cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τανταμανί
Ο Τανταμανί της Αιγύπτου ή Τεμένθης (Ελληνικά) ήταν Φαραώ της Αιγύπτου από τη Νουβική ή 25η δυναστεία Φαραώ της Αιγύπτου από το 664 π.Χ. ως το 656 π.Χ. και βασιλιάς των Χουσιτών της Νουβίας από το 664 π.Χ. ως το 653 π.Χ. που βρισκόταν στην αρχαιότητα στην περιοχή του βορείου Σουδάν. Το όνομά του στη διάλεκτό του σημαίνει «φωτεινότητα είναι η ψυχή του Ρά». Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές, ιδιαίτερα της Ασσυριακές, θεωρείτο γιος του Σαμπακά διαδέχθηκε το 664 π.Χ. τον διάσημο θείο του Τιρχάκα τον σωτήρα της πόλης των Ιεροσολύμων από τους Ασσυρίους. Όταν οι Ασσύριοι διόρισαν Φαραώ της Αιγύπτου τον Νεχώ Α΄ από τη Σαΐδα, ο Τανταμανί σε εκστρατεία του ανακατέλαβε ολόκληρη την Αίγυπτο με τη Μέμφιδα. Στην εκστρατεία αυτή σκοτώθηκε και ο διορισμένος από τους Ασσυρίους Φαραώ της Αιγύπτου Νεχώ Α΄. Οι Ασσύριοι στη συνέχεια σε νέα εκστρατεία τους στην Αίγυπτο νίκησαν τον στρατό του Τανταμανί ανακαταλαμβάνοντας τη μεγαλύτερη έκταση της Αιγύπτου μέχρι τη Θήβα. Από τότε η κυριαρχία του αναγνωρίστηκε μόνο στην Άνω Αίγυπτο ως το 656 π.Χ., την 8η χρονιά της βασιλείας του. Το 656 π.Χ. ο Ψαμμήτιχος Α΄, γιος του Νεχώ Α΄, κατέλαβε την περιοχή του Τανταμανί ενοποιώντας ολόκληρη την Αίγυπτο με την ίδρυση της 26ης δυναστείας της Αιγύπτου. Από τότε ως τον θάνατο του Τανταμανί το 653 π.Χ. το βασίλειό του περιορίστηκε μονάχα στη γενέτειρα του, τη Νουβία.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλειο του Κους Κατηγορία:Φαραώ της 25ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
52 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
.vi
.vi είναι ο top-level domain κωδικός για τα Αμερικανικές Παρθένους Νήσους στο Διαδίκτυο. Επιτρέπονται τομείς δευτέρου επιπέδου (με περισσότερους από 2 χαρακτήρες), αλλά μόνο για εταιρείες ή κατοίκους των Παρθένων Νήσων.
Δείτε επίσης
Toppdomän
Κοινότητα Νέων Παλατίων
Η κοινότητα Νέων Παλατίων ήταν κοινότητα της ανατολικής Αττικής που υπήρξε στο διάστημα 1928-2002. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Αττικής και συνόρευε με τις κοινότητες Μαρκοπούλου Ωρωπού, Μαλακάσας και Σκάλας Ωρωπού. Αποτελούταν από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 5,2 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 3.647 κάτοικοι. Έδρα της κοινότητας είναι τα Νέα Παλάτια. Η κοινότητα το 2002 ενώθηκε στον νεοσχηματιζόμενο τότε δήμο Ωρωπίων.
Ιστορική εξέλιξη της Κοινότητας
Η κοινότητα Νέων Παλατίων συστάθηκε το 1928 οπότε και αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκάλας Ωρωπού στην οποία ανήκε μέχρι τότε. Μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στον πρώην διευρυμένο δήμο Ωρωπίων. Κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών μέσα στα όρια της κοινότητας Νέων Παλατιών συμπεριλήφθηκαν και οι οικισμοί Αγία Αικατερίνη, Άγιος Αθανάσιος, Άγιος Κωνσταντίνος και Πόντιοι. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 2002 οπότε μαζί με τις κοινότητες Ωρωπού και Σκάλας Ωρωπού συγκρότησαν τον δήμο Ωρωπίων με έδρα την Σκάλα Ωρωπού. Ο νέος δήμος διατηρήθηκε μέχρι το 2010 οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης αντικαταστάθηκε από τον νέο διευρυμένο δήμο Ωρωπού.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
First Rays of the New Rising Sun
Ο ίδιος ο Χέντριξ είχε ως σκοπό να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ με αυτό τον τίτλο, κάτι που δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει αφού πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου 1970. Η κυκλοφορία αυτή αποσκοπούσε στο να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στις προθέσεις του Χέντριξ γι' αυτό το άλμπουμ, με τους παραγωγούς να χρησιμοποιούν προσωπικές σημειώσεις και ηχογραφήσεις που πραγματοποίησε ο κιθαρίστας τους τελευταίους μήνες της ζωής του. Το μεγαλύτερο μέρος των ηχογραφήσεων πραγματοποιήθηκε στα "Electric Lady Studios", ενώ κάποιες εξ αυτών έλαβαν χώρα στα "Record Plant Studios" της Νέας Υόρκης.
Ο δίσκος σκαρφάλωσε στο Top-50 στην Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Θέσεις τσαρτ
First Rays of the New Rising Sun (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 22 Απριλίου 1997
Τα μέλη του συγκροτήματος
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "First Rays of the New Rising Sun" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997
Γενέττα
Είναι σαρκοφάγο ζώο: της αρέσουν τα βλαβερά τρωκτικά. Άλλοτε τη συντηρούσαν στα σπίτια για να τρώει ποντίκια.
Το μήκος της είναι γύρω στα 50 εκατοστά, συν 40 εκατοστά η ουρά. Το ύψος της είναι περίπου 20 εκατοστά και το βάρος της είναι περίπου 2 κιλά.
Κατηγορία:Μοσχογαλίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
ΙΚ Μπράγκε
Η ΙΚ Μπράγκε είναι μια σουηδική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Borlänge. Ιδρύθηκε το 1925. Έδρα της ομάδας είναι το Domnarvsvallen, χωρητικότητας 6500 θεατών. Συμμετέχει στην Σούπερεταν. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο. Η ομάδα μπορεί να θεωρηθεί ως η συνέχεια της IK Blixt, η οποία στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ενοποιήθηκε με την Domnarvets GoIF. Δύο χρόνια αργότερα η ένωση διαλύθηκε και η IK Blixt άλλαξε το όνομα της σε ΙΚ Μπράγκε. Η ομάδα έχει 18 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σουηδίας.
Αμφορέας του Εξηκία
Ο αμφορέας του Εξηκία που φιλοξενείται στα Μουσεία του Βατικανού στη Ρώμη είναι έργο αρχαίας Ελληνικής τέχνης.
Ιστορικό του ευρήματος
Βρέθηκε στο Βούλτσι το 1834.
Αχιλλέας και Αίαντας
Στην εμπρόσθια όψη εικονίζονται δύο ήρωες. Ο Αχιλέας και ο Αίαντας κάθονται αντικριστά και παίζουν επάνω σε ένα απλό τραπεζάκι ένα παιχνίδι που εφεύρε ο Παλαμήδης. Από το στόμα τους διαβάζουμε τι έριξαν: Ο Αχιλλέας τέσσερα, ο Αίαντας τρία. Είναι και οι δύο ντυμένοι πολεμικά, και παίζουν ζάρια για να περάσει η ώρα, ενώ έχουν βάρδια στον πόλεμο της Τροίας. Φορούν θώρακες στους μηρούς και τα μπράτσα. Κρατούν τα δόρατα στο χέρι για να είναι πανέτοιμοι, ενώ κράνος και ασπίδα είναι ακουμπισμένα στο πλάι κοντά. Η ασπίδα του Αίαντα είναι διακοσμημένη με το Γοργόνειο του Φόβου, ενώ στην ασπίδα του Αχιλλέα που του έφτιαξε ο Ήφαιστος διακρίνουμε το κεφάλι Σειληνού, ένα φίδι και πάνθηρα.
Καλλιτεχνική αξιολόγηση
Ο αμφορέας ετούτος συγκαταλέγεται στα αξιολογότερα μελανόμορφα σκεύη λόγω της πετυχημένης θεματικής σύνθεσης των αγγειογραφιών.
