cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κθούλου
Παιχνίδια
Ο Κθούλου εμφανίζεται ως τέρας σε πολλά βιντεοπαιχνίδια. Το Terraria δείχνει τελικούς εχθρούς (bosses) που παίρνουν το όνομά τους από τα μέρη του σώματος του χαρακτήρα (ένα από τα μάτια και τον εγκέφαλό του) και εμφανίζεται ως η κύρια πηγή έμπνευσης για την ιστορία του Call of Duty: Black Ops 3 - Zombies. Το μαζικά online παιχνίδι ρόλων World of Warcraft έχει πολλές αναφορές στον Κθούλου και στον Μύθο του, με έναν από τους «Παλιούς Θεούς» του παιχνιδιού που ονομάζεται N'Zoth που βρίσκεται σε μια βυθισμένη πόλη.
Το 2016, η Z-Man Games κυκλοφόρησε μια εναλλακτική έκδοση του επιτραπέζιου παιχνιδιού Pandemic. Αυτή η νέα προσαρμογή, Pandemic: Reign of Cthulhu, φτιάχτηκε βασισμένη με τον Μύθο του Κθούλου και οι εξερευνητές αγωνίζονται για να σώσουν τον κόσμο πριν επιστρέψει ο Κθούλου.
Πολιτική
μικρογραφία| Αφίσα από τις Πολωνικές προεδρικές εκλογές του 2010. Η λεζάντα μεταφράζεται ως "Επιλέξτε το μεγαλύτερο κακό. Ψηφίστε Κθούλου." Ο Κθούλου εμφανίστηκε ως υποψήφιος σαν "πλάκα" σε αρκετές εκλογές, συμπεριλαμβανομένων των Πολωνικών προεδρικών εκλογών του 2010 καθώς και των προεδρικών εκλογών του 2012 και του 2016 στις ΗΠΑ. Οι πλασματικές εκστρατείες συνήθως σατιρίζουν τους ψηφοφόρους που ισχυρίζονται ότι ψηφίζουν για το "μικρότερο κακό". Το 2016 ο troll λογαριασμός γνωστός ως "The Dark Lord Cthulhu" υπέβαλε επίσημη αίτηση για να είναι στην προεδρική ψηφοφορία της Μασαχουσέτης. Ο λογαριασμός μάζεψε επίσης πάνω από 4000$ από τους οπαδούς για να χρηματοδοτήσει την καμπάνια μέσω της σελίδας gofundme.com. Η Gofundme κατάργησε τη σελίδα καμπάνιας και επέστρεψε τα χρήματα, δηλώνοντας ότι ο έρανος δεν πληροί τις απαιτήσεις τους. Το Κόμμα Cthulhu (Ηνωμένο Βασίλειο), ένας άλλος ψευδο-πολιτικός οργανισμός, ισχυρίζονται ότι «Αλλάζει την Πολιτική για Κακό», σατιρίζοντας την "Αλλαγή Πολιτικής", του Κόμματος The Brexit "για Καλό". Ένα μέλος του Κόμματος Cthulhu κατέχει τη θέση του Δήμαρχου του Blist Hill. Ένας άλλος οργανισμός, ο "Κθούλου για την Αμερική" ισχυρίζονται ότι θέλουν να τρέξουν εναντίον του Donald Trump στις εκλογές του 2020 για να παράσχουν μια εναλλακτική λύση στο «μικρότερο από τα δύο κακά».
Θρησκεία
Οι "Μάρτυρες του Κθούλου" είναι εγγεγραμμένη θρησκεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και η πλειονότητα της δραστηριότητάς τους βρίσκεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Διοργανώνουν συναντήσεις αρκετές φορές το χρόνο για να δείξουν την «αφοσίωσή τους» στον Κθούλου.
Επιστήμη
Το είδος αράχνης της Καλιφόρνιας, Pimoa Cthulhu, που περιγράφεται από τον Gustavo Hormiga το 1994, και ο σκώρος της Νέας Γουινέας, Speiredonia cthulhui, που περιγράφεται από τους Zilli & Holloway το 2005, πήραν το όνομά τους από τον μύθο του Κθούλου.
Δύο μικροοργανισμοί που βοηθούν στην πέψη του ξύλου από τερμίτες έχουν ονομαστεί Κθούλου και "Κόρη του Κθούλου, Cthylla" ή Cthulhu macrofasciculumque και Cthylla microfasciculumque", αντίστοιχα.
Το 2014, η επιστήμονας και τεχνολόγος Donna Haraway έδωσε μια ομιλία με τίτλο "Anthropocene, Capitalocene, Chthulucene: Μένοντας με τα προβλήματα", στην οποία πρότεινε τον όρο "Chthulucene" ως εναλλακτική λύση για την έννοια της ανθρωποκαινικής εποχής, λόγω της εμπλοκής διασύνδεσης όλων των υποτιθέμενων "μεμονωμένων" όντων. Η Haraway αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση της λέξης της με τον Κθούλου του Λάβκραφτ, υποστηρίζοντας ότι το "chthulu" της προέρχεται από το ελληνικό khthonios, που σημαίνει "της γης". Ωστόσο, ο χαρακτήρας του Λάβκραφτ είναι πολύ πιο κοντά σε ορθογραφία στον ορισμό της από ότι η ελληνική ρίζα και η περιγραφή της έννοιας της λέξης της συμπίπτει με την ιδέα του Λάβκραφτ για την αποκαλυπτική κλίμακα της απειλής του Κθούλου, με τα τρομακτικά πλοκάμια του, να ρίξει τον πολιτισμό σε έναν ατελείωτο σκοτεινό τρόμο
Το 2015, μια σκοτεινή περιοχή κατά μήκος του ισημερινού του Πλούτωνα, αρχικά αναφερόμενη ως "η φάλαινα", προτάθηκε να ονομαστεί "Cthulhu Regio", από την ομάδα της NASA που ήταν υπεύθυνη για την αποστολή New Horizons. Τώρα είναι γνωστή ως "Cthulhu Macula".
Κινηματογράφος και τηλεόραση
Αρκετές ταινίες και τηλεοπτικά προγράμματα παρουσιάζουν την απειλή του Κθούλου να επιστρέφει για να κυριαρχήσει στο Σύμπαν. Ένα ζωντανό παράδειγμα είναι:
Μουσική
Το heavy metal συγκρότημα Metallica κάνουν αναφορά στον Κθούλου στο τραγούδι "Dream No More" από το άλμπουμ τους του 2016 Hardwired... To Self-Destruct, καθώς και στο άλμπουμ του 1984 Ride the Lightning με το τραγούδι "The Call of Ktulu", εμπνευσμένο από την νουβέλα του ΗP. Λάβκραφτ ονόματι The Shadow over Innsmouth που μίλησε στην υπόλοιπη μπάντα για αυτήν ο Cliff Burton και στο δίσκο του 1986 Master of Puppets με το τραγούδι "The Thing That Should Not Be" (των οποίων οι στίχοι εμπνέονται από το The Shadow over Innsmouth και περιέχουν μερικά αποσπάσματα από το "The Call of Cthulhu").
Το δεύτερο άλμπουμ της βρετανικής πανκ μπάντας The Men That Will Not Blamed for Nothing διαθέτει το τραγούδι "Margate Fhtagn". Το τραγούδι περιγράφει τη συνάντηση της μπάντας με τον Κθούλου ενώ ήταν σε διακοπές στο Margate.
Η Αγγλική extreme metal μπάντα Cradle of Filth στο τέταρτο άλμπουμ τους, Midian, έχουν ένα τραγούδι με τίτλο “Cthulhu Dawn”, αν και οι στίχοι φαίνεται να μην έχουν καμία σχέση με το θαλάσσιο τέρας του Λάβκραφτ.
Το τραγούδι "Last Exit for the Lost" του βρετανικού goth συγκροτήματος Fields of the Nephilim αναφέρει τον Κθούλου (ή τον 'Kthulhu' όπως γράφεται στο εσωτερικό του εξωφύλλου του άλμπουμ).
Το βρετανικό progressive rock συγκρότημα CARAVAN κυκλοφόρησε, το 1973, το τραγούδι "C'Thlu Thlu" στο άλμπουμ For Girls Who Grow Plump in the Night.
Υπάρχει κομμάτι του 2011 από την μπάντα Beastwars της Νέας Ζηλανδίας με τίτλο «Cthulhu».
