cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντέμπι Χάρι
Η Ντέμπι Χάρι (Deborah Ann Harry, 1 Ιουλίου 1945) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και ηθοποιός, γνωστή ως η βασική τραγουδίστρια του συγκροτήματος Blondie. Οι ηχογραφήσεις της με το συγκρότημα έφτασαν στο Νο 1 των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου σε πολλές περιπτώσεις από το 1978 έως το 1981. Θεωρείται η πρώτη ράπερ που έφτασε στο Νο 1 των Η.Π.Α. λόγω της δουλειάς της στο τραγούδι Rapture. Η Χάρι γνώρισε επιτυχία (κυρίως στην Ευρώπη) και ως σόλο καλλιτέχνης πριν σχηματίσει και πάλι τους Blondie στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Η υποκριτική της καριέρα περιλαμβάνει πάνω από 60 κινηματογραφικούς ρόλους και πολυάριθμες τηλεοπτικές εμφανίσεις.
Η ζωή της
Το 1980 ο Άντι Γουόρχολ την απαθανάτισε σε μεταξοτυπία με ακρυλικό και μελάνι. . Εκτός τραγουδίστρια, η Ντέμπι Χάρι έκανε σόλο καριέρα και εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Νοσηλεύτηκε πολλές φορές λόγω χρήσης ναρκωτικών. Το 2014 αποκάλυψε πως είναι αμφιφυλόφιλη.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Τσρντσα (Ντέρβεντα)
Η Τσρντσα (σερβικά κυριλλικά: Црнча) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 775 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα
Λέο Στράους
Ο Λέο Στράους (20 Σεπτεμβρίου 1899 – 18 Οκτωβρίου, 1973) ήταν Γερμανο-Αμερικανός πολιτικός φιλόσοφος και κλασικιστής που ειδικευόταν στην κλασική πολιτική φιλοσοφία. Γεννήθηκε στη Γερμανία από Εβραίους γονείς και αργότερα μετανάστευσε από τη Γερμανία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πέρασε μεγάλο μέρος της καριέρας του ως καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου δίδαξε πολλές γενιές φοιτητών και δημοσίευσε δεκαπέντε βιβλία.
Εκπαιδευμένος στη νεο-Καντιανή παράδοση με τον Ερνστ Κασσίρερ και επηρεασμένος από το έργο στη Φαινομενολογία των Έντμουντ Χούσερλ και Μάρτιν Χάιντεγκερ, ο Στράους αργότερα εστίασε την έρευνά του στα ελληνικά κείμενα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, για να ξαναβρεί την ερμηνεία τους μέσα από τη μεσαιωνική Ισλαμική και Εβραϊκή φιλοσοφία και ενθαρρύνοντας την εφαρμογή αυτών των ιδεών στη σύγχρονη πολιτική θεωρία.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Λέο Στράους γεννήθηκε στη μικρή πόλη Κίρσχαϊν (Kirchhain) της Έσσεν - Νάσαου, μια επαρχία του Βασιλείου της Πρωσίας (τμήματος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας), στις 20 Σεπτεμβρίου 1899, από τους Χούγκο Στράους και Γιέννι Στράους, το γένος Δαυίδ. Σύμφωνα με τη νεκρολογία του Άλλαν Μπλούμς 1974 στην Πολιτική Θεωρία, ο Στράους ανατράφηκε ως Ορθόδοξος Εβραίος, αλλά η οικογένεια δεν φαινόταν να έχει εναγκαλιστεί πλήρως την Ορθόδοξη πρακτική. Ο ίδιος ο Στράους σημείωσε ότι προερχόταν από μια συντηρητική, ακόμη και ορθόδοξη Εβραϊκή οικογένεια, αλλά που γνώριζε λίγα για τον Ιουδαϊσμό, εκτός από το τελετουργικό για την αυστηρή τήρηση των νόμων. Ο πατέρας του και ο θείος του είχαν ένα αγρόκτημα και επιχείρηση κτηνοτροφίας, που κληρονόμησαν από τον πατέρα τους, Μέγερ (1835-1919), ηγετικό μέλος της τοπικής Εβραϊκής κοινότητας.
Εκπαίδευση
Μετά την παρακολούθηση του Κίρτσέιν Δημοτικού Σχολείου και της Προτεσταντικής Rektoratsschule, ο Λέο Στράους γράφτηκε στο Γυμνάσιο Φιλιπίνουμ (συνδεδεμένο με το Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ), σε κοντινή απόσταση από το Μάρμπουργκ (από την οποίο αποφοίτησαν επίσης οι Γιοχάνες Αλθούσιους (Johannes Althusius) και Καρλ Ι. Φρίντριχ (Carl J. Friedrich)) το 1912, όπου αποφοίτησε το 1917. Η κατοικία του Κάντορ χρησίμευσε ως τόπος συνάντησης για τους οπαδούς του νεο-Καντιανού φιλοσόφου Χέρμανν Κόχεν (Hermann Cohen). Ο Στράους υπηρέτησε στον γερμανικό στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τις 5 Ιουλίου 1917 έως τον Δεκέμβριο του 1918.
Ο Στράους στη συνέχεια γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, όπου έλαβε το διδακτορικό του το 1921 του διατριβή, Σχετικά με το Πρόβλημα της Γνώσης στο Φιλοσοφικό Δόγμα του Φρήντριχ Χάινριχ Γιακόμπι (F. H. Jacobi), εποπτευόμενος από τον Ερνστ Κασσίρερ. Παρακολούθησε μαθήματα στα Πανεπιστήμια του Φράιμπουργκ και του Μάρμπουργκ, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων που διδάσκονταν από τους Έντμουντ Χούσερλ και Μάρτιν Χάιντεγκερ. Ο Στράους προσχώρησε σε μια Εβραϊκή αδελφότητα και εργάστηκε για τη γερμανική Σιωνιστική κίνηση, μέσω της οποίας γνωρίστηκε με γερμανο-εβραίους διανοούμενους, όπως ο Νόρμπερτ Ελίας (Norbert Elias), ο Λέο Λέβενταλ (Leo Löwenthal),  η Χάνα Άρεντ και ο Βάλτερ Μπένγιαμιν. Ο Μπένγιαμιν ήταν και παρέμεινε θαυμαστής του Στράους και του έργου του σε όλη τη ζωή του.
Ο πιο στενός φίλος του Στράους ήταν ο Γιάκομπ Κλάιν αλλά ήταν επίσης διανοητικά συνδεδεμένος με τους Καρλ Λέβιτ, Ιούλιο Γκούτμαν, Χανς-Γκέοργκ Γκάνταμερ, Φραντς Ρόζεντσβαϊγκ (στον οποίο ο Στράους αφιέρωσε το πρώτο του βιβλίο), Γκέρσομ Σόλεμ (Gershom Scholem), Αλέξανδρο Άλτμαν, και τον αραβολόγο Πάουλ Κράους, ο οποίος παντρεύτηκε την Μπετίνα, αδερφή του Στράους. (Ο Στράους και η σύζυγός του υιοθέτησαν αργότερα το παιδί τους όταν και οι δύο γονείς πέθαναν στη Μέση Ανατολή). Με αρκετούς από αυτούς τους φίλους, ο Στράους συνέχισε τις έντονες επιστολογραφικές ανταλλαγές αργότερα στη ζωή, πολλές από τις οποίες δημοσιεύονται στο Gesammelte Schriften (Συγκεντρωμένα γραπτά), μερικά σε μετάφραση από τα γερμανικά. Ο Στράους είχε επίσης εμπλακεί σε διάλογο με τον Καρλ Σμιτ. Ωστόσο, ο Στράους έφυγε μετά από τη Γερμανία, όταν ο Σμιτ σταμάτησε να απαντά στις επιστολές του.
Το 1931,ο Στράους αναζήτησε την μετα-διδακτορική του υφηγεσία με τον  θεολόγο Πάουλ Τίλλιχ (Paul Tillich), αλλά απορρίφθηκε. Μετά την παραλαβή μιας υποτροφίας Ροκφέλερ το 1932, ο Στράους άφησε τη θέση του στο Ανώτερο Ινστιτούτο Εβραϊκών Σπουδών στο Βερολίνο και πήγε στο Παρίσι. Επέστρεψε στη Γερμανία μόνο μια φορά, για λίγες μέρες, ύστερα από είκοσι χρόνια. Στο Παρίσι, παντρεύτηκε τη Μαρί Μπέρνσον (Μαριάμ), χήρα με ένα παιδί, την οποίο είχε γνωρίσει προηγουμένως στη Γερμανία. Υιοθέτησε το γιο της γυναίκας του, Τόμας, και αργότερα το παιδί της αδερφής του. Αυτός και η Μίριαμ δεν είχαν δικά τους παιδιά. Στον θάνατό του ήταν επιζώντες ο Τόμας, η κόρη Τζένι Στράους Κλέι, και τα τρία του εγγόνια. Ο Στράους έγινε δια βίου φίλος του Αλεξάντρ Κοζέβ και είχε φιλικές σχέσεις με τους Ραϋμόν Αρόν, Αλεξάντερ Κουαρέ (Alexandre Koyré), και Ετιέν Ζιλσόν (Étienne Gilson). Λόγω της ανόδου των Ναζί στην εξουσία επέλεξε να μην επιστρέψει στη χώρα του. Ο Στράους βρήκε καταφύγιο, μετά από κάποιες περιπέτειες, στην Αγγλία, όπου το 1935 απέκτησε την προσωρινή απασχόληση στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, με τη βοήθεια του Ντέιβιντ Ντωμπ, που ήταν συνδεδεμένες με το Κολέγιο Γκόνβιλ και Κέιους. Ενώ ήταν Αγγλία, έγινε στενός φίλος του Ρ. Χ. Τούνι (R. H. Tawney) και είχε λιγότερο φιλικές σχέσεις με τον Αϊζάια Μπερλίν.
