cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Καντακουζηνός (γιος Ματθαίου)
Βιογραφία
Το 1357 ο πατέρας του παραιτήθηκε από συναυτοκράτορας και ο Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος απένειμε στον Ιωάννη τον τίτλο του δεσπότη. Ο Ιωάννης το 1361 μετέβη στον Μωρέα και π. το 1380 μνημονεύεται ως δωρητής μίας εικόνας της Θεοτόκου, που τώρα βρίσκεται στο ναό του Αγ. Σαμουήλ στη Βενετία.
Αναφορές
Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Δίωξη του Χιονίου
Η διώξη του Χιονίου αφορά την περίπτωση δίωξης του βυζαντινού αξιωματούχου Χιονίου για τα θρησκευτικά φρονήματά του κατά την τρίτη δεκαετία του 14ου αιώνα.
Τα γεγονότα
Η δίωξη του Χιονίου έλαβε χώρα την περίοδο οπότε κυβερνούσε ο Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος και πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήταν ο Ιωάννης ΙΔ΄ Καλέκας, δηλαδή στο διάστημα μεταξύ Ιουλίου 1337 έως και Φεβρουάριο 1338. Ο Χιόνιος ήταν κρατικός αξιωματούχος και οι αρμοδιότητές του σχετίζονταν με την ισραηλιτική κοινότητα και τη σχέση της με τη βυζαντινή πολιτεία. Αρχικά κληρικοί και μοναχοί κατήγγειλαν τον Χιόνιο πως είχε προδόσει την χριστιανική πίστη του και είχε προσχωρήσει στην ιουδαϊκή θρησκεία. Δηλαδή είχε διαπράξει το κανονικό και κοσμικό παράπτωμα της αποστασίας. Οι εκκλησιαστικές αρχές της Θεσσαλονίκης αφού έκαναν προκαταρκτική εξέταση διαπίστωσαν το βάσιμο της κατηγορίας και τον παρέπεμψαν στον βυζαντινό αυτοκράτορα. Αυτός έδωσε εντολή στην σύγκλητο να τον ανακρίνει. Κατά τη διαδικασία της ανάκρισης ο Χιόνιος κατήγγειλε τρεις αξιωματούχους της μητρόπολης Θεσσαλονίκης για τέλεση κανονικών αδικημάτων. Ήταν οι δικαιοφύλακας και οικονόμος Νείλος Καβάσιλας, ο χαρτοφύλακας διάκονος Στρυμβάκονας και ο σακελλίων διάκονος Γρηγόριος Βρυέννιος. Εναντίον του πρώτου κατέθεσε ότι παιδιόθεν ασχολείτο με έργα μαγικά και διαβολικά, σύμφωνα με όσα του καταμαρτύρησε ένα τρίτο πρόσωπο ο Σταχυτζής. Για τον δεύτερο, είπε πως είχε καθυβρίσει τους Θεσσαλονικείς, όταν ο Χιόνιος διαμαρτύρηθηκε σε αυτόν πως οι Θεσσαλονικείς προσέβαλλαν τους εβραίους συμπολίτες τους αλλά και το νόμο. Για τον τρίτο ισχυρίσθηκε πως κυρ Γεώργιος του Αγγέλου, στενός συνεργάτης του αυτοκράτορα του είχε πει πως δεν πίστευε ο Βρυέννιος στην ανάσταση των νεκρών. Οι καταγγελίες αυτές επεναλήφθηκαν ενώπιον του Πατριάρχη και της συνόδου, εκδόθηκε τότε βασιλικό πρόσταγμα για να κληθούν στην Κωνσταντινούπολη οι καταγγελόμενοι εκκλησιαστικοί αξιωματούχοοι της Θεσσαλονίκης. Συγκροτήθηκε ανακριτικό σώμα αποτελούμενο από συγκλητικούς-τεσσερις στενούς συνεργάτες του αυτοκράτορα, κληρικοί,καθηγούμενοι μονών της Κωνσταντινούπολης και λίγοι πρόκριτοι. Μόνον ο Γρηγριος Βρυέννιος παρέστη, ενώ οι άλλοι δύο λόγω ασθένειας δεν ήλθαν. Στο εξεταστικό σώμα που συγκροτήθηκε ο Χιόνος αναίρεσε όσα είχε πει, ενώ για τον Καβάσιλα ομολόγησε πως αν και δεν είχαν μεταξύ τους σχέσεις, τον εχθρευόταν επειδή τον θεωρούσε κατηγορό του. Το ίδιος επανέλαβε για τον Στρυμβάκονα αλλά για τον Βτυέννιο δεν γνώριζε κάτι για να τον κατηγορήσει. Ο Βρυέννιος αρνήθηκε τις σε βάρος του κατηγορίες και προσκόμισε επιστολή του κυρ-Γεωργίου Αγγέλου με την οποία ο συντάκτης της διαβεβαίωνε την παρεξήγηση που είχε γίνει σε λεγόμενά του. Συγκεκριμένως κατά την εκδίακση διαζυγίου του ίδιου του κυρ Γεωργλιου ο Βρυεννιος ως μέλος του δικαστηρίου είχε αποδεχθεί τιυςισχυρισμούς της αντιδίκου τέως συζύγου του κυρ-Γεωργίου, οπότε αυτός εξανέστη και διαμαρτυρήθηκε πως δεν μπορούσε αυτός που έγραψε αυτά να πιστεύει και στην ανάσταση. Μετά το πέρας της αποδεικτικής διαδικασίας, ο Πατριάρχης και οι αρχιερείς έκριναν πως οι τρεις ιερώμνεοι ήταν θύματα συκοφαντίας. Δεν μαρτυρείτε αν ο Χιόνιος δικάστηκε αλλά μόνο πως φυλακίσθηκε προσωρινά εν αναμονή της δίκης του.
Αποτίμηση της δίωξη του Χιονίου
Η περίπτωση της δίωξη του Χιονίου καταδεικνύει πως ένα κοινό, θρησκειολογικού περιεχόμένου ενδιαφέρον του Θεσσαλονικέως αξιωματούχου ήταν αφορμή να ενωθούν οι διάφορες μερίδες που υπήρχαν στην πόλη της Θεσσαλονίκης λόγω των κοινωνικών και θρησκευτικών ζητημάτων που ταλάνιζαν την πόλη τον 14ο αιώνα και να τον απομονώσουν.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Καρακάν Σιχλάρ
Το Καρακάν Σιχλάρ (επίσης, Καραγκάν Σιχλάρ και Καραγκάν-Σιχλάρ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Αγκντάς του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1,892 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Καρακάν Σιχλάρ και Καρακάν Σεντί.
Βοτονόσι Ιωαννίνων
Το Βοτονόσι ανήκει διοικητικά στην δημοτική ενότητα του Μετσόβου η οποία συστάθηκε για πρώτη φορά το 2011 με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Επίσημη ονομασία του οικισμού είναι το Βοτονόσιον. Το Βοτονόσι βρίσκεται σε υψόμετρο 794 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Καρακάν Σιχλάρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάς
Βοτονόσι Ιωαννίνων
Τι να δείτε
Στο Βοτονόσι λέγεται ότι είχε κτίσει ο βασιλιάς Πύρρος το ανάκτορό του. Για αυτό στον οικισμό υπάρχει αρχαιολογικός χώρος μικρής έκτασης βέβαια.Στην μέση περίπου της διαδρομής Βοτονόσι-Ανθοχώρι ο επισκέπτης συναντά ένα πανέμορφο πέτρινο γεφύρι και από κάτω το ποτάμι να κυλά (ενημερωτικά ο ποταμός Άραχθος).Το έργο συγχρηματοδοτήθηκε από την Ε.Ε. και είναι επισκέψιμο ακόμη και σήμερα.Επιπρόσθετα στο χωριο δεσποζει η εκλησσια Μεταμορφωση του Σωτηρος, η οποια ειναι κατασκευης του 19ου αιωνα(1898).Το τεμπλο της ειναι μοναδικής ξυλουργικης τεχνικης και μεγαλης ιστορικης αξιας.Επίσης υπήρξε μια ηρωίκη μάχη στα λεγόμενα τρία χάνια βοτονοσίου τον Νοέμβριο του 1913 ανάμεσα ελληνικά και τουρκικά στρατέυματα
Πρόσβαση-Αποστάσεις
Το Βοτονόσι είναι ο πρώτος οικισμός που συναντά κανείς μετά το Μέτσοβο στο μήκος της Εθνικής Οδού Τρικάλων-Ιωαννίνων. Επίσης βρίσκεται σε σχετικά κοντινή απόσταση από την εθνική οδό εάν στρίψετε στην στροφή για Βοτονόσι. Απέχει μόλις 40 χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων και 10 από το Μέτσοβο.
Λέριτσι
Το Λέριτσι (ιταλικά: Lerici) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Βοτονόσι Ιωαννίνων
Εκπαίδευση
Στο χωριό λειτουργεί νηπιαγωγείο και δημοτικό με μικρό αριθμό μαθητών ενώ για την υπόλοιπη εκπαίδευση τους πηγαίνουνε στο πλησιέστερο γυμνάσιο και λύκειο, αυτό της Χρυσοβίτσας.
Λέριτσι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Βοτονόσι Ιωαννίνων
Εκπαίδευση
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Τεκεκαγιάσι
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καλμπατζάρ
Ριοματζόρε
Το Ριοματζόρε  (ιταλικά: Riomaggiore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Όθων Α΄ της Βαυαρίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1169 την Αγνή, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Λόον και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφία
Οθων Α΄ της Βαυαριας
Ροκκέττα ντι Βάρα
Η Ροκκέττα ντι Βάρα  (ιταλικά:  Rocchetta di Vara) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Ιωάννης Θ. Τρικούπης
Ο Ιωάννης Τρικούπης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Μεσολογγίου στις εκλογές του 1892 και επανεξελέγη βουλευτής Αιτωλίας και Ακαρνανίας σε αυτές του 1912 και του Μαΐου 1915.
Ήταν παντρεμένος και είχε δύο κόρες.
Αναφορές
Ιωαννης Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές Μεσολογγίου
Γιουγκοσλαβικό πραξικόπημα
Στης 27 Μαρτίου του 1941 φιλελεύθεροι κεντροδεξιοί υπό τον φόβο για κάποιας εμπλοκής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διοργάνωσαν πραξικόπημα το οποίο είχε ως κύριο στόχο την ανατροπή της ακροδεξιάς ναζιστικής κυβέρνησης.
Πριν το πραξικόπημα
Οι Γερμανοί ανησυχούσαν ήδη εδώ και πάρα πολύ καιρό για την κατάσταση στα Βαλκάνια. Γι αυτό, εκτός από τη συμμαχία με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, είχαν ως στόχο να συνάψουν σύμφωνο μη επιθέσεως και με τη Γιουγκοσλαβία. Παρόλα αυτά, το πραξικόπημα της 27ης Μαρτίου 1941 στη χώρα αυτή δημιούργησε καινούργια δεδομένα στην περιοχή. Μια ομάδα κατώτερων στρατιωτικών υπό την καθοδήγηση του πτέραρχου Bora Mirkovic κατέλαβε τα στρατηγικά σημεία του Βελιγραδίου και φυλάκισε όσα μέλη της προηγούμενης Κυβέρνησης κατοικούσαν στην πόλη. Δεν είναι αυτοσκοπός η εμμονή της συγκεκριμένης έρευνας στις επιχειρησιακές λεπτομέρειες. Αυτές θα αναλυθούν όταν, όπου και όποτε χρειάζεται για να γίνει κατανοητό το ευρύτερο ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, κάτω από το οποίο ξετυλίγεται το νήμα των γεγονότων.
Συνομιλίες του Χίτλερ με τη Βουλγαρία
Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών του Χίτλερ με τους συμμάχους του, οι οποίες έλαβαν χώρα εκείνη τη μέρα, τα της εισβολής ετίθεντο ολοένα και περισσότερο έντονα. Στη συνάντηση με τον Ούγγρο απεσταλμένο Döme Sztöjay, την πρώτη από όλες επεσήμανε ότι οι εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία καθιστούν την υπόθεση "Βαλκάνια" ευκολότερη για τον Άξονα. Του πρότεινε να συμμετάσχει η Ουγγαρία στις επιχειρήσεις, με εδαφικά ανταλλάγματα, όπως και η Βουλγαρία, που θα κέρδιζε τη Μακεδονία. Υπό την προυπόθεση ότι αυτό θα το ήξερε μόνο ένας στενός κύκλος, μπορούσε ο Βούλγαρος απεσταλμένος Draganoff να το ανακοινώσει στη Σόφια. Η Κροατία θα αποκτούσε αυτονομία. Και ο Βούλγαρος απεσταλμένος εξέφρασε την ικανοποίηση του.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πραξικοπήματα Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Άντριαν Βίλαρτ
Ο Άντριαν Βίλαρτ (Adrian ή Adriaan Willaert, Ρούμπεκε 1490; – Βενετία 7 Δεκεμβρίου 1562) ήταν Φλαμανδός συνθέτης του 16ου αιώνα, από τους σημαντικότερους της αναγεννησιακής περιόδου. Υπήρξε από τα πιο αντιπροσωπευτικά μέλη της γενιάς των «βόρειων» συνθετών που εγκαταστάθηκαν στην Ιταλία και μεταλαμπάδευσαν το πολυφωνικό γαλλο-φλαμανδικό ύφος, εκεί.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βίλαρτ γεννήθηκε στο Ρούμπεκε του -σημερινού- Βελγίου, γύρω στο 1490. Σύμφωνα με τον μαθητή του, διάσημο θεωρητικό μουσικής του 16ου αιώνα, Τ. Τζαρλίνο (Gioseffo Zarlino), ο Βίλαρτ πήγε στο Παρίσι για νομικά, αλλά αποφάσισε να σπουδάσει μουσική. Στο Παρίσι συναντήθηκε με τον Ζ. Μουτόν (Jean Mouton), αρχισυνθέτη του γαλλικού βασιλικού παρεκκλησίου, και σπούδασε μαζί του. Γύρω στο 1515, ο Βίλαρτ πήγε για πρώτη φορά στη Ρώμη. Κάποια ανέκδοτη ιστορία που έχει διασωθεί, δείχνει τις μουσικές ικανότητες του νεαρού συνθέτη: ο Βίλαρτ διαπίστωσε έκπληκτος ότι, η χορωδία του παπικού παρεκκλησίου, τραγουδούσε μία από τις δικές του συνθέσεις, πιθανότατα το 6ο μέρος του μοτέτου  Verbum bonum et suave και, ακόμα πιο έκπληκτος, έμαθε ότι υπήρχε η άποψη πως, είχε γραφεί από τον -πολύ διασημότερο- συνθέτη Ζοσκέν ντε Πρε. Όταν ενημέρωσε τους τραγουδιστές για το σφάλμα τους – ότι δηλ., αυτός ήταν στην πραγματικότητα ο συνθέτης- εκείνοι αρνήθηκαν να το τραγουδήσουν ξανά. Πράγματι, το πρώιμο ύφος του Βίλαρτ είναι πολύ παρόμοιο με αυτό του ντε Πρε, με ομαλή πολυφωνία, ισορροπημένες φωνές και συχνή χρήση μίμησης.
Τον Ιούλιο του 1515, ο Βίλαρτ μπήκε στην υπηρεσία του καρδινάλιου Ιππόλυτου Α’ της Φερράρα. Ο Ιππόλυτος ήταν ταξιδευτής και ο Βίλαρτ, ίσως, τον συνόδευε στα διάφορα μέρη που πήγαινε, συμπεριλαμβανομένης της Ουγγαρίας όπου, πιθανότατα, διέμεινε από το 1517 έως το 1519. Όταν ο καρδινάλιος πέθανε, το 1520, ο Βίλαρτ μπήκε στην υπηρεσία του δούκα Αλφόνσου Α’ της Φερράρα και, το 1522, διορίστηκε στο παρεκκλήσι του δούκα. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1525 οπότε, τα αρχεία δείχνουν ότι, βρέθηκε στην υπηρεσία του Ιππόλυτου Β’, στο Μιλάνο. Ωστόσο, ο σημαντικότερος διορισμός του Βίλαρτ, και από τις σημαντικότερες στη μουσική ιστορία της Αναγέννησης, ήταν η επιλογή του ως διευθυντής παρεκκλησίου (maestro di cappella) του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, το 1527. Η μουσική βρισκόταν σε παρακμή εκεί, εξαιτίας του προκατόχου του, Π. ντε Φοσίς (Pietro de Fossis), αλλά αυτό επρόκειτο να αλλάξει σύντομα. Ο βενετός δόγης Α. Γκρίτι (Andrea Gritti) φαίνεται ότι, έπαιξε μεγάλο ρόλο σ’ αυτόν τον διορισμό και, από το 1527 μέχρι το θάνατό του, το 1562, o Βίλαρτ διατήρησε τη θέση του στον Άγιο Μάρκο. Αρκετοί συνθέτες ήρθαν από όλη την Ευρώπη για να μελετήσουν μαζί του, καθώς τα στάνταρντς του ήταν υψηλά, τόσο στο τραγούδι όσο και στη σύνθεση. Κατά τις προηγούμενες εργασίες του με τους δούκες της Φερράρα, ο Βίλαρτ είχε αποκτήσει πολυάριθμες επαφές και επιρροές, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας Οίκος των Σφόρτσα στο Μιλάνο. Αναμφίβολα, αυτό βοήθησε στην εξάπλωση της φήμης του και την επακόλουθη είσοδο μουσικών από ξένες χώρες στη Β. Ιταλία. Στα αυλικά έγγραφα της Φερράρα, ο Βίλαρτ αναφέρεται ως «Adriano Cantore». Εκτός από παραγωγή θρησκευτικής μουσικής ως διευθυντής του Αγίου Μάρκου, έγραψε πολυάριθμα μαδριγάλια και, σε αυτό τον τομέα θεωρείται, ίσως, ο σημαντικότερος φλαμανδός συνθέτης. Πέθανε στη Βενετία το 1562.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Βίλαρτ ήταν ένας από τους πιο «ευέλικτους» συνθέτες της Αναγέννησης, γράφοντας μουσική, σχεδόν, σε κάθε υπάρχον στυλ και φόρμα. Με το κύρος της προσωπικότητας και την κεντρική του θέση ως αρχιμουσικός στον Άγιο Μάρκο της Βενετίας, έγινε ο σημαντικότερος μουσικός στην Ευρώπη στην περίοδο, μεταξύ του θανάτου του Ζοσκέν ντε Πρε και του Παλεστρίνα. Ο Βίλαρτ οφείλει μεγάλο μέρος της φήμης του στη θρησκευτική μουσική, στα μοτέτα του. Μάλιστα, ορισμένα από τα μοτέτα και τις γαλλικές καντσόνες a quarto sopra doi, του συνθέτη είχαν δημοσιευτεί, ήδη, από το 1520 στη Βενετία.
Στη συνέχεια, συνέθεσε και παρουσίασε Ψαλμούς και άλλα έργα, για δύο εναλλασσόμενες χορωδίες. Αυτή η καινοτομία γνώρισε άμεση επιτυχία και επηρέασε έντονα την εξέλιξη της νέας μεθόδου. Στη Βενετία, κυριάρχησε ένα στυλ σύνθεσης για πολλές χορωδίες, που καθιερώθηκε από τον Βίλαρτ. Το 1550, δημοσίευσε το  Salmi spezzati, αντιφωνικές συνθέσεις ψαλμών, το πρώτο πολυχωρικό έργο της Σχολής της Βενετίας. Οι θρησκευτικές του συνθέσεις καθιέρωσαν τις φλαμανδικές τεχνικές σταθερά, ως σημαντικό κομμάτι του βενετσιάνικου στυλ. Ενώ πιο πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι, ο Βίλαρτ δεν ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε αυτή την αντιφωvική/πολυχωρική μέθοδο -ο Ν. Φινό (Dominique Phinot) την είχε σε χρήση πριν από τον Βίλαρτ και ο Γ. Μαρτίνι (Johannes Martini) ακόμη και στα τέλη του 15ου αιώνα- οι πολυχωρικές συνθέσεις του Βίλαρτ ήσαν οι πρώτες που έγιναν διάσημες και τις μιμήθηκαν ευρέως.
Μαζί με τους συγχρόνους του, ο Βίλαρτ εξέλιξε την καντσόνα (canzone) (μια μορφή πολυφωνικού κοσμικού τραγουδιού) και το ριτσερκάρε, που ήταν πρόδρομοι των σύγχρονων οργανικών μορφών. Ο Βίλαρτ διασκεύασε, επίσης, 22 τετραμερή μαδριγάλια για φωνή και λαούτο που έγραψε ο Βερντελό. Σε ένα πρώιμο 4-μερές φωνητικό έργο του, το Quid non ebrietas ?; (σε κάποιες πηγές ονομάζεται Χρωματικός Ντούο) ο Βίλαρτ χρησιμοποιεί την τεχνική της musica ficta γύρω από τον κύκλο των 5ων σε μία από τις φωνές, με αποτέλεσμα μία αυξημένη 7η στην τελική οκτάβα, ένα εξαιρετικό «πείραμα» χρωματικής εναρμόνισης. Ο Βίλαρτ ήταν από τους πρώτους που χρησιμοποίησε ευρέως χρωματικά ημιτόνια στα μαδριγάλια. Με τη ματιά του στο μέλλον, μάς δίνει μια εικόνα της πρώιμης «ζωγραφικής τεχνικής», στο μαδριγάλι Mentre che'l cor. Καθώς λάτρευε τις παλαιότερες τεχνικές σύνθεσης, όπως ο κανόνας, συχνά τοποθετούσε τη μελωδία στον τενόρο, αντιμετωπίζοντας την ως cantus firmus. Με τη βοήθεια του ντε Ρόρε, τυποποίησε ένα στυλ πέντε φωνών στις μαδριγαλικές συνθέσεις. Ο Βίλαρτ πρωτοστάτησε, επίσης, σε ένα ύφος σύνθεσης που συνέχισε, μέχρι το τέλος της περιόδου των μαδριγαλίων, να αντικατοπτρίζει τις συναισθηματικές ιδιότητες του κειμένου και τις έννοιες σημαντικών λέξεων όσο το δυνατόν πιο έντονα και με σαφήνεια. Στα μαδριγάλια του Βίλαρτ διακρίνεται η σύνθεση του αντιστικτικού ύφους της γαλλο-φλαμανδικής σχολής και της έμφασης που έδιναν οι Ιταλοί στο αρμονικό χρώμα και την εκφραστικότητα.
Ο Βίλαρτ υπήρξε, επίσης, εξαιρετικός δάσκαλος. Μεταξύ των μαθητών του ήσαν οι, Τ. ντε Ρόρε (Cipriano de Rore) -διάδοχός του στον Άγιο Μάρκο-, Κ. Πόρτα (Costanzo Porta), Φ. νταλα Βιόλα (Francesco dalla Viola), Τ. Τζαρλίνο (Gioseffo Zarlino), Νίκολα Βιτσεντίνο και Α. Γκαμπριέλι (Andrea Gabrieli). Ένας άλλος συνθέτης που, στυλιστικά, προέρχεται από τον Βίλαρτ, ήταν ο Ορλάντο ντι Λάσσο. Αυτοί οι συνθέτες, εκτός από τον Λάσσο, αποτελούσαν τον πυρήνα της γνωστής ως, «Σχολή της Βενετίας», η οποία επηρέασε αποφασιστικά την αλλαγή ύφους που σηματοδότησε την αρχή της εποχής του μπαρόκ, και άνθισε για τον υπόλοιπο 16ο αιώνα και για τον 17ο. Ο Βίλαρτ, πιθανότατα, επηρέασε και τον νεαρό Παλεστρίνα. Άφησε μεγάλο αριθμό συνθέσεων - 8 (ή πιθανώς 10) Λειτουργίες, πάνω από 50 ύμνους και ψαλμούς, γύρω στα 173 μοτέτα για 3-7 φωνές, περίπου 60 γαλλικά σανσόν, πάνω από 70 ιταλικά μαδριγάλια και 17 οργανικά ριτσερκάρε. Υπήρξε από τους πρώτους συνθέτες καθαρά ενόργανης μουσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Βέλγοι συνθέτες
Μάχη της Μυρτιάς
Η Μάχη της Μυρτιάς ή Γουρίτσας ήταν πολεμική σύγκρουση μεταξύ των ανταρτών του ΕΛΑΣ και των Γερμανών, στις 10 Ιουλίου του 1943. Στη σύγκρουση, νικητής αναδείχθηκαν οι δυνάμεις των ανταρτών.
Αίτια της μάχης
«''Πληροφορία εξακριβωμένη: εντός των ημερών τμήμα του κατοχικού στρατού θα μεταβεί στο Θέρμο για εγκατάσταση στρατιωτικής βάσεως. Παρακαλούμε να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για ματαίωσή της''». Η «διαρροή» προέρχονταν από τη διερμηνέα των Γερμανών στο Αγρίνιο, Μαρία Δημάδη.
Έπρεπε πάση θυσία, τα σχέδια των κατακτητών να αποτραπούν, γιατί εγκατάσταση των Γερμανών στο Θέρμο σήμαινε την αποκοπή του αντάρτικου τμήματος από τις βάσεις ανεφοδιασμού, που κατά κύριο λόγο ήταν τα πλούσια καμποχώρια του Αγρινίου, διχοτόμηση της ορεινής Τριχωνίδας. Το Θέρμο θα είναι μια σφήνα στην καρδιά της ανταρτοκρατούμενης περιοχής. Και αποκοπή από τη Μακρυνεία και τη Ναύπακτο''.
Προετοιμασία
Ο χρόνος πίεζε πολύ. Έτσι το 2/39 Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, φεύγει από την έδρα του και έρχεται στη Γουρίτσα (Μυρτιά). Καταυλίζεται στο γνωστό μοναστήρι της Μυρτιάς κι αμέσως αρχίζει η προετοιμασία, η οποία περιλάμβανε την αναγνώριση του χώρου και επιλογή του σημείου της ενέδρας. Τελικά επιλέχτηκαν οι στροφές πριν το χωριό της Μυρτιάς. Την οργάνωση του εδάφους με προπετάσματα από πέτρες, προκαλύμματα από κλαδιά και μικρά χαρακώματα και τον ορισμό των θέσεων. Λέγεται ότι πρόλαβαν να κάνουν και ένα συναγερμό – άσκηση με πλήρη επιτυχία. Όλα συνέβαιναν κάτω από την επίβλεψη του έμπειρου πολεμιστή καπετάν-Επαμεινώντα (Βασίλης Σκιαδάς από τον Άγιο Βλάση. Είχε υπηρετήσει σαν υπίλαρχος στο Άλβανικό μέτωπο).
Η Μάχη
Κατά τις 6-7 η ώρα το πρωί οι Γερμανοί έφθασαν στις στροφές αυτές και σταμάτησαν. Παρατήρησαν το έδαφος και έστειλαν ένα μοτοσικλετιστή ανιχνευτή μπροστά να ερευνήσει το μέρος. Αυτός πέρασε σε όλες τις στροφές και όταν έφτασε στην Τούμπα του χωριού Μυρτιά, τους ειδοποίησε να έλθουν και αυτοί που σταμάτησαν και ότι δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο ή φόβος. Έτσι η φάλαγγα των Γερμανών μπήκε στον κλοιό της ενέδρας. Όταν το τελευταίο αυτοκίνητο της φάλαγγας το οποίο είχε φαρμακευτικό υλικό μπήκε στον κλοιό, ο Επαμεινώνδας διατάσσει τον σαλπιγκτή του Φ. Πολιτόπουλο να δώσει το σύνθημα της επίθεσης. Οι χειροβομβιστές ρίχνουν τις χειροβομβίδες, ιδίως Μιλς, στα αυτοκίνητα που σταμάτησαν μπροστά τους και με τα όπλα που χτυπούσαν τους Γερμανούς, οι οποίοι προσπαθούσαν να κατέβουν. Τα οπλοπολυβόλα με τα καλά πυρά διασταυρώσεως κυριολεκτικά τους θέρισαν. Το αυτοκίνητο με τον ασύρματό του και με το Διοικητή του Λοχαγό Μπέτλερ που έκανε χρέη Ταγματάρχη, στη μεγάλη στροφή έγινε σκόνη και χάθηκε η επαφή των Γερμανών με το Αγρίνιο και έτσι δεν στάλθηκε γερμανική ενίσχυσή του από το Αγρίνιο.
Από τη μεριά των Γερμανών σκοτώθηκαν 117 άνδρες (από τους 120). Δυο πιάστηκαν αιχμάλωτοι κι ένας τόσκασε. Κατάφερε να φθάσει στο Αγρίνιο και να ειδοποιήσει την διοίκησή του. Τα αντίποινα δεν ήταν ίδια με τα κατοπινά των Γερμανών σε άλλα μέρη. Το ειδοποιημένο πυροβολικό των Γερμανών έφτασε στο σημείο και το σφυροκοπά. Στο μεταξύ όμως οι αντάρτες έχουν απομακρυνθεί. Την άλλη μέρα αεροπλάνα βομβάρδισαν το χωριό. Οι απώλειες πολύ μικρές: μια γωνιά ενός σπιτιού και ένα μουλάρι! Όσον αφορά όμως τα γερμανικά οχήματα, δυστυχώς ένας μόνο αντάρτης (ο Γιώργος Παπατρέχας - Ερμής από το Ξηρόμερο) ήξερε να οδηγεί. Έτσι τα 13 από τα 14 αυτοκίνητα του εχθρού τα έκαψαν επιτόπου.
Απολογισμός Νεκρών
Από τη μάχη όμως δεν έλειψαν οι απώλειες των ανταρτών. Στη μάχη αυτή σκοτώθηκαν 5 ενώ οι τραυματίες ήταν ελάχιστοι. Οι νεκροί ήταν οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ
Λέβαντο
Το Λέβαντο (ιταλικά: Levanto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Καβησός Έβρου
Η Καβησός είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 80 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Καβησός βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία, σε απόσταση 32 χλμ. Β.-ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης (μέσω Δορίσκου) και 14 χλμ. Δ. από το συνοριακό σταθμό Κήπων.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 με την ονομασία Μικρά Καβησσός στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φερών. Το 1930 ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας και το 1957 με το ΦΕΚ 11Α - 24/01/1957 μετονομάστηκε σε Καβησός. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά αποτελεί τη δημοτική κοινότητα Καβησού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φερών του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 197 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Αγία Παρασκευή Βαρνάβα Αττικής
Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Βαρνάβα, του δήμου Μαραθώνα, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.
Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι ορεινό χωριό της ΒΑ. Αττικής. Βρίσκεται 1 χλμ. ΒΑ. του Βαρνάβα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 520.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βαρνάβα του νομού Αττικής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βαρνάβα και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαραθώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί του νομού Αττικής
Σάντο Στέφανο ντι Μάγκρα
Το Σάντο Στέφανο ντι Μάγκρα  (ιταλικά:  Santo Stefano di Magra) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Έμντεν
Το Έμντεν (γερμανικά: Emden) είναι πόλη στη Κάτω Σαξωνία, Γερμανία. Το 2021 είχε 49.523 κατοίκους. Είναι η κύρια πόλη στην Ανατολική Φριζία. Είναι κτισμένη κοντά στις εκβολές ποταμού Εμς. Η πόλη διαθέτει λιμάνι το οποίο είναι ένα από τα κύρια λιμάνια διακίνησης αυτοκινήτων στην Ευρώπη, με 1,4 εκατομμύρια αυτοκίνητα να περνούν από εκεί το 2017.
Ιστορικά στοιχεία
Η πόλη βομβαρδίστηκε σφοδρά κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο μεγαλύτερος βομβαρδισμός του Έμντεν έλαβε χώρα στις 6 Σεπτεμβρίου 1944, όταν καταστράφηκε το 80% των κτιρίων της πόλης.
Σημεία ενδιαφέροντος
Από τις εκκλησίες του, οι πιο αξιοσημείωτες είναι η Προτεσταντική «Μεγάλη Εκκλησία» (Grosse Kirche), ένα μεγάλο γοτθικό κτίριο που ολοκληρώθηκε το 1455, που περιέχει τον τάφο του Έννο Β΄ (π. 1540), κόμη της Ανατολικής Φριζίας, και η Νόι Κίρχε (1643–1647). Οι εκκλησίες καταστράφηκαν από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς και στην συνέχεια ανοικοδομήθηκαν εκ νέου. Μια ακόμη εκκλησία, η Γκασταχάουσκιρχε, που ήταν παλαιότερα καθολικό μιας Φραγκισκανικής Μονής που ιδρύθηκε το 1317, ενώ καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1938. Από τα κοσμικά του κτίρια το Δημαρχείο χτίστηκε αρχικά το 1574–1576, ενώ το σημερινό κτίριο του δημαρχείου είναι ανακατασκευή που ολοκληρώθηκε το 1962.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Σαξονίας
Ουγγρικές προεδρικές εκλογές (2017)
Έμμεσες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ουγγαρία στις 13 Μαρτίου 2017. Ο Γιάνος Άντερ εξελέγη αρχηγός του κράτους της Ουγγαρίας για μια δεύτερη θητεία.
Πλαίσιο
Μετά το ξέσπασμα της διαμάχης αναφορικά με τη διδακτορική διατριβή του που εκπονήθηκε το 1992 (κατηγορήθηκε για λογοκλοπή), ο πρόεδρος Παλ Σμιτ ανακοίνωσε την παραίτησή του στην Εθνική Συνέλευση στις 2 Απριλίου 2012. Νέος πρόεδρος εξελέγη ο Γιάνος Άντερ στις 2 Μαΐου, για θητεία πέντε ετών με ψήφους 262-40, και ανέλαβε καθήκοντα στις 10 Μαΐου 2012.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα της Ουγγαρίας που εγκρίθηκε από την κυβέρνηση συνασπισμού των Fidesz–KDNP το 2011, ο Πρόεδρος πρέπει να εκλέγεται σε μυστική ψηφοφορία, όχι νωρίτερα από εξήντα, αλλά όχι αργότερα από τριάντα ημέρες πριν από τη λήξη της θητείας του προηγούμενου κατόχου του αξιώματος, ή σε περίπτωση που η εντολή του ή εντολή της τερματίστηκε πρόωρα, εντός τριάντα ημερών από τη λήξη. Το σύνταγμα εξουσιοδοτεί τον πρόεδρο της Εθνικής Συνέλευσης να ορίσει την ημερομηνία για τις εκλογές.
Αναφορές
2017 Ουγγαρ
Νεροσύρτης Αιτωλοακαρνανίας
Ο Νεροσύρτης, είναι ορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 900 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Λούνι
Το Μπεβερίνο (ιταλικά: Luni) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Μαρία της Πορτογαλίας, μαρκησία της Τορτόσα
Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Βασιλιά της Πορτογαλίας Πέτρου Α΄ του Ωμού με την πρώτη σύζυγο του Κωνσταντία του Πενιαφιέλ.
Ο παππούς της Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας τακτοποίησε τον γάμο της με τον Φερνάντο της Αραγωνίας, μαρκήσιο της Τορτόσα (1354), γιο του βασιλιά Αλφόνσου Δ΄ της Αραγωνίας και της δεύτερης συζύγου του Ελεονώρας της Καστίλης. Ο στόχος του γάμου ήταν να ενισχυθούν οι δεσμοί ανάμεσα στην Πορτογαλία και το Στέμμα της Αραγωνίας. Ο σύζυγός της δολοφονήθηκε από τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας (1363) και η Μαρία επέστρεψε στην πατρίδα της, όπου έμεινε μόνιμα. Η Μαρία πέθανε σε άγνωστη ηλικία μετά το 1375 και τάφηκε στην Μονή Σάντα Κλάρα-α-Βέλια της Κοΐμπρα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο του Οίκου της Βαρκελώνης, μαρκήσιο της Τορτόσα, γιο του Αλφόνσου Δ΄ της Αραγωνίας. Δεν απέκτησε απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Σαρτζάνα
Η Σαρτζάνα  (ιταλικά:  Sarzana ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Αγία Παρασκευή Βιλίων Αττικής
Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Βιλίων του δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Βιλίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βιλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας – Ειδυλλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Μαϊσσάνα
Η Μαϊσσάνα (ιταλικά: Maissana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Λούκας Κορνίλιους Στέιν
Ο Λούκας Κορνίλιους Στέιν (21 Δεκεμβρίου 1903 – 28 Ιουλίου 1976) ήταν ο Ανώτατος Δικαστής της Νότιας Αφρικής από το 1959 έως το 1971 και ο υπηρεσιακός Γενικός Κυβερνήτης της Νότιας Αφρικής από τον Νοέμβριο έως το Δεκέμβριο του 1959, καθώς και από τον Απρίλιο έως τον Μάιο του 1961.
Πρώιμα χρόνια
Ο Λούκας Κορνίλιους Στέιν γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 1903, λίγο μετά τον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς, σε μία φάρμα της αποικίας του Οράγγη. Πατέρας του ήταν ο Κρίστιαν Λούρενς Στέιν και μητέρα του η Μαγκνταλένα Γιοσίνα Μαρία Κρούγκερ. Πραγματοποίησε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στο Κρούνσταντ και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Στέλενμπος, από όπου αποφοίτησε το 1926. Ξεκίνησε την άσκηση της δικηγορίας, αποκτώντας διδακτορικό στις νομικές επιστήμες το 1929.
Νομική καριέρα
Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος υπό τη διοίκηση τεσσάρων πρωθυπουργών της Νότιας Αφρικής. Διετέλεσε γενικός εισαγγελέας της Νοτιοδυτικής Αφρικής, η οποία βρισκόταν τότε υπό τη διοίκηση της Νότιας Αφρικής, από το 1931 έως το 1933, και εργάστηκε στο υπουργείο δικαιοσύνης από το 1933 έως το 1944. Το 1943 διορίστηκε Συνήγορος του Βασιλιά και συμμετείχε στην αντιπροσωπεία της Νότιας Αφρικής στα Ηνωμένα Έθνη από το 1946 έως το 1949. Το 1950 διετέλεσε νομικός σύμβουλος της Νότιας Αφρικής στο Διεθνές Δικαστήριο για την υπόθεση που αφορούσε την αποχώρηση της χώρας του από τη Νοτιοδυτική Αφρική.
Η θητεία του Λούκας Κορνίλιους Στέιν ως Ανωτάτου Δικαστή διήρκεσε δώδεκα χρόνια. Παρέμεινε πιστός στον εθνικιστική κυβέρνηση των Αφρικάνερς, που τον είχε τοποθετήσει στο αξίωμά του, με αποτέλεσμα η νομολογία του να έχει περισσότερο εκτελεστικό χαρακτήρα και να επικρίνει τις αγγλικές επιρροές στο νοτιοαφρικανικό δίκαιο. Αποσύρθηκε από το αξίωμα του Ανωτάτου Δικαστή το 1971.
Προσωπική ζωή
Ο Λούκας Κορνίλιους Στέιν παντρεύτηκε την Χούιμπρεχτ φαν Σχορ το 1928 και απέκτησε μαζί της δύο παιδιά. Πέθανε σε ηλικία 72 ετών στις 28 Ιουλίου του 1976.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί κυβερνήτες της Νότιας Αφρικής
Ρενάτα Σασάκ
Η Ρενάτα Σασάκ (λατινικό αλφάβητο: Renata Šašak) γεννημένη στο Ζάγκρεμπ της Γιουγκοσλαβίας στις 14 Ιουνίου 1964, είναι πρώην Γιουγκοσλάβα αθλήτρια της αντισφαίρισης. Σήμερα πολιτοποιημένη Κροάτισα αγωνίζεται σε τουρνουά βετεράνων με τα χρώματα της Κροατίας και είναι μέλος της Ολυμπιακής επιτροπής της χώρας.
Είναι ανάμεσα στις έξι καλύτερες παίκτριες όλων των εποχών στην ιστορία της Γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης από το 1922 που ιδρύθηκε έως τη διάλυση της. Συμμετείχε με τη Γιουγκοσλαβία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες όπου η αντισφαίριση ήταν άθλημα επίδειξης. Εκεί στο απλό γυναικών αποκλείστηκε από τη Λίλιαν Κελαϊδής στον δεύτερο γύρο με 6-1, 6-3.
Πρωταθλήτρια Γιουγκοσλαβίας στις γυναίκες έξι φορές το 1979, 1980, 1981, 1982, 1983 και 1984. Το 1977 ήταν πρωταθλήτρια Γιουγκοσλαβίας στην κατηγορία 12+ το 1979 στην κατηγορία από 12-14 ετών, το επόμενο έτος ήταν δεύτερη στο απλό γυναικών.
Έχει συμμετάσχει σε πολλά ανά τον κόσμο τουρνουά, όπως το Γουίμπλεντον, το Αυστραλιανό όπεν, το αμερικάνικο όπεν, το Γερμανικό όπεν κτλ. Το 1980 στο διεθνές γαλλικό πρωτάθλημα στην κατηγορία των νεανίδων έφτασε στα ημιτελικά.
Με την εθνική Γιουγκοσλαβίας αγωνίστηκε στο Φεντ Καπ το 1979, 1980, 1981, 1983, 1984 και το 1987. Επίσης τη Γιουγκοσλαβία εκπροσώπησε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1981 όπου ήταν τρίτη στο απλό και πρώτη στο διπλό μεικτό, και στους Μεσογειακούς το 1979 που ήταν πρώτη στο διπλό και το 1983 όπου ήταν πρώτη στο απλό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Κροάτισες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Άγιος Νικόλαος Κράλης
Γενικά στοιχεία
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του Σχεδίου Καποδίστριας, ανήκε στον πρώην Δήμο Ωλενίας ως τμήμα του δημοτικού διαμερίσματος της πρώην ομώνυμης κοινότητας, ενώ υπήρξε και έδρα αυτής από τη σύστασή της το 1912 έως το 1984, όπου και μεταφέρθηκε στο γειτονικό Καλαμάκι (Χαρμπιλαίικα). Πολύ κοντά του είναι η ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας καθώς και τα χωριά Λουσικά, Θωμαίικα, Κουνελαίικα, Ποιμενοχώρι (Μπουντουραίικα) και Αυγεραίικα.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 65 μέτρων, σε λόφο ανατολικά της μικρής κοιλάδας που δημιουργεί ο ποταμός Σερδινή.
Ιστορία
Κατά την αρχαιότητα η περιοχή ίσως να υπήρξε η τοποθεσία της αρχαίας πολίχνης Ευρυτειαί, η οποία βρισκόταν κοντά στις αρχαίες Πειραί, αλλά η θέση της είναι αβέβαιη. Η αρχαιολογική σκαπάνη στις εντός του χωριού θέσεις Πλάκες και Βασιλοσυκιά έχει φέρει στο φως υπολείμματα αρχαίας κεραμικής.
Η παλιά ονομασία Κράλη ή Κράλι είναι πιθανότατα ξενικής προέλευσης, σλάβικης, με διττή μάλλον σημασία. Με τον όρο "κράλης" ή "κιράλης" εννοείται ο "βασιλιάς". Μπορεί όμως αυτός ο όρος να πρόκειται και για απλό επώνυμο οικογένειας που κατοίκησε ίσως στην περιοχή.
Η παλαιότητα του χωριού διαπιστώνεται ήδη από το 15ο αι., το 1461 όπου φαίνεται να έχει 14 κατοίκους. Καταγράφεται λ.χ. στη βενετική απογραφή Corner του 1689 όπου βρέθηκε να έχει 38 κατοίκους, το 1699 στις βενετικές καταστάσεις χωριών της περιοχής της Πάτρας, και το 1700 στη βενετική απογραφή Grimani όπου διαπιστώθηκε να έχει 89 κατοίκους (17 οικογένειες) και καταγράφεται ως Cragli.
Στα 1885 αναφέρεται ότι ο οικισμός απείχε τότε δυόμισι ώρες δρόμο από την Κάτω Αχαΐα, την έδρα του τότε Δήμου Δύμης στον οποίο ανήκε διοικητικά. Στις αρχές του 20ού αι. οι μισοί κάτοικοι του χωριού ήταν αλβανόφωνοι, δηλ. μιλούσαν αρβανίτικα.
Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 το χωριό μετονομάστηκε σε Άγιος Νικόλαος.
Με το σεισμό της 8ης Ιουνίου 2008 προκλήθηκαν εκτεταμένες ζημίες στα σπίτια του χωριού καθώς και στον ενοριακό ναό του Αγίου Νικολάου.
Δημογραφικά στοιχεία
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής  :
Λοιπά στοιχεία
Από τον Άγιο Νικόλαο Κράλη καταγόταν το ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συλλογής και Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων Περικλής Μητρόπουλος. Οικογενειακά επίθετα που απαντούν σήμερα στο χωριό: Ασημακόπουλος, Αυγερόπουλος, Βλασόπουλος, Θεοδωρόπουλος, Ιωακείμ, Κατσιμπέρης, Κόρακας, Λαμπρόπουλος, Μανίκας, Μενούνος, Μητρόπουλος, Μουγκογιάννης, Μπαλκάμος, Μπελεζώνης, Νικολόπουλος, Ντούρας, Παρασκευόπουλος, Σολωμός, Σπηλιωτόπουλος, Σταυρόπουλος, Τσούνης, Χαψής, Χριστόπουλος, Χρυσανθόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Τομ φον Πρινς
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Πορ-Λουί, Μαυρικίου στις 9 Ιανουαρίου 1866, πατέρας του ήταν ο Σκωτσέζος Τόμας Χένρι Πρινς (Thomas Henry Prince) και ο οποίος ήταν Βρετανός αστυνομικός κυβερνήτης στη Βρετανική νησιωτική αποικία του Μαυρικίου και η μητέρα του ήταν Γερμανίδα. Μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του επέστρεψε στη Γερμανία. Αφότου ορφάνεψε, ο φον Πρινς και η αδελφή του εκπαιδεύτηκαν στην Αγγλία. Αργότερα, η οικογένεια της μητέρας του, τον έφερε στη Γερμανία και τον εισήγαγε στη Στρατιωτική Ακαδημία Kassel (Kadettenanstalt Kassel) για τους νέους Πρώσσους άρρενες αριστοκράτες, στη Λεγκνίτσα (Legnica), Σιλεσία, Πολωνία. Ήταν συμμαθητής με τον μελλοντικό ανώτερό του Πάουλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ. Εδώ, συνάντησε επίσης και με την μέλλουσα σύζυγό του Μαγκνταλέν φον Μάσοβ (Magdalene von Massow).
Στρατιωτική σταδιοδρομία
thumb|αριστερά|320px|Χάρτης του 1897 από τον Τομ φον Πρινς, όπου φαίνονται η μεν Καλέγκα (αριστερά) και η [[Ιρίνγκα (δεξιά) και όπου φαίνεται η Γερμανική επίθεση.]] Το 1887 εντάχθηκε στον Γερμανικό Αυτοκρατορικό Στρατό και υπηρέτησε στο Αριθ. 99 Πρωσσικό Σύνταγμα Πεζικού, το οποίο ήταν σταθμευμένο πλησίον του Στρασβούργου. Το 1889 συνταξιοδοτήθηκε από τον στρατό, με τον βαθμό του υπολοχαγού· και το 1890 προσχώρησε στην Kaiserliche Schutztruppe, η οποία αρχικά ονομαζόταν Wissmann Truppe, από την οποία αναπτύχθηκε η προστατευτική δύναμη για τη Γερμανική Ανατολική Αφρική. Περί το 1890, ο Τομ φον Πρινς ως υπολοχαγός, συμμετείχε στη Γερμανική Ανατολική Αφρική και προσπαθούσε να ελέγξει την «Οδό των Καραβανιών» για λογαριασμό της Wissmann Truppe. Στην Ανατολική Αφρική, ο Πρινς αρχικά συμμετείχε στην καταστολή των παράκτιων ανταρσιών. Στα επόμενα χρόνια, διηύθυνε στρατιωτικές αποστολές προκειμένου να υποτάξει το λαό των Χέχε (Hehe). Καθώς οι Χέχε, υπό τον Αρχηγό Μκουάουα, είχαν μόνο επιτεθεί και παρενοχλήσει τους Γερμανούς, οδηγώντας στην τρομερή απώλεια του Διοικητή Emil von Zelewski και πολλών από τους άνδρες του, ο Τομ Πρινς στάλθηκε πολύ ενδότερα, στη Λίμνη Νυάσα, μαζί με τον Wynecken, έναν πολιτικό εκπρόσωπο της Επιτροπής κατά της Δουλείας. Εδώ, γνωρίστηκε με τον Wissmann, ο οποίος του δάνεισε τον αρχηγό των σαφάρι Bauer. Οι τρεις τους Prince, Wynecken και Bauer, επρόκειτο να περικυκλώσουν τους Χέχε υπό τον Μκουάουα, με τη βοήθεια περισσοτέρων από 20 Atongas και χιλιάδων στρατιωτών Σάνγκου (Sangu), ορκισμένων εχθρών της φυλής των Χέχε. Κατεδίωξε τον Αρχηγό Μκουάουα, έως ότου τελικά, τον νίκησε και τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την πρωτεύουσά του, όπου αργότερα πέθανε στην ερημιά.
Το κρανίο του νεκρού Μκουάουα φυλάχτηκε από τον Λοχαγό Τομ φον Πρινς, όπου μετά από το αίτημα του μεταγενέστερου Κυβερνήτη Στρατηγού von Liebert, το εμπιστεύτηκε σε κάποιο μουσείο στη Γερμανία.
Ο Πρινς διέκοπτε την υπηρεσία του στην Αφρική, με αρκετές παραμονές στη Γερμανία. Εδώ, νυμφεύθηκε τη Μαγκνταλέν φον Μάσοβ (Magdalene von Massow), η οποία και μετέβη μαζί του στην Αφρική. Το 1896 προήχθη στον βαθμό του Λοχαγού. Ο Πρινς εργάστηκε επίσης, στις περιφερειακές αρχές της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, μεταξύ άλλων ως Κυβερνητικός Επίτροπος στη Λίμνη Νιάσα και αργότερα στην Περιφέρεια της Ιρίνγκα. Περί το 1900, ο Πρινς αποχώρησε από την προστατευτική δύναμη και την αποικιακή διοίκηση, προκειμένου να εγκατασταθεί ως γαιοκτήμων στην Ανατολική Αφρική. Μαζί με την σύζυγό του, ίδρυσε μια φυτεία πλησίον της περιοχής Σακκαράνι (Sakkarani) στα Ουσαμπάρα Όρη.
To 1906, o Πρινς ανυψώθηκε στην (Πρωσσική) κληρονομική ευγένεια.
Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Τάνγκα
Με την εκδήλωση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πρινς επέστρεψε στην ενεργό στρατιωτική δράση και διοίκησε δύο Ευρωπαϊκούς λόχους της Γερμανικής Schutztruppe.
Ανακλήθηκε στην ενεργό δράση ως Hauptmann (Λοχαγός) και του ανατέθηκε η διοίκηση των Askaris του 13ου Πεδινού Λόχου και της 7ης και της 8ης Schützenkompanien (λόχοι τυφεκιοφόρων, αποτελούμενοι κυρίως από τους υιούς των Γερμανών αποίκων).
Στις 15 Αυγούστου 1914, μετά από παρότρυνση του διοικητή του (τότε Αντισυνταγματάρχη) Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, συνοδευόμενος από δυνάμεις Γερμανών και Askari, κατέλαβε (από τους Άγγλους) τη γειτονική πόλη Ταβέτα.
Στις 4 Νοεμβρίου 1914, πληγώθηκε θανάσιμα από αδέσποτη σφαίρα κατά τη Μάχη της Τάνγκα στην πάλη εναντίων του Βρετανικού 2nd Loyal North Lancashire Regiment. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στην Τάνγκα, μαζί με αυτή άλλων 12 Γερμανών αξιωματικών.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
<references group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references group="Υποσημ."/>
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Γερμανοί πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Σέστα Γκοντάνο
Το Σέστα Γκοντάνο (ιταλικά: Sesta Godano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Μοντερόσσο αλ Μάρε
Το Μοντερόσσο αλ Μάρε (ιταλικά: Monterosso al Mare) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Αγγλονορμανδική γλώσσα
Η αγγλονορμαδική γλώσσα, επίσης γνωστή ως γαλλονορμανδική ή αγγλογαλλική, είναι μια ποικιλία της νορμανδικής γλώσσας  που χρησιμοποιήθηκε στην Αγγλία και σε μικρότερο βαθμό στα Βρετανικά Νησιά κατά τη διάρκεια της Αγγλονορμανδικής περιόδου. Διαδόθηκε επίσης στην Ουαλία, την Ιρλανδία και περιορισμένα στη Σκωτία πριν αλλά και κατά τη διάρκεια των πολέμων της ανεξαρτησίας.
Ιστορία
Όταν ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής οδήγησε τη νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας το 1066 αυτός και οι ευγενείς του (5.000 ιππότες και 15.000 απλοί στρατιώτες ) προερχόμενοι κυρίως από τη  Νορμανδία, αλλά και από τη βόρεια και τη δυτική Γαλλία, μιλούσαν  μια σειρά από βόρειες ποικιλίες των γαλατορομανικών γλωσσών. Μία από αυτές ήταν η παλιά Νορμανδική, επίσης γνωστή ως "Παλιά Βόρειας Γαλλίας". Άλλοι ακόλουθοι του βασιλιά μιλούσαν ποικιλίες της γλώσσας Πικάρντ ή τη δυτική γαλλική. Αυτό το αμάλγαμα εξελίχθηκε σε μία μοναδική νησιωτική διάλεκτο τώρα γνωστή ως αγγλονορμανδική, η οποία συνήθως χρησιμοποιούνταν για τη λογοτεχνία και τελικά για διοικητικούς σκοπούς, από τον 12ο μέχρι τον 15ο αιώνα. Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε επακριβώς  τη μορφή αυτής της γλώσσας, καθότι αυτά που είναι γνωστά περιορίζονται σε ό, τι γράφτηκε. Ωστόσο είναι σαφές ότι η αγγλονορμανδική ήταν σε μεγάλο βαθμό, η γλώσσα των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων στη μεσαιωνική Αγγλία.
Χρήση
Η αγγλονορμανδική χρησιμοποιούνταν στα δικαστήρια, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια και, σε εύθετο χρόνο, σε ορισμένα τουλάχιστον τμήματα των ευγενών και την αυξανόμενη αστική τάξη. Ιδιωτική και εμπορική αλληλογραφία διεξαγόταν σε αγγλονορμανδική ή αγγλογαλλική, από το 13ο έως το 15ο αιώνα αν και η μορφή της ορθογραφίας συχνά εκτοπίστηκε από ηπειρωτικές ορθογραφίες. Όλες οι κοινωνικές τάξεις εκτός από την αριστοκρατία έγιναν πρόθυμες να μάθουν γαλλικά: χειρόγραφα που περιέχουν υλικό για καθοδήγηση εκμάθησης σε μη φυσικούς ομιλητές εξακολουθούν να υπάρχουν και χρονολογούνται κυρίως από τα τέλη του 14ου αιώνα και μετά.
Επιρροές
Αν και τα αγγλονορμανδικά και τα αγγλογαλλικά τελικά επισκιάστηκαν από τα σύγχρονα αγγλικά, είχαν χρησιμοποιηθεί ευρέως ώστε να επηρεάσουν το αγγλικό λεξιλόγιο μόνιμα. Έτσι, πολλές από τις αυθεντικές γερμανικές λέξεις οι οποίες μπορεί ακόμα να βρεθούν σε βόρειες γερμανικές γλώσσες, γερμανικά, ολλανδικά, έχουν χαθεί ή, όπως πιο συχνά παρουσιάζεται, υπάρχουν παράλληλα συνώνυμα της αγγλονορμανδικής, γαλλικής προέλευσης. Γραμματικά η αγγλονορμανδική είχε μικρό αντίκτυπο διαρκείας στα αγγλικά αν και είναι ακόμα εμφανής στην επίσημη και νομική άποψη, όπου η συνήθης ακολουθία ουσιαστικό και επίθετο αντιστρέφεται, για παράδειγμα, attorney general: η ορθογραφία είναι τα αγγλικά, αλλά η σειρά των λέξεων (ουσιαστικό, στη συνέχεια, επίθετο) είναι η γαλλική. Άλλα τέτοια παραδείγματα είναι: heir apparent, court martial και body politic.
Το Βασιλικό εθνόσημο του Ηνωμένου Βασιλείου εξακολουθεί να διαθέτει στα γαλλικά, τα συνθήματα του Βρετανού Μονάρχη, "Dieu et mon droit" ("Ο Θεός και το δίκαιό μου") και του τάγματος της περικνημίδας, Honi soit qui mal y pense ("Να ντρέπεται αυτός που σκέφτεται το κακό").
Η φράση "Dieu et mon droit" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ριχάρδο τον λεοντόκαρδο το 1198 και υιοθετήθηκε ως το βασιλικό σύνθημα της Αγγλίας την εποχή του Ερρίκου ΣΤ'. Το σύνθημα εμφανίζεται κάτω από την ασπίδα στον Βασιλικό θυρεό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Ρομανικές γλώσσες Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ευρώπης Κατηγορία:Μεσαιωνική Αγγλία
Αλίκη του Μομφερράτου
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ μαρκησίου του Μομφερράτου & τιτουλάριου βασιλιά της Θεσσαλονίκης και της Μπέρτας, κόρης του Βονιφάτιου μαρκησίου της Κλαβεζάνα & κόμη της Κορτεμίλια.
Ήταν μικρανιψιά του Ρενιέ του Μομφερράτου, συζύγου της Μαρίας Κομηννής και μεγάλη θεία της Γιολάντας (Ειρήνης) του Μομφερράτου, συζύγου του Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Ερρίκος Α΄έκανε άλλους δύο γάμους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αλεράμιτσι
Νάσιοναλ Φούτμπολ Κόνφερενς
Η Νάσιοναλ Φούτμπολ Κόνφερενς (αγγλικά: National Football Conference, NFC) είναι μία από τις δύο περιφέρειες του NFL, του υψηλότερου επαγγελματικού επίπεδου αμερικανικού ποδοσφαίρου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η περιφέρεια και η ομόλογός της, η AFC, σήμερα περιλαμβάνουν 16 ομάδες η κάθε μία, αποτελώντας τις 32 ομάδες του NFL. Και οι δύο περιφέρειες δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο της συγχώνευσης του 1970 με την αντίπαλη Αμέρικαν Φούτμπολ Λιγκ (AFL), με τις δέκα πρώην ομάδες της AFL και τρεις ομάδες της NFL σχηματίζοντας την AFC, ενώ οι υπόλοιποι δεκατρείς σύλλογοι του NFL σχημάτισαν την NFC. Από τη συγχώνευση συνέβη μια σειρά από επεκτάσεις και αναδιατάξεις του πρωταθλήματος, φτάνοντας έτσι στους 16 συλλόγους ανά περιφέρεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικό ποδόσφαιρο
Πλαιζάνς της Αντιόχειας
Η Πλαιζάνς, γαλλ. Plaisance de Poitiers (π. 1235 - 22/27 Σεπτεμβρίου 1261) από τον Οίκο του Πουατιέ-Αντιόχειας ήταν κόρη του πρίγκιπα της Αντιόχειας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κύπρου.
Βιογραφία
Παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο Α΄ της Κύπρου και μετά τον Μπαλιάν κύριο του Αρσούφ. Η Πλαιζάνς είχε ένα τέκνο, τον Ούγο Β΄ της Κύπρου, που το 1253 διαδέχθηκε τον πατέρα του ενός έτους.
Η Πλαιζάνς υποστηρίχθηκε από την πλειονότητα των ευγενών και έγινε αποδεκτή ως ενεργός αντιβασίλισσα. Αυτή διόρισε τον πρώην πεθερό της Ιωάννη κύριο του Αρσούφ ως βάιλο (bailif) στη θέση της. Εκείνος είχε κάνει βάιλος και ο Βοημούνδος ΣΤ΄ με τον Ιωάννη της Γιάφας ήλπιζαν ότι η παρουσία της Πλαιζάνς και του Ούγου θα μείωνε την ανάγκη για έναν άλλο βάιλο από τους διαφωνούντες. Ωστόσο η αντιπαράθεση συνεχίστηκε και ο πάπας Αλέξανδρος Δ΄ έστειλε Γενουάτες για να προσπαθήσει να την τακτοποιήσει. Τότε ο Ιωάννης της Γιάφας έπεισε τον Βοημούνδο ΣΤ΄ και την Πλαιζάνς να ενώσουν την Ιερουσαλήμ, την Αντιόχεια και την Τρίπολη εναντίον εκείνων. Το 1260 ο ανώτερος κληρικός Ιάκωβος Πανταλέων (μετέπειτα πάπας Ουρβανός Δ΄) έφθασε για να αναλάβει το κενό πατριαρχείο, ελπίζοντας να λύσει την κρίση. Τότε η Πλαιζάνς έγινε η ερωμένη του Ιωάννη της Γιάφας, ενάντια στις προσδοκίες του πατριάρχη. Ίσως ως Ουρβανός Δ΄ να εξέδωσε παπική βούλα Audi filia et για την Πλαιζάνς, όπου εξέφραζε την αποδοκιμασία του για τη σχέση της.
H Πλαιζάνς απεβίωσε στην Κύπρο το 1261 και την αντιβασιλεία στην Κύπρο για τον Ούγο Β΄ ανέλαβε ο εξάδελφός του Ούγος των Πουατιέ, ενώ στην αντιβασιλεία της Ιερουσαλήμ τη διαδέχθηκε η κουνιάδα της Ισαβέλλα των Ιμπελέν, αδελφή του Μπαλιάν του Αρσούφ. Όμως ο Ούγος Β΄ απεβίωσε 14 ετών το 1267 και τον διαδέχθηκε ο Ούγος των Πουατιέ ως Ούγος Γ΄ της Κύπρου.
Οικογένεια
Το 1253 απεβίωσε ο Ερρίκος Α΄ και η Πλαιζάνς έκανε δεύτερο γάμο με τον Μπαλιάν των Ιμπελέν κύριο του Αρσούφ, αλλά το 1258 ο γάμος ακυρώθηκε (διαζεύχθηκαν).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Ιατρική διάγνωση
μικρογραφία|[[Ακτινογραφία γόνατος σε σύγχρονο ακτινολογικό μηχάνημα στο νοσοκομείο Σαντνεσγιόν, στη Νορβηγία. Η ακτινογραφία είναι μία από τις μεθόδους διάγνωσης μιας πάθησης.]] Ιατρική διάγνωση είναι η διαδικασία προσδιορισμού της ασθένειας ή της πάθησης με βάση τις ενδείξεις και τα συμπτώματα ενός ατόμου. Οι πληροφορίες που απαιτούνται για τη διάγνωση συλλέγονται συνήθως από το ιστορικό και τη φυσική εξέταση του ατόμου που αναζητά την ιατρική φροντίδα. Συχνά, μία ή περισσότερες διαγνωστικές διαδικασίες, όπως ιατρικές εξετάσεις (εργαστηριακές και ακτινολογικές), γίνονται επιπλέον κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Από τον μεγάλο αριθμό πληροφοριών που συλλέγονται, καθορίζονται οι πιθανές διαγνώσεις - η διαδικασία αναφέρεται ως διαφορική διάγνωση - από τις οποίες η πιο πιθανή διάγνωση είναι η πρώτη που επιλέγεται. Στη συνέχεια πραγματοποιούνται επιπλέον εξειδικευμένες εξετάσεις για να ληφθούν παραπάνω πληροφορίες για να επιβεβαιωθεί η πραγματική ασθένεια.
Η διάγνωση είναι σημαντικό συστατικό της διαδικασίας της επίσκεψης σε γιατρό. Συχνά είναι δύσκολη, καθώς πολλά από τα συμπτώματα είναι μη ειδικά, και έτσι οι απαραίτητες εξετάσεις θα πρέπει να πραγματοποιηθούν από εξειδικευμένους επαγγελματίες υγείας. Για παράδειγμα, η ερυθρότητα του δέρματος (ερύθημα), από μόνη της, είναι σημάδι πολλών διαταραχών. Επομένως, πρέπει να γίνει διαφορική διάγνωση, στην οποία να συγκρίνονται και να αντιπαραβάλλονται πολλές πιθανές εξηγήσεις. Περιστασιακά η διαδικασία διευκολύνεται από ένα σημείο ή ένδειξη (ή μια ομάδα ενδείξεων) που ονομάζεται παθογνωμονικό (ειδικό χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης ασθένειας).