cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιαν βαν Άικ
Ο Γιαν βαν Άικ (φλ. Jan van Eyck, ορθή προφορά Γιαν φαν Έικ, περ. 1390 - 9 Ιουλίου 1441) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της εποχής της Αναγέννησης. Είναι γνωστός για τις προσωπογραφίες καθώς και για τις μικρογραφίες του, πολλές από τις οποίες κοσμούν μια πλειάδα ανακτόρων και εκκλησιών της Ευρώπης. Έδρασε κυρίως στην πόλη Μπρυζ του σημερινού Βελγίου και θεωρείται ένας από τους πρωτεργάτες της λεγόμενης Φλαμανδικής ζωγραφικής. Υπήρξε δε ένας από τους πρώτους ζωγράφους που υπέγραφαν τα έργα τους, ενώ οι τεχνικές που χρησιμοποίησε και επινόησε επηρέασαν μεγάλο αριθμό μετέπειτα καλλιτεχνών.
Τα πρώτα χρόνια
Από τις σωζόμενες πρωτογενείς πηγές δεν μας είναι γνωστό πού ακριβώς γεννήθηκε ο βαν Άικ· καταγράφεται ωστόσο το όνομά του στα λογιστικά βιβλία του Ιωάννη Γ΄ του Ανηλεούς στη Χάγη, όπου κάποιος Meyster Jan den malre (Μαστρο-Γιαν ο ζωγράφος) λαμβάνει πληρωμή τα έτη 1422-1424. Στα τέλη του 1500 οι ουμανιστές Marcus van Vaernewyck και Lucas de Heer από τη Γάνδη θεωρούν ως τόπο γέννησης την πόλη Μάασεϊκ (παλ. γραφή Maesheyck) κοντά στη Λιέγη, θεωρία που έχει ως βάση την ετυμολογική προσέγγιση του ονόματος Άικ εν συγκρίσει με την κατάληξη eyck της εικαζόμενης γενέθλιας πόλης.
Άνοδος και επιτυχία
Ο βαν Άικ οφείλει την επιτυχία του κυρίως στην ανανέωση της τεχνικής της ελαιογραφίας. Το μέσο αυτό έδινε τη δυνατότητα της αποτύπωσης πολύ ζωντανών χρωμάτων αλλά και των πιο λεπτών τους αποχρώσεων, όλα με την παραμικρή λεπτομέρεια της φωτοσκίασης και της διαφορετικής υφής. Το 1425, μετά τον θάνατο του Ιωάννη της Βαυαρίας, ο βαν Άικ εντάσσεται στο καλλιτεχνικό δυναμικό του Φιλίππου Γ΄ του Καλού, στην υπηρεσία του οποίου θα παραμείνει για το υπόλοιπο της ζωής του.
Ως «ιδιαίτερος του βασιλέα» (valet de chambre) ο βαν Άικ αναλαμβάνει διάφορες καλλιτεχνικές παραγγελίες της Αυλής της Βουργουνδίας, για τις οποίες και πληρώνεται αδρά. Η αμοιβή του με τα χρόνια αυξάνει θεαματικά, δείκτης της σπουδαιότητας της θέσης του· σε έγγραφο του 1435 αναφέρεται ότι πρέπει να επισπευσθεί η πληρωμή του ζωγράφου, ειδάλλως υπάρχει ο κίνδυνος να φύγει και να χάσουν έναν απαράμιλλο ποιητή "τέχνης και επιστήμης". Ο Δούκας Φίλιππος του έτρεφε μεγάλη εκτίμηση, βαπτίζοντας ένα από τα παιδιά του, αλλά και χρηματοδοτώντας τη χήρα του μετά τον θάνατό του καθώς και προικοδοτώντας μια κόρη του.
Εργογραφία
Ο κύριος όγκος του έργου του βαν Άικ προέρχεται από τις παραγγελίες της βασιλικής αυλής στη Μπρυζ. Εντούτοις, δεν έλειπε η ιδιωτική πελατεία του, στις παραγγελίες της οποίας λογίζεται και το πιο γνωστό του ίσως έργο, η Πολύπτυχο για την Αγία Τράπεζα του Καθεδρικού της Γάνδης. Παραγγελία του Jodocus Vijdts και της συζύγου του Elisabeth Borluut, το μνημειώδες πολύπτυχο θεωρείται - κατά τον Ερνστ Γκόμπριχ - ως «η τελευταία κατάκτηση του ρεαλισμού στο Βορρά», καθώς κρατάει αποστάσεις από τον ιταλοπρεπή ιδεαλισμό, χάρην της πιστής αναπαράστασης της φύσης.
Αντίθετα με ότι συνηθιζόταν στην εποχή του, ο βαν Άικ συχνά υπέγραφε τα έργα του και χρονολογούσε τις κορνίζες τους· πίνακας και κορνίζα αμφότερα ήταν αδιαίρετα έργα τέχνης και παρότι η κορνίζα ήταν προϊόν διαφορετικού τεχνίτη, συχνά θεωρούνταν ισότιμης τέχνης ως προς το ζωγραφικό έργο. Η υπογραφή του "ALS IK KAN" (όπως μπορώ) προέρχεται από τη φλαμανδική ρήση όπως μπορώ, όχι όπως θα μπορούσα· σ' αυτήν οφείλεται εν πολλοίς η φήμη του, αλλά και η σχετικά αδιαμφισβήτητη ταυτότητα των έργων του, μεταξύ των καλλιτεχνών της λεγόμενης Φλαμανδικής Σχολής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
Νουμάς Πομπίλιος
thumb|right|240px|Ο Νουμάς και η νύμφη Ηγερία, Πίνακας του [[Νικολά Πουσέν, Μουσείο Κοντέ, Σαντιγί.]] Ο Νουμάς Πομπίλιος (Numa Pompilius, 754 π.Χ. - 673 π.Χ.) ήταν ο θρυλικός δεύτερος βασιλιάς της Ρώμης, διαδεχόμενος τον Ρωμύλο. Όταν ανέβηκε στον θρόνο της Ρώμης, ήταν περίπου σαράντα ετών και βασίλεψε από το 715 έως 672 π.Χ..
Σύνοψη
Σύμφωνα με την παράδοση, η μακρά και ειρηνική βασιλεία του θεωρήθηκε αργότερα ένα είδος Χρυσού αιώνα. Οι Ρωμαίοι απέδιδαν σε αυτόν πολλούς θρησκευτικούς θεσμούς τους: γιορτές, θυσίες και άλλες ιεροτελεστίες, τον θεσμό των Εστιάδων παρθένων και τους Σαλίους (ιερείς τους Άρεως). Λέγεται ότι αυτός είχε μεταρρυθμίσει το ημερολόγιο, προσθέτοντας τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο στους δέκα μήνες του προηγούμενου ημερολογίου. Παραδίδεται επίσης ότι έγραψε αρκετά βιβλία για τον ιερό νόμο και πως αυτά τα βιβλία ανακαλύφθηκαν, πολλούς αιώνες αργότερα, στον τάφο του, στον Ιανίκολο λόφο.
Νυμφεύτηκε την Τατία, κόρη του Τίτου Τάτιου βασιλιά των Σαβίνων και είχε τέκνα:
Θρύλος
Ο θρύλος λέει πως τον είχε βοηθήσει ως σύμβουλος στην καταγραφή των νόμων η νύμφη, και μετέπειτα σύζυγος του, Ηγερία, που τον αγαπούσε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ρώμης
Ρενό Λαβιλενί
Ο Ρενό Λαβιλενί (Γαλλικά: Renaud Lavillenie, 18 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Γάλλος επικοντιστής. Είναι ο χρυσός Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Είναι επίσης πρωταθλητής Ευρώπης τρεις φορές στον ανοικτό και τέσσερις φορές στον κλειστό στίβο και δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στον κλειστό στίβο. Ήταν ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στο κλειστό στίβο, με άλμα στα 6,16 μέτρα.
Βιογραφία
Ο Ρενό Λαβιλενί γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1986 στο Μπαρμπεζιέ-Σαιν-Ιλαίρ (Barbezieux-Saint-Hilaire), στη Γαλλία.
Το 2009 έγινε Πρωταθλητής Ευρώπης στον Κλειστό Στίβο με 5 μ. και 81 εκ. και τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Βερολίνο με 5 μ. και 80 εκ. Το 2010 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Ντόχα του Κατάρ δεν κατάφερε να περάσει τα 5 μ. και 60 εκ., που ήταν το όριο πρόκρισης, και έτσι δεν πέρασε στον τελικό. Την ίδια χρονιά όμως κατάφερε να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στην Βαρκελώνη. Την επόμενη χρονιά αναδείχτηκε πρωταθλητής Ευρώπης και στον κλειστό στίβο περνώντας τα 6 μ. και 3 εκ., στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο Παρίσι. Επίσης το 2011 ήταν τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στη Νταεγού.
Το 2012 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στο Ελσίνκι (5μ και 97 εκ.), το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Κωνσταντινούπολη και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, περνώντας τα 5 μ. και 97 εκ. με την τρίτη και τελευταία προσπάθεια.
Στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 2013 στο Γκέτεμποργκ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο περνώντας τα 6 μ. και 1 εκ. με την πρώτη προσπάθεια. Στη συνέχεια δοκίμασε στα 6 μ. και 7 εκ. τα οποία πέρασε με την τρίτη προσπάθεια. Τελικά η προσπάθεια αυτή ακυρώθηκε γιατί ναι μεν ο πήχης δεν έπεσε όμως με την αναπήδηση μετατοπίστηκε από τη θέση του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Γάλλοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Επικοντιστές Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Γλυκά μυστικά
Τα Γλυκά μυστικά (Ισπανικά: Dame Chocolate, Μετάφραση: Δώσε μου σοκολάτα) είναι μια ισπανικής γλώσσας τηλενουβέλα που παράγεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες με βάση το τηλεοπτικό δίκτυο Telemundo Studios, του Μαϊάμι και του Μεξικού Argos Comunicación, παραγωγής του 2007. Πρωταγωνιστούν Κάρλος Πόνσε, Χένεσις Ροδρίγκες, Μαρία Αντονιέτα ντε λας Νιέβες και Κάρλα Μονρόιγ.
Υπόθεση
Μία συνταγή για σοκολάτα μπορεί να σου φέρει περιουσία. Δεν μπορεί όμως να σου αποβάλλει την ανάγκη για αγάπη και αποδοχή. Όταν η μητέρα της Ροσίτα πεθαίνει όσο εκείνη είναι ακόμα παιδί, η γιαγιά της η Ντούλσε, αναλαμβάνει να τη μεγαλώσει. Ως κοριτσάκι η Ροσίτα δεν ήταν και τόσο όμορφη. Αλλά, η αγάπη και η επιρροή της γιαγιάς της, την έκανε να αναπτύξει ένα πανέμορφο εσωτερικό κόσμο. Ωστόσο καθώς η Ροσίτα μεγάλωνε, οι συνομήλικοι της την "πείραζαν", εξαιτίας της εμφάνισής της.
Παρ'όλα αυτά, η Ροσίτα έκανε φίλους, παρότι οι φιλίες της δεν ήταν και τόσο αληθινές. Τα παιδιά πλησίαζαν τη Ροσίτα επειδή μοιραζόταν μαζί τους τις πιο νόστιμες σοκολάτες που είχανε φάει ποτέ. Η Ροσίτα τις έφτιαχνε βάση μιας παλιάς οικογενειακής συνταγής, μιας συνταγής που γνώριζαν μόνο η ίδια και η γιαγιά της.
Η ζωή της Ροσίτα παίρνει μια απρόσμενη τροπή, όταν ο παππούς της, Χουάν Αμάδο, της προσφέρει την περιουσία του: Μία δυναστεία στημένη πάνω στη μυστική συνταγή της σοκολάτας. Και ενώ μόλις η Ροσίτα έγινε κληρονόμος αυτής της περιουσίας, η κοπέλα ερωτεύεται τρελά τον Μπρους Ρέμινγκτον, έναν άντρα που είναι αρραβωνιασμένος με μια άλλη γυναίκα. Η Ροσίτα γνωρίζει ταυτόχρονα την αγάπη και τη προδοσία, καθώς προσπαθεί να βρει την πραγματική ευτυχία, η οποία όμως, δεν μπορεί να αποκτηθεί μέσω του πλούτου της αμύθητης περιουσίας που κατέχει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ισπανόφωνες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
BMW E46
Η BMW Σειρά 3 E46 ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Μάρτιο του 1998 έως τον Φεβρουάριο του 2007. Ήταν η τέταρτη γενιά της επιτυχημένης Σειράς 3. Παρουσιάστηκε στο 68ο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1998, ως η διάδοχος της BMW E36, ενώ η παραγωγή της διήρκεσε έως τον Φεβρουάριο του 2005 για τις εκδόσεις Sedan και Touring (station wagon), έως το 2006 για την έκδοση Coupé και έως το 2007 για την έκδοση Cabrio (καμπριολέ). Το 2001, επίσης, επανήλθε και η εισαγωγική και μικρότερου μήκους έκδοση Compact και παρέμεινε στην παραγωγή έως το 2004.
Σε όλες τις εκδοχές της, η E46 γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία σε όλες τις αγορές που κυκλοφόρησε, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα (όπου και λανσαρίστηκε τον Μάιο του 1998), συνεχίζοντας σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό την επιτυχία της προκατόχου Σειράς 3 E36. Το αποκορύφωμα της απήχησης για την E46 ήρθε το έτος 2002, όταν πώλησε 561.249 αντίτυπα διεθνώς. Συνολικά κατασκευάστηκαν 3.266.885 αντίτυπα σειράς E46, αριθμός σημαντικά μεγαλύτερος ακόμα και από αυτόν της προκατόχου E36, που είχε φτάσει τα 2.236.179 αντίτυπα. Τελικώς, η BMW E46 αντικαταστάθηκε τον Δεκέμβριο του 2004 από τη BMW E90.
Έτη παραγωγής των εκδοχών
Η δημοφιλέστερη εμπορικώς, και με διαφορά, εκδοχή ήταν η 4-πορτη σεντάν 3 όγκων.
Ειδικότερα στη Βόρεια Αμερική, η έκδοση Compact της E46 δεν κυκλοφόρησε ποτέ επίσημα, σε αντίθεση με την έκδοση Compact της προκατόχου E36, που είχε διατεθεί από τα τέλη του 1994 (σεζόν του 1995) έως το 1999, αν και δεν γνώρισε μεγάλη απήχηση στην ήπειρο αυτή.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
305px|thumb|left|BMW E46 Touring (station wagon) του 2001 - 2005, σε χειμερινή εκδρομή. 305px|thumb|left|BMW 328 Ci (Coupé injection).
Όλες οι εκδόσεις της E46 έφεραν εξ αρχής στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), Σύστημα ελέγχου πρόσφυσης (traction control system) και Σύστημα ελέγχου φρεναρίσματος στις στροφές CBC (Cornering Braking Control), όλα ιδιαίτερα χρήσιμα σε συνθήκες μειωμένης πρόσφυσης, ιδίως τον χειμώνα. Η κορυφαία έκδοση 328i προσέφερε και έξτρα Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας DSC (Dynamic Stability Control) τρίτης γενιάς, το οποίο σύντομα επεκτάθηκε και στις μικρότερες εκδόσεις, και κατά την αισθητική ανανέωση της E46 τον Σεπτέμβριο του 2001 έγινε στάνταρ σε όλες.
Μαζί με την ύπαρξη όλων των στάνταρ ηλεκτρονικών βοηθημάτων, είχαν γίνει και περαιτέρω βελτιώσεις στην ανάρτηση, όπου είχε χρησιμοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό αλουμίνιο. Επίσης, όπως είχε συμβεί και στην προκάτοχο Σειρά 3 E36, η E46 έφερε και ιδανική κατανομή βάρους αμαξώματος εμπρός / πίσω ακριβώς 50 / 50 ανάμεσα στους δύο άξονες. Με όλες αυτές τις παραμέτρους, είχε επιτευχθεί μια εμφανώς ακόμα καλύτερη οδική συμπεριφορά από το προηγούμενο μοντέλο, που θεωρήθηκε ως κορυφαία για την κατηγορία μεγέθους της E46. 305px|thumb|left|Το σαλόνι μιας BMW E46 Cabriolet.
