με τους θαλασσοπόρους Τηλεβοείς του Ομήρου. Αναφορές υπάρχουν και για την Ήπειρο, ως γείτονες των Μολοσσών, ενώ οι αναφορές στη Θεσσαλία τους θεωρούσαν διαδόχους των Πελασγών. Για παράδειγμα, ο περιηγητής Παυσανίας (2ος αι. μ.Χ.) γράφει ότι, σύμφωνα με την παράδοση των Λακεδαιμονίων, υπήρχε ένας αυτόχθονας βασιλιάς της Λακωνίας, ο Λέλεξ, του οποίου εγγονός ήταν ο Ευρώτας. Από τον βασιλιά αυτόν, οι υποτελείς του ονομάστηκαν Λέλεγες. Τέτοιες παραδόσεις στην ελληνική μυθολογία υπάρχουν για όλα σχεδόν τα πανάρχαια φύλα της Ελλάδας. Λέει, επίσης, ότι ο διάσημος ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο ήταν πανάρχαιος και οι Λέλεγες και οι Λυδοί τον χρησιμοποιούσαν πριν την άφιξη των Ιώνων για τη λατρεία της «Κυρίας της Εφέσου», που οι Έλληνες αργότερα ονόμασαν Άρτεμι. Ο Φερεκύδης (περ. 480) γράφει ότι οι Λέλεγες κατοικούσαν στην παραλιακή ζώνη της Καρίας, από την Έφεσο ως τη Φώκαια και στις νήσους Σάμο και Χίο, τοποθετώντας τους Κάρες νοτιότερα. Ακόμα και ο Στράβων, αιώνες αργότερα, αποδίδει στους Λέλεγες μία ξεχωριστή ομάδα μικρών κάστρων, τύμβων και κατοικιών από την Αλικαρνασσό μέχρι τη Μίλητο στα βόρεια. Τα φρούρια αυτά (ερύματα) αναφέρονταν ως Λελέγεια, κατ' αναλογίαν «βεβαίως προς τα Κυκλώπεια». Ο Πλούταρχος, επίσης, υπονοεί την ιστορική ύπαρξη Λελέγων ως υποταγμένων δουλοπαροίκων στις Τράλλεις στο εσωτερικό.
Κατά τον Απολλώνιο τον Ρόδιο, ο Λέλεγας ήταν αυτόχθων της Λακεδαίμονος, γιος ναϊάδας νύμφης. Γιος του Λέλεγα ήταν ο Ευρώτας, του οποίου η κόρη Σπάρτη, νυμφεύτηκε τον Λακεδαίμονα, γιο του Δία και της Ταϋγέτης. Κατά τον Στράβωνα ο αρχαιότερος βασιλιάς των Λελέγων ήταν ο Λέλεξ από τη Λευκαδία ή τα Μέγαρα ή τη Λακεδαίμονα ετυμολογώντας το όνομα από το λέγειν, συλλέγειν.
Πηγές
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ελλάδας
Mansplaining
Mansplaining είναι ένας αγγλικός νεολογισμός που προέκυψε ως συνδυασμός των λέξεων man (άνδρας) & explaining (εξήγηση) και έχει υποτιμητική σημασία. Ορίζεται ως "η πράξη του να εξηγεί κάποιος κάτι σε κάποιον, συνήθως ένας άνδρας σε μία γυναίκα, με τρόπο περιφρονητικό, κηδεμονικό ή πατροναριστικό". Η Λίλι Ρόθμαν (Lily Rothman) του αμερικανικού περιοδικού The Atlantic ορίζει το mansplaining ως "το να εξηγεί κάποιος, χωρίς επίγνωση του γεγονότος ότι ο δέκτης της εξήγησης γνωρίζει περισσότερα από τον εξηγητή, ο οποίος συχνά συμβαίνει να είναι άνδρας απευθυνόμενος σε γυναίκα". Η συγγραφέας και δοκιμιογράφος Ρεμπέκα Σόλνιτ (Rebecca Solnit) αποδίδει το φαινόμενο σε ένα συνδυασμό "υπέρμετρης αυτοπεποίθησης και αμάθειας".
