cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμανικές γλώσσες
Ιστορία
Από τις αρχές του γλωσσικού εντοπισμού τους, όλες οι γερμανικές γλώσσες και διάλεκτοι διακρίνονται σε τρεις ομάδες με γεωγραφικό προσδιορισμό: οι δυτικές, οι ανατολικές και οι βόρειες γερμανικές γλώσσες. Οι σαφείς σχέσεις μεταξύ τους δεν έχουν καθοριστεί με ακρίβεια αλλά προέρχονται από ρουνικές επιγραφές και ευρήματα από τις περιόδους των μαζικών μεταναστεύσεων. Συνεπώς, ορισμένες τοπικές διάλεκτοι και γλωσσικές ομάδες είναι δύσκολο να καθοριστούν επακριβώς ως προς την κατηγορία που ανήκουν. Για παράδειγμα, το γλωσσικό ιδίωμα της Λομβαρδίας κατά τον 6ο αιώνα, ίσως είναι μία ποικιλία βόρειας ή ανατολικής (πριν την ομογενοποίηση με τη δυτική) γερμανικής γλώσσας, κατά την περίοδο εποικισμού των περιοχών του ποταμού Έλβα από τους Λομβαρδούς. Οι ομάδες των δυτικών γλωσσών προέρχονται κατά βάση από τον πολιτισμό Γιάστορφ, ενώ οι ανατολικές ως ποικιλία των διαλέκτων Γκότλαντ του 1ου αιώνα. Οι βόρειες έχουν χώρο καταγωγής τη νότια Σουηδία. Το πρώτο γνωστό αυτοσυναφές κείμενο σε γερμανική γλώσσα είναι η γοτθική μετάφραση της Καινής Διαθήκης από τον Ουλφιλάς τον 4ο αιώνα. Αντίστοιχα, γραπτές μαρτυρίες δυτικών γερμανικών γλωσσών αποτελούν η παλαιά υψηλή γερμανική γλώσσα με λέξεις και φράσεις του 6ου αιώνα και συγκροτημένα κείμενα του 9ου αιώνα, καθώς και η παλαιά αγγλική γλώσσα με κείμενα του 10ου αιώνα. Οι βόρειες γερμανικές γλώσσες έχουν μόνο γραπτές μαρτυρίες από ρουνικές επιγραφές, ως πρωτο-νορβηγικά, μέχρι την εξέλιξή τους στην παλαιά νορβηγική γλώσσα γύρω στα 800 μ.Χ. Εκτενέστερες ρουνικές επιγραφές του 8ου και 9ου αιώνα, καθώς και κείμενα στην λατινική αλφάβητο του 12ου αιώνα, μαρτυρούν την εξέλιξη των γερμανικών γλωσσών. Παράλληλα, έχουν εντοπιστεί και πρώιμα έργα της σκαλδικής ποίησης ως και του 9ου αιώνα.
Γύρω στον 10ο αιώνα, οι διάφορες παραλλαγές των γερμανικών γλωσσών είχαν αναπτύξει σημαντικές διαφορές, ώστε η αλληλοκατανόηση και συνάφεια μεταξύ τους να είναι δύσκολη. Το γλωσσολογικό αποτύπωμα των Βίκινγκ στον Αγγλοσαξονικό πολιτισμό έχει επιδράσει στην αγγλική γλώσσα και επίσης θεωρείται ότι συνέβαλε στον μετασχηματισμό της γραμματικής της παλαιάς αγγλικής στα μεσαιωνικά αγγλικά του 12ου αιώνα.
Οι ανατολικές γερμανικές γλώσσες περιθωριοποιήθηκαν σταδιακά μετά τις μαζικές μεταναστεύσεις. Οι Βουργουνδοί, οι Γότθοι και οι Βάνδαλοι αφομοιώθηκαν από τους αντίστοιχους γειτονικούς πληθυσμούς τους μέχρι και τον 7ο αιώνα, αφήνοντας μόνο τη γλωσσική ομάδα των γοτθικών της Κριμαίας ανεξάρτητη γλωσσικά μέχρι και τον 18ο αιώνα.
Παράλληλα, οι βόρειες γερμανικές γλώσσες παρέμειναν περισσότερο ομοιογενείς, λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης της χερσονήσου της Δανίας και της Σκανδιναβίας, διατηρώντας την μεταξύ τους συνάφεια μέχρι και σήμερα.
Δείτε επίσης
*
Ηετιώνεια
Με το όνομα Ηετιώνεια ή Ηετιωνεία ήταν κατά την αρχαιότητα ο πρώτος ορμίσκος αριστερά του εισερχομένου του κεντρικού λιμένα Πειραιά καθώς και η προεξοχή της ακτής που σχημάτιζε αυτόν. Το όνομά της οφείλεται όπως σημειώνουν ο Στέφανος Βυζάντιος και ο Αρποκρατίων στον μυθικό ήρωα του Πειραιά τον Ηετίωνα, που κατέκτησε την περιοχή.
Το 411 π.Χ. στην περιοχή αυτοί οι λεγόμενοι «τετρακόσιοι», προκειμένου να εμποδίσουν αποτελεσματικότερα τον πιθανό είσπλου του αττικού στόλου που βρισκόταν στη Σάμο και που τον θεωρούσαν πλέον εχθρικό προς αυτούς, έκτισαν τείχος από το εσωτερικό του οποίου και έλεγχαν με μικρή φρουρά τον είσπλου των πλοίων. Το τείχος εκείνο εκτεινόταν σε όλο το μήκος της βορειοδυτικής παραλίας του αρχαίου λιμένα και έφθανε μέχρι τον οχυρό πύργο της Ηετιωνείας όπου και συναντούσε το παλαιό τείχος του Θεμιστοκλή. Μεταξύ δε του παλαιού και του νέου τείχους ανήγειραν τη Μέγιστη Στοά όπου εκεί και υποχρέωναν τους εισαγωγείς σίτου ν΄ αποθηκεύουν αλλά και να τον πωλούν χονδρικά ώστε να πατάξουν την μέχρι τότε αισχροκέρδεια και να γίνεται ο έλεγχος αυστηρότερα. Η «Μέγιστη Στοά» δεν πρέπει να συγχέεται με την Ιπποδάμεια αγορά.
Ηετιώνεια Πύλη
Η Ηετιώνεια Πύλη αποτελούσε μεγάλο οχυρωματικό έργο στην εποχή του, χωρίς ιδιαίτερη αυλή, που όμως δέσποζε του αρχαίου λιμένα, αριστερά του εισερχομένου, λόγω ακριβώς του βραχώδους υψώματος που είχε ανεγερθεί. Έφερε δίφυλλη θύρα πλάτους 3,70 μ, ανάμεσα σε δύο πύργους διαμέτρου περίπου 10 μ. Το μέτωπο της πύλης προστατεύονταν από προτείχισμα και από μια μεγάλη σκαμμένη τάφρο πλάτους 3,5 μ. που μπροστά στην πύλη στένευε στα 1,80 όπου και υπήρχε ξύλινη κινητή γέφυρα, που στηρίζονταν σε κτιστούς πεσσούς.
Κατηγορία:Τοπογραφία του αρχαίου Πειραιά Κατηγορία:Αρχαιολογικοί χώροι της Αθήνας
1116
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1116 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
1117
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1117 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σκύμνος ο Χίος
Ο Σκύμνος ο Χίος (185 π.Χ. – 2ος αιώνας π.Χ.) ήταν Έλληνας γεωγράφος. Θεωρείται πως ήταν ο συγγραφέας του έργου Περίοδος του Νικομήδη, μιας γεωγραφικής πραγματείας γραμμένης στην αττική διάλεκτο. Είναι ένα χρονικό του κόσμου (Περιήγησις) σε μορφή Ιαμβικού τρίμετρου, η οποία είναι αφιερωμένη στον βασιλιά Νικομήδη της Βιθυνίας. Πρόκειται πιθανώς για τον Νικομήδη Β΄ τον Επιφανή, ο οποίος βασίλεψε από το 149 π.Χ., ή για τον γιό και διάδοχο του, τον Νικομήδη Γ΄ τον Ευεργέτη.
Ήταν το πρώτο έργο το οποίο εκδόθηκε στο Άουγκσμπουργκ το 1600, και λόγω του ότι βρέθηκε μαζί με τις Επιτομές του Μαρκιανού του Ηρακλειώτη, δημοσιεύτηκε αρχικά υπό αυτό το όνομα. Οι μελετητές της εποχής, Λούκας Χολστένιος (Lucas Holstenius) και Ισαάκ Βόσιος (Isaac Vossius), ήταν οι πρώτοι που το απέδωσαν στον Σκύμνο της Χίου, καθώς ανακάλυψαν σε άλλα μελέτες λογίων πως ο Σκύμνος είχε δηλωθεί ως η πηγή του έργου πάνω από μια φορά.
Συνέχισε να θεωρείται ως ο συγγραφέας του έργου έως και το 1846, όταν ο Αύγουστος Μάινεκε, με την εξέταση και επαναδημοσίευση των σχετικών κειμένων, έδειξε πως δεν υπάρχει βάση για να θεωρείται ο Σκύμνος ως συγγραφέας, μια και τα γραπτά του Σκύμνου του Χίου εμφανίζονται να είναι σε πεζό λόγο, και όχι έμμετρο, και οι λίγες προτάσεις που έχουν διασωθεί από άλλα έργα του δεν φανερώνουν ομοιότητες με τα γραφόμενα στο «Περίοδος του Νικομήδη». Από τότε, το έργο αυτό αποδίδεται στον Ψευδο-Σκύμνο.
Επιπλέον πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Βεατρίκη της Προβηγκίας
Η Βεατρίκη της Προβηγκίας (Ιταλικά: Beatrice di Provenza, 1229 – 1267) ήταν Κόμισσα της Προβηγκίας και Κόμισσα του Φορκαλκιέ (1245 - 1267), σύζυγος του κόμη του Ανζού και του Μαίν (1247 - 1267) και βασιλική σύζυγος της Σικελίας και της Νάπολης (1266 - 1267).
Η οικογένεια της Βεατρίκης
Η Βεατρίκη ήταν τέταρτη και μικρότερη κόρη τού Ραϊμόνδου Βερεγγάριου Δ΄ της Προβηγκίας και της Βεατρίκης της Σαβοΐας κόρης του Θωμά Α΄ της Σαβοίας και της Μαργαρίτας της Γενεύης. Η Βεατρίκη ήταν μικρότερη αδελφή της Μαργαρίτα της Προβηγκίας συζύγου του Λουδοβίκου του Αγίου, οι δύο αδελφές παντρεύτηκαν αντίστοιχα δυο αδέλφια από τον βασιλικό Οίκο των Καπετιδών. Οι υπόλοιπες αδελφές ήταν η Ελεονώρα της Προβηγκίας που παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας και η Σάντσια της Προβηγκίας που παντρεύτηκε τον Ριχάρδο της Κορνουάλης αδελφό του Ερρίκου Γ΄. Η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον βασιλιά Λουδοβίκο Θ΄ με επιλογή της πεθεράς της Λευκής της Καστίλης με την ελπίδα να κληρονομήσει την Προβηγκία και το Φορκακλιέ.
Ο πατέρας της κληροδότησε στη διαθήκη του στο Σιστερόν (20 Ιουνίου 1238) την Προβηγκία στη μικρότερη κόρη του Βεατρίκη προκαλώντας γενική έκπληξη.
Κληρονόμος του πατέρα της
Με τον θάνατο του πατέρα της (19 Αυγούστου 1245) η 14χρονη Βεατρίκη η οποία ήταν ακόμα ανύπαντρη κληρονόμησε την Προβηγκία και το Φολκακιέ, έγινε μια από τις πιο περιζήτητες νύφες στην Ευρώπη με μνηστήρες όπως ο Ραϋμόνδος Ζ΄ της Τουλούζης και ο Ιάκωβος Α΄ της Αραγωνίας παρά το ότι ήταν παντρεμένος με τη Γιολάνδη της Ουγγαρίας την πολιόρκησε στην κατοικία της. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν ετοιμάστηκε να πολιορκήσει με το ναυτικό του την Προβηγκία επειδή ήθελε τη Βεατρίκη νύφη για τους γιους του.
Σε τόσο δύσκολη κατάσταση η μητέρα της Βεατρίκη της Σαβοΐας έδρασε γρήγορα μεταφέροντας την κόρη της σε ένα ασφαλές καταφύγιο στο Έξ ζητώντας εμπιστοσύνη από τον λαό της και προστασία από τον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄. Σε μυστική συνάντηση τον Δεκέμβριο του 1245 στο Κλυνύ συμμετείχαν ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄, ο Λουδοβίκος ο Άγιος, η μητέρα του Λευκή της Καστίλης και ο μικρότερος αδελφός του Κάρολος ο Ανδεγαυός, ο Λουδοβίκος πρότεινε στον πάπα να τον βοηθήσει στρατιωτικά εναντίον του Φρειδερίκου Β΄ υπό την προϋπόθεση ότι θα έδινε τη συγκατάθεση του για τον γάμο του Καρόλου με τη Βεατρίκη. Η Βεατρίκη και η μητέρα της έμειναν αρκετά ικανοποιημένες με την επιλογή, ένας από τους όρους της συμφωνίας ήταν ότι η Προβηγκία δεν θα ενωθεί με το Γαλλικό στέμμα. Η κομητεία θα περνούσε στα παιδιά του Καρόλου και της Βεατρίκης, αν δεν είχαν κληρονόμους στη Σάντσια της Προβηγκίας ενώ αν δεν είχε ούτε επίσης κληρονόμους θα ενωνόταν με το στέμμα της Αραγωνίας. Η απόφαση δυσαρέστησε έντονα τον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας ο οποίος είχε παντρευτεί την άλλη αδελφή τους Ελεονώρα και είχε αγοράσει επιπλέον πολλά κάστρα στην Προβηγκία.
Γάμος με τον Κάρολο τον Ανδεγαυό
Ο Κάρολος με τον Φίλιππο της Σαβοΐας και 500 ιππότες βάδισαν από τη Λυών στην Προβηγκία, ο Ραϊμόνδος Ζ΄ της Τουλούζης πήγε να τους σταματήσει, ο Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας βρέθηκε εκεί, δεν του επέτρεψαν να μπει στο κάστρο που βρισκόταν η Βεατρίκη και η μητέρα της και υποχώρησε.
Η Βεατρίκη είδε τον Κάρολο σαν την κατάλληλη λύση, ο γάμος έγινε στο Έξ - αν - Προβάνς (31 Ιανουαρίου 1246), η νύφη συνοδευόταν από τον θείο της Θωμά, κόμη της Φλάνδρας. Οι αδελφές της πάντοτε δυσαρεστημένες με την κληρονομιά του πατέρα στη Βεατρίκη, ο σύζυγος της Κάρολος αδιαφόρησε και αρνήθηκε να τη μοιραστεί μαζί τους γι’ αυτό οι σχέσεις του με τις κουνιάδες του ήταν πάντοτε έντονες. Ο Κάρολος έφερε δικούς συμβούλους και νομικούς από τη Γαλλία αποκλείοντας την πεθερά του από τη διακυβέρνηση της Προβηγκίας, κατέλαβε τα κάστρα διώχνοντας τους παλιούς ευγενείς που είχαν ανεξαρτησία γι’ αυτό έγινε σύντομα αντιδημοφιλής. Η πεθερά του κατέφυγε στη Μασσαλία για να οργανώσει αντίσταση εναντίον του αλλά η σύζυγος του ήταν πάντα στο πλευρό του.
Συμμετοχή μαζί με τον Κάρολο στην Ζ΄ Σταυροφορία
thumb|250px|right|Η Βεατρίκη της Προβηγκίας Το Μάιο του 1247 ο Κάρολος και η Βεατρίκη βρέθηκαν στο Μελάν όπου ο Κάρολος χρίστηκε ιππότης από τον αδελφό του Λουδοβίκο και κήρυξε την Ζ΄ Σταυροφορία, συμφώνησαν με τη μητέρα της να λύσουν τα βασικά προβλήματα μετά την επιστροφή τους, της παρέδωσαν μονάχα το κάστρο του Έξ με αντάλλαγμα την επιστροφή τμήματος των εσόδων.
Στη Νικοσία η Βεατρίκη γέννησε το παιδί, ένας πολύ χαριτωμένος γιος που όπως έγραψε στη μητέρα της έμοιαζε πολύ στον θείο του Ροβέρτο του Αρτουά αλλά έζησε μόνο λίγες μέρες. Έμεινε με τη μεγάλη αδελφή της Μαργαρίτα στη Δαμιέτη όπου έχασαν κάθε επαφή με τον βασιλιά και τον στρατό του, εκεί η Βεατρίκη γέννησε το δεύτερο παιδί την ίδια ώρα που γεννούσε και η Μαργαρίτα, ενώθηκαν αργότερα με τον υπόλοιπο στρατό (1250) όταν ο βασιλιάς απελευθερώθηκε από τους Μαμελούκους έναντι καταβολής λίτρων. Ο Κάρολος και η Βεατρίκη αποχωρίστηκαν στη συνέχεια τον Λουδοβίκο και τη Μαργαρίτα, ταξίδεψαν στην αυλή του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ για να τον παρακαλέσουν να βοηθήσει με στρατό τη Σταυροφορία, ο αφορισμένος αυτοκράτορας αρνήθηκε.
Στη βασιλικά αυλή της Γαλλίας
Η Βεατρίκη και ο Κάρολος επέστρεψαν στην Προβηγκία (1251), ξέσπασαν ταραχές από τη μητέρα της που ισχυριζόταν ότι ο Κάρολος είχε αθετήσει τη συμφωνία, τον Ιούλιο του 1252 κατέστειλε την επανάσταση έτοιμος να ασκήσει δυναμικά τα καθήκοντα του. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου έφτασαν νέα από το Παρίσι ότι πέθανε η βασιλομήτωρ και το ζεύγος ετοιμάστηκε να αναχωρήσει για το Παρίσι όπου ανατέθηκε η αντιβασιλεία στον Κάρολο με τον αδελφό του Αλφόνσο του Πουατιέ μέχρι την επιστροφή του Λουδοβίκου Θ΄ από τους Αγίους Τόπους. Ο πάπας πρόσφερε την ίδια χρονιά το βασίλειο της Σικελίας στον Κάρολο αλλά το αρνήθηκε επειδή λόγω της αντιβασιλείας δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί.
Το βασιλικό ζεύγος με τον στρατό των Σταυροφόρων επέστρεψαν στο Παρίσι (1254), ο Κάρολος και η Βεατρίκη έμειναν στην πρωτεύουσα ολόκληρη τη χρονιά με όλες τις αδελφές της Βεατρίκης, την αντιμετώπισαν με μεγάλη εχθρότητα από μίσος για την κληρονομιά του πατέρα τους. Καταγράφεται περιστατικό όπου η μεγάλη αδελφή Μαργαρίτα την πρόσβαλλε άσχημα όταν ήθελε να κάτσει με τις αδελφές της στο βασιλικό τραπέζι (1259) και της είπε ότι δεν της το επιτρέπει επειδή δεν είναι και αυτή βασίλισσα. Η Βεατρίκη έντονα θλιμμένη πήγε να παραπονεθεί στον Κάρολο που της απάντησε : «Μην στενοχωριέσαι, σύντομα θα σε κάνω και σένα βασίλισσα όπως αυτές».
Βασίλισσα της Σικελίας και της Νάπολης
thumb|250px|right|Χάραξη της σφραγίδας της Βεατρίκης της Προβηγκίας Ο πάπας παραχώρησε το βασίλειο της Σικελίας στον Κάρολο αφορίζοντας τον προηγούμενο βασιλιά Μαμφρέδο η Βεατρίκη πάντα στο πλευρό του τον βοήθησε με όλα τα μέσα να το ανακτήσει. Προσκάλεσε τους νέους ευγενείς με μεγάλες υποσχέσεις και δώρα προκειμένου να τους δελεάσει για να μπουν στον στρατό του Καρόλου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Άντζελο ντι Κοστάνζο (1507 - 1591) πούλησε όλα τα προσωπικά της κοσμήματα, τα στολίδια της και τον ιδιωτικό της θησαυρό, οι νέοι μαγεύτηκαν περισσότερο από τα δώρα παρά τις εκκλήσεις της.
Το 1265 ο Κάρολος με έναν μικρό στόλο έφτασε μέσω θαλάσσης στη Ρώμη όπου στέφθηκε βασιλιάς της Σικελίας από τον πάπα (28 Ιουνίου 1265), η Βεατρίκη ακολούθησε με τα υπολείμματα του στόλου φθάνοντας 4 μήνες αργότερα. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου ο στρατός του Καρόλου με 5.000 στρατιώτες και 25.000 πεζούς μπήκε στην Ιταλία (1 Ιανουαρίου 1266), έφτασε στη Ρώμη (6 Ιανουαρίου 1266). Ο Κάρολος και η Βεατρίκη στέφθηκαν βασιλείς της Σικελίας και της Νάπολης από 5 καρδινάλιους του πάπα Κλήμη Δ΄. Η Βεατρίκη έμεινε για λίγο στη Ρώμη ο σύζυγος της πολέμησε στη μάχη του Μπενεβέντο όπου σκοτώθηκε ο Μαμφρέδος, μετά τη νίκη του συζύγου της διάλεξε σαν κατοικία της το κάστρο του Μέλφι.
Θάνατος
thumb|250px|right|Η Βεατρίκη της Προβηγκίας με τον σύζυγο της Κάρολο τον Ανδεγαυό Η Βεατρίκη πέθανε (23 Σεπτεμβρίου 1267) περίπου έναν χρόνο μετά από την ημέρα που έγινε βασίλισσα. Η αιτία του θανάτου της άγνωστη σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία ήταν οι επιπλοκές μετά τη γέννα του τελευταίου παιδιού της. Τάφηκε αρχικά στον καθεδρικό ναό του Σαν Τζενναρό στη Νάπολη, ο σύζυγος της μετέφερε τα οστά της στο Έξ–εν–Προβάνς μαζί με τον πατέρα της (1277), στον Κάρολο άφησε όλη την περιουσία της και τα κληρονομικά της δικαιώματα.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας Κατηγορία:Κόμισσες του Ανζού Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τάραντα Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης Κατηγορία:Κόμησσες του Μαιν
Αμεδαίος Γ΄ της Σαβοΐας
Ο Αμεδαίος Γ΄ (Amedeo III di Savoia, 1087 - 30 Αυγούστου 1148) ήταν κόμης της Σαβοΐας και του Μωριέν από το 1103 έως τον θάνατό του. Ήταν γιος του Ουμβέρτου Β' κόμη της Σαβοΐας και της Γκιζέλας της Βουργουνδίας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Καρινιάνο και διαδέχθηκε τον πατέρα του που απεβίωσε. Χρησιμοποιούσε και άλλους τίτλους, όπως αυτόν του αντιπροσώπου (vicar) του Ερρίκου Δ' Σαλίων βασιλιά της Γερμανίας που δόθηκε στον πατέρα του.
Ενίσχυσε την ανακαίνιση του αββαείου του Αγ. Μαυρικίου στην Αζών, στο οποίο στεφόταν οι παλαιοί βασιλείς της Βουργουνδίας και στο οποίο ήταν ηγούμενος ως το 1147. Επίσης ίδρυσε το αββαείο του Αγ. Σουλπικίου στο Μπουζεϋ και το αββαείο του Ωτεκόμπε στη λίμνη Μπουρζέ. To 1128 επεξέτεινε την περιοχή Παλαιό Χαμπλαί προσαρτώντας την έκταση από το Άρβε ως το Ντράνσε ντ' Αμποντάνς, που ονομάσθηκε Νέο Χαμπλαί, με πρωτεύουσα το Σαιν-Μωρίς. Πολέμησε εναντίον του Γκυ που σκοτώθηκε στη μάχη του Μοντμελιάν. Ο Λουδοβίκος ΣΤ' Καπετιδών νυμφεύτηκε την αδελφή του Αδελαΐδα και απειλούσε να κατασχέσει τη Σαβοΐα. Ο Αμεδαίος Γ' σώθηκε με την παρέμβαση του Πέτρου του Ερημίτη και την υπόσχεση προς του Λουδοβίκο ΣΤ' ότι θα συμμετάσχει στην επόμενη Σταυροφορία.
Συμμετοχή στη Β' Σταυροφορία
Το 1147 συνόδευσε τον ανιψιό του Λουδοβίκο Ζ' Καπετιδών στη Β' Σταυροφορία αφού δανείσθηκε χρήματα από το αββαείο του Σαιν-Μωρίς. Τον ακολούθησαν και πολλοί βαρώνοι της Σαβοΐας. Διέσχισε την Ιταλία πηγαίνοντας νότια και από το Βρινδήσιο πέρασε στο Δυρράχιο. Προχώρησε επί της Εγνατίας οδού ως την Κωνσταντινούπολη και πέρασε στην Ανατολία (Μ. Ασία). Οδηγούσε την εμπροσθοφυλακή του Λουδοβίκου Ζ', αλλά στη Λαοδίκεια χωρίσθηκαν· μετά ο στρατός του Λουδοβίκου Ζ' καταστράφηκε σχεδόν ολόκληρος. Όταν έφθασαν στην Αττάλεια αποφάσισαν να ταξιδέψουν με πλοίο ως την Αντιόχεια, αλλά στην Κύπρο ο Αμεδαίος Γ' ασθένησε και απεβίωσε. Ετάφη στο ναό του Αγ. Σταυρού στη Λευκωσία. Στη Σαβοΐα τον διαδέχθηκε ο υιός του Ουμβέρτος Γ' με επίτροπο τον Αμεδαίο επίσκοπο της Λωζάνης.