Πηγές
Κατηγορία:Αμφορέας
Οξάνα Ακίνσινα
Η Οξάνα Αλεξάντροβνα Ακίνσινα  (ρώσικα: Окса́на Алекса́ндровна Аки́ньшина, 19 Απριλίου 1987) είναι  Ρωσίδα ηθοποιός. Είναι γνωστή για τους ρόλους της στις ταινίες: Αδελφές (2001), Λίλια Για Πάντα (2002), Στη Σκιά των Κατασκόπων (2004) και Hipsters (2008).
Πρόωρη και Προσωπική Ζωή
Η Ακίνσινα γεννήθηκε στο Λένινγκραντ, όπου ζει και σήμερα. Ο πατέρας της ήταν μηχανικός αυτοκινήτων και η μητέρα της λογίστρια. Έχει μία μικρότερη αδελφή. Το 2002 η Ακίνσινα κέρδισε το ρόλο στην επιτυχημένη ταινία εγκλήματος Λίλια Για Πάντα, αλλά λόγω του ότι δεν μπορούσε να συνεννοηθεί σε άλλη γλώσσα εκτός από τα Ρώσικα, (να σημειώσουμε ότι η ταινία γυρίστηκε στη Σουηδία και στη Δανία),επικοινωνούσε με τον σκηνοθέτη μέσω μεταφραστή. Έως και τα 15 της χρόνια η Οξάνα διατηρούσε ερωτική σχέση με τον επίσης ηθοποιό Αλεξέι Τσάντοφ. Από το 2007 έως και το 2010 ήταν παντρεμένη με τον επιχειρηματία Ντμίτρι Λιντβίνοφ και μαζί έχουν ένα γιο, τον Φίλιπ (γεννημένος 2 Ιουνίου 2009), για λίγο διάστημα διατήρησε σχέση και με τον επίσης ηθοποιό και τραγουδιστή Αλεξέι Βορομπιόφ. Στις 15 Ιανουαρίου του 2013 η Οξάνα γέννησε το δεύτερο παιδί, μαζί με τον παραγωγό ταινιών Άρτσιλ Τζελοβάνι.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα της σε ηλικία 12 ετών, η Οξάνα ανακαλύφθηκε από τον Σεργκέι Μπόντροφ, και έκανε το ντεμπούτο της στη Ρωσική ταινία εγκλήματος Αδελφές (2001), το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μπόντροφ. Η δεύτερη ταινία της ήταν η Λίλια Για Πάντα (2002), ήταν υποψήφια για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Κινηματογράφου, αλλά έχασε από τις οκτώ ηθοποιούς της ταινίας μυστηρίου 8 Γυναίκες (2002) σε σκηνοθεσία Φρανσουά Οζόν. Για το ρόλο της στην Λίλια Για Πάντα, έλαβε επίσης το βραβείο καλύτερης ηθοποιού από τα Guldbagge Awards, τα εθνικά βραβεία ταινιών της Σουηδίας. Από τοτε η Οξάνα έχει παίξει σε πολλές ταινίες όπως: Het Zuiden σε σκηνοθεσία Μάρτιν Κουλχόβεν και Στη Σκιά των Κατασκόπων (2004), στο πλάι των ηθοποιών: Ματ Ντέιμον, Φράνκα Ποτέντε και Τζούλια Στάιλς, σε σκηνοθεσία Πολ Γκρίνγκρας, Sputnik σε σκηνοθεσία Egor Abramenko (2020).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Παγετός των προβάτων
Ως παγετός των προβάτων (γερμανικά: Schafskälte) εννοείται το μετεωρολογικό φαινόμενο της απότομης πτώσης της θερμοκρασίας που σημειώνεται στην κεντρική Ευρώπη, κυρίως στη Γερμανία στα μέσα Ιουνίου, από τις 4 ως τις 20, και γενικά γύρω στις 11 Ιουνίου.
Ετυμολογία και λαογραφία
Το καιρικό φαινόμενο πήρε το όνομά του από το εποχιακό κούρεμα των προβάτων, που συμπίπτει με το φαινόμενο αυτό. Αποτέλεσμα είναι ότι οι βοσκοί περιμένουν να περάσει αυτό το κύμα ψύχους για να ξαναζεστάνει ο καιρός και να κουρέψουν τα ζωντανά χωρίς αυτά να κινδυνεύουν να πάθουν ψύξη.
Μετεωρολογική ερμηνεία
Η μετεωρολογική εξήγηση του φαινομένου οφείλεται στην άνιση θέρμανση των ηπειρωτικών και θαλάσσιων αερίων μαζών. Μετά την πάροδο των παγερών αγίων η ξηρά αρχίζει να θερμαίνεται γρήγορα από την αυξανόμενη ηλιακή ακτινοβολία, ενώ η θάλασσα συνεχίζει να παραμένει κρύα. Λόγω του χαμηλού βαρομετρικού που προκύπτει, ψυχρά και υγρά κύματα αέρα ρέουν από βορειοδυτική κατεύθυνση και επιφέρουν πτώση θερμοκρασίας κατά πέντε ως δέκα βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλίμα
Αριθμός UN
thumb|right|Πινακίδα σύμφωνα με τη συνθήκη ADR για τη [[βενζίνη. Ο τετραψήφιος αριθμός που εμφανίζεται στο κάτω μέρος είναι ο αριθμός UN για τη συγκεκριμένη ουσία.]] Οι αριθμοί UN ή αναγνωριστικά UN είναι τετραψήφιοι αριθμοί που χαρακτηρίζουν επικίνδυνες ουσίες και αντικείμενα (όπως εκρηκτικά, εύφλεκτα υγρά, τοξικές ουσίες, κλπ.) στα πλαίσια των διεθνών μεταφορών.
Κάποιες επικίνδυνες ουσίες έχουν δικούς τους αριθμούς UN (π.χ. το ακρυλαμίδιο έχει UN2074), ενώ κάποιες φορές ομάδες από χημικές ουσίες ή προϊόντα με παρόμοιες ιδιότητες έχουν έναν κοινό αριθμό UN (π.χ. τα εύφλεκτα υγρά, που δεν προσδιορίζονται πιο συγκεκριμενα, έχουν UN1993). Μια χημική ουσία στη στερεή της κατάσταση μπορεί να έχει διαφορετικό αριθμό UN από ό,τι στην υγρή φάση, αν οι επικίνδυνες ιδιότητες διαφέρουν σημαντικά· οι ουσίες με διαφορετικά επίπεδα καθαρότητας (ή συγκέντρωσης σε διάλυμα) μπορεί επίσης να έχουν διαφορετικούς αριθμούς UN.
Οι αριθμοί UN παίρνουν τιμές από UN0001 μέχρι περίπου UN3518 και εκχωρούνται από την Επιτροπή Εμπειρογνομώνων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τη Μεταφορά Επικίνδυνων Αγαθών. Δημοσιεύονται ως τμήμα των Συστάσεων για τη μεταφορά επικίνδυνων αγαθών, που είναι επίσης γνωστές και ως το Πορτοκαλί βιβλίο. Αυτές οι συστάσεις υιοθετούνται από τον κανονιστικό οργανισμό που είναι υπεύθυνος για καθέναν από τους τρόπους μεταφοράς.
Κανένας αριθμός UN δεν έχει εκχωρηθεί σε μη επικίνδυνες ουσίες. Ουσίες αυτού του είδους απλώς δεν διαθέτουν αριθμό UN.
Για περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε τους καταλόγους με τους αριθμούς UN (Lists of UN numbers).
Οι αριθμοί NA (North America - Βόρεια Αμερική), γνωστοί επίσης ως αριθμοί DOT εκδίδονται από το υπουργείο μεταφορών των ΗΠΑ και είναι ταυτόσημοι με τους αριθμούς UN, εκτός από το ότι κάποιες ουσίες που δεν διαθέτουν αριθμό UN μπορεί να έχουν αριθμό NA. Αυτοί οι πρόσθετοι αριθμοί NA χρησιμοποιούν την περιοχή NA8000 - NA9999.
Αναγνωριστικά κινδύνου
Με κάθε αριθμό UN σχετίζεται ένα αναγνωριστικό κινδύνου, που κωδικοποιεί τη γενική τάξη κινδύνου και την υποδιαίρεση της (και, στην περίπτωση των εκρηκτικών, την ομάδα συμβατότητας όπου ανήκει η ουσία). Αν μια ουσία παρουσιάζει πολλούς κινδύνους, τότε μπορεί να οριστούν δευτερεύοντα αναγνωριστικά επικινδυνότητας. Δεν είναι δυνατό να συναχθούν οι τάξεις επικινδυνότητας μιας ουσίας από τον αριθμό UN της: πρέπει να αναζητηθούν σε πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χημική ονοματολογία Κατηγορία:Χημικές ουσίες
ΑΣ Ρόμα
Η Ρόμα (ιταλικά: Roma) είναι ιταλικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ρώμης. Ιδρύθηκε το 1927 έπειτα από συγχώνευση ομάδων της πόλης. Είναι μία από τις πιο ιστορικές ομάδες της Ιταλίας, καθώς έχει συμμετάσχει σε όλη της την ιστορία στην πρώτη κατηγορία του ιταλικού πρωταθλήματος (Σέριε Α) εκτός από μία αγωνιστική περίοδο, κατέχοντας την δεύτερη καλύτερη σχετική επίδοση μαζί με την Γιουβέντους, πίσω μόνο από την Ίντερ.
Η Ρόμα έχει κατακτήσει το Πρωτάθλημα Ιταλίας τρεις φορές, το Κύπελλο Ιταλίας εννέα φορές ενώ κατέχει και δύο Σούπερ Καπ Ιταλίας. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχει κατακτήσει ένα Κύπελλο Εκθέσεων (τον πρόδρομο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ) το 1961 και ένα ΟΥΕΦΑ Κόνφερενς Λιγκ το 2022, ενώ έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1984, όπου στον εντός έδρας μονό τελικό έχασε στα πέναλτι από την Λίβερπουλ, καθώς και στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1991 όπου ηττήθηκε από την Ίντερ.
Η έδρα της ομάδας είναι το Ολυμπιακό Στάδιο της Ρώμης (γνωστό ως Ολίμπικο), το δεύτερο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γήπεδο της χώρας. To 2009 ξεκίνησε ο σχεδιασμός για την κατασκευή του νέου ιδιόκτητου γηπέδου της ομάδας στα δυτικά προάστια της Ρώμης με χωρητικότητα 55.000 θέσεις και βασισμένο στα πρότυπα των ποδοσφαιρικών γηπέδων της Αγγλίας.
Ιστορία
Η Ρόμα ιδρύθηκε στις 22 Ιουλίου 1927, από την συγχώνευση τριών ομάδων της Ρώμης, της Ρομάν, της Άλμπα και της Φορτιτούντο. Καθοδηγητής στην ίδρυσή της υπήρξε ο δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι ο οποίος, αν και οπαδός της συμπολίτισσας Λάτσιο, επιθυμούσε για λόγους ανταγωνισμού την ύπαρξη δύο δυνατών ομάδων στη Ρώμη που θα μπορούσαν επίσης να αντιπαρατεθούν έχοντας περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας στους ισχυρούς συλλόγους του Βορρά, σε μια περίοδο που το φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας έδινε μεγάλη σημασία στο ποδόσφαιρο.
Αρχικά, η Ρόμα χρησιμοποιούσε ως έδρα της το γήπεδο Testaccio στην ομώνυμη λαϊκή συνοικία νοτίως του κέντρου της πόλης, με συνέπεια στους κόλπους των οπαδών της να συγκεντρωθούν κυρίως άνθρωποι της εργατικής τάξης. Αντίθετα η μεγάλη της αντίπαλος Λάτσιο, αγωνιζόταν στο στάδιο Rondinella της περιοχής Parioli στον εύπορο βόρειο τομέα της Ρώμης και ήταν περισσότερο αγαπητή στα συντηρητικά αστικά στρώματα, με μερίδα οπαδών της μέχρι και σήμερα να ανήκει στον ακροδεξιό χώρο.
Το έμβλημα της Ρόμα αποτελείται από τη λύκαινα και τα δύο νήπια, τους Ρωμύλο και Ρώμο, που αναπαριστούν τον μύθο της γέννησης της Ρώμης. Τα χρώματα της ομάδας είναι το σκούρο κόκκινο και το χρυσοκίτρινο, δηλαδή τα επίσημα χρώματα της Ρώμης που συμβολίζουν τον Θεό και το αυτοκρατορικό παρελθόν της πόλης. Για τον λόγο αυτό το πιο διαδεδομένο προσωνύμιο της Ρόμα είναι τζαλορόσι (giallorossi), που σημαίνει 'κιτρινοκόκκινοι', ενώ η ομάδα είναι επίσης γνωστή ως λούπι (lupi), δηλαδή 'λύκοι' από το έμβλημά της και λα Μάτζικα (la Magica), που μεταφράζεται ως 'η Μαγική'.
Όντας ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της Σέριε Α την περίοδο 1929–30, η Ρόμα έχει αγωνιστεί στην κορυφαία κατηγορία για ολόκληρη την ιστορία της εκτός από την περίοδο 1951–52. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία της ομάδας ήρθε την περίοδο 1941–42 όταν κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας της, ενώ είχαν προηγηθεί συμμετοχές σε τελικούς του ιταλικού κυπέλλου. Στα επόμενα χρόνια έπεσε στην αφάνεια, μέχρι τη δεκαετία του '60 οπότε και κατέκτησε δύο εθνικά κύπελλα αλλά και έναν ευρωπαϊκό τίτλο, το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων της περιόδου 1960–61.
Η καλύτερη περίοδος της ιστορίας της ομάδας ήρθε τη δεκαετία του '80, όταν έγινε το αντίπαλο δέος της Γιουβέντους στο ιταλικό πρωτάθλημα, φτάνοντας στην κορυφή την περίοδο 1982–83 και κατακτώντας τέσσερα κύπελλα, ενώ έφτασε και στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1983–84 που διεξήχθη στην έδρα της, το Ολίμπικο της Ρώμης, όπου όμως έχασε στα πέναλτι από τη Λίβερπουλ. Η σπουδαία αυτή περίοδος της Ρόμα ολοκληρώθηκε με τη συμμετοχή της στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1990–91 όπου ηττήθηκε από την Ίντερ, ενώ την ίδια περίοδο κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, η Ρόμα επανήλθε στους τίτλους κατακτώντας το τρίτο της πρωτάθλημα την περίοδο 2000–01, δύο Κύπελλα Ιταλίας και δύο Σούπερ Καπ.
Έμβλημα
Το σημερινό έμβλημα της Ρόμα αποτελεί αναδιαμόρφωση του πρώτου εμβλήματος, το οποίο χρησιμοποίησε από την ίδρυση της μέχρι τα τέλη του 1970. Το 1978, το τελευταίο έτος της προεδρίας Αντσαλόνε, κατά τη διάρκεια ενός φιλικού στην Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ενάντια στη Νιου Γιορκ Κόσμος, στελέχη της Ρόμα είχαν την ευκαιρία να παρατηρήσουν πώς στην Αμερική, το άθλημα καθοδηγείται κυρίως από την εμπορευματοποίηση και την πώληση των προϊόντων που σχετίζονται με την ομάδα. Αυτό αναγκάζει την εταιρεία να δημιουργήσει ένα διαφημιστικό τμήμα, αναθέτοντας στο γραφίστα Πιέρο Γκρατόν (Piero Gratton) τη δημιουργία ενός νέου λογότυπου για την εταιρεία των τζιαλορόσι, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα εμπορικό σήμα που θα σχετίζεται με τα προϊόντα του συλλόγου.
Η λύκαινα (Lupa capitolina) δεν μπορούσε να καταχωρηθεί ως εμπορικό σήμα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία του περίφημου στυλιζαρισμένου μαύρου λύκου (lupetto) με κόκκινα μάτια, που συχνά φαινόναν να πλαισιώνεται από δύο ομόκεντρους κύκλους. Μαζί με το πρότυπο δημιουργήθηκε και ένα δεύτερο λογότυπο, το τυποποιημένο «R», με κίτρινο κόκκινο και μαύρο, αλλά, σε αντίθεση με το πρώτο, δεν είχε επιτυχία. Στις 20 Ιουλίου του 1997, στο πλαίσιο συμφωνίας με το δήμο της Ρώμης (Comune di Roma), η società capitolina χορήγησε ειδική άδεια για την χρησιμοποίηση και αναπαραγωγή του συμβόλου της λύκαινας, έτσι, δημιουργήθηκε μια καινούρια εκδοχή του εμβλήματος, και στις 22 Μαΐου του 2013 παρουσιάστηκε μία επίσης νέα εκδοχή του εμβλήματος της Ρόμα, η οποία όμως είναι διαφορετική από την προηγούμενη καθώς τα αρχικά «ASR» αντικαθίστανται από τη λέξη «Roma» με την ημερομηνία της ίδρυσης του συλλόγου, καθώς και με την αναδημιουργία της λύκαινας με τα δίδυμα σε χρώματα μαύρο-ασημί.
Εξέλιξη του εμβλήματος
Από τη δημιουργία του πρώτου εμπορικού σήματος το 1978 έως σήμερα:
Στάδιο
Η Ρόμα χρησιμοποιεί το Ολυμπιακό Στάδιο Ρώμης (Ολίμπικο) για τους εντός έδρας αγώνες.
Το στάδιο κτίστηκε το 1927, σύμφωνα με τα σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Ενρίκο ντελ Ντέμπιο. Ήταν το κύριο στάδιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης το 1960. Ενώ έχει φιλοξενήσει ανά καιρούς διάφορα αθλητικά γεγονότα και τελικούς κορυφαίων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων. Είναι χωρητικότητας 72.698 θέσεων.
Τίτλοι
3 Πρωταθλήματα Ιταλίας
9 Κύπελλα Ιταλίας
2 Σούπερ Καπ Ιταλίας
1 ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ
Τρέχουσα σύνθεση
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λατίου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1927 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927 Κατηγορία:ΑΣ Ρόμα
ΙΦΚ Όμολ
Η ΙΦΚ Όμολ είναι μια σουηδική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Όμολ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1908. Συμμετέχει στην Division 2, την τέταρτη κατηγορία της Σουηδίας. Έδρα της ομάδας είναι το Örnäsvallens IP. Την περίοδο 2007-08 συμμετέχει στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία της Σουηδίας. Από τότε συμμετέχει στις μεσαίες και χαμηλότερες κατηγορίες της Σουηδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1908 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σουηδίας
Ρόμελου Λουκάκου
Ο Ρόμελου Μέναμα Λουκάκου Μπολινγκόλι (Romelu Menama Lukaku Bolingoli, γεννήθηκε 13 Μαΐου 1993) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στην ιταλική Ίντερ, δανεικός από την αγγλική Τσέλσι, και είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της Εθνικής Βελγίου.
Καριέρα σε συλλόγους
Γεννήθηκε στις 13 Μαΐου του 1993 στην πόλη Αμβέρσα στο Βέλγιο. Ξεκίνησε την καριέρα του από μια τοπική ομάδα στην Αμβέρσα, τη Ρούπελ Μπουμ. Αναδείχθηκε το ταλέντο του όταν ανακαλύφθηκε από τους σκάουτερ της Λιρς και εντάχθηκε στην ακαδημία τους από το 2004 έως το 2006, σκοράροντας 121 γκολ σε 68 παιχνίδια.
Μετά τον υποβιβασμό της Λιρς από την Α' Κατηγορία Βελγίου, η Άντερλεχτ αγόρασε 13 παίκτες από τις ακαδημίες στα μέσα της σεζόν του 2006, ένας από τους οποίους ήταν και ο Λουκάκου. Έπαιξε τρία χρόνια ως παίκτης της ομάδας των νέων με την Άντερλεχτ, σκοράροντας 131 γκολ σε 93 παιχνίδια. Μόλις έγινε 16 ετών υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την Άντερλεχτ. Λίγες μέρες μετά έκανε την πρώτη του συμμετοχή σαν επαγγελματίας. Τις επόμενες σεζόν αρχίζει να καθιερώνεται στη βασική ενδεκάδα της ομάδας. Καταφέρνει να διακριθεί και να σκοράρει 19 γκολ την πρώτη του ολόκληρη σεζόν ως επαγγελματίας. Την επόμενη σεζόν σκοράρει 20 γκολ και προσελκύει λόγω της ηλικίας και του σωματότυπου του το ενδιαφέρον της Τσέλσι.
Η αγγλική ομάδα δαπανά 10 εκατομμύρια λίρες με προοπτική να φτάσει στα 17 εκατομμύρια λίρες, ανάλογα με τα μπόνους. Την πρώτη του σεζόν έκανε 12 συμμετοχές χωρίς να σκοράρει με την ομάδα. Η επόμενη σεζόν ήταν καλή για τον Λουκάκου, ως δανεικός στην Γουέστ Μπρομ. Ξεκινάει την επόμενη σεζόν στην Τσέλσι, αλλά τελικά την τελευταία μέρα παραχωρείται στην Έβερτον ως δανεικός, κάνοντας μια εξαιρετική σεζόν και εξασφαλίζοντας με την ομάδα την έξοδο στο Γιουρόπα Λιγκ. Την επόμενη σεζόν η Έβερτον τον αποκτά από την Τσέλσι, δαπανώντας το ποσό ρεκόρ για τον σύλλογο των 28 εκατομμυρίων λιρών.
Εθνική ομάδα
Έχει αγωνιστεί με το Βέλγιο σε όλα τα επίπεδα εθνικών ομάδων. Στις 24 Φεβρουαρίου 2010 έγινε διεθνής και με την εθνική ανδρών σε ένα φιλικό παιχνίδι με την Κροατία. Έχει αγωνιστεί με το Βέλγιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2016 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018. Ήταν μέλος της ομάδας του Βελγίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2020, και ο ίδιος ήταν μέλος της καλύτερης ομάδας της διοργάνωσης. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της χώρας του με 75.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Βέλγοι με καταγωγή από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Μαρία Μαγδαληνή της Αυστρίας
H Μαρία Μαγδαληνή (γερμ. Maria Magdalena von Habsburg, 7 Οκτωβρίου 1589 - 1 Νοεμβρίου 1631) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης.
Βιογραφία
Ήταν η έβδομη κόρη του Καρόλου Β΄ της Έσω Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1608 τον Κόζιμο Β΄ των Μεδίκων, Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Τοσκάνης
54 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κατασκήνωση
Η οργανωμένη κατασκήνωση
Η κατασκήνωση πραγματοποιείται σε ειδικά διαμορφωμένο για αυτό το σκοπό χώρο, γνωστό και ως κάμπινγκ (αγγλικά: camping). Τέτοιοι χώροι είναι δυνατόν να παρέχουν από απολύτως βασικές διευκολύνσεις στον κατασκηνωτή (νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, χώρους υγιεινής) μέχρι και υπηρεσίες ενός τυπικού ξενοδοχείου (εμπορικά καταστήματα, νυχτερινή διασκέδαση κ.ά.).
Σε όλους τους τουριστικούς προορισμούς του πλανήτη που συνήθως επικρατούν ευνοϊκές καιρικές συνθήκες, υπάρχει πλήθος οργανωμένων κάμπινγκ. Σύμφωνα με καταγραφή της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το έτος 2002 η Ελλάδα απαριθμούσε 352 οργανωμένα κάμπινγκ, με δυνατότητα φιλοξενίας πάνω από 30.000 σκηνές και επιπλέον δυνατότητα διαμονής σε περίπου 1.000 λυόμενα οικήματα (μπανγκαλόου).
Η ελεύθερη κατασκήνωση
thumb|260x260px|Η νυχτερινή ζωή στην ελεύθερη κατασκήνωση Στην ελεύθερη κατασκήνωση οι κατασκηνωτές διανυκτερεύουν συνήθως σε μέρη με πλούσια φυσική ομορφιά (παραλίες, οροπέδια, όχθες ποταμών). Η ελεύθερη κατασκήνωση προσφέρει καλύτερες ευκαιρίες για επαφή με τη φύση ή, αν το επιθυμεί ο κατασκηνωτής, απομόνωση, όμως έχει και περισσότερες δυσκολίες, καθώς οι οι κατασκηνωτές πρέπει να φροντίσουν οι ίδιοι τα πάντα σχετικά με τη διαμονή τους.
Στην Ελλάδα, η ελεύθερη κατασκήνωση απαγορεύεται σε οποιαδήποτε μη ιδιωτική περιοχή. Παρ' όλ' αυτά είναι ιδιαίτερα δημοφιλής και μέχρι πριν κάποια χρόνια υπήρχε μια σχετική ανοχή από τις αρχές. Τα τελευταία χρόνια διώκεται ενεργά, με σκοπό την πρόληψη των πυρκαγιών και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Κάποιοι όμως από τους φίλους της ελεύθερης κατασκήνωσης υποστηρίζουν ότι αυτό γίνεται για να τονωθούν τα οργανωμενα κάμπινγκ και τα ξενοδοχεία. Δημοφιλείς προορισμοί των ελεύθερων κατασκηνωτών είναι τα φαράγγι του Να στην Ικαρία, η Ελαφόνησος, η Αντίπαρος, η Γαύδος, ο Άγιος Ευστράτιος και η Σαμοθράκη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η ελεύθερη κατασκήνωση συνδυάζεται με γυμνισμό.
