cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλκης Στέας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές
Κουβέλα Φθιώτιδας
Η Κουβέλα είναι παραθαλάσσιο χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 5 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κουβέλα βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Μαλιακού κόλπου, σε απόσταση 14 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 36 χλμ. Δ. από τη Λαμία. Βορειοανατολικά είναι ο Καραβόμυλος και ο Αχινός, βόρεια περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1, βορειοδυτικά είναι οι Ράχες. Η παραλία του χωριού έχει μήκος 600 μέτρα - μέσο πλάτος 10 μέτρα, είναι αμμώδης, τα κολυμβητικά ύδατα στα πρώτα μέτρα είναι αβαθή και η παράκτια ζώνη αποτελείται από αλμυρίκια. Διαθέτει υποδομές εξυπηρέτησης λουομένων (ομπρέλες, ντους κ.α) καθώς κινητούς χώρους εστίασης (καντίνες). Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αχινού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τον Αχινό, το Δρέπανο, τη Δροσιά, την Παραλία Αχινού, τον Πλατανιά και τη Σκασμάδα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αχινού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Εχιναίων του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 65 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Αντίοχος (γιος Αντίοχου Γ΄)
Ο Αντίοχος ήταν πρίγκιπας της Δυναστείας των Σελευκιδών, ηγεμόνων της Συρίας καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Πατέρας του ήταν ο βασιλιάς Αντίοχος Γ' ο Μέγας και μητέρα του η Λαοδίκη Γ'. Το 196 π.Χ. ο Αντίοχος ονομάστηκε από τον πατέρα του Διάδοχος του θρόνου και του δόθηκε το χέρι της αδερφής του, Λαοδίκης Δ'. Μαζί απέκτησαν μια κόρη, τη Νύσσα, η οποία αργότερα νυμφεύτηκε τον βασιλιά Φαρνάκη Α' του Πόντου. Ο Αντίοχος τελικά δεν πρόλαβε να ανέλθει στον θρόνο, καθώς έφυγε από τη ζωή το 193 π.Χ.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Ανήλιο Μαγνησίας
Ιστορία
Ιστορικά δεν είναι τεκμηριωμένο και εδώ αν, στον τόπο που κατέχει σήμερα το χωριό ή κάπου αλλού εκεί κοντά, υπήρχε στα αρχαία χρόνια οικισμός. Η ντόπια παράδοση όμως λέει πως ο χώρος του σημερινού Ανηλίου ήταν κατοικημένος απ’ τα πανάρχαια χρόνια. Τότε που οι θρύλοι θέλουν κατοικημένο το Πήλιο απ’ τους Κένταυρους, τότε που στα πυκνά δάση του «εινοσίφυλλου» βουνού τριγύριζαν τα παράδοξα τούτα μυθικά όντα και τα παλικάρια που μαθήτευαν κοντά στο σοφό αρχικένταυρο Χείρωνα.
Οι πρώτες ρίζες του σημερινού χωριού όπως κολακεύονται να πιστεύουν και σήμερα οι ντόπιοι, είναι οι ίδιες με εκείνες της αρχαίας πολιτείας Αχίλλειο που άκμασε όπως λένε στους χρόνους του ομηρικού Αχιλλέα και που, κατά την παράδοση πάντα, χτίστηκε από τον ίδιο των «ωκύποδα» πρωταγωνιστή του τρωικού πολέμου. Ο ισχυρισμός αυτός, όσο και αν φαίνεται απλοϊκός και αυθαίρετος δεν είναι ωστόσο ολότελα αστήρικτος. Και αυτό γιατί στην περιοχή του χωριού κι στην τοποθεσία «Αληδρομητέϊκα» βρέθηκαν παλιότερα παμπάλαια οικοδομικά κατάλοιπα που μαρτυρούσαν αρκετά εύγλωτα, όχι βέβαια την ύπαρξη του αρχαίου Αχιλλείου ή κάποιας άλλης απ’ τις μεγάλες και γι’ αυτό γνωστές μαγνητικές πολιτείες της ιστορικής περιόδου (κανένας αρχαίος ιστορικός ή γεωγράφος απ΄ όσους ασχολήθηκαν και με τη Μαγνησία, ούτε ο Σκύλαξ, ούτε ο Στράβων, ούτε ο Ηρόδοτος, ούτε και αυτοί οι λατίνοι Τίτος Λίβιος και Πλίνιος, ούτε ακόμα και κανένας από τους νεώτερους ιστορικούς, δικούς μας και ξένους που ασχολήθηκαν και με τη Μαγνησία, μιλάει για τέτοια πολιτεία στο σημείο αυτό της Χερσονήσου του Πηλίου) αλλά τη παρουσία μιας ασήμαντης κώμης που θα πρέπει να ακμάσει σε μια άγνωστη περίοδο των ιστορικών χρόνων. Οι ανασκαφές που θα μπορούσαν να ρίξουν φως στο ιστορικό παρελθόν του χώρου και όλης της περιοχής γενικότερα και που δεν έγινε την εποχή που έπρεπε να γίνουν από έλλειψη πιστώσεων, είναι πολύ δύσκολο να αποκαλύψουν σήμερα τα παλιά ήθη, γιατί οι μεγάλες κατολισθήσεις που από αιώνες τώρα διαμορφώνουν το έδαφος της περιοχής, παρέσυραν και εξαφάνισαν τα τελευταία χρόνια κάθε παλιό οιοδομικό κατάλοιπο.
Επίσης, είναι χτισμένα κι αρκετά μοναστήρια όπως τα που παμπάλαια και σχεδόν ερειπωμένα, διατηρούνται ωστόσο μέχρι και σήμερα γιατί έχουν ανακαινιστεί αρκετές φορές. Η πρόοδος αρχίζει με την τουρκική κατοχή, όταν πολλοί, ηπειρώτες και νησιώτες προπαντός φυγάδες, καταφεύγουν κυνηγημένοι σε τούτο τον τόπο που, χάρις στη φυσική ιδιοσυστασία του, προσφέρεται σαν μοναδικό καταφύγιο για τους κατατρεγμένους όχι μόνο από τον τούρκο κατακτητή, αλλά κι απ’ τους φοβερούς αλγερινούς πειρατές που λυμαίνονται τα παράλια του Αιγαίου. Είναι η εποχή που συγκροτείται για καλά το κρυμμένο χωριό, ονομασμένο Ανήλιο «επειδή το χειμώνα σχεδόν δεν το χτυπά ο ήλιος», όπως παρατηρούν οι Δημητριείς.
Αγιος Αθανάσιος
Είναι ο πολιούχος του χωριού και βρίσκεται στο κέντρο του χωριού στην πλατεία. Χτίστηκε γύρω στο 1780 ενώ ξεχωρίζει η διακόσμηση του ναού με στοιχεία νεοκλασσικού ρυθμού και το ελληνικό ξύλινο μπαρόκ τέμπλο του. Είναι ένας πετρόκτιστος ναός, με ιδιαίτερα καλοσχηματισμένες πλάκες οι οποίες βρίσκονται στη στέγη του. Κατασκευάστηκε λεπτομερώς με μοναδικές τεχνικές που τον κάνουν να ξεχωρίζει, καθώς έχει μεγάλη έκταση. Γιορτάζει στις 18 Ιανουαρίου και στις 2 Μαΐου.
Παγαγία Φανερωμένη
Είναι κτισμένο δίπλα στο κύμα πάνω σε ένα πετρώδες έδαφος. Αποτελεί κατάλληλο μέρος για μια οικογενειακή εξόρμηση στη φύση απολαμβάνοντας τη βόλτα τους και το γεύμα τους. Εντυπωσιάζει η θέα της στο πέλαγος και η πηγή που παρέχει με το δροσερό και πεντακάθαρο νερό. Στο παρελθόν είχε καταστραφεί από σεισμό αλλά ανεγέρθηκε ξανά τα τελευταία χρόνια. Γιορτάζει τη μέρα της Ζωοδόχου Πηγής όπου γίνεται ο εκκλησιασμός και ακολουθεί ξεφάντωμα με φαγητο και κρασί με πρωταγωνιστές τους κατοίκους της περιοχής αλλά και άλλους επισκέπτες.
Προφήτης Ηλίας
Το ξωκκλήσι αυτό βρίσκεται λίγο πιο πάνω από το δημοτικό σχολείο του Ανηλίου και μπορεί να το ανακαλύψει κανείς με ένα περίπατο στην εξοχή. Περιβάλλεται από καστανιές που είναι σαν να το προστατεύουν το οποίο ήταν ένα παλιό κτίριο και ανακαινίστηκε περίπου το 1900 από τους κατοίκους. Γιορτάζει στις 20 Ιουλίου.
