cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δολοφονία
Παραπομπές
* Κατηγορία:Εγκλήματα Κατηγορία:Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας Κατηγορία:Βία
Κρασοχώρια Επαρχίας Λεμεσού
Τα κρασοχώρια της Λεμεσού, είναι τα οινοπαραγωγικά χωριά τα οποία βρίσκονται στην επαρχία Λεμεσού. Πιο συγκεκριμένα, βρίσκονται στις νότιες πλαγιές της οροσειράς του Τροόδους και διαμορφώνουν το δρόμο του κρασιού. Οι δρομοι του κρασιού στην Κύπρο είναι 7, αλλά τα κρασοχώρια της Λεμεσού (20) είναι τα πιο φημισμένα καθώς περιλαμβάνουν τα περισσότερα χωριά στη διαδρομή τους και τα περισσότερα οινοποιεία (16).
Οι δρόμοι του κρασιού αποτελούνται απο διαδρομές (κυρίως οδικές) που διασχίζουν περιοχές όπου η παραγωγή κρασιού είναι φημισμένη. Απότερος σκοπός είναι η εξοικείωση και γνωριμία των πολιτών με τις τοποθεσίες αυτές ,μέσω της οινοποιίας και της αμπελουργίας. Αποτελούν ένα απο τα πιο δημοφιλή είδη αγροτουρισμού παγκοσμίως. μικρογραφία|466x466εσ|Η Επαρχία Λεμεσού
Η διαδρομή προς τα οινοποιεία
Η διαδρομή διασχίζει όλες τις παραπάνω περιοχές που αναφερθήκαν στην επαρχία Λεμεσού ,νότια της οροσειράς του Τροόδους. Αυτό που ξεχωρίζει τη συγκεκριμένη οδική περιήγηση είναι η μεγάλη ποικιλία χλωρίδας και πανίδας. Το τοπίο που θα αντικρίσει ο επισκέπτης είναι μια αμπελουργική περιοχή η οποία μένει πιστή στη παράδοση της με μεγάλα κρασοχώρια.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
https://www.visitcyprus.com/index.php/el/
https://el.chooseyourcyprus.com/krasochoria-of-lemesos.html
https://www.nonstoptravellers.com/2020/top/%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%8D/
https://www.nonstoptravellers.com/2020/%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%bf%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%b9/%ce%bf%ce%b9-%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%ce%b9-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%8d-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%cf%8d%cf%80%cf%81%ce%bf/
http://www.arsos.org/files/4-Krasochoria_Lemesou_gr_lrg.pdf
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεμεσού
Ιστ Μπενγκάλ ΦΚ
Η Ιστ Μπενγκάλ (βεγγαλικά: ইষ্টবেঙ্গল, αγγλικά: East Bengal) είναι ινδική ποδοσφαιρική ομάδα από την Καλκούτα, Δυτική Βεγγάλη. Έδρα της ομάδας είναι το Γιούμπα Μπαράτι Κριράνγκαν, χωρητικότητας 68.000 θεατών. Συμμετέχει στην Ι-Λιγκ, το ανώτατο πρωτάθλημα της χώρας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1920. Την περίοδο 2012-13 συμμετείχε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ασιατικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου ενώ το 2003 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Συλλόγων ΕΧΝΑ.
Επιτυχίες
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920
Αρώνης
Το ελληνικό επώνυμο Αρώνης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Χοκκάιντο Κονσαντόλε Σαππόρο
Η Χοκκάιντο Κονσαντόλε Σαππόρο (北海道コンサドーレ札幌) είναι Ιαπωνική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία αγωνίζεται στη J. League Division 2, τη δεύτερη κατηγορία Ιαπωνίας. Βάση της είναι η πόλη Σαππόρο, στο νησί Χοκκάιντο. Έδρα της ομάδας είναι το Sapporo Atsubetsu Park Stadium, χωρητικότητας 41.481 θεατών. Έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Ιαπωνίας (1977), 2 πρωταθλήματα δεύτερης κατηγορίας (1979, 1989) και 1 Japan Soccer League Cup (1981).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κονσαντόλε Σαππόρο Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1935 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιαπωνίας
Σάντα Λουτσία ντι Πιάβε
Η Σάντα Λουτσία ντι Πιάβε (ιταλικά: Santa Lucia di Piave, βενετικά: Santa Luthia de la Piave) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Ενιαίο κράτος
Το ενιαίο κράτος αποτελεί τύπο συγκεντρωτικού κράτους στο οποίο σε αντίθεση με τις ομοσπονδίες υπάρχει μία κυβέρνηση χωρίς να υπάρχουν αντίστοιχες τοπικές σε περαιτέρω κρατίδια που να αποτελούν την χώρα. Κάθε ενιαίο κράτος έχει δικό του σύστημα αποκέντρωσης όμως η κάθε τοπική αυτοδιοίκηση διοικεί με τρόπο τον οποίο δεν διασπάται η ενότητα του κράτους. Αντιθέτως, σε κάθε ομοσπονδιακό κράτος οι αρμοδιότητες κάθε τοπικής κυβέρνησης είναι αυξημένες και η επιρροή της ομοσπονδιακής κυβέρνησης είναι περιορισμένη. Επίσης αν κάποιο κράτος το οποίο αποτελείται ή περιέχει στην επικράτεια του αυτόνομες περιοχές, δεν είναι απαραίτητο να είναι ομοσπονδιακό κράτος. Όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Κίνα, η Ουκρανία κι άλλες. Η Ελλάδα από τον καιρό της ανεξαρτησίας της αποτελεί ενιαίο κράτος καθώς επίσης διαθέτει και μία αυτόνομη περιοχή το Άγιο όρος.
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Η Αποφοίτηση (ταινία)
Η Αποφοίτηση (πρωτότυπος τίτλος: Bacalaureat) είναι ρουμανόφωνη δραματική ταινία σε παραγωγή, σκηνοθεσία και σενάριο του Κριστιάν Μουντζίου και πρωταγωνιστούν ο Αντριάν Τιτιένι και η Μαρία-Βικτόρια Ντράγκους. Τοποθετημένη στην Τρανσυλβανία, η ταινία επικεντρώνεται σε έναν γιατρό.
Επιλέχθηκε για να διαγωνιστεί για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 2016. Στις Κάννες, ο Μουντζίου μοιράστηκε το βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη με τον Ολιβιέ Ασαγιάς για την ταινία Personal Shopper. Στα 8α Βραβεία Magritte έλαβε υποψηφιότητα στην κατηγορία καλύτερης ξένης ταινίας συμπαραγωγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμανικές ταινίες Κατηγορία:Ρουμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ρουμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρουμανία Κατηγορία:Ταινίες του 2016
Νορθ Ιστ Γιουνάιτεντ ΦΚ
Η Νορθ Ιστ Γιουνάιτεντ ΦΚ είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Ινδίας. Συμμετέχει στην Indian Super League. Ιδρύθηκε στις 15 Αυγούστου 2014. Έδρα της ομάδας είναι το Indira Gandhi Athletic Stadium, χωρητικότητας 35000 θεατών. Η ομάδα εκπροσωπεί τις 8 πολιτείες της Ινδίας που είναι γνωστές σαν Νοτιοανατολική Ινδία: Ασσάμ, Ναγκαλάντ, Μανιπούρ, Μεγκαλάγια, Σικκίμ, Αρουνάτσαλ Πραντές, Τρίπουρα and Μιζόραμ.
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2014
Καλύβια Θάσου
Τα Καλύβια ή Άγιος Γεώργιος είναι χωριό που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Θάσου, περίπου 1 χλμ. από τα Λιμενάρια.
Το χωριό ονομάστηκε έτσι λόγω των καλυβών που κατασκευάστηκαν από τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και τους κατοίκους που ήρθαν από το Κάστρο στις αρχές του 20ου αιώνα.