Ιδιαίτερα μέριμνα είχε δοθεί και στην παθητική ασφάλεια, καθώς το αμάξωμα της E46 είχε σχεδιαστεί σε ηλεκτρονικό υπολογιστή και κατασκευαζόταν από χάλυβα υψηλής αντοχής. Η στρεπτική του ακαμψία είχε αυξηθεί κατά 100% και η αντίστασή του σε προσκρούσεις κατά 60% ως προς τον προκάτοχό του. Επίσης, από το λανσάρισμα όλες οι εκδόσεις της E46 είχαν στάνταρ 6 αερόσακους: 2 μπροστινούς οδηγού και συνοδηγού, 2 πλευρικούς στις μπροστινές πόρτες για την προστασία των πλευρών και 2 πλευρικούς κεφαλής για τους μπροστινούς επιβάτες. Μάλιστα όλες οι E46 προσέφεραν και 2 έξτρα πλευρικούς αερόσακους στις πίσω πόρτες, έχοντας έτσι τη δυνατότητα να παραγγελθούν με έως και 8 αερόσακους, κάτι εντυπωσιακό και πολύ σπάνιο εν έτει 1998. 325px|thumb|right|Το σαλόνι μιας BMW E46 330i κουπέ. 325px|thumb|right|Το σαλόνι μιας [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονης 330Ci Sport Convertible.]]
Ειδικότερα οι δύο πλευρικοί αερόσακοι κεφαλής για τους μπροστινούς επιβάτες, είχαν εμφανιστεί για πρώτη φορά στη BMW Σειρά 7 E38 τον Ιούνιο του 1997, αρχικά ως έξτρα, ενώ τον Σεπτέμβριο του 1997 καθιερώθηκαν ως στάνταρ στην E38 και, ταυτόχρονα, στην λίγο μικρότερη Σειρά 5 E39, ενώ στην E46 ως στάνταρ από την έναρξη της παραγωγής τον Μάρτιο του 1998. Ήταν πλευρικοί αερόσακοι κεφαλής, σωληνωτού σχήματος (tubular side airbags), γνωστοί με το όνομα «Σύστημα Προστασίας Κεφαλής / Head Protection System (HPS)». Αυτή ήταν η πρώτη παγκοσμίως πατέντα για προστασία της κεφαλής κατά τις πλευρικές συγκρούσεις. Για την ακρίβεια, ήταν διαμήκεις αερόσακοι που έμοιαζαν με λουκάνικα μεγάλου μήκους και κάλυπταν διαγώνια τα πλαίσια των μπροστινών παραθύρων, προστατεύοντας έτσι τα κεφάλια οδηγού και συνοδηγού. Οι ίδιοι αερόσακοι είχαν εξ αρχής την ιδιότητα να διατηρούνται επίσης φουσκωμένοι για έως και 7 δευτερόλεπτα, για προστασία των επιβατών ακόμα και στο ενδεχόμενο της ανατροπής.
Πάντως στα μεταγενέστερα μοντέλα της BMW αυτός ο αρχικός αερόσακος σωληνωτού σχήματος αντικαταστάθηκε από τον αερόσακο που δημιουργεί ένα φουσκωτό «παραπέτασμα» για ακόμα καλύτερη προστασία. Ο συγκεκριμένος αερόσακος, είναι γνωστός ως «πλευρικός αερόσακος τύπου κουρτίνας» (side curtain airbag) και κατά την πρόσκρουση ξεδιπλώνεται και κατεβαίνει από την οροφή, καλύπτοντας έτσι πλήρως όλους τους επιβάτες, μπροστινούς και πίσω, ανεξαρτήτως ύψους (αναστήματος). Αυτός ο πλευρικός αερόσακος τύπου κουρτίνας και για όλους τους επιβάτες, εισήχθη απευθείας στα μοντέλα όλων των άλλων αυτοκινητοβιομηχανιών, ενώ ειδικότερα στη Σειρά 3 καθιερώθηκε στη διάδοχο BMW E90, που εισήχθη τον Δεκέμβριο του 2004. 350px|thumb|left|Ο πίνακας οργάνων μιας BMW E46 320i Sedan.
Επίσης, το ντεπόζιτο καυσίμων της E46 είναι από πλαστικό που σπάζει δύσκολα και (όπως ίσχυε εξ αρχής και σε όλες τις γενιές της BMW Σειράς 3) βρίσκεται στο κέντρο του αμαξώματος, κάτω από τα πίσω καθίσματα, μειώνοντας έτσι δραστικά την πιθανότητα εκδήλωσης πυρκαγιάς μετά από οπίσθια πρόσκρουση. Να σημειωθεί ότι στην E46 το ντεπόζιτο αποτελείται από δύο θαλάμους που συνδέονται μεταξύ τους, μια σχεδίαση και κατασκευή από πλαστικό που ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1990 στην προκάτοχο Σειρά 3 E36 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε όλα τα μοντέλα της BMW.
Αντίθετα με την προκάτοχο E36, που είχε αποσπάσει μόνο 2 στα 5 αστέρια στις δοκιμές πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) που είχαν γίνει το 1997, η E46 απέσπασε 4 στα 5 αστέρια στις δοκιμές πρόσκρουσης του Euro NCAP το 2001, με το ποσοστό των 25 στους 34 πόντους. Συνολικά όλα τα σκορ της E46 σε αστέρια ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
E46 Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Άνα Πελετέιρο
Η Άνα Πελετέιρο (2 Δεκεμβρίου 1995, Ριμπέιρα, Ισπανία) είναι Ισπανίδα αθλήτρια του άλματος εις τριπλούν.
Το 2018 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο τριπλούν.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο τριπλούν, με επίδοση 14.44 μ.
Με εθνικό ρεκόρ 14.73 μ, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Πελετέιρο Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Στέφανος Στουρνάρας
Βίος
Ο Στέφανος Στουρνάρας γεννήθηκε στην Ζαγορά Πηλίου το 1867, πρωτότοκο παιδί της επταμελούς οικογένειας του ναυτικού Κωνσταντίνου Στουρνάρα. Όταν ήταν έντεκα χρόνων, ο πατέρας του τον έστειλε στην Σμύρνη, για να εργαστεί σε εμπορικό κατάστημα. Ο εργοδότης του αναγνώρισε το ξεχωριστό ζωγραφικό ταλέντο του νεαρού Στουρνάρα, και τον έστειλε στην Αθήνα για να παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών για εφτά χρόνια, κοντά στον Νικηφόρο Λύτρα, καθώς και μαθήματα χαρακτικής κοντά στον Αριστείδη Ροβέρτο. Την φωτογραφική τέχνη την έμαθε επίσης στην Αθήνα, στο φωτογραφείο «Η Ίρις» του Γ.Π. Θεοδώρου. Παράλληλα εργάστηκε ως εικονογράφος βιβλίων και περιοδικών δημιουργώντας χαρακτικά σε ξύλο.
Το 1889 εγκαταστάθηκε στο Βόλο και ήταν ο πρώτος πτυχιούχος ζωγράφος της πόλης. Το 1914 νυμφεύθηκε την Μαρία Χιώτη και μαζί της απέκτησε δυο γιους (και μετέπειτα επίσης φωτογράφους), Κώστα (1914–1965) και Νίκο (1918–1993). Πέθανε στις 22 Αυγούστου 1928.
Ζωγραφικό και φωτογραφικό έργο
Αρχικά ασχολήθηκε με τη βυζαντινή αγιογραφία και την κοσμική ζωγραφική. Το 1892 άνοιξε καλλιτεχνικό φωτογραφείο. Όταν επιστρατεύθηκε στον πόλεμο του 1897 φωτογράφισε σκηνές από μάχες, όπως Βρύσης-Τυρνάβου, Βελεστίνου, Λοσφακίου και Προφήτη Ηλία Τυρνάβου. Επίσης περιηγήθηκε με τη φωτογραφική μηχανή του το Πήλιο, τη Θεσσαλία, τη Φθιώτιδα, τη Βόρειο Εύβοια, και μετά τους Βαλκανικούς πολέμους το Άγιο Όρος, τη Μακεδονία και το 1920 τη Μικρά Ασία.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1907 πήρε μέρος στην Παγκόσμια Ναυτική Έκθεση του Μπορντό, με 50 φωτογραφίες. Στην έκθεση αυτή τιμήθηκε με Αργυρό Βραβείο και τιμητικό δίπλωμα. Αμέσως μετά, το Βασιλικό Αυλαρχείο τού απένειμε τον τίτλο του επίσημου φωτογράφου του Διαδόχου Κωνσταντίνου.
