cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όραμα
Το όραμα ως οδηγός
Το όραμα είναι η «πυξίδα», το «φως» που ακολουθεί κανείς για να φτάσει στον προορισμό του. Αποτελεί την πηγή έμπνευσης για τις σωστές επιλογές ή τους νέους κανόνες και ταυτόχρονα δίνει τη δυνατότητα ελέγχου των κανόνων μιας πολιτικής ορίζοντας την ηθική που πρέπει να τους διέπει. Οδηγεί τον «νομοθέτη» και τον κινεί στη σωστή κατεύθυνση να καθορίζει και να συμπληρώνει τους νόμους ή τους κανόνες ώστε αυτοί να μην παρεκκλίνουν από την ηθική και τις αξίες του οράματος.
Έλλειψη οράματος
Η έλλειψη οράματος είναι το να πορεύεται ή να οδηγεί κανείς στηριγμένος σε μια ασαφή λογική ή συναίσθημα, έστω και βασισμένος σε αποδεκτούς κανόνες, που όμως δεν αποκλείουν τις λάθος επιλογές. Με την ορολογία «έλλειψη οράματος» εντοπίζεται η έλλειψη των αξιών και των ηθών που επιτρέπει τον αποπροσανατολισμό σε ένα σύστημα κανόνων ώστε να μετατρέπεται τελικά σε ένα σύστημα από «παραθυράκια» που εξυπηρετεί ιδιαίτερα συμφέροντα. Για έλλειψη οράματος κατηγορούνται πολλές φορές οι ηγέτες πολιτικοί.
Η σπουδαιότητα του οράματος
Το όραμα είναι κινητήρια δύναμη της επίτευξης στόχων που παρασύρει σε ατομικό ή συλλογικό εθελοντισμό. Όταν το όραμα είναι κοινό, αποτελεί την «ομπρέλα» κάτω από την οποία συντάσσονται με κοινή πίστη οι ομάδες που στηρίζουν κινήματα για μια προοπτική. Η ποιότητα του οράματος, η ουσία δηλαδή των προσπαθειών, καθορίζει την υγεία και την προοπτική ενός τέτοιου στόχου καθώς βοηθά να μη χάνεται ο στόχος αυτός. Ένα παράδειγμα οράματος με «υγιή προοπτική» είναι το Όραμα της Βικιπαίδειας.
Οραματισμός και δημιουργικότητα
Οι μορφές που σχηματοποιούνται στη συνείδηση και δεν οφείλονται στις αισθήσεις, μας βοηθούν να κάνουμε βήματα πέρα από την εμπειρία. Οι ανακαλύψεις, πρακτικές και θεωρητικές, κυοφορούνται ως οράματα πριν πραγματοποιηθούν. Ο οραματισμός που συντελεί στη δημιουργικότητα γίνεται εμφανής και στα έργα των καλλιτεχνών.
Πνευματικότητα και οράματα
Στον πνευματισμό, συμπεριλαμβανομένου και του μυστικισμού, τα οράματα αφορούν τις εμπνεόμενες απεικονίσεις μελλοντικών καταστάσεων, υπερφυσικών όντων κλπ. Οι θρήσκοι πιστεύουν πως τα οράματα προέρχονται από θεότητες που παρουσιάζονται είτε απ' ευθείας στους ανθρώπους είτε διαμέσου των προφητών. Θρησκευτικά οράματα εμφανίζονται συχνά στις Βίβλους, όπως για παράδειγμα στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Από οράματα κατακλύζονται επίσης και οι προφητείες του Νοστράδαμου.
Προσευχή και οραματισμός της ευχής
Σε ορισμένες περιπτώσεις η προσευχή γίνεται προβάλλοντας νοερά την πραγματοποίηση μιας ευχής, τόσο που ο προσευχόμενος «αισθάνεται» σαν να έχει ήδη πραγματοποιηθεί, με σκοπό η «αίσθηση» αυτή να αντανακλάται και να επηρεάζει την πραγματικότητα.
Οράματα και Ιατρική
Στην περίπτωση που το όραμα γεννάται από ψυχολογικές, νευρολογικές ή αισθητηριακές διαταραχές, δε θεωρείται πλέον ως αποτέλεσμα του υγιή μηχανισμού που μας βοηθά να σχεδιάζουμε το μέλλον. Στις περιπτώσεις αυτές γίνεται αλγοριθμική εκτίμηση του αιτίου που προκαλεί τα οράματα από την Ιατρική με σκοπό τη διαχείριση πιθανών κρίσιμων καταστάσεων.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="σ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Ψυχολογία Κατηγορία:Ψυχιατρική
Χριστόδουλος Ταραμουντάς
Ο Χριστόδουλος Ταραμουντάς (2 Μαΐου 1957 - 8 Νοεμβρίου 2022) ήταν Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ την περίοδο 2001-2006.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χριστόδουλος Ταραμουντάς γεννήθηκε στο Κάτω Δίκωμο στις 2 Μαΐου 1957. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι δικηγόρος.
Ήταν νυμφευμένος με τη Στέφη Στεφάνου και είχε δύο γιούς και μια κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1982-1993 διετέλεσε επαρχιακός γραμματέας της Νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΝΕΔΗΣΥ) Κερύνειας. Την περίοδο 1993-2003 διετέλεσε επαρχιακός γραμματέας του ΔΗΣΥ Κερύνειας.
Επιπλέον, ήταν αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Κερύνειας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου. Ακόμη, την περίοδο 1995-2001 ήταν μέλος της Παγκύπριας Επιτροπής Προσφύγων (ΠΕΠ). Επιπρόσθετα, ήταν μέλος του Τμήματος Νεολαίας του Συνδέσμου Ηνωμένων Εθνών Κύπρου.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2001 στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με τον ΔΗΣΥ για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 2004 διαφώνησε με τον ΔΗΣΥ σχετικά με την υποστήριξη του Σχεδίου Ανάν στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Ο ΔΗΣΥ τάχθηκε υπέρ της αποδοχής του σχεδίου λύσης ενώ ο Χριστόδουλος Ταραμουντάς, όπως και άλλα στελέχη, διαφώνησαν. Παρόλο που δεν διαγράφηκε από τον ΔΗΣΥ, αποχώρησε και μαζί με άλλα πρώην στελέχη του κόμματος ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Δημοκρατία.
Στις 3 Ιουλίου 2005 αποτέλεσε ένα εκ των ιδρυτικών στελεχών του Ευρωπαϊκού Κόμματος (ΕΥΡΩΚΟ). Διετέλεσε αντιπρόεδρος του ΕΥΡΩΚΟ.
Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2006 με το ΕΥΡΩΚΟ αλλά δεν εξελέγη.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων - Εγκλωβισμένων - Αγνοουμένων - Παθόντων.
Στις προεδρικές εκλογές του 2013 υποστήριξε τον Γιώργο Λιλλήκα. Αργότερα στο ίδιο έτος εντάχθηκε στη Συμμαχία Πολιτών. Στις προεδρικές εκλογές του 2018 υποστήριξε τον Νικόλα Παπαδόπουλο.
Απεβίωσε στις 8 Νοεμβρίου 2022 σε ηλικία 65 ετών
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Κερύνειας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Κάντσο
Το Κάντσο (ιταλικά: Canzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Οντολάνουφ
Το Οντολάνουφ (πολωνικά: Odolanów, Adelnau) είναι πόλη του Πόβιατ Όστρουφ, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Όστρουφ Βιελκοπόλσκι. Ο πληθυσμός του είναι 5.114 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
Το πρώτο γραπτό έγγραφο που αναφέρει το Οντολάνουφ χρονολογείται από το 1301, όταν αποτελούσε μέρος του κατακερματισμένου Βασιλείου της Πολωνίας που κυβερνούσε ο Οίκος των Πιαστ και η τοποθεσία φιλοξενούσε ένα κάστρο στα σύνορα μεταξύ της Μείζονος Πολωνίας και της Σιλεσίας. Δίπλα στο κάστρο δημιουργήθηκε ένας οικισμός, ο οποίος απέκτησε προνόμια πόλης το 1403 από τον Βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο. Ήταν μια βασιλική πόλη του Πολωνικού Στέμματος, που βρισκόταν διοικητικά στο Πόβιατ Κάλις, στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Το 1629, στην ανατολική πλευρά της πόλης, ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας ίδρυσε τη Νέα Πόλη που ονομάζεται επίσης Konstancja (από τη δεύτερη γυναίκα του βασιλιά). Σήμερα είναι ένα τμήμα του Οντολάνουφ που ονομάζεται Górka (Γκούρκα). Στα τέλη του 17ου αιώνα υπήρχαν στην πόλη 18 τσαγκάρηδες, 8 ράφτες, 3 μυλωνάδες, 3 έμποροι και 9 άλλοι τεχνίτες. Η πλειονότητα του πληθυσμού ασχολούνταν με την καλλιέργεια και την εκτροφή βοοειδών.
Το 1793, το Οντολάνουφ προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας. Το 1807, ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και έγινε μέρος του βραχύβιου Δουκάτου της Βαρσοβίας, και στη συνέχεια το 1815, επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία.
Οι πολίτες συμμετείχαν στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1848) κατά τη διάρκεια της Άνοιξης των Εθνών, πολεμώντας ενάντια στους καλύτερα οπλισμένους Πρώσους στη Μάχη του Οντολάνουφ στις 21 Απριλίου 1848. Υποστήριξαν επίσης την πολωνική Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863, παραδίδοντας όπλα και ρουχισμό στους εξεγερμένους. αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στις αρχές του 20ου αιώνα Από το 1871 ήταν μέρος της Γερμανίας, ωστόσο, παρά τη γερμανοποίηση υπό την ηγεσία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, το Οντολάνουφ διατήρησε τον πολωνικό του χαρακτήρα - το 1910 τουλάχιστον το 72,5% των κατοίκων μιλούσαν πολωνικά. Εκτός από Πολωνούς, ζούσαν και Εβραίοι και Γερμανοί. Η προτεσταντική εκκλησία που χτίστηκε το 1780 και η συναγωγή του 1835 είναι μνημεία της κάποτε πολυπολιτισμικής κοινωνίας του Οντολάνουφ.
Το 1909 άνοιξε η σιδηροδρομική σύνδεση μεταξύ Οντολάνουφ και Όστρουφ Βιελκοπόλσκι.
Τα γεγονότα λίγο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Δημοκρατία του Όστρουφ και η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919)) αποτελούν σημαντικό μέρος της ιστορίας της πόλης. Στις 12 Νοεμβρίου 1918, μια μέρα μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Πολωνίας, ιδρύθηκε στην πόλη το Συμβούλιο Εργατών και Στρατιωτών. Μερικές μέρες αργότερα, οι πολίτες εξέλεξαν βουλευτές στο πολωνικό κοινοβούλιο στον Πρωσικό Διαμελισμό (Polski Sejm Dzielnicowy). Στις 31 Δεκεμβρίου 1918, οι Πολωνοί πήραν την εξουσία στο Οντολάνουφ από τους Γερμανούς ως μέρος της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας. Οι αντάρτες από το Οντολάνουφ πολέμησαν στη μάχη του Γκρανόβιετς κατά τη διάρκεια της νύχτας 14–15 Ιανουαρίου 1918. Το 1919, η πόλη επιβεβαιώθηκε ότι ενσωματώθηκε εκ νέου στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία. 74 αντάρτες από το πρώην Πόβιατ Οντολάνουφ σκοτώθηκαν στην εξέγερση και ένα μνημείο αφιερωμένο σε αυτούς αποκαλύφθηκε στο πάρκο το 1923.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1939, την πρώτη ημέρα της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, που ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Οντολάνουφ κατελήφθη γρήγορα από τη Βέρμαχτ. Η γερμανική διοίκηση χρησιμοποιούσε τον τρόμο, πολλοί Πολωνοί απαλλοτριώθηκαν από τη γη τους, εκδιώχθηκαν, δολοφονήθηκαν ή στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο τοπικός δήμαρχος, Γιαν Κρακ, συνελήφθη και φυλακίστηκε στο κοντινό Κάλις και στη συνέχεια δολοφονήθηκε σε μια μεγάλη σφαγή 70 Πολωνών από την περιοχή, που πραγματοποιήθηκε στο Βινιάρι (σημερινή συνοικία του Κάλις) στις 14 Δεκεμβρίου 1939. Οι Γερμανοί κατέστρεψαν το προπολεμικό μνημείο των πεσόντων ανταρτών της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας και ίδρυσαν και λειτούργησαν μια ναζιστική φυλακή και ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας για Εβραίους στην πόλη. Η γερμανική κατοχή στο Οντολάνουφ τελείωσε στις 22 Ιανουαρίου 1945, όταν σοβιετικά τανκς μπήκαν στην πόλη. Μερικοί στρατιώτες του πολωνικού υπόγειου κινήματος συνέχισαν την αντίστασή τους, τώρα ενάντια στη σοβιετική κυριαρχία και την σταλινική κυβέρνηση-μαριονέτα (οι λεγόμενοι καταραμένοι στρατιώτες). Στις 22 Οκτωβρίου 1945, ο στρατός του Γιαν Κεμπίνσκι, nom de guerre Błysk, που δρούσε στην περιοχή Οντολάνουφ, συνετρίβη από τις δυνάμεις του Τμήματος Ασφαλείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας
Λα Σαπέλ-Μουτίγ
Το Λα Σαπέλ-Μουτίγ (γαλλικά: La Chapelle-Moutils) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Καπιάγκο Ιντιμιάνο
Το Καπιάγκο Ιντιμιάνο (ιταλικά: Capiago Intimiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Λα Σαπέλ-Μουτίγ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καπελομουτιγιαί (γαλλικά: Capellomoutillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Γεωγραφικό Διαμέρισμα Ουάντινγκτον
Το Ουάντινγκτον (αγγλικά: Waddington) είναι γεωγραφικό διαμέρισμα της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά. Καταλαμβάνει την κατώτερη περιοχή της περιφέρειας Central Coast με επίκεντρο την ακτή του πορθμού Queen Charlotte Strait στα βόρεια της Νήσου Βανκούβερ και των γειτονικών περιοχών της ηπειρωτικής Βρετανικής Κολομβίας. Έχει συνολική έκταση 20.288,4 τ.χλμ. και πληθυσμό 11.506 ατόμων με βάση την καταμέτρηση του 2011, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι σε πόλεις της Νήσου Βανκούβερ και των παρακείμενων νησιών. Το διοικητικό κέντρο βρίσκεται στην πόλη του Port McNeill. Η περιοχή πήρε το όνομά της από το Βουνό Ουάντινγκτον, το οποίο έχει την ψηλότερη κορυφή εξ ολοκλήρου μέσα στην Βρετανική Κολομβία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ου
Λα Σαπέλ-Ραμπλαί
Το Λα Σαπέλ-Ραμπλαί (γαλλικά: La Chapelle-Rablais) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καπελό-Ραμπλαιζιέν (γαλλικά: Capello-Rablaisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πόνιετς
Το Πόνιετς (πολωνικά: Poniec, Punitz) είναι πόλη του Πόβιατ Γκόστιν, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της δυτικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 2.878 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Παλιό σπίτι στην Πλατεία Αγοράς Το Πόνιετς χρονολογείται από τον 10ο αιώνα, όταν ήταν μέρος του αναδυόμενου πολωνικού κράτους. Η παλαιότερη γνωστή αναφορά προέρχεται από το 1108. Του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης πριν από το 1309. Ήταν μια ιδιωτική πόλη, που βρισκόταν διοικητικά στο Πόβιατ Κόστσιαν, στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Οι χειροτεχνίες, ιδιαίτερα η υφασματουργία, αναπτύχθηκαν και η πόλη ευημερούσε μέχρι τη σουηδική εισβολή στην Πολωνία το 1655–1660. Η Μάχη του Πόνιετς έλαβε χώρα εκεί κοντά στις 28 Οκτωβρίου 1704 κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου. μικρογραφία| Ναός της Γεννήσεως της Θεοτόκου Μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1793 προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Ανακτήθηκε από Πολωνούς το 1807, συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο πολωνικό Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία. Ο ντόπιος πληθυσμός υποβλήθηκε σε σκληρές πολιτικές γερμανοποίησης, ωστόσο οι ντόπιοι Πολωνοί ίδρυσαν διάφορες οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός τοπικού παραρτήματος της Πολωνικής Γυμναστικής Εταιρείας «Σόκουου». Πολλοί κάτοικοι συμμετείχαν στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), μετά την οποία το Πόνιετς επανενσωματώθηκε στην Πολωνία το 1919, λίγο μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της.
Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν στην πόλη στις 6 Σεπτεμβρίου 1939. Ο πολωνικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε συλλήψεις, εκτελέσεις και απελάσεις. Τους επόμενους μήνες πολλοί κάτοικοι φυλακίστηκαν στο δημαρχείο. Στις 21 Οκτωβρίου 1939, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν δημόσια εκτέλεση ντόπιων Πολωνών. Ήταν μια από τις πολλές σφαγές των Πολωνών που διέπραξε η Γερμανία στις 20-23 Οκτωβρίου 1939 σε όλη την περιοχή, σε μια προσπάθεια να καταστείλει και να τρομοκρατήσει τον πολωνικό πληθυσμό. Πάνω από 300 Πολωνοί εκδιώχθηκαν στο Γενικό Κυβερνείο, κυρίως στο Τάρνουφ. Οι πρώτες πολωνικές οικογένειες εκδιώχθηκαν τον Δεκέμβριο του 1939. Πολλοί κάτοικοι οδηγήθηκαν σε καταναγκαστική εργασία ή δολοφονήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η πόλη κατελήφθη από τους Σοβιετικούς τον Ιανουάριο του 1945 και στη συνέχεια αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Από το 1975 έως το 1998, βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Λέσνο.
Αθλητισμός
Το πιο αξιοσημείωτο αθλητικό σωματείο της πόλης είναι το Πιαστ Πόνιτες, με τμήματα ποδοσφαίρου, πετοσφαίρισης, επιτραπέζιας αντισφαίρισης και ποδοσφαίρου σάλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
Αθανάσιος Ζαρείφης
Ο Αθανάσιος Ζαρείφης ή Ζαρίφης (1783 - 31 Ιουλίου 1843) ήταν Έλληνας ευεργέτης και μέλος της Φιλικής Εταιρίας με βαθμό αποστόλου. .
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ήπειρο το 1783 και πέθανε στις 31.6.1843 στον Πειραιά.
Δράση
Υπήρξε ο πρώτος απόστολος της Φιλικής Εταιρίας στην Αττική και την Βοιωτία. Αγωνίστηκε για την ελευθερία της Ελλάδας, δίνοντας όλη του την περιουσία για τον αγώνα της απελευθέρωσης.
Θεωρείται ότι ήταν αυτός, που κατήχησε και μύησε στη Φιλική Εταιρεία, τον Αθανάσιο Διάκο.
Για την προσφορά του στην πατρίδα, προτάθηκε με απόφαση του Εκτελεστικού Σώματος της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδος, για τον βαθμό του Ταξίαρχου, με υπογράφοντες τους Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Ανδρέα Μεταξά.
Πέθανε πάμφτωχος και η κηδεία του έγινε με έρανο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Ιερά Μονή Ευαγγελισμού του Μουντέ
Η Ιερά Μονή Ευαγγελισμού του Μουντέ (ή Μοντέ) βρίσκεται στην Ικαρία, κοντά στο χωριό Καστανιές, στις Ράχες και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών.
Ιστορία
Για την ονομασία Μουντέ υπάρχει η εκδοχή ότι ήταν το όνομα μιας οικογένειας από τη Χίο, που έδωσε χρήματα για την αναστήλωση του μοναστηριού. Για το όνομα Μοντέ υπάρχει η εκδοχή ότι έχει τις ρίζες του στην περίοδο της ιταλικής κατοχής, στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και ότι προέρχεται από την ιταλική λέξη il Monte (βουνό), καθώς οι Ιταλοί στρατιώτες πιθανόν να το ονόμασαν Μοναστήρι του Βουνού επειδή βρίσκεται ανάμεσα σε βουνά.
Το αρχικό κτίριο της μονής χτίστηκε γύρω στο 1460. Λέγεται ότι στο σημείο που είναι χτισμένη η μονή είχε βρεθεί η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου ύστερα από το όνειρο ενός κατοίκου, που είδε την Παναγία να τον προτρέπει να σκάψει για να βρει την εικόνα. Αργότερα δεξιά και αριστερά του αρχικού κτίσματος χτίστηκαν δύο άλλοι ναΐσκοι, που ο ένας είναι αφιερωμένος στη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων και ο άλλος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και ο κάθε ένας έχει τη δική του Αγία Τράπεζα και τη δική του κυρία πύλη. Το 1893 οι ναΐσκοι ενώθηκαν με το αρχικό κτίσμα καθώς δημιουργήθηκαν ανοίγματα στους εσωτερικούς τοίχους με τέσσερις καμάρες και με τον τρόπο αυτό ο ναός έγινε τρίκλιτος βασιλική. Η μονή εορτάζει τρεις φορές το χρόνο, την 25η Μαρτίου, την 30η Ιουνίου και το Δεκαπενταύγουστο, που είναι οι μέρες εορτασμού του Ευαγγελισμού, της Σύναξης των Αποστόλων και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αντίστοιχα.
Τη διετία 1947 -1949, στη διάρκεια του εμφυλίου, στο μοναστήρι λειτούργησε σανατόριο, για περισσότερους από 120 πολιτικούς εξόριστους, ορισμένοι από τους οποίους είναι θαμμένοι στο προαύλιο της Μονής. Κάθε χρόνο τον Αύγουστο τελείται στο μοναστήρι Λειτουργία και Μνημόσυνο για τους πολιτικούς εξόριστους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ικαρία Κατηγορία:Μονές του νομού Σάμου‎ Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1955
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με 26 βαθμούς.
Κάτοχοι μεταλλίων
1953 | 1954 | 1955 | 1956 | 1957
Πίνακας μεταλλίων
Πηγή:
Βαθμολογία
Πηγή:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1955 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης Κατηγορία:Διοργανώσεις ελληνορωμαϊκής πάλης στην Αθήνα
Θάλασσα της Ηρεμίας
μικρογραφία|262x262εσ|Η Θάλασσα της Ηρεμίας Η Θάλασσα της Ηρεμίας (λατινική και διεθνής επιστημονική ονομασία: Mare Serenitatis) είναι μια σεληνιακή θάλασσα που βρίσκεται στα ανατολικά της Θάλασσας των Βροχών στη Σελήνη. Η διάμετρος της είναι 674 χιλιόμετρα.
Γεωλογία
Η Θάλασσα της Ηρεμίας βρίσκεται στο Λεκανοπέδιο της Ηρεμίας, που χρονολογείται από τη Νεκτάρια Σεληνιακή γεωλογική εποχή. Το υλικό που περιβάλλει τη θάλασσα είναι της Κατώτερης Ίμβριου εποχής, ενώ το υλικό της θάλασσας είναι της Ανώτερης Ίμβριου εποχής. Ο βασάλτης της θάλασσας καλύπτει την πλειονότητα του λεκανοπεδίου και ξεχύνεται στη Λίμνη των Ονείρων στα βορειοανατολικά. Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό είναι ο κρατήρας Ποσειδώνιος στο βορειοανατολικό χείλος της θάλασσας. Το χαρακτηριστικό σχήματος δακτυλιδιού στα δυτικά της θάλασσας δεν είναι ευκρινές, με εξαίρεση το Όρος Αίμος. Η Θάλασσα της Ηρεμίας συνδέεται με τη Θάλασσα της Γαλήνης στα νοτιοανατολικά και τα συνορεύει με τη Θάλασσα των Ατμών στα νοτιοδυτικά. Η Θάλασσα της Ηρεμίας αποτελεί παράδειγμα συγκέντρωσης μάζας, δηλαδή μιας περιοχής βαρυτικής ανωμαλίας στη Σελήνη.
Εξερεύνηση
Τόσο η αποστολή Luna 21 όσο και η Απόλλων 17 προσεδαφίστηκαν κοντά στα ανατολικά σύνορα της Θάλασσας της Ηρεμίας, στην περιοχή της Οροσειράς του Ταύρου. Το σεληνιακό όχημα Beresheet του οργανισμού SpaceIL είχε προγραμματιστεί να προσεληνωθεί στη Θάλασσα της Ηρεμίας, αλλά συνετρίβη στην επιφάνεια στις 11 Απριλίου 2019. μικρογραφία| Οι μεγαλύτερες [[Σεληνιακή θάλασσα|θάλασσες και κρατήρες της Σελήνης ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεληνιακές θάλασσες Κατηγορία:Σφάλματα CS1: εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καράτε Ούριο
Το Καράτε Ούριο (ιταλικά: Carate Urio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Λα Σαπέλ-Σαιν-Συλπίς
Το Λα Σαπέλ-Σαιν-Συλπίς (γαλλικά: La Chapelle-Saint-Sulpice) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καπελοσυλπισιέν (γαλλικά: Capélosulpiciens).
Καρμπονάτε
Το Καρμπονάτε (ιταλικά: Carbonate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Καριμάτε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Νέιντιν Σέικιουντ
Η Νέιντιν Σέικιουντ (αγγλ. Nadine Secunde, γενν. 1953) είναι αμερικανίδα σοπράνο της όπερας. Σπούδασε και ερμήνευσε στη Γερμανία, στο Φεστιβάλ του Bayreuth με κορυφαίες ερμηνείες της Έλζα στον Λόενγκριν και της Ζιγκλίντε στη Βαλκυρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Στέφαν Ίλσανκερ
Ο Στέφαν Ίλσανκερ (γερμανικά: Stefan Ilsanker) (γενν. 18 Μαΐου 1989) είναι Αυστριακός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για την Άιντραχτ Φραγκφούρτης. Ο Ίλσανκερ έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-19 του 2007 και ήταν επίσης μέλος της Εθνικής Αυστρίας Κ21. Είναι διεθνής με την εθνική ανδρών από το 2014.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Ίλσανκερ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ομάδα νέων της 1. Χαλάινερ ΣΚ ως τερματοφύλακας, αλλά σύντομα μεταπήδησε στη μεσαία γραμμή. Το 2005, υπέγραψε με τη ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, όπου έπαιξε στην ομάδα της Red Bull Juniors.
Στις 4 Απριλίου 2009, ο Ίλσανκερ κλήθηκε στον πάγκο της πρώτης ομάδας για έναν αγώνα της Μπούντεσλιγκα Αυστρίας. Το πρώτο του παιχνίδι για τη Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ ήταν ένας αγώνας του κυπέλλου Αυστρίας στις 15 Αυγούστου 2009. Στις 25 Αυγούστου 2009, έπαιξε τον πρώτο του διεθνή αγώνα για τη Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ στα προκριματικά του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της Μακάμπι Χάιφα.
Ο Ίλσανκερ, αγωνιζόμενος με την ΡΜ Λειψία, αποβλήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2018 εναντίον της Μπάγερν Μονάχου.
Στις 31 Ιανουαρίου 2020, ο Ίλσανκερ εντάχθηκε στην Άιντραχτ Φρανκφούρτης, με συμφωνία διάρκειας έως το 2022. Στις 3 Ιουνίου 2020, ήρθε από τον πάγκο εναντίον της Βέρντερ Βρέμης και σκόραρε δύο φορές στα τελευταία 10 λεπτά του αγώνα για να εξασφαλίσει τη νίκη με 3-0. Στις 19 Μαΐου 2022, η Άιντραχτ Φραγκφούρτης κατέκτησε το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2021-22, με τον Ίλσανκερ να μην αγωνίζεται στον τελικό.
Προσωπική ζωή
Ο Στέφαν Ίλσανκερ είναι γιος του Χέρμπερτ Ίλσανκερ, του προπονητή τερματοφυλάκων της ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ.
Διακρίσεις
Άιντραχτ Φρανκφούρτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπουντεσλίγκα Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΦ Μάτερσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΜ Λειψίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Λε Σαπέλ-Μπουρμπόν
Το Λε Σαπέλ-Μπουρμπόν (γαλλικά: Les Chapelles-Bourbon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καπελό-Μπουρμποναί (γαλλικά: Capello-Bourbonais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Καρλάτσο
Το Καρλάτσο (ιταλικά: Carlazzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Μάχη του Νγκομάνο
Η Μάχη του Νγκομάνο ή Νεγκομάνο (Αγγλικά: Battle of Ngomano ή Negomano) διεξήχθη μεταξύ του Γερμανικού Ράιχ και Πορτογαλίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Εκστρατεία της Ανατολικής Αφρικής. Μία δύναμη αποτελούμενη από Γερμανούς και Askari υπό τον Υποστράτηγο Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ (Paul Emil von Lettow-Vorbeck) είχε πρόσφατα κερδίσει μια δαπανηρή νίκη εναντίον των Βρετανών στη Μάχη της Μαχίουα, στην σημερινή Τανζανία και ευρίσκετο με πολύ χαμηλά αποθέματα τροφίμων και άλλων εφοδίων. Κατά συνέπεια, οι Γερμανοί εισέβαλαν νοτίως στην Πορτογαλική Ανατολική Αφρική, τόσο για να προμηθευτούν Πορτογαλικό στρατιωτικό υλικό (materiel) όσο και για να ξεφεύγουν από τις υπέρτερες Βρετανικές δυνάμεις στο βορρά.
Η Πορτογαλία ήταν μέλος της Αντάντ (ή "Εγκάρδια Συνεννόηση" (Entente Cordiale)) και εμπόλεμη, που απασχολούσε στρατεύματα στη Γαλλία και την Αφρική· έτσι μια δύναμη υπό τον Ταγματάρχη João Teixeira Pinto στάλθηκε για να σταματήσει τον φον Λέτοβ-Φόρμπεκ να διαβεί τα σύνορα. Στις 25 Νοεμβρίου 1917, οι Πορτογάλοι υπερφαλαγγίστηκαν από τους Γερμανούς, ενώ είχαν στρατοπεδεύσει στο Νγκομάνο. Η μάχη είδε την Πορτογαλική δύναμη σχεδόν κατεστραμμένη, με πολλούς άνδρες της νεκρούς ή συλληφθέντες. Η συνθηκολόγηση των Πορτογάλων επέτρεψε στους Γερμανούς να καταλάβουν μια μεγάλη ποσότητα εφοδίων και να συνεχίσουν τις επιχειρήσεις τους στην Ανατολική Αφρική έως το τέλος του πολέμου.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης όπου φαίνονται τα σύνορα μεταξύ της πορτογαλικής και της γερμανικής επικράτειας κατά το 1917. Στα τέλη Νοεμβρίου του 1917, οι Γερμανοί στην Ανατολική Αφρική έμειναν με λίγες επιλογές εάν ήθελαν να συνεχίσουν τον πόλεμο. Μειονεκτούσαν αριθμητικά σε υπερβολικό βαθμό και ήσαν χωρισμένοι σε αρκετές διαφορετικές φάλαγγες. Οι δύο μεγαλύτερες από αυτές, υπό την ηγεσία του Τέοντορ Τάφελ (Theodor Tafel) και του Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, είχαν αποκοπεί μεταξύ τους, εντελώς. Αν και η φάλαγγα του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ είχε νικήσει μια μεγάλη Βρετανική δύναμη στη Μάχη της Μαχίουα, είχε χάσει μεγάλο αριθμό των στρατευμάτων του και είχε εξαντλήσει σχεδόν όλα του τα αποθέματα σε σύγχρονα πυρομαχικά. Με αποκλειστικά πεπαλαιωμένο οπλισμό και χωρίς μέσα ανανέωσής του, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ αποφάσισε να εισβάλει στην Πορτογαλική Ανατολική Αφρική ελπίζοντας να αποκτήσει επαρκείς προμήθειες, προκειμένου να συνεχίσει τον πόλεμο. Δεν υπήρχε νομικό εμπόδιο για αυτή την επίθεση· ενεργώντας κατόπιν αιτήματος της Βρετανίας, η Πορτογαλία κατάσχεσε 36 Γερμανικά και Αυστρο-Ουγγρικά εμπορικά πλοία τα οποία είχαν αγκυροβολήσει έμπροσθεν της Λισαβόνας στις 24 Φεβρουαρίου 1916 και η Γερμανία κήρυξε τον πόλεμο στην Πορτογαλία στις 9 Μαρτίου 1916.
Αν και η δύναμη του Τάφελ (Tafel) παρεμποδίστηκε από τους Συμμάχους και συνθηκολόγησε πριν φτάσει στα σύνορα, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ και η φάλαγγά του κατόρθωσαν να φτάσουν τον Ποταμό Ροβούμα (Rovuma River). Αντιμετωπίζοντας ελλείψεις στον εφοδιασμό, ο Γερμανός στρατηγός τότε μείωσε τη δύναμή του, απολύοντας ένα μεγάλο αριθμό από τους Ασκάρι, οι οποίοι δεν μπορούσαν να είναι επαρκώς εξοπλισμένοι, καθώς και αρκετούς συνοδούς στρατοπέδου (camp followers). Με τη μειωμένη του δύναμη, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ σχεδίασε να επιτεθεί στην Πορτογαλική φρουρά απέναντι από τον ποταμό στο Νκγομάνο (Ngomano). Η Πορτογαλική δύναμη ήταν ένα έκτακτο εγχώριο σώμα με επικεφαλής Ευρωπαίους αξιωματικούς υπό τον João Teixeira Pinto, έναν βετεράνο με μεγάλη εμπειρία μάχης στην Αφρική. Αντί να προετοιμάσουν αμυντικές θέσεις, οι Πορτογάλοι άρχισαν κατά την άφιξή τους στο Νγκομάνο στις 20 Νοεμβρίου, να κατασκευάζουν ένα μεγάλο στρατόπεδο. Ο Πίντο (Pinto) είχε στη διάθεσή του 900 στρατιώτες με έξι οπλοπολυβόλα και μια μεγάλη ποσότητα ανεφοδιασμού, αλλά η άπειρη δύναμή του δεν συγκρινόταν με τη δύναμη φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, η οποία διέσχισε τον ποταμό με 1.500 έως 2.000 βετεράνους καθώς και μεγάλο αριθμό αχθοφόρων.
Μάχη
thumb|left|220px|Ο Πορτογάλος Ταγματάρχης João Teixeira Pinto (π. 1908). Στις 07:00 το πρωί της 25ης Νοεμβρίου, η Πορτογαλική φρουρά στο Νγκομάνο, έλαβε μήνυμα από ένα Βρετανό αξιωματικό πληροφοριών ότι επίκειται επίθεση. Ωστόσο, όταν έγινε η επίθεση, ήσαν απροετοίμαστοι. Προκειμένου να αποσπάσουν την προσοχή του Πίντο (Pinto) και των αντρών του, οι Γερμανοί βομβάρδισαν το στρατόπεδο απέναντι από τον ποταμό με γύρους υψηλών εκρηκτικών (high explosive). Ενώ το πυροβολικό προσέβαλε το στρατόπεδο, οι Γερμανοί μετέφεραν τις δυνάμεις τους αντίθετα στο ρεύμα προς τα πάνω και διέσχισαν με ασφάλεια τον Ροβούμα (Rovuma), εκτός του οπτικού πεδίου του Πίντο και των ανδρών του. Οι Πορτογάλοι, όταν οι δυνάμεις του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ διέσχισαν τον ποταμό, δεν αντιστάθηκαν και παρέμειναν στρατοπεδευμένοι στο Νγκομάνο. Οι Γερμανοί κατάφεραν να πλευρίσουν τις θέσεις των Πορτογάλων εύκολα και να τις περικαλύψουν εντελώς, με έξι λόχους του Γερμανικού πεζικού που επιτέθηκαν στο στρατόπεδο από τα νότια, τα νοτιοανατολικά και τα δυτικά.
Έχοντας προειδοποιηθεί για την επίθεση, ο Πορτογάλος διοικητής είχε τη δυνατότητα να ξεκινήσει τις προετοιμασίες για την επίθεση· Ωστόσο, είχε προετοιμαστεί στην περίπτωση που θα ελάμβανε μετωπική επίθεση και όταν η δύναμή του δέχτηκε επίθεση από την οπισθία πλευρά, εξεπλάγη παντελώς. Οι Πορτογάλοι επιχείρησαν να οχυρωθούν σε σκάμματα, αλλά αποπροσανατολίστηκαν αφού ο Πίντο και αρκετοί άλλοι αξιωματικοί είχαν φονευθεί στη συμπλοκή από ενωρίς.
Οι Γερμανοί είχαν ελάχιστο βαρύ οπλισμό, καθώς είχαν απορρίψει το μεγαλύτερο μέρος του πυροβολικού και των πολυβόλων, λόγω έλλειψης πυρομαχικών. Παρά τη στενή έλλειψη πυρομαχικών, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ κατόρθωσε να μεταφέρει τέσσερα οπλοπολυβόλα πλησίον των σκαμμάτων, χρησιμοποιώντας τα μόνο από κοντινή απόσταση ώστε να εξασφαλίσει ότι τα πυρομαχικά τους δεν θα σπαταληθούν. Η απειρία των Πορτογάλων, αποδείχτηκε να γίνει η πτώση τους· παρά την ρίψη άνω των 30.000 σφαιρών, οι Γερμανικές απώλειες ήταν εξαιρετικά ελαφρές, συμπεριελάμβαναν μόνο μια απώλεια μεταξύ των αξιωματικών της. Έχοντας υποστεί βαρύτατες απώλειες, έχοντας χάσει τον διοικητή αξιωματικό τους και βρίσκοντας τον εαυτό τους να μειονεκτούν αριθμητικά, οι Πορτογάλοι τελικά παραδόθηκαν, παρά το γεγονός ότι είχαν αρκετές στρατιωτικές προμήθειες για να συνεχίσουν τη μάχη.
Επακόλουθο
Οι Γερμανικές απώλειες ήσαν ελαφρές, με νεκρούς λίγους Ασκάρι και έναν Ευρωπαίο. Από την άλλη πλευρά, οι Πορτογάλοι, είχαν υποστεί μια τεράστια ήττα και αποτυγχάνοντας να αποτρέψουν τη δύναμη του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ να διασχίσει το Ροβούμα, του επέτρεψαν να συνεχίσει την εκστρατεία του έως το τέλος του πολέμου. Οι εκτιμήσεις των Πορτογαλικών απωλειών ποικίλλουν, με κάποιες πηγές να παρέχουν στοιχεία για άνω των 200 Πορτογάλων οι οποίοι σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν και περίπου 700 που πάρθηκαν αιχμάλωτοι· άλλοι συγγραφείς, δηλώνουν περί τους 25 νεκρούς Πορτογάλους, μαζί με άλλους 162 Askari και περί τους 500 αιχμαλώτους. Οι αιχμάλωτοι πολέμου, χρησιμοποιήθηκαν από τους Γερμανούς, ως αχθοφόροι για τις 250.000 σφαίρες πυρομαχικών, έξι οπλοπολυβόλα και αρκετές εκατοντάδες τυφεκίων τα οποία επίσης κυριεύθηκαν. Με αυτά τα εφόδια, οι Γερμανοί κατάφεραν να ανανεώσουν πλήρως τη δύναμή τους. Ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ εγκατέλειψε και κατέστρεψε την πλειονότητα του Γερμανικού οπλισμού της δύναμής του για τον οποίο δεν είχε πυρομαχικά και όπλισε τα στρατεύματά του με Πορτογαλικό και Βρετανικό οπλισμό. Οι Πορτογαλικές στολές που κατασχέθηκαν από τους αιχμαλωτισθέντες κρατούμενους, χρησιμοποιήθηκαν για να αντικαταστήσουν τις παλαιές Γερμανικές, που η δύναμη είχε φορέσει κατά το παρελθόν.
Ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ δεν έμεινε για πολύ στο Νγκομάνο και σύντομα κατευθύνθηκε με τη δύναμή του νότια, ώστε να επιτεθεί σε περισσότερες Πορτογαλικές θέσεις, αφήνοντας στο Νγκομάνο μόνο ένα λόχο ως οπισθοφυλακή, σε περίπτωση που οι Βρετανοί ήθελαν να τον ακολουθήσουν στην Πορτογαλική Ανατολική Αφρική. Η δύναμή του κέρδισε πολλές ακόμα νίκες, ενώ κατάφερε να πάρει ακόμη περισσότερα εφόδια και πυρομαχικά πριν κινηθεί το 1918, πίσω στη Γερμανική Ανατολική Αφρική.
Δείτε επίσης
• 2
Σημειώσεις
• 2 <references group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." />
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μοζαμβίκη Κατηγορία:Ιστορία της Πορτογαλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Νγκομανο
Ανάκτορο Λίντερχοφ
Το Ανάκτορο Λίντερχοφ, Schloss Linderhof, είναι ένα παλάτι στη Γερμανία, στη νοτιοδυτική Βαυαρία κοντά στο χωριό Έταλ. Είναι το μικρότερο από τα τρία ανάκτορα που έκτισε ο βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ της Βαυαρίας και το μόνο που έζησε για να δει ολοκληρωμένο.
Ανάπτυξη
μικρογραφία|Πέτρινη πρόσοψη. Ο Λουδοβίκος Β΄ γνώριζε ήδη την περιοχή γύρω από το Λίντερχοφ από τα νιάτα του, όταν συνόδευε τον πατέρα του, βασιλιά Μαξιμιλιανό Β' της Βαυαρίας (αδελφό του Όθωνα της Ελλάδας), στα κυνηγετικά του ταξίδια στις Βαυαρικές Άλπεις. Όταν ο Λουδοβίκος Β΄ έγινε βασιλιάς το 1864, κληρονόμησε τη λεγόμενη Βασιλική Οικία (Königshäuschen) από τον πατέρα του και το 1869 άρχισε να διευρύνει το κτίριο. Το 1874 αποφάσισε να κατεδαφίσει τη Βασιλική Οικία και να την ξανακτίσει στη σημερινή του θέση στο πάρκο. Ταυτόχρονα, τρία νέα δωμάτια και η σκάλα προστέθηκαν στο εναπομείναν συγκρότημα σε σχήμα Π, και το προηγούμενο ξύλινο εξωτερικό επενδύθηκε με λίθινες προσόψεις. Το κτίριο σχεδιάστηκε στο στυλ της δεύτερης ροκοκό περιόδου. Μεταξύ 1863 και 1886, δαπανήθηκαν συνολικά 8.460.937 μάρκα για την κατασκευή του Λίντερχοφ.
Συμβολικό περιβάλλον
Αν και το Λίντερχοφ είναι πολύ μικρότερο από τις Βερσαλλίες, είναι προφανές ότι το παλάτι τού Γάλλου βασιλιά-Ήλιου Λουδοβίκου ΙΔ΄ (ο οποίος ήταν είδωλο για τον Λουδοβίκο) ήταν η έμπνευσή του. Η σκάλα, για παράδειγμα, είναι -σε μικρότερη κλίμακα- η διάσημη σκάλα του Πρεσβευτή στις Βερσαλλίες, η οποία θα αντιγραφόταν πλήρως στο Χέρενχιμζη. Στυλιστικά, ωστόσο, το κτίριο και η διακόσμησή του εμπνέονται από το ροκοκό των μέσων του 18ου αι. του Λουδοβίκου ΙΕ΄, ενώ το μικρό παλάτι στο Γκράνσβανγκ βασίστηκε πιο άμεσα στο Μικρό Τριανόν του Γάλλου βασιλιά στις Βερσαλλίες. Το σύμβολο του ήλιου που βρίσκεται παντού στη διακόσμηση των δωματίων, αντιπροσωπεύει τη γαλλική έννοια του απολυταρχισμού, που για τον Λουδοβίκο Β΄ ήταν η τέλεια ενσωμάτωση τού ιδεώδους του για μία θεόδοτη μοναρχία με απόλυτη βασιλική εξουσία. Μία τέτοια μοναρχία δεν μπορούσε πλέον να πραγματοποιηθεί στην Ευρώπη στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Το υπνοδωμάτιο ήταν σημαντικό για την τελετουργική ζωή ενός απόλυτου μονάρχη. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας συνήθιζε να δίνει την πρώτη ακρόαση (έγερση) και τη τελευταία του (ανάκλιση) της ημέρας στο υπνοδωμάτιό του. Κατά μίμηση των Βερσαλλιών, το υπνοδωμάτιο έγινε η μεγαλύτερη αίθουσα του παλατιού Λίντερχοφ. Με τη θέα στον βορρά, ωστόσο, το υπνοδωμάτιο στο Λίντερχοφ αντιστρέφει τον συμβολισμό του αντίστοιχου στις Βερσαλλίες, δείχνοντας την αυτοεικόνα του Λουδοβίκου Β΄ ως «βασιλιά της νύκτας».
Η τοποθεσία του παλατιού κοντά στο αβαείο Έταλ παρουσιάζει και πάλι ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο. Λόγω της αρχιτεκτονικής του, ο Λουδοβίκος Β΄ είδε την εκκλησία του μοναστηριού ως το δωμάτιο, όπου διατηρούνταν το ιερό δισκοπότηρο. Το γεγονός αυτό συνδέει την ιδέα ενός μπαρόκ παλατιού με αυτή ενός «μεσαιωνικού» κάστρου, όπως το Nόισβανσταϊν και θυμίζει τις με μεσαιωνικά θέματα όπερες του Ρίχαρντ Βάγκνερ, του οποίου ο Λουδοβίκος Β΄ ήταν ο προστάτης. Ο Λουδοβίκος Β΄ δεν αγνοούσε επίσης, ότι το αβαείο είχε ιδρυθεί από τον πρόγονό του και συνονόματό του, αυτοκράτορα Λουδοβίκο Δ΄.
Τα δωμάτια
Το Λίντερχοφ, σε σύγκριση με άλλα ανάκτορα, έχει μία μάλλον ιδιωτική ατμόσφαιρα. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν μόνο τέσσερα δωμάτια, που έχουν πραγματική λειτουργία.