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξισμός
Τείχος του Αδριανού
To τείχος του Αδριανού (λατινικά: Vallum Aelium) ήταν αμυντική οχύρωση στη ρωμαϊκή επαρχία της Βρεττανίας. Η οχύρωση άρχισε να κατασκευάζεται το 122 μ.Χ., επί της βασιλείας του Αδριανού, και λειτουργούσε ως το βόρειο όριο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Το τείχος διασχίζει το νησί της Μεγάλης Βρετανίας από ακτή σε ακτή: εκτείνεται από τον ποταμό Τάιν, κοντά στη Βόρεια θάλασσα μέχρι το Σολγουέι Φερθ, στη θάλασσα της Ιρλανδίας. Το μήκος του ήταν 80 ρωμαϊκά μίλια ή 117,5 χιλιόμετρα. Ανά κάθε ένα μίλι υπήρχε ένα μικρό οχυρό, με δύο πυργίσκους ανάμεσα σε κάθε δύο οχυρά, ενώ ανά πέντε μίλια ένα φρούριο. Από βορρά προς νότο, το τείχος αποτελούνταν από μια τάφρο, το πέτρινο τείχος, έναν στρατιωτικό δρόμο και μια περιτειχισμένη τάφρο. Τα μικρά οχυρά πιθανώς ήταν επανδρωμένα με φρουρά, ενώ στα φρούρια στάθμευε το πεζικό και το ιππικό. Πέρα από τον αμυντικό ρόλο της οχύρωσης, είναι πιθανό οι πύλες του να λειτουργούσαν ως τελωνεία.
Σημαντικό τμήμα του τείχους διασώζεται μέχρι σήμερα και μεγάλο μέρος του είναι επισκέψιμο από το παρακείμενο μονοπάτι του τείχους του Αδριανού ή και με ποδήλατο μέσω της Εθνικής Ποδηλατικής Διαδρομής 72. Είναι το πιο δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο στη βόρεια Αγγλία. Από το 1987 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO μαζί με το τείχος του Αντονίνου, βορειότερα, και το Άνω Γερμανικό & Ραιτικό Limes υπό τον τίτλο «Σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας».
Παραπομπές
Αδριανου κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αγγλία Κατηγορία:Ρωμαϊκές οχυρώσεις κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Αδριανός
Τιμ Χεθέρινγκτον
Ο Τιμ Χεθέρινγκτον (Timothy Alistair Telemachus "Tim" Hetherington, 5 Δεκεμβρίου 1970 – 20 Απριλίου 2011) ήταν πολυβραβευμένος Άγγλος φωτορεπόρτερ και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, ο οποίος έχασε τη ζωή του στη διάρκεια του πολέμου στη Λιβύη. Το 2011, το Restrepo, το ντοκιμαντέρ που είχε σκηνοθετήσει την προηγούμενη χρονιά μαζί με τον Sebastian Junger, με θέμα τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, προτάθηκε για το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ.
Βιογραφικό
Ο Τιμ Χεθέρινγκτον γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του 1970 στο Birkenhead, στην Αγγλία. Σπούδασε λογοτεχνία στο Lady Margaret Hall, στην Οξφόρδη και στη συνέχεια φωτορεπορτάζ στο Κάρντιφ.
Στις αρχές του 2000 βρέθηκε στη Δυτική Αφρική, όπου κατέγραψε τις πολιτικές αναταραχές και τις συνέπεις που αυτές είχαν στην καθημερινή ζωή των κατοίκων χωρών όπως η Λιβερία, η Σιέρρα Λεόνε και η Νιγηρία. Συμμετείχε στα ντοκιμαντέρ Liberia: An Uncivil War (2004) και The Devil Came on Horseback (2007), που αναφέρεται στη γενοκτονία στο Νταρφούρ.
Το 2007 κέρδισε το διαγωνισμό φωτογραφίας του World Press Photo. Την επόμενη χρονιά του απονεμήθηκε το Rory Peck Features award για το Afghanistan – The Other War. Το 2010 το ντοκιμαντέρ Restrepo, το οποίο σκηνοθέτησε ο Χέθερινγκτον μαζί με τον Sebastian Junger, βραβεύτηκε με το Grand Jury Prize, για το καλύτερο ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς (Sundance Film Festival) και το 2011 προτάθηκε για το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.
Ο Τιμ Χεθέρινγκτον σκοτώθηκε, μαζί με το φωτογράφο Κρις Χόνδρος (Chris Hondros), από έκρηξη όλμου στη Μισράτα, ενώ κάλυπτε τον πόλεμο στη Λιβύη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι δημοσιογράφοι
Έμβλημα της Γαλλικής Δημοκρατίας
Το σύγχρονο έμβλημα της Γαλλίας καθιερώθηκε το 1953, ωστόσο δεν έχει νόμιμη βάση ως εθνικό σύμβολο. Υπάρχει στα εξώφυλλα των γαλλικών διαβατηρίων και αρχικά καθιερώθηκε από το Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών ως σύμβολο που χρησιμοποιούνταν στις διπλωματικές και προξενικές αποστολές (1912) χρησιμοποιώντας το σχέδιο του γλύπτη Jules-Clément Chaplain.
