Ολοκαύτωμα
Ποιοι γνώριζαν για τις δολοφονίες;
Αρνητές του Ολοκαυτώματος ισχυρίζονται ότι το πλήρες μέγεθος όσων γίνονταν στις κατεχόμενες από τους Γερμανούς περιοχές δεν έγινε γνωστό παρά μόνο μετά τον πόλεμο. Όμως, πάμπολλες φήμες και μαρτυρίες από αυτόπτες μάρτυρες - κρατουμένους που απέδρασαν και άλλους - έδιναν τις πρώτες ενδείξεις ότι οι Εβραίοι δολοφονούνταν κατά χιλιάδες. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια του πολέμου, η εξόριστη Πολωνική κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα έγγραφα και οργάνωσε συναντήσεις για να γίνει γνωστή η τύχη των Εβραίων. Στις αρχές του 1941, οι Βρετανοί, μέσω της υποκλοπής ενός Χιλιανού μνημονίου, είχαν ήδη τις πρώτες πληροφορίες ότι οι Εβραίοι είχαν γίνει στόχος, και μέχρι το τέλος του χρόνου είχαν υποκλέψει πληροφορίες σχετικά με μια σειρά μαζικών σφαγών Εβραίων από τη Γερμανική αστυνομία. Το καλοκαίρι του 1942, μια Εβραϊκή οργάνωση εργατών (η Μπουντ) πληροφόρησε το Λονδίνο ότι 700.000 Εβραίοι ήταν ήδη νεκροί, και το BBC θεώρησε την πληροφορία αξιόπιστη, σε αντίθεση με το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Μέχρι το τέλος του 1942, ωστόσο, οι αποδείξεις ότι το Ολοκαύτωμα λάμβανε χώρα είχαν γίνει ξεκάθαρες και στις 17 Δεκεμβρίου του 1942 οι Σύμμαχοι εξέδωσαν ανακοίνωση, στην οποία αναφερόταν ότι οι Εβραίοι μεταφέρονταν στην Πολωνία, όπου δολοφονούνταν. Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ ήταν, επίσης, ενήμερο για τη θέση και τον σκοπό ύπαρξης των θαλάμων αερίων των στρατοπέδων εξόντωσης, αλλά αρνήθηκε να ανταποκριθεί στις εκκλήσεις να τους αχρηστέψει με βομβαρδισμούς. Στις 12 Μαΐου του 1942, ο εξόριστος Πολωνός ηγέτης της Μπουντ, Ζμουλ Ζίγκελμπομ (Szmul Zygielbojm), αυτοκτόνησε στο Λονδίνο, διαμαρτυρόμενος έτσι για την αδράνεια των κρατών σχετικά με το Ολοκαύτωμα, δηλώνοντας στο σημείωμα της αυτοκτονίας του:"Δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω και να σιωπώ τη στιγμή που αυτοί που απέμειναν από τους Εβραίους της Πολωνίας, τους οποίους εκπροσωπώ, δολοφονούνται. Οι σύντροφοί μου στο Γκέτο της Βαρσοβίας έπεσαν με το όπλο στο χέρι στην τελευταία ηρωική τους μάχη. Δεν μου επετράπη να πέσω σαν κι αυτούς, μαζί μ' αυτούς, αλλά ανήκω σ' αυτούς, στον ομαδικό τους τάφο. Με το θάνατό μου, θέλω να εκφράσω την πιο βαθιά μου διαμαρτυρία για την αδράνεια του κόσμου που παρακολουθεί και επιτρέπει την καταστροφή του Εβραϊκού λαού."Συνεχίζονται επίσης οι συζητήσεις για το κατά πόσον ο μέσος Γερμανός γνώριζε για το Ολοκαύτωμα. Πρόσφατες ιστορικές μελέτες υποστηρίζουν ότι οι Γερμανοί στην πλειοψηφία τους γνώριζαν ότι οι Εβραίοι δολοφονούνταν και διώκονταν αδιακρίτως, ακόμη και αν δεν ήξεραν λεπτομέρειες για τον τρόπο λειτουργίας των στρατοπέδων εξόντωσης. Από τον πρώτο κιόλας καιρό, είναι βέβαιο πως Γερμανοί στρατιώτες συζητούσαν για το ζήτημα με τους οικείους τους - μια τέτοια περίπτωση διασώζεται στο ημερολόγιο του Φρίντριχ Κέλνερ, με ημερομηνία καταχώρισης 28 Οκτωβρίου 1941. Ο Ρόμπερτ Τζέλατλι (Robert Gellately), ιστορικός στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, διεξήγαγε μια ευρέως αναγνωρισμένη έρευνα για τα Γερμανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως υπήρξε «ουσιαστική συναίνεση και ενεργή συμμετοχή μεγάλων αριθμών του μέσου γερμανικού πληθυσμού» σε πτυχές του Ολοκαυτώματος, αποδεικνύοντας ότι το θέαμα των παραταγμένων που πήγαιναν για εξαναγκασμένη εργασία ήταν συνηθισμένο, κι ότι τα βασικά των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αν όχι των στρατοπέδων εξόντωσης, ήταν ευρέως γνωστά.