cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίλα Τζούλια
Ιστορικό
Ο Oικίσκος τού Αμπελώνα (casino della Virga) -όπως αλλιώς λεγόταν- και οι κήποι του ήταν στη μέση αμπελώνων, τους οποίους μπορούσε κάποιος να δει μέσα από τις αψίδες, που είχαν οι γύρω τοίχοι. Οι συντροφιές τού πάπα επιβιβαζόταν σε λέμβους στις πύλες τού Βατικανού και μεταφερόταν κατά μήκος τού Τίβερη ως τη βίλα.
Το 1555 απεβίωσε ο Ιούλιος Γ΄ και ο διάδοχός του Πάπας Παύλος Δ΄ κατάσχεσε όλες τις ιδιοκτησίες, που είχε εκείνος συγκεντρώσει. Η βίλα διαιρέθηκε· το κυρίως κτήριο και μέρος των κήπων πέρασαν στον Αποστολικό Θάλαμο (Θησαυροφυλάκιο). Ο νέος Πάπας Πίος Δ΄ Μέντιτσι την παραχώρησε στον ανιψιό του καρδινάλιο Κάρλο Μπορρομέο. Η βίλα αποκαταστάθηκε το 1769 με πρωτοβουλία τού πάπα Κλήμη ΙΔ΄ και το 1870 κατασχέθηκε από το νεοσύστατο κράτος της Ιταλίας. Στις αρχές τού 20ού αι. δόθηκε στο Εθνικό Ετρουσκικό Μουσείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία
Σημαία της Καλκούτας
μικρογραφία|220x220εσ|Σημαία της Καλκούτας Η Σημαία της Καλκούτας ήταν μια από τις πρώτες ανεπίσημες σημαίες της Ινδίας. Σχεδιάστηκε από τους Σατσίντρα Πρασάντ Μπόσε και Χεμτσάντρα Κανούνγκο και αποκαλύφθηκε στις 7 Αυγούστου 1906 στη πλατεία Πάρσι Μπαγκάν (πάρκο Γκρις) της Καλκούτας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σημαίες της Ινδίας
Πλατεία Ουρουγουάης
Η Πλατεία Ουρουγουάης είναι μικρού μεγέθους πλατεία στη συνοικία Χίλτον στην Αθήνα, ακριβώς πίσω από το ομώνυμο ξενοδοχείο, επί της συμβολής των οδών Χατζηγιάννη Μέξη και Μιχαλακοπούλου. Στην πλατεία βρίσκονται δύο παγκάκια κι ένα πλακόστρωτο που περιβάλλεται από γκαζόν, καθώς και ο ορειχάλκινος ανδριάντας του Χοσέ Χερβάσιο Αρτίγας, του στρατηγού ο οποίος θεωρείται πατέρας της ανεξαρτησίας της Ουρουγουάης. Η κατασκευή του αγάλματος ολοκληρώθηκε το 1950, η ανέγερσή του όμως έγινε μόλις το 2000, αφού δόθηκε ως δώρο στον δήμο Αθηναίων από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Ουρουγουάης.
Παραπομπές
Ουρουγουάης
Τάσος Ωρολογάς
Ο Τάσος Ωρολογάς είναι Έλληνας πρώην διεθνής αθλητής και προπονητής της πετοσφαίρισης, ο οποίος αγωνίστηκε στις ομάδες του Άρη Θεσσαλονίκης και του Δημόκριτου τις δεκαετίες του 1960 και του 1970.
Σταδιοδρομία
Ο Ωρολογάς εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής του Άρη στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν μετά την ίδρυση της, η ομάδα στελεχώθηκε από φοιτητές του πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης και μαθητές του πέμπτου γυμνασίου αρρένων. Με τους «κίτρινους» κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης εφήβων το 1963.
Την επόμενη σεζόν, αναδείχθηκε πρωταθλητής Θεσσαλονίκης ανδρών με την ομάδα του Άρη, συμμετέχοντας στην τελική φάση του πρωταθλήματος, όπου αποκλείστηκε από το φάιναλ-φορ νικώντας μόνο τον Κύδωνα Χανίων με 3-1.
Η ομάδα του Άρη ηττήθηκε στον τελικό του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης του 1965 από την ΧΑΝΘ με 3-1, στις 31 Αυγούστου 1965, ενώ στην τελική φάση κατέκτησε την πέμπτη θέση νικώντας μόνο την ομάδα της ΧΑΝΘ.
Ο Ωρολογάς συμμετείχε στην ομάδα εφήβων του Άρη που κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1966, νικώντας τον Ολυμπιακό με 3-1 στις 17 Σεπτεμβρίου 1966. Την ίδια χρονιά, η ανδρική ομάδα κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα, όπως και την τέταρτη θέση στο πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Ο Ωρολογάς υπήρξε ο αναμφισβήτητος ηγέτης και αρχηγός του Άρη και κατά πολλούς ο κορυφαίος τής εποχής του, συμβάλλοντας στην διάδοση του αθλήματος στην Ελλάδα. Ξεχώριζε για την αλτικότητα, την ισχυρή επίθεση και την υψηλή τεχνική στην υποδοχή. Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν ο πρώτος Βορειοελλαδίτης πετοσφαιριστής που χρίστηκε διεθνής, το 1965, αποτελώντας από τότε μόνιμο και αναντικατάστατο στέλεχος της εθνικής Ελλάδος. Το 1967, αγωνίστηκε με το εθνικό μας συγκρότημα στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Τουρκίας, το πρώτο στο οποίο μετείχε η ελληνική εθνική ομάδα, όπου κατετάγη στην εικοστή θέση. Από το 1970 ως το 1972, κατά την στρατιωτική του θητεία, διετέλεσε αρχηγός της εθνικής ομάδας ενόπλων δυνάμεων. Το 1972, αποδεσμεύτηκε από τον Άρη και κατέληξε στον Δημόκριτο τον οποίο οδήγησε στην άνοδο στην μεγάλη κατηγορία. Από την επόμενη σεζόν και για μία πενταετία, η ομάδα του Δημοκρίτου βρισκόταν σταθερά στην πρώτη εθνική, με καλύτερη θέση την πέμπτη του 1974-75.
Ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας του Μεγάλου Αλεξάνδρου Θεσσαλονίκης το 1976, παραμένοντας εκεί για δύο χρόνια πριν μετακινηθεί στον «Γαλαξία» Θεσσαλονίκης για τη σεζόν 1979-80. Από το 1980 ως το 1984 κάθισε στον πάγκο του Αετού Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρωτάθλημα της Ε.Π.Ε.Σ.Θ. το 1983, ενώ έκλεισε την προπονητική του σταδιοδρομία στον ΒΑΟ στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Διετέλεσε καθηγητής φυσικής αγωγής στις τεχνικές σχολές «Δημόκριτος» και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ υπήρξε επί σειρά ετών καθηγητής στο μάθημα της πετοσφαίρισης του ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης.
Στις 24 Μαΐου 2008 τιμήθηκε για την προσφορά του στο άθλημα σε εκδήλωση για τα τριάντα χρόνια της Ε.Π.Ε.Σ.Θ..
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές
Ζάμπζε
Το Ζάμπζε (πολωνικά: Zabrze, γερμανικά: 1915-1945 Hindenburg OS, πλήρης μορφή του Hindenburg in Oberschlesien, σιλεσικά: Zŏbrze) είναι βιομηχανική πόλη στη Σιλεσία της νότιας Πολωνίας, κοντά στο Κατοβίτσε. Είναι η δυτική συνοικία της Μητρόπολης της Άνω Σιλεσίας, μιας μητρόπολης με πληθυσμό περίπου 2 εκατομμυρίων.
Πρώιμη ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Ένα ιστορικό μεταλλουργικό κτήριο στο Ζάμπζε. Το Μπισκουπίτσε, το οποίο είναι πλέον μια υποδιαίρεση του Ζάμπζε, αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1243 ως Biscupici dicitur cirka Bitom. Το Ζάμπζε (ή Παλαιό Ζάμπζε) αναφέρθηκε το 1295-1305 ως Sadbre sive Cunczindorf (γερμανικά για το χωριό Κόνραντ/Κούζνε, sive = «ή»). Κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα, οι ντόπιοι Σιλέσιοι δούκες του Οίκου των Πιάστ κάλεσαν Γερμανούς εποίκους στην περιοχή, με αποτέλεσμα την αύξηση του γερμανικού οικισμού. Ο οικισμός ήταν μέρος των σιλέσιων δουκάτων της κατακερματισμένης Πολωνίας. Το Ζάμπζε έγινε μέρος της Μοναρχία των Αψβούργων το 1526 και αργότερα προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά τη διάρκεια των Σιλεσιανών Πολέμων. Το 1774 ιδρύθηκε ο οικισμός Ντοροτέεντορφ (Dorotheendorf). Όταν το πρώτο ορυχείο στο Ζάμπζε τέθηκε σε λειτουργία το 1790, η πόλη έγινε ένα σημαντικό κέντρο εξόρυξης. Τον 19ο αιώνα, δημιουργήθηκαν νέα ανθρακωρυχεία, χαλυβουργεία, εργοστάσια και εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας. Ένας δρόμος που συνδέει το Γκλιβίτσε και το Χόζουφ και ένας σιδηρόδρομος που συνδέει το Οπόλε με το Σβιετοχλοβίτσε κατευθύνθηκε μέσω του Ζάμπζε.
Αρχές του 20ου αιώνα
Το 1905, η κοινότητα Ζάμπζε δημιουργήθηκε από τις πρώην κοινότητες Αλτ-Ζάμπζε, Κλάιν-Ζάμπζε και Ντοροτέεντορφ. Η κοινότητα Ζάμπζε μετονομάστηκε σε Χίντενμπουργκ (Hindenburg) το 1915 προς τιμήν του Generalfeldmarschall Πάουλ φον Χίντενμπουργκ. Η αλλαγή ονόματος εγκρίθηκε από τον Αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄ της Γερμανίας στις 21 Φεβρουαρίου 1915. Μέχρι τότε, ήταν μια από τις λίγες πόλεις των οποίων το πολωνικό όνομα διατηρήθηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής κυριαρχίας.
Το 1904, ιδρύθηκε η Πολωνική Γυμναστική Εταιρεία «Σόκουου» στο Ζάμπζε, η οποία ήταν επίσης μια πολωνική πατριωτική και υπέρ της ανεξαρτησίας οργάνωση. Ως αποτέλεσμα της πρωσικής παρενόχλησης εκκαθαρίστηκε το 1911, αλλά επανενεργοποιήθηκε δύο φορές, το 1913 και το 1918. Τα μέλη της συμμετείχαν ενεργά στη δημοκρατική εκστρατεία μετά τον πόλεμο και στις Σιλεσικές εξεγέρσεις.
Περίοδος του μεσοπολέμου
αριστερά|μικρογραφία|237x237εσ| Χαρακτηριστική [[Ιστορικισμός (τέχνη)|ιστορικιστική αρχιτεκτονική στην οδό Ελευθερίας (Liberty) στο Ζάμπζε.]] Κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, 21.333 κάτοικοι (59%) της κοινότητας Χίντενμπουργκ ψήφισαν να παραμείνουν στη Γερμανία, ενώ 14.873 (41%) ψήφισαν υπέρ της ενσωμάτωσης στην Πολωνία, η οποία μόλις είχε ανακτήσει την ανεξαρτησία της. Τον Μάιο του 1921 ξέσπασε η τρίτη Σιλεσική εξέγερση και το Χίντενμπουργκ καταλήφθηκε από Πολωνούς αντάρτες, οι οποίοι την κράτησαν μέχρι το τέλος της εξέγερσης. Όταν η Άνω Σιλεσία διαιρέθηκε μεταξύ Πολωνίας και Γερμανίας το 1921, η κοινότητα Χίντενμπουργκ παρέμεινε στη Γερμανία. Έλαβε τον χάρτη πόλης το 1922. Μόλις πέντε χρόνια μετά την παραλαβή των προνομίων πόλης, το Χίντενμπουργκ έγινε η μεγαλύτερη πόλη στην υπό γερμανικό έλεγχο δυτική Άνω Σιλεσία και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη υπό γερμανικό έλεγχο στη Σιλεσία μετά το Βρότσουαφ (τότε Μπρέσλαου). Παρ΄ όλα αυτά, διάφορες πολωνικές οργανώσεις εξακολουθούσαν να λειτουργούν στην πόλη κατά το μεσοπόλεμο, συμπεριλαμβανομένου ενός τοπικού παραρτήματος της Ένωσης Πολωνών στη Γερμανία, πολωνικών βιβλιοθηκών, αθλητικών σωματείων, πιστωτικών ενώσεων, χορωδιών, προσκόπων και ερασιτεχνικού θεάτρου. Η πολωνική εφημερίδα Głos Ludu δημοσιευόταν στην πόλη. Σε μια μυστική έκθεση της Sicherheitsdienst από το 1934, το Ζάμπζε ονομάστηκε ένα από τα κύρια κέντρα του πολωνικού κινήματος στη δυτική Άνω Σιλεσία. Όσον αφορά τη θρησκεία, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της πόλης ακολουθούσε την Καθολική Εκκλησία.
Στη δεκαετία του 1920, οι κομμουνιστές, οι χριστιανοί δημοκράτες και οι εθνικιστές απολάμβαναν τη μεγαλύτερη υποστήριξη μεταξύ του γερμανικού πληθυσμού, ενώ οι Πολωνοί υποστήριξαν τα πολωνικά κόμματα. Το 1928, μεταξύ των μεγαλύτερων πόλεων στη δυτική Άνω Σιλεσία, τα πολωνικά κόμματα έλαβαν τις περισσότερες ψήφους στο Ζάμπζε. Στις γενικές εκλογές του Μαρτίου του 1933, οι περισσότεροι πολίτες ψήφισαν το ναζιστικό κόμμα, ακολουθούμενο από το Κόμμα του Κέντρου και το Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο ναζί πολιτικός Μαξ Φίλους έγινε δήμαρχος της πόλης και παρέμεινε στη θέση του μέχρι το 1945. μικρογραφία| Ένα μνημείο για τον εορτασμό των πεσόντων στον αγώνα για την απελευθέρωση της Σιλεσίας στις [[Σιλεσικές εξεγέρσεις και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.]] Η αντιπολωνική οργάνωση Bund Deutscher Osten ήταν πολύ δραστήρια στην πόλη, ασχολήθηκε με την προπαγάνδα, την κατήχηση και την κατασκοπεία της πολωνικής κοινότητας, καθώς και την καταγγελία των Πολωνών στις τοπικές αρχές. Όταν οι εκκλησιαστικές λειτουργίες οργανώθηκαν χωριστά για τους Πολωνούς και τους Γερμανούς το 1936, η πολωνική λειτουργία απολάμβανε μεγαλύτερης συμμετοχής, ωστόσο, λόγω της ναζιστικής καταπίεσης και προπαγάνδας, η συμμετοχή στις πολωνικές υπηρεσίες τη δεκαετία του 1930 μειώθηκε σταδιακά, με τις οδηγίες του Bund Deutscher Osten. Πολωνοί ακτιβιστές διώκονταν ολοένα και περισσότερο από το 1937. Οι άνθρωποι κλήθηκαν να γερμανοποιήσουν τα ονόματά τους και οι πολωνικές επιγραφές αφαιρέθηκαν από τις ταφόπλακες. Ορισμένοι Πολωνοί ιερείς εκδιώχθηκαν από την πόλη, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ως αποτέλεσμα της γερμανικής δίωξης, η εβραϊκή κοινότητα μειώθηκε από 1.154 άτομα το 1933 σε 551 το 1939 και οι υπόλοιποι απελάθηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης το 1942. Η συναγωγή της πόλης, η οποία είχε ιδρυθεί το 1872, καταστράφηκε στα πογκρόμ της Νύχτας των Κρυστάλλων το Νοέμβριο του 1938.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία| Το ανθρακωρυχείο του Λούντβκ, έκλεισε το 1978 Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1941 η γερμανική κυβέρνηση απαίτησε εκκλησιαστική περιουσία, στην οποία αφαίρεσε πολωνικά σύμβολα και αναμνηστικά. Οι καμπάνες των εκκλησιών κατασχέθηκαν για πολεμικούς σκοπούς το 1942. Οι Γερμανοί δημιούργησαν τρεις ομάδες εργασίας στο στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου Stalag VIII-B/344 στην πόλη και επίσης ένα υποστρατόπεδο του Άουσβιτς ΙΙΙ βρισκόταν εκεί.
Τον Ιανουάριο του 1945, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν την πόλη και στη συνέχεια απέλασαν μερικούς κατοίκους στη Σοβιετική Ένωση, ενώ οι περισσότεροι από τους Γερμανούς κατοίκους εκδιώχθηκαν στα δυτικά.
Χερτσογκενάουραχ
Το Χερτσογκενάουραχ (γερμανικά: Herzogenaurach, γερμανικά Ανατολικής Φραγκονίας: Herziaura) είναι πόλη στην περιοχή του Έρλανγκεν-Χέχστατ, στη Βαυαρία της Γερμανίας. Είναι περισσότερο γνωστή ως έδρα των εταιρειών αθλητικών ειδών Adidas και Puma, καθώς και του μεγάλου κατασκευαστικού ομίλου εξαρτημάτων αυτοκινήτων Schaeffler.
Ζάμπζε
Σύγχρονη ιστορία
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ, η πόλη παραδόθηκε στην Πολωνία το 1945 και το όνομα της πόλης άλλαξε στο ιστορικό Ζάμπζε στις 19 Μαΐου 1945. Ο πρώτος μεταπολεμικός δήμαρχος του Ζάμπζε ήταν ο Πάβεου Ντούμπιελ, προπολεμικός Πολωνός ακτιβιστής και δημοσιογράφος στην Άνω Σιλεσία, αιχμάλωτος στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν και Νταχάου κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι προπολεμικοί Πολωνοί κάτοικοι της περιοχής, οι οποίοι αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης το 1948, ενώθηκαν με τους Πολωνούς που εκδιώχθηκαν από την πρώην ανατολική Πολωνία που προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση.
Τα όρια της πόλης επεκτάθηκαν σε μεγάλο βαθμό το 1951, συμπεριλαμβάνοντας τις Μικουλτσίτσε, Ροκιτνίτσα, Γκζιμποβίτσε, Μακοσόβι, Κοντσίτσε και Πάβουουφ ως νέες περιοχές. Νέες γειτονιές χτίστηκαν από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1990. Το 1948, ιδρύθηκε ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Γκούρνικ Ζάμπζε, ο οποίος κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα Πολωνίας το 1957, και σύντομα έγινε το καμάρι της πόλης ως ένας από τους πιο επιτυχημένους συλλόγους στην Πολωνία.
Χερτσογκενάουραχ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
Ζάμπζε
Πολιτισμός και αξιοθέατα
Μεταξύ των πολιτιστικών ιδρυμάτων της πόλης είναι η Φιλαρμονική του Ζάμπζε και Teatr Nowy («Νέο Θέατρο»). Η κλειστή αρένα Dom Muzyki i Tańca («Οίκος Μουσικής και Χορού») βρίσκεται στο Ζάμπζε. Τα τοπικά μουσεία είναι το Μουσείο Ανθρακωρυχεία, το Δημοτικό Μουσείο και το Μουσείο Στρατιωτικής Τεχνολογίας.
Μεταξύ της ιστορικής αρχιτεκτονικής υπάρχουν πολλές βιομηχανικές εγκαταστάσεις, καθώς και διάφορες εκκλησίες, σπίτια, δημόσια κτίρια, κ.λπ.. Υπάρχουν επίσης πολυάριθμα μνημεία που αναφέρονται στην ιστορία της πόλης, ειδικά στις Σιλεσικές εξεγέρσεις που διεξήχθησαν εδώ και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Υπάρχει επίσης ένας βοτανικός κήπος και πολλά πάρκα στο Ζάμπζε.
Αθλητισμός
μικρογραφία| [[Στάδιο Έρνεστ Πολ, έδρα της Γκούρνικ Ζάμπζε.]] Η πιο φημισμένη αθλητική ομάδα της πόλης είναι η Γκούρνικ Ζάμπζε, ένας από τους πιο επιτυχημένους ποδοσφαιρικούς συλλόγους της Πολωνίας, 14 φορές πρωταθλήτρια Πολωνίας, 6 φορές νικήτρια του Κυπέλλου Πολωνίας και φιναλίστ του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης 1969-1970, ως η μόνη πολωνική ομάδα που έφτασε σε τελικό μιας μεγάλης διασυλλογικής ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Άλλη δημοφιλής ομάδα είναι η ΝΜΚ Γκούρνικ Ζάμπζε, δύο φορές πρωταθλήτρια χειροσφαίρισης ανδρών της Πολωνίας και τρεις φορές νικήτρια του Κυπέλλου Πολωνίας. Και οι δύο ομάδες αγωνίζονται στα εθνικά κορυφαία πρωταθλήματα.
Πολλοί αξιοσημείωτοι αθλητές γεννήθηκαν στο Ζάμπζε, συμπεριλαμβανομένων των ποδοσφαιριστών Γέζι Γκόργκον, Γούκας Σκορούπσκι και Άνταμ Μπόντζεκ και του επαγγελματίας παίκτη χόκεϊ επί πάγου της National Hockey League, Βόιτεκ Βόλσκι.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ζάμπζε είναι αδελφοποιημένο με:
Κερασώνα Καστοριάς
Η Κερασώνα είναι ορεινός οικισμός 2 κατοίκων (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 850μ του νομού Καστοριάς. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του νομού, στα όρια με το νομό Κοζάνης, στον οποίο ανήκε έως το 1974. Υπαγεται διοικητικά στο Δήμος Άργους Ορεστικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Ορεστίδος
Κοροφαίοι
Η θέση των Κοροφαίων είναι άγνωστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
NGC 406
Ο NGC 406 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος οπτικά θυμίζει τον Γαλαξία της Δίνης. Απέχει 65 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Τουκάνα. Η διάμετρός του είναι 60.000 έτη φωτός, περίπου η μισή του δικού μας Γαλαξία. Τον ανακάλυψε ο Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 3 Νοεμβρίου 1834.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0406 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Τουκάνα (αστερισμός) 03980
Πιέρ Μπαιλ
Ο Πιέρ Μπαιλ (Pierre Bayle, 1647 - 1706) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, με γνωστότερο έργο του το Ιστορικό και Κριτικό Λεξικό ,με πρώτη έκδοση το 1697, που έγινε αντικείμενο σφοδρής κριτικής στην εποχή του και καταδικάστηκε τόσο από τη Γαλλική Καθολική Εκκλησία όσο και από τη Μεταρρυθμιστική Εκκλησία του Ρότερνταμ.
Ο Μπαιλ ήταν Καλβινιστής Προτεστάντης (Ουγενότος). Ως πρόδρομος των Εγκυκλοπαιδιστών και υποστηρικτής της αρχής της ανεξιθρησκίας, τα έργα του επηρέασαν στη συνέχεια την ανάπτυξη του Διαφωτισμού.
Βιογραφία
Ο Μπαίλ γεννήθηκε στο Καρλά-λε-Κόντ (που αργότερα μετονομάστηκε σε Καρλά-Μπαιλ προς τιμήν του), στο νότο της Γαλλίας. Εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του, που ήταν καλβινιστής ιερέας, και στην ακαδημία στο Πυιλοράν. Στη συνέχεια φοίτησε σε ένα σχολείο ιησουιτών στην Τουλούζη, όπου μεταστράφηκε στο Ρωμαιοκαθολικισμό (1669). Μετά από δεκαεπτά μήνες επέστρεψε στον Καλβινισμό και για να αποφύγει διώξεις κατέφυγε στη Γενεύη.
Εκεί εξοικειώθηκε με το έργο του Ρενέ Ντεκάρτ. Επέστρεψε κρυφά στη Γαλλία και πήγε στο Παρίσι, όπου για μερικά χρόνια εργάστηκε με το όνομα Bèle ως οικοδιδάσκαλος σε διάφορες οικογένειες. Το 1675 διορίστηκε καθηγητής φιλοσοφίας στην Προτεσταντική Ακαδημία του Σεντάν. Το 1681 στα πλαίσια των αντι-προτεσταντικών μέτρων του Λουδοβίκου ΙΔ΄, η Ακαδημία του Σεντάν έκλεισε.
Λίγο πριν από αυτό το γεγονός, ο Μπαιλ είχε καταφύγει στο Ρότερνταμ, όπου σχεδόν αμέσως διορίστηκε καθηγητής φιλοσοφίας και ιστορίας. Δίδαξε για πολλά χρόνια, αλλά ενεπλάκη σε μια μακρά εσωτερική διαμάχη στο κολέγιο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να παυθεί από τη θέση του το 1693.
Ο Μπαιλ παρέμεινε στο Ρότερνταμ μέχρι το θάνατό του στις 28 Δεκεμβρίου 1706.
Έργο
Στο Ρότερνταμ, ο Μπαιλ δημοσίευσε ανώνυμα το έργο Σκέψεις για τον Κομήτη το 1682, ειρωνευόμενος τις δεισιδαιμονίες ότι η εμφάνιση κομητών προμήνυε καταστροφές, ο τελευταίος κομήτης είχε παρατηρηθεί το 1680. Δημοσίευσε επίσης κριτική για το έργο του Λουί Μεμπούρ, σχετικό με την ιστορία του Καλβινισμού. Η φήμη που κέρδισε με αυτή την κριτική προκάλεσε το φθόνο του Πιέρ Ζυριέ, του επίσης καλβινιστή συνάδελφου του στο Σεντάν και στο Ρότερνταμ, που είχε γράψει ένα βιβλίο για το ίδιο θέμα.
Μεταξύ 1684 και 1687, δημοσίευσε το περιοδικό τα Νέα από τη Δημοκρατία των γραμμάτων (Nouvelles de la république des lettres), ένα περιοδικό λογοτεχνικής κριτικής, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε όλη την Ευρώπη. Ήταν η πρώτη εμπεριστατωμένη προσπάθεια διάδοσης της λογοτεχνίας και ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη.
Το 1686, ο Μπαιλ δημοσίευσε τους πρώτους δύο τόμους των Φιλοσοφικών Σχολίων, ένα πρώιμο αίτημα για ανεκτικότητα σε θρησκευτικά θέματα. Ακολούθησαν άλλοι δύο τόμοι το 1687 και το 1688.
Το 1690 εμφανίστηκε ένα έργο με τίτλο Συμβουλή για τους μετανάστες (Avis important aux refugées), όπου απευθύνεται στους εξόριστους μετανάστες, τους οποίους παροτρύνει να μην ακολουθήσουν το δρόμο των διωκτών τους αλλά να υποταχθούν πολιτικά. Ο εχθρός του Πιέρ Ζυριέ απέδωσε αυτό το έργο στον Μπαιλ και του επιτέθηκε με μεγάλη σφοδρότητα, διαμάχη που οδήγησε στην απώλεια της θέσης του το 1693.
Όταν παύθηκε από την έδρα του στο Πανεπιστήμιο, ο Μπαιλ αφοσιώθηκε στη συγγραφή του περίφημου Ιστορικού και κριτικού λεξικού (Dictionnaire Historique et Critique, 1697 ), το οποίο ήταν ουσιαστικά μία από τις πρώτες εγκυκλοπαίδειες. Αποτελούνταν από τέσσερις ογκώδεις τόμους, στην οριστική έκδοση του 1720. Τα άρθρα, που αφορούσαν κυρίως ιστορικά πρόσωπα της Αρχαιότητας, ήταν γεμάτα αναφορές, σημειώσεις ανέκδοτα και παρατηρήσεις στο κάτω μέρος των σελίδων, όπου βρίσκεται όλη η ουσία της σκέψης του. Εκεί, εκδήλωνε όλη την υπονομευτική κριτική του ευφυΐα και ανέτρεπε όποιες καθιερωμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις υπήρχαν στα άρθρα. Το Λεξικό παρέμεινε σημαντικό επιστημονικό έργο για αρκετές γενιές μετά τη δημοσίευσή του. Η αμερικανική μετάφραση του πολυδιάστατου αυτού Λεξικού αναγνωρίστηκε από τον Αμερικανό Πρόεδρο Τόμας Τζέφερσον ως ένα από τα εκατό θεμελιακά κείμενα που αποτελούν την πρώτη συλλογή της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου.
Στα επόμενα έργα του, στη Συνέχεια των σκέψεων για τον κομήτη, 1704, και στην Απάντηση στα ερωτήματα ενός επαρχιώτη, 1703-1707), στράφηκε περισσότερο προς τον αθεϊσμό.
Φιλοσοφία
Ο Ρίτσαρντ Πόπκιν έχει προωθήσει την άποψη ότι ο Πιέρ Μπαιλ ήταν σκεπτικιστής που χρησιμοποίησε το Ιστορικό και κριτικό λεξικό για να επικρίνει όλες τις γνωστές προηγούμενες θεωρίες και φιλοσοφίες. Ο Μπαιλ στο λεξικό του, εκφράζει τις πιο παράδοξες απόψεις και να τις εμπλουτίζει με νέα επιχειρήματα. Πιστεύει ότι η ιστορική αντικειμενικότητα είναι εφικτή εάν είναι σεβαστές οι θεμελιώδεις αρχές της ιστορικής κριτικής αλλά ότι αυτή η αντικειμενικότητα δεν είναι η αλήθεια και ότι το σφάλμα είναι πάντα εφικτό: προκαλείται από τις προλήψεις, τις προκαταλήψεις της εκπαίδευσης και τα πάθη. Με το σκεπτικισμό που βασιλεύει στα γραπτά του και τις απόψεις του υπέρ της ανεκτικότητας, είναι ήδη ένας φιλόσοφος με την έννοια του 18ου αιώνα και πρόδρομος του Βολταίρου, ο οποίος τον αποκάλεσε "ο σπουδαιότερος διαλεκτικός που έχει γράψει ποτέ".
Αικατερίνη της Γαλλίας (Κόμισσα του Σαρολαί)
Η Αικατερίνη, γαλλ. Catherine (1428 - 13 Ιουλίου 1446) από τον Οίκο των Βαλουά γεννήθηκε πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σαρολαί.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού.
Η Αικατερίνη περιγράφεται ως έξυπνη, ευγενής, γοητευτική και αρεστή στη Βουργουνδία. Όμως η Αυλή της Βουργουνδίας είχε επίσημη, επίπονη εθιμοτυπία, την πιο επιτηδευμένη στην Ευρώπη· επιπρόσθετα η Αικατερίνη έπρεπε να ταξιδεύει συχνά από τη Βουργουνδία στις Κάτω Χώρες, που το ψυχρό τους κλίμα έβλαψε τη λεπτή υγεία της. Το 1446 ασθένησε από κρυολόγημα και απεβίωσε από φυματίωση. Ήταν 18 ετών· ο Κάρολος έγινε αργότερα δούκας της Βουργουνδίας· νυμφεύτηκε άλλες δύο φορές.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1439 τον Κάρολο των Βαλουά τότε κόμη του Σαρολαί· δεν απέκτησε απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Κύπελλο ΕΠΕΛ-ΟΠΝ ΣΕΚ-ΠΟΕΠΑ
Το Κύπελλο ΕΠΕΛ-ΟΠΝ ΣΕΚ-ΠΟΕΠΑ αποτελεί ποδοσφαιρική τοπική διοργάνωση κυπέλλου στην επαρχία Λάρνακας της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Επαρχιακή Ποδοσφαιρική Ένωση Λάρνακας (ΕΠΕΛ) και την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ) απο το 2020. Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι ομάδες του πρωταθλήματος της ΕΠΕΛ-ΟΠΝ ΣΕΚ-ΠΟΕΠΑ.
Η κυπελλούχος ομάδα αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο ΣΤΟΚ.
Δομή
Στο κύπελλο συμμετέχουν οι ομάδες της ΕΠΕΛ-ΟΠΝ ΣΕΚ-ΠΟΕΠΑ, οι οποίες αγωνίζονται σε μόνους νοκ άουτ αγώνες μεταξύ τους. Ο τελικός διεξάγεται σε ουδέτερο στάδιο.
Οι κυπελλούχες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχες ομάδες απο την περίοδο 2021-22 μέχρι σήμερα.
Τβρτκο Α΄ της Βοσνίας
Ο Στέφεν Τβρτκο Α΄, (π. 1338 – 10 Μαρτίου 1391) ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Βοσνίας. Μέλος του Οίκου των Κοτρομάνιτς, διαδέχθηκε τον θείο του Στέφανο Β΄ ως μπαν της Βοσνίας το 1353. Καθώς ήταν ανήλικος εκείνη την εποχή, ο πατέρας τού Tβρτκo, Βλαντίσλαβ, κυβέρνησε για λίγο ως αντιβασιλιάς, ακολουθούμενος από τη μητέρα τού Tβρτκo, Γιελένα. Στις αρχές της προσωπικής του διακυβέρνησης, ο Tβρτκo διαπληκτιζόταν με τον Ρωμαιοκαθολικό κλήρο της χώρας του, αλλά αργότερα απολάμβανε εγκάρδιες σχέσεις με όλες τις θρησκευτικές κοινότητες στο βασίλειό του. Μετά από τις αρχικές δυσκολίες –την απώλεια μεγάλων τμημάτων της Βοσνίας από τον επικυρίαρχό του Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας, και τη σύντομη καθαίρεση από τους μεγιστάνες του– η εξουσία τού Tβρτκo αυξήθηκε σημαντικά. Κατέκτησε ορισμένα απομεινάρια της γειτονικής Σερβικής αυτοκρατορίας το 1373, μετά το τέλος τού τελευταίου ηγεμόνα της και τού μακρινού συγγενή του, Στεφάνου-Ούρος Ε΄ Νεγιάκι (Αδύναμου). Το 1377 στέφθηκε ο ίδιος βασιλιάς της Βοσνίας και της Σερβίας, ισχυριζόμενος, ότι ήταν ο κληρονόμος της δυναστείας των Νεμάντιτς της Σερβίας, της οποίας είχαν εκλείψει τα άρρενα μέλη.
Καθώς το βασίλειο της Βοσνίας συνέχιζε να επεκτείνεται, η προσοχή του Tβτκo στράφηκε στην ακτή της Αδριατικής. Απέκτησε τον έλεγχο ολόκληρου του Πομόριε και των μεγάλων θαλάσσιων πόλεων της περιοχής, ίδρυσε νέους οικισμούς και άρχισε να κατασκευάζει ναυτικό, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να υποτάξει τους άρχοντες των ανεξάρτητων σερβικών εδαφών. Το τέλος τού βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ και η άνοδος της κόρης εκείνου βασίλισσας Μαρίας το 1382, επέτρεψαν στον Tβρτκo να εκμεταλλευτεί την κρίση διαδοχής, που ακολούθησε στην Ουγγαρία και την Κροατία. Μετά από σκληρές μάχες, από το 1385 έως το 1390, ο Tβρτκo κατάφερε να κατακτήσει μεγάλα τμήματα της Σλαβονίας, της Δαλματίας και της ίδιας της Κροατίας. Μετά τη μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389, η αδύναμη αξίωσή του στη Σερβία έγινε μία απραγματοποίητη, καθώς οι Σέρβοι ηγεμόνες που προσπαθούσε να υποτάξει, έγιναν υποτελείς της απεκτεινόμενης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Οθωμανοί εξαπέλυσαν επίσης τις πρώτες τους επιθέσεις στη Βοσνία κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Tβρτκo, αλλά ο στρατός του κατάφερε να τους αποκρούσει. Το ξαφνικό τέλος του Tβρτκo το 1391 τον εμπόδισε να εδραιώσει την κατοχή των Κοτρομάνιτς στα κροατικά εδάφη.
Ανηλικιότητα
μικρογραφία|Ο Tβρτκo με τη μητέρα, τον αδελφό και την εξαδέλφη του Ελισάβετ στην επιθανάτιο κλίνη του θείου του Στεφάνου Α΄, όπως απεικονίζονται στη λειψανοθήκη του Αγίου Συμεών στα τέλη της δεκαετίας του 1370.
Αρχικές δυσκολίες
μικρογραφία|Η πρώτη σφραγίδα του Λουδοβίκου Α' της Ουγγαρίας, που χάθηκε άδοξα (επισήμως "εκλάπη") κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του εναντίον της Βοσνίας. μικρογραφία|Ο Tβτρκo και ο αδελφός του Βουκ στη λειψανοθήκη του Αγίου Συμεών (λεπτομέρεια της σκηνής που απεικονίζει το τέλος τού θείου τους Στεφάνου Β΄).
Κατακτήσεις στη Σερβία και γάμος
μικρογραφία|Διαίρεση της Σερβικής αυτοκρατορίας μεταξύ Βοσνίας και Σέρβων περιφερειακών αρχόντων μετά το 1374.
Στέψη
μικρογραφία|Η υπογραφή του Tβρτκο Α΄, που τον προσδιορίζει ως "βασιλιά των Σέρβων και της Βοσνίας".
Οικονομία
μικρογραφία|Το νόμισμα του Τβρτκo, με το [[κρινάνθεμο και το οικόσημό του.]] μικρογραφία|Το φρούριο του Nόβι κτίστηκε από τον Tβρτκo Α΄ το 1382, με το νεοϊδρυθέν λιμάνι του. Έγινε αμέσως οικονομικός κόμβος του βασιλείου.
Ουγγρική κρίση διαδοχής
μικρογραφία|Το βασίλειο του Λουδοβίκου Α΄ (με κόκκινο) με τα εξαρτώμενα και διεκδικούμενα εδάφη, συμπεριλαμβανομένης της Βοσνίας του Tβρτκo Α΄ (ροζ). αριστερά|μικρογραφία|Το [[Εθνόσημο|οικόσημο του Tβρτκο Α΄.]]
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Δωροθέα των Στρατσιμίρ, κόρη του Ιβάν Στρατσιμίρ τσάρου της Βουλγαρίας και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς Κατηγορία:Βόσνιοι Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Μονάρχες του 14ου αιώνα στην Ευρώπη Κατηγορία:14ος αιώνας στη Σερβία
Λουκία Παπαδάκη
Η Λουκία Παπαδάκη (Αθήνα, 18 Οκτωβρίου 1962) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1962 στην Αθήνα. Έκανε την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση το 1988 στη σειρά της ΕΤ2 "Ποιος σκότωσε τον Άβελ". Ακολούθησε η αστυνομική σειρά "Η έκτη εντολή" του Θάνου Λειβαδίτη την τηλεοπτική σεζόν 1988-1989. Την επόμενη σεζόν έλαβε μέρος στην παιδική σειρά της κρατικής τηλεόρασης "Στο βυθό της θάλασσας", ενώ το 1989 συμμετείχε στην βιντεοταινία "Το επόμενο 24ωρο". Το 1990 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον νεοσύστατο τότε τηλεοπτικό σταθμό ANT1 για την παρουσίαση της πρώτης πρωινής ψυχαγωγικής εκπομπής της ιδιωτικής τηλεόρασης. Έτσι τη σεζόν 1990-1991 παρουσίασε τις διαδοχικές εκπομπές Φθινόπωρο '90, Χειμώνας '90, Άνοιξη '91, η οποία τον Μάιο του 1991 ονομάστηκε "Πρωινός καφές". Το 1991 συμμετείχε στο καστ της ιστορικής σειράς του ANT1 "Και εύθυμη και χήρα", παίζοντας δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, όπου είχε το ρόλο της Βαλερί.
Την ίδια περίοδο, και συγκεκριμένα τη σεζόν 1991-1992, ξεκίνησε την συνεργασία της με τον δημιουργό Νίκο Φώσκολο αποδεχόμενη την πρόταση να λάβει μέρος στην καθημερινή σειρά του ANT1 "Η Λάμψη". Εκεί για 11 ολόκληρα χρόνια υποδυόταν την Σάντρα Ρολάνδου Δράκου. Η παρουσία της στη σειρά ήταν από τις μακροβιότερες σε καθημερινά σήριαλ στην Ευρώπη, με ένα διάστημα αποχής τη σεζόν 1999-2000. Εκείνη την περίοδο, μετά τη γέννηση του γιού της, συνεργάστηκε με τη δημόσια τηλεόραση παρουσιάζοντας την πρωινή ψυχαγωγική εκπομπή της ΕΤ3 Θα τα πούμε στις 10:00. Τον Φεβρουάριο του 2003 αποφάσισε να ολοκληρώσει την συνεργασία της με τη Λάμψη αποχωρώντας μετά από σχεδόν 3.000 επεισόδια. Την άνοιξη του ίδιου έτους αποδέχτηκε την πρόταση του Mega Channel για ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά του σταθμού "Φιλοδοξίες". Έτσι στις αρχές του δεύτερου κύκλου εντάχθηκε στο πρωταγωνιστικό καστ της σειράς, με το ρόλο της Ρένας Άντυπα, όπου παρέμεινε μέχρι την ολοκλήρωσή της το καλοκαίρι του 2006. Τη σεζόν 2006-2007 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον τηλεοπτικό σταθμό Alter και την μεσημεριανή gossip εκπομπή "Πολύ μπλα μπλά" για το ρόλο της συμπαρουσιάστριας της Φαίης Σκορδά την πρώτη σεζόν της εκπομπής. Το 2008 έλαβε μέρος στην ιστορία της αστυνομικής σειράς "Ίχνη" "Εσωτερική υπόθεση" και στο επεισόδιο "Κόκκινη ομηρία" της κωμικής σειράς "Το Κόκκινο Δωμάτιο".
Επέστρεψε τηλεοπτικά μετά από 8 χρόνια απουσίας το Ιούνιο του 2016, κάνοντας μία έκτακτη εμφάνιση στον δεύτερο και τρίτο κύκλο της καθημερινής κωμικής σειράς του ANT1 "Οι Συμμαθητές", σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου. Τη σεζόν 2018-2019 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμική σειρά του Γιώργου Φειδά "Ελεύθερη Σχέση", που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Open TV, παίζοντας μαζί με την Δήμητρα Ματσούκα, τον Μάριο Αθανασίου και τον Παύλο Χαϊκάλη. Το 2021 έχει ένα ρόλο-κλειδί στη σειρά μυστηρίου του Mega Channel "Έξαψη".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Βιζάρι Ρεθύμνης
Το Βιζάρι (επίσημο: το Βιζάριον, επίσης Βυζάρι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 37,5 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε κοιλάδα γνωστή ως Ασωμαθιανός Κάμπος, σε υψόμετρο 360 μ. Στην περιοχή παράγεται λάδι και κτηνοτροφικά προϊόντα. Κοντά στο χωριό βρίσκεται λιμνοδεξαμένη.
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση Βίγλα ή Πύργος, ένα λοφίσκο περίπου ένα χιλιόμετρο νότια του χωριού, εντοπίστηκαν όστρακα και οικιστικά κατάλοιπα της κλασικής και ελληνιστικής περιοχής σε μία έκταση διαστάσεων 100 επί 100 μέτρων. Επίσης στην ίδια θέση, ο Τζον Πέντλμπερι εντόπισε το 1935 όστρακα των ρωμαϊκών χρόνων. Στη θέση Ελληνικά, δύο χιλιόμετρα δυτικά του χωριού, έχουν ανασκαφεί κατάλοιπα ρωμαϊκού οικισμού, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει ένα λουτρό με ψηφιδωτό δάπεδο. Στην ίδια περιοχή έχει ανασκαφεί επίσης λακκοειδής κεραμόσκεπος τάφος της ρωμαϊκής περιόδου. Στο εσωτερικό του βρέθηκαν δύο ταφές και ο σκελετός ενός παιδιού. Δεν είναι γνωστό αν υπήρχαν και άλλοι τάφοι στην περιοχή, οι οποίοι καταστράφηκαν.
Στη θέση Ελληνικά σώζονται επίσης ερείπια βασιλικής των πρώτων Βυζαντινών χρόνων. Το μεγάλο μέγεθός της καθώς και η παρουσία σύνθρονου υποδηλώνουν ότι ήταν έδρα επισκόπου, πιθανόν της επισκοπής Συβρίτου. Ο Κωνσταντίνος Καλοκύρης επισήμανε ότι η πόλη πιθανόν μετακινήθηκε από τη παλιά της θέση, πάνω από το χωριό Θρόνος, για αμυντικούς λόγους την πρώτη βυζαντινή περίοδο. Τοποθετεί την κατασκευή της βασιλικής ανάμεσα στα τέλη του 7ου και στις αρχές του 9ου αιώνα μ.Χ., πριν την εγκατάσταση των Αράβων στην Κρήτη. Είναι πιθανόν ο ναός να καταστράφηκε από τους Άραβες. Στη βασιλική έχουν ανακαλυφθεί νομίσματα του Αλέξιου Α΄, που υποδηλώνουν ότι συνέχισε να χρησιμοποιείται τον 11ο αιώνα. Το χωριό κατά τους ενετικούς χρόνους ήταν φέουδο της οικογένειας των Βλαστών. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Visari. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Visari με 130 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα του 1630 αναφέρεται ως Visari.
Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, το χωριό είχε χριστιανικό πληθυσμό και καταγράφηκαν 20 οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 είχε 192 κατοίκους, αμιγώς χριστιανοί, και υπαγόταν στον δήμο Μοναστηρακίου. Στην απογραφή του 1900 το χωριό είχε 236 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Κουρητών.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Εντός του οικισμού σώζονται τα κατάλοιπα του βενετικού παλάτσο των Σαονάτσι, το οποίο διέθετε στην πόρτα του ηλιακό ρολόι με σημειωμένες της ώρες με λατινικά γράμματα. Το κτιριακό συγκρότημα Βλαστού - Καούνη παρουσιάζει επίσης ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής των κατοικιών του Ν. Ρεθύμνου. Έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία. Η κοινοτική κρήνη - δεξαμενή του χωριού έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο και έργο τέχνης, ως πολύ ενδιαφέρουσα κατασκευή, χαρακτηριστικό δείγμα λαϊκής τοπικής αρχιτεκτονικής, άρρηκτα συνδεδεμένο με την ζωή των κατοίκων και σημαντικό για την μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής.
Περίπου 150 μέτρα βορειοδυτικά του χωριού βρίσκεται ο παλιός μονόχωρος ναός του Αγίου Νικολάου. Ο ναός είναι τοιχογραφημένος, αν και σώζονται ελάχιστες από τις τοιχογραφίες, οι οποίες χρονολογούνται από τον 14ο-15ο αιώνα. Κοντά στο χωριό βρίσκεται παλιός νερόμυλος, για την άλεση των σιτηρών. Ο νερόμυλος έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο διότι πρόκειται για αξιόλογο κτίσμα ειδικής λειτουργίας της προβιομηχανικής περιόδου, πολύτιμο και χαρακτηριστικό δείγμα για τη μελέτη της ιστορίας της Αρχιτεκτονικής, αναπόσπαστα συνδεδεμένο με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής.
Στη θέση Ρημοκκλησιά ή Ελληνικά, περίπου δύο χιλιόμετρα δυτικά του χωριού, βρίσκονται τα ερείπια μεγάλης βασιλικής των πρωτοχριστιανικών χρόνων. Η βασιλική έχει διαστάσεις 34,2 επί 17,3 μέτρα και οι τοίχοι της σώζονται σε μεγάλο ύψος. Η βασιλική ήταν τρίκλιτη, με τα κλίτη να χωρίζονται μεταξύ τους με κιονοστοιχίες οι οποίες εδράζονταν σε ψηλό στυλοβάτη ο οποίος εμπόδιζε την επικοινωνία μεταξύ των κλιτών. Η είσοδος στα τρία κλίτη γινόταν από ισάριθμες θύρες στον νάρθηκα του ναού. Ανασκάφηκε τη δεκαετία του 1956 και το 1958 από τον Κωνσταντίνο Καλοκύρη.
Μεταφορές
Το χωριό διασχίζει η Επαρχιακή Οδός 13, γνωστή και ως Αμαριώτικος Δρόμος, που το ενώνει με το Ρέθυμνο (Περιβόλια, Πρασιές) και το υπόλοιπο Αμάρι (Απόστολοι, Γεωργική Σχολή, Φουρφουράς, Κουρούτες, Νίθαυρις, Αποδούλου, Βαθιακό, Πλάτανος, Άρδακτος, Λοχριά). Η αναβάθμιση του δρόμου αυτού είναι υπό μελέτη.
Διοικητικά
Το Βιζάρι αναφέρεται επίσημα στο 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φουρφουρά και στο ΦΕΚ 213Α - 17/08/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, αποτελεί την κοινότητα Βιζαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουρητών του δήμου Αμαρίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 89 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Βιζαρίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Άνω Βαλσαμόνερο Ρεθύμνου
Το Άνω Βαλσαμόνερο ή Βαρσαμόνερο (επίσημο: Άνω Βαλσαμόνερον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 14 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 380 μέτρα. Το όνομά του προέρχεται από το αρωματικό φυτό βάλσαμο ή βάρσαμο, όπως ονομάζεται στην Κρήτη.
Ιστορικά στοιχεία
Στο ύψωμα Μονοπάρι, κοντά στο Βαλσαμόνερο, κτίστηκε στα τέλη του 12ου αιώνα ή στις αρχές του 13ου αιώνα, ένα κάστρο το οποίο αποτέλεσε έδρα Καστελλανίας κατά τους ενετικούς χρόνους. Είναι πιθανό να κτίστηκε στη θέση παλαιότερης, ελληνιστικής οχύρωσης. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Varsamonero Apano στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Apano Varsamonero με 141 κατοίκους και 122 οφειλόμενες αγγαρείες. Το 1834, σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή εκείνης της χρονιάς, στο Επάνο Βαρσαμόνερο κατοικούσαν 25 οικογένειες, όλες μουσουλμανικές.
Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Ατσιπόπουλου και είχε 201 κατοίκους, όλοι μουσουλμάνοι. Στην απογραφή του 1900 είχε 93 κατοίκους μαζί με το Μονοπάρι και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1925, το Άνω Βαλσαμόνερο, γραμμένο ως Άνω Βαρσαμόνερο, ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Νικηφόρου Φωκά.
Δείτε Κοινότητα Άνω Βαλσαμονέρου
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου Άνω Βαρσαμόνερου έχει χαρακτηριστεί μνημείο, μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο του στα όρια της ιδιοκτησίας, διότι είναι αξιόλογο κτίριο ειδικής λειτουργίας (διδακτήριο), σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής των σχολικών κτιρίων στην Κρήτη την Τρίτη δεκαετία του 20ου αιώνα. Επίσης, αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της περιοχής και είναι συνδεδεμένο με τις μνήμες τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Διοργανώσεις Ε.Σ.ΠΕ. Δυτικής Ελλάδας 2015–16
Για την περίοδο 2015-16, η Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Ελλάδας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων διοργανώσεων,στην βόρειο δυτική Ελλάδα
Τελικός
Κυριακή 13/03/16 ώρα 17.00 ΑΟ Πρέβεζας-Ερμής Ηγουμενίτσας 3-2
Πρωταθλητής ο ΑΟ Πρέβεζας με 3-0 νίκες.
Κύπελλο
Η ένωση διοργανώνει κύπελλο,το οποίο αποτελεί μέρος της πρώτης φάσης του κυπέλλου Ελλάδας.
Τελικός
ΑΟ Πρέβεζας-ΓΣ Άρτας Βόλλευ 3-1 (22-25,25-21,25-20,25-19).
Κυπελλούχος ο ΑΟ Πρέβεζας. Στο κύπελλο Ελλάδος 2015-16 συμμετείχαν οι δυο ομάδες του τελικού.
Υποδομές
Πρωταθλητής σε εφήβους και παίδες ο ΑΟ Πρέβεζας. Στους παμπαίδες το κατέκτησε ο ΓΣ Άρτας Βόλλευ.
Πρωτάθλημα
Το πρωτάθλημα αποτελεί κομμάτι της Β εθνικής (ΣΤ' όμιλος της ΕΟΠΕ). Ο πρωταθλητής ανεβαίνει στην Α2 εθνική.
Α φάση
Η ΦΕ Ιωαννίνων αποχώρησε από το πρωτάθλημα.
Πρωταθλητής ο Ιωνικός Αγρινίου με 3-1 νίκες.
Τελικός
Φιλαθλητικός Πρέβεζας-Ιωνικός Αγρινίου 3-0
Κυπελλούχος ο Φιλαθλητικός Πρέβεζας. Στο κύπελλο Ελλάδος 2015-16 συμμετείχαν οι δυο ομάδες του τελικού.
Χάρι (ποταμός)
thumb|Ο ποταμός Χάρι κοντά στο [[Χεράτ.]] Ο ποταμός Χάρι (νταρί: هری رود Harī Rōd) είναι ποταμός μήκους 1.100 χιλιομέτρων ο οποίος ρέει από τα όρη του κεντρικού Αφγανιστάν στο Τουρκμενιστάν, όπου σχηματίζει την όαση Τετζέντ και εξαφανίζεται στην έρημο Καρακούμ.
Στο Τουρκμενιστάν είναι γνωστός ως ποταμός Τετζέν και περνά πλησίον της ομώνυμης πόλης. Ο ποταμός ήταν γνωστός ως Άριος στους αρχαίους Έλληνες. Στα λατινικά ονομαζόταν Τάριος.
Ρους
Ο ποταμός πηγάζει στην οροσειρά Μπάμπα, η οποία είναι τμήμα του συστήματος Χίντου Κους, και ακολουθεί σχετικά ευθεία πορεία προς τα δυτικά.
Περίπου 200 χιλιόμετρα ανάντη από το Χεράτ, ο Χάρι συμβάλει με τον ποταμό Τζαμ εκεί που βρίσκεται ο Μιναρές Τζαμ, ο δεύτερος υψηλότερος μιναρές στον κόσμο με ύψος 65 μέτρων.
Σπύρος Γιατράς
Ο Σπύρος Γιατράς (Αθήνα, 1944 - Μαρούσι Αθηνών, 19 Απριλίου 2021) ήταν Έλληνας στιχουργός που υπήρξε δημιουργός σημαντικών ελληνικών τραγουδιών.
Χάρι (ποταμός)
Ρους
Στο δυτικό Αφγανιστάν ο ποταμός Χάρι ρέει νότια του Χεράτ. Η κοιλάδα γύρω από το Χεράτ είναι διαχρονικά γνωστή για την ευφορία της και την πυκνή βλάστησή της. Μετά το Χεράτ, ο ποταμός στρίβει βορειοδυτικά, σχηματίζοντας τη μεθόριο μεταξύ Αφγανιστάν και Ιράν. Ακόμη βορειότερα σχηματίζει το νοτιοανατολικό τμήμα της μεθορίου Ιράν και Τουρκμενιστάν. Το Φράγμα Φιλίας Ιράν-Τουρκμενιστάν βρίσκεται στον ποταμό.
Το Φράγμα Φιλίας Αφγανιστάν-Ινδίας (Φράγμα Σαλμά) είναι υδροηλεκτρικό και αρδευτικό φράγμα επί του ποταμού Χάρι στην επαρχία Τσίστι Σαρίφ της περιφέρειας του Χεράτ στο δυτικό Αφγανιστάν.
Σπύρος Γιατράς
Συναποτέλεσε με τον Αλέκο Χρυσοβέργη ένα από τα πιο πετυχημένα δίδυμα στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας. Σε όλη την καριέρα του ήταν ένας δημοφιλής και παραγωγικός στιχουργός του λαϊκού τραγουδιού, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τους σπουδαιότερους Έλληνες τραγουδιστές.
Χάρι (ποταμός)
Ρους
Το 2000, ο ποταμός στέρεψε λόγω 10μηνης ξηρασίας.
Σπύρος Γιατράς
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944 και μεγάλωσε στην περιοχή του Κολωνακίου. Μαζί με την οικογένειά του, για οικονομικούς λόγους, μετανάστευσε για πολλά χρόνια στη Νότια Αφρική και επέστρεψε στην Ελλάδα το 1971 σε ηλικία 27 ετών. Έχοντας σπουδάσει οπτική, εξάσκησε το επάγγελμα του διπλωματούχου οπτικού σε όλη τη ζωή του.
Χάρι (ποταμός)
Αρχαίες αναφορές
Στη Ριγκβέντα λέγεται πως ο ποταμός Χάρι αναφέρεται ως ποταμός Σαράγιου. Ο ποταμός Χάρι αναφέρεται επίσης στην Αβέστα. Τις πρώτες δεκαετίες παρουσίας του Βουδισμού υπήρχε σκαλιστό βουδιστικό μοναστήρι στον ποταμό Χάρι. Τα τεχνητά σπήλαια φανέρωσαν πτυχές της καθημερινότητας των Βουδιστών μοναχών.
Σπύρος Γιατράς
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Σπ. Γιατράς έγραφε στίχους σε όλη τη ζωή του, από ταλέντο, και πάντα μετά από βιωματικές ιστορίες. Τα πρώτα του τραγούδια τα έγραψε σε συνεργασία με τον Βαγγέλη Πιτσιλαδή. Οι στίχοι του χαρακτηρίζονται από μελαγχολία και έντονο πεσιμισμό. Συνεργάστηκε με σημαντικούς Έλληνες τραγουδοποιούς, όπως, μεταξύ άλλων με τον Αντώνη Βαρδή και τον Γιάννη Πάριο. Οι στίχοι του, τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 μελοποιήθηκαν από Έλληνες συνθέτες και τραγουδήθηκαν από σημαντικούς ερμηνευτές της εποχής, όπως ο Στράτος Διονυσίου, ο Γιάννης Πάριος, η Μαρινέλλα, η Λίτσα Διαμάντη, ο Σταμάτης Γονίδης, ο Δημήτρης Κοντολάζος, η Κατερίνα Στανίση, ο Βασίλης Καρράς, ο Αντύπας, ενώ από τους νεότερους καλλιτέχνες τραγούδια του ερμήνευσαν ο Νότης Σφακιανάκης, ο Γιάννης Πλούταρχος, η Πέγκυ Ζήνα, ο Νίκος Μακρόπουλος, η Πάολα και ο Κωνσταντίνος Αργυρός.
Αποτέλεσε μία ιδιαίτερη περίπτωση στιχουργού στην ελληνική δισκογραφία, αφού οι στίχοι του έχουν βασιστεί σε βιώματα και πραγματικές ιστορίες -συνήθως δραματικές- ανθρώπων. Σημαντικές επιτυχίες του υπήρξαν, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα τραγούδια:
Ύστερη ζωή και θάνατος
Παρότι συνταξιούχος συνέχιζε ασταμάτητα να γράφει στίχους, οι οποίοι ήταν -βέβαια- προσαρμοσμένοι στο νέο κλίμα της εποχής, του 21ου αιώνα. Συνεργάστηκε και έγραψε πολλές επιτυχίες και για τρεις από τους νεότερους ερμηνευτές, τον Κωνσταντίνο Αργυρό, τον Νίκο Οικονομόπουλο και την Πάολα.
Οι στιχουργικές δημιουργίες - επιτυχίες, από όλη την καριέρα του Σπύρου Γιατρά, ακούστηκαν και τιμήθηκαν σε εκπομπή - αφιέρωμα του Σπύρου Παπαδόπουλου (Στην υγειά μας ρε παιδιά) στις 10 Μαρτίου 2018, στο τηλεοπτικό κανάλι ΣΚΑΪ.
Το διάστημα Μαρτίου-Απριλίου 2021 νοσηλευόταν, για επέμβαση ρουτίνας, αρχικά στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο και στη συνέχεια στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών. Πέθανε αιφνίδια στις 19 Απριλίου 2021 εξαιτίας επιπλοκών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Πολυδάμας της Μακεδονίας
Ο Πολυδάμας ήταν εταίρος Μακεδονικής ή Θεσσαλικής καταγωγής. Ήταν ο φρουρός του Παρμενίωνα και υπηρετούσε στην μοίρα των Φαρσάλων. Κάποια στιγμή αργότερα, ο Μέγας Αλέξανδρος του ανέθεσε την αποστολή να πάει να σκοτώσει τον Παρμενίωνα, ωστόσο ο Πολυδάμας, μόλις έφτασε για να εκτελέσει την αποστολή, λιντσαρίστηκε (αλλά επέζησε) από τα στρατεύματα του Παρμενίωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Αρίστων της Μακεδονίας
Ο Αρίστων (αρχαία ελληνικά: Ἀρίστων) ήταν μακεδόνας αξιωματικός του ιππικού στη μάχη των Γαυγαμήλων. Η μοίρα του ήταν σταθμευμένη ανάμεσα σε αυτές του Γλαυκία και του Σώπολι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Γκόζουφ Βιελκοπόλσκι
Το Γκόζουφ Βιελκοπόλσκι (πολωνικά: Gorzów Wielkopolski, γερμανικά: Landsberg an der Warthe, κασουβικά: Łącbarg), συχνά γνωστό απλά ως Γκόζουφ (Gorzów), είναι πόλη στη δυτική Πολωνία, δίπλα στον ποταμό Βάρτα. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Βοεβοδάτου Λούμπους με 115.309 κατοίκους (Δεκέμβριος 2019) και μία από τις δύο πρωτεύουσες της με έδρα βοεβόδα (η άλλη είναι η Ζιελόνα Γκούρα). Προηγουμένως ήταν η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Γκόζουφ (1975-1998).
Το Γκόζουφ είναι γνωστό για τους επιτυχημένους αθλητές του, συμπεριλαμβανομένων Ολυμπιακών και παγκόσμιων πρωταθλητών και εθνικών εκπροσώπων. Η πόλη είναι επίσης γνωστή ως η πατρίδα του πρώην Πρωθυπουργού της Πολωνίας, Καζίμιες Μαρτσινκιέβιτς.
Γύρω από το Γκόζουφ, υπάρχουν δύο μεγάλες δασικές περιοχές: το δάσος του Γκόζουφ στα βόρεια, όπου βρίσκεται το Πάρκο Τοπίου Μπαρλίνεκ-Γκόζουφ και το δάσος του Νότετς στα νοτιοανατολικά. Οι μεγαλύτερες πετρελαιοπηγές στην Πολωνία βρίσκονται κοντά στο Γκόζουφ.
Ετυμολογία
Το προ του 1945 γερμανικό όνομα Landsberg an der Warthe, που χρονολογείται από το 1257, προέρχεται από τις γερμανικές λέξεις land ή «κράτος» και berg ή «βουνό» σε συνδυασμό με το Warthe – το γερμανικό όνομα για τον ποταμό Βάρτα.
Το πολωνικό όνομα Gorzów, γραμμένο ως Gorzew, είναι γνωστό από πολωνικούς χάρτες και ιστορικά βιβλία που χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα ή ίσως νωρίτερα, χρησιμοποιώντας το όνομα ως εξώνυμο για τη γερμανική πόλη. το όνομα εμφανίστηκε σε μια επιτομή που ονομάζεται Αρχαία Πολωνία σύμφωνα με την ιστορία, τη γεωγραφία και τις στατιστικές της που δημοσιεύθηκε το 1848 από τον Σάμουελ Όργκελμπραντ στη Βαρσοβία. Δέκα χρόνια νωρίτερα, το 1838, το ίδιο όνομα, Gorzew, χρησιμοποιήθηκε σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε στο Παρίσι με έναν αντίστοιχο αλλά ευρύτερο τίτλο που περιλαμβάνει όλη την Πολωνία.
Η τρέχουσα ορθογραφία του «Gorzów» εμφανίζεται στο χάρτη με την ένδειξη «Królestwo Polskie» («Βασίλειο της Πολωνίας») που δημοσιεύθηκε στο Λβιβ το 1900 με το «Landsberg an der Warthe» σε παρένθεση δίπλα στο «Gorzów». Το όνομα ερμηνεύεται με διάφορους τρόπους σύμφωνα με τους κανόνες της παλαιάς πολωνικής γλώσσας, που προέρχονται από το «gorzenie» (φωτιά, καύση) ή «pogorzelcy» (επιζώντες μιας πυρκαγιάς), ή εναλλακτικά «gorzelnia» (αποστακτήριο) ή «gorzałka» (οινοπνευματώδη ποτά).