cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νησσίδες
Απολιθώματα
Το γένος του μέσου Ολιγόκαινου Limicorallus από το Τσελκάρ-Τενίζ του Καζαχστάν θεωρείτο παλαιότερα από πολλούς ως μέλος των χηνιδών, αλλά σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας πρωτόγονος κορμοράνος (οικογένεια φαλακροκορακίδες. Το γένος Eonessa του μέσου Ηώκαινου πιστευόταν ότι ανήκε στις νησσίδες, ωστόσο η επανεξέταση του δείγματος το 1978 είχε ως αποτέλεσμα την ταξινόμησή του ως πτηνού άγνωστης οικογένειας, ακόμα και τάξεως (πιθανώς ήταν γερανόμορφο).
Κάρολος Β΄ του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ο Κάρολος Β΄ (γερμ. Karl ΙΙ, 1547 - 8 Απριλίου 1606) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν κόμης του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Α΄, κόμη του Χοεντσόλερν και της Άννας, κόρης του Ερνέστου, μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο το 1569 την Ευφροσύνη, κόρη του Φρειδερίκου Ε΄, κόμη του Έτινγκεν-Βάλερσταϊν και είχε τέκνα:
Το 1590 απεβίωσε η Ευφροσύνη και ο Κάρολος Β΄ τέλεσε το 1591 δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ, κόρη του Φλόρις, κυρίου του Πάλαντ & κόμη του Κύλενμπορχ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Το Δέντρο της Ζωής (ταινία)
Το Δέντρο της Ζωής (αγγλικά: The Tree of Life) είναι αμερικανική δραματική ταινία φαντασίας παραγωγής 2011, σε σενάριο και σκηνοθεσία Τέρενς Μάλικ. Πρωταγωνιστούν οι Μπραντ Πιτ, Σον Πεν και Τζέσικα Τσάστεϊν.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός αγοριού από το Τέξας και το ταξίδι του από την αθωότητα της παιδικής του ηλικίας προς την ενηλικίωση ως "μια χαμένη ψυχή στο μοντέρνο κόσμο" και την προσπάθειά του να βρει το νόημα της ζωής.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο πλαίσια του διαγωνιστικού τμήματος του Φεστιβάλ Καννών ενώ στους κινηματογράφους κυκλοφόρησε στις 27 Μαΐου 2011 στις ΗΠΑ και στις 26 Μαΐου 2011 στην Ελλάδα. Στο Φεστιβάλ των Καννών του 2011 κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα και έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ.
Πλοκή
Ο Τζακ είναι ένα εντεκάχρονο αγόρι. Στην αρχή όλα του φαίνονται θαυμάσια. Βλέπει όπως η μητέρα του, με τα μάτια της ψυχής. Η μητέρα του αντιπροσωπεύει την αγάπη και τη συμπόνια ενώ ο πατέρας του προσπαθεί να μάθει στο γιο του πρώτα απ' όλα να σκέφτεται τον εαυτό του. Κάθε γονέας μάχεται για την υποταγή του και ο Τζακ πρέπει να συμβιβαστεί με τις απαιτήσεις τους. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν θα βιώσει τις πρώτες αναλαμπές της αρρώστιας, του πόνου και του θανάτου. Ο κόσμος που κάποτε φαινόταν όμορφος μετατρέπεται σε λαβύρινθο.
Ανάπτυξη
Ο Τέρενς Μάλικ έριξε την ιδέα για την ταινία στο διευθυντή της River Road Entertainment, Μπιλ Πόλαντ ενώ οι δυο τους συνεργάζονταν σε μια αρχική εκδοχή της ταινίας Che (2008). Ο Πόλαντ αρχικά βρήκε την ιδέα τρελή, αλλά καθώς το κόνσεπτ της ταινίας εξελισσόταν, συνειδητοποίησε πόσο σπουδαία ήταν. Το Δέντρο της Ζωής ανακοινώθηκε στα τέλη του 2005 με την εταιρία παραγωγής Percept Picture Company να αναλαμβάνει τη χρηματοδότηση και ο Ντόναλντ Ρόζενφελντ την παραγωγή. Τα γυρίσματα θα πραγματοποιούνταν στη Ινδία. Οι Κόλιν Φάρελ και Μελ Γκίμπσον θα συμμετείχαν στο πρότζεκτ, κάτι το οποίο τελικά δεν έγινε. Τον Οκτώβριο του 2007, ο Μπιλ Πόλαντ ανακοίνωσε ότι την παραγωγή της ταινίας θα αναλάβει η River Road. Οι Σον Πεν και Χιθ Λέτζερ ήταν σε διαπραγματεύσεις να πρωταγωνιστήσουν. Το Δεκέμβριο του 2007, ο Μπραντ Πιτ μπήκε σε διαπραγματεύσεις να αντικαταστήσει τον Λέτζερ ενώ ο Πεν παρέμεινε.
Καθυστερήσεις και προβλήματα με τη διανομή
Μέχρι το Μάιο του 2008, Το Δέντρο της Ζωής είχε πουληθεί σε μια σειρά διεθνών διανομέων συμπεριλαμβανομέων των Europacorp στη Γαλλία, TriPictures στην Ισπανία και Icon στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Αυστραλία, αλλά δεν είχει βρει ακόμα διανομή στις ΗΠΑ. Τον Αύγουστο του 2009, ανακοινώθηκε ότι την ταινία στις ΗΠΑ θα διανείμει ένα καινούριο στούντιο, το Apparition, ιδρυτές του οποίου είναι οι Μπιλ Πόλαντ και Μπομπ Μπέρνεϊ. Η ημερομηνία κυκλοφορίας ορίστηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2009 αλλά η ταινία δεν είχε ολοκληρωθεί μέχρι τότε. Διοργανωτές του Φεστιβάλ Καννών μπήκαν σε διαπραγματεύσεις ώστε η πρεμιέρα της ταινίας να πραγματοποιηθεί στο Φεστιβάλ του 2010. Ο Μάλικ έστειλε μια πρώιμη εκδοχή της ταινίας στον Τιερί Φρεμό και στην επιτροπή επιλογής των Καννών. Αν και η ταινία άρεσε στο Φερμό και ήθελε να την προβάλλει στο Φεστιβάλ, ο Μάλικ του είπε ότι η ταινία δεν ήταν έτοιμη. Την παραμονή του Φεστιβάλ το 2010, ο Μπέρνεϊ ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την Apparition, αφήνοντας το μέλον της εταιρίας αβέβαιο. Ο Πόλαντ αποφάσισε να κρατήσει την ταινία στην Apparition και μετά από σημαντικές αναδιαρθρώσεις, προσέλαβε τον Τομ Όρτενμπεργκ ως σύμβουλο για την κυκλοφορία της ταινίας. Σκοπό είχαν Το Δέντρο της Ζωής να κυκλοφορούσε τέλη Δεκεμβρίου του 2010. Τελικά ο Πόλαντ αποφάσισε να κλείσει την Apparition και να πουλήσει τα δικαιώματα της ταινίας. Ιδιωτικές προβολές της ταινίας τράβηξαν το ενδιαφέρον της Fox Searchlight Pictures και της Sony Pictures Classics και το Σεπτέμβριο η Fox Searchlight ανακοίνωσε ότι απέκτησε τα δικαιώματα της ταινίας. Η ταινία κυκλοφόρησε σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στις 27 Μαΐου 2011.
Box office
Ο προϋπολογισμός της ταινίας είναι 32.000.000 δολάρια. Το Δέντρο της Ζωής άνοιξε σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στην 16η θέση με 352.000 δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 13,3 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο απέφερε 45,1 εκατομμύρια δολάρια, συγκεντρώνοντας 58,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Στην Ελλάδα η ταινία άνοιξε στη 2η θέση σε 21 αίθουσες κόβοντας 11.843 εισιτήρια το πρώτο τετραήμερο. Τη 2η εβδομάδα έπεσε στην 4η θέση κόβοντας 6.255 εισιτήρια. Ακολούθησε η 5η θέση την τρίτη εβδομάδα με 6.410 εισιτήρια. Την 5η εβδομάδα έπεσε στην 7η θέση με 4.029 εισιτήρια. Την έκτη εβδομάδα έπεσε στην 9η θέση με 2.255 εισιτήρια. Συνολικά έκοψε 46.568 εισιτήρια πανελλαδικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αλεξάντρ Ντεσπλά Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Plan B Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας
ΡΦΚ Σεραίν (167)
Ιστορία
Ο σύλλογος ΚΣ Μπουσσύ-Μπουά ιδρύθηκε το 1918 στο Μπουσύ. Το 1982, ο σύλλογος συγχωνεύθηκε με την ΚΣ Ελούζ, μια ομάδα από την γειτονική πόλη του Ελούζ, στο δήμο Ντουρ, και μετονομάστηκε σε Ρουαγιάλ Φρανκς Μποραίν Μπουσσύ-Μπουά Ελούζ. Το 1984-85, κέρδισαν την Προμοσιόν Β, την 4η κατηγορία Βελγίου, και προβιβάστηκαν στην τρίτη κατηγορία. Εκείνη τη στιγμή, απλούστευσαν το όνομα τους σε Ρουαγιάλ Φρανκς Μποραίν. Ο σύλλογος παρέμεινε στην Γ΄ κατηγορία μέχρι τη σεζόν 1994-95. Μετά από τέσσερις σεζόν στην Προμοσιόν, η Ρουαγιάλ Φρανκς Μποραίν επανήλθαν στη τρίτη κατηγορία. Στη σεζόν 2008-09, έφτασαν στη Β ΄κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Στη σεζόν 2009-10 τερμάτισαν 5οι.
Προπονητής είναι ο Κριστόφ Γκρεγκουάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου
Πέρεβος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Πέρεβος είναι πεδινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 10 μέτρων.
Γεωγραφία
Ο Περεβός βρίσκεται στην βορειοανατολική παραλία της λίμνης Τριχωνίδας και απέχει 20 χλμ. Α. από το Αγρίνιο, 53 χλμ. ΒΔ. από τη Ναύπακτο και 11 χλμ. Δ. από το Θέρμο. Διασχίζεται από την εθνική οδό Αγρινίου - Θέρμου και είναι ανάμεσα στη Βαρειά (Δ.) και τη Μυρτιά (Α.). Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Μυρτιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Μυρτιά (Μυρτέα), τον Παλαιόμυλο και τα Λουτρά αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Μυρτέας που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 169 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Ρούπρεχτ επίσκοπος του Φράιζινγκ
Ο Ρούπρεχτ (γερμ.: Ruprecht von der Pfalz, 14 Μαΐου 1481 - 20 Αυγούστου 1504) ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου, εκλέκτορα του Παλατινάτου, από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ και ήταν επίσκοπος του Φράιζινγκ από το 1495 έως το 1498.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
Εξελέγη επίσκοπος του Φράιζινγκ, μίας κοσμικής περιοχής που τη διοικούσε επίσκοπος, αν και δεν είχε χειροτονηθεί ιερέας. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ελισάβετ, κόρη του Γεωργίου δούκα της Βαυαρίας. Ο πεθερός του τον υιοθέτησε και τον όρισε διάδοχο, αλλά αυτό προκάλεσε τον Πόλεμο για τη διαδοχή στο Λάντσουτ το 1503 που απεβίωσε ο Γεώργιος. Τότε ο Μαξιμιλιανός Α΄ των Αψβούργων έθεσε τον Ρούπρεχτ και την Ελισάβετ υπό βασιλική απαγόρευση (1504). Το επόμενο έτος απεβίωσε ο Ρούπερτ και έπειτα από ένα μήνα η Ελισάβετ· και οι δύο απεβίωσαν από δυσεντερία. Το 1505 στη Συνέλευση (Ράιχσταγκ) στην Κολωνία, ο Μαξιμιλιανός Α΄ ως διαιτητής αποφάσισε να δημιουργηθεί το δουκάτο Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και να δοθεί ως αποζημίωση στους δύο γιούς του Ρούπρεχτ.
Οικογένεια
Το 1499 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Γεωργίου δούκα της Βαυαρίας και απέκτησε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Γραμμή Γίρετσεκ
Η γραμμή Γίρετσεκ (Jireček) είναι εννοιολογικό όριο, το οποίο αφορά στα Βαλκάνια κατά την αρχαιότητα και το οποίο διαιρεί την επιρροή των λατινικών (στα βόρεια) και των ελληνικών (στα νότια) γλωσσών στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από την αρχαιότητα μέχρι τον 4ο αιώνα. Πηγαίνει από κοντά την πόλη του Λάτσι (Laçi) στη σύγχρονη Αλβανία έως τη Σερδική (τώρα Σόφια, στη Βουλγαρία) και στη συνέχεια ακολουθεί την οροσειρά των Βαλκανίων προς την Οδησσό (Βάρνα) στη Μαύρη Θάλασσα. Ωστόσο, η προτεινόμενη γραμμή είναι μόνο ένα θεωρητικό εργαλείο και ορισμένες λατινοποιημένες ομάδες ζουν στα νότια της γραμμής, όπως οι Αρμάνοι, οι Βλαχομογλενίτες, οι Κουτσόβλαχοι και οι Μοσχοπολιτάνοι. Παρόλα αυτά, είναι ένα χρήσιμο - αν και κατά προσέγγιση - μέσο για τον προσδιορισμό της επίδρασης μιας συγκεκριμένης περιοχής. Η τοποθέτηση της γραμμής βασίζεται σε αρχαιολογικά ευρήματα: οι περισσότερες επιγραφές που βρίσκονται βόρεια είναι γραμμένες στα λατινικά και οι περισσότερες από τις επιγραφές που βρίσκονται στα νότια είναι στην ελληνικά.
Αυτή η γραμμή είναι σημαντική για την εγκαθίδρυση της περιοχής όπου εμφανίστηκαν οι Ρουμάνοι και οι Βλάχοι.
Χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον Τσέχο ιστορικό Κονσταντίν Γίρετσεκ το 1911 στο βιβλίο του Η ιστορία των Σέρβων.
Πιο πρόσφατοι μελετητές το έχουν αναθεωρήσει κάπως: ο Καΐμιο (Kaimio) (1979) τοποθετεί τη Δαλματία και την Άνω Μοισία στη Λατινική περιοχή και την Κάτω Μοισία στην ελληνική σφαίρα. Ο Μακλάουντ (MacLeod) (1982) προτείνει ότι ίσως να μην υπήρχε "μια επίσημη γλωσσική πολιτική για κάθε πτυχή της ζωής" αλλά ότι "μεμονωμένοι Ρωμαίοι αξιωματούχοι [έκαναν] αποφάσεις κοινής λογικής επί τούτω". Επισημαίνει επίσης ότι ενώ η περιοχή ήταν υπό Ρωμαϊκή κυριαρχία, "ακόμη και στις ελληνικές περιοχές... η λατινική ήταν η κυρίαρχη γλώσσα στις επιγραφές που καταγράφουν δημόσια έργα, σε ορόσημα και στο στρατό".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία των Βαλκανίων Κατηγορία:Μοισία
Ρόκας Γιοκουμπάιτις
Ο Ρόκας Γιοκουμπάιτις (Μαζέικιαϊ, 19 Νοεμβρίου 2000) είναι Λιθουανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,93 μέτρα αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ στη Μπαρτσελόνα του Πρωταθλήματος Ισπανίας και της Ευρωλίγκα. Μπασκετικό του πρότυπο αποτελεί ο Δημήτρης Διαμαντίδης.
Πρώιμη ζωή και νεανική σταδιοδρομία
Ο Γιοκουμπάιτις γεννήθηκε στο Μαζέικιαϊ της Λιθουανίας. Μεγάλωσε παίζοντας νεανικό μπάσκετ στη σχολή καλαθοσφαίρισης Βλάντας Κνάσιους στην Κλαϊπέντα πριν πάει στην ακαδημία νέων της Ζαλγκίρις. Ο Γιοκουμπάιτις συμπεριλήφθηκε στην ομάδα όλου του τουρνουά στο Τουρνουά Κάουνας 2018, αφού είχε μέσο όρο 15 πόντους και 8,3 ασίστ ανά παιχνίδι και οδήγησε τη Ζαλγκίρις στην τρίτη θέση.
Ζαλγκίρις Κάουνας
Στις 9 Ιανουαρίου 2018, ο Γιοκουμπάιτις σημείωσε 31 πόντους για την Ζαλγκίρις-2 σε ένα φιλικό παιχνίδι με μεγάλη δημοσιότητα απέναντι στους Λαμέλο Μπολ και Πριενάι. Στις 5 Μαΐου, έκανε την πρώτη εμφάνισή του στη βασική ομάδα της Ζαλγκίρις στον τελικό της κανονικής περιόδου του Λιθουανικού Πρωταθλήματος (LKL) με την Πιένο Ζβάιγκζντες. Την περίοδο 2018–19, ο Γιοκουμπάιτις αναδείχθηκε ο καλύτερος νεαρός παίκτης στη δεύτερη κατηγορία Λιθουανίας έχοντας κατά μέσο όρο 13,2 πόντους, 5,2 ασίστ και 3,4 ριμπάουντ ανά παιχνίδι για την Ζαλγκίρις-2. Στην Ευρωλίγκα έπαιξε σε 12 παιχνίδια και είχε 2.6 πόντους κατά μέσο όρο και 0.5 ασίστ.
Στις 14 Ιουνίου 2019, ο Γιοκουμπάιτις υπέγραψε τριετή επέκταση συμβολαίου με τη Ζαλγκίρις. Την σεζόν 2019-20 έπαιξε σε10 παιχνίδια της Ευρωλίγκα με 2.2 πόντους και 1.3 ασίστ ανά παιχνίδι. Τη σεζόν 2020–21, είχε κατά μέσο όρο 7 πόντους, 1,7 ριμπάουντ και 2,5 ασίστ ανά παιχνίδι στην Ευρωλίγκα. Ο Γιοκουμπάιτις ήταν ο δεύτερος μετά τον Ουσμάν Γκαρούμπα για το Βραβείο Ανερχομένου Αστέρα της Ευρωλίγκας. Είχε κατά μέσο όρο οκτώ πόντους και τέσσερις ασίστ ανά παιχνίδι στο Πρωτάθλημα και αναδείχθηκε ο καλύτερος νεαρός παίκτης της διοργάνωσης.
Μπαρτσελόνα
Στις 21 Ιουλίου 2021, ο Γιοκουμπάιτις υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Μπαρτσελόνα του Πρωταθλήματος Ισπανάις και της Ευρωλίγκα. Στις 20 Φεβρουαρίου 2022, κατέκτησε το Κύπελο Ισπανίας, αφού η Μπαρτσελόνα κέρδισε στον τελικό την Ρεάλ 64-59, με τον ίδιο να έχει 12 πόντους (9 στην τελευταία περίοδο) και 3 ασίστ σε 17:33 στο παρκέ. Στις 11 Μαΐου αναδείχθηκε Rising Star της Ευρωλίγκα για τη σεζόν 2021-22 κι έγινε ο πρώτος Λιθουανός παίκτης που παίρνει το σχετικό βραβείο. Ο Γιοκουμπάιτις μέτρησε 7,2 πόντους και 2,8 ασίστ, με 59,5% έξω από τη γραμμή των 6.75 μέτρων (25/32). Στις 20 Ιουνίου 2023, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ισπανίας, αφού η Μπαρτσελόνα νίκησε στη σειρά των τελικών την Ρεάλ Μαδρίτης 3-0.
Δικαιώματα ντραφτ του ΝΒΑ
Ο Γιοκουμπάιτις επιλέχθηκε με την 34η συνολική επιλογή από τους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ στο ντραφτ του NBA του 2021. Αργότερα την ημέρα του ντραφτ, τα δικαιώματά του ανταλλάχθηκαν στους Νιου Γιορκ Νικς. Στις 3 Αυγούστου 2021, ανακοινώθηκε ότι ο Γιοκουμπάιτις θα επέστρεφε στην Μπαρτσελόνα μετά την ολοκλήρωση του Σάμερ Λιγκ του NBA του 2021.
Εθνική ομάδα
Ο Γιοκουμπάιτις έπαιξε για τη Λιθουανία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA του 2016 στην Πολωνία. Είχε 10 πόντους μέσο όρο και βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει το ασημένιο μετάλλιο. Ο Γιοκουμπάιτις ήταν ο νεότερος παίκτης στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων Ανδρών της FIBA του 2017 στην Αίγυπτο, με μέσο όρο 10 πόντους και 5,3 ασίστ ανά παιχνίδι για την έκτη θέση. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της FIBA του 2018 στη Λετονία, είχε μέσο όρο 12,9 πόντους και 5,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι καθώς η ομάδα του τερμάτισε πέμπτη. Ο ίδιος οδήγησε τη Λιθουανία στην τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων Ανδρών της FIBA του 2019 στην Ελλάδα, όπου είχε μέσο όρο 11,3 πόντους και 5,6 ασίστ ανά αγώνα.
Στις 24 Φεβρουαρίου 2020, ο Γιοκουμπάιτις έκανε την πρώτη συμμετοχή του στην εθνική ομάδα της Λιθουανίας κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2021, έπαιξε στο Προολυμπιακό Τουρνουά της FIBA στο Κάουνας. Αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 2022, όπου η Λιθουανία έφτασε μέχρι τους 16, αφού αποκλείστηκε από την Ισπανία.
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Γιοκουμπάιτις, Αϊβάρας Γιοκουμπάιτις, έπαιξε επαγγελματικό μπάσκετ στη Λιθουανία. Η μητέρα και η αδερφή του ασχολήθηκαν επίσης με το ίδιο άθλημα.
Στις 12 Δεκεμβρίου 2020, ένας άνδρας συνελήφθη στο Βίλνιους αφού εξαπάτησε μία γυναίκα αφού της έκλεψε 10.000 ευρώ με την οποία έβγαινε για μήνες υποδυόμενος τον Γιοκουμπάιτις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Φράνιο Πούντσετς
Ο Φράνιο Πούντσετς (σερβικά - κυριλλικό αλφάβητο: Фрањо Пунчец, Franjo Punčec· Τσάκοβετς, Αυστροουγγαρία, 25 Νοεμβρίου 1915 – Γιοχάνεσμπουργκ, 5 Ιανουαρίου 1985) ήταν Γιουγκοσλάβος αθλητής της αντισφαίρισης.
Βιογραφία
Άρχισε να παίζει αντισφαίριση στο αθλητικό σύλλογο της πόλης του και το 1931 στέφθηκε ο νεώτερος πρωταθλητής της Γιουγκοσλαβίας. Έκανε την πρώτη του διεθνή νίκη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1931 επί του Αυστριακού Βίλχεμ Μπρος σε ηλικία 17 ετών. Αν και έχασε στον δεύτερο γύρο του απλού και στο πρώτο γύρο του μεικτού διπλού, έφτασε στους προημιτελικούς του διπλού αντρών. Συμμετείχε με την Γιουγκοσλαβική ομάδα στο Κύπελλο Ντέιβις του 1931 εναντίον της Ιαπωνίας στο Ζάγκρεμπ. Στη συνέχεια προσχώρησε στην ομάδα Κονκόρντια του Ζάγκρεμπ.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Ο Πούντσετς αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας από το 1933 έως το 1946. Σε ατομικό επίπεδο οι μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν όταν έφτασε στους ημιτελικούς του Ρολάν Γκαρός το 1938 και στους ημιτελικούς του απλού του Γουίμπλεντον το ίδιο έτος. Το 1939 έπαιξε και πάλι στα ημιτελικά του Γουίμπλεντον αλλά έχασε από τον αμερικάνο Μπόμπυ Ριγκς. Ο Πούντσετς κατατάχτηκε επίσης στο νούμερο 10 στον κόσμο από τον "A. Wallis Myers" της "The Daily Telegraph" το 1938. Το περιοδικό "Σπορτ Μαγκαζίνε" της Ζυρίχης τον κατέταξε πρώτο στην ευρωπαϊκή κατάταξη και τρίτο στην πρώτη δεκάδα του κόσμου.
Το 1933 έπαιξε στον ημιτελικό του ιταλικού διεθνούς πρωταθλήματος χάνοντας στον τελικό από τον Εμανουέλε Σαρτόριο σε τρία σετ. Το 1935 ταξίδεψε στην Ινδία, όπου κατέκτησε τους τίτλους των τουρνουά του Μανδράς και του Παντζάμ. Το επόμενο έτος έγινε πρωταθλητής του Κέιπ Τάουν. Το 1937 κέρδισε το διεθνές τουρνουά του Παρισίου, την ίδια χρονιά έφθασε στον ημιτελικό του απλού του κυπέλλου της Νάπολης και στους προημιτελικούς στο διπλό. Κέρδισε επίσης τα τουρνουά στη Βενετία και στο Μπάσταντ. Το 1938 κέρδισε το διεθνές τουρνουά του Μόντε Κάρλο και το Διεθνές πρωτάθλημα της Σκανδιναβίας. Στη Γαλλική Ριβιέρα, κέρδισε το τουρνουά Beaulieu, μάλιστα σύμφωνα με τον Τζον Μπρόγουιτς κατέλαβε την 8η θέση στον κόσμο εκείνη την χρονιά.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1934 ήταν δεύτερος στο διπλό με συμπαίκτη τον Γιόσιπ Παλάντα, το 1936 ήταν πρώτος στο απλό και πρώτος στο διπλό με συμπαίκτη πάλι τον Παλάντα.
Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου πολέμου, το κύπελλο Ντέιβις είχε ανασταλεί και η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε. Ο Πούντσετς προσχώρησε στη νεοσυσταθείσα Κροατική ένωση αντισφαίρισης. Εκτός από το Κύπελλο Ντέιβις, έπαιξε για το Κύπελλο της Ρώμης και το Κύπελλο Δούναβη. Στο τελευταίο εκπροσώπησε το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας σε φιλικό αγώνα ενάντια στην Ουγγαρία όπου έληξε σε ισοπαλία. Το 1941 κατέλαβε την έκτη θέση στον κατάλογο των ευρωπαϊκών βαθμολογιών. Αντιπροσώπευσε την Κροατία το 1942 εναντίον της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, η οποία τελείωσε επίσης σε ισοπαλία.
Ο Πούντσετς επέστρεψε στην αντισφαίριση το 1946 για να εκπροσωπήσει τη Γιουγκοσλαβία στο Κύπελλο Ντέιβις.
Στη Γιουγκοσλαβία ο Πούντσετς εργάστηκε ως κρατικός αξιωματούχος. Το 1943 παντρεύτηκε την Ζόρα (1927-2012) και μετακόμισε στη Νότια Αφρική μαζί της το 1948. Είχαν τρία παιδιά, τον Φρανκ, τον Βίκτορ και τη Σύλβια, οι γιοι του ασχολήθηκαν επίσης με την αντισφαίριση.
Πηγές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Κροάτες αθλητές της αντισφαίρισης
Ισπανική Μεταπολίτευση
Η Ισπανική Μεταπολίτευση (ισπανικά: Transición española, ισπανική Μετάβαση) είναι η περίοδος της σύγχρονης ιστορίας της Ισπανίας κατά την οποία αποκαταστάθηκε το δημοκρατικό πολίτευμα μετά τον θάνατο του Φρανθίσκο Φράνκο και το τέλος της δικτατορίας το 1975. Η μετάβαση άρχισε λίγο μετά το θάνατο του Φράνκο στις 20 Νοεμβρίου 1975, ενώ η ολοκλήρωσή της συνήθως τοποθετείται στο Ισπανικό Σύνταγμα του 1978, στην αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στις 23 Φεβρουαρίου 1981, ή στην εκλογική νίκη του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος στις βουλευτικές εκλογές της 28ης Οκτωβρίου 1982. Μολονότι ήρθε αντιμέτωπη με πολιτικές και οικονομικές κρίσεις, η παραδειγματική κατά τα άλλα μετάβαση στη δημοκρατία ήταν ένας από τους παράγοντες που επέτρεψαν στην Ισπανία να γίνει μέλος της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ και να εκσυγχρονιστεί πολιτικά και κοινωνικά.
Παράλληλα με τη μετάβαση από την δικτατορία στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, η Ισπανία έγινε μάρτυρας της μετατροπής της από ένα εκ των πιο συγκεντρωτικών κρατών της Ευρώπης σε ένα εκ των πιο αποκεντρωμένων με την προώθηση και εγκαθίδρυση του Καθεστώτος των Αυτονομιών. Πρωταγωνιστές της Μεταπολίτευσης υπήρξαν ο νέος βασιλιάς της χώρας, Χουάν Κάρλος Α΄, ο ηγέτης της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου, Αδόλφο Σουάρεθ, και ο πρόεδρος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας, Σαντιάγο Καρίγιο. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η νέα πολιτική και οικονομική ισπανική ελίτ που αποτελείτο από άτομα που δεν είχαν βιώσει τον Εμφύλιο και που επέδειξαν διάθεση υπερκερασμού του έως τότε εθνικού διχασμού μεταξύ νικητών και ηττημένων όπως ο νεαρός τότε πρόεδρος του PSOE, Φελίπε Γκονθάλεθ.
Η Ισπανική Μεταπολίτευση ήταν παράλληλη της μετάβασης στη δημοκρατία των δύο έτερων «Νοτιοευρωπαϊκών δικτατοριών», αυτών της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, διαδικασία η τελευταία που είχε άμεση επίδραση στη στάση των πρωταγωνιστών της.
Τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας
Η δικτατορία του στρατηγού Φράνκο από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 είχε εισέλθη στο επονομαζόμενο «πραγματιστικό» στάδιό της, απομακρύνοντας τον ιδεολογικό φασιστικό της χαρακτήρα και υιοθετώντας σταδιακά δειλά βήματα απελευθέρωσης της αγοράς και της κοινωνικής ζωής. Το 1969 η πρώτη μεγάλη απεργία, η ενεργοποίηση της ΕΤΑ και η σταδιακή επιδείνωση της υγείας του δικτάτορα λόγω ηλικίας ορίζουν την αρχή του τέλους για το καθεστώς. Το ίδιο έτος ορίστηκε ο πρίγκιπας Χουάν Κάρλος επίσημος διάδοχος του Φράνκο. Η συνειδητοποίηση της αδυναμίας του να κυβερνήσει τον οδήγησε το 1973 να παραδώσει εκ των πραγμάτων την εξουσία στον Καρέρο Μπλάνκο, που ορίστηκε πρόεδρος της κυβέρνησης. Η δολοφονία του τον ίδιο χρόνο από την ΕΤΑ έσβησε από το πολιτικό σκηνικό έναν πολιτικό που είχε όλα τα φόντα να γίνει ο κύριος εκφραστής του συνεχισμού της δικτατορίας μετά τον θάνατο του δικτάτορα.
Νέος πρόεδρος της κυβέρνησης ορίστηκε ο Κάρλος Άριας Ναβάρο. Στον πρώτο του δημόσιο λόγο έκανε λόγο για πολιτικές μεταρρυθμίσεις, πάντα στα πλαίσια του καθεστώτος. Η κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος στην Πορτογαλία τον Απρίλιο του 1974 με την Επανάσταση των Γαρυφάλλων ενέπνευσε την ίδρυση του αντικαθεστωτικού συνδικάτου της Δημοκρατικής Στρατιωτικής Ένωσης στις ένοπλες δυνάμεις. Από το Σεπτέμβριο ο δικτάτορας επανήλθε προσωρινά και προχώρησε σε απομάκρυνση των μεταρρυθμιστικών στοιχείων· τον επόμενο μήνα υπέφερε μια πρώτη καρδιακή προσβολή και απεβίωσε αφού υπέφερε ακόμη δύο στις 20 Νοεμβρίου.
Ο πολιτικός ρόλος του Χουάν Κάρλος Α΄
Ο Χουάν Κάρλος ξεκίνησε την κυριαρχία του ως αρχηγός του κράτους αφήνοντας απαράλλαχτα τα νομικά όρια του συστήματος του Φράνκο. Έτσι, ορκίστηκε να τηρεί τις αρχές του Εθνικού Κινήματος, του μοναδικού νόμιμου κόμματος της εποχής του Φράνκο. Πήρε στην κατοχή του το στέμμα μπροστά από τα Φρανκικά Γενικά Δικαστήρια και σεβάστηκε τον φρανκικό Οργανικό Νόμο του Κράτους. Έχοντας υπηρετήσει στις Ισπανικής Ένοπλες Δυνάμεις και έχοντας γαλουχηθεί δίπλα στον δικτάτορα, ο πρίγκιπας Χουάν Κάρλος αρχικά παρέμενε στο παρασκήνιο μέσω δημόσιων εμφανίσεων του και έδειχνε έτοιμος να ακολουθήσει τα χνάρια του Φράνκο. Όταν όμως πήρε την εξουσία ως βασιλιάς της Ισπανίας στα χέρια του, διευκόλυνε την ανάπτυξη μια συνταγματικής μοναρχίας, όπως ο πατέρας του, Δον Χουάν των Βουρβόνων την υποστήριζε από το 1946. Η σύνδεση του Χουάν Κάρλος με τον πατέρα του και, μέσω αυτού, τη φιλελεύθερη αντιπολίτευση συνέβαλε στην αποδοχή του από μεγάλη μερίδα της αντιφρανκικής αντιπολίτευσης.
Η Μεταπολίτευση αποτελούσε ένα φιλόδοξο σχέδιο που είχε απλή στήριξη μέσα και έξω από την Ισπανία. Οι Δυτικές Κυβερνήσεις, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, προωθούσαν την ίδρυση της ισπανικής συνταγματικής μοναρχίας, όπως έκαναν πολλοί Ισπανοί και ξένοι φιλελεύθεροι καπιταλιστές.
Παρ' όλα αυτά, η Μεταπολίτευση αποδείχθηκε δύσκολη, καθώς το φάντασμα του Εμφυλίου (1936-1939) ακόμη στοίχειωνε την Ισπανία. Οι Φρανκικοί στην ακροδεξιά απολάμβαναν σημαντική υποστήριξη μέσα στον ισπανικό στρατό, και οι άνθρωποι της αριστεράς δεν εμπιστεύονταν ένα βασιλιά που όφειλε τη θέση του στον Φράνκο. Όσον αφορά τους πρώτους, η πραγματοποίηση του δημοκρατικού σχεδίου είχε ως προϋποθέσεις ότι η αριστερά θα περιόριζε τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία της από τις προκλήσεις, ενώ ο στρατός από την άλλη θα έπρεπε να απέχει από οποιαδήποτε παρέμβαση στις πολιτικές διαδικασίες της κυβέρνησης.
Η πρώτη κυβέρνηση του Αδόλφο Σουάρεθ (Ιούλιος 1976-Ιούνιος 1977)
μικρογραφία|Ο Αδόλφο Σουάρεθ το 1981
Τον Ιανουάριο του 1976 η κυβέρνηση αντιμετώπισε ένα μεγάλο κύμα απεργειών στις βιομηχανικές ζώνες της Μαδρίτης. Οι μεγάλες αναταραχές που προκλήθηκαν παράλληλα στη Βιτόρια και η πυροβολισμοί στο όρος Μοντεχούρα από καρλιστές διαφωνούντες οδήγησαν την κυβέρνηση σε παραίτηση. Ο Τορκουάτο Φερνάντεθ-Μιράντα, έβαλε το όνομα του Αδόλφο Σουάρεζ στη λίστα με τα τρία ονόματα από την οποία ο Χουάν Κάρλος θα επέλεγε τον επικεφαλής της κυβέρνησης. Ο βασιλιάς διάλεξε τον Σουάρεθ επειδή ένιωθε ότι θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στην πρόκληση της δύσκολης πολιτικής διαδικασίας που θα επόταν, να πείσει τα Γενικά Δικαστήρια, των οποίων η σύνθεση αποτελούνταν από πολιτικούς του Φράνκο, να συναινέσουν στην αποσύνθεση του φρανκικού πολιτικού συστήματος. Με αυτόν τρόπο θα μπορούσε να δρα στα πλαίσια του συστήματος και έτσι να αποφύγει το ενδεχόμενο στρατιωτικής παρέμβασης στις πολιτικές διαδικασίες. Ο Σουάρεθ ορίστηκε ως ο 138ος Πρωθυπουργός της Ισπανίας από τον Χουάν Κάρλος στις 3 Ιουλίου 1976, μια κίνηση η οποία βρήκε αντίθετη την αριστερά λόγω του φρανκικού παρελθόντος του Σουάρεθ.
Ως πρωθυπουργός, ο Σουάρεθ γρήγορα παρουσίασε ένα πολιτικό πρόγραμμα βασισμένο σε δύο άξονες:
Αυτό το πρόγραμμα ήταν σαφές και ξεκάθαρο, αλλά η πραγματοποίηση του δοκίμαζε την πολιτική ικανότητα του Σουάρεθ. Είχε να πείσει την αντιπολίτευση να συμμετέχει στο σχέδιο αλλά και τον στρατό να επιτρέψει να συνεχιστεί η διαδικασία αδιάκοπα, και την ίδια ώρα είχε να φέρει την κατάσταση στη Χώρα των Βάσκων υπό έλεγχο.
Παρ'όλες τις προκλήσεις, το σχέδιο του Σουάρεθ πραγματοποιήθηκε χωρίς καμία καθυστέρηση μεταξύ του Ιουλίου 1976 και του Ιουνίου 1977. Σε αυτή τη σύντομη περίοδο ο Σουάρεθ είχε να δράσει απέναντι σε πολλά μέτωπα για να πετύχει τους σκοπούς του.
Ο Νόμος για Πολιτικό Ανασχηματισμό
Το προσχέδιο του Νόμου για Πολιτικό Ανασχηματισμό συντάχθηκε από τον Φερνάντεθ-Μιράντα, ρήτορα των δικαστηρίων, ο οποίος το παρέδωσε στην κυβέρνηση Σουάρεθ τον Ιούλιο του 1976. Το προσχέδιο εγκρίθηκε από την κυβέρνηση τον Σεπτέμβρη του 1976. Για να προχωρήσει η χώρα στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, αυτή η νομοθεσία δεν μπορούσε απλά να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό σύστημα εξαφανίζοντας τα εμπόδια που τέθηκαν από το καθεστώς του Φράνκο απέναντι στη Δημοκρατία: είχε να διαλύσει το Φρανκικό σύστημα μέσω των ίδιων των Φρανκικών Γενικών Δικαστηρίων. Κατά τη διάρκεια του Νοέμβρη τα δικαστήρια, υπό την ικανή προεδρία του Μιράντα, έθεσε ως θέμα διαβούλευσης τον νόμο, ο οποίος τελικά υπερψηφίστηκε με 425 ψήφους υπέρ, 59 κατά και 13 αποχές.
Η κυβέρνηση Σουάρεθ επιδίωκε να λάβει ακόμη περισσότερη νομιμότητα για τις αλλαγές μέσω ενός λαϊκού δημοψηφίσματος. Στις 15 Δεκεμβρίου 1976, με ποσοστό συμμετοχής 77,72%, το 94% των ψηφοφόρων έδειξε την υποστήριξη του προς τις αλλαγές. Από εκείνη τη στιγμή, ήταν εφικτό να ξεκινήσει η εκλογική διαδικασία (το δεύτερο μέρος του προγράμματος του Σουάρεθ), η οποία θα αναδείκνυε τους βουλευτές του Συνταγματικού Δικαστηρίου, του σώματος που θα ήταν υπεύθυνο να ιδρύσει ένα δημοκρατικό σύνταγμα.
Με αυτό το μέρος του σχεδίου του ολοκληρωμένο, ο Σουάρεθ είχε να επιλύσει ένα φλέγον ερώτημα: θα έπρεπε το σύνταγμα να περιλαμβάνει τις αντίπαλες ομάδες που δεν συμμετείχαν στην αρχή της Μεταπολίτευση. Ο Σουάρεθ επίσης θα έπρεπε να αντιμετωπίσει ένα άλλο ευαίσθητο ζήτημα: να έρθει σε συμφωνία με την αντι-φρανκική αντιπολίτευση.
Σχέσεις της κυβέρνησης Σουάρεθ με την αντιπολίτευση
Ο Σουάρεθ εφάρμοσε μια σειρά μεσοβέζικων πολιτικών για να αποκτήσει αξιοπιστία το σχέδιο του. Τον Ιούλιο του 1976 έδωσε μερική αμνηστία και ελευθέρωσε 400 κρατουμένους. Συνέχισε αυτήν την πολιτική τον Μάρτιο του 1977, και τελικά έδωσε καθολική αμνηστία τον Μάιο του ίδιου έτους. Τον Δεκέμβρη του 1976 διέλυσε τη μυστική αστυνομία του Φράνκο. Τον Μάρτιο του 1977, το δικαίωμα στην απεργία νομιμοποιήθηκε, με το δικαίωμα του συνδικαλισμού να νομιμοποιείται τον επόμενο μήνα. Επίσης, τον Μάρτιο, ένας νέος εκλογικός νόμος εισήγαγε το απαραίτητο πλαίσιο για να εναρμονιστεί το εκλογικό σύστημα της Ισπανίας με αυτό άλλων χωρών που ήταν κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.
Μέσω αυτών αλλά και άλλων μέτρων, η κυβέρνηση τήρησε τους όρους που απαίτησαν οι αντίπαλες δυνάμεις αρχικά το 1974. Αυτές οι αντίπαλες δυνάμεις συναντήθηκαν τον Νοέμβριο του 1976 για να ιδρύσουν μια πλατφόρμα δημοκρατικών οργανισμών.
Ο Σουάρεζ είχε ξεκινήσει τις επαφές με την αντιπολίτευση συναντώντας τον Φελίπε Γκονθάλεθ, γενικό γραμματέα του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος τον Αύγουστο του 1976. Η θετική συμπεριφορά του σοσιαλιστή ηγέτη έδωσε ακόμη περισσότερη υποστήριξη στον Σουάρεθ για να συνεχίσει το σχέδιό του, αλλά ο καθένας αντιλαμβάνονταν ξεκάθαρα ότι το μεγάλο πρόβλημα για την πολιτική ομαλοποίηση της χώρας θα ήταν η νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας το οποίο είχε στις τάξεις του περισσότερους ακτιβιστές αλλά και την καλύτερη οργάνωση από κάθε άλλο κόμμα της αντιπολίτευσης. Ωστόσο, σε μια συνάντηση μεταξύ του Σουάρεθ και των πιο σημαντικών στρατιωτικών ηγετών τον Σεπτέμβρη, οι αξιωματικοί δήλωσαν ξεκάθαρα την αντίθεση τους στη νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Τον Δεκέμβριο του 1976, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ισπανίας γιόρταζε το 27ο του συνέδριο στη Μαδρίτη, και άρχισε να διαχωρίζει τις θέσεις του από τις απαιτήσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, επιβεβαιώνοντας ότι θα συμμετέχει στο επόμενο κάλεσμα για εκλογές για το συνταγματικό δικαστήριο. Στις αρχές του 1977, τη χρονιά των εκλογών, ο Σουάρεζ αποφάσισε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της νομιμοποίησης του Κομμουνιστικού Κόμματος. Μετά τη δημόσια κατακραυγή που αφυπνίστηκε από τη Σφαγή της Ατότσα στις 24 Ιανουαρίου του 1977 απέναντι σε συνδικαλιστές και κομμουνιστές, ο Σουάρεζ αποφάσισε να μιλήσει με τον Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Σαντιάγο Καρίγιο το Φεβρουάριο. Η προθυμία του Καρίγιο να συνεργαστεί χωρίς περαιτέρω απαιτήσεις και η προσφορά του για μια «κοινωνική συμφωνία» για την περίοδο μετά τις εκλογές ώθησε τον Σουάρεθ να πάρει το μεγαλύτερο ρίσκο της Μεταπολίτευση: Τη νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος τον Απρίλιο του 1977. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η κυβέρνηση ξεκίνησε να παρέχει περισσότερο συνταγματικό χώρο στο Σοσιαλιστικό Συνδικάτο Εργατών σε σύγκριση με το αντίστοιχο κομμουνιστικό. Ο τρόπος με τον οποίο ένα ενοποιημένο εμπορικό συνδικάτο στρατηγικά θεωρούνταν είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της Ισπανικής Μεταπολίτευση καθώς περιόριζε τα ριζοσπαστικά του στοιχεία και έβαζε τις βάσεις για ένα τεχνητό σύστημα βιομηχανικών σχέσεων.
Γενικότερα ήδη από τον Μάρτιο του 1976 η αντιπολίτευση είχε παραμερίσει οποιεσδήποτε αξιώσεις της για πλήρη ρήξη με το τέως καθεστώς εξαιτίας του φόβου πρόκλησης ενός νέου συλλογικού τραύματος αντίστοιχου αυτού του Εμφυλίου και προώθησε την ιδέα της «συμφωνημένης ρήξης».
Σχέσεις της κυβέρνησης Σουάρεθ με τον Ισπανικό Στρατό
Ο Αδόλφο Σούαρεζ γνώριζε καλά ότι η Μπούνκερ, μια ομάδα σκληροπυρηνικών Φρανκικών με ηγέτες τους Χοσέ Αντόνιο Χιρόν και Μπλας Πινιάρ, που χρησιμοποιούσε τις εφημερίδες El Alcázar και Arriba για να διατυπώνουν τις απόψεις τους- είχε κοντινές επαφές με αξιωματικούς του στρατού και ότι ασκούσε επιρροή πάνω σε σημαντικούς τομείς του στρατού. Αυτές οι δυνάμεις θα μπορούσαν να συγκροτήσουν ένα αξεπέραστο εμπόδιο έαν αποφάσιζαν να παρέμβουν στρατιωτικά στην πολιτική ανασυγκρότηση.
Για να επιλύσει το ζήτημα, ο Σουάρεθ σκόπευε να αποκτήσει υποστήριξη από μια ομάδα φιλελεύθερων μέσα στον ισπανικό στρατό, που είχε ηγέτη τον Ντίεθ Αλεγρία. Για να το καταφέρει αυτό, έδωσε στα μέλη της ομάδας αυτής θέσεις εξουσίας που απαιτούσαν τη μεγαλύτερη ευθύνη. Αλλά τον Ιούλιο του 1976, ο αντιπρόεδρος για τα Θέματας Άμυνας ήταν ο στρατηγός Φερνάντο ντε Σαντιάγο, ένα μέλος μια ακροδεξιάς ομάδας μέσα στο στρατό. Ο ντε Σαντιάγο είχε δείξει τις ανησυχίες του κατά τη διάρκεια της πρώτης αμνηστίας τον Ιούλιο του 1976. Είχε αντιταχθεί στον νόμο που νομιμοποιούσε το δικαίωμα στο συνδικαλισμό. Ο Σουάρεθ απέρριψε τον Σαντιάγο και έβαλε στην θέση του τον Μανουέλ Γκουτιέρεθ Μεγιάδο. Αυτή η αντιπαράθεση με τον στρατηγό ντε Σαντιάγο προκάλεσε την αποστροφή ενός μεγάλου μέρους του στρατού προς τον Σουάρεθ, αντιπαράθεση που έγινε ακόμη πιο έντονη όταν νομιμοποιήθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας.
Εν τω Μεταξύ, ο Μεγιάδο προωθούσε αξιωματικούς που υποστήριζαν τον Πολιτικό Ανασχηματισμό και αφαίρεσε από θέσεις ισχύος του διοικητές των σωμάτων ασφαλείας που έδειχναν να υποστηρίζουν τη διατήρηση του Φρανκικού καθεστώτος.
Ο Σουάρεθ ήθελε να δείξει στον στρατό ότι η πολιτική ομαλοποίηση της χώρας δεν σήμαινε ότι θα επέλθει η αναρχία ή η επανάσταση. Έτσι, υπολόγιζε στη συνεργασία με τον Σαντιάγο Καρίγιο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να προσμένει συνεργασία με τις τρομοκρατικές ομάδες.
Η αναζωπύρωση της τρομοκρατικής δραστηριότητας
Η Χώρα των Βάσκων παρέμενε, στο καλύτερο κομμάτι αυτής της περιόδου, σε μια κατάσταση πολιτικής αναταραχής.Ο Σουάρεθ εγγυήθηκε μια πολυεπίπεδη αμνηστία για πολλούς Βάσκους πολιτικούς κρατουμένους, αλλά οι μάχες συνεχίζονταν μεταξύ της τοπικής αστυνομίας και διαδηλωτών. Η ΕΤΑ, η οποία στα μέσα του 1976 παρότι έδειχνε ανοιχτή σε μια περιορισμένη εκεχειρία μετά το θάνατο του Φράνκο, συνέχισε την ένοπλη αντιπαράθεση ξανά τον Οκτώβρη. Η τριετία 1978-1980 θα ήταν η πιο πολύνεκρη περίοδος της ΕΤΑ. Αλλά ήταν η περίοδος ανάμεσα στο Δεκέμβριο του 1976 και τον Ιανουάριο του 1977 που μια σειρά επιθέσεων έφερε σε κατάσταση υψηλής έντασης την Ισπανία.
Η μαοϊκή Γκράπο άρχισε την ένοπλη διαμάχη βομβαρδίζοντας δημόσιες τοποθεσίες και στη συνέχεια απαγάγοντας δύο σημαντικά στελέχη του καθεστώτος: Τον πρόεδρο του Συμβουλίου του Κράτους Χοσέ Μαρία ντε Οριόλ και τον στρατηγό Βιλασκούσα, πρόεδρο του Ανώτερου Συμβουλίου Στρατιωτικής Δικαιοσύνης. Από την ακροδεξιά, μέλη της νεοφασιστικής οργάνωσης Αποστολική Συμμαχία Αντικομμουνιστών δολοφόνησαν 6 μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας, 5 εξ αυτών δικηγόροι εργατών, σε ένα γραφείο της οδού Ατότσα στη Μαδρίτη τον Ιανουάριο του 1977.
Στο μέσο αυτών των προκλήσεων, ο Σουάρεθ συγκάλεσε την πρώτη του συνάντηση με ένα σημαντικό αριθμό ηγετών της αντιπολίτευσης, και καταφέρθηκαν κατά της τρομοκρατίας δίνοντας υποστήριξη στον Σουάρεθ. Κατά τη διάρκεια αυτής της ταραγμένης περιόδου, η Μπούνκερ άδραξε την ευκαιρία και δήλωσε ότι η χώρα είναι στο χείλος του γκρεμού.
Παρά την αυξημένη βία των ΕΤΑ και των Ομάδων Αντιφρανκικής Αντίστασης Πρώτη Οκτωβρίου (GRAPO), οι εκλογές για τα συνταγματικά δικαστήρια διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 1977.
Πρώτες εκλογές και το προσχέδιο του συντάγματος
Οι εκλογές που διεξήχθησαν στις 15 Ιουνίου 1977 επιβεβαίωσαν την ύπαρξη 4 σημαντικών πολιτικών δυνάμεων σε εθνικό επίπεδο. Για πρώτη φορά στην εκλογική ιστορία της χώρας παρουσιάστηκε τέτοια πληθώρα κομμάτων. Πολλά δεν ξεπερνούσαν τα 200 μέλη και εξέφραζαν πληθώρα τοπικιστικών αισθημάτων και συμφέροντα των εγκατεστημένων πελατιακών δικτύων. Τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:
Με τις επιτυχίες του Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος και της Δημοκρατικής Συμφωνίας για την Καταλονία στις αντίστοιχες περιοχές τους, τα εθνικιστικά κόμματα ξεκίνησαν να δείχνουν την πολιτική τους δύναμη σε αυτές τις εκλογές.
Τα συνταγματικά δικαστήρια (η εκλεγμένη Ισπανική Βουλή δηλαδή) ξεκίνησαν το προσχέδιο ενός συντάγματος στα μέσα του 1977. Το 1978 υπεγράφησε η Συμφωνία της Μονκλόα μια συμφωνία μεταξύ πολιτικών, πολιτικών κομμάτων και συνδικάτων για το σχεδιασμό λειτουργίας της οικονομίας κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης μετά από 18 περίπου μήνες συνομιλιών. Το Ισπανικό Σύνταγμα του 1978, προϊόν πολιτικής συναίνεσης του συνόλου σχεδόν του ισπανικού πολιτικού κόσμου, τέθηκε σε δημοψήφισμα και εγκρίθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1978.
Κυβερνήσεις της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου
Η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου έλαβε την πλειονοψηφία στις εκλογές, αλλά όχι την απόλυτη πλειοψηφία, και στις εκλογές του Ιουνίου 1977 και του Μαρτίου 1979. Για να ασκήσει εξουσία, η Ένωση έπρεπε να σχηματίσει κοινοβουλευτικούς συνασπισμούς με άλλα πολιτικά κόμματα.
Η κυβέρνηση ξόδεψε μεγάλο μέρος του χρόνου της από το 1979 για να κρατήσει ενωμένες τις πολλές συνιστώσες μέσα στο κόμμα της, καθώς και τους συνασπισμούς της. Το 1980, η κυβέρνηση Σουάρεθ είχε εκπληρώσει το μεγαλύτερο μέρος των στόχων της κατά τη διάρκεια της μετάβασης στην δημοκρατία και της έλειπε ένα περισσότερο καθαρό πρόγραμμα. Πολλά μέλη της Ένωσης ήταν αρκετά συντηρητικά και δεν ήθελαν περαιτέρω αλλαγές. Για παράδειγμα, ένα νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση του διαζυγίου τεράστια έριδα μέσα στο κόμμα, μολονότι είχε την υποστήριξη της πλειονότητας του λαού. Ο συνασπισμός της ένωσης απέτυχε.
Ενώ η δημοκρατική εξομάλυνση είχε πετύχει να πείσει την Πολιτικό-Στρατιωτική φατριά της ΕΤΑ να εγκαταλείψει τα όπλα και να εισέλθει στην κοινοβουλευτική πολιτική, δεν κατόρθωσε να σταματήσει τη συνέχιση των τρομοκρατικών επιθέσεων από την ΕΤΑ (σ), τη στρατιωτική φατριά της ΕΤΑ που εξελίχθηκε στην κατεξοχήν ΕΤΑ των επόμενων δεκαετιών. Εν τω μεταξύ, η αναταραχή σε πολλούς τομείς των ένοπλων δυνάμεων δημιούργησε το φόβο για ένα επερχόμενο στρατιωτικό πραξικόπημα. Η προσπάθεια πραξικοπήματος της 23ης Φεβουαρίου 1981, στην οποία ο συνταγματάρχης Αντόνιο Τεχέρο προχώρησε σε κατάληψη του κογκρέσου των βουλευτών ηγούμενος μιας ομάδας πολιτοφυλακής απέτυχε, ωστόσο έδειξε την ύπαρξη επαναστατικών στοιχείων μέσα στο στρατό.
Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ισπανίας ως κυβέρνηση
Ο Κάλβο Σοτέλο διέλυσε τη βουλή και ανακοίνωσε εκλογές για τον Οκτώβρη του 1982. Το 1979 η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου είχε λάβει την πλειονοψηφία, αλλά το 1982 υπέστη μια θεαματική ήττα. Οι εκλογές έδωσαν απόλυτη πλειοψηφία στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο είχε ξοδέψει αρκετά χρόνια ετοιμάζοντας την εικόνα του ως μια εναλλακτική κυβέρνηση.
Στο 28ο συνέδριο του κόμματος, ο γενικός γραμματέας Φελίπε Γκονζάλεθ προτίμησε να παραιτηθεί παρά να συμμαχήσει με τα ισχυρά επαναστατικά στοιχεία τα οποία έδειχναν να αποκτούν κυριαρχία στο κόμμα. Ένα ειδικό συνέδριο καλέστηκε το Σεπτέμβρη, στο οποίο το κόμμα επανέφερε τις μετριοπαθείς θέσεις του, απαρνούμενο τον Μαρξισμό και επιτρέποντας στον Γκονθάλεθ να πάρει την εξουσία ακόμη μια φορά.
Το 1982, το Σοσιαλιστικό Κόμμα επιβεβαίωσε τη μετριοπαθή προέλευση του και συμμάχησε με τους σοσιαλδημοκράτες που είχαν μόλις αποσχιστεί από την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου.
Κερδίζοντας την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία το 1982 και το 1986, και ακριβώς τις μισές έδρες το 1989, το Σοσιαλιστικό Κόμμα νομοθετούσε και κυριαρχούσε δίχως να είναι αναγκασμένο να κάνει συνασπισμούς με άλλες κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις. Με αυτόν τον τρόπο, το κόμμα μπορούσε να περνάει νόμους για να πετύχει τους στόχους του πολιτικού του προγράμματος, «η αλλαγή». Την ίδια ώρα, πολλές τοπικές αυτοδιοικήσεις ήταν υπό την κυριαρχία του κόμματος. Αυτή η άνετη πολιτική πλειοψηφία έδωσε στο κόμμα την ευκαιρία να προσφέρει στη χώρα μια μακρά περίοδο ηρεμίας και σταθερότητας, μετά τα έντονα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας
Ιωάννης του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ο Ιωάννης (γερμ. Johann, 17 Αυγούστου 1578 - 22 Μαρτίου 1638) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν κόμης (1606-38), που μετά αναβαθμίστηκε σε πρίγκιπα (1634-38) του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Β΄, κόμη του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της Ευφροσύνης, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄, κόμη του Έτινγκεν-Βάλερσταϊν. Το 1638 απεβίωσε στο Μόναχο σε ηλικία 60 ετών και τον διαδέχθηκε ο μοναδικός γιος του, Μάινραντ Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1602 την εξαδέλφη του, Ιωάννα των Χοεντσόλερν, κόρη του Άιτελ Φρειδερίκου Δ΄, κόμη του Χοεντσόλερν και είχε τέκνα:
Ο χαρτοπαίχτης (ταινία)
Ο χαρτοπαίχτης (Πρωτότυπος τίτλος: The Cincinnati Kid) είναι δραματική ταινία αμερικανικής παραγωγής 1965 σε σκηνοθεσία του Νόρμαν Τζούισον και σενάριο του Τέρι Σάουθερν βασισμένο στην νουβέλα του 1963 "The Cincinnati Kid" του Ρίτσαρντ Τζεσσούρπ. Πρωταγωνιστούν οι Στηβ ΜακΚουήν, Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον και Καρλ Μάλντεν.
Πλοκή
Νέα Ορλεάνη. Ένας νεαρός χαρτοπαίχτης, ο Έρικ Στόνερ (Στηβ ΜακΚουήν) με το παρατσούκλι "Σινσινάτι Κιντ" θελει να χτίσει την φήμη του ως ο καλύτερος παίχτης πόκερ στην χώρα. Μόλις μαθαίνει οτι ήρθε στην πόλη ο Λανσέι Χαουάρντ (Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον) με το παρατσούκλι "ο Αρχηγός" και ο καλύτερος παίχτης στην χώρα, βλέπει οτι είναι η ευκαιρία του να πάρει αυτός τον τίτλο ως καλύτερος παίχτης πόκερ. Έτσι συναντά τον Σούτερ (Καρλ Μάλντεν) και του λέει να κανονίσει ένα παιχνίδι πόκερ με τον Χαουάρντ. Ο Σούτερ λέει στον Κιντ οτι δεν είναι έτοιμος ακόμη να αντιμετώπισει τον Χαουάρντ και θα πρέπει να κάνει υπομονή. Εντωμεταξύ ο Λανσέι Χαουάρντ παίζει ένα 30ωρο παιχνίδι πόκερ με τον Σλέιντ (Ριπ Τορν) και τον κερδιζει. Ο Σλέιντ χανοντάς έξι χιλιάδες δολάρια εξαγριωνέται και καλεί τον Σούτερ στο σπίτι του το βράδυ. Εκεί του λέει να διοργάνωσει το παιχνίδι μαζί με τον Κιντ και να τον βοήθησει οσο χρειαζέται προκειμένου ο Κιντ να κερδίσει τον Χαουάρντ. Ο Σούτερ αρνήτε να το κάνει αυτό και τότε ο Σλέιντ τον εκβιάζει λεγοντας του, οτι του χρωστά 12 χιλ. δολάρια και οτι θα το πει στην Μέλμπα (Αν Μάργκρετ) αν δεν δεχτεί. Ο Σούτερ τελικά θα δεχτεί και θα ετοιμάσει το παιχνίδι μεταξύ του Κιντ και του Χαουάρντ.
Το παιχνίδι κανόνιστηκε και ο Κιντ φθάνει στο ξενοδοχείο αργά το απόγευμα. Το παιχνίδι θα είναι 5 card stud poker. Ο Σούτερ θα είναι ο Ντήλερ και η Λαίδη Φινγκέρς (Τζόαν Μπλόντελ) θα είναι η αντικαταστάτρια του. Εκτός από τον Κιντ και τον Λανσέι Χαουάρντ θα παίξουν ο Πιγκ, ο Γέλλερ και ο Σόκαλ. Μετά από κάποιες ώρες πόκερ ο Λανσέι θα πέταξει έξω τον Πίγκ, ίσως με μπλόφα. Θα ακολουθήσουν μετά ο Γέλλερ και ο Σόκαλ, αφήνοντας τον Κιντ και τον Λανσέι μόνους στο παιχνίδι. Ο Κίντ θα αρχί
Ο τελευταίος γύρος
Η Λαίδη Φίνγκερς δίνει στον Λανσέι το 8♦ και στον Κίντ 10♣. Ο Κιντ ποντάρει $500 και ο Λανσέι απαντά. Ο Λανσέι παίρνει το επομένο φύλλο Q♦ και ο Κιντ παίρνει το 10♠.
Ο Κιντ ποντάρει $1,000 και ο Λανσέι αυξάνει αλλά $1,000. Ο Κιντ απαντά.
Η Λαίδη Φίνγκερς δίνει στον Λανσέι το 10♦ και ο Κιντ παίρνει το A♣. Ο Κιντ ποντάρει $3,000 και ο Λανσέι απαντά.
Δορκάς Θεσσαλονίκης
Η Δορκάς είναι ένα χωριό του δήμου Λαγκαδά και του νομού Θεσσαλονίκη.
Ο χαρτοπαίχτης (ταινία)
Ο τελευταίος γύρος
Ο Λανσέι ανοίγει το κρυφό του φύλλο και είναι το J♦ και έχει Στρέιτ φλος της ντάμας. Ο Κιντ ανοίγει το δικό του φύλλο που είναι το A♥, και έχει φουλ του άσσου με δεκαριά. Ο Κιντ μένει αποσβωλομένος από την εξέλιξη. Ο Λανσέι είχε 4 καρά, και είτε είχε χρώμα, είτε είχε κέντα, ο Κιντ θα τον κέρδιζε. Μόνο με τον J♦ ο Λανσέι θα κέρδιζε τον Κιντ και τον είχε.
Δορκάς Θεσσαλονίκης
Πληθυσμός
Με την απογραφή του 2011, καταγράφηκαν 372 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Ο χαρτοπαίχτης (ταινία)
Ο τελευταίος γύρος
Ο Λανσέι Χάουαρντ κοιτάει τον Κιντ και του λέει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ορλεάνη Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νόρμαν Τζούισον Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Ορλεάνη
Φίλιππος του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ
Ο Φίλιππος o φιλόνικος, γερμ. Philipp der streitbare (12 Νοεμβρίου 1503 - 4 Ιουλίου 1548) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου ήταν δούκας του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ρούπρεχτ επισκόπου του Φράιζινγκ και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Γεωργίου του Πλουσίου, δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
Απεβίωσε στη Χαϊδελβέργη, 45 ετών.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Τάκης Τσιάκος
Ο Τάκης Τσιάκος (Αργυρόκαστρο, 1909 - Αθήνα, 1997) ήταν Έλληνας συγγραφέας και ποιητής, εκπρόσωπος του ποιητικού ύφους του Κωστή Παλαμά.
Ο Τάκης Τσιάκος, γιος του Μιχάλη, γεννήθηκε στο Αργυρόκαστρο, στο βιλαέτι Ιωαννίνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στη σημερινή νότια Αλβανία (Βόρεια Ήπειρος). Το 1930 μετακόμισε στα Ιωάννινα όπου έκανε το λογοτεχνικό του ντεμπούτο και άρχισε να γράφει στίχους στις στήλες των τοπικών εφημερίδων, καθώς και σε γνωστά ελληνικά περιοδικά. Το 1936 δημοσίευσε την πρώτη του συλλογή με την ονομασία Σβησμένη Ηχώ. Το έργο του επηρεάστηκε από τον εθνικό χαρακτήρα της ποίησης του Κωστή Παλαμά, ένα χαρακτηριστικό που συναντάται και σε άλλους ποιητές με καταγωγή από τη Βόρειο Ήπειρο. Αργότερα ο Τάκης Τσιάκος έγινε αντιπρόεδρος του Διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Ελλήνων Λογοτεχνών.
Ποιητικές συλλογές
Ο Τάκης Τσιάκος δημοσίευσε τις ακόλουθες ποιητικές συλλογές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες