cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαλβαδόρ Λούρια
Κατοπινό έργο
Το 1959, κατέλαβε την έδρα της μικροβιολογίας στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT). Εκεί, μετέφερε το κέντρο βάρους της έρευνάς του από τους φάγους στις κυτταρικές μεμβράνες και βακτηριοσίνες. Το 1963 στο Ινστιτούτο Παστέρ στο Παρίσι, ανακάλυψε ότι οι βακτηριοσίνες θέτουν σε κίνδυνο τη λειτουργία των κυτταρικών μεμβρανών. Επιστρέφοντας στη Μασαχουσέτη, το εργαστήριό του ανακάλυψε ότι οι βακτηριοσίνες το επιτυγχάνουν αυτό τρυπώντας τη μεμβράνη και επιτρέποντας σε ιόντα να περνούν μέσα από αυτές και να καταστρέφουν την ηλεκτροχημική κλίση των κυττάρων. Το 1972, έγινε πρόεδρος του Κέντρου της έρευνας για τον καρκίνο του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης. Το τμήμα που ίδρυσε περιελάμβανε πολλούς μελλοντικούς νομπελίστες όπως ο Ντέιβιντ Μπάλτιμοουρ, ο Σουσούμου Τονεγκάουα, ο Φίλιπ Σαρπ  και ο Ρόμπερτ Χόρβιτζ.
Σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ο Λούρια ασχολήθηκε με τα κοινά. Μαζί με τον Λίνους Πάουλινγκ διαμαρτυρήθηκαν το 1957 για τις δοκιμές των πυρηνικών όπλων. Ήταν εναντίον του Πολέμου του Βιετνάμ και υποστηρικτής του συνδικαλισμού. Τη δεκαετία του 1970, αναμείχθηκε σε αντιπαραθέσεις για θέματά όπως η γενετική μηχανική, συνιστώντας μια συμβιβαστική θέση μέτριας εποπτείας και ρύθμισης και όχι την υπερβολική πλήρη απαγόρευση ή την πλήρη επιστημονική ελευθερία. Εξαιτίας της ανάμιξης του με τα κοινά, αποκλείστηκε από τη λήψη χρηματικής στήριξης από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας για ένα μικρό διάστημα το 1969.
Πέθανε στο Λέξινγκτον της Μασαχουσέτης από καρδιακή προσβολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί βιολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί βιολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί Κατηγορία:Μικροβιολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Σέρβια
Από τα Σέρβια η οδική διαδρομή, μέσω παλαιάς Καστανιάς ή Πλατανορρεύματος και Πιερίων, προς την Κατερίνη είναι 65 χλμ. Είναι η πλέον σύντομη και προσιτή διαδρομή από το Ν. Κοζάνης προς την Κατερίνη κατά την οποία ο ταξιδιώτης συναντάει όμορφα τοπία και φυσικές ομορφιές(π.χ Πολύρραχο).
Δήμος Σερβίων
Μετά την εφαρμογή του Νόμου "Καποδίστρια" από την 1η Ιανουαρίου 1999, ο Δήμος Σερβίων έγινε διευρυμένος και συμπεριλάμβανε τα περισσότερα Δημοτικά Διαμερίσματα που βρίσκονταν περιμετρικά (βόρεια και νότια) της τεχνητής λίμνης του Πολυφύτου. Την 1 Ιανουαρίου 2011 η κωμόπολη των Σερβίων έγινε η έδρα του Δήμου Σερβίων-Βελβεντού, του νέου δήμου που προέκυψε από τις συνενώσεις του Δήμου Σερβίων, Δήμου Βελβεντού, Δήμου Καμβουνίων και της Κοινότητας Λιβαδερού κατ' εφαρμογή του Νόμου Καλλικράτη. Από την 1 Σεπτεμβρίου 2019 ο Δήμος Σερβίων Βελβεντού, κατ εφαρμογή του Κλεισθένη, χωρίζεται σε δύο δήμους όπου προκύπτει ο Δήμος Σερβίων  και ο Δήμος Βελβεντού. Η έδρα του νέου δήμου είναι τα Σέρβια.
Χωροταξικά η μεγαλύτερη έκταση της τεχνητής λίμνης Πολυφύτου (περίπου 70%) βρίσκεται πλέον στην επικράτεια του Δήμου Σερβίων. Ως εκ τούτου, σωστά οι φορείς και οι κάτοικοι του Δήμου την αποκαλούν και «Τεχνητή λίμνη Πολυφύτου». Η λίμνη Πολυφύτου δημιουργήθηκε το 1974 όταν γέμισε η λεκάνη του ποταμού Αλιάκμονα κατά την κατασκευή του φράγματος «Πολυφύτου». Το εν λόγω φράγμα βρίσκεται πλησίον του ομώνυμου οικισμού «Πολύφυτος» στους πρόποδες των Πιερίων στην ανατολική πλευρά του Δήμου Σερβίων-Βελβεντού. Το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της ΔΕΗ (τρεις μονάδες των 125 ΜW) βρίσκεται επίσης κοντά στον εγκαταλειμμένο πλέον οικισμό του Πολυφύτου. Με τη δημιουργία της λίμνης κατασκευάστηκαν δύο μεγάλες γέφυρες η Υψηλή Γέφυρα Σερβίων με μήκος 1.372 μέτρα επί της Εθνικής οδού Κοζάνης-Λάρισας και η Γέφυρα Ρυμνίου δίπλα από τον ομώνυμο οικισμό.
μικρογραφία|αριστερά|Η [[γέφυρα λίμνης Πολυφύτου|Υψηλή Γέφυρα Σερβίων]]
Ο πληθυσμός του διευρυμένου Δήμου Σερβίων κατά την απογραφή 2001 ήταν 10.001 άτομα. Ο Δήμος Σερβίων είναι τρίτος σε πληθυσμό και πρώτος σε έκταση στο Νομό Κοζάνης. Στη νέα απογραφή του έτους 2011 ο πληθυσμός του Καλλικρατικού Δήμου Σερβίων-Βελβεντού βρέθηκε 20.256 άτομα. Αναλυτικά για κάθε δημοτική ενότητα ο πληθυσμός ανακοινώθηκε ως εξής: Δημοτική ενότητα Σερβίων 11.680, Δημοτική ενότητα Βελβεντού 4.022, Δημοτική ενότητα Καμβουνίων 2.961 και Δημοτική ενότητα Λιβαδερού 1.593 άτομα.
Όσον αφορά την εκπαίδευση, ο Δήμος Σερβίων έχει δύο κρατικούς παιδικούς σταθμούς, οκτώ νηπιαγωγεία, έξι δημοτικά σχολεία, ένα γυμνάσιο, ένα ενιαίο λύκειο και ένα επαγγελματικό λύκειο.
Ιστορία και ονομασία
μικρογραφία|Το Δημαρχείο του Δήμου Σερβίων Βελβεντού, σημαιοστολισμένο για την 25η Μαρτίου.
Η ονομασία των Σερβίων προήλθε από το λατινικό ρήμα «servo» που σημαίνει «φυλάττω, παρατηρώ», το οποίο ανταποκρίνεται στη γεωγραφία της περιοχής αφού για αιώνες -και κυρίως επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας- λόγω της θέσης του, ήταν ένα απόρθητο φρούριο που έλεγχε τις μοναδικές διόδους μεταξύ Δυτικής Μακεδονίας και Θεσσαλίας. Η πρώτη ονομασία των Σερβίων ήταν «Φυλακαί» επί Μακεδόνων (από το ρήμα «φυλάττω») και μέχρι τις αρχές του 2ου μ.Χ. αιώνα. Όταν όμως κατέλαβαν την πόλη οι Ρωμαίοι, τη μετέφρασαν στη δική τους γλώσσα ως «Σέρβια» (Servia) που σημαίνει «φυλακτήρια»/«παρατηρητήρια», όπως είπαμε παραπάνω από το λατινικό ρήμα servo = φυλάττω/παρατηρώ. Ο Ρωμαίος συγγραφέας Πλίνιος (23-79 μ.Χ.) μνημονεύει τους κατοίκους των Φυλακών αποκαλώντας τους «Φυλακήσιους». Το όνομα αυτό υπάρχει και σε επιγραφή που βρέθηκε στη Βέροια, η οποία έχει ως εξής: «Παρμενίων Γλαυκία Φυλακήσιος νικητής εν δολίχω.» Το πρώτο όνομα «Φυλακαί», όπως και το δεύτερο «Σέρβια», επί Μακεδόνων και Ρωμαίων αντίστοιχα είναι στον πληθυντικό και αυτό γιατί αναφέρεται στις δυο διόδους των Σερβίων και των στενών «Πόρτες». Τα Σέρβια βρίσκονται εκεί που συναντιούνται το Τιτάριο όρος με τα Καμβούνια.
