cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρανκ Τζέιμς
Εμφύλιος Πόλεμος
Οι πολιτοφύλακες των Βορείων κυνηγώντας τον Φερνάντο Σκοτ, επέδραμαν στη φάρμα του δόκτορος Ρόιμπεν Σάμιουελ, όπου αφού βασάνισαν τον πατριό του Φρανκ προκειμένου να τους αποκαλύψει την κρυψώνα των ανταρτών, τον κρέμασαν. Ο θάνατος του δεύτερου πατριού του αποτέλεσε ένα ακόμα σκληρό πλήγμα για τον Φρανκ, που μέσα σε μια δεκαετία είχε δει τον πατέρα του να πεθαίνει, τον πρώτο πατριό του επίσης, τη μητέρα του να παντρεύεται τρεις φορές, τον εμφύλιο, τον τόπο του να υποτάσσεται στη βούληση των Βορείων, και τώρα την εκτέλεση του δεύτερου πατριού του, του ανθρώπου που με την καλλιέργειά του τον γαλούχησε σε ένα κόσμο διαφορετικό, εκείνο των γραμμάτων.
Σε σύντομο διάστημα, ο Φρανκ συμμετείχε με την ομάδα του Κουάντριλ στη Σφαγή Λώρενς, στις 21 Αυγούστου 1863, όπου περίπου 200 άοπλοι στην πλειοψηφία τους χωρικοί, υποστηρικτές των Βορείων, δολοφονήθηκαν αγρίως στην πόλη Λώρενς της Πολιτείας του Κάνσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Μιζούρι (πολιτεία)
Πιέρ Συμπλερά
Ο Πιέρ Συμπλερά (γαλλικά: Pierre Subleyras), 1699 - 1749, ήταν Γάλλος ζωγράφος, που δραστηριοποιήθηκε κατά την ύστερη-μπαρόκ και την πρώιμη-νεοκλασική περίοδο, κυρίως στην Ιταλία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πιέρ Συμπλερά γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1699 στο Σαιν-Ζιλ, στο νομό Γκαρ, στα νότια της Γαλλίας και ήταν γιος ζωγράφου. Μετά από μια περίοδο μαθητείας με τον πατέρα του και τον Αντουάν Ριβάλς στην Τουλούζη, όπου υπάρχουν ακόμη μερικά έργα που ήδη μαρτυρούν το ταλέντο του, πήγε στο Παρίσι το 1726. Το 1728, κέρδισε το βραβείο της Ρώμης, το οποίο παρείχε υποτροφία για σπουδές, έτσι ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του και δεν επέστρεψε ποτέ στη Γαλλία. Στη Ρώμη, έλαβε γρήγορα σημαντικές παραγγελίες, αρχικά προσωπογραφίες και στη συνέχεια πίνακες ιστορικών σκηνών. Η τέχνη του εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους εκπροσώπους των κύριων θρησκευτικών ταγμάτων, που του παρήγγειλαν μεγάλες συνθέσεις. Το Δείπνο στο σπίτι του Σίμωνα (τώρα στο Λούβρο), ζωγραφισμένο το 1737 κατά παραγγελία μοναχών του Λατεράνο για να κοσμήσει την τραπεζαρία του μοναστηριού τους στο Άστι, είναι ένα από τα σημαντικά δείγματα της τέχνης του. Για τον Εκλέκτορα της Σαξονίας Φρειδερίκο Χριστιανό ζωγράφισε την Επίσκεψη του Χριστού στον Οίκο του Σίμωνα του Φαρισαίου, έργο που οδήγησε στην είσοδό του στη διάσημη συντεχνία των καλλιτεχνών της Ρώμης, την Ακαδημία Σαν Λούκα. αριστερά|μικρογραφία|328x328εσ|Το εργαστήριο του καλλιτέχνη, (μεταξύ 1747 - 1749) Ο καρδινάλιος και συλλέκτης έργων τέχνης Βαλέντι Γκονζάγκα του έδωσε παραγγελία για τον πίνακα Λειτουργία του Μέγα Βασιλείου (με την παρουσία του αυτοκράτορα Ουάλη) για τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, έργο πολύ επιτυχημένο που μεταφέρθηκε αμέσως σε ψηφιδωτό. Με τους Σιμόν Βουέ, Νικολά Πουσέν και Βαλεντέν ντε Μπουλόνι, ο Συμπλερά είναι ο τέταρτος και τελευταίος Γάλλος που ζωγράφισε ποτέ εικόνα για τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, απόδειξη της εξέχουσας θέσης που κατείχε στην εποχή του στο πανόραμα της ρωμαϊκής ζωγραφικής.
Ένα άλλο αριστούργημα είναι ο πίνακας Ο Άγιος Καμίλο ντι Λέλις σώζει τους άρρωστους κατά την πλημμύρα του Τίβερη το 1598 (Μουσείο της Ρώμης), που θεωρείται το αριστούργημά του.
Υπήρξε εξαιρετικός προσωπογράφος, τα έργα του χαρακτηρίζονται από λεπτή πινελιά και εκλεπτυσμένα χρώματα. Ο ίδιος ο Πάπας παρήγγειλε δύο πίνακες, τον Γάμο της Αγίας Αικατερίνης και την Έκσταση της Αγίας Καμίλας, τους οποίους τοποθέτησε στα ιδιωτικά του διαμερίσματα.
Ως ζωγράφος ιστορικών σκηνών, θαυμάστηκε για την αυστηρότητα και τη δύναμη των συνθέσεών του και τη μεγαλοπρέπεια των χαρακτήρων του, που ήδη προανήγγειλαν τον νεοκλασικισμό.
Σημαντική προσωπικότητα στη Ρώμη το δεύτερο τέταρτο του αιώνα, επηρέασε πολλούς Γάλλους ζωγράφους που φοιτούσαν στην Ακαδημία της Γαλλίας στη Ρώμη και έμεναν και δραστηριοποιούνταν στην Αιώνια Πόλη.
Όμως, στο απόγειο της φήμης του, ο Συμπλερά χτυπήθηκε από ασθένεια. Προσπάθησε να βελτιώσει την υγεία του ταξιδεύοντας στη Νάπολη, αλλά επέστρεψε στη Ρώμη λίγο αργότερα, όπου και πέθανε στις 28 Μαΐου 1749 σε ηλικία πενήντα ετών. Η σύζυγός του, η διάσημη ζωγράφος μινιατούρων, Μαρία Φελίτσε Τιμπάλντι, ήταν αδερφή της Ισαβέλλας, συζύγου του Πιέρ Σαρλ Τρεμολιέρ.
Επιλογή έργων
κέντρο|μικρογραφία|980x980εσ|Δείπνο στο σπίτι του Σίμωνα, (1737), [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Μαρσέλ Σεβαλιέ
Ο Μαρσέλ Σεβαλιέ (Marcel Charles Chevalier, 28 Φεβρουαρίου 1921 - 8 Οκτωβρίου 2008) ήταν ο τελευταίος δήμιος της Γαλλίας από το 1976 ως το 1981. Έφερε τον επίσημο τίτλο Δήμιος της Γαλλικής Δημοκρατίας και Κύριος των Παρισίων (Monsieur de Paris). Τα τελευταία χρόνια της ζωής του εργάστηκε ως τυπογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μονρούζ του Οτ-ντε-Σέιν (Montrouge,Hauts-de-Seine) και διαδέχθηκε τον Αντρέ Ομπρέχτ, το 1976 στην υπηρεσία του εκτελεστή. Εργάστηκε ως τις 9 Οκτωβρίου 1981, οπότε και η θανατική ποινή καταργήθηκε στη Γαλλία, με διάταγμα του Φρανσουά Μιτεράν. Η μέθοδος εκτέλεσης στη Γαλλία για τα πολιτικά αδικήματα ήταν ο αποκεφαλισμός με γκιλοτίνα την περίοδο 1791-1981 και για τα στρατιωτικά ο τουφεκισμός από εκτελεστικό απόσπασμα.
