cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bombardiere (αντιτορπιλικό)
Επιχειρησιακή ιστορία
Στις 17 Ιανουαρίου 1943 το Bombardiere απέπλευσε από την Μπιζέρτα για να συνοδεύσει μαζί με το Legionario το πλοίο Mario Roselli στο Παλέρμο. Στις 17:30, ενώ πλησίαζαν στη Σικελία, έγινε αντιληπτό το ίχνος μιας τορπίλης που είχε εξαπολύσει βρετανικό υποβρύχιο HMS United. Tο Bombardiere έστριψε επιχειρώντας να την αποφύγει, όμως χτυπήθηκε στο επίπεδο της γέφυρας με συνέπεια να κοπεί στα δύο και να βυθιστεί μέσα σε λίγα λεπτά. Ο κυβερνήτης Μοσκίνι κατάφερε να απελευθερώσει τον πηδαλιούχο που είχε παγιδευτεί στα συντρίμμια και να τον ρίξει στο νερό, πριν χαθεί ο ίδιος μαζί με το πλοίο του. Για την πράξη του αυτή του απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο Στρατιωτικής Ανδρείας. Το Legionario έριξε σωσίβιες λέμβους, χωρίς όμως να σταματήσει για να περισυλλέξει ναυαγούς. Πλοία που στάλθηκαν από το Παλέρμο διέσωσαν 49 μέλη του πληρώματος, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν τραυματισμένοι ή σε κατάσταση υποθερμίας Ο κυβερνήτης, επτά αξιωματικοί καθώς και 167 υπαξιωματικοί και ναύτες έχασαν τη ζωή τους.
Έβερεστ
Το Έβερεστ (νεπαλικά: Σαγκαρμάθα - सगरमाथा, θιβετιανά: Τσομολάνγκμα - ཇོ་མོ་གླང་མ, κινεζικά: Τσουμουλάνγκμα - 珠穆朗玛) είναι η ψηλότερη κορυφή της οροσειράς των Ιμαλαΐων και η κορυφή της, το υψηλότερο σημείο της Γης πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε υψόμετρο 8.848,86 μέτρων, και βρίσκεται στα σύνορα Νεπάλ και Κίνας. Αν όμως μετρήσει κάνεις το ψηλότερο σημείο από το κέντρο της Γης και όχι από την επιφάνεια της θάλασσας, τότε το ηφαίστειο Τσιμποράσο (Chimborazo) στην χώρα του Ισημερινού με ύψος από την θάλασσα 6.268 μέτρα είναι κατά 2.168 μέτρα ψηλότερο από το Έβερεστ και αυτό γιατί η Γη δεν είναι τέλεια σφαίρα και τα σημεία κοντά στον Ισημερινό είναι πιο μακριά από το κέντρο της Γης από τα σημεία της υπόλοιπης επιφάνειας. Παραδείγματος χάριν η απόσταση από το κέντρο της Γης και οποιοδήποτε σημείο στον Ισημερινό της Γης με την απόσταση από το κέντρο της Γης και τον βόρειο ή νότιο πόλο, είναι 21,3 χιλιόμετρα μεγαλύτερη (21.300 μέτρα).
Η κορυφή του Έβερεστ βρίσκεται μεταξύ Νεπάλ και Θιβέτ, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 28ο Β, 87ο Α. Το ύψος της μεταβάλλεται κατά μερικά χιλιοστά κάθε έτος λόγω της διαδικασίας ορογένεσης που δημιούργησε τα Ιμαλάια και συνεχίζεται και στην εποχή μας καθώς η Ινδική τεκτονική πλάκα συγκρούεται με την Ευρασιατική. Συχνά αναφέρεται εσφαλμένα ως «η Στέγη του Κόσμου», αλλά αυτός ο όρος («the Roof of the World») στην πραγματικότητα αφορά το σύνολο της οροσειράς των Ιμαλαΐων.
Τα 8.850 μέτρα είναι τα δύο τρίτα του ύψους της Τροπόσφαιρας. Σε αυτό το ύψος, ο αέρας είναι αραιός και η έλλειψη οξυγόνου, οι δυνατοί άνεμοι και οι εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες εμποδίζουν την ανάπτυξη χλωρίδας ή πανίδας στις ανώτερες πλαγιές, που βρίσκονται όλες πάνω από τη γραμμή χιονιού.
Προέλευση της ονομασίας
thumb|left|250px|Σερ Τζορτζ Έβερεστ.
Το Έβερεστ ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Τζορτζ Έβερεστ, διευθυντή ενός τμήματος της Μεγάλης Τριγωνομετρικής Έρευνας της Ινδίας, που έλαβε χώρα όταν η Ινδία ήταν ακόμα βρετανική αποικία. Ένα απόγευμα του 1852 στο Ντέχρα Ντουν της αυτοκρατορικής Ινδίας, ο υπάλληλος-υπολογιστής (αυτή ήταν τότε η επίσημη ονομασία των υπαλλήλων που έκαναν υπολογισμούς) Χένεσι μπήκε στο γραφείο του προϊσταμένου του ανακράζοντας: «Κύριε, ανακάλυψα το ψηλότερο βουνό του κόσμου». Ο προϊστάμενός του, Άντριου Γουό, ενθουσιασμένος έδωσε το όνομα του διευθυντή-προκατόχου του στο ψηλότερο βουνό της Γης. Το τοπικό του όνομα είναι Τσομολάνγκμα, που σημαίνει «Θεά Μητέρα της Γης».
Προσπάθειες ανάβασης
thumb|right|350px|Η κορυφή του όρους Έβερεστ, διακρίνεται στο βάθος.
Οι πρώτοι που κατάφεραν να ανέβουν στην κορυφή ήταν ο Έντμουντ Χίλαρι (1919–2008) και ο Τένσινγκ Νοργκέι στις 29 Μαΐου του 1953. Μέχρι το τέλος της ορειβατικής σεζόν του 2010, το κατόρθωμά τους επαναλήφθηκε άλλες 5.104 φορές από 3.142 ανθρώπους. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2022, συνολικά 310 ήταν οι ορειβάτες που απεβίωσαν, ή σκοτώθηκαν από ατύχημα, προσπαθώντας να φτάσουν στην κορυφή του Έβερεστ, ενώ πάνω από 200 πτώματα παραμένουν στο βουνό και δεν έχουν απομακρυνθεί από αυτό, λόγω επικίνδυνων συνθηκών. Ωστόσο, η κορυφή του Έβερεστ παραμένει σταθερά ελκυστικός στόχος και πρόκληση για τους ορειβάτες και η διαρκώς αυξανόμενη δημοτικότητα του Έβερεστ ως ανάβαση φαίνεται από το γεγονός ότι το 77% των επιτυχημένων αναβάσεων έγιναν από το έτος 2000 και μετά. Μόνο το 2007, καταγράφηκαν 633 αναβάσεις.
Στις 16 Μαΐου 1975 ανέβηκε στο Έβερεστ η πρώτη γυναίκα, η Γιαπωνέζα Τζούνκο Ταμπέι. Η Ταμπέι και ο σέρπα της, Ανγκ Τσερίνγκ Ι, ήταν το 38ο και 39ο άτομο που έφτασε ως την κορυφή.
Προσπάθειες ανάβασης από την πλευρά του Θιβέτ
Ήδη από το 1912, έγιναν διάφορες απόπειρες για την ανάβαση από την Θιβετιανή πλευρά. Από το 1920 με την κατάληψη του Θιβέτ από τους Βρετανούς άρχισαν οι πιο συστηματικές προσπάθειες.
Η πρώτη που έγινε το 1921 από τον Συνταγματάρχη Τσαρλς Χάουαρντ-Μπέρι με τους Ρέμπουρν, τον Τζορτζ Μάλορι, τον Μπράιαν Ντόναχιου, τον Γκάι Μπούλοκ και τον Έντουαρντ Όλιβερ Γουΐλερ επέτρεψε να εντοπίσουν τον δρόμο για την κορυφή. Η ομάδα αυτή κατάφερε να φθάσει στη βόρεια πλευρά, αλλά μετά υποχώρησε.
Η δεύτερη έγινε το 1922, με επικεφαλής τον Τσαρλς Γκρανβιλ Μπρους και τον Έντουαρντ Λισλ Στρατ, τον τον Τζορτζ Μάλορι, τον Τζορτζ Φιντς και τον Τζέφρι Μπρους. Οι Φιντς και Μπρους κατάφεραν να φθάσουν στη βόρεια κόψη και σε υψόμετρο 8.320 μέτρων. Έγιναν έτσι οι πρώτοι άνθρωποι που ανέβηκαν πάνω από τα 8.000 μέτρα. Όμως μια χιονοστιβάδα σκότωσε τους σέρπα και έβαλε τέλος στην αποστολή.
Η τρίτη έλαβε χώρα το 1924, με επικεφαλής και πάλι τον Τσαρλς Γκρανβιλ Μπρους, που όμως έπαθε ελονοσία και υποχώρησε. Τον διαδέχτηκε ο Έντουαρντ Νόρτον με τους Τζορτζ Μάλορι, Τζέφρι Μπρους, Χάουαρντ Σάμοερβελ, Τζον Νόελ, Νόελ Όντελ και Άντριου Ιρβάιν. Οι Τζορτζ Μάλορι και Άντριου Ιρβάιν εθεάθησαν λίγο πριν φτάσουν στην κορυφή, αλλά μετά δεν ξαναγύρισαν ποτέ πίσω και πέθαναν χωρίς να γίνει ποτέ γνωστό αν έφθασαν στην κορυφή. Το πτώμα του Μάλορι βρέθηκε το 1999.
Τη δεκαετία του 1930 έλαβαν χώρα πολλές άλλες αποστολές, με σημαντικότερη αυτή του 1933, όλες όμως απέτυχαν. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τερμάτισε όλες τις απόπειρες και μόνο η κινεζική απόπειρα του 1960 από την βορειοανατολική πλευρά στέφθηκε με επιτυχία.
Έλληνες ορειβάτες στο Έβερεστ
Ο πρώτος Έλληνας που ανέβηκε στην κορυφή του Έβερεστ ήταν ο Κωνσταντίνος Νιάρχος, στις 13 Μαΐου 1999, σε αποστολή του γραφείου OOT Expeditions.
Τον Μάιο του 2004, ελληνική αποστολή κατέκτησε διαδοχικά το Έβερεστ στις 16 με 18 του μήνα. Από τη νότια πλευρά σκαρφάλωσαν ο Γιώργος Βουτυρόπουλος, ο Αντώνης Αντωνόπουλος, ο Μιχάλης Στύλλας, ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος, ο Παύλος Τσιαντός και την επομένη ο Νίκος Μαγγίτσης. Από τη βόρεια πλευρά, στις 18 Μαΐου 2004 ανέβηκαν ο Γεώργιος-Ιωάννης Τσιάνος, ο Γ. Αργύρης, ο Κώστας Αποστολόπουλος.
Ο Παντελής Μιχαηλίδης κατέκτησε την κορυφή σε συνεργασία με ολλανδική αποστολή το 2005.
Ο Αντώνης Συκάρης και ο Μάικ Ευμορφίδης σε αποστολή του Συνδέσμου Ελλήνων Ορειβατών, σκαρφάλωσαν από τη νότια πλευρά και έφτασαν στην κορυφή στις 22 Μαΐου 2017.
Στις 20 Μαΐου του 2019, η Χριστίνα Φλαμπούρη και η Βανέσα Αρχοντίδου, έγιναν οι πρώτες Ελληνίδες που κατέκτησαν το Έβερεστ, προτελευταίο σταθμό στα πλαίσια της προσπάθειάς τους για την κατάκτηση των 7 κορυφών.
Με μία μέρα διαφορά, την 21η Μαΐου 2019, σε ανεξάρτητη αποστολή, ολοκληρώθηκε και η ανάβαση της Αλίκης Αναστασοπούλου.
Στις 23 Μαΐου 2019, ολοκλήρωσε την δεύτερη ανάβασή του ο Γιώργος Τσιάνος, από την Βόρεια πλευρά (Θιβέτ).
Παραπομπές
.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ακραία σημεία της Γης Κατηγορία:Ιμαλάια Κατηγορία:Βουνά του Νεπάλ Κατηγορία:Βουνά της Κίνας
Κύριλλος Ε΄
Ο Κύριλλος Ε΄ (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Καράκαλλος) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1748-1751 και 1752-1757.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στη Δημητσάνα στα τέλη του 17ου αιώνα, αν και κάποιοι υποστηρίζουν ότι γεννήθηκε στο Ναύπλιο και κατόπιν μαθήτευσε στη σχολή της µονής Φιλοσόφου στην ∆ηµητσάνα. Το 1715, κατά την επανακατάληψη της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς, ο Κύριλλος συνελήφθη και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Μετά την εξαγορά και απελευθέρωσή του πήγε για σύντομο χρονικό διάστημα στο Άγιο Όρος και στη συνέχεια στην Πάτμο, για να σπουδάσει στην Πατμιάδα Σχολή. Παραδίδεται όμως ότι δεν αποφοίτησε από αυτή, καθώς απεβλήθη λόγω κακής συμπεριφοράς. Στην Πάτμο χειροτονήθηκε μοναχός, έχοντας πνευματικό του πατέρα τον όσιο Αυξέντιο.
Οι Πατριαρχίες του
Σε επιστολή του (25 Οκτωβρίου 1748) προς τον πατριάρχη Αντιοχείας Σίλβεστρο, µε την οποία τον πληροφορεί για την εκλογή του, αναφέρει ότι παρέλαβε υπέρογκα χρέη. Για την αποπληρωμή αυτών, επιβάρυνε φορολογικά τις Μητροπόλεις και τις πλουσιότερες Επισκοπές, ενώ ελάφρυνε τις φτωχότερες ενορίες. Το 1748 έκανε έκκληση και προς τους Χριστιανούς να συνεισφέρουν στη Μονή της Πάτμου, που χρειαζόταν επισκευή. Τα μέτρα αυτά του δημιούργησαν εχθρούς μεταξύ των Μητροπολιτών, οι οποίοι έπλασαν συκοφαντίες εναντίον του. Ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την εκπαίδευση. Επί των ημερών της ποιμαντορίας του μάλιστα, ιδρύθηκε η Αθωνιάδα Ακαδημία στο Άγιο Όρος. Το πατριαρχικό σιγίλιο που εκδόθηκε από τον Κύριλλο, το οποίο ρυθμίζει τον τρόπο λειτουργίας της σχολής και τον τρόπο οικονομικής συντήρησής της, έχει ημερομηνία έκδοσης τον Μάιο του 1750. Επί των ημερών του ιδρύθηκαν δύο νοσοκομεία με δαπάνες του Δημήτριου Ιωσήφ του Αργυροκαστρίτη, στην Αδριανούπολη, το 1752 και στην Κωνσταντινούπολη (1753) με δαπάνες της συντεχνίας των μπακάληδων.
Εξαιτίας των μέτρων αυτών, ο Κύριλλος επαύθη το 1751 με ενέργειες του Γάλλου πρέσβη και της Ρωμαιοκαθολικής κοινότητας του Πέραν και εξορίστηκε στη μονή της Θεοτόκου στη Χάλκη. Όταν το 1752 παραιτήθηκε ο Παΐσιος Β΄, ο Κύριλλος επανήλθε στο Θρόνο. Στις 16 Ιανουαρίου 1757 καθαιρέθηκε ξανά και εξορίστηκε στην Κύπρο. Αργότερα, όταν ο Πατριάρχης Σεραφείμ Β΄ ανακάλεσε την εξορία που του είχε επιβληθεί, πήγε στο Άγιο Όρος και έμεινε στη Σκήτη της Αγίας Άννας έως το θάνατό του, στις 27 Ιουλίου του 1775, αν και αναφέρεται ότι στο μεσοδιάστημα μετέβη κρυφά στην Κωνσταντινούπολη και επεδίωξε ανεπιτυχώς να επανεκλεγεί το 1763. Το 1774 συμμετείχε σε Σύνοδο που συνεκλήθη στο Άγιο Όρος για την αντιμετώπιση της έριδας των Κολλυβάδων.
Πέθανε το 1775. Η διαθήκη του, η οποία συνετάγη το 1763, βρίσκεται στην Μονή Μεγίστης Λαύρας.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Μελενίκου Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικομηδείας Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Πήδασος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πήδασος είναι γνωστός ένας Τρώας πολεμιστής, γιος του Βουκολίωνα και της Νύμφης Αβαρβαρέας, δίδυμος αδελφός του Αισήπου. Ο Πήδασος αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Ζ, στίχος 21). Ο Πήδασος, όπως και ο αδελφός του, σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο, από τον Ευρύαλο, τον γιο του Μηκιστέως.
Πηγές
Πηδασος
Ντιμίτριγιε Νταβίντοβιτς
Ο Ντιμίτριγιε Νταβίντοβιτς (σερβικά: Димитрије Давидовић) (Ζεμούν, 23 Οκτωβρίου 1789 - Σμεντέρεβο, 6 Απριλίου 1838), ήταν Σέρβος πολιτικός και διπλωμάτης, ιατρός, εκδότης εφημερίδων, δημοσιογράφος και αρθρογράφος. Ξεκίνησε την καριέρα του σαν ιδιωτικός γιατρός, έπειτα έγινε γραμματέας του πρίγκιπα και συνέχισε ως γραμματέας του κράτους, πήγε στην Κωνσταντινούπολη ως διπλωμάτης και αργότερα κέρδισε τη θέση του υπουργού και πρωθυπουργού. Είχε καταφέρει να γίνει το δεξί χέρι του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς, μιλούσε πολλές γλώσσες σλαβικά, ρωσικά, λατινικά, γερμανικά και γαλλικά.
Η Οικογένεια του και τα πρώτα χρόνια
thumb|left|200px|Το σπίτι του όπως είναι σήμερα στο Ζεμούν Ήταν γιος του Γαβριήλ Τζόρτζεβιτς και της Μαρίας, το σπίτι όπου γεννήθηκε διασώζεται ακόμα σήμερα, διατηρημένο. Γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του τελευταίου Αυστρο-τουρκικού πολέμου (1788-1791), κατά την περίοδο αυτή τα αυστριακά στρατεύματα είχαν καταλάβη ακόμα και το Βελιγράδι (το 1789). Ο πατέρας του ήταν ιερέας και εφημέριος της ελληνικής εκκλησίας στη Βιέννη και για την υπηρεσία αυτή τιμήθηκε με ένα ειδικό σταυρό. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Ζεμούν όπου εγκατέλειψε την ιεροσύνη και ασχολήθηκε με το εμπόριο.
Το όνομα του παππού του ήταν Νταβίντ Τζόρτζεβιτς και ήταν ένας από τους πιο διάσημους δασκάλους της Λατινικής στο σχολείο του Κάρλοβιτς, λόγω του ονόματος του παππού οφείλεται και επώνυμο που επέλεξε αργότερα ο Νταβίνοβιτς. Σπούδασε στο Σρεμ Καρλόβτσι κι έπειτα πήγε να σπουδάση φιλοσοφία στη Βουδαπέστη, αλλά στο δεύτερο έτος τα παράτησε και γράφτηκε στην ιατρική σχολή του ιδίου Πανεπιστημίου, έπειτα πήγε στη Βιέννη όπου παράτησε τέλος και την ιατρική.
Δημοσιογραφία
thumb|right|150px|Ανδριάντας του στο Ζεμούν Στη Βουδαπέστη ήταν συμφοιτητής με τον Ντιμίτρι Frusic που του πρότεινε να εκδώσουν μια εφημερίδα και δέχτηκε. Η αστυνομία της Βιέννης δεν έδωσε άδεια για την έκδοσή της, μετά από πολλές προσπάθειες πήραν βασιλική έγκριση. Η πρώτη έκδοση τυπώθηκε στις 23 Αυγούστου 1813 κάτω από τον τίτλο "carstvujusceg serbske". Αρχικά ήταν καθημερινή εκτός Κυριακής και αργιών, από το 1817 εκδιδόταν δύο φορές την εβδομάδα. Μετά την κατάρρευση της πρώτης σερβικής εξέγερσης στη Βιέννη έφτασαν ο Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς και ο Ματέια Νενάντοβιτς που αρθρογράφησαν στην εφημερίδα. Το 1816 ο Frusic αποχώρησε από την εφημερίδα και πήγε να συνεχίσει την ιατρική στη Βιέννη. Ο Νταβίνοβιτς τότε στράφηκε στις εκδόσεις και πρώτα άρχισε να μαθαίνει την τέχνη με σκοπό να τυπώνει μελλοντικά μόνος του την εφημερίδα. Το 1819 αγόρασε τυπογραφικό πιεστήριο, αλλά έλαβε μόνο την άδεια να τυπώνει βιβλία στις ανατολικές γλώσσες. Η εφημερίδα ανάμεσα σε άλλες στήλες είχε και στήλες με την ιστορία της Σερβίας και των Σέρβων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι εκδότες
Μοτιλάλ Νεχρού
Ο Μοτιλάλ Νεχρού (1861 - 1931) ήταν Ινδός δικηγόρος και πολιτικός, πρωτεργάτης του Ινδικού Εθνικού Κινήματος και ένας σημαντικός ηγέτης του ινδικού (κόμματος) του Εθνικού Κογκρέσου, αναλαμβάνοντας δύο φορές την προεδρία του. Ήταν ο ιδρυτής και πατριάρχης της πιο ισχυρής πολιτικής οικογένειας της Ινδίας, της οικογένειας Νεχρού-Γκάντι.
Πρώιμα χρόνια
Ο Μοτιλάλ Νεχρού γεννήθηκε στις 6 Μαΐου του 1861 στη πόλη Άγκρα της Ινδίας. Καταγόταν από την ινδουιστική βραχμανική κοινότητα των Παντιτζί του Κασμίρ, απ΄ όπου ο παππούς του, του οποίου έφερε το όνομα, εγκαταστάθηκε στο Δελχί το 1812 αναλαμβάνοντας πρώτος δικηγόρος (Vakil) της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Ο πατέρας του, Γκαγκαντχάρ Νεχρού, ήταν αστυνομικός (Kotwal) στο Δελχί το 1857, αλλά κατά τη διάρκεια της Ανταρσία της Βεγγάλης, όπου τα βρετανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην πόλη, κατέφυγε στην Άγκρα με την οικογένειά του. Τρεις μήνες μετά το θάνατό του (1861) γεννήθηκε ο Μοτιλάλ χωρίς να γνωρίσει έτσι τον πατέρα του.
Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στο Μαχαράτο της Τζαϊπούρ και αργότερα η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αλλαχαμπάντ. Εκεί ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του σε δυτικού τύπου κολέγια μετέβη στο Πανεπιστήμιο όπου και σπούδασε νομικά, αποφοιτώντας το 1883.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Από το 1883 ο Μοτιλάλ ξεκίνησε να δικηγορεί όπου και με τη βοήθεια του πρεσβύτερου αδελφού του Ναντιάλ εισήλθε στο Ανώτατο Δικαστήριο της Αλλαχαμπάντ. Όταν το 1887 πέθανε ο αδελφός του αφήνοντας πίσω του επτά παιδιά, ο 25ετής Μοτιλάλ ανέλαβε τη φροντίδα όλης της πολυμελούς οικογένειας του αδελφού του. Με την επαγγελματική του όμως ανάδειξη κατάφερε όχι μόνο να ξεπεράσει τα όποια οικονομικά προβλήματα αλλά και να λάβει έγκριση για την παρουσία του ακόμα και στο Συμβούλιο της Επικρατείας της Μεγάλης Βρετανίας, συνέπεια της οποίας ήταν οι συχνές επισκέψεις του στην Ευρώπη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1918 όταν άρχισε ν΄ αναμιγνύεται με την πολιτική και υπό την τότε επίδραση του Μαχάτμα Γκάντι, άρχισε να εγκαταλείπει τον δυτικό τρόπο ζωής, υιοθετώντας πιο πατροπαράδοτο ινδικό τρόπο, συντασσόμενος παράλληλα με το εθνικιστικό κόμμα του Κογκρέσου του οποίου και εξελέγη πρόεδρος το επόμενο έτος, στη σύνοδο του Αρμιτσάρ (Δεκέμβριος 1919). Το 1923 εξελέγη αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη νέα Κεντρική Νομοθετική Συνέλευση της βρετανικής Ινδίας στο Δελχί. Τον Μάρτιο του 1926, απαίτησε ένα αντιπροσωπευτικό συνέδριο για να συντάξει σύνταγμα που να παρέχει μία πλήρη κατάσταση τύπου Dominion στην Ινδία, που να θεσπιστεί από το κοινοβούλιο. Το αίτημα αυτό απορρίφθηκε από τη Γενική Συνέλευση, με συνέπεια ο Μοτιλάλ και οι συνεργάτες του να εγκατέλειψαν τη συνέλευση και να επιστρέψουν στο Κογκρέσο. Στο μεταξύ από το 1916, ο γιος του Μοτιλάλ, ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού άρχισε ν΄ αναδεικνύεται έντονα στη πολιτική με περισσότερη τόλμη, εισχωρώντας και αυτός στο κόμμα του Κογκρέσου. Όταν για δεύτερη φορά ο Μοτιλάλ εξελέγη στην Καλκούτα (1928) πρόεδρος του κόμματος ήλθε σε κατά μέτωπον σύγκρουση μεταξύ των δύο παρατάξεων που είχαν δημιουργηθεί, εκείνων που παρασκευάζονταν τότε την αποδοχή της Κατάστασης Dominion και εκείνων που απαιτούσαν την πλήρη ανεξαρτησία. Τελικά η διάσπαση αποτράπηκε μετά από πρόταση πως αν η Βρετανία δεν παραχωρούσε "Καθεστώς Dominion" μέσα σε ένα χρόνο, το Κογκρέσο θα απαιτούσε την πλήρη ανεξαρτησία με την έναρξη του αγώνα της πολιτικής ανυπακοής. Συνέπεια αυτής της θέσης ήταν αργότερα να συλληφθεί. Αν και αρχικά υποστήριξε τον Γκάντι, στη συνέχεια τον επέκρινε για ανασταλτικότητα με τις μη-βίαιες κινητοποιήσεις που πρέσβευε, όταν μάλιστα είχαν σημειωθεί κάποια έκτροπα. Τελικά το 1929 ο Μοτιλάλ εγκατέλειψε το κόμμα για να εισχωρήσει στο περισσότερο φιλοαγγλικό κόμμα Σουαράτζ, έχοντας προηγουμένως παραδώσει την προεδρία του κόμματος στο γιο του Τζαβαχαρλάλ που εξελέγη, και με την υποστήριξη του Γκάντι.
Προσωπική ζωή
Ο Μοτιλάλ Νεχρού ήταν παντρεμένος με την Σουαρούπ Ράνι (Βραχμάνα του Κασμίρ) με την οποία και απέκτησε ένα γιο και δύο κόρες τον Τζαβαχαρλάλ Νεχρού (1889), την Σαρούπ Νεχρού, μετέπειτα Βιτζάγια Λάκσμι Παντίτ (1900) και την Κρίσνα Νεχρού, μετέπειτα Κρίσνα Χουθίσιγκ (1907). Πέθανε στις 6 Φεβρουαρίου του 1931.
Τιμές
Σήμερα, μια σειρά από εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ινδίας φέρουν το όνομά του, όπως το Μοτιλάλ Νεχρού Εθνικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας, στην Αλλαχαμπάντ, το Μοτιλάλ Νεχρού Κολέγιο στο Δελχί, καθώς και το Μοτιλάλ Νεχρού Ιατρικό Κολέγιο επίσης στην Αλαχαμπάντ. Ένας δε κεντρικός δρόμος στο Νέο Δελχί φέρει το όνομά του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Στέλιος Περπινιάδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1899 στην Τήνο, μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη και το 1923 μετακόμισε στον Πειραιά, όπου ήρθε σε επαφή με Μικρασιάτες ρεμπέτες. Συνεργάστηκε κατά καιρούς σχεδόν με όλους τους μεγάλους συνθέτες, όπως ο Παναγιώτης Τούντας, ο Γιοβάν Τσαούς, ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Κώστας Καρίπης, ο Δημήτρης Σέμσης, ο Βαγγέλης Παπάζογλου, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Στέλιος Χρυσίνης, ο Μπαγιαντέρας, ο Σπύρος Περιστέρης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου ακόμη και ο Μάρκος Βαμβακάρης και αργότερα με ο Γιώργος Μητσάκης, ο Μανώλης Χιώτης και άλλοι. Θεωρείται το μεγαλύτερο αστέρι του τραγουδιού από το 1930 έως το 1950 ενώ έκανε αρκετά ντουέτα με γνωστές ερμηνεύτριες και ερμηνευτές της εποχής, όπως με την Ιωάννα Γεωργακοπούλου, το Στράτο Παγιουμτζή, τη Μαρίκα Νίνου και τον Δημήτρη Περδικόπουλο αλλά και με τον Γιώργο Κάβουρα. Αξίζει να σημειωθεί για το ήθος των καλλιτεχνών του είδους και της εποχής ότι ο Στελλάκης δεν δίσταζε να κάνει δεύτερη φωνή και μάλιστα πολύ διακριτικά σε καλλιτέχνες των οποίων τα ονόματα ήταν μηδαμηνά μπροστά στο δικό του. Μια μέρα του 1938 βρέθηκε περαστικός από την Odeon την ώρα που ο Μάρκος Βαμβακάρης ηχογραφούσε τη "Νόστιμη Μαυροματού" του. Ο Στελλάκης δεν δίστασε να κάτσει να κάνει δεύτερη φωνή. Το αποτέλεσμα ήταν αριστούργημα σε σχέση με εκείνο που θα έβγαινε από τον Μάρκο σόλο, αλλά ο Στελλάκης δεν πήρε ούτε δραχμή και το όνομά του δεν γράφτηκε επάνω στο δίσκο διότι εκείνο τον καιρό ο ίδιος δεσμευόταν με συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας με την εταιρία Columbia.
Γιος του ήταν ο επίσης γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Βαγγέλης Περπινιάδης.
Ο Στέλιος Περπινιάδης πέθανε στις 4 Σεπτεμβρίου 1977 στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρεμπέτες
Μέντο
Το μέντο (mento) είναι παραδοσιακό, λαϊκό, μουσικό είδος που αναπτύχθηκε στη Τζαμάικα κατά το 19ο αιώνα και θεωρείται πρόδρομος των ρέγκε και σκα. Αποτελεί κυρίως χορευτική και εορταστική μουσική. Παρουσιάζει ομοιότητες με την Αφροκουβανική ρούμπα, αν και χαρακτηρίζεται από πιο αργό ρυθμό, όπως και με την καλύψο, με την οποία συχνά συγχέεται.
Αν και οι πληροφορίες σχετικά με την καταγωγή του μέντο είναι περιορισμένες, είναι κοινή πεποίθηση πως αντλεί τις ρίζες του από την Αφρικανική μουσική παράδοση, όπως τα περισσότερα μουσικά είδη της Καραϊβικής, χωρίς ωστόσο να απουσιάζουν και επιρροές από την Ευρωπαϊκή μουσική. Οι πρώτες ηχογραφήσεις του είδους εντοπίζονται στη δεκαετία του 1920, κυρίως από μουσικούς της τζαζ όπως ο Σαμ Μάνινγκ, ενώ αναφέρεται ως το πρώτο είδος τζαμαϊκανής μουσικής που ηχογραφήθηκε. Ως «χρυσή εποχή» για το μέντο αναγνωρίζεται η δεκαετία του 1950, καθώς τότε η δημοτικότητα του έφθασε στο υψηλότερο σημείο, ειδικότερα μέσα από τις ηχογραφήσεις που προώθησε ο επιχειρηματίας Stanley Motta, ως απάντηση στη διεθνή καταξίωση της καλύψο. Στη διάρκεια της ιστορίας του δε γνώρισε ποτέ σημαντική εμπορική απήχηση, σε αντίθεση με την καλύψο, ενώ τα επόμενα χρόνια επισκιάστηκε από τα νέα είδη της σκα και της ρέγκε. Ο τραγουδιστής των Skatalites Tommy McCook αναγνώρισε πως η μουσική τους διαμορφώθηκε συνδυάζοντας μεταξύ άλλων και στοιχεία του μέντο.
Συνήθως ερμηνεύεται από μουσικά σύνολα τεσσάρων έως δέκα ατόμων, και με συνοδεία διαφορετικών συνδυασμών οργάνων, κυρίως ακουστικών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται το φλάουτο, το ακορντεόν, το κλαρινέτο, η τρομπέτα, η κιθάρα, τα ντραμς ή άλλα κρουστά όργανα όπως μαράκες. Βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη δεξιοτεχνία και στον αυτοσχεδιασμό των μουσικών, ενώ στιχουργικά, τα τραγούδια του μέντο διαπνέονται από ένα εύθυμο και ενίοτε σατιρικό ύφος, σχολιάζοντας κατά κύριο λόγο καθημερινά θέματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά είδη
ΦΚ Ροστόφ
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 10 Μαΐου του 1930 και αρχικώς ονομαζόταν «Σελμάστροϊ». Μετονομάστηκε σε «Σελμάς» το 1936 και «Τράκτορ» το 1941. Το 1950 συμμετείχε στη Νότια Ζώνη της περιφερειακής λίγκας Αζόφ-Ντον της Ε.Σ.Σ.Δ. Την επόμενη χρονιά τοποθετήθηκε στη Β' Κατηγορία του σοβιετικού ποδοσφαίρου. Το 1953 μετονομάστηκε σε «Τορπέντο» και το 1958 σε «Ροστσελμάς».
Το 1964 κέρδισε το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας (τρίτη κατηγορία της Ε.Σ.Σ.Δ.). Στα πλέι-οφ της Ρωσικής Ζώνης της Β' Κατηγορίας, τερμάτισε δεύτερη στον πρώτο γύρο και στην κορυφή με τη λήξη του δεύτερου γύρου, μετά τη νίκη με 2-0 επί της Τέρεκ Γκρόζνυ στο αποφασιστικό ματς, κερδίζοντας την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία. Την επόμενη χρονιά τερμάτισε τελευταία στη βαθμολογία, αλλά δεν υποβιβάστηκε γιατί ο αριθμός των ομάδων στην Α΄ Κατηγορία αυξήθηκε.
Το 1975 υποβιβάστηκε στη Β' Κατηγορία. Το 1985, κι αφού είχε αποτύχει για λίγο να κερδίσει την άνοδο τις προηγούμενες χρονιές, κέρδισε το πρωτάθλημα της Ζώνης της στη Β΄ Κατηγορία. Συνέχισε με νίκες στα πλέι-οφ της Κατηγορίας με τους νικητές των άλλων Ζωνών, κερδίζοντας την επιστροφή στην Α΄ Κατηγορία.
Το 1991 τερμάτισε 4η στην τελευταία χρονιά του σοβιετικού ποδοσφαίρου, λόγω της διάλυσης της Ε.Σ.Σ.Δ. που ακολούθησε. Η θέση αυτή αρκούσε για να εντάξει την ομάδα στη νέα ρωσική Τοπ Λιγκ (την κορυφαία κατηγορία της Ρωσίας). Μετά από την 8η θέση της σεζόν 1991-92, τερμάτισε την επόμενη χρονιά (1992-93) προτελευταία και υποβιβάστηκε στην Α' Κατηγορία. Επέστρεψε όμως αμέσως στην Τοπ Λιγκ κατακτώντας τη 2η θέση τη σεζόν 1993-94.
Το 2003 απέκτησε το σημερινό της όνομα, «ΦΚ Ροστόφ», και την ίδια χρονιά έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ρωσίας για πρώτη φορά στην ιστορία της, χάνοντας με 1-0 από τη Σπαρτάκ Μόσχας. Το 2007 τερμάτισε τελευταία στο Πρωτάθλημα Ρωσίας και υποβιβάστηκε στην Α΄ Κατηγορία. Παρόλα αυτά, επέστρεψε άμεσα στην κορυφαία ρωσική κατηγορία ως πρωταθλήτρια της Α' Κατηγορίας, όπου και αγωνίζεται έως σήμερα.
Έμβλημα
Το έμβλημα της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1930 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1930
Υριέας
Μία άλλη μυθική μορφή με το ίδιο όνομα είναι ο «επώνυμος ήρωας» της πόλεως Υρίας στη Βοιωτία. Αυτός ο Υριέας δεν είχε παιδιά και ήταν χήρος όταν έλαβε τον Ωρίωνα ως δώρο από τους θεούς.
Αναφορές
Υριεας
Ισότοπα του οσμίου
Το όσμιο (Os) έχει επτά φυσικά ισότοπα, πέντε από τα οποία είναι σταθερά : 187Os, 188Os, 189Os, 190Os και το πιο συχνό 192Os. Τα άλλα δύο, 184Os και 186Os, έχουν τόσο μεγάλο χρόνο ημιζωής, που πρακτικά θεωρούνται σταθερά. Το 187Os είναι θυγατρικό του 187Re (ημιζωή 4.56x1010 χρόνια) και μετριέται συνήθως από το λόγο 187Os/188Os. Αυτός ο λόγος, όπως και ο 187Re/187Os, χρησιμοποιείται για τη χρονολόγηση εξωγήινων αντικειμένων όπως οι μετεωρίτες. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη του παλαιοκλίματος δηλ. των καιρικών συνθηκών του παρελθόντος, αλλά και στον καθορισμό της ηλικίας του μανδύα της Γης.
Η κυριότερη όμως χρήση του όσμιου (μαζί με το ιρίδιο) είναι η χρονολόγηση του χαλαζιακού στρώματος στο όριο Κ-Τ (Κρητιδικής και Τριτογενούς γεωλογικής περιόδου), το οποίο σηματοδοτεί την εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν 65 εκατομμύρια χρόνια.
Τραχώνι Λεμεσού
Το Τραχώνι είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Τραχώνι βρίσκεται 8 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Λεμεσού. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 30 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Μεγάλο μέρος της διοικητικής έκτασης του χωριού περιλαμβάνεται στο έδαφος της βρετανικής στρατιωτικής βάσης Ακρωτηρίου. Ανατολικά συνορεύει με το Τσερκέζ Τσιφτλίκ, νότια με τον Ασώματο, δυτικά με το Κολόσσι και βόρεια με τον Ύψωνα.
Φυσικό περιβάλλον
Το ανάγλυφο στην περιοχή είναι καμπίσιο με μια μικρή κλίση από τα βόρεια προς τα νότια. Στην περιοχή  καλλιεργούνται εσπεριδοειδή, ελιές, αμπέλια (επιτραπέζιες και οινοποιήσιμες ποικιλίες), λαχανικά, σιτηρά, νομευτικά φυτά, φρουτόδεντρα (κυρίως συκιές) και λίγες χαρουπιές.
Ιστορία-Ονομασία
Το Τραχώνι υπήρχε κατά τα μεσαιωνικά χρόνια με την ίδια ονομασία. Σε παλαιότερους χάρτες βρίσκεται σημειωμένο ως Tracori. Ο Λουί ντε Μας Λατρί αναφέρει το χωριό ως φέουδο που ανήκε στο τάγμα των Ναϊτών ιπποτών κατά τον 13ο αιώνα. Μετά τη διάλυση του τάγματος, το Τραχώνι, όπως και τα άλλα χωριά του τάγματος, περιήλθε στην κατοχή των Ιωαννιτών ιπποτών.
Η ονομασία του χωριού φανερώνει ότι είναι αρχαιότερο του φράγκικου μεσαίωνα, πιθανότατα ιδρυμένο κατά τα βυζαντινά χρόνια. Η ονομασία προήλθε από την αρχαία ελληνική λέξη τραχών, που σήμαινε τραχύ και πετρώδες έδαφος, όπως αναφέρει και ο Στράβωνας. Τοποθεσίες με την ονομασία Τραχώνι και Τράχωνας υπάρχουν πολλές στην Κύπρο. Ωστόσο οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του το 1958 υιοθέτησαν την εναλλακτική ονομασία Kaykale που σημαίνει πέτρινο οχυρό.
Σε περιοχή του Τραχωνίου και συγκεκριμένα στο λόφο Βούναρο στα δυτικά του χωριού, βρέθηκαν αρχαία αντικείμενα που αποδεικνύουν ότι υπήρχε εκεί προϊστορικός οικισμός της νεολιθικής ή και της χαλκολιθικής περιόδου.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, έως το 1974 το Τραχώνι ήταν μεικτό χωριό, δηλαδή ζούσαν σε αυτό Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Ελληνοκύπριοι. Τον Ιανουάριο του 1964, λόγω των δικοινοτικών διαταραχών, οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του μετακινήθηκαν στον Ασώματο. Τον Φεβρουάριο μετακινήθηκαν, μαζί με τους Τουρκοκύπριους του Ασώματου, στην Επισκοπή και στα Κάτω Πολεμίδια. Τα επόμενα χρόνια ελάχιστοι επέστρεψαν στο Τραχώνι.
Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974, οι Τουρκοκύπριοι που έμεναν στο Τραχώνι ή είχαν εγκατασταθεί σε άλλα χωριά της περιοχής, μετακινήθηκαν στη Βρετανική Βάση Ακρωτηρίου. Τον Φεβρουάριο του 1975 μετακινήθηκαν από την Τουρκία στο βόρειο μέρος της Κύπρου στα πλαίσια της ανταλλαγής πληθυσμών.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Τραχωνίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εκκλησίες
Στο χωριό υπάρχουν 2 εκκλησίες και 3 ξωκλήσια:
Διάφορα
Στο χωριό υπάρχει ένα δημόσιο νηπιαγωγείο, δύο δημόσια δημοτικά σχολεία, ένα δημόσιο γυμνάσιο και μια αγγλική σχολή. Επιπλέον, διαθέτει.
Αθλητική ζωή
Στο Τραχώνι εδρεύουν 2 αθλητικά σωματεία: Έδρα των ποδοσφαιρικών ομάδων των δύο σωματείο είναι το.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Γεωγραφία του Ακρωτηρίου και Δεκέλειας
Άλτμπουργκ του Όλντενμπουργκ
Η Αλτβούργα του Ολδεμβούργου (Altburg von Oldenburg, 19 Μαΐου 1903 - 16 Ιουνίου 2001) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Αύγουστου Β΄ του Ολδεμβούργου.
Βιογραφία
Στις 25 Αυγούστου 1922 παντρεύτηκε τον Ιωσία του Βάλντεκ και Πύρμοντ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Πέθανε στις 16 Ιουνίου 2001 στο Άρολσεν σε ηλικία 98 ετών. Είναι θαμμένη στο Πριγκιπικό Μαυσωλείο των Βάλντεκ & Πύρμοντ στο Ρόντεν.
Πηγές Μπιλιάνινι
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Καρτ ποστάλ απ τις πηγές Μπιλιάνινι ό το 1930 Οι Πηγές Μπιλιάνινι είναι μια πηγή νερού στην Οχρίδα της Βόρειας Μακεδονίας, η οποία είναι πιο γνωστή για τους θρύλους που σχετίζονται με αυτόν.
Οι πηγές Μπιλιάνινι είναι στην πραγματικότητα η υπερχείλιση του νερού στην πισίνα που βρίσκεται πάνω από τα ανοίγματα όπου καταλήγει. Ένα μέρος του νερού της πισίνας χρησιμοποιείται για τις ανάγκες της ύδρευσης στην Οχρίδα, ένα μέρος χρησιμοποιείται για τις ανάγκες του Υδρολογικού Ινστιτούτου που διεξάγει τεχνητή αναπαραγωγή απογόνων ψαριών και για την παροχή καθαρού νερού. Μόλις ικανοποιηθούν αυτές οι ανάγκες, η ροή του άχρηστου νερού διαχέεται στα ανοίγματα των πηγών Μπιλιάνινι.
Η περιοχή των πηγών Μπιλιάνινι και οι ίδιες οι πηγές αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό, καθώς το καλοκαίρι το επισκέπτονται έως και εκατό χιλιάδες εγχώριοι και ξένοι τουρίστες.
Θρύλοι
Για το καθαρό νερό των πηγών της Μπιλιάνινα, ο λαός των σλαβομακεδόνων έχει φτιάξει πολλά τραγούδια. Για παράδειγμα, μια φορά στο παλάτι κάτω από τη λίμνη κοντά στο Στουντεντσίστα, ζούσε η βίλα Εζέρκα, κόρη του παππού Καραόρμαν. Η βίλα του Εζέρκα βασίλευε πάνω στη λίμνη και ταλαιπωρούσε συνεχώς τους ψαράδες, ανατρέποντας τα σκάφη τους και επιστρέφοντας τα αλιεύματα ψαριών στη λίμνη. Ήταν πολύ ζηλιάρης και μια μέρα άρπαξε την όμορφη κοπέλα Μπιλιάνα, εγγονή του Τσουν. Τη πήρε στο κάστρο της για να παίξει μαζί της. Η όμορφη Μπιλιάνα φώναξε όλη τη νύχτα με θλίψη και τα δάκρυά της μετατράπηκαν σε πηγές, οι οποίες ονομάζονταν επιπλέον πηγές Μπιλιάνινι. Ο Τσουν, για να νικήσει τη Εζέρκα, δημιούργησε μια μεγάλη βάρκα. Από τη μια πλευρά έκαναν κουπί 6-7 άτομα και μόνο ένας περιπλανιώταν. Η Βίλα Εζέρκα δεν μπορούσε να ανατρέψει αυτό το μεγάλο σκάφος και με αυτό ο Τσουν έσωσε την όμορφη Μπιλιάνα. Έτσι, μετά τον παππού Τσουν, το μεγάλο σκάφος ονομάστηκε βάρκα που είναι μοναδική στον κόσμο.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1"> Κατηγορία:Οχρίδα
Περιφέρειες και Συνοικίες του Μαλάουι
thumb|right|250px| [[Βόρεια Περιφέρεια (Μαλάουι)|Βόρεια Κεντρική Νότια ]] Η Δημοκρατία του Μαλάουι διαιρείται σε 3 περιφέρειες και 28 συνοικίες. Κάθε συνοικία διοικείται από έναν Συνοικιακό Επίτροπο. Όλες οι συνοικίες είναι ομώνυμες, δηλαδή ίδιες με τις πρωτεύουσές τους, εκτός από τον Κόλπο Νχάτα, που έχει πρωτεύουσα τη Νχάτα.
Οι τρεις περιφέρειες του Μαλάουι είναι οι ακόλουθες:
Κόλπος της Χρυσοχούς
Ο Κόλπος της Χρυσοχούς βρίσκεται στη βορειοδυτική Κύπρο και διοικητικά στην Επαρχία Πάφου. Το όνομα του το οφείλει στην πόλη της Χρυσοχούς που βρίσκεται εκεί, ορίζεται στα δυτικά από το ακρωτήριο του Ακάμαντα και στα ανατολικά από τη χερσόνησο της Τηλλυρίας με μήκος 38 χιλιόμετρα.
Στον κόλπο υπάρχει και το νησάκι του Διγενή, βραχονησίδα, όπως λέγεται από τον Διγενή Ακρίτα. Στις παραλίες του κόλπου, όπως σχεδόν και στο μεγαλύτερο τμήμα της Κύπρου, αναπαράγονται οι χελώνες Καρέτα καρέτα και η Πράσινη χελώνα , η θαλάσσια περιοχή έχει ανακηρυχθεί αλιευτικό καταφύγιο.
Στις εκβολές του ποταμού της Χρυσχούς έχουν αναεβρεθεί αρχαίες λιμενικές εγκαταστάσεις που πιστεύτεια ότι ήταν το λιμάνι του αρχαίου βασιλείου του Μάριου.
Παραπομπές
Χ Χ
Σεραφείμ Α΄
Ο Σεραφείμ Α΄ ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης τα έτη 1733-1734.
Επί της Πατριαρχίας του ανακηρύχθηκε άγιος ο Μάρκος ο Ευγενικός. Επί των ημερών του επίσης, οι Τούρκοι του άσκησαν πίεση ώστε να παραχωρήσει στους Αρμένιους το Αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής και τον Πανάγιο Τάφο. Δεν υπέκυψε στις πιέσεις αυτές, με αποτέλεσμα να παυθεί τον Ιούνιο ή Σεπτέμβριο του 1734. Εξορίστηκε στη Λήμνο και αργότερα πήγε στο Άγιο Όρος, όπου έζησε μέχρι το θάνατό του.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικομηδείας Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Άμπντουλ Γανί Μπαραντάρ
Ο μουλάς Άμπντουλ Γανί Μπαραντάρ (νταρί/παστού : عبدالغنی برادر) (προφέρεται  ˈabdʊl ɣaˈni barɑˈdar), πλήρες όνομα Άμπντουλ Γανί Μπαραντάρ Άμπντουλ Αχμάντ Τουρκ (ABDUL GHANI BARADAR ABDUL AHMAD TURK) είναι πρωτεύων πολιτικός, θρησκευτικός και στρατιωτικός  ηγέτης των Ταλιμπάν, και σημερινός πρώτος αναπληρωτής Πρωθυπουργός, στο Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν.
Ο Μπαραντάρ εξακολουθεί να βρίσκεται στη «Λίστα Επιβολής Κυρώσεων» (μαύρη λίστα του ΟΗΕ) του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, από το 2001.
Ο Μπαραντάρ γεννήθηκε στην επαρχία Ορουζγκάν του Αφγανιστάν το 1968, και πήρε μέρος με τους Μουτζαχεντίν, στον Σοβιετικο-αφγανικό πόλεμο, την δεκαετία του 1980. Μετά το τέλος του πολέμου, ίδρυσε μαζί με τον Μοχάμεντ Ομάρ, ιεροδιδασκαλείο στην Κανταχάρ, από όπου ξεπήδησε η οργάνωση των μαθητών (ταλιμπάν). Όταν οι Ταλιμπάν ήρθαν στην εξουσία, το 1996, νικώντας στον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε, ο Μπαραντάρ σαν στρατιωτικός διοικητής πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό την νίκη τους. Κατά το διάστημα της πεντάχρονης ύπαρξης του κράτους που δημιούργησαν, το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν, ο Μπαραντάρ θήτευσε σε διάφορα πόστα με πιο γνωστό αυτό του Υφυπουργού Αμύνης. Μετά την εισβολή των Αμερικανών στο Αφγανιστάν και τα χρόνια που ακολούθησαν ο Μπαραντάρ ήταν εξόριστος, και μέχρι το 2010 διέφευγε τη σύλληψης. Συνελήφθη το 2010 στο Καράτσι από την πακιστανική Υπηρεσία Πληροφοριών (ISI) σε συνεργασία με την CIA και για τα επόμενα 8 χρόνια κρατήθηκε σε μυστική φυλακή στο Πακιστάν, ώσπου με απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ, αποφυλακίστηκε στις 24 Οκτωβρίου του 2018 προκειμένου να αναλάβει την ηγεσία της διαπραγματευτικής ομάδας των Ταλιμπάν. Πράγματι, έφερε εις πέρας τις διαπραγματεύσεις με την Αμερικανική και την Αφγανική κυβέρνηση, υπογράφοντας τη Συμφωνία της Ντόχας τον Φεβρουάριο του 2020. Από το 2018 ζει στη Ντόχα, κατευθύνοντας από εκεί τους Ταλιμπάν. Στο Αφγανιστάν, και συγκεκριμένα στη Κανταχάρ, επέστρεψε ύστερα από σχεδόν 20 χρόνια εξορίας, στις 18 Αυγούστου του 2021 όπου οι οπαδοί του, του επεφύλαξαν θριαμβευτική υποδοχή. Πολλά μέσα ενημέρωσης προέβλεπαν ότι θα τοποθετηθεί στην κορυφή της νέας κυβέρνησης, ωστόσο η εικασία δεν επαληθεύτηκε.
Τον Σεπτέμβριο του 2021 το περιοδικό TIME τον ενέταξε στη λίστα με «Τα 100 πρόσωπα με τη μεγαλύτερη επιρροή το 2021».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφγανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αφγανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Πόλεμος στο Αφγανιστάν 2001 - 2021
Η Σωφερίνα
Η Σωφερίνα είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1964, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου και σε σενάριο Γιώργου Ρούσσου, το οποίο βασίστηκε σε θεατρικό έργο του τελευταίου, ονόματι "Το τελευταίο ψέμα".
Πλοκή
Η Μαίρη ζει ευτυχισμένη με τον άντρα της, Νίκο, ως τη μέρα που η στενή της φίλη, Λιλή, της ζητάει να δανειστεί για λίγο το αυτοκίνητό της. Στην πραγματικότητα, η Λιλή, που είναι παντρεμένη με τον ζηλιάρη Μιχαλάκη, έχει ένα παράνομο ραντεβού με το καινούριο της φλερτ, τον Πάκη. Πηγαίνοντας να τον συναντήσει, παθαίνει ένα ατύχημα. Οταν επιστρέφει το αυτοκίνητο, η Μαίρη διαπιστώνει ότι είναι τρακαρισμένο σε πολλά σημεία. Όμως, προκειμένου να υπερασπιστεί την υπόληψη της φίλης της και για να καλύψει ταυτόχρονα τις συζυγικές της αταξίες, η Μαίρη αναγκάζεται να πει ψέματα στον Νίκο. Το ένα ψέμα, όμως, φέρνει το άλλο και οι συνέπειες είναι απρόβλεπτες.
Διανομή
thumb|right|480px|Κοσμοσυρροή κατά την προβολή της ταινίας στον κινηματογράφο «Τιτάνια» των [[Ιωάννινα|Ιωαννίνων (1964)]]
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Η ταινία αυτή βγήκε στις αίθουσες την ίδια εβδομάδα με την ταινία Το δόλωμα που είχε το ίδιο πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά διαφορετική εταιρεία παραγωγής. Στην ταινία συμπρωταγωνίστησαν για πρώτη και μοναδική φορά δύο μεγάλες σταρ της εποχής, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Μάρω Κοντού.
Η σκηνή στην οποία καταθέτει στο δικαστήριο ο Νικόλαος Σπανοβαγγελοδημήτρης (ή Γύλος), ιδιοκτήτης της ταβέρνας "Η τρύπια βάρκα" όπου συναντήθηκε το ζευγάρι, χρειάστηκε να γυριστεί πάνω από δέκα φορές, επειδή όλοι γελούσαν με τον τρόπο που ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος (ως πρόεδρος του δικαστηρίου) προσπαθούσε ανεπιτυχώς να προφέρει το όνομα του μάρτυρα. Οι δε σκηνές της ταβέρνας στην οποία αναφερόταν ο Βασίλης Αυλωνίτης γυρίστηκαν στο Μεγάλο Καβούρι Αττικής.
Προβλήθηκε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 28 Οκτωβρίου 1964 και, κόβοντας 512.565 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 4η θέση ανάμεσα σε 93 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 4 Απριλίου 2013.
Ατάκες
Δικηγόρος (Γιώργος Πάντζας):
Διάλογος: Πρόεδρος (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) - Κάθριν (Καίτη Λαμπροπούλου):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1964 Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γεράσιμου Λαβράνου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Δυναστεία των Αγιαδών
Αγιάδες ή Αγίδες ονομαζόταν τα μέλη της μίας εκ των δύο βασιλικών γενεών που συμβασίλευαν στην αρχαία Σπάρτη. Η άλλη γενεά ήταν αυτή των Ευρυποντιδών.
Καταγωγή
Ο Ευρυσθένης είναι μεν ο ιδρυτής της δυναστείας· γι' αυτό τον λόγο τα μέλη της ονομάζονται και Ευρυσθενίδες, αλλά το όνομα της γενεάς προέρχεται από τον γιο του τον Άγι (ή Άγιδα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη Αγιάδες
Εμβόλιο ιλαράς
Το εμβόλιο ιλαράς είναι ένα αποτελεσματικό εμβόλιο για την πρόληψη της ιλαράς. Το 85% των παιδιών ηλικίας 9 μηνών και το 95% ηλικίας 12 μηνών είναι άνοσα μετά από μία δόση του εμβολίου. Σχεδόν όλοι όσοι δεν έχουν αναπτύξει ανοσία μετά από μία μονή δόση του εμβολίου αναπτύσσουν μετά τη δεύτερη. Όταν το επίπεδο εμβολιασμού ενός πληθυσμού είναι μεγαλύτερο από 93%, συνήθως δεν επέρχεται περαιτέρω έξαρση της ιλαράς. Παρ’ όλα αυτά ενδέχεται να εμφανιστεί ξανά, αν το επίπεδο του εμβολιασμού μειωθεί. Η αποτελεσματικότητα του εμβολίου διαρκεί πολλά χρόνια. Δεν είναι σαφές αν η αποτελεσματικότητά του μειώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Το εμβόλιο είναι δυνατόν να προλάβει την ασθένεια, ακόμα κι αν έχει χορηγηθεί λίγες μέρες μετά την έκθεση στον ιό.
Ασφάλεια
Το εμβόλιο είναι γενικά ασφαλές ακόμα και για άτομα με HIV λοίμωξη. Οι παρενέργειες είναι συνήθως ήπιες και βραχυπρόθεσμες. Στις παρενέργειες ενδέχεται να συμπεριληφθούν πόνος στο σημείο της έγχυσης ή ήπιος πυρετός. Αναφυλαξία έχει καταγραφεί σε περίπου ένα άτομο στα εκατό. Τα επίπεδα του συνδρόμου Guillian-Barre, του αυτισμού και της φλεγμονώδους νόσου του εντέρου δεν φαίνεται να αυξάνονται.
Μορφή
Το εμβόλιο είναι διαθέσιμο ως μεμονωμένο σκεύασμα αλλά και σε συνδυασμό με άλλα εμβόλια, συμπεριλαμβάνοντας το εμβόλιο ερυθράς, το εμβόλιο παρωτίτιδας και το εμβόλιο ανεμοβλογιάς (δηλαδή το εμβόλιο MMR και το εμβόλιο MMRV). Το εμβόλιο, σε όλες τις διαθέσιμες μορφές του, φέρνει εξίσου καλά αποτελέσματα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συστήνει τη χορήγησή του σε ηλικία 9 μηνών σε όλες τις περιοχές του κόσμου, όπου η ασθένεια είναι συνήθης. Σε περιοχές όπου η ασθένεια είναι σπάνια, κρίνεται λογική η χορήγησή του σε ηλικία 12 μηνών. Αποτελεί ένα ζων εμβόλιο. Διατίθεται σε μορφή ξηράς σκόνης και χρειάζεται ανάδευση πριν τη χορήγησή του είτε κάτω από το δέρμα ή μέσα σε μυ. Με εξετάσεις αίματος μπορεί να επαληθευτεί, αν το εμβόλιο ήταν αποτελεσματικό.
Ιστορία, κοινωνία και πολιτισμός
Από το 2013, το 85% των παιδιών παγκοσμίως έχει λάβει το εμβόλιο. Το 2008, τουλάχιστον 192 χώρες παρείχαν δύο δόσεις του. Εισήχθη για πρώτη φορά το 1963. Ο συνδυασμός των εμβολίων ιλαράς-παρωτίτιδας-ερυθράς (MMR) διετέθη για πρώτη φορά το 1971. Το 2005, το εμβόλιο ανεμοβλογιάς προστέθηκε σ’ αυτό το τριπλό εμβόλιο, με αποτέλεσμα το τετραπλό εμβόλιο MMRV. Περιλαμβάνεται στον Κατάλογο Ουσιωδών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Το εμβόλιο δεν είναι πολύ ακριβό.
Αμφισβήτηση
Μη εμβολιασμένοι πληθυσμοί κινδυνεύουν σημαντικά από την ασθένεια. Τα χαμηλά ποσοστά εμβολιασμού στη βόρεια Νιγηρία μειώθηκαν περαιτέρω στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ριζοσπάστες κήρυκες προώθησαν μια φήμη ότι η πολιομυελίτιδα ήταν μια δυτική συνωμοσία για αποστείρωση των μουσουλμάνων, πράγμα που μπορούσε ευκολότερα να τους οδηγήσει σε μόλυνση από τον ιό HIV. Ο αριθμός των περιπτώσεων της ιλαράς αυξήθηκε σημαντικά, και εκατοντάδες παιδιά έχασαν τη ζωή τους.
Θεωρίες μιας σύνδεσης μεταξύ του εμβολίου MMR και του αυτισμού έχουν παρουσιαστεί σε ένα άρθρο του 1998, στο Βρετανικό ιατρικό περιοδικό The Lancet. Αργότερα, έρευνα από τον δημοσιογράφο Brian Deer της εφημερίδας Sunday Times αποκάλυψε πως ο επικεφαλής συγγραφέας του άρθρου, Andrew Wakefield, εξυπηρετούσε συμφέροντα και είχε παραβεί ηθικούς κώδικες. Το περιοδικό The Lancet αργότερα ανακάλεσε, και ο Wakefield κρίθηκε ένοχος από το Γενικό Ιατρικό Συμβούλιο, για σοβαρό επαγγελματικό παράπτωμα το Μάιο του 2010. Διαγράφτηκε από το ιατρικό μητρώο, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορούσε πλέον να ασκήσει το ιατρικό επάγγελμα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η έρευνά του ανακηρύχθηκε δόλια το 2011 από το περιοδικό The Lancet. Έτσι τα επιστημονικά στοιχεία δεν υποστηρίζουν την υπόθεση ότι το MMR παίζει ρόλο στην πρόκληση αυτισμού.
Τον Ιανουάριο του 2010, μια μελέτη παιδιών από την Πολωνία επιβεβαίωσε πως ο εμβολιασμός με το εμβόλιο MMR δεν αποτελούσε παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη αυτισμού. Στην πραγματικότητα, οι εμβολιασμένοι ασθενείς είχαν ελαφρώς μειωμένο κίνδυνο να παρουσιάσουν αυτισμό, παρόλο που ο μηχανισμός δράσης αυτής της ασθένειας είναι άγνωστος και το αποτέλεσμα της παραπάνω έρευνας μπορεί να ήταν τυχαίο. Η μελέτη του MMR σε σχέση με τον αυτισμό οδήγησε σε μειωμένη χρήση του εμβολίου και έτσι οι περιπτώσεις ιλαράς αυξήθηκαν δραματικά: το 2007 παρουσιάστηκαν 971 περιπτώσεις στην Αγγλία και την Ουαλία (η μεγαλύτερη άνοδος που παρουσίαστηκε ποτέ σε περιστατικά ιλαράς, δεδομένου ότι άρχισαν να τηρούνται αρχεία το 1995), ενώ το 2005 το ξέσπασμα ιλαράς στην Ιντιάνα (πολιτεία των ΗΠΑ) αποδόθηκε σε παιδιά των οποίων οι γονείς αρνήθηκαν τον εμβολιασμό.
Παραπομπές
Ιλαρα
Δονάτα του Κάστελλ-Ρυντενχάουζεν
Η Δονάτα του Κάστελλ-Ρυντενχάουζεν (Donata von Castell-Rüdenhausen, 20 Ιουλίου 1950 - 5 Σεπτεμβρίου 2015) ήταν κόρη του Σίγκφριντ, 4ου Πρίγκιπα του Κάστελλ-Ρυντενχάουζεν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1950 στο Ρυντενχάουζεν και ήταν κόρη του Ζίγκφριντ, 4ου Πρίγκιπα του Κάστελλ-Ρυντενχάουζεν και της Κόμισσας Ειρήνης του Ζολμς-Λάουμπαχ.
Στις 24 Μαΐου 1975 παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Λουδοβίκο Φερδινάνδο της Πρωσίας. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Στις 9 Φεβρουαρίου 1991 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Φρειδερίκο Αύγουστο, Δούκα του Όλντενμπουργκ.
Πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 2015 στο Τροϊνστάιν σε ηλικία 65 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Γερτρούδη στο Όλντενμπουργκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Βωμός
thumb|325px|«Θρησκεία»: πίνακας του Charles Sprague Pearce (1896), λεπτομέρεια. Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου, Κτήριο Thomas Jefferson, [[Ουάσινγκτον (Περιφέρεια της Κολούμπια)|Ουάσινγκτον.]] Με τη λέξη βωμός εννοούμε οποιαδήποτε δομή, ακόμα και μία απλή μεγάλη πέτρα, πάνω στην οποία γίνονται θυσίες («θυσιαστήριο») και γενικότερα προσφορές υλικών αγαθών σε κάποια υπερφυσική οντότητα (θεότητα, δαίμονα, πνεύμα) για θρησκευτικούς σκοπούς. Σε μία ευρύτερη έννοια, βωμός ονομάζεται ένας ιερός χώρος όπου γίνονται τελετές. Οι βωμοί βρίσκονται συνήθως στο εσωτερικό ναών ή άλλων κτισμάτων. Σήμερα βωμοί χρησιμοποιούνται κυρίως σε θρησκείες όπως ο Βουδισμός, ο Ινδουισμός, ο Σιντοϊσμός, ο Ταοϊσμός, ο Νεοπαγανισμός, αλλά και σε δοξασίες όπως ο Σατανισμός και η τελετουργική μαγεία. Στο παρελθόν πολλές θρησκείες χρησιμοποιούσαν βωμούς, όπως η θρησκεία των Αρχαίων Ελλήνων και των βόρειων λαών της Ευρώπης.
Στον Χριστιανισμό τη θέση του βωμού έχει πάρει η Αγία Τράπεζα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βωμος
Λία Γκεράσκινα
Η Λία Μπορίσοβνα Γεράσκινα (Лия Борисовна Гераскина, 3 Οκτωβρίου 1910, Νοβοροσίσκ, Ρωσική Αυτοκρατορία — 14 Μαρτίου 2010) ήταν Ρωσίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος. .
Βίος
. Έζησε τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στο Κρασνοντάρ. Μετά την αποφοίτησή της από το Λύκειο, εργάστηκε σε ταχυδρομείο, σε εργοστάσιο παιχνιδιών και ως δασκάλα σε σχολείο ενηλίκων. Αργότερα εργάστηκε ως υπάλληλος εφημερίδας ¨Κρασνογιάρσκ¨ και κατάφερε να γίνει εκδότης της περιφερειακής επιτροπής ραδιοφώνου όπου και δημιούργησε ένα παιδικό ραδιόφωνο θεάτρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι
Φλόριαν Κρίνγκε
Ο Φλόριαν Κρίνγκε (γεννημένος στις 18 Αυγούστου 1982 στο Σιέγκεν) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής, τελευταίος σταθμός στην καριέρα του οποίου ήταν η ΦΚ Ζανκτ Πάουλι, όπου αγωνιζόταν στην θέση του μέσου.
Καριέρα
Ο Κρίνγκε ξεκίνησε την καριέρα του από τις ΤΣΦ Βάισταλ και Σπόρτφροϊντε Σιέγκεν. Από το 1994 ως το 2002 αγωνιζόταν με την Μπορούσια Ντόρτμουντ σε διάφορες ηλικιακές κατηγορίες του συλλόγου, προτού μετακομίσει στην ΦΚ Κολωνία ως δανεικός για δύο σεζόν. Το 2004, επέστρεψε στην ομάδα που τον "ανέθρεψε" ποδοσφαιρικά, αποτελώντας βασικό της στέλεχος για τα επόμενα χρόνια. Στις 31 Αυγούστου 2009, εντάχθηκε στην Χέρτα Βερολίνου ως δανεικός για μία σεζόν, προτού επιστρέψει και πάλι στην BVB.
Αποχώρησε από την Μπορούσια Ντόρτμουντ στο τέλος της σεζόν 2011-12 και υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ΦΚ Ζανκτ Πάουλι στις 24 Ιουλίου 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζανκτ Πάουλι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Β
Chromium
Το έργο Chromium, παίρνει το όνομα από το στοιχείο χρώμιο χάρη στο οποίο γίνεται η επιχρωμίωση. Η πρόθεση της Google, όπως εκφράζεται στην τεκμηρίωση του έργου, είναι ότι το Chromium θα μπορούσε να είναι το όνομα του έργου ανοικτού κώδικα και ότι η τελική ονομασία του προϊόντος θα ήταν Chrome. Διάφοροι προγραμματιστές έχουν πάρει τον κώδικα του Chromium και έχουν φτιάξει δικές τους εκδόσεις κάτω από το όνομα αυτού, οι λεγόμενες εκδόσεις της κοινότητας.