cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βιοψία
Ιατρικές χρήσεις
Άλλες καταστάσεις που χρήζουν βιοψία περιλαμβάνουν φλεγμονώδεις καταστάσεις. Για παράδειγμα, σε περίπτωση που υπάρχει υποψία αγγειίτιδας μπορεί να γίνει βιοψία κροταφικών αρτηριών. Σε φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου, όπως η νόσος του Crohn και η ελκώδης κολίτιδα, μπορεί να γίνει συχνή λήψη βιοψιών ώστε να εκτιμηθεί η δραστηριότητα της νόσου και η παρουσία αλλαγών που μπορεί να προηγούνται μίας κακοήθειας. Επίσης, βιοψία πραγματοποιείται σε περιπτώσεις νεφρικής βλάβης, σε περιπτώσεις διόγκωσης των λεμφαδένων ή σε περιπτώσεις μεταμόσχευσης οργάνων, για να ελεγχθεί αν το μόσχευμα έχει απορριφθεί ή όχι.
Δημοψήφισμα στη Μαυριτανία (2017)
Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα με δύο ερωτήματα πραγματοποιήθηκε στη Μαυριτανία, στις 5 Αυγούστου 2017, έχοντας αρχικά προγραμματιστεί για τις 15 Ιουλίου. Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν στην κάλπη προκειμένου να εγκρίνουν ή να απορρίψουν τις προτεινόμενες τροποποιήσεις του συντάγματος. Και οι δύο προτάσεις εγκρίθηκαν από το 86% των ψηφοφόρων με ποσοστό συμμετοχής 54%.
Προτεινόμενες τροποποιήσεις
Το δημοψήφισμα ήταν χωρισμένο σε δύο ερωτήσεις σχετικές με διάφορες προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις. Η μία ερώτηση είχε να κάνει με την κατάργηση της έμμεσα εκλεγμένης Γερουσίας και την αντικατάστασή της με τα περιφερειακά συμβούλια, καθώς και τη συγχώνευση του Ισλαμικού Ανώτατου Συμβουλίου και του Εθνικού Διαμεσολαβητή σε "Ανώτατο Συμβούλιο της Fatwa". Η δεύτερη ερώτηση αφορούσε τα εθνικά σύμβολα, συμπεριλαμβανομένης και μια πρότασης να αλλάξει η εθνική σημαία, προσθέτοντας μια κόκκινη γραμμή στο επάνω και στο κάτω μέρος για να συμβολίζουν "τις προσπάθειες και τις θυσίες που οι άνθρωποι της Μαυριτανίας συνεχώς θα κάνουν, δίνοντας το αίμα τους, για να υπερασπίσουν το έδαφός τους", , καθώς και την τροποποίηση του εθνικού ύμνου. μικρογραφία|Προτεινόμενη εθνική σημαία Η πρόταση να επιτραπεί στον πρόεδρο Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ να διεκδικήσει μια τρίτη θητεία κατέπεσε έπειτα από διαμαρτυρίες στην Νουαντιμπού.
Αν και τα 141 από τα 147 μέλη της Εθνικής Συνέλευσης ψήφισαν υπέρ των αλλαγών, οι αλλαγές καταψηφίστηκαν από τη Γερουσία τον Μάρτιο του 2017, με 33 κατά επί συνόλου 56 βουλευτών, από τους οποίους οι 24 ήταν μέλη του κυβερνώντος κόμματος Ένωση για τη Δημοκρατία.
Εκστρατεία
Ο πρώην Πρόεδρος Σίντι Ουλντ Σεΐχ Αμπνταλαχί κάλεσε τους ψηφοφόρους να αντιταχθούν στις αλλαγές, υποστηρίζοντας ότι θα ήταν "συνταγματικό πραξικόπημα". Ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης, το Εθνικό Φόρουμ για τη Δημοκρατία και την Ενότητα, απέρριψαν επίσης τις αλλαγές. Η επίσημη εκστρατεία άρχισε στις 21 Ιουλίου.
Παραπομπές
2017
Βάλτος Φωκίδας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Βάλτος (αποσαφήνιση)
Ο Βάλτος είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Παρνασσίδας στον νομό Φωκίδας και βρίσκεται στα δυτικά παράλια του κόλπου της Αντίκυρας. Απέχει 35 χλμ. ΝΑ. της Ιτέας 17 χλμ. ΝΑ. της Δεσφίνας. Το χωριό έχει γύρω στις 50 κατοικίες και τους καλοκαιρινούς μήνες αποτελεί παραθεριστικό θέρετρο της Δεσφίνας. Από το 2000, στην παραλία του, ο Πολιτιστικός Συλλογος Δεσφίνας «Η Πρόοδος», διοργανώνει μουσικό φεστιβάλ. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Δεσφίνας που υπάγεται στο Δήμο Δελφών και έχει πληθυσμό 15 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1991 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Δεσφίνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δελφών Κατηγορία:Παραλίες της Φωκίδας
Παύλος Ράπτης
Ο Παύλος Ράπτης (29 Φεβρουαρίου 1936 - 21 Νοεμβρίου 2021, Βαρσοβία) ήταν Έλληνας τραγουδιστής της όπερας (τενόρος).
Βιογραφία
Ο Ράπτης γεννήθηκε στον Τρίλοφο, ένα ορεινό χωριό κοντά στα σύνορα με την Αλβανία, 30 χλμ δυτικά της Καστοριάς, με τρεις διαφορετικές ημερομηνίες να αναφέρονται ως ημερομηνία γέννησής του. Κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, έφυγε από τη χώρα με τους γονείς του το 1947 και, μετά από στάσεις στην Αλβανία και στη Ρουμανία, πήγε στην Πολωνία το 1950 χωρίς τους γονείς του. Δεν ήταν λίγοι οι Έλληνες που χρησιμοποίησαν αυτή την οδό διαφυγής εκείνη την εποχή, Κάποιοι επέστρεψαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1980, αλλά πολλοί έμειναν στην Πολωνία. Πρώτα παρακολούθησε μια επαγγελματική σχολή στο Ζγκοζέλετς, αλλά μετά από σύσταση δασκάλου του μπόρεσε να εγγραφεί στο Μουσικό Λύκειο του Στσέτσιν, όπου έμαθε τραγούδι και βιολί και από το οποίο αποφοίτησε το 1955. Στο Στσέτσιν διηύθυνε μια χορωδία αποτελούμενη από 75 Έλληνες πρόσφυγες, με την οποία εμφανίστηκε στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών το 1955 στη Βαρσοβία.
Εκτός από όπερες, τραγούδησε επίσης ελληνικά λαογραφικά τραγούδια που είχαν γίνει ήδη επιτυχίες και έκανε αρκετούς δίσκους με αυτό το ρεπερτόριο. Κυκλοφόρησε επίσης δίσκο στη Γιουγκοσλαβία με ελληνικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν στα σερβοκροατικά.
Οικογένεια
Ο Ράπτης νυμφεύτηκε την τότε μαθήτρια ξένων γλωσσών Χελένα Σκίμπα το 1961. Το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Πολωνοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Αλεξαμενός ο Τήιος
Ο Αλεξαμενός ο Τήιος ήταν, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη στο διάλογο του Περί Ποιητικής, ο πρώτος που έγραψε Σωκρατικούς διαλόγους πριν από την εποχή του Πλάτωνα. Ένας Αριστοτελικός πάπυρος από τον Οξύρρυγχο, ισχυρίζεται ότι αυτό είναι απλώς ένα κακόηθες κουτσομπολιό από τον Αριστοτέλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Αθανάσιος Λεονταρίδης
Ο Αθανάσιος Λεονταρίδης (1903 - 7 Φεβρουαρίου 1984), του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας πολιτικός που υπηρέτησε ως βουλευτής στην Ξάνθη από το 1952 ως το 1956.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1903 και ήταν έμπορος καπνού. Εξελέγη βουλευτής Ξάνθης στις εκλογές του 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Ξάνθης
Ανταία Ευρυδίκη της Μακεδονίας
Η Ανταία-Ευρυδίκη ήταν βασίλισσα της Μακεδονίας, κόρη του Αμύντα Δ΄ της Μακεδονίας, γιου του Περδίκκα Γ΄ της Μακεδονίας, και της Κυνάνης, κόρης του Φιλίππου Β΄ και της πρώτης συζύγου του Αυδάτης-Ευρυδίκης. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο ως γυναίκα τού Φιλίππου Γ΄ στους πολέμους των Διαδόχων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας
Λουκιανός πρεσβύτερος
Ο Λουκιανός πρεσβύτερος (-415/416) ήταν συγγραφέας.
