cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Ναυτεμπορική
Διατηρεί επίσης γραφεία στη Θεσσαλονίκη και αντιπροσώπους σε πολλές πόλεις της Ελλάδας.
Από τις 7 Απριλίου του 2021, η εφημερίδα εξαγοράστηκε μέσω πλειστηριασμού από τον επιχειρηματία Δημήτρη Μελισσανίδη έναντι 7 εκατομμυρίων ευρώ. Επίσης στις 10 Σεπτεμβρίου 2022 άνοιξε ένα νέο κανάλι το ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ TV, που ανήκει στην ίδια την εφημερίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Καθημερινές εφημερίδες Κατηγορία:Ελληνικός ναυτικός τύπος Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τον Πειραιά Κατηγορία:Οικονομικές εφημερίδες και περιοδικά
Μορδβίνοι
Οι Μορδβίνοι ή Μορντβίνοι ή Μορδόβιοι (έρζυα: эрзят, μόκσα: мокше.тмордва) είναι ένας λαός, που ομιλούν τις μορδβινικές γλώσσες της ουραλικής οικογένειας και ζουν κυρίως στη Δημοκρατία της Μορδοβίας και σε άλλα μέρη της μεσαίας περιοχής του ποταμού Βόλγα της Ρωσίας.
Οι Μορδβίνοι αποτελούν έναν από τους πολυάριθμους αυτόχθονες λαούς της Ρωσίας. Αναγνωρίζονται ως ξεχωριστές εθνοτικές ομάδες:
Λιγότερο από το ένα τρίτο των Μορδβίνων ζουν στην αυτόνομη δημοκρατία της Μορδοβίας. Οι υπόλοιποι είναι διάσπαρτοι στις ρωσικές περιφέρειες της Σαμάρα, της Πένζα, του Αρινμπούρκ και του Νίζνι Νόβγκοροντ, ενώ άλλοι ζουν στο Ταταρστάν, την Τσουβασία, το Μπασκορτοστάν, την Κεντρική Ασία, τη Σιβηρία, τη Ρωσική Άπω Ανατολή, το Καζακστάν, το Αζερμπαϊτζάν, την Αρμενία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κάτω Γραικικό Άρτας
thumb|right|214x214px|Τα Τζουμέρκα, δεσπόζουν πάνω από το Γραικικό. Το Κάτω Γραικικό είναι χωριό που βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές των Τζουμέρκων, στους πρόποδες των κορυφών Καταφίδι (2.393 μ.) και Πάνω Κουστελάτα σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων. Ανήκει στο Νομό Άρτας και υπάγεται στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.Κατά την απογραφή του 2001 το Δημοτικό διαμέρισμα Γραικικού Άρτας αριθμούσε 621 κατοίκους.
Οι λιγοστοί κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Παλιότερα το χωριό φημιζόταν, όπως και τα περισσότερα των Τζουμέρκων για τους τεχνίτες του, κυρίως της πέτρας. Μέχρι το 1927 έφερε το όνομα Γρετσίστα. Πιθανότατα προέρχεται από τη Σλαβική λέξη Γκρέτσι που σημαίνει Έλληνας. Μια εκδοχή για την ονομασία των Ελλήνων ως Γραικοί, πιθανώς να προέρχεται από την Λατινική Graeca που σημαίνει ορεινός. Το Κάτω Γραικικό είναι κοντα στους οικισμούς Γουριανά και Ρωμανός. Οι παλαιοί κάτοικοι λένε ότι τα Γουριανά παλαιότερα επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ονομάζοταν Καριανά. Παλαιότερα ο οικισμός Γουριανά χωροθετούνταν στην κορυφή Πάνω Κουτσελάτα αλλά εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους το 16ο αιώνα λόγω επιδημίας χολέρας. Τμήματα του παλαιού οικισμού υπάρχουν μέχρι σήμερα. Ο οικισμός Ρωμανός είναι νεότερος και δημιουργήθηκε από Σουλιώτες που ήρθαν από τον ομώνυμο οικισμό από τη Λάκα Σουλίου μετά την καταστροφή του Σουλίου από τον Αλή Πασά. Σε χάρτη του 1823 του Γερμανού Reinchert ο οικισμός Ρωμανός που βρίσκεται στη Λάκα Σουλίου μέχρι σήμερα σημειώνεται ως Romannades.
Μορδβίνοι
Οι Έρζυα και οι Μόκσα είναι οι δύο μεγαλύτερες ομάδες. Οι Καρατάι Μορδβίνοι ζουν στην περιοχή Κάμα Ταμάγι του Ταταρστάν και μιλούν μια ταταρική γλώσσα, αν και με μεγάλο ποσοστό μορδβινικού λεξιλογίου. Οι Τεριουχάν, που ζούσαν στην περιφέρεια Νίζνι Νόβγκοροντ της Ρωσίας, άρχισαν να χρησιμοποιούν την ρωσική γλώσσα τον 19ο αιώνα. Οι Τεριουχάν χρησιμποιούν τον όρο Mordva για να χαρακτηρίσουν εαυτούς, ενώ οι Καρατάι αποκαλούνται επίσης Muksha. Οι Τενγκούσεφ ζουν στη νότια Μορδοβία.
Κάτω Γραικικό Άρτας
Αξιοθέατα
Στον οικισμό Γουριανά (σε μικρή απόσταση από το χωριό), βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας Χρυσοσπηλιώτισσας, το οποίο είναι μετόχι της μονής Θεοτοκίου και τιμά τη Γέννηση της Θεοτόκου. Την προσωνυμία της χρωστάει η μονή σε γειτονική σπηλιά όπου, κατά την παράδοση, βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας. Από το άλλοτε μοναστήρι σώζεται μόνο το καθολικό. thumb Ο Μητροπολίτη Άρτης Σεραφείμ Ξενόπουλος ο Βυζάντιος στο "Δοκιμιόν" του αναφέρει ότι ο ναός κτίστηκε τον 11ο αιώνα. Φυσικά πρόκειται για το αρχικό κτίσμα γιατί από εντοιχισμένη πλάκα στην κόγχη του νότιου τοίχου του ναού μαθαίνουμε ότι το 1663 ανακατασκευάστηκε εκ βάθρων το μνημείο, οπότε πήρε και τη σημερινή του μορφή η οποία παραπέμπει στον πιο διαδεδομένο τύπο ηπειρωτικού ναού κατά την Τουρκοκρατία, δηλαδή τη μονόκλιτη σταυρεπίστεγη θολωτή βασιλική με τρούλο. Οι τοιχογραφίες -εξαιρετικής τέχνης, αν και σε άσχημη κατάσταση σήμερα- χρονολογούνται το 1801. Η εκκλησία έχει ωραίο ξυλόγλυπτο τέμπλο με φυτικό διάκοσμο, ευαγγελικές σκηνές, ζώα και πτηνά.
Ο κεντρικός ναός του χωριού τιμά τον Προφήτη Ηλία ενώ διάσπαρτα βρίσκονται αρκετά ξωκλήσια στα όρια του χωριού που καταδεικνύουν το βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα που χαρακτηρίζει τους ντόπιους. Στην περιοχή των Γουριανών βρίσκεται επίσης ένα σπήλαιο το οποίο μέχρις στιγμής δεν έχει εξερευνηθεί. Στη Νοτιοδυτική πλευρά των Γουριανών υπάρχουν Αρχαία τείχη που κατά τους θρύλους χρησιμοποιούνταν ως φυλακές του Πύρρου.
Μορδβίνοι
Οι δυτικοί Έρζυα ονομάζονται επίσης Σόκσα. Είναι απομονωμένοι από το μεγαλύτερο κομμάτι των Έρζυα και οι διάλεκτοι της μόκσα έχουν επηρεάσει τη διάλεκτο/γλώσσα τους. μικρογραφία| Mordva populi (άνθρωποι Μόρντβα) παρουσιάζονται σε χάρτη του 1550 από τον Τζιάκομο Γκαστάλντι ως νότιο Κασίμοφ και [[Νίζνι Νόβγκοροντ]]
Κάτω Γραικικό Άρτας
Αξιοθέατα
Κατω Γραικικο Αρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων Κατηγορία:Δήμος Αγνάντων
Μορδβίνοι
Πρώιμες αναφορές
Το εθνώνυμο Mordva είναι πιθανόν μαρτυρείται στο έργο Getica του Ιορδάνη του Αλανού με τη μορφή Mordens, οι οποίοι, ισχυρίζεται, ήταν μεταξύ των υποτελών του Γότθου βασιλιά Ερμανάριχου. Μια γη ονόματι Μορδία σε απόσταση δέκα ημερών από τους Πετσενέγους αναφέρεται στο De administrando imperio του Βυζαντινού Αυτοκάτορα Κωνσταντίνου Ζ'. Στις μεσαιωνικές ευρωπαϊκές πηγές, έχουν εμφανιστεί τα ονόματα Merdas, Merdinis, Merdium, Mordani, Mordua, Morduinos. Στο ρωσικό Πρώτο Χρονικό, τα εθνώνυμα Mordva και mordvichi εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τον 11ο αιώνα. Μετά τη μογγολική εισβολή του βασιλείου των Ρως, το όνομα Μόρντβιν σπάνια αναφέρεται στα ρωσικά χρονικά και αναφέρεται μόνο μετά το Πρώτο Χρονικό μέχρι τον 15ο - 17ο αιώνα.