Το 2007 κυκλοφόρησε ένα λεύκωμα με περισσότερα από 300 έργα του Στουρνάρα, στην πλειονότητά τους ταχυδρομικές κάρτες (δελτάρια). Το 2008, διοργανώθηκε έκθεση στον Βόλο με έργα του και ακολούθησαν άλλες δύο εκθέσεις, επίσης στον Βόλο, το 2020 και το 2023.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι Κατηγορία:Εκδότες καρτ ποστάλ
Παραλίμνη Γιαννιτσών
Η Παραλίμνη είναι ένα χωριό που βρίσκεται 7 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης των Γιαννιτσών. Ανήκει στον δήμο Πέλλας και υπάγεται στον νομό Πέλλας.
Η Παραλίμνη είναι ένα χωριό που δημιουργήθηκε παρά τη λίμνη των Γιαννιτσών μετά την αποξήρανσή της (1926-1935) στην θέση που βρισκόταν ο σταθμός (πέρασμα) Τσέκρι. Η ονομασία Τσέκρι δηλώνει μια τοποθεσία που τα νερά είναι ρηχά. Γύρω από την λίμνη των Γιαννιτσών αναπτύσσονταν ελώδεις- βαλτώδεις περιοχές και μια από αυτές ήτανε το Τσέκρι. Υπήρχε σκάλα για τις βάρκες (μπλάβες) και καλύβα. Στην τοποθεσία χτίστηκε το 1870 εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο (στην είσοδο του ναού υπάρχει επιγραφή που αναγράφει το έτος 1774). Η ύπαρξη της εκκλησία κρατούσε πάντα κοντά της λίγες οικογένειες.
Τα πρώτα σπίτια κατασκευάζονται με μόνωση από κανάβια του κάμπου (ίσως καλαμιές που τις έπλεκαν μεταξύ τους) και καλαμωτή για σκεπή. Το 1949 αρχίζουν να χτίζονται τα πρώτα πλίθινα σπίτια. Πλινθοποιεία υπήρχαν 2 στο χωριό. Το πρώτο στην ανατολική μεριά (κοντά στο σημερινό γήπεδο) και το δεύτερο στην δυτική πλευρά όπου εγκαταστάθηκαν οι οικογένειες από το Ελεύθερο. Τις ξυλοσκεπές τις έκαναν με ξύλα που έπαιρναν από τις λεύκες που αφθονούσαν στον βάλτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πέλλας Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας
Αδελφοί Όλσεν
thumb|right|295px|Οι αδελφοί «Νόλερ» (αριστερά) και Γιέργκεν Όλσεν Οι Αδελφοί Όλσεν (δαν.: Brødrene Olsen) είναι ένα δανέζικο ντούετο της ελαφράς και της ροκ μουσικής, που αποτελείται από τους αδελφούς Γιόργκεν (Jørgen, γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1950) και «Νόλερ» (Noller, αληθινό όνομα Νιλς, Niels, γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1954) Όλσεν. Τα δύο αδέλφια σχημάτισαν το πρώτο τους συγκρότημα, το «The Kids» («Τα Παιδιά»), το 1965. Ως «The Kids» κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σινγκλ το 1967, ενώ δηλαδή ήταν ακόμα αμφότεροι ανήλικοι.
Οι Γιόργκεν και Νιλς Όλσεν συμμετείχαν στο μιούζικαλ Hair στο ανέβασμά του στην Κοπεγχάγη τον Μάρτιο του 1971 και στη συνέχεια πραγματοποίησαν μία περιοδεία στις σκανδιναβικές χώρες.
Το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1972. Μέχρι σήμερα έχουν στο ενεργητικό τους 24 άλμπουμ. Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους θεωρούνται τα τραγούδια «Angelina» (1972), «Julie» (1977), «San Francisco» (1978), «Dans Dans Dans» (1979), «Marie, Marie» (1982) και «Neon Madonna» (1985).
Το δανικό Melodi Grand Prix και η Eurovision
Οι Αδελφοί Όλσεν και κάποτε ο Γιόργκεν μόνος του συμμετείχαν σε αρκετές διοργανώσεις του ετήσιου εθνικού διαγωνισμού της Δανίας Dansk Melodi Grand Prix, ο νικητής του οποίου εκπροσωπεί τη χώρα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 2000
Τα δύο αδέλφια, κερδίζοντας το Melodi Grand Prix του 2000 στην Κοπεγχάγη, εκπροσώπησαν τη Δανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 2000, στη Στοκχόλμη, στον οποίο και νίκησαν με το τραγούδι τους «Fly on the Wings of Love» (πρωτότυπος τίτλος στη δανική γλώσσα: "Smuk som et Stjerneskud", δηλ. «Όμορφη σαν πεφτάστερο»). Λέγεται ότι το τραγούδι πούλησε 100 χιλιάδες αντίγραφα μέσα σε μία μέρα στη Δανία. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά στην ιστορία που η χώρα τους έπαιρνε την πρώτη θέση στον Διαγωνισμό της Eurovision.
Στον επόμενο διαγωνισμό, οι Αδελφοί Όλσεν άνοιξαν το πρόγραμμα με μία σύντομη εκτέλεση του νικητήριου τραγουδιού τους την προηγούμενη χρονιά, που ακολουθήθηκε από μία πλήρη εκτέλεση του νέου τους τραγουδιού «Walk Right Back».
Σινγκλ
(επιλογή)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Δανία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2000 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Δανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Δανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μουσικά ντουέτα αδελφών Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Σταθμός Αττική (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Αττική είναι κομβικός σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1, στη χιλιομετρική θέση 12,243 από το σταθμό Πειραιά, καθώς και επί της γραμμής 2. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από την παρακείμενη Πλατεία Αττικής. Η πλατεία Αττικής με τη σειρά της οφείλει την ονομασία της σε παλαιότερο σιδηροδρομικό σταθμό των Σιδηροδρόμων Αττικής που βρισκόταν στη θέση του σημερινού σταθμού του μετρό. Ο σταθμός προσφέρει τη δυνατότητα μετεπιβίβασης μεταξύ των δύο γραμμών που εξυπηρετεί.
Ο σταθμός της γραμμής 1 εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1949 από τους τότε Ελληνικούς Ηλεκτρικούς Σιδηρόδρομους (ΕΗΣ) και βρίσκεται 200 μέτρα μετά την έξοδο από το βόρειο άκρο της υπόγειας σήραγγας στο κέντρο της Αθήνας. Η σημερινή του μορφή εγκαινιάστηκε στις 15 Μαρτίου 2004, καθώς τότε ανακαινίστηκαν (σταδιακά, τα έτη 2003 και 2004) όλοι οι σταθμοί της γραμμής 1, λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες, αμαξοστάσιο και γραμμές εναπόθεσης αμαξοστοιχιών. Ο σταθμός Αττικής υπήρξε από τα εγκαίνιά του, το 1949, μέχρι την επέκταση του δικτύου προς τα Άνω Πατήσια, που εγκαινιάστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1956, ο προς βορράν τερματικός σταθμός της γραμμής. thumb|168x168px|left|Το αμαξοστάσιο του σταθμού και η οδός Λιοσίων.
Ο σταθμός της γραμμής 2 εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000 και είναι εξ ολοκλήρου υπόγειος. Βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο από τον σταθμό της γραμμής 1 και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.
Από το αμαξοστάσιο του σταθμού Αττικής, μία διακλάδωση οδηγεί σε σήραγγα μονής γραμμής που συνδέει τις γραμμές 1 και 2. Οι αιχμές των αλλαγών τροχιάς αυτής της γραμμής μπαίνουν στο αμαξοστάσιο παράλληλα στην επίγεια αποβάθρα του σταθμού Αττική. Ενώ στη γραμμή 2 βλέπουν προς τον Σταθμό Λαρίσης, η συνδετήρια αυτή σήραγγα δεν χρησιμοποιείται από συρμούς που εκτελούν δρομολόγια, παρά μόνο για επείγουσες ανταλλαγές τροχαίου υλικού.
Είσοδοι - Έξοδοι
thumb|180px|left|Ο Πύργος του σταθμού Αττική της Γραμμής 1.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αττικής
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αττικής ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Αττικής, επί της γραμμής Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου, στη χιλιομετρική θέση 2,000 από την Πλατεία Λαυρίου. Βρισκόταν στην Αθήνα και η ονομασία του οφειλόταν στο ότι αποτελούσε την αφετηρία του δικτύου των Σιδηροδρόμων Αττικής. Η παρακείμενη πλατεία επίσης ονομάστηκε πλατεία Αττικής, για τον ίδιο λόγο. Εγκαινιάστηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1885 και έκλεισε στις 8 Αυγούστου 1938. Διέθετε αμαξοστάσιο και μηχανοστάσιο. Ο σταθμός Αττικής υπήρξε από τα εγκαίνιά του, το 1885, μέχρι την επέκταση του δικτύου προς την Πλατεία Λαυρίου, το 1889, καθώς και από το 1926 μέχρι το κλείσιμό του, το 1938 εν αναμονή της ηλεκτροδότησης, ο τερματικός σταθμός της γραμμής προς την κατεύθυνση της Αθήνας. Το 1903 αναφερόταν και ως σταθμός Κασσίδας.
Από τον σταθμό Αττικής, μία γραμμή οδηγούσε προς τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Αθήνας των Σιδηροδρόμων Πειραιώς-Αθηνών-Πελοποννήσου, περνώντας ανισόπεδα πάνω από τη σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας - Λάρισας. Η συνδετήρια αυτή γραμμή δεν χρησιμοποιούταν από συρμούς που εκτελούσαν δρομολόγια, αλλά μόνο από κενούς ή υπηρεσιακούς και κυρίως για ανταλλαγές τροχαίου υλικού μεταξύ των δύο δικτύων (ΣΑ και ΣΠΑΠ), τα οποία διέθεταν το ίδιο εύρος γραμμής (1 μέτρο). Η γραμμή αυτή καταργήθηκε το 1931.
Αλίνα Τσβίλι
Η Αλίνα Τσβίλι (18 Σεπτεμβρίου 1994) είναι Ουκρανή αθλήτρια του στίβου.
Συμμετείχε στα 50 χλμ βάδην στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018, όπου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο με επίδοση 4:12:44 και ατομικό ρεκόρ. Παρόλα αυτά, το μετάλλιο τής αφαιρέθηκε καθώς απέτυχε έναν έλεγχο ντόπινγκ και τα αποτελέσματά της από τις 2 Αυγούστου 2018 έως τις 3 Μαΐου 2021 ακυρώθηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί αθλητές του στίβου Τσβίλι
Χένρι Νέβιλ, 9ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Ο Χένρι Νέβιλ, 9ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (1570 - 1641) Άγγλος ευγενής και στρατιωτικός, 9ος Βαρόνος του Μπεργκαβεννί ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Έντουαρντ Νέβιλ, 8ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί, και της Ραχήλ Λέναρντ, κόρης του Τζων Λέναρντ του Κνολ και της Ελισάβετ Χαρμάν. Εκπαιδεύτηκε στο Βασιλικό Κολλεγιο του Κέιμπριτζ (1586) και ενσωματώθηκε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Καθολικός
Τον Ιούλιο του 1594 ταξίδευσε στην Βενετία και συναντήθηκε με Βρετανούς Καθολικούς που προσπάθησαν να τον μπλέξουν σε συμμαχίες εναντίον της Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας. Ο Νέβιλ παρέμεινε πιστός στην Αγγλική εκκλησία παρά το γεγονός ότι συμπαθούσε τον Καθολικισμό κάτι που φάνηκε στον δεύτερο γάμο του με την Αικατερίνη Βώ που ανήκε σε οικογένεια πιστών Καθολικών. Η μητέρα της Ελισάβετ Βω είχε προστατεύσει Καθολικούς ιερείς και ο αδελφός της λόρδος του Βω δραπέτευσε από την χώρα επειδή ήταν ύποπτος για την συμμετοχή του στην Συνωμοσία της Πυρίτιδας, επέστρεψε στην Αγγλία (1611) και φυλακίστηκε δυο χρόνια. Οι μετέπειτα γενεές από την Οικογένεια Νέβιλ ασπάστηκαν τον Καθολικισμό και ακολούθησαν γάμοι με επιφανείς Καθολικές οικογένειες όπως οι Γκίφορντς και οι Τσάμπερλεν.
Στρατιωτικές υπηρεσίες
Εξελέγη μέλος του Κοινοβουλίου για το Κεντ και πήρε μέρος στην Εξέγερση του Κεντ, την περίοδο αυτή έκανε επίθεση που έκανε στα μονοπώλια, ο Νέβιλ στις 2 Νοεμβρίου εξέτασε με ειρωνικό τρόπο δυο ποινικούς νόμους λόγο της Καθολικής του πίστης. Εξελέγη μέλος του Κοινοβουλίου για την Λιούις (1604) και μέλος του Κοινοβουλίου για το Ουίλτον (1621), εγκατέλειψε το Κοινοβούλιο όταν διαδέχτηκε τον πατέρα του στην βαρονία του Μπεργκαβεννί (1622).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Γιώργος Σεφέρης
Ο Γιώργος Σεφέρης (πραγματικό όνομα: Γεώργιος Σεφεριάδης, Βουρλά, Σμύρνη, 29 Φεβρουαρίου/13 Μαρτίου 1900 – Αθήνα, 20 Σεπτεμβρίου 1971) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και ποιητής και ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και εκ των δύο μοναδικών Ελλήνων βραβευμένων με Νόμπελ, μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη.
Η μετάβαση στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή
Στις 10 Απριλίου του 1941 ο Γιώργος Σεφέρης νυμφεύεται τη Μαρία Ζάννου και στις 22 Απριλίου το ζεύγος ακολουθεί την ελληνική κυβέρνηση, σταθμεύουν στην Κρήτη, στα Χανιά, όπου εργάζεται ως γραμματέας του Νικολούδη και εποπτεύει την έκδοση του πρώτου Φύλλου της Κυβερνήσεως μετά την αποχώρηση της Ελληνικής Κυβέρνησης. Στις 16 Μαΐου καταφθάνει στην Αίγυπτο, στο λιμάνι του Πορτ Σάιντ και παραμένει στην Αλεξάνδρεια. Τον Αύγουστο ο Γιώργος Σεφέρης συνοδεύει την Πριγκίπισσα Διαδόχου Φρειδερίκη και τα δύο της παιδιά, Σοφία και Κωνσταντίνο, στο Γιοχάνεσμπουργκ και από εκεί στην Πραιτόρια υπηρετώντας στην εκεί Ελληνική Πρεσβεία μέχρι το 1942. Τον Απρίλιο του 1942 επιστρέφουν στο Κάιρο, αλλά επειδή αποφασίζεται το κλείσιμο της εκεί Ελληνικής Πρεσβείας και του Ελληνικού Προξενείου στην Αλεξάνδρεια, αναχωρούν για την Ιερουσαλήμ. Επιστρέφει τον Ιούνιο του 1942 στο Κάιρο και στις 22 Σεπτεμβρίου διορίζεται επισήμως Γενικός Διευθυντής Τύπου Μέσης Ανατολής. Στις 10 Μαρτίου του 1943 δίνει διάλεξη για τον Παλαμά και άλλες δύο με θέμα τον Μακρυγιάννη, στις 16 Μαΐου στον κινηματογράφο Ριάλτο της Αλεξάνδρειας και μετά στο Κάιρο. Τέλη Μαρτίου του 1944 εκδίδει στο Κάιρο τις Δοκιμές του. Την ίδια περίοδο διορίζεται Διευθυντής Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών, τα καθήκοντα του οποίου δεν τον ενθουσιάζουν. Με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Γεώργιο Παπανδρέου (Απρίλιος 1944), ο Σεφέρης παύεται από το Γραφείο Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών: την απομάκρυνσή του την αποδίδει σε υψηλά ιστάμενα πρόσωπα που βρίσκονταν μεταξύ των ακροατών των διαλέξεών του για τον Μακρυγιάννη και δε συμφωνούσαν με αυτά που είπε εκεί ο ίδιος. Παραμένει πάντως στην Υπηρεσία του υπουργείου ως ανώτατος δημόσιος λειτουργός. Με την υπουργοποίηση του Καρτάλη ως Υπουργού Τύπου και Πληροφοριών, τον Ιούνιο του 1944, τοποθετείται γραμματέας επί των ανατολικών θεμάτων, κατά τον χαρακτηρισμό του πολιτικού του προϊστάμενου.
Από την απελευθέρωση έως την τοποθέτησή του στη Ελληνική πρεσβεία του Λονδίνου
Αρχές Σεπτέμβρη του 1944 συνοδεύει την Ελληνική κυβέρνηση στην Ιταλία (Νάπολη) και στις 22 Οκτωβρίου επιστρέφει στην Αθήνα. Τον Μάιο του 1945 ο Αντιβασιλέας Δαμασκηνός του προτείνει να γίνει διευθυντής του Πολιτικού του Γραφείου, ουσιαστικά ιδιαίτερος γραμματέας του. Τη θέση αυτή δεν την επεδίωκε αλλά προσδοκούσε μάλλον την αποστράτευσή του Τον Σεπτέμβριο του 1945 συνοδεύει τον Δαμασκηνό σε επίσκεψή του στο Λονδίνο, και τον παρακινεί να θέσει ζήτημα ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Η επιστροφή του συνδέεται με την παρακίνηση από τον Σεφέρη προς τον Δαμασκηνό για πρωθυπουργοποίησή του. Το καλοκαίρι του 1946 παρεμποδίζεται η υπηρεσιακή του προαγωγή λόγω, όπως επισημαίνει ο Αλέξανδρος Ξύδης, της υπηρεσίας του στην Αντιβασιλεία, όπως και της υπηρεσίας του στη Μέση Ανατολή. Την ίδια περίοδο τοποθετείται στα διοικητικά συμβούλια του Εθνικού Θεάτρου και της Εθνικής Ραδιοφωνίας. Τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς αποχωρεί από την υπηρεσία της Αντιβασιλείας. Στις 26 Φεβρουαρίου 1947 βραβεύεται με το Βραβείο Παλαμά για την ποίησή του - το πρώτο τέτοιο που απονέμεται - και συνοδεύεται με το ποσό του ενός εκατομμυρίου δραχμών. Το καλοκαίρι του 1947 εμποδίζεται η υπηρεσιακή του εξέλιξη μέχρι που ο Έλληνας πρέσβης στην Άγκυρα, ζητά να μεταβεί εκεί ο Σεφέρης ως Σύμβουλος: μετά από μια χειρουργική επέμβαση, τον Φεβρουάριο του 1948 αναχωρεί. Το καλοκαίρι του 1950 ο Ίκαρος εκδίδει τα ποιητικά του άπαντα. Τέλη Δεκεμβρίου του 1950 γυρίζει στην Αθήνα, τον Μάρτιο του 1951 επιστρέφει στην Άγκυρα για να παραδώσει στο διάδοχό του, και στις 20 Απριλίου 1951 τοποθετείται Σύμβουλος στην Πρεσβεία του Λονδίνου. Τέλη Αυγούστου 1952 προάγεται Πληρεξούσιος Υπουργός Β' με άμεση μετάθεση για τη Βηρυτό, στην οποία φθάνει στα τέλη του Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς. Το Νοέμβριο του 1955 βρίσκεται στην Αθήνα για υπηρεσιακά ζητήματα και προσβάλλεται από έλκος στομάχου, αρρώστια που του επανεμφανίζεται στο μέλλον. Ο Σεφέρης επιδιώκει να μετατεθεί στο Λονδίνο με σκοπό την καλύτερη εξυπηρέτηση, εκ μέρους του, της Κυπριακής υπόθεσης. Τελικά ο νέος Υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας τον τοποθετεί στη Διεύθυνση του υπουργείου με αρμοδιότητα την Κύπρο τον Ιούνιο του 1956. Από τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς συμμετέχει στη αντιπροσωπεία της Ελλάδος που προσπαθεί να προωθήσει την αυτοδιάθεση της Κύπρου μέσω του Ο.Η.Ε. Στις 15 Ιουνίου 1957 φτάνει στη Βρετανική πρωτεύουσα για να αναλάβει τα καθήκοντά του ως πρέσβης της Ελλάδος Το Φόρεϊν Όφις σχολίασε την αλλαγή στο ελληνικό διπλωματικό πόστο του Λονδίνου: η αλλαγή [πρεσβευτού] δεν δύναται να μας είναι ευάρεστη, ενώ ο μόνιμος Υφυπουργός του Κράτους, σερ Φρέντερικ Χόγιερ-Μίλαρ σημείωνε, «[...]ο Κος Σεφεριάδης θα είναι μάλλον ενοχλητικός.[...]». Την άνοιξη του 1960 εξασφαλίζει τον επαναπατρισμό στην Ελλάδα των λειψάνων του Κάλβου Το φθινόπωρο του ίδιου έτους συναντά τον Μίκη Θεοδωράκη στο Λονδίνο, και σε σύντομο χρονικό διάστημα ακολουθεί η πρώτη δημόσια εκτέλεση τεσσάρων μελοποιημένων ποιημάτων του με τον γενικότερο τίτλο Επιφάνεια.
Στις 20 Αυγούστου 1962 εγκαταλείπει οριστικά την Ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο και τίθεται εις την διάθεσιν του Ελληνικού Υπουργείου των Εξωτερικών.
Σύμφωνα με την μαρτυρία του Κωνσταντίνου Τσάτσου, τα μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Ηλίας Βενέζης, Κωνσταντίνος Τριανταφυλλόπουλος και Χρήστος Καρούζος είχαν προτείνει τον Νομπελίστα ποιητή για υποψήφιο μέλος της. Του ζητήθηκε να μην απορρίψει την εκλογή του. Όμως, πάλι σύμφωνα με τον Τσάτσο, «άνθρωποι του Συγκροτήματος [Λαμπράκη]» και η σύζυγός του, από το 1941, Μαρώ (1898 - 29 Μαρτίου 2000), «όλοι οι εχθροί της Ακαδημίας», τον πίεσαν να μην δεχθεί να γίνει μέλος της.
Η βράβευση με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Το 1963, ο Γιώργος Σεφέρης βραβεύεται με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας από τη Σουηδική Βασιλική Ακαδημία των Επιστημών: η ανακοίνωση της βράβευσής του έγινε την Πέμπτη 24 Οκτωβρίου ενώ η επίσημη απονομή στις 10 Δεκεμβρίου στη Στοκχόλμη.
Σύμφωνα με τα αρχεία της επιτροπής, ο Σεφέρης προτάθηκε επίσημα το 1963 από τον συγγραφέα και μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας, Έυβιντ Γιόνσον, ενώ είχε προταθεί άλλες τρεις φορές (1955, 1961 και 1962). Το 1961 προτάθηκε από τον ποιητή Τόμας Στερνς Έλιοτ, ενώ το 1962 προτάθηκε τόσο από τον Ε. Γιόνσον όσο και από τον καθηγητή κλασικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Κ. Α. Τρυπάνη. Η επιλογή του, μεταξύ 80 υποψηφίων από όλο τον κόσμο, είχε την υποστήριξη όλων των μελών της Επιτροπής, με εξαίρεση ενός μέλους ο οποίος θεωρούσε πως το έργο του Σάμουελ Μπέκετ (βραβεύτηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1969) είχε πιο θετική αποτίμηση από εκείνο του Σεφέρη. Ο γραμματέας της επιτροπής, Österlund, υποστήριξε πως η επιλογή Σεφέρη υπήρξε μια ευκαιρία να αποδώσουν έναν θαυμάσιο φόρο τιμής στη σύγχρονη Ελλάδα, μια γλωσσική περιοχή που περίμενε πάρα πολύ καιρό για μια βράβευση σε αυτό το επίπεδο. "Τη στιγμή όπου ο βασιλιάς σας, η Α.Μ. Γουσταύος ΣΤ' Αδόλφος, μου έδινε το δίπλωμα του βραβείου Νόμπελ, δεν μπόρεσα ο ίδιος να μη θυμηθώ με συγκίνηση τις μέρες όπου, ως διάδοχος, είχε επιμείνει να συμβάλει προσωπικά στις ανασκαφές της ακρόπολης της Ασίνης. Όταν πρωτοσυνάντησα τον Άξελ Πέρσον, τον μεγαλόκαρδο εκείνον άντρα που είχε και αυτός αφοσιωθεί σε τούτη την ανασκαφή, τον είχα ονομάσει ανάδοχό μου. Ναι, γιατί η Ασίνη μού είχε χαρίσει ένα ποίημα..."Ο Βασιλιάς της Ασίνης ήταν το ποίημα το οποίο ανέφερε σε εκείνη τη δοξαστική για την Ελλάδα τελετή, στις 10 Δεκεμβρίου του 1963, ο Γιώργος Σεφέρης. Το θέμα που ανέπτυξε σε γαλλική γλώσσα, στη Σουηδική Ακαδημία, ήταν «λίγα λόγια για τη νεότερη ελληνική παράδοση». Ο νομπελίστας, πλέον, ποιητής μίλησε για τις «πολλές όψεις της Ελλάδος» επιλέγοντας ως «οδόσημα» τον Διονύσιο Σολωμό, τον Ανδρέα Κάλβο, τον Κωστή Παλαμά, τον Κωνσταντίνο Καβάφη και τον Ιωάννη Μακρυγιάννη."Σας μίλησα γι' αυτούς τους ανθρώπους, γιατί οι σκιές τους δεν έπαψαν να με συντροφεύουν από τότε που άρχισε το ταξίδι μου για τη Σουηδία και γιατί οι προσπάθειές τους αντιπροσωπεύουν, στο νου μου, τις κινήσεις ενός κορμιού αλυσοδεμένου επί αιώνες, όταν επιτέλους σπάσουν τα δεσμά του και ψηλαφεί, ξαναζωντανεύει κι αναζητάει τις φυσικές του κινήσεις..."Η απονομή του Βραβείου Νόμπελ αποτέλεσε μείζον γεγονός για την Ελλάδα. «Η Σουηδική Ακαδημία ηθέλησε να εκδηλώση την αλληγγεύην της προς την σημερινή και ζωντανή Ελλάδα του πνεύματος», δήλωσε ο Σεφέρης. «Επελέγη δια το υπέροχον λυρικόν ύφος του, που είναι εμπνευσμένο από εν βαθύ αίσθημα δια το ελληνικόν πολιτιστικόν ιδεώδες», ανακοίνωσε η Σουηδική Ακαδημία. Ο διεθνής Τύπος συγκατανεύει θεωρώντας «αρίστη και εξαιρετική την εκλογή».
Μετά το Νόμπελ
Στις 16 Απριλίου 1964 αναγορεύεται σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, ενώ το καλοκαίρι του ίδιου έτους αναγορεύεται σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και τον Ιούνιο του 1965 επίτιμος διδάκτωρ του Πρίνστον. Το 1967 η δικτατορία των Συνταγματαρχών κατέλυσε το Σύνταγμα στην Ελλάδα αναστέλλοντας τις ατομικές ελευθερίες. Τον Σεπτέμβριο του 1965 αρνείται πρόταση του Πανεπιστημίου του Ιλλινόι να μεταβεί εκεί το επόμενο έτος για να διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής. Τον Ιούλιο του 1967 προλογίζει την έκδοση των ποιημάτων του αδελφού του Άγγελου. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους προσκαλείται από το Ινστιτούτο Ανωτάτων Σπουδών στο Πρίνστον και αποδέχεται, ενώ καλείται να διδάξει και στην Έδρα Τσαρλς Έλιοτ Νόρτον για την Ποίηση του Χάρβαρντ για το ακαδημαϊκό έτος 1969-1970 αλλά απορρίπτει.με επίσημη επιστολή του προς τον πρύτανη του ιδρύματος, κάτι που συνιστά την πρώτη ανοιχτή δήλωσή του κατά του καθεστώτος. Το 1968 τον προσεγγίζουν Αριστεροί με σκοπό να τους συνδράμει: ο Μίκης Θεοδωράκης του ζητά να συμβάλει στην δημόσια εκτέλεση μελοποιημένης ποίησής του από τον ίδιο, αλλά το θεωρεί μάταιο, ενώ του ζητείται να μεσολαβήσει για να χειρουργηθεί ο Γιάννης Ρίτσος. Το φθινόπωρο του 1968 μεταβαίνει στις Η.Π.Α και διαβάζει ποιήματά του στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Πρίνστον, Ράτγκερς, Πίτσμπουργκ, Ουάσιγκτον, στην Χ.Α.Ν της Νέας Υόρκης. Στις 28 Μαρτίου 1969 ο Σεφέρης μίλησε για πρώτη φορά δημόσια εναντίον της Χούντας:μεταδόθηκε από την Ελληνική Υπηρεσία του BBC, το ραδιοφωνικό σταθμό του Παρισιού και την Ντόιτσε Βέλε. Γι' αυτό το λόγο του αφαιρέθηκε ο τίτλος του πρέσβη επί τιμή, καθώς και το δικαίωμα χρήσης διπλωματικού διαβατηρίου: στην τρισέλιδη επιστολή του Πιπινέλη προς τον Σεφέρη, αυτό δικαιολογείτο επειδή η Δήλωσή του είχε μεταδοθεί από τη σοβιετική ραδιοφωνία και άρα ήταν αντεθνική προπαγάνδα.
Τον Ιούλιο του 1970 εκδίδονται τα Δεκαοχτώ κείμενα μεταξύ των οποίων, πρώτο, το Σεφερικό ποίημα Οι γάτες τ' Αϊ-Νικόλα. Στις 22 Ιουλίου 1971 εισήχθη στον Ευαγγελισμό με συμπτώματα έλκους, το οποίο τον ταλαιπωρούσε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Πέθανε την Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Δύο μέρες αργότερα πραγματοποιήθηκε η κηδεία του, η οποία εξελίχθηκε σε σιωπηρή πορεία κατά της δικτατορίας. Μετά τον θάνατό του εκδόθηκε το προσωπικό του ημερολόγιο με τίτλο «Μέρες…» καθώς και το «Πολιτικό» του ημερολόγιο.
Η γλώσσα του Σεφέρη πυκνή και καίρια, συμπυκνώνει στην ποίησή του αυτό που ο ίδιος ονόμασε επιγραμματικά «καημό της ρωμιοσύνης». Η ζωντανή, γηγενής παράδοση συμπορεύεται με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή παιδεία. Στο πρόσωπό του, στην ποιητική, δοκιμιακή και μεταφραστική του εργασία, η νεοελληνική γραμματεία αναγνωρίζει έναν από τους κλασικούς του 20ου αιώνα.
Ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Έλληνες νομπελίστες Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Wait and Bleed
To "Wait and Bleed" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού Heavy metal συγκροτήματος Slipknot, που συμπεριλήφθηκε στον πρώτο τους δίσκο, Slipknot, το 1999. Τον Ιούλιο του 1999, κυκλοφόρησε και ως το πρώτο single του δίσκου αυτού. Το single έφτασε έως και την 34η θέση των αμερικανικών Hot Mainstream Rock Tracks και στην 27η θέση των βρετανικών charts.
Τη μουσική του κομματιού την έγραψε ο Joey Jordison, ενώ τους στίχους ο Corey Taylor. Το κομμάτι θεωρείται ως ένα από τα πιο δημοφιλή του συγκροτήματος. Επίσης, έλαβε μία υποψηφιότητα στα Grammy, στην κατηγορία Best Metal Performance, το 2001. Στα Kerrang! Awards πήρε το βραβείο του Καλύτερου Single για το 2000. Το VH1, συμπεριέλαβε το κομμάτι ανάμεσα στα 40 Σπουδαιότερα Metal Τραγούδια και το κατέταξε στην 36η θέση.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1999 Κατηγορία:Τραγούδια των Slipknot Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο) Κατηγορία:Singles της Roadrunner Records Κατηγορία:Singles του 1999
Γιώργος Λαζαρίδης (σκηνοθέτης)
Ο Γιώργος Λαζαρίδης (1927 - 2012) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, κριτικός, σκηνοθέτης και παραγωγός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου καθώς και θεατρικός συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γ. Λαζαρίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1927. Όταν κηρύχθηκε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος ήταν 13 ετών και τα χρόνια της κατοχής που ακολούθησαν υπήρξαν ιδιαίτερα δύσκολα για την οικογένειά του. Παρά ταύτα το θέατρο και ο κινηματογράφος είχαν προλάβει να τον κεντρίσουν σχετικά. Έτσι μετά την απελευθέρωση άρχισε ν' ασχολείται έντονα με τη δημοσιογραφία όπου το 1948 δημοσιεύει σε εφημερίδες της Αθήνας τα πρώτα του χρονογραφήματα, δοκίμια καθώς και θεατρικές κριτικές. Τη δραστηριότητά του αυτή πολύ σύντομα την επεκτείνει και στον κινηματογραφικό χώρο, συνεργαζόμενος με εφημερίδες της Θεσσαλονίκης καθώς και της Νέας Υόρκης. Για πολλά χρόνια υπήρξε μόνιμος συντάκτης του περιοδικού Κινηματογραφικός Αστέρας που ήταν και το μοναδικό περιοδικό του χώρου που κυκλοφορούσε στη Αθήνα.
Ο Γ. Λαζαρίδης έγραψε ένα μεγάλο αριθμό έργων διαφόρων ειδών όπως επιθεωρήσεις, κωμωδίες, δράματα, θρίλερ κ.λπ. Την υπογραφή του ως παραγωγού, συγγραφέα, ή σκηνοθέτη φέρουν πολλές θεατρικές, κινηματογραφικές ακόμα και τηλεοπτικές παραγωγές που ξεπερνούν τις πεντακόσιες.
Στα περίπου 60 θεατρικά έργα που έγραψε, ο Γ. Λαζαρίδης, εκτός των πολλών επιθεωρήσεων, ξεχώρισαν ιδιαίτερα «Ο τρελός του Λούνα Παρκ», «Οδός ευκαιρίας», «Δώδεκα μήνες Καλοκαίρι» κ.ά. Στον κινηματογραφικό χώρο υπήρξε σκηνοθέτης και σεναριογράφος σε περισσότερες από 200 ταινίες, μεταξύ των οποίων «Η Χιονάτη και τα εφτά γεροντοπαλλήκαρα», «Το κοροϊδάκι της Δεσποινίδος», «Ποιός Θανάσης!», «Λαός και Κολωνάκι» κ.ά. Πολλά επίσης σενάρια έγραψε και για την τηλεόραση, συμμετέχοντας σε πολλές εκπομπές θεατρικού κυρίως αντικειμένου.
Ο Γ. Λαζαρίδης πέθανε στην Αθήνα στις 9 Αυγούστου του 2012, σε ηλικία 85 ετών και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Δήμου Χαλανδρίου.
Συγγραφικό έργο
Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται τα:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του κινηματογράφου
Πλούταρχος
Ο Πλούταρχος (45-120) ήταν Έλληνας ιστορικός, βιογράφος, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος.
Η ζωή του
Γεννημένος στη μικρή πόλη της Χαιρώνειας, στη Βοιωτία, πιθανώς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κλαύδιου, ο Μέστριος Πλούταρχος ταξίδεψε πολύ στον μεσογειακό κόσμο της εποχής του και δύο φορές στη Ρώμη, (βλ. Πλούταρχος. Δημοσθένης. 2.2, Πλούταρχος. Όθων 14.1-2, Πλούταρχος. Όθων 18.1). Είχε φίλους Ρωμαίους με ισχυρή επιρροή, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζουν ο Σόσκιος Σενέκιος και ο Φουνδανός, και οι δύο σημαντικοί Συγκλητικοί, στους οποίους ήταν αφιερωμένα ορισμένα από τα ύστερα κείμενά του. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Χαιρώνεια, όπου λέγεται ότι μυήθηκε στα μυστήρια του Απόλλωνα. Ήταν πρεσβύτερος των ιερέων του Απόλλωνα στο Μαντείο των Δελφών, (βλ. Ηθικά 792F) όπου ήταν υπεύθυνος για την ερμηνεία των χρησμών της Πυθίας, αξίωμα που κράτησε για 29 έτη έως τον θάνατό του. Έζησε μια ιδιαίτερα δραστήρια κοινωνική και πολιτική ζωή, κατά τη διάρκεια της οποία παρήγαγε ένα απίστευτο σώμα κειμένων, που επιβίωσαν ως την εποχή μας.
Ως άρχων και πρέσβης
Εκτός από τα καθήκοντά του ως ιερέας του Δελφικού ναού, ο Πλούταρχος ήταν επίσης μαγιστράτος, δηλαδή άρχων (θέση παραπλήσια με αυτή του σημερινού δημάρχου), στη Χαιρώνεια και αντιπροσώπευσε την ιδιαίτερη πατρίδα του σε διάφορες αποστολές σε ξένες χώρες. Ο φίλος του Λεύκιος Μέστριος Φλώρος, Ρωμαίος ύπατος, απέδωσε στον Πλούταρχο την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη. Αργότερα, όταν ήταν σε προχωρημένη ηλικία, ο αυτοκράτωρ Τραϊανός (κατ' άλλους ο Αδριανός) τον όρισε προκουράτωρα, επίτροπο δηλαδή της Αχαΐας, μια θέση που του επέτρεπε να φέρει τα εμβλήματα και τα ενδύματα του Ρωμαίου ύπατου.
Βίοι Παράλληλοι
Το πιο γνωστό του έργο είναι οι Βίοι Παράλληλοι, μια σειρά βιογραφιών διάσημων Ελλήνων και Ρωμαίων, διευθετημένων ανά ζεύγη, έτσι ώστε να δίνεται έμφαση στις κοινές ηθικές τους αξίες ή αποτυχίες. Οι διασωθέντες Βίοι περιλαμβάνουν 23 ζεύγη βιογραφιών, ενός Έλληνα και ενός Ρωμαίου, όπως επίσης και τέσσερις μεμονωμένους βίους. Στα περισσότερα από τα ζεύγη ακολουθεί σύγκριση των δύο προσωπικοτήτων. Όπως εξηγεί στην πρώτη παράγραφο του έργου του Βίος Αλεξάνδρου, ο Πλούταρχος δεν ενδιαφερόταν αποκλειστικά για την ιστορία, αλλά διερευνούσε τους χαρακτήρες και το πεπρωμένο διάσημων ανδρών. Το έργο του Βίος Αλεξάνδρου είναι μία από τις πέντε δευτερογενείς πηγές για τον Μακεδόνα βασιλέα και περιλαμβάνει ανέκδοτα και περιγραφές περιστατικών που δεν περιλαμβάνονται σε καμία άλλη πηγή. Κατά τον ίδιο τρόπο, ο βίος του Νουμά Πομπίλιου, ενός αρχαίου Ρωμαίου βασιλέα, περιέχει επίσης μοναδικές πληροφορίες για το πρώιμο ρωμαϊκό ημερολόγιο.
Οι βιογραφούμενοι είναι:
Ηθικά
μικρογραφία Το υπόλοιπο του έργου που επιβίωσε ενοποιήθηκε σε μία συλλογή με τον τίτλο Ηθικά. Πρόκειται για μια εκλεκτική συλλογή 183 πραγματειών και καταγραμμένων λόγων, (σώζονται 76) στους οποίους περιλαμβάνεται: ως προεισαγωγή το, Περί παίδων αγωγής το Περί αρετής, Περί ειμαρμένης, το Πώς αν τις διακρίνειε τον κόλακα του φίλου, το Περί τύχης και αρετής Αλεξάνδρου -σημαντικό συμπλήρωμα στον Βίο του μεγάλου στρατηγού-, το Περί Ίσιδος και Οσίριδος (σημαντική πηγή πληροφοριών για αιγυπτιακά τελετουργικά τυπικά και τον συγκερασμό τους με τις ελληνικές λατρείες), το Γυναικῶν ἀρεταί και το Περί της Ηροδότου κακοηθείας (το οποίο πιθανώς, όπως και οι λόγοι περί των κατορθωμάτων του Αλέξανδρου, ήταν ρητορική άσκηση), όπου ο Πλούταρχος ασκεί κριτική σε αυτό που βλέπει ως συστηματική προκατάληψη στο έργο του πατέρα της ιστορίας, μαζί με άλλες φιλοσοφικές πραγματείες όπως το Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων, το Περί των υπό του θεού βραδέως τιμωρουμένων, το Περί ευθυμίας, το Των επτά σοφών συμπόσιον, το Περί του ει εν τοις Δελφοίς, πυθαγόρεια συμβολική διατριβή, το Πολιτικά παραγγέλματα (το καθήκον του πολιτεύεσθαι) κ.α. Έγραψε επίσης και ελαφρότερα έργα, όπως το Οδυσσεύς και Γρύλλος, ένα χιουμοριστικό διάλογο ανάμεσα στον Οδυσσέα του Ομήρου και έναν από τους γητεμένους χοίρους της Κίρκης. Τα Ηθικά γράφτηκαν πρώτα, ενώ η συγγραφή των Βίων έγινε κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες της ζωής του Πλούταρχου.