cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κριτική παιδαγωγική
Κριτική Παιδαγωγική στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα η κριτική παιδαγωγική δεν είναι άγνωστη: Έχουν μεταφραστεί τέσσερα βιβλία του Michael Apple, η θεωρητική εργασία του οποίου έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στη θεμελίωση της κριτικής παιδαγωγικής, αλλά δεν μπορεί να ταυτιστεί μαζί της, αφού ο Apple διαφοροποιήθηκε από την κατεύθυνση που αυτή πήρε στο τέλος της δεκαετίας του 1980, αλλά και ο ίδιος, αποτιμώντας την κριτική παιδαγωγική, τη συνδέει κυρίως με το έργο των Giroux και Mclaren. Επίσης υπάρχουν πολυάριθμες χρήσεις κειμένων κριτικών παιδαγωγών με τη μορφή βιβλιογραφικών αναφορών και έχουν δημοσιευτεί μερικές κριτικές αποτιμήσεις όψεων της θεωρητικής εργασίας των βασικών εκπροσώπων της με μορφή άρθρων.
Το έργο του Πάουλο Φρέιρε
Η έννοια της κριτικής παιδαγωγικής, πέρα από τις επιμέρους θεωρητικές διαφοροποιήσεις, στην πράξη γεννήθηκε μέσα από το έργο του Βραζιλιάνου παιδαγωγού Πάουλο Φρέιρε. Ο τρόπος διδασκαλίας που χρησιμοποίησε ο Φρέιρε αποτελεί μορφή ποιοτικής έρευνας. Ο εκπαιδευτικός δεν θεωρεί τους εκπαιδευόμενους «άδεια δοχεία», που πρέπει να «γεμίσουν» με γνώση. Αντιμετωπίζει τους εκπαιδευόμενους ως φορείς δράσης (agents), που έχουν συγκεκριμένες απόψεις για τον κόσμο ζώντας σε συγκεκριμένες συνθήκες. Ο Βραζιλιάνος παιδαγωγός Πάουλο Φρέιρε ενσωματώνει στην παιδαγωγική του πρόταση την ποιοτική κριτική έρευνα. Ο εκπαιδευτικός ερευνά μαζί με τους εκπαιδευόμενους τον κόσμο, προκειμένου αυτός να γίνει κατανοητός με κριτικό τρόπο. Ερευνούν, επίσης, εκπαιδευτικός και εκπαιδευόμενοι, την ίδια τους την ύπαρξη, προκειμένου να δουν ποια είναι η θέση τους στον κόσμο, τι την προσδιορίζει, ποιες είναι οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που διαμορφώνουν την ύπαρξή τους, και πώς μπορεί να αλλάξει η ζωή και ο εαυτός τους μαζί με τον κόσμο προς το καλύτερο
Ο Paulo Reglus Neves Freire είναι ένας από τους πιο προβεβλημένους παιδαγωγούς του 20ου αιώνα. Γεννημένος στο Recife, πόλη την οποία αγαπούσε με πάθος σε όλη του τη ζωή, ο Freire διέγειρε τη φαντασία πολλών ανθρώπων στη Βραζιλία με την ανανεωτική του προσέγγιση απέναντι στην παιδεία. Ήταν μια προσέγγιση που έδινε τη δυνατότητα στους ανθρώπους να «διαβάσουν τη λέξη και τον κόσμο». Θεωρήθηκε ως ανατρεπτικός από το στρατιωτικό καθεστώς, που κυβέρνησε τη Βραζιλία μετά το πραξικόπημα του 1964, και, μετά από μια περίοδο φυλάκισής του, εστάλη για 16 χρόνια στη εξορία κατά διαστήματα στη Βολιβία, στη Χιλή, στις Η.Π.Α. και στη Γενεύη. Παρήγαγε συμβουλευτικό έργο σε διάφορα μέρη, συμπεριλαμβανομένων των χωρών που μόλις είχαν αποκτήσει την ανεξαρτησία τους από την Πορτογαλία. Έγραφε συνεχώς κατά τη διάρκεια της εξορίας του. Επέστρεψε στην πατρίδα του Βραζιλία το 1980. Ήταν από τους ιδρυτές του Εργατικού Κόμματος στη Βραζιλία και στα 60 του ανέλαβε το επίπονο έργο του Γραμματέα Εκπαίδευσης της Δημοτικής Αρχής του Σάο Πάολο.
Η σκέψη του είναι ριζοσπαστική και μεταποικιοκρατική ενώ η προσέγγισή του απέναντι στην παιδεία δίνει εξ ολοκλήρου έμφαση στην πολιτική της γνώσης. Παρά τη διαρκή του υποστήριξη στις κοινωνικές σχέσεις της εκπαίδευσης, ήταν πάντα κατηγορηματικός υπέρ του καθοδηγητικού χαρακτήρα της κοινωνικά μεταρρυθμιστικής εκπαίδευσης, επικεντρώνοντας στην έννοια της πράξης (αντί της θεωρίας), την οποία μπορεί να επιβάλει ο εκπαιδευτικός και η οποία, ωστόσο, δεν πρέπει να εκφυλιστεί προς την κατεύθυνση του απολυταρχισμού. Ο Freire αναγνωρίζεται, γενικώς, ως ο μεγάλος εκφραστής αυτού που κοινώς αναφέρεται ως κριτική παιδαγωγική. Θεωρητικός και ακτιβιστής, ταυτόχρονα, ο Freire, συνεχώς και μέχρι το τέλος της ζωής του έγραφε βιβλία, μερικά από τα οποία εκδίδονται ακόμη και μετά τον θάνατό του. Θα ήταν άδικο να προσπαθήσουμε να δικαιώσουμε τις ιδέες του αναφερόμενοι μόνο στο πιο γνωστό του έργο, την «Παιδαγωγική των Καταπιεσμένων», διότι το συνολικό του έργο είναι πολύ μεγάλο. Άγγιξε τις ψυχές πολλών με τη γλώσσα της ελπίδας και της δυνατότητας. Κατά την άποψη του Paulo Evaristo Arns, πρώην Καρδιναλίου του Σάο Πάολο, ο Paulo Freire άγγιξε όχι μόνο τις ψυχές των ανθρώπων, αλλά και σημαντικών θεσμών όπως του θεσμού της Εκκλησίας. Πολλοί μιλούν για εκείνο το δυνατό ύφος του κειμένου, του σχετικού με την εκπαίδευση που έγραψε ο Freire το 1968 απευθυνόμενος προς το Συνέδριο των Επισκόπων στο Medellin της Κολομβίας, ένα ορόσημο της ανάπτυξης της Θεολογίας της Απελευθέρωσης.
Σύγχρονοι εκφραστές της κριτικής παιδαγωγικής
Joe Kincheloe
Michael Apple Η ανισότητα της Αμερικανικής κοινωνίας ήταν πάντα το κυρίαρχο ενδιαφέρον στη ζωή του Michael Apple. Δούλεψε ως εθελοντής σε προγράμματα γραμματισμού για παιδιά της Νότιας Αφρικής των οποίων τα δημόσια σχολεία έκλεισαν για να αποφύγουν την πιθανότητα της επαφής του με την πολυδιάστατη δουλειά του. Ήταν πεπεισμένος για την ανάγκη να μελετηθούν οι επιπτώσεις της εξουσίας και της ανισότητας στην εκπαίδευση. Σύμφωνα με τον Apple, τα σχολεία δεν μπορούν να διαχωριστούν από την πολιτική και οικονομική ζωή. Επιχειρηματολογεί ως προς το ότι ολόκληρη η διαδικασία της εκπαίδευσης είναι πολιτική: 1) στον τρόπο που εγκαθιδρύεται, 2) στους σκοπούς και στους στόχους της, 3) στον τρόπο με τον οποίο αξιολογούνται οι σκοποί και οι στόχοι, 4) στη φύση των εκπαιδευτικών εγχειριδίων, 5) στην προσέλευση (ποιος έρχεται και ποιος δεν έρχεται), 6) στο ποιος έχει την εξουσία να λαμβάνει τις παραπάνω και άλλες αποφάσεις. Εξαιτίας αυτής τη πολιτικής διάστασης, ο Apple υποστηρίζει ότι τα σχολεία πάντα θα παίρνουν μέρος σε πολιτικούς αγώνες που αφορούν στο νόημα της δημοκρατίας, στο ποιες κουλτούρες είναι νομιμοποιημένες και ποιοι θα έπρεπε να ωφελούνται από τις κρατικές παροχές. Στο έργο του – δεκαετία του 80 - που αφορά στο αναλυτικό πρόγραμμα και τη διδασκαλία, ο Apple μελέτησε την εκπαίδευση ως μία διαδικασία εργασίας. Σε αυτό το πλαίσιο ανάλυσε τους τρόπους με τους οποίους ιδιαίτερα οι δεξιές μεταρρυθμίσεις αφαιρούν δεξιότητες από τους δασκάλους, μετατοπίζοντας την αναγκαιότητα για επαγγελματική λήψης απόφασης και διαγνωστική εμπειρογνωμοσύνη σε τεχνικές μορφές ορθολογικής πρακτικής. Σε αυτό το παιδαγωγικό πλαίσιο ο Αpple μελέτησε τις γνώσεις της διδακτέας ύλης και τη σχέση τους με ευρύτερες πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές δυναμικές. Ενδεικτικά ερωτήματα που έθεσε είναι τα εξής: Πώς η σχολική γνώση αντανακλά την εξουσία; Πώς επικυρώνεται η σχολική γνώση στο εμπόριο της καθημερινής ζωής στις καπιταλιστικές κοινωνίες; Ποιος είναι ο ρόλος που παίζουν τέτοιες γνώσεις στη διατήρηση υπαρχόντων κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών ρυθμίσεων;
Stanley Aronowitz Γεννήθηκε το 1933. Έχει υπάρξει από οργανωτής εργατικών σωματείων και εκπαιδευτής ενηλίκων μέχρι καθηγητής πανεπιστημίου. Ο Stanley Aronowitz έχει εργαστεί ως κριτικός εκπαιδευτής τα τελευταία σαράντα χρόνια. Ο Aronowitz βρήκε ένα συγγενές πνεύμα στο πρόσωπο του Paulo Freire με τον οποίο γνωρίστηκε και εργάστηκε. Στα γραπτά του επιμένει ότι η παιδαγωγική του Freire δεν είναι μία «μέθοδος» διδασκαλίας αλλά μία ριζοσπαστική δημοκρατική φιλοσοφία της εκπαίδευσης Ο Stanley Aronowitz είναι καθηγητής κοινωνιολογία, πολιτιστικών σπουδών και αστικής εκπαίδευσης.
Paul Carr Paul Ο R. Carr έχεο ασχοληθεί με τις αναπτυξιακές σπουδές (development studies), την εκπαιδευτική λήψη απόφασης (educational policymaking), την αντιρατσιστική εκπαίδευση και την κοινωνική δικαιοσύνη για αρκετά χρόνια. Στη διδακτορική του διατριβή εξέτασε την αντιρατσιστική εκπαίδευση και τη θεσμική αλλαγή στο Συμβούλιο Εκπαίδευσης του Τορόντο. Έχει παρουσιάσει ένα μεγάλο αριθμό άρθρων μαζί με την Thésée, σε σχέση με την περιβαλλοντική εκπαίδευση βασισμένος σε μία κριτική προσέγγιση στη διαπολιτισμική έρευνα η οποία διερευνά το πώς οι άνισες σχέσεις εξουσίας διαμορφώνουν κοινωνικές σχέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παιδαγωγική Κατηγορία:Κριτική σκέψη Κατηγορία:Φιλοσοφία της εκπαίδευσης
Αναλυτική μεγάλων δεδομένων
Αναλυτική μεγάλων δεδομένων (αγγλικά: big data analytics) ονομάζεται η μεθοδολογία ανάλυσης των μεγάλων δεδομένων. Η ανάλυση των μεγάλων δεδομένων έχει ως στόχο την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων, που αφορούν κυρίως στην ανάδειξη συσχετίσεων και μπορεί να αφορούν σε προτιμήσεις καταναλωτών, σε στοιχεία από το χώρο της υγείας, της εκπαίδευσης, της εγκληματικότητας κλπ. Στην αναλυτική μεγάλων δεδομένων χρησιμοποιούνται μέθοδοι προγνωστικής μοντελοποίησης, στατιστικής και άλλα εργαλεία ανάλυσης.
Οι επιχειρήσεις χρησιμοποιούν τα συμπεράσματα της αναλυτικής ερμηνείας μεγάλων δεδομένων, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, όπως για παράδειγμα προωθώντας εξειδικευμένα και εξατομικευμένα προϊόντα και υπηρεσίες στους πελάτες τους. Στον δημόσιο τομέα αντίστοιχα, τα συμπεράσματα χρησιμοποιούνται για τη λήψη καλύτερων αποφάσεων και την καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών.
Παρισάτα Κεφαλονιάς
Τα Παρισάτα είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 13 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Brendan's Death Song
Το Brendan's Death Song είναι ένα τραγούδι από το άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers, I'm with You καθώς και το τέταρτο και τελευταίο single που βγήκε από το άλμπουμ. Κυκλοφόρησε στις 11 Ιουνίου του 2012 για κατέβασμα. Το single κυκλοφόρησε και σε μορφή CD μόνο στη Γερμανία στις 24 Αυγούστου του 2012.
Θέμα
Το τραγούδι γράφτηκε για τον Brendan Mullen, τον ιδρυτή του κλαμπ Τhe Masque και φίλο της μπάντας, που πέθανε την πρώτη μέρα που η μπάντα μπήκε στο στούντιο για να γράψουν και να ηχογραφήσουν τραγούδια για το I'm with You. Το 1983 ο Anthony και ο Flea του πήγαν μια demo κασέτα τους στο κλαμπ οπού ήταν ο booker και αυτός ξετρελαμένος έδωσε την κασέτα στους ιδιοκτήτες. Η μπάντα εκείνες τις ημέρες έκανε την πρώτη live εμφάνιση της. Ο Brendan την περίοδο που πέθανε έγραφε ένα βιβλίο με φωτογραφίες για την ιστορία των Red Hot Chili Peppers, το Red Hot Chili Peppers: An Oral/Visual History. Ο Flea έγραψε ένα άρθρο δύο σελίδων γι'αυτόν στους Los Angeles Times.