Το 1903, η γερμανική εταιρεία Speidel άρχισε να εκμεταλλεύεται τα μεταλλεία σιδήρου των Μεταλλείων (κοντά στα Λιμενάρια). Κατά τη διάρκεια της μεταλλευτικής περιόδου, το χωριό γνώρισε μεγάλη ευημερία και επεκτάθηκε σημαντικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Γκοντφρουά Ριντέλ
Ο Γκοντφρουά Ριντέλ (γαλλικά: Godefroi Ridelle), (Νορμανδία, ... - Ιταλία, 1086), ήταν Νορμανδός τυχοδιώκτης, πρώτος κόμης του Ποντεκόρβο και δούκας της Γκαέτα την περίοδο 1068-1086.
Pushing Daisies
Το Pushing Daisies είναι μια αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά που δημιουργήθηκε το 2007 από τον Μπράιαν Φούλερ. Η σειρά παρουσιάζει τις περιπέτειες του Ned (Λι Πέις), ο οποίος σε μικρή ακόμα ηλικία ανακάλυψε ότι διαθέτει ένα ξεχωριστό χάρισμα: να ανασταίνει τους νεκρούς μόνο με ένα άγγιγμα. Η δύναμή του αυτή όμως έχει και κάποιες σημαντικούς περιορισμούς τους οποίους ανακάλυψε με τον πιο σκληρό τρόπο. Αν κάποιος ξαναζωντανέψει για πάνω από 60 δευτερόλεπτα, κάποιος παρευρισκόμενος τον αντικαθιστά στον κάτω κόσμο, και επίσης ένα δεύτερο άγγιγμα του Ned ξανασκοτώνει τον αναστημένο και αυτή τη φορά για πάντα. Αποξενωμένος από τους πάντες λόγω του χαρίσματός του, ο Ned, ενήλικας πια, χρησιμοποιεί τη δύναμη του για να λύνει μυστήρια και φόνους. Μέχρι που ένα από τα θύματα αποδεικνύεται ότι είναι ο παιδικός του έρωτας.
Γκοντφρουά Ριντέλ
Ο Γκοντφρουά ήταν στην υπηρεσία των αδελφών Αλταβίλα, Ροβέρτου και Ρογήρου, σύμφωνα με τον Αμάτο του Μόντεκασσίνο, ο Γκοφρέδος ηγήθηκε της Νορμανδικής αποστολής στη Σικελία το 1061.
Pushing Daisies
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις Η.Π.Α. στις 3 Οκτωβρίου 2007. Μέσα στο 2008 άρχισε να προβάλλεται και στις Φιλιπίνες, στην Αυστραλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Χονγκ Κονγκ, τη Νέα Ζηλανδία, την Πολωνία και τη Νότια Αφρική.
Γκοντφρουά Ριντέλ
Έγινε δούκας της Γκαέτα και ήταν υποτελής του πρίγκιπα Ριχάρδου Α΄ της Αβέρσα, όπως και ο Βαρόνος του Σαν Τζιοβάνι Ίνκαρικο.
Pushing Daisies
Το ABC, που είναι και το κανάλι στο οποίο προβάλλεται η σειρά στις Η.Π.Α., έδωσε το πράσινο φως για την παραγωγή της σειράς στις 11 Μαΐου 2007. Τον Οκτώβριο του 2007 το κανάλι αποφάσισε την παράταση της σειράς σε κανονική σεζόν, αλλά λόγω της απεργίας των σεναριογράφων στην Αμερική η πρώτη σεζόν τερματίστηκε με τα εννιά επεισόδια που είχαν γραφτεί πριν από την έναρξη της απεργίας. Η σειρά προτάθηκε για 10 βραβεία Έμμυ το 2007 και τελικά κέρδισε τρία (σκηνοθεσίας, μουσικής και μοντάζ). Η δεύτερη σεζόν ξεκίνησε στις 1 Οκτωβρίου 2008, αλλά στις 20 Νοεμβρίου 2008 το ABC ανακοίνωσε ότι δεν θα παραγγείλει νέα επεισόδια για τη δεύτερη σεζόν, πέραν των δεκατριών που είχε παραγγείλει αρχικά, ανακοίνωση που ισοδυναμεί με διακοπή της σειράς.
Γκοντφρουά Ριντέλ
Πέθανε το 1086 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ρενώ.
Pushing Daisies
Το πιλοτικό επεισόδιο της σειράς παρακολούθησαν περισσότεροι από 13.000.000 αμερικανοί τηλεθεατές.
Γκοντφρουά Ριντέλ
Είχε επίσης ακόμα μία κόρη, την Εύα (ή Άννα), η οποία παντρεύτηκε τον Δούκα Ιωάννη ΣΤ΄ της Νάπολης.
Pushing Daisies
Ο τίτλος της σειράς σε ακριβή μετάφραση σημαίνει "Σπρώχνοντας Μαργαρίτες" αλλά ουσιαστικά πρόκειται για χιουμοριστική έκφραση της καθομιλουμένης, η οποία σημαίνει ότι κάποιος είναι νεκρός και θαμμένος ("σπρώχνει" τις ρίζες από τις μαργαρίτες, κάτι ανάλογο με την ελληνική έκφραση της καθομιλουμένης "κοιτάζει τα ραδίκια ανάποδα").
Μουσική
Η σειρά περιλαμβάνει αρκετή πρωτότυπη μουσική, σε σύνθεση Τζιμ Ντούλει. Η μουσική της σειράς έχει πολλές επιρροές από την ταινία Αμελί.
Γκοντφρουά Ριντέλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα Κατηγορία:Ιταλονορμανδοί Κατηγορία:Κόμητες της Ιταλίας
Pushing Daisies
Βραβεία και Υποψηφιότητες
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές με θέμα τον θάνατο
Οξιτανική Βικιπαίδεια
Η Οξιτανική Βικιπαίδεια (οξιτανικά: Wikipèdia) είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην οξιτανική γλώσσα (κώδικας: oc:). Δημιουργήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2003, ενώ, τον Φεβρουάριο του 2018, αριθμούσε περισσότερα από 80,000 λήμματα, ορισμένα εκ των οποίων, ωστόσο, έχριζαν επέκτασης. Το χρησιμοποιούμενο γραφικό πρότυπο είναι εκείνο της κλασικής ορθογραφίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Οξιτανικα Κατηγορία:Οξιτανική γλώσσα Οξιτανικα Οξιτανικα Οξιτανικα
Δαϊμένης
Με το όνομα Δαϊμένης είναι γνωστά στην αρχαιότητα και την Ελληνική μυθολογία οι εξής :
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αχαΐας Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Σάρμεντε
Το Σάρμεντε (ιταλικά: Sarmede) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Εντουάρ Βιγιάρ
Ο Εντουάρ Βιγιάρ (γαλλικά: Jean-Édouard Vuillard, 1868-1940) ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης και σκηνογράφος που συνδέθηκε με την μεταϊμπρεσιονιστική, avant garde καλλιτεχνική ομάδα Ναμπί.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1868 στο Κυϊζώ (Cuiseaux) της Βουργουνδίας και σπούδασε στο Παρίσι όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του. Το 1887 έγινε δεκτός στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού. Αργότερα, λόγω της αντίθεσης που έτρεφε προς τον ακαδημαϊσμό στράφηκε προς τον μεταϊμπρεσιονισμό και την καλλιτεχνική ομάδα Ναμπί. Συμμετείχε στις εκθέσεις της ομάδας ενώ εργάστηκε ως σκηνογράφος και ως καθηγητής στην Ακαδημία Ρανσόν. Ο ίδιος ήταν εργένης και έζησε μαζί με τη μητέρα του μέχρι το θάνατο της το 1928. Πέθανε στις 21 Ιουνίου 1940 στο La Baule-Escoublac της βορειοδυτικής Γαλλίας.
