cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρώμα ματιών
Ταξινόμηση του χρώματος
Το χρώμα της ίριδας παρέχει μια μεγάλη ποσότητα πληροφοριών για ένα άτομο και μια ταξινόμηση των χρωμάτων μπορεί να είναι χρήσιμη στην τεκμηρίωση των παθολογικών αλλαγών ή στον προσδιορισμό του τρόπου με τον οποίο ένα άτομο μπορεί να ανταποκριθεί στα οφθαλμικά φαρμακευτικά προϊόντα. Τα συστήματα ταξινόμησης κυμαίνονταν από μια βασική φωτεινή ή σκοτεινή περιγραφή σε λεπτομερείς διαβαθμίσεις που χρησιμοποιούν φωτογραφικά πρότυπα για σύγκριση. Άλλοι προσπάθησαν να θέσουν αντικειμενικά πρότυπα σύγκρισης χρωμάτων.
Τα χρώματα των ματιών κυμαίνονται από τις πιο σκούρες αποχρώσεις του καφέ έως τις ανοικτότερες αποχρώσεις του μπλε. Για να ικανοποιηθεί η ανάγκη για τυποποιημένη ταξινόμηση, ταυτόχρονα απλή αλλά αρκετά λεπτομερή για ερευνητικούς σκοπούς, ο Seddon και η ομάδα του ανέπτυξαν ένα διαβαθμισμένο σύστημα με βάση το κυρίαρχο χρώμα της ίριδας και την ποσότητα καφέ ή κίτρινου χρώματος που υπάρχει. Υπάρχουν τρία χρώματα χρωστικής που καθορίζουν, ανάλογα με την αναλογία τους, την εξωτερική εμφάνιση της ίριδας, μαζί με το δομικό χρώμα. Οι πράσινες ίριδες, για παράδειγμα, έχουν μπλε και λίγο κίτρινο. Οι καφέ ίριδες περιέχουν κυρίως καφέ. Ορισμένα μάτια έχουν ένα σκούρο δακτύλιο γύρω από την ίριδα, που ονομάζεται στα αγγλικά limbal ring.
Το χρώμα των ματιών στα ζώα ρυθμίζεται διαφορετικά. Για παράδειγμα, το υπολειπόμενο χρώμα των ματιών στο είδος Corucia zebrata είναι μαύρο και το κίτρινο-πράσινο το επικρατές.
Κατανομή στον παγκόσμιο πληθυσμό
Γενικά, το καφέ είναι το πιο διαδεδομένο χρώμα ματιών στον κόσμο. Το ποσοστό των ανθρώπων στον κόσμο με ανοικτό χρώμα ματιών δεν είναι γνωστό και υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκτιμήσεις.
Οι γηγενείς πληθυσμοί της Αφρικής, της Ασίας, της Αμερικής και της Ωκεανίας έχουν κατά κανόνα σκούρα καφέ μάτια. Μόνο στη Μέση Ανατολή (όπως στην Τουρκία και στο Ιράν) και στη Βόρεια Αφρική (όπως στο Μαρόκο και στην Αλγερία) εντοπίζονται και ανοικτά χρώματα ματιών.
Στην Ευρώπη είναι πιο διαδεδομένo το 'γνήσιο' καφέ χρώμα ματιών, ενώ παρατηρούνται και ανοικτά χρώματα ματιών. Στην Ελλάδα, μια έρευνα του ΕΚΠΑ εκτίμησε το ποσοστό των Ελλήνων με ανοικτό χρώμα ματιών στο 14.6%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρώμα Κατηγορία:Χαρακτηριστικά προσώπου Κατηγορία:Μάτι Κατηγορία:Φυσική ανθρωπολογία
Κύπελλο Πρωταθλητριών Καλαθοσφαίρισης Αμερικής
Το Κύπελλο Πρωταθλητριών Καλαθοσφαίρισης Αμερικής (ισπανικά: FIBA Liga de las Américas, πορτογαλικά: FIBA Liga das Américas, αγγλικά: FIBA Americas League) ήταν διεθνής επαγγελματική διασυλλογική διοργάνωση καλαθοσφαίρισης ανδρών, η οποία διεξαγόταν ετησίως από συλλόγους της Αμερικής. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης ήταν η FIBA Americas. Ο θεσμός ξεκίνησε στις 4 Δεκεμβρίου του 2007, και καταργήθηκε το 2019, αφού αντικαταστάθηκε από το Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ Αμερικής.
Η νικήτρια της διοργάνωσης στέφονταν πρωταθλήτρια σε όλη την περιοχή της ζώνης της FIBA Americas. Υπήρξε η πρώτη τη τάξει και πιο σημαντική επαγγελματική διεθνής διασυλλογική διοργάνωση καλαθοσφαίρισης στις περιοχές της Νότιας, Κεντρικής Αμερικής, Καραϊβικής και του Μεξικού. Το πρωτάθλημα ολοκληρωνόταν κάθε χρόνο σε μια τελική αναμέτρηση τεσσάρων ομάδων, με την ονομασία FIBA Americas League Final Four. Η νικήτρια κάθε περιόδου, αγωνιζόταν εναντίον της νικήτριας της Ευρωλίγκας στο Διηπειρωτικό Κύπελλο, για να κριθεί ο πρωταθλητής σε παγκόσμιο επίπεδο.
Λογότυπο
Το λογότυπο της διοργάνωσης άλλαξε το 2015.
Νίκος Μητσάκης
Ο Νίκος Μητσάκης (20 Αυγούστου 1899 - 25 Απριλίου 1941) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας.
Βιογραφικό
Ο Νικόλαος Μητσάκης (1899-1941) ήταν ένας από τους πρώτους αρχιτέκτονες που εκπροσώπησαν το ρεύμα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα. Γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1899 στον Πύργο της Ηλείας και από το 1904 έζησε στην Αθήνα, όπου αργότερα και σπούδασε. Από την πλευρά της μητέρας του ήταν απόγονος του Γάλλου φιλέλληνα Σωνιέρου.
Ανήκε στην ομάδα των πρώτων σπουδαστών της αρχιτεκτονικής σχολής του Πολυτεχνείου, στην οποία γράφτηκε το 1917, αμέσως μετά τη σύστασή της και αφού είχε προηγηθεί μια αποτυχημένη προσπάθεια εισόδου στη σχολή πολιτικών μηχανικών. Αποφοίτησε το 1921 και στρατεύτηκε αμέσως, συμμετέχοντας στη μικρασιατική εκστρατεία. Το 1926 διορίσθηκε στην Υπηρεσία Τεχνικών Έργων του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, ενώ το διάστημα Ιούνιος 1930 - Οκτώβριος 1930 και από τον Ιούνιο 1931 υπήρξε προϊστάμενος του Γραφείου Μελετών των Νέων Σχολικών Κτιρίων. Ακόμη, από το 1931 έως το 1933 διετέλεσε επιμελητής κτηριολογίας στην έδρα του Hébrard του ΕΜ Πολυτεχνείου.
Σκοτώθηκε πρώιμα, στις 25 Απριλίου του 1941, κατά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στον Σκαραμαγκά.
Το αρχιτεκτονικό ιδίωμα του Ν. Μητσάκη
Ο Νικόλαος Μητσάκης υπήρξε φίλος του Δημήτρη Πικιώνη και η επιρροή του στο πρώιμο έργο του Μητσάκη είναι εμφανής, π.χ. τα πλάγια ανοίγματα της οικίας Καραμάνου (Πικιώνης) επαναλαμβάνονται στο Γυμνάσιο Θηλέων «Αριστοτέλης» (Μητσάκης). Οι δύο αρχιτέκτονες συνεργάζονται μάλιστα για την πολυκατοικία της Χέυδεν. Ωστόσο γρήγορα ο Μητσάκης διαμορφώνει το προσωπικό του ιδίωμα, το οποίο συνδυάζει κλασικίζοντα στοιχεία, (π.χ. παραστάδες) με τους καθαρούς όγκους και την τυπική διάταξη των ανοιγμάτων της μοντέρνας αρχιτεκτονικής (βλ. Πρακτικό Λύκειο Αμπελοκήπων). Ο Μητσάκης φαίνεται να έχει μελετήσει σε βάθος τα έργα του Λε Κορμπυζιέ, στα πρώιμα έργα του μάλιστα ενσωματώνει τις χαράξεις της βίλας στην Γκαρς. Παράλληλα, θεωρείται ότι συνέβαλε στη διαμόρφωση μιας «ελληνικής» αρχιτεκτονικής της εποχής, καθώς στα έργα του συνυπάρχουν στοιχεία της μοντέρνας αρχιτεκτονικής με κλασικίζοντα στοιχεία, μορφολογικά και τεχνοτροπικά στοιχεία από τον παραδοσιακό πολιτισμό και τοπικά υλικά. Ωστόσο, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο τα πρώιμα έργα του, όπως και έργα του Πικιώνη, δέχονται επικρίσεις τόσο από σύγχρονούς τους όσο και από μεταγενέστερους αρχιτέκτονες. Ο Παναγιώτης Α. Μιχελής γράφει «...δεν επιτρέπεται επειδή ένα [σχολείο] ευρίσκεται λ.χ. στα Γιάννενα, να μοιάζη με γιαννιώτικο σπίτι», πολύ κοντά σε αυτή τη λογική ωστόσο βασίζονται τα σχολεία του Μητσάκη στην Καστοριά και τη Δημητσάνα. Ο ίδιος έχει την ευκαιρία να υπογραμμίσει αργότερα, σε ένα από τα ελάχιστα γραπτά του (περ. 1934) την προσωπική «ενδόμυχον αντίδρασιν προς την μιμικήν και ανεξέλεγκτον επανάληψιν των καλών ή κακών αρχιτεκτονικών μορφών της Δύσεως». Συμπερασματικά, ο Μητσάκης υπήρξε ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους τόσο του μοντερνισμού στην Ελλάδα, όσο και της «εθνικής» αρχιτεκτονικής του μεσοπολέμου, δίνοντας αξιόλογες λειτουργικά, μορφολογικά και οικοδομικά αρχιτεκτονικές λύσεις.
Υλοποιημένες μελέτες
μικρογραφία|Διδακτηριακό Σχολικό Συγκρότημα Αγίας Σοφίας [[Θεσσαλονίκη|Θεσσαλονίκης]]
Το γυμνάσιο της Δημητσάνας
Το Γυμνάσιο της Δημητσάνας σχεδιάζεται το 1928, κατασκευάζεται με λιθοδομή, και στέφεται με δίρριχτη στέγη. Ωστόσο, ο Μητσάκης αποφεύγει την επιτηδευμένη γραφικότητα και καταφέρνει να εντάξει αποτελεσματικά το κτίριο σε ένα οικόπεδο με έντονη κλίση. Σύμφωνα με τον Δ. Φιλιππίδη «δε συμβαίνει όμως το ίδιο με το διδακτήριο που σχεδίασε για τη Δημητσάνα, όπου ξεφεύγει προς ένα περίεργο «μεσαιωνισμό» με δύο όμοιους όγκους τρυπημένους από τοξωτά ανοίγματα» (ανεκτέλεστο).
Τα κτήρια του Νικολάου Μητσάκη στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία (1929-1930)
Το Γυμνάσιο Θηλέων «Αριστοτέλης» στη γωνία των οδών Μαρασλή και Σουηδίας, δίπλα στο Μαράσλειο Διδασκαλείο, οικοδομήθηκε το 1929 βάσει σχεδίων του Νικόλαου Μητσάκη (1899-1941). Στην προκειμένη περίπτωση ο Μητσάκης μετέβαλε τα αρχικά σχέδια (του Ιωάννη Αντωνιάδη), δημιουργώντας ένα αρκετά πρωτοποριακό κτίριο, όπου τα κλασικίζοντα στοιχεία συνδυάζονται με τους καθαρούς όγκους της «μοντέρνας» αρχιτεκτονικής. Σήμερα στεγάζει το 26ο Ενιαίο Λύκειο Αθηνών. Τα τρία κτήρια σχεδιάστηκαν από τον Ν. Μητσάκη και κτίστηκαν τη δεκαετία του 1930 για να καλύψουν ανάγκες των μαθητών. Τα σχολικά κτήρια, όπως είναι γνωστό, όφειλαν να έχουν υπόστεγο γυμναστικής, λουτρά, σχολικό κήπο, κρήνες κ.ά. Συμπλήρωσαν δηλαδή τα κεντρικά κτήρια, το νεοκλασικό κτήριο του Δημ. Καλλία και το κτήριο της δεκαετίας του 1920 των Νικολαΐδη και Μητσάκη. Επιπλέον ο Ν. Μητσάκης δημιούργησε ένα κτήριο, το διώροφο, για να καλύψει τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες των διδακτηρίων. Όλα μαζί αποτελούν ένα ενιαίο και αναπόσπαστο σύνολο. Τα εν λόγω κτήρια διέπονται από τις αρχές του μοντέρνου κινήματος και είναι διεθνώς γνωστά, συμπεριλαμβάνονται μάλιστα στον κατάλογο του DO.CO.MO.MO. με τα πιο σπουδαία δείγματα του μοντέρνου κινήματος.
Στη συνεδρίαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων, στις 25 Φεβρουαρίου 2010, τα μέλη του Συμβουλίου γνωμοδότησαν κατά πλειοψηφία υπέρ του μη χαρακτηρισμού ως διατηρητέων μνημείων του υπόστεγου γυμναστικής, του διώροφου κτηρίου και του ισόγειου κτίσματος λουτρών στον περιβάλλοντα χώρου του διατηρητέου κτηρίου της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας επί των οδών Μαρασλή, Αλωπεκής και Σουηδίας, έργα του γνωστού αρχιτέκτονα Νικολάου Μητσάκη. Τα ίδια κτήρια είχαν εξετασθεί σε παλαιότερη συνεδρίαση του Συμβουλίου, το 2008, κατά την οποία τα μέλη είχαν γνωμοδοτήσει υπέρ του χαρακτηρισμού ως διατηρητέων μνημείων των παραπάνω κτηρίων. Η νέα γνωμοδότηση του ΚΣΝΜ απαξιώνει και θα οδηγήσει στην κατεδάφιση τριών τόσο σημαντικών για την αρχιτεκτονική, ιστορική και πολεοδομική τους αξία κτήρια, σε μια περίοδο μάλιστα που ΥΠΠΟΤ, ΥΠΕΚΑ, εκπαιδευτικά ιδρύματα, σύλλογοι και πολίτες κάνουν αγώνα για την προστασία της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της δεκαετίας του 1930. Ως εκ τούτου θα πρέπει το όλο θέμα να επανεξεταστεί. Ειδικότερα δε η MOnuMENTA που τάχθηκε με σειρά ενεργειών υπέρ του χαρακτηρισμού ως διατηρητέων μνημείων των παραπάνω κτηρίων, πιστεύει ότι θα πρέπει να γίνει μία πλήρης μελέτη που θα λάβει υπόψη τις πραγματικές ανάγκες των μαθητών, τις δυνατότητες του χώρου από πλευράς χωροθεσίας και συμβατότητας με τα ενυπάρχοντα διατηρητέα κτήρια, συμπεριλαμβανομένων των υπό κρίση κτηρίων του Ν. Μητσάκη και στην αναζήτηση και παράθεση εναλλακτικών λύσεων συμπεριλαμβανομένης και της εξεύρεσης άλλου χώρου στον οποίο είναι εφικτή η σύννομη πολεοδομικά και πολιτιστικά οικοδόμηση του 15ου Δημοτικού Σχολείου. Τα γκράφιτι των μαθητών στους τοίχους του υπόστεγου γυμναστικής που ζητούν την κατεδάφιση των είναι δυνατόν να υποδηλούν τις ανάγκες που έχει το σχολείο και να δημιουργούν συναισθηματική φόρτιση, αλλά δεν μπορούν να οδηγήσουν την Πολιτεία σε μια κατεύθυνση απαξίωσης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, την οποία σήμερα έχουμε ανάγκη περισσότερο από οποτεδήποτε άλλοτε.
Δημοτικό σχολείο Κωλέττη και Σουλτάνη, Αθήνα, 1932
==15ο Γυμνάσιο-Λύκειο Θεσσαλονίκης ή παλιό Ανώτερο Παρθεναγωγείο, οδός Καρόλου Ντιλ 24, Θεσσαλονίκη == μικρογραφία|Ανώτερο Παρθεναγωγείο (σήμερα 15ο Γυμνάσιο-Λύκειο), (1933), Καρόλου Ντιλ 24, [[Θεσσαλονίκη]] Κυρίαρχα στοιχεία της, πρωτοποριακής για την εποχή της, σύνθεσης του Ν. Μητσάκη είναι: - η πλαστική διαμόρφωση της συμπαγούς βόρειας όψης προς το δρόμο και η ανατροπή μέσω του όγκου του κλιμακοστασίου - τα μεγάλα υαλοστάσια που επέτρεπαν την θέαση της ελεύθερης εξέλιξης του κλιμακοστασίου - η διάλυση της νότιας όψης και η αντικατάσταση των τοιχοποιιών από μεγάλες επιφάνειες υαλοστασίων με πυκνό κάναβο υποδιαιρέσεων. Βασικό στοιχείο που χαρακτηρίζει την ένταξη του συγκροτήματος στην περιοχή είναι η απόφαση από τον Ν. Μητσάκη για διατήρηση του συνεχούς συμπαγούς μετώπου της οδού Καρόλου Ντιλ. Βέβαια κάτι τέτοιο διευκόλυνε και ο βορινός προσανατολισμός που με μια φονξιοναλιστική λογική επιβάλει τον περιορισμό των ανοιγμάτων- κάτι που κάνει ο Μητσάκης με την χρήση συνεχόμενων φεγγιτών σε μεγάλο ύψος και όχι παραθύρων. Το μέτωπο αντιμετωπίζεται ως συμπαγές, όμως μόνο στο βαθμό που κάτι τέτοιο τυπολογικά επιτρέπει την συνέχεια του οικοδομικού τετραγώνου και τη διατήρηση της σχέσης πλήρους και κενού ανάμεσα στο συνεχές σύστημα των όψεων των γειτονικών κτιρίων και τα κενά των εγκάρσιων δρόμων. Αντίστοιχος χειρισμός παρατηρείται από τη χρήση του συμπαγούς εξωτερικού πλευρικού τοίχου της αυλής στους δρόμους Γ. Σταύρου και Αγ. Θεοδώρας ο οποίος καταλήγοντας στην πλάγια όψη του κτιρίου ουσιαστικά επιτρέπει την συνέχεια και την ολοκλήρωση του οικοδομικού τετραγώνου. Επιπλέον ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το μέγεθος των πλάγιων όψεων του κτιρίου, που ουσιαστικά αναπαραγάγουν το τυπικό μέγεθος μιας μεσοπολεμικής πολυκατοικίας όπως αυτές που γειτνιάζουν στους μικρούς δρόμους Γ. Σταύρου και Αγ. Θεοδώρας. Είναι προφανές ότι ο Μητσάκης σε καμία περίπτωση δεν θα προχωρούσε σε μιμητισμούς από το εκλεκτικιστικό περιβάλλον της περιοχής. Ως αρχιτέκτονας του μοντέρνου κινήματος επιδιώκει τη διαφοροποίηση με τις πρακτικές του παρελθόντος. Παρ’ όλα αυτά, δημιουργώντας ένα σημαντικό δημόσιο κτίριο που έχει τη δυνατότητα παρέμβασης στον τρόπο διαμόρφωσης του χώρου της πόλης, αξιοποιεί τυπολογικά στοιχεία του περιβάλλοντος, ακολουθεί την κλίμακα του χώρου. Δημιουργεί μια αρχιτεκτονική που διαφέρει χωρίς όμως διάθεση επιβολής και μνημειακότητας. Σήμερα το κτίριο έχει υποστεί αρκετές επεμβάσεις, κυρίως στο εσωτερικό του, αλλά και στις εξωτερικές του επιφάνειες.
Παρεκκλήσιο Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, προαύλιο 8ου Ενιαίου Λυκείου Αθηνών
Στην αυλή του 8ου Λυκείου έχει κτισθεί παρεκκλήσιο αφιερωμένο στους αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, την αρχιτεκτονική μελέτη του οποίου πραγματοποίησε ο Νικόλαος Μητσάκης, ενώ οι αγιογραφίες φιλοτεχνήθηκαν από τον Σπύρο Παπαλουκά. Αρχικά ο ναός ήταν ανοικτός από μπροστά και αναφέρει χαρακτηριστικά γι' αυτό ο αρχιτέκτονας Μητσάκης: «Αντί κλειστού ναϊδρίου, εμελέτησα ιερόν προστεγασμένον, βωμόν τρόπον τινά, ούτως ώστε να δύνανται οι 2.000 μαθηταί να παρακολουθούν και μετέχουν πραγματικώς της λειτουργίας». Αργότερα, περίπου το 1956, οικοδομήθηκε τοίχος στην εμπρόσθια πλευρά του ναού και έτσι είναι μέχρι και σήμερα.
Το προσχέδιο του γυμνασίου της Νάξου
Το γυμνάσιο της Νάξου πέρα από τις σχολικές εγκαταστάσεις περιλαμβάνει και ένα αρχαιολογικό μουσείο. Λόγω της διπλής λειτουργίας του κτιρίου επιλέγεται ένα συμμετρικό σχήμα, όπου οι τάξεις διατάσσονται σε έναν άξονα, στα άκρα του οποίου τοποθετούνται συμμετρικά οι όγκοι του αμφιθεάτρου και του μουσείου. Η κιονοστοιχία στο μπροστινό τμήμα της αυλής, η επικεράμωση, η ανοιχτή στοά στον όροφο και τα περιορισμένα ανοίγματα προσιδιάζουν στον τοπικό χαρακτήρα της αρχιτεκτονικής.
Το προσχέδιο του διδακτηρίου Μαρλά στην Τήνο
Τα σχέδια του Μητσάκη για το διδακτήριο Μαρλά στην Τήνο, με τη γωνιακή φυτεμένη πέργκολα, τους χτιστούς πάγκους και την κολόνα στην άκρη, παραπέμπουν πολύ έντονα στο γραφικό ιδίωμα του Πικιώνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών 1974
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών 1974, διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη από 14 έως 18 Σεπτεμβρίου 1974 με τη συμμετοχή πέντε ομάδων. Οι αγώνες έγιναν στο γήπεδο της ΧΑΝΘ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΖΑΟΝ για πρώτη φορά στην ιστορία του, κι έγινε έτσι η δεύτερη ομάδα στην ιστορία του γυναικειου βόλεϊ που κατέκτησε Πανελλήνιο τίτλο.
Πηγή
Ιστοτόπος nlg.gr Εφημερίδα Μακεδονία (1911-1981).
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1974
Λε Μπαν-Σαιν-Μαρτέν
Το Λε-Μπαν-Σαιν-Μαρτέν (Σανκτ Μαρτινσμπάν) είναι κοινότητα στον νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ανδρέας Παούρης
Ο Ανδρέας Παούρης (Κέα 1903 - 1973) υπήρξε Έλληνας αθλητής του στίβου, βαλκανιονίκης και συγγραφέας μελετών για την ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Μεγάλωσε στην Αθήνα και τα πρώτα αθλητικά του βήματα τα έκανε αγωνιζόμενος με τα χρώματα του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου. Αργότερα εντάχθηκε στο δυναμικό του Γυμναστικού συλλόγου Αμαρουσίου. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν η κατάκτηση της τρίτης θέσης στο αγώνισμα των 10.000 μέτρων στους Βαλκανικούς Αγώνες του 1933. Το 1928 συμμετείχε με την ελληνική αποστολή στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Άμστερνταμ. Με την αποχώρηση από τον αθλητισμό, δούλεψε στον ΣΕΓΑΣ και ταυτόγχρονα ασχολήθηκε με την μελέτη της ιστορίας του ελληνικού αθλητισμού. Για την συνολική προσφορά του στον ελληνικό αθλητισμό τιμήθηκε με τον Χρυσό Βασιλικό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος καθώς και με ειδικό μετάλλιο από τον ΣΕΓΑΣ.
Ο στίβος
Το 1924 όταν εκλήθη να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία, έλαβε μέρος στους Πανστρατιωτικούς Αγώνες και κέρδισε την πρώτη θέση στο δρόμο 1500 μ. με επίδοση 4.27.00 και στον δρόμο 10.000 χιλ. με επίδοση 33΄.40΄΄.
Το 1926 μεταγράφηκε απο τον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο στον Γυμναστικό σύλλογο Αμαρουσίου.
Το 1927 διακρίθηκε στον Πανελλήνιο ανώμαλο δρόμο και στον δρόμο των 1500 μέτρων.Το ίδιο έτος κέρδισει την Α΄ θέση στον δρόμο των 1500 μέτρων στους Παννελήνιους Αγώνες που διοργανώθηκαν και τελέστηκαν στην Θεσσαλονίκη. Το ίδιο έτος κατέρριψε το Πανελλήνιο ρεκόρ στον δρόμο των 1000 μέτρων και του ενός μιλίου (1.609,5 μ.), αγωνίσματα που δεν συμπεριλαμβάνονται στο επίσημο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων.
Το 1928 σε μία αθλητική συνάντηση πέντε (5) Σωματείων: του Γυμναστικού συλλόγου Αμαρουσίου, του Πανιωνίου, του Εθνικού γυμναστικού συλλόγου, του Πανελληνίου γυμναστικού συλλόγου και μιας γερμανικής ομάδας κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στον δρόμο των 1500 μέτρων με επίδοση 4.18.4 έναντι 4.25.0 που ήταν η παλιά επίδοση. Την ίδια χρονιά επελέγη να εκπροσωπήσει την πατρίδα μας στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Άμστερνταμ. Οι υπεύθυνοι της εποχής εκείνης τον άφησαν εκτός αποστολής. Ο Γυμναστικός σύλλογος Αμαρουσίου και ο πρόεδρος του Λεωνίδας Πτερής κάλυψαν τα έξοδα του αθλητή και έτσι μετέβη στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Το 1932 επέστρεψε στον Π.Α.Ο και αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια.
Το 1933 αναδείχθηκε τρίτος βαλκανιονίκης στον δρόμο των 10 χλμ με χρόνο 34 λεπτά.
Λαμπαδηδρόμος
δεξιά|μικρογραφία|275x275px|Ακρόπολη 1936 Το 1936 στην πρώτη Ολυμπιακή λαμπαδηδρομία ο Παούρης επελέγη να είναι αυτός που θα έφερνε την φλόγα στην Ακρόπολη των Αθηνών (τιμή που δίνεται στον αθλητή με ξεχωριστό ήθος και προσφορά στον αθλητισμό).
Λεπτομέρειες της λαμπαδηδρομίας
Στις 22 Ιουλίου 1936 η φλόγα έφθασε διαμέσου Ιεράς Οδού στο Θησείο. Εκεί ο Παούρης την παρέλαβε και διατρέχοντας την Αποστόλου Παύλου έφθασε στους πρόποδας της Ακροπόλεως.
Δύο κανονιοβολισμοί αναγγέλουν την άφιξη του. Εκεί παρατεταγμένοι 52 φουστανελοφόροι κρατώντας τις σημαίες των κρατών που θα έπαιρναν μέρος στους Ολυμπιακού, τον υποδέχονται κλίνοντας τιμητικά τις σημαίες τους.
Πυρηνική μεμβράνη
Πυρηνική μεμβράνη ή πυρηνικός φάκελος ονομάζεται η μεμβράνη που περιβάλλει τον πυρήνα των κυττάρων και αποτελείται από δυο στοιχειώδεις μεμβράνες, μια εσωτερική και μια εξωτερική. Κατά διαστήματα στην επιφάνεια του πυρηνικού φακέλου εμφανίζονται πόροι οι οποίοι σχηματίζονται από την συνένωση των δυο στοιχειωδών μεμβρανών. Οι πυρηνικοί πόροι παίζουν σημαντικό ρόλο στην επικοινωνία του πυρήνα με το κυτταρόπλασμα, γιατί ελέγχουν τα μακρομόρια που ανταλλάσσονται μεταξύ τους.
Ανδρέας Παούρης
Λεπτομέρειες της λαμπαδηδρομίας
Ο Δαδοφόρος φθάνει πρό των οπλιτών της κλειστής εισόδου. Ο επικεφαλής τον ρωτά:
Τις εί ;
Πυρηνική μεμβράνη
Κατηγορία:Κυτταρολογία
Ανδρέας Παούρης
Λεπτομέρειες της λαμπαδηδρομίας
και εκείνος απαντά:  Φέρω την φλόγα εκ του ασβέστου πυρός της Ιεράς Άλτεως.
Ο φρουρός του επιτρέπει την είσοδο και ο δρομέας ακολουθούμενος από τους οπλίτες (πού ήταν οι ηθοποιοί Μάνος Κατράκης, Βασίλης Αυλωνίτης και Θάνος Κωτσόπουλος) διέρχεται την σκάλα των Προπυλαίων και φθάνει πρό του ιερέως (πού ήταν ο ηθοποιός Νικόλαος Ρεζάν) ενώπιον του οποίου σκύβει και του παραδίδει την δάδα.
Η επαγγελματική του καριέρα
δεξιά|μικρογραφία|275x275εσ|Μετάλλια και Βραβεία Μετά την αποχώρηση από τους στίβους διορίστηκε υπάλληλος του ΣΕΓΑΣ και μετέπειτα διευθυντής του.
Το 1960 τιμήθηκε, από τον Βασιλιά Παύλο με τον Χρυσούν Βασιλικόν Σταυρόν του Τάγματος του Φοίνικος, μετάλλιο που απονεμόταν σε όσους με εξαίρετες πράξεις αύξαιναν το διεθνές γόητρο της χώρας.
Ο ΣΕΓΑΣ με την σειρά του, τον τίμησε το 1966 με το ειδικό Μετάλλιό του.
Υπήρξε από τους πρώτους που εισήγαγαν την στατιστική παρακολούθηση των επιδόσεων και των ρεκόρ. Με τον τρόπο αυτό διασώθηκε η ιστορία και βοηθήθηκε η ετήσια πρόοδος των αθλητών. Οι ετήσιοι πίνακες των καλυτέρων αθλητών κάθε χρονιάς φέρουν, για τουλάχιστον ¼ αιώνος, την δική του υπογραφή.
Πέραν τούτου ασχολήθηκε με την έρευνα της ιστορίας του αθλητισμού μας και πρωτοτύπησε στη συγγραφή και δημοσίευση της εξέλιξης και ιστορίας κάθε αγωνίσματος χωριστά.
Τέτοιες εργασίες του δημοσιεύθηκαν κατά καιρούς στο «Επίσημο Δελτίο του ΣΕΓΑΣ», στην «Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια του Αθλητισμού», στο περιοδικό «ΤΑ ΣΠΟΡ», στις ξενόγλωσσες εκδόσεις του ΣΕΓΑΣ και στο Γερμανικό περιοδικό «LEICHTATHLETIK».
Επίσης υπήρξε Αγωνοδίκης αλλά και Αλυτάρχης, Γυμνασίαρχος, Γραμματεύς, Κριτής, Χρονομέτρης, Εκφωνητής και ότι άλλο χρειάζεται μια επιτυχής αγωνιστική εκδήλωση.
Εκτός του ΣΕΓΑΣ κλήθηκε επανειλημμένως να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως χρονομέτρης από την ΕΛΠΑ στά  Ράλλυ «Μινέρβα» και «Ακρόπολης», από το CISM σέ αγώνες Διεθνούς Στρατιωτικού Πεντάθλου, σε Ιππικούς αγώνες και σε μιά προσπάθεια ενός παγκοσμίου αεροπορικού ρεκόρ στο Τατόϊ.
δεξιά|μικρογραφία|275x275εσ|Ανδρέας Πούρης
Τά όσα έγραψε ο Νικος Παπαρέσκος γι’αυτόν αποδίδουν την πραγματική του εικόνα: ''Καθημερινές, Κυριακές, χειμώνες, καλοκαίρια, σε χιόνια ή καύσωνες, σε ανωμάλους δρόμους, σε διασυλλογικούς και άλλους, πρώτος και καλύτερος, άλλες φορές μόνος αυτός Αλυτάρχης, ό ίδιος Γυμνασίαρχος, κριτής, χρονομέτρης αλλά και εκφωνητής. Η εμφάνιση του στο ύπαιθρο, στο στίβο, με το μπαστούνι του και την αλησμόνητη βαλίτσα του, ήταν εγγύηση ότι όλα θα πήγαιναν καλά και πήγαιναν. Όπου υπάρχει τόπος καθήκοντος, πρώτος θα έλθει, τελευταίος θα φύγει, αφού βεβαιωθεί ότι τίποτα δεν έμεινε ανεκπλήρωτο. Πάντοτε με την καφέ βαλίτσα του, τά χρονόμετρά του, το νήμα του, τις μετροταινίες του, τους αριθμούς των αθλητών, τις σφαίρες και τα πιστόλια εκκινήσεως, τα χαρτιά του. Σύμβολα του χαρακτηριστικά, αυτά: η βαλίτσα του, το μπαστούνι του και το γλυκό και αλησμόνητο μειδίαμά του. «Ανήρ πολλών αντάξιος άλλων»''
Πηγές
Παούρης Ανδρέας Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί του αθλητισμού Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1928 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Ύαντες
Οι Ύαντες ήταν πρωτοελληνικός λαός και οι αρχαιότεροι κάτοικοι της αρχαίας Βοιωτίας που εκδιώχθηκαν από τον Κάδμο και μετακινήθηκαν άλλοι προς την Φωκίδα όπου έκτισαν την Υάμπολιν και άλλοι στην Αιτωλία η οποία στην αρχαιότητα ονομάζονταν Υαντίς.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα
Ατομικό πρότυπο του Ράδερφορντ
Πειραματική βάση του μοντέλου
Στο πείραμα Geiger-Marsden στο εργαστήριο του Ράδερφορντ, τα σωματίδια α χρησιμοποιούνταν ως εργαλείο συστηματικής διερεύνησης της ατομικής δομής με τη μελέτη της σκέδασής τους κατά το πέρασμά τους από ένα λεπτό φύλλο χρυσού. Ο Ράδερφοντ προέβλεψε ότι όλα τα σωματίδια θα περνούσαν μέσα από το φύλλο ή ότι θα διαθλούνταν ελαφρά. Αυτό συνέβη πράγματι τις περισσότερες φορές, αλλά λίγα σωματίδια, 1 στα 8.000, αναπήδησαν αναπάντεχα σχεδόν σε ευθεία γραμμή πίσω στην πηγή. Τούτο υποστήριζε την υπόθεση ότι τα άτομα διαθέτουν μια πυκνή περιοχή στην οποία περιέχεται το μεγαλύτερο τμήμα της μάζας τους, και συνδέεται με ηλεκτρικό πεδίο υψηλής συγκέντρωσης (πιθανώς θετικό στη φύση του), αντί για διαχεόμενο θετικό ή αρνητικό φορτίο. Ο Ράδερφορντ σκέφθηκε, πιθανώς με όρους αισθητικής συμμετρίας, ότι μια τέτοια περιοχή πυκνού φορτίου και μάζας θα βρισκόταν στο κέντρο του ατόμου. Συνεπώς μια τέτοια περιοχή σχημάτιζε ένα είδος ατομικού πυρήνα.
Το 1911 ο Ράδερφορντ επανήλθε με το δικό του μοντέλο για την υποατομική δομή, ως ερμηνεία των αναπάντεχων πειραματικών αποτελεσμάτων. Σύμφωνα με το μοντέλο του, το άτομο συγκροτείται από ένα θετικό φορτίο (ο σύγχρονος ατομικός πυρήνας, αν και ο Ράδερφορντ δε χρησιμοποίησε τον όρο «πυρήνας» στη δημοσίευσή του) περιβεβλημένο από ένα νέφος ηλεκτρονίων σε τροχιά. Σε αυτή τη δημοσίευση του 1911, καταγράφει μια μικρή κεντρική περιοχή πολύ υψηλού δυναμικού ή αρνητικό φορτίο του ατόμου, αλλά χρησιμοποιεί μια διαφορετική γλώσσα για να το περιγράψει:
"Για να μπορέσετε να το κάνετε χειροπιαστό σκεφτείτε τη διέλευση ενός σωματιδίου α υψηλής ταχύτητας μέσω ενός ατόμου με θετικό κεντρικό φορτίο N e, και περιβεβλημένου με ένα αντισταθμιστικό φορτίο N ηλεκτρονίων."
Μειονεκτήματα του προτύπου
(α) Δεν εξηγεί τη σταθερότητα του ατόμου:
Είναι γνωστό ότι τα ηλεκτρικά φορτία εκπέμπουν ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και έτσι χάνουν ενέργεια. Έτσι, τα ηλεκτρόνια ενός ατόμου, κατά την περιφορά τους γύρω από τον πυρήνα (επειδή επιταχύνονται), θα έπρεπε να εκπέμπουν ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Η απώλεια, όμως, της ενέργειας θα ελάττωνε την ακτίνα της τροχιάς του ηλεκτρονίου, και έτσι τα ηλεκτρόνια θα εκτελούσαν σπειροειδή τροχιά γύρω από τον πυρήνα, μέχρι τελικά να συγκρουστούν με αυτόν. Αυτό, όμως, δε συμβαίνει στην πραγματικότητα, γιατί το άτομο είναι σταθερό.
(β) Δεν εξηγεί το γραμμικό φάσμα εκπομπής των αερίων (κυρίως του υδρογόνου)
Με την εκπομπή της ενέργειας, η ακτίνα της τροχιάς των ηλεκτρονίων θα έπρεπε να μικραίνει και η συχνότητα περιφοράς τους γύρω από τον πυρήνα να παίρνει διαδοχικές τιμές. Όπως είναι γνωστό, η συχνότητα των εκπεμπόμενων ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων θα έπρεπε να είναι ίση με τη συχνότητα περιφοράς του ηλεκτρονίου. Καθώς τα ηλεκτρόνια θα ακτινοβολούσαν συνέχεια, οι γωνιακές τους ταχύτητες θα μεταβάλλονταν κατά συνεχή τρόπο και θα εξέπεμπαν έτσι ένα συνεχές φάσμα και όχι το γραμμικό φάσμα που παρατηρείται στην πράξη.
Διάδοχο πρότυπο
Το μοντέλο του Ράδερφορντ διαδέχθηκε το ατομικό πρότυπο του Μπορ, το οποίο χρησιμοποιούσε κάποια από τα πρώιμα συμπεράσματα της Κβαντομηχανικής για να καθορίσει τη συμπεριφορά των περιστρεφόμενων σε τροχιά ηλεκτρονίων, περιορίζοντάς τα σε ορισμένες κυκλικές και αργότερα ελλειπτικές διδιάστατες τροχιές. Στο μοντέλο του Μπορ, επέκταση του έργου του Χένρι Μόσλεϊ, το κεντρικό φορτίο εξισώθηκε με τον ατομικό αριθμό (δηλάδή τη θέση του στοιχείου στον περιοδικό πίνακα). Εξαιτίας του γεγονότος ότι το μοντέλο Μπορ είναι βελτίωση του προτύπου Ράδερφορντ, ορισμένες πηγές συνδυάζουν τα δύο πρότυπα, αναφερόμενοι στο πρότυπο Μπορ ως πρότυπο Ράδερφορντ-Μπορ. Ωστόσο η σύλληψη του ατόμου ως πυρήνα που περιέχει ατομικό αριθμό φορτίων ήταν το έργο όχι ενός αλλά πολλών ανθρώπων, άλλων γνωστών, όπως οι παραπάνω και άλλων λιγότερο γνωστών, όπως ο Αντόνιους Βαν ντεν Μπρεκ (Antonius Van den Broek).
Συμβολισμός
right|thumb|230px|Το έμβλημα της επιτροπής ατομικής ενέργειας των [[ΗΠΑ]] Παρά την ανακρίβειά του το πρότυπο Ράδερφοντ διέγειρε τη φαντασία του κοινούμε τρόπο που το διάδοχο μοντέλο δεν κατόρθωσε και χρησιμοποιείτο διαρκώς ως σύμβολο των ατόμων και της ατομικής ενένεργειας. Παραδείγματα της χρήσης του στο περασμένο αιώνα περιλαμβάνουν:
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Ατομική φυσική Κατηγορία:Παρωχημένες επιστημονικές θεωρίες Κατηγορία:Ιστορία της φυσικής
Κάειρα
Κατά την ελληνική μυθολογία η Κάειρα ήταν η κόρη ενός αγγειοπλάστη παράλιας περιοχής της Ιωνίας που συνέβαλε στην ίδρυση της Μιλήτου, διαδραματίζοντας ιδιαίτερο ρόλο στον μύθο του Νηλέα.
Συγκεκριμένα, ο Νηλέας ο δεύτερος, γιος του Κόδρου, αναγκασμένος να φύγει από τη χώρα του, δημιουργώντας αποικία ρώτησε το μαντείο πού θα έπρεπε να πάει και να κτίσει νέα πόλη. Η απάντηση που πήρε ήταν εκεί όπου θα του πρόσφεραν υγρή γη. Έτσι ο Νηλέας περιπλανώμενος έφθασε και σε μία μικρασιατική ακτή που συνάντησε μια παρθένο την Κάειρα, που ετοίμαζε πηλό για τον πατέρα της. Ο Νηλέας της ζήτησε λίγη λάσπη για να βγάλει το έκτυπο μιας σφραγίδας. Η Κάειρα του έδωσε κι έτσι εκπληρώθηκε ο χρησμός. Ο Νηλέας θυμήθηκε τότε το χρησμό και απεφάσισε τη δημιουργία της νέας πόλης που αργότερα έγινε η φημισμένη Μίλητος.
Πηγή
Καειρα Κατηγορία:Μίλητος
723 Αμμονία
Η Αμμονία (Hammonia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,864. Ανακαλύφθηκε το 1911 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική ονομασία του Αμβούργου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αμμονίας εκτιμάται σε 35,78 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1829. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Αμμονία γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμμονια
983 Γκουνίλα
Η Γκουνίλα (Gunila) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,319. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την Αγία Γκουνίλα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γκουνίλα εκτιμάται σε 73,88 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,048. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Γκουνίλα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκουνιλα
Γεώργιος Ζηκίδης
Ο Γεώργιος Ζηκίδης (1850-1920) ήταν Έλληνας φιλόλογος από την Ήπειρο.
Γεννήθηκε στη Βίτσα Ιωαννίνων, στα Ζαγοροχώρια, και σπούδασε στη Ζωσιμαία Σχολή, καθώς και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια δίδαξε τα ελληνικά γράμματα ως ελληνοδιδάσκαλος στις τουρκοκρατούμενες Ήπειρο, Μακεδονία και Θράκη, ενώ παράλληλα συγκέντρωνε γλωσσικό και λαογραφικό υλικό με υπόδειξη του Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως.
Στη διάδοση των ελληνικών γραμμάτων συνετέλεσαν σημαντικά και τα πολυάριθμα έργα του, ανάμεσα στα οποία τα κυρίοτερα είναι τα παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Φράνκλιν Πιρς
Ο Φράνκλιν Πιρς (Franklin Pierce, 23 Νοεμβρίου 1804 - 8 Οκτωβρίου 1869) ήταν ο 14ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ήταν ο νεαρότερος πρόεδρος των Η.Π.Α. εκείνη την εποχή. Αν και προερχόταν από πολιτεία του Βορρά, η φήμη του σε αυτές τις περιοχές έπεσε δραματικά μετά την εκλογή του, καθώς ενίσχυσε τη δουλεία στις ΗΠΑ. Μάλιστα, ψηφίστηκε ως ένας από τους χειρότερους προέδρους των Η.Π.Α. Ο Πιρς εκδιώχθηκε από το κόμμα του, δεν εξελέγη υποψήφιος από το Δημοκρατικό Κόμμα για τις εκλογές του 1856, ενώ αργότερα στράφηκε προς τον αλκοολισμό, με αποτέλεσμα τον θάνατό του από κίρρωση ήπατος.
Βιογραφία
Ο Φράνκλιν Πιρς γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1804 στο Χίλσμπορο του Νιου Χάμσαϊρ. Ο πατέρας του Μπέντζαμιν ήταν κυβερνήτης της πολιτείας του Νιου Χάμπσαϊρ. Στις 19 Νοεμβρίου 1834 παντρεύτηκε την Τζέιν Άπλετον Πιρς και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, ωστόσο κανένα από αυτά δεν έζησε για να δει την εκλογή του πατέρα τους ως πρόεδρο των ΗΠΑ. Το 1852, ο Φράνκλιν Πιρς εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ, παρ' όλο που δεν είχε υποβάλλει αρχικά την υποφηφιότητά του για εκπρόσωπο των Δημοκρατικών, κερδίζοντας τον αντίπαλό του Ουίνφιλντ Σκοτ. Παρ' όλο που, κατά τη διάρκεια της προεδρίας του έκανε πολλά έργα όπου αποδοκιμάστηκαν τόσο από τον Αμερικανικό λαό όσο και από τους κοντινούς του συμβούλους όπως η ενίσχυση της δουλείας, ο Φράνκλιν Πιρς κατάφερε να αγοράσει και να προσαρτήσει την πολιτεία της Αριζόνα στις ΗΠΑ από το Μεξικό. Το 1864, μετά την αποχώρησή του από την πολιτική, φίλοι του Πιρς πρότειναν τον ίδιο για το χρίσμα του προέδρου για ακόμα μια φορά, ωστόσο εκείνος αρνήθηκε. Ο Φράνκλιν Πιρς πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 1869, στις 4:49 π.μ. στο Κόνκορντ του Νιου Χάμσαϊρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Καινέας
Σύμφωνα με μία άποψη ο Καινέας ήταν χθόνια θεότητα, ενώ σύμφωνα με άλλη άποψη ήταν μία υπόσταση του θεού Άρη. Στην αρχή (Οβιδίου Μεταμορφώσεις, βιβλίο ΧΙΙ, 171-209, 459-525) ο Καινέας ήταν μια νέα γυναίκα από τη Θεσσαλία, η Καινίς, κόρη του Ελάτου και της Ιππέας, στην οποία ο θεός Ποσειδώνας έδωσε το χάρισμα να είναι άτρωτη και να γίνει αργότερα άντρας. Ως άντρας έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία και στο κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου. Στο αγγείο Φρανσουά ο Καινεύς απεικονίζεται κατά τη μάχη Λαπιθών και Κενταύρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καινεας
Επιχείρηση Έρημος
Η Επιχείρηση Έρημος (αγγλικά: Operation Desert, (Γερμανικά: Unternehmen Wüste) ήταν η κωδική ονομασία ενός έργου παραγωγής συνθετικών καυσίμων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το οποίο προσπάθησε να οικοδομήσει ένα συγκρότημα βιομηχανικής παραγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου για τη χρήση των προιοντων σχιστόλιθου πετρελαίου από τις Σουηβικές Άλπεις (Posidonia Shale).
Το έργο καθοδηγείται από τις ανάγκες καυσίμων του γερμανικού στρατού στην τελευταία φάση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου λόγω της μείωσης των συμβατικών προμηθειών πετρελαίου.
Ιστορικό
Προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η γερμανική πολεμική οικονομία χρειαζόταν επειγόντως ορυκτέλαια από οποιαδήποτε άλλη πρώτη ύλη. Από τα τέλη του 1943 η γερμανική ηγεσία αναγκάστηκε να ανοίξει νέα πετρελαιοπηγές. Οι σοβιετικές πετρελαιοπηγές που κατακτήθηκαν από την Βέρμαχτ χάθηκαν μετά την ήττα στο Στάλινγκραντ το 1943. Οι σημαντικές πετρελαιοπηγές αργού πετρελαίου της Ρουμανίας στην περιοχή Πλόεστι απειλήθηκαν από την πρόοδο του Κόκκινου Στρατού και τις συμμαχικές αεροπορικές επιδρομές στο Πλόεστι (μετά την προσγείωση των Συμμάχων στην Ιταλία αυτό άλλαξε την επιχειρησιακή ακτίνα των συμμαχικών αεροπορικών επιχειρήσεων μέσω της απόκτησης ιταλικών βάσεων). Τον Μάιο του 1944 ξεκίνησε η μεγάλη αεροπορική επίθεση της Συμμαχίας, με τον μερικό στόχο του βομβαρδισμού των κέντρων παροχής ενέργειας να έχει αποφασιστικό αντίκτυπο στην παραγωγή πετρελαίου στη Γερμανία και να μειώσει σοβαρά τον εφοδιασμό σε βενζίνη.
Οι Συμμαχικές δυνάμεις και η Βρετανική Βασιλική Αεροπορία πραγματοποίησαν 22 αεροπορικές επιθέσεις στο Leunawerke, καθώς και αεροπορικές επιθέσεις στο Μπόιλεν κοντά στη Λειψία και στο Πόλιτζ κοντά στο Στέτιν. Όλο και περισσότερες μηχανοκίνητες μονάδες δεν λειτουργούσαν πλέον λόγω έλλειψης καυσίμων. Τον Μάιο του 1944, παρήχθησαν 156.000 τόνοι αεροπορικών καυσίμων και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ήταν μόνο 29.000 τόνοι.
Η μερική μετατροπή των οχημάτων με κινητήρες αεριοποιήσης ξύλου δεν παρείχε ικανοποιητική λύση. Λόγω της χαμηλής απόδοσής τους, τα συστήματα αεριοποίησης ξύλου ήταν κατάλληλα μόνο για αυτοκίνητα και φορτηγά, αλλά όχι για μοτοσικλέτες ή οχήματα μάχης όπως τα τανκς. Η ήδη γνωστή διαδικασία εξαγωγής καυσίμου από το σχιστολιθικό πετρέλαιο θα ήταν μια καλή λύση. Με τις γνωστές διαδικασίες εκείνη την εποχή, αναμένονταν μόνο πολύ μικρές ποσότητες σχιστολιθικού πετρελαίου, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε κινητήρες ντίζελ. Ωστόσο, το γερμανικό Ράιχ βρέθηκε σε μια πολύ επισφαλή πολεμική οικονομία και σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, έτσι ώστε χρησιμοποιήθηκαν επίσης αναποτελεσματικές διαδικασίες παραγωγής.
Παρά τα μη ικανοποιητικά αποτελέσματα των προσπαθειών εξόρυξης πετρελαίου από σχιστόλιθο, ο Άλμπερτ Σπέερ, Υπουργός Εξοπλισμών και Πολεμικής Παραγωγής Ράιχ, δημιούργησε το "Πρόγραμμα Γκίλενμπεργκ", το οποίο πήρε το όνομά του από τον Έντμουντ Γκίλενμπεργκ, Γενικό Επίτροπο για τα Άμεσα Μέτρα στο Υπουργείο Εξοπλισμών και Παραγωγής Πολέμου του Ράιχ. Τον Ιούλιο του 1944 ξεκίνησε η χρήση των προιόντων πετρελαίου από σχιστόλιθο στην άκρη του Σουηβικών Αλπέων.
Εγκαταστάσεις
Προκειμένου να εξασφαλιστεί η απειλούμενη τροφοδοσία καυσίμων, το Ναζιστικό καθεστώς προγραμμάτιζε να εξάγει ορυκτέλαιο για τανκς και μαχητικά αεροσκάφη από τον ασφαλτούχο σχιστόλιθο. Το απόθεμα σχιστολιθικού πετρελαίου βρίσκοταν στην άκρη των Σουηβικών Αλπέων και εκτείνονταν κοντά στην επιφάνεια σε μήκος περίπου 150 χιλιομέτρων. Λόγω της αφθονίας των αποθεμάτωνη περιοχή ονομάζεται επίσης Posidonia Shale. Η εξόρυξη και η χρήση της έχουν μακρά ιστορία στη δυτική περιοχή των Σουηβικών Αλπέων.
Το γερμανικό Ράιχ δημιούργησε με το κωδικό όνομα Ερήμος επιχειρήσεις όπου το συντομότερο δυνατό θα ξεκινούσαν την κατασκευή δέκα εργοστασίων παραγωγής προΐοντων σχιστολιθικού πετρελαίου στη Βυρτεμβέργη και στο Hohenzollern σε μια έκταση περίπου 110 τετραγωνικών χιλιομέτρων όπου θα οι εργαζόμενοι σε αυτά θα ήταν αποκλειστικά από κρατούμενους των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Διάφοροι ανταγωνιστικοί οργανισμοί, υπουργεία, ειδικά ιδρύματα ερευνητικών ινστιτούτων και εταιρειών συμμετείχαν στο έργο μεγάλης κλίμακας, όπως για παράδειγμα η "IG Farben", η "Γερμανική Εταιρεία Έρευνας για το σχιστολιθικό πετρέλαιο" (DÖLF) στο Βερολίνο και το Schömberg, το "Coal" Ένωση πετρελαίου, η "LIAS-Forschungsgesellschaft mbH" στο Φρόνμερν, η "Deutsche Schieferöl GmbH" στο Έρζινγκεν- μια εταιρεία που ανήκει στα SS, κτλ.
Οι υψηλές προσδοκίες του ναζιστικού καθεστώτος δεν εκπληρώθηκαν: μόνο σε τέσσερα από τα δέκα εργοστάσια σχιστόλιθου θα μπορούσε να ξεκινήσει η παραγωγή μέχρι το τέλος του πολέμου. Το οικονομικό τους όφελος στον πόλεμο μπορεί να θεωρηθεί πολύ μικρό. Η χρησιμοποιούμενη διαδικασία τήξης τελικά ήταν αναποτελεσματική και η χαμηλή περιεκτικότητα σε άσφαλτο (περίπου το 5% του σχιστολιθικού ορυκτέλαιου) σήμαινε ότι η απόδοση ήταν πολύ χαμηλή: 35 τόνοι σχιστόλιθου για να παραχθεί ένας τόνος ορυκτελαίου. Το ορυκτέλαιο ήταν τόσο κατώτερο που μπορούσε να καεί μόνο σε ειδικούς κινητήρες. Μέχρι το τέλος του πολέμου, είχαν εξαχθεί περίπου 1.500 τόνοι ορυκτέλαιου.
Μεταπολεμική περίοδος
Μετά τον πόλεμο, οι γαλλικές κατοχικές δυνάμεις ανέλαβαν το εργοστάσιο LIAS στο Φρόμερν. Ήλπιζαν για μια κερδοφόρα παραγωγή σχιστόλιθου και προχάρησαν στην ολοκλήρωση της παραγωγής. Ωστόσο, η χαμηλή απόδοση σε ορυκτέλαιο δεν κάλυψε το κόστος και το εργοστάσιο διύλισης έκλεισε και διαλύθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1949.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μπαρσαίν
Το Μπαρσαίν (Μπαρχίνγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Γενί Τζαμί Κομοτηνής
Το Γενί Τζαμί Κομοτηνής (Τουρκικά: Yeni Camii), μεταφράζεται ως το Νέο Τέμενος είναι ένα οθωμανικό μνημείο το οποίο σύμφωνα με τη μουφτεία, χρονολογείται από το 1585 ή σωστότερα, αν κρίνουμε από το όνομα του ιδρυτή του, λίγο μετά το 1600. Βρίσκεται στο κέντρο της Κομοτηνής και δίπλα βρίσκεται η Μουφτεία της Ροδόπης. Το Τέμενος έχει τετράγωνη αίθουσα προσευχής και αρχιτεκτονικά έχει επηρεαστεί από την αισθητική του νεοκλασσικισμού. Δίπλα στο Τζαμί εφάπτεται ο Πύργος του Ρολογιού και σε γειτονικούς χώρους έχουν βρεθεί τμήματα οθωμανικού χαμάμ.
Ιστορία
Η ίδρυσή του αποδίδεται στον Αχμέτ Πασά Εκμεκτζόγλου (Ekmekçi-zade Ahmed Pasha) αρχιντεφτερδάρη (υπεύθυνος επί των οικονομικών) το διάστημα 1606-1613 του σουλτάνου Αχμέτ Α' (1603-1617) και Οσμάν Β' (1618-1622). Το τζαμί ήταν μέρος του βακουφιού του Εκμεκτζόγλου Αχμέτ και περιελάμβανε ιεροδιδασκαλείο (μεντρεσέ), ένα διπλό χαμάμ και ένα μεκτέμπ (σχολείο βασικής εκπαίδευσης). Η σημερινή μορφή συμπεριλαμβάνει και την διερεύνηση η οποία έγινε το 1902. Το διάστημα 2007-8 έγινε ανακαίνιση. Ερείπια του χαμάμ Αχμάντ Πασά βρίσκονται ανατολικά του Τζαμιού στην πλατεία Ήφαιστου και καταλαμβάνει ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Η περιοχή όπου βρίσκεται το χαμάμ είναι ιδιοκτησία της Μουφτείας Κομοτηνής. Η αρχαιολογική υπηρεσία μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει καταγραφή ή ανασκαφική έρευνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα Κατηγορία:Τζαμιά στην Κομοτηνή Κατηγορία:Οθωμανική Θράκη
Ωρείθυια
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ωρείθυια, που σημαίνει «αυτή που τρέχει σαν τρελή στο βουνό» («η εν τω όρει ως μανιώδης τρέχουσα»), αναφέρονται τα παρακάτω πέντε πρόσωπα:
Στον Πλατωνικό Φαίδρο
Πηγή:από Βικιθήκη ΦΑΙΔΡΟΣ[229b]
ΦΑΙΔΡΟΣ: Για πες μου, Σωκράτη, από  τον Ιλισό, εδώ<BR> κάπου δεν λένε πως άρπαξε ο Βορέας την Ωρείθυια ;<BR> ΣΩΚΡΑΤΗΣ: ΄Ετσι λένε.<BR>
Πηγές
Ωρειθυια Ωρειθυια Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αμαζόνες Κατηγορία:Μυθικές βασίλισσες των Αμαζόνων
Στέφανος Κασιμάτης
Ο Στέφανος Κασιμάτης (1959, Αθήνα) είναι Έλληνας δημοσιογράφος που είναι ευρύτερα γνωστός για τα άρθρα του στο «Βήμα» και την «Καθημερινή», για το καυστικό χιούμορ και τα σχόλιά του για την πολιτική κατάσταση και πολιτικά πρόσωπα, αν και ορισμένες φορές επικρίθηκε για σχόλιά του.
Μετά τις νομικές του σπουδές, ολοκλήρωσε Μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο στο Εδιμβούργο.
Έχει συνεργαστεί με την «Ελευθεροτυπία» και συνεισέφερε στο εβδομαδιαίο περιοδικό της, το «Ε». Στη συνέχεια, υπήρξε αρθρογράφος στο «Βήμα», ενώ παράλληλα, πραγματοποιούσε στο ραδιόφωνο καθημερινή εκπομπή μαζί με τον Ηλία Κανέλλη στον Αθήνα 9.84. Από τον Απρίλιο 2009 έως και τον Σεπτέμβριο 2020 αρθρογραφούσε καθημερινά στην «Καθημερινή». Αιτία της λήξης της συνεργασίας του αποτέλεσε ένα ατυχές σχόλιο για τον πρώην υπουργό Γιώργο Κατρούγκαλο, για το οποίο και δημόσια απολογήθηκε. Τον Οκτώβριο 2020 ξεκίνησε να αρθρογραφεί στα «Νέα» στη στήλη «Πανδώρα».
Το 2012 συμμετείχε στο συλλογικό έργο "Ο ασάλευτος χρόνος της ελληνικής δικαιοσύνης" δημοσιευμένο από τις εκδόσεις Καλλιγράφος. Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει 67 κείμενα κριτικής της ελληνικής δικαιοσύνης και των δικαστικών λειτουργών της, από το 1880 μέχρι το 2011.
Είναι παντρεμένος με την Ελίνα Κουντούρη.
Διεγράφη από την ΕΣΗΕΑ στις 4 Μαΐου του 2022, με ποινή δύο ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Νήσος Σόνγκο Σόνγκο
Η Νήσος Σόνγκο Σόνγκο (Songo Songo Island) είναι μικρό τροπικό νησί της Τανζανίας, στην ακτή Σουαχίλι στον Ινδικό Ωκεανό. Διοικητικά ανήκει στην Περιοχή Κίλουα της Περιφέρειας Λίντι και γεωγραφικά στο Αρχιπέλαγος Σόνγκο Σόνγκο. Το νησί διαθέτει αεροδρόμιο και μονάδα επεξεργασίας φυσικού αερίου το οποίο εξορύσσεται στα ανοιχτά του νησιού.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας το 2002 και το 2012, ο πληθυσμός στη Νήσο Σόνγκο Σόνγκο ήταν αντιστοίχως 2.569 και 3.026 άτομα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Ισραήλ
Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Ισραήλ (εβραϊκά: איגוד הכדורסל בישראל, αγγλικά: Israel Basketball Association, IBBA) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στο Ισραήλ. Εδρεύει στο Τελ Αβίβ και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων, εποπτεύει το επαγγελματικό πρωτάθλημα ανδρών, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Ισραήλ.
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Σωτήρης Μαυρονάσιος
Ο Σωτήρης Μαυρονάσιος (γεν. 6 Μαρτίου 1953, Κορινθία) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν στη θέση του σέντερ μπακ, προπονητής ποδοσφαίρου και νυν διοικητικός παράγοντας.
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Πρωτοέπαιξε ποδόσφαιρο στην ερασιτεχνική ομάδα Ολυμπιακού Άσσου (Ε.Π.Σ. Κορινθίας) στην αρχή της δεκαετίας του 70 και από εκεί μετεγράφηκε στους ερασιτέχνες του Εθνικού Πειραιά, από το 1974 έως το 1977. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους μετεγγράφηκε στον Αχαρναϊκό, με τον οποίο αγωνίσθηκε μια σεζόν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, κερδίζοντας την άνοδο το 1978 και 2 σεζόν στη Β΄Εθνική, το διάστημα 1979-1980. Θεωρούνταν από τα καλύτερα κεντρικά μπακ της κατηγορίας και έτσι κέντρισε το ενδιαφέρον των παραγόντων του Αιγάλεω Α.Ο. οι οποίοι τον απέκτησαν το καλοκαίρι του 1980 επί προεδρίας Αλέξανδρου Σταυρόπουλου, δαπανώντας το πολύ μεγάλο για την εποχή ποσό των 650.000 δραχμών.
Στο Αιγάλεω έπαιξε για τις δυο επόμενες περιόδους, ως βασικός, ωστόσο προς τα τέλη της δεύτερης χρονιάς ήρθε σε αντιπαράθεση με τον τότε πρόεδρο της αθηναϊκής ομάδας Βίκτωρα Μητρόπουλο, με αποτέλεσμα να τιμωρηθεί με 6μηνη διακοπή συμβολαίου.
Το φθινόπωρο του 1982 υπόγραψε στην Κόρινθο, μαζί με τους συμπαίκτες του Δ. Παπαϊωάννου και Μιχ. Μυλωνά, αλλά σύντομα αντιμετώπισε πολλά προβλήματα από την προηγούμενη ποινή του, τα οποία οδήγησαν σε έντονη αντιπαράθεση την νέα ομάδα του με την προηγούμενη.
Συνέχισε να αγωνίζεται με τα χρώματα της Κορίνθου έως και το 1985, πάντα στη Β΄Εθνική, ενώ την περίοδο 1985-86 έπαιξε στον Παννεμεατικό στην Α΄κατηγορία Ε.Π.Σ. Κορινθίας. Το 1986-87 επέστρεψε σαν βετεράνος πια, στον Αχαρναϊκό, τερματίζοντας την αγωνιστική του καριέρα.
Προπονητικό και παραγοντικό έργο
Άρχισε από τον Άτλαντα Αθηνών (Ε.Π.Σ. Αθηνών), το φθινόπωρο του 1987, αλλά το Φεβρουάριο του 1988 παραιτήθηκε και ανέλαβε τον Αχαρναϊκό, στη Β΄Εθνική.
Επέστρεψε και το 1988-89, όταν η ομάδα έπαιζε στη Γ΄Εθνική.
Ακολούθως διετέλεσε τεχνικός του Παγκορινθιακού (1995-96), γενικός αρχηγός στον Εθνικό (1996-1997), προπονητής και βοηθός προπονητή στη Μαρκό (1998-1999), προπονητής στην Κόρινθο (1999-00).
Τα επόμενα 4 χρόνια ήταν εξωδιοικητικός παράγοντας του συλλόγου, ενώ τη σεζόν 2005-06 ανέλαβε τεχνικός της Ελλάδας Βέλλου.
Το φθινόπωρο του 2006 προσλήφθηκε προπονητής στον Πέλοπα Κιάτου, καθώς τους προηγούμενους μήνες ήταν τεχνικός διευθυντής της Κορίνθου.
Το 2010 ανέλαβε πρόεδρος του ΠΑΣ Κόρινθος και έμεινε στη θέση αυτή έως και τα τέλη του 2011, ενώ ήταν μεταξύ των υποψηφίων να αναλάβουν και το Βύζαντα Μεγάρων. Από το 2020 έως το 2022 ήταν πρόεδρος της ΠΑΕ του Ολυμπιακού Βόλου.
Πηγές
Μαυρονασιος Σωτηρης Μαυρονασιος Σωτηρης Μαυρονασιος Σωτηρης Μαυρονασιος Σωτηρης Μαυρονασιος Σωτηρης Μ
Θεωρία γενικής ισορροπίας
Η θεωρία γενικής ισορροπίας είναι κλάδος των θεωρητικών οικονομικών. Παραδοσιακά (ιστορικά) εντάσσεται στην μικροοικονομική θεωρία, αν και εδώ και δεκαετίες γίνεται προσπάθεια για τη λεγόμενη "μικροοικονομική θεμελίωση της μακροοικονομικής" και έχουν αναπτυχθεί αρκετά, απλοποιημένα, μακροοικονομικά μοντέλα γενικής ισορροπίας.
Εντάσσεται άλλωστε στη λεγόμενη κλασική οικονομική θεωρία, η οποία ως γνωστόν τέθηκε υπό γενική αμφισβήτηση από τον Κέυνς και τη Γενική Θεωρία του και τα γεγονότα της οικονομικής κρίσης του 1929. Η οικονομία στην πραγματικότητα είναι δυνατόν να βρίσκεται για παρατεταμένα χρονικά διαστήματα σε θέση ισορροπίας μακριά από το δυνητικό προϊόν (οικονομική ύφεση).
Το θέμα της είναι η ύπαρξη θέσης ισορροπίας σε μια ελεύθερη αγορά. Επίσης μελετώνται τα χαρακτηριστικά αυτής της θέσης ισορροπίας. Είναι το αποτέλεσμα Παρέτο αποτελεσματικό; Είναι η θέση σταθερή; Υπάρχει σύγκλιση προς αυτήν την θέση αν ξεκινούμε σε μια θέση εκτός ισορροπίας; Είναι η θέση ισορροπίας μοναδική;