cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυναστεία των Ατταλιδών
Ιστορία
Ιδρυτής της δυναστείας ήταν ο Φιλέταιρος, αξιωματικός του βασιλιά της Θράκης Λυσίμαχου, ο οποίος τον διόρισε φρούραρχο της Περγάμου και φύλακα του θησαυρού της που ανερχόταν σε εννέα χιλιάδες τάλαντα. Μετά τους εμφύλιους αγώνες των Διαδόχων του Μεγάλου Αλέξάνδρου, μετά την ήττα δηλαδή του Λυσίμαχου από τον Σέλευκο και τον θάνατό του στο πεδίο της μάχης, ο Φιλέταιρος δήλωσε υποταγή στο νικητή και ανταμείφθηκε με ένα βαθμό αυτονομίας. Η αυτονομία αυτή έγινε μεγαλύτερη μετά τον θάνατο του Σέλευκου (280 π.Χ.), οπότε ο Φιλέταιρος επεξέτεινε την επικράτειά του, αποσπάστηκε ουσιαστικά από τους Σελευκίδες και συνήψε στενότερες σχέσεις με τους Πτολεμαίους.
Τον Φιλέταιρο διαδέχτηκε το 263 ο ανεψιός του Ευμένης Α΄, που τον επόμενο χρόνο νίκησε κοντά στις Σάρδεις τις δυνάμεις του Σελευκίδη Αντίοχου Α΄. Με τη νίκη αυτή η Πέργαμος ανεξαρτητοποιήθηκε πλήρως. Δείγμα της ανεξαρτησίας αυτής ήταν η κοπή νομισμάτων από τον Ευμένη με την μορφή του προκατόχου του Φιλέταιρου.
Τον Ευμένη Α΄διαδέχτηκε ο ανεψιός του και μικρανεψιός του Φιλέταιρου Άτταλος Α΄ο Σωτήρ (241-197). Αρνήθηκε να συνεχίσει την καταβολή χρηματικών ποσών στους Γαλάτες της Μικράς Ασίας, θεωρώντας ότι επρόκειτο ουσιαστικά για φόρο υποτελείας και πέτυχε τελικά αποφασιστική νίκη εναντίον τους κοντά στις πηγές του Κάικου ποταμού. Η νίκη αυτή έδωσε στον Άτταλο την προσωνυμία Σωτήρ και την ευκαιρία ν’ ανυψώσει το κράτος του σε τάξη βασιλείου. Ακολούθησαν συγκρούσεις με του Σελευκίδες μέχρι το 214 περίπου, με καταλήψεις και ανακαταλήψεις μικρασιατικών εδαφών, χωρίς αποφασιστική έκβαση. Μεγαλύτερο κίνδυνο για το βασίλειο του Άτταλου αποτελούσαν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Φίλιππου Ε΄ της Μακεδονίας, ο οποίος προσπαθούσε να επεκταθεί προς κάθε κατεύθυνση. Στην εναντίον του Φιλίππου συμμαχία, στην οποία πρωτοστατούσε η Αιτωλική Συμπολιτεία, συμμετείχε και ο Άτταλος αλλά -γεγονός που είχε τελικά μοιραίες συνέπειες για την Ελλάδα και τον ελληνιστικό κόσμο- και οι Ρωμαίοι. Το υπόλοιπο της βασιλείας του Άτταλου αναλώθηκε σε πολέμους κατά του Φιλίππου.
Ο γιος και διάδοχός του Ευμένης Β΄ (197-159) οδήγησε την Πέργαμο στο απόγειο της δύναμής της και της πολιτιστικής της ακτινοβολίας. Συνέχισε την πολιτική συνεργασίας με την Ρώμη, νίκησε με την βοήθειά της τον Αντίοχο Γ΄στην Μαγνησία το 190, και πήρε ως ανταμοιβή την Θρακική Χερσόνησο και τμήματα της επικρατείας των Σελευκιδών. Είχε συνεχείς προστριβές με τα γειτονικά βασίλεια της Βιθυβίας και του Πόντου και συμμετέσχε στον Γ΄ Μακεδονικό πόλεμο (171-168), ως σύμμαχος των Ρωμαίων εναντίον του Περσέα της Μακεδονίας. Περί το τέλος του πολέμου (που είχε σαν συνέπεια την κατάλυση του βασιλείου της Μακεδονίας)  επαφές που είχε ο Ευμένης με τον Περσέα γέννησαν τις υποψίες των Ρωμαίων, χωρίς όμως συνέπειες για το κράτος της Περγάμου.
Διάδοχός του και τελευταίος βασιλιάς της Περγάμου ήταν ο Άτταλος Γ΄ ο Φιλομήτωρ-Ευεργέτης (138-133), γιος του Ευμένη Β΄. Λέγεται ότι ήταν βίαιος και τυραννικός, μολονότι είχε πολιτισμικά και επιστημονικά ενδιαφέροντα. Δεν αναφέρεται τίποτα το αξιόλογο κατά την διάρκεια της βασιλείας του, παρά μόνο η τελευταία του πράξη : με την διαθήκη του όριζε την Ρώμη κληρονόμο του κράτους της Περγάμου.
Μετά τον θάνατο του Άτταλου Γ΄ ο Αριστόνικος, νόθος γιος του Ευμένη Β΄, διεκδίκησε τον θρόνο και ηγήθηκε επανάστασης των φτωχότερων τάξεων του βασιλείου. Απασχόλησε τους Ρωμαίους μέχρι το 128 π.Χ. οπότε νικήθηκε και θανατώθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Ατταλιδες Ατταλιδες
Κοινόχρηστοι χώροι
Δημόσιοι χώροι είναι οι δημόσιοι κοινόχρηστοι χώροι όπως κάθε είδους δρόμοι, πλατείες άλση και γενικά οι προοριζόμενοι για κοινή χρήση ελεύθεροι χώροι, που καθορίζονται από το εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο του οικισμού ή έχουν τεθεί σε κοινή χρήση με οποιονδήποτε άλλο νόμιμο τρόπο. Μέρος των δημόσιων χώρων είναι και τα πεζοδρόμια, οι χώροι πρασίνου και το οδικό δίκτυο.
Στις πολυκατοικίες Κοινόχρηστοι χώροι ονομάζονται τα πλατύσκαλα, κλιμακοστάσια, το ασανσέρ, ο κήπος, η είσοδος, η ταράτσα και γενικά όλοι οι ιδιωτικοί χώροι που προορίζονται για κοινή χρήση.
Κατηγορία:Χωροταξία - Πολεοδομία
Κάλιαρι Κάλτσιο
thumb|128px|Παλαιότερο σήμα Η Κάλιαρι Κάλτσιο (ιταλικά: Cagliari Calcio) είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα, που ιδρύθηκε το 1920 και εδρεύει στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας. Έδρα της ομάδας είναι το χωρητικότητας 23.486 θεατών στάδιο Σαρντένια Αρένα (πρώην Σαντ Ελία), στο οποίο διεξήχθησαν και αγώνες για το Μουντιάλ του 1990. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μπλε.
Η Κάλιαρι μετέχει στις επαγγελματικές κατηγορίες της Ιταλίας, έχοντας περάσει αρκετά χρόνια της πρόσφατης ιστορίας της μεταξύ Σέριε Α και Β. Κατέκτησε το τρόπαιο του πρωταθλητή (scudetto) μια φορά, τη σεζόν 1969-70, έχοντας στη σύνθεσή της έναν από τους δεινότερους επιθετικούς που πέρασαν από τα Ιταλικά γήπεδα, τον Τζίτζι Ρίβα (Gigi Riva).
Τίτλοι
Serie A - Α΄ Εθνική Κατηγορία:
Serie B - Β΄ Εθνική Κατηγορία:
Serie C / Serie C1 - Γ΄ Εθνική Κατηγορία:
Συμμετοχές στα Κύπελλα Ευρώπης
Η παρουσία της Κάλιαρι στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου 1969 στο Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης, όπου μπροστά σε 42.211 θεατές ήρθε ισόπαλη με τον Άρη με 1-1, για τον θεσμό του Κυπέλλου Εκθέσεων. Η σπουδαιότερη ευρωπαϊκή στιγμή του συλλόγου υπήρξε τη σεζόν 1993-94, όταν έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ και αποκλείστηκε από τη μετέπειτα τροπαιούχο Ίντερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1920 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920
Τωσάκ
Το Τωσάκ (γαλλικά και οξιτανικά: Taussac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τωσακουά (γαλλικά: Taussacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2006-07
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2006-07 ή αλλιώς το Ερεντιβίζιε 2006-07 ήταν το 51ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 18 Αυγούστου 2006 και ολοκληρώθηκε στις 27 Μαΐου 2007 μαζί με τα Play-Offs ανόδου/υποβιβασμού και Ευρώπης.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αϊντχόφεν για 20ή φορά στην ιστορία της, ενώ υποβιβάστηκαν στην Εέρστε Ντιβίζιε οι ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ και Βάαλβαϊκ. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 2007-08 κέρδισαν οι Αϊντχόφεν και Άγιαξ, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ μπήκαν οι Άλκμααρ, Χέρενφεν και Τβέντε, καθώς και η Χρόνινγκεν, μέσω των Play Offs, ενώ στο Κύπελλο Ιντερτότο 2007 μπήκε η Ουτρέχτη.
