cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλης Τόγιας
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 2000 μέχρι το 2002 διετέλεσε πρόεδρος της ΕΥΔΑΠ, ενώ από το 2004 μέχρι το 2012 εκλεγόταν βουλευτής Βοιωτίας του ΠΑΣΟΚ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές Βοιωτίας
Αλέξανδρος Καραθεοδωρής
Ο Αλέξανδρος Καραθεοδωρής πασάς, γνωστός και ως Καραθεοδωρής πασάς (1833 - 1906) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αρχές του 19ου αιώνα που είχε διατελέσει Ηγεμόνας Σάμου και Γενικός Διοικητής Κρήτης (Βαλής).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1833 στην Κωνσταντινούπολη. Η καταγωγή του ήταν από την σημαντική οικογένεια Καραθεοδωρή της Βύσσας (Μπόσνα) Αδριανουπόλεως. Ήταν γιος του Στέφανου Καραθεοδωρή προσωπικού γιατρού του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα από τη λόγια μητέρα του· μετά μαθήτευσε στους καλύτερους δασκάλους της εποχής του και ιδίως στον Ηλία Τανταλίδη. Έμαθε αρχαία Ελληνικά, Λατινικά, Τουρκικά, Περσικά, και Αραβικά. Στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι, όπου σπούδασε νομικά. Αποφοίτησε με πτυχίο διδακτορικής.
Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και εισήλθε στη διπλωματική υπηρεσία, όπου διορίστηκε από τον Μέγα Βεζίρη Ρεσίτ Πασά στην υπηρεσία της αυτοκρατορικής κυβερνήσεως, υπάλληλος του υπουργείου Εξωτερικών. Μετά την Κρητική επανάσταση του 1866 συνόδευσε τον Μέγα Βεζίρη Ααλή Πασά στην Κρήτη, προκειμένου να βοηθήσει στον κατευνασμό της επικρατούσης έντασης.
Το 1874 διορίστηκε από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Αζίζ αυτοκρατορικός πρέσβης στη Ρώμη και δύο χρόνια μετά, μόλις ανέλαβε νέος Σουλτάνος ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ διορίστηκε υφυπουργός των Εξωτερικών. Αμέσως μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1878 εκπροσώπησε τον Σουλτάνο με τον βαθμό του βεζύρη και του μουσίρη (= πρώτου πληρεξούσιου), στο Συνέδριο του Βερολίνου, όπου και συνυπέγραψε τη φερόμενη Συνθήκη του Βερολίνου (1878) και στη συνέχεια στη Βιέννη. Με την επιστροφή του ο Σουλτάνος του απένειμε τον τίτλο του Πασά και τον διόρισε υπουργό των Εξωτερικών. Την εποχή όμως εκείνη αντέδρασε στις απ' ευθείες συνομιλίες με την Ελλάδα στον καθορισμό των νέων συνόρων, που τελικά επιτεύχθηκε δύο χρόνια αργότερα με νεότερη συνθήκη.
Βολιδοσκοπώντας τις τότε τάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μαζί με τον Μέγα Βεζίρη Χαϊρεντίν Πασά εισηγήθηκε στο Σουλτάνο την άμεση εφαρμογή των φιλελεύθερων "μεταρρυθμίσεων" της λεγόμενης Σύμβασης της Χαλέπας (1878) και την ανασυγκρότηση του τακτικού σουλτανικού στρατού. Για μεν το δεύτερο οι προτάσεις του έγιναν αποδεκτές όχι όμως για το πρώτο· αντίθετα αναστάλθηκε το Σύνταγμα, με συνέπεια -διαβλέποντας τους κινδύνους που επέρχονταν- να παραιτηθεί της θέσεως του υπουργού.
Έτσι ο Σουλτάνος για την ανασυγκρότηση του τακτικού του στρατού ζήτησε τη βοήθεια του Αυτοκράτορα της Γερμανίας, για την οποία υπεγράφη σχετική διμερής σύμβαση το 1883. Ο δε Α. Καραθοδωρής από το 1885 διορίστηκε Ηγεμόνας της Σάμου μέχρι το 1895, όταν ο Σουλτάνος εσπευσμένα, κάτω από την πίεση των Μεγάλων Δυνάμεων, τον διόρισε Γενικό Διοικητή (βαλή) της Κρήτης.
Από τη νέα θέση του αυτή προσπάθησε, από τη πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στη Κρήτη, τον Μάιο του 1895, (ήταν η δεύτερη φορά που επισκέπτονταν τη νήσο), να εφαρμόσει το φιλελεύθερο πνεύμα των "Μεταρρυθμίσεων (Tanzimat)", πλην όμως οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι της Κρήτης ξεσηκώθηκαν εναντίον του, κατηγορώντας τον ότι με τις αποφάσεις του για νέες ρυθμίσεις, υποδαυλίζει τα συμφέροντά τους έναντι των χριστιανών. Όπως μάλιστα καταγράφει επιγραμματικά ο Μισέλ Λεριτιέ (Ιστορία Διπλωματίας Ελλάδος): Η εχθρική αυτή στάση εναντίον του τον υποχρέωσε τελικά σε παραίτηση, ζητώντας από τον Σουλτάνο, πριν το τέλος του ίδιου έτους, την αντικατάστασή του, όπου και τον διαδέχθηκε ο Τουρχάν Πασάς (Δεκέμβριος 1895).
Στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο που ακολούθησε το 1897, ο Καραθεοδωρής πασάς συμμετείχε ως ανακτορικός σύμβουλος, όπου δεν έπαψε -διαβλέποντας τις ρωσικές τάσεις- να υπερασπίζεται θέσεις αυτοσυγκράτησης και πολύ βραδέων κινήσεων προς αποφυγή γενικευμένων συρράξεων. Για το σκοπό αυτό κλήθηκαν οι πρέσβεις των όμορων χωρών (Σερβίας, Βουλγαρίας και Μαυροβουνίου) για την αναγκαιότητα της ουδετερότητάς τους στην ελληνοτουρκική κρίση, στην οποία και ανταποκρίθηκαν θετικά (6 Απριλίου 1897).
Άλλες δραστηριότητες
thumb|Χρυσό 1/4 [[στατήρας|στατήρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, από την συλλογή του Αλεξάνδρου Καραθεοδωρή]] Εκτός όλων των παραπάνω ο Αλέξανδρος Καραθοδωρής πασάς ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την αρχαία ελληνική, αραβική και περσική φιλολογία, δημοσιεύοντας μεταφράσεις στην αρχαία ελληνική Αράβων και Περσών ποιητών, ενώ διέθετε και ιδιαίτερα αξιόλογη συλλογή αρχαίων νομισμάτων. Τέλος ο Α. Καραθεοδωρής πασάς απεβίωσε το 1906 στην Κωνσταντινούπολη. Ο αδελφός του Κωνσταντίνος Σ. Καραθεοδωρή υπήρξε σπουδαίος μηχανικός (γεφυροποιός) και διετέλεσε Ηγεμόνας της Σάμου.
Ήταν εξάδελφος του Κωνσταντίνου Α. Καραθεοδωρή ιατρού του σουλτάνου και καθηγητή Ιατρικής.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κασσάνδρα Μουσούρου και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεξανδρος Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Οθωμανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου Κατηγορία:Οθωμανική Κρήτη Κατηγορία:Γενικοί διοικητές Κρήτης
Θεόδωρος Αφεντούλης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ζαγορά Πηλίου στις 13 Αυγούστου 1824. Σπούδασε ιατρική αρχικά στη Σμύρνη και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τότε Οθωναίο από όπου έλαβε διδακτορικό δίπλωμα, και ακολούθως στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το Πανεπιστήμιο του Μονάχου για ευρύτερες σπουδές, όπου και πάλι απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα. Στη συνέχεια σπούδασε σε Παρίσι, όπου εργάστηκε και σε νοσοκομείο, και Βουδαπέστη και το 1849 επέστρεψε στην Αθήνα όπου και αναγορεύτηκε υφηγητής, και το 1852 καθηγητής της παθολογικής ανατομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διακρίθηκε για την σπάνια εγκυκλοπαιδική γνώση του σε πολλούς κλάδους της επιστήμης. Διέπρεψε και ως καθηγητής της φαρμακολογίας διδάσκοντας επί σαράντα χρόνια, καθώς και Βοτανολογία. Μεταξύ 1887 και 1888 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου. Έγραψε και δημοσίευσε πολλά περισπούδαστα ιατρικά συγγράμματα, αλλά και λογογραφικά κείμενα και ποιήματα. Μετάφρασε ακόμα και σημαντικούς ξένους συγγραφείς. Διετέλεσε επί σειρά ετών διευθυντής του Τζαννείου Νοσοκομείου του Πειραιά, ενώ επίσης άσκησε το ιατρικό επάγγελμα. Μια από τις φράσεις του που έμεινε στην ιστορία της ιατρικής είναι η εξής: «Ουδείς ιατρός αφιλοσόφητος».
