cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πτυελοδοχείο
Το πτυελοδοχείο (αγγλ. spit(t)oon ή cuspidor)  είναι ένα ειδικό δοχείο που χρησιμεύει για  να δέχεται πτύελα (σάλια κτλ) ή άλλα υλικά που απορρίπτονται  με πτύση (φτύσιμο) όπως καπνό (ταμπάκο), κρασί μετά τη δοκιμή κ.ά. Χρησιμοποιείται επίσης στα νοσοκομεία και οδοντιατρεία. Στην ελληνική, χρησιμοποιείται μεταφορικά και ως υποτιμητικό, προσβλητικό ή σκωπτικό.
Κατασκευή και χρήση
Το δοχείο συνήθως κατασκευαζόταν από μπρούτζο ώστε να μην οξειδώνεται. Άλλα υλικά που χρησιμοποιούνταν ήταν ο σίδηρος, το γυαλί και η πορσελάνη. Υπήρχαν πτυελοδοχεία υψηλής ποιότητας με περίτεχνη διακόσμηση, για χώρους όπως ακριβά ξενοδοχεία. Έχει επίπεδο πυθμένα  και είναι έτσι φιαγμένο ώστε να μην ανατρέπεται εύκολα. Εσωτερικά έχει ένα  " χείλος "  ώστε σε περίπτωση ανατροπής να μη χυθεί  το περιεχόμενο. Μερικά έχουν καπάκια και άλλα έχουν τρύπες στα πλάγια, μερικές φορές με  πώμα , για να διευκολύνεται η  εκκένωση και ο  καθαρισμός. Κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, οι γιατροί συνιστούσαν στους πάσχοντες από φυματίωση να χρησιμοποιούν προσωπικά φορητά πτυελοδοχεία τσέπης  αντί των δημοσίων. Στην Ελλάδα αυτός ο τύπος πτυελοδοχείου λεγόνταν πτυελίστρα (η) και αναφέρεται ως υάλινο με πώμα. Αυτό το πτυελοδοχείου τσέπης ήταν επινόηση του Γερμανού ιατρού Peter Dettweiler (1837-1904) στα τέλη του 19ου αιώνα. Παρόμοιες συσκευές εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται από μερικούς φυματικούς.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Στα τέλη του 19ου αιώνα στις ΗΠΑ και την Αυστραλία το  πτυελοδοχείο έγινε ένα πολύ κοινό  σκεύος σε  παμπ και σαλούν, οίκους ανοχής,  ξενοδοχεία , καταστήματα , τράπεζες , σιδηροδρομικά βαγόνια , και σε άλλα μέρη όπου συγκεντρώνονταν  άνθρωποι ( κυρίως ενήλικες άνδρες ). Παλαιότερα τα πτυελοδοχεία θεωρήθηκαν στοιχεία προόδου στη δημόσια συμπεριφορά και την υγεία, αφού αντικαθιστούσαν το φτύσιμο στο πάτωμα και τους δρόμους. Σε ορισμένα μέρη θεσπίστηκαν νόμοι που απαγόρευαν το φτύσιμο δημοσίως εκτός αν αυτό γινόταν σε πτυελοδοχείο. Μετά την επιδημία γρίπης του 1918  οι υποστηρικτές  της υγιεινής και των καλών τρόπων  άρχισαν να δυσφημίζουν τη  δημόσια χρήση του πτυελοδοχείου, και έτσι η  χρήση του  άρχισε να παρακμάζει. Οι τσίχλες αντικατέστησαν τον καπνό ως  αγαπημένο υλικό για   μάσημα  στη  νεότερη γενεά. Τα τσιγάρα επίσης θεωρήθηκαν  πιο υγιεινά από  το μάσημα του καπνού. Ακόμα και στη δεκαετία του 1930 δεν ήταν ασυνήθιστο θέαμα το  πτυελοδοχείο σε ορισμένους δημόσιους χώρους σε περιοχές των ΗΠΑ. Όμως ο τεράστιος αριθμός των παλαιών μπρούτζινων πτυελοδοχείων αποσύρθηκαν και κατέληξαν στην ανακύκλωση μετάλλων για τις ανάγκες του  Β´ Παγκοσμίου Πολέμου. Μια μεγάλη δημόσια συλλογή πτυελοδοχείων υπάρχει στο Durham  της Β. Καρολίνας. Το 2008, το εκεί  μουσείο καπνού  πρόσθεσε στο εκθετήριο του 282 πτυελοδοχεία, και  φέρεται ως η μεγαλύτερη συλλογή του κόσμου. Ομοίως, κάθε Δικαστικός στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έχει ένα πτυελοδοχείο δίπλα στο κάθισμα του/της   στην αίθουσα του δικαστηρίου. Ωστόσο,  αυτά τα  πτυελοδοχεία  λειτουργούν απλώς ως κάλαθοι αχρήστων.
Βαρελλαίοι Εύβοιας
Οι Βαρελλαίοι ή Βαρελαίοι είναι μικρός ημιορεινός οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας σε υψόμετρο 204 μέτρα. Βρίσκεται προς τα νότια και ανατολικά της Εύβοιας σε απόσταση 31 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Κάρυστο (έδρα δήμου), 29 χλμ. Β. από το Μαρμάρι και 112 χλμ. ΝΑ. από την Χαλκίδα. Βορειοανατολικά του χωριού είναι η ομώνυμη παραλία σε μικρό ορμίσκο με βαθιά νερά και βορειότερα η παραλία Χάρακας. Αναφέρονται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 ως Βαρελαίοι να προσαρτώνται στον τότε δήμο Καρύστου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Βατήσι, το Καλογέρι, το Ριζοβούνι και τους Στουππαίους αποτελούν την τοπική κοινότητα Στουππαίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρμαρίου του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 13 κατοίκους.
Πτυελοδοχείο
Στη σύγχρονη εποχή
Τα πτυελοδοχεία δεν είναι πλέον κοινό θέαμα σε δημόσιους χώρους. Υπάρχουν λίγες εταιρείες που κατασκευάζουν σήμερα πτυελοδοχεία για τους χρήστες του καπνού  για μάσηση. Μια ειδική χρήση χρήση του πτυελοδοχείου γίνεται κατά τις δοκιμασίες και εκθέσεις κρασιών, καφέ ή άλλων ποτών. Αφού ο δοκιμαστής βάλει στο στόμα του μια γουλιά κρασί για τη δοκιμή, μετά το φτύνει ώστε να μην περιπέσει σε μέθη.
Βαρελλαίοι Εύβοιας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Πτυελοδοχείο
Στην Ελλάδα
Τα πτυελοδοχεία προβλέπονταν σε χώρους εργασίας όπως καταστήματα, εργαστήρια, γραφεία κτλ με Προεδρικό Διάταγμα του 1934. Αυτά έπρεπε να πλένονται "δι' απολυµαντικής διαλύσεως τουλάχιστον άπαξ της ηµέρας." Αυτό καταργήθηκε με το ΠΔ 16 του 1996 που δεν προβλέπει την υποχρέωση χρήσης πτυελοδοχείων. Η σχετική υποχρέωση παραμένει σε νομοθεσία που αφορά χώρους δοκιμασίας κρασιών ή άλλων ποτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δοχεία
Γκαγκαουζική γλώσσα
Τα Γκαγκαούζικα (γκαγκαούζ: gagauzça) είναι η γλώσσα που ομιλείται από τους γκαγκαούζους.
Γεωγραφική κατανομή
Τα γκαγκαούζικα (Gagauz dili) είναι μια τουρκογενής γλώσσα που μιλιέται από τους Γκαγκαούζηδες κυρίως στη Γκαγκαουζία της Μολδαβίας αλλά και στα Νότια βαλκάνια, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Έχει δύο διαλέκτους, τα μπουλγκάρικα και τα θαλασσινά γκαγκαούζικα. Οι Γκακαούζηδες ήταν τουρκόφωνοι χριστιανοί που εκδιώχθηκαν από την Ανατολική Θράκη. Αυτή η γλώσσα δεν πρέπει να συγχέεται με τη Γκαγκαβούζικη γλώσσα της Θράκης.
Аλφάβητο
Αρχικά χρησιμοποιούνταν το ελληνικό αλφάβητο για τη γραφή των γκαγκούζικων μέχρι το 1957.Από το 1975 έως το 1991 υιοθετήθηκε το κυριλλικό το οποίο με τη σειρά του αντικαταστάθηκε από το λατινικό. Το λατινικό αλφάβητο βασίζεται σε μια έκδοση του τουρκικού αλφαβήτου με την προσθήκη δύο επιπλέον γραμμάτων το ‹ ä › για τον ήχο [æ]  και το  ‹ ţ › για τον ήχο [ts].
Το λατινικό αλφάβητο της γκαγκαουζικής γλώσσας:
Τζέι Θριτ
Ο '''Τζέι Λ. Θριτ''' (γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1989) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Λάρισας της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Έπαιξε για τους Ντέλαγουερ Στέιτ Χόρνετς για τρεις χρονιές και δύο φορές ήταν ο κορυφαίος του NCAA στα κλεψίματα. Ήταν ο πρώτος παίκτης της 1ης Κατηγορίας που κατείχε τουλάχιστον ένα μερίδιο του τίτλου κλεψιμάτων σε περισσότερες από μία περιόδους.
Σταδιοδρομία στο λύκειο
Ο Θριτ έπαιξε μπάσκετ λυκείου για το Λύκειο του Χάιλαντ Σπρινγκς στη Βιρτζίνια για τέσσερα χρόνια. Ως ανώτερος, είχε μέσο όρο 15 πόντους, 7 ασίστ, 3,5 ριμπάουντ και 2,7 κλεψίματα ανά παιχνίδι, βοηθώντας την ομάδα του να κερδίσει το πρωτάθλημα της πολιτείας ΑΑΑ. Εκείνη τη χρονιά, επιλέχτηκε ως μέλος επίσης στις ομάδες All-District, All-Metro και All-Region.
Κολεγιακή πορεία
Ο Θριτ εγγράφηκε στο Τζορτζ Μέισον αλλά μεταγράφηκε στο Ντέλαγουερ Στέιτ μετά την πρώτη του χρονιά. Δεν αγωνίστηκε το 2008-09 λόγω των κανόνων μεταγραφής του NCAA.
Το 2010–11, ο Θριτ ήταν ο αρχικός γκαρντ της ομάδας του και στα 30 παιχνίδια. Είχε 9,7 πόντους μέσο όρο. Ο Θριτ ηγήθηκε του MEAC σε ασίστ (6,0), κλεψίματα (3,1) και αναλογία ασίστ προς λάθη (2,7). Σε εθνικό επίπεδο, ισοφάρισε στη δεύτερη θέση σε κλεψίματα. Είχε 3 ή περισσότερα κλεψίματα σε 18 αγώνες. Στις 10 Ιανουαρίου, δημιούργησε το νικητήριο καλάθι καθώς έληγε ο χρόνος σε μια νίκη με 62-60 επί του Σάουθ Καρολάινα Στέιτ.
Το 2011–12, ο Θριτ πέτυχε 8,8 πόντους ανά παιχνίδι. Ήταν ο κορυφαίος του MEAC με 6,0 ασίστ ανά παιχνίδι και ήταν ο καλύτερος της χώρας για δεύτερη φορά σε κλεψίματα, με 3,0. Ήταν ο πρώτος παίκτης της 1ης Κατηγορίας που κατείχε τουλάχιστον ένα μερίδιο του τίτλου κλεψιμάτων σε περισσότερες από μία χρονιές. Επιλέχθηκε επίσης στην Πρώτη Ομάδα All-MEAC. Ο Θριτ ολοκλήρωσε την πορεία του στο κολέγιο με τις περισσότερες ασίστ (458) και τα δεύτερα περισσότερα κλεψίματα (253) στην ιστορία του MEAC.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μετά το κλείσιμο της σταδιοδρομίας του στο κολέγιο, ο Θριτ υπέγραψε με την Σνάιφελς της 1ης Ισλανδίας. Αναδείχθηκε MVP του Ισλανδικού αγώνα All-Star τον Ιανουάριο του 2013, σημειώνοντας τριπλ-νταμπλ στο παιχνίδι με 21 πόντους, 11 ριμπάουντ και 10 ασίστ. Κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου είχε μέσο όρο 18 πόντους και ήταν ο κορυφαίος πρωταθλήματος σε ασίστ με 9,5 ασίστ ανά παιχνίδι, βοηθώντας την Σνάιφελς να τερματίσει με την τρίτη καλύτερη επίδοση 16-6. Στο δεύτερο παιχνίδι των ημιτελικών του Σνάιφελς απέναντι στην Στιάρναν στα πλέι οφ, ο Θριτ εξάρθρωσε το δάχτυλό του και έχασε το επόμενο παιχνίδι στο οποίο ηττήθηκε η Σνάιφελς. Προσπάθησε να παίξει με τον τραυματισμό στον τέταρτο αγώνα, αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει την Σνάιφελς να χάσει το παιχνίδι και τη σειρά από την Στιάρναν.
Στις 20 Νοεμβρίου 2014 υπέγραψε με τη φινλανδική ΜΚ Νόκια.
Στις 20 Ιανουαρίου 2021, υπέγραψε με τη Σπιούνια Στάργκαρντ της 1ης Πολωνίας (PLK). Στις 8 Απριλίου 2021, μετακόμισε στην Ελάν Μπεαρναί της 1ης Γαλλίας (LNB Pro A). Στις 12 Αυγούστου 2021, ο Θριτ υπέγραψε με την Λάρισα.
Προσωπική ζωή
Ο Θριτ γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1989 από τους Σέριλ και Τζέι Θριτ. Αποφοίτησε από το Λύκειο του Χάιλαντ Σπρινγκς το 2007. Ο πατέρας του έπαιζε μπάσκετ στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια. Ο μικρότερος αδελφός του, Τζάρβις, έπαιζε για το Πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ελάν Μπεαρναί Πω-Λακ-Ορτέζ Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Τσίταου
Το Τσίταου (γερμανικά Zittau) είναι πόλη στο νοτιοανατολικό τμήμα του ομόσπονδου κρατιδίου της Σαξονίας στη Γερμανία, κοντά στα σύνορά της με την Πολωνία και την Τσεχία. Είναι τμήμα της περιφέρειας του Γκέρλιτς. Η πόλη έχει πληθυσμό 27.506 κατοίκων (31 Ιουλίου 2012).
Το ιστορικό κέντρο της πόλης διατηρεί την αρχική ομορφιά του με πολλές κατοικίες δείγματα διαφορετικών περιόδων της γερμανικής αρχιτεκτονικής. Ανάμεσα στα κτήρια διακρίνεται το δημαρχείο κτισμένο σε ιταλικό ρυθμό, η εκκλησία του Αγ. Ιωάννη και το Σάλτσχαους με τη μεσαιωνική κληρονομία του. Το πολυόροφο κτήριο είναι ένα από τα αρχαιότερα του είδους στη Γερμανία.
Ιστορία
Το Τσίταου ήταν ένα από τα έξι μέλη της Λουσάτιας Λίγκας. Εκείνη την περίοδο είχε αποδοθεί ο ιδιαίτερος τίτλος "Die Reiche" ("η πλούσια") στην πόλη, εξαιτίας της υψηλής αναλογίας πλούσιων πολιτών.
Κατά τη διάρκεια της Αντιμεταρρύθμισης, ειδικά μετά τη Μάχη του Λευκού Όρους το 1620, πολυάριθμοι προτεστάντες πρόσφυγες από τη Βοημία (οι böhmische Exulanten) έφτασαν στο Τσίταου, όπου έγιναν δεκτοί από τους προτεστάντες κυβερνήτες της πόλης. Πολλοί από αυτούς βρήκαν καταφύγιο σε διάφορα γύρω χωριά, ενώ άλλοι στη Δρέσδη, το Βερολίνο και το Βρανδεμβούργο. Κυρίως εξαιτίας της σχεδόν ολοσχερούς καταστροφής της πόλης κατά τον επταετή πόλεμο, η άλλοτε ευημερία της πόλης είναι εμφανής σε λιγοστά μόνο κτήρια και στα κοιμητήρια όπου θάβονταν οι πλούσιοι.
Ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά αγαθά αυτής της πρώιμης εποχής του 16ου αιώνα ήταν η μπύρα. Αργότερα, κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, έγιναν σημαντικά και τα υφάσματα, παράδοση κοινή στην περιοχή της Άνω Λουσατίας.
Κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π. λειτουργούσε στην πόλη στρατόπεδο συγκέντρωσης. Παρείχε δυναμικό για καταναγκαστική εργασία στη «Phänomen Werke Gustav Hiller», εταιρεία κατασκευής φορτηγών
Βερμπάσκο
Το Βερμπάσκο (Verbascum) γνωστό με τη δημώδη ονομασία φλόμος ή φλώμος (επίσης γνωστό και ως βελούδινο φυτό (velvet plant)), είναι ένα γένος από περίπου 360 είδη από ανθοφόρα φυτά της οικογένειας των χοιραδίων δηλ. των Χοιραδιοειδών (Scrophulariaceae). Είναι εγγενές στην Ευρώπη και την Ασία, με την υψηλότερη ποικιλομορφία των ειδών στην περιοχή της Μεσογείου.
Ο φλόμος ή το «φλομόφυλλο», αναφέρεται συχνά στα φύλλα του Φλόμου του θάψου (Verbascum thapsus), τον μεγάλο ή κοινό φλόμο, ο οποίος χρησιμοποιείται συχνά στη βοτανική φαρμακευτική.
Περιγραφή
Πρόκειται για διετή (biennial) ή πολυετή (perennial) φυτά, σπανίως μονοετή (annual) ή κοντά ξυλώδη φυτά, τα οποία αναπτύσσονται από 0,5 έως και 3 μέτρα. Τα φυτά πρωτίστως, σχηματίζουν ένα πυκνό ρόδακα από φύλλα, στο επίπεδο του εδάφους, εν συνεχεία, στέλνοντας προς τα άνω, ένα ψηλό ανθοφόρο βλαστό. Τα διετή φυτά, κατά το πρώτο έτος σχηματίζουν τη ροζέτα και την επόμενη χρονιά, το στέλεχος. Τα φύλλα είναι τοποθετημένα σπειροειδώς, συχνά πυκνά τριχωτά, αν και σε ορισμένα είδη είναι λεία (άτριχα). Τα άνθη έχουν πέντε συμμετρικά πέταλα· τα χρώματα των πετάλων στα διαφορετικά είδη, περιλαμβάνουν: το κίτρινο (το πιο συνηθισμένο), το πορτοκαλί, το κόκκινο-καφέ, το μωβ, το μπλε ή το λευκό. Ο καρπός, είναι μια κάψα η οποία περιέχει πολυάριθμους λεπτούς σπόρους.
Καλλιέργεια
Στην κηπουρική και την αρχιτεκτονική τοπίου, οι φλόμοι εκτιμώνται για το ψηλό στενό ανάστημά τους και γιατί ανθοφορούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμη και σε ξηρά εδάφη. Πολλές ποικιλίες είναι διαθέσιμες εκ των οποίων οι "Gainsborough", "Letitia" και "Pink Domino", έχουν κερδίσει το βραβείο της Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit.
Άλλες χρήσεις
Ο Φλόμος ο θάψος (Verbascum thapsus), έχει μακρόχρονη ιστορία χρήσης ως βοτανική θεραπεία. Παρόλο που αυτό το φυτό είναι πρόσφατη άφιξη στη Βόρεια Αμερική, οι Αμερικανοί ιθαγενείς, χρησιμοποιούσαν τους αλεσμένους σπόρους αυτού του φυτού, ως παραλυτικό δηλητήριο ψαριών, λόγω των υψηλών επιπέδων ροτενόνης (rotenone). Τα άνθη του είδους Verbascum, έχουν χρησιμοποιηθεί στην παραδοσιακή Αυστριακή ιατρική, εσωτερικά (ως τέιον) ή εξωτερικά (ως αλοιφή, τσάι, λουτρά ή επιθέματα) για τη θεραπεία των διαταραχών της αναπνευστικής οδού, του δέρματος, των φλεβών, της γαστρεντερικής οδού και του μυοσκελετικού συστήματος.
Ο μίσχος (stalk) του φυτού, θεωρείται πρώτης τάξεως τρυπάνι, για χρήση με το χέρι, στο άναμμα της φωτιάς με την μέθοδο της τριβής.
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 διεξήχθησαν έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής. Συνολικά, 119 αθλητές από τρεις χώρες έλαβαν μέρος στους αγώνες που διεξήχθησαν το διήμερο 1 και 2 Ιουλίου, αλλά και στις 28 Οκτωβρίου 1904.
Βερμπάσκο
Επιλεγμένα είδη
• 3
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
Συμμετέχουσες χώρες
Οι τρεις χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):
Βερμπάσκο
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
Άλμα
Ημερομηνία: 28 Οκτωβρίου 1904
Βερμπάσκο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χοιραδιοειδή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
Άλμα
Κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για τρία άλματα. Για κάθε άλμα, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά άλμα και έως 45 στο σύνολο.
Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των πέντε πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Στην πρώτη θέση ισοβάθμησαν οι Τζορτζ Άιζερ και Άντον Χέιντα με 36 βαθμούς και μοιράστηκαν το χρυσό μετάλλιο, ενώ το χάλκινο πήρε ο Γουίλιαμ Μερζ με 31 βαθμούς.
Αναρρίχηση επί κάλω
Το σχοινί είχε ύψος 25 πόδια (περίπου 7,62 μέτρα) και ήταν στηριγμένο σε ιστό. Κάθε αθλητής είχε τρεις προσπάθειες στη διάθεσή του και η καλύτερη από αυτές μετρούσε στην τελική του κατάταξη. Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των τριών πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο Τζορτζ Άιζερ (ο οποίος αν και αγωνιζόταν με ξύλινο προσθετικό πόδι, κατάφερε εκείνη την ημέρα να κερδίσει συνολικά 6 μετάλλια), το ασημένιο ο Τσαρλς Κράουζε και το χάλκινο ο Έμιλ Βόιγκτ.
Δίζυγο
Κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για τρεις προσπάθειες, όλες με ελεύθερο στυλ. Για κάθε προσπάθεια, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά προσπάθεια και έως 45 στο σύνολο.
Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των πέντε πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο Τζορτζ Άιζερ με 44 βαθμούς, το ασημένιο ο Άντον Χέιντα με 43 και το χάλκινο ο Τζον Ντούχα με 40.
Κορίνες
Ημερομηνία: 28 Οκτωβρίου 1904
Κάθε αθλητής είχε στη διάθεσή του πέντε λεπτά για να πραγματοποιήσει την προσπάθειά του με δύο κορίνες των τριών κιλών. Τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς στο σύνολο. Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των τριών πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο Έντουαρντ Χένιγκ με 13 βαθμούς, το ασημένιο ο Έμιλ Βόιγκτ με 9 και το χάλκινο ο Ραλφ Γουίλσον με 5.
Κρίκοι
Ημερομηνία: 28 Οκτωβρίου 1904
Κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για τρεις προσπάθειες, όλες με ελεύθερο στυλ. Για κάθε προσπάθεια, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά προσπάθεια και έως 45 στο σύνολο. Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των τριών πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο Χέρμαν Γκλας με 45 βαθμούς, το ασημένιο ο Γουίλιαμ Μερζ με 35 και το χάλκινο ο Έμιλ Βόιγκτ με 32.
Μονόζυγο
Κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για τρεις προσπάθειες, όλες με ελεύθερο στυλ. Για κάθε προσπάθεια, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά προσπάθεια και έως 45 στο σύνολο.
Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των πέντε πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Στην πρώτη θέση ισοβάθμησαν οι Άντον Χέιντα και Έντουαρντ Χένιγκ με 40 βαθμούς και μοιράστηκαν το χρυσό μετάλλιο, ενώ το χάλκινο πήρε ο Τζορτζ Άιζερ με 39 βαθμούς.
Πλάγιος ίππος
Ημερομηνία: 28 Οκτωβρίου 1904
Κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για τρεις προσπάθειες, όλες με ελεύθερο στυλ. Για κάθε προσπάθεια, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά προσπάθεια και έως 45 στο σύνολο.
Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των πέντε πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο Άντον Χέιντα με 42 βαθμούς, το ασημένιο ο Τζορτζ Άιζερ με 33 και το χάλκινο ο Γουίλιαμ Μερζ με 29.
Σύνθετο ατομικό
Ημερομηνία: 1-2 Ιουλίου 1904
Ήταν η δεύτερη φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων. Η τελική κατάταξη καθορίστηκε από τα αποτελέσματα των συμμετεχόντων στο σύνθετο ατομικό τριών οργάνων της γυμναστικής (δίζυγο, μονόζυγο, ίππος), αλλά και στο τρίαθλο του στίβου (100 γιάρδες τρέξιμο, άλμα εις μήκος, σφαιροβολία).
Συμμετείχαν συνολικά 119 αθλητές από 3 χώρες. Νικητής αναδείχθηκε ο Τζούλιους Λένχαρτ από τις ΗΠΑ με 69.80 βαθμούς. Το ασημένιο μετάλλιο κατέκτησε ο Βίλελμ Βέμπερ από τη Γερμανία με 69.10 βαθμούς και το χάλκινο ο Άντολφ Σπίνλερ από την Ελβετία με 67.99 βαθμούς.
Σύνθετο ατομικό τριών οργάνων
Ημερομηνία: 1-2 Ιουλίου 1904
Ήταν η μοναδική φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων. Τα τρία όργανα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν το δίζυγο, το μονόζυγο και ο ίππος και κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για μία προσπάθεια στο κάθε ένα. Για κάθε προσπάθεια, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά όργανο και έως 45 στο σύνολο.
Συμμετείχαν συνολικά 119 αθλητές από 3 χώρες. Νικητής αναδείχθηκε ο Άντολφ Σπίνλερ από την Ελβετία (το μοναδικό χρυσό μετάλλιο της χώρας στους Αγώνες του 1904) με 43.49 βαθμούς. Το ασημένιο κατέκτησε ο Τζούλιους Λένχαρτ από τις ΗΠΑ με 43 βαθμούς και το χάλκινο ο Βίλελμ Βέμπερ από τη Γερμανία με 41.60 βαθμούς.
Τα αποτελέσματα από αυτό το αγώνισμα, όπως και από το τρίαθλο του στίβου, χρησιμοποιήθηκαν για να καθορίσουν την τελική κατάταξη στο αγώνισμα του σύνθετου ατομικού.
Σύνθετο ατομικό τεσσάρων οργάνων
Ημερομηνία: 28 Οκτωβρίου 1904
Οι τελικές βαθμολογίες των αθλητών προέκυψαν από το άθροισμα των βαθμών τους στα αγωνίσματα του άλματος, του δίζυγου, του μονόζυγου και του πλάγιου ίππου.
Ο αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των πέντε πρώτων -οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί-, ενώ το πιθανότερο είναι να αγωνίστηκαν συνολικά δέκα αθλητές. Το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο Άντον Χέιντα με 161 βαθμούς στο σύνολο, το ασημένιο ο Τζορτζ Άιζερ με 152 και το χάλκινο ο Γουίλιαμ Μερζ με 135.
Σύνθετο ομαδικό
Ημερομηνία: 1-2 Ιουλίου 1904
Ήταν το μοναδικό ομαδικό αγώνισμα στο πρόγραμμα της γυμναστικής. Συμμετείχαν 78 αθλητές από 13 γυμναστικούς συλλόγους των Ηνωμένων Πολιτειών, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν Αμερικανοί με γερμανική καταγωγή. Οι συμμετέχοντες διαγωνίστηκαν ατομικά σε έξι συνολικά αγωνίσματα: τρία γυμναστικής (δίζυγο, μονόζυγο, ίππος) και τρία στίβου (100 γιάρδες τρέξιμο, άλμα εις μήκος, σφαιροβολία). Για την τελική βαθμολογία κάθε συλλόγου χρησιμοποιήθηκαν οι ατομικές επιδόσεις των έξι πρώτων αθλητών του.
Νικητής αναδείχθηκε ο σύλλογος από τη Φιλαδέλφεια με 370.13 βαθμούς συνολικά. Τη δεύτερη θέση κατέκτησε ο σύλλογος από τη Νέα Υόρκη με 356.37 βαθμούς και την τρίτη ο αντίστοιχος από το Σικάγο με 352.79 βαθμούς.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|right|160px|Ο Τζορτζ Άιζερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Κώστας Αριστόπουλος (μουσικός)
Ο Κώστας Αριστόπουλος είναι Έλληνας λαϊκός οργανοπαίκτης, γνωστός για τη μουσική που παίζει στο κλαρίνο. Γεννήθηκε στο Αγρίνιο 17/6/1964. Ο παππούς του ο Κώστας Αριστόπουλος, του οποίου πήρε και το όνομα, έπαιζε πολύ καλό ζουρνά αλλά και κλαρίνο τ'Αι-Συμιού (τοπικό θρησκευτικό πανηγύρι στην εορτή του Αγίου Συμεών) στο Μεσολόγγι. Ο πατέρας και δάσκαλος του Θύμιος Αριστόπουλος επίσης έπαιζε κλαρίνο. Έπαιξε για πρώτη φορά κλαρίνο επαγγελματικά σε ηλικία 13 ετών στο πανηγύρι στο Αγγελόκαστρο. Ακολούθησε λαμπρή πορεία στον χώρο, παίζοντας σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Έχει συνεργαστεί δισκογραφικά με Κώστα Σούκα, Βασίλη Σούκα, Κώστα Πίτσο, Γιώργο Κόρρο, Νίκο Χατζόπουλο, Λευτέρη Ζέρβα και άλλους που συγκαταλέγονται στους σπουδαίους μουσικούς - συνθέτες με έργο στον χώρο της δημοτικής παράδοσης και όχι μόνο.
↵Παντρεύτηκε το 1985 με την Κατερίνα Καραγιάννη κόρη του  Μάκη Καραγιάννη, φημισμένος κλαρίνιστας της εποχής που έμενε στο Αντίριο. Μαζί με την Κατερίνα απέκτησαν 7 παιδιά ... 4 κορίτσια και 3 αγόρια που ασχολούνται με την μουσική συνεχίζοντας την παράδοση της οικογένειας... Ο 7ος  γιος  (Μάκης Αριστόπουλος) αναλαμβάνει την   σκυτάλη στην παράδοση  του κλαρίνου... Ο Θύμιος και Τάκης παίζουν ντράμς και κιθάρα αντίστοιχα. Έχει συνεργαστεί με πάρα πολλούς γνωστούς τραγουδιστές όπως η Τασία Βέρα, η Σοφία Κολλητήρη, Τάκης Καρναβάς, Βαγγελιώ Χρηστιά, Φιλιώ Πυργάκη, Αννούλα Τσαχάλου,  Γιάννης Κωνσταντίνου,  Θανάσης Βαρσαμάς, τον Μάκη Χριστοδουλόπουλο,  Στάθης Κάβουρα,  Γιώργος Τζαμάρας,  Αλέκος Κιτσάκης , Κώστας Σκαφίδας και από τους νεώτερους με τον Αντρέα Κωνσταντινόπουλο, Κώστα Μετζελόπουλο, Γιώργο Βελισσάρη, Χαρά Βέρρα,   Νίκο Βλαχοδήμο, το Νίκο Παπαγεωργίου,  το Θ. Σταμάτη, το Γ. Καψάλη κ.α.
Δισκογραφία
Κατηγορία:Έλληνες κλαριντζήδες
Τσερνίχιβ
Το Τσερνίχιβ (Ουκρανικά Чернігів), επίσης γνωστό ως Τσερνίγκοφ (ρωσικά: Чернигов) είναι ιστορική πόλη στη βόρεια Ουκρανία, κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία. Είναι το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Τσερνίχιβ καθώς και της επαρχίας Τσερνίχιβ. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 294.000 κάτοικοι (2015).
Κλίμα
Το Τσερνίχιβ έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα με κρύους και χιονισμένους χειμώνες και ζεστά και ηλιόλουστα καλοκαίρια. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Τσερνίχιβ φτάνει τους 7 °C. Η μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου φτάνει τους -5.6 °C, ενώ τον Ιούλιο η μέση θερμοκρασία φτάνει τους 19.5 °C.
Τουρισμός
thumb|Εκκλησία στο Τσερνίγκοφ thumb|Μοναστήρι στο Τσερνίγκοφ Το Τσερνίχιβ έχει πολλά μοναστήρια. Οι τουρίστες ξεπερνούν τους 27.000 όλο τον χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Ανάλυση συναισθήματος
Ανάλυση συναισθήματος (αγγλικά: sentiment analysis, SA) είναι η τεχνική εντοπισμού και επεξεργασίας των συναισθημάτων χρηστών πάνω σε συγκεκριμένα θέματα. Συγκριτικά με την τεχνική εξόρυξης γνώμης, η τεχνική ανάλυσης συναισθήματος είναι πιο ευρεία και πιο σύνθετη, γιατί έχει ως στόχο την αναγνώριση αισθημάτων. Αυτό προϋποθέτει βαθύτερη κατανόηση των κειμένων, τόσο που πολλές φορές ξεπερνάει τις δυνατότητες της τεχνικής επεξεργασίας φυσικής γλώσσας που χρησιμοποιεί ως εργαλείο.
Οι ανάλυση συναισθήματος έχει ευρεία εφαρμογή και χρησιμότητα στο ερευνητικό πεδίο, καθώς και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα για την παροχή αναπληροφόρησης από τους χρήστες.
Φούρνοι Κορσεών
Οι Φούρνοι Κορσεών (ή απλώς Φούρνοι) είναι συστάδα νήσων, νησίδων και βραχονησίδων του ανατολικού Αιγαίου. Η Θέση τους είναι δυτικά-νοτιοδυτικά της Σάμου και ανατολικά της Ικαρίας (λίγο νότια ανάμεσα στα δύο νησιά). Συγκεκριμένα ανάμεσα στο τρίγωνο των ακρωτηρίων Δομένικος της Σάμου, Φανάρι της Ικαρίας και Τζουλούφι της Πάτμου.
Κυριότερες αυτών είναι, δυτικά: η Θύμαινα, το Θυμαινάκι (ή Θυμαινονήσι), το Αλατονήσι (ή Αλαφονήσι ή Αλατσονήσι), κεντρικά: οι Φούρνοι, Κισηριά (ή Διαπόρι), νότια: το Στρογγυλό, το Πλατύ (ή Πλάκα), Μακρονήσι ή Μακρύ και ανατολικά: Ανθρωποφάς (ή Ανθρώ), ο μικρός Ανθρωποφάς, η Κεδρό (ή Μικρή Ανθρωποφάς), η Αγριδιό (ή Πρασονήσι), ο Άγιος Μηνάς, ο μικρός Άγιος Μηνάς και το Πλακάκι. μικρογραφία|Φούρνοι Κορσεών και [[Κισηριά Φούρνων|Κισηριά]]
Φυσικό περιβάλλον - Γεωμορφολογία
Οι Φούρνοι είναι μία συστάδα νησιών (πάνω από 20). Το χαρακτηριστικό των νησίδων αυτών είναι η πολύ μεγάλη ακτογραμμή (120 χλμ.) που ξεπερνά σε μήκος και αυτή της Σάμου (η οποία συγκριτικά έχει πολύ μεγαλύτερο μέγεθος). Τα μεγαλύτερα από τα νησιά είναι οι Φούρνοι, η Θύμαινα και ο Άγιος Μηνάς.
Οι Φούρνοι είναι το μεγαλύτερο νησί της συστάδας με έκταση 30,5 τ.χλμ. Επίσης στο νησί βρίσκεται και η ομώνυμη πρωτεύουσα της συστάδας, αλλά και της νήσου με 1.033 κατοίκους.
Η Θύμαινα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος με έκταση 10,071 τ.χλμ. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, είναι 151 κάτοικοι που διαμένουν στους δύο οικισμούς του νησιού, τη Θύμαινα (140 κάτοικοι) και την Κεραμειδού (11 κάτοικοι). Το υψηλότερο σημείο του νησιού είναι 470 μ.
Ο Άγιος Μηνάς έχει έκταση 2,1 τ.χλμ. και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 3 κάτοικους.
Το νησί ανήκει γεωλογικά στην κυκλαδική ενότητα. Τα πετρώματά του είναι σχιστολιθικά συνήθως στα χαμηλότερα μέρη των λόφων και ασβεστολιθικά στα υψηλότερα. Οι ακτές είναι απόκρημνες, χαρακτηριστικές του αιγαιακού τοπίου, γεμάτες κόλπους και κολπίσκους προστατευμένους από τα έντονα καιρικά φαινόμενα. Σε αυτή την ποικίλη γεωμορφολογία οφείλεται η δυσανάλογα μεγάλη ακτογραμμή του νησιού, αλλά και ολόκληρου του συμπλέγματος γενικότερα. Η θαλάσσια περιοχή χαρακτηρίζεται από μικρά βάθη και σχετικά μικρές κλίσεις. Ο ορυκτός πλούτος περιορίζεται στο μάρμαρο των τριών λατομείων, που όμως δε χρησιμοποιούνται σήμερα.
Η πανίδα των Φούρνων είναι εξίσου σημαντική. Η θαλάσσια περιοχή στηρίζει πληθυσμούς της μεσογειακής φώκιας monachus monachus, οι οποίοι απειλούνται από την ανθρώπινη παρέμβαση, αλλά και διάφορα είδη δελφινιών και θαλάσσιων χελωνών. Το νησί συμπεριλαμβάνεται και στις 196 σημαντικές για τα πουλιά περιοχές της Ελλάδας (Σ.Π.Π.Ε.), καθώς είναι τόπος αναπαραγωγής πουλιών όπως ο μαυροπετρίτης (είδος γερακιού), ο σπιζαετός και η νησιωτική πέρδικα. Αποτελεί επίσης περιοχή ιδιαίτερης σημασίας για τα μεταναστευτικά είδη, ιδιαίτερα τους ερωδιούς.
Ιστορία
μικρογραφία|Οι φούρνοι φωτογραφημένοι από αεροπλάνο Οι Φούρνοι είναι μια συστάδα άγονων μικρών νησιών και βραχονησίδων στις ανατολικές Σποράδες, μεταξύ Ικαρίας και Σάμου στον Βορρά και Πάτμου στον Νότο. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας τους, τα νησιά ήταν ακατοίκητα ή λημέρια πειρατών. Το λιγοστό αρχαιολογικό υλικό υποδηλώνει ότι στην αρχαιότητα οι Φούρνοι ίσως να κατοικήθηκαν κατά την αρχαϊκή και κλασική εποχή, ενώ είναι βέβαιη η κατοίκηση κατά την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή εποχή. Στη σύγχρονη εποχή η κατοίκηση τους ξεκινά μετά τα μέσα του 18ου αιώνα. μικρογραφία|Άποψη του Αιγαίου από τους Φούρνους Στην αρχαία και μεσαιωνική γραμματεία διασώζονται επιγραμματικές αναφορές για τους Φούρνους, κυρίως σε έργα γεωγραφικού ενδιαφέροντος, όπου απλά επισημαίνεται η θέση των νησιών και κάποια από τις παραλλαγές του ονόματος των Φούρνων. Οι μόνες γραπτές μαρτυρίες για τη ζωή στα νησιά είναι οι λιγοστές επιγραφές που βρέθηκαν στη μικρή αρχαία ακρόπολη των Φούρνων και στα υπολείμματα ενός αρχαίου οικισμού στη θέση Καμάρι.
Από την περίοδο της ύστερης Τουρκοκρατίας (2ο μισό του 18ου αιώνα) κι έπειτα, διασώζεται προφορική παράδοση κι αρχειακό υλικό που μαρτυρεί ότι οι Φούρνοι κατοικήθηκαν εκ νέου, αρχικά από Πάτμιους και Δωδεκανήσιους, στους οποίους πολύ γρήγορα προστέθηκαν νέοι κάτοικοι από Ικαρία, Σάμο, Κυκλάδες, Μικρά Ασία, Κρήτη και ηπειρωτική Ελλάδα.
Η ιστορία των νησιών θα πρέπει να εξεταστεί κυρίως σε συνάρτηση με την ιστορία της γειτονικής Ικαρίας και της Σάμου, αλλά και της ιωνικής Μικράς Ασίας, παρατηρώντας κυρίως το τι συνέβαινε εκεί στις αντίστοιχες χρονικές περιόδους.
Το όνομα των Φούρνων
Τα νησιά ήταν γνωστά στους αρχαίους γεωγράφους με διάφορες παραλλαγές του ονόματος τους, ενώ παρατηρείται και κάποια σύγχυση στον Στράβωνα και στον Πλίνιο (ή ίσως στους αντιγραφείς των έργων τους), όπου απαντάται διπλή ονομασία μέσα στα ίδια τα συγγράμματα:
Κορασσίαι (Στράβων, Χ 5, 13 σ.488): "Πλησίον δ’ έσί και η Πάτμος, και [αι] Κορασσίαι, προς δύσιν κείμεναι τη Ικαρία’ αύτη δε Σάμο…..”
