cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία του Ιράν
Δυναστεία των Σαφαβιδών (1501–1736)
Η παρακμή των Σαφαβιδών άρχισε μετά το θάνατο του Σάχη Αμπάς. Αυτή η παρακμή προήλθε από διάφορους παράγοντες: αδύναμους ηγεμόνες, παρέμβαση της πολιτικής του χαρεμιού στην κρατική πολιτική, κακή διαχείριση των κρατικών εδαφών και υπερβολικούς φόρους καθώς και αυξανόμενη αδυναμία των στρατών (τόσο του στρατού των Κιζιλμπάς όσο και του στρατού του Σάχη). Αυτή η παρακμή επέτρεψε στις αφγανικές φυλές να κερδίσουν μια σειρά από νίκες στα δυτικά σύνορα το 1722, φτάνοντας γρήγορα στην πρωτεύουσα και τερματίζοντας τη δυναστεία των Σαφαβιδών.
Δυναστεία των Κατζάρων (1789-1925)
Υπό τη βασιλεία του Φαθ Αλί Σαχ (1797 - 1834), του Μοχαμάντ Σαχ (1835 - 1848) και του Νασερεντίν Σαχ (1848 - 1896), η χώρα ανέκτησε την τάξη, τη σταθερότητα και την ενότητα. Οι Κατζάρ αναβίωσαν την έννοια του Σάχη ως σκιάς του Θεού στη γη και ασκούσαν απόλυτη εξουσία στη χώρα. Διόρισαν πρίγκιπες εξ αίματος στις θέσεις κυβερνητών στις επαρχίες και αύξησαν τη δύναμή τους σε σύγκριση με εκείνη των αρχηγών των φυλών, που παρείχαν τα στρατεύματά τους στον εθνικό στρατό, καθόλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Παρά τις προσπάθειές τους, ωστόσο, δεν κατάφεραν να μετατρέψουν τον στρατό βασισμένο σε στρατεύματα φυλετικής προέλευσης σε έναν οργανωμένο και εκπαιδευμένο στρατό ευρωπαϊκού τύπου. Υπό τους Κατζάρ, οι έμποροι (μπαζάρις) και οι ουλεμάδες (θρησκευτικοί ηγέτες) παρέμειναν σημαντικά μέλη της κοινότητας.
Από τις αρχές του 19ου αιώνα, οι Κατζάρ και ολόκληρο το Ιράν άρχισαν να δέχονται πιέσεις από δύο μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις: τη Ρωσική Αυτοκρατορία και τη Μεγάλη Βρετανία οι οποίες αντιτάσσονταν η μία στην άλλη στο Μεγάλο Παιχνίδι. Το συμφέρον της Βρετανίας στο Ιράν ήταν να προστατεύσει τους εμπορικούς δρόμους προς την Ινδία, ενώ το συμφέρον της Ρωσίας ήταν να έχει πρόσβαση σε μια ζεστή θάλασσα. Μετά τους Ρωσοϊρανικούς Πολέμους (1804-1813) και δύο Συνθήκες (Γκουλιστάν (1812) και Τουρκμεντσάι (1828)) πολύ δυσμενείς για τους Πέρσες, το Ιράν έχασε όλα τα εδάφη του από τον Καύκασο μέχρι τα βόρεια του ποταμού Αράξη. Στη συνέχεια, κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, το Ιράν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα εδάφη του στην Κεντρική Ασία. Εν τω μεταξύ, η Βρετανία έστειλε στρατεύματα στο Ιράν για να εμποδίσει την ανάκτηση της Χεράτ και άλλων εδαφών στο Αφγανιστάν που είχαν χαθεί υπό τους Σαφαβίδες. Η απώλεια της Χεράτ επικυρώθηκε με τη Συνθήκη των Παρισίων το 1857.
Οι δύο μεγάλες δυνάμεις κυριάρχησαν στη συνέχεια στο εμπόριο του Ιράν και παρενέβησαν στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας. Πράγματι, η κεντρική εξουσία ήταν μάλλον αδύναμη, η άρχουσα τάξη σχετικά διεφθαρμένη, κι έτσι οι αποικιακές δυνάμεις μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν αυτή την κατάσταση χάρη στη στρατιωτική και στην τεχνολογική τους υπεροχή.
Οι πρώτες ιρανικές προσπάθειες εκσυγχρονισμού της χώρας ξεκίνησαν υπό τη βασιλεία του Νασερεντίν Σαχ, χάρη στον Πρωθυπουργό του Αμίρ Καμπίρ, ο οποίος αναμόρφωσε το φορολογικό σύστημα, ενίσχυσε τον κεντρικό έλεγχο στη διοίκηση, ενθάρρυνε το εμπόριο και τη βιομηχανία και μείωσε την επιρροή του σιιτικού κλήρου και των ξένων δυνάμεων. Ήταν αυτός που ίδρυσε το Νταρ ουλ-Φουνούν, το πρώτο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Ιράν. Δολοφονήθηκε με εντολή ορισμένων μελών του δικαστηρίου που φοβόντουσαν για τα προνόμιά τους. Το 1871, υπό την επιρροή του Μιρζά Χοσεΐν Σεπαχσαλάρ, του νέου πρωθυπουργού του Σάχη, ιδρύθηκε μια κυβέρνηση ευρωπαϊκού τύπου, σηματοδοτώντας την έναρξη του μεταρρυθμιστικού κινήματος στο Ιράν.
Συνταγματική Επανάσταση και Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία|Ομάδα επαναστατών στο [[Ταμπρίζ. Στη μέση: Σαττάρ Χαν και Μπαγκίρ Χαν.]] Οι επόμενοι κυβερνήτες των Κατζάρ αύξησαν τη λαϊκή οργή και το αίτημα για μεταρρυθμίσεις. Ήταν μάλλον αδύναμοι ηγεμόνες, διατεθειμένοι να υποχωρήσουν στις απαιτήσεις των ξένων δυνάμεων (σε παραχωρήσεις και μονοπωλία), κάτι το οποίο πυροδότησε τη διαμαρτυρία του καπνού το 1892 που με τη σειρά της οδήγησε στην έκδοση φετφά από τον αγιατολάχ Μιρζά Σιραζί. Ταυτόχρονα ζούσαν τρυφηλή ζωή, αδειάζοντας τα ταμεία του κράτους, τα οποία στη συνέχεια γέμιζαν από τις ίδιες ξένες δυνάμεις και πλήρωναν μόνο τα δικαστήρια και τους υπαλλήλους. Το 1901, ο τότε Σάχης Μοζαφάρ αντ Ντιν παραχώρησε για εξήντα χρόνια όλα τα αποθέματα πετρελαίου στην Αγγλοπερσική Εταιρεία Πετρελαίου (APOC). Η κατάσταση χειροτέρεψε και ο λαός απαίτησε να συγκληθεί συνέλευση. Τον Ιανουάριο του 1906, 10.000 άνθρωποι κατέφυγαν στη Βρετανική Πρεσβεία και ο Σάχης αναγκάστηκε να υπογράψει ένα διάταγμα τον Αύγουστο που υποσχόταν τη θέσπιση του Συντάγματος. Τον Οκτώβριο του 1906 ιδρύθηκε η Ισλαμική Συμβουλευτική Συνέλευση.
Η Συνταγματική Επανάσταση δυσκολεύτηκε να επιτύχει τους στόχους της λόγω της αγγλορωσικής συμφωνίας, η οποία επικυρώθηκε με τη Συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης το 1907 που χώριζε τη χώρα σε δύο σφαίρες επιρροής, τη βόρεια στους Ρώσους και τη νότια στους Βρετανούς. μικρογραφία|Πέρσες Κοζάκοι. Η συνταγματική μοναρχία ήταν ακόμα εύθραυστη: ο Μοχαμάντ Αλί Σαχ διέταξε τον βομβαρδισμό της Συνέλευσης τον Ιούνιο του 1908 από την περσική ταξιαρχία των Κοζάκων με επικεφαλής Ρώσους αξιωματικούς, και στη συνέχεια τη διέλυσε. Αυτό αναβίωσε την αντίσταση στον Σάχη σε πόλεις όπως η Ταμπρίζ, η Ραστ, το Ισφαχάν και αλλού. Οι συνταγματικές δυνάμεις (υπό τον Γιεπρέμ Χαν) βάδισαν από τη Ράστ και το Ισφαχάν στην Τεχεράνη, όπου και καθαίρεσαν τον Σάχη στις 16 Ιουλίου. Ο Σάχης κατέφυγε στη ρωσική πρεσβεία και στη συνέχεια εξορίστηκε στην Οδησσό τον Σεπτέμβριο. Αντικαταστάθηκε στις 16 Ιουλίου 1909 από τον γιο του Αχμάντ Σαχ. Το σύνταγμα αποκαταστάθηκε και ο Σεπαχσαλάρ Τονεκαμπόνι έγινε πρωθυπουργός (Οκτώβριος 1909-Ιούλιος 1910). Αυτή η νίκη, ωστόσο, για τις συνταγματικές δυνάμεις ήταν βραχύβια, αφού ο Σάχης ανέκτησε το θρόνο του το 1910 χάρη στη ρωσική υποστήριξη.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το Ιράν ήλπιζε να αποφύγει την εμπλοκή του, δηλώνοντας την ουδετερότητά του, αλλά κατέληξε ως πεδίο μάχης για τα ρωσικά, τουρκικά και βρετανικά στρατεύματα. Λίγο πριν το τέλος του πολέμου, λόγω της ενασχόλησης της Ρωσίας με τη δική της επανάσταση, η Βρετανία ασκούσε την κυρίαρχη επιρροή στην Τεχεράνη, η οποία ενδιαφερόνταν ολοένα και περισσότερο για τη χώρα μετά την ανακάλυψη πετρελαίου στο Χουζιστάν το 1908. Προσπάθησε να επιβάλει την Αγγλοπερσική Συμφωνία το 1919, η οποία απορρίφθηκε από τη Βουλή. Το 2021, ο αξιωματικός της ταξιαρχίας Κοζάκων Ρεζά Χαν κατέλαβε την εξουσία στην Τεχεράνη και τέσσερα χρόνια αργότερα ανέλαβε ως Σάχης Ρεζά Σαχ Παχλαβί, οδηγώντας το Ιράν σε μια νέα φάση στην ιστορία του.
Εποχή του Ρεζά Σαχ
Μετά το πραξικόπημα του 1921, και την ανατροπή της δυναστείας των Κατζάρ, την εξουσία την ανέλαβε ο Ρεζά Σαχ Παχλαβί. Ο Ρεζά Σαχ είχε φιλόδοξα σχέδια για τον εκσυγχρονισμό της Περσίας, τα οποία εφαρμόστηκαν από τον υπουργό της Αυλής Αμπντολχοσεΐν Τεϊμουρτάς (1925–1933), ο οποίος προσπάθησε να επαναδιαπραγματευτεί μια πιο φιλική προς τους Πέρσες συμφωνία με την Αγγλοπερσική Εταιρεία Πετρελαίου. Τα σχέδιά του περιελάμβαναν την ανάπτυξη βαρέων βιομηχανιών, μεγάλα έργα υποδομής, την κατασκευή εθνικού σιδηροδρόμου (τον υπερπερσικό), τη δημιουργία ενός εθνικού δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, τη μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης μέχρι τότε ελεγχόμενης από τον σιιτικό κλήρο μέσω της δημοσίευσης του Αστικού Κώδικα, και τη βελτίωση της υγιεινής και του συστήματος υγείας. Για αυτό χρειαζόταν μια συγκεντρωτική και ισχυρή κυβέρνηση, καθώς και περισσότερη ανεξαρτησία από τη Βρετανία και τη Ρωσία, την οποία πέτυχε ακυρώνοντας τα ειδικά δικαιώματα που παραχωρήθηκαν στους ξένους κατά την εποχή των Κατζάρ.
Το 1935, ζήτησε επίσημα από τη διεθνή κοινότητα να σταματήσει να χρησιμοποιεί τον όρο Περσία για να χρησιμοποιήσει το όνομα Ιράν για να προσδιορίσει τη χώρα του (το οποίο ήταν πάντα το όνομα στην τοπική γλώσσα - το επίσημο όνομα του καθεστώτος του Ρεζά Σαχ ήταν Αυτοκρατορικό Κράτος του Ιράν) και την ίδια χρονιά διέταξε την απαγόρευση της χρήσης πέπλου για τις γυναίκες και την υποχρέωση να φορούν ρούχα «δυτικού τύπου» για τους άνδρες.
Παρά την πρόοδο που έκανε στη χώρα, το στυλ της δικτατορικής διακυβέρνησής του και ο αγώνας του για τον εκσυγχρονισμό του Ιράν παρά τις θέσεις του κλήρου προκάλεσαν μεγάλη δυσαρέσκεια στον πληθυσμό.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία|220x220εσ|Mονάδες πυροβολικού του Κόκκινου Στρατού στους δρόμους της [[Ταμπρίζ, 17 Σεπτεμβρίου 1941.]] Η προσέγγιση του Ρεζά Σαχ της Γερμανίας, πελάτη του πετρελαίου της χώρας του και χρήσιμο σύμμαχο για τη βιομηχανία της, ανησύχησε τους Βρετανούς. Παρόλο που δήλωσε την ουδετερότητα του Ιράν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αρνήθηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματα των συμμάχων για βοήθεια, με αποτέλεσμα η Βρετανία και η ΕΣΣΔ να εισβάλουν στο Ιράν στις 25 Αυγούστου 1941. Ο Ρέζα Σαχ αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί και στάλθηκε εξορία μέχρι το θάνατό του το 1944.
Ιρανική Επανάσταση
αριστερά|μικρογραφία|Διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια της [[Ιρανική Επανάσταση|Ιρανικής Επανάστασης (1978-79).]] αριστερά|μικρογραφία|Μαύρη Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 1978. Εξωτερικά υπήρχε μια αίσθηση ότι σε μια ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομία, με υποδομές που εκσυγχρονίζονταν πολύ γρήγορα, όλα πήγαιναν καλά. Σε λίγο περισσότερο από μια γενιά, το Ιράν είχε αλλάξει από μια παραδοσιακή, συντηρητική και αγροτική κοινωνία σε μια βιομηχανική, σύγχρονη και αστική κοινωνία. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές, ωστόσο, δεν είχαν αφομοιωθεί από την κοινωνία γιατί εφαρμόστηκαν πολύ γρήγορα, ενώ υπήρχε μια γενική αίσθηση ανικανότητας και διαφθοράς. Ως αποτέλεσμα, ξέσπασαν διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος το 1978.
Ο Σάχης - αποδυναμωμένος από τον καρκίνο - ξαφνιάστηκε από τις αναταραχές, θεωρώντας ότι είναι υποκινούμενες από το εξωτερικό. Ο κύκλος βίας και το χάος που ακολούθησε τροφοδότησε το θρησκευτικό αίσθημα του σιιτικού Ισλάμ, όπου το μαρτύριο έπαιζε θεμελιώδη ρόλο στη θρησκευτική έκφραση. Ο Χομεϊνί συντόνιζε αυτές τις εκδηλώσεις από την εξορία, απαιτώντας την παραίτηση του Σάχη, ο οποίος εγκατέλειψε τη χώρα μαζί με την οικογένειά του τον Ιανουάριο του 1979 και πέθανε ένα χρόνο αργότερα.
μικρογραφία|Αμερικανοί όμηροι έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Τεχεράνη, 4 Νοεμβρίου 1979. Οι Ιρανοί διαδηλωτές απαιτούσαν την έκδοση του εξόριστου Σάχη, ο οποίος εκείνη την περίοδο υποβαλλόταν σε ιατρική περίθαλψη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το Συμβούλιο Αντιβασιλείας που ιδρύθηκε για να διοικήσει τη χώρα κατά την απουσία του Σάχη αποδείχθηκε ανίκανο να κυβερνήσει. Το Φεβρουάριο του 1979, ο Χομεϊνί έφτασε στον Ιράν, τον οποίο υποδέχτηκε πλήθος κόσμου. Την 1η Απριλίου του ίδιου έτους, μετά από δημοψήφισμα, το Ιράν μετατράπηκε σε Ισλαμική Δημοκρατία. Ο κλήρος κινήθηκε αμέσως για να αποκλείσει τους πρώην αριστερούς, εθνικιστές και διανοούμενους συμμάχους από οποιεσδήποτε θέσεις εξουσίας στο νέο καθεστώς, και επιβλήθηκε η επιστροφή στις συντηρητικές κοινωνικές αξίες. Με τη χρήση πολιτοφυλακής, ο Χομεϊνί έλεγχε την πολιτική δραστηριότητα και κάθε αντίδραση στο καθεστώς, χρησιμοποιώντας βία που πολλές φορές ξεπερνούσε εκείνη της ΣΑΒΑΚ υπό τον Σάχη. Στο τέλος του έτους, η Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων, στην οποία κυριαρχούσαν συντριπτικά οι κληρικοί, έθεσε ένα νέο Σύνταγμα σε δημοψήφισμα, το οποίο εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία.
Πόλεμος Ιράν-Ιράκ
αριστερά|μικρογραφία|[[Επαρχία Χουζιστάν του Ιράν.]] αριστερά|μικρογραφία|95.000 παιδιά-στρατιώτες του Ιράν πέθαναν κατά τη διάρκεια του πολέμου, κυρίως μεταξύ 16 και 17 ετών, με κάποια ακόμα νεότερα. Το νέο σύνταγμα έδινε τη δυνατότητα σχηματισμού μιας θρησκευτικής κυβέρνησης βασισμένης στο όραμα του Χομεϊνί για τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν που έδινε σαρωτικές εξουσίες στον ραχμπάρ (ηγέτη), με τον πρώτο ραχμπάρ να είναι ο ίδιος ο Χομεϊνί. Παρά την πολιτική εδραίωση του καθεστώτος εμφανίστηκαν αρκετές νέες απειλές. Έτσι, τον Σεπτέμβριο του 1980, μια μακροχρόνια συνοριακή διαμάχη χρησίμευσε ως πρόσχημα για τον Ιρακινό πρόεδρο. Ο Σαντάμ Χουσεΐν εισέβαλε στη νοτιοδυτική επαρχία Χουζιστάν του Ιράν, μια από τις πιο σημαντικές πετρελαιοπαραγωγικές περιοχές της χώρας και μια περιοχή που κατοικούνταν από πολλούς Άραβες. Και παρόλο που οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν δεν βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση με αυτή της περιόδου του Σάχη, έδειξαν αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα. Οι Μουτζαχεντίν που προσχώρησαν στην πλευρά του Ιράκ ξεκίνησαν μια εκστρατεία σποραδικών και άκρως αποθαρρυντικών βομβαρδισμών σε όλο το Ιράν που σκότωσαν πολλούς κληρικούς και κυβερνητικούς ηγέτες. Η πίεση εντάθηκε, και μέχρι τον Αύγουστο του 1981, είχαν σκοτωθεί ο Ιρανός πρωθυπουργός και ο Ιρανός πρόεδρος.
Μέχρι το καλοκαίρι του 1982, τα αρχικά εδάφη που κέρδισε το Ιράκ είχαν ανακαταληφθεί από τα ιρανικά στρατεύματα που είχαν ενισχυθεί με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Η αγριότητα και η διάρκειά του πολέμου προκάλεσε ανησυχία στα αραβικά κράτη και στη διεθνή κοινότητα επειδή αποτελούσε πιθανή απειλή για τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Περσικού Κόλπου. Ο άμαχος πληθυσμός υπέφερε ιδιαίτερα. Οι επιθέσεις σε πετρελαιοφόρα και από τις δύο πλευρές περιόρισαν σημαντικά τη ναυτιλία στον κόλπο. Ειδικά μετά το 1987, τα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ ήταν μεταξύ πολλών στον Περσικό Κόλπο που συνόδευαν πετρελαιοφόρα. μικρογραφία|267x267εσ|Ο αγιατολάχ Χαμενεΐ τον Αύγουστο του 2020. Στις 20 Ιουλίου 1988, λόγω της συσσωρευμένης κούρασης από τον πόλεμο, ο Χομεϊνί ανακοίνωσε την αποδοχή από το Ιράν ψηφίσματος 598 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που απαιτούσε από τις δύο πλευρές να αποσυρθούν στα αντίστοιχα σύνορά τους και να τηρήσουν κατάπαυση του πυρός, η οποία τέθηκε σε ισχύ τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Η επανάληψη των κανονικών διπλωματικών σχέσεων και η απόσυρση των στρατευμάτων δεν έλαβαν χώρα μέχρι την υπογραφή μιας επίσημης ειρηνευτικής συμφωνίας στις 16 Αυγούστου 1990.
Μετά τον Χομεϊνί
Μετά τον θάνατο του Χομεϊνί στις 3 Ιουνίου 1989, η Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων, ένα εκλεγμένο σώμα έμπειρων κληρικών, επέλεξε τον πρόεδρο αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ ως τον επόμενο Ανώτατο Ηγέτη.
Ο Μοναδικός και η ιδιοκτησία του
Ο μοναδικός και η ιδιοκτησία του (Der Einzige und sein Eigentum) είναι το κύριο έργο του Γερμανού φιλόσοφου Μαξ Στίρνερ. Εκδόθηκε στη Λειψία το 1844, μεταχρονολογημένο ως έκδοση του 1845.
Ο Στίρνερ στο βιβλίο του, που θεωρείται ως μια από τις πιο ακραίες αποτυπώσεις του ατομικιστικού αναρχισμού, παρουσιάζει μία κριτική από ατομικιστική σκοπιά του Χριστιανισμού, στον εθνικισμού και της παραδοσιακής ηθικής, ενώ ταυτόχρονα επιτίθεται στον ουμανισμό, στον ωφελιμισμό και στον φιλελευθερισμό και στο, τότε αστικό, σοσιαλιστικό κίνημα. Ο Στίρνερ υπερασπίζεται ένα μη ηθικό (αν και όχι ενδογενώς ανήθικο ή αντικοινωνικό) εγωισμό. Το έργο του είχε μεγάλη επίδραση στον αναρχισμό, στον υπαρξισμό, στον μηδενισμό και στον μεταμοντερνισμό.
Ύφος και δομή του έργου
To ύφος του έργου δημιουργεί διάφορα προβλήματα κατά την ανάγνωση, καθόσον ο συγγραφέας φαίνεται πως θέτει σε όσους το διαβάζουν διάφορα εμπόδια, π.χ με τη δομή και την επιχειρηματολογία του. Μια σειρά από εκφραστικές υπερβολές και αφορισμοί προβάλλουν από τις σελίδες του ως συνειδητές επιλογές του Στίρνερ, προκειμένου να προκαλέσει δυσφορία κατά την ανάγνωση του βιβλίου. O Στίρνερ χρησιμοποιεί επανειλημμένως αποσπάσματα από τους Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, Φρίντριχ Σίλερ και Μπρούνο Μπάουερ, υποθέτοντας ότι ο αναγνώστης είναι εξοικειωμένος με το έργο τους. Επίσης παραφράζει, χρησιμοποιεί λογοπαίγνια και δημιουργεί αστεία για το έργο του Χέγκελ και των συγχρόνων του, όπως ο Λούντβιχ Φόιερμπαχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλία με κριτική στη Θρησκεία
NGC 19
Ο NGC 19 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Συχνά συγχέεται λανθασμένα με τον NGC 21. Απέχει περίπου 200 εκατομμύρια έτη φωτός. Ανακαλύφθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1885 από τον Αμερικανό αστρονόμο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift).
Η Κατάκτηση του Ψωμιού
μικρογραφία|Το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης (1892), της Κατάκτησης του ψωμιού, από τον Πιοτρ Κροπότκιν (αναγράφεται Pierre Kropotkine) Η κατάκτηση του ψωμιού (La Conquête du Pain) είναι βιβλίο του αναρχοκομμουνιστή Πιοτρ Κροπότκιν του 1892. Αρχικά γράφτηκε στα γαλλικά, καθώς ήταν και σειρά άρθρων στο αναρχικό περιοδικό Le Révolté. Πρωτοκυκλοφόρησε στο Παρίσι με πρόλογο από τον Élisée Reclus, ο οποίος εισηγήθηκε και τον τίτλο. Μεταξύ 1892 και 1894, δημοσιεύτηκε ως σειρά από το Λονδρέζικο περιοδικό Freedom, του οποίου ο Κροπότκιν ηταν συνιδρυτής.
Στο έργο του, ο Κροπότκιν υποδεικνύει αυτές που θεωρεί αδυναμίες των οικονομικών συστημάτων του φεουδαλισμού και του καπιταλισμού και γιατί πιστεύει οτι τα δύο μοντέλα μπορούν να αναπτύσσονται ενώ ταυτόχρονα διατηρούν την πείνα. Συνεχίζει προτείνοντας ένα αποκεντρωμένο οικονομικό μοντέλο βασισμένο στον μουτουαλισμό και την εθελοντική συμμετοχή, ισχυριζόμενος πως οι τάσεις αυτές για συνεργασία, προέκυψαν από την εξελικτική διαδικασία στην ανθρώπινη κοινωνία.
Η κατάκτηση του ψωμιού έγινε κλασικό εργο στην πολιτική αναρχική βιβλιογραφία. Επηρέασε αρκετα τόσο τον Ισπανικό εμφύλιο, όσο και το Occupy movement.
Κατηγορία:Αναρχικά βιβλία
Πλουτώνιο-239
Το Πλουτώνιο-239 είναι ένα ισότοπο του πλουτώνιου. Είναι το αρχικό εύσχιστο ισότοπο που χρησιμοποιείται για την παραγωγή των πυρηνικών όπλων, αν και το ουράνιο-235 έχει χρησιμοποιηθεί επίσης και είναι αυτήν την περίοδο το δευτεροβάθμιο ισότοπο. Το πλουτώνιο-239 είναι επίσης ένα από τα τρία κύρια ισότοπα που καταδεικνύονται χρησιμοποιήσιμα ως καύσιμα στους πυρηνικούς αντιδραστήρες, μαζί με το ουράνιο-235 και το ουράνιο-233. Το πλουτώνιο-239 έχει ημιζωή 24.100 ετών.
Πυρηνικές ιδιότητες
Οι πυρηνικές ιδιότητες του πλουτωνίου-239, καθώς και η φθηνή ικανότητα παραγωγής μεγάλων ποσοτήτων πολύ καθαρού πλουτωνίου-239 από υψηλού βαθμού όπλα τύπου ουρανίου-235, οδήγησε στο να χρησιμεύσει σε πυρηνικά όπλα και σταθμούς πυρηνικής ενέργειας. Η σχάση ενός ατόμου ουρανίου-235 στο εσωτερικό του αντιδραστήρα του πυρηνικού σταθμού παραγωγής ενέργειας, παράγει δύο με τρία νετρόνια, και αυτά τα νετρόνια μπορούν να απορροφηθούν από το ουράνιο-238 για να δημιουργήσουν πλουτώνιο-239 και άλλα ισότοπα. Το πλουτώνιο-239 μπορεί επίσης να απορροφήσει και νετρόνια σχάσης μαζί με το ουράνιο-235 σε έναν αντιδραστήρα.
Από όλο το σύνολο των πιο διαδεδομένων πυρηνικών καυσίμων, το 239Pu έχει την μικρότερη κρίσιμη μάζα. Μια σφαιρική απαραβίαστη κρίσιμη μάζα είναι περίπου 11 kg (24.2 lbs), 10.2 cm (4") σε διάμετρο. Χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα ερεθίσματα, τους ανακλαστήρες νετρονίων, την γεωμετρία κατάρρευσης και τις παραποιήσεις, αυτή η κρίσιμη μάζα μπορεί να μειωθεί κατά περισσότερο από το διπλάσιο. Αυτή η βελτιστοποίηση απαιτεί συνήθως μια μεγάλη αναπτυξιακή πυρηνική οργάνωση που να υποστηρίζεται από ένα κυρίαρχο έθνος.
Η σχάση ενός ατόμου του Pu-239 παράγει 207,1 MeV = 3.318 × 10-11 J, δηλαδή 19,98 TJ/mol = 83.61 TJ/kg.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισότοπα του πλουτωνίου Κατηγορία:Σχάσιμα υλικά
Σμέουρο
thumb|right|100px|Μαρμελάδα σμέουρου Το σμέουρο (ή νιάουρο), γνωστό και ως φραμπουάζ (γαλλ. framboise, αγγλ. red raspberry), με επιστημονική ονομασία Rubus ideaus (βάτος η ιδιαία), είναι πολυετές άγριο φυτό που παράγει μικρού μεγέθους κόκκινους καρπούς. Έχει απλά πτεροειδή ή σύνθετα παλαμοειδή φύλλα και λευκά ή ρόδινα πενταμερή άνθη. Το γένος rubus παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον λόγω των εδώδιμων εύγευστων καρπών του. Το όνομα του είδους idaeus (Ιδιαίος - Ζεύς) αναφέρεται στην εμφάνισή του, στο όρος Ίδη κοντά στην Τροία στη βορειοδυτική Τουρκία, όπου οι Αχαιοί το πρωτοαντίκρυσαν κατά τον Τρωικό πόλεμο.
Διατροφική αξία
Σύμφωνα με στοιχεία που μας παρέχει το USDA, το σμέουρο είναι πλούσιο σε κάλιο (151 mg), ασβέστιο (25 mg), μαγνήσιο (22 mg), βιταμίνη C (26,2 mg), βιταμίνη Α (33 I.U.) και έχει θεωρητική ενεργειακή απόδοση 52 kcal (μέσες τιμές ανά 100γρ. ωμού φρούτου).
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Φρούτα του δάσους Κατηγορία:Ροδοειδή Κατηγορία:Δρύπες
Ellie (The Last of Us)
H Ellie είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας από το βιντεοπαιχνίδι The Last of Us (2013), η οποία κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο, τον οποίον και θα διατηρήσει στο σίκουελ του παιχνίδιου The Last of Us Part II (2020). Στο πρώτο παιχνίδι, ο έτερος πρωταγωνιστής Joel, αναλαμβάνει αποστολή να συνοδέψει την Ellie, σε μία μετα-αποκαλυπτική Αμερική, προσπαθώντας να βρεθεί θεραπεία ενάντια στον ιο που μαστίζει τον κόσμο, με την Ellie να παίζει σημαντικό ρόλο, καθότι, ως φαίνεται, έχει ανοσία. Τον χαρακτήρα υποδύεται η Άσλεϊ Τζόνσον, η οποία έκτος από τη φωνή της, παρείχε και το motion capture στον χαρακτήρα. Άλλες εμφανίσεις του χαρακτήρα, έγιναν στο downloadable expansion του The Last of Us, The Last of Us: Left Behind, το οποίο κυκλοφόρησε το 2014, και στο οποίο ο χαρακτήρας πρωταγωνιστεί, χωρίς τον Joel, στο οποίο περνά χρόνο με τη φίλη της Riley. Επίσης, πρωταγωνιστεί και στα πρίκουελ κόμικς, ονόματι, The Last of Us: American Dreams, στα οποία συναντά τη φίλη της Riley, καθώς και τους Fireflies.
Ο χαρακτήρας, έχει αποσπάσει πολύ καλές κριτικές από τους κριτικούς, ειδικότερα η σχέση την οποία έχει με τον έτερο πρωταγωνιστή Joel. Ο δυναμισμός της, η πολυπλοκότητα του χαρακτήρα της, καθώς και το στερεοτυπικό, στις μορφές τέχνης, με τον θηλυκό χαρακτήρα, να χρειάζεται προστασία, είναι θέματα με τα οποία έχουν ασχοληθεί οι κριτικοί. Με την εμφάνιση του χαρακτήρα, στο Left Behind, δημιουργήθηκαν διάφορες συζητήσεις, λόγω της ΛΟΑΤ θεματικής του παιχνιδιού. Τόσο ο χαρακτήρας όσο και η Τζόνσον, έχουν λάβει διάφορα βραβεία και υποψηφιότητες,   ενώ ο χαρακτήρας, έχει εισέλθει σε διάφορες λίστες και ψηφοφορίες, καταλαμβάνοντας υψηλές θέσεις.
Πηγές
Κατηγορία:The Last of Us Κατηγορία:Χαρακτήρες βιντεοπαιχνιδιών
Κλίμα της Εσθονίας
Η Εσθονία βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της ζώνης του εύκρατου κλίματος και στην ζώνη μετάβασης μεταξύ του θαλάσσιου και ηπειρωτικού κλίματος. Επειδή η Εσθονία (και όλη η Βόρεια Ευρώπη) συνεχώς θερμαίνονται από τον θερμό θαλάσσιο αέρα που επηρεάζεται από το θερμό περιεχόμενο του Ατλαντικού Ωκεανού, έχει ηπιότερο κλίμα, παρά το βόρειο γεωγραφικό πλάτος. Η Βαλτική Θάλασσα προκαλεί διαφορές στο κλίμα μεταξύ των παράκτιων και ηπειρωτικών περιοχών. Οι μέσες θερμοκρασίες κυμαίνονται από τους 16.3 °C στα Βαλτικά νησιά έως τους 18.1 °C στο εσωτερικό της χώρας τον Ιούλιο, που είναι ο θερμότερος μήνας. Τον Φεβρουάριο, η θερμοκρασία κυμαίνεται από τους -3.5 °C στα Βαλτικά νησιά, έως τους -7.6 °C στην ηπειρωτική χώρα. δεξιά|μικρογραφία|Νεαρά πεύκα τον χειμώνα Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην Εσθονία είναι 5.2 °C. Η μέση θερμοκρασία τον Φεβρουάριο, τον ψυχρότερο μήνα του έτους, είναι -5.7 °C. Η μέση θερμοκρασία τον Ιούλιο είναι 16.4 °C. Επίσης, είναι ο θερμότερος μήνας του χρόνου. Το κλίμα επηρεάζεται επίσης από τον Ατλαντικό Ωκεανό, το Βόρειο Ατλαντικό Ρεύμα και το Ισλανδικό Ελάχιστο, μια περιοχή η οποία είναι γνωστή για τον σχηματισμό κυκλώνων, καθώς και ότι η πίεση του αέρα είναι χαμηλότερη σε σύγκριση με γειτονικές περιοχές. Η Εσθονία βρίσκεται σε μία υγρή ζώνη, όπου η ποσότητα της βροχόπτωσης είναι μεγαλύτερη από την συνολική εξάτμιση. Η μέση βροχόπτωση των ετών 1961-1990 κυμαινόταν από τα 535 έως τα 727 χιλιοστά τον χρόνο, πιο έντονα κυρίως στα τέλη του καλοκαιριού. Επίσης, υπήρχαν από 102 έως 127 μέρες βροχόπτωσης τον χρόνο. Η μέση βροχόπτωση ήταν πιο άφθονη στις δυτικές πλαγιές των υψιπέδων Σακάλα και Χαάνγια. Η κάλυψη από χιόνι, η οποία είναι βαθύτερη στην νοτιοανατολική Εσθονία, διαρκεί συνήθως από τα μέσα Δεκεμβρίου έως τα τέλη Μαρτίου.
Άνοιξη
Η άνοιξη συνήθως είναι ξηρή και ήπια. Επίσης, χιόνι μπορεί να πέσει τον Απρίλιο και τον Μάιο. Ο Μάιος είναι ο θερμότερος μήνας της άνοιξης, καθώς με την άφιξη των πρώτων κυμάτων ζέστης οι θερμοκρασίες φθάνουν τους 20 με 30°C. Η εποχή των καταιγίδων ξεκινάει τον Απρίλιο.
Καλοκαίρι
Τα καλοκαίρια είναι ήπια. Οι πιο θερμές περιοχές είναι η νότια και ανατολική Εσθονία, ενώ οι ψυχρότερες είναι τα νησιά της χώρας. Σε μερικές ημέρες η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει μέχρι τους 30 με 35°C, αλλά συνήθως βρίσκεται κοντά στους 20°C. Ο θερμότερος μήνας είναι ο Ιούλιος, αλλά η υψηλότερη θερμοκρασία καταγράφηκε τον Αύγουστο, στους 35,6°C. Οι καταιγίδες εμφανίζονται συνήθως το απόγευμα.
Φθινόπωρο
Τα φθινόπωρα είναι υγρά και θυελλώδη. Το πρώτο μισό του Σεπτεμβρίου μπορεί να είναι ζεστό. Πολλοί κυκλώνες που έρχονται από την Σκανδιναβία, φέρνουν έντονες βροχοπτώσεις με καταιγίδες στην Εσθονία. Κάποιες καταιγίδες μπορούν να προκαλέσουν πλημμύρες και ανέμους άνω των 35 μιλίων ανά ώρα. Τα πρώτα χιόνια πέφτουν συνήθως στα τέλη Οκτωβρίου ή τον Νοέμβριο.
Χειμώνας
Ο χειμώνας είναι πιο ψυχρός στην Ανατολική Εσθονία και πιο θερμός στις παράκτιες περιοχές. Οι ψυχρότεροι μήνες είναι ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος, όπου η χαμηλότερη θερμοκρασία μπορεί να φτάσει τους -35°C, την νύχτα. Το ιστορικό χαμηλό είναι -43,5°C. Οι κυκλώνες φέρνουν χιονοθύελλες. Μερικές φορές οι θαλάσσιες επιδράσεις επηρεάζουν την Εσθονία, φέρνοντας περισσότερο χιόνι.
Άνεμος
Ο ισχυρότερος άνεμος είχε ταχύτητα 48 μίλια την ώρα. Καταγράφηκε στο Ρούχνου, το 1969.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλίμα ανά χώρα Κατηγορία:Γεωγραφία της Εσθονίας
Σχέσεις Ελλάδας και Κιργιζίας
Οι Σχέσεις Ελλάδας και Κιργιζίας είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Κιργιζίας. Οι δύο χώρες καθιέρωσαν επίσημες διπλωματικές σχέσεις το 1992. Η Ελλάδα εκπροσωπείται στην Κιργιζία μέσω της πρεσβείας της στο Αλμάτι (Καζακστάν). Η Κιργιζία εκπροσωπείται στην Ελλάδα μέσω ενός μη κάτοικου πρέσβη που εργάζεται στοΜπισκέκ (το Υπουργείο Εξωτερικών). Η προξενική εκπροσώπηση της Κιργιζίας στην Ελλάδα διεξάγεται από το προξενείο του Καζακστάν στην Αθήνα. Το έδαφος της σημερινής Κιργιζίας κυβερνήθηκε από τους Σκύθες και κατακτήθηκε από τον Μεγαλέξανδρο.
Επίσημες επισκέψεις
Το 2002, ο αναπληρωτής Κιργίζιος υπουργός εξωτερικών Ασανμπέκ Οσμοναλίγιεφ επισκέφθηκε την Ελλάδα για να συζητήσει τις προοπτικές για «διμερή πολιτική συνεργασία και τις πιθανότητες προγραμματισμού μιας επίσημης επίσκεψης από τον κιργίζιο πρόεδρο Ασκάρ Ακάγιεφ, στην Ελλάδα ».
Μετανάστευση Ελλήνων στην Κιργιζία
Περίπου 650 με 700 άτομα ελληνικής καταγωγής ζουν στην Κιργιζία. Ωστόσο, τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού δίνουν ένα χαμηλότερο αριθμό, εκτιμώντας ότι στην Κιργιζία ζουν περίπου 50 άτομα ελληνικής καταγωγής. Βλέπε Έλληνες στην Κιργιζία για περισσότερες λεπτομέρειες.
Διμερείς συμφωνίες
Το 2004 ο Ασκάρ Ακάγιεφ, πρόεδρος της Κιργιζίας επισκέφθηκε την Ελλάδα. Κατά την επίσκεψή του η Ελλάδα και η Κιργιζία υπέγραψαν διμερή συμφωνία για τις αερομεταφορές, τον τουρισμό και τη διπλωματία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κιργιζια Ελλαδα
Κάρλο Τζεζουάλντο
Ο Κάρλο Τζεζουάλντο (Carlo Gesualdo da Venosa, 8 Μαρτίου 1566 – 8 Σεπτεμβρίου 1613) ήταν πρίγκιπας της Βενόζα και κόμης της Κόντσα. Ως συνθέτης είναι περισσότερο γνωστός από τα έντονα εκφραστικά μαδριγάλια και τα κομμάτια θρησκευτικής μουσικής όπου χρησιμοποιείται μία χρωματική γλώσσα που δεν ακούστηκε ξανά μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Το πιο γνωστό γεγονός της ζωής του είναι η βίαιη δολοφονία της πρώτης του συζύγου και του αριστοκράτη εραστή της όταν τους έπιασε επ' αυτοφώρω.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τζεζουάλντο ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, στην οποία ανήκε η επαρχία της Βενόζα από το 1560. Ο θείος του, Κάρολος Μπορομέο, ήταν καρδινάλιος και αργότερα άγιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ενώ η μητέρα του, Τζιρόλαμα, ήταν ανεψιά του Πάπα Πίου Δ΄. Πιθανότατα γεννήθηκε στη Βενόζα, τμήματος του τότε Βασιλείου της Νάπολης· ελάχιστα είναι γνωστά για τα πρώτα του χρόνια -ακόμη και η χρονολογία γέννησής του τελεί υπό αμφισβήτηση. Άγνωστο είναι επίσης αν υπήρξε μαθητής ή συνάδελφος του Πομπόνιο Νέννα, ωστόσο η αφιέρωσή του στη μουσική έλαβε χώρα από νωρίς, με τον αποκλεισμό άλλων πεδίων ενδιαφέροντος. Μαθήτευσε με τους συνθέτες Giovanni de Macque, Scipione Dentice, Scipione Stella, Scipione Lacorcia, Ascanio Mayone, καθώς και με τον λαουτίστα και ευγενή Ettorre de la Marra. Εκτός από λαούτο, έπαιζε κιθάρα και τσέμπαλο.
Οι φόνοι
Οι λεπτομέρειες της σφαγής σώζονται με κάθε ακρίβεια, χάρη στα πρακτικά μεταξύ μαρτύρων και αρχών· αν και σε κάποια σημεία διαφέρουν, η πλοκή παραμένει αυτούσια, στην οποία εμπλέκεται το υπηρετικό προσωπικό του Τζεζουάλντο, πρόθυμο για κάθε εξυπηρέτηση. Χαρακτηριστικό είναι ότι η Μαρία μαχαιρώθηκε αρκετές φορές από τον σύζυγό της, ο οποίος κατά την πράξη φώναζε "δεν θα ψοφήσεις; θα ψοφήσεις!". Ο δε εραστής της, υπέκυψε σε αρκετά χτυπήματα με ξίφος, ένα εξ αυτών στο κεφάλι. Το πτώμα του βρέθηκε ντυμένο με το νυχτικό φόρεμα της Μαρίας, ενώ τα ρούχα του ήταν αναίμακτα, πλάι στο αμαρτωλό κρεβάτι.
Ο φόνος πήρε μεγάλες διαστάσεις, αφηγήσεις του οποίου κυκλοφόρησαν σε έντυπα, αλλά και σε στιχομυθίες του Τάσσο καθώς και άλλων ποιητών. Οι αναφορές της αστυνομίας παραμένουν ανατριχιαστικές, 400 χρόνια μετά, ενώ τα μετέπειτα γεγονότα διίστανται: φήμες λένε ότι ο Τζεζουάλντο σκότωσε και τον δεύτερο γιό του (πηγή του 19ου αιώνα αναφέρει ότι κουνούσε το βρέφος γύρω από την κούνια του μέχρι να ξεψυχήσει), αμφισβητώντας την πατρότητά του, ενώ άλλες πηγές αναφέρουν τον επιπλέον φόνο του πεθερού του, ο οποίος θέλησε να πάρει εκδίκηση για την αδικοχαμένη κόρη του. Σε κάθε περίπτωση ο «φονιάς» κυκλοφορούσε ελεύθερος, πάντα με συνοδεία, μέχρι τη φυγή του.
Τα χρόνια στη Φερράρα
Περί το 1594 ένας δεύτερος γάμος ήταν σε προετοιμασία, αυτή τη φορά με τη Λεωνόρα ντ' Έστε, ανιψιά του Δούκα Αλφόνσου Β΄. Ο Τζεζουάλντο επισκέφθηκε τη Φερράρα, έδρα του Οίκου των Έστε και πολιτισμικό κέντρο όσον αφορά στη μουσική δραστηριότητα της Ιταλίας· το ενδιαφέρον του επικεντρώθηκε στο μαδριγάλι και τον, περίφημο για τους νεωτερισμούς του, συνθέτη Λουτσάσκο Λουτσάσκι. Κατά τη διετή παραμονή του εκεί, ευρισκόμενος ανάμεσα στην αφρόκρεμα των Ιταλών μουσικών, είχε την ευκαιρία να γράψει κάποια από τα πιο ριζοσπαστικά έργα του. Μέσα στο «αβάν-γκαρντ» κλίμα της Φερράρα, βρήκε την ευκαιρία να εκδώσει το πρώτο του βιβλίο με μαδριγάλια, καθώς και να συνεργαστεί με το concerto delle donne, ένα γυναικείο φωνητικό τρίο, που ήταν περίφημο σε όλη την Ιταλία και για τις οποίες πολλοί συνθέτες έγραψαν μουσική.
Ο γάμος με τη Λεωνόρα τελέστηκε το 1597, οπότε και έφυγαν για την έδρα του στη Βενόζα.
Η επιστροφή και το τέλος
Με την επιστροφή του στο κάστρο του, αναδημιούργησε τις συνθήκες που γνώρισε στη Φερράρα: το μεγάλο του εισόδημα του επέτρεψε να μισθώσει μουσικούς, οι οποίοι τραγουδούσαν και έπαιζαν τη μουσική του. Έτσι συστάθηκε ένα μουσικό κέντρο, ωστόσο με μοναδικό σκοπό την ψυχαγωγία του ιδίου· οι έξοδοι ήταν σπάνιες και ο ίδιος δεν έβρισκε ευχαρίστηση σε τίποτα, παρά μόνο στη μουσική. Τα περισσότερα έργα αυτής της περιόδου εκδόθηκαν στη Νάπολη το 1603 και 1611, ενώ η αρμονία και ο βαθμός δυσκολίας τους αντικατοπτρίζει την αυτοεξορία του συνθέτη.
thumb|left Η σχέση του με τη νέα σύζυγο δεν ήταν και η καλύτερη: κατηγορήθηκε για κακομεταχείριση και η οικογένεια Έστε θέλησε το διαζύγιό τους. Η Λεωνόρα περνούσε μεγάλα διαστήματα μακριά του, μένοντας με τον αδελφός της στη Μόντενα. Ο Τζεζουάλντο της έστελνε πολλές απειλητικές επιστολές, εντούτοις η μεταξύ τους σχέση δεν βελτιώθηκε. Το 1600 πεθαίνει ο δεύτερος γιος από τον νέο του γάμο· πιθανολογείται ότι κατόπιν τούτου ο Τζεζουάλντο παρήγγειλε έναν μεγάλο πίνακα, στον οποίο απεικονίζονται ο ίδιος, η γυναίκα του, ο γιος τους και ο θείος του, Κάρλο Μπορομέο, περιβαλλόμενοι από αγγελικές μορφές.
Το υπόλοιπο της ζωής του το πέρασε υποφέροντας από κατάθλιψη. Το κατά πόσο αυτό σχετίζεται με τις Ερινύες για τους φόνους είναι αμφίβολο, ωστόσο σύμφωνα με τον Καμπανέλλα, σε γράμμα του στη Λυών το 1635, ο Τζεζουάλντο έβαζε τους υπηρέτες του να τον δέρνουν καθημερινά, ενώ αλληλογραφούσε τακτικά με τον Καρδινάλιο Μπορομέο, ζητώντας επιτακτικά τα λείψανα του θείου του -Κάρλο-, πιστεύοντας ότι θα τον βοηθούσαν να καταπολεμήσει την ψυχική του ανισορροπία και θα του χάριζαν την άφεση για τα εγκλήματα που είχε διαπράξει. Η κατάσταση αυτή αντικατοπτρίζεται ιδιαίτερα εμφανώς στη μελοποίηση του Μιζερέρε, όπου αντιπαρατίθενται οι επίμονες επαναλήψεις μια μονοφωνικής ψαλμωδίας με την διαπεραστικά χρωματική πολυφωνία, στη χαμηλή έκταση της φωνής.
Μουσικολογικά στοιχεία
Ο ψυχικά βασανισμένος Τζεζουάλντο πιθανότατα βρήκε διέξοδο έκφρασης του πόνου του μέσω της μουσικής, η οποία πρωτίστως χαρακτηρίζεται από τα γλαφυρά κείμενα που μελοποίησε: τα περισσότερα μιλούν για ακραίες μορφές συναισθημάτων, όπως πόνος, αγάπη, θάνατος, αγωνία και παρόμοιες εκφράσεις που απαντώνται στην μελοποιημένη ποίηση των 16ου και 17ου αιώνων. Τα περισσότερα που μελοποίησε πιθανότατα γράφτηκαν από τον ίδιο και, ενώ η θεματολογία τους ήταν κοινή ανάμεσα στους μαδριγαλιστές της εποχής, στον Τζεζουάλντο βρίσκουν ένα ακραίο επίπεδο πραγμάτωσης. Η πειραματική του διάθεση, που αγνοεί τους κανόνες της αρμονίας και υπερθεματίζει στη χρήση του χρωματισμού (αλλοιωμένες συγχορδίες, απότομες χρωματικές μετατροπίες κλπ), αποτελεί μοναδική ηχητική παρέμβαση ανάμεσα στους συνθέτες της Αναγέννησης, και δεν επανεμφανίζεται στην ιστορία της μουσικής παρά στα τέλη του 19ου αιώνα.
Τα εξεδομένα του έργα χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: θρησκευτικά, κοσμικά και οργανικά. Τα πλέον γνωστά θεωρούνται οι έξι τόμοι με κοσμικά μαδριγάλια (εκδ. 1594 - 1611), καθώς και τα Tenebrae Responsoria, θρησκευτικά κομμάτια για το Μέγα Σάββατο, που μοιάζουν μουσικά με τα μαδριγάλια του, αλλά το κείμενο είναι από εδάφια της Αγίας Γραφής. Εκεί, η χρήση του ακραίου χρωματισμού είναι ιδιαίτερα εμφανής σε μέρη του κειμένου που αναφέρονται στα πάθη του Ιησού, ή την προδοσία του Ιούδα. Στα σωζόμενα χειρόγραφά του περιλαμβάνονται κάποιες από τις πιο χρωματικές συνθέσεις του, καθώς και έργα στο νεοεμφανιζόμενο τότε ύφος της μονωδίας. Αρκετά απ' αυτά γράφτηκαν την περίοδο της Φερράρας, για τις τρεις επαγγελματίες τραγουδίστριες και το σχήμα τους concerto delle donne.
Στο πρώτο του βιβλίο με μαδριγάλια, ο Τζεζουάλντο προσεγγίζει το ύφος των συγχρόνων του μαδριγαλιστών. Οι πειραματισμοί με αρμονικές αλυσίδες, διακροτήματα και βίαιες ρυθμικές αντιθέσεις, αυξάνουν στα μετέπειτα βιβλία του, με απόγειο τα 5ο και 6ο βιβλία του: στους τίτλους "Moro, lasso, al mio duolo" και "Beltà, poi che t'assenti" βρίσκουμε την πιο γωνιώδη έκφανση της αναγεννησιακής αβάν-γκαρντ. Πιθανολογείται ότι η μορφή τους ήταν σε παρτιτούρα (και όχι σε συνηθισμένες για την εποχή πάρτες), ώστε οι εκτελεστές να αντιλαμβάνονται ευκολότερα την αντιστικτική δομή, ενώ η πρόθεση του συνθέτη ήταν να εκτελούνται από ισάριθμες φωνές, εν αντιθέσει με το συνοδευόμενο μαδριγάλι, όπου κάποιες φωνές ηχούν ταυτόχρονα (ντουμπλάρονται) ή αντικαθιστώνται από μουσικά όργανα.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό της μουσικής του, είναι οι απότομες αλλαγές ρυθμικής αγωγής, όπου τα αργά μέρη, όπου τελούνται οι πιο απρόσμενες, χρωματικές αρμονικές συνδέσεις, ακολουθούνται από γρήγορα, διατονικά περάσματα, χωρίς βεβαίως συνδετικές γέφυρες. Σε κάποια χρωματικά μέρη, περιλαμβάνονται και οι δώδεκα νότες μιας χρωματικής κλίμακας, ωστόσο διανεμημένες σε όλες τις συμμετέχουσες φωνές. Ο Τζεζουάλντο δείχνει επίσης να έχει αδυναμία στις συνδέσεις συγχορδιών με διάστημα τρίτης, όπως φαίνεται π.χ. στο "Moro, lasso", όπου η Ντο δίεση μείζονα αντιπαραβάλλεται με τη Λα μείζονα.
Μεταθανάτια φήμη και έτερα παραφιλολογικά
Η φήμη του ως συνθέτης δεν είχε μεγάλη απήχηση όσο ζούσε και λίγοι επηρεάστηκαν από το έργο του, μεταξύ άλλων ο Σιγκισμόντο ντ'Ίντια και ο Αντόνιο Τσίφρα. Η μνήμη του αναβιωσε μόλις τον 20ό αιώνα και ενέπνευσε έναν αριθμό μουσικών, αλλά και λογοτεχνικών, θεατρικών και κινηματογραφικών έργων: μια νουβέλα του Ανατόλ Φρανς, ένα διήγημα του Χούλιο Κορτάσαρ καθώς και μια όπερα του Φραντς Χούμμελ. Επιπλέον, μια όπερα βασισμένη στον βίο του, έγραψε το 1995 ο Ρώσος συνθέτης Άλφρεντ Σνίτκε, ενώ ο Ιγκόρ Στραβίνσκι μετέγραψε το μαδριγάλι του "Beltà, poi che t'assenti", ως μέρος του μπαλέτου του Monumentum pro Gesualdo (1960).
Στις μέρες μας, πολλά ακόμη από τα μαδριγάλια του έχουν μεταγραφεί για οργανικά σύνολα από τον Σαλβατόρε Σιαρρίνο, ενώ ο Αυστραλός Μπρετ Ντην τίμησε τη μνήμη του Τζεζουάλντο, με το έργο Κάρλο, για ορχήστρα εγχόρδων, μαγνητοταινία και δειγματιστή (είδος συνθεσάιζερ, του οποίου η ηχοπαραγωγή βασίζεται σε ψηφιακά δείγματα ηχογραφήσεων). Ακόμη, μια αφαιρετική διασκευή για σύνολο δωματίου, με τίτλο "Tenebrae Super Gesualdo", έγραψε το 1972 ο Άγγλος συνθέτης Πήτερ Μάξγουελ Ντέιβις.
Το 1995, ο σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτσογκ γύρισε μια μικρού μήκους ταινία, με τίτλο Death for Five Voices (Θάνατος για πέντε φωνές). Το δοκιμιογραφικό φιλμ για την τηλεόραση ZDF, αφηγείται τη ζωή και το έργο του Τζεζουάλντο, και πρωταγωνιστεί η Ιταλίδα τραγουδίστρια Μίλβα.
Τέλος, μια τζαζ εκδοχή της μουσικής του υπάρχει στον δίσκο "Gesualdo" (Splas(h) CDH 677.2, 1998), έργο του Ιταλού συνθέτη και ενορχηστρωτή Κορράντο Γκουαρίνο· ο δίσκος περιέχει μεταγραφές και διασκευές από τα βιβλία μαδριγαλίων 1, 4 και 6.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Η νουβέλα του Wesley Stace (2010), "Charles Jessold, Considered as a Murderer", βασίζεται σε μια φανταστική ιστορία ενός συνθέτη των αρχών του 20ού αιώνα, που υποτίθεται έχει διαπράξει φόνους ανάλογους μ' αυτούς του Τζεζουάλντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης
Ίαν Στρατής
Ο Ίαν Στρατής (γενν. Κωνσταντίνος Στρατής, 23 Ιουλίου 1992) είναι Έλληνας τραγουδιστής, μουσικός και ηθοποιός. Έγινε γνωστός από την συμμετοχή του στο X-Factor (2016) όπου κατέκτησε την 2η θέση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1992 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από το Πειραματικό Μουσικό Γυμνάσιο και Λύκειο Παλλήνης. Το πραγματικό του όνομα είναι Κωνσταντίνος ενώ το ψευδώνυμο Ίαν το πήρε από τον μουσικό Ian Gillan.
Σε ηλικία 11 ετών έκανε την πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση στην εκπομπή «Καλώς τους» της Ρούλας Κορομηλά στον ALPHA. Εκεί τραγούδησε το «Παλιό μου παλτό».
Το 2016, δήλωσε συμμετοχή στο ελληνικό «The X-Factor» όπου και ξεχώρισε, κερδίζοντας τελικά την δεύτερη θέση.
Ακολούθησαν πολλές live εμφανίσεις, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει πρωταγωνιστήσει στα μεγάλα μιούζικαλ «Εβίτα», «Hair», «Grease», «Ο Μολυβένιος Στρατιώτης» και «Cats».
Το καλοκαίρι του 2018, κυκλοφορεί την πρώτη solo δουλειά του, με τίτλο “Amazing”. Συνυπογράφει, μάλιστα, τους στίχους και τη μουσική του νέου τραγουδιού, με τους Eddie Δερβάκο και Ηλία Σαμαρτζή, αντίστοιχα. Το 2019, πρωταγωνίστησε στην παιδική παράσταση «Η Πεντάμορφη και το Τέρας» ενώ συμμετείχε και στο «Your Face Sounds Familiar» ως διαγωνιζόμενος. Το 2021 συμμετέχει ξανά στο «Your Face Sounds Familiar All Star» ως διαγωνιζόμενος.
Το 2022, πρωταγωνιστεί στο μιούζικαλ «Φτηνά Τσιγάρα» (σκην. Κων/νου Ρήγου) στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Προσωπική ζωή
Από το 2020, είναι σε σχέση με τη Μαίρη Συνατσάκη. Στις 5 Δεκεμβρίου 2022, γεννήθηκε η κόρη τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Αφροέλληνες
Οι Αφροέλληνες (αναφέρονται και ως Έλληνες Αφρικανικής Καταγωγής ή Αφρικανοί Έλληνες) είναι εθνοτική υποομάδα των Ελλήνων με μερική ή πλήρη καταγωγή από εθνοτικές ομάδες της υποσαχάριας Αφρικής.
Επισκόπηση
Στο χωριό Άβατο ζουν μερικοί Σουνίτες Μουσουλμάνοι, οι οποίοι κατάγονται από αφρικανούς σκλάβους που μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα την εποχή της Τουρκοκρατίας. Πριν την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, μερικοί από αυτούς ζούσαν στη Κρήτη.
Το κύριο κύμα μεταναστών από την Αφρική άρχισε να έρχεται το 1997. Οι περισσότεροι Αφρικανοί μετανάστες ήρθαν κατά την δεκαετία του 2000. Οι περισσότεροι μετανάστες κατάγονται από Αιθιοπία, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και τη Νιγηρία. Αρκετοί μετανάστες κατάγονται από τη Γκάνα, το Καμερούν και τη Σομαλία. Οι περισσότεροι ζουν στα Πατήσια και τη Κυψέλη. Μερικοί Αφρικανοί μετανάστες και Έλληνες αφρικανικής καταγωγής είναι θύματα ρατσιστικών επιθέσεων, οι οποίες προέρχονται κυρίως από μέλη της Χρυσής Αυγής.
Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου
Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου (Τασκένδη, 4 Μαΐου 1975) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Κ.Θ.Β.Ε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ποταμιά Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ποταμιά
Η Ποταμιά είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 290 μέτρα, το οποίο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας. Είναι κτισμένη βορειοδυτικά της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών σε απόσταση 39 χλμ. ΒΑ. από την Αμφιλοχία. Αναφέρεται επίσημα το 1981 να ανήκει στην τότε κοινότητα Σταθά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Παυλιάδα και τον Σταθά αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Σταθά που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 226 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Μακούφκι
Τα Μακούφκι (πολωνικά: Makówki, σιλεσικά: Makōwki, σιλεσικά γερμανικά: Mohn Kließla, Mohnpielen, Mákos guba) είναι γλυκά επιδόρπια ψωμιού με βάση τον παπαρουνόσπορο από την Κεντρική Ευρώπη. Το επιδόρπιο θεωρείται παραδοσιακό στη Σιλεσία (στη νοτιοδυτική Πολωνία), όπου σερβίρεται σχεδόν αποκλειστικά την Παραμονή Χριστουγέννων. Είναι επίσης δημοφιλές σε άλλα μέρη της Πολωνίας, καθώς και στην ανατολική Γερμανία, τη Σλοβακία και την Ουγγαρία.
Εκτός Σιλεσίας
Τα μακούφκι είναι επίσης πολύ γνωστά στο Βρανδεμβούργο και στο Βερολίνο με το όνομα Mohnpielen. Ο Τέοντορ Φοντάνε στα ταξίδια του στο Μαργραβινάτο του Βραδεμβούργου έγραψε για το Mohnpielen και άλλα πιάτα.
Ένα παρόμοιο πιάτο, αλλά με φέτες κίφλι (kipferl) στην Ουγγαρία ονομάζεται mákos guba.
Στην Πολωνία, έξω από την περιοχή της Σιλεσίας, το πιάτο είναι ευρέως γνωστό ως μακιέουκι (makiełki). Αυτό είναι ιδιαίτερα κοινό στο Πόζναν και στο Λοτζ, όπου εγκαταστάθηκαν Σιλεσιανοί μετανάστες κατά τη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης του 19ου αιώνα.
Παρασκευή
Τα κύρια συστατικά είναι το γλυκό λευκό ψωμί και οι ψιλοκομμένοι παπαρουνόσποροι βρασμένοι σε γάλα με βούτυρο. Άλλα σημαντικά συστατικά περιλαμβάνουν τα αποξηραμένα φρούτα (σύκα, σταφίδες, βερίκοκα, χουρμάδες, κ.λπ.), αμύγδαλα και άλλα είδη ξηρών καρπών (η επιλογή των ξηρών καρπών και των αποξηραμένων φρούτων ποικίλλει). Αρωματίζεται με ζάχαρη, μέλι, βανίλια, κανέλα και ρούμι.
Το ψωμί κόβεται σε λεπτές φέτες και στρώνεται σε πήλινο σκεύος ή πιο συχνά σε γυάλινο μπολ. Μετά από κάθε στρώση περιχύνεται η σάλτσα από τους βρασμένους παπαρουνόσπορους, με άρωμα και ξηρούς καρπούς, ώστε να μουλιάσει καλά το ψωμί. Η κορυφή διακοσμείται με μερικούς επιπλέον ξηρούς καρπούς και φρούτα. Το πιάτο σερβίρεται κρύο, τουλάχιστον αρκετές ώρες μετά την προετοιμασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιλεσιανή κουζίνα Κατηγορία:Πολωνικά επιδόρπια Κατηγορία:Γερμανικά επιδόρπια Κατηγορία:Ουγγρικά επιδόρπια Κατηγορία:Σλοβάκικη κουζίνα Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα εδέσματα Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Γλυκά ψωμιά Κατηγορία:Ψωμιά με μαγιά
Πριγιέζντα Β΄ της Βοσνίας
Ο Πριγιέζντα Β΄ Пријезда II / Prijezda II (γενν. 1242) ήταν Βόσνιος μπαν το 1287-1290 μόνος του, και αργότερα μαζί με τον πιθανό αδελφό του Στέφανο Α' Κοτρομάνιτς ως υποτελής του βασιλείου της Ουγγαρίας.
Βιογραφία
Ήταν ένας από τους γιους του Πριγιέζντα Α΄ μπαν της Βοσνίας. Αδέλφια του ήταν ο Βουκ (απεβ. νέος) και μία αδελφή, που παντρεύτηκε ένα μέλος του Οίκου των Μπομπόνιτς.
Μετά την αποχώρηση τού πατέρα του από την εξουσία το 1287, μοίρασε τη Βοσνία με τον αδελφό του, Στέφανο Α΄ Κοτρομάνιτς, παίρνοντας τον έλεγχο της δυτικής Βοσνίας. Απεβίωσε το 1290 και τα εδάφη του μεταβιβάστηκαν στον αδελφό του Στέφανο Α΄, ο οποίος έγινε ο μοναδικός ηγεμόνας όλης της Βοσνίας.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς
Αγουστίν Αρανθάμπαλ
Ο Αγουστίν Αρανθάμπαλ Αλκόρτα (ισπανικά: Agustín Aranzábal, γεννημένος στις 15 Μαρτίου 1973) είναι Ισπανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αριστερός αμυντικός.
Κύριο χαρακτηριστικό του ήταν η ταχύτητά του, ενώ αγωνίστηκε σχεδόν αποκλειστικά με τα χρώματα της Ρεάλ Σοσιεδάδ, στην οποία και παρέμεινε για διάστημα άνω των δέκα ετών, αγωνιζόμενος σε περισσότερες από 400 επίσημες αναμετρήσεις.
Ο Αρανθάμπαλ ήταν, επίσης, Ισπανός διεθνής, ενώ εκπροσώπησε την χώρα του σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Συλλογική Καριέρα
Ο Αρανθάμπαλ γεννήθηκε στην Μπεργάρα της Γκιπούθκοα. Προϊόν των ακαδημιών της βασκικής Ρεάλ Σοσιεδάδ, αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την πρώτη ομάδα του συλλόγου στις 21 Φεβρουαρίου 1993, σε μια εκτός έδρας ήττα με σκορ 1–5 απέναντι στην Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Έπειτα από δύο σεζόν που πέρασε αγωνιζόμενος κυρίως με την δεύτερη ομάδα του συλλόγου, στην συνέχεια καθιερώθηκε ως βασική επιλογή της πρώτης ομάδας στην οποία και παρέμεινε για διάστημα δέκα ετών, αγωνιζόμενος σε συνολικά 32 αναμετρήσεις στην διάρκεια της σεζόν 2002–03, η οποία βρήκε τους Βάσκους να τερματίζουν δευτεραθλητές.
Τον Ιούλιο του 2004, αγωνιζόμενος ακόμη στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, ο Αρανθάμπαλ μεταγράφηκε στην Ρεάλ Σαραγόσα, όπου και χρησιμοποιήθηκε ως αντικαταστάτης του Παραγουανού Ντέλιο Τολέδο. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση έπειτα από ένα σύντομο πέρασμα από την ερασιτεχνική ΚΝ Βέρα Πουέρτο ντε λα Κρουζ, ομάδα από τις Κανάριες Νήσους, όπου και ξεκίνησε την σεζόν έχοντας ως συμπαίκτη τον πρώην Ισπανό διεθνή (και πρώην συμπαίκτη του στην Ρεάλ Σοσιεδάδ) Χαβιέρ ντε Πέδρο, ο οποίος ωστόσο αποχώρησε λίγο καιρό μετά την εκκίνηση της σεζόν.
Στις αρχές του 2010, η Κιτσί ΣΚ από το Χονγκ Κονγκ απέκτησε τον Αρανθάμπαλ, μαζί με τον συμπατριώτη του, Αλμπέρτ Σελάδες. Και οι δυο τους αγωνίστηκαν με την ομάδα στο Λούναρ Νιου Γίερ Καπ του 2010, μία φιλικού χαρακτήρα διοργάνωση, η οποία έλαβε χώρα στα μέσα της σεζόν.
Διεθνής Καριέρα
Ο Αρανθάμπαλ αγωνίστηκε συνολικά 28 φορές με τα χρώματα της Εθνικής Ισπανίας. Το ντεμπούτο του έλαβε χώρα στις 7 Ιουνίου 1995, στα πλαίσια μιας αναμέτρησης για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1996 απέναντι στην Αρμενία που διεξήχθη στην Σεβίλλη, ενώ ήταν μέλος των ομάδων που εκπροσώπησαν την Ισπανία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000.
Προσωπική Ζωή
Ο πατέρας του Αρανθάμπαλ, Χοσέ Αγουστίν, περισσότερο γνωστός ως Gaztelu, αγωνίστηκε ως μέσος για λογαριασμό της Ρεάλ Σοσιεδάδ για διάστημα 14 σεζόν. Αγωνίστηκε σε μία αναμέτρηση στην διάρκεια της τελευταίας του σεζόν ως επαγγελματίας, η οποία ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Κατάλογος αστέρων της Κόμης της Βερενίκης
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Κόμης της Βερενίκης παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό της Κόμης της Βερενίκης κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
Πηγές
Κ *