cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημώδης βυζαντινή λογοτεχνία
Διάδοση και επιδράσεις
Η λογοτεχνία που αναπτύχθηκε στα εδάφη της ύστερης βυζαντινής αυτοκρατορίας δεν περιορίστηκε σε αυτές τις περιοχές, αλλά οι τρόποι έκφρασης και κάποια μοτίβα διαδόθηκαν στις φραγκοκρατούμενες περιοχές και επηρέασαν τη συγγραφή άλλων έργων. Κάποια μυθιστορήματα πρέπει να ήταν γνωστά στον Εμμανουήλ Γεωργιλλά (ή Λιμενίτη), συγγραφέα από τη Ρόδο (1500 περίπου), που έγραψε το Θανατικόν της Ρόδου και μια διασκευή της Βελισσαριάδας. Επιδράσεις από τα ερωτικά μυθιστορήματα διακρίνονται και σε μια συλλογή αυτόνομων ερωτικών ποιημάτων που πιθανολογείται ότι προέρχεται από τη Ρόδο, γνωστή ως «Καταλόγια». Και ο Μαρίνος Φαλιέρος είναι πιθανό να γνώριζε κάποια ερωτικά μυθιστορήματα (ενδεχομένως το Λίβιστρος και Ροδάμνη), απ' όπου χρησιμοποίησε με χιουμοριστικό τρόπο μοτίβα στα ερωτικά ποιήματά του. Τέλος, και ο Βιτσέντζος Κορνάρος ενδέχεται να γνώριζε κάποια βυζαντινά μυθιστορήματα (πιθανότατα τον ομοιοκατάληκτο Ιμπέριο και τη Θησηίδα, που είχαν τυπωθεί) που να τον επηρέασαν στη συγγραφή του Ερωτόκριτου.
Κάποια από τα έργα της βυζαντινής δημώδους λογοτεχνίας τους αιώνες μετά την πτώση της αυτοκρατορίας συνέχισαν όχι μόνο να αντιγράφονται, αλλά και να διασκευάζονται ώστε να προσαρμοστούν σε διαφορετικές αισθητικές απαιτήσεις. Οι παραλλαγές Κ και Ε του Διγενή Ακρίτη διασκευάστηκαν τον 15ο αιώνα εμπλουτιζόμενες με μυθιστορηματικά στοιχεία, στα πρότυπα των ερωτικών μυθιστορημάτων. Αυτή η διασκευή Ζ τον 16ο αιώνα διασκευάστηκε σε πεζή και σε ομοιοκατάληκτη μορφή. Σε ομοιοκατάληκτες εκδοχές διασκευάστηκαν επίσης το μυθιστόρημα Ιμπέριος και Μαργαρώνα, η Βελισαριάδα και το Συναξάριο του τιμημένου γαϊδάρου. Άλλα έργα γνώρισαν ευρύτερη διάδοση μέσω της τυπογραφίας, όπως η Ακολουθία του Σπανού, οι ομοιοκατάληκτες εκδοχές του Ιμπέριος και Μαργαρώνα και του Απολλώνιου, η Φυλλάδα του γαϊδάρου, η Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου και η Ριμάδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Προβλήματα ορολογίας
Ένα βασικό πρόβλημα που ανακύπτει για την οριοθέτηση της δημώδους λογοτεχνίας είναι το κριτήριο που χρησιμοποιείται. Στην Ιστορία της βυζαντινής λογοτεχνίας του Καρλ Κρουμπάχερ, που καθόρισε τον τρόπο διαίρεσης και εξέτασης της βυζαντινής λογοτεχνίας, ως «δημώδη» είχαν χαρακτηριστεί κείμενα όχι μόνο ως προς τη δημώδη γλώσσα, αλλά και ως προς την υποτιθέμενη «λαϊκότητά» τους. Όμως κριτήριο της λαϊκότητας, με την έννοια ότι το έργο προερχόταν από λαϊκά στρώματα και απευθυνόταν σε αυτά, είναι προβληματικό, αφού υπάρχουν μαρτυρίες ότι τα πρώτα έργα στη δημώδη προορίζονταν για τους αυλικούς κύκλους (όπως η Αυτοβιογραφία του Γλυκά και τα επαιτικά ποιήματα του Πτωχοπρόδρομου), ενώ αρκετοί συγγραφείς έγραψαν έργα τόσο σε λόγια, όσο και σε δημώδη γλώσσα. Ακόμη, δεν πρέπει κανείς να παραγνωρίσει το γεγονός ότι, παρά το διαφορετικό υφολογικό επίπεδο, τα έργα της λόγιας και της δημώδους λογοτεχνίας προέρχονται από το ίδιο πολιτιστικό περιβάλλον και συχνά μοιράζονται θέματα ή μοτίβα, πρόκειται δηλαδή για ένα ενιαίο πολιτιστικά σύνολο και ο διαχωρισμός σε λόγια και δημώδη μπορεί να θεωρηθεί τεχνητός. Ακόμη, τίθεται ένα ζήτημα χρονολογικό και γεωγραφικό: υπάρχουν έργα που δεν μπορούν να χρονολογηθούν με ακρίβεια και ενδέχεται να γράφτηκαν είτε πριν, είτε μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Για άλλα έργα δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια εάν προέρχονται από τις περιοχές υπό φραγκική κατοχή ή τα εδάφη της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Επιπλέον, κάποια έργα που γράφτηκαν σε λατινοκρατούμενα εδάφη, είναι άμεσα επηρεασμένα από τη βυζαντινή νοοτροπία και λογοτεχνία. Η κατάσταση περιπλέκεται και από το γεγονός ότι η ίδια περίοδος έχει καθιερωθεί να θεωρείται ως απαρχή της νεοελληνικής λογοτεχνίας, όχι μόνο εξαιτίας της γλωσσικής μορφής, αλλά και επειδή υπήρχε η τάση να τοποθετούνται οι πρώτες εκδηλώσεις της νεοελληνικής συνείδησης στα υστεροβυζαντινά χρόνια. Και αυτό το κριτήριο θεωρείται σήμερα προβληματικό και έχουν διατυπωθεί ποικίλες απόψεις που αποσυνδέουν τις απαρχές της νεοελληνικής λογοτεχνίας από τα βυζαντινά χρόνια.
Δείτε επίσης
Βυζαντινές μυθιστορίες και επύλλια
Κατηγορία:Βυζαντινή λογοτεχνία
Τόνι Μάρτιν
Ο Τόνι Μάρτιν (πραγμ. όνομα Anthony Philip Harford) είναι Άγγλος τραγουδιστής της χέβι μέταλ μουσικής σκηνής. Έγινε γνωστός από την συμμετοχή του στο συγκρότημα Black Sabbath από το 1987 ως το 1990 και από το 1993 ως το 1997, ενώ έχει ως κύρια χαρακτηριστικά το μεγάλο εύρος της φωνής του και την ροκ χροιά του.
Βιογραφία
Ο Τόνι Μάρτιν γεννήθηκε στις 19 Απριλίου 1957 στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Πριν την ένταξη του στους Black Sabbath το 1987, είχε ασχοληθεί με συγκροτήματα όπως οι Orion, οι The Alliance και οι Tobruk.
Κατά τις ηχογραφήσεις του "The Eternal Idol" το 1987, έγινε μέλος των Black Sabbath επανηχογραφώντας τα μέρη στα οποία είχε τραγουδήσει ο Ρέι Γκίλεν. Ο δίσκος κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1987, γνωρίζοντας πολύ μικρή επιτυχία, κάτι που οδήγησε στην αλλαγή δισκογραφικής εταιρείας με το συγκρότημα να υπογράφει στην "I.R.S. Records".
Το 1990, επέστρεψαν στο στούντιο για την ηχογράφηση του "TYR" το οποίο έφθασε στο # 24 των βρετανικών τσαρτ, αλλά αρκετές συναυλίες επί βρετανικού εδάφους ακυρώθηκαν και πάλι λόγω χαμηλού ενδιαφέροντος.
