cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Παπαδόπουλος (κιθαρίστας)
Συγγραφικό έργο
Τον Μάρτιο του 2014 ο Παπαδόπουλος κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο με θέμα την τεχνική στην ηλεκτρική κιθάρα, The Electric Guitar Technique Workout και το 2016 κυκλοφόρησε μια δεύτερη έκδοση του βιβλίου. Τον Απρίλιο του 2019 δημοσίευσε το δεύτερο βιβλίο του, Fretboard Concepts, το οποίο περιλαμβάνει Κλίμακες/Συγχορδίες/Αρπέζ/Θεωρία/Αρμονία και Τεχνικές αυτοσχεδιασμού.
Εκπαιδευτικά πακέτα
Κυκλοφορίες με το Jamtrackcentral
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες κιθαρίστες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Συραίν
Το Συραίν (γαλλικά: Surrain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Τερ ντε Ντρυάνς
Το Τερ ντε Ντρυάνς (γαλλικά: Terres de Druance) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Τεσέλ
Το Τεσέλ (γαλλικά: Tessel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Αγλαΐας ο Βυζαντίνος
Ο Αγλαΐας ο Βυζαντίνος ήταν Έλληνας ιατρός, που έζησε κατά τη βυζαντινή εποχή, σε άγνωστο αιώνα ή αιώνες. Ο Αγλαΐας συνέγραψε ένα έμμετρο ιατρικό σύγγραμμα, το οποίο εξέδωσε πρώτος ο Μπουσεμάκερ. Το σύγγραμμα αυτό επιγράφεται «Προς τας αρχομένας υποχύσεις». Χειρόγραφα σώζονται στην Αμβροσιανή Βιβλιοθήκη του Μιλάνου, στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη της Βενετίας και στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας στο Παρίσι.
Τεσέλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τεσελουά (γαλλικά: Tessellois).
Αγλαΐας ο Βυζαντίνος
Πηγές
Αγλαιας Βυζαντινος
Τεσέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Συρβίλ (Καλβαντός)
Το Συρβίλ (γαλλικά: Surville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Συρβιλαί (γαλλικά: Survillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Λουτρά του Άδωνη
Τα Λουτρά του Άδωνη είναι καταρράκτης στο χωριό Κοίλη. Τα Λουτρά του Άδωνη, ένα από τα αξιοθέατα φύσης της Κύπρου, και απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα βόρεια της ομώνυμης πρωτεύουσας της επαρχίας Πάφου.
Τοποθεσία
Βρίσκεται στα 270 μ. υψόμετρο κοντά στο χωριό Ακουρσός.
Ονομασία
Η πρόσφατη ονομασία «Λουτρά του Άδωνη» (κατ’ αντιπαραβολή προς τα γνωστά «Λουτρά της Αφροδίτης»), εδόθη σε ιδιωτική έκταση που αποτελεί μαγευτική τοποθεσία και βρίσκεται στην επαρχία Πάφου. Ούτε στις αρχαίες, ούτε και στις μεσαιωνικές πηγές συναντάται αυτή η ονομασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταρράκτες Κατηγορία:Κοίλη Πάφου
Αριάνι
thumb|right|200px|Ένα ποτήρι αριάνι με κεφαλή αφρού. Το αριάνι ή και αϊράνι (Τουρκικά: Ayran) είναι ένα κρύο ρόφημα γιαουρτιού με κρύο νερό που περιέχει μερικές φορές και αλάτι. Παρασκευάζεται με απλή ανάμιξη των συστατικών, ενώ επίσης διατίθεται και στο εμπόριο ως συσκευασμένο ρόφημα.
Είναι δημοφιλές σε πολλές χώρες τις Κεντρικής Ασίας, Μέσης Ανατολής και στην Νότια Ευρώπη. Στην Ελλάδα το αριάνι είναι ιδιαίτερα γνωστό και διαδεδομένο στη Μακεδονία και στη Θράκη. Στην Κύπρο λέγεται αϊράνι και περιέχει πάντοτε αλάτι και δυόσμο.
Παρόμοια ροφήματα με το αριάνι είναι το Ινδικό λάσι (περιέχει και ινδικά μπαχαρικά ή και φρούτα ) και το ιρανικό ντουγκ (دوغ) (το οποίο περιέχει και μέντα).
Ετυμολογία
Η λέξη αριάνι χρησιμοποιείται και στην τουρκική και στην αραβική γλώσσα.
Κατανάλωση
μικρογραφία|359x359εσ|Μπουκάλι με ανθρακούχο ταν στο [[Γερεβάν της Αρμενίας]]
Τουρκία
Η παρασκευή του αριανιού είναι συνδεδεμένη με τον τούρκικο πολιτισμό. Η Τουρκία θεωρείται από τους μεγαλύτερους παραγωγούς αριανιού στο κόσμο. Σύμφωνα με τον Νεβίν Χαλίτσι, το αϊράνι είναι ένα παραδοσιακό τούρκικο ποτό και καταναλωνόταν από νομάδες Τούρκους πριν το 1000 μ.Χ.. Σύμφωνα με τον Τσελαλεττίν Κοτσάκ και τον Γιάχια Κεμάλ Αβσάρ (Καθηγητές στην Μηχανική Τροφίμων στο Πανεπιστήμιο Μουσταφά Κεμάλ), το αϊράνι αναπτύχθηκε για πρώτη φορά από τους Ουράνιους Τούρκους.
Στις αγροτικές περιοχές της Τουρκίας το αριάνι θεωρείται το κύριο ποτό που προσφέρεται στους επισκέπτες. Συνήθως το αριάνι σερβίρεται κρύο και είναι κοινό συμπλήρωμα στο φαγητό, ιδιαίτερα σε ψητό κρέας, γλυκά ή πιλάφι.
Περσία
Το Αριάνι, γνωστό ως ντόογκ στα περσικά ήταν δημοφιλές ποτό που καταναλωνόταν στην αρχαία Περσία (το σημερινό Ιράν). το όνομά του ποτού προέρχεται από την αντίστοιχη λέξη για το άρμεγμα, την ντοοσιντάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ροφήματα Κατηγορία:Γαλακτοκομικά προϊόντα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Ζυμωμένα τρόφιμα Κατηγορία:Ξινά τρόφιμα
Τα ωραιότερα παραμύθια
Η Τα ωραιότερα παραμύθια (ιαπωνικά: 世界名作童話 まんがシリーズ, Χέπμπορν: Sekai meisaku dōwa manga shirīzu) είναι μια ιαπωνική σειρά ταινιών μικρού μήκους anime παρήχθη μεταξύ 1975 και 1983, βασισμένο σε διάσημα παραμύθια.
Στην Ελλάδα η σειρά κυκλοφόρησε το 1985 και προβλήθηκε και από το Junior's TV.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Δραματικά anime και manga Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Ταν (Καλβαντός)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τοναί (γαλλικά: Thaonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Λε Τέιγ-αν-Ωζ
Το Λε Τέιγ-αν-Ωζ (γαλλικά: Le Theil-en-Auge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τεγιαί (γαλλικά: Theillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Άριν Χάνσον
Ο Άριν Τζόζεφ Χάνσον (αγγλικά: Arin Joseph Hanson) (γενν. στις 6 Ιανουαρίου 1987), επίσης γνωστός με το ψευδώνυμό Egoraptor στο Διαδίκτυο, είναι Αμερικανός ηθοποιός φωνής, προσωπικότητα του Διαδικτύου και animator. Είναι γνωστός για τα κινούμενα σχέδια του στο Διαδίκτυο, καθώς και ως συνιδρυτής και συμπρωταγωνιστής της δημοφιλούς διαδικτυακής σειράς Let's Play στο YouTube Game Grumps. Είναι επίσης μέρος του τρίου κωμικής μουσικής που βασίζεται στα βιντεοπαιχνίδια Starbomb.
Ο Χάνσον έχει δημιουργήσει πολλές σειρές ιστού κινουμένων σχεδίων στο κανάλι του Egoraptor στο YouTube, συμπεριλαμβανομένου του The Awesome Series, στο οποίο παρωδεί διάφορα franchise βιντεοπαιχνιδιών, όπως Pokémon, Metal Gear και Ninja Gaiden, καθώς και του Sequelitis, μιας σειρά από δοκίμια βίντεο κινουμένων σχεδίων στα οποία συγκρίνει κριτικά και χιουμοριστικά την ποιότητα ενός βιντεοπαιχνιδιού και μιας από τις συνέχειές του. Έχει επίσης κάνει τις φωνές για μια ποικιλία εκπομπών και βιντεοπαιχνιδιών. Συνεργάζεται τακτικά με το Ninja Sex Party, ένα μουσικό κωμικό δίδυμο που αποτελείται από τους συνεργάτες του Game Grumps και Starbomb, Νταν Αβιντάν και Μπράιαν Γουέχτ, παρέχοντας guest φωνητικά και εμφανίζοντας σε μερικά από τα μουσικά τους βίντεο.
Νεανικά χρόνια
Η Άριν Χάνσον γεννήθηκε από τους Λόιντ και Μαουρέτε Χάνσον στις 6 Ιανουαρίου 1987 στο Margate της Φλόριντα. Για μερικά χρόνια, η οικογένειά του ζούσε στο Νιου Χάμσαϊρ, ωστόσο ο Χάνσον μεγάλωσε σε μεγάλο βαθμό στη Φλόριντα. Από μικρός είχε ενδιαφέρον για την τέχνη και πειραματίστηκε με το stop motion animation. Η μητέρα του Χάνσον τον τράβηξε από το λύκειο μετά την πρώτη μέρα του μαθητικού του έτους μετά τη μετακόμισή του, αντ' αυτού επιδίωξε και έλαβε ένα GED.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί YouTubers Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Πνευμονική υπέρταση
Η πνευμονική υπέρταση (αγγλ. pulmonary hypertension) είναι συχνή παθολογική κατάσταση, κατά την οποία παρατηρείται αυξημένη πίεση στα αιμοφόρα αγγεία, τα οποία παραλαμβάνουν το οξυγόνο από τους πνεύμονες. Το αίμα που έτσι έχει οξυγονωθεί πλήρως, κατευθύνεται προς όλο το ανθρώπινο σώμα μέσω των βασικών αντλιών της καρδιάς.
Γενικά
Η εν λόγω υπέρταση είναι μια σοβαρή πάθηση, σχετίζεται άμεσα με το αναπνευστικό κύκλωμα της κυκλοφορίας, και προοδευτικά εξελίσσεται και χειροτερεύει με την πάροδο των χρόνων. Πρέπει να σημειωθεί ότι η πνευμονική υπέρταση δεν σχετίζεται άμεσα με την υπέρταση η οποία είναι γενικότερη πάθηση, βλ. συστηματική υπέρταση, και σαφώς επηρεάζει το ευρύτερο κυκλοφορικό σύστημα του ανθρώπινου οργανισμού.
Η πνευμονική υπέρταση, στις περισσότερες των περιπτώσεων, έχει γενετική αιτιολογία.
Τι είναι πνευμονική υπέρταση;
Ορίζεται ως η αυξημένη πίεση, πολύ πιο πάνω από τα φυσιολογικά όρια, ακριβώς στα αιμοφόρα αγγεία που πηγαίνουν στους πνεύμονες του οργανισμού και επιστρέφουν το οξυγονωμένο αίμα στην καρδιά. Για την ακρίβεια η πνευμονική υπέρταση (σε κατάσταση ηρεμίας) είναι υψηλότερη από το επίπεδο των 25 mm Hg, έως και 30 mm Hg (όταν φυσιολογική τιμή της πνευμονικής αρτηρίας θεωρούνται περίπου τα 12-14 mmHg, σε ήρεμη κατάσταση).
Τύποι
Υπάρχουν δύο διαφορετικοι τύποι: η πρωτοπαθής και η δευτεροπαθής.
Η πρωτοπαθής πνευμονική υπέρταση είναι σαφώς μια ανεξάρτητη πάθηση. Αντίθετα, η δευτεροπαθής συμβαίνει εξαιτίας ορισμένου άλλου υποκείμενου νοσήματος, λ.χ. καρδιακή δυσπλασία.
Επακόλουθο
Δοθέντος ότι όλες οι παθήσεις που προκαλούν πνευμονική υπέρταση καταλήγουν σε πνευμονική καρδία οι δύο αυτές καταστάσεις θα περιγραφούν από κοινού.
Η πνευμονική υπέρταση όπως και η πνευμονική καρδία είναι οξεία ή χρονία.
Η συνύπαρξη πνευμονικής υπερτάσεως ανεβάζει το επίπεδο βαρύτητας της πνευμονικής νόσου και συμπεριλαμβάνεται στο ποσοστό αναπηρίας που προσδίδεται.
Πηγές
Κατηγορία:Αρτηριακή υπέρταση Κατηγορία:Παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος
Φιλαρμονική Εταιρεία «Μάντζαρος»
Η Φιλαρμονική Εταιρεία «Μάντζαρος» (ΦΕΜ) είναι μουσικοεκπαιδευτικός οργανισμός με έδρα την Κέρκυρα.
Η Φιλαρμονική Εταιρεία «Μάντζαρος» ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1890 από μια ομάδα νέων οι οποίοι δύο χρόνια νωρίτερα είχαν δημιουργήσει τον «Ψυχαγωγικό Συνεταιρισμό». Αποτελεί έτσι τη δεύτερη παλαιότερη φιλαρμονική εταιρεία στην Κέρκυρα, μετά τη Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας. Η νέα φιλαρμονική εταιρείας έλαβε το όνομα του συνθέτη Νικόλαου Μάντζαρου, του ιδρυτή της Επτανησιακής Σχολής.
Πρώτος αρχιμουσικός της διατέλεσε ο Αναστάσιος Ρινόπουλος, ιδρυτικό μέλος της ΦΕΜ και γιος του πρώτου προέδρου της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας, Γεράσιμου Ρινόπουλου. Ο πρώτος πρόεδρος του ΔΣ της Φιλαρμονικής Εταιρείας «Μάντζαρος» διατέλεσε ο Λεωνίδας Βλάχος.
Η πρώτη δημόσια εμφάνιση της μπάντας της Φιλαρμονικής Εταιρείας «Μάντζαρος» πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 4 Νοεμβρίου του 1890, κατά τη λιτανεία του σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνα, προστάτη της Κέρκυρας. Το 1896 συμμετείχε στις εκδηλώσεις για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, στην Αθήνα, και ήταν εκείνη που ανέκρουσε τον Εθνικό Ύμνο στην Τελετή Έναρξης. Το 1954 έγινε η πρώτη φιλαρμονική στην Ελλάδα που ένταξε στο σώμα της μια γυναίκα μουσικό.
Η Φιλαρμονική Εταιρεία Μάντζαρος διατηρεί μια σειρά από μουσικά σύνολα, το πιο γνωστό από τα οποία είναι η μπάντα της. Διατηρεί επίσης Σχολείο Μουσικής, στο υπάρχουν σχολές μουσικής θεωρίας, ξύλινων πνευστών, χάλκινων πνευστών, κρουστών και πιάνου, ενώ διαθέτει και τμήμα εκμάθησης για παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες.
Έχει βραβευτεί για την εκπαιδευτική, καλλιτεχνική και πολιτιστική προσφορά της, το 1987 από την Ακαδημία Αθηνών και το 2005 από το Ινστιτούτο για την πολιτιστική ολοκλήρωση της Ευρώπης «ROBERT SCHUMAN», ενώ το Ιούλιο του 2016 έλαβε το 1ο χρυσό βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικών Συγκροτημάτων, Word Orchestra Festival Vienna, στη Βιέννη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλαρμονική Εταιρεία Μάντζαρος
Κατηγορία:Πολιτισμός στην Κέρκυρα Κατηγορία:Ορχήστρες Κατηγορία:Μουσικοεκπαιδευτικοί οργανισμοί
Πριγκίπισσα Ιμάν της Ιορδανίας
Η πριγκίπισσα Ιμάν, απόφοιτη του Πανεπιστημίου Τζορτζτάουν στην Ουάσιγκτον, είναι η μεγαλύτερη κόρη του βασιλικού ζεύγους της Ιορδανίας και δεύτερη στη σειρά διαδοχής του θρόνου, μετά τον πρίγκιπα Χουσεΐν μπιν Αμπντάλα Β'. Ο σύζυγός της Τζαμέελ Αλεξάντερ Θερμιώτης The couple were married on 12 March 2023 at Beit Al Urdun Palace. Princess Iman wore a Dior gown, lace veil and diamond tiara. , γεννημένος το 1994 στο Καράκας της Βενεζουέλα από τον Αλέξανδρο Θερμιώτη και την Κορίνα Ερνάντεζ οικογένεια ελληνικής καταγωγής, εργάζεται ως χρηματοοικονομικός σύμβουλος στη Νέα Υόρκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιορδανοί ευγενείς
Γέζι Σάτσκι
Ο Γέζι Ρίσαρντ Σάτσκι (πολωνικά: Jerzy Ryszard Szacki) (6 Φεβρουαρίου 1929 – 25 Οκτωβρίου 2016) ήταν Πολωνός κοινωνιολόγος και ιστορικός των ιδεών. Από το 1973 ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και το 1991 έγινε μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. Θεωρείται ένας από τους πιο επιφανείς εκπροσώπους της Σχολής της Διανοητικής Ιστορίας της Βαρσοβίας.