Θέατρο
Η ιστορία προσαρμόστηκε για σκηνή από τη θεατρική εταιρεία Puppeteers for Fears με έδρα το Όρεγκον, η οποία έκανε θεατρική παράσταση την ταινία "The Call of Cthulhu", με τίτλο Cthulhu: the Musical!, μια χαρακτηριστική μουσική κωμωδία rock and roll με μαριονέτες. Το σενάριο και τα τραγούδια γράφτηκαν από τον θεατρικό συγγραφέα Josh Gross και μετά από μια επιτυχημένη παράσταση στο Ashland, του Όρεγκον, η παραγωγή περιόδευσε στη δυτική ακτή το 2018, συμπεριλαμβανομένου και μίας sold-out παράστασης στο Fringe Festival του Hollywood. Για την παράσταση, η εφημερίδα The Portland Mercury έγραψε: "Δεν έχετε νιώσει πραγματικά την τρέλα του Λάβκραφτ μέχρι να την δείτε στην πιο αληθινή της μορφή: σε μιούζικαλ με μαριονέτες".
Κόμικς
Η Αριανή οντότητα "Sarvashaktiman" που απεικονίζεται στο comic "Sarvashaktiman", που εκδόθηκε από την Raj Comics, έχει μια στενή ομοιότητα με τον Κθούλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιστημονική φαντασία Κατηγορία:Μυθοπλασία τρόμου Κατηγορία:Χαρακτήρες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εικονογραφημένα χειρόγραφα
Γιαροσλάβα Μάχουτσιχ
Η Γιαροσλάβα Ολεκσίγεβνα Μάχουτσιχ (Ярослава Олексіївна Магучіх) (γενν. στις 19 Σεπτεμβρίου 2001) είναι Ουκρανή αθλήτρια του άλματος εις ύψος. Στο ντεμπούτο της στους Ολυμπιακούς Αγώνες πήρε το χάλκινο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο. Είναι η χρυσή Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων του 2018 και παγκόσμια και ευρωπαϊκή πρωταθλήτρια σε επίπεδο Κ18. Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2019, σημειώνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ νεανίδων και το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 2022.
Καριέρα
Η Μάχουτσιχ ξεκίνησε το άλμα εις ύψος σε ηλικία 13 ετών, αλλά κατάφερε να βελτιωθεί σημαντικά μέσα σε δύο χρόνια. Σε ηλικία 15 ετών, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ18 του 2017 στο Ναϊρόμπι, με τη μεγαλύτερη διαφορά στην ιστορία των Παγκοσμίων Πρωταθλημάτων Κ18 με την καλύτερη ατομική επίδοση της με 1,92 μ., Ισοφάρισε το ρεκόρ της συμπατριώτισσάς της Ιρίνα Κοβαλένκο από το 2003 και σημείωσε ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ για 15χρονη. Λίγες εβδομάδες αργότερα κέρδισε το αγώνισμα του άλματος εις ύψος στο Ευρωπαϊκό Ολυμπιακό Φεστιβάλ Νέων του 2017 στο Γκιέρ, με ύψος 1,89 μ..
Το 2018, η Μάχουτσιχ πήδηξε στο 1,94 μ. στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με 10 εκατοστά μπροστά από την δεύτερη, σημειώνοντας νέο ρεκόρ διοργάνωσης. Στα μέσα Οκτωβρίου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων του 2018 στο Μπουένος Άιρες με συνολικό ύψος 3,87 μ. και σημείωσε νέο ατομικό ρεκόρ με 1,95 μ. στο 2ο στάδιο. Ένα μήνα μετά την επιτυχία της στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων, η Μάχουτσιχ βελτίωσε το ατομικό ρεκόρ της στο 1,96 μ. και ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ Κ18 σε μια ετήσια συνάντηση στο κλειστό στίβο στο Μινσκ.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν κλειστού στίβου 2019, η Μάχουτσιχ πήδηξε 1,99 μ. στο Χουστόπετσε και ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ Κ20 της Βάστι Κάνιγκχαμ. Στον ανοιχτό στίβο, κέρδισε την εναρκτήρια συνάντηση του Diamond League 2019 στη Ντόχα με ατομική καλύτερη επίδοση στο 1,96 μ. και έγινε η νεότερη αθλήτρια που κέρδισε ποτέ αγώνα Diamond League, σε ηλικία 17 ετών και 226 ημερών. Το Σεπτέμβριο πήδηξε 2,04 μ. στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2019 στη Ντόχα, κατακτώντας το αργυρό μετάλλιο και καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ Κ20.
Τον Ιανουάριο του 2020, η Μάχουτσιχ πήδηξε 2,01 μ. στο Λβιβ, ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ κλειστού στίβου Κ20, το οποίο έσπασε ξανά λίγες μέρες αργότερα, όταν πήδηξε πάνω από 2,02 μ. στην Καρλσρούη.
Τον Φεβρουάριο του 2021, η Μάχουτσιχ πήδηξε στα 2,06 μέτρα στην Μπάνσκα Μπίστριτσα, το υψηλότερο που έχει πηδήξει οποιαδήποτε γυναίκα σε κλειστό στίβο από το 2012. Τον Αύγουστο κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο άλμα εις ύψος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο.
Τον Μάρτιο του 2022, μέρες μετά τη φυγή από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο άλμα εις ύψος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2022. Χρειάστηκε να κάνει ένα τριήμερο ταξίδι 2.000 χλμ με αυτοκίνητο από την Ουκρανία στη Σερβία για να αγωνιστεί στο πρωτάθλημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανές αθλήτριες του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Ουκρανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Γιάκομπ ντε Πούντερ
Ο Γιάκομπ ντε Πούντερ (φλαμανδικά: Jacob de Punder ή Jacques de Punder, 1527 - 1570) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Αναγέννησης γνωστός κατά κύριο λόγο για τις προσωπογραφίες του.
Βιογραφία
Ο ντε Πούντερ γεννήθηκε στο Μέχελεν. Ο πρώιμος Φλαμανδός βιογράφος Κάρελ φαν Μάντερ αναφέρει στο Schilder-boeck του 1604 ότι ο ντε Πούντερ ήταν μαθητής του ζωγράφου από το Μέχελεν Μάρκους Βίλλεμς (1527-1561). Ο Βίλλεμς ήταν μαθητής του Μίχιελ Κόξι, ενός από τους κορυφαίους ρομανιστές ζωγράφους της Φλάνδρας, ο οποίος είχε συμβάλει στην εισαγωγή της ιταλικής Αναγέννησης στην περιοχή. Ο Βίλλεμς νυμφεύτηκε την αδελφή του ντε Πούντερ, Καταρίνα.
Ο ντε Πούντερ νυμφεύτηκε την Μπάρμπαρα (Μπάρμπελ) Φερχούλστ (Barbara (Barbel) Verhulst). Αυτή ήταν αδελφή της Λάισμπετ Φερχούλστ, πρώτης συζύγου του ζωγράφου και χαράκτη Χούμπερτ Γκόλτζιους. Ο ντε Πούντερ και ο Γκόλτζιους συνεργάστηκαν σποραδικά σε παραγγελίες.
Το 1559 ο ντε Πούντερ ήταν δάσκαλος κάποιου Βίλλεμ ντε Φος στο Μέχελεν. Εργάστηκε στη Λειψία το 1570 πριν μετοικήσει στη Δανία, όπου αργότερα απεβίωσε.
Έργο
Ο φαν Μάντερ περιγράφει τον ντε Πούντερ ως επιδέξιο προσωπογράφο. Ωστόσο, σήμερα μόνον τρεις πίνακες αποδίδονται με βεβαιότητα στον ντε Πούντερ, και οι τρεις προσωπογραφίες.