Το 1991 απολύθηκε από τους Black Sabbath λόγω της επανένωσης του συγκροτήματος με τον Ρόνι Τζέιμς Ντίο για το δίσκο "Dehumanizer". Ο Μάρτιν κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο "Back Where I Belong" μέσω της "Polydor" και με την συμμετοχή του ντράμερ των Saxon, Νάιτζελ Γκλόκλερ, του μπασίστα των Whitesnake και Black Sabbath, Νιλ Μάρεϊ, του κιθαρίστα των Queen, Μπράιαν Μέι, κ.α.. Την ίδια χρονιά, περιόδευσε με τον κιθαρίστα Μάριο Πάργκα, τον Μάρεϊ στο μπάσο και τον Κόζι Πάουελ στα τύμπανα, με το συγκρότημα να ονομάζεται Tony Martin & Friends. Το 1993, συνεργάστηκε με τον Μίσα Κάλβιν για το άλμπουμ "Evolution", κάτι που επαναλήφθηκε δύο χρόνια αργότερα για το "Evolution II".
Εκείνη τη χρονιά επανήλθε στους Black Sabbath, ηχογραφώντας το "Cross Purposes", ενώ μετά την κυκλοφορία του "Forbidden" και του ζωντανά ηχογραφημένου "Cross Purposes Live" απολύθηκε για άλλη μια φορά λόγω της επανένωσης της αρχικής σύνθεσης του συγκροτήματος.
Ο Μάρτιν επανεμφανίστηκε το 1999 με τους The Cage, όπου συνεργάστηκε με τον διάσημο ροκ κιμπορντίστα Ντον Έρεϊ. Δύο χρόνια αργότερα, έγινε μέλος των Rondinelli μαζί με τον Νιλ Μάρεϊ στο μπάσο και τον πρώην ντράμερ των Rainbow και των Black Sabbath, Μπόμπι Ροντινέλι. Επίσης, εμφανίστηκε ζωντανά για μερικές συναυλίες με τους Bailey's Comet, ενώ τον Μάρτιο του 2003 ανακοίνωσε το πρότζεκτ Μ3, με τους Μίκι Μούντι, Μπέρνι Μάρσντεν και Νιλ Μάρεϊ.
Το 2004, συμμετείχε στο συγκρότημα Whole Lotta Metal, παίζοντας διασκευές σε γνωστά κομμάτια του είδους. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στο δίσκο "Psychofantasy" των Phenomena, ενώ έγινε γνωστό ότι δοκίμασε την τύχη του και με τους Candlemass χωρίς να συνεργαστούν τελικά.
Το 2005, δημιούργησε τους Headess Cross και κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Scream", με τη συμμετοχή του αποθανόντα ντράμερ Κόζι Πάουελ στις αρχειακές ηχογραφήσεις των κομματιών "Raising Hell" και "Wings Of Thunder", αλλά και του γιου του Μάρτιν, Τζο Χάρφορντ. Στις 23 Ιουνίου 2005, ο Μάρτιν και ο κιμπορντίστας Τζεφ Νίκολς έκαναν γκεστ εμφάνιση μαζί με τους Helloween στο φεστιβάλ "Bang Your Head", παίζοντας το τραγούδι "Headless Cross" των Black Sabbath.
Στη συνέχεια περιόδευσε στη Ρωσία και εμφανίστηκε με τους Candlemass στη Στοκχόλμη, στη συναυλία για την εικοστή επέτειο του συγκροτήματος. Το 2008, περιόδευσαν στη Βραζιλία, ενώ αργότερα διαδόθηκαν φήμες για συνεργασία του με τους Black Sabbath ή τους Heaven and Hell, κάτι που ο ίδιος απέρριψε κατηγορηματικά.
Η μόνη του ζωντανή εμφάνιση κατά το 2012 πραγματοποιήθηκε στις 27 Ιουλίου στο "Asylum" του Μπέρμιγχαμ στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ το 2013 συμμετείχε στο άλμπουμ "Herman Rarebell & Friends - Acoustic Fever" του πρώην ντράμερ των Scorpions, Χέρμαν Ράρεμπελ.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Black Sabbath
90 (αριθμός)
Το 90 (ενενήντα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 89 και πριν από το 91. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 90:2 = 45, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 90 συμβολίζεται ως XC στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ϟ΄ ή Ϟ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερτέλειοι αριθμοί
Ερρίκος Β΄ της Κύπρου
Ο Ερρίκος Β΄ της Κύπρου (1270 - 31 Μαρτίου 1324) μέλος του Οίκου του Πουατιέ-Λουζινιάν Βασιλιάς της Κύπρου (1285-1324) και τελευταίος Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1285-1291) ήταν δεύτερος γιος και διάδοχος του Ούγου Γ' της Κύπρου και της Ισαβέλλας του Ιμπελέν. Τον πατέρα του διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Α΄ της Κύπρου που πέθανε άτεκνος τον επόμενο χρόνο (1285). Ήταν ασθενικός και δεν απέκτησε διάδοχο· τον διαδέχτηκε (1324) ο ανιψιός του Ούγος Δ΄ της Κύπρου, γιος του αδελφού του Γκυ κοντόσταυλου της Κύπρου.
Πραξικόπημα του Αμαλρίκ
Η στέψη του σαν βασιλιάς της Κύπρου έγινε στη Λευκωσία (24 Ιουνίου 1285), την επόμενη χρονιά έγινε η στέψη του σαν βασιλιά της Ιερουσαλήμ στην Τύρο (15 Αυγούστου 1286). Η πόλη της Ιερουσαλήμ βρισκόταν υπό την κατοχή των Μωαμεθανών. Ο Ερρίκος Β΄ οχύρωσε τη Λευκωσία και έκτισε τα τείχη της πόλης, τις οχυρώσεις ενίσχυσαν και αντικατέστησαν αργότερα οι Βενετοί που διατηρούνται μέχρι σήμερα. Εκδηλώθηκε εξέγερση από τους ευγενείς εναντίον του Ερρίκου Β΄ με τη δικαιολογία ότι ήταν ανίκανος να κυβερνήσει λόγω ασθένειας και επικράτησαν αναίμακτα (26 Μαρτίου 1306), επικεφαλής ήταν ο αδελφός του Αμαλρίκ, κύριος της Τύρου. Το πραξικόπημα υποστήριξαν οι ευγενείς, ο Λατινικός κλήρος και οι Ναΐτες ιππότες, η μητέρα του Ισαβέλλα έκλαιγε, φώναζε και καλούσε το λαό να αντισταθεί στους κινηματίες. Ο ασθενής Ερρίκος Β΄ υπέγραψε ταπεινωτική συνθήκη με τον αδελφό του και του παραχώρησε την εξουσία, ο ίδιος αποσύρθηκε στο κτήμα στον Στρόβολο και ασχολήθηκε με την εκγύμναση των γερακιών του. Λίγο αργότερα ο βασιλιάς δοκίμασε να ανακαταλάβει την εξουσία αλλά απέτυχε και πολιορκήθηκε στο παλάτι του στη Λευκωσία. Ο Αμαλρίκ συνέλαβε τον βασιλιά και τον έστειλε αιχμάλωτο στον Χετούμ Β΄ της Αρμενίας (7 Φεβρουαρίου 1307) που ήταν κουνιάδος του, η σύζυγος του Αμαλρίκ και αδελφή του Χετούμ Ισαβέλλα έγινε αντιβασίλισσα της Κύπρου.
Επάνοδος στον θρόνο
Ο Ερρίκος Β' παρέμεινε στην εξορία μέχρι την δολοφονία του Αμαλρίκ από τον ευγενή Σιμών ντε Μοντολίφ (5 Μαρτίου 1309 ή 5 Ιουνίου 1310 κατά τον Λεόντιο Μαχαιρά), ο Ερρίκος Β΄ επανήλθε στον θρόνο στην Κύπρο. Πέθανε στο κτήμα του στο Στρόβολο (31 Μαρτίου 1324) και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Δομινίκου στη Λευκωσία. Παντρεύτηκε την Κωνσταντία της Σικελίας, βασίλισσα της Κύπρου (16 Οκτωβρίου 1317) χωρίς να αποκτήσει παιδιά, τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ούγος Δ'.
Δραστηριότητα
Ο Ερρίκος διεξήγαγε λίγους πολέμους κατά των Σαρακηνών στη Συρία, την Αίγυπτο και των Τούρκων στη Μικρά Ασία, πολέμησε με ιππότες στην Άκρα κατά του Σουλτάνου Ασράφ που την πολιόρκησαν (1291), μετά την πτώση της πόλης επέστρεψε στην Κύπρο. Η Τύρος, η Σιδώνα, η Βηρυτός και άλλες πόλεις κατακτήθηκαν στην συνέχεια από τους Μαμελούκους, οι πρόσφυγες δραπέτευσαν στην Κύπρο. Την εποχή του Ερρίκου οι Ναΐτες συγκρούστηκαν με τον Πάπα από κατηγορίες του Γάλλου βασιλιά Φίλιππου του Ωραίου, ο πάπας έδωσε εντολή στον Αμαλρίκ να εξοντώσει τους Ναΐτες της Κύπρου που είχαν τεράστια περιουσία. Ο Αμαλρίκ αρχικά αρνήθηκε επειδή οι Ναΐτες τον βοήθησαν στο πραξικόπημα κατά του αδελφού του αλλά τελικά τους αφόπλισε, αργότερα εξοντώθηκαν και η περιουσία τους μεταβιβάστηκε στους Ιωαννίτες Ιππότες. Ο Ερρίκος επιστρέφοντας έγινε δεκτός με πανηγυρισμούς και κράτησε σκληρή στάση στους πραξικοπηματίες, τους φυλάκισε στο κάστρο της Κερύνειας και τους άφησε να πεθάνουν από την πείνα. Ο Ερρίκος Β΄ συγκρούστηκε με τους Γενουάτες χάρη σε αντίθετα συμφέροντα, δεν τους εξόντωσε όμως και παραχώρησε τα προνόμια τους στους Βενετούς.
Ιστορικές αναφορές
Ο Ερρίκος Β΄ δεν είχε καλή φήμη στην Ευρώπη και οι συγγραφείς της εποχής του μιλούν περιφρονητικά γι' αυτόν. Ο Δάντης Αλιγκέρι στην Θεία Κωμωδία, τον παρουσιάζει σκληρό δυνάστη: για να πείσουν οι ισχυρισμοί του για την αγριότητα των βασιλιάδων, φέρνει σαν παράδειγμα τον βασιλιά της Αμμοχώστου και της Λευκωσίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1317 την Κωνσταντία του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πινακοθήκη
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κύπρου Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Πολυχρόνης Τσανέτου
Ο Πολυχρόνης Τσανέτου ήταν πολιτικός του αγώνα του 1821.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Φαναρίου Ολυμπίας. Ήταν από τους προκρίτους της επαρχίας και ο λογιώτερος. Έγινε έφορος στην πρώτη και την δεύτερη περίοδο, και πληρεξούσιος της πρώτης Συνελεύσεως στην Επίδαυρο. Εστάλη στο Ναύπλιο μαζί με τους υπόλοιπους διορισθέντες για να παραλάβει το Ναύπλιο, έμεινε όμως κλεισμένος στο φρούριο, επειδή αιφνιδίως επιτέθηκε ο Δράμαλης και η συνθήκη αναβλήθηκε. Ασθένησε μέσα στο φρούριο και όταν βγήκε μεταφέρθηκε στην Τρίπολη όπου και πέθανε.
Χρήστος Καψάλης
Το όνομα Χρήστος Καψάλης μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα ακόλουθα πρόσωπα:
Χλωριούχο αμμώνιο
Το χλωριούχο αμμώνιο είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει άζωτο, υδρογόνο και χλώριο, με μοριακό τύπο NH4Cl.
Είναι το άλας που προκύπτει από την αντίδραση εξουδετέρωσης του υδροχλωρικού οξέος (HCl) από αμμωνία (NH3):
Κεντρικά εργαλεία GNU
Τα Κεντρικά Εργαλεία GNU (GNU Core Utilities ή coreutils) αποτελούν ένα πακέτο λογισμικού του GNU που περιέχει πολλά από τα βασικά εργαλεία, όπως το cat, το ls, και το rm, τα οποία χρειάζονται στα Unix-οειδή λειτουργικά συστήματα. Είναι συνδυασμός κάποιων προγενέστερων πακέτων, όπως το textutils, το shellutils, και το fileutils, μαζί με κάποια επιπλέον βοηθήματα.
Χλωριούχο αμμώνιο
Στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, το χημικά καθαρό χλωριούχο αμμώνιο είναι λευκό κρυσταλλικό άλας, πολύ ευδιάλυτο στο νερό. Τα (υδατικά) διαλύματα χλωριούχου αμμωνίου είναι ελαφρώς όξινα. Αμμωνιακό άλας (sal ammoniac) ονομάζεται το ορυκτό χλωριούχο αμμώνιο. Είναι ορυκτό που συνήθως σχηματίστηκε από την καύση εκβολάδων γαιανθράκων, (που σχηματίστηκαν με τη σειρά τους) από τη συμπύκνωση ανθρακούχων αερίων. Έχει, επίσης, βρεθεί γύρω από κάποιους τύπους ηφαιστειακών πόρων. Οι κύριες εφαρμογές του είναι ως λίπασμα και ως αρωματικό πρόσθετο σε κάποιους τύπους γλυκόριζας.
Κεντρικά εργαλεία GNU
Λειτουργίες των κεντρικών εργαλείων GNU
Τα κεντρικά εργαλεία GNU υποστηρίζουν μεγάλες παραμέτρους επιλογών (long options) στις εντολές και (αν δεν έχει οριστεί η μεταβλητή περιβάλλοντος <tt>POSIXLY_CORRECT</tt>) οι επιλογές επιτρέπονται ακόμα και μετά τα κανονικά ορίσματα μιας εντολής. Η προαναφερθείσα μεταβλητή περιβάλλοντος έχει διαφορετική συμπεριφορά στο BSD.
Χλωριούχο αμμώνιο
Παραγωγή
Εκτός από το γεγονός ότι έτσι κι αλλιώς η μέθοδος αυτή αποτελεί την κύρια μέθοδο παραγωγής χλωριούχου αμμωνίου, αποτελεί επιπλέον μέθοδο ελαχιστοποίησης της έκλυσης αμμωνίας στο περιβάλλον, κατά τη διάρκεια διαφόρων βιομηχανικών διεργασιών, που παράγουν αμμωνία ως παραπροϊόν.
Εναλλακτικά, το χλωριούχο αμμώνιο παράγεται βιομηχανικά και με την αντίδραση αμμωνίας και υδροχλωρίου, τόσο στην αέρια κατάσταση, όσο και σε διαλύματα:
Χημικές ιδιότητες
Το χλωριούχο αμμώνιο μοιάζει να εξαχνώνεται με όταν θερμαίνεται, αλλά στην πραγματικότητα διασπάται σε ατμούς αμμωνίας και αέριο υδροχλώριο:
Το χλωριούχο αμμώνιο έχει συμπεριφορά ασθενούς οξέος και γι' αυτό αντιδρά με ισχυρές βάσεις, όπως το υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), εκλύοντας ατμούς αμμωνίας:
Ομοίως, αντιδρά και με άλατα που έχουν βασική συμπεριφορά, όπως τα ανθρακικά αλκαλιμέταλλα (M2CO3), σε αυξημένες θερμοκρασίες, δίνοντας αμμωνία και τα αντίστοιχα χλωρίδια των συγκεκριμένων μετάλλων (MCl). Για παράδειγμα:
Ένα διάλυμα 5% κατά βάρος χλωριούχου αμμωνίου σε νερό έχει pH που κυμαίνεται από 4,6 ως 6,0.
Κάποιες αντιδράσεις χλωριούχου αμμωνίου με άλλα χημικά είναι ενδοθερμικές, όπως αντίδρασή του με το υδροξείδιο του βαρίου [Ba(OH)2], όπως και η διάλυση του ίδιου του χλωριούχου αμμωνίου στο νερό.
Αναφορές
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις του αζώτου Κατηγορία:Ενώσεις αμμωνίου Κατηγορία:Αμμωνιακά άλατα
Χουάν δε Βιγιανουέβα
O Χουάν δε Βιγιανουέβα (Juan de Villanueva, Μαδρίτη, 1739-1811) ήταν Ισπανός αρχιτέκτοντας, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του νεοκλασικισμού στην Ισπανία κατά τον 18ο αιώνα. Το ύφος του συνδύασε τον νεοκλασικισμό της εποχής του με το ερεριανό ύφος της ισπανικής αναγέννησης.
Βιογραφία και έργο
Ο Βιγιανουέβα γεννήθηκε στα πλαίσια μιας οικογένειας αρχιτεκτόνων και ήδη στα έντεκά του ξεκίνησε τις σπουδές του στη Βασιλική Ακαδημία του Σαν Φερνάδο. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργάστηκε ως σχεδιαστής υπό τον Τζοβάνι Μπατίστα Σακέτι κατά την κατασκευή του Βασιλικού Ανακτόρου της Μαδρίτης. Παράλληλα έφερε εις πέρας διάφορα σχέδια όπως το δημαρχείο της Μπαδαχόθ. Μεταξύ 1758 και 1765 ταξίδεψε στην Ιταλία και την Ανδαλουσία, μαζί με τον Χουάν δε Ερμοσίγια, για να αποτυπώσει τα αραβικά ερείπια της περιοχής. Από το 1777 εργάστηκε αποκλειστικά ως αρχιτέκτονας της βασιλικής οικογένειας.
Σημαντικά έργα στη Μαδρίτη
Στο Οβιέδο υπήρξε ο δημιουργός του πρώτου δημοσίου αγάλματος αφιερωμένου σε ιδιώτη, τον Γκασπάρ Μελτσόρ ντε Χοβεγιάνος.
Ανδρίσκος ο Νάξιος
Ο Ανδρίσκος ήταν ιστορικός άγνωστης εποχής (ίσως του 3ου π.Χ. αιώνα) από τη Νάξο.
Έγραψε την ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδος του (Ναξιακά), από την οποία διασώθηκαν ελάχιστα αποσπάσματα από τον Παρθένιο και τον Αθήναιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
9972 Μινορουόντα
Ανακαλύφθηκε στις 26 Μαΐου του 1993 από τον Σατόρου Οτόμο στο Κιγοσάτο, και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία 1993 KQ. Πήρε αργότερα την ονομασία "Μινορουόντα" από τον Μινόρου Όντα, που ήταν πρώην γενικός διευθυντής του Ινστιτούτου Διαστημικών Επιστημών και Αστροναυτικής.
Αναφορές
Μινορουόντα
Δάσος των Μαρτύρων
Ιστορία
Τα πρώτα δέντρα στο δάσος φυτεύτηκαν το 1951. Ο Εβραϊκός οργανισμός Διεθνές Μπενάι Μπερίτ, ή στα αγγλικά B'nai B'rith International χρηματοδότησε ένα σημαντικό μέρος της φύτευσης των δέντρων από το Εβραϊκό Εθνικό Ταμείο.
Εκτός από τα δέντρα που φυτεύτηκαν στο δάσος εις μνήμην των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, το δάσος περιέχει διάφορα ακόμα μνημεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία στο Ισραήλ Κατηγορία:Δάση του Ισραήλ Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές στο Ισραήλ
Βιβλιοθήκη του Κούρνικ
Η Βιβλιοθήκη του Κούρνικ (πολωνικά: Biblioteka Kórnicka) είναι εκ των παλαιότερων βιβλιοθηκών στην Πολωνία. Ιδρύθηκε το 1826 στο Κούρνικ από τον Τίτους Ντζιαουίνσκι, ενώ βρίσκεται εντός του Κάστρου του Κούρνικ. Σήμερα, αποτελεί μία εκ των πέντε μεγαλύτερων βιβλιοθηκών της χώρας, ενώ διαθέτει συλλογή, περίπου, 350.000 τόμους, μεταξύ των οποίων 30.000 παλαιές γκραβούρες και 15.000 χειρόγραφα (μεταξύ άλλων, εκείνα των Άνταμ Μιτσκιέβιτς και Γιούλιους Σουοβάτσκι). Η Βιβλιοθήκη του Κούρνικ αποτελεί τμήμα της Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας, ενώ διαχειριστής της, από το 1953, είναι η Πολωνική Ακαδημία Επιστημών.
Ποδόσφαιρο στην Αφρική
μικρογραφία| Καλύτερα αποτελέσματα των Εθνικών ομάδων ανδρών της Αφρικής στο [[Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου|Παγκόσμιο Κύπελλο.]] Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα στην Αφρική. Το ποδόσφαιρο είναι ίσως το πιο δημοφιλές άθλημα σε κάθε αφρικανική χώρα, αν και το ράγκμπι και το κρίκετ είναι επίσης πολύ δημοφιλή στη Νότια Αφρική.
Ιστορία
Το ποδόσφαιρο εισήχθη για πρώτη φορά στην Αφρική στις αρχές της δεκαετίας του 1860 από τους Ευρωπαίους, λόγω του αποικισμού της Αφρικής. Οι πρώτοι καταγεγραμμένοι αγώνες παίχτηκαν στη Νότια Αφρική το 1862 μεταξύ στρατιωτών και δημοσίων υπαλλήλων και δεν υπήρχαν καθιερωμένοι κανόνες για το παιχνίδι εκείνη τη στιγμή. Ο ιστορικός Πίτερ Αλέγκι είπε ότι «εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα μέσω των σχολείων αποστολών, μέσω των στρατιωτικών δυνάμεων και μέσω των σιδηροδρόμων». Αρχικά, υπήρχαν διάφορες μορφές παιχνιδιού, οι οποίες περιελάμβαναν στοιχεία του ράγκμπι. Μόλις στις 26 Οκτωβρίου 1863 κωδικοποιήθηκαν οι «κανόνες του ποδοσφαίρου». Ο πρώτος επίσημος ποδοσφαιρικός οργανισμός στην Αφρική, ο Σύνδεσμος Ποδοσφαίρου της Κομητείας Πιτερμάριτζμπουργκ, ιδρύθηκε το 1880. Ομάδες ιδρύθηκαν στη Νότια Αφρική πριν από το 1900, στην Αίγυπτο και στην Αλγερία σε μια παρόμοια χρονική περίοδο. Οι Σάβατζις ΦΚ (Πιτερμάριτζμπουργκ, Νότια Αφρική) και Γκεζίρα Σ.Κ. είναι οι παλαιότεροι αφρικανικοί ποδοσφαιρικοί σύλλογοι που εξακολουθούν να υπάρχουν. Και οι δύο ξεκίνησαν να παίζουν το 1882 ακολουθούμενοι από την Αλεξάνδρεια Σ.Κ. (1890) και την ΚΝΖ Οράν από την Αλγερία το 1894. Μέχρι το 1930, το ποδόσφαιρο παιζόταν στην Κεντρική Αφρική. Το 1982, δημιουργήθηκε το πρώτο εθνικό κυβερνητικό όργανο για το ποδόσφαιρο, η Νοτιοαφρικανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΝΠΟ). Η ΝΠΟ ήταν μια ένωση μόνο για λευκούς που έγινε το πρώτο μέλος της FIFA, στη Νότια Αφρική το 1910.
Καθώς η Αφρική είναι μια εξαιρετικά προληπτική ήπειρος, πολλές αφρικανικές ομάδες εξαρτώνται από τους μάγους γιατρούς για την επιτυχία. Οι δραστηριότητες που έχουν εκτελέσει οι μάγοι γιατροί για ομάδες περιλαμβάνουν κόψιμο παικτών, τοποθέτηση φίλτρων σε εξοπλισμό και θυσία ζώων.
Τα παιδιά επίσης συχνά εκμεταλλεύονται από πράκτορες. Άλλα ζητήματα που αντιμετωπίζει το αφρικανικό ποδόσφαιρο περιλαμβάνουν την έλλειψη οργάνωσης από τους υπαλλήλους των εθνικών ομάδων και εσωτερικές διαφορές μεταξύ παικτών και αξιωματούχων των ομοσπονδιών. Το ποδόσφαιρο στην Αφρική γνώρισε μια μεγάλη εξέλιξη στο τελευταίο στάδιο, το οποίο κέρδισε τη διεθνή φήμη, μετά την τιμή και την εκπροσώπηση της μαροκινής Ραζά Κλεμπ Ατλετίκ στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων 2013, το διεθνές τουρνουά της FIFA που φιλοξένησε το Μαρόκο, όπου η Ραζά έφτασε στον τελικό ενάντια στη γερμανική Μπάγερν Μονάχου.
Στη δεκαετία του 1990, το ποδόσφαιρο στην Αφρική γνώρισε τεράστια κύματα αλλαγών. Μια μεγάλη αλλαγή ήταν η ποδοσφαιρική μετανάστευση στην Ευρώπη. Πολλοί ταλαντούχοι νεαροί παίκτες αναζήτησαν μεγάλες καριέρες στην Ευρώπη και βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν μεγάλο βήμα. Ο Πϊτερ Αλέγκι αναφέρει συγκεκριμένα την ιστορία δύο παικτών: του Μικαέλ Εσιέν που κατέληξε να κερδίζει εκατομμύρια και τον Άλμπερτ Γιούμπα που κατέληξε στην αποτυχία. Δηλώνει, «Φτωχός, άστεγος και χωρίς άδεια εργασίας, ο νεαρός Καμερουνέζος επέλεξε τη ζωή ενός παράνομου μετανάστη αντί να αντιμετωπίσει πιθανή αμηχανία και ντροπή εάν πήγαινε σπίτι.» Οι δυσκολίες που αντιμετώπισε ο Γιούμπα σε σχέση με την επιτυχία που αντιμετώπισε ο Εσιέν έδειξε τις πολύ διαφορετικές εμπειρίες που ένας νεαρός Αφρικανός ποδοσφαιριστής θα έπρεπε να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει εάν μεταναστεύσει.
Αλλαγές
Η Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΑΣΠ) ιδρύθηκε το 1957. Το Σουδάν ήταν ο ιδρυτής του αφρικανικού ποδοσφαίρου δημιουργώντας την ΑΣΠ, με τέσσερα κράτη μέλη: την Αίγυπτο, την Αιθιοπία, τη Νότια Αφρική και το Σουδάν. Το πρώτο Κύπελλο Εθνών Αφρικής πραγματοποιήθηκε την ίδια χρονιά, με τρεις ομάδες. Η Αίγυπτος κέρδισε το εναρκτήριο Κύπελλο Εθνών Αφρικής, νικώντας την Αιθιοπία με 4-0 στον τελικό. Καθώς το άθλημα μεγάλωνε οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες αναπτύχθηκαν σε ολόκληρη την ήπειρο. Προστέθηκαν γύροι προκριματικών για τη διοργάνωση του 1962. Αφρικανικές εθνικές ομάδες ανταγωνίζονται στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής και επίσης στο Πρωτάθλημα Εθνών Αφρικής για ομάδες με εγχώριους ομάδες.
Το πρώτο αφρικανικό έθνος που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν η Αίγυπτος το 1934. Αυτή παρέμεινε η μόνη εμφάνιση στο Παγκόσμιο Κύπελλο από μια ομάδα από την ήπειρο έως το 1966, όταν μια ομάδα από την ΑΣΠ είχε αρχικά προγραμματιστεί να αγωνιστεί σε πλέι οφ με ομάδες από την Ασία και την Ωκεανία για μία θέση στο τουρνουά. Σε απάντηση, τα έθνη της ΑΣΠ μποϊκοτάρισαν τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου και η FIFA χορήγησε στην ΑΣΠ μία εγγυημένη θέση στη διοργάνωση του 1970. Ξεκινώντας το 1970, τα αφρικανικά έθνη στο Παγκόσμιο Κύπελλο άρχισαν να συμμετέχουν τακτικά. Το Ζαΐρ ήταν εκπρόσωπος της Αφρικής στη διοργάνωση του 1974. Η ομάδα έχασε και τα τρία παιχνίδια της. Το 1977, ο Πελέ δήλωσε την πεποίθησή του ότι μια ομάδα από την ήπειρο θα στεφθεί πρωταθλήτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα, η οποία αποδείχθηκε λανθασμένη.
Μετά τα Παγκόσμια Κύπελλα του 1970, του 1974 και του 1978, που το καθένα είχε μία αφρικανική ομάδα, υπήρχαν δύο ομάδες από την ήπειρο το 1982: η Αλγερία και το Καμερούν, καθεμία από τις οποίες απέτυχε να προκριθεί από τη φάση ομίλων στη διαφορά τερμάτων. Στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1986 και του 1990 συμμετείχαν επίσης δύο αφρικανικά έθνη. Το Μαρόκο έφτασε στον γύρο των 16 το 1986 αφού τερμάτισε πρώτο στον όμιλό του. Το Καμερούν προχώρησε στους προημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990, καθιστώντας το την πρώτη αφρικανική εθνική ομάδα που το έκανε. Η Σενεγάλη και η Γκάνα ισοφάρισαν το επίτευγμα, το 2002 και το 2010 αντίστοιχα. Το 2010, η Νότια Αφρική έγινε το πρώτο αφρικανικό έθνος που φιλοξένησε το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Γυναικείο ποδόσφαιρο
Στην Αφρική, το ποδόσφαιρο θεωρήθηκε «υπεραρσενικό» και η ήπειρος στο σύνολό της δεν υποστήριζε πολύ τις γυναίκες που έπαιζαν. Πολλές πόλεις της Νιγηρίας φιλοξένησαν γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες μέχρι το 1960. Πολλές προσπάθειες έγιναν στη δεκαετία του 1960 για την έναρξη γυναικείων ποδοσφαιρικών συλλόγων στη Νότια Αφρική, αλλά αποδείχθηκαν φευγαλέες. Τη δεκαετία του 1970 σημειώθηκε κάποια ανάπτυξη, με νέα γυναικεία πρωταθλήματα στη Νιγηρία και επέκταση του γυναικείου ποδοσφαίρου σε χώρες της Δυτικής Αφρικής, συμπεριλαμβανομένης της Σενεγάλης. Ένας τοπικός σύλλογος στο Ντακάρ έπαιξε έναν αγώνα με ιταλικό σύλλογο το 1974. Πέντε χρόνια αργότερα, ένας πρώιμος αγώνας μεταξύ αφρικανικών εθνών διεξήχθη με την ομάδα του Ντακάρ και μια ομάδα από τη Γουινέα. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και ποδοσφαιρικοί σύλλογοι που κυριαρχούσαν οι άνδρες δεν υποστήριζαν το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Αφρική.
Παρά την έλλειψη υποστήριξης από αξιωματούχους της Νιγηρίας, 28 ομάδες έπαιξαν γυναικείο ποδόσφαιρο στη χώρα μέχρι το 1989 και η εθνική ομάδα Νιγηρίας αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών του 1991. Η Νοτιοαφρικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Γυναικών (ΝΟΠΓ) δημιουργήθηκε περίπου εκείνη την περίοδο για να κυβερνά το γυναικείο ποδόσφαιρο, αλλά δεν ενσωματώθηκε φυλετικά για τα επόμενα χρόνια. Περισσότερες γυναίκες άρχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο τη δεκαετία του 1990, σε χώρες όπως η Νιγηρία και η Νότια Αφρική. Το 1998, η ΑΣΠ παρουσίασε ένα επίσημο Κύπελλο Εθνών Αφρικής Γυναικών, μετά από δύο ανεπίσημες εκδόσεις του τουρνουά νωρίτερα τη δεκαετία του 1990. Η χώρα υποδοχής, Νιγηρία, κέρδισε, ξεκινώντας μια σειρά πέντε συνεχόμενων τίτλων στη διοργάνωση. Τον επόμενο χρόνο, η ομάδα έφτασε στους προημιτελικούς του Παγκόσμιου Κυπέλλου Γυναικών του 1999.
Το ποδόσφαιρο παίζεται σε περιορισμένη χωρητικότητα από τις γυναίκες λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Η ανδρική φύση του ποδοσφαίρου έχει αποδειχθεί αποτρεπτική για τη συμμετοχή των γυναικών στο ποδόσφαιρο στην Αφρική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αφρική Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αφρική
Λαρ
Η Λαρ είναι πόλη και πρωτεύουσα της περιοχής Λαρεστάν της επαρχίας Φαρς του Ιράν. Στην απογραφή του 2006, είχε 51.961 κατοίκους. Οι κάτοικοι της Λαρ είναι Σιίτες και Σουνίτες μουσουλμάνοι. Στην περιοχή υπήρχε παλαιότερα σημαντική εβραϊκή κοινότητα και η πόλη αποτελούσε σπουδαίο κέντρο των εβραϊκών γραμμάτων. Οι περισσότεροι από τους Εβραίους μετανάστευσαν στο Σιράζ τον 19ο αιώνα ενώ κάποιοι λιγότεροι στο Ισραήλ (όπου το οικογενειακό τους όνομα είναι Λάρρυ/Λάρι).
Η πόλη ονομαζόταν αρχικώς "Λαντ" από τον άνθρωπο που την είχε ιδρύσει. Ο Λαντ είναι ένας από τους περίφημους ήρωες του περσικού έπους Σαχναμέχ (Βιβλίο των Βασιλέων). Γύρω στο 16ο και 17ο αιώνα μ.Χ., η Λαρ αποτελούσε σημαντικό σταθμό κατά μήκος του δρόμου για τον Περσικό Κόλπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν
Z
Το γράμμα Z είναι γράμμα του λατινικού αλφαβήτου, που προέρχεται από το ελληνικό γράμμα Ζ. Στο ΝΑΤΟικό φωνητικό αλφάβητο το Z λέγεται zulu.
Προέλευση
Η καταγωγή του γράμματος Ζ φτάνει μέχρι το πρωτοσημιτικό αλφάβητο. Το «τζε» συμβόλιζε ένα «σπαθί«. Στο φοινικικό αλφάβητο το έβδομο γράμμα τζαγίν σημαίνει «σπαθί» ή «όπλο». Στο Ελληνικό αλφάβητο το γράμμα ζήτα είχε αρχικά την μορφή του φοινικικού τζαγίν, μέχρι που στην κλασσική εποχή η κάθετη γραμμή έγινε οριζόντια, ίσως για να διαφοροποιηθεί από το γράμμα «γιώτα».
Οι Ετρούσκοι υιοθέτησαν το γράμμα ζήτα όπως ήταν και στο Φοινικικό αλφάβητο. Το ίδιο και οι Ρωμαίοι. Επειδή όμως το γράμμα αυτό, έτσι όπως το πρόφεραν οι Ετρούσκοι δεν χρησιμοποιούνταν στα λατινικά, το κατάργησαν περίπου τον 5ο αιώνα π.Χ.. Οι Ρωμαίοι αργότερα, τον πρώτο αιώνα π.Χ. υιοθέτησαν τα γράμματα «ύψιλον» και «ζήτα» από το Ελληνικό αλφάβητο για χάριν της σωστής προφοράς και γραφής των Ελληνικών λέξεων και ονομάτων. Έτσι τα γράμματα «Υ» και «Ζ» έλαβαν τις δύο τελευταίες θέσεις στο λατινικό αλφάβητο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Μπλε έδαφος
Στην αναγνώριση της εξόρυξης διαμαντιών, το μπλε έδαφος (Αγγλικά: blue ground) αναφέρεται ως ένα στρώμα μη οξειδωμένου κιμπερλίτη. Οι κιμπερλίτες είναι μια από τις κατηγορίες πυριγενών πετρωμάτων που συνήθως συνδέονται με την εξόρυξη των διαμαντιών.
Πριν από την εμφάνιση των σύγχρονων γεωφυσικών ανιχνευτών, ο ιδανικός τρόπος για να βρεθεί ένας αγωγός κιμπλερλίτη ήταν να ψάξει για "κίτρινο έδαφος", ένα στρώμα οξειδωμένου κιμπερλίτη, το οποίο είναι βαθύ κίτρινο.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυριγενή πετρώματα
Ηλεκτρικός (συνοικία)
Ηλεκτρικος
Έμπεραρντ Τσάνγκερ
Ζωή και έργο
Ο Τσάνγκερ σπούδασε γεωλογία και παλαιοντολογία στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου και, αφού ολοκλήρωσε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα από το 1984 ως το 1988, απέκτησε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Στη συνέχεια, εργάστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Από το 1991 ως το 1999, διοικούσε το Διεθνές Συμβουλευτικό Γραφείο Γεωαρχαιολογίας στη Ζυρίχη, το οποίο συμμετείχε ετησίως σε περίπου έξι αρχαιολογικά έργα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Η διεθνής αναγνώριση για τον Τσάνγκερ ήρθε το 1992 με την ερμηνεία του της Ατλαντίδας του Πλάτωνα ως της Τροίας, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο πρώτο του βιβλίο, "Πλημμύρα από τον ουρανό": Ο Πλάτωνας είχε επεξεργαστεί εν αγνοία του το μύθο της Ατλαντίδας σύμφωνα με μια αιγυπτιακή παραλλαγή της εξιστόρησης του τέλους της Τροίας. Τα επιχειρήματα του Τσάνγκερ βασίζονταν σε παραλληλισμούς μεταξύ της αφήγησης του Πλάτωνα για τον πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Ατλαντίδας και διαφόρων αρχαίων πηγών για τον Τρωικό Πόλεμο. Σε ένα άρθρο στην Oxford Journal of Archaeology το 1993, ο Τσάνγκερ παρέθεσε αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στην αφήγηση για την Ατλαντίδα από τον Πλάτωνα και τις περιγραφές της Τροίας κατά την ύστερη εποχή του χαλκού.
Το 1994 ακολούθησε το βιβλίο "Ένας Νέος Πόλεμος για την Τροία", στο οποίο ο Τσάνγκερ συνέδεσε επιγραφές σε αιγυπτιακούς ναούς για τις επιδρομές των λαών της θάλασσας το 1200 π.Χ. με την παράδοση του Τρωικού Πολέμου. Σε αυτό το βιβλίο παρουσίασε καταρχάς μια κατά τη δική του άποψη χρονολογική παράθεση των πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο τον 13ο αιώνα π.Χ. Ερμήνευσε το έπος του Τρωικού Πολέμου ως μια υπενθύμιση ενός "Παγκοσμίου Πολέμου", κατά τον οποίο κατέρρευσαν πολλά κράτη της Ανατολικής Μεσογείου περί το 1200 π.Χ. Στην παρουσίασή του, ο Τσάνγκερ προσδίδει μεγαλύτερη σημασία από όση έδιναν οι σύγχρονοί του αρχαιολόγοι στα κράτη της Δυτικής και Βορειοδυτικής Ανατολίας, τα οποία είναι γνωστά από χετιτικά έγγραφα, τα μικρά βασίλεια της Λουβίας, όπως της Δαρδανίας, της Μυρίας, της Ιλίας, των Λελέγων και του Σκάμανδρου ποταμού. Κατά τη γνώμη του, αν αυτά τα κρατίδια ήταν ενωμένα, θα είχαν συγκρίσιμη οικονομική και στρατιωτική σημασία με αυτές της Μυκηναϊκής Ελλάδας και της Μινωικής Κρήτης. Αντιτέθηκαν στην ηγεσία των Χετταίων και ξαναβρέθηκαν ως "λαοί της θάλασσας" στις αιγυπτιακές πηγές της εποχής του Μερνεφθά και του Ραμσή του Γ. Στη συμμαχία αυτή συμμετείχαν οι Ασσύριοι, οι Ασκάνιοι και λιβυκές φυλές. Σύμμαχοι των Χετταίων (εκτός από τους υποταγείς Αμούρου και Ουγκαρίτ) ήταν η Αίγυπτος και η Μυκηναϊκή Ελλάδα.
Στο τρίτο του βιβλίο, "Το Μέλλον του Παρελθόντος" του 1998, ο Τσάνγκερ ασχολήθηκε με τις εξελίξεις τον 12ο αιώνα π.Χ., μετά τον Τρωικό Πόλεμο. Διάσπαρτες ομάδες επιζώντων από τις επιδρομές των λαών της θάλασσας και του Τρωικού Πολέμου είχαν ιδρύσει νέες αποικίες στην Ιταλία και τη Συρία/την Παλαιστίνη και συνέβαλαν στην εμφάνιση των ετρουσκικών και φοινικικών πολιτισμών, σύμφωνα με τη θεωρία του Τσάνγκερ. Επίσης επιχειρηματολόγησε σχετικά με τις πιθανές συνέπειες της έκρηξης του ηφαιστείου της Σαντορίνης τον 17ο αιώνα. π.Χ. ότι δεν υπήρξε κατάρρευση της καλντέρας και, κατά συνέπεια, ούτε γιγάντιο τσουνάμι. Σύμφωνα με τον Τσάνγκερ η σημασία των φυσικών καταστροφών ως έναυσμα πολιτισμικών μεταβολών ήταν υπερτιμημένη. Αντιθέτως, προτείνει μεγαλύτερη συμμετοχή στην Αρχαιολογία φυσικών επιστημόνων και περισσότερη εμπλοκή αρχιτεκτόνων και σχεδιαστών θαλάσσιων έργων.
Ο Τσάνγκερ αποσύρθηκε από τον ερευνητικό τομέα τον Απρίλιο του 2001, μετά από μια διάλεξη στην Ακαδημία Επιστημών της Χαϊδελβέργης. Από το 1999 εργαζόταν ως σύμβουλος δημοσίων σχέσεων σε μεγάλο γραφείο δημοσίων σχέσεων της Ζυρίχης. Το 2002 ανεξαρτητοποιήθηκε και ίδρυσε την science communication GmbH, το δικό του γραφείο δημοσίων σχέσεων εταιρικής επικοινωνίας στη Ζυρίχη.
Το ειδησεογραφικό περιοδικό "Der Spiegel" αφιέρωσε στα έργα και τις δημοσιεύσεις του Τσάνγκερ επτά πολυσέλιδα άρθρα από το 1992 ως το 1999, μεταξύ των οποίων ένα κύριο άρθρο εξωφύλλου, ενώ του απέδωσε διάφορους χαρακτηρισμούς, όπως "Αϊνστάιν των Αρχαιοτήτων". Ο Γερμανός συγγραφέας Gisbert Haefs τιμά λογοτεχνικά τον Τσάνγκερ στο μυθιστόρημά του "Τροία" του 1997, με τον χαρακτήρα "Tsanghar". Στο μυθιστόρημά του ο Haefs έχει επεξεργαστεί τη θεωρία Τροίας-Ατλαντίδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Ιωάννης Κεφαλάς
Ο Κόντε Ιωάννης Κεφαλάς (1794-1876) υπήρξε αγωνιστής και εθνικός ευεργέτης από την Ήπειρο.
Βιογραφία
Ιππότης του χαλκού αριστείου του Αγώνος. Γεννήθηκε το 1794 στην Πρέβεζα από γονείς ευγενικής καταγωγής. Η οικογένεια του ανήκε στον γνωστό οίκο Κεφαλά. Από νωρίς μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία από τον Ανδριανουπολίτη Παυλίδη και χρημάτισε με τον Ιωάννη Καποδίστρια και τον Γεροστάθη μέλος της εν Κερκύρα Εφορείας. Βοήθησε πάρα πολύ στον Αγώνα για Ανεξαρτησία στέλνοντας αρκετά όπλα(τέσσερα σώζονται στο Μουσείο του Μεσολογγίου), πολεμοφόδια και χρήματα από την πατρική του περιουσία σε διάφορους οπλαρχηγούς, με τους οποίους διατηρούσε εκτενή αλληλογραφία καθ' όλη τη διάρκεια της Επανάστασης. Επίσης, εξόπλισε το τρικάταρτο πολεμικό πλοίο "Σαμπίκο", το οποίο ανατινάχθηκε κατά την έξοδο του Μεσολογγίου από τον πλοίαρχο του για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων. Μετά την πτώση της ένδοξης πόλης εξαγόρασε με δικά του έξοδα από τους Οθωμανούς αρκετά γυναικόπαιδα προκειμένου να τα γλιτώσει από τον βέβαιο θάνατο και εξισλαμισμό. Μετά την απελευθέρωση συνέδραμε σε κάθε περίπτωση Εθνικής ανάγκης και ανακηρύχθηκε και ευεργέτης του Ελληνικού Πανεπιστημίου, αφού για την ανέγερση του κατέβαλε σημαντικό ποσό. Υπήρξε, με ειδικό νόμο, επίσης, διευθυντής του Γενικού Προξενείου των Ιονίων Νήσων της Ελλάδος. Απεβίωσε το 1876 στην Κέρκυρα, όπου και τάφηκε με τιμές. Για την δράση του τιμήθηκε με το Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος και άλλα παράσημα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Οικογένεια Κεφαλά Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος Κατηγορία:Χάλκινο αριστείο του Αγώνα
L (ταινία)
Το L (Learning) είναι μία κινηματογραφική ταινία ελληνικής παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Μπάμπη Μακρίδη, σε σενάριο Ευθύμη Φιλίπου και Μπάμπη Μακρίδη, βασισμένο σε μια ιδέα του Γιώργου Γυιόκα. Είναι η πρώτη ελληνική ταινία που επιλέχθηκε στο επίσημο διαγωνιστικό του Sundance Film Festival (19 - 29 Ιανουαρίου 2012) όπου θα γίνει και η επίσημη παγκόσμια πρεμιέρα της. Η ταινία επιλέχθηκε να συμμετάσχει επίσης και στο Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα (Tiger Awards) του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Rotterdam (25 Ιανουαρίου – 5 Φεβρουαρίου 2012), όπου θα είναι η ευρωπαϊκή πρεμιέρα της. Ένα εξάλεπτο απόσπασμα της ταινίας παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Work Progress Section του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Karlovy Vary στην Τσεχία τον Ιούλιο του 2011. Η ταινία είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη Μπάμπη Μακρίδη, του οποίου η μικρού μήκους ταινία Ο Τελευταίος Φακίρης απέσπασε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Μικρού Μήκους της Δράμας το 2005.
Πλοκή
Ένας άντρας ζει μέσα στο αυτοκίνητό του. Είναι 40 ετών και δεν έχει πολύ ελεύθερο χρόνο, αλλά όταν έχει, επιλέγει να τον περνά με την οικογένειά του. Συναντάει τη γυναίκα του και τα 2 παιδιά του συγκεκριμένες ώρες και ημέρες σε πάρκινγκ αυτοκινήτων. Η δουλειά του είναι να βρίσκει και να μεταφέρει το καλύτερο μέλι που υπάρχει σε έναν άντρα 50 ετών. Η εμφάνιση ενός καινούριου οδηγού οδηγεί στην απόλυση του άντρα. Η ζωή του αλλάζει και θεωρεί παράλογο το ότι δεν τον εμπιστεύεται κανείς.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν τον Μάρτιο και Απρίλιο του 2011 σε εξωτερικούς χώρους στην Αττική, Ελλάδα και συμπληρωματικά γυρίσματα έγιναν στο τέλος Ιουλίου 2011. Συνολικά τα γυρίσματα διήρκεσαν 27 ημέρες.
Τεχνικά Χαρακτηριστικά
Η ταινία είναι διάρκειας 87 λεπτών, έγχρωμη, με ήχο Dolby SRD, γλώσσα διαλόγων ελληνική, και προβολή 1:85:1. Γυρίστηκε σε film 35mm με camera Arriflex BL και μονταρίστηκε σε Avid.
Διανομή και προβολή
Η ταινία ξεκίνησε να προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους τον Φεβρουάριο του 2012. Η εταιρία διανομής είναι η Feelgood Entertainment.
Άλλοι σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Διοικητική διαίρεση νομού Καστοριάς (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι κοινότητες, τα δημοτικά, κοινοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του νομού Καστοριάς σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, το οποίο ίσχυσε μέχρι το 2010.
Νομός Καστοριάς [ 53.483 ]
-- Δήμος Καστοριάς --
Ο δήμος Καστοριάς έχει (πραγματικό) πληθυσμό 23.446 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αγίας Τριάδας --
Ο δήμος Αγίας Τριάδας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.117 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αγίων Αναργύρων --
Ο δήμος Αγίων Αναργύρων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.845 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αλιάκμονα --
Ο δήμος Αλιάκμονα έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.100 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Βιτσίου --
Ο δήμος Βιτσίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.473 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ίωνος Δραγούμη --
Ο δήμος Ίωνος Δραγούμη έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.457 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κλεισούρας --
Ο δήμος Κλεισούρας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 576 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κορεστίων --
Ο δήμος Κορεστίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.000 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μακεδνών --
Ο δήμος Μακεδνών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.468 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Νεστορίου --
Ο δήμος Νεστορίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.782 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ορεστίδος --
Ο δήμος Ορεστίδος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 9.918 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Κοινότητα Αρρένων --
Η κοινότητα Αρρένων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 623 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Γράμου --
Η κοινότητα Γράμου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 28 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Καστρακίου --
Η κοινότητα Καστρακίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 769 κατοίκους και περιλαμβάνει:
Κατηγορία:Νομός Καστοριάς Καστοριας
Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου
Το Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου (ΧΑΚ, τουρκικά: Kıbrıs Menkul Kıymetler Borsası, KMKB, αγγλικά: Cyprus Stock Exchange, CSE) είναι ευρωπαϊκό χρηματιστήριο με έδρα τη Λευκωσία. Η ανταλλαγή έχει το συνήθες εμπορικό ωράριο μεταξύ 10:00 π.μ. και 17:00 μ.μ. σε Ώρα Ανατολικής Ευρώπης, για όλες τις ημέρες της εβδομάδας εκτός Σαββάτου, Κυριακής και αργιών που δηλώθηκαν από το χρηματιστήριο εξ αρχής.
Ιστορία
To ΧΑΚ ιδρύθηκε με βάση τους νόμους των Κινητών και Χρηματιστηριακών Αξιών της Κύπρου που προβλέπουν την ανάπτυξη της αγοράς κινητών αξιών στην Κύπρο και τη σύσταση και λειτουργία του Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου. Ψηφίστηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων τον Απρίλιο του 1993. Το ΧΑΚ άρχισε τις εργασίες του στις 29 Μαρτίου του 1996. Το 2006, ξεκίνησε μια κοινή πλατφόρμα με το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών.
Στρατηγική διαφοροποίησης
Το Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου (ΧΑΚ) επιτρέπει σε ιδιωτικές ή δημόσιες εταιρείες να εισάγουν τα ομόλογά τους στη Νεοαναπτυσσόμενων Εταιρειών Αγορά (Ν.Ε.Α.) και για τις δημόσιες εταιρείες να εισάγουν τις μετοχές τους στη «Ν.Ε.Α.». Και στις δύο περιπτώσεις (εισαγωγή μετοχών ή ομολόγων) το ΧΑΚ παρέχει επίσης τον κωδικό ISIN ώστε να παρουσιάζονται οι τιμές μέσω των τερματικών του Bloomberg και του Reuters καθώς και οι δύο είναι επίσημοι πωλητές οικονομικών στοιχείων.
Παρακολούθηση
Η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου είναι αρμόδια για την εποπτεία και τον έλεγχο όλων των λειτουργιών του Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου, τις συναλλαγές που διενεργούνται, τις εισηγμένες εταιρείες, τους μεσίτες και τις χρηματιστηριακές εταιρείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία της Κύπρου Κατηγορία:Χρηματιστήρια
Commodore PET
Ο Commodore PET ήταν ο πρώτος οικιακός υπολογιστής 8-bit, που παρουσιάστηκε από την Commodore το 1977. Η ονομασία PET ήταν ακρωνύμιο των λέξεων Personal Electronic Transactor. Κυκλοφόρησε σε τρεις σειρές μοντέλων: 2001, 4000 και 9000. Η αρχική τιμή του 2001 με 8 kB ήταν 700 λίρες Αγγλίας. Η παραγωγή του σταμάτησε το 1982 και τον διαδέχθηκε χρονικά ο Commodore VIC-20 και ως παρόμοιο μοντέλο ο Commodore CBM-II.
Χαρακτηριστικά
Η κεντρική μονάδα περιελάμβανε τα ηλεκτρονικά κυκλώματα, πληκτρολόγιο 73 πλήκτρων, κασετόφωνο και τροφοδοτικό. Η οθόνη ήταν ανεξάρτητη μονάδα και μονόχρωμη.
Τα χαρακτηριστικά του υπολογιστικού συστήματος ήταν:
Οι διαθέσιμες θύρες που υποστήριζαν την επικοινωνία με επιπλέον περιφερειακά ήταν:
Τα περιφερειακά, που υποστήριζε ο Commodore PET ως επιπλέον συσκευές και δεν περιλαμβάνονταν στην αρχική διάταξη του υπολογιστή ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικιακοί Υπολογιστές Κατηγορία:Commodore
Βουαντίσουαφ Ρατσκιέβιτς
Ο Βουαντίσουαφ Ρατσκιέβιτς (πολωνικά: Władysław Raczkiewicz) (28 Ιανουαρίου 1885 - 6 Ιουνίου 1947) ήταν Πολωνός πολιτικός, δικηγόρος, διπλωμάτης και ο πρώτος πρόεδρος της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης, από το 1939 μέχρι το θάνατό του το 1947. Μέχρι το 1945, ήταν ο διεθνώς αναγνωρισμένος αρχηγός κράτους της Πολωνίας, καθώς η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση αναγνωριζόταν ως συνέχεια της πολωνικής κυβέρνησης του 1939.
Πρώιμη ζωή και σπουδές
Ο Βουαντίσουαφ Ρατσκιέβιτς γεννήθηκε στο Κουτάισι, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας, εκείνη την εποχή μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, από Πολωνούς γονείς, τον Γιούζεφ Ρατσκιέβιτς, δικαστή και την Λουντβίκα Γουκασέβιτς. Σπούδασε στην Αγία Πετρούπολη όπου έγινε μέλος της Πολωνικής Οργάνωσης Νέων. Αφού αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τάρτου, εργάστηκε ως δικηγόρος στο Μινσκ. Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό, αλλά μετά τη Ρωσική Επανάσταση εντάχθηκε στην εμπροσθοφυλακή για την πολωνική ανεξαρτησία. Υπηρέτησε ως επικεφαλής της Naczelny Polski Komitet Wojskowy (Ανώτατη Πολωνική Στρατιωτική Επιτροπή) και βοήθησε στη δημιουργία του Πολωνικού Σώματος στη Ρωσία. Αργότερα υπηρέτησε υπό τον μελλοντικό στρατάρχη και αρχηγό του κράτους, Γιούζεφ Πιουσούτσκι, ο οποίος δημιούργησε τις Πολωνικές Λεγεώνες, οι οποίες τελικά βοήθησαν την Πολωνία στην αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της.
Μιχάλης Κουινέλης
Ο Μιχάλης (Μιχαήλ) Κουινέλης (Αλεξανδρούπολη, 22 Μαρτίου 1979), γνωστός κι ως Μέθυσος ή ΜΕΘ είναι Έλληνας ράπερ, στιχουργός και μουσικός, μέλος του συγκροτήματος Stavento.
Βουαντίσουαφ Ρατσκιέβιτς
Πρώιμη ζωή και σπουδές
Ως εθελοντής πολέμησε στον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο μεταξύ 1919 και 1920. Αρχικά ήταν υποστηρικτής της Εθνικής Δημοκρατίας, αλλά αργότερα εντάχθηκε στο στρατόπεδο Σανάτσια, με επικεφαλής τον Πιουσούτσκι και τους στενότερους υποστηρικτές του. Ο Ρατσκιέβιτς υπηρέτησε ως βοεβόδας του Βοεβοδάτου Νοβογκρούντεκ από το 1921 έως το 1924, ως κυβερνητικός εκπρόσωπος στο Βοεβοδάτο Βίλνο (1924–1925) και αργότερα ως βοεβόδας (1926–1931). Μετά τις εκλογές του Μπρεστ διορίστηκε Διευθύνων της Γερουσίας (1930-1935), βοεβόδας του Βοεβοδάτου Κρακοβίας το 1935 και βοεβόδας του Βοεβοδάτου Πομερανίας από το 1936 έως το 1939.
Μιχάλης Κουινέλης
Freestyle Productions
Το 1997, σε ηλικία 18 ετών, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει ηχοληψία και εκείνη την περίοδο εντάχθηκε στην ομάδα Freestyle Productions, εντός της οποίας άρχισε να ασχολείται συστηματικά με το hip hop. Εκεί απέκτησε και το ψευδώνυμο Μέθυσος (ΜΕΘ). Δούλευε αργότερα και ως εικονολήπτης.
Το 1997 εντάχθηκε στο νεοσύστατο τότε συγκρότημα της Freestyle, Βαβυλώνα. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP/CD από την Minos EMI, με τίτλο "Βαβυλώνα", ενώ η πρώτη δουλειά τους μεγάλου μήκους, το "Αρχή Επί Τέλους" κυκλοφόρησε αργότερα την ίδια χρονιά. Το 1999, κυκλοφόρησε η δεύτερη δουλειά τους, το "Κουαρτέτο των στοιχείων". Το συγκρότημα κλονίστηκε το 2000 όταν πέθανε ο Πυροβάτης, το παλαιότερο μέλος του, από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Την ίδια περίοδο, ο Κουϊνέλης ήρθε σε σύγκρουση με τον B.D. Foxmoor, τον ιθύνοντα νου της Freestyle, λόγω της καλλιτεχνικής κατεύθυνσης προς την οποία έσπρωχνε το συγκρότημα ο τελευταίος, και αποχώρησε μαζί με άλλα δύο μέλη. Επέστρεψε στα τέλη του 2001 και συμμετείχε στον τέταρτο δίσκο του συγκροτήματος, "Επί Τέλους" που κυκλοφόρησε το 2002. Η επανασύνδεση δεν ευδοκίμησε και ο Κουινέλης αποχώρησε οριστικά από τη Freestyle Productions. Έχει συνεργαστεί και με το συγκρότημα Active Member στο άλμπουμ "Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες".
Stavento
μικρογραφία|To logo του συγκροτήματος Stavento
Βουαντίσουαφ Ρατσκιέβιτς
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η κυβέρνηση των Ρατσκιέβιτς και Σικόρσκι προώθησε μια φιλελεύθερη-δημοκρατική ατζέντα με ίσα δικαιώματα για την πολωνική-εβραϊκή μειονότητα, μια άποψη που δεν συμμεριζόταν η πλειοψηφία της πολωνικής κοινωνίας εκείνη την εποχή και μια παρέκκλιση από τις αντισημιτικές διοικήσεις πριν από τον πόλεμο.