cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαργαρίτα της Αγγλίας
Ένα περίεργο περιστατικό
Η Μαργαρίτα θεωρήθηκε υπεύθυνη για τον θάνατο ενός νεαρού αυλικού ο οποίος με την σειρά του είχε σκοτώσει τον θείο της Σιμόν ντε Μοντφόρντ, 6ο κόμη του Λέστερ. Ο αυλικός αυτός της δόθηκε σαν δώρο από τον αδελφό της Εδουάρδο όταν την επισκέφτηκε το 1257, το περιστατικό έγινε στο κάστρο του Κίνκλαβεν κοντά στο Περθ το καλοκαίρι του 1273 μετά την γέννηση του γιου της Δαυίδ. Την ώρα που περπατούσε κατά μήκος του ποταμού Τάι με την συνοδεία του εξομολόγου της, μερικών κυριών της αυλής και αυλικών μετά από ένα πλούσιο γεύμα ένας αυλικός έσκυψε στο ποτάμι για να πλύνει τα χέρια του. Η ίδια αστειευόμενη τον έσπρωξε στο ποτάμι αλλά τον παρέσυρε ένα δυνατό ρεύμα και βρήκε τον θάνατο χωρίς να μπορέσει κανένας να τον βοηθήσει. Το περιστατικό το θεώρησε στην αρχή αστείο χωρίς να φανταστεί ότι θα βρει τελικά τον θάνατο αλλά ένα δυνατό ρεύμα θανάτωσε τόσο τον ίδιο όσο και τον υπηρέτη που έπεσε να του σώσει την ζωή, η Μαργαρίτα αναστατώθηκε ιδιαίτερα από το περιστατικό. Ο Αλέξανδρος και η Μαργαρίτα ήταν παρόντες στην στέψη του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας τον Αύγουστο του 1274 στο αβαείο του Ουέστμινστερ, η Μαργαρίτα πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 1275 στο κάστρο του Κουπάρ και τάφηκε στο αβαείο του Ντανφέρμλιν στο Φάιφ.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Αλέξανδρο Γ΄ της Σκωτίας απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Οίκος του Ντάνκελντ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Σφαιροβολία ανδρών
Σύνοψη αγωνίσματος
Επτά αθλητές από τέσσερις χώρες πήραν μέρος στον αγώνα που ξεκίνησε στις 15:40 το μεσημέρι. Ωστόσο, έλειπαν οι δύο καλύτεροι σφαιροβόλοι της εποχής: ο Καναδός Τζορτζ Γκρέι και ο Ιρλανδός Ντένις Χόργκαν, οι ρίψεις των οποίων ξεπερνούσαν σταθερά τα 13,50 μέτρα.
Νικητής αναδείχτηκε ο Ρόμπερτ Γκάρετ από τις Ηνωμένες Πολιτείες με την πρώτη του προσπάθεια να είναι και η καλύτερη του αγωνίσματος (11,22 μέτρα). Η τελευταία ρίψη του Μιλτιάδη Γκούσκου έφτασε τόσο κοντά σε αυτή του Γκάρετ, που οι έλληνες θεατές πανηγύρισαν νομίζοντας πως είχε κερδίσει τον αγώνα. Τελικά, μετρήθηκε στα 11,20 μέτρα και του έδωσε τη δεύτερη θέση.
Τρίτος βρέθηκε ο έτερος Έλληνας Γεώργιος Παπασιδέρης, ενώ παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις θέσεις 5 έως 7.
Ρεκόρ
Το ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ στη σφαιροβολία πριν την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896:
Πηγές
Σφαιροβολία Κατηγορία:Σφαιροβολία
Ηλεκτρικός λαμπτήρας
μικρογραφία|Λαμπτήρας πυράκτωσης νήματος μικρογραφία|Λαμπτήρας φθορισμού (τόξου) μικρογραφία|Λαμπτήρας νέον (τόξου) μικρογραφία|Λαμπτήρας led Η εφεύρεση του ηλεκτρικού λαμπτήρα (ή αλλιώς λυχνίας ή λάμπας) αποδίδεται συνήθως στον Τόμας Έντισον (11 Φεβρουαρίου 1847-18 Οκτωβρίου 1931), όμως η ομάδα του Έντισον απλά τελειοποίησε τα χαρακτηριστικά του. Ο ηλεκτρικός λαμπτήρας είναι τεχνητή πηγή φωτός τροφοδοτούμενη από ηλεκτρική ενέργεια. Οι ηλεκτρικές λάμπες διακρίνονται, με κριτήριο τον τρόπο λειτουργίας τους, σε λάμπες πυράκτωσης, λάμπες τόξου και LED.
Λαμπτήρας πυράκτωσης
Ο λαμπτήρας πυράκτωσης είναι λαμπτήρας που εφευρέθηκε από τον Αμερικανό Τόμας Έντισον και πλέον αποσύρεται από την αγορά. Περιλαμβάνει ένα λεπτό μεταλλικό νήμα, από βαρύ, δύστηκτο μέταλλο, συνήθως βολφράμιο, τυλιγμένο σε σπείρες. Αυτό φέρεται από τις άκρες του συγκολλημένο σε δύο παχύτερα σύρματα από όπου εφαρμόζεται η ηλεκτρική τάση η οποία θέτει τα ηλεκτρικά φορτία σε κίνηση και η οποία εξαναγκάζει το νήμα να φωτοβολεί από τη θέρμανσή του στους 2600°C. Όταν το μήκος του νήματος είναι μεγαλύτερο των 2 cm, τότε αυτό συγκρατείται και ενδιάμεσα από μη ηλεκτροφόρα σύρματα σε ακτινική διάταξη. Η κατασκευή αυτή περικλείεται σε γυάλινη σφαιρική ή ελλειπτική φύσιγγα χαμηλής πίεσης αερίου. Η φύσιγγα αυτή σε λαμπτήρες μικρής ισχύος είναι αερόκενη, ή περιέχει αδρανές αέριο, συνήθως άζωτο σε λαμπτήρες μεγάλης ισχύος ή και αλογόνο (ιώδιο) στους λαμπτήρες αλογόνου. Ο λαμπτήρας μπορεί να διαθέτει βιδωτή επαφή που συνδέεται με τον έναν πόλο και μια επαφή στην βάση που συνδέεται με τον άλλο πόλο. Η ισχύς που καταναλώνεται είναι 25-1000W. Το χρώμα της ακτινοβολίας είναι λευκό. Η διάρκεια ζωής αυτού του τύπου λαμπτήρα είναι 750-1500 ώρες συνεχούς λειτουργίας. οσο μεγαλύτερη είναι η ισχύς του, τόσο μικρότερη είναι η ζωή του. Ο λαμπτήρας πυράκτωσης ανάβει μόνο όταν και οι δύο επαφές του ακουμπούν και στους δύο πόλους της μπαταρίας ή της πρίζας. Στις περιπτώσεις που η λάμπα δεν ανάβει, έχει κοπεί (καεί από υπερβολική αύξηση του ηλεκτρικού ρεύματος απότομα) το συρματάκι. Χρησιμοποιείται για φωτισμό κατοικιών, καταστημάτων, αυτοκινήτων κλπ. Ο λαμπτήρας πυράκτωσης δημιουργεί τα λιγότερα προβλήματα στα μάτια λόγω του ότι παρέχει σταθερό και όχι κυμαινόμενο φως, το οποίο επίσης προσεγγίζει ικανοποιητικά, για το ανθρώπινο μάτι, το φυσικό φως του ήλιου, σε ότι αφορά την ομοιομορφία της κατανομής των συχνοτήτων που αναδύονται. Ο λαμπτήρας πυράκτωσης τείνει προς κατάργηση για λόγους κατανάλωσης ενέργειας κατά την χρήση του, που ευθέως συνεπάγονται περιβαλλοντικούς λόγους. Ήδη ο λαμπτήρας αλογόνου χρησιμοποιείται για προβολείς. Βασικό μειονέκτημα του λαμπτήρα αυτού η ευαισθησία του σε μεταβολές της τάσης.
Λαμπτήρας τόξου
Ο Λαμπτήρας τόξου είναι ειδικός λαμπτήρας που περιέχει κυρίως ατμούς μετάλλων και ίσως βοηθητικά κάποιο ευγενές αέριο. Τα ηλεκτρόδια στα άκρα του του εργάζονται «εν θερμώ», είναι δηλαδή στην ουσία νήματα πυράκτωσης. Η θέρμανση αρχικά πραγματοποιείται με ιδιαίτερο κύκλωμα που διακόπτεται αυτόματα μόλις ξεκινήσει η ακτινοβολία του λαμπτήρα, οπότε και η θέρμανση διατηρείται από το ρεύμα του τόξου ή θερμαίνονται αυτοί από το ίδιο το τόξο που ξεκινάει υπό μορφή αίγλης και η οποία σχηματίζεται εξαιτίας του αερίου που περιέχει ο σωλήνας. Η θέρμανση αυτών των λαμπτήρων, αν και είναι χαμηλότερη εκείνης των λαμπτήρων πυράκτωσης, καθίσταται απαραίτητη τόσο για την εξάτμιση του μετάλλου που περιέχουν, και που συνήθως είναι υδράργυρος, ή νάτριο, όσο και για την περιορισμένη επιφάνεια των ηλεκτροδίων προκειμένου να εκπέμπουν εύκολα ηλεκτρόνια. Οι λαμπτήρες τόξου είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι για το περιβάλλον καθώς ο υδράργυρος είναι ιδιαίτερα τοξικός και πρέπει να αποφεύγεται να γίνεται χρήση μολυσμένων πια αντικειμένων, όπως χαλιά που έχει σπάσει πάνω τους π.χ. μια λάμπα φθορισμού, και μάλιστα ούτε να σκουπίζονται με ηλεκτρική σκούπα, καθώς διαχέονται εκ νέου τα τοξικά υλικά στον αέρα μέσα σε ένα δωμάτιο. Επίσης οι λαμπτήρες τόξου κάνουν τρεμόσβημα, που γίνεται ιδιαίτερα ορατό όταν είναι ευθείς (δεν έχουν π.χ. σπειροειδές σχήμα), πράγμα το οποίο είναι ενοχλητικό και κουράζει τα μάτια.
Οι λαμπτήρες τόξου διακρίνονται στους επιμέρους τρεις τύπους λαμπτήρων πίεσης: α) Λαμπτήρες ατμών υδραργύρου ή υψηλής πίεσης υδραργύρου, β) Λαμπτήρες ατμών νατρίου και γ) Λαμπτήρες φθορισμού.
Και οι τρεις παραπάνω τύποι λαμπτήρων τόξου ανήκουν στη κατηγορία των ψυχρών φωτεινών πηγών.
Λαμπτήρας LED
Δίοδος Εκπομπής Φωτός (LED) αποκαλείται ένας ημιαγωγός ο οποίος εκπέμπει φως στενού φάσματος όταν του παρέχεται μία ηλεκτρική τάση κατά τη φορά ορθής πόλωσης (forward-biased). Το χρώμα του φωτός που εκπέμπεται εξαρτάται από τη χημική σύσταση του ημιαγώγιμου υλικού που χρησιμοποιείται, και μπορεί να είναι υπεριώδες, ορατό ή υπέρυθρο. Συνήθως χρησιμοποιούνται κυκλώματα για την τροφοδοσία των led ώστε το ρεύμα που διέρχεται από αυτά να είναι διακοπτόμενο, άρα και να μικραίνει η κατανάλωση ενέργειας του λαμπτήρα, σε τόσο υψηλή συχνότητα, ώστε να μην γίνεται άμεσα αντιληπτό το φαινόμενο από το ανθρώπινο μάτι. Το φαινόμενο όμως γίνεται έμμεσα αντιληπτό από τον εγκέφαλο και μπορεί να κουράσει, όμοια με το τρεμόσβημα ενός λαμπτήρα φθορισμού. Επίσης τα led δεν παρέχουν ομοιόμορφη κατανομή στις συχνότητες του φωτός που εκπέμπουν, σε αντίθεση με το φυσικό φως του ήλιου ή τον λαμπτήρα πυράκτωσης, αλλά εκπέμπουν κυρίως σε μία ή μερικές συχνότητες, και το «λευκό» φως led έχει ως κύρια συνιστώσα το μπλε φως. Σε σύγκριση με την αίσθηση φωτεινότητας του περιβάλλοντος που αντιλαμβάνεται το ανθρώπινο μάτι από το φυσικό φως, ο φωτισμός με led πρώτον αλλοιώνει τα χρώματα (σε σχέση με τον φυσικό φωτισμό του ήλιου) και δεύτερον συνήθως ελαττώνει την αντιλαμβανόμενη φωτεινότητα, καθώς οι ιδιότητες ανάκλασης ή επανεκπομπής του υλικού που αφορούν μόνο τις συγκεκριμένες συχνότητες του led είναι αυτές που παίζουν τον κύριο ρόλο στο οπτικό αποτέλεσμα του φωτισμού. Αντίστροφα, για παρόμοιο οπτικό αποτέλεσμα φωτεινότητας με το φυσικό φως, το «λευκό» φως led (κατ' ουσίαν μπλε) εμφανίζεται να ενοχλεί ιδιαίτερα το ανθρώπινο μάτι σε απ' ευθείας έκθεση στην φωτεινή πηγή, ενώ θεωρείται ακόμα και επιζήμιο και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στην ποιότητα της κατασκευής των λαμπτήρων led.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφευρέσεις Κατηγορία:Ηλεκτρικά εξαρτήματα Κατηγορία:Ηλεκτρικοί λαμπτήρες Κατηγορία:Φωτισμός
Αριστολοχία
Οι αριστολοχίες αναπτύσσονται συνήθως σε χαμηλότερα και μεσαία υψόμετρα. Είναι διεσπαρμένα φυτά στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα υπάρχουν δέκα είδη αριστολοχίας. Από αυτές η Αριστολοχία η κρητική (Aristolochia cretica) και η Αριστολοχία η στρογγυλή (Aristolochia rotunda) είναι ενδημικά είδη της Ελλάδας. Κάποια είδη του φυτού καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά.
Τζων Τάβενερ
Ο σερ Τζων Κένεθ Τάβενερ, (John Kenneth Tavener, 28 Ιανουαρίου 1944 − 12 Νοεμβρίου 2013) ήταν Βρετανός συνθέτης, γνωστός για τα μινιμαλιστικά του έργα θρησκευτικής μουσικής, όπως τα The Whale και Funeral Ikos. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον συνθέτη του 16ου αιώνα Τζον Τάβερνερ, παρότι ο ίδιος ισχυριζόταν ότι είναι απευθείας απόγονός του. Ο Τάβενερ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του θριαμβευτικά: το 1968, σε ηλικία 24 ετών, περιγράφηκε από τον Guardian ως «η μουσική ανακάλυψη της χρονιάς», ενώ οι Times έγραψαν ότι ήταν «μεταξύ των καλύτερων δημιουργικών ταλέντων της γενιάς του». Το έτος 2000 του απονεμήθηκε ο τίτλος του ιππότη (σερ) «για τις υπηρεσίες του στη μουσική», ενώ είχε κερδίσει και το σημαντικό βρετανικό Βραβείο Άιβορ Νοβέλο.
Βιογραφία
Από τα δημοφιλέστερα και συχνότερα παρουσιαζόμενα έργα του Τάβενερ είναι η σύντομη απόδοση για χορωδία του Αμνού του Ουίλλιαμ Μπλέηκ σε 4 μέρη, γραμμένη μέσα σε ένα απόγευμα το 1982 για τον ανιψιό του Σάιμον με την ευκαιρία των τρίτων γενεθλίων του. Αυτό το απλό, ομοφωνικό κομμάτι εκτελείται συνήθως ως χριστουγεννιάτικο. Σημαντικότερες, ωστόσο, υπήρξαν οι εξερευνήσεις του στον ρωσικό και τον νεοελληνικό πολιτισμό, όπως αναδεικνύονται στα έργα του Ρέκβιεμ της Αχμάτοβα και 16 χαϊκού του Σεφέρη. Ανάμεσα στα αξιόλογα μεταγενέστερα έργα του Τάβενερ συγκαταλέγονται τα Ο Ακάθιστος των Ευχαριστιών (1987, γραμμένο ως εορτασμός για τα χίλια χρόνια της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας), The Protecting Veil (που πρωτοεκτελέσθηκε από τον τσελίστα Στήβεν Ίσερλις και τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου στα Proms του 1989) και Song for Athene (1993, εκτελέσθηκε στην κηδεία της Πριγκίπισσας Νταϊάνα). Ο Τάβενερ επίσης συνέθεσε και αφιέρωσε στη μνήμη της Νταϊάνα το κομμάτι Eternity's Sunrise, βασισμένο σε ποίηση του Ουίλλιαμ Μπλέηκ.
Μετά το 2000 είχε αναφερθεί, ιδιαίτερα στον βρετανικό τύπο, ότι ο Τάβενερ είχε αφήσει την Ορθοδοξία για να εξερευνήσει άλλες θρησκευτικές παραδόσεις, όπως τον Ινδουισμό και το Ισλάμ, καθώς και ότι είχε γίνει ακόλουθος του μυστικιστή φιλοσόφου Φρίτγιοφ Σουόν. Πάντως, παρότι τα τελευταία του χρόνια είχε ενσωματώσει στοιχεία μη δυτικής μουσικής στις συνθέσεις του, ο Τάβενερ παρέμεινε Ορθόδοξος Χριστιανός: Στη δεύτερη περίοδο της τηλεοπτικής σειράς Sacred Music, που μεταδόθηκε στη Βρετανία από το BBC Four στις 2 Απριλίου 2010, ο Τάβενερ περιέγραψε τον εαυτό του ως «ουσιαστικά Ορθόδοξο».
Το 2003 ο Τάβενερ συνέθεσε το πολύωρο έργο The Veil of the Temple («Το πέπλο του ναού»), που έκανε πρεμιέρα στην Temple Church της Φλητ Στρητ του Λονδίνου και βασίζεται σε κείμενα από διάφορες θρησκείες. Είναι γραμμένο για 4 χορωδίες, αρκετές ορχήστρες και σολίστες, και διαρκεί τουλάχιστον επτά ώρες. Η πρεμιέρα, το 2004, του κομματιού του Προσευχή της καρδιάς, που είναι γραμμένο για (και εκτελέσθηκε από) την Μπιόρκ, εκδόθηκε σε CD και ενσωματώθηκε ως μουσική κάλυψη στην εγκατάσταση του Τζέικ Λέβερ Centre + Circumference (2008, Wallspace, All Hallows on the Wall, City of London).
Παρότι τα παλαιότερα έργα του Τάβενερ ήταν επηρεασμένα από τον Ίγκορ Στραβίνσκι και (λιγότερο) από τον Ολιβιέ Μεσιάν, θυμίζοντας συχνά τον ηχητικό κόσμο των έργων του Στραβίνσκι Requiem Canticles και A Sermon, a Narrative and a Prayer, καθώς και την εκστατική ποιότητα διάφορων έργων του Μεσιάν, η μεταγενέστερη μουσική του Τάβενερ είναι συνήθως διατονική. Ορισμένοι σχολιαστές διακρίνουν μία ομοιότητα με τα έργα του Άρβο Περτ, από την κοινή θρησκευτική θεματολογία τους ως τις τεχνικές λεπτομέρειες του μήκους των μουσικών φράσεων, του διατονισμού και της χρήσεως των κρουστών.
Ο Τάβενερ υπέφερε από σοβαρά προβλήματα με την υγεία του: μετά από ένα έμφραγμα στα τριάντα του, εγχείρηση στην καρδιά και την αφαίρεση ενός όγκου, είχε υποστεί δύο διαδοχικές καρδιακές προσβολές που τον άφησαν πολύ ευπαθή. Κυριότερη αιτία αυτών των προβλημάτων ήταν ότι έπασχε από Σύνδρομο Μαρφάν. Η σύζυγός του Μαριάννα είχε απευθύνει μία φιλανθρωπική έκκληση στο ραδιόφωνο του BBC τον Οκτώβριο 2008 για ενίσχυση του Marfan Trust.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα
Φιλελεύθερο Κόμμα (Ηνωμένο Βασίλειο)
Το Φιλελεύθερο Κόμμα (Αγγλ. Liberal Party) ήταν ένα φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου, και ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας στον 19ο και 20ό αιώνα. Αν και η άνοδος των Εργατικών σήμανε το τέλος της κυριαρχίας του Φιλελεύθερου Κόμματος στον χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς, κατά τα χρόνια πριν και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το κόμμα νομοθέτησε πολλές μεταρρυθμίσεις οι οποίες έθεσαν τα θεμέλια του κράτους πρόνοιας, όπως η κοινωνική ασφάλιση, ως μέρος του «λαϊκού προϋπολογισμού» (People's Budget) του 1909/1910.
Σημαντικά μέλη του κόμματος υπήρξαν, μεταξύ άλλων, o Σερ Τσαρλς Ντιλκ, ο Γουίλιαμ Γκλάντστοουν, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ και ο Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα
Ντιντιέ Κουεκού
Ο Ντιντιέ Κουεκού, γεννημένος στις 25 Ιουλίου 1944 στο Κωντεράν, είναι πρώην Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής.
Συλλογική Καριέρα
Προερχόμενος από τις ακαδημίες των Ζιροντέν Μπορντό, παρέμεινε στις τάξεις της ομάδας έως το πέρας της σεζόν 1968-69. Την αμέσως επόμενη σεζόν βρέθηκε να αγωνίζεται για λογαριασμό της ΟΖΚ Νις, υπό την μορφή δανεισμού από τους Ζιροντέν, ωστόσο ολοκλήρωσε την σεζόν αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Γαλλίας το 1971 και το 1972, πετυχαίνοντας 24 τέρματα σε 37 αναμετρήσεις σε όλες τις διοργανώσεις. Κατέκτησε, επίσης, το Κύπελλο Γαλλίας του 1972, πετυχαίνοντας το πρώτο από τα δύο συνολικά τέρματα των Μασσαλών, στη διάρκεια του τελικού απέναντι στην ομάδα της ΣΕΚ Μπαστιά.
Μετά την κατάκτηση αυτού του νταμπλ, μεταγράφηκε στην ΦΚ Ναντ, με την οποία και κατέκτησε τον τρίτο του συνολικά τίτλο πρωταθλητή Γαλλίας. Εκείνη την χρονιά, η ΦΚΝΑ έλαβε μέρος στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας, όπου και αντιμετώπισε την Ολιμπίκ Λυών. Ο Κουεκού σκόραρε εκ νέου, ωστόσο η ομάδα του ηττήθηκε στη συγκεκριμένη αναμέτρηση με τελικό σκορ 2-1.
Επέστρεψε, τότε, για να αγωνιστεί στην Μαρσέιγ για μία σεζόν κι έπειτα έβαλε τέλος στην αγωνιστική του καριέρα το 1976, αγωνιζόμενος με τα χρώματα των Ζιροντέν Μπορντό, σε μια περίοδο κατά την οποία η ομάδα δεν έδειχνε σε πολύ καλή κατάσταση.
Προπονητική Καριέρα
Ανέλαβε για διάστημα τεσσάρων μηνών, το 1989, την τεχνική ηγεσία της Μπορντό, αντικαθιστώντας τον Αιμέ Ζακέ, τον οποίον είχε απολύσει ο Κλοντ Μπεζ, αφήνοντας, στην συνέχεια, την θέση του ως υπηρεσιακός τεχνικός στον Ρεϊμόν Γκετάλ.
Διεθνής Καριέρα
Υπήρξε μέλος της αποστολής της Εθνικής Γαλλίας, η οποία, το 1966, συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να αγωνιστεί σε κάποια αναμέτρηση. Δεν αγωνίστηκε συνολικά στην καριέρα παρά μονάχα σε μία αναμέτρηση με τα χρώματα της Γαλλίας, και πιο συγκεκριμένα στη νίκη με σκορ 3-1 απέναντι στο Λουξεμβούργο. Σε αυτή την αναμέτρηση έδωσε την ασίστ για το δεύτερο τέρμα της Γαλλίας, το οποίο σημείωσε ο Σαρλί Λουμπέ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Βαπτιστήριο
thumb|Το βαπτιστήριο της Βασιλικής του Αγίου Ιωάννου στην [[Έφεσος|Έφεσο]] Το βαπτιστήριο (και λατιν. baptisterium, αμφότερα από το αρχαίο ελληνικό βαπτίζειν) είναι το ξεχωριστό οικοδόμημα ή μόνιμη δομή μέσα σε χριστιανικό ναό, που χρησιμεύει για την τέλεση του βαπτίσματος. Αποτελεί έτσι στοιχείο της εκκλησιαστικής και χριστιανικής αρχιτεκτονικής. Στον προμεσαιωνικό Χριστιανισμό εκεί γινόταν και η κατήχηση των υποψήφιων προς βάπτισμα. Σήμερα η χρήση και η κατασκευή βαπτιστηρίων έχει ατονήσει.
Ιστορία
Κατά τους αποστολικούς και τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους δεν υπήρχαν βαπτιστήρια, καθώς οι Απόστολοι και οι διάδοχοί τους βάπτιζαν όσους δέχονταν το κήρυγμά τους σε οποιοδήποτε σώμα νερού ήταν διαθέσιμο στην περιοχή: ποταμό συνήθως, αλλά και λίμνη ή θάλασσα. Ο απολογητής Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυρας αναφέρει ότι οι κατηχηθέντες στη νέα πίστη βαπτίζονταν «ένθα ύδωρ έστι» Η συνήθεια αυτή αναβίωσε κατά τον Μεσαίωνα στις ομαδικές βαπτίσεις των «βαρβαρικών» λαών, όπως των γερμανικών φύλων και των Ρώσων. Ωστόσο, από τότε που η Χριστιανική Εκκλησία απέκτησε την αναγνώριση των αρχών με τη βασιλεία του Μεγάλου Κωνσταντίνου, οι τελετές της έγιναν λαμπρότερες και το βάπτισμα άρχισε να τελείται με μεγάλη επισημότητα. Τότε εμφανίσθηκαν τα πρώτα βαπτιστήρια ή φωτιστήρια (καθώς το βάπτισμα λεγόταν και «φώτισμα», πρβλ. τη λέξη «νεοφώτιστος»). Η ανάγκη για την καθιέρωσή τους έγινε αισθητή όταν επεκράτησε η συνήθεια του ομαδικού βαπτίσματος σε λίγες συγκεκριμένες εορταστικές περιστάσεις του έτους (Θεοφάνεια, Λειτουργία της Αναστάσεως ήδη από τους πρώτους αιώνες, και Πεντηκοστή), οπότε παρουσιαζόταν συνωστισμός από το πλήθος των βαπτιζομένων. Αυτή η ανάγκη επιτεινόταν από το γεγονός ότι το βάπτισμα είχε συνδεθεί με άλλες, προπαρασκευαστικές τελετές, όπως την απόταξη του Σατανά, και το μυστήριο του Χρίσματος (επάλειψη με έλαιο και μύρο), οπότε έπρεπε να υπάρχουν ιδιαίτεροι χώροι για αυτές τις τελετές.
Η εγκατάσταση του βαπτιστηρίου σε χωριστό από τον ναό τόπο υπαγορεύθηκε και από την πρότερη συνήθεια, κατά την οποία οι προς βάπτιση, που τότε ήταν σχεδόν όλοι ενήλικες, οδηγούνταν έξω από τον ναό «εν ύδατι ζώντι», δηλαδή σε ποταμό, κατά το υπόδειγμα της βαπτίσεως του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό, αλλά και από σεβασμό στον Οίκο του Θεού.
Τα βαπτιστήρια δεν φαίνεται να ήταν συνήθη προτού οι Αυτοκράτορες Γρατιανός, Ουαλεντινιανός και Θεοδόσιος κατέστησαν τον Χριστιανισμό την κρατική θρησκεία με το Έδικτο της Θεσσαλονίκης (380 μ.Χ.).
Η αρχαιότερη σωζόμενη δομή που χρησίμευσε ως βαπτιστήριο είναι το τυμβοειδές βαπτιστήριο στη Δούρα Ευρωπό. Ακόμα ένα αρχαίο βαπτιστήριο έχει ανασκαφεί στην Ακυληία, ενώ ερείπια άλλων βαπτιστηρίων έχουν βρεθεί στη Σαλώνα και στην Κρήτη. Στη Ραβέννα υπάρχουν δύο αξιοσημείωτα δείγματα, διακοσμημένα με θαυμάσια ψηφιδωτά, το ένα των μέσων του 5ου αιώνα και το άλλο του 6ου. Μεγάλο βαπτιστήριο, διακοσμημένο επίσης με ψηφιδωτά, κατασκευάσθηκε τον 6ο αιώνα στη Νάπολη.
Τους μήνες κατά τους οποίους δεν γίνονταν βαπτίσεις, οι θύρες του βαπτιστηρίου σφραγίζονταν με τη σφραγίδα του επισκόπου της περιοχής, μια μέθοδος για τη βεβαίωση ότι όλες οι βαπτίσεις στην επισκοπή θα γίνονταν με τον κανονικό τρόπο. Ορισμένα βαπτιστήρια ήταν διαχωρισμένα σε δύο μέρη, ένα για τη βάπτιση των ανδρών και ένα για τη βάπτιση των γυναικών, ή εντός του ναού κάποτε υπήρχαν δύο ξεχωριστά βαπτιστήρια, ένα για κάθε φύλο. Μια πυροστιά υπήρχε συχνά για να ζεσταίνει τους νεοφώτιστους μετά από τη βάπτισή τους.
thumb|Το Βαπτιστήριο του Λατερανού στη Ρώμη Το Βαπτιστήριο του Λατερανού πρέπει να είναι το αρχαιότερο εκκλησιαστικό κτίσμα ανεξαρτήτως λειτουργίας, που χρησιμοποιείται ακόμα: Μεγάλο μέρος του παραμένει στη μορφή που κτίσθηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Η κεντρική δομή του, με τη δεξαμενή στο κέντρο, έχει οκταγωνικό σχήμα, πέριξ του οποίου υψώνονται οκτώ στύλοι από πορφυρίτη λίθο με μαρμάρινα κιονόκρανα και θριγκό κλασικής τεχνοτροπίας. Στο εξωτερικό αυτών υπάρχει κιονοστοιχία και εξωτερικά τείχη που σχηματίζουν ένα δεύτερο, μεγαλύτερο οκτάγωνο.
Ο κυκλικός ναός της Σάντα Κοστάντσα στη Ρώμη, επίσης του 4ου αιώνα, χρησίμευσε και ως βαπτιστήριο, μολονότι περιείχε τον τάφο της θυγατέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Είναι ένα αξιοσημείωτο για την τελειότητα της κατασκευής του έργο, με κεντρικό τρούλο, στύλους και ψηφιδωτά κλασικής τεχνοτροπίας.
thumb|Βαπτιστήριο στη [[Μονή Ζίτσα της Σερβίας]] Στην Ανατολή, το «μητροπολιτικό» βαπτιστήριο της Κωνσταντινουπόλεως στέκει ακόμη στο πλευρό της Αγίας Σοφίας. Πολλά άλλα, π.χ. στη Συρία, ανακαλύφθηκαν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα από αρχαιολογικές έρευνες, όπως και μερικά στη Βόρεια Αφρική. Στη Γαλλία το γνωστότερο πρώιμο βαπτιστήριο είναι το Βαπτιστήριο του Αγίου Ιωάννου στο Πουατιέ, ενώ άλλα πρώιμα δείγματα υπάρχουν στο Ριέζ, το Φρεζύς και την Αιξ-αν-Προβάνς.
Συνήθως τον 6ο και τον 7ο αιώνα η δεξαμενή του βαπτίσματος κατασκευαζόταν στο πρόστεγο του ναού, ενώ αργότερα μεταφέρθηκε στο εσωτερικό του. Μετά τον 9ο αιώνα, οπότε άρχισε να επικρατεί ο νηπιοβαπτισμός, λιγοστά βαπτιστήρια κατασκευάσθηκαν. Μερικά από τα παλαιότερα ήταν τόσο μεγάλα, ώστε αναφέρεται ότι συμβούλια και σύνοδοι λάβαιναν χώρα στο εσωτερικό τους. Η ευρυχωρία τους υπαγορευόταν από το ότι, όπως προαναφέρθηκε, ο κάθε επίσκοπος βάπτιζε όλους τους κατηχηθέντες της επισκοπής του σε τρεις συνήθως ημέρες κάθε έτος. Για τον λόγο αυτόν, βαπτιστήρια κτίζονταν σε καθεδρικούς ναούς (έδρες επισκόπων) και όχι σε απλούς ενοριακούς ναούς.
Σύμφωνα με τα πρακτικά των πρώτων συνόδων της Εκκλησίας, τα βαπτιστήρια έγιναν αρχικώς για να απαλείψουν τις αντικανονικότητες που προέκυπταν κατά την πρακτική των ιδιωτικών βαπτίσεων σε οικίες. Σήμερα χρησιμοποιούνται ακόμα στη Φλωρεντία και στην Πίζα.
Αρχιτεκτονική
thumb|upright|Το Βαπτιστήριο της Πίζας Η σημασία και κάποτε η αρχιτεκτονική μεγαλοπρέπεια των βαπτιστηρίων αντανακλούν τη σπουδαιότητα του βαπτίσματος για τους Χριστιανούς. Η οκταγωνική σχεδίαση του Βαπτιστηρίου του Λατερανού στη Ρώμη παρέσχε ένα πρότυπο που υιοθετήθηκε ευρύτατα, όπως π.χ. στην Κωνσταντινούπολη. Μερικά άλλα βαπτιστήρια ήταν δωδεκαγωνικά και άλλα κυκλικά, όπως αυτό της Πίζας.
Πολλά βαπτιστήρια διέθεταν δικό τους «νάρθηκα», έναν προθάλαμο όπου γινόταν κατήχηση και όπου οι κατηχούμενοι απήγγελλαν το «Πιστεύω» προτού βαπτισθούν. Ο κυρίως χώρος του βαπτιστηρίου έχει πάντοτε στο κέντρο του τη δεξαμενή του βαπτίσματος, όπου οι βαπτιζόμενοι βυθίζονταν στο νερό τρεις φορές. Τρία ήταν και τα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στον πυθμένα της δεξαμενής, ενώ από επάνω μπορεί να κρεμόταν ένα χρυσό ή ασημένιο περιστέρι. Η αγιογράφηση των τοίχων με νωπογραφίες ή ψηφιδωτά επικεντρωνόταν θεματικώς σε σκηνές από τον βίο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Η δεξαμενή αρχικώς ήταν πάντοτε πέτρινη, αλλά αργότερα άρχισαν να χρησιμοποιούνται συχνά μέταλλα στην κατασκευή της.
Η δεξαμενή του Βαπτιστηρίου του Λατερανού τροφοδοτείται από φυσική πηγή νερού, που όταν στη θέση εκείνη υπήρχε η ανακτορική κατοικία των Λατερανών, προτού ο Μέγας Κωνσταντίνος κτίσει το βαπτιστήριο και το δωρίσει στον Επίσκοπο Ρώμης Μιλτιάδη, υδροδοτούσε τους κατοίκους της. Καθώς οι απαιτήσεις για τα χριστιανικά βαπτιστήρια αυξάνονταν, ο καθαγιασμός πρώην ιερών για τους ειδωλολάτρες πηγών νερού έδωσε φυσικές ευκαιρίες. Ο Κασσιόδωρος, σε μια επιστολή γραμμένη το έτος 527, περιγράφει μία χριστιανική πανήγυρη που έγινε σε ένα πρώην ειδωλολατρικό ιερό της Λευκοθέας, στην πολιτιστικά ελληνική περιοχή της Κάτω Ιταλίας. Αυτό το ιερό είχε εκχριστιανισθεί-εξαγνισθεί με τη μετατροπή του σε βαπτιστήριο (Variae 8.33). Υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα τέτοιων μετατροπών από «θαυματουργές» πηγές των ειδωλολατρών σε βαπτιστήρια, από τον Γρηγόριο της Τουρ (6ος αιώνας) και τον Μάξιμο του Τορίνου (5ος αιώνας).
Στη Γαλλία
thumb|Το [[Μεροβίγγειοι|μεροβιγγιανό Βαπτιστήριο του Αγίου Ιωάννου στο Πουατιέ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαπτιστηρι *
Σοβιετική εισβολή στην Πολωνία
Η Σοβιετική εισβολή στην Πολωνία ήταν στρατιωτική επιχείρηση της Σοβιετικής Ένωσης εναντίον της Πολωνίας η οποία άρχισε χωρίς επίσημη ανακήρυξη πολέμου στις 17 Σεπτεμβρίου του 1939 και ενώ οι πολωνικές δυνάμεις αντιμετώπιζαν ήδη την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας. Οι εχθροπραξίες διήρκησαν μέχρι τις 6 Οκτωβρίου του ίδιου έτους και έληξαν με τη διχοτόμηση της Πολωνίας μεταξύ του Γ΄ Ράιχ και της Σοβιετικής Ένωσης.
Η σοβιετική εισβολή
Συγκεκριμένα, 16 μέρες μετά την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία από τα δυτικά, η Σοβιετική Ένωση, εφαρμόζοντας το μυστικό συμπληρωματικό πρωτόκολλο του συμφώνου Μολότωφ - Ρίμπεντροπ που προέβλεπε τον διαμελισμό των εδαφών της Πολωνίας , εισέβαλε από τα ανατολικά με πρόσχημα την προστασία της ουκρανικής και λευκορωσικής μειονότητας στα ανατολικά της χώρας.
Οι εχθροπραξίες διήρκησαν μέχρι τις 6 Οκτωβρίου του 1939 και έληξαν με τη διχοτόμηση και προσάρτηση ολόκληρης της επικράτειας της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας στη Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση.
Ο Κόκκινος Στρατός, ο οποίος υπερείχε αριθμητικά των Πολωνών αμυνόμενων, πέτυχε τους στόχους χρησιμοποιώντας στρατηγική και τακτική παραπλάνηση. Περίπου 230.000 Πολωνοί αιχμαλωτίστηκαν.
Επακόλουθα
Η εκστρατεία μαζικής δίωξης στα νεοαπεκτηθέντα εδάφη άρχισε άμεσα. Το Νοέμβριο του 1939, η σοβιετική κυβέρνηση φαινομενικά προσάρτησε ολόκληρη την επικράτεια της Πολωνίας υπό την εξουσία της. Περίπου 13,5 εκατομμύρια Πολωνοί πολίτες υπό καθεστώς στρατιωτικής κατοχής έγιναν Σοβιετικοί πολίτες μετά από εκλογές τις οποίες διεξήγαγε η μυστική αστυνομία NKVD υπό καθεστώς τρόμου, και της οποίας τα αποτελέσματα χρησιμοποιήθηκαν για να νομιμοποιήσουν τη χρήση βίας. Η σοβιετική εκστρατεία εθνοκαθάρσεων άρχισε με συλλήψεις και εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες αξιωματούχων, αστυνομικών και ιερέων. Μέσα σε ενάμιση χρόνο, η NKVD είχε στείλει χιλιάδες ανθρώπους από την ανατολική Πολωνία στη Σιβηρία και άλλες απομακρυσμένες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης σε τέσσερα μεγάλα κύματα απελάσεων από το 1939 μέχρι το 1941. Ο ακριβής αριθμός τους παραμένει άγνωστος με εκτιμήσεις από 350.000 έως πάνω από 1,5 εκατομμύριο.
Οι σοβιετικές δυνάμεις κατείχαν την ανατολική Πολωνία μέχρι το καλοκαίρι του 1941, όταν εισέβαλε ο γερμανικός στρατός ως τμήμα της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Η έκταση παρέμεινε υπό ναζιστική κατοχή μέχρι το καλοκαίρι του 1944, όταν την ανακατέλαβε ο κόκκινος στρατός. Μια συμφωνία στη Διάσκεψη της Γιάλτας επέτρεψε στη Σοβιετική Ένωση να προσαρτήσει σχεδόν όλο το τμήμα της Πολωνίας που της αντιστοιχούσε με το σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ, αντισταθμίζοντας τις απώλειες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας με εδάφη στη νότια Ανατολική Πρωσία και εκτάσεις δυτικά της γραμμής Όντερ-Νάισε. Η Σοβιετική Ένωση περιέλαβε τα περισσότερα από τα νέα εδάφη στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας και στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λευκορωσίας.
Μετά το τέλος του πολέμου, η ΕΣΣΔ υπέγραψε νέα συνοριακή συμφωνία με τους κομμουνιστές της Πολωνίας τις 16 Αυγούστου 1945. Αυτή η συμφωνία αναγνώρισε το status quo των νέων επίσημων συνόρων των δύο χωρών, με την εξαίρεση μιας περιοχής κοντά στο Μπιαλίστοκ και ένα μικρό τμήμα της Γαλικίας τα οποία επιστράφηκαν αργότερα στην Πολωνία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:1939 Κατηγορία:Σοβιετικές στρατιωτικές κατοχές Κατηγορία:Δυτική Λευκορωσία (1918-1939)
Δαύλεια
Τοποθεσία
Η Δαύλεια είναι κτισμένη ΒΔ της πρωτεύουσας του νομού, Λιβαδειάς, σε υψόμετρο 340 μέτρων επί των ανατολικών πλαγιών του Παρνασσού, στην ίδια περιοχή που ήταν βρισκόταν κατά την αρχαιότητας η φωκική πόλη Δαυλίς ή Δαύλεια ή Δαυλία.
Η αρχαία Δαυλίδα
Η Δαυλίδα, όπως αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, συμμετείχε στον Τρωικό πόλεμο μαζί με άλλες οκτώ φωκικές πόλεις. Από την Δαυλίδα διερχόταν η Σχιστή οδός ο δρόμος που κατέληγε στον ιερό χώρο των Δελφών. Σύμφωνα με την παράδοση, κοντά στην Δαυλίδα ήταν το σημείο που ο Οιδίποδας σκότωσε τον πατέρα του Λάιο. Ο Παυσανίας αναφέρει πως κοντά στην Δαυλίδα βρισκόταν η βουλή των Φωκικών πόλεων, το Φωκικόν. Από την αρχαία πόλη σώζονται σήμερα μεγάλο τμήμα του αρχαίου τείχους καθώς και ερείπια του οικισμού.
Σύγχρονη ιστορία
Ο οικισμός αναφέρεται από φράγκικα έγγραφα των τελευταίων χρόνων της Λατινοκρατίας στην Στερεά Ελλάδα ως Daulia ενώ μερικά χρόνια αργότερα, συγκεκριμένα το 1466, καταγράφεται σε οθωμανικό κατάστιχο ως Tavla. έχοντας πληθυσμό 150 οικογενειών. Μερικές δεκαετίες αργότερα (1506) άλλη οθωμανική απογραφή καταγράφει στη Δαύλεια 220 οικογένειες.
Οι κάτοικοι της Δαύλειας συμμετείχαν ενεργά στην επανάσταση του 1821, ενώ ο τόπος έγινε αρκετές φορές πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στους Έλληνες επαναστάτες και τα οθωμανικά στρατεύματα. Το 1856, ένοπλοι από τη Δαύλεια έλαβαν μέρος στην επιχείρηση εξόντωσης της συμμορίας του λήσταρχου Νταβέλη.
Την περίοδο του Εθνικού Διχασμού, διεξήχθη στις 29 Ιανουαρίου του 1918 συμπλοκή ανάμεσα σε απόσπασμα χωροφυλακής και δύναμη ντόπιων αντιβενιζελικών ενόπλων που αποτελείτο από Επίστρατους και στρατιώτες που είχαν λιποτακτήσει. Κατά τη διάρκεια της μάχης σκοτώθηκαν πέντε Κρητικοί χωροφύλακες και ένας επίστρατος. Τη 12η Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, μετά από απόφαση στρατοδικείου, εκτελέστηκαν στον τόπο της σύγκρουσης έξι άτομα (δύο στρατιώτες και τέσσερις πολίτες) που κρίθηκαν ένοχοι για τον φόνο των χωροφυλάκων.
Στις 5 Μαΐου του 1943, ο οικισμός πυρπολήθηκε από απόσπασμα των ιταλικών δυνάμεων Κατοχής, ενώ στις 21 Οκτωβρίου του 1948, σκοτώθηκε σε ενέδρα δυνάμεων της εθνοφυλακής και της χωροφυλακής ο καπετάνιος του ΔΣΕ Παντελής Λάσκας (Πελοπίδας).
Στη Δαύλεια γεννήθηκε ο αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης, Παναγιώτης Αντωνόπουλος.
Αξιοθέατα
Σώζονται σε καλή κατάσταση η οχύρωση της αρχαίας πόλης και κάποια ακόμα κτίσματα. Αξιοθέατα της περιοχής είναι το γυναικείο μοναστήρι «Ιερά μονή Ιερουσαλήμ» που βρίσκεται λίγο βορειότερα της Δαύλειας και τα ερείπια της εκκλησίας των Αγίων Θεοδώρων στο κάστρο. Κοντά στη Δαύλεια τοποθετεί η ελληνική μυθολογία το σημείο όπου ο Οιδίποδας, κατευθυνόμενος προς τους Δελφούς σκότωσε τον πατέρα του Λάιο.
Αθλητισμός
Στον οικισμό εδρεύει ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Α.Π.Ο. Πανδαυλειακός, ο οποίος ιδρύθηκε το 1936 και συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Βοιωτίας.
Μεταφορές
μικρογραφία|Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Δαύλειας. Η Εθνική Οδός 3 διέρχεται πλησίον του χωριού συνδέοντάς το με τη Λιβαδειά, τη Λαμία και άλλες πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας. Επίσης, η περιφερειακή σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας - Λειανοκλαδίου εξυπηρετεί το χωριό με τον ομώνυμο σιδηροδρομικό σταθμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Τζάκι
thumb|Τζάκι Το τζάκι είναι δομή κατασκευασμένη από τούβλα, πέτρα ή μέταλλο σχεδιασμένη για να καίγονται ξύλα. Τα τζάκια που χρησιμοποιούνται για τη χαλαρωτική ατμόσφαιρα που δημιουργούν και για τη θέρμανση ενός δωματίου. Τα μοντέρνα τζάκια έχουν μεταβλητή απόδοση θερμότητας, ανάλογα με την πολυπλοκότητα του σχεδιασμού.
Ιστορικά είχαν χρησιμοποιηθεί για τη θέρμανση μιας κατοικίας, το μαγείρεμα και τη θέρμανση του νερού για το πλυντήριο και για άλλες οικιακές χρήσεις. Ένα τζάκι μπορεί να έχει: μια εστία, μία καμινάδα, για τη διοχέτευση του καπνού και μια σχάρα, για να πέφτουν οι στάχτες.
Στην εστία υπάρχουν συχνά πυρότουβλα που βοηθούνν στο να αποθηκεύουν τη θερμότητα.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Θέρμανση
2392 Τζόναθαν Μάρρεϋ
Ο Τζόναθαν Μάρρεϋ (Jonathan Murray) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,2. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ και του έδωσαν το όνομά του από το ονοματεπώνυμο του γιου των φίλων τους Μπρους και Σούζαν Μάρρεϋ, ο οποίος γεννήθηκε το καλοκαίρι που ανακαλύφθηκε ο αστεροειδής αυτός.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τζόναθαν Μάρρεϋ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τζοναθαν Μαρρευ
Τράτα
Ο όρος Τράτα μπορεί ν΄ αφορά:
Αντίθετα στις δημώδεις εκφράσεις το ρήμα "τρατάρω" αποδίδεται με τη σημασία του κεράσματος, συνήθως με γλυκό ή ποτό.
Κατηγορία:Εκφράσεις
Μαργαρίτα της Σκωτίας
Η Μαργαρίτα της Σκωτίας (Margaret of Scotland,, Κάστρο Γουίντσορ, 28 Φεβρουαρίου 1261 – 9 Απριλίου 1283) ήταν πριγκίπισσα της Σκωτίας, βασίλισσα της Νορβηγίας, κόρη του βασιλιά της Σκωτίας Αλεξάνδρου Γ΄ και της Μαργαρίτας της Αγγλίας.
Έγινε βασίλισσα της Νορβηγίας, αφού παντρεύτηκε (1281) τον βασιλιά Έρικ Β΄ της Νορβηγίας, πέθανε κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης της κόρης της, Μαργαρίτας, που έγινε (1286) η νόμιμη διάδοχος του βασιλείου της Σκωτίας με τον θάνατο του παππού της Αλεξάνδρου Γ΄, αλλά πέθανε πρόωρα (1290) πριν την ενηλικίωσή της, με αποτέλεσμα να περάσει η Σκωτία χωρίς βασιλιά υπό Αγγλική κυριαρχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Ντάνκελντ Κατηγορία:Οίκος του Σβερ Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας
Λάκκωμα Χαλκιδικής
Το Λάκκωμα είναι χωριο και ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Νέας Προποντίδας στο νομό Χαλκιδικής. Σύμφωνα με τη νεότερη απογραφή του 2011 έχει 1.171 κατοίκους. Η θέση του είναι πάνω από τη γέφυρα της Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης - Νέων Μουδανιών.
Γενικά στοιχεία
Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη βιομηχανία και τη γεωργία. Στην περιοχή λειτουργεί Βιοτεχνικό Οικολογικό Πάρκο με σκοπό την παραγωγή βιοκαυσίμου. Στον οικισμό λειτουργεί νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Υπάρχει Σύλλογος Ποντίων που δημιουργήθηκε το 1980 και Σύλλογος Ανατολικοθρακιωτών που δημιουργήθηκε το 2003. Στο Λάκκωμα εδρεύει και η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα Διγενής, που αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής και ιδρύθηκε το 1958.Επίσης το 2010 ιδρύθηκε ο Α.Σ ΣΟΤΟΚΑΝ ΚΑΡΑΤΕ ΛΑΚΚΩΜΑΤΟΣ με δάσκαλο τον Παγκόσμιο Πρωταθλητη Παπαδόπουλο Κωστα και Πρόεδρο του Συλλόγου τον Στέργιο Τζίλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λακκωμα Λάκκωμα Κατηγορία:Δήμος Νέας Προποντίδας
Σόμπα
Μια σόμπα είναι μία μεταλλική κατασκευή, όπου το καύσιμο καίγεται για να παρέχει θερμότητα, είτε για τη θέρμανση του χώρου στον οποίο βρίσκεται η σόμπα, ή για το μαγείρεμα του φαγητού. Μια ξυλόσομπα ή μια σόμπα άνθρακα χρησιμοποιείται συνήθως για τη θέρμανση μιας κατοικίας. Οι κλειστές σόμπες είναι πιο αποτελεσματικές.
Λόγω των ανησυχιών σχετικά με τη ρύπανση του αέρα, έχουν γίνει προσπάθειες για τη βελτίωση του σχεδιασμού τους. Οι Pellet σόμπες, για παράδειγμα, είναι ένας τύπος καθαρής θερμάστρας.
Κατηγορία:Εστίες
Τσαμάντης Λασιθίου
Ο Τσαμάντης είναι ορεινός οικισμός της Κοινότητος Καβουσίου. Βρίσκεται στα όρη της Θρυπτής, επάνω από την φαράγγι Μέσωνα σε υψόμετρο 680 μέτρων και επί του δρόμου Καβουσίου - Θρυπτής. Απέχει 10 χιλιόμετρα οδικώς (4 χιλόμετρα μέσω μονοπατίου) από το Καβούσι.
Σε απόσταση 700 μέτρων βρίσκεται ο Ναός του Αγίου Νικήτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Köln (καταδρομικό)
Το Köln ήταν γερμανικό ελαφρύ καταδρομικό, το τρίτο σκάφος της κλάσης Königsberg. Παρέμεινε επιχειρησιακό από το 1930 μέχρι τον Μάρτιο του 1945 και συμμετείχε ενεργά σε διάφορες επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η κατασκευή του ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1926 και εντάχθηκε στις τάξεις του Reichsmarine τον Ιανουάριο του 1930. Όπως και τα αδελφά πλοία, το Köln χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 1930 για την εκπαίδευση των ναυτικών δοκίμων και συμμετείχε αργότερα στη ναυτική δύναμη που περιπολούσε στα ισπανικά ύδατα κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου, τον Σεπτέμβριο του 1939, συμμετείχε σε επιχειρήσεις στη Βόρεια Θάλασσα, χωρίς όμως να εμπλακεί με εχθρικά πλοία. Το 1942 έγιναν κατάλληλες τροποποιήσεις ώστε να μπορεί δοκιμαστικά να μεταφέρει ένα ελικόπτερο Flettner Fl 282. Αργότερα την ίδια χρονιά επέστρεψε στη Νορβηγία, αλλά δεν είχε αξιόλογη δράση εκεί. Παρέμεινε εκεί μέχρι τις αρχές του 1945 που επέστρεψε στη Γερμανία. Τον Μάρτιο του 1945 το πλοίο βυθίστηκε αφού επλήγη από αμερικανικά βομβαρδιστικά ενώ βρίσκονταν στο Βιλχελμσχάφεν. Το πλοίο παρέμεινε στα αβαθή νερά του λιμένα, με τους πύργους των πυροβόλων του έξω από το νερό και λειτουργικούς. Τα πυροβόλα του παρείχαν υποστήριξη στην άμυνα της πόλης μέχρι το τέλος του πολέμου το 1945.
Περιγραφή
Το Köln είχε ολικό μήκος 174 m, πλάτος 15,2 m και βύθισμα 6,28 m. Με πλήρη φόρτο μάχης είχε εκτόπισμα 7.700 LT (7.800 t). Το σύστημα πρόωσης αποτελούνταν από τέσσερις ατμοστροβίλους και ένα ζεύγος δεκακύλινδρων κινητήρων ντίζελ. Ατμό παρείχαν έξι καυστήρες που λειτουργούσαν με πετρέλαιο. Η μέγιστη ταχύτητα του πλοίου ήταν 32 kn και η ακτίνα δράσης περίπου 5700 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 19 kn. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 21 αξιωματικούς και 493 ναύτες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η παραγγελία του Köln έγινε προς αντικατάσταση του παλαιού καταδρομικού Arcon. Η κατασκευή του ξεκίνησε στις 7 Αυγούστου 1926 στα ναυπηγεία Kriegsmarinewerft στο Βιλχελμσχάφεν. Καθελκύστηκε στις 23 Μαΐου 1928 και εντάχθηκε στη δύναμη του Reichsmarine στις 15 Ιανουαρίου 1930. Ήταν το τελευταίο πλοίο αυτής της κλάσης που ολοκληρώθηκε. Οι θαλάσσιες δοκιμές και η εκπαίδευση του πληρώματος διήρκησαν ολόκληρο το 1930 και έλαβαν χώρα στη Βαλτική Θάλασσα. Τον επόμενο χρόνο τοποθετήθηκαν δίδυμα αντιαεροπορικά πυροβόλα των 88 mm, αντί για μονά που υπήρχαν πριν, μεγάλωσε η οπίσθια υπερκατασκευή και εγκαταστάθηκε στο πίσω μέρος σύστημα ελέγχου πυρός. Στις αρχές του 1932 το πλοίο στάλθηκε στον Ατλαντικό Ωκεανό για επιπλέον δοκιμές. Στα τέλη του ίδιου έτους πραγματοποίησε το πρώτο του παγκόσμιο ταξίδι για την εκπαίδευση ναυτικών δοκίμων. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού αυτού, που είχε διάρκεια ενός ολόκληρου έτους, το πλοίο επισκέφθηκε λιμένες στον Ατλαντικό, τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, καθώς και στη Μεσόγειο Θάλασσα.
Το 1935 τοποθετήθηκε καταπέλτης για την απονήωση υδροπλάνων καθώς και γερανοί για την ανάκτηση τους. Μέχρι τις αρχές του 1936 το πλοίο αξιοποιήθηκε στην εκπαίδευση ναυτικών δοκίμων ενώ στη συνέχεια ανέλαβε καθήκοντα προστασίας αλιευτικών. Στα τέλη του 1936 συμμετείχε μαζί με άλλα σκάφη σε περιπολίες στα ανοιχτά της Ισπανίας για την επιβολή της ουδετερότητας στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Όταν το βαρύ καταδρομικό Deutschland δέχθηκε επίθεση από πολεμικά αεροσκάφη των Δημοκρατικών, το Köln μετέφερε τους τραυματίες πίσω στη Γερμανία. Στη συνέχεια το πλοίο πραγματοποίησε άλλες τέσσερις ναυτικές περιπολίες ανοιχτά της Ισπανίας, μέχρι την επιστροφή του στα καθήκοντα προστασίας της αλιείας στη Βόρεια Θάλασσα το 1938. Στα τέλη αυτής της χρονιάς επέστρεψε στο Κίελο για συντήρηση.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Τον Μάρτιο του 1939 το Köln συμμετείχε στη ναυτική δύναμη που στάλθηκε στην πόλη Μέμελ στη Βαλτική, όταν αυτή πέρασε αναίμακτα από τη Λιθουανία στη Γερμανία. Εκείνη τη χρονιά συμμετείχε επίσης σε μεγάλες ναυτικές ασκήσεις στο Ατλαντικό μαζί με το καταδρομικό μάχης Gneisenau και τα βαρέα καταδρομικά Admiral Graf Spee και Deutschland. Στα τέλη Αυγούστου 1939, λίγο πριν από την έναρξη της γερμανικής επίθεσης στην Πολωνία, που σηματοδότησε το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Köln στάλθηκε στη δυτική Βαλτική για να εμποδίσει πολωνικά πλοία σε περίπτωση που επιχειρούσαν να διαφύγουν. Μετά την ανεπιτυχή ολοκλήρωση αυτής της αποστολής, συμμετείχε μαζί με τα αδελφά του πλοία σε επιχειρήσεις ναρκοθέτησης.
Το Köln στάλθηκε μαζί με το Gneisenau και εννέα αντιτορπιλικά από τις 7 μέχρι και τις 9 Οκτωβρίου στη Βόρεια Θάλασσα. Στόχος ήταν να προσελκύσουν ναυτικές μονάδες του Βασιλικού Ναυτικού στην περιοχή, όπου ενέδρευαν υποβρύχια και ήταν εντός της ακτίνας δράσης των βομβαρδιστικών της Luftwaffe. Οι Βρετανοί έστειλαν εκεί δώδεκα βομβαρδιστικά Vickers Wellington, που δεν κατάφεραν όμως να πλήξουν κάποιο γερμανικό πλοίο. Από τις 20 μέχρι τις 22 Νοεμβρίου συνόδεψε, μαζί με το καταδρομικό Leipzig, τα καταδρομικά μάχης Gneisenau και Scharnhorst στο πρώτο σκέλος της πολεμικής τους αποστολής στον Βόρειο Ατλαντικό. Στη συνέχεια συμμετείχε μαζί με το Leipzig, το Deutschland και τρεις τορπιλακάτους σε ανεπιτυχή περιπολία με στόχο την εύρεση συμμαχικών εμπορικών πλοίων στην περιοχή του Σκαγεράκη. Στις 13 Δεκεμβρίου τα Köln, Leipzig και Nürnberg συνόδευσαν πίσω στη βάση τους αντιτορπιλικά που είχαν σταλεί για ναρκοθέτηση ανοιχτά του Νιούκαστλ.
Το καταδρομικό συμμετείχε επίσης στην Επιχείρηση Weserübung, τη γερμανική εισβολή στη Νορβηγία τον Απρίλιο του 1940. Ανήκε στη δύναμη της Ομάδας 3 και είχε αναλάβει μαζί με το αδελφό πλοίο Königsberg την επίθεση στο Μπέργκεν. Ενώ το Köln έφτασε το λιμάνι της πόλης χωρίς να υποστεί ζημιές, το Königsberg χτυπήθηκε από τις νορβηγικές παράκτιες πυροβολαρχίες. Το πρώτο υποστήριξε με τα πυρά του το πεζικό που αποβιβάστηκε για να καταλάβει την πόλη. Μετά την κατάληψη του Μπέργκεν, το καταδρομικό επέστρεψε μαζί με δύο αντιτορπιλικά στη Γερμανία. Μέχρι το 1942 χρησιμοποιήθηκε για τις δοκιμές του νέου ελικοπτέρου Flettner Fl 282.
Τον Σεπτέμβριο του 1941, ενώ δεν είχαν ολοκληρωθεί ακόμα οι δοκιμές του Fl 282, το Köln παρείχε υποστηρικτικά πυρά στα στρατεύματα που επιτέθηκαν στις σοβιετικές αμυντικές θέσεις στη Χιίουμαα, στον κόλπο της Ρίγας. Επίσης βομβάρδισε σοβιετικές θέσεις στη Ristna. Μαζί με το θωρηκτό Tirpitz, τα καταδρομικά Αντμιράλ Σέερ και Nürnberg, καθώς και αριθμό αντιτορπιλικών ανέλαβαν να παρεμποδίσουν σοβιετικά πλοία που τυχόν επιχειρούσαν να εγκαταλείψουν την ανατολική Βαλτική. Κανένα πλοίο του Ερυθρού Ναυτικού δεν επιχείρησε κάτι τέτοιο. Στις 13 Ιουλίου το σοβιετικό υποβρύχιο Shch-322 προσπάθησε να επιτεθεί στο Köln, αλλά τα σκάφη συνοδείας του το ανάγκασαν να απεμπλακεί.
Στα τέλη του 1941 στάλθηκε για δεξαμενισμό, κατά τη διάρκεια του οποίου έγινε η τελευταία σημαντική αλλαγή στο πλοίο. Η αλλαγή αφορούσε την εγκατάσταση του ραντάρ FuMO 21 στην οροφή του κέντρου ελέγχου. Τον Ιούλιο του επόμενο έτους στάλθηκε στη Νορβηγία, στα πλαίσια της ενίσχυσης της γερμανικής ναυτικής παρουσίας στην περιοχή, χωρίς όμως να γνωρίσει σημαντική δράση εκεί. Στις 13 Σεπτεμβρίου επιχείρησε μαζί με τα Admiral Hipper, Admiral Scheer και δύο αντιτορπιλικά να επιτεθεί στη νηοπομπή PQ 18. Ενώ κατευθύνονταν από το Νάρβικ στο Άλτενφγιορδ, η γερμανική δύναμη δέχθηκε επίθεση από το βρετανικό υποβρύχιο HMS Tigris, χωρίς να χτυπηθεί κάποιο από τα σκάφη. Τελικά τη νηοπομπή έπληξαν γερμανικά βομβαρδιστικά και υποβρύχια, που κατάφεραν να βυθίσουν δεκατρία εμπορικά πλοία. Το Köln επέστρεψε τον Ιανουάριο του 1943 στη Γερμανία και παροπλίστηκε τον επόμενο μήνα στο Κίελο. Στις αρχές του 1944 στάλθηκε για δεξαμενισμό προκειμένου να προετοιμαστεί και να επιστρέψει στις πολεμικές επιχειρήσεις. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν την 1η Ιουλίου. Χρησιμοποιήθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα σαν εκπαιδευτικό και στη συνέχεια ανέλαβε την κάλυψη γερμανικών εμπορικών πλοίων στη Νορβηγία. Στις 7 Ιουλίου, ενώ κατευθύνονταν στο Κριστιαανσαντ, ναρκοθέτησε τον Σκαγεράκη. Πραγματοποίησε την ίδια αποστολή στις 14 και 15 Ιουλίου μαζί με τρία αντιτορπιλικά και στη συνέχεια μετέβη στο Τρόντχαϊμ.
Τη νύχτα 13-14 Δεκεμβρίου δέχθηκε επίθεση βρετανικών βομβαρδιστικών ενώ βρίσκονταν στο Όσλοφγιορδ. Παρόλο που δεν δέχθηκε απευθείας πλήγματα, βόμβες που εξερράγησαν κοντά στο πλοίο προκάλεσαν ζημιές στο σύστημα πρόωσης με συνέπεια να απαιτείται η επιστροφή του στη Γερμανία. Αναχώρησε για τη Γερμανία μαζί με το Admiral Hipper και ένα αντιτορπιλικό στις 8 Φεβρουαρίου. Έφτασε στο Κίελο στις 8 Φεβρουαρίου και στη συνέχεια μετέβη στο Βιλχελμσχάφεν όπου δέχθηκε επανειλημμένες επιθέσεις συμμαχικών βομβαρδιστικών. Τελικά στις 30 Μαρτίου αμερικανικά B-24 Liberators που επιτέθηκαν στο λιμάνι βύθισαν το Köln. Το καταδρομικό έμεινε στα αβαθή νερά, με τους πύργους των πυροβόλων του λειτουργικούς. Υποστήριξε με τα πυρά του την άμυνα της πόλης μέχρι το τέλος του πολέμου τον Μάιο του 1945. Τελικά το σκάφος ανελκύστηκε και διαλύθηκε για σκραπ το 1956.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης Königsberg
Αδόλφος ΣΤ΄ του Μπεργκ
Ο Αδόλφος ΣΤ΄, γερμ. Adolf VI (γενν. πριν το 1176 - απεβ. 7 Αυγούστου 1218) από τον Οίκο του Μπεργκ ήταν κόμης του Μπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ένγκελμπερτ Α΄ κόμη του Μπεργκ και της Μαργαρίτας του Γκέλντερς. Αδελφός του ήταν ο Ένγκελμπερτ Β΄ κόμης του Μπεργκ, Α΄ ως αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, ο μετέπειτα άγιος.
Το 1212 έλαβε μέρος στην Σταυροφορία κατά των Αλβιγινών (Καθαρών), στο Λανγκεντόκ.
To 1218 έφυγε με την Ε΄ Σταυροφορία στην Αίγυπτο, όπου ήταν αρχηγός των στρατευμάτων του Κάτω-Ρήνου και της Φρισίας. Στη Δαμιέττη, στο Δέλτα του Νείλου ασθένησε από επιδημία και απεβίωσε. Τον διαδέχθηκε πρώτα ο αδελφός του Ένγκελμπερτ Β΄ ως κόμης του Μπεργκ και μετά η κόρη του Μαργαρίτα. Με τον γάμο της με τον Ερρίκο Δ΄ η κομητεία πέρασε στον Οίκο του Λίμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μπέρτα, κόρη του Ερρίκου Β΄ φον Ζάυν και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μπερκ
Μαγκάλι
thumb|right|Μαγκάλι για πολιτιστικές τελετές To μαγκάλι είναι ένα δοχείο, συνήθως με τη μορφή όρθιου ή κρεμαστού μπολ, τραπεζιού ή κουτιού, που χρησιμοποιείται για την καύση στερεών καυσίμων, συνήθως κάρβουνου, τα μαγκάλια παρέχουν κυρίως θερμότητα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για το μαγείρεμα ή και για πολιτιστικές τελετές.
Πέτρος Β΄ του Ουρζέλ
Ο Πέτρος Β' της Ουρζέλ (1340 - Ιούνιος 1408) ήταν 19ος Κόμης της Ουρζέλ (1347 - 1408), υποκόμης του Άζερ και κύριος του Εντένσα και του Αντιλόν από τον Οίκο της Βαρκελώνης. Ήταν υιός του Ιακώβου Α' κόμη του Ουρζέλ και της Καικιλίας, κόρης του Μπερνάρντ Ζ' κόμη του Κομίνζ.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του όταν εκείνος απεβίωσε το 1347. Επειδή ήταν 7ετής, αρχικά ήταν υπό την επιτροπεία της μητέρας του. Όταν απεβίωσε ο εξάδελφός του Ιωάννης Α΄ της Αραγωνίας έπρεπε να τον διαδεχθεί ο νεότερος αδελφός Μαρτίνος της Αραγωνίας, που όμως καθυστερούσε στη Σικελία. Η κόρη του Ιωάννου Α΄ όμως, η Ιωάννα διεκδίκησε το θρόνο· ο σύζυγός της Ματθαίος κόμης της Φουά εισέβαλε στην Αραγωνία, αλλά απωθήθηκε από τον Πέτρο Β'. Έτσι αργότερα ο Μαρτίνος στέφθηκε βασιλιάς της Αραγωνίας. Απεβίωσε το 1408 στην Μπαλαγκουέρ.
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε το 1363 τη Βεατρίκη, κόρη του Ούγου Φόλχ δε Καρδόνα.
C5H11NO2
Ο μοριακός τύπος C5H11NO2 μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα ισομερή:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 1991–92
Βαθμολογία 1ου ομίλου
1 Αγώνας κατάταξης για την δεύτερη θέση: 6 Ιουνίου 1992, γήπεδο Μοσχάτου: Ηρακλής Νίκαιας - Ερμής Νίκαιας 1–0 2 Η Πειραϊκή έχει –2 βαθμούς 3 Η Νέα Πέραμος έχει έναν μηδενισμό
1ος όμιλος
1. Ολυμπιάδα Κερατσινίου 45 β. (προβιβάστηκε στην Α' κατηγορία) 2. Ακράτητος 44 β. (προβιβάστηκε στην Α' κατηγορία) Υποβιβάστηκαν στην Γ' κατηγορία: Φλόγα, Αμπελακιακός, ΠΑΟΑΝ.