cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λισάνο Νικκόνε
Το Λισάνο Νικκόνε (ιταλικά: Lisciano Niccone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
24η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η '''24η Συμφωνία σε Σι ύφεση μείζονα, K. 182/173dA' (γερμανικά: Sinfonie B-Dur Köchelverzeichnis 182'') είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1773. Το χειρόγραφο της Συμφωνίας φυλάσσεται σήμερα στην Staatsbibliothek Preusisscher Kulturbesitz, στο Βερολίνο.
Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 όμποε (τα οποία αντικαθιστούν 2 φλάουτα, στο δεύτερο μέρος), 2 κόρνα και έγχορδα.
Η Συμφωνία αποτελείται από τρία μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
24 24
Αμπουλλά Αβλονί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουζμπέκοι Κατηγορία:Ποιητές
Όρος Ζερμπιέ ντε Ζον
Το όρος Ζερμπιέ-ντε-Ζον (γαλλικά: Mont Gerbier-de-Jonc) είναι ένα βουνό ηφαιστειακής προέλευσης που βρίσκεται στα ανατολικά του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ), στο νομό Αρντές, στη Γαλλία. Είναι ένα από τα ψηλότερα σημεία των βουνών του Βιβαραί στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Αρντές. Το ίδιο το βουνό είναι ένας ξεχωριστός, σβησμένος ηφαιστειακός κώνος από ένα είδος βράχου που ονομάζεται φωνολίτης. Είναι διάσημο για το ιδιόμορφο σχήμα και τον εξαιρετικό φυσικό και άγριο πλούτο, αλλά και επειδή φιλοξενεί στη βάση του τις τρεις πηγές του Λίγηρα, του μεγαλύτερου ποταμού στη Γαλλία.
Είναι ταξινομημένη προστατευόμενη περιοχή από το 1933.
Γεωγραφικά στοιχεία
Έχει υψόμετρο 1.551 μέτρα, και η βάση του περιέχει τρεις πηγές που είναι οι πηγές του Λίγηρα, του μεγαλύτερου ποταμού της Γαλλίας, ο οποίος εκβάλλει στο Σαιν-Ναζαίρ στον Ατλαντικό ωκεανό μετά από πορεία 1.004 χιλιομέτρων. Είναι η δεύτερη πιο επισκέψιμη τοποθεσία στο νομό Αρντές, μετά τα φαράγγια της Αρντές. Κάθε χρόνο, 500.000 άνθρωποι ανεβαίνουν στο Ζερμπιέ-ντε-Ζον.
Το όρος Ζερμπιέ-ντε-Ζον βρίσκεται στο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο των βουνών της Αρντές περίπου ανάμεσα στην κοινότητα Ωμπενά (περίπου 44 χλμ. νοτιοανατολικά) και στο Πουί-αν-Βελαί (περίπου 45 χλμ βορειοδυτικά).
Γεωλογία
Το όρος Ζερμπιέ-ντε-Ζον σχηματίστηκε πριν από 8 εκατομμύρια χρόνια όταν ένα ηφαίστειο εξερράγη σκορπίζοντας λιωμένη λάβα φωνολίτη. Η λάβα ήταν πολύ παχύρρευστη για να ρεύσει μακριά, ψύχθηκε και σχημάτισε έναν ηφαιστειακό θόλο λάβας φωνολιτικών βράχων στον κρατήρα του ηφαιστείου. Ο ηφαιστειακός θόλος έχει χαρακτηριστικό κωνικό σχήμα, που σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια της ψύξης της λάβας. Ο ηφαιστειακός κώνος που περιείχε τον θόλο της λάβας αργότερα διαβρώθηκε, εκθέτοντας τον θόλο της λάβας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ωβέρνη-Ρον-Αλπ
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1961
Τα 27α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 1961, απονεμήθηκαν στις 20 Ιανουαρίου 1962, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1961.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1961
Εθνική Πουέρτο Ρίκο (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Πουέρτο Ρίκο είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του Πουέρτο Ρίκο στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Πουέρτο Ρίκο (FBPR).
Ιστορία
Το Πουέρτο Ρίκο έγινε μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA) το 1957. Από τότε η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Πουέρτο Ρίκο μετείχε σε 9 Ολυμπιάδες και σε 14 Παγκόσμια Πρωταθλήματα.
Ιστορικά, οι παίκτες της εθνικής ομάδας προέρχονταν από το εγχώριο πρωτάθλημα, όμως με την πάροδο του χρόνου άρχισαν να γίνονται δεκτοί και παίκτες που αγωνίζονταν σε άλλα πρωταθλήματα.
Στατιστικά
Για το 2023 (Φεβρουάριος), η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Πουέρτο Ρίκο βρισκόταν στη 20η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Αλεξάντρα Παχμούτοβα
Η Αλεξάντρα Νικολάγεβνα Παχμούτοβα (ρωσικά: Александра Николаевна Пахмутова, 9 Νοεμβρίου 1929 -) είναι Ρωσίδα συνθέτρια και μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες, στο είδος της, τόσο στη Σοβιετική Ένωση όσο και στη Ρωσία. Η καταξίωση για αυτήν, στη χώρα της, ξεκίνησε ήδη από τη δεκαετία του 1960. Γεννήθηκε σε μία γειτονιά του σημερινού Βόλγκογκραντ, στη Σοβιετική Ένωση. Ξεκίνησε να παίζει πιάνο και να συνθέτει από πολύ μικρή ηλικία. Φοίτησε στο εξέχον Ωδείο της Μόσχας, από το οποίο αποφοίτησε το 1953. Το 1956, διεύρυνε τις σπουδές της στο πλευρό του σπουδαίου συνθέτη Βισαρίον Σεμπάλιν.
Είναι γνωστή, επίσης, για το εύρος μουσικών ειδών που καταπιάστηκε και επέτυχε. Έχει συνθέσει, μεταξύ άλλων, συμφωνική μουσική, μουσική για μπαλέτο, παιδικά τραγούδια, καντάτες, πάρα πολλά τραγούδια, καθώς και αρκετές συνθέσεις για ταινίες, όπως το Out of This World (1958) και το Because of Mama (2001). Παρόλα αυτά, περισσότερο γνωστή είναι για τα πάνω από 400 τραγούδια που συνέθεσε, μεταξύ αυτών, το The Melody, το Russian Waltz, το Tenderness, το Hope, το The Old Maple Tree, το The Song of the Perturbed Youth, το The Bird of Happiness (από την ταινία O Sport, You - the world, το οποίο έγινε πολύ δημοφιλές τόσο στη Ρωσία όσο και στην Κίνα), καθώς και το Good-Bye Moscow, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στην τελετή λήξης των 22ων Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας. Ο σύζυγός της ήταν στιχουργός και ποιητής, Νικολάι Ντομπρόνραβοφ, ο οποίος της έγραψε αρκετούς στίχους για τα τραγούδια της.
Μία από τις γνωστότερες μπαλάντες της, το Belovezhskaya Pushcha, γράφτηκε το 1975, για το Δάσος Μπιαλοβιέζα, το οποίο πλέον μοιράζονται η Πολωνία με τη Λευκορωσία. Άλλο πολύ γνωστό της τραγούδι, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ήταν το Malaya Zemlya, το οποίο αφορούσε μία βραχύβια προφυλάκιση που υπέστη ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ, όταν υπηρετούσε στον Κόκκινο Στρατό, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Παχμούτοβα έγινε αγαπητή τόσο από τον λαό όσο κι από το καθεστώς, με τον Μπρέζνιεφ, να λέει, ότι είναι η αγαπημένη του συνθέτρια. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της δέχτηκε αρκετές Κρατικές και Κυβερνητικές Βραβεύσεις. Επίσης, ήταν και Γραμματέας της Ένωσης Σοβιετικών και Ρώσων συνθετών. Το 1990, ονομάστηκε ηρωίδα της Σοσιαλιστικής Εργατιάς. Το όνομά της, έχει δοθεί στον αστεροειδή # 1889, από πλανητάριο του Οχάιο, ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες Κατηγορία:Σοβιετικοί μουσικοί
Ντέιβιντ Σίσιλιν
Ο Ντέιβιντ Νίκολα Σίσιλιν (αγγλικά: David Nicola Cicilline, 15 Ιουλίου 1961), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 1η κογκρεσιακή περιφέρεια της πολιτείας του Ρόουντ Άιλαντ, από τον Ιανουάριο του 2011. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 36ος Δήμαρχος του Πρόβιντενς, από τον Ιανουάριο του 2003 έως τον Ιανουάριο του 2011, και ήταν ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος δήμαρχος σε πολιτειακή πρωτεύουσα των ΗΠΑ. Επίσης, υπηρέτησε ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων του Ρόουντ Άιλαντ από την 4η περιφέρεια, από το 1995 έως το 2003.
Εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, στις ενδιάμεσες εκλογές του 2010, με ποσοστό 50.5% έναντι 44.5% του τότε Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού του. Επανεξελέγη το 2012, το 2014, το 2016, το 2018 και το 2020. Στις εκλογές του 2020, επανεξελέγη με ποσοστό 71.3% έναντι των ανεξάρτητων ανθυποψηφίων του, που έλαβαν 15.9% και 12.7%. Η κογκρεσιακή περιφέρεια του Σίσιλιν, περιλαμβάνει την πόλη του Πρόβιντενς, και το μεγαλύτερο μέρος των προαστίων της πόλης.
Βιογραφία
Ο Ντέιβιντ Σίσιλιν, γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1961 στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ, όπου και μεγάλωσε. Γεννήθηκε από Καθολικό πατέρα Ιταλικής καταγωγής και από μητέρα Εβραία. Αποφοίτησε το Λύκειο "Narragansett High School" στο Ναράγκανσετ (μια μικρή παράκτια πόλη στο Ρόουντ Άιλαντ), το 1979. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Μπράουν, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1983, με διάκριση. Κατόπιν, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Τζόρτζταουν (στην Ουάσινγκτον), απ'όπου έλαβε πτυχίο (JD) το 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Ρόουντ Άιλαντ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Δήμαρχοι των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί Κατηγορία:Εβραίοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Ματζόνε (Ιταλία)
Το Ματζόνε (ιταλικά: Magione) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Ακρωτήριο Κανάβεραλ
μικρογραφία|Άποψη του ακρωτηρίου από το διάστημα, το 1991. Ακρωτήριο Κανάβεραλ (αγγλικά: Cape Canaveral, ισπανικά: Cabo Cañaveral) είναι η ονομασία ακρωτηρίου στα ανατολικά παράλια της Φλόριντα, στη Κομητεία Μπρέβαρντ στις Ηνωμένες Πολιτείες, κοντά στο κέντρο της πολιτείας στην πλευρά της ακτής του Ατλαντικού. Ακρωτήριο Κένεντι (Cape Kennedy) ήταν η ονομασία του από το 1963 έως το 1973. Βρίσκεται ανατολικά της νήσου Μέριτ, χωρισμένο από τον ποταμό Μπανάνα. Ανακαλύφθηκε από τον Ισπανό κατακτητή Χουάν Πόνθε ντε Λεόν το 1513.
Αποτελεί μέρος μιας περιοχής γνωστής ως Σπέις Κόουστ, και είναι η περιοχή της πολεμικής αεροπορικής βάσης Κέιπ Κανάβεραλ. Δεδομένου ότι πολλά διαστημικά σκάφη των ΗΠΑ έχουν εκτοξευθεί τόσο από το σταθμό όσο και από το διαστημικό κέντρο Κένεντι στην παρακείμενη νήσο Μέριτ, οι δύο τοποθεσίες ορισμένες φορές συγχέονται μεταξύ τους. Σε εκδήλωση της διαστημικής κληρονομιάς, η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας της Φλόριντα διέθεσε τον κωδικό περιοχής 321 (όπως σε μια αντίστροφη μέτρηση) στην περιοχή του ακρωτηρίου Κανάβεραλ.
Άλλα χαρακτηριστικά του ακρωτηρίου είναι ο φάρος Κέιπ Κανάβεραλ και το Πορτ Κανάβεραλ, ένα από τα πιο πολυσύχναστα λιμάνια κρουαζιέρας στον κόσμο. Η πόλη του Κέιπ Κανάβεραλ βρίσκεται νότια της περιοχής Πορτ Κανάβεραλ. Η λιμνοθάλασσα Μοσκίτο, ο Ινδικός ποταμός, το Εθνικό Καταφύγιο Άγριας Ζωής Νήσου Μέριτ και η Εθνική Παραλία Κανάβεραλ είναι επίσης χαρακτηριστικά αυτής της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλόριντα
Σουριγιάνι Μαλαγιαλάμ
Τα Σουριγιάνι Μαλαγιαλάμ (സുറിയാനി മലയാളം, ܣܘܼܝܲܢܝܼ ܡܲܠܲܝܵܠܲܡ), επίσης γνωστή ως Καρσόνι ή Συριακά Μαλαγιαλάμ, είναι διάλεκτος της Μαλαγιαλάμ που γραφόταν σε μια παραλλαγή του συριακού αλφαβήτου που ήταν δημοφιλής στους χριστιανούς του Αγίου Θωμά (επίσης γνωστούς ως Σύριοι Χριστιανοί ή Νασράνι) της Κεράλα στην Ινδία. Χρησιμοποιεί τη γραμματική της Μαλαγιαλάμ, το Ανατολικό Συριακό αλφάβητο με ειδικά ορθογραφικά χαρακτηριστικά και λεξιλόγιο από τα Μαλαγιαλάμ και τα Ανατολικά Συριακά. Αυτό προέρχεται από την περιοχή της Νότιας Ινδίας της Ακτής του Μαλαμπάρ (σύγχρονη Κεράλα). Μέχρι τον 19ο αιώνα, το σενάριο χρησιμοποιήθηκε ευρέως από Συριακούς Χριστιανούς στην Κεράλα.
Γραφή
Υπήρξαν πολλά προβλήματα κατά τη γραφή των Μαλαγιαλάμ χρησιμοποιώντας το Συριακό αλφάβητο, μιας σημιτικής γλώσσας. Μόνο 22 γράμματα ήταν διαθέσιμα από την ανατολική συριακή ορθογραφία για να αντιπροσωπεύσει τα πάνω από 53 φωνήματα των Μαλαγιαλάμ. Και οι δύο γλώσσες δεν συνδέονται μεταξύ τους με κανένα τρόπο εκτός από θρησκευτικά αίτια. Τα προβλήματα αυτά ξεπεράστηκαν δημιουργώντας πρόσθετα γράμματα. Το Βασικό Συριακό Αλάπ Μπετ βασισμένο στη μορφή Μαντνχαγιά με τα αντίστοιχα γράμματα των Μαλαγιαλάμ είναι τα παρακάτω: Πρόσθετα γράμματα:
Unicode
Το συριακό αλφάβητο προστέθηκε στο πρότυπο Unicode τον Σεπτέμβριο του 1999 με την κυκλοφορία της έκδοσης 3.0. Πρόσθετα γράμματα για τα Σουριγιάνι Μαλαγιαλάμ προστέθηκαν τον Ιούνιο του 2017 με την έκδοση της έκδοσης 10.0.
Μπλοκ
Το Μπλοκ Unicode για τα συριακά είναι το U+0700–U+074F: Η Συριακή Συντομογραφία (ένας τύπος υπέρβασης) μπορεί να αναπαρασταθεί με έναν ειδικό χαρακτήρα ελέγχου που ονομάζεται Σημάδι Συριακής Συντομογραφίας (U+070F).
Το μπλοκ Unicode για τα ειδικά γράμματα που χρησιμοποιούνται για τα Σουριγιάνι Μαλαγιαλάμ ονομάζεται Συριακό Συμπλήρωμα και είναι το U+0860–U+086F:
Δάνεια
Κατά τη διάρκεια των αιώνων, τα Μαλαγιαλάμ δανείστηκαν πολλές Ανατολικές Συριακές λέξεις. Μερικές από αυτές δίνονται παρακάτω:
Λογοτεχνία
Το Βενταθαρκάμ που γράφτηκε από τον Καριαττίλ Μαρ Ουσέπ είναι ένα από τα διάσημα βιβλία που γράφτηκαν στα Σουριγιάνι Μαλαγιαλάμ. Ένας μεγάλος αριθμός εγγράφων που γράφτηκαν στα Σουριγιάνι Μαλαγιαλάμ βρίσκονται μεταξύ των Χριστιανών του Αγίου Θωμά ή των Νασράνι της Κεράλα. Αυτά τα έγγραφα περιλαμβάνουν ένα εναλλακτικό σύνολο των Κανόνων της Συνόδου του Ντιάμπερ.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μαλαγιαλάμ
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1962
Τα 28α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που επρόκειτο να ανακοινωθούν στο τέλος του 1962 δεν απονεμήθηκαν εξαιτίας της μακράς απεργίας των εφημερίδων στην Νέα Υόρκη που ξεκίνησε στις 8 Δεκεμβρίου του 1962 και η οποία διήρκησε 114 ημέρες συνολικα.
Μαρσάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1962
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1962
Ράντου Λούπου
Ο Ράντου Λούπου (Radu Lupu· γενν. 30 Νοεμβρίου 1945 - απεβίωσε 17 Απριλίου 2022) ήταν Ρουμάνος πιανίστας. Ήταν ευρέως αναγνωρισμένος ως ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους σολίστες του πιάνου. Γεννημένος στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας, ο Λούπου άρχισε να σπουδάζει πιάνο σε ηλικία έξι ετών. Δύο από τους σημαντικότερους δασκάλους του πιάνου ήταν η Φλορίκα Μουσιτσέσκου, η οποία δίδαξε επίσης τον Ντίνου Λιπάτι και τον Χάινριχ Νόιχαους, ο οποίος δίδαξε επίσης τον Σβιατοσλάβ Ρίχτερ και τον Έμιλ Γκίλελς. Από το 1966 έως το 1969, κέρδισε τρεις από τους πιο διάσημους διαγωνισμούς πιάνου στον κόσμο: τον Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Van Cliburn (1966), τον Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Γεώργιος Ενέσκου (1967) και τον Διεθνή Διαγωνισμό Pianoforte του Λιντς (1969). Αυτές οι νίκες εκτόξευσαν τη διεθνή καριέρα του Λούπου και έχει εμφανιστεί με όλες τις μεγάλες ορχήστρες και σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ και μουσικές πρωτεύουσες του κόσμου.
Από το 1970 έως το 1993, ο Λούπου έκανε πάνω από 20 ηχογραφήσεις για την Decca Records. Οι σόλο ηχογραφήσεις του, που έχουν λάβει μεγάλη αναγνώριση, περιλαμβάνουν έργα των Μπετόβεν, Μπραμς, Γκριγκ, Μότσαρτ, Σούμπερτ και Σούμαν, συμπεριλαμβανομένων όλων των κοντσέρτων για πιάνο του Μπετόβεν και πέντε σονάτες για πιάνο και άλλα σόλο έργα. τα κοντσέρτα για πιάνο των Γκριγκ και Σούμαν, καθώς και τρία μεγάλα σόλο έργα του Σούμαν, εννέα σονάτες για πιάνο και το Αυτοσχεδιασμοί και Μουσικές Στιγμές του Σούμπερτ, διάφορα μεγάλα σόλο έργα και το πρώτο κονσέρτο για πιάνο του Μπραμς, και δύο κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ. Οι ηχογραφήσεις μουσικής δωματίου του για την Decca περιλαμβάνουν όλες τις σονάτες του Μότσαρτ για βιολί και πιάνο με τον Σιμόν Γκόλντμπεργκ, οι σονάτες για βιολί των Ντεμπυσσύ και Φρανκ με τον Kyung Wha Chung και διάφορα έργα του Σούμπερτ για βιολί και πιάνο με τον Γκόλντμπεργκ. Επιπλέον, ηχογράφησε έργα του Μότσαρτ και του Σούμπερτ για πιάνο με τέσσερα χέρια και δύο πιάνα με τον Μάρεϊ Περάχια για τη CBS Masterworks, τραγούδια του Σούμπερτ με τη Μπάρμπαρα Χέντρικς για την EMI και έργα του Σούμπερτ για πιάνο με τέσσερα χέρια με τον Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ για την Teldec. Επιπλέον, ο Λούπου είναι επίσης γνωστός για τις ερμηνείες του στους Μπάρτοκ, Ντεμπυσσύ, Ενέσκου και Γιάνατσεκ, μεταξύ άλλων συνθετών.
Ο Λούπου ήταν υποψήφιος για δύο βραβεία Grammy, κερδίζοντας ένα το 1996 για ένα άλμπουμ με δύο σονάτες για πιάνο του Σούμπερτ. Το 1995, ο Λούπου κέρδισε επίσης ένα βραβείο Edison για έναν δίσκο με τρία μεγάλα έργα του Σούμαν για πιάνο. Άλλα βραβεία που κέρδισε ο Λούπου περιλαμβάνουν το βραβείο Φράνκο Αμπιάτι το 1989 και το 2006 και το διεθνές βραβείο Premio Internazionale Arturo Benedetti Michelangeli το 2006.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
μικρογραφία| Το [[Ωδείο της Μόσχας, όπου ο Λούπου σπούδασε από το 1961 έως το 1969]] Ο Λούπου γεννήθηκε στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας στις 30 Νοεμβρίου 1945, γιος του Μέγιερ Λούπου, δικηγόρου, και της Άννα Γκάμπορ, γλωσσολόγος. Από τα πρώτα του χρόνια, ο Λούπου «εκφραζόταν πάντα τραγουδώντας» και του δόθηκε το πρώτο του πιάνο σε ηλικία πέντε ετών. Ξεκίνησε σπουδές πιάνου το 1951, όταν ήταν έξι ετών, με τη Λία Μπουσουιοτσεάνου. Έκανε το δημόσιο ντεμπούτο του το 1957, σε ηλικία 12 ετών, σε μια συναυλία με δικές του συνθέσεις. Είπε στο The Christian Science Monitor το 1970 ότι «από την αρχή θεωρούσα τον εαυτό μου ως συνθέτη. Ήμουν σίγουρος, και όλοι οι άλλοι ήταν σίγουροι, ότι μια μέρα θα γίνω διάσημος συνθέτης». Σταμάτησε τη σύνθεση περίπου τέσσερα χρόνια αργότερα, λέγοντας ότι πίστευε ότι θα ήταν «πολύ καλύτερος ως πιανίστας».
Αφού ολοκλήρωσε το γυμνάσιο στο Γκαλάτσι και αποφοίτησε από το Λαϊκό Σχολείο Τεχνών στο Μπρασόβ, όπου σπούδασε αρμονία και αντίστιξη με τον Βίκτορ Μπίκεριτς, ο Λούπου συνέχισε τις σπουδές του στο πιάνο στο Ωδείο του Βουκουρεστίου (1959–1961) με τη Φλορίκα Μουσιτσέσκου και τη Τσέλα Ντελαβράντσα, σπουδάζοντας επίσης σύνθεση με τον Ντράγκος Αλεξαντρέσκου. Σε ηλικία 16 ετών, το 1961, του απονεμήθηκε υποτροφία στο Ωδείο της Μόσχας, όπου σπούδασε για επτά χρόνια. Στη Μόσχα, αρχικά σπούδασε με την Γκαλίνα Εγκιαζάροβα (μαθήτρια του Αλεξάντερ Γκολντενβάιζερ) για δύο χρόνια, και στη συνέχεια με τον Χάινριχ Νόιχαους και αργότερα με τον γιο του, Στανισλάβ Νόιχαους. Αποφοίτησε το 1969. Ο Λούπου ήταν επίσης μαθητής της Μαρίας Κούρτσιο, μαθήτριας του Άρτουρ Σνάμπελ. Ωστόσο, σε μια συνέντευξη το 1981, όταν ρωτήθηκε για το τι είδους επιρροές είχαν πάνω του οι δάσκαλοί του, ο Λούπου απάντησε ότι θεωρούσε τον εαυτό του πιο αυτοδίδακτο: «Ο πρώτος μου δάσκαλος με έπαιρνε σε κάθε ορχηστρική συναυλία και είμαι επίσης ευγνώμων για αυτό που έμαθα στη Μόσχα, αλλά θεωρώ τον εαυτό μου, βασικά (στη μουσική ούτως ή άλλως), ως κάποιον που είναι πιο αυτοδίδακτος. Πήρα μερικά από το Φούρτβενγκλερ, το Τοσκανίνι, παντού... όλο και περισσότερο από τότε που έφυγα από τη Μόσχα."
Πρώιμη καριέρα
Το 1965, ο Λούπου κατέλαβε την πέμπτη θέση στον Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Μπετόβεν στη Βιέννη. Την επόμενη χρονιά, κέρδισε το πρώτο βραβείο στον δεύτερο Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Βαν Κλίμπερν. Κέρδισε επίσης ειδικά βραβεία για την καλύτερη ερμηνεία ενός έργου ανάθεσης (του "Δομή για Πιάνο" του Γουίλαρντ Στρέιτ) και την καλύτερη απόδοση ενός κινήματος από τη Σονάτα για πιάνο του Άαρον Κόουπλαντ. Στον τελικό, η ερμηνεία του στην πρώτη κίνηση του Κοντσέρτου για πιάνο Νο. 2 (Op. 16) του Σεργκέι Προκόφιεφ, ένα απαραίτητο κομμάτι, περιγράφηκε από τον Πολ Χιούμ της Washington Post ως «το πιο φλογερό και βροντερό από όλους τους έξι φιναλίστ». Εκτός από τον Προκόφιεφ, ερμήνευσε το Κοντσέρτο για πιάνο Νο. 5 του Μπετόβεν (Op. 73). Η Αλίθια ντε Λαρότσα, η οποία ήταν στην κριτική επιτροπή, ανακήρυξε τον Λούπου ιδιοφυΐα. «Δεν το περίμενα καθόλου. Είμαι απλά άφωνος», είπε ο Λούπου μετά τη νίκη του. Λίγο μετά τον διαγωνισμό, τον Απρίλιο του 1967, ο Λούπου έκανε το ντεμπούτο του στο Κάρνεγκι Χολ στη Νέα Υόρκη σε ένα πρόγραμμα των Μπετόβεν, Σούμπερτ και Σοπέν. Ωστόσο, ο Λούπου φέρεται να απέρριψε πολλές από τις άλλες δεσμεύσεις που συνόδευαν το βραβείο, αντί να επιλέξει να συνεχίσει τις σπουδές του στη Μόσχα.
Ένα χρόνο μετά τη νίκη του στο διαγωνισμό Κλίμπερν, το 1967, ο Λούπου κέρδισε το πρώτο βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Γεώργιος Ενέσκου. Δύο χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 1969, κέρδισε τον Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου του Λιντς. Ερμήνευσε στον τελικό το Κοντσέρτο για πιάνο Νο. 3 (Op. 37) του Μπετόβεν. Τον επόμενο μήνα, τον Νοέμβριο του 1969, ο Λούπου έκανε το σόλο ντεμπούτο του στο Λονδίνο. Ο Τζόαν Τσίσελ των Times έγραψε για την ερμηνεία του στο δεύτερο μέρος της Σονάτας για πιάνο αρ. 7:« Ποτέ η μουσική δεν θα μπορούσε να πλησιάσει περισσότερο τον λόγο.»
Οι πρώτες σημαντικές αμερικανικές εμφανίσεις του Λούπου μετά τη νίκη του στο Διαγωνισμό του Λιντς ήταν τον Φεβρουάριο του 1972 με την Ορχήστρα του Κλίβελαντ στο Κοντσέρτο για πιάνο Νο. 1 του Μπραμς με τον Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ να διευθύνει στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης και τον Οκτώβριο του 1972 με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου στο Κοντσέρτο για πιάνο Νο. 3 του Μπετόβεν με διεύθυνση του Κάρλο Μαρία Τζουλίνι. Η παράσταση του Μπραμς με την Ορχήστρα του Κλίβελαντ και τον Μπάρενμποϊμ αξιολογήθηκε από τον Χάρολντ Σ. Σόνμπεργκ, βραβευμένο με Πούλιτζερ κριτικό μουσικής για τους New York Times, ο οποίος πριν από δέκα χρόνια είχε κριτικάρει αρνητικά κυρίως τη διάσημη συναυλία της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης στις 6 Απριλίου 1962, όπου το ίδιο κοντσέρτο έπαιξε ο Γκλεν Γκουλντ με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης υπό τη διεύθυνση του Λέοναρντ Μπερνστάιν. Ο Σόνμπεργκ ήταν επίσης επικριτικός για την ερμηνεία των Λούπου και Μπάρενμποϊμ, γράφοντας ότι από την παράσταση Μπερνστάιν-Γκουλντ «δεν υπήρχε τέτοια ερμηνεία» του κοντσέρτου, περιγράφοντάς το ως «επίμονο, επεισοδιακό και με ήθος, τρυφηλό, ιδιότροπο». Ωστόσο, πρόσθεσε ότι «αλλά μέσα από όλες τις εκκεντρικότητες ήρθε η αίσθηση δύο νεαρών μουσικών που προσπαθούσαν σκληρά να ξεφύγουν από το τέλμα και κάποτε τα καταφέρνουν πραγματικά», αλλά ότι «στα επόμενα χρόνια αυτού του είδους η προσέγγιση μπορεί να τους βολέψει. Αυτή τη στιγμή δεν ξεκολλάει.»
Αυξανόμενη καταξίωση
Αν και ο Σόνμπεργκ είχε επικρίνει το ντεμπούτο του Λούπου με την Ορχήστρα του Κλίβελαντ υπό τη διεύθυνση του Μπάρενμποϊμ τον Φεβρουάριο του 1972, ήταν πολύ πιο ενθουσιώδης με την ερμηνεία του Λούπου τον Νοέμβριο του 1972 στο Κοντσέρτο για πιάνο Νο. 5 του Μπετόβεν με τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Λόρενς-Φολλ στο Κάρνεγκι Χολ γράφοντας, στους The New York Times, ότι «η ερμηνεία του έκανε πολλά, για να εξαργυρώσει την εντύπωση που είχε αφήσει την περασμένη σεζόν στο κονσέρτο για ντο ελάσσονα του Μπραμς. Τότε ακουγόταν προσποιητός, σχολαστικός, τεχνητός. Αυτή τη φορά ήταν ένας διαφορετικός πιανίστας» Ο Σόνμπεργκ πρόσθεσε: «Η διακήρυξή του στο άνοιγμα που έμοιαζε με καντέντσα ήταν μεγάλη και τολμηρή, χαρακτηριζόμενη από έναν διεισδυτικό αν και γυάλινο τόνο. Αυτό δημιούργησε το σκηνικό για μια φλογερή παράσταση που ήταν σταθερά ενδιαφέρουσα. Μπορεί να ήταν λίγο έξω, μπορεί να του έλειπε ο χρωματικός πόρος, αλλά είχε προώθηση και είχε ιδέες. Και είχε εξαιρετική ορμή εκτός από μερικές κακές ρυθμικές ομάδες στην αργή κίνηση.» Την επόμενη χρονιά, ο Λούπου ηχογράφησε τα κοντσέρτα για πιάνο του Σούμαν ( Op. 54 ) και του Γκριγκ ( Op. 16 ) με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου υπό τη διεύθυνση του Αντρέ Πρεβέν, μια ηχογράφηση που περιγράφεται από τον Gramophone ως "εξαιρετικά επιβλητική". Τον Φεβρουάριο του 1974, ο Λούπου έκανε ένα ρεσιτάλ στο Κολέγιο Χάντερ της Νέας Υόρκης, για το οποίο ο Τζον Ρόκγουελ των New York Times έγραψε εγκωμιαστικά σχόλια. Ο Ρόκγουελ αποκάλεσε τον Λούπου «όχι συνηθισμένο πιανίστα» και έγραψε για την ερμηνεία του Λούπου στη Σονάτα για πιάνο του Σούμπερτ σε Β-φλατ μείζονα (D. 960): «Κατά τη διάρκεια του Σούμπερτ, ωστόσο, η προσεκτική σιωπή του κοινού ήταν εξαιρετική. Ήταν σαν ο κύριος Λούπου να χρησιμοποιούσε κάποιο είδος αλχημείας για να ξορκίσει όλους. Αυτό, πράγματι, είναι ακριβώς αυτό που έκανε, γιατί έχει αυτό το μυστηριώδες κάτι που ξεπερνά την τεχνική, την πολυμάθεια και τη γενική μουσικότητα, για να φτάσει στις ευαισθησίες των ακροατών.» Τον Νοέμβριο του 1974, ο Λούπου έκανε το ντεμπούτο του με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, ερμηνεύοντας το Κοντσέρτο για πιάνο Νο. 21 (Κ. 467) του Μότσαρτ υπό τη διεύθυνση του Τζέιμς Κόνλον. Το 1975, ο Λούπου έκανε το ντεμπούτο του με την Concertgebouw Orchestra και έκανε την πρεμιέρα του με το κοντσέρτο για πιάνο Ν. 4 του Αντρέ Τσαϊκόφσκι με τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Ούρι Σίγκαλ στην Αίθουσα Βασιλικό Φεστιβάλ. Το 1976, ο Λούπου ηχογράφησε τα 6 Κομμάτια για πιάνο (Op. 118) και 4 Κομμάτια για πιάνο (Op. 119) του Μπραμς, τα οποία περιγράφηκαν από το Stereo Review ως «μια λαμπερή συνειδητοποίηση του τι δημιούργησε ο Μπραμς, που αφήνει κάποιον να χάνει τα λόγια του και απλά να χαίρεται να έχει αυτιά». Το 1978 έκανε το ντεμπούτο του με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου υπό τη διεύθυνση του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ εκείνης της χρονιάς. Ανασκοπώντας ένα ρεσιτάλ που έδωσε ο Λούπου στο Avery Fisher Hall το 1980, ο Άντριου Πόρτερ του The New Yorker χαιρέτισε τον Λούπου ως "έναν μαιτρ του πιο ικανοποιητικού είδους". Μέχρι το 1981 είχε παίξει με κάθε μεγάλη ορχήστρα.
Υπόλοιπο του 20ου αιώνα
Τον Ιούνιο του 1982, ο Λούπου έκανε μια καταξιωμένη ηχογράφηση του Αυτοσχεδιασμοί του Σούμπερτ (D. 899 & 935). Ο Τζον Ρόκγουελ έγραψε στους New York Times ότι ο «τραγουδιστικός τόνος του Λούπου εδώ πρέπει να ακουστεί, για να γίνει πιστευτός. Χωρίς να υποτιμά τις άλλες πτυχές της μουσικής προσωπικότητας του Σούμπερτ, αιχμαλωτίζει την τραγουδιστική ουσία του συνθέτη με μια σπάνια ομορφιά – και, με αυτόν τον τρόπο, επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την ικανότητα των σημερινών ερμηνευτών να αποδίδουν άφθονη δικαιοσύνη στη μουσική του παρελθόντος». Επιπλέον, το Gramophone είπε για την ηχογράφηση: «Και στα οκτώ κομμάτια φέρνει πληροφορίες όλη τη δική του ενδεικτική οξεία επίγνωση του οραματιστή στο Σούμπερτ, ενώ ως προς το πιάνο, που παίζει καθαρά και απλά, δεν θα μπορούσε να είναι πιο όμορφο στη φρασεολογία ή τον τόνο. Όταν αντιμετώπισα για πρώτη φορά αυτή την επιστροφή σε κομμάτια, που έχουν ήδη ηχογραφηθεί πολλές φορές, η άμεση αντίδρασή μου, ομολογώ, ήταν «Γιατί ακόμα μια φορά;» Τώρα συνειδητοποιώ ότι ο κατάλογος δεν θα ήταν ολοκληρωμένος χωρίς την άποψη ενός τόσο αφοσιωμένου ανθρώπου στον Σούμπερτ.» Το 1989, ο Λούπου τιμήθηκε με το Βραβείο Φράνκο Αμπιάτι από την Ένωση Ιταλών Κριτικών. Του απονεμήθηκε το βραβείο ξανά το 2006. Το 1995, κέρδισε ένα βραβείο Έντισον για το άλμπουμ του Σούμαν Παιδικές σκηνές (Op. 15), Κραϊσλεριάνα (Op. 16) και Humoreske (Op. 20), το οποίο ήταν επίσης υποψήφιο για βραβείο Grammy. Στα βραβεία Grammy του 1995, κέρδισε ένα βραβείο Grammy για την καλύτερη ερμηνεία σολίστ ορχηστρών (χωρίς ορχήστρα) για το άλμπουμ του με τις Σονάτες για πιάνο σε B-flat μείζονα (D. 960) και A Major (D. 664) του Σούμπερτ.
21ος αιώνας
Το 2006, ο Λούπου τιμήθηκε με το Premio Internazionale Arturo Benedetti Michelangeli και το 2016 έλαβε το παράσημο Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE) στα Βραβεία Πρωτοχρονιάς 2016 για τις υπηρεσίες του στη μουσική.
Τον Ιούνιο του 2019, ο ατζέντης του Λούπου ανακοίνωσε ότι ο πιανίστας θα αποσυρόταν από τη σκηνή της συναυλίας στο τέλος της σεζόν 2018-2019.
Μουσικό στυλ
μικρογραφία| Λούπου στο Συμφωνικό Κέντρο στο Σικάγο, 2010 Ο Λούπου χρησιμοποιεί μια κανονική καρέκλα με ίσια πλάτη στο πιάνο σε αντίθεση με έναν τυπικό πάγκο πιάνου. Είπε στον Clavier το 1981 ότι ενώ καθόταν σε έναν πάγκο είχε την τάση να γέρνει προς τα εμπρός, να σηκώνει τους ώμους του, να γίνεται απίστευτα άκαμπτος και να αναπτύσσει πόνους παντού. Είπε επίσης ότι έκανε πρακτική με μια καρέκλα στο σπίτι και το βρήκε φυσικό για αυτόν. Παρόλο που ο Λούπου θαυμάζει τον τρόπο παιξίματος του πιάνου του Άρτουρ Ρούμπινσταϊν και του Βλαντίμιρ Χόροβιτς, θεωρεί ότι ο Μιετσίσουαφ Χορσόφσκι είχε τη μεγαλύτερη επιρροή στο παίξιμό του, λέγοντας ότι ο Χορσόφσκι «μου μιλάει όσο κανένας άλλος». Η αρχική προσέγγιση του Λούπου στη νέα μουσική είναι να τη διαβάζει μακριά από το πιάνο, λέγοντας ότι «διαβάζει πιο εύκολα μακριά από το όργανο» και ότι «είναι ο μόνος τρόπος για να μάθεις». Ο Λούπου λέει σχετικά με την παραγωγή τονικών ότι «τα πάντα στη μουσική προέρχονται από το κεφάλι», προσθέτοντας: «Αν έχεις κάποια έννοια του ήχου, την ακούς στο εσωτερικό σου αυτί. Το μόνο για το οποίο πρέπει να δουλέψετε είναι να ταιριάξετε αυτόν τον ήχο στο όργανο. Όλη η ισορροπία, η γραμμή, ο τόνος, γίνεται αντιληπτός και ελέγχεται από το κεφάλι». Περιγράφει περαιτέρω την παραγωγή τόνου ως "διαδικασία αντιστοίχισης για την οποία [ένας] εξασκείται" και τη φυσική επαφή του πληκτρολογίου ως "ένα πολύ ξεχωριστό πράγμα που καθορίζεται από το χρώμα ή την χροιά που ακούς και προσπαθείς να αποκτήσεις, το κομμάτι που παίζεις, η φράση".
Το παίξιμο του Λούπου έχει κερδίσει τον θαυμασμό όχι μόνο από τους μουσικοκριτικούς, αλλά και από άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες. Η Μιτσούκο Ουτσίντα είπε στον Χάμφρεϊ Μπάρτον σε μια συνέντευξη του BBC Radio 3 το 2002 ότι "δεν υπάρχει κανένας στη γη που να μπορεί πραγματικά να έχει συγκεκριμένο εύρος χρωμάτων, αλλά και τον έλεγχο - μην υποτιμάτε αυτόν τον απίστευτο έλεγχο του παιξίματός του." Ο Νικολάι Λουγκάνσκι είπε σε μια συνέντευξη ότι ο Λούπου «κατέχει τη σπάνια δύναμη να αφήνει τη μουσική να μιλήσει μόνη της», και ο Άντρας Σιφ δήλωσε ότι ο Λούπου έχει «το σπάνιο χάρισμα να φωτίζει οτιδήποτε παίζει με σπάνια μουσική ευφυΐα». Άλλοι πιανίστες που έχουν εκφράσει θαυμασμό για τον Λούπου ή τον αναφέρουν ως έμπνευση στη μουσική δημιουργία τους περιλαμβάνουν τους Εμμανουέλ Αξ, Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ, Σενγκ-Τζιν Σο (που ονόμασε την ηχογράφηση του Λούπου οι Αυτοσχεδιασμοί του Σούμπερτ ως την αγαπημένη του), Κίριλλ Γκέρσταϊν, Στέφεν Χιου , Ρόμπερτ Λέβιν, Μαρία Ζοάο Πίρες, και Ντανιίλ Τρίφονοφ. Επιπλέον, ο μαέστρος Γιάννικ Νέζετ-Σέγκουιν αναφέρει τον Λούπου ως έμπνευση όταν ήταν μαθητής πιάνου, λέγοντας ότι ακούγοντας ρεσιτάλ και ηχογραφήσεις από τον Λούπου «διαμόρφωσε την αντίληψή μου για τον ήχο από πολύ μικρός» και ο τσελίστας Στίβεν Ισσέρλις τον αποκάλεσε  ως «έναν από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες που έχω ακούσει ή γνωρίσει ποτέ».
Ρεπερτόριο και ηχογραφήσεις
Σε διάστημα 23 ετών, ο Λούπου έκανε πάνω από 20 ηχογραφήσεις για την Decca Records. Η πρώτη του ηχογράφηση έγινε την άνοιξη του 1970. Οι σόλο ηχογραφήσεις του Λούπου, οι οποίες έχουν λάβει μεγάλη αναγνώριση, περιλαμβάνουν έργα των Μπετόβεν, Μπραμς, Γκριγκ, Μότσαρτ, Σούμπερτ και Σούμαν. Οι σόλο ηχογραφήσεις του χωρίς ορχήστρα περιλαμβάνουν 5 σονάτες για πιάνο Μπετόβεν (Opp. 13, 27/2, 49, και 53), καθώς και τα δύο ρόντο του Μπετόβεν για πιάνο (Op. 51) και 32 παραλλαγές σε ντο ελάσσονα, Σονάτα για πιάνο του Μπραμς Νο. 3 σε Φ ελάσσονα (Op. 5), Δύο Ραψωδίες (Op. 79), Intermezzi (Op. 117), 6 κομμάτια για πιάνο (Op. 118) και 4 κομμάτια για πιάνο (Op. 119), εννέα σονάτες για πιάνο του Σούμπερτ (D. 157, 557, 664, 784, 845, 894, 958, 959, 960) καθώς και οι Αυτοσχεδιασμοί (D. 899, 935) και Μουσικές Στιγμές (D. 780 και το Humoreske του Σούμαν (Op. 20), το Παιδικές σκηνές (Op. 15) και το Κραϊσλεριάνα (Op. 16). Οι ηχογραφήσεις κονσέρτο του περιλαμβάνουν τον πλήρη κύκλο των κοντσέρτων για πιάνο του Μπετόβεν με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ υπό τη διεύθυνση του Ζούμπιν Μέτα, το Κοντσέρτο για πιάνο του Μπραμς Νο. 1 (Op. 15) με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου υπό τη διεύθυνση του Έντο ντε Βάαρτ, τα κοντσέρτα για πιάνο Γκριγκ και Σούμαν με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου και τον Αντρέ Πρεβέν και δύο κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ (Κ. 414 και 467) με την Αγγλική Ορχήστρα Δωματίου υπό τη διεύθυνση του Ούρι Σίγκαλ. Οι ηχογραφήσεις μουσικής δωματίου του για την Decca περιλαμβάνουν όλες τις σονάτες του Μότσαρτ για βιολί και πιάνο με τον Σιμόν Γκόλντμπεργκ, οι σονάτες για βιολί των Ντεμπυσσύ και Φρανκ με τον Κιούνγκ Βα Τσουνγκ, τα κουιντέτα για πιάνο και πνευστά του Μπετόβεν (Op. 16) και του Μότσαρτ(K. 452) με τους Χαν ντε Βρις, Τζορτζ Πιέτερσον, Βιθέντε Σάρτσο Πιτάρτς και Μπράιαν Πόλαρντ και διάφορα έργα του Σούμπερτ για βιολί και πιάνο με τον Γκόλντμπεργκ. Ηχογράφησε επίσης έργα του Μότσαρτ και του Σούμπερτ για πιάνο με τέσσερα χέρια και δύο πιάνα με τον Μάρεϊ Περάχια για το CBS Masterworks, δύο άλμπουμ με τραγούδια του Σούμπερτ με την Μπάρμπαρα Χέντρικς για την EMI και έναν δίσκο με έργα του Σούμπερτ για πιάνο τέσσερα χέρια με τον Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ για Teldec.
Εκτός από τους συνθέτες που έχει ηχογραφήσει, ο Λούπου διακρίνεται επίσης για τις ερμηνείες του Μπάρτοκ, Ενέσκου, και Γιάνατσεκ.
Προσωπική ζωή
Η πρώτη σύζυγος του Λούπου ήταν η τσελίστα Ελίζαμπεθ Γουίλσον (γεννημένη το 1947), κόρη του διπλωμάτη Σερ (Αρτσιμπάλντ) Ντούνκαν Ουίλσον, τον οποίο παντρεύτηκε το 1971. Αυτή τη στιγμή κατοικεί στη Λωζάνη της Ελβετίας με τη σύζυγό του Ντέλια, βιολονίστρια στην Ορχήστρα Δωματίου Λωζάνης.
Για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, ο Λούπου αρνιόταν τακτικά να δίνει συνεντεύξεις στον Τύπο από «φόβο μήπως παρεξηγηθεί ή παρερμηνευθεί». Η αποστροφή του για τον Τύπο και τη δημοσιότητα τους έχει ωθήσει να τον χαρακτηρίσουν ως "ο απομονωμένος Ράντου Λούπου", με τον The Independent να τον αποκαλεί ως "αντικοινωνικό" και "σαν κάποιον που σύρθηκε χωρίς να το θέλει στην αίθουσα συναυλιών αλλά ζήτησε να αφήσει το μπολ της ζητιανιάς του έξω». Επιπλέον, ο Λούπου συνήθως δεν επέτρεπε ραδιοφωνικές μεταδόσεις των παραστάσεων του. Το 1994, το Chicago Tribune σημείωσε ότι το δελτίο τύπου του Λούπου περιείχε τότε μία συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό Clavier το 1981. Άλλες δημοσιευμένες συνεντεύξεις περιλαμβάνουν μια "συζήτηση" που παραχώρησε ο Λούπου στον Clavier το 1992 και μια συνέντευξη από το 1975 που μεταδόθηκε στο BBC Radio 3 . Απεβίωσε την 17η Απριλίου 2022 μετά από μακρόχρονη νόσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Ρουμάνοι μουσικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αντώνης Κοντοσόπουλος
Ο Αντώνης Κοντοσόπουλος ή Γεράντωνος ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 από την Στερεά Ελλάδα και πρώτος ξάδελφος του Αθανάσιου Διάκου.
Ανάκτορο των Αρχανών
Το Ανάκτορο των Αρχανών είναι αρχαιολογικός τόπος μινωικού ανακτόρου και οικισμού στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Βρίσκεται εντός της κωμόπολης των Αρχανών, έδρας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων. Η συγκεκριμένη τοποθεσία οφείλει την ονομασία της στη σημερινή κωμόπολη, καθώς η μινωική ονομασία της δεν είναι γνωστή.
Ιστορία
Εκτιμάται πως το Ανάκτορο των Αρχανών ανεγέρθηκε προς το 1900 π.Χ., κατά την ίδια περίοδο όπου ανεγέρθηκαν και τα υπόλοιπα σημαντικά μινωικά ανάκτορα της ευρύτερης περιοχής. Καταστράφηκε από σεισμό προς το 1700 π.Χ. και εκ νέου προς το 1600 π.Χ., ενώ, στη συνέχεια, ανακατασκευάστηκε εκ νέου και στις δύο περιπτώσεις. Η τελική καταστροφή του έλαβε χώρα προς το 1450 π.Χ., ωστόσο, εκτιμάται πως η συγκεκριμένη τοποθεσία συνέχισε να βρίσκεται σε χρήση έως και την μυκηναϊκή μετανακτορική περίοδο και πιο συγκεκριμένα έως, περίπου, το 1200 π.Χ.
Αντώνης Κοντοσόπουλος
Βιογραφία
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ανάκτορο των Αρχανών
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|upright=0.84|Πήλινη αναπαράσταση μινωικής οικίας χρονολογούμενη, περίπου, από το 1600 π.Χ. και ανευρεθείσα εντός του Ανακτόρου των Αρχανών. Αποκαταστημένη και εκτεθειμένη στο [[Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου.]] Το Ανάκτορο των Αρχανών βρισκόταν στην ίδια τοποθεσία με το γειτονικό νεκροταφείο του Φουρνίου, το οποίο και αποτελεί το σημαντικότερο έως σήμερα γνωστό μινωικό νεκροταφείο. Στην ευρύτερη περιοχή βρίσκονται, μεταξύ άλλων, το ιερό της Ανεμόσπηλιας, καθώς και το ιερό στην κορυφή του όρους Γιούχτα.
Η συγκεκριμένη τοποθεσία αποτέλεσε το αντικείμενο αρχαιολογικών ερευνών για πρώτη φορά υπό τον Άρθουρ Έβανς. Στη συνέχεια, συστηματικές ανασκαφές έλαβαν χώρα στη συγκεκριμένη τοποθεσία από τους Γιάννη Σακελλαράκη και Έφη Σαπουνά (μετέπειτα Σαπουνά-Σακελλαράκη) με σημείο εκκίνησης το 1964.
Σφραγιδόλιθος (Αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου, αρ 180)
Στην συλλογή του παλαιού αρχαιολογικού Μουσείου του Βερολίνου εκτίθεται, με αριθμό ευρετηρίου 180, κόσμημα που βρέθηκε στην Αττική.
Ανάκτορο των Αρχανών
Κτίρια και ευρήματα
Τα ερείπια του ανακτόρου βρίσκονται εντός του υπεδάφους της σημερινής κωμόπολης των Αρχανών. Το ανάκτορο εκτιμάται ως μεγέθους ομοίου εκείνων της Κνωσσού και της Φαιστού, ενώ βρισκόταν σε απόσταση, περίπου, οκτώ χιλιομέτρων νότια του ανακτόρου της Κνωσσού. Το κυρίως τμήμα του ανακτόρου το οποίο έχει αποτελέσει αντικείμενο αρχαιολογικών ερευνών βρίσκεται στις Άνω Αρχάνες, εντός συνοικίας γνωστής ως «Τουρκογειτονιά». Μεταξύ των διαφόρων αρχαιολογικών ευρημάτων τα οποία έχουν ανασκαφεί περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, μία μνημειακή είσοδος με πρόπυλο, αριθμός δωματίων, κλιμακοστάσια, φωταγωγός, αποθηκευτικοί χώροι, καθώς και μέρος της κεντρικής αυλής του ανακτόρου. Παράλληλα, τμήματα του ανακτόρου έχουν ανευρεθεί και σε άλλες τοποθεσίες της κωμόπολης. Μεταξύ άλλων, έχουν ανευρεθεί δεξαμενές νερού, τμήμα αρχαίου θεάτρου, ο χώρος φύλαξης των αρχείων του ανακτόρου, καθώς και τμήμα των τειχών του. Ωστόσο, η πλήρης αρχαιολογική ανασκαφή και εξερεύνηση του ανακτόρου δεν έχει καταστεί δυνατή, καθώς η έκτασή του βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό εντός του υπεδάφους της σημερινής κωμόπολης και, ως συνέπεια, καλυμμένη από κτίρια.
Bank Millennium
Η Bank Millennium Α.Ε. είναι μια εμπορική τράπεζα με έδρα στη Βαρσοβία της Πολωνίας, η οποία ανήκει στην Πορτογαλική Εμπορική Τράπεζα (Millennium BCP). Είναι μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες στην Πολωνία, η οποία λειτουργεί από το 1989.
Ανάκτορο των Αρχανών
Κτίρια και ευρήματα
Το κτίριο πιθανώς αποτελείτο από δύο επίπεδα, ενώ ήταν διακοσμημένο με τοιχογραφίες. Μεταξύ άλλων, αριθμός πήλινων αγγείων, τελετουργικών αντικειμένων, ελεφάντινων ειδώλων, πήλινη αναπαράσταση μινωικής οικίας, καθώς και αριθμός δισκίων φερόντων επιγραφές στη Γραμμική Α, έχουν ανευρεθεί εντός των ερειπίων.
Σφραγιδόλιθος (Αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου, αρ 180)
Περιγραφή
Πρόκειται για κυλινδρικό σφραγιδόλιθο, διάτρητο. Είναι κατασκευασμένος από χαλκηδόνιο και διακοσμημένος με ανάγλυφη παράσταση αλόγου ιππασίας που φέρει χαλινάρι στο στόμα και χαλίμι στην πλάτη. Το άλογο βηματίζει ήρεμα προς αριστερή κατεύθυνση, ενώ επάνω από το άλογο, φέρεται ο δίσκος του ήλιου με αναπεπταμένα τα μακρυά φτερά του σε απόλυτη έκταση.
Bank Millennium
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ| Ένα υποκατάστημα της Bank Millennium στο [[Κατοβίτσε.]] μικρογραφία|250x250εσ| Ένα υποκατάστημα της Bank Millennium στη Βαρσοβία, στην οδό [[Κρακόφσκιε Πσεμιέστσε.]] μικρογραφία| Οικονομικό κέντρο στο Κατοβίτσε, Οδός Σταβόβα 13. Η Bank Millennium Α.Ε. ιδρύθηκε το 1989 ως Bank Inicjatyw Gospodarczych BIG Α.Ε. Το 1992 οι μετοχές της Τράπεζας - οι πρώτες μετοχές ενός χρηματοπιστωτικού ιδρύματος - εντάχθηκαν στο Χρηματιστήριο της Βαρσοβίας. Το 1997 η Τράπεζα συγχωνεύτηκε με την Bank Gdański Α.Ε. (1997). Ένα χρόνο αργότερα, σε συνεργασία με τον Πορτογάλο μέτοχο και συνεργάτη της Banco Comercial Portugues (Πορτογαλική Εμπορική Τράπεζα), η Τράπεζα ξεκίνησε το δίκτυο λιανικής εξυπηρέτησης της Millennium. Σήμερα η Πορτογαλική Εμπορική Τράπεζα κατέχει το 50,1% των μετοχών της Bank Millennium.
Στις 31 Μαΐου 2019, η Bank Millennium Α.Ε. πήρε τον έλεγχο της Euro Bank ως αποτέλεσμα της απόκτησης περίπου του 99,79% των μετοχών που αγόρασε από την Société Générale. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2019, η Πολωνική Αρχή Οικονομικής Εποπτείας χορήγησε άδεια συγχώνευσης τραπεζών. Την 1η Οκτωβρίου 2019, έγινε μια νομική συγχώνευση και η Bank Millennium και η Euro Bank έγιναν μία τράπεζα.
Σφραγιδόλιθος (Αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου, αρ 180)
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Η παράσταση που θυμίζει διάκοσμο περσικού μνημείου είναι θαυμάσιο έργο μικρασιατικής ελληνικής χρυσοχοϊκής τέχνης. Κατασκευάστηκε προφανώς για κάποιον πελάτη από την Περσία. Είναι αρχαϊκό έργο του 5ου αιώνα π.Χ.
Ανάκτορο των Αρχανών
Κτίρια και ευρήματα
Καθώς το ανάκτορο βρισκόταν σε κοντινή απόσταση και η πλήρης αρχαιολογική ανασκαφή και εξερεύνησή του δεν έχουν καταστεί δυνατές, αμφιβολίες έχουν υπάρξει σχετικά με το κατά πόσο αυτό ήταν όντως ανάκτορο με την πλήρη έννοια του όρου. Ωστόσο, από την άλλη πλευρά, τα αρχαιολογικά ευρήματα αποτελούν ένδειξη πως το συγκεκριμένο κτίριο είχε διοικητικού, εμπορικού, καθώς και θρησκευτικού σκοπού χρήση, πως ήταν μεγάλου μεγέθους, καθώς και πως από αρχιτεκτονικής απόψεως είχε χαρακτηριστικά ανακτόρου.
Σφραγιδόλιθος (Αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου, αρ 180)
Πηγές
Κατηγορία:Σφραγιδόλιθοι Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Εκθέματα στο Άλτες Μουζέουμ Βερολίνου
Bank Millennium
Λειτουργίες
Το 2018, η Τράπεζα είχε περισσότερους από 1,8 εκατομμύρια ενεργούς μεμονωμένους πελάτες. Στην αναπτυξιακή της στρατηγική, η τράπεζα εστιάζει σε σύγχρονα τρόπους υπηρεσιών. Ο αριθμός των πελατών που χρησιμοποιούν ενεργά την ηλεκτρονική τραπεζική ξεπέρασε τα 1,36 εκατομμύρια το 2018 και από την εφαρμογή Millenet για κινητά τις 963 χιλιάδες (+ 36% ετησίως).
Ανάκτορο των Αρχανών
Κτίρια και ευρήματα
Η συγκεκριμένη αρχαιολογική τοποθεσία δεν είναι σε μόνιμη βάση ανοιχτή στο κοινό, ωστόσο τμήματα αυτής είναι ορατά από το ύψος γειτονικού δρόμου. Παράλληλα, τέχνεργα προερχόμενα από τη συγκεκριμένη τοποθεσία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχανών.
Bank Millennium
Λειτουργίες
Εκτός από την τράπεζα, οι σημαντικότερες εταιρείες του Ομίλου είναι: Millennium Leasing (lease business), Millennium Dom Maklerski (χρηματιστηριακή επιχείρηση), Millennium TFI (αμοιβαία κεφάλαια) και Millennium Goodie. Η προσφορά αυτών των εταιρειών συμπληρώνει τις υπηρεσίες και τα προϊόντα που προσφέρει η Τράπεζα. Η μετοχική εταιρεία έχει εισαχθεί από το 1992 στο Χρηματιστήριο της Βαρσοβίας. Οι μετοχές της Τράπεζας περιλαμβάνονται στους δείκτες WIG30 και Respect Index. Η Bank Millennium περιλαμβάνεται πλέον στο FTSE4Good Emerging Index, το οποίο περιλαμβάνει εταιρείες από περισσότερες από 20 χώρες, οι οποίες ξεχωρίζουν όσον αφορά τις περιβαλλοντικές προσπάθειες, την εταιρική κοινωνική ευθύνη και την εταιρική διακυβέρνηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τράπεζες της Πολωνίας Κατηγορία:Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο της Βαρσοβίας
Ανάκτορο των Αρχανών
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών Κατηγορία:Μινωικοί αρχαιολογικοί τόποι
Κλειστό Γυμναστήριο Κορυδαλλού «Θεόδωρος Πούτος»
Το Κλειστό Γυμναστήριο Κορυδαλλού «Θεόδωρος Πούτος» είναι κλειστός αθλητικός χώρος στον Κορυδαλλό Αττικής και αποτελεί τμήμα του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Κορυδαλλού. Στο κλειστό γυμναστήριο διεξάγονται κυριότερα αγώνες καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης αλλά και χειροσφαίρισης.
Ιστορία
Από το 2002 ως το 2004 αποτέλεσε η έδρα του Ολυμπιακού, μιας και το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ανακατασκευαζόταν ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Το καλοκαίρι του 2002 και με πρωτοβουλία της Κ.Α.Ε. Ολυμπιακός λόγω της χρήσης του γηπέδου, αναμορφώθηκε ανάλογα και εκτός της μεγάλης εξέδρας που προϋπήρχε, τοποθετήθηκαν επιπλέον δύο μικρές λυόμενες εξέδρες πίσω από τα καλάθια και δύο ηλεκτρονικοί πίνακες αποτελεσμάτων. Με την επιστροφή του Ολυμπιακού στην φυσική έδρα του, αφαιρέθηκαν οι δύο λυόμενες εξέδρες.
Το 1998 φιλοξένησε τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας χειροσφαίρισης γυναικών, στον οποίο έλαβαν μέρος η Αναγέννηση Άρτας και ο ΟΦΝΙ. 23 χρόνια αργότερα, το 2021, φιλοξένησε για δεύτερη φορά τον τελικό της εν λόγω διοργάνωσης, με συμμετέχουσες ομάδες αυτές του ΠΑΟΚ και του Α.Σ. Βέροια 2017. Επίσης, το 2021 φιλοξένησε την Εθνική ομάδα χειροσφαίρισης ανδρών στους αγώνες της με αντιπάλους τις αντίστοιχες Εθνικές Γαλλίας και Σερβίας για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 2022.
Σε επίπεδα μικρότερων ηλικιών έχει φιλοξενήσει το Πανελλήνιο πρωτάθλημα χειροσφαίρισης κορασίδων το 2014, κατά το οποίο μάλιστα η ομάδα κορασίδων του Αθλητικού Οργανισμού Δήμου Κορυδαλλού κατέλαβε την 3η θέση της τελικής κατάταξης. Το 2020 φιλοξένησε αγώνες της διοργάνωσης των 17ων Μεσογειακών αγώνων χειροσφαίρισης εφήβων.
Πηγές
Κορυδαλλου Κορυδαλλου Κορυδαλλου Κορυδαλλου Κατηγορία:Δήμος Κορυδαλλού Κατηγορία:Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (καλαθοσφαίριση) Κατηγορία:Προοδευτική Νεολαία (καλαθοσφαίριση)
Μάσσα Μαρτάνα
Η Μάσσα Μαρτάνα (ιταλικά: Massa Martana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1963
Τα 29α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 30 Δεκεμβρίου 1963, απονεμήθηκαν στις 18 Ιανουαρίου 1964, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1963.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1963
Παντομάτριον
Το Παντομάτριον ήταν αρχαία πόλη στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Βρισκόταν στην τοποθεσία του σημερινού χωριού του Σταυρωμένου.
Γεωγραφία
Το Παντομάτριον βρισκόταν επί των βορείων ακτών της Κρήτης, στην τοποθεσία του σημερινού χωριού του Σταυρωμένου. Πλησίον του νοτίου τμήματος της συγκεκριμένης κωμόπολης και σε κοντινή απόσταση του σημερινού χωριού του Χαμαλευρίου φέρεται να βρισκόταν η κωμόπολη της Αλλαρίας. Από την πλευρά του, ο Κλαύδιος Πτολεμαίος τοποθετεί γεωγραφικά το Παντομάτριον μεταξύ της κωμόπολης της Ρίθυμνας και του ακρωτηρίου του Δίου, γεγονός το οποίο είναι σύμφωνο με την τρέχουσα επικρατούσα άποψη, ωστόσο, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος τοποθετεί γεωγραφικά την κωμόπολη, πιθανώς εσφαλμένα, δυτικότερα και πιο συγκεκριμένα μεταξύ της Άπτερας και των Αμφίμαλλων.
μικρογραφία|αριστερά|upright=0.96|Τέχνεργα χρονολογούμενα μεταξύ του 1ου και του 4ου αιώνα μ.Χ. και τα οποία ανευρέθηκαν στην περιοχή του Σταυρωμένου και εκτίθενται στο [[Αρχαιολογικό Μουσείο Ρεθύμνου.]] Έως και σήμερα, η ακριβής γεωγραφική τοποθεσία του Παντιματρίου αποτελεί αντικείμενο αμφιβολιών, ενώ, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχει τοποθετηθεί ανατολικότερα και πιο συγκεκριμένα στην τοποθεσία του σημερινού Πάνορμου ή και ακόμη ανατολικότερα και πιο συγκεκριμένα στην τοποθεσία του σημερινού Φόδελε.
Κτίρια και ευρήματα
Αριθμός αρχαιολογικών ευρημάτων έχουν ανευρεθεί στις περιοχές του Σταυρωμένου, καθώς και του γειτονικού Χαμαλευρίου, τα οποία και εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ρεθύμνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Τομ Μπρέιντι
Ο Τόμας Έντουαρντ Πάτρικ Μπρέιντι (αγγλ. Thomas Edward Patrick Brady, γενν. 3 Αυγούστου 1977) είναι Αμερικανός παίκτης αμερικανικού ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνίζεται στο NFL για 23 σεζόν.
Προσωπική ζωή
Τον Δεκέμβριο του 2006, έγινε ζευγάρι με το μοντέλο Ζιζέλ Μπούντχεν. Παντρεύτηκαν στις 26 Φεβρουαρίου 2009 και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Μπέντζαμιν Ρέιν Μπρέιντι (γενν. Δεκέμβριος 2009) και τη Βίβιαν Λέικ Μπρέιντι (γενν. Δεκέμβριος 2012). Τον Οκτώβριο του 2022, ανακοινώθηκε το διαζύγιο τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικό ποδόσφαιρο Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές
Πρωτεύουσα του Καζακστάν
μικρογραφία|Αστανά Από το 1917 η πρωτεύουσα του Καζακστάν έχει αλλάξει 6 φορές. Από το 2019 πρωτεύουσα είναι η Νουρσουλτάν. Οι προηγούμενες πρωτεύουσες ήταν το Σεμέι (Αλάς-καλά), το Αρινμπούρκ, το Κιζιλορντά, το Αλμάτι και η Αστάνα.
Αλάς-καλά (1917-1920)
Η πρώτη πρωτεύουσα του Καζακστάν ήταν το Σεμέι, την περίοδο 1917-1920. Τότε, η χώρα ήταν γνωστή ως Αυτονομία του Αλάς.
Αρινμπούρκ (1920-1925)
Το Καζακστάν και το Κιργιστάν αποτελούσαν μέρος της Κιργιζικής ΑΣΣΔ, την περίοδο 1920-1925. Η τότε πρωτεύουσα ήταν το Αρινμπούρκ, ωστόσο σήμερα βρίσκεται εντός της επικράτειας της Ρωσίας.
Κιζιλόρντα (1925-1929)
Η πρώτη πρωτεύουσα της Καζακικής ΑΣΣΔ, στην περίοδο 1925-1929, ήταν η Κιζιλόρντα (καζακικά: Ақмешіт).
Αλμάτι (1929-1997)
Το 1929, έγινε η τέταρτη αλλαγή πρωτεύουσας, αυτή τη φορά στο Αλμάτι. Ήταν η πρωτεύουσα της Καζακικής ΑΣΣΔ την περίοδο 1929-1936, καθώς και η πρωτεύουσα της Καζακικής ΣΣΔ. Επίσης, ήταν η πρωτεύουσα του Καζακστάν στα πρώτα χρόνια της μετασοβιετικής περίοδου, μέχρι το 1997, όπου μεταφέρθηκε στο Αλμάτι.
Αστανά (1997–)
Η αλλαγή της πρωτεύουσας από το Αλμάτι στην Αστανά ήταν ιδέα του σημερινού προέδρου της χώρας, του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ. Γενικά, η Αστανά είναι μία σχεδιασμένη πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Καζακστάν Κατηγορία:Πρωτεύουσες Κατηγορία:Πολιτική του Καζακστάν