Παραμονή στην Αμερική
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Το [[Πανεπιστήμιο του Σικάγου|Πανεπιστήμιο του Σικάγο, η σχολή η οποία είναι πιο στενά συνδεδεμένη με τον Στράους.]] Ανίκανος να βρει μόνιμη εργασία στην Αγγλία, μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1937, υπό την αιγίδα του Χάρολντ Λάσκι, ο οποίος τον έκανε τις εισαγωγές και τον βοήθησε να αποκτήσει μια σύντομη έδρα. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα ως συνάδελφος έρευνας του Τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, ο Στράους εξασφάλισε μια θέση στη Νέα Σχολή, όπου εργάστηκε στη σχολή πολιτικών επιστημών από το 1938 έως το 1948 και έλαβε επίσης επίκουρη εργασίας. Το 1939, υπηρέτησε για σύντομο χρονικό διάστημα επισκέπτης καθηγητής στο Κολλέγιο Χάμιλτον. Έγινε πολίτης των ΗΠΑ το 1944 και το 1949 έγινε καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, κρατώντας τον τίτλο του Καθηγητή Διακεκριμένης Υπηρεσίας Ρόμπερτ Μέιναρντ Χάτσινς μέχρι που έφυγε το 1969.
Φιλοσοφία
Για τον Στράους, η πολιτική και η φιλοσοφία ήταν απαραίτητα συνυφασμένες. Θεώρησε τη δίκη και το θάνατο του Σωκράτη ως τη στιγμή της δημιουργίας της πολιτικής φιλοσοφίας. Ο Στράους θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ιστορία της φιλοσοφίας του Σωκράτη, έθεσε το επιχείρημα ότι οι φιλόσοφοι δεν μπορούσαν να μελετήσουν τη φύση χωρίς να εξετάσουν τη δική τους ανθρώπινη φύση,, η οποία, σύμφωνα με τα λόγια του Αριστοτέλη, είναι «πολιτικό ζώο». Ωστόσο, ο ίδιος έκρινε ότι οι στόχοι πολιτικής και φιλοσοφίας ήταν εγγενώς ασυμβίβαστοι.
Ο Στράους διαχώρισε τους λόγιους από τους μεγάλους στοχαστές, προσδιορίζοντας τον εαυτό του ως λόγιο. Έγραψε ότι οι περισσότεροι που αυτο-περιγράφονται φιλόσοφοι είναι στην πραγματικότητα προσεκτικοί και μεθοδικοί λόγιοι. Οι μεγάλοι στοχαστές, αντίθετα, αντιμετωπίζουν με τόλμη και δημιουργικότητα μεγάλα προβλήματα. Οι λόγιοι αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα μόνο έμμεσα, επιχειρηματολογώντας πάνω στις διαφορές των μεγάλων στοχαστών.
Στο Φυσικό Δικαίωμα και Ιστορία ο Στράους ξεκινά με μια κριτική της επιστημολογίας του Μαξ Βέμπερ, εν συντομία εμπλέκεται ο σχετικισμός του Μάρτιν Χάιντεγκερ (που δεν κατοονομάζεται), και συνεχίζει με μια συζήτηση για την εξέλιξη των φυσικών δικαιωμάτων μέσω της ανάλυσης, της σκέψης, του Τόμας Χομπς και του Τζων Λοκ. Καταλήγει με σχολιασμό του Ζαν Ζακ Ρουσσώ και του Έντμουντ Μπερκ. Στο επίκεντρο του βιβλίου είναι αποσπάσματα από τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Κικέρωνα. Ως επί το πλείστον η φιλοσοφία του είναι μια αντίδραση στα έργα του Χάιντεγκερ. Πράγματι, ο Στράους έγραψε ότι η σκέψη του Χάιντεγκερ πρέπει να γίνει αντιληπτή και να αντιμετωπιστεί πριν να είναι δυνατή οποιαδήποτε ολοκληρωμένη διατύπωση της σύγχρονης πολιτικής θεωρίας, και αυτό συνεπάγεται ότι η πολιτική σκέψη πρέπει να ασχοληθεί με θέματα οντολογίας και ιστορίας της μεταφυσικής.
Ο Στράους έγραψε ότι ο Νίτσε ήταν ο πρώτος φιλόσοφος που κατανόησε σωστά τον ιστορικισμό, μια ιδέα που στηρίζεται στη γενική αποδοχή των Οπαδών της φιλοσοφίας της ιστορίας. Ο Χάιντεγκερ, κατά την άποψη του Στράους, λογοκρίνει και πολιτικοποιεί τον Νίτσε, που πίστευε "οι δικές μας αρχές, συμπεριλαμβανομένης της πίστης στην πρόοδο, θα γίνουν τόσο πειστικές και αλλόκοτες όσο όλες οι προηγούμενες αρχές (αποστάγματα) είχαν δείξει ότι είναι" και "η μόνη διέξοδος φαίνεται να είναι ... ότι επιλέγει οικειοθελώς τη ζωή που δίνουν δόλιο αντί για τη θανατηφόρα αλήθεια, ότι κάποιος κατασκευάζει έναν μύθο". Ο Χάιντεγκερ πίστευε ότι ο τραγικός μηδενισμός του Νίτσε ήταν ένας «μύθος» καθοδηγούμενος από μια ελαττωματική Δυτική αντίληψη ότι ήταν ο Χάιντεγκερ στον ιερό του Πλάτωνα. Στη δημοσιευμένη αλληλογραφία του με τον Αλεξάντρ Κοζέβ, ο Στράους έγραψε ότι ο Χέγκελ ήταν σωστός όταν υπολόγιζε ότι ένα τέλος της ιστορίας συνεπάγεται ένα τέλος στη φιλοσοφία όπως κατανοείται από την κλασσική πολιτική φιλοσοφία.
Για τον ιστορικισμό
Ο ιστορικισμός για τον Στράους αποτελεί έναν ιδιαίτερο τρόπο ερμηνείας του θετικισμού. Σε αντίθεση με τον σκεπτικισμό που πρεσβεύει ότι οι απόψεις είναι αβέβαιες και αυθαίρετες, ο ιστορικισμός πιστοποιεί ότι οι απόψεις που περιβάλλουν την κάθε εποχή σε καμία περίπτωση δεν είναι αυθαίρετες. Κάθε άποψη υπάγεται σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα αναφοράς που της δίνει νόημα και απαλλάσσεται από κάθε λογικό έλεγχο. Καταχωρημένα συστήματα αναφοράς υπάρχουν πολλά. Η επιλογή δεν γίνεται μέσα από κάποιον οδηγό ή σύστημα. Η συνολική αντίληψη για την ζωή και τον κόσμο γίνεται μέσα από τα βιώματα, τις επιδράσεις του περιβάλλοντος και την κοινωνία μέσα στην οποία αναπτύσσουμε τις νοητικές μας λειτουργίες. Η ιστορικιστική επιχειρηματολογία για να έχει αξία θα πρέπει να βασίζεται στην φιλοσοφία και όχι στην ιστορία. Αφού ο ιστορικισμός υποστηρίζει ότι ο ανθρώπινος συλλογισμός και η φυσική πραγματικότητα αποτελούν φαινόμενα περιορισμένης ιστορικής διάρκειας, την ίδια ικανότητα επιφέρει και για τον ίδιο ως δημιούργημα της ανθρώπινης σκέψης. Η κλασική φιλοσοφία θα πρέπει να κατανοηθεί με την σημασία που η ίδια κατανόησε τον εαυτό της και όχι από την σκοπιά του ιστορικισμού: διεκδικώντας έτσι μια μη ιστοριστική κατανόηση μιας μη ιστορικιστικής φιλοσοφίας.
Για την ανάγνωση
μικρογραφία|Η μελέτη της φιλοσοφίας και των πολιτικών λόγων που παράγεται από το [[Χρυσή Εποχή του Ισλάμ|Ισλαμικό πολιτισμό, πάνω απ ' όλα εκείνες του Αλ-Φαράμπι και του Μαϊμωνίδη, συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη της θεωρίας του της ανάγνωσης.]] Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, ο Στράους, κάλεσε για πρώτη φορά την επανεξέταση της «διάκρισης ανάμεσα στην εξωτική (ή τη δημόσια) και την εσωτερική (ή μυστική) διδασκαλία". Το 1952 δημοσίευσε το Διωγμό και την Τέχνη της Γραφής, με το επιχείρημα ότι οι σοβαροί συγγραφείς γράφουν εσωτερικά, δηλαδή, με πολλαπλές ή πολυεπίπεδες έννοιες, που συχνά μεταμφιέζεται εντός ειρωνεία ή το παράδοξο, σκοτεινές αναφορές, ακόμα και σκόπιμης αυτο-αντίφαση. Η εσωτερική γραφή εξυπηρετεί διάφορους σκοπούς: την προστασία του φιλοσόφου από την τιμωρία του καθεστώτος, και την προστασία του καθεστώτος από την διάβρωση της φιλοσοφίας, προσελκύει το σωστό είδος αναγνώστη και απωθεί το λάθος είδος. και η εκδίωξη του εσωτερικού μηνύματος είναι από μόνη της μια άσκηση φιλοσοφικής συλλογιστικής.  Λαμβάνοντας το ρουλεμάν από τη μελέτη του Μαϊμωνίδη και Αλ-Φαρλαμπι, και επισήμανε περαιτέρω την συζήτηση του Πλάτωνα σχετικά με τη γραφή που περιέχεται στον Φαίδρο, ο Στράους πρότεινε την κλασική και μεσαιωνική τέχνη της εσωτερικής γραφής είναι το κατάλληλο μέσο για τη φιλοσοφική μάθηση: αντί να προβάλλουν τις σκέψεις των φιλοσόφων επιφανειακά, κλασικά και μεσαιωνικά φιλοσοφικά κείμενα καθοδηγούν τους αναγνώστες τους στη σκέψη και την εκμάθηση ανεξάρτητα από τη μεταδιδόμενη γνώση. Έτσι, ο Στράους συμφωνεί με τον Σωκράτη από το Φαίδρο, όπου ο Έλληνας δηλώνει ότι, στο βαθμό που η γραφή δεν ανταποκρίνεται όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση, η καλή γραφή προκαλεί ερωτήματα στα ερωτήματα του αναγνώστη που προσανατολίζουν τον αναγνώστη προς την κατανόηση των προβλημάτων που ο συγγραφέας σκέφτηκε με απόλυτη σοβαρότητα.
Ο Στράους στο ερμηνευτικό του επιχείρημα—επανατοποθετηθεί σε όλα τα μετέπειτα γραπτά (κυρίως στην Πόλη και τον Άνθρωπο [1964])—είναι ότι, πριν από τον 19ο αιώνα, Οι δυτικοί λόγιοι κατανοούσαν συνήθως ότι η φιλοσοφική γραφή δεν είναι στο σπίτι σε καμία πολιτεία, ανεξάρτητα από το πόσο φιλελεύθερη. Στο βαθμό που αμφισβητεί τη συνηθισμένη σοφία στις ρίζες της, η φιλοσοφία πρέπει να φυλάσσεται ιδιαίτερα εναντίον εκείνων των αναγνωστών που πιστεύουν ότι είναι αυθεντικοί, σοφοί και φιλελεύθεροι υπερασπιστές του status quo. Όταν αμφισβητούν τις καθιερωμένες απόψεις ή διερευνούν τις αρχές της ηθικής, οι παλιοί φιλόσοφοι θεώρησαν απαραίτητο να μεταφέρουν τα μηνύματά τους με λοξό τρόπο. Την "τέχνη της γραφής", ήταν η τέχνη της εσωτερικής επικοινωνίας. Αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, όταν ετερόδοξοι πολιτικοί στοχαστές έγραψαν κάτω από την απειλή της ιεράς εξέτασης ή συγκριτικά αμβλύ δικαστήρια.
Ακολουθώντας ρητά την καθοδήγηση του Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ, ο Στράους δείχνει ότι οι μεσαιωνικοί πολιτικοί φιλόσοφοι, όχι λιγότερο από τους αρχαίους ομολόγους τους, προσαρμόζονταν προσεκτικά τη διατύπωσή τους στις κυρίαρχες ηθικές απόψεις της εποχής τους, ώστε τα γραπτά τους να μην καταδικάζονται ως αιρετικά ή άδικα, όχι από τους "πολλούς" (που δεν αναγνώριζαν), αλλά από εκείνους τους "λίγους" οι πολλοί θεωρούνται ως οι πιο δίκαιοι κηδεμόνες της ηθικής. Ήταν ακριβώς αυτές οι δίκαιες προσωπικότητες που θα τείνουν περισσότερο να διώκουν / εξαπατούν όποιον ήταν στην επιχείρηση να εκθέσει το ευγενές ή μεγάλο ψέμα πάνω στο οποίο η εξουσία των λίγων πάνω από τις πολλές στάσεις ή πτώσεις.
Σύμφωνα με τους επικριτές του, και ειδικά την Σαντία Ντρούρι (Shadia Drury), ο Στράους λανθασμένα λαμβάνει μια διάκριση ανάμεσα σε μια «εξωτερική» ή μια «εσωστρεφή» ή «αληθινή» πλευρά της φιλοσοφίας των προ-σύγχρονων πολιτικών φιλοσόφων. Επιπλέον, ο Στράους συχνά κατηγορείται ότι έχει γράψει εσωτεριστικά. Η κατηγορία φαίνεται να βασίζεται στην πεποίθηση ότι στις σύγχρονες φιλελεύθερες κοινωνίες και ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες οι φιλόσοφοι δεν είναι ελεύθεροι να εκφράζουν δημόσια τις φιλοσοφικές τους απόψεις χωρίς να κατηγορούνται για παρατυπία.
Σχετικά με την πολιτική
Σύμφωνα με τον Στράους, η σύγχρονη κοινωνική επιστήμη είναι λανθασμένη επειδή αναλαμβάνει τη διάκριση της πραγματικής αξίας, μια έννοια που ο Στράους βρήκε αμφίβολη. Παρακολούθησε τις ρίζες του στη φιλοσοφία του Διαφωτισμού στον Μαξ Βέμπερ, έναν στοχαστή τον οποίο ο Στράους χαρακτήρισε ως "σοβαρό και ευγενικό μυαλό". Ο Βέμπερ ήθελε να διαχωρίσει τις αξίες από την επιστήμη, αλλά, σύμφωνα με τον Στράους, ήταν πραγματικά ένας παράγωγος στοχαστής, βαθιά επηρεασμένος από το σχετικισμό του Νίτσε. Ο Στράους αντιμετώπιζε την πολιτική ως κάτι που δεν θα μπορούσε να μελετηθεί και από μακριά. Ένας πολιτικός επιστήμονας που εξέταζε την πολιτική με ένα επιστημονικό μάτι χωρίς αξία, για τον Στράους, ήταν αυταπάτη. Ο Θετικισμός, η κληρονομία τόσο του Ωγκύστ Κομτ (Auguste Comte) όσο και του Μαξ Βέμπερ (Max Weber) στην προσπάθειά του να κάνει προφανώς άδικες κρίσεις, απέτυχε να δικαιολογήσει τη δική του ύπαρξη, κάτι που θα απαιτούσε μια κρίσιμη αξία.
Ενώ ο σύγχρονος φιλελευθερισμός είχε τονίσει την επιδίωξη της ατομικής ελευθερίας ως τον υψηλότερο στόχο του, ο Στράους θεώρησε ότι πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το πρόβλημα της ανθρώπινης αριστείας και της πολιτικής αρετής. Μέσα από τα γραπτά του, ο Στράους έθετε διαρκώς το ερώτημα πώς και σε ποιο βαθμό η ελευθερία και η αριστεία μπορούν να συνυπάρξουν. Ο Στράους αρνήθηκε να κάνει με απλοϊκές ή μονόπλευρες αποφάνσεις του σωκρατικού ζητήματος: Ποιο είναι το καλό για την πόλη και τον άνθρωπο;
Συναντήσεις με τους Σμιτ και Κοζέβ
Δύο σημαντικοί πολιτικο-φιλοσοφικοί διάλογοι που είχε ο Στράους με τους ζωντανούς στοχαστές ήταν εκείνοι που κράτησε με τους Καρλ Σμιτ και Αλεξάντρ Κοζέβ. Ο Σμιτ, ο οποίος αργότερα θα γινόταν, για λίγο, ο επικεφαλής νομικός της ναζιστικής Γερμανίας, ήταν ένας από τους πρώτους σημαντικούς γερμανούς ακαδημαϊκούς που αξιολόγησαν θετικά το πρώιμο έργο του Στράους. Η θετική αναφορά του Σμιτ για την έγκριση του έργου του Στράους σχετικά με τον Χομπς συνέβαλε στο να κερδίσει ο Στράους τη χρηματοδότηση των υποτροφιών που του επέτρεψε να εγκαταλείψει τη Γερμανία.
