cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικονομία ανεπάρκειας
Οι ενέργειες των αγοραστών
Ο Κόρναϊ κάνει διάκριση μεταξύ πολλών διαφορετικών πιθανών δράσεων και μεμονωμένων αποτελεσμάτων που μπορεί να συμβούν σε μια οικονομία ανεπάρκειας. Θα μπορούσε να συμβεί ότι το αντικείμενο που αναζητήθηκε από τον καταναλωτή είναι διαθέσιμο στο κατάστημα, αλλά μπορεί να υπάρχει ένα περιορισμένο ποσό ενός περιζήτητου αγαθού, πράγμα που σημαίνει ότι οι καταναλωτές πρέπει να περιμένουν στην ουρά (θεωρητικά, σε μια οικονομία αγοράς μια τέτοια κατάσταση γενικά, αλλά όχι πάντα, θα εξαλείφοταν με προσαρμογές των τιμών). Η ουρά συνεπάγεται σημαντικό κόστος όσον αφορά το χρόνο που αφιερώνεται στην ουρά για τους καταναλωτές. Στις οικονομίες που μελετούσε ο Κόρναϊ, αυτό θα μπορούσε να συνεπαγόταν αρκετές ώρες την ημέρα που περνούσαν σε ουρές για να αποκτήσουν βασικά προϊόντα. όπως τα τρόφιμα. Άλλα καταναλωτικά αγαθά είχαν σαφείς λίστες αναμονής για τους οποίους οι πιθανοί αγοραστές έπρεπε να εγγραφούν μήνες ή και χρόνια πριν. Ένα παράδειγμα είναι η αναμονή στη Σοβιετική Ένωση της δεκαετίας του 1980 για το δικαίωμα αγοράς ενός διαμερίσματος που θα μπορούσε να διαρκέσει έως δέκα ή δεκαπέντε χρόνια.
Μια άλλη πιθανή κατάσταση είναι ότι το αντικείμενο απλά δεν είναι διαθέσιμο. Σε αυτήν την περίπτωση, ο αγοραστής μπορεί είτε να εγκαταλείψει την πρόθεση αγοράς εντελώς, να ξοδέψει επιπλέον χρόνο (ένα έμμεσο οικονομικό κόστος) για περαιτέρω αναζήτηση του αγαθού, είτε να αγοράσει ένα υποκατάστατο αγαθό. Σύμφωνα με τον Κόρναϊ, η αγορά ενός υποκατάστατου είναι υποχρεωτική. Τέλος, είναι πιθανό ο καταναλωτής να καταλήξει να αγοράσει ένα εντελώς άσχετο αγαθό λόγω του αποτελέσματος εισοδήματος απλώς με την ελπίδα ότι η πώληση του περιττού αντικειμένου αργότερα θα του επιτρέψει να αγοράσει το πραγματικό αγαθό που αναζητά σε μια μελλοντική στιγμή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της ζήτησης για άλλα αγαθά απλώς και μόνο επειδή βρίσκονται εκεί και μπορεί να οδηγήσει στην εξάπλωση ελλείψεων σε ολόκληρη την οικονομία.
Αποτελέσματα
Τα κοινά αποτελέσματα αυτών των ελλείψεων για τους καταναλωτές είναι οι αναγκαστικές αντικαταστάσεις μεταξύ αγαθών που είναι ατελή υποκατάστατα και η αναγκαστική εξοικονόμηση, καθώς οι καταναλωτές δεν μπορούν να αξιοποιήσουν πλήρως την τρέχουσα αγοραστική τους δύναμη. Τα θεσμικά αποτελέσματα περιλαμβάνουν τον λεγόμενο περιορισμό του προϋπολογισμού στον οποίο οι μονάδες παραγωγής υπό μια προγραμματισμένη οικονομία διαμορφώνουν προσδοκίες να διασώζονται πάντα από τις κεντρικές αρχές, την πατερναλιστική συμπεριφορά εκ μέρους των σχεδιαστών που κατηγορούν τις ελλείψεις στο γεγονός ότι οι καταναλωτές απαιτούν «λάθος» πράγματα και σε μακροοικονομικούς όρους τον καταπνιγμένο πληθωρισμός που προκύπτει από τη σταθερή ζήτηση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ανεπαρκεια Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Πολωνίας
Σύνθια Νίνου
Η Σύνθια Νίνου (27 Μαρτίου 1972) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του σκέλετον που διαγωνίστηκε στις αρχές του 2000. Στους Χειμερινούς Αγώνες 2002 στο Σολτ Λέικ Σίτυ, κατέλαβε την 13η θέση στον αγώνα σκέλετον των γυναικών. Το καλύτερο ρεκόρ της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FIBT ήταν η 24η θέση στον αγώνα σκέλετον των γυναικών στο Κάλγκαρι το 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του σκέλετον
Νταϊάν Κάνον
Η Νταϊάν Κάνον (αγγλικά: Dyan Cannon, πραγματικό όνομα Samille Diane Friesen, 4 Ιανουαρίου 1937 - ) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτρια, σεναριογράφος, παραγωγός και μοντέρ. Έχει προταθεί για τρία Βραβεία Όσκαρ.
Βοιγραφικά στοιχεία
Η Κάνον γεννήθηκε με το όνομα Σαμίλ Νταϊάν Φρίζεν στην Τακόμα της Ουάσιγκτον στις 4 Ιανουαρίου 1937, κόρη της νοικοκυράς Κλερ Φρίζεν (το γένος Πόρτνοϊ) και του ασφαλιστή Μπεν Φρίζεν. Μεγάλωσε ως Εβρααία Ασκενάζι όπως η μητέρα της, η οποία ήταν Ρωσίδα μετανάστρια, αν και ο πατέρας της ήταν Βαπτιστής. Παρακολούθησε το γυμνάσιο του Δυτικού Σιάτλ και φοίτησε δυόμισι χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον. Ο μικρότερος αδερφός της είναι ο μουσικός της τζαζ Ντέιβιντ Φρίζεν.
Καριέρα
Η Κάνον έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1960 στην ταινία Ο αυτοκράτωρ του εγκλήματος (The Rise and Fall of Legs Diamond), ενώ εμφανιζόταν στην τηλεόραση από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, όπως το 1959 στο Wanted: Dead or Alive του CBS. Περίπου την ίδια περίοδο, έπαιξε στο γουέστερν του CBS Johnny Ringo και στο γουέστερν του Τζακ Λορντ Stoney Burke στο κανάλι ABC.
Το 1963, η Κάνον συμμετείχε στην παραγωγή του μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ How to Succeed in Business Without Really Trying, στο οποίο ερμήνευσε τη Ρόζμαρι.
Το 1964 πρωταγωνίστησε ως γκεστ στη σειρά Gunsmoke, στον ρόλο της Άιβι Νόρτον, μιας κακοποιημένης κόρης που ήθελε να παντρευτεί τον άντρα που αγαπούσε στο επεισόδιο "Aunt Thede" του δέκατου κύκλου.
Ο πρώτος σημαντικός κινηματογραφικός ρόλος της Κάνον ήρθε με το Μπομπ και Κάρολ και Τεντ και Αλίκη (Bob & Carol & Ted & Alice) το 1969, που κέρδισε υποψηφιότητες για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα. Το 1971 πρωταγωνίστησε σε πέντε ταινίες: Η ερωτική μηχανή, Η λέσχη των μοντέρνων γυναικών, Η μεγάλη ληστεία της Νέας Υόρκης με τον Σον Κόνερι, Οι διαρρήκτες, and Such Good Friends, για τις οποίες έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας. Η Κάνον συμπρωταγωνίστησε στο Η βία είναι η δύναμή μου (1973) δίπλα στον Μπαρτ Ρέινολντς, στο μυστήριο Επικίνδυνη πρόκληση και έδωσε μια ερμηνεία που επαινέθηκε από τους κριτικούς στο Child Under a Leaf το 1974. Πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική ταινία Βιρτζίνια Χιλ με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ. Μετά από αυτό, απείχε από την υποκριτική τέσσερα χρόνια.
Έγινε η πρώτη υποψήφια για Όσκαρ ηθοποιός που προτάθηκε στην κατηγορία Καλύτερης Ταινία Μικρού Μήκους Δράσης για το Number One (1976), ένα έργο στον οποίο η Κάνον έκανε την παραγωγή, τη σκηνοθεσία, το σενάριο και το μοντάζ. Ήταν μια ιστορία για τη σεξουαλική περιέργεια των εφήβων. Το 1978, ο Κάνον συμπρωταγωνίστησε στην ταινία Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα. Την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε στο Ας περιμένει ο Παράδεισος, για το οποίο έλαβε μία ακόμη υποψηφιότητα για Όσκαρ και κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου.
Το 1976, παρουσίασε την εκπομπή Saturday Night Live στην πρώτο του κύκλο και πρωταγωνίστησε στον τέταρτο κύκλο του The Muppet Show το 1979.
Στη δεκαετία του 1980, η Κάνον, η οποία είναι επίσης τραγουδίστρια/τραγουδοποιός, εμφανίστηκε στα Honeysuckle Rose (1980) με τον Γουίλι Νέλσον, Η πρεμιέρα με τον Αλ Πατσίνο, Θανάσιμη παγίδα (1982) με τους Κρίστοφερ Ριβ και Μάικλ Κέιν, Η λέσχη των ξεφωνημένων (1988), καθώς και σε αρκετές τηλεταινίες.
Η Κάνον έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στην ημιαυτοβιογραφική ταινία The End of Innocence.
Προσωπική ζωή
Στις 22 Ιουλίου 1965, η Κάνον παντρεύτηκε τον ηθοποιό Κάρι Γκραντ, ο οποίος ήταν 33 χρόνια μεγαλύτερός της. Απέκτησαν μια κόρη, την Τζένιφερ (γεν. 26 Φεβρουαρίου 1966), η οποία είναι επίσης ηθοποιός. Ο Γκραντ και η Κάνον χώρισαν το 1968.
Το 1985, η Κάνον παντρεύτηκε τον επενδυτή ακινήτων Στάνλεϊ Φέρμπεργκ. Πήραν διαζύγιο το 1991.
Η Κάνον είναι οπαδός των Λος Άντζελες Λέικερς και παρακολουθεί αγώνες τους πάνω από τρεις δεκαετίες. Είναι αναγεννημένη χριστιανή.
Blue Stahli
Βlue Stahli είναι μουσικό πρότζεκτ από το Λος Άντζελες της Καλιφόρνια που υπάγεται σε διάφορα είδη και κυρίως ηλεκτρονική ροκ και ιδρύθηκε από τον Bret Autrey. Η μουσική του εμφανίστηκε σε διάφορα τρέιλερ, εκπομπές, σειρές και παιχνίδια.
Μουσικά ξεκινήματα και VOXiS (1997-2006)
Ο Μπρετ άρχισε τη μουσική σε νεαρή ηλικία, μαθαίνοντας να παίζει σε ένα παλιό σπασμένο πιάνο που είχε διασώσει από μία χωματερή. Έμαθε να παίζει πιάνο για τρία χρόνια, αντιγράφοντας τον γείτονα του του και παίζοντας τις μελωδίες με το αυτί. Κατά τη διάρκεια της ίδιας χρονικής περιόδου, είχε ενδιαφερθεί για τη δειγματοληψία και τον προγραμματισμό μουσικής χρησιμοποιώντας τον Impulse Tracker του DOS. Αργότερα έλαβε μαθήματα κιθάρας απο έναν φίλο του και έπαιζε μουσική όπως το soundtrack της Βασίλισσας στο Flash Gordon. Έχει παίξει κιθάρα σε συγκρότημα, με φροντ drag queens και συμετείχε σε ένα burlesque θίασο ως DJ στο show τους.
Ο Bret χρησιμοποίησε αυτοδίδακτες μουσικές του δεξιότητες μαζί με τον Collin Landis για να παράγουν ένα demo-tape που λεγόταν Mainframe το οποίο έδωσαν στην εταιρεία Flaming Fish Music. Όταν τους προσέλαβαν, το δίδυμο, με τη βοήθεια του αδελφού του Collin, Shawn Lanis (Virocity) έχοντας το όνομα VOXiS: MACHINA, και αργότερα VOXiS παρήγαγαν το Lullabies το 1998. Αργότερα το 2006, κυκλοφόρησε ως VOXiS, ήταν το ντεμπούτο άλμπουμ Darkeworld: Project One. Η κυκλοφορία του ήταν προγραμματισμένη για το καλοκαίρι του 2001, αλλά επιπλοκές κράτησαν το άλμπουμ πίσω 5 χρόνια. Το Darkeworld διαθέτει διάφορες συλλογές τραγουδιών, demos και πειραμάτων κατά τα έτη 2000 έως 2006, που εκ νέου κυκλοφόρησε μέσω του FiXT το 2007 πριν να γίνει γνωστός ως Blue Stahli.
Ο Klayton (Celldweller, συνιδρυτής της δισκογραφικής FiXT) ανακάλυψε τον Blue Stahli το 2007 μέσω ενός διαγωνισμού remix για το " Own Little World ", με τίτλο "Remorse Code remix". Αφού υπογράφηκε, μετακόμισε στο Ντητρόιτ, οπου κατοικοεδρεύει η FiXT Music και τα στούντιο της.
Υπογραφή με μουσική και κυκλοφορίες λευκωμάτων (2008-2013)
μικρογραφία|262x262εσ| textlogo Το επόμενο έτος, ο Blue Stahli έκανε το ντεμπούτο του με το πρώτο του single, Kill Me Every Time στη συνέχεια κυκλοφόρησε το πρώτο του instrumental album με τίτλο Antisleep Vol. 01. O Blue Stahli κυκλοφόρησε επιπλέον singles που οδήγησαν στην κυκλοφορία του πρώτου φωνητικού άλμπουμ της (με το FiXT) Blue Stahli το 2011. Απελευθέρωσε επίσης δύο ακόμη instrumental άλμπουμ ως συνέχεια του Antisleep Vol. 01 το 2012 και το 2013.
Το πρώτο τραγούδι που γράφτηκε επίσημα από τον Blue Stahli ήταν το This Will Make You Love Again, μια διασκευή του IAMX. Για το τραγούδι, ο Bret λέει ότι η εγγραφή έγινε " μέσα σε ένα ντουλάπι σε ένα οικογενειακό σπίτι". Καταγράφηκε τη νύχτα πριν φύγει από το Φοίνιξ της Αριζόνα για το Ντιτρόιτ του Μίτσιγκαν ώστε να ξεκινήσει το έργο Blue Stahli. Ο Autrey δηλώνει επίσης ότι τραγουδούσε τους πρώτους δίσκους του IAMX για να μάθει να τραγουδάει.
Θα μπορούσε όμως να υποστηριχθεί ότι το πρώτο κομμάτι απο Blue Stahli είναι ένα demo του 2004 με συμετοχή του Rob Buhl (Torn Skin and Syntax Error) με τίτλο "Untitled Demo 2004" και 'We Haven't Name This Track Yet.". Το τραγούδι ήταν αρχικά προορισμένο για ένα από τα έργα του Rob Buhl, αλλά ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε και αργότερα κατοχυρώθηκε ως Blue Stahli κομμάτι το 2014 στο B-Sides And Other Things I Forgot  (παρόλο που από τότε έχει αφαιρεθεί).
Ο Διάβολος (2013-2015)
Το 2013, ο Blue Stahli παρουσίασε δύο νέα τραγούδια με τίτλο "The Fall" και "Down In Flames", τα οποία κυκλοφόρησαν στις 17 Δεκεμβρίου στο πρώτο "κεφάλαιο" για το δεύτερο φωνητικό του άλμπουμ The Devil. Αυτό το άλμπουμ είχε λάβει ευρεία κάλυψη από τα δημοφιλή online περιοδικά όπως Loudwire, Revolver και Bloody Disgusting. Σε μια συνέντευξή του, ο Autrey δήλωσε ότι σκόπευε να τελειώσει και να κυκλοφορήσει το άλμπουμ στα τέλη του 2014, αλλά αργότερα αυτό καθυστέρισε πίσω για το 2015.
Το The Devil κυκλοφόρησε στις 2 Οκτωβρίου 2015.
Sunset Neon (2017-σήμερα)
Από τον Απρίλιο του 2017, ο Blue Stahli δουλεύει κάτω από το ψευδώνυμο Sunset Neon, ένα κατεξοχήν synthwave solo project. Απελευθέρωσε το ντεμπούτο του άλμπουμ Starlight την 1η Δεκεμβρίου 2017.
Δισκογραφία
VOXiS:MACHINA
VOXiS
Remorse Code
Blue Stahli
Sunset Neon
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Ντιτρόιτ
Σολντάνο
Το Σολντάνο (ιταλικά: Soldano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Μαμούσα
Η Μαμούσα (Αλβανικά: Mamushë ή Mamusha; τουρκικά: Mamuşa, Σερβικά Κυριλλικά: Мамуша) είναι δήμος στο Κοσσυφοπέδιο. Το 2008, αναβαθμίστηκε σε δήμο. Πριν από αυτό, αποτελούσε μέρος του δήμου Πρίζρεν. Σε σύγκριση με όλες τις δημοτικές ενότητες του Κοσσυφοπεδίου, είναι με διαφορά η μικρότερη σε έκταση, έχοντας έκταση 11 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός ανερχόταν στους 2011. Δήμαρχος είναι ο Αρίφ Μπουτούτς.
Τοποθεσία
Η πόλη βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Πρίζρεν. Συνορεύει με την Τζακόβιτσα και την Σούβα Ρέκα.
Πληθυσμός
Οι κάτοικοι του χωριού είναι κυρίως Τούρκοι. Είναι ο μόνος οικισμός στο Κοσσυφοπέδιο όπου οι Τούρκοι αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Δήμοι του Κοσσυφοπεδίου
Δήμος Αγίου Ευστρατίου
Ο Δήμος Αγίου Ευστρατίου είναι δήμος της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και προέκυψε από την αναγνώριση της προϋπάρχουσας ομώνυμης κοινότητας.
Η έκταση του δήμου είναι 43,3 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 270 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Διοικητική ιστορία
Η Κοινότητα συστάθηκε το 1918 και το 2001 προσαρτήθηκαν σε αυτήν οι νησίδες Ρούμπος και Άγιοι Απόστολοι. Στις 7 Ιουνίου 2010 η κοινότητα προήχθη σε Δήμο.
Πριν το 1983
..........................
Πηγές
Αγιου Ευστρατιου Κατηγορία:Άγιος Ευστράτιος
Έβελυν Μπεατρίς Χολ
Η Έβελυν Μπεατρίς Χολ (28 Σεπτεμβρίου 1868 - 13 Απριλίου 1956),  που έγραφε με το ψευδώνυμο S.G. Tallentyre, ήταν Αγγλίδα συγγραφέας γνωστή για τη βιογραφία της του Βολταίρου με τίτλο The Life of Voltaire, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1903. Έγραψε επίσης το Οι Φίλοι του Βολταίρου, το οποίο ολοκλήρωσε το 1906.
Στο Οι Φίλοι του Βολταίρου, η Χολ έγραψε τη φράση: "Δεν συμφωνώ με αυτά που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες" ως απεικόνιση των πεποιθήσεων του Βολταίρου. Αυτό το απόσπασμα - το οποίο μερικές φορές λανθασμένα αποδίδεται στον ίδιο τον Βολταίρο - αναφέρεται συχνά για την περιγραφή της αρχής της ελευθερίας του λόγου.
Προσωπική ζωή
Η Χολ γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1868 στο Shooter's Hill του Κεντ, το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά του Αιδεσιμότατου Γουίλιαμ Τζον Χολ (1830-1910), του κατώτερος ιερέας του καθεδρικού ναού του Αγίου Παύλου και της Ισαμπέλα Φράνσις Χολ (το γένος Κούπερ). Η μεγαλύτερη αδερφή της, Έθελ Φράνσις Χολ (1865-1943), παντρεύτηκε τον συγγραφέα Χιου Στόουελ Σκοτ (ψευδώνυμο Χένρυ Σέτον Μέριμαν) το 1889. Η Έβελυν Χολ επρόκειτο να γίνει μία σημαντική επιρροή στη ζωή του γαμπρού της, με τον οποία συνέγραψε δύο τόμους διηγήσεων, από το Wisdom Court (1893) και το Money-Spinner (1896). Κατά το θάνατό του το 1903, ο Σκοτ κληροδότησε £5.000 στη Χολ, γράφοντας ότι ήταν «ως ένδειξη της ευγνωμοσύνης μου για τη συνεχιζόμενη βοήθεια και τις λογοτεχνικές συμβουλές της, χωρίς τις οποίες δεν θα μπορούσα ποτέ να ζήσω από το στυλό μου» μικρογραφία|200x200εσ| Πιστοποιητικό θανάτου της αίθουσας ¨Εβελιν Μπέατρις Χολ Η Χολ δεν παντρεύτηκε ποτέ και πέθανε στο Γουάντουρστ, στο Ανατολικό Σάσεξ, στις 13 Απριλίου 1956, σε ηλικία 87 ετών.
Βιβλιογραφία
Όλες οι δημοσιεύσεις εμφανίστηκαν με το όνομα S.G. Tallentyre.
Σημειώσεις
<references group="Note" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι βιογράφοι
Τάτζα
Η Τάτζα (ιταλικά: Taggia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Ευτυχία Παπαβασιλοπούλου
Η Ευτυχία Παππά-Παπαβασιλοπούλου (Νέα Υόρκη 3 Οκτωβρίου 1981) είναι Ελληνοαμερικανίδα δύτης με ειδίκευση στις ατομικές και συγχρονισμένες καταδύσεις. Σε ηλικία 19 ετών, η Παπαβασιλοπούλου έκανε την πρώτη της επίσημη εμφάνιση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 στο Σύδνεϋ, όπου κατέλαβε την 27η θέση με σκορ 236,79.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα, όπου διαγωνίστηκε στην ατομική και στην συγχρονισμένη κατάδυση. Έφτασε στους ημιτελικούς όπου έκανε μια εκπληκτική κατάδυση με συνολικό σκορ 463,89, καταλαμβάνοντας μόλις την 17η θέση. Μαζί με την Φλωρεντία Σφακιάνου, κατέλαβε την όγδοη θέση στην συγχρονισμένη κατάδυση με σκορ 272,40 πόντους.
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 στο Πεκίνο, η Παπαβασιλοπούλου διαγωνίστηκε για τρίτη φορά στην κατάδυση από τα 10 μέτρα, όπου έλαβε 252,0 πόντους στους προκριματικούς γύρους και κατέλαβε μόλις την 29η θέση.
Η Παπαβασιλοπούλου είναι μέλος του Αθλητισμού Σωματείου Δραπετσώνας στον Πειραιά, με προπονητή τον Ρώσο Γιούρι Αρταμόνοβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της κολύμβησης
Τερτσόριο
Το Τερτσόριο (ιταλικά: Terzorio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Somebody to Love
Ο τίτλος Somebody to Love μπορεί να αναφέρεται:
Passwd
Το passwd είναι εργαλείο των περισσότερων λειτουργικών συστημάτων τύπου Unix και χρησιμοποιείται για την αλλαγή του συνθηματικού (password) κάποιου χρήστη. Το νέο συνθηματικό που δίνεται από το χρήστη περνάει μέσα από μια συνάρτηση παραγωγής κλειδιού (key derivation function) και σχηματίζει μια κωδική έκδοση (μέσω μιας συνάρτησης κατακερματισμού ή hash), η οποία και αποθηκεύεται - το αρχικό συνθηματικό δεν αποθηκεύεται για λόγους ασφάλειας.
Όταν ο χρήστης εισέρχεται στο σύστημα δίνει ένα συνθηματικό που περνάει μέσα από την ίδια συνάρτηση και το αποτέλεσμα συγκρίνεται με τον αποθηκευμένο κωδικό: αν οι δύο κωδικοί είναι ίδιοι, ο χρήστης θεωρείται ότι ταυτοποιήθηκε.
Η εντολή passwd μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αλλαγή του συνθηματικού τοπικών λογαριασμών χρηστών και στα περισσότερα συστήματα, για την αλλαγή συνθηματικών σε κατανεμημένους μηχανισμούς ταυτοποίησης χρηστών, όπως το NIS, το Kerberos και το LDAP.
Δείτε
Κατηγορία:Λογισμικό Unix
Εβελίνα Παπαντωνίου
Η Εβελίνα Παπαντωνίου (Αθήνα, 7 Ιουνίου 1979) είναι Ελληνίδα μοντέλο, εστεμμένη Σταρ Ελλάς του 2001. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στον διαγωνισμό ομορφιάς Μις Υφήλιος 2001 στο Μπαγιαμόν του Πουέρτο Ρίκο όπου έλαβε την δεύτερη θέση μετά την Ντενίζ Κινιόνες. Κατά την διάρκεια του διαγωνισμού ήταν ένα από τα φαβορί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα
Μεγάλη Ορδή
Διάλυση της Χρυσής Ορδής
Οι περιφερειακές περιοχές της Χρυσής Ορδής χωρίστηκαν ως ακολούθως: το 1438 ιδρύθηκε το Χανάτο του Καζάν, το 1441 το Χανάτο της Κριμαίας, και το 1466 το Χανάτο του Άστραχαν. Το υπόλοιπο που τελικώς παρέμεινε, έγινε γνωστό ως "Μεγάλη Ορδή", και διατήρησε την περιοχή της στέπας μεταξύ των ποταμών Δνείπερου και Ουράλη, την πρωτεύουσα Σαράι καθώς και τον ισχυρισμό του φορέα της παράδοσης της Χρυσής Ορδής. Μέχρι το 1470 οι Τάταροι Νογκάι βόρεια της Κασπίας Θάλασσας ήταν πια εχθροί της Μεγάλης Ορδής, και στη δύση, η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία επεκτεινόταν κατά μήκος του ποταμού Δνείπερου.
Το 1480 η Μοσχοβία και το Χανάτο της Κριμαίας σχημάτισαν συμμαχία εναντίον της Μεγάλης Ορδής, η οποία με τη σειρά της συμμάχησε με το Βασίλειο της Πολωνίας υπό τον Καζιμίρ Δ΄ Γιαγκελόν. Εκείνη τη χρονιά η προσπάθεια της Μεγάλης Ορδής να εισβάλει στη Μοσχοβία απέτυχε. Την ίδια χρονιά ο ηγέτης της, χαν Αχμέτ, σκοτώθηκε από τους Τατάρους Νογκάι. Τον διαδέχθηκε ο υιός του, Σεΐχ Αχμέτ (σεΐχης Αχμέτ). Μετά από αυτό το γεγονός, η Μεγάλη Ορδή αποδυναμώθηκε από τις συγκρούσεις μεταξύ των υιών του πρώτου Αχμέτ.
Την άνοιξη του 1491 ο χάνος της Κριμαίας πρότεινε στη Μοσχοβία την αποστολή στρατευμάτων για να εξολοθρεύσουν τη Μεγάλη Ορδή, δεδομένου ότι είχε αρπάξει τα άλογα της ορδής. Οι Μοσχοβίτες έστειλαν μοσχοβίτικο και ταταρικό ιππικό και οι Οθωμανοί, επικυρίαρχοι και σύμμαχοι των Τατάρων της Κριμαίας, 2.000 γενίτσαρους. Μέχρι τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, ένα τμήμα της ορδής είχε αποχωρήσει από αυτή και το υπόλοιπο καταδιωκόταν από τους Τάταρους Νογκάι. Το 1500 αναφέρθηκε η παρουσία τους κοντά στο Κουμπάν, σε πολύ άσχημη κατάσταση μετά την ήττα τους από τους Καβαρδινούς (φυλή Κιρκάσιων). Το 1501 ο χαν Σεΐχ Αχμέτ και 20.000 από το λαό του μετακινήθηκαν βόρεια του ποταμού Ντον. Πολλοί από τους ανθρώπους του λιποτάκτησαν.
Το 1502 ο χαν της Κριμαίας αιχμαλώτισε το μεγαλύτερο τμήμα των υπηκόων της Μεγάλης Ορδής μαζί με τα κοπάδια τους και τους μετέφερε στην Κριμαία. Ο χαν Σεΐχ Αχμέτ διέφυγε. Αναφέρθηκε ξανά κοντά στην πόλη Καζάν με 4.000 ιππείς να διαπραγματεύεται με τους Μοσχοβίτες. Κατόπιν πήγε στο Άστραχαν απ' όπου εκτοπίστηκε από τους Νογκάι (1504). Κινήθηκε τότε προς το Κίεβο για να διαπραγματευτεί με τον βασιλιά της Πολωνίας (το Κίεβο ήταν υπό πολωνική κατοχή τότε), και κατόπιν στην πόλη Άκκερμαν (η σημερινή ουκρανική πόλη Μπίλχοροντ στον ποταμό Δνείστερο) για να διαπραγματευτεί με τους Οθωμανούς (που τότε κατείχαν την πόλη Άκκερμαν). Η τελευταία αναφορά γι' αυτόν ήταν ότι βρισκόταν αιχμάλωτος στη φυλακή της λιθουανικής πόλης Βίλνα. Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας
Clear (Unix)
thumb|Η εντολή clear στο [[GNU/Linux, μέσα σε τερματικό uxterm]] Η   είναι εντολή του λειτουργικού συστήματος Unix, η οποία χρησιμοποιείται για τον καθαρισμό της οθόνης.
Ανάλογα με το σύστημα η <tt>clear</tt> χρησιμοποιεί τις βάσεις δεδομένων terminfo και termcap, σε συνδυασμό με το περιβάλλον, για να διαπιστώσει το είδος του τερματικού στο οποίο τρέχει, ώστε να βρει πώς θα καθαρίσει την οθόνη. Η εντολή του Unix <tt>clear</tt> δεν παίρνει ορίσματα και είναι παρόμοια με την εντολή <tt>cls</tt> του MS-DOS.
Άγιος Σπυρίδων
Το όνομα Άγιος Σπυρίδων μπορεί να αναφέρεται:
Clear (Unix)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Unix
Άγιος Σπυρίδων
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ford GT
Πρώτη γενιά (2004 - 2006)
thumb|left|Ford GT στην [[Καλιφόρνια.]]
Το Ford GT πρώτης γενιάς έκανε την εμφάνισή του ως εκθεσιακό μοντέλο στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν, τον Ιανουάριο του 2002. Αρχικά έφερε την ονομασία Ford GT 40 Concept, δείχνοντας τις πολλές ομοιότητες που είχε με τον προκάτοχό του. Υπεύθυνος για την σχεδίαση του ήταν ο Καμίλο Πάρντο, επικεφαλής στο στούντιο σχεδιασμού της Ford, Living Legends (ελληνικά : Ζωντανοί Θρύλοι), σε συνεργασία επίσης με τον Τζει Μέϊς και τον πρώην οδηγό της Φόρμουλα Ένα, Κάρολ Σέλμπι. Πριν την επίσημη ανακοίνωσή του, το αρχικό του όνομα ήταν Petunia. thumb|left|Ford GT του 2005 / εμπρός.
Παρά την γενική ομοιότητα του GT με το κλασικό GT 40, το νεότερο μοντέλο ήταν μεγαλύτερο, ψηλότερο και εμφανώς πιο εύσωμο. Επιπλέον, ήταν και η αναβίωση ενός από τα αυτοκίνητα - σύμβολα της Αμερικάνικης εταιρείας, γιορτάζοντας τα 100 χρόνια παρουσίας της στην παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία με έναν πρωτότυπο τρόπο, αυτόν του ιδιαίτερου σχεδιασμού φωτιστικών σωμάτων.
Πωλήσεις και αγορές
thumb|left|Ford GT του 2005 / πίσω.
Η παραγωγή του ξεκίνησε το 2004, με τους πρώτες παραδόσεις να λαμβάνουν χώρα τον Αύγουστο του ίδιου έτους, για την σεζόν (model year) του 2005, και ειδικότερα η πρώτη παράδοση έγινε στις 4 Αυγούστου 2004. Την κατασκευή του μοντέλου ανέλαβε η MayFlower Vehicle Systems από το Οχάιο, ενώ την βαφή του αμαξώματος και το εσωτερικό φινίρισμα η Saleen Automotive. Επίσης, ο κινητήρας του αρχικού GT κατασκευάστηκε από παράρτημα της Ford στο Μίσιγκαν.
Κατά την εισαγωγή του, εκτιμήθηκε πως ο συνολικός αριθμός μοντέλων που θα κατασκευάζονταν θα έφτανε τις 4.500 αντίτυπα, εκ των οποίων τα 100 ήταν προορισμένα για την ευρωπαϊκή αγορά (όπου κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα τέλη του 2005), ενώ 200 μοντέλα πωλήθηκαν στον Καναδά. Το 2004 κατασκευάστηκαν 550 αντίτυπα, το 2005 παρήχθησαν 1.900 αντίτυπα και πάνω από 1.600 το επόμενο έτος. Ο συνολικός αριθμός των GT έφτανε τα 4.038 αντίτυπα έως και τη λήξη της παραγωγής του, τον Σεπτέμβριο του 2006. Τα υπόλοιπα εξαρτήματα που είχαν μείνει, δόθηκαν ως ανταλλακτικά.
Η αρχική τιμή του οχήματος ήταν 139.995 δολάρια με την τότε ισοτιμία και από την 1η Ιουλίου 2005 ανέβηκε άλλα 10.000 δολάρια, φτάνοντας την τελική τιμή των 149.995 δολαρίων. Ως πρόσθετο εξοπλισμό, η Ford προσέφερε ένα ηχοσύστημα McIntosh και άλλα αξεσουάρ.
Κινητήρας
Στο πίσω μέρος του οχήματος υπάρχει ο βενζινοκινητήρας 5.4 λίτρων V8 των 550 ίππων στις 6.500 στροφές το λεπτό, που αποτελεί μέρος της σειράς Modular, την οποία χρησιμοποιεί η Ford και η πολυτελής θυγατρική Lincoln (παλαιότερα και η ημι-πολυτελής θυγατρική Mercury, έως την οριστική κατάργησή της τον Ιανουάριο του 2011) μέχρι και σήμερα. Ένα από τα σπουδαιότερα χαρακτηριστικά του, είναι η ενσωμάτωση των 32 βαλβίδων συνοδευόμενες με ειδικό εκκεντροφόρο άξονα (DOHC) για καλύτερη πλήρωση οξυγόνου στον χώρο καύσης. Επιπλέον, ως πρόσθετη ιδιαιτερότητα στον κινητήρα είναι και η εγκατάσταση υπερσυμπιεστή. Επίσης, όλα τα εξαρτήματα για μείωση βάρους είναι κατασκευασμένα από αλουμίνιο όπως και όλος ο κορμός του κινητήρα.
Η μετάδοση της μηχανικής κίνησης από τον κινητήρα στο πίσω μέρος του αμαξώματος (και προς το κέντρο) προς τους πάντα πίσω κινητήριους τροχούς γίνεται μέσω ενός 6-τάχυτου χειροκίνητου κιβωτίου. Μεγάλη προσοχή είχε δοθεί και στην αεροδυναμική, καθώς ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd της πρώτης γενιάς είναι 0,31 - νούμερο καλό για σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar).
Σαλόνι
thumb|left|Το μεγάλο ταμπλό του Ford GT πρώτης γενιάς, όπου ξεχωρίζει με την πρώτη ματιά ο υπερβολικά μεγάλος πίνακας οργάνων.
Ο εσωτερικός χώρος είχε σχεδιαστεί με σκοπό να προσελκύει ακόμη περισσότερο τον ενδιαφερόμενο, καθώς διαθέτει σαλόνι με έντονα ρετρό αισθητική και με αντισυμβατικές σχεδιαστικές πινελιές. Τα επιπλέον εσωτερικά εξαρτήματα είναι κατασκευασμένα από ειδικό πλαστικό (σουπερπλάστικ), αλουμίνιο και μαγνήσιο, ενώ υπάρχουν σημεία έπειτα από χρήση εφέ (καρμπόν). Επίσης, φέρει στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους, ντεπόζιτο ολοκληρωμένης φύσεως, καθώς και δισκόφρενα της εταιρείας Brembo, τα οποία αν αφαιρεθούν γίνεται άμεσα αντιληπτή η ορατότητα προς τον κινητήρα.
Επιδόσεις
thumb|Ford GT στις ΗΠΑ το 2006.
Το Ford GT πρώτης γενιάς υπήρξε και το πρώτο πολιτικής έκδοσης μοντέλο της Ford που έσπασε το ψυχολογικό όριο των 200 μιλίων / 322 χλμ. την ώρα, καθώς η τελική του ταχύτητα μετρήθηκε τότε επίσημα στα 205 μίλια / 330 χιλιόμετρα την ώρα. Αναλυτικά, οι τότε μετρήσεις έδειξαν:
Εμφανίσεις
Το Ford GT έκανε την εμφάνιση του στις παλέτες μοντέλων που υπήρχαν στα βιντεοπαιχνίδια Gran Turismo 4 και Need for Speed: ProStreet, καθώς και στις φιγούρες των Transformers: Alternators.
Δεύτερη γενιά (2016 - σήμερα)
Η πρώτη παρουσίαση της δεύτερης γενιάς έγινε σε έκθεση και πάλι στο Διεθνές Σαλόνι του Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν, τον Ιανουάριο του 2015, και τον Μάρτιο του 2015 στο Διεθνές Σαλόνι της Γενεύης. Το έτος 1966 αποτέλεσε ιστορική στιγμή υπό την ονομασία GT 40, όπου και βγήκε ο νικητής κατασκευαστών στον 24ωρο αγώνα της Γαλλίας, στο Λε Μαν. Λόγω της συμπλήρωσης 40 ετών το 2016, αποφασίστηκε να ξεκινήσει η παραγωγή του το έτος αυτό, όπως και έγινε. Στον σχεδιασμό του μοντέλου συνέβαλε ο Chris Svensson (Κρις Σβένσον).
Παραγωγή
thumb|left|Ford GT 2ης γενιάς στη [[Φρανκφούρτη το 2015.]] Ο τρόπος παραγωγής είναι διαφορετικός σε σχέση με την προηγούμενη γενιά. Από τον Δεκέμβριο του 2016 έως και τον Οκτώβριο του 2020 ο κατασκευαστής θα παράγει 250 μοντέλα ανά έτος, με τελικό στόχο την συνολική παραγωγή 1.000 οχημάτων.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|left|Ford GT του 2018.
Το νεότερο μοντέλο περιλαμβάνει κινητήρα βενζίνης, κυβισμού 3.5 λίτρων V6 και με διπλό σύστημα πλήρωσης (twin-turbo). Οι εργοστασιακές εκτιμήσεις έδειξαν ισχύ 647 ίππων (από τη σεζόν του 2020 αυξήθηκε στους 660 ίππους), επιτάχυνση 0 - 60 mph (97 km/h) σε μόλις 2,8 δευτερόλεπτα, 0 - 100 mph (161 km/h) σε μόλις 6 δευτερόλεπτα και μέγιστη ταχύτητα 216 mph ή 348 km/h, καθιστώντας το GT δεύτερης γενιάς το ταχύτερο αυτοκίνητο που έχει κατασκευάσει ποτέ η Ford.
Συνδυάζεται με 7-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο PowerShift διπλού συμπλέκτη, δηλαδή με συμπλέκτη δυο δίσκων (πλατό). Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd είναι 0,35 στη λειτουργία της τελικής ταχύτητας.
1η γενιά
thumb|left|Ford GT1 το 2011.
Γενικότερα, η πρώτη γενιά συνοδεύτηκε από δυο οχήματα που έπρεπε να πληρούν τις προϋποθέσεις και αυτά είναι το Ford GT1 και το Ford GT3. Η έκδοση GT3 έχει χαμηλότερη απόδοση από την GT1 (500 ίπποι και 600 ίπποι αντίστοιχα).
2η γενιά
thumb|left|Ford GT 2ης γενιάς GTE.
Η επίσημη ανακοίνωση ότι το Ford GT δεύτερης γενιάς θα αγωνιστεί, έγινε το 2015. Ταυτόχρονα, στην ανακοίνωση αυτή, η Ford συμπλήρωσε ότι η αγωνιστική έκδοση του μοντέλου θα έκανε την εμφάνισή της στον 24ωρο αγώνα του Λε Μαν το 2016, όπως και έγινε, τερματίζοντας μάλιστα και στις 3 πρώτες θέσεις. Επιπλέον, αγωνίστηκε και στον 24ωρο αγώνα της Ντειτόνα, όπου τερμάτισαν στην 5η και στην 13η θέση. Εξίσου σημαντική ήταν και η εμφάνιση του αγωνιστικού Ford GT δεύτερης γενιάς στους 6-ωρους αγώνες της Σαγκάης, Κίνα, καθώς και της «Fuji» στην Ιαπωνία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα πίσω
Βαλλεμπόνα
Η Βαλλεμπόνα (ιταλικά: Vallebona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Νάνσυ Μακρή
Πρώιμος βίος και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Σεπτεμβρίου 1962. Αποφοίτησε από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1985 με πτυχίο στην Χημεία, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Κ. Α. Νικολαΐδη. Στη συνέχεια, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϋ από όπου έλαβε το διδακτορικό της το 1989 υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση του Ουίλιαμ Μίλερ (William H. Miller). Ο τίτλος της διατριβής της ήταν Θεωρητικές μέθοδοι για τη μελέτη της χημικής δυναμικής. Το 1992 παντρεύτηκε τον φυσικό χημικό Μάρτιν Γκρούμπελε (Martin Gruebele).