Τεχνοτροπία
Το έργο του Βιγιάρ μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα θεωρείται πως διεύρυνε τους ορίζοντες της ζωγραφικής και πως υπήρξε ο πρόδρομος του μοντερνισμού που παρουσιάστηκε τα επόμενα χρόνια. Μέχρι τη δεκαετία του 1900 τα έργα του είχαν ως κύρια θεματολογία τους εσωτερικούς χώρους ενώ στη συνέχεια ακολούθησε μέχρι και το τέλος της ζωής του μια μακρά περίοδος κατά την οποία ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με το πορτραίτο και την τοπιογραφία. Οι δημιουργίες του Βιγιάρ που απεικονίζουν εσωτερικούς χώρους διακρίνονται για τους χαμηλούς τόνους και την επιδέξια ανάμειξη των χρωμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Χαράκτες Κατηγορία:Σκηνογράφοι
Γιάνι Τσενγκ
Η Γιάνι Τσένγκ (曾雅妮, 23 Ιανουαρίου 1989) είναι επαγγελματίας παίκτρια του γκολφ από την Ταϊβάν και παίζει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Είναι η νεότερη παίκτρια γκολφ όλων των εποχών μεταξύ ανδρών και γυναίκών, η οποία κέρδισε πέντε μεγάλα πρωταθλήματα, και κατετάγη στη θέση 1 στο γυναικείο World Γκολφ Rankings για 109 συνεχόμενες εβδομάδες την περίοδο 2011-2013.
Κατηγορία:Ταϊβανέζοι αθλητές Κατηγορία:Αθλητές του γκολφ
Ρωσική Πολεμική Αεροπορία
Η Ρωσική Πολεμική Αεροπορία (ρωσικά: Военно-воздушные cилы России) είναι κλάδος των Ρωσικών Αεροδιαστημικών Δυνάμεων, με τις τελευταίες να συγκροτούνται την 1 Αυγούστου του 2015, έπειτα από τη συγχώνευση της Ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας και των Ρωσικών Αεροδιαστημικών Αμυντικών Δυνάμεων.
Η σύγχρονη ρωσική Πολεμική Αεροπορία ιδρύθηκε αρχικά την 7η Μαΐου του 1992 μετά τη δημιουργία του Υπουργείου Άμυνας από τον Μπόρις Γιέλτσιν. Ωστόσο, η ρωσική αεροπορική δύναμη έχει καταγωγή και παραδόσεις από τη Ρωσική αυτοκρατορική αεροπορική υπηρεσία (1912–1917) και τη Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία (1918–1991).
Το ρωσικό ναυτικό έχει το δικό του εναέριο κλάδο, τη Ρωσική Ναυτική Αεροπορία, η οποία είναι διάδοχος της πρώην Σοβιετικής Ναυτικής Αεροπορίας.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις
Σούπερ Καπ Ευρώπης υδατοσφαίρισης γυναικών
Το Σούπερ Καπ Ευρώπης στην υδατοσφαίριση είναι μία διοργάνωση της υδατοσφαίρισης, που γίνεται με τη συμμετοχή των νικητριών των δύο συλλογικών διοργανώσεων της Ευρωπαϊκής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας. Διεξάγεται σε άνδρες και γυναίκες. Η διοργάνωση στις γυναίκες ξεκίνησε το 2006. Στον πρώτο τελικό που έγινε στη Βουδαπέστη, η ουγγρική Χόνβεντ επιβλήθηκε της ιταλικής Οριτζόντε Κατάνια με 9-8. Η ισπανική Σαβαδέλ είναι η πολυνίκης του θεσμού έχοντας 3 τρόπαια μαζί με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, που είναι και ο τρέχων κάτοχος του τροπαίου για το 2022.
Σημειώσεις
1*: Κανονικός αγώνας 7-7. Ακολούθησε παράταση (2-1) 2*: Κανονικός αγώνας 11-11. Ακολούθησαν πέναλτι (4-2)
Πηγές
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση στον κόσμο
Σεγκουζίνο
Το Σεγκουζίνο (ιταλικά: Segusino, βενετικά: Seguxin) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Πιπεριά
Η πιπεριά είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο, ποώδες και θαμνώδες φυτό του γένους Καψικόν (Capsicum - δημοτική: Καψικό). Ανήκει στην τάξη Στρυχνώδη (Solanales) της οικογένειας Στρυχνοειδών (Solanaceae). Η πιπεριά υπάρχει σε 50 περίπου είδη ανά τον κόσμο, άλλοτε με γλυκούς και άλλοτε με καυτερούς καρπούς.
Περιγραφή
Το φυτό έχει ύψος 50–75 εκατοστά, βλαστούς που στην αρχή είναι τρυφεροί και στη συνέχεια ξυλώδεις, φύλλα σχετικά μικρά, ανοιχτοπράσινα, άνθη λευκά που φύονται μεμονωμένα σε ομάδες των 2 ή 3. Ο καρπός της πιπεριάς είναι πολύσπερμος πράσινος ή κιτρινοπράσινος, που γίνεται κόκκινος ή κίτρινος όταν ωριμάσει. Το σχήμα του, ανάλογα με την ποικιλία, είναι κωνικό και μακρύ έως σφαιρικό ή τοματόμορφο.
Βιταμίνες και χρήση στη μαγειρική
Πλούσιοι σε βιταμίνη C και βιταμίνη Α, τρώγονται σε σαλάτες ή μαγειρεμένοι. Αποτελούν ένα από τα κύρια υλικά της Ελληνικής κουζίνας, καθώς χρησιμοποιούνται στη χωριάτικη σαλάτα, στα γεμιστά, αλλά και ως συμπλήρωμα σε σάλτσες κ.λ.π.
Οι καυτεροί καρποί χρησιμοποιούνται ψητοί ως ορεκτικό ή γίνονται σκόνη και χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό. Η καυστικότητα των καρπών οφείλεται σε μία ουσία, την καψαϊκίνη, ένα αλκαλοειδές που βρίσκεται στο εσωτερικό τους.
Χαρακτηρίζει σήμερα πολλές κουζίνες της Ανατολής, της Ινδίας, της Άπω Ανατολής και Λατινικής Αμερικής, ενώ είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Ισπανία και το Μεξικό. Στα θερμά κλίματα η καυτερή πιπεριά καταναλώνεται κατά κόρον, καθώς ερεθίζει ορισμένα κέντρα του υποθαλάμου, προκαλώντας εφίδρωση και μείωση της θερμοκρασίας του σώματος. Γνωστότερα από τα μπαχαρικά που παράγονται από την καυτερή πιπεριά είναι το τσίλι και το καγιέν, από ξηραμένους καρπούς των ποικιλιών Frutescens και Annum, και η καυτερή σάλτσα Ταμπάσκο. Η γλυκιά πάπρικα προέρχεται από μία ποικιλία με ιδιαίτερο άρωμα αλλά μη καυτερή.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα η πιπεριά καλλιεργείται σε όλη σχεδόν τη χώρα σε λαχανόκηπους και θερμοκήπια. Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στη Βόρεια Ελλάδα. Οι κυριότερες ποικιλίες είναι η πράσινη της Νέας Μαγνησίας με τους γλυκούς και σαρκώδεις καρπούς, Φλωρίνης με τους κόκκινους καρπούς γλυκούς ή καυτερούς, σχήματος κωνικού, μακριού, μετρίου μεγέθους που τρώγονται ψητές, γίνονται πάπρικα ή κονσερβοποιούνται,  Τσούσκα με ελαφριά καυτερή γεύση  και κιτρινοπράσινο χρώμα, κίτρινη Κουφαλίων, πιπερούδι, που γίνεται τουρσί και καλλιεργείται στις περιοχές της Θεσσαλονίκης, και άλλες. Η ξερή, τριμμένη κόκκινη πιπεριά σε ορισμένες περιοχές είναι γνωστή και σαν μπούκοβο.
* Στην περιοχή των Κουφαλίων Θεσσαλονίκης, όπου αναφέρεται και η κίτρινη πιπεριά, "τσούσκα" λέγεται και η συνήθεια να σηκώνεις στην πλάτη σου κάποιον άνθρωπο σαν τσουβάλι/ γκαλιγκότσα-ι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Λαχανικά Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Σαλάτες Κατηγορία:Στρυχνοειδή
Λεονάρντο Τζενάρι
Ο Λεονάρντο Τζενάρι (ιταλικά: Leonardo Gennari) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας που εργάστηκε στη Θεσσαλονίκη.
