cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο βασιλικός
Επιρροές
Ο Μάτεσης έχει δεχθεί επιδράσεις από τον Φιλάργυρο του Μολιέρου, που κι αυτός είναι τυραννικός με την οικογένειά του. Οι ερευνητές έχουν συσχετίσει τον Βασιλικό και με το έργο Λουίζα Μίλλερ (ή Ραδιουργία και έρως) του Φρίντριχ Σίλερ, με κυρίαρχες και εκεί τις ταξικές αντιθέσεις, αλλά με τραγική κατάληξη, σε αντίθεση με το αίσιο φινάλε του Βασιλικού. Επίσης άλλοι θεατρολόγοι το συσχετίζουν με την Πενθερά του Τερέντιου, την οποία ο Μάτεσις είχε μεταφράσει. Ο Άγγελος Τερζάκης συσχετίζοντάς το με εξωτερικές ομοιότητες το συνδέει με την Ιλαροτραγωδία του Καλλίστου και της Μελιμπέα, γνωστή και ως Σελεστίνα του Fernardo de Rojas, ενώ ο Μήτσος Λυγίζος με τον Δον Κάρλο του Σίλερ. Αναλογίες εντοπίζονται μεταξύ του Οικογενειάρχη του Ντιντερό και τον Βασιλικό ως προς τη ρεαλιστική τους γραφή, το θεματικό τους πλαίσιο (οικογενειακές αντιθέσεις με ευρύτερες κοινωνικές προεκτάσεις).
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
Πόρνες
"«Εσύ, Σόλων, έφτιαξες ένα νόμο κοινής ωφέλειας, καθώς είσαι εσύ εκείνος που πρώτος, θα έλεγε κανείς, κατάλαβε την ανάγκη ύπαρξης ενός τέτοιου δημοκρατικού και αγαθοεργούς ιδρύματος, ας είναι μάρτυράς μου ο Ζευς! Είναι σημαντικό να το πω αυτό. Η πόλη μας έβριθε νεαρών αγοριών τα οποία η φύση εξανάγκαζε με σκληρότητα να παρασύρονται σε λάθος δρόμους. Για εκείνα αγόρασες και κατόπιν εγκατέστησες κορίτσια σε διάφορες συνοικίες, εξοπλισμένες και έτοιμες για τη δουλειά. Στέκονται γυμνές, από φόβο μήπως έσφαλλες, ρίξε μια ματιά στα πάντα. Ίσως δεν νιώθεις στην καλύτερή σου φόρμα, ίσως έχεις κάτι που σε στενοχωρεί. Αλλά η πόρτα τους παραμένει ανοιχτή. Τιμή, ένας οβολός, μπες μέσα! Δεν υπάρχει ίχνος σεμνοτυφίας ή ανοησίας, ούτε τραβιέται μακρυά σου. Αντίθετα θα πάρεις για τα χρήματά σου ό,τι θες και όπως το θες. Βγαίνεις. Πες της να πάει να πνιγεί, είναι ένα τίποτα για σένα»."
Ο βασιλικός
Κοινωνική ανάλυση του έργου
Η δράση του έργου τοποθετείται στην υπό ενετική κυριαρχία Ζάκυνθο του 1712 και συγκεκριμένα στη δεύτερη περίοδο της Βενετοκρατίας, τότε που η διοίκηση ήταν διεφθαρμένη και η κοινωνική διαπάλη αριστοκρατών και ποπολάρων έντονη. Όμως σε αυτό κυριαρχούν τα στοιχεία του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης σε αντιπαράθεση με την παλιά φεουδαρχία. Φορέας αυτών των αντιλήψεων είναι ο γιος του Δάρειου Ρονκάλα, Δραγανίγος, μετά τις σπουδές του στο Παρίσι, ο οποίος πρεσβεύει τις νέες θέσεις για την κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα των γυναικών. Το γεγονός πως αναφέρεται στην Βενετοκρατία, αν και γραμμένο στα 1830, επί Αγγλοκρατίας δηλαδή, δείχνει την αγγλοφιλία του συγγραφέα και την επιθυμία του να αφήσει στο απυρόβλητο τους προστάτες του νησιού του. Η αναδρομή του τονίζει την παρακμή και την ασυδοσία των Βενετικών αρχών και την ευταξία των Άγγλων. Ωστόσο άλλοι μελετητές τονίζουν πως χρησιμοποιεί την Βενετοκρατία ως άλλοθι για να ασκήσει κριτική σε κάθε ξένη κατοχή, αφού αν αναφερόταν ευθέως στους Άγγλους, αυτό θα είχε αρνητικές επιπτώσεις στον ίδιο και στο έργο του. Έτσι το κάνει «για λόγους ασφαλείας»
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
Πόρνες
Όπως υπογραμμίζει το πρόσωπο αυτό, οι οίκοι ανοχής του Σόλωνα παρείχαν σεξουαλική απόλαυση προσιτή σε όλους, ανεξαρτήτως εισοδήματος. Μάλιστα ο Σόλων κατασκεύασε χάρις στους φόρους που επέβαλε στα σπίτια αυτά ένα ναό αφιερωμένο στην Αφροδίτη Πάνδημο, δηλαδή στην Αφροδίτη όλου του λαού. Ακόμη κι αν η αλήθεια της παραπάνω αφήγησης είναι υπό αμφισβήτηση, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι οι Αθηναίοι θεωρούσαν την πορνεία συστατικό της δημοκρατίας.
Ο βασιλικός
Κοινωνική ανάλυση του έργου
Για τον μαρξιστή Κορδάτο «ο Βασιλικός είναι το πρώτο κοινωνικό δράμα στη Νέα Ελλάδα. Δεν είναι απλή ηθογραφία. Ο Μάτεσης δραματοποιεί τους κοινωνικούς αγώνες της Ζακύνθου. Ακόμα διαμαρτύρεται έμμεσα για τη σκλαβιά της γυναίκας και κηρύττει την απελευθέρωσή της» Το έργο γράφεται την εποχή της ανόδου του αστισμού και του κλονισμού του φεουδαρχικού καθεστώτος. Ο Ρονκάλας είναι τυπικός εκπρόσωπος του επτανησιακού φεουδαρχισμού και φίλος των Βενετσιάνων κατακτητών. Ο γιος του όμως Δραγανίγος είναι ο «εκπρόσωπος του προοδευτικού αστισμού» και «αγαπάει τους ποπολάρους» Για τον Κορδάτο είναι ένα έργο, το οποίο πρέπει να παίζεται τακτικά, αλλά οι αρμόδιοι δεν το προωθούν επικαλούμενοι το ζακυνθινό γλωσσικό ιδίωμα. Αλλά ο Κορδάτος αναρωτιέται υπαινικτικά, «Να είναι άραγε μόνο αυτός ο λόγος;»
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
Πόρνες
Όσον αφορά τις τιμές υπάρχουν διάφορες αναφορές στην τιμή του ενός οβολού για τις πόρνες με τις χαμηλότερες αμοιβές και τις λιγότερες σεξουαλικές υπηρεσίες. Είναι άγνωστο αν πρόκειται για αληθινή τιμή ή στερεοτυπική φράση.
Ο βασιλικός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
βασιλικός Ο
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
Ανεξάρτητες πόρνες
Μια βαθμίδα παραπάνω βρίσκονταν οι πόρνες που κάποτε ήταν δούλες αλλά είχαν κερδίσει την ελευθερία τους. Έχουν βρεθεί σανδάλια των οποίων οι σόλες ήταν έτσι κατασκευασμένες ώστε να αφήνουν στο έδαφος το αποτύπωμα «ΑΚΟΛΟΥΘΙ», που σημαίνει «ακολούθησέ με». Χρησιμοποιούσαν επίσης έντονο μακιγιάζ. Ο Εύβουλος, ποιητής της Μέσης Κωμωδίας, τις περιγελά:
"«...σοβαντισμένες με στρώματα λευκού μολύβδου, ... μάγουλα βαμμένα με χυμό από μούρα. Κι αν βγείτε κάποια μέρα του καλοκαιριού, δύο αυλάκια από μελάνι τρέχουν από τα μάτια σας, και ο ιδρώτας που κυλά από τα μάγουλά σας πάνω στο λαιμό αφήνει χρωματιστό αυλάκι, ενώ οι τρίχες που πετούν γύρω από τα πρόσωπά σας μοιάζουν γκρίζες, τόσο γεμάτες από λευκό μόλυβδο»."
Η προέλευση αυτών των γυναικών ποικίλλει: γυναίκες μέτοικοι που δεν έβρισκαν άλλο επάγγελμα στη νέα τους πατρίδα, φτωχές χήρες, παλαιές πόρνες που εξαγόρασαν την ελευθερία τους, συχνά με πίστωση. Στην Αθήνα ήταν υποχρεωμένες να καταγράφονται σε μητρώα και να καταβάλλουν φόρους. Ορισμένες μάλιστα κατάφεραν να φτιάξουν περιουσία από το επάγγελμά τους. Κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. στην Κοπτό της ρωμαϊκής Αιγύπτου, τα διόδια για τις πόρνες ανέρχονταν στις 108 δραχμές, ενώ οι υπόλοιπες γυναίκες κατέβαλλαν μόλις 20.
Το ποσό με το οποίο χρέωναν τις υπηρεσίες τους είναι δύσκολο να εκτιμηθεί: Τον 4ο αιώνα π.Χ., ο κωμικός ποιητής Θεόπομπος αναφέρει ότι οι πόρνες δεύτερης κατηγορίας ζητούσαν ένα στατήρα (τέσσερις δραχμές), ενώ τον 1ο αιώνα π.Χ. ο επικούρειος φιλόσοφος Φιλόδημος από τα Γάδαρα αναφέρει ένα σύστημα συνδρομών σύμφωνα με το οποίο καταβάλλονταν πέντε δραχμές για δώδεκα επισκέψεις. Τον 2ο αιώνα π.Χ., στο έργο του «Διάλογος για τις πόρνες», ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς βάζει την πόρνη Αμπέλιδα να θεωρεί την τιμή των πέντε δραχμών ανά επίσκεψη μέτρια τιμή. Στο ίδιο κείμενο, μια νεαρή παρθένα μπορεί να ζητήσει μία μνα, δηλαδή εκατό δραχμές, ακόμη και δύο μνες, αν ο πελάτης ήταν επιθυμούσε έντονα. Μια νέα και όμορφη κοπέλα μπορούσε να πετύχει καλύτερη τιμή από μία συνάδελφό της μεγαλύτερης ηλικίας, αν και η εικονογραφία από τα κεραμικά αγγεία καταδεικνύει την ύπαρξη ειδικής αγοράς για τις γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας. Επίσης ρόλο έπαιζε το αν ο πελάτης απαιτούσε αποκλειστικότητα. Υπήρχαν επίσης ομαδικές συμφωνίες: μια παρέα φίλων μπορούσε να αγοράσει την αποκλειστικότητα, με τον καθένα τους να δικαιούται προκαθορισμένο χρόνο.
Στην κατηγορία αυτή κατέτασσαν τις μουσικούς και τις χορεύτριες που προσέφεραν ψυχαγωγία στα συμπόσια των ανδρών. Ο Αριστοτέλης αναφέρει ανάμεσα στις αρμοδιότητες δέκα αξιωματούχων, των αστυνόμων (πέντε εντός των τειχών και πέντε στον Πειραιά), την εποπτεία των γυναικών που έπαιζαν τον αυλό ή τη λύρα ή την κιθάρα ώστε να μην χρεώνουν ποσά άνω των δύο δραχμών τη βραδιά. Οι σεξουαλικές υπηρεσίες μπορούσαν να αποτελούν μέρος της συμφωνίας, παρά τον έλεγχο των αστυνόμων, με τις τιμές ολοένα και να ανεβαίνουν ανάλογα με την περίοδο.
Εταίρες
thumb|390px|right|Ο φιλόσοφος Σωκράτης αναζητεί τον Αλκιβιάδη στο σπίτι της Ασπασίας. Έργο του Jean-Léon Gérôme (1861). Οι εταίρες βρίσκονταν στην κορυφή των εκδιδόμενων γυναικών. Δεν περιορίζονται στο να προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες, με την ίδια τη λέξη «εταίρα» να σημαίνει «σύντροφος». Στις περισσότερες περιπτώσεις διέθεταν ευρεία μόρφωση και μπορούσαν να λάβουν μέρος σε συζητήσεις καλλιεργημένων ανθρώπων, για παράδειγμα στα συμπόσια. Αποτελούν τις μοναδικές γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα, με εξαίρεση τις Σπαρτιάτισσες, που απολάμβαναν την ανεξαρτησία τους και μπορούσαν να διαθέτουν προσωπική περιουσία. Ένα τέτοιο είδος παλλακίδας δεν πληρωνόταν για κάθε συνέρευση, αλλά έπαιρνε δώρα από τους «εταίρους» και τους «φίλους» της ώστε να ζει μια άνετη ζωή. Παρόμοια χαρακτηριστικά έχουν οι γκέισες στην ιαπωνική παράδοση αλλά διαφέρουν στο ότι οι τελευταίες δεν συνάπτουν ποτέ ερωτικές σχέσεις με τους πελάτες τους.
Στην πλειοψηφία τους οι εταίρες άνηκαν στην τάξη των μετοίκων, με διάσημα παραδείγματα τη Νέαιρα, η οποία καταγόταν από την Κόρινθο και τη Φρύνη από τη Βοιωτία. Ωστόσο η επιφανέστερη γυναίκα του 5ου αιώνα π.Χ. ήταν η Ασπασία, η εταίρα που αποτέλεσε τη σύντροφο του Περικλή. Στον κύκλο της άνηκαν διάσημοι φιλόσοφοι και καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο Σωκράτης και οι μαθητές του, αλλά και ο γλύπτης Φειδίας. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, «δέσποζε ανάμεσα στους επιφανέστερους των πολιτικών και ενέπνεε στους φιλοσόφους μια επιρροή που δεν ήταν ούτε ισχνή ούτε αμελητέα».
Στην κλασική εποχή συναντούμε τη Θεοδότα, σύντροφο του Αλκιβιάδη, με την οποία ο Σωκράτης συζητά στα «Απομνημονεύματα». Επίσης τη Νέαιρα, εταίρα που αποτελεί το κυρίως θέμα ενός ρητορικού λόγου του Ψευδο-Δημοσθένη. Η Φρύνη ήταν το μοντέλο για την Αφροδίτη της Κνίδου, έργο του Πραξιτέλη, του οποίου υπήρξε ερωμένη, καθώς επίσης και του Υπερείδη, ο οποίος την υπερασπίστηκε σε μια δίκη. Η Λεόντιον ήταν σύντροφος του Επίκουρου και φιλόσοφος η ίδια. Κατά την ελληνιστική περίοδο μαθαίνουμε για την Πυθονίκη, σύντροφο του Άρπαλου, του θησαυροφύλακα του Αλεξάνδρου του Μέγα ή ακόμη για τη Θαΐδα, ερωμένη του ίδιου του Αλεξάνδρου και κατόπιν του Πτολεμαίου του Σωτήρος. Επίσης γνωστή εταίρα ήταν και η Λάμια, κόρη αθηναίου πολίτη και ερωμένη του Δημητρίου του Πολιορκητή.
Ορισμένες από τις εταίρες αυτές είχαν μεγάλη περιουσία. Ο Ξενοφών περιγράφει τη Θεοδότα περιτριγυρισμένη από δούλους, πλουσιοπάροχα ντυμένη και κάτοικο ενός πολυτελούς σπιτιού. Άλλες ξεχώριζαν εξαιτίας των χρηματικών ποσών που ξόδευαν: η Ροδόπις, Αιγυπτία που απελευθέρωσε ο αδερφός της ποιήτριας Σαπφούς, έμεινε στην ιστορία επειδή ζήτησε την ανέγερση μιας πυραμίδας. Ο Ηρόδοτος αμφιβάλλει για την αλήθεια αυτής της αφήγησης, ωστόσο αναφέρεται σε μια πολυτελή επιγραφή που η ίδια αφιέρωσε στους Δελφούς. Τα χρηματικά ποσά που πληρώνονταν οι εταίρες δεν ήταν σταθερά για όλες, ωστόσο ήταν υψηλότερα από εκείνα που εισέπρατταν οι συνηθισμένες πόρνες. Στη Νέα Κωμωδία, κυμαίνονται από τις 20 έως τις 60 μνες για έναν ακαθόριστο αριθμό ημερών. Ο Μένανδρος αναφέρει μια εταίρα που κέρδιζε τρεις μνες την ημέρα, όσο δηλαδή δέκα πόρνες μαζί. Αν πιστέψει κανείς τον Αύλο Γέλλιο, οι παλλακίδες της κλασικής εποχής ζητούσαν μέχρι και 10.000 δραχμές τη βραδιά.
Κάποιες φορές είναι δύσκολο να γίνει διάκριση ανάμεσα στις εταίρες και τις απλές πόρνες: και στις δύο περιπτώσεις η γυναίκα μπορούσε να είναι ελεύθερη ή δούλη, ανεξάρτητη ή εργαζόμενη για κάποιο προαγωγό. Οι αρχαίοι συγγραφείς σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούν αδιακρίτως και τους δύο όρους. Κατ' επέκταση ορισμένοι μελετητές αμφιβάλλουν αναφορικά με τη διάκριση ανάμεσά τους, ή ακόμη και για το αν η λέξη εταίρα δεν ήταν παρά ένας ευφημισμός. Σύμφωνα με άλλους όμως οι εταίρες δεν ήταν πόρνες, ούτε καν παλλακίδες, αλλά μορφωμένες γυναίκες ανώτερης κοινωνικής τάξης που για οποιονδήποτε λόγο δεν ήταν παντρεμένες και συμμετείχαν μαζί με τους άντρες στα συμπόσια.
Η ταύτιση της εταίρας με την πόρνη ή την παλλακίδα μπορεί να έγινε λόγω προκαταλήψεων σχετικά με τη θέση της γυναίκας από μεταγενέστερους σχολιαστές (ήδη από τον 6ο αι. π.Χ.) που αδυνατούσαν να φανταστούν μία γυναίκα που να μην ανήκει με κάποιον τρόπο στο δίπολο σύζυγος-πόρνη. Υπό το σκεπτικό αυτό κάθε γυναίκα, ειδικά αν άνηκε στη τάξη των μετοίκων, που εμφανίζονταν σε δημόσια κείμενα, σε κωμωδίες ή συμμετείχε σε συμπόσια θεωρούνταν αυτομάτως εκδιδόμενη με κάποιον τρόπο. Επίσης, συχνά στα αρχαία κείμενα οι εταίρες που συμμετείχαν στα συμπόσια μαζί με τους άντρες παραβιάζοντας τη σχετική αθηναϊκή νομοθεσία παρουσιάζονται ως εκδιδόμενες (δηλαδή ανήθικες) γυναίκες από τους πολιτικούς αντιπάλους των συμμετεχόντων στα συμπόσια αυτά καθώς η στοχοποίηση των γυναικών της οικογένειας σημαινόντων αντρών αποτελεί επί αιώνες συνηθισμένη πρακτική όπως για παράδειγμα στην περίπτωση της λεγόμενης «πορνοκρατίας» στην Ιταλία του 10ου αι. μ.Χ... Τέτοιου είδους κατηγορίες ήταν εύκολο να αποδοθούν στην Αθήνα του 6ου και του 5ου αι. π.Χ. καθώς η έντονη κοινωνικότητα των γυναικών αυτών και η συμμετοχή τους στη δημόσια ζωή σκανδάλιζε τους αθηναίους. Σε κάθε περίπτωση ο όρος «εταίρα» ήταν πάντα ασαφής και χρησιμοποιούνταν συχνά από τους άντρες συγγραφείς τόσο για να δηλώσει εκδιδόμενες γυναίκες όσο και γυναίκες που απλά παραβίαζαν με τη συμπεριφορά τους τα αποδεκτά αθηναϊκά ήθη π.χ. συμμετέχοντας σε συμπόσια. Ορισμένες φορές χρησιμοποιούνταν για υπονοήσει την υποτιθέμενη σεξουαλική πρόσβαση που θεωρούσαν ότι είχαν οι άντρες σε μία γυναίκα που απλά μπορεί να μην βρίσκονταν υπό την προστασία κάποιου άντρα συγγενή.
Η ιερή πορνεία
Στην Ελλάδα δεν άνθησε το φαινόμενο της ιερής πορνείας στο βαθμό που αυτό συνέβη στην Εγγύς Ανατολή. Οι μόνες γνωστές περιπτώσεις αφορούν περιοχές στα όρια του αρχαίου ελληνικού κόσμου, όπως στη Σικελία, την Κύπρο, τον Πόντο ή την Καππαδοκία. Διάσημη ωστόσο είναι η περίπτωση του ιερού ναού της Αφροδίτης στην Κόρινθο όπου υπηρετούσε μεγάλος αριθμός πορνών τουλάχιστον από την κλασική εποχή κι έπειτα. Το 464 π.Χ., ένας άνδρας από την Κόρινθο, ο Ξενοφών, νικητής των αγώνων δρόμου και του πεντάθλου στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αφιέρωσε στην Αφροδίτη ως ένδειξη ευγνωμοσύνης εκατό νεαρές κοπέλες. Η ιστορία αυτή διασώθηκε μέσω ενός ύμνου του Πινδάρου για τις «φιλόξενες κοπέλες, υπηρέτριες της Πειθούς στην πολυτελή Κόρινθο». Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, σύμφωνα με το Στράβωνα, ο ναός απασχολούσε πάνω από χίλιες κοπέλες που εκδίδονταν στο όνομα της θεάς. Ο Οράτιος γράφει: «δεν έχει ο καθένας τη δυνατότητα να πάει στην Κόρινθο», κάτι που τονίζει αφενός το πόσο ευχάριστη ήταν η διαμονή εκεί, αφετέρου το πόσο κόστιζε.
Σπάρτη
Ανάμεσα στις ελληνικές πόλεις, μόνο η Σπάρτη κατέχει τη φήμη πως δεν φιλοξένησε ποτέ οίκο ανοχής. Ο Πλούταρχος αποδίδει το φαινόμενο στην απουσία πολύτιμων μετάλλων και πραγματικού χρήματος – η Σπάρτη χρησιμοποιούσε νόμισμα από σίδερο που δεν αναγνωριζόταν από κανέναν άλλο και το οποίο κανείς δεν ενδιαφερόταν να υιοθετήσει. Συνεπώς δεν υπάρχουν σήμερα ίχνη της δραστηριότητας αυτής στην Σπάρτη κατά την αρχαϊκή ή κλασική εποχή. Η μόνη μαρτυρία που διαθέτουμε ανήκει σε ένα βάζο του 6ου αιώνα π.Χ., το οποίο και παρουσιάζει μια ομάδα γυναικών που έπαιζαν τον αυλό σε ένα δείπνο ανδρών. Ωστόσο μοιάζει να μην αφορά πραγματικά μια απεικόνιση της καθημερινότητας στην πόλη, αλλά ένα τυχαίο μοτίβο εικονογραφίας. Η παρουσία ενός φτερωτού δαίμονα, φρούτων, χλωρίδας κι ενός βωμού αφήνουν να εννοηθεί πως πρόκειται για κάποιο τελετουργικό δείπνο προς τιμήν κάποιας θεότητας της γονιμότητας, ίσως της Ορθίας Αρτέμιδος ή του Υακύνθιου Απόλλωνα.
Εντούτοις, κατά την κλασική περίοδο απαντώνται στη Σπάρτη εταίρες. Ο Αθήναιος κάνει αναφορά στις παλλακίδες με τις οποίες περνούσε τις νύχτες του ο Αλκιβιάδης κατά την εξορία του στη Σπάρτη. Ο Ξενοφών από την πλευρά του, αφηγούμενος τη συνωμοσία του Κινάδωνα (αρχές 4ου αιώνα π.Χ.) αναφέρεται σε μία πανέμορφη γυναίκα, η οποία κατηγορήθηκε ότι διέφθειρε τους άνδρες, γέρους και νέους, που επισκέπτονταν τον Αυλώνα. Πιθανότατα πρόκειται για κάποια εταίρα.
Από τον 3ο αιώνα π.Χ. κι έπειτα, οπότε και μεγάλες ποσότητες ξένου χρήματος άρχισαν να κυκλοφορούν στη γη της Λακωνίας, η Σπάρτη αρχίζει να υιοθετεί συνήθειες των έτερων ελληνικών πόλεων. Κατά την ελληνιστική περίοδο, ο Πολέμων από το Ίλιον, περιγράφει στο έργο «Προσφορές στη Λακεδαίμονα» ένα διάσημο πορτραίτο της εταίρας Κοττίνας, καθώς και μια αγελάδα από μπρούτζο που η ίδια αφιέρωσε. Προσθέτει δε πως κάποτε του έδειξαν σαν αξιοθέατο τον οίκο ανοχής που εκείνη διατηρούσε κοντά στο ναό του Διονύσου.
Συνθήκες διαβίωσης
thumb|right|300px|Μία πόρνη σε ερωτικές περιπτύξεις με πελάτη της. Το πουγγί με τα χρήματα υποδηλώνει τη φύση της συναλλαγής. Αττικός ερυθρόμορφο κύλικας, Μόναχο, Ιδιωτική Συλλογή. Οι σύγχρονοι μελετητές έχουν στην κατοχή τους ελάχιστα στοιχεία αναφορικά με τις συνθήκες διαβίωσης των εκδιδόμενων γυναικών κατά την αρχαιότητα. Δεν επιβιώνει καμία μαρτυρία σχετικά με τον τρόπο ζωής τους ούτε περιγραφή των οίκων όπου εργάζονταν. Ωστόσο είναι πολύ πιθανόν οι ελληνικοί οίκοι ανοχής να παρουσίαζαν σημαντικές ομοιότητες με εκείνους που περιγράφουν οι ρωμαϊκές μαρτυρίες ή με εκείνους που βρέθηκαν στις στάχτες της Πομπήιας: ανήλιαγοι χώροι, στενοί, με δυσάρεστη μυρωδιά. Ένας από τους πολλούς όρους της ελληνικής αργκώ για να περιγράψει κανείς μια πόρνη ήταν η λέξη «χαμαιτυπής», στην κυριολεξία «εκείνη που χτυπά τη γη», υπονοώντας ότι η πράξη λάμβανε χώρα απευθείας στο έδαφος.
Ορισμένοι συγγραφείς βάζουν στα έργα τους τις πόρνες να μιλούν σε πρώτο πρόσωπο: ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς στο «Διάλογος για τις πόρνες» και ο Αλκίφρων στη συλλογή του από επιστολές. Ωστόσο πρόκειται καθαρά για λογοτεχνικά έργα. Οι πόρνες που αναφέρονται άλλωστε είναι ανεξάρτητες ή εταίρες: καμία πηγή δεν παρέχει πληροφορίες για τις δούλες, εκτός κι αν μιλάει για τις οικονομικές προεκτάσεις του επαγγέλματος. Γενικότερα καταδεικνύουν μια τάση αποδοκιμασίας από τους Έλληνες προς τις πόρνες καθώς η δραστηριότητά τους ήταν εμπορευματοποιημένη. Για έναν Έλληνα, το οποιοδήποτε πρόσωπο που εκδιδόταν, άνδρας ή γυναίκα, το έκανε από φτώχεια ή επιθυμία πλουτισμού: η σεξουαλική επιθυμία δεν φαινόταν να αποτελεί κίνητρο. Η απληστία των πορνών ήταν συχνό μοτίβο στην κωμωδία. Στην Αθήνα οι πόρνες ήταν οι μοναδικές γυναίκες που διαχειρίζονταν χρήματα, κάτι που επίσης πιθανώς υποκινούσε την εχθρότητα των ανδρών. Μια άλλη εξήγηση θα μπορούσε να είναι το γεγονός ότι η καριέρα μιας πόρνης ήταν σύντομη και τα κέρδη της μειώνονταν με το πέρασμα των χρόνων. Κατ’ επέκταση για να εξασφαλίσουν τα γεράματά τους, οι πόρνες έπρεπε να συγκεντρώσουν όσα περισσότερα χρήματα μπορούσαν κατά τη νεανική τους ηλικία.
Οι ιατρικές πραγματείες μας αφήνουν να ρίξουμε μια ματιά στον κόσμο μιας πόρνης, ωστόσο οι αναφορές είναι τμηματικές και ατελείς. Οι δούλες – πόρνες, προκειμένου να συνεχίζουν να μαζεύουν χρήματα απερίσπαστα έπρεπε να αποφύγουν την εγκυμοσύνη με κάθε κόστος. Οι τεχνικές αντισύλληψης των αρχαίων Ελλήνων είναι λιγότερο γνωστές σε σχέση με εκείνες των Ρωμαίων. Σε μια πραγματεία που αποδίδεται στον Ιπποκράτη, ο συγγραφέας περιγράφει με λεπτομέρεια την περίπτωση μιας χορεύτριας «που συνηθίζει να πηγαίνει με άνδρες»: τη συμβούλεψε να χοροπηδά πάνω κάτω αγγίζοντας με τις φτέρνες τα οπίσθιά της, έτσι ώστε το σπέρμα να αποβληθεί και να αποφευχθεί το ρίσκο. Οι ιερόδουλες της Κορίνθου φαίνεται πως ακολουθούσαν απλούστερη μέθοδο: ζητούσαν από τους πελάτες τους να εφαρμόζουν το σοδομισμό προκειμένου να αποφύγουν την εγκυμοσύνη. Είναι ακόμη πιθανό οι πόρνες να κατέφευγαν στην έκτρωση ή την θανάτωση των νεογέννητων με έκθεση. Για την περίπτωση των ανεξάρτητων γυναικών, οι πληροφορίες είναι ανεπαρκείς. Μια κόρη θα μπορούσε να εκπαιδευτεί στο επάγγελμα, να διαδεχτεί τη μητέρα της και να την υποστηρίξει οικονομικά στα γεράματά της.
Αν και οι εταίρες ήταν οι πιο απελευθερωμένες γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα, αρκετές αναζήτησαν το σεβασμό της κοινωνίας βρίσκοντας σύζυγο ή σταθερό σύντροφο: η Νέαιρα κατάφερε να μεγαλώσει τρία παιδιά προτού ξαναβγεί στην επιφάνεια το παρελθόν της ως εταίρα. Ομοίως, ο Περικλής επέλεξε την Ασπασία για παλλακίδα ίσως και σύζυγο, σύμφωνα με τις πηγές. Ο Αθήναιος τονίζει πως οι πόρνες που αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον έγγαμο βίο ήταν σε πολλές περιπτώσεις καλύτερες από εκείνες που μεγαλοπιάνονταν με την αρετή τους. Κατόπιν παραθέτει μια λίστα μεγάλων ανδρών που γεννήθηκαν από την ένωση ενός πολίτη και μιας παλλακίδας, όπως για παράδειγμα ο Τιμόθεος, γιος του Κόνωνος. Από την άλλη, δεν γνωρίζουμε την περίπτωση καμίας γυναίκας από την τάξη των πολιτών που να επέλεξε να ζήσει ως εταίρα.
Οι πόρνες στην αρχαία γραμματεία
Την εποχή που ανθούσε η Νέα Κωμωδία, κατά το μοτίβο των σκλάβων, οι πόρνες έγιναν οι πραγματικές πρωταγωνίστριες των κωμικών έργων. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό: αν και η Παλαιά Κωμωδία καταπιανόταν με πολιτικά θέματα, η Νέα Κωμωδία ενδιαφέρθηκε για την καθημερινότητα των πολιτών. Επιπλέον, σύμφωνα με τα κοινωνικά πρότυπα της εποχής για να απολαμβάνουν σεβασμό οι γυναίκες πρέπει να μην βγαίνουν από το σπίτι, ενώ η ιστορία της εκάστοτε κωμωδίας διαδραματιζόταν συνήθως σε εξωτερικούς χώρους. Οι μόνες γυναίκες που συναντούσε κανείς εκεί ήταν οι πόρνες.
Έτσι η πλοκή στα κωμικά έργα περιστρέφεται συχνά γύρω από τις εκδιδόμενες γυναίκες. Ο Οβίδιος στους «Έρωτές» του αναφέρει: «Για όσο οι δούλοι παραμένουν πονηροί, οι πατεράδες σκληροί, οι μαστροποί χυδαίες και οι πόρνες θωπευτικές, ο Μένανδρος θα ζει». Η πόρνη μπορεί να είναι το αντικείμενο του έρωτα του πρωταγωνιστή: στην περίπτωση αυτή, ελεύθερη και ενάρετη, καταλήγει στο επάγγελμα αυτό επειδή κάποτε την εγκατέλειψαν ή επειδή τη μεγάλωσαν πειρατές. Αφού την αναγνωρίσει η οικογένειά της χάρη σε κάποια στολίδια που άφησαν στα σπάργανά της, η νεαρή γυναίκα, απαλλαγμένη από τη δυστυχία της μπορεί να παντρευτεί. Επίσης είναι συχνά δευτεραγωνίστρια: η αγάπη της με το φίλο του πρωταγωνιστή αποτελεί τη δεύτερη ερωτική ιστορία του έργου. Ο Μένανδρος δημιούργησε στο πλευρό του χαρακτήρα της ακόρεστης πόρνης, εκείνη της γυναίκας με τη χρυσή καρδιά στο έργο του «Δύσκολος», η οποία επιφέρει το ευτυχισμένο τέλος στην αφήγηση.
Αντίστροφα, στους ουτοπικούς κόσμους των Ελλήνων οι πόρνες δεν έχουν θέση. Στις «Εκκλησιάζουσες», η ηρωίδα, η Πραξαγόρα, τους απαγορεύει την είσοδο στην ιδανική πολιτεία:
''«Τις ακόλαστες, όσες κι αν είναι, σκοπεύω να τις διώξω από την πόλη... για να διατηρήσω το αρρενωπό σφρίγος το νέων για αυτές τις γυναίκες. Δεν είναι σωστό εξαπατημένες δούλες να κλέβουν από τις γεννημένες ελεύθερες γυναίκες την απόλαυση. Ας αφήσουμε στις παλλακίδες να κοιμούνται με τους δούλους»''.
Οι πόρνες θεωρούνται δόλιες ανταγωνίστριες. Σε ένα έργο πολύ διαφορετικής φύσης, ο Πλάτων ανακηρύσσει τις ιερόδουλες της Κορίνθου παράνομες, από κοινού με τα αττικά ζαχαροπλαστεία, κατηγορώντας αμφότερα για την εισαγωγή στην ιδανική κοινωνία της πολυτέλειας και της αταξίας. Ο κυνικός Κράτης, κατά την ελληνιστική περίοδο, περιγράφει ακολουθώντας το παράδειγμα του Πλάτωνα μια ουτοπική πόλη όπου η πορνεία απαγορεύεται.
Πορνεία και παιδεραστία
Αντίθετα με τη γυναικεία πορνεία, η οποία και απασχολούσε γυναίκες όλων των ηλικιών, η ανδρική αφορούσε μοναχά εφήβους. Η σχέση ανάμεσα σε ενήλικα και παιδί, δεν ήταν εμπορική συναλλαγή, αλλά μορφή διαπαιδαγώγησης. Αρσενικά παιδιά γίνονταν ευνούχοι εξαιτίας μιας διαδεδομένης συνήθειας, χάνοντας τμήμα των γεννητικών τους οργάνων. Ο Σόλων απαγόρευσε την εκπόρνευση των νέων επικαλούμενος την ηθική, ωστόσο δεν απαγόρευσε την πώληση σκλάβων που προορίζονταν για το σκοπό αυτό. Ο Ψευδο-Λουκιανός, στους «Έρωτές» του, αναφέρει:
''«Η γυναίκα, από την εφηβική παρθενία μέχρι τη μέση ηλικία, και πριν οι τελευταίες ρυτίδες αυλακώσουν τα χαρακτηριστικά της, είναι ένα αντικείμενο άξιο να δεχτεί την αγκαλιά και την τρυφερότητα ενός άνδρα, και, όταν περάσει η εποχή της ακμής της, η πείρα της μπορεί να μιλήσει πολύ πιο εύγλωττα από εκείνη των νεαρών αγοριών. Ωστόσο αυτός που απευθύνεται σε έναν νέο άνδρα των είκοσι ετών μου φαίνεται αφύσικα λάγνος και πως αναζητά διφορούμενη αγάπη. Τα μέλη ενός τέτοιου νέου, έχοντας πάρει τη μορφή εκείνων ενός άνδρα, είναι σκληρά και νευρώδη. Το κάποτε απαλό του πρόσωπο πλέον είναι τραχύ από τα γένια που το ντύνουν και οι καλοσχηματισμένοι του μηροί είναι αγκαθωτοί από τρίχες».''
Η περίοδος κατά την οποία οι έφηβοι θεωρούνταν επιθυμητοί εκτεινόταν από την εφηβεία μέχρι την έλευση γενειάδας, εφόσον η τριχοφυΐα θεωρούταν αηδιαστική για τους άνδρες. Στην πράξη υπήρχαν και σχέσεις που εκτείνονταν πέρα από την εφηβεία του νέου, ο οποίος ωστόσο κατέφευγε στην αποτρίχωση.
Όπως με την γυναικεία, η ανδρική πορνεία δεν αποτελούσε σκάνδαλο για τους αρχαίους Έλληνες. Οι οίκοι ανοχής όπου εργάζονταν νεαροί δούλοι (δούλος ένας ιερός θεσμός στην αρχαία ελλάδα καμία σχέση με την λέξη σκλάβος) λειτουργούσαν φανερά, κι όχι μόνο στις γειτονιές του Πειραιά, του Κεραμεικού και του Λυκαβηττού, αλλά παντού στην πόλη. Ένας από τους διασημότερους άνδρες που βρέθηκαν σε αυτή τη θέση ήταν ο Φαίδων από την Ηλεία. Μετά την κατάκτηση της πόλης του οδηγήθηκε στη σκλαβιά κι εξαναγκάστηκε να εκπορνευθεί. Τον απελευθέρωσε ο Σωκράτης και ο Φαίδων έγινε μαθητής του. Ο ομώνυμος πλατωνικός διάλογος, όπου περιγράφεται ο θάνατος του Σωκράτη, έχει ονομαστεί από αυτόν. Οι πόλεις όριζαν φόρους και στους άνδρες που εκδίδονταν. Σε έναν από τους λόγους του, εκείνον κατά του Τιμάρχου, ο ρήτορας Αισχίνης περιγράφει στο δικαστικό σώμα ένα ανδρικό πορνείο. Ο πελάτης ενός τέτοιου σπιτιού δεν τιμωρείται ούτε από το νόμο, ούτε επικρίνεται από την κοινή γνώμη.
Πορνεία και πολιτικά δικαιώματα
Η ύπαρξη της αρσενικής πορνείας σε μεγάλη κλίμακα υποδηλώνει πως η παιδεραστία δεν απευθυνόταν μόνο στις υψηλότερες κοινωνικές τάξεις. Αν και οι φτωχότεροι πολίτες δεν διέθεταν ούτε τα μέσα ούτε το χρόνο να ακολουθήσουν τη μέθοδο των αριστοκρατών (επίσκεψη σε γυμναστήρια, ερωτική προσέγγιση, δώρα), μπορούσαν ωστόσο να καταφύγουν στους οίκους ανοχής. Ο νόμος προστάτευε, όπως και τις γυναίκες, τους νεαρούς από το βιασμό, ενώ δεν είναι γνωστές περιπτώσεις σεξουαλικών σχέσεων ανάμεσα σε αφέντη και σκλάβο, προτού πραγματοποιήσει μια σχετική αναφορά ο Ξενοφών. Ένα ακόμη κίνητρο για την καταφυγή στην πορνεία ήταν το ότι η πεολειχία θεωρούταν από τους αρχαίους Έλληνες πράξη ιδιαίτερα υποτιμητική. Κατ’ επέκταση, σε μια παιδεραστική σχέση, ο εραστής δεν μπορούσε να ζητήσει αυτή τη χάρη από τον ερωμένο του και μέλλοντα πολίτη και απευθυνόταν από έναν εκδιδόμενο νεαρό.
Η πορνεία αν και νόμιμη ήταν κοινωνικά κατακριτέα. Ασκούταν από δούλους ή από μη πολίτες. Στην Αθήνα είχε σημαντικές πολιτικές προεκτάσεις και μπορούσε να επιφέρει μέχρι και την αφαίρεση των πολιτικών δικαιωμάτων («ατιμία»). Στο δικανικό λόγο «Κατά Τιμάρχου», ο ρήτορας Αισχίνης έχει δεχτεί επίθεση από τον Τίμαρχο. Για να υπερασπίσει τον εαυτό του ο πρώτος κατηγορεί τον Τίμαρχο ότι κατά τη νεανική του ηλικία ασκούσε πορνεία. Σαν αποτέλεσμα ο Τίμαρχος έπρεπε να χάσει τα πολιτικά του δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να καταθέσει μήνυση στα δικαστήρια εναντίον κάποιου πολίτη. Η εξώθηση ενός νεαρού στην πορνεία ή προσφορά χρημάτων ώστε να ικανοποιήσει κάποια σεξουαλική επιθυμία απαγορευόταν αυστηρά, γιατί με τον τρόπο αυτό μελλοντικά θα έχανετο δικαίωμα να λαμβάνει μέρος στην πολιτική ζωή.
Η λογική αυτή επεξηγείται από τον Αισχίνη, ο οποίος κάνει αναφορά στην έννοια της «δοκιμασίας»: ο πολίτης που είχε επιδοθεί στην πορνεία («πεπορνευμένος») ή συντηρείται με τον τρόπο αυτό («ἡταιρηκώς») χάνει το δικαίωμα να βγάζει δημόσιους λόγους επειδή «εκείνος που πουλά το σώμα του για την απόλαυση άλλων («ἐφ’ ὕβρει») δεν θα διστάσει να «πουλήσει» το συμφέρον της κοινωνίας σαν σύνολο». Σύμφωνα με τον ιστορικό Πολύβιο, οι κατηγορίες του Τίμαιου του Ταυρομενίτη ενάντια στον Αγαθοκλή των Συρακουσών στηρίζονται ακριβώς στα ίδια επιχειρήματα: «κοινός πόρνος διαθέσιμος στους πιο ακόλαστους, μια καλιακούδα, ένα αρπακτικό πτηνό, που παρουσιάζει τον πισινό του σε όποιον τον θέλει».
Αχταλά
Η Αχταλά (αρμενικά: Ախթալա) είναι πόλη και αστική δημοτική κοινότητα στην επαρχία Λορί της Αρμενίας, που βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Σαμλούγ, στις πλαγιές του βουνού Λαλβάρ, σε απόσταση 186 χλμ. βόρεια της πρωτεύουσας Γερεβάν και 62 χλμ βόρεια του επαρχιακού κέντρου Βαναντζόρ.
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
Αντίτιμο
Όπως και στην περίπτωση των γυναικών, οι πελάτες κατέβαλαν ποικίλα ποσά. Ο Αθήναιος αναφέρει ένα νεαρό που πρόσφερε τον εαυτό του για έναν οβολό. Ο Στράτων από τις Σάρδεις, ένας επιγραμματοποιός του 2ου αιώνα π.Χ., αναφέρει μια συναλλαγή για πέντε δραχμές. Ένα γράμμα του Ψευδο-Αισχίνη υπολογίζει πως τα κέρδη κάποιου με το όνομα Μελανόπους ανέρχονταν στις 3.000 δραχμές, ίσως καθ’ όλη τη διάρκεια της εργασίας του.
Αχταλά
Κατά την απογραφή του 2011, η Αχτάλα είχε πληθυσμό 2.092 κατοίκων. Βάσει της επίσημης εκτίμησης του 2016, ο σημερινός πληθυσμός της Αχταλά είναι περίπου 1.300.
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαία ΛΟΑΤ ιστορία Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία στην Ελλάδα
Αχταλά
Ετυμολογία
Το σύγχρονο όνομα της Αχταλά καταγράφηκε για πρώτη φορά σε βασιλικό διάταγμα του 1438. Η ετυμολογία του ονόματος Αχταλά πιστεύεται ότι είναι τουρκικής προέλευσης, σημαίνοντας λευκό ξέφωτο. Το αρχικό αρμενικό όνομα του οικισμού όπου βρίσκεται χτισμένο το μοναστήρι είναι Πγιντζαχάνκ (αρμενικά: Պղնձահանք), το οποίο σημαίνει κυριολεκτικά ορυχείο χαλκού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων (γιος του Σκιπίωνα του Αφρικανού)
Ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων, λατιν.: Publius Cornelius P.f. P.n. Scipio, (που έζησε γύρω στο 211/205 π.Χ.–170 π.Χ.) ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Π. Κ. Σκιπίωνα Αφρικανού και της συζύγου του Αιμιλίας Παύλας. . Ήταν γιος τού Πόπλιου (Poplius filius, P.f.) και εγγονός ενός Πόπλιου (Poplius neptis, P.n.). Επιλέχθηκε ως οιωνοσκόπος (augur) από το 180 π.Χ.. Ελάχιστες πληροφορίες σώζονται γι' αυτόν, καθώς δεν υποστήριξε κανένα από τα υψηλά αξιώματα, ούτε είχε αξιοσημείωτη δημόσια σταδιοδρομία. Ο Κικέρων αναφέρει ότι ήταν σε κακή υγεία, και αρνείται να αναφέρει λεπτομέρειες, δηλώνοντας ότι «δεν πρέπει να αναπαράγουμε... τα λάθη τους (των προγόνων)». Ο Σκιπίων απεβίωσε νέος από την κακή του υγεία.
Ο Σκιπίων δεν είχε φυσικούς απογόνους. Σύμφωνα με το ρωμαϊκό έθιμο υιοθέτησε ως γιο και κληρονόμο τον πρώτο του εξάδελφο Σκιπίωνα Αιμιλιανό (γενν. 185 π.Χ.) που πιθανώς γεννήθηκε ως Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος, δεύτερος και νεότερος επιζών γιος τού Λεύκιου Αιμίλιου Παύλου Μακεδονικού από την πρώτη σύζυγό του Παπιρία Μασόνιδα. Αυτή η υιοθεσία πιθανότατα έγινε, αφού ο αδελφός του Λεύκιος απεβίωσε άτεκνος. Στη συνέχεια ο γιος χρησιμοποίησε το όνομα Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Αιμιλιανός Αφρικανός.
Ο Κικέρων προσθέτει, ότι ο μεγαλύτερος γιος τού Σκιπίωνα τού Αφρικανού είχε «πιο άφθονη πνευματική καλλιέργεια» από τον πατέρα του, και ότι το κράτος υπέστη μία απώλεια, επειδή αυτός δεν μπορούσε να επιδιώξει υψηλό αξίωμα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι αξιωματούχοι
Dada Life
Μουσική Καριέρα
Το 2010, οι Dada Life ψηφίστηκαν στην θέση #89 της ετήσιας κατάταξης Top 100 DJ's που διοργανώνεται από το μουσικό περιοδικό DJ Magazine. Η δημοφιλία των Dada Life αυξήθηκε σημαντικά στη διάρκεια των δύο επόμενων ετών: τον Οκτώβριο του 2011, ψηφίστηκαν στην θέση #38 του DJ Mag's Top 100, και στην θέση #24 της κατάταξης του DJ Mag για το 2012. Μερικές από τις μεγαλύτερες μουσικές επιτυχίες των Dada έως σήμερα είναι τα: "Rolling stones T-shirt", "Happy Violence", "Kick Out The Epic Motherf*cker", "Unleash the F*cking Dada", "White Noise / Red Meat", "Feed The Dada", και τα remix τους για τα "Dynasty" και "Llove" του Kaskade (σε συνεργασία με την Haley), "Big Bad Wolf" από τους Duck Sauce, "Who Is Ready To Jump" από τον Chuckie, και "Prutataaa" από τον Afrojack και τον R3hab. Οι Dada Life εμφανίζονται συχνά σε δύο από τα σημαντικότερα φεστιβάλ electronic dance μουσικής της Βόρειας Αμερικής, στο Electric Daisy Carnival και το Ultra Music Festival.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Σουηδοί DJs Κατηγορία:Remixers
.su
.su ήταν ο top-level domain κωδικός για τη Σοβιετική Ένωση στο Διαδίκτυο. Αν κι η Σοβιετική Ένωση δεν υφίσταται πλέον, ο κωδικός εξακολουθεί να χρησιμοποιείται με πάνω από 100.000 ιστοσελίδες σε αυτό τον κωδικό. Δημιουργήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1990. Παρόλο που η ίδια η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε μόλις 15 μήνες αργότερα, ο τομέας κορυφαίου επιπέδου .su εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σήμερα. Διοικείται από το Ρωσικό Ινστιτούτο Δημόσιων Δικτύων (ΡΙΔΔ, ή RosNIIROS).
Ιστορία
Μετά το 1989 δημιουργήθηκε στην Ευρώπη μια σειρά νέων τομέων κορυφαίου επιπέδου, μεταξύ των οποίων ήταν οι .pl (Πολωνία), .cs (Τσεχοσλοβακία), .yu (Γιουγκοσλαβία) και .dd (Ανατολική Γερμανία). Μεταξύ αυτών υπήρχε επίσης ένας τομέας για την ΕΣΣΔ, ο .su. Αρχικά, πριν από την καθιέρωση των διγράμματων τομέων κορυφαίου επιπέδου, η Σοβιετική Ένωση επρόκειτο να λάβει τον τομέα .ussr. Ο τομέας .su προτάθηκε από τον τότε 19χρονο φινλανδό φοιτητή Πέτρι Ογιάλα. Στις 26 Δεκεμβρίου 1991, η χώρα έπαυσε να υφίσταται τυπικά και οι δημοκρατίες της απέκτησαν την ανεξαρτησία, η οποία θα έπρεπε να είχε προκαλέσει την έναρξη μιας διαδικασίας σταδιακής κατάργησης, όπως συνέβη με τους τομείς της Ανατολικής Γερμανίας, της Τσεχοσλοβακίας και της Γιουγκοσλαβίας. Μέχρι το 1993 δεν υπήρχε καθορισμένος τομέας κορυφαίου επιπέδου για τη Ρωσία. Για το λόγο αυτό η χώρα συνέχισε να χρησιμοποιεί τον σοβιετικό τομέα. Το 1993 δημιουργήθηκε ο τομέας .ru, ο οποίος υποτίθεται ότι θα αντικαθιστούσε τελικά τον τομέα .su (οι τομείς των δημοκρατιών εκτός της Ρωσίας δημιουργήθηκαν σε διαφορετικές περιόδους στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ωστόσο, η χρήση του τομέα έξω από τη ρωσική περιοχή είναι ελάχιστη). Ο τομέας υποτίθεται ότι θα αποσυρόταν από τον ICANN, αλλά διατηρήθηκε κατόπιν αιτήματος της ρωσικής κυβέρνησης και των χρηστών του Διαδικτύου.
Το 2001, οι διαχειριστές του τομέα δήλωσαν ότι θα αρχίσουν να δέχονται νέες εγγραφές για τον τομέα .su, αλλά δεν είναι σαφές εάν αυτή η ενέργεια ήταν συμβατή με τις πολιτικές του ICANN. Ο ICANN έχει εκφράσει την πρόθεσή του να τερματίσει τον τομέα .su και η IANA δήλωσε ότι ο τομέας είναι υπό κατάργηση, αλλά τον Σεπτέμβριο του 2007 ανακοινώθηκε ότι είχαν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για τη διατήρηση του τομέα με τον ICANN. Στο πρώτο τέταρτο του 2008, οι εγγραφές στον τομέα .su αυξήθηκαν κατά 45%.
Χρήση
Ο τομέας προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί από σοβιετικά ιδρύματα και εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην ΕΣΣΔ. Παρά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την αντικατάσταση του τομέα από τους τομείς των νέων δημοκρατιών που απέκτησαν ανεξαρτησία, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται. Οι περισσότεροι τομείς .su είναι εγγεγραμμένοι στη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με δεδομένα του RU-CENTER από τον Μάιο του 2010, υπήρχαν πάνω από 93.500 εγγεγραμμένες ιστοσελίδες με τον τομέα .su (υπάρχουν πάνω από 2.8 εκατομμύρια τομείς .ru). Μεταξύ των θεσμικών οργάνων που εξακολουθούν να χρησιμοποιούν αυτόν τον τομέα είναι το ρωσικό κίνημα νεολαίας Νάσι που υποστηρίζει τον Βλαντιμίρ Πούτιν, καθώς και από τη φιλορωσική ένοπλη αναταραχή στην Ανατολική Ουκρανία. Μερικοί οργανισμοί με ρίζες στην πρώην Σοβιετική Ένωση επίσης χρησιμοποιούν ακόμα αυτόν τον τομέα κορυφαίου επιπέδου.
Αναφέρεται ότι ο τομέας φιλοξενεί διάφορες δραστηριότητες ηλεκτρονικού εγκλήματος λόγω των απαρχαιωμένων όρων χρήσης, καθώς και ότι είναι εκτός συγκέντρωσης (χρήση 2% σε σχέση με την κύρια ζώνη .ru). Κανόνες για τη χρόνια αναστολή κακόβουλων τομέων είναι σε χρήση από το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Top-level domains Κατηγορία:Διαδίκτυο στη Ρωσία
Toppdomän
305 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τόλης Δρακόπουλος
Ο Απόστολος (Τόλης) Δρακόπουλος είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός αλλά και ως μέσος. Γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1966 και αγωνίστηκε στην Α' Εθνική με τις φανέλες της Παναχαϊκής και του Ολυμπιακού ενώ πέρασε και από το κυπριακό πρωτάθλημα αγωνιζόμενος στον Ολυμπιακό Λευκωσίας. Ήταν μέλος της εθνικής Ελπίδων που έφτασε το 1988 μέχρι τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Αχιλλέα Καμαρών Αιγίου. Οι εμφανίσεις του με την τοπική ομάδα προκάλεσαν το ενδιαφέρον της Παναχαϊκής, η οποία τον ενέταξε στο δυναμικό της το καλοκαίρι του 1985. Μάλιστα εκείνη την περίοδο αγωνίστηκε 6 φορές στην Α' Εθνική χωρίς να σκοράρει. Στην ομάδα της Πάτρας κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία του την επόμενη χρονιά όταν και πέτυχε 18 γκολ σε 36 αγώνες, καταφέρνοντας να αναδειχθεί 3ος σκόρερ στη Β' Εθνική, συμβάλλοντας στην επίτευξη της επιστροφής του συλλόγου στην Α' Εθνική, έπειτα από απουσία ενός έτους. Η επόμενη περίοδος τον βρήκε να σκοράρει στον α' γύρο του πρωταθλήματος 4 φορές σε 10 αγώνες με τη φανέλα της Παναχαϊκής, με αποτέλεσμα να προσελκύσει το ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων.
Τον Δεκέμβριο του 1987 ο Δρακόπουλος μετεγγράφηκε στον Ολυμπιακό έναντι 20 εκατομμυρίων δραχμών ενώ υπήρχαν και τρία έμψυχα ανταλλάγματα (Χαρδαλιάς, Γκενάς και Βαΐτσης). Το πρώτο του γκολ με τη φανέλα των "ερυθρολεύκων" το σημείωσε στο εκτός έδρας 2-2 με τον Πανσερραϊκό. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1990-91, χωρίς να καταφέρει να καθιερωθεί. Κατά την παρουσία του στους "ερυθρόλευκους" πέτυχε 3 γκολ σε 33 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος ενώ πανηγύρισε την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας το 1990. Μάλιστα αγωνίστηκε στον τελικό με αντίπαλο τον ΟΦΗ, που βρήκε τον Ολυμπιακό νικητή με 4-2, αντικαθιστώντας στις καθυστερήσεις της αναμέτρησης τον Σάββα Κωφίδη.
Την αποχώρησή του από τον Ολυμπιακό ακολούθησε η επιστροφή του στην Παναχαϊκή όπου αγωνίστηκε για 3 χρονιές μετρώντας 95 συμμετοχές και 15 τέρματα. Η καλύτερή παρουσία στο δεύτερο πέρασμά του από την Πάτρα σημειώθηκε κατά την πρώτη του χρονιά όταν σημείωσε σε 31 συμμετοχές 7 γκολ και αναδείχτηκε δεύτερος σκόρερ της ομάδας (πρώτος ήταν ο Αμαέκι Ότιτζι με 11). Το καλοκαίρι του 1994, ο υποβιβασμός της ομάδας είχε ως επακόλουθο την αποχώρησή του. Επόμενος σταθμός του υπήρξε η Κύπρος και ο Ολυμπιακός Λευκωσίας, όπου αγωνίστηκε για τα επόμενα τρία χρόνια.
Τον Ιούλιο του 1997 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό της Λάρισας, η οποία τότε συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας ενός έτους. Αν και ξεκίνησε αρκετά καλά, σκοράροντας μάλιστα στην εκτός έδρας επικράτηση με 3-2 επί του Λεβαδειακού (η οποία είχε αφιερωθεί στη μνήμη του πρόσφατα τότε εκλιπόντος Γιώργου Μητσιμπόνα), η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη με αποτέλεσμα να αποχωρήσει τον Ιανουάριο του 1998 και ενώ στο μεταξύ είχε έρθει σε ρήξη με τη διοίκηση των βυσσινί. Ακολούθησε ένα επίσης σύντομο πέρασμα από τον Ολυμπιακό Βόλου που τότε αγωνιζόταν στη Γ' Εθνική (9 συμμετοχές/0 τέρματα).
Τον Ιούλιο του 1998 συμφώνησε με τον Παναιγιάλειο, ομάδα τότε της Γ' Εθνικής, όπου παρέμεινε μέχρι το 2005 όταν και κρέμασε τα παπούτσια του σε ηλικία 39 ετών. Στα επαγγελματικά πρωταθλήματα στα οποία συμμετείχε με την ομάδα του Αιγίου (μετά το 2003 ο Παναιγιάλειος βρέθηκε στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα λόγω χρεών) είχε 118 συμμετοχές και 15 τέρματα.
Στις εθνικές ομάδες
Υπήρξε μέλος της εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1988 αγωνίστηκε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων, εναντίον της Γαλλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιγιάλειου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Τάρπον Σπρινγκς
Το Τάρπον Σπρινγκς (αγγλ.:Tarpon Springs) είναι πόλη των ΗΠΑ που βρίσκεται στην κομητεία Πινέλας της Φλόριντα. Στην απογραφή του 2000 είχε 21.003 κατοίκους. Το 2004 σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία των ΗΠΑ είχε πληθυσμό 22.554 κατοίκους, ενώ το 2010, 23.484. Το Τάρπον Σπρινγκς είναι γνωστό από την έντονη παρουσία Ελληνοαμερικανών, που είναι πιο έντονη από οποιαδήποτε άλλη πόλη των ΗΠΑ.
Γεωγραφία
Η συνολική έκταση που καταλαμβάνει η πόλη είναι 43.7 τ.χλμ., από τα οποία 23.7 τ.χλμ. είναι στεριά και 20 τ.χλμ. είναι νερά.
Ιστορία
Η περιοχή, που αποτελείται από μια σειρά κολπίσκων στον κόλπο του Μεξικού, τράβηξε το ενδιαφέρον για πρώτη φορά το 1876 ως τόπος χειμερινής κατοικίας. Κάποιοι από τους πρώτους επισκέπτες που έρχονταν, παρατήρησαν τα ψάρια της περιοχής να πηδούν πάνω από τα νερά κι έτσι ονόμασαν την τοποθεσία Τάρπον Σπρινγκς (Tarpon Springs). Οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες έφτασαν στην πόλη κατά τη δεκαετία του 1880, για να εργαστούν ως δύτες σπογγαλιείας. Το 1905 ο Γιάννης Κόκκορης παρουσίασε την τεχνική της συλλογής σπόγγων στο Τάρπον Σπρινγκς. Ο Κόκκορης έφερε σπογγαλιείς από τα Δωδεκάνησα και τη Χάλκη, με αποτέλεσμα ως το 1930 να δημιουργηθεί μια ανθούσα βιομηχανία σπόγγων στην πόλη, που απέδιδε εκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο.
Το 1947 έφτασε και σε αυτή την πλευρά του κόλπου του Μεξικού η επιδημία της κόκκινης άλγης, που κατέστρεψε τους βιότοπους των σπόγγων. Τότε αναγκαστικά οι σπογγαλιείς έγιναν ψαράδες και ναυτικοί για να ζήσουν. Η πόλη σταδιακά μετέτρεψε τις σπογγαλιευτικές δραστηριότητες σε τουριστική ατραξιόν. Η αποβάθρα των σπογγαλιέων τώρα έχει κυρίως μαγαζιά αναμνηστικών, εστιατόρια και μουσεία που αναδεικνύουν τη σπογγαλιευτικό παρελθόν του Τάρπον Σπρινγκς. Πουλιούνται και σπόγγοι αλλά οι περισσότεροι εισάγονται από άλλα μέρη.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 έγινε μια σοβαρή προσπάθεια να αναβιώσει η σπογγαλιεία στην περιοχή από τον επιχειρηματία Τζορτζ Μπιλίρη, η οποία έφερε εντυπωσιακά αποτελέσματα. Μάλιστα το φθινόπωρο του 2007 σημειώθηκε νέο ρεκόρ συλλογής σπόγγων από μια βάρκα. Έτσι η βιομηχανία του σπόγγου παραμένει ενεργή στο Τάρπον Σπρινγκς μέχρι σήμερα.
Αξιοθέατα
Τόποι στο Τάρπον Σπρινγκς με ιστορικό ενδιαφέρον, οι οποίοι αναφέρονται στον επίσημο κατάλογο ιστορικών τόπων των ΗΠΑ:
Καταστήματα επεξεργασίας σπόγγων αναγνωρισμένα ως μουσειακοί χώροι:
Πέντε σπογγαλιευτικά πλοιάρια διατηρούνται ως αξιοθέατα:
Ο εορτασμός των Θεοφανείων
Το Τάρπον Σπρίνγκς είναι γνωστό για τις παραδοσιακές θρησκευτικές τελετουργίες της ελληνορθόδοξης εκκλησίας, με πιο διάσημη την εορτή των Θεοφανείων στις 6 Ιανουαρίου κατά την οποία τελείται ο αγιασμός των υδάτων και των καϊκιών. Πρόκειται για μια τελετή που έχει τις ρίζες της την εποχή που ακόμα ανθούσε η σπογγαλιεία και οι αλιείς χρειάζονταν τη θεία βοήθεια στο επικίνδυνο επάγγελμα που ασκούσαν.
Ο εορτασμός προσελκύει πλήθος Ελληνοαμερικανών από όλη την Αμερική, με αποτέλεσμα την ημέρα αυτή να τριπλασιάζεται ο πληθυσμός της πόλης. Συνήθως, τον αγιασμό τελεί ο μητροπολίτης της Ατλάντα ενώ μερικές φορές συμμετέχει ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής. Η τελετή γίνεται όπως στην Ελλάδα, δηλαδή ο ιερέας πετά έναν ξύλινο σταυρό στη θάλασσα και νεαροί κολυμβητές βουτούν για να τον πιάσουν. Όποιος το καταφέρει έχει την ευλογία του για το επόμενο έτος. Μετά τον αγιασμό, ο εορτασμός μεταφέρεται στην προκυμαία, όπου διεξάγονται μουσικές εκδηλώσεις. Ακολουθεί φαγοπότι και γλέντι.
Το 2006, εορτάστηκαν τα 100 χρόνια από την καθιέρωση του αγιασμού. Στην επέτειο μετείχε ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος, τιμώντας την ελληνορθόδοξη κοινότητα των ΗΠΑ.
Το 2020 ο εορτασμός έγινε παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, που είναι ο πρώτος εν ενεργεία Έλληνας πρωθυπουργός που επισκέπτεται το Τάρπον Σπρίνγκς.
Δημογραφικά στοιχεία
Στην απογραφή του 2000 καταγράφηκαν 21.003 άτομα, 9.067 νοικοκυριά και 5.947 οικογένειες στην πόλη του Τάρπον Σπρινγκς. Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 887,2 κάτοικοι/τ.χλμ. Υπήρχαν 10.759 κατοικίες σε μια μέση πυκνότητα 454.5 κατοικίες/τ.χλμ.
Η φυλετική κατανομή των κατοίκων της πόλης ήταν: 90,07% Λευκοί, 6,15% Αφροαμερικανοί, 0,29% αυτόχθονες Αμερικανοί, 1,04% Ασιάτες, 0,06% Πολυνήσιοι, 0,81% από άλλες φυλές και 1,57% μιγάδες. Περίπου το 4,33% του πληθυσμού ήταν ισπανικής ή λατινικής προέλευσης. Το 11,8% του συνολικού πληθυσμού αυτοπροσδιορίστηκαν ως Έλληνες, ενώ το 8,87% ανέφερε ότι μιλά Ελληνικά στο σπίτι.
Από τα 9.067 νοικοκυριά, το 22,8% έχει ανήλικα παιδιά, το 52,2 είναι παντρεμένα ζευγάρια, το 10% είναι μονογονεϊκές οικογένειες χωρίς πατέρα και το 34,4% είναι μεμονωμένα άτομα χωρίς οικογένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταρπον Σπρινγκς
.dd
.dd ήταν ο top-level domain κωδικός για την Ανατολική Γερμανία στο Διαδίκτυο.
Επιλέχθηκε με βάση τον κωδικό ISO 3166-1 α-2 για τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας. Τα γράμματά του προέρχονται από το γερμανικό όνομα της χώρας: Deutsche Demokratische Republik. Σύμφωνα με την πολιτική της IANA, το .dd ήταν επομένως διαθέσιμο να ανατεθεί ως τομέας κορυφαίου επιπέδου για την Ανατολική Γερμανία. Ωστόσο, αυτό δεν έγινε ποτέ και έτσι .dd δεν προστέθηκε ποτέ στους διακομιστές ονομάτων ρίζας. Η μοναδική του χρήση ήταν εσωτερικά στο Πανεπιστήμιο της Ιένας και στο Πανεπιστήμιο της Δρέσδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας Κατηγορία:Top-level domains
Παναγιώτα Νικολακοπούλου
Η Παναγιώτα Νικολακοπούλου (Πάτρα ??) ήταν αθλήτρια αγωνισμάτων δρόμου αντοχής και μέλος της εθνικής ομάδας. Ήταν αθλήτρια αρχικά του Έσπερου Πατρών και του Πέλοπα Πατρών και πέντε φορές πανελληνιονίκης στον Μαραθώνιο.
Έχει συμμετάσχει σε πολλούς διεθνής μαραθώνιους, παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, βαλκανικούς και μεσογειακούς αγώνες. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1996 που έγινε στο Αγρίνιο ήταν πρώτη με επίδοση 2.43.53 .Στο βαλκανικό πρωτάθλημα μαραθωνίου της Αθήνας το 1997 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 2.44.24, ταυτόχρονα και το πανελλήνιο πρωτάθλημα που έγιναν στον ίδιο αγώνα. Συμμετείχε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου της Αθήνας το 1997, την ίδια χρονιά εκπροσώπησε τα ελληνικά χρώματα στους Μεσογειακούς αγώνες του Μπάρι. Πρώτη ήταν και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1999 που έγινε ταυτόχρονα με τον κλασικό μαραθώνιο της Αθήνας με επίδοση 3.09.13. Το 2004 πήρε μέρος στον μαραθώνιο του Ναγκάνο όπου εγκατέλειψε στο 25ο χιλιόμετρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πέλοπα Πατρών Κατηγορία:Αθλητές στίβου Έσπερου Πατρών Κατηγορία:Ελληνίδες Μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Κάστρο της Ωλένης
Το Κάστρο της Ωλένης είναι κτίσμα των βυζαντινών χρόνων στη μεσαιωνική πόλη Ώλενα, στο σημερινό χωριό Ωλένη κοντά στον Πύργο πρωτεύουσα της Ηλείας. Σήμερα σώζονται ερείπια της οχύρωσης
Το κάστρο αρχικά κτίστηκε από τους Βυζαντινούς και αποτελούσε έδρα του Ορθόδοξου Επισκόπου Ώλενας από τον 9ο αιώνα, μετά το 1204 και την Φράγκικη κατάκτηση της Πελοποννήσου αποτέλεσε έδρα του Λατίνου επισκόπου. Όταν το 1205 η λατινική επισκοπή μεταφέρθηκε στην Ανδραβίδα, το κάστρο έμεινε στην εξουσία του Λατίνου επισκόπου-βαρώνου, τον 15ο αιώνα με την κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς εκδιώχθηκε ο Λατίνος επίσκοπος και ξαναέγινε έδρα του Ορθόδοξου επισκόπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα της Ηλείας Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Πελοπόννησο
Νογιεμπεριάν
Το Νογιεμπεριάν (αρμενικά: Նոյեմբերյան, έως το 1938 γνωστό ως Μπαράν ) είναι πόλη στα βορειοανατολικά της Αρμενίας, ευρισκόμενη εντός του μαρζ του Ταβούς, σε απόσταση 187 χιλιομέτρων από το Ερεβάν, σε κοντινή απόσταση από τα σύνορα Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν. Διασχίζεται από τον ποταμό Κογμπ.