Ετυμολογίες
Ο όρος Mordva θεωρείται ότι προέρχεται από μια ιρανική (Σκυθική) λέξη, mard, που σημαίνει "άντρας". Η μορδβινική λέξη mirde, που δηλώνει σύζυγο, εντοπίζεται στην ίδια προέλευση. Αυτή η λέξη σχετίζεται επίσης πιθανώς με την τελική συλλαβή του όρου "Ουντμούρτ" και επίσης στον όρο mort της γλώσσας κόμι και ίσως ακόμη και στη γλώσσα μάρι: marij.
Η πρώτη γραπτή αναφορά των Έρζυα βρίσκεται σε μια επιστολή του 968 μ.Χ., από τον Ιωσήφ, Χάζαρο χαν, με τη μορφή arisa, και μερικές φορές πιστεύεται ότι εμφανίζεται στα έργα του Στράβωνα και του Πτολεμαίου ως Aorsy και Arsiity, αντίστοιχα. Ο Εστάχρι, από τον 10ο αιώνα, έχει καταγράψει μεταξύ των τριών ομάδων του λαού Ρως τους al-arsanija, των οποίων ο βασιλιάς έζησε στην πόλη της Άρσα. Ο λαός ταυτιζόταν από τους μελετητές ως Έρζυα, Άρου και επίσης ως Ουντμούρτοι. Οι ιστορικοί έχουν προτείνει ότι η πόλη Άρσα μπορεί να αναφέρεται είτε στο σύγχρονο Ριαζάν είτε στο Αρσκ. Τον 14ο αιώνα, το όνομα Έρζυα θεωρείται ότι αναφέρεται με τη μορφή ardzhani από τον Ρασίντ αλ Ντιν Χαμαντάνι και ως rzjan από τον Γιουσούφ, τον χαν των Νογκάι. Στις ρωσικές πηγές, το εθνώνυμο Έρζα εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 18ο αιώνα.
Η πρώτη γραπτή αναφορά των Μόκσα, με τη μορφή Moxel, θεωρείται ότι έγινε στα έργα ενός Φλαμανδού ταξιδιώτη του 13ου αιώνα, του Γουλιέλμου του Ρουμπρούκ, και στο Περσικό Χρονικό του Ρασίντ αλ Ντιν Χαμαντάνι, ο οποίος ανέφερε ότι η Χρυσή Ορδή πολεμούσε με τους Μόκσα και τους Αρντζάν (Έρζυα). Στις ρωσικές πηγές, οι "Μόκσα" εμφανίζονται από τον 17ο αιώνα.
Θρησκεία
Οι Έρζυα ακολουθούν τον Χριστιανισμό (Ανατολικορθόδοξοι και Λουθηρανοί, από Φινλανδούς ιεραπόστολους τη δεκαετία του '90) και την Ινεσκιπάζα, μια γηγενή μονοθεϊστική θρησκεία με ορισμένα στοιχεία πανθεϊσμού.
Εμφάνιση
μικρογραφία| Έρζυα γυναίκες της [[Όμπλαστ της Πένζα|Πέντζας ντυμένες με παραδοσιακές φορεσιές]] Η Britannica του 1911 σημείωσε ότι οι Μορδβίνοι, μολονότι είχαν εγκαταλείψει σε μεγάλο βαθμό τη γλώσσα τους, είχαν "διατηρήσει πολλά από τα παλιά εθνικά τους ρούχα", ειδικά οι γυναίκες, των οποίων οι κεντητές φούστες, τα αυθεντικά μεγάλα σκουλαρίκια και κορδέλες στα μαλλιά και τα πολλά περιδέραια, που καλύπτουν όλο το στήθος και αποτελούνται από όλα τα πιθανά στολίδια, τις κάνουν εύκολα διακριτές από τις Ρωσίδες".
Η Britannica περιέγραψε ότι οι Μορδβίνοι είχαν ως επί το πλείστον σκούρα μαλλιά και γαλάζια μάτια με κοντό και λεπτό ανάστημα. Οι Μόκσα χαρακτηρίζονται από πιο σκούρες επιδερμίδες και πιο σκούρα μάτια από τους Έρζυα, ενώ οι Καρατάι περιγράφηκαν ως "αναμεμιγμένοι με Τατάρους".
Ο Λάθαμ περιέγραψε τους Μορδβίνους ψηλότερους από τους Μάρι, με λεπτές γενειάδες, πλακουτσωτά πρόσωπα και με καστανά ή κόκκινα μαλλιά.
Πολιτισμοί, λαογραφίες και μυθολογίες
μικρογραφία| Μια τελετουργική παράσταση Έρζυα στην [[Ποντλέσναγια Τάβλα]] Παρόλο που μοιράζονται κάποιες ομοιότητες, δεν έχει εμφανιστεί κοινή μορδβίνικη μυθολογία και ως εκ τούτου οι μυθολογίες Έρζυα και Μόκσα ορίζονται ξεχωριστά.
Ιστορία
μικρογραφία|Ανατολική Ευρώπη, 9ος αιώνας
Προϊστορία
Οι Μορδβίνοι εμφανίστηκαν από την κοινή βολγαϊκή ομάδα γύρω στον 1ο αιώνα μ.Χ.
Η κοινωνική οργάνωση Μόκσα και Έρζυα βασιζόταν στην πατριαρχία. Οι φυλές διευθύνονταν από τους πρεσβύτερους kuda-ti που επέλεγαν tekhstai, ανώτερους πρεσβύτερους υπεύθυνους για το συντονισμό ευρύτερων περιοχών.
Πρώιμη ιστορία
μικρογραφία| Μορδοβιανή γυναίκα, 1781 Γύρω στο 800 μ.Χ. δύο μεγάλες αυτοκρατορίες εμφανίστηκαν στην περιοχή: οι Ρως του Κιέβου στη σημερινή Ουκρανία και τη Ρωσία υιοθέτησαν τον Ανατολικό Ορθόδοξο Χριστιανισμό, η Βουλγαρία του Βόλγα, που βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Κάμα και Βόλγα, υιοθέτησε το Ισλάμ και ορισμένες περιοχές Μόκσα έγιναν υποτελείς του τελευταίου μέχρι τον 12ο αιώνα.
Μετά την ίδρυση του Νίζνι Νόβγκοροντ από τους Ρως του Κιέβου το 1221, το έδαφος των Μορδβίνων έπεφτε όλο και περισσότερο υπό ρωσική κυριαρχία, ωθώντας τους πληθυσμούς νότια και ανατολικά πέρα από τα Ουράλια και μειώνοντας τη συνοχή τους.
Η ρωσική πρόοδος σταμάτησε από τη Μογγολική Αυτοκρατορία και οι Μορδβίνοι έγιναν υποκείμενοι στη Χρυσή Ορδή μέχρι τις αρχές του 16ου αιώνα.
Ο εκχριστιανισμός των Μορδβίνων έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του 16ου έως του 18ου αιώνα. Τον 19ο αιώνα, αναφέρονται ισχυρά παγανιστικά στοιχεία, που επέζησαν του εκχριστιανισμού. Οι επικεφαλής θεοί των Έρζυα και Μόκσα ονομάζονται Πάας και Σκάι, αντίστοιχα.
Σύγχρονη ιστορία
Στη Ρωσική Αυτοκρατορία, οι Μορδβίνοι ήταν γνωστοί ως ικανοί ξυλουργοί και ο Ιβάν ο Τρομερός τους χρησιμοποίησε για να χτίσουν γέφυρες και να καθαρίσουν δάση κατά τη διάρκεια της προόδου του προς το Καζάν.
Παρόλο που οι Μορδβίνοι έλαβαν αυτόνομη επικράτεια ως δικαιούχο έθνος εντός της Σοβιετικής Ένωσης το 1928, ο εκρωσισμός εντατικοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '30 και η εκμάθηση των μορβινικών γλωσσών μέχρι τη δεκαετία του '50 γρήγορα παράκμασε.
Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, οι Μορδβίνοι, όπως και οι άλλοι αυτόχθονες λαοί της Ρωσίας, γνώρισαν αύξηση της εθνικής συνείδησης. Το εθνικό έπος των Έρζυα ονομάζεται Μαστοράβα, που σημαίνει "Μητέρα Γη". Συντάχθηκε από τον Αλεξάντρ Σαρόνοφ και δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1994 στη γλώσσα έρζυα (έκτοτε έχει μεταφραστεί σε μόκσα και ρωσικά). Μαστοράβα είναι επίσης το όνομα ενός κινήματος εθνοτικών αυτονομιστικών τάσεων, που ιδρύθηκε από τον Δ. Νάντκιν του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μορδοβίας, ενεργού στις αρχές του '90.
Οι φιννο-ουγγρικοί λαοί, των οποίων τα εδάφη περιλαμβάνονταν στην πρώην ΕΣΣΔ, καθώς και πολλοί άλλοι, είχαν μια πολύ σύντομη περίοδο εθνικής αναβίωσης το 1989-1991.
Η επιστροφή πολλών Έρζυα και Μόκσα στην εθνική τους ταυτότητα αντιμετώπισε προκλήσεις από τον εκρωσισμό, την αστικοποίηση και τη δημογραφική κρίση. Επιπλέον, μέρος των εθνικών ελίτ παρουσίασε μια ιδέα, ότι είναι απλώς υπο-εθνοτικές ομάδες μέσα στο ενωμένο μορδοβικό έθνος. Αυτή η ιδέα υποστηρίχθηκε από τις ρωσικές Αρχές, αλλά οι περισσότεροι εκπρόσωποι του εθνοτικού κινήματος των Έρζυα αντέδρασαν πολύ αρνητικά.
Γλώσσες
Η έρζυα ομιλείται στα βόρεια και ανατολικά και βορειοδυτικά μέρη της Μορδοβίας. Η μόκσα είναι η πλειοψηφική γλώσσα στο δυτικό τμήμα της Μορδοβίας.
Λόγω διαφορών στη φωνολογία, το λεξιλόγιο και τη γραμματική, οι δυο γλώσσες δεν είναι αμοιβαία κατανοητές, σε βαθμό που η ρωσική γλώσσα χρησιμοποιείται συχνά για επικοινωνίες μεταξύ των δυο ομάδων.
Οι δύο μορδβινικές γλώσσες έχουν επίσης ξεχωριστές λογοτεχνικές μορφές. Η λογοτεχνική γλώσσα έρζυα δημιουργήθηκε το 1922 και η μόκσα το 1923.
Και οι δύο γράφονται επί του παρόντος χρησιμοποιώντας το τυπικό ρωσικό αλφάβητο. μικρογραφία| Μορδβίνοι στην περιοχή Βόλγα-Ουραλίων ([[Ρωσική απογραφή του 2010|απογραφή 2010 Ρωσία)]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Thames Trader
Το Thames Trader ήταν μια σειρά από φορτηγά που κατασκευάστηκε από τη Ford UK που κατασκευάστηκε μεταξύ 1957 και 1965.
Ιστορία
Η χαρακτηριστική σχεδίαση της καμπίνας, που το ξεχωρίζει από άλλα βρετανικά επαγγελματικά οχήματα, ήταν σχεδίαση με εμπρόσθιο έλεγχο (ή ημι-εμπρός έλεγχος) και το μοντέλο Thames Trader κάλυπτε πολύ μεγαλύτερο εύρος βάρους από το υπάρχον μοντέλο ET Thames με κανονικό έλεγχο ή το προηγούμενο μοντέλο 7V. Και τα δύο αυτά προηγούμενα μοντέλα βασίστηκαν σε σχέδια της Ford της Αμερικής. το νέο Thames Trader ήταν το πρώτο βαρύ επαγγελματικό όχημα που σχεδιάστηκε από τη Ford της Βρετανίας (αν και κοιτάζοντας το περίβλημα των προβολέων, υποδηλώνεται μια οικογενειακή ομοιότητα με το αμερικανικό φορτηγό της σειράς Ford C στα μέσα της δεκαετίας του 1950).
Η γκάμα μοντέλων Thames Trader κάλυπτε βάρη από 2 έως 7 τόνους, με κινητήρες βενζίνης ή ντίζελ σε τετρακύλινδρη ή εξακύλινδρη μορφή. Τα οχήματα χαμηλότερου βάρους ήταν διαθέσιμα με μεταξόνιο 118 και 138 ιντσών, τα βαρέα οχήματα με μεταξόνιο 138, 152 και 160 ιντσών. Υπήρχε επίσης ένα ανατρεπόμενο φορτηγό (τάμπερ) με μεταξόνιο 108 ιντσών. Επιπλέον, υπήρχε ένα μοντέλο πλαισίου χαμηλού πλαισίου - που χρησιμοποιείται συνήθως για το αμάξωμα φορτηγού μεταφοράς επίπλων.
Μια αναβαθμισμένη έκδοση Mk 2 παρουσιάστηκε στα μέσα του 1962. Εξωτερικά είναι πολύ εύκολο να γίνει διάκριση μεταξύ των εκδόσεων Mk1 και Mk2. το Mk1 έχει τις λέξεις THAMES TRADER με κόκκινο χρώμα σε μια χρωμιωμένη λωρίδα στο κάτω μέρος του ανοίγματος του καπό και η λευκή σχάρα ανάμεσα στους προβολείς έχει ένα κατακόρυφο διαχωριστικό με ένα κόκκινο κυκλικό σήμα με 4 αστέρια, ενώ το Mk2 έχει μόνο τη λέξη THAMES κάτω από το καπό και TRADER με λευκά γράμματα τα φώτα κεφαλής σε απόσταση μεταξύ τους. Οι παραλλαγές με κινητήρα Mk2 Diesel είχαν είτε ένα σήμα χρωμίου 4D είτε 6D σε κάθε μπροστινό φτερό, στο Mk1 ήταν ένα τετράγωνο σήμα χρωμίου με κόκκινο χρώμα 4, 6, 4D ή 6D για να υποδείξει τη διαμόρφωση του κινητήρα. Η κάτω άκρη του σήματος είχε μια οριζόντια χρωμιωμένη λωρίδα που διατρέχει το μήκος του κάτω μέρους του φτερού. Η παραγωγή της γκάμας των φορτηγών σταμάτησε το 1965 και αντικαταστάθηκε από την νέα σειρά D της Ford.
Η Ford ξεκίνησε την παραγωγή του Thames Trader NC στο εργοστάσιο Dagenham στην Αγγλία το 1962. Χρησιμοποίησε την καμπίνα που αναπτύχθηκε από τη Ford Γερμανίας για το "μουρωτό" φορτηγό Ford Köln, το οποίο όμως δεν ήταν επιτυχία στην αγορά του και ήταν έτοιμο να σταματήσει παραγωγή στην Γερμανία. Η ονομασία NC υποδείκνυε "καμπίνα κανονικού ελέγχου" (στην Ελλάδα, αυτήν η έννοια είναι κοινώς γνωστή, όπως αναφέραμε και πριν, ως "φορτηγό με μούρη"), σε αντίθεση με την αρχική έκδοση "καμπίνας μπροστινού ελέγχου". Μετά τη διακοπή της μάρκας Thames το 1965, η σειρά NC επαναπροσδιορίστηκε ως σειρά K και συνέχιζε να παράγεται παρά την διακοπή της παραγωγής της έκδοσης μπροστινού ελέγχου. Η γκάμα συνέχιζε να παράγεται για την Βρετανία για μερικό καιρό ακόμα μέχρι που η παραγωγή του σταμάτησε λόγω χαμηλών πωλήσεων. Βέβαια, η παραγωγή "μισοτελειωμένων" φορτηγών για τελική συναρμολόγηση και πώληση από εξωτερικά εργοστάσια της Ford σε χώρες όπως η Αίγυπτος, η Τουρκία, η Αυστραλία και αλλωνών συνέχισε μέχρι το 1973. Μετά η σειρά αντικαταστάθηκε από την σειρά A φορτηγών, που χρησιμοποιούσαν την καμπίνα από το μικρότερο Ford Transit, αλλά ήταν βασισμένα σε ένα πιο μεγάλο και βαρύ σασί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Βρετανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Φορτηγό Κατηγορία:Φορτηγό βαν
Φαρισαίοι
Οι Φαρισαίοι ήταν κατά διαφορετικούς καιρούς πολιτικό κόμμα, κοινωνικό κίνημα, και σχολή (ρεύμα) σκέψης στους Αγίους Τόπους κατά την περίοδο περίπου 515 π.Χ. έως 70 μ.Χ. Μετά την καταστροφή του δεύτερου Ναού το 70 μ.Χ., τα Φαρισαϊκά είχαν γίνει η ιδρυτική, λειτουργική, και τελετουργική βάση του Ραβινικού Ιουδαϊσμού (ο όρος 'Ιουδαϊσμός' σήμερα αναφέρεται σχεδόν πάντα στον Ραβινικό Ιουδαϊσμό).
Συγκρούσεις μεταξύ των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων υπήρξαν στο πλαίσιο μιας πιο ευρείας και μακροχρόνιας κοινωνικής και θρησκευτικής αντιπαράθεσης και συγκρούσεων μεταξύ των Εβραίων, που επιδείνωνε η Ρωμαϊκή κατάκτηση. Μία άλλη διαμάχη ήταν πολιτιστική, μεταξύ αυτών που υποστήριζαν τον εξελληνισμό (Σαδδουκαίοι) και εκείνων που αντιστέκονταν σ’ αυτόν (Φαρισαίοι). Μια τρίτη διαμάχη ήταν δικαιοδοσίας-θρησκευτική μεταξύ αυτών που υποστήριζαν τη σημασία του Δεύτερου Ναού με τα τυπολογικά λατρευτικά στοιχεία του, και εκείνων που υποστήριζαν τη σημασία άλλων Μωσαϊκών Νόμων. Ένα τέταρτο σημείο σύγκρουσης, πιο συγκεκριμένο όσον αφορά τη θρησκεία, αφορούσε τις διαφορετικές ερμηνείες της Τορά και πώς μπορεί να εφαρμοστεί στην καθημερινή Εβραϊκή ζωή, με τους Σαδδουκαίους να αναγνωρίζουν μόνο τη γραπτή Τορά (με Ελληνική φιλοσοφία), και απορρίπτοντας δόγματα όπως η Προφορική Τορά, τα Βιβλία Προφήτες (Νεβιίμ) (π.χ. Κριτές, Α΄ Χρονικών), τα Βιβλία Γραφές (Κετουβίμ) (π.χ. Ψαλμοί, Παροιμίες), και την ανάσταση των νεκρών.
