cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμάλγαμα
Η τοξικότητα των οδοντιατρικών αμαλγαμάτων
Υπό την πίεση της κοινής γνώμης, ορισμένες κυβερνήσεις έχουν εκδώσει οδηγίες για περιορισμό της χρήσης των οδοντιατρικών αμαλγαμάτων, ιδιαιτέρως σε άτομα αλλεργικά στον υδράργυρο, νεφροπαθείς, εγκύους και παιδιά. Ωστόσο, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα του 2004, δεν είχε ανακοινωθεί καμία κυβερνητική απόφαση για απαγόρευση των οδοντιατρικών αμαλγαμάτων.
Υποκατάστατα των οδοντιατρικών αμαλγαμάτων
Εξαιτίας του θορύβου για την αμφιλεγόμενη τοξικότητα των αμαλγαμάτων, οι οδοντίατροι καταφεύγουν σε άλλα υλικά. Μια κατηγορία υλικών που χρησιμοποιούνται για την έμφραξη δοντιών είναι συνθετικές ρητίνες (ταχύπηκτες υαλοϊονομερείς κονίες), οι οποίες όμως υστερούν σε σύγκριση με το αμάλγαμα κυρίως ως προς την αντοχή στον χρόνο, αλλά και ως προς τη βιοσυμβατότητα.
Μία άλλη κατηγορία υλικών για οδοντιατρικά εμφράγματα είναι ο χρυσός και η οδοντιατρική πορσελάνη, που παρασκευάζεται κυρίως από χαλαζία (SiO2) και άστριους (KAlSi3O8–NaAlSi3O8–CaAl2Si2O8). Ο χρυσός και οι κεραμικές εμφράξεις είναι πιο ανθεκτικά από το αμάλγαμα, αλλά κοστίζουν πολύ περισσότερο ως υλικό και απαιτούν πολλές επισκέψεις στον οδοντίατρο, μιας και φτιάχνονται από οδοντοτεχνίτες.
Δοκιμαστικά έχουν χρησιμοποιηθεί και κράματα γαλλίου–αργύρου–κασσίτερου–χαλκού–ινδίου σε αντικατάσταση των οδοντιατρικών αμαλγαμάτων, επειδή το γάλλιο τήκεται στους 30°C. Όμως τα κράματα του γαλλίου διαστέλλονται σημαντικά και σπάζουν πιο εύκολα. Γι' αυτό και η χρήση τους δεν έχει εγκριθεί. Δοκιμαστικά έχει επίσης χρησιμοποιηθεί και συγκολλητικός άργυρος, αλλά δεν είναι ακόμα γνωστή η αντοχή του στον χρόνο και η βιολογική του συμβατότητα .
Αμαλγάμωση μεταλλευμάτων χρυσού και αργύρου
220px|right|thumb|Σιδερένιες δεξαμενές αμαλγάμωσης στο εργοστάσιο επεξεργασίας μεταλλευμάτων [[χρυσός|χρυσού California Pan Mill των ΗΠΑ (ποταμός Κάρσον, Νεβάδα), περί το 1900.]] Η χρήση του υδραργύρου για την εξαγωγή πολυτίμων μετάλλων από μεταλλεύματα πρέπει να ήταν γνωστή μάλλον από τα ρωμαϊκά χρόνια. Η αμαλγάμωση, ως μέθοδος εξαγωγής του αργύρου χρησιμοποιήθηκε ευρέως μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από τους Ισπανούς.
Αμαλγάμωση σε υπαίθριες δεξαμενές
Το 1557, ο ισπανός ιερέας Βαρθολομαίος ντε Μεντίνα (Bartolomé de Medina, 1528–1580) εφηύρε στο Μεξικό τη μέθοδο patio («του αιθρίου») για την ανάκτηση αργύρου. Το θρυμματισμένο αργυρομετάλλευμα αναμειγνύονταν με νερό, κοινό αλάτι (NaCl), φρύγμα από θειούχο μετάλλευμα χαλκού (που περιείχε θειικό χαλκό: CuSO4) και υδράργυρο σε υπαίθρια ξύλινη δεξαμενή (ισπαν., arastra) βάθους μισού μέτρου.
Για μερικές εβδομάδες, μουλάρια ή και εργάτες–σκλάβοι — αυτόχθονες και μαύροι από την Αφρική — ανακάτευαν τον πολφό μέχρι να δημιουργηθεί αμάγαλμα αργύρου. Ο χλωριούχος άργυρος (κηραργυρίτης, AgCl) του μεταλλεύματος ανάγονταν σε μεταλλικό άργυρο, που δημιουργούσε αμάλγαμα. Μέσα στο αμάλγμαμα παγιδεύονταν επίσης και ψήγματα αυτοφυούς αργύρου. Ο τελικός διαχωρισμός των ψηγμάτων του αργύρου γίνονταν με διήθηση του υδραργύρου μέσα από λεπτό δέρμα προβάτου ή μέσα από βαμβακερό ύφασμα. Μια άλλη πιο αποτελεσματική τεχνική διαχωρισμού του αργύρου ήταν με απόσταξη του υδραργύρου (σημείο βρασμού: 358°C). Οι εργάτες–σκλάβοι των εργαστηρίων αμαλγάμωσης συχνά πέθαιναν από τις συνέπειες της χρόνιας έκθεσης σε ατμούς υδραργύρου.
Αμαλγάμωση σε χάλκινα σκεύη
Την τεχνική της αμαλγάμωσης τη βελτίωσε ο επίσης ισπανός ιερέας Άλβαρο Αλόνσο Μπάρμπα (Álvaro Alonso Barba, 1569–1660) στο Ποτοσί της Βολιβίας το 1609, όταν ανακάλυψε ότι η αμαλγάμωση του αργύρου γίνεται πολύ πιο γρήγορα σε θερμαινόμενα χάλκινα σκεύη. Στα ισπανικά, αυτή η τεχνική της αμαλγάμωσης έγινε γνωστή ως método cazo ή método fondo, ενώ στα αγγλικά έγινε γνωστή ως pan amalgamation («αμαλγάμωση στην κατσαρόλα»). Έτσι, ο χρόνος της αμαλγάμωσης περιορίστηκε από μερικές εβδομάδες σε 10 με 20 ώρες. Κατά τους επόμενους δύο με τρεις αιώνες, χρυσός και άργυρος εξάγονταν από τις ισπανικές αποικίες του Νέου Κόσμου προς την Ισπανία, ενώ υδράργυρος εξάγονταν από τα μεταλλεία στο Αλμαντέν (ισπαν., Almadén) της Ισπανίας προς τον Νέο Κόσμο για τις ανάγκες της αμαλγάμωσης.
Νεότερες τεχνικές αμαλγάμωσης
Στα 1860, στη σημερινή Νεβάδα των ΗΠΑ, τα χάλκινα σκεύη της αμαλγάμωσης αντικαταστάθηκαν από σιδερένιες δεξαμενές με μηχανική ανάδευση και θέρμανση με εμφύσηση ατμού (μέθοδος Washoe). Η αμαλγάμωση είναι αποτελεσματική μόνον για κοιτάσματα ελεύθερου αυτοφυούς (στοιχειακού) αργύρου ή χρυσού, τα λεγόμενα «ξηρά μεταλλεύματα» (αγγλ., dry ores) που δεν περιέχουν θειούχα ορυκτλα. Όμως, η τεχνική επεκτάθηκε και στα θειούχα αργυρομεταλλεύματα τα οποία οξειδώνονταν πρώτα με φρύξη (μέθοδος Reese River) και κατόπιν υποβάλονταν σε αμαλγάμωση. Στα νεότερα χρόνια, άρχισε να εφαρμόζεται και η διαλυτοποίηση υδραργύρου με νιτρικό οξύ (HNO3) για τον διαχωρισμό του χρυσού μετά την αμαλγάμωση.
Σήμερα, η αμαλγάμωση εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από τους χρυσοθήρες της Αμαζονίας, τους περίφημους «γκαριμπέιρο» (πορτογ., garimpeiro), για την εξαγωγή αυτοφυούς χρυσού από προσχωματικά κοιτάσματα, παρά τις απαγορεύσεις και τη διεθνή κατακραυγή για τη μόλυνση που προκαλούν με τον υδράργυρο.
Άλλα αμαλγάματα
Το αμάλγαμα νατρίου είναι εξαιρετικά ισχυρό και επικίνδυνο στη χρήση του αναγωγικό. Παρασκευάζεται με ηλεκτρόλυση διαλύματος καυστικού νατρίου (NaOH) χρησιμοποιώντας ως κάθοδο καθαρό υδράργυρο.
Το αμάλγαμα θαλλίου είναι κατάλληλο υλικό για θερμόμετρα που χρησιμοποιούνται σε θερμοκρασίες χαμηλότερες από το σημείο τήξης του υδραργύρου (−38,8°C) και μέχρι −60°C (θερμοκρασία τήξης ευτηκτικού αμαλγάματος με 8,7% κ.β. Tl).
Ο υδράργυρος, όταν έρθει σε επαφή με αλουμίνιο, διαπερνά το μικροσκοπικό στρώμα του οξειδίου του αργιλίου (Al2O3), που προστατεύει το αλουμίνιο από τη διάβρωση, και σχηματίζει αμάλγαμα με το υποκείμενο μέταλλο. Το αμάλγαμα αλουμινίου είναι εύθρυπτο και αστοχεί πολύ εύκολα. Γι' αυτό και απαγορεύεται η μεταφορά υγρού υδραργύρου στα αεροπλάνα. Λέγεται δε ότι ο υδράργυρος χρησιμοποιήθηκε για πράξεις δολιοφθοράς αεροπλάνων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βιβλιογραφία και άλλες σημειώσεις
Κατηγορία:Κράματα Κατηγορία:Υδράργυρος
Κερέσοβα Ηλείας
''
Η Κερέσοβα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Τσιπιανών της Δημοτικής Ενότητας Λασιώνος του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας.
Τοποθεσία
Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Ερυμάνθου και σε υψόμετρο περίπου 740 μέτρων, καθώς και στο βόρειο ορεινό τμήμα της Ηλείας.
Απέχει οδικώς περί τα: 9 χιλιόμετρα από τα Τσίπιανα, 11 χιλιόμετρα από το Πανόπουλο, 48 χιλιόμετρα από τον Πύργο, 51 χιλιόμετρα από την Αρχαία Ολυμπία, 53 χιλιόμετρα από την Αμαλιάδα, 69 χιλιόμετρα από την Πάτρα και 112 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 16 κατοίκους. Παλιότερα, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001 η Κερέσοβα είχε μόλις 3 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας Κατηγορία:Δήμος Λασιώνος
Καισάριος Β΄ της Νάπολης
Ο Καισάριος ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νεάπολης την περίοδο 706-711.
Για τον Καίσαριο αλλά και τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Βυζαντινή Ιταλία αντλούνται πληροφορίες από  πολλές πρώιμες μεσαιωνικές ιστορικές πηγές, όπως το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουας και της Νάπολης, την Βίβλο των Ποντίφικων το Εκκλησία της Ραβέννας από τον Άγγελο της Ραβέννας και τις "Χρονογραφίες" του Θεοφάνη του Ομολογητή. Σε αυτές τις πηγές, ο Καισάριος αναφέρεται ως «δούκας και μάγιστρος» της Νάπολης.
Σύμφωνα με το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης, ο Καισάριος ανέλαβε το Δουκάτο της Νάπολης το 706 μετά το θάνατο του προκατόχου του Θεοδόσιου. Εκείνη την εποχή, το δουκάτο ήταν μέρος του Βυζαντίου, και ο κυβερνήτης του ήταν εξαρτώμενος από τον Έξαρχο της Ραβέννας, τον αυτοκρατορικό κυβερνήτη στην Ιταλία.
Η Θητεία του Καισάριου έπεσε σε μια εποχή αναταραχών στο Βυζάντιο μετά την ανατροπή του Ιουστινιανού Β '. Το 695-705, ο Λεόντιος και ο Τιβέριος Γ΄ ήταν διαδοχικοί αυτοκράτορες, καταλαμβάνοντας την εξουσία με ένοπλα μέσα ωσότου ο Ιουστινιανός Β΄ ξανακερδίσει το θρόνο. Ωστόσο, η βασιλεία του προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια σε ορισμένες περιοχές του Βυζαντίου που απέχουν από την Κωνσταντινούπολη. Μεταξύ αυτών των περιοχών ήταν το Εξαρχάτοο της Ραβέννας, όπου ξεκίνησε μια εξέγερση το 710.
Πιθανώς, αυτό διευκολύνθηκε από την απουσία ενός εξάρχου στη Ραβέννα εκείνη την εποχή: ο Ιωάννης Γ΄ Ριζοκόπος, ο οποίος διορίστηκε από τον Ιουστινιανό Β΄ σε αυτήν τη θέση, ήταν μόλις στο δρόμο του από την Κωνσταντινούπολη προς την Ιταλία. Τον Οκτώβριο του 710, ο έξαρχος έπλευσε στη Νάπολη με πλοίο, όπου τον υποδέχτηκε με τιμές ο Δούκας Καισάριος. Ταυτόχρονα, ο Πάπας Κωνσταντίνος έφτασε στην πόλη, κατευθυνόμενος προς την πρωτεύουσα του Βυζαντίου για να συναντηθεί με τον αυτοκράτορα. Ενώ βρισκόταν στη Νάπολη, ο Πάπας ενημέρωσε τον έξαρχο για την εξέγερση στη Ραβέννα και του ζήτησε να λάβει τα κατάλληλα μέτρα για την καταστολή της. Ωστόσο, δεν είναι γνωστό για τυχόν ενέργειες του Ιωάννη Ριζοκόπου εναντίον των ανταρτών. Επιπλέον μετά από λίγο καιρό ο έξαρχος σκοτώθηκε πιθανότατα από στασιαστές. Η εξέγερση στη Ραβέννα έληξε μόνο το 711, μετά τη δολοφονία του Ιουστινιανού Β΄ και την άνοδο στο βυζαντινό θρόνο του Φιλιππικού Βαρδάνη.
Οι κάτοικοι της Νάπολης, καθώς και οι κάτοικοι της Ρώμης, δεν υποστήριξαν την εξέγερση στη Ραβέννα. Ωστόσο, η απόλυτη αδυναμία της Κωνσταντινούπολης να θέσει τέρμα στην εξέγερση, συνέβαλε στην ενίσχυση της προσωπικής δύναμης του κυβερνήτη του Δουκάτου της Νάπολης. Ήδη οι πλησιέστεροι διάδοχοι του Καισάριου άρχισαν να κυβερνούν ως εντελώς ανεξάρτητοι ηγέτες, αναγνωρίζοντας μόνο επίσημα τη δύναμη των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου και των κυβερνητών τους στην Ιταλία.
Σωτήρης Λύτρας
Ο Σωτήρης Λύτρας (1941) είναι Έλληνας νομικός και πανεπιστημιακός, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, που έχει διατελέσει τρεις φορές γενικός γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1941 στην Αθήνα. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτορας Δημοσίου Δικαίου με ειδίκευση στο Διοικητικό Δίκαιο. Έχει ασκήσει μαχόμενη δικηγορία, παράλληλα με την πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία που ξεκίνησε το 1983, όταν εξελέγη λέκτορας Δημοσίου Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1987 έγινε επίκουρος καθηγητής, το 1989 αναπληρωτής καθηγητής και το 1993 τακτικός καθηγητής. Πλέον είναι ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής Αθηνών. Υπήρξε μέλος της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (1997 – 2005), μέλος του Ειδικού Δικαστηρίου των άρθρων 88 και 99, και έχει συμμετάσχει σε πολλές νομοπαρασκευαστικές επιτροπές.
Καισάριος Β΄ της Νάπολης
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης
Σωτήρης Λύτρας
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1988 διορίστηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στη θέση του γενικού γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1989. Την περίοδο 1993 - 1996 επανήλθε στην ίδια θέση ενώ τον Οκτώβριο του 2009 στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου ανέλαβε για τρίτη φορά την θέση του γενικού γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου, μέχρι τον Ιούνιο του 2012 και τον σχηματισμό της κυβέρνησης Σαμαρά, όταν τη θέση του πήρε ο Τάκης Μπαλτάκος.
Διαμένει στην Αθήνα, και έχει συγγράψει διάφορα νομικά βιβλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς της Κυβέρνησης
Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας (γερμανικά: Österreichische Nationalbibliothek) είναι η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στην Αυστρία, με περισσότερα από 12 εκατομμύρια τεκμήρια στις διάφορες συλλογές της. Η βιβλιοθήκη βρίσκεται στην πτέρυγα Νέου Πύργου του ανακτόρου του Χόφμπουργκ στο κέντρο της Βιέννης. Από το 2005, μερικές από τις συλλογές μεταφέρθηκαν στο μπαρόκ παλάτι "Palais Mollard-Clary".
Η αρχική βιβλιοθήκη που ιδρύθηκε από τους Αψβούργους, ονομαζόταν Βιβλιοθήκη της Αυτοκρατορικής Αυλής (γερμανικά: Kaiserliche Hofbibliothek). η μετονομασία έγινε το 1920, μετά το τέλος της μοναρχίας των Αψβούργων και την ανακήρυξη της πρώτης Αυστριακής Δημοκρατίας. Το συγκρότημα βιβλιοθηκών περιλαμβάνει τέσσερα μουσεία, καθώς και πολλές ειδικές συλλογές και αρχεία.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|707x707εσ|Prunksaal  - Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας Το σημερινό μπαρόκ κτίριο της βιβλιοθήκης ανεγέρθηκε μεταξύ 1723 και 1737  σε σχέδιο του Johann Bernhard Fischer von Erlach από τον γιο του Joseph Emanuel, διαθέτει μια επιβλητική πρόσοψη.