Ο Σεβαλιέ είχε ξεκινήσει να εργάζεται ως δήμιος το 1958 και μέχρι τον επίσημο διορισμό του, την 1η Οκτωβρίου 1976, είχε ήδη εκτελέσει 40 άτομα. Ως επίσημος δήμιος του Γαλλικού Κράτους εκτέλεσε μόνο 2 άτομα και εκείνες ήταν οι τελευταίες εκτελέσεις θανατοποινιτών στη Γαλλία:
Ο Σεβαλιέ μετά την κατάργηση της θανατικής ποινής εργάστηκε σε τυπογραφείο. Παντρεύτηκε τη Μαρσέλ Ομπρέχτ, ανεψιά του προτελευταίου δήμιου της Γαλλίας, Αντρέ Ομπρέχτ. Απέκτησαν 2 παιδιά, εκ των οποίων το ένα, ο Ερίκ, παρέστη στις εκτελέσεις του Καρέιν και του Τζαντουμπί, με σκοπό να τον προετοιμάσει για διαδοχή, όταν ο Μαρσέλ θα συνταξιοδοτούνταν.
Ο πρώην δήμιος είχε δώσει συνεντεύξεις στα ΜΜΕ αλλά λίγο πριν το θάνατό του απέφυγε να μιλήσει για τις εμπειρίες του από την γκιλοτίνα, εξαιτίας της δυσανασχέτησής του με τους συναισθηματισμούς του Τύπου. Ο Σεβαλιέ πέθανε στη Βαντόμ το 2008, μία ημέρα πριν συμπληρωθούν 27 χρόνια από την κατάργηση της εσχάτης των ποινών στη χώρα του.
Καράκουμι
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Μαρσέλ Σεβαλιέ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι δήμιοι
Καράκουμι
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Καμπ Σεζάρ
Το Καμπ Σεζάρ (αραβικά: كامب شيزار) είναι συνοικία της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο. Σε αυτήν βρίσκεται ένα αρχαίο νεκροταφείο από την εποχή των Πτολεμαίων το οποίο χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ. Η συνοικία ονομάστηκε έτσι από τη λανθασμένη πεποίθηση πως στην περιοχή στρατοπέδευσε ο Ιούλιος Καίσαρας όταν βρισκόταν στην Αλεξάνδρεια, κατά την τελευταία πτολεμαϊκή περίοδο. Ήταν παραδοσιακά μεγάλο κέντρο του Ελληνισμού στην Αλεξάνδρεια, όπου ζούσαν πολλοί Έλληνες Αιγυπτιώτες.
Αναφορές
Κατηγορία:Συνοικίες της Αλεξάνδρειας
Πίτερ Φολκ
Ο Πίτερ Μάικλ Φολκ (αγγλικά: Peter Michael Falk, 16 Σεπτεμβρίου 1927 – 23 Ιουνίου 2011) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του ως υπαστυνόμος Κολόμπο στην πολυετή τηλεοπτική σειρά Κολόμπο (1968–2003), για την οποία κέρδισε τέσσερα βραβεία Έμμυ ζώνης υψηλής τηλεθέασης (1972, 1975, 1976, 1990) και μια Χρυσή Σφαίρα (1973).
Ο Φολκ πρωταγωνίστησε για πρώτη φορά ως Κολόμπο σε δύο πιλοτικά επεισόδια διάρκειας 90 λεπτών, το πρώτο με τον Τζιν Μπάρι το 1968 και το δεύτερο με τη Λι Γκραντ το 1971. Στη συνέχεια, η εκπομπή προβλήθηκε ως μέρος της σειράς The NBC Mystery Movie από το 1971 έως το 1978, και ξανά στο ABC από το 1989 έως το 2003.
Ο Φολκ προτάθηκε δύο φορές για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, για το Οι μεγιστάνες του εγκλήματος (Murder, Inc.,1960) και το Η κόμισσα και ο γκάνγκστερ (Pocketful of Miracles, 1961), και κέρδισε το πρώτο του βραβείο Έμμυ το 1962 για το The Dick Powell Theatre. Ήταν ο πρώτος ηθοποιός που προτάθηκε για Όσκαρ και Έμμυ την ίδια χρονιά, κάτι που πέτυχε δύο φορές (το 1961 και το 1962). Συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες όπως Είναι ένας τρελός... τρελός... τρελός κόσμος (It's a Mad Mad Mad Mad World, 1963), Η μεγάλη κούρσα γύρω από το κόσμο (The Great Race, 1965), Η μάχη του Άνζιο (Anzio, 1968), Πρόσκληση σε γεύμα από έναν υποψήφιο δολοφόνο (Murder by Death, 1976), Ντετέκτιβ της πεντάρας (The Cheap Detective, 1978), ''Σταματήστε! Μη βαράτε τον γιατρό! (The In-Laws, 1979), Τρελές ιστορίες έρωτα και φαντασίας (The Princess Bride, 1987), Τα φτερά του έρωτα (Der Himmel über Berlin, 1987), Ο παίκτης (The Player, 1992) και Next'' (2007), καθώς και σε πολλούς ρόλους γκεστ στην τηλεόραση.
Ο Φολκ ήταν επίσης γνωστός για τις συνεργασίες του με τον σκηνοθέτη, ηθοποιό και προσωπικό φίλο Τζον Κασσαβέτη σε ταινίες όπως Σύζυγοι (Husbands, 1970), Μια γυναίκα εξομολογείται (A Woman Under the Influence, 1974), Νύχτα πρεμιέρας (Opening Night, 1977), Τα δύο μούτρα (Mikey and Nicky) της Ιλέιν Μέι (1976) και το επεισόδιο του Κολόμπο "Étude in Black" (1972).
Ο σκηνοθέτης Γουίλιαμ Φρίντκιν είπε για τον ρόλο του Φολκ στην ταινία του Οι αετονύχηδες του Μπρινκς (The Brink's Job, 1978): «Ο Πίτερ έχει μεγάλη γκάμα, από κωμωδία μέχρι δράμα. Μπορούσε να σου ραγίσει την καρδιά ή να σε κάνει να γελάσεις». Το 1996, το περιοδικό TV Guide κατέταξε τον Φολκ στο Νο. 21 του καταλόγου με τους 50 καλύτερους τηλεοπτικούς σταρ όλων των εποχών. Έλαβε ένα αστέρι μετά θάνατον στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ το 2013.
Τα πρώτα χρόνια
μικρογραφία| Ο Φολκ τελειόφοιτος λυκείου, 1945 Γεννημένος στο Μπρονξ, ο Φολκ ήταν γιος του Μάικλ Πίτερ Φολκ (1898–1981), ιδιοκτήτη καταστήματος ρούχων και της συζύγου του, Μαντλίν (το γένος Χοχάουζερ, 1904–2001), λογίστριας. Και οι δύο γονείς του ήταν Εβραίοι, προερχόμενοι από την Πολωνία και τη Ρωσία από την πλευρά του πατέρα του και από την Ουγγαρία και την Πολωνία από την πλευρά της μητέρας του. Ο Φολκ μεγάλωσε στο Όσινινγκ της Νέας Υόρκης.
Η πρώτη σκηνική εμφάνιση του Φολκ έγινε σε ηλικία 12 ετών στους Πειρατές της Πενζάνς στο Camp High Point, στα βόρεια της Νέας Υόρκης. Εκεί έπαιξε μαζί με τον Ρος Μάρτιν (αργότερα έπαιξαν μαζί σε ένα επεισόδιο του Κολόμπο).
Μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο το 1945, ο Φολκ φοίτησε για λίγο στο κολέγιο Hamilton στο Κλίντον της Νέας Υόρκης. Στη συνέχεια, προσπάθησε να ενταχθεί στις ένοπλες υπηρεσίες, καθώς ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος πλησίαζε στο τέλος του. Απορρίφθηκε λόγω του χαμένου ματιού του, εντάχθηκε στον Εμπορικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών και υπηρέτησε ως μάγειρας. Ο Φολκ είπε για την εμπειρία το 1997: «Εκεί δεν τους νοιάζει αν είσαι τυφλός ή όχι. Ο μόνος σε ένα πλοίο που πρέπει να βλέπει είναι ο καπετάνιος. Και στην περίπτωση του Τιτανικού, δεν έβλεπε και πολύ καλά». Ο Φολκ θυμάται αυτή την περίοδο στην αυτοβιογραφία του: «Ένας χρόνος στο νερό ήταν αρκετός για μένα, έτσι επέστρεψα στο κολέγιο. Δεν έμεινα πολύ. Μεγάλες ανησυχίες. Τι να κάνω μετά; Κατατάχθηκα να πάω στο Ισραήλ για να πολεμήσω στον πόλεμο κατά της Αιγύπτου. Δεν ήμουν παθιασμένος με το Ισραήλ, δεν ήμουν παθιασμένος με την Αίγυπτο - ήθελα απλώς περισσότερο ενθουσιασμό… Μου ανατέθηκε ένα πλοίο και η ημερομηνία αναχώρησης, αλλά ο πόλεμος είχε τελειώσει πριν αποπλεύσει το πλοίο».