Οικογένεια
Πρώτη του σύζυγος ήταν η Αδελαΐδα και είχαν μια κόρη:
Το 1123 νυμφεύτηκε τη Μαώ/Ματθίλδη, κόρη του Γκιγκ Γ΄ κόμη του Αλμπόν. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Κόμισσες της Σαβοΐας
Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων
Ο Άγιος Γεώργιος των Ελλήνων (San Giorgio dei Greci) είναι ορθόδοξη εκκλησία της Βενετίας, στη συνοικία Καστέλο. Είναι ο παλαιότερος και πιο ιστορικός ορθόδοξος ναός της διασποράς. Η κατασκευή του έγινε δυνατή χάρη στις συνεισφορές των Ορθόδοξων Ελλήνων της Βενετίας και των Ελλήνων ναυτικών που περνούσαν από την πόλη. Στην εκκλησία δόθηκε από τους Ενετούς το προσωνύμιο «των Ελλήνων» (dei Greci) λόγω της ελληνικής γλώσσας και του βυζαντινού τυπικού που ακολουθεί.
Τον Νοέμβριο του 1991, με απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η εκκλησία έγινε ο καθεδρικός ναός της Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης.
Ιστορικό
Η Βενετία είχε πάντοτε παρουσία και επαφές με χριστιανούς από τα Βαλκάνια και άλλους χριστιανούς της Ανατολής που ακολουθούσαν το βυζαντινό τυπικό, καθώς ήταν εμπορικό λιμάνι σε συνεχή επαφή με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το 1081 οι Ενετοί δεσμεύτηκαν να βοηθήσουν τους Έλληνες εναντίον των Νορμανδών του Ροβέρτου Γυισκάρδου, ο οποίος ετοιμαζόταν να επιτεθεί στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Σε αντάλλαγμα, ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός υποσχέθηκε, και το 1082 παραχώρησε, προνόμια στους Ενετούς εμπόρους έναντι όλων των άλλων, με αποτέλεσμα ο Ροβέρτος Γυισκάρδος να ηττηθεί από τον στόλο του Δόγη Ντομένικο Σέλβο.
Το σύμφωνο μεταξύ του αυτοκράτορα και του Δόγη ήταν θεμελιώδους σημασίας για τη Βενετική Δημοκρατία, καθώς σηματοδότησε την αρχή της πολιτικής, στρατιωτικής και εμπορικής της κυριαρχίας στην Εγγύς Ανατολή, όπου μπορούσαν να πλέουν τα πλοία της. Μετά το 1092 ξεκίνησε μια μεταναστευτική ροή Ενετών εμπόρων προς την Κωνσταντινούπολη, ενώ πολλοί Έλληνες έμποροι πήγαν στη Βενετία.
Κατά την Δ' Σταυροφορία (1204), οι Ενετοί κατέλαβαν μεγάλο μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, (τη δυτική ακτή της Ελλάδας, τον Μοριά, τη Νάξο, την Άνδρο, την Εύβοια, την Καλλίπολη, την Αδριανούπολη και τα θρακικά λιμάνια στη Θάλασσα του Μαρμαρά), γεγονός που διευκόλυνε τη μετακίνηση των Ελλήνων από αυτά τα εδάφη. Αυτοί απασχολούνταν κυρίως στη ναυσιπλοΐα και το εμπόριο, καθώς και σε διάφορα άλλα επαγγέλματα.
15ος αιώνας
Μετά τις αρχές του 14ου αιώνα, καθώς αυξανόταν η οθωμανική απειλή, πολλοί Ορθόδοξοι Έλληνες αναγκάζονταν να καταφύγουν στη Βενετία. Αυτοί προσεύχονταν στην εκκλησία του Σαν Τζιοβάνι της Μπράγορα, όπου ο παπα-Μιχάλης, γιος του Κοσμά από την Εύβοια, λειτουργούσε με το βυζαντινό τυπικό. Τον Απρίλιο του 1412, το Συμβούλιο των Δέκα έστειλε την υπόθεσή του στον ανακριτή αιρέσεων, ο οποίος καταδίκασε τον ιερέα σε εξορία. Ένα μήνα αργότερα, το ίδιο Συμβούλιο ακύρωσε την ποινή του εκκλησιαστικού δικαστή, υποχρεώνοντας όμως τον ιερέα να σταματήσει την άσκηση των ιερυργιών υπό τη θανατική ποινή. Το 1430, ο παπα-Μιχάλης, ο οποίος συνέχισε να λειτουργεί κατά το βυζαντινό τυπικό στην ενορία του Αγίου Μαρτίνου, καταδικάστηκε σε πενταετή εξορία και απελάθηκε από τη Βενετία. Την ίδια χρονιά, το Συμβούλιο των Δέκα απαγόρευσε σε δύο άλλους Έλληνες κληρικούς να ιερουργήσουν στη Βενετία και αποφάσισαν να καταστρέψουν το παρεκκλήσι που είχε χτιστεί στο σπίτι του Δημητρίου Φιλομάτη, όπου οι Έλληνες συγκεντρώνονταν για να τελέσουν την ορθόδοξη λατρεία.
Το 1445, αμέσως μετά τη Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (1439), ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ διέταξε τον επίσκοπο του Καστέλλο, Lorenzo Giustiniani, να επιτρέψει στους Έλληνες ιερείς να τελούν την Ευχαριστία χωρίς εμπόδια, κατά το βυζαντινό τυπικό, τόσο στην εκκλησία του Αγίου Βλασίου (San Biagio), όσο και αλλού. Μετά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1453, η φυγή Ελλήνων προς τη Βενετία αυξήθηκε περαιτέρω και ο αριθμός των προσφύγων αυξανόταν όσο επεκτεινόταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να γίνουν η πιο σημαντική ξένη πληθυσμιακή ομάδα στην πρωτεύουσα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας. Έτσι, το 1479, ο συνολικός πληθυσμός των Ελλήνων αριθμούσε περί τους 4.000 άτομα, ενώ ολόκληρος ο πληθυσμός της πόλης υπολογιζόταν στους 150.000 ψυχές.
Με την αύξηση του πληθυσμού των Ελλήνων, μεγάλωσαν και οι ανάγκες τέλεσης λατρείας με το βυζαντινό τυπικό, η οποία ως τότε τελούνταν μόνο στη μικρή εκκλησία του San Biagio, η οποία ήταν συγχρόνως και λατινική εκκλησία. Έτσι, οι Έλληνες ζήτησαν από τη Γαληνοτάτη και τον Πάπα να τους δοθεί άδεια να χτίσουν μια εκκλησία, στην οποία θα λειτουργούσαν σύμφωνα με τα ανατολικά έθιμα. Οι Έλληνες τότε δεν θεωρούνταν πλέον σχισματικοί, αλλά ενωμένοι με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, οι οποίοι απλώς ασκούσαν τη λατρεία σύμφωνα με το βυζαντινό τυπικό.
Στις 18 Ιουνίου 1456 η Βενετική Γερουσία χορήγησε τη σχετική άδεια και άρχισε η κατασκευή της εκκλησίας. Όταν όμως οι Ενετοί συνειδητοποίησαν ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων σκόπευαν να παραμείνουν Ορθόδοξοι και δεν αποδέχθηκαν την ένωση με την Καθολική Εκκλησία, σταμάτησαν την κατασκευή της εκκλησίας και περιόρισαν τις θρησκευτικές τους λειτουργίες μόνο στην εκκλησία του San Biagio, δίνοντάς τους μόνο χώρο μέσα σε αυτήν. Οι προσπάθειες των Ελλήνων, οι οποίοι δεν ήταν πρόθυμοι να κάνουν παραχωρήσεις ούτε στον Πάπα ούτε στον Πατριάρχη της Βενετίας, συνεχίστηκαν τα επόμενα χρόνια, χωρίς αποτέλεσμα. Επιπλέον, με διάταγμα του Συμβουλίου των Δέκα, της 28ης Μαρτίου 1470, οι Έλληνες χαρακτηρίστηκαν «αιρετικοί βυζαντινού τυπικού» (sectatores grece heresis) και «σχισματικοί».