Ο Ιώσηπος (37 – περ. 100 μ.Χ.), ένας Φαρισαίος, εκτιμούσε το συνολικό πληθυσμό των Φαρισαίων πριν την πτώση του Δεύτερου Ναού στις περίπου 6.000. Ο Ιώσηπος ισχυριζόταν ότι οι Φαρισαίοι είχαν την πλήρη υποστήριξη και καλή θέληση των κοινών ανθρώπων, προφανώς σε αντίθεση με τους πιο ελιτιστικούς Σαδδουκαίους, οι οποίοι αποτελούσαν την ανώτερη τάξη. Οι Φαρισαίοι επικαλούνταν τη Μωσαϊκή αυθεντία για τις ερμηνείες τους των Εβραϊκών Νόμων, ενώ οι Σαδδουκαίοι αντιπροσώπευαν το κύρος των ιερατικών προνομίων και δικαιωμάτων που είχαν εγκαθιδρυθεί από την εποχή του Σολομόντα, όταν ο Σαδώκ, ο πρόγονός τους, τοποθετήθηκε Αρχιερέας του Ισραήλ. Στα γραπτά του Ιώσηπου η φράση "κοινοί άνθρωποι" υπονοεί ότι η περισσότεροι Εβραίοι ήταν "απλά Εβραίοι", διαχωρίζοντάς τους από τις ιερατικές ομάδες.
Έξω από την Εβραϊκή ιστορία και λογοτεχνία η προσοχή στους Φαρισαίους υπάρχει από αναφορές στην Καινή Διαθήκη από τις διενέξεις τους με τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Ιησού. Υπάρχουν ακόμα πολλές αναφορές στην Καινή Διαθήκη για τον Απόστολο Παύλο ως Φαρισαίο. Οι σχέσεις όμως μεταξύ του Πρώιμου Χριστιανισμού και των Φαρισαίων δεν ήταν πάντα εχθρική: π.χ. ο Γαμαλιήλ μνημονεύεται συχνά σαν Φαρισαίος ηγέτης που ήταν συμπαθών προς τους Χριστιανούς.
Ετυμολογία
Η αρχαία ελληνική λέξη Φαρισαῖος προέρχεται από την αραμαϊκή Pərīšā (περίσα, פְּרִישָׁא), πληθυντικός Pərīšayyā (περίσαγια, פְּרִישַׁיָּא), που σημαίνει "διαχωρίζω", και την εβραϊκή pārûš (πάρους, פָּרוּשׁ), πληθυντικός pārûš (περουσέιμ, פְּרוּשִׁים), η απλή μορφή της παθητικής μετοχής του ρήματος pāraš (πάρας, פָּרַשׁ).
Πηγές
Η πρώτη ιστορική αναφορά των Φαρισαίων και των πιστεύω τους έρχεται από τα ευαγγέλια και τις Πράξεις των Αποστόλων, στα οποία περιγράφεται η λεπτομερής προσκόλληση τους στην ερμηνεία τους της Τορά, όπως και οι εσχατολογικές τους απόψεις. Μια μετέπειτα αναφορά στους Φαρισαίους έρχεται από τον Εβραίο-Ρωμαίο ιστορικό Ιώσηπο (37–100 μ.Χ.) σε μια περιγραφή του για τις "τέσσερεις σχολές σκέψεις", ή "τέσσερεις σέχτες", στις οποίες διαχώρισε τους Εβραίους τον 1ο αιώνα μ.Χ. (οι άλλες ήταν οι Εσσαίοι, οι οποίοι ήταν γενικά απολιτικοί και μπορεί να αναδείχτηκαν ως διαφωνούντες ιερείς που απέρριπταν τους διορισμένους από τους Σελευκίδες ή τους Ασμοναίους αρχιερείς, οι Σαδδουκαίοι, οι κύριοι ανταγωνιστές των Φαρισαίων, και η "τέταρτη φιλοσοφία" ). Εκεί την περίοδο αναδείχτηκαν και άλλες σέχτες, όπως οι πρώτοι Χριστιανοί στην Ιερουσαλήμ, και οι Θεραπευτές στην Αίγυπτο.
Ο ραβίνος Γεουντά Ανασί (Ιούδας ο Πρίγκιπας) ανασκεύασε το Μισνά, μια επίσημη θεσμοθετημένη κωδικοποίηση των Φαρισαϊκών ερμηνειών, γύρω στο 200 μ.Χ. Οι περισσότεροι από τους θεσμούς που αναφέρονται στο Μισνά επιβίωσαν μετά την καταστροφή του Ναού το 70 μ.Χ., και έτσι αυτό σηματοδοτεί τη μετάβαση από τον Φαρισαϊκό στον Ραβινικό Ιουδαϊσμό. Το Μισνά ήταν πάρα πολύ σημαντικό γιατί συγκέντρωνε τις προφορικές ερμηνείες και παραδόσεις των Φαρισαίων και αργότερα των Ραβίνων, σε ένα και μόνο επίσημο και θεσμοθετημένο κείμενο, επιτρέποντας την επιβίωση της προφορικής παράδοσης στον Ιουδαϊσμό μετά την καταστροφή του Δεύτερου Ναού
Ιστορία (περ. 600 – περ. 160 π.Χ.)
Η απέλαση και εξορία άγνωστου αριθμού Εβραίων από το Βασίλειο του Ιούδα στη Βαβυλώνα, αρχίζοντας από την πρώτη απέλαση το 597 π.Χ. και συνεχίζοντας μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ και την καταστροφή του Ναού το 587 π.Χ. , είχε ως αποτέλεσμα δραματικές αλλαγές στην Εβραϊκή κουλτούρα και θρησκεία. Κατά την 70ετή εξορία στη Βαβυλώνα, Εβραϊκά σπίτια συγκέντρωσης (γνωστά στα Εβραϊκά ως beit knesset ή στα Ελληνικά ως συναγωγές) και σπίτια προσευχής (Εβραϊκά Beit Tefilah, στα Ελληνικά προσευχαί), ήταν τα κυριότερα μέρη συγκέντρωσης για προσευχή, και ο οίκος της μελέτης (beth midrash) ήταν το αντίστοιχο της (σημερινής) συναγωγής.
Το 539 π.Χ. οι Πέρσες κατέκτησαν τη Βαβυλώνα, και το 537 ο Κύρος ο Μέγας επέτρεψε στους Εβραίους να επιστρέψουν στην Ιουδαία και να ξανακτίσουν τον Ναό. Όμως, δεν επέτρεψε να συνεχιστεί η Μοναρχία του Ιούδα, κάτι που άφησε τους Ιουδαίους Ιερείς ως την κυρίαρχη εξουσία. Χωρίς την περιοριστική δύναμη της μοναρχίας, η εξουσία του Ναού στης καθημερινή ζωή επεκτάθηκε. Ήταν περίπου αυτή η περίοδος κατά την οποία ανήρθε το κόμμα των Σαδδουκαίων, ως κόμμα ιερέων και άλλων ελιτιστικών συμμάχων. Όμως, ο Δεύτερος Ναός, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 515 π.Χ., είχε κατασκευαστεί υπό την αιγίδα μιας ξένης δύναμης, και υπήρχαν ερωτηματικά για τη νομιμότητά του. Αυτό παρείχε τις συνθήκες για την ανάπτυξη διαφόρων σεχτών, ή "σχολών (ρευμάτων) σκέψης", καθεμία από τις οποίες επικαλούνταν για τον εαυτό τους την αποκλειστική νομιμοποίηση της αντιπροσώπευσης του "Ιουδαϊσμού", και που συνήθως απέφευγαν την κοινωνική αλληλεπίδραση μεταξύ τους, και ειδικά τις επιγαμίες με μέλη άλλων σεχτών. Κατά την ίδια περίοδο, το συμβούλιο των σοφών γνωστό ως Σανχεντρίν μπορεί να κωδικοποίησε να κανονικοποίησε την Εβραϊκή Βίβλο (Τανάκ), από την οποία, μετά την επιστροφή από τη Βαβυλώνα, γινόταν η δημόσια ανάγνωση της Τορά τις καθημερινές μέρες.
Ο Ναός δεν ήταν πλέον ο μόνος θεσμός στην Εβραϊκή θρησκευτική ζωή. Μετά το κτίσιμο του Δεύτερου Ναού την εποχή του Εζρά, ο οίκος της μελέτης και της προσευχής παρέμεινε σημαντικοί δευτερεύοντες θεσμοί στην Ιουδαϊκή ζωή. Έξω από την Ιουδαία, η συναγωγή συνήθως ονομαζόταν οίκος προσευχής. Ενώ οι περισσότεροι Εβραίοι δεν μπορούσαν να παραστούν στη λειτουργία του Ναού συχνά, μπορούσαν να συναντιούνται στη συναγωγή για τις πρωινές, μεσημεριανές, και απογευματινές προσευχές. Τις Δευτέρες, Πέμπτες και τα Σάββατα, γινόταν μια δημόσια ανάγνωση ενός εβδομαδιαίου κομματιού στις συναγωγές, ακολουθώντας την παράδοση της δημόσιας ανάγνωσης της Τορά που ξεκίνησε ο Εζρά.
Αν και οι ιερείς έλεγχαν τα τελετουργικά στον Ναό, οι γραμματείς και οι σοφοί, που αργότερα αποκαλέστηκαν ραβίνοι (Εβρ.: "δάσκαλος/ κύριος"), κυριαρχούσαν στη μελέτη της Τορά. Αυτοί οι σοφοί, διατηρούσαν μια προφορική παράδοση η οποία πίστευαν ότι είχε τις απαρχές της στο Όρος Σινά μαζί με την Τορά του Μωυσή: μια ερμηνεία της Τορά παραδομένη από τον Θεό.
Συνέλευση Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Η Συνέλευση των Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (πρώην Επισκοπική Συνέλευση Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής και αργότερα Συνέλευση Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής) είναι το σώμα (οργάνωση) των ιεραρχών της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Φαρισαίοι
Ιστορία (περ. 600 – περ. 160 π.Χ.)
Η Ελληνιστική περίοδος της Εβραϊκής ιστορίας άρχισε όταν ο Αλέξανδρος ο Μέγας κατέκτησε την Περσία το 332 π.Χ. Το ρήγμα μεταξύ των ιερέων και των σοφών αναπτύχθηκε σ’ αυτήν την περίοδο, όταν οι Εβραίοι αντιμετώπιζαν καινούργιους πολιτικούς και πολιτιστικούς αγώνες. Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου το 323 π.Χ., η Ιουδαία κυβερνιόταν από τους Πτολεμαίους μέχρι το 198 π.Χ., όταν τον έλεγχο πήρε η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών με τον Αντίοχο Γ΄. Τότε, το 167 π.Χ. ο Αντίοχος Δ΄ εισέβαλε στην Ιουδαία, μπήκε στον Ναό, και τον άδειασε από λεφτά και τελετουργικά αντικείμενα. Επέβαλε πρόγραμμα υποχρεωτικού εξελληνισμού, που απαιτούσε από τους Εβραίους να εγκαταλείψουν τους νόμους και τα έθιμά τους, επισπεύδοντας έτσι την Επανάσταση των Μακκαβαίων. Η Ιερουσαλήμ απελευθερώθηκε το 165 π.Χ. και ο Ναός αποκαταστάθηκε. Το 141 π.Χ. συμβούλιο ιερέων και άλλων, επικύρωσαν τον Σίμωνα τον Μακκαβαίο ως αρχιερέα και ηγέτη, ιδρύοντας ουσιαστικά την Ασμοναϊκή δυναστεία.
Συνέλευση Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Επισκόπηση
Η Συνέλευση ιδρύθηκε όταν αντιπρόσωποι από τις 14 αυτοκέφαλες Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες συναντήθηκαν στο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Ελβετίας, από τις 6 έως τις 12 Ιουνίου 2009. Η διάσκεψη εκείνη αποφάσισε να εγκρίνει την ίδρυση επισκοπικών συνελεύσεων σε 12 περιοχές της λεγόμενης ανατολικής ορθόδοξης διασποράς, που είναι πέρα ​​από τα όρια των αυτοκέφαλων Εκκλησιών. Σκοπός τους είναι να προτείνουν μελλοντικές διοικητικές δομές για την Εκκλησία στις αντίστοιχες περιοχές τους.
Η σύσταση της Επισκοπικής Συνέλευσης Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη από τις 27 έως τις 28 Μαΐου 2010 υπό την προεδρία του τότε Ελληνορθοδόξου Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημητρίου.
Φαρισαίοι
Εμφάνιση των Φαρισαίων
Μετά την ήττα των δυνάμεων των Σελευκιδών, ο ανιψιός του Ιούδα του Μακκαβαίου Ιωάννης Υρκανός εγκαθίδρυσε το 152 π.Χ. μια νέα μοναρχία με τη μορφή της ιερατικής Ασμοναϊκής δυναστείας, καθιστώντας έτσι τους ιερείς εκτός από τη θρησκευτική και πολιτική εξουσία. Αν και Ασμοναίοι ήταν ήρωες λόγω της αντίστασής τους στους Σελευκίδες, δεν είχαν τη νομιμοποίηση που παρείχε η καταγωγή από τη Δαβιδική Δυναστεία της εποχής του Πρώτου Ναού.
Συνέλευση Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Επισκόπηση
Μία από τις σημαντικότερες αποφάσεις που ελήφθησαν στην πρώτη συνεδρίαση της Επισκοπικής Συνέλευσης ήταν η διάλυση της Διαρκούς Διάσκεψης των Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων στην Αμερική (SCOBA) και η ανάληψη όλων των λειτουργιών, υπηρεσιών και αξιωμάτων της.
Άλλα θέματα που συζητήθηκαν περιελάμβαναν αιτήματα για διαίρεση της παρούσας περιοχής της Επισκοπικής Συνέλευσης της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής σε δύο διακριτές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά, καθώς και για τη συγχώνευση του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής με την Επισκοπική Συνέλευση της Νότιας Αμερικής. Ως αποτέλεσμα, ορισμένοι από τους επισκόπους του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής δεν παρευρίσκονται στη Βορειοαμερικανική Συνέλευση, προβλέποντας τη συμμετοχή τους στη Συνέλευση της Νότιας Αμερικής.
Φαρισαίοι
Εμφάνιση των Φαρισαίων
Το Φαρισαϊκό ("σχισματικό") κόμμα αναδείχθηκε κυρίως από την ομάδα των γραμματέων και τον σοφών. Το όνομά τους από το εβραϊκό και αραμαϊκό parush ή parushi, σημαίνει "αυτός που έχει χωριστεί". Μπορεί να αναφέρεται στον διαχωρισμό τους από τους μη Εβραίους, τις πηγές τελετουργικής ανηθικότητας ή από άπιστους Εβραίους. Οι Φαρισαίοι, μεταξύ άλλων σεχτών, ήταν ενεργοί από τα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. μέχρι την καταστροφή του Ναού το 70 μ.Χ. . Ο Ιώσηπος τους αναφέρει πρώτη φορά σε σχέση με τον Ιωνάθαν, τον διάδοχο του Ιούδα του Μακκαβαίου ("Αρχ." xiii. 5, § 9). Ένας παράγοντας που ξεχώριζε τους Φαρισαίους από τις άλλες ομάδες πριν την καταστροφή του Ναού ήταν η πεποίθησή τους ότι όλοι οι Εβραίοι έπρεπε να τηρούν τους νόμους της καθαρότητας (που ίσχυαν στον Ναό) έξω από τον Ναό. Η μεγαλύτερη διαφορά όμως ήταν η συνεχής τήρηση από τους Φαρισαίους των νόμων και των παραδόσεων του Εβραϊκού λαού μπροστά στην προοπτική της αφομοίωσης. Όπως σημειώνει ο Ιώσηπος, οι Φαρισαίοι θεωρούνταν οι πιο ειδήμονες και ακριβείς ερμηνευτές του Εβραϊκού νόμου.
Συνέλευση Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Επισκόπηση
Αν και η αυτονομία είναι ένα ζήτημα για τις εκκλησίες της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής, δεν υπήρξε άμεση δήλωση από τη συνέλευση σχετικά με την αυτονομία της Εκκλησίας στη Βόρεια ή Κεντρική Αμερική.
Φαρισαίοι
Εμφάνιση των Φαρισαίων
Ο Ιώσηπος σημειώνει επίσης ότι οι Φαρισαίοι είχαν την υποστήριξη και την καλή θέληση των κοινών ανθρώπων, προφανώς σε αντίθεση στους πιο ελιτιστικούς Σαδδουκαίους που σχετίζονταν με τις άρχουσες τάξεις. Γενικά, ενώ οι τελευταίοι ήταν αριστοκρατική μοναρχικοί, οι Φαρισαίοι ήταν ετερόκλητοι, δημοφιλείς, και πιο δημοκρατικοί (Roth 1970: 84). Παράδειγμα των Φαρισαϊκών απόψεων είναι η ρήση ότι "Ένας πολυμαθής mamzer προηγείται από έναν αδαή Αρχιερέα" (Σύμφωνα με τον Φαρισαϊκό ορισμό, ένας mamzer, είναι απόκληρο παιδί παράνομης σχέσης, όπως μοιχείας ή αιμομιξίας, ο γάμος των γονέων του οποίου δεν μπορούσε να γίνει νόμιμα. Η λέξη μεταφράζεται συχνά, αλλά λανθασμένα, ως "νόθος").
Οι Σαδδουκαίοι απέρριπταν το Φαρισαϊκό αξίωμα της Προφορικής Τορά. Στην προσωπική τους ζωή αυτό συχνά σήμαινε μία ιδιαίτερα αυστηρή καθημερινή ζωή από εβραϊκή προοπτική, καθώς απέρριπταν την προφορική Τορά, και συνεπώς την κατανόηση των Φαρισαίων της Τορά, δημιουργώντας έτσι δύο τρόπους με τους οποίους οι Εβραίοι αντιλαμβάνονταν την Τορά. Ένα παράδειγμα αυτής της διαφορετικής προσέγγισης είναι η ερμηνεία του "οφθαλμόν αντί οφθαλμού". Η κατανόηση των Φαρισαίων ήταν ότι έπρεπε να πληρωθεί από τον δράστη η αξία του ματιού. Από την άποψη των Σαδδουκαίων, οι λέξεις είχαν πιο κυριολεκτική ερμηνεία, κατά την οποία το μάτι του δράστη έπρεπε να βγει. Όπως το βλέπανε οι Φαρισαίοι, οι Σαδδουκαίοι ήθελαν να αλλάξουν την εβραϊκή κατανόηση της Τορά σε ελληνική κατανόηση της Τορά. Οι Φαρισαίοι διατήρησαν το Φαρισαϊκό προφορικό νόμο με τη μορφή του Ταλμούδ.
Συνέλευση Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Επισκόπηση
Τον Απρίλιο του 2014, οι επίσκοποι του Καναδά και των ΗΠΑ αποφάσισαν να σχηματίσουν χωριστές συνελεύσεις προκειμένου να ανταποκριθούν καλύτερα στην πολιτιστική πολυμορφία και τις ποιμαντικές ανάγκες στην περιοχή. Η σύναξη μετονομάστηκε σε Συνέλευση Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Οι Καναδοί επίσκοποι σχημάτισαν τη Συνέλευση των Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων του Καναδά και οι επίσκοποι της Κεντρικής Αμερικής προσχώρησαν στη Συνέλευση των Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων της Λατινικής Αμερικής.
Φαρισαίοι
Εμφάνιση των Φαρισαίων
Οι σοφοί του Ταλμούδ είδαν άμεση σύνδεση μεταξύ αυτών και των Φαρισαίων, και οι ιστορικοί γενικά θεωρούν τον Φαρισαϊκό Ιουδαϊσμό πρόδρομο του Ραβινικού Ιουδαϊσμού, δηλαδή η θεσμοθετημένη επικρατούσα τάση του Ιουδαϊσμού μετά την καταστροφη του Δεύτερου Ναού. Όλες οι συμβατικές μορφές του Ιουδαϊσμού σήμερα θεωρούν τον εαυτό τους διαδόχους του Ραβινικού Ιουδαϊσμού, και τελικά των Φαρισαίων.
Η Ασμοναϊκή περίοδος
Αν και οι Φαρισαίοι δεν υποστήριζαν τους επεκτατικούς πολέμους των Ασμοναίων και τον επιβαλλόμενο προσηλυτισμό των Ιδουμαίων, το πολιτικό χάσμα μεταξύ τους έγινε μεγαλύτερο όταν ένας Φαρισαίος ονόματι Ελεάζαρ προσέβαλε τον Ασμοναίο εθνάρχη Ιωάννη Υρκανό στο ίδιο του το τραπέζι, λέγοντας ότι έπρεπε να εγκαταλείψει τη θέση του ως Αρχιερέα εξαιτίας μιας φήμης, μάλλον αναληθούς, ότι ή σύλληψή του είχε γίνει όταν η μητέρα του ήταν αιχμάλωτος πολέμου. Σε αντίδραση, πήρε τις αποστάσεις του από τους Φαρισαίους.
Συνέλευση Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Μέλη της Συνέλευσης
Οι Επίσκοποι αυτών των δικαιοδοσιών είναι μέλη της Συνέλευσης, σύμφωνα με τα Εκκλησιαστικά Δίπτυχα:
Φαρισαίοι
Η Ασμοναϊκή περίοδος
Μετά τον θάνατο του Ιωάννη Υρκανού ο νεότερος γιος του Αλέξανδρος Ιανναίος έγινε βασιλιάς και πήρε ανοιχτά το μέρος των Σαδδουκαίων, υιοθετώντας τα τελετουργικά τους στον Ναό. Οι πράξεις του προκάλεσαν αναταραχή στον Ναό που οδήγησε σε σύντομο εμφύλιο πόλεμο που τελείωσε με την αιματηρή καταστολή των Φαρισαίων. Όμως, στο νεκροκρέβατό του ο Ιανναίος συμβούλεψε τη γυναίκα του Σαλώμη Αλεξάνδρα, να συμφιλιωθεί με τους Φαρισαίους. Ο αδελφός της ήταν ο Σίμων μπεν Σετάχ, ηγετική μορφή των Φαρισαίων. Ο Ιώσηπος καταθέτει ότι η Σαλώμη έκλινε ευνοϊκά προς τους Φαρισαίους, και η πολιτική τους επιρροή μεγάλωσε τρομερά κατά τη βασιλεία της, ειδικά μέσα στο Σανχεντρίν, το οποίο έγινε κυρίαρχο.
Συνέλευση Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Συνεδριάσεις της Συνέλευσης των Επισκόπων
Οι συνελεύσεις γίνονται ετησίως. Τα μέλη μπορούν να απέχουν λόγω εξωγενών περιστάσεων, όπως ασθένεια ή απόσταση. Πολλά μέλη ζουν εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών και μερικά εκτός της Βόρειας Αμερικής. Ορισμένες δικαιοδοσίες στην Κεντρική Αμερική δεν συμμετέχουν σε αυτές τις Συνελεύσεις, καθώς η Συνέλευση των Επισκόπων στη Βόρεια Αμερική και η Συνέλευση στη Νότια Αμερική υπέβαλαν αίτηση για ένταξη της Κεντρικής Αμερικής στη Συνέλευση της Νότιας Αμερικής. Μέλη από τον Καναδά δεν μπορούν επίσης να παρευρεθούν καθώς αυτή η Συνέλευση και οι Επίσκοποι τους έχουν υποβάλει αίτηση για τη δημιουργία ξεχωριστής Συνέλευσης για τον Καναδά.
Στην τελευταία, 12η σύγκληση της Συνέλευσης τον Ιανουάριο του 2023, συμμετείχαν 30 Επίσκοποι, ενώ απουσίαζαν οι Ιεράρχες της Ρωσικής Εκκλησίας. Ο πρόεδρος της Συνέλευσης, Ελληνορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος, επεσήμανε την ενότητα που θα πρέπει να διέπει την Ορθόδοξη Εκκλησία στις ΗΠΑ, υπενθυμίζοντας τον σκοπό λειτουργίας και ύπαρξης του Συμβουλίου. Ως πηγή σύγκρουσης και διαφωνιών χαρακτήρισε την μη αναγνώριση της αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας από τις υπόλοιπες δικαιοδοσίες που δεν υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Για την έτερη Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία είπε ότι δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη παραφωνία, τώρα που η αυτόνομη Σύνοδός της διέκοψε τις επίσημες σχέσεις με το Πατριαρχείο Μόσχας. Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής δεσμεύτηκε να επαναφέρει τους Ρώσους Ιεράρχες στο τραπέζι, «παρά τις διαφορές μας», όπως ανέφερε.
Φαρισαίοι
Η Ασμοναϊκή περίοδος
Οι σύγκρουση μεταξύ των δύο γιων κατέληξε σε εμφύλιο πόλεμο που τελείωσε όταν ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος παρενέβη και καταλαμβάνοντας την Ιερουσαλήμ το 63 π.Χ.
Υπάρχουν λόγοι να πιστεύουμε ότι ο Ιώσηπος υπερβάλει τον ρόλο των Φαρισαίων. Σε άλλο σημείο αναφέρει ότι η Φαρισαίοι δεν ανήρθαν στην εξουσία μέχρι τη βασιλεία της Σαλώμης Αλεξάνδρας (JW.1.110). Καθώς ο ίδιος ο Ιώσηπος ήταν Φαρισαίος, η αφήγησή του μπορεί να αποτελεί ιστορικό κατασκεύασμα που είχε σκοπό να αναδείξει το στάτους των Φαρισαίων κατά την περίοδο της ακμής της Ασμοναϊκής Δυναστείας ως ανυψωμένο.
Συνέλευση Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Συμμετέχοντες στην Εναρκτήρια Συνέλευση (2010)
Πενήντα πέντε από τους εξήντα έξι ιεράρχες της περιοχής ήταν παρόντες στην ιδρυτική συνέλευση το 2010:, οι οποίοι εξέλεξαν το πρώτο προεδρείο ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες
Φαρισαίοι
Η Ασμοναϊκή περίοδος
Κατοπινά κείμενα όπως το Μισνά και το Ταλμούδ καταγράφουν μια πλειάδα γνωμοδοτήσεων από ραβίνους, κάποιοι από τους οποίους πιστεύεται ότι ήταν Φαρισαίοι, και που αφορούν σε θυσίες και άλλες τελετουργικές πρακτικές στον Ναό, αδικοπραξίες, ποινικό δίκαιο, και διακυβέρνηση. Στον καιρό τους, η επιρροή των Φαρισαίων στις ζωές των κοινών ανθρώπων ήταν μεγάλη, και η γνωμοδοτήσεις τους για τον Εβραϊκό νόμο θεωρούνταν από πολλούς ως αυθεντία.
