cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυτόνομος Θιβετιανός Νομός Χαϊμπέι
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, το Χαϊμπέι έχει πληθυσμό 258.922 κατοίκων με πληθυσμιακή πυκνότητα 6.58 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Ακολουθεί ένας κατάλογος των εθνικών ομάδων στον νομό σύμφωνα με την απογραφή του 2000.
Υποδιαιρέσεις
Ο νομός χωρίζεται σε 4 διαιρέσεις κομητειακού επιπέδου: 3 νομούς και 1 αυτόνομη κομητεία. Κατηγορία:Νομοί του Τσινγκχάι
Ερρίκος Γ΄ του Σάουμμπουργκ-Χόλσταϊν
Ο Ερρίκος Γ΄, κόμης του Σάουμμπουργκ-Χόλσταϊν (Heinrich III. von Schauenburg-Holstein, πέθανε το 1421) ανήκε στον Οίκο του Σάουμμπουργκ, ήταν επίσκοπος του Οσναμπρύκ (1403-1410) και κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ (1404-1421) και ήταν ο μικρότερος γιος του Ερρίκου Β΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Ίνγκεμποργκ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Ως νεότερος γιος προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία και έγινε αρχικά διάκονος στο Οσναμπρύκ, ενώ μετά τον θάνατο του επισκόπου Ντίτριχ (1403) ορίστηκε διάδοχος του. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του Γεράρδος ΣΤ΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και Αλβέρτος Β΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ πέθαναν πρόωρα σε μάχες αφήνοντας τον Ερρίκο μοναδικό διάδοχο στο Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και διεκδικητή του δουκάτου του Σλέσβιχ, το οποίο είχε παραχωρηθεί ως δώρο στον Γεράρδο ΣΤ΄ (1386). Η Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας και ο διάδοχος της Ερρίκος της Πομερανίας το αρνήθηκαν, επειδή βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία να προσαρτήσουν το Σλέσβιχ στη Δανία.
Ο Ερρίκος της Πομερανίας συγκάλεσε την αριστοκρατία στο Κόλντινγκ και συνέλαβε αιχμάλωτο τον Ερρίκο Γ΄ στο νησί του Φιν. Για την απελευθέρωση του τον ανάγκασε να πληρώσει 11.000 μάρκα και να παραχωρήσει το Φλένσμπουργκ στη Δανία για έναν χρόνο, αλλά τελικά το δέχτηκε χωρίς να πάρει χρήματα από τον Ερρίκο. Αυτό οδήγησε σε πόλεμο μεταξύ του Χόλσταϊν, του Ρέντσμπουργκ και της Δανίας. Στις 13 Ιουλίου 1409 ο Ερρίκος συμμάχησε με το Ντίτμαρσεν. Στις 12 Αυγούστου 1410 οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στο οροπέδιο του Σόλερουπ στην περιοχή του Έγκεμπεκ, ο στρατός του Χόλσταϊν νίκησε και ο Δανός στρατηλάτης Μόγκενς Πέντερσεν Μουνκ έπεσε στην μάχη. Στις 26 Μαΐου 1411 ξεκίνησαν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στο Κόλντινγκ.
Η Μαργαρίτα πέθανε τον Οκτώβριο του 1412 και οι ευγενείς του Χόλσταϊν αρνήθηκαν να παραδώσουν την περιοχή στον Ερρίκο, όπως είχε συμφωνηθεί το 1411. Ο Ερρίκος της Πομερανίας συγκάλεσε την αριστοκρατία στο Νίμποργκ στις 29 Ιουλίου 1413 και αποφασίστηκε να απαγορευτεί στον Ερρίκο Γ΄ να παραλάβει το δουκάτο. Τα στρατεύματα της Δανίας κατέλαβαν το Σλέσβιχ, ενώ ο Ερρίκος αναγκάστηκε να συμμαχήσει με το Αμβούργο, το οποίο δεν ήθελε κάποιον ισχυρό γείτονα. Τα στρατεύματα της Δανίας κατέλαβαν και λεηλάτησαν το Φέμαρν, αλλά τα στρατεύματα του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ συναθροίστηκαν και νίκησαν ξανά κοντά στο Χάδερσλεου (γερμ. Χάντερσλεμπεν) και τελικά μια νέα ειρήνη κλείστηκε στις 26 Νοεμβρίου 1420. Στις αρχές του 1421 ο Ερρίκος Γ΄ εξελέγη επίσκοπος του Σλέσβιχ, αλλά δεν πρόλαβε να πάρει την θέση, αφού πέθανε τον Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σάουμμπουργκ Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Συνέδριο Σολβέ
355px|thumb|Φωτογραφία του 1ου Συνεδρίου (1911) στο [[Ξενοδοχείο Μετροπόλ (Βρυξέλλες). Οι εικονιζόμενοι: Καθιστοί (από αριστερά προς δεξιά): Β. Νερνστ, M. Μπριλουέν, E. Σολβέ, Χ. Λόρεντζ, E. Βάρμπουργκ, Ζ. Περέν, Β. Βην, M. Κιουρί και Α. Πουανκαρέ.
`Ορθιοι (από αριστερά προς δεξιά): Ρ. Γκόλντσμιντ, M. Πλανκ, Χ. Ρούμπενς, A. Ζόμερφελντ, Φ. Λίντεμαν, M. ντε Μπρολί, M. Κνούντσεν, Φ. Χάζνερλ, Ζ. Οστελέ, E. Ερζέν, Τζ.Χ. Τζηνς, E. Ράδερφορντ, Χ. Κάμερλιν Όνες, A. Αϊνστάιν και Π. Λανζεβέν.]]
Τα Διεθνή Ινστιτούτα Σολβέ για τη Φυσική και τη Χημεία με έδρα τις Βρυξέλλες, που ιδρύθηκαν από τον Βέλγο χημικό και βιομήχανο Ερνέστ Σολβέ το 1912 διοργανώνουν τα ομώνυμα Συνέδρια Σολβέ, καθώς και σεμινάρια και άλλες συναντήσεις, μετά την επιτυχία του ιστορικού Conseil Solvay το 1911 στο οποίο έλαβαν μέρος μόνο προσκεκλημένοι σημαντικοί φυσικοί και θεωρείται σημείο καμπής στον κόσμο της φυσικής προς τις νέες θεωρίες του 20ού αιώνα.
Τα Συνέδρια Σολβέ, που διεξάγονται στις Βρυξέλλες, έχουν από τότε θέμα εξέχοντα ανοικτά προβλήματα στη φυσική και στη χημεία. Συνήθως διοργανώνονται κάθε τρία χρόνια, αλλά έχουν υπάρξει και μεγαλύτερα διαστήματα χωρίς συνέδριο.
Πρώτο Συνέδριο
Πρόεδρος του 1ου Συνεδρίου, που έγινε στις Βρυξέλλες το φθινόπωρο του 1911, ήταν ο Χέντρικ Αντόον Λόρεντζ. Το θέμα ήταν «Ακτινοβολία και κβάντα». Το συνέδριο αυτό εξέτασε τα προβλήματα που ανέκυπταν από τη διαφορά μεταξύ των δύο προσεγγίσεων, αυτής της κλασικής φυσικής και εκείνης της κβαντικής θεωρίας. Ο Αϊνστάιν ήταν ο δεύτερος νεότερος στην ηλικία φυσικός μεταξύ των συμμετασχόντων (ο νεότερος από όλους ήταν ο 25χρονος Φ. Λίντεμαν). Συμμετείχαν επίσης αναγνωρισμένες ήδη προσωπικότητες της επιστήμης, όπως η Μαρία Κιουρί και ο Ανρί Πουανκαρέ.
Πέμπτο Συνέδριο
Το διασημότερο ίσως συνέδριο διεξάχθηκε τον Οκτώβριο του 1927 και είχε ως θέμα «Ηλεκτρόνια και φωτόνια», με τους πλέον αξιόλογους φυσικούς του κόσμου να συζητούν τη μόλις θεμελιωμένη σύγχρονη κβαντομηχανική. Οι κορυφαίες μορφές ήταν ο Αϊνστάιν και ο Νιλς Μπορ. Οι 17 από τους 29 που έλαβαν μέρος στο συνέδριο αυτό είχαν πάρει ή θα έπαιρναν στο μέλλον Βραβείο Νόμπελ.
