cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εδαφική εξέλιξη της Πολωνίας
Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιγκ (Ναπολεόντειο)
Η Πρωσία είχε αποκτήσει την πόλη Ντάντσιγκ κατά τη διάρκεια του δεύτερου διαμελισμού της Πολωνίας το 1793. Μετά την ήττα του Βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας στη Μάχη της Ιένας-Άουερστετ το 1806, σύμφωνα με τη Γαλλο-Πρωσική Συνθήκη του Τιλσίτ της 9ης Ιουλίου 1807, το έδαφος του ελεύθερου κράτους διαχωρίστηκε από εδάφη που αποτελούσαν μέρος της Επαρχίας της Δυτικής Πρωσίας.
1809
Το 1809, ξεκίνησε ένας σύντομος πόλεμος με την Αυστριακή Αυτοκρατορία. Παρόλο που το Δουκάτο της Βαρσοβίας κέρδισε τη Μάχη του Ράσιν, τα αυστριακά στρατεύματα μπήκαν στη Βαρσοβία, αλλά το δουκάτο και οι γαλλικές δυνάμεις ξεπέρασαν τον εχθρό τους και κατέλαβαν την Κρακοβία, το Λβουφ και πολλές από τις περιοχές που προσαρτήθηκαν από την Αυστρία στους διαμελισμούς της Πολωνίας. Μετά τη Μάχη του Βάγκραμ, η Συνθήκη του Σενμπρούν που ακολούθησε επέτρεψε σημαντική επέκταση της επικράτειας του Δουκάτου προς τα νότια με την ανάκτηση των κάποτε πολωνικών και λιθουανικών εδαφών.
1815
εναλλ.=Territorial changes of Poland 1815|δεξιά|μικρογραφία Μετά την αποτυχημένη εισβολή του Ναπολέοντα στη Ρωσία, το δουκάτο καταλήφθηκε από πρωσικά και ρωσικά στρατεύματα μέχρι το 1815, οπότε μοιράστηκε επίσημα μεταξύ των δύο χωρών στο Συνέδριο της Βιέννης.
Πολωνία του Συνεδρίου
Η Πολωνία του Συνεδρίου δημιουργήθηκε έξω από το Δουκάτο της Βαρσοβίας στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815, όταν τα ευρωπαϊκά κράτη αναδιοργάνωσαν την Ευρώπη μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους.
Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν
Το Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν ήταν μια περιοχή στο Βασίλειο της Πρωσίας στα πολωνικά εδάφη, κοινώς γνωστό ως «Μείζων Πολωνία» μεταξύ των ετών 1815-1848. Σύμφωνα με το Συνέδριο της Βιέννης έπρεπε να υπάρξει αυτονομία. Στην πράξη υποτάχθηκε στην Πρωσία και τα διακηρυγμένα δικαιώματα για τους Πολωνούς δεν τηρήθηκαν. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε ανεπίσημα στη συνέχεια για να δηλώσει την περιοχή, ειδικά από τους Πολωνούς και σήμερα χρησιμοποιείται από τους σύγχρονους ιστορικούς για να περιγράψει διαφορετικές πολιτικές οντότητες μέχρι το 1918. Πρωτεύουσά της ήταν το Πόζεν (σημερινό Πόζναν).
1831
εναλλ.=Territorial changes of Poland 1831|δεξιά|μικρογραφία Μετά τη Νοεμβριανή Εξέγερση, η Πολωνία του Συνεδρίου έχασε το καθεστώς ηςυ ως κυρίαρχο κράτος το 1831 και η διοικητική διαίρεση της αναδιοργανώθηκε. Η Ρωσία εξέδωσε ένα «οργανικό διάταγμα» για τη διατήρηση των δικαιωμάτων των κατοίκων στην Πολωνία του Συνεδρίου, αλλά κατάργησε το Σέιμ. Αυτό σήμαινε ότι η Πολωνία υπόκεινταν σε κυριαρχία με ρωσικό στρατιωτικό διάταγμα.
1846
εναλλ.=Territorial changes of Poland 1846|δεξιά|μικρογραφία Μετά την αποτυχημένη Εξέγερση της Κρακοβίας, η Ελεύθερη Πόλη της Κρακοβίας προσαρτήθηκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία.
1848
εναλλ.=Territorial changes of Poland 1848|δεξιά|μικρογραφία Μετά την ήττα της Πολωνίας του Συνεδρίου, πολλοί Πρώσοι φιλελεύθεροι συμπάσχησαν με το αίτημα για την αποκατάσταση του πολωνικού κράτους. Την άνοιξη του 1848 η νέα φιλελεύθερη πρωσική κυβέρνηση επέτρεψε κάποια αυτονομία στο Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν με την ελπίδα να συμβάλει στην υπόθεση μιας νέας πολωνικής πατρίδας. Λόγω πολλών παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της οργής της γερμανόφωνης μειονότητας του Πόζεν, η πρωσική κυβέρνηση ανέτρεψε την πορεία της. Μέχρι τον Απρίλιο του 1848, ο πρωσικός στρατός είχε ήδη καταστείλει τις πολωνικές πολιτοφυλακές και τις Εθνικές Επιτροπές που προέκυψαν τον Μάρτιο. Μέχρι το τέλος του έτους το δουκάτο είχε χάσει τα τελευταία απομεινάρια της επίσημης αυτονομίας του και υποβαθμίστηκε σε επαρχία του πρωσικού βασιλείου.
Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία και κατοχή (1918 έως 1945)
Εδαφικές αλλαγές κατά τη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία και την κοινή γερμανική-σοβιετική κατοχή της Πολωνίας, ξεκινώντας από το σχηματισμό της Δημοκρατίας και τελειώνοντας με το τέλος της κατοχής.
1918
μικρογραφία| Οι κόκκινες και πράσινες λωρίδες αντιπροσωπεύουν τη [[Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ|Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ]] Η Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας ανακηρύχθηκε την 1η Νοεμβρίου 1918, με πρωτεύουσα το Κίεβο. Η Δημοκρατία διεκδίκησε την κυριαρχία της στην Ανατολική Γαλικία, συμπεριλαμβανομένων των Καρπαθίων μέχρι την πόλη Νόβι Σοντς στα δυτικά, καθώς και τη Βολυνία, την Ρουθηνία των Καρπαθίων και τη Βουκοβίνα. Παρόλο που η πλειοψηφία του πληθυσμού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Δυτικής-Ουκρανίας ήταν Ουκρανοί, μεγάλα τμήματα της αξιωθείσας επικράτειας θεωρήθηκαν πολωνικά από τους Πολωνούς. Στο Κίεβο οι Ουκρανοί κάτοικοι υποστήριξαν τη διακήρυξη, η σημαντική εβραϊκή μειονότητα της πόλης δέχτηκε ή παρέμεινε ουδέτερη απέναντι στην ουκρανική διακήρυξη και η πολωνική πλειοψηφία σοκαρίστηκε όταν βρέθηκε σε ένα διακηρυγμένο ουκρανικό κράτος.
Αναδημιουργία της Πολωνίας
μικρογραφία| Οι λευκές και πράσινες λωρίδες δείχνουν το μέγιστο βαθμό που οι Ρώσοι μπόρεσαν να προχωρήσουν και όσο πιο μακριά οι Πολωνοί κατάφεραν να επιτεθούν στη Ρωσία κατά τη διάρκεια του [[Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος|Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου. Οι μπλε και άσπρες λωρίδες υποδηλώνουν τη μάχη με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας]] Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Πολωνοί ξεσηκώθηκαν στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας στις 27 Δεκεμβρίου 1918 στο Πόζναν μετά από μια πατριωτική ομιλία του Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι, διάσημου Πολωνού πιανίστα. Οι μάχες συνεχίστηκαν έως τις 28 Ιουνίου 1919, οπότε υπογράφηκε η Συνθήκη των Βερσαλλιών, η οποία αναδημιουργούσε το έθνος της Πολωνίας. Από την ηττημένη Γερμανική Αυτοκρατορία, η Πολωνία έλαβε τα ακόλουθα:
Η Πολωνία καταλαμβάνει τη Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας
μικρογραφία| Οι λευκές και πράσινες λωρίδες δείχνουν το μέγιστο βαθμό που οι Ρώσοι μπόρεσαν να προχωρήσουν και όσο πιο μακριά οι Πολωνοί κατάφεραν να επιτεθούν στη Ρωσία κατά τη διάρκεια του [[Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος|Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου]] Στις 17 Ιουλίου 1919, υπογράφηκε κατάπαυση του πυρός στον Πολωνικό-Ουκρανικό Πόλεμος με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας (ΛΔΔΟ). Στο πλαίσιο της συμφωνίας, η Πολωνία κράτησε το έδαφος της ΛΔΔΟ. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας συγχωνεύτηκε στη συνέχεια με την Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας (ΛΔΟ). Στις 25 Ιουνίου 1919, το Ανώτατο Συμβούλιο των Συμμάχων μετέφερε την Ανατολική Γαλικία (έδαφος της ΛΔΔΟ) στην Πολωνία.
Ελεύθερη πόλη του Ντάντσιχ
Η Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ (Γκντανσκ) δημιουργήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1920, σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 100 (τμήμα XI του μέρους ΙΙΙ) της Συνθήκης των Βερσαλλιών του 1919. Όπως αναφέρεται στη Συνθήκη, η περιοχή έπρεπε να παραμείνει χωρισμένη από τη Γερμανία και την Πολωνία, αλλά δεν ήταν ανεξάρτητο κράτος. Η Ελεύθερη Πόλη ήταν υπό την προστασία της Κοινωνίας των Εθνών και τέθηκε σε δεσμευτική τελωνειακή ένωση με την Πολωνία.
Η Πολωνία έλαβε πλήρη δικαιώματα ανάπτυξης και συντήρησης των μεταφορών, της επικοινωνίας και των λιμενικών εγκαταστάσεων στην πόλη. Η Ελεύθερη Πόλη δημιουργήθηκε για να δώσει στην Πολωνία πρόσβαση σε ένα λιμάνι μεγάλου μεγέθους. αριστερά|μικρογραφία| Λιθουανικές αξιώσεις γης
Πολωνικός-Λιθουανικός Πόλεμος
μικρογραφία| Τα ρωσικά σύνορα εμφανίζονται αν και η Ειρήνη της Ρίγας δεν έχει υπογραφεί Ο Πολωνικός-Λιθουανικός Πόλεμος ήταν μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ Λιθουανίας και Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, που διήρκεσε από τον Αύγουστο του 1920 έως τις 7 Οκτωβρίου 1920, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολύ καιρό μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας τους και από τις δύο χώρες. Ήταν μέρος μιας ευρύτερης σύγκρουσης για τον αμφισβητούμενο εδαφικό έλεγχο των πόλεων Βίλνιους (πολ.: Βίλνο), Σουβάουκι (λιθ.: Σουβάλκαϊ) και Αουγκούστουφ (λιθ.: Αουγκούσταβας).
Μετά τον πόλεμο, η Δημοκρατία της Κεντρικής Λιθουανίας δημιουργήθηκε το 1920 μετά τη σταδιακή εξέγερση στρατιωτών της 1ης Λιθουανικής-Λευκορωσικής Μεραρχίας Πεζικού του Πολωνικού Στρατού, υποστηριζόμενη από την πολωνική αεροπορία, το ιππικό και το πυροβολικό. Με επίκεντρο την ιστορική πρωτεύουσα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, τη Βίλνα, για δεκαοκτώ μήνες η οντότητα λειτούργησε ως ουδέτερο κράτος μεταξύ της Πολωνίας, από την οποία εξαρτιόταν και της Λιθουανίας, η οποία διεκδικούσε την περιοχή.
Διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία
μικρογραφία| Τα σύνορα Ρωσίας-Πολωνίας συμφωνήθηκαν στις 18 Οκτωβρίου 1920. Λίγο μετά τη Μάχη της Βαρσοβίας, οι Μπολσεβίκοι μήνυσαν για ειρήνη. Οι Πολωνοί, εξαντλημένοι, υπό συνεχή πίεση από τις δυτικές κυβερνήσεις και την Κοινωνία των Εθνών, και με τον στρατό τους να ελέγχει την πλειοψηφία των αμφισβητούμενων εδαφών, ήταν πρόθυμοι να διαπραγματευτούν. Οι Σοβιετικοί έκαναν δύο προσφορές: η μία στις 21 Σεπτεμβρίου και η άλλη στις 28 Σεπτεμβρίου. Η πολωνική αντιπροσωπεία έκανε μια αντπροσφορά στις 2 Οκτωβρίου. Στις 5 Οκτωβρίου, οι Σοβιετικοί προσέφεραν τροποποιήσεις στην πολωνική προσφορά, τις οποίες η Πολωνία δέχτηκε. Η ανακωχή μεταξύ Πολωνίας από τη μία και Σοβιετικής Ουκρανίας και Σοβιετικής Ρωσίας από την άλλη υπογράφηκε στις 12 Οκτωβρίου και τέθηκε σε ισχύ στις 18 Οκτωβρίου. Ακολούθησαν μακρές διαπραγματεύσεις, με τη Ειρήνη της Ρίγας να υπογράφεται τον Μάρτιο του 1921. Η αξιολόγηση του σχετικού πλεονεκτήματος δεν είναι καθολικά αποδεκτή. Οι εκτιμήσεις των αποτελεσμάτων ποικίλλουν, κυρίως μεταξύ του να χαρακτηρίσουν το αποτέλεσμα ως πολωνική νίκη και να είναι ασαφής, με το τελευταίο κυρίως από Ρώσους ιστορικούς της σοβιετικής εποχής. Ωστόσο, στη μυστική του έκθεση στην 9η Διάσκεψη του Μπολσεβίκικου Κόμματος στις 20 Σεπτεμβρίου 1920, ο Λένιν αποκάλεσε την έκβαση του πολέμου «Με μια λέξη, μια γιγαντιαία, ανήκουστη ήττα», θεωρώντας ότι ήθελε να πλησιάσει στους Γερμανούς κομμουνιστές επαναστάτες να τους βοηθήσουν και να ιδρύσουν μια σοσιαλιστική μαρξιστική δημοκρατία εκεί.
Διαπραγματεύσεις με την Τσεχοσλοβακία
μικρογραφία| Προσαρμογές εδάφους μεταξύ Τσεχοσλοβακίας (πράσινο) και Πολωνίας (κόκκινο). Κατά τα τελευταία χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Πολωνοί και Τσεχοσλοβάκοι διπλωμάτες συναντήθηκαν για να κανονίσουν ένα κοινό σύνορο μεταξύ των δύο νέων χωρών. Μέχρι την κήρυξη της ανακωχής, το μεγαλύτερο μέρος των συνόρων συμφωνήθηκε εκτός από τρεις μικρές πολιτικά και οικονομικά ευαίσθητες περιοχές με Πολωνούς και Τσεχοσλοβάκους κατοίκους: Τσιέσιν, Οράβα και Σπις.
Η Σιλεσία του Τσιέσιν ή το Δουκάτο του Τσιέσιν ήταν μια μικρή περιοχή που η απογραφή πριν τον Α΄΄\ Παγκόσμιο Πόλεμο έδειξε ότι ήταν κυρίως πολωνική σε τρεις περιοχές (Τέσεν, Μπιέλσκο και Φρίστατ) και κυρίως τσεχική στην τέταρτη περιοχή του Φρίντεκ. Η οικονομική σημασία της Σιλεσίας του Τσιέσιν έγκειται στην πλούσια λεκάνη άνθρακα γύρω από την Κάρβινα και στην πολύτιμη σιδηροδρομική γραμμή Κόσιτσε-Μποχουμίν, η οποία συνέδεε τη Βοημία με τη Σλοβακία. Στη βόρεια Σιλεσία του Τσιέσιν, ο σιδηροδρομικός κόμβος του Μποχουμίν χρησίμευσε ως σταυροδρόμι για διεθνείς μεταφορές και επικοινωνίες.
Οι διεκδικήσεις για αυτές τις περιοχές έγιναν βίαιες το 1919 με μια σύντομη στρατιωτική σύγκρουση, τον Επταήμερο Πόλεμο, μεταξύ πολωνικών και τσεχοσλοβακικών μονάδων. Οι συμμαχικές κυβερνήσεις πίεσαν για κατάπαυση του πυρός και στις 3 Φεβρουαρίου 1919 υπογράφηκε συμφωνία Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας στα σύνορα με βάση τη συμφωνία εθνικής διαίρεσης της 5ης Νοεμβρίου 1918. Αυτό άλλαξε αργότερα στο Συνέδριο των Πρεσβευτών στο Σπα του Βελγίου στις 28 Ιουλίου 1920. Το Τσιέσιν χωρίστηκε κατά μήκος του ποταμού Όλζα μεταξύ των δύο νεοσύστατων κρατών της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας. Τα μικρότερα δυτικά προάστια του Τσιέσιν ενώθηκαν με την Τσεχοσλοβακία ως νέα πόλη Τσέσκι Τσέσιν, μαζί με το σιδηρόδρομο και τη λεκάνη άνθρακα της Κάρβινα. Η Πολωνία έλαβε το τμήμα του Τσιέσιν ανατολικά του ποταμού Όλζα. Το Συνέδριο των Πρεσβευτών χώρισε την περιοχή την ώρα που ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε τη Βαρσοβία.
Ο περιοχή Οράβα προέκυψε πριν από τον 15ο αιώνα. Το έδαφος της περιοχής βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Οράβα μεταξύ του χωριού Ζαζριβά και των Όρεων Τάτρα. Το Σπις βρίσκεται ανάμεσα στα Υψηλά Τάτρα και τον ποταμό Ντουνάγιετς στα βόρεια, στις πηγές του ποταμού Βαχ στα δυτικά, στα σλοβακικά όρη ορυκτών και τον ποταμό Χνιλέτς στα νότια και μια γραμμή που τρέχει από την πόλη Στάρα Λουμποβνά, μέσω της οροσειράς Μπρανίσκο, στην πόλη Μαργκετσάνι στα ανατολικά. Ενώ τα σύνορα Οράβα και Σπις ήταν σε διαιτησία, πολλές ομάδες πάλεψαν για να είναι μέρος της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένων πολλών Πολωνών συγγραφέων. Άρχισαν να γράφουν για υποτιθέμενους τριακόσιους χιλιάδες Πολωνούς που ζούσαν στην περιοχή Οράβα.
Το Συνέδριο των Πρεσβευτών αποφάσισε ότι η Τσεχοσλοβακία θα παραχωρήσει στην Πολωνία ορισμένα χωριά από τις περιοχές Οράβα και Σπις.
1921
μικρογραφία| Βιομηχανική περιοχή της Άνω Σιλεσίας (κόκκινο) στην Πολωνία μετά το [[δημοψήφισμα της Άνω Σιλεσίας το 1921.]] Στα τέλη του 1921 πραγματοποιήθηκε προσαρμογή των συνόρων μεταξύ της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και της Πολωνίας ως αποτέλεσμα των σιλεσικών εξεγέρσεων. Η εξέγερση ήταν μια σειρά τριών ένοπλων ανταρσιών που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1919 και 1921 από τον πολωνικό λαό στην περιοχή της Άνω Σιλεσίας κατά της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ο Πολωνοί της περιοχής ήθελαν να συμμετάσχουν στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, η οποία ιδρύθηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 είχε ζητήσει δημοψήφισμα στην Άνω Σιλεσία το 1921 για να καθοριστεί εάν το έδαφος πρέπει να είναι μέρος της Γερμανίας ή της Πολωνίας.
Το δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου 1921, δύο ημέρες μετά την υπογραφή της Ειρήνης της Ρίγας, η οποία τερμάτισε τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο. Στο δημοψήφισμα, 707.605 ψήφοι δόθηκαν για τη Γερμανία και 479.359 για την Πολωνία. Οι Γερμανοί είχαν την πλειοψηφία για 228.246 ψήφους. Στα τέλη Απριλίου 1921, κυκλοφόρησαν φήμες ότι η Άνω Σιλεσία θα έμενε στη Γερμανία. Αυτό οδήγησε στην Τρίτη Πολωνική Εξέγερση τον Μάιο-Ιούλιο του 1921. Το ζήτημα του προβλήματος της Άνω Σιλεσίας παραδόθηκε σε ένα συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών. Η επιτροπή, αποτελούταν από τέσσερις εκπροσώπους - από το Βέλγιο, τη Βραζιλία, την Ισπανία και την Κίνα. Η επιτροπή συγκέντρωσε τα δικά της δεδομένα, παίρνοντας συνεντεύξεις από Πολωνούς και Γερμανούς από την περιοχή. Με βάση τις εκθέσεις αυτής της επιτροπής και των εμπειρογνωμόνων της, τον Οκτώβριο του 1921 το Συμβούλιο παραχώρησε το μεγαλύτερο μέρος της βιομηχανικής περιοχής της Άνω Σιλεσίας στην Πολωνία.
1924
δεξιά|μικρογραφία| Η [[Λιπνίτσα Βιέλκα (Πόβιατ Νόβι Ταργκ)|Λιπνίτσα Βιέλκα (κόκκινο) πήγε στην Πολωνία και οι Σουχά Χορά και Χλαντόβκα (πράσινο) πήγαν στην Τσεχοσλοβακία.]] Η πολωνική κυβέρνηση δεν ήταν ικανοποιημένη με τα σύνορα Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας που αποφασίστηκαν από τη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού ή από το Συνέδριο των Πρεσβευτών. Το ζήτημα επιλύθηκε μόνο από το Συμβούλιο του Μόνιμου Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαιοσύνης της Κοινωνίας των Εθνών στις 12 Μαρτίου 1924, το οποίο αποφάσισε ότι η Τσεχοσλοβακία πρέπει να διατηρήσει το έδαφος της Γιαβοζίνα και το οποίο συνεπάγεται (τον Ιούνιο του ίδιου έτους) μια πρόσθετη ανταλλαγή εδαφών στο Οράβα - η περιοχή γύρω από τη Λιπνίτσα Βιέλκα πήγε στην Πολωνία, η περιοχή γύρω από τις Σουχά Χορά και Χλαντόβκα στην Τσεχοσλοβακία.
1938
δεξιά|μικρογραφία| Εδάφη με κόκκινο χρώμα που καταλήφθηκαν από την Πολωνία. Καθώς η Τσεχοσλοβακία είχε απορροφηθεί στο Γερμανικό Ράιχ, το Ζαόλζιε, το τσεχικό μισό του Τσιέσιν, προσαρτήθηκε στην Πολωνία το 1938 μετά τη Συμφωνία του Μονάχου και την Πρώτη Απόφαση της Βιέννης. Το μεσημέρι της 30ης Σεπτεμβρίου, η Πολωνία έδωσε τελεσίγραφο στην κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας. Ζήτησε την άμεση εκκένωση των τσεχικών στρατευμάτων και της αστυνομίας από τη Ζαόλζιε και έδωσε στην Πράγα διορία μέχρι το μεσημέρι της επόμενης ημέρας. Στις 11:45 π.μ. την 1η Οκτωβρίου, το υπουργείο Εξωτερικών της Τσεχίας κάλεσε τον Πολωνό πρέσβη στην Πράγα και του είπε ότι η Πολωνία θα μπορούσε να έχει αυτό που ήθελε. Η Πολωνία κατηγορήθηκε ως συνεργός της ναζιστικής Γερμανίας. αριστερά|μικρογραφία| Ο διαμελισμός της Τσεχοσλοβακίας Η Πολωνία προσάρτησε τη γη από το βόρειο Σπις και τη βόρεια Οράβα, συμπεριλαμβανομένων των εδαφών γύρω από τις Σουχά Χορά και Χλαντόβκα, γύρω από τη Γιαβορίνα, γύρω από τη Λεσνίτσα στα Όρη Πιενίνι, μια μικρή περιοχή γύρω από Σκαλιτέ και κάποιες άλλες πολύ μικρές παραμεθόριες περιοχές. Έλαβαν επίσημα τα εδάφη την 1η Νοεμβρίου 1938. Οι πολωνικές στρατιωτικές ομάδες άρχισαν να αφομοιώνουν τον πληθυσμό. Η πολωνική γλώσσα εισήχθη ως η μόνη επίσημη γλώσσα και η Σλοβακική Υπηρεσία Μυστικών Πληροφοριών εκτοπίστηκε από τα εδάφη.
1939
εναλλ.=Territorial changes of Poland 1939|δεξιά|μικρογραφία
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1939, η Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση εισέβαλαν στην Πολωνία και τη χώρισαν σύμφωνα με το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ.
Μετά την εισβολή, η Γερμανία προσάρτησε τα εδάφη που έχασε από την ανασχηματισμένη Πολωνία το 1919-1922 με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών: τον Πολωνικό Διάδρομο, τη Δυτική Πρωσία, την Επαρχία του Πόζεν και τμήματα της ανατολικής Άνω Σιλεσίας. Το συμβούλιο της Ελεύθερης Πόλης του Ντάντσιχ ψήφισε να γίνει ξανά μέρος της Γερμανίας, αν και οι Πολωνοί και οι Εβραίοι στερήθηκαν το δικαίωμα ψήφου και όλα τα μη ναζιστικά πολιτικά κόμματα απαγορεύτηκαν. Τμήματα της Πολωνίας που δεν ήταν μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας ενσωματώθηκαν επίσης στο Ράιχ.
Δύο διατάγματα του Αδόλφου Χίτλερ (8 Οκτωβρίου και 12 Οκτωβρίου 1939) προέβλεπαν τη διαίρεση των προσαρτημένων περιοχών της Πολωνίας στις ακόλουθες διοικητικές μονάδες:
αριστερά|μικρογραφία| Η ΕΣΣΔ και η ναζιστική Γερμανία μοίρασαν την Πολωνία Αυτά τα εδάφη είχαν έκταση 94.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και πληθυσμό 10.000.000 ανθρώπων. Το υπόλοιπο πολωνικό έδαφος προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση ή έγινε ζώνη κατοχής του υπό γερμανικό έλεγχο Γενικού Κυβερνείου. Οι ανατολικές περιοχές της Πολωνίας έγιναν μέρος είτε της Λευκορωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (συμπεριλαμβανομένων των Μπιαουίστοκ, Γουόμζα, Μπαρανοβίτσε και Μπρεστ) είτε της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας (συμπεριλαμβανομένων των Λβουφ, Ταρνόπολ, Λουτσκ, Ρούβνε και Στανισουάβουφ). Η πόλη Βίλνιους (πολωνικά: Wilno) με την παρακείμενη περιοχή της καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και επέστρεψε στη Λιθουανία.
Μετά τη γερμανική επίθεση στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, το Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ, το οποίο περιελάμβανε τα πόβιατ Μπιαουίστοκ, Μπιελσκ Ποντλάσκι, Γκραγέβο, Γουόμζα, Σοκούουκα, Βολκοβίσκ και Γκρόντνο, «προσαρτήθηκε» (δεν ενσωματώθηκε) στην Ανατολική Πρωσία. Τα πρώην Βοεβοδάτα Λβουφ, Στανισουάβουφ και Ταρνόπολ προσαρτήθηκαν στο Γενικό Κυβερνείο, σχηματίζοντας την πέμπτη περιφέρεια του, Περιφέρεια της Γαλικίας (Distrikt Galizien).
Κομμουνιστική και σύγχρονη Πολωνία από το 1945
Εδαφικές αλλαγές κατά τη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας και τη σύγχρονη Τρίτη Πολωνική Δημοκρατία, από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αλλαγές στα σύνορα Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης
μικρογραφία| Προσαρμογή των συνόρων μεταξύ Πολωνίας και ΕΣΣΔ στις 16 Αυγούστου 1945. Στις 16 Αυγούστου 1945, υπογράφηκε συνοριακή συμφωνία μεταξύ Πολωνίας και ΕΣΣΔ. Το δυτικό τμήμα της ΣΣΔ της Λευκορωσίας παραχωρήθηκε στην Πολωνία. Το Όμπλαστ Μπελάστοκ χωρίστηκε σε σοβιετικά όμπλαστ Μπρεστ και Χροντνά και σε πολωνικό Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ.
Ως αποτέλεσμα, η Πολωνία έχασε περίπου 178.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της προπολεμικής επικράτειάς της στα ανατολικά, αλλά κέρδισε περίπου 101.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στα δυτικά και βόρεια.
Τσεχοσλοβακία
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας ήθελε να επιστρέψει στα σύνορα του 1920 μεταξύ των δύο εθνών, ενώ οι Πολωνοί κάτοικοι του Ζαόλζιε ήταν υπέρ των συνόρων της 31ης Αυγούστου 1939. Στις 20 Μαΐου 1945, υπογράφηκε στην Τρστενά μια συμφωνία για επιστροφή στα σύνορα του 1938 της Πολωνίας και την επόμενη μέρα οι συνοριοφύλακες της Τσεχοσλοβακίας μετακόμισαν στα παλιά σύνορα της Τσεχοσλοβακίας. Σε πολλά σημεία υπήρξαν μάχες μεταξύ πολωνικών και τσεχοσλοβακικών πολιτοφυλακών, αλλά η κατάσταση ηρέμησε με την άφιξη των πολωνικών στρατευμάτων στις 17 Ιουλίου 1945. Η πολωνική κυβέρνηση δεν ήθελε ακόμη να εγκαταλείψει το Ζαόλζιε και στις 16 Ιουνίου 1945, ο Στρατάρχης Μίχαου Ρόλα-Ζιμιέρσκι εξέδωσε την οδηγία με αριθμό 00336, η οποία διέταξε το 1ο Τεθωρακισμένο Σώμα του Πολωνικού Στρατού να συγκεντρωθεί στην περιοχή του Ρίμπνικ και να καταλάβει το Ζαόλζιε. Ωστόσο, οι Σοβιετικοί αποφάσισαν να παραδώσουν την περιοχή στην Τσεχοσλοβακία και οι Πολωνοί ακολούθησαν την οδηγία της Μόσχας. Οι Τσέχοι ζήτησαν τις πρώην γερμανικές περιοχές των Κουότσκο, Γκουουμπτσίτσε και Ρατσίμπους, αλλά μετά τη σοβιετική διαμεσολάβηση, όλες οι πλευρές υπέγραψαν μια συνθήκη στις 21 Σεπτεμβρίου 1945, η οποία αποδέχθηκε την συνοριακή γραμμή Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας και Γερμανίας-Τσεχοσλοβακίας ως συνοριακό όριο μεταξύ των δύο χωρών.
1948
μικρογραφία| Το χωριό [[Μεντίκα, κοντά στο Πσέμισλ, μετατέθηκε στην Πολωνία.]] Τα πολωνικά σύνορα υπέστησαν μια μικρή διόρθωση το 1948, όταν το χωριό Μεντίκα, κοντά στο Πσέμισλ, μετατέθηκε στην Πολωνία.
1949
Το 1949, υπήρξε μια μικρή ανταλλαγή εδάφους μεταξύ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ). Αυτό που είναι τώρα ο οδικός κόμβος B 104/B 113 στο Λίνκεν στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία στα δυτικά της πολωνικής πόλης Λουμπιέσιν, μεταφέρθηκε από την Πολωνία στη ΛΔΓ με αντάλλαγμα μια στενή λωρίδα γης που βρίσκεται ακριβώς στη δυτική πλευρά του δρόμου που συνέδεε τους οικισμούς Λίνκι και Μπουκ. Αυτή η κίνηση επέβαλε τη δημιουργία ενός νέου δρόμου που θα συνδέει τον Λουμπιζίν με τον Λίνκι και τον Μπουκ, που αντικατοπτρίζει το νέο σχήμα των συνόρων.
1951
εναλλ.=Territorial changes of Poland 1951|δεξιά|μικρογραφία Στις 15 Φεβρουαρίου 1951, ο Αλεξάντερ Ζαβάτσκι, ο πρόεδρος της Πολωνικής Δημοκρατίας και ο Αντρέι Βισίνσκι, ο Πρόεδρος του Ανώτατου Σοβιέτ της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, υπέγραψαν τη ''Συνθήκη Νο. 6222. Συμφωνία μεταξύ της Πολωνικής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών σχετικά με την ανταλλαγή τομέων των κρατικών τους εδαφών''. Η συνθήκη ήταν προσαρμογή των συνόρων, με την Πολωνία και τη Σοβιετική Ένωση να ανταλλάσσουν 280 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους.
Το 1951, μια μικρή έκταση γης στο νησί Ουζέντομ (πολωνικά: Uznam) παραχωρήθηκε από τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία) στην Πολωνία. Ο σταθμός άντλησης νερού για το Σφινοούιστσε βρίσκεται σε αυτήν τη γη και ως εκ τούτου παραδόθηκε στην Πολωνία. Σε αντάλλαγμα, μια περιοχή παρόμοιου μεγέθους βόρεια του Μέσχεριν, συμπεριλαμβανομένου του χωριού Στάφελντε (πολωνικά: Staw), μετατέθηκε από την Πολωνία στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας.
1958
Στις 13 Ιουνίου 1958, υπογράφηκε στη Βαρσοβία η Συμφωνία σχετικά με την οριστική οριοθέτηση των κρατικών συνόρων μεταξύ της Τσεχοσλοβακίας και της Πολωνίας. Ο Άνταμ Ραπάτσκι υπέγραψε για την Πολωνία και ο Βάτσλαφ Νταβίντ υπέγραψε για την Τσεχοσλοβακία. Η συνθήκη επιβεβαίωσε τα σύνορα στη γραμμή της 1ης Ιανουαρίου 1938, την κατάσταση πριν από τη ναζιστική Συμφωνία του Μονάχου να μεταφέρει έδαφος από την Τσεχοσλοβακία στην Πολωνία.
1975
μικρογραφία| Εδαφικές αλλαγές κατά μήκος του [[Ντουνάγιετς|ποταμού Ντουνάγιετς το 1975]] Τον Μάρτιο του 1975, η Τσεχοσλοβακία και η Πολωνία τροποποίησαν τα σύνορά τους κατά μήκος του Ντουνάγιετς για να επιτρέψουν στην Πολωνία να κατασκευάσει ένα φράγμα στην περιοχή του Τσόρστιν, νοτιοανατολικά της Κρακοβίας.
2002
a) in the area of a viewing tower on the surface of the saddle Dukielskie about 376 m², according to documents limit referred to in Article 1, paragraph 2
b) on the nameless island with an area of 2,289m², according to documents limit referred to in Article 1, paragraph 3
c) in the Polish village Jaworzynka region with an area of 304 m², according to documents limit referred to in Article 1, paragraph 4, including real estate, equipment and plants are transferred to the ownership of the Slovak Republic.
Territory of the Slovak Republic with an area of 2,969 m², including:
a) in the area of a viewing tower on Dukielskie enters an area of 376 m², according to documents limit referred to in Article 1, paragraph 2
b) Nokiel on the island with an area of 2,289 m², according to documents limit referred to in Article 1, paragraph 3
c) in the Slovak village Skalité region with an area of 304 m², according to documents limit referred to in Article 1, paragraph 4, including real estate, equipment and plants are transferred to the ownership of the Republic of Poland."
- Dziennik Ustaw z 2005 r. Nr 203 poz. 1686
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Σύνορα της Πολωνίας
Κέμιγιοκι
right|thumb|Χάρτης της λεκάνης του Κέμιγιοκι right|thumb|Ο Κέμιγιοκι περίπου 30 χιλιόμετρα μετά το [[Ροβανιέμι]] Ο Κέμιγιοκι (φινλ. Kemijoki, σουηδ. Kemi älv, βόρ.σάμι Giemajohka) είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος (550 χιλιόμετρα) ποταμός της Φινλανδίας.
Σχηματίζεται από τρεις μικρούς ποταμούς σε υψόμετρο 230 μέτρα, κοντά στο χωριό Σάβουκοσκι, το οποίο στη συνέχεια διασχίζει. Κατόπιν περνά από τις πόλεις Κέμιγιαρβι (όπου σχηματίζει την ομώνυμη λίμνη) και Ροβανιέμι, προτού εκβάλει στον Βοθνικό Κόλπο στο Κέμι.
Στο Ροβανιέμι ο Κέμιγιοκι συμβάλλει με τον μεγαλύτερο παραπόταμό του, τον Όουνασγιοκι. Παραπόταμοι του Κέμιγιοκι είναι επίσης ο Κίτινεν, ο Λούιρο, ο Ράουντανγιοκι και ο Τένιεγιοκι. Η λεκάνη απορροής του Κέμιγιοκι έχει έκταση 51.127,3 τ.χλμ., ενώ η μέση παροχή του φθάνει τα 556 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Το πρώτο υδροηλεκτρικό φράγμα στον Κέμιγιοκι κατασκευάσθηκε το 1949 στο Ίσοχααρα. Μέχρι σήμερα έχουν κατασκευασθεί συνολικά 15 υδροηλεκτρικά έργα στον ποταμό, ιδιοκτησίας δύο διαφορετικών εταιρειών. Το 2003 τα έργα αυτά παρήγαγαν συνολικά 4.300 γιγαβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας, δηλαδή περίπου το 34,5% της ολικής παραγωγής της χώρας από υδροηλεκτρικά εργοστάσια.
Παραπομπές
Κεμιγιοκι
ΚΣΦ Ρούσελαρε
Η ΚΣΦ Ρούσελαρε είναι μια βελγική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ρούσελαρε στη Δυτική Φλάνδρα. Συμμετείχε, για τελευταία φορά, στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου από την περίοδο 2005-06 έως την περίοδο 2009-10. Ιδρύθηκε στις 20 Ιουλίου 1921. Έδρα της ομάδας είναι το Schiervelde Stadion χωρητικότητας 9075 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου
Πολιτική της Αυστρίας
Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική εξουσία και τη νομοθετική. Ασχολείται αποκλειστικά με θέματα ομοσπονδιακού χαρακτήρα. Στη χώρα δεν υπάρχουν κρατικά δικαστήρια.
Το εθνικά και πολιτιστικά ετερογενές έθνος της Αυστρίας είναι ένα από τα πολλά κράτη που συνιστούσαν την Αυστροουγγαρία, μια μεγάλη πολυεθνική αυτοκρατορία που έπαψε να υπάρχει το 1918. Προοίμιο της Αυστριακής Δημοκρατίας ήταν η συνταγματική μοναρχία, στην οποία το νομοθετικό σώμα εκλεγόταν, από το 1897, μέσω της καθολικής ψήφου των ανδρών.
Οι αρχικές προσπάθειες της Αυστρίας να σταθεροποιηθεί, μετά την πτώση της μοναρχίας το 1918, παρακωλύθηκαν από τις οικονομικές δαπάνες των πολεμικών επανορθώσεων που απαιτήθηκαν από τους νικηφόρους συμμάχους. Η πρώτη Δημοκρατία της Αυστρίας (1918-1938) έκανε μερικές πρωτοποριακές μεταρρυθμίσεις στη δεκαετία του 1920, ιδιαίτερα στη Βιέννη, κάτι που χρησίμευσε ως πρότυπο για την κοινωνική πρόνοια μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εντούτοις, η Δημοκρατία εκφυλίστηκε βαθμιαία με τη φασιστική δικτατορία του 1933-1934, υπό τον καγκελάριο Ένγκελμπερτ Ντόλφους, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1934. Η πρώτη Δημοκρατία τελείωσε οριστικά με την προσάρτηση της χώρας από τη ναζιστική Γερμανία το 1938. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αυστρία συνέχισε το προηγούμενο μοντέλο της δημοκρατικής διακυβέρνησης.
Σύνταγμα
Το σύνταγμα της Αυστρίας χαρακτηρίζει το πολίτευμα ως ομοσπονδιακή δημοκρατία, που αποτελείται από εννέα αυτόνομα ομόσπονδα κράτη. Τόσο η ομοσπονδία, όσο και όλα τα κρατίδιά της έχουν συντάγματα, στα οποία καθορίζεται η διακυβέρνησή τους βάση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Πέρα από το γεγονός ότι τα κρατίδια στερούνται μιας ανεξάρτητης δικαιοσύνης και η αυτονομία τους είναι κατά ένα μεγάλο μέρος εννοιολογική, η κυβερνητική δομή της Αυστρίας είναι παρόμοια με αυτήν άλλων μεγαλύτερων ομοσπονδιακών δημοκρατιών, όπως η Γερμανία.
Ανώτατος άρχοντας
Ανώτατος άρχοντας της Αυστρίας είναι ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος (Bundespräsident), ο οποίος εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία για θητεία έξι ετών και περιορίζεται σε δύο συνεχόμενες θητείες. Ο σημερινός πρόεδρος της Αυστρίας, ο Χάιντς Φίσερ, εξελέγη στις προεδρικές εκλογές του 2010 για τη δεύτερή του θητεία. Το αξίωμα του Ομοσπονδιακού Προέδρου είναι σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπικό, παρόλο που το σύνταγμα του επιτρέπει να απολύσει το υπουργικό συμβούλιο ή να διαλύσει το εθνικό συμβούλιο και να προκηρύξει νέες εκλογές.
Επικεφαλής της κυβέρνησης
Ο Ομοσπονδιακός Καγκελάριος (Bundeskanzler) διορίζεται από τον Ομοσπονδιακό Πρόεδρο. Παρά το γεγονός ότι είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης, ο ίδιος δεν έχει την εξουσία να διευθύνει άλλα μέλη της κυβέρνησης. Μετά τις εκλογές του εθνικού συμβουλίου του 2008, ο Σοσιαλδημοκράτης Βέρνερ Φάιμαν, ορκίστηκε Καγκελάριος από τον Πρόεδρο Χάιντς Φίσερ, στις 2 Δεκεμβρίου 2008.
Κυβέρνηση
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αποτελείται από τον ομοσπονδιακό καγκελάριο, που διορίζεται από τον πρόεδρο, και από τους υπουργούς, που διορίζονται από τον πρόεδρο έπειτα από πρόταση του καγκελάριου. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είναι υπόλογη έναντι του εθνικού συμβουλίου και μπορεί να αναγκαστεί να παραιτηθεί από πρόταση μομφής εναντίον της. Η κυβέρνηση του Φάιμαν, που αποτελείται από μέλη του Σοσιαλδημοκρατικού και του Λαϊκού Κόμματος, ορκίστηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2008.
Άμεση δημοκρατία
Το νομικό σύστημα της Αυστρίας χαρακτηρίζεται από τρία διαφορετικά μέσα άμεσης δημοκρατίας: Δημοψήφισμα, λαϊκές πρωτοβουλίες και εθνικές δημοσκοπήσεις.
Για να πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα σχετικά με ένα νομοσχέδιο, πρέπει η πλειοψηφία των μελών του εθνικού συμβουλίου να το απαιτήσουν ή να διεξαχθεί με απόφαση του προέδρου μαζί με τη συγκατάθεση όλων των μελών της κυβέρνησης. Επίσης, σε περίπτωση σημαντικών αλλαγών στο σύνταγμα, μπορεί να διεξαχθεί δημοψήφισμα αν το ζητήσει το τουλάχιστον το ένα τρίτο των μελών του εθνικού συμβουλίου ή αν το απαιτήσει το ομοσπονδιακό συμβούλιο. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι δεσμευτικό και το εν λόγω νομοσχέδιο δεν είναι δυνατόν να γίνει νόμος, αν η πλειοψηφία των πολιτών το απορρίψει. Μέχρι τώρα έχουν υπάρξει δύο δημοψηφίσματα στην Αυστρία, με πιο πρόσφατο εκείνο που αφορούσε την ένταξη της Αυστρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το 1994.
Λαϊκές πρωτοβουλίες μπορούν να ξεκινήσουν μια νομοθετική διαδικασία, αν η πρωτοβουλία υπογραφεί από τουλάχιστον 100.000 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους. Σε εκείνη την περίπτωση, το εθνικό συμβούλιο πρέπει να εξετάσει το θέμα, παραλείποντας όλα τα άλλα θέματα που υπερισχύουν στην ημερήσια διάταξή του. Μέχρι το 2010 είχαν πραγματοποιηθεί 32 λαϊκές πρωτοβουλίες, από την εποχή της εισαγωγής τους το 1963.
Ρέουτ
Ο Ρέουτ (ρουμ. Răut, ουκρ. και ρωσ. Реут) είναι δεξιός παραπόταμος του Δνείστερου και ο τρίτος σε μήκος (286 χιλιόμετρα) ποταμός της Μολδαβίας (μετά τον Δνείστερο και τον Προύθο).
Γεωγραφία
Ο Ρέουτ πηγάζει νοτίως της κωμόπολης Ντοντουσένι, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 48°11΄30΄΄ Βόρειο και μήκος 27°34΄55΄΄ Ανατολικό, και σε υψόμετρο 170 μέτρα περίπου. Ακολουθεί γενικώς κατεύθυνση προς τα νοτιοανατολικά και εκβάλλει στον Δνείστερο στην πόλη Ντουμπασάρι, σε υψόμετρο 13 μέτρα. Διασχίζει τις πόλεις Μπάλτσι (δεύτερη μεγαλύτερη της Μολδαβίας), Ορχέι και Φλορέστι, καθώς και την κωμόπολη Μαρκουλέστι.
Πολιτική της Αυστρίας
Άμεση δημοκρατία
Οι εθνικές δημοσκοπήσεις ή συμβουλευτικά δημοψηφίσματα, σε αντίθεση με τα δημοψηφίσματα, διεξάγονται πριν από την ψήφιση κάποιου νόμου του εθνικού συμβουλίου. Τα αποτελέσματά τους δεν είναι νομικά δεσμευτικά. Μέχρι το 2015 μόλις μία εθνική δημοσκόπηση είχε διεξαχθεί.
Ρέουτ
Γεωγραφία
Η λεκάνη απορροής του Ρέουτ έχει έκταση 7.760 τ.χλμ., αλλά η μέση παροχή του φθάνει μόλις τα 5,7 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Μέχρι τον 18ο ή τον 19ο αιώνα ο Ρέουτ ήταν γενικώς πλωτός, αλλά σήμερα μπορούν να κινούνται σε αυτόν μόνο μικρές βάρκες.
Παραπομπές
Ρεουτ
2007 Μακάσκυ
Ο Μακάσκυ (McCuskey) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,80. Ανακαλύφθηκε το 1963 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Σίντνεϋ Μακάσκυ (Sidney Wilcox McCuskey), διευθυντή αστεροσκοπείου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μακάσκυ εκτιμάται σε 21,88 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,070.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μακασκυ
Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Όθων Α΄ (Otto I, 23 Νοεμβρίου 912 - 7 Μαΐου 973) ήταν βασιλιάς της Γερμανίας από το 936 και αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 962 μέχρι το θάνατό του το 973. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ερρίκου Α΄ του Ορνιθοθήρα και της Ματθίλδης, κόρης του κόμη Ντήτριχ του Ρίνγκελχαϊμ.
Ήταν επίσης σύζυγος της Έντγκυθ της Αγγλίας και αργότερα, μετά τον θάνατό της, έγινε σύζυγος της Αδελαΐδας της Βουργουνδίας.
Διαδέχθηκε (936) τον πατέρα του στη Σαξονία. Ο αυτοκρατορικός τίτλος είχε μείνει κενός για 40 περίπου χρόνια μετά τη δολοφονία του Βερεγγάριου του Φρίουλι (924), δισεγγονού του Καρλομάγνου και ο Όθων ήταν ένας από τους πολλούς διεκδικητές του. Τελικά κατάφερε να τον κατακτήσει το 962 μέσω της νομιμοποίησης του αιτήματός του που απέκτησε από τον γάμο του με τη Αδελαΐδα της Ιταλίας το 951. Ο Όθων και η Αδελαΐδα στέφθηκαν ταυτόχρονα και από κοινού αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαΐκής Αυτοκρατορίας στη θρυλική πρωτεύουσα του Καρλομάγνου, Άαχεν, από τον Χιλδελβέρτο, αρχιεπίσκοπο του Μάιν με την παρουσία των δουκών της Φραγκονίας, Σουηβίας, Βαυαρίας και Λωρραίνης.
Ο Όθων, μέσω του γάμου του με την Αδελαΐδα, θεωρούσε τον εαυτό του μόνο νόμιμο διάδοχο του Καρλομάγνου, του οποίου οι τελευταίοι διάδοχοι στη Δυτική Φραγκία είχαν πεθάνει από το 911, ενώ η Νευστρία βρισκόταν κάτω από την εξουσία των Καρολιδών. Παράλληλα είχε ισχυρότατη υποστήριξη από την εκκλησία. Ο Όθωνας έστρεψε το ενδιαφέρον του στην εκκλησία που είχε πολύ μεγάλη δύναμη με σκοπό να ιδρύσει ένα θεοκρατικό καθεστώς, με το οποίο θα μπορέσει να υποτάξει όλους τους ευγενείς. Το 938 μια πλούσια φλέβα χρυσού που ανακαλύφθηκε στη Σαξονία έφερε τεράστια οικονομικά κέρδη στην αυτοκρατορία για περισσότερο από δύο αιώνες.
Κατά την πρώιμη βασιλεία του, ο Όθων ανέπτυξε στενές σχέσεις με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ΄, ο οποίος κυβέρνησε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από το 913 μέχρι το θάνατό του το 959. Η Ανατολική Φραγκία και το Βυζάντιο έστειλαν πολλούς πρέσβεις ο ένας στον άλλο. Ο επίσκοπος Τίτμαρ του Μερσεβούργου, ένας μεσαιωνικός χρονογράφος, καταγράφει: «Μετά από αυτό [την ήττα του Γιλβέρτου το 939], κληρονόμοι από τους Έλληνες [Βυζαντινοί] έφεραν δύο φορές δώρα από τον αυτοκράτορά τους στον βασιλιά μας, και οι δύο ηγέτες βρίσκονταν σε περίοδο ομονοίας".
Αντιμέτωπος με τον αδελφό του Ερρίκο και πολλές άλλες εξεγέρσεις
thumb|left|200px|Σφραγίδα του Όθωνα Α΄(968)
Το 938 ο Όθων αντιμετώπισε μια σειρά από εξεγέρσεις όπως του Έμπερχαρτ, νέου δούκα της Βαυαρίας, και του Θάνκμαρ που απαιτούσε να πάρει το δουκάτο του Μερσεβούργου τις κατέστειλε όλες επιτυχώς. Οι εξεγέρσεις συνεχίστηκαν από τον Γιλβέρτο, δούκα της Λωρραίνης, και γαμπρό του Όθωνα που ορκίστηκε πίστη στον Λουδοβίκο Δ΄ της Γαλλίας. Ο Όθωνας συμμάχησε με όλους τους εχθρούς του Λουδοβίκου, όπως ο Ούγος ο Μέγας, ο Ερβέρτος Β΄ του Βερμαντουά, ο Γουλιέλμος Α΄ της Νορμανδίας και ο Αρνούλφος Α΄ της Φλάνδρας. Ο Ερρίκος, μικρότερος αδελφός του Όθωνα, συμμάχησε με τον Γιλβέρτο. Ο Όθων τους πολιόρκησε στο κάστρο του Σεβρεμόν και στη συνέχεια κατάφερε να καταδιώξει τον Λουδοβίκο Δ΄ ως την πρωτεύουσά του στο Λον, ενώ πολιόρκησε και τον δούκα της Φραγκονίας στο κάστρο του στον Ρήνο. Ο Φρειδερίκος, αρχιεπίσκοπος του Μάιντς, συμμάχησε με τον Ερρίκο και τον Γιλβέρτο, αλλά ο Όθωνας κατάφερε να καταστείλει την εξέγερση. Ο Γιλβέρτος πνίγηκε στον Ρήνο, ενώ ο Ερρίκος κατέφυγε στη Γαλλία όπου υποστήριξε τον Ούγο Καπέτο στη διαδοχή του Γαλλικού στέμματος.
Το 941, ο Όθων συμφιλιώθηκε με τον Ερρίκο λόγω της επέμβασης της μητέρας του, και ο Όθων έφυγε από τη Γαλλία αναγνωρίζοντας την κυριαρχία του Λουδοβίκου στη Λωρραίνη. Αργότερα αντιμετώπισε εξέγερση σλαβικών φυλών τότε ο Ερρίκος συνωμότησε για άλλη μια φορά με τον Φρειδερίκο του Μάιντς για τη δολοφονία του αδελφού του, η συνωμοσία αποκαλύφθηκε αλλά ο Όθων τελικά του έδωσε για άλλη μια φορά συγχώρεση λόγω της διαμεσολάβησης της αδελφής του, Γκερμπέργκα της Σαξονίας. Ο Ερρίκος από τότε δεν αμφισβήτησε ξανά την εξουσία του Όθωνα εν μέρει λόγω της έντονης διπλωματικής επιρροής που θα ασκούσε τα μετέπειτα χρόνια η επόμενη σύζυγος του Όθωνα, η Αδελαΐδα της Ιταλίας. Για να εξασφαλίσει τον εαυτό του από περισσότερες εξεγέρσεις ο Όθων στη συνέχεια τοποθέτησε επικεφαλής σε όλα τα δουκάτα συγγενικά του πρόσωπα. Ως το 950 αντιμετώπισε ασταμάτητες Ουγγρικές επιδρομές τότε κατάφερε να τους νικήσει οριστικά. Επιτέθηκε άλλες δύο φορές στη Γαλλία (942, 946) εναντίον του Λουδοβίκου χωρίς να έχει σημαντικές επιτυχίες, μετά από μια αποτυχημένη επίθεση στη Νορμανδία επέστρεψε στη Γερμανία.
Σε σύγκρουση με τον γιο του Λιούντολφ
Την εποχή εκείνη η Ιταλία έπεσε σε μεγάλο πολιτικό χάος, μετά τον θάνατο από δηλητηρίαση του Λοθαρίου του Αρλ (950) και ο ιταλικός θρόνος κατελήφθη από μία γυναίκα, την Αδελαΐδα της Ιταλίας, κόρη, νύφη και χήρα των τριών τελευταίων βασιλέων. Ένας ευγενής, ο Βερεγγάριος της Ιρβέα, σφετερίστηκε εκείνη την εποχή τον ιταλικό θρόνο, πιέζοντας την Αδελαΐδα να παντρευτεί τον γιό του Αδαλβέρτο. Η Αδελαΐδα δραπέτευσε στην Κανόσσα αναζητώντας Γερμανική βοήθεια. Ο Λιουδόλφος και ο Ερρίκος, γιος και αδελφός αντίστοιχα του αυτοκράτορα Όθωνα, επιτέθηκαν στη Νότια Ιταλία. Το 951 ο ίδιος προσωπικά ο Όθωνας εκστράτευσε στην Ιταλία. Δέχθηκε την υποταγή όλης της τοπικής αριστοκρατίας, αναγκάζοντας τον Βερεγγάριο και τον γιό του να του δηλώσουν υποτέλεια αναγνωρίζοντάς του τον τίτλο του «βασιλιά των Λομβαρδών» (952) και τους επέτρεψε να κυβερνήσουν την Ιταλία ως υποτελείς του.
thumb|180px|Έφιππος [[ανδριάντας, πιθανώς του αυτοκράτορα Όθωνα Α΄, στο Βρανδεμβούργο (1240).]]
Χήρος ο αυτοκράτορας από το 946, παντρεύτηκε την Αδελαΐδα με σκοπό να νομιμοποιήσει τη διεκδίκησή του για τον αυτοκρατορικό θρόνο της Ρώμης μέσω των κληρονομικών δικαιωμάτων που διέθετε η νέα του σύζυγος. Όταν όμως έκανε γιο, ο Λιούντολφ φοβήθηκε τη θέση του και εξεγέρθηκε κατά του πατέρα του (953) με τη βοήθεια του Κορράδου, δούκα της Λωρραίνης. Αρχικά κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν τον Όθωνα, αλλά αργότερα έκαναν το λάθος να συμμαχήσουν με τους Μαγυάρους, πράξη που συσπείρωσε εναντίον τους ολόκληρη τη γερμανική αριστοκρατία (954). Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ηττηθούν και να καθαιρεθούν από τους τίτλους τους. Ο Όθων προσπάθησε με κάθε τρόπο να ενισχύσει τις εκκλησιαστικές εξουσίες απέναντι στην εξουσία των ευγενών, μετά την αφαίρεση του δουκάτου της Λωρραίνης από τον Κορράδο τον Ερυθρό και διόρισε νέο δούκα τον νεώτερο αδελφό του, Μπρούνο, ο οποίος διορίστηκε και αρχιεπίσκοπος Κολωνίας.
Αυτοκράτορας της Ρώμης
Η Ιταλία βρισκόταν πάλι σε πολιτικές αναταραχές όταν ο Βερεγγάριος ενοχλούσε τα βόρεια παπικά εδάφη ο πάπας Ιωάννης ΙΒ΄ κάλεσε τον Όθωνα για βοήθεια. Ο Όθων επέστρεψε στην Ιταλία στις 2 Φεβρουαρίου 962 όπου ο πάπας έστεψε την Αδελαΐδα Αυτοκράτειρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας λόγω των κληρονομικών δικαιωμάτων της και μαζί της έστεψε αυτοκράτορα και τον Όθωνα ενώ παράλληλα τον έχρισε φύλακα της περιουσίας των εκκλησιαστικών εδαφών. Όταν ο Όθων ανακατέλαβε τα παπικά εδάφη από τον Βερεγγάριο και εγκατέλειψε τη Ρώμη ο πάπας φοβήθηκε την ισχύ του αυτοκράτορα και συνωμότησε εναντίον του με το Βυζάντιο και τους Ούγγρους. Ο Όθων επέστρεψε στη Ρώμη τον Νοέμβριο του 963 συγκάλεσε σύνοδο με την οποία κήρυξε έκπτωτο τον πάπα Ιωάννη ΙΒ΄ τοποθετώντας στη θέση του τον Λέοντα Θ΄, όταν ο Αυτοκράτορας εγκατέλειψε τη Ρώμη ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους οπαδούς του και σε αυτούς του Ιωάννη. Ο Ιωάννης επέστρεψε στη Ρώμη μέσω αιματοχυσίας άρχισε να αφορίζει όσους τον εκθρόνισαν αναγκάζοντας τον αυτοκράτορα να επανέλθει για τρίτη φορά. Τον Ιούλιο του 964 εκθρόνισε τον πάπα Βενέδικτο Ε΄, που τον είχε τοποθετήσει ο Ιωάννης, ο οποίος είχε πεθάνει δύο μήνες νωρίτερα, πήρε υπόσχεση από τους κατοίκους της Ρώμης να μην εκλέξουν ποτέ νέο πάπα χωρίς την αυτοκρατορική έγκριση. Συνέχισε να κάνει εκστρατείες στην Ιταλία (966 - 972) και το 972 ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής του αναγνώρισε τον αυτοκρατορικό τίτλο, ενώ συμφώνησε να δώσει την ανιψιά του, Θεοφανώ, ως σύζυγο στον γιο και διάδοχό του, Όθωνα Β΄.
Συμβολή στην Οθωνική Αναγέννηση
Ο Όθων Α΄ μαζί με τη σύζυγό του Αδελαΐδα της Βουργουνδίας θεωρούνται υπεύθυνοι για την έναρξη της λεγόμενης Οθωνικής Αναγέννησης που ξεκίνησε με τον γάμο τους το 951 που συνένωσε την Ιταλία, τη Σαξονία και μεγάλο μέρος της Φραγκίας και συνεχίστηκε από τους διαδόχους του καθ' όλη τη διάρκεια της δυναστείας των Οθωνιδών. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής παρατηρήθηκε έντονη άνθηση των τεχνών και των γραμμάτων καθώς και της μοναστικής ζωής και της εκπαίδευσης στα μεγάλα αββαεία της Αγγλοσαξονίας.
Τελευταία χρόνια
Εορτάζοντας το Πάσχα στο Κβέντλινμπουργκ, ο Όθωνας, σύμφωνα με τον Τίτμαρ του Μερσεμβούργου, υποδέχθηκε «τους δούκες Μίεσκο [της Πολωνίας] και Μπόλεσλαβ [της Βοημίας], και κληρονόμους των Ελλήνων [Βυζάντιο], τους Μπενεβεντάνους [Ρώμη], Μαγυάρους, Βούλγαρους, Δανούς και Σλάβους. Λίγες μέρες αργότερα ο Όθων ταξίδεψε στο παλάτι του στη Μέμλεμπεν, εκεί όπου ο πατέρας του εκοιμήθη 37 χρόνια νωρίτερα. Ενώ βρισκόταν εκεί, ο Όθων αρρώστησε βαριά με πυρετό και εκοιμήθη στις 7 Μαΐου 973, ετών 60.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του, μία ανώνυμη Σλάβα, είχε τέκνο:
Από τη δεύτερη σύζυγό του Ήντιθ του Οίκου του Σάσσεξ, κόρη του Εδουάρδου του Πρεσβύτερου, βασιλιά των Αγγλο-Σαξόνων, είχε τέκνα;
Με την τρίτη σύζυγό του Αδελαΐδα των Παλαιών Γουέλφων, κόρη του Ροδόλφου Β΄ της Βουργουνδίας, Βασιλιά της Αρλ & Λομβαρδίας, είχε τέκνα;
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Φράγκων Κατηγορία:Οίκος των Οθωνιδών
Μελανιππίδης (ο νεότερος)
Ο Μελανιππίδης (ο νεότερος) ήταν Αρχαίος Έλληνας ποιητής διθυράμβων, εγγονός του Μελλανιππίδη του Μήλιου. Άκμασε περί τα μέσα του 5ου αι. π.Χ. Χαρακτηριζόμενος από τον Ξενοφώντα ως ο άριστος των διθυραμβοποιών της εποχής του, εφάμιλλος σε ποιητική αξία του Σοφοκλή και του Ομήρου, ο δε Πλούταρχος τον θεωρούσε ως ένα εκ των μεγάλων ιδρυτών της «μουσικής».
Έργα του, αναφέρονται τα: «Δαναΐδες», «Περσεφόνη» και «Μαρσύας», των οποίων ελάχιστα αποσπάσματα διασώθηκαν. Σε απόσπασμα εκ του «Μαρσύα» η Αθηνά κατηγορεί τον «αυλό» ως μουσικό όργανο που παραμορφώνει το σωματικό κάλλος., εις δε εκ της «Περσεφόνης» ότι οι άνθρωποι από τη στιγμή που γνώρισαν τη γεύση του οίνου απαξιούν το ύδωρ, (και οι δύο χαρακτηρισμοί φαντάζουν σήμερα ως επιθεωρησιακοί).
Ο Μελανιππίδης ο νεότερος λόγω της μεγάλης του φήμης μετακλήθηκε στην Αυλή του Βασιλέως της Μακεδονίας Περδίκκα Β' όπου και πέθανε το 412 π.Χ.
Παραμόρφωση πλοίου
Τα σύγχρονα πλοία λόγω της μεταλλικής τους κατασκευής και της εξ αυτής ελαστικότητας που παρουσιάζουν, πολλές φορές υφίστανται παραμορφώσεις οι οποίες μπορεί να οφείλονται είτε σε φυσικές αιτίες όπως π.χ. σε μεγάλο κυματισμό, ή σε λανθασμένους χειρισμούς πλεύσης, είτε τέλος σε κακή στοιβασία φορτίου, οι οποίες όμως επαναλαμβανόμενες μπορεί γρήγορα να καταστούν αυτές μόνιμες.
Τέτοιες παραμορφώσεις είναι: η κύρτωση, η κοίλωση, και η στρέψη πλώρης. Πολλοί συμπεριλαμβάνουν και την μόνιμη κλίση, καθώς και τη μόνιμη διαγωγή επί εξαιρετικών περιπτώσεων τύπων πλοίων.
Οι δύο παραπάνω πρώτες παραμορφώσεις απαντώνται κυρίως σε μεγάλου μήκους πλοία, που όσο κι αν παρατηρείται κάποια μικρή διαφορά των βυθισμάτων, δεν παύουν να εγκυμονούν κίνδυνο κοπής του πλοίου. Γι΄ αυτό και εφιστάται η ιδιαίτερη προσοχή, ακόμα και κατά τη διάρκεια της φόρτωσης, η συνεχής παρακολούθηση των βυθισμάτων των πλοίων, όπως και το αυτό κατά την εκφόρτωση, όταν αυτή καθυστερεί. Η τρίτη μπορεί επίσης να επέλθει και μετά από σύγκρουση με άλλο πλοίο είτε σε πρόσκρουση σε λιμενική εγκατάσταση.
Παρατηρήσεις
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Ευστάθεια πλοίου Κατηγορία:Φόρτωση πλοίου
Γιάννης Λάππας
Ο Γιάννης Λάππας (γεννημένος στις 6 Ιουνίου 1976) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,00 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση του σμολ φόργουορντ.
Καριέρα
Ο Γιάννης Λάππας έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα στον Γυμναστικό Σύλλογο Λάρισας στις ακαδημίες του οποίου βρέθηκε από πολύ μικρός. Στην ομάδα της Λάρισας παρέμεινε μέχρι το 1999, αγωνιζόμενος σε 66 παιχνίδια της Α1 και 25 παιχνίδια της Α2 εθνικής κατηγορίας.
Το καλοκαίρι του 1999, ο Λάππας μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο δίχως ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Από το 2000, μέχρι και το 2004, αγωνίστηκε με τη φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο μάλιστα κατέκτησε και το FIBA Champions Cup, του 2003. Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" κατέκτησαν το κύπελλο Ελλάδας, κερδίζοντας στον τελικό τον Ολυμπιακό με 73-70.
Την διετία 2004-06 αγωνίστηκε στην Ολύμπια Λάρισας, όπου έπαιξε σε 52 παιχνίδια σκοράροντας συνολικά 331 πόντους.
Το καλοκαίρι του 2011, ο Γιάννης Λάππας υπέγραψε στον Αστέρα Λάρισας, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια.
Το 2013, ο Γιάννης Λάππας υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Προμηθέα Πάτρας και έναν χρόνο αργότερα συμφώνησε με τον Κεραυνό Αγίου Παύλου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπιας Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολυμπιάδας Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