cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιαν φαν ντεν Χούκε
Βιογραφία
Στη συνέχεια ο φαν ντεν Χούκε μετοίκησε στην Αυστρία και εισήλθε στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα Φερδινάνδου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1644. Ζωγράφισε επίσης για λογαριασμό του αδελφού του Αυτοκράτορα, Αρχιδούκα Λέοπολντ Βίλχελμ της Αυστρίας. Ανάμεσα στα έργα που ζωγράφισε γι' αυτόν συγκαταλέγεται μια Παναγία Βρεφοκρατούσα και αρκετοί αλληγορικοί πίνακες. Ο φαν ντεν Χούκε επέστρεψε στην πατρίδα του μαζί με τον Αρχιδούκα, όταν αυτός έγινε Κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτω Χωρών το 1647. Έγινε Αυλικός ζωγράφος και συντηρητής της καλλιτεχνικής συλλογής του Αρχιδούκα, η οποία, όπως αναφέρεται, ήταν μια από τις μεγαλύτερες στη βόρεια Ευρώπη, περιλαμβάνοντας περίπου 1.400 πίνακες και άλλα έργα τέχνης.
Ο φαν ντεν Χούκε απεβίωσε είτε στις Βρυξέλλες είτε στην Αμβέρσα το 1651.
Γενικά
Ο φαν ντεν Χούκε ήταν πολύπλευρος καλλιτέχνης, ο οποίος ζωγράφισε ιστορικούς πίνακες, πορτρέτα αλλά και δημιούργησε σχέδια για ταπισερί. Στο έργο του συνδυάζει τα επιτεύγματα της τέχνης του Ρούμπενς με τον ιταλικό κλασικισμό του 17ου αιώνα. Ο φαν ντεν ΧΟύκε και το έργο του άρχισε να τραβά εκ νέου την προσοχή των ιστορικών τέχνης τη δεκαετία του 1970. Η καλύτερη κατανόηση των χαρακτηριστικών του ύφους του οδήγησε σε διορθώσεις απόδοσης έργων που παλαιότερα είχαν αποδοθεί σε άλλους συνεργάτες του Ρούμπενς, όπως οι Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ και Γιαν Μπούκχορστ, καθώς και την αναθεώρηση απόδοσης έργων που είχαν παλαιότερα αποδοθεί, χωρίς βεβαιότητα, στον Τέοντοορ φαν Τούλντεν. Αντίστροφα, η αυξανόμενη γνώση του μοναδικού ύφους του οδήγησε στο να αποδοθούν σε άλλους καλλιτέχνες έργα που παλαιότερα είχαν αποδοθεί στον φαν ντεν Χούκε.
Ύφος
Το ύφος των πρώιμων έργων του, με την προσεκτική σχεδίαση και την ομοιότητα με το ύφος έργων του Ρούμπενς συναντάται χαρακτηριστικά στο σκίτσο - ελαιογραφία Ο θρίαμβος του Δαβίδ ( Μουσείο Τέχνης Κίμπελ) (1635), το οποίο επί μακρό χρονικό διάστημα είχε θεωρηθεί έργο του Ρούμπενς. Το έργο του Ο Ηρακλής μεταξύ φαυλότητας και αρετής (σήμερα στην Πινακοθήκη Ουφίτσι) καταδεικνύει τόσο την επιρροή του ύφους του Ρούμπενς (ιδιαίτερα αυτού που ανέπτυξε κατά το διάστημα 1610 - 1620) όσο και την επιρροή του Άντονι βαν Ντάικ. Η ομοιότητα του ύφους του με αυτό του Ρούμπενς πιθανόν οδήγησε στην απόδοση στον φαν ντεν Χούκε του πίνακα Η σφαγή των αθώων (σήμερα αποδίδεται στον Ρούμπενς), όταν βρισκόταν στη Συλλογή Λιχτενστάιν. Ο φαν ντεν Χούκε ζωγράφισε μια σειρά απεικονίσεων της Σίβυλλας, κατά την πρώιμη περίοδο της σταδιοδρομίας του, από το 1630 ως το 1637.
Η επιρροή των ιδεωδών μορφών του Ρένι, καθώς και του Ντομενικίνο και του Νικολά Πουσέν είναι εμφανείς στους αλληγορικούς πίνακες που ζωγράφισε όσο ήταν στη Βιέννη. Παράδειγμα τέτοιου πίνακα είναι  Η Αρετή υπερνικά τη Φιλαργυρία, σήμερα στο Kunsthistorisches Museum. Η εξοικείωσή του με το έργο του Αντρέα Σάκκι είναι επίσης εμφανής στα πορτρέτα του Αυτοκράτορα Φερδινάνδου Γ΄ και του Αρχιδούκα Λέοπολντ Βίλχελμ. Το ύφος του παρέμεινε κάπως "σιωπηλό" και δύσκαμπτο στη σύνθεσή του, όπως στο Πορτρέτο του έφιππου Αρχιδούκα Λέοπολντ Βίλχελμ, στο οποίο η στατικότητα της σύνθεσης είναι σαφώς διαφορετική από τα "ζωντανά" πορτρέτα των Ρούμπενς και βαν Ντάικ. Σε ένα Πορτρέτο του Φερδινάνδου Γ΄ - σήμερα στο Kunsthistorisches Museum), το οποίο ζωγράφισε περί το 1643, εμφανίζεται η ίδια άκαμπτη και αυστηρή μορφή και έρχεται σε οξεία αντίθεση με τα ένδοξα και "μαχητικά" πορτρέτα του φλαμανδικού μπαρόκ της δεκαετίας του 1630.
Συνεργασίες
Όπως συνηθιζόταν στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Φλάνδρας εκείνη την εποχή, ο φαν ντεν Χούκε συνεργάστηκε με άλλους ζωγράφους που ειδικεύονταν σε διαφορετικούς τύπους ζωγραφικής. Παράδειγμα τέτοιας συνεργασίας είναι ο πίνακας Amor vincit omnia (ΟΈρωτας νικά τα πάντα, Kunsthistorisches Museum), στον οποίο η μορφή του Έρωτα είναι δημιουργία του φαν ντεν Χούκε και τα στοιχεία της νεκρής φύσης δημιουργία του Πάουλ ντε Φος. Δεν είναι σαφές αν η σύνθεση αποτελεί αλληγορία για ειρήνη, όπως υπαινίσσεται η μορφή του Έρωτα και ο παραδοσιακός τίτλος του έργου, ή αλληγορία της μεταβατικότητας του ανθρώπου από τον Κόσμο, όπως υποδηλώνουν ο σάκος με τα χρήματα, η πανοπλία και τα μουσικά όργανα.
Σχέδια για ταπισερί
Για λογαριασμό του Αρχιδούκα ο φαν ντεν Χούκε δημιούργησε τα σχεδιάσματα μιας σειράς 12 ταπισερί τοίχου με το μοτίφ βάνιτας και μια σειρά δέκα ταπισερί υπό τον τίτλο Αλληγορία του χρόνου (περί το 1650): Ημέρα και Νύκτα, έξι εικόνες με τους Μήνες, τις Τέσσερις Εποχές, τα τέσσερα στοιχεία και τον θρίαμβο του χρόνου. Η σειρά αυτή υφάνθηκε μεταξύ 1647 και 1650 στο εργαστήριο ταπισερί του Έφερερτ Λάνιερς ΙΙΙ (Everaert Leyniers III). Ορισμένοι άλλοι καλλιτέχνες, όπως οι Πίτερ Τάις και Άντριεν φαν Ούτρεχτ εργάστηκαν επίσης για τη σειρά αυτή. Τα προκαταρκτικά σχέδια, σε λάδι, που είχε δημιουργήσει ο φαν ντεν Χούκε έχουν διασωθεί (τέσσερα από αυτά βρίσκονται στο Kunsthistorisches Museum, όπως και οκτώ ταπισερί βασισμένες στα σχεδιάσματα για την Ημέρα και Νύκτα και τις Τέσσερις Εποχές, που σήμερα βρίσκονται στο Φρούριο Μιραμάρ της Τεργέστης.
Τα σχεδιάσματα (αποκαλούνται "καρτούν") του φαν ντεν Χούκε για τη σειρά Αλληγορία του Χρόνου ήταν πρωτοποριακά υπό την έννοια ότι δημιουργήθηκαν με τα παραδοσιακά πλαίσια των ταπισερί να έχουν αντικατασταθεί από στοιχεία της ίδιας της εικόνας, όπως πεσσούς, θριγμούς και κεφαλόσκαλα της αρχιτεκτονικής καθώς και πλούσιες γιρλάντες κυνηγετικής λείας, πουλερικών, ψαριών, φρούτων και λουλουδιών. Κατάφερε, επίσης, να δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση του τρισδιάστατου χώρου, επεκτείνοντας τα αρχιτεκτονικά στοιχεία πίσω και γύρω από τις μορφές. Η λιτή παλέτα των καρτούνς καταδεικνύει ότι ο καλλιτέχνης ενδιαφερόταν περισσότερο για τη σχεδίαση και τη γραμμή παρά για το χρώμα..
Ιωάννης Αποστόλου (τενόρος)
Ο Ιωάννης Αποστόλου (Μενίδι, 1860 - 28 Αυγούστου 1905) ήταν Έλληνας λυρικός οξύφωνος με διεθνή καριέρα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1860 στο Μενίδι. Τραγουδούσε από παιδί στη βασιλική χορωδία του Παλατιού, και σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών. Εργάστηκε αρχικά ως γραφέας στο Δικαστήριο της Αθήνας και στο Εθνικό τυπογραφείο, ενώ τραγουδούσε στους δρόμους της Αθήνας.
Πέθανε το 1905 στη Νάπολη της Ιταλίας, προετοιμαζόμενος για τη νέα του παράσταση, από ανακοπή καρδιάς. Ο Τύπος της εποχής αναφέρει ότι αιτία γι' αυτό ήταν η άτακτη ζωή που έκανε και οι καταχρήσεις.
Καριέρα
μικρογραφία|Ο Αποστόλου σε νεαρή ηλικία|αριστεράΣτα μέσα της δεκαετίας του 1880 έγινε μέλος διαφόρων χορωδιών, μεταξύ άλλων και στη μουσική σχολή του Ναπολέοντα Λαμπελέτ, και υπό την διεύθυνσή του τραγούδησε το 1888 στην όπερα του Σπυρίδωνα Ξύνδα Ο υποψήφιος βουλευτής που ανέβηκε από τον θίασο του Καντακουζηνού και ο Αποστόλου είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στην παράσταση έπαιξε μαζί με τους Πετροζίνη, Μωραϊτίνη και τη Θεανοπούλου. Το μελόδραμα αυτό ήταν η πρώτη παράσταση μελοδράματος στην Ελλάδα. Μετά την παράσταση αυτή ταξίδεψε στο Μιλάνο για να σπουδάσει και εκεί ολοκλήρωσε μαθήματα τενόρου. Αργότερα συνεργάστηκε με τον Σοτζόκιν δίνοντας την πρώτη του παράσταση στη Βενετία το 1890. Από τότε ανέβασε πολλές παραστάσεις κάνοντας το όνομα του διεθνώς γνωστό.
Σύμφωνα με τον ελληνικό τύπο της εποχής συγκαταλεγόταν στην πρώτη θέση των λυρικών καλλιτεχνών της Ιταλίας και ήταν περιζήτητος με παγκόσμια φήμη. Μάλιστα τον κάλεσε στην αυλή του και ο Ιταλός βασιλιάς Ουμβέρτος για να τραγουδήσει για αυτόν. Τραγούδησε δύο περιόδους στην Σκάλα του Μιλάνου, στις πόλεις Τορίνο, Νάπολη, Αθήνα, Πάτρα, Κάιρο, Αλεξάνδρεια και στην Οδησσό. Μερικά από τα γνωστά έργα που έπαιξε ήταν οι Μέδικοι, Τραβιάτα, Τόσκα, Βέρθερο και Μανόν. Στη Νάπολη συνεργάστηκε με τον Έλληνα τενόρο Χατζηλουκά που έκανε καριέρα στην Ιταλία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες τενόροι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Θλίψη (μηχανική)
thumb|right|50 px|Αξονική θλίψη Θλίψη ονομάζεται η εντατική κατάσταση κατά την οποία σε ένα σώμα ασκούνται δυνάμεις αντίθετης φοράς που τείνουν να το συμπιέσουν (σχήμα). Η θλίψη είναι μία από τις δύο μονοαξονικές εντατικές καταστάσεις ενός παραμορφώσιμου στερεού σώματος. Η άλλη μονοαξονική εντατική κατάσταση είναι ο εφελκυσμός.
Η ισορροπία δυνάμεων είναι μηδεν:.
Θεωρώντας νοητή τομή σε κάποια θέση από την ισορροπία δυνάμεων μπορούμε να υπολογίσουμε τις θλιπτικές (ορθές) τάσεις στη διατομή.
Κεντρική θλίψη
Όταν η εξωτερική δύναμη ασκείται στο κέντρο βάρους της διατομής η θλίψη ονομάζεται κεντρική. Με την προϋπόθεση ότι το στοιχείο είναι ευθύγραμμο, η διατομή παραμένει σταθερή και η εξωτερική δύναμη ασκείται ομοιόμορφα ισχύει ότι οι τάσεις κατανέμονται ομοιόμορφα στη διατομή. Ακόμα και στην περίπτωση που η εξωτερική δύναμη δεν ασκείται ομοιόμορφα στα άκρα του στοιχείου, μετά από κάποιο μήκος η κατανομή γίνεται ομοιόμορφη λόγω της αρχής του Saint Venant.
Όρος Πατέρας
Το Όρος Πατέρας αποτελεί το ορεινό άκρο της Αττικής στα βορειοδυτικά της, ως προέκταση της Πάρνηθας, ενώ συνδέεται μέσω της κοιλάδας των Βιλίων με τον Κιθαιρώνα. Η υψηλότερη κορυφή του (βόρεια των Μεγάρων) έχει υψόμετρο 1.132 μέτρα.
Θλίψη (μηχανική)
Κεντρική θλίψη
Στα γραμμικά ελαστικά υλικά ισχύει ο νόμος του Χουκ και η επιμήκυνση θα είναι:
Όρος Πατέρας
Η έκτασή του καλύπτει ένα μεγάλο τμήμα της βορειοδυτικής Αττικής χωρίζοντας το Θριάσιο Πεδίο από τη Μεγαρική πεδιάδα. Κατά την αρχαιότητα, το ανατολικότερο άκρο του όρους, το Τρικέρι στο Λουτρόπυργο αποτελούσε το σύνορο της Αθήνας. Το πέτρωμά του είναι ιδιαιτέρως σκληρό, με χαρακτηριστικό κοκκινόχωμα, ενώ κατά διαστήματα έχουν παρατηρηθεί κατολισθήσεις κατά μήκος της Εθνικής Οδού Αθηνών-Κορίνθου.
Παραπομπές
Πατερας
Θλίψη (μηχανική)
Κεντρική θλίψη
όπου σ η θλιπτική τάση, E το μέτρο ελαστικότητας του υλικού και L το αρχικό μήκος.
Για να ισχύει ο νόμος του Χουκ η τάση δεν πρέπει να ξεπερνά μια τιμή χαρακτηριστική του υλικού. Στα ψαθυρά υλικά η υπέρβαση της θλιπτικής αντοχής οδηγεί σε θραύση, ενώ στα όλκιμα υλικά αν οι τάσεις ξεπεράσουν το όριο διαρροής αρχικά θα έχουμε πλαστική παραμόρφωση και τελικά αστοχία του στοιχείου. Αν ένα στοιχείο έχει αρκετά μικρό πλάτος σε σχέση με το μήκος του δεν θα προλάβει να φτάσει στην θλιπτική του αντοχή, καθώς θα προηγηθεί το φαινόμενο του λυγισμού και θα χάσει την ευστάθειά του με μικρότερη θλιπτική δύναμη.
Έκκεντρη θλίψη
Όταν η εξωτερική δύναμη δεν ασκείται στο κέντρο βάρους της διατομής η θλίψη ονομάζεται έκκεντρη. Εκκεντρότητα e ονομάζεται η απόσταση της συνισταμένης της δύναμης από το κέντρο βάρους της διατομής. Ένας απλός τρόπος να υπολογιστούν οι ορθές τάσεις της διατομής είναι να μεταφερθεί η εξωτερική δύναμη στο κέντρο βάρους με ταυτόχρονη εφαρμογή καμπτικής ροπής M = Fe. Η λύση προκύπτει από την επαλληλία της κεντρικής θλίψης λόγω της F και της κάμψης λόγω της M. Προϋπόθεση για να ισχύει η επαλληλία είναι οι συνολικές παραμορφώσεις να παραμείνουν εντός της ελαστικής περιοχής.
όπου:
Φασί
Το Φασί (Platichthys flesus) ή Χειμάρα, ή αλλιώς Χωματίδα, είναι ένα είδος Γλώσσας, το οποίο υπάρχει κυρίως στην Μεσόγειο θάλασσα. Έχει 60 εκατοστά πλάτος και το μέγιστο βάρος του είναι 14 κιλά. Το συναντάμε σε ακτές βάθους έως 100 μέτρων.
Πηγές
http://users.sch.gr/skoud/glo/glo.htm Φασί, Χειμάρα, Χωματίδα.
Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Άντολφ Σμαλ
Ο  Άντολφ Σμαλ (Felix Adolf Schmal, Ντόρτμουντ, 18 Σεπτεμβρίου 1872 - Σάλτσμπουργκ, 28 Αυγούστου 1919) ήταν Αυστριακός οπλομάχος και ποδηλάτης, Ολυμπιονίκης το 1896.
Βιογραφία
Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στην ποδηλασία όπου συμμετείχε σε τέσσερα αγωνίσματα. Ήταν πρώτος στην κούρσα 12 ωρών όπου διένυσε 314,997 χιλιόμετρα έναντι 314,664 χλμ. του δεύτερου Φρανκ Κίπινγκ, τρίτος ήταν στην κούρσα 10 χλμ. και στην κούρσα ταχύτητας 333 μ. με χρόνο 26,6΄΄. Πήρε μέρος και στην ξιφασκία κάνοντας μόνο μία νίκη επί του Γιώργου Ιατρίδη και τερματίζοντας 5ος.
Ο γιος του, επίσης Άντολφ Σμαλ είχε πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη.
Πηγές
Κατηγορία:Αυστριακοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της ποδηλασίας Κατηγορία:Αυστριακοί αθλητές της ξιφασκίας Κατηγορία:Ξιφομάχοι στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Γεράνεια Όρη
Τα Γεράνεια Όρη είναι οροσειρά που καταλαμβάνει το ανατολικότερο τμήμα του νομού Κορινθίας και φτάνει μέχρι τα όρια της Δυτικής Αττικής. Ο ορεινός όγκος των Γερανείων υψώνεται βόρεια και ανατολικά του Λουτρακίου, βόρεια των Αγίων Θεοδώρων και της Κινέτας, καθώς και δυτικά των Μεγάρων.
Ονομασία
Πρόκειται για ένα βουνό γνωστό από την αρχαιότητα με όνομα θηλυκού γένους: η Γεράνεια ή Γερανεία, όπως το αναφέρουν ο Θουκυδίδης και ο Παυσανίας. Το όνομά του οφείλεται, κατά την αρχαία παράδοση, από τους γερανούς που οδήγησαν τον Μέγαρο σε αυτά για να σωθεί κατά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Κατά τον Παυσανία, Γερανία ονομάζονταν η χερσαία απόληξη των Μεγάρων που μοιάζει με λαιμό γερανού.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τη μυθολογία, από την περιοχή των Γερανείων πέρασε ο Θησέας στο δρόμο του προς την Αθήνα, εξοντώνοντας τη Φαιά σε μια περιοχή που σήμερα βρίσκονται οι Άγιοι Θεόδωροι και το Σκίρωνα στις Σκιρωνίδες πέτρες, τη σημερινή Κακιά Σκάλα.
Μετά τη μάχη των Θερμοπυλών οι Σπαρτιάτες με επιχώσεις απέκλεισαν τον αρχαίο δρόμο των Σκιρωνίδων και κατασκεύασαν το τείχος του Ισθμού της Κορίνθου. Όταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός πόλεμος στρατοπέδευσαν εδώ οι Κορίνθιοι, πριν βαδίσουν προς τη Μεγαρίδα.
Περιγραφή
thumb|400px|Τοπίο στην καρδιά των Γερανείων. Διακρίνεται το χωριό [[Πίσια Κορινθίας.]] Τα Γεράνεια όρη παρουσιάζουν πλούσια μορφολογία εδάφους, καθώς βρίσκονται σε μία περιοχή με μακροχρόνια και σημαντική γεωλογική δραστηριότητα. Περιλαμβάνουν πλήθος κορυφών, οι σημαντικότερες από τις οποίες είναι η Πίντιζα, η μικρή και η μεγάλη Ντουσκιά, καθώς και το Μακρυπλάγι που είναι και η υψηλότερη κορυφή σε υψόμετρο 1.369 μέτρων. Σε περίοπτη θέση στην κορυφή Μακρυπλάγι υπάρχει πύργος επικοινωνιών του ΟΤΕ. Οι περισσότερες πλαγιές τους είναι σχετικά απόκρημνες, ενώ οι ακτές που σχηματίζουν στα βόρεια και δυτικά είναι ως επί το πλείστον βραχώδεις και δυσπρόσιτες.
Στις βόρειες απολήξεις του βουνού σχηματίζονται τα ακρωτήρια Μελαγκάβι (ή Ηραίο) και Ολμιών. Κοντά στο ακρωτήριο Ολμιών εντοπίζεται και μια μικρή πεδιάδα, γνωστή με το όνομα Ασπρόκαμπος. Στο ακρωτήριο Μελαγκάβι βρίσκεται και λειτουργεί φάρος του Πολεμικού Ναυτικού, ενώ στην ευρύτερη περιοχή του εν λόγω ακρωτηρίου υπάρχει και η χαρακτηριστική λιμνοθάλασσα του Ηραίου, γνωστή και ως Βουλιαγμένη.
Οι νοτιοανατολικές παρυφές των Γερανείων καταλήγουν στην Κακιά Σκάλα, ένα σημείο το οποίο ήταν ανέκαθεν επικίνδυνο για τη διέλευση οχημάτων, κυρίως λόγω συχνών κατολισθήσεων.
Χλωρίδα και πανίδα
Το βουνό διαθέτει πλούσια χλωρίδα από πεύκα, δρύες, έλατα και αποτελεί βιότοπο περίπου 950 ειδών φυτών και δεκάδων ειδών ζώων. Στο χαμηλότερο τμήμα τους, τα Γεράνεια καλύπτονται από δάση χαλέπιου πεύκης, ενώ το ανώτερο τμήμα με κεφαλληνιακή ελάτη. Στα ρέματα αναπτύσσονται πικροδάφνες και λυγαριές. Επίσης στο βουνό απαντούν τα ενδημικά είδη φυτών Centaurea megarensis και Stachys spruneri Αποτελεί προστατευόμενη περιοχή του Natura 2000.
Το Μάιο του 2021 εκδηλώθηκε στην οροσειρά μεγάλη δασική πυρκαγιά, η οποία κατέκαυσε 52.000 στρέμματα δασικής έκτασης και συνολικά 71.000 στρέμματα.
Δραστηριότητες
Το βουνό προσφέρεται για αναρρίχηση, πεζοπορία και ορεινή ποδηλασία. Η θέα από τις κορυφές του καλύπτει όλη τη γύρω περιοχή, Αττική, Κορινθία, Βοιωτία, Σαρωνικό και Κορινθιακό κόλπο.
Πυρκαγιά το 2018
Στις 23 Ιουλίου 2018 ξέσπασε πυρκαγιά στην περιοχή της Κινέτας του δήμου Μεγαρέων.
Στιπ
Γεωγραφία και κλίμα
Η περιοχή γύρω από την πόλη υποφέρει από την αποψίλωση των δασών, που συμβάλλει στις ακραίες θερμοκρασίες και στα ζεστά και ξηρά καλοκαίρια, με συνήθεις μέσες θερμοκρασίες περίπου 32 °C και την ημέρα άνω των 40 °C. Οι χειμώνες είναι σύντομοι (λιγότερο από 2 μήνες συνήθως) και ήπιοι (αν και θεωρείται κρύοι για την περιοχή) με κανονικές θερμοκρασίες γύρω στους -2 °C, αλλά περιστασιακά με πτώσεις κάτω από -10 °C. Η άνοιξη έρχεται συνήθως τον Φεβρουάριο, όταν αναγεννιέται το μεγαλύτερο μέρος του φυλλώματος, αν και ασυνήθιστες χιονοκαταιγίδες μπορεί να εμφανιστούν μέχρι τον Μάιο.
Αρχαιότητα
Είναι πιθανό η πρωτεύουσα του βασιλικού οίκου των Παιόνων ήταν στην περιοχή του Αστίβου. Οι Παίονες ήταν εγκατεστημένοι στη δυτική περιοχή της εύφορης λεκάνης του ποταμού Αξιού, γύρω στον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ.. Οι δύο φυλές που ζούσαν κατά μήκος του ποταμού Αστίβου, παραπόταμου του Αξιού, ήταν οι Δέρρωνες, που πήραν το όνομά τους από τον Θεό τους της ιατρικής Δάρρωνα και οι Λαιαίοι, που έκοβαν δικά τους βαριά νομίσματα ως ένδειξη της κυριαρχίας τους, ακολουθώντας το παράδειγμα των Ελληνικών πόλεων-κρατών της Χαλκιδικής. Αν και αυτές οι φυλές αποδυναμώθηκαν σε μεγάλο βαθμό από την Περσική εισβολή του 480 π.Χ., υπό την ηγεσία του Βασιλιά Ξέρξη Α΄, παρέμειναν τρομερή δύναμη και καλά οργανωμένος λαός, που φημίζονταν για την παραγωγή των εξαιρετικά βαρειών νομισμάτων τους με εμβλήματα, που περιελάμβαναν εξημερωμένα είδη των αγριοβούβαλων, για τους οποίους η Παιονία ήταν επίσης διάσημη. Απορροφήθηκαν στο Μακεδονικό βασίλειο του Αλέξανδρου Α΄ πριν από το 360 π.Χ.
Η ίδια η περιοχή αναφέρεται για πρώτη φορά στα γραπτά ιστορικού του 3ου αιώνα π.Χ., που μιλά για ένα ποταμό ονόματι Αστιβο, που υποτίθεται ότι είναι ο σημερινός ποταμός Μπρεγκάλνιτσα. Σε απόσταση ενός περίπου χλμ. από το σημερινό Στιπ βρίσκεται η αρχαία πόλη της Μακεδονίας που έγινε πρωτεύουσα της Παιονίας, μετά την καταστροφή των Βυλαζώρων (Βελεσσών) και εκεί αναφέρεται επίσης ότι στέφονταν οι Παίονες βασιλιάδες. Η πρώτη αναφορά του οικισμού χρονολογείται από την εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τιβέριου (14-37 μ.Χ.), όταν το Estipeon αναφέρεται ως σημαντικός οικισμός στη ρωμαϊκή επαρχία της Παιονίας και η δεύτερη στάση του Ρωμαϊκού δρόμου από τους Στόβους στην Παυτάλια. Είχε στρατιωτικό οχυρό και ήταν σπουδαίος εμπορικός σταθμός. Το 479 καταστράφηκε από τους ΓότθουςΤον 6ο αιώνα οι Σλάβοι εισέβαλαν στα Βαλκάνια, κατέστρεψαν το βυζαντινό οικισμό και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην περιοχή η σλαβική φυλή των Σαγουδάτων. Τον 9ο αιώνα, οι Κύριλλος και Μεθόδιος διέσχισαν την περιοχή και την εκχριστιάνισαν, καθ' οδόν προς τη Μεγάλη Μοραβία. Σε ανασκαφές βρέθηκαν πολλές επιγραφές, ερείπια θεάτρου χωρητικότητας 5.000 θεατών, παλαιοχριστιανικά κιονόκρανα και θωράκια κ.ά., που μαρτυρούν ότι διατηρήθηκε μέχρι το 10ο αι.
Μεσαίωνας
Πολλοί ηγεμόνες έλεγξαν την περιοχή του Στιπ κατά τη διάρκεια του πρώιμου Μεσαίωνα. Το Στιπ ανήκε στη Βουλγαρική Αυτοκρατορία αλλά μετά τη Βυζαντινή νίκη στη Μάχη του Κλειδίου το 1014 περιήλθε και πάλι στη Βυζαντινή κυριαρχία μέχρι την αποκατάσταση της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας το 1185. Από τα μέσα του 13ου αιώνα η πόλη άλλαξε χέρια πολλές φορές. Το 1284 την περιοχή κατέλαβε ο Σέρβος Βασιλιάς Στέφανος Μιλούτιν, που μημονεύει ρητά το Στιπ το 1308 και δεν ήθελε να το αποδώσει στους Βυζαντινούς. To 1330 ο Νικηφόρος Γρηγοράς αναφερόμενος στην περιοχή λέει στην ιστορία του: «άποικοι Μυσὢν», δηλαδή Βουλγάρων, αλλ΄ ανάμεσά του βρίσκονται και πολλοί Έλληνες:«καί τοῖς ἡμῖν ὁμοφύλοις ἀναμίξ τήν δίαιταν ἔχοντες». Το 1334, η Εκκλησία του Αγίου Αρχαγγέλου στο Στιπ, που χτίστηκε από τον πρωτοσέβαστο Χρέλια, που κατείχε την περιοχή υπό το σερβικό στέμμα, παραχωρήθηκε σύμφωνα με την επιθυμία του (έγινε μετόχι) στη Μονή Χιλανδαρίου, με διάταγμα του Βασιλιά Στέφανου Δουσάν. Στην ελληνική βιβλιογραφία αναφέρεται ως Ίστιπ ή Ιστίπ. και έγινε έδρα του σαντζακίου. Πενήντα περίπου χρόνια αργότερα από την Καστοριά και τη Φλώρινα ορμώμενοι οι Τούρκοι κατέλαβαν το Μοναστήρι και ξαπλώθηκαν προς τις λίμνες των Πρεσπών, την Αχρίδα μέχρι το 1408, προς βορειότερα Πρίλαπο, Ιστίπ και προς τα Σκόπια. Σημαντική πόλη προς τα ανατολικά ήταν με αξιόλογο κάστρο επάνω σε ψηλό λόφο. Η περιοχή προσαρτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά από επιδρομή το 1385. Εναντίον αυτού εξεστράτευσε επί Μουράτ Α΄ ο Γαζή Αχμέτ Εβρενός, λέγει ο Εβλιγιά Τσελεμπή και το κυρίευσε από τα χέρια των Ελλήνων.
20ός αιώνας
Το 1912, με την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων, το Στιπ και η γύρω περιοχή καταλήφθηκε από τη Βουλγαρία. Αλλά η ήττα της Βουλγαρίας από τους πρώην συμμάχους της, τη Σερβία και την Ελλάδα, το 1913 οδήγησε στην προσάρτησή του στο Βασίλειο της Σερβίας. Το Στιπ επανακτήθηκε από τη Βουλγαρία για το διάστημα 1915-18. Στη συνέχεια ανήκε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, μαζί με την υπόλοιπη Μακεδονία του Βαρδάρη.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή του 2002 ο πληθυσμός του Στιπ κατανέμεται ως εξής :
Οικονομία
Σήμερα το Στιπ είναι το κέντρο της κλωστοϋφαντουργίας και της βιομηχανίας μόδας της χώρας. Παλαιότερα έδρα βιομηχανικών γιγάντων της πρώην Γιουγκοσλαβίας, όπως η Βιομηχανία Βάμβακος Μακεντόνκα-Στιπ, με τις τεράστιες προαστιακές εγκαταστάσεις της και η Βιομηχανία Μόδας «Αστιμπο». Από τις στάχτες τους δημιουργήθηκαν πολλά ιδιωτικά μικροεργοστάσια, κυρίως από πρώην στελέχη των σοσιαλιστικών γιγάντων, που απασχολούν σήμερα τις περισσότερες γυναίκες της πόλης, με τη μόδα και την κλωστοϋφαντουργία να εξακολουθούν να είναι οι βασικές δεξιότητες του πληθυσμού της πόλης, όπως διατηρούνται από το εκπαιδευτικό σύστημα. Μερικές από τις μεγαλύτερες ιδιωτικε επιχειρήσεις κλωστοϋφαντουργίας και μόδας στο Στιπ είναι οι: Albatros, Beas-S, Kit-Go Teks, Gracija, Μόντενα, Mavis, Maksima, LARS, Briteks, Stipko, Stip-teks, Longurov, Vivendi, D & A, Amareta, Anateks, Angroteks, ΕΑΜ, Milano, Vabo, Zogori, μετρό Premier, Tekstil Invest-Denim, Tekstil Logistik και Eskada.
Η πόλη έχει ένα από τα τέσσερα δημόσια πανεπιστήμια της Βόρειας Μακεδονίας, το Πανεπιστήμιο του Στιπ Γκότσε Ντέλτσεφ.
Αρχιτεκτονική και αξιοθέατα
Το Στιπ έχει τα ερείπια ενός παλιού κάστρου που επιβλέπει την πόλη από τον λόφο Ισαρ.
Στην πόλη και τη γύρω περιοχή υπάρχουν τρεις εκκλησίες του 14ου αιώνα, χτισμένες την εποχή που η πόλη ανήκε στη μεσαιωνική Σερβία. Η παλαιότερη είναι η μοναστηριακή εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ κάτω από τον λόφο Ισάρ, που χτίστηκε το 1332 από τον πρωτοσέβαστο Χρέλια, που τη δώρισε στη Μονή Χιλανδαρίου, το σερβικό μοναστήρι του Αγίου Όρους. Στη νότια πλαγιά του Ισταρ βρίσκεται μια μικρή εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, που χτίστηκε από τον ευγενή Γιοβάν Προμπιστίτοβιτς το 1350. Μια μονόκλιτη εκκλησία αφιερωμένη στην Ανάληψη (Σβέτι Σπας) χτίστηκε το 1369 από τον Δούκα Δημήτριο. Σε αυτή μπορεί κανείς να δει ακόμα αρχικές τοιχογραφίες του 14ου αιώνα, καθώς και εκείνες από την ανοικοδόμηση της το 1601, που έγινε από τον καλλιτέχνη Γιοβάν.
Το Μπεζεστένι, ένα τεράστιο πέτρινο κτίριο που λειτουργούσε ως κλειστή αγορά (τώρα πινακοθήκη) είναι ένα απομεινάρι της οθωμανικής επιρροής στην πόλη. Στα παλιά τμήματα της πόλης (και ιδιαίτερα στο Νόβο Σέλο) σώζωνται ακόμα μερικά σπίτια χτισμένα με την παλιά Μακεδονική αρχιτεκτονική. Η πόλη διαθέτει επίσης τις θεραπευτικές ιδιότητες των ιαματικών λουτρών Κεζόβιτσα και τα ερείπια της αρχαίας πόλης Μπαργκάλα. Η αρχαία πόλη Μπαργκάλα βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Πλατσκόβιτσα. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ο ποταμός Koτζιάσκα και μικρό χωριό που ονομάζεται Kότζιακ. Πιστεύεται ότι τα ερείπια που βρέθηκανεκεί ανήκουν στην αρχαία πόλη Μπαργκάλα. Η πόλη χτίστηκε στις αρχές του 4ου αιώνα, επειδή κάποια ρωμαϊκά έγγραφα που βρέθηκαν εκεί, περιέχουν πληροφορίες ότι η πύλη της πόλης Μπαργκάλα χτίστηκε από τον Αντώνιο Αλίπιο, διοικητή της επαρχίας.
Τέχνες και πολιτισμός
Το Στιπ έχει το μεγαλύτερο φεστιβάλ ποπ μουσικής στη Βόρεια Μακεδονία, που ονομάζεται ΜακΦεστ. Διοργανώνεται κάθε Νοέμβριο στο πολιτιστικό κέντρο «Ακο Σόποφ», για πάνω από δύο δεκαετίες. Μια άλλη μεγάλη πολιτιστική εκδήλωση στο Στιπ είναι Το «Καλοκαίρι Πολιτισμού του Στιπ» (Штипско Културно Лето), που είναι ένα φεστιβάλ που διαρκεί ένα μήνα και πραγματοποιείται από την 1ης Ιουλίου έως την 1η Αυγούστου, από το 1987.
Η πρώτη γνωστή παράσταση όπερας στη Βόρεια Μακεδονία ανέβηκε στο Στιπ το 1925.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)  Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας
Αλεξάντερ Κουζάνσκι
Ο Αλεξάντερ Κουζάνσκι (πολωνικά: Alexander Kuzanski) ήταν Πολωνός ιατρός και αγωνιστής της Ελληνικής επανάστασης του 1821.
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Πολωνοί ιατροί Κατηγορία:Πολωνοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Πολωνοί Φιλέλληνες
Βίας
Με το όνομα Βίας μπορεί να αναφέρονται:
__DISAMBIG__
Μάρτιν Μπόρμαν
Ο Μάρτιν Μπόρμαν (Martin Bormann, 17 Ιουνίου 1900 – 2 Μαΐου 1945) ήταν Γερμανός πολιτικός, επιφανές μέλος των Ναζί. Επικεφαλής της Καγκελαρίας ως εκπρόσωπος του κόμματος και ιδιαίτερος γραμματέας του Αδόλφου Χίτλερ, ο Μπόρμαν μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε καταφέρει να αναδειχθεί ως ο ισχυρότερος άνδρας στο Ράιχ, ύστερα από τον ίδιο τον Χίτλερ, κυρίως μέσω του γάμου του με τη Γκέρντα Μπουχ, κόρη του Βάλτερ Μπουχ, τoυ πανίσχυρου αρχιδικαστή του Ναζιστικού Κόμματος.
Βιογραφία
Ο Μάρτιν Μπόρμαν γεννήθηκε στο Χάλμπερστατ (Halberstadt) της Γερμανίας στις 17 Ιουνίου του 1900. Ο πατέρας του, Τέοντορ, εργαζόταν ως ταχυδρομικός υπάλληλος. Ο Τέοντορ είχε ξαναπαντρευτεί και ήδη είχε δύο παιδιά από τον πρώτο του γάμο. Η μητέρα του, Αντονί Μπερναρντίν Μεννόνγκ (Antonie Bernhardine Mennong), είχε δύο ακόμη αγόρια με τον Τέοντορ, ένα από τα οποία πέθανε σε βρεφική ηλικία. Ο Τέοντορ πέθανε όταν ο Μάρτιν ήταν μόλις τριών ετών και η μητέρα του παντρεύτηκε τον σύζυγο της αδελφής της, Άλμπερτ, η οποία είχε πεθάνει προ διετίας. Ο Άλμπερτ είχε ήδη πέντε παιδιά, με αποτέλεσμα το οικογενειακό περιβάλλον του Μάρτιν να απαρτίζεται από ετεροθαλή αδέλφια και ξαδέλφια. Ο πατριός του Μάρτιν ήταν διευθυντής ενός τοπικού υποκαταστήματος τραπέζης. Όταν η οικογένεια μετακόμισε στη Βαϊμάρη, ο Μάρτιν ήταν εννέα ετών. Φοίτησε στο τοπικό σχολείο αλλά οι επιδόσεις του ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, μέτριες και το σχολείο δεν έδειξε να του ασκεί καμία επίδραση.
Όταν ο Μάρτιν ήταν 14 ετών, ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η ατμόσφαιρα σε ολόκληρη τη Γερμανία ήταν αρχικά πανηγυρική και οι απλοί άνθρωποι συγκροτούσαν θριαμβευτικές πορείες. Ο πατριός του Μάρτιν έμενε αμέτοχος στις εκδηλώσεις αυτές, αλλά, αντίθετα, φρόντιζε να συγκεντρώνει, λόγω της εργασίας του, χρήματα από τα πολεμικά δάνεια. Ο Μάρτιν αγανακτούσε με αυτό και τον αποκαλούσε εκμεταλλευτή και κερδοσκόπο.
Στην ηλικία των 18 ο Μπόρμαν υπηρέτησε στον στρατό (δεν είναι βέβαιο αν στρατεύθηκε εθελοντικά ή κλητεύτηκε), εντασσόμενος στο 55ο Σύνταγμα πεδινού πυροβολικού. Επειδή ο πόλεμος βρισκόταν ήδη προς το τέλος του, ο Μπόρμαν δεν έλαβε μέρος σε μάχες, αναλαμβάνοντας ως "ορντινάντσα" ενός ανώτερου αξιωματικού. Αυτό που αποκόμισε από τη στρατιωτική του θητεία ήταν κάτι που του είπε κάποιος από τους εκπαιδευτές του: "Ο έξυπνος άνθρωπος ξέρει πώς να χειρίζεται κάποιον ισχυρότερό του". Αυτή τη φράση τη χρησιμοποίησε ιδιαίτερα στην άνοδό του προς την εξουσία.
Με το τέλος του πολέμου ο Μπόρμαν δεν επέστρεψε ούτε στο σπίτι του ούτε στις σπουδές. Τον Φεβρουάριο του 1919 προσελήφθη σε ένα αγρόκτημα στο Μέκλενμπουργκ (Mecklenburg) και, σύμφωνα με τον ίδιο, το 1920 είχε καταφέρει να γίνει ο γενικός διευθυντής στο αγρόκτημα.
Το 1922 έγινε μέλος της οργάνωσης Rossbach Freikorps. Η οργάνωση αυτή ήταν ακροδεξιά με αντισημιτική και αντιδημοκρατική ιδεολογία, ενώ τα μέλη της ονειρεύονταν μια "Μεγάλη Γερμανία". Το 1923 ο Μπόρμαν ανέλαβε τα καθήκοντα του ταμία της οργάνωσης και η συμμετοχή του σε αυτήν τον ενέπλεξε, το 1923, στη δολοφονία του Βάλτερ Κάντοβ (Walther Kadow), πρώην δασκάλου του στο Δημοτικό. Η ειδεχθής αυτή δολοφονία διαπράχθηκε με το αιτιολογικό ότι ο Κάντοβ είχε προδώσει στις γαλλικές δυνάμεις κατοχής του Ρουρ τον (θεωρούμενο ως μάρτυρα από τους κατοπινούς ναζιστές) Άλμπερτ Λέο Σλάγκετερ (Albert Leo Schlageter), ο οποίος είχε διαπράξει δολιοφθορές στα ανθρακωρυχεία της περιοχής. Ο ρόλος του σε αυτή την πράξη, στην οποία συμμετείχε και ο Ρούντολφ Ες (Rudolf Höß), ήταν αυτός που διαδραμάτιζε σε όλη του τη σταδιοδρομία: Παρέμενε στο παρασκήνιο, καθοδηγώντας από εκεί τις καταστάσεις. Ο Μπόρμαν συνελήφθη και, τον Μάρτιο του 1924, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους, καθώς δεν ήταν αυτός ο δολοφόνος του Κάντοβ. Όταν εξέτισε την ποινή του, επέστρεψε στο αγρόκτημα που εργαζόταν.
Το 1927 έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος με αριθμό μέλους 60508. Ασκούσε τα καθήκοντα του επικεφαλής τύπου για το Γκάου της Θουριγγίας και σύντομα έγινε επικεφαλής της Περιφέρειας και αρχηγός των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του Γκάου. Το Νοέμβριο του 1928 προάχθηκε στην Ανώτατη Διοίκηση των SA (Sturmabteilung) και τον Απρίλιο του 1930 τίθεται επικεφαλής του οικονομικού αγώνα του Ναζιστικού Κόμματος, όχι για τη συγκέντρωση χρημάτων, αλλά για την οικονομική ενίσχυση των οικογενειών των μελών του που τραυματίζονταν ή σκοτώνονταν στους "αγώνες" (μάχες στην πραγματικότητα) του κόμματος στους δρόμους με τις αντίπαλες παρατάξεις. Κατά την περίοδο αυτή ο Μπόρμαν κατάφερε να κάνει πολλούς αξιωματούχους του κόμματος να του έχουν σημαντική υποχρέωση. .
Η πρώτη επαφή του με τον Χίτλερ έγινε το 1929, όταν ο Μπόρμαν νυμφεύθηκε την Γκέρντα Μπουχ, της οποίας ο πατέρας ήταν ο πρόεδρος της πειθαρχικής επιτροπής του Κόμματος και πρόεδρος του ανωτάτου δικαστηρίου του, ένας από τους πλέον ισχυρούς άνδρες στη Ναζιστική Γερμανία. Ο Χίτλερ ήταν μάρτυρας στον γάμο και οι Μπόρμαν βάπτισαν τον πρώτο τους γιο Άντολφ για να τιμήσουν το νονό του, Χίτλερ. Τον Ιούλιο του 1933 ο Μπόρμαν προάγεται αναλαμβάνοντας επικεφαλής του Γραφείου του Αρχηγού του Ράιχ (Reichsleiter) και αρχηγός του πολιτικού επιτελείου του γραμματέα του Χίτλερ, Ρούντολφ Ες (Rudolf Heß)), θέση που του δόθηκε λόγω της εκτίμησης που είχε αποκτήσει στο κόμμα με την εμπλοκή του στην υπόθεση Κάντοβ. Αυτή ήταν η ευκαιρία που περίμενε ο Μπόρμαν: Εκμεταλλεύθηκε τη θέση του για να αναλάβει τη διαχείριση των δικαιοδοσιών και σχεδίων των παλαιότερων ηγετικών στελεχών του κόμματος, μειώνοντας έτσι την επιρροή τους στον Φύρερ, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του (ανυποψίαστου) Ες. Οι αρμοδιότητές του παρέμειναν αποκλειστικά διοικητικές στο εσωτερικό του Κόμματος, ενώ, ως Reichsleiter, λογοδοτούσε αποκλειστικά και απευθείας στον ίδιο τον Χίτλερ. Αυτό που ο Μπόρμαν είχε αντιληφθεί είναι ότι η μόνη πραγματική εξουσία στο Ράιχ ήταν ο Χίτλερ και μόνο. Κατάστρωσε, λοιπόν, ένα σχέδιο, ώστε να κατορθώσει να του γίνει απαραίτητος, προκειμένου να παραμεριστούν όλα τα εμπόδια μεταξύ αυτού, του Χίτλερ και της εξουσίας. Οι πράξεις του Μπόρμαν κατάφεραν να υποσκελίσουν ακόμη και τον Ες ως προς την επιδεικνυόμενη από τον Χίτλερ εύνοια.
Μία από τις πρώτες ενέργειες του Μπόρμαν, που απέσπασε την προσοχή του Χίτλερ, ήταν ότι, ως γραμματέας του Ες, έδωσε εντολή στα κρατικά ταχυδρομεία να καταβάλουν δικαιώματα χρήσης για κάθε γραμματόσημο που έφερε την εικόνα του Φύρερ, πράγμα που του απέφερε εκατομμύρια μάρκα. Ο Μπόρμαν εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο το γεγονός ότι ο Χίτλερ απεχθανόταν κάθε τύπου διοικητική εργασία, βρίσκοντας ακόμη και τη διαχείριση των προσωπικών του οικονομικών βαρετή και κοπιαστική. Σαν συνέπεια, απέκτησε το δικαίωμα διαχείρισης των συγγραφικών δικαιωμάτων από το βιβλίο του Χίτλερ, Mein Kampf ("Ο Αγών μου"), και ορισμένων χρηματικών πόρων του Χίτλερ, τμήμα των οποίων διέθεσε ως αρωγή για την προμήθεια έργων τέχνης για το μουσείο που ονειρευόταν να ανεγείρει ο Φύρερ στο Λιντς (Linz) της Αυστρίας, το "Μουσείο του Φύρερ", στο οποίο θα στέγαζε το σύνολο των μεγάλων δημιουργημάτων της Τέχνης. Κατάφερε, επίσης, να αποσπάσει από τη Γερμανική βιομηχανία μια τεράστια επιχορήγηση "εθελοντικών συνεισφορών" από μέρους των ανώτατων στελεχών της προς τον Φύρερ, την οποία αναδιένειμε υπό μορφή δωρεών σε όλους σχεδόν τους ανώτατους αξιωματούχους του Κόμματος.
Στον Μπόρμαν οφείλεται, επίσης, η αγορά του "καταφυγίου" του Χίτλερ, Μπέργκχοφ, και του περί αυτού συμπλέγματος στο Ομπερσάλτσμπεργκ - Μπερχτεσγκάντεν (Αυστρία), στο οποίο κατέφευγε συχνά ο Χίτλερ, τόσο για συναντήσεις του με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα της πολιτικής, όσο και για να συγκεντρωθεί και να λάβει σημαντικές αποφάσεις. Με τον τρόπο αυτό, όμως, κατάφερε να ελέγχει τον τρόπο και τις συνθήκες ζωής του Χίτλερ και των άμεσων συνεργατών του, αλλά και των Γκαουλάιτερ και Ραϊχσλάιτερ.
Η βαρβαρότητα, η τραχύτητα και η έλλειψη καλλιέργειας, σε συνδυασμό με τη φαινομενική του ασημαντότητα, έκαναν την ηγεσία του κόμματος και τους "παλατίνους" του Χίτλερ να υποτιμήσουν τη δυνατότητά του να γίνει απαραίτητος στον Φύρερ του. Η πτήση του Ρούντολφ Ες στη Βρετανία στις 12 Μαΐου 1941 ήταν κυριολεκτικά θεόσταλτη ευκαιρία για τον Μπόρμαν: Ανέλαβε όλες του τις αρμοδιότητες και μεθοδικά άρχισε να παίρνει τα ηνία του κόμματος, υποσκελίζοντας όλους τους αντιπάλους του. Μέχρι το τέλος του πολέμου, ο αφανής Μπόρμαν, που παρέμενε στην ανωνυμία μέσα στο ασήμαντο γραφείο του, αποδείχθηκε κυρίαρχος στις δολοπλοκίες, τους ενδοκομματικούς χειρισμούς και ανταγωνισμούς, καταφέρνοντας να γίνει το δεξί χέρι του Φύρερ. Επιπλέον, ήταν ο υπέρμαχος της ναζιστικής "ορθοδοξίας", με τις σταθερές αντισημιτικές και ρατσιστικές του θέσεις και με αυτό τον τρόπο εξασφάλισε την κομματική κυριαρχία, τόσο απέναντι στη Βέρμαχτ, όσο και στην SS.
Είχε διαρκώς αυξανόμενη συμμετοχή τόσο στα ζητήματα ασφάλειας του καθεστώτος και τις νομοθετικές ρυθμίσεις, όσο και στους διορισμούς και τις προαγωγές στελεχών. Αυτός ήταν που εγκαθίδρυσε τη στρατιωτική κατασκοπεία, προάγοντας νέους αξιωματικούς που αναλάμβαναν να κατασκοπεύσουν τις πολιτικές πεποιθήσεις των ανωτέρων τους. Το 1942 απέστειλε ένα εμπιστευτικό υπόμνημα στους Γκαουλάιτερ του Ράιχ, στο οποίο τόνιζε ότι "η εξουσία των Εκκλησιών πρέπει να καταλυθεί ολοσχερώς και οριστικά", πράγμα που επέφερε σύγκρουση Ναζιστών και εκκλησιαστικών κύκλων. Πράγματι, η ναζιστική ιδεολογία ήταν ολοσχερώς ασυμβίβαστη με όσα πρεσβεύει ο Χριστιανισμός, η επίδραση του οποίου αποτελούσε, κατά τον Μπόρμαν, σοβαρό εμπόδιο στην επιβολή της. Έγινε, έτσι, ο φανατικότερος διώκτης του Κλήρου και ξεκίνησε τον "πόλεμο κατά των Εκκλησιών", κάτι που ο Χίτλερ επιθυμούσε να αναβάλει μέχρι να τερματιστεί ο πόλεμος, για λόγους τακτικής.
Ήταν, επίσης, ο θερμότερος υποστηρικτής των εξαιρετικά σκληρών και δραστικών μέτρων που λαμβάνονταν εναντίον των Εβραίων, αλλά και κατά των πληθυσμών των κατακτημένων ανατολικών χωρών και των αιχμαλώτων πολέμου. Στις 9 Οκτωβρίου 1942 υπέγραψε ένα διάταγμα στο οποίο αναφερόταν ότι "η οριστική εξάλειψη των Εβραίων από τα εδάφη του Μείζονος Ράιχ δεν μπορεί πλέον να επιτευχθεί με τη μέθοδο της μετανάστευσης, αλλά με την χρήση ωμής βίας στα ειδικά στρατόπεδα των ανατολικών εδαφών". Επιπλέον, την 1η Ιουλίου 1943, με άλλο διάταγμα, έδωσε απόλυτη εξουσία στον Άντολφ Άιχμαν επί των Εβραίων, οι οποίοι υπάγονταν πλέον αποκλειστικά στην αρμοδιότητα της Γκεστάπο.
Τα υπομνήματά του, που αφορούσαν στους Σλάβους, εμφαίνουν με σαφήνεια ότι τους θεωρούσε ως "σοβιετοποιημένη μάζα υπανθρώπων, οι οποίοι δεν είχαν καμία δυνατότητα διεκδίκησης εθνικής ανεξαρτησίας". Σε ένα από τα πλέον κτηνώδη του υπομνήματα, της 19ης Αυγούστου 1942, έγραφε: "Οι Σλάβοι υπάρχουν μόνο για να δουλεύουν για λογαριασμό μας. Όταν δεν τους χρειαζόμαστε πλέον, μπορούμε να τους αφήνουμε να πεθαίνουν. Η γονιμότητα στους Σλάβους δεν είναι επιθυμητή." Μέχρι το τέλος του 1942 ο Μπόρμαν ήταν, πρακτικά, ο βοηθός του Χίτλερ και ο στενότερος από τους συνεργάτες του, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τις ιδιομορφίες και τις αδυναμίες του χαρακτήρα του Φύρερ. Ήταν πάντα κοντά στον Χίτλερ, όπου κι αν αυτός πήγαινε, εκτελώντας όλες τις κουραστικές διοικητικές εργασίες για λογαριασμό του και επιδέξια στρέφοντάς τον να εγκρίνει ό,τι ο ίδιος έκρινε σκόπιμο, ενώ παράλληλα ήλεγχε και την πρόσβαση προς τον Φύρερ στενότατων συνεργατών του, όπως οι Γκέρινγκ, Γκέμπελς, Σπέερ και Χίμλερ. Ο Μπόρμαν φρόντιζε να απλουστεύει τα πάντα σε μορφές τέτοιες ώστε να απαλλάσσει τον Φύρερ του από τη γραφειοκρατική διοίκηση, ενώ, παράλληλα, διαχειριζόμενος την "ατζέντα" του Χίτλερ, αποφάσιζε ποιους θα δει και ποιους όχι. Ακόμη και όταν ο πόλεμος βρισκόταν στο τέλος του, ο Μπόρμαν κατάφερε να κάνει τον Χίτλερ να καθαιρέσει τον Γκέρινγκ και να ρίψει σε δυσμένεια τον Χίμλερ. Ο Χίτλερ αντάμειψε τις υπηρεσίες του με την εμπιστοσύνη του προς αυτόν που κάποτε αποκαλούσε "ο πιο πιστός μου σύντροφος στο Κόμμα", ονομάζοντάς τον συνεχιστή του έργου του.
Οι τελευταίες ώρες του στο Καταφύγιο
Όταν έγινε πλέον ξεκάθαρο ότι κάθε περαιτέρω αγώνας εναντίον των Δυτικών Συμμάχων και των Σοβιετικών ήταν μάταιος, ο Χίτλερ υπαγόρευσε την πολιτική του διαθήκη, την οποία προσυπέγραψε ο Μπόρμαν. Στο γάμο του Χίτλερ με την Εύα Μπράουν ο Μπόρμαν υπογράφει, επίσης, ως μάρτυρας και βλέπει το ζεύγος Χίτλερ να αυτοκτονεί (30 Απριλίου 1945). Καγκελάριος του Ράιχ έχει οριστεί από τον Χίτλερ ο Γκαίμπελς, αλλά η παραμονή του στην "εξουσία" είναι πολύ σύντομη: Το επόμενο βράδυ, στις 8:30, αφού σκότωσαν τα πέντε παιδιά τους με υδροκυάνιο, το ζεύγος Γκέμπελς αυτοκτονεί (σωστότερα εκτελείται από άνδρες των SS ύστερα από διαταγή τους).
Ο Μπόρμαν έχει παραμείνει στο Καταφύγιο με σαφή εντολή από τον Χίτλερ να διασωθεί και να συνεχίσει το κοινό έργο τους. Στο Καταφύγιο βρίσκεται ένα ετερόκλητο πλήθος ανδρών και γυναικών: Γραμματείς, μάγειροι, στρατιωτικοί, αξιωματούχοι του Κόμματος και άτομα "της προσκολλήσεως", που προετοιμάζουν μαζική απόδραση από το Καταφύγιο. Τυπικά επικεφαλής είναι ο Μπόρμαν, ως διάδοχος του Φύρερ. Σχεδιάζουν να ακολουθήσουν στοές που ξεκινούν από την Καγγελαρία και καταλήγουν στις στοές του μετρό. Από εκεί θα βγουν στο σταθμό της Φρήντριχστράσσε (Friedrichstrasse), όπου θα ενωθούν με την ταξιαρχία του Μόνκε, ελπίζοντας να διασπάσουν τις σοβιετικές γραμμές και να διαφύγουν.
Σύμφωνα με τον οδηγό του Χίτλερ, Έριχ Κέμπκα, όμως, ο Μπόρμαν σκοτώθηκε στην πρώτη έκρηξη του άρματος που ακολουθούσε καλυπτόμενος πίσω του, όταν αυτό κτυπήθηκε. Ο ίδιος ο Κέμπκα υπέστη προσωρινή τύφλωση από την έκρηξη και, όταν κατάφερε να δει ξανά, διέκρινε το πτώμα του Μπόρμαν. Πολλοί, ωστόσο, πίστευαν ότι οι αυτόπτες μάρτυρες κατέθεταν ψευδώς, θέλοντας να καλύψουν τη διαφυγή του διαδόχου του Φύρερ.
Το 1946 αναφέρθηκε ότι είχε θεαθεί σε ένα μοναστήρι του Νότιου Τιρόλου στη βόρεια Ιταλία, όπου πέθανε από καρκίνο η σύζυγός του, Γκέρντα, έχοντας, όμως, κατάφερε να διασώσει και τα δέκα παιδιά τους. Αναφέρθηκε, επίσης, ότι ο Μπόρμαν είχε καταφέρει να διαφύγει στη Νότια Αμερική, μέσω Ιταλίας και εγκαταστάθηκε στην Αργεντινή, ενώ τον είδαν μερικές φορές στη Βραζιλία και τη Χιλή. Οι φήμες δεν επαληθεύτηκαν ποτέ.
Ανακάλυψη της σορού
Το 1963 ένας συνταξιούχος υπάλληλος του ταχυδρομείου, ο Άλμπερτ Κρούμνοφ, ανέφερε στην αστυνομία ότι περί τις 8 Μαΐου 1945 οι Σοβιετικοί είχαν διατάξει αυτόν και τους συναδέλφους του να θάψουν δύο πτώματα που είχαν βρεθεί κοντά στην σιδηροδρομική γέφυρα κοντά στο σταθμό Λέρτερ. Ένας από τους νεκρούς φορούσε στολή της Βέρμαχτ, και ο άλλος μόνο το εσώρουχό του. Ο συνάδελφος του Krumnow, ονόματι Wagenpfohl, βρήκε ένα σημειωματάριο γιατρού στο δεύτερο πτώμα, που τον αναγνώριζε ως τον Δρ. Λούντβιχ Στουμπφέγκερ.
Οι ανασκαφές στις 20-21 Ιουλίου 1965 στο σημείο που είχαν υποδείξει ο Krumnow και ο Άξμαν, δεν είχαν αποτέλεσμα την εύρεση των πτωμάτων. Όμως, στις 7 Δεκεμβρίου 1972, εργάτες που δούλευαν κοντά στο σταθμό Λέρτερ στο Δυτικό Βερολίνο, μόλις 12 μέτρα από το σημείο που ο Krumnow είχε ισχυριστεί ότι είχε θάψει τα πτώματα, βρέθηκαν ανθρώπινα υπολείμματα λειψάνων. Στην νεκροψία, βρέθηκαν θραύσματα γυαλιού και στα σαγόνια και των δύο σκελετών, κατί που υποδηλώνει ότι τα άτομα αυτοκτόνησαν με κάψουλα υδροκυανίου για την αποφυγή της σύλληψης. Τα οδοντιατρικά αρχεία που ανακατασκεύασε από μνήμης το 1945 ο Δρ. Hugo Blaschke αναγνώρισαν έναν από τους σκελετούς ως αυτόν του Μπόρμαν, ενώ ζημιά στην κλείδα συμφωνούσε με τις αναφορές των γιων του για αυτοκινητιστικό ατύχημα που είχε το 1939. Οι εγκληματολόγοι προσδιόρισαν ότι το μέγεθος του σκελετού και του κρανίου ήταν πανομοιότυπα με του Μπόρμαν. Ομοίως, ο δεύτερος σκελετός αποδόθηκε στον Stumpfegger, καθώς ήταν ίδιων διαστάσεων με αυτές που ήταν γνωστές πριν πεθάνει. Η αντιπαραβολή εικόνων των κρανίων τους με φωτογραφίες τους, ήταν απόλυτα ταυτόσημη. Στις αρχές του 1973 έγινε ανάπλαση των δύο κρανίων για την ταυτοποίηση των πτωμάτων. Την ίδια χρονιά αργότερα η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας ανακήρυξε τον Μπόρμαν επίσημα νεκρό. Στην οικογένειά του δεν δόθηκε η άδεια να αποτεφρωθεί η σορός, σε περίπτωση που θα χρειαζόταν περαιτέρω εξέταση.
Τα υπολείμματα αναγνωρίστηκαν με βεβαιότητα ως αυτά του Μπόρμαν το 1998, όταν οι γερμανικές αρχές διάταξαν γενετική εξέταση σε θραύσματα από το κρανίο. Οι εξετάσεις έγιναν από τον Wolfgang Eisenmenger, καθηγητή Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Το τεστ DNA από συγγενή του ταύτισε ότι το κρανίο ανήκε στο Μπόρμαν. Η σορός του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες σκορπίστηκαν στην Βαλτική στις 16 Αυγούστου 1999.
Σημείωση
Στο άρθρο αναφέρονται δύο άτομα με το όνομα Ρούντολφ Ες: Ο ένας, Rudolf Walter Richard Heß, ήταν προσωπικός φίλος και γραμματέας του Χίτλερ μέχρι το 1941. Ο άλλος, Rudolf Franz Ferdinand Höß, ήταν διοικητής του Στρατοπέδου του Άουσβιτς.
Πηγές
7. Tajemnice XX Wieku.
Bogusław Wołoszański 1996).
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανοί Ναζιστές πολιτικοί Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Γεράσιμος Αυγερόπουλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αγρίνιο. Πήρε μέρος στο Κίνημα στο Γουδί του 1909 και πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στο Μακεδονικό Μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και στην Εθνική Αντίσταση. Έκανε σπουδές στη Σχολή Υπαξιωματικών και κατά την αποφοίτησή του είχε το βαθμό του Ανθυπίλαρχου.
Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών με την ΕΔΑ για πρώτη φορά στις εκλογές του 1956 και μετά στις εκλογές του 1958. Επανεξελέγη με το Π.Α.Μ.Ε. στις εκλογές του 1961. Εξαιτίας της αντιστασιακής του δράσης αποστρατεύτηκε το 1948 και υπέστη διώξεις και φυλακίσεις μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο του 1946-49 και κατά την περίοδο της χούντας. Ειδικότερα, σε ηλικία 80 ετών φυλακίστηκε στη Γιούρα και το 1969 αποφυλακίστηκε και επιδόθηκε στον αγώνα κατά του καθεστώτος, μέσα από το ΚΚΕ.
Πέθανε στην Αθήνα το 1981 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί των τεθωρακισμένων
Σύμη (ναρκαλιευτικό)
Σύμη (Ναρκαλιευτικό) / Ν/Α 2190, Μ-211, 83
Πρώην ‘BYMS 2190’.
Στο ελληνικό Ναυτικό από το 1946 .Ιδίου τύπου πλοία 'Ιθάκη', ‘Ζάκυνθος ΙΙ’, ‘Κάλυμνος’, ‘Κεφαλληνία ΙΙ’, ‘Λευκάς’, ‘Παξοί’ και ‘Σύμη’. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του Εμφυλίου τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 1948 υποστήριξε στρατιωτικές επιχειρήσεις στον ΕΛΙΚΩΝΑ και στις 21 Ιανουαρίου 1949 με Κυβερνήτη τον έφεδρο Ανθυποπλοίαρχο Ν. Νομικό υποστήριξε αποφασιστικά τη φρουρά του Λεωνιδίου. Για δράση του απέσπασε τα συγχαρητήρια του Διοικητού Α’ Σώματος Στρατού – Σήμα Γ.Ε.Ν. 232310/1/1945 και εύφημο μνεία του Α.Σ.Δ. Πελοποννήσου. Από τη δύναμη του Στόλου διαγράφηκε το 1956.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
1-πεντίνιο
Το 1-πεντίνιο  (αγγλικά: 1-pentyne) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C5H8 και ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH2C≡CH. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκινίων.
Το χημικά καθαρό 1-πεντίνιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι εξαιρετικά εύφλεκτο υγρό.
Με απόσπαση υδραλογόνων
Με απόσπαση δύο ισοδυνάμων υδραλογόνου (HX) από 1,1-διαλοπεντάνιο, με χρήση υδροξειδίου του νατρίου (NaOH), παράγεται 1-πεντίνιο :
Με βρωμίωση και μετά απόσπαση υδροβρωμίου
Με βρωμίωση (Br2) 1-πεντενίου παράγεται αρχικά 1,2-διβρωμοπεντάνιο. Μετά, με απόσπαση δύο ισοδυνάμων υδροβρωμίου (HBr) από το τελευταίο με με την παρουσία ανθρακικού καλίου (K2CO3), σε υψηλές θερμοκρασίες:
Με απόσπαση αλογόνων
Με απόσπαση δύο ισοδυνάμων αλογόνου (X2) από 1,1,2,2-τετραλοπεντάνιο, με χρήση ψευδαργύρου (Zn), παράγεται 1-πεντίνιο :
Με προπυλίωση αιθινίου
Το αιθινικό νάτριο (HC≡CNa) μπορεί να προπυλιωθεί με 1-αλοπροπάνιο :
Ενυδάτωση
Με επίδραση θειικού οξέος (H2SO4) και στη συνέχεια νερού (Η2Ο, ενυδάτωση) σε 1-πεντίνιο, παρουσία ιόντων υδραργύρου (Hg2+), παράγεται 2-πεντανόνη (CH3CH2CH2COCH3) :
Προσθήκη υπαλογονώδους οξέος
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) 1-πεντίνιο παράγεται 1-αλο-2-πεντανόνη :
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2, αλογόνωση) σε 1-πεντίνιο έχουμε προσθήκη στον τριπλό δεσμό. Παράγεται αρχικά 1,2-διαλο-1-πεντένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια αλογόνου) 1,1,2,2-τετραλοπεντάνιο. :
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX, υδραλογόνωση) σε 1-πεντίνιο παράγεται αρχικά 2-αλο-1-πεντένιο,  και στη συνέχεια (με περίσσεια υδραλογόνου) 2,2-διαλοπεντάνιο. :
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου, HCN) (υδροκυάνωση) σε 1-πεντίνιο παράγεται προπυλαιθενονιτρίλιο:
Διυδροξυλίωση
Η διυδροξυλίωση 1-πεντινίου, αντιστοιχεί σε προσθήκη υπεροξειδίου του υδρογόνου (H2O2) και παράγει 1-υδροξυ-2-πεντανόνη :
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4). Π.χ.: 2. Επίδραση καρβοξυλικού οξέος (RCOOH) και υπεροξείδιου του υδρογόνου (H2O2):
Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγεται 2-οξοπεντανικό οξύ :
Προσθήκη αλκοολών
Με επίδραση αλκοόλης (ROH) σε 1-πεντίνιο παράγεται 2-αλκοξυ-1-πεντένιο :
Προσθήκη καρβονικών οξέων
Με επίδραση καρβοξυλικών οξέων (RCOOH) σε 1-πεντίνιο παράγεται καρβονικός προπυλοβινυλεστέρας :
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (Ο3, οζονόλυση) σε 1-πεντίνιο παράγεται αρχικά ασταθές οζονίδιο, που τελικά διασπάται σε 2-οξοπεντανάλη :
Σχηματισμός ακετυλιδίων
1. Με επίδραση μεταλλικού νατρίου σε 1-πεντίνιο παράγεται πεντινικό νάτριο (CH3CH2CH2C≡CNa) :
3. Με επίδραση ιόντων μονοσθενούς χαλκού (Cu+) και παρουσία αμμωνίας (NH3) παράγεται ένα κεραμιδί στερεό, ο πεντινικός χαλκός (CH3CH2CH2C≡CCu) :
Προσθήκη καρβενίων
Κατά την προσθήκη μεθυλενίου σε 1-πεντίνιο σχηματίζεται μείγμα από 1-εξίνιο, 4-μεθυλο-1-πεντίνιο, 3-μεθυλοπεντίνιο, 2-εξίνιο και 1-προπυλοκυκλοπροπένιο : 120x120εσ
120x120εσ
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αλκίνια Κατηγορία:C5
Καμήλα (λαϊκό δρώμενο)
thumb|right|400px| 6 Νοεμβρίου 2011: Το δρώμενο "Ντεβέ" στην [[Κομοτηνή]] Καμήλα ονομάζεται λαϊκό καρναβαλικό δρώμενο που συναντάται στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Το έθιμο συναντάται ήδη στη Στυρία του 18ου αιώνα και έκτοτε είναι γνωστό σε διάφορες παραλλαγές, ιδιαίτερα στις περιοχές της Βουλγαρίας και της Θράκης.
Θράκη
Στην περιοχή της Θράκης και συγκεκριμένα στην Ροδόπη την ημέρα της γιορτής (κατά την διάρκεια όλων των ημερών όπου κορυφώνεται ο εορτασμός το μπαϊραμιού ), ομάδες μουσουλμάνων ανδρών αναβιώνουν το έθιμο της καμήλας (οι μουσουλμάνοι το αποκαλούν ντεβέ - στα τούρκικα σημαίνει καμήλα, και οι ρομά το αποκαλούν Ντεβάβα). Στο έθιμο αυτό, άνδρες μεταμφιέζονται σε νύφη, γαμπρό και μαζί με τους συνοδούς, νταούλια και ζουρνάδες γυρνούν τις μουσουλμανικές συνοικίες (μαχαλάδες). Γυρνώντας από σπίτι σε σπίτι δέχονται κεράσματα και χρήματα τα οποία είτε τα προσφέρουν σε φτωχούς είτε τα χρησιμοποιούν για να προικίσουν νεαρές κοπέλες. Παλαιότερα στο δρώμενο υπήρχε καμήλα ή κάποιο ομοίωμα, τα τελευταία χρόνια γίνεται χωρίς την καμήλα ή με ομοίωμα καμήλας ή χρησιμοποιούνται άλογα. Στο τέλος της ημέρας, αργά το βράδυ, μετά την λήξη του δρώμενου στήνεται γλέντι.