cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έπαυλη Μάλκολμ
Ένα μεγάλο γεγονός, που είχε προκαλέσει φοβερή εντύπωση στο λαό της Αθήνας εκείνο τον καιρό, ήταν δυο δίτροχα κάρα, που ο ναύαρχος Μάλκολμ είχε φέρει από τη Μάλτα και τα έστελνε στα Πατήσια φορτωμένα οικοδομικά υλικά για το χτίσιμο της βίλας του. Έκπληκτοι οι Αθηναίοι μαζεύονταν στην Οδό Πειραιώς για να δουν το θαύμα αυτό της "φράγκικης μηχανικής".
Η έπαυλη του Μάλκολμ σώζεται μέχρι σήμερα και στεγάζει ένα τμήμα του Ασύλου Ανιάτων (ιδρ. 1893). Έχει χτιστεί στη θέση ακριβώς όπου ο Κιουταχής, κατά την πολιορκία της Ακρόπολης, είχε στήσει τη σκηνή του. Την έπαυλη την αγόρασε αργότερα ο Σπυρίδων Τρικούπης για κατοικία του. Ένα διάστημα στέγασε και τη γαλλική πρεσβεία.
Πηγές
Μαλκομ
Τζωρτζ Νέβιλ, 4ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο πριν τις 1 Μαΐου 1471 την Μάργκαρετ Φενν (πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1485) κόρη και διάδοχο του Ούγου Φένν με την οποία απέκτησε :
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ελισάβετ Μπρέντ που ήταν διαδοχικά χήρα του Ρίτσαρντ Νέιλορ, του Ρόμπερτ Μπάσετ και του Τζων Στόκκερ, με την δεύτερη σύζυγο του δεν απέκτησε παιδιά.
Ο Μπεργκαβεννί ήταν Καπετάνιος των Αγγλικών δυνάμεων στην μάχη του Καλαί (1490) και πέθανε το 1492.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Ανότε Τονγκ
Ο Ανότε Τονγκ (汤安诺, 11 Ιουνίου 1952-) ήταν πρόεδρος του Κιριμπάτι από το 2003 έως το 2016. Έγινε πρόεδρος της χώρας το 2003 και επανεξελέγη το 2007 και το 2012.
Πρώτα χρόνια
Γιος Κινέζου μετανάστη και γυναίκας από τα νησιά Γκίλμπερτ, σπούδασε στο London School of Economics. Παντρεύτηκε μια γυναίκα από τη χώρα του ονόματι Μέμε και έχουν 7 παιδιά.
Πρώτη εκλογή
Κέρδισε τις εκλογές του Ιουλίου του 2003 με οριακή πλειοψηφία (47,4%) έναντι του αδερφού του δρα Χάρι Τονγκ (43,5%) και του Μπανουέρα Μπερίνα (9,1%). Η Αντιπολίτευση ισχυρίστηκε ότι έγινε νοθεία στις εκλογές εκείνες, κάτι που απορρίφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο.
Στις 7 Νοεμβρίου του 2003 σύναψε διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβάν και έτσι η Κίνα διέκοψε τις σχέσεις της με το μικρό νησιωτικό κράτος και εκκένωσε τη βάση δορυφόρων της σχεδόν ένα μήνα μετά. Το κόμμα του «Πυρσοί της Αλήθειας» κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές τον Αύγουστο του 2007.
Επανεκλογές στην προεδρία (2007 και 2012)
Στις 17 Οκτωβρίου του 2007 ο Τονγκ κέρδισε ξανά τις προεδρικές εκλογές, με το 65% των ψήφων έναντι περίπου 33% για το Ναμπούτι Μουεμουενικαράουα. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν περί το 50%. Η νίκη του στις εκλογές επαναλήφθηκε τον Ιανουάριο του 2012. Ειδικότερα, ο Τονγκ απέσπασε 14.315 ψήφους ή το 42% των συνολικών ψήφων, με διαφορά 2.500 ψήφων από τον Τεταούι Ταϊτάι. Ο τρίτος υποψήφιος, Ριμέτα Μπενιάμινα έλαβε μόνο 7.738 ψήφους. Ο πρόεδρος Τονγκ κέρδισε σε 14 επί συνόλου 23 εκλογικών περιφερειών.
Τον Μάρτιο του 2016 τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Τανέτι Μαμάου.
Ναζίκ Αβνταλιάν
Η Ναζίκ Αβνταλιάν (αρμενικά: Նազիկ "Նազելի" Ավդալյան, Γκιουμρί, ΕΣΣΔ, 31 Οκτωβρίου 1986) είναι Αρμένισσα πρώην αρσιβαρίστρια. Αγωνιζόμενη στην κατηγορία των 69 κιλών, κατάφερε κατά τη διάρκεια της καριέρας της να αναδειχθεί παγκόσμια πρωταθλήτρια, καθώς και πρωταθλήτρια Ευρώπης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι αθλητές Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών
Περιφέρεια Ιονίων Νήσων
Η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων είναι μία από τις δεκατρείς περιφέρειες της Ελλάδας. Διαιρείται στις περιφερειακές ενότητες Ζακύνθου, Ιθάκης, Κέρκυρας, Κεφαλληνίας και Λευκάδας.
Δημογραφία
Ο μόνιμος πληθυσμός της περιφέρειας Ιονίων Νήσων ανέρχεται στους 204.532 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ.. Η πυκνότητα πληθυσμού της περιφέρειας ανέρχεται στους 90.1 κατοίκους ανά τ.χλμ. ενώ ο εθνικός μέσος όρος είναι 81.96 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Οι μισοί κάτοικοι ζουν στη Κέρκυρα (104.371 κάτοικοι), ενώ πολλοί ζουν στη Ζάκυνθο (40.759 κάτοικοι), την Κεφαλονιά (35.801 κάτοικοι), τη Λευκάδα (23.693 κάτοικοι) και την Ιθάκη (3.231 κατοίκους). Το 2001 ο πληθυσμός γεννημένος στο εξωτερικό ήταν 19.360 άτομα (9.36% του συνολικού πληθυσμού), κυρίως από την Αλβανία (13.536 κάτοικοι). Το 2011 η γεννητικότητα στα Ιόνια Νησιά ανήλθε σε 1.35 παιδιά ανά γυναίκα.
Ιστορικά στοιχεία
Τα Ιόνια νησιά έχουν πλούσια ιστορία που χάνεται στο βάθος του χρόνου. Ακολούθησαν μια κοινή πορεία στο διάβα του χρόνου ανεξάρτητα από την κυρίως Ελλάδα τα τελευταία 800 χρόνια, και δεν υπήρξαν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ούτε έζησαν την Τουρκοκρατία όπως η υπόλοιπη Ελλάδα. Ως Βενετοκρατούμενα δέχθηκαν σημαντικές επιρροές από τη Δύση, με αποτέλεσμα να έχουν μια πολιτιστική ιδιομορφία σε σχέση με τις απέναντι ακτές.
Επτάνησος Πολιτεία
Η Επτάνησος Πολιτεία (Repubblica Settinsulare) ήταν ένα κράτος που υπήρξε από το 1800 έως το 1807 κάτω από τη διπλή «προστασία» της Ρωσίας και της Τουρκίας, στην οποία απέδιδαν φόρο υποτέλειας. Ήταν η πρώτη φορά που ο Ελληνικός λαός είχε κερδίσει το δικαίωμα να κυβερνάται από μόνος του, έστω και με κάποιο περιορισμό, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Οικονομία
Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της περιφέρειας Ιονίων Νήσων το 2010 ήταν 4.029 εκατομμύρια ευρώ. Το ΑΕΠ κατά κεφαλήν το ίδιο έτος για την περιφέρεια ήταν 18.440 ευρώ, το οποίο ήταν χαμηλότερο από το εθνικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας, ήτοι 20.481€ την χρονιά εκείνη. Το ΑΕΠ κατά κεφαλήν στην Κεφαλονιά και τη Ζάκυνθο ήταν 23.275€ και 24.616€, αρκετά μεγαλύτερα νούμερα από εθνικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας. Το 2012 η ανεργία στην περιφέρεια ανήλθε στο 14.7%, το χαμηλότερο ποσοστό ανάμεσα στις δεκατρείς ελληνικές περιφέρειες, και κατά πολύ χαμηλότερο σε σχέση με το εθνικό ποσοστό ανεργίας που ήταν 24.2%. Το 2003 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Πελοποννήσου ήταν το 74.6% του ΑΕΠ της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 25 κρατών μελών. Το 2017 το ποσοστό ανεργίας στην περιφέρεια Πελοποννήσου ανερχόταν σε 19.6%.
Εκπαίδευση
Στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων εδρεύει το Ιόνιο Πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ Ιονίων Νήσων. Ωστόσο, το Ιόνιο είναι γνωστό για τα πολυάριθμα ωδεία του, τα οποία λόγω της Ιονικής Σχολής έχουν διαμορφώσει σημαντικά τη μουσική παιδεία στην Ελλάδα.
Διοικητική διαίρεση
Η περιφέρεια διαιρείται σε πέντε περιφερειακές ενότητες, στους οποίους υπάγονται οι 25 δήμοι της. Οι Π.Ε. ταυτίζονται γεωγραφικά με τους αντίστοιχους νομούς, εκτός από τον νομό Κεφαλληνίας, ο οποίος διοικητικά μοιράστηκε στις Π.Ε. Κεφαλληνίας και Ιθάκης.
Εκλογές το 2014
Ο επικεφαλής της "Ανάσας για τα Ιόνια Νησιά", Θεόδωρος Γαλιατσάτος επικράτησε στον δεύτερο γύρο του έως τότε Περιφερειάρχη Σπύρου Σπύρου, με ποσοστό 59,93%. Αντιπεριφερειάρχης Ζακύνθου εξελέγη ο Λευτέρης Νιοτόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρεια Ιονίων Νήσων
165 Λορελάι
Η Λορελάι (Loreley) είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,65. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από την ομώνυμη νεράιδα του Ρήνου του γερμανικού θρύλου.
Μία επιπρόσθηση αστέρα από τη Λορελάι έχει καταγραφεί, στις 20 Ιουλίου 2003.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λορελάι εκτιμάται σε 154,78 ως 155,2 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι CD (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,078. Η Λορελάι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 14 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λορελάι
Μιχαηλίδης
Το επώνυμο Μιχαηλίδης, αρκετά συνηθισμένο στην Ελλάδα και την Κύπρο (ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Μιχαήλ»), μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Εθνική Παπούα Νέα Γουινέα (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Παπούα Νέα Γουινέα εκπροσωπεί την Παπούα Νέα Γουινέα στο διεθνές ποδόσφαιρο. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Παπούα Νέα Γουινέα. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Χιούμπερτ Μάρεϊ.
Ιστορία
Η υψηλότερη θέση που κατέλαβε ποτέ στην κατάταξη της FIFA έως τον Ιούνιο του 2004 ήταν η 160η. Συμμετέχει στο Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας. Δεν προκρίθηκε ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου.
Στάδιο
Η εθνική ομάδα διεξάγει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Στάδιο Χιούμπερτ Μάρεϊ, χωρητικότητας 25.000 θεατών, που βρίσκεται στο Πορτ Μόρεσμπι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Παπούα Νέα Γουινέα Παπουα Νεα Γουινεα
Κνιάζεβατς
Το Κνιαζεβατς (μτφ : πόλη του πρίγκιπα) (σερβικά: Књажевац/Knjaževac) είναι πόλη της Σερβίας έδρα του δήμου Κνιαζεβατς. Βρίσκεται στην κοιλάδα του Τίμοκ κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία κι απέχει 254 χιλιόμετρα από το Βελιγράδι, 46 χλμ. από το Ζάγετσαρ, 103 χλμ. από το Πράχοβο και 147 χλμ. από τη Σόφια.
Στη ρωμαϊκή εποχή ήταν γνωστή ως «Τίμακουμ» (Timacum), επί τουρκοκρατίας ονομάστηκε «Γκουργκούσοβατς». Πήρε το σημερινό όνομά της το 1859 από τον πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς.
Ιστορία
Στην αρχαιότητα στην περιοχή ζούσαν αρχαίοι Θράκες και Δάκες, αργότερα κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους. Η πόλη έχει υποστεί απώλειες στον Πρώτο Σερβοτουρκικό πόλεμο το 1876, όταν ήταν οι Τούρκοι την κατέλαβαν και την κατέστρεψαν.
Στον Β΄βαλκανικό πόλεμο ήταν η μόνη σερβική πόλη που κατέλαβαν οι Βούλγαροι. Έξι βουλγαρικά συντάγματα επιτέθηκαν σε ένα σύνταγμα της Σερβίας (πρώτο σερβικό σύνταγμα). Οι Βούλγαροι μπήκαν στην πόλη 24 Ιουνίου 1913 αλλά αποσύρθηκαν δύο ημέρες αργότερα στις 26 Ιουνίου 1913 όταν απελευθέρωσε την πόλη ο σερβικός στρατός. Οι Βούλγαροι αναφέρεται ότι διέπραξαν σφαγές αντρών και αγοριών και βιάστηκαν ακόμη μικρά κορίτσια και ηλικιωμένες γυναίκες.
== Απογραφές == thumb|right|400px|Άποψη της Κνιέζεβατς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Αργυρώ Στρατάκη
Η Αργυρώ Στρατάκη (3 Αυγούστου 1975) είναι Ελληνίδα πρωταθλήτρια του στίβου από το Ηράκλειο. Ήταν μέλος της ολυμπιακής ομάδας (2004).
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ήταν 15η στο έπταθλο. Επίσης κατέκτησε ασημένιο μετάλλιο στο έπταθλο του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005, στην Αλμερία της Ισπανίας. Ανήκει στον Πανελλήνιο ΓΣ. Τον Ιούνιο του 2006 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδας στο έπταθλο, στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Συνθέτων Αγωνισμάτων, το οποίο διεξήχθη στις Σέρρες. Η Στρατάκη ήταν ένατη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στο Γκέτεμποργκ, στις 8 Αυγούστου 2006, αφού συγκέντρωσε συνολικά 6.145 βαθμούς.
Στις 2 Οκτωβρίου 2010 ανακοίνωσε την απόφασή της να εγκαταλείψει τους στίβους.
Γουλιέλμος ΣΤ΄ του Λύνεμπουργκ
Ο Γουλιέλμος ΣΤ΄ ο νεότερος (4 Ιουλίου 1535 - 20 Αυγούστου 1592) από τον οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ, που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Με τον Γουλιέλμο ΣΤ΄ αρχίζει ο νεότερος κλάδος των Γουέλφων, αυτός των Γουέλφων-Ανοβέρου.
Βιογραφία
Ήταν ο 3ος γιος του Ερνέστου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Σοφίας του Μεκλενβούργου-Σβερίν. To 1582 άρχισε να υποφέρει από παράνοια και η σύζυγός του, για λόγους ασφάλειάς της, έφυγε. Όταν αυτός απεβίωσε το 1592, η σύζυγός του ανέλαβε την επιτροπεία του μικρότερου γιου τους Γεωργίου.
Οικογένεια
Το 1561 νυμφεύτηκε την Δωροθέα των Όλντενμπουργκ, κόρη του Χριστιανού Γ΄ βασιλιά της Δανίας και είχαν πολλά παιδιά, από τα οποία 15 έφθασαν την ενηλικίωση, τα εξής:
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Λάμπερτ Α΄ του Εσμπαί
Ο Λάμπερτ Α΄, Lambert (απεβ. μετά το 650) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν ευγενής στη Νευστρία, ίσως κόμης του Εσμπαί.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Χρόντμπερτ Α΄, επισκόπου της Τουρ και της Γκλισμόντα της Βαυαρίας (Glismoda - Gleisnode von Bayern).
Αναφέρεται από τις πηγές ως ευγενής (nobilis) στη Νευστρία. Η αδελφή του ήταν η Ανγκάντρισμα (Angadrisma), ηγουμένη του αββαείου του Ορουέρ-ντε-Βιέρζ και εξάδελφος του πατέρα του ήταν ο Λάμπερτ, επίσκοπος της Λυών, καθοδηγητής της Ανγκάντρισμα, μετέπειτα αγίας.
Λόγω της οικογένειάς του, μάλλον είχε κάποιο αξίωμα στην Αυλή της Νευστρίας, άγνωστο ποιο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πιθανώς τη Χρότλιντ και είχε τέκνα:
Πιθανώς ο Θέονταρντ ήταν γαμπρός και όχι αδελφός του Χρόντμπερτ Β΄. Του τελευταίου 6ος απόγονος ήταν ο Ροβέρτος Α΄ της Γαλλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Μαρία Λουίζα του Ασπρεμόν
Η Μαρία-Λουίζα, γαλλ. Marie-Louise d'Aspremont (1651/52 - 23 Οκτωβρίου 1692) από τον Οίκο του Ασπρεμόν ήταν κόρη του κόμη του Ασπρεμόν & Ρεκέμ και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Λωρραίνης και μετά κόμισσα του Μάνσφελτ & πριγκίπισσα του Φοντί.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Καρόλου Β΄ κόμη του Ασπρεμόν & Ρεκέμ και της Μαρίας-Φραγκίσκης του Μαϊγύ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1665 τον Κάρολο Δ΄ δούκα της Λωρραίνης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1675 απεβίωσε ο Κάρολος Δ΄ και η Μαρία-Λουίζα έκανε δεύτερο γάμο το 1679 με τον Χάινριχ-Φραντς κόμη του Μάνσφελτ & πρίγκιπα του Φοντί. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκισσες της Λωρραίνης
Μαχαιροπίρουνα
μικρογραφία| Γαλλικό ταξιδιωτικό σετ μαχαιροπίρουνων, 1550–1600, [[Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου.]] μικρογραφία| Ένα παράδειγμα μοντέρνων μαχαιροπίρουνων, [[Σχεδιασμός|σχέδιο από την αρχιτέκτονα και σχεδιάστρια προϊόντων Ζάχα Χαντίντ (2007).]] Ο όρος μαχαιροπίρουνα (επίσης αναφέρεται ως ασημικά) περιλαμβάνει οποιοδήποτε εργαλείο χειρός που χρησιμοποιείται στην προετοιμασία, το σερβίρισμα και ιδιαίτερα την κατανάλωση φαγητού στη δυτική κουλτούρα. Η πόλη του Σέφιλντ στην Αγγλία είναι διάσημη για την παραγωγή μαχαιροπίρουνων από τον 17ο αιώνα και ένα τρένο – το Master Cutler – που εκτελούσε δρομολόγια από το Σέφιλντ στο Λονδίνο πήρε το όνομά του από τη βιομηχανία. Φέρνοντας προσιτά μαχαιροπίρουνα στις μάζες, ο ανοξείδωτος χάλυβας αναπτύχθηκε στο Σέφιλντ στις αρχές του 20ου αιώνα.
Τα κύρια είδη μαχαιροπίρουνων στη δυτική κουλτούρα είναι το μαχαίρι, το πιρούνι και το κουτάλι. Αυτά τα τρία εργαλεία εμφανίστηκαν για πρώτη φορά μαζί σε τραπέζια στη Βρετανία κατά τη Γεωργιανή Εποχή. Πρόσφατα, έχουν κατασκευαστεί υβριδικές εκδόσεις μαχαιροπίρουνων που συνδυάζουν τη λειτουργικότητα διαφορετικών εργαλείων φαγητού.
Σύνθεση
μικρογραφία| Ένα σετ (γνωστό ως καντίνα) από ασημένια μαχαιροπίρουνα της [[Γεωργιανή εποχή|Γεωργιανής Εποχής, που περιλαμβάνει κουτάλες και κουτάλια σερβιρίσματος. Το λεπτό αντικείμενο στα αριστερά είναι μια σέσουλα μυελού για να φάτε μυελό των οστών.]]
Μεταλλικά
Ο άργυρος είναι το παραδοσιακό υλικό από το οποίο κατασκευάζονται μαχαιροπίρουνα καλής ποιότητας. Ιστορικά, ο άργυρος είχε το πλεονέκτημα έναντι άλλων μετάλλων να είναι λιγότερο χημικά αντιδραστικό. Οι χημικές αντιδράσεις μεταξύ ορισμένων τροφίμων και του μετάλλου των μαχαιροπίρουνων μπορεί να οδηγήσουν σε δυσάρεστες γεύσεις. Ο χρυσός είναι ακόμη λιγότερο αντιδραστικός από το ασήμι, αλλά η χρήση των χρυσών μαχαιροπίρουνων περιοριζόταν στους εξαιρετικά πλούσιους, όπως οι μονάρχες.
Ο χάλυβας χρησιμοποιήθηκε πάντα για πιο χρηστικά μαχαίρια και το πιούτερ χρησιμοποιήθηκε για ορισμένα φθηνότερα αντικείμενα, ειδικά για κουτάλια. Από τον 19ο αιώνα, ο επιμεταλλωμένος άργυρος με νικέλιο χρησιμοποιήθηκε ως φθηνότερο υποκατάστατο του άργυρου τύπου στέρλινγκ.
Το 1913, ο Βρετανός μεταλλουργός Χάρι Μπρίρλεϊ ανακάλυψε τυχαία τον ανοξείδωτο χάλυβα, φέρνοντας προσιτά μαχαιροπίρουνα στις μάζες. Αυτό το μέταλλο έχει καταλήξει να είναι το κυρίαρχο που χρησιμοποιείται στα μαχαιροπίρουνα. Μια εναλλακτική λύση είναι το μέλχιορ, ανθεκτικό στη διάβρωση νικέλιο και κράμα χαλκού, το οποίο μπορεί επίσης μερικές φορές να περιέχει μαγγάνιο και νικέλιο-σίδηρο.
Ξύλινα
αριστερά|μικρογραφία| Ξύλινα μαχαιροπίρουνα δεξιά|μικρογραφία| Μαχαιροπίρουνα από [[μπαμπού]] Τα ξύλινα μαχαιροπίρουνα μιας χρήσης διατίθενται ως δημοφιλής βιοδιασπώμενη εναλλακτική. Το μπαμπού (αν και δεν είναι ξύλο) και ο σφένδαμος είναι δημοφιλείς επιλογές.
Βρώσιμα
Τα βρώσιμα μαχαιροπίρουνα παρασκευάζονται από αποξηραμένα δημητριακά. Αυτά παρασκευάζονται κυρίως από ρύζι, κεχρί ή σιτάρι. Δεδομένου ότι η καλλιέργεια ρυζιού χρειάζεται πολύ νερό, οι κατασκευαστές εμπορεύονται προϊόντα με βάση το κεχρί ως πιο φιλικά προς το περιβάλλον. Το κουρκούτι ψήνεται σε φορμάκια που το σκληραίνουν. Ορισμένοι κατασκευαστές προσφέρουν μια επιλογή αρωματισμένων μαχαιροπίρουνων. Τα βρώσιμα μαχαιροπίρουνα αποσυντίθενται σε περίπου μία εβδομάδα εάν απορριφθούν.
Βιομηχανία
δεξιά|μικρογραφία| Τραπέζι για ένα γεύμα οκτώ πιάτων. Περιλαμβάνει βουτυροδιαλύτη που στηρίζεται σε κρυστάλλινη βάση, ένα πιρούνι για κοκτέιλ, κουτάλι σούπας, πιρούνι για επιδόρπιο, κουτάλι γλυκού και πιρούνι παγωτού, καθώς και ξεχωριστά μαχαίρια και πιρούνια για ψάρια, επιδόρπια, κυρίως πιάτο και σαλάτα Πριν από τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν ο φτηνός ανθρακοχάλυβας έγινε διαθέσιμος λόγω των νέων μεθόδων κατασκευής χάλυβα, τα μαχαίρια (και άλλα εργαλεία με ακμές) κατασκευάζονταν με συγκόλληση μιας λωρίδας χάλυβα πάνω στο κομμάτι σιδήρου που επρόκειτο να διαμορφωθεί σε μαχαίρι ή τοποθετώντας μια λωρίδα χάλυβα ανάμεσα σε δύο κομμάτια σιδήρου. Αυτό έγινε επειδή ο χάλυβας ήταν τότε ένα πολύ πιο ακριβό προϊόν από τον σίδηρο. Οι σύγχρονες λεπίδες μερικές φορές είναι πλαστικοποιημένες, αλλά για διαφορετικό λόγο. Δεδομένου ότι ο πιο σκληρός χάλυβας είναι εύθραυστος, ένα στρώμα σκληρού χάλυβα μπορεί να τοποθετηθεί ανάμεσα σε δύο στρώματα ενός πιο ήπιου, λιγότερο εύθραυστου χάλυβα, για μια λεπίδα που διατηρεί καλά μια αιχμηρή άκρη και είναι λιγότερο πιθανό να σπάσει κατά τη χρήση.
Πλαστικά
μικρογραφία|Μαχαιροπιρουνα μιας χρήσης από πολυεστέρα Τα μαχαιροπίρουνα μιας χρήσης από πλαστικό, που εισήχθησαν για λόγους ευκολίας (ελαφριά, δεν απαιτείται καθαρισμός μετά το γεύμα), έχουν γίνει μια τεράστια παγκόσμια αγορά. Μαζί με άλλα επιτραπέζια σκεύη μιας χρήσης (χάρτινα πιάτα, πλαστικά καλύμματα τραπεζιών, ποτήρια μιας χρήσης, χαρτοπετσέτες, κ.λπ.), αυτά τα προϊόντα έχουν γίνει απαραίτητα για τη βιομηχανία γρήγορου φαγητού και εστίασης. Τα προϊόντα είναι εμβληματικά των καταναλωτικών κοινωνιών και είναι η αιτία εκατομμυρίων τόνων μη βιοαποδομήσιμων πλαστικών απορριμμάτων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απαγορεύσει τέτοια πλαστικά προϊόντα από τις 3 Ιουλίου 2021 ως μέρος της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής για τα Πλαστικά. Απαγορεύσεις σχεδιάζονται επίσης στο Ηνωμένο Βασίλειο και στον Καναδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκεύη φαγητού Κατηγορία:Σκεύη προετοιμασίας φαγητού
Παμπρέπιος
Ο Παμπρέπιος (29 Σεπτεμβρίου 440 – Νοέμβριος 488) ήταν φιλόσοφος, ποιητής και μάντης που έζησε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη Στάση του Ίλλου κατά του Αυτοκράτορα Ζήνωνα. Υπήρξε από τους τελευταίους δημόσιους υποστηρικτές της αρχαίας θρησκείας. Η ζωή του είναι γνωστή με ασυνήθιστη ακρίβεια (π.χ. ημερομηνία γεννήσεως), καθώς έχει βρεθεί το ωροσκόπιό του, υπολογισμένο από τον αστρολόγο Ρητόριο.
Βιογραφία
Ο Παμπρέπιος, εθνικός το θρήσκευμα, έφθασε στην Αθήνα περί τα μέσα του 5ου αιώνα προερχόμενος από την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Πανόπολη της Θηβαΐδας της Αιγύπτου. Μετά από κάποιο διάστημα παραμονής του στην Αθήνα ήρθε σε διαφωνία με τον Αθηναίο Θεαγένη και διέτρεξε κίνδυνο. Αφήνοντας λοιπόν την πόλη κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί διαδόθηκε η φήμη ότι μπορεί να προβλέπει το μέλλον. Στη συνέχεια, προσέγγισε τον Ίλλο, στρατηγό του Αυτοκράτορα Ζήνωνα, πανίσχυρο τότε πολιτικοστρατιωτικό παράγοντα. Ο Παμπρέπιος, «αναγνούς δημοσία ποίημα, λαμπρώς υπ' αυτού (του Στρατηγού) ετιμήθη λαβών διπλήν σύνταξιν, την μεν ιδία παρ' αυτού, την δε εκ του δημοσίου ως διδάσκαλος». Από εκείνη την ώρα ο Παμπρέπιος έγινε σύμβουλος και ακόλουθος του στρατηγού στην πολυτάραχη σταδιοδρομία του, τόσο όταν έφθασε στο αποκορύφωμα της δόξας του ως στρατηλάτης της Ανατολής, όσο και όταν οργάνωσε στάση κατά του Ζήνωνος.
Καθ' όλο αυτό το χρονικό διάστημα, ο Παμπρέπιος έβρισκε μέγιστο υλικό συμφέρον από τη φιλία του με τον στρατηγό, ακόμα και όταν έπεσαν σε δυσμένεια κατόπιν ενεργειών της Βηρίνας και εξορίστηκαν το 480 μ.Χ., ο μεν Ιλλος στην Ισαυρία, ο δε Παμπρέπιος αρχικώς στην Πέργαμο της Μυσίας και, μετά από πρόσκληση του Ιλλου, στην Ισαυρία. Οι μαντείες του προανήγγειλαν αίσια και ευετηριακά γεγονότα, στηρίζοντας πολιτικά τον Ίλλο. Πραγματικά, ο στρατηγός κατόρθωσε να φυλακίσει τη Βηρίνα σε φρούριο και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη «μετά του Λογγίνου και του Παμπρεπίου, όστις επί μάλλον και μάλλον απέβη αχώριστος αυτού φίλος και σύμβουλος». Η θέση του Παμπρεπίου έγινε ακόμα ισχυρότερη μετά την κατάπνιξη της Στάσης του Μαρκιανού το 481. Σε αυτή τα στρατεύματα του Ζήνωνος και του Ιλλου αρχικώς νικήθηκαν και ο ίδιος ο στρατηγός πτοήθηκε. Αλλά επειδή ο Παμπρέπιος του είπε ότι «τα της προνοίας μεθ' ημών εστι τεταγμένα», ο Ιλλος αναθάρρησε και τελικά κατατρόπωσε τον αντίπαλο.
Το 484 ωστόσο ο στρατηγός στράφηκε κατά του Ζήνωνος και ανακήρυξε στην Αντιόχεια βασιλιά τον Λεόντιο, ο οποίος διόρισε αμέσως τον Ίλλο αρχηγό του στρατού και τον Παμπρέπιο, ο οποίος φαίνεται ότι είχε ήδη αναγορευθεί και συγκλητικός, «μάγιστρο», δηλαδή προϊστάμενο όλης της κυβερνήσεως. Αν, όπως διαδιδόταν, ο Παμπρέπιος σχεδίαζε την ανόρθωση της αρχαίας θρησκείας, τότε φαίνεται ότι είχε πλησιάσει τον σκοπό αυτό όσο ποτέ άλλοτε. Αλλά η Στάση του Ίλλου κατά του Ζήνωνος καταπνίγηκε και ο στρατηγός μαζί με τον Λεόντιο και τον Παμπρέπιο καταδιώχθηκαν και κατέφυγαν στο οχυρότατο φρούριο Παπύριο (εκεί όπου είχε φυλακίσει τη Βηρίνα), όπου και πολιορκήθηκαν επί 4 χρόνια από τον στρατηγό Ιωάννη τον Σκύθη. Οι μαντείες του Παμπρεπίου για τελική νίκη υποσήριζαν ψυχολογικά τους πολιορκημένους. Μετά από συμβουλή του, ο Ιλλος απέστειλε τον αδελφό του Τροκούνδο για να οργανώσει στρατό. Ο Τροκούνδος όμως συνελήφθη από τον Ιωάννη τον Σκύθη και αποκεφαλίστηκε. Αυτή ήταν η στιγμή που έκρινε το μέλλον του ίδιου του Παμπρεπίου: Ο Ίλλος έπαψε να πιστεύει στον παλιό του φίλο, αντιλαμβανόμενος αυτόν ως απατεώνα, και στην αγανάκτησή του αποκεφάλισε τον Παμπρέπιο και γκρέμισε το πτώμα του (κατ' άλλους το κεφάλι του) από τα τείχη του Παπυρίου. Μετά από λίγο ακόμα καιρό και οι υπόλοιποι στασιαστές πιάστηκαν ύστερα από προδοσία και θανατώθηκαν το 488.
Τα έργα του
Ο Παμπρέπιος αναφέρεται ότι έγραψε δύο έργα, αμφότερα χαμένα:
Εκτός αυτών, και ορισμένα σπαράγματα έχουν αποδοθεί στον Παμπρέπιο, μεταξύ των οποίων ένας πανηγυρικός προς τον Θεαγένη και ένας θρήνος «επί το εγκαταλείπειν τας Αθήνας».
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί ποιητές
Δήμος Τετραφυλίας
Ο Δήμος Τετραφυλίας ήταν δήμος του νομού Άρτας. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Βρισκόταν στο ανατολικότερο τμήμα του νομού, στα σύνορα με τον Καρδίτσας, με τον οποίο χωριζόταν από τον ποταμό Αχελώο. Αποτελούνταν από 7 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 159,8 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3.792 κατοίκους (απογραφή 2001). Έδρα του δήμου ήταν το Αστροχώρι.
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί (στις αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Τ Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Εθνική Τουβαλού (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Τουβαλού είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα του Τουβαλού. Έδρα της ομάδας είναι το Tuvalu Sports Ground. Είνα μέλος της Ποδοσφαιρικές Συνομοσπονδίας Ωκεανίας (OFC), αλλά όχι της FIFA. Τα πρώτα παιχνίδια της ομάδας έγιναν το 1979 στα Φίτζι. Η ομάδα πέτυχε μια μεγάλη νίκη με 5-3 με αντίπαλο την Τόνγκα αλλά και τη μεγαλύτερη ήττα της με 18-0 από την Ταϊτή.
Το 2007, η Εθνική Τουβαλού έγινε η πρώτη ομάδα που δεν ήταν μέλος της FIFA αλλά συμμετείχε σε επίσημο προκριματικό παιχνίδι του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αυτό έγινε όταν η διοργανώτρια αρχή χρησιμοποίησε τους ποδοσφαιρικούς αγώνες 2007 South Pacific Games σαν το πρώτο στάδιο των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 και το Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας 2008. Η Εθνική Τουβαλού έφερε ισοαπλία 1-1 με την Ταϊτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Τουβαλού Τουβαλου
166 Ροδόπη
Η Ροδόπη (Rhodope) είναι ένας μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,89. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από την ομώνυμη μυθική βασίλισσα που μεταμορφώθηκε σε βουνό. Η Ροδόπη ανήκει στην οικογένεια αστεροειδών της Αδεόνας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ροδόπης εκτιμάται σε 59,9 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι πιθανόν GC (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,054. Η Ροδόπη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 43 λεπτά.
Ουρ-Νάνσε
Ο Ουρ-Νάνσε ήταν ο πρώτος βασιλιάς από την Πρώτη Δυναστεία της Λαγκάς (περί το 2500 π.Χ.) στην Σουμεριακή Πρώτη Δυναστική Περίοδο 3. Έμεινε γνωστός για την κατασκευή μεγάλων έργων όπως κανάλια και ναοί, υποστήριξε επιτυχώς την πόλη του απέναντι στην αντίπαλη πόλη-κράτος της Ούμμας. Δεν ανήκε σε βασιλική γενιά αφού ο πατέρας του Γουνίδου δεν κατείχε κανέναν βασιλικό τίτλο. Τον διαδέχθηκαν ο γιος του Ακουργκάλ και ο εγγονός του Εαννατούµ. Ο Εαννατούμ επέκτεινε σημαντικά το κράτος του Λαγκάς, νίκησε τους Ούμμα και ανήγειρε την Στήλη των Γυπών για να αποθανατίσει την νίκη του, συνέχισε να οικοδομηθεί ή να αποκαθιστά τα κτίσματα του παππού του. Ο Ουρ-Νάνσε διαδέχθηκε τον Λουγκαλζαγκέσι με τον τίτλο του "Ενσί" ή "υψηλού ιερέα της Λαγκάς", ήταν γνωστός μόνο από μιά επιγραφή που τον καταγράφει σαν διάδοχο του Μεσιλίμ. Οι σημαντικότεροι από τους ναούς που ανήγειρε ο Ουρ-Νάνσε ήταν ο ναός του Νινουρτά στο Τέλλο και ο ναός της Νίνα. Έμεινε γνωστός με τις εντυπωσιακές επιγραφές που άφησε μετά την ανακαίνηση του εντυπωσιακού ναού της Ινάννας. Ο εντυπωσιακός τούβλινος ναός της Ινάννας περιβαλλόταν από έναν οβάλ τοίχο και βρισκόταν στο νοτιοδυτικό άκρο της πόλης, σε αντίθεση με το γενικό σχέδιο των Σουμεριακών πόλεων που βρισκόταν στο κέντρο.
Ο Ουρ-Νάνσε άφησε πολλές επιγραφές που απεικονίζουν τον ίδιο, την οικογένεια του και την αυλή του να δέχονται την ευλογία των θεών. Η σκαλισμένη εικόνα παρουσιάζει τον βασιλιά Ουρ-Νάνσε σε δύο διαφορετικούς ρόλους. Η πάνω εικόνα παρουσιάζει τον βασιλιά να φορά ένα ένδυμα που ήταν γνωστό στην αρχαιότητα σαν Καυνάκης, μετέφερε ένα καλάθι στο κεφάλι του και περιβαλλόταν με την υψηλή αυλή του, την σύζυγο και επτά από τους γιούς του. Η γυναικεία μορφή στην επιγραφή πιθανότατα ήταν κόρη του, σε κάθε πρόσωπο ήταν καταγραμμένο το όνομα του. Στην κάτω εικόνα ο βασιλιάς βρίσκεται καθισμένος σε ένα συμπόσιο στο οποίο γιόρταζε την ανέγερση ενός ναού, φορούσε το ίδιο ένδυμα και γύρω του βρίσκονταν μέλη της αυλής του. Ο Ουρ-Νάνσε φαινόταν και στις δύο εικόνες μεγαλύτερος από τα υπόλοιπα πρόσωπα που τον περιβάλλουν για να τονιστεί η μεγαλοπρέπεια του. Σε ένα τμήμα της επιγραφής υπήρχε η φράση "πλοία από το Ντιλμούν μετέφεραν ξηλεία". Η επιγραφή αυτή ήταν η πρώτη ιστορική καταγραφή για την μεταφορά αγαθών από το Ντιλμούν στην Μεσοποταμία.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Λαγκάς
Άγιος Δημήτριος (αποσαφήνιση)
Χριστιανισμός
Με το όνομα Άγιος Δημήτριος είναι γνωστοί οι παρακάτω άγιοι και πρόσωπα της Εκκλησίας:
Τοπωνύμια στην Ελλάδα
Το όνομα Άγιος Δημήτριος είναι κοινό ελληνικό τοπωνύμιο. Παρακάτω αναφέρονται δήμοι, διοικητικά διαμερίσματα και οικισμοί που βρίσκονται στην Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας. Σε αρκετές φορές υπάρχουν νομοί με δυο και τρεις τοποθεσίες με το όνομα του Αγίου Δημητρίου.
Οικισμοί (ανά γεωγραφικό διαμέρισμα)
Ήπειρος
Θεσσαλία
Θράκη
Κρήτη
Μακεδονία
Νησιά Αιγαίου Πελάγους
Νησιά Ιονίου Πελάγους
Πελοπόννησος
Δήμος Πάργας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Πάργας ειναι δήμος του νομού Πρέβεζας. Με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» το 2011 εντάχθηκε στον νέο, διευρυμένο δήμο Πάργας.
Άγιος Δημήτριος (αποσαφήνιση)
Οικισμοί (ανά γεωγραφικό διαμέρισμα)
Στερεά Ελλάδα
Τοπωνύμια στην Κύπρο
Αγιος ΔηνητριοςΚατηγορία
Δήμος Πάργας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Πάργας είναι από τους πιο τουριστικούς της Ηπείρου και αποτελεί ιδιαίτερα δημοφιλές θέρετρο, λόγω της μεγάλης ποικιλίας παραλιών και της πλούσιας βλάστησης. Ο δήμος είναι ο μαναδικός του νομού Πρέβεζας που διαθέτει παραδοσιακούς οικισμούς.
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π
Σουζάνα Ερριέττα της Λωρραίνης
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη (3η από τον 3ο γάμο) του Καρόλου Γ΄ του Ελμπέφ και της 3ης συζύγου του Φρανσουάζ ντε Μοντώλ ντε Ναβάιγ, κόρης του Φιλίπ ντε Ναβάι, Δούκα του Μοντώλ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1704 τον Φερδινάνδο Κάρολο Γκοντζάγκα, Δούκα της Μάντουα & του Μομφερράτου. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο σύζυγός της απεβίωσε το 1708.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκισσες της Μάντοβα Κατηγορία:Δούκισσες του Μομφερράτου
Βρέλο
Ο Βρέλο (σερβικά : Врело), είναι ποταμός της Σερβίας παραπόταμος του Δρίνου. Έχει μήκος μόλις 365 μέτρα, και είναι ο μικρότερος ποταμός της Σερβίας και πιθανώς ένας από τους συντομότερους ποταμούς στον κόσμο.
Πηγάζει στο χωριό Πέρουσατς και μετά από σύντομη ροή σχηματίζει καταρράκτη κι εκβάλλει στον Δρίνο. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά ποταμού, μία πηγή που αναβλύζει μεγάλη ποσότητα νερού, έχει δύο γέφυρες, μύλους κι ένα χωριό στην αριστερή του όχθη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δρίνος Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας
Χρόντμπερτ Β΄ (παλατινός κόμης)
Ο Χρόντμπερτ Β΄, Chrodbert, Chrodbert, Robert II (απεβ. μετά το 678) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν ευγενής από τη Νευστρία, γραμματέας, παλατινός κόμης και καγκελάριος της Νευστρίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Λάμμπερτ Α΄ ίσως κόμη τού Εσμπαί και της Χρότλιντ. Ο πατέρας του ήταν γιος τού Χρόντμπερτ Α΄ γραμματέα και μαγιορδόμου τού Κλόβι Β΄ της Νευστρίας.
Έγινε καγκελάριος κατά τη βασιλεία τού 3ου εξαδέλφου του Χλωτάριου Γ΄ της Νευστρίας (γιου τού Κλόβι Β΄). Επίσης γραμματέας. Ήταν σύγχρονος τού Άνσμπερτ αρχιεπισκόπου τού Ρουέν και καγκελλαρίου τού Χλωτάριου Γ΄. Αναφέρεται ότι ήταν παλατινός κόμης το 678.
Ήταν στην Αυλή τού Κλόβι Β΄ και αντιτέθηκε στον μαγιορδόμο Ερχίνοαλντ, με μικρό αποτέλεσμα. Υποστήριξε τον Εμπρόιν μαγιορδόμο της Νευστρίας έναντι τού αγίου Λεόντεγκαρ επισκόπου τού Ωτύν, όταν ο πρώτος έβγαλε τα μάτια τού δεύτερου. Έγινε παλατινός κόμης και μετά καγκελάριος τού Χλωτάριου Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Θεοντράντε/Θεόντα και είχε τέκνα (μερικά ίσως ήταν εγγόνια του):
Ο Σεττιπάνι αναφέρει, ότι τα πρώτα τέσσερα τέκνα ήταν γιοί ενός ανώνυμου γιου τού Χρόντμπερτ Β΄. Πάντως, λόγω της σημαντικής θέσης τους, δεν μπορεί ο πατέρας τους να ήταν αγνώστου ονόματος. Υπάρχει ισχνή ένδειξη, ότι ο: Μερικές ιστορίες έχουν τον Λάμμπερτ Β΄ γιο τού Ερβέ.
Πέμπτος απόγονος τού Λάμπερτ Β΄ ήταν ο Ροβέρτος Α΄ της Γαλλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Χαριβέρτος του Λον
Ο Χαριβέρτος, Charibert, Caribert, Heribert (απεβ. πριν το 762) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν κόμης τού Λον (Laon).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού κόμη τού Λον (το όνομά του δεν μας είναι γνωστό), που ήταν γιος τού Ερβέ κόμη τού Λον (γιου τού Χρόντμπερτ Β΄ παλατινού κόμη της Νευστρίας) και της Μπερτράντας, ιδρύτριας τού αββαείου τού Πρυμ.
Το 721 υπέγραψε μαζί με τη μητέρα του το καταστατικό ίδρυσης τού αββαείου τού Πρυμ, κοντά στο Τρηρ της Λωρραίνης. Επίσης μαζί της το ίδιο έτος έγινε δωρητής στο αββαείο τού Έχτερνμαχ. Απεβίωσε πριν το 762, όπως φαίνεται σε πράξη της κόρης του και τού γαμπρού του.
Οικογένεια
Από τη σύζυγό του (Γκιζέλα;) είχε τέκνα:
Αλαβάστρινο βάζο από την Ουρούκ
Το αλαβάστρινο βάζο από την Ουρούκ είναι σημαντικότατο τεκμήριο προϊστορικής τέχνης από την Ουρούκ. To έργο τέχνης είναι διακοσμημένο με ανάγλυφα αφηγηματικού χαρακτήρα και χρονολογείται στην τέταρτη χιλιετία π.Χ..
Ιστορικό του ευρήματος
Το αγγείο βρέθηκε από Γερμανούς αρχαιολόγους ασσυριολόγους στην έκτη φάση κατά σειρά περίοδο των ανασκαφών στην Ουρούκ τον χειμώνα του 1933/34 στo αρχαϊκό στρώμα ΙΙΙ του ναού της θεάς Ινάννα. Ήταν σπασμένο, μαζί με άλλα πολλά κομμάτια. Αφού έγινε η ανασυναρμολόγησή του, αντίγραφό του στάλθηκε στη Γερμανία, όπου εκτίθεται στο Μουσείο της Περγάμου, ενώ το γνήσιο μεταφέρθηκε στο Εθνικό Μουσείο του Ιράκ στη Βαγδάτη, όπου αποτελούσε τμήμα της πρώιμης σουμερικής τέχνης. Εκλάπη από τους Αμερικανούς στον πόλεμο του Ιράκ, και μαζί με άλλες πολλές χιλιάδες εκθέματα φυγαδεύτηκε στην Αμερική, για να επαναπατριστεί στις 12 Ιουνίου 2003 σε κακή κατάσταση. Σήμερα βρίσκεται και πάλι στο Εθνικό Μουσείο του Ιράκ.
Περιγραφή και ερμηνεία
Το εύρημα είναι από σμιλευμένο αλάβαστρο και φαίνεται ότι είχε επισκευαστεί στους αρχαίους χρόνους. Έχει ύψος περ. 93 εκ. και είναι εξωτερικά διακοσμημένο με τέσσερις ζωφόρους ανάγλυφων παραστάσεων. Ερμηνεύεται ως κοσμοθεωρία των αρχαίων Μεσοποταμίων. Από κάτω προς τα επάνω οι ζωφόροι περιγράφουν τη χλωρίδα και την πανίδα, ακολουθούμενες από τον ανθρώπινο κόσμο, πάνω από τον οποίο είναι η λατρεία των θεών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκθέματα στο Πέργκαμονμουζέουμ, Βερολίνο Κατηγορία:Τέχνη των Σουμερίων
Λουτσία Βισκόντι
Βιογραφία
Ήταν η δέκατη κόρη του Μπερναμπό κυρίου του Μιλάνου και της Βεατρίκης-Ρεγκίνας ντελα Σκάλα, κόρης του Μαστίνο Β΄ κυρίου της Βερόνα, Πάρμα, Μπρέσια & Βιτσέντσα.
Ο πατέρας της διαπραγματεύθηκε τον γάμο της νήπιας κόρης του με τον Λουδοβίκο Β΄ δούκα του Ανζού, όταν όμως ο Μπερναμπό εκτοπίστηκε, οι συνομιλίες σταμάτησαν. Ως έφηβη προοριζόταν να παντρευτεί τον Χένρυ Μπόλινγκμπροουκ, αλλά μετά την εξορία εκείνου στη Γαλλία, οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν. Παντρεύτηκε το 1399 τον Φρειδερίκο Α΄ μέλλοντα εκλέκτορα της Σαξονίας, αλλά σύντομα ο γάμος ακυρώθηκε.
Το 1407 παντρεύτηκε τον Έντμουντ Χόλλαντ, 4ο κόμη του Κεντ. Έμειναν άτεκνοι. Η σχέση τους είχε προβλήματα, καθώς ο Έντμπουντ είχε λίγο πριν τον γάμο μία σχέση και έπειτα από τον γάμο του γεννήθηκε μία κόρη από τη σχέση εκείνη. Τον Σεπτέμβριο του 1408 ο Έντμουντ σκοτώθηκε σε μάχη. Ο Ερρικος Δ΄ εγγυήθηκε στη Λουτσία το 1/3 του εισοδήματος τού συζύγου της από τα εδάφη του στην Αγγλία. Ωστόσο η Λουτσία είχε σταθερά οικονομικά προβλήματα, καθώς η προίκα που της είχε υποσχεθεί η οικογένειά της δεν δόθηκε ποτέ. Το 1464 και 1489 έγιναν αντίποινα στο Λονδίνο σε εμπόρους από το Μιλάνο, τα οποία σχετίζονται με την προίκα που δεν πληρώθηκε.
Απεβίωσε 44 ετών στο Κεντ και τάφηκε στην Αυγουστινιανή αδελφότητα των μοναχών Ώστιν στο Λονδίνο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1399 τον Φρειδερίκο Α΄ των Βέττιν μέλλοντα εκλέκτορα της Σαξονίας, αλλά ο γάμος σύντομα ακυρώθηκε.
Η Λουτσία έκανε δεύτερο γάμο το 1407 με τον Εδμόνδο Χόλλαντ 4ο κόμη του Κεντ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βισκόντι Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Λουίζα Ερριέττα Φραγκίσκη της Λωρραίνης
Η Λουίζα-Ερριέττα-Φραγκίσκη, γαλλ. Louise-Henriette-Françoise de Lorraine-Harcourt (1707 - 31 Μαρτίου 1737) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του κόμη του Αρκούρ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπουγιόν.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωσήφ κόμη του Αρκούρ και της Μαρίας-Λουίζας-Ζαννίν ντε Καστίγ, κόρης του Γκασπάρ-Ζαννίν ντε Καστίγ, μαρκησίου του Μοντιέ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1725 τον Εμανουήλ-Θεοδόσιο ντε Λα Τουρν ντ'Ωβέρν δούκα του Μπουγιόν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Οντ Χάσελ
Ο Οντ Χάσελ (Odd Hassel, 17 Μαΐου 1897 - 11 Μαΐου 1981) ήταν Νορβηγός φυσικοχημικός, που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1969.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Οντ Χάσελ γεννήθηκε στη Χριστιανία, το σημερινό Όσλο. Γονείς του ήταν ο ιατρός γυναικολόγος Ερνστ Χάσελ και η Ματίλντε Κλάβενες (Mathilde Klaveness). Το 1915 ο Οντ εισάχθηκε στο πανεπιστήμιο της πόλης, όπου σπούδασε φυσικομαθηματικά και χημεία, αποφοιτώντας το 1920. Μετά από ένα έτος ανάπαυλας, πήγε στο Μόναχο της Γερμανίας για να εργασθεί στο εργαστήριο του Καθηγητή Καζιμίρ Φάγιανς. Οι έρευνές του εκεί οδήγησαν στην ανίχνευση δεικτών απορροφήσεως. Στη συνέχεια, εγκαθιστάμενος στο Βερολίνο, εργάσθηκε στο Ινστιτούτο Κάιζερ Γουλιέλμου, όπου άρχισε να ερευνά θέματα στην κρυσταλλογραφία ακτίνων X. Προχώρησε στην έρευνά του με μία υποτροφία του Ιδρύματος Ροκφέλερ, που την εξασφάλισε με τη βοήθεια του Φριτς Χάμπερ. Το 1924 πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και μετά επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, όπου πέρασε την υπόλοιπη σταδιοδρομία του, εκλεγόμενος καθηγητής το 1934.
Το έργο του διακόπηκε τον Οκτώβριο του 1943, όταν μαζί με άλλους εργαζόμενους στο πανεπιστήμιο συνελήφθη και παραδόθηκε στις γερμανικές αρχές κατοχής. Πέρασε το επόμενο διάστημα σε αρκετά στρατόπεδα συγκεντρώσεως, μέχρι που απελευθερώθηκε τον Νοέμβριο του 1944.
Εκτός από το Βραβείο Νόμπελ Χημείας, το οποίο μοιράσθηκε με τον Βρετανό Ντέρεκ Μπάρτον, ο Χάσελ τιμήθηκε το 1964 με το Μετάλλιο Γκούλντμπεργκ-Βάαγκε από τη Νορβηγική Χημική Εταιρεία και με το Μετάλλιο Γκούνερους από τη Βασιλική Νορβηγική Εταιρεία Επιστημών και Γραμμάτων. Μία ετήσια διάλεξη που φέρει το όνομά του δίνεται στο Πανεπιστήμιο του Όσλο.
Οι έρευνές του
Ο Χάσελ ερεύνησε αρχικώς θέματα της ανόργανης χημείας, αλλά από το 1930 και μετά οι έρευνές του επικεντρώθηκαν σε προβλήματα που συνδέονται με τη μοριακή δομή, ιδίως του κυκλοεξανίου και των πααγώγων του. Γνώρισε στη νορβηγική επιστημονική κοινότητα τις έννοιες των ηλεκτρικών διπολικών ροπών και της περιθλάσεως των ηλεκτρονίων. Είναι περισσότερο γνωστός για τη θεμελίωση της τριδιάστατης φύσεως της μοριακής γεωμετρίας. Επικέντρωσε τις έρευνές του πάνω στα δακτυλιοειδή μόρια του άνθρακα, τα οποία υποπτεύθηκε ότι απλώνονταν στις τρεις διαστάσεις και δεν ήταν επίπεδα όπως πιστευόταν ως τότε. Χρησιμοποιώντας τον αριθμό των χημικών δεσμών ανάμεσα στα άτομα άνθρακα και υδρογόνου, ο Χάσελ απέδειξε ότι ήταν αδύνατο τα μόρια να υπάρχουν μόνο σε ένα επίπεδο. Αυτή η ανακάλυψη οδήγησε και στη βράβευσή του με το Νόμπελ, για τις συνεισφορές του «στην ανάπτυξη της έννοιας της διαμόρφωσης (τριτοταγούς δομής των μορίων)».
120 Μέρες των Σοδόμων
Οι 120 Μέρες των Σοδόμων (γαλλ. Les 120 journées de Sodome) είναι ένα ανολοκλήρωτο έργο του μαρκήσιου ντε Σαντ, που άρχισε να γράφεται στη Βαστίλη τη δεκαετία του 1780 και εκθέτει με λογοτεχνική μορφή έναν κατάλογο των πιθανών μορφών σεξουαλικής συμπεριφοράς. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1904. Η ελληνική μετάφραση που εκδόθηκε το 1981 αποτέλεσε αντικείμενο λογοκρισίας ως "άσεμνο έργο". Κυκλοφορεί δεύτερη βελτιωμένη ελληνική έκδοση του 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Μαρκήσιου ντε Σαντ Κατηγορία:Ερωτικά μυθιστορήματα
Χάτι (δορυφόρος)
Ο Χάτι (αγγλικά: Hati) ή Κρόνος XLIII ( Saturn XLIII) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ, Τζαν Κλίνα και Μπράιαν Μάρσντεν στις 4 Μαΐου του 2005, μετά από έρευνα που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 12 Δεκεμβρίου 2004 και 11 Μαρτίου 2005 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2004 S 14.
Έχει περίπου 6 χιλιόμετρα διάμετρο, και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 20.303.000 χλμ., σε 1.080,099 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση με την Εκλειπτική 163° (165° ως προς τον Ισημερινό του Κρόνου), με ανάδρομη κατεύθυνση και εκκεντρότητα 0,291.
Ονομάστηκε Χάτι, τον Απρίλιο του 2007 από τον ομώνυμο γιγάντιο λύκο της Νορβηγικής Μυθολογίας, γιο του Φένρισουλφρ (Fenrisulfr), ή Φένριρ (Fenrir) και δίδυμο αδελφό του Σκολ (Sköll).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Εθνική Φίτζι (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου των Φίτζι εκπροσωπεί τα Φίτζι στο διεθνές ποδόσφαιρο. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Φίτζι. Έδρα της ομάδας είναι το ANZ National Stadium.
Ιστορία
Η καλύτερη θέση που κατέλαβε στο Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας ήταν η 3η θέση στο Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας 1998 και στο Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας 2008. Δεν προκρίθηκε ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου.
Στάδιο
Έδρα της εθνικής ομάδας είναι το ANZ National Stadium, χωρητικότητας 4.300 θεατών, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Σούβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στα Φίτζι Φιτζι
Ελισάβετ Σοφία της Λωρραίνης
Η Ελισάβετ-Σοφία, γαλλ. Élisabeth-Sophie de Lorraine-Harcourt (1710 - 2 Αυγούστου 1740) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του κόμη του Αρκούρ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Ρισελιέ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωσήφ κόμη του Αρκούρ και της Μαρίας-Λουίζας-Ζαννίν ντε Καστίγ, κόρης του Γκασπάρ-Ζαννίν ντε Καστίγ, μαρκησίου του Μοντιέ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1734 τον Αρμάν ντε Βινιερό ντυ Πλεσί δούκα του Ρισελιέ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Εθνική Νήσων Τερκς και Κέικος (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νησοι Τερκς και Κεικος
Στάνλεϋ
Το Στάνλεϋ (στα αγγλικά Stanley ή και Port Stanley) είναι η πρωτεύουσα και μόνη ουσιαστικά πόλη των Νήσων Φώκλαντ. Βρίσκεται στην νήσο Ανατολικό Φώκλαντ και ο πληθυσμός της πόλης είναι 2.115 κάτοικοι, σύμφωνα με καταμέτρηση του 2006.
Ιστορία
thumb|210px|left|Ο καθεδρικός ναός της Εκκλησίας του Χριστού, στο Στάνλεϋ Η πρώτη πρωτεύουσα των Νήσων Φώκλαντ λεγόταν Πορτ Λιούις και βρισκόταν βόρεια της τοποθεσίας που βρίσκεται σήμερα το Στάνλεϋ. Ο Κυβερνήτης του νησιού, Μούντυ Μπρόκ, έδωσε εντολή σε 2 πλοιάρχους, τους Φρανσις Ρούθντομ Κρόζιερ και Τζέιμς Κλαρκ Ρος να βρουν μια νέα τοποθεσία για την πρωτεύουσα. Πέρασαν 5 μήνες στα νησιά με τα πλοία τους Τρόμος και Έρεβος και τελικά αποφάσισαν να μεταφέρουν την πρωτεύουσα στο λιμάνι Τζάκσον, γιατί θεωρήθηκε ότι έχει βαθύτερο αγκυροβόλιο για τα πλοία που επισκέπτονται το νησί. Η πόλη μετονομάστηκε σε Πόρτ Στάνλεϋ (Λιμάνι του Στάνλεϋ). Οι εργασίες για τη μεταφορά ξεκίνησαν το 1843 και το Στάνλεϋ έγινε η πρωτεύουσα τον Ιούλιο του 1845. Πήρε το όνομά της από τον Λόρδο Στάνλεϋ, Υπουργό Πολέμου και Αποικιών του Ηνωμένου Βασίλειου εκείνη την χρονική στιγμή και αργότερα πρωθυπουργού ο οποίος όμως δεν επισκέφτηκε καμμία φορά τα Νησιά Φώκλαντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Γεωγραφία των Νήσων Φώκλαντ
Ακετυλιωμένη ξυλεία
Η ξυλεία είναι πολύ ανοιχτού χρώματος και έχει υψηλή φυσική διάρκεια και έντονη υδροφοβία, όπως έχουν δείξει διάφορες έρευνες. Είναι κατάλληλη η ξυλεία για εξωτερικές ξύλινες κατασκευές, και εξωτερικά δάπεδα και decks. Ξυλεία πεύκης (Radiata pine) και οξιάς συνήθως αξιοποιούνται με αυτή την τεχνική.
Ιδέα
Χημική τροποποίηση προκύπτει με αντίδραση των συστατικών του ξύλου (βλ. ελεύθερα υδροξύλια της λιγνίνης και των ημικυτταρινών) χωρίς καταλύτη και δημιουργία δεσμών μεταξύ τους. Οι ουσίες, π.χ. ανυδρίτες, τροποποιούν τα δομικά συστατικά του ξύλου χωρίς να αφήνουν τοξικά υπολείμματα. Πολλά, σχεδόν 80-90% από τα υδροξύλια (-ΟΗ) αποκλείονται έτσι από τη δημιουργία δεσμών υδρογόνου με μόρια νερού και τα κυτταρικά τοιχώματα «κλειδώνουν» από υλικό.
Η αρχική ιδέα για αυτή την τεχνολογία της ακετυλίωσης βασίζεται σε έρευνες στις ΗΠΑ, από τους ερευνητές Alfred J. Stamm και Harold Tarkow, τη δεκαετία του 1940.
Τεχνολογία
Το χημικό αντιδραστήριο που χρησιμοποιείται είναι ο οξικός ανυδρίτης. Ο ανυδρίτης αντιδρά με τα υδροξύλια του ξύλου (-OH) σχηματίζοντας εστέρες. Η αντίδραση εστεροποίησης λαμβάνει χώρα σε θερμοκρασία 110-120 βαθμών Κελσίου. H ακετυλίωση, ως αντίδραση απλής αντικατάστασης, προκαλεί αύξηση της μάζας του ξύλου (περίπου 20-25%) λόγω πρόσληψης τέτοιων ομάδων. Το ξύλο διατηρεί μια μικρή οσμή ξυδιού και το χρώμα του γίνεται λευκωπό.
Η τεχνολογία αποτελείται από διαφορετικά στάδια, λ.χ. επιλογή ξυλείας, ξήρανση (μέχρι 4%), κυρίως αντίδραση του ξύλου με το αντιδραστήριο, θερμοκρασία, προσθήκη ακετόνης. Και στο τέλος της διαδικασίας: τερματισμός της αντίδρασης, ξήρανση της ξυλείας, εκτεταμένος καθαρισμός από το οξικό οξύ, κλιματισμός.
Ιδιότητες
Η υγροσκοπικότητα της ξυλείας (ρίκνωση και διόγκωση) μειώνεται, λ.χ. πεύκο είχε εφαπτομενική διόγκωση 0,9%, ενώ το ίδιο μη τροποποιημένο ξύλο είχε 8%. Οι μηχανικές ιδιότητες όπως μέτρο θραύσης, μέτρο ελαστικότητας δεν επηρεάζονται πολύ, αυξάνεται η αντοχή του ξύλου σε σκληρότητα.
H ανθεκτικότητα μέτρια ανθεκτικών ειδών λ.χ. πεύκου, βελτιώνεται σημαντικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι η βιολογική ανθεκτικότητα του ξύλου από πεύκο γίνεται κλάσης 1. Το τροποποιημένο ξύλο μπορεί να χρησιμοποιείται και κοντά στο έδαφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Προϊόντα ξύλου
Λέων Β΄
Ο Λέων Β΄ (467 - 17 Νοεμβρίου 474) ήταν βυζαντινός αυτοκράτορας το 474, για λιγότερο από ένα χρόνο. Ήταν γιος του Ζήνωνα και της Αριάδνης και εγγονός του Λέοντα Α' και της Βερίνας. Ως πιο κοντινός άρρην συγγενής του Λέοντα Α', ονομάστηκε διάδοχος μετά τον θάνατο του παππού του.
Βιογραφία
Ο Λέων Α΄ πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 474. Δύο μήνες πριν, είχε αναγορεύσει σαν διάδοχο τον ανήλικο εγγονό του, Λέοντα Β΄, που ήταν γιος της κόρης του Λέοντα Α΄ Αριάδνης και του Ίσαυρου στην καταγωγή, Ζήνωνα. Όταν ο Λέοντας Α', παππούς του Λέοντα Β', πέθανε, ο επτάχρονος Λέοντας Β' έμεινε μόνος αυτοκράτορας. Την ημέρα της στέψης του στον ιππόδρομο, στις 9 Φεβρουαρίου 474, την στιγμή που έφθασε ο πατέρας του, Ζήνωνας, για να τον προσκυνήσει σαν Αυτοκράτορα, ο μικρός, καθοδηγούμενος από την μητέρα του Αριάδνη, τοποθέτησε το βασιλικό στεφάνι στο κεφάλι του Ζήνωνα, ο οποίος με την συναίνεση της Συγκλήτου και την αποδοχή του Δήμου ανακηρύχτηκε συναυτοκράτορας του γιου του.
Ο Λέων Β΄ πέθανε δέκα μήνες αργότερα στις 17 Νοεμβρίου 474, από άγνωστη ασθένεια και έμεινε ο Ζήνων ως μόνος αυτοκράτορας. Υπήρξαν έντονες φήμες ότι τον δηλητηρίασε η μητέρα του Αριάδνη για να καταστήσει τον σύζυγό της Ζήνωνα μόνο κυρίαρχο του θρόνου, όπως και έγινε. Ο θάνατός του όμως έδωσε αφορμή στη γιαγιά του Βηρίνα, χήρα του Λέοντα Α΄ να συνωμοτήσει κατά του Ζήνωνα και να πετύχει την απομάκρυνσή του από την Κωνσταντινούπολη στις 9 Ιανουαρίου 475, οπότε και ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας ο αδελφός της Βασιλίσκος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία του Λέοντος Κατηγορία:5ος αιώνας
Ροβέρτος του Σάλτσμπουργκ
Ο Ροβέρτος (λατιν.: Robertus, γερμ.: Ruprecht, περίπου 660 - 710) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν χριστιανός επίσκοπος στη Βορμς, πρώτος επίσκοπος τού Σάλτσμπουργκ και ηγούμενος τού Αγίου Πέτρου στο Σάλτσμπουργκ. Ήταν σύγχρονος τού Χιλδεβέρτου Γ΄ των Φράγκων. Ανακηρύχθηκε άγιος από την Ορθόδοξην Εκκλησίαν και την Καθολική εκκλησία. Είναι ο προστάτης άγιος στο κρατίδιο τού Σάλτσμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν μάλλον γιος τού Χρόντμπερτ Β΄ παλατινού κόμη της Νευστρίας και της Θεοντράντε/Θεόντα.