Κατασκήνωση επιβίωσης
μικρογραφία|260x260εσ|Κατασκήνωση στη [[Χερσόνησος του Σινά|Χερσόνησο του Σινά, 1862]] Πραγματοποιείται με σκοπό την εξάσκηση σε αντίξοες συνθήκες επιβίωσης. Τέτοιες συνθήκες είναι δυνατόν να περιλαμβάνουν ακραία καιρικά φαινόμενα, δυσπρόσιτες μορφολογικά περιοχές ή συνδυασμό και των δύο. Βασικές ικανότητες που εξασκούν οι κατασκηνωτές επιβίωσης είναι η εύρεση φαγητού και νερού στο φυσικό περιβάλλον, η αντιμετώπιση έκτακτων ιατρικών περιστατικών και ο προσανατολισμός.
Για τη διευκόλυνση του κατασκηνωτή σε τέτοιες συνθήκες έχουν σχεδιαστεί και κυκλοφορούν στο εμπόριο μία σειρά από βοηθητικά εξαρτήματα. Για παράδειγμα στη χειμερινή κατασκήνωση, μία μορφή κατασκήνωσης επιβίωσης, απαιτούνται υπνόσακοι χαμηλών θερμοκρασιών, σκηνές τεσσάρων εποχών κ.ά.
Κατασκήνωση εργασίας
Στην κατασκήνωση εργασίας (αγγλικά: workamping) οι κατασκηνωτές εργάζονται σε κάποιον χώρο και, αντί μισθού, τους παρέχεται η δυνατότητα δωρεάν κατασκήνωσης και, σε κάποιες περιπτώσεις, επιπλέον οικονομική βοήθεια ή/και δωρεάν φαγητό.
53 π.Χ.
Το 53 π.Χ. ήταν έτος του προϊουλιανού ρωμαϊκού ημερολόγιο. Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μερικές φορές το έτος αναφερόταν υπό την ονομασία έτος 701 ab urbe condita, δηλαδή, 701 χρόνια από την ίδρυση της Ρώμης το 753 π.Χ., αλλά ήταν κυρίως γνωστός ως Έτος της υπατείας του Μεσσάλλα και του Καλβίνου. Η ονομασία 53 π.Χ. για αυτό το έτος χρησιμοποιείται από τους πρώτους αιώνες του Μεσαίωνα, όταν ο διαχωρισμός των ετών σε πριν και μετά Χριστόν έγινε η κύρια μέθοδος ονοματοδοσίας των ετών στην Ευρώπη.
Κατασκήνωση
Παιδικές κατασκηνώσεις
Οι παιδικές κατασκηνώσεις είναι μια ειδική κατηγορία κατασκήνωσης που αφορά παιδιά ηλικίας 5-16 ετών. Σκοπός αυτών των παιδικών εξοχών είναι η απασχόληση των παιδιών κατά τους μήνες του καλοκαιριού με αθλητικές, ψυχαγωγικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Ο βασικός στόχος τους είναι η κοινωνικοποίηση των παιδιών και η δημιουργία ενός ευχάριστου περιβάλλοντος για αυτά κατά την διάρκεια του καλοκαιριού. Οι κατασκηνώσεις χωρίζονται σε 2 κατηγορίες: τις ιδιωτικές και τις δημόσιες.
53 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Κατασκήνωση
Ιστορική αναδρομή παιδικών κατασκηνώσεων
Η πρώτη κατασκήνωση σ' όλο τον κόσμο δημιουργήθηκε στην Ζυρίχη της Ελβετίας, το 1876, από τον κληρικό Βάλτερ Μπριόν και αποτελούταν από εξήντα οκτώ (68) φτωχά παιδιά. Αυτή η κατασκήνωση είχε σαν σκοπό της να περάσουν καλά αυτά τα λίγα παιδάκια τα οποία είχαν άσχημες συνθήκες διαβίωσης. Αργότερα, το 1907, ιδρύθηκε η πρώτη προσκοπκή κατασκήνωση από τον ιδρυτή του προσκοπισμού Μπάντεν Πάουελ.
Στην Ελλάδα η πρώτη κατασκήνωση ιδρύθηκε το 1911 στη Βουλιαγμένη υπό την εποπτεία του Συλλόγου Προστασίας Παίδων και με πρωτοβουλία της Σοφίας Σλίμαν. Διευθυντής στην κατασκήνωση αυτή ήταν ο ιδρυτής του προσκοπισμού στην Ελλάδα και γυμναστής Αθανάσιος Λευκαδίτης. Ο τελευταίος (Λευκαδίτης), το 1912, ίδρυσε την πρώτη προσκοπική κατασκήνωση στην Ελλάδα, στο δάσος Μαγκουφάνας Αμαρουσίου. Ακολούθησαν κατασκηνώσεις δημιουργούμενες από την ΧΑΝ, το ΠΙΚΠΑ και άλλες οργανώσεις. Ωστόσο ο θεσμός αυτός, άρχισε να «λειτουργεί» μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1945) με κύριο σκοπό την ξεκούραση και την σίτιση των παιδιών έπειτα από τις τόσες κακουχίες του πολέμου. Έτσι από τότε οι παιδικές εξοχές λειτουργούν συνεχώς, προσφέροντας πολύτιμο έργο και μάλιστα το νούμερο στο οποίο έφθάναν μέχρι και το 2008 τις εκατόν ογδόντα πέντε (185). Το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας διαθέτει 28 πανέμορφες κατασκηνώσεις (που φιλοξενούν παιδιά, ΚΑΠΗ ή οικογένειες) σε όλη την Ελλάδα οι οποίες μετά τη κατάργηση του Κοινωνικού Κέντρου Οικογένειας και Νεότητας το 1999, η οργάνωση και η λειτουργία τους, ανατέθηκε στις κατά τόπους νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις. Μετά τη κατάργηση των νομαρχιών με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010, η κατασκηνώσεις έχουν ανατεθεί στις περιφέρειες ή στους δήμους. Το 2011, λόγω της οικονομικής κρίσης, ελάχιστες από τις κατασκηνώσεις αυτές λειτούργησαν γεγονός που σε κάποιες τοπικές κοινωνίες προκάλεσε αντιδράσεις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δεξιότητες επιβίωσης
Μαυροτσικνιάς
Ο Μαυροτσικνιάς (Egretta ardesiaca) είναι ένα αφρικανικό είδος ερωδιού. Είναι ένας μεσαίου μεγέθους (42 με 26 εκατοστά ύψος) ερωδιός με μαύρο φτέρωμα και κίτρινα πόδια. Η κατανομή του είδους είναι νοτίως της Σαχάρας και ζει σε ρηχά ανοικτά νερά, κυρίως σε λίμνες με γλυκό νερό. Επίσης μπορεί να βρεθεί σε βάλτους, όχθες ποταμών και σπανιότερα σε πλημμυρισμένα λιβάδια. Η περιοχή αναπαραγωγής του είναι ανάμεσα στη Σενεγάλη και το Σουδάν. Ζει κυρίως στο ανατολικό τμήμα της Αφρικανικής ηπείρου. Επίσης έχει παρατηρηθεί μία φορά και στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα κοντά στο Μεσολόγγι το 2012. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το είδος παρατηρήθηκε στην ηπειρωτική Ευρώπη. Δεν πρέπει να συγχέεται με ένα άλλο πουλί της οικογένειας των ερωδιίδων που ονομάζεται επίσης μαυροτσικνιάς (Egretta gularis).
Ο μαυροτσικνιάς έχει μια ενδιαφέρουσα μέθοδο κυνηγιού, φέρνει τις φτερούγες του μπροστά, καλύπτοντας κεφάλι και λαιμό. Από μακριά, μοιάζει με ολοστρόγγυλη μαύρη ομπρέλα πάνω από την επιφάνεια του νερού. Έτσι δημιουργεί ένα σκοτεινό σημείο που προσελκύει τα ψάρια. Μερικοί μαυροτσικνιάδες τρέφονται μοναχικά, ενώ άλλοι σε ομάδες μέχρι και 50 ατόμων. Ο μαυροτσικνιάς κυνηγάει τη μέρα και συγκεκριμένα προτιμάει το ηλιοβασίλεμα. Η κύρια τροφή του είναι ψάρια και σπανιότερα έντομα, οστρακόδερμα και αμφίβια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερωδιίδες Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής
Μαξιμιλιανός
Το όνομα Μαξιμιλιανός μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Περιφερειακές Ενότητες της Ελλάδας
Περιφερειακή Ενότητα είναι ένας όρος της τοπικής αυτοδιοίκησης που εισήχθη το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και αποδίδει την υποδιαίρεση μιας περιφέρειας. Συνολικά έχουν οριστεί 74 περιφερειακές ενότητες.
