cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέφανος Β΄ της Βοσνίας
Σύγκρουση με τη Σερβία
Το 1329 ο μπαν Στέφανος Β΄ ώθησε άλλη μία στρατιωτική απόπειρα στη Σερβία, επιτιθέμενος στον Βιτομίρ κύριο του Tρεμπίνιε και του Kονάβλι, αλλά το κύριο μέρος της δύναμής του ηττήθηκε από τον νεαρό βασιλιά Στέφανο-Ούρο Δ΄ Ντούσαν, που διοικούσε τις δυνάμεις του βασιλιά Στέφαν-Ούρος Γ΄ Ντεκάνσκι στο Πριμπόι. Το άλογο του παν σκοτώθηκε στη μάχη και θα έχανε τη ζωή του, αν ο υποτελής του Βουκ δεν του είχε δώσει το δικό του άλογο. Με αυτόν τον τρόπο, ο Βουκ θυσίασε τη ζωή του και σκοτώθηκε από τα Σερβικά στρατεύματα σε ανοιχτή μάχη. Έτσι ο μπαν κατάφερε να προσθέσει τη Νεβεσίνιε και το Ζαγκόριε στο βασίλειό του.
Αν και οι Zαχουμλιανοί δέχονταν ως επί το πλείστον την κυριαρχία του μπαν, κάποιοι αντιστάθηκαν, όπως ο Πέταρ Τολιενόβιτς, που κυβέρνησε την παραλία από την πρωτεύουσά του στο Ποπόβο. ήταν εγγονός του διάσημου Άντρια, πρίγκιπα του Χουμ. Ο Πέταρ ξεκίνησε μία εξέγερση, επιθυμώντας είτε περισσότερη αυτονομία, είτε πλήρη ανεξαρτησία και την τελική αποκατάσταση των κατακτημένων εδαφών στη Σερβία. Έχασε μία μάχη εναντίον του μπαν Στεφάνου Β΄ και φυλακίστηκε. Ο Στέφανος Β΄ τον είχε πετάξει μαζί με το άλογό του από έναν γκρεμό, αλλά Πέτρος επέζησε για μία ολόκληρη ώρα μετά την πτώση.
Ο υποτελής του μπαν που κυβερνούσε το Χουμ άρχισε να κάνει επιδρομές στους εμπορικούς δρόμους της Ραγούζας, γεγονός που επιδείνωσε τις σχέσεις Βοσνίας-Ραγούζας που ήταν πολύ υψηλές κατά την κατάκτηση του Χουμ. Για να κάνει τα πράγματα χειρότερα, αυτός (ο υποτελής του μπαν) ζήτησε από τη Ραγούζα να του πληρώσει τον παλαιό παραδοσιακό μογκόρις φόρο, που παραδοσιακά πλήρωνε στους Χουμ και στους Σέρβους ηγεμόνες και μάλιστα της ζήτησε να αναγνωρίσει την ανώτατη κυριαρχία του. Η Δημοκρατία της Ραγούζας αρνήθηκε κατηγορηματικά.
Θρησκευτικές εντάσεις στη Βοσνία
Ο πάπας εξοργίστηκε από τις θρησκευτικές εντάσεις, που αυξήθηκαν στη Βοσνία: εγκατέστησε τον Φαβιανό του Τάγματος των Φραγκισκανών ως Ιεροεξεταστή στη Σλαβονία και τού έδωσε το καθήκον να ξεριζώσει την αίρεση στη Βοσνία. Ο πάπας ζήτησε την πλήρη βοήθεια του Στεφάνου Β΄. Το 1327 οι Δομινικανοί και οι Φραγκισκανοί μάλωναν, για το ποιος θα είχε το καθήκον να κάψει τους αιρετικούς. Αν και ο Φαβιανός ανέλαβε τελικά την ηγεσία του κινήματος, απέτυχε τελείως. Τότε ο πάπας έγραψε στον Ούγγρο βασιλιά για στρατιωτική επέμβαση στη Βοσνία.
Το 1334 απεβίωσε ο Πέτρος επίσκοπος της Βοσνίας και άρχισε μία τεράστια διαμάχη για τον διάδοχό του. Ο βασιλιάς Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας κατάφερε να τον αντικαταστήσει με τον υποστηρικτή του, αλλά θα χρειαζόταν μέχρι το 1336 για να επιλυθεί η τελική διαμάχη προς όφελος της Καθολικής Εκκλησίας.
Ο πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄ έχασε κάθε υπομονή και τελικά αποδέχτηκε την προσφορά τού πρίγκιπα Nελίπακ της Κροατίας το 1337, ο οποίος όχι μόνο ήθελε να αποκαταστήσει τη Βοσνία υπό τον έλεγχο της Κροατίας, αλλά επιθυμούσε να εκδικηθεί προσωπικά τον Στέφανο Β΄ για τα περασμένα προβλήματα που του είχε προκαλέσει. Η ακόμη ισχυρή κροατική οικογένεια Σούμπιτς διαμαρτυρήθηκε για την απόφαση του Νελίπακ. Ένας κανονισμένος γάμος έγινε μεταξύ του αδελφού του Βόσνιου μπαν Στεφάνου Β΄, Βλάντισλαβ και της αδελφής του μπαν της Κροατίας Mλάντεν Γ΄ Σούμπιτς, Γιελένα Σούμπιτς το 1338 στο φρούριο Kλις. Η σύζυγος του Mλάντεν Γ΄ Σούμπιτς ήταν η Γιελένα Νεμάνιτς, αδελφή του Σέρβου βασιλιά Στεφάνου-Ούρος Δ΄ Ντουσάν, οπότε αυτό δημιούργησε μία ισχυρή δυναστική συμμαχία τριών οικογενειών: των Κοτρομάντς, των Σούμπιτς και των Νεμάνιτς, που αντιτάχθηκε αυστηρά στη βασιλεία του πρίγκιπα Nελίπακ. Οι πρώτοι που έπεσαν στα χέρια του Nελίπακ ήταν οι Σούμπιτς, οι οποίοι, παρά τη συνεχή βοήθεια από τον Στέφανο Β΄, αναγκάστηκαν να υπογράψουν μία συνθήκη ειρήνης με τον Nελίπακ και να τον αποζημιώσουν για τον πόλεμο. Ο Κάρολος Α΄ δεν το είδε με καλό μάτι, καθώς τα υποκείμενα εδάφη του καταστράφηκαν από τον πόλεμο. Ετοιμαζόταν να μετακινηθεί στην Κροατία και να καθαιρέσει τον Nελίπακ. Ο Στέφανος Β΄ άδραξε την ευκαιρία και πίεσε τον Nελίπακ, παίρνοντας μερικά από τα εδάφη εκείνου για τον εαυτό του.
Σύντομα, ο μπαν Στέφανος Β΄ θα σταματήσει επιτέλους τη συνεχή απειλή των Δυτικών Σταυροφοριών για τη Βοσνιακή Εκκλησία. Το 1339, κατά τη διάρκεια της παραμονής του Φραγκισκανού Στρατηγού Γκέραρντ στην Αυλή του βασιλιά Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας, ο Γκέραρντ επισκέφθηκε τον μπαν της Βοσνίας, για να διαπραγματευτεί μία διευθετημένη δίωξη των αιρετικών της Βοσνίας. Στην αρχή, ο Στέφανος Β΄ σκέφτηκε, ότι ήταν καιρός να υποκλιθεί στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. αλλά κατάλαβε ότι οι γειτονικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί θα μπορούσαν να του αντισταθούν, αν αυτός κινείτο εναντίον της Βοσνιακής Εκκλησίας, των συμμάχων τους. Επιπλέον η Σερβία ήθελε έναν λόγο, για να εμπλακεί σε μια σύγκρουση, διότι ο βασιλιάς της επιθυμούσε εκδίκηση για τις απώλειες στον πόλεμο της Βοσνίας εναντίον των Σέρβων, έτσι ο μπαν Στέφανπς Β΄ εγκατέλειψε τη σκέψη. Ωστόσο, οι διπλωματικές προσπάθειες του Στεφάνου Β΄ έπεισαν τον πάπα ότι ήταν πιστός Καθολικός τον Φεβρουάριο του 1340, σώζοντας έτσι για άλλη μία φορά τη Βοσνία.
Μετά την τελική ειρήνη μεταξύ του μπαν της Βοσνίας και του πάπα, η Καθολική Εκκλησία άρχισε να αναπτύσσεται γρήγορα σε επιρροή σε όλη τη Βοσνία το 1340–43. Οι Ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί είχαν κτίσει πολυάριθμα μοναστήρια στην Ουσόρα και στο Χουμ και είχαν βαπτίσει μεγάλο αριθμό αιρετικών της Βοσνίας στο δρόμο τους προς το Στον στη Δημοκρατία της Ραγκούσας. Αυτή η διαδικασία οδήγησε τελικά στο τέλος της Βοσνιακής Εκκλησίας, που κατείχε την υπεροχή της θρησκευτικής ζωής στη Βοσνία.