Τραγούδια
Radio promo single :
Promo single :
Γερμανικό single :
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Τραγούδια του 2011 Κατηγορία:Singles του 2012 Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
1,1,1-τριφθοραιθάνιο
To 1,1,1-τριφθοραιθάνιο είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φθόριο, με χημικό τύπο C2H3F3, αλλά συχνά αποδίδεται με το σύντομο συντακτικό τύπο CH3CF3. Ανήκει στα τριαλαλκάνια. Το καθαρό 1,1,1-τριφθοραιθάνιο, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή θερμοκρασία 25 °C και πίεση 1 atm, είναι άχρωμο αέριο. Με βάση το χημικό τύπο του έχει ένα (1) ισομερές θέσης, το 1,1,2-τριφθοραιθάνιο. Χρησιμοποιήθηκε ως ψυκτικό, με τους κωδικούς R-143a ή HFC-143a, όταν είναι μόνο του, αλλά πιο συχνά χρησιμοποιήθηκε ως συστατικό σε μίγματα. Αντίθετα με τους φθοροχλωράνθρακες, το 1,1,1-τριφθοραιθάνιο δεν περιέχει άτομα χλωρίου και γι' αυτό δεν καταστρέφει το στρατοσφαιρικό όζον. Έχει, όμως, υψηλή χημική σταθερότητα και η ικανότητά του να απορροφά υπέρυθρη ακτινοβολία το καθιστά ένα ισχυρό αέριο του θερμοκηπίου. Το 1,1,1-τριφθοραιθάνιο χρησιμοποιήθηκε επίσης ως ένα προωθητικό, σε προϊόντα εμφυαλωμένων αερίων, για τον καθαρισμό ηλεκτρονικού εξοπλισμού.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Τριαλαλκάνια Κατηγορία:Ψυκτικά
Αχιλλεύς Ποστολάκας
Ο Αχιλλεύς Ποστολάκας (Βιέννη, 18 Σεπτεμβρίου 1821 - 6 Αυγούστου 1897, Αθήνα), ήταν Έλληνας νομισματικός και αρχαιολόγος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
thumb|left|150px|Ξυλογραφία του Αχιλλέα Ποστολάκα από το περιοδικό [[Άστυ (περιοδικό)|Άστυ του 1888.]] Ο Αχιλλεύς Ποστολάκας γεννήθηκε στις 6/18 Σεπτεμβρίου 1821 στη Βιέννη. Εκεί σπούδασε. Ήρθε στην Ελλάδα και διετέλεσε διευθυντής του Νομισματικού Μουσείου από το 1856 ως το 1887. Πρόσφερε πολλά στον πλουτισμό και την επιστημονική ταξινόμηση των συλλογών του, τις οποίες περιέγραψε σε πολλές δημοσιευμένες μελέτες. Συνεργάστηκε στην έκδοση του Συντάγματος των Αττικών επιτύμβιων αναγλύφων και του Συντάγματος των Αττικών επιγραφών της Πρωσικής Ακαδημίας. Απεβίωσε στις 25 Ιουλίου/6 Αυγούστου 1897 στην Αθήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Νομισματολόγοι
Οικογένεια Παλλαβιτσίνο
μικρογραφία|δεξιά|Οικόσημο των Παλλαβιτσίνι στην οροφή του Παλατιού Παλλαβιτσίνι της Βιέννης. Οι Παλλαβιτσίνι ή Παλλαβιτσίνο υπήρξαν μία από τις σημαντικότερες οικογένειες πατρικίων της Βόρειας Ιταλίας στη διάρκεια του Μεσαίωνα και ένας από τους πλέον αξιόλογους κλάδους (με τους Μαλασπίνα και τον Οίκο των Έστε) της παλαιότατης οικογένειας των Ομπερτένγκι. Διέθεταν μεγάλη δύναμη στην γεωγραφική περιοχή μεταξύ Κρεμόνας, Πάρμας και Πιατσέντζα, όπου ίδρυσαν ένα κρατίδιο με την ονομασία Κράτος των Παλλαβιτσίνι, στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν το Μπουσέτο, το Τζιμπέλο, το Κορτεματζιόρε κτλ. και που ήταν ανεξάρτητο μέχρι την υποταγή του στους Φαρνέζε της Πάρμα και της Πιατσέντζα.
Αυτή η οικογένεια δεν έχει απολύτως καμία σχέση συγγένειας με την Οικογένεια Παλλαβιτσίνι, παλαιό Οίκο Πατρικίων της Γένοβας.
Καταβολές του Οίκου
Οι Παλλαβιτσίνι ανήκαν στον κλάδο adalbertino των Ομπερτένγκι, στον οποίο ανήκαν και οι μαρκήσιοι της Μάσα, της Κορσικής, του Παρόντι και του Γκάβι. Οι πρόγονοι των Παλλαβιτσίνι προέρχονταν από ένα μικρό παρακλάδι της οικογένειας και είχαν εγκατασταθεί στην κοιλάδα του Πάδου μεταξύ Κρεμόνας και Πιατσέντζα. Από έναν Μαρκήσιο, ονόματι Ομπέρτο, ο οποίος έζησε κατά το 1100, προήλθαν τόσο οι Παλλαβιτσίνι όσο και η παλαιά οικογένεια των Καβαλκάμπο από την Κρεμόνα, η οποία υπάρχει ακόμη και σήμερα. Ήταν ο γιος του Ομπέρτο, ο Μαρκήσιος Ομπέρτο, που πήρε το παρατσούκλι Pelavicino, με σαφέστατο (κοροϊδευτικό) υπονοούμενο για την εμφάνιση του τελευταίου. Οι απόγονοι του κληρονόμισαν το συγκεκριμένο παρατσούκλι, το οποίο μεταβλήθηκε στο όνομα της οικογένειας, υπό την μορφή Παλλαβιτσίνι. Ο Ομπέρτο έλαβε από τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα την επικύρωση των κτήσεών του στην κοιλάδα γύρω από τον Άρντα, την παλαιά κομητεία της Aucia και μελλοντικό Κράτος των Παλλαβιτσίνι. Ο εγγονός του, Γκουλιέλμο, ο οποίος πέθανε το 1217, ήταν ο γενάρχης όλων των σημαντικών παρακλαδιών της οικογένειας που προήλθαν από τους εγγονούς του Ομπέρτο, Μανφρέντο και Παλλαβιτσίνι.
Παλλαβιτσίνι του Σιπιόνε
Ο Μανφρέντο και οι απόγονοί του έλαβαν τον τίτλο του Μαρκησίου του Scipione, σήμερα Σαλσοματζιόρε Τέρμε, που αποτελούσε, τότε, τμήμα της μαρκιωνίας. Οι απόγονοί του, οπαδοί των Γιβελίνων, έλαβαν σημαντικές θέσεις στην δημόσια διοίκηση (δήμαρχοι, φρούραρχοι, κυβερνήτες) στις μεγαλύτερες πόλεις της περιοχής, ενώ δήλωσαν υποταγή στους Σφόρτσα του Μιλάνου από τους οποίους έλαβαν (με τον Μαρκήσιο Πιέτρο το 1450) την αναγνώριση των κτήσεών τους. Από τους τρεις γιούς του Πιέτρο (Τζιοβάννι, Νικολό και Λουντοβίκο) προέρχεται ανάλογος αριθμός παρακλαδιών: αυτό του Τζιοβάννι εξαφανίστηκε σύντομα, με έναν τελευταίο απόγονο στην Παβία, ο οποίος έφερε τον τίτλο του άρχοντα του Μαρτσινιάγκο και του Τζοβεντζάνο (σημερινό θέρετρο του Βελέτσο Μπελίνι), παίρνοντας τέλος το 1738, αυτό του Νικολό έσβησε το 1613 με τον Μαρκήσιο Οράτσιο, ο οποίος το 1568 είχε πουλήσει το μερίδιό του επί των εδαφών του Σιπιόνε και του Σαλσοματζιόρε στον Δούκα της Πάρμα και αυτό του Λουντοβίκο διήρκεσε μέχρι το 1776.
Παλλαβιτσίνι του Πελλεγκρίνο
Ο Πελαβιτσίνο, γιος του Γκουλιέλμο, έλαβε την μαρκιωνία του Πελλεγκρίνο Παρμένσε. Στους απογόνους του, αναγνωρίστηκε η κυριότητά τους επί των εδαφών από τους Βισκόντι, δουκών του Μιλάνου, αλλά το 1428 οι δύο ξάδελφοι Μανφρέντο και Αντόνιο, κατηγορήθηκαν για συνωμοσία και τα φέουδά τους δημεύτηκαν. Οι απόγονοί τους έζησαν υπό κακές οικονομικές συνθήκες στην περιοχή της Πάρμα, προτού εξαφανιστούν το 1795.
Ο Ομπέρτο Παλλαβιτσίνι και οι απόγονοί του
Ο πιο γνωστός των γιων του Γκουλιέλμο υπήρξε ο Ομπέρτο Β' Πελαβιτσίνο, υποστηρικτής του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ και στην πορεία αναγνωρισμένος αρχηγός της παράταξης των Γιβελλίνων της κοιλάδας του Πάδου. Υπήρξε άρχοντας της Κρεμόνας, της Παβίας, της Πιατσέντζας, αυτοκρατορικός βικάριος και φρούραρχος της πόλης του Μιλάνου. Η δύναμή του άρχισε να κλονίζεται με την άφιξη στην Ιταλία τού Καρόλου Α΄ του Ανζού, την ήττα τού Κορραδίνου των Χοενστάουφεν και τον θρίαμβο της παράταξης των Γουέλφων. Απέμειναν στην κατοχή του μονάχα οι εκτάσεις που είχε κληρονομήσει, οι οποίες πέρασαν, με τη σειρά τους, στον γιο του Μανφρεντίνο, τού οποίου οι γιοι Ομπέρτο και Ντονίνο μοιράστηκαν μεταξύ τους το 1348. Ο Ομπέρτο κατάφερε να πάρει το Μπουσέτο, πρωτεύουσα του κράτους των Παλλαβιτσίνι. Ο Ομπέρτο έκανε μια σημαντική συμμαχία με τους Βισκόντι τού Μιλάνου. Μέσω τού Νικολό (πιστού συμμάχου του Τζιοβάνι Γκαλέατσο Βισκόντι) συμμάχησε με τον Ορλάντο ιλ Μανίφικο, ο οποίος έδωσε στο κράτος των Παλλαβιτσίνι τους τίτλους που έδωσαν ζωή στο κρατίδιο για άλλους τρεις αιώνες. Ήταν ο τελευταίος Μαρκήσιος, υπό τον οποίο το Κράτος διατήρησε την ενότητά του. Ο Ομπέρτο το 1453 το μοίρασε στους πολλούς γιους του, απ' όπου και η προέλευση των κλάδων των Βαράνο, Ταμπιάνο, Κορτεματζιόρε, Μπουσέτο, Πολεσίνα και Τζιμπέλο. Από τον Ντονίνο προήλθαν οι Μαρκήσιοι του Ραβαράνο (θέρετρο του Καλεστάνο στα Παρμεζάνικα Απέννινα Όρη). Αυτοί διαιρέθηκαν σε αρκετά παρακλάδια, τα οποία, όμως, εξαφανίστηκαν μέχρι τον 18ο αιώνα, με ένα παρακλάδι να διατηρείται λαμβάνοντας το φέουδο του Στουπινίτζι και μετακινούμενο προς την περιοχή του Πεδεμοντίου. Ο κλάδος αυτός έλαβε πολλά αξιώματα στην αυλή της Σαβοΐας, όπως του κυβερνήτη της Τσέβα, του Μαρκησίου της Φραμπόζα Σοπράνα και της Φραμπόζα Σοτάνα, με τον κύριο κλάδο της να "σβήνει" το 1816, ενώ το παρακλάδι του, των Μαρκησίων της Πριόλα, έχει επιβιώσει μέχρι και σήμερα.
Παλλαβιτσίνι του Βαράνο
Ο Νικολό, γιος του Ορλάντο του Μεγαλοπρεπούς υπήρξε ο ιδρυτής αυτού του κλάδου, ενώ ήταν επίσης Μαρκήσιος του Βαράνο ντε' Μελεγκάρι, στα Παρμεζάνικα Απένιννα Όρη της περιοχής της Πάρμας, με το κάστρο του να έχει χτιστεί από τον πατέρα του, και διατηρούσε στην κατοχή του, ακόμη, το Καστελγκουέλφο (Φοντεβίβο) καθώς και άλλες περιοχές. Ο κλάδος αυτός έσβησε το 1782.
Παλλαβιτσίνι του Ταμπιάνο
Ο Ομπέρτο, γιος του Ορλάντο του Μεγαλοπρεπούς υπήρξε ο ιδρυτής αυτού του κλάδου, ενώ ήταν επίσης Μαρκήσιος της περιοχής μεταξύ του Ταμπιάνο και του Σαλσοματζιόρε Τέρμε. Ο κλάδος αυτός έσβησε στη διάρκεια του 18ου αιώνα.
Παλλαβιτσίνι του Κορτεματζιόρε
Ο Τζιανλουίτζι, γιος του Ορλάντο του Μεγαλοπρεπούς υπήρξε ο ιδρυτής αυτού του κλάδου. Έλαβε τη σημαντική Μαρκιωνία του Κορτεματζιόρε με το Μπουσέτο και ο γιος του Orlando il Gobbo προσέθεσε σε αυτά τα εδάφη την Φιορεντζουόλα ντ'Άρντα. Ο κλάδος αυτός έσβησε ήδη από τον 16ο αιώνα. Ο Σφόρτσα Παλλαβιτσίνι, υποστηρίζοντας ως κληρονόμο ενός τμήματος του Μπουσέτο τον γαμπρό του, Αλεσσάντρο Παλλαβιτσίνι του Τζιμπέλο, στάθηκε η αιτία αντιπαράθεσης με τον κλάδο του Μπουσέτο.
Παλλαβιτσίνι του Πολεσίνε
Ο Τζιανμανφρέντο, γιος του Ορλάντο του Μεγαλοπρεπούς υπήρξε ο ιδρυτής αυτού του κλάδου. Έλαβε την μαρκιωνία του Πολεσίνε Παρμένσε. Ο κλάδος αυτός έσβησε στη διάρκεια του 18ου αιώνα.
Παλλαβιτσίνι του Μπουσέτο
Ο λαμπρότερος κλάδος του Οίκου ξεκίνησε με τον Παλλαβιτσίνο, γιο του Ορλάντο του Μεγαλοπρεπούς. Στην μαρκιωνία του Μπουσέτο, ο γιος του, Γκαλεάτσο Α΄ προσέθεσε την Φιντέντζα, το Φελίνο και την Τορεκιάρα. Ο Ανταλμπέρτο, νόμιμος γιος του Γκαλεάτσο Α΄, έλαβε από τον Αυτοκράτορα και τον Πάπα το δικαίωμα της διαδοχής στο Μπουσέτο και στο Κορτεματζιόρε (μετά την εξαφάνιση του ομώνυμου κλάδου). Καθώς ένα τμήμα του Μπουσέτο, όπως έχει αναφερθεί παραπάνω, είχε δοθεί ως κληρονομιά στον κλάδο του Τζιμπέλο, μια αντιπαράθεση ξεκίνησε μεταξύ του Αλεσσάντρο ντι Τζιμπέλο και του Γκαλεάτσο Β', γιου του Ανταλμπέρτο, την οποία εκμεταλλεύτηκαν οι Φαρνέζε, Δούκες της Πάρμας και της Πιατσέντζα, για να προσαρτήσουν το Κράτος των Παλλαβιτσίνι. Αργότερα, ο γιος, Γκαλεάτσο Γ΄ δικαιώθηκε από τα αυτοκρατορικά δικαστήρια: οι απόγονοί του λάμβαναν τον τίτλο του άρχοντα του Κράτους των Παλλαβιτσίνι, μονάχα, όμως, κατ'όνομα. Ο κλάδος αυτός έσβησε στη διάρκεια του 19ου αιώνα. Από τον Σφόρτσα Παλλαβιτσίνι, γιο του Γκαλεάτσο Β΄, προήλθαν οι Παλλαβιτσίνι Τριβούλτζιο, άρχοντες του Σαν Φιοράνο, οι οποίοι εξαφανίστηκαν το 1878 με τελευταίο απόγονο τον Μαρκήσιο Τζιόρτζιο Γκουίντο Παλλαβιτσίνο Τριβούλτζιο, υποστηρικτή του Risorgimento.
Παλλαβιτσίνι του Τζιμπέλο
Ο Τζιανφρανσέσκο, γιος του Ορλάντο του Μεγαλοπρεπούς υπήρξε ο ιδρυτής αυτού του κλάδου. Έλαβε την μαρκιωνία του Τζιμπέλο. Η αντιπαράθεση μεταξύ του Αλεσσάντρο του Τζιμπέλο και του ξαδέρφου του, Γκαλεάτσο Β΄ του Μπουσέτο, είχε ως αποτέλεσμα την αποτυχία του Οίκου να αναλάβει την διαδοχή στο Μπουσέτο, αλλά και να χάσει το αυτοκρατορικό φέουδο του Τζιμπέλο από τους Φαρνέζε. Οι απόγονοί του παρέμειναν, ωστόσο, εγκατεστημένοι στο φέουδο του Τζιμπέλο (ως βασάλοι των Δούκων της Πάρμας) μέχρι την κατάλυση της φεουδαρχίας. Αυτός ο κλάδος, ο οποίος διαιρέθηκε σε αρκετά παρακλάδια, παραμένει "εν ζωή" μέχρι και σήμερα.
Παλαβιτσίνι της Βοδονίτσας
Χάρη στον Γκουίντο Παλαβιτσίνι και τον αδελφό του Θωμά, ένας κλάδος της οικογένειας άκμασε εντός της Λατινικής Αυτοκρατορίας, η οποία ιδρύθηκε μετά το πέρας της Δ' Σταυροφορίας το 1204.
