cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (αντισφαίριση)
Ενίσχυση τμήματος και πρώτες επιτυχίες
Το 2007, εννιά χρόνια μετά την ίδρυση του τμήματος και τέσσερα μετά την κατάκτηση του πρώτου τίτλου του ερυθρόλευκου συλλόγου, ήρθε και ο δεύτερος τίτλος για το τμήμα αντισφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιώς. Ο λόγος για το Παιδικό Πρωτάθλημα Αντισφαίρισης, το οποίο κατακτήθηκε το 2007 και αποτέλεσε τον πρώτο τίτλο του τμήματος αντισφαίρισης του Ολυμπιακού σε επίπεδο νέων.
Αναστολή λειτουργίας και επαναδραστηριοποίηση
Τα επόμενα χρόνια, το τμήμα αντισφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιώς πέρασε σε δεύτερη μοίρα καθώς οι εκάστοτε διοικήσεις του ερυθρόλευκου συλλόγου έδιναν περισσότερο βάση στην οργάνωση και τη λειτουργία των υπόλοιπων ερασιτεχνικών τμημάτων του Ολυμπιακού τα οποία πρωταγωνιστούσαν σε πανελλήνιο επίπεδο.
Η παρακμή του τμήματος αντισφαίρισης του Ολυμπιακού γινόταν με αργά αλλά ταυτόχρονα σταθερά βήματα, με αποτέλεσμα να αδρανοποιηθεί και τελικά να κατασταλεί η λειτουργία του, πριν καν προλάβει να συμπληρώσει δύο δεκαετίες ύπαρξης.
Το τμήμα επαναδραστηριοποιήθηκε το 2018 και μέχρι στιγμής υφίσταται μόνο σε επίπεδο ακαδημιών. Ο Ερασιτέχνης Ολυμπιακός έχει κάνει κάλεσμα σε όσους νεαρούς αθλητές και αθλήτριες επιθυμούν να εγγραφούν στο συγκεκριμένο τμήμα προκειμένου μελλοντικά να αποτελέσουν στελέχη της αγωνιστικής ομάδας σε επίπεδο ανδρών αλλά και γυναικών.
Αξιόλογοι αθλητές
(με αλφαβητική σειρά) {|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τέννις Ολυμπιακος|}|}
Παραγωγικό Καρδίτσας
Το Παραγωγικό είναι μικρός οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, ο οποίος βρίσκεται στον κάμπο της Καρδίτσας σε απόσταση περίπου 9 χλμ. Β.-ΒΔ. από το κέντρο της πόλης και έχει υψόμετρο 90 μέτρα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1961 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να απογράφεται στην κοινότητα Παλαιοκκλησίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με το Παλαιοκλήσσι αποτελούν την κοινότητα Παλαιοκκλησίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρδίτσας του δήμου Καρδίτσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 29 κάτοικοι ενώ το 1981 και το 1991 ήταν 81 και 63 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Γκρεσονέ-Λα-Τρινιτέ
Το Γκρεσονέ-Λα-Τρινιτέ (γαλλικά: Gressoney-La-Trinité, αρπιτανικά: Gressonèy-La-Trinità ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Στενά Καστοριάς
Τα Στενά είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς σε υψόμετρο 940 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Στενά βρίσκονται σε απόσταση 5 χλμ. ΒΔ. από το Νεστόριο και 29,5 ΝΔ. από την Καστοριά, επάνω στο δρόμο Νεστορίου - Χιονάτο. Είναι κτισμένα δίπλα στη συμβολή των χειμάρρων Μεγάλο και Στενοπόταμου που καταλήγουν στον Αλιάκμονα ποταμό. Αναφέρεται ως Στέντσκο το 1918, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νεστορίου. Το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάζεται σε Στενά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Νεστόριο, Αγία Άννα, Γιαννοχώρι, Λειβαδοτόπι, Μονόπυλο, Πεύκο και Τρίλοφο αποτελούν την τοπική κοινότητα Νεστορίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νεστορίου του δήμου Νεστορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 1 μόνο κάτοικο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νεστορίου Στενά
Γκρεσονέ-Σαιν-Ζαν
Το Γκρεσονέ-Σαιν-Ζαν (γαλλικά: Gressoney-Saint-Jean, αρπιτανικά: Gressonèy-Sèn-Dzan ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Μπλερίμ Τζεμαϊλί
Ο Μπλερίμ Τζεμάιλι (2 Απριλίου 1986) είναι Ελβετός ποδοσφαιριστής αλβανικής καταγωγής γεννημένος στη Βόρεια Μακεδονία ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Ζυρίχη και την εθνική ομάδα της Ελβετίας.
Ξεκίνησε την καριέρα από τη Ζυρίχη, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα δύο φορές. Στη συνέχεια πέρασε το μεγαλύτερο τμήμα της καριέρας του στην Ιταλία, για τις Τορίνο, Πάρμα, Νάπολη, από την οποία αποκτήθηκε για 9 εκατομμύρια ευρώ το 2011, Τζένοα και Μπολόνια, ενώ το 2014 αποκτήθηκε από τη Γαλατασαράι από τη Νάπολη για δύο χρόνια έναντι 2,35 εκατομμύρια ευρώ. Στη συνέχεια αποκτήθηκε από τον Σεντσέν και το Δεκέμβριο του 2020 επέστρεψε στη Ζυρίχη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σεντζέν Ρούμπι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ Ουάν Κίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζυρίχη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πρόσωπα σλαβομακεδονικής καταγωγής Κατηγορία:Ελβετοί αλβανικής καταγωγής
Πέτερ Μπος
Ο Πέτερ Σιλβέστερ Μπος (Peter Sylvester Bosz, γενν. 21 Νοεμβρίου 1963) είναι Ολλανδός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Τον Δεκέμβριο του 2018 ανέλαβε προπονητής της Μπάγερ Λεβερκούζεν. Από τον Ιούνιο έως τον Δεκέμβριο του 2017 ήταν προπονητής της Μπορούσια Ντόρτμουντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΓΟΒΒ Άπελντοορν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χάνσα Ρόστοκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΖΕΦ Γιουνάιτεντ Ιστιχάρα Τσίμπα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΑΚ Μπρέντα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΣ Βάαλβαϊκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φίτεσε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπάγερ Λεβερκούζεν
Σέξτος Ιούλιος Καίσαρ (κυβερνήτης της Συρίας)
Ο Σέξτος Ιούλιος Καίσαρ V, λατιν.: Sextus Julius Caesar (άκμασε το 48 π.Χ.) ήταν γιος του εξάδελφου του Γαΐου Ιούλιος Καίσαρα στρατηγού και δικτάτορα. Υπηρέτησε ως ένας από τους αξιωματικούς του κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Σκοτώθηκε σε μία εξέγερση των στρατιωτών, ενώ ήταν ακόμη νέος.
Βιογραφία
Ο Σέξτος I. K. V ήταν γιος του Σέξτου Ιουλίου Καίσαρα IV flamen Quirinalis (ιερέα του Κυρινάλιου) και εγγονός του Σέξτου Ιουλίου Καίσαρα ΙΙΙ υπάτου το 91 π.Χ. Αν και ορισμένοι μελετητές υποθέτουν ότι ταυτίζεται με τον ιερέα του Κουιρινάλιου, ο Aππιανός τον περιγράφει ως «πολύ νεαρό» το 47 π.Χ. Ο Σέξτος ΙΙΙ ύπατος είχε αποβιώσει το 89 και ο Σέξτος ΙV κατείχε πολύ ανώτερο ιερατικό αξίωμα περίπου δέκα χρόνια πριν από την εποχή, που ο γιος του αναφέρεται από τον Όππιανό. Ο πατέρας του Σέξτου V, ο ιερέας, ήταν εξάδελφος του Γαΐου Ιουλίου Καίσαρα, υπό τον οποίο ο νεαρός Σέξτος V θα υπηρετούσε κατά τη διάρκεια του Eμφυλίου Pολέμου.
Σταδιοδρομία
Το 49 π.Χ., στις αρχές του εμφυλίου πολέμου, ο Σέξτος βρισκόταν στην Ισπανία, υπηρετώντας στον στρατό τού εξαδέλφου τού πατέρα του, ο οποίος τον έστειλε ως πρεσβευτή στον Μάρκο Τερέντιο Βάρο -έναν από τους διοικητές του Πομπήιου-, τον οποίο ο Ιούλιος Καίσαρας συγχώρησε αργότερα μετά τη Μάχη των Φαρσάλων. Στο τέλος του Αλεξανδρινού Πολέμου το 47 π.Χ., ο Ιούλιος Καίσαρας έδωσε στον Σέξτο την ηγεσία της Συρίας. Δεν είναι σαφές ποιον τίτλοι κατείχε. Ο Μπρόουτον προτείνει ότι ήταν ένας από τους στρατιωτικούς τριβούνους τού Καίσαρα το 49, έπειτα quaestor (ταμίας) το 48. στη Συρία μπορεί να ήταν απεσταλμένος (legatus) τού Καίσαρα, ή ίσως proquaestor pro praetore. Σε κάθε περίπτωση ήταν κυβερνήτης της Συρίας.
Τότε ο Kόιντος Καικίλιος Βάσος, ένας από τους αξιωματικούς του Πομπήιου, ο οποίος είχε φύγει στην Τύρο μετά τη μάχη των Φαρσάλων, προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη ορισμένων στρατιωτών του Σέξτου. Όταν ο κυβερνήτης ανακάλυψε τη δραστηριότητά του, ο Βάσος έδωσε τη δικαιολογία ότι μαζεύει στρατεύματα για να βοηθήσει τον Μιθριδάτη του Κιμμερίου Βοσπόρου. Στη συνέχεια ο Βάσος διέδωσε τη φήμη, ότι ο Ι. Καίσαρας είχε ηττηθεί και σκοτωθεί στην Αφρική και ισχυρίστηκε ότι είχε διοριστεί κυβερνήτης της Συρίας. Βάδισε εναντίον του Σέξτου, ο οποίος τον νίκησε, αλλά στη συνέχεια ώθησε τους στρατιώτες του Σέξτου να εξεγερθούν και να σκοτώσουν τον διοικητή τους. Ο Βάσος διεκδίκησε τον τίτλο του πραίτορα και τα περισσότερα στρατεύματα του Σέξτου λίγοι που παρέμειναν πιστοί κατέφυγαν στην Κιλικία. Στη συνέχεια ο Καίσαρας ανέθεσε τη Συρία στον Κόιντο Κορνιφίκιο, που τότε ήταν στην Κιλικία.
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδηλασία)
Ιστορική αναδρομή
Το άθλημα της ποδηλασίας άρχισε να καλλιεργείται στην Ελλάδα από το 1890. Το 1895, κατασκευάστηκε στην περιοχή του Νέου Φαλήρου το Ποδηλατοδρόμιο (η πρώτη μορφη του σημερινού γηπέδου Γεώργιος Καραϊσκάκης), το οποίο κατασκευάστηκε προκειμένου να χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων που τελέστηκαν στην Αθήνα το 1896. Την κατασκευή του Ποδηλατοδρομίου είχε αναλάβει ο μηχανικός Βελλίνης.
Μετά την επιτυχή τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, όλο και περισσότεροι αθλητές από την Αθήνα, τον Πειραιά και τις υπόλοιπες γύρω περιοχές, χρησιμοποιούσαν το Ποδηλατοδρόμιο και ασκούσαν το άθλημα της ποδηλασίας. Με το πέρασμα των χρόνων, όλο και περισσότεροι Έλληνες αθλητές έδειχναν ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο άθλημα, ενώ παράλληλα ξεκίνησαν να δημιουργούνται και αντίστοιχα τμήματα ποδηλασίας εκ μέρους αρκετών συλλόγων της εποχής.
Ίδρυση
Το 1930, η τότε διοίκηση του Ολυμπιακού Πειραιώς, η οποία βρισκόταν υπό την προεδρία του Θανάση Μέρμηγκα, αφουγκραζόμενη αφενός την επιθυμία του κόσμου να δημιουργηθεί τμήμα ποδηλασίας και ακολουθώντας αφετέρου τα παραδείγματα των "αιωνίων αντιπάλων" Παναθηναϊκού και ΑΕΚ οι οποίοι είχαν δημιουργήσει τμήμα ποδηλασίας το 1928 και το 1929 αντίστοιχα, αποφάσισε να προχωρήσει στην επίσημη ίδρυση του ποδηλατικού τμήματος του Ολυμπιακού. Το ίδιο έτος μάλιστα είχε ιδρυθεί και το τμήμα χάντμπολ του Ολυμπιακού, το οποίο επίσης χρησιμοποιούσε για τις προπονήσεις των αθλητών του το γήπεδο του Ποδηλατοδρομίου.
Η διοίκηση του Ολυμπιακού κατόρθωσε να καταθέσει σε σύντομο χρονικό διάστημα όλα τα απαραίτητα έγγραφα στον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων, γνωστό πιο απλά και ως ΣΕΓΑΣ, προκειμένου να συμμετάσχει στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδηλασίας του 1930, το οποίο διοργανώταν υπό την αιγίδα του (όπως και τα περισσότερα αθλήματα), καθώς δεν είχε ιδρυθεί μέχρι τότε Ελληνική Ποδηλατική Ομοσπονδία. Τελικώς, ο Ολυμπιακός Πειραιώς κατάφερε να συμμετάσχει στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ποδηλασίας του 1930 στο οποίο εκπροσωπήθηκε από τους αθλητές Μπαφίτη και Ανδριανόπουλο, οι οποίοι μάλιστα στην παρθενική τους εμφάνιση ως αθλητές του Ολυμπιακού στην ποδηλασία, κατάφεραν να σημειώσουν σημαντικές επιδόσεις. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Μπαφίτης ανέλαβε τη θέση του επικεφαλής του τμήματος ποδηλασίας του συλλόγου και κατάφερε να γράψει στα μητρώα του συλλόγου αξιόλογους Έλληνες αθλητές ποδηλασίας της εποχής, όπως ήταν ο Καλούδης, ο Λεωνίδης και ο Παπαδάκης.
Πρώτες επιτυχίες
Μέχρι και το τέλος της Δεκαετίας του 1930, το τμήμα ποδηλασίας του Ολυμπιακού είχε αποκτήσει μεγάλη ισχύ και κατόρθωσε να φτάσει στην κατάκτηση πολλών διακρίσεων και τίτλων στα διάφορα Πανελλήνια Πρωταθλήματα, στα Κύπελλα Πόλεων καθώς και στις υπόλοιπες ετήσιες εκδηλώσεις που λάμβαναν χώρα σε Αθήνα και Πειραιά εκείνη την εποχή.
Η δεκαετία 1930 - 1940 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πλέον επιτυχημένη για το ποδηλατικό τμήμα του Ολυμπιακού καθώς κέρδισε συνολικά 18 πρωτιές στα διάφορα πρωταθλήματα που είχαν διοργανωθεί έως τότε. Συγκεκριμένα, ο Ολυμπιακός κατέκτησε Πανελλήνια Πρωταθλήματα Δρόμου Ομαδικής Χρονομέτρησης (Ανδρών), τέσσερα Πανελλήνια Πρωταθλήματα Ομαδικού σε Δημόσιο Δρόμο (Ανδρών), πέντε Κύπελλα Αθηνών - Πειραιώς και τέσσερα Πρωταθήματα Ποδηλασίας Συλλόγων Νοτίου Ελλάδας.
Προσωρινή αδρανοποίηση
Μετά και την επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κάθε αθλητική δραστηριότητα πέρασε σε δεύτερη μοίρα, με το ποδηλατικό τμήμα του Ολυμπιακού να μην αποτελεί εξαίρεση. Μεταπολεμικά, τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα για το συγκεκριμένο τμήμα καθώς εκτός από τον θάνατο του Καββαδία, ο οποίος αποτελούσε έφορο του τμήματος, αλλά και την απορρόφηση πολλών αθλητών του τμήματος σε άλλα αθλήματα, το ποδηλατικό τμήμα του Ολυμπιακού περνούσε κρίση και η διάλυση ερχόταν με αργό αλλά ταυτόχρονα σταθερό ρυθμό. Για περισσότερο από μία δεκαετία, το ποδηλατικό τμήμα του Ολυμπιακού βρισκόταν σε αδράνεια.
Προσπάθειες ανασύστασης
Το ποδηλατικό τμήμα απέκτησε πολύ γρήγορα μεγάλη ισχύ και συμμετείχε με αξιώσεις στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας που έγινε στη Ρόδο το 1966, δύο μόλις χρόνια δηλαδή μετά την επανίδρυση του τμήματος. Παρά τις υψηλές προσδοκίες των υπευθύνων του τμήματος, η ομάδα δεν κατάφερε να διακριθεί, προκαλώντας έτσι μεγάλη απογοήτευση σε όλους όσους στελέχωναν το τμήμα, παράγοντες αλλά και αθλητές. Το ποδηλατικό τμήμα του Ολυμπιακού ξεκίνησε να παρακμάζει για ακόμα μία φορά αργά και σταθερά, με αποτέλεσμα να σταματήσει τη λειτουργία του λίγα χρόνια μετά την επανίδρυσή του.
Η τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να αναγεννηθεί το ποδηλατικό τμήμα του Ολυμπιακού έγινε το 1973 και πάλι έπειτα από παρότρυνση αθλητή ποδηλασίας του Παναθηναϊκού, ο οποίος μάλιστα είχε γνωστοποιήσει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Αθλητική Ηχώ" το 1973 ότι αν και αθλητής του Παναθηναϊκού, ήταν οπαδός του Ολυμπιακού. Επρόκειτο για τον Ρόδιο αθλητή Αλή Κέλογλου, γνωστός και ως Αλέκος Κέλογλου, ο οποίος το καλοκαίρι του 1973 έπειτα από συνάντηση που είχε με τον τότε πρόεδρο του Ολυμπιακού Νίκο Γουλανδρή, συζήτησε το θέμα περί επανίδρυσης του ποδηλατικού τμήματος του ερυθρόλευκου συλλόγου, με τον ίδιο τον Κέλογλου να αυτοπροτείνεται στο Γουλανδρή ως υποψήφιος αθλητής που θα στελέχωνε μελλοντικά το τμήμα σε περίπτωση που τελικά γινόταν η επανίδρυση του τμήματος.
Τελικώς, παρά τις προσπάθειες των Γουλανδρή και Κέλογλου καθώς επίσης και την επιθυμία του δεύτερου να αγωνιστεί ως αθλητής στο ποδηλατικό τμήμα του Ολυμπιακού, η επανίδρυση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και το τμήμα παρέμεινε για ακόμα μια φορά ανενεργό.
Το τμήμα πλέον δεν υφίσταται.
Τίτλοι
Σύνολο Τίτλων: 18
Αξιόλογοι Αθλητές
Με αλφαβητική σειρά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδηλασία Ολυμπιακος
Ίζραελ Ποζνάνσκι
Το συγκρότημα των βαμβακοκλωστηρίων του στο Λοτζ, έχει μετατραπεί σε συγκρότημα πολλαπλών χρήσεων 69 εκταρίων με την ονομασία Manufaktura, συμπεριλαμβανομένων ενός εμπορικού κέντρου, 3 μουσείων, πολυ-κινηματογράφου και εστιατορίων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολωνοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Αγίου Στανίσλαου (Οίκος των Ρομανώφ)
Γουαϊακόλη
Ιστορία και τρόποι παρασκευής
Η γουαϊακόλη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1826 από τον Ότο Ουνφερντόρμπεν. Παρασκευάζεται με μεθυλίωση της o-κατεχόλης, με χρήση π.χ. dimethyl sulfate:
Σε μικρές ποσότητες, εργαστηριακώς, μπορεί να παρασκευασθεί με διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα, η o-ανισιδίνη, που μπορεί να παρασκευασθεί σε δύο βήματα από την ανισόλη, μπορεί να υδρολυθεί μέσω του διαζωνικού παραγώγου της και να δώσει γουαϊακόλη. Επίσης, η ένωση μπορεί να συντεθεί με τη διμεθυλίωση της κατεχόλης και στη συνέχεια επιλεκτική μονο-απομεθυλίωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Αρωματικές ύλες
Λεοπόλδος της Βαυαρίας (αντιβασιλέας)
Ο Λεοπόλδος (Luitpold von Bayern, 12 Μαρτίου 1821 - 12 Δεκεμβρίου 1912) ήταν πρίγκιπας και αντιβασιλέας της Βαυαρίας (1886-1912) λόγω της ανικανότητας των ανιψιών του Λουδοβίκου Β΄ (για τρεις ημέρες) και Όθωνα (για 26 έτη).
Τα νεανικά χρόνια
Ο Λεοπόλδος Κάρολος Ιωσήφ Γουλιέλμος Λουδοβίκος γεννήθηκε στο Βύρτσμπουργκ και ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας και της Θηρεσίας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν (μετά Σαξονίας-Άλτενμπουργκ). Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Μαξιμιλιανός Β΄ της Βαυαρίας και ο Όθων, Βασιλιάς της Ελλάδας. Επειδή ο Όθων δεν είχε τέκνα, ο Λεοπόλδος ήταν διάδοχος της Ελλάδας. Όμως το 1862 εκτοπίστηκε ο Όθων και σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα ο διάδοχός του έπρεπε να είναι ελληνορθόδοξος. Ο Όθων απεβίωσε μετά από πέντε έτη και ο πρίγκηπας Γεώργιος της Δανίας επιλέχθηκε ως επόμενος βασιλιάς.
Η περίοδος της αντιβασιλείας του
Η πολιτική του ήταν παθητική. Οι κυβερνήσεις σταδιακά απομακρυνόταν από την προηγούμενη αντικαθολική πολιτική. Το 1912 διόρισε πρωθυπουργό τον κεντρώο Γκέοργκ φον Χέρτλινγκ, του οποίου το κόμμα ήταν το μεγαλύτερο του κοινοβουλίου. Οι σχέσεις της Βαυαρίας με την Πρωσία παρέμειναν ψυχρές, αφού η πρώτη είχε αγανακτήσει με την στρατηγική κυριαρχία της δεύτερης επί της Γερμανίας. Το 1912 διαγνώσθηκε βρογχίτιδα και ο Λεοπόλδος απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών. Ετάφη στην Κρύπτη της Μονής των Θεατίνων στο Μόναχο. Στην αντιβασιλεία τον διαδέχθηκε ο γιος του ως το 1913, οπότε εκτόπισε τον Όθωνα ως Λουδοβίκος Γ΄.
Κατά την εποχή του Πρίγκιπα - Αντιβασιλέα, όπως καθιερώθηκε να λέγεται, η απάθεια του Λεοπόλδου έκανε σταδιακά τα συμφέροντα τη Βαυαρίας να τίθενται πίσω από αυτά της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Το άδοξο τέλος του Λουδοβίκου Β΄ και η τροποποίηση του Συντάγματος του 1913, που μετάτρεψε τη συνταγματική μοναρχία σε κοινοβουλευτική, θεωρούνται από τους ιστορικούς οι δύο αιτίες που έκαναν να λήξη αθόρυβα η βασιλεία στη Βαυαρία: η επανάσταση του 1918 δεν είχε αντίδραση. Έπειτα από το πέρασμα των ετών, αφού κάποιος θρηνήσει για τον Παραμυθένιο Βασιλιά Λουδοβίκο Β΄, τα 26 έτη της αντιβασιλείας του σεμνού, ικανού και δημοφιλούς Λεοπόλδου μοιάζουν νοσταλγικά ως η χρυσή εποχή της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Το 1844 νυμφεύτηκε την Αυγούστα Φερδινάνδη των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Λεοπόλδου Β΄ της Τοσκάνης, στη Φλωρεντία και είχε τέκνα:
Μαλτέζικη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Η Μαλτέζικη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (μαλτεζικά: Assoċjazzjoni tal-Futbol ta' Malta, αγγλικά: Malta Football Association, MFA) είναι η αρχή διοίκηση τους ποδοσφαίρου στη Μάλτα.
Αρμοδιότητες
Η ομοσπονδία διοργανώνει το ανώτατο πρωτάθλημα της χώρας, την Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι και διάφορες άλλες διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένου μιας διοργάνωσης κυπέλλου για τις ομάδες του ανώτατου πρωταθλήματος, το Τάτσα Μαλτία. Επιπλέον, είναι υπεύθυνη για την Εθνική Μάλτας (ποδόσφαιρο ανδρών) και για τις υπόλοιπες αντιπροσωπευτικές ομάδες της χώρας στις κατηγορίες νέων οι οποίες συμμετέχουν στις διεθνείς διοργανώσεις των UEFA και FIFA. Επιπλέον, είναι υπεύθυνη για την Εθνική Μάλτας (ποδόσφαιρο γυναικών) και για την Εθνική Μάλτας (ποδόσφαιρο σάλας ανδρών).
Μέλη
Η ομοσπονδία έχει 53 ομάδες μέλη. Οι ομάδες αυτές διαγωνίζονται σε τέσσερις κατηγορίες: Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι, Λ-Εγουέλ Ντιβιζιόνι Μαλτία, Ιτ-Τιένι Ντιβιζιόνι Μαλτία και Ιτ-Τιελέτ Ντιβιζιόνι Μαλτία. Επιπλέον, η ομοσπονδία έχει ως μέλη και άλλες 13 ομοσπονδίες. Οι ομοσπονδίες αυτές είναι εξειδικευμένες ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες που διοργανώνουν διοργανώσεις για τις ομάδες μέλη τους. Οι ομοσπονδίες αυτές είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαλτα Ομοσπονδια
1,2-διβρωμοαιθάνιο
Το 1,2-διβρωμοαιθάνιο, γνωστό και ως αιθυλενοβρωμίδιο (EDB), είναι οργανική χημική ένωση με μοριακό τύπο C2H4Br2. Είναι ένα δισαλογονωμένο παράγωγο του αιθυλενίου. Αν και ίχνη της ουσίας αυτής υπάρχουν με φυσικό τρόπο στο θαλάσσιο νερό, όπου παράγεται πιθανότατα από φύκη και κέλπιες, σήμερα παράγεται κυρίως από τον άνθρωπο. Η καύση του παράγει αέριο υδροβρώμιο, που έχει διαβρωτική δράση.
Φυσικές ιδιότητες
Το καθαρό αιθυλενοβρωμίδιο είναι πυκνό, άχρωμο υγρό με ασθενική γλυκιά οσμή. Η πυκνότητά του είναι 2,18 gr/cm3. Είναι ελάχιστα διαλυτό στο νερό και πολύ περισσότερο στο οινόπνευμα και τον αιθέρα. Στερεοποιείται σε θερμοκρασία 10 °C (283 K) και βράζει στους 129 έως 133 °C (402 έως 406 K). Είναι αρκετά φωτοθλαστικό, με δείκτη διαθλάσεως 1,539.
Τρόποι παρασκευής και χρήσεις
Ιστορικώς το 1,2-διβρωμοαιθάνιο χρησιμοποιήθηκε ως αντικροτικό σε υγρά καύσιμα με μόλυβδο, καθώς αντιδρά αιχμαλωτίζοντας υπολείμματα του μολύβδου παράγοντας πτητικά βρωμίδια του μολύβδου, αποτρέποντας έτσι τη φθορά με εναποθέσεις μολύβδου των κινητήρων που έκαιγαν τέτοια καύσιμα.
Το αιθυλενοβρωμίδιο έχει χρησιμεύσει επίσης ως φυτοφάρμακο εδάφους για διάφορες καλλιέργειες και παλαιότερα για την παρασκευή γλυκόλης, ακόμα και ως φάρμακο κατά της επιληψίας, προτού επιβεβαιωθεί η τοξικότητά του.
Πηγές
Κατηγορία:Αλαιθάνια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Εντομοκτόνα Κατηγορία:Πρόσθετα καυσίμων
Ίσκαρ (ποταμός)
Ο Ίσκαρ (Искър, pronounced [ˈiskɐr] ; Oescus) είναι δεξιός παραπόταμος του Δούναβη. Με μήκος 368 km είναι ο μεγαλύτερος ποταμός, που ρέει εξ ολοκλήρου εντός της Βουλγαρίας. Ξεκινώντας ως τρεις διχάλες στην υψηλότερη οροσειρά Ρίλα των Βαλκανίων, ρέει προς τα βόρεια μέχρι τη συμβολή του με τον ποταμό Δούναβη. Καθώς ρέει προς τα βόρεια, τροφοδοτεί τη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της χώρας, τη δεξαμενή Ίσκαρ, που σχηματίζει το χάσμα μεταξύ των βουνών Βιτόσα και Πλάνα στα δυτικά και της οροσειράς Σρέντα Γκόρα στα ανατολικά πριν εισέλθει στην κοιλάδα της Σόφιας, η οποία περιέχει την πρωτεύουσα της χώρας Σόφια. Από εκεί ο Ίσκαρ διασχίζει τα Βαλκανικά Όρη σχηματίζοντας το εντυπωσιακό φαράγγι Ίσκαρ μήκους 84 χλμ. και καθώς διασχίζει τα βουνά η υδάτινη ροή του στρίβει προς βορειοανατολική κατεύθυνση στο Λακάτνικ. Βόρεια των Βαλκανικών βουνών ο ποταμός διασχίζει την Παραδουνάβια πεδιάδα και τελικά χύνεται στον Δούναβη μεταξύ των χωριών Μπαϊκάλ και Γκίγκεν. Γεωλογικά, ο Ίσκαρ είναι ο παλαιότερος ποταμός της Βαλκανικής Χερσονήσου.
Η λεκάνη απορροής του αποστραγγίζει 8.617 km 2 στις επαρχίες Σόφιας, στην περιοχή της Πόλης της Σόφιας, Βράτσας, Λόβετς και Πλέβεν. Το Ίσκαρ διασχίζει εννέα πόλεις και πολλά χωριά. Η λεκάνη απορροής του ποταμού Ίσκαρ φιλοξενεί περισσότερα από 50 είδη ψαριών, συμπεριλαμβανομένου του Cottus haemusi, που είναι ενδημικό στις ανώτερες περιοχές του Ίσκαρ και Βιτ.
Το Ίσκαρ έχει σημαντική οικονομική σημασία, παρέχοντας νερό για τις ανάγκες της πρωτεύουσας και μιας σειράς εργοστασίων παραγωγής. Τα νερά του αξιοποιούνται επίσης για άρδευση και παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, ενώ τα γραφικά φαράγγια και οι βραχώδεις σχηματισμοί σε όλη την πορεία του παρέχουν εξαιρετικές συνθήκες αναψυχής. Αν και το Ίσκαρ δεν είναι πλωτό ποτάμι, η κοιλάδα του είναι πολύ σημαντική για τη μεταφορά, ειδικά κατά μήκος του φαραγγιού Ίσκαρ, που είναι ένα από τα τρία μόνο περάσματα στα Βαλκάνια Όρη, που διασχίζεται από σιδηρόδρομο.
Γενική εικόνα
Το Ίσκαρ έχει μήκος 368 χιλιομέτρα, γεγονός που τον καθιστά τον μακρύτερο ποταμό, που ρέει εξ ολοκλήρου στην επικράτεια της Βουλγαρίας. Ο Δούναβης και ο ποταμός Μαρίτσα είναι και οι δύο μακρύτεροι αλλά διασχίζουν και άλλες χώρες. Ο Ίσκαρ είναι παραπόταμος του Δούναβη και αποτελεί μέρος της λεκάνης απορροής του ποταμού της Μαύρης Θάλασσας. Είναι ο μόνος ποταμός, που πηγάζει από τη νότια Βουλγαρία και ρέει βόρεια μέσω των Βαλκανικών βουνών, που σχηματίζουν το υδάτινο διαχωρισμό μεταξύ των λεκανών της Μαύρης Θάλασσας στα βόρεια και του Αιγαίου Πελάγους στα νότια. Όσον αφορά τη γεωλογία, ο Ίσκαρ είναι ο αρχαιότερος ποταμός στα Βαλκάνια και επίσης ο μόνος, που έχει διατηρήσει την αρχική του κατεύθυνση παρά τις σημαντικές γεωλογικές αλλαγές σε μεταγενέστερα στάδια. Η λεκάνη του Ίσκαρ εκτείνεται σε μια περιοχή 8.646 km 2 σε έξι βουλγαρικές επαρχίες, τη Σόφια, την επαρχία της πόλης της Σόφιας, τη Βράτσα, το Λόβετς και το Πλέβεν, με συνολικό πληθυσμό περίπου 1.600.000 κατοίκους. Οι πιο σημαντικοί δεξιοί παραπόταμοι από νότο προς βορρά είναι ο ποταμός Λεσνόφσκα (65 km), Μάλκι Ίσκαρ (85 km) και Ζλάτνα Πανέγκα (50 km). Οι μεγαλύτεροι αριστεροί παραπόταμοι είναι η Παλακαρία (39 km), Βίτοσκα Μπιστρίτσα (12 km) και Περλόφσκα (31 χλμ). Η μέση απόρριψή του στην εκβολή είναι 54 m3/s.
Άνω πορεία
εναλλ.=a glacial lake|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Μία από τις παγετώδεις λίμνες Μουσαλά στα βουνά [[Ρίλα|Ρίλα, που τροφοδοτεί τους ανώτατους παραπόταμους του Ίσκαρ ]] Οι πηγές του Ίσκαρ αποτελούνται από τρεις διχάλες στις βόρειες πλαγιές του βουνού Ρίλα, της υψηλότερης οροσειράς της Βουλγαρίας. Το Τσέρνι (μαύρο) Ίσκαρ μήκους 23 χιλιομέτρων θεωρείται το κύριο στέλεχος του ποταμού. Πηγάζει από τη λίμνη Τσαμόβσκο (2.500 μ) στα βορειοανατολικά της κορυφής Ντάμγκα (2.669 μ) και από εκεί ο ποταμός ρέει προς τα βορειοανατολικά μέσω της κοιλάδας Γκοβεντάρτσι, που τροφοδοτείται από τα νερά των λιμνών Τσανακγκιόλσκι, Μαλιοβίσκι και Ουρντίνι. Η απόρριψη του Τσέρνι Ίσκαρ στο Γκοβεντάρτσι είναι 1,60 m 3 /s. Η λεκάνη του καλύπτει 237 km 2. Ο Μπέλι (λευκό) Ίσκαρ είναι ο μακρύτερος από τους τρεις με μήκος 28 χλμ και οι πηγές του βρίσκονται στις βόρειες πλαγιές της κορυφής Ρετζέπιτσα (2.677 μέτρα). Σχηματίζει μια βαθιά και απότομη κοιλάδα και έχει λεκάνη 91 km 2. Ένας από τους παραπόταμους του, ο Μπίστριτσα, ξεκινά από τις λίμνες Μουσαλά κάτω από τις πλαγιές της Μουσαλά (2.925 μ), που είναι η υψηλότερη κορυφή της Βαλκανικής Χερσονήσου. Στην άνω πορεία του σε υψόμετρο 1.900 m βρίσκεται η δεξαμενή Μπέλι Ίσκαρ, που κατασκευάστηκε μεταξύ 1939 και 1945, που τροφοδοτεί έναν μικρό υδροηλεκτρικό σταθμό ισχύος 16 MW. Το Λέβι (αριστερό) Ίσκαρ είναι το μικρότερο από τα τρία και έχει τις πηγές του στις βόρειες πλαγιές της κορυφής Μαρινκιόβιστσα(2.636 μέτρα). Ρέει μέσα από μια βαθιά κοιλάδα για 18 χλμ μέχρι τη συμβολή του με το Τσέρνι Ίσκαρ κατάντη του χωριού Μάλα Τσάρκβα και έχει λεκάνη απορροής 56 km 2.
Το ίδιο το Ίσκαρ σχηματίζεται από τη συμβολή του Μπέλι και του Τσέρνι Ίσκαρ και παραμένει ένας τυπικός ορεινός ταραγμένος ποταμός με πολύ μεγάλη κλίση και δύναμη έλξης πριν εισέλθει στην κοιλάδα Σάμοκοβ σε υψόμετρο 950 Μ. Διασχίζει την πόλη Σάμοκοβ και ενώνεται με τον πρώτο σημαντικό αριστερό παραπόταμό της, την Παλακαρία λίγα χιλιόμετρα βόρεια. Καθώς αναδύεται από την κοιλάδα, ο ποταμός γεμίζει τη δεξαμενή Ίσκαρ, τη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στη Βουλγαρία. Κατάντη του φράγματος το Ίσκαρ ρέει βορειοδυτικά και σχηματίζει το φαράγγι Παντσάρεβο μήκους 22 χλμ., που χωρίζει τα βουνά Βιτόσα και Πλάνα στα δυτικά και την οροσειρά Σρέντνα Γκόρα στα ανατολικά. Εκεί γεμίζει τη δεξαμενή Πασαρέλ και τη λίμνη Παντσάρεβο.
Μέση πορεία
εναλλ.=a panorama of the Iskar Gorge|δεξιά|μικρογραφία| Πανοραμική άποψη του φαραγγιού Ίσκαρ Η μέση πορεία του Ίσκαρ ξεκινά από το χωριό Γκέρμαν. Καθώς εισέρχεται στην κοιλάδα της Σόφιας (550 μ) στο προαναφερθέν χωριό στρίβει βόρεια και σχηματίζει φαρδιά κοίτη. Εκεί ο ποταμός διασχίζει τα ανατολικότερα προάστια της εθνικής πρωτεύουσας της Σόφιας και διασχίζεται από τον διάδρομο του διεθνούς αεροδρομίου της Σόφιας. Στα νότια τμήματα της κοιλάδας το Ίσκαρ έχει κλίση 6,7‰ που μειώνεται σε 0,06‰ στα βόρεια τμήματα της κοιλάδας κοντά στην πόλη Νόβι Ίσκαρ. Ανοδικά στην κοιλάδα της Σόφιας το ίζημα που μεταφέρει το Ίσκαρ αποτελείται κυρίως από ακατέργαστο χαλίκι ενώ κατάντη είναι κυρίως άμμος.
Ο ποταμός εισέρχεται στα Βαλκανικά Όρη στην πόλη Νόβι ΊσκαρΝόβι Ίσκαρ και σχηματίζει ένα μακρύ και εντυπωσιακό φαράγγι, του οποίου οι πλαγιές φτάνουν σε ύψος 200 μέτρα έως 500 μέτρα σε ορισμένα σημεία. Το φαράγγι Ίσκαρ φτάνει σε μήκος τα 70 χλμ. μεταξύ της αρχής του στο Κουρίλο, μια γειτονιά του Νόβι Ίσκαρ, και του χωριού Λιούτιμπροντ, που σηματοδοτεί το τέλος του. Ο ποταμός ρέει βόρεια μέσα από μεγάλο μέρος του φαραγγιού, αλλά στο Λακάτνικ σχηματίζει μια δεξιά στροφή και αρχίζει να ρέει προς τα ανατολικά. Μέχρι το Γκάρα Μποβ το Ίσκαρ ρέει μέσα από πολύ διαβρωμένους βράχους και το φαράγγι είναι ευρύ με καλύτερα ανεπτυγμένες και διατηρημένες αναβαθμίδες ποταμών. Αυτά τα πεζούλια έχουν σχηματιστεί κατά τη διάρκεια της Τεταρτογενούς περιόδου και μπορεί να είναι 110 έως 120 μ. ύψος. Ανοδικά ο ποταμός διασχίζει μεσοζωικό ασβεστόλιθο, που κάνει το φαράγγι στενό και κατά τόπους σαν φαράγγι. Στην αρχή του φαραγγιού προς το Ρέμπροβο η κλίση του Ίσκαρ είναι μόνο 0,75‰ και κυλά αργά σχηματίζοντας μαιάνδρους και ακόμη και νησίδες. Ωστόσο, σύντομα η κλίση αυξάνεται κατά μέσο όρο στα 4,1‰ και η ροή επιταχύνεται, σχηματίζοντας μια στενή και λαξευμένη κοίτη.
Γάιος Οκτάβιος (τριβούνος το 216 π.Χ.)
Ο Γάιος Οκτάβιος ΙΙ, λατιν.: Gaius Octavius (άκμασε το 216 π.Χ.) ήταν ένας Ρωμαίος αξιωματικός του στρατού, που ήταν ενεργός κατά τη διάρκεια του 3ου αι. π.Χ. Ήταν γιος του ιππέα Γάιου Οκτάβιου Ι και εγγονός του ταμία Γναίου Οκτάβιου Ρούφου. Έγινε ο πατέρας του αξιωματούχου των Βελιτρών, (νυν Βελλέτρι) Γάιου Οκτάβιου ΙΙΙ, πάππος του πραίτωρα Γάιου Οκτάβιου ΙV και πρόπαππος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου (βασ. 27 π.Χ. - 14 μ.Χ.). Όταν ο Μάρκος Αντώνιος προσπάθησε να δείξει την περιφρόνησή του εναντίον του Αυγούστου, είπε ότι ο Οκτάβιος ήταν απελεύθερος και σχοινοποιός από τους Θουρίους.
Ίσκαρ (ποταμός)
Κάτω πορεία
Η κάτω διαδρομή ξεκινά από το χωριό Τσομάκοβτσι, όπου φεύγει από τα προβαλκανικά βουνά και εισέρχεται στην παραδουνάβια πεδιάδα. Από εκεί το Ίσκαρ ρέει και πάλι με βορειοανατολική κατεύθυνση μέχρι τη συμβολή του με τον Δούναβη. Σε αυτό το τμήμα η κοιλάδα του ποταμού είναι κοίλη στα ασβεστώδη λασπώδη ιζήματα της παραδουνάβιας πεδιάδας. Η κοιλάδα είναι πλατιά αλλά στενεύει από τις κοιλάδες των γειτονικών κοιλάδων των ποταμών Βιτ στα ανατολικά και Σκατ στα δυτικά. Τα δεξιά περιθώρια της κάτω κοιλάδας Ίσκαρ είναι υψηλότερα και πιο απότομα από τα αριστερά. Παλαιότερα η κοίτη του ποταμού ήταν λαξευμένη σε προσχωσιγενή βυθό και λόγω της μικρής κλίσης ο ποταμός σχημάτιζε μαιάνδρους με ελώδεις όχθες. Σήμερα το Ίσκαρ ρέει σε μια διορθωμένη κοίτη κατά τα τελευταία 17 περίπου χλμ μέχρι να φτάσει στον Δούναβη. Οι κοίτες ορισμένων από τους παραποτάμους του, όπως ο ποταμός Μπλάτο, Στάρι Ίσκαρ και Κάκατς Κρίβα, έχουν επίσης προσαρμοστεί. Η συμβολή με τον Δούναβη βρίσκεται σε υψόμετρο 25 μ., στο 3 χλμ βορειοανατολικά του χωριού Μπαϊκάλ και δυτικά του χωριού Γκίγκεν.
Γάιος Οκτάβιος (τριβούνος το 216 π.Χ.)
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου ο Γ. Οκτάβιος υπηρέτησε ως στρατιωτικός τριβούνος και συμμετείχε στην καταστροφική μάχη των Καννών, αποτελώντας έναν από τους λίγους επιζώντες: όταν οι Καρθαγένιοι μπήκαν στο Ρωμαϊκό στρατόπεδο, ο Οκτάβιος και ο συνάδελφός του, ο τριβούνος Πόπλιος Σεμπρόνιος Τουδιτανός, κατάφεραν να περάσουν από τον εχθρό και έφτασαν με ασφάλεια στο Κανούσιον (νυν Κανόζα ντι Πούλια). Υπηρέτησε στην Επαρχία Σικελίας (σύγχρονη Σικελία) υπό τον πραίτωρα Λεύκιο Αιμίλιο Πάππο το 205 π.Χ., αλλά είναι άγνωστο αν έλαβε μέρος σε κάποια άλλη αποστολή.
Ίσκαρ (ποταμός)
Οικολογία
εναλλ.=a river|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο Ίσκαρ κοντά στο Γκέρμαν εναλλ.=a river|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο Ίσκαρ περνώντας από τα Βαλκανικά Όρη Η αυτόχθονη ιχθυοπανίδα αποτελείται από τουλάχιστον 50 είδη δύο ομοταξιών, τα Cephalaspidomorphi (κεφαλασπιδόμορφοι) (ψάρια χωρίς γνάθο) και Actinopterygii (ακτινοπτερύγιοι) (ψάρια με πτερύγια ακτίνων) και πέντε τάξεων, Petromyzontiformes (πετρόμυζο ή λάμπραινα), Siluriformes (γατόψαρο), Gadiformes (γαδόμορφα), Esociformes (λούτσοι και όλα τα είδη λούτσου) Perciformes (περκόμορφα). Πολλά από αυτά περιορίζονται στην κάτω διαδρομή κοντά στη συμβολή με τον Δούναβη. Τα ψάρια χωρίς γνάθους της τάξης των Petromyzontiformes αντιπροσωπεύονται από μια ενιαία οικογένεια Petromyzontidae με δύο είδη, την λάμπραινα ρυακιών (γκαβόχελο), και την Καρπάθια λάμπραινα. Τα Siluriformes περιλαμβάνουν το μόνο είδος αυτής της τάξης στην Ευρώπη, το γουλιανό. Το μόνο ψάρι του γλυκού νερού της τάξης των γαδόμορφων, η λότα, κατοικεί στην κάτω διαδρομή κοντά στον Δούναβη, που είναι από τα νοτιότερα σημεία της εμβέλειάς του. Οι Esociformes αντιπροσωπεύονται επίσης από ένα μόνο είδος, τον βόρειο λούτσο των ποταμών.
Γάιος Οκτάβιος (τριβούνος το 216 π.Χ.)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης
Ίσκαρ (ποταμός)
Οικολογία
Τα περκόμορφα είναι η πιο ποικιλόμορφη τάξη ψαριών στο Ίσκαρ, που αντιπροσωπεύεται από πολλές οικογένειες. Στα αυτόχθονα είδη της οικογένειας των Περκιδών (Percidae) περιλαμβάνονται η λούτσα, η πέρκα του Βόλγα, η ευρωπαϊκή πέρκα, το κοινό τζίνγκελ, το στρέμπερ, ο Ευρασιατικός γυμνοκέφαλος, ο γυμνοκέφαλος του Μπαλόν, ο ριγέ γυμνοκέφαλος. Οι Κυπρινίδες (Cyprinidae) αντιπροσωπεύονται από τον άσπιο, το γλήνι, το σίρκο του Δούναβη, το κοινό σίρκο, το σίρκο (Alburnoides bipunctatus), την ασημένια τσιπούρα, την αβραμίδα, την ασπρομάτι τσιπούρα (Ballerus sapa), την τσιπούρα (Ballerus ballerus), τη μαυρομάτα (Vimba vimba), τον πελεκοκυπρίνο, τον χρυσοκέφαλο (Leuciscus idus), τον Ευρωπαϊκό κέφαλο (Squalius cephalus), την κοινή μύτη (Chondrostoma nasus), την Ευρωπαϊκή μουρμουρίτσα (Rhodeus amarus), το τσιρόνι (Rutilus rutilus), τον κοκκινόγαστρο (Phoxinus phoxinus), την Κοκκινοφτέρα (Scardinius erythrophthalmus), τον χρύσκο (Gobio gobio), τον χρύσκο του Κέσλερ (Romanogobio kesslerii), το λευκοπτέρυγο φρυγόνι του Δούναβη (Romanogobio vladykovi), τον κοινό βάρβο (Barbus barbus), τη Ρουμανική μπριάνα (Barbus petenyi), τον κουτσουρά (Carassius carassius). Οι Νεμαχειλίδες (Nemacheilidae) αντιπροσωπεύονται από τον βίνο (Barbatula barbatula), ενώ τα είδη της οικογένειας Κωβιτιδών (Cobitidae) περιλαμβάνουν το ευρωπαϊκό φιδόψαρο (Misgurnus fossilis), το φιδόψαρο (Cobitis taenia), το βαλκανικό φιδόψαρο (Cobitis elongata), το φιδόψαρο με χρυσαφένια ράχη (Sabanejewia aurata), τη βουλγαρική λοχίδα, και το Cottus haemusi. Η καστανή πέστροφα είναι ο μόνος εκπρόσωπος των Σολομονιδών (Salmonidae). Η κυρίως θαλάσσια οικογένεια Κλιπεΐδες (Clupeidae) αντιπροσωπεύεται από την φρίσσα του Πόντου (Alosa immaculata ή Alosa pontica). Οι Γωβιίδες (Gobiidae) περιλαμβάνουν το γωβιό του Κέσλερ, το γωβιό μαϊμού (Neogobius fluviatilis) και το γωβιό δρομέα (Babka gymnotrachelus).
Στο Ίσκαρ κατοικούσε ένα από τα έξι είδη οξύρρυγχων, που προέρχονται από τη Βουλγαρία, η στερλίνα (Acipenser ruthenus). Θα μπορούσε να βρεθεί αντίθετα προς το ρεύμα του ποταμού μέχρι την πόλη Λούκοβιτ, αλλά έχει εξαφανιστεί από τον ποταμό και κατοικεί μόνο στον Δούναβη.
Τα αμφίβια αντιπροσωπεύονται από βατράχους, όπως η κοκκινομπομπίνα (Bombina bombina), η κιτρινομπομπίνα (Bombina variegata), ο ευρωπαϊκός πράσινος φρύνος, ο ευκίνητος βάτραχος, ο ευρωπαϊκός δεντροβάτραχος, ο κοινός βάτραχος, καθώς και από δύο είδη τρίτωνων - ο λοφιοφόρος τρίτωνας του Δούναβη και ο βαλκανικός λοφιοφόρος χτενοτρίτωνας. Τα νερά του Ίσκαρ αποτελούν βιότοπο της ευρωπαϊκής νεροχελώνας, του νερόφιδου (Natrix tessellata) και του νερόφιδου (Natrix natrix) με μια σειρά από άλλα ερπετά, που κατοικούν στις όχθες του ποταμού και στις γύρω περιοχές, όπως η χελώνα (Testudo graeca), η χελώνα του Χέρμαν, η κερασφόρος οχιά, ο κεχρίτης, ο λαφίτης του Ασκληπιού, η Ευρωπαϊκή πράσινη σαύρα, η κοινή σαύρα τοίχου, η βαλκανική σαύρα τοίχου κ.λπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Βουλγαρίας
Αντώνιος Δάγκουλας
Ο Αντώνιος Δάγκουλας (Αρτάκη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1907 - Θεσσαλονίκη, Ελλάδα, 1944) ήταν Έλληνας συνεργάτης των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής ο οποίος έμεινε γνωστός για την εγκληματική του δράση στη Θεσσαλονίκη που του απέφερε το παρωνύμιο ο Δράκος της Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1907 στην Αρτάκη της Μικράς Ασίας και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε εγκαταστάθηκε στα Γρεβενά όπου προπολεμικά εργαζόταν ως αυτοκινητιστής. Στο ξεκίνημα της Κατοχής οργανώθηκε στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ γρήγορα όμως ήρθε, για άγνωστους λόγους, σε ρήξη με την οργάνωση με αποτέλεσμα να αιχμαλωτιστεί και στη συνέχεια να κακοποιηθεί στον Πεντάλοφο και τη Ζούζουλη, ενώ σύμφωνα με μια εκδοχή υπέστη παράλληλα την απώλεια αγαπημένων του προσώπων. Στις 11 Οκτωβρίου του 1943 δραπέτευσε από τη Ζούζουλη μαζί με έναν συγκρατούμενό του και μετά από λίγο αιχμαλωτίστηκε από Γερμανούς στρατιώτες, οι οποίοι όμως του συμπεριφέρθηκαν φιλικά λόγω του γεγονότος πως ήταν καταδιωκόμενος από τον ΕΛΑΣ.
Η δράση του Δάγκουλα, ο οποίος μαζί με τους άνδρες του είχε επιφορτιστεί από τους Γερμανούς και καθήκοντα εκτελεστικού αποσπάσματος, περιλάμβανε δεκάδες δολοφονίες και εκτελέσεις πολιτών ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Συγκεκριμένα, ευθύνεται μεταξύ άλλων για την εκτέλεση 12 πολιτών σε τοποθεσία κοντά στο Ασβεστοχώρι κατά την 10η Μαΐου του 1944, για την εκτέλεση άλλων 14 στις 31 Ιουλίου στη Νέα Ευκαρπία, για το μπλόκο της Καλαμαριάς κατά το οποίο έχασαν τη ζωή τους άλλα έντεκα άτομα , για αντίστοιχο μπλόκο στην Κάτω Τούμπα κατά τον Σεπτέμβριο κλπ. Επιπλέον τα αποσπάσματα του Δάγκουλα συνήθιζαν να προβαίνουν σε σκυλεύσεις νεκρών και σε απόσπαση χρημάτων και τιμαλφών μέσω εκβιασμών και αυθαίρετων επιτάξεων ενώ η όλη δράση τους είχε προκαλέσει την απέχθεια του συνόλου του πληθυσμού της Θεσσαλονίκης αλλά και την αντίδραση της τοπικής χωροφυλακής και των ελληνικών κατοχικών αρχών.
Στις αρχές Οκτωβρίου, οι γερμανικές αρχές Κατοχής, ενόψει της αποχώρησής τους από τη Θεσσαλονίκη, απαγόρευσαν στον Δάγκουλα την οποιαδήποτε ανάμειξη στα ζητήματα δημόσιας τάξεως. Από την πλευρά του, ο Δάγκουλας προσπάθησε απεγνωσμένα να αποκτήσει τη στήριξη του ΕΔΕΣ και της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου και να μετονομάσει αυθαίρετα το σώμα του σε τμήμα της οργάνωσης του Ναπολέοντα Ζέρβα.
Από εκεί και έπειτα ο Δάγκουλας και οι άνδρες του ακολούθησαν τη μοίρα των υπόλοιπων ταγμάτων ασφαλείας που είχαν συγκεντρωθεί στη Θεσσαλονίκη, μεταβαίνοντας κατά τα τέλη Οκτωβρίου στο Κιλκίς. Εκεί, στις 4 Νοεμβρίου συμμετείχε στη μάχη που διεξήχθη ανάμεσα ανάμεσα στους δοσιλογικούς σχηματικούς και τον ΕΛΑΣ, η οποία έληξε με νίκη των ανταρτών. Μετά το πέρας της σύγκρουσης ο Δάγκουλας αιχμαλωτίστηκε τραυματίας σε μια οικία όπου είχε κρυφτεί και μεταφέρθηκε για νοσηλεία στη Θεσσαλονίκη όπου κατέληξε στις 21 Νοεμβρίου λόγω ουραιμίας που προκλήθηκε από ακρωτηριασμό. Μετά το θάνατό του, το πτώμα του διαπομπεύτηκε από το πλήθος. Ο Ηλίας Πετρόπουλος στο βιβλίο του Πτώματα, πτώματα, πτώματα... αναφέρει οτι τραυματίστηκε στο πόδι σε μια μάχη και τον μετέφεραν οι ελασίτες στο Προσφυγικό Νοσοκομείο (νυν κεντρικό) με ένα εγγλέζικο αυτοκίνητο ενω είχε μαζευτεί κόσμος να τον λιντσάρει και τελικά πέθανε σε 2-3 μέρες απο σηψαιμία και το πτώμα του το πέταξαν σε μια χωματερή στον Δενδροπόταμο.
Οικογένεια και προσωπική ζωή
Ο Δάγκουλας προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια και ήταν παντρεμένος από το 1934 με την Καλλιόπη Παπαβραμίδη από τα Γρεβενά, η οποία σύμφωνα με μαρτυρίες ήταν αντίθετη με τη δράση του συζύγου της. Μάλιστα κατά την περίοδο του Εμφυλίου ενίσχυε φυλακισμένους αντάρτες του ΔΣΕ. Αδελφός του ήταν ο ταξίαρχος ε.α. της Πολεμικής Αεροπορίας και βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Επαμεινώνδας Δάγκουλας, ο οποίος την περίοδο της Κατοχής υπηρετούσε στον ελληνικό στρατό της Μέσης Ανατολής, ενώ κατά τον Εμφύλιο διεσώθη από βομβιστική επίθεση που πραγματοποίησε η Στενή Αυτοάμυνα Θεσσαλονίκης εναντίον του στρατιωτικού οχήματος στο οποίο επέβαινε. Θείος του ήταν ο ιεράρχης Αιμιλιανός Δάγγουλας και κουνιάδος του υπήρξε ο βουλευτής Γρεβενών Ηλίας Α. Ηλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τάγματα ασφαλείας Δ
Πολωνική Βιβλιοθήκη (Παρίσι)
Η Πολωνική Βιβλιοθήκη στο Παρίσι (Bibliothèque Polonaise de Paris, Biblioteka Polska w Paryżu) είναι πολωνικό πολιτιστικό κέντρο εθνικής σημασίας, το οποίο συνδέεται στενά τόσο με την ιστορική Μεγάλη Μετανάστευση της πολωνικής ελίτ στο Παρίσι τον 19ο αιώνα όσο και με τη συγκρότηση της Λογοτεχνικής Εταιρείας (Towarzystwo Literackie) το 1832, αργότερα της Ιστορικής και Λογοτεχνικής Εταιρείας. Η Βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1838 από τους Άνταμ Γέζι Τσαρτορίσκι, Γιούλιαν Ούρσιν Νιεμτσέβιτς και Κάρολ Σιενκιέβιτς, μεταξύ άλλων. Το πρώτο της καθήκον ήταν να προστατεύσει όλα τα σωζόμενα βιβλία, έγγραφα, αρχεία και θησαυρούς εθνικής σημασίας. Έχει γίνει μια ιστορική και τεκμηριωτική πηγή ανοιχτή για χρήση από Πολωνούς και άλλους ερευνητές και επισκέπτες. Η Βιβλιοθήκη στεγάζει τρία μουσεία που σχετίζονται με σημαντικούς Πολωνούς καλλιτέχνες: το Μουσείο Φρεντερίκ Σοπέν, το Μουσείο Άνταμ Μιτσκιέβιτς και τη συλλογή τέχνης Μπολέσουαφ Μπιέγκας. Το Μητρώο Μνήμης του Κόσμου της UNESCO το αξιολογεί ως ίδρυμα μοναδικό στο είδος του.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| David d'Angers - Άνταμ Μιτσκιέβιτς το 1835 Ο κύριος εμπνευστής για τη δημιουργία της Πολωνικής Βιβλιοθήκης στο Παρίσι ήταν ο Κάρολ Σιενκιέβιτς, ο οποίος είχε καταφέρει να συγκεντρώσει τις ήδη υπάρχουσες συλλογές βιβλίων στα τμήματα ιστορίας και στατιστικής του Towarzystwo Literackie w Paryżu και του Towarzystwo Pomocy Naukowej, τις κοινωνίες Πολωνικής Λογοτεχνίας και Επιστημών. Κρίσιμο ρόλο στο εγχείρημα έπαιξε η γαλλική Société de Civilization, η οποία, υποκινούμενη από την επίδραση που είχε ο Άνταμ Μιτσκιέβιτς με το άρθρο του, «Rabunek bibliotek i muzeów w Polsce» - η λεηλασία βιβλιοθηκών και μουσείων στην Πολωνία - ξεκίνησε μία κοινή έκκληση για συγκέντρωση υποστήριξης για μια βιβλιοθήκη αφιερωμένη στην Πολωνία. Η πράξη ίδρυσης υπογράφηκε το Νοέμβριο του 1838 και ακολούθησε το Μάρτιο του 1839 ένα εορταστικό άνοιγμα του κτηρίου. Μια επιτροπή βιβλιοθήκης αποτελούμενη από οκτώ αντιπροσώπους ανέλαβε τη διαχείριση της επιχείρησης. Ο Πρίγκιπας Τσαρτορίσκι εξελέγη ισόβιος πρόεδρός του, ενώ τα καθήκοντα του γραμματέα, του βιβλιοθηκονόμου και του ταμία ανατέθηκαν στον Σιενκιέβιτς.
Για να ικανοποιήσει τις γαλλικές νομικές απαιτήσεις, ο Τσαρτορίσκι ανέλαβε την επίσημη ιδιοκτησία του ιδρύματος, εξασφαλίζοντας έτσι την υλική του επιβίωση. Το αρχικό σχέδιο ήταν να ανεγερθεί ένα πολωνικό αρχοντικό στο Παρίσι για να στεγάσει τις συλλογές, αλλά η έλλειψη κεφαλαίων οδήγησε στην εγκατάλειψη αυτής της φιλοδοξίας και αντ΄ αυτού αγοράστηκε ένα τετραώροφο αρχοντικό του 17ου αιώνα, στο Ιλ Σαιν-Λουί, κατά μήκος της Quai d'Orleans. Η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε σε έντεκα δωμάτια στον δεύτερο όροφο, ενώ το υπόλοιπο κτίριο ενοικιάστηκε ως κατάλυμα για τη χρηματοδότηση των δανείων που είχαν συναφθεί. Εν τω μεταξύ, η Βιβλιοθήκη είδε ταχεία επέκταση καθώς έφτασαν δώρα και κληρονομιές από ιδιώτες, για παράδειγμα οι συλλογές των Μαουαχόφσκι, Γιούλιαν Ούρσιν Νιεμτσέβιτς, Κάρολ Κνιαζιέβιτς και Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Μέχρι το 1845 η Βιβλιοθήκη είχε 15.000 τόμους και τρία χρόνια αργότερα, σχεδόν 20.000 αντικείμενα. Το 1914 η συλλογή περιείχε 100.000 βιβλία. Επιπλέον, υπήρχε απόθεμα περιοδικών και κριτικών, φωτογραφιών και μεταλλίων και νομισμάτων.
Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, οι δραστηριότητες της Λογοτεχνικής Εταιρείας είχαν παρακμάσει και η συντήρηση της βιβλιοθήκης στο Παρίσι μεταφέρθηκε το 1893 στην ευθύνη της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων στην Κρακοβία. το 1926, ο Βουαντίσουαφ Μιτσκιέβιτς (γιος του Άνταμ) κληροδότησε τη σημαντική συλλογή χειρογράφων του στη βιβλιοθήκη. Την επόμενη περίοδο, μια σειρά από πολύτιμα βιβλία, χειρόγραφα και έργα τέχνης που η βιβλιοθήκη δεν μπορούσε να συντηρήσει σωστά στάλθηκαν σε μουσεία και ιδρύματα στην ανεξάρτητη πλέον Πολωνία.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Ο Φραντσίσεκ Γιαν Πουουάσκι, διευθυντής της Πολωνικής Βιβλιοθήκης, 1928-1956 Τις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχαν 145.000 βιβλία, 1.000 χειρόγραφα, 12.000 εικόνες, 2.800 άτλαντες και χάρτες και 20.000 αντίγραφα εγγράφων σχετικά με την πολωνική ιστορία, τα οποία αντλήθηκαν από βρετανικά και γαλλικά αρχεία. Αν και οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής κατέλαβαν τη συλλογή της βιβλιοθήκης κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Βιβλιοθήκη μπόρεσε να συνεχίσει τις εργασίες της με την απελευθέρωση του Παρισιού. Τα περισσότερα από τα λεηλατημένα υλικά επιστράφηκαν από τη Γερμανία μέχρι το 1947, ωστόσο, η Βιβλιοθήκη αντιμετώπισε σκληρές νομικές μάχες με τη μεταπολεμική κομμουνιστική πολωνική κυβέρνηση για την ιδιοκτησία. Αυτά τελικά επιλύθηκαν υπέρ της Βιβλιοθήκης το 1959. Μετά την επιστροφή της Πολωνίας στη δημοκρατία το 1989, αποκαταστάθηκαν οι δεσμοί με τη νέα πολωνική κυβέρνηση.
Επίκαιρα διλήμματα
δεξιά|μικρογραφία| Ο Σοπέν το 1836, από την αρραβωνιαστικιά του, Μ. Βοντζίνσκα αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ| Quai d'Orléans (το πρώτο κτίριο στα δεξιά στεγάζει την Πολωνική Βιβλιοθήκη) Η Πολωνική Βιβλιοθήκη στο Παρίσι είναι το παλαιότερο πολιτιστικό ίδρυμα εκτός της επικράτειας της Πολωνίας. Από το 1854 η Βιβλιοθήκη έχει καταλάβει ολόκληρο το αρχικό κτίριο. Δίπλα στη Βιβλιοθήκη βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Μουσείου Άνταμ Μιτσκιέβιτς, που άνοιξε το 1903. Εντός του κτιρίου βρίσκονται επίσης το Μουσείο Φρεντερίκ Σοπέν, η μοναδική μόνιμη έκθεση στο Παρίσι στη μνήμη του συνθέτη και το Μουσείο Μπολέσουαφ Μπιέγκας, με πίνακες και γλυπτά του καλλιτέχνη και άλλων Πολωνών καλλιτεχνών.
Το 1989 η συλλογή είχε αυξηθεί σε 220.000 τόμους, περίπου 5.000 πολωνικούς χάρτες, 7.000 εικόνες 16ου - 20ου αιώνα, συν τις συλλογές του Towarzystwo Historyczno-Literackie w Paryżu.
Αν και το 1893 η Βιβλιοθήκη περιήλθε στον προκάτοχο της, την Πολωνική Ακαδημίας Μάθησης στην Κρακοβία, εκείνη την εποχή στη διαμελισμένη Πολωνία, αυτό δεν έλυσε τη σχέση της με τον γείτονα και ιδρυτικό ίδρυμα της Βιβλιοθήκης στο Παρίσι, την Ιστορική και Λογοτεχνική Εταιρεία (γαλλικά: Société Historique et Littéraire Polonaise -SHLP). Μόλις το 2004, μετά από μια διαδικασία διαιτησίας, συμφωνήθηκε επίσημα ότι η Βιβλιοθήκη ανήκει από κοινού και στους δύο οργανισμούς, μέσω του μηχανισμού του Association de la Bibliothèque Polonaise de Paris, στην πραγματικότητα ενός διοικητικού συμβουλίου, αποτελούμενο από επτά αντιπροσώπους από καθένα από τα δύο «μητρικά» ιδρύματα. Συνήθως, πρόκειται για άτομα με διακεκριμένα ακαδημαϊκά προσόντα από τη Γαλλία ή την Πολωνία. Ο πρόεδρος της ένωσης, ή διοικητικό συμβούλιο της Βιβλιοθήκης, εκλέγεται για θητεία 5 ετών και είναι σήμερα ο Κ. Πιερ Ζαλέσκι, από την Πολωνική Ακαδημία Μάθησης. Είναι επίσης ο διευθύνων σύμβουλος της Βιβλιοθήκης και είναι επικεφαλής μιας επαγγελματικής ομάδας διαχείρισης για την καθημερινή λειτουργία της.
Η Βιβλιοθήκη και ο συνιδιοκτήτης της, η Ιστορική και Λογοτεχνική Εταιρεία, είναι από κοινού μέλη της Μόνιμης Διάσκεψης [Πολωνικών] Μουσείων, Αρχείων και Βιβλιοθηκών στο Δυτικό Ημισφαίριο. Αυτό το σώμα ομαδοποιεί όλες τις αναγνωρισμένες συλλογές εκτός Πολωνίας, αλλά δεν καλύπτει αντικείμενα που φυλάσσονται σε ξένα ιδρύματα, ούτε τις πολλές χιλιάδες αντικείμενα που δεν έχουν ακόμη ανακαλυφθεί από λεηλασίες και εκτοπισμούς εν καιρώ πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Παρίσι Κατηγορία:Μεγάλη Μετανάστευση Κατηγορία:Πολωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Βιογραφικά μουσεία στη Γαλλία Κατηγορία:Ερευνητικά ινστιτούτα στη Γαλλία Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Παρίσι
Χάρις Σεφέροβιτς
Ο Χάρις Σεφέροβιτς (γενν. 22 Φεβρουαρίου 1992) είναι Ελβετός ποδοσφαιριστής, βοσνιακής καταγωγής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Μπενφίκα και την εθνική ομάδα της Ελβετίας.
Ο Σεφέροβιτς πραγματοποιήσε το επαγγελματικό του ντεμπούτο από την Γκράσχοπερς το 2009 και λίγο αργότερα αποκτήθηκε από τη Φιορεντίνα. Όμως το μεγαλύτερο τμήμα της πορείας του με τη Φιορεντίνα το περάσε δανεικός, όπως με τη Νοβάρα, και το 2013 αποκτήθηκε από τη Ρεάλ Σοσιεδάδ για 2 εκατομμύρια ευρώ. Μετά από ένα χρόνο αποκτήθηκε από την Άιντραχτ Φραγκφούρτης, με την οποία πέρασε τρεις σαιζόν πριν μεταγραφεί στην Μπενφίκα με πενταετές συμβόλαιο.
Σε επίπεδο εθνικών ομάδων, ο Σεφέροβιτς πραγματοποίησε το ντεμπούτο του το 2013 και ήταν μέλος της αποστολής της εθνικής Ελβετίας στα Μουντιάλ 2014 και 2018 και στα Euro 2016 και 2020. Συνολικά έχει 79 συμμετοχές με το εθνόσημο και έχει σημειώσει 24 τέρματα.