Στο εσωτερικό η μπαρόκ μεγάλη σκάλα οδηγεί στο "Μεγαλοπρεπές Δωμάτιο - Prunksaal ", που κτίστηκε από τον αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄ των Αψβούργων. Με τα 78 μέτρα μήκος του διασχίζει ολόκληρο το κτίριο με έναν κεντρικό θόλο υπέροχα διακοσμημένο με την τοιχογραφία του  Daniel Gran το 1730. Η αίθουσα είναι υπενδεδυμένη  με ξύλινα ράφια και υπάρχουν αγάλματα της  αυστριακής ιστορίας  και μέλη της οικογένειας των Αψβούργων.
Συλλογές
Επιπλέον, η βιβλιοθήκη συγκεντρώνει όλα τα έργα Αυστριακών συγγραφέων που έχουν εκδοθεί στο εξωτερικό, καθώς και έργα που αφορούν Αυστριακούς ή αυστριακό πνεύμα και πολιτισμό. Περιλαμβάνονται και άλλες δημοσιεύσεις από ξένες χώρες με έμφαση στο φάσμα των ανθρωπιστικών επιστημών. Οι υπηρεσίες της εθνικής βιβλιοθήκης καλύπτουν την ανάπτυξη της ύπαρξης και την προσφορά τους με τη μορφή τοπικού δανεισμού, δανεισμού εξ αποστάσεως και υπηρεσίες αναζήτησης καθώς και υπηρεσίες πληροφόρησης και αναπαραγωγής.
Η δυνατότητα εκπαίδευσης που παρέχετε από το νόμο  γίνεται επίσης σεβαστή μέσω της συνεργασίας με πανεπιστήμια, σχολεία και μηχανισμούς εκπαίδευσης ενηλίκων.
Συνολικά, η βιβλιοθήκη διαθέτει περισσότερα από επτά εκατομμύρια τεκμήρια, εκ των οποίων περίπου τρία εκατομμύρια είναι τυπωμένα. μικρογραφία|Ο κώδικας του Διοσκουρίδη ή Codex Anicia Juliana είναι ένα από τα παλαιότερα ελληνικά χειρόγραφα της πραγματείας "Περὶ ὕλης ἰατρικῆς",|297x297εσ
Χειρόγραφα και σπάνια βιβλία
Η συλλογή αυτή χρονολογείται από τον 4ο αιώνα μ.Χ. έως σήμερα, περιλαμβάνει αρχαία, μεσαιωνικά και σύγχρονα χειρόγραφα από σχεδόν όλους τους εγγραμμάτους πολιτισμούς. Στα αξιοσημείωτα αντικείμενα της συλλογής περιλαμβάνεται ο κώδικας του Διοσκουρίδη της Βιέννης, που προστέθηκε στο Μητρώο της Παγκόσμιας Μνήμης της UNESCO  Memory of the World το 1997 σε αναγνώριση της παγκόσμιας σημασίας του και της Εξαιρετικής Παγκόσμιας Αξίας.
Το Μουσείο Παπύρων βρίσκεται στη βιβλιοθήκη και στεγάζεται στην πτέρυγα του Νέου Πύργου του παλατιού Hofburg, εκθέτει περίπου 200 αντικείμενα από τη συλλογή.
Συλλογή χαρτών και Μουσείο των Υδρογείων
Η συλλογή χαρτών υπάρχει από το 1905 περιλαμβάνει χάρτες που χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η συλλογή των Αψβούργων μετονομάσθηκε σε  Habsburg "Family Estate Library"
Το μουσείο των υδρογείων περιλαμβάνει την συλλογή των χαρτών και πάνω από 380 υδρογείους σφαίρες, μερικές  χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Είναι το μοναδικό δημόσιο μουσείο υδρογείων στον κόσμο και υπάρχει από το 1956. Το κύριο μέρος της συλλογής του Μουσείου των Υδρογείων αποτελείται από σφαίρες που υπήρχαν πριν από το 1850. Υπάρχει επίσης τεχνική βιβλιογραφία στη συλλογή, καθώς και παρόμοια όργανα, όπως οπλιστικές σφαίρες.
Η συλλογή χαρτών περιλαμβάνει τον Άτλαντα Blaeu-Van der Hem του 17ου αι., ένα ολοκληρωμένο έργο σε 50 τόμους με πάνω από 2.400 χάρτες, χαρακτικά και σχέδια. Θεωρείται ο πιο όμορφος και αξιόλογος Άτλας που συντάχθηκε ποτέ, περιέχει τέσσερις τόμους χειρόγραφων χαρτών και τοπογραφικών σχεδίων που δημιουργήθηκαν αρχικά για την Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικής Ινδίας (VOC). Συμπεριλήφθηκε στο Μητρώο της Παγκόσμιας Μνήμης της UNESCO το 2003.
Συλλογή παπύρων και Μουσείο Παπύρων
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η συλλογή παπύρων έγινε ένα σημαντικό μέρος της βιβλιοθήκης. Η συλλογή προέρχεται από μια ιδιωτική συλλογή του Αυστριακού αρχιδούκα Ράινερ, ο οποίος δώρισε τη συλλογή στον αυτοκράτορα Φραντς Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας στις 18 Αυγούστου 1899. Η συλλογή Πάπυρων περιέχει περίπου 180.000 αντικείμενα από την περίοδο μεταξύ του 15ου αι. π.Χ. και του 16ου αι. Εκτός από τους παπύρους, η συλλογή περιλαμβάνει χαρτιά, δίσκους σε πήλινες ταμπλέτες, χαραγμένους δίσκους από ξύλο και κερί, πέτρινες ταμπλέτες, δέρματα, υφάσματα και κόκαλα, καθώς και χρυσό, ασήμι και χάλκινο με επιγραφές. Η συλλογή Παπύρων (Συλλογή Archduke Rainer) είναι η μεγαλύτερη συλλογή του είδους στον κόσμο και προστέθηκε στο Μητρώο της Παγκόσμιας Μνήμης της UNESCO το 2001
Μουσική
Από το 1826, η συλλογή μουσικής περιείχε πολυάριθμες παρτιτούρες και τα πρώτα έντυπα έργα γνωστών συνθετών, όπως ο Anton Bruckner ή ο Richard Strauss. Διατηρούνται επίσης πολλές ηχογραφήσεις όπως δίσκοι ή CD. Μεταξύ της μουσικής συλλογής υπάρχουν επίσης πολλές χειρόγραφες σημειώσεις συνθετών.
Αρχέτυπα, παλιά και πολύτιμα τυπωμένα έργα
Η Συλλογή αρχετύπων είναι μία από τις πέντε μεγαλύτερες ιστορικές συλλογές τυπωμένων έργων στον κόσμο και περιέχει  αρχαία και πολύτιμα έντυπα. Μια ανεξάρτητη συλλογή που υπάρχει από το 1995 και έτσι κατατάσσεται από τις νεότερες της βιβλιοθήκης. Η συλλογή καλύπτει περίπου 8.000 αρχέτυπα (η τέταρτη μεγαλύτερη στον κόσμο), μαζικά τυπωμένα έργα από το 1501 έως το 1850 (π.χ. τα περιοδικά Fugger) και βιβλιοφιλικά καθώς και σπάνια και πολύτιμα τυπωμένα έργα διαχρονικά. Η συλλογή SIAWD εμπλουτίσθηκε με κινέζικα και ιαπωνικά τυπωμένα έργα.
Προγραμματισμένες γλώσσες και Μουσείο Εσπεράντο
Το Τμήμα Προγραμματισμένων Γλωσσών και το Μουσείο Εσπεράντο ενσωμάτωσαν μία συλλογή αρχείων που σχετίζονται με προγραμματισμένες γλώσσες.
Μελέτες γυναικών και φύλου
Το Τμήμα Αριάδνη της Βιβλιοθήκης συλλέγει, ψηφιοποιεί και εργάζεται για την προώθηση δημοσιεύσεων για τις γυναίκες και τις μελέτες του φύλου. Το τμήμα ιδρύθηκε το 1992 και ψηφιοποίησε τα αρχεία του το 2000, προσπαθεί να βελτιώσει την προβολή των γυναικείων συνεισφορών στην αυστριακή κοινωνία και ιστορία.
Αρχείο Αυστριακού Ιστού
Η βιβλιοθήκη έχει αρχειοθετήσει ιστοσελίδες από το 2009. Οι θεματικές συλλογές της αφορούν τις Μελέτες γυναικών και φύλου, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και την Πολιτική. Οι αρχειοθέτηση εκδηλώσεων περιλαμβάνουν τόπους που αντικατοπτρίζουν τα 100 χρόνια από την Πρώτη Αυστριακή Δημοκρατία, τις εκλογές  και την πανδημία. Μπορεί ο καθένας να κάνει αναζήτηση στις λίστες των συλλογών στον ειδικό ιστότοπο,  επίσης η πρόσβαση στα αρχειοθετημένα αντίγραφα είναι δυνατή στις εγκαταστάσεις της βιβλιοθήκης στο Heldenplatz, καθώς και στη διοικητική βιβλιοθήκη της Ομοσπονδιακής Καγκελαρίας της Αυστρίας, Vorarlberger Landesbibliothek, University Library of Graz, Universitäts- und Landesbibliothek Tirol, Universitäts- und Landesbibliothek Salzburg και Wienbibliothek im Rathaus.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Αυστρία Αυστ
Μετροπολιτάν 92
Η «Παρί Λεβαλουά» ξεκίνησε την πορεία της από το κορυφαίο πρωτάθλημα της Προ Α, όμως την περίοδο 2007–08 υποβιβάστηκε στο αμέσως επόμενο πρωτάθλημα της Προ Β, καθώς τερμάτησε στη 15η και προ τελευταία θέση της βαθμολογίας. Με την πρώτη ευκαιρία, την αμέσως επόμενη περίοδο 2008–09 η ομάδα προβιβάστηκε και πάλι στο πρωτάθλημα της Προ Α.
Στις 5 Ιουλίου 2017 μετονομάστηκε σε «Λεβαλουά Μετροπολιτάν».
Λογότυπα
Ακολουθούν τα λογότυπα του συλλόγου με χρονολογική σειρά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2007
Πλανήτης
thumb|350px|Οι πλανήτες του [[Ηλιακό σύστημα|Ηλιακού συστήματος κατά σειρά από τον Ήλιο, και με σήμανση των πλανητών νάνων. Οι αποστάσεις δεν είναι υπό κλίμακα.]] Πλανήτης, σύμφωνα με τον σύγχρονο ορισμό της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης (IAU), ονομάζεται κάθε ουράνιο σώμα που περιφέρεται γύρω από έναν (τουλάχιστον) αστέρα ή αστρικό υπόλειμμα και καλύπτει τις ακόλουθες πρόσθετες προϋποθέσεις:
Το ουράνιο σώμα που καλύπτει τα πρώτα δύο κριτήρια αλλά όχι αυτό της κυριαρχίας στην τροχιά του, όταν δεν είναι δορυφόρος, λέγεται «πλανήτης νάνος».
Η ετυμολογία της λέξης «πλανήτης» προέρχεται από την αρχαιοελληνική φράση «πλανῆτες ἀστέρες» (άστρα που περι-πλανιούνται), σε αντίθεση με τους ίδιους τους αστέρες που μοιάζουν ακίνητοι στον ουράνιο θόλο (εξ ου και η ονομασία «ἀπλανεῖς ἀστέρες»). Είναι παράγωγο της λέξης «πλάνης» που σημαίνει περιπλανώμενος, χωρίς μόνιμη διαμονή.
Ο όρος «πλανήτης» είναι αρχαίος, με δεσμούς με την ιστορία, με την αστρολογία, με την επιστήμη, με τη μυθολογία και με τη θρησκεία. Αρκετοί πλανήτες στο ηλιακό σύστημα είναι ορατοί με «γυμνό» μάτι. Αυτοί θεωρήθηκαν από πολλούς πολιτισμούς ως θεότητες ή ως απεσταλμένοι θεοτήτων. Καθώς η επιστημονική γνώση προχωρούσε, η ανθρώπινη θεώρηση για τους πλανήτες άλλαξε, συμπεριλαμβάνοντας έναν αριθμό διακριτών (ουρανίων) αντικειμένων. Το 2006 η Διεθνής Αστρονομική Ένωση επίσημα υιοθέτησε μια απόφαση ορισμού των πλανητών μέσα στο ηλιακό μας σύστημα. Ο ορισμός αυτός είναι αμφισβητούμενος, γιατί απέκλεισε πολλά ουράνια αντικείμενα με (περίπου) πλανητική μάζα, με βάση πού ή γύρω από τι περιφέρονται. Παρόλο που τα οκτώ (8) πλανητικά ουράνια σώματα που ανακαλύφθηκαν πριν από το 1950 παρέμειναν ως πλανήτες και σύμφωνα με το σύγχρονο ορισμό, κάποια άλλα ουράνια σώματα, όπως η Δήμητρα, η Παλλάς, η Ήρα και η Εστία, που βρίσκονται όλα στην κύρια ζώνη των αστεροειδών, καθώς επίσης και ο Πλούτωνας, που ήταν το πρώτο μεταποσειδώνιο αντικείμενο που ανακαλύφθηκε, κάποτε θεωρήθηκαν ως πλανήτες, αλλά σύμφωνα με το σύγχρονο ορισμό θεωρήθηκαν πλανήτες νάνοι.
Οι πλανήτες θεωρούνταν από τον Πτολεμαίο ότι περιφέρονται γύρω από τη Γη με φερόμενες και επικυκλικές κινήσεις. Παρόλο που η ιδέα της περιφοράς γύρω από τον Ήλιο είχε προταθεί πολλές φορές (με παλαιότερη γνωστή διατύπωση από τον Αρίσταρχο το Σάμιο), χρειάστηκε να φθάσει ο 17ος αιώνας, με την υποστήριξη των πρώτων τηλεσκοπικών αστρονομικών παρατηρήσεων, που πραγματοποιήθηκαν από το Γαλιλαίο Γαλιλέι, για να τεκμηριωθεί η ηλιοκεντρική θεωρία. Μάλιστα, με την προσεκτική ανάλυση των δεδομένων αυτών των παρατηρήσεων από τον Γιοχάνες Κέπλερ βρέθηκε ότι οι πλανητικές τροχιές δεν είναι κυκλικές αλλά ελλειπτικές. Καθώς τα εργαλεία παρατήρησης εξελίσσονταν, οι Αστρονόμοι είδαν ότι εκτός από την ίδια τη Γη και άλλοι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από επικλινείς άξονες, και κάποιοι από αυτούς παρουσιάζουν φαινόμενα όπως τα πολικά παγοκαλύμματα και οι εποχές. Από την αυγή της Διαστημικής Εποχής, η κοντινή παρατήρηση με διαστημικούς βολιστήρες αποκάλυψε ότι η Γη και άλλοι πλανήτες μοιράζονται ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά, όπως η ηφαιστειότητα, οι τυφώνες, οι τεκτονικές πλάκες, ακόμη και η υδρολογία.
Το αρχικό βήμα για τη δημιουργία των πλανητών είναι η βαρυτική συστολή ενός γιγάντιου νέφους αερίων. Καθώς αυτό συστέλλεται, λόγω περιστροφής πλαταίνει και σχηματίζει ένα δίσκο. Ένας αστέρας αρχίζει να σχηματίζεται στο κέντρο, που είναι και η θερμότερη περιοχή. Στον υπόλοιπο δίσκο η ύλη συμπυκνώνεται βαθμηδόν, για το σχηματισμό ολοένα μεγαλύτερων στερεών σωμάτων. Η «ανάφλεξη» του αστέρα προκαλεί την αποβολή της σκόνης και των αερίων που παρέμειναν.
Οι πλανήτες δεν έχουν την απαιτούμενη μάζα για την έναρξη θερμοπυρηνικών αντιδράσεων όπως συμβαίνει με τα αστέρια, έτσι δεν έχουν την ικανότητα να εκπέμπουν ακτινοβολία. Το γεγονός της ορατότητας των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος κατά τη διάρκεια της νύχτας οφείλεται στην ανάκλαση του ηλιακού φωτός (ετερόφωτα σώματα).
Ιστορία
Η ιδέα του πλανήτη έχει εξελιχθεί κατά την ύπαρξή του, από τους περιπλανώμενους αστέρες της αρχαιότητας στα γήινα αντικείμενα της επιστημονικής περιόδου. Η ιδέα έχει επεκταθεί για να περιλαμβάνει και αντικείμενα που δεν ανήκουν στο ηλιακό σύστημα, τους εξωηλιακούς πλανήτες.
Οι πέντε κλασικοί πλανήτες, που είναι ορατοί με γυμνό μάτι, είναι γνωστοί από την αρχαιότητα και είχαν σημαντικό αντίκτυπο στη μυθολογία και την αστρονομία. Στην αρχαιότητα, οι αστρονόμοι παρατήρησαν ότι κάποια συγκεκριμένα φωτεινά σώματα άλλαζαν θέση κατά μήκος του ουρανού σε σχέση με τα άλλα άστρα. Οι Αρχαίοι Έλληνες τα αποκάλεσαν πλανήτες αστέρες ή απλά πλανήτες. Από εκεί προέκυψε η σημερινή λέξη «πλανήτης». Στην αρχαία Ελλάδα, Κίνα και Βαβυλωνία και όλους τους προσύγχρονους πολιτισμούς, πιστευόταν σχεδόν καθολικά ότι η Γη ήταν το κέντρο του Σύμπαντος, και όλοι οι πλανήτες περιφέρονταν γύρω από τη Γη. Ο λόγος ήταν το γεγονός ότι οι πλανήτες έμοιαζαν να περιφέρονται γύρω από τη Γη κάθε μέρα και η κοινή αντίληψη ήταν ότι η Γη ήταν σταθερή.
Ελληνορωμαϊκή αστρονομία
Οι αρχαίοι Έλληνες αρχικά δεν απέδωσαν τόσο μεγάλη σημασία στους πλανήτες όσο οι Βαβυλώνιοι. Οι Πυθαγόρειοι, τον 6ο και 5ο αιώνα π.Χ. φαίνεται να έχουν αναπτύξει τη δική τους ανεξάρτητη πλανητική θεωρία, στην οποία η Γη, ο Ήλιος, η Σελήνη και οι άλλοι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από μία «Κεντρική Φωτιά» στο κέντρο του Σύμπαντος. Ο Πυθαγόρας ή ο Παρμενίδης λέγεται ότι ήταν ο πρώτος που κατανόησε ότι ο Έσπερος, το βραδινό αστέρι και ο Εωσφόρος, το πρωινό αστέρι είναι το ένα και το αυτό, η Αφροδίτη. Τον 3ο αιώνα π.Χ., ο Αρίσταρχος ο Σάμιος πρότεινε το ηλιοκεντρικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο η Γη και οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο. Αλλά το γεωκεντρικό μοντέλο παρέμεινε το κυρίαρχο μοντέλο μέχρι την Επιστημονική επανάσταση.
Τον 1ο αιώνα π.Χ., κατά την Ελληνιστική περίοδο, οι Έλληνες είχαν αρχίσει να αναπτύσσουν τα δικά τους μαθηματικά συστήματα για την πρόβλεψη των θέσεων των πλανητών. Τα συστήματα αυτά, τα οποία βασίστηκαν στην γεωμετρία και όχι στην αριθμητική όπως των Βαβυλωνίων, θα επισκιάσουν τελικά τις θεωρίες των Βαβυλωνίων, σε πολυπλοκότητα και πληρότητα, αντιπροσωπεύοντας το μεγαλύτερο μέρος των αστρονομικών κινήσεων που παρατηρούνται από τη Γη με γυμνό μάτι. Αυτές οι θεωρίες θα φτάσουν στην πληρέστερη έκφραση τους στην Αλμαγέστη του Πτολεμαίου τον 2ου αιώνα μ.Χ. Το μοντέλο του Πτολεμαίου ήταν τόσο πλήρες, που αντικατέστησε όλες τις προηγούμενες θεωρίες για την αστρονομία και παρέμεινε το οριστικό αστρονομικό κείμενο στο δυτικό κόσμο για 13 αιώνες. Για τους Έλληνες και τους Ρωμαίους υπήρχαν επτά γνωστοί πλανήτες, καθένας από τους οποίους περιβάλλει τη Γη σύμφωνα με τους περίπλοκους νόμους που ορίζονται από τον Πτολεμαίο. Ήταν, κατά αύξουσα σειρά από τη Γη (κατά τον Πτολεμαίο): η Σελήνη, ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Ήλιος, ο Άρης, ο Δίας και ο Κρόνος.
Οι πλανήτες του Ηλιακού συστήματος
right|150px Ο μέχρι σήμερα πιο αποδεκτός κατάλογος πλανητών αποτελείται από τους 8 παρακάτω πλανήτες σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, όπως φαίνονται στο διπλανό σχήμα:
Ο Πλούτωνας από το 2006 έπαψε να θεωρείται επισήμως πλανήτης του Ηλιακού συστήματος, αλλά πλανήτης νάνος που ανήκει στη Ζώνη του Κάιπερ. Αυτή η άποψη ενισχύθηκε τα τελευταία χρόνια με την ανακάλυψη σωμάτων πέρα από την τροχιά του Πλούτωνα που είναι παρόμοια ή και μεγαλύτερα σε μέγεθος από αυτόν.
Ο Ερμής, η Αφροδίτη, η Γη και ο Άρης ταξινομούνται στους λεγόμενους «Γήινους Πλανήτες» καθώς έχουν παρόμοια σύσταση και μορφολογία με τη Γη (βραχώδεις με συμπαγή πυρήνα). Ο Δίας, ο Κρόνος, ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας, ανήκουν στην κατηγορία των «Αέριων Πλανητών» ή «Γιγάντων αερίων». Η σύστασή τους είναι αέρια (Υδρογόνο κυρίως), ενώ όλοι έχουν έναν ή περισσότερους δακτυλίους, οι εντυπωσιακότεροι των οποίων είναι οι Δακτύλιοι του Κρόνου.
Χαρακτηριστικά πλανητών
thumb|220px|right|Καλλιτεχνική αναπαράσταση ενός πλανήτη «Γίγαντα»
Πλανήτες εκτός του Ηλιακού συστήματος
Από το 1995, χρονιά ανακάλυψης του πρώτου πλανήτη εκτός του ηλιακού μας συστήματος, έγινε γνωστή η ύπαρξη πλανητών σε τροχιά γύρω από άλλα άστρα. Αυτοί ονομάζονται εξωηλιακοί πλανήτες ή εξωπλανήτες (extrasolar planets). Αν και οι πλανήτες που έχουν ανακαλυφθεί έως τώρα είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία πλανήτες γίγαντες (τουλάχιστον του μεγέθους του Δία ή του Κρόνου), οι αστρονόμοι πιστεύουν στην ύπαρξη και πλανητών παρόμοιων με τη Γη, γεγονός που θα μπορούσε να δικαιολογήσει έρευνα για εξωγήινη ζωή. Ο πρώτος εξωηλιακός πλανήτης ανακαλύφθηκε γύρω από το άστρο 51 Πηγάσου τις 6 Οκτωβρίου 1995. Από τότε έχουν ανακαλυφθεί 3.720 εξωηλιακοί πλανήτες (Δεκέμβριος 2017). Οι μικρότεροι πλανήτες έχουν βρεθεί να περιφέρονται γύρω από πάλσαρ. Μια ντουζίνα πλανητών με μάζα 10 με 20 φορές μεγαλύτερη από τη γήινη έχουν το παρατσούκλι Ποσειδώνες, εξαιτίας της παρεμφερούς τους μάζας. Οι πλανήτες με μικρότερη μάζα ονομάζονται υπεργαίες, ωστόσο αρκετά μεγαλύτερη από τη γήινη.
Ένα χαρακτηριστικό διαφορετικό των άλλων συστημάτων από το Ηλιακό είναι ότι οι γιγάντιοι πλανήτες περιφέρονται πολύ κοντά στο άστρο, ενώ υπάρχουν και πλανήτες των οποίων η εγγύτητα στο άστρο απομακρύνει την ατμόσφαιρα εξαιτίας της αστρικής ακτινοβολίας. Όμως ως τώρα δεν έχει ανακαλυφθεί κανένας τέτοιος πλανήτης.
Για να παρατηρηθούν αυτοί οι πλανήτες απαιτούνται μία νέα σειρά οργάνων, μεταξύ των οποίων τα διαστημικά τηλεσκόπια. Προς το παρόν το Γαία και το Κέπλερ εξερευνούν και ανακαλύπτουν εξωηλιακούς πλανήτες με βάση τις μεταβολές στο φως ενός άστρου.
Έχουν επίσης παρατηρηθεί και ορφανοί πλανήτες οι οποίοι δεν ανήκουν σε κάποιο ηλιακό σύστημα και δεν βρίσκονται υπό την βαρυτική επίδραση κάποιου αστέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πλανητική Επιστήμη
Μπεκάτσα
Η μπεκάτσα είναι καλοβατικό πτηνό της οικογενείας των Σκολοπακιδών, που απαντάται και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Scolopax rusticola και δεν περιλαμβάνει υποείδη. . Πρόκειται για πτηνό με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που, σε συνδυασμό με τη δυσκολία εντοπισμού της στο φυσικό της περιβάλλον, έχουν δημιουργήσει ένα «θρύλο» γύρω από το όνομά της, γεγονός που τής έχει κοστίσει πολύ ακριβά. (βλ. Μορφολογία, Ηθολογία, Κυνήγι)
Ονοματολογία
Η αγγλική ονομασία του («woodcock»), παραπέμπει στο αγαπημένο ενδιαίτημα του πτηνού, τα δάση.
