cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνιστικός Ιουδαϊσμός
Επιρροή
Ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς ήταν σημαντικός απολογητής του Ιουδαϊσμού, παρουσιάζοντάς τον ως παράδοση σεβαστής αρχαιότητας, παρά κάποια βάρβαρη λατρεία κάποιας ασιατικής νομαδικής φυλής, και ότι το δόγμα του μονοθεϊσμού του είχε τις αναμενόμενες δοξασίες της ελληνιστικής φιλοσοφίας. Ο Φίλων μπόρεσε να αδράξει την εβραϊκή παράδοση και να χρησιμοποιήσει τα έθιμα τα οποία οι Έλληνες έβλεπαν ως πρωτόγονα ή εξωτικά ως βάση για μεταφορές: όπως η "περιτομή της καρδιάς" στην επιδίωξη της αρετής. Συνεπώς, ο ελληνιστικός ιουδαϊσμός έδωσε έμφαση στο μονοθεϊστικό δόγμα (εις θεός) και αντιπροσώπευε τον λόγο και την σοφία ως απόρροια Θεού.
Πέρα από την Ταρσό, την Αλεξανδρέττα, την Αντιόχεια και την βορειοδυτική Συρία (τα κύρια "κιλικιακά και ασιατικά" κέντρα του ελληνιστικού ιουδαϊσμού στον Λεβάντε), στο δεύτερο μισό της περιόδου του Δεύτερου Ναού παρατηρήθηκε επιτάχυνση του εξελληνισμού σε ολόκληρο το Ισραήλ, με πολλούς Εβραίους αρχιερείς και αριστοκράτες να υιοθετούν ελληνικά ονόματα:
"Ο 'Χόνι' έγινε 'Μενέλαος', ο 'Τζόσουα' έγινε 'Ιάσονας' ή 'Ιησούς'. Η ελληνική επιρροή διείσδυσε στα πάντα, και ακόμη στα ίδια τα οχυρά του Ιουδαϊσμού άλλαξε την οργάνωση της πολιτείας, τους νόμους, και τις δημόσιες σχέσεις, την τέχνη, την επιστήμη, και την βιομηχανία, επηρεάζοντας ακόμη και τις συνηθισμένες πλευρές της ζωής και τις κοινές σχέσεις των ανθρώπων [...] Η επιγραφή που απαγόρευε στους ξένους να προχωρήσουν πέρα από ένα συγκεκριμένο σημείο στον Ναό ήταν στα ελληνικά, και μάλλον ήταν αναγκαίο να γίνεται έτσι λόγω της παρουσίας πολυάριθμων Εβραίων από ελληνόφωνες χώρες κατά τη διάρκεια των εορτών. (Πράξεις 6:1). Τα ταμία στον Ναό τα οποία περιείχαν τις συνεισφορές χρημάτων ήταν σημαδεμένα με ελληνικά γράμματα (Σεκ. 3:2). Οπότε δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση ότι υπήρχαν συναγωγές Λεβαντίνων, Κυρηναίων, Αλεξανδρινών, Κιλικιανών και Ασιατικών στην ίδια την Αγία πόλη (Πράξεις 6:9)."
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστικός Ιουδαϊσμός
Αλεχάντρο Νογκιές Ακούνια
Ο Αλεχάντρο Νογκιές Ακούνια (Alejandro Nogués Acuňa, γενν. 1907 - 1989) ήταν Αργεντινός σκακιστής.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Α. Ν. Ακούνια ήταν Διεθνής Μαιτρ στο σκάκι και ένας από τους ισχυρότερους σκακιστές της Αργεντινής κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930.
Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων
Ο Α. Ν. Ακούνια εκπροσώπησε την Αργεντινή σε μία σκακιστική Ολυμπιάδα. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:
Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής
Ο Α. Ν. Ακούνια συμμετείχε επανειλημμένα στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αργεντινής. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές
Χένρι Σόμερσετ, 2ος δούκας του Μπωφόρ
Ο Χένρι Σόμερσετ, 2ος δούκας του Μπωφόρ (Μόνμουθ, 2 Απριλίου 1684 - 24 Μαΐου 1714) Άγγλος ευγενής, 2ος Δούκας του Μπωφόρ και πολιτικός ήταν μοναδικό παιδί του Καρόλου Σόμερσετ, μαρκήσιου του Γούστερ και της Ρεβέκκας Τσάιλντ. Έγινε κόμης του Γκλάμοργκαν (1698) και μαρκήσιος του Γούστερ από το 1698 μέχρι τον θάνατο του παππού του Χένρι Σόμερσετ, 1ου δούκα του Μπωφόρ στις 21 Ιανουαρίου του 1700 που τον διαδέχθηκε σαν 2ος δούκας του Μπωφόρ. Τον Αύγουστο του 1702 διασκέδασε έντονα στο Μπάντμιντον την βασίλισσα Άννα της Μεγάλης Βρετανίας και τον σύζυγο της πρίγκιπα Γεώργιο της Δανίας. Έμεινε μακριά από τις πολιτικές υποθέσεις μέχρι την πτώση του Σάντερλαντ που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση της εξουσίας των Ουίγων (1710), τότε ακούγεται ότι είπε στην Άννα ότι από δω και πέρα είναι βασίλισσα στην πραγματικότητα. Μετά από μια σύγκρουση με τον Τζόναθαν Σουίφτ έγινε στις 21 Φεβρουαρίου 1711 μέλος των Μπράδερς Κλαμπ, Καπετάνιος των κυρίων Συνταξιούχων (1712) και διορίστηκε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας. Πέθανε στις 24 Μαΐου 1714 πρόωρα σε ηλικία 30 ετών και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Χένρι, τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ και Αρχαγγέλων στο Μπάντμιντον.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Μαρία Σάκβιλ, κόρη του Τσάρλς Σάκβιλ, 6ου κόμη του Ντόρσετ που πέθανε στις 18 Ιουνίου 1705 χωρίς να αποκτήσει παιδιά.
Παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο την Μαρία Όζμπορν (14 Σεπτεμβρίου 1711) κόρη του Περεγκρίν Όζμπορν, 2ου δούκα του Ληντς, πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 1722 χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Οικογένεια Σόμερσετ Κατηγορία:Δούκες του Μπωφόρ
4η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η 4η Συμφωνία σε Ρε μείζονα, K. 19 (γερμανικά: Sinfonie D-Dur Köchelverzeichnis 19) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε κατά την περίοδο της Περιοδείας της οικογένειάς του στο Λονδίνο, όταν αυτός ήταν περίπου 9 ετών.
Υπόβαθρο
Το χειρόγραφο του Μότσαρτ δε έχει επιβιώσει, αλλά μέρη της συμφωνίας υπάρχουν με τον γραφικό χαρακτήρα του πατέρα του Λέοπολντ Μότσαρτ, τα οποία φυλάσσονται στη Bayerische Staatsbibliothek, στο Μόναχο. Πλέον είναι γνωστό ότι οι πρώιμες συμφωνίες του Μότσαρτ ερμηνεύονταν σε δημόσια κονσέρτα στο θέατρο Theatre Royal Haymarket, στο Λονδίνο. Είναι πιθανό ότι μέρη της συμφωνίας γράφτηκαν για μία από αυτά τα κονσέρτα, ωστόσο ο μουσικολόγος Zaslaw, θεωρεί ότι η Συμφωνία γράφτηκε ή τουλάχιστον ολοκληρώθηκε στη Χάγη.
Ενορχήστρωση και δομή
Η συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 όμποε, 2 κόρνο και έγχορδα.
Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη, με τον μικρό Μότσαρτ να ακολουθεί τα πρότυπα της κλασσικής περιόδου (γρήγορο-αργό-γρήγορο):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
04 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε μείζονα
Παλιόβαρκα Αιτωλοακαρνανίας
Η Παλιόβαρκα (επίσημη ονομασία: "η Παλιόβαρκα") είναι χωριό στη δυτική πλευρά της Αιτωλοακαρνανίας. Έχει 46 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και βρίσκεται σε υψόμετρο 2 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.
Ανήκει διοικητικά στον δήμο Ξηρομέρου και σήμερα με το πρόγραμμα Καλλικράτης υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Αρχοντοχωρίου, μαζί με τον Άγιο Αθανάσιο.