Η κριτική και οι διευκρινίσεις του Στράους σχετικά με την ιδέα του πολιτικού ηγέτη του Σμιτ να κάνει σημαντικές τροποποιήσεις στη δεύτερη έκδοση του. Γράφοντας στον Σμιτ το 1932, ο Στράους συνοψίζει την πολιτική θεωρία του Σμιτ ότι "επειδή ο άνθρωπος είναι κακός από τη φύση του, χρειάζεται επομένως εξουσία, αλλά μπορεί να εδραιωθεί η κυριαρχία, δηλαδή οι άνδρες μπορούν να ενωθούν μόνο ενάντια σε άλλους άνδρες. των ανδρών είναι απαραιτήτως ένας διαχωρισμός από άλλους άντρες ... το πολιτικό που κατανοείται έτσι δεν είναι η συστατική αρχή του κράτους, της τάξης, αλλά μια κατάσταση του κράτους»
Ωστόσο, ο Στράους αντέδρασε άμεσα στη θέση του Σμιτ. Για τον Στράους, ο Σμιτ και η επιστροφή του στον Τόμας Χομπς διευκρίνισαν με προσοχή τη φύση της πολιτικής ύπαρξής μας και τη σύγχρονη αυτογνωσία μας. Επομένως, η θέση του Σμιτ ήταν συμπτωματική της σύγχρονης φιλελεύθερης αυτογνωσίας. Ο Στράους πίστευε ότι μια τέτοια ανάλυση, όπως και στην εποχή του Χόμπους, χρησίμευσε ως χρήσιμη «προπαρασκευαστική ενέργεια», αποκαλύπτοντας τον σύγχρονο προσανατολισμό μας προς τα αιώνια προβλήματα της πολιτικής (κοινωνική ύπαρξη). Ωστόσο, ο Στράους πίστευε ότι η αποσαφήνιση του Σμιτ για τη σύγχρονη αυτογνωσία του προβλήματος της πολιτικής σε μια πολιτική θεολογία δεν ήταν μια κατάλληλη λύση. Ο Στράους υποστήριξε την επιστροφή σε μια ευρύτερη κλασική αντίληψη της ανθρώπινης φύσης και μια προσωρινή επιστροφή στην πολιτική φιλοσοφία, στην παράδοση των αρχαίων φιλοσόφων..
Με τον Κοζέβ, ο Στράους είχε μια στενή και δια βίου φιλοσοφική φιλία. Είχαν συναντήσει πρώτα ως σπουδαστές στο Βερολίνο. Οι δύο στοχαστές μοιράστηκαν έναν απεριόριστο φιλοσοφικό σεβασμό ο ένας στον άλλο. Ο Κοζέβ αργότερα θα γράψει ότι, χωρίς να συνηθίσει τον Στράους, «ποτέ δεν θα ήξερα ... ποια φιλοσοφία είναι». Η πολιτική-φιλοσοφική διαμάχη μεταξύ Κοζέβ και Στράους επικεντρώθηκε στο ρόλο που η φιλοσοφία πρέπει και μπορεί να επιτραπεί να παίξει στην πολιτική.
Ο Κοζέβ, ανώτερος δημόσιος υπάλληλος στη Γαλλική κυβέρνηση, συνέβαλε αποφασιστικά στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Υποστήριξε ότι οι φιλόσοφοι πρέπει να διαδραματίσουν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση των πολιτικών γεγονότων. Ο Στράους, αντιθέτως, πίστευε ότι οι φιλόσοφοι πρέπει να διαδραματίσουν έναν ρόλο στην πολιτική μόνο στο βαθμό που μπορούν να εξασφαλίσουν ότι η φιλοσοφία, την οποία είδε ως ανώτατη δραστηριότητα της ανθρωπότητας, μπορεί να είναι ελεύθερη από την πολιτική παρέμβαση.
Φιλελευθερισμός και μηδενισμός
Ο Στράους δίδαξε ότι ο φιλελευθερισμός στη σύγχρονη μορφή του (η οποία είναι προσανατολισμένη προς την καθολική ελευθερία σε αντιδιαστολή με τον "αρχαίο φιλελευθερισμό", ο οποίος είναι προσανατολισμένος προς την ανθρώπινη τελειότητα), περιέχει μια εγγενή τάση προς τον ακραίο σχετικισμό, το οποίο με τη σειρά του οδήγησε σε δύο τύπους μηδενισμού: Ο πρώτος ήταν "βίαιος" και αφορά στο μηδενισμό, που εκφράζεται στα Ναζιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα. Μέσα Στην Τυραννία, έγραψε ότι αυτές οι ιδεολογίες, και οι δύο απόγονοι της σκέψης του Διαφωτισμού, προσπάθησαν να καταστρέψουν όλες τις παραδόσεις, την ιστορία, την ηθική, και τις αντικατέστησαν με τη βία σύμφωνα με την οποία η φύση και η ανθρωπότητα ειναι υποταγμένη και κατέκττημένη. Ο δεύτερος τύπος—ο "ευγενής" μηδενισμός που εκφράζεται στις Δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες—ήταν ένα είδος αξία-δωρεάν αδιαφορία και μια ηδονιστική "ανεκτική ισονομία", η οποία είδε, όπως διαπερνά το ύφασμα της σύγχρονης Αμερικανικής κοινωνίας.
Στην πεποίθηση ότι ο σχετικισμός του 20ου αιώνα, ο επιστημισμός, ο ιστορικισμός και ο μηδενισμός εμπλέκονται στην υποβάθμιση της σύγχρονης κοινωνίας και της φιλοσοφίας, ο Στράους επιδίωξε να αποκαλύψει τις φιλοσοφικές οδοί που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση. Η προκύπτουσα μελέτη τον οδήγησε να υποστηρίξει μια δοκιμαστική επιστροφή στην κλασσική πολιτική φιλοσοφία ως αφετηρία για να κρίνει την πολιτική δράση.
Η ερμηνεία του Στράους της Δημοκρατίας του Πλάτωνα
Σύμφωνα με τον Στράους, Η Πολιτεία του Πλάτωνα δεν είναι «ένα σχέδιο για καθεστώς μεταρρύθμισης» (λογοπαίγνιο του Καρλ Πόπερ (Karl Popper) στην «Ανοιχτή Κοινωνία και τους Εχθρούς της», που προσβάλλει η Δημοκρατία για να είναι ακριβώς αυτό). Ο Στράους αναφέρει τον Κικέρωνα: «Η Δημοκρατία δεν φέρνει στο φως το καλύτερο δυνατό καθεστώς, αλλά μάλλον τη φύση των πολιτικών πραγμάτων - τη φύση της πόλης»
Ο Στράους υποστήριξε ότι η πόλη στην ομιλία ήταν αφύσικη, ακριβώς επειδή "έγινε δυνατή από την αφαίρεση από τον έρωτα". Αν και σκεπτικιστής της «προόδου», ο Στράους ήταν εξίσου επιφυλακτικός όσον αφορά τις πολιτικές ατζέντες της «επιστροφής» - που είναι, πηγαίνοντας προς τα πίσω αντί για μπροστά.
Στην πραγματικότητα, ήταν σταθερά καχύποπτος για οτιδήποτε ισχυρίζεται ότι είναι λύση σε ένα παλιό πολιτικό ή φιλοσοφικό πρόβλημα. Μίλησε για τον κίνδυνο προσπαθώντας επιτέλους να επιλύσει τη συζήτηση ανάμεσα στον ορθολογισμό και τον παραδοσιακό τρόπο στην πολιτική. Συγκεκριμένα, μαζί με πολλούς στη Γερμανική Δικαιοσύνη πριν από τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, φοβόταν ότι οι άνθρωποι προσπαθούσαν να αναγκάσουν ένα μέλλον του κόσμου να δημιουργηθεί στο μέλλον, πιστεύοντας ότι αναπόφευκτα θα γίνει τυραννία Ως εκ τούτου, κράτησε αποστάσεις από τον ολοκληρωτισμό του 20 αιώνα, τους δεξιούς φασίστες και τους αριστερούς κομμουνιστές.
Ο Στράους και ο Καρλ Πόπερ
Ο Στράους απέρριψε ενεργά τις απόψεις του Καρλ Πόπερ ως παράλογες. Συμφώνησε με μια επιστολή απάντησης στο αίτημα του Έρικ Βέγκελιν (Eric Voegelin) να εξετάσει το ζήτημα. Στην απάντηση, ο Βέγκελιν έγραψε ότι η μελέτη των απόψεων του Popper ήταν χάσιμο πολύτιμου χρόνου και «ενόχληση». Συγκεκριμένα για την Ανοιχτή Κοινωνία και τους Εχθρούς της και την κατανόηση του Πόπερ για τη Δημοκρατία του Πλάτωνα, αφού έδωσε μερικά παραδείγματα, έγραψε ο Βόγκελιν.Ο Στράους προχώρησε να δείξει αυτή την επιστολή στον Κουρτ Ρίτσλερ (Kurt Riezler) ο οποίος χρησιμοποίησε την επιρροή του για να αντιταχθεί στο διορισμό του Πόπερ στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο.