Η ελληνική λαϊκή ονομασία του πτηνού έχει ιταλικές ρίζες και, προέρχεται από την ομόηχη ιταλική λέξη beccaccia, η οποία με τη σειρά της από τη λέξη becco (=ράμφος) με επιτατική/μεγεθυντική σημασία, δηλαδή «αυτός που έχει μεγάλο ράμφος».
Γεωγραφική κατανομή
Το είδος έχει ευρεία εξάπλωση σε πολλές περιοχές της εύκρατης και υποαρκτικής Ευρασίας, καθώς και σε κάποιες της Β Αφρικής, αν και στις περισσότερες από αυτές είναι περιορισμένο τοπικά. Οι γενικότερες περιοχές εξάπλωσης του είδους έχουν δυτικό όριο τις ευρωπαϊκές και βορειοαφρικανικές ακτές του Ατλαντικού και ανατολικό όριο τις ανατολικές ακτές της Ιαπωνίας. Το βόρειο όριο βρίσκεται στις υποαρκτικές περιοχές της Σκανδιναβίας και τη μέση ζώνη τάιγκας στη Σιβηρία, ενώ το νότιο όριο είναι η Σρι Λάνκα στον Ινδικό Ωκεανό και ο κόλπος της Ταϊλάνδης. Έχουν αναφερθεί και περιπτώσεις -σπάνιες- από τις υποαρκτικές περιοχές των δασών της τούνδρας, σε Ευρώπη και Σιβηρία.
Η Ευρώπη καλύπτεται σχεδόν ολόκληρη, εκτός από την Ισλανδία, την ηπειρωτική Ισπανία και κάποιες κεντροευρωπαϊκές πεδιάδες. Όμως στην Ασία η κατανομή του πτηνού είναι πολύ διάσπαρτη, ενώ στη Β Αφρική, συμπεριλαμβάνονται μόνο κάποιοι θύλακες στις παραμεσόγειες χώρες.
Μόνιμες περιοχές
Λίγες είναι οι περιοχές όπου η μπεκάτσα βρίσκεται όλο το χρόνο ως επιδημητικό είδος, δηλαδή αναπαράγεται και διαχειμάζει, όλες στην Ευρώπη. Συγκεκριμένα βρίσκονται στα Πυρηναία, Β Ισπανία, μεγάλο μέρος της Γαλλίας, του Βελγίου, της Ολλανδίας και στο δυτικό τμήμα της Γερμανίας. Επίσης στο μεγαλύτερο τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας.
Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής
Πλην των προαναφερθεισών μονίμων περιοχών, η μπεκάτσα έρχεται να αναπαραχθεί μόνο τα καλοκαίρια και σε εκτεταμένες περιοχές της Σκανδιναβίας, της Β Ισπανίας και Β Ιταλίας, όλης σχεδόν της Κ. Ευρώπης και της Ρωσίας, καθώς και σε διάσπαρτους θύλακες στα Βαλκάνια (Ρουμανία, Βουλγαρία, τέως Γιουγκοσλαβία). Το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού αναπαράγεται στη Ευρώπη και, από αυτό, το 90% περίπου στην Ευρωπαϊκή Ρωσία και τη Σκανδιναβία.
Περιοχές διαχείμασης
Εκτός από τις μόνιμες περιοχές, η μπεκάτσα διαχειμάζει ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος όπου αναπαράγεται. Έτσι, οι βορειοευρωπαϊκοί αναπαραγόμενοι πληθυσμοί κατεβαίνουν νότια, από τη Δανία, τα Βρετανικά νησιά και τις ακτές της Μάγχης, προς την Ιβηρική και τη ΒΔ Αφρική (Μαρόκο, Αλγερία), τα Κανάρια και τις Αζόρες, ενώ οι κεντρικοί και ανατολικοί πληθυσμοί, έρχονται στην Ιταλία, τα Βαλκάνια, τα μεγάλα νησιά της Μεσογείου και περνάνε απέναντι στη Β Αφρική (Αλγερία, Τυνησία, Λιβύη και Αίγυπτο), τη Μικρά Ασία, τη Μαύρη Θάλασσα και θύλακες στην Εγγύς Ανατολή. Οι μεγάλοι κεντροασιατικοί πληθυσμοί διαχειμάζουν, πάλι ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος αναπαραγωγής, στο Β Ιράκ, το Β Ιράν, το Πακιστάν τη Δ. και Ν. Ινδία, τη Σρι Λάνκα, την Ινδοκίνα, την Ταϊβάν και τη Ν Ιαπωνία, όπου και βρίσκονται τα ανατολικά όρια των περιοχών διαχείμασης. Πηγές:
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Σύμφωνα με την Wetlands International και, όσον αφορά στη μεταναστευτική τους συμπεριφορά, οι μπεκάτσες μπορούν να χωριστούν σε δύο κύριους διακριτούς πληθυσμούς: ένα πληθυσμό που αναπαράγεται δυτικά των Ουραλίων, που μεταναστεύει μέσω Δ και Ν Ευρώπης στη Β. Αφρική και, ένα πληθυσμό που αναπαράγεται ανατολικά των Ουραλίων και διαχειμάζει στη ΝΔ Ασία.
Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί που διαχειμάζουν στα Βρετανικά νησιά και την Ιρλανδία, προέρχονται κατά 37% από τη Ρωσία και τη Λεττονία, κατά 25% από τη Φινλανδία, κατά 12% από τη Σουηδία και, κατά 10% από τη Νορβηγία, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2007.
Στην Ελλάδα, η μπεκάτσα είναι χειμερινός επισκέπτης (Οκτώβριο έως Μάρτιο), καθώς και διαβατικό πτηνό κατά τη μετανάστευση.
Αναπαραγωγική εποχή
Για την αναπαραγωγή του είδους απαιτούνται εκτεταμένες, μη διακεκομμένες (unfragmented) περιοχές (Hayman et al. 1986, del Hoyo et al. 1996) από πλατύφυλλα φυλλοβόλα ή μικτά πλατύφυλλα/κωνοφόρα δάση (Johnsgard 1981), που διαθέτουν πυκνή βλάστηση από θάμνους για κάλυψη του εδάφους (Lutz και Pagh Jensen). Τέτοια χλωρίδα συμπεριλαμβάνει βάτους (Rubus spp.), ακανθώδεις θάμνους (Ulex spp.), φτέρες (Pteridium spp.), ή μύρτιλλα (Vaccinium myrtillus) (del Hoyo et al. 1996, Lutz και Pagh Jensen). Επίσης, είναι απαραίτητος ένας συνδυασμός (del Hoyo et al. 1996) ξηρών, ζεστών τόπων ανάπαυσης με υγρές περιοχές για αναζήτηση τροφής (Johnsgard 1981, Hayman et al. 1986), όπως ρέματα, πηγές ή υγρά μέρη, ελώδεις θύλακες) ( del Hoyo et al. 1996 ), και ξέφωτα ή άλλα ανοίγματα (clearings), για περιπτώσεις διαφυγής (Johnsgard 1981, Hayman et al. 1986). Τα πουλιά μπορούν επίσης να φωλιάζουν σε βαλτώδη δάση με βρύα στο έδαφος, ρυάκια και άλλες υδάτινες οδούς ή εναλλακτικά σε κωνοφόρα δάση με υγρά πεσμένα φύλλα και υπο- βλάστηση πλατύφυλλων θάμνων και πτεριδοφύτων (Johnsgard 1981).
Μη αναπαραγωγική εποχή
Οι απαιτήσεις του πτηνού, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της ημέρας, σε εποχή μη - αναπαραγωγής είναι παρόμοιες με τις προαναφερθείσες, αλλά λιγότερο περιορισμένες (del Hoyo et al. 1996). Έτσι, εκτός από τα εκτενή πλατύφυλλα ή μικτά πλατύφυλλα / κωνοφόρα δάση ( ohnsgard 1981), οι μπεκάτσες καταλαμβάνουν επίσης περιοχές νεαρών κωνοφόρων (del Hoyo et al. 1996), φυσικούς φράκτες με υψηλή πυκνότητα δένδρων και θάμνων (Duriez et al. 2005b), μικρότερα δάση, θαμνώνες ( Hayman et al. 1986) και υλοτομημένους οικοτόπους μεταξύ 7 και 20 ετών (del Hoyo et al. 1996). Ωστόσο, δείχνουν πάντοτε ισχυρή προτίμηση για δάση με πλούσιο φυτικό υπόστρωμα (χούμο), που έχουν υψηλή βιομάζα γαιοσκωλήκων, -πάντοτε σε συνδυασμό με ένα πυκνό στρώμα θάμνων (Duriez et al. 2005b). Τα βράδια, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα πουλιά συγκεντρώνονται να κουρνιάσουν ή να τραφούν σε υγρές, πλούσιες σε σκουλήκια μόνιμες χορτολιβαδικές εκτάσεις (Hayman et al. 1986, del Hoyo et al. 1996, Duriez et al. 2005b), μερικές φορές 3-4 χιλιόμετρα μακριά από τις δασικές περιοχές που, κανονικά, χρησιμοποιούνται για κάλυψη κατά τη διάρκεια της ημέρας (Hayman et al. 1986). Ωστόσο, οι μπεκάτσες μπορούν επίσης να αναζητούν την τροφή τους ακόμη και στην παλιρροιακή λάσπη, όταν επικρατούν πολύ χαμηλές θερμοκρασίες (Hayman et al. 1986).
