cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στήλη της Ροζέττας
Η αποκρυπτογράφηση του Σαμπολιόν
Ο σπουδαίος Γάλλος μελετητής Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν (1790-1832), από τους πιο διακεκριμένους γλωσσολόγους της εποχής, κατάφερε, με βάση τα ονόματα των βασιλέων Πτολεμαίου και Αρσινόης που αναφέρονται στην στήλη, να βρει το κλειδί για να αποκρυπτογραφήσει τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Αυτή η ανεκτίμητης αξίας ανακάλυψη ήταν καθοριστική για την εξέλιξη της επιστήμης της Αιγυπτιολογίας. Το σύστημα που χρησιμοποίησε ο Σαμπολιόν για να αποκρυπτογραφήσει το κείμενο της στήλης, η οποία φυλάσσεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, αποτελεί σημαντικό οδηγό για όσους ενδιαφέρονται για τη μελέτη των αρχαίων συστημάτων γραφής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τέχνεργα Κατηγορία:Επιγραφές Κατηγορία:Αιγυπτιολογία
Πεπίνος Β΄ της Ακουιτανίας
Ο Πεπίνος Β΄ της Ακουιτανίας ή Πεπίνος ο Νεότερος (γαλλικά: Pépin II d'Aquitaine, 823 - μετά το 864), Βασιλιάς της Ακουιτανίας (838 - 864) ήταν μεγαλύτερος γιος του Πεπίνου Α΄ της Ακουιτανίας και της Ινγκελτρούδης, εγγονός του αυτοκράτορα Λουδοβίκου του Ευσεβούς. Εξελέγη βασιλιάς από τους ευγενείς της Ακουιτανίας αμέσως μετά τον θάνατο του πατέρα του (838), ήθελαν να κρατήσουν την ανεξαρτησία τους από την κεντρική εξουσία. Ο παππούς του Λουδοβίκος ο Ευσεβής αποφάσισε να δώσει την Ακουιτανία στον θείο του και μικρότερο ετεροθαλή αδελφό του πατέρα του Κάρολο τον Φαλακρό, ήταν 15 ετών όσο ο μικρός Πεπίνος. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής είχε εκθρονίσει τον γιο του Πεπίνο Α΄ από το βασίλειο της Ακουιτανίας λόγω εξέγερσης με τα αδέλφια του (832), ακολούθησε την ίδια τακτική με τον γιο του Πεπίνο Β΄ (838). Ο Πεπίνος Β΄ βρέθηκε αμέσως σε σύγκρουση με τον ετεροθαλή θείο του αλλά ο παππούς του τον αποκλήρωσε σε δύο διαδοχικές Συνόδους.
Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής ζήτησε από τους Ακουιτανούς να του στείλουν τον μικρό Πεπίνο στο Άαχεν για να του διδάξει τις μεθόδους διακυβέρνησης αλλά εκείνοι το αρνήθηκαν. Ο Πεπίνος Β΄ είχε τον πλήρη έλεγχο στην Ακουιτανία μέχρι την εποχή που συμμάχησε με τον μεγαλύτερο θείο του Λοθάριο Α΄ (841), την προηγούμενη χρονιά (840) ο αυτοκράτορας παππούς του πέθανε σε ηλικία 62 ετών. Ο Πεπίνος Β΄ νίκησε τον Κάρολο τον Φαλακρό αλλά στη συνέχεια ο Λοθάριος Α΄ που είχε κληρονομήσει τη Μέση Φραγκία συνετρίβη από τον τρίτο αδελφό του Λουδοβίκο τον Γερμανικό που είχε κληρονομήσει την Ανατολική Φραγκία. Ο Πεπίνος Β΄ επέστρεψε την Ακουιτανία και συνέχισε τις συγκρούσεις με τον Κάρολο τον Φαλακρό για την κυριαρχία της Ακουιτανίας. Με τη Συνθήκη του Βερντέν που ακολούθησε όταν τα αδέλφια του πατέρα του έκλεισαν μεταξύ τους ειρήνη (843) η Ακουιτανία πέρασε στον Κάρολο τον Φαλακρό.
Συμμαχία με Βίκινγκ
thumb|250px|left|[[Οβολός του Πεπίνου του Νεότερου (845-848)]] Ο Πεπίνος Β΄ έκανε το μοιραίο λάθος να ζητήσει τη βοήθεια του αρχηγού των Βίκινγκ Όσκαρ Γιαρλ, τον οδήγησε από τον Γαρούνα στην Τουλούζη και του έδωσε την ευκαιρία να λεηλατήσει τη γη. Ο Πεπίνος υποδέχτηκε θερμά τον Σεγκίν του Μπορντώ (845) που είχε αποστατήσει από τον αυτοκράτορα και τον διόρισε δούκα της Γασκώνης, τον βοήθησε στον πόλεμο που έκανε με τον Σάντσο Β΄ της Γασκώνης που είχε συγκρουστεί με τον πατέρα του Πεπίνο Α΄. Ο Κάρολος ο Φαλακρός ηττήθηκε (845) και η πρωτεύουσα της Ακουιτανίας Μπορντώ πέρασε στα χέρια του Όσκαρ Γιαρλ με τη βοήθεια των δυσαρεστημένων κατοίκων που ήταν οπαδοί του Πεπίνου Β΄ ή Εβραίοι. Οι κάτοικοι άρχισαν σταδιακά να αντιπαθούν τον Πεπίνο Β΄ χάρη στην αποστροφή του από τον Χριστιανισμό προς την Παγανιστική θρησκεία του Όσκαρ, στην ηδονή, το υπερβολικό μεθύσι και την ακόλαστη ζωή, τελικά τον εγκατέλειψαν ολοκληρωτικά (848). Ο μικρότερος αδελφός του Πεπίνου Β΄ αρχιεπίσκοπος Κάρολος του Μάιντς διεκδίκησε και αυτός με τη σειρά του τον τίτλο του βασιλιά της Ακουιτανίας για τον εαυτό του.
Η βασιλεία του Πεπίνου Β΄ στην Ακουιτανία έληξε άδοξα όταν τον συνέλαβε ο αντίπαλος του πατέρα του Σάντσο Β΄ (852), τον διαδέχθηκε σαν Δούκας της Ακουιτανίας υπό την υποτέλεια του Καρόλου του Φαλακρού. Ο Πεπίνος Β΄ συνελήφθη και φυλακίστηκε στο μοναστήρι του Σαιν-Μεντάρ στο Σουασόν. Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός που βρισκόταν σε πόλεμο με τον Κάρολο τον Φαλακρό έστειλε τον γιο του Λουδοβίκο τον Νεότερο να διεκδικήσει την Ακουιτανία, βάδισε μέχρι τη Λιμόζ αλλά επέστρεψε ανατολικά (855). Ο Πεπίνος Β΄ βρήκε την ευκαιρία να δραπετεύσει (854), επανήλθε στην Ακουιτανία και αποκαταστάθηκε στα περισσότερα εδάφη και εξουσίες του. Την εποχή που ο Κάρολος ο Φαλακρός ήταν απασχολημένος σε πόλεμο εναντίον του Πεπίνου Β΄ οι Βίκινγκ λεηλάτησαν άγρια όλη την Κοιλάδα του Λίγηρα και τις πόλεις Πουατιέ, Ανγκουλέμ, Περιγκέ, Λιμόζ, Κλερμόν-Φεράν και Μπουρζ. Ο Πεπίνος εν τω μεταξύ απαρνήθηκε πλήρως τον χριστιανισμό και λάτρευε την ειδωλολατρεία "χωρίς καμιά διαφορά με τους Βίκινγκ". Σε νέα επίθεση από τους Βίκινγκ στην Τουλούζη ενώθηκε ξανά μαζί τους (864) αλλά συνελήφθη, με το "Έδικτο του Πιστρ" μεταφέρθηκε στο Σανλίς, όπου έμεινε οριστικά φυλακισμένος ως τον θάνατο του.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ακουιτανίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών
Μάχη του Εσκί Σεχίρ
Η μάχη του Εσκί Σεχίρ έλαβε χώρα την 8η-9η Ιουλίου 1921 κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας μεταξύ του ελληνικού και τουρκικού στρατού. Η νίκη των Ελλήνων είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της πόλης και την απώθηση των τουρκικών δυνάμεων πέραν της γραμμής Εσκί Σεχίρ-Αφιόν Καραχισάρ.