Κορσίαι (Στράβων, ΧΙV 1,13 σ.636): "Τῆς δὲ Τρωγιλίου πρόκειται νησίον ὁμώνυμον· ἐντεῦθεν δὲ τὸ ἐγγυτάτω δίαρμά ἐστιν ἐπὶ Σούνιον σταδίων χιλίων ἑξακοσίων͵ κατ᾽ ἀρχὰς μὲν Σάμον ἐν δεξιᾶι ἔχοντι καὶ Ἰκαρίαν καὶ Κορσίας͵ τοὺς δὲ Μελαντίους σκοπέλους ἐξ εὐωνύμων...”
Κορσίαι (stad. mar. magni 284; Αγαθήμερος 18 ( ....επί Κορσίας ρ....) ; IG XII, 6, 2 1203)
Κορσεαί: Εκαταίος ο Μιλήσιος (FGrHist 1 F 143 από Στέφανο Βυζάντιο σ. 376, 10)
Κορσία: (Ηρωδιανός Ι 285, 1 ed Lentz, από Στέφανο Βυζάντιο σ. 376, 11, annotans: δια του ι, stad. Mar. magni 283).
Corassiae (Pliny, Hist Nat 4.12.23): "After we pass these, no regular order can be well observed; the rest must therefore be mentioned indiscriminately. There is the island of Scyros...Patmos...................the Corassiæ, Lebinthus, Leros, Cinara, Sicinus...’’
Corseae (Pliny, Hist Nat 5.37): "The coast of Ionia has the islands of Trageæ, Corseæ, and Icaros, which has been previously mentioned”
Όνομα κατοίκων στην αρχαιότητα: Κορσεάτης (Στέφ. Βυζάντιος σ. 376,12) και Κορσιñται (t. 1213 XI)
Φούρνοι: Η πρώτη φορά που απαντάται το σύγχρονο όνομά των νησιών είναι στο βυζαντινό Σταδιοδρομικόν του 10ου αιώνα μ.Χ., που περιέχεται στο έργο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου "Έκθεσις της Βασιλείου Τάξεως". Το Σταδιοδρομικόν παραθέτει τις αποστάσεις μεταξύ των νησιών που πρέπει να διανύσει ο αυτοκρατορικός στόλος και βρίσκεται στο τέλος του καταλόγου των πλοίων και του εξοπλισμού που συγκεντρώθηκε για την αυτοκρατορική εκστρατεία του 949 π.Χ, για την αποτυχημένη προσπάθεια ανάκτησης της Κρήτης από τους Σαρακηνούς Άραβες:
''“Από της θεοφυλάκτου Πόλεως εις Ηράκλειαν μίλια ξ΄. από Ηρακλείας έως Προικονήσσου μιλ. μ’. από Προικονήσσου έως Αβύδου μιλ. ρ’. από Αβύδου έως Ταπευκία μιλ. ιβ’. από Ταπευκία έως Τενέδου μιλ. η’. από Τενέδου έως Μιτυλίνης μιλ. ρ’. από Μιτυλίνης έως Χίου μιλ. ρ’. από Χίου έως Σάμου μιλ. ρ’. από της Σάμου έως τους Φούρνους μιλ. λ’. από τους Φούρνους έως Ναξίας μιλ. ο’…..”''
Ο διάσημος Τούρκος κουρσάρος, ναύαρχος και χαρτογράφος του 16ου αιώνα, Πίρι Ρέις, στο έργο του Kitab-I Bahriye (Βιβλίο Ναυσιπλοΐας) αναφέρεται το 1521 μ.Χ. με τη σειρά του στους Φούρνους και στα καλά τους αγκυροβόλια, αλλά δημιουργεί σύγχυση για την ονομασία του κάθε ενός νησιού χωριστά, αφού αναφέρεται στους σημερινούς Φούρνους με το όνομα Huršyd ( προφανώς εκ του Curshia των Μεσαιωνικών χαρτών, από το αρχαίο Κορσία/Κορσίαι), ενώ ονομάζει Furnaz (προφανώς εκ του λατινικού Fornoli) τη Θύμαινα, λέγοντας ότι οι άπιστοι την ονομάζουν Lipis:
''«Τα παλιά χρόνια, τα νησιά ήταν τόπος κατοικίας μοναχών, αλλά τώρα είναι εγκαταλελειμμένα. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν αρχαία ερείπια σ’αυτά τα νησιά. Το νησί που εμείς ονομάζουμε Huršyd, οι άπιστοι το λένε Qursije. Το νησί Furnaz εκείνοι το λένε Lipis. Σε περίπτωση που θέλει κάποιος να πλεύσει σε αυτά τα νησιά με μεγάλα πλοία, το βάθος ανάμεσα στα δύο νησιά είναι 40 οργιές»''
Φικάρδου
Το Φικάρδου είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Φούρνοι Κορσεών
Το όνομα των Φούρνων
Fornoli: σε χάρτες της Νεότερης Εποχής
Curshia: σε χάρτες της Νεότερης Εποχής
Φικάρδου
Τοποθεσία
Το χωριό αποτελεί ιδιοκτησία του Τμήματος Αρχαιοτήτων, το οποίο το 1978 κήρυξε ολόκληρο το χωριό σε «Αρχαίο Μνημείο» και «Ελεγχόμενη Περιοχή». Το χωριό έχει δηλωθεί από το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων ως υποψήφιο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Φούρνοι Κορσεών
Το όνομα των Φούρνων
Κρουσσοί: Νεότεροι Χρόνοι, προφανώς εκ του Curshia < Κορσίαι
Φικάρδου
Ιστορία
Λόγω του ότι η τοποθεσία ήταν γνωστή ως τα λημέρια των φυγάδων "φυγά Ανδρον" η κοινότητα κατέληξε να είναι γνωστή ως Φικάρδου. Αν και το χωριό δεν καταγράφεται να υπήρξε φέουδο κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας, ούτε και κατά τη διάρκεια της ενετικής περιόδου, ωστόσο κρατικοί ερευνητές ιστορίας ταυτίζουν το όνομα του χωριού με το όνομα ενός ενετού συμβολαιογράφου του Θωμά Φικάρδος, στα τέλη του 15ου αιώνα.
Ο θρύλος
Φημολογείται ότι η συμμορία ενός Σίμωνα αφού δολοφόνησαν τον Ρήγα της Κύπρου, κρύφτηκαν στο Φικάρδου και στη συνέχεια διέφυγαν στο εξωτερικό. Εκεί έθαψαν και τον κλεμμένο θησαυρό, με το αίνιγμα ότι ο θησαυρός είναι κρυμμένος εκεί που η σκιά  της βουνοκορφής  δείχνει την 160η μέρα του χρόνου.
Φούρνοι Κορσεών
Το όνομα των Φούρνων
Η ταυτοποίηση των σημερινών Φούρνων με τις αρχαίες Κορασσίαι/Κορσεαί/Κορσίαι, έγινε με βάση το γκραφίτι ενός φρουρού, πάνω σε βράχο στην αρχαία ακρόπολη των Φούρνων, όπου ο ίδιος αναφέρει ότι φυλάσσει την ακρόπολη των Κορσιητών.
Φικάρδου
Δραστηριότητες
Καθώς η ευρύτερη περιοχή του χωριού αποτελείται από ακαλλιέργητη δασική και άγονη γη, οι κύριες ασχολίες ήταν εκτροφή-κατσικιών, λίγα αμπέλια και δημητριακά. Αρκετοί Φικάρδειοι ήταν υπάλληλοι του Μοναστηριού. Μια από τις πιο κερδοφόρες δραστηριότητες των κατοίκων κατά τον 13ο και 14ο αιώνα, ήταν η συσσώρευση των άγριων ελαιόδεντρων από το δάσος για τις ανάγκες των ελαιώνων που δημιουργήθηκαν από το Μοναστήρι.
Φούρνοι Κορσεών
Αρχαιολογικές θέσεις και ευρήματα στους Φούρνους
Στο μεγάλο νησί των Φούρνων έχουν εντοπιστεί οι εξής αρχαιολογικές θέσεις:
Φικάρδου
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Φούρνοι Κορσεών
Αρχαιολογικές θέσεις και ευρήματα στους Φούρνους
Ακρόπολη: μάλλον της Ελληνιστικής εποχής, στον λόφο του Άη Γιώργη πάνω από τον κύριο οικισμό των Φούρνων. Έχει έκταση περίπου 36 στρεμμάτων και περιβάλλει τη βραχώδη κορυφή του λόφου. Τα τείχη πάχους 2 m σώζονται μέχρι ύψος δυο μέτρων. Η Ακρόπολη έχει οπτική επαφή με το Δράκανο της Ικαρίας.
Από βάσεις αγαλμάτων και άλλων μνημείων, εικάζεται ότι υπήρχαν και δημόσια κτίρια μέσα στην ακρόπολη. μικρογραφία|Η Μαρμάρινη σαρκοφάγος (2ος αιώνας μ.Χ.) στην κεντρική πλατεία των Φούρνων Μαρμάρινη σαρκοφάγος της ρωμαϊκής εποχής: 2ος αιώνας μ.Χ. Βρέθηκε συλλημένη σε ανασκαφή στον κύριο οικισμό των Φούρνων κι εκτίθεται στην κεντρική πλατεία των Φούρνων. Ήταν το ταφικό μνημείο κάποιου Επαμείνωνος, γιου του Τήλωνος και της Φίλτης, που πέθανε στα 25 του χρόνια. Η σαρκοφάγος είναι όμοια με άλλες δύο που βρίσκονται στη Συλλογή του Κάμπου της Ικαρίας, της αρχαίας Οινόης. Είναι αλεξανδρινού τύπου και έχει σχηματοποιημένη διακόσμηση ανθοπλοκάμων με φύλλα κισσού και ρόδακες.
Ερείπια ναού στον οικισμό της Χρυσομηλιάς, πιθανώς της κλασικής εποχής, δίπλα στον οποίο είναι χτισμένο το σύγχρονο νεκροταφείο της Χρυσομηλιάς και ο χριστιανικός ναΐσκος της Αγίας Τριάδας.
Ερείπια αρχαίου μισοβυθισμένου οικισμού στο Καμάρι, μάλλον της ύστερης αρχαιότητας και πρώιμης χριστιανικής εποχής μικρογραφία|Ημίεργα αρχιτεκτονικά μέλη μαρμάρου στο Πετροκοπιό Τρία αρχαία λατομεία: το μεγαλύτερο στον κόλπο του Πετροκοπιού και τα άλλα στις θέσεις Ελιδάκι και Τσιγκαναριό. Στο Πετροκοπιό υπάρχουν εγκαταλελειμμένα ημίεργα υπερμεγέθη αρχιτεκτονικά μέλη, όπως σπόνδυλοι κιόνων που οι μεγαλύτεροι έχουν διάμετρο 1,90 μ. κι ένα αρχαϊκό κιονόκρανο ιωνικού ρυθμού διαστάσεων 2,20x1,20 μ., όπως και ημιτελείς σαρκοφάγοι που παραπέμπουν τουλάχιστον σε δύο εποχές εκμετάλλευσης, την αρχαϊκή και τη ρωμαϊκή.
Μυκηναϊκοί χρόνοι
Τα νησιά του Αιγαίου κατοικούνταν από προελληνικούς πληθυσμούς, τους Πελασγούς, τους Λέλεγες και τους Κάρες. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη (1.8), το Αιγαίο μαστίζονταν από την πειρατεία με πρωταγωνιστές κυρίως τους Κάρες και τους Φοίνικες, οι οποίοι εκτός από τις επιθέσεις σε εμπορικά πλοία διοργάνωναν κι επιδρομές στα παράλια των νησιών. Ως αποτέλεσμα, οι κάτοικοι των νησιών αλλά και της ηπειρωτικής Ελλάδας έχτιζαν τους οικισμούς τους μακριά από τις ακτές, προς την ενδοχώρα και αργότερα όταν απόκτησαν μεγαλύτερη ευημερία έχτισαν τείχη γύρω από τις πόλεις τους. Η πρώτη δύναμη που επιχείρησε να επιβάλει τάξη στο Αιγαίο και να καταστείλει την πειρατεία φέρεται να είναι η μινωική Κρήτη.
Οι Κάρες συνέχισαν την πειρατεία και φαίνεται να κυριάρχησαν στο Αιγαίο μετά την πτώση του Μινωικού πολιτισμού. Η δράση τους στο Αιγαίο πιθανολογείται ότι φτάνει μέχρι και τον 6ο π.Χ. αιώνα, από επιγραφές σε διάφορα νησιά σε μια γλώσσα που δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί. Θεωρείται ότι διατηρούσαν κάποιους θυλάκους σε απομονωμένα νησιά, ενώ οι αρχαίοι Έλληνες είχαν πλήρη συνείδηση ότι ζούσαν ανάμεσά τους. Ο Παπαλάς πιστεύει ότι κάποιοι από αυτούς τους θυλάκους βρίσκονταν στην Ικαρία και τους Φούρνους που είχαν ιδανική θέση για πειρατικές επιδρομές στο Ικάριο πέλαγος. Σύμφωνα πάλι με τον ίδιο, η ύπαρξη μιας πειρατικής κοινότητας στην Ικαρία και στους Φούρνους, θα μπορούσε να είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η δυτική πλευρά της Σάμου παρέμεινε υπανάπτυκτη, σε σχέση με το ανατολικό τμήμα της Σάμου όπου αναπτύχθηκε και ήκμασε η αρχαία πόλη της Σάμου.
Σκοτεινοί Αιώνες και Αρχαϊκή εποχή
Κατά το πρώτο κύμα του Ελληνικού αποικισμού, μεταξύ 11-9ου αιώνα π.Χ., οι Φούρνοι βρίσκονται στον γεωγραφικό χώρο προς τον οποίο κατευθύνονται οι Ίωνες άποικοι. Οι τελευταίοι στοχεύουν τα εύφορα εδάφη της Μικράς Ασίας και τα παρακείμενα μεγάλα νησιά όπως η Χίος κι η Σάμος, ενώ μάλλον παρακάμπτουν τα άγονα ορεινά νησιά όπως η Ικαρία ή τα μικρά νησιά των Φούρνων με την ελάχιστη και βραχώδη γη.
Οι προελληνικοί πληθυσμοί αυτών των περιοχών χάνουν την αντιπαράθεση με τους Ίωνες κι είτε εκτοπίζονται, είτε αφομοιώνονται από τους νεοφερμένους.
Οι Ίωνες χτίζουν 10 πόλεις, οι οποίες μαζί με τις 2 νησιωτικές πόλεις της Σάμου και της Χίου, σχηματίζουν το Κοινό των Ιώνων, ένα είδος κοινοπολιτείας που διατηρεί τους δεσμούς και τις κοινές παραδόσεις μεταξύ των μελών του. Η Ιωνική Κοινοπολιτεία είναι μια χαλαρή πολιτιστική ένωση, καθώς οι ιωνικές πόλεις διατηρούν την αυτονομία τους και βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση μεταξύ τους, που συχνά οδηγεί σε πολεμικές συγκρούσεις. Αυτές οι συγκρούσεις κι οι αντιπαραθέσεις έχουν σαν αιτία, κατά τους αρχαίους συγγραφείς την εμπλοκή των Ιωνικών πόλεων σε διαφορετικά στρατόπεδα στον πόλεμο μεταξύ Ερέτριας και Χαλκίδας για το Ληλάντιο πεδίο, στα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ., που λέγεται ότι χώρισε τον ελληνικό κόσμο σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα και πυροδότησε στη συνέχεια πολλές τοπικές συρράξεις, μεταξύ των αντιπάλων.
Οι Φούρνοι βρίσκονται κοντά στις δυο από τις σημαντικότερες Ιωνικές πόλεις: τη Μίλητο και τη Σάμο, καταλαμβάνοντας στρατηγική θέση στον θαλάσσιο δίαυλο μεταξύ Ικαρίας και Σάμου. Πρόκειται για ένα νοητό σταυροδρόμι μεταξύ της διαδρομής που ένωνε το θαλάσσιο εμπόριο του Εύξεινου Πόντου και των νησιών του βορείου Αιγαίου, με τα νησιά του Νότιου Αιγαίου, τα παράλια της Μικράς Ασίας, την Κύπρο, τη Συρία και την Αίγυπτο, αφενός και της διαδρομής που ένωνε την ηπειρωτική Ελλάδα με την Ιωνία. Η σημασία αυτού του διαύλου έγινε σχετικά πρόσφατα γνωστή, όταν μετά από τριετή ενάλια έρευνα, ανακαλύφθηκε στον βυθό του αρχιπελάγους των Φούρνων μεγάλος αριθμός ναυαγίων από την αρχαιότητα έως σήμερα. Η δαντελωτή ακτογραμμή με τους πολλούς κολπίσκους ανάμεσα στους θαλάσσιους άξονες Δύσης – Ανατολής και Βορρά-Νότου, μπορούσε να προσφέρει ασφαλή στάση στα διερχόμενα εμπορικά ή πολεμικά πλοία, αλλά και ορμητήριο για πειρατικές επιδρομές σε διερχόμενα πλοία ή στα γύρω νησιά.
Υπάρχουν αρχαιολογικές ενδείξεις παρουσίας οικισμών στους Φούρνους, ίσως από την αρχαϊκή εποχή, χωρίς όμως να έχει αποδειχθεί με ασφάλεια η σύνδεσή τους με κάποια από τις γύρω Ιωνικές πόλεις. Τα λατομεία των Φούρνων φέρονται να έχουν προμηθεύσει μάρμαρο για την κατασκευή των Ιωνικών ναών της Άρτεμης Ταυροπόλου στην Ικαρία, του Ηραίου στη Σάμο και του Απόλλωνα των Διδύμων στη Μίλητο.
Φούρνοι και Μίλητος
Η Μίλητος είναι η σημαντικότερη Ιωνική πόλη και ανθεί οικονομικά από την αρχαϊκή εποχή, αναπτύσσοντας σημαντικό θαλάσσιο εμπόριο και αποικίες σε νησιά του Αιγαίου, στην Προποντίδα και τον Εύξεινο Πόντο.
Ο Haussoulier (1902) εντάσσει τους Φούρνους στα νησιά που ανήκαν στη σφαίρα επιρροής της Μιλήτου. Θεώρησε ότι ο έλεγχος των νησιών ήταν ένα μέρος της αμυντικής στρατηγικής της Μιλήτου, με τη Λάδη, το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι να αποτελούν την πρώτη γραμμή άμυνας, ενώ η Ικαρία, οι Φούρνοι, οι Λειψοί, η Λέρος κι η Πάτμος αποτελούσαν τη δεύτερη γραμμή άμυνας.
Ο συλλογισμός της δημιουργίας αποικιών στα γύρω νησιά για καθαρά αμυντικούς σκοπούς είναι μάλλον προβληματικός κι απορρίφθηκε από την πλειοψηφία των μεταγενέστερων ερευνητών:
- η Μίλητος κατά τον 8-7 αιώνα π.Χ. απειλείται κυρίως από τη μικρασιατική ενδοχώρα της και τους διαρκείς πολέμους με το Λυδικό κράτος, ενώ δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει κάποια θαλάσσια απειλή. Σταδιακά οι Λυδοί αποκόπτουν τη Μίλητο από την ενδοχώρα, με αποτέλεσμα οι Μιλήσιοι αναγκαστικά να περιοριστούν στους θαλάσσιους δρόμους και το εκεί εμπόριο για την επιβίωση της πόλης τους.
- Οι αποικίες των Μιλησίων στα νησιά του Αιγαίου θα πρέπει να θεωρηθούν ως σταθμοί του εμπορικού δικτύου που οργάνωσε η Μίλητος για να εξασφαλίσει την έξοδο της προς το δυτικό και το βόρειο Αιγαίο και παράλληλα ως καταφύγιο των πληθυσμών της που ήθελαν να διαφύγουν από τη Λυδική επέκταση. Η εγκατάσταση των Μιλησίων στη σχετικά απομακρυσμένη Ικαρία (Στράβων 14.1.6), ήταν μάλλον αδύνατο να έχει αμυντικό χαρακτήρα. Το λογικότερο είναι να αποτελούσε κρίκο στη μακρά αλυσίδα φιλικών ναυτικών σταθμών στο ταξίδι προς τον βορρά και τον Εύξεινο Πόντο στην προσπάθειά τους να αποφύγουν το στενό της Μυκάλης που ελεγχόταν από την εχθρική Σάμο.
Η εγκατάσταση των Μιλησίων στην Ικαρία χρονολογείται πριν από τον περίφημο Ληλάντιο Πόλεμο. Η Μίλητος κι η Χίος πολέμησαν στο πλευρό της Ερέτριας, ενώ η Σάμος κι η Ερυθραία – στο πλευρό της Χαλκίδας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η Μίλητος έχασε τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί την ασφαλή παράκτια διαδρομή προς τον Πόντο, που περνούσε μέσα από τα εχθρικά χωρικά ύδατα της Σάμου και της Ερυθραίας. Το ταξίδι προς τον Βορρά θα έπρεπε να γίνει είτε διαμέσου Ικαρίας και Σάμου, στον δίαυλο που ελέγχουν οι Φούρνοι, είτε πλέοντας πρώτα προς τα δυτικά προς Λέρο και Πάτμο και μετά βόρεια, περιπλέοντας το δυτικό άκρο της Ικαρίας προς το Να και την Οινόη, πριν συνεχίσουν προς τη φιλική Χίο.
Η Ικαρία αναπτύχθηκε γρήγορα κατά τον 6ο αιώνα π.Χ., καθώς ωφελήθηκε από την αυξανόμενη ανάγκη της Μιλήτου από το εμπόριο με τις αποικίες της. Όμως, μέχρι το τέλος του 6ου αιώνα η Ικαρία πέρασε στη σφαίρα επιρροής της Σάμου, που είχε αρχίσει να αποκτά σημαντική δύναμη από το 800 π.Χ..
Πιθανώς αρχικά η Μίλητος να ήλεγχε τους Φούρνους, λόγω της σημαντικής τους θέσης και στη συνέχεια έχασε τα νησιά αυτά όταν η Σάμος ανέπτυξε ισχυρή ναυτική δύναμη επί Πολυκράτη, ικανή να διεκδικήσει τον έλεγχο των Φούρνων και του Ικάριου Πελάγους από τη Μίλητο.
Φούρνοι και Σάμος
Η άνοδος της Σάμου μετά το 800 π.Χ., οδήγησε στην ανάγκη αναζήτησης νέων εδαφών για τον αυξανόμενο πληθυσμό κι εμπορικών σχέσεων εκτός του νησιού. Οι Σάμιοι δεν στράφηκαν προς τη δυτική πλευρά του νησιού της, για λόγους που δεν είναι πλήρως κατανοητοί. Αρχικά αναζήτησαν καλλιεργήσιμη γη στην απέναντι πλευρά της Μικρασιατικής ακτής (περαία), όπου εγκατέστησαν εποίκους. Παράλληλα ανέπτυξαν στόλο που θα διεκπεραίωνε το εμπόριό τους κυρίως με το νότιο Αιγαίο, την Κυρηναϊκή και την Αίγυπτο.
Γύρω στο 640 π.Χ. οι Σάμιοι κι οι λοιποί Ίωνες δέχτηκαν επίθεση από τους Κιμμέριους βάρβαρους που εισέβαλαν στη Μικρά Ασία από τη νότια Ρωσία κι επιτέθηκαν στα ιωνικά εδάφη και στη Σαμιακή περαία, αναγκάζοντας τους Σάμιους εποίκους να καταφύγουν πίσω στη Σάμο. Κατά το 620 π.Χ. οι Σάμιοι, που τώρα χρειαζόταν ένα νέο μέρος για τους πρόσφυγες τους, δημιούργησαν αποικία στην Αμοργό. Η Αμοργός χρησίμευσε ως σταθμός στον ταξίδι προς το νότιο Αιγαίο, όπου η Σάμος ανέπτυσσε εμπορικές σχέσεις. Παράλληλα η Αμοργός βοήθησε τους Σαμιώτες στο ταξίδι τους προς τον Νότο, να παρακάμψουν με τη σειρά τους την ίδια την εχθρική Μίλητο και τις βάσεις της στην Καριακή ακτή της Μικράς Ασίας. Στο ταξίδι προς την Αμοργό, οι Φούρνοι φαντάζουν ως η πρώτη και πιο λογική στάση.
Ο Shipley θεώρησε ότι η Σάμος ήλεγχε ανέκαθεν τους Φούρνους, κάτι που δεν είναι καθολικά αποδεκτό. Κατά τον ίδιο, οι Σάμιοι μάλλον εκμεταλλευόταν τους Φούρνους ως βοσκοτόπια και για προμήθεια ξυλείας και μαρμάρου, καθώς και για αγροτικές εργασίες που δεν απαιτούσαν συνεχή επιτήρηση.