Στην Ελλάδα, απαντάται σε δασώδεις και θαμνώδεις περιοχές με διάσπαρτα δένδρα, βαλτότοπους, τενάγη και ελώδεις περιοχές.
Μορφολογία
Η μπεκάτσα εύκολα ξεχωρίζει από τα συγγενικά της είδη, λόγω του μεγάλου μεγέθους και του εξαιρετικά μακρού ράμφους της. Ωστόσο, είναι εξαιρετικά δύσκολο να τη δει κάποιος, ιδιαίτερα στις μέσες ώρες της ημέρας, διότι διαθέτει πτέρωμα «παραλλαγής» (cryptic camouflage) για να κρύβεται από τους διώκτες της (βλ. Ηθολογία). Συγκεκριμένα, έχει την άνω επιφάνεια του σώματός της στα χρώματα «της γης», συνήθως σκούρο ή κόκκινο-καφέ, με σκουρόχρωμες ραβδώσεις και μπεζ-καφέ κάτω επιφάνεια με εγκάρσιες γραμμώσεις, που τής παρέχουν εξασφαλισμένη προστασία ακόμη και από εγγύτατη απόσταση. Το κεφάλι της διαθέτει μαύρο στέμμα που, σε συνδυασμό με το μεγάλο της μέγεθος και τις στρογγυλεμένες -όχι γωνιώδεις- πτέρυγες, τη διαφοροποιούν από το συγγενικό της μπεκατσίνι, το οποίο καταλαμβάνει παρόμοια με αυτήν οικοσυστήματα. Παρουσιάζει φυλετικό διμορφισμό, ο οποίος περιορίζεται κυρίως στο μέγεθος των δύο φύλων, με τα αρσενικά να είναι αρκετά μεγαλύτερα. thumb|left|300px|Ενήλικη μπεκάτσα κρυμμένη στη βλάστηση Το σαρκόχρωμο ράμφος της είναι μακρύ, μεγάλο σε σχέση με το μέγεθός της, με σκουρόχρωμο άκρο γεμάτο νευρικές απολήξεις, ίσως το πλέον ευαίσθητο σημείο του σώματός της, που τής χρησιμεύει για να αναζητά την τροφή της (βλ. Τροφή). Οι ταρσοί έχουν χρώμα που κυμαίνεται από το γκρι προς το ροζ. Τα νεαρά άτομα μοιάζουν με τους ενήλικες, αλλά η αναγνώρισή τους στο πεδίο παρατήρησης είναι εξαιρετικά αβέβαιη.
Τροφή
thumb|right|300px|Ενήλικη μπεκάτσα στο χιόνι Οι μπεκάτσες αναζητούν την τροφή τους σε μαλακό έδαφος, σε περίκλειστους χώρους, συνήθως πολύ καλά κρυμμένους από τον περίγυρο. Η βασική τροφή τους εναι οι γαιοσκώληκες, ιδίως κατά την περίοδο μη-αναπαραγωγής (del Hoyo et al. 1996), αλλά μπορούν να συμπεριλάβουν, επίσης, ενήλικα έντομα και τις προνύμφες τους (π.χ. σκαθάρια, ψαλίδες και σαρανταποδαρούσες), αράχνες, γυμνοσάλιαγκες και βδέλες (del Hoyo et al. 1996). Επίσης, φυτικό υλικό, όπως σπόροι, φρούτα, δημητριακά (π.χ. βρώμη και καλαμπόκι), ρίζες αγρωστωδών και φύλλα (del Hoyo et al. 1996). Μικρά δίθυρα μαλάκια γλυκού νερού και μαλακόστρακα συμπεριλαμβάνονται επίσης, ιδιαίτερα από πουλιά κατά τη μετανάστευση (Johnsgard 1981). Η σύνθεση της δίαιτας μπορεί να διαφέρει μεταξύ των δύο φύλων (del Hoyo et al. 1996).
Η αναζήτηση της τροφής, γίνεται για λόγους ασφαλείας, τις ώρες με λιγοστό φως και, συνήθως τη νύχτα κατά τη διάρκεια του χειμώνα (del Hoyo et al. 1996). Τον κύριο ρόλο στην αναζήτηση τροφής έχει το μακρύ ράμφος τους, το οποίο βυθίζουν σε κάθε βηματισμό, σχολαστικά στο μαλακό έδαφος, περίπου κατά το 1/3 του μήκους του. Οι εξαιρετικά ευαίσθητες νευρικές απολήξεις που βρίθουν στο άκρο του, ευαισθητοποιούνται από οποιαδήποτε διαταραχή στο υπέδαφος, ιδιαίτερα από τις μικροκινήσεις των γαιοσκωλήκων. Μόλις, η λεία γίνει αντιληπτή, το πουλί βυθίζει ολόκληρο πλέον το ράμφος στο έδαφος. Όταν το μέγεθος του θηράματος είναι μικρό, η λεία αναρροφάται, αλλά σε μεγαλύτερα θηράματα, το άνω μέρος (ρινοθήκη) λυγίζεται επιδέξια και η λεία συλλαμβάνεται και εξάγεται από το χώμα. Ωστόσο, επειδή οι μπεκάτσες βασίζονται στον συγκεκριμένο τρόπο αναζήτησης τροφής, είναι εξαιρετικά ευάλωτες κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όταν το έδαφος είναι παγωμένο. Κατά τη διάρκεια του ψυχρού βρετανικού χειμώνα του 1962-3, πεινασμένες μπεκάτσες βρέθηκαν να αναζητούν την τροφή τους σε αστικές περιοχές, γεγονός πρωτόγνωρο για τον εξαιρετικα κρυπτικό χαρακτήρα τους, ενώ ορισμένες από αυτές αναγκάστηκαν να φάνε την τροφή των μικρών ωδικών πτηνών στις ταΐστρες.
Η νυχτερινή αναζήτηση τροφής συμβαίνει σε βοσκοτόπους μη επηρεασμένους από τον παγετό ή σε λιβάδια με εναλλασσόμενες καλλιέργειες. Το ημερήσιο κούρνιασμα δεν αποκλείεται, αν και συνήθως πραγματοποιείται σε ξέφωτα βαθιά μέσα στο δάσος, σε απόσταση 1 χιλιομέτρου από τις παρυφές του. Σε περιοχές με καλλιεργημένα χωράφια, η παρουσία της μπεκάτσας είναι εξαιρετικά αμφίβολη, λόγω αυξημένου κινδύνου. Σε επιστημονική μελέτη, διάρκειας τριών ετών στη Βρετάνη της Γαλλίας, 65 άτομα εφοδιασμένα με ραδιοπομπό, ελέγχθηκαν για τις συνήθειες και τις προτιμήσεις τους στο περιβάλλον. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, τα πουλιά επέλεγαν δασικές εκτάσεις με χούμο που παρείχαν μεγάλο αριθμό γαιοσκωλήκων και ένα πυκνό στρώμα βλάστησης για παροχή προστασίας, ενώ οι φυσικοί φράκτες με θάμνους και δέντρα βρέθηκαν επίσης να είναι σημαντικά στοιχεία. Τη νύχτα, οπότε εντεινόταν η αναζήτηση τροφής, τα πουλιά επέλεγαν λειμώνες που περιείχαν πέντε φορές τη βιομάζα των γαιοσκωλήκων σε σχέση με την καλλιεργημένη γη.
Ηθολογία
Η μπεκάτσα είναι είδος κρυπτικό (cryptic), έχει δηλαδή την έμφυτη τάση να κινείται πολύ προσεκτικά και, στον παραμικρό κίνδυνο να κρύβεται στην πυκνή βλάστηση, ή εάν αυτό δεν είναι δυνατόν, να ακινητοποιείται άμεσα εκμεταλλευόμενη το πτέρωμα παραλλαγής που διαθέτει. Αυτός είναι, άλλωστε, ο λόγος που κινείται κατά τη διάρκεια της ημέρας σε εδάφη παρόμοιου χρωματισμού με το πτέρωμά της. Όταν κάθεται ακίνητη στο έδαφος «μιμείται» το χρώμα του εδάφους και, είναι πρακτικά αδύνατον να την ξεχωρίσει κάποιος, ακόμη και αν περάσει από δίπλα της. Τέτοιες ικανότητες διαθέτουν ελάχιστα πτηνά, όπως λ.χ. το γιδοβύζι, το οποίο όμως, με εξαίρεση τους φυσικούς του εχθρούς, δεν κινδυνεύει από τον άνθρωπο όπως η μπεκάτσα. Για τους ίδιους λόγους ασφαλείας, συνηθίζει να αναζητά την τροφή της κατά τις ώρες της ημέρας με λιγοστό φως, (λυκαυγές/λυκόφως), ή ακόμη και τη νύχτα (crepuscular). thumb|left|300px|Ενήλικη μπεκάτσα τη νύχτα
Πτήση
Η μπεκάτσα πετάει με ένα πολύ χαρακτηριστικό τρόπο, τόσο που, ακόμη και αν δεν τη δει κανείς καλά, την αναγνωρίζει από την πτήση της. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν καταφεύγει εύκολα στο πέταγμα, εκτός από την εποχή της μετανάστευσης και, όταν αλλάζει θέση σε κοντινή απόσταση. Το φυσιολογικό της πέταγμα είναι ευθύ και γρήγορο και, έχει παρομοιωθεί με εκείνο της κουκουβάγιας ή της νυχτερίδας.
Τελετουργικό
Οι αρσενικές μπεκάτσες «εκτελούν» στις περιοχές αναπαραγωγής, βραδινά τελετουργικά φλερταρίσματος, από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο, γνωστά με τη γενική ονομασία ρόντινγκ (roding που, έρχονται να προστεθούν στα υπόλοιπα, ασυνήθιστα αλλά και γοητευτικά χαρακτηριστικά του είδους. Πετάνε πάνω από τις κορυφές των δένδρων με το ράμφος στραμμένο προς τα κάτω, ενώ αρθρώνουν χαρακτηριστικές διαδοχικές μπάσες κραυγές (croak»), συχνότητας 0,6-1,5 kHZ, που διακόπτονται από παρεμβαλλόμενη οξεία στριγκή φωνή (squeak), συχνότητας 3-14 kHZ.  Μελέτη σε ηχογράμματα από αρσενικές ευρωπαϊκές μπεκάτσες, κατέδειξε ότι ένα ποσοστό 95% αντιστοιχούσε σε συγκεκριμένα πουλιά, δηλαδή θα μπορούσε να γίνει καταμέτρηση των αναπαραγομένων αρσενικών, μόνο από τις φωνές τους. Ταυτόχρονα, τα θηλυκά «προκαλούν» τα αρσενικά με μικρές, διαδοχικές τσιριχτές φωνές και εκείνα ανταποκρίνονται πέφτοντας από ψηλά με δύναμη. . Κατόπιν, το τελετουργικό συνεχίζεται στο έδαφος, με τα αρσενικά να εκτελούν έναν ιδιαίτερο βηματισμό προς τα θηλυκά, με πεσμένα τα φτερά, αλλά με ανοιγμένη και ανυψωμένη την ουρά τους (strutting).
Επίσης, μπορεί τα αρσενικά να μιμούνται πτήσεις με πληγωμένα φτερά, γεγονός που παραπέμπει σε πιθανές κινήσεις αποπροσανατολισμού των εχθρών τους σε περίπτωση κινδύνου. Οι σκηνές ερωτοτροπίας διαρκούν από 10 έως 30 λεπτά της ώρας και, μπορεί να πραγματοποιούνται καθημερινά για 2-3 εβδομάδες. Ωστόσο, τα αρσενικά δεν δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο στην υπεράσπιση του ζωτικού τους χώρου και, μπορεί στην ίδια περιοχή να βρίσκονται περισσότερα του ενός άτομα. Αξιοσημείωτο είναι ότι, μετά το ζευγάρωμα και την ολοκλήρωση της ωοτοκίας, τα αρσενικά απομακρύνονται και αφήνουν όλη την υπόλοιπη διαδικασία στο θηλυκά, ενώ τα ίδια επαναλαμβάνουν τη διαδικασία του ρόντινγκ, στοιχείο που μάλλον παραπέμπει σε πολυγυνία.
Φώλιασμα
Στα εδάφη αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), οι μπεκάτσες φωλιάζουν απ΄ευθείας πάνω στο έδαφος, συνήθως κοντά στη βάση κορμών αλλά πάντοτε με φυτική κάλυψη, για να μη διακρίνεται η φωλιά, η οποία είναι μία απλή κοιλότητα, επιστρωμένη με νεκρά φύλλα ή παρακείμενο φυτικό υλικό. Η κατασκευή της υποτυπώδους φωλιάς, διαμέτρου 12-15 εκατοστών και βάθους 2-5 εκατοστών, γίνεται από το θηλυκό.
Η ωοτοκία πραγματοποιείται ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος, από νωρίς την άνοιξη (αρχές Μαρτίου) μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού (μέσα Ιουλίου, σε όψιμες γέννες), περίπου, και συνήθως είναι διπλή (double-brooded). Η πρώτη ωοτοκία αποτελείται από 4, κάποιες φορές 3 ή 5 αυγά, ενώ η δεύτερη έχει συνήθως 3 αυγά. Τα οβάλ αυγά έχουν διαστάσεις 44,2 Χ 33,5 χιλιοστά, βάρος 26,5 γραμμάρια (εκ των οποίων το 5% είναι κέλυφος) και, εναποτίθενται ανά διαστήματα 2-3 ημερών μεταξύ τους. Η επώαση αρχίζει μετά την εναπόθεση του τελευταίου αυγού, πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί 20-24 ημέρες.
Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι, γεννιούνται με πτέρωμα και, είναι σε θέση να εγκαταλείψουν τη φωλιά άμεσα, μόλις το πτέρωμά τους στεγνώσει. Το στοιχείο αυτό είναι αναμενόμενο, λαμβανομένου υπ’ όψιν του κρυπτικού χαρακτήρα του πτηνού και των κινδύνων που αντιμετωπίζει. Οι νεοσσοί επιτηρούνται στενά από το θηλυκό και, είναι σε θέση να πετάξουν για μικρές αποστάσεις μόλις σε 10 ημέρες. Ανεξαρτητοποιούνται στις 5-6 εβδομάδες. Με δακτυλιώσεις που έγιναν, αποδείχτηκε ότι παραμένουν πιστά στον τόπο που γεννήθηκαν και επιστρέφουν σε αυτόν για να αναπαραχθούν, χωρίς να είναι αυτό απόλυτο. Τα αρσενικά παρουσιάζουν περισσότερο αυτή τη συμπεριφορά από ότι τα θηλυκά.
Κυνήγι
Η μπεκάτσα είναι από εκείνα τα είδη που έχουν υποστεί μεγάλη πίεση από το κυνήγι, κυρίως στην Ελλάδα, και όχι μόνον. Θεωρείται από τα πιο σημαντικά θηράματα για τους κυνηγούς, κυρίως για λόγους που -εκτός από το κρέας της- έχουν να κάνουν με τις αξιοθαύμαστες ικανότητές της να κρύβεται ή να διαφεύγει (βλ. Ηθολογία), κάτι που αποτελεί «πρόκληση» γι’ αυτούς. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι έχει δημιουργηθεί μια ολόκληρη «βιομηχανία» παραγωγής και εκπαίδευσης ειδικών κυνηγετικών σκύλων, αποκλειστικά για τις μπεκάτσες. Με τη χρήση των συγκεκριμένων ζώων, έχουν ελαττωθεί κατά πολύ οι πιθανότητες διαφυγής του πτηνού, παρά τις αξιοθαύμαστες ικανότητες που διαθέτει.
Το ετήσιο ευρωπαϊκό κυνήγι υπολογίζεται σε 3-4 εκατομμύρια πουλιά (Ferrand and Gossmann 2001), παρά τα όρια που εφαρμόζονται σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως στη Γαλλία, την Ιταλία και την Πορτογαλία. Υπάρχουν ενδείξεις από τη Γαλλία ότι το κυνήγι σε τεχνητά ελεγχόμενες κυνηγετικές περιοχές, είναι αποτελεσματικο εργαλείο για τη διατήρηση των διαχειμαζόντων πληθυσμών, αλλά μόνον εάν στις ζώνες προστασίας τουλάχιστον 1 χλμ. πλάτους, οι πιέσεις από το κυνήγι διατηρούνται σε χαμηλά επίπεδα και υπό συνεχή έλεγχο (Duriez et al. 2005a). Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, οι αναπαραγωγικοί πληθυσμοί στη Γερμανία μειώθηκαν κατά 20-50%, ενώ η συνήθης πρακτική του κυνηγιού με «καρτέρι», ιδιαίτερα κατά τη μετανάστευση των πουλιών, θεωρείται επιεικώς απαράδεκτη.