Το 2011 δημοπρατήθηκε το έργο ύδρευσης στην περιοχή. Στην παραλία της Παλιόβαρκας γίνεται και η ρίψη του Σταυρού για τα Θεοφάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Υάκινθος (φυτό)
μικρογραφία|Υάκινθος ή Hyacinthus Orientalis ή Ζουμπούλι|317x317px Υάκινθος ή Hyacinthus Orientalis ή Ζουμπούλι είναι βολβώδες καλλωπιστικό πολυετές φυτό. Ανήκει στην οικογένεια Asparagaceae και στο γένος Hyacinthus όπου κατατάσσονται περισσότερα από 30 είδη φυτών. Κατάγεται από τις περιοχές της ανατολικής Μεσογείου όπως την Ελλάδα, τη Μικρά Ασία και τη Συρία. Σε μερικά μέρη της Ελλάδας λέγεται διατσέντο (Επτάνησα και νησιά του Αιγαίου) ή διατσίντο (Χίος) (από το ιταλικό giacinto «υάκινθος»).
Καλλιέργεια
Ο Υάκινθος καλλιεργείται μέσω του βολβού, από τον οποίο αναπτύσσονται 4 έως 6 φύλλα που είναι μακριά, λογχοειδή με πράσινο χρώμα και το ύψος τους φτάνει τα 20 με 25 εκατοστά. Για ν' αναπτυχθεί χρειάζεται περίπου 8 με 10 εβδομάδες, ένα μέρος που είναι σκοτεινό, η θερμοκρασία του οποίου να μην ξεπερνάει τους 12 βαθμούς Κελσίου και μέτριας σύστασης έδαφος (αμμοπηλώδη).
Ανθοφορία
Ανθοφορεί περίπου στα μέσα της άνοιξης ανάλογα τις καιρικές συνθήκες. Τα άνθη εμφανίζονται στο κέντρο του ανθικού στελέχους στην κορυφή του οποίου αναπτύσσονται. Το μέγεθος των ανθέων φτάνει τα 2 εκατοστά. Έχουν διάφορα χρώματα όπως μοβ, ροζ και λευκό.
Πολλαπλασιασμός
Ο πολλαπλασιασμός του πραγματοποιείται με βολβούς, οι οποίοι φυτεύονται στα μέσα φθινοπώρου, ώστε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού που θα έχουν ξεραθεί τα φύλλα, οι βολβοί να εκριζωθούν και ν' αποθηκευτούν για να φυτευτούν πάλι το φθινόπωρο.
Μπορεί ο πολλαπλασιασμός του να πραγματοποιηθεί και μέσω του σπόρου, με μοναδικό μειονέκτημα, όμως, τη χρονοβόρα επίτευξη της ανθοφορίας του.
Χρησιμότητα
μικρογραφία|Μυρίζουν άνοιξη!!! Ο Υάκινθος είναι ένα φυτό με μεγάλη καλλωπιστική αξία. Χρησιμοποιείται κυρίως στην ανθοδετική τέχνη, είτε ολόκληρο το φυτό, είτε κομμένα ανθικά του στελέχη.
Άνω Ασκητές Ροδόπης
Οι Άνω Ασκητές ή ο Καλόγηρος είναι μικρός ημιορεινός οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Άνω Ασκητές βρίσκονται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην ανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής σε υψόμετρο 155 μέτρα. Το χωριό απέχει 20 χλμ. ΝΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 31 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή και 42 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη ενώ είναι δίπλα και νοτιοδυτικά από τους Ασκητές των οποίων θεωρείται συνοικισμός. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαρωνείας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Μαρώνεια, τους Ασκητές, τον Άγιο Χαράλαμπο και τον Πλατανίτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαρωνείας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 49 κατοίκους. Ο συνοικισμός κατοικείται αποκλειστικά από Τουρκογενείς Μουσουλμάνους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Ηλίας Δ΄ Αντιοχείας
Ο Ηλίας Δ΄ (البطريرك إلياس الرابع al-Baṭriyark ʾIlyās ar-Rābiʿ, κατά κόσμον Ηλίας Μουαβάντ ʾIlyās Muʿawwaḍ إلياس معوض) ήταν Πατριάρχης Αντιοχείας και πάσης Ανατολής από το 1970 έως το 1979.
Βιογραφία
Ο Ηλίας Μουαβάντ γεννήθηκε το 1914 σε μια ορθόδοξη χριστιανική οικογένεια στο σημερινό Λίβανο. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1932 και αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1939. Το 1959 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Χαλεπίου και Αλεξανδρέττας. Πατριάρχης Αντιοχείας εξελέγη στις 25 Σεπτεμβρίου 1970, διαδεχόμενος τον Θεοδόσιο ΣΤ' μόλις έξι ημέρες μετά τον θάνατό του.
Η πατριαρχία του Ηλία χαρακτηρίστηκε από την ενεργή συμμετοχή του στην πολιτική της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και αυξημένη συμμετοχή στην αραβική διασπορά, γραμμές που ακολούθησε εφεξής η χριστιανική ιεραρχία της Μέσης Ανατολής. Αναφερόταν εμφατικά στους πιστούς του ως «Άραβες Χριστιανούς», περιγραφή που τότε δεν ήταν τόσο διαδεδομένη. Τον Φεβρουάριο του 1974 έλαβε μέρος στη 2η Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης στη Λαχόρη, αποκαλούμενος από τον βασιλιά Φαϊζάλ της Σαουδικής Αραβίας ως «Πατριάρχης των Αράβων ». Το 1977, ο Πατριάρχης Ηλίας Δ΄ συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Τζίμι Κάρτερ, ως ο πρώτος Πατριάρχης Αντιοχείας που επισκέφτηκε ποτέ τις Ηνωμένες Πολιτείες, και επανέλαβε την αναγκαιότητα της ανεξαρτησίας των Παλαιστινίων. Μαζί με τον Μητροπολίτη Ιγνάτιο (Ignátios Ferzli) εγκαινίασε ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, το επόμενο έτος.
Πέθανε στη Δαμασκό στις 21 Ιουνίου 1979, μετά από καρδιακή προσβολή.
Παραπομπές
Ηλιας Δ
Βάρνακας Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Είναι άγνωστο από πού προήλθε η ονομασία του, ενώ υπήρξε ένα από τα πρώτα χωριά που ιδρύθηκε από απογόνους των αρχαίων Αλυζίων. Ιδρύθηκε κατά τα χρόνια του Μεσαίωνα και στον οικισμό έχουν βρεθεί αρχαιολογικής σημασίας ευρήματα. Βορειοανατολικά του χωριού στην τοποθεσία "Γλώσσες", σε προϋπάρχον παρατηρητήριο ή οχυρό των αρχαίων Αλυζίων, υπάρχει κάστρο η οχύρωση του οποίου ενισχύθηκε (μάλλον τον 6ο αιώνα) και χρησιμοποιήθηκε σε όλη τη βυζαντινή εποχή. Ήταν έδρα αρματολικιού στο Ξηρόμερο κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και γενέτειρα του οπλαρχηγού Βαρνακιώτη. Υπάγεται στον Δήμο Ξηρομέρου και αποτελεί ομώνυμη Τοπική Κοινότητα. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεράσιμο και πανηγυρίζει στις 20 Οκτωβρίου. Σήμερα έχει Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γήπεδο και δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Περιβαλλοντικός Σύλλογος Βάρνακα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελέι την τοπική κοινότητα Βάρνακα που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αλυζίας του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 342 κατοίκους.
Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγιεφ
Ο Κασίμ-Ζομάρτ Κεμέλιεβιτς Τοκάγιεφ (Қасым-Жомарт Кемелұлы Тоқаев, Κασίμ-Ζομάρτ Κεμελουλί Τοκάεφ, Касым-Жомарт Кемелевич Токаев, γενν. 17 Μαΐου 1953, Αλμά-Ατά, ΚΣΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Καζάχος πολιτικός και διπλωμάτης. Ανέλαβε καθήκοντά ως Πρόεδρος του Καζακστάν στις 20 Μαρτίου 2019, όντας διάδοχος του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, ο οποίος παραιτήθηκε στις 19 Μαρτίου του 2019, έχοντας υπηρετήσει στο αξίωμα για 29 χρόνια (ως γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Καζακικής ΣΣΔ μέχρι το 1991). Ήταν πρόεδρος της Γερουσίας του Καζακστάν από τις 16 Οκτωβρίου 2013 έως τις 19 Μαρτίου 2019 και από τις 11 Ιανουαρίου 2007 έως τις 15 Απριλίου 2011. Ο Τοκάγιεφ υπηρέτησε ως πρωθυπουργός του Καζακστάν από την 1η Οκτωβρίου 1999 έως την 28η Ιανουαρίου 2002, και ως Γενικός Διευθυντής του Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη από τις 12 Μαρτίου 2011 έως τις 16 Οκτωβρίου 2013.
Ο Τοκάγιεφ εξελέγη πρόεδρος στις πρόωρες προεδρικές εκλογές στις 9 Ιουνίου 2019 με ποσοστό 71% της λαϊκής ψήφου. Επανεξελέγη πρόεδρος το 2022, επίσης σε πρόωρες εκλογές.
Πρώτα χρόνια
Ο Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγιεφ γεννήθηκε στις 17 Μαΐου του 1953 στην Αλμά-Ατά. Ο πατέρας του, Κεμέλ Τοκάγιεφ (1923-1986), ήταν βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και συγγραφέας. Η μητέρα του, Τουράρ Σαμπαρμπάγιεβα (1931-2000), εργάστηκε στο Ινστιτούτο Ξένων Γλωσσών της Αλμά-Ατά.
Καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|Ο Τοκάγιεφ συναντά τον [[Βλαντίμιρ Πούτιν|Βλαντιμίρ Πούτιν στο Κρεμλίνο, 19 Ιανουαρίου 2000.]] Το 1970, ο Τοκάγιεφ άρχισε να φοιτά στο Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας. Στο πέμπτο έτος, είχε σταλεί για μαθήματα κατάρτισης στη Σοβιετική πρεσβεία στην Κίνα για έξι μήνες. Μετά την αποφοίτησή του από το Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας το 1975, ο Τοκάγιεφ εντάχθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της ΕΣΣΔ και εστάλη στην πρεσβεία της ΕΣΣΔ στη Σιγκαπούρη. Το 1979, επέστρεψε στο Υπουργείο Εξωτερικών της ΕΣΣΔ. Το 1983, πήγε στην Κίνα για μαθήματα κατάρτισης στο Γλωσσικό Ινστιτούτο του Πεκίνου. Το 1984-1985, υπηρέτησε στο Υπουργείο Εξωτερικών. Μετά εστάλη στην σοβιετική πρεσβεία στο Πεκίνο, όπου υπηρέτησε μέχρι το 1991 ως Δεύτερος Γραμματέας, Πρώτος Γραμματέας και Σύμβουλος. Το 1991, γράφτηκε στη Διπλωματική Ακαδημία του Υπουργείου Εξωτερικών της ΕΣΣΔ στη Μόσχα σε μια σειρά μαθημάτων κατάρτισης για τους ανώτερους διπλωμάτες.
Εσωτερική πολιτική
Το 1992, ο Τοκάγιεφ διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Δημοκρατίας του Καζακστάν. Το 1993, έγινε πρώτος αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών και το 1994 διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών. Τον Μάρτιο του 1999, προήχθη στη θέση του αναπληρωτή πρωθυπουργού. Τον Οκτώβριο του 1999, με την έγκριση του Κοινοβουλίου, διορίστηκε πρωθυπουργός με Διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας του Καζακστάν. Τον Ιανουάριο του 2002 παραιτήθηκε και στη συνέχεια διορίστηκε γραμματέας του Κράτους – υπουργός Εξωτερικών. Ο Τοκάγιεφ συνέχισε να υπηρετεί ως υπουργός Εξωτερικών μέχρι τον Ιανουάριο του 2007, όταν εξελέγη πρόεδρος της Γερουσίας του Κοινοβουλίου της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Υπουργείο Εξωτερικών
Ως υπουργός Εξωτερικών, ο Τοκάγιεφ διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στον τομέα της αποπυρηνικοποίησης. Το 1995 και το 2005 συμμετείχε στα Αναθεωρητικά Συνέδρια για τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων στην Νέα Υόρκη. Το 1996, υπέγραψε την Συνθήκη Απαγόρευσης Πυρηνικών Δοκιμών στην Νέα Υόρκη. Το 2005 υπέγραψε τη Συνθήκη για τα Πυρηνικά Όπλα-Ελεύθερη Ζώνη στην Κεντρική Ασία στο Σεμιπαλατίνσκ. Εξελέγη πρόεδρος του συμβουλίου των υπουργών Εξωτερικών της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών και του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης. Ο Τοκάγιεφ συμμετείχε σε δέκα Γενικές Συνελεύσεις των Ηνωμένων Εθνών. Κατείχε το διπλωματικό αξίωμα του πληρεξούσιου.
Ως πρόεδρος της Γερουσίας του Κοινοβουλίου του Καζακστάν, ο Τοκάγιεφ εξελέγη Αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη το 2008. Η άποψή του για το πολιτικό σύστημα του Καζακστάν είναι "Ισχυρός πρόεδρος, επιτακτικό Κοινοβούλιο, υπεύθυνη κυβέρνηση", όπως δήλωσε ο ίδιος στο Νουρσουλτάν.
Προεδρία
Στις 19 Μαρτίου 2019, ο πρόεδρος του Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ ανακοίνωσε την παραίτησή του. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Καζακστάν, σε περίπτωση πρόωρης λήξης των εξουσιών, ο πρόεδρος της Γερουσίας γίνεται πρόεδρος μέχρι τις επόμενες εκλογές. Στις 20 Μαρτίου ο Τοκάγιεφ ορκίστηκε επίσημα πρόεδρος.
Αμέσως μετά την ορκωμοσία, ο Τοκάγιεφ πρότεινε τη μετονομασία της πρωτεύουσας Αστανά προς τιμήν του προκατόχου του. Την ίδια μέρα το κοινοβούλιο του Καζακστάν ενέκρινε την μετονομασία της Αστανά σε Νουρσουλτάν.
Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν από τους πρώτους ξένους ηγέτες που συνεχάρησαν τον Τοκάγιεφ, προσκαλώντας τον να επισκεφθεί τη Μόσχα σε μια τηλεφωνική συνομιλία με τον Τοκάγιεφ και τον Ναζαρμπάγιεφ. Η κινεζική κυβέρνηση τον αποκάλεσε ως "παλιό" και "καλό φίλο". μικρογραφία|Συνάντηση Τοκάγιεφ και Πούτιν στο [[Κρεμλίνο της Μόσχας|Κρεμλίνο, 4 Απριλίου 2019.]] Στις πρώτες 30 ημέρες ως πρόεδρος, είχε ήδη συναντήσει 4 ηγέτες άλλων κρατών, τους 2 στο εξωτερικό και 2 στο Νουρσουλτάν. Η πρώτη κρατική επίσκεψη του Τοκάγιεφ ήταν στη Μόσχα, στις 4 Απριλίου. Εκεί συναντήθηκε με τον Πούτιν και άλλους ρώσους αξιωματούχους. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, ο Πούτιν εξέφρασε την επιθυμία της Ρωσίας να βοηθήσει το Καζακστάν στην κατασκευή ενός προτεινόμενου πυρηνικού σταθμού στη χώρα. Στις 14 Απριλίου, ο Τοκάγιεφ επισκέφθηκε το γειτονικό Ουζμπεκιστάν για συνομιλίες με τον πρόεδρο Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ. Τον Απρίλιο συναντήθηκε με τον Νοτιοκορεάτη πρόεδρο Μουν Τζε-ιν και τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν.
Στις 9 Απριλίου 2019, ο Τοκάγιεφ ανακοίνωσε την διεξαγωγή πρόωρων εκλογών τον Ιούνιο του 2019. Στις 23 Απριλίου, ο Τοκάγιεφ έγινε υποψήφιος πρόεδρος αφού πήρε το χρίσμα του κυβερνώντος κόμματος Νουρ Οτάν. Στις 16-17 Μαΐου, ο Τοκάγιεφ φιλοξένησε ξένους ηγέτες όπως οι Αρμέν Σαρκισιάν και Μαμούκα Μπαχτάντζε στο 12ο Οικονομικό Φόρουμ της Αστάνα. Ήταν το πρώτο φόρουμ με οικοδεσπότη των εμπνευστή του, τον πρόεδρο Ναζαρμπάγιεφ. Επίσης, φιλοξένησε τους ηγέτες της Ρωσίας, της Κιργιζίας, της Λευκορωσίας, του Τατζικιστάν, της Αρμενίας και της Μολδαβίας στη σύνοδο κορυφής της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης και του Ανωτάτου Ευρασιατικού Οικονομικού Συμβουλίου στις 29 Μαΐου.
Στις προεδρικές εκλογές στις 9 Ιουνίου 2019, ο Τοκάγιεφ εξελέγη πρόεδρος λαμβάνοντας ποσοστό 71% των ψήφων.
Τρία χρόνια αργότερα, κέρδισε ποσοστό 81,31% των ψήφων στις πρόωρες προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 20 Νοεμβρίου 2022.
Προσωπική ζωή
Ο Τοκάγιεφ ομιλεί άπταιστα καζακικά, ρωσικά, αγγλικά και κινέζικα, και έχει γνώση της γαλλικής. Έχει τιμηθεί με πολλά κρατικά βραβεία της Δημοκρατίας του Καζακστάν και άλλων χωρών. Ήταν πρόεδρος της Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης του Καζακστάν για 13 χρόνια. Ο Τοκάγιεφ ήταν παντρεμένος με τη Ναντέζντα Νταβίντοβνα Τοκάγιεβα και έχει έναν γιο, τον Τιμούρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Καζακστάν Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Καζακστάν Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Μανούτσεχρ Ντζαλίλοφ
Ο Μανούτσεχρ Ντζαλίλοφ  (τατζικικά: Манучеҳр Ҷалилов , γεννήθηκε 27 Σεπτεμβρίου 1990) είναι Τατζίκος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της εθνικής ομάδας της χώρας του με 19.
Καριέρα
Τη διετία 2018–19 αγωνίστηκε στην Ινδονησία χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία και επέστρεψε στην Ιστικλόλ το 2020, όπου κατέκτησε δύο ακόμη τίτλους πρωταθλήματος, ενώ το 2021 ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος για τρίτη φορά στην καριέρα του.
Τίτλοι και διακρίσεις
ΦΚ Ιστικλόλ Ατομικές διακρίσεις
Παραπομπές
Κατηγορία:Τατζίκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τατζικιστάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοκομοτίβ-2 Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σριβιτζάγια ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Περσεμπάγια Σουραμπάγια Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Βάρνακας Αιτωλοακαρνανίας
Ναοί
Σημαντικά αξιοθέατα στο χωριό είναι οι ναοί του, με αρχαιότερο τον Άγιο Αθανάσιο, ο οποίος έχει ανοικοδομηθεί και χρονολογείται από τον 16ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαρνακας Βαρνακας
Χριστόφορος Α΄ της Δανίας
thumb|right|250px|Τάφος του βασιλιά της Δανίας Χριστοφόρου Α΄ στον Καθεδρικό ναό του Ριμπ Ο Χριστόφορος Α΄ της Δανίας (δανικά: Christoffer I, 1219 - 29 Μαΐου 1259), βασιλιάς της Δανίας (1252 - 1259) ήταν ο μικρότερος γιος του κορυφαίου βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ Β΄ και της δεύτερης συζύγου του Μπερενγκάριας της Πορτογαλίας, μικρότερος αδελφός των βασιλέων Ερρίκος Δ΄ της Δανίας και Άβελ της Δανίας. Διαδέχθηκε το καλοκαίρι του 1252 τον δεύτερο αδελφό του Άβελ μετά την δολοφονία του, στέφθηκε βασιλιάς της Δανίας στον Καθεδρικό ναό του Λουντ.
Προσπάθειες αγιοποίησης του μεγαλύτερου αδελφού του Έρικ
Αμέσως μετά την στέψη του ο Χριστόφορος ζήτησε από τον πάπα πάπα να αγιοποιηθεί ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρικ λόγω της δολοφονίας του από τον αδελφό του Άβελ, με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν να αποκλειστούν οι απόγονοι του Άβελ από το στέμμα της Δανίας. Ο πάπας το δέχθηκε αλλά δεν το δέχθηκε ο αρχιεπίσκοπος του Λουντ Ιάκωβος Ερλάντσεν. Ο βασιλιάς Χριστόφορος Α΄ ξόδεψε όλη την βασιλεία του σε εμφύλιες διαμάχες απέναντι στους γιους του αδελφού του Άβελ και τον αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο Ερλάντσεν ο οποίος είχε ορκιστεί πίστη στον Άβελ και τους απογόνους του. Ο γιος του Άβελ Βάλντεμαρ Αμπέλσον έγινε δούκας του Σλέσβιχ, από την θέση αυτή μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα στον θείο του. Ο Χριστόφορος ήθελε να φορολογήσει την περιουσία της εκκλησίας αλλά ο αρχιεπίσκοπος το αρνήθηκε με τον ισχυρισμό ότι η περιουσία της εκκλησίας ανήκει στον θεό και δεν μπορεί να φορολογηθεί από τον βασιλιά. Ο Ερλάντσεν ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος της Δανίας στην εποχή του και είχε μεγάλη επίδραση στους κόλπους της εκκλησίας.
Έντονες αντιδράσεις από τον αρχιεπίσκοπο για τον αποκλεισμό από τον θρόνο των απογόνων του Άβελ
Μετά την απόκρουση της επίθεσης του Χάακων Δ΄ της Νορβηγίας ο οποίος είχε προσκληθεί από τους οπαδούς του Άβελ ο Χριστόφορος έκλεισε ειρήνη με τους βασιλείς της Νορβηγίας και της Σουηδίας. Οι αγρότες εξεγέρθηκαν στην συνέχεια 2 φορές (1256, 1258) αντιδρώντας στην φορολογική του πολιτική με τους ψηλούς φόρους. Ο αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος Ερλάντσεν αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον γιο του Χριστόφορου Έρικ διάδοχο του στον θρόνο της Δανίας (1257) και απείλησε με αφορισμό οποιονδήποτε επίσκοπο δεχτεί να στέψει τον Έρικ. Η πράξη αυτή εξόργισε σε τέτοιο βαθμό τον Χριστόφορο Α΄ που διέταξε να συλλάβουν τον αρχιεπίσκοπο και αφού πρώτα τον διέσυρε επιβάλλοντας του να φορέσει κοσμικά ρούχα και ένα καπέλο με ουρά αλόγου τον έριξε σιδεροδέσμιο στην φυλακή. Ο Ερλάντσεν είχε παραγγείλει στο εκκλησιαστικό συμβούλιο ότι αν φυλακιστεί από τον βασιλιά να θέσουν το βασίλειο υπό απαγόρευση αλλά κανένας ιερέας δεν τόλμησε να το κάνει, ο επίσκοπος του Ρόσκιλντ, Πέτερ Μπάνγκ δραπέτευσε στο Ρούγκεν πείθοντας τον Ζαριμάρ Β΄ του Ρούγκερ να επιτεθεί στην Σγιέλαν. Ο Χριστόφορος με κάθε μέσο προσπάθησε να ολοκληρώσει τις προσπάθειες του να αγιοποιηθεί ο αδελφός του Έρικ αλλά αυτό δεν μπορούσε να γίνει χωρίς την σύμφωνη γνώμη του αρχιεπισκόπου, ο δούκας Βάλντεμαρ Γ΄ πέθανε πρόωρα (1257) και έγινε δούκας ο αδελφός του Έρικ Α΄, η χήρα του Βάλντεμαρ κάλεσε πολλούς ευγενείς από την βόρεια Γερμανία να εξεγερθούν. Ο Χριστόφορος Α΄ πέθανε αιφνίδια αμέσως μετά την λήψη της Θείας Κοινωνίας γεγονός που άφησε έντονες υποψίες ιδιαίτερα στους οπαδούς του ότι ο επίσκοπος Άρνφαστ που τον κοινώνησε έβαλε μέσα στην κοινωνία δηλητήριο. Οι οπαδοί του τον έλεγαν Κοινωνία του Χριστού, τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Ριμπ, τον διαδέχθηκε ο γιος του Έρικ Ε΄.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Μάργκαρετ Σαμπίρια, κόρη του κόμη Σάμπορ Β΄ δούκα της Πομερελίας, απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Νοϊκέλν
Το Νοϊκέλν (γερμανικά: Neukölln) είναι το όγδοο δημοτικό διαμέρισμα του Βερολίνου, το οποίο στις 31 Δεκεμβρίου 2016 αριθμούσε 328.045 κατοίκους. Είναι η τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή στο Βερολίνο μετά τα δημοτικά διαμερίσματα Φριντριχσάιν-Κρόιτσμπεργκ και Μίτε.
Το Νόικελν πήρε το όνομά του από την περιοχή με το ίδιο όνομα, η οποία αποτελεί το βόρειο τμήμα του δημοτικού διαμερίσματος. Μεταξύ 1945 και 1990 ήταν μέρος του αμερικανικού τομέα του Δυτικού Βερολίνου.
Δημογραφικά στοιχεία
Μέχρι το 2010, το δημοτικό διαμέρισμα είχε πληθυσμό 310.283 κατοίκων, εκ των οποίων οι 121.000 (38.9%) ήταν μη γερμανικής καταγωγής. Το ποσοστό είναι σημαντικά υψηλότερο στην ομώνυμη τοποθεσία Νοϊκέλν. Το δημοτικό διαμέρισμα είναι γνωστό για τις μεγάλες τουρκικές, αραβικές και κουρδικές κοινότητες, οι οποίες μαζί αποτελούν περίπου το 18% του πληθυσμού. Πρόσφατα, σημειώθηκε εισροή πληθυσμού από την υποσαχάρια Αφρική και Ρομά.
Πολιτική
Στις εκλογές του 2016 για το κοινοβούλιο του δημοτικού διαμερίσματος (Bezirksverordnetenversammlung) εξελέγησαν τα κάτωθι κόμματα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοτικά διαμερίσματα του Βερολίνου
Λευκορωσικό Γυμνάσιο της Βίλνια
Ιστορία
Το Λευκορωσικό Γυμνάσιο του Βίλνιους ιδρύθηκε το 1919, όταν η πόλη ανήκε στην Πολωνία. Πριν την αποχώρησή των Γερμανών από την πόλη, οι Γερμανοί επέτρεψαν τη δημιουργία γυμνασίου στις εγκαταστάσεις του πρώην Βασιλιανού μοναστηριού. Τα μαθήματα άρχισαν την 1 Φεβρουαρίου του 1919.
Στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του, το σχολείο χρησίμευσε επίσης ως ορφανοτροφείο για παιδιά από τις γύρω περιοχής. Με το ξεκίνημα της Σοβιετικής κατοχής της Δημοκρατίας της Λιθουανίας το 1944 το σχολείο έκλεισε. Επανιδρύθηκε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ως Λευκορωσικό Σχολείο Φρανσισάκ Σκαρύνα του Βίλνιους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχολεία στη Λευκορωσία Κατηγορία:Σχολεία στη Λιθουανία
Λεβιστικόν το φαρμακευτικόν
Το Λεβιστικόν το φαρμακευτικόν (Levisticum officinale) ή κοινώς Λεβιστικό, είναι ένα ψηλό, πολυετές φυτό, το μοναδικό είδος του γένους Λεβιστικόν (Levisticum), στην οικογένεια Απιίδες (Apiaceae), στην υποοικογένεια Apioideae, της φυλής Apieae.
Άλλες Ονομασίες
Ευρωπαϊκό λεβιστικό και θαλασσο-μαϊντανός,
Περιγραφή
thumb|left|200px|Άνθη λεβιστικού. Το λεβιστικό είναι ένα όρθιο, ποώδες, πολυετές φυτό που αναπτύσσεται σε ύψος 1,8 με 2,5 μ. (5,9 έως 8,2 πόδια), με μια βασική ροζέτα από φύλλα και μίσχους με επιπλέον φύλλα, τα άνθη παράγονται σε σκιάδια στην κορυφή των βλαστών. Οι βλαστοί και τα φύλλα είναι γυαλιστερά λεία-άτριχα πράσινα σε κιτρινοπράσινα και όταν συνθλίβονται, μυρίζουν σαν το μοσχολέμονο. Τα μεγαλύτερα φύλλα της βάσης έχουν μήκος έως 70 εκ. (28 ίντσες), τριπτεροειδή, με ευρεία τριγωνικά προς ρομβοειδή, έντονα μυτερά φυλλάρια με ορισμένα περιθωριακά δόντια· τα βλαστικά φύλλα είναι μικρότερα και λιγότερα διαιρούμενα με λιγοστά φυλλάρια. Τα άνθη είναι κίτρινα με πρασινοκίτρινα, διαμέτρου 2-3 χιλ. (0,079 - 0,118 ίντσες), που παράγονται σε σφαιροειδή σκιάδια, διαμέτρου μέχρι 10-15 εκ. (3,9 έως 5,9 ίντσες)· η ανθοφορία είναι στο τέλος της άνοιξης. Ο καρπός είναι ένα ξηρό διμερές σχιζοκάρπιο μήκους 4-7 χιλ. (0,16 έως 0,28 ίντσες), που ωριμάζει το φθινόπωρο.
Κατανομή
Το ακριβές εύρος κατανομής του αμφισβητείται· κάποιες πηγές το αναφέρουν ως ιθαγενές στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και της νοτιοδυτικής Ασίας, άλλες μόνο από την περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, στη νοτιοανατολική Ευρώπη και την νοτιοδυτική Ασία και άλλες, μόνο από τη νοτιοδυτική Ασία, το Ιράν και το Αφγανιστάν, αναφέροντας τους Ευρωπαϊκούς πληθυσμούς, ως βιολογικά εγκλιματισμένους. Έχει καιρό που καλλιεργείται στην Ευρώπη, τα φύλλα του χρησιμοποιούνται ως βότανο, οι ρίζες ως λαχανικό και οι σπόροι ως μπαχαρικό, ειδικά στη κουζίνα της νοτίου Ευρώπης.
Χρήσεις
thumb|left|200px|Φυτό λεβιστικού. Τα φύλλα του μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε σαλάτες, σάλτσες μπαχαρικών, για την παρασκευή χειμωνιάτικης σούπας ή ως καρύκευμα ζωμού κρέατος-ιδίως βοδινού- και οι ρίζες μπορούν να φαγωθούν ως λαχανικό ή να χρησιμοποιηθούν τριμμένες σε σαλάτες. Η γεύση και οσμή του είναι κάπως παρόμοιες με του σέλινου. Το αφέψημα από λεβιστικό μπορεί να εφαρμοστεί ως αντισηπτικό στα τραύματα ή πίνεται για να διεγείρει την πέψη. Οι σπόροι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μπαχαρικό, παρομοίως με τους σπόρους του μάραθου. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ένα παραδοσιακό αλκοολούχο λικέρ λεβιστικού, αναμιγνύεται με το κονιάκ σε αναλογία 2:1 ως χειμερινό ποτό. Στη Ρουμανία, τα φύλλα είναι το προτιμώμενο καρύκευμα για τους διάφορους τοπικούς ζωμούς, πολύ περισσότερο από ό,τι ο μαϊντανός ή ο άνηθος. Το λεβιστικό είναι το τρίτο σε περιεχόμενο κερκετίνης, μετά από το τσάι και την κάππαρη.
Οι ρίζες, που περιέχουν ένα βαρύ, πτητικό έλαιο, χρησιμοποιούνται ως ένα ήπιο διουρητικό. Η ρίζα του λεβιστικού περιέχει φουρανοκουμαρίνες που μπορούν να οδηγήσουν σε φωτοευαισθησία.
Διαλύει τα αέρια του στομάχου, είναι πολύ καλό διουρητικό, εμμηναγωγό, αποχρεμπτικό, τονωτικό, στομαχικό. Χρησιμοποιείται κυρίως για τις διουρητικές του ιδιότητες σε περιπτώσεις κράτησης υγρών και δυσκολιών ενούρησης. Παρ'όλα αυτά, δεν θα πρέπει να γίνεται κατάχρηση, καθ'ότι είναι πιθανό να προκαλέσει νεφρική βλάβη και δεν θα πρέπει να καταναλώνεται από άτομα με προβλήματα στους νεφρούς. Είναι καλό φάρμακο για άτομα με πεπτικά προβλήματα, γαστρικό καταρράκτη και αέρια του στομάχου. Τα δερματικά προβλήματα, μπορεί να αντιμετωπισθούν με αφέψημα ή με την προσθήκη τους στο νερό του μπάνιου. Επίσης, προάγει την έναρξη της εμμήνου ρύσεως και γι'αυτό, δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται από τις εγκύους.
Ετυμολογία
right|270px|thumb|Φύλλα. Η Αγγλική ονομασία "lovage" ("λεβιστικό") προέρχεται από το "αγάπη-πόνο" ("love-ache"), "πόνο" ("ache") είναι η μεσαιωνική ονομασία για το μαϊντανό· αυτό είναι μια λαϊκή-ετυμολογική παραφθορά της παλαιότερης Γαλλικής ονομασίας levesche, από τα ύστερα Λατινικά levisticum, που με τη σειρά του φαίνεται να είναι παραφθορά των προηγούμενων Λατινικών ligusticum, "της Λιγουρίας" (βορειοδυτική Ιταλία), όπου το βότανο καλλιεργείτο εκτενώς.
Στη σύγχρονη βοτανική χρήση, και οι δύο Λατινικοί τύποι χρησιμοποιούνται σήμερα για διαφορετικά (αλλά στενά συνδεδεμένα) γένη, με το Levisticum για το μαγειρικό λεβιστικό και το Λιγυστικόν (Ligusticum) για το Σκωτσέζικο λεβιστικό, ένα παρόμοιο είδος από τη βόρεια Ευρώπη, καθώς και για τα συναφή είδη. Στη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες, ένα από τα κοινά ονόματα του λεβιστικού είναι Maggikraut (Γερμανικά) ή Maggiplant (Ολλανδικά) επειδή η γεύση του φυτού θυμίζει την καρυκευμένη σούπα Maggi· ωστόσο, η κλασική Γερμανική του ονομασία είναι Liebstöckel.
Στη Βόρεια Γερμανία, μερικές φορές ονομάζεται Beifuss. Στα Ιταλικά levistico ή Sedano di monte (μετάφρ. σέλινο του βουνού), Γαλλικά livèche, Ρουμανικά leuştean, Ουγγρικά lestyán, Ρωσικά любисток (lyubeestok) κλπ. Στη Βουλγαρία, είναι γνωστό ως девесил (deveseel). Η Τσεχική ονομασία του είναι libeček και η Πολωνική ονομασία είναι lubczyk, όπου και στις δύο ονομασίες σημαίνει «βότανο αγάπης». Η ονομασία στα Σουηδικά είναι libbsticka, στα Νορβηγικά løpstikke. Η επίσημη Γερμανική του ονομασία είναι Liebstöckel, κυριολεκτικά «ξύλο αγάπης».
Η Κροατική ονομασία για αυτό το φυτό είναι ljupčac ή vegeta (ονομάσθηκε έτσι μετά από ένα γνωστό καρύκευμα της Κροατίας παρόμοιο με το Maggi)· οι Φινλανδικές του ονομασίες είναι liperi ή lipstikka, το πρώτο να σημαίνει το «κολάρο του ιεροκήρυκα», γιατί στα παλαιά τα χρόνια, το φυτό καλλιεργείτο στα μοναστήρια ή σε πρεσβυτέρια, ενώ η δεύτερη είναι από τα Σουηδικά, η οποία είναι και η δεύτερη γλώσσα που ομιλείται στη Φινλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελινοειδή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Βρώσιμα φυτά
Βροντισμένη Ιωαννίνων
Η Βροντισμένη είναι ημιορεινός οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 430 μέτρα
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Βροντισμένη βρίσκεται στον κάμπο του Καλαμά (Θύαμις), ανατολικά του ποταμού και στο σημείο που ενώνεται με τον παραπόταμό του Γορμό. Απέχει 52 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα (μέσω Κουκλιοί) και 8 χλμ. ΝΔ. από το Καλπάκι. Είναι κτισμένη πάνω σε λόφο με θέα την κοιλάδα του Άνω Καλαμά, ανάμεσα στα χωριά Ρεπετίστα (ΒΔ.), Χρυσορράχη (ΝΑ.) και Αρετή (ΝΔ.). Το όνομα του χωριού, σύμφωνα με την παράδοση, προέρχεται είτε από κάποια γυναίκα που κεραυνοβολήθηκε (άγνωστο πότε) είτε από τους πολλούς κεραυνούς που πέφτουν συχνά στην περιοχή. Αναφέρεται ως οικισμός στο βιβλίο συγκομιδής προϊόντων που παρέδιδαν κάθε χρόνο στη Μονή Σωσίνου (1742 έως 1838) τα χωριά της περιοχής καθώς και στην τουρκική στατιστική (σαλναμές) της Ηπείρου του 1895. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Ζαγόριανης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βροντισμένης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Άνω Καλαμά του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 172 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Μπέτυ Ντόντσον
Η Μπέτυ Ντόντσον (24 Αυγούστου 1929 - 31 Οκτωβρίου 2020) ήταν Αμερικανίδα καθηγήτρια σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Έχοντας καλλιτεχνική εκπαίδευση, παρουσίασε ερωτική τέχνη στη Νέα Υόρκη, προτού πρωτοστατήσει στο φεμινιστικό κίνημα υπέρ του σεξ. Τα εργαστήρια και τα εγχειρίδια της Ντόντσον ενθαρρύνουν τις γυναίκες να αυνανίζονται, συχνά σε ομάδες.
Πρώιμη καριέρα
Αρχικά από το Κάνσας, η Ντόντσον πήγε στη Νέα Υόρκη για να εκπαιδευτεί ως καλλιτέχνης το 1950 και έζησε στη Λεωφόρο Μάντισον του Μανχάταν από το 1962. Το 1959, η Ντόντσον παντρεύτηκε τον Φρέντερικ Στερν, διευθυντή διαφήμισης, με το γάμο να τελειώνει με διαζύγιο το 1965. Η αναζήτηση της Ντόντσον για «σεξουαλική αυτοανακάλυψη» ξεκίνησε μετά το διαζύγιό της. Η Ντόντσον πραγματοποίησε μία πρώτη έκθεση ερωτικής τέχνης μόνο με δικά της έργα στη Γκαλερί Γουίκερσαμ στη Νέα Υόρκη το 1968. Το 198, δημοσιεύθηκαν τα απομνημονεύματα της Ms. Magazine και η εκπαιδευτική σειρά, Sex for One. Ο εκδοτικός οίκος Random House δημοσίευσε αργότερα το έργο ευρέως και μεταφράστηκε σε 25 γλώσσες.
Η Ντόντσον κέρδισε πτυχίο από το μη αναγνωρισμένο Ινστιτούτο για την Προχωρημένη Μελέτη της Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας για το ερευνητικό της έργο για τη σεξουαλικότητα.
Εκπαίδευση αυνανισμού γυναικών
Η Ντόντσον έγινε ενεργή στο θετικό σεξουαλικό κίνημα στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Η Ντόντσον χρησιμοποίησε το Hitachi Magic Wand, έναν ισχυρό δονητή κύριας δύναμης, σε επιδείξεις και εκπαιδευτικά μαθήματα για να εκπαιδεύσει τις γυναίκες σχετικά με τις τεχνικές αυτο-απόλαυσης. Συνέστησε στις γυναίκες να βάλουν μία μικρή πετσέτα πάνω από τα σεξουαλικά τους όργανα για να μειώσουν την αίσθηση του δονητή και να παρατείνουν την ευχάριστη εμπειρία. Η τεχνική της έγινε γνωστή ως η μέθοδος Μπέτυ Ντόντσον. Οι συνεδρίες της ήταν γνωστές ως εργαστήρια Bodysex και παρουσίαζαν 15 γυμνές γυναίκες σε ύπτια θέση, καθεμία από τις οποίες χρησιμοποιούσε ένα Magic Wand ταυτόχρονα για να βοηθήσει στον αυνανισμό. Παρείχε ένα Magic Wand σε κάθε γυναίκα για αυτές τις δύο ωρών συνεδρίες αυνανισμού. Η Ντόντσον δίδαξεσε χιλιάδες γυναίκες πως να επιτύχουν οργασμό χρησιμοποιώντας αυτήν την τεχνική.
Μετέπειτα καριέρα
Η Ντόντσον δημοσίευσε τα απομνημονεύματα της, Sex by Design, το 2010.
Το 2014, δήλωσε ότι θεωρούσε τον εαυτό της φεμινίστρια τέταρτου κύματος, δηλώνοντας ότι τα προηγούμενα κύματα φεμινισμού ήταν τετριμμένα και αντι-σεξουαλικά, γι 'αυτό και επέλεξε να εξετάσει μία νέα στάση φεμινισμού, τον φεμινισμό τετάρτου κύματος. Το 2014, η Ντόντσον συνεργάστηκε με γυναίκες για να ανακαλύψουν τις σεξουαλικές επιθυμίες τους μέσω αυνανισμού. Η Ντόντσον είπε ότι η δουλειά της έχει κερδίσει υποστήριξη από ένα κοινό νέων, επιτυχημένων γυναικών που δεν είχαν ποτέ οργασμό. Αυτό περιλαμβάνει φεμινίστριες τετάρτου κύματος - εκείνες που απορρίπτουν τη θέση εναντίον της ευχαρίστησης που πιστεύουν ότι υποστηρίζουν οι φεμινίστριες τρίτου κύματος.
Η Ντόντσον πέθανε στις 31 Οκτωβρίου 2020, από κίρρωση σε ένα γηροκομείο του Μανχάταν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ιωάννης Προκοπάκης
Ο Ιωάννης Προκοπάκης (1900-1974) του Νικολάου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε για μία κοινοβουλευτική θητεία ως βουλευτής Ρεθύμνης.
Βιογραφία
Καταγόταν από το χωριό Καρήνες του Αγίου Βασιλείου.
Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και μαζί με άλλα πρόσωπα ήταν μέλος της επιτροπής για την επαρχία Αγίου Βασιλείου. Εξελέγη βουλευτής Ρεθύμνου με το κόμμα των Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1950. Απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών στις 21 Ιουνίου 1974.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ρεθύμνου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Χρηστίδης
Το ελληνικό επώνυμο Χρηστίδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Γέφυρα του Γκαρ
Η γέφυρα του Γκαρ (γαλλικά: Pont du Gard, προφέρεται Πον ντυ Γκαρ) είναι γέφυρα ρωμαϊκού υδραγωγείου, το οποίο χτίστηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ. για να μεταφέρει νερό από απόσταση άνω των 50 χιλιομέτρων στη ρωμαϊκή αποικία Νέμαυσο (λατινικά: Nemausus), τη σημερινή Νιμ. Διασχίζει τον ποταμό Γκαρ κοντά στην πόλη Βερ-Πον-ντυ-Γκαρ του νομού Γκαρ, στη νότια Γαλλία.
Σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, σταμάτησε να χρησιμοποιείται ως υδραγωγείο στις αρχές του 6ου αιώνα. Από τον Μεσαίωνα, η κατασκευή χρησιμοποιήθηκε ως οδική γέφυρα. Από τον 16ο αιώνα, η εξαιρετική αρχιτεκτονική της γέφυρας προσέλκυσε την προσοχή, επομένως το μνημείο επωφελήθηκε από τακτικές αποκαταστάσεις για να διατηρήσει την ακεραιότητά του. Μια οδική γέφυρα δημιουργήθηκε το 1743-1747.
Είναι η υψηλότερη από όλες τις γέφυρες ρωμαϊκών υδραγωγείων και μία από τις καλύτερα διατηρημένες. Λόγω της ιστορικής σημασίας της είναι καταχωρημένη ως Ιστορικό μνημείο στον κατάλογο του 1840 και καταγεγραμμένη ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από τον Δεκέμβριο του 1985.
Το ρωμαϊκό υδραγωγείο της Νιμ
αριστερά|μικρογραφία|336x336εσ|Το ρωμαϊκό υδραγωγείο Η γέφυρα του Γκαρ είναι τμήμα ενός υδραγωγείου μήκους άνω των 50 χιλιομέτρων, το οποίο μετέφερε νερό από την πηγή Ερ προς τη Νέμαυσο (Nemausus), ακμάζουσα ρωμαϊκή πόλη της εποχής, τη σημερινή Νιμ. Το υδραγωγείο είναι αριστούργημα μηχανικής, μαρτυρία της τεχνογνωσίας των αρχαίων κατασκευαστών: Ο υδραγωγός σε όλο του το μήκος είχε υψομετρική διαφορά μόλις 17 μέτρα, ενώ η ίδια η γέφυρα «κατεβαίνει» από το ένα άκρο της στο άλλο μόλις 2,5 εκατοστά, ενδεικτικό της μεγάλης ακρίβειας που οι Ρωμαίοι μηχανικοί κατάφεραν να επιτύχουν.
Το υδραγωγείο της Νιμ χτίστηκε τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Οι σήραγγες που χρονολογούνται από την εποχή του Αυγούστου (27π.Χ.-14 μ.Χ) έπρεπε να παρακαμφθούν, οπότε η κατασκευή του υδραγωγείου είναι μεταγενέστερη, και νομίσματα που βρέθηκαν στις δεξαμενές της πόλης της Νιμ, όπου συλλέγονταν τα νερά του υδραγωγείου, δεν είναι προγενέστερα του αυτοκράτορα Κλαύδιου (41-54). Ως εκ τούτου, θεωρείται ότι η κατασκευή υδραγωγείου θα πρέπει να είναι μεταξύ 40 και 50 μ.Χ. . Η κατασκευή του έργου διήρκεσε 5 χρόνια και ο αριθμός των εργαζομένων ανέρχονταν στους 1.000.
Η μέση ροή υπολογίζεται σε 40.000 κυβικά μέτρα νερού ανά ημέρα, δηλαδή 400 λίτρα νερού ανά δευτερόλεπτο. Το τρεχούμενο νερό χρειαζόταν μια ολόκληρη μέρα για να φτάσει, με τη βαρύτητα, στο σημείο διανομής, το Castellum divisorium, ακόμα ορατό στη Νιμ. Η Νιμ είχε ένα ορισμένο αριθμό πηγαδιών, καθώς και μια κοντινή πηγή: η κατασκευή του υδραγωγείου δεν ήταν επομένως ζωτική ανάγκη, αλλά μάλλον ένα έργο κύρους, το οποίο προοριζόταν για τις θέρμες, τις κατοικίες των πολιτών, τους κήπους και τις κρήνες της πόλης. Η γέφυρα συμβολίζει τη ρωμαϊκή επιστημονική μεγαλοφυΐα. Η πρόκληση ήταν ακόμη μεγαλύτερη, καθώς η γέφυρα έπρεπε να αντισταθεί στις πλημμύρες του ποταμού Γκαρ.
Η γέφυρα
Στην επιφάνεια της γέφυρας υπάρχουν πολλά σημάδια και χαρακτικά. Είναι σήματα συναρμολόγησης που δείχνουν τη θέση των θολωτών αψίδων, για παράδειγμα, το "FRS II" (frontes sinistra II, δηλαδή "αριστερή όψη 2") ή σύμβολα όπως το σύμβολο «phallus apotropaic» (δηλαδή «χρησιμοποιείται για να εκτρέψει τις κακές επιρροές»), ή διάφορα σημάδια που άφησαν οι οικοδόμοι όλων των εποχών.
Η γέφυρα παρουσιάζει καμπυλότητα των ανώτερων ορόφων της. Αυτή η παραμόρφωση έχει αποδοθεί εδώ και πολύ καιρό στην επιθυμία των μηχανικών να εξασφαλίσουν την αντοχή του έργου, όπως θα γίνονταν σε ένα φράγμα. Ως αποτέλεσμα των μετρήσεων μικρο-τοπογραφίας που πραγματοποιήθηκε το 1989, ερμηνεύεται τώρα ως αποτέλεσμα ημερήσιας διαστολής υπό την επίδραση του ηλιακού φωτός, γεγονός που προκαλεί μετατόπιση περίπου 5 mm. Οι πέτρες βρίσκουν τη θέση τους κατά τη διάρκεια της νύχτας. Η επανάληψη αυτού του φαινομένου κατά τη διάρκεια των αιώνων οδήγησε στη σημερινή μορφή της γέφυρας.
Μετά τη ρωμαϊκή εποχή
μικρογραφία|320x320εσ Από τον 4ο αιώνα, η συντήρηση του υδραγωγείου άρχισε να παραμελείται. Εκτιμάται ότι σταμάτησε να λειτουργεί στις αρχές του 6ου αιώνα, καθώς κατά τον 5ο αιώνα η Νιμ δεχόταν συνεχείς επιδρομές, αρχικά από τους Βανδάλους, το 407, και στη συνέχεια από τους Βησιγότθους, που την κατέλαβαν το 472.
Από τον Μεσαίωνα έως τον 18ο αιώνα, η γέφυρα υπέστη διάφορες καταστροφές. Γύρω στον 12ο αιώνα, δώδεκα τόξα του τρίτου ορόφου καταστράφηκαν και οι πέτρες χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό. Στη συνέχεια, συνέχισε να λειτουργεί σαν γέφυρα για να διασχίζουν τον ποταμό: η επέμβαση στις κολόνες του δεύτερου επιπέδου για να εξοικονομηθεί περισσότερος χώρος για την αύξηση της κυκλοφορίας αποσταθεροποίησε επικίνδυνα ολόκληρη τη δομή. Οι τοπικοί άρχοντες είχαν το δικαίωμα να επιβάλλουν διόδια σε ταξιδιώτες που την χρησιμοποιούσαν για να διασχίσουν το ποτάμι και ανέλαβαν τη συντήρησή της, γεγονός που εξασφάλισε την επιβίωσή της.
Προσέλκυσε αυξανόμενη προσοχή από τον 18ο αιώνα και έγινε ένας σημαντικός τουριστικός προορισμός. Πραγματοποιήθηκε μια σειρά έργων συντήρησης μεταξύ του 18ου και του 21ου αιώνα,που ανατέθηκαν από τις τοπικές αρχές και το γαλλικό κράτος. Μια οδική γέφυρα δημιουργήθηκε το 1743-1747. Το 2000 δημιουργήθηκε κέντρο επισκεπτών και απομακρύνθηκε η κυκλοφορία από τη γέφυρα και την γύρω περιοχή.
Τουρισμός
Η γέφυρα του Γκαρ είναι ένα από τα δημοφιλέστερα τουριστικά αξιοθέατα της Γαλλίας και συγκεντρώνει πολλούς επισκέπτες. Στην περιοχή υπάρχει το Μουσείο της γέφυρας του Γκαρ.
Τα Ευρωπαϊκά μονοπάτια μεγάλων αποστάσεων GR6 και GR63 περνούν από τη γέφυρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκή Γαλατία Κατηγορία:Ρωμαϊκά υδραγωγεία Γκαρ Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στο Γκαρ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924
Η Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924 (Ιούλιος - Οκτώβριος 1924) ή «κυβέρνηση θερινών διακοπών» διαδέχτηκε την κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπαναστασίου, έπειτα από συμφωνία όλων των αρχηγών των κοινοβουλευτικών παρατάξεων. Η Βουλή των Ελλήνων αποτελούνταν μόνο από φιλελεύθερους βουλευτές (αφού τα φιλο-μοναρχικά κόμματα δεν είχαν μετάσχει στις εκλογές), και, έτσι, έγινε εφικτό να σχηματιστεί μια κυβέρνηση συνεργασίας, συγκεκριμένης διάρκειας, κατά την περίοδο των θερινών διακοπών της Βουλής. Όταν παρήλθε το συγκεκριμένο διάστημα, η κυβέρνηση παραιτήθηκε.
Αναφορές
Κατηγορία:1924 19
Τζούντι (ταινία 2019)
Τζούντι (Judy) είναι ο τίτλος αμερικανικής βιογραφικής μουσικής ταινίας, παραγωγής 2019 σε σκηνοθεσία Ρούπερτ Γιάρεντ. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού του Πίτερ Κουίλτερ End of the Rainbow, που πραγματεύεται τους τελευταίους μήνες της ζωής της θρυλικής ηθοποιού και τραγουδίστριας Τζούντι Γκάρλαντ, την οποία υποδύεται η Ρενέ Ζελβέγκερ που βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της, δεκαέξι χρόνια μετά την πρώτη της νίκη το 2004, όταν βραβεύτηκε με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία του Άντονι Μινγκέλα Επιστροφή στο Cold Mountain (Cold Mountain, 2003).
Πλοκή
Το 1968, η καριέρα της Τζούντι Γκάρλαντ έχει αρχίσει να φθίνει. Οι παλιές της δόξες στα στούντιο της Metro-Goldwyn-Mayer έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί κι η ηθοποιός και τραγουδίστρια, μετά από δυο διαζύγια, έχει μείνει απένταρη έχοντας δυο ανήλικα παιδιά να συντηρήσει. Αναγκάζεται λοιπόν να δεχτεί την πρόταση του Λονδρέζου ιμπρεσάριου, Μπέρναρντ Ντελφόντ (Μάικλ Γκαμπόν), για μια σειρά εμφανίσεων στο φημισμένο Carnegie Hall, οι οποίες ίσως να τη βγάλουν από το οικονομικό της αδιέξοδο. Φτάνοντας στο Λονδίνο η Τζούντι έρχεται αντιμέτωπη με μια σειρά από δαίμονες που την ταλαιπωρούν από την περίοδο των γυρισμάτων της ταινίας του 1939 Ο Μάγος του Οζ (Wizard of Oz), που αφορούν ως επί τω πλείστον την εξάρτησή της από ναρκωτικές ουσίες και χρόνιου αλκοολισμού. Η ζωή στο Λονδίνο έχει ως αποτέλεσμα έναν ακόμη γάμο με τον κατά πολύ νεώτερό της, Μάικ Ντινς (Φιν Γουίτροκ) και κάποιες συναυλίες καταδικασμένες να αποτύχουν λόγω της επήρειας αλκόολ και ναρκωτικών. Η δικαίωση δεν θα αργήσει όμως να έρθει στο τέλος για την πολύπαθη αυτή καλλιτέχνιδα.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον αλκοολισμό Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Ιβιάνετς
Το Ίβιανετς (Λιθουανικά: Ivenčius, Λευκορωσικά: Iвяне́ц, προφέρεται ivʲaˈnʲets ρωσικά: Ивенец, πολωνικά: Iwieniec) είναι πόλη στην Επαρχία Βαλοζύν, στην Περιφέρεια Μινσκ της Λευκορωσίας.
Ιστορία
Βρίσκεται σε λοφώδη και ξυλώδη περιοχή στον ποταμό Βόλμα, 56 χιλιόμετρα δυτικά του Μινσκ. Είναι γνωστή από τα τέλη του 15ου αιώνα ως ιδιωτικός οικισμός της οικογένειας Σολλοχούμπ. Αρχικά ήταν γνωστό ως Γκίβενετς, πιθανώς προερχόμενο από το Λιθουανικό gyventi – "ζω". Το μέρος ήταν κάτω από γερμανική κατοχή από το 1941 έως το 1944. Το 1941, υπήρχαν πιθανώς γύρω στους 1,200 Εβραίους οι οποίοι κατοικούσαν στο κέντρο της επαρχίας.
Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1941, πυροβολήθηκαν 50 Εβραίοι άνδρες. Το Νοέμβριο του 1941, οι Γερμανοί ίδρυσαν ένα κλειστό γκέτο. Στο γκέτο μεταφέρθηκαν Εβραίοι από τα γύρω χωριά. Το 1942, οι Εβραίοι επιλέχθηκαν και αποστέλλονται σε άλλο γκέτο, όπως αυτό του Νοβογκρούντοκ. Οι Γερμανοί εκκαθάρισαν τους εναπομείναντες κάτοικους του γκέτο του Ίβενετς στις 9 Ιουνίου 1942. Εκείνη τη μέρα, περίπου 800 θύματα πυροβολήθηκαν μέσα σε ένα λάκκο σε ένα δάσος. Υπάρχει ένα μνημείο για την τοποθεσία της σφαγής.
Προσωπικότητες
Ο Φέλιξ Ντζερζίνσκι γεννήθηκε σε ένα κτήμα κοντά στο Ίβιανετς το 1877.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας
Πλατανίτης Ροδόπης
Ο Πλατανίτης είναι παραθαλάσσιος οικισμός αλλά και παραλία της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, ο οποίος βρίσκεται στα παράλια του Θρακικού πελάγους. Απέχει 28 χλμ. νοτιοδυτικά από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 33 χλμ. νότια-νοτιοανατολικά από την Κομοτηνή. Η παραλία αποτελεί καλοκαιρινό προορισμό των κατοίκων της Μαρώνειας (σε απόσταση 3 χλμ.) και πίσω της έχει χαρακτηριστικά κόκκινα. Υπάρχουν μερικά ξενοδοχεία και λίγα κέντρα εστίασης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαρωνείας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Μαρώνεια, τους Άνω Ασκητές, τους Ασκητές και τον Άγιο Χαράλαμπο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαρωνείας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 23 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών