cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο
Το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο είναι ελληνικό Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα με έδρα την Αθήνα. Βρίσκεται στην περιοχή της Καλλιθέας και ιδρύθηκε το 1990 μετά την κατάργηση της Χαροκοπείου Σχολής Οικιακής Οικονομίας, η οποία λειτουργούσε από το 1929. Σήμερα ο χαρακτήρας του πανεπιστημίου έχει διευρυνθεί σημαντικά με επέκταση και σε άλλα επιστημονικά αντικείμενα.
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο φέρει το όνομα του εθνικού ευεργέτη Παναγή Χαροκόπου (1835-1911), ο οποίος μερίμνησε για την ίδρυση και χρηματοδότηση Σχολής για την παραγωγή επιστημονικού δυναμικού στην Οικιακή Οικονομία. Για το σκοπό αυτό αγόρασε το 1906 οικόπεδο 20.000 τ.μ. στην Καλλιθέα, επί του οποίου ανηγέρθη (1915-1920) εκπαιδευτήριο με τη φροντίδα του αδελφού του Σπυρίδωνα Χαροκόπου. Το 1959 προσετέθη σ' αυτό το κτίριο μια νέα πτέρυγα.
Στο ανωτέρω κτιριακό συγκρότημα στεγάσθηκε το 1929 η Χαροκόπειος Ανωτάτη Σχολή, η οποία έπαυσε να λειτουργεί το 1990 με την ίδρυση του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου. Ο σχεδιασμός και η όλη ανάπτυξη του Πανεπιστημίου στηρίχτηκε σε διεθνή πρότυπα και σε επιστημονική μελέτη που εκπονήθηκε από το Ινστιτούτο Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου με εντολή του υπουργείου Παιδείας.
To 1994, στο τμήμα Οικιακής Οικονομίας, το οποίο το 1999 μετονομάσθηκε σε Οικιακής Οικονομίας και Οικολογίας και το 2020 σε Τμήμα Οικονομίας και Βιώσιμης Ανάπτυξης ακολουθώντας τις διεθνείς εξελίξεις στον κλάδο, προστίθεται το τμήμα Επιστήμης Διαιτολογίας-Διατροφής ενώ το Τμήμα Γεωγραφίας ιδρύεται το 2000. Το τμήμα Πληροφορικής και Τηλεματικής, από το 2007, είναι η τελευταία προσθήκη στο πανεπιστήμιο.
Σήμερα
Στο Χαροκόπειο φοιτούν σήμερα περίπου 1150 ενεργοί φοιτητές, γεγονός που καθιστά το πανεπιστήμιο το δεύτερο μικρότερο στη χώρα. Το περιεχόμενο τόσο των προπτυχιακών όσο και των μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών βρίσκεται σε υψηλό ποιοτικό επίπεδο. Ειδικότερα, η κτιριακή υποδομή του πανεπιστημίου ανακαινίστηκε πλήρως τα έτη 1993-1994 και συμπληρώθηκε με την ανέγερση ενός νέου κτιρίου κατά τη διετία 1999-2000.
Με την έναρξη του Ακαδημαϊκού έτους 2019-2020, τέθηκε το αίτημα μετονομασίας του τμήματος "Οικιακής Οικονομίας και Οικολογίας" σε κάτι πιο επίκαιρο που να περιλαμβάνει τον όρο "Βιώσιμη Ανάπτυξη". Οι καθηγητές και οι φοιτητές μέσω συνεδριάσεων, έθεσαν αυτό το αίτημα στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και την αρμόδια υπουργό Νίκη Κεραμέως. Τον Δεκέμβριο του 2020 εν τέλει, ο Πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου του πανεπιστημίου Δημήτρης Νικολόπουλος, μαζί με τον Αστέρη Φίλη και τον Ιάσονα Τζούρο, αλλά και την Πρόεδρο του τμήματος, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Παιδαγωγικών και Διδακτικής κ. Κωνσταντίνα Κουτρούμπα, ανακοίνωσαν επισήμως την μετονομασία του τμήματος σε "Τμήμα Οικονομίας και Βιώσιμης Ανάπτυξης".
Ακαδημαϊκά τμήματα
Το πανεπιστήμιο αποτελείται από τρεις Σχολές και τέσσερα Τμήματα.
Σε κάθε τμήμα λειτουργούν Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΠΜΣ).
Ακαδημαϊκή Αξιολόγηση
thumb|Οι κύριοι χώροι του Πανεπιστημίου thumb|Κτίριο του πανεπιστημίου Το 2016 το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο αξιολογήθηκε από την Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ) και έλαβε συνολικά Θετική αξιολόγηση.
Έρευνα
Το Χαροκόπειο, μέσω του Τμήματος Γεωγραφίας συμμετέχει στο Δίκτυο Ευρωπαϊκού Χωροταξικού Σχεδιασμού (European Spatial Development Planning Network) μαζί με άλλα Ευρωπαϊκά πανεπιστήμια.
Σύμφωνα με έρευνα του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης για την αξιολόγηση και κατάταξη των ελληνικών πανεπιστημίων, το Χαροκόπειο καταλαμβάνει τη όσον αφορά το Δείκτη Απήχησης των δημοσιεύσεών του, ο οποίος βρίσκεται υψηλότερα και από το παγκόσμιο μέσο όρο.
Πρόεδρος του Συμβουλίου του Χαροκοπείου ήταν ο Ιωάννης Τσιτσικλής, καθηγητής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης (MIT).
Βιβλιοθήκη
Η Κεντρική Βιβλιοθήκη του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου ιδρύθηκε το 1991 παράλληλα με την δημιουργία του Ιδρύματος και λειτουργεί ως αυτοτελής υπηρεσία. Μέχρι τον Ιούνιο του 2000 λειτουργούσε στον πρώτο όροφο του κεντρικού κτιρίου του Πανεπιστημίου, ενώ από τον Νοέμβριο του 2000 λειτουργεί στον 2ο όροφο της νέας πτέρυγας Ευανθία Πετρούτση - Χαροκόπου. Απευθύνεται σε όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας (διδακτικό προσωπικό, σπουδαστές κ.λπ.) και στους υπόλοιπους ερευνητές που δεν ανήκουν στο πανεπιστήμιο.
Οι συλλογές της βιβλιοθήκης καλύπτουν όλα τα γνωστικά αντικείμενα που διδάσκονται στο Πανεπιστήμιο όπως η Διατροφή, η Οικονομία, η Οικολογία, το Περιβάλλον, η Γεωγραφία, η Βιολογία, η Πληροφορική, κ.ά. Αποτελείται από περίπου 22.000 βιβλία, συλλογή περιοδικών, προπτυχιακές/μεταπτυχιακές εργασίες και διδακτορικές διατριβές των φοιτητών του Πανεπιστημίου, διδακτικές σημειώσεις καθηγητών για τα εκπαιδευτικά μαθήματα, πληροφοριακό υλικό, οπτικοακουστικό υλικό και πολυμέσα.
Κέντρο Συμβουλευτικής Αικατερίνη Μαριδάκη-Κασωτάκη
Το 2001, η Καθηγήτρια Ψυχολογίας Κατερίνα Μαριδάκη-Κασσωτάκη, ίδρυσε το Κέντρο Συμβουλευτικής Φοιτητών με απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου, το οποίο αποσκοπεί στην παροχή συμβουλευτικής και ψυχολογικής βοήθειας στους προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές όλων των Τμημάτων του Πανεπιστημίου.
Η Σύγκλητος του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου (αρ. συνδ. 372/17.10.2019), λόγω του αιφνίδιου θανάτου της κ. Κασσωτάκη τον Ιούλιο του 2019, αποφάσισε τη μετονομασία του Κέντρου Συμβουλευτικής, η ίδρυση του οποίου αποτελεί δική της πρωτοβουλία, σε “Κέντρο Συμβουλευτικής Αικατερίνη Μαριδάκη Κασσωτάκη”.
Η Καθηγήτρια Αικατερίνη Μαριδάκη Κασσωτάκη, είχε συμβάλει ουσιαστικά στη διοίκηση του Πανεπιστημίου, αφού είχε υπηρετήσει δύο φορές ως Αντιπρύτανης, αλλά και στην καθημερινή ζωή του, ως ακαδημαϊκός δάσκαλος. Το σημαντικότερο επίτευγμα της προσπάθειάς της είναι το Κέντρο Συμβουλευτικής που άφησε παρακαταθήκη στο Πανεπιστήμιο και το οποίο υπηρέτησε με μεγάλο πάθος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα στην Αθήνα Κατηγορία:Δήμος Καλλιθέας Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ελλάδα
Λόρκα
Η Λόρκα (ισπανικά: Lorca) είναι πόλη της Περιοχής της Μούρθια, στη νοτιοανατολική Ισπανία. Το 2011 είχε 92.694 κατοίκους. Στη ρωμαϊκή εποχή ονομαζόταν Ilura ενώ κατά τον ύστερο μεσαίωνα αποτέλεσε συνοριακή πόλη μεταξύ του Βασιλείου της Καστίλης και του Εμιράτου της Γρανάδα. Από εκείνη την εποχή είναι το κάστρο της πόλης, το κύριο αξιοθέατό της.
Μαρία (σύζυγος του Ονώριου)
Η καταγωγή της
Ήταν κόρη του Στιλίχωνα στρατηλάτη (magister militium) του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους και της Σερήνας. Αδέλφια της ήταν ο Ευχέριος και η Θερμαντία.
Ο εκ πατρός πάππος της ήταν, όπως αναφέρει ο Κλαύδιος Κλαυδιανός στο έργο του Περί της υπατείας του Στιλίχωνος (De consulatu Stilichonis), αξιωματικός τού ιππικού υπό τον Ουάλη Αυτοκράτορα του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, ενώ ο Ορόσιος δηλώνει πως ήταν Βάνδαλος εκρωμαϊσμένος. Ο Ιωάννης ο Αντιοχεύς -μοναχός του 7ου αι. που ίσως ταυτίζεται με τον Ιωάννη Γ΄ του Σέντρε, Σύριο Ορθόδοξο Πατριάρχη της Αντιόχειας (641-648)- τον αναφέρει ως Σκύθη, μάλλον ακολουθώντας την πρακτική της ύστερης Αρχαιότητας να ονομάζει Σκύθες κάθε λαό που ζούσε στις στέπες βόρεια του Εύξεινου και της Κασπίας, ανεξάρτητα από τη γλώσσα τους. Ο Ιερώνυμος αποκαλεί τον Στιλίχωνα ημιβάρβαρο, οπότε η εκ πατρός μάμμη της πρέπει να ήταν Ρωμαία.
Το ποίημα Επαινώντας τη Σερήνα τού Κλαυδιανού και η Νέα Ιστορία του Ζώσιμου αναφέρουν, ότι ο εκ μητρός πάππος της Μαρίας ήταν ο Ονώριος, αδελφός τού Θεοδοσίου Α΄. Οι δύο τους ήταν τέκνα τού Θεοδοσίου κόμη και της Θερμαντίας, όπως δηλώνει στη Ρωμαϊκή Ιστορία του ο Παύλος ο Διάκονος. Οι Γενεαλόγοι θεωρούν, πως και η εκ μητρός μάμμη της ονομαζόταν Μαρία.
Ο γάμος της
Περίπου τον Φεβρουάριο τού 398 η Μαρία παντρεύτηκε τον Ονώριο, εξάδελφο της μητέρας της, γιο τού Θεοδοσίου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της πρώτης συζύγου του Αιλίας Φλασίλλας. Σώζεται το Επιθλάμιον, ποίημα που έγραψε ο Κλαυδιανός για τον γάμο τους, στο οποίο η Αφροδίτη (Venus) επαινεί τη Μαρία:
Αν και δεν είχες ως τώρα συγγένεια με βασιλικό οίκο, όμως η ομορφιά σου σε κάνει αντάξια ενός βασιλιά. Ποιο άλλο πρόσωπο θα μπορούσε να κερδίσει το σκήπτρο; Ή ποια καλύτερη εικόνα θα κοσμούσε ένα παλάτι; Πιο κόκκινα από τριαντάφυλλα τα χείλη σου, ο λαιμός σου είναι λευκότερος από το χιόνι. Οι πρίμουλες δεν είναι πιο ξανθές από τη κόμη σου ούτε η φλόγα πιο λαμπερή από τα μάτια σου. Πόσο ωραία συναντώνται τα λεπτά φρύδια στο μέτωπό σου! Τι καλή απόχρωση έχουν οι παρειές σου και τι χαριτωμένα που κοκκινίζουν αυτές! Τα δάκτυλά σου είναι πιο ρόδινα από της Ηούς και οι ώμοι σου στερεότεροι της Αριάδνης· ακόμη και τη μητέρα σου ξεπέρασες! Όταν ο Βάκχος, εραστής της Αριάδνης, μετέτρεψε τη γιρλάντα της σε αστερισμό, πώς εσύ, μια πιο όμορφη κόρη, δεν έχεις διάδημα από άστρα;
Ο Ονώριος δεν ήταν ακόμη 14 ετών. Η τότε ηλικία της Μαρίας υπολογίζεται από το πότε παντρεύτηκαν οι γονείς της. Αυτό έγινε, όπως αναφέρεται στο Περί της υπατείας τού Στιλίχωνος, όταν ο Στιλίχων, που διαπραγματευόταν την ειρήνη με τον Σαπούρ Γ΄ των Σασσανιδών, κατέληξε σε συμφωνία το 384-387. Τότε, αναφέρει ο Κλαυδιανός, ο Θεοδόσιος Α΄ και η Αιλία Φλασίλλα έδωσαν την ανιψιά τους Σερήνα σε γάμο με τον Στιλίχωνα. Ώστε η Μαρία θα ήταν το πολύ 11-14 ετών. Επίσης συμπεραίνουμε, ότι οι γονείς της θα είχαν αποβιώσει και ο Θεοδόσιος Α΄ και η Φλασίλλα μάλλον την υιοθέτησαν.
Αυτοκράτειρα
Σύμφωνα με τον Ζώσιμο, "όταν η Μαρία επρόκειτο να παντρευτεί τον Ονώριο, η Σερήνα, έβλεπε τη μικρή ηλικία τους, δεν μπορούσε όμως να αναβάλλει τον γάμο· θεωρούσε πως η μικρή, τρυφερή κόρη της θα μπορούσε να πληγωθεί από έναν άνδρα, έτσι προσέφυγε σε μία γυναίκα. Αυτή ήξερε πώς να ρυθμίσει το ζήτημα και έδειξε στη Μαρία πώς να μοιράζεται την κλίνη τού συζύγου της, χωρίς όμως να χάσει την παρθενία της. Η Μαρία απεβίωσε έπειτα από λίγο παρθένα. Η Σερήνα, που ήθελε να γίνει μάμμη ενός Αυτοκράτορα και φοβούμενη μη χάσει την επιρροή της, προσπάθησε με όλα τα μέσα να νυμφευτεί ο Ονώριος την άλλη κόρη της, τη Θερμαντία." Η αναφορά μάλλον είναι προσπάθεια να αιτιολογηθεί το γιατί η Μαρία δεν έκανε απόγονο, αλλά αυτό μπορεί να εξηγηθεί από τις μικρές ηλικίες των δύο συζύγων, έτσι η ιστορία για τη Σερήνα είναι αστεία. Τελικά ο Ονώριος παντρεύτηκε τη Θερμαντία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ονώριο Αυτοκράτορα του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους· δεν απέκτησαν απογόνους. Όταν η Μαρία απεβίωσε, ο Ονώριος νυμφεύτηκε την αδελφή της Θερμαντία.
Κρισιούμα Εσπόρτε Κλούμπε
Η Κρισιούμα Εσπόρτε Κλούμπε (πορτογαλικά: Criciúma Esporte Clube) είναι βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα από την Κρικιούμα της πολιτείας Σάντα Καταρίνα. Η ομάδα έχει κερδίσει ένα Κύπελλο Βραζιλίας το 1991, 1 πρωτάθλημα Σέριε Β το 2002 και 1 πρωτάθλημα Σέριε Γ το 2006.
Τίτλοι
1 Ως Κομερσιάριο Εσπόρτ Κλουμπί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947
Θέμα Αδριανουπόλεως και Διδυμότειχου
Το Θέμα Αδριανουπόλεως και Διδυμότειχου ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Θέμα, στην Ανατολική Θράκη, κατά τον 12ο αιώνα. Το θέμα αναφέρεται σε χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄ προς τους Ενετούς και σε ποιες περιοχές μπορούσαν να ασκούν ελεύθερα το εμπόριο. Πρωτεύουσα του θέματος ήταν η Αδριανούπολη.
Πιστεύεται ότι η περιοχή αποσπάστηκε από το Θέμα Μακεδονίας, άγνωστο πότε, για να αποτελέσει ξεχωριστό Θέμα είτε για αμυντικούς ή φορολογικούς και δικαστικούς λόγους. Διοικητής-δούξ της Αδριανούπολης αναφέρεται ένας και τον 10ο αιώνα, αλλά και τον 11ο, χωρίς να είναι γνωστό αν υπήρξε τότε θέμα, γενικά υποστηρίζεται η εκδοχή ότι δημιουργήθηκε τον 12ο αιώνα ,
Γνωστοί διοικητές της Αδριανούπολης ή του Θέματος ήταν οι :
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Σε αμφίβολη μάχη
Σε αμφίβολη μάχη (αγγλικός τίτλος: In Dubious Battle) είναι μυθιστόρημα του Τζον Στάινμπεκ που δημοσιεύθηκε το 1936. Αφηγείται την εξέλιξη μιας απεργίας στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1930.
Το μυθιστόρημα είναι το πρώτο κοινωνικό μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα, που ακολούθησαν το Άνθρωποι και ποντίκια (1937) και Τα Σταφύλια της Οργής (1939), έργα που οι κριτικοί αποκαλούν «εργασιακή τριλογία» του Στάινμπεκ.
Ο τίτλος είναι απόσπασμα από το ποίημα Χαμένος Παράδεισος (1667) του Τζον Μίλτον. Το μυθιστόρημα είναι εμπνευσμένο από ένα κύμα εργατικών αναταραχών και απεργιών στην Καλιφόρνια το 1933.
Υπόθεση
Η υπόθεση αφορά μια αποτυχημένη απεργία εργατών σε καλλιέργειες φρούτων στη φανταστική κοιλάδα Τόργκας της Καλιφόρνια κατά τη δεκαετία του 1930, τα χρόνια της Μεγάλης Οικονομικής Ύφεσης στις ΗΠΑ, σε έναν απεγνωσμένο αγώνα για την αναγνώριση των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους.
Ο Τζιμ, νέο μέλος του «Κόμματος» (το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ, αν και δεν αναφέρεται ποτέ ρητά στο μυθιστόρημα), και ο Μακ, μέλος για μεγάλο χρονικό διάστημα με εμπειρία στη διοργάνωση απεργιών, είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές της ιστορίας. Ο συγγραφέας απεικονίζει τη ζωή αυτών των δύο ριζοσπαστών χωρίς να παίρνει θέση. Ο Ντοκ, ο γιατρός Μπάρτον, ο οποίος παρά τον σκεπτικισμό του για τις αριστερές θέσεις βοηθά τους απεργούς φροντίζοντας να μην τους διαλύσουν με το πρόσχημα της έλλειψης υγιεινής, είναι επίσης ένας σημαντικός χαρακτήρας που παρουσιάζει την άποψη του συγγραφέα για τα συνδικάτα και τη δράση τους. Ο Ντοκ αναρωτιέται για τον σωστό τρόπο να αλλάξουν τα πράγματα, δεν βρίσκει απαντήσεις, δεν πείθεται από τον δύσκολο τρόπο… αλλά είναι πάντα στο πλευρό των εργαζομένων.
Οι εργάτες μόλις υπέστησαν σημαντική μείωση στους μισθούς. Ο Μακ και ο Τζιμ προσπαθούν να οργανώσουν μια απεργία που θα μεταφερθεί και στις βαμβακοκαλλιέργειες του Νότου, έχοντας σαν στόχο να διαδώσουν τα ιδανικά της ισοκατανομής του πλούτου και της δικαιοσύνης για τους εργαζόμενους σε όλη τη χώρα. Πολύ γρήγορα, η απεργία πήρε βίαιη τροπή ως αντίδραση στη βία με την οποία αντιμετωπίστηκε. Οι μεγάλοι ντόπιοι γαιοκτήμονες κάλεσαν μια ιδιωτική εταιρεία που συνεργάζονταν με τις αστυνομικές δυνάμεις και που δεν δίστασε να σκοτώσει όσους τολμούσαν να υπερασπιστούν τις φιλοδοξίες τους για μια αξιοπρεπή ζωή. Καθώς το βιβλίο τελειώνει, η απεργία έχει αποτύχει, ο Τζιμ έχει σκοτωθεί και ο Μακ συνεχίζει να προσπαθεί να πείσει τους εργάτες για τη συνέχιση του αγώνα, παρά τις φαινομενικά απελπιστικές πιθανότητες.
Σχόλιο
Οι New York Times ανέφεραν σχετικά με το βιβλίο: «Αν και ο συγγραφέας φαίνεται ξεκάθαρα να συμπαθεί τους απεργούς, τους περιέγραψε ως πρόσωπα που τους εκμεταλλεύονται τόσο οι καπιταλιστές όσο και οι κομμουνιστές ».
Διασκευή
Το 2016 διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Τζέιμς Φράνκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τζον Στάινμπεκ Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Προεδρικές εκλογές της Γουινέας-Μπισσάου (2019)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Γουινέα-Μπισσάου στις 24 Νοεμβρίου 2019. Καθώς κανείς από τους υποψηφίους δεν έλαβε το απαιτούμενο ποσοστό ψήφων, διενεργήθηκε ένας δεύτερος γύρος στις 29 Δεκεμβρίου. Ο κάτοχος της προεδρίας Ζοζέ Μάριο Βαζ ήταν 4ος στον πρώτο γύρο των εκλογών, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τον τελικό γύρο. Ο Ουμάρου Σισοκό Εμπαλό αναδείχθηκε νικητής του 2ου γύρου με ποσοστό 54% των ψήφων.
Υποψήφιοι
Στις εκλογές έλαβαν μέρος 12 υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Ζοζέ Μάριο Βαζ και τριών πρώην πρωθυπουργών, του Ουμάρου Σισοκό Εμπαλό, του Μπασίρο Τζα και του Κάρλος Γκόμες, όπως και του πρώην υπουργού Εξωτερικών, Μαμαντού Τζαλό.
Παραπομπές
2019 προεδρικες Γουινεα Μπισ
Αθλητικά γεγονότα του 2008/Δεκέμβριος
Στο λήμμα αναφέρονται σημαντικά αθλητικά γεγονότα στον κόσμο που έλαβαν χώρα το Δεκέμβριο του 2008 συνοδευόμενα από τις πηγές που τα μετέδωσαν.
24 Δεκεμβρίου
93
Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής
μικρογραφία|420x420εσ|Συνάντηση των μελών της Βασιλικής Ακαδημίας ζωγραφικής και γλυπτικής στο [[παλάτι του Λούβρου (περ. 1712–21) πίνακας του Ζαν-Μπατίστ Μαρτέν]] Η Βασιλική Ακαδημία ζωγραφικής και γλυπτικής (γαλλικά: Académie royale de peinture et de sculpture) ιδρύθηκε το 1648 στο Παρίσι. Ήταν κορυφαίο κρατικό ίδρυμα τέχνης της Γαλλίας κατά την τελευταία περίοδο του παλαιού καθεστώτος έως ότου καταργήθηκε το 1793 κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Περιλάμβανε τους περισσότερους σημαντικούς ζωγράφους και γλύπτες, διατηρούσε σχεδόν τον απόλυτο έλεγχο της διδασκαλίας και των εκθέσεων και παρείχε στα μέλη του τις βασιλικές παραγγελίες.
Από το 1816 ενσωματώθηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, μία από τις πέντε ακαδημίες του Ινστιτούτου της Γαλλίας.
Οι συντεχνίες
Στη δεκαετία του 1640, η καλλιτεχνική ζωή της Γαλλίας εξακολουθούσε να βασίζεται στο μεσαιωνικό σύστημα συντεχνιών, οι οποίες ασκούσαν αυστηρό έλεγχο στην επαγγελματική ζωή των καλλιτεχνών και των τεχνιτών. Ορισμένοι καλλιτέχνες είχαν καταφέρει να λάβουν εξαιρέσεις, αλλά αυτές βασίζονταν στην ευνοιοκρατία και όχι στην αξία και «πραγματικοί καλλιτέχνες» υπέφεραν και αισθάνονταν ταπεινωμένοι από αυτό το σύστημα.
Ίδρυση
μικρογραφία|250x250εσ|Αλληγορία για την ίδρυση της Βασιλικής Ακαδημίας ζωγραφικής και γλυπτικής (1666) έργο του Νικολά Λουάρ, [[Ανάκτορο των Βερσαλλιών|Βερσαλλίες]] Λόγω της αυξανόμενης πίεσης από τις συντεχνίες του Παρισιού στους ζωγράφους και γλύπτες να υποβληθούν στον έλεγχό τους, ο νεαρός αλλά ήδη πολύ επιτυχημένος ζωγράφος Σαρλ Λε Μπρεν σχεδίασε ένα πλάνο για να απαλλάξει τους πραγματικούς καλλιτέχνες από την ταπεινωτική επιρροή των απλών τεχνιτών, τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης οργάνωσης όπου η ιδιότητα μέλους βασίζονταν μόνο στην αξία, ακολουθώντας τα παραδείγματα των αντίστοιχων ακαδημιών της Φλωρεντίας και της Ρώμης. μικρογραφία|250x250εσ|Το προσκύνημα στα Κύθηρα, 1717, ήταν το έργο εισαγωγής του [[Αντουάν Βαττώ στην Ακαδημία]] Σύντομα, ο αυλικός Μαρτέν ντε Σαρμουά και αρκετοί άλλοι καλλιτέχνες συνέταξαν μια αναφορά για την ίδρυση της Ακαδημίας. Με την υποστήριξη του προστάτη του Λε Μπρεν, Πιέρ Σεγκιέ, καγκελάριου της Γαλλίας, ο Σαρμουά παρουσίασε την αναφορά στον εννιάχρονο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄, την αντιβασίλισσα μητέρα του Άννα της Αυστρίας και το Βασιλικό Συμβούλιο στις 20 Ιανουαρίου 1648 στο Παλαί Ρουαγιάλ. Όλοι οι παρόντες ενέκριναν την ίδρυση της Ακαδημίας.
Τον Ιανουάριο του 1648 συντάχθηκαν καταστατικό με 13 άρθρα (εγκρίθηκαν τον Φεβρουάριο και δημοσιεύθηκαν στις 9 Μαρτίου 1648), βασικό στοιχείο του οποίου ήταν μια δημόσια σχολή τέχνης. Υπήρχαν 22 ιδρυτικά μέλη, τα οποία τον Φεβρουάριο του 1648 εξέλεξαν 12 Πρεσβύτερους, οι οποίοι θα ήταν υπεύθυνοι για την ακαδημία με τη σειρά ο καθένας για έναν ημερολογιακό μήνα. Αυτοί οι πρώτοι Πρεσβύτεροι ήταν οι ζωγράφοι Σαρλ Λε Μπρεν, Φιλίπ ντε Σαμπέν, Φρανσουά Περιέ, Γιούστους φαν Έχμοντ, Μισέλ Κορνέιγ ο Πρεσβύτερος, Ανρί Μπωμπρέν, Λωράν ντε Λα Ιρ, Σεμπαστιάν Μπουρντόν, Εστάς Λε Συέρ και οι γλύπτες Σιμόν Γκιγιέν, Ζακ Σαραζέν και Ζεράρ βαν Οπστάλ.
Ο Σαρμουά εξελέγη επικεφαλής της Ακαδημίας όπως αναφέρεται στο άρθρο XIII του καταστατικού.
Το καταστατικό αναθεωρήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1654 και δημιουργήθηκαν τα αξιώματα του καγκελαρίου και τεσσάρων διοικητών και ο τίτλος του Πρεσβύτερου εγκαταλείφθηκε υπέρ του τίτλου του Καθηγητή (με τα ίδια ακριβώς καθήκοντα για έναν ημερολογιακό μήνα με τη σειρά τους).
Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ
Μετά το θάνατο του προστάτη της Ακαδημίας, καρδινάλιου Μαζαρέν, το 1661, το ίδιο έτος την προστασία της Ακαδημίας ανέλαβε ο Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ, έμπιστος υπουργός του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄. Ο Κολμπέρ ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο και, δουλεύοντας με τον Σαρλ Λε Μπρεν, εξασφάλισε ότι οι τέχνες ήταν αφιερωμένες στη δόξα του βασιλιά. Επιβλήθηκε ένα «βασιλικό στυλ» που στην πράξη σήμαινε κλασικό ύφος.
Σαρλ Λε Μπρεν
μικρογραφία|318x318εσ|Ο [[Σαρλ Λε Μπρεν, εισηγητής της ίδρυσης της Βασιλικής Ακαδημίας ζωγραφικής και γλυπτικής]] Η Ακαδημία γνώρισε τη μεγαλύτερη δύναμή της με τη συμμετοχή του Σαρλ Λε Μπρεν, ο οποίος, από τις αρχές του το 1648 έως το θάνατό του το 1690, κατέλαβε πολλές θέσεις εντός της Ακαδημίας. Αφού ήταν αρχικά Πρεσβύτερος, το 1655 ήταν ο πρώτος που διορίστηκε καγκελάριος της Ακαδημίας (από το 1663 καγκελάριος ισόβιος) και από το 1668 έγινε πρύτανης.
Κατάργηση - Αναβίωση
Αργότερα αναβίωσε ως Ακαδημία ζωγραφικής και γλυπτικής. Η Ακαδημία είναι επίσης υπεύθυνη για την Ακαδημία της Γαλλίας στη Ρώμη, στη βίλα Μέντιτσι (ιδρύθηκε το 1666) που χορηγεί υποτροφίες σε Γάλλους νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες να σπουδάσουν στη Ρώμη. Το 1816, συγχωνεύτηκε με την Ακαδημία Μουσικής (ιδρύθηκε το 1669) και τη Βασιλική Ακαδημία Αρχιτεκτονικής (ιδρύθηκε το 1671), για να σχηματίσουν το 1816 την Ακαδημία Καλών Τεχνών, μία από τις πέντε ακαδημίες του Ινστιτούτου της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της ζωγραφικής Κατηγορία:Γλυπτική στη Γαλλία
Ταχυδρομικό πλοίο
Ιστορικά ,τέτοια πλοία αναπτύχθηκαν από την αρχαιότητα, όπως ήταν οι ελληνικοί Κέλητες, τα λεγόμενα "απόστολα" των Βυζαντινών και αργότερα τα λεγόμενα Αβιζό και οι Γαλέες κατά τον Μεσαίωνα.
Κατηγορία:Τύποι πλοίων
Ζαν-Πιερ Σερ
Ο Ζαν-Πιερ Σερ, γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1926 στο Μπαζ (Ανατολικά Πυρηναία) και είναι Γάλλος μαθηματικός που θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς του 20ού αιώνα. Έχει λάβει πολυάριθμα βραβεία για την έρευνά του, μεταξύ των οποίων το μετάλλιο Φιλντς το 1954, το βραβείο Μπαλζάν το 1985, το χρυσό μετάλλιο του CNRS το 1987, το βραβείο Βολφ στα Μαθηματικά το 2000 και ο πρώτος νικητής του βραβείου Άμπελ το 2003.
Παιδικά χρόνια και σπουδές
Ο Ζαν-Πιερ Σερ γεννήθηκε στο Μπαζ, στα Ανατολικά Πυρηναία (Γαλλία), από γονείς φαρμακοποιούς και φοίτησε στο Λύκειο της Νιμ και στη συνέχεια, από το 1945 έως το 1948, στην École Normale Supérieure στο Παρίσι. Το 1948 εντάχθηκε στην ομάδα Bourbaki, στην οποία ήταν το νεότερο μέλος. Έλαβε το διδακτορικό του στη Σορβόννη το 1951. Από το 1948 έως το 1954, κατείχε θέση στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (Centre National de la Recherche Scientifique) στο Παρίσι. Το 1956 εξελέγη καθηγητής στο Κολλέγιο της Γαλλίας, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1994.
Σταδιοδρομία
Διετέλεσε διαδοχικά ερευνητής στο CNRS (1951-1953), επικεφαλής ερευνητής στο CNRS (1953-1954), λέκτορας στη Σχολή Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Νανσί (1954-1956) και ταυτόχρονα υπεύθυνος του μαθήματος Peccot στο κολλέγιο της Γαλλίας το 1954-1955. Το 1954, σε ηλικία 27 ετών, ο Ζαν-Πιερ Σερ έγινε ο νεότερος νικητής του μεταλλίου Φιλντς, το οποίο θεωρούνταν ισοδύναμο του βραβείου Νόμπελ στα μαθηματικά (Στα μαθηματικά δεν υπάρχει Βραβείο Νομπέλ). Το 1956, σε ηλικία 29 ετών και ως το νεότερο μέλος του διδακτικού προσωπικού, ο Σερ εκλέγεται στο κολλέγιο της Γαλλίας (έδρα άλγεβρας και γεωμετρίας), όπου δίδαξε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1994, καθώς και σε διάφορα πανεπιστήμια του εξωτερικού, ιδίως στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών του Πρίνστον. Ο Σερ παραμένει, στην ιστορία του Κολλεγίου της Γαλλίας από την ίδρυσή του, ένας από τους νεότερους καθηγητές του. Τώρα είναι επίτιμος καθηγητής.
Ο Ζαν-Πιερ Σερ ήταν ένας από τους συνεργάτες του "Νικολά Bourbaki" από το 1949 έως το 1974. Συνέβαλε στο σεμινάριό του με 37 διαλέξεις, την πρώτη το 1950 και την τελευταία διάλεξη το 2018.
Οικογένεια
Η σύζυγός του, η καθηγήτρια Ζοσιάν Χεουλό-Σερ, ήταν χημικός και διευθύντρια της École Normale Supérieure των νεανίδων. Η κόρη τους είναι η πρώην γαλλίδα διπλωμάτης, ιστορικός και συγγραφέας Κλοντίν Μοντέιλ. Ο Γάλλος μαθηματικός Ντενί Σερ είναι ανιψιός του. Εξασκείται στο σκι, στο πινγκ πονγκ και στην ορειβασία (στο Φονταινεμπλώ).
Εργασίες
Ο Σερ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Σχολή του Ανρί Καρτάν, με αντικείμενο την αλγεβρική τοπολογία, τη θεωρία των συναρτήσεων πολλών μιγαδικών μεταβλητών και αργότερα την αντιμεταθετική άλγεβρα και την αλγεβρική γεωμετρία. Στη διατριβή του υπό την επίβλεψη του Ανρί Καρτάν χρησιμοποίησε τις φασματικές ακολουθίες του Σερ και τους χώρους Άιλενμπεργκ-ΜακΛέιν για να υπολογίσει τις ομάδες ομοτοπίας των σφαιρών, ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα της αλγεβρικής τοπολογίας εκείνη την εποχή.
Η φασματική ακολουθία Hochschild-Serre αναπτύχθηκε επίσης εκείνη την εποχή, επιτρέποντας τον υπολογισμό της συνομολογίας μιας ομάδας G από τη συνομολογία μιας διακεκριμένης υποομάδας H και εκείνη του πηλίκου G/H.
Μετά τη διατριβή του, ο Σερ άλλαξε τα ερευνητικά του θέματα.
Αλγεβρική γεωμετρία
Από τα πρώτα στάδια της έρευνάς του ο Σερ είχε αντιληφθεί την ανάγκη να κατασκευάσει πιο γενικές και εκλεπτυσμένες θεωρίες συνομολογίας για να αντιμετωπίσει τις εικασίες του Βέιλ. Το πρόβλημα ήταν ότι η κοχομολογία μιας συνεκτικής τροχαλίας πάνω από ένα πεπερασμένο σώμα δεν μπορούσε να συλλάβει τόση τοπολογία όση η ενική ομολογία με ακέραιους συντελεστές. Μεταξύ των πρώτων υποψήφιων θεωριών του Σερ το 1954-55 ήταν και μία που βασιζόταν σε διανυσματικούς συντελεστές Witt.
Γύρω στο 1958 ο Σερ πρότεινε ότι οι ισοτριβικές κύριες δέσμες πάνω σε αλγεβρικές ποικιλίες - αυτές που γίνονται τριβικές μετά την επαναφορά από έναν πεπερασμένο étale χάρτη - είναι σημαντικές. Αυτό λειτούργησε ως μια σημαντική πηγή έμπνευσης για τον Γκρότεντικ για την ανάπτυξη της étale τοπολογίας και της αντίστοιχης θεωρίας της étale cohomology. Αυτά τα εργαλεία, που αναπτύχθηκαν πλήρως από τον Γκρότεντικ και τους συνεργάτες του στο Σεμινάριο αλγεβρικής γεωμετρίας (SGA) 4 και SGA 5, παρείχαν τα εργαλεία για την τελική απόδειξη των εικασιών του Βέιλ από τον Πιερ Ντελίνιε.
Τιμές και βραβεία
μικρογραφία|271x271εσ|Ο Ζαν-Πιερ Σερ αναφέρεται εδώ στην [[Ελλειπτική καμπύλη.]] Ο Σερ, σε ηλικία είκοσι επτά ετών το 1954, ήταν και εξακολουθεί να είναι ο νεότερος άνθρωπος που τιμήθηκε ποτέ με το μετάλλιο Φιλντς. Στη συνέχεια τιμήθηκε με το Βραβείο Μπαλτζάν το 1985, το Βραβείο Steele το 1995, το Βραβείο Βολφ στα Μαθηματικά το 2000 και ήταν ο πρώτος αποδέκτης του Βραβείου Αμπέλ το 2003. Του έχουν απονεμηθεί και άλλα βραβεία, όπως το χρυσό μετάλλιο του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (Centre National de la Recherche Scientifique, CNRS).
Διετέλεσε μέλος πολλών ξένων  επιστημονικών Ακαδημιών (Γαλλία, ΗΠΑ, Νορβηγία, Σουηδία, Ρωσία, Βασιλική Εταιρεία, Βασιλική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών των Κάτω Χωρών (1978), Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών, Εθνική Ακαδημία Επιστημών, Αμερικανική Φιλοσοφική Εταιρεία ) και έχει λάβει πολλούς τιμητικούς τίτλους (από το Κέιμπριτζ, την Οξφόρδη, το Χάρβαρντ, το Όσλο και άλλες). Το 2012 έγινε μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας.
Στον Σερ απονεμήθηκαν οι υψηλότερες τιμητικές διακρίσεις της Γαλλίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Σίμων, αδελφός του Γουόλτερ Φιτς Άλαν
Ο Σίμων Φιτς Άλαν Άγγλο - Νορμανδός ευγενής του 12ου αιώνα ήταν μικρότερος γιος του Άλαν Φιτζ Φλαντ και της Αβελίνας του Εσντίν, γενάρχης του Οίκου των Μπόιντ. Με μερικές πηγές ο Σίμων ήταν γιος της Αβελίνας με τον δεύτερο σύζυγο της Ρόμπερτ Φιτς Γουόλτερ συνεπώς ετεροθαλής αδελφός του Γουίλιαμ Φιτς Άλαν, λόρδου του Όσβεστρι και του Γουόλτερ Φιτς Άλαν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Μαρία Άννα των Βουρβόνων (1666-1739)
Η Μαρία Άννα (γαλλ. Marie Anne, 2 Οκτωβρίου 1666 - 3 Μαΐου 1739) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν νομιμοποιημένη νόθη κόρη του Βασιλιά της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κοντί.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1680 τον εξάδελφό της Λουδοβίκο Αρμάνδο Α΄ του Κοντί. Δεν απέκτησαν τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Σκούμπιν
Ο Σκούμπιν (Shkumbin) ή Σκέμπι (Shkembi) (ελληνικά: Γενούσος, Genessus) είναι ποταμός της κεντρικής Αλβανίας. Έχει μήκος 181 χλμ. και η λεκάνη απορροής του καλύπτει έκταση 2.444 χλμ2. Η μέση εκροή του είναι 61,5 μ3/δ. Ο ποταμός πηγάζει από την οροσειρά Βαλαμάρα μεταξύ της Μάγια ε Βαλαμάρα (2.375 μ.) και του Γκουρ ι Τοπίτ (2.120 μ.) στη νοτιοανατολική Αλβανία.
Καθώς κατευθύνεται προς τον βορρά, μέσω του Πρόπτιστ και του Κούκσα, σχηματίζει βαθιά φαράγγια και περνά από τα Όρη Γκόρα. Νοτιοδυτικά του Πόγραδετς δέχεται έναν σημαντικό παραπόταμο ο οποίος πηγάζει από το Γκουρ ι Κάμγια. Κοντά στην πόλη Λιμπράζντ ο Σκούμπιν στρέφεται δυτικά. Πριν εκβάλλει στην Αδριατική διασχίζει την πεδιάδα Μυζέκε και σχηματίζει ένα μικρό δέλτα στη Λιμνοθάλασσα Καραβαστά.
Σε διάφορες ιστορικές περιόδους θεωρούνταν ως το βορινότερο όριο της Ηπείρου και κατά τον 5ο και 6ο αιώνα θεωρούνταν το σύνορο ανάμεσα στον ιλλυρικό και τον ελληνικό κόσμο. Θεωρείται επίσης ότι αποτελεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις δύο διαλέκτους της αλβανικής γλώσσας: τα τοσκικά (στο νότο) και τα γκέγκικα (στον βορρά), αλλά και τα όρια του ελληνόφωνου με τον λατινόφωνο κόσμο. Η αρχαία Εγνατία Οδός ακολουθούσε τον ποταμό, καθιστώντας τον στρατηγικής σημασίας διάδρομο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η μεγαλύτερη πόλη κοντά στον ποταμό Σκούμπιν είναι το Ελμπασάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Αλβανίας
Βοηθητικό Βάσης
Το Βοηθητικό Βάσης (ΒΒ, ή Ναυστάθμου) είναι διάφοροι τύποι μεταφοράς προσωπικού. Αυτό το είδος πλοίου χρησιμοποιείται στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.
Τα βοηθητικά βάσης του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Βοηθητικά πλοία
3 Σεπτεμβρίου
2 Σεπτεμβρίου | 3 Σεπτεμβρίου | 4 Σεπτεμβρίου
Η 3η Σεπτεμβρίου είναι η 246η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (247η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 119 ημέρες.
Εθνική Ελ Σαλβαδόρ (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Ελ Σαλβαδόρ εκπροσωπεί το Ελ Σαλβαδόρ στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Ελ Σαλβαδόρ (FESFUT).
Ιστορία
Το 1899, η Σάντα Άνα και το Σαν Σαλβαδόρ συναντήθηκαν για τον πρώτο ποδοσφαιρικό αγώνα που έγινε στο Ελ Σαλβαδόρ. Η εθνική Ελ Σαλβαδόρ έδωσε το πρώτο της παιχνίδι το Σεπτέμβριο του 1921, όταν συμμετείχε στο Τορνέο ντελ Σεντενάριο. Συμμετείχε δύο φορές σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, μία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970, όπου μάλιστα στα προκριματικά αντιμετώπισε, μεταξύ άλλων, τη μισητή αντίπαλό Ονδούρα με αποτέλεσμα το ξέσπασμα του πολέμου του ποδοσφαίρου το 1969, διάρκειας 100 ωρών, και μία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, αλλά ποτέ δεν προκρίθηκε από τους ομίλους. Μάλιστα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 υπέστη τη βαρύτερη ήττα που έχει καταγραφεί ποτέ σε αγώνα τελικής φάσης Παγκοσμίων Κυπέλλων, χάνοντας στον πρώτο αγώνα με 10-1 από την Εθνική Ουγγαρίας, σκορ που είναι και η μοναδική φορά που καταγράφηκε διψήφιος αριθμός γκολ σε έναν αγώνα από μία ομάδα σε τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου, ενώ μέχρι σήμερα παραμένει και η βαρύτερη ήττα στην ιστορία της εθνικής Ελ Σαλβαδόρ.
Στάδιο
Έδρα της εθνικής ομάδας είναι το Εστάδιο Κουσκατλάν, χωρητικότητας 44.836 θεατών, το οποίο βρίσκεται στο Σαν Σαλβαδόρ.
Βαλίος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Βαλίος αναφέρονται τα ακόλουθα δύο όντα:
Ο Όμηρος αναφέρεται στον Βάλιο στην 16η ραψωδία της Ιλιάδας:
Αναφορά στα μυθικά άλογα του Αχιλλέα γίνεται και από τον Κωνσταντίνο Καβάφη στο ποίημα «Τα άλογα του Αχιλλέως».
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Αιγαίον IV (φρεγάτα)
Με το όνομα Αιγαίον φέρεται μια από τις κύριες μονάδες επιφανείας του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, με χαρακτηριστικό (νατοϊκό) αριθμό F-460. Είναι φρεγάτα τύπου "S", όμοια με τις φρεγάτες ‘Αδρίας III’ και ‘Ναβαρίνο ΙΙΙ ’
Δράση
Όταν οι φρεγάτες τύπου S αποσύρθηκαν από το Ολλανδικό Ναυτικό, το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ενδιαφέρθηκε να τις αποκτήσει ώστε να αντικαταστήσει τον στόλο των αντιτορπιλικών του, λόγω της μεγάλης ηλικίας και των υψηλών αναγκών επάνδρωσης που είχαν τα τελευταία. Η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στη φρεγάτα πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαΐου 1993 στο Ντεν Χέλντερ. Το σκάφος κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 19 Ιουλίου 1993.
Χαρακτηριστικά
Όπως όλες οι φρεγάτες τύπου S, η φρεγάτα ΑΙΓΑΙΟΝ έχει ολικό μήκος 130μ., μέγιστο πλάτος 14,6 και μέγιστο βύθισμα 6μ. Με πλήρες φορτίο, το σκάφος έχει εκτόπισμα 3.600 τόνων. Την κίνηση εξασφαλίζουν 2 κινητήρες Rolce Royce OLYMPUS (56.800 HΡ) και δύο κινητήρες Rolce Royce TYNE 10, μέσω των οποίων επιτυγχάνεται μέγιστη ταχύτητα 30 κόμβων (αν και η συνήθης επιχειρησιακή ταχύτητα είναι 20 κόμβοι). Στη φρεγάτα υπάρχει υποδομή για την ενδιαίτηση 198 ατόμων. Η φρεγάτα ΑΙΓΑΙΟΝ δύναται να πλήξει εγγείς στόχους επιφανείας με το πυροβόλο 76 χιλιοστών (ΟΤΟ ΜΕLARA), και απομακρυσμένες μονάδες επιφανείας με κατευθυνόμενα βλήματα HARPOON (δύο συστοιχίες των τεσσάρων βλημάτων). Η αντιαεροπορική άμυνα της φρεγάτας εξασφαλίζεται με το σύστημα κατευθυνομένων βλημάτων SEA SPARROW. Επίσης η φρεγάτα είναι σε θέση να αναλάβει ανθυποβρυχιακές αποστολές χρησιμοποιώντας τορπίλες 324 χιλιοστών. Για την άμυνα του σκάφους, διατίθεται σύστημα ηλεκτρονικών αντίμετρων (SUPER R.B.O.C.) και πυροβόλο Phalanx Mk15 CIWS 20 χιλιοστών. Τέλος, το πλοίο δύναται να μεταφέρει δύο ελικόπτερα και να τα χρησιμοποιεί εναλλάξ ή ταυτόχρονα σε διάφορες αποστολές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές φρεγάτες
Τιερί Ερμές
Ο Τιερί Ερμές (Thierry Hermès, 10 Ιανουαρίου 1801 – 10 Ιανουαρίου 1878) ήταν Γάλλος επιχειρηματίας, ιδρυτής του οίκου μόδας Ερμές και σχεδιαστής ρούχων. Γεννήθηκε το 1801 στο Κρέφελντ της Γερμανίας. Ο Ερμές ίδρυσε αρχικά την επιχείρησή του ως εταιρεία πώλησης σελών το 1837. Στο πρώτο του εργαστήριο, σχεδίαζε κοσμήματα, είδη διακόσμησης σπιτιού και μεταξωτά φουλάρια. Ο πατέρας του, Τιερί Ερμές καταγόταν από τη Γαλλία και η μητέρα του, Αγκνέσε Κούνεν, από τη Γερμανία. Μετά την απώλεια των γονιών του και των αδερφών του, ο Ερμές μετακόμισε στο Παρίσι, το 1821. Μετά τον θάνατό του το 1878, ο γιος του και οι εγγονοί του, Τσαρλς Εμίλ Ερμές, Αντόλφ Ερμές και Εμίλ Μαουρίς, συνέχισαν να διευθύνουν την οικογενειακή επιχείρηση.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τιερί Ερμές γεννήθηκε το 1801 στην πόλη Κρέφελντ, η οποία εκείνη την εποχή ήταν μέρος της αυτοκρατορίας του Ναπολέοντα, με συνέπεια να αποκτήσει γαλλική υπηκοότητα. Ήταν το έκτο παιδί των γονιών του που εργάζονταν ως ξενοδόχοι. Αφού έχασε ολόκληρη την οικογένειά του μετά από αρρώστιες κατά την διάρκεια του πολέμου, μετακόμισε στη Γαλλία το 1821 όντας ορφανός. Αξιοποίησε το χάρισμα του στην βυρσοδεψία, ανοίγοντας το 1837, το πρώτο δικό του κατάστημα πώλησης σελών και λουριών σε μια γειτονιά του Παρισιού, γνωστή ως Γκράν Μπούλεβαρ (Grands Boulevard) (Μεγάλη Λεωφόρος).
Καριέρα
Το 1837, ο Τιερί Ερμές ίδρυσε την εταιρεία Ερμές (Hermès) ως κατασκευαστή ιμάντων αλόγων στη Rue Basse du Rempart στο Παρίσι. Η Hermès ειδικευόταν στην κατασκευή λουριών για άλογα που χρησιμοποιούνταν μεταξύ άλλων τότε, στις άμαξες. Στήριξε την επιχείρησή του στο ράψιμο με βελόνα, στο χέρι, χρησιμοποιώντας κερωμένες λινές κλωστές. Μετά τα εγκαίνια του καταστήματος του, πολλοί πλούσιοι της εποχής θέλησαν να αγοράσουν τα προιόντα του, μεταξύ αυτών η <<καλή κοινωνία>> του Παρισιού, ευρωπαίοι βασιλείς, ο αυτοκράτορας Ναπολέων Γ και η αυτοκράτειρα, Ευγενία. Σύντομα η επιχείρηση του επεκτάθηκε, αρχίζοντας την κατασκευή μπαούλων, τσαντών και φερμουάρ.
Παιδιά
Ο Ερμές και η γυναίκα του Κριστίν, απέκτησαν έναν γιο. Τον Τσαρλς-Εμίλ. Εκείνος με την σειρά του απέκτησε δύο γιους, τον Αντόλφ Ερμές και τον Εμίλ Μαουρίς, οι οποίοι επέκτειναν την επιχείρηση σε ολόκληρο τον κόσμο, μεταφέροντας την επιχείρηση στην οδό Φομπούρ Σεντ Ονορέ 24, όπου βρίσκεται μέχρι και σήμερα. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να προσελκύσει περισσότερους πελάτες. Πολλοί στον χώρο της μόδας επηρεάστηκαν από την Ερμές, μεταξύ αυτών και η Κοκό Σανέλ, η οποία θέλησε να μάθει από αυτούς, εντυπωσιασμένη από τον ρυθμό που αναπτύσσονταν σαν επιχείρηση. Το 1993 η εταιρεία εισήχθη στο χρηματιστήριο, παρόλο που το 80% των μετοχών ελέγχονταν από την οικογένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι επιχειρηματίες
Θέμα Αγχιάλου
Το Θέμα Αγχιάλου ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Θέμα, στην σημερινή Βουλγαρία, κατά τον 11o και 12ο αιώνα.
Το θέμα αναφέρεται σε χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄ προς τους Ενετούς και σε ποιες περιοχές μπορούσαν να ασκούν ελεύθερα το εμπόριο. Πρωτεύουσα του θέματος ήταν η Αγχίαλος η σημερινή Πομόρια. Πιθανότατα το θέμα καταλύθηκε το 1204 όταν η πόλη καταλήφθηκε από τους Σταυροφόρους κι έπειτα από τους Βούλγαρους.
Από τα τέλη του 11ου αιώνα η Αγχιάλος ήταν έδρα στρατηγού, το 1118 αναφέρεται έδρα δούξ. Στο θέμα περιλαμβάνονταν οι πόλεις Μεσημβρία, Δελβετός και Σωζόπολη και πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε μετά την κατάργηση του Θέματος Παρίστριων ή αποσπάστηκε από το Θέμα Θράκης.
Γνωστοί διοικητές ήταν οι :
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Μεσαιωνική Βουλγαρία Κατηγορία:Αγχίαλος
Πανδοσία (Ήπειρος)
Η Πανδοσία ήταν αρχαία αποικία των Ηλείων, και βρίσκεται στο λόφο του σημερινού χωριού Καστρί ΔΔ. Φαναρίου του Δήμου Πάργας Ν. Πρέβεζας. Η ακρόπολη αυτή δεσπόζει σε όλη την περιοχή, με σημαντική θέα σε όλη την περιοχή. Την ίδια εποχή της ίδρυσης της Πανδοσίας τον 7ο ή 8ο π.Χ. αιώνα, ιδρύονται από τους Ηλείους οι πόλεις Αρχαίο Βουχέτιο (σημερινή Νέα Κερασούντα) μετέπειτα Κάστρο των Ρωγών, Αρχαία Ελάτρεια (σημερινός παλαιός Ωρωπός), και Αρχαίες Βατίες (Βατίαι) (σημερινό Ριζοβούνι Θεσπρωτικού). Στη θέση όπου ιδρύθηκε η Αρχαία Πανδοσία τον 7ο π.Χ. (ή κατ’ άλλους τον 8ο αιώνα π.Χ.), φαίνεται να προϋπήρχε μια τοπική μικρή πόλη οικισμός άγνωστης ονομασίας. Τα αρχαιότερα σημερινά τείχη της χρονολογούνται στο πρώτο μισό του 4ου αιώνα π.Χ., και σίγουρα προ του 360 π.Χ., αλλά αυτό δεν είναι τεκμηριωμένο. Η προσπέλαση της Αρχαίας Πανδοσίας γινόταν θαλασσίως και μέσω του πλωτού Αχέροντα ποταμού, ο οποίος στο Καστρί απέχει μόλις 100–200 m από την οχυρωμένη πόλη. Στα σημεία αυτά είχαν βρεθεί μεταλλικοί κρίκοι προσδέσεως των σκαφών. .
Αρχαιότητα
Πάνω από το χωριό Καστρί, του ΔΔ Φαναρίου του Δήμου Πάργας (Νομός Πρέβεζας), σε λόφο ύψους 100μ. περίπου, βρίσκονται τα επιβλητικά ερείπια των πολυγωνικών τειχών μιας των μεγαλύτερων και σημαντικότερων αρχαίων ακροπόλεων, της πόλης Πανδοσίας που ήταν αποικία των Ηλείων. Η Πανδοσία ήταν από τις αρχαιότερες και τις σημαντικότερες ηπειρωτικές πόλεις. Το έτος 345 π.Χ., ή κατ άλλους το 343/2 π.Χ., ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος κυρίευσε την Πανδοσία για την χαρίσει μαζί και με τρεις άλλες στο βασιλιά των Μολοσσών Αλέξανδρο, αδελφό της γυναίκας του Ολυμπιάδας. Η δωρεά αυτή έγινε διότι το Μαντείο της Δωδώνης είχε δώσει στο βασιλιά Αλέξανδρο το χρησμό να «αποφύγει αυτά τα τείχη γιατί ήταν γραφτό ότι θα πέθαινε κοντά στα τείχη της Πανδοσίας». Γι' αυτό ενήργησε αντ’ αυτού ο γαμπρός του Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας. `Όμως ο Αλέξανδρος δεν μπόρεσε να αποφύγει τη μοίρα του. Κατά σύμπτωση, υπήρχε και στην Ιταλία μια αποικία των Ελλήνων Κροτωνιατών που λεγόταν κι αυτή Πανδοσία, μιά οχυρή πόλη στα σύνορα προς τη Λευκανία. Όταν οι Ταραντίνοι κάλεσαν τον Αλέξανδρο στην Ιταλία κι εκείνος πήγε, ο χρησμός επαλήθευσε αλλά με την άλλη Πανδοσία. Εκεί έχασε τη ζωή του. Λέγεται ότι ένα από τα παλάτια του Βασιλέως Πύρρου της Ηπείρου βρισκόταν στην Πανδοσία.
Ρωμαϊκή κατάκτηση
Η πόλη Πανδοσία της Ηπείρου καταστράφηκε το 167-168 π.Χ. από τους Ρωμαίους (Αιμίλιος Παύλος), οι οποίοι σε λίγο επέτρεψαν την ανοικοδόμηση ενός μέρους από τα τείχη της στην κορυφή του λόφου (167-148 π.Χ.). Οι Ρωμαίοι θέλοντας να ενισχύσουν το αποικιακό στοιχείο, που ήταν ανέκαθεν εχθρικό προς τους Ηπειρώτες, όρισαν την Αρχαία Πανδοσία ως έδρα του Κοινού των Ηπειρωτικών φύλων που είχαν αποστατήσει από τους Ρωμαίους στον Γ΄ Μακεδονικό πόλεμο (171-168 π.Χ.) και της παραχώρησαν το δικαίωμα να εκδίδουν χάλκινο νόμισμα. Το Κοινό αυτό τελούσε υπό την εποπτεία του Ηλείου αποίκου Μενεδήμου Αγιάδα. Μετά το έτος 148 π.Χ. η έδρα του Κοινού αυτού μεταφέρθηκε στη Αρχαία Δωδώνη, πάλι υπό την εποπτεία του Μενεδήμου που τώρα έφερε και τον τίτλο του ιερέα. Τελικά η Πανδοσία παράκμασε, διότι το 31 π.Χ. με διαταγή του Οκταβιανού οι κάτοικοί της υποχρεώθηκαν να συνοικίσουν τη νέα πόλη Αρχαία Νικόπολη μετά τη νίκη του στη Ναυμαχία του Ακτίου εναντίον του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας.
Μετά την ερήμωσή της επί ενάμιση αιώνα και συγκεκριμένα κατά την αυτοκρατορική περίοδο, η Πανδοσία αναβίωσε και επέζησε ως το τέλος της ρωμαϊκής αρχαιότητας, όπως μαρτυρούν οι ρωμαϊκές επισκευές στο κάστρο της, καθώς και η μνεία της από φιλολογικές πηγές της εποχής εκείνης (Στραβ. VII, 7, 5 : «Εγγύς δε της Κιχύρου πολίχνιον Βουχέτιον Κασσωπαίων...και Πανδοσία και Βατίαι εν μεσογαία»). Η αναβίωσή της στα αυτοκρατορικά χρόνια οφειλόταν κυρίως στα στρατηγικά πλεονεκτήματα της θέσης της. Συγκεκριμένα, η Πανδοσία έλεγχε τη διάβαση του Αχέροντα ποταμού, καθώς κάτω από τα τείχη της βρισκόταν η μεγάλη γέφυρα, απ' όπου περνούσε ο διεθνής χερσαίος δρόμος που οδηγούσε από την Απολλωνία στην Άκτια Νικόπολη. Επίσης, λειτουργούσε και σαν ποταμίσιο λιμάνι, καθώς είχε τον έλεγχο της ποταμοπλοΐας στον ποταμό Αχέροντα.
Οπωσδήποτε η ηπειρωτική Πανδοσία, ακόμη και τα χρόνια του Πλίνιου, στο δεύτερο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ., ήταν σημαντική πόλη. Φαίνεται όμως ότι η γειτονική της (σε απόσταση 4χλμ.) Αρχαία Εφύρα υπερτερούσε, διότι ήταν πλησιέστερη στη θάλασσα. Τον 15ο αιώνα μ.Χ. η υποτυπώδης υπάρχουσα Πανδοσία κατελήφθη υπό των Βενετών, στους οποίους και οφείλονται, όπως φαίνεται, οι περισσότερες ανακαινίσεις των αρχαίων τειχών της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πανδοσια
Δασοψάλτης
Δασοψάλτης, ο (αγγλ. wood warbler, γαλλ. figuier) (Ζωολ.)· κοινή ονομασία διαφόρων γενών και ειδών Στρουθιόμορφων Πτηνών της οικογένειας Parulidae. Ζουν στην αμερικάνικη ήπειρο από την Αλάσκα μέχρι την Παταγονία· στην Ευρώπη έρχονται ως παραπλανημένοι επισκέπτες.
Περιγραφή
Τα 113 είδη της οικογένειας είναι μικρά, δραστήρια πουλιά που συνήθως απαντούν σε δασώδεις περιοχές, βάλτους, καθώς και σε ξερούς θαμνότοπους. Τα περισσότερα έχουν λαμπρά χρώματα, τουλάχιστον κατά την αναπαραγωγική περίοδο, όλα έχουν κοντές φτερούγες και μικρά λεπτά ράμφη και το κελάηδημά τους είναι μάλλον μονότονο, σαν βόμβος.
Συνήθειες
Η φωλιά τους συνήθως είναι ένα απλό κοίλωμα σ' έναν θάμνο ή σ' ένα δένδρο ενώ μερικά είδη φτιάχνουν μια θολωτή φωλιά κοντά ή πάνω στο έδαφος και εναποθέτουν 2 έως 5 (σπανιότερα 6) αβγά, ομοιόχρωμα ή κηλιδωτά.
Πραγματοποιούν μεγάλες εποχικές μεταναστεύσεις.Τα είδη που φωλιάζουν στη Β. Αμερική ξεχειμωνιάζουν σε τροπικά κλίματα της Ν. Αμερικής.
Γένη και Είδη
Οι κυριότεροι δασοψάλτες που έχουν παρατηρηθεί και στην Ευρώπη είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Στρουθιόμορφα
Η ζωή του Έλληνος στην Αμερική
μικρογραφία|247x247εσ|Το εξώφυλλο της δεύτερης έκδοσηςΗ ζωή του Έλληνος στην Αμερική είναι ένα δοκίμιο που συνέγραψε ο Έλληνας στρατιωτικός Χαράλαμπος Σταυρόπουλος στην Ελλάδα το 1946. Σκιαγραφεί τη ζωή των Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική κατά την δεκαετία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ιστορία
Ο Χαράλαμπος Σταυρόπουλος έγραψε το βιβλίο επηρεασμένος από την επτάμηνη παραμονή του στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου με δαπάνη του Ελληνικού Κράτους είχε αποσταλεί τιμητικά για να θεραπεύσει ένα τραύμα από σφαίρα που αχρήστεψε το αριστερό του χέρι. Κατά την επαφή του ήρθε σε επαφή με τον απόδημο Ελληνισμό της Αμερικής. Για να τον γνωρίσει καλύτερα ταξίδεψε (με ιδία δαπάνη) σε 12 Πολιτείες, όπου γνώρισε τη ζωή και την ιστορία των Ελλήνων μεταναστών, καθώς και την οργάνωσή τους: τις κοινότητες, τα σωματεία και την αρχιεπισκοπή.
Η κοινή γνώμη των Ελλήνων για τους μετανάστες ήταν αρνητική προς τους μετανάστες, ιδίως αυτούς που διέφυγαν στην Αμερική, την περίοδο αυτή. Με το έργο αυτό ο συγγραφέας επιχειρεί να αλλάξει τη στάση των Ελλήνων προς τους εκπροσώπους του απόδημου Ελληνισμού προς το καλύτερο και να σκιαγραφήσει την πραγματική κατάστασή τους, που μέσα από θυσίες και αγώνες κατάφεραν όχι μόνο να εξασφαλίσουν τη δική τους ζωή, αλλά και να ενισχύσουν τους οικείους τους στην πατρίδα.
Εκδόσεις
Η πρώτη έκδοση του βιβλίου έγινε το 1946. Το βιβλίο εκτυπώθηκε και διανεμήθηκε μόνο στην Ελλάδα, ενώ στην Αμερική απεστάλησαν μονάχα 100 αντίτυπα από τον ίδιο τον συγγραφέα σε «φιλικές οικογένειες». Το βιβλίο αξιολογήθηκε από επιστημονική επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας της εποχής και συστάθηκε στα σχολεία της χώρας η αγορά και η ανάγνωσή του από το εκπαιδευτικό προσωπικό και τους μαθητές.
Έπειτα από γραπτή συννενόηση με το ίδιο Υπουργείο εκδόθηκε το 1956 η δεύτερη έκδοση του βιβλίου, με επιπλέον υποσημειώσεις από τον συγγραφέα.
Κατσαρόλα
thumb|right|250px|Μια κατσαρόλα από μαντέμι Η κατσαρόλα είναι οικιακό σκεύος που χρησιμοποιείται στο μαγείρεμα, συνήθως για βράσιμο και λιγότερο για τηγάνισμα (κυρίως σοτάρισμα). Το σχήμα της είναι συνήθως κυκλικό και ορισμένες φορές οβαλοειδές (γάστρα). Πάνω από την κατσαρόλα τοποθετείται καπάκι, το οποίο έχει ειδικό χερούλι πιασίματος, για να μην βγαίνει ο ατμός από το φαγητό ενώ βράζουμε ή τηγανίζουμε. Επιπλέον, το κλειστό καπάκι μεγαλώνει την πίεση μέσα στην κατσαρόλα, λόγω των αναδυόμενων υδρατμών, με αποτέλεσμα να ανεβαίνει το σημείο βρασμού του περιεχόμενου νερού κι έτσι το φαγητό να βράζει πιο γρήγορα και με τη χρήση λιγότερης ενέργειας. Πάνω σε αυτή την αρχή κατασκευάστηκε η χύτρα ταχύτητας.
Κατασκευάζεται συνήθως από μέταλλο, όπως το αλουμίνιο, ο χάλυβας, παλιότερα ο χαλκός και άλλα.
Κατηγορία:Μαγειρικά σκεύη Κατηγορία:Σκεύη κουζίνας
Ζακ Βεντούρα
Ο Ζακ Βεντούρα (1899, Θεσσαλονίκη - 1944, Άουσβιτς) ήταν Έλληνας δηµοσιογράφος και πολιτικός εβραϊκής καταγωγής. Διετέλεσε στέλεχος του ΣΕΚΕ, γραµµατέας της ΟΚΝΕ και βουλευτής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ το 1926 με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών & Προσφύγων. Υπερασπίστηκε τα δικαιώματα της Εβραϊκής κοινότητας. Εξαιτίας της καταγωγής του συνελήφθη από τους Γερμανούς και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς όπου και εξοντώθηκε στο Ολοκαύτωμα.
Νεανικά χρόνια
Ο Ζακ Βεντούρα γεννήθηκε το 1899 στη Θεσσαλονίκη, στην οικογένεια του Σαμουήλ Βεντούρα. Ήταν μέλος της εβραϊκής κοινότητας Θεσσαλονίκης στην οποία και δραστηριοποιήθηκε. Ο Βεντούρα ήταν μορφωμένος, πολύγλωσσος και ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Ήταν υπεύθυνος της εφηµερίδας Avanti!, συντάκτης ύλης της Γαλλόφωνης Information και ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης το 1923.
Στη Μικρασιατική εκστρατεία διετέλεσε διερμηνέας του Κονδύλη λόγω της ευρείας γλωσσομάθειας του.
Δράση μέσα στο ΣΕΚΕ - ΚΚΕ
Ο Βεντούρα εντάχθηκε στο ΣΕΚΕ από την ίδρυσή του, το 1918. Τον Σεπτέμβρη του 1920 ο Ζακ Βεντούρα ως αντιπρόσωπος της «Ομοσπονδίας Σοσιαλιστικών Εργατικών Νεολαιών Ελλάδας» συμμετείχε στο Έκτακτο Εκλογικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ). To 1922 στην επονομαζόμενη Διάσκεψη του Φεβρουαρίου του ΣΕΚΕ εισηγείται την γραμμή της μακράς νομίμου υπάρξεως. Στις 29-11-1922 συμμετείχε στο ιδρυτικό συνέδριο της ΟΚΝΕ όπου και χρηµάτισε μέλος της τριμελούς γραµµατείας της ΟΚΝΕ, και αργότερα γραμματέας της.