Πλάκα
Η παραλία αυτή βρίσκεται πολύ κοντά στο Ανήλιο σε απόσταση περίπου 10 λεπτά με το αυτοκίνητο. Είναι από τις πιο γνωστές παραλίες και πολυσύχναστες παραλίες του Ανατολικού Πηλίου. Ανάμεσα στη χρυσαφένια αμμουδιά της είναι κρυμμένα μοναδικά και ομοιόμορφα χαλικάκια με ποικίλα χρώματα.
Μπάνικας
Είναι μια σχετικά ερημική παραλία του χωριού σε απόσταση περίπου 15 λεπτά με το αυτοκίνητό, αλλά ο δρόμος προς αυτή είναι αρκετά ανώμαλος. Δύσκολα μπορεί κανείς να την εντοπίσει καθώς βρίσκεται ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση μέχρι να συναντήσει κανείς το ξέφωτο που οδηγεί στην πετρώδη παραλία. Κατά του καλοκαιρινούς μήνες μαζεύει λίγους επισκέπτες λόγω της δύσκολης πρόσβασης της. Δεν χαρακτηρίζεται για την οργάνωσή της αφού δεν διαθέτει παροχές αλλά εκπλήσσει με τη φυσική ομορφιά της.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ανηλίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 7,899 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Πλάκα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Μουσείο Πικάσο (Βαλωρίς)
Το μουσείο Πικάσο του Βαλωρίς (Γαλλικά: Le musée Picasso de Vallauris) είναι ένα από τα Εθνικά Μουσεία της Γαλλίας. Φιλοξενεί δύο έργα του Πάμπλο Πικάσο, Ο Πόλεμος και Η Ειρήνη, εγκατεστημένα από το 1959 στο παρεκκλήσι του κάστρου, στην πλατεία Πλας ντε λα Λιμπερασιόν, στην παραθαλάσσια κοινότητα Βαλωρίς, στο νομό Αλπ-Μαριτίμ, στη νότια Γαλλία.
Η επιλογή του παρεκκλησίου από τον Πικάσο για την κατασκευή της Ειρήνης εντάσσεται στη γενικότερη τάση της εποχής για την επανανακάλυψη της εκκλησιαστικής τέχνης, η οποία γνώρισε μια αναμφισβήτητη άνθηση στη δεκαετία του 1950: Ο Ανρί Ματίς ολοκλήρωσε τη διακόσμηση του παρεκκλησίου Ροζαίρ στη Βανς, ο Μαρκ Σαγκάλ συμμετείχε στη διακόσμηση του εσωτερικού της εκκλησίας στο Plateau d' Assy της Σαβοΐας (1957), κ.ά.
Ο Πάμπλο Πικάσο επέλεξε για τις δημιουργίες του το παρεκκλήσι του κάστρου του Βαλωρίς, πόλη στην οποία έζησε από το 1948 έως το 1955, έχοντας επίγνωση του ισχυρού συμβολισμού του τόπου και γοητευμένος από τις αυστηρές αναλογίες του οικοδομήματος του 14ου αιώνα. Το αρχαίο κτίριο συνέβαλε ώστε ο Πόλεμος και η Ειρήνη να αποκτήσουν, με προφανείς αναφορές στην αρχαία τέχνη, μια ιερή διάσταση.
«Δεν υπάρχει αρκετό φως σ' αυτό το παρεκκλήσι, δήλωσε ο καλλιτέχνης στον συγγραφέα Κλωντ Ρουά, «και θα ήθελα να μην το φωτίσουν, ώστε οι επισκέπτες να κρατούν κεριά στα χέρια τους, να περπατούν κατά μήκος των τοίχων όπως στα προϊστορικά σπήλαια, ανακαλύπτοντας τις εικόνες, το φως να κινείται πάνω σε αυτό που έχω ζωγραφίσει, ένα αμυδρό φως κεριού.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
Αμπέμπε Μπικίλα
Ο Σαμπέλ Αμπέμπε Μπικίλα (αμχαρικά: ሻምበል አበበ ቢቂላ, 7 Αυγούστου 1932 – 25 Οκτωβρίου 1973) ήταν Αιθίοπας μαραθωνοδρόμος, δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης.
Θρυλική μορφή του παγκόσμιου αθλητισμού, ο Αμπέμπε Μπικίλα ήταν ο πρώτος που κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια στο μαραθώνιο. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο τόσο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη, τρέχοντας μάλιστα ξυπόλυτος, όσο και σε εκείνους του 1964 στο Τόκιο, αυτή τη φορά φορώντας παπούτσια και καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ με χρόνο 2 ώρες, 12 λεπτά και 11 δευτερόλεπτα (21 Οκτωβρίου 1964). Σήμερα στην πρωτεύουσα της χώρας του, την Αντίς Αμπέμπα, ένα στάδιο φέρει τιμητικά το όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Αιθίοπες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αιθίοπες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF
Κόλπος Μιραμπέλου
thumb|300px|Άποψη του κόλπου Μιραμπέλου από τον Πλάτανο Καβουσίου Ο κόλπος Μιραμπέλου ή Μεραμβέλου βρίσκεται στο Κρητικό πέλαγος, στην Ανατολική Κρήτη. Η θέση του κόλπου έπαιξε σημαντικό ρόλο για την προϊστορική αποίκηση της Κρήτης.
Τα παράλια του κόλπου ήταν γνωστά για την εξέλιξη της μεταλλουργίας χαλκού την περίοδο του 3000 π.Χ. Την ύστερη Μινωική περίοδο ιδρύθηκαν πόλεις στα υψώματα περιμετρικά του κόλπου, εποπτεύοντας τον, μεταξύ των οποίων το αρχαίο Καρφί. Μετά την άφιξη των Δωριέων ιδρύθηκαν και άλλοι οικισμοί σε λόφους και κορυφές που επόπτευαν τον κόλπο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου οικισμού να αποτελεί η αρχαία πόλη της Λατούς.
<mapframe latitude="35.2049262" longitude="25.7443899" zoom="10" width="300" height="300" align="right" />
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κρήτης Μιραμπέλου Μιραμπέλου Μιραμπέλου Κατηγορία:Νομός Λασιθίου
Παραλία Αχινού Φθιώτιδας
Η Παραλία Αχινού είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Μαλιακού κόλπου στον ομώνυμο όρμο και αποτελεί την παραλία του Αχινού. Απέχει 13 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Στυλίδα και 36 χλμ. Δ. από τη Λαμία. Βορειοδυτικά είναι ο Καραβόμυλος και οι κατασκηνώσεις αξιωματικών (Κ.Α.Α.Υ) που υπάρχουν εκεί, βόρεια περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1, ανατολικά και δίπλα περνάει ο χείμαρρος Βελλιάς. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός επίσημα για πρώτη φορά το 2010 στο ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 να αποσπάται από τον πρώην δήμο Εχιναίων και να προσαρτάται στον δήμο Στυλίδας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην τοπική κοινότητα Αχινού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Εχιναίων του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 12 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Βλάντιμιρ Γκρμπιτς
Ο Βλάντιμιρ Γκρμπιτς (Vladimir Grbić, γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1970) είναι πρώην διεθνής πετοσφαιριστής με καταγωγή από τη Σερβία. Έχει ύψος 1,94 μέτρα και αγωνιζόταν ως ακραίος.
Καριέρα
Ο Βλάντιμιρ Γκρμπιτς γεννήθηκε στην Κλεκ της Σερβίας. Είναι αδελφός του Νίκολα Γκρμπιτς και μέλος του Βόλεϊ Hall of Fame. Με την εθνική ομάδα βόλεϊ της Σεβίας/Γιουγκοσλαβίας, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και ένα χάλκινο μετάλλιο το 1996 στην Ατλάντα. Στις διεθνείς νίκες του περιλαμβάνονται το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998 και ένα χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2001.
Η γιουγκοσλαβική Ολυμπιακή Επιτροπή τον είχει δηλώσει ως υποψήφιο καλύτερο αθλητή της χρονιάς από το 1996 έως το 2000, κερδίζοντας τον τίτλο το 1999 και το 2000. Ο Γκρμπιτς αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το καλοκαίρι του 2009 σε ηλικία 38 ετών.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Βλάντιμιρ Γκρμπιτς ήταν βασικό μέλος της εθνικής Γιουγκοσλαβίας (Σερβίας μετέπειτα) την περίοδο 1991-2004, κατακτώντας πολλά μετάλλια σε όλες τις διοργανώσεις, όπως σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, Παγκόσμιο Κύπελλο και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Σέρβοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κόμης της Ιδιωτικής Περιουσίας
Ο κόμης της Ιδιωτικής Περιουσίας (λατιν.: comes Rerum Privatarum) ήταν, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τα τέλη της αρχαιότητας, ο αξιωματούχος που ήταν υπεύθυνος για τη διαχείριση των κτημάτων του Αυτοκράτορα. Δεν διαχειριζόταν δημόσια εδάφη, αν και η διάκριση μεταξύ της ιδιωτικής ιδιοκτησίας του Αυτοκράτορα και της κρατικής ιδιοκτησίας δεν ήταν πάντα σαφής, ούτε εφαρμόστηκε με συνέπεια. Ο κόμης εισέπραττε ενοίκια, χειριζόταν πωλήσεις κινητών και ακινήτων, προστάτευε τα κτήματα από σφετερισμό και δεχόταν εδάφη, που δίδονταν στον Αυτοκράτορα μέσω δωρεάς, κληροδοτήματος, δήμευσης ή κατάσχεσης. Κενές εκτάσεις (bona vacantia) και ιδιοκτησίες άκληρων (bona caduca) κατέληγαν και οι δύο στον Αυτοκράτορα.
Μέχρι το 414 η θεϊκή ιδιοκτησία της Καππαδοκίας είχε μεταφερθεί από την αρμοδιότητα του κόμη της Ιδιωτικής Περιουσίας σε εκείνη του υπεύθυνου του Ιερού Κοιτώνος (praepositus Sacri Cubiculi). Στη Δυτική Αυτοκρατορία ο Αυτοκράτορας Γλυκέριος (β. 473-474) δημιούργησε ένα νέο αξίωμα, του comes patrimonii, για τη διαχείριση των άμεσα κατεχομένων Αυτοκρατορικών κτημάτων, αφήνοντας στον comes Rerum Privatarum μόνο τις ενοικιαζόμενες ιδιοκτησίες και τις δικαστικές λειτουργίες, που συνδέονται με δωρεές και κληρονομίες. Πριν από το 509, πιθανώς τη δεκαετία του 490, ο Αναστάσιος Α΄ o Δίκορος αντέγραψε τη μεταρρύθμιση αυτή του Γλυκερίου στην Ανατολική Αυτοκρατορία. Σταδιακά το αξίωμα έχασε την οικονομική αρμοδιότητά του και απέκτησε ακόμη ευρύτερη δικαστική αρμοδιότητα· τελικά ασχολήθηκε ακόμη και με υποθέσεις, που αφορούσαν σοβαρές ληστείες και γάμους. Πριν τελειώσει ο 7ος αι. το αξίωμα είχε εξαφανιστεί εντελώς· εν μέρει αντικαταστάθηκε από τον Σακελάριο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Ιουστινιανού Α΄ (527–65), το μεγαλύτερο μέρος του domus divinae είχε τοποθετηθεί στα χέρια επιμελητών ανεξάρτητων από τον κόμη της Ιδιωτικής Περιουσίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι Κατηγορία:Οικονομία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μπούκα (Παπούα Νέα Γουινέα)
Η Μπούκα είναι πόλη η οποία βρίσκεται στη νότια ακτή του νησιού Μπούκα, στην Αυτόνομη Περιοχή του Μπουγκαινβίλ, στην ανατολική Παπούα Νέα Γουινέα. Διαχειρίζεται υπό την αγροτική τοπική αυτοδιοίκηση της Μπούκα.
Είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Βορείου Μπουγκαινβίλ και η προσωρινή πρωτεύουσα της Αυτόνομης Περιφέρειας του Μπουγκαινβίλ.
Στην πόλη βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Παπούα Νέας Γουινέας
Ασία του Ειρηνικού ωκεανού
δεξιά|μικρογραφία|301x301εσ| Εικόνα της υδρογείου που δείχνει τον γενικό ορισμό της Ειρηνικής Ασίας. Το σκούρο πράσινο αναφέρεται στις χώρες του πυρήνα της Ειρηνικής Ασίας, ενώ το ανοιχτό πράσινο αναφέρεται στις περιοχές που μπορεί να περιλαμβάνονται. Ως Ασία του Ειρηνικού ωκεανού  αναφέρεται το σύνολο των χωρών που βρίσκονται κοντά στο δυτικό τμήμα του Ειρηνικού ωκεανού και περιλαμβάνει  την Ανατολική Ασία, τη Νοτιοανατολική Ασία, τη Νότια Ασία, την Αυστραλία και την Ωκεανία.
Ορισμός
Ο όρος μπορεί να περιλαμβάνει τμήματα της Ρωσίας (στο Βόρειο Ειρηνικό) και χώρες της Αμερικής που βρίσκονται στις ακτές του Ανατολικού Ειρηνικού Ωκεανού. Η Οικονομική Συνεργασία Ασίας-Ειρηνικού, για παράδειγμα, περιλαμβάνει τον Καναδά, τη Χιλή, τη Ρωσία, το Μεξικό, το Περού και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εναλλακτικά, ο όρος μερικές φορές περιλαμβάνει όλη την Ασία και την Αυστραλασία, καθώς και τα νησιωτικά έθνη του Ειρηνικού (Ειρηνική Ασία και Αυστραλιανή ήπειρος) — για παράδειγμα, όταν διαιρείται ο κόσμος σε μεγάλες περιοχές για εμπορικούς σκοπούς (π.χ. Αμερική/ΛΑΚ, ΕΜΑΑ και Ασία του Ειρηνικού). Η Δυτική και η Κεντρική Ασία δεν περιλαμβάνονται σχεδόν ποτέ.
Ασία
Ανατολική Ασία
Βόρεια Ασία
Νότια Ασια
Νοτιοανατολική Ασία
Ωκεανία
Αυστραλασία
Μελανησία
Μικρονησία
Πολυνησία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ασίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ωκεανίας Κατηγορία:Περιοχές της Ασίας Κατηγορία:Περιοχές της Ωκεανίας Κατηγορία:Περιοχές
Στογιάν Ντάνεφ
Ο Στόγιαν Πετρώφ Ντάνεφ (βουλγαρικά: Стоян Петров Данев, 28 Ιανουαρίου 1858 – 30 Ιουλίου 1949) ήταν Βούλγαρος πολιτικός και το όνομά του συνδέθηκε κυρίως με τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο.
Γεννήθηκε το 1855 και είχε σπουδάσει νομικά στη Χαϊδελβέργη και στο Παρίσι και όταν επέστρεψε ασχολήθηκε αρχικά με το επάγγελμα του δικηγόρου και στη συνέχεια με την πολιτική της Χώρας του και τη δημοσιογραφία. Το 1895, μετά τη δολοφονία του Σταμπούλωφ εκλέχθηκε πρώτος αντιπρόεδρος της βουλγαρικής Βουλής (εθνοσυνέλευσης) και το 1901 ανέλαβε υπουργός των Εξωτερικών και Παιδείας. Στη συνέχεια μέχρι το 1903 χρημάτισε πρόεδρος της Κυβέρνησης. Στη διάρκεια αυτή, υπήρξε από τους φανατικότερους οπαδούς της Ρωσοβουλγαρικής προσέγγισης βασισμένος στο θρήσκευμα και στη γλώσσα, υπέρ της οποίας και εργάσθηκε έντονα. Το 1911 διετέλεσε, για σύντομο όμως διάστημα, εκ νέου πρόεδρος της Κυβέρνησης, σε αντικατάσταση του δημοκρατικού Μαλίνωφ, όπου σε λίγες ημέρες παρέδοσε στον εθνικόφρονα, πλην όμως μετριοπαθή πολιτικό Ιβάν Γκέσωφ, ενώ συγχρόνως εκλέχθηκε πρόεδρος της Βουλής. Τον Ιούνιο του 1913 διαδέχθηκε και πάλι στη θέση αυτή τον Γκέσωφ, ο οποίος με υπόδειξη της Ρωσίας είχε κηρυχθεί υπέρ της ειρηνικής διευθέτησης των μετά της Ελλάδας και Σερβίας διαφορών της Βουλγαρίας με συνέπεια ν΄ αναγκασθεί στο τέλος λόγω αντιδράσεων, και διαφωνίας του με τον Βασιλέα, σε παραίτηση.
Αντί αυτών όμως ο Ντάνεφ, μόλις ανέλαβε την πρωθυπουργία κήρυξε τον πόλεμο εναντίον των πρώην συμμάχων της Χώρας του, (Β' Βαλκανικός Πόλεμος), που κατέληξε όμως στην ήττα της Βουλγαρίας με συνέπεια η κυβέρνησή του να παραιτηθεί. Την εποχή εκείνη στην Αθήνα δημοφιλέστατο υπήρξε σχετικό σατυρικό τραγούδι στην επιθεώρηση "Παναθήναια" με τους ακόλουθους στίχους του ρεφραίν: ''Φεύγει ο στρατός του Ντάνεφ ''άνευ - άνευ - άνευ ''και τραβάει για τη Σόφια ''ψόφια - ψόφια - ψόφια Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο είχε ταχθεί ενάντια της συμμετοχής της Χώρας του στον πόλεμο. Παρά το ότι υπήρξε ο κύριος υπεύθυνος της ήττας εντούτοις αργότερα το 1918 ανέλαβε υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Τεοντόρωφ και το επόμενο έτος των Στρατιωτικών. Επί εποχής δε Στομπολίσκι ανέλαβε και πάλι υπουργός των Οικονομικών (1919-1921).
Πίτερ Νέιφς ο πρεσβύτερος
Ο Πίτερ Νέιφς ο πρεσβύτερος (φλαμανδικά: Pieter Neefs I, Αμβέρσα, 1578 – Αμβέρσα, 1656) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της τεχνοτροπίας του μπαρόκ, ο οποίος ειδικευόταν στην απεικόνιση του εσωτερικού ιερών ναών.
Βιογραφία
Επηρεάστηκε έντονα από την τεχνοτροπία των Χέντρικ φαν Στεϊνβάικ του πρεσβύτερου και Χέντρικ φαν Στέινβαϊκ του νεότερου Ανήκε σε οικογένεια καλλιτεχνών και δραστηριοποιήθηκε αποκλειστικά στη γενέτειρά του Αμβέρσα κατά την περίοδο 1609 - 1656.
Ο πρώτος υπογεγραμμένος και χρονολογημένος πίνακάς του είναι του 1605 και αναπαριστά το εσωτερικό μιας γοτθικής εκκλησίας (Πινακοθήκη Παλαιών Δασκάλων της Δρέσδης). Από το 1690 γίνεται μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Στις 30 Απριλίου 1612 νυμφεύτηκε την Μαρία Λάουτερμπεϊνς, με την οποία απέκτησαν πέντε γιους.
Πολεμιστής Ι (ναρκαλιευτικό)
Πολεμιστής Ι (Ναρκαλιευτικό) / 40, Α-74, Μ-74
Πίτερ Νέιφς ο πρεσβύτερος
Βιογραφία
Ο Νέιφς ειδικευόταν στις εικόνες εσωτερικών χώρων, ιδιαίτερα εσωτερικούς χώρους εκκλησιών  , τόσο πραγματικούς όσο και φανταστικούς, με έμπνευση κυρίως από τον καθεδρικό ναό της Αμβέρσας και στην απεικόνιση συλλογών έργων τέχνης.
Πολεμιστής Ι (ναρκαλιευτικό)
Ναρκαλιευτικό ανοιχτής θαλάσσης τύπου ‘Algerine Class Minesweeper’
Πίτερ Νέιφς ο πρεσβύτερος
Βιογραφία
Χαρακτηριστικό των πινάκων του με εσωτερικούς χώρους είναι η απόδοση των εφέ του τεχνητού φωτισμού, με τον τρόπο του Χέντρικ φαν Στέινβαϊκ ΙΙ, η αντίθεση μεταξύ φωτός και σκιάσεων, η έμφαση στον κεντρικό ρόλο των θρησκευτικών κτιρίων στη ζωή της εποχής μέσω των διαστάσεών τους, τόσο προς τα πάνω και σε βάθος, με την προοπτική και οι μικρές ανθρώπινες μορφές σε πρώτο πλάνο. Συνεργάστηκε με άλλους καλλιτέχνες, όπως οι Φρανς Φράνκεν ο νεότερος, Σεμπάστιαν Φρανξ, Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, Άντριεν φαν Στάλμπεμτ, Γκονζάλες Κοκουές, Μποναβεντούρα Πέιτερς, οι οποίοι ζωγράφιζαν τις μορφές στα έργα του.
Πολεμιστής Ι (ναρκαλιευτικό)
Πρώην ‘HMS GOZO’.
Αχινός Φθιώτιδας
Ο Αχινός είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 37 μέτρα.
Πολεμιστής Ι (ναρκαλιευτικό)
Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία του Καναδά : ‘Canada – Redferm Construction Co Ltd, Torondo. Καθελκύστηκε στις 27 Ιανουαρίου 1943. Στην ενεργεία από τις 22 Οκτωβρίου 1943. Ομοίου τύπου πλοία ‘Αρματωλός Ι’, ‘Μαχητής’, ‘Ναυμάχος Ι’, ‘Πολεμιστής Ι’, και ‘Πυρπολητής Ι’. Ύψωση ελληνικής σημαίας στις 3 Αυγούστου 1947. Επίσημη μετονομασία και ένταξη στος 30 Μαρτίου 1948. Παροπλίστηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1973.
Πίτερ Νέιφς ο πρεσβύτερος
Βιογραφία
Ο γιος του Πίτερ έγινε επίσης ζωγράφος, ειδικευμένος στον ίδιο τύπο ζωγραφικής και θεματολογίας, δημιουργώντας πίνακες με εξαιρετική ακρίβεια και λεπτομέρεια σε πλάκες χαλκού μικρών διαστάσεων. Το ύφος του είναι τόσο όμοιο με του πατέρα του, ώστε έχουν προκύψει προβλήματα ακριβούς απόδοσης των έργων τους σε καθέναν. Εργαζόταν στο οικογενειακό εργαστήριο μαζί με τον αδελφό του Λουντοβίκους Νέιφς και είναι πιθανόν διάφορα έργα που αποδίδονται στον πατέρα ή στον υιό Πίτερ να είναι στην πραγματικότητα δικά του.
Αρμάθια Κάσου
μικρογραφία|500x500εσ|Τα Αρμάθια όπως φαίνονται από την Κάσο. μικρογραφία|500x500εσ|Παραλία στ' Αρμάθια. Τα Αρμάθια είναι ένα ελληνικό νησί των Δωδεκανήσων το οποίο ανήκει στο Δήμο Ηρωικής Νήσου Κάσου. Βρίσκεται 2 χλμ. βορειοδυτικά της Κάσου και είναι ακατοίκητο σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1948 στο ΦΕΚ 248Α-28/09/1948 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κάσου. Τα Αρμάθια δεν ήταν πάντα ακατοίκητα αλλά στην ακμή τους, η οποία οφειλόταν στο υπέδαφος του νησιού το οποίο είναι πλούσιο σε αρίστης ποιότητος γύψο, είχαν γύρω στους 100 κατοίκους. Έχει επίσης παραλίες, οι οποίες αποτελούν ενδιαφέροντα τουριστικό προορισμό. Μία από αυτές, η παραλία Μάρμαρα, έχει χαρακτηρισθεί ως μία από τις ωραιότερες της Μεσογείου. Από τα μέσα του 2000 υπάρχει στο νησί παρατηρητήριο για να μπορούν οι φυσιολάτρες και τα μέλη οικολογικών οργανώσεων να μελετούν την πανίδα της περιοχής.
Πολεμιστής Ι (ναρκαλιευτικό)
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Αχινός Φθιώτιδας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Αχινός βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νομού και τα βόρεια παράλια του Μαλιακού κόλπου, σε απόσταση 11 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 34 χλμ. Α. από τη Λαμία ενώ βόρεια του χωριού περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 και ανατολικά ο χείμαρρος Βελλιάς. Βόρεια του χωριού είναι ο αρχαιολογικός χώρος Εχίνου όπου υπάρχουν λείψανα της ακρόπολης του αρχαίου Εχίνου ή Εχινούντος σε ύψωμα στους πρόποδες της Όθρυος, η οχύρωση της οποίας χρονολογείται στον 4ο αιώ. π.Χ. Σύμφωνα με τον Δημοσθένη η πόλη ιδρύθηκε από τους Θηβαίους την περίοδο της θηβαϊκής ηγεμονίας. Πιθανολογείται ότι ο αρχαίος οικισμός αποτελεί επέκταση παλαιότερου που προϋπήρχε από τον 5ο αιω. π.Χ. Τα αρχαιότερα ίχνη κατοίκησης στην περιοχή του Αχινού ανάγονται στη Μέση Εποχή του Χαλκού ενώ το πρώτο ανασκαφικά τεκμηριωμένο εύρημα μυκηναϊκών χρόνων είναι ένας κιβωτιόσχημος τάφος, που περιείχε αγγεία της Υστεροελλαδικής ΕΙΙΒ περιόδου.
Αρμάθια Κάσου
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Κάσου
Πίτερ Νέιφς ο πρεσβύτερος
Βιογραφία
Στο εργαστήριό του μαθήτευσε, εκτός από τους δυο γιούς του, και ο Λαουρέις ντε Κάτερ.
Αχινός Φθιώτιδας
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται από την περίοδο της Τουρκοκρατίας και επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Φαλάρων. Το 1919 με το ΦΕΚ 160Α - 20/07/1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με την Κουβέλα, το Δρέπανο, τη Δροσιά, την Παραλία Αχινού, τον Πλατανιά και τη Σκασμάδα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αχινού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Εχιναίων του Δήμου Στυλίδας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 816 κατοίκους και ως οικισμός 726. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 15,334 χμ² (2011).
Πίτερ Νέιφς ο πρεσβύτερος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Αχινός Φθιώτιδας
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Πυρπολητής Ι (ναρκαλιευτικό)
Πυρπολητής Ι (Ναρκαλιευτικό) / 41, Μ-76, Α-76
Πρώην ‘HMS ARCTURUS’.
Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία του Καναδά : ‘Canada – Redferm Construction Co Ltd, Torondo. Ομοίου τύπου πλοία ‘Αρματωλός Ι’, ‘Μαχητής’, ‘Ναυμάχος Ι’, ‘Πολεμιστής Ι’, και ‘Πυρπολητής Ι’. Καθελκύστηκε στις 31 Αυγούστου 1942. Στην ενεργεία από τις 23 Οκτωβρίου 1943. Με ελληνική Σημαία από τις 9 Οκτωβρίου 1947. Μετονομάστηκε και εντάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό στις 30 Μαρτίου 1948. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως Ναυαρχίδα ΑΑΠ (Αρχηγού Αιγαίου Πελάγους) και για μεταφορές επισήμων. Ήταν εφοδιασμένο με πρωτόγονη ηχοεντοπιστική συσκευή υποβρυχίων, από τις πρώτες που είχαν εφευρεθεί και η οποία λειτουργούσε άψογα στο 100% της απόδοσής της μέχρι τέλους. Τέθηκε σε παροπλισμό στις .................. για να χρησιμοποιηθεί στην εκπαίδευση μαθητών της σχολής Αξιωματικών. Το Φεβρουάριο του 1978 ρυμουλκήθηκε στη Σαλαμίνα για εκποίηση.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Λατώ
thumb|300px|right|Άποψη του [[Αρχαιολογική θέση|αρχαιολογικού χώρου της Λατούς]] μικρογραφία Η Λατώ (γενική της Λατούς) ήταν μία από τις δύο αρχαίες ομώνυμες πόλεις της Κρήτης, καλούμενη επί ρωμαιοκρατίας Λατώ η Ετέρα τα ερείπια της οποίας βρίσκονται περίπου 3 χιλιόμετρα από το χωριό Κριτσά στον νομό Λασιθίου. Η πόλη ήταν κτισμένη σε σημείο το οποίο προσέφερε αμυντική κάλυψη, έχοντας θέα προς τον κόλπο Μιραμπέλου, μεταξύ δύο κορυφών που αποτέλεσαν τις δύο ακροπόλεις της. Αν και η πόλη πιθανόν να προϋπήρχε της άφιξης των Δωριέων, εντούτοις τόσο το όνομα όσο και η αμυντική μεσόγεια θέση της αποδεικνύουν την από Δωριέων ίδρυσή της. Τα δε ερείπια αυτής χρονολογούνται από τη Δωρική περίοδο (5ος και 4ος αιώνας π.Χ.). Η πόλη καταστράφηκε περίπου το 200 π.Χ., όμως το επίνειό της, Λατώ η προς Καμάρα που βρίσκεται κοντά στον Άγιο Νικόλαο, χρησιμοποιούταν και κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας στο νησί. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε σύγχυση, καθώς ο Στέφανος Βυζάντιος ανέφερε ότι ο Χένιος, Κρητικός ιστορικός, θεωρούσε πως η Καμάρα και η Λατώ ήταν ένα και το αυτό. Οι σύγχρονοι μελετητές όμως διαχωρίζουν πλέον τις δύο πόλεις.
Αναφορικά με την ονομασία της πόλης υπάρχουν προτάσεις ότι ονομάστηκε από τη θεά Λητώ (η Δωρική μορφή του ονόματος της θεάς ήταν Λατώ), και αναφέρεται σε πινακίδες Γραμμικής Β ως RA-TO. Στην αρχαία Λατώ επίσης κυκλοφόρησαν νομίσματα που απεικόνιζαν τη θεά Ειλείθυια η οποία φαίνεται να ήταν η σημαντικότερη θεά της πόλης.
Ο Πλανήτης των Θησαυρών
Ο Πλανήτης των Θησαυρών (αγγλικά: Treasure Planet) είναι αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας κινουμένων σχεδίων του 2002 σε παραγωγή των Walt Disney Animation Studios και διανομή από τη Walt Disney Pictures στις 27 Νοεμβρίου 2002. Αποτελεί την 43η ταινία μεγάλου μήκους της συλλογής «Τα Κλασικά της Disney». Η ταινία είναι μια επιστημονικής φαντασίας προσαρμογή του βιβλίου του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, Το νησί των θησαυρών και ήταν η πρώτη ταινία που κυκλοφόρησε ταυτόχρονα σε τακτικές κινηματογραφικές αίθουσες και αίθουσες της ΙΜΑΧ. Η ταινία χρησιμοποιεί μια νέα τεχνική παραδοσιακής εικονογράφησης 2D με το χέρι πάνω σε 3D εικονογράφηση σε υπολογιστή.
Την ταινία έγραψαν, παρήγαγαν και σκηνοθέτησαν από κοινού οι Ρον Κλέμεντς και Τζον Μάσκερ, οι οποίοι είχαν την ιδέα για την ταινία την ίδια περίοδο που είχαν την ιδέα για μια άλλη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, τη Μικρή Γοργόνα (1989). Στον Πλανήτη των Θησαυρών χαρίζουν τις φωνές τους οι Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ, Μπράιαν Μούρεϊ, Ντέιβιντ Χάιντ Πιρς, Μάρτιν Σορτ, Ρόσκι Λι Μπράουν, Έμμα Τόμσον, Λόρι Μέτκαλφ και Πάτρικ ΜακΓκούχαν (στον τελευταίο του ρόλο). Τη μουσική της ταινίας συνέθεσε ο Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ, ενώ τα τραγούδια έγραψε και ερμήνευσε ο Τζον Ρζένζνικ. Παρά τις θετικές κριτικές, η ταινία δεν τα πήγε καλά στο box office, αφού κόστισε $140 εκατομμύρια για να φτιαχτεί, ενώ κέρδισε μόλις $38 εκατομμύρια σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά και $110 εκατομμύρια συνολικά παγκοσμίως. Ήταν υποψήφια για Όσκαρ το 2002 στην κατηγορία Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων.
Πλοκή
Ο Τζιμ Χόκινς ως παιδί, γοητεύεται από τις ιστορίες του θρυλικού πειρατή Κάπταιν Φλίντ και την ικανότητά του να εμφανίζεται από το πουθενά, να κάνει επιδρομές σε πλοία και να εξαφανίζεται ώστε να κρύψει τα λάφυρα στον μυστηριώδη «Πλανήτη των Θησαυρών». Δώδεκα χρόνια αργότερα ο Τζιμ, έφηβος πια, είναι ένας αποστασιοποιημένος και απομονωμένος νεαρός, ο οποίος έχει εγκαταλειφθεί από τον πατέρα του. Απρόθυμα, βοηθά τη μητέρα του Σάρα στη διοίκηση του πανδοχείου της οικογένειας και αντλεί διασκέδαση από το «ηλιακό σερφάρισμα», ένα υβριδικό σερφάρισμα στον αέρα με ιστιοσανίδα συνδεδεμένη με ένα ηλιακό ιστίο που τροφοδοτείται από έναν πύραυλο.
Μια μέρα, ένα διαστημόπλοιο συντρίβεται κοντά στο πανδοχείο. Ο ετοιμοθάνατος πιλότος, Μπίλι Μπόουνς, δίνει στον Τζιμ μια σφαίρα λέγοντάς του να «προσέχει το σάιμποργκ». Μετά από αυτό, μια συμμορία πειρατών εισβάλει στο πανδοχείο και το καίει. Ο Τζιμ, η μητέρα του και ο φίλος τους, Δρ. Ντέλμπερτ Ντόπλερ (ο οποίος έχει μορφή σκύλου), το σκάνε για να σωθούν. Στο γραφείο του Ντόπλερ, ο Τζιμ συνειδητοποιεί ότι η σφαίρα είναι ένας προτζέκτορας ολογραφημάτων, ο οποίος εμπεριέχει τον χάρτη που οδηγεί στον Πλανήτη των Θησαυρών.
Ο Ντόπλερ ναυλώνει ένα πλοίο με το όνομα RLS Legacy σε αποστολή για να βρουν τον Πλανήτη των Θησαυρών. Καπετάνιος του πλοίου είναι η έξυπνη Κάπταιν Αμέλια (έχει μορφή γάτας) μαζί με τον πειθαρχημένο αρχηγό πληρώματος, Κύριο Άροου. Το πλήρωμα είναι ένα μάτσο ετερόκλητων πλασμάτων, το οποίο καθοδηγεί μυστικά ο μάγειρας του πλοίου, Τζον Σίλβερ, ο οποίος είναι μισός ρομπότ, τον οποίο ο Τζιμ υποπτεύεται ως το σάιμποργκ για το οποίο τον προειδοποίησε ο πιλότος. Ο Τζιμ στέλνεται να δουλέψει στο μαγειρείο, όπου τον επιβλέπει ο Σίλβερ και το κατοικίδιό του, Μορφ, που μπορεί να παίρνει όποια μορφή θέλει. Παρά το ότι ο Τζιμ δεν εμπιστεύεται τον Σίλβερ, οι δυο τους αναπτύσσουν σύντομα μια σχέση πατέρα-γιου.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, το πλοίο πέφτει πάνω σε έναν υπερκαινοφανή αστέρα (σούπερ νόβα). Ο Τζιμ ασφαλίζει όλα τα σχοινιά με τα οποία είναι δεμένα τα μέλη του πληρώματος στο πλοίο, ώστε να μην χαθούν στο κενό. Σώζει τον Σίλβερ πριν πέσει στο κενό αλλά ο υπερκαινοφανής αστέρας περιέρχεται σε μαύρη τρύπα, όπου ο Άροου πέφτει και χάνεται στο κενό και πεθαίνει. Η έκρηξη των κρουστικών κυμάτων σε συνδυασμό με τη μηχανή στη μέγιστη δύναμή της, καθιστούν την Κάπταιν Αμέλια ικανή να πιλοτάρει το πλοίο στην ασφάλεια. Το πλήρωμα θρηνεί την απώλεια του Άροου και αρχίζουν να υποπτεύονται ότι ο Τζιμ δεν ασφάλισε το σχοινί του. Ο Τζιμ κατηγορεί τον εαυτό του για το λάθος, ενώ στην πραγματικότητα, το αδίστακτο εντομοειδές μέλος του πληρώματος, ο Σκρούπ, έκοψε το σχοινί.
Καθώς το πλοίο φτάνει στον Πλανήτη των Θησαυρών, ξεσπά ανταρσία την οποία καθοδηγεί ο Σίλβερ. Ο Τζιμ, ο Ντόπλερ, η Αμέλια και ο Μορφ εγκαταλείπουν το πλοίο, αφήνοντας καταλάθος τη σφαίρα-χάρτη πίσω στο πλοίο. Νομίζοντας ότι ο Τζιμ έχει τον χάρτη, ο Σίλβερ έχει την ευκαιρία να τον σκοτώσει αλλά αρνείται να το κάνει εξαιτίας της σύνδεσης που απέκτησε με το αγόρι. Οι φυγάδες, στην προσπάθειά τους να δραπετεύουν από το πλοίο, δέχονται πυρά και η Αμέλια τραυματίζεται.
Καθώς εξερευνεί τα δάση του Πλανήτη των Θησαυρών, ο Τζιμ συναντά τον B.E.N., ένα εγκαταλελειμένο, φαντασιόπληκτο ρομπότ, το οποίο λέει ότι έχει χάσει κυριολεκτικά το μυαλό του καθώς ένα μέρος του εγκεφάλου του έχει χαθεί. Ο Β.Ε.Ν. οδηγεί τον Τζιμ και του υπόλοιπους στο σπίτι του, όπου μπορούν να περιθάλψουν την Αμέλια. Οι πειρατές περικυκλώνουν το σπίτι και απομονώνουν την ομάδα, καθώς ο Τζιμ, ο Β.Ε.Ν. και ο Μορφ χρησιμοποιούν την πίσω πόρτα για να επιστρέψουν στο πλοίο και να βρουν τον χάρτη. Ο Σκρουπ τους αντιλαμβάνεται και παλεύει με τον Τζιμ. Ενώ ο Β.Ε.Ν. προσπαθεί να σαμποτάρει το κεντρικό σύστημα του πυροβολικού του πλοίου, ακούσια θέτει σε εφαρμογή την τεχνητή βαρύτητα, με αποτέλεσμα ο Τζιμ και ο Σκρουπ να αρχίσουν να αιωρούνται κινδυνεύοντας να χαθούν το διάστημα. Παλεύοντας στο κατάρτι, ο Τζιμ καταφέρνει να κρατηθεί, ενώ ο Σκρουπ χάνεται στο διάστημα. Ο Τζιμ και ο Β.Ε.Ν. βρίσκουν τον χάρτη και επιστρέφουν στο σπίτι, αλλά εκεί τους περιμένει ο Σίλβερ, ο οποίος έχει ήδη αιχμαλωτίσει τον Ντόπλερ και την Αμέλια.
Ο Τζιμ αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει τον χάρτη και όλοι μαζί βρίσκουν την πύλη που οδηγεί σε οποιοδήποτε μέρος του σύμπαντος. Η πύλη ήταν ο τρόπος που ο Φλιντ έκανε τις επιδρομές και έκλεβε τους θησαυρούς των πλοίων. Ο θησαυρός είναι μαζεμένος στο κέντρο του πλανήτη και προσβάσιμος μόνο μέσω αυτής. Βρίσκουν στην πύλη την είσοδο του Πλανήτη των Θησαυρών και εισέρχονται σε αυτόν. Ο Τζιμ βρίσκει τον σκελετό του Φλιντ, ο οποίος κρατάει το χαμένο κομμάτι από τον εγκέφαλο του Β.Ε.Ν. Ο Τζιμ το τοποθετεί στον Β.Ε.Ν., ο οποίος αμέσως θυμάται ότι ο πλανήτης είναι παγιδευμένος με εκρηκτικά και θα ανατιναχθεί αν κάποιος προσπαθήσει να πάρει τον θησαυρό. Στην επακόλουθη καταστροφή, ο Σίλβερ επιλέγει να σώσει τον Τζιμ παρά να κρατήσει ένα πλοίο φτιαγμένο από χρυσό και αργότερα όλη ο ομάδα καταφέρνει να φτάσει στο Legacy. Το πλοίο όμως φέρει ζημιές και δεν έχει την απαιτούμενη δύναμη για να φύγει από τον πλανήτη έγκαιρα, πριν εκείνος ανατιναχθεί. Ο Τζιμ κάνοντας σέρφινγκ κατευθύνεται πίσω προς τον πλανήτη, ώστε να χρησιμοποιήσει την πύλη ανοίγοντας δρόμο προς μια νέα τοποθεσία, ενώ ο Ντόπλερ πιλοτάρει το πλοίο ακολουθώντας τον. Ο Τζιμ καταφέρνει να ανοίξει τη νέα πύλη για το κόσμο όπου βρίσκεται το σπίτι του και μέσω αυτής, ξεφεύγουν από την καταστροφή του Πλανήτη των Θησαυρών.
Μετά την απόδραση, η Αμέλια διατάζει τη φυλάκιση των πειρατών που συμμετείχαν στην ανταρσία και προσφέρεται να συστήσει τον Τζιμ στην Διαστρική Ακαδημία λόγω των ηρωικών πράξεών του. Ο Σίλβερ ξεγλιστρά προς το κάτω κατάστρωμα, όπου ο Τζιμ τον βρίσκει να ετοιμάζεται για την απόδρασή του. Τελικά τον αφήνει να φύγει και ο Σίλβερ του ζητάει να κρατήσει τον Μορφ. Πριν φύγει, του δίνει κάποια από τα κοσμήματα που κατάφερε να πάρει από τον Πλανήτη των Θησαυρών, έτσι ώστε η μητέρα του να μπορέσει να επαναλειτουργήσει το πανδοχείο. Ο Τζιμ επανενώνεται με τη μητέρα του και λίγο καιρό αργότερα, διοργανώνεται ένα πάρτυ για την επαναλειτουργία του πανδοχείου. Ο Ντόπλερ και η Αμέλια είναι παντρεμένοι έχοντας αποκτήσει οικογένεια και ο Τζιμ είναι πλέον δόκιμος στρατιωτικός.
Ανάπτυξη
Ο Πλανήτης των Θησαυρών χρειάστηκε περίπου τεσσεράμισι χρόνια για να ολοκληρωθεί, αλλά η ιδέα για την ταινία (η οποία είχε τον τίτλο «Το Νησί των Θησαυρών στο Διάστημα» εκείνη την περίοδο) πρωτοέπεσε στο τραπέζι το 1985 από τον Ρον Κλέμεντς, κατά τη διάρκεια της συνάντησης όπου εκείνος και Τζον Μάσκερ έδωσαν επίσης την ιδέα για τη Μικρή Γοργόνα. Ο Κλέμεντς δήλωσε ότι ο Τζέφρι Κάτζενμπεργκ, ο οποίος ήταν ο διευθυντής των Walt Disney Studios εκείνη την εποχή, «απλά δεν ενδιαφερόταν» για την ιδέα. Ο Μάσκερ και ο Κλέμεντς ήθελαν να είναι ικανοί να «κινούν την κάμερα γύρω γύρω όπως ο Στίβεν Σπίλμπεργκ ή ο Τζέιμς Κάμερον», έτσι η καθυστέρηση στην παραγωγή της ταινίας λειτούργησε ευεργετικά, μιας και «η τεχνολογία είχε χρόνο να αναπτυχθεί με όρους πραγματικής κίνησης της κάμερας». Η βασική εικονογράφηση για την ταινία ξεκίνησε το 2000 με περίπου 350 άτομα να εργάζονται σε αυτήν. Το 2002, ο Ρόι Κόνλι υπολόγισε ότι υπήρχαν περίπου 1027 άτομα που εμφανίζονταν στους τίτλους τέλους της ταινίας με «περίπου τετρακόσιους καλλιτέχνες, εκατόν πενήντα μουσικούς και άλλους διακόσιους τεχνολόγους».
Σύμφωνα με τον Κόνλι, ο Κλέμεντς ήθελε να δημιουργήσει έναν διαστημικό κόσμο ο οποίος θα ήταν «ζεστός και θα είχε περισσότερη ζωή από αυτή που φυσιολογικά θα περίμενε κανείς να έχει μια ταινία επιστημονικής φαντασίας», σε αντίθεση με τη θεραπεία του «ανοξείδωτου χάλυβα και του καπνού που βγαίνει από τα έγκατα της γης» που υπάρχει σε τέτοιου είδους ταινίες. Για να κάνουν την ταινία «διασκεδαστική» δημιουργώντας πιο συναρπαστικές σκηνές δράσης και επειδή πίστευαν ότι το να έχουν τους χαρακτήρες να φοράνε διαστημικά κοστούμια και κράνη «θα αφαιρούσε το ρομαντισμό της ταινίας»,<ref  η ομάδα δημιούργησε την έννοια του «Etherium», ενός «εξωτερικού χώρου γεμάτου με ατμόσφαιρα».
Έγιναν πολλές αλλαγές στην ταινία κατά τα τελευταία στάδια στης παραγωγής. Ο πρόλογος της ταινίας αρχικά είχε τον Τζιμ Χόκινς, ως ενήλικα, να διηγείται σε πρώτο πρόσωπο την ιστορία του Κάπταιν Φλιντ,  αλλά η ομάδα θεώρησε ότι αυτό ήταν πολύ «σκοτεινό» και ένιωσε ότι η συμμετοχή του χαρακτήρα ήταν ελλιπής. Η ομάδα είχε επίσης σκοπό να συμπεριλάβει στην ταινία μια σκηνή όπου ο Τζιμ θα δούλευε πάνω στην ηλιακή του σανίδα καθώς συναναστρέφεται με ένα εξωγήινο παιδί, και η οποία θα έδειχνε μια πιο ευαίσθητη πλευρά του Τζιμ ως φόρο τιμής στον Φύλακα στη σίκαλη. Εξαιτίας όμως της πρόθεσης να ξεκινήσει η ταινία με τον Τζιμ να σερφάρει με την ηλιακή σανίδα του, η σκηνή έπρεπε να κοπεί.
Σενάριο
Ο σεναριογράφος Ρομπ Έντουαρντς δήλωσε ότι «ήταν πολύ μεγάλη πρόκληση» να πάρεις ένα κλασικό μυθιστόρημα και να το τοποθετήσεις στο διάστημα και ότι έκαναν πίσω σε μερικά από τα στοιχεία επιστημονικής φαντασίας («πράγματα όπως τα μεταλλικά διαστημόπλοια και το αίσθημα του ψύχους») από νωρίς. Ο Έντουαρντς συνεχίζει λέγοντας ότι «έκαναν αρκετά πράγματα για να κάνουν την ταινία πιο σύγχρονη» και ότι η ιδέα πίσω από την τοποθέτηση της ταινίας στο διάστημα ήταν «για να γίνει η ιστορία τόσο συναρπαστική για τα παιδιά του σήμερα όπως ήταν και το βιβλίο για τα παιδιά του τότε».
Όσον αφορά την προσαρμογή των χαρακτήρων του βιβλίου στην ταινία, ο Ρον Κλέμεντς αναφέρει ότι ο Τζιμ Χόκινς στο βιβλίο είναι «ένα πολύ έξυπνο, πολύ ικανό παιδί». Ήθελαν όμως στην αρχή της ταινίας να τον δείξουν ως κάποιον που «έχει μπλεξίματα» και «που δεν ξέρει στα αλήθεια ποιος είναι», ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά από τον αυθεντικό χαρακτήρα του βιβλίου. Οι «φιγούρες πρότυπα, μέντορες» του Τζιμ Χόκινς στο βιβλίο ήταν οι Σκουάιρ Τρέλονεϊ και Δρ. Λίβερσεϊ, τους οποίος ο Τζον Μάσκερ περιέγραψε ως «ο ένας είναι πολύ κωμικός και ο άλλος πολύ ντόμπρος». Αυτοί οι δύο χαρακτήρες ενώθηκαν και δημιούργησαν τον Δρ. Ντόπλερ. Ο Κλέμεντς αναφέρει επίσης ότι παρόλο που η σχέση πατέρα-γιου ανάμεσα στον Τζιμ Χόκινς και τον Τζον Σίλβερ ήταν υπαρκτή «ως ένα βαθμό» στο βιβλίο, ήθελαν να την τονίσουν περισσότερο στην ταινία.
Διανομή ρόλων
Ο υπεύθυνος για το κάστινγκ, Ρουθ Λάμπερτ, διοργάνωσε μια σειρά από ακροάσεις για την ταινία στη Νέα Υόρκη, στο Λος Άντζελες και στο Λονδίνο, αλλά η παραγωγή είχε ήδη κάποιους ηθοποιούς υπόψη για δύο από τους βασικούς χαρακτήρες της ταινίας. Ο χαρακτήρας του Δρ. Ντόπλερ γράφτηκε έχοντας υπόψη τον Ντέιβιντ Χάιντ Πιρς. Ένα αντίγραφο του σεναρίου του Πλανήτη των Θησαυρών μαζί με κάποια πρώτα σκίτσα του χαρακτήρα και γραφικά στοιχεία της ταινίας δόθηκαν στον Πιρς ενώ δούλευε στην ταινία Ζουζούνια. Δήλωσε ότι «το σενάριο ήταν φανταστικό και η εμφάνιση τόσο συναρπαστική», κάτι που τον έκανε να αποδεχτεί το ρόλο. Παρομοίως, ο χαρακτήρας της Κάπταιν Αμέλια δημιουργήθηκε με την ιδέα ότι η Έμμα Τόμσον θα χάριζε τη φωνή της σε αυτόν. «Της προσφέραμε τον ρόλο και ήταν πραγματικά ενθουσιασμένη» λέει ο Κλέμεντς. Ο Μάσκερ είπε: «Αυτός είναι ο πρώτος χαρακτήρας δράσης/περιπέτειας που έπαιξε ποτέ η Έμμα ενώ κατά τη διάρκεια αρκετών συναντήσεων, ήταν έγκυος. Ήταν ευτυχισμένη γιατί θα μπορούσε να συμμετέχει σε όλη αυτή τη δράση χωρίς να χρειάζεται να προπονηθεί για το ρόλο». Αρχικά, δεν υπήρχαν ηθοποιοί στα υπόψιν για τους χαρακτήρες των Τζον Σίλβερ και Τζιμ Χόκινς. Ο Μπράιαν Μούρεϊ (Τζον Σίλβερ) και ο Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ (Τζιμ Χόκινς) υπέγραψαν έπειτα από ακροάσεις μηνών. Ο Γκόρντον-Λέβιτ δήλωσε ότι τον είχε ελκύσει ο ρόλος επειδή «είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney και αυτές οι ταινίες είναι από μόνες τους μια ξεχωριστή κατηγορία» και ότι «το να είναι μέρος αυτής της παράδοσης είναι κάτι το απίστευτο για μένα». Ο Μάσκερ ανέφερε ότι ο Γκόρντον-Λέβιτ «συνδύαζε αρκετά την ευαλωτότητα και την εξυπνάδα και ένα συνδυασμό νεανικότητας» και ότι τους άρεσε η προσέγγισή του.
Από στους βασικούς ηθοποιούς της ταινίας, μόνο ο Πρις είχε εμπειρία ως ηθοποιός φωνής πριν από τον Πλανήτη των Θησαυρών. Ο Κόνλι εξήγησε ότι έψαχναν για «φυσικές φωνές ηθοποιών» και ότι μερικές φορές ήταν καλύτερα να έχουν ηθοποιούς χωρίς προηγούμενη εμπειρία καθώς θα χρησιμοποιούσαν τη φυσική τους φωνή αντί μια «επηρεασμένη φωνή». Οι συνεδρίες για τη φωνή γίνονταν κυρίως χωρίς οποιαδήποτε αλληλεπίδραση με τους άλλους ηθοποιούς,  αλλά ο Γκόρντον-Λέβιτ εξέφρασε την επιθυμία του να αλληλεπιδράσει με τον Μπράιαν Μούρεϊ επειδή το βρήκε δύσκολο να υποδυθεί τις περισσότερες από τις σκηνές μεταξύ του Τζιμ Χόκινς με τον Τζον Σίλβερ μόνος του.
Σχεδιασμός και εικονογράφηση
μικρογραφία|245x245εσ|Μια εικονογραφία του Ν.Σι. Γουάιεθ με τον τίτλο One More Step, Mr. Hands (Ένα Ακόμα Βήμα, κ.Χαντς) για μια έκδοση του βιβλίου [[Το νησί των θησαυρών το 1911. Αυτό το είδος εικονογραφίας απετέλεσε τη βάση για τη γενική εικονογράφηση του Πλανήτη των Θησαυρών.]] Κατά τον σχεδιασμό του Πλανήτη των Θησαυρών, η ομάδα εργαζόταν με βάση τον κανόνα «Νόμος 70/30» (μια ιδέα την οποία ο καλλιτεχνικός διευθυντής πίστωσε τον Ρον Κλέμεντς), ο οποίος σήμαινε ότι η συνολική εμφάνιση της ταινίας θα έπρεπε να είναι 70% παραδοσιακή και 30% επιστημονική φαντασία. Η συνολική εμφάνιση του Πλανήτη των Θησαυρών ήταν βασισμένη στο καλλιτεχνικό στυλ που προωθούσαν οι εικονογράφοι που σχετίζονταν με τη Σχολή Μπράντιγουάιν (όπως οι Χάουαρντ Πάιλ και Ν.Σι. Γουάιεθ). Οι εικονογραφήσεις τους περιγράφτηκαν από την ομάδα της ταινίας ως «κλασικές εικονογραφήσεις ιστοριών», έχοντας μια αίσθηση ζωγραφικής σε αυτές και αποτελείτο από μια παλέτα ζεστών χρωμάτων. Οι εικονογραφιστές πήραν το Deep Canvas, μια τεχνολογία την οποία είχαν πρωτοαναπτύξει για την ταινία Ταρζάν, και κατέληξαν με μια διαδικασία την οποία ονόμασαν «Virtual Sets», όπου δημιούργησαν σκηνικά 360 μοιρών πριν ξεκινήσουν να τοποθετούν τις σκηνές σε αυτά. Συνδύασαν αυτή τη διαδικασία με παραδοσιακά σχεδιασμένους χαρακτήρες έτσι ώστε να πετύχουν μια «ζωγραφισμένη εικόνα με αντίληψη του βάθους» και επέτρεψαν στην ομάδα να τοποθετήσει την κάμερα οπουδήποτε και να τη χρησιμοποιεί όπως θα τη χρησιμοποιούσε σε μια live-action ταινία. Με σκοπό να δοκιμάσουν το πώς τα κομμάτια που δημιουργήθηκαν σε υπολογιστή (κυρίως το ρομποτικό χέρι του Τζον Σίλβερ) θα ενώνονταν με τους παραδοσιακά εικονογραφημένους χαρακτήρες, η ομάδα πήρε ένα βίντεο του Κάπταιν Χουκ από τον ταινία Πίτερ Παν και αντικατέστησε το χέρι του με ένα ρομποτικό.
Υπήρχαν περίπου σαράντα εικονογραφιστές στην ομάδα, οι οποίοι ήταν χωρισμένοι σε ομάδες. Για παράδειγμα, δεκαέξι εικονογραφιστές είχαν αναλάβει την εικονογράφηση του Τζιμ Χόκινς επειδή εμφανίζεται στην ταινία τον περισσότερο χρόνο σε σχέση με άλλους χαρακτήρες, και δώδεκα είχαν αναλάβει τον Τζον Σίλβερ. Για να εξασφαλίσουν την «στερεότητα» στην εικονογράφηση και προσωπικότητα των χαρακτήρων, κάθε βασικός χαρακτήρας στην ταινία είχε τη δική του ομάδα εικονογραφιστών, η οποία είχε έναν υπεύθυνο επίβλεψης. Ο Κόνλι ανέφερε ότι οι προσωπικότητες των υπεύθυνων των εικονογραφιστών επηρέαζαν τον τελικό χαρακτήρα, επικαλούμενος τον Γκλεν Κίαν (υπεύθυνος επίβλεψης του Τζον Σίλβερ) καθώς και τον Τζον Ρίπα (υπεύθυνος επίβλεψης του Τζιμ Χόκινς) ως παραδείγματα. Η φυσική εμφάνιση, οι κινήσεις και οι γκριμάτσες των προσώπων των ηθοποιών που χάρισαν τη φωνή τους στους χαρακτήρες ενσωματώθηκαν επίσης στους χαρακτήρες.
Όταν ρωτήθηκε αν εμπνεύστηκε για το σχεδιασμό των χαρακτήρων από προηγούμενες προσαρμογές του Νησιού των Θησαυρών, ο Γκλεν Κίαν δήλωσε ότι δεν του άρεσε να να κοιτάει προηγούμενες απεικονίσεις των χαρακτήρων έτσι ώστε να «καθαρίσει το μυαλό του από στερεότυπα», αλλά ότι εμπνεύστηκε λίγο από τον τρόπο ομιλίας του ηθοποιού Γουάλας Μπίρι για τον Σίλβερ, τον οποίο «αγαπούσε λόγω του τρόπου που μιλούσε με την άκρη του στόματός του». Για τον χαρακτηρισμό και τον σχεδιασμό του Τζιμ Χόκινς, ο Τζον Ρίπα επικαλέστηκε τον Τζέιμς Ντιν ως μια σημαντική αναφορά επειδή «υπήρχε το όλο υφάκι, μια στάση σώματος» στα οποία «ένιωθες τον πόνο και την νεανική αθωότητα», καθώς επίσης και την ταινία Braveheart επειδή «υπάρχουν πολλά κοντινά στους χαρακτήρες...οι οποίοι περνάνε κάποιες διαδικασίες απλά με το να χρησιμοποιούν τα μάτια τους».
Οι εικονογραφιστές χρησιμοποίησαν επίσης μακέτες, μικρά αγάλματα των χαρακτήρων της ταινίας, ως αναφορές κατά τη διάρκεια της εικονογράφησης. Ο γλύπτης χαρακτήρων Κεντ Μέλτον, ανέφερε ότι η πρώτη ταινία της Disney που χρησιμοποίησε μακέτες ήταν ο Πινόκιο, και αυτό άνοιξε το δρόμο στη δημιουργία ενός ολόκληρου τμήματος αφιερωμένο στην γλυπτική των χαρακτήρων. Ο Κίαν σημείωσε ότι οι μακέτες δεν είναι απλά «όπως μια κούκλα μανεκέν σε ένα μαγαζί», αλλά περισσότερο πρέπει να είναι «κάτι το οποίο σου λέει την προσωπικότητα [του χαρακτήρα]» και ότι οι μακέτες ενέπνευσαν επίσης τους ηθοποιούς στον τρόπο που θα απεικόνιζαν τους ρόλους τους.
'Ηχος
Ο «Νόμος 70/30» δεν εφαρμόστηκε μόνο στα οπτικά σχέδια της ταινίας, αλλά και στα ηχητικά εφέ και στη μουσική. Ο ηχολήπτης Ντέιν Ντέιβις ανέφερε ότι εκείνος και η ομάδα του «έτρεξαν σε καταστήματα αναζητώντας παλιά παιχνίδια, αντίκες και παιχνίδια με παλιούς μηχανισμούς» έτσι ώστε να δημιουργήσουν τα ηχητικά εφέ για τον Τζον Σίλβερ έτσι ώστε να «αποφύγουν το να ακούγεται λείος ή επιστημονικής φαντασίας». Η ομάδα έκανε κάποιους πειραματισμούς με τον ήχο που χρησιμοποιήθηκε σε διαλόγους, ειδικά με το ρομπότ B.E.N., αλλά επέλεξαν να κρατήσουν τη φυσική φωνή του Σορτ επειδή ό,τι και να δοκίμασαν «επηρέαζε την κωμικότητά του» και «το τελευταίο πράγμα που θέλεις να κάνεις σε μια ιστορία σαν και αυτήν, είναι να επηρεάσεις τις ερμηνείες».