Educational Testing Service
Η Educational Testing Service (ETS) ιδρύθηκε το 1947 και είναι ο μεγαλύτερος ιδιωτικός μη κερδοσκοπικός εκπαιδευτικός οργανισμός διαγωνισμών και αξιολόγησης του κόσμου. Εδρεύει στο Λόρενς Τάουνσιπ του Νιου Τζέρσεϊ των Ηνωμένων Πολιτειών, κοντά στο Πρίνστον.
Η ETS ιδρύθηκε το 1947 για να αναλάβει τις δραστηριότητες διαγωνισμών των ιδρυτών της (των οποίων οι οργανισμοί δεν ήταν κατάλληλοι για την εκτέλεση επιχειρησιακών προγραμμάτων αξιολόγησης) και να συνεχίσουν την έρευνα που προορίζεται για την προώθηση της εκπαιδευτικής αξιολόγησης και εκπαίδευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1947
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2006-07
Αποτελέσματα
Πράσινο=Νίκη γηπεδούχου ομάδας. Κόκκινο=Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας. Μπλε=Ισοπαλία
1Ο αγώνας διεκόπη λόγω εισβολής πλήθους στον αγωνιστικό χώρο, 4 λεπτά μετά τη έναρξη του 2ου ημιχρόνου, ενώ η Χρόνινγκεν προηγούνταν με 0-3. Ο αγώνας συνεχίστηκε 3 μέρες αργότερα.
Για την είσοδο στις διοργανώσεις της UEFA
Play Offs για την είσοδο στον 3ο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Ο Άγιαξ προκρίθηκε στον 3ο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ 2007-08, ενώ η Τβέντε, η Άλκμααρ και η Χέρενφεν προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Play Offs για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και πιθανόν στο Κύπελλο Ιντερτότο
Play Offs Κυπέλλου Ιντερτότο
Η Φίτεσε θα αγωνιστεί με την Ουτρέχτη. Ο νικητής προκρίνεται στο Κύπελλο Ιντερτότο.
Η Ουτρέχτη προκρίθηκε στο Κύπελλο Ιντερτότο.
Τρίτος γύρος
Η Φένλο και η Εξέλσιορ προβιβάστηκαν στην Ερεντιβίζιε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2006-2007 Κατηγορία:Έρεντιβιζι
Κουβέιτ
Το Κράτος του Κουβέιτ (αραβικά: دولة الكويت ,dawlat al-Kuwayt) είναι μια μικρή συνταγματική μοναρχία στην ακτή του Περσικού Κόλπου, που συνορεύει με τη Σαουδική Αραβία στο νότο και το Ιράκ στο βορρά. Το όνομα είναι υποκοριστικό μιας αραβικής λέξης που σημαίνει «το φρούριο που χτίζεται κοντά στο ύδωρ». Έχει έκταση 17.820 τ.χλμ. και πληθυσμό 4.793.568 κατοίκων (127η στον κόσμο), σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Η πρωτεύουσα της χώρας είναι η Πόλη του Κουβέιτ. Το Κουβέιτ έγινε ανεξάρτητο από το Ηνωμένο Βασίλειο στις 19 Ιουνίου του 1961. Εθνική εορτή είναι στις 25 Φεβρουαρίου.
Ιστορία
Το εμιράτο του Κουβέιτ βρισκόταν υπό βρετανική κηδεμονία ως το 1961. Στις 19 Ιουνίου του 1961 η Μεγάλη Βρετανία και το Κουβέιτ υπέγραψαν σύμφωνο «φιλίας και στενής συνεργασίας» με το οποίο τέθηκε τέρμα στο καθεστώς της βρετανικής κυριαρχίας που ίσχυε βάσει της συμφωνίας του 1899, διασφαλίστηκαν, όμως, τα βρετανικά συμφέροντα στην πλούσια, σε πετρέλαιο, μοναρχία του Κόλπου. Έξι ημέρες αργότερα ο πρωθυπουργός και ισχυρός άνδρας του Ιράκ, στρατηγός Κασέμ, σε επίσημη ανακοίνωσή του περιέγραψε το Κουβέιτ ως «αναπόσπαστο τμήμα του Ιράκ» με το επιχείρημα ότι επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας το κρατίδιο ανήκε διοικητικά στην επαρχία της Βασόρας και ότι με την ιδιότητα αυτή το είχε αναγνωρίσει και η Μεγάλη Βρετανία το 1899. Την επομένη, μνημόνιο στο οποίο υπογραμμιζόταν ότι «η διεκδίκηση του Κουβέιτ από το Ιράκ τεκμηριώνεται από την Ιστορία», διανεμήθηκε σε όλες τις διπλωματικές αντιπροσωπείες στη Βαγδάτη και στις 30 Ιουνίου του 1961 ο εμίρης του Κουβέιτ Αμπντουλάχ αλ Σαλέμ αλ Σαμπάχ, επικαλούμενος κινήσεις ιρακινών στρατευμάτων στην περιοχή της Βασόρας, ζήτησε τη βοήθεια της Μεγάλης Βρετανίας. Την 1η Ιουλίου έφτασαν στο Κουβέιτ 600 πεζοναύτες του αεροπλανοφόρου Bulwark και αερομεταφερόμενες δυνάμεις.
Στις 7 Ιουλίου του 1961, βρετανικά και κουβεϊτιανά στρατεύματα τέθηκαν υπό ενιαία διοίκηση ενώ άρχισαν να φτάνουν σαουδαραβικές ενισχύσεις. Οι ιρακινές διεκδικήσεις δεν βρήκαν μεν ανταπόκριση στον αραβικό κόσμο, τις πρώτες όμως ημέρες των κινητοποιήσεων η αγωνία του πληθυσμού ήταν έντονη. Οι κάτοικοι προσπαθούσαν να πληροφορηθούν τα τεκταινόμενα από τον Τύπο και εκδήλωναν την αντίθεσή τους προς το Ιράκ με πορείες διαμαρτυρίας. Ενώ στο Συμβούλιο Ασφαλείας Ηνωμένων Εθνών το βρετανικό ψήφισμα της 2ας Ιουλίου περί «κατάστασης επικίνδυνης για τη διεθνή ειρήνη» απορρίφθηκε με σοβιετικό βέτο, τα βρετανικά στρατεύματα πήραν θέση στην έρημο και συνεχίστηκε πυρετωδώς η οργάνωση παλλαϊκής άμυνας. Τελικώς ο στρατηγός Κασέμ υπαναχώρησε και στις 19 Οκτωβρίου ολοκληρώθηκε η αντικατάσταση των βρετανικών στρατευμάτων από δυνάμεις του Αραβικού Συνδέσμου.
Σήμερα το Κουβέιτ είναι ένα μικρό αραβικό κράτος με πλούσια αποθέματα πετρελαίου (σχεδόν 100 δισ. βαρέλια, δηλαδή το 10% των παγκόσμιων αποθεμάτων). Χάρη στον πετρελαϊκό του πλούτο, κατέχει σημαντική θέση ανάμεσα στα κράτη του Περσικού Κόλπου και του αραβικού κόσμου γενικότερα. Η δυναστεία αλ-Σαμπάχ κατέχει την εξουσία από το 1756.
Διακυβέρνηση
Αρχηγός Κράτους είναι ο Εμίρης του Κουβέιτ, ο οποίος διορίζει και τον πρωθυπουργό. Το Σύνταγμα εγκρίθηκε στις 11 Νοεμβρίου του 1962. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Εθνοσυνέλευση. Η Εθνοσυνέλευση (Majlis al-Umma) έχει 50 μέλη, τα οποία εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία για τετραετή θητεία. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσοι και όσες είναι 21 ετών και άνω. Δεν επιτρέπεται να ψηφίζουν τα μέλη του στρατού και της αστυνομίας. Οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα να ψηφίζουν από τις 16 Μαΐου του 2005. Όλοι οι ψηφοφόροι πρέπει να είναι πολιτογραφημένοι για 20 χρόνια.
Δημογραφία
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 81,0 χρόνια (79,3 χρόνια οι άνδρες και 83,9 οι γυναίκες).
Γλώσσα και εθνότητες
Η επίσημη γλώσσα του Κουβέιτ είναι η αραβική, ενώ η αγγλική χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό και θεωρείται άτυπα δεύτερη γλώσσα. Ο ιθαγενής πληθυσμός είναι αραβικής καταγωγής. Υπηκοότητα χορηγείται μόνο σε όσους μπορούν να αποδείξουν τη γενεαλογία τους στη χώρα πριν το 1920. Σύμφωνα με τον νόμο του 1981, πολίτες του κράτους μπορούν να γίνουν μόνο οι μουσουλμάνοι. Υπάρχουν μεγάλες κοινότητες μεταναστών τόσο από άλλες αραβικές χώρες (περίπου 30-35%) όσο και Ινδοί, Πακιστανοί (περ. 10%), Ιρανοί (περ. 5%) και άλλοι (περ.5%). Πριν από το 1990 ο ιθαγενής πληθυσμός αποτελούσε μόλις το 25% του συνόλου, ενώ τώρα έχει αυξηθεί στο 50%. Η κυβέρνηση προώθησε την αποχώρηση των Παλαιστίνιων μεταναστών (που αποτελούσαν τη μεγαλύτερη μειονότητα) μετά το 1994, επειδή υποστήριξαν την ιρακινή εισβολή. Η πολιτική της χώρας συνίσταται στη διατήρηση της έστω και οριακής πλειονότητας του ντόπιου στοιχείου.
Γεωγραφικά στοιχεία και κλίμα
Το Κουβέιτ εκτείνεται στη χαμηλή, παράκτια βορειοανατολική ζώνη της Αραβικής χερσονήσου, προβάλλοντας στον Περσικό Κόλπο Ν από το δέλτα του Σατ αλ Άραμπ. Το έδαφος αποτελείται από μια επίπεδη, αμμώδη έρημο, της οποίας το μέγιστο υψόμετρο (στο δυτικό άκρο) δεν ξεπερνά τα 300 μ. Οι αμμώδεις εκτάσεις που καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της χώρας είναι νεογενείς και αυλακώνονται από στενές λωρίδες που σχηματίστηκαν κατά το πλειστόκαινο. Στο βορρά και στο νησί Μπουμπιγιάν, αυτοί οι γεωλογικοί σχηματισμοί αντικαθίστανται από αργιλικά εδάφη και από ποσότητες άμμου που συγκεντρώθηκαν πρόσφατα. Η ρηχή θάλασσα του βορείου Κουβέιτ είναι γεμάτη από κοραλλιογενείς σκοπέλους, που περικλείουν τα νησιά Μπουμπιγιάν και Φαϊλάκα, καταλήγοντας στο εσωτερικό του όρμου της χώρας. Στο έδαφος της χώρας δεν υπάρχουν ποτάμια. Κοντά στον όρμο του Κουβέιτ εμφανίζονται ελάχιστες πηγές γλυκού νερού (Ουμ αλ-Αΐσχ, Σουλιμπιγιάχ). Το 1961 ανακαλύφθηκαν και άλλες κοντά στο Ραουντχατάιν, στο βόρειο τμήμα του Κουβέιτ, που υδροδοτούν την πρωτεύουσα μέσω αγωγού.
Η χώρα έχει ηπειρωτικό κλίμα, που μετριάζεται λίγο από θαλασσινές αύρες. Οι θερμοκρασίες κυμαίνονται ανάμεσα σε ελάχιστες 2 °C και σε μέγιστες 50 °C, παρουσιάζοντας μεγάλες διαφορές τόσο σε ημερήσια όσο και σε ετήσια βάση. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, το θερμόμετρο κατεβαίνει ακόμα πιο κάτω από το μηδέν όταν φυσάει ο σιμάλ.
Οι βροχοπτώσεις είναι σπάνιες, έχουν πάντοτε τιμές χαμηλότερες από 100 χιλιοστά και εμφανίζονται ακανόνιστα από τον Οκτώβριο έως τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου. Οι ισχυρές αμμοθύελλες είναι πολύ συχνές σε ολόκληρη τη διάρκεια του έτους, ιδιαίτερα μεταξύ Μαρτίου και Αυγούστου.
Μεταφορές
Σημαντικά λιμάνια του Κουβέιτ είναι τα Ας Σουάμπιγια (Ash Shu'aybah), Ας Σουγάικ (Ash Shuwaykh), Αζ Ζαρ (Az Zawr ή Mina' Sa'ud), Μινά Αμπντ Αλάχ (Mina' 'Abd Allah) και Μινά αλ Αχμάντι (Mina' al Ahmadi). Έχει επίσης 7 αεροδρόμια και 4 ελικοδρόμια. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Πολιτισμός
Ο λαϊκός πολιτισμός του Κουβέιτ, ο οποίος εκφράζεται με τη μορφή του θεάτρου, του ραδιοφώνου, της μουσικής και της τηλεοπτικής σαπουνόπερες, ανθίζει και εξάγεται στα γειτονικά κράτη. Εντός των χωρών του Κόλπου, ο πολιτισμός του Κουβέιτ συγγενεύει περισσότερο με αυτό του Μπαχρέιν. Αυτό φαίνεται στη στενή συνεργασία των δύο κρατών σε τηλεοπτικές και θεατρικές παραγωγές.
Κοινωνία
Η κοινωνία του Κουβέιτ είναι αρκετά ανοιχτότερη σε σχέση με τις κοινωνίες των γειτονικών κρατών. Οι κάτοικοι συμπεριλαμβάνουν Άραβες και Πέρσες (Άτζαμ). Επίσης, η κοινωνία της χώρας είναι πολύ πιο ανοιχτότερη προς τις γυναίκες σε σχέση με τις γειτονικές χώρες. Οι γυναίκες ξεπερνούν τους άνδρες στο εργατικό δυναμικό της χώρας. Επίσης είναι η «λιγότερο αυστηρότερη χώρα στις παραδόσεις».
Τηλεόραση - θέατρο
Η βιομηχανία τηλεοπτικών σειρών του Κουβέιτ παράγει τουλάχιστον 15 σειρές τον χρόνο και είναι η δημοφιλέστερη μεταξύ των βιομηχανιών των υπόλοιπων χωρών του Κόλπου. Επίσης, είναι το κέντρο των τηλεοπτικών παραγωγών και κωμωδίας των χωρών του Περσικού Κόλπου. Οι περισσότερες κωμωδίες και τηλεοπτικές σειρές δράματος του Περσικού Κόλπου γυρίζονται στο Κουβέιτ. Στην περιοχή του Κόλπου, οι δημοφιλέστερες τηλεοπτικές σειρές δράματος είναι αυτές του Κουβέιτ. Η δημοτικότητα των σαπουνόπερων κορυφώνεται κατά το Ραμαζάνι. Αν και οι διάλογοι είναι συνήθως στην τοπική διάλεκτο, έχουν μεταδοθεί με επιτυχία ακόμη και στην Τυνησία. Λόγω της δημοτικότητας των σαπουνόπερων και του θεάτρου, έχει αποκαλεστεί και ως «Χόλυγουντ» του Κόλπου.
Το θέατρο είναι παράδοση στο Κουβέιτ. Εντός των χωρών του Περσικού Κόλπου, το Κουβέιτ είναι η μόνη χώρα με θεατρική παράδοση. Το θεατρικό κίνημα του Κουβέιτ παίζει μεγάλο ρόλο στην πολιτιστική ζωή της χώρας. Το θέατρο ξεκίνησε να αναπτύσσεται στη δεκαετία του 1920 και είναι δημοφιλής μέχρι σήμερα. Ο Αμπντουλχουσέιν Αμπντουλρέντα είναι ο πιο γνωστός ηθοποιός από το Κουβέιτ.
Το Κουβέιτ είναι το κύριο κέντρο σκηνογραφικής και θεατρικής εκπαίδευσης στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Το 1973, η κυβέρνηση ίδρυσε το Ανώτερο Ινστιτούτο Θεατρικών Τεχνών για να παρέχει ανώτερη εκπαίδευση στις θεατρικές τέχνες. Το ινστιτούτο έχει διάφορα τμήματα. Το ινστιτούτο έχει διάσημους αποφοίτους, όπως οι Σουάντ Αμπντουλάχ, Μοχάμεντ Χαλίφα, Μανσούρ αλ-Μανσούρ, καθώς και κριτικούς όπως οι Ισμαήλ Φαχντ Ισμαήλ.