Ρωμαϊκή περίοδος
Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, οι Φαρισαίοι παρουσιάστηκαν μπροστά στον Πομπήιο ζητώντας του να παρέμβει και να αποκαταστήσει στο παλιό ιεραρχείο καταργώντας εντελώς την Ασμοδαϊκή μοναρχία ("Αρχ." xiv. 3, § 2). Οι Φαρισαίοι επίσης άνοιξαν τις πύλες της Ιερουσαλήμ στους Ρωμαίους, και τους υποστήριξαν ενεργά εναντίον των Σαδδουκαίων. Όταν τελικά οι Ρωμαίοι παραβίασαν την είσοδο του Ναού της Ιερουσαλήμ, οι Φαρισαίοι σκότωσαν τους ιερείς που τελούσαν τις τελετές του Ναού το Σάββατο. Θεωρούσαν τη βεβήλωση του Ναού της Ιερουσαλήμ από τον Πομπήιο ως τη θεία τιμωρία της κακοδιοίκησης των Σαδδουκαίων. Ο Πομπήιος τερμάτισε τη μοναρχία το 63 π.Χ. και ονόμασε τον Υρκανό Β΄ αρχιερέα και εθνάρχη (μικρότερος τίτλος από αυτόν του "βασιλιάς"). Έξι χρόνια αργότερα ο Υρκανός στερήθηκε κάθε εναπομείνασα πολιτική εξουσία, και η τελική δικαιοδοσία πέρασε στον Προκουράτορα της Συρίας, ο οποίος διοικούσε μέσω του Ιδουμαίου συνεργάτη του Υρκανού Αντίπατρου, και αργότερα των δύο γιων του Αντίπατρου Φασάηλου (στρατιωτικού κυβερνήτη της Ιουδαίας) και Ηρώδη (στρατιωτικού κυβερνήτη της Γαλιλαίας). Το 40 π.Χ. ο γιος του Αριστόβουλου Αντίγονος ανέτρεψε τον Υρκανό και αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς και αρχιερέας, και ο Ηρώδης κατέφυγε στη Ρώμη.
Εκεί, ο Ηρώδης επεδίωξε την υποστήριξη του Μάρκου Αντώνιου και του Οκταβιανού, και διασφάλισε την αναγνώριση ως βασιλιά από τη Ρωμαϊκής Συγκλήτου, επιβεβαιώνοντας το τέλος της Ασμοδαϊκής Δυναστείας. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, η αντίθεση των Σαδδουκαίων προς Ηρώδη τον οδήγησαν να μεταχειριστεί τους Φαρισαίους ευνοϊκά ("Αρχ." xiv. 9, § 4; xv. 1, § 1; 10, § 4; 11, §§ 5–6). Ο Ηρώδης ήταν ένας μη δημοφιλής ηγέτης, που θεωρούνταν μαριονέτα των Ρωμαίων. Παρά την αποκατάσταση και επέκταση του Δεύτερου Ναού από τον Ηρώδη, η διαβόητη μεταχείρισή του της ίδιας του της οικογένειας και των τελευταίων των Ασμοδαίων, χειροτέρευσαν τη δημοτικότητά του. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, οι Φαρισαίοι τελικά ήρθαν σε αντίθεση μαζί του και έτσι έπεσαν θύματα (4 π.Χ.) της αιμοδιψίας του ("Αρχ" xvii. 2, § 4; 6, §§ 2–4). Ο Βόηθος, τον οποίον ο Ηρώδης είχε ανεβάσει ως αρχιερέα, αναβίωσε το πνεύμα τον Σαδδουκαίων, και έτσι οι Φαρισαίοι τους είχαν από κει και πέρα και πάλι ως ανταγωνιστές ("Αρχ." xviii. 1, § 4).
Όσο υπήρχε, ο Δεύτερος Ναός παρέμενε το κέντρο της Εβραϊκής πνευματικής ζωής. Σύμφωνα με την Τορά, Οι Εβραίοι έπρεπε να πηγαίνουν στην Ιερουσαλήμ και προσφέρουν θυσίες στον Ναό τρεις φορές τον χρόνο: το Πάσχα, την Πεντηκοστή, και τη Σκηνοπηγία. Οι Φαρισαίοι, όπως οι Σαδδουκαίοι, ήταν πολιτικά ήσυχοι, και μελετούσαν, δίδασκαν και λάτρευαν ο καθένας με τον τρόπο του. Αυτόν τον καιρό προέκυψαν μεταξύ τους σοβαρές θεολογικές διαφορές. Η έννοια ότι το ιερό μπορούσε να υπάρξει έξω από τον Ναό, κεντρική ιδέα στους Εσσαίους, συμμεριζόταν και γινόταν σημαντική από τους Φαρισαίους.
Η κληρονομιά των Φαρισαίων
Στην αρχή οι αξίες των Φαρισαίων αναπτύχθηκαν μέσα από τις διαμάχες μεταξύ των σεχτών με τους Σαδδουκαίους. Κατόπιν μέσω εσωτερικών διαμαχών για τον νόμο προσαρμοσμένο στη ζωή χωρίς τον Ναό, και τη ζωή στην εξορία, και τελικά, σε μικρότερο βαθμό, τη ζωή σε αντίθεση και σύγκρουση με τον Χριστιανισμό. Αυτές οι αλλαγές εστίασης των θέσεων σηματοδοτούν τη μεταμόρφωση του Φαρισαϊκού στον Ραβινικό Ιουδαϊσμό.
Μονοθεϊσμός
Ένα πιστεύω κεντρικό για τους Φαρισαίους το οποίο συμμερίζονταν όλοι οι Εβραίοι της εποχής ήταν ο μονοθεϊσμός. Αυτό είναι εμφανές από την πρακτική της απαγγελίας του Shema, μιας προσευχής από επιλεγμένους στίχους της Τορά, στον Ναό και στις συναγωγές. Το Shema αρχίζει με τους στίχους, "Άκου ω Ισραήλ, ο Κύριος είναι ο Θεός μας. Ο Κύριος είναι ένας". Σύμφωνα με το Μισνά, τα αποσπάσματα αυτά απαγγέλλονταν στον Ναό μαζί με την προσφορά Tamid (ταμίντ), η οποία προσφερόταν δύο φορές την ημέρα. Η Εβραίοι της διασποράς που δεν μπορούσαν να πάνε στον ναό, απήγγειλαν τα αποσπάσματα αυτά στα σπίτια συγκέντρωσης. Σύμφωνα με το Μισνά και το Ταλμούδ, Οι Άνθρωποι της Μεγάλης Συναγωγής θεσμοθέτησαν την υποχρέωση κάθε Εβραίου και στην Ιουδαία και στη διασπορά να προσεύχεται τρεις φορές την ημέρα, και να περιλαμβάνει στις προσευχές την απαγγελία αυτών των αποσπασμάτων στην πρωινή ("Shacharit", σαχαρίτ) και την απογευματινή ("Ma'ariv", μααρίβ) προσευχή.
Σοφία
Οι Φαρισαϊκή σοφία είχε συγκεντρωθεί σε ένα βιβλίο το Μισνά, το Pirkei Avot (Πιρκέι Αβότ, Γνωμικά (ή Λόγοι) των Πατέρων). Η Φαρισαϊκή νοοτροπία μπορεί ίσως να καταδειχτεί καλύτερα με μια ιστορία με τους σοφούς Χιλέλ και Σαμάι, οι οποίοι έζησαν στο δεύτερο μισό του 1ου αιώνα π.Χ. Ένας εθνικός μια φορά προκάλεσε τον Σαμάι να του μάθει τη σοφία της Τορά ενώ στεκόταν σε ένα πόδι. Ο Σαμάι τον έδιωξε. Ο ίδιος εθνικός πήγε στον Χιλέλ και το ζήτησε το ίδιο πράγμα. Εκείνος τον επιτίμησε όχι αυστηρά λέγοντας του "Αυτό που εσύ απεχθάνεσαι, μην το κάνεις στον συνάνθρωπό σου. Αυτή είναι όλη η Τορά. Τα υπόλοιπα είναι εξηγήσεις– τώρα, πήγαινε να μελετήσεις".
Ελεύθερη βούληση και πεπρωμένο
Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, ενώ οι Σαδδουκαίοι πίστευαν ότι οι άνθρωποι έχουν πλήρη ελεύθερη βούληση και οι Εσσαίοι ότι όλη η ζωή κάποιου είναι προκαθορισμένη, οι Φαρισαίοι πίστευαν ότι οι άνθρωποι έχουν ελεύθερη βούληση, αλλά και ότι ο Θεός έχει γνώση εκ των προτέρων για το πεπρωμένο των ανθρώπων. Αυτό είναι επίσης σε συμφωνία με τη θέση στο Πιρκέι Αβότ 3:19, "Ο Ραβίνος Ακίβα είπε: Όλα είναι προ-εγνωσμένα, αλλά έχει δωθεί ελευθερία της επιλογής".
Η μετά θάνατον ζωή
Αντίθετα με τους Σαδδουκαίους, οι οποίοι γενικά θεωρούνταν ότι απέρριπταν κάθε ύπαρξη μετά τον θάνατο, οι πηγές ποικίλουν ως προς τις απόψεις των Φαρισαίων για τη μετά θάνατον ζωή. Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη οι Φαρισαίοι πίστευαν στην ανάσταση των νεκρών, αλλά δεν διευκρινίζει αν αυτή η ανάσταση περιλαμβάνει ή όχι το σώμα. Σύμφωνα με των Ιώσηπο, που ήταν ο ίδιος Φαρισαίος, οι Φαρισαίοι πίστευαν ότι μόνο η ψυχή είναι αθάνατη, και οι ψυχές των καλών ανθρώπων θα μετενσαρκώνονταν και "θα περνούσαν σε άλλα σώματα", ενώ "οι ψυχές των αμαρτωλών θα υπέμεναν αιώνια τιμωρία." . Ο Παύλος, που έλεγε ότι ήταν Φαρισαίος πριν τη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό, μπορεί να πίστευε στην ανάσταση μόνο του πνευματικού σώματος, αρνούμενος ότι η ανάσταση περιλαμβάνει αίμα και σώμα.
Ένα βασίλειο ιερέων
Βασικά, οι Φαρισαίοι συνέχισαν μια μορφή του Ιουδαϊσμού η οποία εκτινόταν ολερα από τον Ναό, εφαρμόζοντας τον Εβραϊκό νόμο στα τετριμμένα καθημερινά ζητήματα, προκειμένου να εξαγνιστεί ο καθημερινός κόσμος. Αυτή είναι μια πιο συμμετοχική (ή "δημοκρατική") μορφή του Ιουδαϊσμού, στην οποία το μονοπώλιο των τελετουργικών δεν το είχε μόνο το κληρονομικό ιερατείο, αλλά αντίθετα, μπορούσε να τα εφαρμόσουν όλοι οι ενήλικες Ιουδαίοι ατομικά ή συλλογικά, και που οι ηγέτες των οποίων δεν καθορίζονταν από τη γέννηση (καταγωγή, κληρονομικότητα της ιδιότητας), αλλά από τα επιτεύγματα στη φιλομάθεια και τη μελέτη.
Πολλοί, μεταξύ των οποίων μελετητές, έχουν χαρακτηρίσει τους Σαδδουκαίους ως σέχτα η οποία ερμήνευε την Τορά κυριολεκτικά, και τους Φαρισαίους ως μία που την ερμήνευε ελευθέρα. Ο ραβίνος και ιστορικός Yitzhak Isaac Halevi πιστεύει ότι στην πραγματικότητα αυτόν δεν ήταν θρησκευτικό θέμα. Ισχυρίζεται ότι η πλήρης απόρριψη του Ιουδαϊσμού δεν θα μπορούσε να ήταν ανεκτή υπό την Ασμοναϊκή εξουσία, και συνεπώς οι Ελληνιστές θεωρούσαν ότι απέρριπταν όχι τον Ιουδαϊσμό, αλλά τον Φαρισαϊκό νόμο. Έτσι, οι Σαδδουκαίοι ήταν στην πραγματικότητα πολιτική και όχι θρησκευτική σέχτα. Όμως, σύμφωνα με τον Jacob Neusner, αυτή η άποψη αποτελεί λάθος ερμηνεία. Υποστηρίζει ότι δύο πράγματα διαχώριζαν θεμελιωδώς την προσέγγιση της Τορά των Φαρισαίων από αυτή των Σαδδουκαίων. Το πρώτο, οι Φαρισαίοι πίστευαν σε μια ευρύτερη και κυριολεκτική ερμηνεία της Εξόδου (19:3–6), " θα είσθε για μένα λαός εκλεκτός μεταξύ όλων των άλλων εθνών, διότι δική μου είναι όλη η γη, … εσείς όμως θα είσθε δικό μου βασίλειο ιερέων και έθνος άγιων", και τα λόγια στο Μακκαβαίων Β΄ (2:17) "Ο δε Θεός, ο οποίος έσωσε όλον τον λαό του και απέδωσε εις όλους την ιερά κληρονομία της χώρας μας, το βασίλειό μας, την Ιεροσύνη και τον ναό."
Οι Φαρισαίοι πίστευαν ότι η ιδέα πως όλα τα Παιδιά του Ισραήλ έπρεπε να είναι σαν τους ιερείς εκφραζόταν και αλλού στην Τορά, για παράδειγμα, ότι ο ίδιος ο Νόμος μεταφερόταν από τη σφαίρα των ιερέων σε κάθε έναν στο Ισραήλ (Βιβλίου της Εξόδου 19: 29–24, Δευτερονόμιο 6: 7, 11: 19, σε συνδυασμό με 31: 9, Ιερεμίας 2: 8, 18:18). Παραπέρα, η Τορά παρείχε κάποιους τρόπους για όλους τους Εβραίους να διάγουν ζωή ιερέων: οι κανόνες για το ακάθαρτο φαγητό στην αρχή ίσως προοριζόταν για ιερείς αλλά επεκτάθηκαν σε όλους (Λευϊτικό 11, Δευτερονόμιο 14:3–21). Η απαγόρευση του κοψίματος του κρέατος για πένθος για τους νεκρούς (Δευτερονόμιο 14: 1–2, Λευϊτικό 19: 28 σε συνδυασμό με Λεβ. 21: 5). Οι Φαρισαίοι πίστευαν ότι όλοι οι Εβραίοι στην καθημερινή τους ζωή, και όχι μόνο το ιερατείο ή οι Εβραίοι που επισκέπτονταν τον Ναό, μπορούσαν να τηρούν τους κανόνες και τα τελετουργικά που αφορούν στον εξαγνισμό.
Η Προφορική Τορά
Η σοφοί του Ταλμούδ πίστευαν ότι η Προφορική Τορά αποκαλύφθηκε ταυτόχρονα στον Μωυσή στο Σινά, και το αποτέλεσμα των διαμαχών μεταξύ των ραβίνων. Έτσι, μπορούμε να αντιληφθούμε την "Προφορική Τορά" όχι ως καθορισμένο κείμενο, αλλά μια συνεχής διαδικασία ανάλυσης και επιχειρημάτων, στην οποία ο Θεός εμπλέκεται ενεργά. Ήταν αυτή η συνεχόμενη διαδικασία η οποία αποκαλύφθηκε στο Σινά, και συμμετέχοντας σ’ αυτήν οι ραβίνοι και οι μαθητές τους, συμμετέχουν ενεργά στη συνεχόμενη στην πράξη της αποκάλυψης του Θεού.
Η δέσμευση της συσχέτισης της θρησκείας με την καθημερινή ζωή έχουν οδηγήσει κάποιους (κυρίως ο Απόστολος Παύλος και ο Λούθηρος) να υπονοήσουν ότι οι Φαρισαίοι ήταν πιο νομικίστικη σέχτα από άλλες την περίοδο του Δεύτερου Ναού. Οι συγγραφείς των Ευαγγελίων παρουσιάζουν τον Ιησού να μιλάει σκληρά εναντίον κάποιων Φαρισαίων για αυτό το θέμα (ο Ιώσηπος όντως ισχυρίζεται ότι οι Φαρισαίοι ήταν οι "αυστηρότεροι" τηρητές του νόμου, αλλά μάλλον είναι πιθανότερο να εννοεί "ιδιαίτερα ακριβής" ). Είναι πιο ακριβές ίσως να πούμε ότι ήταν νομικίστικοι με διαφορετικό τρόπο.
Σε κάποιες περιπτώσεις οι Φαρισαϊκές αξίες οδήγησαν σε επέκταση του νόμου — για παράδειγμα, η Τορά απαιτεί η ιερείς να κάνουν μπάνιο πριν μπούνε στον Ναό. Οι Φαρισαίοι πλένονταν πριν το Σάββατο και τα ευχαριστιακά γεύματα (στην ουσία κάνοντας αυτές τις γιορτές "προσωρινούς Ναούς"), και, τελικά, πριν από κάθε γεύμα. Αν και αυτό μπορεί να φαίνεται επίπονο σε σχέση με τις πρακτικές των Σαδδουκαίων, σε άλλες περιπτώσεις ο Φαρισαϊκός νόμος σε άλλες περιπτώσεις ήταν λιγότερο αυστηρός. Για παράδειγμα, ο Εβραϊκός νόμος απαγορεύει στους Εβραίους να μετακινούν αντικείμενα από προσωπικό χώρο ("reshut ha-yachid") σε δημόσιο χώρο ("reshut ha-rabim") το Σάββατο. Ο νόμος αυτός θα απέτρεπε στους Εβραίους να μεταφέρουν μαγειρευμένα γεύματα στα σπίτια φίλων τους το Σάββατο. Οι Φαρισαίοι αποφάσισαν ότι γειτονικά σπίτια τα οποία ενωνόταν με υπέρυθρα (ανώφλια) ή φράχτες μπορούσαν να συνδεθούν με νομική διαδικασία που δημιουργούσε ένα σύμφωνο μεταξύ των ιδιοκτητών, καθιστώντας έτσι κοινούς αυτούς τους χώρους και ως ιδιωτικούς όσον αφορούσε τα μέλη του συμφώνου. Με αυτόν τον τρόπο μπορούσε ο κόσμος να μεταφέρει αντικείμενα από σπίτι σε σπίτι.