Γεωγραφικά, οι περιφερειακές ενότητες σχηματίσθηκαν ως εξής:
Διοικητικά, η περιφερειακή ενότητα δεν αποτελεί αυτοδιοικούμενο θεσμό ούτε διαθέτει δικό της συμβούλιο. Ορίζεται όμως ότι σε κάθε περιφερειακή ενότητα (ή ομάδα ενοτήτων σε λίγες περιπτώσεις) θα αντιστοιχεί ένας άμεσα εκλεγμένος αντιπεριφερειάρχης, ο οποίος θα προέρχεται υποχρεωτικά από το συνδυασμό του περιφερειάρχη, θα έχει δηλωθεί ως τέτοιος στο ψηφοδέλτιο και θα έχει αυξημένες κατά τόπον αρμοδιότητες. Αυξημένες αρμοδιότητες (μητροπολιτικού χαρακτήρα) έχει η Μητροπολιτική Ενότητα Θεσσαλονίκης, που ασκούνται από τη μητροπολιτική επιτροπή.
55 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ελένη Καρασαββίδου
Η Ελένη Καρασαββίδου γεννήθηκε στον Κολινδρό Πιερίας το 1972 και είναι ειδική γραμματέας της Εταιρείας Συγγραφέων Βορείου Ελλάδος.Σπούδασε παιδαγωγική και κατόπιν ΜΜΕ στο ΑΠΘ. Επίσης, με υποτροφία του Παν/μίου του Nottingham "Cultural Studies" (Ma) και Γλωσσική Πολιτισμική Παιδεία (μεταπτυχιακό) στην Παιδαγωγική Σχολή του ΑΠΘ. Τιμήθηκε με υποτροφία επίδοσης από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών κι έχει συμμετοχή σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια. Αρκετά άρθρα της δημοσιεύτηκαν σε επιστημονικά κι έγκυρα λογοτεχνικά περιοδικά κι εφημερίδες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι μέλος διάφορων κοινωνικών και πολιτιστικών φορέων, (όπως στο Δ.Σ. του Διεθνούς Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού στην Πόλη CRIN,υπό την αιγίδα της UNICEF, του International Cultural Research Network, του Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης, έχει χρηματίσει στο ΔΣ του Συνδέσμου Byron για τον Πολιτισμό και τον Φιλελληνισμό κ.ά.) περιλαμβάνεται στο διεθνές επίσημο Who is Who ενώ συμμετέχει έμπρακτα σε πολιτικούς φορείς διεθνώς και σε κοινωνικά κινήματα. Έχει διοργανώσει πολιτιστικές εκδηλώσεις, έχει ιδρύσει την "Art Attack", έχει αποσπάσει τιμητικές διακρίσεις από φορείς και διαγωνισμούς στην Ελλάδα και στη Γερμανία, ενώ έχει εκδώσει λογοτεχνικά και βιβλία δοκιμιακού περιεχομένου. Έχει βραβευτεί στον διαγωνισμό της <<Ελευθεροτυπίας>> για πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς, ενώ συμμετείχε στην ειδική έκδοση της ίδιας εφημερίδας (εκδόσεις Φυτράκη). Έχει ανθολογηθεί και αρθρογραφεί στον ημερήσιο τύπο. Το 2000 πραγματοποιήθηκε για το έργο της τιμητική εκδήλωση στην Αθήνα από την ΕΠΟΣ υπό την αιγίδα και χορηγία του Υπουργείου Πολιτισμού, ενώ τιμήθηκε με μετάλλιο από την UNESCO στον Πειραιά το 2003 και με βραβείο από τον Κούρο Ευρωπού το 2007. Είναι διδάκτορας στο ΤΕΠΑΕ του ΑΠΘ και περιστασιακή επιστημονική συνεργάτης στο Μεταπτυχιακό του. Αρθρογραφεί στην Τηλεόραση Χωρίς Σύνορα, στην Ελεύθερη Ζώνη, στην Αυγή, παλαιότερα στην Εποχή και στη Θεσσαλονίκη. Ανήκει στην ποιητική γενιά του 2000.
Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Διεθνής Ένωση Γεωδαισίας
Η Διεθνής Ένωση Γεωδαισίας (ΔΕΓ), International Association of Geodesy (IAG), είναι ένας διεθνής επιστημονικός οργανισμός στον τομέα της Γεωδαισίας με βασικό στόχο τη συνεργασία και έρευνα σε παγκόσμια κλίμακα συμβάλλοντας σε αυτό μέσω των διαφόρων ερευνητικών φορέων της. Αποτελεί ενεργό μέλος της Διεθνούς Ένωσης Γεωδαιτικής και Γεωφυσικής (IUGG), καθώς και μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου για την Επιστήμη (ICSU).
Ιστορία
Ο Οργανισμός αυτός είναι ένας από τους παλαιότερους διεθνείς οργανισμούς του είδους του. Φέρεται να ιδρύθηκε το 1862, μετά από πρόταση του στρατηγού φον Μπάεγιερ (J.J. Baeyer), που είχε υποβάλλει το προηγούμενο έτος, λαμβάνοντας το όνομα "Mitteleuropäische Gradmessung" σε μια προσπάθεια διεθνούς συνεργασίας σε θέματα γεωδαισίας. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1867, έχοντας προσχωρήσει αρκετές χώρες άλλαξε η ονομασία του οργανισμού σε "Europäische Gradmessung". Το 1886 μετονομάστηκε σε "Internationale Erdmessung". Η Η γαλλική και η αγγλική μετάφραση του ονόματος αυτού είχε ως αποτέλεσμα το σημερινό της όνομα "Διεθνής Ένωση Γεωδαισίας (IAG)". Μέχρι το 1917 η έδρα του οργανισμού ήταν στο Πότσνταμ. Μετά τον Α' Π.Π. τα γραφεία του οργανισμού εγκαταστάθηκαν στο Παρίσι υπό την ονομασία "Association Internationale de geodesie".
Αποστολή
Η αποστολή της ΔΕΓ είναι η εξέλιξη της επιστήμης της γεωδαισίας και των εφαρμογών της, στη συλλογή και ανάλυση παρατηρήσεων, μοντελοποίηση και διατήρησης βάσης δεδομένων και γενικά με την παράλληλη τεχνολογικής ανάπτυξη σε μια διεθνή συνεργασία για τη συνεκτική αναπαράσταση του σχήματος της Γης, την περιστροφή της, και το πεδίο βαρύτητάς της καθώς και των πλανητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωδαισία Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
1,2-αιθανοδιόλη
Η 1,2-αιθανοδιόλη ή αιθυλενογλυκόλη (EG: Ethylene Glycol) είναι η απλούστερη σταθερή αλκανοδιόλη, δηλαδή άκυκλη, κορεσμένη , δισθενής αλκοόλη. Είναι μια οργανική ένωση που χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως πρώτη ύλη για την παραγωγή πολυεστερικών υφασμάτων από την υφαντουργία και πολυαιθυλενικών τερεφθαλικών ρητινών (PET), που χρησιμοποιήθηκαν από βιομηχανίες εμφυάλωσης. Ένα μικρό ποσοστό της παγκόσμιας παραγωγής της χρησιμοποιήθηκε για βιομηχανικές εφαρμογές όπως αντιψυκτικά και άλλα βιομηχανικά προϊόντα. Στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή θερμοκρασία 25 °C και πίεση 1 atm, είναι ένα άοσμο, άχρωμο, σιροπώδες υγρό, με γλυκιά γεύση. Η 1,2-αιθανοδιόλη είναι (σχετικά) αδύναμα τοξική, αλλά οι περιπτώσεις δηλητηρίασης από αυτήν δεν είναι ασυνήθιστες. Είναι ιδιαίτερα βλαβερή για τα κατοικίδια και για τα παιδιά. Αν καταπωθεί είναι απαραίτητη η άμεση ιατρική βοήθεια. Η 1,2-αιθανοδιόλη παρατηρήθηκε ότι υπάρχει και στο διάστημα.
Ιστορία
Παρόλο που σχεδόν όλες οι πηγές δηλώνουν ότι η 1,2-αιθανοδιόλη παρασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1859, από το Γάλλο χημικό Τσαρλς-Αντόλφ Βουρτζ (Charles-Adolphe Wurtz, 1817-1884), στην πραγματικότητα ο ίδιος πρωτοπαρασκεύασε την ένωση το 1856. Αρχικά χρησιμοποίησε 1,2-διιωδαιθάνιο, στο οποίο επέδρασε με αιθανικό άργυρο, παράγοντας 1,2-δι(μεθυλοκαρβοξυ)αιθάνιο και ιωδιούχο άργυρο. Στη συνέχεια υδρόλυσε με υδροξείδιο του καλίου το 1,2-δι(μεθυλοκαρβοξυ)αιθάνιο, παράγοντας 1,2-αιθανοδιόλη: Ο Βουρτζ ονόμασε τη νέα (τότε) ένωση «γλυκόλη», γιατί θεώρησε ότι η ένωση είναι ενδιάμεση μεταξύ της αιθανόλης, που περιέχει ένα (1) υδροξύλιο ανά μόριο, και της γλυκερίνης, που περιέχει τρία (3). Το 1860, πάλι ο Βουρτζ παρασκεύασε 1,2-αιθανοδιόλη, αυτήν τη φορά με υδρόλυση οξιρανίου (βλέπετε παρακάτω την αντίδραση). Φαίνεται ότι δεν υπήρξε εμπορική παραγωγή ούτε εφαρμογή 1,2-αιθανοδιόλης πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε άρχισε να παράγεται στη Γερμανία από 1,2-διχλωραιθάνιο, ως υποκατάστατο της γλυκερίνης, από τη βιομηχανία εκρηκτικών. Στις ΗΠΑ, από το 1917 επίσης άρχισε μια ημιεμπορική παραγωγή της 1,2-διαιθανοδιόλης από 2-χλωραιθανόλη. Το πρώτο εργοστάσιο μεγάλης κλίμακας εμπορικής ποιότητας 1,2-διαιθανοδιόλης χτίστηκε το 1925 στο Νότιο Τσάρλεστον, της Δυτικής Βιρτζίνιας, από την Carbide and Carbon Chemicals Co. (τώρα Union Carbide Corp.). Μέχρι το 1929, η 1,2-αιθανοδιόλη χρησιμοποιόταν σχεδόν αποκλειστικά από τους παραγωγούς δυναμίτη. Το 1937, η Carbide εγκαινίασε το πρώτο εργοστάσιο που βασίζονταν στη διεργασία Λεφόρτ (Lefort's process), για τη μερική οξείδωση αιθένιου στην αέρια κατάσταση, παράγοντας οξιράνιο. Η Carbide είχε το μονοπώλιο της μεθόδου αυτής μέχρι το 1953, οπότε η διεργασία επιστημονικού σχεδιασμού την εμπορικοποίησε και πρόσφερε άδειες χρήσης και σε άλλες εταιρίες.
Από οξιράνιο
Η 1,2-αιθανοδιόλη παράγεται συνήθως έμμεσα από το αιθένιο, μέσω οξιρανίου. Το τελευταίο υδρολύεται παράγοντας 1,2-αιθανοδιόλη : 40px|Οξιράνιο
Αυτή η αντίδραση καταλύεται με οξέα ή με βάσεις, αλλά μπορεί να πραγματοποιηθεί και σε ουδέτερο pH, αλλά σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Η μεγαλύτερη απόδοση σε 1,2-αιθανοδιόλη παίρνεται σε όξινο ή ουδέτερο pH με μεγάλη περίσσεια σε νερό. Σε τέτοιες συνθήκες η απόδοση της αντίδρασης μπορεί να φθάσεις ως και το 90%. Τα κυριότερα παραπροϊόντα της αντίδρασης είναι τα ολιγομερή της 1,2-αιθανοδιόλης, δηλαδή η διαιθυλενογλυκόλη (HOCH2CH2OCH2CH2OH), η τριαιθυλενογλυκόλη (HOCH2CH2(OCH2CH2)2CH2CH2OH) και η τετραιθυλενογλυκόλη (HOCH2CH2(OCH2CH2)3CH2CH2OH). Η παγκόσμια παραγωγή 1,2-αιθανοδιόλης ανέρχεται σε περίπου 6,7 εκατομμύρια τόννους.
Μια υψηλότερη εκλεκτικότητα έχει επιτευχθεί με τη χρήση της διεργασίας Ω της Shell. Σύμφωνα με τη διεργασία αυτή, το οξιράνιο επιδρά πρώτα με διοξείδιο του άνθρακα, σχηματίζοντας 1,3-διοξολαν-2-όνη, που υδρολύεται στη συνέχεια, σχηματίζοντας εκλεκτικά 1,2-αιθανοδιόλη και διοξείδιο του άνθρακα, που μπορεί να συλλεχθεί και να ξαναχρησιμοποιηθεί: 40px|Οξιράνιο 40px|1,3-διοξολαν-2-όνη 40px|1,3-διοξολαν-2-όνη
Το διοξείδιο του άνθρακα προέρχεται από την παραγωγή οξιρανίου, γιατί κατά την οξείδωση του αιθενίου, από την οποία παράγεται το οξιράνιο, ένα μέρος του αιθενίου υφίσταται πλήρη οξείδωση, παράγοντας διοξείδιο του άνθρακα και νερό.
Από αιθένιο
Η παραγωγή 1,2-αιθανοδιόλης είναι δυνατή και άμεσα από αιθένιο, με διυδροξυλίωση, που αντιστοιχεί με έμμεση προσθήκη υπεροξειδίου του υδρογόνου. Είναι πραγματοποιήσιμη με τις ακόλουθες μεθόδους :
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου. Π.χ.: 2. Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου: 3. Μέθοδος Σάρπλες  : 4. Μέθοδος Woodward :
Εφαρμογές
Η κύρια χρήση της 1,2-αιθανοδιόλης είναι ως πρώτη ύλη για την παραγωγή πολυεστερικών υφασμάτων από την υφαντουργία και οι πολυαιθυλενικές τερεφθαλικές ρητίνες (PET), που χρησιμοποιούνται από τις βιομηχανίες εμφυάλωσης. Ένα μικρό ποσοστό της παγκόσμιας παραγωγής της χρησιμοποιείται σε άλλες εφαρμογές, όπως αντιψυκτικά υγρά και άλλα προϊόντα.
Μέσο ψύξης και μεταφοράς θερμότητας
Η κύρια (άμεση) χρήση της 1,2-αιθανοδιόλης είναι ως ένα μέσο για τη μεταφορά θερμότητας, για παράδειγμα στα ψυκτικά υγρά αυτοκινήτων και υγρόψυκτων ηλεκτρονικών υπολογιστών. Χρησιμοποιείται ακόμη συχνά σε κλιματιστικά ψυχρού νερού που έχουν τοποθετημένο τον ψυκτικό μηχανισμό ή τους διαχειριστές αέρα σε εξωτερικούς χώρους, ή σε συστήματα που πρέπει να ψύχονται κάτω από το σημείο τήξης του νερού. Σε γεωθερμικά συστήματα θέρμανσης - ψύξης, η 1,2-αιθανοδιόλη είναι το υγρό που μεταφέρει τη θερμότητα μέσω της χρήσης μιας γεωθερμικής αντλίας θερμότητας. Η 1,2-αιθανοδιόλη απορροφά ενέργεια από τη γεωθερμική πηγή (λίμνη, ωκεανό ή πηγάδι) ή αντίθετα αποδίδει θερμότητα στην πηγή (ψύξης), ανάλογα αν το σύστημα χρησιμοποιείται για θέρμανση ή για ψύξη.
Η καθαρή 1,2-αιθανοδιόλη έχει ειδική θερμοχωρητικότητα περίπου τη μισή από αυτήν του νερού. Επομένως, ενώ προσφέρει προστασία από το πάγωμα και αυξημένο σημείο βρασμού, χαμηλώνει την ειδική θερμοχωρητικότητα σε σύγκριση με το καθαρό νερό. Ένα μίγμα 50% κατά μάζα έχει ειδική θερμοχωρητικότητα 3.140 J/Kg·K, δηλαδή τα 3/4 αυτής του καθαρού νερού, οπότε απαιτείται αυξημένη ροή του παραπάνω μίγματος, στο ίδιο σύστημα και για το ίδιο ψυκτικό αποτέλεσμα, σε σύγκριση με το καθαρό νερό. Επιπλέον, η αύξηση της θερμοκρασίας βρασμού, σε σύγκριση με το καθαρό νερό, αποκλείει πυρήνες βρασμού σε επιφάνειες μεταφοράς θερμότητας, μειώνοντας έτσι την αποτελεσματικότητα μεταφοράς θερμότητος, σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στα χιτώνια των κυλίνδρων. Γι' αυτό η καθαρή 1,2-αιθανοδιόλη δεν πρέπει να χρηαιμοποιείται ως ψυκτικό υγρό κινητήρων, στις περισσότερες περιπτώσεις.
Αντιψυκτικό
Η 1,2-αιθανοδιόλη διακόπτει τους δεσμούς υδρογονου όταν διαλύεται στο νερό. Η καθαρή 1,2-αιθανοδιόλη πήζει περίπου στους −12 °C, αλλά όταν αναμιγνύεται με το νερό, το μίγμα που προκύπτει δεν κρυσταλλώνεται γρήγορα, και γι' αυτό η θερμοκρασία τήξης τους μίγματος είναι ελαττωμένη. Ειδικά, ένα μίγμα με 60% 1,2-αιθανοδιόλη και 40% νερό παγώνει στους −45 °C. Η διαιθυλενογλυκόλη συμπεριφέρεται παρομοίως. Χρησιμοποιούνται και οι δυο (1,2-αιθανοδιόλη και διαιθυλενογλυκόλη, συνήθως σε μίγματα) ως αποπαγωτικό υγρό για ανεμοφράκτες (παρμπρίζ) αυτοκινήτων και αεροσκαφών. Οι αντιψυκτικές ιδιότητες της 1,2-αιθανοδιόλης την έχουν κάνει συστατικό σε αντικρυσταλλωτικά μίγματα σε χαμηλής θερμοκρασίας συντήρησης βιολογικών ιστών και οργάνων.
Ωστόσο, το σημείο βρασμού των υδατικών διαλυμάτων 1,2-αιθανοδιόλης αυξάνεται μονότονα με την αύξηση της περιεκτικότητάς της στο εκάστοτε διάλυμα. Έτσι, η 1,2-αιθανοδιόλη όχι μόνο ελαττώνει το σημείο πήξης, αλλά και αυξάνει ταυτόχρονα το σημείο βρασμού και έτσι αυξάνει το θερμοκρασιακό εύρος χρήσης της ως ρευστό μεταφοράς θερμότητας και στα δυο άκρα της θερμοκρασιακής κλίμακας. Η αύξηση στο σημείο βρασμού των υδατικών διαλυμάτων 1,2-αιθανοδιόλης συμβαίνει επειδή η 1,2-αιθανοδιόλη έχει υψηλότερο σημείο βρασμού και άρα μικρότερη τάση ατμών από ότι το καθαρό νερό. Δηλαδή δεν υπάρχει χημική σταθεροποίηση κατά του βρασμού στην υγρή φάση, ενώ αντίθετα υπάρχει όσον αφορά κατά του παγώματος.
Πρόδρομη ένωση για πολυμερή
Στη βιομηχανία πλαστικών, η 1,2-αιθανοδιόλη είναι σημαντική πρόδρομη ένωση για πολυεστερικά υφάσματα και ρητίνες. Ακόμη, τα πολυαιθυλενικά τερεφθαλικά, που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή πλαστικών φυαλών για εμφυάλωση (κυρίως) αναψυκτικών, παράγονται επίσης από 1,2-αιθανοδιόλη.
Παρεμπόδιση σχηματισμού υδριτών
Εξαιτίας της υψηλής θερμοκρασίας βρασμού της και της συνάφειάς της με το νερό, η 1,2-αιθανοδιόλη είναι ένα χρήσιμο αφυδατικό μέσο. Έτσι χρησιμοποιείται πολύ για να παρεμποδίζει το σχηματισμό υδριτών, από το φυσικό αέριο, που περνά μέσα σε μακρούς πολυφασικούς αγωγούς, που μεταφέρουν το φυσικό αέριο από απομονωμένα (κυρίως υποθαλάσσια) κοιτάσματα του αερίου σε μια εγκατάσταση επεξεργασίας τους, στην ξηρά. Μετά, η 1,2-αιθανοδιόλη μπορεί να ανακτηθεί από το φυσικό αέριο και να ξαναχρησιμοποιηθεί ως παρεμποδιστής, μετά από μια διεργασία που απομακρύνει (ταυτόχρονα) το νερό και τα ανόργανα άλατα.
Το φυσικό αέριο αφυδατώνεται από την 1,2-αιθανοδιόλη. Σ' αυτήν την εφαρμογή, η 1,2-αιθανοδιόλη κυλά από την κορυφή ενος πύργου (εξόρυξης) και συναντά το ανερχόμενο μίγμα υδρατμών και αερίων υδρογονανθράκων. Το ξηρό αέριο εξέρχεται από την κορυφή του πύργου. Η 1,2-αιθανοδιόλη και το νερό διαχωρίζονται στη συνέχεια, και η 1,2-αιθανοδιόλη ανακυκλώνεται. Αντί να αφαιρέσει το νερό, η 1,2-αιθανοδιόλη μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να ελαττώσει τη θερμοκρασία στην οποία σχηματίζονται οι υδρίτες. Η καθαρότητα της 1,2-αιθανοδιόλης που χρησιμοποιείται για καταστολή σχηματισμού υδριτών είναι τυπικά γύρω στο 80%, ενώ η καθαρότητα της 1,2-αιθανοδιόλης που χρησιμοποιείται ως αφυδατικό μέσο (συχνά για το σκοπό αυτό χρησιμοποιείται η τριαιθυλενογλυκόλη) είναι περίπου από 95-99%. Επιπλέον, ο ρυθμός έγχυσης για καταστολή παραγωγής υδριτών είναι πολύ μικρότερος, από ότι ο ρυθμός κυκλοφορίας σε έναν αφυδατικό πύργο 1,2-αιθανοδιόλης.
Σέπινγκ ΦΦ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σουηδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1990
Μαίρη Ίννες-Κερ του Ρόξμπρα
Η Μαίρη Ίννες-Κερ του Ρόξμπρα (Mary Innes-Ker of Roxburghe, γεννημένη ως Μαίρη Έβελιν Χάνγκερφορντ Κρου-Μίλνς Mary Evelyn Hungerford Crewe-Milnes, 23 Μαρτίου 1915 - 2 Ιουλίου 2014) ήταν Βρετανίδα ευγενής.
Γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου 1915, και ήταν κόρη του Ροβέρτου Κρου-Μίλνς, 1ου Μαρκήσιου του Κρου και της Λαίδης Μαργαρίτας Πριμρόουζ. Ανάδοχος της ήταν η Μαίρη του Τεκ.
Στις 24 Οκτωβρίου 1935 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Ίννες-Κερ, 9ο Δούκα του Ρόξμπρα στο Αββαείο του Ουέστμινστερ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους και χώρισε το 1953.
Πέθανε μετά από μια μακρά ασθένεια στις 2 Ιουλίου 2014 σε ηλικία 99 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Κοινότητα Σκάλας Ωρωπού
Διαίρεση
Η κοινότητα περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011):
Ιστορική εξέλιξη της Κοινότητας
Η κοινότητα Σκάλας Ωρωπού συστάθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1912 με την οποία καταργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι και αντικαταστάθηκαν από μικρότερες κοινότητες. Μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στον πρώην διευρυμένο δήμο Ωρωπίων. Στην κοινότητα εντάχθηκε και ο οικισμός Χαλκούτσι και στην συνέχεια τα Νέα Παλάτια τα οποία από το 1928 αποτέλεσαν ξεχωριστή κοινότητα. Κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών μέσα στα όρια της κοινότητας Ωρωπού αναγνωρίστηκαν οι οικισμοί Νέα Πολιτεία και Πηγαδάκι. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 2002 οπότε μαζί με τις κοινότητες Ωρωπού και Νέων Παλατίων συγκρότησαν τον δήμο Ωρωπίων με έδρα την Σκάλα Ωρωπού. Ο νέος δήμος διατηρήθηκε μέχρι το 2010 οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης αντικαταστάθηκε από τον νέο διευρυμένο δήμο Ωρωπού.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Μαρία Χριστίνα της Αυστρίας (1574-1621)
Η Μαρία Χριστίνα (ιταλ. Maria Christina de'Medici, 10 Νοεμβρίου 1574 - 6 Απριλίου 1621) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Τρανσυλβανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1595 τον Σιγισμούνδο Μπάτορυ, Πρίγκιπα της Τρανσυλαβανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας