cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χουάν Κάρλος Ναβάρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέμφις Γκρίζλις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2001 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2003 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2007 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2009 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2002 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA
Πλειάς Ι (υδρογραφικό)
Πλειάς Ι (Υδρογραφικό) / Βοηθητικό / 78
Ναυπηγήθηκε το 1926 στα ναυπηγεία ‘Italy – Soc. Italiana Ernesto Breda, Nostre Yard, Venice’. Καθελκύστηκε στις 28 Απριλίου 1926. Ύψωση Ελληνικής Σημαίας στη Σαλαμίνα στις 27 Φεβρουαρίου 1927. Υδρογραφικό από το 1936. Βυθίστηκε στις 25 Απριλίου 1941 στη θέση <<Μόλος>> στον όρμο Κάτω Βασιλικής Πατραϊκού. Στις 21 Απριλίου 1941 είχε υποκύψει στα τραύματα του ο Κυβερνήτης του Υποπλοίαρχος Βύρων Κρυσταλλίδης που είχε τραυματιστεί σε προηγούμενη αεροπορική επιδρομή.
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία
Ερυθρά Διετία
Η λεγόμενη «Ερυθρά Διετία» (ιταλ. Biennio Rosso) ήταν μια περίοδος δύο ετών, που προσεγγιστικά συμπίπτουν με τα έτη 1919 και 1920, με έντονες κοινωνικές συγκρούσεις στο Βασίλειο της Ιταλίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή η επαναστατική περίοδος ακολουθήθηκε από τη βίαιη αντίδραση των φασιστικών πολιτοφυλακών των Μελανοχιτώνων και τελικώς από την Πορεία προς τη Ρώμη του Μπενίτο Μουσολίνι το 1922.
Υπόβαθρο
Η Ερυθρά Διετία αναδύθηκε μέσα από ένα υπόβαθρο οικονομικής κρίσεως μετά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, με υψηλή ανεργία, που συνοδευόταν από πολιτική αστάθεια. Χαρακτηριζόταν από μαζικές απεργίες, διαδηλώσεις εργατών και πειράματα αυτοδιαχειρίσεως μέσα από καταλήψεις εργοστασίων και αγροκτημάτων. Η ένταση αυξανόταν από τα τελευταία χρόνια του πολέμου και μερικοί παρατηρητές της εποχής θεωρούσαν ότι η Ιταλία βρισκόταν στο χείλος μιας επαναστάσεως στα τέλη του 1918.
Ο πληθυσμός ήταν αντιμέτωπος με αυξανόμενο πληθωρισμό και μεγάλες αυξήσεις στις τιμές βασικών αγαθών, σε μια περίοδο κατά την οποία η ανεργία αυξήθηκε από τις μαζικές αποστρατεύσεις από τον ιταλικό στρατό με το τέλος του πολέμου. Παρά το ότι η Ιταλία ήταν σύμμαχος των νικητών του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, οι Άγγλοι και οι Γάλλοι καρπώθηκαν όλα τα οφέλη της νίκης, αφήνοντας τη χώρα με δικαιολογημένα παράπονα. Η συμμετοχή στα εργατικά συνδικάτα και ο αριθμός των μελών του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSI), αυξήθηκαν σημαντικά, ενώ σημαντικά ενδυναμώθηκε και το αναρχικό κίνημα. Το PSI αύξησε τα μέλη του σε 250.000, ενώ το μεγαλύτερο σοσιαλιστικό εργατικό συνδικάτο, η Confederazione Generale del Lavoro (CGL), έφθασε τα δύο εκατομμύρια μέλη και η αναρχίζουσα Unione Sindacale Italiana (USI) είχε μεταξύ 300 και 500 χιλιάδες οπαδούς. Το σφρίγος των αναρχικών αυξήθηκε με την επιστροφή από την εξορία του αναρχικού Ερρίκο Μαλατέστα τον Δεκέμβριο του 1919.
Γεγονότα
Στο Τορίνο και το Μιλάνο συστάθηκαν «συμβούλια εργοστασίου» των εργατών (τα οποία ο θεωρητικός του μαρξισμού Αντόνιο Γκράμσι θεωρούσε το ιταλικό ισοδύναμο των ρωσικών σοβιέτ ) και πολλές καταλήψεις εργοστασίων έλαβαν χώρα υπό την ηγεσία επαναστατικών σοσιαλιστών και αναρχοσυνδικαλιστών. Ο αναβρασμός επεκτάθηκε και στις αγροτικές περιοχές της Κοιλάδας του Πάδου με απεργίες και ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα σε πολιτοφυλακές της Δεξιάς και της Αριστεράς.
Τον Απρίλιο του 1920 εργάτες μετάλλου στο Τορίνο, ειδικότερα στα εργοστάσια της FIAT, κατέβηκαν σε απεργία απαιτώντας αναγνώριση των «συμβούλιων εργοστασίου» τους, ένα αίτημα που δεν υπεστήριξαν το PSI και η CGL. Τα συμβούλια αυτά όλο και περισσότερο θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως τα πρότυπα για μια νέα, δημοκρατικά ελεγχόμενη οικονομία, όπου θα διοικούσαν τα εργοστάσια, αντί ως ένα εργαλείο διαπραγματεύσεων με τους εργοδότες. Το κίνημα κορυφώθηκε τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1920, οπότε ένοπλοι εργάτες μετάλλου στο Μιλάνο και το Τορίνο κατέλαβαν τα εργοστάσια όπου εργάζονταν ως αντίδραση σε μια ανταπεργία (λοκ άουτ) της εργοδοσίας. Οι καταλήψεις εργοστασίων σάρωσαν το «βιομηχανικό τρίγωνο» της βορειοδυτικής Ιταλίας. Εκτιμάται ότι συμμετείχαν περί τις 400.000 εργάτες μετάλλου και 100.000 άλλοι. Στις 3 Σεπτεμβρίου 185 μεταλλουργικά εργοστάσια στο Τορίνο τελούσαν υπό κατάληψη.
Το PSI και η CGL δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν το επαναστατικό δυναμικό της κατάστασης. Αν οι κινητοποιήσεις είχαν μεγιστοποιηθεί και επεκταθεί στην υπόλοιπη Ιταλία, ένας επαναστατικός μετασχηματισμός ίσως να ήταν δυνατός. Οι περισσότεροι σοσιαλιστές ηγέτες ήταν ευχαριστημένοι με τους αγώνες στον βορρά, αλλά έκαναν λίγα ώστε να «χτίσουν» πάνω στην επίπτωση των καταλήψεων και των εξεγέρσεων. Χωρίς την ευρύτερη στήριξη, το κίνημα για κοινωνική αλλαγή καταλάγιασε βαθμιαία.
Τα μετέπειτα
Το 1921 το κίνημα παρήκμασε εξαιτίας μιας βιομηχανικής πλέον κρίσεως, που επέφερε κλεισίματα εργοστασίων και μαζικές απολύσεις. Σε αντίθεση με την παθητική στάση του PSI και της CGL, οι εργοδότες και οι επερχόμενοι φασίστες αντέδρασαν. Η επαναστατική εποχή ακολουθήθηκε από τη βίαιη αντίδραση των φασιστικών πολιτοφυλακών των Μελανοχιτώνων (Ιταλικές Δέσμες Μάχης) και τελικώς από την Πορεία προς τη Ρώμη του Μπενίτο Μουσολίνι τον Οκτώβριο του 1922.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Αναρχισμός στην Ευρώπη
Δάφνη ΙΙΙ (ναρκαλιευτικό)
Δάφνη ΙΙΙ (Ναρκαλιευτικό) / M-247
Πρώην ‘USS MSC 307’.
Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Peterson Builders Co. Sturgeon Bay, Wist'. Παραδόθηκε από τους Αμερικάνους στις 2 Ιούλιος 1964 στην Βοστόνη Μασαχουσέτης και αμέσως εντάχθηκε στο Στολίσκο Ναρκοπολέμου. Κατασκευάστηκε στις Η.Π.Α. στον Ναύσταθμο της Βοστόνης. Ένα από τα 6 Ν/Α που παραχωρήθηκαν από τις Η.Π.Α. στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας. Όμοιου τύπου πλοία Αίγλη ΙΙ, Αύρα ΙV, Αλκυών, Δωρίς ΙΙ, Αηδών ΙΙ, Κλειώ ΙΙΙ, Κίχλη ΙΙ, Κίσσα ΙΙ και Πλειάς ΙΙ. Κατασκευή : Ξύλινα και από αντιμαγνητικό υλικό. – Εκτόπισμα : 320/370 ΤΝ. – Διαστάσεις : 144Χ28Χ8,5 πόδια. – Πρόωση : Ντίζελ 380 ΗΡ. – Οπλισμός : 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών και πλήρωμα 39 άνδρες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Μάρτεϊν Γκέιρσον
Στις ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε περιλαμβάνεται και η Φραμ Ρέικιαβικ, με την οποία και πέτυχε τα νικητήρια τέρματα στους τελικούς του Κυπέλλου Ισλανδίας του 1973 και του 1979.
Φοροαποφυγή
Φοροαποφυγή (αγγλικά: tax avoidance ή tax mitigation) αποκαλείται η εφαρμογή καλά σχεδιασμένων λογιστικών πρακτικών που αποτελούν απόρροια προσεκτικής μελέτης της εμπορικής νομοθεσίας, της φορολογικής πρακτικής, των διεθνών προτύπων χρηματοοικονομικής πληροφόρησης, δικαστικών και υπουργικών αποφάσεων με μοναδικό στόχο τη μείωση της φορολογητέας ύλης ενός φυσικού ή νομικού προσώπου. Πραγματοποιείται στα πλαίσια ενός καλά μελετημένου φορολογικού σχεδιασμού, κατά τον οποίο δημιουργούνται διάφορα σενάρια και εναλλακτικές, μέχρι να προσδιοριστεί ο ελάχιστος δυνατός φόρος, συνήθως στα πλαίσια του νόμου.
Μάρτεϊν Γκέιρσον
Διετέλεσε προπονητής της Φραμ Ρέικιαβικ από το 1994 έως το 1995.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κνατσπιρνουφέλαγκιντ Φραμ Κατηγορία:Ισλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κνατσπιρνουφέλαγκιντ Φραμ
Κλειώ ΙΙΙ (ναρκαλιευτικό)
Πρώην ‘USS MSC 317’. Πρώην ‘ΑΡΓΩ ΙΙ’.
Παραχωρήθηκε από τις Η.Π.Α. στις 21 Νοεμβρίου 1968 (Στρατιωτική βοήθεια). Ναυπηγήθηκε στις ΗΠΑ ‘Peterson Builders Co, Stungeon Bay Wisc’. Η καθέλκυση έγινε στις 9 Ιουλίου 1942. Στις 29 Αυγούστου 1978 μετονομάστηκε σε ‘ΚΛΕΙΩ ΙΙΙ’. Όμοιου τύπου πλοία Αίγλη ΙΙ, Αύρα ΙV, Αλκυών, Δωρίς ΙΙ, Δάφνη ΙΙΙ, Αηδών ΙΙ, Κλειώ ΙΙΙ, Κίχλη ΙΙ, Κίσσα ΙΙ και Πλειάς ΙΙ. Παροπλίστηκε στις 3 Οκτωβρίου του 2006
Φοροαποφυγή
Διαφέρει από την έννοια της φοροδιαφυγής και σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος (Φοροαποφυγή-Φοροδιαφυγή, Τεύχος 13-14 Ιούλιος-Αύγουστος 2011) η φοροαποφυγή ορίζεται ως η οποιαδήποτε νόμιμη διαδικασία ή τρόπος για την αποφυγή πληρωμής φόρων.
Λίμνη του Λουγκάνο
Η λίμνη Λουγκάνο είναι λίμνη στα νοτιοανατολικά της Ελβετίας, στα σύνορα με την Ιταλία. Πήρε το όνομά της από την πόλη Λουγκάνο που χτίστηκε αργότερα. Βρίσκεται ανάμεσα στη λίμνη Ματζόρε και στη λίμνη Κόμο.
Το 1848 χτίστηκε πάνω σε παγετωνικές προσχώσεις το φράγμα του Μελίντε, ανάμεσα στο Μελίντε και το Μπισόνε. Ο αυτοκινητόδρομος Α2 και ο σιδηρόδρομος Gotthard, που συνδέουν το Λουγκάνο με το Chiasso, διασχίζουν τη λίμνη σε αυτό το σημείο. Η λίμνη Λουγκάνο είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός.
Κατηγορία:Λίμνες της Ελβετίας Κατηγορία:Λίμνες της Ιταλίας
Συμμετοχή της Βουλγαρίας στη Eurovision 2021
Η Βουλγαρία θα συμμετάσχει στο στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, έχοντας επιλέξει εσωτερικά τη Victoria ως εκπρόσωπό τους, με το τραγούδι "Growing Up Is Getting Old". Θα διαγωνιζόταν στο με το "Tears Getting Sober" πριν από την ακύρωση της εκδήλωσης.
Ιστορικό
Πριν από το διαγωνισμό του 2021, η Βουλγαρία είχε συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision δώδεκα φορές από την πρώτη της συμμετοχή το. Το έθνος πέτυχε το καλύτερο αποτέλεσμα στο με το τραγούδι "Beautiful Mess" που ερμήνευσε ο Κριστιάν Κόστοβ, ο οποίος κατέλαβε τη δεύτερη θέση. Σε αυτό το σημείο, τέσσερις βουλγαρικές συμμετοχές έχουν προκριθεί στον τελικό της Eurovision. Το έθνος δεν είχε προκριθεί στον τελικό με τις άλλες οκτώ συμμετοχές του.
Ο βουλγαρικός εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, η Βουλγαρική Εθνική Τηλεόραση (BNT), μεταδίδει την εκδήλωση στη Βουλγαρία και οργανώνει τη διαδικασία επιλογής για την είσοδο του έθνους. Στο παρελθόν, η BNT είχε εναλλάξει μεταξύ των εσωτερικών επιλογών και των εθνικών τελικών προκειμένου να επιλέξει τη συμμετοχή της Βουλγαρίας. Αφού παρευρέθηκε με συνέπεια σε κάθε διαγωνισμό από το ντεμπούτο τους το 2005, ο βουλγαρικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ανακοίνωσε τον Νοέμβριο του 2013 ότι η χώρα δεν θα συμμετάσχει στο αναφέροντας ένα ακριβό τέλος συμμετοχής και περιορισμένα κεφάλαια λόγω περικοπών στον προϋπολογισμό ως λόγο για την απόφασή τους. Τα περιορισμένα οικονομικά εμπόδισαν επίσης τον τηλεοπτικό οργανισμό να επιστρέψει το. Μετά από δύο χρόνια απουσίας, η BNT επιβεβαίωσε την επιστροφή της Βουλγαρίας στον, καταφέρνοντας να προκριθεί στον τελικό από το 2016 έως το 2018. Το, η Βουλγαρία για άλλη μια φορά δεν συμμετείχε στο διαγωνισμό λόγω περιορισμένων οικονομικών.
Εσωτερική επιλογή
Στις 21 Μαρτίου 2020, η BNT ανακοίνωσε ότι ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός είχε επιλέξει και πάλι εσωτερικά τη Victoria για να εκπροσωπήσει τη Βουλγαρία στο Ρότερνταμ. Στις 29 Ιανουαρίου 2021, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ανακοίνωσε ότι το τραγούδι της Victoria θα επιλεγεί εσωτερικά από το καινούριο EP πέντε τραγουδιών που κυκλοφόρησε πρόσφατα, το a little dramatic και το πιο πρόσφατο single της, το "Ugly Cry". Στις 20 Φεβρουαρίου 2021, η BNT ξεκίνησε μια διαδικτυακή πλατφόρμα για το κοινό για την αξιολόγηση των έξι τραγουδιών και την παροχή συμβουλών σχετικά με το ποιο τραγούδι πρέπει να επιλεγεί. Τα τραγούδια αξιολογήθηκαν, επίσης, από διάφορες ομάδες εστίασης που περιλάμβαναν μουσική, τηλεόραση, ραδιόφωνο και διεθνείς εμπειρογνώμονες της Eurovision.
Το επιλεγμένο τραγούδι, το "Growing Up Is Getting Old", αποκαλύφθηκε στις 10 Μαρτίου 2021, κατά τη διάρκεια μιας ειδικής συναυλίας που μεταδόθηκε στο BNT 1 καθώς και στο διαδίκτυο μέσω του YouTube και του διαδικτυακού ιστότοπου Eurovision Song Contest, eurovision.icard.com. Εκτός από την ανακοίνωση του τραγουδιού, οι τραγουδιστές Alex Raeva, Azis, DARA, Grafa, Lucy Diakovska, Mihaela Fileva, Venci Venc' έπαιξαν ως προσκεκλημένοι.
Στη Eurovision
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2021 έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και θα αποτελείται από δύο ημιτελικούς που θα πραγματοποιηθούν στις 18 και 20 Μαΐου, και τον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εurovision, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να προκριθεί από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστεί στον τελικό. Οι πρώτες δέκα χώρες από κάθε ημιτελικό προκρίνονται στον μεγάλο τελικό. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η EBU επιβεβαίωσε ότι η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό του 2021 δεν θα πραγματοποιηθεί. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση για τους ημιτελικούς του διαγωνισμού του 2020 που ακυρώθηκαν, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ, που σημαίνει ότι η Βουλγαρία κλήθηκε να συμμετάσχει στο δεύτερο μισό του δεύτερου ημιτελικού.
Μόλις κυκλοφόρησαν όλα τα ανταγωνιστικά τραγούδια για το διαγωνισμό του 2021, η σειρά εμφάνισης των ημιτελικών αποφασίστηκε από τους παραγωγούς των σόου και όχι μέσω μιας άλλης κλήρωσης, έτσι ώστε παρόμοια τραγούδια να μην τοποθετηθούν το ένα δίπλα στο άλλο. Η Βουλγαρία επιλέχθηκε να ερμηνεύσει στη θέση 13, μετά τη συμμετοχή της Πορτογαλία και πριν τη συμμετοχή της Φινλανδία.
Η Βουλγαρία ερμήνευσε 17η σε σειρά εμφάνισης στον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021, μετά τη Φινλανδία και πριν τη Λιθουανία.
Ψηφοφορία
Η ψηφοφορία κατά τη διάρκεια των τριών εκδηλώσεων αφορούσε κάθε χώρα που απονέμει δύο ομάδες από 1-8, 10 και 12 βαθμούς: μία από την επαγγελματική τους κριτική επιτροπή και η άλλη από την τηλεψηφοφορία. Η κριτική επιτροπή κάθε έθνους απαρτίζεται από πέντε επαγγελματίες της μουσικής βιομηχανίας που είναι πολίτες της χώρας που εκπροσωπούν, με τα ονόματά τους να δημοσιεύονται πριν από τον διαγωνισμό για να εξασφαλιστεί η διαφάνεια. Αυτή η κριτική επιτροπή έκρινε κάθε εγγραφή με βάση: φωνητική ικανότητα, την απόδοση στη σκηνή, τη σύνθεση και την πρωτοτυπία του τραγουδιού και τη συνολική εντύπωση από την πράξη. Επιπλέον, δεν επιτρέπεται σε κανένα μέλος εθνικής κριτικής επιτροπής να συνδέεται κατά κανένα τρόπο με κάποια από τις ανταγωνιστικές πράξεις κατά τρόπον ώστε να μην μπορούν να ψηφίσουν με αμεροληψία και ανεξαρτησία. Οι ατομικές κατατάξεις κάθε μέλους της κριτικής επιτροπής καθώς και τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας του έθνους γίνονται γνωστά λίγο μετά τον μεγάλο τελικό.
Αναλυτικά αποτελέσματα ψηφοφορίας
Τα ακόλουθα μέλη αποτελούσαν την Βουλγαρική κριτική επιτροπή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμμετοχές χωρών στην Eurovision Κατηγορία:Μουσική στη Βουλγαρία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021
Φλάβιος Διονύσιος
Ο Φλάβιος Διονύσιος ήταν βυζαντινός ανώτερος στρατιωτικός αξιωματικός του 5ου αιώνα με το αξίωμα του Κόμη της εώας (ανατολής)
Ο Φλάβιος Διονύσιος είναι γνωστός από την ανάμειξή του στην εκλογή Αρχιεπίσκοπου Κύπρου στα μέσα του 5ου αιώνα, μετά τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Τροΐλου. Έστειλε δύο επιστολές, μία στον Θεόδωρο διοικητή της Κύπρου και στην Μητρόπολη Κωσταντίας, να εμποδίσουν την εκλογή νέου αρχιεπισκόπου, και όπως υπέδειξε στον Θεόδωρο έστω και βίαια. Επίσης απείλησε με χρηματικό πρόστιμο τον διοικητή των στρατευμάτων στη νήσο αλλά και τους στρατιώτες αν δεν υπακούσουν.
Ο Φλάβιος Διονύσιος υποστήριζε, αναφέρεται «συνεργός του», τον Νεστόριο που ήθελε να εμποδίσει την εκλογή μέχρι ωσότου βρεθεί λύση στην διεξαγόμενη συνόδου της Εφέσου. Οι Κύπριοι όμως εξέλεξαν νέο Αρχιεπίσκοπο, τον Ρηγίνο που μετέβη στην Έφεσο όπου διεξαγόταν η σύνοδος όπου και δεν αναμφισβητήθηκε η εκλογή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες της εώας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Νεστοριανισμός
Λογοθέτης του Στρατιωτικού
Ιστορία και λειτουργίες
Η επίβλεψη του στρατιωτικού ταμείου (το «στρατιωτικόν») αρχικά αποτελούσε μέρος των αρμοδιοτήτων του επάρχου του πραιτωρίου, αλλά τελικά αποσπάστηκε και σχημάτισε ένα ξεχωριστό λογοθέσιο. Ο πρώτος βεβαιωμένος «λογοθέτης του στρατιωτικού» ήταν ο Ιουλιανός, ο «πανένδοξος από υπάτων και πατρίκιος» το 680.
Η ακριβής δικαιοδοσία του λογοθέτη του στρατιωτικού είναι κάπως ασαφής. Η μόνη άμεση απόδειξη ως προς τις λειτουργίες του, προέρχεται από το Περί βασιλείου τάξεως του 10ου αιώνα του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου (β. 913–959), σύμφωνα με το οποίο ο λογοθέτης αυτός επέβλεπε την επιβολή και την απαλλαγή φόρων στα νοικοκυριά για τους στρατιώτες. Είναι επίσης γνωστό ότι μέχρι τον 11ο αιώνα, ασκούσε ορισμένες δικαστικές λειτουργίες. Αρκετοί μελετητές (ιδίως ο Ερνστ Στάιν) υποστήριξαν ότι ο λογοθέτης του στρατιωτικού επόπτευε τις στρατιωτικές υποθέσεις γενικά, όπως τη στρατολόγηση, την κατασκευή οχυρώσεων και τις συνολικές στρατιωτικές δαπάνες. Αυτή η υπόθεση ωστόσο δεν μπορεί να αποδειχθεί.
Υπάλληλοι
Οι υφιστάμενοι του λογοθέτη του στρατιωτικού ήταν:
Κατάλογος γνωστών λογοθετών του στρατιωτικού
Ο Ροντόλφ Γκυγιάν απαριθμεί μερικούς αξιωματούχους του 6ου αι., οι οποίοι υπηρέτησαν υπό τον Ιουστινιανό Α΄ και ήταν υπεύθυνοι για τη μισθοδοσία του στρατού, ως προκάτοχοι του μεταγενέστερου αξιώματος του λογοθέτη του στρατιωτικού: ο Αλέξανδρος "Ψαλίδιος", που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα και την Ιταλία περί το c. 540–541·  ο πατρίκιος και πρώην έπαρχος του πραιτωρίου Αρχέλαος, ο οποίος συνόδευσε τον Bελισάριο ως οικονομικός επιμελητής του στον Βανδαλικό Πόλεμο   και ο συγκλητικός Σύμμαχος, ο οποίος στάλθηκε στην Αφρική ως έπαρχος του πραιτωρίου και οικονομικός επιμελητής του Γερμανού το 536–539.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι
Αικατερίνη της Σουηδίας
Η Αικατερίνη της Σουηδίας (Katarina av Sverige, 6 Ιουνίου 1539 - 21 Δεκεμβρίου 1610) από τον Οίκο των Βάσα ήταν πριγκίπισσα της Σουηδίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Ανατολικής Φρισίας.
Λιμάνι Βαθυκοίλου Φθιώτιδας
Το Λιμάνι Βαθυκοίλου είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Στυλίδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Στενού του Αρτεμισίου. Απέχει περίπου 39 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου), 59 χλμ. Α. από τη Λαμία και 2 χλμ. ΝΔ. από τη Γλύφα. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στον δήμο Στυλίδος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Γλύφα, τα Δρυμάρια, το Βαθύκοιλο, το Παγώνι και τον Φανό αποτελούν την τοπική κοινότητα Γλύφας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πελασγίας του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 25 κατοίκους.
Αικατερίνη της Σουηδίας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1539 στη Στοκχόλμη, και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας και της δεύτερης συζύγου του Μαργαρίτας Λέιγιονχουβουντ.
Λιμάνι Βαθυκοίλου Φθιώτιδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Αικατερίνη της Σουηδίας
Βιογραφία
Το 1558 ο Έντσαρντ επισκέφθηκε τη Σουηδία για να συναντήσει την Αικατερίνη και την αδελφή της Σεσίλια, καθώς έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στις δυο τους ποια θα παντρευτεί. Ο Έντσαρντ επέλεξε την Αικατερίνη και ο γάμος του έγινε την 1η Οκτωβρίου 1559 στη Στοκχόλμη. Μαζί απέκτησαν δέκα παιδιά:
Απεβίωσε στο Μπέρουμ στις 21 Δεκεμβρίου 1610 σε ηλικία 71 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βάσα Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Πύλη του Πίου
thumb|325px|Η εσωτερική πρόσοψη της Πύλης του Πίου Η Πύλη του Πίου (ιταλ. Porta Pia) είναι πύλη στα Αυρηλιανά Τείχη της Ρώμης. Ονομάζεται έτσι από τον Πάπα Πίο Δ΄, όντας μία από τις δικές του αστικές βελτιώσεις στην πόλη. Ευρισκόμενη στο τέλος μιας αντιστοίχως νέας οδού, της «Βία Πία», σχεδιάσθηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο ως αντικατάσταση της Πύλης Νομεντάνα. Η κατασκευή της Πύλης του Πίου άρχισε το 1561 και τελείωσε το 1565, μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη. Αναμνηστικό μετάλλιο του 1561 φιλοτεχνημένο από τον Τζιανφεντερίκο Μποντσάνια (Gianfederico Bonzagna) δείχνει ένα πρώιμο σχέδιο του Μιχαήλ Αγγέλου για την πύλη, πολύ διαφορετικό από το τελικό του σχέδιο. Η σημερινή πρόσοψη της εξωτερικής πλευράς ολοκληρώθηκε το 1869 σε νεοκλασικό σχέδιο του Βιρτζίνιο Βεσπινιάνι.
Ιστορία
thumb|right|325px|Η εξωτερική πλευρά της Πύλης του Πίου thumb|325px|Η κατάρρευση των τειχών της Πύλης του Πίου, στα δεξιά της εικόνας, σε φωτογραφία της εποχής των γεγονότων του 1870 Μια αντικατάσταση χρειαζόταν εξαιτίας της νέας αστικής περιοχής, που δεν μπορούσε να έχει πρόσβαση από την αρχαία Πύλη Νομεντάνα. Σύμφωνα με τον Βαζάρι, ο Μιχαήλ Άγγελος παρουσίασε τρία διαφορετικά σχέδια στον Πάπα, τα οποία ήταν όμορφα, αλλά υπερβολικά, οπότε ο Πάπας επέλεξε το φθηνότερο από τα τρία. Δεν σώζεται κάποιο ίχνος από τα τρία αυτά σχέδια, εκτός από κάποια σκίτσα ορισμένων λεπτομερειών, ούτε είναι βέβαιο πως το έργο υλοποιήθηκε στην πραγματικότητα σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο. Η σημερινή εμφάνιση προήλθε ως αποτέλεσμα αρκετών μεταβολών: το σχέδιο που αναπαριστά ένα αναμνηστικό μετάλλιο του 1561 και ένα χαρακτικό του 1568 (τα μοναδικά τεκμήρια από εκείνη την εποχή) παρουσιάζει την Πύλη αρκετά διαφορετική από τη σημερινή της μορφή. Επιπλέον, μόλις 40 χρόνια μετά την ολοκλήρωσή της, η Πύλη του Πίου σημειωνόταν σε χάρτες της Ρώμης σχεδόν ερειπωμένη. Η πύλη που απεικονίζεται στο μετάλλιο φαίνεται πως ήταν το πλησιέστερο στο αρχικό σχέδιο, μολονότι δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την πιθανότητα στην πορεία των έργων να έγιναν κάποιες διαφοροποιήσεις και αναθεωρήσεις σε αυτό και τις λεπτομέρειές του. Αυτό υπήρξε και το τελευταίο αρχιτεκτονικό έργο του Μιχαήλ Αγγέλου, καθώς ο καλλιτέχνης απεβίωσε λίγο πριν από την ολοκλήρωση του έργου. Η Πύλη αποπερατώθηκε από τον Τζάκομο ντελ Ντούκα, ο οποίος είχε κατασκευάσει και την Πύλη του Αγίου Ιωάννη.
Οι περισσότεροι ειδικοί μελετητές θεωρούν ότι ο Μιχαήλ Άγγελος ενδιφερόταν να δημιουργήσει γραφικές και εντυπωσιακές προσόψεις προκειμένου να εκπληρώνουν τη σημαντική συμβολική λειτουργία τους ως είσοδοι στη Ρώμη. Η Πύλη του Πίου τονίζεται ειδικότερα από τη θέση της στο τέρμα της ομώνυμης οδού Πία, που ακολουθούσε τη διαδρομή της αρχαίας Alta Semita (= «Υψηλής Ατραπού»). Η οδός συνεχίζει προς το κέντρο της πόλεως ως η σημερινή οδός 20ής Σεπτεμβρίου (Via XX Settembre), καταλήγουσα σε επιβλητική ευθεία λεωφόρο στο Κυρινάλιο. Για εντονότερο σκηνικό αποτέλεσμα, η Πύλη ανεγέρθηκε ελαφρώς μέσα από τη γραμμή των τειχών, συνδεόμενη με δύο λοξούς πλευρικούς τοίχους με αυτά, ενώ είχε αρχικώς μόνο μία αψίδα (όπως εμφανίζεται στο μετάλλιο) με την αντίθετη πρόσοψη προς την πλευρά του εσωτερικού της πόλεως, ενώ στο εξωτερικό μέρος υπήρχε μόνο μία απλή fornix.
Μια δεύτερη αψίδα άνοιξε περί το 1575 προς διευκόλυνση της κυκλοφορίας, η οποία είχε αυξηθεί πολύ εξαιτίας του κλεισίματος της γειτονικής Πύλης Νομεντάνα, όπως δηλώνεται στην επιγραφή πάνω από την κεντρική αψίδα:
"PIVS IV PONT MAX PORTAM PIAM  SVBLATA NOMENTANA EXTRVXIT  VIAM PIAM AEQVATA ALTA SEMITA DVXIT"
Μέσα από ένα άνοιγμα στα τείχη που έγινε με βολές πυροβολικού σαράντα μέτρα δυτικά από την Πύλη του Πίου, στις 20 Σεπτεμβρίου 1870 στρατιώτες του Βασιλείου της Ιταλίας (του σώματος των Bersaglieri) εισήλθαν στη Ρώμη, ολοκληρώνοντας έτσι την Ιταλική ενοποίηση. Μαρμάρινο και ορειχάλκινο μνημείο σε ανάμνηση αυτού του σημαντικού ιστορικού γεγονότος έχει ανεγερθεί στο ακριβές σημείο του ανοίγματος των τειχών. Απέναντι από την εξωτερική πλευρά της πύλης, στο κέντρο μικρής πλατείας βρίσκεται το «Monumento al Bersagliere», έργο του Πούμπλιο Μορμπιντούτσι (Publio Morbiducci), που ανεγέρθηκε το 1932 με παραγγελία του Μουσολίνι. Τα κτίσματα μεταξύ των δύο αψίδων της Πύλης στέγαζαν κάποτε τελωνείο και σήμερα το «Ιστορικό Μουσείο των Bersaglieri», με τον μνημειακό τάφο του ήρωα Ενρίκο Τότι.
Στην Πύλη του Πίου, στις 11 Σεπτεμβρίου 1926, ο αντιφασίστας αναρχικός επαναστάτης Τζίνο Λουτσέττι πέταξε μια βόμβα κατά του αυτοκινήτου ανοικτού τύπου που μετέφερε τον Μουσολίνι, χωρίς ο δικτάτορας να πάθει κάτι.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική στην Ιταλία Κατηγορία:Μιχαήλ Άγγελος Κατηγορία:Έργα του 16ου αιώνα
Έμιλυ Μπράουνινγκ
Η Μπράουνινγκ είναι επίσης γνωστή για τους ρόλους της στην ταινία τρόμου The Uninvited (2009), στην ταινία δράσης Sucker Punch (2011) και στο ανεξάρτητο δράμα Sleeping Beauty (2011). Έλαβε τον τίτλο του Breakthrough Performer of The Year από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Χάμπτονς το 2011 για τον ρόλο της στην ταινία Sleeping Beauty. Άλλες ταινίες της περιλαμβάνουν τις Summer in February (2013), Pompeii (2014) και Legend (2015). Πρωταγωνιστεί ως Laura Moon στην σειρά του Starz TV American Gods (2017-σήμερα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αυστραλές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αυστραλές ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού Κατηγορία:Αυστραλές ηθοποιοί φωνής
Παραλία Πελασγίας Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Παραλία Πελασγίας βρίσκεται στον Μαλιακό κόλπο και τον όρμο Γαρδικίου και αποτελεί την παραλία της γειτονικής Πελασγίας (Β.-ΒΔ.). Απέχει 26 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 46 χλμ. Δ. από τη Λαμία ενώ δίπλα της περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1. Στους νότιους πρόποδες του παράκτιου λόφου «Άγιος Κωνσταντίνος» και δίπλα στον παραλιακό παράδρομο έχει αποκαλυφθεί το  κατώτερο τμήμα οχυρωμένης πόλης (α΄ μισό 5ου έως 4ο αι. π.Χ.) και πιθανολογείται ότι υπήρξε το επίνειο της αρχαίας πόλης Λάρισα Κρεμαστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ευτόλμιος
Βιογραφία
Η οικογένεια του Ευτόλμιου καταγόταν από τη Συρία. Ο Τατιάνος γεννήθηκε στο Σίδυμα, γιος του Αντωνίου Τατιανού, κυβερνήτης της Καρίας από το γ. 360 έως 364. Είχε έναν γιο, τον Πρόκολο, ο οποίος ακολούθησε τα βήματά του σε μια πολιτική καριέρα.
Ο Τατιάνος ξεκίνησε την καριέρα του κατά τη διοίκηση του πατέρα του. Γύρω στο 357 ήταν "ασσέσορ", που τότε ήταν νομικός σύμβουλος ενός κυβερνήτη, στη δεκαετία του 360 ήταν έπαρχος του Θηβαΐδος (κυβερνήτης της Θηβαΐδας). μεταξύ 367 και 370 ήταν Αυγουστάλιος έπαρχος της Αίγυπτου. Από το 370 έως το 374 διοίκησε τη Διοίκηση της Ανατολής και από το 374-380 κατείχε το αξίωμα του Κόμη των θείων θησαυρών στην αυτοκρατορική οικονομική διοίκηση. Αφού εργάστηκε για ένα χρόνο υπό τον Θεοδόσιο Α΄, ο Τατιάνος άφησε τη θέση του για να αποσυρθεί για τα επόμενα οκτώ χρόνια στη Λυκία.
Πραιτωριανός έπαρχος της Ανατολής
Στις 16 Ιουνίου 388, λίγο πριν την αναχώρησή του για την εκστρατεία εναντίον του σφετεριστή Μάγνου Μάξιμου, ο Θεοδόσιος διόρισε τον Τατιάνο Πραιτωριανό έπαρχο της Ανατολής, αφού έστειλε το διακριτικό εξουσίας στον Τατιάνο στη Λυκία, ο αυτοκράτορας διόρισε τον γιος του Πρόκλο πολίαρχο της Κωνσταντινούπολης.
Πτώση
Η πτώση του Τατιανού προκλήθηκε από τη σύγκρουσή του με τον ισχυρό στρατηγό και πολιτικό Ρουφίνο. Ο Ρούφινος, πρόξενος το 392, φοβόταν τη δύναμη του Τατιάνου και του γιου του Προκόλου, καθώς και οι δύο κατείχαν τόσο τον Πραιτωριανό νομό Ανατολής όσο και τον αστικό νομό: μια τέτοια συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια πατέρα και γιου προκάλεσε το φθόνο των ισχυρών ανδρών. Ο Ρουφίνος εκμεταλλεύτηκε μερικά λάθη του Τατιανού στη διαχείριση των οικονομικών, για να τον διαβάλει να τον συλλάβει αλλά και να τον διώξει από έπαρχο (Σεπτέμβριος 392). Ο Τατιανός στάλθηκε αργότερα στην εξορία, πιθανώς στη Λυκία, και υπέστη το Damnatio memoriae η πτώση του Τατιανού περιλάμβανε επίσης τον γιο του τον Πρόκολο, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο.
Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Θεοδοσίου χαρακτηρίστηκαν από μια αυξανόμενη μισαλλοδοξία ενάντια στον παγανισμό. Ίσως η πτώση του Τατιανού να ερμηνευθεί σε αυτό το πλαίσιο.
Ο Ευτόλμιος στα Μαρτυρολόγια
Ο Ευτρόπιος είναι γνωστός και από τα μαρτυρολόγια των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνας και του Αγίου Αγαθόνικου. Στο μαρτυρολόγιο των Κυπριανού και Ιουστίνας αναφέρεται ότι μετά από καταγγελία σε αυτόν τους συνέλαβε. Έπειτα σιδεροδέσμιους και συνοδεία φρουράς τους μετέφερε, φυλάκισε και βασάνισε στη Δαμασκό.
Στο μαρτυρολόγιο του Αγίου Αγαθόνικου αναφέρεται ότι στάλθηκε από τον αυτοκράτορα Μαξιμιανό στην περιοχή του Πόντου για να καταστείλει τους χριστιανούς της περιοχής. Φτάνοντας στην Κάρπη σκότωσε τον Άγιο Ζωτικό και τους μαθητές του ενώ συνέλαβε τον Αγαθόνικο και τον τοπικό πρίγκιπα. Έπειτα ξεκίνησε με τους αιχμάλωτους χριστιανούς για τη Θράκη που βρισκόταν ο αυτοκράτορας. Στην πορεία εκτέλεσε κάποιους που δεν μπορούσαν να βαδίζουν άλλο και τους υπόλοιπους τους εκτέλεσε με διαταγή του αυτοκράτορα στη Σηλυβρία.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της εώας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Έπαρχοι Θηβαΐδος Κατηγορία:Έπαρχοι Αιγύπτου Κατηγορία:Κόμητες των θείων θησαυρών Κατηγορία:Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής
Ιωάννης Δεληγιάννης
Ο Ιωάννης Παπαγιαννόπουλος (Ιωάννης Μωραγιάννης - Ντεληγιάννης - Δεληγιάννης, 1738 - 12 Φεβρουαρίου 1816) ήταν ένας από τους ισχυρότερους προεστούς (κοτζαμπάσηδες) της Πελοποννήσου.
Οικογένεια
Το προσωνύμιο "Ντεληγιάννης" (μετέπειτα "Δεληγιάννης") το έλαβε λόγω του ζωηρού χαρακτήρα του (Ντελής=τρελός).
Εξουσία
Μετά τον αποκεφαλισμό του πανίσχυρου προκρίτου Ανδρουτσάκη Ζαΐμη το 1787, ο Ιωάννης Δεληγιάννης έγινε ο πρώτος προεστός της Πελοποννήσου και έλαβε το αξίωμα του μοραγιάνη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Η θέση του αυτή, σε συνδυασμό με την ισχυρή του προσωπικότητα και την τεράστια περιουσία του, προβλημάτισε όχι μόνο τους Τούρκους αγάδες, αλλά και τους άλλους προεστούς της Πελοποννήσου.
Λίγα χρόνια μετά, το 1790, ο Τούρκος προύχοντας Χασεκή Αλήαγας Λαλιώτης, πλήρωσε έναν Τούρκο Λαγκαδινό να δολοφονήσει τον Ιωάννη Δεληγιάννη. Ο Τούρκος παραμόνευε σε ένα χριστιανικό σπίτι και πυροβόλησε τον Δεληγιάννη ο οποίος έτυχε να συνοδεύεται από έναν μόνο υπηρέτη. Το βόλι πέτυχε τον προεστό στην δεξιά ωμοπλάτη. Ο υπηρέτης του κατάφερε να σκοτώσει τον Τούρκο, αλλά ο Δεληγιάννης είχε τραυματιστεί σοβαρά, με αποτέλεσμα το δεξί του χέρι να αχρηστευτεί για πάντα.
Στα τέλη του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου, ο Ιωάννης Δεληγιάννης μαζί με άλλους Τούρκους και Χριστιανούς προκρίτους προσπαθούν να καταστείλουν τις πολυάριθμες ομάδες ληστών που λυμαίνονταν την Πελοπόννησο. Για να το πετύχει αυτό αναγκάστηκε να βοηθήσει κάποιους από αυτούς (όπως τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη), αλλά στη συνέχεια τους κυνήγησε.
Στα τέλη του 1806 φοβούμενοι έναν πιθανό πόλεμο με τη Ρωσία και για να αποφευχθούν επαναστατικές κινήσεις όπως τα Ορλωφικά, οι Τουρκοι ζητούν από τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων βοήθεια. Αυτός στέλνει στην Πελοπόννησο τον γιο του, Βελή Πασά με 8.000 Αλβανούς, ο οποίος φτάνει στην Τρίπολη στις 7 Μαρτίου 1807. Ο Βελή Πασάς ακολουθούσε την όχι και τόσο φιλοτουρκική γραμμή του πατέρα του, με αποτέλεσμα να δώσει πολλά προνόμια στους προεστούς, διορίζοντας τον Σωτηράκη Λόντο μοραγιάνη μαζί με τον Δεληγιάννη. Οι δύο τώρα προύχοντες στέλνουν τον Θεοδωράκη Δεληγιάννη και τον γαμπρό του Λόντου, Κωνσταντάκη, στα Γιάννενα να ζητήσουν την προστασία του Αλή Πασά.
Με τον καιρό όμως άρχισαν να απογοητεύονται. Σε ένα συμβούλιο των Τούρκων και Ελλήνων προεστών, ο Ιωάννης Δεληγιάννης προτείνει να ζητήσουν βοήθεια από τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη και όχι από τους Ρώσους σε περίπτωση πολέμου Τουρκίας-Ρωσίας. Στο τέλος του συμβουλίου ορκίστηκαν να παραμείνουν όλοι αδελφωμένοι.
Το 1812, ο Ιντζελή Πασάς αντικαθιστά τον Βελή Πασά και ο Σωτηράκης Λόντος πέφτει σε δυσμένεια. Αναθαρρώντας, οι υπόλοιποι προεστοί, κυρίως οι Τούρκοι, αρχίζουν τις συκοφαντίες εναντίον του. Έτσι, τον Οκτώβριο του 1813, παρουσία όλων των προεστών, ο Σωτηράκης Λόντος αποκεφαλίζεται στα σκαλιά του Σεραγιού της Τρίπολης από έναν Τούρκο ιππέα αφήνοντας τους Δεληγιανναίους επικεφαλής των προεστών. Πολλοί κατηγόρησαν τον Ιωάννη Δεληγιάννη για συνέργια σε αυτήν την πράξη. Εκμεταλλευόμενος αυτό το πλήγμα κατά της οικογένειας των Λόντων, ο Ιωάννης Δεληγιάννης-Παπαγιαννόπουλος εγκαθίδρυσε κλάδο της δικής του οικογένειας στην περιοχή των Νεζεροχωρίων εντός των γαιών των Λόντων, οι οποίοι κατάγονται από τον Κάλανο Νεζερών, αποσκοπώντας έτσι αφενός στην διαρκή τριβή των κύριων ανταγωνιστών του με τους συγγενείς και συμμάχους του Παπαγιαννόπουλους, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν με επίκεντρο την Καλάνιστρα, και αφετέρου στην εν γένει εξουδετέρωση οποιασδήποτε εχθρικής επιρροής στην περιοχή βορείως της Γορτυνίας.
Θάνατος
Τον Ιανουάριο του 1815 ο Ιωάννης Δεληγιάννης αρρωσταίνει βαριά και μένει κατάκοιτος στο σπίτι του στα Λαγκάδια. Μεταβιβάζει την εξουσία του στον γιο του Θεοδωράκη Δεληγιάννη. Την κατάσταση αυτήν, εκμεταλλεύονται οι υπόλοιποι προεστοί και κυρίως ο γιος του Σωτηράκη Λόντου, Ανδρέας Λόντος, οι οποίοι αρχίζουν να τον διαβάλλουν στους Τούρκους. ΄Ετσι, στις 12 Φεβρουαρίου 1816 με σουλτανικό φιρμάνι, ο Ιωάννης Δεληγιάννης αποκεφαλίζεται στο σπίτι του από τους Τούρκους. Το σώμα του ρίχνεται στον κήπο του σπιτιού και το κεφάλι του μεταφέρεται ως λάφυρο στον Σιακήρ πασά. Τα αίματα στους τοίχους του δωματίου όπου δολοφονήθηκε ήταν εμφανή μέχρι αρκετά πρόσφατα.
Έργα
Ο Ιωάννης Δεληγιάννης πραγματοποίησε αρκετά έργα κατά τη διάρκεια της εξουσίας του. Έχτισε δύο εκκλησίες στα Λαγκάδια (Ναός των Ταξιαρχών και ναός του Αη Γιάννη-και οι δύο ολοκληρώθηκαν το 1808 μέσα σε 40 μέρες) και ένα σχολείο το 1795. Έχτισε επίσης και μία εκκλησία στο χωριό Αναζήρι.
Η στάση του γενικά χαρακτηρίζεται για τα φιλικά αισθήματα προς τους Τούρκους, οι οποίοι άλλωστε ευνοούσαν συχνά τους προεστούς. Κυνήγησε άγρια μαζί με τους Τούρκους και τους υπόλοιπους κοτζαμπάσηδες, τους ληστές και τους αρματολούς (όπως τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Αθανάσιο Πετιμεζά), που πλέον γίνονταν επικίνδυνοι για την οθωμανική εξουσία, αλλά και για τα συμφέροντα των προεστών.
Ακόμη, όπως και οι υπόλοιποι προεστοί, προκειμένου να αυξήσουν την περιουσία τους και την επιρροή τους, καταπίεζαν τους ντόπιους πληθυσμούς. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Δεληγιάννης με άλλους προεστούς εισέπρατταν επιπλέον δυσβάσταχτους φόρους δήθεν για "θείους (ευλογημένους) λόγους", γεγονός το οποίο προκάλεσε την αγανάκτηση των κατοίκων, οι οποίοι το κατήγγειλαν στον σουλτάνο το 1803. Ο σουλτάνος και οι οθωμανικές αρχές έστειλαν ειδικό φιρμάνι ώστε να σταματήσει αυτή η παράνομη είσπραξη επιπλέον φόρων, τονίζοντας ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να εισπράττει επιπλέον φόρους από αυτούς που ορίζει ο οθωμανικός νόμος.
Μετά την επανάσταση η οικογένεια Δεληγιάννη έχασε τα προνόμιά της και ο γιος του Ιωάννη, Κανέλλος Δεληγιάννης στα απομνημονεύματά του προσπαθεί οργισμένος να παρουσιάσει τη φιλοτουρκική στάση του πατέρα του ως ευεργετική για τους Έλληνες, πέφτοντας όμως σε πολλές και αναπόφευκτες αντιφάσεις.
Η δολοφονία του Ιωάννη Δεληγιάννη περιγράφεται στο παρακάτω αρκαδικό δημοτικό τραγούδι:
''"Στου Λάλα σφάζουν πρόβατα, στη Δίβρη αγελάδες
''ξήντα χρονώνε γέροντα, σαράντα μορογιάνη. Πάει ο Κανέλλος στον πασά, πάει να προσκυνήσει.
''Κανέλλο, πού 'ναι οι γέροντες, ο γερο-μορογιάνης; -Ο γέρος είναι άρρωστος, βαριά για να πεθάνει."
Παραπομπές
Ιωαννης
Τα πεύκα της Ρώμης
Τα πεύκα της Ρώμης (ιταλ. Pini di Roma) είναι συμφωνικό ποίημα σε 4 μέρη για ορχήστρα, το οποίο συνέθεσε ο Ιταλός συνθέτης Οτορίνο Ρεσπίγκι και ολοκληρώθηκε το 1924. Το έργο, που είναι εμπνευσμένο από τα πεύκα σε 4 διαφορετικές τοποθεσίες της Ρώμης και σε μια διαφορετική ώρα της ημέρας. Είναι το δεύτερο από τα συμφωνικά ποιήματα του Ρεσπίγκι που είναι εμπνευσμένα από τη Ρώμη: το πρώτο είναι οι Κρήνες της Ρώμης (1917) και το τρίτο οι Ρωμαϊκές Γιορτές (1928).
Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου έλαβε χώρα στις 14 Δεκεμβρίου 1924 στη Ρώμη, υπό τη διεύθυνση του Μπερναρντίνο Μολινάρι.
Δομή
Το πρώτο μέρος, «Τα πεύκα της Βίλα Μποργκέζε» (I pini di Villa Borghese, σε τέμπο αλεγκρέτο βιβάτσε), παριστάνει μουσικά μια ομάδα από παιδιά που παίζουν δίπλα στα πεύκα των κήπων της Βίλα Μποργκέζε, χορεύοντας στον ρυθμό ενός παιδικού τραγουδιού και «μιμούμενα παρελαύνοντες στρατιώτες και μάχες, τιτιβίζοντας και στριγγλίζοντας σαν χελιδόνια».
thumb|Το τέλος του τρίτου μέρους του έργου περιλαμβάνει αυτή την ηχογράφηση του κελαηδήματος ενός αηδονιού, το οποίο ο Ρεσπίγκι ενσωμάτωσε στην παρτιτούρα. Το τρίτο μέρος, «Τα πεύκα του Janiculum» (I pini del Gianicolo, σε τέμπο λέντο), είναι ένα νοτούρνο στον λόφο Janiculum, στα δυτικά της Ρώμης. Η πανσέληνος φωτίζει τα πεύκα του λόφου, όπου και ο αρχαίος ναός του διπρόσωπου θεού Ιανού. Ο Ρεσπίγκι άδραξε την ευκαιρία να ηχογραφήσει το κελάηδημα ενός αηδονιού σε έναν φωνογράφο και γράφει στην παρτιτούρα ότι η ηχογράφηση πρέπει να παίζεται στο τέλος του μέρους αυτού, κάτι πρωτόγνωρο ως τότε σε μουσική εκτέλεση. Η αρχική παρτιτούρα μνημονεύει ένα συγκεκριμένο ηχογράφημα και φωνογράφο μάρκας Brunswick Panatrope. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Μάρτιν Μπρόντυ, το αηδόνι ηχογραφήθηκε στο προαύλιο του κτιρίου McKim της Αμερικανικής Ακαδημίας της Ρώμης, που είναι πάνω στον Λόφο Janiculum.
Στο τέταρτο μέρος, «Τα πεύκα της Αππίας Οδού» (I pini della Via Appia, σε τέμπο εμβατηρίου), ο Ρεσπίγκι ανακαλεί τις περασμένες δόξες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε μια αναπαράσταση της αυγής στη μεγάλη στρατιωτική οδό. Η τελευταία αυτή κίνηση του έργου είναι εμπνευσμένη από τα πεύκα κατά μήκος της Αππίας οδού την ώρα της ομιχλώδους αυγής, καθώς μια θριαμβική ρωμαϊκή λεγεώνα προχωρεί επάνω στην οδό με την ακτινοβολία του μόλις ανατείλαντος ήλιου. Ο συνθέτης ήθελε να ακούγεται το έδαφος να τρέμει κάτω από τον βηματισμό του στρατού και έχει οδηγίες προς το εκκλησιαστικό όργανο να παίξει τη χαμηλότερη νότα σι ύφεση με τα πεντάλ των 8, των 16 και των 32 ποδών. Η παρτιτούρα γράφει για 6 βούκινα (δηλαδή αρχαίες κυκλικές τρομπέτες) Εντούτοις, ο συνθέτης δεν κυριολεκτεί, αλλά κινείται στο γενικότερο κλίμα του νεοκλασικισμού που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος της μουσικής του. Συνήθως τα βούκινα αντιπροσωπεύονται από φλούγκελχορν και κάποτε παίζονται εν μέρει εκτός του χώρου της ορχήστρας. Στη συνέχεια βροντούν τρομπέτες και η στρατιά ανεβαίνει σε θρίαμβο προς τον Καπιτωλίνο λόφο.
Ενορχήστρωση
Η παρτιτούρα των Πεύκων της Ρώμης καλεί για τρία φλάουτα, δύο όμποε, αγγλικό κόρνο, δύο κλαρίνα (σε σι ύφεση και λα), μπάσο κλαρίνο στις ίδιες νότες, δύο φαγκότα, κόντρα φαγκότο, τέσσερα γαλλικά κόρνα σε φα και μι, τρεις τρομπέτες σε σι ύφεση, δύο οξύφωνα και ένα βαθύφωνο τρομπόνια, μία τούμπα, 6 βούκινα σε σι ύφεση (δύο υψηλών τόνων, δύο μέσων και δύο χαμηλών τόνων, συνήθως παίζονται από φλούγκελχορν and σαξκόρνα), σύνολο κρουστών (τυμπάνια, μπάσο τύμπανο, ταμπούρο, πιατίνια, δύο μικρά πιατίνια, γκονγκ, τρίγωνο, ροκάνα, ντέφι και γκλόκενσπιλ), εκκλησιαστικό όργανο, πιάνο, τσελέστα, φωνογράφο (γραμμόφωνο) και έγχορδα συμφωνικής ορχήστρας.
Εκτελέσεις και ηχογραφήσεις
Τα πεύκα της Ρώμης έκαναν παγκόσμια πρεμιέρα στις 14 Δεκεμβρίου 1924 στο Τεάτρο Αουγκουστέο της Ρώμης, υπό τη διεύθυνση του Ιταλού μαέστρου Μπερναρντίνο Μολινάρι, αποσπώντας θετική αποδοχή. Στις 14 Ιανουαρίου 1926 ο φημισμένος μαέστρος Αρτούρο Τοσκανίνι διεύθυνε την πρώτη του συναυλία με τη New York Philharmonic, η οποία περιελάμβανε την παναμερικανική «πρώτη» των Πεύκων της Ρώμης. Ο Τοσκανίνι διεύθυνε το έργο και στην τελευταία του εμφάνιση με τη συγκεκριμένη ορχήστρα, το 1945. Ο ίδιος ο συνθέτης, που είχε μεταβεί στις ΗΠΑ για περιοδεία με συναυλίες τον Δεκέμβριο του 1925, διεύθυνε την εκτέλεση του έργου με τη Philadelphia Orchestra μία ημέρα μετά την «πρώτη» του Τοσκανίνι.
Τα πεύκα της Ρώμης είναι με διαφορά το περισσότερο ηχογραφημένο από όλα τα έργα του Ρεσπίγκι, συχνά ως μέρος της τριλογίας των συμφωνικών ποιημάτων του που είναι εμπνευσμένα από τη Ρώμη, αλλά εξίσου συχνά μεμονωμένα. Μέχρι το 2018, πάνω από εκατό ηχογραφήσεις της συνθέσεως υπάρχουν σε υλικά μέσα.
Από τις παλαιότερες ηχογραφήσεις ξεχωρίζουν εκείνες των Lorenzo Molajoli και Έττορε Πανίτσα με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Μιλάνου. Το 1935 ο Πιέρο Κοπόλα και η ορχήστρα του Ωδείου του Παρισιού ηχογράφησαν το έργο σε δίσκο των 78 στροφών.
Παραπομπές
Πευκα Ρω
Ελλείψεις που σχετίζονται με την πανδημία COVID-19
Οι ελλείψεις ιατρικών υλικών, προϊόντων παραγωγής και καταναλωτικών αγαθών που προκλήθηκαν από την πανδημία COVID-19 έγιναν γρήγορα μείζον θέμα παγκοσμίως, όπως και οι διακοπές στην παγκόσμια αλυσίδα εφοδιασμού, γεγονός που έθεσε σε αμφισβήτηση την ανθεκτικότητα της αλυσίδας εφοδιασμού σε ολόκληρο τον κόσμο. Στις περισσότερες χώρες αναφέρθηκαν ελλείψεις σε εξοπλισμό ατομικής προστασίας, όπως ιατρικές μάσκες και γάντια, ασπίδες προσώπου και προϊόντα απολύμανσης, μαζί με νοσοκομειακές κλίνες, κλίνες ΜΕΘ, εξοπλισμό οξυγονοθεραπείας, αναπνευστήρες και συσκευές ECMO.
Οι ανθρώπινοι πόροι, ιδίως το ιατρικό προσωπικό, μπορεί να εξαντληθούν από τη συντριπτική έκταση της επιδημίας και τον σχετικό φόρτο εργασίας, μαζί με τις απώλειες από τη μόλυνση, την απομόνωση, την ασθένεια, ή τη θνησιμότητα μεταξύ των εργαζομένων στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης. Τα εδάφη είναι διαφορετικά εξοπλισμένα για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Έχουν ληφθεί διάφορα μέτρα έκτακτης ανάγκης για την αύξηση των επιπέδων εξοπλισμού, όπως αγορές, ενώ έχουν επίσης γίνει εκκλήσεις για δωρεές, τοπικούς κατασκευαστές 3D, εθελοντική στελέχωση, υποχρεωτική επιστράτευση ή κατάσχεση αποθεμάτων και εργοστασιακών γραμμών. Οι πόλεμοι προσφορών μεταξύ διαφορετικών χωρών και κρατών για τα εν λόγω είδη φέρεται να αποτελούν μείζον ζήτημα, με αυξήσεις τιμών, κατασχέσεις παραγγελιών από την τοπική κυβέρνηση ή ακύρωση από την πωλήτρια εταιρεία για να ανακατευθυνθεί σε πλειοδότη με υψηλότερη προσφορά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι εργαζόμενοι στον τομέα της ιατρικής έχουν λάβει εντολή να μην μιλούν για αυτές τις ελλείψεις πόρων.
Με τις αμείωτες ανάγκες σε ΜΕΘ να υπολογίζονται περίπου 50 φορές περισσότερες από τις διαθέσιμες κλίνες και αναπνευστήρες στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες, οι υποστηρικτές της δημόσιας υγείας και οι αξιωματούχοι ενθάρρυναν τους πολίτες να ισοπεδώσουν την καμπύλη με κοινωνική αποστασιοποίηση. Υπήρξαν επίσης εκκλήσεις για αύξηση της ικανότητας υγειονομικής περίθαλψης παρά τις ελλείψεις.
Μακροπρόθεσμες και διαρθρωτικές ελλείψεις
Μετά τις προειδοποιήσεις και την αυξημένη ετοιμότητα στη δεκαετία του 2000, η πανδημία γρίπης των χοίρων του 2009 οδήγησε σε ταχείες αντιπανδημικές αντιδράσεις μεταξύ των δυτικών χωρών. Το στέλεχος του ιού Η1Ν1/09, με ήπια συμπτώματα και χαμηλή θανατηφόρα δράση, οδήγησε τελικά σε αντιδράσεις για την υπερβολική αντίδραση του δημόσιου τομέα, τις δαπάνες και το υψηλό κόστος/όφελος του εμβολίου της γρίπης του 2009. Τα επόμενα χρόνια, τα εθνικά στρατηγικά αποθέματα ιατρικού εξοπλισμού δεν ανανεώθηκαν συστηματικά. Στη Γαλλία, η δαπάνη ύψους 382 εκατ. ευρώ για εμβόλια και μάσκες κατά του ιού H1N1 επικρίθηκε ευρέως. Οι γαλλικές υγειονομικές αρχές αποφάσισαν το 2011 να μην αντικαταστήσουν τα αποθέματά τους, να μειώσουν τις δαπάνες απόκτησης και αποθήκευσης, να βασιστούν περισσότερο σε προμήθειες από την Κίνα και στην εφοδιαστική "just-in-time" και να κατανείμουν την ευθύνη σε ιδιωτικές εταιρείες σε προαιρετική βάση. Το 2013, για λόγους εξοικονόμησης κόστους, ένας νόμος μετέφερε την ευθύνη για τα αποθέματα μέσων ατομικής προστασίας (ΜΑΠ) από τη γαλλική κυβέρνηση στις δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες έπρεπε να σχεδιάσουν την ασφάλεια των εργαζομένων τους, χωρίς να υπάρχουν μηχανισμοί επαλήθευσης. Οι εθνικοί κατασκευαστές δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τις τιμές των κινέζων κατασκευαστών σε αυτή τη νέα ανοικτή αγορά. Ο πρώην παραγωγός στρατηγικών μασκών έκλεισε το 2018, ενώ το γαλλικό στρατηγικό απόθεμα μειώθηκε κατά την περίοδο αυτή από ένα δισεκατομμύριο χειρουργικές μάσκες και 600 εκατομμύρια μάσκες FFP2 το 2010 σε 150 εκατομμύρια και μηδέν, αντίστοιχα, στις αρχές του 2020. Η Γαλλία έχει χαρακτηριστεί ως μελέτη περίπτωσης του Juan Branco, συγγραφέας ενός κριτικού βιβλίου για την άνοδο του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν στην εξουσία, υποστήριξε ότι η εγωιστική αναζήτηση της εξουσίας και η πίστη στην ηγεσία οδηγούν νέους και μη πειραματισμένους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι για τις μεταρρυθμίσεις της υγειονομικής περίθαλψης σε εθνικό επίπεδο μέσω τυφλής λογιστικής ανάλυσης και διαχείρισης. Η Γαλλία έχει αναφερθεί ως μελέτη περίπτωσης για τις χώρες που εξετάζουν τώρα μια στροφή κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες της παγκοσμιοποίησης των προμηθειών υγείας για να κερδίσουν χαμηλότερο άμεσο κόστος. Η ίδια προσέγγιση ακολουθήθηκε και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το απόθεμα του στρατηγικού εθνικού αποθέματος των ΗΠΑ σε μάσκες που χρησιμοποιήθηκαν κατά της πανδημίας γρίπης του 2009 δεν αναπληρώθηκε, ούτε από την κυβέρνηση Ομπάμα ούτε από την κυβέρνηση Τραμπ. Ο Αμερικανός κατασκευαστής μασκών Mike Bowen της Prestige Ameritech προειδοποιούσε εδώ και χρόνια ότι η αλυσίδα εφοδιασμού μασκών των ΗΠΑ ήταν υπερβολικά εξαρτημένη από την Κίνα. Όπως δήλωσε ο Juan Branco για τη Γαλλία, ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ομπάμα κατήγγειλε ότι η βραχυπρόθεσμη ατομικιστική νοοτροπία επηρεάζει αρνητικά τη λήψη δημόσιων αποφάσεων και την ετοιμότητα.
Αρκετές δημόσιες (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), Παγκόσμια Τράπεζα, Παγκόσμιο Συμβούλιο Παρακολούθησης της Ετοιμότητας) και ιδιωτικές πρωτοβουλίες ευαισθητοποίησαν τους πολίτες σχετικά με τις απειλές πανδημίας και τις ανάγκες για καλύτερη ετοιμότητα. Από το 2015, ο Μπιλ Γκέιτς προειδοποιεί για την ανάγκη προετοιμασίας για μια παγκόσμια πανδημία. Οι διεθνείς διαιρέσεις και η έλλειψη κατάλληλης συνεργασίας περιόρισαν την ετοιμότητα. Το έργο του ΠΟΥ για την ετοιμότητα σε περίπτωση πανδημίας γρίπης είχε διετή προϋπολογισμό 39 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, από τον προϋπολογισμό του ΠΟΥ για την περίοδο 2020-2021 ύψους 4. δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Ενώ ο ΠΟΥ δίνει συστάσεις, δεν υπάρχει ένας μόνιμος μηχανισμός για την επανεξέταση της ετοιμότητας των χωρών για επιδημίες και των ικανοτήτων τους για ταχεία αντίδραση. Σύμφωνα με τον διεθνή οικονομολόγο Roland Rajah, ενώ υπάρχουν κατευθυντήριες γραμμές, η τοπική δράση εξαρτάται από την τοπική διακυβέρνηση. Ο Andy Xie, γράφοντας στην εφημερίδα South China Morning Post, υποστήριξε ότι οι άρχουσες ελίτ, που έχουν εμμονή με τις οικονομικές μετρήσεις, απέτυχαν να προετοιμάσουν τις κοινότητές τους έναντι των γνωστών κινδύνων πανδημίας.
Τα φορολογικά συστήματα στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, ευνοώντας τις μεγαλύτερες εταιρείες με αντιανταγωνιστικές πρακτικές και χαμηλότερα ποσοστά επενδύσεων στην καινοτομία και τις παραγωγές, ευνόησαν τους εταιρικούς παράγοντες και τα εταιρικά κέρδη, αυξάνοντας τον κίνδυνο ελλείψεων και αποδυναμώνοντας την ικανότητα της κοινωνίας να ανταποκριθεί σε μια πανδημία.