Το Μουσείο Τέχνης Γουόλτερς διαθέτει ένα ζεύγος πορτρέτων χρονολογούμενων από το 1543: Ένας είναι το Πορτρέτο του Ηγουμένου Nicholas à Spira και το άλλο το Πορτρέτο του Αγίου Νικολάου. Στο πίσω μέρος των πάνελ βρίσκονται υπολείμματα της σκηνής του Ευαγγελισμού, με τον Γαβριήλ στο ένα πάνελ και την Παρθένο στο άλλο. Τα πάνελς ήταν, αρχικά, τμήμα μιας εικόνας για την Αγία Τράπεζα με τον Ευαγγελισμό να αποτελεί ενιαία σκηνή στο εξωτερικό των πτερύγων, όταν το ρετάμπλ έκλεινε. Περιέβαλαν ένα κεντρικό τμήμα το οποίο έχει χαθεί, πιθανόν με την Παναγία Βρεφοκρατούσα. Το ρετάμπλ είχε παραγγελθεί από τον Νίκολας α Σπίρα (Nicholas à Spira, 1510-1568) ηγούμενο στο Αβαείο του Τάγματος του Πρεμοντρέ στη Φλάνδρα. Απεικονίζοντας τον Άγιο Νικόλαο μαζί με τον συνονόματό του εν ζωή ηγούμενο με παρόμοια εκκλησιαστικά ενδύματα, προσδίδει αξιοπρέπεια στον τελευταίο. Το ρετάμπλ είχε τοποθετηθεί στο Αβαείο, το οποίο, όμως, καταστράφηκε κατά την εικονοκλαστική μανία του ''Beeldenstorm, αλλά το ρετάμπλ διασώθηκε. Κατά τις αντικληρικές εκστρατείες της δεκαετίας του 1790, που ακολούθησαν τη Γαλλική Επανάσταση, το ρετάμπλ διαχωρίστηκε, πιθανόν για να διαχωριστούν τα πορτρέτα από το κεντρικό του τμήμα, το οποίο πιθανότατα καταστράφηκε.
Στο Μουσείο Φρις (Fries Museum) του Λέουβαρντεν, υπάρχει ένα Πορτρέτο του Viglius of Aytta, χρονολογούμενο από το 1554, το οποίο αποδίδεται στον ντε Πούντερ. Απεικονίζει τον Ολλανδό πολιτικό και δικαστικό Βιγίλιο ως καγγελάριο του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Ένα Πορτρέτο του Εμμανυέλ Φιλιμπέρ, Δούκα της Σαβοΐας του Γιάκομπ ντε Πούντερ (ο οποίος αναφέρεται ως Jaques Pindar) βρισκόταν στη συλλογή του Τζων Λάμλεϋ, 1ου Βαρώνου του Λάμλεϋ, σύμφωνα με τις απογραφές των Λάμλεϋ. Το έργο αυτό σήμερα αγνοείται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Τζόαν Σάδερλαντ
Η Νταμ Τζόαν Άλστον Σάδερλαντ (Dame Joan Alston Sutherland, 7 Νοεμβρίου 1926 - 10 Οκτωβρίου 2010), Μέλος του Τάγματος της Αξίας, Μέλος του Τάγματος της Αυστραλίας, Διοικήτρια του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας υπήρξε Αυστραλή ερμηνεύτρια της όπερας. Υψίφωνος με σπάνιο φωνητικό χάρισμα και μοναδικές επιδόσεις στο μπελ κάντο, είναι γνωστή στο κοινό του λυρικού θεάτρου ως «La Stupenda» (υπέροχη, εκθαμβωτική), ένα προσωνύμιο που της χάρισαν τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης το 1961 μετά από μία παράσταση της Αλτσίνα στη Βενετία. Έφερε τον τίτλο της Νταμ (θηλυκό αντίστοιχο του Σερ), τον οποίο της απένειμε η Βρετανή - και τύποις αρχηγός του αυστραλιανού κράτους - βασίλισσα Ελισάβετ Β' για τη συνεισφορά της στην τέχνη.
Οι περισσότεροι μουσικοκριτικοί την συγκαταλέγουν στις τέσσερις-πέντε κορυφαίες γυναικείες παρουσίες στην ιστορία της όπερας, τουλάχιστον από τότε που υπάρχουν ηχογραφήσεις. Κατά το Λουτσιάνο Παβαρότι ήταν η φωνή του 20ού αιώνα, ενώ σε σχετική ψηφοφορία μεταξύ ειδικών που διεξήχθη το 2007 από το BBC, κατέλαβε τη δεύτερη θέση πίσω από τη Μαρία Κάλλας.
Βιογραφία
Η Τζόαν Σάδερλαντ γεννήθηκε στο Σίδνεϋ στις 7 Νοεμβρίου 1926, παιδί οικογένειας με ρίζες από τη Σκωτία. Στη μουσική μπήκε μέσω της μητέρας της, η οποία ήταν μεσόφωνος αλλά δεν ασχολήθηκε επαγγελματικά.
Το 1951, ενώ εργαζόταν ως γραμματέας και παράλληλα εμφανιζόταν σε τοπικές σκηνές, πρώτευσε στον αυστραλιανό διαγωνισμό κλασικού τραγουδιού Sun Aria. Με τα χρήματα του επάθλου, αποφάσισε να εγκατασταθεί στο Λονδίνο για να σπουδάσει στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής. Σχεδόν ταυτόχρονα εντάχθηκε στο μόνιμο δυναμικό του Κόβεντ Γκάρντεν και προσπάθησε να «τυποποιηθεί» ως δραματική υψίφωνος, έχοντας ως πρότυπο την Κίρστεν Φλάγκσταντ, Νορβηγή ερμηνεύτρια που μεσουράνησε κατά το μεσοπόλεμο. Στη λονδρέζικη σκηνή έμεινε καθ' όλη τη δεκαετία του '50, βαθμιαία όμως - και με πίεση του πιανίστα συζύγου της - μετατρεπόταν σε κολορατούρα (βλ. κατηγορίες υψιφώνων), κάτι που όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, ήταν η σωστή επιλογή.
Η καριέρα της σε τόσο υψηλό επίπεδο διήρκεσε σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια, ένα διάστημα αξιοσημείωτα μεγάλο. Μερικοί μόνο από τους ρόλους που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της, είναι η Βιολέτα στην Τραβιάτα, η Αμίνα στην Υπνοβάτι, η Ελβίρα στους Πουριτανούς, η Κλεοπάτρα στον Ιούλιο Καίσαρα στην Αίγυπτο, η Μαρί στο Κορίτσι του Συντάγματος, οι επώνυμοι ρόλοι στις όπερες Αλτσίνα, Μαρία Στουάρντα, Εσκλαρμόντ (κατά την ίδια, το μεγαλύτερο επίτευγμά της), Λουκρητία Βοργία. Ακόμα και στη δεκαετία του '80, όταν πλέον η φωνή της εμφάνιζε σημάδια φθοράς, τόλμησε να αναμετρηθεί με χαρακτηριστικά δύσκολους ρόλους όπως η Άννα Μπολένα. Παράλληλα μεγάλη επιτυχία γνώρισε η δισκογραφία της, μάλιστα για το δίσκο The Art of the Prima Donna έλαβε Βραβείο Γκράμι (1962).
Μετά την αποχώρησή της, προτίμησε να κρατηθεί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, διαμένοντας στο χωριό Λεζ Αβάντ, κοντά στο Μοντρέ της Ελβετίας. Ασχολήθηκε περιστασιακά με τη διδασκαλία, συμμετείχε ως κριτής σε διαγωνισμούς ανάδειξης νέων ταλέντων, ενώ το 1997 εξέδωσε την αυτοβιογραφία της με τίτλο A Prima Donna's Progress.
Απεβίωσε στο σπίτι της στην Ελβετία, στις 10 Οκτωβρίου 2010, λίγο πριν κλείσει τα ογδόντα τέσσερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υψίφωνοι Κατηγορία:Αυστραλοί τραγουδιστές όπερας
Αυλώνα (Κύπρος)
Η Αυλώνα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ο οικισμός του χωριού δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) το μεγαλύτερο μέρος της ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Ένα μέρος της βρίσκεται στη Νεκρή Ζώνη.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Κολύμβηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019 – 100 μέτρα ελεύθερο ανδρών
Τα 100 μέτρα ελεύθερο ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019 πραγματοποιήθηκαν στις 24 και 25 Ιουλίου 2019.
Σειρές
Οι σειρές διεξήχθησαν στις 24 Ιουλίου, ώρα 10:15.
Ημιτελικοί
Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 24 Ιουλίου, ώρα 20:26.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 25 Ιουλίου, ώρα 20:22.
Παραπομπές
0100 ελεύθερο ανδρών
Κατερίνα Μάρκου
Η Κατερίνα Μάρκου (Περιβολάκι Θεσσαλονίκης, 21 Ιανουαρίου 1977) είναι Ελληνίδα πολιτικός, πρώην βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Παλαιότερα είχε εκλεγεί με τη Δημοκρατική Αριστερά και με το Ποτάμι, από το οποίο και ανεξαρτητοποιήθηκε.
Γεννήθηκε τo 1977 στο Περιβολάκι Λαγκαδά. Έχει σπουδάσει Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και Πολιτική Επιστήμη και Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει εργαστεί ως ιδιωτική υπάλληλος.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 εξελέγη βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης με τη Δημοκρατική Αριστερά. Στις 10 Ιουλίου του 2014 με επιστολή της προς τον Φώτη Κουβέλη δήλωσε την ανεξαρτητοποίησή της από το κόμμα.
Στη συνέχεια, εντάχθηκε στο Ποτάμι και επανεκλέχθηκε στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015. Στις 21 Νοεμβρίου 2016, με επιστολή της στον Σταύρο Θεοδωράκη, ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το κόμμα και την ανεξαρτητοποίησή της.
Στις 27 Φεβρουαρίου 2018 κατόπιν τοποθέτησης της προσχώρησε στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Τον Φεβρουάριο του 2019 ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά της στις ευρωεκλογές του 2019 και τον Απρίλιο του 2019 παραιτήθηκε από βουλευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Δημοκρατική Αριστερά
Γκεϊρτκόι
Το Γκειρτκόι είναι χωριό της επαρχίας Γκιουζέλγιουρτ στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Αυλώνα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Χρυσάνθη Αυγέρου
H Χρυσάνθη Αυγέρου (γενν. Βόλος, 1954 ) είναι Βρετανίδα επιστήμονας ελληνικής καταγωγής στον τομέα της Κοινωνικής Μελέτης των Συστημάτων Πληροφοριών, με έμφαση στην Τεχνολογία των Πληροφοριών στις αναπτυσσόμενες χώρες. Σήμερα είναι καθηγήτρια πληροφορικής στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Λονδίνου.
Γκεϊρτκόι
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκιουζέλγιουρτ
Χρυσάνθη Αυγέρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες υπολογιστών
Γουλιανός
Ο γουλιανός (επιστημονική ονομασία: Silurus glanis) είναι μεγάλο είδος γατόψαρου το οποίο απαντά στην κεντρική, νότια και ανατολική Ευρώπη, ενώ έχει εισαχθεί και στη δυτική Ευρώπη. Ένα από τα δύο είδη γατόψαρων της Ευρώπης, με το άλλο να είναι το γλανίδι (S. aristotelis), ενδημικό είδος των λιμνών της Ελλάδας. Ο γουλιανός είναι ψάρι του γλυκού νερού και αναγνωρίζεται από το ευρύ, παχύ κεφάλι και το μεγάλο στόμα του. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα είδη γατόψαρων και μπορεί να ξεπεράσει σε βάρος τα 100 κιλά και μήκος τα 2,5 μέτρα. Μπορεί να ζήσει τουλάχιστον 50 χρόνια.
Ενδιαίτημα
Ο γουλιανός ζει σε μεγάλες, ζεστές λίμνες και βαθιά, αργά κινούμενα ποτάμια. Προτιμά να παραμείνει σε προστατευμένες τοποθεσίες, όπως τρύπες στην κοίτη του ποταμού, βυθισμένα δέντρα, κλπ. Ένας ασυνήθιστος βιότοπος για το είδος υπάρχει μέσα στη ζώνη αποκλεισμού του Τσερνομπίλ, όπου ένας μικρός πληθυσμός ζει σε εγκαταλελειμμένες λίμνες ψύξης και κανάλια σε κοντινή απόσταση από τον παροπλισμένο σταθμό παραγωγής ενέργειας. Αυτά τα γατόψαρα φαίνονται υγιή και διατηρούν τη θέση τους ως κορυφαία αρπακτικά στο υδάτινο οικοσύστημα της άμεσης περιοχής.
Διατροφή
Όπως και τα περισσότερα ψάρια του βυθού, οι γουλιανοί τρέφονται με σκουλήκια, γαστερόποδα, έντομα, καρκινοειδή και ψάρια. Μεγαλύτερα άτομα έχουν παρατηρηθεί ότι τρώνε επίσης βατράχια, ποντίκια, αρουραίους, υδρόβια πουλιά όπως πάπιες και μπορεί να γίνουν κανιβαλιστικά. Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε από ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζης στη Γαλλία το 2012, τεκμηρίωσε ότι άτομα αυτού του είδους σε ένα εισαγόμενο περιβάλλον βγαίνουν από το νερό για να τραφούν με περιστέρια στην ξηρά. Από τις συμπεριφορές που παρατηρήθηκαν σε αυτή τη μελέτη, το 28% ήταν επιτυχής στη σύλληψη πουλιών. Οι αναλύσεις σταθερών ισοτόπων του περιεχομένου στομάχου του γουλιανού αποκάλυψαν μια εξαιρετικά μεταβλητή διατροφική σύνθεση επίγειων πτηνών. Αυτό είναι πιθανότατα το αποτέλεσμα της προσαρμογής της συμπεριφοράς τους σε νέα λεία ως απόκριση στο νέο περιβάλλον κατά την εισαγωγή του στον ποταμό Ταρν το 1983.
Φυσικά χαρακτηριστικά
thumb|left|250px|Γουλιανός σε ενυδρείο Το στόμα των γουλιανών περιέχει γραμμές πολλών μικρών δοντιών, δύο μακριά μουστάκια στην άνω γνάθο και τέσσερα κοντύτερα μουστάκια στην κάτω γνάθο. Έχει ένα μακρύ πρωκτικό πτερύγιο που εκτείνεται μέχρι το ουραίο πτερύγιο και ένα μικρό αιχμηρό ραχιαίο πτερύγιο σχετικά πολύ μπροστά. Οι γουλιανοί βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην ακοή και την όσφρηση για το κυνήγι (λόγω της ευαίσθητης βεμπεριανής συσκευής και των χημειοϋποδοχέων αντίστοιχα), αν και όπως και πολλά άλλα γατόψαρα, το είδος έχει ταπήτιο, παρέχοντας στα μάτια ένα βαθμό ευαισθησίας τη νύχτα, όταν το είδος είναι πιο ενεργό. Με τα αιχμηρά θωρακικά πτερύγια του, δημιουργεί μια δίνη για να αποπροσανατολίσει το θύμα του, το οποίο ο γουλιανός ρουφά στο στόμα του και καταπίνει ολόκληρο. Το δέρμα είναι πολύ λεπτό. Το χρώμα του δέρματος ποικίλλει ανάλογα με το περιβάλλον. Το καθαρό νερό θα δώσει στα ψάρια ένα μαύρο χρώμα, ενώ το λασπωμένο νερό συνήθως τείνει να παράγει πράσινα-καφέ δείγματα. Η κάτω πλευρά είναι πάντα ανοιχτό κίτρινο έως λευκό χρώμα. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν αλμπίνα άτομα και αλιεύονται περιστασιακά. Οι γουλιανοί κολυμπούν με τρόπο παρόμοιο με τα χέλια και έτσι μπορούν να κολυμπήσουν προς τα πίσω.
Μέγεθος
Με πιθανό συνολικό μήκος έως 5 m και μέγιστο βάρος πάνω από 300 κιλά, οι γουλιανοί είναι το μεγαλύτερο ψάρι γλυκού νερού (σε αντίθεση με τα ανάδρομα ή κατάδρομα) στην περιοχή του (Ευρώπη και τμήματα της Ασίας). Ωστόσο, τέτοια μήκη είναι σπάνια και ήταν δύσκολο να αποδειχθούν κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα. Όμως υπάρχει μια κάπως αξιόπιστη αναφορά από τον 19ο αιώνα ενός γατόψαρου αυτού του μεγέθους. Το Brehms Tierleben αναφέρει τις παλιές αναφορές των Χεκλ και Νερ από τον Δούναβη για ψάρια μήκους 3 μέτρων και βάρους 200–250 κιλών και στην αναφορά του ο Vogt το 1894 γράφει για ένα δείγμα που αλιεύθηκε στη λίμνη Μπιλ που είχε μήκος 2,2 μέτρα μήκος και ζύγιζε 68 kg. Το 1856, ο Κ. Κ. Κέσλερ έγραψε για άτομα από τον ποταμό Δνείπερο, μήκους άνω των 5 μέτρων και ζύγιζαν έως 400 κιλά. thumb|200px|Μεγάλος γουλιανός που αλιεύθηκε στο Καζακστάν. Μόνο σε εξαιρετικά καλές συνθήκες διαβίωσης μπορεί το γατόψαρο να φτάσει σε μήκος μεγαλύτερο από 2 μέτρα, όπως ένας γουλιανός που αλιεύθηκε κοντά στο Ρόττενμπουργκ αμ Νέκαρ, Γερμανία, ο οποίος είχε μήκος 2,49 m και ζύγιζε 89 κιλά. Ακόμη μεγαλύτερα ψάρια έχουν αλιευθεί στην Πολωνία (2,61 μ. 109 κιλά.), στα πρώην σοβιετικά κράτη (στον Δνείπερο στην Ουκρανία, στον Βόλγα στη Ρωσία και ο ποταμός Ιλί στο Καζακστάν), Γαλλία, Ισπανία (στον Έβρο), Ιταλία (στον Πάδο, όπου πιάστηκε ένας γουλιανός μήκους 2,78 μ., και στον Άρνο), Σερβία (στη λίμνη Γκρούζα, όπου ένας γουλιανός μήκους 2,4 μ. και βάρους 117 κιλών πιάστηκε στις 21 Ιουνίου 2018, ενώ ένας γουλιανός μήκους 275 εκατοστών και βάρους 117 κιλών πιάστηκε στις Σιδηρές Πύλες στον ποταμό Δούναβη τον ίδιο χρόνο), και στην Ελλάδα, όπου στη λίμνη Πολυφύτου το 2021 ψαρεύτηκε ένας γουλιανός 277 εκατοστών και βάρους 137 κιλών. Το μεγαλύτερο ακριβές βάρος ήταν 144 κιλά για δείγμα μήκους 2,78 μέτρων από το δέλτα του Πάδου στην Ιταλία.
Εξαιρετικά μεγάλα άτομα φημολογείται ότι επιτίθενται σε ανθρώπους σε σπάνιες περιπτώσεις, ισχυρισμός που διερευνήθηκε από τον ψαρά Τζέρεμι Ουέιντ σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Animal Planet River Monsters μετά τη σύλληψη τριών ψαριών, δύο άνω των 66 κιλών και ένα πάνω από 74 κιλά, εκ των οποίων δύο προσπάθησαν να του επιτεθούν μετά την απελευθέρωσή τους. Ένα δημοσίευμα στην αυστριακή εφημερίδα Der Standard στις 5 Αυγούστου 2009 ανέφερε ότι ένας μεγάλος γουλιανός κοντά στο Γκιούρ της Ουγγαρίας τράβηξε έναν ψαρά κάτω από το νερό από το δεξί του πόδι, αφού ο άντρας προσπάθησε να αρπάξει το ψάρι.
Οικολογία
Υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με τον οικολογικό αντίκτυπο της εισαγωγής γουλιανών σε μη ιθαγενείς περιοχές. Αυτές οι ανησυχίες λαμβάνουν υπόψη την κατάσταση στη λίμνη Βικτώρια της Αφρικής, όπου εισήχθη η πέρκα του Νείλου και προκάλεσε γρήγορα την εξαφάνιση πολλών αυτόχθονων ειδών. Αυτό επηρέασε σοβαρά ολόκληρη τη λίμνη, καταστρέφοντας μεγάλο μέρος του αρχικού οικοσυστήματος. Η εισαγωγή ξένων ειδών είναι σχεδόν πάντοτε επιβάρυνση για το προσβεβλημένο οικοσύστημα. Μετά την εισαγωγή του γουλιανού, οι αριθμοί ορισμένων ψαριών μειώνονται σαφώς και ταχέως. Από την εισαγωγή του στον ταμιευτήρα Μεκινένσα στον Ισπανικό Έβρο το 1974, έχει εξαπλωθεί σε άλλα μέρη της λεκάνης του Έβρου, συμπεριλαμβανομένων των παραποτάμων του, ιδίως του ποταμού Σέγρε. Μερικά ενδημικά είδη ιβηρικών κυπρίνων, του γένος Barbus, κάποτε ήταν άφθονα ειδικά στον ποταμό Έβρου, αλλά εξαιτίας του ανταγωνισμού και του κυνηγιού από τους γουλιανούς έκτοτε εξαφανίστηκαν στο μεσαίο τμήμα του Έβρου. Η οικολογία του ποταμού έχει επίσης αλλάξει, καθώς υπάρχει τώρα σημαντική ανάπτυξη στην υδρόβια βλάστηση όπως τα φύκια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψάρια γλυκών υδάτων Κατηγορία:Σιλουρόμορφα
Τζιανφράνκο Φίνι
Ο Τζιανφράνκο Φίνι (Gianfranco Fini) (γεννημένος στις 3 Ιανουαρίου 1952) είναι Ιταλός πολιτικός που υπηρέτησε ως πρόεδρος της ιταλικής Βουλής των Αντιπροσώπων από το 2008 έως το 2013. Είναι ο πρώην ηγέτης της συντηρητικής Εθνικής Συμμαχίας, του ακροδεξιού Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος και του κεντροδεξιού κόμματος Μέλλον και Ελευθερία. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι από το 2001 έως το 2006.
Οικογενειακές καταβολές
Ο Φίνι γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1952 στη Μπολόνια. Ο παππούς του, κομμουνιστής ακτιβιστής, πέθανε το 1970. Ο πατέρας του, Αρτζένιο "Σέρτζιο" Φίνι (Μπολόνια, 1923 – Ρώμη, 1998), ήταν εθελοντής με την Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία, ένα φασιστικό κράτος στη Βόρεια Ιταλία που συμμάχησε με τη Γερμανία κατά την περίοδο 1943–45. Αργότερα δήλωσε ότι αισθάνεται κοντά στο κεντροαριστερό Ιταλικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PDSI), αλλά αποσύρθηκε από την πολιτική δραστηριότητα αφού ο γιος του ενεπλάκη στο Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (MSI).
Η μητέρα του Ερμίνια Μαράνι ( Φεράρα, 1926 – Ρώμη, 2008) ήταν κόρη του Αντόνιο Μαράνι, ο οποίος συμμετείχε μαζί με τον Ιτάλο Μπάλμπο στην πορεία στη Ρώμη, η οποία σηματοδότησε την αρχή του ιταλικού φασισμού το 1922. Το όνομα Τζιανφράνκο επιλέχθηκε σε ανάμνηση ενός ξαδέλφου, ο οποίος σκοτώθηκε όταν ήταν 20 ετών από αντάρτες αμέσως μετά την απελευθέρωση της Βόρειας Ιταλίας στις 25 Απριλίου 1945.
Προσωπικά γεγονότα
Στη δεκαετία του 1980, γνώρισε την Ντανιέλα Ντι Σότο, παντρεμένη εκείνη την εποχή με τον Σέρτζιο Μαριάνι, φίλο και αξιωματικό του κόμματος. Η Ντι Σότο έβαλε τέλος στο γάμο της για να μείνει με τον Φίνι. Ο Μαριάνι θα προσπαθούσε να αυτοκτονήσει αμέσως μετά. Το 1985 απέκτησαν τη μοναχοκόρη τους, Τζουλιάνα. Ο Φίνι και η Ντι Σότο παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στο Μαρίνο το 1988. Χώρισαν το 2007.
Πέντε μήνες μετά τον χωρισμό του, αποκαλύφθηκε η σχέση του με την δικηγόρο Ελισαμπέτα Τουλιάνι. Τον Δεκέμβριο του 2007 απέκτησαν μια κόρη, την Καρολίνα. Η δεύτερη κόρη τους ονομάζεται Μαρτίνα.
Από την αρχή στον ρόλο του αναπληρωτή του Τζόρτζιο Αμιράντε
Ο Φίνι φοίτησε στο γυμνάσιο "Laura Bassi" στη Μπολόνια. Η πρώτη του γνωστή ενασχόληση με την πολιτική σημειώθηκε το 1968 όταν, ο 16χρονος Φίνι ενεπλάκη σε συγκρούσεις με κομμουνιστές ακτιβιστές, ανάμεσά τους σε μια διαμαρτυρία μπροστά από έναν κινηματογράφο ενάντια στην προβολή της ταινίας του Τζον Γουέιν Τα Πράσινα Μπερέ. Εκείνη την περίοδο, ασχολήθηκε με το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα. αριστερά|μικρογραφία|268x268εσ|Ο Τζιανφράνκο Φίνι το 1992. Στη συνέχεια ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα στο Fronte della Gioventù (Μέτωπο Νέων), την οργάνωση νεολαίας MSI. Τρία χρόνια αργότερα, μετακόμισε με την οικογένειά του στη Ρώμη. Τον Αύγουστο του 1976 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στη Σαβόνα και στη συνέχεια στη Ρώμη στο Υπουργείο Άμυνας. Το 1977 έγινε εθνικός γραμματέας του Fronte della Gioventù, τον οποίο επέλεξε ο Τζόρτζιο Αμιράντε, γραμματέας του κόμματος που τώρα αυτοαποκαλείται "MSI - Destra Nazionale". Ο Φίνι είχε τοποθετηθεί πέμπτος μεταξύ επτά υποψηφίων που εκλέχθηκαν στην εθνική γραμματεία της νεολαίας.
Στο μεταξύ, ο Φίνι είχε επίσης αποφοιτήσει με πτυχίο παιδαγωγικής από το Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης. Συνεργάστηκε επίσης με την εφημερίδα του κόμματος, Il Secolo d'Italia, μαζί με το κίνημα νεολαίας περιοδικό Dissenso.
Ο Φίνι εξελέγη για πρώτη φορά στη Βουλή στις 26 Ιουνίου 1983 ως μέλος του MSI. Επανεξελέγη το 1987, τον Σεπτέμβριο προτάθηκε από τον Αλμιράντε ως διάδοχός του ως γραμματέας του κόμματος.
Το 2009 προέκυψε ότι ήδη από το 1980 ο Αλμιράντε είχε προσδιορίσει τον Φίνι ως έναν από μια ομάδα νεαρών Ιταλών που ήταν «νέοι, μη φασίστες, μη νοσταλγοί, που πιστεύουν, όπως πιστεύω μέχρι τώρα, σε αυτούς τους θεσμούς, σε αυτό το Σύνταγμα. . Γιατί μόνο έτσι το MSI μπορεί να έχει μέλλον»
Από το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα στην Εθνική Συμμαχία
Ο Τζόρτζιο Αλμιράντε πέθανε τον Μάιο του 1988 και στο συνέδριο του κόμματος στο Σορέντο εκείνο το έτος, ο Φίνι νίκησε τη δεξιά πτέρυγα του κόμματος, με επικεφαλής τον Πίνο Ραούτι, και εξελέγη γραμματέας του κόμματος. Παρέμεινε στην εθνική γραμματεία του MSI μέχρι τον Ιανουάριο του 1990, όταν στο επόμενο συνέδριο του κόμματος στο Ρίμινι, ο Πίνο Ραούτι εξελέγη γραμματέας. Αλλά τον Ιούλιο του 1991, μετά από μια σκληρή εκλογική ήττα στις διοικητικές και περιφερειακές εκλογές στη Σικελία, ο Φίνι επέστρεψε στο ρόλο του ως γραμματέας του κόμματος. Διατήρησε αυτή τη θέση μέχρι τη διάλυση του κόμματος το 1995. δεξιά|μικρογραφία|340x340εσ|O Τζιανφράνκο Φίνι το 2004. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως εθνικού γραμματέα, επιβεβαίωσε τον ρόλο του MSI ως κληρονόμων της φασιστικής κληρονομιάς του Μπενίτο Μουσολίνι με μια σειρά από διάσημες πολεμικές δηλώσεις, όπως: "Αγαπητοί σύντροφοι, η MSI διεκδικεί το δικαίωμά της να αναφέρεται στον φασισμό" (1988), " Είμαστε φασίστες, οι κληρονόμοι του φασισμού, ο φασισμός του 2000» (1991), «Μετά από σχεδόν μισό αιώνα, η ιδέα του φασισμού είναι ζωντανή» (1992), «Υπάρχουν φάσεις όπου η ελευθερία δεν είναι ανάμεσα στις βασικές αξίες " (1994), "Ο Μουσολίνι ήταν ο μεγαλύτερος Ιταλός πολιτικός του εικοστού αιώνα", "Ο φασισμός έχει παράδοση εντιμότητας, ορθότητας και καλής διακυβέρνησης" (1994).
Μετά την εκλογή του Μπερλουσκόνι το 1994, για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της Ιταλίας, μια ιταλική κυβέρνηση περιλάμβανε τέσσερις υπουργούς από το κόμμα MSI, συμπεριλαμβανομένου του αντιπρόεδρου της κυβέρνησης Τζουζέπε Ταταρέλα, αν και ο Φίνι δεν συμμετείχε άμεσα ως υπουργός καθώς δεν ήταν εκείνη την εποχή.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 ο Φίνι άρχισε σταδιακά να απομακρύνει το MSI από τη νεοφασιστική του ιδεολογία σε μια πιο παραδοσιακά συντηρητική πολιτική ατζέντα. Τον Ιανουάριο του 1995, το συνέδριο του Κόμματος στο Fiuggi σηματοδότησε μια ριζική αλλαγή, που στη συνέχεια αναφέρθηκε ως la svolta di Fiuggi (το σημείο καμπής στο Fiuggi) και συγχώνευσε το MSI με συντηρητικά στοιχεία των διαλυμένων Χριστιανοδημοκρατών για να σχηματίσει την Εθνική Συμμαχία, του οποίου την προεδρία ανέλαβε ο Φίνι.
Το νέο κόμμα πήρε μια αποφασιστική στάση αποστασιοποιώντας τον από τον φασισμό. Μετά τη νίκη του Λαού των Ελευθεριών το 1994, ο Φίνι είπε ότι δεν θα υπήρχε και δεν θα μπορούσε να υπάρξει καμία επιστροφή στον φασισμό και συχνά αποκήρυξε τους υποστηρικτές του που χρησιμοποιούσαν τον φασιστικό χαιρετισμό. Μερικά μέλη της MSI ( Pino Rauti, Erra, Staiti) διαφώνησαν και αποσχίστηκαν για να σχηματίσουν το νέο κόμμα Tricolor Flame.
Κυβερνητικές θέσεις
Ο Φίνι και το κόμμα του ήταν μέρος του δεξιού συνασπισμού Βουλής των Ελευθεριών του Μπερλουσκόνι που κέρδισε τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1994 και του 2001. Ο Φίνι έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης το 2001 και υπουργός Εξωτερικών τον Νοέμβριο του 2004.
Από τον Φεβρουάριο του 2002 έως το 2006, εκπροσώπησε την ιταλική κυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Συνέλευση. Μετά τις γενικές εκλογές του Απριλίου 2008, ο Φίνι εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής στις 30 Απριλίου 2008 με την τέταρτη ψηφοφορία, λαμβάνοντας 355 ψήφους.
Οι πιο γνωστές νομοθετικές του πράξεις ήταν:
Από την Εθνική Συμμαχία στον Λαό της Ελευθερίας
δεξιά|μικρογραφία|242x242εσ|O Τζιανφράνκο Φίνι το 2004. Μετά από κάποια διαφωνία μεταξύ των φατριών του κόμματος το 2005, ένα συνέδριο διέλυσε τις φατρίες και επιβεβαίωσε τον Φίνι ως πρόεδρο του κόμματος.
Το 2006, ο Φίνι ανακοίνωσε την αφαίρεση του συμβόλου της φλόγας και της γραφής "MSI" από τα σύμβολα της Εθνικής Συμμαχίας. Η κίνηση, αφού αντιμετώπισε την αντίθεση από μέλη του κόμματος όπως ο Μαουρίτσιο Γκασπάρι, τελικά αρνήθηκε.
Ο Φίνι ξεκίνησε μια προσωπική πορεία προς πιο φιλελεύθερες κοινωνικές θέσεις τη δεκαετία του 2000, παρά την αντίθεση του υπόλοιπου κόμματός του. Συγκεκριμένα:
Στα τέλη Ιανουαρίου 2007, ο Μπερλουσκόνι δήλωσε ότι ο Φίνι θα ήταν ο μόνος διάδοχός του σε περίπτωση ενοποίησης των κεντροδεξιών κομμάτων, προκαλώντας διαφωνίες από τη Λέγκα του Βορρά και την Ένωση Χριστιανών και Κεντρώων Δημοκρατών (UDC).