Αρχαίοι και Σύγχρονοι
Οι Μοντέρνοι αντέδρασαν στη κυριαρχία της αποκάλυψης στη μεσαιωνική κοινωνία, προωθώντας τις δυνατότητες του λόγου. Αντέδρασαν στη συγχώνευση του φυσικού δικαιώματος και της φυσικής θεολογίας του Ακινάνα, επειδή έκανε το φυσικό δικαίωμα ευάλωτο σε θεολογικές διαμάχες. Ο Τόμας Χομπς, υπό την επιρροή του Φράνσις Μπέικον, επαναπροσδιόρισε την πολιτική σκέψη σε ό, τι ήταν πιο σταθερό αλλά και πολύ χαμηλό στον άνθρωπο - στις φυσικές του ελπίδες και φόβους - δημιουργώντας ένα προηγούμενο για τον Τζον Λοκ και τη μεταγενέστερη οικονομική προσέγγιση στην πολιτική σκέψη, όπως των Ντέιβιντ Χιουμ και Άνταμ Σμιθ.
Στράους και ο σιωνισμός
Ως νεαρός, ο Στράους ανήκε στη γερμανική σιωνιστική ομάδα νέων, μαζί με τους φίλους του Γκέρσομ Σόλεμ και Βάλτερ Μπένγιαμιν. Και οι δύο ήταν θαυμαστές του Στράους και θα συνεχίσουν να είναι καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Όταν ήταν 17, όπως είπε, είχε μετατραπεί σε πολιτικό Σιωνισμό ως οπαδός του Βλαντιμίρ Γιαμποτίνσκι (Vladimir Jabotinsky). Έγραψε διάφορα δοκίμια σχετικά με τις αντιπαραθέσεις, αλλά άφησε αυτές τις δραστηριότητες πίσω από τα πρώτα 20 του χρόνια.
Ενώ ο Στράους διατήρησε ένα συμπαθητικό ενδιαφέρον για τον Σιωνισμό, αργότερα αναφέρθηκε στο Σιωνισμό ως «προβληματικό» και απογοητεύτηκε με ορισμένους από τους στόχους του.
Δίδαξε στο εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους 1954-55. Στην επιστολή του προς έναν συντάκτη της εθνικής επιθεώρησης, ο Στράους ρώτησε γιατί ο Ισραήλ ονομάστηκε ρατσιστικό κράτος από έναν από τους συγγραφείς του. Ισχυρίστηκε ότι ο συντάκτης δεν παρείχε αρκετή απόδειξη για το επιχείρημά του. Ολοκληρώθηκε το δοκίμιό του με την ακόλουθη δήλωση: <blockquote class="templatequote">Πολιτικός Σιωνισμός είναι προβληματική για προφανείς λόγους. Αλλά δεν μπορώ ποτέ να ξεχάσω ό, τι έχει επιτευχθεί ως ηθική δύναμη στην εποχή της πλήρους διάλυσης. Βοήθησε να ανακόψει το κύμα των "προοδευτικών" ισοπέδωση των σεβάσμια, προγονική διαφορές, πληρούσε μια συντηρητική λειτουργία.
Θρησκευτικές πεποιθήσεις
Αν και ο Στράους, που ασπάζεται τη χρησιμότητα των θρησκευτικών πεποιθήσεων, υπάρχει κάποια ερώτηση σχετικά με τις απόψεις του για την αλήθεια. Σε μερικές περιπτώσεις η γνώμη ήταν ότι, ανεξάρτητα από τις απόψεις του για τη χρησιμότητα της θρησκείας, ήταν προσωπικά άθεος. Ο Στράους, ωστόσο, ήταν ανοιχτά περιφρονητικός στον αθεϊσμό, όπως έκανε εμφανές στα γραπτά του για τον Μαξ Βέμπερ. Είναι ιδιαίτερα απορριφθεί από τη σύγχρονη δογματική δυσπιστία, που θεωρείται υπερβολικός και παράλογος και ένιωσα ότι πρέπει κανείς να είναι είτε "ο φιλόσοφος ανοιχτός στην πρόκληση της θεολογίας ή ο θεολόγος ανοιχτός στην πρόκληση της φιλοσοφίας." Μία ερμηνεία είναι ότι ο Στράους, με την αλληλεπίδραση της Ιερουσαλήμ και της Αθήνας, ή την αποκάλυψη και το λόγο, ζήτησε, όπως και ο Θωμάς ο Ακινάτης, για να κρατήσει στην αποκάλυψη, την αυστηρότητα της λογικής, αλλά πού ο Ακινάτης είδε μια φιλική αλληλεπίδραση, ο Στράους είδε δύο απόρθητα φρούρια. Ο Βέρνερ Ντανχάουζερ (Werner Dannhauser), αναλύοντας τις επιστολές του Στράους, γράφει: "δεν θα το κάνουμε απλώς να σκεφτόμαστε τον Στράους ως έναν άθεο, κοσμικός, χλιαρό Εβραίο". Όπως ένας σχολιαστής, ο Έντουαρντ Φίζερ, το έθεσε:"Στράους δεν ήταν ο ίδιος ένας ορθόδοξος πιστός, ούτε ήταν πεπεισμένος άθεος. Από το αν πρέπει ή όχι να δεχτείτε μια υποτιθέμενη θεία αποκάλυψη είναι ένα από τα 'μόνιμα' ερωτήσεις, η ορθοδοξία πρέπει να παραμείνουν για πάντα μια επιλογή εξίσου δικαιολογημένη ως απιστία."Η δήλωση του Feser προκαλεί την υποψία ότι ο Στράους μπορεί να ήταν ένας μη πεισμένος αθεϊστής, ή ότι εξέφρασε την ικανοποίησή του για τη θρησκεία απλώς (πρακτικά) χρήσιμη παρά ως αληθινή. Η υπόθεση ότι ο Στράους ήταν ένας μη πεισμένος αθεϊστής δεν είναι απαραιτήτως ασυμβίβαστος με τον προσωρινό ισχυρισμό του Ντανχάουζερ ότι ο Στράους ήταν αθεϊστής πίσω από κλειστές πόρτες. Ο Χιλαΐλ Γκιλντίν απάντησε στην ανάγνωση του Ντανχάουζερ στο "Déjà Εβραίος Ξανά: Ντανχάουζερ για τον Λέο Στράους και τον Αθεϊσμό, "ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στην Ερμηνεία: Εφημερίδα της Πολιτικής Φιλοσοφίας". Ο Γκιλντίν εξέθεσε ασυνέπειες μεταξύ των γραπτών του Στράους και των ισχυρισμών του Ντανχάουζερ. αμφισβήτησε επίσης την εγγενή συνεκτικότητα της αποδεδειγμένα δοκιμαστικής αξιολόγησης του Ντανχάουζερ σχετικά με την κατανόηση του Στράους σχετικά με τη θεότητα και τη θρησκεία.
Στο τέλος του με Την Πόλη και τον Άνθρωπο, ο Στράους καλεί τον αναγνώστη να "είναι ανοιχτός στον πλήρη αντίκτυπο του πολύ σημαντικού ζητήματος που είναι ο συνάδελφος με τη φιλοσοφία αν και οι φιλόσοφοι δεν το προφέρουν συχνά- το ερώτημα quid sit deus ["Τι είναι ο Θεός;"]" (σ.σ.  241). Ως φιλόσοφος, ο Στράους θα ενδιαφερόταν να γνωρίζει τη φύση της θεότητας, αντί να προσπαθεί να αμφισβητήσει την ίδια τη θεότητα της θεότητας. Αλλά ο Στράους δεν παρέμεινε "ουδέτερος" στην ερώτηση σχετικά με το "τι" της θεότητας. Ήδη στο Φυσικό Δικαίωμα και την Ιστορία του, υπερασπίστηκε την ανάγνωση της θεότητας του Σωκρατικού (Πλατωνικού, Κικεριανού, Αριστοτελικού), ξεχωρίζοντας τον από μια υλιστική, συμβατική. Εδώ, το ζήτημα της "θρησκείας" (τι είναι η θρησκεία;) είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το θέμα της φύσης της κοινωνίας των πολιτών, και επομένως του αστικού δικαίου ή του δικαιώματος που έχει έγκυρη εκπροσώπηση ή δικαίωμα ικανό να υπερασπιστεί τον εαυτό του (λατινικά: Jus). Ο αθεϊσμός, είτε πεπεισμένος (ανοικτός) είτε πεισμένος (σιωπηλός), συνδέεται αναπόσπαστα με τη συμβατική ανάγνωση της πολιτικής εξουσίας, και ως εκ τούτου της θρησκείας στο αρχικό πολιτικό της σθένος, μια ανάγνωση κατά την οποία ο Στράους υποστηρίζει σε όλο του τον όγκο. Έτσι τα επιχειρήματα του Στράους αντιφάσκουν με τη διατριβή που του αποδόθηκε μεταθανάτια από επιστήμονες όπως ο Σ. Ντρούρι οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ο Στράους προσέγγισε τη θρησκεία ως όργανο που στερείται εγγενή σκοπό ή νόημα..
Υποδοχή από τους συγχρόνους
Τα έργα του Στράους διαβάζονταν και θαυμάζονταν από διάφορους στοχαστές όπως Γκέρσον Σόλεμ (Gershom Scholem), Βάλτερ Μπένγιαμιν, Ζακ Λακάν, Χανς-Γκέοργκ Γκάνταμερ και Αλεξάντρ Κοζέβ (Alexandre Kojève). Ο Μπέντζαμιν είχε εξοικειωθεί με τον Στράους ως φοιτητής στο Βερολίνο, και εξέφρασε θαυμασμό για τον Στράους σε όλη του τη ζωή. Ο Γκάνταμερ, δήλωσε ότι «συμφώνησε σε μεγάλο βαθμό» με τις ερμηνείες του Στράους.
Κριτικές απόψεις του Στράους
Ο Στράους έχει επίσης επικριθεί από ορισμένους συντηρητικούς. Σύμφωνα με τον Κλες Γκ. Ριν (Claes G. Ryn), η αντιϊστορική σκέψη του Στράους δημιουργεί μια τεχνητή αντίθεση μεταξύ της ηθικής οικουμενικότητας και της «συμβατικής», της «προγονικής» και της «ιστορικής». Ο Ριν ισχυρίζεται εσφαλμένα ότι ο Στράους αναγωγικά υποθέτει ότι ο σεβασμός στην παράδοση πρέπει να υπονομεύσει τη λογική και την καθολικότητα. Σε αντίθεση με την κριτική του Στράους για τον Έντμουντ Μπερκ, η ιστορική αίσθηση μπορεί στην πραγματικότητα να είναι απαραίτητη για την επαρκή αντίληψη της καθολικότητας. Η αφηρημένη, αριστοκρατική αντίληψη του φυσικού δικαιώματος του Στράους στρεβλώνει την πραγματική οικουμενικότητα, ισχυρίζεται ο Ryn. Ο Στράους δεν θεωρεί ότι η πραγματική οικουμενικότητα γίνεται γνωστή στους ανθρώπους σε συγκεκριμένη μορφή. Ο Στράους και οι Στραούσιοι έχουν παραδόξως δίδαξε φιλοσοφικά ανυποψίαστους Αμερικανούς συντηρητικούς, και κυρίως Ρωμαιοκαθολικούς διανοούμενους, να απορρίψουν την παράδοση υπέρ της ανιστόρητης θεωρίας, μιας προκατάληψης που πετάει μπροστά στην κεντρική χριστιανική αντίληψη της ενσάρκωσης, η οποία αντιπροσωπεύει μια σύνθεση της οικουμενικής και του ιστορικού. Σύμφωνα με τον Ριν, η διάδοση της μια καθαρά αφηρημένη ιδέα της καθολικότητας συνέβαλε στη νεοσυντηρητική υπεράσπιση των φερόμενων ως παγκόσμιων αμερικανικών αρχών, τις οποίες οι νεοσυντηρητικοί βλέπουν ως δικαιολογία για την αμερικανική παρέμβαση σε όλο τον κόσμο, φέρνοντας τις ευλογίες της "Δύσης" στη χαλαρή "ανάπαυση". Η αντι-ιστορική σκέψη του Στράους συνδέει τον ίδιο και τους οπαδούς του με τους Γάλλους Ιακωβίνους, οι οποίοι θεωρούσαν την παράδοση ως ασυμβίβαστη με την αρετή και την ορθότητα. Αυτό που ο Ριν αποκαλεί "νέο Ιακωβινισμό" της "νεοσυντηρητικής" φιλοσοφίας είναι, γράφει ο Πολ Έντουαρντ Γκότφριντ, επίσης, η ρητορική του Λουί Αντουάν Λεόν ντε Σαιν Ζυστ και του Τρότσκι, την οποία το φιλοσοφικά φτωχό Αμερικανικό Δικαίωμα έχει αναλάβει με άσκοπη αδιαφορία. Οι Ρεπουμπλικάνοι φορείς και συμμετέχοντες σε δεξαμενές σκέψης, προφανώς, πιστεύουν ότι μπορούν να φέρουν το εκλογικό σώμα καλώντας τα χθεσινά αριστερά κλισέ.
Δημοσιογράφοι όπως ο Σέιμουρ Χερς (Seymour Hersh) αποφάνθηκαν ότι ο Στράους ενέκρινε ευγενικά ψέματα, "μύθοι που χρησιμοποιούνται από πολιτικούς ηγέτες που επιδιώκουν να διατηρήσουν μια συνεκτική κοινωνία". Στην Πόλη και τον Άνθρωπο, ο Στράους ασχολείται με τους μύθους που περιγράφονται στην Πλάτωνα Δημοκρατίας που απαιτούνται για όλες τις κυβερνήσεις. Αυτές περιλαμβάνουν την πεποίθηση ότι η γη του κράτους ανήκει σ 'αυτήν, παρόλο που μπορεί να έχει αποκτηθεί παράνομα και ότι η ιθαγένεια έχει τις ρίζες της σε κάτι περισσότερο από τα ατυχήματα της γέννησης.
Στραουσιανισμός
Ο Στραουσιανισμός είναι το όνομα που δόθηκε για να υποδηλώσει τις ερευνητικές μεθόδους, τις κοινές έννοιες, τις θεωρητικές υποθέσεις, τα κεντρικά ερωτήματα και το παιδαγωγικό στυλ που χαρακτηρίζουν τον μεγάλο αριθμό συντηρητικών που έχουν επηρεαστεί από τη σκέψη και τη διδασκαλία του Λέω Στράους." Ενώ "έχει ιδιαίτερη επιρροή μεταξύ των πανεπιστημιακών καθηγητών της ιστορικής πολιτικής θεωρίας ... μερικές φορές χρησιμεύει ως κοινό πνευματικό πλαίσιο γενικότερα μεταξύ των συντηρητικών ακτιβιστών, των δεξαμενών σκέψης απο επαγγελματίες, αλλά και δημόσιους διανοούμενους." Στο πλαίσιο της πειθαρχίας της πολιτικής θεωρίας η μέθοδος απαιτεί από τους ασκούμενους να χρησιμοποιούν μια "προσεκτική ανάγνωση" των "μεγάλων βιβλίων" της πολιτικής σκέψης, προσπαθούν να κατανοήσουν έναν στοχαστή όπως αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. δεν ενδιαφέρονται για ερωτήματα σχετικά με το ιστορικό πλαίσιο ή ιστορικές επιρροές σε έναν συγκεκριμένο συγγραφέα" και προσπαθούμε να είμαστε ανοιχτοί στην ιδέα ότι μπορεί να βρουν κάτι διαχρονικά αλήθινό σε ένα μεγάλο βιβλίο. Η προσέγγιση "μοιάζει σημαντικά με την παλιά Νέα Κριτική στις λογοτεχνικές σπουδές."
Υπάρχει κάποια διαμάχη στην προσέγγιση πάνω σε αυτό που διακρίνει ένα μεγάλο βιβλίο από μικρότερα έργα. Βιβλία έχουν γραφτεί από συγγραφείς/φιλόσοφοι "μιας τέτοιας κυρίαρχης κριτικής αυτογνωσίας και πνευματικής εξουσίας που δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να περιοριστούν στη γενική σκέψη του χρόνου και του τόπου τους," με άλλα έργα "κατανοείται ως επιφανειακή ως προς τις αρχικές ιδέες ενός στοχαστή της πρώτης τάξης".Αυτή η προσέγγιση θεωρείται αντιπαρατεταμένη με τις ιστορικιστικές προϋποθέσεις του μέσου του εικοστού αιώνα, οι οποίες διαβάζουν την ιστορία της πολιτικής σκέψης με προοδευτικό τρόπο, με τις παλιότερες φιλοσοφίες να διακόπτονται για πάντα από μας σε ένα παρελθόν". Ο στραοϋσιανισμός προβάλλει το ενδεχόμενο οι παρελθόντες στοχαστές να έχουν "κρατήσει την αλήθεια - και ότι οι πιο πρόσφατοι στοχαστές να είναι λάθος".
Ο Χάρβεϊ Μάνσφιλντ υποστήριξε ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως ο "Στραουσιανισμός" ωστόσο, υπάρχουν οι Στρούσιοι και μια σχολή των Στραούσιων. Ο Μάνσφιλντ περιγράφει το σχολείο ως "ανοικτό για το σύνολο της φιλοσοφίας" και χωρίς καθόλου σαφή δόγματα που πρέπει να πιστεύουμε ότι ανήκουμε σε αυτά.