Βίος
Για τον βίο του Λουκιανού του πρεσβύτερου δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Στις αρχές του 5ου αιώνα δρούσε στην Ιερουσαλήμ και στα 415/416 μετά από όραμα που έλαβε, σύμφωνα με την περιγραφή που κάνει ο ίδιος, οδηγήθηκε σε περιοχή βόρεια της πόλης, στην Kaphar-Gamala και εντόπισε τα λείψανα του Πρωτομάρτυρα Στέφανου. Το κείμενο το οποίο συνέταξε έχει τον τύπο Εγκώμιας επιστολής, απευθυνόμενης σε όλο τον κόσμο. Ο Avitus θέλησε να το μεταφράσει στη λατινική αποσκοπώντας να μεταφερθούν τα λείψανα στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Braga, αλλά δεν το κατόρθωσε.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι συγγραφείς
Κομητεία Καλπίν
Η Κομητεία Καλπίν (Κινέζικα: 柯坪县, Pinyin: Kēpíng Xiàn, Ουιγουρικά: كەلپىن ناھىيىسى, Келпин Наһийиси‎, Ουιγουρικό Λατινικό Αλφάβητο: Kelpin Nahiyisi, Ουιγουρικό Νέο Αλφάβητο: Kelpin Nah̡iyisi ) είναι κομητεία στην Αυτόνομη Ουιγουρική Περιφέρεια του Σιντσιάνγκ και βρίσκεται υπό την διαχείριση του Νομός Ακσού. Η επαρχία καλύπτει έκταση 8.918 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, η επαρχία έχει πληθυσμό 40.000 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομητείες του Σιντσιάνγκ
Ρουφίνος ο Σύρος
Ο Ρουφίνος ο Σύρος (-410/415) ήταν θεολόγος και συγγραφέας.
Βίος
Περί του Ρουφίνου δεν έχουμε πληροφορίες. Η ονομασία του Σύρος προέκειψε επειδή έφθασε στη Ρώμη περί το 398-399 από τη μοναστική κοινότητα του Ιερωνύμου στη Βηθλεέμ. Το πιο σημαντικό συγγραφικό έργο του ήταν το Liber de fide αν και η πατρότητά του αμφισβητείται. Το έργο αυτό αποηχεί Ωριγενικές διδασκαλίες και για πρώτη φορά πελαγιανικές αντιλήψεις,όπως ότι το προπατορικό αμάρτημα δεν μεταδίδεται στους επιγόνους. Το έργο τοποθετείται χρονικά στα 404 μ.Χ ως απάντηση στο έργο του Αυγουστίνου De libero arbitrio. Σημαντική θεωρείται η προσφορά του στην αναθέωρηση του κειμένου της Βουλγάτα.
Παρότι επιφανειακά έχει αρκετές ομοιότητες με τον θεολόγο της ίδιας περιόδου Τυρράνιο Ρουφίνο, πρόκειται για διαφορετικά άτομα.
Πηγές
Κατηγορία:Σύροι θεολόγοι Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Songs of Theodorakis
Το Songs of Theodorakis (μετάφραση: Τραγούδια του Θεοδωράκη) είναι ένας δίσκος της ηθοποιού και τραγουδίστριας Ειρήνης Παπά. Στον δίσκο, η Παπά τραγουδά έντεκα τραγούδια, όλα στα ελληνικά, γραμμένα από τον Μίκη Θεοδωράκη. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 1968 από την RCA Victor (FPM-215 και FSP-215). Η RCA Victor το κυκλοφόρησε επίσης στη Γαλλία το 1969. Η εταιρεία Anodos το κυκλοφόρησε στην Ελλάδα (ΠΜΕ Α-166) το 1990 με τον τίτλο Ειρήνη Παππά - Σε έντεκα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Επανεκδόθηκε σε CD το 2004 από την FM Records με τον τίτλο Irene Papas Sings Mikis Theodorakis (μετάφραση: Η Ειρήνη Παπά τραγουδά Μίκη Θεοδωράκη).
Όλα τα κομμάτια του άλμπουμ ηχογραφήθηκαν σε μια συναυλία που έδωσε η Παπά στη Νέα Υόρκη το 1969. Τη μουσική διεύθυνση είχε ο Χάρης Λεμονόπουλος. Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον Άντι Γουάιζγουελ. Τόσο η Παπά όσο και ο Θεοδωράκης είχαν εξοριστεί όταν η στρατιωτική δικτατορία ανέβηκε στην εξουσία στην Ελλάδα το 1967. Ο κριτικός της εφημερίδας New York Times Κλάιβ Μπαρνς είπε για την ερμηνεία της:"'η Ειρήνη Παπά είναι γνωστή στο κοινό ως ηθοποιός, αλλά γι' αυτό τραγουδά με τόση ένταση, η ίδια η εμφάνισή της, τα κατάμαυρα σαν κορακιού μαλλιά της, είναι ένα εξίσου δυναμικό μέσο έκφρασης'."
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη Κατηγορία:Άλμπουμ του 1968
Αλεχάντρο Ίσις
Ο Αλεχάντρο Ίσις Ανάγια (Alejandro Hisis Anaya, 16 Φεβρουαρίου 1962) είναι Χιλιανός παλαίμαχος ποδοσφαιρικός, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και νυν βοηθός προπονητής στον ΟΦΗ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Ίσις γεννήθηκε στο Βαλπαραΐσο. Αγωνίστηκε για αρκετούς συλλόγους στη Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη, όπως η Κόλο-Κόλο, η Μοντερρέι, η Τίγρες και ο ΟΦΗ.
Προπονητική σταδιοδρομία
Στις 25 Ιανουαρίου 2019, ανακοινώθηκε η πρόσληψη του ως βοηθός προπονητής από τον ΟΦΗ, μαζί με τον Χάιμε Βέρα ως προπονητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χιλιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Χιλής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1983 Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1989 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλο-Κόλο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Χιλής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Χιλιανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Μοντερρέι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τίγρες ντε λα ΟΑΝΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Πατσούκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο Παλεστίνο Κατηγορία:Χιλιανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Μεξικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Χιλής
Ντάνι Γουέλμπεκ
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
O Ντάνι Γουέλμπεκ (Danny Welbeck, 26 Νοεμβρίου 1990) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός στην Μπράιτον και στην Εθνική Αγγλίας.
Σε συλλόγους
Ξεκίνησε το 2001 από τις ακαδημίες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και το 2008 έγινε μέλος της πρώτης ομάδας του συλλόγου. Στη συνέχεια δόθηκε δανεικός στην Πρέστον Νορθ Εντ και στη Σάντερλαντ. Με τη Μάντσεστερ κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (2012–13), ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, ένα Λιγκ Καπ Αγγλίας και δύο Σούπερ Καπ Αγγλίας. Το 2014 πήγε στην Άρσεναλ, με την οποία κατέκτησε ένα Κύπελλο Αγγλίας και ένα Σούπερ Καπ Αγγλίας.
Μπράιτον
Στις 23 Ιουνίου 2021 η Μπράιτον ανακοίνωσε ότι ο Γουέλμπεκ υπέγραψε ένα νέο μονοετές συμβόλαιο με τον σύλλογο.
Στην εθνική ομάδα
Στην Εθνική Αγγλίας κλήθηκε για πρώτη φορά το 2011. Ήταν στην αποστολή της ομάδας στο Euro του 2012 και στα Μουντιάλ του 2014 και του 2018. Σημείωσε το πρώτο του γκολ με την εθνική ομάδα το 2012 σε έναν φιλικό αγώνα με το Βέλγιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέστον Νορθ Εντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουότφορντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπράιτον και Χόουβ Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ο χορός του Σω
Ο χορός του Σω (γαλλικός τίτλος: Le Bal de Sceaux) είναι νουβέλα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε το 1830. Είναι το δεύτερο έργο στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής, του πρώτου από τους αφηγηματικούς κύκλους που συνθέτουν την Ανθρώπινη κωμωδία.
Ο τίτλος προέρχεται από τις δημοφιλείς στις αρχές του 19ου αιώνα χορευτικές βραδιές στο χωριό Σω, σημερινό προάστιο του Παρισιού.