Πολέμησε στις Επαναστάσεις της Θεσσαλίας το 1845 και το 1878, και της Κρήτης το 1866 και το 1878.
Στην πολιτική αναμείχθηκε το 1862-3 όταν εξελέγη βουλευτής (πληρεξούσιος) Θεσσαλίας στην Εθνική συνέλευση, της οποίας διετέλεσε αντιπρόεδρος το 1863, επιδεικνύοντας εθνική και κοινωνική δράση ασυνήθη. Τιμήθηκε με παράσημα από τον βασιλέα Όθωνα, τον Γεώργιο τον Α΄ καθώς και με πολλές ξένες διακρίσεις.
Απεβίωσε στον Πειραιά στις 8 Απριλίου 1893. Ο Δήμος του Πειραιά τιμώντας τον, έδωσε το όνομά του σε μία από τις ακτές της πόλης και ανήγειρε μαρμάρινη προτομή του σε κεντρικό σημείο στον λιμένα Ζέας, (πρώην Πασαλιμάνι).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Ένας κύριος
Το μυθιστόρημα Ένας κύριος είναι ένα ατελές έργο του Οκτάβ Μιρμπώ, από το οποίο απομένουν μόνο τα τρία πρώτα κεφάλαια. Ο Μιρμπώ ξεκίνησε να το γράφει κατά τα έτη 1900-1902, αλλά γρήγορα το εγκατέλειψε. Τα βιβλίο εκδόθηκε το 1920, μετά το θάνατό του, από τη χήρα σύζυγό του.
Ενώ ο Μιρμπώ σκόπευε να αναδείξει την πολιτική και κοινωνική ζωή της Γαλλίας κατά το τέταρτο του αιώνα που ακολούθησε το πραξικόπημα της 16ης Μαïου 1877 διέκοψε την αφήγηση την παραμονή της 16ης Μαΐου. Πρέπει να δούμε ένα είδος χλευασμού όπως στο έργο Tristram Shandy του Στερν που θαύμαζε; Ή η μη ολοκλήρωση του έργου οφείλεται στην ανικανότητα του μυθιστοριογράφου να καλύψει μια τόσο τεράστια ύλη σύμφωνα με το μοντέλο του «Πόλεμος και Ειρήνη»; Αυτό το σύντομο διήγημα δεν είναι λιγότερο συναρπαστικό για την κατανόηση που μας προσφέρει του ντεμπούτου του «προλετάριου των γραμμάτων» μας, που έπρεπε όπως ο χλωμός ήρωάς του να εκπορνεύσει την πένα του για χρόνια, ως ιδιαίτερος γραμματέας, ως «εκείνος που γράφει έργα τα οποία υπογράφει γνωστός συγγραφέας», ως δημοσιογράφος που πληρώνεται για να κάνει τα πάντα, πριν να μπορέσει τελικά να πετάξει με τα δικά του φτερά και να υπερασπιστεί τις δικές του αξίες.
Επιστρέφοντας στο ξεκίνημα του, για χάρη της μυθοπλασίας, ο μυθιστοριογράφος αναπτύσσει μια τυπικά αναρχική ανάλυση της πορνείας και θεωρεί ότι αυτή του πνεύματος είναι πολύ πιο βρώμικη από τη σωματική πορνεία.
Μια κριτική έκδοση του «Κυρίου» πραγματοποιήθηκε από τον Πιερ Μισέλ στον 3ο τόμο του Œuvre romanesque του Mirbeau, εκδόσεις Buchet/Chastel / Société Octave Mirbeau, 2001. Το κείμενο του μυθιστορήματος που προλογίζει ο Πιερ Μισέλ είναι διαθέσιμο δωρεάν στη σελίδα του διαδικτύου éditions du Boucher.
Εξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Οκτάβ Μιρμπώ Κατηγορία:Πολιτικά μυθιστορήματα
Δατούρα
Η Δατούρα είναι γένος που περιλαμβάνει εννέα είδη τοξικών ανθοφόρων φυτών. Ανήκει στην οικογένεια Στρυχνοειδή (Solanaceae). Συναντάται με την κοινή ονομασία Διαβολόχορτο. Τα είδη του γένους δατούρα είναι ιθαγενή σε άνυδρες, εύκρατες και υποτροπικές περιοχές της Βορείου Αμερικής, πέριξ του Μεξικού.
Το όνομα δατούρα προέρχεται από την σανσκριτική λέξη धतूरा (dhatūra) που σημαίνει αγκαθωτό μήλο.
Περιγραφή
Τα είδη του γένους δατούρα είναι ποώδη μονοετή (με ορισμένα είδη να ζουν δύο με τρία έτη) φυτά που μπορούν να φτάσουν σε ύψος τα δύο μέτρα. Τα φύλλα τους είναι βελοειδή, με μήκος 10–20 cm και πλάτος 5–18 cm. Η φυλλοταξία είναι δίστοιχη και η άκρη των φύλλων είναι αγκαθωτή. Τα άνθη τους είναι τρομπετοειδή, μήκους 5–20 cm και πλάτους 4–12 cm στο στόμιο τους. Το χρώμα τους ποικίλλει από λευκό σε κίτρινο, ροζ και ανοιχτό μωβ. Ο καρπός τους είναι μια αγκαθωτή κάψα, μήκους 4–10 cm και πλάτους 2–6 cm. Όταν ωριμάσει σχίζεται και απελευθερώνει τους πολυάριθμους σπόρους του φυτού.
Καλλιέργεια
Τα είδη του φυτού καλλιεργούνται για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Η ατροπίνη και η σκοπολαμίνη (δύο ουσίες οι οποίες βρίσκονται σε πολύ υψηλές συγκεντρώσεις στο φυτό) είναι μουσκαρινικοί ανταγωνιστές οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον και των ασθενειών κίνησης, επίσης μπορούν να αναστείλλουν τη παρασυμπαθητική διέγερση του ουροποιητικού συστήματος, του αναπνευστικού συστήματος, του γαστρεντερικού σωλήνα, της καρδιάς και των οφθαλμών.
Οι σπόροι του εξάγονται από την αγκαθωτή κάψα και σπείρονται ετησίως. Με την κατάλληλη φροντίδα το φυτό μπορεί να επιβιώσει τον χειμώνα. Φύεται σε γλάστρες ή στο έδαφος. Απαιτεί ζεστή, ηλιόλουστη θέση και καλά στραγγιζόμενο έδαφος. Τα φυτά είναι ευάλωτα σε μύκητες που μολύνουν το ριζικό σύστημα τους, οπότε βιολογικά λιπάσματα που έχουν παραχθεί με αναερόβιες μεθόδους, όπως αναερόβια κομποστοποιημένη οργανική ύλη και κοπριά πρέπει να αποφεύγονται.
Τοξικότητα
Όλα τα φυτά του γένους δατούρα περιέχουν αλκαλοειδή, όπως η σκοπολαμίνη και η ατροπίνη, με την μεγαλύτερη συγκέντρωση τους να συναντάται στους σπόρους, τα άνθη και την ρίζα. Χάρη σε αυτές τις ουσίες έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και αιώνες ως δηλητήριο από διάφορους πολιτισμούς. Η τοξικότητα του φυτού εξαρτάται από την ηλικία του, το έδαφος στο οποίο φύεται και τις κλιματικές συνθήκες. Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν παρατηρηθεί αρκετά περιστατικά, όπου έφηβοι στις Ηνωμένες Πολιτείες πέθαναν ή νόσησαν σοβαρά ύστερα από κατανάλωση φυτών του γένους δατούρα. Τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην δηλητηρίαση από ατροπίνη. Σε χώρες της Ευρώπης και στην Ινδία, τα φυτά του γένους δατούρα έχουν χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα ως δηλητήριο για φόνο ή αυτοκτονία. Από το 1950 έως το 1965, το Κρατικό Χημικό Εργαστήριο της Ινδίας, στην Άγκρα διαπίστωσε ότι 2.778 θάνατοι προκλήθηκαν από την κατανάλωση του φυτού.
Οι τοξίνες του φυτού μπορούν να καταποθούν ακούσια, με την κατανάλωση μελιού που παράχθηκε από το νέκταρ του φυτού. Σε ορισμένα κράτη η αγορά, χρήση και καλλιέργεια των φυτών του γένους δατούρα είναι παράνομη.
Παρενέργειες της κατάποσης
Εξαιτίας της αντιχολινεργικής τους δράσης (παρεμπόδιση του νευροδιαβιβαστή ακετυλοχολίνη), η κατάποση των φυτών του γένους δατούρα προκαλούν ντελίριο, πυρετό, ταχυκαρδία, βίαιη συμπεριφορά και έντονη μυδρίαση (διαστολή της κόρης του οφθαλμού) με αποτέλεσμα φωτοφοβία που μπορεί να διαρκέσει για αρκετές ημέρες. Άλλες παρενέργειες που παρατηρούνται λιγότερο συχνά είναι η μυική δυσκαμψία, επίσχεση ούρων, παράλυση, σύγχυση και αμνησία.
Ψυχοτρόπος χρήση
Τα φυτά του γένους δατούρα θεωρούνται παραισθησιογόνα. Σύμφωνα με τον Κρίστιαν Ρετς «μια μικρή δόση έχει θεραπευτικές και φαρμακευτικές ιδιότητες, μια μεσαία δόση έχει αφροδισιακές ιδιότητες και μια μεγάλη δόση χρησιμοποιείται για σαμανικούς σκοπούς». Επίσης χρησιμοποιείται στο Αϊτινό βουντού ως υλικό ενός παραισθησιογόνου φίλτρου. Άτομα που έχουν καταναλώσει το συγκεκριμένο φίλτρο αποτελούν την βάση του μύθου των ζόμπι. Άλλες φυλές που χρησιμοποιούσαν τις παραισθησιογόνες ιδιότητες του φυτού στις τελετές τους ήταν οι ιθαγενείς Ναβάχο και οι Αζτέκοι.
Θεραπεία
Τα άτομα που έχουν καταναλώσει μέρη του φυτού παρουσιάζουν ανήσυχη συμπεριφορά και σύγχυση, οπότε είναι απαραίτητη η διακομιδή τους σε νοσοκομείο. Εκεί πραγματοποιείται πλύση στομάχου και χορήγηση ενεργού άνθρακα, ώστε να μειωθεί η απορρόφηση των τοξινών από το στομάχι. Στην συνέχεια χορηγούνται βενζοδιαζεπίνες για να καταπολεμήσουν το ντελίριο και εάν χρειαστεί, δίνεται επιπλέον οξυγόνο και ορός. Τα συμπτώματα υποχωρούν 24-36 ώρες μετά την κατάποση του φυτού.
Λαογραφία
Τα φυτά του γένους δατούρα, ιδιαίτερα το στραμώνιο μαζί με άλλα τοξικά φυτά, όπως η μπελαντόνα, το γερούλι και ο μανδραγόρας πιστεύονταν ότι χρησιμοποιούνταν από τις μάγισσες στα φίλτρα τους.
Στην Ινδία, το είδος Datura metel είχε χρησιμοποιηθεί ως δηλητήριο και αφροδισιακό. Από την αρχαιότητα αποτελεί συστατικό της παραδοσιακής ιατρικής Αγιούρ Βέντα. Εμφανίζεται συχνά στις τελετουργικές προσευχές στους θεούς Σίβα και Γκανέσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής
Χημική βιομηχανία
Με τον συλλογικό όρο χημική βιομηχανία χαρακτηρίζεται τόσο κατά σύνολο όσο και κατά μονάδα οι βιομηχανικές επιχειρήσεις που έχουν ως κύριο και αποκλειστικό αντικείμενο δραστηριότητας την μεταποίηση φυσικών πρώτων υλών σε συνθετικές πρώτες ύλες.
Αν και υφίστανται πολλές βιομηχανίες με χημικές δραστηριότητες εν τούτοις υπάρχουν ασαφή όρια προσδιορισμού τους, που σημαίνει ότι δεν συμπεριλαμβάνονται όλες στον όρο αυτό υπό τη στενή του έννοια. Τέτοιες για παράδειγμα βιομηχανίες είναι η μεταλλουργία, η πετρελαϊκή βιομηχανία, (εκτός της πετροχημικής), καθώς και οι βιομηχανίες αλκοολούχων ποτών, απορρυπαντικών, βαφείων, γυαλιού, δέρματος, ζάχαρης, κυτταρίνης, τσιμέντου, φωτογραφικών αναπαραγωγών κ.λπ.
Κατά την ευρύτερη αποδεκτή βιομηχανική ταξινόμηση η χημική βιομηχανία διακρίνεται σε δύο βασικούς κλάδους στην "ορυκτή χημική βιομηχανία" και στην "οργανική χημική βιομηχανία". Και οι δύο αυτοί κλάδοι περιλαμβάνουν επεξεργασία και παραγωγή βασικών προϊόντων είτε ανόργανων, είτε οργανικών που σε μεγάλο ποσοστό των βιομηχανιών αυτών αναχρησιμοποιούν για την τελική παραγωγή καταναλωτικών αγαθών.
Πηγές
Κατηγορία:Βιομηχανικές διεργασίες
Υδρόζωα
Τα Υδρόζωα, είναι ζώα που ανήκουν στη συνομοταξία των Κνιδόζωων. Η πλειονότητα των Υδροζώων είναι θαλάσσια και αποικιακά. Ένας τυπικός κύκλος ζωής ενός Υδροζώου περιλαμβάνει τόσο ένα στάδιο αγενούς πολύποδα όσο και ένα εγγενούς μέδουσας.
Ένα συνηθισμένο Υδρόζωο έχει μια βάση, έναν μίσχο και ένα ή περισσότερα ζωίδια (αγγλ.: zooids, πολυκύτταροι μικροοργανισμοί που είναι μέρος/μέρη ενός αποικιακού ζώου π.χ. γένος Physalia), τα οποία στην πλειονότητά τους είναι τροφικοί πολύποδες. Η βάση χάρη στην οποία τα αποικιακά υδρόζωα προσκολλώνται στο υπόστρωμα ονομάζεται υδρορρίζα, στην οποία περιλαμβάνονται ένας ή περισσότεροι μίσχοι οι υδροκαυλοί. Οι μίσχοι αυτοί προστατεύονται εξωτερικά από μια ακυτταρική θήκη το περισάρκιο, ενώ το κυτταρικό τμήμα τους ονομάζεται κοινοσάρκιο.
Λοράν Σπινοζί
Ο Λοράν Σπινοζί είναι παλιός Γάλλος ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου 1969 στην Μασσαλία, με καταγωγή από το Μπόργκο.
Αγωνιζόταν στην θέση του τερματοφύλακα.
Προπονητής
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Μαρσέιγ Αντούμ
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 2012–13
Το κύπελλο Ισπανίας 2012-13 ξεκίνησε στις 29-30 Αυγούστου με τον πρώτο γύρο και τελείωσε στις 17 Μαΐου του 2013 με τον τελικό. Συμμετέχουν 83 ομάδες και διεξάγονται 51 αγώνες. Νικήτρια του θεσμού είναι η Ατλέτικο Μαδρίτης.
Τελικός
Κύριο θέμα: Τελικός κυπέλλου Ισπανίας 2013
Ο Τελικός έγινε στις 17 Μαΐου 2013.
Κυπελλο Ανδρων 2013 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2012-2013
Τζον Ρόμπερτς
Ο Τζον Γκλόβερ Ρόμπερτς (αγγλικά: John Glover Roberts Jr., 27 Ιανουαρίου 1955), είναι Αμερικανός δικαστικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως 17ος Αρχιδικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2005. Διορίστηκε στο ύπατο δικαστικό αξίωμα των ΗΠΑ, τον Σεπτέμβριο του 2005 από τον τότε πρόεδρο Τζορτζ Ο. Μπούς.
Νωρίτερα υπηρέτησε ως ομοσπονδιακός Δικαστής στο ομοσπονδιακό Εφετείο της Περιφέρειας της Κολούμπια από το 2003 έως το 2005. Επίσης, υπηρέτησε ως επικεφαλής Αναπληρωτής Αντιεισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών, στη κυβέρνηση του Τζορτζ Χ.Ο. Μπους, από το 1989 έως το 1993.
Επιπλέον, από το 1982 έως το 1986, υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Νομικός Σύμβουλος του τότε προέδρου Ρόναλντ Ρήγκαν.
Θεωρείται δικαστικός με συντηρητικές αρχές και απόψεις, όπως έχουν δικαιολογήσει και πολλοί αναλυτές όπως ο Τζέφρει Τούμπιν.
Βιογραφία
Ο Τζον Ρόμπερτς, γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1955 στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης των ΗΠΑ, και έχει από τον πατέρα του, Ιρλανδική και Ουαλική καταγωγή, και από την μητέρα του Σλοβάκικη και Ουγγρική καταγωγή. Ο Ρόμπερτς μεγάλωσε στο Μπάφαλο και αργότερα στο Λα Πορτ μια μικρή πόλη στην βορειοδυτική Ιντιάνα.
Προσωπική ζωή
Είναι νυμφευμένος από τον Ιούλιο του 1996 με την δικηγόρο Τζέιν Σάλιβαν, με την οποία έχουν υιοθετήσει δύο παιδιά.
Καριέρα
Στη συνέχεια, εργάστηκε ως δικηγόρος και ως δικαστικός υπάλληλος στον τότε Ανώτατο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ (και μετέπειτα Αρχιδικαστή) Ουίλλιαμ Ρένκουιστ. Το 1981, διορίστηκε ειδικός βοηθός στον τότε Γενικό Εισαγγελέα των ΗΠΑ Ουίλλιαμ Φρενς Σμιθ, και στη συνέχεια από το 1982 έως το 1986, υπηρέτησε ως αναπληρωτής Νομικός Σύμβουλος του Προέδρου των ΗΠΑ.
Από το 1986 έως το 1989, εργάστηκε ως δικηγόρος πάνω στον τομέα του εταιρικού δικαίου στην νομική εταιρεία "Hogan Lovells".
Το 1989, ο Ρόμπερτς εντάχθηκε στην κυβέρνηση του προέδρου Τζορτζ Χ.Ο. Μπους, και υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Αντιεισαγγελέας των ΗΠΑ έως το 1993. Στη συνέχεια, επέστρεψε ως συνεργάτης στην νομική εταιρεία "Hogan Lovells", και επίσης διατέλεσε επίκουρος καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν.
Ομοσπονδιακός Δικαστής
Τον Μάιο του 2001, ο τότε πρόεδρος Τζορτζ Ο. Μπους, διόρισε τον Ρόμπερτς για να καλύψει μια κενή έδρα στο ομοσπονδιακό Εφετείο των Ηνωμένων Πολιτειών για την Περιφέρεια της Κολούμπια, όμως εκείνη την περίοδο η Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Δημοκρατικών, και ο τότε πρόεδρος της Επιτροπής Δικαιοσύνης της Γερουσίας Πάτρικ Λίχι αρνήθηκε να εξεταστεί ο Ρόμπερτς μέχρι την λήξη του 107ου Κογκρέσου (2001-2003). Στις ενδιάμεσες εκλογές του 2002, οι Ρεπουμπλικανοί ανέκτησαν την πλειοψηφία στην Γερουσία, και έτσι τον Ιανουάριο του 2003, ο Μπους πρότεινε εκ νέου τον Ρόμπερτς για την έδρα. Ο διορισμός του επικυρώθηκε από την Γερουσία στις 8 Μαΐου 2003, και ανέλαβε καθήκοντα στις 2 Ιουνίου 2003.
Αρχιδικαστής των Ηνωμένων Πολιτειών
μικρογραφία|252x252εσ|Ο Ρόμπερτς ορκίζεται ως Αρχιδικαστής των Ηνωμένων Πολιτειών. [[Λευκός Οίκος, 29 Σεπτεμβρίου 2005. ]] Στις 19 Ιουλίου 2005, ο τότε πρόεδρος Μπους, πρότεινε τον Ρόμπερτς για την κενή έδρα στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών ύστερα από την αφυπηρέτηση και παραίτηση της Σάντρα Ντέι Ο'Κόνορ. Ενώ εκκρεμούσαν οι ακροάσεις του Ρόμπερτς στην Γερουσία για την επικύρωση της υποψηφιότητάς του, στις 3 Σεπτεμβρίου 2005, ο Αρχιδικαστής των ΗΠΑ Ουίλλιαμ Ρένκουιστ απεβίωσε. Ύστερα από δύο ημέρες ο Μπους, απέσυρε την υποψηφιότητα του Ρόμπερτς για την θέση της Ο'Κόνορ, και τον πρότεινε για την θέση του Αρχιδικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2005, η Επιτροπή Δικαιοσύνης της Γερουσίας, ενέκρινε την υποψηφιότητα του Τζον Ρόμπερτς με πλειοψηφία 13 έναντι 5. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2005, η υποψηφιότητα επικυρώθηκε από την ολομέλεια της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών με 78 ψήφους υπέρ και 22 ψήφους κατά.
Τρυφερές Σχέσεις
Η ταινία Τρυφερές Σχέσεις (αγγλ. Tender Mercies) είναι κοινωνικό δράμα παραγωγής 1983 σε σκηνοθεσία Μπρους Μπέρεσφορντ που πραγματεύεται τη ζωή ενός αλκοολικού τραγουδιστή της κάντρι. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Ρόμπερτ Ντυβάλ ο οποίος πλαισιώνεται από τους Τες Χάρπερ, Μπέτι Μπάκλεϊ, Έλεν Μπάρκιν και Γουίλφορντ Μπρίμλεϊ. Η ταινία ήταν υποψήφια για 5 Όσκαρ το 1983, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και χάρισε στο Ρόμπερτ Ντυβάλ το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, ενώ βραβεύτηκε επίσης με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου.
Πλοκή
Ο Μακ Σλετζ (Ρόμπερτ Ντυβάλ), άλλοτε διάσημος τραγουδιστής της κάντρι ξυπνάει μόνος, απένταρος και μεθυσμένος σε ένα πανδοχείο του Τέξας του οποίου ιδιοκτήτρια είναι η χήρα Ρόζα Λι (Τες Χάρπερ). Μην έχοντας που αλλού να πάει ο Σλετζ δέχεται να δουλέψει στο πανδοχείο και χάρη στην καλοσύνη και την πίστη της Ρόζα καταφέρνει να αποβάλει τις αυτοκαταστροφικές του συνήθειες. Έπειτα ο Σλετζ παντρεύεται τη Ρόζα και γίνεται πατριός του γιου της (Άλαν Χάμπαρντ). Κάποια στιγμή ο Σλετζ έχει ξανά την ευκαιρία να επιστρέψει στη δισκογραφία και αναλογίζεται να εγκαταλείψει τη Ρόζα και το γιο της, αλλά η συνάντησή του με την κόρη του, Σου Ανν (Έλεν Μπάρκιν) (την οποία είχε επίσης εγκαταλείψει στο παρελθόν) τον κάνει να αλλάξει τα σχέδιά του.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία γυρίστηκε σε μια περίοδο που το Χόλιγουντ παρήγαγε φιλμ (από το Νάσβιλ (Nashville, 1976) του Ρόμπερτ Όλτμαν μέχρι και την Κόρη του Ανθρακωρύχου (The Coalminer's Daughter, 1980)) που πραγματεύονταν τις δυσκολίες και τα βιώματα των τραγουδιστών της σκηνής κάντρι. Το σενάριο της ταινίας έγραψε ο δραματουργός Χόρτον Φουτ, ο οποίος είχε επίσης γράψει τα σενάρια των ταινιών Σκιές στη σιωπή (To Kill A Mockingbird, 1962) και Η Καταδίωξη (The Chase) το οποίο ήταν βασισμένο σε δικό του θεατρικό έργο. Το σενάριο απορρίφθηκε από από πολλούς χολιγουντιανούς σκηνοθέτες μέχρι τη στιγμή που δέχτηκε να αναλάβει το τιμόνι της σκηνοθεσίας ο Αυστραλός Μπρους Μπέρεσφορντ. Ο Ντυβάλ, που είχε συμμετάσχει και στις δυο αυτές ταινίες και γνωριζόταν καλά με το σεναριογράφο, ήθελε για πολλά χρόνια να ερμηνεύσει τραγουδιστή της κάντρι και φημολογείται ότι ο Φουτ έπλασε το χαρακτήρα του Μακ Σλετζ εμπνευσμένος από εκείνον του ηθοποιού. Ο ηθοποιός προκειμένου να προετοιμαστεί για το ρόλο οδήγησε με το αυτοκίνητό του για περισσότερα από 1.000 χιλιόμετρα στην αμερικανική ύπαιθρο προκειμένου να καταγράψει σε κασέτα τις προφορές του αμερικανικού νότου, συμμετείχε επίσης σε κάποιο γκρουπ της κάντρι μουσικής, με το οποίο τραγουδούσε μια φορά την εβδομάδα μέχρι και την ολοκλήρωση των γυρισμάτων. Ο Ντυβάλ και ο Μπέρεσφορντ είχαν συνεχείς καυγάδες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και ο σκηνοθέτης σκεφτόταν να εγκαταλείψει το εγχείρημα.
Η ταινία αρχικά δε θεωρήθηκε εμπορική επιτυχία, εφόσον δεν έλαβε ευρεία διανομή. Στο τέλος της χρονιάς όμως κατάφερε να κάνει εισπράξεις που ξεπερνούσαν τα 8 εκατομμύρια δολάρια και η εταιρία Universal πούλησε τα δικαιώματά της σε τηλεοπτικούς σταθμούς. Όταν η ταινία έλαβε πέντε υποψηφιότητες για όσκαρ, έγιναν προσπάθειες για επαναπροβολή της, αλλά ήταν αργά εφόσον είχε ήδη προγραμματιστεί η τηλεοπτική της προβολή μια βδομάδα μετά τη νίκη του Ντυβάλ στα όσκαρ.
Η ταινία έλαβε κυρίως θετικές κριτικές και προβλήθηκε επίσης στο φεστιβάλ των Καννών κι ο σκηνοθέτης της Μπρους Μπέρεσφορντ προτάθηκε για το Χρυσό Φοίνικα. Η ταινία αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την ταινία του 2009 Crazy Heart που χάρισε επίσης Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου στον Τζεφ Μπρίτζες.
Βραβεία
Η ταινία ήταν υποψήφια για 5 Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το οποίο έχασε από την ταινία του Τζέιμς Λ. Μπρουκς Σχέσεις Στοργής (Terms of Endearment). Ο Ρόμπερτ Ντυβάλ έλαβε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και η ταινία βραβεύτηκε επίσης με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1983 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον αλκοολισμό Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Τρίτος Κατάλογος ραδιοπηγών του Κέιμπριτζ
Ο Τρίτος Κατάλογος Ραδιοπηγών του Κέιμπριτζ  ή 3C (Third Cambridge Catalogue of Radio Sources) είναι ένας αστρονομικός κατάλογος ουράνιων ραδιοπηγών, ανιχνευμένων αρχικά στα 159 MHz, και έπειτα στα 178 MHz. Δημοσιεύτηκε το 1959 από τα μέλη της Ομάδας Αστροφυσικής του Κείβεντις στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Οι αναφορές στα αντικείμενα αυτού του καταλόγου στην επιστημονική βιβλιογραφία έχουν το πρόθεμα 3C που ακολουθείται από τον αριθμό εισόδου του αντικειμένου με ένα κενό, π.χ. 3C 273. Ο κατάλογος παράχθηκε χρησιμοποιώντας το συμβολόμετρο του Κέιμπριτζ στη δυτική πλευρά του Κέιμπριτζ. (Το συμβολόμετρο είχε ξαναχρησιμοποιηθεί για να συνταχθεί ο Δεύτερος Κατάλογος Ραδιοπηγών του Κέιμπριτζ, ο οποίος δημοσιεύτηκε το 1955.)
Αυτός ο κατάλογος μετέπειτα αναθεωρήθηκε από τον Μπένετ το 1962 χρησιμοποιώντας παρατηρήσεις στα 178 MHz, και για πολλά χρόνια ο '3CR' θεωρούταν ως ο απόλυτος κατάλογος των λαμπρότερων ραδιοπηγών στο Βόρειο Ημισφαίριο. Η αναθεώρηση είχε ως αποτέλεσμα ένας αριθμός ραδιοπηγών να αποκλειστούν από τον κατάλογο (επειδή ήταν κάτω από το όριο ροής των 9 Jy ή ως now-resolved blends κοντινών πηγών) και άλλες να προστεθούν. Για να αποφύγει την επαναρίθμηση των υπαρχόντων πηγών (οι οποίες ήταν καταταγμένες με βάση την ορθή αναφορά τους) οι καινούργιες πηγές προστέθηκαν χρησιμοποιώντας μία δεκαδική προέκταση. Π.χ. το 3C 323.1 ακολουθεί το 3C 323 στην ορθή αναφορά και προηγείται του 3C 324.
Μία περαιτέρω αναθεώρηση από τους Laing, Julia Riley και Malcolm Longair το 1983, αποκαλούμενη 3CRR ή 3CR², περιλαμβάνει γαλαξίες οι οποίοι δεν είχαν ανιχνευτεί στον αρχικό κατάλογο εξαιτίας προβλημάτων στις αρχικές παρατηρήσεις, αλλά παρ'όλα αυτά ικανοποιούν τα όρια απόκλισης και ροής. Αυτός ο νέος κατάλογος, που περιλαμβάνει όλες τις εξωγαλαξιακές ραδιοπηγές και πυκνότητα ροής > 10.9 Jy (στην κλίμακα του Baars et al.), απόκλιση μεγαλύτερη από 10 μοίρες, και γαλαξιακή απόκλιση μεγαλύτερη από 10 μοίρες ή μικρότερη από -10 μοίρες, είναι επισήμως ένα ολοκληρωμένο δείγμα ραδιογαλαξιών και ραδιοϊσχυρών κβάζαρ. Αποκλείει ένα αριθμό πολύ γνωστών 3C/3CR, όπως τα κατάλοιπα υπερκαινοφανών από τον 3C, αλλά και κάποιους πολύ γνωστούς ραδιογαλαξίες οι οποίοι δεν τηρούσαν τα κριτήρια της απόκλισης ή πυκνότητας ροής. Αντικείμενα τα οποία ανακαλύφθηκαν ότι αποτελούνται από πολλαπλά συστατικά που σχετίζονται με διαφορετικά αντικείμενα τους δόθηκε μία αλφαβητική κατάληξη (Α, Β...) για να γίνει σαφές πιο συστατικό ήταν μέρος του δείγματος: π.χ. ο ραδιογαλαξίας 3C 66B είναι μέρος του δείγματος, αλλά το αντικείμενο BL Lac 3C 66A δεν είναι.
Παραπομπές
3C Κατηγορία:Ραδιοαστρονομία
Πηδουλαίικα Εύβοιας
Τα Πηδουλαίικα είναι οικισμός του Νομού Ευβοίας, κτισμένος σε υψόμετρο 285 μέτρα, με ελάχιστο τα 260 μ. και μέγιστο τα 310 μέτρα. Βρίσκονται 145 χλμ. νοτιοανατολικά της Χαλκίδας, 25 χλμ. ανατολικά της Καρύστου και 4 χλμ. ανατολικά του Πλατανιστού. Διοικητικά υπάγονται στην Τοπική Κοινότητα Πλατανιστού του Δήμου Καρύστου, που έχει έδρα την Κάρυστο.
Πληθυσμός
Κατα την απογραφή του 2011 τα Πηδουλαίικα είχαν 13 κατοίκους.
Περιγραφή
Βόρεια του οικισμού είναι το βουνό Αηδόνι, με μέγιστο υψόμετρο 886 μέτρα.
Διοικητική ιστορία
-Στις 05/04/1981 αναγνωρίστηκε ο οικισμός και υπάχθηκε στην κοινότητα Πλατανιστού.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Πάνθοος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πάνθοος (συνηρημένη γεν. και δοτική: Πάνθου και Πάνθω αντιστοίχως) είναι γνωστός ένας Ελλαδίτης στην καταγωγή Τρώας της εποχής του Τρωικού Πολέμου. Ο Πάνθοος ήταν στα νιάτα του ιερέας του θεού Απόλλωνα στους Δελφούς. Από εκεί τον έκλεψε ο Τρώας Αντήνορας γοητευμένος από την ομορφιά του και τον έφερε στην Τροία, όπου ο Πρίαμος του ανέθεσε και πάλι χρέη ιερέα του Απόλλωνα εκεί.
Ο Πάνθοος πήρε ως σύζυγό του τη Φροντίδα και απέκτησαν μαζί τρεις γιους, τον Πολυδάμαντα, τον Εύφορβο, και τον Υπερήνορα οι οποίοι πολέμησαν στον Τρωικό Πόλεμο στο πλευρό των Τρώων. Τότε ο Πάνθοος ήταν πλέον σεβάσμιος γέροντας, από τους αρχηγούς και συμβούλους των Τρώων. Ο Πάνθοος αναφέρεται στην Ιλιάδα (Γ 146, Ρ 23, Ρ 40).
Πηγές
Πανθοος
Το λάθος
Το λάθος είναι αστυνομικό - ψυχολογικό μυθιστόρημα του Αντώνη Σαμαράκη, το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1965.
Πλοκή
Ένας πολίτης θεωρείται από την Ασφάλεια ως ύποπτος για συνωμοτική κίνηση κατά του Καθεστώτος. Το μόνο άτομο που θα μπορούσε να επιβεβαιώσει την ενοχή του είναι νεκρό, δολοφονήθηκε από πράκτορες του Καθεστώτος. Έτσι ένα μυαλό σκέφτεται «το Σχέδιο», θα δώσουν την ευκαιρία στον ύποπτο να νομίσει πως μπορεί να δραπετεύσει, σε μια τέτοια περίπτωση αποδεικνύεται αυτομάτως η ενοχή του. Στο Σχέδιο λαμβάνουν μέρος δύο κεντρικά πρόσωπα, πράκτορες του Καθεστώτος: ένας ανακριτής, που είναι απόλυτα έμπιστος του Καθεστώτος, καθώς και ένας πράκτορας που τον αποκαλούν «μάνατζερ». Σε αυτό το Σχέδιο περιλαμβάνεται η μεταφορά του υπόπτου οδικώς και στην συνέχεια ακτοπλοϊκώς στο Κεντρικό όπου θα τον ανακρίνουν. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής με το αμάξι όμως, ένα υποτιθέμενο πρόβλημα παρουσιάζεται στο αυτοκίνητο, έτσι ο ανακριτής μαζί με τον ύποπτο θα αναγκαστούν να μείνουν σε ένα ξενοδοχείο ενώ ο μάνατζερ υποτίθεται βρίσκεται στο συνεργείο αυτοκινήτων.
Ο ανακριτής θα προτείνει στον ύποπτο να βγουν για μια βόλτα στην πόλη, ώστε να του δοθεί η «ευκαιρία» να δραπετεύσει. Ο ύποπτος δεν κάνει καμία τέτοια προσπάθεια λόγω του φόβου που τον διακατέχει. Όταν πια γυρίσουν στο ξενοδοχείο στον ύποπτο θα δοθεί μια μοναδική ευκαιρία να δραπετεύσει όταν ο ανακριτής εγκλωβιστεί για λίγο στην τουαλέτα λόγω της σφηνωμένης πόρτας που δημιούργησε το απότομο ρεύμα αέρα ενός παραθύρου. Ο ύποπτος τότε κάνει το μοιραίο λάθος να επιχειρήσει να ξεφύγει κρυφά από τον ανακριτή. Εκείνη τη στιγμή ο ανακριτής, αυτός ο φανατικός του Καθεστώτος, συνειδητοποιεί ότι του ήταν αδύνατον να παραδώσει τον άνθρωπο με τον οποίο είχε περάσει έστω και λίγες απλές καθημερινές ανθρώπινες στιγμές. Μία μία πέρασαν από μπροστά του οι εικόνες της βόλτας που έκαναν μαζί, το ποδόσφαιρο που έπαιξαν με τα παιδιά, οι κοπέλες που γνώρισαν και πήγαν μαζί τους στην πλαζ, η βόλτα στο λούνα παρκ κ.α..
Αποδοχή και κριτική
Το βιβλίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε δεκάδες άλλες χώρες, καθώς μεταφράστηκε σε συνολικά 31 γλώσσες, ενώ δέχθηκε εξαιρετική κριτική στο σύνολο των χωρών αυτών. Για Το λάθος, ο Αντώνης Σαμαράκης τιμήθηκε με δύο λογοτεχνικά βραβεία: στην Ελλάδα με το βραβείο των «12» (1966) και στη Γαλλία με το Μεγάλο Βραβείο Αστυνομικής Λογοτεχνίας (1970). Με βάση το μυθιστόρημα γυρίστηκε το 1975 ταινία στη Γαλλία από τους Ζαν-Κλωντ Καριέρ και Πέτερ Φλέισμαν, με τον τίτλο La faille.
Ο Έντουϊν Τζάχιελ, καθηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας, συνέκρινε το μυθιστόρημα με αντίστοιχα έργα των Κάφκα, Κέστλερ και Όργουελ. Ο Απόστολος Σαχίνης,επισημαίνει το μήνυμα ανθρωπιάς που κομμίζει με το πεζογράφημά του αυτό ο Σαμαράκης, «τη νίκη του ανθρώπου πάνω στις σκοτεινές δυνάμεις του ολοκληρωτισμού. [...] είναι μια έμμεση καταδίκη του δεσποτισμού και της δικτατορίας». Στις αρετές του έργου, επισημαίνει ο Σαχίνης, τη ζωντάνια, τη ζωηρότητα, την ευρηματικότητα, τις επινοήσεις, αλλά στα μειονεκτήματα: τη σπασμωδικότητα, το προσχεδιασμένο, το μηχανικό στην αφήγηση και το σχηματικό των ηρώων του. Η αστυνομική πλοκή υποβαθμίζει τους ανθρώπινους χαρακτήρες του έργου με τα συναισθήματα και τα πάθη τους.
Πηγές
Λαθος Κατηγορία:Πολιτικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1965
Πείσανδρος
Το αρχαίο ελληνικό όνομα Πείσανδρος μπορεί να αναφέρεται στα πρόσωπα:
Kamov Ka-25
Το Kamov Ka-25 (ονομασία ΝΑΤΟ Hormone) είναι ρωσικό ελικόπτερο ναυτικής συνεργασίας.
Φίλιππος Αναστασιάδης
Ο Φίλιππος Αναστασιάδης είναι Έλληνας πολιτικός και δήμαρχος Παγγαίου. Κατάγεται από την Κάριανη του Δήμου Παγγαίου.
Kamov Ka-25
Σχεδίαση και εξέλιξη
Το Ka-25 σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τη Ρωσική εταιρία Kamov και πέταξε πρώτη φορά το 1961. Όμοια με άλλα στρατιωτικά ελικόπτερα της Kamov έχει ομοαξονικό κύριο στροφείο, εξαλείφοντας την ανάγκη για χρήση ουραίου στροφείου. Ανήκει στην κατηγορία των ελαφρών ανθυποβρυχιακών ελικοπτέρων, μαζί με τα δυτικά SH-2 Seasprite, Westland Wasp και Westland Lynx, ενώ αντικαταστάθηκε από το Kamov Ka-27 Helix. Κατασκευάστηκαν περίπου 140 Ka-25 μεταξύ του 1966 και του 1973.
Χρυσή Μπάλα του 1959
Η Χρυσή Μπάλα του 1959, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης όπως κρίθηκε από επιτροπή αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, Αλφρέντο Ντι Στέφανο στις 15 Δεκεμβρίου 1959. Ήταν η δεύτερη φορά που ο Ντι Στέφανο κέρδισε το βραβείο.
Σημειώσεις
α.Παρόλο που γεννήθηκε στην Αργεντινή ο Αλφρέδο ντι Στέφανο απέκτησε ισπανική υπηκοότητα το 1956 και έπαιξε με την εθνική ομάδα της Ισπανίας. <references group="lower-alpha" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1959
Kamov Ka-25
Χρήστες
thumb|300px|right|Ka-25 Hormone του Σοβιετικού Ναυτικού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
K K
Φίλιππος Αναστασιάδης
Έχει εκλεγεί Δήμαρχος Παγγαίου στις δημοτικές εκλογές του 2014 στις οποίες έλαβε ποσοστό 24,72 στον πρώτο γύρο και ποσοστό 50,17% στον δεύτερο και του 2019 με ποσοστό 59,19% από τον πρώτο γύρο
Από το 2019 είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ).
Τέλος, είναι εκλεγμένος εκπρόσωπος της ΚΕΔΕ στο Κογκρέσο Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών επίσης από το 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων
Ινδικά (τίτλος)
Με τον τίτλο Ινδικά φέρονται αλφαβητικά τα ακόλουθα αρχαία ελληνικά συγγράμματα:
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά συγγράμματα
Οι Πειρατές του Αιγαίου (τηλεοπτική σειρά)
Οι Πειρατές του Αιγαίου είναι ο τίτλος της σειράς ιστορικών δραματοποιημένων ντοκιμαντέρ που έκανε πρεμιέρα την Τρίτη 19 Μαρτίου και προβάλεται την τηλεοπτική σεζόν 2018-2019 στο τηλεοπτικό κανάλι Open TV με σενάριο του Γιώργου Αυγερόπουλου και σκηνοθεσία του Χρίστου Γεωργίου, του Γιώργου Γκικαπέππα και του Αλέξανδρου Χαντζή.
Πηγές
https://www.tvopen.gr/videos/92/oipeiratestoyaigaioy
Κατηγορία:Ελληνικά ντοκιμαντέρ
Τρίτη Ρώμη (Μόσχα)
Η Τρίτη Ρώμη (ρωσικά: Третий Рим), ονομασία που δίνεται στη Μόσχα μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως είναι η υποτιθέμενη διάδοχος της κληρονομιάς της αρχαίας Ρώμης (η «πρώτη Ρώμη»). Δεύτερη Ρώμη είναι η ονομασία που αναφέρεται συνήθως για την Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που ονομαζόταν επισήμως «Νέα Ρώμη» ή ένας από τους υποτιθέμενους διαδόχους της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπως τα Παπικά Κράτη και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Την ονομασία "Τρίτη Ρώμη" απέκτησε η Μόσχα μετά το γάμο του Τσάρου Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας με την ανηψιά του νεκρού Βυζαντινού αυτοκράτορα Ζωή Σοφία Παλαιολογίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Μόσχας
Σηφάκης
Με το όνομα Σηφάκης μπορεί να αναφέρονται:
Πείροος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πείροος είναι γνωστός ο γιος του Ιμβράσου από την Αίνο της Θράκης. Ο Πείροος έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο με το μέρος των Τρώων, ως συναρχηγός των Θρακών μαζί με τον Ακάμαντα. Στον πόλεμο αυτό, ο Πείροος σκότωσε τον Διώρη, αλλά αμέσως μετά σκοτώθηκε από τον Αιτωλό Θόαντα, ο οποίος αρχικά τον κτύπησε στο στήθος με ακόντιο και του τρύπησε τον πνεύμονα, ενώ στη συνέχεια τον χτύπησε με σπαθί στην κοιλιά. Ο Πείροος αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Β, στίχος 844, και ραψωδία Δ, στίχοι 520 και 525).
Πηγές
Πειροος Πειροος
Τρινιντάντ (νησί)
Το Τρινιντάντ (ή Τρινιδάδ) (ισπ. Trinidad) είναι το μεγαλύτερο σε έκταση και πληθυσμό νησί της Δημοκρατίας του Τρινιντάντ και Τομπάγκο στη νότια Καραϊβική Θάλασσα. Είναι το νοτιότερο νησί της Καραϊβικής και βρίσκεται σε απόσταση 11 χιλιομέτρων από τις βορειοανατολικές ακτές της Βενεζουέλας. Έχει συνολική έκταση 4.768 τετραγωνικών χιλιομέτρων και πληθυσμό περίπου ένα εκατομμύριο κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Πορτ οφ Σπέιν, που βρίσκεται στα βορειοδυτικά, ενώ μεγαλύτερη πόλη είναι η Τσαγκουάνας με 67.433 κατοίκους (2000).
Ο Χριστόφορος Κολόμβος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που ανακάλυψε το νησί το 1498. Το Τρινιντάντ υπήρξε ισπανική αποικία μέχρι το 1797, όταν και περιήλθε υπό βρετανική κυριαρχία, ενώ παράλληλα συγκέντρωσε μεγάλο ποσοστό γαλλόφωνων αποίκων και δούλων από την Αφρική. Το 1889 ενώθηκε με το Τομπάγκο αποκτώντας την ανεξαρτησία του το 1962.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τρινινταντ
Ελίκη (αρχαία πόλη)
Η Ελίκη ήταν αρχαία Ελληνική πόλη στην Αχαΐα που όπως πιστεύανε πολλούς αιώνες βυθίστηκε στον Κορινθιακό κόλπο από ισχυρό σεισμό και τσουνάμι (373 π.Χ.). Οι τελευταίες έρευνες ωστόσο ανακάλυψαν ότι είχε βυθιστεί σε μια εσωτερική λιμνοθάλασσα μέσα στο Αχαϊκό έδαφος. Βρισκόταν 40 Στάδια (7,4 χλμ) από το Αίγιο και 12 Στάδια (2,2 χλμ) από τη θάλασσα, πολύ κοντά στη σημερινή πόλη Βούρα η οποία ανήκε επίσης στην Αχαϊκή Συμπολιτεία. Στις προσπάθειές του να προστατέψει την περιοχή από μεγαλύτερες καταστροφές το "WMF" τοποθέτησε την Ελίκη στον κατάλογο με τις "100 περισσότερο απειλούμενες περιοχές του πλανήτη".
Ίδρυση
right|thumb|300px|Χάρτης της αρχαίας Αχαΐας Το όνομα της το οφείλει στη βασίλισσα Ελίκη, κόρη του Σελινούντα και γυναίκα του Ίωνα. Ο Ίωνας κληρονόμησε την περιοχή από τον πεθερό του, ίδρυσε την πόλη και της έδωσε το όνομα της συζύγου του. Μετά την Κάθοδο των Δωριέων στην Αιγιάλεια, οι Ίωνες κάτοικοι της Ελίκης εκτοπίστηκαν και εγκαταστάθηκαν στην Αττική. Έτσι, στην περιοχή αυτή κυριάρχησαν οι Αχαιοί και μάλιστα χτίστηκαν δώδεκα πόλεις στις ίδιες ακριβώς περιοχές που κατοικούσαν προηγουμένως οι Ίωνες. Η Ελίκη ιδρύθηκε την Εποχή του Ορείχαλκου και έγινε σύντομα η μεγαλύτερη πόλη στην Αχαΐα, ο Όμηρος γράφει ότι συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο στο πλευρό του Αγαμέμνονα. Όταν οι Αχαιοί κατέλαβαν την Τροία η Ελίκη δημιούργησε την "Αχαϊκή Δωδεκάπολη", περιείχε 12 πόλεις γύρω από το σημερινό Αίγιο. Έγινε το σημαντικότερο πολιτιστικό και θρησκευτικό κέντρο σε ολόκληρη την Πελοπόννησο και έκοψε τα δικά της νομίσματα.
Μετά την κάθοδο των Δωριέων, στην περιοχή καταφτάνουν ο Τισαμενός ο Λακεδαιμόνιος με Λακεδαιμόνιους, διωγμένους από τη Λακωνία και το Άργος από τον Αριστόδημο. Στους Λακεδαιμόνιους επιτράπηκε να εγκατασταθούν στην περιοχή και στην πόλη, αλλά η συγκατοίκηση δεν κράτησε πολύ, οι δύο πλευρές ήρθαν σε πολεμική αντιπαράθεση με νικητές τους Αχαιούς. Τα ευρήματα από την Ελίκη περιορίζονται μόνο σε χάλκινα νομίσματα του 5ου αιώνα π.χ. που σήμερα βρίσκονται στο Μουσείο Μπόντε στο Βερολίνο. Τα νομίσματα περιέχουν στην μπροστινή όψη την κεφαλή του Ποσειδώνα ιδρυτή και πολιούχου της πόλης με τα ελληνικά γράμματα "ΕΛΙΚ" και στην όπισθεν την τρίαινα με δελφίνια. Αναφέρεται (Παυσανίας «Αχαϊκά»), ότι υπήρχε μεγαλοπρεπέστατος ναός και άγαλμα σε υπερφυσικές αναλογίες, αφιερωμένο στον Θεό της θάλασσας, τον Ποσειδώνα. Η Ελίκη ίδρυσε σημαντικές αποικίες όπως η Πριήνη στη Μικρά Ασία και η Σύβαρις στη νότια Ιταλία. Ο Πανελλήνιος ναός του Ελικώνιου Ποσειδώνα ήταν το σπουδαιότερο λατρευτικό κέντρο του θεού στην αρχαιότητα και το δεύτερο θρησκευτικό ιερό μετά τους Δελφούς.
Ο καταποντισμός
thumb|300px|right|Νόμισμα της αρχαίας Ελίκης. Η πόλη καταστράφηκε από σεισμό όταν άρχων επώνυμος στην Αρχαία Αθήνα ήταν ο Αστείος κατά το τέταρτο έτος της εικοστής πρώτης Ολυμπιάδας, κατά την οποία ο Δάμων ο Θούριος είχε κερδίσει την πρώτη του νίκη (χειμώνας 373 π.X.), μαζί με τη γειτονική Βούρα. Η καταστροφή της πόλης έγινε μία χειμερινή νύχτα περίπου δύο χρόνια πριν από τη Μάχη των Λεύκτρων. Πολλά σοβαρά γεγονότα προειδοποίησαν για την τεράστια καταστροφή, εμφανίστηκαν "γιγαντιαίες στήλες φωτιάς" και πέντε μέρες πριν την καταστροφή όλα τα ζώα και τα έντομα της πόλης έφυγαν για την Ακρόπολη Κερύνεια. Η πόλη και μία έκταση 12 σταδίων βυθίστηκε από τον σεισμό και καλύφτηκε από τη θάλασσα, όλοι οι κάτοικοι σκοτώθηκαν, υπήρχαν μονάχα κάποιες οροφές από ψηλά κτίσματα που διακρίνονταν μέσα στη θάλασσα. Πέντε πλοία από την Αρχαία Σπάρτη που είχαν αγκυροβολήσει στο λιμάνι της Ελίκης παρασύρθηκαν και βυθίστηκαν μαζί της. Οι Αχαιοί έστειλαν 2.000 άνδρες να ανασύρουν από τον βυθό τα ανθρώπινα σώματα αλλά δεν κατάφεραν να περισυλλέξουν ούτε έναν νεκρό. . Το Αίγιο ιδρύθηκε κατόπιν σε πολύ κοντινή απόσταση για να την αντικαταστήσει. Η πόλη καταστράφηκε από την οργή του θεού Ποσειδώνα επειδή οι κάτοικοι αρνήθηκαν να παραδώσουν στους απεσταλμένους της αποικίας της Ελίκης στην Ασία το άγαλμα του θεού ή κάποιο αντίγραφο του. Μερικοί συγγραφείς σημειώνουν ότι οι κάτοικοι της Ελίκης και των Βούρων τους θανάτωσαν.
Αρχαίες αναφορές
Ο φιλόσοφος Ερατοσθένης ο Κυρηναίος επισκέφτηκε την περιοχή 150 χρόνια μετά την καταστροφή της, ανέφερε ότι το βυθισμένο τεράστιο χάλκινο άγαλμα του Ποσειδώνα "με τον ιππόκαμπο στο χέρι" ήταν επικίνδυνο για τα δίχτυα των ψαράδων. . Ο περιηγητής Παυσανίας επισκέφτηκε μια παραλιακή ακτή με το όνομα Ελίκη επτά χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Αίγιο (174 π.Χ.), διέκρινε στον βυθό τα τείχη μιας πόλης αλλά ήταν διαβρωμένα από το αλάτι. Για πολλούς αιώνες τουρίστες από ολόκληρη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία επισκέφτηκαν την περιοχή για να θαυμάσουν τα βυθισμένα ερείπια, η λιμνοθάλασσα καλύφτηκε πιθανότατα στη συνέχεια με τα ιζήματα των ποταμών, η πόλη δεν φαινόταν μέσα στα νερά και ξεχάστηκε.
Ο Αδαλβέρτος Τζιοβαννίνι έγραψε ότι ο καταποντισμός της Ελίκης έδωσε στον Πλάτων την ιδέα να γράψει το έργο του Ατλαντίδα. . Πολλοί διάσημοι περιηγητές και αρχαίοι συγγραφείς επισκέφτηκαν τα βυθισμένα ερείπια όπως οι Έλληνες Στράβων, Παυσανίας, Διόδωρος Σικελιώτης και οι Ρωμαίοι Κλαύδιος Αιλιανός και Οβίδιος. . Τον 19ο αιώνα συνέβη στην περιοχή παρόμοιος σεισμός και τσουνάμι με τον οποίο βυθίστηκε η Ελίκη, λίγο πριν τον σεισμό ακούστηκε μία έκρηξη που θύμιζε εκπυρσοκρότηση κανονιού. Τα νερά από το τσουνάμι βύθισαν προσωρινά την παλιά πόλη του Αιγίου Βοστίτσα και στη συνέχεια αποτραβήχτηκαν στην κανονική τους στάθμη, σκοτώθηκαν 65 άνθρωποι, ισοπεδώθηκαν τα 2/3 των κτιρίων και πέντε χωριά στην πεδιάδα (23 Απριλίου 1817).
Σύγχρονες αναζητήσεις
Η βυθισμένη πόλη της Ελίκης έγινε ο πιο διάσημος προορισμός όλων των επιστημόνων που ασχολήθηκαν με την υποβρύχια αρχαιολογία, αμέτρητοι ιστορικοί, αρχαιολόγοι, συγγραφείς έχουν γράψει βιβλία, σημειώθηκαν πολλές διαφωνίες σχετικά με την θέση της. Ο Γάλλος αρχαιολόγος και διπλωμάτης Φρανσουά Πουκεβίλ έγραψε το έργο του "Ταξίδι στην Ελλάδα" (1826). Ο Γερμανός αρχαιολόγος και ιστορικός Ερνέστος Κούρτιος έγραψε ένα έργο σχετικά με τη θέση της Ελίκης (1851). Ο Διευθυντής του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών Ιούλιος Σμιτ έγραψε μια μελέτη (1879) στην οποία έκανε σύγκριση ανάμεσα στον μεγάλο σεισμό που σημειώθηκε στο Αίγιο (28 Δεκεμβρίου 1861) με τον σεισμό που καταποντίστηκε η Ελίκη. Ο Δήμαρχος του Αιγίου Σπύρος Παναγιωτόπουλος έγραψε μία μελέτη σχετικά με την αρχαία πόλη (1883) και ο Έλληνας συγγραφέας Π. Ξυνόπουλος έγραψε το έργο "Η πόλη του Αιγείου μέσω των αιώνων" (1912). Με το θέμα ασχολήθηκε επίσης ο Άγγλος ιστορικός και αξιωματικός Στάνλεϋ Κάσσον που υπηρέτησε στην Ελλάδα (1939).
Άλλοι σημαντικοί αρχαιολόγοι που ασχολήθηκαν με το θέμα ήταν ο Γερμανός αρχαιολόγος Γκέοργκ Κάρο (1948), ο Γερμανός Γεωλόγος και Γεωγράφος Άλφρεντ Φίλιπσον (1950), και ο Έλληνας συγγραφέας και Ακαδημαϊκός Σπυρίδων Δοντάς (1952). Ο Έλληνας συγγραφέας Αρίστος Σταυρόπουλος δημοσιοποίησε το έργο του "Ιστορία της πόλης του Αιγείου" (1954), εργασία έκανε αντίστοιχα και ο Έλληνας καθηγητής Νικόλαος Κ. Μουτσόπουλος (1956). Ο διάσημος αρχαιολόγος Σπυρίδων Μαρινάτος (1967) έγραψε εργασίες σχετικά με την Ελίκη (1966) και την Ελίκη-Θήρα-Θήβα (1967). Ο Έλληνας συγγραφέας Γεώργιος Κ. Γεωργαλάς (1962) και ο αρχαιολόγος Νίκος Παπαχατζής (1967) δημοσιοποίησαν εργασίες σχετικά με το έργο του Παυσανία "Ελλάδος περιήγησις".
Σύγχρονες προσπάθειες
Ο Σπυρίδων Μαρινάτος τόνισε τις μεγάλες δυσκολίες για την ανακάλυψη της Ελίκης (1960), δήλωσε ότι είναι το κορυφαίο πρόβλημα της Ελληνικής αρχαιολογίας που θα μπορούσε να λύσει μονάχα ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Είχε πει επίσης πως όταν η πόλη βρεθεί όλα τα ευρήματα θα ανήκουν στην Κλασσική περίοδο, τότε που ο Σκόπας και ο Πραξιτέλης έφτιαχναν τα αριστουργήματά τους. Ο εφευρέτης του Σόναρ καθηγητής Χάρολντ Γιούτζιν Έντγκερτον (1903 - 1990) αποφάσισε να συνεργαστεί με τον Αμερικάνο φωτορεπόρτερ Πίτερ Θροσμόρτον (1928 - 1990) για την ανακάλυψη της Ελίκης (1967), είχαν πειστεί ότι βρισκόταν στον βυθό του Κορινθιακού κόλπου. Ο Χάρολντ Γιούτζιν Έντγκερτον τελειοποίησε την ηχοβολιστική συσκευή, το Σόναρ, ακριβώς για τις ανάγκες των ερευνών του για την Ελίκη αλλά οι Ελληνικές αρχές αρνήθηκαν να του δώσουν άδεια. Ο Ζακ-Υβ Κουστώ έκανε μερικές προσπάθειες αλλά χωρίς αποτέλεσμα (1967, 1976). Στον Κορινθιακό Κόλπο και στην ευρύτερη περιοχή του Αιγίου, ο δύτης-ερευνητής Αλέξης Παπαδόπουλος μετά από επτά χρόνια έρευνας έχει ανακαλύψει μια βυθισμένη πόλη. Βρίσκεται σε βάθος 25 μ. - 45 μ. με ευρήματα όπως: τοίχους, πεσμένες στέγες, σπασμένα κεραμίδια, δρόμους, κλπ και όλα αυτά τα καταγράφει σε ένα δεκάλεπτο υποβρύχιο φιλμ ντοκουμέντο. Το περιοδικό "Αρχαιολογία" έγραψε "Σίγουρα αποτελεί μεγάλη ανακάλυψη αλλά το μυστήριο θα μπορούσε να λυθεί μονάχα με μια οργανωμένη υποβρύχια έρευνα, σε κάθε περίπτωση αποτελεί εξαιρετικό εύρημα".