Σχεδόν το σύνολο των γραπτών του Στράους έχει μεταφραστεί στα Κινέζικα, και υπάρχει μια σχολή Στραουσίων στην Κίνα, το πιο σημαντικό είναι του Λιου Σιαοφένγκ (Πανεπιστήμιο Ρενμίν). "Κινέζοι Στραούσιου" (οι οποίοι συχνά γοητεύονται επίσης από τον Κάρλ Σμίθ) αντιπροσωπεύουν ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα της υβριδοποίησης της δυτικής πολιτικής θεωρίας σε ένα μη δυτικό πλαίσιο. Όπως γράφουν οι συντάκτες ενός πρόσφατου τόμου,"η υποδοχή του Σμίτ και του Στράους στην Κινέζικο κόσμο (και ιδιαίτερα στην λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας), όχι μόνο λέει πολλά για το πώς ο Σμιτ και ο Στράους μπορεί να διαβαστεί σήμερα, αλλά παρέχει επίσης σημαντικά στοιχεία για τις βαθύτερες αντιφάσεις της Δυτικής νεωτερικότητας και τα διλήμματα των μη φιλελεύθερων κοινωνιών στον ολοένα και πιο αμφιλεγόμενο κόσμο μας"
Οι μαθητές
Οι φοιτητές που σπούδαζαν υπό τον Στράους, ή παρακολούθησαν μαθήματα διαλέξεων στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, περιλαμβάνουν τους Τζορτζ Ανάσταπλο, Χάντλεϊ Άρκες, Σεθ Μπεναρντέτε, Άλλαν Μπλουμ, Βέρνερ Ντανχάουζερ, Μάρεϊ Ντράι, Τσαρλς Μπάτερουερθ, Ουίλιαμ Γκάλστον, Βίκτορ Γκούρεβιτς, Χάρι Β. Τζάφα, ο Roger Masters,  Κλίφορντ Όρουιν, Τόμας Πανγκλ, Στάνλεϊ Ρόουζεν, Αμπράμ Σούλσκι (Διευθυντής του Γραφείου Ειδικών Σχεδίων), η Σούζαν Σόνταγκ, Ουόρεν Βινιάρσκι (Warren Winiarski), και ο Πωλ Βόλφοβιτς (που παρακολούθησαν δύο διαλέξεις μαθημάτων του Στράους για τον Πλάτωνα και το Το Πνεύμα των Νόμων του Μοντεσκιέ στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο). Harvey C. Mansfield, Steven B. Smith and Steven Berg, αν και ποτέ οι μαθητές του Στράους, "Στραουσιανοί" (όπως κάποιοι οπαδοί του Στράους, προσδιορίζουν τους εαυτούς τους).Ο Ρίτσαρντ Ρόρτι περιγράφει τον Στράους ως ιδιαίτερη επιρροή στις πρώτες του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου ο Rorty μελέτησε ένα κλασσικό πρόγραμμα σπουδών κάτω από τον Στράους.
Επιστημονικά άρθρα, βιβλία, και τα μέρη των βιβλίων
Λέο Στράους: Προς μία νέα ερμηνεία της Πλατωνικής φιλοσοφίας, μτφ: Βασίλειος Μακρυπούλιας, εκδόσεις : Άμμων εκδοτική.
Leo Strauss ; τι είναι η πολιτική φιλοσοφία; & τα τρία κύματα της νεωτερικότητας. Σπύρος Μακρής-Ηλίας Βαβούρας, μτφ: Ηλίας Βαβούρας, Βασίλειος Μακρυπούλιας, Νίκος Ταγκούλης.εκδ.Ζήτρος.
Που σχετίζονται με δημοσιογραφικά σχόλια, άλλα είδη, και τα μέρη των βιβλίων
Κατηγορία:Επιστημολόγοι Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της θρησκείας Κατηγορία:Πλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι
Αντίφιλος ο Βυζάντιος
Ο Αντίφιλος ο Βυζάντιος ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός που έζησε την εποχή του Αυγούστου και του Τιβερίου. Θεωρείται από τους πιο κομψούς και γόνιμους ποιητές της Παλατινής Ανθολογίας, στην οποία σώζονται περί τα πενήντα άριστα επιγράμματά του.
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Henschel Hs 129
Το Henschel Hs 129 ήταν ένα μονοθέσιο, δικινητήριο αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης που αναπτύχθηκε από την γερμανική Henschel Flugzeug-Werke AG κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αξιοποιήθηκε επιχειρησιακά από το 1942 μέχρι και το τέλος του πολέμου, κυρίως στον ρόλο του καταστροφέα αρμάτων. Γνώρισε σημαντική δράση στο Ανατολικό Μέτωπο. Συνολικά παρήχθησαν 879 μονάδες. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών αξιοποιήθηκε από την Luftwaffe ενώ μερικά διατέθηκαν στην Ρουμανική Αεροπορία.
Ανάπτυξη και σχεδίαση
Χαρακτηριστικό του Hs 129 ήταν το πολύ μικρό και με κακή εργονομία πιλοτήριο, το οποίο είχε κατασκευαστεί με γνώμονα την παροχή της μέγιστης δυνατής προστασίας του πιλότου από τα εχθρικά πυρά. Το αλεξιανέμιο ήταν φτιαγμένο από θωρακισμένο γυαλί πάχους 75 mm. Η αρχική έκδοση διέθετε κινητήρες Argus As 410, ισχύος 465 hp, καθώς και οπλισμό αποτελούμενο από δύο πυροβόλα των 20 mm και δύο πολυβόλα των 7,92 mm. Επρόκειτο για ένα «βαρύ" αεροσκάφος. Εκδόσεις που ακολούθησαν εξοπλίσθηκαν με τους ισχυρότερους κινητήρες γαλλικής κατασκευής Gnome-Rhône 14M και απέκτησαν βαρύτερο οπλισμό.
Πάμπεϊ (Λιούις και Χάρις)
Το Πάμπεϊ ή Πάμπι (αγγλικά: Pabbay) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 8,2 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο από τη δεκαετία του 1970. Το νησί ανήκει διοικητικά στην περιφέρεια των Εξωτερικών Εβρίδων. Το νησί ήταν κάποτε πολύ εύφορο, και μπορούσε να υποστηρίξει τριψήφιο αριθμό κατοίκων και την εξαγωγή καλαμποκιού, κριθαριού και παράνομου ουίσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παμπει
Ο Ψαράς (τοιχογραφία)
thumb|255px Φυσιοκρατικό θέμα από τις κυκλαδικές τοιχογραφίες, Ο Ψαράς, όπως αποδόθηκε, τοποθετείται χρονικά στο 1650 Π.Κ.Ε./π.Χ. περίπου, δηλαδή κατά τη μετάβαση από τη ΜΚΙΙ στη ΜΚΙΙΙ και βρέθηκε στο 5ο δωμάτιο της Δ. Οικίας, στο Ακρωτήρι Θήρας.
Περιγραφή
Είναι ζωγραφική σε ασβεστοκονία με την τεχνική του buon fresco, δηλαδή της νωπογραφίας και μετά την αποκατάστασή της έχει ύψος 147 εκ. Το θέμα του έργου είναι ένας νεαρός ψαράς με την ψαριά του και στο άνω τμήμα του έργου βλέπουμε απλό γραμμικό διακοσμητικό περίγραμμα κόκκινης και καστανής ώχρας. Η σύνθεση είναι ισορροπημένη και το έργο είναι επίσης δισδιάστατο, αν και ο καλλιτέχνης προσπαθεί να αποδώσει συστροφή του σώματος. Τα πόδια ξεχωρίζουν, αποδίδοντας αμυδρά την ιδέα του βάθους με τον τονισμό του αριστερού μηρού με μαύρη γραμμή στο περίγραμμα, κάτι που δεν τονίζεται εμφατικά στα χέρια.
Ο ψαράς είναι η κεντρική μορφή του θέματος και στα απλωμένα χέρια του απλώνονται δύο αρμαθιές ψάρια περασμένα σε σχοινί με έναν τρόπο που επιβιώνει ακόμη και σήμερα σε ερασιτέχνες ψαράδες. Κάτω από τα πόδια του απλώνεται το γαλάζιο χρώμα, αποδίδοντας πιθανώς τη θάλασσα και δίνοντας την εντύπωση πως ο ψαράς περπατά δίπλα στην ακτογραμμή. Η μορφή παρουσιάζεται ισορροπημένα στο κέντρο και εντελώς αποκαλυμμένη δίχως ίχνη κοσμημάτων, κάτι που υπονοεί την ενασχόληση με τη θάλασσα, πιθανώς με δίκτυα ή υποβρύχιο κυνήγι. Φέρει περιλαίμιο στη μορφή ενός σχοινιού πιθανώς, η χρηστικότητα του οποίου μας είναι άγνωστη. Οι ανατομικές λεπτομέρειες του φύλου είναι διακριτές και επιβεβαιώνονται από τη χρήση της κόκκινης ώχρας, η οποία δημιουργεί ισχυρή αντίθεση με το λευκό του κονιάματος και φέρνει τη μορφή κυριαρχικά στο προσκήνιο. Τα ψάρια είναι πολλά και έχουν αποδοθεί με σχετικό ρεαλισμό, καθώς το γαλάζιο της ράχης δημιουργεί αντίθεση με το καστανό της κοιλιάς. Το αυτί της μορφής είναι πλήρως σχηματοποιημένο και το μάτι έχει επίσης την προοπτική του πτηνού. Όσον αφορά στο γαλάζιο χρώμα της κεφαλής, είχε κατ’ αρχήν προταθεί πως είναι σύμβολο θεότητας, καθώς αρκετοί θεοί της Μεσογείου απεικονίζονταν με γαλάζια μαλλιά ή γενειάδες. Ωστόσο, αργότερα ο καθ. Μαρινάτος συμπέρανε πως το γαλάζιο υποδηλώνει ξυρισμένο κεφάλι, στο οποίο έχουν μείνει απείρακτες δύο τούφες μαλλιά.
Θεματολογικές συσχετίσεις
Θεματολογικά θα μπορούσαμε να συνδέσουμε το συγκεκριμένο θέμα με την εικονιστική διακόσμηση ενός πήλινου κυλινδρικού ποδιού ανεξακρίβωτου σκεύους. Το συγκεκριμένο έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου (1700. ΠΚΕ) έχει ως διακοσμητικό θέμα ψαράδες που κρατούν τα ψάρια από την ουρά. Έστω και αμυδρά διακρίνεται πάνω τους το κόκκινο χρώμα, ενώ οι μορφές έρχονται στο προσκήνιο με μια λεπτή μαύρη γραμμή στο περίγραμμά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψαρας
Γιοάχιμ φον Σάντραρτ
Ο Γιοάχιμ φον Σάντραρτ (Joachim von Sandrart, 12 Μαΐου 1606 - 14 Οκτωβρίου 1688) ήταν Γερμανός μπαρόκ ιστορικός τέχνης και ζωγράφος, που δραστηριοποιήθηκε στο Άμστερνταμ κατά τη διάρκεια της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής. Είναι πιο σημαντικός για τη συλλογή βιογραφιών Ολλανδών και Γερμανών καλλιτεχνών, την Teutsche Academie, η οποία δημοσιεύθηκε μεταξύ 1675 και 1680.
Βιογραφία
Ο φον Σάντραρτ γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη, αλλά η οικογένειά του προερχόταν από το Mons / Bergen. Σύμφωνα με το λεξικό τέχνης που φέρει τον τίτλο Teutsche Academie, έμαθε να διαβάζει και να γράφει από τον γιο τού Θέοντορ ντε Μπράυ, τον Γιόχαν Τέοντοορ ντε Μπράυ και τον συνεργάτη του Ματέους Μέριαν (Matthäus Merian), αλλά σε ηλικία 15 ετών ήταν τόσο πρόθυμος να μάθει περισσότερα για την τέχνη της χαρακτικής, που περπάτησε από τη Φρανκφούρτη στην Πράγα για να γίνει μαθητής του Εχίντιους Σάντελερ της οικογένειας Σάντελερ. Ο Σάντελερ τον παρότρυνε να ζωγραφίσει, οπότε ταξίδεψε στην Ουτρέχτη το 1625 για να γίνει μαθητής του Χέρριτ φαν Χόντχορστ και μέσω αυτού συνάντησε τον Ρούμπενς όταν αυτός έκανε μια επίσκεψη στον Χόντχορστ το 1627, για να τον στρατολογήσει για συνεργασία στον κύκλο έργων της Μαρίας των Μεδίκων. Ο Χόντχορστ πήρε μαζί του τον Σάντραρτ όταν ταξίδεψε στο Λονδίνο. Εκεί συνεργάστηκε με τον Χόντχορστ και πέρασε χρόνο φτιάχνοντας αντίγραφα πορτρέτων του Χόλμπαϊν για την πινακοθήκη πορτρέτων του Χένρι Χάουαρντ, 22ου Κόμητος της Αρουντέλ.
Η δημιουργία όλων αυτων των αντιγράφων χρησίμευσε μόνο για να διεγείρει περισσότερο την περιέργεια του νεαρού επίδοξου καλλιτέχνη, και το 1627 ο Σάντραρτ έκλεισε θέση σε πλοίο από το Λονδίνο για τη Βενετία, όπου τον υποδέχθηκαν ο Γιαν Λις (του οποίου το προσωνύμιο στους Bentvueghels ήταν «Pan»), και ο Νικολά Ρενιέ. Στη συνέχεια ξεκίνησε για την Μπολόνια, όπου τον συναντήθηκε από τον εξάδελφό του από την πλευρά του πατέρα του Μίχαελ ντε Μπλοντ (Michael le Blond), διάσημο χαράκτη. Μαζί του διέσχισε τα βουνά στη Φλωρεντία και από εκεί στη Ρώμη, όπου συνάντησαν τον Πίτερ φαν Λερ (του οποίου το προσωνύμιο ήταν "Bamboccio"). Ο Σάντραρτ έγινε διάσημος ως ζωγράφος πορτρέτων. Μετά από λίγα χρόνια ξεκίνησε περιοδεία στην Ιταλία, ταξιδεύοντας στη Νάπολη, όπου έκανε μελέτες για το Βεζούβιο, που πιστεύεται ότι ήταν η είσοδος στα Ηλύσιο Πεδίο που περιγράφει ο Βιργίλιος. Από εκεί ταξίδεψε στη Μάλτα και πέρα, ψάχνοντας για αξιοθέατα για να δει και να ζωγραφίσει, και, όπου κι αν πήγε, πληρώθηκε με την πώληση πορτρέτων. Μόνο όταν τελείωσε τα ταξίδια επέστρεψε τελικά στη Φρανκφούρτη, όπου νυμφεύτηκε τη Γιοχάννα ντε Μίλκαου (Johanna de Milkau) το 1637.
Φοβούμενος την πολιτική αναταραχή και την επιδημία πανώλους, μετοίκησε στο Άμστερνταμ με τη σύζυγό του το 1637.
Σταδιοδρομία στη ζωγραφική
Στο Άμστερνταμ δούλεψε ως ζωγράφος ρωπογραφίας και πορτρέτων. Κέρδισε έναν πολύ καλό ακόλουθο ως ζωγράφος, κερδίζοντας κερδοφόρα παραγγελία για ένα μεγάλο αναμνηστικό πίνακα για την κρατική επίσκεψη από τη Μαρία των Μεδίκων το 1638, η οποία σήμερα βρίσκεται στο Ρέικσμουζεουμ. Αυτός ο πίνακας ανατέθηκε από την Bicker Company της πολιτοφυλακής (schutterij) του Άμστερνταμ και δείχνει τα μέλη να ποζάρουν γύρω από μια προτομή της Μαρίας των Μεδίκων, με ένα ποίημα του Γιόοστ φααν ντεν Φόντελ να βρίσκεται κάτω από αυτόν. Η κρατική επίσκεψη ήταν μεγάλη υπόθεση για το Άμστερνταμ, καθώς σήμαινε την πρώτη επίσημη αναγνώριση της Ολλανδικής Δημοκρατίας των επτά επαρχιών από τη Γαλλία. Ωστόσο, η ίδια η Μαρία διέφυγε από τον Ρισελιέ εκείνη την εποχή και δεν επέστρεψε ποτέ στη Γαλλία. Αυτός ο πίνακας εξασφάλιζε τη φήμη του ως κορυφαίου ζωγράφου, και το 1645 ο Σάντραρτ αποφάσισε να την εξαργυρώσει και να επιστρέψει όταν έλαβε κληρονομιά στο Stockau, έξω από το Ίνγκολστατ, πώλησε τα υπάρχοντά του και μετακόμισε εκεί. Έλαβε 3000 φιορίνια για δύο βιβλία των ιταλικών του σχεδίων, τα οποία σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν μεταπώλήθηκαν εν όσω ζουσε για 4.555 φιορίνια.
Αν και ξαναχτίστηκε το παλιό του σπίτι, κάηκε από τους Γάλλους. Το πώλησε και μετακόμισε στο Άουγκσμπουργκ, όπου ζωγράφισε για την οικογένεια του Μαξιμιλιανού Α ', του εκλέκτορα της Βαυαρίας. Όταν η σύζυγός του πέθανε το 1672, ο Σάντραρτ μετακόμισε στη Νυρεμβέργη, όπου νυμφεύτηκε την Χέστερ Μπάρμπαρα Μπλούμααρτ (Hester Barbara Bloemaart), θυγατέρα ενός άρχοντα εκεί. Εκεί ξεκίνησε να γράφει.
Ο μεγάλος του πίνακας του 1649, Peace-Banquet, που τιμά την Ειρήνη του Μύνστερ, βρίσκεται σήμερα στο δημαρχείο της Νυρεμβέργης.
Teutsche Academie
Είναι γνωστός ως συγγραφέας βιβλίων για την τέχνη, μερικά από αυτά στα λατινικά, και ειδικά για το ιστορικό του έργο, το Teutsche Academie, δημοσιεύθηκε μεταξύ 1675 και 1680, και σε πιο πρόσφατες εκδόσεις. Αυτό το έργο είναι μια εκπαιδευτική συλλογή σύντομων βιογραφιών καλλιτεχνών, που εμπνεύστηκε από τον παρόμοιο Schilder-boeck του Κάρελ φαν Μάντερ. Τόσο ο Σαντραρτ όσο και ο φαν Μάντερ βάσισαν τα ιταλικά τους τμήματα στο έργο του Τζόρτζο Βαζάρ. Το έργο του με τη σειρά του έγινε μια από τις κύριες πηγές για τον Άρνολντ Χαουμπράκεν Schouburg, ο οποίος έγραψε ένα μικρό ποίημα γι' αυτον: Wat arbeid, moeite, en yver,
Steets doen moet, weet niemant;