Σταδιοδρομία
Η Νάνσυ Μακρή ήταν Νέος Συνεργάτης του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ για δύο χρόνια, από το 1989 έως το 1991. Άρχισε να εργάζεται στο Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Ιλλινόις στην Ουρμπάνα-Σαμπέιν το 1992. Το 1996 έγινε Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, και το 1999, Καθηγήτρια Χημείας και Φυσικής. Είναι η προεξέχουσα ερευνήτρια στην Ομάδα Έρευνας της, που μελετά τη θεωρητική κατανόηση της κβαντικής δυναμικής συμπυκνωμένης φάσης, και έχει συγγράψει πάνω από 100 επιστημονικά άρθρα. Ακόμη, είναι συνεργάτης στο Ινστιτούτο Επιστήμης και Τεχνολογίας Μπέκμαν (Beckman Institute for Science and Technology).
Εργάζεται στο πεδίο της θεωρητικής χημικής φυσικής. Έχει αναπτύξει νέες θεωρητικές προσεγγίσεις για την προσομοίωση τη δυναμικής των κβαντικών μηχανικών φαινομένων. Η Δρ. Μακρή ανέπτυξε νέες μεθόδους υπολογισμού με αριθμητική ακρίβεια ολοκληρωτικής πορείας για την προσομοίωση της δυναμικής των συστημάτων στα αρμονικά ποσοτικομηχανικά περιβάλλοντα. Οι αλγόριθμοι προσομοίωσης της, εξετάζουν τους περιορισμούς της εξίσωσης Σρέντινγκερ (Schrödinger), οι οποίοι μπορούν να περιγράψουν τις φυσικές μεταβολές επακριβώς στην κβαντική κατάσταση των μικρών μορίων. Με τον εντοπισμό πτυχών των προσομοιώσεων που μπορούν να απλοποιηθούν αποτελεσματικά, η ομάδα της Δρ. Μακρή ανέπτυξε «τη πρώτη πλήρως κβαντική μηχανική μεθοδολογία για τον υπολογισμό της εξέλιξης ενός κβαντικού συστήματος σε ένα ποσοτικομηχανικό περιβάλλον με την εφαρμογή μιας επαναλαμβανόμενης αποσύνθεσης της αναπόσπαστης πορείας έκφρασης του Φέινμαν (Feynman’s path integral expression).» Τέτοιου είδους απλοποιήσεις καθιστούν δυνατό τον υπολογισμό αποτελεσμάτων που αλλιώς δεν θα ήταν μαθηματικά εφικτοί. Η προσεκτική της εξέταση του συστήματος της κβαντικής απαγωγής είχε αποτέλεσμα σε τεχνικές, για την αποφυγή του προβλήματος σήμανσης Μόντε Κάρλο.
Η δυνατότητα μοντελοποίησης αντιδράσεων μεταφοράς πρωτονίων και ηλεκτρονίων εφαρμόστηκαν επιτυχώς σε βιολογικά συστήματα όπως η κβαντική προσομοίωση μεταφοράς ηλεκτρονίων σε βακτηριακή φωτοσύνθεση, προσφέροντας μια «ολοκληρωμένη και ξεκάθαρη εικόνα της διαδικασίας». Η πιο πρόσφατη έρευνα της εστιάζει στην ανάπτυξη μεθοδολογίας για την ημικλασική εμπρός-πίσω δυναμική με τη χρήση κλασικών υπολογισμών πορείας. Αυτή η προσέγγιση χρησιμοποιήθηκε για τη μοντελοποίηση της δραστηριότητας του ηλίου τόσο σε φυσιολογική όσο και σε υπερρευστή φάση, εξετάζοντας τα στατιστικά φαινόμενα Μπος σε σχέση με τις φασικές μεταβολές.
Βραβεύσεις
Η Νάνσυ Μακρή έχει λάβει αριθμό βραβείων και τιμητικών διακρίσεων, συμπεριλαμβανομένων των εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες χημικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ερσίν Τατάρ
Ο Ερσίν Τατάρ (τουρκικά: Ersin Tatar γεννηθείς το 1960) είναι Τουρκοκύπριος πολιτικός και σημερινός πρόεδρος της μη αναγνωρισμένης διεθνώς ΤΔΒΚ. Εξελέγη στις 18 Οκτωβρίου 2020 με 51,74% έναντι του Μουσταφά Ακιντζί που εξασφάλισε ποσοστό 48,26% Πρόκειται για πολιτικό που ταυτίζεται απολύτως με τις επιλογές του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τάσσεται υπέρ της «λύσης» των δύο κρατών στη μεγαλόνησο. .
Πρώτα χρόνια
Ο Ερσίν Τατάρ γεννήθηκε το 1960 στη Λευκωσία. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Αγγλία και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από όπου αποφοίτησε το 1982.
Καριέρα
Από το 1982 μέχρι το 1986 ο Τατάρ εργάστηκε ως λογιστής στη PriceWaterhouse στην Αγγλία. Από το 1986 έως το 1991 εργάστηκε στην PollyPeck. Το 1991 μετακόμισε στην Άγκυρα, όπου εργάστηκε στην FMC Nurol Defence Industry Co. μέχρι το 1992. Από το 1992 έως το 2001 διετέλεσε οικονομικός διευθυντής του καναλιού ShowTV. Ήταν ενεργό μέλος της κοινότητας της "τουρκοκυπριακής" διασποράς στην Τουρκία και ήταν επικεφαλής του Τουρκοκυπριακού Πολιτιστικού Συλλόγου της Κωνσταντινούπολης μεταξύ του 1997 και 2001.
Πολιτική
Ο Τατάρ μπήκε στην πολιτική το 2003, προσχωρώντας στο Κόμμα Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ). Εξελέγη για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο το 2009 και υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών υπό τον Ντερβίς Έρογλου μέχρι την ήττα του το 2013. Το 2015, ήταν υποψήφιος για την αρχηγία του ΚΕΕ και έχασε. Το 2018, κέρδισε στις εκλογές για την αρχηγία του ΚΕΕ. Τον Μάιο του 2019 ανέλαβε την πρωθυπουργία μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης συνασπισμού του Τουφάν Ερχουρμάν και παρέμεινε μέχρι τις 23 Οκτωβρίου 2020 ως ηγέτης του Κόμματος Εθνικής Ενότητας, όπου παραιτήθηκε για να αναλάβει πρόεδρος της ΤΔΒΚ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι πολιτικοί Κατηγορία:Ηγέτες κρατών μη αναγνωρισμένων διεθνώς
Σιδηρόκαστρο Μεσσηνίας
Το Σιδηρόκαστρο αναφερόμενο επίσημα ως το Σιδηρόκαστρον, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στον Αυλώνα και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Το Σιδηρόκαστρο υπήρξε η έδρα του παλαιού Δήμου Αυλώνος (1835-1912) και επίσης του πρώην Δήμου Αυλώνα Μεσσηνίας (1997-2010).
Τοποθεσία
Το Σιδηρόκαστρο βρίσκεται περίπου 19 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 5,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από τον Αυλώνα. Έχει υψόμετρο 441 μέτρα και απέχει 12 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο Σιδηρόκαστρο, προς τα νότιά του, βρίσκεται επίσης το Γλυκορρίζι και προς τα νοτιοανατολικά του το Κοπανάκι, σε απόσταση περίπου 5 και 10,5 χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το σημερινό χωριό το οποίο είναι χτισμένο στους πρόποδες δύο λόφων-βουνών, του Κάστρου, με υψόμετρο 600 μέτρα και του Αη-Λιά, με υψόμετρο 685 μέτρα, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την γενικότερη ιστορία της Τριφυλίας. Πήρε το όνομά του, ως συνέχεια, από το παλαιό ομώνυμο χωριό, αλλά και ισχυρό φρούριο Σιδηρόκαστρο (lo castello de Ferro - Siderocastro), το οποίο, πιθανώς προϋπήρχε κατά τη βυζαντινή περίοδο, και σίγουρα είχε σημαντικό ρόλο ελέγχου της περιοχής, κατά την εποχή της ακμής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας.
Βυζαντινή εποχή – Μεσαίωνας
Το παλαιότερο χωριό του Σιδηροκάστρου βρισκόταν εντός και πέριξ του ομώνυμου κάστρου, του Σιδηροκάστρου και ήταν μεγάλος οικισμός, σύμφωνα και με τα ερείπιά του, τα οποία υπάρχουν ως σήμερα. Η ιστορία του παλαιού χωριού είναι άμεσα συναρτημένη με την ιστορία του Κάστρου αυτού και την περιοχή του, που τελούσε υπό τον έλεγχο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και στη συνέχεια του Δεσποτάτου του Μυστρά.
Τουρκοκρατία
Το 1452, λίγο καιρό πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453), ο Τουραχάν Μπέης πολιόρκησε το Σιδηρόκαστρο, αλλά η αντίσταση των κατοίκων του χωριού και του φρουρίου του ήταν τόσο σθεναρή, που τελικά αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει. Οι Τούρκοι επέστρεψαν ξανά το 1460 και αυτήν τη φορά κατέστρεψαν συθέμελα το χωριό και το Κάστρο, με αποτέλεσμα σήμερα να είναι ορατά λιγοστά ερείπια. Έκτοτε δεν υπήρξε ξανά αναφορά σε παλαιές ιστορικές πηγές για το παλαιό Σιδηρόκαστρο.
Νεότερο Σιδηρόκαστρο
Η ιστορία του νεότερου χωριού του Σιδηροκάστρου, ξεκινά περίπου μεταξύ των ετών 1650-1700, όταν και χτίζεται εκ νέου στους πρόποδες του ερειπωμένου ομώνυμου Κάστρου και αργότερα διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στις προεπαναστατικές συγκρούσεις και την επανάσταση του 1821.
Προεπαναστατικός αγώνας και Επανάσταση του 1821
Κατά την προεπαναστατική περίοδο, την Επανάσταση του 1821 και τους αγώνες που ακολούθησαν μέχρι την τελική απελευθέρωση της περιοχής, έδρασαν στην περιοχή του Σιδηροκάστρου, αρκετές ομάδες κλεφτών & αρματολών:
Διοικητική ιστορία
Το Σιδηρόκαστρον προσαρτήθηκε αρχικά ως οικισμός και έδρα στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1835  και παρέμεινε σε αυτόν ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Σιδηρόκαστρον στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό και έδρα του Δήμου Αυλώνος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 553 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το Σιδηρόκαστρον προσαρτάται και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Σιδηροκάστρου,  στην οποία εντάσσονται και οι οικισμοί Τσαμπουλίδι (καταργήθηκε το 1920) και Βανάδα (αποσπάστηκε το 1927 και έγινε έδρα στην Κοινότητα Βανάδας). Το χωριό παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Σιδηρόκαστρον υπήχθη ως έδρα στον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Σιδηρόκαστρον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Σιδηρόκαστρον σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Σιδηροκάστρου του Δήμου Τριφυλίας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 200 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Τριόρα
Η Τριόρα (ιταλικά: Triora) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Σιδηρόκαστρο Μεσσηνίας
Κτίρια
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, τα οποία είναι πετρόχτιστα, με κεραμοσκεπές ιδιαίτερης τεχνοτροπίας, υπάρχει επίσης η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος είναι χτισμένος, το 1912, με πελεκητή πέτρα, στη θέση του παλαιότερου, που καταστράφηκε από τον Ιμπραήμ και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Μέσα σε αυτόν φυλάσσονται σημαντικά κειμήλια, όπως το ιερό δισκοπότηρο με το οποίο κοινώνησαν το 1821 οι οπλαρχηγοί της περιοχής και το ιερό Ευαγγέλιο, με το οποίο μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία. Υπάρχουν επίσης μικρό λαογραφικό μουσείο, δημοτική βιβλιοθήκη με αναγνωστήριο. Μέσα στο χωριό υπάρχουν 9 βρύσες και 26 πηγάδια, με ελάχιστο πλέον νερό.
Τριόρα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Σιδηρόκαστρο Μεσσηνίας
Πολιτιστικό Κέντρο - Λαογραφικό Ιστορικό Μουσείο Σιδηροκάστρου «Δημοσθένης Κάκκαβας»
Στο κτίριο του παλαιού Κοινοτικού Καταστήματος, στεγάζεται επίσης το Πολιτιστικό Κέντρο του Σιδηροκάστρου και το Λαογραφικό Ιστορικό Μουσείο Σιδηροκάστρου «Δημοσθένης Κάκκαβας», το οποίο διαθέτει πλούσιο ιστορικό και λαογραφικό μουσειακό υλικό. Στο ίδιο κτίριο στεγάζεται και η βιβλιοθήκη του χωριού.
Λαμπαδηφορίες
Στο χωριό έχει αναβιώσει και το έθιμο των λαμπαδηφοριών, προς τιμήν των Σιδηροκαστριτών αγωνιστών του 1821, το οποίο χρονολογείται στα προεπαναστατικά χρόνια. Στην διοργάνωσή του συμμετέχουν οι εξής φορείς: Η Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, ο Δήμος Τριφυλίας, η Τοπική Κοινότητα Σιδηροκάστρου, ο Σύνδεσμος Σιδηροκαστριτών Τριφυλίας, ο Σύλλογος Γυναικών Σιδηροκάστρου «Η ΕΣΤΙΑ», ο Εξωραϊστικός Λαογραφικός Σύλλογος «Δημοσθένης Κάκκαβας», με την υποστήριξη του Συλλόγου «Ελληνομνήμονες», του Συλλόγου Φιλοπροόδων Φιλιατρών και του Εκπολιτιστικού & Φυσιολατρικού Συλλόγου Αγίου Ιωάννη Αμαλιάδας «Η Αστρινιά».
Δασική έκταση Σιδηροκάστρου
Απέναντι από το χωριό εκτείνεται πυκνό δάσος από πουρνάρια, σφενδάμια, κουμαριές κ.λπ. δένδρα, το οποίο έχει διαμορφωθεί με προσβάσιμα μονοπάτια ιδανικά για πεζοπορία. Από έρευνα του Πανεπιστημίου της Β. Ντακότα της Αμερικής του έτους 1968, ο αέρας του περιβάλλοντος χώρου της περιοχής του χωριού είναι υψηλής περιεκτικότητας σε οξυγόνο.
Ο ασφένδαμος του Κολοκοτρώνη
Διατηρητέο μνημείο της φύσης, αλλά και μνημείο ιστορικής κληρονομιάς αποτελεί ο Ασφένδαμος του Κολοκοτρώνη, στην απάνω ρούγα, δίπλα σε παμπάλαια μικρή βρύση. Στον ίσκιο του, κατά την τοπική παράδοση, «ξεπέζεψε, ξαπόστασε και λημέριασε» ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με τα παλικάρια του το 1806.
Η Αρνοκουρέϊκη ελιά του Σιδηροκάστρου
Η ελιά του Σιδηροκάστρου βρίσκεται στη θέση «Καρούγκαινα» και την αποκαλούν «Αρνοκουρέϊκη». Η ηλικία της υπολογίζεται σε πάνω από 3.000 χρόνια και ο κορμός της έχει περίμετρο 7,4 μέτρα. Ως μέτρο σύγκρισης, η αντίστοιχη ελιά του Πλάτωνα στην Ιερά Οδό των Αθηνών έχει ηλικία 2.500 χρόνων και περίμετρο 4,85 μέτρα.
Χωριό των αγαλμάτων
Η προσωνυμία του Σιδηροκάστρου ως χωριό των αγαλμάτων οφείλεται στον γλύπτη Κώστα Ν. Γεωργακά (1904-1991), ο οποίος μετά το θάνατό του δώρισε πλήθος από τα δημιουργήματά του στη γενέτειρα του. Τα περισσότερα από αυτά είναι τοποθετημένα εκατέρωθεν της σκάλας, με τα 88 σκαλοπάτια, που ξεκινά από την πλατεία και οδηγεί στην εκκλησία του χωριού, τον Άγιο Νικόλαο. Στο 26ο σκαλοπάτι, στέκει μαρμάρινος ανδριάντας του Γάλλου Ανδρέα Ροντέν, φίλου του Κ. Γεωργακά. Στο 38ο σκαλοπάτι, βρίσκεται η αρχαία εταίρα Φρύνη, (από χαλκό, με ύψους 1,75 μ.). Στη συνέχεια της ανάβασης υπάρχουν ο δισκοβόλος, (από χαλκό, ύψους 2 μ.), η μαρμάρινη προτομή του Σιδηροκαστρίτη δασκάλου Γεωργίου Σταθόπουλου και ο ίδιος ο καλλιτέχνης Κώστας Γεωργακάς, από χαλκό, ενώ οι χάλκινοι έφιπποι ανδριάντες του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του Γεωργίου Καραϊσκάκη πλαισιώνουν το χώρο της εκκλησίας. Στον περίβολο της εκκλησίας τέλος βρίσκεται το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη με τον λαβωμένο στρατιώτη, ήρωα του Έθνους στο Ελληνοαλβανικό μέτωπο. Άλλα αγάλματα του Κώστα Γεωργακά είναι αυτό του αγρότη στην κεντρική πλατεία, η Αρτέμιδα στην είσοδο του χωριού, καθώς και η προτομή προς τιμή του Σιδηροκαστρίτη αθλητή Σπήλιου Ζαχαρόπουλου.
Κάστρο του Σιδηροκάστρου
Το Φρούριο ή Κάστρο του Σιδηροκάστρου (lo castello de Ferro - Siderocastro) ήταν κτισμένο στην ανατολική πλευρά του βουνού Κάστρο και σήμερα κείτεται σε ερείπια, κοντά στο σύγχρονο χωριό. Σύμφωνα με μια πρώτη εκδοχή ήταν φρούριο-κάστρο που προϋπήρχε κατά τη βυζαντινή εποχή και περιβαλλόταν από μεγάλο οικισμό, ερείπια του οποίου επίσης υπάρχουν και σήμερα. Στο φρούριο αυτό μεταγενέστερα, μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204), όταν οι Λατίνοι (Φράγκοι και Ενετοί) χώρισαν τα κατεκτημένα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και κατέλαβαν την περιοχή του Σιδηροκάστρου εγκατέστησαν φρουρά και το επισκεύασαν. Σύμφωνα με μια δεύτερη εκδοχή (Παναγ. Κωνσταντινίδης), στα 1210 ο Γοδεφρείδος Α΄ Βιλλεαρδουίνος έκτισε το Κάστρο του Σιδηροκάστρου και ανέθεσε τη διοίκηση του στην Βαρωνία της Άκοβας, η οποία ήλεγχε τις περιοχές της ανατολικής Ηλείας-δυτικής Αρκαδίας, με κέντρο το Κάστρο της Άκοβας ή Ματεγκριφόν, αλλά πιθανώς ρόλο στον έλεγχο του Σιδηρόκαστρου μεταγενέστερα ή κατά εποχές να είχε και η Βαρωνία της Καρύταινας, η οποία εκτεινόταν στην ορεινή περιοχή της δυτικής Αρκαδίας γνωστή ως τα Σκορτά, με κέντρο της την Καρύταινα (γαλλ. Caraintaine, ιταλ. Caritena). Το Σιδηρόκαστρο αναφέρεται εμμέσως και στο μεσαιωνικό έργο, ανωνύμου χρονικογράφου του 14ου αιώνα, γνωστό ως το «Χρονικόν του Μορέως». Το 1346-1364 οι δυο Βαρωνείες και το Κάστρο βρίσκονταν στα χέρια του Ζαχαρία Ασάνη, ενώ το 1429 το κάστρο ήλεγχε ο Κεντυρίων Α΄ Ζαχαρίας. Στη συνέχεια το Σιδηρόκαστρο πέρασε σε βυζαντινό έλεγχο και το Δεσποτάτο του Μυστρά, την εποχή που δεσπότης του ήταν ο Θωμάς Παλαιολόγος. Μετά την οριστική καταστροφή του, το 1460, από τους Τούρκους, από το κάστρο διακρίνονται διάφορα ερείπια των τειχών και του οικισμού, η δεξαμενή του και τα ερείπια των ναών του Αη-Γιάννη και των Ταξιαρχών. Εκτός από το Σιδηρόκαστρο (lo castello de Ferro - Siderocastro), στα Σκορτά της Αρκαδίας ή Αρκαδιάς, δηλαδή της Τριφυλίας, Μεσσηνίας, με την ίδια ονομασία, αναφέρονται επίσης το Σιδηρόκαστρο Αχαΐας (lo castello de Ferro sopra Patrasso) κοντά στην Μονή Ομπλού και το Σιδηρόκαστρο της Στερεάς Ελλάδας, δηλαδή ο μεσαιωνικός οχυρωμένος οικισμός επί του Όρους Οίτη στην Κεντρική Ελλάδα.
Η Νέδα
Σημαντικό αξιοθέατο για την ευρύτερη περιοχή του Σιδηροκάστρου, αλλά και του κοντινού χωριού του Αυλώνα, είναι η διαδρομή στο φαράγγι, το ποτάμι και τους καταρράκτες της Νέδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Διονύσης Ν. Μουσμούτης
Ο '''Διονύσης Ν. Μουσμούτης' είναι συγγραφέας, κριτικός και εκδότης-διευθυντής του μηνιαίου περιοδικού Ιστορία Εικονογραφημένη''.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 24 Φεβρουαρίου 1960 και είναι γιος του διαπρεπούς οικονομολόγου και καθηγητή Νικολάου Δ. Μουσμούτη (1901-1991), με καταγωγή από τη Ζάκυνθο. Κατά τη δεκαετία του 1980 εργάστηκε στο Κέντρο Τύπου Μείζονος Ελληνισμού, ενώ από το 1995 έχει εργασθεί ως διευθυντικό στέλεχος διαφόρων επιχειρήσεων. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 έχει συμμετάσχει σε πολλά επιστημονικά συνέδρια, ενώ παράλληλα έχει δημοσιεύσει μια σειρά μελετών και άρθρων που αφορούν τα νεοελληνικά γράμματα και το θέατρο, καθώς και πολλές κριτικές.
Τα κείμενά του (μελετήματα, δοκίμια και κριτικές) έχουν δημοσιευθεί σε ποικίλα περιοδικά και εφημερίδες (ενδεικτικά αναφέρονται οι εφημερίδες: Η Καθημερινή, Το Βήμα, Ελευθεροτυπία, και οι περιοδικές εκδόσεις: Ελληνικός Κόσμος, Επίλογος, Επτανησιακά Φύλλα, Πόρφυρας, Κεφαληνιακά Χρονικά, Νέα Εστία, Οδός Πανός, Περίπλους, Κ (Περιοδικό Κριτικής Λογοτεχνίας και Τεχνών), Διαβάζω, Ιστορία Εικονογραφημένη, Επίλογος, Index, Ακτή, Πάροδος, Μουσικός Ελληνομνήμων, Ιονικά Ανάλεκτα, Νέα Ευθύνη, Σίσυφος, Φρέαρ, κ.ά.), καθώς και σε πρακτικά συνεδρίων, επετειακούς, αφιερωματικούς τόμους και συλλογικά έργα. Έχει επιμεληθεί αφιερώματα για τους Διονύσιο Σολωμό, Ανδρέα Κάλβο, Ούγκο Φόσκολο, Νίκο Καββαδία, Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, Οδυσσέα Ελύτη, καθώς και για το ιστορικό και το αστυνομικό μυθιστόρημα, την ταξιδιωτική λογοτεχνία κ.ά., τα οποία δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Διαβάζω και την εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Από το 1975 αρθρογραφεί στον τοπικό Τύπο της Ζακύνθου (στις εφημερίδες Πρόοδος, Ερμής, Ημέρα τση Ζάκυθος), ενώ έχει συνεργαστεί και με την εφημερίδα της Κέρκυρας Ενημέρωση. Από το 2000 έως το 2002 εξέδιδε την ετήσια έκδοση Ζάκυνθος, Λογοτεχνικό Ιστορικό και Λαογραφικό Ημερολόγιο. Έχει ανθολογήσει σύγχρονους ζακυνθινούς ποιητές στο Ελληνομουσείον/Ακτή.