Υπόθεση
Η όμορφη και αλαζονική Εμιλί ντε Φονταίν, νεότερη κόρη μιας οικογένειας ευγενών, αφού αρνήθηκε αγέρωχα αρκετούς μνηστήρες με το πρόσχημα ότι δεν ήταν ικανοποιητικής αριστοκρατικής καταγωγής, ερωτεύεται έναν μυστηριώδη νεαρό άνδρα που εμφανίστηκε στον χορό του Σω. Αν και έχει εκλεπτυσμένη εμφάνιση και αριστοκρατική συμπεριφορά, ο Μαξιμιλιάν Λονγκβίλ πάντα υπεκφεύγει σχετικά με την οικογενειακή του καταγωγή και φαίνεται να ενδιαφέρεται μόνο για την αδερφή του Κλάρα, ένα φιλάσθενο νεαρό κορίτσι. Αλλά δεν μένει ασυγκίνητος από την προσοχή που του δίνει η Εμιλί και δέχεται τις επαναλαμβανόμενες προσκλήσεις του πατέρα της κόμη ντε Φονταίν στο Παρίσι. Η Εμιλί και ο Μαξιμιλιάν ερωτεύονται και ανταλλάσσουν αμοιβαίες υποσχέσεις. Αλλά ο κόμης ντε Φονταίν, ερευνώντας γι' αυτόν, μαθαίνει ότι εργάζεται σε ένα κατάστημα υφασμάτων. Σοκαρισμένη η νεαρή κοπέλα δεν θέλει πια να ακούει γι' αυτόν και διακόπτει τη σχέση.
Ένα βράδυ, κατά τη διάρκεια μιας χοροεσπερίδας, χορεύει με έναν γραμματέα της πρεσβείας στη Γερμανία που της λέει ότι είναι ο μεγαλύτερος αδερφός του Μαξιμιλιάν, που είναι επίσης παρών στο χορό. Της αποκαλύπτει το μυστικό του μικρότερου αδερφού του, ο οποίος του παραχώρησε την περιουσία του για να ξεκινήσει μια διπλωματική καριέρα και να μπορέσει να υποβάλει αίτηση για τον τίτλο του Ομοτίμου της Γαλλίας. Θυσιάστηκε για να φροντίσει τη συντήρηση της οικογένειας και συγκεκριμένα της άρρωστης μικρής αδερφής. Της λέει ακόμη ότι ο Μαξιμιλιάν μόλις έκανε μια εμπορική συμφωνία με τη Βραζιλία που θα τον κάνει εκατομμυριούχο. Η Εμιλί επιχειρεί μια τελευταία συζήτηση με τον Μαξιμιλιάν, ο οποίος όμως της δίνει να καταλάβει ότι έχει πληγωθεί βαθιά από τον χωρισμό τους και της λέει ότι θα ταξιδέψει στο εξωτερικό. Η Εμιλί τον προκαλεί: «Θα με βρεις παντρεμένη όταν επιστρέψεις, σε προειδοποιώ.»
Τήρησε τον λόγο της, παντρεύτηκε έναν ηλικιωμένο θείο της, τον αντιναύαρχο ντε Κεργκαουέ για τον τίτλο του κόμη - ήταν ένας εικονικός γάμος.
Δύο χρόνια μετά τον γάμο της, η Εμιλί συναντά τον Μαξιμιλιάν σε ένα σαλόνι του Παρισιού. Μετά τον θάνατο του πατέρα και του αδελφού του, τους κληρονόμησε και έγινε υποκόμης και Ομότιμος της Γαλλίας. Τον πολιορκούν οι κυρίες της αριστοκρατίας, μητέρες ανύπαντρων κοριτσιών. Η Εμιλί συνειδητοποιεί τότε πώς κατέστρεψε τη ζωή της.
Θέματα
Το έργο είναι μια κοινωνική μελέτη των χρόνων της Παλινόρθωσης, παρουσιάζει σημαντικά κοινωνικά στρώματα της γαλλικής κοινωνίας εκείνης της περιόδου: τη φιλόδοξη αστική τάξη και τη συντηρητική αριστοκρατία που υπερασπίζεται τη θέση της. Το κύριο θέμα της ιστορίας, όπως και των περισσότερων έργων που περιλαμβάνονται στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής, είναι ο ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος έγγαμος βίος, ο Μπαλζάκ υπερασπίζεται την αστική παράδοση και τη συζυγική πίστη.
Γίνονται σαφείς οι πολιτικές απόψεις του συγγραφέα, υποστηρικτή της πολιτικής του Λουδοβίκου ΙΗ΄ που προσπαθούσε να ικανοποιήσει τους φιλελεύθερους χωρίς να δυσαρεστήσει τους ακραίους αριστοκράτες. Το πρόσωπο που εκφράζει τις πολιτικές απόψεις του Μπαλζάκ είναι ο κόμης ντε Φονταίν, ένας πρώην Σουάνος που είχε υπηρετήσει με τους υποστηρικτές των Βουρβόνων κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βανδέας, απέκτησε υψηλές θέσεις μετά την παλινόρθωση των Βουρβόνων και έγινε στενός συνεργάτης του βασιλιά, δίνοντας το νόημα της πολιτικής του : «''Ο Λουδοβίκος ΙΗ' ήθελε να ενώσει τα κόμματα όπως ο Ναπολέων ένωσε τη χώρα μας και τους κατοίκους της. Ο νόμιμος μονάρχης, το ίδιο έξυπνος όσο ο αντίπαλός του, ενεργούσε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο τελευταίος από τους ηγέτες του Οίκου των Βουρβόνων προσπάθησε να ευχαριστήσει την Τρίτη τάξη και τους υποστηρικτές της Αυτοκρατορίας, περιορίζοντας την επιρροή του κλήρου με την ίδια πυρετώδη βιασύνη με την οποία ο Ναπολέοντας προσέλκυσε την αριστοκρατία και πρόσφερε στην Εκκλησία επιδοτήσεις».''
Σχόλια
μικρογραφία|250x250εσ|Είσοδος στον χορό του Σω γκραβούρα του 1843
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Κατάλογος βασιλέων της Ιορδανίας
Ο Βασιλιάς του Χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας (αραβικά: ملك المملكة الأردنية الهاشمية) είναι ο αρχηγός του κράτους και μονάρχης της Ιορδανίας. Υπηρετεί ως επικεφαλής της ιορδανικής μοναρχίας —της δυναστείας των Χασεμιτών. Ο βασιλιάς προσφωνείται ως Αυτού Μεγαλειότητα (صاحب الجلالة).
Η Ιορδανία είναι μια συνταγματική μοναρχία. Ωστόσο, ο βασιλιάς έχει κάπως περισσότερη εκτελεστική και νομοθετική εξουσία από ό,τι συμβαίνει συνήθως με τους συνταγματικούς μονάρχες. Είναι γενικός διοικητής των ενόπλων δυνάμεων της Ιορδανίας και διορίζει τον πρωθυπουργό της Ιορδανίας και τους διευθυντές των υπηρεσιών ασφαλείας. Διορίζει επίσης τα μέλη της άνω βουλής, τη Γερουσία, καθώς και τα μέλη του Συνταγματικού Δικαστηρίου.
Ο σημερινός βασιλιάς, Αμπντάλα Β΄, ανέλαβε το θρόνο στις 7 Φεβρουαρίου 1999 μετά το θάνατο του πατέρα του, Χουσεΐν.
Ιστορία
Οι γιοι του Χουσεΐν μπιν Άλι, του Μεγάλου Εμίρη και του Σαρίφη της Μέκκας ορίστηκαν ως βασιλιάδες του Ιράκ και της Ιορδανίας στον απόηχο της Αραβικής Εξέγερσης και του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Η μοναρχία της Ιορδανίας ιδρύθηκε το 1921, με τον Αμπντάλα Α΄ να γίνεται Εμίρης του Εμιράτου της Υπεριορδανίας, θέση που κατείχε από τις 11 Απριλίου 1921 έως ότου η Υπεριορδανία κέρδισε την ανεξαρτησία της στις 25 Μαΐου 1946 ως Χασεμιτικό Βασίλειο της Υπεριορδανίας. Μόλις αποκτήθηκε η ανεξαρτησία, ο Αμπντάλα στέφθηκε ο πρώτος μονάρχης της χώρας. Το όνομα της χώρας συντομεύτηκε σε Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας στις 26 Απριλίου 1949, αφού το βασίλειο κέρδισε τον έλεγχο και των δύο πλευρών του ποταμού Ιορδάνη ως αποτέλεσμα του Αραβο-Ισραηλινού πολέμου του 1948.
Η Χασεμιτική δυναστεία προέρχεται από την Χετζάζ, που είναι τώρα μέρος της Σαουδικής Αραβίας.
Βασιλικό έμβλημα
κέντρο|μικρογραφία|220x220εσ|Έμβλημα του Βασιλιά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ιορδανίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ιορδανίας Ιορδανίας
Το κλειδί (μυθιστόρημα του Τανιζάκι)
Περίληψη
Ολόκληρη η ιστορία είναι γραμμένη με τη μορφή ημερολογίου, εναλλάσσοντας τις καταχωρίσεις ενός 55χρονου καθηγητή πανεπιστημίου και της κατά 10 χρόνια νεότερης συζύγου του, της Ικούκο, οι οποίοι προσποιούνται ότι θέλουν να κρατήσουν κρυφές τις καταχωρίσεις τους ο ένας από τον άλλο. Και οι δύο παραπονιούνται για τις δυσκολίες στη σεξουαλική τους ζωή: εκείνη για την αδυναμία του συζύγου της να την ικανοποιήσει, εκείνος για την αχόρταγη όρεξή της, σε συνδυασμό με την παλιομοδίτικη στάση της και την απόρριψη των ερωτικών του προτιμήσεων. Ταυτόχρονα είναι πεπεισμένος ότι, αν του επέτρεπε να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του, θα μπορούσε και εκείνος με τη σειρά του να εκπληρώσει τις δικές της επιθυμίες.
Το ζευγάρι επιλέγει τον δάσκαλο Κιμούρα ως πιθανό γαμπρό για την κόρη τους Τόσικο, αλλά η Τόσικο δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για αυτόν. Αντίθετα, ο σύζυγος πιστεύει ότι υπάρχει ένα αμοιβαίο ενδιαφέρον μεταξύ του Κιμούρα και της Ικούκο και συνειδητοποιεί ότι η ζήλια του τον διεγείρει. Προκαλεί καταστάσεις στις οποίες ο Κιμούρα μπορεί να δει την Ικούκο γυμνή, ξεκινώντας με το να την μεθύσει, κάτι που την οδηγεί σε επανειλημμένη κατάρρευση και χρειάζεται φροντίδα. Επίσης, κάνει σεξ με τη γυναίκα του ενώ αυτή είναι λιπόθυμη, κατά την οποία εκείνη προφέρει το όνομα του Κιμούρα. Μετά από προτροπή του Κιμούρα, ο καθηγητής δανείζεται τη φωτογραφική του μηχανή πολαρόιντ, την οποία χρησιμοποιεί για να τραβήξει γυμνές φωτογραφίες της Ικούκο. Αργότερα, μεταβαίνει σε αρνητικό φιλμ, φροντίζοντας να δει ο Κιμούρα τις φωτογραφίες. Ταυτόχρονα, βάζει τον γιατρό του να του κάνει ένεση ορμονών για να βελτιώσει τη δύναμή του, οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα επικίνδυνα υψηλή αρτηριακή πίεση και κενά μνήμης.
Η Τόσικο μετακομίζει από το σπίτι των γονιών της, ενώ η Ικούκο αρχίζει να συναντά τον Κιμούρα σε τακτική βάση. Ο καθηγητής παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο λόγω της υψηλής αρτηριακής του πίεσης. Αν και αρχικά φαίνεται να αναρρώνει, πεθαίνει μετά από ένα δεύτερο εγκεφαλικό. Στις τελευταίες καταχωρίσεις της, η Ικούκο αποκαλύπτει ότι τόσο εκείνη όσο και ο σύζυγός της έγραφαν τα ημερολόγιά τους έχοντας πλήρη επίγνωση ότι η άλλη πλευρά τα διαβάζει, ότι η κατάσταση της λιποθυμίας της ήταν κατά καιρούς ψεύτικη και ότι η Τόσικο πιθανώς κανόνιζε να συναντηθούν η μητέρα της και ο Κιμούρα. Η Ικούκο εικάζει ότι η Τόσικο θα παντρευτεί τελικά τον Κιμούρα ως πρόσχημα, ώστε αυτός και η μητέρα της να συνεχίσουν τη σχέση τους.
Ο τίτλος του μυθιστορήματος αναφέρεται στο κλειδί του διαμερίσματος στο οποίο ο καθηγητής κρατά το ημερολόγιό του.
Ιστορικό της έκδοσης
Το μυθιστόρημα του Τανιζάκι εκδόθηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες το 1956 στο περιοδικό Chūō kōron, ξεκινώντας από το τεύχος του Ιανουαρίου, το οποίο εξαντλήθηκε γρήγορα. Μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Χάουαρντ Χίμπετ και εκδόθηκε από τον Alfred A. Knopf το 1961. Στα ελληνικά, το μυθιστόρημα έχει μεταφραστεί από τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη και κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Άγρα.
Διασκευές ταινιών
Το κλειδί έχει επανειλημμένα διασκευαστεί για ταινίες, όπως:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κωνσταντίνος Δούκας (σφετεριστής)
Ο Κωνσταντίνος Δούκας (πέθανε το 913) ήταν επιφανής Βυζαντινός στρατηγός από τη Δυναστεία των Δουκών γιος του γενάρχη της οικογένειας Ανδρόνικου Δούκα, εμπόδισε τον αυλικό ευνούχο Σαμωνά να αποστατήσει στους Άραβες (904). Ο Σαμωνάς παρέσυρε με δόλο τον πατέρα του σε επανάσταση και ο Ανδρόνικος κατέφυγε στο Χαλιφάτο των Αββασιδών (906).
Ο Κωνσταντίνος ακολούθησε τον πατέρα του στην εξορία στη Βαγδάτη αλλά σύντομα έπεσαν στη δυσμένεια του χαλίφη χάρη σε επιστολές του Βυζαντινού αυτοκράτορα και φυλακίστηκαν. Ο Ανδρόνικος πέθανε στη φυλακή (910) αλλά ο γιος του Κωνσταντίνος δραπέτευσε και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ τον εμπιστεύτηκε και τον διόρισε σε μεγάλα στρατιωτικά αξιώματα. Με τον αιφνίδιο θάνατο του μικρότερου αδελφού του Λέων ΣΤ΄ Αλέξανδρου ο Κωνσταντίνος Δούκας προσπάθησε να σφετεριστεί τον θρόνο από τον ανήλικο Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο αλλά ηττήθηκε και θανατώθηκε από τους οπαδούς του ανήλικου αυτοκράτορα.
Πρώτα χρόνια
Ο Κωνσταντίνος Δούκας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις πηγές όταν συνέλαβε τον Αραβικής καταγωγής Σαμωνά έναν έμπιστο ευνούχο του αυτοκράτορα στην προσπάθεια του να αποστατήσει με τους Άραβες στη Συρία, τον μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη όπου δικάστηκε. Ο αυτοκράτορας που δεν ήθελε την τιμωρία του ζήτησε από τον Κωνσταντίνο Δούκα να υποκριθεί ότι ο Σαμωνάς ήθελε να πάει για προσκύνημα και δεν είχε στόχο να αποστατήσει στους Άραβες, ο Κωνσταντίνος το δέχτηκε. Οι αυλικοί ωστόσο του ζήτησαν στο δικαστήριο να "ορκιστεί στον θεό και το κεφάλι του αυτοκράτορα", ο ίδιος τότε αναγκάστηκε να αποκαλύψει την αλήθεια. Ο Σαμωνάς καταδικάστηκε σε κατ΄οίκον περιορισμό, ο αυτοκράτορας του έδωσε χάρη σε τέσσερις μήνες αλλά το μίσος του Σαμωνά για τη Δυναστεία των Δουκών παρέμενε βαθύτατο.
Το μίσος του Σαμωνά για τους Δούκες εκδηλώθηκε όταν εμπόδισε με κόλπα και ραδιουργίες τον Ανδρόνικο Δούκα τη συμμετοχή του σε επιτυχή αυτοκρατορία εκστρατεία απέναντι στους Άραβες. Ο Ανδρόνικος και η οικογένεια του δραπέτευσαν από τον φόβο της αυτοκρατορικής τιμωρίας σε ένα κάστρο κοντά στο Ικόνιο, από εκεί κατέληξαν στην πρωτεύουσα του Χαλιφάτου των Αββασιδών Βαγδάτη. Ο Λέων ΣΤ΄ είχε ανάγκη ωστόσο τους Δούκες και ξεκίνησε μυστική αλληλογραφία με τον Ανδρόνικο, του ζητούσε να επιστρέψει με πλήρη συγχώρεση και αποκατάσταση. Με νέες ραδιουργίες του Σαμωνά η επιστολή έπεσε στα χέρια του Χαλίφη Αλ-Μουκταφί (902-908) που φυλάκισε τον Ανδρόνικο και τον ανάγκασε να ασπαστεί με τη βία το Ισλάμ, πέθανε φυλακισμένος (910).
Επιστροφή στη Βυζαντινή αυλή
Ο Κωνσταντίνος δραπέτευσε, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε δεκτός από τον αυτοκράτορα σε μεγαλοπρεπή τελετή, η ημερομηνία της επιστροφής του είναι ασαφής, τοποθετείται την τριετία 908 - 911. Οι Δούκες παρέμειναν δημοφιλείς στην αυτοκρατορική αυλή παρά την επανάσταση του Ανδρόνικου, είχαν μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες και πολλοί είχαν προβλέψει την άνοδο του Κωνσταντίνου στον θρόνο. Οι Συνεχιστές Θεοφάνη γράφουν ότι ο Λέων ΣΤ΄ του είχε υποσχεθεί τη διαδοχή του αλλά μάλλον πρόκειται για μετέπειτα παρέμβαση, στην πραγματικότητα ο αυτοκράτορας του έδωσε πολύ ψηλά αξιώματα. Ο Κωνσταντίνος Δούκας διορίστηκε διάδοχος του Ευστάθιου Αργυρού στο Θέμα Χαρσιανού και κατόπιν Δομέστικος των σχολών δηλαδή αρχιστράτηγος ολόκληρου του στρατού (913). Από τη θέση αυτή είχε πολλές επιτυχίες απέναντι στους Άραβες.
Ο Λέων ΣΤ΄ πέθανε τον Μάιο του 912, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Αλέξανδρος που κυβέρνησε λιγότερο από έναν χρόνο και πέθανε αιφνίδια τον Ιούνιο του 913. Η χήρα του Λέων Ζωή Καρβωνοψίνα και ο μικρός γιος της Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος ανακηρύχθηκαν Συναυτοκράτορες, είχαν παραμεληθεί τη χρονιά που κυβέρνησε ο Αλέξανδρος που ανέβασε στον πατριαρχικό θρόνο τον αντίπαλο τους Νικόλαο Α΄ τον Μυστικό.
Αρχηγός εξέγερσης
Ο Κωνσταντίνος Δούκας είχε ευρύτατη υποστήριξη από την αριστοκρατία και τον λαό, δέχτηκε την πρόσκληση και βάδισε για την Κωνσταντινούπολη με μία ομάδα από έμπιστους φίλους. Σε τρεις μέρες μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου εισήλθε μυστικά στην πρωτεύουσα και βρήκε καταφύγιο στο σπίτι του πεθερού του Γρηγορά Ιβηρίτζη, ενώθηκε με πολλούς ψηλούς αυλικούς όπως ο Πατρίκιος Κωνσταντίνος Ελλαδικός. Στην πορεία τους στην πόλη ενώθηκαν με πλήθος κόσμου, έφτασαν στον Ιππόδρομο ο Κωνσταντίνος Δούκας ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας και βάδισε θριαμβευτικά στη Χαλκή Πύλη.
Αποτυχία και θάνατος
Όταν πέρασε την πύλη βρέθηκε αντιμέτωπος στην αίθουσα των Εξκουβίτορων με τη φρουρά της Εταιρείας, ήταν ορκισμένοι άντρες στο Βυζαντινό ναυτικό με αρχηγό τον Μάγιστρο Ιωάννη Ελαδά, μέλος του βασιλικού συμβουλίου. Ακολούθησε σκληρή συμπλοκή στην οποία σκοτώθηκαν ο γιος του Κωνσταντίνου Γρηγόριος, ο ανεψιός του Μιχαήλ και ο οπαδός του Κουρτίκης. Ο Κωνσταντίνος Δούκας προσπάθησε να δραπετεύσει αλλά έπεσε από το άλογο του και σκοτώθηκε με ένα βέλος, το κεφάλι του κόπηκε και παρουσιάστηκε στον μικρό Κωνσταντίνο Ζ΄.
Η "Ζωή του Βασιλείου του Νεωτέρου" παρουσιάζει μία διαφορετική εκδοχή στα γεγονότα, συγκάλεσαν τον Δούκα να αναλάβει την κυβέρνηση της αυτοκρατορίας αλλά τους τίτλους θα κατείχε ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος, ο Δούκας το αρνήθηκε. Οι αντιβασιλείς του έστειλαν μία δεύτερη επιστολή και προσπάθησαν να τον πείσουν με διαφορετικό τρόπο. Την εποχή που εισήλθε στην Κωνσταντινούπολη οι αντιβασιλείς απέκλεισαν τα ανάκτορα για να τον εμποδίσουν να μπει, μετά τη στέψη του στον Ιππόδρομο έφτασε στα ανάκτορα αλλά διέταξε τους άντρες του να μην ρίξουν βέλη για να αποφύγουν την αιματοχυσία. Οι αντιβασιλείς διέταξαν τη φρουρά των ανακτόρων να τους χτυπήσει, ο Κωνσταντίνος Δούκας και οι περισσότεροι από τους άντρες του σκοτώθηκαν.
Η τύχη της οικογένειας του
Αμέτρητοι οπαδοί του Κωνσταντίνου Δούκα τιμωρήθηκαν σκληρά, η "Ζωή του Ευθυμίου" τους ανεβάζει σε 800, η "Ζωή του Βασιλείου του Νεώτερου" σε 3.000. Πολλοί τυφλώθηκαν, εξορίστηκαν, άλλοι που βρήκαν καταφύγιο στην Αγία Σοφία κουρεύτηκαν και κλείστηκαν σε μοναστήρια, άλλοι κρεμάστηκαν σε πασσάλους στην ανατολική ακτή του Βοσπόρου. Η σύζυγος του Κωνσταντίνου Δούκα κουρεύτηκε και εξορίστηκε στα πατρικά κτήματα του συζύγου της στην Παφλαγονία, ο μικρότερος γιος της Στέφανος ευνουχίστηκε, με τους θανάτους του γιου της Γρηγορίου και του ανιψιού του Μιχαήλ η οικογένεια ξεκληρίστηκε. Οι σχέσεις τους με τον νεώτερο κλάδο της οικογένειας από την οποία προέρχεται ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας και η οικογένεια του αν και είχαν συγγένεια παραμένει ασαφής.
Η μνήμη του Κωνσταντίνου Δούκα παρέμεινε στη μνήμη του λαού σαν μία μορφή εθνικού ήρωα, πολλοί αργότερα ανάμεσα στην αριστοκρατία και τον λαό τον μιμήθηκαν, ένας από αυτούς ο Βασίλειος ο Χαλκόχειρ που προκάλεσε τη δεκαετία του 930 μία εξέγερση χωρικών αλλά τελικά απέτυχε και κάηκε ζωντανός. Πολλά στοιχεία σχετικά με τη ζωή του Κωνσταντίνου και του πατέρα του Ανδρόνικου περιέχονται σε δύο επικά ποιήματα του Διγενή Ακρίτα.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Δουκών Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές
Βασίλειο της Ουγγαρίας
Το Βασίλειο της Ουγγαρίας ήταν μοναρχία στην Κεντρική Ευρώπη που υπήρξε από τον Μεσαίωνα μέχρι τον 20ο αιώνα (1000-1946, με την εξαίρεση 1918–1920). Το Πριγκιπάτο της Ουγγαρίας εμφανίστηκε ως χριστιανικό βασίλειο με τη στέψη του πρώτου βασιλιά, Στέφανου Α΄, περίπου το έτος 1000 μ.Χ. στο Έστεργκομ. Ο Οίκος του, η δυναστεία των Αρπάντ, ηγήθηκε της ουγγρικής μοναρχίας για 300 χρόνια. Τον 12ο αιώνα το βασίλειο είχε γίνει μεσαία δύναμη εντός του Ευρωπαϊκού κόσμου ενώ είχε εξελιχθεί σε σημαντική δύναμη τον 13ο,14ο και 15ο αιώνα μέχρι την περίοδο παρακμής του στα τέλη του 15ου και στις αρχές του 16ου αιώνα.
Εξαιτίας της οθωμανικής κατάκτησης των κεντρικών και νότιων περιοχών της Ουγγαρίας τον 16ο αιώνα, η χώρα χωρίστηκε σε τρία τμήματα: τη Βασιλική (Αψβουργική) Ουγγαρία, την Οθωμανική Ουγγαρία και το ημιανεξάρτητο Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας. Μετά τη Μάχη του Μόχατς και συνεχώς μέχρι το 1918 ο Οίκος των Αψβούργων διατήρησε τον θρόνο της Ουγγαρίας και έπαιξε επίσης ρόλο κλειδί στους πολέμους απελευθέρωσης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Το 1867 οι περιοχές οι περιοχές οι συνδεδεμένες με το ουγγρικό στέμμα ενσωματώθηκαν στην Αυστροουγγαρία, ονομαζόμενες Χώρες του Στέμματος του Αγίου Στεφάνου. Η μοναρχία τερματίστηκε με την εκθρόνιση του τελευταίου βασιλιά Καρόλου Δ΄, μετά την οποία η Ουγγαρία έγινε δημοκρατία. Το βασίλειο αποκαταστάθηκε κατά τη λεγόμενη περίοδο της Αντιβασιλείας, 1920-1946, που έληξε με τη Σοβιετική κατοχή το 1946.
Το Βασίλειο της Ουγγαρίας ήταν ένα πολυεθνικό κράτος από την ίδρυσή του μέχρι τη Συνθήκη του Τριανόν και περιλάμβανε τις σημερινές Ουγγαρία, Σλοβακία, Τρανσυλβανίας, καθώς και τμήματα της σημερινής Ρουμανίας, της Ρουθηνίας των Καρπαθίων (τμήμα σήμερα της Ουκρανίας), της Βοϊβοντίνας (σήμερα τμήμα της Σερβίας), του Μπούργκενλαντ (σήμερα τμήμα της Αυστρίας), του Μετζιμούριε (σήμερα τμήμα της Κροατίας, του Πρέκμουριε (τμήμα σήμερα της Σλοβενίας και μερικά χωριά που σήμερα ανήκουν στην Πολωνία. Από το 1102 περιλάμβανε επίσης το Βασίλειο της Κροατίας, με την οποία αποτελούσε προσωπική ένωση υπό τον Βασιλιά της Ουγγαρίας.
Σύμφωνα με τους δημογράφους περίπου το 80 τοις εκατό του πληθυσμού αποτελείτο από Ούγγρους πριν από τη Μάχη του Μόχατς, ωστόσο στα μέσα του 19ου αιώνα από 14 εκατομμύρια κατοίκους λιγότερο από 6 εκατομμύρια ήταν Ούγγροι λόγω των πολιτικών μετεγκατάστασης και της συνεχούς μετανάστευσης από γειτονικές χώρες. Μεγάλες εδαφικές αλλαγές κατέστησαν την Ουγγαρία εθνικά ομοιογενή μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα περισσότερα από τα εννέα δέκατα του πληθυσμού είναι εθνοτικά Ουγγρικά και μιλούν ουγγρικά ως μητρική γλώσσα.
Σήμερα η γιορτή του πρώτου βασιλιά Στεφάνου Α΄ (20 Αυγούστου) είναι μέρα εθνικής αργίας στην Ουγγαρία, τιμώντας την ίδρυση του κράτους (Ημέρα Ίδρυσης).
Ονόματα
Οι λατινικoί τύποι Regnum Hungariae ή Ungarie (Regnum σημαίνει βασίλειο), Regnum Marianum (Βασίλειο της Μαρίας (Παναγίας)), ή απλά Hungaria, ήταν τα ονόματα που χρησιμοποιήθηκαν στα επίσημα έγγραφα στα λατινικά από την αρχή του βασιλείου ως τη δεκαετία του 1840.
Τα ονόματα στις άλλες μητρικές γλώσσες του βασιλείου ήταν: Πολωνικά: Królestwo Węgier, Ρουμανικά: Regatul Ungariei, Σερβικά και Κροατικά: Kraljevina Ugarska, Σλοβενικά: Kraljevina Ogrska, Σλοβακικά: Uhorské kráľovstvo και Ιταλικά (για την πόλη Φιιούμε ) Regno d'Ungheria.
Στην Αυστροουγγαρία (1867-1918) το ανεπίσημο όνομα Υπερλειθανία χρησιμοποιείτο μερικές φορές για να δηλώσει τις περιοχές του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Επισήμως ο όρος Χώρες του Στέμματος του Αγίου Στεφάνου περιλάμβανε το Ουγγρικό τμήμα της Αυστροουγγαρίας, αν και αυτός ο όρος ήταν επίσης σε χρήση πριν από εκείνη την περίοδο.
Aρχές
Οι Ούγγροι υπό τον Άρπαντ εγκαταστάθηκαν στη Λεκάνη των Καρπαθίων το 895 μ.Χ., εγκαθιδρύοντας το Πριγκιπάτο της Ουγγαρίας (896–1000). Στη συνέχεια εξαπέλυσαν αρκετές επιτυχείς επιδρομές στη Δυτική Ευρώπη, μέχρι που αναχαιτίστηκαν στη μάχη του Λέχφελντ από τις δυνάμεις του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Όθωνα Α΄.
Μέσα Μεσαιωνικά χρόνια
Το Πριγκιπάτο της Ουγγαρίας εξελίχθηκε στο χριστιανικό Βασίλειο της Ουγγαρίας με τη στέψη του Στεφάνου Α΄ (γιου του πρίγκιπα Γκέζα και ονόματι Βάικ πριν βαπιστεί) στο Έστεργκομ την ημέρα των Χριστουγέννων του έτους 1000. Οι πρώτοι Ούγγροι βασιλείς ήταν από τη δυναστεία των Άρπαντ. Ο Στέφανος Α΄ πολέμησε εναντίον του Κοπάνυ, ηγεμόνα της περιοχής της Υπερδουναβίας, και το 998 με τη βοήθεια των Βαυαρών, τον νίκησε κοντά στην ουγγρική πόλη Βέσπρεμ. Η Καθολική Εκκλησία έλαβε σημαντική βοήθεια από τον Στέφανο Α΄, που μαζί με χριστιανούς Ούγγρους και Γερμανούς ιππότες επιθυμούσε την εδραίωση ενός χριστιανικού βασιλείου στην Κεντρική Ευρώπη. Ο Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας ανακηρύχθηκε άγιος της Καθολικής Εκκλησίας το 1083 και της Ορθόδοξης Εκκλησίας το 2000. Τον 11ο αιώνα Βασίλειο της Ουγγαρίας έγινε χριστιανικό κράτος και ο Καθολικισμός στο ουγγρικό βασίλειο ήταν κρατική θρησκεία.
Μετά τον θάνατό του το 1038 ακολούθησε μια περίοδος εξεγέρσεων και συγκρούσεων για την εξουσία μεταξύ του βασιλικού οίκου και των ευγενών. Το 1051 οι στρατιές της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επιχείρησαν να κατακτήσουν την Ουγγαρία, αλλά ηττήθηκαν στο Όρος Βέρτες. Οι στρατιές της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας συνέχισαν να υφίστανται ήττες, με τη δεύτερη σημαντικότερη μάχη να δίνεται στην πόλη που σήμερα ονομάζεται Μπρατισλάβα το 1052. Πριν το 1052 ο Πέτρος Ορσεόλο, ανιψιός και διάδοχος στον ουγγρικό θρόνο του Στεφάνου Α΄ και φιλικά διακείμενος στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, είχε εκθρονιστεί από τον Σαμουήλ Αμπα που έγινε ο επόμενος βασιλιάς της χώρας. Η περίοδος αυτή των εξεγέρσεων συνεχίστηκε και έληξε τελικά με τη βασιλεία του Μπέλα Α΄. Οι Ούγγροι χρονικογράφοι εξυμνούν τον Μπέλα Α΄ για την εισαγωγή νέου νομίσματος, του αργυρού δηναρίου, και για την καλοσύνη του προς τους πρώην υποστηρικτές του ανιψιού του και ανταγωνιστή του, Σολομώντα. Ο δεύτερος σπουδαιότερος Ούγγρος βασιλιάς, επίσης από τη δυναστεία των Άρπαντ, ήταν ο Λαδίσλαος Α΄, που σταθεροποίησε και ισχυροποίησε το βασίλειο και που επίσης ανακηρύχθηκε άγιος από την Καθολική Εκκλησία. Υπό την εξουσία του οι Ούγγροι πολέμησαν επιτυχώς εναντίον των Κουμάνων, ενώ το 1091 κατέλαβαν τμήματα της Κροατίας. Λόγω μιας δυναστικής κρίσης στην Κροατία, με τη βοήθεια των τοπικών ευγενών που υποστήριξαν τη διεκδίκηση του, κατάφερε να καταλάβει γρήγορα την εξουσία στα βόρεια μέρη του Κροατικού βασιλείου (Σλαβονία), καθώς διεκδικούσε τον θρόνο λόγω του γεγονότος ότι η αδερφή του ήταν παντρεμένη με τον αείμνηστο Κροάτη βασιλιά Ζβόνιμιρ, που είχε πεθάνει άτεκνος. Παρόλα αυτά η επιβολή της ουγγρικής βασιλικής αρχής σε ολόκληρη την Κροατία επιτεύχθηκε μόνο την εποχή του διαδόχου του, Κολομάν. Με τη στέψη του βασιλιά Κολομάν ως "Βασιλέα της Κροατίας και Δαλματίας" στην πόλη Μπίογκραντ της βόρειας Δαλματίας το 1102, τα δύο βασίλεια (της Κροατίας και της Ουγγαρίας) ενώθηκαν υπό ένα στέμμα. Αν και οι ακριβείς όροι αυτής της σχέσης αποτέλεσαν αντικείμενο διαφωνίας τον 19ο αιώνα, πιστεύεται ότι ο Κολομάν δημιούργησε ένα είδος προσωπικής ένωσης μεταξύ των δύο βασιλείων. Η φύση της σχέσης μεταβαλλόταν με την πάροδο του χρόνου, η Κροατία διατηρούσε ένα μεγάλο βαθμό εσωτερικής αυτονομίας συνολικά, ενώ η πραγματική εξουσία βρισκόταν στα χέρια της τοπικής αριστοκρατίας. Οι σύγχρονοι Κροάτες και Ούγγροι ιστορικοί θεωρούν ως επί το πλείστον τις σχέσεις μεταξύ του Βασιλείου της Κροατίας (1102–1526) και του Βασιλείου της Ουγγαρίας από το 1102 ως μια μορφή προσωπικής ένωσης, δηλ. ότι τους συνέδεε ένας κοινός βασιλιάς. Επίσης ένας από τους μεγαλύτερους Ούγγρους νομικούς και πολιτικούς του 16ου αιώνα, ο Ιστβαν Βέρμπετσι στο έργο του Tripartitum αντιμετωπίζει την Κροατία ως βασίλειο ξεχωριστό από την Ουγγαρία.
Το 1222 ο Ανδρέας Β΄ της Ουγγαρίας εξέδωσε το Χρυσόβουλο, που καθόρισε τις αρχές του δικαίου.
Μογγολική εισβολή
Το 1241 επέδραμαν στην Ουγγαρία οι Μογγόλοι και, παρότι κατά τις πρώτες μικρότερες μάχες με τη σε ρόλο ανίχνευσης εμπροσθοφυλακή των δυνάμεων του Μογγόλου στρατηγού Σουμπουτάι, οι Ούγγροι σημείωσαν νίκες, οι Μογγόλοι τελικώς συνέτριψαν τους ενωμένους στρατούς των Ούγγρων και Κουμάνων στη μάχη του Μόχι. Το 1242, μετά το τέλος της μογγολικής επιδρομής, κατασκευάστηκαν από τον βασιλιά Μπέλα Δ΄ πολλά κάστρα για την άμυνα των Ούγγρων ενόψει μελλοντικών εισβολών. Ευγνωμονώντας τον οι Ούγγροι τον ανακήρυξαν ως "Δεύτερο Ιδρυτή της Πατρίδας" και το Βασίλειο της Ουγγαρίας αποτέλεσε ξανά μια σημαντική δύναμη στην Ευρώπη. Το 1260 ο Μπέλα Δ΄ ηττήθηκε στον Πόλεμο της Διαδοχής των Μπάμπενμπερκ, όταν ο στρατός του ηττήθηκε στη μάχη του Κρέσσενμπρουν από τις δυνάμεις του Βασιλείου της Βοημίας. Παρόλα αυτά το 1278 ο Λαδίσλαος Δ΄ της Ουγγαρίας, με τη βοήθεια αυστριακών στρατευμάτων, νίκησε κατά κράτος τον στρατό της Βοημίας στη Μάχη του Μάρχφελντ.
Ύστερα μεσαιωνικά χρόνια
Η δυναστεία των Αρπαντ εξέλιπε το 1301 με τον θάνατο του Ανδρέα Γ΄. Στη συνέχεια η Ουγγαρία κυβερνήθηκε από τους Ανδεγαυούς μέχρι το τέλος του 14ου αιώνα και στη συνέχεια από αρκετούς μη δυναστικούς ηγεμόνες-ιδίως τον Σιγισμούνδο, Άγιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα, και τον Ματθία Κορβίνο-μέχρι τις αρχές του 16ου αιώνα.
Η Περίοδος των Ανδεγαυών
Όταν ο προκάτοχος του Ανδρέα Γ΄ Λαδίσλαος Δ΄ δολοφονήθηκε το 1290, ένας άλλος ευγενής τοποθετήθηκε ως κατ' όνομα Βασιλιάς της Ουγγαρίας, ο ανιψιός του, Κάρολος Μαρτέλος του Ανζού. Ο Κάρολος Μαρτέλος ήταν γιος του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Νεάπολης και της Μαρίας της Ουγγαρίας, αδελφής του Λαδίσλαου Δ΄. Παρόλα αυτά ο Αντρέας Γ΄, ανταγωνιστής του Καρόλου, σύντομα πήρε το στέμμα για τον εαυτό του και κυβέρνησε ανενόχλητος μετά τον θάνατο του Καρόλου Μαρτέλου το 1295.
Μετά τον θάνατο του Ανδρέα Γ΄ το 1301 ο θρόνος διεκδικήθηκε από τον γιο του Καρόλου Μαρτέλου, τον Κάρολο Ροβέρτο. Μετά από μια περίοδο αστάθειας τελικά στέφθηκε βασιλιάς ως Κάρολος Α΄ το 1310. Εισήγαγε αξιοσημείωτες μεταρρυθμίσεις στο πεδίο της οικονομίας και νίκησε τους ευγενείς που εξακολουθούσαν να αντιστέκονται στη συγκεντρωτική βασιλική εξουσία, υπό την ηγεσία του Μάτε Τσακ Γ΄. Το βασίλειο της Ουγγαρίας υπό τον Κάρολο Α΄ απόλαυσε μια εποχή ευημερίας και σταθερότητας. Τα ορυχεία χρυσού του βασιλείου έτυχαν εντατικής εκμετάλλευσης και σύντομα η Ουγγαρία έφτασε σε υψηλά επίπεδα στην Ευρώπη στην παραγωγή χρυσού. Το φιορίνι εισήχθη ως νόμισμα της Ουγγαρίας, αντικαθιστώντας το δηνάριο, και σύντομα με τις μεταρρυθμίσεις του Καρόλου Α΄ η οικονομία άρχισε να αναπτύσσεται πάλι, μετά την επικίνδυνης πτώση που είχε σημειωθεί την εποχή μετά τη Μογγολική εισβολή.
Ο Κάρολος εξύψωσε τη λατρεία του Αγιου Λαδίσλαου Α΄, χρησιμοποιώντας τον ως σύμβολο γενναιότητας, δικαιοσύνης και αγνότητας. Επίσης το ίδιο έκανε για τον θείο του, τον Άγιο Λουδοβίκο της Τουλούζης. Από την άλλη έδωσε σημασία στη λατρεία των πριγκιπισσών Αγίας Ελισάβετ και Αγίας Μαργαρίτας, που πρόσθεσαν στην κληρονομική καταγωγή μέσω των θηλυκών κλάδων. [27]
Ο Κάρολος Α΄ αποκατέστησε τη βασιλική εξουσία που είχε περιέλθει στα χέρια φεουδαρχών αρχόντων και τους ανάγκασε να ορκιστούν υποταγή και πίστη σε αυτόν. Για τον σκοπό αυτό ίδρυσε το 1326 το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου, το πρώτο κοσμικό ιπποτικό τάγμα στον κόσμο, που περιλάμβανε τους σημαντικότερους ευγενείς του Ουγγρικού βασιλείου. Ο Κάρολος παντρεύτηκε τέσσερεις φορές. Η τέταρτη σύζυγός του, Ελισάβετ, ήταν κόρη του Λαδίσλαου Α΄ της Πολωνίας. Όταν ο Κάρολος πέθανε το 1342 ο μεγαλύτερος γιος του από την Ελισάβετ τον διαδέχθηκε στον θρόνο ως Λουδοβίκος Α΄. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ο Λουδοβίκος είχε ως στενό του σύμβουλο τη μητέρα του, πουαναδείχθηκε σε μία από τις πιο ισχυρές σε επιρροή προσωπικότητες στο βασίλειο.
Ο Κάρολος Α΄ είχε κανονίσει τον γάμο του δεύτερου γιου του Ανδρέα με την εξαδέλφη του Ιωάννα, εγγονή του βασιλιά Ροβέρτου της Νεάπολης, το 1332. Ο Ροβέρτος πέθανε το 1343, μεταβιβάζοντας το βασίλειό του στην Ιωάννα, έχοντας αποκλείσει όμως τα δικαιώματα του Αντρέα στον θρόνο της Νεάπολης. Το 1345 μια ομάδα Ναπολιτάνων συνωμοτών δολοφόνησε τον Αντρέα στην πόλη Αβέρσα της Καμπανίας. Σχεδόν αμέσως ο Λουδοβίκος κήρυξε τον πόλεμο στη Νεάπολη, με μια πρώτη εκστρατεία το 1347-1348 και μια δεύτερη το 1350. Τελικά υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με την Ιωάννα το 1352. Επίσης ο Λουδοβίκος διεξήγαγε πολέμους εναντίον της Σερβικής Αυτοκρατορίας και της μογγολικής Χρυσής Ορδής, αποκαθιστώντας την εξουσία των Ούγγρων μοναρχών στις περιοχές κατά μήκος των ουγγρικών συνόρων που είχαν χαθεί κατά τις προηγούμενες δεκαετίες.
Η Εποχή του Σιγισμούνδου
Ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας πάντοτε διατηρούσε καλές και στενές σχέσεις με τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Κάρολο Δ΄ του Λουξεμβούργου, και τελικά ανακήρυξε τον γιο του Καρόλου, Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου, ως διάδοχο στον θρόνο του βασιλιά της Ουγγαρίας (1387). Ο Σιγισμούνδος έγινε ένας ονομαστός βασιλιάς που εισήγαγε πολλές βελτιώσεις στο δικαιικό σύστημα της Ουγγαρίας και ανοικοδόμησε τα ανάκτορα της Βούδας και του Βίσεγκραντ. Εισήγαγε υλικά από την Αυστρία και τη Βοημία και διέταξε τη δημιουργία του πιο πολυτελούς οικοδομήματος σε όλη την Κεντρική Ευρώπη. Στους νόμους του μπορεί κανείς να διαπιστώσει τα ίχνη του πρώιμου μερκαντιλισμού. Εργάστηκε σκληρά για να κρατήσει την αριστοκρατία του βασιλείου του υπό τον έλεγχό του. Ένα μεγάλο μέρος της βασιλείας του αφιερώθηκε στον αγώνα ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, που άρχισε να επεκτείνει τα σύνορά της και την επιρροή της στην Ευρώπη. Το 1396 πολέμησε στη Μάχη της Νικόπολης στον ποταμό Δούναβη ενάντια στους Οθωμανούς, που κατέληξε στην καταστροφική ήττα του συνασπισμένου Ουγγρογαλλικού στρατού υπό την ηγεσία του Σιγισμούνδου και του Φιλίππου του Αρτουά, κόμη του Ε. Ωστόσο ο Σιγισμούνδος συνέχισε να συγκρατεί με επιτυχία τις Οθωμανικές δυνάμεις εκτός του Βασιλείου για το υπόλοιπο της ζωής του.
Χάνοντας τη δημοτικότητά του στην ουγγρική αριστοκρατία ο Σιγισμούνδος σύντομα αποτέλεσε θύμα μιας απόπειρας ενάντια στην εξουσία του, όταν ο Λαδίσλαος του Ανζού-Ντουράτσο (γιος του δολοφονηθέντος βασιλιά της Νεάπολης, Καρόλου Β΄ της Ουγγαρίας) κλήθηκε και στέφθηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας. Επειδή όμως τόσο η ανακήρυξη δεν έγινε με τη σύμφωνη γνώμη όλων των ευγενών όσο και επειδή η τελετή δεν διεξήχθη στην πόλη Σέκεσφεχερβαρ (όπου γίνονταν παραδοσιακά οι στέψεις των βασιλέων της Ουγγαρίας) θεωρήθηκε παράνομη. Ο Λαδίσλαος έμεινε στην ουγγρική επικράτεια μόλις λίγες ημέρες και σύντομα την εγκατέλειψε, μην αποτελώντας πλέον ενόχληση για τον Σιγισμούνδο. Το 1408 ο Σιγισμούνδος ίδρυσε το Τάγμα του Δράκου, που περιλάμβανε τους πιο επιφανείς μονάρχες και φεουδάρχες εκείνης της περιοχής της Ευρώπης. Αυτό αποτελούσε απλώς το πρώτο βήμα για αυτό που θα ακολουθούσε. Το 1410 εκλέχθηκε Βασιλιάς των Ρωμαίων, καθιστάμενος έτσι ο ανώτατος μονάρχης στα γερμανικά κρατίδια-εδάφη. Είχε να αντιμετωπίσει το κίνημα των Χουσιτών, μιας θρησκευτικής μεταρρυθμιστικής ομάδας που γεννήθηκε στη Βοημία και προέδρευσε στη Σύνοδο της Κωνσταντίας, όπου δικάστηκε ο θεολόγος ιδρυτής της Γιαν Χους. Το 1419 ο Σιγισμούνδος κληρονόμησε το στέμμα της Βοημίας μετά τον θάνατο του αδελφού του, Βεντσεσλάβου του Λουξεμβούργου, αποκτώντας τυπικά τον επίσημο έλεγχο τριών μεσαιωνικών κρατιδίων, αλλά συνέχισε ν' αγωνίζεται για τον ουσιαστικό έλεγχο της Βοημίας μέχρι τη συμφωνία ειρήνης με τους Χουσίτες και τη στέψη του το 1436. Το 1433 στέφθηκε αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Πάπα και βασίλεψε έως το 1437, αφήνοντας ως μόνη διάδοχό του την κόρη του Ελισάβετ του Λουξεμβούργου και τον σύζυγό της, Δούκα Αλβέρτο Ε΄ της Αυστρίας, που αργότερα στέφθηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας το 1437.
Ο Οίκος του Ουνυάδη
Η χρυσή εποχή του ουγγρικού βασιλείου υπήρξε η περίοδος της βασιλείας του Ματθαίου Κορβίνου (1458-1490), υιού του Ιωάννη Ουνυάδη. Το προσωνύμιό του ήταν Ματθαίος ο Δίκαιος. Ο Ματθαίος Κορβίνος βελτίωσε περαιτέρω την ουγγρική οικονομία και εφήρμοσε οξυδερκή διπλωματία στη θέση της στρατιωτικής πολεμικής δράσης όπου αυτό ήταν δυνατό, χωρίς να σημαίνει ότι δεν διεξήγαγε πολεμικές εκστρατείες όποτε κρινόταν αναγκαίο. Από το 1485 μέχρι τον θάνατό του, εξουσίαζε τη Βιέννη, σκοπεύοντας να περιορίσει την επιρροή και ανάμειξη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στις ουγγρικές υποθέσεις.
Τον καιρό της αρχικής Οθωμανικής επίθεσης οι Ούγγροι αντιστάθηκαν επιτυχώς. Ο Ιωάννης Ουνυάδης ήταν ο αρχηγός της Σταυροφορίας της Βάρνας, κατά την οποία οι Ούγγροι προσπάθησαν να εκδιώξουν τους Οθωμανούς από τα Βαλκάνια. Αρχικά το πέτυχαν, αλλά αργότερα, στη Μάχη της Βάρνας, οι Οθωμανοί πέτυχαν αποφασιστική αν και Πύρρειο νίκη. Ο σύμμαχος βασιλιάς της Πολωνίας, Λαδίσλαος Γ΄, αποκεφαλίστηκε μάλιστα σε εκείνη τη μάχη.
Το 1456 ο Ιωάννης Ουνυάδης πέτυχε συντριπτική νίκη κατά των Οθωμανών στην πολιορκία του Βελιγραδίου. Οι Μεσημβρινές Κωδωνοκρουσίες τιμούν τους πεσόντες χριστιανούς πολεμιστές. Τον 15ο αιώνα ο Μαύρος Στρατός της Ουγγαρίας ήταν ένας σύγχρονος μισθοφορικός στρατός, με τους Ουσάρους ν΄ αποτελούν τις πιο εκπαιδευμένες μονάδες του ουγγρικού ιππικού. Το 1479, υπό την ηγεσία του στρατηγού Παλ Κίνιζι ο Ουγγρικός στρατός συνέτριψε τα οθωμανικά και βλαχικά στρατεύματα στη Μάχη του Μπρέντφιλντ στην Τρανσυλβανία. Ο Ουγγρικός στρατός συνέτριβε τους αντιπάλους του σχεδόν πάντα, τον καιρό της βασιλείας του Ματθαίου Κορβίνου. Ο Ματθαίος απεβίωσε χωρίς να αφήσει νόμιμο διάδοχο, ως εκ τούτου τον διαδέχθηκε ο Λαδίσλαος Β΄, Γιαγκελλόνος (1490–1516), γιος του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας, που τον διαδέχθηκε με τη σειρά του ο γιος του, Λουδοβίκος Β΄ (1516–1526).