Ωστόσο, δύο μήνες αργότερα, πλησίασε ξανά τον Μπερλουσκόνι, αμέσως μετά την πτώση του υπουργικού συμβουλίου Prodi II. Συμφώνησαν να παρουσιάσουν τα δύο κόμματα με το ίδιο σύμβολο του Λαού της Ελευθερίας στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Απριλίου 2008 και στη συνέχεια να προχωρήσουν προς ένα ενιαίο κεντροδεξιό κόμμα.
Πρόεδρος της Βουλής
Ακολουθώντας την πορεία του για αναθεώρηση των αξιών της ιταλικής δεξιάς, στο φεστιβάλ νεολαίας του 2008 Atreju 2008 υποστήριξε ότι η Δεξιά πρέπει να αναγνωρίσει αυτά τα δικαιώματα «που υπάρχουν στο Σύνταγμα: ελευθερία, ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Αξίες που καθόρισαν και καθορίζουν τον δρόμο της Δεξιάς, που είναι αξίες κάθε δημοκρατίας και που είναι πλήρως αντιφασιστικές»
Στο ρόλο του Προέδρου της Βουλής, επέπληξε πολλές φορές την κυβέρνηση, επικρίνοντας την εκτεταμένη χρήση των ψήφων εμπιστοσύνης. Θεωρήθηκε ως μέτρια δύναμη μεταξύ της κυβέρνησης του Μπερλουσκόνι και του Προέδρου της Δημοκρατίας, προτείνοντας τελικά ότι ο Μπερλουσκόνι έπρεπε να παραιτηθεί.
Πολέμησε ενάντια στις κακές πρακτικές της απουσίας και της διπλής ψηφοφορίας από τους βουλευτές στο ιταλικό κοινοβούλιο, προωθώντας ένα ψηφιακό σύστημα ψηφοφορίας (που θα εφαρμοστεί από τον Μάρτιο του 2009) για να εμποδίσει άλλους βουλευτές να ψηφίσουν για λογαριασμό απόντες μελών, κρίνοντάς το «ανήθικο» 19 βουλευτές από τους συνολικά 630 αρνήθηκαν, ωστόσο, να επιτρέψουν την καταγραφή των δακτυλικών τους αποτυπωμάτων και το σύστημα εφαρμόστηκε σε εθελοντική βάση.
Επίσης, έκρινε αρνητικά την επιθυμία της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι να παρέμβει με διάταγμα στην περίπτωση της Eluana Englaro και υποστήριξε την ανάγκη να υπερασπιστεί την κοσμικότητα του κράτους, ενώ στη συνέχεια επικρίθηκε από μέλη του UDC και του κόμματός του. Τον τελευταίο καιρό ασκεί ολοένα και πιο έντονα κριτική στην κυβερνητική πλατφόρμα, την οποία θεωρεί υπερβολικά προκατειλημμένη προς το ακροδεξιό κόμμα του συνασπισμού Λέγκα του Βορρά. Αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με τον ίδιο τον Μπερλουσκόνι.
Ίδρυσε την κοινοβουλευτική ομάδα «Futuro e libertà per l'Italia» (Μέλλον και Ελευθερία για την Ιταλία) με την ελπίδα να δημιουργήσει έναν κεντρώο « τρίτο πόλο », παρόμοιο με αυτό που είχε κάνει ο Πιέρ Φερντινάντο Κασίνι με την Ένωση του Κέντρου. Στις ιταλικές γενικές εκλογές του 2013, το FLI ( Μέλλον και Ελευθερία για την Ιταλία ) έλαβε μόνο το 0,5% των ψήφων και έτσι δεν του απονεμήθηκαν έδρες στην Βουλή των Αντιπροσώπων, τερματίζοντας την 30χρονη κοινοβουλευτική καριέρα του Φίνι.
Αντιπαραθέσεις
μικρογραφία|220x220εσ|Ο Τζιανφράνκο Φίνι το 2008. Οι πιο έντονες επικρίσεις προς τον Φίνι από τη Δεξιά σχετίζονται με απομάκρυνση από τις παραδοσιακές πολιτικές του κόμματος. Εκτός από την περιοχή της «Κοινωνικής Δεξιάς» του παραδοσιακού αντιπάλου του Pino Rauti, ο δεξιός διανοούμενος Marcello Veneziani κατηγόρησε τον Φίνι ότι έχασε κάθε σχέση με τη δεξιά σκέψη (είτε παραδοσιακή, νοσταλγική, σύγχρονη ή συντηρητική) και ότι εκπροσωπούσε μια «αστρική «δεξιά, χωρίς καμία ομοιότητα με καμία άλλη ευρωπαϊκή δεξιά ομάδα.
Περαιτέρω κριτική για τον Φίνι προήλθε από τη Λέγκα του Βορρά σε σχέση με ορισμένες πτυχές του φεντεραλισμού και της μετανάστευσης, και από το Φόρτσα Ιτάλια σχετικά με τη δικαιοσύνη.
Κρατήρας Αρχαιολογικού Μουσείου Άνδρου
Ο κρατήρας με αύξοντα αριθμό 131 στην συλλογή του αρχαιολογικού μουσείου Άνδρου.
Τζιανφράνκο Φίνι
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα
Κρατήρας Αρχαιολογικού Μουσείου Άνδρου
Περιγραφή
Πρόκειται για κρατήρα με προχοή, και αποσπασματικώς διατηρούμενος. Είναι διακοσμημένος στο χείλος με γραμμή. Ανάμεσά στις λαβές μια μετόπη με τρία πουλιά και μετόπες με γεωμετρικά κοσμήματα, χωρισμένες από ομάδες κάθετων και οριζόντιων γραμμών.
Προέλευση
Είναι Ευβοϊκής κατασκευής και τοποθετείται χρονικά στην Υστερογεωμετρική περίοδο 750-690 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Άνδρο
Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορίνο
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορίνο (ιταλικά: Torino Film Festival) είναι ένα διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου που διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις 22 έως τις 30 Νοεμβρίου στο Τορίνο της Ιταλίας. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο φεστιβάλ κινηματογράφου στην Ιταλία, μετά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε από τον κριτικό κινηματογράφου και καθηγητή Τζάννι Ροντολίνο ως "Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τζιοβάννι" ή ως "Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νέων". το 1982 στο Τορίνο, μια πόλη που ήταν σε οικονομική παρακμή. Το φεστιβάλ, που προσέλκυσε μεγάλα ονόματα του ιταλικού και διεθνούς κινηματογράφου, συνέβαλε στην αναζωογόνηση της πόλης τόσο οικονομικά όσο και πολιτιστικά. Οι πρώτοι διευθυντές ήταν οι Τζιάνι Ροντολίνο και Ανσάνο Τζιαναρέλι. Το 1998, το όνομα του φεστιβάλ άλλαξε σε Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου
Μαρία Ειρήνη Παλαιολογίνα
Η Μαρία Ειρήνη Παλαιολογίνα (1327 - μετά το 1356) ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα και αυτοκράτειρα της Βουλγαρίας. Ήταν κόρη του Ανδρόνικου Γ΄ και της Άννας και αδερφή του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου και του Μιχαήλ.
Παντρεύτηκε το 1336 τον τσάρο της Βουλγαρίας, Μιχαήλ Ασέν Δ΄. Τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό για εκείνη, εκτός το ότι ήταν Χριστιανή Ορθόδοξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόρες Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Δυναστεία των Παλαιολόγων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Σύζυγοι Βουλγάρων ηγεμόνων
Εθνικό Ελληνικό Μουσείο
Το Εθνικό Ελληνικό Μουσείο (αγγλικά: National Hellenic Museum) είναι το δεύτερο παλαιότερο αμερικανικό ίδρυμα αφιερωμένο στην προβολή και τον εορτασμό της πολιτιστικής προσφοράς των Ελλήνων και των Ελληνοαμερικανών. Παλαιότερα γνωστό ως Ελληνικό Μουσείο και Πολιτιστικό Κέντρο, το Εθνικό Ελληνικό Μουσείο βρίσκεται στο Γκρικτάουν του Σικάγο, στη γωνία των οδών Halsted και Van Buren. Το Εθνικό Ελληνικό Μουσείο υποβλήθηκε πρόσφατα σε πρόγραμμα εκσυγχρονισμού που συγκεντρώθηκε στο μουσείο που μεταφέρθηκε στο σημερινό του κτίριο τον Δεκέμβριο του 2011. Τα επίσημα εγκαίνια του έγιναν στις 10 Δεκεμβρίου 2011 και αποδείχθηκαν ένα αξιοσημείωτο γεγονός στην ελληνική κοινότητα του Σικάγο.
Δημιουργημένο για την προώθηση της κατανόησης των πλούσιων πολιτιστικών παραδόσεων της αρχαίας και σύγχρονης Ελλάδας, καθώς και για την εστίαση στην εμπειρία των ελληνοαμερικανών μεταναστών, το Εθνικό Ελληνικό Μουσείο έχει γίνει το προσκήνιο της Ελληνικής Κοινότητας στο Σικάγο.
Ιστορία
μικρογραφία| Η κυριολεκτική και ιδεολογική γωνιά του Γκρικτάουν Ιδρύθηκε ως Ελληνικό Μουσείο και Πολιτιστικό Κέντρο, το 1983 και έχει πλούσια ιστορία στο Σικάγο.
Τον Ιούλιο του 2004, το Μουσείο του Σικάγου μετακόμισε σε μια νέα τοποθεσία στην οδό S. Adams 801 στη Γκρικτάουν του Σικάγο
Το 2009 το μουσείο μετονομάστηκε σε Εθνικό Ελληνικό Μουσείο, με ένα νέο λογότυπο που ενσωματώνει το σχέδιο του ελληνικού κλειδιού και δημιούργησε μια νέα δήλωση αποστολής: «Σύνδεση γενεών μέσω της ελληνικής ιστορίας, πολιτισμού και τέχνης».
Το 2011 το μουσείο μετακόμισε στη σημερινή του, ειδικά κατασκευασμένη εγκατάσταση στην οδό Σάουθ Χάλστιντ 333 (South Halsted 333), στην καρδιά της Γκρικταόυν του Σικάγο.
Νέα Εγκατάσταση
αριστερά|μικρογραφία| Κατασκευή της νέας μουσειακής εγκατάστασης τον Ιανουάριο του 2011 Το φθινόπωρο του 2005, το Μουσείο άνοιξε το έδαφος στο χώρο της νέας εγκατάστασης, χρηματοδωτήθηκε από τον δήμαρχο του Σικάγο Ρίτσαρντ Ντάλευ. Το νέο κτίριο είναι 3.700 τ.μ.  σύγχρονη εγκατάσταση, με μόνιμες και περιστρεφόμενες αίθουσες εκθέσεων, βιβλιοθήκη και ερευνητικό κέντρο αρχειακών ειδών, αίθουσα διδασκαλίας για παιδιά όλων των ηλικιών και κέντρο προφορικής ιστορίας με το έργο Προφορικής Ιστορίας του Εθνικού Ελληνικού Μουσείου. Η βεράντα στον τελευταίο όροφο διαθέτει τρεις κήπους και προσφέρει εντυπωσιακή θέα στον ορίζοντα του Σικάγο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Το νέο Εθνικό Ελληνικό Μουσείο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Δημήτριο Σταυριανό, Εκτελεστικό Διευθυντή με την KTGY Architecture + Planning, στο Σικάγο.
Η νέα εγκατάσταση ολοκληρώθηκε το 2011 με τα εγκαίνια να πραγματοποιούνται στις 10 Δεκεμβρίου 2011.
Πρόγραμμα προφορικής ιστορίας
Το Πρόγραμμα Προφορικής Ιστορίας του Εθνικού Ελληνικού Μουσείου είναι μια προσπάθεια καταγραφής της εμπειρίας των Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική μέσω της διαδικασίας συνεντεύξεων και καταγραφής των ιστοριών ζωής ατόμων ελληνικής καταγωγής. Περίπου 450.000 Έλληνες ήρθαν στην Αμερική μεταξύ 1890 και 1920 ως μέρος της πλημμύρας μεταναστών από την Ανατολική Ευρώπη. Σήμερα, οι Ελληνοαμερικανοί έχουν παρουσία σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Πρόγραμμα Προφορικής Ιστορίας έχει περισσότερες από 300 μεμονωμένες ιστορίες από το 2015, που εκτείνονται σε εκατοντάδες ώρες φιλμ και κασέτες, από Έλληνες και Ελληνοαμερικανούς από όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Συλλογή
μικρογραφία| Αντικείμενα από τη συλλογή. Η εκτεταμένη συλλογή του Εθνικού Ελληνικού Μουσείου καλύπτει τα χιλιάδες χρόνια της ελληνικής ιστορίας, με κομμάτια από κάθε περίοδο της ιστορίας από το 1200 π.Χ. έως σήμερα. Η συλλογή παρουσιάζει σε περίοπτη θέση αντικείμενα της ελληνοαμερικανικής μεταναστευτικής εμπειρίας, όπως χειροποίητα υφάσματα, παραδοσιακές φορεσιές και μουσικά όργανα, καθώς και πρωτότυπες φωτογραφίες.
Βιβλιοθήκη και Αρχεία
Η Βιβλιοθήκη και το Αρχείο του Εθνικού Ελληνικού Μουσείου περιλαμβάνει πάνω από 10.000 βιβλία, σειριακές εκδόσεις και άλλα έγγραφα. Η συλλογή της βιβλιοθήκης αποτελείται από βιβλία για την ελληνική ιστορία, τον πολιτισμό, τη γλώσσα και θρησκεία και περιλαμβάνει σπάνιους τόμους όπως και χειρόγραφα του 17ου και του 18ου αιώνα. Η αρχειακή συλλογή περιλαμβάνει χρόνια ελληνοαμερικανικών εφημερίδων, περιοδικών και αρχειακών αρχείων, μεταξύ άλλων έντυπων υλικών.
Οι αρχειακές συλλογές του Εθνικού Ελληνικού Μουσείου περιλαμβάνουν συλλογές χειρόγραφων επιστολών, χειρόγραφα της πρώιμης σύγχρονης εποχής και ένα από τα μεγαλύτερα αρχεία ελληνόφωνων εφημερίδων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εκδηλώσεις
Μαζί με μικρότερες εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα σε εβδομαδιαίο ή μηνιαίο πρόγραμμα, όπως δεξιώσεις κοκτέιλ, δεξιώσεις δείπνων, μπραντς, εκδηλώσεις συνάντησης και χαιρετισμού και εκδηλώσεις με θέμα τις γιορτές, το Εθνικό Ελληνικό Μουσείο έχει πολλές εκδηλώσεις τις οποίες φιλοξενεί κάθε χρόνο.
Κοτύλη Αρχαιολογικού Μουσείου Άνδρου
Η κοτύλη του αρχαιολογικού μουσείου Άνδρου είναι ένα βαθύ και χωρίς χείλος ποτήρι με δύο οριζόντιες λαβές. Ως προς τη διακόσμησή του είναι ολόβαφη. Υπάρχει χαραγμένη επιγραφή (graffito) ΜΝΟΙΛΕΟΙ
Προέλευση
Είναι Κορινθιακής κατασκευής και τοποθετείται στην Υστερογεωμετρική περίοδο περίπου 750-720 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Άνδρο
Γατόψαρο
Με το όνομα γατόψαρα είναι γνωστά τα μέλη της τάξης Σιλουμόρφα (Siluriformes), μιας τάξης ακτινοπτερύγιων ιχθύων. Έχουν πάρει το όνομά τους από τα χαρακτηριστικά μουστάκια τους, τα οποία θυμίζουν αυτά της γάτας, όμως δεν έχουν όλα τα είδη μεγάλα μουστάκια. Χαρακτηρίζονται από το σχήμα του κεφαλιού τους, το οποίο είναι βαρύ και πλατύ, και το μικρό μέγεθος της νηκτικής κύστης. Πολλά γατόψαρα είναι νυκτόβια, αλλά άλλα είδη είναι ημερόβια. Απαντούν σε παραθαλάσσια, ποτάμια και λιμναία ύδατα κάθε ηπείρου εκτός της Ανταρκτικής και έχουν αποικήσει όλες τις ηπείρους σε κάποια στιγμή. Την μεγαλύτερη ποικιλομορφία παρουσιάζουν στους τροπικούς, ενώ μόνο μια οικογένεια είναι ιθαγενής στη Βόρεια Αμερική και άλλη μία στην Ευρώπη.