Το 1953, η Γαλλία κλήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη να παρουσιάσει ένα εθνόσημο για τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και η διυπουργική επιτροπή όρισε το Robert Louis (1902-1965), καλλιτέχνη, να δημιουργήσει ένα έμβλημα, βασισμένο στο σχέδιο του Chaplain. Αυτό βέβαια δε σήμαινε επίσημη καθιέρωση εθνοσήμου. Για τεχνικούς λόγους, δεν πρόκειται για εθνόσημο αλλά για ένα έμβλημα, που απέχει από τα αριστοκρατικά σύμβολα του «παλαιού καθεστώτος». To 1999 η γαλλική κυβέρνηση υιοθέτησε ένα μοναδικό αναγνωριστικό του εθνοσήμου, με τα συνθήματα της Γαλλικής Επανάστασης, τα χρώματα της γαλλικής σημαίας και την Μαριάν, το σύμβολο (προσωποποίηση) της γαλλικής δημοκρατίας.
Αποτελείται από:
Παραπομπές
Γαλλία Εμβλημα Εμβλημα
Βιλαέτι της Βαγδάτης
Το Βιλαέτι της Βαγδάτης (ولاية بغداد, ولايت بغداد, σύγχρονα τουρκικά: Bağdat Vilâyeti) ήταν διοικητική διαίρεση πρώτου επιπέδου (βιλαέτι) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο σύγχρονο κεντρικό Ιράκ. Πρωτεύουσα ήταν η Βαγδάτη.
Στις αρχές του 20ου αιώνα φέρεται να είχε έκταση 141.160 χλμ2, ενώ τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της πρώτης οθωμανικής απογραφής του 1885 (δημοσιεύθηκε το 1908) έδωσαν τον πληθυσμό σε 850.000 κατοίκους. Η ακρίβεια των αριθμών πληθυσμού κυμαίνεται από «κατά προσέγγιση» έως «απλώς εικασιακή», ανάλογα με την περιοχή από την οποία συγκεντρώθηκαν.
Δημογραφικά στοιχεία
Η τελευταία Οθωμανική Απογραφή του 1917 ανέφερε ότι στο Σαντζάκι της Βαγδάτης από τους 202.000 κατοίκους, 88.000 ήταν Εβραίοι, 12.000 ήταν Χριστιανοί, 8.000 ήταν Κούρδοι, 800 ήταν Πέρσες και οι υπόλοιποι ήταν Άραβες και άλλοι Μουσουλμάνοι.
Ιστορία
Το 1869, ο Μιντχάτ Πασάς ορίστηκε ως κυβερνήτης της Βαγδάτης. Επέκτεινε την οθωμανική δικαιοδοσία μέχρι την πόλη Αλ-Μπίντα, αφού είχε εγκαταστήσει την εξουσία του στο Νατζντ. Τον Ιανουάριο του 1872, το Κατάρ ορίστηκε ως καζάς υπό το Σαντζάκι του Νατζντ. Ωστόσο, οι σχέσεις με τις οθωμανικές αρχές έγιναν εχθρικές τόσο στην Αλ-Μπίντα όσο και στο Νατζντ, οδηγώντας τελικά στη Μάχη του Αλ Ουάιμπα, στην οποία οι Οθωμανοί ηττήθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1918 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1864 Κατηγορία:Βιλαέτια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ασία
Χάρυ Χόπκινς
Ο Χάρυ Χόπκινς (Harry Lloyd Hopkins, 17 Αυγούστου 1890 - 29 Ιανουαρίου 1946) ήταν Αμερικανός πολιτικός με έντονη διπλωματική δράση στον Β' Π.Π..
Βιογραφία
Διατελώντας σύμβουλος και έμπιστος του Προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ, υπήρξε ο κορυφαίος υπερασπιστής του Νιου Ντηλ: το 1933 αναλαμβάνοντας επικεφαλής της "Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ανθρωπιστικής Βοήθειας" και από το 1935 στη "Διοίκηση Έργου και Προγραμμάτων", δύο οργανισμοί που ξεκίνησαν με την εφαρμογή του "New Deal" στον τομέα της Εργασίας και του Οικονομικού Σχεδιασμού. Την περίοδο 1938 - 1940 διετέλεσε Υπουργός Εμπορίου και στη συνέχεια από το 1941 διευθυντής εκτέλεσης του νόμου εκμίσθωσης και δανεισμού.