Έργα του
Η πρόσοψη του κτηρίου είχε εντυπωσιακά ανάγλυφα, που παρίσταναν αρχαίο αιγυπτιακό ναό. Κατεδαφίστηκε το 1973.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Βικιπαίδεια στα Τουλού
Η Βικιπαίδεια στα Τουλού είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη γλώσσα Τουλού, που διευθύνεται από το Ίδρυμα Wikimedia. Αυτή τη στιγμή έχει πάνω από 900 άρθρα. Είναι η 23η γλώσσα της Ινδίας που έχει έκδοση Βικιπαίδειας μετά από 8 χρόνια επώασης.
Ιστορία
Η Κάθριν Μαρ, εκτελεστική διευθύντρια του Ιδρύματος Wikimedia, ανακοίνωσε την έναρξη της Βικιπαίδειας στα Τουλού ως πλήρης σελίδα στο Βικισυνέδριο Ινδίας 2016. Βρισκόταν στον Επωαστήρα από το 2008. Τον Αύγουστο του 2016, είχε 200 εγγεγραμμένους συντάκτες με 10 από αυτούς να είναι ενεργοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
Πευκάρι Θάσου
Το Πευκάρι είναι χωριό της Θάσου. Βρίσκεται στη νότια ακτή του νησιού, ανάμεσα στα χωριά Ποτός και Λιμενάρια, και είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός.
Το όνομά του σημαίνει «μικρό πεύκο» στην τοπική διάλεκτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Χωματερό Μεσσηνίας
Το Χωματερό, αναφερόμενο επίσημα ως το Χωματερόν, είναι οικισμός κοντά στην Κορώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Χωματερό βρίσκεται βορειοδυτικά από την Κορώνη από την οποία απέχει 9 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 34,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 66 μέτρα και απέχει από τον Μεσσηνιακό κόλπο περίπου 3 χιλιόμετρα. Κοντά στο Χωματερό βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά του το Μυστράκι σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοδυτικά του η Υάμεια σε απόσταση 7 χιλιομέτρων, προς τα βορειοανατολικά του η Νέα Κορώνη (Καταντιάνικα) σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νότιά του η Φαλάνθη σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου αντίστοιχα.
Ονομασία
Δεν είναι γνωστή η προέλευση του ονόματος του χωριού. Πιθανολογείται ότι προήλθε από τη διαμόρφωση του εδάφους (Χωματερό - τόπος που έχει μόνο χώμα).
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Κορώνης και της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν υπό τον έλεγχο της Ασίνης, της αρχαίας πόλης, η οποία μεταγενέστερα αναπτύχθηκε ως η σύγχρονη Κορώνη. Θεωρείται επίσης ότι, ιδιαίτερα τη βυζαντινή εποχή, η περιοχή του σημερινού χωριού ήταν σημαντική, λόγω της θέσης της, για τον έλεγχο της θάλασσας. Στην περιοχή του χωριού ή/και του κοντινού παλαιού βυζαντινού Μοναστηριού της Παναγίας Τριβιτσιανής πιστεύεται ότι διέμεινε για κάποιο χρονικό διάστημα και ο δεσπότης του Μυστρά Θωμάς Παλαιολόγος, αδελφός του τελευταίου Αυτοκράτορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. . Πάντως, για πρώτη φορά, έγγραφη αναφορά της ονομασίας Χωματερό ως οικισμού, γίνεται στην απογραφή Γκριμάνι, που έγινε το 1700 από του Ενετούς. Τότε στο Territorio di Coron (περιοχή Κορώνης), που κάλυπτε όλη την Ανατολική Πυλία και έφτανε μέχρι την Ανδρούσα, υπήρχαν 62 χωριά. Μεταξύ αυτών αναφέρεται και το Χωματερό (comatero) στο οποίο κατοικούσαν έξι οικογένειες και αριθμούσαν ένα σύνολο 22 ατόμων. Δεν είναι γνωστό πως ζούσαν τότε και με τι ασχολούνταν οι κάτοικοι του χωριού, το πιθανότερο όμως είναι ότι ήταν γεωκτηνοτρόφοι και ίσως κάποιοι να εργάζονταν και σε δουλειές της Μονής Παναγία Γριβιτσανή (Άγιοι Θεόδωροι σήμερα). Κάποιοι από τους κατοίκους του χωριού προέρχονται από Αρκάδες κτηνοτρόφους, γνωστούς και ως οι «ανεβοκατεβάτες», ονομασία που αποδόθηκε παλαιότερα στους βοσκούς αυτούς, καθώς την Άνοιξη ανέβαιναν με τα κοπάδια τους στην Αρκαδία, ενώ τον Χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά της Μεσσηνίας.
Νεότερη ιστορία
Στην απογραφή που έγινε στα χωριά του Δήμου Κολωνίδων, μετά την έλευση του Όθωνα στην Ελλάδα, το Χωματερό φαίνεται ότι δεν έχει κατοίκους καθώς είχε καταστραφεί από τον στρατό του Ιμπραήμ. Στην απογραφή του 1846 καταγράφονται 20 κάτοικοι και στην απογραφή του 1851 μόνον πέντε. Αυτή η αυξομείωση του πληθυσμού φανερώνει πως στο χωριό διέμεναν εποχιακά κάποιοι άνθρωποι. Ίσως να επρόκειτο για βοσκούς που έρχονταν από τα χωριά του Φαλάνθου της Αρκαδίας και έμεναν στο Χωματερό από τον Οκτώβριο έως τον Απρίλιο. Τα επόμενα χρόνια εγκαταστάθηκαν στο Χωματερό οικογένειες που ήρθαν όλες σχεδόν από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας. Ονόματα όπως Κατσαργύρης, Μπαγατέλας, Μουντζούρης, Κατσίβας, Κωτσάκης - Τερτίπης, Κοσμάς, Κούκος υπάρχουν στις στρατολογικές καταστάσεις της Αλωνίσταινας κατά το έτος 1824, 1842. Στην απογραφή του 1890 το Χωματερό είχε 134 κατοίκους. Χτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Διονυσίου. Λέγεται πως επιθυμία των κατοίκων ήταν να ονομάσουν την εκκλησία τους Αγία Παρασκευή όπως και του χωριού τους στην Αλωνίσταινα. Όμως επειδή για να κτιστεί η εκκλησία βοήθησε ο τότε δήμαρχος Διονύσης Ράλλης ονομάστηκε Άγιος Διονύσιος.
Το 1912 τα χωριά Πανιάρες, Χωματερό, Παλαμάρι, Αγία Άννα με το ΒΔ 31-8-1912 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Α 262/1912 και σύμφωνα με τον Οργανισμό Τοπικής αυτοδιοίκησης συγκρότησαν κοινότητα με την ονομασία Κοινότητα Πανιαρών. Η κοινότητα μετά από τρία χρόνια μετονομάστηκε σε Κοινότητα Φαλάνθης που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Α89/1915. Το 1928 το Χωματερό είχε 239 κατοίκους και περίπου δέκα χρόνια αργότερα 309 (1940). Εξαιτίας της μετανάστευσης στην Αυστραλία, στον Καναδά, στην Αμερική και στη Γερμανία και της αστυφιλίας μειώθηκε πολύ ο πληθυσμός του χωριού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 το Χωματερό είχε 119 κατοίκους. Σήμερα κατοικούν μόνιμα στο χωριό κυρίως ηλικιωμένοι άνθρωποι.
Από το 1998 ως το 2011, με την ίδρυση των Καποδιστριακών Δήμων το Χωματερό ανήκε στον πρώην Δήμο Κορώνης.
Διοικητική ιστορία
Το Χωματερό προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1907 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Χωματερό, ενώ από το 1907 ως σήμερα ως το Χωματερόν. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, μαζί με το Καντερόγλι επίσης σαν  Καντερόγλι και Χωματερόν στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Κολωνίδων της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό αθροιστικά και των δυο οικισμών 30 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το Χωματερό προσαρτάται στην Κοινότητα Πανιάρων, η οποία το 1915 μετονομάσθηκε σε Κοινότητα Φαλάνθης, με έδρα τις Πανιάρες (Πανιάραις), οι οποίες επίσης το 1915 μετονομάσθηκαν σε Φαλάνθη. Στην κοινότητα αυτή είχαν ενταχθεί από το 1912 και οι οικισμοί Αγία Άννα (καταργήθηκε το 1928) και Παλαμάρι (καταργήθηκε το 1940). Ο οικισμός Χωματερόν παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Φαλάνθης, με τις αλλαγές σε ονομασίες, από το 1916 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Χωματερόν υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κορώνης, με έδρα την Κορώνη, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Χωματερόν ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Χωματερόν σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Φαλάνθης του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Μυστράκιον και Φαλάνθη (έδρα).
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 79 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Επισήμανση: Στις απογραφές του 1844 και του 1851 ο πληθυσμός των οικισμών Καντερόγλι και Χωματερόν απογράφηκε και αναφέρεται ενιαία ως εξής:
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
thumb|right|250px|Ο ναός του χωριού, αφιερωμένος στον Άγιο Διονύσιο. Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το κτίριο του παλαιού Δημοτικού Σχολείου, υπάρχουν επίσης και οι εκκλησίες του χωριου οι οποιες υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας: Ο ενοριακός Ιερός Ναός του Αγίου Διονυσίου, ο οποίος ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του τότε δημάρχου (1880) του Δήμου Κολoνίδων (Κορώνης), που ήταν ο Διονύσιος Ράλλης, ο οποίος συνέβαλε καθοριστικά στην ανέγερσή του. Επίσης υπάρχουν η Εκκλησια των Αγίων Θεοδώρων στην Ιερά Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου γνωστή και ως Παναγία η Γριβιτσιανή και τέλος το μικρό ξωκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου. Διάφορες εκδηλώσεις και πολιτιστικά δρώμενα διοργανώνει ο Πολιτιστικός Σύλλογος Χωματερού «Άγιοι Θεόδωροι». Στα αξιοθέατα της περιοχής του χωριού περιλαμβάνεται το παλαιό λιγνιτωρυχείο, καθώς και το κοντινό Μοναστήρι της Παναγίας Τριβιτσιανής.
Το λιγνιτωρυχείο της περιοχής
Σύμφωνα με τις μελέτες των γεωλόγων πριν από 5.000.000 εκατομμύρια χρόνια όλη η περιοχή ήταν μια μεγάλη λίμνη. Πριν 1.600.000 χρόνια η λίμνη χάθηκε (αφού η θάλασσα εισχώρησε στην ξηρά) και τη θέση της πήρε μια, βαθιά στην αρχή και ρηχή στη συνέχεια, θάλασσα. Με τις γεωλογικές αυτές μεταβολές και τους σχηματισμούς δημιουργήθηκε λιγνίτης στην περιοχή.
Η ανακάλυψή του λιγνίτη στο Χωματερό έγινε κατά τυχαίο τρόπο στις αρχές του 20ου αιώνα κατά τη διάρκεια εργασιών για την κατασκευή ενός πηγαδιού στη νοτιοδυτική πλευρά του οικισμού. Η εκμετάλλευση του λιγνίτη άρχισε με το Λιγνιτωρυχείο, στα νοτιοδυτικά του χωριού από το 1916-17. Μάλιστα στα δυτικά του χωριού στην περιοχή Νταμάρι το κάρβουνο ήταν επιφανειακό. Η εταιρία άρχισε από εκεί. Έβγαζε κάρβουνο το έβαζε μέσα σε μεγάλα πούρια και το φόρτωνε σε άλογα και γαϊδούρια. Τα ζώα το κατέβαζαν στα Καντιάνικα όπου από κει με καράβι το έπαιρνε η Γαλλική εταιρία Ζαν και Ροζ στην Καλαμάτα.
Το έργο άρχισε να οργανώνεται ως μια μονάδα βιομηχανική. Στη νοτιοανατολική πλευρά του χωριού άρχισαν να σκάβουν γαλαρίες, τους φηρέδες όπως τους έλεγαν, στις οποίες έδιναν ονόματα υποχθόνιων θεών (Περσεφόνη, Πλούτωνας, Ορφέας, Ευρυδίκη). Η πρώτη γαλαρία ονομάστηκε Περσεφόνη και είχε βάθος 100 μέτρων με πολλές διακλαδώσεις. Οι γαλαρίες στο έμπα στηρίζονταν με κυπαρίσσια σχηματίζοντας σαν Π. Μέσα απ' αυτές περνούσαν γραμμές για να κυλάνε τα βαγόνια. Σε μεγάλο βάθος δεν υπήρχε καμιά προστασία γι' αυτό και κάποιες φορές βυθίζονταν και υπήρχαν θύματα. Η εξόρυξη του λιγνίτη γινόταν με δυο τρόπους: ο πρώτος ήταν να κόβουν το κάρβουνο με εργαλεία. Τέτοια ήταν το πικούνι, η βαριά, το λοστάρι, το μακάπι (είδος σφήνας). Ο δεύτερος τρόπος ήταν να βάζουν φουρνέλα. Στην αρχή μετέφεραν το κάρβουνο με βαγόνια που τα τραβούσαν άλογα. Αργότερα έφτιαξαν ένα μικρό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και τα βαγόνια έγιναν ηλεκτροκίνητα. Το κάρβουνο έβγαινε από τις στοές με βίντσια ηλεκτροκίνητα.
Περισσότερα από 200 άτομα εργάζονταν στο έργο. Η εταιρία είχε φτιάξει και σπιτάκια για τους εργάτες. Πολλοί άνθρωποι από διάφορα μέρη της Ελλάδας ιδιαίτερα από περιοχές που υπήρχαν ανάλογα έργα π.χ από τη Σέριφο και την Εύβοια έφταναν στο Χωματερό για να εργαστούν. Μάλιστα μετά τη Μικρασιατική καταστροφή μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων από το Λιβίσι της Μικράς Ασίας, έφτασαν πρόσφυγες πλέον για να βρουν δουλειά. Τα ημερομίσθια για εκείνη την εποχή ήταν καλά αφού ο εργάτης έπαιρνε 70 δρχ μεροκάματο και όταν έπαιρναν εργολαβία έπαιρναν 120 δρχ. Για πρώτη φορά στην περιοχή της Κορώνης οι άνθρωποι εργάζονταν με οκτάωρο εργασίας αφού το έργο λειτουργούσε επί 24ώρου βάσεως σε τρεις βάρδιες. Γύρω στο 1927-30 έγινε η πρώτη προσπάθεια να ιδρύσουν σωματείο. Μετά από μια απόπειρα φόνου που έγινε εναντίον του πρωτεργάτη συνδικαλιστή Ανδρέα Κατσαΐτη το σωματείο διαλύθηκε γρήγορα. Το 1935 το ανθρακωρυχείο έκλεισε.
Το 1940-41 οι Ιταλοί που ήθελαν καύσιμα για να κινούν τα τρένα ξανάνοιξαν το έργο. Οι εργάτες ξεπερνούσαν τους 370. Τότε λένε πως έβγαζαν 200 τόνους κάρβουνο τη μέρα. Δούλευαν άνδρες και γυναίκες. Οι άνδρες στις στοές και οι γυναίκες στη διαλογή. Οι συνθήκες εργασίας ήταν άθλιες. Το 1944 ήρθαν και ανέλαβαν το έργο οι Γερμανοί. Στο Χωματερό ήταν το επαρχιακό κέντρο του ΕΑΜ. Το ΕΑΜ είχε δώσει διαταγή να φύγουν όλοι οι εργάτες και οι κάτοικοι του χωριού. Όμως ο υπεύθυνος της πληρωμής τους κράτησε για να τους πληρώσει όπως είπε. Δυστυχώς με τον ερχομό των Γερμανών άνθρωποι του χωριού και της εταιρίας συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο Γερμανικό στρατηγείο της Τρίπολης όπου εκτελέστηκαν.
Από τότε έχουν γίνει δυο απόπειρες για να ξαναβγάλουν λιγνίτη. Η μια το 1993-94 και η άλλη το 2005-06. Η αντίδραση των κατοίκων όχι μόνο του χωριού αλλά και όλων των άλλων που απαρτίζουν το Δήμο Κορώνης αλλά και όλης της Μεσσηνίας ήταν γενική. Σήμερα στην περιοχή των ορυχείων δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να το πιστοποιεί.
Ιερά Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Παναγία Γριβιτσιανή – Άγιοι Θεόδωροι
thumb|right|250px|Η Ιερά Μονή Παναγίας Γριβιτσιανής ή Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων. Στη βορειοδυτική πλευρά του χωριού Χωματερό και σε απόσταση 1500 μέτρων απ' αυτό βρίσκεται η Ιερά Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Παναγία Γριβιτσιανή – Άγιοι Θεόδωροι. Το παλαιό βυζαντινό μοναστήρι, η Ιερά Μονή Παναγίας Τριβιτσιανής με τον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοδώρων, σήμερα δεν έχει καλόγερους. Ο ναός είναι καλυμμένος με τοιχογραφίες, οι οποίες χρονολογούνται κυρίως από τα μέσα του 16ου αιώνα και μετά. Στον τρούλο εικονίζεται ο Παντοκράτορας, ενώ υπάρχουν επίσης τοιχογραφίες με μορφές αγγέλων, προφητών και τους Ευαγγελιστές. Ιδιαίτερα επίσης τιμάται το πρόσωπο της Παναγίας. Το Μοναστήρι είναι στη μέση σχεδόν του δρόμου που παλαιότερα συνέδεε το Χωματερό με το χωριό Μυστράκι. Στη διαδρομή δεξιά και αριστερά του δρόμου απλώνονται τα κτήματα των κατοίκων του Χωματερού που κάποτε τα περισσότερα απ’ αυτά άνηκαν στη Μονή. Το μοναστήρι είναι χτισμένο σε μια χαράδρα που τη σχηματίζουν δυο προσβάσιμοι λόφοι δίπλα σ’ ένα μικρό ποταμάκι.
Δεν υπάρχει κάποια ιστορική πηγή που να δίνει απάντηση στο ερώτημα σχετικά με το έτος ίδρυσης και τους ιδρυτές της μονής.
Το 1990 ο τότε Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος Θέμελης ενδιαφέρθηκε να φωτίσει επιστημονικά βυζαντινούς ναούς της Μεσσηνίας που ήταν άγνωστοι μέχρι τότε, μεταξύ των οποίων και το μοναστήρι της Παναγίας της Γριβιτσιανής – Άγιοι Θεόδωροι. Ο Γεώργιος Δημητροκάλλης, αρχιτέκτονας και μελετητής Βυζαντινών μνημείων, ανέλαβε να μελετήσει το καθολικό του ναό. Η επιστημονική μελέτη του ναού βασισμένη στα αρχιτεκτονικά της στοιχεία οδήγησε στο συμπέρασμα ότι το καθολικό της μονής ιδρύθηκε προς το τέλος του 12ου και αρχές του 13ου αιώνα. Ακόμα εκείνο που συμπεραίνεται από την αρχιτεκτονική και την αγιογράφηση του ναού είναι πως η μονή αυτή λειτούργησε δυο φορές. Η δεύτερη φορά πρέπει να οριστεί χρονικά προς το τέλος του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα. Υπάρχει και κείμενο που ενισχύει την άποψη για τη λειτουργία της μονής δυο φορές. Όταν οι Ενετοί κατέλαβαν για δεύτερη φορά την Κορώνη και έκαναν απογραφή όλης της περιοχής σημειώνουμε τα εξής:
Η επαρχία της Κορώνης είχε εξήκοντα δυο κατοικουμένας και έξι κατεστραμμένας κώμας και ουδέν Μοναστήριον (τέλος του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα-απογραφή εκκλησιαστικής περιουσίας και μονών). Επομένως η ιερά μονή Παναγία Γριβιτσιανή ήταν εγκαταλελειμμένη τότε. Υπάρχει όμως και πατριαρχικό έγγραφο των χρόνων της Τουρκοκρατίας, το οποίο βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων και το έφερε στο φως ο καθηγητής της βυζαντινής ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Διονύσιος Ζακυθινός. Πρόκειται για πατριαρχικό σιγίλλιον του Πατριάρχη Νεόφυτου, του 1744, που ο Πατριάρχης το έστειλε στο μοναστήρι της κοιμήσεως της Θεοτόκου Γριβιτζάνης για να επιβεβαιώσει ότι η μονή αυτή ήταν σταυροπηγιακή, δηλαδή ανήκε διοικητικά στο Πατριαρχείο. Ακόμα η αγιογράφηση του ναού έχει στοιχεία που το κατατάσσουν στις αρχές του 17ου αιώνα. Από το εν λόγω σιγίλλιον μαθαίνουμε πως η μονή ονομαζόταν Ιερόν Μοναστήριον της Υπεραγίας ημών Θεοτόκου Γριβιτζάνης. Σε διάφορα κείμενα η μονή αναφέρεται ως Γριβιτζάνη, Κρυβιστιανή ή Κρυφτζανή, Κριβιτζιανή, Γριβιτσιανή ή Γρεβετσιανή και μονή Κριβιτζάς (1291). Γριβιτζάνη έγραφε ο Ηγούμενος της μονής το 1744. Το 1851 υπάρχει μια έκθεση του τοποτηρητή των Καλαμών Γεράσιμου Παγώνη ο οποίος αναφέρεται στην εγκαταλελειμμένη μονή και την αποκαλεί Κρυβιτσιανή. Σήμερα έχει επικρατήσει να τη λένε Γριβιτσιανή. Το όνομά της ίσως προήλθε από το ρήμα κρύφτηκα – κρύβω – κρυβιατσιανή ή Κρυφτζανή ίσως να ήταν τοπωνύμιο της περιοχής. Υπάρχει επίσης ένας θρύλος σύμφωνα με τον οποίο ένας Τούρκος ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε κάποια κοπέλα με το όνομα Μαρία από τα Γριβιτσά (μεσαιωνικό χωριό στην περιοχή Μεθώνης) η οποία για να εξιλεωθεί ζήτησε από τον σύζυγό της να χτίσει το μοναστήρι και επειδή αυτή ήτανε από τα Γριβιτσά ονόμασαν τη μονή Παναγία Γριβιτσιανή. Υπάρχουν πάντως πολλές παραλλαγές πάνω σ’ αυτό το θέμα.
Στο τέλος του 12ου αιώνα η περιοχή της Κορώνης είναι ακόμα Βυζαντινή επαρχία και από τον 13ο αιώνα Ενετοκρατείται. Οι Τούρκοι ήρθαν στην περιοχή το 1500 και από ότι μαθαίνουμε μέσα από το σιγίλλιο κατέστρεψαν και λεηλάτησαν τη μονή. Το πλέον αληθοφανές είναι η προσωνυμία Κριβιτσιανή ή Κρυφτζανή γιατί η εκδοχή αυτή έχει και το ιστορικό υπόβαθρο στα χρόνια που ιδρύθηκε η μονή πολλοί πειρατές και ληστές λυμαίνονταν την περιοχή της Κορώνης. Η επιλογή αυτής της χαράδρας μακριά από τα μάτια τους προσέφερε ασφάλεια και ησυχία στους μοναχούς. Σήμερα η μονή ονομάζεται “ Άγιοι Θεόδωροι” ή “Άγιοθόδωρος”. Το βέβαιο είναι ότι μέχρι και το 1851, σύμφωνα με την έκθεση του τοποτηρητή Καλαμών Γεράσιμου Παγώνη, η μονή ονομαζόταν ακόμα Παναγία Κριβιτσιανή. Η ονομασία άλλαξε στις αρχές του 20ου αιώνα όταν στην περιοχή ήρθαν και εγκαταστάθηκαν άτομα από την Αλωνίσταινα. σύμφωνα με τις διηγήσεις, όταν οι Αλωνιστιώτες εγκαταστάθηκαν στο Χωματερό έφεραν μαζί τους και τα εικονοστάσια τους. Δυο βασικές εικόνες που υπήρχαν σ’ αυτά ήταν της Αγίας Παρασκευής που ήταν προστάτιδα του χωριού τους και των Αγίων Θεοδώρων, που ως στρατηλάτης άγιος τους προστάτευε στα χρόνια της επανάστασης. Την εικόνα τους λοιπόν είχε μια Αλωνιστιώτισα στο εικονοστάσι της από την οικογένεια Κωτσάκη – Τερτίπη. Μια βραδιά, όπως η ίδια διηγόταν, είδε στον ύπνο της τους Αγίους και της ζήτησαν να τους στεγάσει σε εκκλησία. Την επόμενη μέρα πήγε στον παπά του χωριού και του είπε το όνειρο της. Τότε σκέφτηκαν το εγκαταλελειμμένο εκκλησάκι. Παρόλο που στην αγιογράφηση του ναού δεν υπάρχουν πουθενά οι Άγιοι Θεόδωροι επικράτησε από τις αρχές του αιώνα η μονή να ονομάζεται Ιερά μονή Αγίων Θεοδώρων.
Απ’ την πρώτη ίδρυση της μονής έχουμε ελάχιστες πληροφορίες γι' αυτήν. Ως σταυροπηγιακό μοναστήρι δεν είχε σχέσεις διοικητικές με την επισκοπή της Κορώνης και οι Ενετοί ως κατακτητές δεν επενέβαιναν στο χώρο τους. Όπως μας πληροφορεί το σιγίλλιον του 1744 έγιναν στον τόπο αυτό μεγάλες καταστροφές και λεηλασίες. Με την επαναλειτουργία της μονής στο τέλος του 16ου αιώνα οι συνθήκες στην περιοχή είναι καλές και μετά το 1715 οι Τούρκοι ξαναπήραν την Κορώνη. Εκείνη την περίοδο έχουμε οικονομική άνθηση γιατί οι Γάλλοι έμποροι εγκαταστάθηκαν εκεί και οι εμπορικές δραστηριότητες τους έφεραν πλούτο στην περιοχή. Αυτή η κατάσταση κράτησε μέχρι το 1770 οπότε έγιναν τα λεγόμενα Ορλωφικά.
Όταν απέτυχε το κίνημα οι Τούρκοι της Κορώνης μαζί με πολλούς Αλβανούς που είχαν έρθει να τους βοηθήσουν βγήκαν και κατέστρεφαν τα πάντα. Έφτασαν και στη μονή Παναγία Γριβιτσιανή γιατί πίστευαν πως και οι μοναχοί αυτοί γνώριζαν και υποκινούσαν την επανάσταση. Το μοναστήρι όπως φαίνεται και σήμερα περιβαλλόταν από τείχος στο οποίο υπήρχαν και πολεμίστρες. Μέσα απ’ αυτό οι μοναχοί αμύνθηκαν σθεναρά. Λέγεται ότι ήταν κάπου 40 καλόγηροι αλλά τελικά νικήθηκαν μετά από προδοσία κάποιου που εργαζόταν κάποτε στη μονή και γνώριζε μια κρυφή πόρτα. Η καταστροφή στο μοναστήρι ήταν ολοκληρωτική. Σκότωσαν τους μοναχούς, έβαλαν φωτιά στα κελιά τους και με τα σπαθιά τους κατέστρεψαν τα μάτια όλων σχεδόν των αγίων, που εικονίζονταν στις τοιχογραφίες του ναού.
Έκτοτε δεν υπήρξε ξανά μοναστική κοινότητα στο μοναστήρι αυτό. Μόνο όταν επισκευάστηκε και ονομάστηκε μόνη των Αγίων Θεοδώρων κάποιοι μεμονωμένοι μονάχοι έφτιαξαν ένα κελί και έμειναν κατά διαστήματα στο μοναστήρι αυτό. Το 1730 περίπου ο τελευταίος καλόγηρος δολοφονήθηκε και ο φόνος αυτός έχει μείνει ανεξιχνίαστος. Μετά απ’ αυτό κανένας άλλος μονάχος δεν εγκαταστάθηκε στη μόνη αυτή.
Το κτιριακό συγκρότημα
Ο ερειπιώνας του οικοδομικού συγκροτήματος της μονής μας δίνει αρκετές πληροφορίες. Η μονή ήταν κλεισμένη μέσα σ` ένα υψηλό τείχος που τα απομεινάρια του από την πλευρά της εισόδου δείχνουν πως μπορεί να είχε ύψος και πάνω από τέσσερα μέτρα. Κατά διαστήματα διακρίνονται μικρά ανοίγματα πολεμίστρες που χρησίμευαν για την άμυνα των μοναχών. Η πόρτα της εισόδου είναι σε σχήμα καμάρας φρουριακού τύπου. Μπαίνοντας μέσα δεξιά, μέσα σε μια συνεχή σειρά είναι χτισμένα τα κελιά των μοναχών. Η χωροταξική τους διάταξη είναι σε σχήμα ημιτελούς Π. Στο κέντρο είναι χτισμένος ο ναός. Ορισμένα από τα κελιά ήταν ισόγεια κι άλλα διώροφα. Επίσης διακρίνονται ίχνη του φούρνου και του μαγειρείου.
Το καθολικό είναι ένας τετράγωνος σταυροειδής εγγεγραμμένος δίστηλος ναός. Οι τοίχοι του όπως και όλων των κτισμάτων είναι χτισμένοι με αργολιθοδομή (πέτρες απελέκητες). Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς και ποιοι ανακαίνισαν την ιερά μονή Παναγία Γριβιτσιανή. Ως προς την αρχιτεκτονική του, ενώ ήταν καθαρά τετράγωνος ναός επιμηκύνθηκε στη δυτική του πλευρά. Αφού κατεδαφίστηκε η δυτική πλευρά προστέθηκε νάρθηκας. Έγιναν και πολλές άλλες ανακατασκευές και προσθήκες.
Αφιερωμένος όπως ήταν στην Κοίμηση της Θεοτόκου έχουν ζωγραφιστεί και οι 24 οίκοι του ακάθιστου ύμνου. Μάλιστα έχει καταβληθεί ιδιαίτερη προσπάθεια να δοθούν όσο το δυνατόν περισσότερες σκηνές από τη ζωή της Παναγίας. Ο ζωγράφος δεν είναι γνωστός. Ίσως να ήταν κάποιος καλλιτέχνης της κρητικής διασποράς ή κάποιος από ένα πελοποννησιακό εργαστήριο. Η μονή βρίσκεται υπό την εποπτεία της εφορίας Βυζαντινών αρχαιοτήτων.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.783992" longitude="21.831894" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Κορσικανική γλώσσα
Η Κορσικανική γλώσσα χρησιμοποιεί για την γραφή της το Λατινικό αλφάβητο, ενώ το 10% των Κορσικανών την έχουν ως πρώτη γλώσσα.
Χωματερό Μεσσηνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης Κατηγορία:Μονές του νομού Μεσσηνίας
Κορσικανική γλώσσα
Εδώ παρουσιάζεται ένας πίνακας με το αλφάβητο της Κορσικανικής γλώσσας, καθώς και με την προφορά του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κορσική Κατηγορία:Ρομανικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Γαλλίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ιταλίας
Σερνάλια ντελλα Μπαττάλια
Η Σερνάλια ντελλα Μπαττάλια (ιταλικά: Sernaglia della Battaglia, βενετικά: Sernaja) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Φυτοτυφλότητα
Φυτοτυφλότητα (Plant Blindness) οι Schussler- Wandersee χαρακτήρισαν κατ΄αρχάς την αδυναμία του ανθρώπου να «δει», να παρατηρήσει, να δώσει προσοχή στα φυτά. Θεωρεί τα ζώα περισσότερο σημαντικά άξια φροντίδας και προστασίας ενώ τα φυτά είναι υποτιμημένα ως ένα πράσινο φόντο. Δεν αναγνωρίζεται επαρκώς η περιβαλλοντική σημασία των φυτών και ο τρόπος που επηρεάζουν την καθημερινότητά μας, ούτε η μοναδικότητα των βιολογικών τους χαρακτηριστικών.
Οι μελέτες που έχουν γίνει είναι περιορισμένες σε ότι αφορά την έκταση και την εξέλιξη του φαινομένου σχετικά με την αστικοποίηση και την αποξένωση των ανθρώπων από τα φυτά. Η Φυτική τύφλωση οδηγεί σε απαξίωση και σε περιορισμένο ενδιαφέρον για τη διατήρηση των φυτών. Αξίζει να αναφερθεί ότι οι άνθρωποι είμαστε «τυφλοί» στην πλειοψηφία των έμβιων όντων και ως πρωτεύοντα
Το 2011 το 57% των απειλούμενων ειδών στις ΗΠΑ ήταν φυτά κι έλαβαν μόλις 4% της χρηματοδότησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυτά Κατηγορία:Βιοηθική
Κασίμα Άντλερς
Η Κασίμα Άντλερς είναι μια ιαπωνική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Kashima. Συμμετέχει στην J. League Division 1, την ανώτατη κατηγορία της Ιαπωνίας. Ιδρύθηκε το 1947. Έδρα της ομάδας είναι το Kashima Soccer Stadium χωρητικότητας 40.728 θέσεων. Έχει κατακτήσει 8 πρωταθλήματα Ιαπωνίας (1996, 1998, 2000, 2001, 2007, 2008, 2009, 2016), 5 Emperor's Cup (1997, 2000, 2007, 2010, 2016), 5 J. League Cup (1997, 2000, 2002, 2011, 2012) και 2 πρωταθλήματα Sugura Bank (2012, 2013). Το 2018 κατέκτησε το ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κασίμα Άντλερς Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιαπωνίας
Uncharted: Drake's Fortune
Το Uncharted: Drake's Fortune (στην Ελλάδα κυκλοφόρησε ως Uncharted: Η Μοίρα του Drake) είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας και πλατφόρμας που δημιουργήθηκε από τη Naughty Dog και η διανεμήθηκε από τη Sony Computer Entertainment. Είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς Uncharted. Ακολουθεί το ταξίδι του πρωταγωνιστή Nathan Drake, υποτιθέμενου απόγονου του Sir Francis Drake, καθώς αναζητεί τον χαμένο θησαυρό του El Dorado, με τη βοήθεια της δημοσιογράφου Elena Fisher και του μέντορά του, Victor Sullivan.
Το παιχνίδι ανακοινώθηκε επίσημα τον Δεκέμβριο στην E3 2006. Δέχτηκε πολύ καλές κριτικές λόγω των γραφικών του. Τελικά, το παιχνίδι κυκλοφόρησε στην βόρεια και νότια Αμερική στις 20 Νοεμβρίου του 2007. Στις 6 Δεκεμβρίου του 2007 κυκλοφόρησε στην Αυστραλία και την Ασία και τέλος, στις 7 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, κυκλοφόρησε και στην Ευρώπη.
Στις 7 Οκτωβρίου του 2015, το Drake's Fortune επανακυκλοφόρησε στο PlayStation 4, μαζί με τα sequels του, ως μέρος του Uncharted: The Nathan Drake Collection.
Τρόπος παιχνιδιού
Το Drake's Fortune συνδυάζει στοιχεία παιχνιδιού πλατφόρμας και δράσης περιπέτειας. Ο Nathan μπορεί να πηδήξει και να σκαρφαλώσει σχεδόν παντού, να κολυμπήσει αλλά και να οδηγήσει. Όταν βρίσκεται σε μια μάχη σώμα με σώμα, μπορεί να χρησιμοποιήσει combo attacks αλλά και melee attacks. Επίσης, ο Nathan, έχει στην διάθεση του μόνο δύο όπλα (π.χ. ένα πιστόλι και μια καραμπίνα) και μπορεί να χρησιμοποιήσει μόνο το ένα, το οποίο έχει ένα συγκεκριμένο αριθμό σφαιρών.
Πλοκή
Η ιστορία του παιχνιδιού ξεκινάει κάπου κοντά στον Παναμά όπου δύο δύτες-τυχοδιώκτες, ο Nathan Drake (Νόλαν Νορθ) και η Elena Fisher (Έμιλυ Ρόουζ), θέλουν να μάθουν για το εάν ο θάνατος του Francis Drake είναι αληθινός ή όχι. Τελικά δεν βρήκαν σχεδόντίποτα, εκτός από ένα μικρό βιβλίο που δείχνει τα σχέδια του Drake, ο οποίος ήθελε να ψάξει το El Dorado. Ο Nathan παίρνει το βιβλιαράκι, και αρχίζει να εξερευνά την υπόθεση El Dorado. Το El Dorado, αρχικά νόμιζαν πως ήταν ένας τόπος γεμάτος πλούτο, αλλά ανακαλύφτηκε πως ήταν ένα χρυσό άγαλμα. Κάποιοι πειρατές, όμως, κατάφεραν να εισβάλουν στο πλοίο του Drake, και το ανατίναξαν.
Ύστερα, σταμάτησαν στα παραλιακά της χώρας, αλλά αυτήν την φορά δεν ήταν μόνοι τους. Ήταν και ο Victor Sullivan (Ρίτσαρντ ΜακΓκόναγκλ), ένας φίλος του Nathan. Ο Nathan έδειξε στον Sullivan ότι βρήκαν το μέρος όπου είναι το El Dorado. Ο Victor όμως είχε διαφορετική άποψη, καθώς πιστεύει πως η Elena δεν τους εμπιστεύεται και πως θα τους προδώσει. Ο Nathan τον πιστεύει και τελικά φεύγουν, χωρίς όμως να έχει το καταλάβει η Elena. Ταξίδεψαν μέσα στα τροπικά και άγρια δάση, και προσπάθησαν να βρουν μια μυστική είσοδο, που θα τους ίσως θα τους οδηγούσε στο άγαλμα. Σκοτώνουν πολλούς εχθρούς, ανθρώπους του Gabriel Roman (Σάιμον Τέμπλμαν), ώσπου τελικά φτάνουν σε ένα μεγάλο καταρράκτη. Εκεί βρίσκεται ένα τεράστιο γερμανικό U-Boat. Ο Nathan μπαίνει σε αυτό και ψάχνει για στοιχεία. Εκεί, βρίσκει πολλούς Γερμανούς, και έναν χάρτη που δείχνει ένα νησί, το μέρος όπου βρίσκεται το El Dorado. Δυστυχώς για αυτόν, ο Roman βρίσκει τον Sullivan και τον Nathan, και τους παίρνει τον χάρτη. Ο Sullivan σκοτώνεται, και ο Nathan αρχίζει να τρέχει για να μην βρεθεί στην θέση του φίλου του.
Την ώρα που έτρεχε, τον βρίσκει η Elena, και κρύβονται μαζί από τους συναδέλφους του Roman. Ξεκινούν να ψάχνουν για τον Roman, ο οποίος έχει πλέον τον χάρτη. Αφού σκότωσαν, όσοι βρέθηκαν μπροστά τους, ήθελαν να απαλλαχτούν από τους ανθρώπους του Roman. Τελικά αποκαλύπτεται ότι η Elena είχε κρύψει το τζιπ της. Κατευθύνθηκαν προς το υδροπλάνο του Sullivan, και πήγαν στο νησί όπου θα πήγαινε και ο Nathan.
Όμως την ώρα που πετούσαν, κάποιος τους πέτυχε στο δεξί φτερό του υδροπλάνου και αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν, το οποίο υδροπλάνο κατά την διάρκεια του παιχνιδιού θα βρεθεί κομμένο στα δύο, ενώ ο Nathan είχε ξεχάσει να πάρει τον χάρτη, ο οποίος του έδειχνε που θα πάει. Αρχίζει να ψάχνει την Elena και, κατά τη διάρκεια που περπατά, βλέπει το υδροπλάνο. Αφού σκότωσε τους εχθρούς του, ανέβηκε στο ένα κομμάτι του υδροπλάνου και άρπαξε τον πολυπόθητο χάρτη. Ύστερα, ξανασκότωσε μια στρατιά από εχθρούς και πάλι, και έφτασε σε ένα κάστρο. Ο Nathan σκαρφάλωσε στα τείχη του κάστρου, όπου τελικά είδε πως η Elena που είχε πέσει σε εκείνο το μέρος όπου ήταν ο Nathan, δεν ήταν εκεί. Έτσι άρχιζε να την κυνηγάει, προσπαθώντας να την βρει.
Υποδοχή
Το Uncharted: Drake's Fortune έλαβε θετικές κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Uncharted Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2007 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών τρίτου προσώπου Κατηγορία:3D βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Naughty Dog Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ζόμπι Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Περού Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη νότια Αμερική Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα σε νησιά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες