cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάρντα
Η Βάρντα είναι η γυναίκα του Βασιλιά των Άινουρ, Μάνγουε. Σύμφωνα με το βιβλίο Σιλμαρίλλιον του Τόλκιν, εκείνη δημιούργησε τ' αστέρια και τους αστερισμούς πάνω στον ουρανό, γι' αυτό και τα Ξωτικά την αποκαλούσαν Ελεντάρι (Εlentari), που στην γλώσσα τους, την τεχνητή Κουένυα, σημαίνει Βασίλισσα των Άστρων. Ήταν δε η αγαπημένη τους θεότητα, γιατί, όταν ξύπνησαν από τον ύπνο της δημιουργίας, το πρώτο πράγμα που είδαν ήταν τ' αστέρια.
Η Βάρντα ήταν επίσης η πιο μισητή απ' όλους στον Μέλκορ, που στα βιβλία του Τόλκιν εκπροσωπεί το Κακό. Αναφέρεται μάλιστα ότι τον χλεύαζε, φτιάχνοντας αστερισμούς με σύμβολα που τον προκαλούσαν και τον εξόργιζαν.
Κατηγορία:Το Σιλμαρίλλιον (χαρακτήρες)
Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ (θωρακοβάρις)
Η θωρακοβάρις Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ ναυπηγήθηκε στην Αγγλία στο ναυπηγείο Thames Ironworks. Αγοράσθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση το 1866. Ηταν ένα θωρακισμένο ατμόπλοιο με κεντρικό κλειστό πυροβολείο τεσσάρων κανονιοθυρίδων. Μέσα στο πυροβολείο τοποθετήθηκαν 2 εμπροσθογεμή πυροβόλα Armstrong των 9 ιντσών. Αυτά αντικαταστάθηκαν αργότερα από 2 οπισθογεμή πυροβόλα Krupp των 21 εκατοστών. Η μέγιστη ταχύτητα δεν ξεπέρασε τελικά ποτέ τους 9 κόμβους. Ηταν το πρώτο πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού με διπύθμενα.
Παροπλίστηκε λίγο πριν τους Βαλκανικούς πολέμους και εκποιήθηκε το 1915.
Μάχη των Βρυσακίων
Η μάχη των Βρυσακίων ήταν ένα από τα πρώτα πολεμικά επεισόδια της επανάστασης του 21. Έγινε στην περιοχή "Βρυσάκια", κοντά στα Ψαχνά του σύγχρονου Δήμου Μεσσαπίων, τον Ιούλιο του 1821.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Ο Ομέρ Βρυώνης, ερχόμενος στην Χαλκίδα, είχε πληροφορηθεί ότι οι επαναστάτες Έλληνες είχαν καταστραφεί σε δύο μάχες έξω από την Χαλκίδα από τον Σινάν Αγά. Οι Έλληνες όμως, μετά την ήττα τους, προσκάλεσαν τον καπετάνιο της Εύβοιας Αγγελή Γοβιό, ο οποίος έλαβε την αρχηγία των Ελλήνων επαναστατών της Εύβοιας. Συνεργάτη του πήρε τον Θηβαίο Κώτσο. Σχημάτισε στρατόπεδο στην παραλία της Εύβοιας, στα Βρυσάκια. Στην θέση αυτή ήρθε ο Βρυώνης με στρατό 2.000 ανδρών (συμπεριλαμβανομένου ιππικού και πυροβολικού) να περάσει έχοντας μαζί του και τους Οθωμανούς από την Χαλκίδα.
Στις 15 Ιουλίου 1821, ο Βρυώνης επιτέθηκε στα οχυρώματα των Ελλήνων με απαραδειγμάτιστη ορμή, αλλά ο Γοβιός τους απέκρουσε επιτυχώς, βοηθούμενος και από το πλοίο του Αλέξανδρου Κριεζή που είχε αράξει στην παραλία και κανονιοβολούσε τους εχθρούς. Σύμφωνα με τον Διονύσιο Κόκκινο, η μάχη διήρκησε επτά ώρες και οι τρεις επιθέσεις των Οθωμανών αποκρούστηκαν επιτυχώς. Ο Βρυώνης εν τέλει υποχώρησε, έχοντας 70 νεκρούς και διπλάσιους τραυματίες.
Στην Χαλκίδα είχε έρθει και ο Ομέρ Μπέης Καρυστινός, ο οποίος στην επαρχία της Καρύστου είχε καταστρέψει τους επαναστάτες και πυρπόλησε και την Κύμη. Ο Βρυώνης και ο Καρυστινός έμαθαν από μερικούς Τούρκους που είχαν διασπάσει την πολιορκία της Ακρόπολης, ότι στην Αθήνα είχαν τελειώσει οι τροφές, και κινδύνευαν. Αμέσως λοιπόν ο Βρυώνης και ο Καρυστινός έτρεξαν στην Αθήνα και έλυσαν την πολιορκία. Ο Βρυώνης έμεινε στην Αττική καταστρέφοντας τα πάντα, ενώ ο Ομέρ Μπέης επέστρεψε στην Χαλκίδα.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Εύβοιας
Άρνολντ Α΄ του Έχμοντ
Ο Άρνολντ Α΄ ολλανδ.: Arnoud/Arend/Arent heer van Egmond (π. 1337 - 9 Απριλίου 1409) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν κύριος του Έχμοντ και του Έισελστεϊν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Έχμοντ και της Γκουίντα του Έισελστεϊν. Από το 1372 ήταν μέλος του υπουργικού συμβουλίου του Aλβέρτου κόμη της Ολλανδίας. Το 1394 ίδρυσε ένα μοναστήρι Κιστερκιανών έξω από τα τείχη του Έισελστεϊν. Στο Έχμοντ ααν ντεν Χεφ ανακαίνισε το παρεκκλήσιο στο προγονικό κάστρο, περιέβαλε το κάστρο με τάφρο και έσκαψε ένα κανάλι, για να το συνδέσει με το Άλκμααρ. Το 1396 συμμετείχε στη στρατιωτική εκστρατεία στη Δυτική Φρίσλαντ. Στο 1398 είχε λάβε τις κυριότητες του Άμελαντ και Ντε Μπιλτ. Ήταν διοικητής των ολλανδικών στρατευμάτων, που ήταν επιφορτισμένοι με τη σταθεροποίηση της Φρισίας. Υπήρξε μία διαμάχη με τον Γουλιέλμο ΣΤ΄ κόμη της Ολλανδίας, επειδή ο Άρνολντ Α΄ υποστήριξε την πλευρά του Γκοντ στους πολέμους του Χουκ και του Κοντ. Ο Άρνολντ Α΄ απεβίωσε σε ηλικία 72 ετών και τάφηκε στο μοναστήρι του Έισελστεϊν.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Έχμοντ
Ροβέρτος της Βυρτεμβέργης
Βιογραφία
Ο Ροβέρτος Μαρία Κλήμης Φίλιππος Ιωσήφ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φιλίππου της Βυρτεμβέργης και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Αλβέρτου της Αυστρίας, Δούκα του Τέσσεν.
Γεννήθηκε στο Μεράν της Αυστρίας (νυν Μεράνο, Ιταλία). Από τον προπάππο του Φιλίππου είχαν δημιουργηθεί πέντε κλάδοι· ο Ροβέρτος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλβέρτος ανήκαν στον πέμπτο. Τα μέλη του πρώτου κλάδου από δούκες έγιναν βασιλείς της Βυρτεμβέργης, αλλά ο κλάδος εξέλιπε το 1921 και ο τρίτος το 1903. Ο δεύτερος και ο τέταρτος είχαν μοργανατικούς γάμους και αποκλείστηκαν της διαδοχής, έτσι το 1921 η διαδοχή πήγε στον Αλβέρτο.
Ο Ροβέρτος το 1947 απεβίωσε στο Ανάκτορο Άλτσχαουζεν της Βυρτεμβέργης σε ηλικία 74 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1900 τη Μαρία Ιμμακουλάτα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Καρόλου-Σαλβαδόρ, Αρχιδούκα της Αυστρίας · δεν απέκτησαν τέκνα.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Δηιλέοντας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δηιλέοντας (Δηιλέων) αναφέρονται τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι Κατηγορία:Αργοναύτες Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Ηρωίνη
Η ηρωίνη ή διακετυλομορφίνη (diacetylmorphine (INN)) είναι οπιοειδές ναρκωτικό, που ανήκει στην κατηγορία των σκληρών ναρκωτικών λόγω του εξαιρετικά υψηλού σημείου εθισμού που προκαλεί ενώ είναι και κατασταλτικό.
Η παπαρούνα του οπίου είναι και η πηγή των οπιοειδών, που περιλαμβάνουν το όπιο, τη μορφίνη, την ηρωίνη και κωδεΐνη. Τα οπιοειδή αξιολογήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από αρχαιοτάτων χρόνων για την ικανότητα τους να ανακουφίζουν τον πόνο και να προκαλούν αίσθηση ευφορίας. Πήλινες σουμεριακές πλάκες που χρονολογούνται περίπου στο 4000 π.Χ. αναφέρονται στην παπαρούνα του οπίου ως "το φυτό της χαράς".
Ο 19ος αιώνας κέρδισε το τίτλο του ως "Ο παράδεισος του ναρκομανή", γιατί τα οπιοειδή ήταν φθηνά, νόμιμα και ευρέως διαθέσιμα. Ορισμένοι καλλιτέχνες και συγγραφείς του 19ου αιώνα χρησιμοποιούσαν οπιοειδή για να προκαλέσουν διαφορετικά στάδια συνειδητότητας. Ο Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ έγραψε το διάσημο του ποίημα "Kublai Khan" υπό την επήρεια οπίου. Πολλά άτομα κατά τον 19ο αιώνα βασίζονταν στα οπιοειδή ως αναλγητικά. Ιατροί και φαρμακοποιοί συνταγογραφούσαν ένα είδος αναψυκτικού που ονομαζόταν λάβδανο, ένα μείγμα οπίου και αλκοόλ ως "μαγικό ελιξήριο" για πολλά προβλήματα φυσιολογικής και ψυχολογικής μορφής. Το λάβδανο ανακούφιζε τον πόνο και έκανε το χρήστη να ανακουφίζεται, να χαλαρώνει από τα προβλήματα του χωρίς όμως να τα λύνει. Επειδή μια αρκετά μεγάλη δόση του λάβδανου ήταν θανατηφόρα, ήταν ευρέως διαδεδομένο στις αυτοκτονίες του 19ου αιώνα στην Αγγλία.
Στις αρχές του 1860, φυσικοθεραπευτές χρησιμοποιούσαν τη μορφίνη, το κυρίως δραστικό συστατικό στο όπιο, για να εξαλείψουν τον πόνο στους τραυματίες του Αμερικανικού εμφυλίου. Η ονομασία της μορφίνης προερχόταν από το όνομα του Μορφέα, του αρχαίου Έλληνα θεού των ονείρων, επειδή προκαλούσε μια κατάσταση ευτυχισμένης ανεμελιάς. Κατά τη διάρκεια του 1898, επιστήμονες χρησιμοποίησαν το όπιο για να δημιουργήσουν ένα δυνατότερο παράγωγο, την ηρωίνη. Η ηρωίνη έλαβε το όνομα της από τον αρχαίο ελληνικό "Ήρωα", γιατί ήταν ευπρόσδεκτη ως θεραπεία για την απεξάρτηση της μορφίνης.
Αλλά οι ιατροί σύντομα ανακάλυψαν ότι η ηρωίνη δεν είχε θεραπευτική επίδραση. Απλώς αντικαθιστούσε την εξάρτηση της μορφίνης με αυτή της ηρωίνης. Στις αρχές του 20ού αιώνα, τόσοι πολλοί Αμερικανοί στρατιώτες είχαν εθιστεί στα οπιοειδή, που το 1914 το Αμερικανικό Κογκρέσο πέρασε το νομοσχέδιο του Χάρισον, απαγορεύοντας την μη ιατρική τους χρήση. Σήμερα, η μορφίνη, η κωδεΐνη και το συνθετικό οπιούχο πεθιδίνη συνταγογραφούνται συχνά για να ανακουφίσουν τον οξύ πόνο. Η ευφορική και αναλγητική επίδραση των οπιοειδών οφείλεται στη σύναψη τους με τους ενδορφινικούς υποδοχείς, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για να εμποδίζουν τα ερεθίσματα του πόνου και να διεγείρουν τα κέντρα ευχαρίστησης του εγκεφάλου.
Ετυμολογία
Η γερμανική φαρμακευτική εταιρεία Bayer έδωσε στο νέο της φάρμακο το όνομα "Heroin" το 1895. Ονομάστηκε έτσι από τη γερμανική λέξη heroisch (ηρωικός) λόγω της επίδρασής του στον χρήστη. Παρασκευάστηκε με σκοπό να υποκαταστήσει τη μορφίνη ως κατασταλτικό του βήχα, πιστεύοντας ότι δεν ήταν εθιστικό. Η μορφίνη ήταν τότε ένα δημοφιλές φάρμακο που χρησιμοποιούνταν ψυχαγωγικά, οπότε η Bayer προσπάθησε να βρει ένα παρόμοιο μη εθιστικό φάρμακο. Παρά τη διαφήμιση της Bayer ότι η ηρωίνη δεν είναι εθιστική, πολύ γρήγορα πολλοί από τους χρήστες της εθίστηκαν.
Στοματική
μικρογραφία|Στοματική χορήγηση ηρωίνης με κουτάλι μικρογραφία|Ενδοφλέβια χορήγηση με σύριγγα Η χρήση ηρωίνης δια του στόματος είναι λιγότερο συνηθισμένη από τις υπόλοιπες μεθόδους, κυρίως διότι εμφανίζει ελάχιστη προς καθόλου "έξαψη", και τα αποτελέσματα δεν είναι τόσο εμφανή. Η ηρωίνη μετατρέπεται ολοκληρωτικά σε μορφίνη μέσω του προσυστηματικού μεταβολισμού, οδηγώντας στην απακετυλίωση όταν λαμβάνονται.
Ενδοφλέβια
Η ενδοφλέβια χρήση γνωστή στη λαϊκή διάλεκτο ως "σουτ", "σούτι", "σέο", "γκάνι" (από το αγγλικό "gun"), είναι με μεγάλη διαφορά η πιο διαδεδομένη και συνηθισμένη μέθοδος χορήγησης στην οποία όμως ελλοχεύουν τα μεγαλύτερα ρίσκα συγκριτικά με τις υπόλοιπες μεθόδους. Στην Ευρώπη και ειδικότερα στην Ελλάδα συναντάται συχνότερα ένα είδος ηρωίνης, το οποίο όταν επρόκειτο να ληφθεί ενδοφλέβια, διαλύεται μέσα σε μείγμα νερού και οξέος (συνήθως χρησιμοποιείται όξινος κίτρος σε μορφή σκόνης ή χυμός λεμονιού) και θερμαίνεται. Οι χρήστες τείνουν να κάνουν την ένεση σε σημεία εύκολα προσβάσιμα όπως οι φλέβες των χεριών, όμως όσο οι φλέβες καταστρέφονται με τον καιρό οι χρήστες καταφεύγουν σε πιο επικίνδυνες περιοχές του σώματος όπως η μηριαία φλέβα κοντά σε υψηλό σημείο κοντά στα γεννητικά όργανα. Χρήστες που έχουν κάνει χρήση ηρωίνης ενδοφλέβια συνήθως αναπτύσσουν βαθιά θρόμβωση φλεβών. Η δόση ηρωίνης για ψυχαγωγικούς σκοπούς εξαρτάται από την συχνότητα και το επίπεδο εμπειρίας του χρήστη. Παρόλα αυτά ένας άνθρωπος που κάνει χρήση για πρώτη φορά συνίσταται να εισάγει 5 μέχρι 20 χιλιοστόγραμμα (mg), ενώ ένας έμπειρος χρήστης μπορεί να χρειάζεται ακόμα και αρκετές εκατοντάδες χιλιοστόγραμμα την ημέρα. Κατά την ενδοφλέβια χρήση κάθε ναρκωτικού, εάν μία ομάδα χρηστών μοιραστούν μια κλασσική ένεση χωρίς τις απαραίτητες ενέργειες αποστείρωσης, αιματολογικές ασθένειες, όπως HIV/AIDS ή ηπατίτιδα, μπορούν να μεταδοθούν. Οι χρήστες συχνά μοιράζονται, εκτός της βελόνας, και μπουκάλια με νερό, κουτάλια και άλλα εργαλεία για την προετοιμασία της χορήγησης.