Μετά από ενάμιση χρόνο στο Εμπορικό Ναυτικό, ο Φολκ επέστρεψε στο Hamilton College και παρακολούθησε επίσης μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin στο Μάντισον. Μεταγράφηκε στο The New School for Social Research στη Νέα Υόρκη, το οποίο του απένειμε πτυχίο στη λογοτεχνία και τις πολιτικές επιστήμες το 1951.
Πρώιμη καριέρα
Ο Φολκ ταξίδεψε στην Ευρώπη και εργάστηκε σε έναν σιδηρόδρομο στη Γιουγκοσλαβία για έξι μήνες. Επέστρεψε στη Νέα Υόρκη και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Syracuse, αλλά, όπως λέει στα απομνημονεύματά του, ότι δεν ήταν σίγουρος τι ήθελε να κάνει στη ζωή του για χρόνια αφότου τελείωσε το λύκειο.
Ο Φολκ απέκτησε μεταπτυχιακό στη δημόσια διοίκηση από τη Σχολή Maxwell του Πανεπιστημίου Syracuse το 1953. Το πρόγραμμα είχε σχεδιαστεί για να εκπαιδεύει δημοσίους υπαλλήλους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, μια καριέρα για την οποία ο Φολκ είπε στα απομνημονεύματά του ότι «δεν είχε κανένα ενδιαφέρον και καμία ικανότητα».
Έκανε αίτηση για δουλειά στη CIA, αλλά απορρίφθηκε λόγω της συμμετοχής του στην Ένωση Ναυτικών Μαγείρων ενώ υπηρετούσε στον Εμπορικό Ναυτικό, παρόλο που ήταν υποχρεωτικό να γίνει μέλος και δεν ήταν ενεργός στο σωματείο (το οποίο ήταν ύποπτο για κομμουνιστικές τάσεις). Στη συνέχεια, έγινε αναλυτής στο Κρατικό Γραφείο Προϋπολογισμού του Κονέκτικατ στο Χάρτφορντ. Το 1997, ο Φολκ είπε για τη δουλειά του στο Χάρτφορντ: «Ήμουν τόσο ειδικός στην αποδοτικότητα που το πρώτο πρωί στη δουλειά, δεν μπορούσα να βρω το κτίριο όπου έπρεπε να πιάσω δουλειά. Όπως ήταν φυσικό, άργησα, όπως πάντα εκείνες τις μέρες, αλλά κατά ειρωνικό τρόπο, ήταν η τάση μου να μην είμαι ποτέ στην ώρα μου που με έκανε να γίνω επαγγελματίας ηθοποιός».
Θεατρική καριέρα
μικρογραφία| Στην τηλεοπτική εκπομπή You Don't Say! το 1967 μικρογραφία| Ο Πίτερ Φολκ στο Είναι ένας τρελός... τρελός... τρελός κόσμος (1963) μικρογραφία| Με τη [[Νάταλι Γουντ στο Πώς να κλέβετε τον άντρα σας (Penelope, 1966)]] Ενώ εργαζόταν στο Χάρτφορντ, ο Φολκ εντάχθηκε σε μια τοπική θεατρική ομάδα με το όνομα Μαρκ Τουέιν Μασκ, όπου έπαιξε σε έργα που περιλάμβαναν τα The Caine Mutiny Court-Martial, The Crucible και τη Χωριατοπούλα. Ο Φολκ έμεινε στη θεατρική ομάδα μερικούς ακόμη μήνες και έλαβε συστατική επιστολή για το πρακτορείο William Morris στη Νέα Υόρκη. Το 1956, άφησε τη δουλειά του στο Budget Bureau και μετακόμισε στο Γκρίνουιτς Βίλατζ για να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού.
Ο πρώτος σκηνικός ρόλος του Φολκ στη Νέα Υόρκη ήταν σε μια παραγωγή εκτός Μπρόντγουεϊ του Δον Ζουάν τουΜολιέρου στο θέατρο Fourth Street που κατέβηκε μετά τη μία και μοναδική του παράσταση στις 3 Ιανουαρίου 1956. Ο Φολκ έπαιζε τον δεύτερο ρόλο του Σγκαναρέλ. Ο επόμενος θεατρικός του ρόλος αποδείχθηκε πολύ καλύτερος για την καριέρα του. Τον Μάιο, εμφανίστηκε στο Circle in the Square σε μια αναβίωση του έργου The Iceman Cometh με τον Τζέισον Ρόμπαρντς, όπου έπαιζε τον ρόλο του μπάρμαν.
Το 1972, ο Φολκ εμφανίστηκε στο έργο του Μπρόντγουεϊ The Prisoner of Second Avenue. Σύμφωνα με τον ιστορικό κινηματογράφου Εφραίμ Κατζ: "Οι ερμηνείες του αντλούν πρόσθετη αυθεντικότητα από το βλέμμα του, το αποτέλεσμα της απώλειας ενός ματιού. . ."
Οι πρώτες ταινίες
μικρογραφία| Από τη σειρά Decoy (1959) μικρογραφία| Ο Πίτερ Φολκ και Τζοάνα Μπαρνς στο τηλεοπτικό πρόγραμμα The Trials of O'Brien το 1966 Παρά τη σκηνική του επιτυχία, ένας θεατρικός πράκτορας συμβούλεψε τον Φολκ να μην περιμένει πολύ δουλειά στον κινηματογράφο λόγω του τεχνητού ματιού του. Απέτυχε σε ένα δοκιμαστικό στην Columbia Pictures και ο επικεφαλής του στούντιο Χάρι Κον του είπε: «Με την ίδια τιμή, μπορώ να πάρω έναν ηθοποιό με δύο μάτια». Δεν κατάφερε επίσης να πάρει έναν ρόλο στην ταινία Το πρώτο γλίστρημα (Marjorie Morningstar). Οι πρώτες του κινηματογραφικές ερμηνείες ήταν σε μικρούς ρόλους στα Οι πειραταί της πράσινης λίμνης (Wind Across the Everglades, 1958), The Bloody Brood (1959) και Εγκληματικά χέρια (Pretty Boy Floyd, 1960). Η ερμηνεία του Φολκ στο Οι μεγιστάνες του εγκλήματος (Murder, Inc., 1960) ήταν ένα σημείο καμπής στην καριέρα του. Επιλέχτηκε για τον δεύτερο ρόλο του δολοφόνου Έιμπ Ριλς σε μια ταινία βασισμένη σε μια πραγματική συμμορία δολοφονιών που τρομοκρατούσε τη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1930. Ο κριτικός κινηματογράφου της εφημερίδας New York Times Μπόσλεϊ Κράουδερ, ενώ απέρριψε την ταινία ως "μια μέση γκανγκστερική ταινία", ξεχώρισε τη "διασκεδαστικά μοχθηρή ερμηνεία" του Φολκ.
Η ταινία αποδείχθηκε ρόλος-κλειδί για τον Φολκ. Στην αυτοβιογραφία του με τίτλο Just One More Thing (2006), ο Φολκ γράφει ότι η επιλογή του για την ταινία από χιλιάδες άλλους ηθοποιούς ήταν ένα «θαύμα» που «έφτιαξε την καριέρα μου» και ότι χωρίς αυτό, δεν θα είχε πάρει άλλους σημαντικούς κινηματογραφικούς ρόλους που έπαιξε αργότερα. Ο Φολκ, ο οποίος έπαιξε ξανά τον Ριλς στην τηλεοπτική σειρά του 1960 The Witness, ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία.
Το 1961, ο πολυβραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Φρανκ Κάπρα πήρε τον Φολκ για να παίξει στην κωμωδία Η κόμισσα και ο γκάνγκστερ (Pocketful of Miracles). Η ταινία ήταν η τελευταία μεγάλου μήκους του Κάπρα, και παρόλο που δεν έκανε την εμπορική επιτυχία που ήλπιζε, η ταινία «ανάβλυζε από την ερμηνεία του Φολκ». Ο Φολκ προτάθηκε για Όσκαρ για τον ρόλο.
Για το υπόλοιπο της δεκαετίας του 1960, ο Φολκ έπαιξε κυρίως σε δευτερεύοντες κινηματογραφικούς ρόλους και γκεστ τηλεοπτικές εμφανίσεις.
Οι πρώτοι τηλεοπτικοί ρόλοι
Το 1961, ο Φολκ προτάθηκε για βραβείο Έμμυ για την ερμηνεία του στο επεισόδιο "Cold Turkey" της βραχύβιας σειράς The Law and Mr. Jones στο ABC. μικρογραφία| Ως υπαστυνόμος Κολόμπο με τον Ρίτσαρντ Κίλεϊ στο επεισόδιο "A Friend In Deed" μικρογραφία| Ως υπαστυνόμος Κολόμπο με τον [[Μάρτιν Λάνταου στο επεισόδιο "Double Shock"]]
Το 1961, ο Φολκ κέρδισε τη διάκριση του να γίνει ο πρώτος ηθοποιός που προτάθηκε για Όσκαρ και Έμμου την ίδια χρονιά.
Κολόμπο
Αν και ο Φολκ εμφανίστηκε σε πολλούς άλλους τηλεοπτικούς ρόλους τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, είναι περισσότερο γνωστός ως ο πρωταγωνιστής της τηλεοπτικής σειράς Κολόμπο, «ο αγαπημένος τηλεοπτικός ντετέκτιβ όλων». Ο ρόλος του, περισσότερο γνωστός για τη φράση μόνο κάτι ακόμα, ήταν ένας κακοντυμένος και επιφανειακά αφηρημένος αστυνομικός που οδηγεί ένα Peugeot 403, ο οποίος είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά στην ταινία του 1968 Prescription: Murder. Με αντισυμβατικό τρόπο, η εκπομπή συνήθως αποκάλυπτε τον δολοφόνο από την αρχή και στη συνέχεια έδειχνε πώς ο Κολόμπο προχωρούσε στην εξιχνίαση του εγκλήματος.
Το πρώτο επεισόδιο της σειράς Κολόμπο σκηνοθετήθηκε το 1971 από τον 24χρονο Στίβεν Σπίλμπεργκ σε μια από τις πρώτες σκηνοθετικές του δουλειές. Το Κολόμπο ήταν τόσο δημοφιλές, που ο συνδημιουργός του Γουίλιαμ Λινκ έγραψε μια σειρά διηγημάτων που δημοσιεύθηκαν με τον τίτλο The Columbo Collection (2010) με ένα σχέδιο στο οποίο ο ίδιος ο Φολκ σχεδίασε τον εαυτό του ως Κολόμπο. Λίγα χρόνια πριν από τον θάνατό του, ο Φολκ είχε εκφράσει ενδιαφέρον να επιστρέψει στον ρόλο του Κολόμπο. Το 2007, είπε ότι είχε επιλέξει ένα σενάριο για ένα τελευταίο επεισόδιο του Κολόμπο. Το ABC απέρριψε το εγχείρημα. Φολκ διαγνώστηκε με άνοια στα τέλη του 2007 και πέθανε στις 23 Ιουνίου 2011, σε ηλικία 83 ετών. μικρογραφία| Ο Πίτερ Φολκ το 2007
Τα επόμενα χρόνια
μικρογραφία| Ο [[Τζον Κασσαβέτης και ο Πίτερ Φολκ το 1971]] Ο Φολκ ήταν στενός φίλος του ανεξάρτητου σκηνοθέτη Τζον Κασσαβέτη και εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες του: Σύζυγοι (Husbands), Μια γυναίκα εξομολογείται (A Woman Under the Influence) και σε μια κάμεο εμφάνιση στο τέλος της ταινίας Νύχτα Πρεμιέρας (Opening Night). Ο Κασσαβέτης εμφανίστηκε ως γκεστ στο επεισόδιο του Κολόμπο "Étude in Black" (1972). Οι δυο τους συμπρωταγωνίστησαν στην ταινία Τα δύο μούτρα (Mikey and Nicky, 1976).
Το 1978, ο Φολκ εμφανίστηκε στην κωμική τηλεοπτική εκπομπή The Dean Martin Celebrity Roast, ερμηνεύοντας τον χαρακτήρα του Columbo, με τον Φρανκ Σινάτρα ως το θύμα εκείνης της βραδιάς στην εκπομπή.
Προσωπική ζωή
Ο Φολκ παντρεύτηκε την Άλις Μέγιο, την οποία γνώρισε όταν οι δυο τους ήταν συμφοιτητές, στις 17 Απριλίου 1960. Το ζευγάρι υιοθέτησε δύο κόρες, την Κάθριν (η οποία επρόκειτο να γίνει ιδιωτική ντετέκτιβ) και την Τζάκι. Ο Φολκ και η σύζυγός του χώρισαν το 1976. Στις 7 Δεκεμβρίου 1977, παντρεύτηκε την ηθοποιό Σίρα Ντανέζε, που έπαιξε ως γκεστ στα περισσότερα επεισόδια της σειράς Columbo από οποιονδήποτε άλλη ηθοποιό.
Υγεία
δεξιά|μικρογραφία| Άγαλμα του Φολκ ως Κολόμπο με τον σκύλο του στη [[Βουδαπέστη της Ουγγαρίας]] Τον Δεκέμβριο του 2008 ανακοινώθηκε ότι ο Φολκ είχε διαγνωστεί με νόσο του Αλτσχάιμερ. Τον Ιούνιο του 2009, ένας από τους προσωπικούς γιατρούς του Φολκ, ανέφερε ότι αυτό είχε εξελιχθεί γρήγορα σε άνοια μετά από μια σειρά οδοντιατρικών επεμβάσεων το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μποζεστόβο
Το Μποζεστόβο (πολωνικά: Borzecowo, κασουβικά: Bòrzchowò) είναι κασουβικό χωριό του Πόβιατ Καρτούζι, στο Βοεβοδάτο Πομερανίας της Πολωνίας.
Σύμφωνα με στοιχεία της 31ης Δεκεμβρίου 2003, το χωριό κατοικούνταν από 559 άτομα.
Ιστορία
Από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το χωριό βρισκόταν εντός των συνόρων της Πολωνίας. Μέχρι το 1918, το δεσμευτικό όνομα της γερμανικής διοίκησης για το Μποζέτσουφ ήταν Borschestowo. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, το όνομα Borschestowo επαληθεύτηκε από τους Γερμανούς προπαγανδιστές των Ναζί ως υπερβολικά κασουβικό και μετονομάστηκε στο πιο γερμανικό Borschenstein.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Επιχιασμός χρωμοσωμάτων
Κατά τη σύναψη των ομόλογων χρωμοσωμάτων συμβαίνει ένα ενδιαφέρον φαινόμενο. Κάποιο τμήμα αδελφής χρωματίδας από ένα ομόλογο χρωμόσωμα μπορεί να "μπλεχτεί" με το αντίστοιχο τμήμα χρωματίδας του άλλου ομόλογου χρωμοσώματος. Το "μπλέξιμο" αυτό ονομάζεται χίασμα και είναι ορατό στο μικροσκόπιο. Τα δύο τμήματα μπορεί να κοπούν και να επανασυγκολληθούν ανάποδα. Έτσι, τα δύο χρωμοσώματα έχουν ανταλλάξει ομόλογα χρωμοσωμικά τμήματα.
Η διαδικασία αυτή μπορεί να συμβεί σε αρκετά τμήματα και έχει ως αποτέλεσμα αρκετά γονίδια να ανταλλαγούν και να βρεθούν στο άλλο ομόλογο χρωμόσωμα. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται επιχιασμός (δημιουργία χιασμάτων). Με τον επιχιασμό τα γονίδια του κάθε χρωμοσώματος ανασυνδυάζονται και δημιουργούνται χρωμοσώματα με "νέα" σύνθεση, που περιέχουν συνδυασμό των γονιδίων των αρχικών ομολόγων.
Αυτός ο ανασυνδυασμός γονιδίων εξασφαλίζει τη γενετική ποικιλότητα των οργανισμών, εφόσον το νέο άτομο δεν θα έχει πανομοιότυπη σειρά γονιδίων με τον γονέα του.