Αίθουσα των Καθρεπτών
Αυτό το δωμάτιο χρησιμοποιήθηκε από τον βασιλιά ως δωμάτιο ζωγραφικής. Του άρεσε να κάθεται στην κόγχη, μερικές φορές διαβάζοντας εκεί όλη τη νύχτα. Επειδή ο Λουδοβίκος Β΄ συνήθιζε να κοιμάται την ημέρα και να μένει ξύπνιος τη νύκτα, οι καθρέφτες του δημιουργούσαν ένα ασύλληπτο αποτέλεσμα, όταν αντανακλούσαν το φως των κεριών χίλιες φορές. Η παράλληλη τοποθέτηση κάποιων καθρεφτών προκαλεί την ψευδαίσθηση μίας λεωφόρου που δεν τελειώνει ποτέ.
Έργα τέχνης:
Το μεσαίο τραπέζι έχει επάνω μέρος με ένθετο λάπις-λάζουλι, αμέθυστο και χαλκηδόνιο λίθο και παριστά το βαυαρικό οικόσημο σε υάλινο μωσαϊκό.
Ένα χαλί καμωμένο από φτερά στρουθοκαμήλου.
Ένα κηροπήγιο ελεφαντοστέινο στην κόγχη για 16 κεριά.
Ανατολικό και δυτικό δωμάτιο με ταπισερί
Τα δύο δωμάτια με ταπισερί είναι σχεδόν πανομοιότυπα και δεν έχουν συγκεκριμένη λειτουργία. Το δυτικό αποκαλείται μερικές φορές «μουσικό δωμάτιο», λόγω του αιολώδιου (οργάνου που συνδυάζει πιάνο και αρμόνιο). Μόνο οι κουρτίνες και τα καλύμματα στα έπιπλα είναι πραγματικά προϊόντα του Παρισινού Εργαστηρίου Γκομπελέν. Οι σκηνές στους τοίχους είναι ζωγραφισμένες σε τραχύ καμβά, για να μιμηθούν πραγματικές ταπισερί.
Αίθουσα ακροατηρίου
Η αίθουσα ακροάσεων βρίσκεται στα δυτικά του παλατιού και πλαισιώνεται από το κίτρινο και το μωβ δωμάτιο. Τα δωμάτια χρησιμοποιούντο μόνο ως προθάλαμοι στις μεγαλύτερες αίθουσες. Ο Λουδοβίκος Β΄ δεν χρησιμοποίησε ποτέ αυτή την αίθουσα για να συναντήσει ένα κοινό. Αυτό θα ήταν ενάντια στον ιδιωτικό χαρακτήρα του Λίντερχοφ και η αίθουσα θα ήταν πολύ μικρή γι' αυτό. Τη χρησιμοποίησε μάλλον για μελέτη, όπου σχεδίαζε νέα κτιριακά έργα. Ωστόσο το ότι υπάρχει αίθουσα ακροάσεων στο Λίντερχοφ, μας θυμίζει την απαίτηση του βασιλιά για απόλυτη μοναρχία.
Έργα τέχνης:
Δύο κυκλικά τραπέζια με την επάνω επιφάνεια από μαλαχίτεη, είναι δώρο της μεγάλης δούκισσας Μαρίας Αλεξάνδροβνας της Ρωσίας στον βασιλιά Λουδοβίκο Β΄.
Θρόνος με ουρανό, με μπουκέτα από φτερά στρουθοκαμήλου (ως ανατολικό σύμβολο της βασιλικής εξουσίας).
Τραπεζαρία
Αυτή η αίθουσαο βρίσκεται στα ανατολικά και πλαισιώνεται από το ροζ και το μπλε δωμάτιο. Το ροζ δωμάτιο, σε αντίθεση με τα άλλα δωμάτια, είχε πραγματική λειτουργία. Ο βασιλιάς το χρησιμοποιούσε ως δωμάτιο ενδυμάτων. Η τραπεζαρία είναι διάσημη για τον χαζό σερβιτόρο που εξαφανίζεται, που ονομάζεται "Tischlein deck dich". Αυτό το τραπέζι τοποθετήθηκε έτσι, ώστε ο Λουδοβίκος Β΄ να μπορεί να δειπνήσει μόνος εδώ. Ωστόσο, το προσωπικό έπρεπε να στρώσει το τραπέζι για τουλάχιστον τέσσερα άτομα, επειδή λέγεται, ότι ο βασιλιάς συνήθιζε να μιλάει με φανταστικούς ανθρώπους όπως ο Λουδοβίκος ΙΕ΄, η μαντάμ ντε Πομπαντούρ ή η Mαρία Αντουανέττα, ενώ έτρωγε. Γιατί ο Λουδοβίκος Β΄ απολάμβανε τη συντροφιά αυτών των ανθρώπων και τους θαύμαζε. Μπορείτε να βρείτε πορτρέτα τους στα δωμάτια και σκηνές της ζωής τους παντού στα δωμάτια του παλατιού.
Εφόδια:
Κεντρικό κομμάτι πορσελάνης Mάισεν με πορσελάνινα άνθη.
Κρεβατοκάμαρα
Το μοντέλο γι' αυτό το δωμάτιο δεν ήταν το υπνοδωμάτιοα του Λουδοβίκου ΙΔ΄ στις Βερσαλλίες, αλλά η κρεβατοκάμαρα των Πλουσίων Δωματίων στο Ανάκτορο τού Μονάχου. Αυτό το δωμάτιο ξανακτίστηκε πλήρως το 1884 και δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος τού βασιλιά δύο χρόνια αργότερα. Η θέση τού ίδιου τού κρεβατιού σε σκαλοπάτια στην κόγχη που κλείνεται από ένα επιχρυσωμένο κιγκλίδωμα του δίνει την εμφάνιση ενός βωμού και έτσι δοξάζει τον Λουδοβίκο Β΄, καθώς κοιμόταν την ημέρα.
Έργα τέχνης:
Ένας υάλινος πολυέκλαιος με 108 κεριά.
Δύο κονσόλες από πορσελάνη Mάισεν (που ήταν η αγαπημένη πορσελάνη του βασιλιά)
Το πάρκο
Οι κήποι που περιβάλλουν το παλάτι Λίντερχοφ θεωρούνται μία από τις πιο όμορφες δημιουργίες του ιστορικού σχεδιασμού κήπων, σχεδιασμένο από τον διευθυντή των Αυλικών Κήπων Καρλ φον Έφνερ. Το πάρκο συνδυάζει στοιχεία αναγεννησιακών και μπαρόκ γεωμετρικών κήπων με διαμορφωμένα τμήματα, που μοιάζουν με τον αγγλικό κήπο τοπίων.
Η φλαμουριά του Λίντερχοφ ή η παλαιά "φλαμουριά του βασιλιά"
Προερχόμενος από τη ρομαντική εικόνα της έμψυχης φύσης, ο Λουδοβίκος Β΄ γοητευόταν από τα δέντρα. Για τον λόγο αυτό μία ψηλή φλαμουριά (linde) 300 ετών επετράπη να παραμείνει στους επίσημους κήπους, αν και διατάρασσε τη συμμετρία τους. Οι ιστορικές φωτογραφίες δείχνουν μία θέση μέσα σε αυτήν, όπου ο Λουδοβίκος Β΄ συνήθιζε να παίρνει το «πρωινό» του στο ηλιοβασίλεμα, κρυμμένος από το να τον δουν ανάμεσα στα κλαδιά. Σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη, το δέντρο δεν έδωσε το όνομά του στο παλάτι. Το όνομα προήλθε από μία οικογένεια που ονομαζόταν "Linder", η οποία καλλιεργούσε το αγρόκτημα (hof), στη θέση που βρίσκεται τώρα το παλάτι Linderhof.
Επίσημοι κήποι
Η κορύφωση του ανατολικού παρτεριού είναι ένα ξύλινο περίπτερο, που περιέχει την προτομή του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Είκοσι τέσσερα σκαλοπάτια κάτω από αυτό υπάρχει μία λεκάνη με αναβρυτήριο με ένα επίχρυσο γλυπτό «Έρως ρίπτει βέλος». Ένα γλυπτό της «Αφροδίτης και του Αδώνιδος» τοποθετείται ανάμεσα στη λεκάνη και το παλάτι. Στο υδάτινο παρτέρι μπροστά από το ανάκτορο δεσπόζει μία μεγάλη λεκάνη με το επίχρυσο συγκρότημα αναβρυτηρίων « Φλόρα and ερωτιδεύς». Ο πίδακας νερού τού αναβρυτηρίου έχει ύψος σχεδόν 25 μ.
Οι ταρατσόκηποι αποτελούν το νότιο τμήμα του πάρκου και αντιστοιχούν στους αλλεπάλληλους καταρράκτες στα βόρεια. Στο επίπεδο του πρώτου καταρράκτη υπάρχει το «αναβρυτήριο των Ναϊάδων» που αποτελείται από τρεις λεκάνες και τα γλυπτά των νυμφών του νερού. Στη μεσαία αψίδα της κόγχης βλέπετε την προτομή της Μαρίας Αντουανέτας της Γαλλίας. Αυτοί οι κήποι στεφανώνονται από έναν στρογγυλό ναό με ένα άγαλμα της Αφροδίτης, που σχηματίστηκε μετά από πίνακα του Aντουάν Βατώ (Η επιβίβαση για τα Κύθηρα).
Κήποι τοπίου και διακοσμητικά οικοδομήματα στο πάρκο
Ο κήπος τοπίου καλύπτει μία έκταση περίπου 500 στρεμμάτων (125 ακρ) και είναι απόλυτα ενσωματωμένος στο γύρω φυσικό αλπικό τοπίο. Υπάρχουν πολλά οικοδομήματα διαφορετικής εμφάνισης, που βρίσκονται στο πάρκο. μικρογραφία|Το σπήλαιο της Αφροδίτης.
Το κτίριο είναι εξ ολοκλήρου τεχνητό και κτίστηκε για τον βασιλιά ως παράδειγμα της Πρώτης Πράξης του Tάνχοϋζερ του Βάγκνερ. Στον Λούντβιχ άρεσε τον κωπηλατούν επάνω από τη λίμνη με τη χρυσή βάρκα σε σχήμα κύκνου, αλλά ταυτόχρονα ήθελε το δικό του μπλε σπήλαιο του Κάπρι. Ως εκ τούτου, είχαν εγκατασταθεί 24 δυναμό και έτσι ήδη την εποχή του Λουδοβίκου Β΄ ήταν δυνατό να φωτιστεί η σπηλιά με αλλαγή χρωμάτων. Το σπήλαιο είναι κλειστό για τους επισκέπτες μέχρι το 2024 για ανακατασκευή και αποκατάσταση.
Αυτή η καλύβα εμπνεύστηκε από τις οδηγίες του Ρίχαρντ Βάγκνερ για την Πρώτη Πράξη του Η Βαλκυρία. Ο Λουδοβίκος Β΄ συνήθιζε να εορτάζει γερμανικές επετείους σε αυτό το οίκημα.
Ο Λουδοβίκος Β΄ ερχόταν εδώ για περισυλλογή κάθε χρόνο τη Μεγάλη Παρασκευή. Γι' αυτή την ημέρα ήθελε ένα ανθισμένο λιβάδι. Αν δεν υπήρχε τέτοιο λιβάδι, επειδή υπήρχε ακόμα χιόνι, ο διευθυντής του κήπου έπρεπε να φυτέψει ένα για τον βασιλιά.
Αυτές οι τρεις δομές, το «Σπήλαιο της Αφροδίτης», το «Καλύβα του κυνηγού» και το «Ερμιτάζ τού Γκούρνεμαντς» μας θυμίζουν μία άλλη εποχή από τις όπερες του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Αλλά εκτός από αυτό και την μπαρόκ αρχιτεκτονική, ο Λουδοβίκος Β΄ ενδιαφερόταν και για τον κόσμο της ανατολής. δεξιά|μικρογραφία| Το μαυριτανικό περίπτερο.
Αυτό το κτίριο σχεδιάστηκε από τον Βερολινέζο αρχιτέκτονα Kαρλ φον Ντήμπιτς για τη Διεθνή Έκθεση στο Παρίσι το 1867. Ο Λουδοβίκος Β΄ ήθελε να το αγοράσει, αλλά τον εμπόδισε ο βασιλιάς των σιδηροδρόμων Μπέθελ-Ερρίκος Στρούσμπεργκ. Ο Λουδοβίκος Β΄ αγόρασε το περίπτερο μετά τη χρεοκοπία του Στρούσμπεργκ. Το πιο αξιοσημείωτο έπιπλο αυτού του κτιρίου είναι ο θρόνος του παγωνιού.
μικρογραφία|Μαροκινό Σπίτι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Βαυαρίας
Καρούγκο
Το Καρούγκο (ιταλικά: Carugo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Καζλίνο ντ'Έρμπα
Το Καζλίνο ντ'Έρμπα (ιταλικά: Caslino d'Erba) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Σαρμαντραί
Το Σαρμαντραί (γαλλικά: Charmentray) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καρμαντρασιέν (γαλλικά: Carmentraciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ξυλάδες Λάρισας
Οι Ξυλάδες είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Νεράιδας, της Δημοτικής Ενότητας Πολυδάμαντα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Οι Ξυλάδες Λάρισας βρίσκονται σε υψόμετρο 219 μέτρων και έχουν πληθυσμό 30 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1928, ονομαζόταν Γενιτσαροχώρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Καζνάτε κον Μπερνάτε
Το Καζνάτε κον Μπερνάτε (ιταλικά: Casnate con Bernate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Μουσείο Φιλικής Εταιρείας (Οδησσός)
thumb|right|250px|Το Μουσείο της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό, Ουκρανία thumb|right|250px|Αναπαράσταση των Φιλικών, που συζητούν την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό το 1814 Το Μουσείο Φιλικής Εταιρείας βρίσκεται στην οδό Κρέσνι Περεούλοκ (Krasnij Pereulok) αριθ. 18 στην Οδησσό της Ουκρανίας. Στεγάζεται στο σπίτι του Έλληνα επιχειρηματία και εθνικού ευεργέτη Γρηγορίου Γρ. Μαρασλή (1831 – 1907), δημάρχου της πόλης της Οδησσού για δεκαέξι χρόνια, από το 1878 ως το 1895. Εδώ είχαν βρει το πρώτο τους καταφύγιο και συνεδρίαζαν οι Φιλικοί της Οδησσού.
Στο Μουσείο εκτίθεται αντίγραφο της περίφημης ελαιογραφίας του Δ. Τσόκου «Ο Όρκος των Φιλικών» (1849), φιλοτεχνημένο το 1994 από τον Γ. Σιδηρόπουλο, ενώ γλυπτική σύνθεση με τον «Όρκο των Φιλικών» κοσμεί την εξωτερική όψη του Παραρτήματος του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού στην Οδησσό. Σε μια ξεχωριστή αίθουσα του μουσείου αναπαριστάνεται, με καθισμένους γύρω από ένα τραπέζι τους τρεις εμπόρους – ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας, η σκηνή της ίδρυσης της πατριωτικής μυστικής οργάνωσής τους. Το Μουσείο δέχεται πολλούς επισκέπτες από ολόκληρη την Ουκρανία, την Ελλάδα και άλλες χώρες του εξωτερικού. Το Παράρτημα οργανώνει, σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Παιδείας του Δήμου Οδησσού, δωρεάν ξεναγήσεις και διαλέξεις για μαθητές και φοιτητές.
Πηγές
Κατηγορία:Φιλική Εταιρεία Κατηγορία:Οδησσός Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ουκρανία Φιλικης Εταιριας Φιλικης Εταιριας Φιλικης Εταιριας