Η κυβέρνηση παρέχει χρηματοδότηση για το θέατρο στο Κουβέιτ, ενώ προηγουμένως αυτό ήταν αρμοδιότητα του Υπουργείου Κοινωνικών Υποθέσεων. Τον ρόλο έχει αναλάβει το Εθνικό Συμβούλιο Πολιτισμού, Τεχνών και Γραμμάτων. Κάθε αστική επαρχία έχει το δικό της δημόσιο θέατρο. Το δημόσιο θέατρο της Σαλμίγια ονομάζεται Αμπντουλχουσέιν Αμπντουλρέντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Κράτη της Αραβικής Χερσονήσου Κατηγορία:Κράτη του Περσικού Κόλπου
Τζίμι Χαρτ
Εταιρείες
Ο Τζίμι Χαρτ, έχει περάσει από πολλές μεγάλες εταιρείες επαγγελματικής πάλης και έχει "μανατζάρει" σπουδαίους παλαιστές. Έχει περάσει από το WWE, την περίοδο 1985 - 1993, ενώ από το 2011 επέστρεψε. Στο World Championship Wrestling συνέχισε από όταν έφυγε το 1993 από το WWE, μέχρι το τελευταίο να το αγοράσει, το 2001. Έκανε διάφορες εμφανίσεις από το 2003 ως το 2011 και στο TNA Wrestling, ενώ πραγματοποιεί εμφανίσεις και σε ανεξάρτητες μικρότερες εταιρείες.
Μάνατζερ
Ο ίδιος δεν έχει αγωνιστεί ποτέ του, παρόλο που είναι στον χώρο πάνω από είκοσι έτη. Έχει "μανατζάρει" πάρα πολλούς παλαιστές και ομάδες με μεγάλη επιτυχία.
Μερικοί παλαιστές με τους οποίους έχει δουλέψει:
Άλλες ασχολίες
Εκτός της επαγγελματικής πάλης, ο Τζίμι Χαρτ, έχει ασχοληθεί, με την μουσική και την υποκριτική. Έχει εμφανιστεί σε τρεις ταινίες και σε πολλά τηλεοπτικά προγράμματα. Επίσης, έχει κυκλοφορήσει αρκετά τραγούδια, μερικές φορές και με συμμετοχή παλαιστών.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Ζαν-Ζακ Μπενέξ
Ο Ζαν-Ζακ Μπενέξ (γαλλικά:  Jean-Jacques Beineix), γεννήθηκε στις  8 Οκτωβρίου 1946 και πέθανε στις 13 Ιανουαρίου 2022 στο Παρίσι, ήταν Γάλλος σκηνοθέτης, συγγραφέας, σεναριογράφος και παραγωγός.
Εμφανίστηκε στον γαλλικό κινηματογράφο στις αρχές της δεκαετίας του '80 και μαζί με τους Γάλλους σκηνοθέτες Λυκ Μπεσσόν και Λεός Καράξ θεωρούνται δημιουργοί της ανανεωτικής τάσης Σινεμά της εικόνας (Cinéma du look).
Βιογραφία
Ο Ζαν-Ζακ Μπενέξ γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1946 στο Παρίσι. Μετά τη βασική του εκπαίδευση, εγγράφηκε στην Ιατρική Σχολή, την οποία εγκατέλειψε μετά τον Μάιο του 1968 και ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Άρχισε την καριέρα του το 1964 ως βοηθός σκηνοθέτη του Ζαν Μπεκέρ στη γαλλική τηλεοπτική σειρά Les Saintes chéries, μέχρι το τέλος του 1967.
Καριέρα
Το 1977, ο Ζαν-Ζακ Μπενέξ σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους Le Chien de M. Michel (Ο Σκύλος του κ. Μισέλ) που κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ της Τρουβίλ. Το 1980, σκηνοθέτησε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία Ντίβα, που έλαβε τέσσερα βραβεία Σεζάρ. Αν και αρχικά αντιμετωπίστηκε αρνητικά από την κριτική, η ταινία είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Ο Ζαν-Ζακ Μπενέξ από την αρχή της καριέρας του έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στους φωτισμούς, τη φωτογραφία και τα πολύχρωμα σκηνικά δημιουργώντας το δικό του προσωπικό ύφος, χαρακτηριστικό της ανανεωτικής τάσης του γαλλικού κινηματογράφου Σινεμά της εικόνας.
Η δεύτερη ταινία του, Το φεγγάρι στον υπόνομο (La Lune dans le caniveau), παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ των Καννών του 1983. Η ταινία προτάθηκε για τρία βραβεία Σεζάρ το 1984. Κέρδισε ένα βραβείο - στην κατηγορία των καλύτερων σκηνικών.
Το 1984, ο Ζαν-Ζακ Μπενέξ δημιούργησε δική του εταιρεία παραγωγής, την Cargo Films, για να διατηρήσει την καλλιτεχνική ανεξαρτησία του.
Το 1986, σκηνοθέτησε την ταινία Μπέτυ Μπλου (αρχικός τίτλος: 37 ° 2 le matin), στην οποία εμφανίστηκαν η Μπεατρίς Νταλ και ο Ζαν-Υγκ Ανγκλάντ. Το 1987, η ταινία ήταν υποψήφια για το για Όσκαρ Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και στην ίδια κατηγορία στα βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και στις Χρυσές Σφαίρες της ίδιας χρονιάς. Το 1986 κέρδισε δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μόντρεαλ και, το 1987, το βραβείο της Βρετανικής Εταιρείας Κριτικών Κινηματογράφου για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία και ένα - Βραβείο Σεζάρ καλύτερης αφίσας - από τα εννέα Σεζάρ για τα οποία προτάθηκε.
Το 1989, σκηνοθέτησε την ταινία Η Ροζλίν και τα λιοντάρια (Roselyne et lions). Το 1992 ακολούθησε το IP5: L'île aux pachydermes, που ο σκηνοθέτης θεωρεί ως καλύτερη ταινία του. Το 1992, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σιάτλ απένειμε στον Ζαν-Ζακ Μπενέξ το βραβείο Golden Space Needle για τον καλύτερο σκηνοθέτη για τις ταινίες του Μπέτυ Μπλου και IP5: L'île aux pachydermes.
Το 2001, μετά από εννέα χρόνια απουσίας, σκηνοθέτησε το Mortel Transfert. Είναι προς το παρόν η τελευταία κινηματογραφική του ταινία, ακολούθησαν κυρίως ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση.
Στα τέλη του 2006, δημοσίευσε έναν πρώτο τόμο της αυτοβιογραφίας του, Les Chantiers de la gloire (Τα μονοπάτια της δόξας).
Πέθανε στις 13 Ιανουαρίου 2022 στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι κινηματογραφιστές Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Κατσώνης ΙΙ (υποβρύχιο)
Ναυπήγηση και ένταξη του Κατσώνης ΙΙ στο ΠΝ
Σύμφωνα με τον ημερήσιο Ελληνικό τύπο, η ναυπήγηση του υποβρύχιου συνδέεται με την απόφαση παραγγελίας δύο ακόμη υποβρυχίων για το ΠΝ, απόφαση που ελήφθηκε τη 10/05/1924 στη διάρκεια συμβουλίου υπό την προεδρία του υπουργού των ναυτικών Αλέξανδρου Χατζηκυριακού στο πλαίσιο μιας πρώτης αντίδρασης για την ενίσχυση του πολεμικού στόλου μετά τη Μικρασιατική καταστροφή. Την 17/05/1924 υπεγράφθηκε η σύμβαση για τη ναυπήγηση των δύο υποβρυχίων, η σύμβαση ήταν μεταξύ του Ελληνικού δημοσίου, που το αντιπροσώπευε ο υπουργός των ναυτικών Α. Χατζηκυριάκος, και των Γαλλικών ναυπηγείων Schneider. Η σύμβαση αφορούσε στη ναυπήγηση δύο μόνο υποβρυχίων βάρους 600 τόνων έκαστο.
Σύμφωνα με τον ημερήσιο τύπο της εποχής αντλούνται μεταξύ άλλων τα εξής ''«Η τιμή εκάστου υποβρυχίου ωρίσθη εις 11.970.000 γαλλικά φράγκα. Το Ελληνικόν Δημόσιον υποχρεούται όπως πρκαταβάλη εις τα εν λόγω ναυπηγεία 15% έναντι της αξίας εκάστου υποβρυχίου. Τα υποβρύχια θα παραδοθούν εις το Ελληνικόν Ναυτικόν εκ του λιμένος Τουλώνος.''
''Δια της συμβάσεως παρέχεται εις τον υπουργόν των Ναυτικών το δικαίωμα να διαλύση την σύμβασιν και να επιστραφή εις το Ελληνικόν Δημόσιον η προκαταβολή, εάν τα ναυπηγεία δεν τηρούν επακριβώς τους εν τη συμβάσει αναγραφομένους όρους. Υπό του οίκου Σνάϊδερ παρεχωρήθη εις το Δημόσιον ως προμήθεια 1% εκ της αξίας των υποβρυχίων.''
''Περί της ονομασίας των δύο υποβρυχίων δεν ελήφθη εισέτι ουδεμία απόφασις. Κατά πάσαν πιθανότηταν εις τα υποβρύχια θα δοθούν ονόματα πυρπολητών της Επαναστάσεως του 1821.''
