cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεξικανικές προεδρικές και βουλευτικές εκλογές 2018
Βουλή των Αντιπροσώπων
Επί συνόλου 210 εδρών που κερδήθηκαν από τον συνασπισμό MORENA-PT–PES, τις 97 κατέλαβε το MORENA, 57 το PT και 56 το PES
Επί συνόλου 63 εδρών που κερδήθηκαν από τον συνασπισμό PAN–PRD–MC, 37 κατέλαβε το PAN, 17 το MC και 9 το PRD
Επί συνόλου 13 εδρών που κερδήθηκαν από τον συνασπισμό PRI–PVEM–PNA, τις 6 κατέλαβε το PRI, 5 το PVEM και 2 το PNA
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2018 Μεξικ
Συνέλευση Νόμπελ στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα
Η Συνέλευση Νόμπελ στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα (σουηδικά: Nobelförsamlingen vid Karolinska Institutet) αποτελεί οργανισμό στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα ο οποίος απονέμει το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και έχει την έδρα της στο Φόρουμ Νόμπελ στις εγκαταστάσεις της πανεπιστημιούπολης του Ινστιτούτου Καρολίνσκα. Η Συνέλευση Νόμπελ αποτελείται από πενήντα καθηγητές ειδικευμένους σε ιατρικά θέματα στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα, που διορίζονται από τη σχολή του Ινστιτούτου και είναι ιδιωτικός οργανισμός που δεν αποτελεί επίσημα μέρος του Ινστιτούτου Καρολίνσκα. Το κύριο έργο περιλαμβάνει τη συλλογή υποψηφιοτήτων και εξέτασης υποψηφίων που γίνεται από την Επιτροπή Νόμπελ στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα, η οποία αποτελείται από πέντε μέλη. Η Επιτροπή Νόμπελ, η οποία διορίζεται από τη Συνέλευση Νόμπελ, είναι η μόνη αρμόδια για να προτείνει επιτυχόντες, ενώ η τελική απόφαση ανήκει στη Συνέλευση Νόμπελ.
Υπόβαθρμο
Στην πρώιμη ιστορία του βραβείου Νόμπελ Ιατρικής, το οποίο απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 1901, οι επιτυχόντες είχαν αποφασιστεί από το σύνολο του διδακτικού προσωπικού του Ινστιτούτου Καρολίνσκα. Ο λόγος για τη δημιουργία ενός ειδικού οργάνου για τις αποφάσεις σχετικά με το βραβείο Νόμπελ ήταν το γεγονός ότι το Ινστιτούτο Καρολίνσκα είναι ένα κρατικό πανεπιστήμιο, το οποίο με τη σειρά του σημαίνει ότι υπόκειται σε διάφορους νόμους που ισχύουν σε κυβερνητικές υπηρεσίες στη Σουηδία και παρόμοιους οργανισμούς στο σουηδικό δημόσιο τομέα, όπως η ελευθερία των νομοθεσιών πληροφόρηση. Μετακινώντας την πραγματική διαδικασία λήψης αποφάσεων σε ιδιωτικό φορέα στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα (αλλά όχι μέρος του), είναι δυνατόν να ακολουθηθούν οι κανονισμοί για το βραβείο Νόμπελ που ορίζονται από το Ίδρυμα Νόμπελ, συμπεριλαμβανομένης υης διατήρησης του απορρήτου όλων των εγγράφων και διαδικασιών για τουλάχιστον 50 χρόνια. Επίσης, η νομική δυνατότητα αμφισβήτησης των αποφάσεων π.χ. σε διοικητικά δικαστήρια έχει αφαιρεθεί.
Οι άλλοι δύο φορείς απονομής Νόμπελ στη Σουηδία, η Σουηδική Βασιλική Ακαδημία των Επιστημών και η Σουηδική Ακαδημία, είναι νομικά ιδιωτικοί οργανισμοί (αν και απολαμβάνουν βασιλική προστασία) και ως εκ τούτου δε θα έπρεπε να προβούν σε ειδικές ρυθμίσεις για να είναι σε θέση να ακολουθήσουν τους κανονισμούς του Ιδρύματος Νόμπελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία Νόμπελ
Βαρέν-αν-Αργκόν
Η Βαρέν-αν-Αργκόν (γαλλικά: Varennes-en-Argonne) ή απλά Βαρέν είναι κοινότητα στο νομό Μεζ, στην περιοχή Γκραντ Εστ της βορειοανατολικής Γαλλίας, κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο.
Έχει πληθυσμό 663 κατοίκους (2016).
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Βαρέν είναι μια μικρή κοινότητα στα δυτικά του νομού Μεζ, στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Λωρραίνης. Έχει πληθυσμό 663 κατοίκους (2016) και συνορεύει στα δυτικά με το δάσος της Αργκόν. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα του νομού Μεζ με τους νομούς Αρδέννες και Μαρν. Η πόλη διασχίζεται από τον ποταμό Αιρ που πηγάζει στο νότο του Μεζ και συμβάλλει στον ποταμό Αιν στο Σενύκ (Αρδέννες).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ο πύργος του ρολογιού με αναμνηστική πλάκα της σύλληψης του [[Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκου ΙΣΤ']]
Γαλλική επανάσταση
Το χωριό είναι γνωστό από το ιστορικό γεγονός της σύλληψης του Λουδοβίκου ΙΣΤ' και της βασιλικής οικογένειας που έχοντας διαφύγει από το παλάτι του Κεραμεικού στο Παρίσι προσπαθούσαν να φτάσουν παράνομα τα στρατεύματα που είχαν μείνει πιστά στη μοναρχία και έδρευαν στο κοντινό Μονμεντί ή να διασχίσουν τα σύνορα για να φτάσουν στις Αυστριακές Κάτω Χώρες ( Φυγή στη Βαρέν, στις 20 και 21 Ιουνίου 1791). Ο βασιλιάς και η οικογένειά του συνελήφθησαν όταν στην προηγούμενη στάση τους για αλλαγή αλόγων τους αναγνώρισε ο Ντρουέ, διευθυντής του σταθμού ανεφοδιασμού αλόγων του Σαιντ-Μενού.
Οι τοπικές αρχές του Σαιντ-Μενού, έχοντας αμφιβολίες σχετικά με τους επιβάτες που αναφέρθηκαν στο σταθμό ανεφοδιασμού, ζήτησαν από τον Ντρουέ να προλάβει την άμαξα που είχε σταματήσει στο σταθμό του μια ώρα νωρίτερα. Αυτός πήρε τον ανατολικό δρόμο και συναντήθηκε με αμαξάδες του που τον ενημέρωσαν για τη διαδρομή της άμαξας, που προχωρούσε προς τη Βαρέν. Έφτασε εκεί πριν από την άμαξα. Με τη βοήθεια των τοπικών αρχών, τις οποίες έπεισε να ελέγξουν σχολαστικά τα διαβατήρια των ταξιδιωτών, οργάνωσε ένα οδόφραγμα.
Η βασιλική οικογένεια συνελήφθη. Μια πλάκα, που βρίσκεται κοντά στο σημερινό καμπαναριό της πόλης, δείχνει τη θέση του «πανδοχείου του χρυσού βραχίονα», μπροστά στο οποίο σταμάτησε ο δρόμος της βασιλικής οικογένειας. μικρογραφία|Αμερικανός στρατιώτης τραυματισμένος στις 26 Σεπτεμβρίου 1918 στη Βαρέν Μετά από αυτή την απόπειρα φυγής του βασιλιά από το Παρίσι η ιδέα της δημοκρατίας διαμορφώθηκε στο μυαλό του γαλλικού έθνους. Στη βασίλισσα, που λανθασμένα πίστευε ότι μπορούσε να υπολογίζει στην υποστήριξή του λαού, η απάντηση της συζύγου του ξενοδόχου δείχνει σαφώς την αλλαγή νοοτροπίας των Γάλλων: «Κυρία, εσείς φροντίζετε για τα συμφέροντα του συζύγου σας, επιτρέψτε μου να ενδιαφέρομαι για τα συμφέροντα του δικού μου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λωρραίνης Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1984
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Ινδική αντιλόπη
H Ινδική αντιλόπη είναι ζώο θηλαστικό και ανήκει στα Βοοειδή που αποτελεί ενδημικό είδος της Ινδίας και του Πακιστάν. Η επιστημονική του ονομασία είναι Antilope cervicapra - Αντιλόπη η αιγέλαφος και περιλαμβάνει 2 υποείδη.
Η ινδική αντιλόπη είναι ζώο μεσαίου μεγέθους. Το μήκος τους φτάνει τα 120 εκατοστά, σε ύψος τα 84 εκατοστά και σε βάρος τα 22-57 κιλά. Τα ενήλικα άτομα έχουν χρώμα καστανό, ενώ τα θηλυκά πιο ανοιχτό. Το χρώμα της κοιλιάς τους και στα δύο φύλα είναι λευκό. Στα αρσενικά, το υπόλοιπο σώμα είναι σκούρο καστανό, ενώ στα θηλυκά πολύ πιο ανοιχτό. Τα αρσενικά φέρουν δύο ελικοειδή κέρατα με δακτύλιους, που φτάνουν μέχρι και τα 50 εκ.
Οι ινδικές αντιλόπες είναι πολύ γρήγορα ζώα. Μπορούν να τρέξουν μέχρι και με 80 χλμ/ώρα, κάνοντας πηδήματα των οποίων το ύψος φτάνει τα 3 μ., ενώ το μήκος ξεπερνάει τα 6 μ. Το θηλυκό, μετά από κυοφορία 6 μηνών, γεννά 1-2 μικρά. Είναι ζώα που δρουν την ημέρα. Ζουν σε λιβάδια και ανοιχτές κοιλάδες. Το περισσότερο καιρό ζουν σε αγέλες των 30-60 ατόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυτοφάγα Κατηγορία:Βοοειδή Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας Κατηγορία:Θηλαστικά των Ηνωμένων Πολιτειών
Εσθονικό Πανεπιστήμιο Βιοεπιστημών
Το Εσθονικό Πανεπιστήμιο Βιοεπιστημών (εσθονικά: Eesti Maaülikool, συντομογραφία EMÜ), που βρίσκεται στο Τάρτου της Εσθονίας, είναι το πρώην Εσθονικό Γεωπονικό Πανεπιστήμιο, το οποίο ιδρύθηκε το 1951 και μετονομάστηκε και αναδιαρθρώθηκε τον Νοέμβριο του 2005.
Το Εσθονικό Πανεπιστήμιο Βιοεπιστημών είναι, σύμφωνα με το ίδιο, το μοναδικό πανεπιστήμιο στην Εσθονία, του οποίου προτεραιότητα στις ακαδημαϊκές και ερευνητικές δραστηριότητες είναι η βιώσιμη ανάπτυξη των φυσικών πόρων που είναι απαραίτητοι για την ύπαρξη του ανθρώπου, καθώς και για τη διατήρηση της κληρονομιάς και των οικοτόπων. Το Εσθονικό Πανεπιστήμιο Βιοεπιστημών είναι ένα κέντρο έρευνας και ανάπτυξης σε τομείς όπως η γεωργία, η δασολογία, η ζωολογία, η κτηνιατρική, η αγροτική ζωή και οικονομία, η επιστήμη τροφίμων και οι φιλικές προς το περιβάλλον τεχνολογίες. Το πανεπιστήμιο είναι μέλος του πανεπιστημιακού δικτύου BOVA.
Το 2009, υπήρχαν 4.704 μαθητές στο Εσθονικό Πανεπιστήμιο Βιοεπιστημών. Υπήρχαν επίσης 983 εργαζόμενοι, μεταξύ των οποίων 228 λέκτορες και 159 ερευνητές και ανώτεροι ερευνητές.
Το πανεπιστήμιο κατατάσσεται μεταξύ των κορυφαίων 100 πανεπιστημίων στον κόσμο στους τομείς της γεωργίας και της δασολογίας.
Ιστορία
μικρογραφία|Το αρχοντικό Tähtvere, μέρος του πανεπιστημίου Οι ρίζες του EMÜ είναι η γεωργική και δασική εκπαίδευση και έρευνα που διεξαγόταν στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Κατά την τελετή εγκαινίων του Πανεπιστημίου το 1632, ο Johan Skytte, καγκελάριος της Σουηδίας και, στην ουσία, ιδρυτής του Πανεπιστημίου, ευχήθηκε «ακόμη και οι αγρότες αυτής της χώρας να μπορούν να πάρουν το μερίδιό τους από τις πηγές του εκπαιδευτικού πλούτου». Αυτή η δήλωση θεωρείται η αρχή της γεωργικής εκπαίδευσης στην Εσθονία.
Μετά το άνοιγμα του Πανεπιστημίου του Τάρτου το 1802, ιδρύθηκε έδρα γεωργίας. Αρχικά η γεωπονία διδασκόταν στη Φιλοσοφική Σχολή, αργότερα στο Τμήμα Φυσικής και Μαθηματικών. Αυτή η σχολή ήταν γνωστή στην Ευρώπη και τη Ρωσία. Όταν το Τάρτου άνοιξε ως εσθονικό πανεπιστήμιο το 1919, ιδρύθηκε Σχολή Γεωργίας, αποτελούμενη από τα Τμήματα Αγρονομίας και Δασολογίας. Ιδρύθηκε επίσης Σχολή Κτηνιατρικών Επιστημών με βάση το παλαιότερο Ινστιτούτο Κτηνιατρικής του Τάρτου. Αυτές οι δύο σχολές αποτέλεσαν τον πυρήνα ενός ανεξάρτητου πανεπιστημίου το 1951, της Εσθονικής Αγροτικής Ακαδημίας. μικρογραφία|Συγκρότημα λαϊκών χορών του Πανεπιστημίου Η Εσθονική Αγροτική Ακαδημία υπαγόταν άμεσα στο Υπουργείο Γεωργίας της Σοβιετικής Ένωσης και προετοίμαζε ειδικούς σε διάφορους τομείς της γεωργίας, από γεωπόνους και κτηνοτρόφους έως ειδικούς στην ηλεκτροδότηση μεγάλων αγροκτημάτων. Η λειτουργία της συνεχίστηκε με αυτόν τον τρόπο μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1980.
Μετά την κήρυξη της εσθονικής ανεξαρτησίας το 1991, η Ακαδημία μετονομάστηκε σε Εσθονικό Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και το ίδρυμα αναδιαρθρώθηκε σύμφωνα με τις ριζικές αλλαγές στην εσθονική γεωργία και δασολογία (όπως η κατάργηση των κολχόζ και των σοβχόζ). Υιοθετήθηκαν νέες ειδικότητες όπως Προστασία Περιβάλλοντος, Αρχιτεκτονική Τοπίου, Παραγωγή και Μάρκετινγκ Γεωργικών Προϊόντων, Προστασία και Διατήρηση Τοπίου, Εφαρμοσμένη Υδροβιολογία, Περιβαλλοντική Οικονομία και Διαχείριση Φυσικών Πόρων.
Μέχρι το τέλος του 2004, το Πανεπιστήμιο είχε έξι σχολές (Αγρονομία, Γεωργική Μηχανική, Οικονομικά & Κοινωνικές Επιστήμες, Δασοκομία, Αγροτική Μηχανική και Κτηνιατρικές Επιστήμες) και οκτώ ινστιτούτα.
Ωστόσο, το Εσθονικό Γεωπονικό Πανεπιστήμιο ήταν πάντα σε μεταβατικό στάδιο, κυρίως υπό την επήρεια του εξευρωπαϊσμού μετά την ένταξη της Εσθονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004. Έτσι, την ίδια χρονιά το ίδρυμα μετονομάτηκε σε Εσθονικό Πανεπιστήμιο Βιοεπιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Εσθονία
Γλώσσα Αμπόν
Η γλώσσα Αμπόν (ISO 639-3: abo, Ethnologue: abo, Glottolog: abon1238 ) ανήκει στις νότιες Μπαντοειδείς γλώσσες και χρησιμοποιείται στην πολιτεία Ταράμπα της νοτιοανατολικής Νιγηρίας. Διέθετε 1.000 ομιλητές σύμφωνα με την απογραφή του 1973, και δεν διαθέτει κάποιο γνωστό σύστημα γραφής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Νιγηρίας
Σάρα Τζέι
Η Σάρα Τζέι είναι Αμερικανίδα ηθοποιός ερωτικών έργων ακατάλληλων για ανηλίκους.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου στο Σινσινάτι του Οχάιο. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 24 χρονών το 2001, και από τότε έχει πάρει μέρος σε 240 ταινίες σκληρού πορνό του είδους «MILF» και μικτών ζευγαριών («Interracial»), κυρίως με μαύρους παρτενέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Λυκόφρων της Κορίνθου
Ο Λυκόφρων της Κορίνθου ήταν ο δεύτερος γιος του τυράννου της Κορίνθου Περίανδρου. Ο πατέρας του χτύπησε την μητέρα του Μέλισσα με αποτέλεσμα να πέσει και να βρει βίαιο θάνατο, ο Λυκόφρων που βρισκόταν στην Επίδαυρο στο σπίτι του παππού του από μητέρα βασιλιά Προκλή αρνήθηκε να μιλήσει στον πατέρα του. Ο Περίανδρος για τιμωρία του αρνήθηκε την είσοδο στα ανάκτορα, κατόπιν απαγόρευσε στους Κορίνθιους να του μιλήσουν και τελικά τον έστειλε εξορία στην Κέρκυρα. Όταν έφτασε ο Περίανδρος σε προχωρημένη ηλικία κάλεσε τον γιο του από την Κέρκυρα να έρθει στην Κόρινθο να αναλάβει την Τυραννία αλλά ο Λυκόφρων το αρνήθηκε. Ο Περίανδρος επέμενε, κατάφερε να τον πείσει να επιστρέψει όταν του δήλωσε ότι θα πάει ο ίδιος να ζήσει στην θέση του στην Κέρκυρα μέχρι το τέλος της ζωής του. Οι Κερκυραίοι τρομοκρατήθηκαν όταν άκουσαν ότι θα έρθει στο νησί τους μόνιμα ο Περίανδρος και δολοφόνησαν τον Λυκόφρωνα πριν προλάβει να αποχωρήσει. Ο Περίανδρος εξοργισμένος διέταξε να συγκεντρωθούν 300 νέοι από επιφανείς οικογένειες της Κέρκυρας και να αποσταλούν στον βασιλιά της Λυδίας Αλυάττη Β΄ για να τους ευνουχίσει. Ο Ηρόδοτος συσχετίζει την δολοφονία του Λυκόφρωνα με άλλους νέους που δολοφονήθηκαν χάρη στις κακές πράξεις του πατέρα τους όπως ο Άρπαγος και ο Πρηξάσπης.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Κορίνθιοι
Θεόδωρος Α΄ Καλιόπας
Ο Θεόδωρος Α΄ Καλιόπας ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και δύο φορές Έξαρχος της Ραβέννα περίπου από το 643 ως το 645, και από το 653 ως περίπου το 666.
Μετά το θάνατο του Έξαρχου Ολυμπίου το 652, επέστρεψε στην προηγούμενη θέση του. Στη συνέχεια ο Θεόδωρος πραγματοποίησε τις εντολές που είχαν δοθεί στον προκάτοχό του, να συλλάβει τον Πάπα Μαρτίνο Α΄. Ο Έξαρχος πήγε στη Ρώμη το 653 με ένα απόσπασμα από στρατιώτες όπου συνέλαβαν τον πάπα στο Λατερανό, και στη συνέχεια τον έστειλε με ένα πλοίο για τη Νάξο. Ο Θεόδωρος έπειτα προσπάθησε χωρίς επιτυχία, να πείσει τους Ρωμαίους να εκλέξουν νέο Πάπα. Μόνο κατά το επόμενο έτος εκλέχτηκε Πάπας ο Ευγένιος. Πριν από 666 τον διαδέχθηκε ως έξαρχο ο Γρηγόριος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Έξαρχοι Ραβένας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Ιωάννης Α΄ (έξαρχος)
Ο Ιωάννης ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος της Ραβέννα από το 608 ως το 615.
Ο Ιωάννης έγινε Έξαρχος Ραβέννας το 608 αντικαθιστώντας τον Σμαράγδο. Φαίνεται ότι κατά την διάρκεια της θητείας του είχε αποφύγει τον πόλεμο με τους Λομβαρδούς. Το 615 δολοφονήθηκε μαζί με άλλους. Το Liber Pontificalis αναφέρει ότι μία από τις πρώτες ενέργειες του διαδόχου του, Ελευθερίου, ήταν να σκοτώσει τα πρόσωπα που κατηγορούνται ότι έπαιξαν ρόλο στο θάνατο του Ιωάννη.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Έξαρχοι Ραβένας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Γιακισούγκι
Γιακισούγκι (ιαπωνικά: 焼杉, αγγλ. Yakisugi) είναι παραδοσιακή ιαπωνική τεχνική με την οποία επιτυγχάνεται προστασία και συντήρηση σε εξωτερικές ξύλινες κατασκευές, ιδίως σε επενδύσεις τοιχοποιίας και στέγες. Η μέθοδος αυτή είναι πολύ απλή και εφαρμόζεται στην Ιαπωνία εδώ και αιώνες, αν και με την πάροδο των χρόνων, εξαπλώθηκε και σε άλλες χώρες του κόσμου.
Μεθοδολογία
Η τεχνική συνίσταται στην αποκλειστική χρήση γιαπωνέζικου κυπαρισσιού (είδους εξαιρετικής αντοχής), το οποίο αφού ξηραθεί και κοπεί σε κατάλληλα σανίδια, υφίσταται μία επιφανειακή καύση (χωρίς να επιτραπεί η ανάφλεξη του κάθε ξύλινου στοιχείου), με χειρωνακτικό συνήθως τρόπο. Αυτό σαν θερμική κατεργασία διαρκεί ελάχιστο χρονικό διάστημα.
Ο ιάπωνας αρχιτέκτονας Τερουνόμπου Φουτζιμόρι χρησιμοποιεί εκτεταμένα την τεχνική γιακισούγκι στις κατασκευές του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Τεχνολογία ξύλου
Επαρχία Ουαράς
Η επαρχία Ουαράς είναι μια ορεινή περιοχή στο νότιο τμήμα της επαρχίας Μπαμιάν στο Αφγανιστάν. Ο πληθυσμός της είναι 76.398 άτομα (2011), οι οποίοι είναι όλοι τους Χαζαρά σύμφωνα με δεδομένα του AIMS. Το κύριο χωριό είναι το Ουαράς (άλλα ονόματα: Ουαράς, Σέουακε Νταχανουαράς, Νταχανουάρς, Σέουακε, Νταχάν Βαράς, Ουάρας, Νταχανουάρς). Η επαρχία βρίσκεται σε υψόμετρο 2.794 μέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουαρας
Ολίβια Ο'Λάβλι
Η Ολίβια Ο'Λάβλι (αγγλικά: Olivia O'Lovely, 26 Σεπτεμβρίου 1976) είναι Αμερικανίδα πρώην πορνογραφική ηθοποιός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1976 στη Σάντα Φε του Νέου Μεξικού, και έχει ρίζες ισπανικές, ιταλικές, από τη Χιλή και τη Γαλλία. Πρωτοεμφανίστηκε το 2002 και έκτοτε πήρε μέρος σε περισσότερες από 275 ταινίες, στις οποίες συχνά εμφανίζεται σε σκηνές πρωκτικού σεξ. Εμφανίζεται επίσης στο μουσικό βίντεο του Murs, «Risky Business».
Ντιουζντιντίλ Καντινεφέντι
Η Ντιουζντιντίλ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:رزددل قادین) (Τούρκικα: Düzdidil Kadınefendi, 1825 - 18 Αυγούστου 1845) ήταν η έκτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Düzdidil Kadın Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Ντιουζντιντίλ Χανιμεφέντι γεννήθηκε το 1825 ως Αϊσέ Ντισάν και ήταν κόρη του Σιχίμ Μπέη Ντισάν και της συζύγου του Φουλανέ Τσατσμπά, πριγκίπισσα της Αμπχαζίας. Στην ηλικία των έξι περίπου, η Αϊσέ στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Γιαχιά Μπέης την παρουσίασε στο βασιλικό χαρέμι. Μετονομάστηκε σε Ντιουζντιντίλ και έλαβε ιδιωτική εκπαίδευση και μαθήματα πιάνου στο χαρέμι του παλατιού Τοπ Καπί. Η Ντιουζντιντίλ μεγάλωσε ως μια νεαρή κοπέλα, και όταν ήταν 17 ετών τράβηξε την προσοχή του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και παντρεύτηκαν στις 2 Οκτωβρίου 1842 στο παλάτι Τοπ Καπί. Στις 18 Αυγούστου 1843 γέννησε το μοναδικό παιδί της, την Τζεμιλέ Σουλτάν.
Η φυματίωση είχε πολλά θύματα στο παλάτι, όπως και αλλού τον δέκατο ένατο αιώνα και η Ντιουζντιντίλ ήταν ένα από αυτά. Πέθανε στις 18 Αυγούστου 1845 σε ηλικία 20 ετών και θάφτηκε στο Μαυσωλείο των αυτοκρατορικών κυριών στο Γενί Τζαμί, στην Κωνσταντινούπολη.
Η Τζεμιλέ Σουλτάν ήταν μόλις δύο ετών όταν πέθανε η μητέρα της. Υιοθετήθηκε από μια άλλη σύζυγο του Σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, την Ραχιμέ Πιριστού Σουλτάν, η οποία ήταν επίσης η θετή μητέρα ενός από τα ετεροθαλή αδέλφια της, του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄.
Ένα πολυτελές διακοσμημένο βιβλίο προσευχής τέθηκε περίπου το 1844 για την Ντιουζντιντίλ, αφότου είχε πέσει θύμα της επιδημίας της φυματίωσης που μαινόταν στην Κωνσταντινούπολη. Όπως ήταν πρέπον για τη θέση της, το βιβλίο προσευχή ήταν πλούσια στολισμένο. Περιέχει 33 surahs του Κορανίου, 80 προσευχές αιτήματος και έπαινου, και 61 μινιατούρες. Το ροκοκό στιλ του χειρογράφου ανταποκρίνεται στις σύγχρονες οθωμανικές γεύσεις. Ένας καλλιτέχνης που ονομαζόταν Χουσεΐν δημιούργησε τις συγκινητικές εικόνες στο παράρτημα, το οποίο διαθέτει θέα των ιερών τόπων στην Μέκκα και την Μεδίνα, καθώς και τα λείψανα του Προφήτη φυλαγμένα στο παλάτι Τοπ Καπί.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Μιχαήλ Κουτσιλιέρης
Ο '''Μιχαήλ Ν. Κουτσιλιέρης''' (Πειραιάς, 10 Ιουλίου 1954) είναι Έλληνας Πανεπιστημιακός. Ενδοκρινολόγος, Καθηγητής Πειραματικής Φυσιολογίας, Πρόεδρος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (2020- ), Διευθυντής Εργαστηρίου Φυσιολογίας (2004-2020), Διευθυντής Τομέα Βασικών Ιατρικών Επιστημών (2006-2008 & 2018-2020), Ιατρική Σχολή, Σχολή Επιστημών Υγείας, Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Σπουδές
Είναι πτυχιούχος Ιατρικής του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ; 1980) με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ενδοκρινολογία & Μεταβολισμό (Endocrinology & Metabolism) στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «Royal Victoria Hospital», Department of Medicine, Division of Endocrinology, Πανεπιστημίου McGill (1982-1987); Άδεια Άσκησης στο Quebec, Canada (no. 91164: College des Medecins du Quebec, Province of Quebec, Canada). Έχει αναγνώριση της κλινικής εκπαίδευσης του στην «Ενδοκρινολογίας» στον Καναδά και Άδεια Άσκησης της «Ενδοκρινολογίας» (ΚΕΣΥ - ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΩΝ) στην Ελλάδα.
Έχει εκπονήσει τη διπλωματική του Διατριβή (Ph.D) στην «Πειραματική Ιατρική - Experimental Medicine», Faculty of Graduate Studies, Department of Experimental Medicine, [THESIS: Prostate-derived mitogen(s) with selective activity for osteoblasts: implications for the pathophysiology of osteoblastic metastasis from prostate cancer (Scientific field: PHYSIOLOGY/ENDOCRINOLOGY:ENDOCRINE-ONCOLOGY)] του Πανεπιστημίου McGill, Montreal, PQ, Canada [THESIS ADVISOR: Professor David Goltzman, MD - Calcium Research Laboratory, McGill University (1983-1987)].
Ακαδημαϊκή Καριέρα
Έχει πανεπιστημιακή καριέρα (16 χρόνων) στον Καναδά στα Πανεπιστήμια McGill (Research & Clinical Fellow: 1982-1987); Sherbrooke (Research Associate: 1987-1988); και Laval [Assistant Professor (1988-91); Associate Professor (1991-1997); Professor (1997)] και έχει διατελέσει ανεξάρτητο ερευνητικό στέλεχος σε διάφορες Ερευνητικές Μονάδες και Εργαστήρια, όπως το «ΟΡΜΟΝΙΚΗΣ ΒΙΟΡΥΘΜΙΣΗΣ (BIOREGULATION HORMONALE)», «ΜΟΡΙΑΚΗΣ ΕΝΔΟΚΡΙΝOΛΟΓΙΑΣ  (ENDOCRINOLOGIE MOLECULAIRE)» και «ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗ  (CLINIQUE DE LA PROSTATE)».
Tο 1997, εκλέχτηκε μέλος ΔΕΠ του Εργαστηρίου Φυσιολογίας (Καθηγητής Πειραματικής Φυσιολογίας) και από το 2004 είναι Δ/ντής του Εργαστηρίου Φυσιολογίας, Ιατρικής Σχολής, Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης έχει εκλεγεί και υπηρετήσει δύο φορές ως Διευθυντής του Τομέα Βασικών Ιατρικών Επιστημών στην  Ιατρική Σχολή, ΕΚΠΑ (2004-2006 & 2018-2020).
Διατηρεί τον ακαδημαϊκό τίτλο του Συνεργαζόμενου Καθηγητή - Αdjunct Professor στο Τμήμα Φυσιολογίας - Department of Physiology, Faculty of Medicine, Laval University, Quebec, Canada, από το 2008 έως σήμερα και στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστήμιο Κύπρου, από το 2014 έως σήμερα. Επίσης, έχει τον τίτλο του Επισκέπτη Καθηγητή – Visiting Professor στην Ιατρική Σχολή του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου της Κύπρου, από το 2016 έως σήμερα, ενώ έχει ανακηρυχθεί ως Διακεκριμένο Μέλος – Distinguished Fellow του New Westminster Medical College στο Βανκούβερ του Καναδά, από το 2013 έως σήμερα. Είναι μέλος της Διεθνούς Επιτροπής «Σχεδιασμού & Συγκρότησης της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου», Υπουργείο Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας από το 2008 έως σήμερα.
Έχει διατελέσει μέλος του «Εθνικού Συμβουλίου για την Έρευνα» στις Βιοιατρικές Επιστήμες του Υπουργείου Παιδείας (2011-2015) και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ερευνητικού Κέντρου «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΛΕΜΙΝΓΚ» (2006-08 & 2010-12). Έχει διατελέσει μέλος της ανεξάρτητης αρχής «Εθνική Επιτροπή Δεοντολογίας για τις Κλινικές Μελέτες στην Ελλάδα» του Υπουργείου Υγείας (2013-2017). Είναι Μέλος του Ελληνικού Ιδρύματος Έρευνας & Καινοτομίας, Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, Ελληνική Κυβέρνηση (2018-).
Είναι ιδρυτής της Ελληνικής Εταιρείας Φυσιολογίας (ΕΕΦ-2006) και έχει διατελέσει πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της ΕΕΦ τα έτη 2007-2009 & 2009-2011, ενώ είναι έκτοτε εκλεγμένο μέλος ΔΣ της ΕΕΦ  (2011-2013; 2013-2015; 2015-2017; 2017-2019; 2019-2021). Επίσης, έχει  εκλεγεί 3 φορές πρόεδρος της Ένωσης Καθηγητών Ιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΙΠΑ)  τα έτη 2009-2011; 2011-2013 και 2013-1015 και έχει ανακηρυχθεί «Επίτιμος Πρόεδρος της ΕΚΙΠΑ» (2015). Από το 2016 έως το 2020 διετέλεσε πρόεδρος του «EXERCISE IS MEDICINE-GREECE » και πέτυχε ως Πρόεδρος του Ινστιτούτου Εφαρμοσμένης Φυσιολογίας & Άσκησης στην Ιατρική (ΙΕΦΑΙ) την αναγνώριση της «Θεραπευτικής Άσκησης» ως Συμπληρωματική Θεραπεία στη σύγχρονη ιατρική από το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας, Υπουργείο Υγείας (ΚΕΣΥ).
Είναι αξιολογητής εθνικών επιτροπών για την κρίση ερευνητικών προγραμμάτων, όπως είναι το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) και οι εθνικές επιτροπές κρίσεως του Υπουργείου Παιδείας για τα προγράμματα ΘΑΛΗΣ – ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ – ΠΕΝΕΔ - ΕΛΙΔΕΚ. Επίσης, συμμετέχει στις επιτροπές για την κρίση διεθνών ερευνητικών προγραμμάτων σε διεθνή Ιδρύματα, όπως είναι τα: CANADA - MEDICAL RESEARCH COUNCIL, UK - CANCER RESEARCH COUNCIL, THE NETHERLANDS - DUTCH CANCER SOCIETY, ROMANIA - ROMANIAN RESEARCH COUNCIL & ITALY -  ITALIAN RESEARCH COUNCIL.
Με την αριθμ. 105280/Z1/12.08.2020 απόφαση της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων ορίστηκε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (Ι.Κ.Υ. )
Διακρίσεις
Έχει πολλές επιστημονικές διακρίσεις στη Βασική και Μεταφραστική Έρευνα (υποτροφίες, διακρίσεις & βραβεία) και κοινωνικές διακρίσεις στο εξωτερικό και στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων:
Κύρια επιστημονικά ενδιαφέροντα
Μοριακή Φυσιολογία (Molecular Physiology), Μοριακή Ενδοκρινολογία (Molecular Endocrinology), Ενδοκρινική Ογκολογία (Endocrine Oncology), Οστικές Μεταστάσεις στον Καρκίνο Προστάτη (Bone Metastasis in Prostate Cancer), Φυσιολογία της Άσκησης/Θεραπευτική Άσκηση (Exercise Physiology) και Ιατρική Εκπαίδευση (Medical Education).
Scientific Productions & Recognition
Publications > 330 επιστημονικές δημοσιεύσεις (pubmed)
h-index  > 63 (google scholar)
i10 –index  > 250
Citations  > 13.700 (google scholar)
Άλλα ενδιαφέροντα
Είναι Ιδρυτής και Πρόεδρος του Ινστιτούτου για την Προβολή και την Ανάπτυξη της Μάνης "Όμοιοι της Μάνης". Είναι ιδρυτής και Πρόεδρος του Ινστιτούτου Εφαρμοσμένης Φυσιολογίας & Άσκησης στην Ιατρική (ΙΕΦΑΙ) και από τους ιδρυτές του Ελληνικού Εθνικού Κέντρου & Επίτιμος Πρόεδρος του ‘‘Exercise is Medicine-Greece ”.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες ενδοκρινολόγοι
Νομικός Κώδικας του Βίνοντολ
δεξιά|μικρογραφία|Νομικός κώδικας του Βίνοντολ, αντίγραφο του 16ου αιώνα Ο Νομικός Κώδικας του Βίνοντολ ή Διάταγμα του Βίνοντολ (Vinodolski zakonik) είναι ένα από τα παλαιότερα νομικά κείμενα που είναι γραμμένα στη Κροατική γλώσσα και είναι ένας από τους παλαιότερους σλαβικούς κώδικες. Γράφτηκε στο Γλαγολιτικό αλφάβητο. Αρχικά καταρτίστηκε το 1288 από μια επιτροπή 42 μελών στο Νόβι Βινοντόλσκι, μια πόλη στην ακτή της Αδριατικής Θάλασσας στην Κροατία, που βρίσκεται νότια της Τσρικβέντισα, του Σέλτσε, του Μπριμπίρ και βόρεια του Σένι. Ωστόσο, ο ίδιος ο κώδικας διατηρείται σε ένα αντίγραφο του 16ου αιώνα.
Περιεχόμενο
Μια παράγραφος τέθηκε για να καθορίσει τη σχέση μεταξύ των δούκων και της αγροτιάς της περιοχής. Είναι το παλαιότερο μεταξύ όλων των καταστατικών πόλεων της Κροατίας, τα οποία αντιπροσώπευαν μια συμφωνία μεταξύ του λαού του Βινοντόλ και των νέων κληρικών τους, των πρίγκιπων του Κρκ. Περιέχει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τον φεουδαρχικό νόμο σε αυτή τη περιοχή, ο οποίος αντικατέστησε τα φυλετικά έθιμα μιας προηγούμενης περιόδου. Το καταστατικό του Βίνοντολ παρέχει μια σπάνια σύγχρονη εικόνα των συνθηκών ζωής και των πολιτικών στη μεσαιωνική Ευρώπη. Οι παλαιότεροι κανονισμοί σχετικά με τη δημόσια υγεία στη δυτική Κροατία διατηρούνται στο Καταστατικό του Βίνοντολ. Σήμερα, έχει αποθηκευτεί στην Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη του Ζάγκρεμπ.
Το καταστατικό του Βίνοντολ επιβεβαιώνει το καθεστώς του Βίνοντολ ως διοικητικό και πολιτικό κέντρο από τον 13ο αιώνα. Το κείμενο του νόμου διατηρείται ως αντίγραφο από τον 16ο αιώνα.
Εκδόσεις
Η πρώτη έντυπη έκδοση εκπονήθηκε το 1843 από τον Αντούν Μαζουράνιτς στον τρίτο ετήσιο τόμο του περιοδικού Κόλο. Ο Οσίπ Μποντιάνσκι το μετέφρασε το 1846 στη ρωσική και η Άννα Μιχαήλνοβνα Εβρεϊνόβα επεξεργάστηκε την έκδοση του 1878 στην Αγία Πετρούπολη, και ήταν πανομοιότυπη με την αρχική έκδοση καθώς και με τη λατινική και κυριλλική μεταγραφή. Ο Βατροσλάβ Γιάγκιτς το δημοσίευσε το 1880, τόσο την πρωτότυπη όσο και μια ρωσική μετάφραση με φιλολογικά και νομικά σχόλια. Ο Βατσλάβ Ματσιεγιόβσκι το μετέφρασε το 1856 στην πολωνική γλώσσα, ο Ζιλ Πρέουξ το μεταφράζει το 1896 στα γαλλικά, ο Μαρκ Κοστρέντσιτς το μετέφρασε το 1931 στα γερμανικά και ο Λούγιο Μάργκετιτς το μετέφρασε το 1981/1982 στα ιταλικά και το 1983 στα αγγλικά. Ο Γιόσιπ Μπρατούλιτς επεξεργάστηκε την πανομιότυπη έκδοση του 1988 με σχόλια και λεξικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροατική γλώσσα Κατηγορία:Πολιτισμός της Κροατίας
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1983
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 1983.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ
Το Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ (κροατ. Sveučilište u Zagrebu, λατ. Universitas Studiorum Zagrabiensis) είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Κροατίας και το αρχαιότερο σε συνεχή λειτουργία πανεπιστήμιο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Η ιστορία του ιδρύματος ξεκίνησε το 1669, όταν ο Αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α΄ εξέδωσε ένα διάταγμα που ίδρυε την «Ιησουιτική Ακαδημία της Ελευθέρας Βασιλικής Πόλεως του Ζάγκρεμπ». Η Ακαδημία αυτή διοικήθηκε από τους Ιησουίτες για περισσότερο από έναν αιώνα, ώσπου το τάγμα τους διαλύθηκε από τον Πάπα Κλήμεντα ΙΔ΄. Το 1776 η Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία εξέδωσε διάταγμα που ίδρυε τη «Βασιλική Ακαδημία Επιστήμης», που διαδέχθηκε την Ιησουιτική. Ο επίσκοπος Ιωσήφ Στροσμάγερ πρότεινε στο κροατικό κοινοβούλιο το 1861 τη μετατροπή του ιδρύματος σε Πανεπιστήμιο. Ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας υπέγραψε το διάταγμα για την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ το 1869 και το ίδρυμα εγκαινιάσθηκε το 1874 με την επωνυμία «Βασιλικό Πανεπιστήμιο του Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄».
Σήμερα το Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ αποτελείται από 29 σχολές, τρεις ακαδημίες τεχνών και ένα κέντρο. Συνολικά έχει περισσότερους από 70.000 φοιτητές και φοιτήτριες. Σημερινός (88ος) πρύτανης είναι ο Νταμίρ Μπόρας.
Ιστορία
thumb|155px|left|Ο Ματίγια Μέσιτς, πρώτος πρύτανης του Πανεπιστημίου thumb|205px|right|Το «Ανάκτορο» του Πανεπιστημίου και Νομική Σχολή, στην Πλατεία Τίτο
Η «Ακαδημία»
Η Ακαδημία αυτή διοικήθηκε από τους Ιησουίτες για περισσότερο από έναν αιώνα, ώσπου το τάγμα τους διαλύθηκε από τον Πάπα Κλήμεντα ΙΔ΄ το 1773. Το 1772 στην Ακαδημία εγγράφηκαν 200 νέοι φοιτητές.
Το 1776 η Αυτοκράτειρα και βασίλισσα Μαρία Θηρεσία εξέδωσε διάταγμα που ίδρυε τη «Βασιλική Ακαδημία Επιστήμης» (στη λατινική: «Regia Scientiarum Academia»), η οποία διαδέχθηκε την Ιησουιτική. Την αποτελούσαν τρεις σχολές: η φιλοσοφική, η θεολογική και η νομική. Οι πρώην πολιτικές-καμεραλιστικές σπουδές υπάχθηκαν στη νέα νομική σχολή. Η καθεμιά από αυτές τις σχολές είχε αρκετές έδρες, από την καθεμιά τις οποίες διδάσκονταν ένα ή περισσότερα μαθήματα.
Η Βασιλική Ακαδημία του Ζάγκρεμπ παρέμεινε μέχρι το 1874, υφιστάμενη στο μεσοδιάστημα πολλές οργανωτικές μεταβολές, το κεντρικό ίδρυμα ανώτερης εκπαιδεύσεως στην Κροατία, από το οποίο απεφοίτησαν τα περισσότερα από τα μέλη της κροατικής διανοήσεως.
Το Πανεπιστήμιο
thumb|220px|right|Ανακήρυξη των νέων διδακτόρων το 2015 Ο επίσκοπος και πολιτικός Ιωσήφ Στροσμάγερ πρότεινε στο κροατικό κοινοβούλιο το 1861 τη μετατροπή του ιδρύματος σε Πανεπιστήμιο. Κατά την επίσκεψή του το 1869, ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας υπέγραψε το διάταγμα για την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ. Πέντε χρόνια αργότερα η ιδρυτική πράξη ψηφίσθηκε από το κοινοβούλιο και επικυρώθηκε από τον Αυτοκράτορα στις 5 Ιανουαρίου 1874. Στις 19 Οκτωβρίου 1874 έγινε η τελετή των εγκαινίων του «Βασιλικού Πανεπιστημίου του Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄ στο Ζάγκρεμπ».
Το 1874 το ίδρυμα είχε τις εξής 4 σχολές:
Ωστόσο, η Ιατρική Σχολή δεν λειτούργησε τον 19ο αιώνα: έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1917. Καθώς συνέβαινε και με το Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Φιλοσοφική Σχολή περιελάμβανε και τη μελέτη των φυσικών επιστημών: Από το 1876 είχε τμήματα γεωλογίας, βοτανικής, φυσικής, μαθηματικών και χημείας, ενώ το 1877 προστέθηκε η ζωολογία, το 1882 η φαρμακολογία και το 1883 η γεωγραφία.
Το 1898 ιδρύθηκε και η «Ακαδημία Δασοπονίας» (Šumarska akademija) ως μέρος της Φιλοσοφικής Σχολής, αλλά το 1919 αποσπάσθηκε ως η νέα «Σχολή Γεωργίας και Δασοπονίας».
Το 1919 ιδρύθηκε το «Σχολείο Τεχνολογίας» (Tehnička visoka škola), που γρήγορα (το 1926) μετασχηματίστηκε σε Σχολή του Πανεπιστημίου. Επίσης το 1919 ιδρύθηκε το «Κτηνιατρικό Σχολείο» (Veterinarska visoka škola), που μετατράπηκε σε πανεπιστημιακή σχολή το 1925.
thumb|220px|right|Η Μεγάλη Αίθουσα της πρυτανείας του ιδρύματος Η μεγάλη αναδιάρθρωση της Φιλοσοφικής Σχολής έγινε κατά τη δεκαετία του 1920, με τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες να αρχίζουν να αυτονομούνται, πρώτα με τη δημιουργία ξεχωριστών τμημάτων μαθηματικών και φαρμακευτικής.
In 1926 το Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ είχε τις εξής επτά Σχολές:
Κατά τη διάρκεια του «Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας (1941-1945) το πανεπιστήμιο ήταν γνωστό απλώς με την ονομασία «Κροατικό Πανεπιστήμιο» («Hrvatsko sveučilište»).
Το 1946 δημιουργήθηκε η Σχολή Φυσικών Επιστημών. Το 1956 η Σχολή Τεχνολογίας υποδιαιρέθηκε σε 4 νέες:
Τα παραπάνω διαδέχθηκε η σημερινή διαμόρφωση του Πανεπιστημίου.
Το 1999 το ίδρυμα αποφάσισε να εφαρμόσει το ευρωπαϊκό σύστημα μεταφοράς διδακτικών μονάδων ECTS. Βέβαια όταν η Κροατία υπέγραψε ως μέλος της «Διαδικασίας της Μπολόνια», όλα τα πανεπιστήμια της χώρας υιοθέτησαν αυτό το σύστημα.
Στατιστικά
Από το 1874 μέχρι σήμερα, περισσότεροι από 200.000 έχουν αποφοιτήσει με πτυχίο, περισσότεροι από 18.000 με μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης (master), και περισσότεροι από 8.000 με διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ.
Παραπομπές
Ζαγκρεμπ
Καλλίνικος (έξαρχος)
Ο Καλλίνικος ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος της Ραβέννα από το 596 ως το 603. Από τον Λομβαρδό ιστορικός Παύλος ο Διάκονος το όνομα του αναφέρεται σαν Gallicinus, ή Gallicini patricii.
Τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησις του σημαδεύτηκαν από σχετικά καλή τύχη. Το 598 έγινε ανακωχή μεταξύ των Βυζαντινών και των Λομβαρδών κατά την οποία οι Λομβαρδοί αναγνωρίστηκαν ως κυρίαρχοι κυβερνήτες των εδαφών που είχαν στην κατοχή τους, και η οποία κρατήθηκε και από τα δύο μέρη κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών. Ωστόσο περίπου το 601 ο Καλλίνικος εκμεταλλεύτηκε μια εξέγερση από τους δούκες της Τριντέτουμ και του φόρουμ των Ιουλίων και έσπασε την ειρήνη με την απαγωγή της κόρης και του γαμβρού του Λομβαρδού βασιλιά Αγιλούλφου. Σε απάντηση ο Αγιγλούλφος εισέβαλε στην Εξαρχία, καταστρέφοντας την Πάδοβα, λεηλατώντας την Ίστρια, και στη συνέχεια, νικώντας τον Καλλίνικο έξω από τα τείχη της Ραβέννας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Έξαρχοι Ραβένας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Έρνεστ Χάλερ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του 1914 ως ηθοποιός (όταν εντάχθηκε στα Biograph Studios) και μέχρι το 1920 εργαζόταν περιστασιακά και ως εικονολήπτης. Γρήγορα έγινε ελεύθερος επαγγελματίας και συμμετείχε σε περίπου 180 ταινίες.
Ο Χάλερ, επίσης, υπήρξε ο διευθυντής φωτογραφίας του δεύτερου πιλοτικού επεισοδίου της σειράς Star Trek: The Original Series. Παρόλα αυτά, πέρα από το ένα όσκαρ που είχε κερδίσει (εξ ημισείας) το 1939, είχε υπάρξει συνολικά επτά φορές υποψήφιος για το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας. Ο Χάλερ πέθανε στη Μαρίνα ντελ Ρέι, της Καλιφόρνιας, θύμα αυτοκινητικού δυστυχήματος.
Επιλεκτική φιλμογραφία
Μερικές από τις ταινίες στις οποίες εργάστηκε είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κινηματογραφιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας
Ιωάννης Β΄ της Γκορίτσια
Ο Ιωάννης Β΄, γερμ. Johann ΙΙ (π. 1433 - 22 Μαΐου 1462) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1454-1462).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου ΣΤ΄ κόμη της Γκορίτσια και της Αικατερίνης, κόρης του Νικολάου Β΄ Γκαραί παλατινού κόμη της Ουγγαρίας.
Κατά τη μακρά διακυβέρνηση του πατέρα του, που ήταν αθεράπευτα πότης και χαρτοπαίκτης, η κομητεία παρήκμασε γοργά. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ είχε πρώτη σύζυγο την Ελισάβετ, κόρη του Χέρμαν Β΄ κόμη του Τσέλιε, η οποία απεβίωσε νωρίς. Ο Ερρίκος ΣΤ¨ έμεινε σύμμαχος του Χέρμαν Β΄ και το 1437 υπέγραψε συμφωνία να τον κληρονομήσει ο κόμης του Τσέλιε. Σε αυτό αντέδρασε η Βενετία, ο Φρειδερίκος Ε΄ των Αψβούργων δούκας της Αυστρίας και η δεύτερη σύζυγός του Αικατερίνη του Γκαραί. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ήθελε να αρραβωνιάσει τον Ιωάννη Β΄ με την Ελισάβετ, κόρη του Ούλριχ Β΄, αλλά τελικά αυτό δεν έγινε.
Από το 1444 ο ΙΩάννης Β΄ εκρατείτο όμηρος στο Τσέλιε. Το 1454 ο πατέρας του απεβίωσε και ελευθερώθηκε· ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Γκορίτσια. Το 1456 σκοτώθηκε ο Ούλριχ Β΄ και τότε ο Ιωάννης Β΄ διεκδίκησε το Όρτενμπουρκ από την Καρινθία. Το λεηλάτησε και το κατέλαβε, ώσπου ηττήθηκε από τις δυνάμεις του Φρειδερίκου Ε΄ -που είχε γίνει εν τω μεταξύ, ως Φρειδερίκος Γ΄, βασιλιάς της Γερμανίας- το 1460. Υπέγραψαν Συμφωνία Ειρήνης στο κάστρο Φέντσμπερκ, όπου ο Ιωάννης Β΄ αποκήρυξε το Όρτενμπουρκ και παραχώρησε 12 κάστρα της Γκορίτσια ως αποζημίωση· μεταξύ αυτών το κάστρο Μπρυκ στο Ληντς, που ήταν η διαμονή του.
Το 1462 απεβίωσε στο Ληντς σε ηλικία 29 ετών· ήταν λαοφιλής και τον πένθησαν οι υπήκοοί του. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Λεονάρδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια
Ντάλερ Κουζιάγιεφ
Ο Ντάλερ Αντιάμοβιτς Κουζιάγιεφ (ρωσικά: Далер Адьямович Кузяев), γεννημένος στις 15 Ιανουαρίου 1993, είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Καριέρα
Ξεκίνησε ν' ασχολείται με το ποδόσφαιρο στο Αρινμπούρκ. Ο πατέρας του, Αντιάμ Κουζιάγιεφ, ήταν προπονητής της ΦΚ Γκαζοβίκ Αρινμπούρκ. Αργότερα, ο Ντάλερ μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, όπου και έγινε δεκτός στην Ακαδημία της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, ενώ την περιόδο 2011-2012 αγωνίστηκε στη νεανική ομάδα του συλλόγου. Το 2012, ο Ντάλερ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην ΦΚ Καρέλια, την οποία προπονούσε ο πατέρας του. Στο τέλος της χρονιάς, μετεγράφη στην ΦΚ Νεφτεχίμικ Νιζνεκάμσκ, η οποία αγωνιζόταν στη Β' κατηγορία του Πρωταθλήματος Ρωσίας. Τον χειμώνα του 2014, ο Ντάλερ μετεγράφη στην Τέρεκ Γκρόζνι, η οποία αγωνιζόταν στην Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ στην τελευταία αγωνιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας 2013-2014, στον αγώνα με την Ρουμπίν Καζάν, αντικαθιστώντας τον Φακούντο Πίρις στο 80ο λεπτό. Το καλοκαίρι του 2017 επέστρεψε στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τέρεκ Γκρόζνι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Ποταμός Κόσι
Ο ποταμός Κόσι (ινδικά: कोसी, kosī, νεπαλικά: कोशी, koshī) είναι ποταμός μήκους 720 χιλιομέτρων ο οποίος διασχίζει την Κίνα, το Νεπάλ και την Ινδία. Είναι ένας από τους παραπόταμους του Γάγγη.
Πήτερ Γουέλς
Ο Πήτερ Φράνσις Γουέλς (αγγλικά: Peter Francis Welch, 2 Μαΐου 1947), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Βερμόντ, από τον Ιανουάριο του 2023. Είναι μέλος του Δημοκρατικόυ Κόμματος.
Ποταμός Κόσι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ασίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ινδίας
Πήτερ Γουέλς
Υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την μονοεδρική περιφέρεια του Βερμόντ από τον Ιανουάριο του 2007 έως τον Ιανουάριο του 2023.
Προηγουμένως, έχει υπηρετήσει ως Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας του Βερμόντ από το 1981 έως το 1989 και από το 2001 έως το 2007. Κατά την θητεία του ως πολιτειακός γερουσιαστής, διατέλεσε Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας του Βερμόντ από το 1985 έως το 1989 και από το 2003 έως το 2007, καθώς επίσης και Ηγέτης της Μειοψηφίας της Γερουσίας του Βερμόντ από το 1983 έως το 1985. Το 1990, ήταν υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος, για το αξίωμα του Κυβερνήτη του Βερμόντ, όμως ηττήθηκε με μικρή διαφορά από τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο και μετέπειτα Κυβερνήτη Ρίτσαρντ Σνέλινγκ.
Εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο, στις εκλογές του 2006, με ποσοστό 53.2% έναντι 44.5% της Ρεπουμπλικανής ανθυποψήφιάς του. Επανεξελέγη το 2008, το 2010, το 2012, το 2014, το 2016, το 2018 και το 2020.
Τον Νοέμβριο του 2021, ο Γουέλς, ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφιος στις εκλογές του 2022, για την έδρα της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Βερμόντ, που προέκυψε από την αφυπηρέτηση και συνταξιοδότηση του Γερουσιαστή Πάτρικ Λέιχι. Στις γενικές εκλογές, εξελέγη στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, με ποσοστό 67.3% έναντι 27.6% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού του.
Βιογραφία
Ο Πήτερ Γουέλς, γεννήθηκε τον Μάιο του 1947 στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης των ΗΠΑ, όπου και μεγάλωσε.
Αποφοίτησε το Λύκειο "Cathedral High School" στο Σπρίνγκφιλντ το 1965. Σπούδασε Ιστορία στο Κολλέγιο του Τιμίου Σταυρού στο Γούστερ και έλαβε πτυχίο (BA) το 1969 με διάκριση. Στη συνέχεια, σπουδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1973.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Βερμόντ Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι
Η νεκρή ερωμένη
Η νεκρή ερωμένη (γαλλικός τίτλος: La Morte amoureuse) είναι φανταστικό διήγημα του Τεοφίλ Γκωτιέ, που δημοσιεύτηκε το 1836 στο La Chronique de Paris. Αφηγείται την ιστορία ενός ιερέα που ερωτεύτηκε μια όμορφη γυναίκα που αποδεικνύεται ότι είναι βαμπίρ. Το έργο ​​προκάλεσε την κατακραυγή της Καθολικής εκκλησίας τον 19ο αιώνα.
Το διήγημα μεταφράστηκε στα ελληνικά το 1995.
Υπόθεση
Η ιστορία ξεκινά με τον ηλικιωμένο ιερέα Ρομυάλ να αφηγείται σε έναν άλλο ιερέα την ιστορία του πρώτου του έρωτα και τα περίεργα γεγονότα που ακολούθησαν τη χειροτονία του, μια εμπειρία που περιγράφει ως «μοναδική και τρομερή», και για την οποία δεν είναι σίγουρος αν ήταν όνειρο ή πραγματικότητα.
Ο Ρομυάλ αφηγείται πώς έως τότε είχε ζήσει αγνοώντας τον έξω κόσμο - «Ήξερα αμυδρά ότι υπήρχε κάτι που λέγεται γυναίκα» - και πώς δεν υπήρχε τίποτα ανώτερο γι' αυτόν από τη θρησκευτική ζωή. Την ημέρα της χειροτονίας του, όταν ήταν 24 ετών και μόλις είχε τελειώσει τις θεολογικές σπουδές του, είδε στην εκκλησία και ερωτεύτηκε μια όμορφη και μυστηριώδη νεαρή γυναίκα και άκουσε μια γυναικεία φωνή να του υπόσχεται να τον αγαπήσει και να τον κάνει πιο ευτυχισμένο από όσο θα ήταν στον Παράδεισο, συγχρόνως να τον παρακινεί να μην χειροτονηθεί. Παρά τις προσπάθειές του, τελικά χειροτονήθηκε.
Στο δρόμο της επιστροφής, ένας υπηρέτης τον χαιρετάει και του δίνει ένα σημείωμα που περιείχε μόνο τις λέξεις: Κλαριμόντ. Παλάτι Κοντσίνι. αριστερά|μικρογραφία|Η Κλαριμόντ τρυπάει το χέρι του Ρομυάλ με μια χρυσή καρφίτσα για να τραφεί με το αίμα του. 1904 Ο Ρομυάλ αισθάνεται παγιδευμένος από το λειτούργημά του καθώς η σκέψη του βασανίζεται από την ανάμνηση της γυναίκας. Ο ηλικιωμένος αββάς Σεραπιόν διαισθάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά με τον νεαρό ιερέα και του αφηγείται τον θρύλο της διαβόητης εταίρας Κλαριμόντ, η οποία πέθανε πρόσφατα. Ο Ρομυάλ ρωτά τον Σεραπιόν για το παλάτι και αυτός του λέει ότι είναι το παλάτι όπου ζει η Κλαριμόντ και προσθέτει ότι είναι ένας τόπος μεγάλης απώλειας. Τον προειδοποιεί επίσης ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η Κλαριμόντ πεθαίνει.
Ο αββάς Σεραπιόν τον προειδοποιεί για την Κλαριμόν, πως το μόνο που επιδιώκει είναι να τον κρατήσει μακριά από τον Θεό και να τον φέρει στον διάβολο. Και πράγματι, αποδεικνύεται ότι είναι βρικόλακας, καθώς χρησιμοποιεί το αίμα του Ρομουάλ για να μείνει ζωντανή, όπως ανακαλύπτει ο ίδιος μια νύχτα, μην πίνοντας το ναρκωμένο κρασί που του είχε ετοιμάσει. Ωστόσο, τρελά ερωτευμένος, συνεχίζει τη σχέση του μαζί της.
Ο αββάς Σεραπιόν ανησυχεί για την περιπέτεια του νεαρού και τον μεταφέρει στον τάφο της Κλαριμόν. Η όμορφη εταίρα είναι ξαπλωμένη εκεί, σαν ολοζώντανη, γαλήνια, μια στάλα αίματος κυλάει από τα χείλη της. Ο γέρος ηγούμενος γίνεται έξαλλος και την αποκαλεί δαίμονα καθώς ραντίζει με αγιασμό το πτώμα, το οποίο μετατρέπεται σε σκόνη. Το επόμενο βράδυ, η Κλαριμόντ επιστρέφει στον Ρομυάλ και τον κατακρίνει για την προδοσία του. Στη συνέχεια εξαφανίζεται για πάντα.
Η ιστορία τελειώνει με τον ηλικιωμένο Ρομυάλ να είναι ευγνώμων που έσωσε τη ζωή και την ψυχή του, αλλά εξακολουθεί να μετανιώνει για τον χωρισμό του από την Κλαριμόντ και αισθάνεται ανείπωτη νοσταλγία.
Διασκευές
1979: ο Πέτερ Κασοβίτς σκηνοθέτησε μια ομώνυμη τηλεταινία, προσαρμοσμένη στην εποχή μας, βασισμένη στο διήγημα του Γκωτιέ.
1998: Το Κλαριμόντ είναι ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Les Prédateurs.
2010: μεσαίου μήκους ταινία σε σκηνοθεσία Φλάβιας Κοστ, εμπνευσμένη από το έργο.
2011: Το γαλλικό συγκρότημα E.C.H.O. έγραψε ένα τραγούδι με τίτλο La Morte Amoureuse εμπνευσμένο άμεσα από την ιστορία του Τεοφίλ Γκωτιέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά διηγήματα
Δακτυλιωτή φώκια της λίμνης Σάιμαα
Η δακτυλιωτή φώκια της λίμνης Σάιμαα (Pusa hispida saimensis, Φινλανδικά: Saimaannorppa) είναι ένα υποείδος δακτυλιωτής φώκιας (Pusa hispida) και μία από τις πιο σπάνιες φώκιες στον κόσμο. Υπάρχουν περίπου 410 φώκιες αυτού του είδους στη λίμνη Σάιμαα της Φινλανδίας. Ο πληθυσμός τους προέρχεται από δακτυλιωτές φώκιες που χωρίστηκαν από τις υπόλοιπες όταν η στεριά ανέβηκε μετά την τελευταία εποχή των παγετώνων. Αυτή η φώκια, μαζί με τη φώκια της λίμνης Ladoga και τη φώκια της λίμνης Βαϊκάλης, είναι μια από τις λίγες ζωντανές φώκιες του γλυκού νερού.
Βιότοπος
Η φώκια της λίμνης Σάιμαα είναι ενδημικό είδος στη λίμνη Σάιμαα στη Φινλανδία και δεν συναντάται πουθενά αλλού στον κόσμο. Η δακτυλιωτή φώκια της Σάιμαα ζει κυρίως σε δύο φινλανδικά εθνικά πάρκα, το Kolovesi και το Linnansaari. Φώκιες σπάνια έχουν παρατηρηθεί σε πολύ μεγαλύτερη περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του κέντρου της πόλης Savonlinna.
Διατροφή
Οι φώκιες της λίμνης Σάιμαα τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με μικρά ψάρια. Τα πιο σημαντικά θηράματα, που αποτελούν πάνω από το 90% της διατροφής τους, είναι η πέρκα (Perca fluviatilis), το τσιρόνι (Rutilus rutilus), ο Λευκοκορέγονος (Coregonus albula), το είδος Osmerus eperlanus και το Πετρόχανο (Acerina cernua). Οι φώκιες χρησιμοποιούν τα δόντια τους μόνο για να αιχμαλωτίσουν το θήραμα πριν το καταπιούν ολόκληρο. Ένα άτομο καταναλώνει κατά μέσο όρο 3,5 κιλά ψαριού την ημέρα, αλλά υπάρχει εποχιακή διακύμανση στη διατροφή, με την κατανάλωση να είναι υψηλότερη στα τέλη του καλοκαιριού και το φθινόπωρο και χαμηλότερη την άνοιξη.
Αναπαραγωγή
Οι δακτυλιωτές φώκιες της λίμνης Σάιμαα γεννούν τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο. Χρειάζονται χιόνι για να χτίσουν τις φωλιές στις οποίες γεννούν. Οι φωλιές προστατεύουν τους νεογνούς από το κρύο, τα αρπακτικά και την ανθρώπινη ενόχληση. Ένας νεογέννητος νεογνός ζυγίζει 4 με 5 kg και έχει μήκος 55 με 65 cm.