cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δίκη της Χρυσής Αυγής
Κίνηση ποινικής διαδικασίας
Τον Ιανουάριο του 2014 κρίθηκαν προφυλακιστέοι τρεις ακόμα βουλευτές της ΧΑ, οι Ηλιόπουλος, Γερμενής και Μπούκουρας. Τον Απρίλιο οι ανακρίτριες έστειλαν στη Βουλή αίτημα επιτάχυνσης των διαδικασιών άρσης ασυλίας των βουλευτών της ΧΑ. Ο πρόεδρος της βουλής Βαγγέλης Μεϊμαράκης έστειλε μία απαντητική επιστολή διαβεβαιώνοντας ότι η Βουλή ακολουθεί την «αρμόζουσα αντικειμενικότητα, ευθύνη και κοινοβουλευτική δεοντολογία». Μετά την εξέταση πάνω από εκατό υποθέσεων 150 μαρτύρων και την αξιοποίηση νέων στοιχείων, όπως της απομαγνητοφώνησης τηλεφωνικών συνδιαλέξεων μετά τη δολοφονία Φύσσα και των πορισμάτων της έρευνας κατασχεθέντος υλικού των κατηγορουμένων, που αντέκρουε τις αρχικές τους καταθέσεις, τον Αύγουστο του 2014 οι εφέτες ειδικές ανακρίτριες ολοκλήρωσαν την ανάκριση και σχημάτισαν δικογραφία εις βάρος 78 κατηγορούμενων, από τους οποίους 30 προφυλακίστηκαν. Ανάμεσα στους προφυλακισμένους ήταν 8 από τα 16 μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χρυσής Αυγής. Η δικογραφία στάλθηκε στον εισαγγελέα εφετών για να διατυπώσει πρόταση προς το συμβούλιο εφετών για την παραπομπή ή όχι των κατηγορούμενων σε δίκη. Τον Οκτώβριο του 2014 ο εισαγγελέας Ισίδωρος Ντογιάκος κατέθεσε μία 700 σελίδων πρόταση, στην οποία η ΧΑ περιγραφόταν ως μία στρατιωτικά οργανωμένη εγκληματική οργάνωση υπό τον απόλυτο έλεγχο του Μιχαλολιάκου και με την οποία εισηγούνταν στο συμβούλιο εφετών την παραπομπή σε δίκη 18 βουλευτών της ΧΑ και άλλων 52 ατόμων, συνολικά 70 ατόμων εκ των 85 κατηγορούμενων. Το Φεβρουάριο του 2015 το συμβούλιο εφετών με πλειοψηφία 2-1 υιοθέτησε τους ισχυρισμούς της εισαγγελικής πρότασης και με ένα βούλευμα 1109 σελίδων διέταξε την παραπομπή σε δίκη 69 ατόμων κατηγορούμενων με το άρθρο 187 του ποινικού κώδικα περί εγκληματικής οργάνωσης.
Άρθρο 187 ΠΚ
Η δίωξη της ΧΑ ως εγκληματικής οργάνωσης ασκήθηκε με βάση το άρθρο 187 του ελληνικού ποινικού κώδικα, όπως αυτό διαμορφώθηκε με βάση τον λεγόμενο «αντιτρομοκρατικό» νόμο 2928/2001, ο οποίος ψηφίστηκε επί κυβέρνησης Σημίτη εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Η σύμβαση του ΟΗΕ κατά του οργανωμένου εγκλήματος, γνωστή ως σύμβαση του Παλέρμο, προέβλεπε την ύπαρξη οικονομικού ή άλλου υλικού οφέλους ως χαρακτηριστικό στοιχείο μιας εγκληματικής οργάνωσης. Όπως δήλωσε τον Ιούλιο του 2001 στη Βουλή των Ελλήνων ο υπουργός Δικαιοσύνης Μιχάλης Σταθόπουλος, η ελληνική κυβέρνηση απάλειψε το χαρακτηριστικό αυτό προκειμένου να υπάγονται στο άρθρο αυτό και οι εγκληματικές οργανώσεις που έχουν τρομοκρατική δράση και όσοι τελούν εγκλήματα λόγω της ιδεολογίας τους. Σύμφωνα με την Εκθεση της Διεύθυνσης Επιστημονικών Μελετών της Βουλής που συνόδευε το νομοσχέδιο ο όρος και το άρθρο 187 § 1 ήταν εμπνευσμένα από αντίστοιχο εδάφιο του ποινικού κώδικα της Γερμανίας με βάση το οποίο αντιμετωπίζεται και η δράση των νεοναζιστικών εγκληματικών οργανώσεων. Νομικοί που ήταν μέλη της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής παραιτήθηκαν ενιστάμενοι για τις συνθήκες σύνταξης του νομοσχεδίου, ενώ το Κ.Κ.Ε., ο ΣΥΝ και βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. εξέφρασαν ανησυχίες για εφαρμογή του άρθρου σε περιπτώσεις μαχητικών λαϊκών διαδηλώσεων, αλλά ο Σταθόπουλος απάντησε ότι δεν εμπίπτουν στην έννοια της εγκληματικής οργάνωσης. Η ΧΑ αντέδρασε στο νέο νόμο δημοσιεύοντας ένα άρθρο στην εφημερίδα όπου έκανε λόγο για ασάφεια και τη δυνατότητα δίωξης του πολιτικού φρονήματος.
Με βάση τις διατάξεις του νόμου αυτού δικάστηκαν σε πρώτο και δεύτερο βαθμό οι συλληφθέντες ως μέλη της 17 Νοέμβρη. Από το 2004 έπαψε να ισχύει το 187 § 1 για τις ένοπλες οργανώσεις, που υπήχθησαν στην αυστηρότερη πρόβλεψη του άρθρου 187Α ΠΚ, όπως αυτό διαμορφώθηκε με το νόμο 3251/2004.
To 2009 συστάθηκε μια επιτροπή του υπουργείου Δικαιοσύνης για την αναμόρφωση του Ποινικού Κώδικα υπό την προεδρία του καθηγητή Ιωάννη Μανωλεδάκη, της οποίας μετά το θάνατο του Μανωλεδάκη προήδρευσε ο επίτιμος αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλης Μαρκής. Τον Αύγουστο του 2014 δημοσιεύθηκε ένα ρεπορτάζ ότι το σχέδιο του νέου ποινικού κώδικα προέβλεπε την επιδίωξη προσπορισμού οικονομικού οφέλους ως προϋπόθεση για το χαρακτηρισμό μιας οργάνωσης ως εγκληματικής, αλλαγή που θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα να εκπέσει η κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης για τη ΧΑ, καθώς η δράση της δε συνοδευόταν πάντοτε από αυτό το χαρακτηριστικό. Αρχική πρόθεση της επιτροπής ήταν να περιοριστεί η αθρόα χρήση του άρθρου στις περιπτώσεις του οικονομικού εγκλήματος με βάση τη σύμβαση του Παλέρμο, σύμφωνα με το Μαρκή, που εκτίμησε ότι δε θα έπρεπε λόγω της συγκυρίας αυτής να μην προχωρήσει ο εκσυγχρονισμός του ποινικού κώδικα.
Τον Ιούνιο του 2015 συγκροτήθηκε νομοπαρασκευαστική επιτροπή που τον Ιούνιο του 2019 δημοσίευσε το νέο ποινικό κώδικα, στον οποίο απαλείφεται η πρόβλεψη για στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων, εξισώνονται με τα μέλη μιας εγκληματικής οργάνωσης οι διευθύνοντες, για τους οποίους αλλάζει ο χρόνος κάθειρξης, που ήταν από 10 έως 20 έτη, καθώς το ελάχιστο όριο μειώνεται από 10 σε 5 έτη. Οι ηπιότερες προβλέψεις που θέσπισε ο νέος νόμος έχουν αναδρομική ισχύ και για τα κατηγορούμενα στελέχη της ΧΑ.
Απόπειρα ανθρωποκτονίας στελεχών του ΚΚΕ και μελών του ΠΑΜΕ (Πέραμα)
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2013, περίπου 50 Χρυσαυγίτες με λοστούς και καδρόνια επιτέθηκαν σε ομάδα περίπου 30 ατόμων του ΚΚΕ που διενεργούσε αφισοκόλληση στο Πέραμα. Η εφημερίδα Guardian χαρακτήρισε την επίθεση ως τη σοβαρότερη βιαοπραγία της Χρυσής Αυγής μετά την είσοδό της στο Κοινοβούλιο. Την επίθεση καταδίκασαν όλα τα κόμματα, πλην της Νέας Δημοκρατίας. Αρκετά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ παρευρέθηκαν στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας που οργάνωσε το ΚΚΕ στο Πέραμα το απόγευμα της Παρασκευής, 13 Σεπτεμβρίου 2013. Η αστυνομία δεν προέβη σε καμία σύλληψη από τα 24 άτομα που προσήγαγε.
Ανθρωποκτονία του Παύλου Φύσσα (Κερατσίνι)
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013, ο 34χρονος Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε από τον 45χρονο χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά έπειτα από συντονισμένη επίθεση εις βάρος του Φύσσα και της παρέας του. Η δολοφονία αυτή υπήρξε αφορμή για να σχηματιστεί η δικογραφία που χαρακτηρίζει την Χρυσή Αυγή ως εγκληματική οργάνωση και να ξεκινήσει -εν τέλει- η δίκη που περιλαμβάνει βουλευτές, στελέχη και μέλη της οργάνωσης.
Σύνθεση του δικαστηρίου
Το Μάρτιο του 2015 αναδείχθηκε με κλήρωση η σύνθεση του αρμόδιου δικαστηρίου. Πρόεδρος κληρώθηκε η εφέτης Μαρία Λεπενιώτη, μέλη οι δικαστές Ανδρέας Ντόκος και Γεσθημανή Τσουλφόγλου και εισαγγελέας της έδρας η εισαγγελέας Αδαμαντία Οικονόμου. Αναπληρώτρια πρόεδρος κληρώθηκε η Μαρία Βάρκα, αναπληρωματικό μέλος ο Δημήτρης Ανέστης και αναπληρωτής εισαγγελέας ο Στέλιος Κωσταρέλλος.
Δίκη
Η δικαστική διαδικασία έχει ξεκινήσει από τον Απρίλιο του 2015. Τον Ιανουάριο του 2016, και αφού είχαν ήδη γίνει 43 συνεδριάσεις, η δίκη πρακτικά διακόπηκε λόγω της αποχής των δικηγόρων, ενώ συνεχίστηκε μετά από 4,5 μήνες απραγίας στις 25 Μαΐου 2016, καθώς οι συνήγοροι έλαβαν κατάλληλες άδειες από τους δικηγορικούς συλλόγους. Στις 18 Δεκεμβρίου 2019 η εισαγγελέας πρότεινε την αθώωση όλων των κατηγορουμένων για την δολοφονία του Παύλο Φύσσα πλην του Γιώργου Ρουπακιά καθώς και την απαλλαγή των κατηγορουμένων από τις κατηγορίες της σύστασης και ένταξης σε εγκληματική οργάνωση.
Απόφαση - Ετυμηγορία
Κρίθηκαν ένοχοι για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης οι Μιχαλολιάκος, Κασιδιάρης, Λαγός, Γερμενής, Παναγιώταρος, Παππάς, Ματθαιόπουλος και ένοχοι για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση οι Άγγος, Αποστόλου, Καζαντζόγλου, Καλαρίτης, Μιχαλάρος, Μπαρέκας, Παπαβασιλείου, Παπαδόπουλος, Πόπορη, Ρουπακιάς, Σκιατούνης, Σκάλκος, Στεργιοπουλος, Στρατος, Τσακανικας, Τσορβας, Τσαλικης, Χατζηδακης, Χρυσαφιτης.
Κρίθηκαν ένοχοι όλοι οι κατηγορούμενοι για την επίθεση στους Αιγύπτιους αλιεργάτες.
Η κατηγορία για την επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, μετατράπηκε από απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση, σε επικίνδυνη σωματική βλάβη. Κρίθικαν ένοχοι οι Καστρινός, Πανταζής και Χατζηδάκης. Έπαψε η δίωξη για τους υπόλοιπους για απλή σωματική βλάβη.
Στις 22 Οκτωβρίου το δικαστήριο ανακοίνωσε την ετυμηγορία του. Για την ηγετική ομάδα της εγκληματικής οργάνωσης οι εφέσεις τους δεν είχαν ανασταλτικό χαρακτήρα και οδηγούνται στη φυλακή. Αναστολή πήραν οι 12 από τους καταδικασθέντες, με εγγυοδοσία, απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και εμφάνιση στην Αστυνομία δύο φορές το μήνα.
Παλαιοχριστιανική Βασιλική Αγίου Παντελεήμονος (Σούγια Σελίνου)
Ο Ιερός Ναός Μιχαήλ Αρχαγγέλου (Επισκοπή Κισάμου). Στον οικισμό της Σούγιας Σελίνου, που είναι κτισμένος στη θέση της αρχαίας Συίας, σώζονται κάτω από το ναό του Αγίου Παντελεήμονα τα λείψανα μιας τρίκλιτης παλαιοχριστιανικής βασιλικής με δύο κιονοστοιχίες, που ανασκάφηκε από τον Α. Ορλάνδο. Το κεντρικό κλίτος και o νάρθηκας έφεραν μωσαϊκή διακόσμηση από γεωμετρικά σχήματα και παραστάσεις ζώων. Η κατασκευή του δαπέδου αποδίδεται σε εργαστήριο του 6ου αι. που είχε δραστηριοποιηθεί και στην περιοχή του Άργους.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη
Βασίλειο του Καζάν
Το Βασίλειο του Καζάν (ρωσικά: Казанское царство), επίσης αναφερόμενο ως Έδαφος του Καζάν (ρωσικά: Земля Казанская ), ήταν κρατικό μόρφωμα, ενωμένο με το Βασίλειο της Ρωσίας.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Σφραγίδα του [[Τάγμα του Καζάν|Τάγματος του Καζάν εντός του Τιτουλάριου του Τσάρου, χρονολογούμενο από το 1672.]] Έπειτα από σειρά ανεπιτυχών προσπαθειών για τον ορισμό Χάνου θετικά διακείμενου προς τη Μόσχα ως επικεφαλή στο Καζάν, ο Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας ξεκίνησε σειρά στρατιωτικών εκστρατειών. Οι δύο πρώτες εκστρατείες είχαν ανεπιτυχή έκβαση, ενώ, το 1552, ο Τσάρος της Ρωσίας προχώρησε σε, εκ νέου, για τρίτη φορά πολιορκία της πρωτεύουσας του χανάτου. Έπειτα από την ανατίναξη μέρους των τειχών της πόλης, μέσω υπόγειας εναπόθεσης πυρίτιδας στα θεμέλιά τους, το Καζάν κατελήφθη έπειτα από του ρωσικού στρατού, με σημαντικό μέρος του πληθυσμού να σφαγιάζεται και την ίδια την πόλη να πυρπολείται. Το Χανάτο του Καζάν έπαυσε να υφίσταται, ενώ η ευρύτερη περιοχή του Μέσου Βόλγα προσαρτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη Ρωσία. Στο πλαίσιο των εορτασμών της κατάληψης του Καζάν, καθώς και της διάλυσης του Χανάτου του Καζάν, κατόπιν σχετικών διαταγών του Ιβάν του Τρομερού, ανεγέρθηκε ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου, επί της Κόκκινης Πλατείας, στη Μόσχα.
Με σημείο εκκίνησης την κατάληψη της πόλης και έως και την εδαφική διοικητική μεταρρύθμιση του Πέτρου Α΄ το 1708, το καταληφθέν Χανάτο του Καζάν μετατράπηκε στο επονομαζόμενο Βασίλειο του Καζάν, ως τμήμα του Βασιλείου της Ρωσίας, υπό την ηγεσία του Τσάρου της Ρωσίας, ο οποίος, παράλληλα, έλαβε τον τίτλο του «Τσάρου του Καζάν», ενώ η διακυβέρνησή του πραγματοποιούνταν από το επονομαζόμενο Τάγμα του Καζάν, το οποίο έδρευε στη Μόσχα. Επίσης, η νεοϊδρυθείσα Αρχιεπισκοπή του Καζάν, εντός συντόμου χρονικού διαστήματος, ορίστηκε ως η τρίτη σημαντικότερη εντός της ιεραρχίας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Στις 17 Δεκεμβρίου 1708, μέσω σχετικού διατάγματος, ο Πέτρος Α΄ της Ρωσίας, στο πλαίσιο εδαφικής διοικητικής μεταρρυθμίσεως του Βασιλείου της Ρωσίας την οποία ο ίδιος σχεδίασε, προχώρησε στη δημιουργία του Κυβερνείου του Καζάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Ταταρστάν Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ρωσίας
Βάλτερ Μπάαντε
Το έργο του
Ο Μπάαντε εκμεταλλεύθηκε τη συσκότιση για πολεμικούς λόγους της πόλεως του Λος Άντζελες κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που μείωνε τη φωτορύπανση στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον, για να διακρίνει μεμονωμένους αστέρες στην κεντρική περιοχή του Μέγα Γαλαξία της Ανδρομέδας για πρώτη φορά, κάτι που τον οδήγησε στο να ορίσει δύο ξεχωριστούς «αστρικούς πληθυσμούς» (Πληθυσμός I και Πληθυσμός II). Οι ίδιες παρατηρήσεις με το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο του κόσμου εκείνη την εποχή τον οδήγησαν στη διαπίστωση ότι υπάρχουν δύο είδη μεταβλητών αστέρων του τύπου των κηφείδων. Αυτή η ανακάλυψη είχε ως αποτέλεσμα την επανεκτίμηση των διαστάσεων του γνωστού Σύμπαντος, στο διπλάσιο αυτών που είχε υπολογίσει ο Έντγουιν Χαμπλ το 1929. Ο Μπάαντε δημοσιοποίησε το εύρημά του στη συνάντηση της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως στη Ρώμη το 1952, όπου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση.
Από κοινού με τον Φριτς Τσβίκι, ο Μπάαντε ταυτοποίησε τους υπερκαινοφανείς αστέρες ως μία νέα κατηγορία αστρονομικών σωμάτων. Οι δυο τους προέβλεψαν επίσης την ύπαρξη των αστέρων νετρονίων και ότι οι υπερκαινοφανείς θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τέτοιους αστέρες.
Μεταπολεμικά, ο Μπάαντε εργάσθηκε στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ. Αρχίζοντας το 1952, ο Μπάαντε και ο Ρούντολφ Μινκόφσκι ταυτοποίησαν τα ορατά αντίστοιχα αρκετών ραδιοπηγών, μεταξύ των οποίων η Κύκνος A.
Επίσης, ο Μπάαντε είχε ανακαλύψει 10 αστεροειδείς, ανάμεσα στους οποίους και τους σημαντικούς 944 Ιδαλγός και 1566 Ίκαρος. Απεβίωσε στο Γκέτινγκεν της Γερμανίας. Μαθητές του υπηρξαν οι Άλαν Σάντατζ και Χάλτον Αρπ.
Νεκρολογίες
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Σούπερ Καπ Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 2022
Το Σούπερ Καπ καλαθοσφαίρισης ανδρών Ελλάδος 2022 ήταν η 3η έκδοση της επαγγελματικής εγχώριας διοργάνωσης του Σούπερ Καπ καλαθοσφαίρισης ανδρών, υπό την αιγίδα του Ελληνικού Συνδέσμου Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών (ΕΣΑΚΕ), και η 4η συνολικά. Διεξήχθη το διήμερο 1-2 Οκτωβρίου 2022 στο Κλειστό Γυμναστήριο Καλλιθέας Ρόδου.
Τον τίτλο κατέκτησε ο Ολυμπιακός, για πρώτη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στον τελικό της διοργάνωσης με σκορ 67-52 επί του περσινού νικητή, Παναθηναϊκού. Ως Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) του μεγάλου τελικού ψηφίστηκε ο Μουσταφά Φολ του Ολυμπιακού. Στον μικρό τελικό, νικητής αναδείχτηκε ο Προμηθέας Πατρών, όπου επικράτησε του Κολοσσού Ρόδου με σκορ 95-71, κατακτώντας την τρίτη θέση.
Τους αγώνες της διοργάνωσης κάλυψε τηλεοπτικά το κανάλι της ΕΡΤ3.
Μορφή
Η διοργάνωση διεξήχθη σε μορφή Φάιναλ Φορ με μονούς αγώνες πρόκρισης (νοκ-αουτ), μεταξύ των ομάδων που τερμάτισαν στις τέσσερις πρώτες θέσεις του Πρωταθλήματος Ελλάδας 2021-22, που περιλαμβάνουν τη νικήτρια και τον ηττημένο του Κυπέλλου Ελλάδας 2021-22. Η Κ.Α.Ε. Λάρισα τερμάτισε τέταρτη στο Πρωτάθλημα Ελλάδας 2021-22, κερδίζοντας το δικαίωμα συμμετοχής στη διοργάνωση του Φάιναλ Φορ του Σούπερ Καπ 2022, ωστόσο, ο σύλλογος διαλύθηκε και ο Κολοσσός Ρόδου την αντικατέστησε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2022
Βορειογερμανικό τάλερ
Το τάλερ της Βόρειας Γερμανίας, γερμ.: Norddeutscher τaler, ήταν ένα νόμισμα, που χρησιμοποιήθηκε από διάφορα κράτη της Βόρειας Γερμανίας από το 1690 έως το 1873, αρχικά υπό την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και στη συνέχεια από τη Γερμανική Συνομοσπονδία. Αρχικά ίσο με το μεταλλικό αυτοκρατορικό τάλερ (reichsthaler) ή το αργυρό νόμισμα από το 1566 μέχρι την κρίση Eλλειπούς ζύγισης και Kιβδηλίας (Kipper und Wipper) του 1618, μία νομισματική μονάδα τάλερ αξίας μικρότερης από το μεταλλικό αυτοκρατορικό τάλερ ορίστηκε για πρώτη φορά το 1667 και χρησιμοποιήθηκε ευρέως μετά την υιοθέτηση του νομισματικού προτύπου της Λειψίας το 1690.
Μετά τη δεκαετία του 1840 τα διάφορα κράτη της Βόρειας Γερμανίας έκαναν τα τάλερ τους ίσα σε αξία με τα τάλερ της Πρωσίας. Αυτά τα τάλερ στη συνέχεια έγιναν ίσα με το τάλερ της ένωσης (vereinsthaler) το 1857. Τα διάφορα τάλερ της Βόρειας Γερμανίας και τάλερ της ένωσης αντικαταστάθηκαν όλα το 1873 από το Γερμανικό χρυσό μάρκο σε ισοτιμία 3 μάρκα ανά τάλερ.
Πολλά παλαιά βιβλία χρησιμοποιούν με σύγχυση τον ίδιο όρο αυτοκρατορικό τάλερ για το μεταλλικό αργυρό νόμισμα καθώς και για τη νομισματική μονάδα. Αυτό αποσαφηνίζεται με την αναφορά στο νόμισμα πλήρους αξίας ως μεταλλικό αυτοκρατορικό τάλερ και στη νομισματική μονάδα χαμηλότερης αξίας ως τρέχων αυτοκρατορικό τάλερ (courant, kurant).
Το μεταλλικό αυτοκρατορικό τάλερ
δεξιά|μικρογραφία|Mεταλλικό αυτοκρατορικό τάλερ, 1575, του Eκλεκτοράτου της Σαξονίας. Eπιγρ.: ΑUGUSTUS D. G. DUX SAXO. SA. ROMA IMP. / ARCHIMARSCHAL ET FIFG.
Το 1566 η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εισήγαγε για πρώτη φορά το μεταλλικό αυτοκρατορικό τάλερ ως πρότυπο αργυρό νόμισμα όλων των Γερμανικών πολιτειών, κομμένο 9 σε ένα μάρκο Κολωνίας από καθαρό άργυρο, ή 25,984 γραμ. Διαιρέθηκε σε 24 γκούτενγκρόσεν, (gutegroschen), με κάθε γκούτεγκροσεν να υποδιαιρείται σε 12 Πφένιχ (pfennig). Η αξία του έναντι της νομισματικής μονάδας, τού γκίλντερ, αυξήθηκε από 1,2 γκούλντεν μετά το 1566 σε 1,5 γκούλντεν το 1618 λίγο πριν από τον Τριακονταετή Πόλεμο και η οικονομική κρίση Ελλειπούς ζύγισης και Κιβδηλίας (Kipper und Wipper) κατέστρεψε την αξία του γκούλντεν, καθώς και το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Γερμανίας.
Τάλερ χαμηλότερης αξίας μετά το 1630
Μετά το 1630 τα διάφορα κράτη της Βόρειας Γερμανίας ανακατασκεύασαν τα νομισματικά τους συστήματα με ένα τάλερ αξίας 24 γκρόσεν ή 1 1/2 γκούλντεν, αλλά λίγα έχουν καταγραφεί σε σχέση με τα συστήματα νομισματοκοπείων μέχρι μετά το 1667. Έτσι, βρίσκονταο σε ένα de facto σύστημα νομισμάτων τάλερ με κάποια αβεβαιότητα ως προς την αξία του τάλερ έναντι του μεταλλικού αυτοκρατορικού τάλερ. Μία δοκιμή νομίσματος που έγινε το 1665 έδειξε χαμηλότερο επικρατούν (και ανεπίσημο) επιτόκιο 14 1/4 γκούλντεν ή 9 1/2 τάλερ σε ένα μάρκο Κολωνίας.
Ακολουθεί μία περίληψη της εξέλιξης των προτύπων του Bορειο-Γερμανικού τάλερ από το 1667 έως το 1873 σε γραμμάρια αργύρου, μαζί με το μεταλλικό αυτοκρατορικό τάλερ (ή το μεταλλικό συμβατικό τάλερ μετά το 1753), το γκούλντεν Αυστρο-Ουγγαρίας και το γκούλντεν Νότιας Γερμανίας.
Το πρότυπο της Τσίννα (Ζinnaische standard) του 1667
Το νομισματικό πρότυπο της Τσίννα (Ζinnasche) συμφωνήθηκε το 1667 από τη Σαξονία και το Βρανδεμβούργο στην πόλη Τσίννα (Zinna), ορίζοντας για πρώτη φορά de jure ένα νόμισμα τάλερ της Βόρειας Γερμανίας, που εκδόθηκε στα 10 1/2 προς 1 μάρκο Κολωνίας αργύρου, χαμηλότερο από το πρότυπο για το μεταλλικό αυτοκρατορικό τάλερ, που ήταν σε 9 προς 1 μάρκο. Ενώ αυτό το σύστημα εφαρμόστηκε από τα πιο ικανά στην οικονομία κράτη της Βόρειας Γερμανίας (κυρίως από το Αμβούργο, τη Λυβέκη και τη Δανία), δεν υιοθετήθηκε ευρέως μέχρι την εισαγωγή του προτύπου της Λειψίας το 1690.
Πρότυπο Λειψίας, 1690
δεξιά|μικρογραφία|Γκούλντεν ή 2/3 τάλερ του Φρειδερίκου-Αυγούστου Α΄ της Σαξονίας, 1696. Επιγρ: FRID. AUGUST. Dei Gratia DUX SAXoniae, Iuliaci, Cliviae et Montium A & W. / SACri ROMani IMPerii ARCHIMarshallus & ELECTor X 1696.
Το πρότυπο της Λειψίας (Leipzig standard) υιοθετήθηκε για πρώτη φορά το 1690 από τη Σαξονία, το Βραδεμβούργο, το Μπράουνσβαϊχ και το Λύνεμπουργκ· και σε λίγα χρόνια αυτό το πρότυπο επικράτησε σε όλη την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με τη μορφή του Βορειο-Γερμανικού τάλερ και του γκούλντεν της Νότιας Γερμανίας. Καθόρισε τις νομισματικές μονάδες τάλερ και γκούλντεν σε σχέση με το μεταλλικό αυτοκρατορικό τάλερ ως εξής:
Ταυτόχρονα με την εισαγωγή αυτού τού προτύπου, το χρυσό φλορίνι ή γκούλντεν τού Ρήνου των 2,5036 γραμ. προωθήθηκε σε τιμή 2 56/60 γκούλντεν ή 1 23/24 τάλερ, επομένως 1,2784 γραμ. καθαρού χρυσού ανά τάλερ και αναλογία χρυσού-αργύρου 1:15,2. Αυτό θα ήταν το νέο κυρίαρχο νομισματικό σύστημα της Γερμανίας μπαίνοντας ο 18ος αι.
Ανεπίσημο Χρυσό Πρότυπο, δεκαετία τού 1730
αριστερά|μικρογραφία|Το Πρωσικό χρυσό του Φρειδερίκου Β΄ ή πιστόλα αξίας 5 τάλερ εισήχθη το 1741. Επιγρ.: FREDERICUS BORUSSOUM REX / 1774 A.
Το νομισματικό σύστημα της Λειψίας εισήλθε σε μία άλλη εποχή κρίσης και κατακερματισμού τον 18ο αι., λόγω του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής του 1700-14 και του Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής του 1740-48. Το 1726 η Γαλλία υποτίμησε τη λίβρα Τουρ από 8,31 γραμ. σε 4,505 γραμ. αργύρου και η αναλογία χρυσού-αργύρου μειώθηκε από 1:15 σε 1;14,5.
Για τα ισχυρότερα κράτη της Βόρειας Γερμανίας και της Αυστρίας, αυτό σήμαινε την ευκαιρία να επανεκδώσουν τα νομίσματά τους τάλερ και γκούλντεν από άργυρο σε φθηνότερο χρυσό· ως εκ τούτου να δημιουργηθεί ένας ανεπίσημος κανόνας χρυσού. Μέχρι τη δεκαετία του 1730 το χρυσό φλορίνι των 2,5036 γραμ. αποτιμήθηκε σε 3 αυστριακά γκούλντεν ή 2 τάλερ Βόρειας Γερμανίας. Ως εκ τούτου, κάθε τάλερ άξιζε 1,2518 γραμ. καθαρού χρυσού ή 18,15 γραμ. καθαρού αργύρου στην αναλογία χρυσού της Γαλλίας 1:14,5 (έναντι 19,488 γραμ. αργύρου αρχικά). Το 1741 ο Φρειδερίκος Β΄ ο Μέγας της Πρωσίας εξέδωσε τη χρυσή πιστόλα ή Χρυσό του Φρειδερίκου (Friedrich d'or) των 6 γραμ., αξίας 5 τάλερ. Έκανε το τάλερ ακόμη φθηνότερο με 1,2 γραμ. χρυσού ή 17,4 γραμ. αργύρου, και πολλά κρατίδια της Βόρειας Γερμανίας δημιούργησαν επίσης τις δικές τους πιστόλες των 5 τάλερ.
Ωστόσο για τα κράτη της Νότιας Γερμανίας που γειτνιάζουν με τη Γαλλία, η ανάγκη να χαμηλώσουν ακόμη περισσότερο τα νομίσματά τους είχε γίνει πολύ πιο έντονη, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα γκούλντεν Νότιας Γερμανίας, χαμηλότερης αξίας από το γκούλντεν Αυστρο-Ουγγαρίας που επισημοποιήθηκε μετά το 1753.
Αυστριακό Συμβατικό Πρότυπο, 1753
αριστερά|μικρογραφία|Το τάλερ της Μαρίας-Θηρεσίας, το πιο διάσημο παράδειγμα του συμβατικού τάλερ, 1776. Επιγρ.: M. THERESIA D. G. R. IMP., HU. BO. REG. / ARCHID. AUST., DUX BURG., CO. TYR. 1776 X.
Το πρότυπο νομίσματος της Αυστριακής Σύμβασης εισήχθη για πρώτη φορά το 1750 στα εδάφη της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και το 1753 στην υπόλοιπη Γερμανία, χωρίς να ληφθούν μέτρα για την εξασφάλιση της συνεργασίας των άλλων κύκλων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αποκατέστησε την αργυρή βάση του αυτοκρατορικού τάλερ σε ποσοστό 10% χαμηλότερο από το πρότυπο της Λειψίας, ως εξής:
Ωστόσο αρκετά άλλα κράτη δεν συμμορφώθηκαν με αυτόν τον κανόνα. Οι πολιτείες της Νότιας Γερμανίας κατέληξαν σε ένα γκούλντεν Νότιας Γερμανίας χαμηλότερης αξίας 24 προς 1 μάρκο της Κολωνίας από καθαρό άργυρο ή 9,744 γραμ. Το τάλερ Πρωσίας ήταν επίσης χαμηλότερο στα 14 προς 1 μάρκο Κολωνίας ή 16,704 γραμ.
Πρωσικό τάλερ και τάλερ της ένωσης μετά το 1840
Ταυτόχρονα με αυτή τη μετάβαση, γίνεται μία αλλαγή στις υποδιαιρέσεις νομισμάτων, με το τάλερ να διαιρείται πλέον σε 30 αργυρά γκρόσεν (silbergroschen). Κυκλοφόρησαν νέα αργυρά νομίσματα αξίας 10 αργυρών γκρόσεν αξίας 1/3 τάλερ, καθώς και μικρότερα νομίσματα για 5, 2 1/2 και 1 αργυρού γκρόσεν.
Το 1857 όλα τα Γερμανικά κρατίδια και η Αυστρία συμφώνησαν να κόψουν το τάλερ της ένωσης (vereinsthaler) στα 16 2/3 γραμ. καθαρού αργύρου, τού οριακά μικρότερου βάρος από το τάλερ της Πρωσίας των 16,704 γραμ., αλλά ακόμη αποδεκτό στο ίδιο επίπεδο με το Βορειο-Γερμανικό τάλερ. Η Αυστρία μείωσε επίσης το γκούλντεν της σε 2/3 του τάλερ της ένωσης ή σε 11 1/9 γραμ.
Χρυσός κανόνας
Όλα τα τάλερ της Βόρειας Γερμανίας και τάλερ της ένωσης είχαν αποσυρθεί μετά το 1873 υπέρ του Γερμανικού χρυσού μάρκου, με το κάθε μάρκο να περιέχει 100/279 γραμ. καθαρού χρυσού, σε αναλογία 1 τάλερ = 3 μάρκα, ή αναλογία χρυσού 1;15,5. Ενώ τα νέα αργυρά νομίσματα που εκδόθηκαν υπό το μάρκο αποτελούσαν περιορισμένη νόμιμη προσφορά για πληρωμές κάτω των 20 μάρκων, το τάλερ της ένωσης διατήρησε το καθεστώς πλήρους, απεριόριστου νόμιμου χρήματος, έως ότου απονομιμοποιήθηκε το 1908.
Άλλα
Τα νομίσματα τάλερ που είναι πανομοιότυπα με το τάλερ της Βόρειας Γερμανίας περιλαμβάνουν το τάλερ της Έσσης-Κάσσελ, το τάλερ της Σαξονίας και το τάλερ τού Στόλμπεργκ, αν και δεν μπορούν όλα να χωριστούν σε 24 γκούτεγκροσεν.
Τα νομίσματα πανομοιότυπα με το τάλερ της ένωσης και όλα χωρισμένα σε 30 αργυρά γκρόσεν, περιλαμβάνουν το τάλερ της ένωσης της Πρωσίας, το τάλερ της ένωσης του Αννοβέρου, το τάλερ της ένωσης της Έσσης-Κάσσελ και το τάλερ της ένωσης του Μεκλεμβούργου.
Ορισμένα κράτη της Βόρειας Γερμανίας ακολούθησαν τόσο το πρότυπο της Λειψίας μετά το 1690, όσο και τον ανεπίσημο κανόνα χρυσού μετά το 1730, αλλά δεν ακολούθησαν το πρότυπο της Αυστριακής Σύμβασης του 13 1/3 προς 1 μάρκο Κολωνίας (ή 17,539 γραμ. καθαρού αργύρου) μετά το 1753. Τα πιο αξιοσημείωτα από τα τάλερ που έκοψαν είναι τα εξής:
Τα νομίσματα των οποίων τα πρότυπα διέφεραν από το Βορειο-Γερμανικό τάλερ μετά το 1690 περιλαμβάνουν:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Νομίσματα της Γερμανίας
Ζώσιμος της Νάπολης
Ο Ζώσιμος ή Κόσιμος ήταν επίσκοπος Νάπολης, τον 4ο αιώνα, και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Βιογραφία
Ο Ζώσιμος οπαδός του Αρείου, ήταν επίσκοπος Νεαπόλεως περίπου έως το 347 αντικαθιστώντας τον Μάξιμο που εξορίσθηκε. Η παράδοση αναφέρει ότι κάθε φορά που προσπαθούσε να μιλήσει στους πιστούς τα λόγια του δεν έβγαιναν. Πολλοί το αποδίδουν ως θαύμα, μέσω των προσευχών του εξόριστου Μάξιμου. Λόγω του ήταν οπαδός του Αρείου, άρα αιρετικός, από την καθολική εκκλησία δεν προσμετράτε στον κατάλογο των επισκόπων της Νάπολης και παρόλο που είναι τοπικός άγιος της Νάπολης.
Διάδοχός του στον επισκοπικό θρόνο ήταν ο Σεβήρος, επίσης άγιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Σάμιουελ Ώστιν Άλιμπον
Ο Σάμιουελ Ώστιν Άλιμπον (Samuel Austin Allibone, 17 Απριλίου 1816 – 2 Σεπτεμβρίου 1889) ήταν Αμερικανός βιβλιογράφος, βιβλιοθηκάριος και λόγιος, γνωστός από το μνημειώδες έργο του A Critical Dictionary of English Literature and British and American Authors (= «Κριτικό Λεξικό της αγγλικής λογοτεχνίας και των Βρετανών και Αμερικανών συγγραφέων»).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σ.Α. Άλιμπον γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια και ήταν απόγονος Γάλλων Ουγενότων και Κουακέρων. Εκπαιδεύθηκε με ιδιαίτερα μαθήματα στη γενέτειρά του, όπου για πολλά έτη προσπάθησε να βιοπορισθεί ως έμπορος, αλλά η εμπορική επιτυχία του διέφευγε πάντοτε. Τελικώς εγκατέλειψε το εμπόριο προκειμένου να αφοσιωθεί στον κόσμο των βιβλίων, που αγαπούσε ανέκαθεν, συσσωρεύοντας μια σχεδόν πλήρη γνώση της αγγλικής γραμματείας, από τις αναγνώσεις του και τις βιβλιογραφικές έρευνές του. Το 1865 εκλέχθηκε μέλος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.
Το Κριτικό λεξικό
Το σημαντικότερο έργο του Άλιμπον, το «Κριτικό Λεξικό της αγγλικής λογοτεχνίας και των Βρετανών και Αμερικανών συγγραφέων» κυκλοφόρησε διαδοχικά ανά τόμο σε διάφορες χρονολογίες, αλλά η αρχική κατοχύρωση των πνευματικών δικαιωμάτων έγινε από το 1854. Εκδοτικός οίκος ήταν ο Childs & Peterson, των Τζωρτζ Γουίλιαμ Τσάιλντς και Ρόμπερτ Έβανς Πήτερσον, με έδρα τη Φιλαδέλφεια Το 1855 ο Τσάιλντς τύπωσε ένα δείγμα του έργου του Άλιμπον για τους κριτικούς, αλλά μόλις το 1858 κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος, με τα λήμματα από το A μέχρι το J. Το 1859 το Κριτικό λεξικό εκδόθηκε και στο Λονδίνο σε συνεργασία με τον οίκο N. Trübner & Co..
Ο οίκος Childs & Peterson διαλύθηκε το 1860 και το 1861 ο Τσάιλντς ίδρυσε τον δικό του εκδοτικό name, εκδίδοντας το Λεξικό του Άλιμπον το 1863 σε απλή ανατύπωση. Μετά την αποχώρηση του Τσάιλντς από την εκδοτική δραστηριότητα, τα δικαιώματα του Λεξικού πέρασαν στον φίλο του Τζόσουα Μπ. Λίπινκοτ (Lippincott) το 1870, που φρόντισε για την ταχεία έκδοση ολόκληρου του έργου: ο τόμος 1 επανεκδόθηκε το 1870, περιλαμβάνοντας έως και το γράμμα L, ο τόμος 2 επίσης το 1870 (γράμματα M έως S) και ο τελευταίος τρίτος τόμος το 1871 με «40 παραρτήματα θεμάτων». Ο Τσάιλντς δήλωσε αργότερα ότι εκείνος και ο Λίπινκοτ είχαν συνολικά επενδύσει πάνω από 60.000 δολάρια (περισσότερα από 10 εκατομμύρια σε σημερινή αξία) προκειμένου να εκδώσουν τους τρεις μεγάλου σχήματος τόμους του Κριτικού λεξικού του Άλιμπον, προσφέροντας γενναιόδωρη ανταμοιβή στον συγγραφέα για τους κόπους του.
Η πρώτη σελίδα του τόμου 1 του 1858 υποσχόταν 30 χιλιάδες λήμματα, μια υπόσχεση που αυξήθηκε σε πάνω από 43 χιλιάδες στους τόμους 1 και 2 της εκδόσεως του Lippincott και σε πάνω από 46 χιλιάδες το 1871 για όλο το τρίτομο έργο.
Λίγο καιρό μετά την κυκλοφόρηση του τρίτου τόμου, ένας βιβλιοκριτικός του περιοδικού Catholic World κατηγόρησε τον Άλιμπον, που ήταν ένθερμος πιστός της Επισκοπικής Εκκλησίας, για μεροληψία εναντίον των Ρωμαιοκαθολικών συγγραφέων στο έργο του, ιδίως σε σχέση με τη βιβλιογραφία με θέμα τη Μαρία Α΄ της Σκωτίας.
Ιερός Ναός Μιχαήλ Αρχαγγέλου (Επισκοπή Κισάμου)
Ο Ιερός Ναός Μιχαήλ Αρχαγγέλου, γνωστός και ως Ροτόντα, είναι βυζαντινός ναός στην Επισκοπή Κισάμου. Από τα σημαντικότερα παλαιοχριστιανικά μνημεία της Κρήτης, με τοιχογραφικό διάκοσμο και ψηφιδωτό δάπεδο, ο ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (Ροτόντα) στον οικισμό της Κάτω Επισκοπής Κισάμου χρονολογείται στο β΄ μισό του 6ου αι. Πρόκειται για ένα περίκεντρο οικοδόμημα, το οποίο εγγράφεται σε ορθογώνια κάτοψη και αναπτύσσεται γύρω από βαθμιδωτό εξωτερικά και μαστοειδή εσωτερικά τρούλο. Κατά τη δεύτερη βυζαντινή περίοδο ο ναός χρησιμοποιήθηκε ως καθεδρικός της επισκοπής Κισσάμου.
Σάμιουελ Ώστιν Άλιμπον
Το Κριτικό λεξικό
Ένα δίτομο συμπλήρωμα του Λεξικού συντάχθηκε από τον Τζων Φόστερ Κερκ (John Foster Kirk) για λογαριασμό του Λίπινκοτ και κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του Άλιμπον (ο πρώτος τόμος το 1891 και ο δεύτερος το 1892).
Ιερός Ναός Μιχαήλ Αρχαγγέλου (Επισκοπή Κισάμου)
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Σάμιουελ Ώστιν Άλιμπον
Μετέπειτα ενασχολήσεις
thumbnail|right|[[Προμετωπίδα από την εικονογραφημένη έκδοση των Poetical Quotations (1876)]] Από το 1879 μέχρι το 1888 ο Άλιμπον ήταν βιβλιοθηκάριος της Βιβλιοθήκης Λένοξ της Νέας Υόρκης. Παραιτήθηκε για λόγους υγείας και αποσύρθηκε στη Λουκέρνη της Ελβετίας, όπου και απεβίωσε το επόμενο έτος. Εκτός από το γνωστό Λεξικό του, επιμελήθηκε τρεις μεγάλες ανθολογίες και συνέγραψε αρκετές πραγματείες θρησκευτικού περιεχομένου. Συνεισέφερε άρθρα στα περιοδικά North American Review, Evangelical Review και άλλα. Συνέταξε επίσης τα ευρετήρια των Orations and Speeches (1850-1859) του Έντουαρντ Έβερετ και του Life and Letters του Ουάσινγκτον Ίρβινγκ (1861-1864).
Αδελφός του Σάμιουελ Ώστιν Άλιμπον ήταν ο Τόμας Άλιμπον (1809–1876), ιδρυτής της ναυτιλιακής εταιρείας Thomas Allibone & Co. και επιπλέον πρόεδρος της μεγάλης τράπεζας «Bank of Pennsylvania» μέχρι την κατάρρευσή της τον Σεπτέμβριο του 1857.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί λόγιοι Κατηγορία:Λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί βιβλιοθηκάριοι
Διαχείριση του Εθνικού Πάρκου Τζουμέρκων Κοιλάδας Αχελώου Αγράφων και Μετεώρων
Στη Δυτική Ελλάδα και ειδικότερα στις Περιφέρειες Ηπείρου, Θεσσαλίας, Δυτικής Ελλάδας και Στερεάς Ελλάδας, εκτείνεται το Εθνικό Πάρκο Τζουμέρκων Κοιλάδας Αχελώου Αγράφων και Μετεώρων, έκτασης 3.380 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το Εθνικό Πάρκο περιλαμβάνει οροσειρές, ποτάμια, λίμνες, καταρράκτες, δάση, φαράγγια, βοσκοτόπια και αποτελεί μια περιοχή με μεγάλη βιοποικιλότητα, η οποία παρέχει στους κατοίκους των γύρω περιοχών, τους απαραίτητους πόρους για τη διαβίωση τους. Η γεωργία, η δασοπονία, η κτηνοτροφία, το κυνήγι αποτελούν κύρια πηγή ενασχόλησης των κατοίκων. Αποτελεί ένα φυσικό περιβάλλον απαράμιλλης ομορφιάς, με ποικιλία οικοτόπων στους οποίους διαβιούν πολλά και διαφορετικά είδη πανίδας και διαθέτει μεγάλο πλούτο χλωρίδας.
Τη διαχείριση του Εθνικού Πάρκου την έχει αναλάβει Φορέας Διαχείρισης, ο οποίος ιδρύθηκε το 2009 και εδρεύει στα Ιωάννινα. Ο Φορέας Διαχείρισης μεριμνά όχι μόνο για τη λειτουργία, τη διαχείριση και τη προστασία του Πάρκου, αλλά και για την αποτελεσματική συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων φορέων, προκειμένου να επιτυγχάνεται η χρηστή χρήση του περιβαλλοντικού πόρου από τους τοπικούς φορείς και τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής.
Η συνεργασία αποσκοπεί στην αποτελεσματική αντιμετώπιση των επιπτώσεων της ανθρώπινης δραστηριότητας που συντελείται στη περιοχή που καλύπτει το  Εθνικό Πάρκο, έτσι ώστε να μην είναι επιβλαβής για τη βιοποικιλότητα του και να διασφαλίζεται η βιώσιμη χρήση και ανάπτυξη του.
Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας (Λατζιανά Κισάμου)
Πηγές
Βαρβαρα Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Κρήνη του Οσμάν Μπέη στο Πόντγκορατς
Η Κρήνη του Οσμάν Μπέη στο Πόντγκορατς (σερβικά κυριλλικά: Осман бегова чесма у Подгорцу, σερβικά λατινικά: Osman begova česma u Podgorcu) ευρίσκεται στο Πόντγκορατς, εντός του Δήμου του Μπόλιεβατς και εντός του Διαμερίσματος του Ζάγιετσαρ, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 476).
Περιγραφή
Η κρήνη ανεγέρθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, ενώ είναι κατασκευασμένη από λίθους, σύμφωνα με σχέδιο Οθωμανών αρχιτεκτόνων. Κοινώς γνωστή ως «Κρήνη του Χαίδούκου Βέλικο», διατηρεί έως σήμερα την αρχική της ιδιότητα.
Παραπομπές
Ποντγκορατς Κατηγορία:Προστατευόμενα πολιτισμικά μνημεία στη Σερβία Ποντγκορατς Ποντγκορατς
Κωνσταντίνος Κουτμάνης
μικρογραφία|Το ναυτικό κράτος των Τρικέρων μικρογραφία|Ηλιοβασίλεμα στο Τρίκερι σήμερα Ο Κωνσταντίνος Κουτμάνης ήταν καπετάνιος, προύχοντας, αγωνιστής, φιλικός και φίλος του Άνθιμου Γαζή, εθνομάρτυρας.
Το προεπαναστατικό Τρίκερι
Το Τρίκερι, λόγω της γεωγραφικής του θέσης, έπαιξε σημαντικό ρόλο στον ξεσηκωμό του 1821. Στο προεπαναστατικό Τρίκερι είχε δημιουργηθεί ένας αξιόλογος στόλος, ο οποίος έπλεε σε όλη τη Μεσόγειο εξάγοντας προϊόντα του Πηλίου και φέρνοντας πίσω στην πατρίδα όχι μόνο εμπορεύματα αλλά και νέες επαναστατικές ιδέες. Τρία χρόνια πριν την έναρξη της επανάστασης ήρθαν στο Τρίκερι ο Αθανάσιος Τσακάλωφ και ο Άνθιμος Γαζής και ίδρυσαν την «Εφορεία Τρικέρων», ως τμήμα της Φιλικής Εταιρεία ς. Με την κίνηση αυτή το Τρίκερι θα αποτελέσει την κύρια βάση της Φιλικής Εταιρείας στη Μαγνησία.
Η δράση του
Ο Κωνσταντίνος Κουτμάνης ήρθε στο Τρίκερι και παντρεύτηκε την κόρη του Κοψιδάκη που και αυτός πολέμησε με τα καράβια του στον αγώνα. Αναδείχτηκε σε αξιόλογη μορφή του τόπου, ως καπετάνιος, προύχοντας, χρηματοδότης και άκαμπτος αγωνιστής. Ήταν Φιλικός και φίλος του Άνθιμου Γαζή. Ήταν απ’ τους πρώτους Τρικεριώτες που μυήθηκαν στην Φιλική Εταιρεία και βοήθησε πολύ στον αγώνα της Θεσσαλομαγνησίας.
Η φήμη του
Η γενναιότητα και η φήμη του έγιναν αφορμή να τον κυνηγήσει άγρια η τούρκικη κυβέρνηση. Το παρακάτω δίστιχο αποδεικνύει τη φήμη του :
«Στη Σκιάθο και στο Τρίκερι ποτέ κατής δεν κρένει,
γιατί είναι η χώρα του Σταθά και του Κουτμάνη λημέρι».
Επίσης το παρακάτω δημοτικό τραγούδι δείχνει τη γενναιότητα και τη δημοφιλία του:
«Ποιος θέλ’ ν’ ακούσει κλάματα, δάκρυα κι μοιργιολόια
ν’ ἀκούσει μιάν ἀρχόντισσα, μία κυρά μεγάλη·
(α)ὐτήν ἔκλιγι τούν ἀντρα της, τού Γκώστα τού Γκουτμάνη.
Στού μπαλκουνάκι κάθιτι, τή θάλασσα κοιτάζει,
γλέπει καράβια ἔρχουντι ἀπού μακρινό ταξίδι.
- Βγαίτι ὄξου καράβια μου, χρυσοί μου μπιεντέζες,
μην εἴδατι τούν ἂντρα μου, τού Γκώστα τού Γκουτμάνη;
εἴταν στή Μπόλη φλάμπουρος κι στου Μουριά κουλόνα
κι μέσα στή Ντριπουλιτσιά εἴτανι ξακουσμένος.
- Γιά πές μου τά σημάδια του, ἴσως τούν φέρ’ ι νούς μας.
κί πιό ’λαμπε τού δάχτυλου πέρι τού δαχτυλίδι.
- Ἰμείς προυψές τούν εἴδαμι στῆς Πόλης τα μπουγάζι α,
βαστοῦσε κί στά χέρια του βασιλικά φιρμάνι α».
Ετυμολογία του ονόματος
Το όνομα «Κουτμάνης» δεν είναι το πραγματικό του αλλά παρατσούκλι. Υπάρχει μια ιστορία σχετικά με την προέλευση του ονόματός του. Στην περίοδο του αγγλικού αποκλεισμού στα γαλλικά λιμάνια, κατά τους Ναπολεόντιους Πολέμους, ο Κουτμάνης έσπασε τον αποκλεισμό, προκειμένου να μεταφέρει σιτάρι. Σε μια τέτοια απόπειρα άρσης του ναυτικού αποκλεισμού συνελήφθηκε και οδηγήθηκε στο ναύαρχο του αγγλικού στόλου Νέλσον. Ο Νέλσον τον ρώτησε τον Κουτμάνη ποια -κατά τη γνώμη του- θα έπρεπε να είναι η τιμωρία του για την παρεμπόδιση του αποκλεισμού. Ο Κουτμάνης απάντησε πως θα έπρεπε να τον τιμωρήσει όπως θα ήθελε και ο ίδιος να τιμωρηθεί αν είχε συλληφθεί για παρόμοιο αδίκημα. Ο Νέλσον θαύμασε το σθένος και την ευστροφία του. Τον αποκάλεσε «good man» και τον άφησε ελεύθερο. Έτσι κατά παραφθορά του χαρακτηρισμού «good man» προέκυψε το παρωνύμιο Κουτμάνης. Κατά μια άλλη εκδοχή το επώνυμο προέρχεται από το ιδιωματικό «κουτουμάνος».
Σήμερα
Σήμερα στο Τρίκερι διασώζονται τα αρχοντικά πυργόσπιτα των Φουρτούνα, Κουτμάνη, Κουμπουρέλλου, Βογιατζή και Κρητικού. Το αρχοντικό Κουτμάνη αγοράστηκε κατά ένα μέρος του από την κοινότητα Τρικέρων προς αναπαλαίωση, ενώ προβλέπεται και η αγορά του υπόλοιπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Βλάντισλαφ του Οσβιέντσιμ
Ο Βλαντύσλαφ, πολων. Władysław oświęcimski (1275/80 - 15 Μαΐου 1324) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε ήταν δούκας του Οσβιέντσιμ (από το 1315).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μιέσκο Α΄ δούκα του Τσέσυν, Ρατσίμπους και της συζύγου του, που μάλλον λεγόταν Γκσυμισλάβα, ίσως των Ρουρικιδών.
Το 1290, σύντομα μετά που ο πατέρας του ανέλαβε τον έλεγχο του Τσέσυν, ο Βλαντύσλαφ ονομάστηκε συγκυβερνήτης του. Όμως, για άγνωστους λόγους, έπειτα από το τέλος του Μιέσκο Α΄, ο Βλαντύσλαφ δεν έλαβε την πρωτεύουσα Σέτσυν, αλλά το μικρότερη πολιτικά Οσβιέντσιμ, πράγμα που προκάλεσε τις μετέπειτα διπλωματικές συγκρούσεις με τον αδελφό του Καζιμίρ Α΄. Αυτό συνέβαλε στο να εμπλακεί στην πολιτική με το μέρος τού Βλαντύσλαφ Α΄ του Βραχύ, δούκα της Κρακοβίας και από το 1320 βασιλιά της Πολωνίας: σε ένα έγγραφο του 1315 ο Βλαντύσλαφ του Οσβιέντσιμ αποκαλείται σύμμαχος του δούκα της Κρακοβίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1304 την Ευφροσύνη των Πιαστ, κόρη του Μπολέσλαφ Β΄ δούκα της Μαζοβίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ιωάννης Α΄ ο Σχολαστικός
Ο Ιωάννης Α΄, πολων. Jan I Scholastyk (1308/10 - 1372) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε ήταν δούκας του Οσβιέντσιμ (από το 1324).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Βλάντισλαφ δούκα του Οσβιέντσιμ και της Ευφροσύνης των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ Β΄ δούκα της Μαζοβίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα μία -αγνώστου σε εμάς ονόματος- γυναίκα και είχε τέκνο:
Μετά το 1359 ο Ιωάννης Α΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Σαλώμη (π.1345/50-μετά το 1400), κόρη του Ερρίκου Β΄ Ρόις, επιτρόπου (vogt) του Πλάουεν. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Αιμάρ του Λουζινιάν
Ο Αιμάρ του Λουζινιάν, γαλλ. Aymar de Lusignan (π. 1222 - 4 Δεκεμβρίου 1260) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν επίσκοπος του Γουίντσεστερ π. το 1250.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ούγου Ι΄ κυρίου του Λουζινιάν & ως Ε΄ κόμη του Λα Μαρς και της Ισαβέλλας των Ταϊλεφέρ, κόρης του Αϋμέρ κόμη του Ανγκουλέμ. Η Ισαβέλλα ήταν χήρα του Ιωάννη της Αγγλίας και μητέρα του Ερρίκου Γ΄. Μικρότεροι αδελφοί τού Αϋμέρ ήταν ο Γκυ, ο Γοδεφρείδος και ο Γουλιέλμος.
Ο Αϋμέρ και τα αδέλφια του έφθασαν στην Αγγλία το 1247 με σκοπό μία καλή θέση στην Αυλή του ετεροθαλούς αδελφού τους Ερρίκου Γ΄. Πράγματι ο Αϋμέρ έγινε διοικητής (prebent) της επισκοπής του Λονδίνου. Το 1250 ο βασιλιάς πίεσε τα μέλη του Συλλόγου του καθεδρικού του Γουίντσεστερ και εξέλεξαν τον Αϋμέρ ως επίσκοπο, αν και ήταν απαίδευτος, αδαής της Αγγλικής γλώσσας και τελείως κοσμικός στον τρόπο ζωής του. Ο κόσμος συγκέντρωσε τη δυσαρέσκεια προς τους ξένους ευνοούμενους στο πρόσωπό του. Το επόμενο έτος ο πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ επικύρωση την εκλογή.
Το 1258 στη Συνέλευση της Οξφόρδης αυτός και οι αδελφοί του απέρριψαν τις προτάσεις των βαρόνων. Τότε οι βαρόνοι τον πολιόρκησαν στο κάστρο Γουόλζυ και όταν παραδόθηκε, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το βασίλειο. Δεν είχε προλάβει να χειροτονηθεί. Το επόμενο έτος ο Σύλλογος του καθεδρικού έκανε νέα εκλογή. Όμως ο Αϋμέρ κέρδισε την εκτίμηση του πάπα Αλεξάνδρου Δ΄, ο οποίος έστειλε τον μοναχό Βελάσκους για να υποχρεώσει τον βασιλιά και τα μέλη του Συλλόγου να τον επανεγκαταστήσουν στην επισκοπή. Χειροτονήθηκε τον Μάιο του 1260, αλλά στη διαδρομή για την επιστροφή του ο Αϋμέρ ασθένησε μοιραία και αποβίωσε τον Δεκέμβριο του 1260 στο Παρίσι. Ήταν 38 ετών και τάφηκε εκεί.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
9 με 5
Το 9 με 5 (ή Εννέα με Πέντε, αγγλικά: Nine to Five) είναι αμερικανική κωμωδία του 1980 σε σκηνοθεσία Κόλιν Χίγκινς, ο οποίος έγραψε το σενάριο σε συνεργασία με την Πατρίσια Ρέσνικ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν η Τζέιν Φόντα, η Λίλι Τόμλιν και η Ντόλι Πάρτον ως τρεις εργαζόμενες γυναίκες που ζουν τις φαντασιώσεις τους προσπαθώντας να τα βγάλουν πέρα και να ανατρέψουν τον αυταρχικό, «σεξιστή, εγωιστή, ψεύτη, υποκριτή και μεγαλομανή» προϊστάμενο της εταιρείας τους, που υποδύεται ο Ντάμπνεϊ Κόλμαν.
Τα έσοδα της ταινίας ξεπέρασαν τα 103,9 εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία έκανε σταρ την Πάρτον - που είχε ήδη καθιερωθεί ως επιτυχημένη τραγουδίστρια, μουσικός και τραγουδοποιός - εδραιώνοντάς τη μόνιμα στη λαϊκή κουλτούρα. Μια ομώνυμη τηλεοπτική σειρά βασισμένη στην ταινία προβλήθηκε για πέντε κύκλους, καθώς και ένα μιούζικαλ επίσης με τίτλο 9 με 5, με νέα τραγούδια που έγραψε η Πάρτον, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ στις 30 Απριλίου 2009.
Το 9-5 είναι, σύμφωνα με το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, νούμερο 74 ανάμεσα στις “100 πιο αστείες ταινίες” και έχει ποσοστό αποδοχής 83% στον ιστότοπο Rotten Tomatoes.
Πλοκή
Η συγκρατημένη πρώην νοικοκυρά Τζούντι Μπέρνλι πιάνει δουλειά ως γραμματέας στην Consolidated Companies υπό την επίβλεψη της έμπειρης και οξυδερκούς χήρας Βάιολετ Νιούστιντ. Προϊστάμενος και των δύο είναι ο εγωιστικός, σεξιστής αντιπρόεδρος Φρανκ Χαρτ, τον οποίο εκπαίδευσε κάποτε η Βάιολετ. Ο Χαρτ διαδίδει την ψευδή φήμη ότι η ελκυστική και παντρεμένη γραμματέας του, Ντοράλι Ρόουντς, είναι ερωμένη του.
Όταν ο Χαρτ απορρίπτει το αίτημα της Βάιολετ για προαγωγή, η Βάιολετ αποκαλύπτει στη Ντοράλι τη φήμη για την υποτιθέμενη σχέση της με τον Χαρτ, με αποτέλεσμα οι δύο γυναίκες να περάσουν το απόγευμα πίνοντας σε ένα τοπικό μπαρ. Η Τζούντι πηγαίνει και τις βρίσκει, αφού μάθει ότι μια συναδέλφός τους απολύθηκε. Οι τρεις γυναίκες, μην μπορώντας να σκεφτούν έναν τρόπο για να βελτιώσουν την κατάστασή τους, περνούν τη νύχτα το κάπνισμα μαριχουάνας στο σπίτι Ντοράλι και φαντάζονται τρόπους για να εκδικηθούν τον Χαρτ: η Τζούντι θα τον πυροβολήσει σαν κυνηγός που κυνηγά ελάφι, η Ντοράλι θα τον ψήσει σε σιγανή φωτιά, ενώ η Βάιολετ θα βάλει δηλητήριο στον καφέ του.
Την επόμενη μέρα, η απογοητευμένη Βάιολετ βάζει κατά λάθος ποντικοφάρμακο στον καφέ του Χαρτ, αλλά προτού προλάβει να τον πιει, η καρέκλα του γραφείου του μπλοκάρει και αυτός πέφτει αναίσθητος αφού χτυπήσει το κεφάλι του. Η Βάιολετ συνειδητοποιεί το λάθος της και πιστεύει ότι ο δηλητηριασμένος καφές έκανε τον Χαρτ να λιποθυμήσει. Εκείνη και η Τζούντι συναντούν την Ντοράλι στο νοσοκομείο, όπου ακούν έναν γιατρό να μιλά για κάποιον νεκρό από δηλητηρίαση. Νομίζοντας ότι ο νεκρός είναι ο Χαρτ, η Βάιολετ κλέβει το σώμα για να αποτρέψει τη διενέργεια νεκροψίας, αλλά ενώ τσακώνεται με την Τζούντι και την Ντοράλι, τρακάρει το αυτοκίνητό της, καταστρέφοντας ένα φτερό. Όταν η Ντοράλι βγάζει ένα εργαλείο από το πορτμπαγκάζ για να φτιάξει το φτερό, ανακαλύπτει ότι το πτώμα δεν είναι ο Χαρτ και οι τρεις τους το επιστρέφουν στο νοσοκομείο.
Το επόμενο πρωί, ο Χαρτ σοκάρει τις γυναίκες όταν φτάνει στη δουλειά ως συνήθως. Στην τουαλέτα, η Ντοράλι εξηγεί ότι ο Χαρτ χτύπησε το κεφάλι του, αλλά δεν ήπιε τον καφέ. Ανακουφισμένες, τρεις οι κυρίες συμφωνούν να βγουν για ποτό στο τέλος της ημέρας. Ωστόσο, η πιστή βοηθός του Χαρτ, η Ρόουζ, κρυφακούει τη συνομιλία τους και μεταφέρει τα πάντα στον Χαρτ. Ο Χαρτ καλεί την Ντοράλι στο γραφείο του και της προτείνει μια επιλογή: αν περάσει τη νύχτα μαζί του, δεν θα καταγγείλει εκείνη, την Τζούντι και τη Βάιολετ για απόπειρα φόνου. Η Ντοράλι αρνείται και όταν ο Χαρτ αρνείται να την ακούσει, τον δένει και του χώνει ένα πανί στον στόμα για να μην ακούγεται. Ο Χαρτ κάποια στιγμή λύνεται κάνοντας την Τζούντι να τον πυροβολήσει με το όπλο της Ντοράλι.
Τελικά, οι γυναίκες ανακαλύπτουν ότι ο Χαρτ κάνει απάτη εις βάρος της εταιρείας και τον εκβιάζουν για να μη μιλήσει. Όταν τους λένε ότι τα τιμολόγια τα οποία περιμένει η Βάιολετ και τα οποία αποδεικνύουν τα εγκλήματα του Χαρτ θα αργήσουν 4-6 εβδομάδες, απομονώνουν τον Χαρτ στην κρεβατοκάμαρά του φορώντας του στολή αιωροπτερισμού την οποία τηλεχειρίζονται. Με τον Χαρτ εκτός γραφείου, οι τρεις τους εφαρμόζουν πολλά προγράμματα που γίνονται δημοφιλή στο προσωπικό, όπως παιδικό σταθμό στο γραφείο, ίσες αποδοχές για άνδρες και γυναίκες, ευέλικτο ωράριο και ένα πρόγραμμα ανταλλαγής θέσεων εργασίας, όπου οι εργαζόμενοι μπορούν να εργάζονται με μερική απασχόληση.
Μερικές μέρες πριν φτάσουν τα τιμολόγια, η σύζυγος του Χαρτ επιστρέφει από μια κρουαζιέρα και τον ελευθερώνει, δίνοντάς του τον χρόνο να ξαναγοράσει τα κεφάλαια που πούλησε εις βάρος της εταιρείας. Προτού ο Χαρτ καταγγείλει την Τζούντι, τη Ντόραλι και τη Βάιολετ στην αστυνομία, έρχεται ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, Ράσελ Τινσγουόρθι, για να συναντηθεί με τον Χαρτ. Τον συγχαίρει για τις βελτιώσεις του στο γραφείο που είχαν ως αποτέλεσμα αύξηση της παραγωγικότητας κατά 20%. Τελικά, προσκαλεί τον Χαρτ να διεκπεραιώσει μαζί του ένα πολυετές έργο στη Βραζιλία και ο Χαρτ δέχεται απρόθυμα. Η Βάιολετ, η Τζούντι και η Ντόραλι γιορτάζουν την επιτυχία τους. Η Βάιολετ προάγεται τελικά σε αντιπρόεδρο, η Τζούντι φεύγει από την εταιρεία για να παντρευτεί τον εκπρόσωπο της Xerox και η Ντόραλι φεύγει επίσης για να γίνει τραγουδίστρια της κάντρι. Ο Χαρτ απάγεται από μια φυλή αμαζόνων και κανείς ποτέ δεν ξαναμαθαίνει νέα του.
Παραγωγή
Η ταινία βασίστηκε σε μια ιδέα της Τζέιν Φόντα, η οποία είχε πρόσφατα δημιουργήσει τη δική της εταιρεία παραγωγής, IPC:"Οι ιδέες μου για ταινίες προέρχονται πάντα από πράγματα που ακούω και αντιλαμβάνομαι στην καθημερινότητά μου. . . Ένας πολύ παλιός μου φίλος είχε ξεκινήσει μια οργάνωση στη Βοστόνη με το όνομα 'Εννέα με πέντε', η οποία ήταν μια ένωση γυναικών υπαλλήλων γραφείου. Τις άκουσα να μιλούν για τη δουλειά τους και είχαν μερικές υπέροχες ιστορίες. Και πάντα με έλκυαν εκείνες οι ταινίες της δεκαετίας του 1940 με τρεις γυναίκες σταρ."
Εξωτερικοί σύδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες
Μανώλης Συντυχάκης
Ο Μανώλης Συντυχάκης είναι Έλληνας κοινωνιολόγος και βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 και του 2014 είχε εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Ηρακλείου.
Μέλος της ΚΝΕ από το 1978 και του ΚΚΕ από το 1986. Μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ. Εκλέγεται πρώτη φορά βουλευτής Ηρακλείου το Μαϊο του 2012 και επανεξελέγη στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 με το ΚΚΕ καθώς και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη βουλευτής με το ψηφοδέλτιο του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Συντυχάκης Μανώλης