Αλλαγές στον θρόνο
μικρογραφία| Σφραγίδα του Στιέπαν Β΄ Κοτρομάνιτς. Το 1342, ο βασιλιάς Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας απεβίωσε και το ίδιο και ο προηγούμενος σύμμαχος τού Στεφάνου Β΄, ο Μίκατς της Σλαβονίας το 1343. Αυτό οδήγησε σε μία νέα ιδέα. Προέκυψε η ευκαιρία να αποσπαστεί η Βοσνία από το βασίλειο της Ουγγαρίας και να την κυβερνήσει ανεξάρτητα ο μπαν Στέφανος Β΄. Αναζήτησε αμέσως βοήθεια από τον μεγαλύτερο εχθρό της Ουγγαρίας, τη Δημοκρατία της Βενετίας. Το καλοκαίρι του 1343 έστειλε έναν απεσταλμένο στη Βενετία, προτείνοντας μία συμμαχία. Οι Βενετοί ήθελαν να δράσουν μόνο εάν η νίκη ήταν σίγουρη, γι' αυτό ήθελαν άλλο μέλος στη συμμαχία τους, τον παραδοσιακό τους σύμμαχο, τη Σερβία. Ο Σέρβος βασιλιάς ήταν, δυστυχώς για τους Ενετούς, απασχολημένος με άλλα θέματα. Η Βενετία απλώς διεξήγαγε πόλεμο εναντίον του πρίγκιπα Nελίπακ, επομένως συμφώνησε μόνο να εξοπλίσει και να βοηθήσει στη συγκρότηση του στρατού της Βοσνίας, αλλά παρακάλεσε τον Στέφανο Β΄ να μην κινηθεί εναντίον της Ουγγαρίας χωρίς αυτό. Έγινε προφανές, ότι οι Ενετοί ήθελαν μόνο να σπρώξουν τον μπαν Στέφανο Β΄ εναντίον του Nελίπακ για πρόσθετη υποστήριξη.
Το 1344, ο ίδιος ο Nελίπακ απεβίωσε απροσδόκητα, γεγονός που ώθησε την ουγγρική αριστοκρατία να διατάξει τη νέα σλαβονική απαγόρευση να καταλάβουν το Kνιν από τη χήρα του Nελίπακ, τη Βλαντισλάβα και τον γιο της Iβάν. Προσπάθησε να διαπραγματευτεί βοήθεια από τη Βενετία, αλλά η Κροατική αριστοκρατία διέκοψε τις διαπραγματεύσεις. Ο βασιλιάς της Ουγγαρίας έγινε ανυπόμονος, οπότε διέταξε τον μπαν Νικόλαa να μετακομίσει αμέσως στο Kνιν και διέταξε τον μπαν Στέφανο Β΄ της Βοσνίας να στείλει βοήθεια αμέσως. Ο μπαν Στέφανος Β΄ ήρθε οδηγώντας τις δυνάμεις του. Ένας μεγάλος ισχυρός στρατός 10.000 συγκεντρώθηκε κοντά στο Κνιν, και αυτό ήταν μόνο το πρώτο κύμα, καθώς το κύριο μέρος του στρατού έφτανε με επικεφαλής τον ίδιο τον βασιλιά της Ουγγαρίας. Αυτή τη φορά η πριγκίπισσα Βλαντισλάβα Νελίπικ δεν είχε άλλη επιλογή, από το να δεχτεί τις απαιτήσεις. Ο βασιλιάς της Ουγγαρίας σχεδίασε το σχήμα των παράκτιων εδαφών του, στη νέα τάξη που θα δημιουργούσε. Προσάρτησε αρκετές πόλεις από την οικογένεια Nελίπικ της Κροατίας, αλλά άφησε τις δύο μεγαλύτερες, έως ότου ο Στέφανος Β΄ έδωσε πίσω την περιοχή Τσετίνα. Ο μπαν Στέφανος Β΄ ορκίστηκε να σεβαστεί τη συνθήκη ενώπιον των Δώδεκα Ιπποτών του, τους οποίους μόλις είχε σχηματίσει από τους πιο γενναίους και έμπειρους των Βοσνίων ευγενών, για να τον βοηθήσουν στη βασιλεία του. Στα μέσα του 1345 το νέο τάγμα επικυρώθηκε στο Μπίχατς. Ο βασιλιάς της Ουγγαρίας εξέδωσε στη συνέχεια μία διακήρυξη στο Ζάγκρεμπ, με την οποία αποδέχτηκε τον μπαν Στέφανο Β΄ ως μέλος της οικογένειάς του και επέστρεψε με τους 30.000 άνδρες του στην Ουγγαρία, πριν επιχειρήσει να ανακαταλάβει τις παράκτιες πόλεις, που είχαν καταλάβει οι Ενετοί.
Μετά τις πολυάριθμες αλλαγές, ο Zάνταρ άλλαξε πλευρά από τη Βενετία πίσω στην Ουγγαρία, αλλά η επιστολή τους έχασε τον βασιλιά της Ουγγαρίας κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Μπίχατς, έτσι έπρεπε να αναζητήσουν εναλλακτικούς συμμάχους που βρήκαν στο Σούμπιτς και τον Σέρβο βασιλιά Στέφαο Δ΄ Ντουσάν. Όταν έγινε φανερό ότι οι Βενετοί επρόκειτο να επιτεθούν, το Ζάνταρ ζήτησε απευθείας από την Ουγγαρία να επέμβει. Ο βασιλιάς της Ουγγαρίας διέταξε τον μπαν Στέφανο β΄ και τον παν Νικόλα της Σλαβονίας να κινηθούν με τις δυνάμεις τους σε βοήθεια. Οι δύο μπαν μετακινήθηκαν με τον από 10.000 άνδρες στρατό τους στο Ζάνταρ, μόνο για να ανακαλύψουν ότι οι Ενετοί είχαν κατασκευάσει μία αυτοσχέδια ξύλινη οχύρωση με 28 πύργους (bastidas), αρκετά τεράστια για να επανδρώσει ολόκληρο τον βενετικό στρατό. Αποφασίζοντας να μην κινηθούν εναντίον των Βενετών, οι μπαν δέχτηκαν δωροδοκία 1.000 φλωρινών ο καθένας, αν και το Ζάνταρ τους είχε κατηγορήσει για προδοσία.
Ο μπαν Στέφανος Β΄ έπαιξε τη Βενετία και την Ουγγαρία τη μία εναντίον της άλλης, κυβερνώντας σιγά-σιγά τη Βοσνία όλο και πιο ανεξάρτητα και σύντομα ξεκίνησε μία συνωμοσία με ορισμένα μέλη της Κροατικής και Ουγγρικής αριστοκρατίας εναντίον του ουγγρικού κλήρου του. Το 1346 το Ζάνταρ επέστρεψε τελικά στη Βενετία και ο βασιλιάς της Ουγγαρίας, βλέποντας ότι είχε χάσει τον πόλεμο, έκανε ειρήνη το 1348. Ο Μλάντεν Β΄ Σούμπιτς μπαν της Κροατίας ήταν πολύ αντίθετος στην πολιτική του Στέφανου Β΄, κατηγορώντας τον για προδοσία και οι σχέσεις μεταξύ των δύο μπαν επιδεινώθηκαν στη συνέχεια. Οι σχέσεις του μπαν Στεφάνου Β΄ με τη Βενετία άρχισαν να βελτιώνονται, καθώς ο Βόσνιος επίσκοπος Πέρεγκριν ήταν ένα αξιόλογο Βενετικό μέλος του Τάγματος των Φραγκισκανών.
Συνεχής σύγκρουση με τη Σερβία
Η Βοσνία του μπαν Στεφάνου Β΄ ήταν πιο αδύναμη από τη Σερβική αυτοκρατορία, γι' αυτό ζήτησε από τη Βενετία, ως αμοιβαίος σύμμαχος, να ενεργήσει ως μεσολαβήτρια. Τελικά ο Σέρβος αυτοκράτορας αποδέχθηκε ένα τριετές σύμφωνο μη επίθεσης, επειδή ήταν απασχολημένος με τις συγκρούσεις του με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο μπαν της Βοσνίας προχώρησε αμέσως στις πολεμικές προετοιμασίες και πήγε να κατασκευάσει ένα φρούριο στο Χουμ, κοντά στον ποταμό Νερέτβα. Προσπάθησε επίσης να πείσει τους Βενετούς να του παράσχουν ναυτική υποστήριξη σε περίπτωση πολέμου με τον αυτοκράτορα της Σερβίας. Οι Βενετοί τον αποθάρρυναν από το να φτιάξει ένα οχυρό, αλλά το έκτισε ούτως ή άλλως. Οι μακρινοί πόλεμοι του αυτοκράτορα Στεφάνου Ντούσαν έδωσαν στον Στέφανο Β΄ την ευκαιρία να κινηθεί πρώτος. Τα Χριστούγεννα του 1349, το μπαν της Βοσνίας κινήθηκε γρήγορα, προχωρώντας σε όλη τη διαδρομή κατά μήκος του Κονάβλι, στο οποίο έκανε βαριές επιδρομές μέχρι να φτάσει στον κόλπο του Κότορ. Το Tρεμπίνιε, ο Γκάσκo και το Ρουντίνε ισοπεδώθηκαν κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών του επιχειρήσεων. Η Βενετία προσπάθησε να κάνει άλλη μία ειρήνη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, αλλά ο Σέρβος αυτοκράτορας συμφώνησε μόνο να σταματήσει λίγο την αντεπίθεσή του.
Τον Οκτώβριο του 1350, ο αυτοκράτορας Στέφανος Ντουσάν διέσχισε τον ποταμό Δρίνα με 50.000 ιππείς και 30.000 πεζούς. Ο μπαν Στέφανος Β΄ δεν είχε τη δύναμη να συναντήσει τον στρατό εκείνου σε ανοικτή μάχη, γι' αυτό αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τακτική ανταρτοπόλεμου. Χρησιμοποιώντας ξύλα και βράχια απέκλεισε όλους τους κύριους δρόμους στη Βοσνία και απέσυρε αργά τις δυνάμεις του σε δάση και βουνά, χρησιμοποιώντας την αδιαπέραστη τοπογραφία του βασιλείου και των οχυρών του, για να αμυνθεί ενάντια στον εισβολέα που προχωρούσε. Σχεδίασε την άμυνα της Βοσνίας, μοιράζοντας τις δυνάμεις του αρκετά για να υπερασπιστεί κάθε πιθανή είσοδο στο βασίλειό του. Το σχέδιό του άρχισε σύντομα να καταρρέει, καθώς ο Ντούσαν μπόρεσε να δωροδοκήσει αρκετούς από τους πιο έμπιστους υπηρέτες του μπαν, που εγκατέλειψαν τις θέσεις τους.
Δημοτικό διαμέρισμα Αγραμπέλων Αχαΐας
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Αγραμπέλων είναι ένα από τα 12 Δημοτικά Διαμερίσματα του πρώην Δήμου Αροανίας, που πλέον αποτελεί Τοπική κοινότητα του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων.
Στέφανος Β΄ της Βοσνίας
Συνεχής σύγκρουση με τη Σερβία
Χάνοντας τον έλεγχο της σύγκρουσης, ο μπαν Στέφανος Β΄ υποχώρησε με τους πιο έμπιστους άνδρες του στα πιο απρόσιτα βουνά της Βοσνίας. Δεν ήξερε πια ποιον μπορούσε να εμπιστευτεί, γι' αυτό μερικούς απέλυε και στρατολογούσε νέους άνδρες για να τον υπηρετήσουν. Η μεγαλύτερη κόρη του Ελισάβετ κρύφτηκε από τον Ντούσαν στην Αυλή του μπαν και σε ένα από τα ισχυρότερα φρούρια της Βοσνίας, το Μπομπόβατς. Οι δυνάμεις του Ντούσανν νίκησαν εύκολα τις διασκορπισμένες Βοσνιακές μοίρες και ξεκίνησαν μία εκστρατεία, για να κατακτήσουν σιγά σιγά τη Βοσνία. Τελικά, ο Μπομπόβατς πολιορκήθηκε, αλλά ο Ντούσαν απέτυχε να το καταλάβει, κάτι που θα αποδειχτεί επιζήμιο για την επιτυχία της εκστρατείας του. Αλλά προχώρησε δίνοντας εντολή στους στρατούς του να επεδράμουν στη Βοσνία. Αφού δημιούργησε ένα ισχυρό έρεισμα με δυνάμεις στη Βοσνία, ο Ντούσαν έστειλε ένα μέρος τού στρατού του σε επιδρομές προς τη Τσετίνα και το άλλο στην Κροατία προς την Kρκα, ενώ επέστρεψε με τα υπόλοιπα στρατεύματά του στη Σερβία, για να επιλύσει νέες συγκρούσεις που προκάλεσαν οι Βυζαντινοί στη Μακεδονία.
Τόσο η αποτυχημένη πολιορκία του Μπουμπόβατς, όσο και η προσπάθεια να καλύψουν τη διαφορά με τον μπαν Στέφανο Β΄, ανάγκασαν τελικά τον Ντούσαν να εγκαταλείψει τη Βοσνία και να διατάξει τα στρατεύματά του να υποχωρήσουν. Ο μπαν Στέφανος Β΄ κέρδισε λοιπόν τον πόλεμο, παρόλο που έχασε τις περισσότερες μάχες. Αυτό ενθάρρυνε τον μπαν να αρνηθεί όλες τις προτάσεις του Ντούσαν να μοιραστεί το Χουμ ως από κοινού κυβερνήτες. Οι δυνάμεις τού Ντούσαν που παρέμειναν στο Χουμ προσπάθησαν να κρατήσουν τουλάχιστον αυτήν την περιοχή, ωστόσο ο μπαν Στεφανος Β΄ ξεκίνησε σύντομα μία στρατιωτική εκστρατεία και κατέκτησε ξανά όλα τα εδάφη, που είχε χάσει προηγουμένως από τον Ντούσαν. Η Δημοκρατία της Ραγούζας εξοργίστηκε από τον πόλεμο για το Χουμ, επειδή έβλαψε πολύ το εμπόριο της, έτσι, με την υποστήριξη της Βενετικής Δημοκρατίας, το Ντουμπρόβνικ πρότεινε ειρήνη στον Ντούσαν, που θα επισφραγιζόταν με γάμο μεταξύ τού γιου τού αυτοκράτορα, Στεφάνου-Ούρος Ε΄ και της κόρης τού Στεφάνου Β΄, Ελισάβετ. Η συνθήκη ειρήνης απαιτούσε επίσης την παραχώρηση της περιοχής Χουμ στον Στέφανο Β΄, αλλά ως γη των Νεμάντιτς. Ο Στέφανος Β΄ είχε καλύτερα σχέδια για την κόρη του, γι' αυτό αρνήθηκε τη συμφωνία. Ο μπαν υποστήριξε, ότι μία μεγάλη πολυεθνική αυτοκρατορία που κυβερνούσε αυταρχικά ένας άνδρας, δεν μπορούσε να επιτύχει. Ο πολιτικά και στρατιωτικά έμπειρος μπαν, αποδείχτηκε τώρα και προνοητικός, καθώς σύντομα θα αρχίσει να βλέπει τα πρώτα ίχνη της κατάρρευσης της αυτοκρατορίας τού Ντούσαν, ενώ ανέκτησε τον πλήρη έλεγχο στο βασίλειό του, τη Βοσνία.
Τα τελευταία χρόνια
Το υπόλοιπο της βασιλείας του μπαν πέρασε κυρίως με ειρήνη. Η μόνη σύγκρουση που είχε, ήταν μία διαμάχη με τη Δημοκρατία της Βενετίας και το Ντουμπρόβνικ, αφού οι άνδρες του μπαν είχαν επιτεθεί στο εμπορικό καραβάνι τους. Ο μπαν κατάφερε να αναδείξει τον υποστηρικτή του, τον μοναχό Πήτεργκριν ως νέο επίσκοπο της Βοσνίας. Μετά το 1352, ο Στέφανος Β΄ αναφερόταν ως δούκας (herzeg της Βοσνίας ή herceg) σε ομοιότητα με τον γερμανικό τίτλο. Την ίδια χρονιά έδωσε την αδελφή ή την ανιψιά του, Μαρία, σε γάμο με τον Ούλριχ κόμη του Χέλφενσταϊν, κάτι που εγκρίθηκε από τον βασιλιά της Ουγγαρίας. Έστειλε την κόρη του Αικατερίνη (ορισμένες πηγές περιγράφουν την Αικατερίνη ως κόρη τού αδελφού τού Στεφάνου, Βλάντισλαβ) να παντρευτεί τον Χέρμαν Α' κόμη του Τσέλιε, αλλά ο πραγματικός γάμος συνέβη πολύ μετά το τέλος του Στεφάνου Β΄.
Η Ελισάβετ της Πολωνίας, η μητέρα του βασιλιά της Ουγγαρίας, ήθελε να κανονίσει έναν γάμο μεταξύ τού γιου της και τής κόρης τού Στέφανου, Ελισάβετ. Επέμεινε αμέσως να τη φέρει στην ουγγρική Αυλή για γάμο. Ο Στέφανος ήταν απρόθυμος στην αρχή, αλλά τελικά έστειλε την Ελισάβετ. Μετά από τρία χρόνια ζωής στην ουγγρική Αυλή, η μητέρα τού βασιλιά κάλεσε τον Στέφανο Β΄ στην Ουγγαρία για τον γάμο. Ο μπαν της Βοσνίας όμως είχε αρρωστήσει βαριά και δεν μπορούσε να είναι παρών στην τελετή.
Δημοτικό διαμέρισμα Αγραμπέλων Αχαΐας
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Αγραμπέλων καλύπτει έκταση 25.424 στρεμμάτων και έχει πληθυσμό 99 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αροανίας
Στέφανος Β΄ της Βοσνίας
Διατάγματα
Ο Στέφανος απέσυρε όλες τις απαιτήσεις, όπως φαίνεται στο διάταγμά του προς τη Δημοκρατία του 1332, στο οποίο εγγυήθηκε μελλοντικές φιλίες μεταξύ του πανάτου της Βοσνίας και της Δημοκρατίας της Ραγούζας. Στο διάταγμα αποκαλεί τον λαό του Βόσνιους (Bošnjani).
Ο μπαν Στέφανος Β΄ εξέδωσε πολλά διατάγματα στη Ραγούζα το 1333. Υπήρχαν τέσσερα έγγραφα. Ακολουθεί ένα απόσπασμα των αντιγράφων του διατάγματος των εγγράφων:
κέντρο|μικρογραφία|250x250εσ|Αντίγραφο με σαρωτή του Καταστατικού του Στεφάνου Β΄ Κοτρομάνιτς από το 1333.
Από 60 λέξεις στο απόσπασμα:
Οικογένεια
Ήταν παντρεμένος με:
Σύμφωνα με τον Ντομίνικ Μάντιτς είχε τουλάχιστον τέσσερα παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόσνιοι Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς
Δημοτικό διαμέρισμα Αναστάσεως Αχαΐας
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Αναστάσεως είναι ένα από τα 12 Δημοτικά Διαμερίσματα του πρώην Δήμου Αροανίας, που πλέον αποτελεί Τοπική κοινότητα του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων.
Οι οικισμοί που το συγκροτούν είναι :
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Αναστάσεωςκαλύπτει έκταση 9.857 στρεμμάτων και έχει πληθυσμό 76 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Απόστολος Κλειδωνάρης
Ο Απόστολος Κλειδωνάρης (στην ΕΣΣΔ Γκεόργκι Ντμίτριεβιτς Ψηλέας, Георгий Дмитриевич Псилеас, 1894 ή 1896, Πινακάτες Πηλίου - 1946, Μόσχα, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) ήταν ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ και βουλευτής το 1932 με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών - Αγροτών. Απέδρασε από τις φυλακές της Αίγινας το 1934 και διέφυγε στη Σοβιετική Ένωση, όπου και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του.
Νεανικά χρόνια - Η δράση του σαν στέλεχος του ΚΚΕ
Ο Απόστολος Κλειδωνάρης γεννήθηκε το 1894 στις Πινακάτες Πηλίου. Παιδί αγροτικής οικογένειας, ήταν και ο ίδιος αγρότης και διετέλεσε πρόεδρος στην κοινότητα του χωριού του. Εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στο ΣΕΚΕ και ανέπτυξε πλούσια δράση για τη διάδοση των ιδεών και της πολιτικής του ΚΚΕ στη Μαγνησία. Ανέβηκε την κομματική ιεραρχία και αναδείχτηκε ο πρώτος κομμουνιστής βουλευτής Μαγνησίας, με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών - Αγροτών στις εκλογές του Σεπτέμβρη 1932.
Συνελήφθη με τον Ιδιώνυμο νόμο τον Οκτώβριο του 1932, καταδικάστηκε σε 4,5 χρόνια φυλάκιση, κλείστηκε στις φυλακές της Λάρισας και κατόπιν της Αίγινας απ' όπου δραπέτευσε τον Μάιο του 1934 και διέφυγε με πλοίο στη Σοβιετική Ένωση. Οι υπόλοιποι επτά που απέδρασαν μαζί με τον Κλειδωνάρη ήταν οι:
Στη Σοβιετική Ένωση
Ο Κλειδωνάρης στη Μόσχα φοίτησε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής (ΚΟΥΤΒ) και στη συνέχεια στάλθηκε να δουλέψει ως τεχνικός συντάκτης στην ελληνική εφημερίδα "ΚΟΛΛΕΚΤΙΒ" στη Μαριούπολη. . Εκεί παντρεύτηκε με ρωσίδα και απέκτησε το 1937 ένα γιο, τον Βλαδίμηρο. Πήρε το ψευδώνυμο "Ψηλέας Γεώργιος του Δημητρίου", λόγω του μεγάλου αναστήματός του.
Μετά θάνατον αποκατάσταση
Στις 24 Οκτωβρίου 1958 το γραφείο της περιοχής του Κιέβου του ΚΚΣΕ αποκατέστησε τον Κλειδωνάρη με απόφασή του, η οποία ανακοινώθηκε εγγράφως και στην οικογένειά του. Η απόφαση αυτή αναφέρει:
"Η υπόθεση της κατηγορίας του Ψηλέα Γεωργίου του Δημητρίου (Κλειδωνάρης Απόστολος του Γεωργίου), που εργαζόταν μέχρι τη σύλληψή του ως τεχνικός συντάκτης στην ελληνική εφημερίδα "ΚΟΛΛΕΚΤΙΒ" στη Μαριούπολη, επανεξετάστηκε. Η κατηγορία ακυρώθηκε και η υπόθεση έκλεισε. Ο Ψηλέας Γεώργιος του Δημητρίου (Κλειδωνάρης Α. Γ.) αποκαθίσταται μετά θάνατον"
Επίσης, η 10η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το Γενάρη του 1967 αποφάσισε να αποκαταστήσει ηθικά και κομματικά 13 μέλη του ΚΚΕ που έπεσαν θύματα την περίοδο της προσωπολατρείας στη Σοβιετική Ένωση. Ανάμεσά τους ήταν και ο Απόστολος Κλειδωνάρης.
Ο γιος του Κλειδωνάρη, Βλαδίμηρος, ζούσε στη Μόσχα και εργαζόταν ως μηχανικός. Πέθανε το 1989 και είχε ένα γιο τον Απόστολο, στο όνομα του παππού του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Γεννητικό φύμα
Το γεννητικό φύμα ή φαλλικό φύμα είναι σώμα ιστού που σχηματίζεται κατά την ανάπτυξη του αναπαραγωγικού συστήματος στα έμβρυα των θηλαστικών και των δύο φύλων με την μορφή ενός πρωταρχικού φαλλικού σώματος. Στο ανθρώπινο έμβρυο το γεννητικό φύμα αναπτύσσεται από την τέταρτη εβδομάδα της κύησης και έως την ένατη εβδομάδα έχει πάρει διακριτά χαρακτηριστικά πέους ή κλειτορίδας. Μετά την ανάπτυξη του φαλλού η ονομασία 'γεννητικό φύμα' αναφέρεται στο τελικό άκρο του οργάνου που αποτελείται από την κλειτορίδα ή την βάλανο του πέους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναπαραγωγικό σύστημα
Συνταγματάρχες του Πιουσούτσκι
Οι συνταγματάρχες του Πιουσούτσκι, ή το καθεστώς των συνταγματαρχών  (στα πολωνικά αποκαλούμενοι απλώς «οι συνταγματάρχες» ), κυριάρχησαν στην κυβέρνηση της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας από το 1926 έως το 1939. Σε ορισμένα πλαίσια, ο όρος αναφέρεται κυρίως στην τελευταία περίοδο (1935–1939), που ακολούθησε τον θάνατο του μέντορα και προστάτη τους, Γιούζεφ Πιουσούτσκι.
Ιστορία
Στενοί σύμμαχοι του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, οι περισσότεροι από τους «συνταγματάρχες» είχαν υπηρετήσει ως αξιωματικοί στις Πολωνικές Λεγεώνες και στην Πολωνική Στρατιωτική Οργάνωση (ΠΣΟ, και στον Πολωνικό Στρατό (ιδιαίτερα κατά τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο του 1919- 1920, πριν από την παραίτηση του Πιουσούτσκι το 1923 από Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Πολωνίας). Κατείχαν βασικές, αν όχι απαραίτητα τις υψηλότερες, στρατιωτικές τάξεις κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος του Πιουσούτσκι το Μάιο του 1926.
Αργότερα, έγιναν σημαντικές προσωπικότητες του κινήματος Σανάτσια του Πιουσούτσκι και υπουργοί σε πολλές κυβερνήσεις. Μετά την εκλογική νίκη του ΜΚΣΣΚ το 1930 (οι «εκλογές του Μπρεστ»), ο Πιουσούτσκι άφησε τα περισσότερα εσωτερικά ζητήματα στα χέρια των «συνταγματαρχών» του, ενώ ο ίδιος επικεντρωνόταν στις στρατιωτικές και εξωτερικές υποθέσεις.
Στους «συνταγματάρχες» περιλαμβάνονταν οι Γιούζεφ Μπεκ, Γιάνους Γεντζεγιέβιτς, Βάτσουαφ Γεντζεγιέβιτς, Άνταμ Κοτς, Λέον Κοζουόφσκι, Ιγκνάτσι Ματουσέφσκι, Μπογκούσουαφ Μιεντζίνσκι, Μπρονίσουαφ Πιεράτσκι, Αλεξάντερ Πρίστορ, Άνταμ Σκφαρτσίνσκι, Βαλέρι Σουάβεκ και Καζίμιες Σφιτάλσκι.
Μπορεί κανείς να χωρίσει το καθεστώς των συνταγματαρχών σε τρεις περιόδους: 1926-1929, 1930-1935 και 1935-1939.
Η δεύτερη περίοδος, μετά τις «εκλογές του Μπρεστ» του 1930, είδε το καθεστώς των συνταγματαρχών υπό την καθοδήγηση του Πιουσούτσκι, με την εξουσία να ασκείται από τους συμμάχους και φίλους του όπως ο Βαλέρι Σουάβεκ και ο Αλεξάντερ Πρίστορ, που και οι δύο γνώριζαν τον Πιουσούτσκι από το 1905 και είχαν υπηρετήσει στις παραστρατιωτικές μονάδες πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά τον θάνατο του Πιουσούτσκι (1935), οι σκληροπυρηνικοί «συνταγματάρχες», με επικεφαλής τον Βαλέρι Σουάβεκ, έχασαν την επιρροή τους από τη φατρία του Κάστρου των Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι και Έντβαρντ Ριντζ-Σμίγκουι. Ωστόσο, το «καθεστώς των συνταγματαρχών» και η Σανάτσια εξακολουθούσαν να κυριαρχούν στην πολωνική κυβέρνηση από το 1935 έως τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, το Σεπτέμβριο του 1939. Ορισμένοι μελετητές κάνουν μια διάκριση μεταξύ της «περίοδος Πιουσούτσκι» (1926–35) και της «περιόδου των συνταγματαρχών» (1935–39).
Πηγές
Κατηγορία:Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Γιούζεφ Πιουσούτσκι
Αμπρόσιους Μπρίγκελ
Βίος και έργο
Έγινε γνωστός για τα τοπία του, αν και πίνακες με νεκρές φύσεις, που του είχαν αποδοθεί παλαιότερα, αργότερα αποδόθηκαν σε άλλους ειδικευμένους ζωγράφους της οικογένειας Μπρίγκελ ή σε πρωιμότερους ζωγράφους του είδους, που υπέγραφαν με μονογράμματα, τα οποία μπορούν να διαβαστούν ως "ΑΒ", όπως οι Αμπρόσιους Μπόσχερτ και Οσίας Μπέερτ.
Δραστηριοποιήθηκε κατά κύριο λόγο στην Αμβέρσα και πραγματοποίησε ταξίδι στο Παρίσι το 1650.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Γενς Πίτερ Γιάκομπσεν
Ο Γενς Πίτερ Γιάκομπσεν (δανικά: Jens Peter Jacobsen, 7 Απριλίου 1847 – 30 Απριλίου 1885) ήταν Δανός μυθιστοριογράφος, ποιητής και επιστήμονας. Υπήρξε πρωτεργάτης του κινήματος του νατουραλισμού στη δανέζικη λογοτεχνία και με αυτόν ξεκινά η σύγχρονη λογοτεχνία στη Δανία.
Βιογραφία
Ο Γιάκομπσεν γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1847 στην πόλη Thisted της Γιουτλάνδης και ήταν το μεγαλύτερο από τα πέντε παιδιά ενός εύπορου εμπόρου με καταγωγή από οικογένεια γαιοκτημόνων, του Christen Jacobsen και της συζύγου του Benthe Marie Jensdatter Hundahl. Το 1863 μετακόμισε στην Κοπεγχάγη και εδώ ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη φιλοσοφία και τη βοτανική μέχρι το 1872. Αν και έγραφε ήδη κρυφά ποίηση, ο Γιάκομπσεν υιοθέτησε τη βοτανική ως επίσημο επάγγελμά του και με αυτήν την ιδιότητά του στάλθηκε από επιστημονικό ίδρυμα της Κοπεγχάγης για να μελετήσει τη χλωρίδα των δανέζικων νησιών Άνχολτ και Λέσε. Μετέφρασε στα δανικά τα συγγράμματα Η καταγωγή των ειδών και Η εξέλιξη του ανθρώπου του Δαρβίνου.
Λογοτεχνική σταδιοδρομία
Το 1872 έκανε το λογοτεχνικό του ντεμπούτο με τη νουβέλα Μόγκενς, όπου διακρίνονται επιρροές από τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Με αυτό το έργο του εισήγαγε τον νατουραλισμό στη χώρα του. Η περίφημη πρώτη φράση του Μόγκενς: «Ήταν καλοκαίρι· καταμεσήμερο· σε μια γωνιά του δάσους.», σηματοδότησε τη στροφή προς το μοντέρνο και την αποκαθήλωση του Ρομαντισμού. Επηρεασμένος από τη θετικιστική και ριζοσπαστική σχολή του Δανού κριτικού Georg Brandes, με τον οποίον συνδέθηκε με προσωπική φιλία, άνοιξε νέους δρόμους στη δανέζικη λογοτεχνία υιοθετώντας το μοντέρνο στιλ της λυρικής πρόζας. Το ιστορικό του μυθιστόρημα Οι τρεις γάμοι της Μαρίας Γκρούμπε του 1876 τον τοποθέτησε στην ελίτ των Βορειοευρωπαίων συγγραφέων. Το 1880 εκδόθηκε το έργο του Νιλς Λυν, το οποίο χαρακτηρίστηκε ως «το σπουδαιότερο βιβλίο του 19ου αιώνα» από τον Χένρικ Ίψεν. Η ποίησή του, σε ελεύθερο στίχο, κάθε άλλο παρά νατουραλιστική ήταν, προσπάθησε να μεταμορφώσει την εξωτερική πραγματικότητα σε οπτική ψευδαίσθηση με τον ιμπρεσιονιστικό χρωματισμό του, οι λέξεις γίνονταν σύμβολα μέσω μιας υποδηλωτικής γλώσσας, τονίζοντας τις εκφραστικές του δυνάμεις, έτσι ώστε τελικά θεωρείται ένας προσυμβολικός ποιητής. μικρογραφία | Η επιτύμβια στήλη του Γιάκομπσεν Ο Γιάκομπσεν έτυχε γενικά καλύτερης υποδοχής στον γερμανόφωνο χώρο, τη Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο παρά στη Δανία. Ο θεμελιωτής του δωδεκαφθογγισμού, Άρνολντ Σένμπεργκ, συνέθεσε την καντάτα Gurre-Lieder (που έκανε πρεμιέρα το 1913 στη Βιέννη) βασισμένη σε ποιήματα του Γιάκομπσεν. Στη Γερμανία θεωρείται μια από τις σημαντικότερες πηγές έμπνευσης του Συμβολισμού. Τόσο ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε όσο και ο Στέφαν Γκεόργκε έμαθαν δανικά για να μπορούν να διαβάζουν Γιάκομπσεν. Επιπλέον, ο Τόμας Μαν, ο Ούγκο φον Χόφμανσταλ και αρκετοί άλλοι επηρεάστηκαν έντονα από τον Γιάκομπσεν. Μεταξύ των θαυμαστών του στον αγγλόφωνο κόσμο ήταν ο Τζέιμς Τζόυς και ο Ντ. Χ. Λώρενς.
Ο Γιάκομπσεν πέθανε από φυματίωση σε ηλικία 38 ετών στις 30 Απριλίου του 1885 στη γενέθλια πόλη του. Η αναγνώρισή του μετά θάνατον έλαβε σημαντικές διαστάσεις, αν και στη συνέχεια άρχισε σιγά σιγά να ξεθωριάζει.
Ματομόντο
Το Ματομόντο (Αγγλικά: Matomondo Rural Ward και Σουαχίλι: Wodi ya Vijijini Matomondo), είναι Αγροτικό Τμήμα στην Περιοχή Μπουάπουα (Mpwapwa District), Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region) της Τανζανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, το τμήμα είχε συνολικό πληθυσμό 17.131 κατοίκους.
Γενς Πίτερ Γιάκομπσεν
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς του 19ου αιώνα
Ματομόντο
Ιστορία
Στην περιοχή, κατά την Εκστρατεία Ανατολικής Αφρικής του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου και συγκεκριμένα στις 11 Νοεμβρίου 1916, διαδραματίστηκε η Μάχη του Ματαμόντο, στην οποία νίκησαν οι Γερμανοί.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Ντοντόμα
Δρόμος με Κυπαρίσσι και Αστέρι
Ο πίνακας Δρόμος με Κυπαρίσσι και Αστέρι (ολλανδικά: Cypres bij sterrennacht), που είναι επίσης γνωστός με το όνομα Επαρχιακός Δρόμος στην Προβηγκία τη Νύχτα, είναι μια ελαιογραφία του 1890 του Ολλανδού μετα-ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ. Είναι ο τελευταίος πίνακας που έκανε στο Saint-Rémy-de-Provence, στη Γαλλία. Ο πίνακας είναι μέρος μιας μεγάλης συλλογής έργων του Βαν Γκογκ του Μουσείου Kröller-Müller Museum, που βρίσκεται στο Hoge Veluwe National Park στο Οτέρλο στην Ολλανδία.
Δημιουργία και επιρροές
Ο Δρόμος με Κυπαρίσσι και Αστέρι ζωγραφίστηκε τον Μάιο του 1890. Σε προηγούμενη επιστολή του προς τον αδελφό του Τεό, ο Βαν Γκογκ έγραψε ότι τα «κυπαρίσσια πάντα υπήρχαν στις σκέψεις [του]» και ότι έβρισκε πως έχουν "όμορφη γραμμή" και αναλογίες, όπως ένας αιγυπτιακός οβελίσκος. Σκόπευε να ζωγραφίσει μια νυχτερινή εκδοχή των δέντρων, από την αρχή την παραμονής του στην Αρλ το 1888.
Η Έρικσον υποστηρίζει πως ο πίνακας είναι επηρεασμένος από την χριστιανική αλληγορία "Η Πορεία του Προσκυνητή" του Τζον Μπάνιαν, που διακρίνεται στα στοιχεία του επιφανή δρόμου και στο κυπαρίσσι. Ο πίνακας είναι ένας από τα πολλά έργα στα οποία ο Βαν Γκογκ χρησιμοποιεί κυπαρίσσια σε περίοπτη θέση και - όπως στο "Δρόμος με Κυπαρίσσι και Αστέρι" - ένα από τα πολλά έργα ζωγραφικής του που απεικονίζουν δέντρα να εκτείνονται πέρα ​​από το πάνω μέρος του καμβά. Μετά την ολοκλήρωση του έργου, τον Ιούνιο του 1890 και ενώ βρισκόταν στο Auvers-sur-Oise, ο Βαν Γκογκ έγραψε στον φίλο και συνάδελφό του καλλιτέχνη Πωλ Γκωγκέν ότι το θέμα του πίνακά του ήταν παρόμοιο με εκείνο του έργου του Γκωγκέν "Η αγωνία στον κήπο".
Ο προσανατολισμός των αντικειμένων του νυχτερινού ουρανού μπορεί να έχουν επηρεαστεί από ένα συνδυασμό των ουράνιων σωμάτων στις 20 Απριλίου του 1890, όταν ο Ερμής και η Αφροδίτη ήταν στους 3 βαθμούς διαχωρισμού και μαζί είχαν φωταύγεια συγκρίσιμη με τον Σείριο.
Ανάλυση
Σύμφωνα με την Καθλίν Πάουερς Έρικσον, ο "Δρόμος με Κυπαρίσσι και Αστέρι" αντανακλά πιο έντονα την πεποίθηση του Βαν Γκογκ ότι θα πεθάνει σύντομα από ό, τι ο προγενέστερος πίνακάς του Έναστρη Νύχτα. Σχηματίζει αυτήν την άποψη, συγκρίνοντας το αστέρι στην αριστερή πλευρά του πίνακα, το οποίο είναι μόλις και μετά βίας ορατό, σε σχέση με την αναδυόμενη ημισέληνο στη δεξιά πλευρά. Το κυπαρίσσι στη μέση, που χωρίζει αυτά τα σύμβολα του παλαιού και του νέου, περιγράφεται ως ο «οβελίσκος του θανάτου». Θεωρεί πως το ζεύγος των ταξιδιωτών αποτελεί την ένδειξη της ανάγκης του Βαν Γκογκ για συντροφικότητα.
Η Ναόμι Μάουερ γράφει επίσης ότι ο "Δρόμος με Κυπαρίσσι και Αστέρι" αντανακλά την αίσθηση του ζωγράφου ότι θα πέθαινε σύντομα. Θεωρεί τον πίνακα ως απεικόνιση της ανθρώπινης ζωής ως "το πλαίσιο του άπειρου και της αιωνιότητας", με τους δύο ταξιδιώτες και το ταξίδι τους να κυριαρχείται από το κυπαρίσσι στο κέντρο. Το βραδινό αστέρι και το μισοφέγγαρο και στις δύο πλευρές του δέντρου, θεωρεί η Μάουερ πως περιγράφει την προσθήκη της «κοσμικής προοπτικής στην επίγεια σκηνή» και υπονοεί ένα «αισθανόμενο σύμπαν γεμάτο με αγάπη».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Βίνσεντ βαν Γκογκ
Κατάλογος Ρωμαίων σφετεριστών
Κλειδί:
Δυτική Αυτοκρατορία
Οι ακόλουθοι τελευταίοι αυτοκράτορες της Δύσης έγιναν όλοι δεκτοί από τη Σύγκλητο, αλλά ποτέ δεν αναγνωρίστηκαν ως συναυτοκράτορες από τον Αυτοκράτορα της Ανατολής:
Οι σφετεριστές δεν θεωρούνταν νόμιμοι αυτοκράτορες
Τα ακόλουθα άτομα αυτοανακηρύχθηκαν αυτοκράτορες (ή ανακηρύχθηκαν ή διορίστηκαν ως αυτοκράτορες), αλλά δεν θεωρούνται νόμιμοι αυτοκράτορες, επειδή δεν έδιωξαν τον κυβερνώντα αυτοκράτορα ή δεν έθεσαν τον έλεγχο ολόκληρης της Αυτοκρατορίας ή δεν έγιναν δεκτοί από τη Σύγκλητο ή άλλους συναυτοκράτορες.
Παρατίθενται εδώ υπό τον Αυτοκράτορα, του οποίου την εξουσία επιχείρησαν να σφετεριστούν. Η σημειωθείσα ημερομηνία είναι το έτος απόπειρας σφετερισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι επαναστάτες
Αντιεβραϊκή βία στην Πολωνία (1944-1946)
Η αντιεβραϊκή βία στην Πολωνία από το 1944 έως το 1946 προηγήθηκε και ακολούθησε το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη και επηρέασε τη μεταπολεμική ιστορία των Εβραίων, καθώς και τις πολωνοεβραϊκές σχέσεις. Συνέβη εν μέσω μιας περιόδου βίας και αναρχίας σε ολόκληρη τη χώρα, που προκλήθηκε από την ανομία και την αντικομμουνιστική αντίσταση ενάντια στην υποστηριζόμενη από τους Σοβιετικούς κατάληψη της Πολωνίας. Ο εκτιμώμενος αριθμός των Εβραίων θυμάτων ποικίλλει και κυμαίνεται έως και 2.000. Οι Εβραίοι αποτελούσαν μεταξύ 2% και 3% του συνολικού αριθμού των θυμάτων μεταπολεμικής βίας στη χώρα,   συμπεριλαμβανομένων των Πολωνοεβραίων που κατάφεραν να ξεφύγουν από το Ολοκαύτωμα σε εδάφη της Πολωνίας που προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση και επέστρεψαν μετά τις αλλαγές των συνόρων που επέβαλαν οι Σύμμαχοι στη Διάσκεψη της Γιάλτας. Τα περιστατικά κυμαίνονταν από μεμονωμένες επιθέσεις μέχρι πογκρόμ.
Αριθμός θυμάτων
Μια στατιστική επιτομή των «Εβραίων θανάτων λόγω βίας για τους οποίους υπάρχουν συγκεκριμένα αρχεία, ανά μήνα και επαρχία» συντάχθηκε από τον Ένγκελ για τη Διεθνή Σχολή Μελετών Ολοκαυτώματος του Γιαντ Βασσέμ. Η μελέτη χρησιμοποίησε ως σημείο εκκίνησης μια αναφορά του ιστορικού Λούτσιαν Ντομπροσίτσκι του 1973, ο οποίος έγραψε ότι «ανάλυσε αρχεία, αναφορές, τηλεγραφήματα, πρωτόκολλα και δημοσιεύματα του Τύπου της περιόδου που αφορούσαν αντιεβραϊκές επιθέσεις και δολοφονίες σε 115 τοποθεσίες», όπου είχαν καταγραφεί περίπου 300 θάνατοι Εβραίων.
Ορισμένοι ιστορικοί, συμπεριλαμβανομένων των Άντονι Πολόνσκι και Γιαν Τ. Γκρος αναφέρουν τα στοιχεία που προέρχονται από το έργο του Ντομπροσίτσκι το 1973. Ο Ντομπροσίτσκι έγραψε ότι «σύμφωνα με γενικούς υπολογισμούς 1.500 Εβραίοι έχασαν τη ζωή τους στην Πολωνία από την απελευθέρωση μέχρι το καλοκαίρι του 1947», αν και ο ιστορικός Γιαν Γκρος που ανέφερε τον Ντομπροσίτσκι ισχυρίστηκε ότι μόνο ένα κλάσμα αυτών των θανάτων μπορεί να αποδοθεί στον αντισημιτισμό και ότι οι περισσότεροι οφείλονταν σε γενική μεταπολεμική αταξία, πολιτική βία και ληστεία. Ο Ντέιβιντ Ένγκελ έγραψε ότι ο Ντομπροσίτσκι «δεν προσέφερε καμία αναφορά για τέτοιες «γενικές εκτιμήσεις» που «δεν έχουν επιβεβαιωθεί από κανέναν άλλο ερευνητή» και «δεν υπάρχει αποδεικτικό κείμενο για αυτόν τον αριθμό», ούτε καν ένα μικρότερο από τα 1.000 που ισχυρίστηκε ο Γκούτμαν. Σύμφωνα με τον Ένγκελ, «και οι δύο εκτιμήσεις φαίνονται υψηλές». Άλλες εκτιμήσεις περιλαμβάνουν αυτές της Άννα Τσιχόπεκ που ισχυρίζεται ότι περισσότεροι από 1.000 Εβραίοι δολοφονήθηκαν στην Πολωνία μεταξύ 1944 και 1947. Σύμφωνα με τον Στέφαν Γκράγεκ, περίπου 1.000 Εβραίοι πέθαναν το πρώτο εξάμηνο του 1946. Ο ιστορικός Ταντέους Πιοτρόφσκι υπολόγισε ότι μεταξύ 1944 και 1947 υπήρξαν 1.500-2.000 Εβραίοι θύματα γενικής εμφύλιας διαμάχης που προέκυψε με τη σοβιετική εδραίωση της εξουσίας, αποτελώντας το 2 έως 3% του συνολικού αριθμού των θυμάτων της μεταπολεμικής βίας στη χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Πολωνία Κατηγορία:Επακόλουθα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία Κατηγορία:Εγκλήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία Κατηγορία:Επακόλουθα του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στην Πολωνία Κατηγορία:Αντισημιτισμός στην Πολωνία
Δημοψήφισμα του Ναγκόρνο Καραμπάχ (2017)
Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στη μη αναγνωρισμένη Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στις 20 Φεβρουαρίου 2017. Τουλάχιστον το 25% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων απαιτείτο να ψηφίσουν υπέρ, ώστε να επικυρωθεί το αποτέλεσμα. Το δημοψήφισμα επικυρώθηκε, καθώς στην κάλπη προσήλθαν περίπου τα τρία τέταρτα των ψηφοφόρων.
Πλαίσιο
Ο πρόεδρος Μπάκο Σαχακιάν δημιούργησε μια επιτροπή για να συντάξει ένα νέο σύνταγμα για να αντικαταστήσει το σύνταγμα του 2006. Το σχέδιο παραδόθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2016 και εγκρίθηκε από την Εθνική Συνέλευση στις 17 Ιανουαρίου με ψήφους 20-7. Στις 19 Ιανουαρίου ο Σαχακιάν όρισε την ημερομηνία για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.
Συνταγματικές αλλαγές
Οι συνταγματικές αλλαγές θα έχουν ως αποτέλεσμα να υιοθετηθεί ως επίσημη ονομασία το "Δημοκρατία του Αρτσάχ" για την μη αναγνωρισμένη χώρα και να χρησιμοποιείται παράλληλα με το σημερινό της όνομα, καθώς και να καταργηθεί η θέση του Πρωθυπουργού και να δοθούν περισσότερες εξουσίες στον Πρόεδρο για να λαμβάνει πιο γρήγορα αποφάσεις σχετικές με την ασφάλεια.
Ο βουλευτής Λεβόν Γκαλουστιάν, από τη μη αναγνωρισμένη χώρα της Αμπχαζίας και παρατηρητής στο δημοψήφισμα, είπε ότι η ιδέα για αλλαγή του ονόματος προτάθηκε έπειτα από τις ανησυχίες που εκφράστηκαν από πολιτικούς του Ναγκόρνο-Καραμπάχ ότι η χρήση του ονόματος Αρτσάχ" και "Ναγκόρνο-Καραμπάχ" από το Αζερμπαϊτζάν για τις αθλητικές ομάδες και τις καλλιτεχνικές πρωτοβουλίες στο εξωτερικό, μπορούσε να δημιουργήσει εσφαλμένη εντύπωση για την περιοχή από ότι είναι στην πραγματικότητα.
Αντιδράσεις
Η κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν, τμήμα του οποίου αποτελεί επίσημα το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, μη έχοντας όμως ντε φάκτο τον έλεγχο της περιοχής έπειτα από τον Πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, καταδίκασε το δημοψήφισμα κάνοντας λόγο για "προβοκάτσια" και το χαρακτήρισε αντιπαραγωγικό για τη διαδικασία επίλυσης της σύγκρουσης. επίσης, Η κυβέρνηση εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης εναντίον τριών μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τα οποία ήταν παρατηρητές στο δημοψήφισμα.
Η Ομάδα του Μινσκ του ΟΑΣΕ,ο επίσημος μεσολαβητής στον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, δήλωσε ότι τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος δεν θα αλλάξουν το νομικό καθεστώς του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Οι κυβερνήσεις αρκετών χωρών, δήλωσαν ότι δεν αναγνωρίζουν το δημοψήφισμα, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, της Γεωργίας, της Ουκρανίας και της Τουρκίας.
Παραπομπές
Ναγκορνο 2017
Δημογραφία της Γερμανίας
Η δημογραφία της Γερμανίας παρακολουθείται από το Statistisches Bundesamt (Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία της Γερμανίας). Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή από την επανένωση, ο πληθυσμός της Γερμανίας υπολογίζονταν να είναι 80.219.695 στις 9 Μαΐου του 2011, καθιστώντας την 16η πιο πυκνοκατοικημένη χώρα στον κόσμο. Μέχρι το 2014, ο Γερμανικός πληθυσμός είχε χαρακτηριστεί με μηδενική ή πτωτική τάση, με γήρανση του πληθυσμού και μικρότερη ομάδα νέων. Το συνολικό ποσοστό γονιμότητας έχει υπολογιστεί περίπου 1,4 το 2010 (η υψηλότερη τιμή από το 1990) και το 2011 ακόμη εκτιμόντας ότι θα ανέλθει σε 1,6 υπολογίζοντας το γεγονός ότι οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας, συμβάλλουν περισσότερο στον αριθμό των γεννήσεων σε σχέση με τα προηγούμενα στατιστικά μοντέλα, και τα συνολικά ποσοστά γονιμότητας αυξήθηκαν στις νεότερες γενιές. Το 2008, η γονιμότητα σχετιζόταν με τα εκπαιδευτικά επίτευγματα (με τις λιγότερο μορφωμένες γυναίκες να έχουν περισσότερα παιδιά από ό, τι οι μορφωμένες). Το 2011, αυτό πλέον δεν ισχύει για την Ανατολική Γερμανία, όπου οι γυναίκες με πανεπιστημιακή εκπαίδευση τώρα είχαν ένα κάπως υψηλότερο ποσοστό γονιμότητας από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Άτομα που δεν ακολουθούν καμία θρησκεία έχουν λιγότερα παιδιά από ό, τι οι Χριστιανοί, και μελέτες διαπίστωσαν επίσης ότι μεταξύ των Χριστιανών, οι πιο συντηρητικοί είχαν περισσότερα παιδιά από ό, τι οι πιο φιλελεύθεροι. In vitro γονιμοποίηση είναι νόμιμη στη Γερμανία, με όριο ηλικίας τα 40.
Το Ίδρυμα των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό υπολογίζει ότι η Γερμανία φιλοξενεί τον δεύτερο υψηλότερο αριθμό των διεθνών μεταναστών σε όλο τον κόσμο, πίσω από τις ΗΠΑ. Πάνω από 16 εκατομμύρια άνθρωποι με καταγωγή από αλλοδαπούς/μετανάστες (πρώτης και δεύτερης γενιάς, συμπεριλαμβανομένων της μικτής προέλευσης και τους γερμανικής καταγωγής παλιννοστούντες και τους απογόνους τους). 96.1% αυτών κατοικούν στη δυτική Γερμανία και το Βερολίνο. Περίπου επτά εκατομμύρια από αυτούς είναι αλλοδαποί, υπό τον ορισμό ότι δεν έχουν γερμανική υπηκοότητα. Η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα μη γερμανικής καταγωγής είναι η τουρκική. Από τη δεκαετία του 1960, η Δυτική και αργότερα η επανενωμένη Γερμανία έχει προσελκύσει μετανάστες, κυρίως από τη Νότια και Ανατολική Ευρώπη, καθώς και την Τουρκία, πολλοί από τους οποίους (ή τα παιδιά τους) με την πάροδο του χρόνου απέκτησαν τη γερμανική υπηκοότητα. Ενώ οι περισσότερες από αυτές τις μεταναστεύσεις είχαν οικονομικό υπόβαθρο, η Γερμανία είναι επίσης ένας πρωταρχικός προορισμός για τους πρόσφυγες από πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, εν μέρει επειδή το Σύνταγμα από καιρό είχε μια ρήτρα που δίνει το «δικαίωμα» για πολιτικό άσυλο, αλλά περιορισμοί με την πάροδο των ετών το έκαναν λιγότερο ελκυστικό.
Η Γερμανία έχει ένα από τα υψηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης, τεχνολογικής ανάπτυξης και οικονομικής παραγωγικότητας. Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο αριθμός των φοιτητών που εισέρχονται τα πανεπιστήμια υπερτριπλασιάστηκε, και οι εμπορικές και τεχνικές σχολές είναι από τις καλύτερες του κόσμου. Με κατά κεφαλήν PPP εισόδημα της τάξης των $41.370 το 2012, η Γερμανία είναι μια κοινωνία με ευρεία μεσαία τάξη. Ωστόσο, υπήρξε έντονη αύξηση του αριθμού των παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Ενώ το 1965 ένα στα 75 παιδιά ήταν ζούσε με επίδομα πρόνοιας, το 2007 ήταν 1 στα 6 παιδιά – αν και πρέπει να σημειωθεί ότι τα παιδιά αυτά ζουν σε σχετική φτώχεια, αλλά όχι απαραίτητα σε απόλυτη φτώχεια. Οι Γερμανοί είναι επίσης πολύ κινητικοί. Εκατομμύρια ταξιδεύουν στο εξωτερικό κάθε χρόνο. Το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας προβλέπει την καθολική υγειονομική περίθαλψη, επιδόματα ανεργίας, επιδόματα τέκνων και άλλα κοινωνικά προγράμματα. Λόγω της γήρανσης του πληθυσμού και προβληματικής οικονομίας, το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας υπέστη μεγάλη πίεση κατά τη δεκαετία του 1990. Αυτό οδήγησε την κυβέρνηση να υιοθετήσει ένα εκτεταμένο πρόγραμμα λιτότητας μεταρρυθμίσεις, με την Ατζέντα 2010, συμπεριλαμβανομένων και των μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας, γνωστών ως Hartz I - IV.
Ιστορία
Τα σύγχρονα δημογραφικά στοιχεία της Γερμανίας μετρούνται επίσης από μια σειρά πλήρων απογραφών, με την πιο πρόσφατη που πραγματοποιήθηκε το 1987. Μετά την επανένωση, οι γερμανικές αρχές βασίζονται σε μικρο-απογραφή.
Στατιστικά στοιχεία από το 1900
Στατιστικά στοιχεία του πληθυσμού από το 1900. Εδαφικές αλλαγές της Γερμανίας έγιναν το 1918/1919, 1921/1922 και 1945/1946.
Γονιμότητα δεν εμφανίζεται πριν από το 1950. Αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά πριν από εκείνη την εποχή είναι ιδιαίτερα χαμηλή γονιμότητα κατά τα τελευταία χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, όταν έπεσε σε περίπου 1,6 παιδί ανά γυναίκα, το 1933.
1945-1990
μικρογραφία|Ο πληθυσμός της Γερμανίας κατά ηλικία και φύλο (δημογραφική πυραμίδα) το 1950 Μετά τις μετακινήσεις συνόρων και απελάσεις του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου, οι Γερμανοί από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και τις πρώην ανατολικές περιοχές μετακινήθηκαν προς τα δυτικά στη μεταπολεμική Γερμανία. Κατά τη διάρκεια της διαίρεσης της Γερμανίας, πολλοί Γερμανοί από την Ανατολική Γερμανία κατέφυγαν στη Δυτική Γερμανία για πολιτικούς και επίσης για οικονομικούς λόγους. Μετά την επανένωση της Γερμανίας, υπάρχουν συνεχείς μεταναστεύσεις από τα ανατολικα Νέα Κρατίδια προς τα δυτικά Παλιά Κρατίδια για οικονομικούς λόγους.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους, σε ότι αφορά τα δημογραφικά στοιχεία. Η πολιτική της Λαοκρατικής Γερμανίας ήταν υπέρ της μητρότητας,   ενώ αυτή της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας ήταν αντισταθμιστικά. Η γονιμότητα στη ΛΔΓ ήταν υψηλότερη από ότι στην ΟΔΓ. Η δημογραφική πολιτική ήταν μόνο ένας από τους λόγους. Οι γυναίκες στη ΛΔΓ είχαν λιγότερες "βιογραφικές επιλογές", η μητρότητα σε νεαρή ηλικία ήταν αναμενόμενη. Η χρηματοδοτούμενη από το κράτος δωρεάν φροντίδα παιδιών ήταν διαθέσιμη σε όλες τις μητέρες.
1990–σήμερα
Περίπου 1,7 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τα νέα ομόσπονδα κράτη από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ή 12% του πληθυσμού, ένας δυσανάλογα μεγάλος αριθμός από αυτούς ήταν γυναίκες κάτω των 35 ετών.
Μετά το 1990, το συνολικό ποσοστό γονιμότητας (ΣΠΓ) στην Ανατολή, έπεσε στα 0.772 το 1994. Αυτό αποδίδεται στο γεγονός ότι υπήρξε ένα "δημογραφικό σοκ" (οι άνθρωποι, όχι μόνο είχαν λιγότερα παιδιά, επίσης ήταν λιγότερο πιθανό να παντρευτούν ή να πάρουν διαζύγιο μετά το τέλος της ΛΔΓ), οι βιογραφικές επιλογές των πολιτών της πρώην ΛΔΓ είχαν αυξηθεί. Η νεαρή μητρότητα φαίνεται να ήταν λιγότερο ελκυστική και η ηλικία της πρώτης γέννας αυξήθηκε απότομα.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, το ΣΠΓ στην Ανατολική Γερμανία άρχισε να αυξάνεται και πάλι, ξεπερνώντας 1,0, το 1997 και το 1,3 το 2004, φθάνοντας το δυτικό ΣΠΓ το 2007 (1,37). Το 2010, το ανατολικό ποσοστό γονιμότητας (1,459) ήταν σαφώς μεγαλύτερο από εκείνο της Δύσης (1,385), ενώ η το γενικό ΣΠΓ της Γερμανίας έχει αυξηθεί σε 1,393, η υψηλότερη τιμή από το 1990 - το οποίο είναι πολύ χαμηλότερο από το φυσικό ποσοστό αντικατάστασης 2,1 και τα ποσοστά γεννήσεων υπό από τον κομμουνισμό. Το 2012 το ΣΠΓ της Ανατολικής Γερμανίας ήταν 1,454, ενώ το ΣΠΓ στη Δύση ήταν μόνο 1,371.
Μεταξύ του 1989 και του 2009, περίπου 2.000 σχολεία έκλεισαν λόγω έλλειψης παιδιών.
Σε ορισμένες περιοχές ο αριθμός των γυναικών μεταξύ των ηλικιών 20 και 30 έχει μειωθεί κατά περισσότερο από 30%. Το 2004, στην ηλικιακή ομάδα 18-29 ετών (στατιστικά σημαντική για νέες οικογένειες) υπήρχαν μόνο 90 γυναίκες για κάθε 100 άντρες στα νέα ομόσπονδα κράτη (συμπεριλαμβανομένου του Βερολίνου).
Μέχρι το 2007 η οικογενειακή πολιτική στην ομοσπονδιακή δημοκρατία ήταν αντισταθμιστική, που σημαίνει ότι οι φτωχές οικογένειες έπαιρναν περισσότερα οικογενειακά επιδόματα (όπως το Erziehungsgeld) από τις πλούσιες. Το 2007, εισήχθη το λεγόμενο "Elterngeld". Σύμφωνα με τον Christoph Butterwege στόχος του Elterngeld  ήταν να "παρακινήσει εξαιρετικά μορφωμένες γυναίκες να κάνουν περισσότερα παιδιά", οι φτωχοί από την άλλη πλευρά ήταν σε μειονεκτική θέση λόγω του Elterngeld, λαμβάνοντας τώρα λιγότερα οφέλη από τη μεσαία τάξη. Οι οικογένειες με μεγάλη ευμάρεια (που κερδίζουν περισσότερα από 250.000 Ευρώ ετησίως) και εκείνες υπό πρόνοια δεν παίρνουν επίδομα Elterngeld.