Η προς ανατολάς εξόρμηση του Ελληνικού Στρατού
Το Εσκί Σεχίρ (βυζαντινή ονομασία Δορύλαιον) ήταν σπουδαίος στρατηγικός και συγκοινωνιακός κόμβος στο κέντρο της Ανατολίας. Από εκεί περνούσε η σιδηροδρομική γραμμή που ένωνε την Κωνσταντινούπολη με τη Βαγδάτη και επιπλέον ήταν σημαντικότατη βάση ανεφοδιασμού του κεμαλικού στρατού. Ο ελληνικός στρατός, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, είχε προσπαθήσει να καταλάβει το Εσκί Σεχίρ δύο φορές, τον Δεκέμβριο του 1920 και τον Μάρτιο του 1921, αλλά απέτυχε. Κατά την επίθεσή του τον Μάρτιο του 1921 μετά τη Μάχη του Αφιόν Καραχισάρ είχε καταλάβει για λίγες μέρες το Αφιόν Καραχισάρ, αλλά στη συνέχεια αναγκάστηκε να υποχωρήσει στις βάσεις εξόρμησής του.
Στις 2 Ιουλίου 1921, αφού είχε προηγηθεί εντατική προπαρασκευή, η Στρατιά Μικράς Ασίας με διοικητή τον αντιστράτηγο Αναστάσιο Παπούλα, και με κέντρα εξόρμησης το Ουσάκ και την Προύσα, επιτέθηκε με τρία σώματα στρατού (Α, Β και Γ) κατά της Κιουτάχειας, την οποία υπεράσπιζε ο κεμαλικός στρατός, με διοικητή τον πασά Ισμέτ Ινονού. Το σχέδιο του ΕΣ προέβλεπε κατά μέτωπο επίθεση κατά της Κιουτάχειας και κυκλωτικό ελιγμό από βορά και νότο στην ευρύτερη περιοχή (κίνηση τανάλιας) με σκοπό να εγκλωβίσει και να αιχμαλωτίσει τον κεμαλικό στρατό.
Η μάχη και η κατάληψη του Εσκί Σεχίρ
Ο ελληνικός στρατός, μετά την κατάληψη της Κιουτάχειας, συνέχισε την επίθεσή του σε δύο κατευθύνσεις με στόχο την κατάληψη του Εσκί Σεχίρ και πιο νότια του Αφιόν Καραχισάρ. Έτσι την 7η Ιουλίου ο ελληνικός στρατός είχε εγκατασταθεί πλησίον της γραμμής Εσκί Σεχίρ - Σεϊντή Γαζί - Αφιόν Καραχισάρ, ενώ ο τουρκικός στρατός συνέχισε την υποχώρησή του. Στον τομέα του Εσκί Σεχίρ - Σεϊντή Γαζί βρίσκονταν το πρωί της 8ης Ιουλίου τρεις ελληνικές μεραρχίες (1η, 7η, 10η) και η Ταξιαρχία Ιππικού. Νοτιότερα και μέχρι το Αφιόν Καραχισάρ βρισκόταν άλλες τέσσερις ελληνικές μεραρχίες (2η, 5η, 12η, 13η).
Ωστόσο, ο Ισμέτ Ινονού για να φθείρει τον εχθρό και να κερδίσει χρόνο για την υποχώρησή του και τη μεταφορά πολύτιμου στρατιωτικού και σιδηροδρομικού υλικού στην Άγκυρα αποφάσισε να επιχειρήσει αναστροφή και γενική αντεπίθεση με στόχο τις ελληνικές θέσεις ανατολικά του Εσκί Σεχίρ.
Έτσι την 7η Ιουλίου με τη συγκατάθεση του Κεμάλ που είχε επισκεφθεί το μέτωπο την 6η Ιουλίου, εξέδωσε διαταγή παράταξης του τουρκικού στρατού στη γραμμή Μποζ Νταγ - Σαρρή Μπαμπά - Σεϊντή Γαζί με σκοπό την αντεπίθεση, προσδοκώντας τον αιφνιδιασμό του ελληνικού στρατού και την ανατροπή του. Το ελληνικό Επιτελείο δεν προέβλεψε αυτήν την επιθετική αναστροφή των Τούρκων. Έτσι ξεκίνησε τα χαράματα της 8ης Ιουλίου η μάχη του Εσκή Σεχίρ, η οποία διαδραματίσθηκε σε ανοιχτό πεδίο και με συμμετοχή όλων των δυνάμεων των αντιπάλων. Ο ελληνικός στρατός αιφνιδιάστηκε από την τουρκική αναστροφή και επίθεση και διάφορες μονάδες του κλονίστηκαν και υποχώρησαν. Η διοίκηση της Στρατιάς παραμένοντας μακριά από το μέτωπο δεν ανέλαβε τη διεξαγωγή των επιχειρήσεων, αλλά την πρωτοβουλία πήραν οι Έλληνες μέραρχοι που συνεργάστηκαν υποδειγματικά μεταξύ τους και ανέστρεψαν την κατάσταση. Η μάχη του Εσκί Σεχίρ διήρκεσε από τις 4 το πρωί μέχρι τη νύχτα και η τουρκική επίθεση αντιμετωπίστηκε αποτελεσματικά. Ο ελληνικός στρατός αντεπιτέθηκε καταλαμβάνοντας την επόμενη μέρα, 9η Ιουλίου, την πόλη, ενώ ο τουρκικός στρατός οπισθοχώρησε πέραν της γραμμής Εσκί Σεχίρ-Σεϊντή Γαζή.
Όμως οι Έλληνες αδράνησαν αδικαιολόγητα μη καταδιώκοντας συστηματικά τις κεμαλικές δυνάμεις, οι οποίες υποχώρησαν ανενόχλητες, και αρκέστηκε στην κατάληψη του Εσκί Σεχίρ και νοτιότερα του Αφιόν Καραχισάρ. Υπεύθυνος της αδράνειας αυτής και μη συστηματικής καταδίωξης του τουρκικού στρατού θεωρήθηκε ο διοικητής του Β' Σώματος Στρατού Αριστοτέλης Βλαχόπουλος, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον πρίγκιπα Ανδρέα.
Απολογισμός των επιχειρήσεων
Το σύνολο απωλειών των επιχειρήσεων Ιουνίου-Ιουλίου έφτασαν, για τους Έλληνες, τους 1.491 νεκρούς, 6.472 τραυματίες και 110 αγνοουμένους. Οι τουρκικές απώλειες ήταν μεγαλύτερες, αφού υπέστησαν επιπλέον και την απώλεια 4.000 αιχμαλώτων.
Ο ελληνικός στρατός πανηγύρισε την κατάληψη του Εσκί Σεχίρ. Όμως η νίκη του αυτή ήταν προβληματική, αφού ο κύριος όγκος του τουρκικού στρατού είχε υποχωρήσει ανενόχλητος και οχυρώθηκε ανατολικά του Σαγγαρίου ποταμού για να προστατεύσει την πρωτεύουσα των κεμαλιστών, Άγκυρα. Ένα μήνα αργότερα θα ξεκινούσε η εκστρατεία Σαγγαρίου-Αγκύρας, η πολύνεκρη Μάχη του Σαγγαρίου και η αποτυχία των Ελλήνων να καταλάβουν την Άγκυρα. Το Εσκί Σεχίρ παρέμεινε στην κατοχή του ελληνικού στρατού μέχρι τον Αύγουστο του 1922, όταν και ανακατάλαβε την πόλη ο τουρκικός στρατός.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχία Άγκυρας Κατηγορία:Μάχες της Μικρασιατικής εκστρατείας
Πλατειά Αργολίδας
Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Ιρίων του δήμου Ασίνης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Ίρια, την Κάντια, τα Κατσιγιαναίικα και τη νησίδα Ψηλή αποτελούν την τοπική κοινότητα Ιρίων που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ασίνης του Δήμου Ναυπλιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει κατοίκους ενώ ως οικισμός το 2001 είχαν απογραφεί 7.
Κοντά στην Πλατειά Αργολίδας είναι εγκατεστημένες μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας.
Βασικά... Καλησπέρα σας
Το "Βασικά... Καλησπέρα σας" είναι ο τίτλος Ελληνικής κωμικής κινηματογραφικής ταινίας του 1982 σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1982-1983, έκοψε 253.240 εισιτήρια και ήρθε 3η ανάμεσα στις 48 ταινίες της σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Θεοδοσιάδη Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές ταινίες
Λύσιππος
Ο Λύσιππος (άκμασε περίπου 370 – 300 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης από τη Σικυώνα, που φιλοτεχνούσε αποκλειστικά μπρούτζινα γλυπτά. Θεωρείται ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της σχολής της Σικυώνας, του μεγαλύτερου καλλιτεχνικού κέντρου μετά την Αθήνα, και κατά τις αρχαίες πηγές τοποθετείται στο ίδιο επίπεδο με τον Πραξιτέλη και τον Φειδία. Ήταν ένας από τους επίσημους καλλιτέχνες της Αυλής του Αλέξανδρου και παραγωγικότατος. Διατηρούσε πολυμελές εργαστήριο, στο οποίο ο Πλίνιος αναφέρει ότι είχε κατασκευάσει 1500 έργα, και 600 από αυτά ήταν έργα του ιδίου.
Έργο
Καθώς δε διασώζεται κανένα γλυπτό του, αλλά και λόγω των αμφισβητούμενων χρονολογήσεων αντιγράφων των έργων του, καθίσταται δύσκολος ο εντοπισμός της καλλιτεχνικής παραγωγής του στο χρόνο. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος τοποθετεί την ακμή του κατά την περίοδο της 113ης Ολυμπιάδας, ενώ άλλες πηγές υποδεικνύουν πως είχε πολυετή σταδιοδρομία στη διάρκεια του 4ου αιώνα ΠΚΕ. Κατά τον Παυσανία, ένα άγαλμα του Τρωίλου στην Ολυμπία αποδίδεται στον Λύσιππο, και αποτελεί φόρο τιμής για τις νίκες του Τρωίλου σε ιππικούς αγώνες του 372 ΠΚΕ. Αυτό αναφέρεται συχνά ως το παλαιότερο έργο του, αν και η επιγραφή που έφερε ενδεχομένως να είναι νεότερη. Σύμφωνα με άλλη επιγραφή που βρέθηκε στους Δελφούς και μαρτυρά τον Λύσιππο ως γλύπτη ενός αγάλματος του Πελοπίδα, φαίνεται πως ήταν ήδη ενεργός γλύπτης από τη δεκαετία του 360 ΠΚΕ. Περίπου από το 340 ήταν ένας από τους καλλιτέχνες της Αυλής του Αλεξάνδρου, γεγονός που υποδεικνύει πως εκείνη την περίοδο η φήμη του είχε ήδη εξαπλωθεί. Τα περισσότερα αγάλματα που φιλοτέχνησε, αν όχι όλα, ήταν μπρούτζινα. Ως επικεφαλής ενός μεγάλου εργαστηρίου, είχε αρκετούς μαθητές που μιμήθηκαν εξαιρετικά πιστά το ύφος του, τόσο ώστε τα έργα τους να μην διακρίνονται από αυτά του δασκάλου τους. Σήμερα, αρκετά ρωμαϊκά γλυπτά αναγνωρίζονται ως αντίγραφα έργων του, αν και λίγα από αυτά με βεβαιότητα και κυρίως με βάση αρχαίες περιγραφές γλυπτών του. Αν και υπάρχει πληθώρα ελληνικών και ρωμαϊκών πηγών με αναφορές στον Λύσιππο, στην πλειοψηφία τους δεν είναι αρκετά συγκεκριμένες προκειμένου να αναγνωριστούν τα στοιχεία της τεχνοτροπίας του. Κατά τον Πλίνιο, διακρίθηκε για την ανάγλυφη απόδοση των μαλλιών, ενώ βασικό χαρακτηριστικό της τέχνης του ήταν συνολικά η λεπτότητα των έργων, ακόμα και στη μικρότερη λεπτομέρειά τους. Ο Λύσιππος ειδικευόταν περισσότερο σε αγάλματα αθλητών, θεοτήτων και ηρώων, καθώς και σε προσωπογραφίες, όπως αυτές του Αλεξάνδρου ή ανθρώπων του περιβάλλοντός του.
Στα πιο γνωστά έργα του ανήκει ο Αποξυόμενος, που συνδέεται με σωζόμενο ρωμαϊκό μαρμάρινο αντίγραφο στο μουσείο Pio-Clementino του Βατικανού. Θεωρείται πως ενσωματώνει κυρίαρχα στοιχεία της τεχνοτροπίας του, όπως το μικρό κεφάλι, το λεπτό σώμα, τα μακριά πόδια και την προσεγμένη απόδοση των μαλλιών του γλυπτού. Σύμφωνα με χαρακτηριστική αναφορά του Πλίνιου, ο αυτοκράτορας Τιβέριος ήταν τόσο ενθουσιασμένος από το γλυπτό ώστε το μετέφερε από τις Θέρμες του Αγρίππα στο παλάτι του, για να επιστραφεί στην αρχική του θέση αργότερα, κατόπιν λαϊκής απαίτησης. Ένα άγαλμα του αθλητή του παγκρατίου Αγία, που ανακαλύφθηκε στους Δελφούς, θεωρείται επίσης αντίγραφο σύγχρονου έργου του Λύσιππου, φιλοτεχνημένο στον Φάρσαλο. Αν πράγματι βασίζεται σε γλυπτό του Λύσιππου, τότε οι εμφανείς διαφορές του σε σύγκριση με τον Αποξυόμενο, υποδεικνύουν πως πιθανώς ανήκει σε διαφορετική χρονική περίοδο ή αποτελεί έργο μαθητή του. Ένα χάλκινο άγαλμα, γνωστό με τον τίτλο Καιρός (ή Ευκαιρία), αποδίδεται στον Λύσιππο και φιλοτεχνήθηκε για τον ίδιο, κοσμώντας την οικία του στη Σικυώνα. Έργο μοναδικής θεματικής, έχει ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως και συνήθως εκλαμβάνεται ως αλληγορία. Αναπαριστούσε έναν φτερωτό νέο άνδρα να στέκεται στις μύτες των ποδιών πάνω σε σφαίρα, κρατώντας ένα ξυράφι στο δεξί χέρι και ένα ζυγό στο αριστερό, με μακριά μαλλιά στο πλάι αλλά φαλακρό στο πίσω μέρος του κεφαλιού (βλ. και ανάγλυφο αντίγραφο στο Μουσείο Αρχαίας Τέχνης του Τορίνου). Σε αυτό αναφέρεται επίγραμμα του Ποσείδιππου που μαρτυρά το διδακτικό χαρακτήρα του έργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι
Γάιος Σουλπίκιος Γάλλος
Ο Γάιος Σουλπίκιος Γάλλος (Gaius Sulpicius Gallus ή Galus ) ήταν στρατηγός, κυβερνητικός και ομιλητής της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Υπό τον Λούκιο Αιμιλιανό Παύλο, τον στενό του φίλο, διοίκησε την 2η Λεγεώνα στην εκστρατεία κατά του Περσέα, βασιλιά της Μακεδονίας, και κέρδισε μεγάλο σεβασμό όταν προέβλεψε μια έκλειψη σελήνης την νύχτα πριν τη Μάχη της Πύδνας (168 π.Χ.).
Στην επιστροφή του από την Μακεδονία εκλέχτηκε ύπατος (166) και το ίδιο έτος υπέταξε τους Λιγουριανούς. Το 164 απεστάλλει ως πρέσβης στην Ελλάδα και την Ασία, όπου έκανε μια συνάντηση στις Σάρδεις για να ερευνήσει τις κατηγορίες κατά του Ευμένη Β' της Περγάμου από αντιπρόσωπους διάφορων πόλεων της Μικράς Ασίας.
Δείτε Livy xliv. 37, Epit. 46; Polybius xxxi. 9, 10; Cicero, Brutus, 20, De officiis, i. 6, De senectute, 14; Pliny, Nat. Hist. ii. 9.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρωμαίοι αξιωματούχοι Κατηγορία:Ρωμαίοι αστρονόμοι Κατηγορία:Ρωμαίοι ρήτορες Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης
Αρχαϊκή περίοδος (αρχαία Αίγυπτος)
Η Αρχαϊκή περίοδος της αρχαίας Αιγύπτου είναι η περίοδος που ακολουθεί αμέσως μετά την ενοποίηση της Κάτω και Άνω Αιγύπτου. Περιλαμβάνει την πρώτη και τη δεύτερη δυναστεία, που διαρκούν από την προδυναστική περίοδο (2686 π.Χ.) μέχρι τις αρχές του Παλαιού Βασιλείου. Κατά την πρώτη δυναστεία η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από την Άβυδο στη Μέμφιδα, σε ένα βασίλειο που επεκτείνεται από το Δέλτα του Νείλου, έως τον πρώτο καταρράκτη στο Ασουάν και τη χερσόνησο του Σινά. Η Άβυδος παραμένει το κέντρο της θρησκευτικής λατρείας. Τα διακριτικά γνωρίσματα του αρχαίου αιγυπτιακού πολιτισμού, όπως η τέχνη, η αρχιτεκτονική και πολλές πτυχές της θρησκείας, πήραν το σχήμα τους κατά τη διάρκεια της Αρχαϊκής περιόδου.
Στην αρχαϊκή περίοδο στην Αίγυπτο δημιουργήθηκαν κτηματολόγια και αρδευτικά έργα, κατασκευή καναλιών για τη καλλιεργήσιμη γη. Διορίζονταν κυβερνήτες και βασιλικοί διοικητές. Τα κτίρια της κεντρικής κυβέρνησης ήταν συνήθως υπαίθρια ιερά κατασκευασμένα από ξύλο ή ψαμμίτη. Την ενοποίηση διευκόλυναν οι παρόμοιες διάλεκτοι που μιλούσαν σε Άνω και Κάτω Αίγυπτο. Παράλληλα άρχισε και η χρήση των πρώτων ιερογλυφικών, σε κατασκευές και πινακίδες, που δεν είναι εξακριβωμένο ακόμα πότε δημιουργήθηκαν. Την ίδια εποχή άρχισαν οι κατασκευές τύμβων - μασταμπάδων για τις ταφές των βασιλιάδων που ήταν οι πρόδρομοι των πυραμίδων που έκαναν την εμφάνιση τους στο παλαιό βασίλειο.
Στα Αιγυπτιακά του Μανέθωνα αναφέρεται ότι επί βασιλείας Βίνωθρι της 2ης δυναστείας αποφασίστηκε και οι γυναίκες να γίνονται βασίλισσες. Ο Ηρόδοτος αναφέρει μια βασίλισσα, τη Νίτωκρι, αντίθετα ο Διόδωρος ο Σικελιώτης δίνει 5 γυναίκες βασίλισσες.
Παραπομπές
Αρχαικη περιοδος Αρχαικη περιοδος
Σχηματισμός Μάχης της Ευρωπαϊκής Ένωσης
O Σχηματισμός Μάχης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EU BG) είναι πολυεθνικός τακτικός σχηματισμός που ακολουθεί την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Απαρτίζεται από ένα συνασπισμό κρατών μελών, ενώ κάθε ένας από τους δεκαοκτώ σχηματισμούς αποτελείται από ένα ενισχυμένο τάγμα (1.500 στρατιώτες) με στοιχεία υποστήριξης μάχης. Οι σχηματισμοί είναι τακτικοί, έτσι ώστε να είναι έτοιμοι για επέμβαση ανά πάσα στιγμή. Οι δυνάμεις βρίσκονται υπό τον άμεσο έλεγχο του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι μάχιμες μονάδες ήταν σε πλήρη επιχειρησιακή ικανότητα την 1η Ιανουαρίου του 2007, αν και, από τον Ιούλιο του 2015 δεν υπάρχει στρατιωτική δράση. Βασίζονται στις υπάρχουσες ad hoc αποστολές που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναλάβει και έχουν περιγραφεί από ορισμένους ως ένας νέος «τακτικός στρατός» για την Ευρώπη. Τα στρατεύματα και ο εξοπλισμός προέρχονται από τα κράτη μέλη της ΕΕ στο πλαίσιο ενός «ηγετικού κράτους». Το 2004, ο Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Κόφι Ανάν, χαιρέτισε τα σχέδια και υπογράμμισε την αξία και τη σημασία των μάχιμων μονάδων, βοηθώντας τη συμφωνία των Ηνωμένων Εθνών σε εστίες κρίσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Ισαβέλλα των Έστε (1635-1666)
Η Ισαβέλλα των Έστε (Isabella d'Este, 3 Οκτωβρίου 1635 - 21 Αυγούστου 1666) ήταν κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Έστε, Δούκα της Μόντενα.
Γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1635 στο Δουκικό Παλάτι της Μόντενα, και ήταν το τρίτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Έστε, Δούκα της Μόντενα και της πρώτης συζύγου του Μαρίας Αικατερίνης Φαρνέζε.
Στις 18 Φεβρουαρίου 1664 παντρεύτηκε τον Ρανούτσιο Β΄ Φαρνέζε, Δούκας της Πάρμας στη Πάρμα. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Πέθανε από επιπλοκές στον τοκετό εννέα ημέρες μετά την γέννηση του γιου της, στις 21 Αυγούστου 1666 στο Δουκικό Παλάτι του Κολόρνο σε ηλικία 30 ετών. Είναι θαμμένη στη Βασιλική της Σάντα Μαρία ντέλα Στεκάτα στη Πάρμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες της Πάρμας
Σαβάν
Το Σαβάν (γαλλικά: Savanes) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη από τις 5 περιφέρειες του Τόγκο. Πρωτεύουσα είναι η Νταπαόνγκ.
Πόλεις
Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Νταπαόνγκ και δεύτερη μεγαλύτερη η Μανγκό. Άλλες πόλεις είναι η Μαντουρί και η Ταντζουαρέ.
Νομαρχίες
thumb|300px|right|Οι νομαρχίες του Σαβάν
Γεωγραφία
Το Σαβάν είναι η βορειότερη περιφέρεια του Τογκό. Βρίσκεται βόρεια της Καρά. Συνορεύει στα δυτικά με τις περιφέρειες της Γκάνα: με τη Βόρεια περιφέρεια στα νοτιοδυτικά και με την Άπω Ανατολικά στα δυτικά, με το διαμέρισμα του Μπενίν Ατακορά ανατολικά και τις περιφέρειες της Μπουρκίνα Φάσο: με τη Μπουλγκού στα δυτικά, με τη Κουλπελογκό στα βορειοδυτικά και με την Κομπινγκά στα νοτιοανατολικά. Το Σαβάν είναι η μόνη περιφέρεια του Τογκό που συνορεύει με τη Μπουρκίνα Φάσο.
Το Σαβάν είναι η δεύτερη μικρότερη σε έκταση (μετά τη Μαριτίμ).
Το Σαβάν είναι η νοτιότερη περιφέρεια του Τογκό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία του Τόγκο
Πινακοθήκη Τέιτ
Ο τίτλος Πινακοθήκη Τέιτ μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω θέματα:
Ιαπωνικές γενικές εκλογές 2009
Το 2009 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στην Ιαπωνία στις 30 Αυγούστου. Το Δημοκρατικό Κόμμα της Ιαπωνίας του Γιούκιο Χατογιάμα αποκαθήλωσε από την εξουσία το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα του πρωθυπουργού Τάρο Άσο πετυχαίνοντας σαρωτική νίκη, με 308 έδρες επί συνόλου 480 εδρών στη Βουλή. Το LDP έλαβε μόνο 119 έδρες και εκείνη ήταν η χειρότερη ήττα που υπέστη ένα κυβερνών κόμμα στην πολιτική ιστορία της Ιαπωνίας. Ο Τάρο Άσο παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος έπειτα από την ήττα στις εκλογές.
Στις 31 Μαΐου 2010, λίγο μετά τη συμφωνία με τις ΗΠΑ για διατήρηση της αμερικανικής βάσης στην Οκινάουα, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα αποχώρησε από την κυβέρνηση σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Στις 2 Ιουνίου 2010 ο Χατογιάμα παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και νέος πρωθυπουργός εξελέγη ο Ναότο Καν στις 4 Ιουνίου 2010.
Παραπομπές
2009 γενικες εκλογες
Δήμος Αλεξανδρούπολης
thumb|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου Αλεξανδρούπολης. μικρογραφία|Το οικόσημα των Κομνηνών και σύμβολο της Θράκης: ο βυζαντινός αετός της οικογένειας των Κομνηνών (από την Κόμνη της Θράκης καταγόμενων) που απεικονίζεται στον Ναό της [[Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα|Παναγίας Κοσμοσώτειρας στις Φέρες Θράκης που ανήκει διοικητικά στον Δήμο Αλεξανδρούπολης.]] Ο Δήμος Αλεξανδρούπολης  είναι δήμος της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης που συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αλεξανδρούπολης, Φερών και Τραϊανούπολης. Η έκταση του δήμου είναι 1.217 τ.χλμ. και ο μόνιμος πληθυσμός του είναι 71.751 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Η έδρα του δήμου είναι η Αλεξανδρούπολη και η ιστορική έδρα του είναι η Βήρα.
Δημοτικές Ενότητες
thumb|Χάρτης των ενοτήτων (και πρώην δήμων) από τις οποίες αποτελείται ο Δήμος Αλεξανδρούπολης.{{legend|red|[[#Ενότητα Αλεξανδρούπολης|Αλεξανδρούπολης}} {{legend|blue|Τραϊανούπολης}} {{legend|#00FF00|Φερών}}]]
Ο Δήμος Αλεξανδρούπολης αποτελείται από 3 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 3 καταργηθέντες δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
Οικισμοί
Οι οικισμοί του δήμου ανά κοινότητες είναι:
Δήμος Φερών
==== Δήμαρχοι Φερών ====
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Οκρούγκ Γιαμπλάνιτσα
Η Οκρούγκ Γιαμπλάνιτσα (σερβικά: Јабланички округ) είναι διοικητική περιοχή της Δημοκρατίας της Σερβίας από το 1992 έως σήμερα. Βρίσκεται στην νοτιοανατολική Σερβία με πληθυσμό 215.463 κατοίκους, έκταση 2,769 τετραγωνικά χλμ και έδρα της είναι η πόλη Λέσκοβατς.
Αναφορές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας
Νικήτας Ευγενιανός
Ο Νικήτας Ευγενιανός ήταν Βυζαντινός συγγραφέας του 12ου αιώνα. Είναι γνωστός κυρίως από το μυθιστόρημα που έγραψε με τίτλο Τα κατά Δροσίλλαν και Χαρικλέα. Το έργο αυτό αποτελείται από εννέα βιβλία και συνολικά 3.641 τρίμετρους στίχους. Εμφανίζει επιδράσεις και μίμηση από τα σοφιστικά μυθιστορήματα των ελληνιστικών χρόνων. Η πρώτη έντυπη έκδοσή του έγινε από τον Γάλλο Φρανσουά Μπουασονάντ το 1819 και κατακρίθηκε από τον σύγχρονό του Αδαμάντιο Κοραή στα προλεγόμενά του στα Αιθιοπικά.
Εκτός αυτού του έργου, στον Νικήτα Ευγενιανό αποδίδεται, μεταξύ άλλων, επιτάφιος λόγος στον Στέφανο Κομνηνό, καθώς και ορισμένα επιγράμματα. Τα επιγράμματα αυτά ωστόσο αποτελούν στην πραγματικότητα διασκευές και παραφράσεις επιγραμμάτων της Παλατινής Ανθολογίας
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί λογοτέχνες
Βάλτερ Ντόρβιν Τιγκ
Ο Βάλτερ Ντόρβιν Τιγκ (Walter Dorwin Teague, 18 Δεκεμβρίου 1883 - 5 Δεκεμβρίου 1960) ήταν γνωστός βιομηχανικός σχεδιαστής του 20ού αιώνα. Μαζί με τον Ρέμον Λέβι και τον Henry Dreyfuss θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους του σχεδιασμού στις ΗΠΑ.
Βιογραφία
Ο Βάλτερ Ντόρβιν Τιγκ γεννήθηκε στο Ντεκατούρ της Ιντιάνα. To 1903 πηγαίνει στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει στο Art Students League απ’ όπου και αποφοιτάει 4 χρόνια αργότερα έχοντας πτυχίο στη ζωγραφική. Από το 1908 αρχίζει να εργάζεται ως γραφίστας σχεδιαστής σε περιοδικά καθώς και ως product illustrator. Το 1911 ιδρύει το δικό του Τυπογραφικό στούντιο .Στα μέσα της δεκαετίας του 20’ ασχολείται με το σχεδιασμό συσκευασιών προϊόντων και σταδιακά γίνεται ευρέως γνωστός. Σύντομα οι πελάτες του, του ζητούν να τους δώσει συμβουλές σχετικά με τον σχεδιασμό των ίδιων των προϊόντων τους με αποτέλεσμα να αποφασίσει στα 1926 να ανοίξει ένα γραφείο με αποκλειστικό σκοπό λειτουργίας το βιομηχανικό (industrial) σχεδιασμό. Το όνομα του γραφείου ήταν Teague Design και οι πρώτες αναθέσεις για projects που έλαβε αφορούσαν – εκτός από προϊόντα - και σχεδιασμό εκθέσεων, δημιουργία corporate graphics και διαμορφώσεις εσωτερικών χώρων. Εκείνη την εποχή, οι ΗΠΑ πλήττονταν από μια βαθιά οικονομική κρίση που θα είχε ως αποκορύφωμα το Κραχ του ’29. Οι μεγάλες εταιρίες αντιμετώπιζαν σοβαρό κίνδυνο οικονομικής κατάρρευσης και για να καταφέρουν να επιβιώσουν στρέφονταν σε ταλαντούχους σχεδιαστές, που θα μπορούσαν να αναζωπυρώσουν το ενδιαφέρον του αγοραστικού κοινού σχεδιάζοντας καινοτόμα και λειτουργικά,αλλά κυρίως οικονομικώς προσιτά προϊόντα.
Το έργο του
Αυτά συνέβαιναν στις ΗΠΑ το 1928, όταν το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης σύστησε τον Τιγκ στην Kodak, η οποία και τον προσέλαβε ζητώντας του να σχεδιάζει φωτογραφικές μηχανές για λογαριασμό της.Έμελλε να είναι μια συνεργασία που θα κρατούσε μέχρι τον θάνατο του σχεδιαστή και θα στέφονταν με μεγάλη επιτυχία.Αυτή προήλθε σε μεγάλο βαθμό χάρη στην επιμονή του Τιγκ να συνεργάζεται στενά με τους μηχανικούς της Kodak στο εργοστάσιο Eastman, ώστε να επιτυγχάνεται ο βέλτιστος δυνατός συνδυασμός καλής εμφάνισης, λειτουργικότητας και ευκολίας παραγωγής των φωτογραφικών μηχανών.Οι γνωστότερες ψωτογραφικές μηχανές που προέκυψαν από αυτή τη συνεργασία είναι οι”Deco Design Camera”(1928), “Baby Brownie”(1934),η οποία και έμεινε στην ιστορία συνώνυμη με τον σχεδιαστή της,η “Bantam Special” (1936),η “Kodak Super 620”(1938)-η πρώτη μηχανή με αυτόματες ρυθμίσεις λήψεων,και η “Brownie Hawkeye”(1950). Όμως η Kodak δεν ήταν η μόνη εταιρία για την οποία ο Τιγκ σχεδίασε φωτογραφικές μηχανές. Το 1938 σχεδιάζει για την Polaroid την περίφημη “Polaroid Land Camera”, την πρώτη αυτόματη μηχανή που εκτύπωνε άμεσα τις φωτογραφίες με το δικό της φίλμ, και η οποία δε βγήκε στην αγορά παρά 9 χρόνια αργότερα, προκαλώντας επανάσταση στη φωτογραφία. Για την Polaroid σχεδίασε επίσης μια σειρά από μικρά φωτιστικά γραφείου.
Στο μεταξύ,το 1930 σχεδιάζει μαζί με τον συνονόματο γιό του τον σκελετό του αυτοκινήτου Marmon 16 (16-από τον αριθμό των κυλίνδρων στον κινητήρα του,που είχε ισχύ 200 ίππων!),ο σχεδιασμός του οποίου προκάλεσε την προσοχή και τον θαυμασμό του αγοραστικού κοινού. Το μοντέλο βγήκε σε μόλις 400 κομμάτια, τα οποία πουλήθηκαν όλα, και η παραγωγή του διήρκεσε μόνο 2 χρόνια.
Το 1936 σχεδιάζει για την εταιρία Sparton το μοντέλο ραδιοφώνου Bluebird. Πάνω στην επιφάνεια του μπορούσε κανείς να αντικρύσει το είδωλό του, εξού και το προσωνύμιο Mirror Radio. Το Bluebird,όπως και το Nocturne,που σχεδίασε για την ίδια εταιρία στα τέλη της δεκαετίας του 40’ έχουν αποκτήσει στις μέρες μας συλλεκτική αξία και τα βρίσκει κανείς σε δημοπρασίες να πωλούνται σε πενταψήφιες τιμές. Το 1937 η εταιρία πετρελαιοειδών Texaco αναθέτει στον Τιγκ τον σχεδιασμό σταθμών ανεφοδιασμού βενζίνης (gas stations) για λογαριασμό της. Το αποτέλεσμα ήταν οι «σταθμοί ανεφοδιασμού Τιγκ» όπως έμειναν γνωστοί. Οι σταθμοί αυτοί ήταν λευκά κτίρια ορθογώνιου σχήματος στα οποία είχαν προβλεφθεί χώροι για πλυντήριο αυτοκινήτων, για γραφείο, για επίδειξη ελαστικών και άλλων εξαρτημάτων προς πώληση πίσω από μια βιτρίνα, καθώς και ξεχωριστοί χώροι για άνδρες και γυναίκες όπου μπορούσαν να ξεκουραστούν από το δρόμο και να αγοράσουν φαγητό. Στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό των κτιρίων δέσποζαν τρεις λεπτές πράσινες γραμμές και ένα κόκκινο αστέρι, σήματα κατατεθέντα της Texaco. Σκοπός του Τιγκ όταν σχεδίαζε τους σταθμούς ήταν,σύμφωνα με τον ίδιο, «να αποπνέουν την αίσθηση της ταχύτητας, του μοντέρνου και της προόδου». Περίπου 5000 τέτοιοι σταθμοί κατασκευάστηκαν σε όλη την αμερικανική επικράτεια το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 30’, αλλά σήμερα ελάχιστοι διασώζονται στην αρχική τους μορφή.
Επίσης,από το 1932 ο Τιγκ συνεργάστηκε με την εταιρία Steuben που παρήγαγε υαλικά διακοσμητικά και κρύσταλλα πολύ υψηλής ποιότητας. Κλήθηκε να σχεδιάσει αντικείμενα που θα κατάφερναν με την πολυτέλεια και το στυλ τους να ανυψώσουν κοινωνικά τον ιδιοκτήτη τους, ακριβώς όπως «η κατοχή μιας Cadillac». Επίσης αποτέλεσε και σύμβουλος της εταιρίας. Τα αντικείμενα που εντέλει δημιουργήθηκαν ήταν τόσο επιτυχημένα που ο Teague χαρακτηρίστηκε σχεδιαστής για αντίκες του μέλλοντο. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του, προσπάθησε να τα σχεδιάσει ώστε να ταιριάζουν σε ένα οποιοδήποτε σπίτι, διακοσμημένο είτε με παραδοσιακό είτε με μοντέρνο στυλ.
Το 1939 έλαβε χώρα η Παγκόσμια Έκθεση της Νέας Υόρκης, μια από τις μεγαλύτερες όλων των εποχών, την οποία υπολογίζεται ότι επισκέφτηκαν 44 εκατομμύρια κόσμου. Το γραφείο του Τιγκ είχε επιβλητική παρουσία στην έκθεση, καθώς εκτός από τα δικά του εκθέματα, είχε οργανώσει την εικόνα και τα περίπτερα και άλλων εκθετών, σχεδιάζοντας το κτίριο της Ford καθώς και αυτό της Αμερικανικής Εταιρίας Χάλυβα. Εκτός των άλλων παρουσίασε και το Peace Piano, κατά παραγγελία της εταιρίας Steinway. Σήμερα, το πιάνο βρίσκεται στο μουσείο Smithsonian της Νέας Υόρκης.
Το 1940 εκδίδεται το βιβλίο τουDesign this Day; the Technique of order in the Machine Ag (To Design σήμερα,η Τεχνική της τάξης στην εποχή της Μηχανής). Εκεί καταθέτει τις απόψεις του για την εξέλιξη του μοντέρνου (για την εποχή του) σχεδιασμού. Σε αντίθεση με τους σύγχρονούς του, που «αποζητούσαν να εξασφαλίσουν τη θέση τους στην ιστορία», ο Τιγκ «αποζητούσε να εξασφαλίσει τη θέση του στο Μέλλον», σύμφωνα με τον γιο, και συνεργάτη, του. Το 1947 έγραψε και τοLand of Plenty,a summary of Possibilitie.
Το 1941 σχεδιάζει για λογαριασμό της Montgomery Word and Co το ποδήλατο Hawthorne American.
Το 1944 ο εκλέγεται ως ο πρώτος πρόεδρος της Αμερικανικής Κοινότητας Βιομηχανικών Σχεδιαστών (American Society of Industrial Designers). Την ίδια χρονιά ιδρύει τον αντίστοιχο σύλλογο Μηχανικών Σχεδίασης.
Το 1946 ξεκινά μια μεγάλη συνεργασία με την Boeing που διήρκεσε μέχρι τον θάνατο του Τιγκ και είχε να κάνει με τη διαμόρφωση του εσωτερικού χώρου των αεροσκαφών της εταιρίας, με πρώτο αυτόν του Stratocruiser 377. Συγκεκριμένα, το Stratocruiser,όταν βγήκε στην παραγωγή το 1947 ήταν το πολυτελέστερο αεροσκάφος που είχε δημιουργηθεί ποτέ. Εκτελούσε υπερατλαντικές πτήσεις που διαρκούσαν τουλάχιστον 15 ώρες και ως εκ τούτου έπρεπε να διαθέτει άνετους και ευρείς χώρους για τους επιβάτες και το προσωπικό του. Λαμβάνοντας αυτό υπόψη του ο Τιγκ είχε μεριμνήσει για χώρους υπνωτήρια μέσα στο αεροσκάφος ενώ όλες οι θέσεις ήταν το δυνατόν μεγαλύτερες και μπορούσαν να τεθούν σε μεγάλη ανάκληση ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στον επιβάτη να κοιμάται άνετα. Επίσης,οι διάδρομοι ήταν πιο φαρδείς απ’ότι τους έχουμε συνηθίσει σήμερα.Ωστόσο υπήρχε ένα μεγάλο μειονέκτημα στο αεροπλάνο που οδήγησε στην αγορά μόνο 56 Stratocruiser από αεροπορικές εταιρίες. Ήταν μικρή η χωρητικότητά του σε επιβάτες-πολύς χώρος για σχετικά λίγους-που το καταστούσε ασύμφορο να πετάει. Η Boeing έχασε έτσι 15 εκατομμύρια δολάρια,παρ'όλα αυτά η συνεργασία με τον Τιγκ συνεχίστηκε. Ορίστηκε υπεύθυνος για τη διαμόρφωση του εσωτερικού χώρου του Boeing 707,που σάρωσε στις πωλήσεις (περίπου 1100 αεροσκάφη). Η μεγάλη καινοτομία του σχεδιαστή σε αυτό το αεροσκάφος ήταν οι διακόπτες με τους οποίους μπορείς να καλέσεις το προσωπικό όταν το χρειαστείς, όπου ανάβει ένα λαμπάκι και ξέρουν οι αεροσυνοδοί σε ποια θέση να σε αναζητήσουν. Όχι μόνο αυτό,αλλά και τις οπές που βγάζουν καθαρό αέρα (βρίσκονται δίπλα στους ανωτέρω διακόπτες) τις χρωστάμε στον Τιγκ, μιας και χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα.
Το 1959 σχεδιάζει το Centennial Dome στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ, έναν πολυχώρο που δημιουργήθηκε για να κάνει ευρέως γνωστή την ιστορία του Αμερικανικού Εμφυλίου στην περιοχή της Βιρτζίνια, έχει μνημειακό χαρακτήρα και είναι από τα πιο μοντέρνα κτίρια της εκεί επικράτειας.Το 2008 πρόκειται να κατεδαφιστεί για να χτιστεί στη θέση του δικαστήριο.
Τον επόμενο χρόνο, 1960, ο Βάλτερ Ντόρβιν Τιγκ πεθαίνει στις 5 Δεκεμβρίου στη Νέα Υόρκη.
Η εποχή του Τιγκ
Ο Τιγκ υπήρξε ιδιαίτερα δημιουργικός την εικοσαετία 1925-1945,εποχή που άκμαζε το σχεδιαστικό ρεύμαΑρ Ντεκό.
Είναι η χρονική περίοδος όπου ένα μεγάλο μέρος των πληθυσμών σε Αμερική και Ευρώπη, ενώ γεννήθηκαν σ’έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρισμό και τηλέφωνο ξαφνικά βρίσκονται την δεκαετία του 30’σ’έναν κόσμο που κυριαρχούν οι υπερατλαντικές πτήσεις, οι διηπειρωτικές τηλεφωνικές κλήσεις,τα ηλεκτρικά πλυντήρια, τα νέα συνθετικά υλικά και σωρεία άλλων τεχνολογικών επιτευγμάτων.
Αναπτύσσεται την περίοδο αυτή ένας ασυγκράτητος ενθουσιασμός γι’αυτά που οι άνθρωποι και η τεχνολογία μπορούσαν να επιτύχουν.
Ο Τιγκ θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του κινήματος αυτού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αμερικανοί βιομηχανικοί σχεδιαστές
Επαρχία Μαγαγιάνες
Η Επαρχία Μαγαγιάνες (ισπανικά: Provincia de Magallanes) είναι μια από τέσσερις επαρχίες στη νότια χιλιανή περιοχή του Μαγαγιάνες και η Χιλιανή Ανταρκτική. Η επαρχιακή πρωτεύουσα είναι η πόλη του Πούντα Αρένας.
Συνορεύει με την Επαρχία Ούλτιμα Εσπεράνσα στα βόρεια και τη Γη του Πυρός στο νότο.
Αυτό είναι το κύριο επίγειο και εναέριο σημείο εισόδου στη νοτιότερη περιοχή στη Χιλή. Είτε φτάνοντας από την Αργεντινή, μέσω του Ρίο Γκαγιέγος με το αυτοκίνητο, είτε με αεροπλάνο. Σε αυτήν την επαρχία υπάρχουν διάφοροι τουριστικοί τόποι όπως Πουέρτο δελ Άμπρε (Λιμένας της πείνας), Φουέρτε Φούλνες, δύο αποικίες των πιγκουίνων και το πρώτο θαλάσσιο πάρκο στη χώρα.
Μαίρη Λω
Η Μαίρη Λω Γιάκοβλεφ, η οποία γεννήθηκε ως Μαρία Μαντωνανάκη στο Παλαιό Φάληρο, είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού.
Τραγουδίστρια
Η Μαίρη Λω διακρίθηκε με την ιδιότυπη φωνή της στην εκτέλεση ελαφρών τραγουδιών του μουσικοσυνθετη, που ήταν παράλληλα και ιδιοκτήτης του διάσημου την εποχή του ζαχαροπλαστείου "Πέτρογραδ" της οδού Σταδίου.
Ευρύτερα γνωστή στο μουσικό χώρο έγινε το 1948 με το τραγούδι «Καπετάνιε, Καπετάνιε, χαμογέλα», σε μουσική Νίκυ Γιάκοβλεφ και στίχους Κώστα Νικολαϊδη, πού γράφτηκε για την Ελληνική ταινία «Άννα Ροδίτη». Ερμήνευσε μεταξύ άλλων τις επιτυχίες «Θάλασσα θάλασσα» (1949), «Ράβε τα προικιά σου» (1953), «Ξαναβλέπω το μικρό το αμαξάκι» (1954), «Κοριτσάκι μου με τα παράξενα κινέζικά σου μάτια» (1955), «Καλή αντάμωση» (1960) και άλλα. Κατέστη πολύ δημοφιλής από τους δίσκους της, καθώς και από εμφανίσεις σε ραδιοφωνικές εκπομπές. Τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, λαμβάνοντας το Γ΄ Βραβείο το 1960.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Τραγουδιστές ελαφρού τραγουδιού Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Ατακπαμέ
Η Ατακπαμέ (γαλλικά: Atakpamé) είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη του Τόγκο. Η Ατακπαμέ είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Πλατώ. Βρίσκεται νότια της περιφέρειας. Είναι ένα βιομηχανικό κέντρο και απλώνεται στον κύριο αυτοκινητόδρομο βόρεια-νότια. Βρίσκεται 161 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας Λομέ. Είναι επίσης περιφερειακό κέντρο για παραγωγές και ενδύματα.
Ιστορία
Το 1914, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, μια γαλλο-βρετανική εκστρατεία είχε σαν στόχο να καταστρέψει έναν δυνατό Γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό στην Καμινά, κοντά στην Ατακπαμέ. Οι σύμμαχοι φοβήθηκαν ότι αυτοί οι Γερμανικοί παραθαλάσσιοι επιδρομείς θα μπορούσαν να συνδέσουν μέσω του βουνού το Βερολίνο με το σταθμό και έτσι να περάσουν γρήγορα στην εξυπνάδα. Στις 6 Αυγούστου 1914 άρχισε μια μικρή εκστρατεία και οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να καταστρέψουν τον σταθμό στις 24 Αυγούστου πριν παραδοθεί στους συμμάχους στις 26 Αυγούστου.
Πληθυσμός
Η Ατακπαμέ είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη του Τόγκο με πληθυσμό κατοίκων 84.979, σύμφωνα με την απογραφή του 2006.
Διοίκηση
Η Ατακπαμέ ήταν το διοικητικό κέντρο της Γερμανικής Τόγκολαντ.
Μεταφορές
Η πόλη έχει έναν σταθμό στην κύρια βόρεια γραμμή του Σιδηρόδρομου του Τογκό.
Κατηγορία:Πόλεις του Τόγκο
Πόρτο Κουφό
thumb|right|250px|Το Πόρτο Κουφό thumb|right|250px|Είσοδος όρμου Το Πόρτο Κουφό είναι ένας όρμος ο μυχός του οποίου αποτελεί ένα φυσικό μικρό λιμάνι με κατεύθυνση εισόδου από Νότο προς Βορρά. Βρίσκεται στο Τορωναίο Κόλπο παρά το νότιο-δυτικό άκρο της Σιθωνίας στην Χαλκιδική. Υπάγεται στον Δήμο Σιθωνίας.
Πρόκειται για έναν από τους ασφαλέστερους όρμους και αγκυροβόλια της Βορείου Ελλάδος που αν και η είσοδος του είναι παρά τη δυτική πλευρά της χερσονήσου, (περίπου 1,5 μίλι Β.ΒΔ. από την εσχατιά που είναι το ακρωτήριο Δρέπανο ή Άμπελος), στη συνέχεια ο όρμος στρέφει κατά 90 μοίρες προς Βορρά παρέχοντας έτσι ασφαλή κάλυψη σε όλους τους καιρούς (άνεμους). Η είσδυσή του είναι περίπου ένα ναυτικό μίλι, ενώ το εύρος της εισόδου του, που διανοίγεται μεταξύ των ακρωτηρίων Δρεστήναγα (βόρεια) και Παγώνα (νότια) φθάνει περίπου τα 620 μ. Εντός του όρμου δημιουργούνται διάφοροι μικρότεροι ορμίσκοι με σημαντικότερο εκείνο του μυχού και του ορμίσκου «Γκούρα» που βρίσκεται έναντι των ερειπίων των άλλοτε μεγάλων τουρκικών στρατώνων. Οι άκρες της εισόδου είναι ψηλές περίπου 90 μ. και βραχώδεις. Κατά την είσοδο βόρεια (αριστερά), μεταξύ της άκρας Δρεστήναγα και της άκρας Αντίκουφο σχηματίζεται ο πρώτος ορμίσκος καλούμενος "Κόρακας", εύρους 2,5 σταδίων και μέσου βάθους 9 μ. Αμέσως μετά την άκρα Αντίκουφο και σε απόσταση 2 σταδίων ακολουθεί η άκρα Σπηλιά από την οποία και διανοίγεται Β.ΒΔ. ο εσωτερικός μεγάλος όρμος. Αντίθετα ΝΑ. διανοίγεται μικρός όρμος που λεγόταν παλαιότερα Καντίκιοϊ.
Σημειώνεται ότι η είσοδος του όρμου Πόρτο Κουφό σε απόσταση από θαλάσσης είναι δυσδιάκριτη. Για το λόγο αυτό φέρονται δύο φάροι εκατέρωθεν της εισόδου. Κατά την ημέρα η ασφαλής είσοδος επιτυγχάνεται με ευθυγράμμιση το μέσον της εισόδου με την Τρίκρανο κορυφή του Άθωνος. Είναι ο "Κωφός λιμήν" των αρχαίων Ελλήνων, όπως τον αναφέρει ο Θουκυδίδης.
Κατά την περίοδο του Β΄Παγκοσμίου πόλεμου χρησιμοποιήθηκε από τα Γερμανικά υποβρύχια λόγω της στρατηγικής του θέσης που παρείχε αφενός φυσική αντιεροπορική κάλυψη, αφετέρου άμεση πρόσβαση στο Αιγαίο, ενώ στην αρχή του όρμου επί της Άκρας Αντίκουφο, είχαν εγκαταστήσει ένα πολυβολείο όπου φρουρούσε την είσοδο του όρμου.
Σήμερα ο μυχός του Πόρτο Κουφό έχει διαμορφωθεί ανάλογα σε μικρό αλιευτικό λιμάνι (καταφύγιο), με περιορισμένη όμως εγκατάσταση πρόσδεσης μικρών τουριστικών σκαφών και θαλαμηγών. Η λιμενική αστυνόμευση της περιοχής ασκείται από τη Λιμενική Αρχή της Θεσσαλονίκης.
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για το Πόρτο Κουφό παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 3ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-266, που αποτελεί και τον λιμενοδείκτη του όρμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Χαλκιδικής Κατηγορία:Όρμοι της Ελλάδας
Τζο Λομπάρντο
Ο Τζόζεφ Μάικλ Λομπάρντο (αγγλικά: Joseph Michael Lombardo, 8 Νοεμβρίου 1962) είναι Αμερικανός πολιτικός και πρώην αξιωματούχος επιβολής νόμου, που υπηρετεί ως 31ος Κυβερνήτης της Νεβάδας, από τον Ιανουάριο του 2023. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Ο Λομπάρντο, ήταν ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την θέση του Κυβερνήτη της Νεβάδας για το 2022 με συνυποψήφιο του τον ελληνικής καταγωγής Στάυρο Αντωνίου. Κατάφερε να κερδίσει τον εν ενεργεία Δημοκρατικό Κυβερνήτη Στιβ Σίσολακ, στις γενικές εκλογές του 2022.
Ο Λομπάρντο, θεωρείται ότι ανήκει στην πτέρυγα των μετριοπαθών συντηρητικών Ρεπουμπλικανών. Ο ίδιος παρότι υποστηρίχθηκε από τον πρώην πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, δεν επιδίωξε να έχει στενές επαφές μαζί του. Επίσης, δεν είναι αρνητής των εκλογικών αποτελεσμάτων των προεδρικών εκλογών του 2020.
Βιογραφία
Ο Τζο Λομπάρντο, γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1962 στο Σαππόρο της Ιαπωνίας, από Αμερικανούς γονείς. Ο πατέρας του Ιταλικής καταγωγής, ήταν βετεράνος της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ. Το 1976, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Λας Βέγκας. Φοίτησε στο Λύκειο "Rancho High School" στο Βόρειο Λας Βέγκας, το οποίο αποφοίτησε το 1980.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδας, Λας Βέγκας, Πολιτικός Μηχανικός, λαμβάνοντας πτυχίο (BS). Κατόπιν, πραγματοποίησε στο ίδιο πανεπιστήμιο μεταπτυχιακές σπουδές, πάνω στη Διαχείριση Κρίσεων, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MS).
Καριέρα
Από το 1980 έως το 1988, υπηρέτησε αρχικά στον Στρατό Ξηράς των ΗΠΑ και στην Εθνική Φρουρά των ΗΠΑ. Το 1988, εντάχθηκε στην Μητροπολιτική Αστυνομία του Λας Βέγκας (LVMPD) ως αστυνομικός υπάλληλος. Το 1996, έγινε αρχιφύλακας (sergeant) και το 2001, υπαστυνόμος (lieutenant). Το 2011, ανέλαβε βοηθός Σερίφη (assistant sheriff).
Το 2013 ο Λομπάρντο, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την θέση του Σερίφη της Κομητείας Κλαρκ. Στις εκλογές του 2014 για την θέση, εξελέγη οριακά, λαμβάνοντας το 51% των ψήφων έναντι 49% του αντιπάλου του. Ανέλαβε καθήκοντα Σερίφη, τον Ιανουάριο του 2015. Στις εκλογές του 2018, ο Λομπάρντο, επανεξελέγη με ποσοστό 73.0% των ψήφων, και ορκίστηκε για δεύτερη θητεία, τον Ιανουάριο του 2019.
Κυβερνήτης της Νεβάδας
Στις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2022, ο Τζο Λομπάρντο, κατάφερε να κερδίσει τον εν ενεργεία Δημοκρατικό Κυβερνήτη, Στιβ Σίσολακ, με σχετικά οριακό ποσοστό. Ορκίστηκε ως 31ος Κυβερνήτης της Νεβάδας, στις 2 Ιανουαρίου 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Νεβάδα Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί αστυνομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί σερίφηδες
2318 Λουμπάρσκι
Ο Λουμπάρσκι (Lubarsky) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,568. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του από το επώνυμο του Σοβιετικού αστροφυσικού Κρόνιντ Α. Λουμπάρσκι (Кронид Аркадьевич Любарский, 1934—1996), φίλου του Γκέρελς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Λουμπάρσκι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουμπαρσκι
Διοικητική διαίρεση νομαρχίας Ανατολικής Αττικής (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στην παρακάτω λίστα αναφέρονται οι δήμοι, οι κοινότητες, τα δημοτικά, κοινοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί της νομαρχίας Ανατολικής Αττικής του Νομού Αττικής σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, που ήταν σε ισχύ μέχρι το 2010.
Κόλπος Χάντσον
thumb|250px|Ο κόλπος Χάντσον Ο κόλπος Χάντσον ή κόλπος του Χάντσον (αγγλικά: Hudson Bay, γαλλικά: baie d'Hudson, ινουκτιτούτ: Kangiqsualuk ilua) είναι μεγάλος κόλπος στο βορειοανατολικό Καναδά. Ο κόλπος έχει έκταση 1.230.000 χλμ² και είναι από τους μεγαλύτερους κόλπους στο κόσμο. Πήρε το όνομά του από τον Χένρι Χάτσον, ο οποίος εξερεύνησε τον κόλπο το 1610.
Διοικητική διαίρεση νομαρχίας Ανατολικής Αττικής (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Νομαρχία Ανατολικής Αττικής  [ 403.918 ]
Κόλπος Χάντσον
Γεωγραφία
Ο κόλπος θεωρείται μέρος του βόρειου Ατλαντικού ωκεανού. Ο κόλπος είναι ρηχός, με μέσο βάθος 100 μέτρα και μέγιστο βάθος 260 μέτρα. Συνδέεται με τον Ατλαντικό με το στενό Χάντσον και τη θάλασσα του Λαμπραντόρ και με τον Αρκτικό μέσω της λεκάνης Φοξ και του στενού Φέρι και Έκλα. Έχει μήκος 1.370 χιλιόμετρα και πλάτος 1.050 χιλιόμετρα. Ο νότιος βραχιόνας του κόλπου ονομάζεται κόλπος Τζέιμς. Ο κόλπος είναι παγωμένος 8 με 9 μήνες το χρόνο, με στρώμα πάγου πάχους μέχρι 2 μέτρα.
Διοικητική διαίρεση νομαρχίας Ανατολικής Αττικής (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Παλλήνης --
Ο δήμος Παλλήνης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 16.679 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κόλπος Χάντσον
Γεωγραφία
Παροχετεύει μια πολύ μεγάλη έκταση, περίπου 3.861.400 χλμ², που περιλαμβάνει τμήματα του Οντάριο, του Κεμπέκ, του Σασκάτσουαν, της Αλμπέρτας, το μεγαλύτερο τμήμα της Μανιτόμπα, το νοτιοανατολικό Νούναβουτ και τμήματα της Βόρειας Ντακότας, της Νότιας Ντακότας, της Μινεσότα και της Μοντάνα.
Διοικητική διαίρεση νομαρχίας Ανατολικής Αττικής (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Αγίου Στεφάνου --
Ο δήμος Αγίου Στεφάνου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 9.451 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κόλπος Χάντσον
Γεωγραφία
Ο κόλπος Χάντσον ανυψώνεται με ρυθμό 17 χιλιοστών το χρόνο καθώς επανέρχεται μετά την πίεσή του προς τα κάτω λόγω του λαυρεντιανού στρώματος πάγου, το οποίο είχε πάχος 2 με 3 χιλιόμετρα και έλιωσε ολοκληρωτικά πριν 10.000 χρόνια, στο τέλος της εποχής των παγετώνων. Ο ρυθμός ανύψωσης είναι ο ταχύτερος στο κόσμο. Το φαινόμενο αυτό έχει οδηγήσει σε πτώση του επιπέδου της θάλασσας στο κόλπο, σε αντίθεση δηλαδή με τις υπόλοιπες θάλασσες στο κόσμο. Υπολογίζεται ότι ο κόλπος θα ανέβει άλλα 200 μέτρα μέχρι να σταματήσει η ανύψωση, κάτι που θα συμβεί σε 5.000 χρόνια.
Διοικητική διαίρεση νομαρχίας Ανατολικής Αττικής (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Αυλώνος --
Ο δήμος Αυλώνος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.184 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αχαρνών --
Ο δήμος Αχαρνών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 75.341 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κερατέας --
Ο δήμος Κερατέας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 13.246 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κρωπίας --
Ο δήμος Κρωπίας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 25.325 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Λαυρεωτικής --
Ο δήμος Λαυρεωτικής έχει (πραγματικό) πληθυσμό 10.612 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: