cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Π.Α.Σ. Κιθαιρώνας Καπαρελλίου
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1968, έχει έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Καπαρελλίου χωρητικότητας 232 θέσεων και επίσημα χρώματα το κόκκινο και το μαύρο.
Οι διακρίσεις του Κιθαιρώνα Καπαρελλίου περιλαμβάνουν την κατάκτηση της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Βοιωτίας την περίοδο 2018–19, τριών κυπέλλων της Ε.Π.Σ. Βοιωτίας και την τριετή συνεχής παρουσία στη Δ΄ Εθνική από την περίοδο 2002 έως 2005, η οποία θεωρείται η πιο επιτυχημένη περίοδος στην ιστορία του συλλόγου. Ο Κιθαιρώνας είχε την πρώτη μεγάλη επιτυχία του το 1989, όταν κέρδισε το κύπελλο της ένωσης.
Παραπομπές
Κιθαιρώνας Καπαρελλίου
Φρειδερίκος Β΄ της Λωρραίνης
Ο Φρειδερίκος Β΄ (Ferry II de Lorraine, 1162 - 10 Οκτωβρίου 1213) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1206 - 1213).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Λωρραίνης και της Λουντμίλας των Πιαστ, κόρης του Μιέσκο Γ΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας και δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.
Το 1205 ο Σιμόν Β΄ παραιτήθηκε υπέρ του ανιψιού του Φρειδερίκου Β΄, ενώ την επόμενη χρονιά, με τον θάνατο του πατέρα του, Φρειδερίκου Α΄, ο Φρειδερίκος Β΄ ενοποίησε τη Λωρραίνη. Νυμφεύτηκε (1188) την Αγνή του Μπαρ (απεβ. το 1226) δέχτηκε πολλές κτήσεις, αλλά μπήκε σε πόλεμο με τον πεθερό του Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπαρ. Ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε (1208) και απελευθερώθηκε αργότερα, αφού αναγκάστηκε να του επιστρέψει τις πόλεις.
Οικογένεια
Με τον γάμο του το 1188 με την Αγνή των Μονμπελιάρ, κόρη τού Θεοβάλδου Α΄ κόμη τού Μπαρ, παιδιά του ήταν:
Παραπομπές
Φρειδερίκος Β΄
Μάχη της Δοϊράνης (1918)
Η τρίτη Μάχη της Δοϊράνης έλαβε χώρα από τις 18 μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου 1918, κοντά στη λίμνη Δοϊράνη, με τους Βρετανούς και τους Έλληνες από τη μια πλευρά και την 1η Βουλγαρική στρατιά από την άλλη. Η μάχη έλαβε χώρα στα πλαίσια της Βαλκανικής εκστρατείας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η μάχη έληξε με νίκη των συμμαχικών δυνάμεων και οπισθοχώρηση από τους Βούλγαρους.
Υπόβαθρο
Αυτή δεν ήταν η πρώτη επίθεση των συμμάχων στη Δοϊράνη, το 1916 μια αγγλογαλλική επίθεση αναχαιτίστηκε από τη 2η Θρακική Μεραρχία Πεζικού, ενώ το 1917, οι Βρετανοί απέτυχαν δύο φορές να καταλάβουν τη Δοϊράνη. Τα οχυρά ήταν καλά κατασκευασμένα (από Βούλγαρους μηχανικούς), με τους Βούλγαρους να ενισχύουν τις θέσεις στους πρώτους μήνες του 1916 και στις αρχές του 1917. Οι βουλγαρικές θέσεις βρίσκονταν επίσης στην Κορυφογραμμή Πιπ και στο Μεγάλο Κουρουννέ.
Μάχη
Στο αριστερό άκρο, το 12ο Βρετανικό Σώμα μαζί με την 22η και την 26η μεραρχία, καθώς και με τη Μεραρχία Σερρών ανέλαβαν την επίθεση στην Κορυφογραμμή Πιπ. Οι Βρετανοί συγκέντρωσαν 231 πυροβόλα, συμπεριλαμβανομένου και βαρέων οβιδοβόλων με διαμέτρημα 8 ίντσων. Ο κανονιοβολισμός διήρκησε 2 ημέρες. Οι σύμμαχοι αντιμετώπισαν την 9η Βουλγαρική Μεραρχία Πλέβεν του Στρατηγού Βλαντίμιρ Βάζοβ που είχε 122 πυρόβολα και είχε ετοιμάσει καλές αμυντικές θέσεις.
Στις 18 Σεπτεμβρίου, το 16ο Βρετανικό Σώμα επιτέθηκε μαζί με την 66η ταξιαρχία και την 67η ταξιαρχία και τη Μεραρχία Σερρών. Η πρώτη γραμμή χαρακωμάτων καταλήφθηκε από τη Μεραρχία Σερρών, η οποία προχώρησε προς τη δεύτερη γραμμή. Οι Βούλγαροι απάντησαν με πυρά βαρέως πυροβολικού και η αντεπίθεση τους έληξε με την ανακατάληψη των θέσεων τους. Εν τω μεταξύ, η 66η Βρετανική Ταξιαρχία του 7ου Τάγματος, καθώς και οι συνοριοφύλακες της Νότιας Ουαλίας είχαν υποστεί βαριές απώλειες και οι επιθέσεις τους έληξαν με αποτυχία. Οι επιθέσεις του 11ου Ουαλικού Συντάγματος και του 9ου Συντάγματος Συνοριοφυλάκων έληξαν και αυτές με αποτυχία. Η 67η Βρετανική Ταξιαρχία του 12ου Συντάγματος Τσέσαϊρ, μαζί με το 9ο Σύνταγμα Σάουθ Λάνκασαϊρ και το 8ο Σύνταγμα Ελαφρού Πεζικού του Κίνγκ Σσχρόπσχαϊρ προωθήθηκαν στις θέσεις του βουλγαρικού πυροβολικού και των βουλγαρικών πολυβόλων. Η 67η ταξιαρχία έχασε το 65% των στρατιωτών της. Στο τέλος της ημέρας, το 12ο Σώμα υποχώρησε στις αρχικές θέσεις. Στις 19 Σεπτεμβρίου, το 12ο Σώμα επιτέθηκε ξανά, αλλά η αποτυχία του 16ου Σώματος κατά τη διάρκεια της επίθεσης στα βόρεια της λίμνης σήμαινε πως το 12ο Σώμα θα προχωρούσε μόνο στην επίθεση. Η Μεραρχία Σερρών προχώρησε σε νέα επίθεση, η οποία έληξε όπως η προηγούμενη. Οι Βρετανοί επιτέθηκαν με την 77η ταξιαρχία, την αποδυναμωμένη 65η ταξιαρχία, καθώς και με την 2η Γαλλική Ταξιαρχία Ζουάβων. Η 66η και η 67η ταξιαρχία πήραν αμυντική στάση και δεν συμμετείχαν στην επίθεση. Η 77η ταξιαρχία κατέλαβε μερικά βουλγαρικά χαρακώματα αλλά δέχτηκε τα πυρά του βουλγαρικού πυροβολικού και υποχώρησε μετά τη βουλγαρική αντεπίθεση. Η ταξιαρχία έχασε το 50% των στρατιωτών της. Η επίθεση της 65ης ταξιαρχίας απέτυχε επίσης, όπως απέτυχε η επίθεση των Ζουάβων.
Εν τω μεταξύ, στις 18 Σεπτεμβρίου, το 16ο Βρετανικό Σώμα επιτέθηκε, ενώ η Κρητική Μεραρχία και η 84η Βρετανική Ταξιαρχία βοηθούσαν. Αντιμετώπισαν την 1η Μακεδονική Ταξιαρχία των Βουλγάρων με 24 πυροβόλα και 64 πολυβόλα. Η ελληνική μεραρχία επιτέθηκε με δύο συντάγματα στο μέτωπο και ένα τρίτο ως εφεδρεία, με υποστήριξη της 84ης Βρετανικής Ταξιαρχίας στο άκρο. Επίσης, στην επίθεση έλαβαν μέρος 6 βρετανικές πυροβολαρχίες, ενώ η 85η Βρετανική Ταξιαρχία βρισκόταν ως εφεδρεία. Στις 05:00, οι Έλληνες επιτέθηκαν και καθάρισαν το βουλγαρικό φυλάκιο που βρισκόταν στη γραμμή. Τότε, οι Έλληνες είχαν να διασχίσουν την πεδιάδα και να επιτεθούν στις βουλγαρικές θέσεις στους λόφους που έβλεπαν στον κάμπο. Οι Έλληνες επιτέθηκαν στις βουλγαρικές θέσεις, αλλά δέχτηκαν πυρά από το βαρύ πυροβολικό, τα πολυβόλα και τα τυφέκια των Βουλγάρων. Το βρετανικό πυροβολικό βρέθηκε πίσω από τους Έλληνες για να τους βοηθήσει. Οι Έλληνες προχώρησαν και σε άλλες επιθέσεις κατά των βουλγαρικών θέσεων, αλλά απέτυχαν εκ νέου. Μέχρι το απόγευμα, οι Έλληνες οπισθοχώρησαν λίγες ώρες μετά το βρετανικό πυροβολικό. Το 16ο Σώμα δεν επιτέθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου λόγω των απώλειων που είχε υποστεί. Η επίθεση απέτυχε εξαιτίας της έλλειψης στήριξης από το πυροβολικό, των προβλημάτων με τα συστήματα επικοινωνίας και την παράτολμη επίθεση των Ελλήνων.
Απώλειες
Οι απώλειες των συμμάχων ανέρχονται στους 6.559-7.819 Βρετανούς και Έλληνες στρατιώτες, ενώ αυτές των Βουλγάρων ανέρχονται στους 2.726 στρατιώτες. Τις περισσότερες απώλειες μεταξύ των συμμάχων υπέστη το 12ο Σώμα και η Μεραρχία Σερρών, ενώ το 16ο Σώμα και η Κρητική Μεραρχία είχαν χάσει λιγότερο από 1.000 άνδρες.
Υποχώρηση
Αρκετές μέρες μετά τη μάχη, οι Βρετανοί κατάλαβαν πως οι βουλγαρικές οχυρώσεις ήταν άδειες. Οι βρετανικές και ελληνικές στρατιές προωθήθηκαν μονάχα για να επιβεβαιώσουν πως οι Βούλγαροι είχαν υποχωρήσει από τις θέσεις τους. Οι σερβικές και γαλλικές στρατιές είχαν νικήσει μέρος του βουλγαρικού στρατού στη μάχη του Ντόμπρο Πόλε στην πεδιάδα του Βαρδάρη και κατευθύνονταν προς τη Δοϊράνη. Αυτό ανάγκασε τον διοικητή της Ομάδας Στρατιών Σχόλτζ να διατάξει υποχώρηση της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς. Οι Βρετανοί προωθήθηκαν πολύ αργά, ενώ η εμπροσθοφυλακή των Βουλγάρων πολεμούσε με σθένος και επέτρεψε στις άλλες δυνάμεις να υποχωρήσουν. Η Βρετανική Βασιλική Αεροπορική Δύναμη επιτέθηκε στις φάλαγγες των Βουλγάρων που υποχωρούσαν, με αποτέλεσμα οι Βούλγαροι να υποστούν μερικές απώλειες.
Επακόλουθα
Οι σύμμαχοι συνέχισαν την προώθηση τους στη βουλγαροκρατούμενη επικράτεια, ενώ αρκετοί Βούλγαροι στρατιώτες αποστάτησαν και απείλησαν τη Σόφια. Στις 30 Σεπτεμβρίου, οι Βούλγαροι παραδόθηκαν στη Θεσσαλονίκη με σκοπό να αποφύγουν την κατοχή.
Οι Βρετανοί έδειξαν μεγάλο σεβαμό στον Στρατηγό Βλαντίμιρ Βάζοβ, όταν αυτός επισκέφτηκε τον Σταθμό Βικτώριας στο Λονδίνο, χαμηλώνοντας τη σημαία όλων των συνταγμάτων που συμμετείχαν στη μάχη. Ο Ταγματάρχης Γκόλντι δήλωσε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του: «Είναι ένας από τους λίγους ξένους αξιωματικούς, το όνομα του οποίου παίζει μεγάλο ρόλο στην ιστορία μας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Χαλκιάδες Άρτας
Οι Χαλκιάδες είναι ένα χωριό του Δήμου Αρταίων με 1287 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας και απέχει από την πόλη περίπου 4 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, οι Χαλκιάδες μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών.
Σύμφωνα με το έργο του Σπυρίδωνος Αραβαντινού, «Ιστορία Αλή πασά του Τεπελενλή», οι Χαλκιάδες υπήρξαν τσιφλίκι του πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε στην κατοχή του το μεγαλύτερο μέρος του κάμπου ενώ με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», οι Χαλκιάδες ήταν ένας σημαντικός οικισμός. Το χωριό χωριζόταν σε 4 τμήματα: Χαλκιάδες Μπέη, Χαλκιάδες Πασά Γκίνου, Σουλιογιωργουσού και Σακελλαρίου και συνολικά κατοικούσαν 93 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, τα τμήματα των Χαλκιάδων, από πλευρά ιδιοκτησίας, ήταν ιδιόκτητα. Στους Χαλκιάδες Μπέη κατοικούσαν 11 οικογένεις, στους Χαλκιάδες Πασά Γκίνου κατοικούσαν 13 οικογένειες, στους Σουλιογιωργουσούς κατοικούσαν 21 οικογένειες και στη Σακελλαρίου κατοικούσαν 13 οικογένειες. Η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι στις Χαλκιάδες κατοικούσαν 6 χριστιανικές οικογένειες ενώ στους Σουλιογιωργουσούς 32 οικογένειες και αποτελούσαν ιδιοκτησία του Σακελλαρίου.
Αναφορά στις Χαλκιάδες κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στους Χαλκιάδες κατοικούσαν περίπου 960 άνθρωποι ενώ στους Σουλιογιωργουσούς κατοικούσαν 200 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Οι Χαλκιάδες αποτελούσαν μέρος του τμήματος Κάμπου. thumb|left|330px|Οι Χαλκιάδες και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1878. Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στους Χαλκιάδες. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, οι Χαλκιάδες αποτελούνταν από 5 ενορίες, οι οποίες ήταν οι Χαλκιάδες Μπέη, Χαλκιάδες Πασά Γκίνου, Σουλιογιωργουσού, Σακελλαρίου και Καλαμιά. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στον ιερό ναό του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης, στον οποίο ιερουργούσαν 2 ή 3 ιερείς. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στους Χαλκιάδες υπήρχε σχολείο όπου δίδασκε ένας δάσκαλος και φοιτούσαν 120 μαθητές.
Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311[1895], έκδοση έβδομη). Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, που ίσχυε από το 1864, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι («νομαρχία» ή «γενική διοίκηση»). Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Σύμφωνά με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνω ν. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στους Χαλκιάδες κατοικούσαν 62 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 305 άτομα (159 άνδρες, 146 γυναίκες).
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το χωριό απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο Ελληνικός στρατός μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου 1897 είχε ελευθερώσει τα χωριά Πλησιοί, Κιρκιζάτες, Γαβριά, Ψαθοτόπι, Μύτικας, Ανέζα, Καλογερικό, Βίγλα, Ράχη, Καλόβατος, Κεραμάτες, Στρογγυλή, Ζαβάκα, Καλομόδια, Αγία Παρασκευή, Κωστακίοι, Ακροποταμιά,, Νεοχώρι, Ανθότοπος, Χαλκιάδες, Ρόκκα, Άγιος Σπυρίδωνας, Ελευθεροχώρι, Καμπή και την πόλη της Φιλιππιάδας. . Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη.
Η οριστική απελευθέρωση του χωριού έλαβε χώρα το διάστημα ανάμεσα στις 6 και 9 Οκτωβρίου 1912, όπου τα πρώτα ελληνικά τάγματα, πέρασαν τη γέφυρα της Άρτας και στις 2 το μεσημέρι απώθησαν τους Τούρκους και εδραιώθηκαν στους Κωστακιούς και την περιοχή Μαρατιού. Τις επόμενες 2 ημέρες, ο ελληνικός στρατός κατέλαβε και οχύρωσε το χωριό Πλησιούς μαζί με τα Ρόκκα και τις Χαλκιάδες.
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι οι Χαλκιάδες υπάγονταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 427 άτομα.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χώρια Καλαμιά, Κιρκιζάτες και Ρόκκα. Συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της Εθνικής οδού Άντιρρίου–Ιωαννίνων. Το χωριό εξυπηρετεί η γραμμή Κομπότι-Φιλοθέη, του Αστικού ΚΤΕΛ Άρτας.
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού είναι ο Αθλητικός Όμιλος Φιλοθέης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Salammbo: Battle for Carthage
Το Salammbo: Battle for Carthage είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας πρώτου προσώπου της Cryo Interactive Entertainment, που κυκλοφόρησε από τη Microids το Νοέμβριο του 2002.
Η πλοκή είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα Σαλαμπό (1862) του Γκυστάβ Φλωμπέρ ενώ τα πλούσια και λεπτομερή γραφικά επιμελήθηκε ο φημισμένος Γάλλος καλλιτέχνης Φιλίπ Ντρουγιέ. Ο Ντρουγιέ διαδραμάτισε επίσης σημαντικό ρόλο στην παραγωγή του παιχνιδιού, όταν η Cryo Interactive Entertainment σταμάτησε την ανάπτυξη του τίτλου, επωμίστηκε το όλο σχέδιο προσωπικά και παρέδωσε το τελειωμένο προϊόν. Η μουσική του παιχνιδιού περιλαμβάνει μεταξύ άλλων γνωστά κομμάτια κλασσικών συνθετών όπως τη ''Συμφωνία Αρ. 9 του Αντονίν Ντβόρζακ και το Ρέκβιεμ'' του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.
Το παιχνίδι που περιλαμβάνει στοιχεία περιπέτειας, δράσης και στρατηγικής διαδραματίζεται στη διάρκεια της εποχής που η Καρθαγένη είναι υποδουλωμένη στους Ρωμαίους. Ο παίχτης παίρνει αρχικά το ρόλο ενός πιστού σκλάβου που πρέπει να παραδώσει ένα μήνυμα της Σαλαμπό, κόρης του διοικητή του στρατού της Καρθαγένης, στον αρχηγό των υπερασπιστών της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2002 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Microïds Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βασισμένα σε μυθιστορήματα
Σαντερία
Η Σαντερία αφρικανική θρησκεία με έντονα στοιχεία θρησκευτικού συγκρητισμού, που μεταδόθηκε στον Νέο Κόσμο και ιδιαίτερα στην Κούβα με τους νέγρους σκλάβους τον 16ο αιώνα. Εκτός της Κούβας, είναι εξαπλωμένη στις Η.Π.Α., στον ισπανόφωνο πληθυσμό της Φλόριντα, του Πουέρτο Ρίκο, του Νιού Τζέρσεϊ, της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες. Απαντάται, επίσης, στην Αργεντινή, τη Βραζιλία, την Κολομβία, το Μεξικό και τη Βενεζουέλα. Στην Ευρώπη μεταφέρθηκε εξαιτίας μετακινήσεων πληθυσμών από τις γαλλικές και oλλανδικές κτήσεις και απαντάται κυρίως στη Γαλλία και την Ολλανδία.
Στην Κούβα η Σαντερία αναμίχθηκε με τον καθολικισμό, εγείροντας πολλά προβλήματα θρησκευτικού συγκρητισμού. Ωστόσο, η κουβανική επανάσταση κήρυξε σχεδόν αμέσως την Κούβα αθεϊστικό κράτος. Το 1962 ο Κάστρο έκλεισε πάνω από 400 Καθολικά σχολεία, κατηγορώντας τα για διασπορά επικίνδυνων ιδεών. Το 1992, όμως, το κομμουνιστικό κόμμα αποφάσισε να αλλάξει το σύνταγμα του κράτους, μετατρέποντάς το από αθεϊστικό σε κοσμικό, επιτρέποντας την ελεύθερη λατρεία όλων των θρησκειών στο νησί. Σήμερα έξι Κουβανοί στους δέκα πιστεύουν σε κάποιο Θεό. Όλες οι θρησκείες κέρδισαν το χαμένο έδαφος και ασκούνται πλέον ελεύθερα στην Κούβα. Κορυφαία στιγμή της θεμελίωσης της ανεξιθρησκίας της Κούβας αποτελεί η επίσκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β΄ στο νησί το 1998, ενώ τον Ιανουάριο του 2004 βρέθηκε στην Κούβα και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Η Σαντερία διατηρεί τη μεγαλύτερη ποσοστιαία εξάπλωση στην Κούβα. Οι Κουβανοί ποτέ δε σταμάτησαν να ακολουθούν, λίγο πολύ στα κρυφά, τα ήθη και τα έθιμα της. Στην Κούβα, η πλειονότητα των «σαντέρος», των πιστών της Σαντερία, εκτελεί τελετουργίες που έχουν τις ρίζες τους στις τελετές των Γιορούμπα της Νιγηρίας.
Θεοί και δαίμονες
Η Σαντερία είναι μια ολοκληρωμένη θρησκεία που, σε γενικές γραμμές, παραδέχεται ένα μεγάλο θεό, δημιουργό των πάντων, τον «Ολόφι», ο οποίος είναι μακριά από την ανθρώπινη αντίληψη. Για τα καθημερινά οι πιστοί έρχονται σε πνευματική επαφή με τους αγγελιαφόρους του, τους «Ορίτσας». Αυτοί αποτελούν θεότητες που εκπροσωπούν τόσο τα στοιχεία της φύσης, όσο και τους ανθρώπινους χαρακτήρες. Από αυτούς οι άνθρωποι ζητούν χάρες και προστασία, αλλά εισπράττουν ενίοτε και τιμωρία.
Στην Σαντερία οι θεοί δεν είναι τέλειοι. Έχουν ανθρώπινα ελαττώματα και χαρακτηριστικά. Επίσης δεν υπάρχουν οι έννοιες της «αμαρτίας» και της «τελικής κρίσεως», άρα ούτε κάποιο οργανωμένο σύστημα ηθικής. Ο καθένας μπορεί να έχει τον προσωπικό του Θεό, να του δώσει όποιο όνομα και ιδιότητες θέλει και να τον συμβολίζει με ένα αντικείμενο.
Πολύ συχνά, με την ευκαιρία της γιορτής ενός θεού, την επέτειο της μύησης ενός πιστού ή το θάνατο ενός σημαντικού «σαντέρο», οργανώνονται θρησκευτικές γιορτές-τελετές, στις οποίες όσοι πιστοί προσέλθουν χορεύουν στο ρυθμό των τύμπανων. Εφ' όσον η τελετή πάει κατ' ευχήν, κάποια στιγμή ένας, δύο ή και περισσότεροι αφρικανοί θεοί που καλούνται επίμονα, κατεβαίνουν επί Γης και «καταλαμβάνουν» το σώμα ισάριθμων πιστών.
Μουσική και τελετουργία
thumb|200 px|left|Υπολείμματα από προσφορά ζώων στην Κούβα Σ' όλα αυτά, η μουσική παίζει πρωτεύοντα ρόλο, αφ' ενός γιατί ο «πρώτος» τραγουδιστής της τελετής ουσιαστικά οδηγεί τα δρώμενα (κάτι που απαιτεί ιδιαίτερη γνώση και πείρα), αφ' ετέρου γιατί τα τρία ιερά τύμπανα μπατά θεωρούνται καθεαυτό μεταφυσικές οντότητες, που στα χέρια των μυημένων μουσικών μιλούν απ' ευθείας τη γλώσσα των θεών. Η ρυθμολογία της «Σαντερία» είναι οπωσδήποτε η πιο πολύπλοκη και ενδιαφέρουσα της κουβανέζικης μουσικής, καθώς οι «ρυθμοί των θεών» είναι αυστηρά προκαθορισμένοι και ενορχηστρωμένοι, γεμάτοι από συνεχείς «συνομιλίες» ανάμεσα στα τρία τύμπανα, χωρίς όμως ίχνος αυτοσχεδιασμού, σε μια παράδοση που, αιώνες τώρα, περνάει από μουσικό σε μουσικό ίδια και απαράλλαχτη και ο βαθμός δυσκολίας της είναι τέτοιος, που ο μουσικός των «μπατά» οφείλει να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη μελέτη για τουλάχιστον μια δεκαετία ώσπου να θεωρηθεί πραγματικός γνώστης του τεράστιου ρεπερτορίου (πάνω από 90 «ρυθμοί», στην πραγματικότητα κανονικές συνθέσεις-έργα για κρουστά). Τα τραγούδια της Σαντερία είναι πάντα «αντιφωνικά», δηλαδή ο πρώτος τραγουδιστής «καλεί» και η χορωδία των πιστών «απαντά», σ' ένα συνεχή φωνητικό διάλογο που είναι χαρακτηριστικός όλης σχεδόν της αφρικανικής μουσικής. Ακόμα και σήμερα, έναν αιώνα μετά την άφιξη των τελευταίων σκλάβων στην Κούβα, τα θρησκευτικά τραγούδια ερμηνεύονται στην αφρικανική διάλεκτο των Γιορούμπα, μια γλώσσα που οι βαθιά μυημένοι στη Σαντερία μπορούν ακόμη, εν μέρει, να μιλήσουν. Το Σαντιάγο είναι το προπύργιο της Σαντερία. Κάθε Ιούνιο διοργανώνεται εκεί φημισμένο καρναβάλι. Η πόλη γιορτάζει με αυτόν τον τρόπο τον προστάτη της, τον απόστολο Ιάκωβο. Η μουσική και ο χορός είναι ασταμάτητα. Το τραγούδι της Γεμάγια, της θεάς της θάλασσας, ακούγεται συχνά-πυκνά στους δρόμους και στις πλατείες της πόλης.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Θρησκευτικές πίστεις, παραδόσεις και κινήματα Κατηγορία:Θρησκεία στην Κούβα
Ιβηρική Ένωση
Ιβηρική Ένωση είναι ένας σύγχρονος όρος που αναφέρεται στην ιστορική πολιτική ένωση που κυβέρνησε όλη την Ιβηρική Χερσόνησο νότια από τα Πυρηναία την περίοδο 1580-1640, μέσω μιας δυναστικής ένωσης. Αυτή η ένωση συντέθηκε από τα στέμματα της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, μετά την Πορτογαλική δυναστική κρίση και ως προσωπική ένωση των στεμμάτων, μαζί με τις αντίστοιχες αποικιακές τους κτήσεις.
Το να ενώσουν την Ιβηρία ήταν μια από τις φιλοδοξίες των μεσαιωνικών μοναρχών της Ιβηρικής χερσονήσου. Ο Σάντσο Γ΄ της Ναβάρρας και ο Αλφόνσος Ζ' της Καστίλης πήραν αμφότεροι τον τίτλο  Imperator Totius Hispaniae, που σημαίνει "Αυτοκράτορας όλης της Ισπανίας" αιώνες πριν. Η ένωση μπορούσε να είχε επιτευχθεί νωρίτερα αν ο Μιγκέλ της Παζ, Πρίγκηπας του Αστούριας,είχε γίνει βασιλιάς. Πέθανε νωρίς στην παιδική του ηλικία.
Η ιστορία της Πορτογαλίας από τη δυναστική κρίση του 1578 έως τους πρώτους μονάρχες της Δυναστείας Μπραγάνζα ήταν μια μεταβατική περίοδος. Η Πορτογαλική Αυτοκρατορία ήταν κοντά στο αποκορύφωμα της στην αρχή εκείνης της περιόδου. Συνέχισε να απολαμβάνει εξαπλωμένη επιρροή στον κόσμο αφότου ο Βάσκο ντα Γκάμα είχε τελικά φθάσει στην Ανατολή πλέοντας γύρω από την Αφρική το 1497-1498. Το κατόρθωμα του Γκάμα ολοκλήρωσε τις εξερευνητικές προσπάθειες, εγκαινιασμένες από τον Ερρίκο τον Θαλασσοπόρο, και άνοιξε έναν ωκεάνειο δρόμο για το απίστευτα επικερδές εμπόριο μπαχαρικών στην Ευρώπη που παρέκαμψε τη Μέση Ανατολή.
Σε όλον τον 17ο αιώνα, οι αυξανόμενοι κίνδυνοι και η περικύκλωση των Πορτογαλικών εμπορικών σταθμών στην Ανατολή από τους Ολλανδούς, τους Άγγλους και τους Γάλλους, και η ραγδαία αυξανόμενη διείσδυση στο Ατλαντικό δουλεμπόριο, υπέσκαψαν το σχεδόν μονοπώλιο στο επικερδή ωκεάνεια εμπορία μπαχαρικών και δούλων. Αυτό έστειλε το βασίλειο σε μια μακρά παρακμή. Σε μια μικρότερη επέκταση η διαίρεση του πλούτου από την Πορτογαλία από τη μοναρχία των Αψβούργων για να βοηθήσει να υποστηριχθεί η Καθολική πλευρά του Τριακονταετούς Πολέμου και να καταπολεμηθούν οι Ολλανδοί, επίσης συνεισέφερε στην εξασθένηση της οικονομικής θέσης της Πορτογαλίας. Ο έλεγχος της Ισπανίας στις αντίπαλες δυνάμεις επέκτεινε την περίοδο της Ισπανικής ναυτικής κυριαρχίας, κάτω από μεγάλη πρόκληση, ικανοποιητικά μέσα στον 17ο αιώνα. Αυτά τα γεγονότα, και αυτά που συνέβησαν στο τέλος της Δυναστείας Αζίζ και την περίοδο της Ιβηρικής Ένωσης, οδήγησαν την Πορτογαλία σε ένα κράτος εξάρτησης από τις αποικίες της, πρώτα από την Ινδία και μετά από τη Βραζιλία. Αυτή η μεταστροφή από την Ινδία στη Βραζιλία ήταν μια συνέπεια της ανόδου της Ολλανδικής και της Βρετανικής αυτοκρατορίας οι οποίες αναπτύχθηκαν από τους εμπορικούς τους σταθμούς στα ανατολικά. Μια παρόμοια μεταστροφή συνέβη μετά της ανεξαρτησία της Βραζιλίας, καταλήγοντας η Πορτογαλία να συγκεντρωθεί στις κτήσεις της στην Αφρική.
Ίδρυση
thumb|245px|Πολιτικός χάρτης της Ιβηρικής Χερσονήσου το 1570.
Η Μάχη του Αλκαζαρκιβίρ το 1578 έληξε με τον θάνατο του νεαρού βασιλιά Σεμπαστιάν και το τέλος του Οίκου του Αβίς. Ο διάδοχος του Σεμπαστιάν, ο Καρδινάλιος Ερρίκος της Πορτογαλίας, ήταν 70 ετών τότε. Τον θάνατο του Χένρι ακολούθησε μια δυναστική κρίση, με τρία εγγόνια του Μανουέλ Α΄ να διεκδικούν το θρόνο: την Αικατερίνη, δούκισσα της Μπραγκάνσα (σύζυγο του Ιωάννη, 6ου Δούκα της Μπραγάνσα), τον Αντώνιο, Προηγούμενο της μονής του Κράτο, και τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας. Ο Αντώνιος είχε κηρυχθεί Βασιλιάς της Πορτογαλίας από τους κατοίκους του Σανταρέμ στις 24 Ιουλίου 1580 και μετά σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις σε όλη τη χώρα. Μερικά μέλη του Συμβουλίου των Κυβερνητών της Πορτογαλίας, τα οποία είχαν υποστηρίξει τον Φίλιππο, διέφυγαν στην Ισπανία και τον ανακήρυξαν νόμιμο διάδοχο του Ερρίκου. Ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας προέλασε μέσα στην Πορτογαλία και νίηκσε τα στρατεύματα που ήταν πιστά στον Ηγούμενο του Κράτο στη Μάχη της Αλκάνταρα. Οι δυνάμεις που κατέλαβαν την εξοχή (Τέρθιος) που διοικούνταν από τον 3ο Δούκα της Άλμπα, έφθασαν στη Λισαβόνα. Ο Δούκας της Άλμπα επέβαλε στις Πορτογαλικές επαρχίες μια υποτέλεια του Φιλίππου πριν εισέλθει στη Λισαβόνα, όπου κατέσχε έναν απέραντο θησαυρό· εν τω μεταξύ, επέτρεψε στους στρατιώτες του να λεηλατήσουν την περιοχή. Ο Φίλιππος Β' της Ισπανίας στέφθηκε ως Φίλιππος Α' της Πορτογαλίας το 1581 (αναγνωρισμένος ως βασιλιάς από την Cortes του Τομάρ) και άρχισε ο Πορτογαλικός Οίκος των Αψβούργων (επίσης καλούμενος «Δυναστεία των Φιλιππίνων»). Όταν ο Φίλιππος έφυγε το 1583 στη Μαδρίτη, έκανε τον ανιψιό του Αλβέρτο της Αυστρίας αντιβασιλέα στη Λισαβόνα. Στη Μαδρίτη εγκατέστησε ένα Συμβούλιο της Πορτογαλίας για να τον συμβουλεύσουν στα Πορτογαλικά θέματα.
Η θέση της Πορτογαλίας διατηρήθηκε υπό τους πρώτους δύο βασιλείς της Ιβηρικής Ένωσης, τον Φίλιππο Α΄ και τον γιο του Φίλιππο Β΄ της Πορτογαλίας και Γ΄ της Ισπανίας. Και οι δύο μονάρχες έδωσαν άριστες θέσεις σε Πορτογάλους ευγενείς στις Ισπανικές αυλές, και η Πορτογαλία διατήρησε έναν ανεξάρτητο νόμο, νόμισμα, και κυβέρνηση. Προτάθηκε ακόμη και να μεταφερθεί η Βασιλική πρωτεύουσα στη Λισαβόνα από τους Πορτογάλους.
Η συνοχή στο διοικητικό σύστημα
Εξαιτίας της πολυπλοκότητας στη διοίκηση της κυβέρνησης, ο Ισπανός Μονάρχης χρειαζόταν μερικά βοηθητικά σώματα, όπως τα Συμβούλια (Consejos), αφοσιωμένα στη συμβούλευση και την επίλυση προβλημάτων, και υποταγμένα στη γνώση και ρήση του Μονάρχη. Αυτή η πολυπλοκότητα χρειαζόταν μια μόνιμη έδρα, και ο βασιλιάς Φίλιππος Β' εγκατέστησε το 1562 τη μόνιμη πρωτεύουσα στη Μαδρίτη, έδρα της Βασιλικής Αυλής και του διοικητικού προσωπικού. αν και μεταφέρθηκε στο Βαγιαδολίδ, με όλο το διοικητικό προσωπικό, κατά μια σύντομη περίοδο (1601-1606).
Και επίσης, υπήρχαν Συμβούλια εδαφικού χαρακτήρα, των οποίων οι εξουσίες ειδικεύονταν σε έναν συγκεκριμένο εδαφικό χώρο, το Συμβούλιο της Καστίλης, το Συμβούλιο της Αραγονίας, το Συμβούλιο της Ναβάρρας, το Συμβούλιο της Ιταλίας, το Συμβούλιο των Ινδιών, το Συμβούλιο της Φλάνδρας, και το Συμβούλιο της Πορτογαλίας. Το Συμβούλιο της Πορτογαλίας, που ιδρύθηκε το 1582, ολοκληρώθηκε με έναν πρόεδρο και έξι (αργότερα τέσσερις) συμβούλους, και εξαφανίσθηκε το 1668. Η λειτουργία του Συμβουλίου συνίσταται στην αντιπροσώπευση πλησίον του βασιλιά τις αυλές του Στέμματος της Πορτογαλίας για τα ζητήματα που εξαρτώνταν από τη δικαιοσύνη, τη χάρη, τελικά, την οικονομία της βασιλικής Πορτογαλικής επικράτειας. Οποιαδήποτε απόφαση του βασιλιά ο οποίος φροντίζοντας για το Βασίλειό του έπρεπε να στείλει το αντκείμενο ενός συμβουλίου στο Συμβούλιο πριν μεταφερθεί στην καγκελαρία της Λισαβόνας και στα αντίστοιχα δικαστήρια. Το Συμβούλιο της Πορτογαλίας γνώρισε δύο εκλείψεις: το 1619, για την παρουσία του Βασιλιά στη Λισαβόνα, και μεταξύ 1639–1658, οπότε αντικαταστάθηκε από τη Χούντα της Πορτογαλίας. Από τη Restauração, το Συμβούλιο συνέχισε να υπάρχει, εφόσον ο Φίλιππος Δ' δεν είχε αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Πορτογαλίας, και διεξήγαγε την προσέλευση των πιστών Πορτογάλων στον Ισπανό μονάρχη, και την κυβέρνηση της Θέουτα.
Σημειώσεις-Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας
Ναρσής (κόμης)
Ο Ναρσής, λατιν.: Narses, ήταν Αρμένιος στρατιωτικός διοικητής στην υπηρεσία της Σασανιδικής Αυτοκρατορίας και αργότερα της Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας.
Καταγωγή
Ο Ναρσής ήταν γηγενής της Περσαρμενίας, ενός τμήματος της Αρμενίας υπό τον έλεγχο των Περσών των Σασανιδών. Ήταν αδελφός του Αράτιου και του Ισαακίου και πιθανόν μέλος της οικογένειας Καμσαρακάν (ευγενής αρμενική οικογένεια Παρθικής καταγωγής).
Σταδιοδρομία
Καταγράφεται για πρώτη φορά το 527 στην υπηρεσία των Σασανιδικών στρατιωτικών στον Ιβηρικό πόλεμο, όπου μαζί με τον αδελφό του Αράτιο νίκησαν τον Σίττα και τον Βελισάριο στην Περσαρμενία.
Τόσο ο Ναρσής όσο και ο Αράτιος, συνοδευόμενοι από τη μητέρα τους, αυτομόλησαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το καλοκαίρι του 530, και έγιναν δεκτοί με ένα μεγάλο χρηματικό ποσό από τον αυτοκρατορικό σακελλάριο Nαρσή, επίσης Περσαρμένιο. Η ευνοϊκή τους υποδοχή ενθάρρυνε επίσης τον Ισαάκιο να αυτομολήσει.
Περί το 535 ήταν ο διοικητής των στρατευμάτων στις Φίλες της Αιγύπτου, όπου κατέστρεψε τα ειδωλολατρικά ιερά των Nοβαδών και Bλεμμυών, όπως διέταξε ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α'. Το αξίωμά του ήταν μάλλον αυτό τού δούκα της Θηβαΐδας σε αυτό το σημείο. Ως comes rei militaris δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία και την Ανατολή. Ήταν μεταξύ των διοικητών, που στάλθηκαν από τη θάλασσα εναντίον των Οστρογότθων, για να άρουν την πολιορκία του Aριμίνου (538). Αναφέρεται πολλές φορές ως διοικητής στρατευμάτων στην Ιταλία, συμπεριλαμβανομένης της πολιορκίας του Aυξίμου το 539. Το 540 ο Βελισάριος απέστειλε τον Ναρσή από τη Ραβέννα.
Ο Ναρσής δεν έλαβε κάποια στρατιωτική διοίκηση μέχρι το 543, όταν τού ανατέθηκε μία δύναμη Αρμενίων και Ερούλων να πολεμήσει τους Οστρογότθους. Κατά την εσπευσμένη εισβολή του 543 εναντίον του Ντβιν, ακούστηκε κακώς, ότι ο στρατός των Σασανιδών είχε εγκαταλείψει το Άνγλον. Ο Ναρσής επέπληξε τους άλλους διοικητές για τη βραδύτητά τους. Στη μάχη του Άνγλον που ακολούθησε, υπάρχουν πηγές που αναφέρουν, ότι ο Ναρσής και οι δυνάμεις του ήταν οι πρώτοι που συμμετείχαν. Σε αυτή την αφήγηση, η οποία αντλήθηκε από τα αρχεία τού Προκόπιου, ο στρατός των Σασανιδών (ή μέρος του) οδηγήθηκε πίσω -ή προσποιήθηκε ότι υποχώρησε πίσω- στο χωριό, αλλά ο Ναρσής πιάστηκε σε ενέδρα από τους Σασανίδες, που κρύβονταν στα σπίτια. Χτυπήθηκε μέσα στον ναό σε μάχη, και οι δυνάμεις του -και άλλες βυζαντινές δυνάμεις- καταστράφηκαν. Ο αδερφός του Ισαάκιος τον μετέφερε μακριά από το πεδίο της μάχης, αλλά ο Ναρσής απεβίωσε από την πληγή του λίγο αργότερα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη Κατηγορία:Πρόσωπα του Γοτθικού Πολέμου (535-554) Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής
Ματ Φρίτζι
Ο Μάθιου Ουέιν Φρίτζι, ή απλά Ματ Φρίτζι (Μπίσμαρκμ, 2 Οκτωβρίου1981) είναι Αμερικανός πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ.
Κολλεγιακή σταδιοδρομία
Ο Ματ Φρίτζι τελείωσε το λύκειο Σάουνι Μίσιον Ουέστ και στη συνέχεια το 2000, σε ηλικία 19 ετών, εισήχθη στο Πανεπιστήμιο Βάντερμπιτ, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου, τους Βάντερμπιτ Κόμοντορς συμμετείχε στο Κολεγγιακό πρωτάθλημα. Ο Φρίτζι είναι μέχρι σήμερα ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του κολεγίου του Βάντερμπιλτ με 1.891 πόντους.
Το 2004 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο και στη συνέχεια έλαβε μέρος στα Ντραφτ του ΝΒΑ του ίδιου έτους. Αν και επιλέχθηκε στη 53η θέση από τους Μαϊάμι Χιτ, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει κάποιο επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ό,τι δεν κατάφερε μέσω των Ντραφτ του 2004 το κατάφερε λίγο καιρό αργότερα καθώς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τους Νιου Ορλίνς Πέλικανς, ομάδα του ΝΒΑ, με τους οποίους πραγματοποίησε 23 συμμετοχές, εκ των οποίων τις 11 ως βασικός.
Τη διετία 2005-06 πέρασε από τη Νάσβιλ Ρίθμ (Αμερική), την Αιντάχο Σταμπέντε (Αμερική), τον Ολυμπιακό Πειραιώς (Ελλάδα) και τους Γκουαγιάμα Ουίζαρντς (Πουέρτο Ρίκο). Το 2006 υπέγραψε επαγγελαμτικό συμβόλαιο συνεργασίας με μία ακόμα ομάδα του ΝΒΑ και συγκεκριμένα τους Ατλάντα Χοκς, στους οποίους παρέμεινε για περίπου μία σεζόν. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Πουέρτο Ρίκο και τους Γκουαγιάμα Ουίζαρντ.
Από το 2007 μέχρι και το 2009, ο Φρίτζι αγωνίστηκε με ομάδες αρκετών διαφορετικών χωρών του κόσμου. Συγκεκριμένα, αγωνίστηκε με τους Άρτλαντ Ντράγκονς (Γερμανία), την Πονς Ντε Λεόν (Πουέρτο Ρίκο), τη Φουτζίαν Χόκινγκ (Κίνα) αλλά και την Κρεόλος Ντε Καγκούας (Πουέρτο Ρίκο).
Τη διετία 2009-10, πέρασε από την Αλ Ριγιάντι Μπειρού (Λίβανος), τους Μετς Ντε Γκουαινάμπο (Πουέρτο Ρίκο) και την Χιμπραίμα Μάκάμπι (Ουρουγουάη). Την περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε με τους Μαρατονίστας Ντε Κοάμο (Πουέρτο Ρίκο), τη Γκουάνγκτζου Φρίμαν, την BC Αρμία (Γεωργία) και τη Καικέρις Ντε Μαργκαρίτα (Βενεζουέλα).
Το καλοκαίρι του 2012, ο Φρίτζι επέστρεψε για δεύτερη φορά στην καριέρα του στο Λίβανο, προκειμένου να αγωνιστεί πρωτάθλημα της χώρας αυτή τη φορά με τη φανέλα της Αμχίτ Κλαμπ.
Εθνική ομάδα
Αν και γεννημένος στην Αμερική, ο Φρίτζι έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης του Λιβάνου, καθώς έχει αποκτήσει την αντίστοιχη υπηκοότητα της χώρας.
Μάλιστα, ήταν μέλος των αποστολών της Εθνικής Λιβάνου οι οποίες συμμετείχαν στα Πανασιακά Πρωταθλήματα Εθνών του 2009 και του 2010, όπου ο Λίβανος κατάφερε να κατακτήσει τη 4η και τη 17η θέση αντίστοιχα.
Πηγές
Κατηγορία:Λιβανέζοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Ορλίνς Πέλικανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρτλαντ Ντράγκονς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κουαϊκερίες ντε Μαργαρίτα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φουτσιάν Στάρτζεονς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πορτορικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κινεζικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιβανέζικων συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ουρουγουανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γεωργιανών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βενεζουελάνικων συλλόγων
BBC Γιόρκσαϊρ & Λίνκολνσαϊρ
Ο φορέας, επίσημα, ξεκίνησε να εκπέμπει το 2004.
Τηλεόραση
Η περιφερειακή παραγωγή του BBC Γιόρκσαϊρ & Λίνκολνσαϊρ αποτελείται από τη ναυαρχίδα Look North, το επίκαιρο περιοδικό πρόγραμμα Inside Out και ένα εικοσάλεπτο opt-out κατά τη διάρκεια του Sunday Politics. Η περιοχή μεταδίδει επίσης το Super League Show, το οποίο παράγεται από την PDI Media στο στούντιο του BBC Yorkshire στο Ληντς και μεταδίδεται ταυτόχρονα στη βορειοδυτική και στη βορειοανατολική χώρα και την Κάμπρια.
Στούντιο
250px|right|thumb|Τα νέα στούντιο του φορέα στο Χαλ
Τα πρώτα στούντιο του φορέα εγκαινιάστηκαν το 2001 και βρισκόντουσαν απάνω από το ταχυδρομείο του Χαλ. Το πρώτο καιρό τα μικρά στούντιο και το λίγο προσωπικό ήταν αρκετά, αλλά από το 2002 όταν ο φορέας έκπεμπε δικό του πρόγραμμα τα στούντιο δεν ήταν ικανά να αντέξουν αυτό το "βάρος". Σε κάποιες περιπτώσεις το στούντιο ήταν τόσο μικρό που σχεδόν μόνο ένα τραπέζι χωρούσε.
Τελικά, ο φορέας απέκτησε καινούργια στούντιο στην περιοχή Βασιλικοί κήποι του Χαλ. Τα νέα στούντιο είναι αρκετά μεγάλα για το τηλεοπτικό πρόγραμμα του Look North. Επιπλέον, στο κτήριο στεγάζεται και το ραδίοφωνο του φορέα BBC Radio Humberside.
Πορτή Καρδίτσας
Η Πορτή  είναι οικισμός της Θεσσαλίας και της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας.
Βρίσκεται σε απόσταση 6 χλμ. ΝΔ. του Μουζακίου και 33 χλμ. από την πόλη της Καρδίτσας. Το χωριό, χτισμένο σε υψ. 650 μ. και βρίσκεται ανάμεσα σε δύο βραχώδη βουνά και τον ποταμό Πάμισο να κυλά ανάμεσα τους. Αριθμεί 150 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι κατά τους καλοκαιρινούς μήνες φτάνουν τους 450. Κύριες πηγές εισοδήματος είναι η κτηνοτροφία, η γεωργία και οι οικοδομικές εργασίες.μικρογραφία|Εγκαινια Δημοτικού Σχολείου Πορτής το 1934
Ιστορικά στοιχεία
Τα ίχνη του χωριού χάνονται στα βάθη του χρόνου.
Από τον αρχαίο συγγραφέα Πολύβιο, η Πορτή αναφέρεται ως "Άκρον" ή "Αθήναιον", όπου υπήρχε στρατόπεδο του βασιλιά των Αθαμάνων Αμύνανδρου και φυλάκιο του βασιλιά Αργίθεου.Το χωριό ήταν μέρος των Γόμφων που βρίσκονταν σε στρατηγική θέση, καθώς ήλεγχαν μεγάλο μέρος της δυτικής Θεσσαλικής πεδιάδας και τις δύο εισόδους προς την Ήπειρο. Η αρχαία πόλη ήταν οχυρωμένη με ισχυρό τείχος στην ακρόπολή της, στο όρος Ίταμος της σημερινής Πορτής, όπου βρίσκονται λείψανα αρχαίων τειχών και οικοδομημάτων. Ερευνητές τοποθετούν εδώ το αρχαίο πόλισμα "Αθήναιον". Τα λείψανα ενός από τα κάστρα μαρτυρούν μάλλον ότι πρόκειται για αρχαίο ναό της Αθηνάς κατασκευασμένο με πελώριες πέτρες (πελασγικές), ναό διαστάσεων 10 επί 30 μέτρων περίπου.Τα τείχη των κάστρων καταστράφηκαν πρώτη φορά το 198 π.χ όταν η πόλη των Γόμφων κατελήφθη από τους Αθαμάνες με τον βασιλιά Αμύνανδρο και δεύτερη φορά από τον Ιούλιο Καίσαρα το 48 π.χ στον Ρωμαϊκό εμφύλιο πόλεμο με τον Πομπήιο. Οι κάτοικοι είχαν ταχθεί με την πλευρά του Πομπήιου και αρνήθηκαν να ανοίξουν τις πύλες στον Καίσαρα. Μεγάλοι λίθοι, μετά την καταστροφή των τειχών, χρησιμοποιήθηκαν σε δεύτερη χρήση στην κατασκευή οικοδομημάτων κατά τη Ρωμαϊκή εποχή και μεταγενέστερα.
Ιδιαίτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η θέση Παλαιόκαστρο, όπου σώζονται λείψανα αρχαίων τειχών.
Η «Παλαιοκαμάρα», το παλιό πέτρινο τοξωτό γεφύρι, που βρίσκεται στον οικισμό Τόσκες της Πορτής και 3 χιλ.από το Μουζάκι προς Αργιθέα, χρονολογείται τον 16ο αιώνα και σύμφωνα με την παράδοση είναι έργο του Αγ.Βησσαρίωνος μητροπολίτη Λάρισας και πιθανότατα χτίστηκε το 1540.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον επισκέπτη παρουσιάζει η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου (1592) η οποία έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Είναι χτισμένη στον τύπο της τρίκλιτης ξυλόστεγης βασιλικής, το ιερό του ναού ξαναχτίστηκε το 1781, ενώ ο νάρθηκας το 1804. Διασώζονται σημαντικές τοιχογραφίες που χρονολογούνται του 17ου και 18ου (1619). Επιγραφή πάνω από την είσοδο αναφέρει ότι ο ναός κηρύχτηκε σταυροπηγιακός το 1595 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιερεμία Β'. Επίσης στην Πορτή υπάρχουν ακόμη άλλες επτά νεότερες εκκλησίες.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1833 στο ΦΕΚ 126Α-02/04/1883, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλία ς και την παλιά του ονομασία το Πορτί, στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Γόμφων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 μετονομάστηκε σε Πορτή (η Πορτή). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς: Μαρτίνι, Μελιγός και Παλαιόκαστρο αποτελούν την κοινότητα Πορτής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακιού του δήμου Μουζακιού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 210 κατοίκους.
Άρσεναλ ΦΚ
Η Άρσεναλ (αγγλικά: Arsenal) είναι αγγλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος.
Εκτός από την ανδρική ομάδα, διαθέτει και γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα, την Άρσεναλ Λέιντις ΦΚ.
Θεωρείται, μαζί με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, την Λίβερπουλ, την Μαντσεστερ Σίτι, την Τότεναμ και την Τσέλσι, μέλος των "έξι μεγάλων" του Αγγλικού Ποδοσφαίρου. Στην Ευρώπη, τα μεγαλύτερα της επιτεύγματα, είναι η κατάκτηση του Κυπέλλου διεθνών εκθέσεων 1969-1970, καθώς και του Κυπέλλου Κυπελλούχων 1993-94.
Τα πρώτα χρόνια
Η Άρσεναλ ιδρύθηκε το 1886 στο Γούλιτς του ΝΑ Λονδίνου από εργάτες του τοπικού Βασιλικού Οπλοστασίου (Royal Arsenal). Αρχικά ονομαζόταν Dial Square αλλά πολύ σύντομα μετονομάστηκε σε Royal Arsenal. Το 1891, που έγινε επαγγελματικός σύλλογος, μετονομάστηκε ξανά σε Woolwich Arsenal.
Η χρυσή εικοσαετία
Ο αιφνίδιος θάνατος του Τσάπμαν το 1934 δεν εμπόδισε το σύλλογο να συνεχίσει τις επιτυχίες υπό την καθοδήγηση των Τζο Σόου (Joe Shaw) και Τζορτζ Άλισον (George Allison). Κατέκτησε τρία πρωταθλήματα (1934, 1935, 1938) και ένα Κύπελλο (1936).
Μεταπολεμική περίοδος
Μετά τον πόλεμο η Άρσεναλ συνέχισε να έχει επιτυχίες. Με μάνατζερ τον Τομ Γουιτάκερ (Tom Whittaker) κέρδισε άλλα δύο πρωταθλήματα (1948, 1953) και ένα Κύπελλο Αγγλίας (1950). Εκείνη ακριβώς την περίοδο, που η δημοτικότητά της ήταν στα ύψη, η ομάδα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία του comic-strip "Roy of the Rovers" (1954), το οποίο δημοσιεύθηκε στο εβδομαδιαίο βρετανικό περιοδικό Tiger.
Όμως, η συνέχεια δεν ήταν το ίδιο λαμπερή. Ακολούθησε μια εικοσαετία με μέτριες επιδόσεις, χωρίς την κατάκτηση τροπαίων. Το 1966 το σύλλογο ανέλαβε ο Μπέρτι Μι (Bertie Mee), ο οποίος κατάφερε να κατακτήσει με το σύλλογο το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο, το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων του 1969-70. Την αμέσως επόμενη περίοδο 1970-71 κατέκτησε το νταμπλ, κάτι που μόνο δύο αγγλικές ομάδες είχαν καταφέρει μέσα στον 20ο αιώνα.
Η επόμενη δεκαετία δεν απέφερε τίτλους στο σύλλογο, αν και έφτασε σε τρεις τελικούς Κυπέλλου (1972, 1978, 1980), στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1980 και τερμάτισε 2η στο πρωτάθλημα του 1972-73. Η μόνη επιτυχία υπήρξε η κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας το 1979 με νίκη 3-2 επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Η ανάληψη ως μάνατζερ του παλιού ποδοσφαιριστή του συλλόγου Τζορτζ Γκράχαμ (George Graham) το 1986 έφερε στην Άρσεναλ μια τρίτη περίοδο δόξας. Την πρώτη περίοδο κέρδισε το Λιγκ Καπ (1987) και ακολούθησαν δυο πρωταθλήματα (1989, 1991), νταμπλ κυπέλλων Αγγλίας και Λιγκ Καπ το 1992-93 και το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης το 1994.
Η περίοδος Βενγκέρ
Η απόλυση του Γκράχαμ έφερε αναστάτωση στο σύλλογο, και μετά από το ανεπιτυχές πέρασμα για ένα χρόνο του Μπρους Ρίο, προπονητής ανέλαβε ο Αρσέν Βενγκέρ. Ο Βενγκέρ καθιέρωσε νέες τακτικές προετοιμασίας και προπόνησης κι έφερε στο σύλλογο πολλούς ξένους ποδοσφαιριστές που άλλαξαν τον παραδοσιακό αγγλοσαξονικό χαρακτήρα της ομάδας. Παράλληλα, δημιούργησε εξαιρετικά τμήματα ανίχνευσης και αξιοποίησης ταλέντων, από τα οποία παράγονται συνεχώς νέοι ποδοσφαιριστές.
Με το Βενγκέρ στο τιμόνι η Άρσεναλ γνώρισε μέρες μεγαλείου,ξεπέρασε τα βρετανικά όρια και καθιερώθηκε ως ένας από τους καλύτερους ευρωπαϊκούς συλλόγους. Έπαιξε θεαματικό ποδόσφαιρο κατακτώντας πολλούς τίτλους. Σε μια δεκαετία κατέκτησε δυο φορές το νταμπλ, τις σεζόν 1997-98, 2001-02, δύο ακόμα Κύπελλα Αγγλίας (2003, 2005) και το πρωτάθλημα του 2003-04 αήττητη, ένα κατόρθωμα που έχει πετύχει μόνο άλλη μια ομάδα, η Πρέστον Νορθ Εντ το 1888-89 (όμως σε 22 αγώνες). Επιπλέον, κατάφερε να κάνει εθνικό ρεκόρ 49 συνεχόμενων αγώνων πρωταθλήματος χωρίς ήττα, από το Μάιο 2003 ως τον Οκτώβριο 2004. Σε οκτώ από τις έντεκα σεζόν υπό τον Βενγκέρ τερμάτισε στην πρώτη ή δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Στην Ευρώπη έφτασε στους τελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 2000 και του Τσάμπιονς Λιγκ το 2006. Στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ έφτασε αήττητη, χωρίς να δεχτεί γκολ σε δέκα αγώνες καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ επτά αγώνων χωρίς γκολ της Μίλαν. Συνολικά η εστία της έμεινε απαραβίαστη επί 995 λεπτά ως το 76΄ του τελικού που σκόραρε ο Σαμουέλ Ετό της Μπαρτσελόνα. Στις 17 Μαίου 2014 η Άρσεναλ επέστρεψε μετά απο 9 χρόνια απουσίας στους τίτλους.Σε έναν δραματικό τελικό κυπέλλου στο Γουέμπλει,αφου βρέθηκε πίσω στο σκορ με 2-0 απο την Χαλ Σίτι,κατάφερε να ισοφαρίσει σε 2-2 και να στείλει τον αγώνα στην παράταση, εκεί όπου ο Ουαλός μέσος Ράμσεϊ, σκοράροντας πέτυχε την ολική ανατροπή και χάρισε το τρόπαιο στην ομάδα του. Η επιτυχία αυτή επαναλήφθηκε και την επόμενη χρονιά, αυτή τη φορά με αντίπαλο την Άστον Βίλα και σκορ 4-0.Στις 27 Μαίου 2017 ο Βενγκέρ έγινε ο πιο επιτυχημένος προπονητής στην ιστορία του κυπέλλου Αγγλίας έχοντας κατακτήσει συνολικά εφτά τρόπαια,όταν και η Άρσεναλ επικράτησε με 2-1 της πρωταθλήτριας Τσέλσι με γκολ των Σάντσες και Ράμσει. Στις 13 Μαίου 2018 κάθισε για τελευταία φορά στον πάγκο των κανονιέρηδων,στην εκτός έδρας νίκη με 1-0 επί της Χάντερσφιλντ Τάουν.
Αλλαγή σελίδας και νέο ξεκίνημα
Από το καλοκαίρι του 2018 και με επίσημο ντεμπούτο κόντρα στην Μάντσεστερ Σίτι για την Πρέμιερ Λιγκ,ανέλαβε καθήκοντα προπονητή ο Ισπανός Ουνάι Έμερι.
Εμβλήματα και χρώματα
thumb|120px|Το πρώτο έμβλημα της Άρσεναλ, από το 1888.
thumb|left|100px|Μια εκδοχή του σήματος της Άρσεναλ από το 1949 έως το 2002
Το 1925 η φορά του κανονιού άλλαξε προς τα δυτικά, ενώ το 1949 παρουσίασε μια πιο μοντέρνα έκδοση, όπου μέσα σε μια ασπίδα υπήρχε το κανόνι, ξανά στραμμένο προς τα δυτικά, κάτω από το όνομα του συλλόγου (γραμμένο με γοτθική γραμματοσειρά). Κάτω από το κανόνι υπήρχε το έμβλημα του Metropolitan Borough of Islington, ενώ στο κάτω μέρος της ασπίδας αναγραφόταν η λατινική φράση «Victoria Concordia Crescit» (η νίκη κατακτιέται με την αρμονία). Τα χρώματα του σήματος, το οποίο χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες μικρές παραλλαγές μέχρι το 2002 ήταν το κόκκινο, το χρυσό και το πράσινο.
Στο νέο σήμα του 2002, το οποίο η ομάδα μπόρεσε να κατοχυρώσει εμπορικά, το κανόνι στράφηκε ξανά προς τα ανατολικά, το μπλε αντικατέστησε το πράσινο χρώμα, ενώ τόσο το έμβλημα του Ίσλιγκτον όσο και η λατινική φράση απουσιάζουν. Αρκετοί οπαδοί εξέφρασαν την απογοήτευσή τους για την αλλοίωση του παραδοσιακού σήματος.
Τα πρώτα 80 χρόνια της ύπαρξης της ομάδας, οι φανέλες των παικτών δεν είχαν πάνω τους το έμβλημα της ομάδας. Ειδικά σχεδιασμένα σήματα εμφανίζονταν μόνο σε περιπτώσεις όπως τελικοί του κυπέλλου. Το πρώτο από αυτά τα ειδικά σήματα εμφανίστηκε το 1927 και είναι ένα κόκκινο μονόγραμμα των αρχικών του ονόματος της ομάδας (AFC) μέσα σε μια λευκή ασπίδα. Το 1930 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά και το κανόνι στην φανέλα της ομάδας, ενώ το 1932 η ασπίδα αντικαταστάθηκε με ένα εξάγωνο. Την περίοδο 1967-68 ένα λευκό κανόνι εμφανίστηκε στην φανέλα της ομάδας, για πρώτη φορά σε μόνιμή βάση, και παρέμεινε έτσι για 22 χρόνια, με μια μικρή παραλλαγή το 1978. Από το 1991 εμφανίστηκε το πλήρες έμβλημα της ομάδας στη φανέλα, ενώ το 1994 πρόσθεσαν και το προσωνύμιο Gunners. Με την αλλαγή του 2002, εμφανίζεται το νέο σήμα, όπως αυτό έχει.
Η εμφάνιση της Άρσεναλ είναι σταθερή για πολλές δεκαετίες και είναι πλέον αναγνωρίσιμη παγκοσμίως. Περιλαμβάνει κόκκινες φανέλες με λευκά μανίκια και λευκά σορτς. Εντούτοις, δεν είχε πάντα αυτή τη στολή. Η επιλογή του κόκκινου χρώματος προήλθε από τις φανέλες της Νότιγχαμ Φόρεστ. Συγκεκριμένα, όταν το 1886 οι εργάτες του οπλοποιείου ίδρυσαν τον ποδοσφαιρικό σύλλογο με το όνομα Dial Square, δεν μπορούσαν να βρουν ομοιόμορφες στολές. Τη λύση έδωσαν δυο από τα ιδρυτικά μέλη, ο Φρεντ Μπήρντσλεϊ (Fred Beardsley) κι ο Μορις Μπέιτς (Morris Bates), οι οποίοι ήταν πρώην ποδοσφαιριστές της Νότινγχαμ και είχαν μετακομίσει πρόσφατα στην περιοχή. Αυτοί επικοινώνησαν με το παλιό τους σωματείο και ζήτησαν βοήθεια. Έτσι παρέλαβαν ένα σετ από φανέλες και μια μπάλα. Το χρώμα τους ήταν σκούρο κόκκινο, σχεδόν μπορντό και τις συνδύασαν με λευκά σορτς και μπλε κάλτσες. Αυτή ήταν η αρχική εμφάνιση του συλλόγου για πενήντα χρόνια περίπου.
Το 1933 ο Τσάπμαν θέλοντας να φορά η ομάδα πιο ζωντανά χρώματα καθιέρωσε τη σημερινή μορφή της φανέλας με το ανοιχτόχρωμο κόκκινο και τα λευκά μανίκια. Τη σεζόν 2005-06 που συμπληρώθηκαν 120 χρόνια από την ίδρυση του συλλόγου και επίσης ήταν η τελευταία στο παλιό της στάδιο η ομάδα αγωνίστηκε με την αρχική σκούρα κόκκινη εμφάνιση, σε μια ρετρό προσπάθεια.
Το γήπεδο
Την περίοδο που η ομάδα αγωνιζόταν στο ΝΑ Λονδίνο χρησιμοποιούσε ως έδρα το Manor Ground στην περιοχή Plumstead, εκτός από την τριετία 1890-93 που αγωνίστηκε στο κοντινό Invicta Ground. Το Manor Ground ήταν μια αλάνα, στην οποία ο σύλλογος έφτιαξε κερκίδες, για να ενταχθεί στην επαγγελματική κατηγορία το 1893. Αγωνίστηκε εκεί για είκοσι χρόνια, ως το 1913 που μετακόμισε στο Βόρειο Λονδίνο.
Από το Σεπτέμβριο του 1913 ως το Μάιο του 2006 έδρα της ομάδας ήταν το Στάδιο Άρσεναλ (Arsenal Stadium), που έμεινε γνωστό ως «Highbury» (Χάιμπουρι). Το στάδιο αυτό σχεδιάστηκε από τον Archibald Leitch και το σχέδιό του ήταν παρόμοιο με τα περισσότερα αγγλικά γήπεδα της εποχής. Μια σκεπαστή εξέδρα και τρεις ανοιχτές. Τη δεκαετία του ’30 ανακατασκευάστηκαν και σκεπάστηκαν δύο ακόμα πλευρές. Το Χάιμπουρι είχε χωρητικότητα 60.000 θεατών ως τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Τότε οι εξέδρες όρθιων μετατράπηκαν σε θέσεις καθήμενων για λόγους ασφαλείας. Έτσι, από το 1993 η χωρητικότητά του μειώθηκε στις 38.419 θέσεις, οι οποίες στα ευρωπαϊκά παιχνίδια ήταν ακόμα λιγότερες αφού ένα μέρος δινόταν σε χορηγούς και δημοσιογράφους. Γι’ αυτό τις σεζόν 1998–99, 1999–2000 η Αρσεναλ έδινε τα παιχνίδια για το Τσάμπιονς Λιγκ στο στάδιο «Wembley» (Γουέμπλεϊ).