cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασπαρτική αμινοτρανσφεράση
Η ασπαρτική αμινοτρανσφεράση ή SGOT/AST είναι ένα ηπατικό ένζυμο που καταλύει την ανταλλαγή της αμινομάδας του ασπαρτικού με την οξο-ομάδα του α-κετογλουταρικού για τον σχηματισμό οξαλοξικού και γλουταμικού. Ανιχνεύεται σε όλους τους ιστούς και ιδιαίτερα στην καρδιά και το ήπαρ. Ανιχνεύεται επίσης σε μικρότερες ποσότητες σε νεφρούς, πάγκρεας, σκελετικούς μύες, σπλήνα, πνεύμονες και εγκέφαλο. Αποτελεί δείκτη κυτταρικής καταστροφής καθώς πιθανή βλάβη σε κάποιο όργανο προκαλεί την απελευθέρωση της AST στην κυκλοφορία. Τέλος, αποτελεί δείκτη, αν και όχι τόσο εξειδικευμένο, για ηπατική βλάβη και έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Η δομή του ενζύμου
Η AST είναι ένα διμερές ένζυμο, που αποτελείται από δύο όμοιες υπομονάδες, κάθε μία με 400 περίπου αμινοξέα και μοριακό βάρος περίπου 45 kD. Κάθε υπομονάδα αποτελείται από ένα μεγάλο και ένα μικρό τομέα, καθώς και μια τρίτη περιοχή που αποτελείται από τα Ν-τερματικά κατάλοιπα. Αυτά σχηματίζουν ένα σκέλος, το οποίο συνδέει και σταθεροποιεί τις δύο υπομονάδες του διμερούς ενζύμου. Η μεγάλη περιοχή, η οποία περιλαμβάνει τα κατάλοιπα αμινοξέων 48-325, δεσμεύει την ΡLΡ (πυροδοξαλική φωσφατάση) μέσω ενός συμπαράγοντα, την αλδιμίνη και δημιουργεί δεσμό με την ε-αμινομάδα της Lys258. Άλλα υπολείμματα στον τομέα αυτό είναι τα Asp 222 και Tyr 225 – που επίσης αλληλεπιδρούν με την ΡLΡ με δεσμούς υδρογόνου. Ο μικρός τομέας αποτελείται από τα υπολείμματα 15 - 47 και 326 - 410 και αντιπροσωπεύει μία εύκαμπτη περιοχή που μετατρέπει το ένζυμο από «ανοικτή» σε «κλειστή» διαμόρφωση κατόπιν δέσμευσης του υποστρώματος.
Τα ισοένζυμα του SGOT/AST
Δύο είναι τα είδη των ισοενζύμων που εμφανίζονται ευρέως στους ευκαρυωτικούς οργανισμούς και ειδικά στους ανθρώπους: Αυτά τα ισοένζυμα πιστεύεται πως έχουν προέλθει εξελικτικά, από ένα κοινό γονίδιο που εκφράζει την AST και έχουν παρεμφερή ακολουθία μεταξύ τους σε ποσοστό 45%. Η AST έχει επίσης βρεθεί σε μια σειρά μικροοργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των ''Ε. coli, Η. mediterranei και Τ. thermophilus. Στην Ε. coli'', το ένζυμο κωδικοποιείται από το γονίδιο aspCgene.
Ο μηχανισμός του ενζύμου
Η ασπαρτική τρανσαμινάση, όπως όλες άλλωστε οι τρανσαμινάσες, είναι σε θέση να αναγνωρίζει και να δεσμεύει επιλεκτικά δύο αμινοξέα, το Asp (ασπαραγινικό οξύ) και το Glu (γλουταμινικό οξύ) που έχουν διαφορετικές πλευρικές αλυσίδες. Η διαδικασία αποτελείται από δύο παρόμοιες αντιδράσεις του επονομαζόμενου «πινγκ-πονγκ» μηχανισμού. Κατά το πρώτο ήμισυ της αντίδρασης, το πρώτο αμινοξύ (π.χ., η L-Asp), αντιδρά με το σύμπλοκο του ενζύμου-ΡLΡ για να δημιουργήσει κετοοξύ 1 (οξαλοξικό) και το τροποποιημένο ένζυμο-ΡΜΡ. Στο δεύτερο μισό της αντιδράσεως, το κετοοξύ 2 (α-κετογλουταρικό) αντιδρά με το ένζυμο-PMP ώστε να παραχθεί το αμινοξύ 2 (L-Glu), το οποίο θα αναγεννήσει το αρχικό PLP ένζυμο. Ο σχηματισμός ενός ρακεμικού προϊόντος (D-Glu) είναι πολύ σπάνιος.
Η κλινική σημασία του ενζύμου
Η AST έχει παρόμοια δράση με την τρανσαμινάση της αλανίνης (ALT), διότι και τα δύο ένζυμα είναι άμεσα συνδεδεμένα με τα παρεγχυματικά κύτταρα του ήπατος. Η διαφορά είναι ότι η ALT ανευρίσκεται κυρίως στο ήπαρ. Σε κλινικά αμελητέες ποσότητες βρίσκεται στους νεφρούς, την καρδιά και τους σκελετικούς μύες, ενώ η AST βρίσκεται στο ήπαρ, την καρδιά (μυοκάρδιο), στους σκελετικούς μυς, στους νεφρούς, τον εγκέφαλο και τα ερυθρά αιμοσφαίρια. Ως αποτέλεσμα, η ALT αποτελεί πιο ειδικό δείκτη ηπατικής φλεγμονής σε σχέση με την AST. Αντίθετα, η AST μπορεί να είναι αυξημένη και σε ασθένειες που επηρεάζουν άλλα όργανα, όπως το έμφραγμα του μυοκαρδίου, την οξεία παγκρεατίτιδα, την οξεία αιμολυτική αναιμία, τα σοβαρά εγκαύματα, την οξεία νεφρική νόσο και τις μυοσκελετικές ασθένειες. Η AST ορίστηκε ως βιοχημικός δείκτης για τη διάγνωση του οξέως εμφράγματος του μυοκαρδίου, το 1954. Ωστόσο, η χρήση της για μια τέτοια διάγνωση είναι πλέον περιττή, καθώς έχει αντικατασταθεί από τις καρδιακές τροπονίνες. Πλέον, μετριέται συνήθως κλινικά ως μέρος των διαγνωστικών δοκιμασιών ηπατικής λειτουργίας, για τον προσδιορισμό της υγείας του ήπατος.
Τα αίτια αυξημένων τιμών του ενζύμου
Τα αίτια που οδηγούν σε μεγάλη (πάνω από 15 φορές των ανώτερων φυσιολογικών τιμών) αύξηση των τρανσαμινασών περιλαμβάνουν κυρίως τις οξείες ιογενείς ηπατίτιδες, τη λήψη φαρμάκων και την ισχαιμική ηπατίτιδα κυρίως σε ασθενείς με αιμοδυναμική αστάθεια ή σοβαρή καρδιοπάθεια, την αυτοάνοση ηπατίτιδα, τη νόσο του Wilson, την οξεία απόφραξη του χοληδόχου πόρου και την απόφραξη των ηπατικών φλεβών (σύνδρομο Budd-Chiari).
Η μέθοδος προσδιορισμού του ενζύμου
Η παρουσία του ενζύμου καταλύει τη μεταφορά μιας αμινομάδας από το μόριο του L- ασπαρτικού στο μόριο του α-κετογλουταρικου οξέος. Το παραγόμενο οξαλοξικό οξύ παρουσία του ενζύμου μηλική αφυδρογονάση (MDH) ανάγεται σε L-μηλικό οξύ με ταυτόχρονη οξείδωση του συνενζύμου NADH σε NAD+. Η ελάττωση της απορρόφησης στα 340 nm είναι ανάλογη της δραστικότητας της GOT στο δείγμα.
Μέθοδος IFCC (International Federation of Clinical Chemistry)
Φυσιολογικές τιμές
Έως 45 U/L (37oC)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένζυμα
Τρεις Βάρδοι
Οι Τρεις Βάρδοι (πολωνικά: trzej wieszcze) είναι οι εθνικοί ποιητές της Πολωνικής λογοτεχνίας του ρομαντισμού. Έζησαν και εργάστηκαν στην εξορία κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας που έληξαν την ύπαρξη του πολωνικού κυρίαρχου κράτους. Τα τραγικά ποιητικά έργα και η επική ποίησή τους που γράφτηκαν μετά τη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830 ενάντια στη ρωσική κυριαρχία, περιστράφηκαν γύρω από τον πολωνικό αγώνα για ανεξαρτησία από τις ξένες δυνάμεις.
Έννοια
Wieszcz (βιεστς) σημαίνει προφήτης ή μάντης στην πολωνική γλώσσα. Ως εκ τούτου, οι Τρεις Βάρδοι θεωρούνταν όχι μόνο ότι εξέφραζαν τα πολωνικά εθνικά συναισθήματα αλλά και ότι προέβλεπαν το μέλλον του έθνους. Αρχικά, ο όρος Τρεις Βάρδοι χρησιμοποιήθηκε σχεδόν αποκλειστικά για να υποδηλώσει τους Άνταμ Μιτσκιέβιτς (1798–1855), Γιούλιους Σουοβάτσκι (1809–1849) και Ζίγκμουντ Κρασίνσκι (1812–1859).
Σε μια τραχιά ταξινόμηση των μελών αυτής της λαμπρής τριάδας, ο Μιτσκιέβιτς, ο κύριος των επικών και λυρικών, μπορεί να ονομαστεί ποιητής του παρόντος, ο Κρασίνσκι, ο προφήτης και μάντης, ο ποιητής μέσω του οποίου μίλησε το μέλλον, ενώ ο Σουοβάτσκι, ο δραματουργός, ήταν ο πανηγυριστής του παρελθόντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές
610
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 610 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Σμίλαξ η τραχεία
Η σμίλαξ η τραχεία (Smilax aspera), με κοινή ονομασία αρκουδόβατος ή αρκόβατος, ανήκει στην οικογένεια Smilacaceae. Η λατινική του ονομασία προέρχεται από τη μυθική νύμφη Σμίλη και τη λέξη «asper» που σημαίνει τραχύς. Κατανέμεται σχεδόν σ’ όλη τη Μεσόγειο και είναι συστατικό φυτό της μακκίας βλάστησης, που απαντά σ’ όλη την Ελλάδα, κυρίως σε χαμηλό υψόμετρο (0-600 μ.). Είναι είδος αναρριχητικό, με βλαστό αγκαθωτό που έχει φύλλα καρδιοειδή, άστατο-βελοειδή ή βελοειδή με δύο έλικες στη βάση του μίσχου που βοηθούν στην αναρρίχηση του φυτού. Είναι φυτό δίοικο, δηλαδή τα αρσενικά και τα θηλυκά άνθη βρίσκονται σε διαφορετικά φυτά. Τα άνθη είναι εύοσμα, ανοιχτόχρωμα που σχηματίζουν κρεμαστές ταξιανθίες κόρυμβου. Ανθίζει Σεπτέμβριο-Νοέμβριο και οι καρποί του, που ωριμάζουν συνήθως το φθινόπωρο, είναι ράγες αρχικά κόκκινες και στη συνέχεια μαύρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Μακία βλάστηση
Άλαν Μουρ
Βιογραφία
Ο Άλαν Μουρ γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου του 1953 στο Νορθάμπτον της Αγγλίας. Είναι γιος του εργάτη Έρνεστ Μουρ και της ζωγράφου Σίλβια Ντορίν. Η οικογένειά του ήταν φτωχή και ο ίδιος είχε από μικρός μπλεξίματα με ναρκωτικά, γεγονός που τον οδήγησε στο να αποβληθεί από το σχολείο στα 17 του. Παντρεύτηκε το 1974 και απέκτησε δύο κόρες, την Άμπερ και τη Λία που ασχολείται επίσης με τη συγγραφή κόμικς. Στις 12 Μαΐου του 2007 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, την επίσης δημιουργό κόμικς Μελίντα Γκέμπι. Ζεί στο Νορθάμπτον και είναι φυτοφάγος. Ισχυρίζεται επίσης πως εξασκεί τη μαγεία.
Το έργο του
Ο Μουρ ξεκίνησε να δουλεύει στο χώρο των κόμικς στα τέλη της δεκαετίας του 70 σε διάφορα αγγλικά περιοδικά όπως το 2000 AD και το Warrior. Στην αρχή ασχολήθηκε και με το σχεδιαστικό μέρος, σύντομα όμως στράφηκε αποκλειστικά στη συγγραφή όταν διαπίστωσε ότι δεν τα κατάφερνε τόσο καλά στο σχέδιο. Την ίδια εποχή έγραψε και κάποιες ιστορίες για τη Marvel UK, το αγγλικό παρακλάδι της Μάρβελ Κόμικς. Οι σημαντικότερες δουλειές αυτής της περιόδου προέρχονται από το Warrior και ήταν το Marvelman το οποίο έκανε αργότερα τεράστια επιτυχία και στις ΗΠΑ μετονομασμένο σαν Miracleman, και το αντιφασιστικό V for Vendetta.
Η δουλειά του στην Αγγλία τράβηξε το ενδιαφέρον των αμερικάνων και το 1983 η DC Comics του ανέθεσε τη συγγραφή του τίτλου Swamp Thing. Ο Μουρ αναθεώρησε τελείως τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα και έδωσε εντελώς άλλη διάσταση στον τρόμο όπως παρουσιάζονταν έως τότε στα κόμικς ενθουσιάζοντας κοινό και κριτικούς. Η DC του ανέθεσε τότε και άλλες δουλειές όπως η ιστορία με τον Σούπερμαν "Whatever Happened to the Man of Tomorrow?" και το "Batman: The killing joke". left|200px|thumb|Οι πρωταγωνιστές του Watchmen.
To 1986 ήρθε η απογείωση με την σειρά 12 τευχών Watchmen με την οποία αναδόμησε πλήρως τα υπερηρωϊκά κόμικς με ένα πολιτικό θρίλερ που εκτυλίσσεται σε έναν απόλυτα αληθινό κόσμο με υπερήρωες. Ο Μουρ χρησιμοποίησε στο έργο αυτό πρωτόγνωρες για την εποχή αφηγηματικές τεχνικές και μια ωριμότητα και πολυπλοκότητα που έκανε τους πάντες (εντός και εκτός του χώρου των κόμικς) να το εκθειάζουν. Το Watchmen θεωρείται πια το κορυφαίο ίσως έργο στην ιστορία της 9ης τέχνης και συνεχίζει να ανατυπώνεται συνεχώς σε μορφή τόμου από το 1987 έως σήμερα. Ήταν τέτοιος ο αντίκτυπός του που οδήγησε γενικά τα κόμικς σε πιο "ενήλικες" και σκοτεινές ιστορίες ενώ ο ίδιος ο Μουρ αναγκάστηκε να σταματήσει τις δημόσιες εμφανίσεις στις ΗΠΑ λόγω της υπερβολικής δημοσιότητας του τραβούσε.
Λόγω διαφωνιών με την DC διέκοψε όμως τη συνεργασία μαζί της στα τέλη της δεκαετίας του 80 και στράφηκε σε πιο μικρές εκδοτικές του χώρου όπου έκανε διάφορες δουλειές όπως το From Hell με θέμα τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη, το ερωτικό Lost Girls και το υπερηρωϊκό Supreme.
Τελικά το 1999 δημιούργησε τη δική του εταιρεία την America's Best Comics μέσα από την οποία κυκλοφόρησε ένα πλήθος από σειρές που έγραφε ο ίδιος. Οι περισσότερες από αυτές σημείωσαν σημαντική επιτυχία με κυριότερες τις Tom Strong, Top10 και Οι Εξαίρετοι Κύριοι (The League of Extraordinary Gentlemen) το οποίο κυκλοφόρησε και στα ελληνικά από το περιοδικό 9.
Βραβεία
Ο Μουρ έχει κερδίσει το Βραβείο Eisner (το σημαντικότερο στα αμερικάνικα κόμικς) καλύτερου συγγραφέα 9 φορές από το 1988 έως σήμερα.
Έχει επίσης κερδίσει πολλές φορές το Βραβείο Kirby και το Βραβείο Harvey από το 1985 και ύστερα.
Το αριστούργημά του Watchmen είναι το μοναδικό κόμικς στα χρονικά που έχει κερδίσει το λογοτεχνικό Βραβείο Hugo, ενώ το 2005 συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού Time με τα 100 σημαντικότερα λογοτεχνικά έργα από το 1923.
Ο Άλαν Μουρ έχει επίσης κερδίσει και προταθεί για πολλά άλλα βραβεία σε διάφορες χώρες του κόσμου.
Δουλειά σε άλλα μέσα
Ο Μουρ εξασκεί τη μαγεία από τα μέσα της δεκαετίας του '90 και λατρεύει μια φιδίσια θεότητα που ονομάζεται Glycon.
Έχει παίξει τον εαυτό του στο επεισόδιο Husbands and Knives της τηλεοπτικής σειράς The Simpsons το οποίο παίχτηκε την ημέρα των 54ων γενεθλίων του.
Ταινίες
right|150px|thumb|Το εξώφυλλο του κόμικς V for Vendetta στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία
Τηλεόραση
Το επεισόδιο "For the Man Who Has Everything" της σειράς κινουμένων σχεδίων Justice League Unlimited έχει βασιστεί στην ιστορία με τον ίδιο τίτλο που έγραψε ο Μουρ για το περιοδικό Superman Annual.
Κόμικς
Διάφορα έργα του Άλαν Μουρ (ιστορίες, ποιήματα, στίχοι) έχουν διασκευαστεί σε μορφή κόμικς από άλλους δημιουργούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Μίλτον Σιλς
Ο Μίλτον Τζορτζ Γκούσταβους Σιλς (12 Ιανουαρίου 1882 – 15 Σεπτεμβρίου 1930) ήταν Αμερικανός ηθοποιός θεάτρου και κινηματογράφου που δραστηριοποιούταν στις αρχές του 20ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Σιλς γεννήθηκε στο Σικάγο του Ιλινόις, σε μια πλούσια οικογένεια. Ήταν γιος του Γουίλιαμ Χένρι Σιλς, ενός επιτυχημένου εμπόρου ορυκτών, και της Ζοζεφίν Αντονέτ Τρουστ Σιλς. Με την ολοκλήρωση του γυμνασίου, προσφέρθηκε στον Σιλς υποτροφία ενός έτους στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου σπούδασε ψυχολογία και φιλοσοφία. Μετά την αποφοίτησή του, του προσφέρθηκε μια θέση στο πανεπιστήμιο ως ερευνητής και μέσα σε αρκετά χρόνια εργάστηκε για να γίνει καθηγητής στο σχολείο.
Το 1905 ο ηθοποιός Ντόναλντ Ρόμπερτσον επισκέφτηκε το σχολείο για να δώσει διάλεξη για τον συγγραφέα και θεατρικό συγγραφέα Χένρικ Ίψεν και πρότεινε στον Σιλς να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην υποκριτική. Από μια ιδιοτροπία, ο Σιλς συμφώνησε και εγκατέλειψε τη διδακτική του καριέρα για να ξεκινήσει μια θητεία στην υποκριτική. Ο Σιλς εντάχθηκε στη θεατρική ομάδα του Ρόμπερτσον και άρχισε να κάνει περιοδείες στη χώρα.
Το 1908, ενώ ο Σιλς εμφανιζόταν στη Νέα Υόρκη, τράβηξε την προσοχή των παραγωγών του Μπρόντγουεϊ όπως ο Ντέιβιντ Μπελάσκο και ο Τσαρλς Φρόμαν. Την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ στην παράσταση "This Woman and This Man". Από το 1908 έως το 1914, ο Σιλς εμφανίστηκε σε περίπου 12 παραστάσεις στο Μπρόντγουεϊ.
Το 1912, ο Σιλς εντάχθηκε στο καστ του "Summer Stock" στο Θέατρο Έλιτς. Η ιδιοκτήτρια και παραγωγός του θεάτρου, Μέρι Έλιτς Λόγνκ, ανέφερε τα εξής: «Ο Μίλτον Σιλς, ένας από τους πιο γοητευτικούς νέους που γνώρισα ποτέ, ήρθε να πρωταγωνιστήσει στον ανδρικό ρόλο και η Λουίζα Γουντς να πρωταγωνιστήσει στον γυναικείο, για έναν περιορισμένο αρραβώνα».
Το 1910, ο Σιλς παντρεύτηκε την Αγγλίδα ηθοποιό Έντιθ Γουάιν, ανιψιά της ηθοποιού Γκλάντις Έντιθ Γουάιν Μάθισον. Το ζευγάρι απέκτησε ένα παιδί, την Ντόροθι Σιλς. Η Γκλάντις υπέβαλε αίτηση διαζυγίου το 1925. Το 1926, ο Σιλς παντρεύτηκε την ηθοποιό κινηματογράφου, Ντόρις Κένιον με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Κένιον Κλάρενς Σιλς, που γεννήθηκε το 1927.
Κινηματογραφικές εικόνες
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c0/Silver_Sheet_September_01_1922.pdf/page1-220px-Silver_Sheet_September_01_1922.pdf.jpg|μικρογραφία| Ο Μίλτον Σιλς στο εξώφυλλο του The Silver Sheet, έκδοση στούντιο που προωθεί το Skin Deep (1922).|237x237εσ Το 1914, ο Σιλς έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στο, μεγάλου προϋπολογισμού, δράμα "The Pit for the World Film Company" και υπέγραψε συμβόλαιο με τον παραγωγό ταινιών Γουίλιαμ Μπράντι. Ο Σιλς έκανε άλλες τρεις ταινίες για την εταιρεία, συμπεριλαμβανομένου του "The Deep Purple" με την Κλάρα Γιάνγκ.
Ο Σιλς είχε αρχίσει να κάνει τη μετάβαση στις ηχητικές εικόνες ήδη από το 1928, με το μερικώς ομιλητικό "The Barker". Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στον ομώνυμο ρόλο του "The Sea Wolf" (1930), μια παράσταση που αποκαλέστηκε "κοφτερή" από τους New York Times.
Θάνατος και κληρονομιά
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/85/Grave_of_Milton_Sills_%281882%E2%80%931930%29_at_Rosehill_Cemetery%2C_Chicago_1.jpg/180px-Grave_of_Milton_Sills_%281882%E2%80%931930%29_at_Rosehill_Cemetery%2C_Chicago_1.jpg|δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ| Ο τάφος του Σιλς στο νεκροταφείο Rosehill. Ο Σιλς πέθανε απροσδόκητα από καρδιακή προσβολή το 1930 ενώ έπαιζε τένις με τη γυναίκα του στο σπίτι του στο Μπρέντγουντ σε ηλικία 48 ετών. Τάφηκε στο νεκροταφείο και Μαυσωλείο του Ρόουζχιλ στο Σικάγο. Τον Δεκέμβριο του 1930, το Photoplay δημοσίευσε ένα ποίημα που βρέθηκε ανάμεσα στα προσωπικά του αντικείμενα.
Ήταν ιδρυτικό μέλος το 1913 του Actors' Equity. Στις 11 Μαΐου 1927, ήταν μεταξύ των αρχικών 36 ατόμων της κινηματογραφικής βιομηχανίας που ίδρυσαν την Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών (AMPAS), έναν επαγγελματικό τιμητικό οργανισμό αφιερωμένο στην πρόοδο των τεχνών και των επιστημών του κινηματογράφου.
Για τη συνεισφορά του στη βιομηχανία του κινηματογράφου, ο Μίλτον Σιλς έλαβε ένα αστέρι στο Λεωφόρο της δόξας του Χόλιγουντ και πιο συγκεκριμένα στην λεωφόρο 6263. Ο Σιλς ήταν ο αγαπημένος ηθοποιός του ποιητή Ουέλντον Κις ως παιδί και οι "Άντρες του Σιλς" επηρέασαν το ποίημα του Κις, ονομαζόμενο «1926».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ντομοβόι
μικρογραφία|230x230εσ|Domovoy από τον Ρώσο εικονογράφο [[Ιβάν Μπιλίμπιν (1934)]] Στην σλαβική μυθολογία και λαογραφία, το Ντομοβόι (ρωσικά: Домово́й, πολωνικά: Domowyk, σερβικά, ουκρανικά: Домовик) είναι πνεύμα του σπιτιού, της οικογένειας και του νοικοκυριού. Θεωρείται το πνεύμα των συγγενών και των προγόνων της οικογένειας. Σύμφωνα με τον Ρώσο λαογράφο Καγκάροβ, το Ντομοβόι αποτελεί προσωποποίηση του Ροντ (κυριλλικά: Род), του υπέρτατου θεού των προγόνων, της συγγένειας και της μοίρας. Συχνότερα αναπαρίσταται ως μοναχική θεότητα, ενώ ορισμένες φορές αναπαρίσταται με μια θηλυκή σύντροφο και θεά του νοικοκυριού, Ντομάνια. Το Ντομοβόι εμφανίζεται λαμβάνοντας διάφορες μορφές και ικανότητες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλαβική μυθολογία Κατηγορία:Μυθολογικά όντα
Μαζούρκες, Op. 24 (Σοπέν)
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1836 24 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ύφεση μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι ύφεση μείζονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Πόλεμος
Ο πόλεμος είναι η έσχατη και πιο ολοκληρωτική μορφή ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ αντιμαχομένων. Ο πόλεμος διεξάγεται με τη χρήση βίας, ανάμεσα σε έναν ή και περισσότερους αντιπάλους. Οι περισσότεροι πόλεμοι είναι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ κρατών, κρατικών οντοτήτων ή εθνοτικών ομάδων ωστόσο πόλεμοι διεξάγονται και μεταξύ άλλων αντιπάλων.
Ενώ μερικοί μελετητές θεωρούν τον πόλεμο ως μια καθολική και προγονική πτυχή της ανθρώπινης φύσης, άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων κοινωνικοπολιτιστικών ή οικολογικών συνθηκών.
Στόχοι
Οντότητες που επιλέγουν σκόπιμα να πάνε στον πόλεμο και οντότητες που εξετάζουν εάν θα τερματίσουν έναν πόλεμο ή μπορούν να διατυπώσουν πολεμικούς στόχους ως εργαλείο αξιολόγησης / προπαγάνδας. Οι πολεμικοί στόχοι μπορεί να αποτελέσουν δικαιολογία για μια εθνική-στρατιωτική επίλυση.
Ορισμός
Ο Φριντ ορίζει τους στόχους του πολέμου ως «τα επιθυμητά εδαφικά, οικονομικά, στρατιωτικά ή άλλα οφέλη που αναμένονται μετά την επιτυχή ολοκλήρωση ενός πολέμου».
Ταξινόμηση
Οι στόχοι του πολέμου μπορούν να αλλάξουν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης και μπορεί τελικά να μετατραπούν σε «συνθήκες ειρήνης» - τις ελάχιστες συνθήκες υπό τις οποίες ένα κράτος μπορεί να σταματήσει να διεξάγει έναν συγκεκριμένο πόλεμο.
Ιστορικοί πόλεμοι
Ακολουθούν μερικά παραδείγματα των πιο γνωστών πολέμων μέσα στην ελληνική και παγκόσμια ιστορία. Φυσικά αποτελούν μόνο ένα μικρό μέρος όλων των πολέμων που έχουν διεξαχθεί.
Κατάλογος πολέμων ανά αριθμό θανάτων
Τα παρακάτω στοιχεία περιλαμβάνουν θανάτους αμάχων από ασθένειες, λιμούς, γενοκτονίες κλπ καθώς και θανάτους στρατιωτών σε μάχες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βία
Ναυτική εργασία
Με τον όρο ναυτική εργασία (seamen work) χαρακτηρίζεται γενικά η εργασία που παρέχουν οι εργαζόμενοι στα πλοία. Αυτή λόγω της φύσεως του χώρου παρουσιάζει μια ιδιομορφία με περισσότερη ανάγκη μεταχείρισης αλλά και στοργής. Λόγω των ειδικών συνθηκών η προσφορά της από τους αρχαιότατους χρόνους δεν ελκύει τους νέους, και όσοι την ακολουθούν, περισσότερο τους ωθεί προς αυτή η παράδοση, ο συναισθηματικός παράγοντας και η ψυχοσύνθεση του ατόμου.
Για να καταστεί όμως η ναυτική εργασία πιο ελκυστική όλες οι Ναυτιλιακές Χώρες του κόσμου θεσπίζουν διάφορα μέτρα, (στην πραγματικότητα πρόκειται για οικονομικά κίνητρα), απαραίτητα άλλωστε, τελείως διάφορα από εκείνα που λαμβάνονται στην ξηρά.
Τα θέματα της Ναυτικής Εργασίας στην Ελλάδα ρυθμίζονται βασικά από:
Δείτε επίσης
*
607
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 607 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αστυνομία Μεταλλείων
Αστυνομία μεταλλείων, ή ορυχείων ονομάζεται γενικά ο αστυνομικός έλεγχος που εφαρμόζεται στα πάσης φύσεως ορυχεία.
Ελλάδα
Στην Ελλάδα δεν υφίσταται οργανικά αυτοτελής τέτοια διοικητική υπηρεσία, πλην όμως ασκείται αυτή, σύμφωνα με τον υφιστάμενο Μεταλλευτικό Κώδικα, υπό τον Επιθεωρητή των μεταλλείων στον οποίο ανήκει η επίβλεψη και ο έλεγχος της ασφάλειας της ζωής και της υγείας των απασχολουμένων εργατών των ορυχείων, η ασφάλεια των εγκαταστάσεων και των πάσης φύσεως εξοπλισμών τους, της καλής λειτουργίας αυτών καθώς επίσης και της προστασίας των επί της επιφάνειας ευρισκομένων προσώπων, κτισμάτων και εγκαταστάσεων, δρόμων, σιδηροδρομικών γραμμών κ.λπ.
Με την σύσταση του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (ΥΠΕΚΑ), οι  Επιθεωρήσεις  Μεταλλείων (Νοτίου και Βορείου Ελλάδος) μεταφέρθηκαν (μαζί με τις υπόλοιπες υπηρεσίες του τομέα ενέργειας του Υπ. Ανάπτυξης) διοικητικά στο ΥΠΕΚΑ. Με τον νέο οργανισμό του ΥΠΕΚΑ, Π.Δ.100/2014 (ΦΕΚ 167/28-8-2014), οι Επιθεωρήσεις Μεταλλείων υποβιβάστηκαν σε τμήματα και εντάχθηκαν στο σώμα Επιθεώρησης Περιβάλλοντος, Δόμησης, Ενέργειας και Μεταλλείων του ΥΠΕΚΑ.
Αρχαιότητα
Στην αρχαία Αθήνα ίσως να υπήρχαν ιδιαίτεροι υπάλληλοι που επόπτευαν τα μεταλλεία αν ληφθεί υπόψη οι αναφορές στα περί των μεταλλείων εγκλήματα καθώς και οι ειδικές διαδικασίες που ακολουθούσαν αυτών λεγόμενες "δίκαι μεταλλικαί", (Δημοσθένης, παραγραφή προς Πανταίνετο, 35), όπου οι καταπατητές, ή όσοι διάνοιγαν ορυχεία χωρίς άδεια, ή παρενοχλούσαν με οποιονδήποτε τρόπο την κανονική λειτουργία τιμωρούνταν ιδιαίτερα αυστηρά.
Μάλιστα αναφέρεται ότι ο Δίφιλος καταδικάσθηκε επί τούτου σε θάνατο και ακόμη δήμευση της περιουσίας του, επειδή είχε αφαιρέσει μεταλλικούς δοκούς στήριξης θόλων από σήραγγες ορυχείου αργύρου, για βιοπορισμό, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τη ζωή των εργατών.
Πηγές
Μεταλλείων Κατηγορία:Μεταλλευτικό Δίκαιο Κατηγορία:Ορυχεία
Καλλίνικος Γ΄ Κωνσταντινουπόλεως
Ο Καλλίνικος ήταν πολυμαθής και ενάρετος θεολόγος και κήρυκας, επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Έζησε από τα τέλη του 17ου αιώνα ως το 1726, οπότε εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αλλά στο άκουσμα της εκλογής έπαθε συγκοπή και πέθανε.
Βιογραφικά στοιχεία
Στις 8 Απριλίου 1711 εξελέγη Μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως, αλλά στην επαρχία του διέμεινε μόνο κατά τα έτη 1714-1716, καθώς πριν και μετά διέμενε ως συνοδικός στην Κωνσταντινούπολη. Τον Οκτώβριο του 1718, μετά τον θάνατο του Ηρακλείας Γενναδίου εξελέγη Μητροπολίτης Ηρακλείας. Φαίνεται πως την εκλογή του αυτή την οφείλει στον Πατριάρχη Ιερεμία Γ΄, με τον οποίο και την μερίδα των υποστηρικτών του όμως ήρθε κατόπιν σε αντιπαράθεση, δημιουργώντας συνεχείς προστριβές που έκαναν μεγάλη ζημιά στην Εκκλησία.
Όπως προκύπτει από την αλληλογραφία του, φιλοδοξούσε να ανατρέψει τον Ιερεμία και να γίνει ο ίδιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Υπό το βάρος των συνεχών συγκρούσεων και διαμαχών που προκαλούνταν μεταξύ των δύο πλευρών, η υγεία του Καλλινίκου κλονίστηκε ήδη από το 1721, οπότε κινδύνεψε και να πεθάνει στη Ραιδεστό. Κατά τα έτη 1723 ως 1726 διέμενε στην Κωνσταντινούπολη ως συνοδικός και κατά τα έτη αυτά υπέσκαπτε τον Πατριάρχη.
Όταν τελικά όμως κατόρθωσε να καθαιρεθεί ο Ιερεμίας Γ΄ και να εκλεγεί ο ίδιος στις 19 Νοεμβρίου 1726, στο άκουσμα της εκλογής δεν άντεξε από τη συγκίνηση, έπαθε συγκοπή και πέθανε.
Ήταν πολυμαθής, γνώστης της ελληνικής γλώσσας και της Αγίας Γραφής, φιλόσοφος και ιεροκήρυκας. Φέρεται να συνέγραψε «Παρακλητικό Κανόνα εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον», αν και γι'αυτό έχουν διατυπωθεί αμφιβολίες.
Σημείωση
''Κάποιοι δεν τον συναριθμούν στους Πατριάρχες, καθώς δεν πρόλαβε να ενθρονιστεί. Αυτοί ονομάζουν Καλλίνικο Γ΄ τον Καλλίνικο Δ΄. Βλέπε και: Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού''
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Ηρακλείας Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Μητροπολίτες Φιλιππουπόλεως
Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Τιμόθεος
Ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Τιμόθεος (κατά κόσμον Μιχαήλ Παπουτσάκης; 25 Μαρτίου 1915, Γαβαλομούρι Κισάμου Χανίων - 26 Ιουλίου 2006) ήταν Έλληνας ιερέας, ο οποίος διετέλεσε αρχιεπίσκοπος Κρήτης από το 1978 μέχρι το θάνατό του.
Βιογραφικά Στοιχεία
Τέταρτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας του, μένει ορφανός από πατέρα σε πολύ μικρή ηλικία. Τις εγκύκλιες σπουδές του ολοκληρώνει στην πόλη των Χανίων. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παράλληλα εργαζόταν για να μπορεί να επιζήσει. Συμμετέχει ως στρατιώτης στο Αλβανικό μέτωπο το 1940 και 1941.
Την 7η Οκτωβρίου 1942 κείρεται μοναχός και χειροτονείται διάκονος στην Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Κυρίας των Αγγέλων Γουβερνέτου Χανίων, την ημέρα της πανηγύρεως της. Ιερομόναχος θα χειροτονηθεί την 21η Νοεμβρίου του ίδιου έτους από τον Επίσκοπο Κυδωνίας και Αποκορώνου κυρό Αγαθάγγελο. Επίσης διετέλεσε Ηγουμενοσύμβουλος της ως άνω Ιεράς Μονής. Προσέφερε τις υπηρεσίες του ως ιεροκήρυκας και εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννη Προδρόμου Χανίων κατά την διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, ενώ υπήρξε το δεξί χέρι του τοπικού Επισκόπου. Μετά τον πόλεμο φεύγει για μεταπτυχιακές σπουδές του στην Λίλλη και το Παρίσι με υποτροφία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Επιστρέφοντας από το εξωτερικό, υπηρέτησε ως Προιστάμενος στον Ιερό Ναό Χρυσοσπηλαιωτίσσης Αθηνών, υποδιευθυντής και πνευματικός του Θεολογικού Οικοτροφείου της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδας και καθηγητής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών.
Το 1978 εκλέγεται Αρχιεπίσκοπος Κρήτης. Στο Ηράκλειο αναδιοραγώνει και επεκτείνει την δραστηριότητα των πολλών Ιδρυμάτων που είχε ιδρύσει ο προκάτοχος του Αρχιεπίσκοπος Ευγένιος ενώ ιδρύει και νέα, δημιουργεί ενορίες, ανακαινίζει ιερούς ναούς, ανεγείερει και λειτουργεί Πνευματικά Κέντρα και ασχολείται με την επιμόρφωση του κλήρου. Στα πλαίσια αυτά ιδρύει την Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης (με έδρα το Ηράκλειο), το Επικοινωνιακό και Μορφωτικό Ίδρυμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης και επιμελείται την έκδοση του περιοδικού «Αναγέννησις». Επίσης ιδρύει τον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Ιεράς Αρχιεπισκοπής. Δίνει ιδιαίτερο βάρος στον μοναχισμό αφού και ο ίδιος ζούσε αυστηρά την μοναχική ζωή. Στα πλαίσια αυτά ιδρύει τα εξής Ιερά Ησυχαστήρια: Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Ηρακλείου, Αγίων Θεοδώρων Ηρακλείου, Αγίων Πάντων Λουτρακίου, Εισοδίων Θεοτόκου Ροδιάς, Γενέσιον Θεοτόκου Παντανάσσης, Γενέσιον Θεοτόκου Σγουροκεφαλίου και Αγίας Φωτεινής Ελληνοπεραμάτων. Επίσης ανακαινίζει και εγκαθιστά μοναστικές αδελφότητες στις ήδη υπάρχουσες Ιερές Μονές.
Πολλοί κάνουν λόγο για έναν σύγχρονο Άγιο, τον "Πατέρα" των ορφανών της Καλυβιανής, του οποίου το όνομα συνδέεται με την θαυμαστή ανακάλυψη του τάφου και των λειψάνων του μυροβλήτη Οσίου Χαραλάμπη που έζησε πλησίον της Παναγίας Καλυβιανής κατά τον 18ο αιώνα.
Υπήρξε πολυγραφώτατος, τρανός ρήτορας, γνωστός για τον αντιαιρετκό του αγώνα, ασκητικός στον βίο και την μορφή. Απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς την 25η Ιουλίου 2006 στο Ηράκλειο σε ηλικία 91 ετών. Τάφηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος στα Ελληνοπεράματα Ηρακλείου, του οποίου ιδρυτής και κτήτωρ υπήρξε.
Τιμόθεος Τιμοθεος
Γιλανκαλέ
Το Γιλανκαλέ (τουρκικά: Yılankale, μτφ. «Κάστρο των Φιδιών» ή «Φιδόκαστρο») είναι κάστρο ανεγερθέν μεταξύ των τελών του 12ου και των αρχών του 13ου αιώνα   στην Επαρχία Αδάνων της Τουρκίας. Στα αρμενικά είναι γνωστό ως Λεβονκλά (Լևոնկլա μτφ. «Φρούριο του Λεβόν») προς τιμήν του φερόμενου ως ιδρυτή του, βασιλέα Λέοντα (Λεβόν) Α΄ του Μεγαλοπρεπούς (βασίλευσε μεταξύ 1198/9-1219) του Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας. Κατά τη διάρκεια της μεσαιωνικής περιόδου, η συγκεκριμένη τοποθεσία ήταν γνωστή υπό τις αρμενικές ονομασίες Κοβαρά και Βανέρ.
Υπό τη μορφή ορεινού κάστρου, το Γιλανκαλέ βρίσκεται επί βραχώδους λόφου επιβλέποντας την ανατολική όχθη του ποταμού Τζεϊχάν, σε απόσταση έξι χιλιομέτρων ανατολικά της ομώνυμης κωμοπόλεως. Η συγκεκριμένη τοποθεσία είναι γνωστή στην τοπική λαϊκή παράδοση ως άντρο της Σαχμαράν, μυθικού πλάσματος με μορφή κατά το ήμισυ γυναίκας και κατά το ήμισυ φιδιού.
Τα τείχη, καθώς και οι πολυάριθμοι σε σχήμα πετάλου πύργοι και θολωτοί θάλαμοι, είναι χτισμένοι με άρτια λαξευμένη λίθινη τοιχοποιία και είναι με ιδιαίτερη προσοχή προσαρμοσμένοι στις ελικοειδούς σχηματισμού ασβεστολιθικές προεξοχές, με αποτέλεσμα τη δημιουργία τριών προτειχισμάτων. Η αρχαιολογικής και ιστορικής φύσεως αξιολόγηση του συγκεκριμένου κάστρου η οποία δημοσιεύθηκε το 1987 και η οποία περιλάμβανε μία κάτοψή του περιγράφει λεπτομερώς κάθε τμήμα του. Εντός του άνω προτειχίσματος βρισκόταν αρμενικό παρεκκλήσιο, εκ του οποίου, σήμερα, σώζονται μόνον η αψίδα και ο βόρειος τοίχος του. Η εικασία σύμφωνα με την οποία η ανάγλυφη αναπαράσταση ενός καθήμενου βασιλέα πλαισιωμένου από δύο ανορθωμένους λέοντες επί του σημείου εισόδου της οχυρής πύλης απεικονίζει τον βασιλέα Λεβόν Α΄, επιβεβαιώνοντας, ως συνέπεια, το συμπέρασμα πως ο τελευταίος ήταν ο ιδρυτής του κάστρου κατά τις απαρχές του 13ου αιώνα, αμφισβητήθηκε σε πειστικό βαθμό τόσο από εικονογραφικά όσο και αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία και καταδεικνύουν πως το απεικονιζόμενο πρόσωπο στη συγκεκριμένη ανάγλυφη αναπαράσταση είναι ένας εκ των βασιλέων Χετούμ Α΄ (1226-70) και Χετούμ Β΄ (1289-1307). Κατά τη διάρκεια της περιόδου κυριαρχία των Ραμαζανιδών, πιο συγκεκριμένα κατά τα μέσα του 14ου αιώνα, το κάστρο εγκαταλείφθηκε οριστικά.
Έχει χαρακτηριστεί ως το «αρτιότερα διατηρημένο αρμενικό κάστρο» της περιοχής της Τσουκούροβα, παλαιότερα γνωστής ως Κιλικίας. Το κάστρο είναι ανοιχτό στο κοινό, ενώ εργασίες αναστήλωσής του έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών του 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμενικά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Περιοχή Μεσογείου (Τουρκία) Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Επαρχία Αδάνων Κατηγορία:Τζεϊχάν
608
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 608 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Αντρέι Λουγκοβόι
Ο Αντρέι Λουγκοβόι είναι επιχειρηματίας και πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1966 και το 1987 προσχώρησε στην 9η διεύθυνση της KGB που παρείχε την ασφάλεια για τους κορυφαίους κρατικούς ανώτερους υπαλλήλους. Το 1991 εργάστηκε στην προσωπική μονάδα ασφάλειας του Κρεμλίνου μέχρι την παραίτησή του, το 1996. Για ένα χρονικό διάστημα εργάστηκε ως σωματοφύλακας του πρώην πρωθυπουργού Γεγκόρ Γκαϊντάρ.
Δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στον τομέα ιδιωτικής ασφάλειας. Από την 1η Νοεμβρίου του 2006 αναμείχθηκε στην υπόθεση του Λιτβινένκο. Ο θάνατος του Λιτβινένκο σύμφωνα με τις βρετανικές αρχές οφείλεται στον Αντρέι Λουγκοβόι, του οποίου η έκδοση ζητήθηκε από τη Μόσχα. Η ρωσική κυβέρνηση αρνήθηκε με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί διπλωματική κρίση μεταξύ της Ρωσίας - Βρετανίας.
Το 2007 εκλέχτηκε με το ακροδεξιό κόμμα LDPR του Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι βουλευτής στη Δούμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Σημαία του Τουβαλού
thumb|right|Η σημαία του Τουβαλού (Αναλογίες: 1:2) thumb|250px|right|Η σημαία του Γενικού Διοικητή του Τουβαλού Η σύγχρονη σημαία του Τουβαλού εισήχθη όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη το 1978, έπειτα από την απόσχιση των νησιών Γκίλμπερτ δύο χρόνια νωρίτερα. Στην επάνω προσίστια γωνία της και επί του 1/4 της επιφανείας φέρει τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου (Union Flag), ενώ εξωτερικά και διαγώνια από άνω προς το κάτω 9 κίτρινα αστέρια, περίπου σε διπλή συγκλίνουσα διάταξη σε ραφ φόντο, που συμβολίζουν τα ισάριθμα νησιά του νησιωτικού κράτους. Αρχικά τα κατοικημένα νησιά ήταν 8 αλλά τελικά κατοικήθηκε και ένα ένατο, με αποτέλεσμα η σημαία να έχει 9 αστέρια, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με το όνομα της χώρας, που σημαίνει στην τοπική γλώσσα "τα οκτώ μαζί".
Ιστορικό
Πρώτη φορά υιοθετήθηκε την 1η Οκτωβρίου του 1978 μέχρι την 1η Οκτωβρίου του 1995. Υιοθετήθηκε ξανά στις 11 Απριλίου του 1997. Η χώρα έχει Σύνταγμα από την 1η Οκτωβρίου του 1978. Ως τον Ιανουάριο του 1996 η σημαία είχε αντικατασταθεί με μία άλλη, που δεν ήταν βασισμένη στη βρετανική σημαία, με τα οκτώ αστέρια να διατηρούνται. Η σημαία αυτή, ωστόσο, δεν ήταν αρεστή στους κατοίκους, που την είδαν ως κίνηση προς κατάργηση της μοναρχίας και εγκαθίδρυσης της δημοκρατίας στη χώρα. Έτσι, το 1997 επαναφέρθηκε η σημαία με τα βρετανικά σύμβολα και με τα 9 αστέρια.
Ιστορικές σημαίες
thumb|300px|right|Κάθε αστέρι στη σημαία συμβολίζει και ένα από τα νησιά της χώρας
Πηγές
Τουβαλου Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Τουβαλού
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2010 (επίσημο όνομα: 2010 FIFA World Cup) ήταν το 19ο Παγκόσμιο Κύπελλο και διοργανώθηκε στη Νότια Αφρική. Η διάρκεια του ήταν ένας μήνας, από τις 11 Ιουνίου έως τις 11 Ιουλίου 2010. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που μια χώρα της Αφρικανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου διοργάνωσε Παγκόσμιο Κύπελλο (ΠΚ για συντομία). Νικήτρια της διοργάνωσης αναδείχθηκε η Εθνική Ισπανίας για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στη δεύτερη θέση (για τρίτη συνολική φορά) κατετάγη η Εθνική ομάδα της Ολλανδίας. Τρίτη τερμάτισε η Εθνική Γερμανίας, νικώντας την Ουρουγουάη στο μικρό τελικό. Πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής της διοργάνωσης (χρυσή μπάλα) αναδείχθηκε ο Ντιέγο Φορλάν από την Ουρουγουάη.
Επιλογή διοργανώτριας χώρας
Η επιλογή για τη χώρα που θα διοργάνωνε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 έγινε για πρώτη φορά με βάση μια πολιτική, όπου η διοργάνωση θα αλλάζει κάθε φορά συνομοσπονδία εκ περιτροπής. Για το 2010 ήταν η σειρά της CAF, αρμόδια για το ποδόσφαιρο στην Αφρική. Οι χώρες που ήταν υποψήφιες για την διοργάνωση του Κυπέλλου ήταν οι:
Στις 8 Μαΐου 2004, η συνυποψηφιότητα της Λιβύης και της Τυνησίας απορρίφθηκε, ενώ τελικά στις 15 Μαΐου 2004, στη Ζυρίχη, η Νότια Αφρική κέρδισε τη διοργάνωση, λαμβάνοντας 14 ψήφους, με το Μαρόκο να λαμβάνει 10 και την Αίγυπτο 0.
Προετοιμασία των αγώνων
Το 2005, οι διοργανωτές παρουσίασαν μια πρώτη λίστα 13 γηπέδων που θα χρησιμοποιηθούν για το ΠΚ, στις παρακάτω περιοχές : Μπλουμφοντέιν, Κέιπ Τάουν, Ντέρμπαν, Γιοχάνεσμπουργκ (δύο γήπεδα), Κίμπερλι, Νέλσπρουιτ, Όρκνεϊ, Πολοκουάνε, Γκεμπέχα, Πρετόρια (δύο γήπεδα), και Ράστενμπουργκ. Αργότερα από τη λίστα αφαιρέθηκαν δύο γήπεδα. Στις 17 Μαρτίου 2006 η ΦΙΦΑ ανακοίνωσε την τελική λίστα.
Στάδια
Τα στάδια στα οποία διεξήχθησαν οι αγώνες της τελικής φάσης είναι τα εξής:
500px
Θέματα ασφαλείας
Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας οι διοργανωτές κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν διάφορα προβλήματα σχετικά με θέματα που αφορούσαν την ασφάλεια των αγώνων. Στη χώρα σημειώνονται περίπου 50 δολοφονίες την ημέρα.
Η Αλ Κάιντα, σύμφωνα με το Αμερικανικό δίκτυο CBS είχε βάλει ως στόχο τη διοργάνωση, καθώς εξέδωσε προκήρυξη που φιλοξενείται σε ισλαμικό περιοδικό στο διαδίκτυο και στοχοποιούσε τον αγώνα ΗΠΑ - Αγγλίας που θα διεξαγόταν στις 12 Ιουνίου 2010 στην πόλη Ρούστεμπουργκ. Ο αγώνας διεξήχθη κανονικά την προγραμματισμένη ημέρα, χωρίς κανένα απρόοπτο. Επίσης στο στόχαστρο των τρομοκρατών βρίσκονται και οι Εθνικές ομάδες της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας. Στις 17 Μαΐου 2010, οι ιρακινές αρχές ανακοίνωσαν πως ο Αμπντουλάχ Αζάμ Σαλέχ Μισφαρ αλ-Καχτάνι (Abdullah Azzam Saleh Misfar al-Qahtani), τον οποίο και είχαν συλλάβει λίγες εβδομάδες νωρίτερα, σχεδίαζε, σε συνεργασία με το υψηλόβαθμο στέλεχος της Αλ Κάιντα, Αϊμάν αλ Ζαουάχρι, τρομοκρατικό χτύπημα κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης.
42 ημέρες πριν την έναρξη του Μουντιάλ, η αστυνομία της Ν. Αφρικής κατέσχεσε 2,5 τόνους εκρηκτικών στο Γιοχάνεσμπουργκ, ενώ 32 ημέρες πριν την έναρξη, σε ένα περιστατικό που δεν συνδέεται με το προηγούμενο, ένοπλοι άνοιξαν πυρ εναντίον δυο λεωφορείων που κινούνταν στο Σοβέτο, προάστιο του Γιοχάνεσμπουργκ.
Οι αρχές της χώρας, είχαν λάβει πολύ αυστηρά μέτρα για την ασφάλεια των ομάδων και των επισκεπτών. Για την ασφάλεια των αγώνων δαπανήθηκαν περίπου 78.000.000 € για αγορά εξοπλισμού, ενώ για τον σκοπό αυτό απασχολήθηκαν γύρω στις 54.000 άτομα. Τα στάδια και τα ξενοδοχεία που διαμένουν οι ομάδες φυλάσσονταν καθ' όλο το 24ωρο. Επίσης, ο στρατός της χώρας παρείχε βοήθεια για την προστασία των αγώνων, ενώ κάθε χώρα παρείχε και άνδρες της για την ασφάλεια της εθνικής της ομάδας. Όμως, λίγες μέρες πριν το πρώτο παιχνίδι, τρεις δημοσιογράφοι, δύο Πορτογάλοι και ένας Ισπανός, που βρίσκονταν στη Ν. Αφρική για την κάλυψη της διοργάνωσης, έπεσαν θύματα κλοπής στο ξενοδοχείο που διέμεναν στην πόλη Μεγκαλίεσμπουργκ, ΒΔ του Γιοχάνεσμπουργκ, από ληστές που εισέβαλαν στα δωμάτια τους και τους απείλησαν με όπλα. Οι αρχές συνέλαβαν τους ληστές (που κατάγονταν από τη Νιγηρία και τη Ζιμπάμπουε) λίγες μέρες αργότερα. Μόλις μια μέρα πριν την έναρξη του Μουντιάλ, θύματα ληστείας έπεσαν μέλη της αποστολής της Εθνικής ομάδας της Ελλάδας, όπου κλάπηκαν χρήματα ενώ οι παίκτες απουσίαζαν από τα δωμάτιά τους, ενώ την ίδια μέρα, τέσσερις Κινέζοι δημοσιογράφοι έπεσαν θύματα ένοπλης ληστείας, ενώ γύριζαν από συνέντευξη στο Γιοχάνεσμπουργκ. Θύματα ληστείας έπεσαν και μέλη της αποστολής της Εθνικής Ουρουγουάης.
Προκριματικά
Τα προκριματικά ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 2007 και ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο του 2009. Οι θέσεις που αντιστοιχούσαν σε κάθε συνομοσπονδία για τη τελική φάση ήταν:
Η Αυστραλία για πρώτη φορά συμμετείχε στην ομοσπονδία της Ασίας. Η 5η ομάδα της AFC αντιμετώπισε σε αγώνες πλέι οφ την 1η ομάδα της Ωκεανίας και η 5η ομάδα της CONMEBOL την 4η ομάδα της CONCACAF. Αντίθετα η UEFA και η CAF είχαν σταθερές θέσεις. Συνολικά στα προκριματικά πήραν μέρος 203 ομάδες (+1, την Ν. Αφρική) και διεξήχθησαν 848 αγώνες. Στην Ευρώπη οι ομάδες χωρίστηκαν σε 9 ομίλους. Ο πρώτος κάθε ομίλου περνούσε αυτόματα, ενώ οι 8 καλύτεροι δεύτεροι χωρίστηκαν μεταξύ τους σε ζευγάρια, για τις επόμενες 4 θέσεις. Στον επαναληπτικό αγώνα του ζευγαριού Γαλλίας - Ιρλανδίας, ο Τιερί Ανρί, χωρίς να τον δει ο διαιτητής, έδωσε την μπάλα με το χέρι στην φάση που σημειώθηκε το γκολ με το οποίο η Γαλλία πήρε την πρόκριση. Η φάση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, ενώ ο ίδιος ο Ανρί παραδέχτηκε το γεγονός. Η Ιρλανδία έκανε αρχικά αίτηση για να επαναληφθεί αγώνας και στη συνέχεια νέα αίτηση για να συμμετέχει ως 33η ομάδα στην τελική φάση. Και οι δυο αιτήσεις απορρίφθηκαν από τη ΦΙΦΑ.
Κλήρωση
Η κλήρωση για τους ομίλους του ΠΚ έγινε στις 4 Δεκεμβρίου 2009 στο Κέιπ Τάουν. Οι εθνικές ομάδες είχαν χωριστεί σε 4 γκρουπ των 8. Το πρώτο αποτελούταν από τις ισχυρές ομάδες, ενώ στα υπόλοιπα 3 οι ομάδες τοποθετήθηκαν με βάση την περιοχή προέλευσης. Η Νότια Αφρική προκρίθηκε αυτόματα σαν διοργανώτρια χώρα, τοποθετήθηκε στην ισχυρή ομάδα καθώς επίσης, χωρίς κλήρωση, στον πρώτο όμιλο. Τα 4 γκρουπ ήταν:
Φάση Ομίλων
Η φάση των Ομίλων πραγματοποιήθηκε από τις 11 Ιουνίου έως τις 25 Ιουνίου. Το παιχνίδι που άνοιξε την φάση ήταν αυτό μεταξύ της διοργανώτριας Νότιας Αφρικής με την ομάδα του Μεξικού, με τον νοτιοαφρικανό Σιφίουε Τσαμπαλάλα να πετυχαίνει το πρώτο γκολ της διοργάνωσης.
Η μεγαλύτερη αρνητική έκπληξη στην φάση των ομίλων ήταν ο αποκλεισμός της τότε παγκόσμιας πρωταθλήτριας Ιταλίας και της φιναλίστ Γαλλίας, και μάλιστα τερματίζοντας τελευταίες στους ομίλους τους και χωρίς νίκη. Είναι η πρώτη φορά που οι δύο φιναλίστ του τελικού του προηγούμενου Μουντιάλ αποκλείονται από την φάση των ομίλων στην επόμενη διοργάνωση. Χαρακτηριστικό είναι και το ότι οι προπονητές των δύο ομάδων (Μαρσέλο Λίπι και Ραϊμόν Ντομενέκ) αποχώρησαν από τις θέσεις τους μετά το τέλος της διοργάνωσης, αν και η απόφαση για τον Γάλλο προπονητή προϋπήρχε.
Στην Εθνική ομάδα της Γαλλίας μάλιστα, κατά την διάρκεια της φάσης αυτής σημειώθηκε από τους παίκτες «ανταρσία» κατά του προπονητή τους, με το θέμα να παίρνει σημαντικές διαστάσεις, κάνοντας μέχρι και τον πρόεδρο της χώρας, Νικολά Σαρκοζί να παρεμβαίνει για την εκτόνωση της κατάστασης. Μετά την ολοκλήρωση της διοργάνωσης, ο νέος προπονητής της Γαλλίας, Λοράν Μπλαν αποφάσισε να τιμωρήσει όλους τους παίχτες της ομάδας που πήραν μέρος στο Μουντιάλ, μη συμπεριλαμβάνοντάς τους στις κλήσεις του στα επόμενα φιλικά και τους πρώτους αγώνες της Εθνικής Γαλλίας για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 2012.
Αναλυτικά οι όμιλοι και τα αποτελέσματα (Οι ώρες που αναγράφονται, αφορούν τοπική ώρα Ν. Αφρικής (UTC+2).):
Όμιλος Β
Η νίκη της Ελλάδας επί της Νιγηρίας ήταν η πρώτη της Εθνικής ομάδας της Ελλάδας σε Παγκόσμιο Κύπελλο, έφερε τους πρώτους βαθμούς της σε αυτό στην ιστορία της, ενώ το γκολ του Σαλπιγγίδη ήταν το πρώτο γκολ σε ΠΚ για την χώρα. Μετά το τέλος της διοργάνωσης ο πρόεδρος της Νιγηρίας, Γκούντλακ Τζόναθαν, αποφάσισε να αποσύρει την ομάδα της χώρας του από τις διεθνείς διοργανώσεις, λόγω της απογοητευτικής της εμφάνισης στη Νότια Αφρική, με την ΦΙΦΑ όμως να προειδοποιεί την ομοσπονδία της χώρας με κυρώσεις. Τελικά, η Νιγηρία ανακάλεσε την αρχική της απόφαση.
Τελικός
Στον τελικό της διοργάνωσης η Εθνική Ολλανδίας αντιμετώπισε την Εθνική Ισπανίας, η οποία έφερε και τον τίτλο της τρέχουσας πρωταθλήτριας Ευρώπης. Καμία από τις δυο ομάδες δεν είχε κατακτήσει άλλη φορά το τρόπαιο, ενώ ήταν η πρώτη φορά από το 1978, όταν στον τελικό προκρίθηκαν δυο ομάδες που δεν έχουν κατακτήσει ξανά το τρόπαιο.
Ο αγώνας έληξε στην κανονική του διάρκεια στο 0 – 0 και οδηγήθηκε σε παράταση. Εκεί η Ισπανία με γκολ του Αντρές Ινιέστα στο 116ο λεπτό κατάφερε να νικήσει την Ολλανδία με 1 – 0. Η Ισπανία είναι η 8η νικήτρια χώρα του θεσμού, ενώ προσωρινά έγινε η 3η, μετά τις Αγγλία και Γαλλία, που είχαν κατακτήσει μια φορά το τρόπαιο, αλλά μετά η Γαλλία κατέκτησε την μεθεπόμενη διοργάνωση, το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018.
Αυτή ήταν η τρίτη φορά η οποία η Ολλανδία έφτασε σε τελικό διοργάνωσης παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς είχε καταφέρει να φτάσει σε τελικό το 1974 και το 1978, όπου έχασε από τις Δυτική Γερμανία και Αργεντινή αντίστοιχα. Αντιθέτως, αυτή ήταν η πρώτη φορά που η Ισπανία αγωνίστηκε σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο αγώνας ήταν επίσης η πρώτη φορά όπου οι δύο Εθνικές ομάδες ανδρών των δυο χωρών, βρίσκονταν αντιμέτωπες σε τελική φάση μιας από τις δυο μεγάλες διοργάνωσης για τις ομάδες της Ευρώπης, καθώς μέχρι τότε είχαν αναμετρηθεί μόνο σε προκριματικούς γύρους Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και σε φιλικούς αγώνες, ενώ είχαν συναντηθεί και μια φορά στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1920 (με την Ισπανία τότε να νικά την Ολλανδία με 3-1 στον τελικό για το ασημένιο μετάλλιο, καθώς η Τσεχοσλοβακία που είχε καταλάβει κανονικά την 2η θέση, χάνοντας στον τελικό από το Βέλγιο, είχε αποβληθεί). Κάθε μια από τις 2 ομάδες είχε μέχρι τον αγώνα από 4 νίκες.
Διαιτητής του αγώνα ήταν ο Άγγλος Χάουαρντ Γουέμπ, με βοηθούς τους Ντάρεν Καν και Μάικ Μάλαρκι. Ήταν η πρώτη φορά από τον τελικό του 1974 όπου ένας Άγγλος ήταν διαιτητής τελικού Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι τρεις τους, την ίδια χρονιά, είχαν διαιτητεύσει και το παιχνίδι του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ Μπάγερν Μονάχου και Ίντερ.
Ο τελικός διεξήχθη στο γήπεδο Σόκερ Σίτι, στο Γιοχάνεσμπουργκ, στις 11 Ιουλίου.
Ενδεκάδα διοργάνωσης
Η ενδεκάδα της διοργάνωσης αποφασίστηκε με online ψηφοφορία, όπως επίσης και ο προπονητής της διοργάνωσης. Σε αυτή οι χρήστες καλούνταν να επιλέξουν μια ενδεκάδα με βάση το σύστημα 4-4-2.
Τελική κατάταξη ομάδων
Λίγο μετά το τέλος της διοργάνωσης ανακοινώθηκε η τελική κατάταξη των ομάδων που πήραν μέρος ως εξής: Ισπανία, Ολλανδία, Γερμανία, Ουρουγουάη, Αργεντινή, Βραζιλία, Γκάνα, Παραγουάη, Ιαπωνία, Χιλή, Πορτογαλία, ΗΠΑ, Αγγλία, Μεξικό, Νότια Κορέα, Σλοβακία, Ακτή Ελεφαντοστού, Σλοβενία, Ελβετία, Νότια Αφρική, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Σερβία, Δανία, Ελλάδα, Ιταλία, Νιγηρία, Αλγερία, Γαλλία, Ονδούρα, Καμερούν, Βόρεια Κορέα. Η FIFA κατάρτισε τη λίστα βάσει των αποτελεσμάτων των ομάδων, την πρόοδο που σημείωσαν στη διάρκεια του τουρνουά, αλλά και τη δυναμικότητα των εκάστοτε αντιπάλων τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νότια Αφρική
Κριστιάν Ζερβός
Ο Χρίστος ή Κριστιάν Ζερβός (Christian Zervos 1889 ή 1891 Αργοστόλι ή Αλεξάνδρεια, 12 Σεπτεμβρίου 1970, Παρίσι) ήταν ιστορικός τέχνης, τεχνοκρίτης, εκδότης και συλλέκτης έργων τέχνης.
Βιογραφία
Ο Ζερβός γεννήθηκε στο Αργοστόλι ή στην Αλεξάνδρεια όπου μετανάστευσαν οι γονείς του. Στην Αλεξάνδρεια συνετέλεσε στην ίδρυση των περιοδικών Σεράπιον και Γράμματα. Σπουδάζοντας στο Παρίσι άρχισε να γραφει για το περιοδικό L’Art d’aujourd'hui και αργότερα ίδρυσε το περιοδικό Cahiers d’art (1926-1960). Ο Ζερβός εκδήλωσε έντονο ενδιαφέρον για την πριμιτίφ τέχνη δημοσιέυοντας ένα σημαντικό αριθμό κειμένων και βιβλίων για τους πριμιτίφ πολιτισμούς. Έντονο υπήρξε το ενδιαφέρον του για την κυκλαδική τέχνη.
Το Γαλλικό κράτος τον τίμησε με την δημιουργία του MUSÉE ZERVOS.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί της τέχνης
Αδέρες
Οι Αδέρες είναι χαμηλή οροσειρά που καταλαμβάνει το νοτιοανατολικότερο τμήμα της χερσονήσου της Αργολίδας. Η οροσειρά εκτείνεται κατά μήκος της Τροιζηνίας με κατεύθυνση από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά όπου καταλήγει στο ακρωτήριο Σκύλλαιο. Περιβάλλεται από το όρος Δίδυμο στα βορειοδυτικά, την πεδιάδα της Τροιζήνας στα βόρεια και τα χαμηλότερα υψώματα της Ερμιονίδας στα νότια και δυτικά. Το μέγιστο υψόμετρό της είναι 721 μέτρα.
Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Φορβάντιο όρος.
Αξιόλογες τοποθεσίες
Στις σημαντικότερες τοποθεσίες του βουνού ανήκουν οι αρχαιολογικοί χώροι που βρίσκονται γύρω από την Τροιζήνα με κυριότερο το Τέμενος του Ιππόλυτου, έναν ιερό χώρο αφιερωμένο στον μυθικό ήρωα Ιππόλυτο. Κοντά στο ιερό σώζονται επίσης ερείπια από την οχύρωση της αρχαίας Τροιζήνας. Σε μικρή απόσταση από τις παραπάνω θέσεις εντοπίζεται ένας ογκώδης πελεκημένος βράχος που πιστεύεται πως είναι ο βράχος που οι αρχαίοι Τροιζήνιοι αποκαλούσαν πέτρα του Θησέα (αναφέρεται από τον Παυσανία).
Σημαντικό αξιοθέατο των Αδερών είναι το διαβολογέφυρο. Πρόκειται για έναν φυσικό σχηματισμό που θυμίζει μονότοξο γεφύρι. Βρίσκεται και αυτό κοντά στην Τροιζήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αργολίδας Κατηγορία:Βουνά της Αττικής Κατηγορία:Δήμος Τροιζηνίας
Αμέρικο Κάστρο
Ο Αμέρικο Κάστρο ήταν Ισπανός διανοούμενος, ακαδημαϊκός, φιλόλογος και ιστορικός. Ανήκε στη φιλελεύθερη ισπανική διανόηση του πρώτου μισού του 20ού αιώνα που συγκεντρώθηκε γύρω από το Φιλελεύθερο Μορφωτικό Ίδρυμα ενώ συμμετείχε στην ίδρυση του Περιοδικού Ισπανικής Φιλολογίας μαζί με τον Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ. Πολιτικά ήταν φιλελεύθερος και υποστηρικτής της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, γεγονός που τον οδήγησε στην εξορία κατά τη διάρκεια και με το πέρας του Ισπανικού Εμφυλίου. Εδραίωσε τις ισπανικές σπουδές στις ΗΠΑ και έκτισε τη φήμη του ως ο θεωρητικός της μεσαιωνικής Ιβηρικής των τριών πολιτισμών με το βιβλίο La realidad histórica de España που προκάλεσε πολεμική με τον έτερο Ισπανό ιστορικό Κλάουδιο Σάντσεθ Αλβορνόθ. Η κύρια σχολή σκέψης που ακολούθησε ήταν ο ιστορικός σχετικισμός.