Περί τας αρχάς του μεθεπόμενου μηνός Ιουλίου [1924] θ΄ αποσταλούν εις την Κρατικήν Σχολήν Υποβρυχίων της Γαλλίας τέσσαρες Υποπλοίαρχοι προς εκπαίδευσιν.» Την 19/05/1924 ο υπουργός των Ναυτικών ενέκρινε το πρώτο χρηματικό ένταλμα επ΄ ονόματι των αντιπροσώπων του γαλλικού ναυπηγικού οίκου Chantiers Schneider et Cie για την πραγματοποίηση της παραγγελίας των υποβρυχίων.
Οι εργασίες ναυπήγησης του Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1924 στα ναυπηγεία της εταιρείας Chantiers Schneider et Cie στο Chalon-sur-Saône
Την 20/01/1926 αποφασίστηκε, σύμφωνα με το διάταγμα αριθ,15, να δοθούν τα ονόματα ΚΑΤΣΩΝΗΣ και ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ στα υπό κατασκευή υποβρύχια. Την 26η Μαρτίου του ιδίου έτους το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ καθελκύθηκε και ρυμουλκήθηκε στο σημείο όπου συνεχίστηκαν οι εργασίες για την ολοκλήρωση της κατασκευής. Την 04/09/1926 και ενώ τα Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ και ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ βρίσκονταν στο ήμισυ της αποπεράτωσής τους, ο υπουργός των Ναυτικών υπέγραψε νέα διαταγή με την οποία τοποθετήθηκαν στο Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ ο αντιπλοίαρχος Κωνσταντίνος Αρβανίτης με καθήκοντα Κυβερνήτου και ο πλωτάρχης Γ. Βλαχόπουλος με τα καθήκοντα του Υπάρχου, ενώ στο Υ/Β ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ τοποθετήθηκαν αντίστοιχα με καθήκοντα Κυβερνήτη και Υπάρχου ο αντιπλοίαρχος Π. Βανδώρος και ο πλωτάρχης Ν. Στυμφαλιάδης
Ο ελληνικός ημερήσιος τύπος αναφέρθηκε στον κατάπλου του Υ/Β ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ και γράφει τα εξής :"«Ο «Παπανικολής» ηγκυροβόλησεν, ως και χθες εγράφομεν, πλησίον ειδικής προβλήτος, που κατασκευάσθη εις τον ναύσταθμον. Εκεί θα έλθουν και τα άλλα μας υποβρύχια. Τα πληρώματα των πρόκειται να είνε εγκατστημένα, εφ΄όσον τα υποβρύχια θα ευρίσκονται εις την βάσιν των, επί της επισκευαζομένης διαρκώς «Αμφιτρίτης. Τάχιστα θα ιδρυθή εις τον Ναύσταθμον και ειδική σχολή υποβρυχίων εις την οποίαν θα μετεκπαιδεύωνται πληρώματα και επιτελεία. Νυν ο «Παπανικόλή ς» θα εκτελέσει καταδύσεις και μικράς ασκήσεις διά να αντιληφθούν τας αρετάς του οι ανώτεροι μας αξιωματικοί. Αργότερον θα εκτελέση τακτικάς ασκήσεις, τον δε Μάρτιον θα μετάσχη των μεγάλων ασκήσεων της μελούσης ν' ανασυγκροτηθή μοίρας του Στόλου.»"Το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ τερμάτισε τις δοκιμές του στις αρχές Μαΐου 1928 οπότε και δεξαμενίστηκε για καθαρισμό στις μόνιμες δεξαμένες της Τουλώνας. Την 18/06/1928 απέπλευσε για την Ελλάδα, με Κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Κωνσταντίνο Αρβανίτη, με επιβαίνοντες το 25μελές πλήρωμά του. Πρωινές ώρες της 21/061928 ελλιμενίστηκε στον Ναύσταθμο Σαλαμίνα μαζί με το εκπαιδευτικό πλοίο ΑΡΗΣ, τα δύο πλοία τα υποδέχθηκε ο διοικητής της τότε βάσεως υποβρυχίων Ι. Δεμέστιχας. Οι εφημερίδες της εποχής γράφουν για τον ενθουσιασμό που επέφερε ο κατάπλους των δύο πλοίων και αναφέρθηκαν με τα ακόλουθα: : «Κατά τον πλουν του υποβρυχίου ο κυβερνήτης αυτού αντιπλοίαρχος κ. Αρβανίτης και οι αξιωματικοί απηύθυναν θερμόν χαιρετισμόν προς τον Διοικητήν της βάσεως υποβρυχίου κ. Δεμέστιχαν. Ο κ. Δεμέστιχας απήντησεν εις τον χαιρετισμόν τούτον θερμώς. Ευθύς ως κατέπλευσεν εις τον ναύσταθμον το υποβρύχιον, ο διοικητής της βάσεως υποβρυχίου κ. Δεμέστιχας ανήλθεν επ΄αυτού και εξέφρασε τα συγχαρητήρια του προς τον κυβερνήτην, τους αξιωματικούς και το πλήρωμα, διά τον επιτυχή πλουν του υποβρυχίου. Ο κ. Αρβανίτης απήντησεν ευχαριστών
Εις τον ναύσταθμον κατά τον κατάπλουν του υποβρυχίου και του εκπαιδευτικού σκάφους, είχεν συγκεντρωθή πλήθος κόσμου, όστις επί πολύν ώρα απεθαύμαζον αυτά. Και τα δύο ταύτα πλοία του ελληνικού στόλου θεωρούνται από τα τελειότερα εις το είδος των και αυξάνουν σημαντικώς την δύναμιν του ελληνικού στόλου.
Και τα δύο ταύτα πλοία, μετά του «Παπανικολή» θα καταπλεύσουν προσεχώς εις τα Φαληρικά ύδατα, όπου θα επιτραπή εις το Κοινόν να τα επισκεφθή και να τα θαυμάση εκ του πλησίον. Τα ίδια πλοία κατόπιν θα πλεύσουν και προς άλλους ελληνικούς λιμένες, όπως γίνουν αντικείμενα θαυμασμού και από τα άλλα ναυτικά κέντρα της Ελλάδος προς έξαρσιν του εθνικού φρονήματος και ενίσχυσιν του αισθήματος της ναυτικής δυνάμεώς μας, επί της οποίας βασίζεται η εθνική μας υπόστασις.» Την 13/07/1928 το πρωί εκτελέστηκε η τελετή της πρώτης ανύψωσης της σημαίας του Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας και έτσι εντάχθηκε στο ΠΝ. Στην τελετή ύψωσης σημαίας και στον αγιασμό, που πραγματοποιήθηκε από τον επίσκοπο της Σύρου Αθανάσιο, παρευρέθησαν ανώτεροι και κατώτεροι αξιωματικοί του ΠΝ, οι διευθυντές του υπουργείου των Ναυτικών, ο διοικητικής της τότε Ανωτάτης Διοίκησης Υποβρυχίων (Α.Δ.Υ), Ιωάννης Δεμέστιχας, και φυσικά ο Έλληνας πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος στον λόγο του είπε: «Το ναυτικόν, θ΄ ακολουθήση την ελληνικήν εξωτερικής πολιτικήν, ήτις μετά τας περιπέτειας του πολέμου, είνε πολιτική ειρήνης. Θεωρούμεν τώρα όλα τα εξωτερικά ζητήματα ως λελυμένα, άλλα μεν καλώς, άλλα δεν κακώς, αλλά μάλλον καλώς, εάν ενθυμηθώμεν πόθεν εξεκινήσαμεν προ 16 ετών και ότι σήμερον ευρισκόμεθα εις τα όχθας του Έβρου.
Η Ελλάς ενδιαφέρεται σήμερον, όπως η εφαρμογή των συνθηκών ευρίσκεται εις πεδίον ειλικρίνειας, και όπως τα δικά της δικαιώματα ώσιν σεβαστά παρ΄ όλων. Παρ΄ όλα ταυτα η Κυβέρνησις δεν θα παρίδη και τα ναυτικά ζητήματα άτινα θα τυχώσι της δεούσης προσοχής, διότι και εις τούτο απεβλεπε η συγκρότησις της παρούσης Κυβερνήσεως.» Μετά το πέρας της τελετής αυτής το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ ήταν ενταγμένο πλέον ως μάχιμο πλοίο στο ΠΝ. Το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ διατήρησε το διακριτικό Κ μέχρι και τις αρχέςτης δεκαετίας του 30 όπου μετά πήρε το τελικό και μόνιμο διακριτικό του, τον πλευρικό αριθμό Υ1.
Ιστορική σύνοψη και γενικά χαρακτηριστικά του Κατσώνης ΙΙ
Το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ ήταν το δεύτερο σκάφος του βασιλικού ναυτικού (ΒΝ), το πρώτο πλοίο με την ίδια ονομασία ήταν το εύδρομο ΚΑΤΣΩΝΗΣ Ι το οποίο το παράγγειλε η Ελληνική κυβέρνηση στη Βρετανία και συγκεκριμένα στα ναυπηγεία Cammei Laird του Birkenhead το 1914. Μετά την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Βρετανοί επίταξαν το πλοίο το 1915, εξαιτίας των κρίσιμων συνθηκών προκειμένου να καλύψει τις πολεμικές της ανάγκες, το υποβρύχιο μετονομάστηκε ως HMS CHESTER και τελικά εντάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό της Βρετανίας (Royal Navy). Με το τέλος του πολέμου προσφέρθηκε για πώληση στην Ελλάδα αλλά η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε την προσφορά με αποτέλεσμα να πωληθεί και να διαλυθεί την 09/11/1921.
Το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ τον Μάρτιο του 1935, είχε συμμετοχή Βενιζελικό Κίνημα το οποίο απέτυχε, με Κυβερνήτη τον πλωτάρχη Ελευθέριο Γεωργακόπουλο, μαζί με το θωρακισμένο καταδρομικό ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ, το καταδρομικό ΕΛΛΗ, το τορπιλοβόλλο ΝΙΚΗ, τα αντιτορπιλικά ΨΑΡΑ και ΛΕΩΝ και το υποβρύχιο ΝΗΡΕΥΣ. Η κυβέρνηση του Π. Τσαλδάρη κατέστειλε το κίνημα και το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ διέφυγε στην τότε ιταλική Πάτμο τη 12η Μαρτίου 1935, όπου παραδόθηκε στη ναυτική διοίκηση του νησιού. Οι Ιταλοί ρυμούλκησαν το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ στη Λέρο και στη συνέχεια το παρέδωσαν στην ελληνική αντιπροσωπεία, υπό τις διαταγές του υποπλοίαρχου Κωνσταντίνου Δούση, οι οποίοι τη 17η Μαρτίου 1935το οδήγησαν στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας.
Στη διάρκεια του Ελληνοïταλικού Πολέμου, το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ με κυβερνήτη τον υποπλοίαρχο Αθανάσιο Σπανίδη, εκτέλεσε τέσσερις περιπολίες. Την 31η Δεκεμβρίου 1940 βύθισε με το πυροβόλο του ένα μικρό ιταλικό ατμόπλοιο με την ονομασία QUINΤO πλησίον των γιουγκοσλαβικών ακτών. Όταν κατέρευσε το μέτωπο και ο γερμανικός στρατός μπήκε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941, το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ διέφυγε με τον υπόλοιπα πλοία του ελληνικού στόλου στην Αιγύπτου και συγκεκριμένα στην Αλεξάνδρεια, εν συνέχεια κατέπλευσε στο Πορτ-Σουδάν της χώρας του Σουδάν όπου παρέμεινε εκεί σε μακρά επισκευή.
Την 29η Μαΐου 1943, στη διάρκεια της 6ης περιπολίας, το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ επιτέθηκε εναντίον του ισπανικού ατμόπλοιου RIGEL, στην περιοχή Σηπιάδα της Μαγνησίας. Συνελήφθησαν ο κυβερνήτης του και τέσσερα μέλη του πληρώματος του RIGEL. Τη 14η Σεπτεμβρίου 1943, στη διάρκεια της 7ης περιπολίας, η οποία ήταν και η τελευταία, ενώ το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ περίμενε τη διέλευση ενός εχθρικού πλοίου, κοντά στις ακτές του νοτίου Πηλίου και κατά τη διάρκεια διαδικασίας κατάδυσης εντοπίστηκε από το γερμανικό ανθυποβρυχιακό΄Uj-2101. Το γερμανικό πλοίο επιτέθηκε με ρίψη βομβών βάθους που προκάλεσαν στο Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ σοβαρές βλάβες, η οποίες το εξανάγκασαν σε ανάδυση και σε αντεπίθεση με το πυροβόλο, με τελική έκβαση τον εμβολισμό απο το Uj-2101 και τη βυθισή του βορειοδυτικα της Σκιάθου με μεγάλες απώλειες. Ο κυβερνήτης Βασίλης Λάσκος και 31 μέλη του πληρώματος εφονεύθησαν κατά τη διάρκεια της μάχης, ενώ 17 μέλη του πληρώματος αιχμαλωτίστηκαν και μόνο 3 κατάφεραν να ξεφύγουν κολυμπώντας.
Χαρακτηριστικά
Το υποβρύχιο Κατσώνης ΙΙ όπως και το αδελφό του υποβρύχιο Παπανικολής Ι ανήκε στον τύπο Κατσώνης στον οποίο και έδωσε το όνομα του. Ο τύπος αυτός στον οποίο κατατάσσονται μόνο δυο υποβρύχια, τα Κατσώνης ΙΙ και Παπανικολής Ι ήταν όμοια με του Γαλλικού τύπου υποβρυχίων Circé έχοντας σαν κύρια διαφορά με αυτόν το μέγεθος του πυργίσκου, ο οποίος στο τύπο Κατσώνης ήταν μεγαλύτερος για να χωρέσει την περιστροφική βάση του πυροβόλου των 100 χιλ. Το Κατσώνης ΙΙ όπως και το αδελφό του Παπανικολής Ι κατασκευάστηκε σύμφωνα με τον τύπο Schneider-Laubeuf ο οποίος υπήρξε και ο κύριος κατασκευαστικός τύπος των Γαλλικών υποβρυχίων του μεσοπολέμου. Είχε διαστάσεις 62,5 x 5,3 x 3,6 μέτρα και εκτόπισμα 576 τόνων (ή 775 τόνων σε κατάδυση), εκινείτο δε με δυο έλιγκες. Το σύστημα πρόωσης αποτελείτο από δύο κινητήρες Diesel, τύπου Schneider-Carel, ισχύος 1.300 hp (Horsepower) για κίνηση στην επιφάνεια και δύο ηλεκτροκινητήρες ισχύος 1.000 hp για κίνηση εν καταδύσει. Το σκάφος επανδρωνόταν από πλήρωμα 45 ανδρών (6 αξιωματικοί, 39 υπαξιωματικοί και ναύτες). Ο οπλισμός του αποτελείτο από έξι τορπιλοσωλήνες των 533 χιλ. (2 εσωτερικοί στην πλώρη, 2 εξωτερικοί στην πλώρη, 2 εξωτερικοί στην πρύμνη), ένα πυροβόλο των 100 χιλ. και δύο πολυβόλα. Το Κατσώνης ΙΙ όπως και τα υπόλοιπα πέντε υποβρύχια του στόλου είχε υπερβεί κατά πολύ το όριο της επιχειρησιακής του δράσης, τα δέκα έτη σύμφωνα με τον κατασκευαστή του, παρέμενε όμως σε υπηρεσία λόγω του ότι ο παροπλισμός του είχε κριθεί αδύνατος, καθώς δεν υπήρχε δυνατότητα προμήθειας νέων σκαφών.
Και τα έξι υποβρύχια του Ελληνικού στόλου τα οποία παραγγέλθηκαν το 1925 και το 1927 από την Ελληνική κυβέρνηση στη Γαλλία αποδείχτηκαν εκ των υστέρων ελαττωματικά καθώς εμφάνιζαν συνεχή προβλήματα και αδυναμίες όπως:
Στα ελάχιστα πλεονεκτήματα τους συγκαταλέγονταν:
Πολεμικές περιπολίες 1-4 (Ελλάδα)
thumb|250px|αριστερά|Καταχώρηση της βύθισης του ιταλικού πλοίου QUINTO (531 ΚΟΧ) από το ΚΑΤΣΩΝΗΣ την [[31 Δεκεμβρίου|31η Δεκεμβρίου 1940 πλησίον του San Giovanni di Medua (σήμερα Shëngjin, Αλβανία)(Ημερολόγιο Πολέμου 1940-1944, Τόμος Β, Υπηρεσία Ιστορίας Ναυτικού)]]
Σύμφωνα με την έκθεση της 1ης Νοεμβρίου 1939 του Ανώτερου Διοικητή Υποβρυχίων, πλοιάρχου Αθανάσιου Ξηρού, το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ το φθινόπωρό του 1939 ήταν σε ακινησία για την εκτέλεση εργασιών γενικής επιθεώρησης του υλικού του το οποίο ήταν καταπονημένο και γερασμένο. Στις αρχές του 1940 το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ ήταν έτοιμο να επιστρέψει και να συμμετάσχει στις επιχειρήσεις.
Με την έναρξη του ελληνοïταλικού πολέμου το ΚΑΤΣΩΝΗΣ μαζί με τα υπόλοιπα υποβρύχια του ελληνικού στόλου - εκτός του ΓΛΑΥΚΟΣ το οποίο βρισκόταν σε συνεχή επισκευή - άρχισε τις πολεμικές του περιπολίες στο Ιόνιο Πέλαγος και στην Αδριατική. Σύμφωνα με το πολεμικό σχέδιο του Γ.Ε.Ν. δυο εκ των έξι υποβρυχίων (ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, ΝΗΡΕΥΣ) τέθηκαν στη διάθεση της Ν.Α.Π./1, με κύριο στόχο την αποτροπή πιθανής απόβασης ιταλικών στρατευμάτων στα νησιά του Ιονίου και τη δυτική Ελλάδα, ενώ άλλα δυο (ΚΑΤΣΩΝΗΣ, ΤΡΙΤΩΝ) τέθηκαν υπό των άμεσων διαταγών του Α.Σ.
1η πολεμική περιπολία, 03.11.-10.11.1940: Θαλάσσια περιοχή Αγίων Σαράντα, κυβερνήτης υποπλοίαρχος Αθανάσιος Σπανίδης. Το ΚΑΤΣΩΝΗΣ ξεκίνησε στις 16:00 της 3ης Νοεμβρίου 1940 για την πρώτη πολεμική του περιπολία στην περιοχή Ε με κύριο σκοπό τη διακοπή των εχθρικών συγκοινωνιών μεταξύ Ιταλίας και Αλβανίας. Το υποβρύχιο έφθασε στην περιοχή της περιπολίας του στις 06:30 της 6ης Νοεμβρίου 1940 και παρέμεινε για πέντε ημέρες περιπολώντας σε απόσταση 4-6 ναυτικών μιλίων από τις αλβανικές ακτές. Κατά τη διάρκεια της περιπολίας του δεν κατόρθωσε να διακρίνει ή να επισημάνει με τα υδρόφωνα του κανένα εχθρικό πλοίο στην περιοχή. Ενώ κατέφθαναν καθημερινά στο Γ.Ε.Ν. πληροφορίες για ύπαρξη ιταλικών μεταγωγικών με προορισμό το λιμάνι των Αγίων Σαράντα, το αποτέλεσμα της περιπολίας του ΚΑΤΣΩΝΗΣ έδειξε ότι αυτό δεν συνέβαινε, γεγονός το οποίο οδήγησε στη συνέχεια στην κατάργηση των περιπολιών στην περιοχή Ε. Μετά το τέλος της περιπολίας του το υποβρύχιο επέστρεψε στον ναύσταθμο όπου και κατέπλευσε στις 10.11.1940.
3η πολεμική περιπολία, 14.02.–21.02.1941: Ιόνιο, αντιπλοίαρχος Α. Σπανίδης. Στις 14 Φεβρουαρίου 1941 το ΚΑΤΣΩΝΗΣ ξεκίνησε για την τρίτη πολεμική του περιπολία. Την επόμενη ημέρα και ενώ το υποβρύχιο βρισκόταν στο Ιόνιο, διαπιστώθηκε ότι ο άξονας του δεξιού κινητήρα είχε μετατοπισθεί με αποτέλεσμα την τήξη του μετάλλου αντιτριβής. Το υποβρύχιο κατέπλευσε για την επισκευή της ζημιάς στον όρμο Βαθύ της Ιθάκης όπου παρέμεινε μέχρι και την 17η Φεβρουαρίου. Το πρωί της 18ης απέπλευσε από την Ιθάκη με βόρεια πορεία, έτσι ώστε διαβαίνοντας το στενό του Οτράντο να εγκαταστήσει επιθετική περιπολία στην Αδριατική. Κατά τον πλου συνάντησε σφοδρή κακοκαιρία η οποία ανάγκασε το υποβρύχιο να κινηθεί εν καταδύσει, με σκοπό να αποφύγει τον ισχυρό κυματισμό και τη μεγάλη κλίση του πλοίου. Το πρωί της 19ης Φεβρουαρίου η συνεχιζόμενη σφοδρή κακοκαιρία, σε συνδυασμό με την εξάντληση του πληρώματος λόγω συνεχούς ναυτίας και της προηγηθείσας εντατικής εργασίας για την επισκευή του άξονα, οδήγησε στο να αλάξει πορεία το υποβρύχιο και να κατευθυνθεί και πάλι στο Βαθύ της Ιθάκης. Το πρωί της 20ής Φεβρουαρίου κατευθύνθηκε προς το ακρωτήριο Δουκάτο με σκοπό να πλεύση και πάλι τη νύχτα προς βορά, αλλά το απόγευμα της ίδιας ημέρας παρατηρήθηκε ανωμαλία στην ελαιοθλιπτική εγκατάσταση του υποβρυχίου η οποία οδήγησε τον Α.Δ.Υ. να ανακαλέσει το υποβρύχιο στη βάση του. Το ΚΑΤΣΩΝΗΣ κατέπλευσε στον ναύσταθμο το απόγευμα της 21ης Φεβρουαρίου 1941 χωρίς να καταφέρει να προσεγγίσει τον τομέα της περιπολίας του λόγω των βλαβών και της σφοδρής κακοκαιρίας.
4η πολεμική περιπολία, 24.03.–02.04.1941: Αδριατική, κυβερνήτης αντιπλοίαρχος Α. Σπανίδης. Το απόγευμα της 24ης Μαρτίου 1941 το ΚΑΤΣΩΝΗΣ ξεκίνησε για την τέταρτη πολεμική του περιπολία. Το πρωί της επόμενης ημέρας διήλθε από το φράγμα της Θολής, στον Πατραϊκό, και το απόγευμα της ίδιας ημέρας διαπίστωσε βλάβη στην ελαιοθλιπτική του εγκατάσταση η οποία και επισκευάστηκε. Από την 27η Μαρτίου εγκατέστησε επιθετική περιπολία παράλληλα στα χωρικά ύδατα της Γιουγκοσλαβίας. Την 29η Μαρτίου εντόπισε μεγάλο ιστιοφόρο εναντίον του οποίου όμως δεν κατάφερε να επιτεθεί. Πλησιάζοντας τις επόμενες ημέρες στον Άγιο Ιωάννη της Μέδουα εντόπισε και πάλι ένα ιστιοφόρο στο οποίο δεν κατάφερε και πάλι να επιτεθεί λόγω της θέσης του υποβρυχίου η οποία ήταν πολύ κοντά στον όρμο εκ του οποίου είχε εξέλθει το ιστιοφόρο. Οι δυο αυτές επιθετικά αποτυχημένες εντοπίσεις και η μέχρι της στιγμής εκείνης άκαρπη περιπολία, οδήγησαν στη διακοπή της και στην επιστροφή του υποβρυχίου στη βάση του όπου κατέπλευσε το απόγευμα της 2ας Απριλίου 1941. Αυτή ήταν η τελευταία πολεμική περιπολία του ΚΑΤΣΩΝΗΣ ως σκάφος του πολεμικού στόλου στην ελεύθερη Ελλάδα. Αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου από τη ναζιστική Γερμανία εναντίον της Ελλάδας, την πτώση του μετώπου και την επέλαση του γερμανικού στρατού, το ΚΑΤΣΩΝΗΣ, με κυβερνήτη τον αντιπλοίαρχο Αθανάσιο Σπανίδη και ύπαρχο τον πλωτάρχη Πλάτωνα Λίβα, εγκατέλειψε στις 19 Απριλίου 1941 την Αττική με προορισμό τη Σούδα. Το ΚΑΤΣΩΝΗΣ ήταν ενταγμένο σε νηοπομπή μαζί με το Υ/Β ΓΛΑΥΚΟΣ, το πλωτό συνεργείο Β.Π. ΗΦΑΙΣΤΟΣ και 19 φορτηγά πλοία, η οποία συνοδευόταν από δυο βρετανικά αντιτορπιλικά και το βρετανικό καταδρομικό HMS CARLISLE. Μετά την άφιξη στη Σούδα και την ένταξη στη νηοπομπή του Β.Π. θωρηκτού ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ, του Β.Π. Α/Τ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ και των τορπιλοβόλων ΑΣΠΙΣ και ΝΙΚΗ, κατευθύνθηκε στη συνέχεια προς την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου και κατέπλευσε το απόγευμα της 23ης Απριλίου 1941.
Η μακρόχρονη επισκευή του Κατσώνης ΙΙ
thumb|300px|αριστερά|Τα Β.Π. Υ/Β Κατσώνης (Y1), [[Παπανικολής Ι (Υποβρύχιο)|Παπανικολής (Y2) και Πρωτεύς (Y3), πλευρισμένα στο πλωτό συνεργείο ΗΦΑΙΣΤΟΣ, στο λιμάνι της Πάτρας, στα τέλη της δεκαετίας του ΄30. (Φωτογραφικό αρχείο Διοικήσεως Υποβρυχίων)]]
Αμέσως μετά τον κατάπλου τη νύχτα της 24ης Απριλίου 1941, του αρχηγού του ελληνικού στόλου, αντιναυάρχου Επαμεινώνδα Καββαδία, στην Αλεξάνδρεια, με το αντιτορπιλικό ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ, και την ανάληψη της διοίκησης των υποβρυχίων, την 15η Μαΐου 1941, από τον πλοίαρχο Αντωνόπουλο, ακολούθησε μια περίοδος ελέγχου και επισκευών όλων των υποβρυχίων του ελληνικού στόλου. Το Υ/Β Κατσώνης είχε ανάγκη μακράς επιθεώρησης και γενικής επισκευής, λόγω των διαρκών αστοχιών του καταπονημένου υλικού και της παλαιότητας του υποβρυχίου. Κάποια στιγμή μάλιστα υπήρξαν και σκέψεις περί παροπλισμού του. Για να εκτιμηθεί η κατάσταση του υποβρυχίου και να αποφασισθεί αν θα παροπλιζόταν ή όχι, ο ΚΑΤΣΩΝΗΣ πραγματοποίησε τρεις ασκήσεις τον Μάιο του ΄41, έξω από την Αλεξάνδρεια, μαζί με τα υποβρύχια ΤΡΙΤΩΝ και ΝΗΡΕΥΣ. Αν και η αρχική σκέψης περί παροπλισμού του εγκαταλείφθηκε, αποφασίσθηκε εν τούτοις να πραγματοποιηθεί γενική επιθεώρηση και επισκευή του υποβρυχίου στο Πορτ-Σουδάν, του Σουδάν, η οποία έμελλε να διαρκέσει ένα έτος. Μετά την έγκριση του βρετανού στόλαρχου ο ΚΑΤΣΩΝΗΣ απέπλευσε υπό τη διοίκηση του πλωτάρχη Δημητρακόπουλου στις 30 Ιουνίου 1941, μαζί με το Β.Π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ και το πλωτό συνεργείο ΗΦΑΙΣΤΟΣ, για το Πορτ-Σάιντ όπου και κατέπλευσε την 1η Ιουλίου 1941. Την επόμενη ημέρα ο ΚΑΤΣΩΝΗΣ, μαζί με τα υπόλοιπα πλοία της νηοπομπής, συνέχισε προς το Σουέζ όπου και φτάνοντας παρέμεινε για έναν περίπου μήνα.
Την 21η Ιουλίου, μετά από έγκριση των βρετανικών αρχών, η νηοπομπή αποτελούμενη από τα Β.Π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ, ΗΦΑΙΣΤΟΣ, ΣΦΕΝΔΟΝΗ και ΚΑΤΣΩΝΗΣ απέπλευσε από το Σουέζ με τελικό προορισμό το Πορτ-Σουδάν. Αμέσως μετά τον απόπλου και λόγω του ότι οι μηχανές του υποβρυχίου θερμαίνονταν, όταν υπερέβαινε την ταχύτητα των εφτά κόμβων, ρυμουλκήθηκε από το ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ καθ΄ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Στις 25 Ιουλίου 1941 η νηοπομπή έφτασε στο Πορτ-Σουδάν αφού διάνυσε 700 ναυτικά μίλια με ταχύτητα εννέα κόμβων.
Οι επισκευαστικές εργασίες του ΚΑΤΣΩΝΗΣ άρχισαν αμέσως μετά τον κατάπλου του και εκτελέστηκαν πρωτίστως από τους μηχανικούς του πλωτού συνεργείου Β.Π. ΗΦΑΙΣΤΟΣ και τα εργοστάσια της πόλης του Πορτ-Σουδάν. Το διάστημα που το υποβρύχιο βρισκόταν στο Πορτ-Σουδάν για επισκευές, ανέλαβε στις 26.1.1942 χρέη κυβερνήτη ο αντιπλοίαρχος Βασίλης Λάσκος, ο οποίος είχε κατέλθει εκείνο το διάστημα από την Ελλάδα στη Μέση Ανατολή. Οι επισκευές που πραγματοποιήθηκαν και οι οποίες είχαν ορισθεί από ειδική επιτροπή, η οποία συνεδρίασε υπό την προεδρία του Α.Σ. υποναυάρχου Ε. Καββαδία στις 23.10.1941, συμπεριλάμβαναν την αντικατάσταση των αεροθλιπτικών και ελαιοθλιπτικών εγκαταστάσεων του υποβρυχίου, τα χιτώνια κυλίνδρων και τις κεφαλές εμβόλων, των συστοιχιών των συσσωρευτών, τους άξονες των πρωραίων πηδαλίων βάθους και την εγκατάσταση συστήματος αφανούς εκσφενδόνισης τορπιλών. Μετά την αποπεράτωση των εργασιών στις 20 Φεβρουαρίου 1942 και των δοκιμών που στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή, το ΚΑΤΣΩΝΗΣ απέπλευσε στις 30.3.1942 με προορισμό το Πορτ-Σάιντ όπου και κατέπλευσε στις 4.4.1942. Ο σκοπός του ταξιδιού του στο Πορτ-Σάιντ ήταν ο δεξαμενισμός του ο οποίος λόγω καθυστέρησης πραγματοποιήθηκε στις 8 Ιουνίου 1942. Την 2α Ιουλίου 1942 και ενώ το ΚΑΤΣΩΝΗΣ εξέρχετο από τη δεξαμενή, παρουσιάστηκε διαρροή σε κοινωμάτια του αριστερού θαλασσέρματος αριθ. 5. Στην προσπάθεια να πληρωθούν τα δεξιά θαλασσέρματα δόθηκε κλίση τεσσάρων μοιρών στο υποβρύχιο. Όταν αργότερα οι εργασίες στεγανοποίησης αποπερατώθηκαν και το υποβρύχιο επανήλθε σε οριζόντια θέση, διέρρευσε νερό στα θαλασσέρματα, λόγω σφάλματος στον χειρισμό των εξαεριστικών, με αποτέλεσμα τη βύθιση του ΚΑΤΣΩΝΗ στο λιμάνι του Πορτ-Σάιντ. Στις 23 Ιουλίου ανελκύθηκε και ρυμουλκήθηκε στην Ισμαϊλία της Αιγύπτου, όπου υποβλήθηκε και πάλι σε γενική επιθεώρηση και επισκευή από τα εργοστάσια της εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ και των μηχανικών του πλωτού συνεργείου ΗΦΑΙΣΤΟΣ. Το γεγονός αυτό οδήγησε στην αχρήστευση του ΚΑΤΣΩΝΗ μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου 1943.
Πολεμικές περιπολίες 5 και 6 (Μέση Ανατολή)
thumb|250px|αριστερά|Ο τελευταίος κυβερνήτης του ΚΑΤΣΩΝΗΣ αντιπλοίαρχος [[Βασίλης Λάσκος (Αρχείο Ηλία Τσουκαλά)]] [[Αρχείο:SAN ISIDRO LABRADOR.JPG|thumb|300px|δεξιά|Το ισπανικό ατμόπλοιο SAN ISIDRO LABRADOR (πρώην SAN SEBASTIAN, πρ. CARMEN, πρ. GUANCHE, 253 ΚΟΧ) στο οποίο επιτέθηκε το Β.Π. Υ/Β Κατσώνης στις 5.4.1943, με τορπίλες και το πυροβόλο του, βυθίζοντας το έξω από τον Μέριχα της [[Κύθνος|Κύθνου]] (Foro Segunda Guerra Mondial).]]
Μετά την αποπεράτωση των επισκευών του το ΚΑΤΣΩΝΗΣ πραγματοποίησε μια σειρά εκπαιδευτικών πλόων στην περιοχή του Πορτ-Σάιντ και την 28η Ιανουαρίου 1943 αναχώρησε με προορισμό τη Βηρυτό στην οποία είχε εγκατασταθεί η βάση των ελληνικών υποβρυχίων. Την 20ή Φεβρουαρίου απέπλευσε από τη Βηρυτό για την εκτέλεση ασκήσεων κατά τη διάρκεια των οποίων εκδηλώθηκε πυρκαγιά στο διαμέρισμα των ηλεκτροκινητήρων, οφειλόμενη σε βραχυκύκλωμα. Μετά την επισκευή της βλάβης και την αποπεράτωση των απαιτούμενων δοκιμαστικών ασκήσεων, το υποβρύχιο ήταν και πάλι έτοιμο για την εκτέλεση πολεμικών περιπολιών.
5η πολεμική περιπολία, 28.03.–10.04.1943: Αιγαίο, κυβερνήτης αντιπλοίαρχος Βασίλης Λάσκος. Κατά την περιπολία αυτή, η οποία διήρκεσε 408 ώρες (238 εν καταδύσει), το ΚΑΤΣΩΝΗΣ είχε αρχικά τη διαταγή να αποβιβάσει στην ανατολική ακτή της Πελοποννήσου, κοντά στο Πόρτο-Φωκιανό, δυο πράκτορες με το σχετικό συνοδευτικό υλικό. Μετά την εγκατάσταση επιθετικής περιπολίας έξω από τη Μήλο και στη συνέχεια την αποβίβαση των δυο πρακτόρων, το υποβρύχιο συνέχισε την περιπολία του στην περιοχή του Μαλέα.