cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Βίι (Γκόγκολ)
Υπόθεση
Την τρίτη και πιο τρομακτική νύχτα, στην εκκλησία εμφανίστηκε ένας τεράστιος αριθμός τεράτων, ακόμη περισσότερα από τη δεύτερη νύχτα και όλα τον έψαχναν, αλλά δεν τον έβλεπαν. Για να τον δουν, έφεραν τον Βίι  - ένα είδος νάνου με σιδερένιο πρόσωπο και βλέφαρα που έφθαναν στο έδαφος και που μπορούσε να δει τα πάντα. Για να μπορέσει ο Βίι να δει, οι δαίμονες έπρεπε να σηκώσουν τα βλέφαρά του.
Ο Χομά ένιωσε ότι δεν έπρεπε να κοιτάξει τον Βίι στα μάτια, αλλά δεν άντεξε και τον κοίταξε. Ο Βίι τον έδειξε αμέσως με το δάχτυλό του και οι δαίμονες του επιτέθηκαν. Ο Χομά Μπρουτ πέθανε την ώρα που λαλούσε ο τελευταίος κόκορας σημαίνοντας το ξημέρωμα. Τα κακά πνεύματα, όρμησαν να βγουν από την εκκλησία, αλλά δεν μπόρεσαν να φύγουν και παγιδεύτηκαν για πάντα μέσα, η εκκλησία τελικά κατακλύστηκε από αγριόχορτα και δέντρα και ερήμωσε.
Η ιστορία τελειώνει με τους δύο φίλους του Χομά να σχολιάζουν τον θάνατό του και πως ήταν η τύχη του στη ζωή να πεθάνει με τέτοιο τρόπο, συμφωνώντας ότι αν δεν είχε φοβηθεί, μπορεί να είχε επιβιώσει.
Ο Βίι
Ο Γκόγκολ έγραψε πολλές ιστορίες τρόμου, εν μέρει εμπνευσμένες από παλιούς λαϊκούς θρύλους της ουκρανικής λαογραφίας και εν μέρει από τη δική του πλούσια φαντασία. Αυτός είναι ένας λαϊκός μύθος σύμφωνα με τον συγγραφέα, ο οποίος περιγράφει τον Βίι ως ένα κολοσσιαίο ον, με βλέφαρα που κρέμονται στο έδαφος, είναι ο βασιλιάς των νάνων. Αλλά επειδή δεν βρέθηκαν ποτέ στοιχεία για έναν θρύλο με τον συγκεκριμένο Βίι, οι μελετητές υποθέτουν ότι ήταν αποκύημα της φαντασίας του Γκόγκολ. Πιθανότατα τον φαντάστηκε από έναν συνδυασμό δαιμονικών πλασμάτων των σλαβικών θρύλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουβέλες του Νικολάι Γκόγκολ
Λόρδος Αρθούρος Τζων Χένρι Σόμερσετ
Ο Λόρδος Αρθούρος Τζων Χένρι Σόμερσετ (12 Φεβρουαρίου 1780 – 18 Απριλίου 1816), Άγγλος πολιτικός ήταν έκτος γιος του Χένρι Σόμερσετ, 5ου δούκα του Μπωφόρ και της Ελισάβετ Μποσκγουεν. Εκπαιδεύτηκε στο Κολέγιο Όριελ της Οξφόρδης, πήρε Μπάρτσελορ τεχνών (1799) και Μάστερ τεχνών (1803) και διορίστηκε την ίδια χρονιά απεσταλμένος στο Μονμουθσάιρ και το Μπρέκονσαιρ. Ο Σόμερσετ διορίστηκε υπολοχαγός στο 7ο Σώμα Πεζικού (19 Μαΐου 1804). Τον Αύγουστο του 1805 ηττήθηκε στο Γκλόστερ αλλά τον Νοέμβριο επέστρεψε στο Κοινοβούλιο ως μέλος για το Μονμουθσάιρ και το Μπρέκονσαιρ και έγινε αντισυνταγματάρχης στις ίδιες περιοχές τον Δεκέμβριο. Διορίστηκε στις 26 Ιουνίου 1806 καπετάνιος στο 41ο Δυτικό Ινδικό Σύνταγμα και στις 2 Οκτωβρίου έγινε η ανταλλαγή του με 91ο Σώμα Πεζικού.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε (23 Ιουνίου 1808) την Ελισάβετ Μποσκγουεν (1793 - 2 Μαρτίου 1872), κόρη του Τζωρτζ Μποσκγουεν 3ου υποκόμη του Φάλμαουθ με την οποία απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Σόμερσετ
Σερντέν
Πρώιμες αναφορές
Η πρώτη καταγραφή για τους Σερντέν αναφέρεται στις Επιστολές της Αμάρνα τον 14ο αιώνα ανάμεσα στον Φαραώ Αμένωφις Γ΄ και τον βασιλιά της Βύβλου. Στις επιστολές αναφέρονται σαν άριστοι πειρατές και μισθοφόροι στους στρατούς των ηγεμόνων τους, τα στοιχεία αυτά δίνουν ωστόσο ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή. Την πρώτη βέβαιη καταγραφή για τους Σερντέν παρέχει ο Φαραώ Ραμσής Β΄ (1279 - 1213 π.Χ.) τον δεύτερο χρόνο της βασιλείας του (1278 π.Χ.), την χρονιά που τους συνέτριψε ενώ προσπαθούσαν να καταλάβουν και την Αίγυπτο. Ο Φαραώ μετά την μεγάλη του νίκη τους ενσωμάτωσε στον στρατό και στην βασιλική του φρουρά. Μια επιγραφή του Ραμσή Β΄ στην στήλη του στο Τάνις καταγράφει με θριαμβευτικό τρόπο την νίκη του απέναντι στους πειρατές που λεηλατούσαν τις Μεσογειακές ακτές στην χώρα του :
"οι άτακτοι Σερντέν έφτασαν με τα πλοία τους στις ακτές της θάλασσας μου, κανείς δεν μπορούσε να τους νικήσει"
Ο Φαραώ Ραμσής Β΄ μετά την νίκη του τους προσέλαβε στην προσωπική του φρουρά, είναι διακριτοί από τις πανοπλίες και τα κράνη τους με τα κέρατα. Είχαν σημαντική συμβολή στην νίκη των Αιγυπτίων απέναντι στους Χετταίους στην Μάχη του Καντές, αυτό φαίνεται στην επιγραφή που ο ίδιος ο Φαραώ υπερηφανεύεται ότι τους τοποθέτησε στην προσωπική του φρουρά. Σε λίγα χρόνια οι Λαοί της Θάλασσας επιτέθηκαν ξανά στην Αίγυπτο αλλά τους νίκησε ο γιος του Ραμσή Β΄ Μερνεφθά, αργότερα τους νίκησε οριστικά ο Φαραώ Ραμσής Γ΄ αλλά οι απώλειες του οδήγησαν σε εξασθένιση το Αιγυπτιακό βασίλειο. Το "Χρονικό της Αμενόπης" (γύρω στο 1100 π.Χ.) αναφέρει την παρουσία τους στην Χαναάν όπου τους μετέφερε ο Ραμσής Γ΄ όταν τους νίκησε, βρισκόντουσαν υπό Αιγυπτιακή κυριαρχία. Ο Ιταλός καθηγητής Ανατολικών Σπουδών Τζοβάνι Γκαρμπίνι αναγνωρίζει την περιοχή που εγκαταστάθηκαν οι Σερντέν, στην ίδια περιοχή ζούσε όπως αναφέρει η Αγία Γραφή η φυλή Ζαβουλών στο βόρειο Ισραήλ. Ο καθηγητής υποθέτει ότι ο Βιβλικός Σισάρας ήταν ένας στρατηγός με καταγωγή από τους Σερντέν, ζούσε στην Αρωσέθ που ταυτίζεται με την σημερινή Αχβάζ. Η θεωρία δεν έγινε καθολικά αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα.
Σύνδεση με τους Λαούς της Θάλασσας
Οι Σερντέν ήταν κορυφαίοι πειρατές, πρωταγωνιστές στις λεηλασίες των ακτών και την διακοπή του εμπορίου τον 13ο αιώνα. Η στήλη Τάνις Β΄ του Φαραώ Ραμσή Β΄ γράφει :
"Οι Σερντέν αυτά τα επαναστατικά μυαλά δεν μπορούσε κανείς να τα βάλει μαζί τους, κυριαρχούσαν στις θάλασσες, κατέστρεφαν όλους τους λαούς και λεηλατούσαν όλες τις ακτές, αλλά εγώ τους νίκησα και τους μετέφερα στην Αίγυπτο".
Πολλοί από τους Σερντέν μετά την ήττα τους υπηρέτησαν τον Φαραώ Ραμσή Β΄, αυτό φαίνεται από τα υβριδικά πλοία νέας τεχνολογίας που βρέθηκαν στον Αιγυπτιακό στόλο, τα ίδια πλοία φαίνονται στο Μεντινέτ Χαμπού που απεικονίζει την ναυμαχία ανάμεσα στους Αιγυπτίους και τους Λαούς της Θάλασσας. Ο Μίχαελ Γουντ βεβαιώνει ότι οι Σερντέν με τις επιδρομές τους είχαν σημαντική συμβολή στην κατάρρευση του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Στον πολιτισμό των Φιλισταίων βρέθηκαν πολλά στοιχεία που θυμίζουν καταγωγή από το Αιγαίο, από πολλούς έχει προταθεί η Κρήτη. Οι Σερντέν ωστόσο δεν προέρχονται από καμιά συγκεκριμένη περιοχή, η παρουσία τους σχετίζεται μόνο με τις επιδρομές των Λαών της Θάλασσας, στην Αίγυπτο είναι ορατή η παρουσία τους αλλά δεν κατάγονται από αυτήν. Δεν υπάρχει καμιά αναφορά στα κείμενα των Χετταίων που σχετίζεται με αυτούς, δεν ανήκαν στην σφαίρα επιρροής τους. Οι μεγάλες γλωσσικές ομοιότητες με άλλους λαούς όπως οι Σικελοί, οι Σαρδηνοί και οι Ετρούσκοι οδήγησαν τους ιστορικούς στο συμπέρασμα ότι κατάγονται από την δύση. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται με την εμφάνιση τους στην Παλαιστίνη μετά από την εποχή που βασίλευσε ο Ραμσής Γ΄.
Η Ανατολική θεωρία
Η Αγγλίδα αρχαιολόγος Πέγκι Γκύντο (1912–1994) αναφέρει ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την καταγωγή τους από την δύση, προτείνει σαν τόπο καταγωγής τους την Μικρά Ασία, απέναντι από την Χίο. Η Γκύντο συνεχίζει αναφέροντας ότι οι Σάρδεις γλωσσικά έχουν μεγάλη ομοιότητα με την Σαρδηνία, για αυτό υπάρχει σύγχυση για την καταγωγή τους. Η γνώμη που επικρατούσε για τις Σάρδεις ήταν ότι κατοικήθηκε σε ιστορικούς χρόνους. Οι τελευταίες αρχαιολογικές έρευνες απέδειξαν ωστόσο ότι η περιοχή ήταν πυκνοκατοικημένη στην Εποχή του Χαλκού, μετά την πείνα που έπληξε τους Χετταίους σύμφωνα με την Γκύντο ο πληθυσμός μετακινήθηκε ανατολικότερα στα παράλια του Αιγαίου, από εκεί πήγαν στην Σαρδηνία. Στην περιοχή δεν είχαν βρεθεί αρχαίοι ήρωες μέχρι την εποχή που έφτασαν οι Φοίνικες, πολλά στοιχεία της προϊστορίας της Σαρδηνίας έχουν συσχετιστεί με τους Φοίνικες. Ο Κυπριακός χαλκός δεν υπήρχε στα εργαλεία τους και ο πολιτισμός τους παρουσίασε κατακόρυφη άνοδο στις αρχές της 1ης χιλιετίας π.Χ., οι Φοίνικες έποικοι εισήγαγαν νέες θρησκευτικές πρακτικές όπως την λατρεία του νερού. Τα όπλα και οι πανοπλίες που βρέθηκαν στην Σαρδηνία όμοια με αυτά που χρησιμοποιούσαν οι Σερντέν χρονολογούνται πολλούς αιώνες μετά τις επιδρομές των Λαών της Θάλασσας και την ήττα τους από τον Ραμσή Γ΄. Το γεγονός ότι ένα από τα μέρη εγκατάστασης των Λαών της Θάλασσας ήταν η Σαρδηνία δείχνει ότι τα όπλα μεταφέρθηκαν στο νησί αργότερα στην νέα τους πατρίδα. Η μετακίνηση τους στην Σαρδηνία τον 9ο αιώνα π.Χ. συμπίπτει με άλλες ανατολικές φυλές όπως οι Ετρούσκοι και οι Φοίνικες, το γεγονός αυτό εξηγεί την ευρύτατη διάδοση στο νησί των όπλων των Σερντέν και των πανοπλιών τους.
Η βεβαιωμένη θεωρία της Σαρδηνίας
Η θεωρία της Γκύντο για καταγωγή των Σερντέν από την Ανατολή απορρίφθηκε καθολικά από σημαντικούς αρχαιολόγους όπως ο Αντόνιο Ταραμέλι, ο Μάσσιμο Παλλοττίνο και ο Βηρ Γκόρντον Τσάιλντ. Ο Τζοβάνι Ούγκας ταυτίζει ξεκάθαρα τους Σερντέν με τον Νουραγικό πολιτισμό, βρισκόταν σε ακμή σε ολόκληρη την Σαρδηνία την 2η χιλιετία π.Χ. Οι ανασκαφές στο Υπόγειο του Σαιντ-Ιροξί βρήκαν μπρούτζινα εργαλεία και κράνη με κέρατα που χρονολογούνται το 1600 π.Χ. Τα μπρούτζινα γλυπτά που βρέθηκαν στο νησί παριστάνουν στρατιώτες με στρογγυλές ασπίδες και κράνη με κέρατα, χρονολογούνται πολύ πριν το 1200 π.Χ. Τα ίδια αντικείμενα απεικονίζονται σε Μενίρ που βρέθηκαν στην Φιλίτοσα, στην νότια Κορσική. Ο Τζοβάνι Λίλιου σημειώνει ότι την εποχή που ξεκινούσαν οι επιδρομές των Σερντέν ο Νουραγικός πολιτισμός βρισκόταν στο αποκορύφωμα του. Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Ντριφς οι πολεμιστές συγκεντρώθηκαν στον κόλπο του Κάλιαρι και αποφάσισαν να αναζητήσουν καλύτερη τύχη στις πλούσιες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου. Στην αρχαία τοποθεσία της Κύπρου Πύλα-Κοκκινόκρεμος που σχετίζεται με τους Λαούς της Θάλασσας βρέθηκε Νουραγική κεραμική. Τα "Προιόντα της Σαρντάνα" που βρέθηκαν στην Σαρδηνία και την Κορσική εξετάστηκαν εκτενώς από το 2008 στο Πανεπιστήμιο της Γένοβας και στο Μεσογειακό Πανεπιστήμιο του Τάραντα. Η εξέταση αυτή οδήγησε σε ασφαλή συμπεράσματα για τους Σερντέν πέρα από την Φαραωνική Αίγυπτο. Ο Αιγυπτιολόγος Τζάκομο Καβιλιέρ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα προιόντα που βρέθηκαν στα δύο νησιά υποδηλώνουν έναν ευρύτερο Μεσογειακό πολιτισμό που βρισκόταν σε ακμή εκείνη την εποχή.
Ο Ιταλός αρχαιολόγος Σεμπαστιάνο Τούσα και ο Κάρλος Ρομπέρτο Ζορέα από το Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης επιβεβαιώνουν την συνταύτιση των Σερντέν με τον Νουραγικό πολιτισμό. Ο Κύπριος αρχαιολόγος Βάσος Καραγιώργης που βρήκε στο νησί του Νουραγική κεραμεική έγραψε για τον ρόλο που έπαιξε ο Νουραγικός πολιτισμός στην Συρία. Έχει βεβαιωθεί ότι πολλοί μετανάστες στην Ανατολική Μεσόγειο προέρχονταν από την Σαρδηνία, το νησί καταγράφεται ξεκάθαρα στον κατάλογο του Μεντινέτ Χαμπού. Οι Λαοί της Θάλασσας έζησαν κάποιο διάστημα και οργανώθηκαν στην Κρήτη εκεί ενώθηκαν με άλλους τοπικούς πειρατές. Ο Αντάμ Ζερτάλ τέλος σχετίζει την κεραμική της Νουραγικής Σαρδηνίας με την τοποθεσία Ελ-Αουάν στην Συρία
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Ιστορία της Σαρδηνίας Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος Κατηγορία:Εποχή του Ορείχαλκου Κατηγορία:Μυκηναϊκός πολιτισμός
Τζάο Τινγιανγκ
Ο Τζάο Τινγιανγκ (κινεζικά: 趙汀陽, πινγίν: Zhào Tīngyáng), γεννημένος το 1961 στο Γκουανγκντόνγκ της Κίνας είναι πολιτικός φιλόσοφος στον οποίο πιστώνεται ο εκσυγχρονισμός της αρχαίας κινεζικής αντίληψης της Tian-xia (Τιάν-σια).
Βιογραφία
Ο Τζάο Τινγιανγκ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Renmin της Κίνας και την Κινεζική Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών, όπου σήμερα είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας στην Κινεζική Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών και ανώτερος συνεργάτης του Ερευνητικού Ινστιτούτου Berggruen του Πανεπιστημίου του Πεκίνου. Ήταν επίσης διακεκριμένος συνεργάτης Pusey στο Ινστιτούτο Harvard-Yenching το 2013.
Τα έργα του αφορούν κυρίως τη μεταφιλοσοφία, την ηθική και την πολιτική φιλοσοφία.
Το 2005, δημοσίευσε Το Σύστημα Τιαν-σια: Μια εισαγωγή στη Φιλοσοφία ενός Παγκόσμιου Ιδρύματος.
Σύμφωνα με την ανασυγκρότηση του συστήματος tian-xia (όλοι/α-υπό τον ουρανό) από τον Τζάο, οι αρχαίες ελληνικές και κινεζικές παραδόσεις συναντιούνται αρμονικά, φέρνοντας αρμονία μεταξύ όλων των εθνών και των πολιτισμών. Ο κόσμος θα μπορούσε να βασιστεί σε δύο βασικές έννοιες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι φιλόσοφοι
Ελίνα Τζένγκο
H Ελίνα Τζένγκο (Elina Xhengo, γεννήθηκε 2 Σεπτεμβρίου 2002) είναι Ελληνίδα αλβανικής καταγωγής αθλήτρια του στίβου, η οποία διακρίνεται στο αγώνισμα του ακοντισμού και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2022. Θεωρείται ως ένα από τα ταλέντα του ελληνικού κλασικού αθλητισμού.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ελλάδα και μεγάλωσε στη Νέα Καλλικράτεια Χαλκιδικής. Οι γονείς της είναι Αλβανοί μετανάστες που ζουν πολλά χρόνια ήδη στην Ελλάδα. Επέλεξε να αγωνίζεται με τα χρώματα της Ελληνικής εθνικής ομάδας. Έλαβε τη Ελληνική υπηκοότητα στις 22 Ιουνίου 2018. Έχει δυο μεγαλύτερες αδερφές, που επίσης ασχολήθηκαν με τον στίβο. To 2021 ξεκίνησε να σπουδάζει στη Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Όσο ήταν μαθήτρια στο Δημοτικό Σχολείο, εντάχθηκε στον αθλητικό σύλλογο, Α.Σ. Κένταυρος Νέας Καλλικράτειας. Αρχικά ξεκίνησε να προπονείται στα αγωνίσματα του στίβου, και είχε ως καθοδηγητή - προπονητή τον Γιώργο Μποτσκαριώφ που την κατηύθυνε στο αγώνισμα του ακοντισμού.
Συμμετοχές και διακρίσεις
Το ταλέντο της Τζένγκο στον ακοντισμό άρχισε να διαφαίνεται το 2016. Τότε ήταν που πέτυχε την 1η πανελλήνια επίδοση, στη κατηγορία της (54,04 μ.).
Το 2018 έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Σχολικό Πρωτάθλημα που έγινε στο Μαρόκο. Τον ίδιο χρόνο αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 18 ετών (Κ18) στην Ουγγαρία, και εκεί κατέλαβε την 7η θέση. Εξασφάλισε έτσι μελλοντική συμμετοχή στους επερχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες των Νέων. Στη διοργάνωση των Ολυμπιακών, στην Αργεντινή (Μπουένος Άιρες), έλαβε την υψηλότερη διάκριση κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο (63,34 μ.). Έτσι, για τον Οκτώβριο του 2018, επελέγη ως η κορυφαία νέα αθλήτρια της Ευρώπης.
Τον Αύγουστο του 2020, σημείωσε επίδοση στα 63,96 μ., στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κ20. Η επίδοση αυτή θα αποτελούσε παγκόσμιο ρεκόρ Κ20, ευρωπαϊκό ρεκόρ Κ20, πανελλήνιο ρεκόρ Κ20 και την δεύτερη επίδοση όλων των εποχών στην Ελλάδα στις γυναίκες. Παράλληλα ήταν η έβδομη καλύτερη στον κόσμο εκείνη την χρονιά σε επίπεδο γυναικών. Ωστόσο, το ρεκόρ δεν της αναγνωρίστηκε από την Διεθνής Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) για γραφειοκρατικό λόγο, επειδή δεν έγινε έγκαιρα ο έλεγχος αντιντόπινγκ. Πάντως, ο ΣΕΓΑΣ αναφέρει κανονικά το ρεκόρ ως το πανελλήνιο ρεκόρ νεανίδων.
Στις 20 Αυγούστου 2022, η Τζένγκο με βολή στα 65,81 μέτρα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2022, που διεξήχθη στο Μόναχο. Πέτυχε ατομικό ρεκόρ, ενώ έγινε η νεότερη αθλήτρια που κατέκτησε τον τίτλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του ακοντισμού Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Έλληνες αλβανικής καταγωγής
Άγιος Ιωάννης Σούρπης Μαγνησίας
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Σούρπης, του δήμου Αλμυρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αλμυρού του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι ορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Μαγνησίας -από την πλευρά της Στερεάς Ελλάδας-. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές απολήξεις της Όθρυος -είναι το τελευταίο χωριό του επαρχιακού δρόμου από τη Βρύναινα προς το βουνό-, ακριβώς δίπλα στα όρια με τον νομό Φθιώτιδος και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 500. Απέχει 63 χλμ. περίπου ΝΔ. του Βόλου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 20,145 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1879 και προσαρτήθηκε στον δήμο Πτελεατών που, τότε, ανήκε στον νομό Φθιώτιδος & Φωκίδος. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Φθιώτιδος, το 1909 ξανά στον νομό Φθιώτιδος & Φωκίδος και το 1911 στον νομό Λαρίσης. Το 1942 υπήχθη οριστικά στον νομό Μαγνησίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Ιωάννη και προσαρτήθηκε στον δήμο Σούρπης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σούρπης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμυρού.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Μονή Γουβερνέτου
Η μονή Γουβερνέτου ή μονή της Κυρίας των Αγγέλων του Γουβερνέτου είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο ακρωτήρι Χανίων, στη δυτική Κρήτη. Απέχει 30 χιλιόμετρα από τα Χανιά και βρίσκεται σε ένα μικρό οροπέδιο κοντά στη Μονή Αγίας Τριάδας Τζαγκαρόλων. Η μονή ιδρύθηκε μεταξύ του 1537 και 1548. Η μονή υπέστη καταστροφές κατά τους οθωμανικούς χρόνους, και πυρπολήθηκε κατά τη διάρκεια της επανάσταση του 1821, αλλά συνέχισε να κατοικείται.
Η μονή έχει φρουριακό χαρακτήρα, με ορθογώνια κάτοψη και διέθετε πύργους σε γωνία (σήμερα σώζονται οι δύο). Το καθολικό της μονής είναι τρίκογχος ναός με τρούλο και διακονικό. Η πρόσοψη του ναού είναι επηρεασμένη από τον μανιερισμό και διαθέτει γλυπτές μορφάζουσες μορφές. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η μονή Καθολικού, η οποία σχετίζεται επίσης με τη λατρεία του Αγίου Ιωάννη του ερημίτη.
Πεντατονική κλίμακα
μικρογραφία|Ημιτονική πεντατονική κλίμακα [[Ντο (νότα)|ντο· σημειωτέον ότι η επανάληψη του ντο που απέχει μία οκτάβα από το βασικό ντο δεν συνεπάγεται συμπερίληψή του στην κλίμακα]] Η πεντατονική κλίμακα είναι μια μουσική κλίμακα που αποτελείται από πέντε νότες ανά οκτάβα, σε αντίθεση με την επτατονική κλίμακα, η οποία έχει επτά νότες ανά οκτάβα (επτατονικές είναι οι μείζονες και οι ελάσσονες κλίμακες). μικρογραφία|Ανημιτονική πεντατονική κλίμακα [[λα (νότα)· ομοίως εδώ, μόνο το βασικό λα συνιστά πάγιο στοιχείο της κλίμακας]]
Οι πεντατονικές κλίμακες αναπτύχθηκαν ανεξάρτητα από πολλούς αρχαίους πολιτισμούς και εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σε διάφορα μουσικά είδη μέχρι σήμερα. Υπάρχουν δύο τύποι πεντατονικών κλιμάκων, αυτές που περιλαμβάνουν ημιτόνια («ημιτονικές») και αυτές χωρίς («ανημιτονικές» ή «ανημίτονες»). μικρογραφία|350x350εσ|Χρήστη πεντατονικής κλίμακας στη σύνθεση του [[Μωρίς Ραβέλ Ma mère l'Oye III. «Laideronnette, Impératrice des Pagodes», μέτρα 9–13. ]]μικρογραφία|350x350εσ|Χρήση πεντατονικής κλίμακας στο έργο του [[Κλωντ Ντεμπυσσύ Voiles, Preludes, Βιβλίο I, αρ. 2, μέτρα 43–45. ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικές κλίμακες Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Άλμα Ντόιτσερ
Η  Άλμα Ντόιτσερ (Alma Elizabeth Deutscher, γέννηση τον Φεβρουάριο του 2005 στο Basingstoke) είναι Βρετανίδα συνθέτρια κλασικής μουσικής, πιανίστρια, βιολίστρια και θεωρείται παιδί θαύμα.
Συνέθεσε την πρώτη της σονάτα πιάνου σε ηλικία των έξι ετών και την πρώτη της όπερα Η σκούπα των ονείρων στην ηλικία των επτά. Στην ηλικία των εννέα συνέθεσε ένα κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα, το οποίο έκανε πρεμιέρα το 2015.
Σε ηλικία δέκα ετών ολοκλήρωσε την πρώτη της όπερα μεγάλου μήκους, την Σταχτοπούτα, η οποία είχε την ευρωπαϊκή της πρεμιέρα το 2016 στη Βιέννη υπό την αιγίδα του μαέστρου Ζούμπιν Μέτα και ένα χρόνο αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2017, την πρεμιέρα της στις ΗΠΑ στο Σαν Χοσέ, Καλιφόρνια. Στην ηλικία των 12, η Deutscher ολοκλήρωσε το πρώτο της κοντσέρτο πιάνου, το οποίο έκανε πρεμιέρα το 2017 στο Villach της Αυστρίας στο οποίο παρουσίασε επίσης το κοντσέρτο βιολιού της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες Κατηγορία:Βρετανοί Κατηγορία:Άγγλοι Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Παιδιά Κατηγορία:Συνθέτες κλασικής μουσικής
Κώστας Μεσολογγίτης
Ο Κώστας Μεσολογγίτης (γενν. Παλαιά Κοκκινιά 1938 - 2013) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός. Διακρινόταν για την πολύ καλή τεχνική κατάρτιση του και επίσης ήταν δυνατός στο ψηλό παιχνίδι. Με το τέλος της ποδοσφαιρικής καριέρας του ασχολήθηκε ως προπονητής.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Η αγάπη του για το ποδόσφαιρο φαινόταν από μικρή ηλικία. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις αλάνες του Πειραιά και το 1952 πήρε μεταγραφή στην Προοδευτική, όπου και έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 14 ετών. Αγωνιζόμενος με τη φανέλα της Προοδευτικής διακρίθηκε και το καλοκαίρι του 1956 έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό. Το καλοκαίρι του 1957 οι «ερυθρόλευκοι» αντιμετώπιζαν σε αγώνα κατάταξης του πρωταθλήματος τον Παναθηναϊκό και έπειτα από ισοπαλία στις δύο πρώτες αναμετρήσεις, οδηγήθηκαν σε τρίτη αναμέτρηση στην οποία με μοναδικό γκολ του Κώστα Μεσολογγίτη ο Ολυμπιακός πήρε τη νίκη, κατακτώντας και το πρωτάθλημα.
Στον Ολυμπιακό έμεινε μέχρι το 1959, όταν επέστρεψε ξανά στην Προοδευτική. Με τη φανέλα των «βυσσινί» αγωνίστηκε μέχρι και το 1964, όπου σταμάτησε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Προπονητική καριέρα
Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε ως προπονητής και πέρασε από τους πάγκους αρκετών ομάδων, διατελώντας επίσης προπονητής της Μικτής Ε.Π.Σ. Πειραιά. Μεταξύ άλλων εργάστηκε στους Ηρακλή Νικαίας, Ιωνικό Νικαίας, Σαρωνικού Αίγινας, Α.Ο. Κέρκυρας, της Α.Ε. Ορχομενού, του Α.Ο. Θήβα, της Καλαμάτας, του Ηρακλή Ψάχνων, της Κορίνθου, του Αργοναύτη, της Ζακύνθου, της Δόξας Πειραιά, του Π.Α.Σ. Πρέβεζα, του Πανασπροπυργιακού και πολλών άλλων ομάδων. Επίσης υπήρξε και γενικός αρχηγός της Προοδευτικής κατά τη δεκαετία του '80.
Αρδιαίοι
Οι Αρδιαίοι ήταν ένας σημαντικός βόρειος Ιλλυρικός λαός, ζούσαν σε μια πολύ εκτεταμένη περιοχή στη σημερινή βόρεια Αλβανία, το Μαυροβούνιο, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Επεκτείνονταν από την Κιντς στα βόρεια μέχρι τη Σκόδρα στα νοτιοανατολικά κατά μήκος του ποταμού Νερέτβα. Οι πρωτεύουσες του κράτους των Αρδιαίων ήταν τον 3ο αιώνα π.Χ. η Σκόδρα και η Ρίζων. Το βασίλειο των Αρδιαίων έγινε πανίσχυρο τόσο σε ξηρά όσο και σε θάλασσα υπό την ηγεσία του Άγρων της Ιλλυρίας, κατέλαβε τμήμα της Ηπείρου, την Κέρκυρα, την Επίδαμνο, το νησί Χβαρ και τοποθέτησε φρουρές. Οι Αρδιαίοι έγιναν οι πιο επικίνδυνοι εχθροί στη Ρώμη και η σημαντικότερη απειλή τους στην Αδριατική Θάλασσα, ακολούθησε τον 3ο - 2ο π.Χ. μια μεγάλη σειρά με πολέμους από τους Αρδιαίους και τους Λαβεάται απέναντι στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Ο Πολύβιος (203 π.Χ. - 120 π.Χ.) γράφει ότι τελικά υποτάχθηκαν στους Ρωμαίους (229 π.Χ.). Ο Τίτος Λίβιος στην Επιτομή γράφει ότι ο Ρωμαίος σύμβουλος Κουίντο Φούλβιο Φλάκκο υπέταξε μια εξέγερση Αρδιαίων στη Ρωμαϊκή Ιλλυρία (135 π.Χ.).
Στη βαθύτατη αρχαιότητα οι μεγαλύτεροι εχθροί τους ήταν για πολλούς αιώνες οι Αυταριάται. Ο Αππιανός (95-165) έγραψε ότι οι Αρδιαίοι καταστράφηκαν από τους Αυταριάται και σε αντίθεση με αυτούς είχαν ισχυρό ναυτικό. Οι Αρδιαίοι αναφέρονται σε όλες τις αρχαίες πηγές μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ. που σχετίζονταν με τους Ιλλυρικούς και τους Μακεδονικούς πολέμους, καταγράφονται σαν "Αρδιαίοι" ή "Ουαρδιαίοι" ή "Βαρδιαίοι" στη Λατινική γλώσσα. Το όνομα της φυλής τους στα Ιλλυρικά σχετίζεται στα Λατινικά με το πουλί Ερωδιός, πρόκειται για τη συνήθη πρακτική της αρχαίας Ιλλυρικής θρησκείας να θεοποιούν τα ζώα ειδικά τα πτηνά. Οι μαρτυρίες σχετικά με την ακριβή θέση των Αρδιαίων δημιουργούν μεγάλη σύγχυση, από τον 3ο αιώνα π.Χ. αναφέρονται σαν παράκτιος λαός αλλά παλιότερα ζούσαν στο εσωτερικό. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται με τους συνεχείς πολέμους που είχαν με τους Αυταριάτες για τον έλεγχο του αλατιού στις ορεινές πηγές, αν ζούσαν παραλιακά δεν θα είχαν ανάγκη το αλάτι. Η άφιξη των Αρδιαίων στην Αδριατική Θάλασσα πρέπει να έγινε στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ., από τότε ο Περίπλους του Ψευδοσκύλακα δεν τους καταγράφει στις Ιλλυρικές φυλές της ενδοχώρας. Την ίδια εποχή στην κατώτερη όχθη του Νερέτβα κατοικούσαν οι Μανιοί και στη μέση οι Αρδιαίοι. Η περιοχή που ζούσαν οι Αρδιαίοι και οι Αυταριάται σύμφωνα με τον Περίπλου εντοπίζεται στο σημερινό πάρκο Χουτόβο Μπλάτο, οι Αυταριάται ζούσαν στην άλλη πλευρά της λίμνης. Τον 2ο αιώνα π.Χ. οι Μανιοί εξαφανίστηκαν από τις ιστορικές πηγές, στην περιοχή τους κατοικούσαν από τότε ο Αρδιαίοι και οι Δαορσών, πολλές περιοχές των Αυταριάτων κατοικήθηκαν από τους Ναρήνσιους. Το όνομα της φυλής τους αποδεικνύει ότι κατείχαν πολλές περιοχές κατά μήκος του ποταμού Νερέτβα και εμφανίστηκαν μετά τη σταδιακή εξαφάνιση των Αυταριάτων. Τον 3ο αιώνα π.Χ. οι Αρδιαίοι απέκτησαν σημαντικό προβάδισμα καταλαμβάνοντας περιοχές των Αυταριάτων, απέκτησαν όλη την Αδριατική ακτή από την περιοχή που κατοικούσαν οι Δαορσών στο στόμιο του Νερέτβα μέχρι την περιοχή που ζούσαν οι Λαβεάται γύρω από τη λίμνη Σκόδρα. Εκείνη την εποχή πολύ πιθανό μετακίνησαν την πρωτεύουσα τους στη Ριζών, στο σημερινό Μαυροβούνιο. Σε Ρωμαϊκούς χρόνους κατέκτησαν όλη τη νότια Ιλλυρία, νοτιότερα της Σκόδρας στη σημερινή Αλβανία μέχρι τη Λισσό.
Ιστορία
Την περίοδο που επεκτάθηκε η πειρατεία στις ακτές τις Αδριατικής από τους Αρδιαίους και τις υπόλοιπες Ιλλυρικές φυλές οι Ρωμαίοι εκστράτευσαν εναντίον τους με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν οι Ιλλυρικοί πόλεμοι. Οι Ιλλυριοί είχαν τη φήμη ότι ήταν πολύ περισσότερο αλκοολικοί σε σχέση με τους Έλληνες. Οι Αρδιαίοι βρέθηκαν τα πρώτα χρόνια σε μάχες με τους Αυταριάται για την εκμετάλλευση των πηγών του αλατιού. Οι Αρδιαίοι σύντομα απέκτησαν μεγάλη στρατιωτική δύναμη, ιδιαίτερα γύρω στο 230 π.Χ. που κυβερνούσε ο βασιλιάς Άγρων, η χήρα του Τεύτα προσπάθησε να κερδίσει την ηγεσία στην Αδριατική αλλά απέτυχε χάρη στη Ρωμαϊκή παρέμβαση. Οι ιστορικοί γράφουν ότι ο Μακεδόνας βασιλιάς Δημήτριος Β΄ Αιτωλικός τον κάλεσε ως μισθοφόρο την εποχή που οι Αιτωλοί επιχειρούσαν να κυριεύσουν στη Μεδεών Ακαρνανίας. Ο αρχαίος ιστορικός Στράβων τους καταγράφει σαν μία από τις τρεις ισχυρότερες Ιλλυρικές φυλές μαζί με τους Αυταριάτες και τους Δάρδανους, όπως γράφει.
"Επειδή υπέφεραν από πειρατικές επιδρομές οι Ρωμαίοι τους ανάγκασαν να μεταφερθούν στο εσωτερικό και να καλλιεργήσουν την ενδοχώρα, η περιοχή ωστόσο ήταν άγονη δεν μπορούσαν να καλλιεργήσουν και κινδύνευσαν με αφανισμό. Πολλοί λαοί που ήταν πανίσχυροι στο παρελθόν όπως οι Γαλάτες Βόιοι, οι Ιλλυριοί Αυταριάται, Αρδιαίοι και Δάρδανοι, οι Θράκες Τριβαλλοί κινδύνευσαν με αφανισμό, είχαν εξαντληθεί με τους συνεχείς πολέμους, με τους Μακεδόνες στην αρχή και κατόπιν με τους Ρωμαίους".
Ο βασιλιάς Άγρων γιος του Πλευράτου που ανήκε στον βασιλικό οίκο των Αρδιαίων είχε μεγάλη υπεροχή τόσο σε ξηρά όσο και σε θάλασσα, σε τέτοιο βαθμό όσο κανένας άλλος βασιλιάς πριν από αυτόν.
Πηγές
Κατηγορία:Ιλλυρική Αλβανία Κατηγορία:Αρχαία φύλα στην Αλβανία Κατηγορία:Ιστορία της Δαλματίας Κατηγορία:Ιλλυρικές φυλές
Διμεθινδένη
Η διμεθινδένη, γνωστή με την εμπορική Fenistil, είναι αντιισταμινικό που χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία αλλεργιών και της φαγούρας. Χορηγείται από το στόμα ή μπορεί να χρησιμοποιηθεί τοπικά στο δέρμα. Όταν χρησιμοποιείται από το στόμα η δράση του αρχίζει μετά από 30 λεπτά και διαρκεί 8 με 10 ώρες.
Καταχωρήθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1958 και κυκλοφόρησε για ιατρική χρήση το 1960.
Σάμμα Ζαΐν
Η Σάμμα Ζαΐν (γεννηθείσα το 1959) είναι Ινδή διπλωμάτισσα. Υπηρετεί ως πρέσβειρα της Ινδίας στην Ελλάδα από τον Ιούνιο του 2017. Προηγουμένως, διετέλεσε πρέσβειρα της χώρας της στον Παναμά, την Κόστα Ρίκα και τη Νικαράγουα. Επίσης ήταν πρέσβειρα της Ινδίας στην Ακτή Ελεφαντοστού, τη Λιβερία, τη Σιέρα Λεόνε και τη Γουινέα από το 2008 έως το 2011. Ήταν επίσης αναπληρώτρια διευθύντρια της αποστολής στη Ρώμη, Πολιτική Σύμβουλος στις Ηνωμένες Πολιτείες και μέλος της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ινδίας στην ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Σάμμα Ζαΐν γεννήθηκε στο Τζαμού της πολιτείας Τζαμού και Κασμίρ. Κέρδισε πτυχίο της στις πολιτικές επιστήμες στο πανεπσιτήμιο του Τζαμού. Αποφοίτησε με διπλό μάστερ στη Φιλοσοφία και Πολιτική από το πανεπιστήμιο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού στο Νέο Δελχί.
Σταδιοδρομία
Η Ζαΐν ξεκίνησε να εργάζεται στην Ινδική Υπηρεσία Εξωτερικού το 1983. Πριν διοριστεί πρέσβειρα της Ινδίας στον Παναμά, ήταν επικεφαλής της διοικήσεως αντιτρομοκρατίας, επιβλέποντας όλα τα θέματα που σχετίζονταν με τη διπλωματία της αντιτρομοκρατίας, ενώ ήταν μέλος της Διοικήσεως Έρευνας και Σχεδιασμού στο Υπουργείο Εξωτερικών στο Νέο Δελχί. Η Ζαΐν ήταν επίσης γραμματέας στο Ινδικό Συμβούλιο Παγκόσμιων Υποθέσεων, τη παλαιότερη ινδική δεξαμενή σκέψης (θινκ τανκ) για την εξωτερική πολιτική.
Η Ζαΐν ήταν αναπληρώτρια επικεφαλής της αποστολής στην πρεσβεία της Ινδίας στη Ρώμη της Ιταλίας. Ήταν πρώτη γραμματέας της Ινδικής αντιπροσωπείας στην ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι και πολιτικός σύμβουλος στην πρεσβεία της Ινδίας στην Ουάσινγκτον από το 1997 έως το 2001. Ήταν επίσης υπεύθυνη για τις διμερείς πολιτικές και στρατηγικές σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ινδίας.
Από το 2003 έως το 2005 ήταν αναπληρώτρια επικεφαλής της αποστολής στην πρεσβεία της Ινδίας στη Μανίλα των Φιλιππινών. Πριν ήταν Διευθύντρια του Οργανισμού Περιφερειακής Συνεργασίας της Νότιας Ασίας με ευθύνη για την προώθηση της ινδικής ατζέντας πολιτικής στη Νότια Ασία, ενώ η Ζαΐν είχε διπλωματικές θέσεις στην Τουρκία και την Αργεντινή.
Το 2009 η Ζαΐν μίλησε στο Πανεπιστήμιο της Λιβερίας όπου της απονεμήθηκε τιμητικό πτυχίο. Μίλησε επίσης στους απόφοιτους του Βρετανικού Ινστιτούτου Διαχείρισης και Τεχνολογίας. Έχει ένα γιο, τον Ισάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί διπλωμάτες
Εμίλ Λοτεάνου
Ο Εμίλ Βλαντιμίροβιτς Λοτεάνου (6 Νοεμβρίου 1936 – 18 Απριλίου 2003) ήταν Σοβιετικός σκηνοθέτης, που γεννήθηκε στη σημερινή Μολδαβία. Μετακόμισε στη Μόσχα στα πρώτα χρόνια της ζωής του. Οι πιο γνωστές ταινίες του είναι οι Βιολιστές (Lăutarii), Οι τσιγγάνοι βρίσκονται κοντά στον Παράδεισο, Ατύχημα στο Κυνήγι και Άννα Πάβλοβα.
Βιογραφία
αριστερά|150x150εσ| 2004 σφραγίδα της Μολδαβίας αριστερά|243x243εσ| 1995 σφραγίδα της Μολδαβίας Ο Εμίλ Λοτεάνου γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1936 στο χωριό Κλοκούσνα της Βεσσαραβίας (τώρα περιφέρεια Όκνιτσα, Μολδαβία). Εκείνη την εποχή, η περιοχή ήταν μέρος της Μεγάλης Ρουμανίας. Η καταγωγή του Λοτεάνου (Loteanu) έχει ουκρανική προέλευση, το αρχικό όνομα ήταν Λοτόσκιι (Lototskii).
Οι πρόγονοι του πατέρα του ήταν από τη Μπουκοβίνα. Μετά την προσάρτηση της Βεσσαραβίας στη Σοβιετική Ένωση, μετακόμισαν στο Βουκουρέστι. Μετά το θάνατο του πατέρα του και την απώλεια της επαφής με τη μητέρα του, που είχε μετακομίσει στη Ρουμανία, έζησε την πρώτη του ζωή στους δρόμους, κοιμούμενος σε αποθήκες και ξενώνες. Μεταξύ 1953 και 1955, σπούδασε στη σχολή ηθοποιών του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας. Το 1962 αποφοίτησε από το Ινστιτούτο κινηματογράφου Γερασίμωφ (VGIK) (εργαστήριο Γκριγκόρι Ροσάλ και Y. Γκένικ).
Μεταξύ 1952 και 1954, εργάστηκε ως ηθοποιός στο Δραματικό Θέατρο Πούσκιν της Μόσχας. Από το 1962 έως το 1973, εργάστηκε ως σκηνοθέτης στο στούντιο Moldova-Film όπου έκανε το ντεμπούτο του στην αφηγηματική ταινία μεγάλου μήκους με την ηρωική και επαναστατική ταινία Περίμενέ μας το ξημέρωμα (1963). Το 1966, ο Λοτεάνου σκηνοθέτησε μια ταινία για τους Μολδαβούς βοσκούς με τίτλο Κόκκινα Λιβάδια. Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης από το έτος 1968. Στο κινηματογραφικό του ποίημα Lăutarii (1971), ο σκηνοθέτης απεικόνισε τη ζωή των λαϊκών μουσικών. Τη μουσική της ταινίας συνέθεσε ο Ευγένιος Ντόγκα και ήταν η αρχή για τη μακρόχρονη συνεργασία τους. Η ταινία κέρδισε το Χρυσό Κέλυφος στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν.
Από το 1973, ο Λοτεάνου εργάστηκε στο στούντιο Mosfilm. Οι κινηματογραφικές προσαρμογές του Μαξίμ Γκόρκι Οι τσιγγάνοι βρίσκονται κοντά στον Παράδεισο και του Αντόν Τσέχωφ Ατύχημα στο Κυνήγι και η βιογραφική ταινία Άννα Πάβλοβα, αφιερωμένη στη ζωή της μεγάλης Ρωσίδας μπαλαρίνας, του έφεραν μεγάλη δημοτικότητα. Το 1976, η ταινία Οι τσιγγάνοι βρίσκονται κοντά στον Παράδεισο κέρδισε το Grand Prix – το «Χρυσό Κέλυφος» – στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Σαν Σεμπαστιάν. Ένα βαλς του Ευγένιου Ντόγκα από την ταινία του 1978 Ατύχημα στο Κυνήγι έγινε παγκοσμίως γνωστό.
Ένας από τους παραγωγούς της ταινίας του 1983 Άννα Πάβλοβα ήταν ο Μάικλ Πάουελ. Η ταινία ήταν μια συμπαραγωγή μεταξύ της Βρετανίας και της Σοβιετικής Ένωσης και παρουσίαζε τον Αμερικανό σκηνοθέτη Μάρτιν Σκορσέζε σε έναν σύντομο ρόλο.
Το 1979, ο Λοτεάνου παντρεύτηκε την ηθοποιό Γκαλίνα Μπελιάγεβα, η οποία πρωταγωνίστησε στις ταινίες του Ατύχημα στο Κυνήγι και Άννα Πάβλοβα. Ο γάμος τους ήταν θυελλώδης και κράτησε πέντε χρόνια. Είχαν ένα παιδί.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, επέστρεψε στο "Moldova-Film" και εργάστηκε στη μολδαβική τηλεόραση, όπου έκανε μια κινηματογραφική μεταφορά του ποιήματος Luceafărul του Μιχαήλ Εμινέσκου. Μεταξύ 1987 και 1992, ήταν Πρόεδρος της Ένωσης Κινηματογραφιστών της Μολδαβίας. Δίδαξε μαθήματα για θεατρικούς ηθοποιούς στο Ινστιτούτο Τεχνών του Κισινάου.
Χρυσή επένδυση νεκρού (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. Π146)
Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό Π146 είναι χρυσή επένδυση νεκρού βρέφους που βρέθηκε στις Μυκήνες.
Εμίλ Λοτεάνου
Βιογραφία
Το 1998 ανέβασε στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, που φέρει το όνομα του Μ. Γκόρκι την παράσταση «Ανεπιφύλακτα δική σου, Αντόσα Τσεχόντε» βασισμένη στα έργα «Η Αρκούδα» και ο «Γάμος» του Τσέχοφ. Είναι συγγραφέας πολλών συλλογών ποιημάτων και διηγημάτων, σεναρίων ταινιών του. Είναι επίσης συγγραφέας ποίησης για την ταινία Το Όγδοο Θαύμα του Κόσμου (1981).
Χρυσή επένδυση νεκρού (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. Π146)
Περιγραφή
Δύο σύνολα πολλών μεμονωμένων χρυσών ελασμάτων, τα οποία κάλυπταν ολόκληρο το σώμα ενός βρέφους. Τα δύο σύνολα συνθέτουν την μπροστινή και όπισθεν όψη του βρεφικού σώματος αντίστοιχα. Στα αυτιά είναι κρεμασμένα κρικοειδή σκουλαρίκια. Ένας άλλος κρίκος είναι περασμένος στο αριστερό χέρι.
Εμίλ Λοτεάνου
Βιογραφία
Για δώδεκα χρόνια προσπαθούσε να βρει χρηματοδότηση για να κάνει ταινίες. Όταν ο Λοτεάνου βρήκε επιτέλους χρηματοδότηση για το κινηματογραφικό του έργο Yar, πέθανε, αφήνοντας το έργο ημιτελές. Πέθανε από καρκίνο στις 18 Απριλίου 2003 στη Μόσχα, σε ηλικία 66 ετών. Η Γκαλίνα Μπελιάγεβα και οι γιατροί του έκρυψαν τη διάγνωση. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Βαγκανκόφσκι στη Μόσχα. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Ο σκηνοθέτης Εμίλ Λοτεάνου ενώ εργαζόταν στην ταινία Lautarii, Moldova-film.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Σοβιετικοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Χρυσή επένδυση νεκρού (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. Π146)
Ιστορική τοποθέτηση
Είναι η μοναδική χρυσή επένδυση βρέφους που έχει βρεθεί. Χρονολογείται το 1600 π.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Τέχνεργα Κατηγορία:Μυκηναϊκή τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αργολίδα
Διάδημα (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. Π689)
Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό Π689 είναι χρυσό νεκρικό περιδέραιο που βρέθηκε στις Μυκήνες.
Περιγραφή
Αποτελείται από δέκα χρυσά ελάσματα, όλα σε σχήμα ζεύγους αντιθετικών αετών.
Ιστορική τοποθέτηση
Το περιδέραιο είναι πιθανόν σύμβολο εξουσίας. Κατατάσσεται στον 16ο αιώνα π.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Κοσμήματα (τέχνεργα) Κατηγορία:Μυκηναϊκή τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αργολίδα
Πίτερ Λανσάνι
Ο Χουάν Πέδρο Λανσάνι (ισπανικά: Juan Pedro Lanzani, γενν. 24 Αυγούστου, 1990) είναι Αργεντινός ηθοποιός, τραγουδιστής και πρώην μοντέλο. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τον ρόλο του στη τηλεοπτική σειρά Casi Angeles και ως μέλος της μπάντας Teen Angels.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1990 στο Μπελγκράνο, γειτονιά του Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Είναι γιος των Χουάν Λανσάνι και της Κλόντια Βάργκας. Έχει τρεις αδελφούς: τον Χουάν Πάμπλο Λανσάνι, τον Χουάν Μαρτίν Λανσάνι και τον Χουάν Μποτίστα Λανσάνι. Του άρεσε να παίζει rugby όπως τα αδέρφια και ο πατέρας του, ενώ ήταν μέλος στην ομάδα Asociación Alumni. Ωστόσο σταμάτησε το άθλημα εξαιτίας των καλλιτεχνικών του υποχρεώσεων.
Καριέρα
Το 2004, ξεκίνησε τη καριέρα του ως παιδί μοντέλο για την εταιρεία Mimo & Co. Το 2006, έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο ως ηθοποιός, παίζοντας στη σειρά του Telefe, «Chiquititas» σε παραγωγή της Κρις Μορένα. Από το 2007 έως το 2010 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Casi Angeles» στο ίδιο κανάλι και της ίδιας παραγωγής.
Το 2011 είχε ένα μικρό ρόλο στην σειρά «Cuando Me Sonreis». Το 2012 πρωταγωνίστησε στη σειρά «La Duena» και συμμετείχε στη σειρά «Dulce Amor».
Τη σεζόν 2013-14 συνεργάστηκε ξανά με τη παραγωγό Κρις Μορένα για τη σειρά «Aliados». To 2015 είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη ταινία «El Clan», η οποία ήταν βασισμένη στα αληθινά γεγονότα της εγκληματικής οικογένειας Puccio. Η ταινία είχε τεράστια επιτυχία και προβλήθηκε σε πολλές χώρες της Αμερικής και της Ευρώπης ενώ κατάφερε να παρουσιαστεί σε διεθνή φεστιβάλ και να αποσπάσει σημαντικά βραβεία. Παράλληλα, πρωταγωνίστησε στη θεατρική παράσταση «Equus», της οποίας ήταν και παραγωγός.
To 2016 πρωταγωνίστησε στη σειρά «La Leona», καθώς επίσης και στη ταινία «Los Ultimos».
Μουσική καριέρα
Το 2007 μαζί με τον ρόλο του στην σειρά «Casi Angeles» ήταν κι ένα από τα πέντε μέλη του συγκροτήματος Teen Angels. To συγκρότημα έκανε τεράστια επιτυχία. Επίσης έγιναν περιοδείες εντός Αργεντινής αλλά και σε Λατινική Αμερική, Ισπανία, Ιταλία και Ισραήλ. Το 2012 το συγκρότημα διαλύθηκε κάνοντας τη ταινία «Teen Angels: El Adios».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αργεντινοί τραγουδιστές
Βουρχάρδος της Αόστα
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ουμβέρτου Α΄ κόμη της Σαβοΐας & Αόστα και της Αουξίλια, η οποία ίσως καταγόταν από την Αόστα και μάλλον ήταν αδελφή του Ανσέλμου της Αόστα, επισκόπου το διάστημα 994-1025.
Συμμετείχε με τον πατέρα του στη διακυβέρνηση της κοιλάδας της Αόστα από το 1022, ίσως ως βοηθός του για να εξασφαλιστεί εκ των προτέρων ότι θα διαδεχθεί τον εκ μητρός θείο του επίσκοπο της Αόστα το 1025. Αναφέρεται ωw επίσκοπος της Αόστα το 1024 σε μία πράξη δωρεάς, μαζί με τον πατέρα του Ουμβέρτο Α΄. Το 1026 ο Μπούρχαρτ μετατέθηκε στην αρχιεπισκοπή της Λυών, που αποδεικνύει τον ισχυρισμό ότι ο Οίκος του είχε εξουσία στην περιοχή αυτή. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Ραούλ Γκάμπερ, που αναφέρει ότι ήταν ανιψιός του προκατόχου του Μπούρχαρτ Β΄ της Λυών στην καθέδρα της Λυών, πήρε το μέρος του Εύδη Β΄ κόμη του Μπλουά, στη διαμάχη για τη διαδοχή του θρόνου της Γερμανίας, ο οποίος είχε αντιτεθεί στον θείο του Κορράδο Β΄ των Σαλίων δούκα της Φραγκονίας. Oι δύο τους ηττήθηκαν το 1034 από τον Ουμβέρτο Α΄, που διοικούσε έναν στρατό του βασιλιά. Αιχμαλωτίστηκε και εκτοπίστηκε από τη Λυών από τον βασιλικό στρατό. Ελευθερώθηκε το 1039 από τον Ερρίκο Γ΄, γιο του βασιλιά Κορράδου Β΄, με τον όρο ότι θα αποσυρθεί στην επικράτεια του αββαείου του Σαιν Μωρίς και θα γίνει ηγούμενος της μονής του Αζέν (Agan).
Αναφέρεται ως τέτοιος για τελευταία φορά σε μία πράξη της 10ης Ιουλίου 1068. Ωστόσο ο κατάλογος τεθνεώτων αρχιερέων του Αγ. Ιωάννου της Λυών αναφέρει, ότι απεβίωσε στις 10 Ιουνίου 1046.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Μπεατρίς Οχανεσιάν
Η Βεατρίκη Οχανεσιάν (15 Μαρτίου 1927 – 17 Ιουλίου 2008) ήταν πιανίστρια Ιρακινής και Αρμενικής καταγωγής. Ήταν η πρώτη Ιρακινή πιανίστρια συναυλιών και η πρώτη Ιρακινή γυναίκα συνθέτρια.
Βιογραφία
Η Βεατρίκη Οχανεσιάν γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1927 στη Βαγδάτη. Έχει αρμενική καταγωγή. Οι γονείς της είχαν επιζήσει από την Αρμενική γενοκτονία. Ο πατέρας της εργαζόταν ως λογιστής σε μία εταιρεία πετρελαίου. Οι γονείς της ενθάρρυναν τη Βεατρίκη και τα άλλα αδέλφια της να ασχοληθούν με τη μουσική. Από μικρή ηλικία έδειξε το ταλέντο της στη μουσική. Στην ηλικία των δώδεκα ετών έδινε ρεσιτάλ σε εβδομαδιαία βάση στην εθνικό ραδιοφωνικό σταθμό στο Ιράκ. Τα αρχικά βήματα στη μουσική τα έκανε στο ινστιτούτο καλών τεχνών στο Ιράκ, όπου έλαβε έπαινο ως εξαιρετική πιανίστρια. Μετά την αποφοίτησή της προσκλήθηκε να βοηθήσει τον Ρουμάνο καθηγητή πιάνου Ζουλιέν Χερτζ (Julien Hertz). Με υποτροφία της Ιρακινής κυβέρνησης συνέχισε τις σπουδές της στη βασιλική ακαδημία μουσικής του Λονδίνου με καθηγητή τον Μαξ Πιρανί. Αφού δίδαξε μουσική για ένα διάστημα συνέχισε τις σπουδές της στο πιάνο στην μουσική σχολή Τζουιλιάρντ στη Νέα Υόρκη με υποτροφία Φούλμπραιτ. Η υποτροφία αυτή παρατάθηκε για ένα έτος ακόμα, επειδή δεν μπορούσε να επιστρέψει στη χώρα της λόγω της Ιρακινής επανάστασης το 1958. Το ντεμπούτο της το έκανε στην αίθουσα ρεσιτάλ Κάρνεγκι στη Νέα Υόρκη. Έπειτα έδωσε μία σειρά συναυλιών στις Η.Π.Α.. Όταν επέστρεψε στο Ιράκ τοποθετήθηκε διευθύντρια στο τμήμα πιάνου στο ινστιτούτο καλών τεχνών. Ήταν πιανίστρια από το 1961 στην εθνική συμφωνική ορχήστρα του Ιράκ, μία θέση που διατήρησε για πάνω από 30 χρόνια. Συμμετείχε σε σεμινάρια μουσικής στην Ιορδανία, το Λίβανο, την Αίγυπτο και το Ιράν. Κατά τα έτη 1969-1972 δίδαξε στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα και ταυτόχρονα στο κολέγιο Μακάλεστερ. Έπειτα δίδαξε για δύο έτη στη Γενεύη. Παράλληλα έδινε συναυλίες στην Ελβετία ως σολίστας πιάνου. Έδωσε πολλά κονσέρτα σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης, στις Σκανδιναβικές χώρες και στη Μέση Ανατολή. Με χορηγία του ινστιτούτου Γκαίτε έκανε πολλά ρεσιτάλ στη Γερμανία και τη Βιέννη. Δεν σκόπευε να γίνει συνθέτρια μέχρι την έναρξη του πολέμου Ιράν Ιράκ. Μετά το θάνατο των γονιών της μετακόμισε με την αδελφή της στη Μινεσότα το 1994, για να είναι με τον αδελφό της, που ήταν στις Η.Π.Α. από τη δεκαετία του 1950. Ήταν διευθύντρια εκπαίδευσης στο Σούμπερτ Κλαμπ στη Μινεσότα. Από το 1995 δίδασκε στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα και στο κολέγιο Μακάλεστερ και παράλληλα έδινε διάφορες συναυλίες. Συνθέσεις της έχουν εκτελεστεί στο ετήσιο διεθνές φεστιβάλ στη Βαβυλώνα. Θεωρείται εθνικός θησαυρός του Ιράκ. Άσκησε μεγάλη επιρροή στο Ιράκ όσον αφορά τη διάδοση της δυτικής κλασσικής μουσικής. Το υπουργείο πολιτισμού του Ιράκ έχει τιμήσει τη Βεατρίκη Οχανεσιάν σαν πρωτοπόρο γυναίκα σολίστα πιάνου. Είχε παίξει εκκλησιαστικό όργανο στις Αρμενικές εκκλησίες στο Λονδίνο, στη Βαγδάτη, στη Γενεύη και στο Σαιντ Πωλ στη Μινεσότα.
Το 2002 έγινε πολίτης των Η.Π.Α.. Πέθανε από καρκίνο στις 17 Ιουλίου 2008 στο Μπλούμινγκτον σε ηλικία 81 ετών. Η ιρακινή πρεσβεία στην Ουάσιγκτον κήρυξε μία επίσημη ημέρα πένθους για όλους τους Ιρακινούς.
Θέατρο του Κολόμβου
Το Θέατρου του Κολόμβου (ισπανικά: Teatro Colón) είναι κεντρική λυρική σκηνή στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Συγκαταλέγεται στις κορυφαίες λυρικές σκηνές στον κόσμο. Σύμφωνα με σχετική έρευνα του ειδικού της ακουστικής Λέο Μπερανέκ, το Θέατρο έχει την αίθουσα με την καλύτερη ακουστική για όπερα και τη δεύτερη καλύτερη για συναυλίες στον κόσμο.
Το σημερινό Θέατρο αντικατέστησε ένα άλλο, που άνοιξε το 1857. Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, εκκινήθηκαν οι διαδικασίες κατασκευής ενός νέου λυρικού θεάτρου, που εγκαινιάστηκε είκοσι χρόνια αργότερα, στις 25 Μαΐου 1908, με την όπερα Αΐντα του Τζουζέπε Βέρντι. Καθ' όλη τη διάρκεια του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, εταιρείες όπερας από όλον τον κόσμο επισκέπτονταν το Θέατρο, μεταβαίνονταν επίσης σε άλλες πόλεις, όπως το Μοντεβιδέο, το Ρίο ντε Τζανέιρο και το Σάο Πάολο. Μετά από αυτήν την πρώτη περίοδο διεθνούς επιτυχίας, το Θέατρο εισήλθε σε μια περίοδο παρακμής που οδήγησε στην απόφαση για εκτεταμένη ανακαίνισή του. Η ανακαίνιση διήρκεσε από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον Μάιο του 2010, οπότε άνοιξε εκ νέου, στις 24 Μαΐου 2010.
Πόδι πήλινου σκεύους με ψαράδες (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ.Π5782)
Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό Π5782 είναι όψιμο καλλιτέχνημα των Κυκλάδων που βρέθηκε κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές που διενήργησε η Βρετανική Σχολή Αθηνών στην Φυλακωπή Μήλου.
Θέατρο του Κολόμβου
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, στο Θέατρο του Κολόμβου εμφανίστηκαν οι κορυφαίες μορφές της όπερας, της λόγιας δυτικής μουσικής και του μπαλέτου, μεταξύ των οποίων οι Ρίχαρντ Στράους, Ιγκόρ Στραβίνσκι, Καμίγ Σαιν-Σανς, Αρτούρο Τοσκανίνι, Μαρία Κάλλας, Ενρίκο Καρούζο, Ρενάτα Τεμπάλντι, Λουτσιάνο Παβαρότι, Κίρι Τε Κανάουα, Μονσεράτ Καμπαγιέ, Άννα Πάβλοβα, Μάγια Πλιτσέσκαγια, Μαργκότ Φοντέιν, Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ, Άρον Κόπλαντ, Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, Λέοναρντ Μπερνστάιν, Μστισλάβ Ροστροπόβιτς, Ζούμπιν Μέτα, Γεχούντι Μενουχιν, Ρούντολφ Νουρέγιεφ, Μωρίς Μπεζάρ, Πλάθιντο Ντομίνγκο, Χοσέ Καρρέρας, Βικτόρια ντελς Άνχελς, Μάρτα Άργκεριτς, Άστορ Πιατσόλα. Τα τελευταία χρόνια, στο Θέατρο εμφανίστηκαν και καλλιτέχνες της ποπ όπως οι Κρις Κόρνελ, Σάρα Μπράιτμαν και Τζος Στόουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερα στην Αργεντινή Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αργεντινή
Πόδι πήλινου σκεύους με ψαράδες (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ.Π5782)
Περιγραφή
Το κεραμικό με γεωμετρικό σχήμα κυλίνδρου πιστεύεται ότι είναι τμήμα από το πόδι πήλινου σκεύους. Έχει χοντρά τοιχώματα και είναι κοίλο, ενώ φέρει ίχνη από χρώμα και στο εσωτερικό του. Εξωτερικά είναι διακοσμημένο με ζωγραφιά σε κόκκινο και μαύρο χρώμα πάνω σε λευκό φόντο, που εικονίζει μια πομπή ψαράδων. Οι τέσσερις ψαράδες είναι στραμμένοι προς τα δεξιά. Βηματίζουν και κρατούν στα χέρια τους από ένα ψάρι που κρέμεται από την ουρά. Διακρίνεται ένας από τους ψαράδες διότι κρατάει μόνο ένα ψάρι, ενώ με το άλλο χέρι του τακτοποιεί το ρούχο που φοράει. Είναι ντυμένοι με την χαρακτηριστική μυκηναϊκή ποδιά, ενώ και πάλι ξεχωρίζει ο ίδιος ψαράς, διότι η ποδιά του είναι περισσότερη διακοσμημένη από τις άλλες. Η κόμη τους είναι καλά περιποιημένη και πέφτει με μακρές κυματιστές μπούκλες στους ώμους. Τα ψάρια, αν και φαίνονται μικρά, έχουν κεφάλι από δελφίνι. Η ταινία κάτω από τα πόδια τους πιστεύεται ότι παριστάνει τα χαλίκια του ακρογιαλιού. Φύλλα κισσού διακοσμούν τα κενά ανάμεσα στις κεφαλές των ψαράδων. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ψαράδων είναι τα χέρια τους και το τεράστιο μάτι στο μέσο της παρειάς.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Το πήλινο πόδι θεωρείται ως η πιο αξιοσημείωτη αγγειογραφία σε κεραμικό του αρχαιολογικού χώρου της Φυλακωπής, του πιο σημαντικού οικισμού της εποχής του χαλκού στο Αιγαίο. Δεν είναι γνωστό σε τι χρησίμευε, αλλά πιστεύεται ότι ήταν το πόδι ενός βάζου, ίσως μιας λύχνου, η οποία γέμιζε με λάδι. Έναν παρόμοιο ψαρά συναντούμε σε ένα δακτυλίδι που φυλάσσεται στο Βρετανικό μουσείο, ενώ η πομπή θυμίζει τους πολεμιστές στον περίφημο κρατήρα από τις Μυκήνες. Ωστόσο η παράσταση ετούτη παραμένει μοναδική ανάμεσα στα έργα μυκηναϊκής τέχνης. Είναι εμπνευσμένη πιθανόν από τοιχογραφίες. Κατατάσσεται στην υστεροκυκλαδική περίοδο, του 16ου αιώνα π.Χ., και στην πρώιμη μυκηναϊκή σχολή. Η απόδοση των σωμάτων ομοιάζει με πολλά άλλα έργα μυκηναϊκής τέχνης, ιδιαίτερα με εικόνες που συναντούμε χαραγμένες σε χρυσά δακτυλίδια της ίδιας εποχής.
Πηγές
Κατηγορία:Τέχνεργα Κατηγορία:Αρχαία κυκλαδική τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Μήλο
Γεγονότα Μαΐου 2017
5 Μαΐου
(Al Jazeera)
7 Μαΐου
Καταστροφές και δυστυχήματα
29 Μαΐου
Ελλάδα
31 Μαΐου
05
Λόρδος Εδουάρδος Σόμερσετ
Στρατιωτικές επιτυχίες
Εισήλθε στην 15η Δραγωνική Λάμψη (1793) και έγινε καπετάνιος την επόμενη χρονιά, δέχτηκε πολλούς τίτλους μετά τις υπηρεσίες που είχε προσφέρει στον πρίγκιπα Φρειδερίκο της Υόρκης και του Όλμπανι στην Ολλανδική εκστρατεία (1799). Διορίστηκε Συνταγματάρχης (1800) και δέχτηκε την ηγεσία των 4ων Δραγόνων (1801). Έγινε μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων εκπροσωπώντας την Μονμάουθ (1799 - 1802), την Γκλόστερσαιρ (1803 - 1823 και 1830 - 1834) και την Κίρενκεστερ (1837 - 1842).