Ρινικά
Η ρινική χρήση γνωστή στη λαϊκή διάλεκτο ως "μυτιά", "μύτος", "σνιφάρισμα" (από το αγγλικό "sniff") είναι αρκετά διαδεδομένη. Κατά τη χρήση της ηρωίνης μέσω της ρινικής οδού ο χρήστης τη θρυμματίζει προκειμένου να γίνει σκόνη και την εισπνέει (κάποιες φορές χρησιμοποιείται ένα καλαμάκι ή κάποιο τυλιγμένο χαρτονόμισμα όπως και με την κοκαΐνη). Η ηρωίνη απορροφάται από το μαλακό ιστό της βλεννογόνου μεμβράνης της ρινικής κοιλότητας και από εκεί περνάει στο αίμα. Αυτή η μέθοδος χρήσης προσφέρει πιο γρήγορα, έντονα αλλά με μικρότερη διάρκεια αποτελέσματα από τη στοματική καθώς η ηρωίνη περνάει απευθείας στο αίμα χωρίς την παρέμβαση του προσυστηματικού μεταβολισμού. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται κυρίως από χρήστες που δεν θέλουν να πραγματοποιήσουν την προετοιμασία που απαιτεί η ενδοφλέβια χρήση. Η ρινική χρήση συνήθως εγκαταλείπεται από τους χρήστες αφού δοκιμάσουν την ενδοφλέβια. Ο λόγος είναι ότι ο χρήστης μετά τη ρινική χορήγηση ναι μεν θα νιώσει την αίσθηση ευεξίας που προσφέρει η ηρωίνη αλλά δεν θα καταφέρει να αισθανθεί σε μεγάλο επίπεδο την έξαψη καθώς αυτή απαιτεί μεγάλες ποσότητες του ναρκωτικού να έχουν εισέλθει στο αίμα. μικρογραφία|Στοματική σύριγγα για χορήγηση ηρωίνης
Μέσω των αναθυμιάσεων
Η χρήση ηρωίνης μέσω του καπνού αναφέρεται στην εξάτμιση της ηρωίνης και την εισπνοή των αναθυμιάσεων που παράγονται. Συχνά χρησιμοποιείται ένας γυάλινος σωλήνας για την εξάτμιση. Η ηρωίνη μπορεί να εξατμιστεί και σε αλουμινόχαρτο το οποίο θερμαίνεται. Το κάπνισμα με αλουμινόχαρτο είναι γνωστό στη λαϊκή διάλεκτο ως τσουλήθρα, τσούλα, καραμέλα (λόγω της μορφής που παίρνει η ηρωίνη όταν καίγεται), πίτσκα, κιόρα.
Υπόθετο
Λίγη έρευνα έχει επικεντρωθεί στις μεθόδους χορήγησης υπόθετου (πρωκτική εισαγωγή) ή πεσσικής (κολπικής εισαγωγής), γνωστής και ως «προσκόλληση». Αυτές οι μέθοδοι χορήγησης διεξάγονται συνήθως χρησιμοποιώντας μια στοματική σύριγγα. Η ηρωίνη μπορεί να διαλυθεί και να αποσυρθεί σε μια στοματική σύριγγα η οποία μπορεί στη συνέχεια να λιπαίνεται και να εισαχθεί στον πρωκτό ή στον κόλπο πριν ωθηθεί το έμβολο. Το ορθό ή ο κολπικός σωλήνας είναι το σημείο όπου η πλειοψηφία του φαρμάκου θα μπορούσε να ληφθεί, μέσω των μεμβρανών που βρίσκονται τα τοιχώματά τους.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Μπουκαλάκι με ηρωίνη της Bayer Η παπαρούνα οπίου καλλιεργήθηκε στην κατώτερη Μεσοποταμία ήδη από το 3400 π.Χ. Η χημική ανάλυση του οπίου τον 19ο αιώνα αποκάλυψε ότι το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς του θα μπορούσε να αποδοθεί στην αλκαλοειδή κωδεΐνη και τη μορφίνη. Η Διαμορφίνη συντέθηκε για πρώτη φορά το 1874 από τον C. R. Alder Wright, έναν Άγγλο χημικό που εργάζεται στην Ιατρική Σχολή του St. Mary's Hospital στο Λονδίνο, ο οποίος πειραματιζόταν συνδυάζοντας μορφίνη με διάφορα οξέα. Έβρασε άνυδρο αλκαλοειδές μορφίνης με οξικό ανυδρίτη για αρκετές ώρες και παρήγαγε μια πιο ισχυρή, ακετυλιωμένη μορφή μορφίνης που τώρα ονομάζεται διακετυλομορφίνη ή διοξική μορφίνη.
Η εφεύρεση του Ράιτ δεν οδήγησε σε περαιτέρω εξελίξεις και η διαμορφίνη έγινε δημοφιλής μόνο μετά την ανεξάρτητη επανασύνθεσή της 23 χρόνια αργότερα από τον χημικό Felix Hoffmann. Ο Hoffmann εργαζόταν στη φαρμακευτική εταιρεία Bayer στο Elberfeld της Γερμανίας, και ο επόπτης του Heinrich Dreser του έδωσε εντολή να ακετυλοποιήσει τη μορφίνη με στόχο την παραγωγή κωδεΐνης, ενός συστατικού της παπαρούνας οπίου που είναι φαρμακολογικά παρόμοιο με τη μορφίνη αλλά λιγότερο ισχυρό και λιγότερο εθιστικό. Αντ 'αυτού, το πείραμα παρήγαγε μια ακετυλιωμένη μορφή μορφίνης ενάμισι έως δύο φορές πιο ισχυρή από την ίδια τη μορφίνη. Ο επικεφαλής του ερευνητικού τμήματος της Bayer επινόησε φημισμένα το νέο όνομα του φαρμάκου "ηρωίνη", με βάση τη γερμανική λέξη heroisch που σημαίνει "ηρωική, δυνατή" (από την αρχαία ελληνική λέξη "ήρωας, ήρως"). Οι επιστήμονες της Bayer δεν ήταν οι πρώτοι που έκαναν ηρωίνη, αλλά οι επιστήμονες τους ανακάλυψαν τρόπους για να τη φτιάξουν και η Bayer ηγήθηκε της εμπορίας της ηρωίνης. Το 1895, η Bayer εμπορεύεται τη διακετυλομορφίνη ως φάρμακο χωρίς ιατρική συνταγή με το εμπορικό σήμα Heroin. Αναπτύχθηκε κυρίως ως υποκατάστατο της μορφίνης για κατασταλτικά του βήχα που δεν είχαν εθιστικές παρενέργειες στη μορφίνη. Από το 1898 έως το 1910, η διαμορφίνη κυκλοφόρησε στο εμπόριο με την εμπορική ονομασία Heroin ως μη εθιστικό υποκατάστατο της μορφίνης και κατασταλτικό του βήχα. Στην 11η έκδοση της Encyclopædia Britannica (1910), το άρθρο σχετικά με τη μορφίνη αναφέρει: «Στον βήχα της φάσης είναι λεπτές οι δόσεις [της μορφίνης], αλλά σε αυτή τη συγκεκριμένη ασθένεια η μορφίνη συχνά αντικαθίσταται καλύτερα από κωδεΐνη ή από ηρωίνη, η οποία ελέγχει τον ευερέθιστο βήχα χωρίς ναρκωτικό μετά τη χορήγηση μορφίνης. ".
Η Επιτροπή Υγείας του Συνδέσμου των Εθνών απαγόρευσε τη διακετυλομορφίνη το 1925, αν και χρειάστηκαν περισσότερα από τρία χρόνια για να εφαρμοστεί αυτό. Εν τω μεταξύ, τα πρώτα ναρκωτικά σχεδιαστών, δηλαδή. 3,6 διεστέρες και 6 μονοεστέρες μορφίνης και ακετυλιωμένων αναλόγων στενά συγγενών φαρμάκων όπως η υδρομορφόνη και η διυδρομορφίνη, παρήχθησαν σε τεράστιες ποσότητες για να καλύψουν την παγκόσμια ζήτηση για διακετυλομορφίνη - αυτό συνεχίστηκε μέχρι το 1930, όταν η επιτροπή απαγόρευσε τα ανάλογα διακετυλομορφίνης χωρίς θεραπευτικό πλεονέκτημα έναντι των φαρμάκων που ήδη χρησιμοποιούνται. Η Bayer έχασε μερικά από τα εμπορικά της δικαιώματα στην ηρωίνη (καθώς και στην ασπιρίνη) σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναλγητικά Κατηγορία:Οπιοειδή
Βρεττία
Η Βρεττία (Bruttium, μερικές φορές επίσης Bruzio, Provincia Bruttiorum ) είναι ιστορική περιοχή στο νοτιότερο τμήμα της Ιταλικής χερσονήσου. Η περιοχή αντιστοιχεί στη σημερινή Καλαβρία. Η Βρεττία αρκετά πρόσφατη ονομασία για την περιοχή που κατοικήθηκε από τους Ιταλούς Βρεττίους (Bruttii): είναι πιθανό η περιοχή να ονομαζόταν με διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με τους λαούς που την κατοικούσαν. Ο Τίτος Λίβιος, για παράδειγμα, περιέγραψε την περιοχή ως Consentia in Bruttiis, extremus Italiae angulus Bruttii, Bruttii provincia. Το 7 μ.Χ., η Λουκανία και η Βρεττία (με τους όρους της εποχής) συγχωνεύθηκαν σε μία περιφέρεια, την Περιφέρεια ΙΙΙ.
Γεωγραφική οριοθέτηση
Η Βρεττία βρισκόταν στην άκρη της ιταλικής χερσονήσου. Συνόρευε με τη Λουκανία στα βόρεια, και το στενό της Μεσσήνης στα νότια, το Τυρρηνικό Πέλαγος στα δυτικά και το Ιόνιο Πέλαγος στα ανατολικά. Τα χερσαία σύνορα με τη Λουκανία σχηματίζονταν από τον ποταμό Λάο καθώς και από τη λεκάνη απορροής Pollino.
Αυτό σήμαινε ότι η Βρεττία αποτελούνταν από μια ορεινή ενδοχώρα και μια μεγάλη ακτογραμμή. Με άλλα λόγια, η επικράτεια της Βρεττίας ήταν ευάλωτη σε επιθέσεις από τη θάλασσα (και θεωρούνταν εύφορη από τους πρώτους αποίκους) και ταυτόχρονα ένα ισχυρό στρατιωτικό οχυρό. Η φυσική γεωγραφία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Βρεττίας, προσελκύοντας τόσο διαφορετικά φύλα όσο και στρατούς.
Ιστορία
Η Βρεττία ήταν περιοχή στην οποία ζούσαν διάφοροι λαοί σε διαφορετικές περιόδους. Πριν από τους Βρέττιους, στην περιοχή κατοικούσαν οι Οίνωτρες, η οποία επομένως φέρει και το όνομα Οινωτρία. Την εποχή των Οινωτρίων ξεκίνησε ο ελληνικός αποικισμός της περιοχής που γνωρίζουμε ως Μεγάλη Ελλάδα. Πιθανώς η άφιξη των Ιταλών στην περιοχή οδήγησε σε υποδεέστερη θέση τους Οίνωτρες.
Στους αιώνες που ακολούθησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, οι Λουκανοί συνέχισαν να επεκτείνουν την επικράτειά τους αρχικά στη βόρεια Οινωτρία και στη συνέχεια προς τη νότια. Οι Λουκανοί έθεσαν τελικά τη χερσόνησο της Βρεττίας υπό τον έλεγχό τους με εξαίρεση τις ακτές όπου βρίσκονταν οι ελληνικές αποικίες. Σημαντικό γεγονός ήταν η νίκη των Λουκάνιων επί της ελληνικής αποικίας των Θουρίων το 390 π.Χ.
Σύντομα οι Βρούττιοι απέκτησαν τη στρατιωτική δύναμη να αμυνθούν εναντίον των Λουκανίων στο βορρά αλλά και να επιτεθούν στις ελληνικές αποικίες στα παράλια: Ιππόνιο, Τερίνα και Θούριοι. Σύντομα οι Λουκάνιοι και οι Βρούττιοι συμμάχησαν μεταξύ τους εναντίον των ελληνικών αποικιών, οι οποίοι με τη σειρά τους ζήτησαν βοήθεια από τον βασιλιά της Ηπείρου Αλέξανδρο Α'. Αργότερα, οι Βρούττιοι χρειάστηκε να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους (και το Ιππώνιο) εναντίον του Αγαθοκλή, τυράννου των Συρακουσών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Βρεττία έφθασε στο απόγειό της. Οι Βρούττιοι, και συνεπώς η Βρεττία, έλαβαν μέρος στο Δεύτερο Καρχηδονιακό Πόλεμο, όπου το ορεινό έδαφος έδωσε στον Αννίβα σημαντικό στρατιωτικό πλεονέκτημα.Η μέχρι πρότινος πλούσια περιοχή υπέφερε πολύ από τις πολλές εκστρατείες και τις κυρώσεις που ακολούθησαν την ήττα. Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν μεγάλο μέρος της Βρεττίας και δεν τους επιτράπηκε να γίνουν σύμμαχοι της Ρώμης, σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα ιταλικά εδάφη. Ένας πραίτορας στέλνονταν κάθε χρόνο με στρατό για να επιτηρεί τη Βρεττία και ιδρύθηκαν τρεις αποικίες: δύο αποικίες με Ρωμαίους πολίτες (Tempsa και Crotona - Κρότωνας) και μια τρίτη με λατινικά δικαιώματα (στο Hipponium, που πλέον μετονομάστηκε σε Vibo Valentia).
Παρόλο που οι Βρούττιοι είχαν έτσι εκρωμαϊστεί, η περιοχή της Βρεττίας αποτέλεσε και πάλι πεδίο πολέμων και εκστρατειών κατά τους επόμενους αιώνες. Ο Σπάρτακος βρήκε καταφύγιο στη νότια Βρεττία. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, τα παράλια της Βρεττίας καταστράφηκαν επανειλημμένα από τον Σέξτο Πομπήιο, ενώ το γεγονός ότι ο Οκταβιανός εγκατέστησε το αρχηγείο του στο Βίμπο Βαλεντία χειροτέρευσε την κατάσταση Ο Στράβων μιλάει για ολόκληρη την περιοχή ως κατεστραμμένη και σε απόλυτη καταστροφή.
Ο Αύγουστος συγχώνευσε τη Λουκανία και τη Βρεττία στην Περιφέρεια ΙΙΙ και φαίνεται ότι οι δύο περιοχές διοικούνταν από κοινού μέχρι την πτώση της Δυτικής Ρώμης και είχαν έναν κοινό διοικητή που ονομαζόταν Corrector. Ωστόσο, το Liber Coloniarum αντιμετωπίζει το Bruttium ως ξεχωριστό από τη Lucania.
Περαιτέρω Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα
Circa
Το Circa, συνήθως συντομογραφείται c., ca. ή ca (επίσης circ. ή cca., ελληνική μετάφραση: περίπου), σημαίνει «προσεγγιστικά» σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες, συνήθως όταν γίνεται αναφορά σε μια ημερομηνία. Το circa χρησιμοποιείται ευρέως στην ιστορία, όταν οι ημερομηνίες των γεγονότων που δεν είναι με ακρίβεια γνωστές. Όταν χρησιμοποιείται σε χρονικά διαστήματα, το περίπου εφαρμόζεται πριν από κάθε κατά προσέγγιση ημερομηνία, ενώ οι ημερομηνίες χωρίς το περίπου αμέσως πριν από αυτά γενικά υποτίθεται ότι είναι γνωστά με βεβαιότητα.
Για παράδειγμα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενεαλογία Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Ρόουζ Μακ Γκάουαν
Η Ρόουζ Μακ Γκάουαν (Rose Arianna McGowan, 5 Σεπτεμβρίου 1973) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο. Είναι γνωστή για το ρόλο της ως Paige Matthews στην επιτυχημένη σειρά φαντασίας και μυστηρίου Οι Μάγισσες από το τηλεοπτικό δίκτυο Warner Bros.
Έχει εμφανιστεί και πρωταγωνιστήσει σε αρκετές ταινίες του Χόλιγουντ όπως The Doom Generation, Scream, Jawbreaker, και Grindhouse. Ήταν μέχρι πρόσφατα η συμπαρουσιάστρια των ταινιών της TCM για το πρόγραμμα The Essentials. Έπαιξε την Αν Μάργκαρετ στη μίνι σειρά του CBS Elvis.
Νεότερη-Προσωπική ζωή
Η μητέρα της ήταν Γαλλίδα και ο πατέρας της Ιρλανδός. Μαζί με τους γονείς της και σε ηλικία 9 ετών, μετακόμισε στην Αμερική. Αργότερα πήγε στο Λος Άντζελες, όπου γνώρισε τον σκηνοθέτη Γκρεγκ Αράκι και αυτός της έδωσε έναν ρόλο στην ταινία του Doom Generation (1995). Ήταν αρραβωνιασμένη με τον ροκ μουσικό Μέριλυν Μάνσον (από το 1998 έως και το 2001). Αργότερα δήλωσε ότι χώρισε με τον Μάνσον γιατί είχε βαρεθεί το rock n roll στυλ ζωής. Όταν πιέστηκε περισσότερο, παραδέχθηκε ότι η χρήση ναρκωτικών ήταν η πραγματική αιτία χωρισμού τους.