Η επιστημονική γλωσσολογική έρευνα έχει στραφεί και προς σλαβικές λέξεις, λόγω εποικισμού της περιοχής από Σέρβους του Δούναβη τον 7ο αιώνα. Συγκεκριμένα, έχει υποστηριχθεί ότι το τοπωνύμιο Σέρβια προέρχεται από το σερβοκρ. sřb «Σέρβος», καθώς και η άποψη ότι συνδέεται με τη λέξη σέμπρα «συνεταιρισμός γεωργών» (< σέμπρος < σλαβ. sębr ). Εντούτοις, την αναγωγή στο εθνωνύμιο Σέρβος απέκρουε ο Κωνσταντίνος Άμαντος, ο οποίος υποστήριζε ότι ίσως πρόκειται για κύριο όνομα Σέρβιος, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι το εθνικό όνομα Σέρβος δεν απαντάται νωρίτερα από τον 9ο αιώνα. Ως εκ τούτου, η λατινική προέλευση του όρου θεωρείται πιο πιθανή.
Ως πόλη-κάστρο ιδρύθηκε από τον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ηράκλειο περί τα μέσα του 7ου αιώνα προκειμένου να εποικισθεί από Σέρβους που εκείνη την εποχή είχαν κατέβει από τις περιοχές του Δούναβη και του Σαύου. Μετά την αποχώρηση των Σέρβων η πόλη παρέμεινε ως βυζαντινό φρούριο. Τον 10ο αιώνα καταλήφθηκαν από τους Βουλγάρους αλλά γρήγορα όμως ανακαταλήφθηκε από τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο ο οποίος και γκρέμισε το φρούριο και τα τείχη τα οποία όμως ανοικοδομήθηκαν το 1257 μετά τη μάχη της Πελαγονίας. Μερικά τμήματα εκείνου του τείχους είναι το λεγόμενο «Κάστρο της Ωριάς» που σώζεται μέχρι σήμερα. Τον Οκτώβριο του 1256, ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρης, αυτοκράτορας της Νίκαιας, παντρεύει την κόρη του Μαρία με τον Νικηφόρο Άγγελο, γιο του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού. Ως γαμήλιο δώρο, του παραχωρούνται το Δυρράχιο και τα Σέρβια.
μικρογραφία|αριστερά|Η χιονισμένη εκκλησία της [[Αγία Κυριακή η Μεγαλομάρτυς|Αγίας Κυριακής, πολιούχος της πόλης των Σερβίων.]]
Τον 13ο αιώνα τα Σέρβια αποτελούσαν το όριο μεταξύ της Μεγαλοβλαχίας όπως λεγόταν τότε η Θεσσαλία και του Βασιλείου Θεσσαλονίκης των Φράγκων. Τον επόμενο αιώνα κατακτήθηκαν από τους Σέρβους του Κράλη Στέφανου Δούσαν και τον αμέσως επόμενο, 15ο αιώνα καταλήφθηκαν από τους Τούρκους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι κάτοικοι των Σερβίων συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Στις αρχές της επανάστασης, οι Τούρκοι εφάρμοσαν τακτικές τρομοκράτησης των κατοίκων της περιοχής για να μην ενωθούν με τους επαναστάτες του Ολύμπου και του Βερμίου - η περιοχή υφίστατο την επιθετικότητα αλβανικών ορδών και οθωμανών ατάκτων ήδη από την περίοδο της ανταρσίας του Αλή Πασά. Παρόλα αυτά, οι κάτοικοι της περιοχής περιέθαλψαν τους πρόσφυγες από τον Όλυμπο και το Βέρμιο και φρόντιζαν για τη φυγάδευσή τους σε ασφαλέστερα μέρη, με προτεργάτη τον επίσκοπο Κοζάνης Βενιαμίν. Επαναστάτες από την περιοχή Σερβίων συνέχισαν τον αγώνα τους στη Νότια Ελλάδα και συμμετείχαν στη στελέχωση της Μακεδονικής λεγεώνας και αργότερα του τακτικού Ελληνικού στρατού. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Σερβιώτης Ζήσης Σωτηρίου.
Σπουδαία ήταν η συνεισφορά των Σερβιωτών και στο Μακεδονικό Αγώνα, ο οποίος οδήγησε τελικά στην απελευθέρωση της πόλης στις 10 Οκτωβρίου του 1912 από τον Ελληνικό στρατό μετά τη νικηφόρα μάχη του Σαρανταπόρου. Μετά την νίκη του ελληνικού στρατού στην μάχη του Σαρανταπόρου στις 10 Οκτωβρίου 1912, οι Τούρκοι κατά την αποχώρηση τους, θανάτωσαν 117 εξέχοντες χριστιανούς από τα χωριά (Σέρβια ,Μεταξάς, Παλαιογράτσανο , Πλατανόρεμα κ.α.) - που είχαν συλλάβει προληπτικά μετά την απελευθέρωση της Ελασσόνας και είχαν φυλακίσει στις φυλακές των Σερβίων. Ακολούθησε η ταφή των δολοφονημένων Ελλήνων χριστιανών καθώς και η πυρπόληση των σπιτιών των ενόχων.
Αρχαιολογική έρευνα
Η περιοχή γύρω από τα Σέρβια φαίνεται να κατοικήθηκαν από τα Προϊστορικά χρόνια από τα οποία και σώζονται τάφοι, αγγεία, νεολιθικά εργαλεία. Το 1909 ο Wace ανακάλυψε τον προϊστορικό οικισμό των Σερβίων. Αργότερα έγιναν και άλλες ανασκαφές: το 1930 από τον Heurtley και την περίοδο 1971-73 από τις C. Ridley και κ. Ρωμιοπούλου που έφεραν στο φως σημαντικότατα ευρήματα. Έτσι τα Σέρβια πέρασαν στη διεθνή βιβλιογραφία ως μεμονωμένη θεσσαλική αποικία.
Η Χονδρογιάννη-Μετόκη αναφέρει ότι από το 1985 και μετά η έρευνα έφερε στο φως ένα μεγάλο αριθμό προϊστορικών θέσεων καθώς και λείψανα κατοίκησης ιστορικών χρόνων, που υποχρέωναν τους αρχαιολόγους να δούνε την περιοχή ως μία ενιαία ανεξάρτητη πλέον ενότητα. Οι θέσεις που έχουν εντοπισθεί καλύπτονται κατά το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τα νερά της Λίμνης Σερβίων και έρχονται στο φως μόνο με την μείωση της στάθμης του νερού, περιορίζοντας έτσι στο ελάχιστο τα περιθώρια της έρευνας. Κεραμική, γραπτή και μονόχρωμη, αλλά και πολλές άλλες κατηγορίες, λίθινα εργαλεία κατασκευασμένα με κρούση ή τριβή.
Αναφορές σε μεσαιωνικά κείμενα
Στα Σέρβια αναφέρεται μεγάλος αριθμός μεσαιωνικών κειμένων καθώς ήταν ακμαία βυζαντινή πόλη. Ανάμεσα τους κείμενο του Κωνσταντίνου του Πορφυρογένητου στα μέσα του 10ου αιώνα, Αναφορές του Αυτοκράτορα Ιωάννη Καντακουζηνό κ.α. Επίσης αναφέρονται και στο χρονικό του Μορέως
Σημαντικά γεγονότα στη διάρκεια των αιώνων
μικρογραφία|Μικρασιάτες πρόσφυγες από τα [[Βάτικα Κυζίκου στα Σέρβια.]]
Βυζαντινή πόλη-Κάστρο
thumb|230x230px|Η ακρόπολη των Σερβίων Η Βυζαντινή πόλη των Σερβίων είχε την Ακρόπολη, την Άνω Πόλη και την Κάτω Πόλη. Υπήρχαν δηλαδή τρία τείχη άμυνας για τους επιδρομείς, τα οποία προφύλασσαν ταυτόχρονα το στρατιωτικό διοικητή που ζούσε στην Ακρόπολη, τόσο από τους εξωτερικούς, όσο και από τους εσωτερικούς εχθρούς. Στην κάτω πόλη ζούσαν οι αγρότες και οι εργάτες, στην άνω πόλη διέμενε η μεσαία τάξη και στην Ακρόπολη ο Στρατιωτικός διοικητής, όπως αναφέρει ο Ιωάννης Καντακουζηνός: «Το δε τρίτον, άκρα ον, το άρχοντι ανείται».
Το Κάστρο των Σερβίων κτίστηκε μεταξύ (560-650 μ.Χ.), δηλαδή στα χρόνια του Ιουστινιανού ή του Ηρακλείου.
Η Ακρόπολη κάλυπτε 2,5 στρέμματα και σήμερα σώζονται -με μεγάλες φθορές- οι Πύργοι, που ξεπερνούσαν τα 20 μέτρα ύψος, μεγάλα τμήματα από τα τείχη και ίχνη κτισμάτων.
Η Άνω Πόλη κάλυπτε 20 στρέμματα. Σώζονται οι βάσεις πολλών κατοικιών και τα τείχη που την περιέβαλλαν, που είχαν σχήμα πολυγωνικό, με πύργους στρογγυλούς και ορθογώνιους που ακολουθούσαν την κλίση του λόφου.
Η Κάτω Πόλη κάλυπτε 75 στρέμματα. Σώζονται τείχη, τμήμα της κεντρικής υψηλής πύλης του Κάστρου, τμήματα υδραγωγείων, πολλά ερείπια και ίχνη σπιτιών και εκκλησιών. Τρεις μάλιστα εκκλησίες σώζονται σε αρκετά καλή κατάσταση με πολλές σπάνιες και θαυμάσιες τοιχογραφίες. Είναι η μεγάλη Βυζαντινή Βασιλική Εκκλησία (11ου αιώνα) που πιθανολογείται από τους ειδικούς ότι είναι του Αγίου Δημητρίου, η εκκλησία του Πρόδρομου Ιωάννη και το μοναστήρι των Αγίων Θεοδώρων, σκαρφαλωμένο σαν περιστεροφωλιά σε ένα άγριο και απόκρημνο βράχο, με φανταστική θέα.
Βυζαντινή Βασιλική Εκκλησία
μικρογραφία|Η Βασιλική του Αγίου Δημητρίου Είναι η μεγαλύτερη εκκλησία του βυζαντινού λόφου (21,50Χ11,70μ.) και είναι πιθανότατα αφιερωμένη στον Αγ. Δημήτριο. Σώζονται αρκετές τοιχογραφίες με πιο καθαρή από όλες του Αγ. Φλώρου. Το Ιερό της εκκλησίας έχει καταρρεύσει ολόκληρο και οι βανδαλισμοί στο μεγαλόπρεπο αυτό Βυζαντινό Μνημείο έχουν κάνει ανεπανόρθωτη ζημιά. Μερικές από τις τοιχογραφίες της όπως έχουν αναφέρει ο Ανδρέας Ξυγγόπουλος είναι
Η δε χρονολογία της Βασιλικής και των τοιχογραφιών πιθανότατα είναι από τον 11ο αιώνα. Βρίσκεται δε στη Βορειοδυτική γωνία της Κάτω πόλης και είναι ορθογώνιο επιμηκές κτίσμα που διαιρείται σε τρία κλίτη.
Ναός των Αγ. Θεοδώρων
Βρίσκεται βόρεια της Βασιλικής αλλά σε χαμηλότερο επίπεδο, πρόκειται για μοναστηριακό κτίσμα. Μικρή μονόκλιτη βασιλική με ξύλινη στέγη. Από οικοδομικά στοιχεία που έχει ο Ναός, είναι δυνατόν να χρονολογηθεί στον 11ο αιώνα. Η ζωγραφική των τοιχογραφιών του Ναού χρονολογούνται στο τέλος του 15ου αιώνα.
Ναός Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου
Βρίσκεται βορειανατολικά της βασιλικής, κοντά στο βόρειο τμήμα του εξωτερικού τείχους. Ο ναός είναι μικρή μονόκλιτη βασιλική με μια μόνο κεντρική αψίδα. Στο εσωτερικό του ναού, σώζονται αμυδρά υπολείμματα τοιχογραφιών. Το κτίσμα από αρχιτεκτονική άποψη ανήκει χρονολογικά στο 14ο αιώνα, διαπίστωση η οποία συνδυάζεται με τη χρονολόγηση των τοιχογραφιών στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Είναι ο καθολικός ναός μικρού μοναστηριού το οποίο δεν υφισταται σήμερα διασώζονται όμως μικρα τμήματα απο τον περίβολο.
Ναός Αγ. Αναργύρων
μικρογραφία|Ο ναός των Αγίων Αναργύρων Βρίσκεται έξω από τη βόρεια πλευρά του τείχους σε μικρή απόσταση από αυτό. Είναι κτισμένος ο ναός πάνω σε στενό βράχο. Η στενότητα του χώρου καθόρισε και τη μορφή του κτίσματος, είναι μικρή μονόκλιτη βασιλική, της οποίας το χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι δεν έχει καθόλου παράθυρα. Ο ναός εσωτερικά είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες, οι οποίες σύμφωνα με την επιγραφή ανήκουν χρονικά στα 1600μ.Χ.
Ασκηταριό του Αγίου Θεοδώρου
Δυτικά από τα Σέρβια, σε απόσταση 3 χιλιομέτρων και δεξιά του δρόμου, που οδηγεί προς την Ελασσόνα, σε μια τοποθεσία που ονομάζεται γουρουνοπάζαρο, βρίσκονται τα ερείπια ενός ασκηταριού, αφιερωμένου στον Άγιο Θεόδωρο. Είναι ένα στενό και επίμηκες σπήλαιο, εντός του οποίου σώζονται ίχνη τοιχογραφιών. Πολύ κοντά στο ασκητάριο διακρίνονται και λείψανα αρχαίου κτίσματος, του οποίου τα αρχιτεκτονικά μέλη είναι διασκορπισμένα.
Άγνωστες Βυζαντινές εκκλησίες
Απέναντι από το νέο εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου χτίστηκε το 1930 σε ανάμνηση του παλιού Βυζαντινού η περιοχή λέγεται Αη-Λιάς. Εκεί υπήρχε μια άλλη Βυζαντινή Εκκλησία που κάποια τμήματά της σωζόταν μέχρι πριν λίγα χρόνια.
Σήμερα δεν σώζεται σχεδόν τίποτα. Μόνο, εάν γνώριζε κανείς ακριβώς την περιοχή, μπορεί να εντοπίσει με μεγάλη και πάλι δυσκολία την θέση της. Αριστερά του μεγάλου φαραγγιού, κοντά στον περιπατητικό διάδρομο που οδηγεί από τη Δέσση στη μεγάλη Βυζαντινή Βασιλική Εκκλησία έχει εντοπιστεί μια μικρή εκκλησία που ήδη έχει σκεπαστεί από τους αρχαιολόγους. Δεν έγινε, όμως ακόμη γνωστό, σε ποιον Άγιο είναι αφιερωμένη.
Πολιτισμός και αθλητισμός
Ο «Μορφωτικός Όμιλος Σερβίων», είναι ο κύριος πολιτιστικός σύλλογος της πόλης, ο οποίος διοργανώνει ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών εκδηλώσεων κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Διευθύνει τη φιλαρμονική μπάντα της πόλης, ιδρυθείσα το 1928, και υποστηρίζει μαθήματα ζωγραφικής, χορού, χορωδίας και σκακιού για παιδιά και ενήλικες.
Η πόλη τον Σερβίων εκπροσωπείται στον αθλητισμό από τα εξής αθλητικά σωματεία: O αιωροπτερισμός έχει εξέχουσα θέση στην περιοχή καθώς διεξάγονται εθνικά πρωταθλήματα στη θέση Καστανιά. Επίσης, ο ποδηλατικός γύρος των Σερβίων διεξάγεται κάθε χρόνο, με ποδηλάτες από όλη τη χώρα να ολοκληρώνουν το γύρο της λίμνης του Πολυφύτου· η συνολική διαδρομή είναι περίπου 60 χλμ. σε υψόμετρο 1000 μ. Κωπηλασία και άλλα θαλάσσια αθλήματα γίνονται στη λίμνη υπό την εποπτεία του Ναυτικού Ομίλου Κοζάνης.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί έδρα της Δημοτικής Κοινότητας Σερβίων, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Σερβίων, του Δήμου Σερβίων-Βελβεντού, της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης, της Δυτικής Μακεδονίας.
1924
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1924 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Dio at Donington UK: Live 1983 & 1987
Dio at Donington UK: Live 1983 & 1987 είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2010 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Niji Entertainment Group".
Το πρώτο μέρος της συγκεκριμένης κυκλοφορίας περιλαμβάνει την εμφάνιση του συγκροτήματος στο φεστιβάλ "Monsters of Rock" του 1983, κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Holy Diver".
.al
.al είναι ο top-level domain κωδικός για την Αλβανία στο διαδίκτυο.
Dio at Donington UK: Live 1983 & 1987
Στο δεύτερο CD του "Dio at Donington UK: Live 1983 & 1987" βρίσκονται οι ηχογραφήσεις από το ίδιο φεστιβάλ, τέσσερα χρόνια αργότερα, όπου οι Dio εμφανίστηκαν σαν δεύτερο όνομα, κάτω μόνο από τους Bon Jovi.
.al
Παραπομπές
Κατηγορία:Επικοινωνίες στην Αλβανία Κατηγορία:Top-level domains
Dio at Donington UK: Live 1983 & 1987
Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος το οποίο ανέβηκε στη λίστα με τα πρώτα εκατό άλμπουμ των αμερικανικών τσαρτ μετά το "Lock Up the Wolves" του 1990.
.al
Παραπομπές
Toppdomän
Dio at Donington UK: Live 1983 & 1987
Τραγούδια
2. Straight Through the Heart (Dio, Bain) - 4:49
3. Children of the Sea (Dio, Butler, Iommi, Ward) - 6:15
4. Rainbow in the Dark (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 4:48
6. Drum solo (Appice) - 0:41
7. Stargazer (Blackmore, Dio) - 1:42
8. Guitar solo (Campbell) - 1:38
9. Heaven and Hell (Dio, Butler, Iommi, Ward) - 11:05
10. Man on the Silver Mountain (Blackmore, Dio) - 3:32
11. Starstruck (Blackmore, Dio) - 0:46
12. Man on the Silver Mountain (reprise) (Blackmore, Dio) - 2:29
CD 2, 1987
1. Dream Evil (Dio, Goldy) - 4:56
2. Neon Knights (Dio, Butler, Iommi, Ward) - 4:43
3. Naked in the Rain (Dio) - 7:28
4. Rock 'n' Roll Children (Dio) - 2:46
5. Long Live Rock and Roll (Blackmore, Dio) - 4:39
6. The Last in Line (Dio, Campbell, Bain) - 4:12
7. Children of the Sea (Dio, Butler, Iommi, Ward) - 1:22
8. Holy Diver (Dio) - 1:27
9. Heaven and Hell (Dio, Butler, Iommi, Ward) - 3:18
10. Man on the Silver Mountain (Blackmore, Dio) - 4:28
11. All the Fools Sailed Away (Dio, Goldy) - 4:23
12. The Last in Line (reprise) (Dio, Campbell, Bain) - 1:11
13. Rainbow in the Dark (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 5:11
Θέσεις τσαρτ
Dio at Donington UK: Live 1983 & 1987 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 9 Νοεμβρίου 2010
Μέλη των Dio
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "Dio at Donington UK: Live 1983 & 1987" είχε την εξής μορφή:
Εθνική Ελλάδας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U18
Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Αζερμπαϊτζάν
Η Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Αζερμπαϊτζάν (αζερικά: Azərbaycan Futbol Federasiyaları Assosiasiyası, AFFA) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο Αζερμπαϊτζάν. Υπό την αιγίδα της διοργανώνονται το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν και το Κύπελλο ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν, ενώ είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργεία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Αζερμπαϊτζάν. Εδρεύει στο Μπακού.
Χορηγοί
Οι εταιρείες που είναι χορηγοί της AFFA είναι οι εξής:
Λογότυπο
Το λογότυπο της Ομοσπονδίας αλλάζει κατά καιρούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες ανά χώρα Αζερμπαιτζαν
Εθνική Αλγερίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αλγερίας εκπροσωπεί την Αλγερία στο διεθνές ποδόσφαιρο. Ελέγχεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Αλγερίας (FAF). Έδρα της ομάδας είναι το Σταντ 5 Ζουλιέ 1962 (Stade 5 Juillet 1962) στο Αλγέρι.
Ιστορία
Έχει προκριθεί 4 φορές στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαρίου: 1982, 1986, 2010, 2014. Επιπρόσθετα, έχει κερδίσει δύο φορές το Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 1990 όταν φιλοξενούσε τη διοργάνωση και το 2019. Ψηλότερη θέση στην κατάταξη της FIFA ήταν η 19η μεταξύ Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου 2012.
Ονορέ-Γκαμπριέλ Ρικετί ντε Μιραμπώ
Ο Ονορέ-Γκαμπριέλ Ρικετί, κόμης ντε Μιραμπώ (Honoré Gabriel Riqueti, Compte de Mirabeau, 1749 - 1791), αποκαλούμενος Μιραμπώ, ήταν Γάλλος συγγραφέας και πολιτικός, από τις σπουδαιότερες μορφές στο πρώτο στάδιο της Γαλλικής επανάστασης του 1789.
Αν και μέλος της αριστοκρατίας, διακρίθηκε ως βουλευτής της Τρίτης Τάξης στη Συνέλευση των Γενικών Τάξεων. Επιτυχημένος ρήτορας, ήταν ο ηγέτης των μετριοπαθών μεταξύ των επαναστατών, ευνοώντας μια συνταγματική μοναρχία στα πρότυπα της Μεγάλης Βρετανίας. Όταν πέθανε (από φυσικά αίτια) ήταν ένας μεγάλος εθνικός ήρωας. Η μεταγενέστερη όμως ανακάλυψη ότι ήταν επ' αμοιβή μυστικοσύμβουλος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ από το 1790 προκάλεσε τη μεταθανάτια αποκαθήλωσή του.
Οι ιστορικοί έχουν διαφορετικές απόψεις για το το αν ήταν ένας μεγάλος ηγέτης ο οποίος σχεδόν έσωσε το έθνος από την Τρομοκρατία, ένας δημαγωγός χωρίς πολιτικές ή ηθικές αξίες ή ένας προδότης στην υπηρεσία του εχθρού.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μιραμπώ γεννήθηκε στο Μπινιόν, κοντά στο Νεμούρ, και ήταν πρωτότοκος γιος του οικονομολόγου Βικτόρ Ρικετί, μαρκησίου ντε Μιραμπώ, και της Μαρί-Ζενεβιέβ ντε Βασάν. Ήταν εκ γενετής χωλός. Όταν ήταν τριών ετών προσεβλήθη από ευλογιά που τού άφησε για πάντα σημάδια στο πρόσωπο. Είχε τεράστιο κεφάλι, τόσο που έλεγαν ότι ήταν υδροκέφαλος. Παρ' όλη του την ασχήμια όμως ήταν σαγηνευτικός και είχε μεγάλη επιτυχία στις γυναίκες.
Ο πατέρας του ήταν πολύ αυστηρός και ο μικρός Μιραμπώ πολύ απείθαρχος, έτσι οι σχέσεις τους ήταν πάντα τεταμένες. Σε ηλικία 15 χρόνων, ο πατέρας του τον έστειλε να σπουδάσει στο Παρίσι, κοντά σε έναν αυστηρό δάσκαλο-αββά. Στα 18 του, τον έστειλε να καταταχθεί στο ιππικό, ελπίζοντας ότι η στρατιωτική πειθαρχία θα τον διόρθωνε. Η έκλυτη συμπεριφορά του, ωστόσο, οδήγησε τον πατέρα του να τον φυλακίσει στο Ιλ ντε Ρε με γραπτή εντολή, που επέτρεπε φυλάκιση χωρίς δίκη. Απελευθερώθηκε το 1769 για να υπηρετήσει ως ανθυπολοχαγός στην Κορσική, όπου και διακρίθηκε.
Το 1772 νυμφεύθηκε μια πλούσια κληρονόμο και συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του, αλλά τα χρέη και η γενική συμπεριφορά του ώθησαν τον πατέρα του να τον στείλει πάλι αρκετές φορές στη φυλακή. Κατά τη διάρκεια μιας φυλάκισης πήρε άδεια για να επισκεφθεί την κοντινή πόλη Πονταρλιέ, όπου σχετίστηκε με τη Σοφί, νεαρή σύζυγο υπέργηρου κυρίου, και το έσκασαν στην Ελβετία και ύστερα στην Ολλανδία, όπου, το 1777, συνελήφθησαν. Στο Πονταρλιέ είχαν καταδικασθεί ερήμην, η Σοφία σε περιορισμό σε ένα μοναστήρι για μοιχεία και ο Μιραμπώ σε θάνατο για αποπλάνηση και απαγωγή. Γλίτωσε την εκτέλεση μπαίνοντας για μία ακόμη φορά στη φυλακή. Κατά τη διάρκεια της φυγής του, δημοσίευσε το Δοκίμιο για τον Δεσποτισμό (Essai sur le despotisme, 1776), όπου κατήγγειλε την αυθαιρεσία της βασιλικής εξουσίας.
Απαρνήθηκε την αριστοκρατική κοινωνία στην οποία ανήκε και έζησε τυχοδιωκτικά ως τα 40 του χρόνια: με σκάνδαλα, γνωριμίες και συγκρούσεις με εξέχουσες προσωπικότητες, μονομαχίες (κυρίως με απατημένους συζύγους), χαρτοπαιξία και κυρίως με χρέη. H σύζυγός του τον χώρισε, η Σοφί αυτοκτόνησε. Οι δραστηριότητές του απαιτούσαν πολλά ταξίδια: Λονδίνο, Βερολίνο, όπου είχε αναλάβει μυστική αποστολή. Αυτή την εποχή έγραψε μερικές πραγματείες, όπως Καταγγελία της τοκογλυφίας, Περί της πρωσικής ηγεμονίας επί του Φρειδερίκου του Μεγάλου, Μυστική ιστορία της Αυλής του Βερολίνου, που προκάλεσε σκάνδαλο, κ.α.
Η γαλλική επανάσταση
αριστερά|μικρογραφία|Άγαλμα του Μιραμπώ στο δικαστήριο της [[Αιξ-αν-Προβάνς]] Στη Γαλλία, την παραμονή της επανάστασης, η κατάσταση οδηγούνταν σε κρίση. Τα οικονομικά της χώρας βρίσκονταν σε δεινή κατάσταση, το έλλειμμα αυξανόταν επικίνδυνα. Η κακή διαχείριση, οι σπατάλες, το άνισο φορολογικό σύστημα, τα προνόμια των ευγενών, ουσιαστικά το «παλαιό καθεστώς», ήταν υπό αμφισβήτηση και κατάρρευση. Επίσης, η δυσαρέσκεια της αστικής τάξης, που κυριαρχούσε στην οικονομία αλλά δεν είχε δικαιώματα στην πολιτική, η φτώχεια και πείνα των αγροτών και του λαού, καθώς φυσικές καταστροφές είχαν καταστρέψει προηγούμενες σοδειές, αλλά και ο βαρύς χειμώνας του 1788 – 1789, δημιούργησαν μία εκρηκτική κατάσταση που ζητούσε εκτόνωση. Όταν ο υπουργός Οικονομικών πρότεινε φορολογικά μέτρα που έπλητταν τις προνομιούχες τάξεις των ευγενών και του κλήρου, αυτοί αντέδρασαν. Έτσι, συγκλήθηκε η Συνέλευση των Γενικών Τάξεων τον Μάιο του 1789, με σκοπό την εισαγωγή αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. Στις Γενικές Τάξεις αντιπροσωπεύονταν οι τρεις τάξεις της κοινωνίας της Γαλλίας: ο κλήρος, οι ευγενείς και οι πολίτες της τρίτης τάξης.
Ο Μιραμπώ έλπιζε να εκλεγεί αντιπρόσωπος των ευγενών της Προβηγκίας αλλά η τάξη του τον απέρριψε γιατί την τρόμαζε το παρελθόν του. Τότε, αν και απρόθυμα, στράφηκε προς την τρίτη τάξη και εκλέχθηκε αντιπρόσωπος του Αιξ. Οι πολιτικές του θέσεις ήταν κατά του δεσποτισμού και υπέρ της συνταγματικής μοναρχίας.
Από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1789 ο Μιραμπώ διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στον αγώνα της τρίτης τάξης απέναντι στους ευγενείς και τον κλήρο, και κυρίως στην ανακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης. Όταν ο Ανρί Εβράρ, στο όνομα του βασιλιά, διέταξε τους αντιπροσώπους της Εθνοσυνέλευσης να αποχωρήσουν, ο Μιραμπώ φέρεται ότι του απάντησε με την περίφημη φράση «Κύριε, πηγαίνετε να πείτε στο αφεντικό σας πώς βρισκόμαστε εδώ με τη βούληση του λαού, και πως δεν θα φύγουμε παρά με τη δύναμη των όπλων». Δεινός ρήτορας, σύντομα έγινε ένας από τους πιο δραστήριους ομιλητές της Εθνοσυνέλευσης.
Στις 9 Ιουλίου 1789, απευθύνθηκε στον βασιλιά για να του ζητήσει να αποσύρει τα στρατεύματα που είχαν μαζευτεί γύρω από το Παρίσι. Συμμετείχε επίσης στη σύνταξη του προοιμίου της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, γεγονός που τον κατέστησε δημοφιλή στον λαό. Μετά την άλωση της Βαστίλης στις 14 Ιουλίου, ο Μιραμπώ παρότρυνε τη Συνέλευση να απαιτήσει την απόλυση των υπουργών που είχαν προκαλέσει τις ταραχές.
Οι δολοπλοκίες με την Αυλή
Παρά το ότι ήταν μια από τις σπουδαιότερες μορφές της Εθνοσυνέλευσης, ο Μιραμπώ εμφανιζόταν χωρίς σταθερές πολιτικές θέσεις. Από τη μια, υποστήριζε την Επανάσταση και από την άλλη, φρόντιζε να μη δυσαρεστήσει την Αυλή. Όπως αποδείχθηκε αργότερα, είχε αποδεχθεί πρόταση του βασιλικού ζεύγους και είχε γίνει μυστικός σύμβουλός τους με ανταμοιβή την εξόφληση των χρεών του. Τον Μάιο 1790 κυκλοφόρησε φυλλάδιο με τίτλο Αποκάλυψη της προδοσίας του κόμη Μιραμπώ. Κατάφερε όμως να ανακτήσει την αίγλη του και προσπαθούσε συνεχώς αλλά χωρίς επιτυχία να καταλάβει υπουργική θέση. Αργότερα βρέθηκε σημείωμα με το οποίο συμβούλευε τον βασιλιά να φύγει από το Παρίσι, να εξασφαλίσει την υποστήριξη μικρού στρατού και να στηριχθεί στον πληθυσμό της επαρχίας. Όταν με τις παρεμβάσεις του στην Εθνοσυνέλευση υπερασπίστηκε τις θείες του βασιλιά που είχαν διαφύγει στη Νάπολη και όταν εξέφρασε την αντίθεσή του στον νόμο κατά των φυγάδων αριστοκρατών, δέχθηκε σκληρές πιέσεις από τους Ιακωβίνους για να δικαιολογήσει τη στάση του. Η θέση του έγινε ακόμη πιο δύσκολη καθώς οι εφημερίδες δημοσίευαν συνεχώς εναντίον του κατηγορίες για προδοσία.
Τον Ιανουάριο του 1791 ο Μιραμπώ εξελέγη επιτέλους πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης. Την ίδια εποχή, αρρώστησε.
Θάνατος
μικρογραφία|Το σπίτι όπου πέθανε ο Μιραμπώ στο Παρίσι Ο θάνατός του στις 2 Απριλίου του 1791 προκάλεσε μεγάλη θλίψη στο Παρίσι, όπου όλα τα θεάματα ακυρώθηκαν. Ο δρόμος όπου πέθανε, το έδαφος του οποίου είχε καλυφθεί με άχυρο κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του για να μην τον ενοχλεί ο θόρυβος, μετονομάστηκε σε οδό Μιραμπώ. Στις 4 Απριλίου, η Εθνοσυνέλευση ψήφισε τη μετατροπή της εκκλησίας της Αγίας Γενεβιέβης σε τόπο ταφής Επιφανών Γάλλων, το Πάνθεον. Μετά από θρησκευτική τελετή, η σορός του μεταφέρθηκε πάνδημα με μεγάλη λαμπρότητα στο Πάνθεον αλλά παρέμεινε εκεί μόνο μέχρι τον Σεπτέμβριο 1794, οπότε τα οστά του απομακρύνθηκαν από το Πάνθεον. Και να γιατί:
Τον Νοέμβριο του 1792, στα ανάκτορα του Κεραμεικού βρέθηκε μεταλλικό κιβώτιο που περιείχε έγγραφα που αποδείκνυαν ότι είχε μυστικές επαφές με τον βασιλιά και την Αυλή του καθ΄όλο το διάστημα της Επανάστασης. Ελπίζοντας να είναι υπουργός της συνταγματικής μοναρχίας, παρέσχε μυστικά συμβουλές και πληροφορίες. .
Παρά την έρευνα που διεξήχθη το 1889 για την εκατονταετηρίδα της Επανάστασης, τα οστά του δεν βρέθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Γάλλοι επαναστάτες
Καθετήρας
Τις περισσότερες φορές, ένας καθετήρας είναι ένας λεπτός, εύκαμπτος σωλήνας (μαλακός καθετήρας), αν και οι καθετήρες είναι διαθέσιμοι με διάφορα επίπεδα ευκαμψίας ανάλογα με την χρήση. Ένας καθετήρας που παραμένει στο σώμα αναφέρεται ως μόνιμος. Ένας καθετήρας, ο οποίος εισάγεται, παραμένει στο σώμα μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία (π.χ. αποστράγγιση ούρων) και μετά απομακρύνεται ονομάζεται διαλείπων καθετήρας. Ένας καθετήρας που τοποθετείται εξωτερικά του σώματος αναφέρεται ως εξωτερικός.
Οι καθετήρες μπορούν να εισαχθούν σε μια κοιλότητα του σώματος, αγωγό ή αγγείο, εγκέφαλο, δέρμα ή λιπώδη ιστό. Λειτουργικά, επιτρέπουν την αποστράγγιση, τη χορήγηση υγρών ή αερίων, την πρόσβαση με χειρουργικά όργανα και επίσης εκτελούν μια μεγάλη ποικιλία άλλων εργασιών ανάλογα με τον τύπο του καθετήρα. Ειδικοί τύποι καθετήρων χρησιμοποιούνται σε προκλινικές ή κλινικές μελέτες για τη δειγματοληψία λιπόφιλων και υδρόφιλων ενώσεων, συνδεδεμένων και μη συνδεδεμένων με πρωτεΐνες φαρμάκων, νευροδιαβιβαστών, πεπτιδίων και πρωτεϊνών, αντισωμάτων,   νανοσωματιδίων και νανοφορέων, ενζύμων και κυστιδίων.
Χρήσεις
μικρογραφία|Ουροκαθετήρας μιας χρήσης 40 εκ. Η τοποθέτηση ενός καθετήρα σε ένα συγκεκριμένο μέρος του σώματος μπορεί να επιτρέψει:
Υλικά
Για την κατασκευή καθετήρων χρησιμοποιούνται διάφορα πολυμερή, συμπεριλαμβανομένου του καουτσούκ σιλικόνης, του νάιλον, της πολυουρεθάνης, του τετραφθαλικού πολυαιθυλενίου (PET), του λατέξ και των θερμοπλαστικών ελαστομερών. Η σιλικόνη είναι μία από τις πιο κοινές επιλογές εμφύτευσης επειδή είναι αδρανής και μη αντιδραστική στα σωματικά υγρά και σε μια σειρά ιατρικών υγρών με τα οποία μπορεί να έρθει σε επαφή. Από την άλλη πλευρά, το πολυμερές είναι αδύναμο μηχανικά και έχουν συμβεί σοβαρά σπασίματα στους καθετήρες. Γι' αυτό το λόγο, για παράδειγμα, η σιλικόνη χρησιμοποιείται στους καθετήρες Φόλεϊ, όπου έχουν αναφερθεί σπασίματα που συχνά απαιτούσαν χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του άκρου που είχε απομείνει στην ουροδόχο κύστη.
421 Τσορινγκία
Η Τσορινγκία (Zähringia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,78. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τον Οίκο των Τσόρινγκεν (Zähringen).
Καθετήρας
Υλικά
Τα πολυϊμίδια χρησιμοποιούνται για την κατασκευή αγγειακών καθετήρων όταν εισάγονται σε μικρά αγγεία στο λαιμό, στο κεφάλι και στον εγκέφαλο.
421 Τσορινγκία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Οι διαστάσεις της Τσορινγκίας εκτιμώνται σε 11 ως 24 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS). Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Τσορινγκία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 30 λεπτά.
Κύπελλο Βραζιλίας ποδοσφαίρου ανδρών 1990
Το  Κύπελλο Βραζιλίας ποδοσφαίρου ανδρών 1990 ήταν η πρώτη διοργάνωση του Κυπέλλου Βραζιλίας. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 19 Ιουνίου 1990 και τελείωσε στις 7 Νοεμβρίου 1990. Νικήτρια ήταν η Φλαμένγκο.
Καθετήρας
Υλικά
Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι καθετήρων για την ουροδόχο κύστη. Ένας τυπικός σύγχρονος διαλείπων καθετήρας είναι κατασκευασμένος από πολυουρεθάνη και διατίθεται σε διαφορετικά μήκη και μεγέθη για άνδρες, γυναίκες και παιδιά.
421 Τσορινγκία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσορινγκια
Φωτοαγωγιμότητα
Με τον όρο φωτοαγωγιμότητα χαρακτηρίζεται η οποιαδήποτε αύξηση ηλεκτρικής αγωγιμότητας ενός ημιαγωγού, ως συνέπεια της έκθεσής του σε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, όπως είναι το φως.
Καθετήρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιατρικές συσκευές
Κύπελλο Βραζιλίας ποδοσφαίρου ανδρών 1990
Σύστημα διεξαγωγής
Στη διοργάνωση αγωνίστηκαν 32 ομάδες οι οποίες αγωνίστηκαν σε νοκ-άουτ φάσεις διπλών αγώνων. Ίσχυε ο κάνονας των εκτός έδρας γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπελλο Βραζιλίας ποδοσφαίρου ανδρών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1990
Φωτοαγωγιμότητα
Η φωτοαγωγιμότητα αναφέρεται σε τρεις τύπους: Ενδογενής, Εξωγενής και Φωτοβολταϊκή αγωγιμότητα
Ενδογενής φωτοαγωγιμότητα
Η Ενδογενής φωτοαγωγιμότητα εμφανίζεται κυρίως στις περιπτώσεις των ενδογενών ημιαγωγών, που δεν περιέχουν δηλαδή προσμίξεις π.χ. γερμανίου ή πυριτίου, όταν κάποιο φωτόνιο προκαλεί μετάπτωση ενός ηλεκτρονίου από τη ζώνη σθένους στη ζώνη αγωγιμότητας μέσω μιας ταυτόχρονα δημιουργούμενης "τρύπας" (κενό θέσης ηλεκτρονίου) στην ενδιάμεση "απαγορευμένη ζώνη". Συνεπώς στο τύπο της ενδογενούς φωτοαγωγιμότητας ενός υλικού κύριοι παράγοντες δημιουργίας της είναι τόσο τα ελεύθερα ηλεκτρόνια όσο και οι δημιουργούμενες τρύπες.
Εξωγενής φωτοαγωγιμότητα
Η δε Εξωγενής φωτοαγωγιμότητα παρατηρείται στους ημιαγωγούς που φέρουν προσμίξεις έτσι ώστε να κατέχουν θέση δότου ή δέκτου ηλεκτρονίων μέσα στην απαγορευμένη ζώνη όπως είναι οι ημιαγωγοί τύπου n και τύπου p αντίστοιχα.
Επειδή στη πράξη η αγωγιμότητα αναφέρεται σε ημιαγωγούς λέγεται αντίστοιχα ενδογενής φωτοημιαγωγιμότητα και εξωγενής ομοίως. Έτσι ο μηχανισμός της εξωγενούς φωτοημιαγωγιμότητας είναι ανάλογος της ενδογενούς με τη διαφορά ότι για τη πραγματοποίησή της η ενέργεια που απαιτείται να έχει το φωτόνιο μπορεί να είναι και λίγο μικρότερη.
Φωτοβολταϊκή αγωγιμότητα
Ανεξάρτητα από τους παραπάνω δύο τύπους φωτοαγωγιμότητας, η φωτοβολταϊκή αγωγιμότητα βασίζεται στο φωτοβολταϊκό φαινόμενο που παρουσιάζουν κάποια στοιχεία καλούμενα φωτοβολταϊκά με συνέπεια να μην απαιτεί επίδραση εξωτερικής διαφοράς δυναμικού, σε αντίθεση προς τις άλλες δύο προηγούμενες που θεωρείται αναγκαία, έστω και ορισμένη.
Κατηγορία:Φυσική συμπυκ [[Κατηγορία:Ηλεκτρικά φαινόμενα Κατηγορία:Οπτική
Διελκυστίνδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 στο Σαιντ Λούις διεξήχθη ένα αγώνισμα διελκυστίνδας ανδρών. Διοργανώθηκε το διήμερο 31 Αυγούστου - 1 Σεπτεμβρίου 1904 στο Φράνσις Φιλντ. Στους αγώνες έλαβαν μέρος συνολικά 30 αθλητές από τρεις χώρες, χωρισμένες σε έξι ομάδες των πέντε αθλητών.
Συμμετέχουσες χώρες
Οι τρεις χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):
Σύνοψη αγωνίσματος
300px|μικρογραφία|δεξιά|Στιγμιότυπο από το αγώνισμα κατά τη διάρκεια των [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1904|Αγώνων του 1904.]]
Στους προημιτελικούς που διεξήχθησαν στις 31 Αυγούστου 1904, η Μιλγουόκι Αθλέτικ Κλαμπ απέκλεισε τους Μπόερς από τη Νότια Αφρική και η ομάδα Σαιντ Λούις 1 τον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο από την Ελλάδα. Οι ομάδες Νιου Γιορκ Αθλέτικ Κλαμπ και Σαιντ Λούις 2 πέρασαν άνευ αγώνα στα ημιτελικά. Εκεί, η Νιου Γιορκ Αθλέτικ Κλαμπ νίκησε τη Σαιντ Λούις 2 και την επόμενη ημέρα (1 Σεπτεμβρίου), η Μιλγουόκι Αθλέτικ Κλαμπ απέκλεισε τη Σαιντ Λούις 1.
Στον τελικό του αγωνίσματος, η Μιλγουόκι Αθλέτικ Κλαμπ νίκησε τη Νιου Γιορκ Αθλέτικ Κλαμπ και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Παράλληλα, οι δύο ηττημένοι των ημιτελικών αγωνίστηκαν μεταξύ τους, με τον νικητή (Σαιντ Λούις 1) να έχει το δικαίωμα για έναν επιπλέον αγώνα με τον ηττημένο του τελικού (Νιου Γιορκ Αθλέτικ Κλαμπ), με έπαθλο το ασημένιο μετάλλιο. Η Νιου Γιορκ Αθλέτικ Κλαμπ δεν εμφανίστηκε στον εν λόγω αγώνα, με αποτέλεσμα το ασημένιο μετάλλιο να απονεμηθεί τελικά στη Σαιντ Λούις 1 και το χάλκινο στη Σαιντ Λούις 2.
.ad
.ad είναι ο top-level domain κωδικός για την Ανδόρρα στο διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Top-level domains Κατηγορία:Επικοινωνίες στην Ανδόρρα
סיומת אינטרנט Toppdomän
Μάρτιν Βαν Μπιούρεν
Ο Μάρτιν Βαν Μπιούρεν (αγγλικά: Martin Van Buren, 5 Δεκεμβρίου 1782 - 24 Ιουλίου 1862) ήταν ο 8ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Διετέλεσε Πρόεδρος από τις 4 Μαρτίου 1837 έως τις 4 Μαρτίου 1841. Πριν από την προεδρία, ήταν ο 8ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1833–1837) και ο 10ος Υπουργός Εξωτερικών (1829–1831).
Ήταν ο πρώτος πρόεδρος Ολλανδικής καταγωγής, καθώς οι προκάτοχοί του ήταν βρετανικής καταγωγής. Ακόμη, ήταν ο πρώτος πρόεδρος που γεννήθηκε Αμερικανός πολίτης, ο πρώτος πρόεδρος που είχε ως μητρική γλώσσα τα Ολλανδικά και όχι τα Αγγλικά και ο πρώτος πρόεδρος από τη Νέα Υόρκη.
Ως υπουργός εξωτερικών του Άντριου Τζάκσον και μετέπειτα αντιπρόεδρος, βοήθησε σε μεγάλο ποσοστό στη δημιουργία της οργανωτικής δομής της δημοκρατίας του Τζάκσον, ιδίως στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Ως Πρόεδρος, ήταν αντίθετος στην προσάρτηση του Τέξας από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τελικά αυτό επιτεύχθηκε από τον Τζον Τάιλερ οκτώ χρόνια ύστερα από την αρχική απόρριψη του Βαν Μπιούρεν. Στο χρονικό διάστημα μεταξύ του αναίμακτου πόλεμου Aroostook και της διαμάχης Caroline, οι σχέσεις με τη Βρετανία και τις αποικίες της στον Καναδά, επίσης, αποδείχθηκαν τεταμένες.
Η κυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από την οικονομική δυσπραγία της εποχής, τον Πανικό του 1837. Κατηγορήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους για την οικονομική κρίση και έχασε τις προεδρικές εκλογές μετά από τέσσερα χρόνια από τον Ουίλιαμ Χένρι Χάρισον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Νετζατή Τζουμαλή
Ο Νετζατί Τζουμαλή (Necati Cumalı, 13 Ιανουαρίου 1921 - 10 Ιανουαρίου 2001) ήταν Τούρκος μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος και ποιητής, γεννημένος το 1921 στη Φλώρινα της Ελλάδας. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Ουρλά κοντά στη Σμύρνη στο πλάισιο της συμφωνίας ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας του 1923.
Μεγάλωσε στα Βουρλά και σπούδασε στη Σμύρνη και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας. Άρχισε να γράφει ποίηση ενώ ήταν ακόμη φοιτητής και τα ποιήματά του εκδόθηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του '40 σε διακεκριμένα Τουρκικά λογοτεχνικά περιοδικά όπως τα Varlık και Servet-i Fünun. Στα τέλη της δεκαετίας αυτής, ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία, άρχισε επίσης να γράφει διηγήματα στα οποία διαφαινόταν η βαθειά επιρροή ενός άλλου σημαντικού Τούρκου συγγραφέα, του Σαμπαχαττίν Αλί.
Συγγραφέας περίπου 15 ποιητικών βιβλίων και πολλών βιβλίων διηγημάτων και μυθιστοριογραφίας, καθώς και θεατρικών έργων, ο Νετζατή Τζουμαλή πέθανε στις 10 Ιανουαρίου του 2001 στην Κωνσταντινούπολη.
Ένας από τους γνωστότερους τίτλους του είναι το σύντομο μυθιστόρημα. «Στεγνό Καλοκαίρι» (Susuz Yaz), το οποίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Μετίν Ερκσάν το 1964 με τους Χούλια Κοτσυιγίτ και Ερολ Τας, και το οποίο κέρδισε την Χρυσή Άρκτο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου τη χρονιά εκείνη. Άλλο διάσημο μυθιστόρημά του είναι το «Κατεστραμμένοι Λόφοι: Μακεδονία 1900» (Viran Dağlar: Makedonya 1900), όπου διηγείται την ιστορία της οικογένειάς του που καταγόταν από μια μακρά σειρά Τούρκων Μπέηδων, με υπόβαθρο την αναταραχή στα Βαλκάνια. Το μυθιστόρημα αυτό μεταφέρθηκε (όχι πολύ πιστά) στην τηλεόραση από τον Μισέλ Φαβάρτ το 2001 ως πολυεθνής συμπαραγωγή του καναλιού ARTE με τον τίτλο «Le dernier Seigneur des Balkans».. Στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο «Ο Τελευταίος Άρχοντας των Βαλκανίων».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι λογοτέχνες Κατηγορία:Τούρκοι ποιητές Κατηγορία:Τούρκοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Τούρκοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Τούρκοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι Μακεδόνες Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου της Άγκυρας
Βασίλειος Τελλίδης
Ο Βασίλειος Τελλίδης είναι αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, ο οποίος το 2015-2017 υπηρέτησε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
Γεννήθηκε στο Κοκκινόχωμα του νομού Καβάλας στις 29 Σεπτεμβρίου 1958. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Ελευθερουπόλεως και στη συνέχεια φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1980 ως ανθυπίλαρχος. Ως αξιωματικός τεθωρακισμένων, παρακολούθησε διάφορες στρατιωτικές σχολές σχετικά με την ειδικότητα του, καθώς και την Σχολή Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων στο Saumur της Γαλλία ς. Επιπλέον, έλαβε εκπαίδευση ως αλεξιπτωτιστής. Ως ανώτερος αξιωματικός, αποφοίτησε από την Ανώτατη Σχολή Πολέμου της Ελλάδας, το Διακλαδικό Κολλέγιο Άμυνας (CID) στο Παρίσι και τη Σχολή Εθνικής Αμύνης της Ελλάδας.
Υπηρέτησε σε μονάδες τεθωρακισμένων, σε Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία και στην Αντιπροσωπεία της χώρας μας στην ΔΕΕ (UEO) στις Βρυξέλλες. Χρημάτισε Διοικητής στο Πολυεθνικό Κέντρο Εκπαίδευσης Επιχειρήσεων Υποστήριξης της Ειρήνης (MPOTC) και την περίοδο 2005-08 διετέλεσε Ακόλουθος Άμυνας σε Γαλλία και Πορτογαλία, με έδρα το Παρίσι. Από το 2008 ήταν επικεφαλής της Διεύθυνσης Αμυντικού Σχεδιασμού και Προγραμματισμού στο Ελληνικό Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) μέχρι το 2011. Στη συνέχεια υπηρέτησε για λίγο ως διευθυντής του Γ´ Κλάδου του ΓΕΕΘΑ, πριν από το διορισμό του ως Α´ Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (2011-12). Το 2012-13 διετέλεσε διοικητής της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Εσωτερικού και Νήσων. Το 2013-14 άσκησε τα καθήκοντα του Γενικού Επιθεωρητή Στρατού. Το 2014-15 υπηρέτησε ως διοικητής της 1ης Στρατιάς και στις 25 Φεβρουαρίου 2015 επιλέχθηκε από το ΚΥΣΕΑ ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, θητεία που ολοκλήρωσε στις 16 Ιανουαρίου 2017, οπότε και αντικαταστάθηκε από τον Αλκιβιάδη Στεφανή, τότε διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού.
Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους, αξιωματικούς στο Στρατό. Μιλάει αγγλικά και γαλλικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Κυβέρνηση Αυγουστίνου Καποδίστρια
Ο Αυγουστίνος Καποδίστριας, αδερφός του πρόσφατα δολοφονημένου Κυβερνήτη, Ιωάννη Καποδίστρια, επιλέχθηκε ως Πρόεδρος της Κυβέρνησης, από την Ε΄ Εθνοσυνέλευση του Άργους.
Συγκεκριμένα, με το Β΄ Ψήφισμα της Εθνοσυνέλευσης: ''«Τα δυο μέλη της Διοικητικής Επιτροπής παύουν από την σήμερον των κυβερνητικών χρεών των και η Νομοτελεστική εξουσία του Κράτους εμπιστεύεται εις μόνον τον Πρόεδρον αυτής, τον κ. Α. Α. Καποδίστριαν, υπό το όνομα Πρόεδρος της Ελληνικής Κυβερνήσεως.»'' ενώ «Καθήκον αυτού είναι τα αυτά, τα παρά της Γερουσίας δοθέντα εις την Διοικητικήν Επιτροπήν και κατ' αυτά θέλει κυβερνά μέχρις ότου το Σύνταγμα κανονίση την δύναμιν της Νομοτελεστικής εξουσίας»
Αυτή η διευθέτηση της προσωρινής διακυβέρνησης της χώρας, έγινε δεκτή και από τις Προστάτιδες Δυνάμεις της εποχής, με το Πρωτόκολλο της 7ης Ιανουαρίου 1832 (ν.ημ.) της μόνιμης «Διάσκεψης του Λονδίνου». Ωστόσο, η αντιπολίτευση εναντίον του Καποδίστρια (που μετά την δολοφονία του, μετατοπίστηκε στο πρόσωπο του αδερφού του), με αρχηγό της τον Ιωάννη Κωλέττη αποχώρησε από την Εθνοσυνέλευση συμπαρασύροντας αρκετούς πληρεξούσιους, ενώ το Άργος μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Τελικά, οι Συνταγματικοί (όπως ονομάστηκαν οι αντιπολιτευόμενοι στον Καποδίστρια πολιτικοί και οπλαρχηγοί), έφυγαν από το Άργος και το Ναύπλιο στις 12 Δεκεμβρίου, με προορισμό την Κόρινθο. Εγκαταστάθηκαν τελικά, στην Περαχώρα, όπου αποφάσισαν να ιδρύσουν δική τους κυβέρνηση και νομοθετική εξουσία (Δ΄ κατ' επανάληψη Εθνική των Ελλήνων συνέλευση), με την ελπίδα να υπερισχύσουν των Καποδιστριακών.
Στις 15 Μαρτίου του 1832 η Ε΄ Εθνοσυνέλευση που είχε εν τω μεταξύ μεταφερθεί στο Ναύπλιο, τελείωσε τις εργασίες της, ανακηρύσσοντας τον Αυγουστίνο Καποδίστρια, μέχρι την έλευση του νέου Βασιλιά, Κυβερνήτη της Ελλάδος, ο οποίος θα ασκούσε την εκτελεστική εξουσία ενώ η Γερουσία θα ασκούσε την νομοθετική εξουσία. Επίσης, ψήφισε και το νέο Σύνταγμα της Ελλάδας, το λεγόμενο «Ηγεμονικό», το οποίο σε πλήρη αντίθεση με τα προηγούμενα Συντάγματα, καθιέρωνε για την Ελλάδα το πολίτευμα της κοινοβουλευτικής συνταγματικής μοναρχίας.
Ο Ιωάννης Κωλέττης, αποφάσισε να προχωρήσει σε δραστικές ενέργειες προκειμένου να μπει τέλος στην πολιτική διχοτόμηση της χώρας και να αναλάβουν οι Συνταγματικοί την εξουσία. Με περίπου 2000 στρατιώτες και αφού μπόρεσε να κατευνάσει στασιαστικές κινήσεις του στρατού του (οι οπλαρχηγοί ήταν απλήρωτοι πολλούς μήνες και αρνούνταν να προχωρήσουν σε στρατιωτική επίθεση), προχώρησε με σκοπό να συγκρουστεί με τα στρατεύματα των Καποδιστριακών και να καταλάβει στρατιωτικά το Ναύπλιο. Η πρώτη σύγκρουση των δυο στρατευμάτων έγινε στον Ισθμό της Κορίνθου. Τα στρατεύματα του Κωλέττη, υπερίσχυσαν των Καποδιστριακών και άνοιξαν το δρόμο για την πόλη του Ναυπλίου.
Στις 27 Μαρτίου 1832 ο Αυγουστίνος Καποδίστριας, κάτω από την έντονη πίεση των οπαδών του Κωλέττη αλλά και των ξένων Αντιπρέσβεων, που ζητούσαν επιμόνως ανακωχή και συνεργασία μεταξύ των δυο πλευρών, ανακοίνωσε την παραίτησή του από την Προεδρία της Κυβερνήσεως. Το βράδυ, της 30ης Μαρτίου, έχοντας μαζί του και την ταριχευμένη σορό του Ιωάννη Καποδίστρια, επιβιβάστηκε στη ρωσική φρεγάτα "Πάρις" και απέπλευσε με προορισμό την Κέρκυρα.
Ο ποιητής Αλέξανδρος Κ. Σούτσος παρωδώντας την φυγή του Αυγουστίνου Καποδίστρια έγραψε:
«Δεν μπορώ εις το κακό μου κ’ εις την λύπη μου ν’ ανθέξω•
να με πουν, «απ’ την Ελλάδα, Εξοχώτατέ μου, έξω!»
Προχθές ήμουν Κυβερνήτης• τώρα φεύγω παλιομούτσος
μ’ ένα Ρώσικο καράβι, καθώς πρόλεγεν ο Σούτσος!
Τα παιδιά με τα λεμόνια το κατόπι μου με παίρνουν...
στους Κορφούς ενώ οι Φράγκοι σαν κατάδικο με σέρνουν...
''Μη παιδιά, με τα λεμόνια!!! Έγια μόλα! Έγια λέσα!''
Ένας κόντες είναι μέσα.»