cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TV 100
Προετοιμασία και πρώτη εκπομπή στις 31 Δεκεμβρίου 1988
Στις αρχές Ιανουαρίου του 1987, ξεκινά συγκροτημένη η προσπάθεια ίδρυσης δημοτικού ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού σταθμού στην Θεσσαλονίκη. Δυόμιση μήνες μετά την ανάθεση των καθηκόντων στη νέα δημοτική αρχή, στις 13 Μαρτίου συστάθηκε επιτροπή ραδιοτηλεοπτικού σταθμού υπό τη διεύθυνση του γραφείου Αντιδημάρχου Πολιτιστικών, της οποίας μέλη ήταν ο δήμαρχος, ο γενικός γραμματέας και ο αντιδήμαρχος με δημοτικούς συμβούλους όλων των παρατάξεων, καθώς και προσωπικότητες από τον πνευματικό, οικονομικό, επιστημονικό και καλλιτεχνικό κόσμο, όπως ο Ριχάρδος Σωμερίτης, ο Τέρενς Κουίκ, ο Σταύρος Ξαρχάκος, αλλά και ο Μάνος Ιατρίδης, πρωτοστάτης για την ίδρυση του πρώτου τηλεοπτικού σταθμού.
Η έναρξη της λειτουργίας του ραδιοφωνικού σταθμού (ονόματι FM 100) προγραμματίσθηκε για τις αρχές Σεπτεμβρίου 1987. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1987 σε σύντομη συνέντευξη ο Σωτήρης Κούβελας εξήγγειλε ότι η τηλεόραση με δορυφορικά προγράμματα, είναι ο επόμενος στόχος του δήμου Θεσσαλονίκης.
Ξεκίνησε να εκπέμπει στις 31 Δεκεμβρίου 1988 στις 20:00 το βράδυ. Αμέσως δημιουργείται τεταμένη ατμόσφαιρα εξαιτίας της βίαιης αντίδρασης της κυβέρνησης, η οποία κατέφυγε σε δυνάμεις των ΜΑΤ, ώστε να αποτρέψει τη λειτουργία του σταθμού.
Στο σημείο αυτό, σημαντικό ρόλο διαδραματίζει ο τότε δήμαρχος της πόλης Σωτήρης Κούβελας (1986-1989) ο οποίος ίδρυσε το δημοτικό κανάλι και ο οποίος το καλοκαίρι του 1989 προωθεί την ανέγερση κτιρίου στο περιαστικό δάσος της Θεσσαλονίκης, εγκαθιστώντας κεραία και ολόκληρο τον αναγκαίο εξοπλισμό για τη λειτουργία τηλεοπτικού σταθμού, με στόχο την αναμετάδοση δορυφορικών προγραμμάτων. Ένα χρόνο μετά, ιδρύει και ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό (αρχικά τοπικής και μετέπειτα εθνικής εμβέλειας) ονόματι New Channel (μετέπειτα Tempo TV). Τα δύο αυτά κανάλια είχαν συνεργαστεί μεταξύ τους για αρκετό χρονικό διάστημα, ανταλλάσσοντας προγράμματα και δελτία ειδήσεων.
Μόλις γίνεται γνωστή η συγκεκριμένη πράξη επεμβαίνει αστυνομικό εκστρατευτικό σώμα κατεδαφίζοντας τις εγκαταστάσεις και συλλαμβάνοντας τους υπαίτιους. Μετά το συγκεκριμένο συμβάν, έχουμε τη «δίκη της κεραίας», όπως έχει μείνει γνωστή στη Θεσσαλονίκη, όπου τελικά κερδίζει ο Δήμος της Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το δικαίωμα της παραγωγής τηλεοπτικών εκπομπών. Το 1990 χάρη στην υπ' αριθμόν 63617/27-9-1990 απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών μεταβάλλονται οι στόχοι της Δ.Ε.Π.Θ.Ε. καθώς πλέον της εκχωρείται το δικαίωμα δημιουργίας τηλεοπτικού σταθμού. Έχοντας πλέον και το απαραίτητο νομικό υπόβαθρο η TV 100 εγκαθιστά αναμεταδότες, οι οποίοι καλύπτουν σε εμβέλεια το συνολικό πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης, συνεχίζοντας ταυτόχρονα την αναμετάδοση ποικίλων δορυφορικών καναλιών.
Η Δ.Ε.Π.Θ.Ε., από την ψήφιση της συγκεκριμένης μεταρρύθμισης και έπειτα επιδιώκει να παίρνει μέρος σε κάθε είδους διαδικασίες χορήγησης αδειών λειτουργίας, ώστε να πληροί όλες τις νόμιμες προϋποθέσεις εκπομπής του κάθε θεσμικού πλαισίου. Το 2011 μεταβάλλεται η διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης και τίθεται ως στόχος η εξ ολοκλήρου αναμόρφωση και ο εξορθολογισμός της επιχείρησης. Σημαντικά αποτελέσματα αποτελούν η μείωση του κόστους λειτουργίας, όπως επίσης και η ποιοτική αναβάθμιση της παρεχόμενης υπηρεσίας. Για την επίτευξη του στόχου αυτού βρίσκεται σε εξέλιξη ένα γενικότερο πρόγραμμα τεχνολογικού εκσυγχρονισμού της επιχείρησης.
Αξιοσημείωτη υπήρξε για τη λειτουργία της Δ.Ε.Π.Θ.Ε. η μεταρρύθμιση, η οποία ψηφίστηκε το 2015 και εξαιρεί τις δημοτικές επιχειρήσεις ειδικού σκοπού από το πεδίο εφαρμογής του νόμου για την παροχή άδειας των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών.
Τα πρώτα προγράμματα
Από την πρώτη ημέρα της λειτουργίας του, όσον αφορά το περιεχόμενο του καναλιού, προσφέρει εκπομπές για τα πολιτικά θέματα κυρίως της Κεντρικής Μακεδονίας (σχολιασμός πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Θεσσαλονίκη και τους γειτονικούς νομούς), τα κοινωνικά, καλλιτεχνικά, επιστημονικά, πολιτισμικά αλλά και αθλητικά δρώμενα των τοπικών κοινωνιών του δήμου. Μεταδίδει προγράμματα που αφορούν τους τοπικούς φορείς, εκπαιδευτικά ντοκιμαντέρ, αλλά και προγράμματα π.χ. για τη κηπουρική ή τη μαγειρική.
Σημαντική αποτελεί και η διαδραστικότητα που έχει αναπτύξει το κανάλι, δίνοντας ουσιαστικά τη δυνατότητα στους τηλεθεατές να προτείνουν και να επισημάνουν θέματα προς συζήτηση κι έρευνα.
Επίγεια και αναλογικά
Τους πρώτους μήνες του 1988, πριν τη λειτουργία του τηλεοπτικού καναλιού, ο Δήμος Θεσσαλονίκης, αναμετέδωσε (μέσω επίγειας αναλογικής εκπομπής) για πρώτη φορά στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας έντεκα ξενόγλωσσα δορυφορικά κανάλια με σκοπό την εναλλακτική λύση στον τρόπο που παρακολουθούσε το κοινό τηλεόραση την εποχή εκείνη, δραστηριότητα που αργότερα, ακολούθησε και ο κρατικός φορέας (ΕΡΤ) στην υπόλοιπη χώρα.
Το κανάλι από το ξεκίνημά του το 1988, μέχρι και το 2014, εξέπεμπε αναλογικά από τέσσερα κέντρα εκπομπής, για τις εξής περιοχές:
Από τις 21 Νοεμβρίου 2014, η Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης, εκπέμπει βάσει οδηγίας ΕΕ, υποχρεωτικά μόνο ψηφιακά μέσω της ιδιωτικής επίγειας πλατφόρμας Digea από πέντε κέντρα εκπομπής (Χορτιάτης, Φιλίππειο, Αριδαία, Μουριές και Πολύγυρος) στην Κεντρική Μακεδονία και την Χαλκιδική ενώ το σήμα του σταθμού φτάνει και σε αρκετές περιοχές της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών, στην Θεσσαλία (παράλια Λάρισας, τμήμα Μαγνησίας) και σε ορεινά τμήματα της Θάσου.
Ιδιοκτησία
Ο σταθμός ανήκει ιδιοκτησιακά στη Δημοτική Εταιρεία Πληροφόρησης, Θεάματος και Επικοινωνίας. Συστάθηκε στις 15 Μαρτίου 1988, ως Δημοτική Εταιρεία Πληροφόρησης (Επιχείρηση Ραδιοφωνικού Σταθμού), ενώ δύο χρόνια αργότερα, πήρε το σημερινό της όνομα. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1993, νομιμοποιήθηκε η λειτουργία του καναλιού βάσει της 19204/Ε αδείας τοπικής εμβέλειας στην περιοχή της Θεσσαλονίκης και παροχής ειδικής αδείας τεχνικής δικτύωσης για να μεταδοθεί στην Κεντρική Μακεδονία. Η συγκεκριμένη εταιρεία κατέχει και δύο ραδιοφωνικούς σταθμούς: FM 100, FM 100.6 ενώ παράλληλα συνεργαζόταν με τον δήμο Πανοράματος για τη λειτουργία του FM 101 ο οποίος έχει πάψει να εκπέμπει.
FM 100
Ο FM 100 είναι το πρώτο από τα τρία δημοτικά ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε να εκπέμπει στις 3 Σεπτεμβρίου 1987, αποτελώντας τον πρώτο χρονολογικά μη κρατικό ραδιοσταθμό στην επικράτεια, διατηρώντας το χαρακτήρα ενός αμιγώς ενημερωτικού τοπικού ραδιοφώνου.
Το καλοκαίρι του 1989, η τότε δημοτική αρχή του Σωτήρη Κούβελα έχτισε στο Σέιχ Σου κτήριο για την αποθήκευση της κεραίας και του εξοπλισμού για την εκπομπή τηλεοπτικού σταθμού. Οι εγκαταστάσεις ανήκαν τυπικά στον FM 100 και αφού έγιναν αντιληπτές, η τοπική αστυνομία κατεδάφισε τα κτήρια και συνέλαβε τους υπευθύνους. Ακολούθησε η λεγόμενη δίκη της κεραίας που τελικά οδήγησε στην νομιμοποίηση της εκπομπής ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών.
Ο FM 100 για μια δεκαετία (2002-2012) αναμεταδιδόταν και στην περιοχή της Χαλκιδικής, μέσω του ιδιωτικού τοπικού ραδιοσταθμού Max FM 97.3 ο οποίος τότε ήταν ιδιοκτησία του Χρήστου Γκουζγκούνη, που ήταν παράλληλα τεχνικός διευθυντής στην TV 100. Ωστόσο, από το 2013 και έπειτα ο FM 100 συνεργάζεται με τον Αθήνα 9.84, ενώ ο Max FM πωλήθηκε κατά τα τέλη Μαρτίου του 2014 στην ιδιοκτησία του Λαϊκός FM 87.6 της Θεσσαλονίκης και μετονομάστηκε σε Λαϊκός FM 97.3 Χαλκιδικής αναμεταδίδοντας μέρος του προγράμματος του σταθμού μέχρι και σήμερα. Ωστόσο, ο FM 100 ξεκίνησε εκ νέου να αναμεταδίδεται στην Χαλκιδική από το καλοκαίρι του 2020 μέσω του δημοτικού ραδιοφώνου του Δήμου Πολυγύρου στη συχνότητα 90.8.
FM 101
Ο FM 101 ήταν το δεύτερο από τα τρία δημοτικά ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης, αν και ιδιοκτησιακά ανήκε στον καποδιστριακό τότε δήμο Πανοράματος. Ξεκίνησε τη λειτουργία του, στις 3 Αυγούστου 1988, αποτελώντας τον πρώτο ραδιοφωνικό σταθμό στην Ελλάδα που μεταδίδει ξένη μουσική, με τον Αντώνη Κανάκη να αποτελεί έναν εκ των πρωτεργατών και ιδρυτών του σταθμού. Στα τέλη του 1999 μετονομάστηκε προσωρινά σε FM 101 Sports με τακτική αθλητική ενημέρωση. Ωστόσο, ο σταθμός έχει πάψει να εκπέμπει από το 2017, επί δημαρχίας Γιάννη Μπουτάρη. Από τον Αύγουστο του 2021, στην συχνότητα του FM 101, εκπέμπει πλέον το Super FM, από τον ίδιο νομό.
FM 100.6
Ο FM 100.6 είναι το τρίτο και τελευταίο από τα τρία δημοτικά ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε να εκπέμπει στα τέλη του 1990 ως FM 100.5 Λόγου και Τέχνης με θέματα από τον τομέα της τέχνης, του πολιτισμού, της παράδοσης και της λαογραφίας. Στα μέσα της δεκαετίας του 2000 μετονομάστηκε ελαφρά σε FM 100.6 Λόγου και Τέχνης με την ίδια θεματολογία. Θεωρούνταν ως χώρος επικοινωνίας με ενημέρωση, ψυχαγωγία και εναλλακτικές μουσικές προσεγγίσεις από την παράδοση, την ελληνική έντεχνη και ξένη κλασική, την τζαζ και ethnic μουσική. Το 2011 μετεξελίχθηκε σε εθελοντικό ραδιόφωνο, ανοίγοντας τα μικρόφωνα του σε μαθητές, φοιτητές, επαγγελματικούς και πολιτιστικούς φορείς και ευρύτερα στην κοινωνία των πολιτών της Θεσσαλονίκης και της Κεντρικής Μακεδονίας.
Γεώργιος Γουλιέλμος του Αννόβερου (1915-2006)
Ο Γεώργιος Γουλιέλμος (γερμ. Georg Wilhelm von Hannover, 25 Μαρτίου 1915 - 8 Ιανουαρίου 2006) ήταν πρίγκιπας του Αννόβερου από τον Οίκο του Αννόβερου.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου Αυγούστου Γ΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ και της Βικτωρίας Λουίζας του Χοεντσόλερν, κόρης του Γουλιέλμου Β΄, αυτοκράτορα της Γερμανίας. Ο Γεώργιος-Γουλιέλμος-Ερνέστος-Αύγουστος- Φρειδερίκος-Άξελ βαπτίστηκε στις 10 Μαΐου 1915 στο Μπράουνσβαϊγκ και ανάδοχοί του ήταν η Μαρία-Χριστίνα των Αψβούργων-Λωρραίνης (κόρη του Καρόλου-Φερδινάνδου), ο Άξελ πρίγκιπας της Δανίας και η Όλγα του Αννόβερου, κόρη του Ερνέστου-Αυγούστου Β΄).
Το διάστημα 1930-34 ήταν οικότροφος του Κολεγίου Σάλεμ για διακεκριμένους στο Ύμπερλινγκεν της λίμνης Κωνσταντίας. Η Σχολή ιδρύθηκε το 1920 από τον παιδαγωγό Κουρτ Χαν και τον Μαξιμιλιανό, πρίγκιπα του Μπάντεν, τελευταίο καγκελάριο της αυτοκρατορίας της Γερμανίας και σύζυγο της Μαρίας Λουίζας, αδελφής τού πατέρα του. Ο Γεώργιος Γουλιέλμος έγινε μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (IOC) και της Γερμανικής Ολυμπιακής Αθλητικής Ομοσπονδίας (DOSB). Το διάστημα 1948-59 διοικούσε το Κολέγιο Σάλεμ.
Ο πάππος του Ερνέστος-Αύγουστος Β΄ διάδοχος του Αννόβερου είχε εκτοπιστεί από τον Βίσμαρκ -που προσάρτησε το Αννόβερο στην Πρωσία- και είχε εξοριστεί στη Βρετανία. Εκεί η θεία του Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου τον είχε κάνει δούκα του Κάμπερλαντ.
Ο Γεώργιος-Γουλιέλμος νυμφεύτηκε στις 23 Απριλίου 1946 στο Σάλεμ της Βάδης-Βυρτεμβέργης τη Σοφία, πριγκίπισσα της Ελλάδας, αδελφή του Φιλίππου, πρίγκιπα της Ελλάδας (συζύγου της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου), που απεβίωσε το 2001. Η αδελφή του Φρειδερίκη παντρεύτηκε τον Παύλο της Ελλάδας, εξάδελφο της Σοφίας και του Φιλίππου. Ο Γεώργιος Γουλιέλμος ζούσε στο Σλίρζεε κοντά στο Μόναχο και απεβίωσε στο Μόναχο το 2006.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1946 τη Σοφία, κόρη του Ανδρέα, πρίγκιπα της Ελλάδας. Η Σοφία ήταν χήρα από τον πρώτο της γάμο με τον Χριστόφορο, πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ. Το ζεύγος είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Μπρολιάνο
Το Μπρολιάνο (ιταλικά: Brogliano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1982
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1982 ήταν η 5η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 2η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1982 συμμετείχαν 10 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1982-83.
Εθνική Μοζαμβίκης (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Μοζαμβίκης εκπροσωπεί τη Μοζαμβίκη στο διεθνές ποδόσφαιρο. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Μοζαμβίκης. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Εστάντιο ντο Ζίμπετο.
Ιστορία
Πρώτος παιχνίδι της ομάδας ήταν με αντίπαλο την Τανζανία το 1977, χάνοντας με 2–1. Δεν προκρίθηκε ποτέ στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ώστόσο, προκρίθηκε 4 φορές στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής (1986, 1996, 1998, 2010). Και στις 4 περιπτώσεις αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο.
Στάδιο
Έδρα της εθνικής είναι το Εστάντιο ντο Ζίμπετο, χωρητικότητας 45.000 θεατών, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Μαπούτο.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1982
Σύστημα διεξαγωγής
Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία.
Κριτήρια κατάταξης Α΄ φάσης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες πιο ψηλά κατατασσόταν η ομάδα με τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των νικηφόρων και των απολεσθέντων σετ.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1982
Ιμμάραδος
Στην ελληνική μυθολογία ο Ιμμάραδος ήταν γιος του Ευμόλπου. Ο Ιμμάραδος πήρε μέρος στην επίθεση κατά των Αθηνών, ηττήθηκε και σκοτώθηκε από τον Ερεχθέα (Παυσαν. Α).
Στην Ακρόπολη των Αθηνών υπήρχαν δύο χάλκινοι ανδριάντες, χάλκινο σύμπλεγμα, αντιμέτωποι ο ένας προς τον άλλο, έργο του Μύρωνος. Ο Παυσανίας (Α 27,4) γράφει ότι ο ένας παριστάνει τον Ερεχθέα και ο άλλος τον Ιμμάραδο, και ότι κάνουν λάθος όσοι νομίζουν ότι παριστάνεται ο Εύμολπος, ενώ στην πραγματικότητα παριστάνεται ο γιος του. Επίσης πολλοί τον Ιμμάραδο τον ταύτιζαν με τον Ίσμαρο που μνημονεύει ο Απολλόδωρος.
Αναφέρεται επίσης ότι ο Ιμμάραδος διαδραμάτιζε κάποιο ρόλο ως αρχηγός των Μυστηρίων.
Πηγές
Ιμμαραδο
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1932
Tο 2ο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου 1932 (στην ουσία 3ο, καθώς προηγήθηκε ένα ανεπίσημο το 1931) διεξήχθη στο Βελιγράδι της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας από τις 26 Ιουνίου έως τις 3 Ιουλίου 1932. Μετείχαν τέσσερις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η εθνική Βουλγαρίας.
Η διοργάνωση
Στο δεύτερο Βαλκανικό Κύπελλο έλαβαν μέρος τα 4 από τα 6 (τότε) κράτη των Βαλκανίων, τα ίδια με το πρώτο του 1929-31. Δεν δήλωσαν συμμετοχή η Αλβανία και η Τουρκία, όπως άλλωστε σε όλα τα Κύπελλα της προπολεμικής περιόδου με εξαίρεση την Τουρκία που μετείχε στο εκτός σειράς Κύπελλο του 1931.
Εφαρμόστηκε το νέο σύστημα διεξαγωγής που είχε εισαχθεί στο προαναφερόμενο ανεπίσημο. Οι ομάδες αγωνίστηκαν στο Βελιγράδι σε ενιαίο όμιλο και μονές συναντήσεις με βαθμολογία 2-1-0. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε σε οκτώ μόλις ημέρες (Κυριακή με Κυριακή).
Οι έξι αναμετρήσεις πραγματοποιήθηκαν στο στάδιο Μπεογκράτσκι (έδρα του ομώνυμου συλλόγου, σήμερα ΟΦΚ Βελιγραδίου) με πέντε διαφορετικούς διαιτητές από τις συμμετέχουσες χώρες, οι δύο εκ των οποίων Ρουμάνοι. Ο Σταύρος Χατζόπουλος διατήτευσε δύο παιχνίδια της γηπεδούχου Γιουγκοσλαβίας, εκτός βέβαια από εκείνο με αντίπαλο την Ελλάδα.
Η βαθμολογία
Βαθμολογικό σύστημα: 2–1–0
Τα αποτελέσματα
Η κορυφή της κατάταξης κρίθηκε ουσιαστικά την Πέμπτη στον αγώνα Βουλγαρίας-Γιουγκοσλαβίας (αμφότεροι είχαν νικήσει κατά την έναρξη). Οι Βούλγαροι αιφνιδίασαν τους οικοδεσπότες. Προηγήθηκαν 3-0 στο 47' και δεν απειλήθηκαν παρά μόνο κατά το τελευταίο 6λεπτο. Έπειτα από τη νέα τους νίκη, χρειάζονταν απλά μία ισοπαλία εναντίον των Ελλήνων. Οι τελευταίοι ήταν απογοητευμένοι από τις δύο ήττες και ειδικά από το 1-7 από τους Γιουγκοσλάβους. Στο ματς αυτό το αρχικό τους προβάδισμα στο 4' διαμορφώθηκε σε 1-3 πριν από το 27'. Τελικά, οι Βούλγαροι ολοκλήρωσαν τη διοργάνωση με το απόλυτο "3 στα 3".
Λουντμίλα Τζορντάνοβα
Η Λουντμίλα Τζέιν Τζορντάνοβα (γεννηθείσα στις 10 Οκτωβρίου 1949) είναι βρετανίδα ιστορικός και ακαδημαϊκός. Είναι καθηγήτρια Εικαστικής Κουλτούρας στο Τμήμα Ιστορίας του πανεπιστημίου του Ντέραμ.
Η Τζορντάνοβα έχει Βούλγαρο πατέρα και Αγγλίδα μητέρα. Φοίτησε στο Γυμνάσιο της Οξφόρδης (ένα ιδιωτικό σχολείο που δεν έχει σχέση με το πανεπιστήμιο) και στο Νιου Χολ του Κέιμπριτζ. Έχει διδάξει στα πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Έσεξ, της Υόρκης, της Ανατολικής Αγγλίας, του Κέιμπριτζ αλλά και στο Κινγκς Κόλετζ. Προηγουμένως κατείχε τη θέση της Διευθύντριας του Κέντρου Έρευνας στις Τέχνες, τις Κοινωνικές και Ανθρωπιστικές Επιστήμες (CRASSH) του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ και ήταν καθηγήτρια Εικαστικών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας.
Είναι συγγραφέας πολλών κειμένων σχετικά με την ιστορία της επιστήμης, της σκέψης, του φύλου και της τέχνης. Επίσης η Τζορντάνοβα γράφει βιβλία που αφορούν την φύση της ιστορίας, όπως το βιβλίο Ιστορία στην πράξη. Το πιο πρόσφατο βιβλίο της, με τίτλο The Look of the Past: Visual and Material Evidence in Historical Practice (Η θέα του παρελθόντος: Οπτικά και υλικά ίχνη στην ιστορική πρακτική) εκδόθηκε από τις πανεπιστημιακές εκδόσεις του Κέιμπριτζ τον Σεπτέμβριο του 2012. Η Τζορντάνοβα είναι μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Ιατρικής και Ιστορίας, ενώ διετέλεσε πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Βρετανικής Εταιρείας για την Ιστορία της Επιστήμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί
12 Σεπτεμβρίου
11 Σεπτεμβρίου | 12 Σεπτεμβρίου | 13 Σεπτεμβρίου
Η 12η Σεπτεμβρίου είναι η 255η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (256η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 110 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Κλαύδιος Απολλώνιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Σμυρναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Καλντόνιο
Το Καλντόνιο (ιταλικά: Caldogno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Φέρεντς Γκιουρτσάνι
Ο Φέρεντς Γκιουρτσάνι (Ferenc Gyurcsány, 4 Ιουνίου 1961-) είναι πολιτικός από την Ουγγαρία και έκτος πρωθυπουργός της τρίτης Ουγγρικής Δημοκρατίας. Έγινε πρωθυπουργός επίσημα στις 29 Σεπτεμβρίου του 2004 και παραιτήθηκε τον Μάρτιο του 2009. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία ως τις 14 Απριλίου του 2009.
Πιέρο ντι Κόζιμο
Ο Πιέρο ντι Κόζιμο (ιταλικά: Piero di Cosimo, 2 Ιανουαρίου 1462 – 12 Απριλίου 1522), γνωστός επίσης και ως Πιέρο ντι Λορέντσο (Piero di Lorenzo) ήταν Φλωρεντινός ζωγράφος της ιταλικής Αναγέννησης.
Φέρεντς Γκιουρτσάνι
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη Πάπα (Pápa) στις 4 Ιουνίου 1961. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Πετς. Στη συνέχεια σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και δραστηριοποιήθηκε σε κομμουνιστικές νεολαίες. Έπειτα εργάστηκε σε εταιρείες και επέστρεψε στην πολιτική το 2002. Είναι σύζυγος της Κλάρα Ντόμπρεβ, νομικού που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Βουδαπέστης (ELTE) και πατέρας 4 παιδιών.
Πιέρο ντι Κόζιμο
Είναι διάσημος για τις μυθολογικές και αλληγορικές αναπαραστάσεις που ζωγράφισε στα έργα του κατά τα τέλη της εποχής του Quattrocento. Λέγεται ότι εγκατέλειψε αυτή τη θεματολογία και επέστρεψε στα θρησκευτικά θέματα υπό την επίδραση του Σαβοναρόλα, του ιεροκήρυκα που άσκησε εκπληκτική επιρροή στη Φλωρεντία κατά τη δεκαετία του 1490, ο οποίος επηρέασε με όμοιο τρόπο και τον Σάντρο Μποττιτσέλλι. Το ύφος της ύστερης Αναγέννησης που εμφανίστηκε με τον νέο αιώνα είχε μικρή επίδραση στον Πιέρο, καθώς διατήρησε τον απόλυτο ρεαλισμό των μορφών του, τις οποίες συνδυάζει με μια συχνά ιδιόρρυθμη μεταχείριση των θεμάτων του, ώστε να επιτύχει την ξεχωριστή έκφραση στα έργα του. Ο Τζόρτζιο Βαζάρι αναφέρει πολλές ιστορίες σχετικά με την εκκεντρικότητά του ενώ τα μυθολογικά του θέματα ασκούν μια προσωπική και ιδιόμορφη γοητεία.
Φέρεντς Γκιουρτσάνι
Άνοδος στην πρωθυπουργία
Ανήκει στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα MSZP. Το κόμμα του τον έχρισε πρωθυπουργό στις 25 Αυγούστου 2004, μετά την παραίτηση του Πέτερ Μέντγκιεσι. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2004 το Κοινοβούλιο ψήφισε τον Γκιουρτσάνι στην πρωθυπουργία, με 197 υπέρ, 12 κατά και αποχή από το μεγαλύτερο κόμμα της Αντιπολίτευσης. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα του κέρδισε και τις εκλογές της 9ης και 23ης Απριλίου 2006, με 210 από τις 386 κοινοβουλευτικές έδρες. Έτσι, η κυβέρνησή του έγινε η πρώτη στη χώρα που επανεξελέγη, από το 1990.
Πιέρο ντι Κόζιμο
Βίος
Γιος του χρυσοχόου Λορέντσο ντι Πιέρο, ο ντι Κόζιμο γεννήθηκε στη Φλωρεντία και μαθήτευσε στον καλλιτέχνη Κόζιμο Ροσσέλλι, από τον οποίο πήρε το όνομα με το οποίο έγινε γνωστός και τον οποίο βοήθησε στις τοιχογραφίες της Καπέλλα Σιξτίνα το 1481.
Στην πρώτη φάση της σταδιοδρομίας του ο Πιέρο επηρεάστηκε από τον φλαμανδικό ρεαλισμό του Χούγκο φαν ντερ Χους, του οποίου το "Τρίπτυχο Πορτινάρι" (σήμερα στην Πινακοθήκη Ουφίτσι) ήταν η αφορμή να οδηγηθεί η φλωρεντινή ζωγραφική σε νέες ατραπούς. Πιθανότατα από αυτόν ο Πιέρο πήρε την αγάπη για τα τοπία και την πολύ καλή γνώση για την ανάπτυξη των λουλουδιών και του βίου των ζώων. Το ύφος του φαν ντερ Χους είναι ιδιαίτερα εμφανές στην "προσκύνηση των βοσκών" (σήμερα στα Μουσεία της πόλης του Βερολίνου).
Φέρεντς Γκιουρτσάνι
Η Κρίση του Σεπτεμβρίου του 2006
Το φθινόπωρο του 2006 αντιμετώπισε εσωτερική κρίση στη χώρα του. Οι δρόμοι της Βουδαπέστης μετατράπηκαν σε πεδίο μάχης λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 18 Σεπτεμβρίου του 2006. Η ειρηνική πορεία χιλιάδων διαδηλωτών που ζητούσαν την παραίτηση του Φέρεντς Γκιουρτσάνι, αφότου αποκαλύφθηκε ότι η σοσιαλιστική κυβέρνηση είπε ψέματα για να κερδίσει τις εκλογές, έδωσε τη θέση της σε μεγάλης έκτασης επεισόδια. Στις ταραχές που ξέσπασαν στα κεντρικά γραφεία της ουγγρικής κρατικής τηλεόρασης τραυματίστηκαν 150 άτομα, εκ των οποίων οι 120 αστυνομικοί. Η αστυνομία χρειάστηκε πέντε ώρες για να θέσει υπό τον έλεγχό της την κατάσταση. Ο Φέρεντς Γκιουρτσάνι μίλησε για την «πιο μακρά και σκοτεινή νύχτα» της Ουγγαρίας από την πτώση του κομμουνισμού το 1989. Ως προς το ενδεχόμενο παραίτησης, ξεκαθάρισε πως δεν έχει καμία τέτοια πρόθεση. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2006 ο Γκιουρτσάνι δήλωσε δημοσίως συγγνώμη από τους συμπολίτες του για τα ψεύδη σχετικά με την οικονομία της χώρας. Ο πρωθυπουργός σε κάθε περίπτωση δήλωσε ανυποχώρητος, απορρίπτοντας το αίτημα των κομμάτων της αντιπολίτευσης να παραιτηθεί.
Πιέρο ντι Κόζιμο
Βίος
Κατά τη διάρκεια του βίου του ο Πιέτρο απέκτησε φήμη για την εκκεντρικότητά του - φήμη που ενισχύθηκε αλλά και της προσδόθηκε υπερβολή από ύστερους σχολιαστές, όπως ο Τζόρτζιο Βαζάρι, ο οποίος στο βιβλίο του "Vitae..." περιέλαβε και τη βιογραφία του. Φέρεται να φοβόταν τις θύελλες που συνοδεύονταν από κεραυνούς και ήταν τόσο πυροφοβικός που σπάνια μαγείρευε το φαγητό του, ζώντας κυρίως με βραστά σφιχτά αβγά, τα οποία έβραζε σε πενηντάδες, ενώ ζέσταινε την κόλλα για τα έργα του. Αρνιόταν, επίσης, την όποια καθαριότητα στο εργαστήριό του ή την κοπή φρούτων από τα οπωροφόρα δένδρα του κήπου του: Ζούσε, όπως αναφέρει ο Βαζάρι, "περισσότερο σαν ζώο παρά σαν άνθρωπος".
Φέρεντς Γκιουρτσάνι
Οικονομική κρίση
Στον απόηχο της οικονομικής ύφεσης, που έφτασε και στην Ουγγαρία, ο πρωθυπουργός κινήθηκε σε άλλη τροχιά. Ο Γκιουρτσάνι προσφέρθηκε να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία μιλώντας στο συνέδριο του κόμματός του, στις 21 Μαρτίου του 2009, με την ελπίδα να βγει η χώρα από την οικονομική κρίση μέσω του σχηματισμού νέας κυβέρνησης. Παράλληλα,παραιτήθηκε και από την ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ουγγαρίας. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Γκόρντον Μπάιναϊ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ουγγαρίας
Άρης Μαραγκόπουλος
Βιογραφία
Ο Μαραγκόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ιστορία και αρχαιολογία και στη συνέχεια στο Παρίσι, ιστορία της τέχνης. Έχει γράψει και εκδόσει δεκάδες βιβλία, πεζογραφήματα, κριτικά δοκίμια, λευκώματα, καθώς και μεταφράσεις. Επίσης, έχει συμμετοχή ως συγγραφέας σε πολλούς συλλογικούς τόμους, ενώ ως κριτικός λογοτεχνίας έχει συνεργαστεί με διάφορα έντυπα. Υπήρξε μέλος της ιδρυτικής ομάδας του αθηναϊκού εκδοτικού οίκου «Τόπος», με τον οποίο συνεργάζεται πλέον ως σύμβουλος εκδόσεων «μετά τη συνταξιοδότησή του». Στο πλαίσιο των ενδιαφερόντων του και της συγγραφικής και εκδοτικής ενασχόλησης του Μαραγκόπουλου εμπίπτει η φωτογραφία και, εν γένει, οι εικαστικές και αναπαραστατικές τέχνες και μέσα.
Πιέρο ντι Κόζιμο
Βίος
Εξαιρουμένου του τοπίου στο υπόβαθρο στην τοιχογραφία της "Επί του Όρους Ομιλίας" του Ροσσέλλι στην Καπέλα Σιξτίνα, δεν αναφέρονται άλλες τοιχογραφίες από τον χρωστήρα του. Από την άλλη ο Πιέτρο είχε μεγάλη φήμη ως ζωγράφος πορτρέτων: Το πιο διάσημο από τα έργα του είναι το πορτρέτο μιας ευγενούς από τη Φλωρεντία, της Σιμονέττα Βεσπούτσι, ερωμένης του Τζουλιάνο των Μεδίκων.
Σύμφωνα με τον Βαζάρι, ο Πιέτρο ήταν εξαιρετικός στην απεικόνιση παρελάσεων και θριαμβευτικών πομπών για τους νέους της Φλωρεντίας που αγαπούσαν τη διασκέδαση και δίνει μια ζωντανή περιγραφή μιας τέτοιας παρέλασης στο τέλος του καρναβαλιού του 1507, η οποία αναπαριστούσε τον θρίαμβο του θανάτου.
Άρης Μαραγκόπουλος
Βιογραφία
Έχει ασχοληθεί επισταμένα με το έργο και τη ζωή του Τζέιμς Τζόυς. H μεταφραστική και σχολιαστική εργασία του Μαραγκόπουλου σε αυτό το πεδίο έχει θεωρηθεί ως σημαντική για τη γνωριμία του ελληνικού αναγνωστικού κοινού με το διάσημο Ιρλανδό συγγραφέα, καθώς και στην «κατανόηση» του έργου του στην Ελλάδα.
Πιέρο ντι Κόζιμο
Βίος
Ο Πιέρο ντι Κόζιμο επηρέασε πολύ τους συμμαθητές του Αλμπερτινέλλι και Μπαρτολομέο ντέλλα Πόρτα ενώ ήταν δάσκαλος του Αντρέα ντελ Σάρτο.
Άρης Μαραγκόπουλος
Βιογραφία
Ο Μαραγκόπουλος θήτευσε δυο φορές στη θέση του γενικού γραμματέα της ελληνικής Εταιρείας Συγγραφέων.
Πιέρο ντι Κόζιμο
Βίος
Ο Βαζάρι αναφέρει ως χρονολογία θανάτου του Πιέρο το 1521 και τη χρονολογία αυτή αναπαράγουν πολλές πηγές, συμπεριλαμβανομένης και της "Encyclopedia Britannica". Ωστόσο, έγγραφα που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα αποκαλύπτουν ότι απεβίωσε από λοιμό στις 12 Απριλίου 1522.
Άρης Μαραγκόπουλος
Βιογραφία
Για το μυθιστόρημά του Φλλσστ, φλλσστ, φλλλσσστ, Τόπος 2020 του απονέμεται το βραβείο «Νίκος Θέμελης» του διαδικτυακού περιοδικού Αναγνώστης (23/06/2021).
Πιέρο ντι Κόζιμο
Επιλεγμένα έργα
(εκτός φωτοθήκης)
Άρης Μαραγκόπουλος
Φωτογραφικά λευκώματα
Ο Μαραγκόπουλος έχει, επίσης, μεταφράσει -μεταξύ άλλων- έργα των Ζαν Μπωντριγιάρ, Ονορέ ντε Μπαλζάκ, Μαργκερίτ Ντυράς, Χένρι Τζέιμς, ενώ κείμενά του έχουν φιλοξενηθεί σε πολλούς σύμμεικτους τόμους.
Πιέρο ντι Κόζιμο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Bedford HC
Το Bedford HC ήταν μικρό εμπορικό όχημα που κατασκευάστηκε από τη βρετανική Bedford Vehicles, ξεκινώντας από το 1938. Το όχημα μοιράστηκε το σασί του με το σεντάν H-Vauxhall 10-4. Η παραγωγή μηχανοκίνητων οχημάτων σταμάτησε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου με το HC βαν να επανέρχεται στην παραγωγή για λίγο μετά τις εχθροπραξίες. Μια έκδοση βαρύτερου καθήκοντος επίσης παράχθηκε ως το Bedford JC, το οποίο αντικαταστάθηκε από τη βαρύτερη έκδοση του HC. Και τα δύο οχήματα αντικαταστάθηκαν από το PC, μια έκδοση του JC με υψηλότερη οροφή.
Ιστορία
Ο αρχικός κινητήρας του HC ήταν μια τετρακύλινδρη μονάδα 1203 κυβικών, η οποία είχε ισχύ 34,5 ίππων εκείνη την εποχή. Τον Ιανουάριο του 1939, παρουσιάστηκε μια έκδοση με ξύλινο αμάξωμα που ονομάστηκε «Utility Wagon». Το ωφέλιμο φορτίο ήταν 250 ή 300 κιλά. Το HC ήταν το μικρότερο όχημα της Bedford εκείνη την εποχή και μετά τη διακοπή του το φθινόπωρο του 1948, η Bedford παρέμεινε εκτός αυτής της αγοράς οχημάτων μέχρι την εισαγωγή του Bedford HA το 1963.
Η παραγωγή σταμάτησε το 1940 με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενώ η Bedford άρχισε να κατασκευάζει τα βαρύτερα φορτηγά της το 1945, τα ελαφρύτερα μοντέλα HC και JC έπρεπε να περιμένουν μέχρι το 1946. Ξεκινώντας στα τέλη του 1946, τα HC έλαβαν μια έκδοση κινητήρα 1.442 κυβικών, όπως φαίνεται στο Vauxhall 12-4 και το βαρύτερο JC, αναπτύσσοντας 35 ίππους. Το HC διακόπηκε από την παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 1948. Ενώ η έκδοση δεν επανήλθε μετά τον πόλεμο, η Bedford προσέφερε την ενδιαφέρουσα έκδοση «Utilevan». Αυτή ήταν μια έκδοση τεσσάρων θέσεων και με πίσω παράθυρα σε στυλ στέισον βάγκον, με πτυσσόμενο πίσω κάθισμα. Το Utilevan ήταν επίσημα επικυρωμένη μετατροπή από τον ανεξάρτητο κατασκευαστή Martin Walter, Ltd., ο οποίος αργότερα δημιούργησε το Bedford Beagle.
Από τα μέσα του 1938, το HC συναρμολογήθηκε επίσης στην Αυστραλία, όπου διατέθηκε στην αγορά ως Bedford 6cwt Carryall. Ένα βαν με χαμηλότερη οροφή και στρογγυλεμένες μπροστινές πόρτες ήταν διαθέσιμο, όπως και ένα αγροτικό με ενωμένο αμάξωμα, γνωστό στην Αυστραλία σαν "ute". Ο κινητήρας ήταν ίδιος με αυτόν της βρετανικής αγοράς. Το φάσμα των αμαξωμάτων αυξήθηκε αργότερα σε 7, συμπεριλαμβανομένου ενός "καμπριολέ αγροτικού" (roadster utility).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φορτηγό Κατηγορία:Μοντέλα Bedford
Ίασπις
Ο ίασπις, γνωστός στα αγγλικά ως jasper, είναι ημιπολύτιμος λίθος, ο οποίος μετά από κατεργασία δίνει ένα χαρακτηριστικό έντονο πράσινο χρώμα. Αποτελεί σημαντικό στοιχείο της Ασιατικής τέχνης.
Αποτελείται από δύο ορυκτά, τον Νεφρίτη και τον Ιαδεΐτη.
Παραπομπές
Ιασπις
Πικόμετρο
Ένα πικόμετρο (διεθνές σύμβολο pm, από τη λέξη picometre) είναι μια μονάδα μέτρησης του μήκους στο μετρικό σύστημα ίσο με ένα τρισεκατομμυριοστό του μέτρου. Δηλαδή:
1 pm = 1/1.000.000.000.000 m = 10−12 m
Αντιστοιχεί ακόμη με το ένα εκατομμυριοστό του μικρόμετρου (που ονομάζεται και «μικρό») και γι' αυτό μερικές φορές ονομάζεται και «μικρομικρό» (micromicron), συμβολιζόμενο ως μμ, ή ακόμη «στίγμα» (stigna) ή μπικρό (bicron). Ισούται ακόμη με το ένα εκατοστό ενός όνγκστρεμ (Å), μια άλλη διεθνώς αναγνωρισμένη μονάδα μήκους που δεν ανήκει στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων. Είναι δηλαδή:
1 pm = 1 μμ = 1/1.000.000 μm = 10−6 μm και
Εθνική Αιθιοπίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αιθιοπίας εκπροσωπεί την Αιθιοπία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις από το 1943, έτος ίδρυσης της. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αιθιοπίας. Έχει κατακτήσει το Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 1962, όταν φιλοξενούσε τη διοργάνωση.
Ετουάλ Φιλάντ ντε Ουαγκαντουγκού
Η Ετουάλ Φιλάντ ντε Ουαγκαντουγκού είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την Ουαγκαντουγκού, στην Μπουρκίνα Φάσο. Έδρα της ομάδας είναι το Stade du 4-Août, χωρητικότητας 35000 θεατών. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1955. Έχει κατακτήσει 12 πρωταθλήματα της χώρας (1965, 1985, 1986, 1988, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 2001, 2008), 2 κύπελλα (1991, 1999) και 5 Σούπερ Καπ (1993, 1995, 1998, 2002, 2005). Έχει 2 παρουσίες στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής (2002, 2009) και 8 παρουσίας στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής (1966, 1986, 1989, 1991, 1992, 1993, 1994, 1995).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1955 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Ετουάλ Φιλάντ ντε Ουαγκαντουγκού
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1925
Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1925 διεξήχθησαν σε ολόκληρη την Ελλάδα την Κυριακή 25 Οκτωβρίου του 1925. Ήταν οι πρώτες δημοτικές εκλογές που έλαβαν χώρα στη Θεσσαλονίκη, 13 χρόνια μετά την ενσωμάτωσή της στον εθνικό κορμό (1912) και οι πρώτες μετά τη λήξη του Α΄Π.Π. Δήμαρχος Αθηναίων εκλέχθηκε ο Σπυρίδων Πάτσης, επικρατώντας του Σπ. Μερκούρη. Στη Θεσσαλονίκη νικητής αναδείχθηκε ο νεαρός Μηνάς Πατρίκιος που εν συνεχεία διώχθηκε επανειλημμένως από το δικτάτορα στρατηγό Θεόδωρο Πάγκαλο, στην Πάτρα ο Ιωάννης Βλάχος, ενώ στον Πειραιά εκλέχθηκε ο Τάκης Α. Παναγιωτόπουλος επικρατώντας του Δημ. Σκυλίτση.
Εκλεγέντες στην υπόλοιπη χώρα
Αγρίνιο: Παναγόπουλος, Αίγιο: Παναγιωτόπουλος, Αμαλιάδα: Ξυδιάς, Άργος: Μπόμπος, Αργοστόλι: Βανδώρος, Βέροια: Ιωάννης Μάρκου, Βόλος: Σπυρίδων Σπυρίδης, Βροντάδες Χίου: Γεωργαντάς, Γιαννιτσά: Θωμάς Μανδριώτης, Δεδεαγάτς: Κωνσταντίνος Αλτιναλμάζης, Δράμα: Νικόλαος Παρμεντίδης, Έδεσσα: Κλέων Παναγιώτου, Ζάκυνθος: Διονύσιος Ιθακήσιος, Ιωάννινα: Βασίλειος Πυρσινέλλας, Καβάλα: Ευγένιος Ιορδάνου, Καλαμάτα: Κροντήρης, Καρδίτσα: Μπαϊρακτάρης, Κοζάνη: Αστέριος Τέρπος, Κομοτηνή: Νικόλαος Ζωΐδης, Λαμία: Μακρόπουλος, Λαμία: Λαμπρόπουλος, Λάρισα: Σιάπκας, Μέγαρα: Μωραΐτης, Μεσολόγγι: Χρήστος Ευαγγελάτος, Νάουσα: Αρνής, Ναύπλιο: Σοφρώνιος, Ξάνθη: Μιχαήλ Λουκοβίκας (καπνεργάτης), Πρέβεζα: Βασίλειος Μπάλκος, Πύργος: Μπελούσης, Ρέθυμνο: Τίτος Πετυχάκης, Σέρρες: Επαμεινώνδας Τικόπουλος, Σουφλί: Απόστολος Καλπάκας, Σπάρτη: Μυλωνάκος, Σύρος: Παπαδάμ, Τρίπολη: Πατρινός, Φλώρινα: Θεοδοσίου, Χαλκίδα: Ν. Βασιλείου, Χανιά: Μουντάκης.
Παραπομπές
1925 Κατηγορία:Ελληνικός μεσοπόλεμος Κατηγορία:1925
Αλ Τσαντίρι Νιουζ
Ιστορικό
Η εκπομπή μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 23 Νοεμβρίου 2004. Τα πρώτα δύο χρόνια η εκπομπή είχε χαμηλή τηλεθέαση. Η εκπομπή γινόταν σε εβδομαδιαία βάση κάθε Τρίτη, στις 21:00 μέχρι και τον Ιούνιο του 2008. Από τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους έπαιζε έκτακτα. Στο Open μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 12 Μαρτίου 2019. Το 2021 αποφασίστηκε να προβληθούν διαδικτυακά δύο ζωντανές εκπομπές για το Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου, και το Σάββατο, 13 Μαρτίου.
Βασιζόταν στην σάτιρα και περιείχε μια ποικιλία από πολιτική επισκόπηση, σχολιασμό επικαιρότητας, αποσπάσματα από τηλεοπτικές εκπομπές, ανέκδοτα, χιουμοριστικά βίντεο, θέατρο, τραγούδια, ιστορικές αναδρομές. Ταυτόχρονα ο παρουσιαστής εξέφραζε τις απόψεις του για την εκάστοτε κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα, όπως και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η σκηνή ήταν διαμορφωμένη σαν λαϊκή σκηνή (τσαντίρι ) ενώ υπήρχε και ορχήστρα.
Στην εκπομπή συμμετείχαν ως προσκεκλημένοι ηθοποιοί, τραγουδιστές,  και άλλα αναγνωρίσιμα πρόσωπα.
Η τηλεθέαση της εκπομπής ήταν για μεγάλο διάστημα πάνω από το 30% ή και το 40%, ξεπερνώντας ακόμη και το 60% και το 70% Ο δεύτερος κύκλος προβολής της εκπομπής, από το 2019, δεν είχε την ίδια απόδοση.
Κάποιες εκπομπές μεταδιδόταν και από πόλεις εκτός Αθηνών.
Δημιούργησε ιστοσελίδα με το ίδιο όνομα της εκπομπής του, το altsantiri.gr, που έκλεισε και αυτή το 2021.
Κριτική
Η εκπομπή είχε επαινεθεί γιατί κατάφερε να δώσει φωνή στις ανησυχίες του μέσου πολίτη.
Από την άλλη πλευρά, είχε επικριθεί από πρόσωπα του δημόσιου βίου όπως και κριτικους για την σύγχυση ρόλων μεταξύ καλλιτέχνη και ηγέτη (με δεδομένη την επιρροή στην κοινή γνώμη που έδωσε στον Λαζόπουλο η επιτυχία της εκπομπής), αλλά και για την ακρίβεια πληροφοριών που αναπαράγονταν μέσω της εκπομπής. Κριτική δέχτηκε και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιαζόταν η εκπομπή, ενώ ο λόγος του Λαζόπουλου κατηγορήθηκε ότι παρέπεμπε σε λαϊκισμό. Ο ίδιος ο Λαζόπουλος είχε δηλώσει ότι «δεν ήμουν φιλικός με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ήμουν με τον Τσίπρα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές εκπομπές
Παλαιόπολη Σαμοθράκης
Η Παλαιόπολη είναι οικισμός της Σαμοθράκης.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Παλαιόπολη βρίσκεται στη βόρεια ακτή του νησιού, κοντά στο ακρωτήριο Ζαγοριώτης, χτισμένος σε υψόμετρο 20 μέτρων και απέχει 4,2 χλμ. βόρεια από τη Χώρα. Στο χωριό, βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο Σαμοθράκης και το Ιερό των Μεγάλων Θεών, ο σπουδαιότερος αρχαιολογικός χώρος του νησιού. Η Παλαιόπολη είναι το μυστηριακό κέντρο της αρχαίας Σαμοθράκης, στην οποία επίσης βρέθηκε η Νίκη της Σαμοθράκης, προϊοστορικά τείχη, οι Μεσαιωνικοί Πύργοι της Σαμοθράκης που χτίστηκαν από τους Ενετούς κυρίαρχους Γκατελούζι, ενώ πολύ κοντά βρίσκεται και το Στασίδι του Αποστόλου Παύλου, το μνημείο που κατασκευάστηκε για να θυμίζει το σημείο όπου πέρασε την πρώτη νύχτα της ευρωπαϊκής του περιοδείας ο Απόστολος Παύλος. Ο οικισμός κατά την αρχαιότητα ήταν το σπουδαιότερο λιμάνι στο νησί των Καβείρων.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σαμοθράκης που υπαγόταν στο νομό Λέσβου από τον οποίο αποσπάσθηκε το 1923 με το ΦΕΚ 349Α - 03/12/1923 και υπάχθηκε στο νομό Έβρου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Σαμοθράκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 36 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαμοθράκη Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Λεοπόλδος Β΄ του Βελγίου
Ο Λεοπόλδος Β΄ (9 Απριλίου 1835 – 17 Δεκεμβρίου 1909) ήταν ο δεύτερος Βασιλιάς των Βέλγων, από το 1865 μέχρι το 1909 και, μέσω των δικών του ενεργειών, ιδιοκτήτης και απόλυτος ηγεμόνας της Ελεύθερης Πολιτείας του Κονγκό, από το 1885 μέχρι το 1908.
Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Λεοπόλδου Α΄ του Βελγίου και της Λουίζας της Ορλεάνης. Διαδέχτηκε τον πατέρα του στο βελγικό θρόνο το 1865 και βασίλευσε για 44 χρόνια μέχρι το θάνατό του, καθιστώντας τον ως τον μακροβιότερο βασιλιά στην βελγική ιστορία. Πέθανε χωρίς να έχει διαθέτει νόμιμο γιο και έτσι τον διαδέχτηκε στο θρόνο ο ανιψιός του Αλβέρτος Α΄.
Ο Λεοπόλδος ήταν ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης της Ελεύθερης Πολιτείας του Κονγκό (σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό), που αποτελούσε ένα ιδιωτικό έργο που αναλήφθηκε για λογαριασμό του. Στην πραγματοποίηση των φιλόδοξων σχεδίων του βοηθήθηκε από τον Χένρυ Μόρτον Στάνλεϋ, ο οποίος διεκδίκησε προς τιμήν του το Κονγκό. Στη Διάσκεψη του Βερολίνου (1884-1885) τα αποικιακά έθνη της Ευρώπης ενέκριναν την αξίωσή του επί της Ελεύθερης Πολιτείας του Κονγκό, προκειμένου να βελτιωθεί η ζωή των αυτόχθονων κατοίκων. Ο Λεοπόλδος αγνόησε τις διεθνείς συμφωνίες και κυβέρνησε το Κονγκό χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις χωροφυλακής, γνωστές ως «Φορς Πουμπλίκ», για προσωπικό του όφελος. Κατάφερε να βγάλει μια περιουσία από το περιοχή, αρχικά από την εκμετάλλευση του ελεφαντόδοντου, και μετά από τη συγκομιδή και επεξεργασία του καουτσούκ.
Η διοίκηση του Λεοπόλδου επί της Ελεύθερης Πολιτείας του Κονγκό χαρακτηρίστηκε από θηριωδίες, συμπεριλαμβανομένων βασανιστηρίων και δολοφονιών, που προέκυψαν από συστηματική βαρβαρότητα. Το 1890, ο Τζορτζ Ουάσινγκτον Ουίλλιαμς επινόησε τον όρο «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» για να περιγράψει τις πρακτικές της διοίκησης του Λεοπόλδου Β΄ στο Κονγκό. Θεωρείται ότι εκατομμύρια Κονγκολέζοι πέθαναν την περίοδο αυτή ως αποτέλεσμα της καταναγκαστικής εργασίας. Ιστορικοί της αποικιακής περιόδου εστίασαν περισσότερο στις εκσυγχρονιστικές αλλαγές του Λεοπόλδου στο Κονγκό και όχι στον μαζικό θάνατο που προκλήθηκε λόγω του αποικιακού καθεστώτος. Το 1908 η Βελγική Κυβέρνηση ανέλαβε τη διοίκηση του Κονγκό, σχηματίζοντας μια αποικία ευρωπαϊκού τύπου, το Βελγικό Κονγκό.
Πρώιμα χρόνια
Ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος Φίλιππος Μαρία Βίκτωρ γεννήθηκε στις Βρυξέλλες στις 9 Απριλίου 1835 και ήταν το δεύτερο παιδί του Βέλγου μονάρχη, Λεοπόλδου Α΄, και της δεύτερης συζύγου του, Λουίζας, κόρης του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας. Η Γαλλική Επανάσταση του 1848 ανάγκασε τον παππού του Λουδοβίκο Φίλιππο να διαφύγει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν πρώτη εξαδέλφη του Λεοπόλδου Β΄, καθώς ο πατέρας του Λεοπόλδου και η μητέρα της Βικτωρίας ήταν αδέλφια. Η μητέρα του Λουίζα πέθανε από φυματίωση το 1850, όταν ο Λεοπόλδος ήταν 15 ετών.
Παρέλαβε το Αφρικανικό Κονγκό ως ιδιοκτησία του
Στη διάσκεψη του Βερολίνου (1885) πέτυχε να παραχωρηθεί το Κονγκό στον ίδιο όχι ως αποικία του βασιλείου του Βελγίου αλλά ως ατομική ιδιοκτησία του ιδίου του Λεοπόλδου. Η έκτασή του εκτιμάται 76 φορές μεγαλύτερη από το ίδιο το βασίλειό του στο Βέλγιο. Ο ίδιος είχε σκοπό να κατασκευάσει στην περιοχή ένα εκτεταμένο σιδηροδρομικό δίκτυο.
Το Κονγκό ήταν εκείνη την εποχή πλούσιο σε κοιτάσματα καουτσούκ το οποίο ήταν περιζήτητο εκείνη την εποχή λόγω της εφεύρεσης του τροχού με συμπιεσμένο αέρα. Ανέθεσε την εκμετάλλευση του καουτσούκ σε ιδιωτικές εταιρείες με αντάλλαγμα να του χρηματοδοτήσουν τα σιδηροδρομικά έργα ενώ δημιούργησε και την δική του ιδιωτική εταιρεία που χρειάζονταν επειγόντως πολλά εργατικά χέρια σκλάβων για την εξαγωγή του καουτσούκ.
Τα κέρδη στην αρχή ήταν τεράστια και χρησιμοποιήθηκαν εκτός από την κατασκευή του σιδηροδρόμου και για μεγάλα έργα στο ίδιο το Βέλγιο.
Εγκλήματα του Λεοπόλδου σε βάρος των ιθαγενών στο Κονγκό
Ο Ιρλανδός διπλωμάτης Ρότζερ Κέισμεντ κατέγραψε αναλυτικότερα τους θανάτους των ιθαγενών που οφείλονταν εκτός από τις φρικαλεότητες του Λεοπόλδου και στις αρρώστιες όπως η ευλογιά και η ασθένεια του ύπνου. Οι εκθέσεις του Κέισμεντ για τις απίστευτες παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων οδήγησε σε παγκόσμια κατακραυγή κατά του Λεοπόλδου στις αρχές του 20ου αιώνα.
Κατάφεραν με φωτογραφίες ακρωτηριασμένων ιθαγενών να στρέψουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και όλες τις ανθρωπιστικές οργανώσεις στις αρχές του 20ου αιώνα εναντίον του Λεοπόλδου.
Απόσπαση του Κονγκό από ιδιοκτησία του Λεοπόλδου στη Βελγική κυβέρνηση και το τέλος
Τα κινήματα εναντίον του Λεοπόλδου Β΄ και υπέρ των Κονγκολέζων βρήκαν πολλούς υποστηρικτές, όπως ο διάσημος συγγραφέας Μαρκ Τουέιν. Στις 15 Νοεμβρίου 1902 έγινε εναντίον του βασιλιά απόπειρα δολοφονίας από τον Ιταλό αναρχικό Ρουμπινό. Όταν ολόκληρη η κοινή γνώμη στην δύση εξεγέρθηκε μαζικά εναντίον τού Λεοπόλδου Β΄, ο ίδιος σε μεγάλη ηλικία αναγκάστηκε να παραδώσει το Κονγκό στο Βελγικό κράτος (1908).
Απεβίωσε στα τέλη του επόμενου χρόνου· στην κηδεία του εκδηλώθηκε το μίσος τού κόσμου εναντίον του. Τον διαδέχθηκε στο βασίλειο τού Βελγίου ο ανιψιός του Αλβέρτος Α΄, δεύτερος γιος του αδελφού του Φιλίππου, αφού ο ίδιος δεν είχε νόμιμους γιους, παρά μόνο νόθους.
Ήταν αδελφός της Καρλόττας, συζύγου του αυτοκράτορα του Μεξικού και πρώτος εξάδελφος της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Παρά την βιαιότητά του, πολλοί τον χαρακτήρισαν ως βασιλιά οικοδομητή, λόγω των μεγάλων δημοσίων έργων τα οποία έκανε στο Βέλγιο, από τα χρήματα που κέρδιζε στις επιχειρήσεις του στο Κονγκό.
Ακόμη και στο Κονγκό -παρά τα απίστευτα εγκλήματά του- πολλοί τον χαρακτήρισαν αργότερα ως τον άνθρωπο, που έβαλε την Αφρικανική χώρα στον σύγχρονο κόσμο.
Οικογένεια
Ο Λεοπόλδος στις 22 Αυγούστου 1853 παντρεύτηκε την Μαρία Ερριέττα της Αυστρίας, κόρη του Ιωσήφ αρχιδούκα της Αυστρίας]] και μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Ο Λεοπόλδος είχε επίσης δύο νόθους γιους από την ερωμένη του Καρολίνα Λακρουά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς του Βελγίου Κατηγορία:Δούκες της Βραβάντης Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Παναγιώτης Ζωγράφος
thumb|Πόλεμος της Τριπολιτζάς και των πέριξ αυτής χωρίων. Πίνακας του Δημήτριου Ζωγράφου με την καθοδήγηση του Μακρυγιάννη. Ο Δημήτριος Ζωγράφος ήταν Έλληνας ζωγράφος και αγωνιστής του 1821, ο οποίος αποτελεί θρύλο για την ελληνική τέχνη χάρη στη συνεργασία του με τον Ιωάννη Μακρυγιάννη.
Ο στρατηγός τον κάλεσε μαζί με τον γιό του Παναγιώτη Ζωγράφο για να εικονογραφήσουν τις μεγάλες στιγμές της ελληνικής επανάστασης του 1821. Ο Μακρυγιάννης έμαθε γράμματα στα γεράματά του για να γράψει τα απομνημονεύματά του. Πίστευε όμως, ότι εκτός από τον γραπτό λόγο, χρειάζονταν και εικόνες, αφού το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων ήταν αγράμματοι.
Αρχικά ανάθεσε σε έναν Ευρωπαίο να του ζωγραφίσει, γρήγορα όμως κατάλαβε ότι δεν χρειάζονταν καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις, αλλά εικόνες περιγραφικές με όλα τα απαραίτητα στοιχεία που θα ήταν ικανά να εξιστορήσουν με ακρίβεια το θέμα που απεικόνιζαν. Έτσι στράφηκε στον Παναγιώτη Ζωγράφο, παλαίμαχο αγωνιστή από τη Βορδόνια Λακωνίας. Ο Δημήτριος Ζωγράφος ήταν αυτοδίδακτος λαϊκός ζωγράφος, αγιογράφος της μεταβυζαντινής λαϊκής παράδοσης και ως αγωνιστής είχε δει με τα ίδια του τα μάτια όλα αυτά που ο Μακρυγιάννης του ανέθετε να περιγράψει.
Ο Δημήτριος φιλοτέχνησε 4 σειρές απο 24 θέματα (υδατογραφίες). Αντίγραφα των πινάκων φτιάχτηκαν από τον γιο του Παναγιώτη και από τον ίδιο τον Δημήτριο και μοιράστηκαν όπως ήθελε ο Μακρυγιάννης στον βασιλιά Όθωνα, στον τσάρο της Ρωσίας, τον βασιλιά της Γαλλίας και τη βασίλισσα της Αγγλίας. Στα εν λόγω έργα, συνεπώς, συνδυάζεται η "χειρ του Ζωγράφου με τη διήγηση του Μακρυγιάννη". Το έργο του θεωρείται "αντίλογος στην ακαδημαϊκή παράδοση της Σχολής του Μονάχου" (Μ. Στεφανίδης) και προδρομικό του Θεόφιλου, ενώ ο Γιάννης Τσαρούχης έκανε λόγο για "αθώα, σοφή ζωγραφική".
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες απομνημονευματογράφοι
1936
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1936 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Έρικ Μορίλο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Club DJs
Ιουλία Κορνηλία Παύλα
Η Ιουλία Κορνηλία Παύλα, λατιν. Julia Cornelia Paula (άκμασε 219-220) ήταν Αυτοκράτειρα ως πρώτη σύζυγος τού Ελαγάβαλου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Βιογραφία
Η Ι. Κ. Παύλα έγινε Αυτοκράτειρα το διάστημα 219-220. Ο πατέρας της Ιούλιος Παύλος Προυντεντίσσιμος ήταν Ελληνικής καταγωγής διακεκριμένος δικαστικός, έπαρχος του πραιτωρίου υπό τον Αλέξανδρο Σεβήρο, εξάδελφο του Ελαγάβαλου. Η μητέρα της ανήκε στην Κορνηλία γενεά. Συνολικά η Παύλα είχα καταγωγή από την Ελλάδα και από πατρικίους της Ρώμης, έτσι ήταν μέλος της ανώτερης Ρωμαϊκής αριστοκρατίας.
Στις αρχές του 219 η Ιουλία Μαίσα -μεγαλύτερη αδελφή της Ιουλίας Δόμνας, συζύγου τού Αυτοκράτορα Σεπτιμίου Σεβήρου- κανόνισε τον γάμο της Παύλας με τον εγγονό της Ελεγάβαλο, που πριν ένα έτος είχε γίνει Αυτοκράτορας. Η τελετή εορτάστηκε με πολυτέλεια στη Ρώμη. Στην Παύλα δόθηκε ο τίτλος της Αυγούστας και το οικογενειακό όνομα Ιουλία.
Στα τέλη τού 220 ο Ελαγάβαλος διαζεύχθηκε την Παύλα για να νυμφευτεί την Εστιάδα Παρθένα Ακουιλία Σεβήρα, μία ένωση που εθεωρείτο σκανδαλώδης, καθώς η νύφη ήταν Εστιάδα. Εκτός από το ότι ο Ελαγάβαλος ήταν ερωτευμένος με τη Α. Σεβήρα, τη νυμφεύτηκε ως μέρος μίας θρησκευτικής τελετής υπέρ τού από Ηλιακού Θεού Ελ-Γκαμπάλ και της εισχώρησης τού από τη Συρία αυτού θεού στη Ρωμαϊκή θρησκεία.
Έπειτα από το διαζύγιο ο Ελαγάβαλος αφαίρεσε τον τίτλο της Αυγούστας από την Παύλα, η οποία αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή. Η μετέπειτα μοίρα της δεν μας είναι γνωστή.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Καλτράνο
Το Καλτράνο (ιταλικά: Caltrano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Φωταύγεια
μικρογραφία|[[Λουμινόλη και Αιμοσφαιρίνη. Η λουμινόλη λάμπει σε αλκαλικό διάλυμα, όταν προσθέτετε Αιμοσφαιρίνη και Η2Ο2.]] Γενικά με τον όρο φωταύγεια χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε εκπομπή φωτός χωρίς θέρμανση.
Το φαινόμενο της φωταύγειας είναι αυτό που παρατηρείται στα διάφορα σώματα όταν εκπέμπουν ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που η έντασή της σε ορισμένα μήκη κύματος ή στενές περιοχές του ηλεκτρομαγνητικού φάσματός τους είναι μεγαλύτερη από εκείνη της θερμικής ακτινοβολίας που εκπέμπουν τα ίδια αυτά σώματα στην ίδια θερμοκρασία. Η φωταύγεια παρατηρείται τόσο σε στερεές όσο και σε ρευστές ουσίες, ανόργανες ή οργανικές. Για παράδειγμα οι πυγολαμπίδες καθώς και κάποια οστρακοειδή κυρίως του Ινδικού ωκεανού αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα του φαινομένου.