Αταρίν
thumb|250px|Το [[Τζαμί Αταρίν, από το οποίο έχει ονομαστεί η συνοικία.]] thumb|250px|Η [[Οικία - Μουσείο Καβάφη, στην συνοικία του Αταρίν]] Η Αταρίν (αραβικά: العطارين‎) είναι συνοικία της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο. Οφείλει το όνομά της στο ομώνυμο τζαμί, το οποίο χτίστηκε αρχικά το 370 ως εκκλησία η οποία ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο και μετατράπηκε σε τζαμί στην αρχή της αραβικής κατάκτησης. Πίσω από το τζαμί ξεκινά το Σουκ ελ Αταρίν, η αγορά δηλαδή των αρωμάτων εκ του αραβικού άτρ (άρωμα). Εκεί στα τέλη του 19ου αι. πωλούνταν σχετικά προϊόντα από τη Συρία και το Λίβανο.
Η συνοικία ήταν παραδοσιακά πολύ κακόφημη, στην οποία ήταν συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι οίκοι ανοχής της πόλης. Εκεί ζούσαν πολλοί Έλληνες Αιγυπτιώτες, μεταξύ των οποίων και ο διάσημος ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης. Μετά την αποχώρηση των Ελλήνων και των Ευρωπαίων η περιοχή σταδιακά μεταμορφώθηκε σε μία γραφική συνοικία με πολλά παλαιοπωλεία, τα οποία είναι γεμάτα με αντικείμενα που άφησαν οι Έλληνες Αιγυπτιώτες όταν εκτοπίστηκαν από τον Νάσερ. Η Οικία Καβάφη, η οποία βρίσκεται στο Αταρίν, έχει πλέον μετατραπεί σε μουσείο και είναι ανοιχτή για το κοινό. Στο Αταρίν εδρεύει επίσης το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας.
Αναφορές
Κατηγορία:Συνοικίες της Αλεξάνδρειας
Τζοζεφίν Σβόμποντα
Η Τζοζεφίν Σβόμποντα (που γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1861 στη Βιέννη και πέθανε στις 27 Οκτωβρίου 1924 στην ίδια πόλη) ήταν Αυστριακή προσωπογράφος. Ήταν, επίσης, μία από τις πιο δραστήριες προσωπογράφους της Βιέννης.
Βιογραφία
Ο Κοντανστίν φον Βούρτσμπαχ γράφει για τη Σβόμποντα στη Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια της Αυστριακής Αυτοκρατορίας το 1880: «Τα εξαιρετικά της έργα πωλούνται ταχύτατα και αποτελεί τη μόνη 19χρονη καλλιτέχνη που δικαιούται να είναι τόσο φέρελπις».
Τα περισσότερα έργα της Τζοζεφίν Σβόμποντα ήταν υδατογραφίες, κατά κύριο λόγο προσωπογραφίες και (λιγότερο) σκηνές με ζώα και νεκρή φύση. Από το 1886, η Σβόμποντα εξέθετε τακτικά έργα της στην καλλιτεχνική έκθεση Vienna Künstlerhaus, ενώ συμμετείχε σε εκθέσεις σε πόλεις όπως το Αμβούργο (1887), το Μόναχο και το Βερολίνο (1888). Φωτογραφίες της εκτέθηκαν επίσης στη Διεθνή Έκθεση του Σικάγου το 1893. Πιθανώς μετά από σύσταση του αδελφού της και του Χάινριχ φον Ανγκέλι, ο οποίος εργαζόταν στα βρετανικά ανάκτορα ως ζωγράφος, έλαβε τον τίτλο της ζωγράφου της αυλής της Βασίλισσας Βικτωρίας το 1890. Κατά διαστήματα, και συνήθως μόνο τα καλοκαίρια, βρισκόταν στην Αγγλία μέχρι το 1899, απεικονίζοντας τη βασιλική οικογένεια και άλλα πρόσωπα της αυλής σε πολλές υδατογραφίες. Οι πίνακές της βρίσκονται ακόμα και σήμερα στη Βασιλική Συλλογή στο Κάστρο του Ουίντσορ.
Ο Τζοζεφίν Σβόμποντα δέχτηκε επίσης πολλές παραγγελίες από τον αυστριακό αυτοκρατορικό οίκο, όπως από τον Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄ και άλλους. Το γεγονός αυτό την κατέστησε μία από τους πιο δραστήριους προσωπογράφους της Βιέννης. Από το 1902, εξέθετε έργα της στο Salon Pisko από την ομάδα Gruppe der 8 Künstlerinnen στις εκθέσεις τους Acht Künstlerinnen und ihre Gäste (Οκτώ γυναίκες καλλιτέχνες και οι καλεσμένοι τους). Μερικά από τα έργα της βρίσκονται στο Μουσείο της Βιέννης, καθώς και στην καλλιτεχνική συλλογή που βρίσκεται στην Αλμπερτίνα, στη Βιέννη. Από το 1886, έγινε μέλος του Künstlerhaus, της "Αυστριακής Καλλιτεχνικής Εταιρείας".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Καλλιτέχνιδες του 20ού αιώνα
Ιππόλυτος Α΄ των Έστε
Ο Ιππόλυτος Α΄, ιταλ. Ippolito I, (20 Μαρτίου 1479 – 3 Σεπτεμβρίου 1520) από τον Οίκο των Έστε ήταν καρδινάλιος και επίσκοπος του Έστεργκομ στη Ουγγαρία.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρα και της Ελεονώρας της Ιβρέας-Τρασταμάρα, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης.
Από μικρός εκπαιδεύτηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Το 1485, έξι ετών, έγινε επικεφαλής αβαείου. Δύο έτη μετά η θεία του Βεατρίκη της Ιβρέας-Τρασταμάρα, σύζυγος του Ματθία Κορβίνου της Ουγγαρίας, μεσολάβησε και ο Ιππόλυτος Α΄ ορίστηκε αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ στη χώρα αυτή. Ως τη ενηλικίωσή του σπούδαζε στην Αυλή της Ουγγαρίας και όταν έγινε 18 ετών ο πάπας Ιννοκέντιος Η΄ επιβεβαίωσε την εκλογή του.
Όταν απεβίωσε ο Ματθίας το 1490, ο Ιππόλυτος Α΄ ταξίδευε συχνά στην Ιταλία. Σε ένα ταξίδι του το 1493 ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ τον έκανε καρδινάλιο διάκονο. Τρία έτη αργότερα, για να αποφύγει μία επιδημία στην Ουγγαρία, ξαναταξίδευσε στη Ρώμη με άλλα 250 άτομα. Το 1497 ορίστηκε αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου και το 1509 καρδινάλιος ιερέας. Από τότε εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και έστειλε εκπρόσωπο (vicar) στο Μιλάνο. Στις φορολογικές καταγραφές της παπικής Αυλής (Curia) του έτους 1500 εμφανίζεται ως ο πέμπτος πλουσιότερος από τα μέλη της. Η επιρροή του μεγάλωσε όταν ο αδελφός του Αλφόνσος Α΄ νυμφεύτηκε την Λουκρητία Βοργία, κόρη του Αλεξάνδρου ΣΤ΄, ο οποίος του απένειμε τον τίτλο του αρχιπρεσβύτερου του Αγ. Πέτρου. Έμεινε στη Ρώμη ως το 1503, αν και η σχέση του με τον πάπα έφθινε όσο ο Αλφόνσος Α΄ προσέγγιζε τους Γάλλους.
Το 1503 απεβίωσε ο Αλέξανδρος ΣΤ΄ Βοργίας και ο νέος πάπας Πίος Γ΄ Πικολομίνι τον έθεσε επίσκοπο της Φερράρα. Ήλθε σε αντίθεση με τον επόμενο πάπα Ιούλιο Β΄ ντελλα Ρόβερε και το 1507 έφυγε από την Αυλή· πάντως ο πάπας τον ευχαρίστησε για την ανάμειξή του στην υπόθεση Μπεντιβόλιο. Το 1509 οδήγησε με επιτυχία στρατό και ανάκτησε τα εδάφη του Πολεζίνε, που οι Έστε είχαν απωλέσει το 1484 στον πόλεμο με τη Βενετία, κερδίζοντας στην κρίσιμη μάχη της Πολεζέλλα. Ο πάπας τον ανακάλεσε στη Ρώμη, αλλά ένοιωθε τη ζωή του ανασφαλή και διέφυγε στην Ουγγαρία.
Το 1511 πήγε με το μέρος των σχισματικών στην Πίζα και υπέγραψε με άλλους πρόσκληση στον πάπα να έρθει να μιλήσει. Ο αδελφός του Αλφόνσος Α΄ τον έπεισε να εγκαταλείψει τους σχισματικούς και τότε ο πάπας του επέτρεψε να επιστρέψει στη Φερράρα. Το 1513 πήγε στην Ουγγαρία και όταν εκλέχθηκε νέος πάπας ο Λέων Ι΄ των Μεδίκων, επέστρεψε πάλι στη Φερράρα. Το 1514 αυτός και ο Οίκος των Έστε συγχωρέθηκαν για όλες τις αντι-παπικές τους πράξεις. Το 1519 παραχώρησε την αρχιεπισκοπή του Μιλάνου στον ανιψιό του Ιππόλυτο Β΄.
Ήταν διάσημος προστάτης καλλιτεχνών, όπως του ποιητή Λουντοβίκο Αριόστο και του αρχιτέκτονα Μπιάτζο Ροσέττι. Απεβίωσε στη Φερράρα κατά την επιστροφή του στην Ιταλία το 1520 από δυσπεψία αστακών. Τάφηκε στον Καθεδρικό ναό της πόλης. Ο αδελφός του Αλφόνσο Α΄ κληρονόμησε την περιουσία του που ήταν 200.000 δουκάτα.
Οικογένεια
Ο Ιππόλυτος Α΄ είχε δύο νόθα τέκνα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Ευγενία Ραντάνοβα
Η Ευγενία Ραντάνοβα (Evgenia Radanova; βουλγάρικα: Евгения Раданова, 4 Νοεμβρίου 1977) είναι Βουλγάρα αθλήτρια του πατινάζ και του αγωνιστικού ποδηλάτου, η οποία έχει συμμετάσχει σε Θερινούς και σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ήταν κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στα 500 μέτρα με 43,67 δευτερόλεπτα, το οποίο σημείωσε στο Κάλγκαρι του Καναδά στις 19 Οκτωβρίου 2001. Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σολτ Λέικ Σίτι το 2002 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 500 μέτρα και το χάλκινο στα 1500 μέτρα. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 συμμετείχε στην ποδηλασία αλλά δεν έλαβε μετάλλιο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2010 στο Βανκούβερ συμμετείχε στα 500 μέτρα γυναικών και κατέλαβε την 7η θέση.
Η Ραντάνοβα σήμερα προπονείται στην Ιταλία, αν και το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας της το πέρασε στον αθλητικό σύλλογο Slavia Sofia Sports Club και στην Εθνική Αθλητική Ακαδημία στη Σόφια της Βουλγαρίας. Έχει σπουδάσει προπονητική. Ζυγίζει 65 κιλά και έχει ύψος 1,70. Έχει τραυματιστεί σοβαρά τουλάχιστον δυο φορές αλλά ξεπέρασε τους τραυματισμούς και έχει επανέλθει. Τον Αύγουστο 2014 η Ραντάνοβα διορίστηκε προσωρινά Υπουργός Νεολαίας και Αθλητισμού της Βουλγαρίας στο πλαίσιο της υπηρεσιακής κυβέρνησης του Γκεόργκι Μπλιζνάσκι.
Μάσα Γκέσεν
Η Μάσα Γκέσεν, αγγλ. Masha Gessen (γεννημένη 13 Ιανουαρίου 1967) είναι -αμερικανικής υπηκοότητας- Ρωσοεβραία δημοσιογράφος συγγραφέας, μεταφράστρια και ακτιβίστρια που ήταν και είναι σκληρή επικρίτρια του προέδρου της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, και του πρώην προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Ντόναλντ Τραμπ.
Είναι μη δυαδική και τρανς και χρησιμοποιεί τις αντωνυμίες τους. Έχει αρθρογραφήσει εκτενώς για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ. Περιγραφόμενη ως «η κορυφαία ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ της Ρωσίας» και για πολλά χρόνια στη Ρωσία ως το μόνο δημοσίως ανοιχτό ομοφυλόφιλο άτομο, σήμερα ζει μόνιμα στη Νέα Υόρκη οικογενειακώς.
Η Γκέσεν γράφει κυρίως στα αγγλικά αλλά και στη μητρική γλώσσα, τα ρωσικά. Εκτός από το γεγονός ότι είναι συγγραφέας πολλών μη μυθιστορηματικών βιβλίων, έχουν συμβάλει σημαντικά σε εκδόσεις όπως The New York Times, The New York Review of Books, The Washington Post, The Los Angeles Times, The New Republic, New Statesman, Granta, Slate, Vanity Fair, Harper's Magazine, The New Yorker και US News &amp; World Report. Από το 2017 αρθρογραφεί τακτικά στον The New Yorker.
Εργάστηκε επίσης ως μεταφράστρια για το ιστορικό δράμα The Americans στο τηλεοπτικό αμερικανικό κανάλι FX.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ Εβραίοι Κατηγορία:Μη-δυαδικά άτομα
Φιλή Βατίδου
Η '''Φιλή Κ. Βατίδου''' (Σμύρνη, 1901 - Αθήνα, 1963) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1901 στη Σμύρνη και ήταν κόρη του Κυριάκου Βατίδη. Αδελφή της ήταν η, επίσης λογοτέχνιδα, Όλγα Βατίδου. Αποφοίτησε από το Κεντρικό Παρθεναγωγείο της Σμύρνης και από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με την ποίηση, δημοσιεύοντας έργα της σε λογοτεχνικά περιοδικά της γενέτειράς της. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή κατέφυγε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα συνεχίζοντας το ποιητικό της έργο. Παράλληλα υπήρξε δραστήριο μέλος διαφόρων μικρασιατικών οργανώσεων και κυρίως της Εστίας Νέας Σμύρνης, συμβάλλοντας μεταξύ άλλων στην ίδρυση της βιβλιοθήκης της Εστίας Νέας Σμύρνης, η οποία ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1947. Πέθανε στην Αθήνα την 15η Δεκεμβρίου του 1963.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
UTC+07:00
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Η χρήση της ζώνης ώρας UTC+07:00 το 2010: Μπλε (Δεκέμβριος), Κίτρινο (όλο το χρόνο), Πορτοκαλί (Ιούνιος), Ανοιχτό μπλε: Θαλάσσιες Περιοχές
Η UTC+07:00 είναι αναγνωριστικό μετατόπισης ώρας από το συγχρονισμένο παγκόσμιο χρόνο (UTC) κατά +07. Στο ISO 8601 η σχέση θα μπορούσε να γραφτεί ως.
Ανατολική Ασία
Θεωρείται ως η δυτικότερη ζώνη ώρας στην Ανατολική Ασία.
Αποκλίσεις περιοχών που ανήκουν γεωγραφικά στην UTC+07
Από νομικά, πολιτικά και οικονομικά καθώς και από φυσικά και γεωγραφικά κριτήρια που χρησιμοποιούνται κατά την κατάρτιση των χρονικών ζωνών, προκύπτει ότι οι επίσημες ζώνες ώρας δεν κάνουν τηρούν ακριβώς τις γραμμές των μεσημβρινών. Η ζώνη ώρας UTC+07, από καθαρά γεωγραφική άποψη, καλύπτει τις περιοχές που βρίσκονται μεταξύ των μεσημβρινών 97°30' Α και 112°30' Α. Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν μέρη που βρίσκονται στις περιοχές που καλύπτει η ζώνη ώρας UTC+07 αλλά χρησιμοποιούν άλλη ζώνη ώρας Αντίθετα, υπάρχουν περιοχές που χρησιμοποιούν τη ζώνη ώρας UTC+07, παρόλο που η φυσική ώρα αυτών των περιοχών είναι η UTC+08, η UTC+06, ή ακόμα και η UTC+05.
Περιοχές που βρίσκονται εντός των μεσημβρινών της ζώνης ώρας UTC+07 αλλά χρησιμοποιούν άλλες ζώνες ώρας
Αυτό αφορά τις περιοχές με γεωγραφικό μήκος από 97°30' Α έως 112°30 " Α. Στη Ρωσία: Άλλες περιοχές, εκτός από την Κίνα και τη Ρωσία: Ένα δυτικό μέρος της Δημοκρατίας των Σαχά, συμπεριλαμβανομένων των αστικών περιοχών Αϋχάλ και Ουντάτσνι.
Περιοχές μεταξύ των γεωγραφικών συντεταγμένων 112°30' Α και 127°30' Α (φυσικά ανήκουν στη ζώνη ώρας UTC+08)
Στην Ινδονησία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετατοπίσεις UTC
South Sudan Oyee!
"South Sudan Oyee!" (Ελληνικά: Νότιο Σουδάν Ζήτω!) είναι ο εθνικός ύμνος του Νότιου Σουδάν. Ο ύμνος επιλέχθηκε από την εθνική επιτροπή για τον εθνικό ύμνο του Νότιου Σουδάν του SPLM έπειτα από την έναρξη ενός διαγωνισμού το 2010, λίγους μήνες πριν διεξαχθεί το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της χώρας Η επιτροπή επέλεξε μεταξύ 49 συμμετοχών για τον ύμνο του οποίου ο προσωρινός τίτλος είναι "Γη του Κους". Η μουσική του "South Sudan Oyee!" γράφτηκε από φοιτητές και καθηγητές του πανεπιστημίου της Τζούμπα.
Στίχοι στα αγγλικά
Oh God We praise and glorify you For your grace on South Sudan, Land of great abundance Uphold us united in peace and harmony.
Κάρμι
Το Κάρμι είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Κατά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της κοινότητας κατελήφθη από τα τουρκικά στρατεύματα και έκτοτε δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) στο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου, με την ομομασία Καραμάν.
South Sudan Oyee!
Στίχοι στα αγγλικά
Oh great patriots Let us stand up in silence and respect, Saluting our martyrs whose blood Cemented our national foundation, We vow to protect our nation
Κάρμι
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
South Sudan Oyee!
Στίχοι στα αγγλικά
Oh God bless South Sudan.
Σλάβιτσα Τζούκιτς Ντεγιάνοβιτς
Η Σλάβιτσα Τζούκιτς Ντεγιάνοβιτς (Slavica Đukić Dejanović) (Славица Ђукић Дејановић, ; γεννημένη στις 4 Ιουλίου 1951) είναι Σέρβα πολιτικός, πρώην υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση της Σερβίας, πρώην Πρόεδρος  της Σερβίας και πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Σερβίας και επί μακρόν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Σερβίας.
Κάρμι
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
South Sudan Oyee!
Ελληνική μετάφραση
Ω Θεέ Σε υμνούμε και σε δοξάζουμε Για την χάρη σου προς το Νότιο Σουδάν, Τη Γη της μεγάλης αφθονίας Φύλαξέ μας ενωμένους με ειρήνη και αρμονία.
Ω μητέρα πατρίδα Υψώνουμε την ανασηκωμένη σημαία με το αστέρι-οδηγό Και τραγουδάμε τραγούδια της ελευθερίας με χαρά, Για τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και την ευημερία Είθε να κυβερνούν για πάντα και να είναι όλο και πιο πολλές.
Σλάβιτσα Τζούκιτς Ντεγιάνοβιτς
Η Ντεγιάνοβιτς είναι η δεύτερη γυναίκα επικεφαλής της Εθνοσυνέλευσης της Σερβίας, μετά τη Νατάσα Μίτσιτς, η οποία ήταν Πρόεδρος του Κοινοβουλίου 2001–2004, και η πρώτη στην ανεξάρτητη Σερβία. Σε αυτόν τον ρόλο ήταν επίσης αναπληρωτής πρόεδρος της Σερβίας μετά την παραίτηση του Μπόρις Τάντιτς το 2012 και ήταν η πρώτη γυναίκα, που κατείχε τη θέση του αρχηγού του κράτους της Σερβίας από την ανεξαρτησία το 2006.
South Sudan Oyee!
Ελληνική μετάφραση
Ω σπουδαίοι πατριώτες Ας σταθούμε όρθιοι σιωπηλά και με σεβασμό, Αποτίοντας χαιρετισμό προς τους μάρτυρές μας των οποίων το αίμα Επισφράγισε την εθνική μας θεμελίωση, Ορκιζόμαστε να προστατεύουμε την χώρα μας.
Σλάβιτσα Τζούκιτς Ντεγιάνοβιτς
Βιογραφία
Η Ντεγιάνοβιτς γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1951 στη Ράτσα κοντά στο Κραγκούγιεβατς, όπου τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, όπου έλαβε το μεταπτυχιακό της το 1983 και το Ph.D. το 1986.
Επαγγελματική Καριέρα
Η Ντεγιάνοβιτς εργάζεται στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κραγκούγιεβατς από το 1982, όπου ήταν αρχικά βοηθός, μετά διδάκτωρ και στη συνέχεια από το 1992 ήταν επίκουρη καθηγήτρια. Το 1996 η Ντεγιάνοβιτς έγινε τακτική καθηγήτρια. Υπηρέτησε επίσης ως Διευθύντρια του Κλινικού-Νοσοκομειακού Κέντρου στο Κραγκούγιεβατς από το 1995 έως το 2001. Τότε απομακρύνθηκε από τα διοικητικά καθήκοντα, αλλά παρέμεινε, για να εργαστεί ως γιατρός. Η Ντεγιάνοβιτς είναι διευθύντρια της Ψυχιατρικής Κλινικής στο Κραγκούγιεβατς και αντιπρύτανης της Ιατρικής Σχολής. Ήταν πρόεδρος της Επιτροπής για τα Ναρκωτικά και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου Ιατρικής Έρευνας στον Τομέα Επιστήμης και Τεχνολογίας.
South Sudan Oyee!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Νότιου Σουδάν
Κάτω Τριπόταμα Αχαΐας
Τα Κάτω Τριπόταμα είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Ψωφίδος της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.
Τοποθεσία
Τα Κάτω Τριπόταμα απέχουν 1,7 χλμ. από τα Τριπόταμα, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκουν. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 580 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 106 κατοίκους, και είναι ο μεγαλύτερος σε πληθυσμό οικισμός της Τοπικής κοινότητας Ψωφίδος.
Διοικητική ιστορία
Τα Κάτω Τριπόταμα αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Ψωφίδος. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αροανίας ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Ψωφίδος. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελούν οικισμό της Τοπικής κοινότητας Ψωφίδος του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Σεμέλη Ξάνθης
H Σεμέλη είναι μικρό πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Σεμέλη βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας και τη βορειοδυτική άκρη της πεδιάδας της Ξάνθης σε υψόμετρο 120 μέτρα. Απέχει 18 χλμ. Β. από το Εύλαλο (έδρα του δήμου), 12 χλμ. ΝΔ. από την Ξάνθη και 43 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Καβάλα. Νοτιοδυτικά του χωριού είναι οι Τοξότες, νότια το Μικρό και Μεγάλο Τύμπανο, νοτιότερα περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Καβάλας και βορειοανατολικά είναι το Πετροχώρι. Θεωρείται από τους πρόσφατα εγκαταλειμμένους οικισμούς της Ξάνθης που οι Πομάκοι κάτοικοί του σταδιακά μετακινήθηκαν αλλά επανέρχονται τους θερινούς μήνες.  Την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρεται με την ονομασία Φουτσουρλού και επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 με την ονομασία Σεμέλη στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τοξοτών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Τοξοτών που υπάγεται στο Δήμου Τοπείρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 27 κάτοικοι. ενώ οι απογραφές κατοίκων του ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Τοπείρου
Σλάβιτσα Τζούκιτς Ντεγιάνοβιτς
Επαγγελματική Καριέρα
Από το 2014 έως το 2016 ήταν διευθύντρια της Κλινικής Ψυχιατρικών Παθήσεων «Dr. Λάζα Λαζάρεβιτς» στο Βελιγράδι. Είναι μέλος της Ένωσης Ψυχιάτρων της Σερβίας και διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου για δύο θητείες.
Είναι συγγραφέας επτά βιβλίων, δύο εγχειριδίων για τακτικούς φοιτητές και ένας εκ των συγγραφέων τριών εγχειριδίων για μεταπτυχιακούς φοιτητές. Έχει συγγράψει μόνη της και από κοινού με άλλους επιστήμονες πάνω από 200 επιστημονικές και επαγγελματικές εργασίες.
Πολιτική καριέρα
Παράλληλα με την ιατρική της καριέρα, η Ντεγιάνοβιτς έχτιζε και την πολιτική καριέρα της. Έγινε μέλος της Ένωσης Κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας, όταν ήταν 18 ετών. Η Ντεγιάνοβιτς ήταν πρόεδρος της Διάσκεψης Μόνιμης Δράσης της Λίγκας και μέλος της Δημοτικής Επιτροπής του Συνδέσμου για το Κραγκούγιεβατς. Η Ντεγιάνοβιτς είναι μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Σερβίας από τις 12 Σεπτεμβρίου 1990. Ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου, της εκτελεστικής επιτροπής του SPS και πρόεδρος της Περιφερειακής Επιτροπής Κραγκούγιεβατς του SPS. Εξελέγη αντιπρόεδρος του SPS για πρώτη φορά το 1996 και παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τον Απρίλιο του 1997. Εξελέγη ξανά για την ίδια θέση στις 12 Μαΐου 2002 και επανεξελέγη στις 4 Δεκεμβρίου 2006. Σε δύο θητείες υπηρέτησε ως βουλευτής στην Εθνοσυνέλευση της Σερβίας και δύο θητείες ως ομοσπονδιακή βουλευτής. Στην προσωρινή σερβική κυβέρνηση μεταξύ Οκτωβρίου 2000 και Ιανουαρίου 2001 ήταν υπουργός φροντίδας της οικογένειας.
Στις 25 Ιουνίου 2008, η Ντεγιάνοβιτς εξελέγη Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Σερβίας.
Μετά την απόφαση του Προέδρου Μπόρις Τάντιτς να παραιτηθεί και να διεκδικήσει επανεκλογή στις προεδρικές εκλογές της Σερβίας στις 6 Μαΐου 2012, η Σλάβιτσα Τζούκιτς Ντεγιάνοβιτς ανέλαβε Πρόεδρος της Σερβίας στις 5 Απριλίου 2012 μέχρι τις 31 Μαΐου 2012.
Κατά τα έτη 2012-2014 διετέλεσε υπουργός Υγείας στη Δημοκρατία της Σερβίας και κατά τα έτη 2016-2020 υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στη Δημοκρατία της Σερβίας με αρμοδιότητα θέματα, που σχετίζονται με το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι υπουργοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβες πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κιομουρτζιού
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Λιρί Μπελισόβα
Πρώτα χρόνια και Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Γεννήθηκε στον οικισμό Μπελισόβα της περιοχής της Μαλακάστρας το 1926, χρονολογία την οποία ανέφερε και η ίδια. Άλλες πηγές παρουσιάζουν ως έτος γέννησής της το 1923. Προερχόταν από πολύτεκνη και σχετικά εύπορη μουσουλμανική οικογένεια και πατέρας της ήταν ο Καμπέρ Μπελισόβα, ο οποίος το 1918 είχε συμμετάσχει στο, ελεγχόμενο από τον Μεχμέτ Κόνιτσα, συνέδριο του Δυρραχίου. Η ίδια έμαθε τα πρώτα γράμματα στο Μπεράτι και αργότερα εισήχθη στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Βασιλομήτορος που λειτουργούσε στα Τίρανα για να διδαχτεί νοσηλευτική. Στην αλβανική πρωτεύουσα η Μπελισόβα ήρθε σε επαφή με κομμουνιστικούς κύκλους και στις αρχές του 1943, κατά τη διάρκεια της ιταλικής Κατοχής της Αλβανίας, έγινε και επίσημα μέλος του αλβανικού κομμουνιστικού κόμματος. Σε μεταγενέστερη συνέντευξή της ανέφερε πως σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της ιδεολογικής της κατεύθυνσης διεδραμάτισε συγγενικό της πρόσωπο, το οποίο κατόπιν εκτελέστηκε με την κατηγορία της προδοσίας. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, η Μπελισόβα αναδείχτηκε υπεύθυνη της κομμουνιστικής νεολαίας των Τιράνων. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους τραυματίστηκε σοβαρά σε αντικατοχική διαδήλωση χάνοντας το ένα μάτι της και παράλληλα αντιμετώπισε διώξεις.
Στην κομματική ελίτ
Μεταπολεμικά, η Μπελισόβα ανελίχθηκε γοργά στην κομματική ιεραρχία συμμετέχοντας στην κεντρική επιτροπή του κυβερνώντος Κόμματος Εργασίας, στη γραμματεία της Αλβανικής Αντιφασιστικής Νεολαίας και στο γενικό συμβούλιο του (ελεγχόμενου από την κυβέρνηση) Δημοκρατικού Μετώπου. Το 1945 παντρεύτηκε τον Νάκο Σπίρο ή Σπύρου, επίσης υψηλόβαθμο στέλεχος του κομμουνιστικού κόμματος προερχόμενο από το Δυρράχιο και υπουργό Οικονομικών. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στη συνοικία Μπλοκ των Τιράνων, η οποία προοριζόταν για την πολιτική ελίτ της χώρας. Τον Νοέμβριο του 1947, ο σύζυγός της ερχόμενος σε ρήξη με τον φιλοτιτοϊκό υπουργό Εσωτερικών Κότσι Τζότζε σχετικά με τις οικονομικές σχέσεις Αλβανίας-Γιουγκοσλαβίας και μη βρίσκοντας υποστήριξη από τον Χότζα έκανε απόπειρα αυτοκτονίας και εν τέλει υπέκυψε στα τραύματά του, με άλλες απόψεις να υποστηρίζουν την εκδοχή της δολοφονίας. Η Μπελισόβα, σε συνέντευξή της τον Ιούνιο του 1991 κατηγόρησε ευθέως τον Χότζα, ωστόσο μερικά χρόνια αργότερα δήλωσε πως πλέον πίστευε και η ίδια πως ο σύζυγός της όντως αυτοκτόνησε υπό το βάρος των πιέσεων και των απειλών που του είχαν ασκηθεί.
Ακολούθως η Μπελισόβα απομακρύνθηκε προσωρινά από την κεντρική επιτροπή, ωστόσο επανήλθε στη θέση της το 1948, μετά την αποπομπή-εξόντωση του Τζότζε και τη μετά θάνατον κομματική αποκατάσταση του Σπίρο. Τα επόμενα χρόνια έγινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος Εργασίας, εκπρόσωπος στη Λαϊκή Συνέλευση και γραμματέας του προεδρείου της, ενώ ασχολήθηκε και με τον τομέα της προπαγάνδας. Επίσης, από το 1951 μέχρι το 1954 μετέβη στη Μόσχα σπουδάζοντας στο Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν και ήταν μέλος της αλβανικής αντιπροσωπείας που παρευρέθηκε τον Μάρτιο του 1953 στην κηδεία του Ιωσήφ Στάλιν. Ενδιάμεσα, πραγματοποίησε και δεύτερο γάμο, με τον υπουργό Γεωργίας Μάκο Τσόμο (1922-1998).
Διώξεις
Με αφετηρία τον Ιούνιο του 1960, η Μπελισόβα υπέστη νέες διώξεις. Αυτές σχετίζονταν με τον ηγετικό της ρόλο εντός των φιλοσοβιετικών κύκλων του κόμματος, τη δημόσια διαφοροποίησή της από την κυβερνητική γραμμή της προσέγγισης της ΛΔ Αλβανίας με την Κίνα και την ανοικτή υποστήριξη των σοβιετικών θέσεων σε συνέδριο της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας, όπου ακόμη φέρεται να προχώρησε σε ενημέρωση των σοβιετικών αρχών σχετικά με την αλβανοκινεζική συνεργασία. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ανακοινώθηκε η αποπομπή της ίδιας και του Κότσο Τάσκο από τα κομματικά τους αξιώματα. Ακολούθησε ένα μικρό διάστημα κατά το οποίο η Μπελισόβα διετέλεσε εκπαιδευτικός στα Τίρανα και την Καλογοραντζή (χωριό κοντά στο Αργυρόκαστρο) και τον Μάιο του 1961 απομακρύνθηκε οριστικά από το κόμμα. Ακολούθως εκτοπίστηκε σε διάφορα μέρη της αλβανικής υπαίθρου: πρώτα στα χωριά Κούτσι, Προγονάτι και Σβέρνιτσα και κατόπιν στο Τσέρρικ, όπου πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της εξορίας της. Παράλληλα, το 1963 κατηγορήθηκε δημόσια ως συνεργός σε σοβιετική συνωμοσία που επεδίωκε την ανατροπή του καθεστώτος. Από την άλλη, στο εξωτερικό υπήρχαν φήμες περί φυσικής της εξόντωσης.