cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδρέας Κριεζής (αρχιτέκτονας)
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Ύδρα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και αρχιτέκτονικη στη σχολη του Μονάχου.Υπήρξε ιδρύτικο μέλος και πρώτος πρόεδρος της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρίας. Το 1914 σε ηλικία 27 ετών οικοδομεί κτήριο που σώζεται μέχρι σήμερα, στην συμβολή των οδών Ασκληπιού 185 και Αρματωλών και Κλεφτών για λογαριασμό του γερμανού Ευγενίου Πλοκ. Οικοδόμησε επίσης για λογαριασμό της Φιλεκπαιδευτικής εταιρείας το σχολικό κτήριο Αρσάκειο στο Ψυχικό.Επιπλέον το μέγαρο Καλιμασιώτη, στη διασταύρωση των οδών Μητροπόλεως και Καπνικαρέας το 1925 και το Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου στο τέρμα της Συγγρού είναι εργα δικά του. Το πολυώροφο κτίριο στο ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας (Πραξιτέλους 31) θεωρείται ξεχωριστό δείγμα του εκλεκτικισμού, λίγο πριν από την κυριαρχία του μοντέρνου κινήματος. . Παρά το μεγάλο έργο του αυτό που τον διακρίνει είναι η σημερινή Βουλή. Ανέλαβε την διαρρύθμιση των Παλαιών Ανακτόρων και την μετατροπή του κτηρίου σε κοινοβούλιο το 1929. Κηδεύτηκε στις 29 Ιουλίου 1962 από το Α΄ Νεκροταφείο.
Από τα Παλαιά Ανάκτορα στο Κτήριο της Βουλής των Ελλήνων
Το Νοέμβριο του 1929 η Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου, ύστερα από πολλές συζητήσεις στη Βουλή, αποφάσισε τη στέγασή της, μαζί με τη Γερουσία, στο κτήριο των Παλαιών Ανακτόρων. Οι εργασίες για τη μετατροπή του κτηρίου σε Μέγαρο Βουλής και Γερουσίας σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ανδρέα Κριεζή, αποτέλεσαν τη ριζικότερη επέμβαση σε αυτό μετά την αρχική κατασκευή του: με τις στατικές επεμβάσεις στο φέροντα οργανισμό των περιμετρικών πτερύγων, την κατεδάφιση της κεντρικής πτέρυγας και την κατασκευή νέας για τη στέγαση των Αιθουσών συνεδριάσεων της Βουλής και της Γερουσίας.
Εξωτερικά, η σημαντική αλλαγή που συντελέστηκε, χωρίς, όμως, να αλλοιώνει τη μορφή και την αισθητική του, ήταν η νέα είσοδος στη βορινή πλευρά, όπου κατασκευάσθηκε ένα πρόπυλο με έξι δωρικούς κίονες με στοιχεία δανεισμένα από τα δύο άλλα πρόπυλα που κοσμούν την δυτική και την ανατολική όψη.
Αλλαγές στην εσωτερική διακόσμηση και τη διαρρύθμιση έγιναν προκειμένου να ανταποκριθεί το κτήριο στη νέα του, εντελώς διαφορετική, χρήση. Στο ισόγειο διαμορφώθηκαν χώροι γραφείων του Πρωθυπουργού και του Προέδρου της Βουλής και στον πρώτο όροφο των υπηρεσιών της Βουλής. Στο δεύτερο όροφο διαρρυθμίστηκαν χώροι στέγασης της Βιβλιοθήκης της Βουλής και του Συμβουλίου της Επικρατείας. Στο ανακαινισμένο κτήριο των Παλαιών Ανακτόρων εγκαταστάθηκε η Γερουσία, καθώς και η Βιβλιοθήκη και το Συμβούλιο της Επικρατείας το 1934, το οποίο παρέμεινε στο κτήριο έως το 1992. Την 1η Ιουλίου 1935 η Ε΄ Εθνοσυνέλευση άρχισε πανηγυρικά τις εργασίες της στη νέα αίθουσα της Ολομέλειας. Από το 1935 έως σήμερα, στο Κτήριο στεγάζεται η Βουλή των Ελλήνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Κουνέιτρα
Η Κουνέιτρα (ٱلْقُنَيْطِرَة or ٱلْقُنَيطْرَة, al-Qunayṭrah ή al-Qunayṭirah) είναι σε μεγάλο βαθμό κατεστραμμένη και εγκαταλελειμμένη πόλη και πρωτεύουσα του Κυβερνείου Κουνέιτρα στη νοτιοδυτική Συρία. Βρίσκεται σε μια υψηλή κοιλάδα στα Υψίπεδα του Γκολάν στα 1.010 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Από το 1974, σύμφωνα με το ψήφισμα 350 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και τη Συμφωνία για την αποδέσμευση μεταξύ Ισραήλ και Συρίας, η πόλη βρίσκεται εντός της προστατευόμενης ζώνης του ΟΗΕ.
Καν’τάρα είναι η αραβική λέξη για την τοξωτή γέφυρα. Κουνέιτρα σημαίνει μικρή αψίδα ή γέφυρα και το όνομα προέρχεται από τη γέφυρα με μικρές αψίδες γύρω από την οποία έχει χτιστεί η πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας Κατηγορία:Πόλεις φαντάσματα Κατηγορία:Κατεστραμμένες πόλεις
Ζιλ Αντριαμαχαζό
Ο Ζιλ Αντριαμαχαζό (Gilles Andriamahazo, 5 Μαΐου 1919 - 13 Σεπτεμβρίου 1989) ήταν στρατιωτικός και πολιτικός από τη Μαδαγασκάρη. Υπηρέτησε ως αρχηγός κράτους για βραχύβια χρονική θητεία, από τις 12 Φεβρουαρίου ως τις 15 Ιουνίου του 1975.
Πρώτα χρόνια και στρατιωτική καριέρα
Γεννήθηκε στο Φορ Ντοφέν στις 13 Μαΐου του 1919. Ήταν από τη φυλή Μερινά. Από πολύ νωρίς ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό και επίσης έλαβε μέρος τη δεκαετία του 1950 στη στρατιωτική εκστρατεία των Γάλλων εναντίον των Αλγερινών εθνικιστών. Αποστρατεύτηκε το 1976.
Αρχηγός Κράτους
Διαδέχθηκε τον επίσης στρατιωτικό Ρισάρ Ρατσιμαντραβά. Μετά τη δολοφονία του τελευταίου σχηματίστηκε Εθνική Επιτροπή Στρατιωτικής Ηγεσίας, επικεφαλής της οποίας τέθηκε ο Αντριαμαχαζό. Τον Ιούνιο του 1975 παραιτήθηκε υπέρ του ναυάρχου Ντιντιέ Ρατσιράκα, ο οποίος και έγινε νέος αρχηγός κράτους, παραμένοντας στην εξουσία σχεδόν επί δύο δεκαετίες. Θεωρείται από πολλούς ως ο άνθρωπος που αποσόβησε την έκρηξη ενός εμφυλίου πολέμου, στη διάρκεια της έντασης που ακολούθησε μετά τη δολοφονία του Ρατσιμαντραβά.
Θάνατος
Απεβίωσε στο Ανταναναρίβο στις 14 Σεπτεμβρίου του 1989 από καρδιακή προσβολή.
Παραπομπές
Αντριαμαχαζο Κατηγορία:Στρατιωτικοί
Αλίκη Θεοδωρίδου - Νορ
Η Αλίκη Θεοδωρίδου - Νορ (Παρίσι, 1907 - 8 Οκτωβρίου 1995) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Τα πρώτα δύο χρόνια της καριέρας της εμφανιζόταν με το όνομα Αλίκη Θεοδωρίδη. Στην εξηντάχρονη και πλέον πορεία της χρησιμοποιούσε μόνο το μικρό της όνομα. Τα τελευταία χρόνια της κάποιοι την ανέφεραν ως Αλίκη Πωλ Νορ.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του θεατρικού επιχειρηματία Κώστα Θεοδωρίδη και της πρωταγωνίστριας Κυβέλης. Εκανε τα πρώτα βήματα στη σκηνή σε ηλικία τριών χρόνων στο έργο του Ζωρζ Φεντώ «Το καθάρσιο του μπέμπη» μαζί με το θίασο της μητέρας της. Σπούδασε θέατρο στο Κονσερβατόριο του Παρισιού και τα καλοκαίρια ερχόταν στην Ελλάδα και έπαιζε στο θίασο της Κυβέλης. Πριν τα είκοσι χρόνια έκανε την πρώτη μεγάλη επιτυχία της στο έργο «Το μελτεμάκι» που είχε γράψει τον πρωταγωνιστικό ρόλο ειδικά για εκείνη ο Παντελής Χορν, όπως για εκείνη είχε γράψει την «Ανιέζα» ο Γρηγόριος Ξενόπουλος και ο Δημήτρης Μπόγρης το «Μπουρίνι» και «Φουσκοθαλασσιές».
Καριέρα
Το καλοκαίρι του 1929 έκαναν περιοδεία στην Αίγυπτο μαζί με τον Αιμίλιο Βεάκη και τον Χριστόφορο Νέζερ με το έργο του Ξενόπουλου «Μονάκριβη». Στη δεκαετία του 1920 και παρ' όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, άρχισαν δειλά-δειλά να γίνονται οι πρώτες ελληνικές ταινίες. Η πιο επιτυχημένη βωβή ταινία γυρίστηκε το 1929 από τον σκηνοθέτη Δημήτρη Γαζιάδη. Ηταν το ποιμενικό δράμα Αστέρω σε σενάριο του ποιητή Παύλου Νιρβάνα, παραγωγή της Dag film. Αστέρω η Αλίκη Θεοδωρίδου και μαζί της ο Αιμίλιος Βεάκης και ο Κώστας Μουσούρης.
Η Αλίκη έπαιξε σε μια ακόμα ταινία το 1939, την Αγνούλα των Αλεβίζε Ορφανέλι - Μάνου Φιλιππίδη πάλι μαζί με τον Μουσούρη,   ενώ το 1964 και στην ταινία Τον παλιό εκείνο τον καιρό των Αλέκου Σακελλάριου - Κλέαρχου Κονιτσιώτη, που περιείχε αποσπάσματα από τις πρώτες ελληνικές ταινίες και έγινε με αφορμή τα 50 χρόνια του ελληνικού κινηματογράφου.
Το χειμώνα του 1930 ο θίασος Αλίκης-Μουσούρη έπαιξε στο θέατρο «Μαρίκας Κοτοπούλη» το έργο του Chuer Rice «Είναι ένοχος ο Πάρκερ;». Το καλοκαίρι του 1930 έπαιξαν στο θέατρο «Ακρόπολις» της Θεσσαλονίκης 32 έργα, μεταξύ αυτών: Νικοντέμι «Το κουρέλι», «Φωτεινή Σάντρη», «Φοιτηταί», «Χαίρε νύμφη» του Ξενόπουλου, «Ο αρχισιδηρουργός» του Ζωρζ Ονέ, «Η κυρία με τις καμέλιες» του Αλεξάνδρου Δουμά, «Η κυρα-Φροσύνη» του Γιάννη Σιδέρη, Ζωρζ Φεντώ «Το τρελοκόριτσο», Τίμου Μωραϊτίνη «Αιώνια ζωή», Λεκλέρ «Η ανδροχωρίστρα», Λουί Βερνέιγ «Η αδελφή μου και εγώ», «Αι δύο ορφαναί» του Εννερυ Αλντόλφ ντε Φιλίπ κ.ά.
Το 1930 επανιδρύθηκε το Εθνικό Θέατρο και ο σκηνοθέτης Φώτος Πολίτης τους κάλεσε κοντά του. Η Αλίκη έπαιξε στο έργο του Ξενόπουλου «Ο Θείος Όνειρος» και ο Μουσούρης έπαιξε τον Κάσσιο στον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ.
Στις αρχές του 1931 έπαιξαν μαζί στον Πειραιά ενώ τον Μάιο του ίδιου χρόνου ανέβασαν στο θέατρο «Ιντεάλ» της Αθήνας το έργο του Ξενόπουλου «Χαίρε νύμφη». Το καλοκαίρι του 1932 έπαιξαν στο θίασο της Κυβέλης στα έργα «Μάριος» του Πανιόλ και «Ανιέζα» του Ξενόπουλου. Τον χειμώνα του 1932-33 έπαιξαν στο θέατρο «Διονύσια» τη «Φανή» του Πανιόλ και ξεκίνησαν μεγάλη περιοδεία. Έφτασαν ως την Κωνσταντινούπολη και την Αίγυπτο.
Θέατρο Αλίκη
Το καλοκαίρι του 1933 το όνειρο τους γίνεται πραγματικότητα, αποκτούν το πρώτο δικό τους θέατρο, το θερινό θέατρο «Αλίκης» στην οδό Ιουλιανού και Γ' Σεπτεμβρίου. Πρώτη πρεμιέρα στο νέο θέατρο με την κομεντί του Μπερνστάϊν «Η ευτυχία», για να ακολουθήσουν τα έργα «Να ξανά πάρεις τη γυναίκα σου» και «Φωτεινή Σάντρη» του Ξενόπουλου, «Μεγάλη στιγμή» του Αλέκου Λιδωρίκη και «Μαρία ντελ Κάρμεν», μια ισπανική μουσική ηθογραφία.
Το θερινό θέατρο «Αλίκης» θα λειτουργήσει πέντε καλοκαίρια με μεγαλύτερη επιτυχία του το έργο «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται» του Σπύρου Μελά με την Αλίκη, τον Βασίλη Λογοθετίδη και τον Κώστα Μουσούρη.
Το Δεκέμβριο του 1934 γίνονται τα εγκαίνια του χειμερινού θεάτρου «Αλίκης» στην πλατεία Καρύτση [το σημερινό θέατρο «Μουσούρη»] που έφτιαξαν με πολλούς κόπους και πολλά προβλήματα. Πρώτη πρεμιέρα στο θέατρο «Αλίκης» από τον Θίασο Αλίκης- Βασίλη Λογοθετίδη- Κώστα Μουσούρη, με το έργο του Γάλλου ακαδημαϊκού Μαρσέλ Ασάρ «Petrus». Επόμενο έργο είναι «Το μπουρίνι» του Δημήτρη Μπόγρη.
ΗΠΑ
Οικονομικές καταστροφές του θιάσου που οφείλονταν στη ρευστή πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα (λογοκρισία, απαγορεύσεις κ.λπ.), αλλά και προσωπικά προβλήματα ανάγκασαν την Αλίκη να εγκαταλείψει την καριέρα της, την οικογένεια της και να φύγει μόνη της το 1939 για την Αμερική.
Εκεί με τη βοήθεια ντόπιων ηθοποιών κάνει την πρώτη εμφάνιση της με το «Κουρέλι» του Νικοντέμι στα ελληνικά. Αφού έγινε μόνιμη κάτοικος Αμερικής, σχηματίζει διάφορα θεατρικά σχήματα με Έλληνες και Αμερικανούς ηθοποιούς παρουσιάζοντας έργα αποκλειστικά στην αγγλική γλώσσα απευθυνόμενη στο ξενόγλωσσο αμερικάνικο κοινό. Δούλεψε στο ραδιόφωνο και λιγότερο στην τηλεόραση. Το 1941 γνωρίζει τον δημοσιογράφο-συγγραφέα Νίκο Νικολαΐδη (Πολ Νορ). Θα παντρευτούν το 1957 με πολιτικό γάμο και το 1957 με θρησκευτικό και θα ζήσουν μαζί μέχρι τον θάνατο του το 1981.
Η Αλίκη και ο Πολ Νορ επιστρέφουν στην Ελλάδα το 1958. Μετά από επιμονή της μητέρας της παίζει στο θέατρο «Κυβέλης» στην Πλατεία Συντάγματος στα έργα «Γαλήνη» του Ηλία Βενέζη, «Δοκίμασε με» των Χέντρυ Χουντ - Πολ Νορ, «Μάνα κουράγιο» του Μπέρτολτ Μπρεχτ και «Τσάι και συμπάθεια» του Ρόμπερτ Άντερσον.
Το 1959 επιστρέφουν στην Αμερική, όπου ιδρύουν τον «Όμιλο αρχαίου δράματος», όπου η Αλίκη σκηνοθέτησε και έπαιξε «Αντιγόνη», «Οιδίποδα τύραννο», «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή, «Βάκχες», «Τρωάδες» του Ευριπίδη, «Προμηθέα δεσμώτη» του Αισχύλου, «Η δίκη και ο θάνατος του Σωκράτη» του Πολ Νορ κα. Προβλήματα υγείας στα μάτια της την ανάγκασαν να αποσυρθεί από το θέατρο το 1966 και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Όμως ένα χρόνο μετά γίνεται η χούντα των συνταγματαρχών. Η Αλίκη και ο Πολ Νορ εγκαταλείπουν και πάλι την Ελλάδα για την Αμερική (1967-1970) και στη συνέχεια για τη Σουηδία, όπου ζουν από το 1970-1974. Οριστικά επιστρέφουν στην Ελλάδα το 1975.
Θέατρο Πύλη
To 1980 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Καστανιώτη» το βιβλίο της Δίψα για αέρα και λευτεριά. Το 1982 η Αλίκη ιδρύει το τρίτο της θέατρο και το ονομάζει Πύλη (Λεωφόρος Αμαλίας). Φθινόπωρο του 1983 παρουσιάζει εκεί το έργο «Λιμάνι στο σκοτάδι» του Πολ Νορ. Δεν παίζει η ίδια, μόνο σκηνοθετεί. Παράλληλα ξεκινά η προετοιμασία του έργου του Γρηγορίου Ξενόπουλου «Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας», που κάνει πρεμιέρα στις 17 Φεβρουαρίου 1984. Με τον ρόλο της «κοντέσσας» η Αλίκη θα ξανά παίξει στην Αθήνα μετά από 26 χρόνια. Το έργο αυτό θα το παρουσιάσει με νέα διανομή στο θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης από τις 5/10/1984 και για ένα μήνα για να συνεχίσει μετά στην Αθήνα στο θέατρο «Πύλη».
Τον Οκτώβριο του 1985 και για ολόκληρη τη σεζόν ανεβάζει το βραβευμένο με Πούλιτζερ το 1983 έργο της Μάρσα Νόρμαν «Καληνύχτα μητέρα» σε σκηνοθεσία του Ελληνοαμερικανού Δημήτρη Βιλλάν, έχοντας στο πλευρό της την Τζένη Ρουσσέα.
Η Αλίκη συνέχισε για λίγα ακόμα χρόνια στην «Πύλη» παίζοντας στα έργα «Βρυκόλακες» του Χένρικ Ίψεν και «Στη σκιά της Εβίνας» του Ντ. Μόρουμ μαζί με τη Μαίρη Βιδάλη, ενώ τo 1991-1992 έπαιξε για τελευταία φορά στο έργο του Πειραιώτη λογοτέχνη Άγγελου Βογάσαρη «Η αγάπη της μαϊμούς».
Η Αλίκη πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 1995 σε ηλικία 88 ετών και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Ντέιβιντ Γκάρετ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1980 στο Άαχεν. Ο πατέρας του ήταν Γερμανός, δικηγόρος στο επάγγελμα, η μητέρα του Αμερικανίδα, χορεύτρια του μπαλέτου. Το καλλιτεχνικό του όνομα είναι το επίθετο της μητρός του. Σε ηλικία τεσσάρων χρόνων πήρε δώρο ένα βιολί, και έμαθε να παίζει από τον πατέρα του, που του έκανε μάθημα μουσικής. Το ταλέντο του το ανακάλυψε ο σπουδαίος παγκοσμίου φήμης βιολιστής Γεχούντι Μενουχίν. Στα 11 του συμμετείχε σε συναυλίες με μεγάλες συμφωνικές ορχήστρες σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ταυτόχρονα γνωρίζει τη ροκ μουσική και παθιάζεται με αυτήν. Στα 13 του είναι ο νεώτερος σολίστ βιολιού που έκλεισε ποτέ συμβόλαιο. Έκλεισε αποκλειστικό συμβόλαιο με την εταιρεία Deutsche Grammophon (Γερμανικό Γραμμόφωνο) σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών. Έπαιξε κοντσέρτα για βιολί του Μότσαρτ υπό τη διεύθυνση του Κλαούντιο Αμπάντο, ενώ ο Γεχούντι Μενουχίν τον αποκάλεσε «καλύτερο βιολιστή της γενιάς του». Συνέχισε τη μουσική του εκπαίδευση, κυκλοφόρησε πολλούς δίσκους και τιμήθηκε με πολλές βραβεύσεις. Θεωρείται ο καλύτερος βιρτουόζος σολίστας βιολιστής crossover, classical, pop, rock, της γενιάς του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Όρος Σινά
thumb|400px|Θέα του Όρους Σινά τα ξημερώματα από την περιοχή της μονής, διακρίνεται η [[Ερυθρά Θάλασσα]] thumb|right|280px|Η μονή της Αγ. Αικατερίνης στους πρόποδες του Σινά Το Σινά είναι όρος που βρίσκεται στην ομώνυμη χερσόνησο της Αιγύπτου. Το υψηλότερο σημείο του είναι στα 2.285μ. Κατά την παράδοση χαρακτηρίζεται ως θεοβάδιστο, καθώς εκεί, σύμφωνα με τη Βιβλική αφήγηση, παρέλαβε τις Δέκα Εντολές από τον Θεό ο Μωυσής (Έξοδος 19). Ξόδεψε αρκετό χρονικό διάστημα στο βουνό εκείνο -που ονομάζεται και Χωρήβ- με αποτέλεσμα κάποιοι Εβραίοι να απιστήσουν κατασκευάζοντας και λατρεύοντας έναν χρυσούν μόσχο (Έξοδος). Ο Μωυσής τότε έσπασε οργισμένος τις πλάκες με τις Εντολές και χρειάστηκε να ανέβει δεύτερη φορά για να τις παραλάβει εκ νέου. Στο ψηλότερο σημείο του όρους, στην αποκαλούμενη Αγία Κορυφή όπου αναφέρεται ότι ο Μωυσής έλαβε τις Δέκα Εντολές υπάρχει σήμερα χτισμένο το Ελληνορθόδοξο παρεκκλήσσι της Αγίας Τριάδος.
Ο γερμανός μελετητής Τίσερντοφ ανακάλυψε στο μέρος τον Σιναϊτικό κώδικα, ένα χειρόγραφο του 4ου μ.Χ. αιώνα που περιέχει ολόκληρο το Ιερό Σύγγραμμα της Καινής Διαθήκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αιγύπτου Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Ιερά βουνά
Γκασπάρ φαν ντεν Χούκε
Ο φαν ντεν Χούκε σπούδασε υπό τον Γιουλιάαν Τένιερς και έγινε «Δάσκαλος» στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1603. Στα πρώτα του έργα υπάρχουν ακόμη οι τάσεις του μανιερισμού, που ήσαν ακόμη δημοφιλείς κατά τις αρχές του 17ου αιώνα, αλλά αργότερα οι επιρροές του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και του Καραβατζισμού είναι εμφανείς στα έργα του.
Πρόσφατα (2015) ο πίνακάς του με τίτλο Kruisafname προσφέρθηκε προς πώληση από τον έμπορο έργων τέχνης Kunstkringloop. Με αρχική τιμή 12.000, είναι ο ακριβότερος πίνακας που πωλείται online στην Ολλανδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Χειμαρριώτικη διάλεκτος της ελληνικής γλώσσας
Η χειμαρριώτικη διάλεκτος της ελληνικής γλώσσας ή Χειμαρριώτικα ομιλείται κυρίως από Έλληνες στον δήμο Χειμάρρας στην Αλβανία, και συγκεκριμένα από τους κατοίκους στην πόλη της Χειμάρρας και στα χωριά Δρυμάδες και Παλάσα. Κάθε οικισμός έχει τη δική του παραλλαγή της Χειμαρριώτικης. Ενώ και οι 3 παραλλαγές χρησιμοποιούν το ίδιο βασικά λεξιλόγιο, διαφέρουν μεταξύ τους κυρίως ως προς την προφορά. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του 2008, η διάλεκτος ομιλείται από τουλάχιστον 8.000 ανθρώπους.
Ταξινόμηση
Παρά το γεγονός ότι η ελληνική κοινότητα στη Χειμάρρα βρίσκεται στα βόρεια του ελληνικού κράτους και η περιοχή αναφέρεται συχνά ως Βόρεια Ήπειρος στην Ελλάδα, η διάλεκτος της πόλης της Χειμάρρας κατατάσσεται στις νότιες διαλέκτους (δεν κάνει συνίζηση ούτε αποβολή φωνηέντων από την Κοινή Ελληνική- χαρακτηριστικά που έχουν και οι διάλεκτοι της υπόλοιπης Βορείας Ηπείρου και του νομού Θεσπρωτίας). Αν και έχει προταθεί πως υπάρχουν ομοιότητές με τις διαλέκτους που μιλιούνται στην Απουλία της Κάτω Ιταλίας και στη Μάνη της Πελοποννήσου, η ακριβής προέλευση των βορειοηπειρώτικων διαλέκτων παραμένει άγνωστη. Από την άλλη, οι διάλεκτοι των Δρυμάδων και της Παλάσας αντίστοιχα, κατατάσσονται στις ημι-βόρειες διαλέκτους.
Χρήση και φωνολογία
Τα Χειμαρριώτικα μιλιούνται κυρίως στην πόλη της Χειμάρρας, καθώς και στα κοντινά παραθαλάσσια χωριά των Δρυμάδων και της Παλάσας με διαφορές στην προφορά. Τα Χειμαρριώτικα έχουν επίσης κάποια στοιχεία και από την τοσκική διάλεκτο της Αλβανικής γλώσσας.
Ένα κοινό χαρακτηριστικό των βορειοηπειρώτικων και της υπο-ομάδας των Χειμαρριώτικων, είναι η χρήση του αρχαϊκής δισυλλαβικής μορφής -εα. Επιπλέον το φώνημα προφέρεται ελαφρώς διαφορετικά ανάλογα με την περιοχή, στους Δρυμάδες ως ένα μαλακό  ενώ στη Χειμάρρα ως ένα σκληρό. Οι κάτοικοι της Χειμάρρας επίσης προφέρουν το ως. Άλλο χαρακτηριστικό που είναι κανόνας στα Χειμαρριώτικα είναι η τροπή /st/ > /s/.
Ιστορία και πολιτική
Κατά την κομμουνιστική περιόδο της Αλβανίας, τα σύνορα της χώρας παρέμειναν κλειστά για 45 έτη (1945–1990), ενώ η Χειμάρρα βρισκόταν εκτός της αναγνωρισμένης από την Αλβανική κυβέρνηση περιοχής όπου κατοικούσαν ελληνικοί πληθυσμοί. Σύμφωνα με την πολιτική του καθεστώτος της εποχής η οποία στόχευε στην ομογενοποίηση και εξάλειψη των διαφοροποιήσεων, η χρήση της ελληνικής γλώσσας απαγορεύονταν στη Χειμάρρα και πολλοί ελληνόφωνοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν σε περιοχές της βόρειας ή κεντρικής Αλβανίας. Ως συνέπεια, τα ελληνικά σχολεία στη Χειμάρρα έκλεισαν, και οι τοπικές κοινωνίες έκαναν κρυφή χρήση της γλώσσας με αποτέλεσμα η γλώσσα αυτή να περιέχει πολλές παλιές λέξεις και να είναι δυσνόητη όταν πλέον οι ομογενείς άρχισαν να μεταναστεύουν στην Ελλάδα μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1991.
Μετά την πτώση του κομμουνισμού, ένας σημαντικός αριθμός από τη Χειμάρρα μετανάστευσε στην Ελλάδα όπου και άρχισε πλέον να χρησιμοποιεί την κοινή μορφή της σύγχρονης ελληνικής γλώσσας. Η Αλβανία πρώτη φορά αναγνώρισε ότι υπάρχει ελληνική μειονότητα στο δήμο Χειμάρρας με την απογραφή του πληθυσμού το 2011, ωστόσο ισχυρίστηκε ότι αποτελούν μόνο το 24-25% του πληθυσμού. Οι ελληνικές αρχές αναγνωρίζουν την ελληνική ιθαγένεια στα άτομα της ελληνικής μειονότητας, με βάση την μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές γλώσσες Κατηγορία:Έλληνες της Αλβανίας Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος διαλεκτος Κατηγορία:Γλώσσες της Αλβανίας
Συνταγματικό δημοψήφισμα στην Αίγυπτο 2014
Στην Αίγυπτο διεξάχθηκε συνταγματικό δημοψήφισμα στις 14 και 15 Ιανουαρίου 2014, με τους Αιγυπτίους της διασποράς να ψηφίζουν το διάστημα μεταξύ 8 και 12 Ιανουαρίου. Το νέο Σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ στις 18 Ιανουαρίου 2014.
Πλαίσιο
Ο Μοχάμεντ Μόρσι ανατράπηκε έπειτα από το πραξικόπημα του 2013. Ο μεταβατικός πρόεδρος Αντλί Μανσούρ όρισε χρονοδιάγραμμα, με σκοπό την άμεση αλλαγή με αρχική αναθεώρηση του ανασταλθέντος Συντάγματος του 2012.
Η δεύτερη φάση της διαδικασίας συμπεριελάμβανε τις αλλαγές από μια επιτροπή με 50 άτομα, τα οποία ανακοινώθηκαν την 1η Σεπτεμβρίου 2013. Ο Αμρ Μούσα επιλέχθηκε ως πρόεδρος της επιτροπής των 50. Το σχέδιο του συντάγματος δόθηκε στον πρόεδρο Μανσούρ στις 3 Δεκεμβρίου 2013.
Η τελευταία πρόταση του συντάγματος ήταν η απαγόρευση στα πολιτικά κόμματα που έχουν ως βάση τη "θρησκεία, τη φυλή, το φύλο ή τη γεωγραφία". Κρατική θρησκεία ορίζεται το Ισλάμ και σε αυτό εδράζεται το δικαστικό σύστημα. Ταυτόχρονα, εγγυάται την ανεξιθρησκεία. Η θητεία του Προέδρου θα είναι τετραετής και θα μπορεί να υπηρετεί ως και 2 θητείες. Για τα επόμενα 8 χρόνια, ο Υπουργός Άμυνας θα ορίζεται από το στρατό.
Διεξαγωγή
Το Tamarod, η ΕΕ και 27.000 παρατηρητές μετέβησαν στη χώρα προκειμένου να επιβλέψουν την ψηφοφορία. Οι δικαστές που ανήκουν στην Αδερφότητα των Μουσουλμάνων να αποκλείονται από την επιτήρηση των εκλογών στα εκλογικά κέντρα.
Αποτελέσματα
Γύρω στο 90% των ψηφοφόρων υπερψήφισαν το νέο σύνταγμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δημοψηφισμα Κατηγορία:Δημοψηφίσματα το 2014
Λογοκρισία στην Κίνα
Η λογοκρισία στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας εκφράζεται μέσω της καταστολής και του περιορισμού της διατύπωσης και της μετάδοσης συγκεκριμένων πληροφοριών στην χώρα. Το μεγαλύτερο μέρος της λογοκρισίας πραγματοποιείται κατόπιν εντολής του κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Οι αυτόνομες περιοχές του Χονγκ Κονγκ και του Μακάο έχουν δικό τους νομικό σύστημα, ενώ η Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν) δεν ελέγχεται από την κυβέρνηση της ΛΔΚ, γι' αυτό και οι τακτικές της λογοκρισίας εκεί διαφέρουν.
Το λογοκριμένο περιεχόμενο συνήθως σχετίζεται με την πορνογραφία, την διαμαρτυρία στην πλατεία Τιεν Αν Μεν το 1989, την διδασκαλία του Φαλούν Γκονγκ, το κίνημα ανεξαρτησίας του Θιβέτ, την ανεξαρτησία της Ταϊβάν, την αστυνομική βία, τον αναρχισμό, την δημοκρατία, συγκεκριμένες πηγές ενημέρωσης, συγκεκριμένο θρησκευτικό περιεχόμενο και πληθώρα ιστοσελίδων.
Τα λογοκριμένα μέσα περιλαμβάνουν κατά βάση όλα αυτά τα οποία μπορούν να φτάσουν την πλατιά μάζα του πληθυσμού συμπεριλαμβανομένων της τηλεόρασης, των έντυπων μέσων, του ραδιοφώνου, του κινηματογράφου, των μηνυμάτων SMS, των βιντεοπαιχνιδιών και του Διαδικτύου.
Η οργάνωση Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα κατατάσσει την κατάσταση του τύπου της Κίνας στην κατηγορία "Πολύ Σοβαρή", όσoν αφορά την ελευθερία του, ενώ το διεθνές Ινστιτούτο Freedom House χαρακτηρίζει τον τύπο ως "Μη ελεύθερο", προσθέτοντας πως «ο κρατικός έλεγχος στα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Κίνας επιτυγχάνεται μέσω ενός περίπλοκου συνδυασμού ελέγχου του περιεχομένου, νομικών απαγορεύσεων για τους δημοσιογράφους, και οικονομικών κινήτρων για αυτολογοκρισία».
Εύρος του φαινομένου
Η λογοκρισία στην Κίνα αφορά ένα ευρύ φάσμα των δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής των πολιτών. Συγκεκριμένα, μπορούμε να πούμε ότι καλύπτει τα εξής θέματα:
Πολιτική
Η λογοκρισία στην Κίνα θεωρείται ως μέσο διατήρησης της εξουσίας από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας. Λειτουργεί προληπτικά ως προς τη διάδοση μεταρρυθμιστικών, διασπαστικών, "αντιεπαναστατικών" ή θρησκευτικών ιδεών, ειρηνικών ή μη. Επιπλέον, η λογοκρισία στοχεύει στο να αποτρέψει την ενημέρωση των Κινέζων πολιτών σχετικά με τις αποτυχίες του Κομμουνιστικού Κόμματος -στο παρόν ή το παρελθόν- που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αντικυβερνητικά αισθήματα. Μέτρα, όπως το μπλοκάρισμα ιστοσελίδων ξένων κυβερνήσεων, στοχεύουν στο να αποτρέψουν τους πολίτες από το να γνωρίσουν εναλλακτικά συστήματα διακυβέρνησης, τα οποία είναι πιθανό να αποζητήσουν.
Πολιτισμός
Η Κίνα έχει ανέκαθεν χρησιμοποιήσει τη λογοκρισία για να προστατεύσει τον πολιτισμό της χώρας. Κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης ξένα έργα λογοτεχνίας, θρησκευτικά έργα και σύμβολα, ακόμη και κομψοτεχνήματα του αρχαίου κινεζικού πολιτισμού χαρακτηρίστηκαν "αντιδραστικά" και μπήκαν στο στόχαστρο ομάδων της Κόκκινης Φρουράς.
Παρόλο που στις μέρες μας η Κίνα απολαμβάνει μεγαλύτερη πολιτιστική ελευθερία, οι συνεχείς προσπάθειες για πάταξη της πορνογραφίας, η απαγόρευση ξένης σειράς καρτούν από την κινεζική τηλεόραση το 2006, και οι περιορισμοί προβολής ξένων ταινιών είναι σημάδια συνέχισης της πολιτιστικής λογοκρισίας.
Ηθική
Μέρος της λογοκρισίας έχει αιτιολογηθεί ως προσπάθεια διατήρησης των χρηστών ηθών. Σε αυτό συμπεριλαμβάνονται οι περιορισμοί στην πορνογραφία και σε σκηνές βίας σε ταινίες.
Θρησκεία
Αν και η θρησκευτική ανεκτικότητα έχει βελτιωθεί από το τέλος της Πολιτιστικής Επανάστασης, απαγορεύεται ακόμη η διάδοση ενός αριθμού θρησκευτικών κειμένων και εκδόσεων. Απαγορεύεται, επίσης, ο προσηλυτισμός από υπηκόους ξένων χωρών.
Το Falun Gong, μια αρχαία εξάσκηση διαλογισμού βασισμένη στις αρχές Αλήθεια, Καλοσύνη και Ανεκτικότητα, έχει χαρακτηριστεί ως "σατανική λατρεία" στην Κίνα και όλα τα θρησκευτικά κείμενα, εκδόσεις και ιστοσελίδες σχετικές με την εξάσκηση αυτή έχουν απαγορευτεί.
Το 2007 και εν αναμονή της "Χρονιάς του Χοίρου" του Κινέζικου ημερολογίου, η απεικόνιση χοίρων απαγορεύτηκε από το τηλεοπτικό δίκτυο CCTV "προς αποφυγή σύγκρουσης με εθνικές μειονότητες". Πιστεύεται ότι ήταν αναφορά στα 20 εκατομμύρια Μουσουλμάνων της Κίνας, για τους οποίους ο χοίρος θεωρείται "ακάθαρτος".
Οικονομία
Τα τελευταία χρόνια η λογοκρισία έχει κατηγορηθεί πως, εκτός από τον πολιτικό προστατευτισμό, στοχεύει και στον οικονομικό προστατευτισμό.
Τον Φεβρουάριο του 2007 η ιστοσελίδα του γαλλικού οργανισμού Observatoire International des Crises μπλοκαρίστηκε στην Κίνα μετά από τη δημοσίευση ενός άρθρου σχετικά με το επενδυτικό ρίσκο στην Κίνα.
Επιπλέον, η απαγόρευση των περισσότερων ξένων κινηματογραφικών ταινιών λίγο επηρεάζει τους Κινέζους πολίτες, οι οποίοι μπορούν να αποκτήσουν πειρατικές εκδόσεις των ταινιών με μικρότερο κόστος και χωρίς την έξοδο συναλλάγματος από τη χώρα.
Τέλος, ενώ η Βικιπαίδεια έχει αναδειχτεί ως η πιο δημοφιλής Διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια, το μπλοκάρισμά της στην Κίνα έχει δημιουργήσει κλίμα στο οποίο μπορούν να λειτουργήσουν άλλες κερδοσκοπικές υπηρεσίες όπως το "Baidu Baike".
Διαδίκτυο
Η λογοκρισία του Διαδικτύου στην Κίνα θεωρείται από τις πιο περίπλοκες και διεισδυτικές στον κόσμο. Σύμφωνα με μία έρευνα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, τουλάχιστον 18.000 ιστοσελίδες έχουν μπλοκαριστεί για τους χρήστες της χώρας. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται η Wikipedia, το Google (η περιορισμένη πρόσβαση σε αυτό επιτράπηκε το 2008), το YouTube, το Flickr και το BBC. Συγκεκριμένοι όροι αναζήτησης (όπως "δημοκρατία", "ανθρώπινα δικαιωματα", "δικτατορία" και "δεσποτισμός") έχουν επίσης μπλοκαριστεί, ενώ 52 χρήστες έχουν φυλακιστεί εξαιτίας των Διαδικτυακών τους δραστηριοτήτων. Πρόσφατα, και μετά από διαπραγματεύσεις με την κινεζική κυβέρνηση, επετράπη η πρόσβαση στη Wikipedia, το Google και το YouTube με κάποιους περιορισμούς για όσους βρίσκονται στην ηπειρωτική Κίνα.
Τα ίντερνετ καφέ στην Κίνα πρέπει να διαθέτουν ειδικό λογισμικό που ελέγχει ποιες ιστοσελίδες μπορούν να επισκεφθούν οι χρήστες, ενώ οφείλουν να τηρούν αυστηρούς κανονισμούς λειτουργίας. Τους τρεις τελευταίους μήνες του 2004, με διαταγή της κυβέρνησης αφαιρέθηκε η άδεια λειτουργίας από 12.600 ίντερνετ καφέ.
Το 2008, λίγες ημέρες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, οι ξένοι δημοσιογράφοι που εργάζονται στο Κέντρο Τύπου ενημερώθηκαν ότι δεν θα έχουν πρόσβαση σε ιστοσελίδες που αφορούν το θρησκευτικό κίνημα του Φάλουν Γκονγκ, καθώς και σε άλλες ιστοσελίδες. Δημοσιογράφοι παραπονέθηκαν πως δεν έχουν πρόσβαση σε κάποια ειδησιογραφικά site, καθώς και σε ιστοσελίδες που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αυτή της Διεθνούς Αμνηστίας. Μετά από παρέμβαση της ΔΟΕ, οι διοργανωτές συμφώνησαν στην άρση όλων των περιορισμών στο Διαδίκτυο.
Τηλεόραση
Συχνά, πολλά ξένα τηλεοπτικά δίκτυα όπως το CNN, το BBC World Service και το Bloomberg TV λογοκρίνονται μέσω της διακοπής της μετάδοσης τους, όταν είναι "στον αέρα" αμφιλεγόμενα θέματα. Το CNN αναφέρει πως η μετάδοση του σήματός του στη χώρα γίνεται μέσω ενός δορυφόρου ελεγχόμενου από την Κίνα. Έτσι, οι αρχές μπορούν να διακόπτουν τη μετάδοση οποιαδήποτε στιγμή. Το CNN αναφέρει, επίσης, πως η αναμετάδοσή του δεν γίνεται ευρέως στην Κίνα αλλά σε συγγεκριμένες διπλωματικές εγκαταστάσεις, ξενοδοχεία και διαμερίσματα.
Όπως και με τη λογοκρισία του Διαδικτύου, έτσι και η εφαρμογή της λογοκρισίας στην τηλεόραση έχει αποδειχτεί εξαιρετικά δύσκολη και αναποτελεσματική. Αυτό οφείλεται κυρίως στην αύξηση των πωλήσεων που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στα συστήματα παράκαμψης του δορυφορικού σήματος. Τα συστήματα αυτά πωλούνται στις μεγάλες πόλεις σε χαμηλές τιμές που φτάνουν τα 2000RMB (190€) και επιτρέπουν την παρακολούθηση καναλιών και προγραμμάτων από κάθε δορυφόρο της περιοχής της Ασίας - Ειρηνικού.
Εκπαίδευση
Εκπαιδευτικά ιδρύματα της Κίνας έχουν κατηγορηθεί για προσπάθεια εξωραϊσμού της κινεζικής ιστορίας μέσω αποφυγής αναφοράς σε αμφιλεγόμενα ιστορικά γεγονότα όπως το Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός, την Πολιτιστική Επανάσταση, και τη διαμαρτυρία στην πλατεία Τιέν Αν Μεν το 1989.
Το 2005, οι αρχές ενός τελωνείου στην Κίνα δέσμευσαν μία αποστολή σχολικών βιβλίων προς ένα ιαπωνικό σχολείο της χώρας καθώς οι χάρτες σε αυτά απεικόνιζαν την ηπειρωτική Κίνα και την Ταϊβάν με διαφορετικά χρώματα.
Στο τεύχος του Ιανουαρίου 2006 του περιοδικού "Freezing Point", εβδομαδιαίου ενθέτου της εφημερίδας China Youth Daily δημοσιεύτηκε ένα άρθρο του καθηγητή του πανεπιστημίου Zhogshan, Yuan Weishi με τίτλο "Εκμοντερνισμός και Βιβλία Ιστορίας". Σε αυτό, ασκούσε κριτική προς τα σχολικά βιβλία ιστορίας που χρησιμοποιούνται στην ηπειρωτική Κίνα. Συγκεκριμένα, υποστήριξε ότι δεν αναφέρονται οι διπλωματικές αποτυχίες της Κίνας που οδήγησαν στον Δεύτερο Πόλεμο του Οπίου και στις αναφορές για την Εξέγερση των Μπόξερ παραλείπονται οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τους αντάρτες. Η δημοσίευση του άρθρου αυτού είχε ως αποτέλεσμα το προσωρινό κλείσιμο του περιοδικού και την απόλυση των εκδοτών.
Σε ένα νέο εγχειρίδιο παγκόσμιας Ιστορίας που διδάσκεται στα σχολεία της Σανγκάης από το 2006 παραλείπονται πολλοί πόλεμοι και ο αμφιλεγόμενος ιδρυτής της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας Μάο Τσετούνγκ αναφέρεται μόνο μία φορά.
Ο κοσμήτορας πολιτικών επιστημών του πανεπιστημίου Renmin της Κίνας απολύθηκε στις 16 Μαρτίου 2007 μετά από αναφορά του στην ακαδημαϊκή ελευθερία στην Κίνα.
Στο αμερικανικό ντοκιμαντέρ "The Tank Man", τέσσερις μαθητές από το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τη γνωστή φωτογραφία του ανώνυμου πολίτη που στέκεται ατρόμητος μπροστά από ένα τανκ κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας στην πλατεία Τιεν Αν Μεν το 1989 που ξέσπασε από φοιτητές του ίδιου πανεπιστημίου. Το ντοκυμαντέρ υπονοεί πως η εξέγερση δεν διδάσκεται στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Κίνας.
Κατηγορίες για λογοκρισία ακούστηκαν και με αφορμή τις κατηγορίες διαφθοράς στην κατασκευή των σχολείων που καταστράφηκαν από τον σεισμό στην επαρχία Σιτσουάν το Μάιο του 2008, αν και αρχικά η κυβέρνηση είχε επαινεθεί για την ελευθερία στην μετάδοση των πληροφοριών σχετικά με το σεισμό αυτό.
Κινηματογράφος
Η Κίνα δεν έχει σύστημα χαρακτηρισμού καταλληλότητας ταινιών, και έτσι, όλες οι ταινίες πρέπει να κριθούν κατάλληλες για όλο το κοινό ώστε να προβληθούν νόμιμα.
Στις ξένες ταινίες, το κόψιμο πλάνων είναι συχνή πρακτική ώστε να επιτραπεί η προβολή κάποιας ταινίας στις κινεζικές αίθουσες. Παραδείγματα είναι η αφαίρεση σκηνών με πλυμένα ρούχα που κρέμονται στη Σανγκάη από την ταινία Επικίνδυνες Αποστολές ΙΙΙ, η αφαίρεση μιας αναφοράς στον Ψυχρό Πόλεμο από το Casino Royale, και η αφαίρεση σκηνών του Τσόου Γιούν-Φατ από τους Πειρατές της Καραϊβικής που "δυσφημούν και ταπεινώνουν τους Κινέζους". Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008 η κυβέρνηση ανακοίνωσε πως απαγορεύεται η κυκλοφορία οπτικοακουστικού περιεχομένου που περιλαμβάνει "ανήθικα πνεύματα και βίαια φαντάσματα, τέρατα, δαίμονες και άλλες μη ανθρώπινες απεικονίσεις".
Οι Κινέζοι λογοκριτές επιτρέπουν, κατά μέσο όρο, μόνο σε 20 ξένες παραγωγές να προβληθούν στη χώρα. Παρόλα αυτά, σχεδόν κάθε ταινία είναι διαθέσιμη στην κινεζική και στην αγγλική γλώσσα μέσω του παράνομου εμπορίου των DVD.
Όλα τα οπτικοακουστικά έργα που έχουν να κάνουν με "σοβαρά θέματα" όπως η Πολιτιστική Επανάσταση πρέπει να δηλωθούν πριν διανεμηθούν στη χώρα. Ταινίες Κινέζων καλλιτεχνών δεν μπορούν να υποβληθούν σε ξένα κινηματογραφικά φεστιβάλ χωρίς την κυβερνητική έγκριση.
Μηνύματα SMS
Σύμφωνα με την οργάνωση "Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα", η Κίνα έχει πάνω από 2.800 κέντρα παρακολούθησης μηνυμάτων SMS. Κατά τη διάρκεια του ξεσπάσματος του ιού SARS τον Μάιο του 2003, 12 Κινέζοι συνελήφθησαν λόγω της αποστολής μηνυμάτων σχετικά με τον ιό SARS. Η Skype αναφέρει πως για να λειτουργήσει η υπηρεσία στην Κίνα απαιτήθηκε να φιλτράρει μηνύματα με λέξεις όπως "Φαλούν Γκονγκ" και "Δαλάι Λάμα".
Εν όψει διαμαρτυριών στο Σιαμέν κατά της λειτουργίας ενός εργοστασίου χημικών, το καλοκαίρι του 2007, διεκόπη η υπηρεσία αποστολής SMS ώστε να μην είναι εφικτή η συγκέντρωση περισσότερων πολιτών.
Βιντεοπαιχνίδια
Το 2004, το Υπουργείο Πολιτισμού προχώρησε στη σύσταση μίας επιτροπής, έργο της οποίας ήταν ο έλεγχος των εισαγόμενων βιντεοπαιχνιδιών πριν κυκλοφορήσουν στην κινεζική αγορά. Για να επιτραπεί η εισαγωγή κάποιου παιχνιδιού πρέπει να μην:
Η Γενική Διεύθυνση Τύπου και Εκδόσεων και άλλες υπηρεσίες έχουν επίσης αποσύρει βινταιοπαιχνίδια.
Στα απαγορευμένα παιχνίδια περιλαμβάνονται:
Η πειρατεία διευκολύνει την απόκτηση των απαγορευμένων βιντεοπαιχνιδιών, όπως συμβαίνει και με τις ταινίες.
Αυτολογοκρισία
Παρόλο που τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του Χονγκ Κονγκ δεν εμπίπτουν στους νόμους λογοκρισίας της Κίνας, έχουν κατηγορηθεί για πρακτικές αυτολογοκρισίας έτσι ώστε και το κοινό της ηπειρωτικής Κίνας να έχει πρόσβαση σε αυτά, αλλά και οι δημοσιογράφοι να έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στην ενδοχώρα.
Διεθνείς εταιρίες όπως η Google, η Microsoft, η MySpace και η Yahoo! λογοκρίνουν πρόθυμα το περιεχόμενο των υπηρεσιών τους, έτσι ώστε να τους επιτραπεί η επιχειρηματική δραστηριότητα στην χώρα.
Αφροδίτη της Κνίδου
thumb|right|200px| Η Αφροδίτη της Κνίδου, Συλλογή Ludovisi Η Αφροδίτη της Κνίδου ήταν διάσημο μαρμάρινο άγαλμα, έργο του Πραξιτέλους που τοποθετείται γύρω στο 350-330 π.Χ. Σύμφωνα με πηγές από την ελληνική και λατινική γραμματεία, ήταν το ωραιότερο και πιο διάσημο άγαλμα της θεάς και βρισκόταν στον κυκλικό ναό της Αφροδίτης στην Κνίδο, αρχαία ελληνική πόλη της Μικράς Ασίας.
Δημιουργία
Ο Πραξιτέλης για την κατασκευή του αγάλματος είχε χρησιμοποιήσει παριανό μάρμαρο και χρησιμοποιήσει ως μοντέλα δύο εταίρες που ήταν και ερωμένες του, τη Φρύνη για το σώμα και την Κρατίνη για την κεφαλή. Το άγαλμα παρίστανε την Αφροδίτη γυμνή λίγο μετά το λουτρό της και αυτό, κατά κάποιο τρόπο, συμβόλιζε την κάθαρση της θεάς, όχι την παρθενικότητά της, ενώ το γυμνό σώμα υποδήλωνε την αρχέγονη αγνότητα.
Ο Πραξιτέλης για να δώσει στο άγαλμα πιο ανθρώπινες διαστάσεις ζήτησε από τον ζωγράφο Νικία να το χρωματίσει και, έτσι, το τέχνασμα αυτό ξεγέλασε πολλούς με τη ζωντάνια που έδινε, σε βαθμό που σύμφωνα με την παράδοση, ένας άνδρας κλείστηκε επίτηδες όλη τη νύκτα μόνος του μέσα στον ναό. Την επόμενη ημέρα, βρέθηκαν σημάδια επάνω στον μηρό της Αφροδίτης, αρκετά για να αποδείξουν ότι ο άνδρας αυτός, ασέλγησε στο άγαλμα. Μία άλλη παράδοση ήθελε την ίδια τη θεά να έχει δει το άγαλμα και να αναρωτιέται πώς ο Πραξιτέλης κατάφερε να τη δει γυμνή, αφού οι μόνοι θνητοί άνδρες που την είδαν έτσι ήταν ο Πάρις, ο Άδωνις και ο Αγχίσης.
Επίδραση και ιστορία του αγάλματος
Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, ο Πραξιτέλης έλαβε παραγγελία από τους κατοίκους της Κω για τη δημιουργία ενός αγάλματος της θεάς Αφροδίτης. Ο γλύπτης έφτιαξε δύο εκδοχές, από τις οποίες στην πρώτη η θεά απεικονιζόταν ενδεδυμένη, ενώ στη δεύτερη εντελώς γυμνή. Οι έκπληκτοι κάτοικοι της Κω, διάλεξαν την ενδεδυμένη εκδοχή της θεάς, απορρίπτοντας το γυμνό άγαλμα για λόγους ηθικής. Όμως οι κάτοικοι της Κνίδου εντυπωσιάστηκαν από την ομορφιά του γυμνού αγάλματος, συνδέοντας πιθανώς την εμφάνισή του με τη λατρεία της Αφροδίτης Ευπλοίας στην Κνίδο και επέλεξαν εκείνο για την πόλη τους. Από τότε, η φήμη της Αφροδίτης της Κνίδου εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα και έγινε, κατά κάποιο τρόπο, τουριστικό αξιοθέατο της πόλης, παρά την ιερότητά του και το γεγονός ότι αποτελούσε την πολιούχο των Κνιδίων. Ο Νικομήδης Α΄ της Βιθυνίας, προσφέρθηκε να ξεπληρώσει τα τεράστια χρέη της πόλης της Κνίδου, με αντάλλαγμα το άγαλμα, για να στολίσει με αυτό τη νέα πρωτεύουσά του, τη Νικομήδεια. Παρά το οικονομικό τους πρόβλημα, οι Κνίδιοι απέρριψαν την προσφορά του. Το άγαλμα της Αφροδίτης, εξέπεμπε τέτοια θεσπέσια ομορφιά και τελειότητα, ώστε ο Λουκιανός, που το είδε τον 2ο αιώνα μ.Χ. να γράψει πως ήταν το ωραιότερο άγαλμα της αρχαίας ελληνικής τέχνης.
Με το πέρασμα των χρόνων το άγαλμα αυτό αντιγράφηκε σε νομίσματα, σε πηλό, σε χαλκό και σε μάρμαρο όσο κανένα άλλο άγαλμα της αρχαιότητας. Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Θεοδόσιος Α', τον 3ο αιώνα μ.Χ. το μετέφερε σε ένα παλάτι της Κωνσταντινούπολης και, παρ' όλο που ο ίδιος απαγόρευσε την ειδωλολατρία, τις παγανιστικές δοξασίες και κατάργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, μπροστά στην ομορφιά του αγάλματος ξέχασε όλες τις αυστηρές εντολές του. Κατά μία άλλη, και πιθανότερη, εκδοχή, ένας Έλληνας χριστιανός ευνούχος με το όνομα Λαύσος, που υπηρέτησε στην αυλή του Θεοδοσίου Β΄, έφερε το άγαλμα στην Κωνσταντινούπολη και το τοποθέτησε μέσα στο Παλάτι του, καθώς ο ίδιος ήταν διάσημος για τη συλλογή του από αρχαία παγανιστικά γλυπτά.
Η Αφροδίτη της Κνίδου δεν έχει διασωθεί. Λέγεται ότι καταστράφηκε σε μία μεγάλη πυρκαγιά το 475 μ.Χ. τοποθετημένο μέσα στο Παλάτι του Λαύσου, μαζί με το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός από την Ολυμπία και άλλα σπουδαία έργα τέχνης. Η καταστροφή του αγάλματος στο Λαυσείον αναφέρεται και από τους Βυζαντινούς ιστορικούς Κεδρηνό και Ζωναρά. Μέχρι σήμερον υπάρχουν πολλά αντίγραφα του αγάλματος, που λίγα όμως αποδίδουν πιστά το πρωτότυπο, με διασημότερο την Αφροδίτη Colonna, άγαλμα που βρίσκεται στα Μουσεία του Βατικανού. Άλλα γνωστά αγάλματα, εμπνευσμένα από την Αφροδίτη της Κνίδου, είναι η Αφροδίτη του Καπιτωλίου και η Αφροδίτη των Μεδίκων. Στην Έπαυλη του Αδριανού, στο Τίβολι της Ιταλίας, υπάρχει ένα αντίγραφο του ναού της Κνίδου με το αντίγραφο της Αφροδίτης της Κνίδου στο εσωτερικό του, δείχνοντας πώς το πρωτότυπο άγαλμα ήταν εκτεθειμένο στον ναό κατά την αρχαιότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγάλματα της Αφροδίτης Κατηγορία:Γλυπτοθήκη του Μονάχου Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
The Magician's Birthday
Το The Magician's Birthday είναι άλμπουμ του βρετανικού συγκροτήματος Uriah Heep. Είναι βασισμένο σε μια σύντομη ιστορία που συνέταξε ο κιμπορντίστας του συγκροτήματος, Κεν Χένσλεϊ. Κυκλοφόρησε το 1972. Το άλμπουμ ήταν διακοσμημένο με σχέδια του Ρότζερ Ντιν και περιείχε φωτογραφίες του συγκροτήματος και τους στίχους των τραγουδιών.
Είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα άλμπουμ των Uriah Heep και έχει βραβευθεί ως χρυσό, στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αρχική κυκλοφορία
1. Sunrise (Hensley) - 4:04
2. Spider Woman (Box, Byron, Kerslake, Thain) - 2:25
3. Blind Eye (Hensley) - 3:33
4. Echoes in the Dark (Hensley) - 4:48
5. Rain (Hensley) - 3:59
6. Sweet Lorraine (Box, Byron, Thain) - 4:13
7. Tales (Hensley) - 4:09
8. The Magician's Birthday (Hensley, Box, Kerslake) - 10:21
Μπόνους κομμάτια στην επανέκδοση του 2004
9. Crystal Ball (Out-take) - 4:08
10. Silver White Man (Vocal Out-take version) - 3:40
11. Proud Words on a Dusty Shelf (Alternate version) - 3:24
12. Echoes in the Dark (Single edit) - 4:23
13. Rain (Single edit) - 3:16
15. Sunrise (Single edit) - 2:49
16. Gary's Song (Crystal Ball alternate version) - 4:25
17. Silver White Man (instrumental) - 3:43
Μέλη των Uriah Heep
Η σύνθεση του συγκροτήματος είχε την εξής μορφή:
Ντέηβιντ Μπαίρον - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Γκάρι Τέην - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972
Φλόμος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Φλόμος μπορεί να αναφέρεται:
Ρίχαρντ Χύλζενμπεκ
Ο Ρίχαρντ Χύλζενμπεκ (Carl Wilhelm Richard Hülsenbeck, Φράνκεναου, 23 Απριλίου 1892 - Μουράλτο, 20 Απριλίου 1974) ήταν Γερμανός καλλιτέχνης με συμμετοχή στο κίνημα του ντανταϊσμού.
Γεννήθηκε στην γερμανική πόλη Φράνκεναου και σπούδασε ιατρική, φιλοσοφία και ιστορία της τέχνης. Το 1916 εγκαταστάθηκε στη Ζυρίχη και αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ντανταϊσμού. Ο ίδιος είχε καταλυτικό ρόλο, μαζί με τον Ραούλ Χάουσμαν, στην οργάνωση της ντανταϊστικής ομάδας του Βερολίνου, δίνοντας εκεί μία ομιλία το 1918 και εκδίδοντας το δικό του μανιφέστο, το 1919.
Μετά τη διάλυση του ντανταϊστικού κινήματος, περιορίστηκε σημαντικά η καλλιτεχνική του παραγωγή. Το 1936 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη όπου εργάστηκε ως ψυχίατρος και ψυχαναλυτής, ακολουθώντας τις θεωρίες του Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, με το όνομα Charles R. Hulbeck.
Επέστρεψε στην Ευρώπη μετά το 1970 και πέθανε στην Ελβετία το 1974.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Ντανταϊσμός
Ο Βράχος (ταινία)
Η ταίνια είναι αφιερωμένη στη μνήμη του συμπαραγωγού της Ντον Σίμπσον, που πέθανε 5 μήνες πριν την κυκλοφορία της. Ο Βράχος δέχθηκε θετικές κριτικές, προτάθηκε για Βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ηχοληψίας στην Απονομή του 1997 και υπήρξε επίσης εμπορική επιτυχία, με εισπράξεις άνω των 335 εκατομμυρίων δολαρίων έναντι κόστους παραγωγής 75 εκατομμυρίων (ήταν η τέταρτη σε εισπράξεις ταινία του 1996).
Πλοκή
Ο απογοητευμένος ταξίαρχος (Brigadier General) Φράνσις Χάμελ και ο υπαρχηγός του Τομ Μπάξτερ οδηγούν σε ανταρσία μια ομάδα Αμερικανών πεζοναυτών και επιτίθενται σε μία καλά φρουρούμενη αποθήκη όπλων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, κλέβοντας μια συστοιχία μικρών πυραύλων τύπου M55 με γόμωση δηλητηρίου νεύρων VX. Την επόμενη ημέρα ο Χάμελ και οι άνδρες του καταλαμβάνουν τη νησίδα Αλκατράζ, παίρνοντας ομήρους 81 τουρίστες, τους φύλακες και τους ξεναγούς. Ο Χάμελ τηλεφωνεί στο FBI και στο Πεντάγωνο, απειλώντας να εκτοξεύσει τους πυραύλους εναντίον του Σαν Φρανσίσκο, εκτός και αν η αμερικανική κυβέρνηση του πληρώσει 100 εκατομμύρια δολάρια, τα οποία θα διανείμει στους άνδρες του και στις οικογένειες όσων πεζοναυτών του σκοτώθηκαν σε μυστικές αποστολές, για τις οποίες δεν έχουν αποζημιωθεί.
Το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ και το FBI εκπονούν ένα σχέδιο ανακαταλάβουν το νησί με μία ομάδα βατραχανθρώπων του Ναυτικού με διοικητή τον Άντερσον, μαζί με τον κορυφαίο ειδικό του FBI στα χημικά όπλα δρα. Στάνλεϋ Γκούντσπηντ και τον μοναδικό κρατούμενο που είχε αποδράσει ποτέ από τη Φυλακή του Αλκατράζ, τον Βρετανό Τζων Μέισον. Ο διευθυντής του FBI Τζέιμς Γούμακ υπόσχεται να αμνηστεύσει τον Μέισον και ο τελευταίος συμφωνεί απρόθυμα. Στη συνέχεια όμως ο Γούμακ σκίζει τη συμφωνία και κλείνει τον Μέισον σε ένα ξενοδοχείο, από όπου όμως ο Μέισον δραπετεύει, με αποτέλεσμα ένα εντυπωσιακό κυνηγητό αυτοκινήτων με τον Γκούντσπηντ. Ο Μέισον κατορθώνει να ξανασυναντηθεί με την αποξενωμένη κόρη του, την Τζέιντ Αγγέλου, και μετά πείθεται από τον χημικό να ενταχθεί στην ομάδα.
Ωστόσο ο Μέισον και ο Γκούντσπηντ ξεφεύγουν. Σε αυτό το σημείο του έργου ο Μέισον εξηγεί γιατί βρισκόταν υπό κράτηση: ήταν ένας πρώην λοχαγός της βρετανικής SAS και πράκτορας της MI6, ο οποίος είχε συλληφθεί έχοντας καταφέρει να κλέψει ένα μικροφίλμ με λεπτομέρειες των πιο απόρρητων μυστικών των ΗΠΑ. Γνωρίζοντας ότι θα τον «αυτοκτονούσαν» αν το επέστρεφε, είχε περάσει τα τελευταία τριάντα χρόνια φυλακισμένος χωρίς δίκη.
Η προσθεσμία που είχε δώσει ο Χάμελ για την καταβολή των λύτρων περνά, οπότε οι άνδρες του τον πιέζουν να εξαπολύσει έναν πύραυλο. Αυτό και γίνεται, αλλά ο ταξίαρχος την ανακατευθύνει ώστε να εκραγεί στη θάλασσα. Αντιμετωπίζοντας τους λοχαγούς του Ντάροου και Φράυ, ο Χάμελ εξηγεί ότι η απειλή των πυραύλων ήταν μια περίτεχνη μπλόφα, καθώς δεν σκόπευε ποτέ να σκοτώσει αθώους αμάχους. Κηρύσσει το τέλος της επιχειρήσεως και διατάσσει τους πεζοναύτες να εγκαταλείψουν το Αλκατράζ με μερικούς ομήρους και τον μοναδικό ενεργό πύραυλο που απέμεινε, προκειμένου να καλύψουν την αποχώρησή τους, αναλαμβάνοντας ταυτοχρόνως την ευθύνη. Οι Ντάροου και Φράυ, καταλαβαίνοντας ότι δεν θα πληρωθούν, στασιάζουν εναντίον του. Ακολουθεί πιστολίδι μεταξύ των πεζοναυτών, οπότε ο Μπάξτερ σκοτώνεται υπερασπιζόμενος τον Χάμελ και ο ίδιος ο Χάμελ τραυματίζεται θανάσιμα. Προτού πεθάνει, ο ταξίαρχος καταφέρνει να αποκαλύψει στον Γκούντσπηντ το σημείο όπου είναι κρυμμένος ο τελευταίος πύραυλος.
Οι Ντάροου και Φράυ προχωρούν με το σχέδιο ρίψεως του πυραύλου στην πόλη, ενώ ο Γκούντσπηντ τον αναζητεί. Ο Μέισον αντιμετωπίζει τους πεζοναύτες που έχουν απομείνει. Με τα πολεμικά αεροπλάνα να έχουν πλησιάσει πολύ, ο Γκούντσπηντ απενεργοποιεί τον πύραυλο, σκοτώνοντας τους Ντάροου και Φράυ. Παρά το ότι ειδοποιεί την τελευταία στιγμή ότι η απειλή έχει εξουδετερωθεί, το ένα από τα αεροσκάφη ρίχνει κατά λάθος μία βόμβα. Κανένας όμηρος δεν τραυματίζεται, αλλά η έκρηξη τινάζει τον Γκούντσπηντ στη θάλασσα, οπότε ο Μέισον τον διασώζει.
Ο Γκούντσπηντ αναφέρει την επιτυχία της αποστολής τους, αλλά ψεύδεται λέγοντας ότι ο Μέισον σκοτώθηκε από την έκρηξη. Βεβαιώνει τον Μέισον ότι ο Γούμακ έσκισε το έγγραφο της αμνηστείας του και του προσφέρει μια διαφυγή από το νησί, καθώς και το πώς θα βρει χρήματα στο δωμάτιο ξενοδοχείου του Γκούντσπηντ. Ευγνώμων, ο Μέισον αποκαλύπτει την κρυψώνα του μικροφίλμ καθώς αποχωρίζονται με τον χημικό. Σε κάποιο μεταγενέστερο χρόνο, ο Γκούντσπηντ με τη νεόνυμφη σύζυγό του Κάρλα φεύγουν γρήγορα από ένα εκκλησάκι κάπου στο Κάνσας, έχοντας πάρει το μικροφίλμ.
Διανομή ρόλων
thumb|Ο ηθοποιός [[Μάικλ Μπην υπογράφει στο κάλυμμα ενός DVD της ταινίας το 2012.]]