Το 5ο συνέδριο υπήρξε επίσης η κορύφωση του αγώνα μεταξύ του Αϊνστάιν και των οπαδών του επιστημονικού ρεαλισμού, που ήθελαν τους αυστηρούς κανόνες της επιστημονικής μεθόδου όπως αυτοί είχαν διατυπωθεί από τον Τσαρλς Σάντερς Περς (και αργότερα από τον Καρλ Πόπερ), ενώ ο Μπορ και οι ινστρουμενταλιστές επιθυμούσαν πιο χαλαρούς κανόνες βασιζόμενους στα αποτελέσματα. Από εκεί και πέρα η προσέγγιση του Μπορ επεκράτησε στη σύγχρονη φυσική.
center|thumb|585px|Η ιστορική φωτογραφία από το 5ο Συνέδριο Σολβέ. Εικονίζονται οι: `Ορθιοι (από αριστερά):[[Ωγκύστ Πικάρ|Ο. Πικάρ, E. Ενριό, Π. Έρενφεστ, E. Ερζέν, Τ. ντε Ντοντέ, E. Σρέντινγκερ, Ζ.-E. Βερσαφέλτ, Β. Πάουλι, Β. Χάιζενμπεργκ, Ρ.Χ. Φάουλερ, Λ. Μπριλουέν. Μεσαία σειρά (από αριστερά): Π. Ντεμπέι, M. Κνούντσεν, Ο.Λ. Μπραγκ, Χ.A. Κράμερς, Π.A.M. Ντιράκ, A.Χ. Κόμπτον, Λ. ντε Μπρολί, M. Μπορν, N. Μπορ. Πρώτη σειρά (από αριστερά): I. Λάνμουρ, M. Πλανκ, Μ. κιουρί, Χ.Α. Λόρεντζ, A. Αϊνστάιν, Π. Λανζεβέν, Σ.-E. Γκυ, Τ.T.Ρ. Γουίλσον, O.Γ. Ρίτσαρντσον.]]
Φρειδερίκος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ
Ο Φρειδερίκος, γερμ. Friedrich (1727 - 1777) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ (1761-1777).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου, λαντγράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ και της Καρλόττας Βιλελμίνης, κόρης του Λέμπρεχτ, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσάιτς-Χόιμ.
Το 1761 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ. Το 1764 ετελεύτησε ο επόμενος αδελφός του Κάρολος Γουλιέλμος σε ηλικία 30 ετών.
Ο Φρειδερίκος απεβίωσε το 1777 σε ηλικία 50 ετών, έπειτα από 16 έτη διακυβέρνησης. Ήταν άτεκνος, έτσι τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αδόλφος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1772 τη Σοφία Ερριέττα, κόρη του κόμη του δρυμού και του Ρήνου του Ζαλμ-Γκρούμπαχ. Δεν απέκτησαν τέκνα και η Σοφία Ερριέττα απεβίωσε το 1800.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1988-89
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1988-89 ή αλλιώς η Ερεντιβίζιε 1988-89 ήταν το 33ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 20 Αυγούστου 1988 και ολοκληρώθηκε στις 21 Μαΐου 1989.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αϊντχόφεν για 11η φορά στην ιστορία της, ενώ υποβιβάστηκαν στην Εέρστε Ντιβίζιε οι Τσβόλε, Φένλο και Φέινταμ. Την είσοδο στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1989-90 κέρδισε η Αϊντχόφεν, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1989-1990 προκρίθηκαν οι Άγιαξ, Τβέντε, Φέγενορντ, στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1989-90 η Χρόνινγκεν, ενώ στο Κύπελλο Ιντερτότο οι Βάαλβαϊκ και Ντεν Μπος.
Βαθμολογία
1 Φιναλίστ, καθώς πρωταθλήτρια του κυπέλλου ήταν η Αϊντχόφεν.
Ντέιβιντ Τ. Φρέντλι
Ο '''Ντέιβιντ Τ. Φρέντλι' (αγγλικά: David T. Friendly'', 1 Μαΐου 1956 -) είναι Αμερικανός παραγωγός, κυρίως, του κινηματογράφου. Περισσότερο γνωστός είναι ως συμπαραγωγός της αμερικανικής ταινίας Little Miss Sunshine, μέσω της οποίας έλαβε και υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, καθώς και BAFTA Καλύτερης Ταινίας. Πέρα από την προαναφερθείσα ταινίας, έχει συμμετάσχει στην παραγωγή, μεταξύ άλλων, και στα Big Momma's House 2 (2006), Meet Dave (2008) και Big Mommas: Like Father, Like Son (2011).
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1988-89
Αποτελέσματα
Πράσινο: Νίκη γηπεδούχου ομάδας Μπλε: Ισοπαλία <div style="margin-left:185px; padding-left:10px; width:200px; background-color:#FCC; font-size:11px; margin-bottom:10px;">Κόκκινο: Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έρεντιβιζι Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1988-1989
Ντέιβιντ Τ. Φρέντλι
Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε στον κλάδο της δημοσιογραφίας, γράφοντας στο Newsweek, το 1978. Το 1985, μετακινήθηκε στους Los Angeles Times, όπου έγραφε για την κινηματογραφική βιομηχανία. Το 1987, οι ιδρυτές της Imagine Entertainment, τον προσέγγισαν και έπεισαν να γίνει αντιπρόεδρος της εταιρείας στο κινηματογραφικό τμήμα της. Το 1994, έγινε πρόεδρος της εταιρείας Davis Entertainment. Κατόπιν, άνοιξε τη δική του εταιρεία, ονόματι Friendly Productions, με πρώτη παραγωγή να είναι το Here on Earth (2000). Ο Φρέντλι είναι νυμφευμένος με τη γνωστή μοντέρ, Πρισίλια Νεντ-Φρέντλι. Είναι, επίσης, γιος του Φρεντ Γ. Φρέντλι, ο οποίος ήταν πρόεδρος στις ειδήσεις του CBS, από το 1964 έως το 1966.
Αρχαίο θέατρο Απτέρας
Το αρχαίο θέατρο της Απτέρας βρίσκεται στην ομώνυμη αρχαία πόλη της Κρήτης, η οποία ιδρύθηκε κατά τα γεωμετρικά χρόνια και βρίσκεται έξω από τα Χανιά, στο ύψωμα Παλιόκαστρο. Στην αρχαία πόλη της Απτέρας ανυψώθηκαν αρκετά σημαντικά δημόσια κτίρια και μνημεία, ένα εκ των οποίων ήταν το αρχαίο θέατρο.
Η οικοδόμησή του αρχαίου θεάτρου της Απτέρας έγινε σε δύο φάσεις: η πρώτη χρονολογείται κατά τους ελληνιστικούς χρόνους και η δεύτερη τον 1ο αιώνα μ.Χ. Σε τμήματα του σκηνικού οικοδομήματος διακρίνεται μετασκευή, η οποία έγινε μετά την ολοκλήρωση του μνημείου.
Με το πέρασμα των αιώνων το θέατρο εγκαταλείφθηκε και το μεγαλύτερο μέρος του καλύφθηκε με χώμα.
Περιγραφή μνημείου
Το θέατρο έχει τη χαρακτηριστική διάρθρωση των ελληνιστικών θεάτρων, δηλαδή αποτελούνταν από κοίλο, ορχήστρα και σκηνικό οικοδόμημα. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε το ασβεστολιθικό πέτρωμα της περιοχής, από το οποίο έχουν κατασκευαστεί τα περισσότερα μνημεία της πόλης.
Το αρχαίο θέατρο της Απτέρας χτίστηκε πάνω σε φυσική πλαγιά και ως προς το σχήμα του ήταν λίγο μεγαλύτερο από ημικύκλιο. Το κοίλο αναφέρεται ότι χωριζόταν μέσω πέντε κάθετων κλιμάκων σε τέσσερις κερκίδες, ενώ με την ύπαρξη ενός διαζώματος διαιρούνταν σε άνω και κάτω κοίλο. Από τις σειρές εδωλίων του σώζονται σήμερα μόνο δεκατρείς. Το ψηλότερο τμήμα του κοίλου καταστράφηκε στα νεότερα χρόνια λόγω αξιοποίησής του για γεωργικούς σκοπούς. Στα άκρα το κοίλο στηρίζεται σε δύο ισχυρούς αναλημματικούς τοίχους, κατασκευασμένους από πέτρες.
Σε γενικές γραμμές το κοίλο του θεάτρου είναι πολύ ταλαιπωρημένο, καθώς στο κέντρο του λειτουργούσε ασβεστοκάμινος, στην οποία ασβεστοποιήθηκε μεγάλος αριθμός εδωλίων.
Γύρω από την ορχήστρα υπήρχε ένας υπόγειος αποχετευτικός αγωγός, καλυμμένος με πλάκες για να απομακρύνει τα όμβρια ύδατα.
Από το τμήμα της σκηνής το μόνο που έχει απομείνει είναι τα θεμέλια από τα ρωμαϊκά χρόνια. Σήμερα έχουν σωθεί μόνο η βάση ενός τοίχου, τα θεμέλια του λογείου. Το δωμάτιο δεξιά από το λογείο και αντίστοιχα στην αριστερή πλευρά ήταν τα παρασκήνια, τα οποία χρησιμοποιούσαν οι υποκριτές και εκεί φύλασσαν τα αντικείμενα των παραστάσεων.
Ανασκαφές
Η συστηματική ανασκαφή του μνημείου ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2008. Από την πρώτη οικοδομική φάση οικοδόμησης διακρίνονται οι ευθείες των ελληνιστικών παρόδων και οι αγωγοί απορροής των υδάτων. Εντοπίστηκε ο αναλημματικός τοίχος της σκηνής και τμήματος του κοίλου, δομημένος κατά τον οχυρωματικό τύπο από μεγάλες λίθινες πλίνθους, όμοιες με εκείνες της ελληνιστικής οχύρωσης.
Η ανάδειξη και η αποκατάσταση του θεάτρου υλοποιήθηκε με χρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής ένωσης.
Αποκατάσταση του μνημείου
Με βάση την εγκεκριμένη από το Κ.Α.Σ. «Μελέτη αποκατάστασης του αρχαίου θεάτρου της Απτέρας» υλοποιήθηκε η αποκατάσταση, καθώς και η ανάδειξη του μνημείου με την ήπια διαμόρφωση του περιβάλλοντός του. Οι εργασίες ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 2012 και ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο του 2015, με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ 2007-2013, συνολικού ύψους 2.440.000 ευρώ.
Το έργο περιλάμβανε την αναστήλωση του κοίλου, την κατάχωση τμήματος της ευαίσθητης αργολιθοδομικής θεμελίωσης των εδωλίων, την ανάταξη λιθοπλίνθων των παρόδων στις αρχικές τους θέσεις, τη συντήρηση και αποκατάσταση του σκηνικού οικοδομήματος. Επιπλέον, αποκαλύφθηκε το περίγραμμα του θεάτρου και δυο λιθόστρωτες οδοί που εξυπηρετούσαν την πρόσβαση στο μνημείου.
Στις 12 Δεκεμβρίου 2015 το θέατρο άνοιξε τις πύλες του στο κοινό με τη διοργάνωση μιας παράστασης.
Ιστότοποι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά θέατρα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη
Γουλιέλμος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ (1692-1761)
Ο Γουλιέλμος, γερμ. Wilhelm (1 Απριλίου 1692 - 13 Μαΐου 1761) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ (1721-1761).
Βιογραφία
Το 1721 απεβίωσε ο πατέρας του και σύμφωνα με τη διαθήκη του ο πρωτότοκος Κάρολος Α΄ τον διαδέχθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του Φίλιπσταλ, ενώ ο Γουλιέλμος έλαβε το Μπάρχφελντ και το Χερλεσχάουζεν. Ο Γουλιέλμος έκτισε κάστρο με τρεις πτέρυγες σε ρυθμό μπαρόκ, το οποίο πήρε το όνομά του: Βίλχελμσμπουργκ. Η οικοδόμηση έγινε το διάστημα 1690-1732.
Υπηρέτησε στον στρατό της Έσσης και μετά στον ολλανδικό στρατό. Το 1732 ορίστηκε κυβερνήτης του Υπρ και το επόμενο έτος προήχθη σε υποδιοικητή του ιππικού. Το 1743 οδήγησε τον ολλανδικό στρατό στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής. Το επόμενο έτος έπρεπε να παραδώσει το Υπρ στους Γάλλους. Πολέμησε στη μάχη του Φοντενουά και αμύνθηκε για το Μπέρχεν οπ Σομ και το Μονς. Το 1747 προήχθη σε διοικητή του ιππικού.
Ήταν κυβερνήτης της Μπρέντα, όταν απεβίωσε το 1761 σε ηλικία 69 ετών. Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Φρειδερίκος και μετά ο Αδόλφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Αδόλφος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ
Ο Αδόλφος, γερμ. Adolf (29 Ιουνίου 1743 - 17 Ιουλίου 1803) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ (1772-1803).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος επιζών γιος του Γουλιέλμου, λαντγράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ και της Καρλόττας Βιλελμίνης, κόρης του Λέμπρεχτ, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσάιτς-Χόιμ.
Το 1761 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Φρειδερίκος. Το 1764 ετελεύτησε ο δευτερότοκος Κάρολος Γουλιέλμος σε ηλικία 30 ετών, έτσι όταν το 1777 απεβίωσε ο Φρειδερίκος άτεκνος, τον διαδέχθηκε ο Αδόλφος.
Είχε ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία και είχε εισέλθει στον στρατό της Έσσης-Κάσσελ. Έπειτα πήγε στον ολλανδικό στρατό, όπου έγινε συνταγματάρχης του 3ου πεζικού Συντάγματος Οράγγης-Νάσσαου. Το 1773 εισήλθε στον πρωσικό στρατό και έγινε διοικητής του 5ου Συντάγματος Τυφεκιοφόρων. Κέρδισε την εύνοια του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας, o οποίος τον διόρισε αντιστράτηγο. Στον Πόλεμο για τη Διαδοχή της Βαυαρίας του επιτέθηκε ο στρατηγός Βούρμσερ και κατέστη αιχμάλωτος των Αυστριακών στο Χάμπελσβερτ (σημερινή Μπιστσίτσα Κβότσκα της Πολωνίας) το 1779. Το επόμενο έτος παραιτήθηκε από στρατιωτικός και αποσύρθηκε στο Μπάρχφελντ.
Απέκτησε την ιδιοκτησία Νεσσελρέντεν το 1794 και τρία έτη μετά πώλησε την ιδιοκτησία Βέρα (Wehra) στο κτηματικό γραφείο του Κάσσελ αντί του ποσού των 24.000 ταλήρων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1781 τη Λουίζα των Βέττιν, κόρη του Αντωνίου Ούλριχ, δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές σe πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Φουζίλι
Τα φουζίλι (fusilli), γνωστά στα ελληνικά και ως βίδες, είναι είδος ζυμαρικών σε σχήμα κοχλία, που προέρχονται από τη νότια Ιταλία.
Φουζίλι απ' τη Μολίζε
Στη Μολίζε είναι ένα παραδοσιακό γεωργικό προϊόν
Γυναίκες που εξειδικεύνταν στην τέχνη των φουζίλι εργάζονταν στις κουζίνες των πιο εύπορων οικογενειών όταν οι τελευταίοι ήθελαν να απολαύσουν τέλεια φουζίλι και θαύμαζαν την ταχεία επιδεξιότητα τους. Σε Gragnano εξακολουθούν σήμερα να φτιάχνονται χειροποίητα, στρίβοντας τα μακαρόνια με ένα σύρμα και αφήνωντας τα να στεγνώσουν. Αυτή η ίδια τεχνική, κάποτε ευρέως διαδεδομένη, εξακολουθεί να εφαρμόζεται σε πολλές περιοχές της Νότιας Ιταλίας και χρησιμοποιείται για την παρασκευή άλλων τύπων ζυμαρικών που είναι διαφορετικά από τα φουζίλι σε μορφή ή ζύμη. Αξιοσημείωτη είναι η συνταγή για τα φουζίλι αλά Μολιζάνα.
Φουζίλι από το λ
Πρόκειται για μια παραλλαγή, με στενότερο και επίμηκες σχήμα, που λαμβάνεται ακριβώς από την επεξεργασία της ζύμης γύρω από έναν άξονα.
Φουζίλι από το Φελίτο
Αυτή η παραλλαγή γεννήθηκε σε μια πόλη στην επαρχία του Σαλέρνο, το Felitto. Πρόκειται για ένα ειδικό ζυμαρικό αυγών, χειροποίητο, κατασκευασμένο με τη βοήθεια λεπτού σύρματος, με σιμιγδάλι σκληρού σίτου, αυγά και λίγο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο. Μοιάζει με διάτρητο μακαρόνι με μεταβλητό μήκος (μεγαλύτερο από 20 cm) και μειωμένο πάχος (μέχρι και 24 χιλ.), κιτρινωπού χρώματος, λιγότερο ή περισσότερο έντονο. μικρογραφία|Busiate trapanesi
Μπουσιάτε από το Τράπανι
Στη Σικελία, η μπουσιάτε (ή το μπουσιάτι), είναι μια παραδοσιακή συνταγή από την κουζίνα του Τράπανι. Έχουν το ίδιο σχήμα με τα φουζίλι από το Αβελλίνο, αλλά είναι ελαφρώς μεγαλύτερα, και παίρνουν το όνομά τους από το buso (βαρέλι) που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την παραγωγή τους. Το μπουσιάτι περιλαμβάνεται στον κατάλογο των παραδοσιακών τροφίμων της Σικελίας. Παραδοσιακά σερβίρεται με πέστο αλά τραπανέζ.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ζυμαρικά
Κάρολος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ
Ο Κάρολος, γερμ. Karl (27 Ιουνίου 1784 - 17 Ιουλίου 1854) από τον Οίκο της Εσσης ήταν λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ (1803-1854).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπάρχφελντ και ήταν ο πρωτότοκος γος του Αδόλφου, λαντγράβου της Έσσης-Φίλιππσταλ-Μπάρχφελντ και της Λουίζας, κόρης του Αντωνίου-Ούλριχ, δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Το 1803 διαδέχθηκε τον πατέρα του που απεβίωσε. Το 1806 το Μπάρχφελντ προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Βεστφαλίας. Όταν ο Ναπολέων Α΄ της Γαλλίας ηττήθηκε στη μάχη της Λειψίας, ο Κάρολος επανήλθε στο Μπάρχφελντ, υπό την κηδεμονία του εκλεκτοράτου της Έσσης.
Υπηρέτησε στον Πρωσικό στρατό και αργότερα στον Ρωσικό στρατό. Πολέμησε μαζί με τους Ρώσους κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους (1803-15), ιδιαίτερα στη μάχη του Μποροντίνο. Αφού αποσύρθηκε από τον Ρωσικό στρατό εισήλθε στον στρατό της Έσσης, όπου προήχθη σε αντιστράτηγο το 1836.
Αργότερα έζησε στο κάστρο Αουγκούστεναου στο Χερλεσχάουζεν και απεβίωσε το 1854 σε ηλικία 70 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αλέξιος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1816 την Αυγούστα, κόρη του Φρειδερίκου Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν και είχε τέκνο:
Το 1821 απεβίωσε η Αυγούστα και ο Κάρολος έκανε δεύτερο γάμο το 1823 με τη Σοφία, κόρη του Λουδοβίκου Γουλιέλμου Γκέλντρικ Ερνέστου, πρίγκιπα του Μπέντχαϊμ & Στάινφουρτ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Εσπίριτο Σάντο
Το Εσπίριτο Σάντο (πορτογαλικά: Espírito Santo) είναι πολιτεία στη νοτιοανατολική περιοχή της Βραζιλίας. Συνορεύει βόρεια με τις πολιτείες Μπαΐα, δυτικά με το Μίνας Ζεράις και νότια με την Ρίο ντε Τζανέιρο. Ανατολικά η πολιτεία βρέχεται από τον Ατλαντικό. Διοικητικό κέντρο της πολιτείας είναι η Βιτόρια.
Στα πορτογαλικά το όνομα της πολιτείας σημαίνει Άγιο Πνεύμα.
Το Περναμπούκο διοικητικά διαιρείται σε τέσσερις μεσοπεριοχές και 13 μικροπεριοχές και έχει 78 δήμους. Η πολιτεία έχει πληθυσμό 3.514.952 κατοίκους και έκταση 46.098,6 τ.χλμ.
Οικονομία
Κύριοι κλάδοι της οικονομίας είναι η γεωργία και η εξόρυξη ορυκτών. Στην πρωτεύουσα της πολιτείας Βιτόρια βρίσκεται σημαντικό εμπορικό λιμάνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες της Βραζιλίας
Zathura
Το Zathura είναι ένα εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο από τον Αμερικανό συγγραφέα Chris Van Allsburg καθώς και τον τίτλο μιας ταινίας του 2005 που βασίζεται στο βιβλίο. Δύο αγόρια μπαίνουν σε μια διαγαλαξιακή περιπέτεια όταν το σπίτι τους πετάγεται μαγικά στο διάστημα. Το βιβλίο είναι μια συνέχεια του Jumanji, ένα άλλο εικονογραφημένο βιβλίο του Van Allsburg, και γίνονται αναφορές, τόσο οπτικές όσο και κειμενικές.
Επισκόπηση
Τα νεαρά αδέρφια Walter & Danny δεν τα πηγαίνουν καλά ο ένας με τον άλλο, αλλά ούτε με τη μεγαλύτερη αδερφή τους Lisa. Τα 3 αδέρφια πηγαίνουν να μείνουν με τον χωρισμένο πατέρα τους, όταν εκείνος είναι στη δουλειά και η αδερφή τους κοιμάται. Ο Danny ανακαλύπτει ένα Διαστημικό Επιτραπέζιο παιχνίδι στο υπόγειο του σπιτιού που ονομάζεται "Zathura". Αυτός και ο Walter ξεκινάνε να παίζουν το παιχνίδι, σκοπός του οποίου είναι να φτάσει κάποιος πρώτος στον Τελικό Προορισμό που ονομάζεται "Zathura". Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ο κάθε παίκτης παίρνει μια Κάρτα Οδηγιών του παιχνιδιού. Όταν ξεκινάει μια βροχή μετεωριτών έξω από το σπίτι, ο Danny και ο Walter συνειδητοποιούν ότι το παιχνίδι άλλαξε την προσωπικότητα τους.
Με την αυξανόμενη ανησυχία, ο Walter κατηγορεί τον Danny ότι έκλεψε μετακινώντας ένα πιόνι πρόωρα, αλλά όταν ο Walter προσπαθεί να το μετακινήσει πίσω, το παιχνίδι θεωρεί ότι ο Walter προσπαθεί να κλέψει και τον διώχνει έξω από το σπίτι στο απέραντο κενό. Ο Walter σώζεται από τον αστροναύτη. Στην επόμενη κίνησή του, ο Walter παίρνει μια κάρτα που του επιτρέπει να κάνει μια ευχή και θεωρεί ότι θέλει τον Danny μακριά. Ο αστροναύτης προειδοποιεί τον Walter ότι έχει παίξει ο ίδιος με τον αδερφό του το παιχνίδι πριν από 15 χρόνια και του έτυχε η ίδια κάρτα. Είχε ευχηθεί να φύγει ο αδερφός του και έτσι κόλλησε στο παιχνίδι για πάντα χωρίς δεύτερο παίκτη. Ο Walter εύχεται μια μπάλα ποδοσφαίρου και τα 2 αδέρφια συμφωνούν να δουλέψουν μαζί για να τελειώσουν το παιχνίδι όσο γίνεται πιο γρήγορα.
Η Lisa ξυπνάει από τον ύπνο και ανυποψίαστη για τα γεγονότα, ανοίγει τη θέρμανση. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να επιστρέψουν οι Zorgon και να αγκυροβολήσουν στο σπίτι. Η Lisa, τα αγόρια και ο αστροναύτης κρύβονται στον επάνω όροφο του σπιτιού, αλλά έχουν ξεχάσει το παιχνίδι στον κάτω όροφο. Όταν η Lisa αναπτύσσει ρομαντικό ενδιαφέρον για τον αστροναύτη, ο Danny χρησιμοποιεί τον ανελκυστήρα πραγμάτων του σπιτιού για να πάρει το παιχνίδι. Ο Danny παίρνει το παιχνίδι μέσα από ένα σκάφος, αλλά συλλαμβάνεται από τους Zorgon. Ο Walter χρησιμοποιεί την κάρτα "Επαναπρογραμματισμός" στο ρομπότ για να επιτεθεί στους Zorgon και οι εξωγήινοι υποχωρούν.
Ο Walter παίρνει και άλλη Κάρτα Ευχής και εύχεται ο αστροναύτης να βρει τον αδερφό του. που είναι παρόμοιος με τον Danny. Ο αστροναύτης εμφανίζει ότι είναι μια μεγαλύτερη μορφή του Walter, ο ρόλος του οποίου είναι να βοηθήσει τα αδέρφια να τελειώσουν το παιχνίδι που βασίζεται στις παιδικές του αναμνήσεις. Ο Danny και ο Walter αλληλεπιδρούν με τους ομολόγους τους, δημιουργώντας ένα χρονικό παράδοξο που τα διαγράφει από την ύπαρξη ως τις μελλοντικές αλλαγές. Οι Zorgons επιστρέφουν στο σπίτι με ένα μεγάλο στόλο, σκοπεύοντας να το καταστρέψουν. Ο Danny κάνει την Τελική Κίνηση για να προσγειωθεί στον πλανήτη Zathura και κερδίζει, δημιουργώντας μια Μαύρη Τρύπα που απορροφάει το στόλο των Zorgon και το σπίτι. Τα αδέρφια ξυπνάνε στο σπίτι, το οποίο ήταν όπως πριν ξεκινήσουν να παίζουν το παιχνίδι.Πριν φύγουν με τη μητέρα τους, το ποδήλατο του Danny που βρισκόταν σε τροχιά γύρω από το σπίτι, πέφτει από τον ουρανό.
Κατηγορία:Παιδικά βιβλία
Οράτσιο Μπενέβολι
Ο Οράτσιο Μπενέβολι (Ρώμη, 19 Απριλίου 1605 - Ρώμη, 17 Ιουνίου 1672) ήταν Ιταλός συνθέτης.
Βιογραφία
Ο Οράτσιο Μπενέβολι, γιος του Robert Venouot (αργότερα ιταλικοποιήθηκε σε Benevolo), γεννήθηκε στις 19 απριλίου στη Ρώμη και βαπτίστηκε στις 21 απριλίου στον ενοριακό ναό του San Salvatore de Cupellis. Από τις 16 Φεβρουαρίου 1617 έως τις 15 Μαρτίου 1623, ήταν ψάλτης χορωδός στην χορωδία της εκκλησίας του San Luigi dei Francesi στη Ρώμη, όπου σπούδασε γραμματική και τη λατινική. Στην ίδια εκκλησία ήταν μαθητής του Vincenzo Ugolini. Τον Φεβρουάριο του 1624 διορίστηκε μαέστρος του παρεκκλησίου στη βασιλική της Santa Maria στο Τραστέβερε, για να περάσει στις αρχές της δεκαετίας του 1630 στην εκκλησία του Santo Spirito στη Σασία, ως διάδοχος του Gregorio Allegri. Την ίδια περίοδο πήρε μέρος στις επίσημες εορταστικές εκδηλώσεις που γιορτάστηκαν στο Σαιντ Λούις των Γάλλων και τη βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Από τις 5 Ιουνίου 1638 έως τις 24 Σεπτεμβρίου 1644 ήταν μαέστρος του παρεκκλησίου στο Σαιντ Λούις των Γάλλων, ακολουθώντας τον  V. Ugolini. Έχοντας εγκαταλείψει αυτό το παρεκκλήσι, πήγε στη Βιέννη, όπου εργάστηκε ως αρχιμαέστρος του Αρχιεπισκόπου Leopold Guglielmo της Αυστρίας, αδελφού του αυτοκράτορα Φερδινάνδου ΙΙΙ. Παρέμεινε στην αυστριακή πρωτεύουσα, μέχρι το 1645, όταν επέστρεψε στη Ρώμη, όπου τον Οκτώβριο του 1645 διορίστηκε μαέστρος του παρεκκλησίου της Σάντα Μαρία στην Βαλέλικα (νέα εκκλησία), παραμένοντας επικεφαλής μέχρι το Φεβρουάριο του 1646. Στις 23 Φεβρουαρίου, το 1646, διορίστηκε μαέστρος της Βασιλικής της Santa Maria Maggiore και στις 7 Οκτωβρίου του ίδιου έτους διαδέχτηκε τον Virgilio Mazzocchi στην ηγεσία της Cappella Giulia του Αγίου Πέτρου, μία επιβλητική θέση που κατείχε μέχρι το θάνατό του. Ο Μπενέβολι ήταν ο Φύλακας της Συναγωγής της Santa Cecilia το 1654, 1665 και 1667, και μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Ercole Bernabei, ο Antimo Liberati και ο Paolo Lorenzani.
Εκτιμήσεις για τον καλλιτέχνη
Μέχρι πριν από πολλά χρόνια, η φήμη του Μπενέβολι πήγαζε κυρίως από την περίφημη Missa Salisburgensis με 53 φωνές, και τον ύμνο Plaudite tympani, με τον οποίο είναι συνδεδεμένη, ο οποίος πιθανολογείται ότι εκτελέστηκε για πρώτη φορά το 1628 για τα εγκαίνια του καθεδρικού ναού του Σάλτσμπουργκ. Στην πραγματικότητα, όπως απέδειξε το 1975-77 ο Ernst Hintermaier, τα έργα αυτά δεν χρονολογούνται από το 1628 αλλά από τα τέλη του 17ου αιώνα και πρέπει να αποδοθούν στον Αυστριακό συνθέτη Χάινριχ Ίγκνατς Μπίμπερ. Το ύφος της Μίσσα Salisburgensis με 53 φωνές, και του ύμνου Plaudite tympani είναι, ωστόσο, πολύ μακριά από τον Benevoli και τους Ρωμάνους συνθέτες της εποχής του. Η Missa Salisburgensis αποδόθηκε στον Andreas Hofer, αυστριακό συνθέτη, που έζησε μεταξύ του Benevoli και του Biber.
Ο Οράτσιο Μπενέβολι, είναι ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικός συνθέτης του ρωμανικού ύφους που εξελίχθηκε στα μέσα του 17ου αιώνα, αφοσιώθηκε κυρίως στην παραγωγή θρησκευτικής μουσικής, η οποία χάθηκε εν μέρει, επειδή γενικά δεν έχει δημοσιευθεί σε έντυπη μορφή, όπως σημειώνει ο μαθητής και βιογράφος του Α. Κυκλοφόρησαν εκτός από μερικές μακέτες για λίγες φωνές, και μερικές συμμετοχές του σε συλλογές από το 1642. Έχει επίσης συνθέσει το ορατόριο (που έχει χαθεί) Davide penitente (ή Μετάνοια του Δαβίδ) σε ένα κείμενο του Loreto Vittori. Μαζί με τον Paolo Olivieri μελοποίησε το δράμα (που έχει χαθεί) Η δύναμη του πεπρωμένου (1662).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Κάστρο Τσαρουχλίου
Το Κάστρο του Τσαρουχλίου είναι μεσαιωνικό οχυρό κτίσμα, ερείπια του οποίου διασώζονται κοντά στο χωριό Πεύκο (πρώην Τσαρούχλι) του Δήμου Καλαβρύτων.
Στα νοτιοδυτικά του χωριού και σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων από αυτό υψώνεται απόκρημνος κωνοειδής λόφος που ονομάζεται "τα Κάστρα" ή "Άγιος Γεώργιος". Ο λόφος αυτός είναι οχυρωμένος και το τείχος που τον περιβάλει έχει μήκος 130 μέτρα. Εντός της οχυρωμένης έκτασης που είναι περίπου 400 m² διασώζονται τα ερείπια τριών πύργων, μιας δεξαμενής αλλά και άλλων κτιρίων των υστεροβυζαντινών χρόνων (1204 μ.Χ. - 1453 μ.Χ.), που είναι κτισμένα όπως και η οχύρωση χωρίς τη χρήση συνδετικού υλικού. Ο κεντρικός πύργος (donjon) που βρίσκεται στην νότια πλευρά του οχυρωμένου χώρου, έχει μήκος 8 μέτρα και πλάτος 5 μέτρα. Ερείπια δεκάδων άλλων κτιρίων διασώζονται και εκτός της οχυρωμένης έκτασης. Στην βορειοανατολική πλευρά του λόφου υπάρχει πηγή από την οποία υδρευόταν η εγκατάσταση ενώ στη νοτιοδυτική βρίσκεται ο ερειπωμένος ναΐσκος του Αγίου Γεωργίου.
Πηγές
Τ Τ Κ
Γκεραρντέλο ντα Φιρέντσε
O Γκεραρντέλο ντα Φιρέντσε, ή αλλιώς Νίκολο ντι Φραντσέσκο (1320/1325 – 1362 ή 1363), ήταν Ιταλός συνθέτης που ανήκε στη νέα μουσική της Ars nova.
Βιογραφία
Ο Γκεραρντέλο ήταν μέλος οικογένειας μουσικών. Ο αδελφός του, Jacopo και ο γιος του, Τζιοβάνι ήταν επίσης συνθέτες. Κανένα δείγμα της μουσικής τους δεν έχει ληφθεί. Γεννήθηκε μάλλον στη Φλωρεντία ή στη γύρω περιοχή και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην πόλη της Τοσκάνης.
Το 1343, εμφανίζεται το όνομά του στα γραπτά του Καθεδρικού ναού της Φλωρεντίας ως υπάλληλος. Αυτό συνέβη πριν χτιστεί ο παρόν καθεδρικός ναός της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε. Αργότερα έγινε ιερέας και ήταν εφημέριος της Santa Reparata από το 1345 έως το 1351 κατά τη διάρκεια της επιδημίας της πανώλης.
Πιθανότατα γύρω στο 1351 μπήκε στην εκκλησία του Vallombrosani, ένα μοναστήρι των βενεδικτίνων 30 χιλιόμετρα από τη Φλωρεντία. Υπάρχουν μερικές λεπτομέρειες από τα τελευταία χρόνια της ζωής του, και η ημερομηνία του θανάτου του περιλαμβάνονται στο σονέτο "Ralegratevi, Muse, or giubilate" που γράφτηκε μεταξύ 1362 και 1363 από τον Francesco di Simone Peruzzi, το οποίο μιλάει για το θάνατό του στη Φλωρεντία.
Μουσική
Αν και ο Γκεραρντέλο ήταν γνωστός για την εκκλησιαστικη μουσική, λίγα απομεινάρια από αυτή την παραγωγή έχουν διασωθεί. Τα Gloria και Agnus Dei, και τα δύο του Γκεραρντέλο, είναι από τα λίγα κομμάτια που έχουν απομείνει από τη παραγωγή των Ιταλών συνθετών του 14ου αιώνα.Το ύφος της παραγωγής του Γκεραρντέλο είναι παρόμοια με τα μαδριγάλια της ίδιας περιόδου. Τα κομμάτια είναι δύο φωνές, με πέρασμα σε μια ενιαία φωνή εναλλάξ.
Η κοσμική μουσική του Γκεραρντέλο υπάρχει σε μεγάλες ποσότητες: δέκα μαδριγάλια για δύο φωνές, πέντε μπαλάντες για σόλο φωνή, και μία δημοφιλής caccia (ιδιαίτερος τύπος μαδριγαλίου), Tosto che l'alba για τρεις φωνές. Από στυλιστική άποψη, η μουσική του είναι χαρακτηριστική των αρχών 14ου αιώνα κυρίως ορμονική, με εξαίρεση τη caccia στην οποία οι δύο ανώτερες φωνές τραγουδούν έναν κανόνα και η τρίτη φωνή είναι ένας τενόρος χωρίς κείμενο (πιθανώς ενόργανος) σε μακριές νότες. Σε μία από τις μονοφωνικές μπαλάντες του βρέθηκε ρυθμός Landini.
Μεγάλο μέρος από τη μουσική του Γκεραρντέλο βρίσκεται στον κώδικα Squarcialupi, αν και άλλα χειρόγραφα επίσης, όλα από την Τοσκάνη, περιέχουν τα έργα του. Στον κώδικα υπάρχει ένα πορτρέτο, κατά πάσα πιθανότητα δικό του (κάθε συνθέτης απεικονίζεται στις σελίδες του κώδικα).
Σχετικά στοιχεία
Κατηγορία:Συνθέτες του Μεσαίωνα Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Αρχαίο θέατρο Φιλίππων
Το αρχαίο θέατρο των Φιλίππων βρίσκεται στην αρχαία πόλη. Η αρχαία πόλη εντοπίζεται στην ανατολική Μακεδονία, συγκεκριμένα στην Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, στην περιοχή που παλαιότερα λεγόταν Κρηνίδες.
Η στιγμή της άνθισης για τους Φιλίππους έγινε τον 2ο αι. μ.Χ,. όπως αποδεικνύεται από τα λαμπρά κτίρια που κοσμούσαν την πόλη, με πιο σημαντικό το ανακαινισμένο της θέατρο.
Στην παλαιοχριστιανική περίοδο η πόλη έγινε σημαντικό αστικό κέντρο με ελληνικό χαρακτήρα.
Τέλος, τον 7ο αι. μ.Χ. ένας ισχυρός σεισμός σε συνδυασμό με τις βαρβαρικές επιδρομές οδήγησαν στη συρρίκνωση της πόλης, η ζωή της οποίας μεταφέρεται στο χώρο της ακρόπολης. Ύστερα από την οθωμανική κατάκτηση η πόλη εγκαταλείπεται.
Περιγραφή Μνημείου
Το αρχαίο θέατρο των Φιλίππων χτίστηκε στα μέσα του 4ου αι. π.Χ. και είναι ένα από τα πρωιμότερα λίθινα θεατρικά οικοδομήματα. Είναι τοποθετημένο στους πρόποδες της ακρόπολης, θέλοντας να επωφεληθεί την κλίση του λόφου της ακρόπολης. Το αρχαίο θέατρο είχε προσανατολισμό προς το νότο με σκοπό να εξασφαλίζει πανοραμική θέα της πόλης στους αρχαίους θεατές. Το μνημείο ήταν κατασκευασμένο από μάρμαρο.
Από το θεατρικό οικοδόμημα των Ύστερων Κλασικών και Ελληνιστικών χρόνων, σώζονται αποσπασματικά στοιχεία. Σε αυτήν την περίοδο χρονολογούνται οι σωζόμενοι αναλημματικοί τοίχοι του κοίλου που το στήριζαν ανατολικά, δυτικά και νότια.
Ορατή ήταν και η παρειά των παρόδων του υστεροελλαδικού θεάτρου, κτισμένη με βάση το ισοδομικό σύστημα. Το άκρο των υστεροελλαδικών παρόδων προς το τμήμα της ορχήστρας εμφάνιζε ιδιαίτερα επιμελημένη λάξευση. Πρόσφατα αποκαλύφθηκε η ύπαρξη αποχετευτικού αγωγού για την απομάκρυνση των όμβριων υδάτων, ο οποίος ήταν τοποθετημένος περιμετρικά της πλακόστρωτης ορχήστρας των ρωμαϊκών χρόνων.
Για το κτίσμα της σκηνής των Υστεροκλασικών και Ελληνιστικών χρόνων δε διαθέτουμε κανένα στοιχείο. Παρά την ύπαρξη αρκετών λιθόκτιστων κτιρίων στα θέατρα της περιοχής, δεν αποκλείεται το θέατρο των Φιλίππων να διέθετε ξύλινο κτίσμα σκηνής.
Το 2ο αι. μ.Χ. κτίστηκε ένα λαμπρό τριώροφο κτίριο σκηνής που διέθετε ξύλινο προσκήνιο. Η ορχήστρα διευρύνθηκε, ομοίως και το κοίλο πάνω από τις παρόδους. Τα έδρανα επεκτάθηκαν και πάνω από τις παρόδους, οι οποίες καλύφθηκαν με καμάρες. Στο γλυπτό διάκοσμο της σκηνής ήταν ορατή η παρουσία διονυσιακών θεμάτων, τονίζοντας τη σχέση του θεάτρου με το Διόνυσο.
Στα νότια της σκηνής υπήρχε μια πλακόστρωτης πλατείας, η οποία καλύφθηκε από νεότερα κτίρια Παλαιοχριστιανικών Χρόνων.
Η αγάπη και η προτίμηση των Ρωμαίων για τις ιπποδρομίες και τις μονομαχίες, οδήγησε αργότερα στην αλλαγή του ρωμαϊκού θεάτρου σε αρένα και στη γέννηση ενός νέου αρχιτεκτονικού τύπου θεάτρου, του αμφιθέατρου. Με τα θεάματα της αρένας συνδέθηκε και το Θέατρο των Φιλίππων. Το θέατρο μετατρέπεται σε αρένα με την κατεδάφιση του προσκηνίου, την ύψωση του δαπέδου του υποσκηνίου και τη μετατροπή της ορχήστρας σε κυκλική, την αφαίρεση των δύο πρώτων σειρών καθισμάτων του κοίλου και την κατασκευή λίθινου στηθαίου και κιγκλιδωμάτων, για την προστασία των θεατών. Η φάση αυτή χρονολογείται στο 2ο αι. μ.Χ. ή στις αρχές του 3ου αι μ.Χ.
Μετά την τρίτη φάση των κτιριακών επεμβάσεων στο Θέατρο των Φιλίππων, χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 3ου αι. μ.Χ.. Για το στατικό πρόβλημα στήριξης που είχε προκύψει στον αναλημματικό τοίχο του κοίλου και της δυτικής παρόδου κατασκευάστηκαν δύο τόξα αντιστήριξης.
Ανασκαφές
Το 1957, όταν έγινε προσπάθεια αναβίωσης του αρχαίου δράματος σε αρχαία θέατρα, ξεκίνησε και το Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου. Με αφορμή την πρώτη παράσταση στο θέατρο επαναξεκίνησαν οι ανασκαφικές εργασίες στο μνημείο, καθώς και ταχείς αναστηλωτικές εργασίες.
Κατά την δεύτερη περίοδο των ανασκαφών, 1975-1992, συνεχίζονταν η αρχαιολογική έρευνα με ανασκαφές και αποτυπώσεις του μνημείου.
Το 1992 ξεκινά η τρίτη περίοδος των ανασκαφών, η οποία διήρκησε μέχρι το 2000, όπου τέθηκαν σε εφαρμογή οι αναστηλωτικές έρευνες στο θέατρο των Φιλίππων. Το 1994 το πρόγραμμα αναστήλωσης στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων εντάχθηκε στο Β΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης (αναστήλωση του ανατολικού αναλημματικού τοίχου του κοίλου, αποκατάσταση του μικρού τόξου αντιστήριξης, μερική αναστήλωση του μεγάλου τόξου αντιστήριξης). Το 2001 το έργο «Ανάδειξη αρχαίου θεάτρου Φιλίππων» εντάχθηκε στο Γ΄ Κ.Π.Σ.. Την περίοδο αυτή ολοκληρώθηκαν οι ανασκαφικές έρευνες στο κτίσμα της σκηνής, της ορχήστρας, της παρόδου και στο επιθέατρο. Παράλληλα πραγματοποιήθηκαν διαδικασίες συντήρησης και στερέωσης, καθώς και αποκατάστασης και αναστήλωσης του κτιρίου της σκηνής, των παρόδων, της ορχήστρας και του επιθεάτρου.
Τέλος, το 2005 ολοκληρώθηκε η αναστήλωση του δυτικού αναλήμματος του θεάτρου, αλλά και η ανασκαφική έρευνα της μεταξύ της δυτικής στοάς και του δυτικού αναλήμματος της περιοχής.
Ιστορία Χρήσης Μνημείου
Το 1957, δόθηκε στο θέατρο των Φιλίππων η πρώτη παράσταση αρχαίου δράματος. Ήταν η πρώτη φορά που το αρχαίο θέατρο απέκτησε μετά από 24 αιώνες ζωή ξανά. Επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ Φιλίππων - Θάσου έγινε το 1961, λίγο μετά την αναβίωση του θεάτρου.
Ιστότοποι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά θέατρα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Μακεδονία
Μαλλορέντους
Στο Σασαρέζε ονομάζονται κιτζόνες ή κιτσόνες, στο Λογκουντόρο μακαρόν κάιντος ή μακαρόν ντε πούντσου, στην επαρχία του Νουόρο κραβάος.
Σύντομη ιστορία του μαλλορέντους
Το μαλλορέντους είναι ήταν πάντα το παραδοσιακό πιάτο στη Σαρδηνία που ετοιμαζόταν σε όλες τις μεγάλες περιπτώσεις, τόσο σε πανηγύρια όσο και σε φεστιβάλ χωριών και κατά τη διάρκεια γάμων.
Ο όρος malloreddu (πληθυντικός malloreddus) είναι υποκοριστικό του malloru, που στην campidanese sardinian (νότια Σαρδηνία και την κεντρική-νότια), σημαίνει ταύρος. Κατά συνέπεια, malloreddus σημαίνει μοσχάρια.
Η προέλευση του ονόματος βρίσκεται στον τρόπο έκφρασης στο αγροτικό περιβάλλον. Η χειρωνακτική επεξεργασία των μαλλορέντους στο νοικοκυριό ήταν το ζύμωμα του σκληρού σιμιγδαλιού με νερό και η δημιουργία κύλινδρων ζύμης μήκους περίπου 15 cm, οι οποίοι κόβονται σε κύβους.Στη συνέχεια, το σχήμα αποκτάται με τη σύνθλιψη των κύβων ζύμης ενάντια στο άκρο ενός καλαθιού άχυρου, που αναφέρθηκε στο κέϊλι (το κόσκινο) για να τα γίνουν γδαρμένοι ή αρκετά λείοι για να τα συνθλίφτούνι απλά σε μια ξύλινη βάση. Παίρνει κανείς ένα παραγεμισμένο προϊόν που στη φαντασία του αγροτικού κόσμου πήρε τη μορφή μικρών μοσχαριών (σκεφτείτε εκφράσεις όπως,"ωραίο, λίπος" σε ένα μοσχάρι).
Πιάτα με μαλλορέντους
Το κλασικό πιάτο από την κουζίνα της Σαρδηνίας είναι το μαλλορέντους αλά καμπιντανέζε. Σε αυτό το πιάτο, φτιάχνετε μια σάλτσα κόβοντας σε κομμάτια λουκάνικο Σαρδηνίας, τα οποία αφήνετε να ροδίσουν σε λάδι με ψιλοκομμένο κρεμμύδι, στη συνέχεια βράζετε για περίπου μία ώρα με σάλτσα ντομάτας, ενώ στη συνέχεια, προσθέτετε κάποιες κλωστές Σαφράν δέκα λεπτά πριν το τέλος του μαγειρέματος. Τα βρασμένα ζυμαρικά σερβίρονται με αυτή τη σάλτσα και με τριμμένο πεκορίνο Σαρδηνίας.
Αρχικά το σαφράν χρησιμοποιούνταν απευθείας στη ζύμη των μαλλορέντους, αλλά τώρα προστίθεται τελικά στη σάλτσα.
Κατηγορία:Ζυμαρικά Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα
Αλονζανφάν
To Αλονζανφάν (πρωτότυπος τίτλος: Allonsanfàn) είναι ιταλική ταινία του 1974 σε σκηνοθεσία και σενάριο των αδερφών Ταβιάνι. Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από τις δύο πρώτες λέξεις της Μασσαλιώτιδας (Allons enfants).
Πλοκή
Στις αρχές του 19ου αιώνα, την περίοδο της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων ο αριστοκρατικής καταγωγής και πρώην επαναστάτης, Φούλβιο Ιμπριάνι, επιστρέφει στο σπίτι του μετά από χρόνια αιχμαλωσίας. Δυσκολέυεται πολύ να προσαρμοστεί στη νέα του ζωή και αντιμετωπίζει προβλήματα με τη σύντροφό του.
Οι παλιοί του σύντροφοι τον πείθουν να πάρει μέρος σε μια επαναστατική επιχείρηση, η οποία γίνεται αντιληπτή. Ωστόσο δεν καταφέρνουν να την αναχαιτίσουν και οι επαναστάτες μαζί με τον Φούλβιο συνεχίζουν την επιχείρησή τους.
Όταν φτάνουν, ο Φούλβιο καταδίδει τους συντρόφους του στον ιερέα της περιοχής, ο οποίος ειδοποιεί τις αρχές. Όμως, ο τελευταίος επιζών της επανάστασης, ο Αλονζανφάν, ξεγελά τον Φούλβιο και του λέει πως η επανάσταση πέτυχε. Τότε, βάζει ξανά τα κόκκινα ρούχα που φορούσε όταν ήταν με τους συντρόφους, με αποτέλεσμα οι στρατιώτες να τον δουν και να τον σκοτώσουν.
Κατάλογος νησιών του Κουβέιτ
Αυτός είναι ένας κατάλογος των νησιών του Κουβέιτ. Το Κουβέιτ έχει εννέα νησιά (δέκα συμπεριλαμβανομένου ενός πρώην νησιού). Αναγράφονται στην δορυφορική εικόνα της ΝΑΣΑ και παρατίθενται στον πίνακα, σε σειρά από το βορρά προς το νότο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Κουβέιτ
Αλέξιος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ
Ο Αλέξιος, γερμ. Alexis (13 Σεπτεμβρίου 1829 - 16 Αυγούστου 1905) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ (1854-1866) και μετά τιτουλάριος μόνο (1866-1905).
Βιογραφία
Ο Αλέξις Γουλιέλμος Ερνέστος Φίλιππος γεννήθηκε στο Μπουργκστάινφουρτ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου, λαντγράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ και της Σοφίας, κόρης του Λουδοβίκου Γουλιέλμου Γκέλτρικ Ερνέστου, πρίγκιπα του Μπέρτχαϊμ & Στάινφουρτ.
Διαδέχθηκε το 1854 τον πατέρα του που απεβίωσε. Ήταν τιμητικά στρατηγός του Ιππικού της Πρωσίας. Από το 1866 ήταν μέλος της Πρωσικής Άνω Βουλής των Λόρδων και ιππότης του Τάγματος του Μέλανος Αετού. Η Πρωσία προσάρτησε το εκλεκτοράτο της Έσσης από το 1866, συμπεριλαμβανομένου του Μπάρχφελτ. Ο Αλέξιος και ο γιος του τρίτου εξαδέλφου του Ερνέστος, λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ έλαβαν μαζί ως αποζημίωση 300.000 μάρκα ετησίως. Τους δόθηκαν επίσης τρία κάστρα: το κάστρο την πόλης του Χάναου, το κάστρο του Ρότενμπουργκ και το κάστρο Σένφελντ στο Κάσσελ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1854 τη Λουίζα των Χοεντσόλερν, κόρη του Καρόλου, πρίγκιπα της Πρωσίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και χώρισαν το 1861.
2,3-πενταδιένιο
Το 2,3-πενταδιένιο  (αγγλικά: 2,3-pentadiene) είναι οργανική χημική ένωση, σε δύο (2) οπτικά ισομερή, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C5H8 και ημισυντακτικό τύπο CH3CH=C=CHCH3. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκαδιενίων και στην κατηγορία των αλλενίων.
Αλέξιος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
2,3-πενταδιένιο
Το χημικά καθαρό 2,3-πενταδιένιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο και εξαιρετικά εύφλεκτο πτητικό υγρό.
Δομή
Οι δεσμοί, εκτός της συγγραμμικής ομάδας και των μεθυλομάδων, σχηματίζουν γωνίες περί τις 120°. Τα επίπεδα των δεσμών H-C#2-C#1 και H-C#4-C#5 είναι κάθετα μεταξύ τους.
Η περιστροφή των δεσμών C=C=C απαιτεί (σχετικά) υψηλή ποσότητα ενέργειας, γιατί απαιτεί την (προσωρινή) διάσπαση ενός τουλάχιστον π-δεσμού.
Οι π-δεσμοί στο μόριο του 2,3-πενταδιενίου είναι υπεύθυνοι για τη χρήσιμη δραστικότητά του. Η περιοχή των διπλών δεσμών χαρακτηρίζεται από (σχετικά) υψηλή ηλεκτρονιακή πυκνότητα, ιδιαίτερα περί το #3 άτομο άνθρακα,που επομένως είναι ευάλωτη σε επιδράσεις ηλεκτρονιόφιλων. Πολλές αντιδράσεις του 2,3-πενταδιενίου καταλύνται από διάφορα μέταλλα μετάπτωσης, που σχηματίζουν προσωρινά σύμπλοκα με τα π και π* τροχιακά του 2,3-πενταδιενίου.
Με απόσπαση αλογόνου
Με απόσπαση δύο (2) ισοδυνάμων αλογόνου (X2) από 2,3,3,4-τετραλοπεντάνιο παράγεται 1,2-πενταδιένιο :
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (O3, οζονόλυση) σε 2,3-πενταδιένιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε αιθανάλη και διοξείδιο του άνθρακα :
Διυδροξυλίωση
1. Η επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγει 2-υδροξυ-3-πεντανόνη:
2. Η επίδραση καρβοξυλικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου (Η2Ο2) παράγει 2-υδροξυ-3-πεντανόνη:
3. Η μέθοδος Σάρπλες (Sharpless) παράγει 2-υδροξυ-3-πεντανόνη:
4. Η μέθοδος Γούντγαρντ (Woodward) παράγει 2-υδροξυ-3-πεντανόνη:
5. Υπάρχει ακόμη δυνατότητα για 2,4-διυδροξυλίωση με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε 2,3-πενταδιένιο, παρουσία νερού (H2O). Αντίδραση Πρινς (Prins). Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 2-μεθυλο-1-υδροξυ-3-πεντανόνη:
Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγεται τελικά αιθανικό οξύ και διοξείδιο του άνθρακα :
Ενυδάτωση
1. Επίδραση θειικού οξέος (H2SO4) και στη συνέχεια νερού (H2O, ενυδάτωση). Παράγεται 3-πεντανόνη :
Ενδιάμεσα παράγεται 2-πεντεν-3-όλη [CH3CH=C(OH)CH2CH3, ασταθής ενόλη] που ισομερειώνεται σε 3-πεντανόνη.
2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2). Παράγεται τρι(1-μεθυλο-2-βουτενυλο)βοράνιο και στη συνέχεια 3-πεντεν-2-όλη :
Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε 2,3-πενταδιένιο παράγεται 2-αλο-3-πεντανόνη :
Αλογόνωση
2. Υποκατάσταση σε αλλυλική θέση, δηλαδή σε α θέση ως προς τους διπλούς δεσμούς. Παράγεται 1-αλο-2,3-πενταδιένιο: Π.χ.:
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX, υδραλογόνωση) σε 2,3-πενταδιένιο παράγεται αρχικά 3-αλο-3-πεντένιο και στη συνέχεια, με περίσσεια υδραλογόνου, 3,3-διαλοπεντάνιο :
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN, υδροκυάνωση) σε 2,3-πενταδιένιο παράγεται 2-αιθυλο-2-βουτενoνιτρίλιο:
Καταλυτική αμμωνίωση
1. Προσθήκη αμμωνίας (NH3). Παράγεται αρχικά 2-πεντεν-3-αμίνη, που τελικά ισομερειώνεται σε 3-πεντενιμίνη:
2. Προσθήκη πρωτοταγούς αμίνης. Π.χ. με μεθυλαμίνη παράγεται N-μεθυλο-2-πεντεν-3-αμίνη, που τελικά ισομερειώνεται σε Ν-μεθυλο-3-πεντανιμίνη:
3. Προσθήκη δευτεροταγούς αμίνης. Π.χ. με διμεθυλαμίνη παράγεται N,N-διμεθυλο-2-πεντεν-3-αμίνη:
Προσθήκη αλδεΰδών ή κετονών κατά Prins
Με επίδραση περίσσειας αλδευδών ή κετονών σε προπένιο απουσία νερού, σε χαμηλή θερμοκρασία παράγεται παράγωγο διοξανίου. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 5-μεθυλο-4-αιθυλιδενο-1,3-διοξάνιο και 4-μεθυλο-5-αιθυλιδενο-1,3-διοξάνιο:
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αλλένια Κατηγορία:C5 Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία)
Αγία Πολυξένη
Η Αγία Πολυξένη είναι αγία της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας. Συνεορτάζεται με την αδελφή της Αγία Ξανθίππη στις 23 Σεπτεμβρίου και από τις δυο Εκκλησίες.
Ήταν Ισπανικής καταγωγής και έζησε στα μέσα του πρώτου αιώνα μετά Χριστόν επί Κλαύδιου Α' (41-54 μ.Χ.). Άκουσε το κήρυγμα του Αποστόλου Πέτρου και του Αποστόλου Φιλίππου στην Ελλάδα και έγινε μαθήτρια του Αποστόλου Ανδρέα, ο οποίος και την βάπτισε. Στην Ισπανία έζησε το υπόλοιπο της ζωής της μαζί με την αδελφή της Ξανθίππη, κηρύττοντας την πίστη του Χρίστου και επιτελώντας πολλά θαύματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Γουλιέλμος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ (1831-1890)
Ο Γουλιέλμος, γερμ. Wilhelm (3 Οκτωβρίου 1831 - 17 Ιανουαρίου 1890) από τον Οίκο της Έσσης ήταν πρίγκιπας της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ. Έγινε υποναύαρχος του Πρωσικού Ναυτικού και τιμητικά υποναύαρχος της Γερμανικής αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπουργκστάινφουρτ και ήταν ο τρίτος επιζήσας γιος του Καρόλου, λαντγράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ και της Σοφίας, κόρης του Λουδοβίκου Γουλιέλμου Γκέλντρικ Ερνέστου, πρίγκιπα του Μπέντχαϊμ και Στάινφουρτ.