Καριέρα
Το 2001, η Ρόουζ Μακ Γκάουαν ανέλαβε το ρόλο της Πέιτζ Μάθιους (Paige Matthews) στη διάσημη τηλεοπτική σειρά φαντασίας και δράσης Οι Μάγισσες. Η Γκάουαν εισάγεται στο έργο στον 4ο κύκλο και μένει μέχρι το τέλος της σειράς, η οποία αποτελείται από 8 κύκλους. Μετά το τέλος τής έβδομης σαιζόν τής προτάθηκε να γίνει παραγωγός της σειράς, πρόταση την οποία απέρριψε. Η σειρά ολοκληρώθηκε στις 21 Μαΐου 2006 και έχει θεωρηθεί μία από τις πιο επιτυχημένες σειρές φαντασίας στην ιστορία της τηλεόρασης.
Το Μάιο του 2005, η Μακ Γκάουαν υποδύθηκε την Αν Μάργκαρετ στη μίνι-σειρά του τηλεοπτικού δικτύου CBS, "Elvis". Τον ίδιο χρόνο, δάνεισε την φωνή της στο βιντεοπαιχνίδι Darkwatch, το οποίο κυκλοφόρησε για τις κονσόλες PlayStation 2 και Xbox.
Το 2006 είχε ένα μικρό ρόλο στην ταινία The Black Dahlia. Τον επόμενο χρόνο πρωταγωνίστησε στις δυο ταινίες Planet Terror και Death Proof, γνωστές με το συλλογικό τίτλο Grindhouse.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ένωση της Πατρίδας - Λιθουανοί Χριστιανοδημοκράτες
Η Ένωση της Πατρίδας - Λιθουανοί Χριστιανοδημοκράτες (λιθ. Tėvynės sąjunga – Lietuvos krikščionys demokratai, TS-LKD), μέχρι το 2008 Ένωση της Πατρίδας - Συντηρητικοί, Πολιτικοί Κρατούμενοι και Εξορισμένοι, Χριστιανοδημοκράτες, είναι ένα λιθουανικό κεντροδεξιό κόμμα. Είναι το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας, με 18.000 μέλη και 46 από τις συνολικά 141 έδρες του Λιθουανικού Κοινοβουλίου (Σέιμας).
Είναι το μεγαλύτερο κεντροδεξιό κόμμα της χώρας, με φιλελεύθερη συντηρητική, χριστιανοδημοκρατική, οικονομικά φιλελεύθερη και εθνικά προσανατολισμένη ιδεολογία. Τωρινός πρόεδρος του κόμματος είναι ο Γκαμπριέλιους Λάντσμπεργκις μετά την αποχώρηση του Άντριους Κουμπίλιους το 2015. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και της Διεθνούς Δημοκρατικής Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Χριστιανοδημοκρατικά κόμματα
Νορόντομ Σιχανούκ
Ο Νορόντομ Σιχανούκ (χμερ: នរោត្តម សីហនុ, Πνομ Πεν, 31 Οκτωβρίου 1922 - Πεκίνο, 15 Οκτωβρίου 2012) ήταν βασιλιάς της Καμπότζης δύο φορές (1941–55 και 1993–2004), όπως επίσης υπήρξε υπουργός, πρόεδρος και πρωθυπουργός της Καμπότζης. Επιχείρησε να διατηρήσει μια στάση ουδετερότητας για την Καμπότζη στους πολέμους του 20ού αιώνα.
Ο γιος του Βασιλιά Νορόντομ Σουραμαρίτ και της Βασίλισσας Σισοβάθ Κοσσαμάκ, Σιχανούκ, υπηρέτησε σε τόσα πολλά πόστα από το 1941, που μπήκε στο βιβλίο Γκίνες, ως ο πολιτικός με τα περισσότερα αξιώματα στον κόσμο. Αναλυτικότερα: έκανε δύο θητείες στον θρόνο της Καμπότζης (1941-55 και 1993-2004), δύο φορές ως διάδοχος, μια φορά ως πρόεδρος, δύο φορές ως πρωθυπουργός καθώς και πολλές άλλες ως ηγέτης διαφόρων εξόριστων κυβερνήσεων της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Καμπότζης Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Χέρμπι Νίκολς Πρότζεκτ
Το 1992 στην Νέα Υόρκη μια ομάδα νέων μουσικών της τζαζ ίδρυσε το Jazz Composers Collective, έναν οργανισμό με στόχο την προαγωγή νέων συνθετών, μη κερδοσκοπικών μουσικών προσπαθειών και τολμηρών πειραματισμών. Το Jazz Composers Collective και δύο απ' τα ιδρυτικά μέλη του, ο πιανίστας Frank Kimbrough και ο μπασίστας Ben Allison, δημιούργησαν το 1994 το Herbie Nichols Project, ένα σχήμα στην μορφή κουιντέτου αφιερωμένο στην ανάδειξη της ξεχασμένης και αναξιοποίητης μουσικής του συνθέτη Χέρμπι Νίκολς.
Το σχήμα ηχογράφησε και εμφάνισε live μια σύγχρονη οπτική στο έργο του Νίκολς, προσθέτοντας πνευστά και παίζοντας υλικό που δεν είχε ηχογραφηθεί ποτέ απ' τον συνθέτη του. Το σχήμα έχει ηχογραφήσει 3 άλμπουμ, δύο στην Soul Note και ένα στην Palmetto. Περίπου 20 μουσικοί έχουν συμμετάσχει στο Project αυτό, ενώ σταθερό μέλος είναι ο τρομπετίστας Ρον Χόρτον. Οι σαξοφωνίστες Τεντ Νας και Μάικλ Μπλέικ, ο τρομπονίστας Γουάικλιφ Γκόρντον και ο ντράμερ Ματ Γουίλσον είναι μερικά απ' τα πιο δραστήρια μέλη του.
Δισκογραφία
Νίκολς, Χέρμπι|Πρότζεκτ,Νίκολς,Χέρμπι
BBC Νότια
Το BBC Νότια (αγγ. BBC South) είναι τοπικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας του BBC στη Νότια Αγγλία και έχει την έδρα του στο Σαουθάμπτον. Ο φορέας εξυπηρετεί τις Κομητείες: Χάμπσαϊρ, Νήσο Γουάιτ, Δυτικό Σάσσεξ, Μπράιτον εντ Χόουβ, το ανατολικό Ντόρσετ, το ανατολικό Γκλόστερσαϊρ, Σάρρεϋ και Γουίλτσαϊρ.
Ιστορικό
Ο οργανισμός ξεκίνησε την λειτουργία του στις 5 Ιανουαρίου του 1961 με την εκπομπή South at Six, η οποία παρουσιαστήκε από τον Martin Muncaster. Αργότερα η εκπομπή μετονομάστηκε σε South Today. Το 1967 ο Bruce Parker άρχισε να εργάζεται στον οργανισμό και έγινε ο πιο μακροβιότερος παρουσιαστής του οργανισμού, έχοντας παρουσιάσει την εκπομπή South Today για πάνω από 30 χρόνια.
Το 1969, το South Today έγινε μέρος της εκπομπής Nationwide.
Στούντιο
Τα στούντιο του οργανισμού εδρεύουν στο Σαουθάμπτον, με τοπικά τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά στουντίο στις πόλεις Μπράιτον, Οξφόρδη, Πόρτσμουθ και Ρέντινγκ.
Πριν την μετακίνηση του οργανισμού, το 1991, στα τωρινά του στούντιο, ο οργανισμός στεγάζοταν σε ένα πρώην ξενοδοχείο δίπλα στο σιδηροδρομικό σταθμό του Σαουθάμπτον. Τη δεκαετία του 1970 ο οργανισμός αναβάθμισε τον εξοπλισμό λόγω της έγχρωμης τηλεόρασης. Το κτήριο περιείχε ένα μεγάλο στούντιο, το οποίο χρησιμοποιούνταν από την εκπομπή South Today και ένα μικρό στούντιο, το οποίο ήταν για τις ειδήσεις. Λόγω έλλειψης χώρου, συνήθως η κάμερα βρισκόταν στον διάδρομο με κατεύθυνση προς το δωμάτιο.
Το 1991, ο οργανισμός μετακόμισε στο καινούργιο κτήριο. Το νέο κτήριο έχει πολύ μεγαλύτερα στούντιο από το προηγούμενο και σε αυτό στεγάζεται ο ραδιοφωνικός σταθμός BBC Radio Solent. Επιπλέον, στο νέο κτήριο υπάρχουν και αίθουσες για το μοντάζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:BBC Local Radio
Δηίμαχος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δηίμαχος (ή και Δηιμάχος) αναφέρονται τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:
Πηγές
Δηίμαχος
Μόντρεαλ Ίμπακτ
Η Μόντρεαλ Ίμπακτ (αγγλικά: Montreal Impact, γαλλικά: Impact de Montréal) είναι μια καναδική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Μόντρεαλ της επαρχίας Κεμπέκ. Συμμετέχει στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS). Ξεκίνησε να αγωνίζεται στο πρωτάθλημα το 2012 ως ο 19ος δικαιοδόχος (franchise) με προνόμιο συμμετοχής στην MLS και ο τρίτος καναδικός σύλλογος.
Αντικατέστησε την Μόντρεαλ Ίμπακτ, ομάδα με διαφορετική νομική υπόσταση, η οποία είχε δικαίωμα συμμετοχής στη δευτέρου επιπέδου κατηγορία Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (NASL). Έδρα της ομάδας είναι το Σταντ Σαπουτό, χωρητικότητας 20.521 θεατών.
Το 2015 υπήρξε φιναλίστ του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ χάνοντας στο διπλό τελικό από τη μεξικανική Κλουμπ Αμέρικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Καναδά
Βάτραχοι (κωμωδία)
Οι Βάτραχοι είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που διδάχτηκε πρώτη φορά στα Λήναια το 405 π.Χ., κερδίζοντας τα "Πρωτεία" (το πρώτο βραβείο δηλαδή). Η υπόθεσή της περιστρέφεται γύρω από έναν ποιητικό διαγωνισμό που οργανώνει στον κάτω κόσμο ο Διόνυσος ανάμεσα στον Αισχύλο και τον Ευριπίδη. Το έργο κριτικάρει τους νέους τραγικούς ποιητές αλλά και τον ίδιο τον Ευριπίδη, ενώ το μήνυμά του θεωρείται ότι είναι η επιστροφή στο "ηθικοπλαστικο" τραγικό ύφος του Αισχύλου και πολιτικώς η προτροπή για επιστροφή στην ολιγαρχία.
Υπόθεση του έργου
Ο θεός Διόνυσος απογοητευμένος από την κατάσταση του θεάτρου στην Αθήνα, καθώς οι μεγάλοι τραγικοί έχουν πεθάνει, είναι αποφασισμένος να αναλάβει δράση για να αρχίσουν ξανά αξιόλογοι δραματικοί αγώνες στην Αθήνα. Μαζί με τον δούλο του Ξανθία ξεκινούν ένα περιπετειώδες ταξίδι προς τον Κάτω Κόσμο με σκοπό να φέρουν πίσω τον καλύτερο τραγικό ποιητή. Όταν φτάνουν στον Άδη, επικρατεί αναταραχή. Ο Ευριπίδης διεκδικεί από τον Αισχύλο την τιμητική θέση του καλύτερου τραγικού ποιητή. Για να λυθεί η διαφορά, ο Πλούτωνας καλεί τον Διόνυσο σε ρόλο διαιτητή, καθώς και τους τραγικούς σε έναν δραματικό διαγωνισμό. Ο αγώνας για την ανάδειξη του καλύτερου, αρχίζει…Τα κωμικά ευρήματα και τα φαρσικά επεισόδια διαδέχονται το ένα το άλλο και μέσα από την πικρή σατιρική διάθεση του Αριστοφάνη, έρχεται στο φως η πάντα σύγχρονη διάσταση του έργου.
Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 405 π.Χ., ένα χρόνο πριν το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου, στα Λήναια και το Μάρτιο του ίδιου χρόνου στα Διονύσια. Το έργο, που για άγνωστους λόγους δεν ανέβηκε με το πραγματικό όνομα του συγγραφέα, κέρδισε το πρώτο βραβείο, ενώ οι Μούσες του Φρυνίχου το δεύτερο.
Η κωμωδία, όπως και η τραγωδία, υπηρετούσε τον παιδευτικό χαρακτήρα του θεάτρου. Για να προβάλει τα προβλήματα, ώστε μέσα από τη συνειδητοποίηση τους να βρεθεί λύση, ο Αριστοφάνης τα παρουσίαζε στην πιο ακραία τους μορφή. Τα θέματα που κυρίως τον απασχόλησαν πηγάζουν από τα προβλήματα της Αθήνας στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου -τον οποίο θεωρούσε καταστρεπτικό. Εστιάσθηκε ιδιαίτερα στην ειρήνη, τη δημοκρατία, τις νέες φιλοσοφικές ιδέες και την οικονομική, κοινωνική και ηθική κρίση της αθηναϊκής κοινωνίας της εποχής εκείνης.
Παραστάσεις
Το Εθνικό Θέατρο Ελλάδας παρουσίασε για πρώτη φορά τους Βατράχους στις 27 Ιουνίου 1959 στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου σε μετάφραση Απόστολου Μελαχρινού και σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Μεταξύ άλλων, μέλη του θιάσου ήταν οι Χριστόφορος Νέζερ, Μιχάλης Καλογιάννης, Γιάννης Αποστολίδης, Τάκης Γαλανός, Γκίκας Μπινιάρης, Βασίλης Κανάκης, Πέτρος Λοχαΐτης και Θόδωρος Σαρρής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμωδίες του Αριστοφάνη
Κάρολος Αλέξανδρος πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης
Ο Κάρολος Αλέξανδρος (γερμ. Karl Alexander, 12 Μαρτίου 1896 - 27 Δεκεμβρίου 1964) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου, τιτουλάριου Βασιλιά & Δούκα της Βυρτεμβέργης, και της Μαργαρίτας Σοφίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου της Αυστρίας.
Γεννήθηκε στη Στουτγάρδη και έγινε Βενεδικτίνος μοναχός με το όνομα Όντο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου βοήθησε πρόσφυγες, Εβραίους, φυλακισμένους και γι' αυτό αναφέρθηκε στους Ναζί.
Το 1964 απεβίωσε στο Άλτσχαουζεν σε ηλικία 68 ετών.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Όμπλαστ του Ριαζάν
Το Όμπλαστ του Ριαζάν (ρωσικά: Рязанская область) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Σημαντικότερες πόλεις της είναι η πρωτεύουσα Ριαζάν (524.927 κάτοικοι - απογρ. 2010). Στα βόρεια της περιφέρειας βρίσκεται ο ποταμός Οκά.
Το όμπλαστ του Ριαζάν συνορεύει με τα όμπλαστ της Μόσχας, του Βλαντίμιρ, του Νίζνι Νόβγκοροντ, της Πένζα, του Ταμπόφ, του Λίπετσκ και της Τούλα.Το κλίμα είναι εύκρατο ηπειρωτικό.
Η πόλη Ριαζάν είναι μεγάλο κέντρο μηχανολογίας και παραγωγής τροφίμων.
Γεωγραφία
Η περιφέρεια Ριαζάν συνορεύει με τις περιφέρειες Βλαντίμιρ (στα βόρεια), Νίζνι Νόβγκοροντ (βορειοανατολικά), τη Μορδοβία (στα ανατολικά), Πένζα (στα νοτιοανατολικά), Ταμπόφ (στα νότια), Λίπετσκ (στα νοτιοδυτικά), Τούλα (στα δυτικά) και Μόσχας (στα βορειοδυτικά).
Σε όρους φυσικής γεωγραφίας, η περιφέρεια Ριαζάν ανήκει στο κεντρικό μέρος της Ρωσικής πεδιάδας ανάμεσα στα υψίπεδα του Βόλγα και της Κεντρικής Ρωσίας. Το έδαφος είναι επίπεδο, ενώ το υψηλότερο σημείο δεν ξεπερνά τα 300 μέτρα στο υψόμετρο. Τα εδάφη είναι ποντζολικά και βαλτώδη στην αριστερή όχθη του Οκά, ενώ προς τα νότια το έδαφος γίνεται γονιμότερο ποντζολικό και υπάρχουν μαύρες γαίες, ή τσερνοζιόμ.
Υδρογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[ποταμός Οκά κοντά στο Κονσταντίνοβο στην επαρχία Ριμπνόφσκι της περιφέρειας Ριαζάν.]] Το μεγαλύτερο μέρος της περιφέρειας βρίσκεται στη λεκάνη του Βόλγα και ο Οκά είναι ο κύριος ποταμός στην περιφέρεια.
Ιστορία
Η περιφέρεια κατοικείται από ανθρώπους τουλάχιστον από την ανώτερη παλαιολιθική περίοδο. Στην περιοχή κατοικούσαν Ανατολικοί Σλάβοι, Φίννοι του Βόλγα και Τάταροι, οι οποίοι ενώθηκαν σε ένα έθνος σταδιακά, μια διαδικασία που ολοκληρώθηκε τον 13ο αιώνα μ.Χ. Το 830 η περιοχή του Ριαζάν έγινε μέρος του χαγανάτου των Ρως.
Αργότερα η περιοχή του Ριαζάν έγινε μέρος του πολιτικού συστήματος των Ρως του Κιέβου και αργότερα έγινε μέρος του πριγκιπάτου του Τσέρνιγκοφ. Το πριγκιπάτο του Ριαζάν ήταν ξεχωριστό κράτος από το 1097 μέχρι το 1521, όταν ενσωματώθηκε στο μεγάλο δουκάτο της Μόσχας. Μαζί με το χανάτο του Κασίμ διατήρησε κάποια αυτονομία μέχρι την δεκαετία του 1550.
Το κυβερνείο του Ριαζάν αποσπάστηκε από το κυβερνείο της Μόσχας το 1796. Η περιφέρεια Ριαζάν αποσπάστηκε από τμήμα της περιφέρειας Μόσχας και Βορόνεζ το 1937. Το 1954 απέκτησε την σημερινή της μορφή όταν αποσπάστηκαν κάποιες επαρχίες της περιφέρειας Ριαζάν για την ίδρυση της περιφέρειας Λίπετσκ. Επίσης το 1954 της παραχωρήθηκαν τμήματα της περιφέρειας Μόσχας και από τότε έχει τα σημερινά της σύνορα.
Οικονομία
μικρογραφία|Σιδηρόδρομος τύρφης του Σολοτσίνσκογιε Η περιφέρεια Ριαζάν είναι μέρος της κεντρικής οικονομικής περιοχής της Ρωσίας. Βρίσκεται σε ευνοϊκή οικονομικά περιοχή χάρη στους υδάτινους και χερσαίους δρόμους που περνούν από αυτή δίνοντας της σταθερούς εγχώριους και διεθνείς οικονομικούς δεσμούς. Είναι βιομηχανική και αγροτική περιφέρεια. Τα θεμέλια της γεωργίας στην περιφέρεια είναι η κτηνοτροφία και η καλλιέργεια φυτών. Η κτηνοτροφία εξειδικεύεται στην ανατροφή και εκτροφή προβάτων, αγελάδων, χοίρων και πουλερικών. Η μελισσοκομία είναι αρκετά ανεπτυγμένη εδώ.
Δημογραφία
Το 2010 ο πληθυσμός της περιφέρειας ήταν 1.154.114 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή. Το 2002 ο πληθυσμός ήταν 1.227.910 κάτοικοι και 1.345.924 κάτοικοι το 1989, συνεχίζοντας μια μειωτική τάση.
Στατιστικά στοιχεία ζωτικής σημασίας το 2012:
Εθνοτική σύσταση (2010):
Θρησκεία
Σύμφωνα με μια έρευνα του 2012 το 63% του πληθυσμού της περιφέρειας ανήκει στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, το 3% είναι Χριστιανοί που δεν ταυτίζονται με κάποιο δόγμα, το 1% είναι Ορθόδοξοι που δεν ανήκουν σε κάποια εκκλησία ή ανήκουν σε άλλη, μη ρωσικής προέλευσης ορθόδοξη εκκλησία, το 1% είναι Μουσουλμάνοι, το 1% είναι Ροντνόβεροι (σλαβική θρησκεία). Το 15.3% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι είναι πνευματικοί αλλά μη θρησκευόμενοι, ένα 9% είναι άθεοι και ένα 7% ανήκει σε άλλες θρησκείες ή δεν απάντησε στην έρευνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
1812
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1812 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Μίχαελ φον Γιούνγκ
Ο Μίχαελ φον Γιούνγκ (γερμ. Michael von Jung) (1781 - 1858) ήταν Γερμανός καθολικός κληρικός και ποιητής νεκρικών και επιτάφιων ωδών και στίχων.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|right|250px|Εξώφυλλο του δίτομου ποιητικού έργου του «Μελπομένη», 1839 Γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1781 στο Σάουλγκάου της Γερμανίας. Το 1811 χειροτονήθηκε καθολικός ιερέας. Περιέθαλψε ασθενείς και έδειξε απαράμιλλο ζήλο στην επιδημία τύφου το 1814. Για τις υπηρεσίες του αυτές τιμήθηκε με το παράσημο των Ιπποτών του Βασιλικού Τάγματος Κοινωνικών Υπηρεσιών της Βυρτεμβέργης και του απονεμήθηκε τίτλος ευγενείας. Το ποιητικό του έργο όμως δεν συμβιβαζόταν με το πνεύμα της Εκκλησίας, γι' αυτό και το 1820 τιμωρήθηκε με χρηματικό πρόστιμο. Το 1837 η καθολική Εκκλησία του απαγόρευσε να δημοσιεύσει τα έργα του, αυτός όμως παρέμεινε σταθερός και το 1839 κυκλοφόρησε δύο τόμους που περιείχαν διακόσια ποιήματά του. Μετατέθηκε στο Τέττνανγκ το 1849, όπου διαβίωσε μέχρι τον θάνατό του το 1858.
Τον εικοστό αιώνα ο Γιούνγκ ανακαλύφθηκε και τα έργα του αναδημοσιεύτηκαν.
Έλιο Πέτρι
Ο Έλιο Πέτρι (ιταλ. Elio Petri) (29 Ιανουαρίου 1929 - 10 Νοεμβρίου 1982) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ρώμη το 1929. Σε μικρή ηλικία απεβλήθη από το καθολικό σχολείο Σαν Τζουζέπε ντι Μέροντε στην Πιάτσα ντι Σπάνια για πολιτικούς λόγους, για να γίνει στη συνέχεια μέλος της νεολαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας. Αρθρογράφησε στην εφημερίδα L'Unità και στα έντυπα Gioventù nuova και Città aperta. Το 1956 εγκατέλειψε το κόμμα μετά τα γεγονότα της Ουγγρικής Επανάστασης.
Καριέρα
Ο σεναριογράφος Τζάνι Πουτσίνι τον συστήνει στον σκηνοθέτη Τζουζέπε ντε Σάντις ο οποίος και τον προσλαμβάνει σαν βοηθό για την ταινία “Πικρό ρύζι” (Riso Amaro, 1949). Τα επόμενα 12 χρόνια θα εργαστεί σαν σεναριογράφος και βοηθός σκηνοθέτη ενώ παράλληλα γυρίζει δύο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους.
Το 1961 κάνει το ντεμπούτο του σαν σκηνοθέτης με την ταινία “Η δολοφόνος της Ρώμης” (L'assassino) με τον Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, σε σενάριο που έγραψε από κοινού με τον Τονίνο Γκουέρα. Το 1965, μετά από τρία μέτρια φιλμ, συνεργάζεται για μια ακόμη φορά με τον Γκουέρα στο φουτουριστικό “Δέκατον θύμα” (La decima vittima). Το 1967 μεταφέρει στο σινεμά το μυθιστόρημα του Λεονάρντο Σάσα “Στον καθένα το δικό του” (A ciascuno il suo), που στο πλαίσιο μιας αστυνομικής ιστορίας πραγματεύεται το θέμα της αδυναμίας του ατόμου να αντεπεξέλθει στην πραγματικότητα. Η ταινία αυτή σηματοδοτεί την έναρξη της συνεργασίας του με τον σεναριογράφο Ούγκο Πίρο (που κράτησε έως και το 1973) αλλά και τον μεγάλο ερμηνευτή Τζιάν Μαρία Βολοντέ με τον οποίο συνεργάστηκε σε πέντε συνολικά ταινίες.
Το φιλμ “Ο Πύργος των εραστών” (Un tranquillo posto di campagna, 1968) αποτελεί την τελευταία του συνεργασία με τον Γκουέρα και εστιάζει στην μοναξιά και την αγωνία του καλλιτέχνη. Το φιλμ απέσπασε την Αργυρή Άρκτο στο 19ο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Συνεχίζει με τέσσερις ακόμα σπουδαίες ταινίες, ενδελεχείς σπουδές πάνω στη σχιζοφρένεια. Στο “Υπεράνω πάσης υποψίας” (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto, 1970) -βραβευμένο με Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας- το αντικείμενο είναι η αστυνομία. Το “Η εργατική τάξη πάει στον Παράδεισο” (La classe operaia va in paradiso, 1971) εστιάζει στην καθημερινότητα του εργάτη. Στο “Η ιδιοκτησία δεν είναι πια κλοπή” (La proprietà non è più un furto, 1973) αποτυπώνει το ρόλο του χρήματος στην κοινωνίας μας και το πως η εξουσία διαφθείρει το άτομο. Το “Μια σειρά δολοφονίες” (Todo modo, 1976), διασκευασμένο από διήγημα του Σάσα (Προσευχή και έγκλημα), αποτελεί μια ματιά στο διαταραγμένο ψυχισμό ηγετικών μορφών της πολιτικής.
Θάνατος
Το 1981 μετακομίζει στη Γενεύη για να σκηνοθετήσει το θεατρικό του Άρθουρ Μίλερ The American Clock. Το 1982 και ενώ το γύρισμα της νέας του ταινίας (Chi illumina la grande notte) βρίσκεται σε εξέλιξη πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 53 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αγαήτης
Ο Αγαήτης ήταν μυθικός βασιλιάς ων Σκυθών.
Ο Αγαήτης σχετίζεται με μία μυθική εκδοχή της ίδρυσης του Παντικάπαιου. Σύμφωνα με αυτή κάποτε στο βασίλειο του έφτασαν άποικοι με αρχηγό, αγνώστου ονόματος, έναν γιο του βασιλιά της Κολχίδας Αιήτη. Ο Αγαήτης τους παραχώρησε γη να εγκατασταθούν και εκεί κτίστηκε το Παντικάπαιο.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Σκυθών
Τεόφιλο Κουμπίγιας
Ο Τεόφιλο Χουάν Κουμπίγιας Αριζάγκα (ισπανικά: Teófilo Juan Cubillas Arizaga, γεννήθηκε 8 Μαρτίου 1949) είναι Περουβιανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Έχει επιλεγεί ως ο κορυφαίος παίκτης της χώρας του όλων των εποχών και μέσα στους 50 καλύτερους του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS (48ος) και πρώτος της χώρας του. Συνεισέφερε στην πρόκριση του Περού στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978, ενώ είχε αναδειχθεί καλύτερος παίκτης της Νότιας Αμερικής για το 1972.
Με το προσωνύμιο El Nene («Το Παιδί»), διακρινόταν για την τεχνική του κατάρτιση και την ικανότητα επιτυχούς εκτέλεσης στημένων φάσεων. Το 2004, ο Πελέ τον επέλεξε για τη λίστα FIFA 100, των καλύτερων 125 εν ζωή ποδοσφαιριστών. Το Φεβρουάριο του 2008, προκειμένου να τιμηθεί η 50ή επέτειος της πρώτης κατάκτησης του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Εθνική Ομάδα της Βραζιλίας, επελέγη στην ιδανική ενδεκάδα της Νοτίου Αμερικής της τελευταίας 50ετίας. Ο Κουμπίγιας (μαζί με τους Μίροσλαβ Κλόζε και Τόμας Μίλερ) είναι ένας από τους τρεις ποδοσφαιριστών που έχουν πετύχει να σκοράρουν τουλάχιστον πέντε (ή και περισσότερα) τέρματα σε κάθε μία από τις διοργανώσεις δύο διαφορετικών Παγκοσμίων Κυπέλλων.
Καριέρα σε συλλόγους
Ξεκίνησε την καριέρα του με την ομάδα Αλιάνσα Λίμα στην ηλικία των 16 ετών το 1966. Στην ομάδα ήταν πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα του Περού το 1966 και με 19 γκολ σε 23 αγώνες και το 1970 με 22 τέρματα σε 27 αγώνες. Το 1972 είχε την πιο επιτυχημένη του χρονιά. Ήταν ο κορυφαίος σκόρερ του Κόπα Λιμπερταδόρες και ο ποδοσφαιριστής της χρονιάς της Νότιας Αμερικής.
Το 1973 μεταγράφηκε στην ποδοσφαιρική ομάδα της Βασιλείας στην Ελβετία. Έμεινε στη λέσχη μόνο για έξι μήνες με δυσκολίες προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή και έτσι δεν κατάφερε να δείξει την έκταση του ταλέντου του. Για το δεύτερο μισό της σεζόν 1973–74 μπήκε στον πορτογαλικό σύλλογο της Πόρτο, όπου πέρασε επιτυχημένα χρόνια ως παίκτης παγκόσμιας κλάσης και ο υψηλότερα αμοιβόμενος παίκτης στη χώρα. Το 1977 επέστρεψε στην Αλιάνσα Λίμα.
Το 1979 μεταγράφηκε στο Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (NASL), υπογράφοντας για τους Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς, όπου πέρασε πέντε χρονιές, σημειώνοντας 59 γκολ πρωταθλήματος, συμπεριλαμβανομένων τριών γκολ σε επτά λεπτά κατά των  Άζτεκς του Λος Άντζελες το 1981.
Μετά το αεροπορικό δυστύχημα της Αλιάνσα Λίμα του Δεκεμβρίου του 1987, επέστρεψε από το σπίτι του στο Μαϊάμι για να παίξει δωρεάν για την Αλιάνσα, που έχασε τους περισσότερους παίκτες στη συντριβή. Είχε και ρόλο προπονητή στο σύλλογο για μια περίοδο (1988). Τον Μάιο του 1988, ο Κουμπίγιας υπέγραψε και πάλι με τους Στράικερς του Αμερικανικού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου, οι οποίοι έφτασαν μέχρι τον τελικό του πρωταθλήματος.
Διεθνής καριέρα
Έπαιξε σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα μεταξύ 1970 και 1982. Ο Κουμπίγιας βοήθησε το Περού να προχωρήσει στους προημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970 στο Μεξικό. Είχε σκοράρει σε όλους τους τέσσερις αγώνες του Περού: μία φορά με αντίπαλο τη Βουλγαρία, δύο φορές απέναντι του Μαρόκου και μία φορά κατά της Δυτικής Γερμανίας, όλοι στον πρώτο γύρο. Σημείωσε έπειτα ένα άλλο γκολ στη Βραζιλία, και έτσι τελείωσε ως ο τρίτος καλύτερος σκόρερ στη διοργάνωση και εκλέχθηκε καλύτερος νέος παίκτης. Οι εμφανίσεις του ήταν τόσο εντυπωσιακές που ο Πελέ τον χαρακτήρισε ως πιθανό διάδοχό του.
Το Περού δεν προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 στη Δυτική Γερμανία, αλλά ένα χρόνο αργότερα, ο Κουμπίγιας ήταν ο πρωταγωνιστής της Περουβιανής ομάδας στην κατάκτηση του δεύτερου τίτλου της Νότιας Αμερικής, Κόπα Αμέρικα. Νίκησαν Βολιβία και Χιλή στην πρώτη φάση, ενώ ο ίδιος σκόραρε με τη Βραζιλία στον ημιτελικό (30 Σεπτεμβρίου 1975) και στη συνέχεια έπαιξε στο νικηφόρο τελικό. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 στην Αργεντινή, σημείωσε πέντε γκολ για το Περού, και ήταν δεύτερος σκόρερ μετά τον Μάριο Κέμπες. Ένα τέρμα του με απευθείας εκτέλεση φάουλ απέναντι στην Σκωτία διαμόρφωσε το τελικό 3–1, ήταν από τα καλύτερα της διοργάνωσης και της καριέρας του και έχει συμπεριληφθεί στις πέντε καλύτερες εκτέλεσεις φάουλ όλων των εποχών. Είχε μάθει την τεχνική από το Ντίντι, όταν ο τελευταίος ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας του Περού στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970. Σημείωσε χατ τρικ με αντίπαλο το Ιράν, το τρίτο από τα οποία αποδείχθηκε το τελευταίο του διεθνές γκολ, καθώς το Περού ξεπέρασε τη φάση των ομίλων. Το Περού προχώρησε στη δεύτερη φάση της διοργάνωσης χωρίς επιτυχία χάνοντας και τους τρεις αγώνες.
Είναι ο κορυφαίος σκόρερ της Εθνικής Ομάδας του Περού όλων των εποχών, με 26 γκολ σε 81 παιχνίδια. Με 10 τέρματα σε 13 αγώνες παραμένει στους καλύτερους σκόρερ των Παγκοσμίων Κύπελλων. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 338 τέρματα σε 615 επίσημους αγώνες.
Τίτλοι
Πόρτο Αλιάνσα Λίμα Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς Περού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περουβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Περού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Αλιάνσα Λίμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασιλεία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς (1977-1983) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Αλίνα Ζαγκίτοβα
Η Αλίνα Ιλνάζοβνα Ζαγκίτοβα (Али́на Ильна́зовна Заги́това, Alinä İlnaz qızı Zahitova, γεννηθείσα την 18 Μαΐου 2002) είναι μια Ρωσίδα αθλήτρια του καλλιτεχνικού πατινάζ. Είναι Ολυμπιακή πρωταθλήτρια 2018, Παγκόσμια πρωταθλήτρια 2019, Ευρωπαία πρωταθλήτρια 2018, Πρωταθλήτρια του τελικού Γκραν Πρι 2017-18, και Ρωσίδα εθνική πρωταθλήτρια 2018. Έχει κερδίσει, επίσης, το αργυρό μετάλλιο στο ομαδικό αγώνισμα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2018, όπου αντιπροσώπευσε την Ρωσική Ολυμπιακή αθλητική ομάδα.
Νωρίτερα στην καριέρα της, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων 2017 και στον Τελικό Γκραν Πρι Νεανίδων 2016-2017.