cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλενα Κουντουρά
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις διπλές εκλογές Μαΐου και Ιουνίου 2012 εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ενώ το 2014 ανέλαβε Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος.
Τον Ιανουάριο 2015 έγινε αναπληρώτρια υπουργός Τουρισμού στην κυβέρνηση Τσίπρα του Ιανουαρίου του 2015, στο υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού, θέση την οποία διατήρησε και στην κυβέρνηση Τσίπρα του Σεπτεμβρίου 2015.
Στον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Τσίπρα του Σεπτεμβρίου 2015 στις 5 Νοεμβρίου 2016 αναβαθμίστηκε από αναπληρώτρια υπουργός Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού, σε υπουργό Τουρισμού.
Στις 14 Ιανουαρίου 2019, η Έλενα Κουντουρά διεγράφη από την κοινοβουλευτική ομάδα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, εξαιτίας της πρόθεσής της να στηρίξει την κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα μετά την αποχώρηση των Ανεξαρτήτων Ελλήνων από την κυβέρνηση την προηγούμενη ημέρα.
Στις 9 Απριλίου 2019 ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά της με τον ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές 2019. Τον Μάιο παραιτήθηκε από υπουργός λόγω της υποψηφιότητάς της. Στις 26 Μαΐου 2019 εξελέγη ευρωβουλευτής, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση.
Κοινοβουλευτικό έργο
Συμμετείχε στις εξής Κοινοβουλευτικές Επιτροπές: και ως Γραμματέας στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή παρακολούθησης των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων τους Ανθρώπου.
Από τον Ιούνιο του 2014, συμμετείχε στην Ελληνική κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία (PACE) στο Συμβούλιο της Ευρώπης, ως τακτικό μέλος της Επιτροπής Μετανάστευσης, Προσφύγων και Εκτοπισθέντων Ατόμων και ως αναπληρωματικό μέλος στην Επιτροπή Ισότητας και μη-Διακρίσεων. Έχει, επίσης, διατελέσει Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-Κορέας και μέλος των Κοινοβουλευτικών Ομάδων Φιλίας, με την Κίνα, τη Γαλλία, τη Ρουμανία, το Ουζμπεκιστάν και την Ιορδανία.
Κοινωνικό και εθελοντικό έργο
Έχει αναπτύξει πολυετή κοινωνική και φιλανθρωπική δράση στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι Πρόεδρος της «EUROPA DONNA HELLAS», του ελληνικού τμήματος της Ευρωπαϊκής Οργάνωσης EUROPA DONNA, για την πρόληψη και ενημέρωση για τον καρκίνο του μαστού, και τη διεκδίκηση δικαιωμάτων για καλύτερες υπηρεσίες σε ασθενείς με καρκίνο. Έχει εργαστεί και υποστηρίξει ενεργά σειρά διεθνών και ελληνικών μη κερδοσκοπικών Οργανισμών, όπως UNESCO, UNICEF, Κιβωτός του Κόσμου, Φροντίδα, με έμφαση στα θέματα που σχετίζονται με την υγεία, το περιβάλλον, τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών, την καταπολέμηση της ενδοοικογενειακής βίας, και τον εθελοντισμό.
Έχει τιμηθεί για την υποστήριξή της στη διάδοση του Ελληνικού Παραολυμπιακού Εθελοντισμού, ενώ τον Δεκέμβριο του 2007 τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία ως Πρέσβειρα Καλής Θέλησης για τον Κοινωνικό Εθελοντισμό.
Διεθνείς διακρίσεις και βραβεία
Οι διεθνείς προσπάθειες της Έλενας Κουντουρά ως Υπουργός Τουρισμού επικεντρώθηκαν στην ενίσχυση της εξωστρέφειας και στην ισχυροποίηση του θεσμικού ρόλου της Ελλάδας στα παγκόσμια κέντρα αποφάσεων για τον τουρισμό. Η Ελλάδα εξελέγη για πρώτη φορά μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού για την περίοδο 2018-2021, ανέλαβε θέση αντιπροεδρίας στην Επιτροπή Τουρισμού του ΟΟΣΑ για το 2019, και συνεργάζεται στενά με σειρά διεθνών φορέων και θεσμών (WTTC, PATA, Mediterranean Tourism Foundation, Global Tourism Resilience & Crisis Management Center) για τις παγκόσμιες πολιτικές και πρωτοβουλίες στην βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη.
Μεταξύ των διεθνών διακρίσεων και βραβείων κατά τη θητεία της ως Υπουργός Τουρισμού, συμπεριλαμβάνονται:
Άγιοι Πάντες Θεσπρωτίας
Οι Άγιοι Πάντες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Φιλιατών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια  Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Στην τοπική κοινότητα ανήκει και ο οικισμός Παλαιοχώρι.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Άχούρια
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αχουρίων Αγίων Πάντων Ιωαννίνων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Άγιοι Πάντες Ιωαννίνων.
Ως Άγιοι Πάντες
(Πηγή: )
Διάφορα
Ο οιισμός υπάγεται εκκλησιαστικά στην Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Κακάου
Ο Κλαουντεμίρ Ζερόνιμο Μπαρέτο (Claudemir Jerônimo Barreto, γενν. 27 Μαρτίου 1981, Σάντο Αντρέ), περισσότερο γνωστός ως Κακάου (Cacau), είναι διακεκριμένος Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στην γερμανική ΦφΜ Στουτγκάρδη.
Το 2009 απέκτησε γερμανική υπηκοότητα. Έκτοτε αποτελεί μέλος της εθνικής Γερμανίας, ενώ αγωνίστηκε και στο Μουντιάλ του 2010, πετυχαίνοντας ένα γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Στέφανος Σακελλαρίδης
Ο Στέφανος Σακελλαρίδης (13 Σεπτεμβρίου 2004, Αθήνα) είναι Έλληνας αθλητής της αντισφαίρισης.
Η υψηλότερη θέση που έχει βρεθεί στην παγκόσμια κατάταξη στα μονά είναι το Νο 464. Στην αντίστοιχη κατάταξη του διπλού η υψηλότερη θέση που έχει βρεθεί είναι το Νο 388.
Ο Σακελλαρίδης έκανε το ντεμπούτο του σε ATP τουρνουά στο Γιουνάιτεντ Καπ του 2023 εκπροσωπώντας την Ελλάδα, όπου κέρδισε τον πρώτο του αγώνα ATP ενάντια στον Βέλγο Ζιζού Μπεργκς. Ως αποτέλεσμα, ανέβηκε 130 θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης
Πλατεία Αβησσυνίας
thumb|250px|right|Πλατεία Αβησσυνίας thumb|250px|Η παρακείμενη [[οδός Ερμού]] Η Πλατεία Αβησσυνίας είναι πλατεία ανάμεσα στους εμπορικούς δρόμους Ερμού και Ηφαίστου, στο Μοναστηράκι της Αθήνας. Βρίσκεται στο ιστορικό τρίγωνο της παλαιάς πόλης, το οποίο οριοθετούν οι οδοί Σταδίου και Παναγή Τσαλδάρη, το πολεοδομικό κέντρο της Ομονοίας στον βορρά και ο λόφος της Ακρόπολης στον νότο. Η ονομασία της προέρχεται από την αρχαία ονομασία της Αιθιοπίας, Αβησσυνία, πιθανώς λόγω των Αιθιόπων που παλιότερα κατοικούσαν στη περιοχή αυτή. Όσον αφορά το όνομα «Αβησσυνία», κατά την πιθανότερη εκδοχή προέρχεται από τους κατοίκους της περιοχής al-Ḥabaš (περίπου στο σημερινό έδαφος της Αιθιοπίας και Ερυθραίας), επονομαζόμενους Habesha, όνομα που εννοιολογικά αποδίδεται ως "συλλέκτες λιβανιού".
Βρίσκεται στην καρδιά του μικροεμπορίου των παλαιών Αθηναίων, δυτικά του παραδοσιακού οικισμού της Πλάκας, νότια της συνοικίας του Ψυρρή και ανατολικά του Θησείου. Η πλατεία είναι γνωστή από παλιά για τη μόνιμη υπαίθρια αγορά παλαιοπωλών, δίπλα ακριβώς στο δημοπρατήριο στο Μοναστηράκι, καθώς και το γνωστό κυριακάτικο παζάρι, το οποίο ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Ιούλιο του 1912 με ειδικό βασιλικό διάταγμα και συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Ιστορική αναδρομή
Η περιοχή όπου βρίσκεται η πλατεία Αβησσυνίας ήταν από τα αρχαία χρόνια γειτονιά με εργαστήρια μεταλλουργίας. Τα οθωμανικά χρόνια η περιοχή ονομαζόταν Γύφτικα, καθώς συνήθως οι μεταλλουργοί ήταν μελαμψοί Αιγύπτιοι. Η ονομασία της οδού Ηφαίστου δεν είναι καθόλου τυχαία, καθώς παραπέμπει στο παρελθόν της συγκεκριμένης περιοχής, στενά συνδεδεμένο με τη κατεργασία του μετάλλου. Μέχρι το 1875 η γειτονιά λεγόταν Μαγγαναριά, λόγω της -κατεδαφισμένης το 1848- εκκλησίας του Αγίου Νικολάου Μαγγαναριάς. Στην πλατεία φιλοξενείται από το 1910 το δημοπρατήριο, γνωστό και ως γιουσουρούμ. Αποτελεί σημείο όπου θρησκείες και πολιτισμοί συναντιούνται και συνυπάρχουν χρόνια: η αρχαία αγορά, η ρωμαϊκή βιβλιοθήκη του Αδριανού, το τζαμί Τζισταράκη, η Παναγιά η Παντάνασσα (κοινή εκκλησία για καθολικούς και ορθοδόξους) και η εβραϊκή παρουσία (το όνομα γιουσουρούμ είναι εβραϊκό), δίνουν στην περιοχή ισχυρό κράμα πολυπολιτισμικότητας. Η οικογένεια του Νώε Γιουσουρούμ ή Γιεσουρούμ (στα εβραικά: יְשֻׁרוּן, το όνομα‎ απαντά στη Βίβλο και αποτελεί ποιητικό παρωνύμιο για τον λαό ή τη χώρα Ισραήλ) ήρθε το 1863 από τη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε στο Μοναστηράκι ως παλαιοπώλης μαζί με άλλες οικογένειες ομοθρήσκων του. Ήταν ένας μάλλον αξιαγάπητος άνθρωπος, τον οποίο οι Αθηναίοι συμπάθησαν και προς τιμήν του ονόμασαν ολόκληρη την περιοχή της πλατείας Αβησσυνίας ως Γιουσουρούμ. Μέλος της οικογένειας των Γιεσουρούμ είχε διατελέσει πρώτος πρόεδρος του σωματείου παλαιοπωλών, που είχε ιδρυθεί το 1922. Η εβραϊκή λέξη Γιεσουρούμ σημαίνει «άνθρωπος του Γιαχβέ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αβησσυνιας
Αγία Τατιανή
εναλλ.=Αγία Τατιανή|μικρογραφία Η Αγία Τατιανή καταγόταν από τη Ρώμη και έζησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Αλεξάνδρου του Σεβήρου (222 – 235 μ.Χ.). Σεβαστή από την Ορθόδοξη και την Καθολική εκκλησία.
Κοσμικός βίος
Η Αγία Τατιάνή γεννήθηκε στην αρχαία Ρώμη από ευγενείς γονείς. Ο πατέρας της, ο οποίος ήταν ύπατος τρεις φορές, ήταν κρυφός χριστιανός. Ανέθρεψε την κόρη του, Αγία Τατιανή, με ευλάβεια και της δίδαξε τις Θείες Γραφές. Όταν η Αγία Τατιάνα ενηλικιώθηκε, επιθυμούσε να περάσει τη ζωή της στην παρθενία και την αγνότητα. Ήταν νύφη του Χριστού. Η επισημότητα της καταγωγής της και ο ένθεος ζήλος με τον οποίο εκτελούσε τα διακονικά της καθήκοντα, έδωσαν στην Τατιανή περιφανή θέση μεταξύ των Χριστιανών.
Μοναστικός βίος
Σύμφωνα με το Συναξάρι της η Αγία Τατιανή είχε το εκκλησιαστικό αξίωμα της διακόνισσας και στην υμνολογία παρίσταται ως μαθήτρια των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Επιδόθηκε με όλες τις φυσικές δυνάμεις και τα πνευματικά της χαρίσματα στη διακονία των συνανθρώπων και κυρίως των αναξιοπαθούντων, έργο της ήταν πρωτίστως τα έργα αγάπης και φιλανθρωπίας. Γι’ αυτό και περιποιόταν τους ασθενείς, εφοδίαζε με τρόφιμα τους ενδεείς και τους πεινασμένους, επισκεπτόταν τους φυλακισμένους και καθοδηγούσε τις γυναίκες στον δρόμο της εναρέτου πολιτείας και της εν Χριστῴ ζωής και σωτηρίας. Βοηθούσε τους ιερείς στις βαπτίσεις των γυναικών, αλλά και τηρούσε την τάξη στις γυναίκες κατά την τέλεση των ιερών ακολουθιών της Εκκλησίας
Τα πάθη της Αγίας Τατιανής
Σύμφωνα με τον Άγιο Δημήτριο του Ροστώφ το έργο της Αγίας Τατιανής προκάλεσε το μίσος των ειδωλολατρών της Ρώμης. Κατά την περίοδο του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Σεβήρου και όταν κηρύχθηκε διωγμός εναντίον των χριστιανών οι φανατικοί ειδωλολάτρης κατήγγειλαν την Τατιανή ως χριστιανή στις ρωμαϊκές αρχές. Η Τατιανή συνελήφθη για την πίστη της και οδηγήθηκε ενώπιον των αρχών όπου κατά τη διάρκεια της ανάκρισης ομολόγησε την πίστη της στον Ιησού Χριστό. Έγιναν πολλές προσπάθειες για να τη μεταπείσουν, είτε με υποσχέσεις είτε με δώρα είτε με απειλές, παρ’ όλα αυτά όμως δεν κατόρθωσαν να την πείσουν να αρνηθεί τη χριστιανική της πίστη. Μετά από εντολή του ίδιου του αυτοκράτορα οδηγήθηκε στον ειδωλολατρικό ναό του Απόλλωνα με σκοπό να προσφέρει θυσία στα άψυχα είδωλα. Εκεί προσευχήθηκε τόσο έντονα που όλα τα αγάλματα κατέπεσαν και συνετρίβησαν. Έπειτα ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή για φρικτά βασανιστήρια, αρχικά την χτύπησαν ανελέητα στο πρόσωπο ενώ με σιδερένια νύχια της έσχισαν τα βλέφαρα και τα μάγουλα. Η αλύγιστη πίστη της και η προσευχή για τη σωτηρία των βασανιστών της έκαναν κάποιους από τους στρατιώτες να πιστέψουν στο όνομα του Κυρίου και να της ζητήσουν να τους συγχωρέσει. Αυτό όμως εξόργισε τον αυτοκράτορα οπότε οι στρατιώτες βασανίστηκαν και αποκεφαλίστηκαν. Έπειτα τα βασανιστήρια της Τατιανής συνεχίστηκαν με αμείωτη ένταση αφού πρώτα την γύμνωσαν, τη χτύπησαν με σιδερένια ραβδιά, την κρέμασαν και κατέσχισαν το σώμα της με σιδερένια αγκίστρια και την έκλεισαν στη φυλακή. Επειδή όμως τίποτα από όλα αυτά δεν την έκανε να αλλάξει την πίστη της, την έριξαν μέσα σε πυρακτωμένο καμίνι αλλά η Τατιανή διαφυλάχθηκε σώα και αβλαβής έπειτα την έριξαν σε πεινασμένα θηρία τα οποία δεν της επιτέθηκαν καθόλου. Βλέποντας όλα αυτά ο αυτοκράτορας θεώρησε πως η δύναμη της Τατιανής δεν προέρχεται από την πίστη της αλλά από μαγεία, οπότε διέταξε να της ξυρίσουν το κεφάλι καθώς πίστευε πως τα μαλλιά της της δίνουν δύναμη. Όταν μετά από τρεις μέρες οι ιερείς πήγαν στον Ναό του Δία όπου την είχαν αφήσει, την βρήκαν χαρούμενη και το είδωλο του Δία σπασμένο. Τότε ο αυτοκράτορας κατάλαβε πως παρά τα φρικτά βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε δεν κατάφερε να λυγίσει την ακλόνητη χριστιανική πίστη της μάρτυρος και έτσι διέταξε να την αποκεφαλίσουν.
Κοίμηση
Μετά από βασανιστήρια, καταδικάστηκε σε θάνατο και αποκεφαλίστηκε με σπαθί. Το μαρτύριο της Τατιάνας συνέβη στις 12 Ιανουαρίου 226, στην Ρώμη.
Λείψανα
Η Κάρα της Αγίας βρίσκεται στην Ιερά Μονή Κούρτεα Άρτζες Ρουμανίας.
Απολυτίκιο
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἰσχύι τῆς πίστεως, κραταιωθεῖσα σεμνή, νομίμως ἐνήθλησας, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, Τατιανὴ ἔνδοξε πάσας γὰρ τᾶς ἰδέας, τῶν δεινῶν ἐνεγκοῦσα, ἤσχυνας τὸν Βελίαρ, τὴ ἀτρέπτω σου στάσει ἐξ οὐ τῆς κακοτροπίας πάντας ἀπάλλαξαν.
Ναοί
Η Αγία Τατιανή στην Αίγινα
Νιμπορειό Εύβοιας
Το Νιμπορειό αποτελεί έναν σχετικά μικρό κόλπο και οικισμό στη Νότια Εύβοια, ανάμεσα στα Στύρα και το Μαρμάρι, απέναντι από το Μαραθώνα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στον Δήμο Καρύστου, ενώ με το πρόγραμμα Καποδίστριας ανήκε στον Δήμο Στυραίων. Κατά την απογραφή του 2011 αριθμούσε 50 κατοίκους. Περιβάλλεται από λόφους και στην περιοχή βρίσκονται χαράδρες. Στα βόρεια υπάρχει μη ενεργό λατομείο και επίσης στην περιοχή βρίσκονται εξωκλήσια, όπως του Προφήτη Ηλία, του Αγίου Προκόπη και του Αγίου Ιωάννη.
Η ονομασία του Νιμποριού έχει να κάνει με το γεγονός ότι χρησιμοποιούνταν σαν επίνειο των ορεινών οικισμών της ευρύτερης περιοχής (Νέο εμπόριο δηλαδή ή λιμάνι για τους Βυζαντινούς).
Αρχαιότητα
Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι το εμπόριο οστράκων πορφύρας και εκλεκτής ποιότητας λευκοπράσινου μαρμάρου ανθούσε στην αρχαιότητα. Η στρατηγική θέση του Νιμποριού στο Ν. Ευβοϊκό, σε μικρή απόσταση από το Β.Α τμήμα της Αττικής και η γειτνίασή του με τα Στύρα, που ήταν ήδη γνωστά από την εποχή του Ομήρου, πρέπει να έχουν επιδράσει και στην ιστορική του πορεία. Αρχαιολογικές ανασκαφές δεν έχουν γίνει, αλλά στον παλιό δρόμο (μονοπάτι) που οδηγούσε στην παραλία, έχουν βρεθεί αρχαίοι τάφοι. Λίγο πιο πάνω σε ένα λόφο, υπάρχει και ένα «δρακόσπιτο», που είναι μια κατασκευή από ογκόλιθους, που κατά κάποιους ιστορικούς, μπορεί να ήταν αφιέρωμα στο μυθικό ήρωα Ηρακλή, προστάτη των λατόμων.
Νεότεροι χρόνοι μέχρι και την δεκαετία του '60
Στους νεότερους χρόνους το Νιμποριό ήταν μια αγροκτηνοτροφική φτωχή περιοχή, με ελάχιστους κατοίκους, δίχως μόνιμες κατοικίες, εκτός από το παραθαλάσσιο σπίτι της οικογένειας Ζάππα, ηλικίας σήμερα 110 ετών και μερικά πέτρινα κτίσματα για τις ανάγκες αυτών που καλλιεργούσαν τα λίγα περιβόλια και τους ελάχιστους ψαράδες. Άλλωστε η πρόσβαση ήταν πολύ προβληματική. Ένα μονοπάτι οδηγούσε από τα Κάψαλα, μέχρι την παραλία, περνώντας ανάμεσα σε πικροδάφνες και μυρτιές.
Όσο περνούσε ο καιρός κάτι άρχισε να αλλάζει στην περιοχή. Χαράχτηκε ένας υποτυπώδης χωματόδρομος που οδηγούσε από τα Κάψαλα στους λόφους του Νιμποριού. Έτσι, οι επισκέπτες της περιοχής αυξήθηκαν.
Από τη δεκαετία του '70
Με τα χρόνια οι επισκέπτες του Νιμποριού άρχισαν να ενδιαφέρονται για την βελτίωση των συνθηκών διαμονής τους. Τότε, περί το 1970, εκδηλώθηκε επιπόλαια και το επιχειρηματικό ενδιαφέρον για δημιουργία ξενοδοχείου. Τα πρώτα σπίτια χτίστηκαν σχεδόν πρόχειρα. Στη δεκαετία του '80 και ιδιαίτερα του '90 η οικοδόμηση έγινε πιο έκδηλη, αλλά και οι ελλείψεις σε βασική υποδομή το ίδιο. Προσωρινές και αναγκαίες λύσεις ήταν, για παράδειγμα, οι γεννήτριες, οι λάμπες αερίου και πετρελαίου και οι επιφανειακοί σωλήνες που έφερναν νερό στα σπίτια από τις πηγές των λόφων. Ο κεντρικός δρόμος πάντα δύσβατος και οι εσωτερικοί υποτυπώδεις, συντηρούμενοι από τους Οικιστές. Τότε εκδηλώθηκε έντονη δραστηριότητα από τον Πολιτιστικό - Εξωραϊστικό Σύλλογο που είχε ήδη δημιουργηθεί. Ο Σύλλογος με σημαντικές προσπάθειες και με την οικονομική συνδρομή των μελών του, έβαλε τις βάσεις και πέτυχε τη σύνδεση του Νιμποριού με τα δίκτυα της ΔΕΗ και του ΟΤΕ, έκανε γεώτρηση και δημιούργησε το υπάρχον τοπικό δίκτυο ύδρευσης, που σήμερα διαχειρίζεται ο Δήμος Καρύστου, έκανε βελτιώσεις στον κεντρικό κυρίως δρόμο, σε συνεργασία με τον Δήμο και φρόντισε για την συστηματική αποκομιδή των απορριμμάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Μιχάλης Σινάκος
Ο Μιχάλης Σινάκος (1897 - 13 Νοεμβρίου 1979) ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου το 1936 και αντιστασιακός. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο και την ήττα του ΔΣΕ εγκαταστάθηκε στη Ρουμανία. Επαναπατρίστηκε το 1976 και απεβίωσε το 1979.
Νεανικά χρόνια
Ο Μιχάλης Σινάκος γεννήθηκε το 1897 στην Επανομή Θεσσαλονίκης από ευκατάστατη αγροτική οικογένεια και ήταν και ο ίδιος αγρότης. Από τα μαθητικά του χρόνια εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με το αγροτικό συνδικαλιστικό κίνημα και έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γεωργικών Συνεταιρισμών Μακεδονίας. Εντάχθηκε αργότερα στο ΚΚΕ και αρχικά ήταν χαμηλόβαθμο στέλεχος.
Στην ηγεσία του ΚΚΕ
Το 1931 μετά την καθαίρεση της ΚΕ του ΚΚΕ από την Κομμουνιστική Διεθνή λόγω της φραξιονιστικής πάλης χωρίς αρχές, προωθήθηκε στην ηγεσία του κόμματος και έγινε μέλος της ΚΕ τον Γενάρη του 1934 στην 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ. Τον Μάρτιο του 1934 στο 5ο Συνέδριο του ΚΚΕ επικυρώθηκε η εκλογή του στην ΚΕ του κόμματος, ενώ τον Δεκέμβριο του 1935 στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχθηκε πάλι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Ο Σινάκος πήγε στη Μόσχα και φοίτησε στις κομματικές σχολές ΚUTV.
Στο έβδομο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα (25 Ιουλίου - 21 Αυγούστου 1935) ο Σινάκος μετείχε στην αντιπροσωπεία του ΚΚΕ μαζί με τους Στέλιο Σκλάβαινα, Γιάννη Ιωαννίδη, Γιάννη Μιχαηλίδη, Μιχάλη Τυρίμο, Δημήτρη Σακαρέλο, Νίκο Πλουμπίδη και Ανδρέα Τσίπα.
Όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τη σύλληψή του, τον Αύγουστο του 1936, ήταν στην ηγετική ομάδα του Νίκου Ζαχαριάδη που καθοδηγούσε το ΚΚΕ.
Δικτατορία Μεταξά - Κατοχή - Αντίσταση
Από τις πρώτες κιόλας μέρες που εγκαθιδρύθηκε η Δικτατορία του Μεταξά ο Σινάκος συνελήφθηκε από την Ασφάλεια μαζί με εκατοντάδες άλλα άτομα. Κρατήθηκε σε διάφορα μέρη και τελικά φυλακίστηκε στο Στρατόπεδο Κρατουμένων Κομμουνιστών Ακροναυπλίας. Εκεί ήταν στην ηγεσία της καθοδήγησης μαζί με τους Ιωαννίδη, Θέο, Βερβέρη και Τσίπα. Στη διάρκεια της κατοχής μεταφέρθηκε σε άλλες φυλακές, κατάφερε να αποδράσει στα τέλη του 1943, να ενταχθεί στο ΕΑΜ και στο γραφείο Μακεδονίας-Θράκης του ΚΚΕ.
Το 1944 εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Θεσσαλονίκης της ΠΕΕΑ (Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης).
Εμφύλιος πόλεμος και μετά τον εμφύλιο
Στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου ήταν μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και είχε εγκατασταθεί με την ηγεσία του κόμματος στο Γράμμο. Μετά την ήττα του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949, εγκαταστάθηκε σαν πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία. Συνέχισε να βρίσκεται στην ηγεσία του ΚΚΕ μέχρι το 8ο Συνέδριο το 1961, ενώ το 10ο συνέδριο του ΚΚΕ το 1978 τον εξέλεξε βετεράνο του κόμματος. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας στις ανατολικές χώρες, επαναπατρίστηκε το 1976 και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Απεβίωσε τρία χρόνια μετά τον επαναπατρισμό του, στις 13 Νοεμβρίου 1979 και τάφηκε στο νεκροταφείο της Επανομής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Παλλαϊκό Μέτωπο Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αγρότες
Ξέρξης Α΄ της Περσίας
thumb|250px|Ο Ξέρξης Α' της [[Περσίας σε ανάγλυφο στην Περσέπολη]] thumb|250px|Επιγραφή του Ξέρξη στη περιοχή Βαν της [[Τουρκίας]] Ο Ξέρξης Α΄ ήταν βασιλιάς (σάχης) της Περσίας και φαραώ της Αιγύπτου, ένας από τους κορυφαίους βασιλείς από την περσική δυναστεία των Αχαιμενιδών. Το όνομά του είναι παραφθορά του αρχαίου περσικού Χσαγιαρσά (Xšayāršā) και σημαίνει Κυρίαρχος Ηρώων. Βασίλεψε από το 486 π.Χ. έως το 465 π.Χ.
Η άνοδος του Ξέρξη στον περσικό θρόνο
Ο Ξέρξης ήταν γιος του βασιλιά Δαρείου του A' του υστάσπη και της Άτοσσας, κόρης του Κύρου του πρεσβυτέρου. Διαδέχτηκε στον θρόνο τον πατέρα του το 486 π.Χ. και έγινε βασιλιάς των Περσών και Μήδων και φαραώ της Αιγύπτου στα 35 του ενώ προηγουμένως, όσο βασίλευε ο πατέρας του, ήταν σατράπης της Βαβυλώνας. Κανονικά δεν ήταν ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου, καθώς ο Δαρείος είχε μεγαλύτερο γιο από τη πρώτη του σύζυγο, τον Αρτοβαζάνη. Όμως ο Ξέρξης κατάφερε να πείσει τον πατέρα του να παραγκωνίσει τον νόμιμο διάδοχο και να ανακηρύξει αυτόν ως διάδοχο πρίγκιπα. Ακολούθως οι πηγές δεν αναφέρουν ξανά τον Αρτοβαζάνη οπότε οι ιστορικοί υποθέτουν ότι δολοφονήθηκε για να μην υπάρξει εμπόδιο στον Ξέρξη. Αυτό μαρτυράει και τη σκληρότητα του Πέρση μονάρχη. Ένα χρόνο μετά την ανάρρησή του στο θρόνο, ο Ξέρξης κατέλαβε την Αίγυπτο που είχε επαναστατήσει και λεηλάτησε τα ιερά που βρισκόντουσαν στο Δέλτα του Νείλου. Ακολούθως υπέταξε την Βαβυλώνα, που είχε επίσης επαναστατήσει, ενώ δεν σεβάστηκε το ιερό του προστάτη θεού της πόλης, του Μαρδούκ. Έκλεψε το χρυσό άγαλμα του θεού των Βαβυλωνίων και σκότωσε τους ιερείς του ναού του.
Η απόφαση για εισβολή στην Ελλάδα
Ο πατέρας του Ξέρξη του άφησε πριν πεθάνει μια διαταγή: να τιμωρήσει τους Αθηναίους και τους υπόλοιπους Έλληνες για τη ντροπή που προξένησαν στην μεγάλη τους αυτοκρατορία. Ο Ξέρξης βέβαια δεν χρειαζόταν να δεσμευτεί από αυτή την υπόσχεση για να επιτεθεί στην Ελλάδα. Στο τρίτο έτος της βασιλείας του, λοιπόν, συγκάλεσε συνέδριο με τη συμμετοχή των αρχόντων και των ευγενών όλων των επαρχιών της χώρας αλλά και των ξένων ευγενών, που είχαν δηλώσει υποταγή στη Περσία. Στο συνέδριο ακούστηκαν διαφορετικές απόψεις. Ο θείος του αυτοκράτορα, αδελφός του Δαρείου, Αρτάβανος, δεν επιθυμούσε την επίθεση στην Ελλάδα και εκπροσωπούσε τους ευγενείς που δεν επιθυμούσαν άλλη ήττα μετά τον Μαραθώνα. Από την άλλη πλευρά, τη μερίδα των στρατηγών, εκπρόσωπος ήταν ο στρατηγός Μαρδόνιος, ξάδελφος και γαμπρός του αυτοκράτορα. Ακόμα στην αυτοκρατορική αυλή του Ξέρξη υπήρχαν και ορισμένοι ευγενείς από την Ελλάδα που έχασαν τους θρόνους τους και έλπιζαν ότι αν βοηθούσαν τον Πέρση αυτοκράτορα στην εισβολή του, θα κέρδιζαν το θρόνο τους πάλι. Μερικοί από αυτούς ήταν: ο Δημάρατος έκπτωτος βασιλιάς της Σπάρτης, ο Αιαντίδης, γαμπρός του έκπτωτου τυράννου της Αθήνας Ιππία, η οικογένεια των Αλευαδών, έκπτωτη δυναστεία που ηγούνταν του Κοινού των Θεσσαλών, και ο μάντης Ονομάκριτος, ο οποίος είχε πληρωθεί από οικογένειες έκπτωτων ευγενών για να δίνει ευνοϊκούς χρησμούς στο Ξέρξη ώστε να πειστεί να εκστρατεύσει στην Ελλάδα. Το συνέδριο κράτησε έξι μήνες και αποφασίστηκε τελικά η επίθεση κατά της Ελλάδας ενώ στο τέλος του συνεδρίου παρατέθηκε συμπόσιο επτά ημερών.
Η εισβολή στην Ελλάδα
Ο Ξέρξης ξεκίνησε αμέσως τις προετοιμασίες για να πολεμήσει τους Έλληνες και η εκστρατεία προετοιμαζόταν για τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Ο περσικός στρατός, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, αριθμούσε 1.700.000 πεζούς άνδρες και 100.000 βοηθητικό προσωπικό που προέρχονταν από 46 έθνη ενώ ο Κορνήλιος Νέπως αναφέρει 700.000 πεζούς και 400.000 ιππείς. Οι σύγχρονοι μελετητές θεωρούν αυτούς τους αριθμούς εξαιρετικά διογκωμένους. Ο Ηρόδοτος αναφέρει από ποια έθνη αποτελούνταν ο στρατός του Ξέρξη και ποιος διοικούσε τα στρατεύματα κάθε έθνους. Αναλυτικά ήταν:
Ο Ξέρξης με το στρατό του πέρασε χωρίς δυσκολία τον Ελλήσποντο, με γέφυρες που κατασκεύασαν οι μηχανικοί του. Τη πρώτη φορά οι γέφυρες κατέρρευσαν ύστερα από τρικυμία και έτσι ο Ξέρξης αποκεφάλισε τους μηχανικούς του και διέταξε να μαστιγώσουν τη θάλασσα γιατί δεν υπάκουσε στις διαταγές του, ενώ της πέταξε και αλυσίδες για να τη δέσουν. Ακόμα για να περάσει ο στόλος του άνοιξε μια διώρυγα στη χερσόνησο του Άθω και έθεσε επικεφαλής του έργου, τους Βούβαρη του Μεγαβάζου και Αρταχαίη του Αρταίου. Πέρασε χωρίς προβλήματα τη Θράκη, τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία και έφτασε στις Θερμοπύλες, όπου αντιμετώπισε τους 300 Σπαρτιάτες του Λεωνίδα και τους 700 Θεσπιείς του Δημόφιλου στην τελική φάση της μάχης. Μετά τη νίκη του στις Θερμοπύλες έφτασε στην Αθήνα και την κατέλαβε. Οι κάτοικοί της είχαν φύγει πρόσφυγες στα γύρω νησιά.
Ο τεράστιος στόλος του Ξέρξη, που στο μεταξύ είχε πάθει μεγάλες καταστροφές από τρικυμίες και από τη ναυμαχία στο Αρτεμίσιο με τους Αθηναίους, κατανικήθηκε στην περίφημη ναυμαχία της Σαλαμίνας στα 480 π.Χ. Αφήνοντας τον γαμπρό του Μαρδόνιο στην Ελλάδα, που νικήθηκε κι αυτός στη μάχη των Πλαταιών στα 479 π.Χ., ο Ξέρξης γύρισε στις Σάρδεις. Η μάχη της Μυκάλης το 479 π.Χ., ήταν το τελειωτικό χτύπημα για την εκστρατεία του Ξέρξη, καθώς ύστερα από αυτή οι δυνάμεις του αποσύρθηκαν στην Περσία και οι ελληνικές δυνάμεις ξεκίνησαν απελευθερωτικό αγώνα στα παράλια της Μικράς Ασίας.
Το τέλος του Ξέρξη Α΄
thumb|Ο τύμβος του Ξέρξη Α΄ σκαμμένος μέσα σε βράχο στη Περσέπολη Ο Ξέρξης Α΄ μετά την ήττα στη Σαλαμίνα, αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Βαβυλώνα για να καταπνίξει νέα επανάσταση που υποκινούσαν οι ιερείς του Μαρδούκ. Ύστερα από την καταστολή της επανάστασης σκότωσε τους αυλικούς του που, όσο έλειπε, έκλεψαν το βασιλικό θησαυρό του. Τα νέα για τις ήττες στις Πλαταιές και στη Μυκάλη τον συντάραξαν ψυχολογικά, με αποτέλεσμα να κλειστεί στον εαυτό του και να περνάει ώρες μελετώντας πολεοδομικά σχέδια καθώς είχε στο μυαλό του την ανοικοδόμηση της Περσέπολης και τη δημιουργία ενός θαυμαστού πολεοδομικού συγκροτήματος εκεί. Όμως καθώς ήταν κλειστός στον εαυτό του και εύκολος στόχος των ραδιούργων εμφανίστηκαν πολλοί επίδοξοι διάδοχοί του. Αυτός αγανακτισμένος και στα όρια της παράνοιας δολοφόνησε όλους τους επίδοξους διαδόχους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και αρκετοί στενοί συγγενείς του. Τελικά έπεσε ο ίδιος θύμα μιας αυλικής συνωμοσίας το 465 π.Χ.. Μετά από εικοσάχρονη βασιλεία, δολοφονήθηκε από τον Αρτάβανο που φιλοδοξούσε να ανέβει στο θρόνο της Περσίας. Ο Αρτάβανος βασίλεψε για ένα χρόνο μέχρι που ο γιος του Ξέρξη Α΄, ο Αρταξέρξης Α΄ ο Μακρόχειρ, τον παραμέρισε για να ανεβεί ο ίδιος στο θρόνο το 464 π.Χ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε 17 συζύγους και είχε πολλά τέκνα. Από την Άμηστρις: Από αγνώστου ονόματος συζύγους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων Κατηγορία:Φαραώ της 27ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Απαγωγή νυφών στο Καζακστάν
Η απαγωγή των νυφών (қыз алып қашу) — είναι ένα από τα καζακικά έθιμα γάμου. Η πρακτική του βίαιου γάμου στην περιοχή του σύγχρονου Καζακστάν εμφανίστηκε στους αρχαίους χρόνους και συνεχίζεται να υφίσταται μέχρι σήμερα, αν και στη σοβιετική περίοδο το φαινόμενο αυτό θεωρούνταν ως εξαφανισμένο. Πέρα από την «πραγματική» απαγωγή, υφίσταται και πρακτική μίμησης της απαγωγής με την αμοιβαία συμφωνία των μερών.
Κατά το παρελθόν
Το αρχαίο έθιμο της απαγωγής της νύφης για την επίτευξη γάμου σχετίζεται με την εποχή της εγκαθίδρυσης της πατριαρχίας. Οι νύφες από την Κεντρική Ασία και το Καζακστάν κατέφευγαν στην αιχμαλωσία σχετικά σπάνια. Συνήθως αυτό συνέβαινε, αν οι γονείς δεν έδιναν τη συναίνεσή τους για το γάμο ή όταν καθυστερούσαν αρκετά με την τέλεση του γάμου. Κυρίαρχη μορφή γάμου μεταξύ των Καζάκων υπήρξε ο γάμος μέσω προξενιού (кудалык) και η επακόλουθη «εξαγορά» της νύφης με калым. Σύμφωνα με την εθιμοτυμία στους καζάκους υπήρξαν μερικές μορφές απαγωγής της νύφης με διάφορες σχέσεις μ' αυτόν. Αν ο γαμπρός είχε κλέψει ήδη τη νύφη (ο νεαρός και η κοπέλα συμφώνησαν από νωρίτερα την «αρπαγή» ), και ήταν ο γονιός ο οποίος παραβίασε τους όρους του προξενιού, τότε αυτό δεν θεωρούνταν βαρύ αδίκημα. Η απαγωγή όμως λογοδοσμένης με άλλον  νύφης θεωρούνταν βαρύ αδίκημα.
Στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν
Σύμφωνα με επίσημες σοβιετικές πηγές, στη ΣΣΔ του Καζακστάν το έθιμο της απαγωγής της νύφης είχε εξαλειφθεί. Αλλά στην πραγματικότητα αυτό το έθιμο κατ΄ουδένα τρόπο δεν εξαφανίστηκε, αλλά μεταμορφώθηκε στην μετά από συμφωνία «αποχώρηση» των κοριτσιών από το σπίτι, που έμοιαζε όπως η «απαγωγή». Περιπτώσεις μη σύμφωνης απαγωγής και γάμων με τη βία εκ νέου εμφανίστηκαν στην ύστερη σοβιετική περίοδο και στην μετασοβιετική εποχή.
Στο σύγχρονο Καζακστάν
Σύμφωνα με υπολογισμούς της οργάνωσης για την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών, κάθε χρόνο στο Καζακστάν πραγματοποιούνται 5.000 απαγωγές νυφών. Επίσημες στατιστικές, που λαμβάνουν υπόψη τέτοια περιστατικά, δεν υπάρχουν. Για την εξάλειψη αυτού του εθίμου δεν σχεδιάζεται συμπερίληψη στον Ποινικό κώδικα ειδικού άρθρου για τους απαγωγείς νυφών, από τη στιγμή που αυτό είναι δυνατό στο πλαίσιο μιας ήδη ενεργής νομοθεσίας, σύμφωνα με την οποία επιδιώκεται η τιμωρία για την απαγωγή του ανθρώπου. Αλλά αυτό μόνο σε αυτή την περίπτωση, εφόσον η απαχθείσα κοπέλα θα θελήσει να υποβάλλει αγωγή προς τα αρμόδια όργανα εφαρμογής του νόμου, αν και πολλές απ΄αυτές υποκύπτουν  σε μια τέτοια μοιραία συνθήκη. Σ΄αυτό βοηθά το γεγονός, ότι μερικοί γονείς δεν επιθυμούν να πάρουν πίσω τις απαχθείσες κόρες τους.
Στην απαγωγή συνήθως συμμετέχουν φίλοι και γνωστοί που η «νύφη» δεν τους υποψιάζεται για κάποιο λόγο, και οι οποίοι την οδηγούν σε ένα απομονωμένο μέρος, και στη συνέχεια ο «γαμπρός» με τη βία τη βάζει στο αυτοκίνητο και την μεταφέρει στο σπίτι του. Με τον ερχομό της φοράνε στη «νύφη» εσάρπα, στρώνεται εορταστικό τραπέζι, οι νεαρές γυναίκες αρχίζουν να επαινούν το γαμπρό, ενώ οι θείες και οι γιαγιές αρχίζουν να πιέζουν την κοπέλα να συμφωνήσει στην τέλεση του γάμου. Για να κρατήσουν τη «νύφη» στο σπίτι, η γιαγιά του γαμπρού μπορεί ακόμα και να ξαπλώσει στο κατώφλι, καθώς στους Καζάκους θεωρείται αμαρτία να πατήσεις πάνω σε άνθρωπο, ιδιαίτερα τόσο ηλικιωμένο. Η απαχθείσα κοπέλα θα πρέπει να διαθέτει ξεχωριστό θάρρος, ώστε να μην υποκύψει σε όλο αυτό και να μη συμφωνήσει σε μια τέτοια κατάληξη.
Εκτός από την «πραγματική» απαγωγή χωρίς την συμφωνία της κοπέλας και των γονιών της, στο σημερινό Καζακστάν είναι ευρέως διαδεδομένη η «αναπαράσταση» της απαγωγής της νύφης με αμοιβαία συμφωνία, όταν η οικονομική κατάσταση του γαμπρού δεν του επιτρέπει να οργανώσει έναν ακριβό γάμο. Μετά από μια τέτοια «αρπαγή» οι γιορτές της νύφης γίνονται μόνο στο σπίτι των γονιών του γαμπρού, στις οποίες μπορεί να ανιχνευτεί η τάση για τη συντόμευση και περικοπή κουραστικών γαμήλιων τελετών.
Ο ποινικός κώδικας της Δημοκρατίας του Καζακστάν (άρθρο 125) για την απαγωγή του ανθρώπου προβλέπει τιμωρία με τη μορφή της στέρησης της ελευθερίας από 4 μέχρι 7 χρόνια. Αν η απαγωγή έχει διαπραχθεί από ομάδα με προηγούμενη συμφωνία, επανειλημμένα και με την εφαρμογή βίας, επικίνδυνη για τη ζωή ή την υγεία, με τη χρήση οπλισμού ή αντικειμένων, που χρησιμοποιήθηκαν ως οπλισμός.....(ακολουθεί το κείμενο του άρθρου του ποινικού κώδικα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν Κατηγορία:Απαγωγές
Μονή Μακελλαριάς
Η ιστορία της Μονής
Σύμφωνα με επιγραφή του 1805, που βρίσκεται στο νάρθηκα παρεκκλησίου της Μονής, ιδρυτής της φέρεται ο γνωστός στρατηγός του Ιουστινιανού Βελισσάριος ο οποίος έκτισε το 532 μ.Χ. τη Μονή, πιθανόν για να εξιλεωθεί από τη σφαγή των στασιαστών στην περίφημη «Στάση του Νίκα» στην Κωνσταντινούπολη. Η αρχική αυτή Μονή, που ήταν αφιερωμένη στη Παναγία και ονομαζόταν "Παναγία η Λιθαριώτισσα" ή "Λιθοστρωτιώτισσα", καταστράφηκε από τους Τούρκους το 1458. Σύμφωνα με την παράδοση, την περίοδο εκείνη λόγω της εξαιρετικά οχυρής της θέσης, η Μονή είχε γίνει καταφύγιο των κατοίκων των γύρω χωριών οι οποίοι με αρχηγό των αγωνιστή Γιάννο αντιστάθηκαν για πολλές μέρες στις επιθέσεις των Τούρκων. Παρά την γενναία και σκληρή αντίσταση των υπερασπιστών της Μονής, οι Τούρκοι κατάφεραν τελικά να την κυριεύσουν. Από τη φρικτή σφαγή (μακελειό) που ακολούθησε τα κελιά των μοναχών γέμισαν με αίμα. Έκτοτε η Μονή πήρε το προσωνύμιο "Μακελλαριά". Το 1784 η Μονή ανακαινίστηκε από τον Ιερομόναχο Νεόφυτο.
Το καθολικό και τα παρεκκλήσια της Μονής
Πάνω στο βράχο που είναι χτισμένη η Μονή βρίσκεται και το καθολικό της, το οποίο είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Πρόκειται για έναν απλό μονόχωρο ναό με καμαρωτή οροφή χωρίς κάποιο ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον εντός του οποίου υπάρχουν δύο θαυμάσια μαρμαρόγλυπτα μανουάλια, κατασκευασμένα το 1813. Δίπλα στο καθολικό υπάρχει ένας νεότερος αλλά μεγαλύτερος ναός βυζαντινού ρυθμού με ωραίο ξυλόγλυπτο τέμπλο αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα. Στο ναό αυτό φυλάσσεται πάνω σε πολυτελές ξυλόγλυπτο προσκυνητάρι η θαυματουργή εικόνα της "Παναγίας της Μακελλαρίτισσας". Ένας ακόμα μικρός ναός, εντός σπηλαίου, βρίσκεται λίγο χαμηλότερα από τη θέση του σημερινού μοναστηριού και είναι αφιερωμένος στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Εκεί ο βράχος πάνω από την Αγία Τράπεζα στάζει όλο το χρόνο νερό στο οποίο ο λαός αποδίδει ιαματική δύναμη.
Κειμήλια της Μονής
Ο πολυτιμότερος θησαυρός της Μονής είναι η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας και το κιούπι με το θαυματουργό λάδι, που βρέθηκε μέσα στο βράχο όταν ξανακτίστηκε το μοναστήρι μετά την καταστροφή που υπέστη από τους Τούρκους το 1458, το οποίο σώζεται έως και σήμερα. Σημαντικά κειμήλια του μοναστηριού, όπως επίχρυσες λειψανοθήκες, βυζαντινές εικόνες και επάργυρα Ιερά Ευαγγέλια, έχουν κλαπεί σε ληστεία που έγινε το Σεπτέμβριο του 1980. Επίσης στη Μονή σώζονται καρυοφύλλια, γιαταγάνια και κουμπούρες των οπλαρχηγών και των παλικαριών που συμμετείχαν στην ξακουστή Μάχη της Καυκαριάς, με τα οποία κατατρόπωσαν τα στρατεύματα του Ιμπραήμ το 1827, καθώς και κάποιες στολές αγωνιστών του 1821.
Η Μονή Σήμερα
Τη σημερινή της μορφή η Μονή την πήρε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ανακαινίστηκε εκ νέου από τους Ιερομονάχους Αγαθάγγελο και Άνθιμο. Η Μονή, αφού έμεινε κλειστή για μεγάλο χρονικό διάστημα, την 1η Αυγούστου 2011 άρχισε πάλι να λειτουργεί με την εγκατάσταση δύο νέων μοναζουσών, της μοναχής Μαρκέλλας και της μοναχής Συγκλητικής οι οποίες και ανέλαβαν να ξαναζωντανέψουν το μοναστήρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μ Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων Κατηγορία:Καλάβρυτα
Συμμετοχή της Τυνησίας στη Eurovision
Η Τυνησία αναμενόταν να συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1977, ο οποίος επρόκειτο να γίνει στο Συνεδριακό Κέντρο του Ουέμπλεϊ (Wembley Conference Centre) του Λονδίνου. Αν και είχε καθοριστεί να εμφανιστεί τέταρτη κατά σειρά, η συμμετοχή της αποσύρθηκε για αδιευκρίνιστους λόγους. Φημολογείται ότι αιτία της αποχώρησης ήταν η ταυτόχρονη συμμετοχή στο Διαγωνισμό του Ισραήλ. Έτσι, το Μαρόκο είναι η μόνη αφρικανική χώρα που συμμετείχε ποτέ στο Διαγωνισμό, το 1980.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετοχές χωρών στην Eurovision Κατηγορία:Πολιτισμός της Τυνησίας
ERTT
Η ERTT (γαλλικά: Etablissement de la Radiodiffusion Télévision Tunisienne) είναι ο επίσημος κρατικός ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός φορέας της Τυνησίας. Λειτουργεί δύο τηλεοπτικούς σταθμούς και αρκετούς ραδιοφωνικούς. Είναι μέτοχος στο Euronews και μέλος της EBU.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τυνησία
Ωρολόγιον (λειτουργικό βιβλίο)
Το Ωρολόγιον είναι λειτουργικό βιβλίο της Ορθοδόξου Εκκλησίας και περιέχει τις ακολουθίες τού ημερονυκτίου: Εσπερινός, Απόδειπνο, Μεσονυκτικό, Όρθρος, Ώρες Α΄, Γ΄, ΣΤ΄, Θ΄.
Ιστορία
Σύμφωνα με το Τυπικό της Εκκλησίας το Ωρολόγιον καθορίζει τις ακολουθίες τού ημερήσιου κύκλου· το Ψαλτήριον, η Παρακλητική και το Θεοτοκάριον αυτές τού εβδομαδιαίου κύκλου, ενώ τα Μηναία, το Τριώδιο και το Πεντηκοστάριο τον ετήσιο κύκλο.
Τα παλαιά Ωρολόγια τυπωνόταν στη Βενετία με διακοσμητικές ξυλογραφίες. Η μορφή του παγιώθηκε το 1832 από τον ιερομόναχο Βαρθλομαίο τον Ίμβριο και εγκρίθηκε από τη Μεγάλη τού Χριστού Εκκλησία. Από το 1952 η Εκκλησία της Ελλάδας τυπώνει και εκείνη Ωρολόγια (εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας). Το Α΄ μέρος περιέχει τις ακολουθίες από τον Εσπερινό ως τις Ώρες, το Β΄ μέρος περιλαμβάνει στοιχεία από τα Μηναία, το Τριώδιο και το Πεντηκοστάριο, ενώ το Γ΄ μέρος τον Ακάθιστο Ύμνο, τον μικρό και μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα, την ακολουθία της Θ. Μεταλήψεως και Κανόνες στον Ι. Χριστό, τους Αγγέλους και τον Σταυρό.
Πηγές
Κατηγορία:Βιβλία Λειτουργικής
Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα
Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα (Francesco Basilicata, πέθανε περ. το 1640) ήταν Ιταλός χαρτογράφος και στρατιωτικός μηχανικός του 17ου αιώνα. Ο Μπαζιλικάτα εργάστηκε στην υπηρεσία της Δημοκρατίας της Βενετίας και είναι γνωστός για τους χάρτες και τα σχέδια που κατασκεύασε για την Κρήτη.
Βίος
Πολύ λίγα στοιχεία είναι γνωστά για τη ζωή του Μπαζιλικάτα. Έχει προταθεί από τον Τζουζέπε Γκερόλα ότι ίσως να καταγόταν από το Παλέρμο. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι ο Μπαζιλικάτα έζησε στην Κρήτη για πολλά χρόνια κατά τη διάρκεια των πρώτων δεκαετιών του 17ου αιώνα. Δεν είναι γνωστό το έτος θανάτου του, πιθανολογείται το 1640 και το τελευταίο έργο του χρονολογείται το 1638.
Έργο
Ο Μπαζιλικάτα πιθανότατα έφτασε στην Κρήτη γύρω στο 1609, σε μια εποχή που το νησί ήταν μια υπερπόντια αποικία της Δημοκρατίας της Βενετίας, γνωστό ως το Βασίλειο της Κάντια από την πρωτεύουσά του, την Κάντια ή Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο). Κατά τη διάρκεια αρκετών ετών και με βάση τις από πρώτο χέρι παρατηρήσεις του, ο Μπαζιλικάτα παράγει τρεις διαφορετικές σειρές σχεδίων και χαρτών σχετικών με τη Κρήτη (με ημερομηνίες 1612, 1618-19 και 1629-30).} Ο Άτλας του, ο οποίος χρονολογείται γύρω στο 1618 και σήμερα φυλάσσεται στο μουσείο Correr της Βενετίας, είναι το πιο γνωστό του έργο.
Τα έργα του Μπαζιλικάτα χαρακτηρίζονται από την επιδέξια χρήση του χρώματος για την επισήμανση της τοπογραφίας της κάθε περιοχής. Ο Μπαζιλικάτα συμπεριλαμβάνει σχολαστικά στα έργα του κάθε σημαντική λεπτομέρεια με ένα αισθητικά ευχάριστο τρόπο και συχνά χρησιμοποιεί πανοραμικά σημεία παρατήρησης, κάτι που είναι πρωτότυπο για την εποχή του. Εκτός από τους χάρτες, ο Μπαζιλικάτα επίσης συνέγραψε χειρόγραφα τα οποία ασχολούνται κυρίως με την κατάσταση των οχυρώσεων της Κρήτης, αλλά και τη γεωγραφία, την ιστορία, την αρχαιολογία, τη διοίκηση και την οικονομία του νησιού.
Έχει προταθεί ότι ο χάρτης του 1612 του Μπαζιλικάτα αντιγράφηκε από τον Μάρκο Μποσκίνι, του οποίου ο χάρτης με τίτλο Ολόκληρο το Βασίλειο της Κάντια (1651) επηρέασε έντονα τη μετέπειτα χαρτογραφία της Κρήτης τόσο στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Ωστόσο, άλλοι ερευνητές δεν δέχονται τον ισχυρισμό αυτό και, παρά το γεγονός ότι δεν αρνούνται την επιρροή του χάρτη του Μπαζιλικάτα σ'αυτόν του Μποσκίνι, θεωρούν τον τελευταίο ως το αποτέλεσμα συλλογικής εργασίας από αρκετούς μηχανικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Βασίλειο της Κάντια
Μέρα χιονιού
Στη Μετεωρολογία Μέρα χιονιού (Snow day) καλείται η μέρα κατά την οποία παρατηρήθηκε χιονόπτωση.
Χιονόνερο
Μία μέρα με χιονόνερο συμπεριλαμβάνεται στις μέρες χιονιού.
Παρασυρόμενο χιόνι
Μία μέρα με παρασυρόμενο από τον άνεμο χιόνι δεν συμπεριλαμβάνεται στις μέρες χιονιού, εκτός αν παρατηρηθεί και χιονόπτωση ή χιονοβροχόπτωση.
Χαλάζι
Μία μέρα με χαλάζι δεν συμπεριλαμβάνεται στις μέρες χιονιού, εκτός αν παρατηρηθεί και χιονόπτωση ή χιονοβροχόπτωση.
Ψεκάδες
Μία μέρα με ψεκάδες δεν συμπεριλαμβάνεται στις μέρες χιονιού, εκτός αν παρατηρηθεί και χιονόπτωση ή χιονοβροχόπτωση.
Στα στατιστικά στοιχεία που δημοσιεύονται κατά καιρούς από ελληνικές πηγές, ως μέρα χιονιού ορίζεται συχνά μόνο η μέρα εκείνη κατά την οποία παρατηρήθηκε χιονόπτωση. Παραμερίζονται έτσι οι μέρες κατά τις οποίες παρατηρήθηκε χιονοβροχόπτωση. Ο ευρύτερος ορισμός, που συμπεριλαμβάνει και τις μέρες με χιονόβροχο, έρχεται σε συμφωνία με τον ορισμό του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού (WMO).
Μερα
Αγαθοκλής της Αιγύπτου
O Αγαθοκλής υιός (απεβ. 203/202 π.Χ.) ήταν υπουργός της Αιγύπτου και μαζί με την αδελφή του Αγαθόκλεια ήταν πολύ κοντά στον Πτολεμαίο Δ΄ (βασ. 221-205 π.Χ.). Έγινε επώνυμος ιερέας της λατρείας τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αγαθοκλή πατρός, ευγενούς στην Αίγυπτο και της Οινάνθης, που η καταγωγή της μας είναι άγνωστη. Αδελφή του ήταν η Αγαθόκλεια. Ο πατέρας του ήταν γιος της Θεοξένας της Νεότερης. Η τελευταία ήταν κόρη της Θεοξένας της Πρεσβύτερης, της ετεροθαλούς αδελφής τού Πτολεμαίου Β΄ της Αιγύπτου (βασ. 283-246 π.Χ.).
Η φιλόδοξη μητέρα τους Οινάνθη εισήγαγε τα παιδιά της στον Πτολεμαίο Δ΄. Η Αγαθόκλεια έγινε ερωμένη του. Ο βασιλιάς, αν και το 220 π.Χ. νυμφεύτηκε την αδελφή του Αρσινόη Γ΄, εξακολουθούσε να έχει ευνούμενη την Αγαθόκλεια. Σύμφωνα με σωζόμενες επιγραφές τού 216/5 π.Χ., ο Αγαθοκλής υιός υπηρέτησε ως επώνυμος ιερέας της Πτολεμαϊκής λατρείας τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου. Το 205 π.Χ. απεβίωσε ο Πτολεμαίος Δ΄ και ο Αγαθοκλής και οι οπαδοί του το κράτησαν μυστικό, καθώς έτσι ίσως είχαν την ευκαιρία να αρπάξουν τον βασιλικό θησαυρό. Οι οπαδοί του έκαναν συνωμοσία με τον Σωσίβιο με σκοπό να θέσουν τον Αγαθοκλή στον θρόνο ή τουλάχιστον να τον κάνουν αντιβασιλιά, όσο ήταν ανήλικος ο Πτολεμαίος Ε΄. Με την υποστήριξη τού Σωσίβιου, σκότωσαν την Αρσινόη Γ΄ και ο Αγαθοκλής ενεργούσε ως κηδεμόνας τού νεαρού βασιλιά.
Φαίνεται πως ο Αγαθοκλής, σύντομα σκότωσε τον Σωσίβιο· δεν γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες τού συμβάντος. Το 203/2 π.Χ. οι Αιγύπτιοι και οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας, εξαγριωμένοι από τα αίσχη τού Αγαθοκλή, εξεγέρθηκαν εναντίον του· αρχηγός τους ανέλαβε ο στρατιωτικός διοικητής Τληπτόλεμος. Περικύκλωσαν το ανάκτορο τη νύκτα και εισέβαλαν μέσα. Ο Αγαθοκλής και η σύζυγός του ικέτευαν για συγχώρηση, αλλά μάταια. Ο Αγαθοκλής σκοτώθηκε από τους φίλους του για να γλυτώσει ένα πιο απάνθρωπο τέλος. Η Αγαθόκλεια, οι δύο αδελφές της και η μητέρα τους Οινάνθη κατέφυγαν σε ναό, αλλά σύρθηκαν έξω και εκτέθηκαν απογυμνωμένες στη μανία τού όχλου, που τις έκοψε κομμάτια. Όλοι οι συγγενείς τους κι αυτοί που είχαν κάποιο μερίδιο στον φόνο της Αρσινόης Γ΄, εκτελέστηκαν όμοια. Μαζί με τον Αγαθοκλή απεβίωσε η σύζυγός του και ο γιος τους.
Οικογένεια
Ήταν νυμφευμένος και είχε:
Γεώργιος Βοϊνέσκος
Ο Γεώργιος Βοϊνέσκος (1797 - 1858) ήταν Ελληνορουμάνος αγωνιστής και οπλαρχηγός του 1821, υπασπιστής του Δ. Υψηλάντη, αξιωματικός της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής και διπλωμάτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1797 στο Ιάσιο. Μετά τα εγκύκλια ελληνικά γράμματα που σπούδασε στην ελληνική σχολή του Ιασίου συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Σχολή Κυδωνίων και της Χίου. Εκεί τον βρήκε η έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης το 1821 απ΄ όπου και έσπευσε αμέσως στη Πελοπόννησο για να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Φθάνοντας εκεί συναντήθηκε με τον Δ. Υψηλάντη ο οποίος και τον προσέλαβε στο επιτελείο του γενόμενος υπασπιστής του. Συμμετείχε σε πολλές μάχες συστήνοντας και δική του ομάδα αγωνιστών.
Μετά την απελευθέρωση, το 1833, ο Γ. Βοϊνέσκος προσλήφθηκε στην νεοσυσταθείσα Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή γενόμενος ένας από τους πρώτους δέκα Μοιράρχους. Το 1841 διορίσθηκε παράλληλα πρόξενος του Βασιλείου της Ελλάδος στο Ιάσιο απ΄ όπου συνέχισε να προσφέρει εξαιρετικές υπηρεσίες προς τον Ελληνισμό, διενεργώντας μεταξύ άλλων εράνους υπέρ της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας και υπέρ του Πανεπιστημίου. Το 1847 όταν πέθανε ο Ιωάννης Κωλέττης φέρεται να υποσκελίστηκε από αντιζήλους του, αλλά λίγο αργότερα δικαιώθηκε διοριζόμενος γενικός πρόξενος της Ελλάδος στη Βλαχία και Μολδαβία με έδρα το Βουκουρέστι προαχθείς ταυτόχρονα στο βαθμό του συνταγματάρχη της Χωροφυλακής. Εργάστηκε για τα ελληνικά συμφέροντα μέχρι τον θάνατό του που τον βρήκε στο Ιάσιο το 1858.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Οσμάν Πασβάνογλου
Ο Οσμάν Πασβάνογλου (1758 - 27 Ιανουαρίου, 1807) ήταν Οθωμανός στρατιώτης και στασιαστής. Ήταν φίλος του ποιητή Ρήγα Φεραίου, τον οποίο προσπάθησε να σώσει από τις οθωμανικές αρχές στο Βελιγράδι.
Βιογραφία
Ο παππούς του κατάγονταν από το Βιλαέτι της Βοσνίας και ανήκε στη φρουρά της Σόφιας, εξ ου και το επίθετο του: pasban-oğlu "γιος του φρουρού". Ξεκίνησε τη στρατιωτική του καριέρα ως μισθοφόρος υπό τον πρίγκηπα της Βλαχίας Νικόλαο Μαυρογένη. Κάποτε ο Οσμάν παράκουσε τον πρίγκηπα αλλά σώθηκε από τα αντίποινα με παρέμβαση του Ρήγα.
Έχοντας μαζέψει μεγάλο στρατό από μισθοφόρους επαναστάτησε εναντίον του Σουλτάνου Σελίμ Γ'. Κατάφερε να ιδρύσει το δικό του κράτος, το οποίο έκοβε δικά του νομίσματα και είχε διπλωματικές σχέσεις με άλλα κράτη (συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας). Το 1793 είχε υπό τον έλεγχο του όλη την περιοχή από τον Δούναβη μέχρι τον Αίμο και από το Βελιγράδι μέχρι τη Βάρνα. Το 1793 ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του πασά του Βελιγραδίου, αλλά ηττήθηκε από τους Οθωμανούς στη μάχη του Κολάρι.
Το 1798 ο υποτελής στον σουλτάνο πρίγκηπας της Βλαχίας Κωνσταντίνος Χαγκερλής, έστειλε τον στρατιωτικό Χουσεΐν Κουτσιούκ με στρατό 100.000 ανδρών να καταλάβει το Βιδίνιο και να αιχμαλωτίσει τον Οσμάν αλλά απέτυχε. Μετά τη λήξη του πολέμου ο Χαγκερλής κατηγορήθηκε ότι δεν παρείχε στον στρατό αρκετά κεφάλαια και εκτελέστηκε από τους Οθωμανούς. Το 1799 ο Σουλτάνος αποφάσισε να συγχωρέσει την προδοσία του Οσμάν και να του δώσει τη θέση του Πασά του Βιδινίου.
Ο Πασβάνογλου συχνά έκανε βίαιες επιδρομές στη Βλαχία και έκαιγε τις πόλεις που λεηλατούσε. Το 1800 τα στρατεύματα του, γνωστά ως Pasvangii έκαψαν την πόλη της Κραϊόβας. Μετά τη λεηλασία, από τα 7.000 σπίτια της πόλης μόνο τα 300 είχαν μείνει όρθια. Αυτό προκάλεσε τον πρίγκηπα Αλέξανδρο Μουρούζη να παραιτηθεί ως ένδειξη ήττας, γεγονός ασυνήθιστο για τους Φαναριώτες ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας. Το 1807 η Υψηλή Πύλη τον διέταξε να εκστρατεύσει εναντίον των επαναστατών Σέρβων. Ο Πασβάνογλου όμως πέθανε τον ίδιο χρόνο, προτού ολοκληρώσει την εκστρατεία.
Κληρονομιά
Στο Βιδίνιο της Βουλγαρίας, την πρωτεύουσα του κράτους-πασαλικιού του Πασβάνογλου, υπάρχουν ακόμα πολλά μνημεία που χτίστηκαν κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του. Αυτά περιλαμβάνουν ένα τζαμί (χτισμένο ανάμεσα στα 1801 και 1802) και μία βιβλιοθήκη (χτισμένη το 1803) αφιερωμένη στον πατέρα του πασά. Και τα δύο χαρακτηρίζονται ως πολιτιστικά μνημεία.
Στο συγκρότημα υπήρχε μεντρεσές (ισλαμική θρησκευτική σχολή) που δυστυχώς δεν έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Καταρίνα Μπράνκοβιτς
Η Καταρίνα Καντακουζηνή Μπράνκοβιτς, σερβικά: Катарина Бранковић, (1418/1419 - 1492) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν κόρη του δεσπότη της Σερβίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Τσέλιε.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Τζούρατζ Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας και της Ειρήνης Καντακουζηνής.
Η Καταρίνα παντρεύτηκε στις 20 Απριλίου 1434 τον Ούλριχ Β΄ κόμη του Τσέλιε (1406-1456), έναν πολύ ισχυρό και πλούσιο άνδρα, με μεγάλες εκτάσεις στη Στυρία και τη σημερινή Κροατία. Ο πατέρας του Φρειδερίκος Β΄ ήταν αδελφός της Βαρβάρας συζύγου του Σιγισμούνδου βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.
Μετά τον θάνατο του συζύγου της στην πολιορκία του Βελιγραδίου το 1456, η Καταρίνα εγκατέλειψε όλα τα εδάφη τους στη σημερινή Σλοβενία και Κροατία, εκτός του Krško, με αντάλλαγμα ένα ορισμένο ετήσιο μίσθωμα. Ταξίδεψε στην Ιταλία, την Κέρκυρα, το Ντουμπρόβνικ και στην Παλαιά Σερβία (σήμερα ΠΓΔΜ) με την αδελφή της Μάρα, χήρα του σουλτάνου Μουράτ Β΄.