Βιογραφία
Ο Σάτσκι γεννήθηκε στη Βαρσοβία το 1929. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εργάστηκε για την Πολωνική Τηλεφωνική Αρχή, αρχικά ως κλειδαράς και μετά σε γραφείο. Το 1948 άρχισε να σπουδάζει κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Τυχαία, ήταν η τελευταία τάξη που αποφοίτησε πριν η κοινωνιολογία ανακηρυχθεί «αστική» πειθαρχία και τα κοινωνιολογικά τμήματα των πολωνικών πανεπιστημίων κλείσουν το 1952. Ο ίδιος ο Σάτσκι στάλθηκε να εργαστεί στο εργοστάσιο βαγονιών Pafawag με έδρα το Βρότσουαφ.
Το 1956, όταν το κοινωνιολογικό τμήμα στη Βαρσοβία άνοιξε ξανά, ο Σάτσκι επέστρεψε εκεί για να αποκτήσει διδακτορικό. Έγραψε τη διατριβή του στο «Ινστιτούτο Εκπαίδευσης Ερευνητικού Προσωπικού» (Instytut Kształcenia Kadr Naukowych), το οποίο ήταν προσαρτημένο στην Κεντρική Επιτροπή του Πολωνικού Ενωτικού Εργατικού Κόμματος και σύντομα μετονομάστηκε σε «Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών» (Instytut Nauk Społecznych), του οποίου διευθυντής ήταν ο Μπρονίσουαφ Μπάτσκο.
Ο Σάτσκι ολοκλήρωσε την υφηγεσία του στο τμήμα φιλοσοφίας το 1965. Διορίστηκε «έκτατος καθηγητής» το 1973 και «κανονικός καθηγητής» το 1987, ο υψηλότερος βαθμός στην πολωνική ακαδημία. Εν τω μεταξύ, ο Σάτσκι κατείχε διάφορες διοικητικές θέσεις στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, μεταξύ των οποίων Αντιπρύτανης του Τμήματος Κοινωνικών Επιστημών (1967–1968), Κοσμήτορας του Τμήματος Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας (1981–1983) και διευθυντής του Ινστιτούτου για την Ιστορία της Κοινωνικής Σκέψης του Ινστιτούτου Κοινωνιολογίας (1968–1999). Ο Σάτσκι αποσύρθηκε από το πανεπιστήμιο το 1999, αλλά δίδασκε στην ιδιωτική Σχολή Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών της Βαρσοβίας από το 2003.
Ο Σάτσκι δίδαξε και έκανε έρευνα σε πολλά πανεπιστήμια και ιδρύματα παγκοσμίως, όπως το η Νέα Σχολή Κοινωνικών Ερευνών (Νέα Υόρκη), το Κολλέγιο της Γαλλίας, το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών της Βιέννης.
Από το 1972 έως το 1976, ο Σάτσκι ήταν πρόεδρος της Πολωνικής Κοινωνιολογικής Ένωσης και κατείχε πολλές περαιτέρω διοικητικές θέσεις, συμπεριλαμβανομένης στην Πολωνική Ακαδημία Επιστημών. Από το 1974 έως το 1991, ήταν αρχισυντάκτης του Πολωνικού Δελτίου Κοινωνιολογίας.
Το 1991, ο Σάτσκι συνίδρυσε την Solidarność Pracy (Εργατική Αλληλεγγύη), ένα βραχύβιο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που δημιουργήθηκε από αριστερά μέλη της Αλληλεγγύης, το οποίο συγχωνεύτηκε με το Εργατικό Σωματείο (Unia Pracy) το επόμενο έτος. Το 1998, προλόγισε ένα βιβλίο για το περιβάλλον των Πολωνών φιλελεύθερων με έδρα το Γκντανσκ, το οποίο επιμελήθηκε ο πολιτικός Ντόναλντ Τουσκ (τότε μέλος της Ένωσης Ελευθερίας).
Ο Σάτσκι μετέφρασε επίσης πολλά κλασικά έργα από τα αγγλικά και τα γαλλικά στα πολωνικά: μερικά αγγλόφωνα γραπτά του Φλόριαν Ζνανιέτσκι, ενός πρωτοπόρου Πολωνού κοινωνιολόγου, καθώς και το κλασικό έργο του Εμίλ Ντιρκέμ Les Règles de la méthode sociologique (Οι κμνόνες της κοινωνιολογικής Μεθόδου), το Les origines de la pensée grecque (Οι απαρχές της ελληνικής σκέψης) του Ζαν-Πιερ Βερνάν και το Sociologie et anthropologie (Κοινωνιολογία και ανθρωπολογία) του Μαρσέλ Μος.
Το 2004, ο Σάτσκι τιμήθηκε με τον τίτλο του Δίκαιου των Εθνών. Ως έφηβος κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Σάτσκι είχε βοηθήσει τη μητέρα του, Μπαρμπάρα Σάτσκα (η οποία επίσης τιμήθηκε), να κρύψει και να υποστηρίξει μια έγκυο Εβραία ονόματι Ιρένα Χόλεντερ, η οποία είχε δραπετεύσει από το Γκέτο της Βαρσοβίας. Στην κατεχόμενη από τους Ναζί Πολωνία, η απόκρυψη Εβραίων ήταν αδίκημα που τιμωρούνταν με θάνατο.
Ο Σάτσκι ήταν παντρεμένος με τη συνάδελφο κοινωνιολόγο Μπαρμπάρα Σάτσκα. Πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 2016.
Έργα
(Αγγλική μετάφραση: Liberalism after communism . Βουδαπέστη, Νέα Υόρκη: Central European University Press, 1995.ISBN 1-85866-015-7 ISBN 1-85866-015-7.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Μορτεμάρ
Το Μορτεμάρ (γαλλικά: Mortemart, οξιτανικά: Mòrta Mar) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Βιέν, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μορτεμαρτουά (γαλλικά: Mortemartois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Βιέν Κατηγορία:Οικισμοί της ενώσεως Τα Ομορφότερα Χωριά της Γαλλίας
Κρατικοποίηση
Η εθνικοποίηση (αγγλικά: nationalisation) ή κρατικοποίηση είναι η διαδικασία ανάληψης από το κράτος της κυριότητας (μονοπωλιακής) διαφόρων μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων στρατηγικού ή εθνικού χαρακτήρα. Αυτό βασίζεται στη λογική της προστασίας των πολιτών από κερδοσκοπίες και της αποδυνάμωσης ιδιωτικών συμφερόντων, της ανάγκης διάθεσης μεγάλων κεφαλαίων για τη λειτουργία αυτών των επιχειρήσεων. Υπάρχει όμως και η αντίθετη λογική του σπάταλου και αντιοικονομικού και τελικά αντικοινωνικού κράτους.
Η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, όπως διατυπώνεται και αναπτύσσεται από την μαρξιστική θεωρία και το σοσιαλισμό, μερικές φορές συγχέεται με την εθνικοποίηση.
Τα αγαθά ή οι υπηρεσίες που προσφέρουν αυτές οι επιχειρήσεις θεωρούνται δημόσια ή συλλογικά ή κοινωνικά αγαθά-υπηρεσίες (ηλεκτρισμός, μεταφορές, ύδρευση κτλ.) Οι διοικήσεις αυτών των επιχειρήσεων ορίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση και η εισοδηματική - τιμολογιακή τους πολιτική καθορίζεται από το κράτος. Σε περίπτωση, όμως, ύπαρξης ελλειμμάτων επιχορηγούνται από το κράτος.
Οι κρατικοποιήσεις ευδοκιμούν κάτω από τα συστήματα του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Μετά όμως από την δικτατορική κατάρρευση αυτών των συστημάτων έως και σήμερα, η διεθνής πρακτικά τάση είναι υπέρ των αποκρατικοποιήσεων.
Πηγές
Κατηγορία:Δημόσια οικονομικά
Espropriazione per pubblica utilità
Ντορότα Σέγκντα
Η Ντορότα Σέγκντα (πολωνικά: Dorota Segda) (12 Φεβρουαρίου 1966, Κρακοβία) είναι Πολωνή ηθοποιός θεάτρου, κινηματογράφου και τηλεόρασης. Εκτός από την ενασχόληση της με την υποκριτική, είναι επίσης καθηγήτρια θεατρικών τεχνών και πρύτανης από το 2016, στην Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών της Κρακοβίας «Στανίσουαφ Βισπιάνσκι». Το 2015, της απονεμήθηκε το πολωνικό ασημένιο Μετάλλιο για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis.
Βιογραφία
Η Σέγκντα αποφοίτησε από το Λύκειο Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι και από την Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών της Κρακοβίας «Στανίσουαφ Βισπιάνσκι», και οι δύο στην Κρακοβία. Από το 1987 είναι ηθοποιός του Παλαιού Εθνικού Θεάτρου «Χελένα Μοντζεγέφκσα» της Κρακοβίας. Η θεατρική της καριέρα στο Παλαιό Εθνικό Θέατρο περιλαμβάνει τον ρόλο της Albertine στην Operetka από τον Βίτολντ Γκομπρόβιτς (1988), τη Σαλώμη στο Sen srebrny Salomei (1993) και την Μαργερίτ στο Faust από τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε (1997). Κέρδισε δύο φορές το Βραβείο Ζελβερόβιτς για τον καλύτερο άντρα ή γυναίκα ηθοποιό που απονεμήθηκε από τους εκδότες του πολωνικού θεατρικού περιοδικού Teatr, πρώτα τη σεζόν 1992-1993, για τον ρόλο της Σαλώμης και στη συνέχεια τη σεζόν 1996-1997, για τον ρόλο της Μαργερίτ στο Faust.
Μεταξύ του 1997 και του 2000, εργάστηκε επίσης στο Εθνικό Θέατρο της Βαρσοβίας και έπαιξε τη Ραχέλα στο Wesele του Στανίσουαφ Βισπιάνσκι (2000). Μέχρι σήμερα, έχει παίξει πάνω από πενήντα ρόλους στη θεατρική σκηνή.
Οι ρόλοι στον κινηματογράφο και την τηλεόραση της Σέγκντα περιλαμβάνουν το ντεμπούτο ρόλο της ως πανομοιότυπη δίδυμη στο My 20th Century της Ίλντικο Ενιέντι (ουγγρικά: Az én XX. Századom 1989), τον ρόλο του τίτλου στην ταινία Φαουστίνα (πολωνικά: Faustyna 1995), καθώς και ρόλους στην ταινία Tato (1995) και στο τηλεοπτικό σόου, Na dobre i na złe (Για το καλό και για το κακό, 1999 - παρόν). Στην πολωνική μεταγλώττιση των ταινιών Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα (2007) και Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ (2009), η Σέγκντα έδωσε τη φωνή της στον χαρακτήρα της Bellatrix Lestrange, που έπαιξε η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ. Από το 2010, εργάζεται κυρίως στην τηλεόραση, όπως στις μακροχρόνιες σειρές, Dziewczyny ze Lwowa (2015-2019) και Echo serca (2019-σήμερα). Το 2012 η Σέγκντα έγινε μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Η Σέγκντα είναι η εγγονή του Βουαντίσουαφ Σέγκντα, δύο φορές χάλκινου Ολυμπιονίκη στη ξιφασκία. Από το 2001, είναι παντρεμένη με τον Πολωνό συνθέτη, Στανίσουαφ Ράντβαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αποδέκτες του Χάλκινου Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Τυ ε Μυ
Το Τυ ε Μυ (γαλλικά: Thue et Mue) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τυεμυζιέν (γαλλικά: Thuemusiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αιξ-συρ-Βιέν
Το Αιξ-συρ-Βιέν (γαλλικά: Aixe-sur-Vienne, οξιτανικά: Aissa) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Βιέν, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αιξουά (γαλλικά: Aixois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Βιέν
Τιγί-συρ-Σελ
Το Τιγί-συρ-Σελ (γαλλικά: Tilly-sur-Seulles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τιλουά (γαλλικά: Tillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κατάλογος χωρών ανά οχήματα κατά κεφαλήν
δεξιά|μικρογραφία|500x500εσ|Χάρτης οχημάτων ανά κάτοικο το 2011 Αυτό το άρθρο είναι ένας κατάλογος χωρών ανά αριθμό οδικών μηχανοκίνητων οχημάτων ανά 1.000 κατοίκους. Σημειώστε ότι το αυτοκίνητο είναι διαφορετικό από μηχανοκίνητο όχημα με κινητήρα, καθώς ο τελευταίος ορισμός περιλαμβάνει τα αυτοκίνητα, αλλά και φορτηγά, λεωφορεία, εμπορεύματα και άλλα φορτηγά.
Η λίστα ωστόσο αποκλείει τις μοτοσικλέτες και άλλα δίκυκλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οδικές μεταφορές ανά χώρα
Apple Watch
μικρογραφία|Η πρόσοψη του Apple Watch Ultra Το Apple Watch είναι μια σειρά έξυπνων ρολογιών που παράγονται από την Apple Inc. Έχουν δυνατότητες παρακολούθησης υγείας, μέτρησης καρδιακών παλμών, κλήσης και άλλα.
Το πρώτο Apple Watch κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2015 και έγινε γρήγορα το smartwatch με τις περισσότερες πωλήσεις: 4,2 εκατομμύρια πωλήθηκαν το δεύτερο τρίμηνο του 2015, και εκτιμάται ότι περισσότερα από 100 εκατομμύρια άτομα χρησιμοποιούν ένα Apple Watch από το 2021. Η Apple εισάγει νέες γενιές του Apple Watch με βελτιωμένα εσωτερικά εξαρτήματα κάθε Σεπτέμβριο—κάθε νέο ρολόι έχει την προσθήκη «Series» στο όνομά του, με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Κάθε γενιά (series) έχει πωληθεί αρχικά σε πολλές παραλλαγές που καθορίζονται από το υλικό, το χρώμα και το μέγεθος του περιβλήματος του ρολογιού (εκτός από τα οικονομικά ρολόγια, Series 1 και Apple Watch SE, που είναι διαθέσιμα μόνο σε αλουμίνιο). Από τη Series 3, υπάρχει δυνατότητα επιλογής υλικού και συνδεσιμότητα LTE. Προσφέρονται επίσης παραλλαγές ρολογιών σε αλουμίνιο με την επωνυμία Nike και σε ανοξείδωτο χάλυβα με την επωνυμία Hermès.
Λειτουργίες
Το Apple Watch λειτουργεί κυρίως σε συνδυασμό με το iPhone του χρήστη για λειτουργίες όπως η διαμόρφωση του ρολογιού και ο συγχρονισμός δεδομένων με εφαρμογές iPhone, αλλά μπορεί να συνδεθεί και ξεχωριστά σε ένα δίκτυο Wi-Fi για ορισμένους σκοπούς, όπως βασικές επικοινωνίες και ροή ήχου. Τα μοντέλα που είναι εξοπλισμένα με LTE μπορούν να συνδεθούν ανεξάρτητα σε ένα δίκτυο κινητής τηλεφωνίας, συμπεριλαμβανομένων των κλήσεων, γραπτών μηνυμάτων και της εγκατάστασης εφαρμογών για κινητά, μειώνοντας ουσιαστικά την ανάγκη για iPhone μετά την αρχική σύζευξη. Το παλαιότερο μοντέλο iPhone που είναι συμβατό με οποιοδήποτε δεδομένο Apple Watch εξαρτάται από την έκδοση του λογισμικού συστήματος που είναι εγκατεστημένο σε κάθε συσκευή. Από τον Σεπτέμβριο του 2020, τα νέα Apple Watch έρχονται με προεγκατεστημένο το watchOS 7 και απαιτούν ένα iPhone με iOS 14, το οποίο είναι διαθέσιμο σε iPhone 6S ή μεταγενέστερη έκδοση. Κατηγορία:Apple Κατηγορία:Έξυπνα ρολόγια
Δεκανδρία
Οι Δέκα Άνδρες, λατιν.: decemviri ή decemvirs ήταν οποιαδήποτε από τις διάφορες επιτροπές 10 ανδρών, που ιδρύθηκαν από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
Οι πιο σημαντικές ήταν αυτές των δύο Δεκανδριών (Decemvirates), επίσημα οι «δέκα άνδρες με υπατική εξουσία για τη συγγραφή νόμων» (decemviri consulari imperio legibus scribundis) που αναμόρφωσαν και κωδικοποίησαν το Ρωμαϊκό Δίκαιο κατά τη διάρκεια της Σύγκρουσης των Τάξεων μεταξύ των αριστοκρατών πατρικίων της αρχαίας Ρώμης και των κοινών πληβείων. Άλλοι δέκα άνδρες περιλαμβάνουν τους "δέκα άνδρες για την εκδίκαση δίκης" (decemviri stlitibus judicandis), τους «δέκα άνδρες για προσφορά θυσιών» (decemviri sacris faciundis ) και τους «δέκα άνδρες για τη διανομή δημόσιας γης» (decemviri agris dandis adsignandis).
Ιστορικό
Ο Γάιος Τερεντίλιος Χάρσα, πληβείος τριβούνος, πρότεινε έναν νόμο το 462 π.Χ. που προέβλεπε μια πενταμελή επιτροπή, για να καθορίσει τους κανόνες, μέσω των οποίων θα οριζόταν η εξουσία των υπάτων. Ο Τερεντίλιος ήθελε να την ορίσει, και επομένως να την περιορίσει, ως τρόπο απόδειξης περαιτέρω προστασίας για τους πληβείους. Οι πατρίκιοι ήταν αντίθετοι σε αυτή την περικοπή και κατάφεραν να αναβάλουν τη συζήτηση γι' αυτόν τον νόμο για οκτώ χρόνια. Το 454 π.Χ. οι τριβούνοι των πληβείων εγκατέλειψαν την άκαρπη επιδίωξη αυτού του νόμου. Ζήτησαν από τη Σύγκλητο «να συναινέσει στον διορισμό ενός σώματος νομοθετών, επιλεγμένων σε ίσο αριθμό από πληβείους και πατρικίους για να θεσπίσει ό,τι θα ήταν χρήσιμο και για τις δύο μερίδες και θα εξασφάλιζε ίση ελευθερία για την καθένεμία». Οι πατρίκιοι απάντησαν, ότι αυτό ήταν άξιο εξέτασης, αλλά είπαν, ότι μόνο οι πατρίκιοι μπορούσαν να νομοθετήσουν. Αν και αμφισβητήθηκαν από ιστορικούς όπως ο Nήμπουρ, ο Κορνέλ και ο Γκραντ, σύμφωνα με τον Λίβιο και τον Διονύσιο, τρεις απεσταλμένοι στάλθηκαν στην Αθήνα, για να μελετήσουν το Δίκαιο του Σόλωνα και να αναρωτηθούν περισσότερο για τους νόμους των ελληνικών πόλεων-κρατών.
Το 452 π.Χ. οι απεσταλμένοι «επέστρεψαν με τους νόμους της Αθήνας». Τα πληβείοι πίεσαν να αρχίσει η σύνταξη των νόμων. Συμφωνήθηκε να διοριστούν δέκα άνδρες με υπατικές εξουσίες, που δεν θα υπόκεινται σε έφεση και να ανασταλεί τόσο οι υπατείες, όσο και οι τριβούνοι των πληβείων. Αυτό έκανε τη Δεκανδρία ένα εξαιρετικό σώμα αξιωματούχων (ένα διοικητικό όργανο με εξαιρετικές εξουσίες) καθώς και μια επιτροπή επιφορτισμένη με τη σύνταξη νόμων. Μετά από μια μακρά συζήτηση σχετικά με το εάν οι πληβείοι θα έπρεπε να καθίσουν στη Δεκανδρία, οι πληβείοι συμφώνησαν σε μια επιτροπή μόνο για πατρικίους, με αντάλλαγμα να μην καταργηθεί ένας νόμος που είχαν ψηφίσει.
Πρώτη Δεκανδρία
Οι δέκα άνδρες ανέλαβαν τα καθήκοντά τους το 451 π.Χ.. Και οι δύο ύπατοι -ο Άππιος Κλαύδιος Κράσος Ινρεγιλένσις Σαβίνος και ο Tίτος Γενούκιος Αυγουρίνος- παραιτήθηκαν. Το ίδιο και οι άλλοι αξιωματούχοι και οι τριβούνοι των πληβείων. Σε αποζημίωση για την απώλεια του αξιώματος τους, ο Άππιος Κλαύδιος και ο Τίτος Γενούκιος διορίστηκαν στη Δεκανδρία. Το ίδιο ήταν και ένας από τους υπάτους του προηγούμενου έτους (452 π.Χ.), ο Πόπλιος Σέστιος Καπιτολίνος Βατικανός, επειδή είχε υποβάλει την πρόταση στη Σύγκλητο παρά την αντίθεση του συναδέλφου του. Οι τρεις απεσταλμένοι ήταν επίσης μέρος της Δεκανδρίας. Το μέλος με τη μεγαλύτερη επιρροή ήταν ο Άππιος Κλαύδιος, ο οποίος, σύμφωνα με τον Λίβιο, «ήταν το χέρι καθοδήγησης σε όλη την εξουσία των αξιωματούχων ... χάρη στην εύνοια των πληβείων». Κάθε μέρα ένας διαφορετικός άνδρας από τους Δέκα προήδρευε της εξουσίας των αξιωματούχων και αυτός ο άνδρας είχε τους δώδεκα ραβδούχους (lictores, τους σωματοφύλακες των υπάτων) με fasces (δεμένες δέσμες ράβδων που ήταν το σύμβολο της υπέρτατης εξουσίας και μερικές φορές είχαν τσεκούρια). Η διακυβέρνησή τους ήταν δίκαιη και η απονομή δικαιοσύνης υποδειγματική. Παρά το γεγονός ότι δεν υπόκειντο σε έφεση, υποχωρούσε ο ένας στον άλλον, όταν ασκείτο έφεση. Συνέταξαν τους νόμους τους σε δέκα χάλκινους πίνακες και τους παρουσίασαν στον κόσμο, ζήτησαν επικύρωση και τους τροποποίησαν ανάλογα. Εγκρίθηκαν από την ανώτερη λαϊκή συνέλευση, τη Συνέλευση των Στρατιωτών. Υπήρχε μια γενική αίσθηση, ότι χρειάζοντο δύο ακόμη πίνακες, για να υπάρχει ένα σύνολο (corpus) όλου του ρωμαϊκού δικαίου. Αποφασίστηκε η εκλογή νέας δεκανδρίας.
H πρώτη Δεκανδρία αποτελείτο από:
Δεύτερη Δεκανδρία
Πολλοί άνδρες ζήτησαν να εκλεγούν στη δεύτερη Δεκανδρία. Σύμφωνα με τον Λίβιο, ο Άππιος Κλαύδιος νόθευσε τις εκλογές και ανακοίνωσε την εκλογή του ίδιου και εννέα ανδρών, που ήταν υποστηρικτές του. Αυτή η νέα Δεκανδρία έγινε τυραννική. Και οι δέκα άνδρες είχαν δώδεκα ραβδούχους και οι fasces τους είχαν τσεκούρια (παρόλο που η μεταφορά όπλων εντός των τειχών της πόλης ήταν απαγορευμένη). Το θέαμα αυτών των 120 ραβδούχων τρομοκρατούσε τους πάντες. Διεξήγαγαν δίκες κεκλεισμένων των θυρών και εξέδιδαν αυθαίρετες αποφάσεις. Υπήρχαν φήμες, ότι ήθελαν να κυβερνούν αιώνια. Όταν εξέδωσαν τους δύο πρόσθετους πίνακες, δεν υπήρχε πλέον καμία δικαιολογία για την εξουσία τους και ο κόσμος περίμενε με ανυπομονησία τις εκλογές. Όταν όμως ήρθε η ώρα, δεν κρατήθηκαν και οι δέκα άνδρες έγιναν βίαιοι.
Ένας στρατός των Σαβίνων επιτέθηκε στο ρωμαϊκό έδαφος και στρατοπέδευσε εκεί και ένας στρατός των Aequi επιτέθηκε σε έναν σύμμαχο της Ρώμης. Σύμφωνα με τον Λίβιο, η Δεκανδρία κάλεσε τη Σύγκλητο, αλλά οι συγκλητικοί δεν εμφανίστηκαν. Για τους πληβείους αυτό έδειχνε την παρανομία των δέκα ανδρών, καθώς η θητεία τους είχε λήξει και τώρα προοριζόταν να είναι απλώς ιδιώτες. Σκέφτηκαν να μποϊκοτάρουν τον στρατό. Ωστόσο, αποδείχθηκε ότι οι συγκλητικοί είχαν φύγει και είχαν πάει στις επαύλεις-αγροκτήματά τους, δήθεν αηδιασμένοι. Η Σύγκλητος συγκλήθηκε ξανά και αυτή τη φορά παρευρέθηκαν κάποιοι συγκλητικοί. Οι πληβείοι το είδαν αυτό ως προδοσία της ελευθερίας. Ωστόσο, οι συγκλητικοί κατήγγειλαν τους δέκα άνδρες και προσπάθησαν να τους αντιταχθούν, τους αποκάλεσαν ιδιώτες και αρνήθηκαν να επιβάλουν εισφορά. Στο τέλος επέτρεψαν τη διακήρυξη της εισφοράς σιωπηλά, διότι φοβούνταν, ότι μια λαϊκή εξέγερση θα ενίσχυε τους πληβείους, τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Οι πληβείοι επιστρατεύτηκαν, διότι φοβήθηκαν βίαια αντίποινα, καθώς δεν υπήρχε δικαίωμα προσφυγής. Μερικοί από τους δέκα άνδρες οδήγησαν δύο στρατούς εναντίον των δύο εχθρών. Καθώς δεν ήταν καλοί στρατιωτικοί, και οι δύο στρατοί κατατροπώθηκαν.
Σύμφωνα με τον Λίβιο, ο Άππιος Κλαύδιος είχε τα μάτια του στη Βιργινία, την κόρη ενός πληβείου, του Λεύκιου Βιργινίου, ο οποίος απουσίαζε από τη Ρώμη με τον στρατό ως εκατόνταρχος. Αφού απέτυχε να την προσελκύσει με χρήματα και υποσχέσεις, ο Άππιος Κλαύδιος αποφάσισε να εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία, για να κάνει έναν από τους άνδρες του να τη διεκδικήσει ως σκλάβα του. Την έσυραν από τα πόδια της στην Αγορά και οι κραυγές των υπηρετριών της προσέλκυσαν πλήθος. Ο ενάγων είπε, ότι ενεργούσε νόμιμα και την είχε καλέσει στο δικαστήριο. Η Βιργινία πήγε στο δικαστήριο ακολουθούμενη από φίλους και γνωστούς της. Ο κριτής ήταν ο Άππιος Κλαύδιος. Ο ενάγων είπε, ότι το κορίτσι γεννήθηκε στο σπίτι του και στη συνέχεια το έδωσε στον Βιργίνιο ως δικό του, αλλά ότι ήταν ακόμη σκλάβα του. Οι φίλοι της Βιργίνιας ζήτησαν αναβολή, έως ότου μπορέσει ο Βιργίνιος να παραστεί και να αφήσει τη Βιργινία υπό την κράτηση των κατηγορουμένων.
Ο Άππιος Κλαύδιος συμφώνησε να καλέσει τον Βιργίνιο, αλλά έθεσε τη Βιργινία υπό την κηδεμονία του ενάγοντα. Ο εραστής της Βεργινίας, ο Ικίλιος, έφτασε στην Αγορά, αλλά τον σταμάτησε ένας ραβδούχος. Επικαλέστηκε την υπόθεσή του δυνατά και τράβηξε την προσοχή του πλήθους. Οι υποστηρικτές της Βιργίνιας έστειλαν έναν συγγενή και τον αδερφό του Ικίλιου να πάνε γρήγορα στο στρατόπεδο του Βιργινίου. Ο ενάγων πίεσε τον Ικίλιο να καταβάλει εγγύηση, για να είναι εγγυητής της Βιργινίας. Πολλοί πρόσφεραν χρήματα και η Βιργινία αφέθηκε με εγγύηση στην οικογένειά της.
Ο Άππιος Κλαύδιος έγραψε στους συναδέλφους του στο στρατόπεδο να μην χορηγήσουν άδεια στον Βιργίνιο και να τον συλλάβουν. Ωστόσο, οι αγγελιοφόροι είχαν ήδη φτάσει και στον Βιργίνιο είχε ήδη δοθεί άδεια. Τα ξημερώματα ένα πλήθος περίμενε να δει τι θα γίνει. Ο Βιργίνιος έφτασε, οδηγώντας την κόρη του και μια μεγάλη μάζα υποστηρικτών του. Ζητούσε βοήθεια από ανθρώπους για να διεκδικήσει την οφειλή του. Τα δάκρυα των υπηρετριών που συνόδευαν τη Βεργινία, συγκίνησαν τον κόσμο περισσότερο από τα λόγια. Ο Άππιος Κλαύδιος επικύρωσε την κατασκευασμένη υπόθεση του ενάγοντος και του έκρινε τη Βιργινία χωρίς καν να ακούσει τον Βιργίνιο. Το πλήθος έμεινε έκπληκτο. Όταν ο ενάγων πήγε να την πάρει, ο Βιργίνιος φώναξε, ότι είχε αρραβωνιαστεί τη Βεργινία με τον Ικίλιο, όχι με τον Άππιο Κλαύδιο, και ότι δεν την μεγάλωσε για ατιμία. Ο Άππιος Κλαύδιος ισχυρίστηκε, ότι γνώριζε ότι είχαν γίνει ταραχώδεις συναντήσεις και είπε στον Βιργίνιο να ησυχάσει και στους ραβδούχους να συλλάβουν τη δούλα (Βιργινία). Το πλήθος δεν αντέδρασε. Σύμφωνα με τον Λίβιο, ο Βιργίνιος μαχαίρωσε την κόρη του μέχρι θανάτου, λέγοντας ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να διεκδικήσει την ελευθερία της. Ο Άππιος Κλαύδιος διέταξε τη σύλληψή του, αλλά το πλήθος τον προστάτευσε, καθώς κατευθυνόταν προς την πύλη της πόλης. Ως αποτέλεσμα, το πλήθος μίλησε για την αποκατάσταση των τριβούνων των πληβείων και το δικαίωμα προσφυγής.
Η δεύτερη Δεκανδρία αποτελείτο από:
Δεύτερη πληβεία απόσχιση
Σύμφωνα με τον Λίβιο, ο Άππιος Κλαύδιος διέταξε τη σύλληψη του Ικίλιου, αλλά το πλήθος το απέτρεψε. Δύο πατρίκιοι, ο Λεύκιος Βαλέριος Ποτίτιος και ο Mάρκος Οράτιος Βαρβάτος απώθησαν τους ραβδούχους, ανακοινώνοντας ότι «αν ο Άππιος προχωρούσε νόμιμα, θα προστάτευαν τον Ικίλιο από τη δίωξη ενός απλού πολίτη. Αν επιδίωκε να κάνει χρήση βίας, και εκεί θα του ταίριαζαν». Ο Άππιος Κλαύδιος, ο Λεύκιος Βαλέριος και ο Μάρκος Οράτιος έκαναν ομιλίες. Το πλήθος αποδοκίμασε τον πρώτο και άκουσε μόνο τους δύο τελευταίους, οι οποίοι διέταξαν τους ραβδούχους να κάνουν πίσω. Ο Άππιος Κλαύδιος τράπηκε σε φυγή. Ένας άλλος των δέκα ανδρών, χωρίς να ξέρει τι να κάνει, κατέληξε να συγκαλέσει τη Σύγκλητο. Οι συγκλητικοί ήταν εχθρικοί προς τους δέκα άνδρες και υπήρχε ελπίδα ότι θα τους καθαιρούσαν. Ωστόσο οι συγκλητικοί ανησυχούσαν, ότι η άφιξη του Βιργίνιου στο στρατόπεδο θα προκαλούσε αναταραχή και έστειλαν αγγελιοφόρους να πουν στους διοικητές να κρατήσουν τα στρατεύματα από ανταρσία. Ο Βιργίνιος, τον οποίο είχαν ακολουθήσει σχεδόν τετρακόσιοι άνδρες, προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη αναταραχή στους στρατιώτες από ό,τι στην πόλη. Είπε στους συναδέλφους του στρατιώτες «να προσέχουν τον εαυτό τους και τα δικά τους παιδιά» και εκείνοι απάντησαν, ότι «δεν θα ξεχνούσαν τα βάσανά του, ούτε θα παρέλειπαν να δικαιώσουν την ελευθερία τους». Οι πολίτες που είχαν έρθει με τον Βιργίνιο στο στρατόπεδο ισχυρίστηκαν, ότι οι δέκα άνδρες είχαν ανατραπεί και ότι ο Άππιος Κλαύδιος είχε εξοριστεί και υποκίνησε τους στρατιώτες να ξεσηκωθούν.
Με την προτροπή του Ικίλιου, επαναστάτησαν και οι στρατιώτες των ρωμαϊκών στρατών, που βρίσκοντο σε εδάφη των Σαβίνων. Στο άκουσμα της εκλογής τριβούνου του στρατού στον Αβεντίνο, ο Icκίλιος, νομίζοντας ότι αυτοί οι άνδρες θα εκλεγούν στη συνέχεια ως τριβούνοι των πληβείων και θέλοντας να γίνει ο ίδιος, κανόνισε την εκλογή του ίδιου αριθμού «τριβούνων του στρατού» μεταξύ αυτών των στρατιωτών, οι οποίοι ηγήθηκαν για τη Ρώμη, βάδισε μέσα από την πόλη και προς τον Αβεντίνο. Όταν ενώθηκαν με τον άλλο στρατό, οι είκοσι «τριβούνοι του στρατού» διόρισαν δύο άνδρες, τον Μάρκο Όππιο και τον Σέξτο Μανίλιο, να αναλάβουν τη διοίκηση.
Ο Λεύκιος Βαλέριος και ο Μάρκος Οράτιος στάλθηκαν, για να διαπραγματευτούν όρους με τους πληβείους κατά την κρίση τους. Οι πληβείοι τους καλωσόρισαν και τους ευχαρίστησαν λόγω της προηγούμενης στάσης τους στην Αγορά. Απαιτούσαν την ανάκτηση της προστασίας, που απολάμβαναν οι πληβείοι μέσω των τριβούνων των πληβείων και το δικαίωμα προσφυγής, ασυλία για όσους υποκίνησαν την εξέγερση και σκληρή τιμωρία για τους δέκα άνδρες. Οι απεσταλμένοι συμφώνησαν στα τρία πρώτα αιτήματα και ζήτησαν να αναβληθεί το θέμα της τιμωρίας. Οι πληβείοι το δέχτηκαν αυτό. Η Σύγκλητος αποφάσισε την παραίτηση της Δεκανδρίας, την εκλογή των τριβούνων των πληβείων και την αναφερόμενη ασυλία. Οι πληβείοι επέστρεψαν στη Ρώμη και εξέλεξαν τους τριβούνους τους. Το συμβούλιο των πληβείων έκανε πρόταση ασυλίας και ψήφισε νομοσχέδιο για την εκλογή υπάτων, που υπόκεινται σε έφεση.
Νομοθεσία Βαλερίου-Ορατίου (Leges Valeriae Horatiae)
Ύπατοι εξελέγησαν ο Λεύκιος Βαλέριος Ποτίτιος και ο Μάρκος Οράτιος Βαρβάτος. Πέρασαν τους Βαλερίου-Ορατίου νόμους (Leges Valeriae Horatiae). Ο πρώτος νόμος προέβλεπε, ότι τα ψηφίσματα του συμβουλίου των πληβείων ήταν δεσμευτικά για τον λαό. Στη συνέχεια, «όχι μόνο αποκατέστησαν έναν υπατικό νόμο για την έφεση, αλλά τον διαφύλαξαν και για το μέλλον με την πανηγυρική ψήφιση ενός νέου νόμου, να μην κηρύσσει κανείς την εκλογή οποιουδήποτε αξιωματούχου χωρίς έφεση και αυτός που θα τη δηλώσει μπορεί να θανατωθεί [από οποιονδήποτε] χωρίς προσβολή του νόμου ή της θρησκείας, και ότι μια τέτοια ανθρωποκτονία δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως βαρύτατο έγκλημα». Αποκατέστησαν επίσης την αρχή της ιερότητας των τριβούνων των πληβείων «με την αποκατάσταση ορισμένων τελετών που είχαν παραμεληθεί εδώ και καιρό» και θέτοντας στο καταστατικό αυτό που ήταν απλώς μια θρησκευτική κύρωση με έναν νόμο, που την επέκτεινε σε όλους τους πληβείους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένων των aediles και των δικαστών των δέκα ανδρών. Επιπλέον, διευκρίνισαν ότι τα κεφάλια εκείνων που παραβίασαν αυτές τις τελετές επρόκειτο να αποδοθούν στον Δία και η περιουσία τους να πωληθεί στο ναό των Ceres, Liber και Libera. Εισήγαγαν επίσης την πρακτική της παράδοσης των διαταγμάτων της Συγκλήτου στους aediles στο ναό της Ceres, που «μέχρι τότε συνήθιζαν να καταπιέζονται ή να παραποιούνται, κατά την ευχαρίστηση των υπάτων». Επιπλέον, το συμβούλιο των πληβείων ψήφισε νόμο, σύμφωνα με τον οποίο όσοι άφηναν τους πληβείους χωρίς τριβούνους ή εξέλεγαν αξιωματούχο χωρίς έφεση, θα μαστιγώνοντο και θα αποκεφαλίζοντο. Ο Λίβιος σημειώνει ότι όλα τα μέτρα ψηφίστηκαν ενάντια στη θέληση των πατρικίων, αλλά αυτοί δεν αντιτάχθηκαν ενεργά.
Ο νόμος των δώδεκα πινάκων
Οι δύο ύπατοι βάδισαν με τον στρατό τους για να αντιμετωπίσουν τους Σαβίνους και τους Αέκουι που δεν είχαν αποσυρθεί. «Πριν φύγουν από την Πόλη, οι ύπατοι είχαν χαραγμένους σε μπρούντζο τους νόμους των δέκα ανδρών, που είναι γνωστοί ως Δώδεκα Πίνακες, και τους έστησαν σε δημόσιο χώρο. Μερικοί συγγραφείς λένε ότι οι aediles, ενεργώντας υπό τις εντολές των τριβούνων, έκαναν αυτήν την υπηρεσία»
Απόψεις σύγχρονων ιστορικών
Ο λόγος για τον οποίο η πρώτη δεκανδρία είχε διπλό ρόλο -ως νέο δικαστικό σώμα που αντικατέστησε τους υπάτους και ανέλαβε τη διακυβέρνηση με εξαιρετικές εξουσίες και ως επιτροπή για τη σύνταξη νόμου- δεν εξηγείται από τις πηγές. Μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί το έχουν αντιμετωπίσει ως φαινομενική αντίφαση.
Μια θεωρία προσπάθησε να εξηγήσει αυτήν την αντίφαση, υποστηρίζοντας ότι η πρώτη δεκανδρία διέφερε από τη δεύτερη ως επιτροπή για τη σύνταξη νόμων, ενώ η τελευταίηο ήταν ένα μόνιμο κυβερνητικό όργανο. Ο Tέοντορ Μόμσεν επέκρινε, ότι δεν είχε καμία υποστήριξη από τις πηγές. Ο Κορνέλ σημειώνει, ότι αν συνέβαινε αυτό, οι ύπατοι και οι πληβείοι θα είχαν ανασταλεί στην αρχή της δεύτερης Δεκανδρίας αντί της πρώτης. Επιπλέον, το ότι η δεύτερη Δεκανδρία εξελέγη επειδή θεωρήθηκε ότι χρειάζοντο δύο νέοι πίνακες, υπονοεί ότι η Δεκανδρία προοριζόταν να είναι ένα προσωρινό όργανο για τη διάρκεια της κατάρτισης των νόμων. Το ίδιο κάνει και η προσπάθεια της δεύτερης Δεκανδρίας να παρατείνει την εξουσία της, προσποιούμενη ότι εργαζόταν ακόμη στους δύο τελευταίους πίνακες.
Μερικοί ιστορικοί βλέπουν την έντονη αντίθεση μεταξύ της πρώτης, καλής Δεκανδρίας και της δεύτερης κακής ως θρύλο, για να εξηγήσει ότι οι Δώδεκα Πίνακες γενικά είναι καλοί, ενώ η απαγόρευση του γάμου μεταξύ πατρικίων και πληβείων ήταν κακή. Αυτός ο κακός νόμος αποδόθηκε εικονικά σε ένα δεύτερο σώμα κακών δέκα ανδρών. Ωστόσο, ο Κορνέλ υποστηρίζει, ότι αυτή η άποψη είναι προβληματική. Κάνει δύο ερωτήσεις. Αν αυτό ήταν φαντασία για να εξηγήσει αυτόν τον νόμο, γιατί οι δύο τελευταίοι πίνακες (ο ένας περιείχε αυτόν τον νόμο) δημοσιεύτηκαν από τους υπάτους για το 449 π.Χ. μετά τη λήξη της κακής Δεκανδρίας; Γιατί συντάχθηκε νόμος που απαγόρευε τον γάμο μεταξύ πατρικίων και πληβείων από ένα σώμα, που απαρτίζεται από πατρικίους και πληβείους; (η πλειοψηφία των μελών της δεύτερης Δεκανδρίας είναι πληβείοι).
Το 2005, ο ιστορικός Γκάρυ Φόρσαϊθ απέρριψε τη δεύτερη Δεκανδρία ως ανιστόρητη. Προβάλλει μια σειρά από επιχειρήματα για την άποψή του. Πρώτον, είναι μια εφεύρεση βασισμένη στο πρότυπο της ιστορίας των Τριάντα τυράννων. Η Αθήνα αναγκάστηκε να καταργήσει τη δημοκρατία της μετά την ήττα της από τη Σπάρτη και αντικαταστάθηκε από μια επιτροπή επιφορτισμένη με τη σύνταξη των νόμων ενός νέου συντάγματος. Οι 30 τύραννοι συνέλαβαν και εκτέλεσαν πολιτικούς αντιπάλους και κατέλαβαν την εξουσία. Πολλοί Αθηναίοι τράπηκαν σε φυγή ή εξορίστηκαν. Σχημάτισαν πολιτοφυλακή και έφτασαν στον Πειραιά (το λιμάνι της Αθήνας), νίκησαν τις δυνάμεις που έστειλαν οι Τριάκοντα Τύραννοι και στη συνέχεια τους ανάγκασαν να παραιτηθούν και αποκατέστησαν τη δημοκρατία. Ο Φόρσαϊθ βλέπει ομοιότητες με την ιστορία των δέκα ανδρών, όπου τα δημοκρατικά αξιώματα αναστέλλονται και αντικαθίστανται από του; δέκα άνδρες, που είχαν επίσης επιφορτιστεί με τη σύνταξη νέων νόμων, οι οποίοι στη συνέχεια αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα καθήκοντά τους όταν έληξε η θητεία τους, έγιναν τυραννικοί, αναγκάστηκαν να παραιτηθούν από μία εξέγερση και τα δημοκρατικά αξιώματα αποκαταστάθηκαν. Δεύτερον, η ιστορία ταιριάζει με την ελληνική θεωρία, ότι μια καλή μορφή διακυβέρνησης δίνει τη θέση της σε μία διεφθαρμένη αντίστοιχη, η οποία, με τη σειρά της, οδηγεί πίσω σε μια άλλη καλή. Η πρώτη Δεκανδρία αντιπροσωπεύει «την ιδανική αριστοκρατική εξουσία στην ιδανική της μορφή, ακολουθούμενη από τη διεφθαρμένη ολιγαρχία της δεύτερης, της οποίας η κακή διακυβέρνηση οδηγεί σε εξέγερση και περαιτέρω πολιτικές αλλαγές». Τρίτον, ένα έτος και μία Δεκανδρία θα έπρεπε να ήταν αρκετό, για να εκπονηθεί μια νομοθεσία που δεν ήταν υπερβολικά περίπλοκη.
Ο Φόρσαϊθ λέει επίσης, ότι η ιδέα της ανατροπής της Δεκανδρίας «θα μπορούσε να είχε προταθεί στους μεταγενέστερους Ρωμαίους ιστορικούς από τα ονόματα των υπάτων για το 449 π.Χ., του Λεύκιου Βαλέριου Ποτίτιου και του Mάρκου Οράτιου Βαρβάτου. Ήταν παρόμοια με τα ονόματα των υπάτων για το 509 π.Χ., το έτος ίδρυσης της ρωμαϊκής δημοκρατίας (Πόπλιος Βαλέριος Ποπλικόλα και Mάρκος Οράτιος Πολβίλος). Η δημοκρατία ιδρύθηκε με την ανατροπή του τελευταίου βασιλιά της Ρώμης, ο οποίος ήταν τύραννος, σε μια εξέγερση και με την απόφαση να καταργηθεί η μοναρχία.
Ο Κορνέλ πιστεύει, ότι η ιστορία της δεύτερης Δεκανδρίας προσέλκυσε πολύ δευτερεύουσα επεξεργασία (μεταγενέστερες προσθήκες), ότι μερικά από αυτά κατά καιρούς την ρομαντικοποίησαν και ότι μέρη της ιστορίας είναι φανταστικά, αλλά ότι δεν μπορεί να αποδειχθεί, ότι η όλη ιστορία ήταν φανταστική και πιο πειστικά επιχειρήματα πρέπει να δοθούν, για να υποστηριχθεί αυτή η άποψη. Προσθέτει, ότι «η αναγνώριση των πλασματικών μερών δεν είναι ευκολότερη, από το να αποφασίσεις, ποια μέρη θα μπορούσαν να βασιστούν σε γνήσια γεγονότα». Σημειώνει επίσης, ότι η παράδοση των δύο Δεκανδριών και ο χωρισμός των πινάκων σε ομάδες των δέκα και δύο ήταν ήδη γύρω στα μέσα του 2ου αι. π.Χ. Ως εκ τούτου, αν και οι μεταγενέστεροι ιστορικοί που μας έδωσαν τις αφηγήσεις της Δεκανδρίας θα μπορούσαν να έχουν προσθέσει πρόσθετες επεξεργασίες, δεν υπάρχουν στοιχεία, που να αποδεικνύουν, ότι συνέθεσαν την βασική ιστορία.
Υπάρχουν αμφιβολίες για την ιστορία του Αππίου Κλαύδιου και της Βιργινίας. Ο Άππιος Κλαύδιος έπεσε θύμα μιας μεταγενέστερης παράδοσης εχθρότητας προς τους Κλαύδιους, δηλ. την οικογένειά του (ο Μόμσεν έδειξε ίχνη αυτού, αλλά δεν το είδε ως λόγο για την απόρριψη της ιστορίας). Ο χαρακτήρας της Βιργινίας έχει ομοιότητες με αυτόν της Λουκρητίας, της οποίας ο βιασμός οδήγησε στην ανατροπή της μοναρχίας (ο Όγκιλβι σημειώνει, ότι στην αρχική ιστορία μπορεί να μην υπήρχαν ονόματα και ότι μπορεί να αναφέρεται ως «κόρη» και το όνομα Virginia (= κόρη) της αποδόθηκε αργότερα, αλλά υπήρχε). Η ιστορία ήταν το θέμα μιας παραδοσιακής μπαλάντας. Ο Κορνέλ υποστηρίζει, ότι τέτοιες αντιρρήσεις δεν αποδεικνύουν, ότι «η ιστορία είναι μια μεταγενέστερη επινόηση».
Η ιστορία της πρεσβείας στην Αθήνα για να μελετήσει τη Νομοθεσία του Σόλωνα, είναι απίθανη. Αν είχε πάει στην Αθήνα, τότε οι Νόμοι του Σόλωνα θα είχαν αντικατασταθεί από τις ριζικές μεταρρυθμίσεις του Περικλή στο πρώτο μισό του 5ου αι. π.Χ. Ο Κορνέλ σημειώνει, ότι τα θραύσματα της Νομοθεσίας των Δώδεκα Πινάκων δείχνουν πολλά σημάδια ελληνικής επιρροής και ακόμη και κάποιες ελληνικές λέξεις-δάνεια. Πιστεύει, ότι η πηγή ήταν πιθανό να ήταν οι ελληνικές πόλεις της νότιας Ιταλίας και ότι εκεί θα είχαν κατευθυνθεί οι προσπάθειες εξοικείωσης με τους ελληνικούς γραπτούς νόμους. Επισημαίνει επίσης, ότι σύμφωνα με μια εναλλακτική παράδοση, τους δέκα άνδρες συμβούλευσε ο Ερμόδωρος της Εφέσου, Έλληνας φιλόσοφος στην εξορία.
Decemviri Stlitibus Judicandis
Οι decemviri stlitibus judicandis (δέκα άνδρες που δικάζουν αγωγές) ήταν ένα αστικό δικαστήριο αρχαίας προέλευσης (που αποδίδεται παραδοσιακά στον βασιλιά Σέρβιο Τύλλιο) που ασχολείτο κυρίως με ζητήματα που αφορούσαν την κατάσταση των ατόμων. Αρχικά χρησίμευε ως ένορκο δικαστήριο, που εξέδωσε ετυμηγορίες υπό την προεδρία του πραίτορα, αλλά αυτοί οι δέκα άνδρες έγιναν στη συνέχεια ετήσιοι μικροί αξιωματούχοι (magistratus minores) της Δημοκρατίας, εκλεγμένοι από την Comitia Populi Tributa και αποτελώντας μέρος των Vigintisexviri ("Είκοσι έξι ανδρών").
Ο Σουητόνιος και ο Δίων Κάσσιος καταγράφουν, ότι κατά τη διάρκεια της Ηγεμονίας, ο Οκταβιανός Αύγουστος μεταβίβασε στους δέκα άνδρες την προεδρία στο δικαστήριο των Centumviri ("Εκατό ανδρών"). Σύμφωνα με τον αυτοκρατορικό νόμο, η Δεκανδρία είχε δικαιοδοσία σε κεφαλαιουχικές υποθέσεις.
Decemviri Sacris Faciundis
Οι decemviri sacris faciundis, που ονομάζονται επίσης decemviri sacrorum (δέκα άνδρες για την απόδοση τελετουργιών) είχαν θρησκευτικές λειτουργίες και ήταν το αποτέλεσμα της αξίωσης των πληβείων για ίσο μερίδιο στη διοίκηση της κρατικής θρησκείας (πέντε άνδρες ήταν πληβείοι, πέντε ήταν πατρίκιοι). Διορίστηκαν για πρώτη φορά το 367 π.Χ. αντί των πατρικίων duumviri («δύο ανδρών») που είχαν την ευθύνη για τη φροντίδα και τη συμβουλή των Σιβυλλικών βιβλίων και τον εορτασμό των αγώνων του Απόλλωνα. Η ιδιότητα μέλους σε αυτό τον θρησκευτικό σύλλογο (collegium) ήταν ισόβια, και ο σύλλογος αυξήθηκε σε quindecimvirate —δηλαδή σε δεκαπέντε άνδρες— και μετονομάστηκε ανάλογα (βλ. quindecimviri sacris faciundis) τον τελευταίο αιώνα της Δημοκρατίας, πιθανώς από τον δικτάτορα Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα, ενώ ο δικτάτορας Γάιος Ιούλιος Καίσαρας πρόσθεσε ένα 16ο μέλος, αλλά αυτό το τελευταίο δεν διατηρήθηκε.