Οι Παλαβιτσίνι κυβέρνησαν την Μαρκιωνία της Βοδονίτσας στην Λοκρίδα της Φθιώτιδας (όπου η σημερινή Μενδενίτσα) από το 1204 ως το 1358. Αποκόμισαν σημαντικά πλούτη και, μετά το 1224, αποτελούσαν, πλέον, την ισχυρότερη οικογένεια εντός του παλαιού Βασιλείου της Θεσσαλονίκης. Έπειτα από τον Γκουΐντο κυβέρνησαν με τη σειρά τα παιδιά του Ουμπερτίνο και Ισαβέλλα. Μετά το τέλος της άτεκνης Ισαβέλλας, τη διαδοχή ανέλαβαν οι άμεσοι απόγονοι του Θωμά. Οι Παλλαβιτσίνι διατηρούσαν καλές σχέσεις με την οικογένεια Ντε λα Ρος, η οποία κυβερνούσε τότε την Αθήνα. Ο Αλβέρτος (γιος του Θωμά) μοίρασε το κρατίδιό του το 1311 μεταξύ της κόρης του Γουλιέλμας και του 1ου συζύγου της Βαρθολομαίου, έτσι η επιρροή των Παλαβιτσίνι άρχισε σταδιακά να ελαττώνεται. Οι μαρκήσιοι της οικογένειας Ζόρζι που πήραν στη συνέχεια τη θέση τους, ήταν απόγονοι της τελευταίας μαρκησίας Γουλιέλμας και του 2ου συζύγου της Νικολάου Α΄.
In vitro
Η λατινογενής έκφραση in vitro (κυριολεκτικά «ἐν ὑάλῳ» δηλ. «μέσα στο γυαλί», συνεκδοχικά «μέσα στο δοκιμαστικό σωλήνα»), είναι επιστημονικός όρος της Βιολογίας που αναφέρεται κυρίως στην τεχνική της πραγματοποίησης ενός δεδομένου πειράματος σε δοκιμαστικό σωλήνα ή γενικότερα για πειράματα που πραγματοποιούνται σε αυστηρά ελεγχόμενες συνθήκες έξω από τους ζωντανούς οργανισμούς.
Ιατρική
Χαρακτηριστική εφαρμογή του όρου είναι στη γονιμοποίηση ανθρώπινων ωαρίων σε δοκιμαστικό σωλήνα στο εργαστήριο, πριν την εμφύτευση τους και πάλι στη μητέρα.
Μοριακή Βιολογία
Πολλά πειράματα στην Μοριακή Βιολογία πραγματοποιούνται σε τέτοιες συνθήκες γιατί σε συνθήκες μέσα στους οργανισμούς τα αποτελέσματα ενδεχομένως να μην ανταποκρινόταν στη σχεδίαση του πειράματος. Τα πειράματα αυτά αποκαλούνται in vitro, σε αντιδιαστολή με τον όρο in vivo. Παραδείγματα συμπεριλαμβάνουν την in vitro μεταλλαξιογένεση, την in vitro «ενίσχυση»(πολλαπλασιασμό) του DNA, την in vitro συγκρότηση και την in vitro μεταγραφή.
In vitro μεταλλαξιογένεση
Η λεγόμενη in vitro μεταλλαξιογένεση (in vitro mutagenesis) είναι ειδική μέθοδος εξ ενός συνόλου άλλων που επιτρέπει την εισαγωγή σ΄ ένα μόριο DNA μια τυχαία ή συγκεκριμένη μετάλλαξη. Στην αρχή αφαιρείται από το κύτταρο το DNA που πρόκειται να μεταλλαχθεί, γίνεται η μετάλλαξη εκτός κυττάρου και στη συνέχεια επανεισάγεται σ΄ αυτό.
In vitro ενίσχυση DNA
Η λεγόμενη in vitro ενίσχυση DNA (in vitro DNA amlification) πρόκειται για ειδική μέθοδο «ενίσχυσης» (πολλαπλασιασμού) του DNA που πραγματοποιείται σε δοκιμαστικό σωλήνα. Η κατεξοχήν τεχνική που χρησιμοποιείται είναι η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης.
In vitro συγκρότηση
Η λεγόμενη in vitro συγκρότηση (in vitro packaging), είναι η συγκρότηση μολυσματικών μορίων βακτηριοφάγων, (ή φάγων), με χρησιμοποίηση εκχυλίσματος από μολυσμένα κύτταρα φάγων, που γίνεται σε δοκιμαστικό σωλήνα.
In vitro μεταγραφή
Η λεγόμενη in vitro μεταγραφή (in vitro transcription) είναι ένα ακυτταρικό σύστημα που περιέχει όλα τα απαραίτητα ένζυμα, και κάποια άλλα συστατικά για τη μεταγραφή αλληλουχιών DNA.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βιολογικοί όροι Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Λατινικές βιολογικές φράσεις Κατηγορία:Εργαστηριακές τεχνικές
Σαουθάμπτον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1990-1991
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1990-1991 κατέκτησε η ΦΚ Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο κερδίζοντας σε διπλό τελικό τη ΑΣ Ρόμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (καποέιρα)
Το τμήμα ιδρύθηκε το 2014 και προς το παρόν δραστηριοποιείται μόνο σε επίπεδο διδασκαλίας και αγώνων επίδειξης, καθώς στην Ελλάδα δεν υφίσταται ακόμη οικεία ομοσπονδία και αγωνιστικές διοργανώσεις.
Γενικά
Η ιστορία της καποέιρα ξεκινά στις αρχές του 16ου αιώνα μ.Χ, στον ελληνικό χώρο ωστόσο έγινε γνωστή μόλις το 2000 μέσω των μαθημάτων που παρέδιδε στη Θεσσαλονίκη ο Μέστρε (δάσκαλος) Πίτμπουλ, ο οποίος και σχημάτισε την ομάδα Ζακομπίνα Άρτε. Βήμα για τη διάδοση του αθλήματος αποτέλεσε το σεμινάριο από τον Μέστρο Ετζιάντρο Αλμέιντα, ιδρυτή του συνδέσμου ακαδημιών Μπάνζο τζι Σενζάλα της Βαρκελώνης, στην Αθήνα το 2001. Η πρώτη ελληνική ακαδημία καποέιρα δημιουργήθηκε σύντομα στην ίδια πόλη και λειτούργησε ως παράρτημα του προαναφερόμενου συνδέσμου.
Τμήμα
Τον Αύγουστο του 2014, ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς ανακοίνωσε την έναρξη λειτουργίας του τμήματος, το οποίο ενσωματώθηκε στα αντίστοιχα πολεμικών τεχνών του συλλόγου (κικ μπόξινγκ, πυγμαχία και ταεκβοντό). Καθήκοντα προπονητή ανέλαβε ο Γκραντουάδο (κάτοχος πτυχίου) Μουράλια από τη Βραζιλία και έδρα αποτελούν οι ιδιόκτητες εγκαταστάσεις για το ταεκβοντό, οι οποίες στεγάζονται στο στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης (εμπορική στοά, χώρος κάτω των θυρών 18, 19 και 20).
Εξαιτίας της έλλειψης αγωνιστικής δραστηριότητας στην Ελλάδα, το τμήμα περιορίζεται σε διδασκαλία και εκδηλώσεις με χαρακτήρα διάδοσης του αθλήματος ή επίδειξης. Τα μαθήματα για τη χρονιά 2015-16 διακρίνονταν σε ενηλίκων και παιδικά, αμφότερα ωριαία και τρισεβδομαδιαίας βάσης. Έως και την περίοδο 2020-2021 φαίνεται να γίνονταν προπονήσεις αφού τον Σεπτέμβριο του 2020 είχε ανακοινωθεί, μαζί με τα υπόλοιπα αθλήματα πολεμικών τεχνών, πρόγραμμα προπονήσεων δύο φορές την εβδομάδα από μία ώρα. Αντίθετα, τον Σεπτέμβριο του 2021 δεν φαίνεται να ανακοινώθηκε συνέχιση του προγράμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
καποειρα
Ρίφι Κεφαλονιάς
Το Ρίφι είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 60 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Δημήτριος Καρέλλας
Ο Δημήτριος Καρέλλας (- 1918) ήταν Έλληνας βιομήχανος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ιδιοκτήτης κλωστοϋφαντουργείου στη Σύρου και ατμοπλοίων. Την περίοδο 1912 - 1913 διετέλεσε πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών.
Ήταν παντρεμένος και γιοί του ήταν οι Νικόλαος, Θεόδωρος και Παναγιώτης Καρέλλας. Εγγόνια του είναι η Μαρίνα Θ. Καρέλλα, ζωγράφος και σύζυγος του Πρίγκιπα Μιχαήλ της Ελλάδας και ο Δημήτριος Ν. Καρέλλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρελλας
Σπείρα του Αρχιμήδη
Η Σπείρα του Αρχιμήδη είναι η σπειροειδής καμπύλη της οποίας χαρακτηριστικό είναι ότι η απόσταση μεταξύ δύο διαδοχικών περιελίξεων παραμένει σταθερή. Ονομάζεται και επίπεδη έλικα.
Τα σημεία της καμπύλης παράγονται από ένα σημείο το οποίο κινείται με σταθερή ταχύτητα πάνω σε μια ευθεία η οποία περιστρέφεται με σταθερή γωνιακή ταχύτητα.
Ο μαθηματικός τύπος, σε πολικές συντεταγμένες, που δίνει την καμπύλη αυτή είναι:, όπου \alpha και \beta είναι πραγματικοί αριθμοί. Αλλαγή στο \alpha περιστρέφει την σπείρα, ενώ το \beta καθορίζει την απόσταση μεταξύ δύο διαδοχικών περιελίξεων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Καμπύλες Κατηγορία:Αρχιμήδης
Βλάχικος γάμος
Ο λεγόμενος πανελλήνια Βλάχικος γάμος αποτελεί σήμερα από τις πλέον γνωστές λαογραφικές γιορτές αναπαράστασης παραδοσιακού γάμου της ελληνικής υπαίθρου. Η γιορτή αυτή περιλαμβάνεται στα έθιμα της Καθαρής Δευτέρας που τελείται ειδικότερα στη Θήβα και στο Δαφνί Λακωνίας
Η γιορτή αυτή στην οποία τη νύφη υποδύεται άντρας και περιλαμβάνει διάφορα επιμέρους στάδια όπως ξύρισμα του γαμπρού, στόλισμα της νύφης, το παντρολόγημα κ.λπ., καταλήγοντας σε χορό και γλέντι των καλεσμένων, τελούνταν από παλαιότερα μείον όμως στη διάρκεια της κατοχής είχε διακοπεί. Κατά το 1950, όταν και εκδηλώθηκε ένα έντονο ρεύμα στροφής των αστών στις ρίζες τους (φαινόμενο φολκλορισμού), επανήλθε στην επιφάνεια μαζί με κάποιες άλλες γιορτές. Ήδη από από την αρχή σημείωσε μεγάλη επιτυχία, με αποτέλεσμα να καθιερωθεί ως ετήσια γιορτή. Σήμερα, η γιορτή του βλάχικου γάμου τελείται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας.
Ο Βλάχικος γάμος, αποτελεί μνημείο άϋλης πολιτιστικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγγραφές στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας Κατηγορία:Λαογραφία
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Μαγνησίας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Θεσσαλίας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Θεσσαλίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2016–17, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας είναι η εξής:
Σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο είχαμε τη μή δήλωση συμμετοχής τη Δύναμης Βόλου, την επανενεργοποίηση του Ηρακλή Αγίων θεοδώρων ,την πρώτη εμφάνιση σε ανδρικό πρωτάθλημα του συλλόγου του Βόλου «Αγία Άννα» και τη «διάσπαση» της ένωσης των συλλόγων Αγροτικού Αϊδινίου και ΑΣ Μικροθηβών. Τέλος ο Πύρασος Νέας Αγχιάλου επανήλθε στο τοπικό πρωτάθλημα μετά την παρουσία του στη Γ΄ Εθνική.
Α΄ Κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 16 συλλόγων σε έναν όμιλο. Οι δυο τελευταίοι υποβιβάζονται στη Β΄ Κατηγορία, ενώ θα υποβιβαστούν επιπλέον ομάδες αν κάποιοι από τους συλλόγους-μέλη της ΕΠΣΘ που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής υποβιβαστούν από αυτή.
Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα του ΓΣ Αλμυρού που προβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική και υποβιβάστηκαν οι Απόλλων Καναλιών και ΑΕ Διμηνίου η οποία αποχώρησε στα μέσα της περιόδου.
Β΄ Κατηγορία
Πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας ανακηρύχθηκε ο Μαγνησιακός. Την άνοδο κέρδισαν οι Άνθιμος Γαζής Μηλιών και Μαγνησιακός ως πρώτοι των ομίλων τους και ο Πηλέας Βόλου που επικράτησε σε αγώνες κατάταξης για τη 2η θέση του 1ου ομίλου αρχικά και για τη 3η θεση της ενιαίας κατάταξης.
1ος Όμιλος
Πηγή: ΕΠΣΘ
2ος Όμιλος
Πηγή: ΕΠΣΘ
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
Γεώργιος Πρινάρης
Ο Γεώργιος Πρινάρης (1808-1883) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1808. Η καταγωγή του ήταν από τους Καλαρρύτες Ιωαννίνων. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στην Ευρώπη. Επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1846 διορίστηκε υφηγητής της φυσιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1847 καθηγητής της γενικής παθολογίας, της θεραπευτικής και της ιατρικής ιστορίας, και της υγιεινής. Αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο το 1881, και απεβίωσε δύο χρόνια αργότερα το 1883 στην Αθήνα.
Επιστημονικό έργο
Δημοσίευσε πολλές ιατρικές μελέτες και τρεις ωδές στον βασιλιά Όθων Α΄ της Ελλάδας. Μεταξύ των δημοσιεύσεών του :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Φυσιολόγοι
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας
Ο κατάλογος ελληνικών πολιτικών κομμάτων περιέχει τα πολιτικά κόμματα που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα με την καθιέρωση της Συνταγματικής Μοναρχίας από το πρώτο Σύνταγμα του 1844.
Σημειώνεται ότι ο κατάλογος δεν είναι πλήρης.
Υφιστάμενα Κόμματα (2023)
Α
Β
Ε
Κ
Λ
Μ
Ξ
Ο
Π
Ρ
Σ
Φ
Χ
Συνταγματική Μοναρχία Όθωνα, 1843 - 1862
Την περίοδο της Βασιλείας του Όθωνα δεν υπήρχαν πολιτικά κόμματα, παρά μόνο πρόσωπα σε θέσεις εξουσίας που σχημάτιζαν κύκλους επιρροής. Υπό αυτή την έννοια οι πρώτες πολιτικές παρατάξεις που δημιουργήθηκαν ήδη από τα πρώτα χρόνια της Επανάστασης του 1821 ήταν το :
Βασίλειον της Ελλάδας, Καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936-1941
κατάλυση κοινοβουλευτικού πολιτεύματος
Ελληνική Πολιτεία 1941-1944
Γερμανική κατοχή της Ελλάδας
Στρατιωτική Δικτατορία 1967-1974
Κατάργηση κοινοβουλευτικού πολιτεύματος
Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία 1974 και εξής
Α
Γ
Δ
Κ
Λ
Π
Ρ
Τ
Φ Χ
Πηγές
πολιτικων κομματων της ελλαδας Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Μπαρίνας (πόλη)
Το Μπαρίνας (ισπανικά: Barinas) είναι μια πόλη της δυτικής Βενεζουέλας και πρωτεύουσα της ομώνυμης Πολιτείας.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε στις 30 Ιουνίου 1577 με αρχικό όνομα το Αλταμίρα ντε Κάσερες από τον καπετάνιο Χουάν Αντρές Βαρέλα, ο οποίος είχε λάβει αυτή την εντολή από τον κυβερνήτη της Λα Γκρίτα Φρανσίσκο ντε Κάσερες.
Το 1786 δημιουργήθηκε η Πολιτεία του Μπαρίνας με πρωτεύουσα την πόλη Μπαρίνας. Η περιοχή θα γίνει ένα σημαντικό προπύργιο των μαχών κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας της Βενεζουέλας. Ο Κριστόβαλ Μεντόσα, πρώτος Πρόεδρος της Βενεζουέλας, έζησε και εργάστηκε στο Μπαρίνας.
Γεωγραφία
Η πόλη τοποθετείται στο βορειοδυτικό τμήμα της Πολιτείας, κατά μήκος του ποταμού Σάντο Ντομίνγκο στους πρόποδες των Άνδεων. Απέχει περίπου 165 χλμ από την πόλη Μέριδα και 525 χλμ από την πρωτεύουσα της χώρας Καράκας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βενεζουέλας
Ex vivo
Ex vivo (Λατινικά: εκτός ζώντος οργανισμού) είναι όρος της βιολογίας που αναφέρεται σε ό,τι λαμβάνει χώρα έξω από τον οργανισμό. Στη βιολογία, ex vivo αναφέρεται σε πειραματισμούς που πραγματοποιούνται πάνω σε ζωντανούς ιστούς, ή σε τεχνητό περιβάλλον έξω από τον οργανισμό. Οι πιο κοινές «ex vivo» διαδικασίες χρησιμοποιούν ζωντανά κύτταρα, ή ιστούς αποσπασμένους από ζωντανούς οργανισμούς και καλλιεργημένους σε εργαστηριακά μηχανήματα, υπό άσηπτες συνθήκες για ώρες, ημέρες ή και εβδομάδες. Αυτό επιτρέπει τα πειράματα να πραγματοποιούνται υπό αυστηρά ελεγχόμενες συνθήκες, πράγμα που θα ήταν αδύνατο σε ζωντανούς οργανισμούς, παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες δεν είναι οι ίδιες με αυτές στην πραγματικότητα.
Ένα κύριο πλεονέκτημα της χρήσης ιστών απο ex νίνο είναι η ικανότητα εκτέλεσης δοκιμών ή μετρήσεων που διαφορετικά δεν θα ήταν δυνατές ή ηθικές σε ζωντανά άτομα. Οι ιστοί μπορούν να αφαιρεθούν με πολλούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένων εν μέρει, ως ολόκληρα όργανα ή ως μεγαλύτερα συστήματα οργάνων.
Καλλισθενική γυμναστική
Η καλλισθενική γυμναστική είναι φυσική άσκηση, σχεδιασμένη έτσι ώστε να βελτιώνει τη φυσική κατάσταση και να αναπτύσσει τον μυικό τόνο. Στις ασκήσεις περιλαμβάνονται κινήσεις κάμψης, τεντώματος, συστροφής, αιώρησης, άλματα, καθώς και εξειδικευμένες κινήσεις όπως οι κάμψεις, οι έλξεις και οι βυθίσεις. Σύμφωνα με έναν παλαιό αστικό μύθο η άσκηση πήρε το όνομα ενός από τους φερόμενους ως πρώτους υποστηρικτές της, του Έλληνα ιστορικού Καλλισθένη. Το όνομα καλλισθενική γυμναστική πιθανότατα να προέκυψε από την ένωση της λέξης κάλλος (νέα ελληνικά: ομορφιά) και σθένος (=δύναμη). Στην καλλισθενική γυμναστική συμπεριλαμβάνονται ασκήσεις που δεν απαιτούν βάρη αλλά χρησιμοποιείται το ίδιο το βάρος του σώματος για τη μυική ενδυνάμωση, δηλαδή ασκήσεις σωματικού βάρους. Σε γενικές γραμμές, η αύξηση των επαναλήψεων της άσκησης στοχεύει στη βελτίωση της αντοχής, ενώ η αύξηση της δύναμης είναι αποτέλεσμα της αύξησης της έντασης της άσκησης.
Ex vivo
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βιολογικοί όροι Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Λατινικές βιολογικές φράσεις
Καλλισθενική γυμναστική
Ως είδος γυμναστικής δεν έχει καμία σχέση με την ενόργανη γυμναστική παρ' όλο που η ενόργανη αποτελείται κυρίως από τεχνικές ασκήσεις και λιγότερο δυναμικές σε σχέση με την καλλισθενική.
Κλάδοι
right|frame|Έλξεις σε μονόζυγο είναι μία από τις ασκήσεις Καλλισθενικής thumb|Αθλητής εκτελεί άσκηση καλλισθενικής γυμναστικής στη διάρκεια διαγωνισμού στον ΆλιμοΗ καλλισθενική γυμναστική χωρίζεται σε δύο μεγάλους κλάδους ασκήσεων που ο καθένας εξασκεί διαφορετικές ικανότητες των αθλητών. Ο ένας μεγάλος κλάδος είναι το Freestyle, όπου ο αθλητής εκτελεί διάφορες ασκήσεις αιώρησης, συστροφής κλπ. Οι ελεύθερες ασκήσεις (Freestyle) θυμίζουν πολύ ασκήσεις της ενόργανης γυμναστικής. Ο άλλος μεγάλος κλάδος είναι τα αυτός των στατικών ασκήσεων (Statics). Ο αθλητής εκτελεί ασκήσεις στατικής φύσεως όπως κατακόρυφο, διάφορες ασκήσεις τεντώματος, βυθίσματα, ανθρώπινες σημαίες κ.λπ. Οι εν λόγω ασκήσεις απαιτούν πολύ υψηλή μυική δύναμη από τους αθλητές και τις αθλήτριες, κάτι που καθιστα το σύνολό τους το πλέον δυναμικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασκήσεις γυμναστικής Κατηγορία:Σωματική άσκηση
Κλέμεντ Άριντελ
Ο Σερ Κλέμεντ Άριντελ (Sir Clement Athelston Arrindell, 19 Απριλίου 1931 – 27 Μαρτίου 2011 ), Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου, Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος, Βασιλικός Δικηγόρος ήταν Κυβερνήτης του Άγιου Χριστόφορου και Νέβις από το 1981-83 (όταν ήταν τα νησιά υπερπόντιο έδαφος της Βρετανίας) και Γενικός Διοικητής του ανεξάρτητου κράτους Σαιντ Κιτς και Νέβις από το 1983 ως το 1995.
Γεννήθηκε στην Μπαστέρ και σπούδασε νομικά στο Λίνκολνς Ιν. Το 1964 ανέλαβε εισαγγελέας στο νησί του και εν συνεχεία έγινε δικαστής στο Ανώτατο Δικαστήριο των Δυτικών Ινδιών (West Indies Associated States Supreme Court) το 1978. Ανέλαβε Κυβερνήτης το 1981, στη θέση του Σερ Πρόμπιν Ίνις. Το Σεπτέμβριο του 1983 το αξίωμα μετατράπηκε σε Γενικός Κυβερνήτης. Τον διαδέχθηκε το 1995 ο Σερ Κάθμπερτ Σεμπάστιαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις
Σαζκάρ Χανιμεφέντι
Η Σαζκάρ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:سازکار خانم) (Τούρκικα: Sazkar Hanimefendi, 8 Μαΐου 1873 - 1945) ήταν η δέκατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Onuncu Sazkar Hanim Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Ζεκιγιέ γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1873 στο Καγιαλάρ του Ανταπαζαρί, ήταν μέλος της ευγενούς οικογένειας της Αμπχαζίας, Μάαν. Ο πατέρας της ήταν ο Ρετζέπ Μπατά Μπέης Μάαν. Ήταν η πρώτη ξαδέρφη της Μπεχιτζέ Χανιμεφέντι, δωδέκατη σύζυγος του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄.
Παρουσιάστηκε στο αυτοκρατορικό χαρέμι ​​από την Αμπχαζιανή σύζυγο του Τσορλουλουζάντε Μαχμούτ Τζελαλεντίν Πασά, Μπιντάρ Χανίμ, και πήρε το όνομα Σαζκάρ. Παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στις 31 Αυγούστου 1890 στο Παλάτι Γιλντίζ. Της δόθηκε ο τίτλος "Τρίτη τυχερή". Στις 15 Ιουνίου 1891, ένα χρόνο μετά το γάμο, γέννησε το μοναδικό της παιδί, μια κόρη, τη Ρεφιά Σουλτάν.
Αρxικά εγκαταστάθηκε με την κόρη της, και αργότερα με την Πεγιεβεστέ Χανιμεφέντι, μια άλλη σύζυγο του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, στο αρχοντικό της στο Σισλί. To 1918 μετά τον θάνατο του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ το επίδομα της Σαζκάρ ως χήρας ήταν 5.000 ακτσές. Το 1920, κάθε επιδότηση αυξήθηκε σε 10.000. Ωστόσο, το 1923, της στερήθηκε εντελώς.
Το 1924, η αυτοκρατορική οικογένεια στάλθηκε σε εξορία. Η Σαζκάρ πήγε στη Βηρυτό του Λιβάνου με την κόρη της, όπου πέθανε το 1945, ενώ έζησε την κόρη της για επτά χρόνια. Θάφτηκε στο Τζαμί του Σουλτάνου Σελίμ της Δαμασκού στη Συρία.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ζαφείρης Βάος
Ο Ζαφείρης Βάος ή '''Ζαφείριος Αντ. Βάος''' (1905-2003) ήταν Έλληνας συγγραφέας και λαογράφος από τη Μήλο, πρόεδρος Κοινότητας της Πλάκας Μήλου. Είχε σημαντικό συγγραφικό έργο (αναφέρονται 27 βιβλία) με κύριο θέμα τη Μήλο (ιστορικά και λαογραφικά στοιχεία), καθώς και δημοσιεύματα σε διάφορα έντυπα.
Βιογραφία
Τόπος γέννησής του ήταν η Πλάκα της Μήλου και είχε υπηρετήσει από τις θέσεις του Προέδρου της Κοινότητας Πλάκας, του Προέδρου της Τοπικής Επιτροπής Τουρισμού, του Αντιπροέδρου της Ενώσεως Μηλίων εν Αθήναις. Ήταν Έφορος του Λαογραφικού Μουσείου Μήλου την πρώτη συλλογή του οποίου είχε συγκροτήσει ο ίδιος το 1967 και είχε επίσης θητεύσει Γενικός Γραμματέας της Επιτροπής Αξιοποίησης των Χριστιανικών Κατακομβών.
Aναφορές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων
Ποταμιά Θεσπρωτίας
Με την ονομασία Ποταμιά φέρονται στο νομό Θεσπρωτίας δύο χωριά:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
In utero
Ο όρος In utero μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Νίκη Βόλου (ποδόσφαιρο νέων)
Οι Νέοι Αθλητές Νίκης Βόλου είναι η δεύτερη ομάδα του ποδοσφαιρικού τμήματος του Γ.Σ.Β. "Η Νίκη". Ιδρύθηκαν το 1994. Τα χρώματα των Νέων Αθλητών Νίκης είναι το μπλε και το άσπρο. Η ομάδα χρησιμοποιεί ως έδρα της το Γήπεδο "Παντελής Μαγουλάς". Οι Νέοι Αθλητές αποτελούν το "σπλάχνο" της ιστορικής Νίκης Βόλου και ουσιαστικά είναι το φυτώριο των ποδοσφαιριστών της.
100px|μικρογραφία|Το λογότυπο του Αθλητικού Κολλεγίου Νίκης Βόλου
Την περίοδο 2018-2021 οι Νέοι Αθλητές ονομάζονταν ως Αθλητικό Κολλέγιο Νίκης Βόλου. Από την σεζόν 2023-24 αγωνίζεται στην Β' κατηγορία της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γ.Σ. Νίκη Βόλου (ποδόσφαιρο)
Καταδύσεις στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Πλατφόρμα
Η κατάδυση από πλατφόρμα ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα καταδύσεων στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 7 Σεπτεμβρίου στην τεχνητή λίμνη που είχε δημιουργηθεί εντός του Φόρεστ Παρκ. Συμμετείχαν συνολικά πέντε αθλητές από δύο χώρες: τρεις από τη Γερμανία και δύο από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Νικητής αναδείχθηκε ο Αμερικανός Τζορτζ Σέλντον, γιατρός στο επάγγελμα, ο οποίος βαθμολογήθηκε με 12.66 βαθμούς και πήρε εύκολα το χρυσό μετάλλιο. Το ασημένιο κατέκτησε ο Γερμανός Τζορτζ Χόφμαν με 11.66 βαθμούς, ενώ προέκυψε μεγάλη διαμάχη για το χάλκινο.
Στην τρίτη θέση ισοβάθμησαν με 11.33 βαθμούς ο Φρανκ Κιχόε από τις ΗΠΑ και ο Άλφρεντ Μπραουνσβάιγκερ από τη Γερμανία. Οι Γερμανοί διαμαρτυρήθηκαν έντονα για το αποτέλεσμα, θεωρώντας ότι η επίδοση του αθλητή τους ήταν πολύ καλύτερη από αυτή του Κιχόε. Σύμφωνα με τον κανονισμό, προγραμματίστηκε μία επιπλέον κατάδυση μεταξύ των δύο για την τρίτη θέση, όμως ο Μπραουνσβάιγκερ αρνήθηκε να αγωνιστεί και το χάλκινο μετάλλιο απονεμήθηκε στον Κιχόε. Στις μέρες μας παρ' όλα αυτά, ο Μπραουνσβάιγκερ αναφέρεται και αυτός ως χάλκινος ολυμπιονίκης στον επίσημο πίνακα μεταλλίων της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Ζόραν Μάμιτς
Ο Ζόραν Μάμιτς (γεννημένος στις 30 Σεπτεμβρίου 1971) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από την Κροατία και νυν προπονητής και τεχνικός διευθυντής της Ντιναμό Ζάγκρεμπ.
N-φθορομεθαναμίνη
Ονοματολογία
Η ονομασία «N-φθορομεθαναμίνη» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «μεθ-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-αμίνη» φανερώνει ότι περιέχει μια αμινομάδα ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα. Το αρχικό πρόθεμα «N-φθορο-» δηλώνει την ύπαρξη ενός ατόμου φθορίου, ανά μόριο της ένωσης, ενωμένου στο άτομο του αζώτου.
Ζόραν Μάμιτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
N-φθορομεθαναμίνη
Ισομέρεια
Έχει ένα (1) μόνο ισομερές θέσης, τη 1-φθορομεθαναμίνη (FCH2NH2).
Μοριακή δομή
Η μοριακή δομή της N-φθορομεθαναμίνης αντιστοιχεί γεωμετρικά στη δύο (2) γεωμετρικά στερεά, συνδεμένων με κοινή κορυφή το άτομο του αζώτου. Πιο συγκεκριμένα:
Με φθοραμίνη και αλομεθάνιο
Με επίδραση φθοραμίνης (NH2F) σε (μον)αλομεθάνιο (μέθοδος Hofmann) :
Με αποικοδόμηση ακετυλοφθοραμίδιου
Με αποικοδόμηση ακετυλοφθοραμίδιου παράγεται N-φθορομεθαναμίνη :
Με υποκατάσταση χλωρίου από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε N-χλωρομεθαναμίνη (CH3NHCl) μπορεί να υποκατασταθεί το χλώριο από φθόριο, γιατί ο σχηματισμός δυσδυάλυτου χλωριούχου υφυδραργύρου μετακινεί τη χημική ισορροπία της αντίδρασης προς τα δεξιά :
Αυτοδιάσπαση και σταθεροποίηση
Έχει την τάση να μετατραπεί σε μεθανιμίνη, αποβάλλοντας υδροφθόριο.
Σταθεροποιείται (σχετικά) σε μορφή αλάτων της. Για παράδειγμα, με υδροχλώριο δίνει το υδροχλωρικό της άλας:
Υποκατάσταση φθορίου από χλώριο
Με τη χρήση χλωριούχου ασβεστίου (CaCl2) είναι δυνατή η υποκατάσταση του φθορίου από χλώριο, επειδή το φθοριούχο ασβεστιο (CaF2) είναι δυσδιάλυτο και έτσι απομακρύνεται από τη χημική ισορροπία:
Υποκατάσταση φθορίου από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζόλιο παράγεται N-μεθυλανιλίνη :
Αλκυλίωση
Παράγει δευτεροταγείς μεθυλαμίνες με αλκυλαλογονίδια (RX). Π.χ.:
Ακυλίωση
Παράγει δευτεροταγή αμίδια (RCONFCH3) με ακυλαλογονίδια (RCOX). Π.χ.:
Σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Οργανικές αμίνες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:C1