Στις 28 Νοεμβρίου 1498 οι Έλληνες προσπάθησαν ξανά και υπέβαλαν αίτηση στο Συμβούλιο των Δέκα για την ίδρυση μιας Σχολής («Αδελφότητα Ορθόδοξων Ελλήνων ή Ελληνικού Έθνους») με προστάτη τον Άγιο Νικόλαο και έδρα την εκκλησία του Αγίου Βλασίου, η οποία θα βοηθούσε τα μέλη της κοινότητας. Το αίτημα εγκρίθηκε αυθημερόν και το καταστατικό καταρτίστηκε αμέσως και εγκρίθηκε από τις ενετικές αρχές. Επιτράπηκε επίσης να εκλέξουν δικούς τους ιερείς. Ωστόσο, το πρόβλημα του χώρου παρέμεινε άλυτο.
16ος αιώνας
Στις αρχές του 16ου αιώνα οι Έλληνες αναβίωσαν το ζήτημα του χώρου για άσκηση λατρείας. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε και η επιρροή των Ελλήνων στρατιωτών (Stratioti), οι οποίοι, λόγω της μεγάλης συμβολής τους στους πολέμους της Βενετίας εναντίον των Οθωμανών, απολάμβαναν μεγάλου σεβασμού από τις αρχές. Με αίτηση που υπέβαλαν οι Έλληνες στο Συμβούλιο των Δέκα στις 4 Οκτωβρίου 1511, ζήτησαν άδεια να αγοράσουν μια οικοδομήσιμη γη, προκειμένου να χτίσουν μια εκκλησία αφιερωμένη στον προστάτη τους Άγιο Γεώργιο. Το αίτημα έγινε αποδεκτό, αλλά η τελική έγκριση δόθηκε από τον Δόγη στις 30 Απριλίου 1514, αφού επιβεβαιώθηκε η αγορά της γης. Οι Έλληνες έλαβαν άδεια να χτίσουν μια εκκλησία με καμπαναριό και ένα νεκροταφείο, με την υποχρέωση να καταβάλλουν ετησίως εισφορά πέντε κιλών λευκού κεριού, η οποία ωστόσο ούτε καταβλήθηκε ούτε ζητήθηκε ποτέ.
Στις 3 Ιουνίου 1514, ο Πάπας Λέων Ι΄ με επιστολή του επιβεβαίωσε τη συγκατάθεσή του για την κατασκευή από τους Έλληνες δικής τους εκκλησίας με καμπαναριό και τη διαμόρφωση νεκροταφείου. Αργότερα οι Έλληνες κατάφεραν να πετύχουν την έκδοση βούλας από τον Πάπα Κλήμη Ζ΄ (1523-1534), με την οποία τους παραχωρήθηκε το προνόμιο να μην υπόκεινται στη δικαιοδοσία του Πατριάρχη Βενετίας.
Στις 3 Απριλίου 1514, οι Έλληνες όρισαν εκπροσώπους τους τον Θεόδωρο Παλαιολόγο του Μυστρά (αρχηγό των stratioti), Andrea de Zeta από τα Σέρβια, Paolo Coressi από την Κωνσταντινούπολη και Matteo Barelli από την Κέρκυρα. Αυτοί αγόρασαν ένα οικόπεδο στις 27 Σεπτεμβρίου 1526 από τον Signor Pietro Contarini di Agostino από το Λονδίνο, πληρώνοντας 2.168 δουκάτα.
Αφού έλαβαν την έγκριση του Συμβουλίου των Δέκα και αφού προσέφεραν αυθόρμητα 500 δουκάτα στη Γερουσία, άρχισαν να χτίζουν μια εκκλησία και μερικά κελιά για τους ιερείς, και στις 13 Μαρτίου 1527, πρώτη ημέρα της Σαρακοστής, τελέστηκε η πρώτη Θεία Λειτουργία από τον πρώτο προεστό (στη συνέχεια εκλεγμένο) Ιωάννη Αυγερινό από την Κεφαλονιά. Η εκκλησία, ωστόσο, δεν ήταν αυτό που βλέπουμε σήμερα. Αρχικά χτίστηκε προσωρινός ναός, για να μπορέσουν να αφήσουν τον Άγιο Βλάσιο και να μπορέσουν να συλλέξουν από φόρο σε όλα τα πλοία που ερχόταν από Ορθόδοξες περιοχές και εισφορές των συμπατριωτών ό,τι χρειαζόταν για το κτίσιμο μιας καλύτερης και μεγαλύτερης εκκλησίας. Έτσι, το 1536 κτίστηκε ένα απλό ξύλινο κτίριο σύμφωνα με τις προδιαγραφές της ορθόδοξης ναοδομίας, με την αψίδα στα ανατολικά. Και την 1η Νοεμβρίου 1539, κατά τη διοίκηση του Μάρκου Σαμαριάρη από τη Ζάκυνθο, τέθηκε με επισημότητα ο θεμέλιος λίθος του νέου ναού.
Κατά τη μακρά περίοδο από τις αρχές του 14ου αιώνα έως το 1577, έτος κατά το οποίο ολοκληρώθηκε η σημερινή εκκλησία, προέκυπταν διαφωνίες εντός της ελληνικής κοινότητας της Βενετίας μεταξύ ενωτικών και ανθενωτικών, με αποτέλεσμα στις 6 Μαρτίου 1542 ο Πάπας Παύλος Γ΄ να αντιδράσει θέτοντας ξανά σε ισχύ το διάταγμα του 1534, το οποίο προέβλεπε ότι οι Έλληνες ιερείς θα εγκρίνονταν από τον Λατίνο Πατριάρχη της Βενετίας. Το 1546, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Διονύσιος Β΄ (1546-1555) απέστειλε ως έξαρχο στη Βενετία και τη Ρώμη τον Μητροπολίτη Καισαρείας Μητροφάνη, προκειμένου να επιλύσει τις αντιπαραθέσεις που προέκυψαν στην ελληνική κοινότητα της Βενετίας. Όταν η «ελληνική υπόθεση» έμοιαζε να τελειώνει, ο ίδιος ο Παύλος Γ΄ άλλαξε την απόφασή του και στις 22 Ιουνίου 1549 αναβίωσε τη βούλα του Πάπα Λέοντα Ι΄ που έδινε στους Έλληνες ελευθερία λατρείας.
Το 1564 ο Πάπας Πίος Δ΄ ακύρωσε όλα τα προνόμια που παραχώρησαν οι προκάτοχοί του (Λέων Ι΄, Κλήμης Ζ΄ και Παύλος Γ΄) στους Έλληνες της Βενετίας. Το 1573 ιδρύθηκε η «Εκκλησία για τη μεταρρύθμιση των Ελλήνων που ζουν στην Ιταλία» και τρία χρόνια αργότερα (1576) άνοιξε το Ελληνικό Κολλέγιο της Ρώμης.
Μητροπολίτες Φιλαδελφείας στη Βενετία
Η Βενετία έγινε έδρα Μητροπολίτη που έφερε τον τίτλο της Φιλαδέλφειας της Λυδίας. Καθ'όλη την ιστορία της, ειδικά την πιο πρόσφατη, η ελληνόφωνη κοινότητα που ακολουθούσε το βυζαντινό τυπικό ταλαντευόταν ανάμεσα στον πειρασμό να ακολουθήσει τις ενωτικές αποφάσεις της Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας (1431-1445) και του να ισχυροποιήσει τους δεσμούς της με την Ορθοδοξία και το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Μετά από μερικούς προεστούς, που είχαν ήδη περάσει από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων, έφτασε στη Βενετία το 1572 ο ιερέας Γαβριήλ Σεβήρος (από τη Μονεμβασιά, † 1616), ο οποίος το 1577 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φιλαδελφείας και έγινε ο πνευματικός αρχηγός των Ελλήνων Ορθοδόξων της Βενετίας, υποχρεωμένος από τη Γαληνοτάτη να παραμένει στη Βενετία.
Μεταξύ των ετών 1579-1591 προέκυψε διαμάχη μεταξύ του Σεβήρου και του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιερεμία Β΄. Ο τελευταίος, για να περιορίσει την εξουσία του Μητροπολίτη Φιλαδελφείας, εξέδωσε το 1579 σιγίλιο, με το οποίο ανακήρυξε τον Άγιο Γεώργιο των Ελλήνων πατριαρχικό σταυροπήγιο, εξαρτώμενο απευθείας από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως καθώς και μια επιστολή το 1591, με την οποία απειλούσε τον Σεβήρο με καθαίρεση, εάν δεν επιστρέψει στην έδρα του στη Μικρά Ασία εντός έξι μηνών. Στο τέλος, και τα δύο προβλήματα επιλύθηκαν χάρη στην αντίθεση της Ελληνικής Αδελφότητας (1583) σχετικά με το σταυροπήγιο και την παρέμβαση της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας που υποστήριξε την παραμονή του Μητροπολίτη στη Βενετία. Έτσι οριστικοποιήθηκε η εγκατάσταση του Μητροπολίτη Φιλαδελφείας στην πόλη της λιμνοθάλασσας. Έκτοτε οι Μητροπολίτες έφεραν τον τίτλο του εξάρχου, λεγάτοι και πατριαρχικοί βικάριοι. Στην πνευματική τους δικαιοδοσία εντάχθηκαν επίσης οι υπερπόντιες Ορθόδοξες Εκκλησίες, δηλαδή εκείνες των νησιών του Ιονίου, της Δαλματίας και της Ίστριας.
Από τον διάδοχο του Σεβήρου και μετέπειτα, οι Μητροπολίτες εκλέγονταν από τη Γενική Συνέλευση της Αδελφότητας, διατηρούσαν τον τίτλο του «Φιλαδελφείας» και εξαρτώνταν άμεσα από τη Μητρόπολη Φιλαδελφείας στη Μικρά Ασία, χωρίς να αναγνωρίζουν την εξουσία του Πάπα. Για τη Βενετία, η εγκαταβίωση του Μητροπολίτη Φιλαδελφείας στην πρωτεύουσα δεν σήμαινε την εισαγωγή κάποιας καινοτομίας στην εκκλησιαστική κατάσταση των Ελλήνων. Σύμφωνα με τη Γαληνοτάτη, ο Μητροπολίτης δεν ήταν «δεύτερος» επίσκοπος στη Βενετία, όπως ισχυριζόταν η Αγία Έδρα, αλλά θρησκευτικός ηγέτης των Ελλήνων Ορθόδοξων υπηκόων της.
18ος αιώνας
Η Αδελφότητα των Ελλήνων Ορθόδοξων ακολούθησε την τύχη της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας. Με την άφιξη των στρατευμάτων του Ναπολέοντα και μετά την πτώση της Βενετίας (1797), η παρακμή της κοινότητας ήταν αναπόφευκτη. Κατασχέθηκαν οι τραπεζικές της καταθέσεις, όπως και τα πολύτιμα εκκλησιαστικά της σκεύη και έπιπλα. οι Έλληνες της Αδελφότητας αναζήτησαν νέες πατρίδες σε άλλα εμπορικά κέντρα της Ιταλίας (Τεργέστη, Λιβόρνο κ.λπ.) ή επέστρεψαν στην Ελλάδα, επιταχύνοντας την παρακμή της ελληνικής παροικίας της Βενετίας και το τέλος του θεσμού του Μητροπολίτη Φιλαδελφείας, ο οποίος θεωρούνταν πολύ σημαντικός στον ελληνικό κόσμο της εποχής. Το 1798, ο τίτλος της Φιλαδελφείας επέστρεψε στην παλιά του έδρα στη Μικρά Ασία. Έκτοτε, η Ελληνική Ομογένεια της Βενετίας συνέχισε να εκλέγει τους προεστούς του ναού του Αγίου Γεωργίου.
20ός αιώνας
Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Αδελφότητα είχε μόνο 30 μέλη, αλλά διατηρούσε ακόμη σημαντικό μέρος της κινητής και ακίνητης περιουσίας της. Σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή οι διπλωματικές προσπάθειες της Ελλάδας και της Ιταλίας και η αποφασιστικότητα των τελευταίων μελών της Αδελφότητας κατάφεραν να σώσουν όχι μόνο την περιουσία, αλλά και την πολιτιστική της κληρονομιά.
Τον Νοέμβριο του 1991, με απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ιδρύθηκε η Ιερά Μητρόπολις Ιταλίας και Μελίτης και ενθρονίστηκε ο πρώτος μητροπολίτης της. Ο ναός ορίστηκε έδρα της.
Περιγραφή
Η κατασκευή του κτηρίου, σε ύφος υστεροαναγεννησιακό, ξεκίνησε το 1536 με βάση σχέδια του Sante Lombardo και τα έργα συνεχίστηκαν μετά το 1548 υπό την καθοδήγηση του αρχιτέκτονα Giannantonio Ciona (από την Ciona, ένα χωριουδάκι της Carona) και ολοκληρώθηκαν το 1561. Το εξωτερικό ολοκληρώθηκε το 1571 με την κατασκευή του τρούλου.
Εσωτερικό
Το εσωτερικό αποτελείται από ένα κλίτος και καλύπτεται με τοιχογραφίες, έργα του Giovanni di Cipro, με ξύλινα στασίδια χορών δύο επιπέδων (που χρονολογούνται από την περίοδο μεταξύ 1574 και 1577) κατά μήκος των πλευρικών τοιχωμάτων και έναν άμβωνα του Giovanni Grapiglia από το 1597. Μπροστά από τον άμβωνα υπάρχει ένα πρώιμο έργο του αρχιτέκτονα Baldassare Longhena, το κενοτάφιο του Γαβριήλ Σεβήρου, Μητροπολίτη Φιλαδέλφειας, ο οποίος πέθανε το 1616. Στο εσωτερικό του ναού υπάρχει μαρμάρινη πλάκα με επιγραφή του 1564 στα ελληνικά που αναφέρει ότι ο ναός αφιερώθηκε στον Χριστό και τον Άγιο Γεώργιο από τους Έλληνες που μετοικούσαν στη Βενετία («τους αεί καταίροντας Ενετίαζε των Ελλήνων» ).
Το τέμπλο χαρακτηρίζεται από μαρμάρινες διακοσμήσεις και πίνακες ζωγραφικής του Μιχαήλ Δαμασκηνού που απεικονίζουν διάφορους αγίους και, στο επιστύλιο, το Δωδεκάορτο. Η διακόσμηση του τέμπλου ολοκληρώνεται από έναν βυζαντινό Χριστό Παντοκράτορα, ανωνύμου καλλιτέχνη, που χρονολογείται στα τέλη του 14ου αιώνα και βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα, καθώς και μια σειρά από πίνακες της Ελληνικής Σχολής του δέκατου όγδοου αιώνα στις πλευρές και κατά μήκος των πυλώνων. Στο ιερό υπάρχει επίσης μια τοιχογραφία του Μιχαήλ Δαμασκηνού (Απόστολοι και Έλληνες Άγιοι), στη μικρή αψίδα πάνω από την αγία τράπεζα, ενώ η αψίδα καλύπτεται από ψηφιδωτά των αρχών του 17ου αιώνα. Υπάρχουν επίσης πολλά άλλα εικαστικά έργα: Ανάληψη του Ιωάννη Κύπριου (Giovanni Ciprioto), ο Μυστικός Δείπνος του κρητικού Benedetto Emporios και η Ανάληψη του Μιχαήλ Δαμασκηνού. Ο Εμμανουήλ Τζάνες φιλοτέχνησε τις τοιχογραφίες των Αγίων Συμεών και Αλυπίου, των ερημιτών. Στον θόλο της εκκλησίας υπάρχει τοιχογραφία της Κρίσεως (1589-93) από τον Ιωάννη τον Κύπριο υπό την επίβλεψη του Τιντορέττο.
Μεταξύ των θησαυρών του ναού είναι τρεις εικόνες που έφερε μαζί της στην Ιταλία η Άννα Νοταρά, κόρη του Λουκά Νοταρά και τελευταία μεγάλη δούκισσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, πριν από το 1453 και αργότερα έδωσε στην Scuola de San Nicolò dei Greci για φύλαξη μέχρι να μπορέσει να οικοδομηθεί ορθόδοξος ναός. Αυτές είναι: ο Χριστός Ένδοξος, που περιβάλλεται από σύμβολα των τεσσάρων Ευαγγελιστών και τους 12 Αποστόλους, μία με τον Χριστό Παντοκράτορα και μία της Παναγίας Οδηγήτριας. Στους τοίχους του παρεκκλησίου υπάρχει εικόνα της Παναγίας με ασημένια επένδυση, η οποία μεταφέρθηκε στη Βενετία από την Κωνσταντινούπολη μετά την Άλωση. Το έργο χρονολογείται από τον 13ο-14ο αιώνα και είναι η παλαιότερη εικόνα που φυλάσσεται στον ναό.
Παράπλευρα κτήρια
Κοντά στον ναό βρίσκεται η Φλαγγίνειος Σχολή, ένα ελληνικό σχολείο που σήμερα στεγάζει το Ελληνικό Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών. Στο κτήριο που βρίσκεται δίπλα στον ναό υπάρχει ένα μικρό μουσείο με ελληνοβυζαντινές εικόνες και ορθόδοξα άμφια, το οποίο ιδρύθηκε από τη Σοφία Αντωνιάδη.
Καμπαναριό
Το καμπαναριό είναι χτισμένο χωριστά στο προαύλιο του ναού προς το Rio dei Greci και είναι έργο του Bernardo Ongarin. Χτίστηκε μεταξύ 1587 και 1603 και σήμερα παρουσιάζει έντονη κλίση λόγω καθίζησης των θεμελίων του που, σύμφωνα με τα χρονικά, ήταν ήδη υπό κατασκευή και πριν ολοκληρωθεί το καμπαναριό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία Κατηγορία:Έλληνες της Ιταλίας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βενετία Ελληνων Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Ιταλίας Κατηγορία:Κεκλιμένοι πύργοι
Κυπριακό Σύνταγμα
Το Κυπριακό Σύνταγμα ήταν στρατιωτική μονάδα του Βρετανικού Στρατού, επανδρωμένη από Κυπρίους εθελοντές, που συνεστήθη κι έδρασε κατά τα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Επίσημα ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1940.
Μετά την είσοδο της Μεγάλης Βρετανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αρκετοί Κύπριοι είχαν καταταγεί στον Αγγλικό Στρατό (από τον Οκτώβριο του 1939, οπότε άρχισε να λειτουργεί κέντρο εκπαίδευσης Κυπρίων στα Πολεμίδια). Οι εθελοντές αυτοί Κύπριοι κατατάσσονταν κυρίως για οικονομικούς λόγους. Η μαζική κατάταξη Κυπρίων εθελοντών έγινε αμέσως μετά την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας, τον Οκτώβριο του 1940, και την είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο. Οι Άγγλοι, εκμεταλλευόμενοι τον ενθουσιασμό των Κυπρίων, τους κάλεσαν να καταταγούν στον Αγγλικό Στρατό.
Εκτός απ’ όσους κατετάγησαν στο Κυπριακό Σύνταγμα το 1940, αρκετοί άλλοι Κύπριοι (Έλληνες και Τούρκοι) κατετάγησαν αργότερα. Σημαντικός αριθμός εθελοντών κατετάγη του Ιούνιο του 1943, όταν το ΑΚΕΛ κάλεσε τα μέλη του κι όλους τους Κυπρίους να στρατολογηθούν στον αντιφασιστικό αγώνα. Συνολικά, υπό τη σημαία του Κυπριακού Συντάγματος υπηρέτησαν, μέχρι το τέλος του πολέμου, περίπου 25000 εθελοντές από την ίδια την Κύπρο και 5000 από τους Κυπρίους της Αιγύπτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικός Στρατός Κατηγορία:Αγγλοκρατία στην Κύπρο
Σέρχιο Ρομέρο
Ο Σέρχιο Ρομέρο (Ισπανικά: Sergio Germán Romero, πλήρες όνομα: Σέρχιο Χερμάν Ρομέρο, γεννημένος στις 22 Φεβρουαρίου 1987) είναι διεθνής Αργεντίνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας, ο οποίος τελευταία αγωνίστηκε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με τη Ράσινγκ το 2007 και στη συνέχεια μεταγράφηκε στην ολλανδική Άλκμααρ. Στις 22 Αυγούστου 2011 μεταγράφηκε στην ιταλική Σαμπντόρια έναντι άγνωστης αμοιβής που υπολογίζεται σε € 3.500.000. Για την περίοδο 2013–2014, ο Ρομέρο πήγε δανεικός στη Μονακό. Επιστρέφοντας στη Σαμπντόρια, ήταν συχνά αντικαταστάτης του Εμιλιάνο Βιβιάνο.
Στις 27 Ιουλίου 2015, ελεύθερος πλέον από το συμβόλαιό του, υπέγραψε ένα νέο τριετές συμβόλαιο με δυνατότητα παράτασης για ένα ακόμη έτος, στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, έτσι συνεργάζεται και πάλι με τον φαν Χάαλ, τον πρώην προπονητή του στην Άλκμααρ.
Έχει εκπροσωπήσει την Αργεντινή στο Πρωτάθλημα Νέων της Νοτίου Αμερικής το 2007, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ-20 το 2007, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 και του 2014, καθώς και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, όταν η Αργεντινή κέρδισε το χρυσό μετάλλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΖ Άλκμααρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράσινγκ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Ντέιβιντ Τζούλιους
Ο Ντέιβιντ Τζέι Τζούλιους (David Jay Julius, γεννημένος στις 4 Νοεμβρίου 1955) είναι Αμερικανός φυσιολόγος και βραβευμένος με Νόμπελ, γνωστός για το έργο του στους μοριακούς μηχανισμούς της αίσθησης του πόνου και της θερμότητας, συμπεριλαμβανομένου του χαρακτηρισμού των υποδοχέων TRPV1 και TRPM8 που ανιχνεύουν την καψαϊκίνη, τη μενθόλη και τη θερμοκρασία. Είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σαν Φρανσίσκο.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Τζούλιους γεννήθηκε σε εβραϊκή οικογένεια στο Μπράιτον Μπιτς, στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Πήρε το πτυχίο του από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης το 1977. Έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϊ, το 1984, υπό την κοινή επίβλεψη των Τζέρεμι Θόρνερ και Ράντι Σέκμαν, όπου προσδιόρισε την Kex2 ως το θεμελιώδες μέλος των πρωτεϊνικών μετατροπών που μοιάζουν με φουρίνη. Το 1989, ολοκλήρωσε τη μεταδιδακτορική του έρευνα με τον Ρίτσαρντ Άξελ στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια όπου κλωνοποίησε και χαρακτήρισε τον υποδοχέα σεροτονίνης 1c.
Ενώ ήταν στο Μπέρκλεϊ και το Κολούμπια, ο Τζούλιους ενδιαφέρθηκε για το πώς λειτουργούν τα μανιτάρια ψυλοκυβίνης και το LSD, γεγονός που τον οδήγησε να εξετάσει ευρύτερα τον τρόπο με τον οποίο πράγματα από τη φύση αλληλεπιδρούν με τους ανθρώπινους υποδοχείς.
Ερευνητική καριέρα
μικρογραφία| Έργο για το βραβείο Νόμπελ Ξεκίνησε την καριέρα του ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σαν Φρανσίσκο το 1989. Το 1997, το εργαστήριο του Τζούλιους κλωνοποίησε και χαρακτήρισε το TRPV1 που είναι ο υποδοχέας που ανιχνεύει την καψαϊκίνη, τη χημική ουσία στις πιπεριές τσίλι που τις κάνει «καυτές». Διαπίστωσαν ότι το TRPV1 ανιχνεύει επίσης επιβλαβή θερμότητα (θερμοαντίληψη). Το TRPV1 είναι μέρος μιας μεγάλης οικογένειας δομικά σχετιζόμενων TRP (παροδικού δυναμικού υποδοχέα) κατιόντων καναλιών. Τα ζώα που στερούνται TRPV1 (χρησιμοποιώντας γενετικά νοκάουτ της πρωτεΐνης) χάνουν την ευαισθησία τους στην επιβλαβή θερμότητα και την καψαϊκίνη.
Το εργαστήριο του Τζούλιους έχει επίσης κλωνοποιήσει και χαρακτηρίσει τα TRPM8 (CMR1) και TRPA1, και τα δύο μέλη της υπεροικογένειας TRP. Έδειξαν ότι το TRPM8 ανιχνεύει μενθόλη και ψυχρότερες θερμοκρασίες, και το TRPA1 ανιχνεύει λάδι μουστάρδας (ισοθειοκυανικό αλλύλιο). Αυτές οι παρατηρήσεις πρότειναν ότι τα κανάλια TRP ανιχνεύουν ένα εύρος θερμοκρασιών και χημικών. Το εργαστήριο του Ντέιβιντ Τζούλιους συνέβαλε επίσης στη μελέτη της αλγαισθησίας, ανακαλύπτοντας τοξίνες που ρυθμίζουν αυτά τα κανάλια, περιγράφοντας μοναδικές προσαρμογές των καναλιών σε διάφορα είδη και λύνοντας τις cryo-EM δομές πολλών καναλιών.
Από το 2007–2020 ο Τζούλιους υπηρέτησε ως επιμελητής του έγκριτου περιοδικού Annual Review of Physiology.
Βραβεία
Το 2000, ο Τζούλιους τιμήθηκε με το εναρκτήριο βραβείο Perl-UNC Neuroscience Prize για το έργο του στην κλωνοποίηση του υποδοχέα της καψαϊκίνης. Το 2010, κέρδισε το βραβείο Shaw για το έργο του που αναγνώρισε τα κανάλια ιόντων που εμπλέκονται σε διάφορες πτυχές της αλγαισθησίας. Το 2014, τιμήθηκε από την Johnson & Johnson με το βραβείο Dr. Paul Janssen για Βιοϊατρική Έρευνα για την ανακάλυψη της μοριακής βάσης για τον πόνο και τη θερμοευαισθησία. Το 2017, κέρδισε το Διεθνές Βραβείο του Ιδρύματος Gairdner και το Βραβείο HFSP Nakasone. Του απονεμήθηκε επίσης το Βραβείο Prince of Asturias 2010 για Τεχνική και Επιστημονική Έρευνα, το Βραβείο Πρωτοπορίας 2020 στις Επιστήμες της Ζωής, και το Βραβείο Kavli 2020 στη Νευροεπιστήμη (μαζί με τον Αρδέμ Παταπουτιάν) και το 2020 Βραβείο BBVA Foundation Σύνορα της Γνώσης.
Το 2021, του απονεμήθηκε το Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής από κοινού με τον Αρδέμ Παταπουτιάν για τις ανακαλύψεις υποδοχέων θερμοκρασίας και αφής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανοί φυσιολόγοι
Ντασταρχάν
μικρογραφία|Ένα [[Κιργιζία|κιργιζικό νταστορκόν ετοιμάζεται για ένα απογευματινό γεύμα (παλού (πιλάφι), δεν απεικονίζεται) κατά τη διάρκεια του Νεβρόζ.]] Ένα νασταρχάν (Καζακικά: дастарқан, Ουζμπεκικά: dasturxon, Ντάρι: dastarkhawan, Ούρντου: دسترخوان‎, Πάστο: دسترخوان‎, Τατζικικά: дасторхон, dastarkhān, Αζερικά: dəstərxan, Κιργιζικά: дасторкон, dastorqon) είναι το όνομα που χρησιμοποιείται σε όλη την Κεντρική Ασία  και τους Μουσουλμάνους της Ινδίας, στον παραδοσιακό χώρο, όπου τρώγεται το φαγητό. Ο όρος μπορεί να αναφέρεται στο τραπεζομάντιλο που απλώνεται στο πάτωμα, το πάτωμα ή το τραπέζι και χρησιμοποιείται ως υγιεινή επιφάνεια για τα τρόφιμα, αλλά επίσης χρησιμοποιείται γενικά για να αναφερθεί σε ολόκληρο το στρώσιμο του γεύματος. Είναι μέρος της παραδοσιακής κεντρικής ασιατικής κουζίνας. Ο όρος εισήχθη στην Ινδική υποήπειρο από τους Τούρκους άρχοντες από την Κεντρική Ασία.
Η λέξη ντασταρχάν είναι Τουρκική λέξη που σημαίνει "τραπεζομάντιλο" ή "μεγάλη εξάπλωση".
Το φαγητό τοποθετείται σε ένα ντασταρχάν που κυμαίνεται από απλό τσάι και ψωμί (για μικρά γεύματα που μοιράζονται από μια οικογένεια) σε διάφορες σαλάτες, ξηρούς καρπούς, καραμέλες, σόρπα, και το κρέας που καθορίζεται για μια γιορτή.
Μια μεγάλη πολιτιστική σημασία τοποθετείται στο ντασταρχάν μεταξύ των διαφόρων ομάδων, και ως εκ τούτου, διάφορες παραδόσεις, έθιμα, αξίες, και  απαγορεύσεις περιβάλλουν τη χρήση του ντασταρχάν. Αυτά περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, ότι υπάρχει συνήθως ένα στόμιο ειδικού ποτού (συνήθως για τσάι) το οποίο δεν πρέπει να βρίσκεται ποτέ στο ντασταρχάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφγανική κουζίνα Κατηγορία:Κεντρική Ασία Κατηγορία:Κουζίνα της Κεντρικής Ασίας Κατηγορία:Πακιστανική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα του Τατζικιστάν
Ηγησώ (περιοδικό)
180px|μικρογραφία|δεξιά|Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Ηγησώ, Φεβρ. 1908. Το μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό Ηγησώ ιδρύθηκε και άρχισε να κυκλοφορεί στην Αθήνα το 1907, δημοσιεύοντας αποκλειστικά ποίηση. Το περιοδικό αυτό εξέδιδε ομάδα νέων λογοτεχνών της εποχής. Το πρώτο φύλλο εκδόθηκε το Μάιο του έτους εκείνου, το δε τελευταίο τον Φεβρουάριο του 1908.
Δώρος Γεωργιάδης
Ο Δώρος Γεωργιάδης είναι Κύπριος συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής.
Ηγησώ (περιοδικό)
Ιδρυτές του περιοδικού ήταν οι Φώτος Πολίτης, Γ. Ν. Πολίτης, Κώστας Βάρναλης, Λέανδρος Παλαμάς, Δ. Ευαγγελίδης (Μήτσης Καλαμάς), Ν. Καρβούνης, Λ. Κουμαριανός, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Ρώμος Φιλύρας, και Ν. Χατζάρας. Επίσης συνεργάτες στο περιοδικό ήταν και οι Ιωάννης Γρυπάρης, Γιάννης Βλαχογιάννης, Λάμπρος Πορφύρας, Παύλος Νιρβάνας, Ρήγας Γκόλφης, Άριστος Καμπάνης κ.ά.
Δώρος Γεωργιάδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λάρνακα στις 20 Δεκεμβρίου 1948. Το 1967 μετακόμισε στην Αθήνα όπου σπούδασε και πήρε πτυχίο από το Εθνικό Ωδείο. Κατά την περίοδο 1967-1970 ηχογράφησε αρκετά μοντέρνα και ελαφρά τραγούδια σε μικρές δισκογραφικές εταιρείες ενώ το 1970 υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία Μίνως Μάτσας και Υιός. Στην εταιρεία αυτή, ερμήνευσε τραγούδια μεγάλων δημιουργών όπως ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιώργος Μητσάκης, ο Θόδωρος Δερβενιώτης, ο Γιώργος Κατσαρός, ο Λυκούργος Μαρκέας, η Σώτια Τσώτου, ο Κώστας Βίρβος και ο Πυθαγόρας.
Ηγησώ (περιοδικό)
Το περιοδικό αυτό δημοσίευε αποκλειστικά ποιήματα, η δε έκδοσή του είχε προκαλέσει ευμενή κριτική όχι μόνο Ελλήνων αλλά και ξένων λογοτεχνών.
Δώρος Γεωργιάδης
Βιογραφία
Ο πρώτος του μεγάλος δίσκος ήταν «Το Πανόραμα» σε μουσική του Μίμη Πλέσσα και στίχους του Κώστα Βίρβου που κυκλοφόρησε το 1971. Στην πορεία ο Δώρος Γεωργιάδης επικεντρώθηκε στην ερμηνεία προσωπικών του συνθέσεων σε στίχους σχεδόν αποκλειστικά της Σώτιας Τσώτου. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήταν το τραγούδι «Ταξίδευα παιδί κι εγώ», σε μουσική δική του και στίχους της Τσώτου, με το οποίο συμμετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1971. Η οριστική καθιέρωση για τον Δώρο Γεωργιάδη ήρθε το 1972 όταν κέρδισε το Α΄ Βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Αν ήμουν πλούσιος», και πάλι σε μουσική δική του και στίχους της Σώτιας Τσώτου. Το τραγούδι αυτό ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα, αφού διασκευάστηκε και σε άλλες γλώσσες, ενώ το 1976 βρέθηκε στο Top10 της Ολλανδίας στην αυθεντική του εκτέλεση. Παράλληλα, ο Δώρος Γεωργιάδης εμφανίστηκε σε πολλά νυκτερινά κέντρα διασκέδασης της εποχής, όπως «Χρυσά κλειδιά», «Καν-Καν», «Serafino» και «Φαντασία», αλλά και σε μπουάτ όπως «Azzuro» και «Δρόμος», και συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως η Βίκυ Μοσχολιού, ο Στράτος Διονυσίου, ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Φίλιππος Νικολάου, ο Γιάννης Καλατζής, ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Χάρις Αλεξίου, η Ρένα Κουμιώτη, η Μπέσσυ Αργυράκη, η Λίτσα Σακελλαρίου, κ.ά.
Ηγησώ (περιοδικό)
Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά