cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κακοποίηση ζώων
Σύνδεση με την ενδοοικογενειακή βία
Στις ΗΠΑ υπάρχει πλήρης οργάνωση από το 1950, ως προς την προστασία των ζώων εστιάζοντας την αφετηρία και την πηγή του προβλήματος μέσα στην οικογένεια. Οι ειδικοί ωστόσο, εκτιμούν, ότι το νομικό πλαίσιο προστασίας των ζώων στην Ελλάδα χρειάζεται αρκετές βελτιώσεις ακόμη.
Σκιαγράφηση της βαρβαρότητας κατά των ζώων
Σύμφωνα με έρευνες και μελέτες ψυχολόγων, κοινωνιολόγων και τα πορίσματα της Εγκληματολογίας, πρόκειται για άτομα με χαμηλό πνευματικό, μορφωτικό και κοινωνικό επίπεδο, με συμπλέγματα κατωτερότητας και χαμηλής αυτοεκτίμησης, πολλά από αυτά έχουν υποστεί bullying στην παιδική και εφηβική τους ηλικία, υπάρχει δυσλειτουργία στη διαχείριση των συναισθημάτων τους σε σχέση με τους άλλους, συχνά δε, παρουσιάζουν συμπτώματα κατάθλιψης και χρήζουν ψυχιατρικής φροντίδας.
Βία εξ απαλών ονύχων
Έχει παρατηρηθεί ότι, πασίγνωστοι δολοφόνοι γνωστοί για την αγριότητα, με την οποία βασάνιζαν και σκότωναν τα θύματά τους, είχαν προϋπάρξει ως δολοφόνοι και βασανιστές ζώων από πολύ μικρή ηλικία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό των: Τεντ Μπάντυ,Ντέιβιντ Μπέρκοβιτς, Brenda Spencer,Τζέφρυ Ντάμερ, Kip Kinkel κ.ά.
Δείτε επίσης
• 3
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ" />
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκλήματα Κατηγορία:Καλή διαβίωση των ζώων
1781
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1781 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γαλακτοχορτοφαγία
μικρογραφία|Οι γαλακτοχορτοφάγοι καταναλώνουν γαλακτοκομικά προϊόντα, αλλά όχι αυγά ή κρέας. Η γαλακτοχορτοφαγία είναι διατροφή στην οποία υπάρχει αποχή από την κατανάλωση κρέατος, καθώς και αυγών, ενώ επιτρέπεται η κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων όπως γάλα, τυρί, γιαούρτι, βούτυρο, κρέμα γάλακτος και κεφίρ.
Ιστορία
Ένας πρώτος υποστηρικτής της γαλακτοχορτοφαγίας ήταν ο Σκωτσέζος ιατρός Τζορτζ Τσέινι, ο οποίος προώθησε μια διατροφή με βάση το γάλα και τα λαχανικά για τη θεραπεία της παχυσαρκίας και άλλων προβλημάτων υγείας στις αρχές του 18ου αιώνα.
Κατά τον 19ο αιώνα, η διατροφή συνδέθηκε με τη φυσικοπαθητική. Οι Γερμανοί φυσιοπαθητικοί Χάινριχ Λάμαν και Τέοντορ Χαν προώθησαν γαλακτοχορτοφαγικές δίαιτες με ωμά λαχανικά, ψωμί ολικής άλεσης και γαλακτοκομικά προϊόντα όπως το γάλα.
Τον 20ο αιώνα, η γαλακτοχορτοφαγία προωθήθηκε από τον Αμερικανό βιοχημικό Έλμερ ΜακΚόλουμ και τον Δανό ιατρό και διατροφολόγο Μίκελ Χίντχεντ. Το 1918, ο ΜακΚόλουμ σχολίασε ότι «η γαλακτοχορτοφαγία δεν πρέπει να συγχέεται με την αυστηρή χορτοφαγία. Το πρώτο είναι, όταν η δίαιτα έχει προγραμματιστεί σωστά, το πιο ικανοποιητικό σχέδιο που μπορεί να υιοθετηθεί στη διατροφή του ανθρώπου».
Ο Χίντχεντ έγινε σύμβουλος τροφίμων της κυβέρνησης της Δανίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και άσκησε επιρροή στην εισαγωγή μιας γαλακτοχορτοφαγικής διατροφής στο κοινό. Το σύστημα του δελτίου περιόριζε το κρέας και το αλκοόλ και έτσι ο πληθυσμός της Δανίας ζούσε ως επί το πλείστον με μια διατροφή με γάλα και λαχανικά. Κατά τα χρόνια του περιορισμού των τροφίμων από το 1917 έως το 1918, τόσο η θνησιμότητα όσο και η νοσηρότητα μειώθηκαν. Το ποσοστό θνησιμότητας μειώθηκε κατά 34%, το χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας που έχει αναφερθεί ποτέ για τη Δανία. Οι ιδέες διατροφής του Χίντχεντ που εκφράστηκαν στις επιστημονικές του δημοσιεύσεις, μαζί με αυτές που γράφτηκαν από άλλους Σκανδιναβούς επιστήμονες, μεταφράστηκαν στα γερμανικά και έγιναν δεκτές από το δεξιό πολιτικό φάσμα στη μεταπολεμική Γερμανία. Στη συνέχεια, η γαλακτοχορτοφαγία υποστηρίχθηκε σθεναρά από τους Γερμανούς μεταρρυθμιστές της ζωής (Lebensreform) και άσκησε επιρροή σε ορισμένους από τους κορυφαίους εκπροσώπους του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος.
Η διατροφή χωρίς ουρικό οξύ του Αλεξάντερ Χέιγκ ήταν γαλακτοχορτοφαγική. Σε αυτή τη διατροφή θα μπορούσαν να καταναλωθούν μόνο τυρί, γάλα, ξηροί καρποί, ορισμένα λαχανικά και λευκό ψωμί.
Ο Μαχάτμα Γκάντι ήταν ένας αξιοσημείωτος γαλακτοχορτοφάγος, που έπινε γάλα καθημερινά. Το 1931, ο Γκάντι σχολίασε ότι:
Θρησκεία
Οι γαλακτοχορτοφαγικές διατροφές είναι δημοφιλείς σε ορισμένους οπαδούς των ανατολικών θρησκευτικών παραδόσεων όπως ο Τζαϊνισμός, ο Ινδουισμός, ο Βουδισμός και ο Σιχισμός. Ο πυρήνας των πεποιθήσεών τους πίσω από μια γαλακτοχορτοφαγική διατροφή είναι ο νόμος της Αχίμσα, ή μη βίας.
Ινδουϊσμός
Σύμφωνα με τις Βέδες (ινδουιστικές ιερές γραφές), όλα τα έμβια όντα εκτιμώνται εξίσου. Επίσης, οι Ινδουιστές πιστεύουν ότι η προσωπικότητα κάποιου επηρεάζεται από το είδος της τροφής που καταναλώνει και η κατανάλωση σάρκας θεωρείται κακό για την πνευματική/ψυχική ευημερία. Πολλά περισσότερα λαχανικά ή φυτά για να παραχθεί ίση ποσότητα κρέατος, καταστρέφονται πολλές περισσότερες ζωές και με αυτόν τον τρόπο προκαλείται περισσότερος πόνος όταν καταναλώνεται κρέας. Αν και κάποια ταλαιπωρία και πόνος προκαλείται αναπόφευκτα σε άλλα έμβια όντα για να ικανοποιηθεί η ανθρώπινη ανάγκη για τροφή, σύμφωνα με την αχίμσα, θα πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να ελαχιστοποιηθεί η ταλαιπωρία. Αυτό γίνεται για να αποφευχθούν οι καρμικές συνέπειες και να δείξουμε σεβασμό για τα έμβια όντα, επειδή όλα τα έμβια όντα εκτιμώνται εξίσου σε αυτές τις παραδόσεις, μια χορτοφαγική διατροφή με ρίζες στην Αχίμσα είναι μόνο μία πτυχή της περιβαλλοντικά συνειδητής ζωής, που σχετίζεται με εκείνα τα όντα που επηρεάζονται από τις ανάγκες μας για φαγητό. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει για όλους τους Ινδουιστές. Μερικοί καταναλώνουν κρέας, αν και συνήθως όχι οποιαδήποτε μορφή βοείου κρέατος.
Στην Ινδία, η γαλακτοχορτοφαγία θεωρείται συνώνυμη της χορτοφαγίας, ενώ η κατανάλωση αυγών θεωρείται μια μορφή μη χορτοφαγικής διατροφής. Ωστόσο, σε άλλα μέρη του κόσμου, η χορτοφαγία αναφέρεται γενικά στην ωογαλακτοχορτοφαγία, επιτρέποντας τα αυγά στη διατροφή.
Τζαϊνισμός
Στην περίπτωση του Τζαϊνισμού, το πρότυπο για χορτοφάγους είναι αυστηρό. Επιτρέπει την κατανάλωση μόνο φρούτων και φύλλων που μπορούν να ληφθούν από φυτά χωρίς να προκληθεί ο θάνατός τους. Αυτό αποκλείει περαιτέρω από τη διατροφή τα ριζώδη λαχανικά όπως τα καρότα, τις πατάτες, τα κρεμμύδια, το σκόρδο, το ραπανάκι, τα γογγύλια, τον κουρκουμά, κ.λπ. καθώς το ξερίζωμα των φυτών θεωρείται κακό κάρμα στον Τζαϊνισμό. Οι τζαϊνέζοι επίσης δεν καταναλώνουν μέλι, αφού θεωρείται ότι κλέβουν τροφή και επίσης επειδή η συλλογή μελιού καταστρέφει τις κυψέλες, τα αυγά και τις προνύμφες των μελισσών μέσα σε αυτό.
Γαλακτοχορτοφάγοι και ακραιφνείς χοτροφάγοι
Η κύρια διαφορά μεταξύ μιας ακραιφνούς χορτοφαγικής και μιας γαλακτοχορτοφαγικής διατροφής είναι η αποφυγή γαλακτοκομικών προϊόντων. Οι βίγκαν δεν καταναλώνουν γαλακτοκομικά προϊόντα, πιστεύοντας ότι η παραγωγή τους προκαλεί ταλαιπωρία στο ζώο ή πρόωρο θάνατο, ή με άλλο τρόπο περικόπτει τα δικαιώματα των ζώων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίαιτες Κατηγορία:Χορτοφαγία Κατηγορία:Πρόθεση διαβίωσης Κατηγορία:Ηθικές θεωρίες Κατηγορία:Δικαιώματα των ζώων
Καλή Δάβρη
Η Καλή Δάβρη (Χαλκίδα 9 Ιουλίου 1979) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Η Καλή Δάβρη γεννήθηκε στην Χαλκίδα αλλά ζεί στην Αθήνα.Είναι πτυχιούχος της δραματικής σχολής "ΡΑΜΠΑ" όπου φοίτησε απο το 1998 μέχρι το 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Νεοκλής Σαρρής
Σπουδές
Ο Νεοκλής Σαρρής ήταν απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Σπούδασε Νομική, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Κωνσταντινούπολης και Ψυχολογία στη Γενεύη. Είχε λάβει το διδακτορικό του δίπλωμα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Διδακτικό έργο
Υπήρξε καθηγητής της Κοινωνιολογίας της Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με εξειδίκευση κυρίως στην Οθωμανική περίοδο. Διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.
Δίδαξε επίσης Ψυχοκοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, ενώ επί 30 χρόνια υπήρξε καθηγητής «Κοινωνιολογίας του Κινηματογράφου» στη Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου, την οποία επί σειρά ετών εκπροσωπούσε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονάχου.
Πολιτική δράση
Ο Νεοκλής Σαρρής σε ηλικία 20 ετών υπήρξε πολιτικός σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα.
Στις εκλογές του 2009, ο Νεοκλής Σαρρής ήταν υποψήφιος βουλευτής, συνεργαζόμενος με τη Δημοκρατική Αναγέννηση, τοποθετημένος στην τιμητική τελευταία θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του κόμματος.
Συγγραφικό έργο
Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά αλλά και στον ημερήσιο Τύπο. Το 2010 επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου του ακαδημαϊκού και υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, ''Στρατηγικό Βάθος. Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας''. Έχει προλογίσει ακόμη πολλά βιβλία Ελλήνων και Τούρκων ακαδημαϊκών, ενώ πολλά έργα του παραμένουν αδημοσίευτα. Μερικά από τα έργα του είναι τα εξής :
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες τουρκολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Μεγάλης του Γένους Σχολής Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης
Φώτιος Μοσχούλας
Ο Φώτιος Μοσχούλας ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Επιτάλιο Ηλείας και καταγόταν από παλιά οικογένεια πολιτικών της επαρχίας Ολυμπίας. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως ιατρός.
Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος για πρώτη φορά βουλευτής Ολυμπίας στις εκλογές του 1899 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1902 και 1906 και ως βουλευτής Μεσσηνίας στις εκλογές του Μαΐου 1915, του Δεκεμβρίου 1915, του 1926 και του 1932. Επανεξελέγη, με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος βουλευτής Ολυμπίας και Μεσσηνίας στις εκλογές του 1933 και 1935 αντίστοιχα.
Αναμείχθηκε επίσης στις αρχιεπισκοπικές εκλογές του 1938 υποστηρίζοντας την υποψηφιότητα του Χρύσανθου και υπονομεύοντας αυτή του Δαμάσκηνου..
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές Ολυμπίας Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Παρνασσία η ελοχαρής
μικρογραφία|Παρνασσία η ελοχαρής (Parnassia palustris), Όρος Βόρας, Ν. Πέλλας Το είδος Παρνασσία η ελοχαρής (Parnassia palustris), ανήκει στην οικογένεια Parnassiaceae (Παρνασσιίδες), που περιλαμβάνει μόνο το γένος Parnassia, με περίπου 50 είδη στην Κίνα και στην περιοχή των Ιμαλαΐων .Το όνομα του γένους προέρχεται από το λατ. “Parnassus” = “Παρνασσός”, το βουνό που κατά την ελληνική μυθολογία θεωρείται η έδρα της ομορφιάς και της χάρης, σε συνάρτηση με την ομορφιά αυτού του φυτού, καθώς και του ότι απαντάται σε μεγάλο υψόμετρο. Το όνομα του είδους, επίσης από το λατ. “palustris”= “ελώδης”, αναφέρεται στο βιότοπο του. Είναι ευρωσιβηρικό είδος που κατανέμεται στην ηπειρωτική Ελλάδα, εκτός από τη Θεσσαλία, σε όχθες ρεμάτων, σε πηγές και σε υγρές βραχώδεις θέσεις στην ορεινή ζώνη, μεταξύ 500-2000 μ.. Είναι φυτό πολυετές, ύψους 10-30 cm, με φύλλα μακρόμισχα και καρδιοειδή που φύονται σε ρόδακα στη βάση του φυτού. Ο ανθοφόρος βλαστός έχει ένα μοναδικό άνθος με πέντε λευκά πέταλα με πασιφανείς νευρώσεις, τα οποία φέρουν στη βάση τους, αδενώδες λέπι με 9-15 μακριές, πρασινοκίτρινες, αδενοφόρες βλεφαρίδες. Ανθίζει από τον Ιούλιο μέχρι το Σεπτέμβριο.
Πηγές
Καββαδάς Σ. 1956, Εικονογραφημένον Βοτανικόν - Φυτολογικόν Λεξικόν: Τόμος ΣΤ΄, Εκδόσεις Πελεκάνος
Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.
Strid A. & Tan K. 2002, Flora Hellenica (Vol. 2).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.greekflora.gr/el/flowers/0966/Parnassia-palustris
http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/f0bc72c5-6f9e-46db-8735-0f4f5f614f3d
https://euromed.luomus.fi/euromed_map.php?taxon=305120&size=medium
https://floraolympus.blogspot.com/2013/09/parnassia-palustris-l.html
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Συνωμοσία του Πίσωνα
μικρογραφία| Προτομή του Αυτοκράτορα [[Νέρων|Νέρωνα (βασίλευσε 54μ.Χ.–68).]] Η συνωμοσία τού Γάιου Καλπούρνιου Πίσωνα το 65 μ.Χ. ήταν ένα μεγάλο σημείο καμπής κατά τη βασιλεία τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Νέρωνα (βασ. 54–68). Το σχέδιο αντανακλούσε την αυξανόμενη δυσαρέσκεια της άρχουσας τάξης τού ρωμαϊκού κράτους, με την ολοένα και πιο δεσποτική ηγεσία τού Νέρωνα, και ως αποτέλεσμα είναι ένα σημαντικό γεγονός στον δρόμο προς την τελική αυτοκτονία του και το χάος του έτους των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων, που ακολούθησε.
Το σχέδιο
Ο Γάιος Καλπούρνιος Πίσων, κορυφαίος Ρωμαίος πολιτικός, προστάτης της λογοτεχνίας και ρήτορας, σκόπευε να δολοφονήσει τον Νέρωνα και να τον αντικαταστήσει ως Αυτοκράτορα μέσω της αναγνώρισης από την Πραιτωριανή Φρουρά. Η συνωμοσία εμφανίστηκε το 65 μ.Χ., ζητώντας την υποστήριξη αρκετών επιφανών συγκλητικών, ιππέων και στρατιωτών. Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Τάκιτο, οι αρχηγοί περιλάμβαναν έναν πραιτωριανό τριβούνο ονόματι Σούβριο Φλάβο, και έναν εκατόνταρχο με το όνομα Σουλπίκιο Άσπερ, ο οποίος βοήθησε τον Πίσωνα να επινοήσει την πλοκή, μεταξύ άλλων. Οι συνωμότες λέγεται ότι είχαν διαφορετικά κίνητρα. Μερικοί ήθελαν να αντικαταστήσουν τον Νέρωνα με έναν καλύτερο αυτοκράτορα, άλλοι ήθελαν να απαλλαγούν εντελώς από Αυτοκράτορες και να αποκαταστήσουν τη δημοκρατική μορφή διακυβέρνησης.
Η συνωμοσία τέθηκε σε κίνδυνο από μια γυναίκα που ονομαζόταν Επίχαρις, η οποία αποκάλυψε μέρη τού σχεδίου στον Βολούσιο Πρόκουλο, επικεφαλής ενός στόλου στο Μισηνόν. Η Επίχαρις ενεπλάκη στη συνωμοσία και προσπαθούσε να την προωθήσει πιο γρήγορα. Όταν ο Πρόκουλος παραπονέθηκε στην Επίχαρη ότι ο Νέρων δεν τον ευνοούσε, εκείνη τον ενημέρωσε για τη συνωμοσία. Ο Πρόκουλος ενημέρωσε τον Νέρωνα για τη συνωμοσία, και η Επίχαρις συνελήφθη. Αν και αρνήθηκε τις κατηγορίες, η συνωμοσία κατέρρευσε, και η Επίχαρις βασανίστηκε βάναυσα. Κατά τη μεταφορά της για να βασανιστεί για δεύτερη φορά, αυτοκτόνησε στραγγαλίζοντας τον εαυτό της με τη δική της ζώνη. Οι συνωμότες, ενεργώντας πιο γρήγορα, απέρριψαν ένα σχέδιο να σκοτώσουν τον Νέρωνα στις Bαίες, αλλά συμφώνησαν να τον δολοφονήσουν στη Ρώμη στους αγώνες. Είχαν ένα χαλαρά σχεδιασμένο σχέδιο, στο οποίο ο Φαίνιος Ρούφος –από κοινού έπαρχος της Πραιτωριανής Φρουράς με τον Οφόνιο Τιγελλίνο– θα οδηγούσε τον Πίσωνα στο Πραιτωριανό Στρατόπεδο, όπου η Φρουρά θα τον ανακήρυσσε ως Αυτοκράτορα.
Ο Νέρων διέταξε τον Πίσωνα, τον φιλόσοφο Σενέκα, τον ανιψιό τού Σενέκα, Λουκάν, και τον σατιρικό Πετρώνιο να αυτοκτονήσουν. Πολλοί άλλοι επίσης σκοτώθηκαν. Στην εκδοχή τού Πλούταρχου, ένας από τους συνωμότες παρατήρησε σε έναν καταδικασμένο κρατούμενο ότι όλα θα άλλαζαν σύντομα (επειδή ο Νέρων θα ήταν νεκρός). Ο κρατούμενος ανέφερε τη συνομιλία στον Νέρωνα, ο οποίος βασάνισε τον συνωμότη, μέχρι να ομολογήσει την πλοκή. Ο αρχαίος Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος γράφει στα Χρονικά του, ότι «οι φήμες έλεγαν, ότι ο Σούβριος Φλάβος και οι εκατόνταρχοι είχαν αποφασίσει σε ιδιωτική διάσκεψη... πως όταν ο Νέρων θα είχε χτυπηθεί από τους πράκτορες τού Πίσωνα, ο Πίσων έπρεπε να εξαληφθεί... και η Αυτοκρατορία θα περνούσε στον Σενέκα· ο οποίος θα φαινόταν έτσι, ότι είχε επιλεγεί για την ανώτατη εξουσία από αθώους ανθρώπους».
Επώνυμοι συνωμότες
Τουλάχιστον 41 άτομα κατηγορήθηκαν ότι συμμετείχαν στη συνωμοσία. Από τους γνωστούς 41, υπήρχαν 19 συγκλητικοί, επτά ιππείς, 11 στρατιώτες και 4 γυναίκες.
Εκτελέστηκαν ή αναγκάστηκαν να αυτοκτονήσουν:
Πίσων, Πλαύτιος Λατερανός,  Λουκανός, Aφράνιος Κοϊντιανός,  Φλάβιος Σκαιβίνος,   Βουλκάτιος Aράρικος, Ιούλιος Αυγουρίνος, Mουνάτιος Γράτος, Marcius, Mάρκιος Φήστος, Φλάβος,  Σουλπίκιος Άσπερ,  Mάξιμος Σκαύρος, Βένετος Παύλος, Eπίχαρις,  Σενέκας ο Νεότερος,  Aντωνία, Mάρκος Ιούλιος Βεστίνος Αττικός.
Εξορίστηκαν ή υποβιβάστηκαν:
Nόβιος Πρίσκος, Άννιος Πολίων, Πόπλιος Γλίτιος Γάλλος, Ρούφριος Κρισπίνος, Βεργίνιος Φλάβος, Mουσόνιος Ρούφος, Κλουβιδιηνός Κουίετος Ιούλιος Αγράππα, [23  Bλίτιος Κατουλίνος,    Πετρόνιος Πρίκος, Ιούλιος Αλτίνος, [3] Καισένιος Μάξιμος, Καιδικία (σύζυγος του Φλάβιου Σκαιβίνου).
Συγχωρήθηκαν ή αθωώθηκαν:
Aντώνιος Νατάλις, Κερβάριος Πρόκουλος, Στάτιος Πρόξιμος (αλλά στη συνέχεια αυτοκτόνησε), Γάβιος Σιλβάνος (και στη συνέχεια αυτοκτόνησε), Aκιλία Λουκάνα.
Στη σύγχρονη λογοτεχνία
Ο Πολωνός συγγραφέας Χένρικ Σιενκιέβιτς, στο βιβλίο του Πού Πας; χρησιμοποίησε πολλά από τα θέματα, ενώ το σκηνικό είναι η εποχή της πλοκής. Στην τελευταία σκηνή τού βιβλίου, ένας από τους συνωμότες, ο Πετρώνιος, αυτοκτονεί μετά από ένα πλούσιο συμπόσιο. Το μυθιστόρημα της Nαόμι Μίτσισον, Tο αίμα των μαρτύρων (1939), διαδραματίζεται τους μήνες πριν από την αποτυχία της συνωμοσίας. Είναι το θέμα της επιστολικής νουβέλας του Τζον Χέρσεϋ, Η Συνωμοσία (1972).
Αναφορές
Κατηγορία:Νέρων
Ευρωπαϊκό ομαδικό πρωτάθλημα αντιπτέρισης ανδρών και γυναικών
Το Ευρωπαϊκό ομαδικό πρωτάθλημα αντιπτέρισης ανδρών και γυναικών αποτελεί σημαντική διοργάνωση της αντιπτέρισης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Διοργανώνεται από την (BE) και διεξάγεται κάθε δύο χρόνια για να αναδειχθούν οι καλύτερες εθνικές ομάδες της Ευρώπης στο άθλημα, σε άνδρες και γυναίκες. Η διοργάνωση του 2010 διεξήχθη από τις 16 ως τις 21 Φεβρουαρίου στη Βαρσοβία. Τον τίτλο στους άνδρες κατέκτησε η Δανία επικρατώντας της διοργανώτριας Πολωνίας με 3-0. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε η Ουκρανία, νικώντας με 3-1 τη Γερμανία. Στις γυναίκες, πρώτευσε πάλι η Δανία, νικώντας με 3-2 τη Ρωσία στον τελικό, ενώ το χάλκινο μετάλλιο πήγε στη Γερμανία, με νίκη επί της Ολλανδίας με 3-0.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιπτέριση στην Ευρώπη
Άρπυιες
Στην ελληνική μυθολογία οι Άρπυιες ήταν θηλυκά τέρατα, κόρες του Θαύμαντα και της Ωκεανίδας Ηλέκτρας και αδελφές της, αγγελιαφόρου των θεών, θεάς Ίριδας. Το συλλογικό αυτό όνομα ετυμολογείται από τις λέξεις αρπαγή - άρπαξ - αρπάζω, γι' αυτό και η λέξη «Ἃρπυιες» παίρνει δασεία στο πολυτονικό σύστημα γραφής. Αποδιδόταν σε προσωποποιήσεις του θυελλώδους ανέμου. Ως Άρπυιες, ο μεν Όμηρος αναφέρει μόνο μια, την Ποδάργη (=ταχύπους), την οποία και θεωρεί μητέρα των ίππων του Αχιλλέα που τα απέκτησε με τον Ζέφυρο, ο δε Ησίοδος αναφέρει δύο: την Αελλώ και την Ωκυπέτη, στις οποίες αργότερα προστίθεται και η Κελαινώ. Πέραν όμως αυτών, αναφέρονται και άλλα ονόματα όπως: Αελλόπους, Νικοθόη, Ωκυθόη, Ωκυπόδη κ.λπ. Τα τέρατα αυτά είχαν τη μορφή πουλιών με κεφάλι γυναίκας και σε αντίθεση με την αδελφή τους Ίριδα αυτές θεωρούνταν αγγελιαφόροι του θεού Πλούτωνα.
Οι Άρπυιες σχετίζονταν ιδιαίτερα με τους θεούς των ανέμων Ζέφυρο και Βορέα. Ο Όμηρος (Ιλιάδα Π 148 κ.ε., Τ 400) αναφέρει ότι από την ένωση της Ποδάργης με τον Ζέφυρο γεννήθηκαν τα περίφημα για την ταχύτητά τους άλογα του Αχιλλέα, ο Ξάνθος και ο Βαλίος, καθώς και τα άλογα των Διοσκούρων, ο Φλογέας και ο Άρπαγος.
Οι Άρπυιες άρπαζαν τα παιδιά και τις ψυχές των ανθρώπων. Για τον λόγο αυτό τις απεικόνιζαν επάνω στους τάφους να κρατούν στα νύχια τους την ψυχή του νεκρού.
Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα Αργοναυτικά του περιγράφει τις Άρπυιες ως τιμωρούς του Φινέα στη Βιθυνία της Θράκης. Ο μάντης Φινέας είχε τυφλωθεί από τον θεό Δία επειδή αποκάλυπτε τις προθέσεις του στους ανθρώπους, και επιπλέον ο Δίας του έστειλε τις Άρπυιες, που του άρπαζαν την τροφή ή τη λέρωναν με τις κουτσουλιές τους, ώστε ο Φινέας να είναι πάντα πεινασμένος. Από αυτό το βάσανο τον απάλλαξαν οι Αργοναύτες όταν πέρασαν από εκεί και σταμάτησαν για να τον συμβουλευθούν. Ο μάντης τους παρακάλεσε να τον ελευθερώσουν από τις Άρπυιες. Μόλις λοιπόν φάνηκαν τα ανθρωπόμορφα πουλιά, σηκώθηκαν μέσα από την ομάδα των Αργοναυτών ο Κάλαϊς και ο Ζήτης, οι φτερωτοί γιοι του Βορέα, τράβηξαν τα σπαθιά τους από τα θηκάρια και άρχισαν να τα καταδιώκουν στον αέρα. Το πεπρωμένο των δύο ηρώων απαιτούσε να πιάσουν οπωσδήποτε τις Άρπυιες, γιατί αλλιώς όφειλαν να πεθάνουν, και αντιστρόφως οι Άρπυιες θα πέθαιναν μόνο αν πιάνονταν από τον Κάλαϊ και τον Ζήτη. Τελικά έγινε κάποιο είδος συμβιβασμού: Μια εκδοχή αναφέρει ότι οι Άρπυιες κυνηγήθηκαν από τους δυο ήρωες μέχρι τις Στροφάδες. Εκεί, με τη μεσολάβηση της Ίριδας ως απεσταλμένης της θεάς Ήρας, γλίτωσαν τη ζωή τους αλλά υποσχέθηκαν να επιστρέψουν στη σπηλιά τους στη Δίκτυ της Κρήτης και να μην ενοχλήσουν ποτέ πια τον Φινέα. Μια άλλη παράδοση ισχυρίζεται ότι αυτή την υπόσχεση έδωσε στις Στροφάδες μόνο η Ωκυπέτη, ενώ η Αελλόπους συνέχισε την πτήση της ως την Πελοπόννησο, όπου πνίγηκε στον ποταμό Τίγρη, που από τότε ονομάσθηκε «Άρπυς».thumb|upright|250px|Άρπυια στο έργο του Ulisse Aldrovandi Monstrorum Historia (Μπολόνια 1642).|αριστεράΟι Άρπυιες μπορεί αρχικώς να ήταν προσωποποίηση κρητικής θεάς του θανάτου, που την απεικόνιζαν ως ανεμοστρόβιλο. Ανάμεσα στα «καθήκοντά» τους αναφέρεται και η φροντίδα να παραδίνουν στις Ερινύες όσους βαρύνονταν με εγκλήματα για να τιμωρηθούν.
Τις Άρπυιες μνημονεύουν, πλην του Απολλωνίου, οι Όμηρος (εκτός από την Ιλιάδα και στην Οδύσσεια, υ 77-88), Ησίοδος (Θεογονία 265 κ.ε.), Απολλόδωρος ο Αθηναίος, Παυσανίας (10, 301), ο Βιργίλιος στην Αινειάδα (3, 225 κ.ε.) και ο Αντωνίνος Λιμπεράλης («Μεταμορφώσεις», 29).
Ετυμολογία
Η σύνδεση του πτηνού Άρπυια με τα όντα αυτά είναι κάτι παραπάνω από σαφής, λόγω της εμφάνισής του και των -όντως- ισχυροτάτων γαμψωνύχων του. Η ίδια η λέξη παραπέμπει ευθέως στο ρήμα αρπάζω, αυτό όμως αφορά μόνο στην ηχητική ρίζα της και όχι την ετυμολογική, όπως λανθασμένα πιστεύεται, διότι ο συσχετισμός με σκοπό την ερμηνεία της δασύτητας, δεν ευνοείται από την γεννήτορα λέξη αρεπυία, η οποία οξύνεται: [ΕΤΥΜΟΛ. Άρπυια < Αρεπυία, αβέβαιης ετυμολογίας παράλληλος τύπος (πρβλ. ορόγυια-όργυια), από τον οποίο προήλθε η πρώτη με συγκοπή του ε λόγω των περιβαλλόντων φθόγγων ρ και π. Η υπόθεση ότι η λέξη αποτελεί ουσιαστικοποιημένη μετοχή παρακειμένου σε -υια, χωρίς αναδιπλασιασμό (πρβλ. άγυια, αίθυια), από τη ρίζα του ρήματος ρέπτομαι «τρέφομαι, αποζώ», δεν ικανοποιεί μορφολογικά και σημασιολογικά]. thumb|right|250px|[[Μεσαίωνας|Μεσαιωνική απεικόνιση Άρπυιας ως γυναίκας-πουλιού.]]
Πηγές
patates tiganites
One Last Breath (τραγούδι της Μαρίας Έλενας Κυριάκου)
Το «One Last Breath» (ελληνικά: «Μια τελευταία ανάσα») είναι το τραγούδι το οποίο εκπροσώπησε την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον το 2015 στην Αυστρία. Στον ελληνικό τελικό της Γιουροβίζιον, το τραγούδι βγήκε πρώτο με ποσοστό 48%.
Άρπυιες
Πηγές
Αρπυιες
One Last Breath (τραγούδι της Μαρίας Έλενας Κυριάκου)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2015 Κατηγορία:Singles του 2015 Κατηγορία:Τραγούδια της Ελλάδας στη Eurovision
Πολυάννα
Η Πολυάννα είναι το όνομα της νουβέλας της Έλενορ Πόρτερ του 1913 η οποία είναι κλασσικό παιδικό βιβλίο. Η Πολυάννα είναι φανταστικός χαρακτήρας του βιβλίου, ένα κοριτσάκι που καταφέρνει να μοιράσει αισιοδοξία και καλή διάθεση σε όλο τον κόσμο που βρίσκεται γύρω του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα για παιδιά Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1913
Τα λύτρα του πόνου
Τα Λύτρα του Πόνου (αγγλ. Possessed) είναι Φιλμ νουάρ παραγωγής 1947 σκηνοθεσίας Κέρτις Μπέρνχαρντ, με πρωταγωνιστές τους Τζόαν Κρόφορντ, Βαν Χέφλιν και Ρέιμοντ Μάσεϊ. Η ταινία βασισμένη σε διήγημα της Ρίτα Γουάιτμαν, χάρισε στην ηθοποιό τη δεύτερη υποψηφιότητά της για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.
Υπόθεση
Μια γυναίκα, η Λουίζ Χάουελ (Τζόαν Κρόφορντ) περιφέρεται σαν χαμένη στους δρόμους της Ουάσινγκτον σιγοψιθυρίζοντας το όνομα ενός άνδρα. Όταν μεταφέρεται στο νοσοκομείο κατόπιν νευρικού κλονισμού, ο ψυχίατρος που την αναλαμβάνει την βοηθάει να θυμηθεί τα γεγονότα πριν το επεισόδιο. Η Λουίζ παλιότερα δούλευε στην έπαυλη του επιχειρηματία Ντιν Γκράχαμ (Ρέιμοντ Μάσεϊ), ήταν αποκλειστική νοσοκόμα της άρρωστης συζύγου του κι ερωμένη του μηχανικού Ντέιβιντ Σάτον (Βαν Χέφλιν). Όταν ο Ντέιβιντ άρχισε να κουράζεται από την κτητικότητά της Λουίζ την χώρισε κι έπειτα έφυγε για τον Καναδά. Τα χρόνια πέρασαν κι η Λουίζ δεν είχε ακόμη καταφέρει να ξεχάσει τον Ντέιβιντ, όταν η σύζυγος του Γκράχαμ αυτοκτόνησε. Ο Γκράχαμ που ήταν ερωτευμένος με τη Λουίζ της ζήτησε να παραμείνει στην έπαυλη για να φροντίσει το μικρό του γιο Γουίν, παρά την αντίδραση της μεγάλης του κόρης Κάρολ (Τζεραλντίν Μπρουκς). Το γάμο της Λουίζ με το Γκράχαμ επακολούθησε η επιστροφή του Ντέιβιντ από τον Καναδά. Όταν η Λουίζ έμαθε ότι ο Ντέιβιντ ήταν πλέον εραστής της Κάρολ το πάθος κι η ζήλεια της την οδήγησαν σε πράξεις με τραγικές συνέπειες και στην τρέλα.
Πληροφορίες
Η Τζόαν Κρόφορντ συνέχισε την ανοδική της πορεία, μετά το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Θύελλα σε μητρική καρδιά (Mildred Pierce) το 1945, αναλαμβάνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο φιλμ νουάρ του Κέρτις Μπέρνχαρντ Τα λύτρα του πόνου (Possessed). Ο ρόλος της ψυχικά ανισόρροπης Λουίζ Χάουελ, ήταν κομμένος και ραμμένος για τη Μπέτι Ντέιβις, η οποία ήταν και η πρώτη επιλογή. Αλλά η Ντέιβις αποφάσισε να μη συμμετάσχει στην ταινία εφόσον εκείνη την περίοδο ήταν έγκυος, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο για την Κρόφορντ (κάτι ανάλογο είχε γίνει και το 1945 όταν η Ντέιβις απέρριψε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Θύελλα σε μητρική καρδιά). Η Κρόφορντ που έπαιρνε πάντα πολύ σοβαρά τη δουλειά της (ακόμη και στις περιπτώσεις που το υλικό που της έδιναν δεν ήταν καλό), έκανε επισκέψεις σε ψυχιατρικές κλινικές για να παρατηρήσει τη συμπεριφορά των ψυχοπαθών και να λάβει συμβουλές από τους ειδικούς. Ο σκηνοθέτης της ταινίας είχε μόλις τελειώσει τα γυρίσματα της ταινίας Κλεμμένη Ευτυχία (A Stolen Life) με την Ντέιβις, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων την αποκαλούσε συνεχώς Μπέτι. Η Κρόφορντ προσπάθησε μάταια να πείσει τους παραγωγούς της ταινίας να αλλάξουν τον τίτλο της από Possessed σε The Secret, δεδομένου ότι είχε ήδη πρωταγωνιστήσει σε ταινία με τον τίτλο Possessed το 1931.
Βραβεία
Το αποτέλεσμα ήταν μια από τις καλύτερες ερμηνείες της ηθοποιού, για την οποία προτάθηκε για δεύτερη φορά για όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, το οποίο έχασε από την Λορέτα Γιανγκ πρωταγωνίστρια της ταινίας Η κόρη του αγρότη (The Farmer's Daughter). Η ταινία διαγωνίστηκε επίσης στο Φεστιβάλ των Καννών.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1947 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κέρτις Μπέρνχαρντ Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική Κατηγορία:Ψυχοθεραπεία στη μυθοπλασία
El Camino: Μια Ταινία του Breaking Bad
Το El Camino: Μια Ταινία του Breaking Bad (ή απλά El Camino) είναι Αμερικανική εγκληματική νεο-Γουέστερν ταινία θρίλερ του 2019 σε σκηνοθεσία, σενάριο, και παραγωγή από τον Βινς Γκίλιγκαν. Ως μέρος του franchise Breaking Bad, λειτουργεί ως συνέχεια και επίλογος της τηλεοπτικής. σειράς Breaking Bad. Οι Άαρον Πολ, Τζέσι Πλέμονς, Κρίστεν Ρίτερ, Τσαρλς Μπέικερ, Ματ Τζόουνς, Ρόμπερτ Φόρστερ, Τζόναθαν Μπανκς, και Μπράιαν Κράνστον. Ο Φόρστερ πέθανε την ημέρα που κυκλοφόρησε το El Camino, κάνοντας το έναν από τους τελευταίους του ρόλους.
Ο Γκίλιγκαν ξεκίνησε να σκέφτεται την ιστορία του El Camino όσο έγραφε το φινάλε του Breaking Bad. Προσέγγισε τον Πολ με την ιδέα της ταινίας το 2017, κοντά στην δέκατη επέτειο της σειράς. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν μυστικά στο Νέο Μεξικό τον Νοέμβριο του 2018, και διάρκεσαν 50 ημέρες. Η ταινία δεν επιβεβαιώθηκε μέχρι να κυκλοφορήσει το τρέιλερ στις 24 Αυγούστου του 2019.
Το El Camino κυκλοφόρησε στο Netflix στις 11 Οκτωβρίου του 2019, έχοντας μια περιορισμένη κινηματογραφική κυκλοφορία. Έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε διάφορα βραβεία και υποψηφιότητες, κερδίζοντας Καλύτερη Τηλεοπτική Ταινία στα Τηλεοπτικά Βραβεία Critic's Choice και στα Βραβεία Satellite.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Breaking Bad Κατηγορία:Ταινίες του Netflix Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νέο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ουαϊόμινγκ
A-90 Orlyonok
To A-90 Orlyonok ( Ρώσικα: Орлёнок, Αγγλικά: "Eaglet") είναι Σοβιετικό εκρανοπλάνο που σχεδιάστηκε από τον Σοβιετικό μηχανικό Ροστισλάβ Ευγκένιεβιτς Αλεξέεβ της Κεντρικής Διεύθυνσης Σχεδιασμού Υδροπτέρυγων (Central Hydrofoil Design Bureau).
Το A-90 χρησιμοποιεί την αρχή της επίδρασης του εδάφους (αγγλ. ground effect) για την πτήση λίγων μέτρων πάνω από το έδαφος. Οι Ρώσοι χρησιμοποίησαν την κωδική ονομασία Ekranoplan Class B και μπορεί να φθάσει σε ένα ύψος 3 km (9.800 πόδια), που το κατατάσσει μεταξύ των Class A, το οποίο χρησιμοποιεί αποκλειστικά την αρχή της επίδρασης του εδάφους, και το Class C, το οποίο την χρησιμοποιεί μόνο για την απογείωση και την προσγείωση.
Ιστορία
Η διοίκηση του Σοβιετικού Ναυτικού της δεκαετίας του 1960 ενδιαφερόταν για την κατασκευή ενός γρήγορου στρατιωτικού μεταγωγικού οχήματος ικανού να μεταφέρει μεγάλο όγκο φορτίου. Η Κεντρική Διεύθυνση Σχεδιασμού Υδροπτέρυγων ήταν μια από της υπηρεσίες που εργάζονταν πάνω σε αυτό το άκρως απόρρητο έργο, για το οποίο δεν υπήρχαν αρκετές πληροφορίες μέχρι και την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο Σοβιετικός μηχανικός Ρόστισλαβ Γιεβγκένιεβιτς Αλέξεεβ σχεδίασε διάφορα πρωτότυπα τη δεκαετία του 1960. Στην αρχή της δεκαετίας του 1970, ο Αλέξεεβ σχεδίασε ένα μεσαίου μεγέθους εκρανοπλάνο προς χρήση στρατιωτικών μεταφορών. Το νέο όχημα είχε την ονομασία "Orlyonok" ( Ελληνικά: αετιδεύς, που σημαίνει αετόπουλο, το μικρό του αετού). Το πρώτο ιπτάμενο "Orlyonok", με τον κωδικό S-23, δοκιμάστηκε αρχικά στον ποταμό Βόλγα το φθινόπωρο του 1972. Την επόμενη χρονιά αποσυναρμολογήθηκε και μεταφέρθηκε στην Κασπία Θάλασσα για περαιτέρω δοκιμές. Το 1975 το S-23 συνετρίβη κατά τη διάρκεια δοκιμών, εξαιτίας ενός προβλήματος που αργότερα αποδόθηκε σε ελαττωματικό μίγμα μετάλλου στο κέλυφος του αεροσκάφους. Σε όλες τις επόμενες εκδόσεις του "Orlyonok" χρησιμοποιήθηκε διαφορετικό μίγμα μετάλλου.
Σχεδιασμός και Ανάπτυξη
To "Orlyonok" σχεδιάστηκε με σκοπό τις στρατιωτικές μεταφορές και τις αποβάσεις σε παραλίες. Σε αντίθεση με άλλα Σοβιετικά εκρανοπλάνα, το συγκεκριμένο ήταν αμφίβιο και είχε τροχούς για την προσάραξη και την απογείωση από ξηρά.
Η εξωτερική εμφάνιση των μηχανών του αεροσκάφους είναι αρκετά ιδιαίτερη. Προσαρτημένος στο επάνω μέρος της ουράς, ο Kuznetsov NK-12 turboprop, ο πιο δυνατός τουρμπινοκινητήρας με έλικα που έχει κατασκευαστεί, παρείχε δύναμη περίπλου. Η μύτη του αεροσκάφους είχε δυο τουρμπινοκινητήρες με τις εισόδους στο πάνω μέρος της μύτης και τις εξατμίσεις στα πλάγια του αεροσκάφους. Η ώθηση αυτών των μηχανών καταμεριζόταν κάτω από τα φτερά με σκοπό τη παραγωγή ώθησης PAR (Power Augmented Ram thrust) για την απογείωση. Κατά τη διάρκεια της πλοήγησης και επίδρασης του εδάφους, οι εμπρόσθιες μηχανές μπορούσαν να είναι σβηστές, μιας και η δύναμή τους ήταν αχρείαστη για να κρατηθεί το αεροσκάφος στον αέρα. Αυτό, επίσης, ελαχιστοποιούσε την εισχώρηση νερού, αλατιού, και πουλιών που πετάνε χαμηλά εντός των μηχανών.
Η απογείωση και η προσγείωση υποβοηθούταν από μεγάλα πτερύγια (flaps) που αύξαναν επαρκώς την άνωση και μπορούσαν να παράγουν ώθηση PAR για μεγαλύτερη πίεση του αέρα. Η προσθαλάσσωση υποβοηθούταν από ένα υδροσκί που προεκτεινόταν κάτω από τα κύρια φτερά στην "κοιλιά" του αεροσκάφους.
Το εμπρόσθιο τμήμα του "Orlyonok" ήταν προσαρτημένο πίσω από το χώρο του ραντάρ και η όλη κατασκευή άνοιγε πλάγια για την ταχύτερη αποβίβαση στρατιωτικής δύναμης (πεζών και οχημάτων). Το αεροσκάφος έφερε προεκτεινόμενη ράμπα που του επέτρεπε την φόρτωση και εκφόρτωση οχημάτων χωρίς εξωτερική βοήθεια.
Στο σύνολό τους, κατασκευάστηκαν πέντε αεροσκάφη τύπου "Orlyonok" το τελευταίο, το S-26, του οποίου η παραγωγή τελείωσε το 1980. Υπήρξαν σχέδια για συνέχεια της παραγωγής του με κατασκευή του στο Πετροζαβόντσκ.
Παραγωγή
thumb|right|332px|Σχέδιο του A-90 Orlyonok Συνολικά κατασκευάστηκαν πέντε μονάδες :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικά αεροσκάφη Α
Κόκκινο Νερό Μελιβοίας Λάρισας
Γενικά στοιχεία
Το Κόκκινο Νερό Μελιβοίας βρίσκεται στους πρόποδες του Κισσάβου στα παράλια του Θερμαϊκού, σε υψόμετρο 10 μέτρα. Απέχει περίπου 65 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Λάρισα και 30 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Αγιά (έδρα του δήμου). Το όνομα "Κόκκινο Νερό" το έλαβε από την πηγή που αναβλύζει στα δυτικά του χωριού. Το νερό οφείλει το χρώμα του στα μεταλλικά άλατα και θεωρείται ιαματικό καθώς πίνεται επιτόπου και δεν εμφιαλώνεται. Υπάρχουν επίσης ακτές με τα βότσαλα αλλά και αμμουδιά, συμπλέγματα βράχων και βραχοσπηλιές.
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά, το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μελιβοίας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκει στην κοινότητα Μελιβοίας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μελιβοίας του Δήμου Αγιάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 15 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Ευφρόνιος
Ο Ευφρόνιος είναι ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της πρώιμης ερυθρόμορφης αγγειογραφίας στην Αττική. Το ζωγραφικό του έργο χρονολογείται μεταξύ 520 και 505 π.Χ., στην περίοδο που είναι γνωστή ως Πρώιμος Αρχαϊκός Ερυθρόμορφος Ρυθμός. Φαίνεται όμως πως κατά την περίοδο της ωριμότητάς του ο Ευφρόνιος στράφηκε προς άλλες ειδικότητες στο πλαίσιο της κεραμικής.
Βιογραφία
Ο Ευφρόνιος είναι ο εμπνευστής της τεχνοτροπίας των λεγόμενων Πρωτοπόρων στην αττική αγγειογραφία. Με αυτή την εργαστηριακή ομάδα, που άκμασε το τελευταίο τέταρτο του 6ου αι. π.Χ., συνδέονται σημαντικές εξελίξεις στην αρχαία ελληνική ζωγραφική. Οι Πρωτοπόροι ήταν οι πρώτοι αγγειογράφοι που απέδωσαν το ανθρώπινο σώμα σε διάφορες στάσεις ακολουθώντας ρεύματα που επικρατούσαν την ίδια εποχή στη γλυπτική. Ο Ευφρόνιος ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τη λεπτομερή απόδοση της μυολογίας στα σώματα που ζωγράφιζε και η αγάπη του για τη λεπτομέρεια έφτανε μέχρι την απόδοση των βλεφάρων στα μάτια των μορφών του. Εισήγαγε νέα εικονογραφικά θέματα, όπως η μεταφορά του Σαρπηδόνα από το φτερωτό Ύπνο και το Θάνατο ή η πάλη του Ηρακλή με τον Ανταίο. Ένα άλλο στοιχείο που τον ξεχώριζε από τους άλλους Πρωτοπόρους είναι ότι προτιμούσε να ζωγραφίζει μεγάλα αγγεία, συνήθως καλυκωτούς κρατήρες.
Η λεπτουργική διάθεση του Ευφρονίου εκφράζεται και στα δευτερεύοντα φυτικά κοσμήματα, τα τελευταία που δέχτηκαν τη νέα τεχνική του ερυθρόμορφου ρυθμού. Ο Ευφρόνιος ενδιαφέρθηκε γι’ αυτά όσο λίγοι αγγειογράφοι ως την εποχή του και τα επεξεργαζόταν με την ερυθρόμορφη τεχνική. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα φυτικά μοτίβα του, που βοηθά και στην απόδοση ανυπόγραφων έργων, είναι η αλυσίδα λωτών με αιχμηρά, γωνιώδη σέπαλα, λεπιδόσχημο κεντρικό πέταλο και δύο μικρά ανθέμια στη θέση των άλλων πετάλων.
Στην αρχαία ελληνική αγγειογραφία είναι συχνές οι επιγραφές «καλών», δηλ. επιγραφές που επαινούν νεαρούς ευγενείς. Ο Ευφρόνιος επαινούσε σε έργα του τον «καλό» Λέαγρο, που φαίνεται πως υπήρξε εραστής του. Μια σκηνή σε ψυκτήρα, που δείχνει δύο νέους να ερωτοτροπούν, φέρει τις επεξηγηματικές επιγραφές του Ευφρονίου και του Λεάγρου.
Το όνομά του Ευφρονίου συνοδεύει στα πρωιμότερα αγγεία το ρήμα «έγραψεν», που δηλώνει τον αγγειογράφο, και στα υστερότερα το «εποίησεν», που σημαίνει πιθανότατα ότι ο Ευφρόνιος στράφηκε κάποια στιγμή της καριέρας του από την αγγειογραφία στην αγγειοπλαστική. Στα αγγεία που υπογράφει με το «εποίησεν» εμφανίζονται ως αγγειογράφοι ο Ονήσιμος, ο Ζωγράφος του Αντιφώντος, ο Ζωγράφος του Χυτηρίου, ο Ζωγράφος του Τριπτόλεμου, ο Ζωγράφος του Πιστόξενου και ο Ζωγράφος της Πενθεσίλειας. Μια άλλη δυνατή ερμηνεία της αλλαγής της υπογραφής είναι ότι ο Ευφρόνιος έγινε ιδιοκτήτης του εργαστηρίου όπου εργαζόταν, και το «εποίησεν» ήταν ένα είδος εμπορικού σήματος αυτού του εργαστηρίου, όχι η υπογραφή του αγγειοπλάστη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αγγειογράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Ερυθρόμορφος ρυθμός
Γάιος Καλπούρνιος Πίσων (συνωμότης)
Ο Γάιος Καλπούρνιος Πίσων, λατιν.: Gaius Calpurnius Piso, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός τον 1ο αι. Ήταν το επίκεντρο της συνωμοσίας τού Πίσωνα του 65 μ.Χ., της πιο διάσημης και ευρείας δολοπλοκίας κατά της εξουσίας τού Αυτοκράτορα Νέρωνα.
Χαρακτήρας και πρώιμη ζωή
Ο Πίσων ήταν πολύ αγαπητός σε όλη τη Ρώμη. Μέσω τού πατέρα του κληρονόμησε δεσμούς με πολλές διακεκριμένες οικογένειες, και από τη μητέρα του μεγάλη περιουσία. Ο Πίσων καταγόταν από το αρχαίο και ευγενές γένος των Καλπουρνίων και μοίρασε τον μεγάλο πλούτο του σε πολλούς, ωφελώντας όλες τις ρωμαϊκές κοινωνικές τάξεις. Μεταξύ ενός ευρέως φάσματος ενδιαφερόντων, ο Πίσων τραγούδησε στην τραγική σκηνή, έγραψε ποίηση, έπαιξε ένα έμπειρο παιχνίδι Latrunculi, και ήταν ιδιοκτήτης της βίλας των Πισώνων στις Bαίες.
Ο Πίσων ήταν υψηλός, εμφανίσιμος, ευγενικός και εξαιρετικός ρήτορας και συνήγορος στα δικαστήρια. Παρά αυτά τα γεγονότα, η συνολική ακεραιότητα τού Πίσωνα ήταν αμφισβητήσιμη. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, ο Πίσων χρησιμοποιούσε την ευγλωττία του για να υπερασπιστεί τους συμπολίτες του και ήταν γενναιόδωρος και ευγενικός στο λόγο, αλλά δεν είχε σοβαρότητα και ήταν υπερβολικά επιδεικτικός, ενώ λαχταρούσε το αισθησιακό. Το 40 μ.Χ. ο Αυτοκράτορας Καλιγούλας έδιωξε τον Πίσωνα από τη Ρώμη, αφού έκανε το κέφι του με τη σύζυγο τού Πίσωνα, τη Λιβία Ορεστίλλα. Ο Καλιγούλας ανάγκασε τη γυναίκα τού Πίσωνα να τον εγκαταλείψει, και στη συνέχεια κατηγόρησε τον Πίσωνα για μοιχεία μαζί της, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η αιτία της εξορίας. Ο Πίσων επέστρεψε στη Ρώμη έναν χρόνο αργότερα, μετά τη δολοφονία τού Καλιγούλα. Αργότερα νυμφεύτηκε την Aτρία Γάλλα, όταν αυτή άφησε τον πρώτο της σύζυγο Δομίτιο Σίλο.
Η συνωμοσία και το τέλος του
Ο Κλαύδιος ανακάλεσε τον Πίσωνα στη Ρώμη, πιθανότατα αμέσως μετά την άνοδό του το 41 μ.Χ. Υπήρξε αντικαταστάτης ύπατος (suffect consul) σε άγνωστο έτος. Ο Πίσων έγινε ισχυρός συγκλητικός κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Αυτοκράτορα Νέρωνα, και το 65 μ.Χ. καθοδήγησε μία μυστική πρωτοβουλία για την αντικατάσταση τού Αυτοκράτορα, που έγινε γνωστή ως Συνωμοσία τού Πίσωνα.
Ο Πίσων χρησιμοποίησε τη συγκλητική οργή με τον Νέρωνα, για να κερδίσει την εξουσία. Ήδη το 62 μ.Χ. είχε γίνει λόγος μεταξύ των συγκλητικών, των ευγενών και των ιππέων, ότι ο Νέρων κατέστρεφε τη Ρώμη. Μέχρι το 65 μ.Χ. η πόλη είχε υπομείνει τη Μεγάλη Πυρκαγιά της Ρώμης, ωθώντας ομάδες συνωμοτών να συγκεντρωθούν υπό την ηγεσία τού Πίσωνα, με στόχο να σκοτώσουν τον Νέρωνα.
Στις 19 Απριλίου 65 μ.Χ. ο απελεύθερος Mιλίχος πρόδωσε το σχέδιο τού Πίσωνα να σκοτώσει τον Αυτοκράτορα, και οι συνωμότες συνελήφθησαν όλοι. Συνολικά 19 θανατώθηκαν και 13 εξορίστηκαν, αντανακλώντας το τεράστιο εύρος της συνωμοσίας. Ο Πίσων διατάχθηκε να αυτοκτονήσει, και αυτό έκανε. Οι ιδιοκτησίες του, συμπεριλαμβανομένης της Έπαυλης των Πισώνων (Villa Pisoni) στις Bαίες, κατασχέθηκαν για να γίνουν αυτοκρατορική ιδιοκτησία.
Τού Πίσωνα επέζησε ο γιος του, Καλπούρνιος Πίσων Γαλεριανός, ο οποίος νυμφεύτηκε την Καλπουρνία, κόρη της Λικινίας Μάγνας και του Λεύκιου Καλπούρνιου Πίσωνσ, που υπηρέτησε ως ένας από τους υπάτους το 57. Ο Γαλεριανός εκτελέστηκε το 70, επειδή εναντιώθηκε στον Αυτοκράτορα Βεσπασιανό.
Υστεροφημία
Ο Πίσων είναι πιθανώς αυτός, που αναφέρεται από τον Καλπούρνιο Σικελό με το όνομα «Μελίβοιος», και είναι το θέμα του πανηγυρικού Προς τον έπαινο τού Πίσωνα (De laude Pisonis).
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Notitia Urbis Constantinopolitanae
thumb|256x256px|Οι [[Συνοικίες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης|δεκατέσσερις περιοχές της Κωνσταντινούπολης τον 5ο αιώνα.]] Τα Notitia Urbis Constantinopolitanae (Δεδομένα για την πόλη της Κωνσταντινούπολης) είναι ένας κατάλογος των δεκατεσσάρων περιοχών και των μνημείων, δημοσίων κτηρίων και ανωτέρων υπάλληλων της Κωνσταντινούπολης των μέσων του 5ου αιώνα. Συντάχθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄.
Δομή και Περιεχόμενο
Το κείμενο αρχίζει με εισαγωγή στην οποία εγκωμιάζει τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄ και συνεχίζει με καταλογογράφηση σημαντικών κτηρίων, αγορών (fora), εκκλησιών, μεγάρων, λουτρών, δεξαμενών, ανακτόρων, "οίκων" (domi), αξιωματούχων, επικεφαλής των ενώσεων (collegia) και των γειτονιών (vicomagistri) ξεχωριστά για καθεμιά από τις δεκατέσσερις περιοχές της Κωνσταντινούπολης. Τέλος, κλείνει με έναν γενικό απολογισμό των σημαντικότερων υποδομών της πόλης αναφέροντας ταυτόχρονα και τον αριθμό τους (λ.χ. "Εκκλησίες: δεκατέσσερις").
Γλώσσα
Τα Notitia Urbis Constantinopolitanae είναι γραμμένα στα Λατινικά και ακολουθούν την παράδοση παρόμοιων κειμένων, που συντάσσονταν νωρίτερα για τη Ρώμη.
Αξιολόγηση
thumb|360x360px|Χάρτης της Κωνσταντινούπολης με τις [[Συνοικίες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης|δεκατέσσερις περιοχές της και κατάλογος των μνημείων καθεμιάς. Πηγή: W. Smith, Dictionary of Greek and Roman Geography, 1854, σελ. 662]] Παρόλο που υπάρχουν πολλές ασάφειες και λείπουν λεπτομέρειες, οι οποίες θα έκαναν το περιεχόμενο του κειμένου πιο κατανοητό σε ορισμένα σημεία (λ.χ. η έννοια του "οίκου" [domus] δεν είναι σαφές αν αφορά σε απλές οικίες ή σε επαύλεις), η αξία του έργου είναι μεγάλη, καθώς πρέπει να βασίζεται σε στοιχεία επίσημων πηγών και καθώς μας δίνει μια γενική εικόνα της Κωνσταντινούπολης πριν από την εφαρμογή του εκτεταμένου οικοδομικού προγράμματος του Ιουστινιανού Α΄.
Ως κάποιο βαθμό βέβαια τα Notitia θα πρέπει να υπακούν στην αυτοκρατορική προπαγάνδα και ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αναφέρονται μόνο οι "οίκοι" (domi), ενώ οι υποδεέστερης αρχιτεκτονικής πολυώροφες πολυκατοικίες της εποχής ("insulae"), που γνωρίζουμε ήδη από την Πρωτοβυζαντινή Εποχή ότι παρέβαιναν τη νομοθεσία για τις αποστάσεις μεταξύ τους, απουσιάζουν παντελώς. Προφανώς ο σκοπός ήταν να δοθεί η εικόνα μιας ιδανικής πόλης, πράγμα που θα ενίσχυε την αυτοκρατορική εικόνα.
Πάντως, παρά την προπαγανδιστική διάθεση, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι η εικόνα που δίνεται για την Κωνσταντινούπολη των μέσων του 5ου αιώνα είναι αληθής. Πρόκειται για μια ανεπτυγμένη πόλη, που διαθέτει εξαιρετικές υποδομές και πολλές ανέσεις. Ταυτόχρονα είναι ακόμη ορατά τα ίχνη της αρχαίας προκατόχου της, ενώ, σε αντίθεση με τους επόμενους αιώνες, δεν είναι ιδιαιτέρως πλούσια σε εκκλησιαστικά μνημεία.
Χειρόγραφη Παράδοση
C. Vindobonensis 162 του 9ου αι.
C. Vindobonensis 3103 του 15ου αι.
C. Monacensis 10,291 του 16ου αι.
Εκδόσεις
Το κείμενο εκδόθηκε ως παράρτημα στο:
Notitia dignitatum; accedunt Notitia urbis Constantinopolitanae et laterculi prouinciarum, έκδ. Otto Seeck, Βερολίνο 1876
Μεταφράσεις
Grig Lucy, Kelly Gavin. Two Romes: Rome and Constantinople in Late Antiquity. Οξφόρδη 2012
1782
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1782 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ζητείται ψεύτης (ταινία, 1961)
Το Ζητείται ψεύτης είναι μια κωμωδία του ελληνικού κινηματογράφου, παραγωγής 1961, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Γιάννη Δαλιανίδη, βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Δημήτρη Ψαθά.
Η ταινία ασχολείται με τις πελατειακές σχέσεις των πολιτικών με τους ψηφοφόρους τους, διακωμωδώντας μία από τις πτυχές της ελληνικής πολιτικής ζωής.
Πλοκή
Ο Θεόδωρος Πάρλας ή Ψευτοθόδωρος (Ντίνος Ηλιόπουλος) δηλώνει επαγγελματίας ψεύτης και έρχεται από το χωριό του στην Αθήνα για δουλειά. Μια τυχαία συμπλοκή στο λεωφορείο και μια γροθιά που θα δώσει σε έναν επιβάτη θα του ανοίξουν διάπλατα τον δρόμο για μια λαμπρή καριέρα ως ιδιαίτερος του βουλευτή Θεόφιλου Φερέκη (Παντελής Ζερβός), μια καριέρα που βασίζεται στα ασύστολα και κραυγαλέα ψέματα τα οποία σκαρφίζεται, προκειμένου να δικαιολογεί τις απραγματοποίητες υποσχέσεις του βουλευτή προς τους ψηφοφόρους του.
Στο τέλος, η δαιμόνια σύζυγος του βουλευτή, Τζένη Φερέκη (Άννα Κυριακού) στήνει στον Ψευτοθόδωρο παγίδα, κάνοντάς τον να πιστέψει ότι είναι ερωτευμένη μαζί του και να δεχτεί να το σκάσουν μαζί εγκαταλείποντας τον σύζυγό της.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Η ταινία έκοψε 69.451 εισιτήρια κατά την πρώτη της προβολή (17 Απριλίου 1961) στους κινηματογράφους της Αθήνας και του Πειραιά, κατατασσόμενη στην 6η θέση ανάμεσα στις 58 ελληνικές ταινίες της περιόδου 1960–61. Η ταινία κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 7 Φεβρουαρίου 2006.
Στο ομότιτλο θεατρικό του Δημήτρη Ψαθά, πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία, πρωταγωνιστής ήταν επίσης ο Ντίνος Ηλιόπουλος.
Πρόκειται για την πρώτη κινηματογραφική συνεργασία του Γιάννη Δαλιανίδη με την εταιρεία Φίνος Φιλμ.
Ακολουθεί χαρακτηριστική στιχομυθία από την ταινία: Βουλευτής Φερέκης: Καλημέρα σας, κυρία μου.
Ψηοφοφόρος: Καλημέρα σας, κύριε Φερέκη. Ήρθα για την υπόθεσή του κουνιάδου μου, που ήταν τελώνης στην Αλεξανδρούπολη και ήθελε να τον μεταθέσετε στην Αθήνα.
Ψηφοφόρορος: Ξέρετε, ο καημένος πέθανε εχθές!
Ψευτοδόθωρος: Α, καλημέρα σαςν κυρία μου. Εντάξει, έγινε η μετάθεση. Τηλεφώνησα στον κουνιάδο σας και σήμερα το πρωί πήρα και απάντηση: "Ευχαριστώ απείρως ΣΤΟΠ Έρχομαι Αθήνα".
Ψηφοφόρος: Σας τηλεγράφησε; Αφού πέθανε!
Ψευτοδόθωρος: Ααα, σας το 'πανε; Μα έτσι απότομα; Τς τς, τι άγαρμπος κόσμος!
Παραπομπές
thumb|right|350px|Σκηνή από την ταινία (Παντελής Ζερβός, Άννα Κυριακού, Ντίνος Ηλιόπουλος, Μάρθα Καραγιάννη, Θανάσης Βέγγος).
Μαρία Γκαμπριέλα της Σαβοΐας
Η Μαρία Γκαμπριέλα της Σαβοΐας (Maria Gabriella di Savoia, 24 Φεβρουαρίου 1940 -) είναι ιστορικός συγγραφέας και κόρη του τελευταίου βασιλιά της Ιταλίας Ουμβέρτου Β΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1940 στην Νάπολη και είναι το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Ουμβέρτου Β΄ της Ιταλίας και της Μαρίας Ιωσηφίνας του Βελγίου.
Ντιναμό Δρέσδης
Η Ντιναμό Δρέσδης (γερμανικά: Dynamo Dresden) είναι γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Δρέσδη, Σαξονία. Ιδρύθηκε στις 12 Απριλίου 1950, ως ομάδα της αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας, και έγινε μια από τις πιο δημοφιλείς και πετυχημένες ομάδες της χώρας, έχοντας κερδίσει 8 τίτλους πρωταθλήματος. Μετά τη γερμανική επανένωση, συμμετείχε 4 περιόδους στην Μπούντεσλιγκα (1991–95), αλλά από τότε συμμετέχει μεταξύ δεύτερης και τέταρτης κατηγορίας.