cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μορίς Ερζόγκ
Ανάβαση στο Αναπούρνα
Η κατάβαση αποδείχτηκε ιδιαίτερα επικίνδυνη. Και οι δύο ορειβάτες είχαν ελαφριές μπότες για την ημέρα κορυφής. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Ερζόγκ έχασε τα γάντια του κοντά στην κορυφή, καθώς και μια νύχτα αναγκαστικού μπιβουάκ σε ένα κρεβάς σε έναν υπνόσακκο μοιρασμένο σε 4εις ορειβάτες (Λουί Λασενάλ, Γκαστόν Ρεμπουφά, Λιονέλ Τερέ και Ερζόγκ) είχε ως αποτέλεσμα να υποστούν εκτεταμένα κρυοπαγήματα, με επακόλουθη γάγγραινα που απαίτησε τον άμεσο ακρωτηριασμό από τον γιατρό της αποστολής. Οι δύο ορειβάτες κορυφής έχασαν όλα τα ακροδάχτυλα των ποδιών τους, ενώ ο Ερζόγκ έχασε τα περισσότερα δάχτυλα των χεριών του.
Το Αναπούρνα ξανασκαρφαλώθηκε μετά από 20 χρόνια το 1970, όταν μια βρετανική στρατιωτική αποστολή υπό τον ορειβάτη Κρις Μπόνινγκτον σκαρφάλωσε τη γαλλική διαδρομή στη βόρεια όψη, με παράλληλη ανάβαση της νότιας όψης. Η τέταρτη ενάβαση έγινε μετά από επτά χρόνια.
Το βιβλίο
Η αφήγηση του Ερζόγκ για την αποστολή δημοσιεύτηκε πρώτα το 1951 στα Γαλλικά, κατόπιν στα Αγγλικά το 1952 με τίλο Annapurna. Το βιβλίο πούλησε 11 εκατομμύρια αντίτυπα από το 2000, περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο ορειβατικό τίτλο. Θεωρείται πως η συγκεκριμένη αφήγηση της αποστολής καθιέρωσε την ορειβατική φήμη του Ερζόγκ και ενέπνευσε μια γενεά ορειβατών.
Ωστόσο, ορισμένες λεπτομέρειες της αφήγησης του Ερζόγκ για την ημέρα κορυφής αμφισβητήθηκαν από δημοσιεύσεις και αφηγήσεις άλλων μελών της αποστολής, κυρίως από μία βιογραφία του Γκαστόν Ρεμπουφά και μεταθανάτιες δημοσιεύσεις, το 1996, περιοδικών για τον Λουί Λασενάλ. Το βιβλίο του 2000 True Summit: What Really Happened on the Legendary Ascent of Annapurna του Ντέιβιντ Ρόμπερτς αποδίδει μια όψη αυτής της διαφωνίας.
Άλλες διακρίσεις
Ο Ερζόγκ έγινε Υπουργός Νεότητας και αθλητισμού από το 1958 έως το 1963 και δήμαρχος της αλπικής κοινότητας Σαμονί. Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής επί είκοσι πέντε έτη από το 1970 και ήταν επίτιμο μέλος από το 1995. Είναι Αξιωματικός της Λεγεώνος της Τιμής και κάτοχος του Πολεμικού Σταυρού 1939–1945, για τη στρατιωτική του υπηρεσία στα χρόνια 1939-45.
Ο Ερζόγκ ήταν απόφοιτος της Ανώτατης Εμπορικής Σχολής του Παρισιού.
Ρέμος (δορυφόρος)
Ο Ρέμος (αγγλικά:Remus), είναι ο εσωτερικός και μικρότερος δορυφόρος του αστεροειδή της Κύριας ζώνης 87 Σύλβια. Ακολουθεί μία σχεδόν κυκλική, κοντά στο ισημερινό τροχιά γύρω από τον αστεροειδή. Από αυτή την άποψη, είναι παρόμοιος με τον άλλο δορυφόρο (του αστεροειδή) Ρωμύλο.
Ο Ρέμος ανακαλύφθηκε αρκετά έτη αργότερα από τον Ρωμύλο, στις εικόνες που η λήψη τους ξεκίνησε από τις 9 Αυγούστου 2004, και ανακοινώθηκε στις 10 Αυγούστου 2005. Ανακαλύφθηκε από τούς Franck Marchis του πανεπιστημίου του Μπέρκλεϋ, και τους Pascal Descamps, Daniel Hestroffer, και Jérôme Berthier του Αστεροσκοπείου Παρισίων, στη Γαλλία, χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο Yepun του νότιου ευρωπαϊκού παρατηρητήριου (European Southern Observatory - ESO) στη Χιλή. Ο Marchis, ο υπεύθυνος προγράμματος, περίμενε την ολοκλήρωση του προγράμματος για την απόκτηση εικόνων πριν αρχίζει να υποβάλλονται σε επεξεργασία τα στοιχεία. Ήταν έτοιμος να ξεκινήσει τις διακοπές του, τον Μάρτιο του 2005, όταν ο Descamps του έστειλε μια συνοπτική σημείωση που είχε τον τίτλο "87 Sylvia est triple ?" , επισημαίνοντας ότι μπορούσε να δει δύο δορυφόρους σε διάφορες εικόνες της Σύλβιας. Ολόκληρη η ομάδα στράφηκε γρήγορα στην ανάλυση των στοιχείων, ετοίμασε μία αναφορά, υπέβαλε μια περίληψη έως τη συνεδρίαση του Αυγούστου στο Ρίο ντε Τζανέιρο και υπέβαλε μια πρόταση ονομασίας στη IAU.
Ο πλήρης προσδιορισμός του είναι (87) Σύλβια II Ρέμος, ενώ το προσωρινό του όνομα ήταν S/2004 (87) 1. Πήρε το όνομά του από τον Ρέμο, έναν από τους δύο δίδυμους ιδρυτές της Ρώμης, γιο της Ρέας Σύλβιας που ανατράφηκε από μία λύκαινα.
Η 87 Σύλβια, έχει μια χαμηλή πυκνότητα, η οποία δείχνει ότι πιθανώς να έχει σχηματιστεί από συντρίμμια, από μια σύγκρουση μεταξύ ενός σώματος-γονέα της και ενός άλλου αστεροειδή. Είναι πιθανό, έτσι, ότι και ο Ρέμος με τον Ρωμύλο είναι μικρότεροι σωροί υλικού σε τροχιά γύρω από το κύριο σώμα, δημιουργημένοι από τα συντρίμμια της ίδιας σύγκρουσης. Σε αυτήν την περίπτωση το αλμπέντο και η πυκνότητά τους αναμένονται να είναι παρόμοια με της Σύλβια.
Η τροχιά του πιστεύται πως είναι αρκετά σταθερή − βρίσκεται αρκετά εσωτερικά στη σφαίρα Hill της Σύλβια (περίπου 1/100 της ακτίνας Hill της Σύλβια), αλλά και αρκετά έξω από τη σύγχρονη τροχιά.
Από την επιφάνεια του Ρέμου, η Σύλβια εμφανίζεται τεράστια, έχοντας μια γωνία παρατήρησης, κατά προσέγγιση, 30°×18°, ενώ το μέγεθος με το οποίο εμφανίζεται ο Ρωμύλος ποικίλλει, μεταξύ 1,6° και 0,5°.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δορυφόροι αστεροειδών
Λοθάριος της Φραγκίας
Ο Λοθάριος της Γαλλίας (Γαλλική γλώσσα : Lothaire, 941 – 2 Μαρτίου 986) ήταν Βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων από τη Δυναστεία των Καρολιδών (10 Σεπτεμβρίου (10 Σεπτεμβρίου 954 - 2 Μαρτίου 986). Ο Λοθάριος ήταν γιος του Λουδοβίκου Δ΄ της Γαλλίας και της Γκερμπέργκας της Σαξονίας.
Άνοδος
Διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 13 ετών (10 Σεπτεμβρίου 954), στέφτηκε βασιλιάς από τον αρχιεπίσκοπο της Ρενς (12 Νοεμβρίου 954). Ο Λοθάριος είχε ήδη οριστεί κληρονόμος την εποχή που αρρώστησε ο πατέρας του (951), το έθιμο αυτό επικρατούσε στην αυλή των Φράγκων από την εποχή που κυβερνούσε ο Οίκος των Μεροβιγγείων. Η Γκερμπέργκα συμμάχησε με τον γαμπρό της Ούγο τον Μέγα, δούκα των Φράγκων και κόμη των Παρισίων που ήταν αντίπαλος του συζύγου της. Ο Ούγος ο Μέγας ανέλαβε σε αντάλλαγμα να κυβερνήσει το Δουκάτο της Ακουιτανίας και το μεγαλύτερο τμήμα από το Βασίλειο της Βουργουνδίας σαν Αντιβασιλιάς. Ο Λοθάριος κληρονόμησε ένα διασπασμένο βασίλειο στο οποίο κυβερνούσαν οι μεγιστάνες και αξιωματούχοι χωρίς να παίρνουν την άδεια του βασιλιά, μεγιστάνες όπως ο Ούγος Καπέτος και ο Ερβέρτος Β΄ του Βερμαντουά ήταν μεγάλη απειλή. Ο Λοθάριος και ο Ούγος ο Μέγας πολιόρκησαν και κατέλαβαν το Πουατιέ (955). Όταν πέθανε ο Ούγος ο Μέγας (956) ο Λοθάριος ήταν 15 ετών, την κηδεμονία του ανέλαβε ο από μητέρα θείος του Μπρούνο ο Μέγας, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας και αδελφός του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι γιοι του Ούγου του Μέγα Ούγος Καπέτος και Όθων της Βουργουνδίας ήρθαν σε συμφωνία με τον Λοθάριο με την επέμβαση του Μπρούνο. Ο βασιλιάς έδωσε στον Ούγο το Παρίσι και τον τίτλο του Δούκα των Φράγκων, ο Οθων παρέλαβε το Δουκάτο της Βουργουνδίας (956).
Ένταση με την Αγία Ρωμαική Αυτοκρατορία
Ο αυτοκράτορας Όθων Β΄ έδιωξε τους αδελφούς Ρέγκιναρ Δ΄ του Μονς και Λάμπερτ Α΄ του Λουβαίν, αμέσως μετά συμμάχησαν με τον μικρότερο αδελφό του Λοθάριου Κάρολο και τον Όθων του Βερμαντουά και βάδισαν εναντίον του αυτοκράτορα. Η τελική σύγκρουση έγινε στη Μονς, ο Λοθάριος υποστήριξε τον αδελφό του αλλά δεν έστειλε στρατό να τον βοηθήσει. Ο Κάρολος εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και ανέλαβε τον έλεγχο στη Λοθαριγγία. Το βασικό του ενδιαφέρον ήταν να σπάσει τους δεσμούς ανάμεσα στον Λοθάριο και τον Οίκο του Αρντέν, έναν πανίσχυρο Οίκο στη Λοθαριγγία πιστό στον Όθων Β΄, σε αυτούς ανήκαν οι Αντάλμπερο της Ρενς και ο Αντάλμπερο του Λον. Ο Κάρολος κατηγόρησε τη βασίλισσα Έμμα για μοιχεία με τον Αντάλμπερο του Λον (977), ο Λοθάριος συγκάλεσε Σύνοδο στη Φιμ για να συζητήσει το θέμα. Δεν βρέθηκαν αποδείξεις και αθωώθηκαν, ο Κάρολος που τους κατηγόρησε άδικα εξορίστηκε. Ο Οίκος του Αρντεν και οι οπαδοί της Λοθαριγγίας που ήταν υπέρ του αυτοκράτορα ήταν πανίσχυροι στην αυλή της Λωρραίνης. Ο Όθων Β΄ διόρθωσε την αδικία και αποκατέστησε τους αδελφούς Ρέγκιναρ Δ΄ του Μονς και Λάμπερτ Α΄ του Λουβαίν με την Κομητεία του Αινώ, τη δεκαετία του 950 διόρισε τον Κάρολο δούκα της Άνω Λωρραίνης που αντιστοιχεί στη βόρεια Λοθαριγγία. Μετά τον διορισμό ο Κάρολος ήταν αποφασισμένος να εκδικηθεί τον αδελφό του για την προσβολή.
Πόλεμος με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
"Καθώς ο αυτοκράτορας και οι οπαδοί του που δραπέτευσαν επανήλθαν στην πατρίδα τους σε μεγάλη σύγχυση κανένας από τον στρατό του Λοθάριου δεν επέστρεψε στη Γαλλία".
"Το 26ο έτος της βασιλείας του μέγιστου Λοθάριου που επιτέθηκαν οι Σάξονες ο αυτοκράτορας δραπέτευσε".
Οι αναφορές αυτές ερμηνεύονται από πολλούς μεγάλους σύγχρονους ιστορικούς όπως ο Καρλ Φέρντιναντ Βέρνερ (1924 - 2008) σαν οι πρώτοι εκδηλώσεις του Γαλλικού εθνικισμού.
Ειρήνη με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
thumb|250px|right|Η [[Γαλλία τον 10ο αιώνα (τα εδάφη των Καρολιδών με κίτρινο χρώμα)]] Η ένωση των Δυτικών Φράγκων εναντίον του Όθων Β΄ είχε σαν αποτέλεσμα να αναδειχθεί ο Οίκος των Ροβερτιδών με τον Ούγο Καπέτο, είχε υπηρετήσει με πίστη τον βασιλιά Λοθάριο. Η μάχη με τον αυτοκράτορα ανέβασε σημαντικά τη δύναμη του Ούγου Καπέτου ιδιαίτερα όταν κατέκτησε τη Μοντρέιγ από τον Αρνούλφο Β΄ της Φλάνδρας. Ο Λοθάριος ήθελε να ανατρέψει όλες τις φιλοδοξίες του αδελφού του Καρόλου για τον θρόνο των Φράγκων, αποφάσισε γι΄αυτό να ακολουθήσει την τακτική του πατέρα του, ο πρίγκιπας Λουδοβίκος στέφτηκε από τον πατέρα του συμβασιλέας (8 Ιουνίου 979). Την πραγματική εξουσία ωστόσο ανέλαβε ο μικρός Λουδοβίκος μετά τον θάνατο του πατέρα του (986). Ο Λοθάριος ήταν ο δεύτερος βασιλιάς που χρησιμοποίησε την πρακτική σαν βασιλιάς των Φράγκων, θα οριστικοποιήσει μόνιμα ο Οίκος των Καπετιδών. Ο Λοθάριος προσέγγισε ξανά την Αγία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τον υποστήριξαν οι επίσκοποι του Ρενς, του Λαν και ο Οίκος του Αρντέν. Τον Ιούλιο του 980 ο Λοθάριος και ο Όθων Α΄ συναντήθηκαν στα Φραγκικά σύνορα και έκλεισαν ειρήνη. Ο Λοθάριος απαρνήθηκε τα δικαιώματα του στη Λοθαριγγία, αυτό επέτρεψε στον Όθων Β΄ να στρέψει τα σχέδια του στη Βυζαντινή Ιταλία, οι Ροβερτίδες εξοργίστηκαν επειδή αποκλείστηκαν από τις διαπραγματεύσεις. Η ειρήνη έφερε τη Δυτική Φραγκία στη σφαίρα των Οθωνιδών, η Λομβαρδική αριστοκρατία ανέλαβε την εξουσία σε βάρος των Ροβερτιδών. Ο Ούγος Καπέτος σε απάντηση αποφάσισε να πάει στη Ρώμη, να συναντήσει τον αυτοκράτορα και να κλείσει νέα συνθήκη μαζί του, ο Λοθάριος διέταξε να τον φυλακίσουν όταν επιστρέψει.
Γάμος του διαδόχου
Ο Λοθάριος με συμβουλή της συζύγου του Έμμας αποφάσισε να παντρέψει τον γιο και διάδοχο του Λουδοβίκο με την Αδελαΐδα του Ανζού στον τρίτο της γάμο, αδελφή του Γοδεφρείδου Α΄ του Ανζού. Η Αδελαΐδα ήταν 40 ετών και ο μικρός Λουδοβίκος μόλις 15, οι προηγούμενοι σύζυγοι της ήταν ο κόμης Στέφανος του Ζεβοντάν και ο κόμης Ραϊμόνδος της Τουλούζης, πρίγκιπας της Γοτθίας. Ο Λοθάριος είχε με τον γάμο αυτό φιλόδοξους στόχους να αποκαταστήσει πλήρως την εξουσία των Καρολιδών στη νότια Γαλλία και να κερδίσει την υποστήριξη των νότιων ευγενών. Ο γάμος ανάμεσα στον μικρό Λουδοβίκο και την Αδελαΐδα έγινε κατόπιν στο Ωτ-Λουάρ (982), αμέσως μετά στέφτηκαν βασιλείς της Ακουιτανίας από τον αδελφό της Αδελαΐδας Γκυ επίσκοπο του Λε Πουί. Η μεγάλη διαφορά ηλικίας, η ασυμφωνία χαρακτήρων και ή έλλειψη επαφής μεταξύ τους είχαν σαν αποτέλεσμα τη γρήγορη διάλυση του γάμου τους (984). Ο Λοθάριος υποστήριξε τον γιο του, η Αδελαΐδα πήγε με τέχνασμα στην Ακουιτανία και παντρεύτηκε σε τέταρτο γάμο τον Γουλιέλμο Α΄ της Προβηγκίας. Ο γάμος αν και έχει γίνει αποδεκτός από τους περισσότερους σύγχρονους ιστορικούς υπάρχουν μερικοί όπως ο Κάρλριτσαρντ Μπρυλ που τον αμφισβητούν. Η αποτυχία της συμμαχίας με τον ισχυρό Οίκο του Ινζελζέ ενίσχυσε σημαντικά τη θέση των Ροβερτιδών, ο Ούγος Καπέτος ανέλαβε το προβάδισμα απέναντι στον αδελφό του βασιλιά, Κάρολο της Κάτω Λωρραίνης (987). Για να ξεπεράσει την κρίση στην Ακουιτανία ο Λοθάριος συγκέντρωσε τους 10 ισχυρότερους επισκόπους του βορά και τους τους υποτελείς του, βασικός σύμμαχος του έγινε ο Ερβέρτος Γ΄ του Βερμαντουά από την πανίσχυρη οικογένεια Βερμαντουά γιος της ετεροθαλούς αδελφής του Γερβέργης της Λωρραίνης. Ο Ερβέρτος Γ΄ ήταν σχετικά ηλικιωμένος, γι΄ αυτό οι επίσκοποι που υπηρέτησαν τον πατέρα του Λουδοβίκο Δ΄ προτίμησαν να του αναθέσουν περισσότερο πνευματικά καθήκοντα παρά βασιλική εξουσία. Ο Λοθάριος δεν είχε πλέον την ικανότητα να συγκεντρώσει την αριστοκρατία γύρω του ώστε να προχωρήσει σε νέες εκστρατείες.
Επιχειρήσεις στη Λοθαριγγία
thumb|250px|right|Νόμισμα του Λοθάριου των Φράγκων Ο αυτοκράτορας Όθων Β΄ πέθανε πρόωρα και αιφνίδια (7 Δεκεμβρίου 983), διάδοχος του ορίστηκε ο τρίχρονος γιος του Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο πιο στενός συγγενής του από τον Οίκο των Οθωνιδών Ερρίκος Β΄ ο Εριστικός πήρε χωρίς αντίσταση την αντιβασιλεία, απήγαγε αμέσως τον μικρό Όθων με την ελπίδα να ανακηρυχτεί ο ίδιος βασιλιάς. Ο οπαδός του Όθων Γ΄ επίσκοπος Αντάλμπερο της Ρενς και η μητέρα του αυτοκράτορα Θεοφανώ Σκλήραινα αναζήτησαν την υποστήριξη του Λοθάριου για να τους βοηθήσουν να ανατρέψουν τον Ερρίκο τον Εριστικό. Ο Αντάλμπερο πρόσφερε στο όνομα της Θεοφανούς τη Λοθαριγγία στον Λοθάριο, αμέσως μετά ο Λοθάριος διεκδίκησε την κηδεμονία του μικρού ανεψιού του Όθων Γ΄. Ο Λοθάριος με τη σειρά του ευχαρίστησε τον Αντάλμπερο και ζήτησε αμέσως μετά από τους ευγενείς της Λοθαριγγίας να του δηλώσουν την υποταγή τους, σπουδαιότερος από αυτούς ήταν ο Γοδεφρείδος Α΄ του Βερντέν μέλος του Οίκου του Αρντέν. Την ίδια εποχή αντιβασίλισσα στην Άνω Λωρραίνη ήταν η Βεατρίκη της Γαλλίας, χήρα του Φρειδερίκου Α΄ της Άνω Λωρραίνης και αδελφή του Ούγου Καπέτου, ο Κάρολος επιδίωξε να συμφιλιωθεί με τον αδελφό του για να την αντικαταστήσει. Τα σχέδια του Λοθάριου να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο στη Λοθαριγγία έπεσαν στο κενό, η Θεοφανώ και ο αρχιεπίσκοπος του Μαίντς απελευθέρωσαν τον μικρό Όθων Γ΄ και απέκτησαν τον έλεγχο σε ολόκληρη την αυτοκρατορία.
Ακολούθησε ειρήνη στη Βορμς ανάμεσα στη Θεοφανώ και τον Ερρίκο τον Εριστικό, αυτό είχε σαν επακόλουθο να ναυαγήσουν τα σχέδια των Καρολιδών για τη Λοθαριγγία και να αναλάβει ξανά την εξουσία ο Οίκος του Αρντέν. Ο Λοθάριος αρνήθηκε να εγκαταλείψει τα εδάφη τα οποία πίστευε ότι του ανήκαν κληρονομικά, συμμάχησε με τον Ερρίκο τον Εριστικό και οι ενωμένες δυνάμεις τους έφτασαν στις όχθες του Ρήνου (1 Φεβρουαρίου 985). Η συμμαχία ανησύχησε τον Αντάλμπερο της Ρενς που συναντήθηκε με τον Ούγο Καπέτο, ο Ερρίκος δεν διατήρησε ωστόσο τη συμμαχία και άφησε τον Λοθάριο να προχωρήσει στη Λοθαριγγία μόνος του. Ο Λοθάριος ζήτησε τη στήριξη του Ούγου Καπέτου αλλά εκείνος το αρνήθηκε με τη δικαιολογία ότι δεν μπορεί να ανατρέψει την αδελφή του και τον ανεψιό του, ο Λοθάριος παρέμεινε μόνος στον πόλεμο εναντίον των Οθωνιδών. Ο Λοθάριος συμμάχησε αμέσως μετά με τους ισχυρότερους ευγενείς του βασιλείου όπως ο Όντο Α΄ του Μπλουά και ο Ερβέρτος Γ΄ του Μω. Αμέσως μετά επιτέθηκε στη Λοθαριγγία, πολιόρκησε τον Μάρτιο του 985 τη Βερντέν με σημαντικούς αιχμαλώτους όπως ο αδελφός του Αντάλμπερο Γοδεφρείδος Α΄ του Βερντέν, ο γιος του Φρειδερίκος του Βερντέν, ο θείος του Γοδεφρείδου Α΄ Ζίγκφριντ του Λουξεμβούργου και ο ανεψιός του Ούγου Καπέτου Θεοδώριχος Α΄ της Άνω Λωρραίνης. Μετά την επιστροφή από το Λαν ο Λοθάριος διέταξε τον Αντάλμπερο να οικοδομήσει ένα νέο κτίριο στη Βερντέν με στόχο να προστατεύσει την πόλη από τις αυτοκρατορικές δυνάμεις.
Σύγκρουση με τον Οίκο του Αρντέν
thumb|250px|right|Λοθάριος της Γαλλίας - Μουσείο Σαιν Ρεμί στη Ρενς Ο Λοθάριος πίεσε τον Αντάλμπερο να γράψει σε αρχιεπισκόπους όπως ο Έγκμπερτ, αρχιεπίσκοπος του Τρηρ ότι ο αληθινός και μοναδικός διάδοχος της αυτοκρατορίας των Καρολιδών είναι ο ίδιος. Την εποχή που ο χαλίφης της Κόρδοβας Αλ-Μανσούρ κατέλαβε τη Βαρκελώνη (985) ο Λοθάριος ήταν άρρωστος, δεν μπόρεσε να βοηθήσει τον Μπορέλ Β΄ της Βαρκελώνης που έστειλε απεσταλμένους στο Βερντέν. Η εξουσία του Λοθάριου εξασθένησε σημαντικά από τότε σε σχέση με αυτή του Ούγου Καπέτου. Σε μια επιστολή ο Ζερμπέρ ντ' Ωριγιάκ, ο μετέπειτα Πάπας Σιλβέστρος Β΄ έγραψε στον επίσκοπο Αντάλμπερο ότι "ο Λοθάριος είναι βασιλιάς των Φράγκων μόνο στο όνομα, ο Ούγος Καπέτος είναι τόσο στο όνομα όσο και στην πράξη". Ο αρχιεπίσκοπος Αντάλμπερο προσπάθησε να πείσει τον Ούγο Καπέτο να ξεκινήσει συνομιλίες με τον Όθων Γ΄. Όταν ο βασιλιάς διέταξε την καταστροφή των οχυρώσεων στο μοναστήρι του Αγίου Παύλου στο Βερντέν ο Αντάλμπερο αρνήθηκε με την πρόφαση ότι οι πεινασμένοι στρατιώτες δεν μπορούσαν να κρατήσουν την πόλη, ο Λοθάριος διέταξε ότι πρέπει ο Αντάλμπερο να δικαστεί. Ο αρχιεπίσκοπος Αντάλμπερο κλήθηκε να δικαστεί για προδοσία στην Κομπιένη με ψευδείς κατηγορίες, μιά από αυτές ΄ήταν ότι τοποθέτησε τον ανεψιό του επίσης Αντάλμπερο επίσκοπο του Βερντέν χωρίς βασιλική άδεια. Ο Ούγος Καπέτος βάδισε προς την Κομπιένη με 3.000 άντρες, μερικοί ιστορικοί γράφουν ότι ο στόχος του ήταν να ελευθερώσει τον ανεψιό του Θεοδώριχο Α΄ της Άνω Λωρραίνης. Ο στόχος του Λοθάριου ήταν να αποκτήσει ολοκληρωτική εξουσία στο Βερντέν, αυτό προσπαθούσε να το κάνει πιέζοντας τον επίσκοπο Αντάλμπερο να καταδιώξει τον ανεψιό του Αντάλμπερο Β΄ του Βερντέν, γιο του Γοδεφρείδου Α΄.
Το τέλος
Ο Λοθάριος δεν μπορούσε να προχωρήσει σε ανοιχτό πόλεμο με τον Ούγο Καπέτο, δεν είχε τις δυνάμεις να συγκρουστεί σε δυο μέτωπα. Απελευθέρωσε τους αιχμαλώτους από τη Λωρραίνη αλλά προτίμησε να κρατήσει φυλακισμένο τον Γοδεφρείδο παρά να παραδώσει τη Μονς στην Αινώ, πίεσε τον γιο του να εγκαταλείψει όλα τα δικαιώματα του στην κομητεία και την επισκοπή του Βερντέν. Μετά από μια συνάντηση του βασιλιά με τον δούκα των Φράγκων ο Θεοδώριχος Α΄ της Άνω Λωρραίνης ελευθερώθηκε. Στις αρχές του 986 ο βασιλιάς ετοιμάστηκε να επιτεθεί στο Καμπραί, ήταν αυτοκρατορική πόλη αλλά βρισκόταν σε εξάρτηση από τις αρχιεπισκοπές του Ρενς και της Λιέγης. Προσπάθησε να πείσει τον επίσκοπο του Καμπραί να του παραδώσει την πόλη, σε αντάλλαγμα θα τον διόριζε αρχιεπίσκοπο του Ρενς μετά την έκπτωση του Αντάλμπερο και πρίγκιπα-επίσκοπο της Λιέγης. Ο Λοθάριος πέθανε αιφνίδια στη Λαν πριν προχωρήσει σε αυτές τις ενέργειες (2 Μαρτίου 986). Δέχτηκε μια μεγαλοπρεπέστατη ταφή στο ιερό του Σαιντ Ρεμί στη Ρενς δίπλα από τον πατέρα του Λουδοβίκο Δ΄. Το βασίλειο εξακολουθούσε να είναι ισχυρό ακόμα και μετά την αλλαγή δυναστείας αν και δεν είχε υποταχθεί η Λοθαριγγία, η αυτοκρατορία δεν φαινόταν ικανή για νέες κατακτήσεις. Ο Ρίτσερους γράφει :
"Φαινόταν ικανός να επεκτείνει το βασίλειο του και η πολιτική του ήταν πολύ επιτυχής, όλοι οι μεγάλοι ευγενείς του βασιλείου είχαν υποταχθεί".
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του προσπάθησε να κατακτήσει τη Λοθαριγγία τόσο με στρατιωτικά όσο και με διπλωματικά μέσα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Έμμα των Μποζονιδών, κόρη του Λοθάριου Β΄ της Λομβαρδίας ("Ιταλίας"), με την οποία απέκτησε:
Από τη μη νόμιμη σχέση του με μία κόρη του Ροβέρτου, μαγιορδόμου του Καρόλου δούκα της Κάτω Λωρραίνης, είχε φυσικά τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυτικής Φραγκίας Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Υδροξυζίνη
Η υδροξυζίνη, που πωλείται με την εμπορική επωνυμία Atarax μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο με αντιισταμινική δράση. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του κνησμού, του άγχους και της ναυτίας. Χρησιμοποιείται είτε από το στόμα είτε με ένεση σε μυ.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν υπνηλία, πονοκέφαλο και ξηροστομία. Οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν την παράταση του QT. Δεν είναι σαφές εάν η χρήση της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του θηλασμού είναι ασφαλής. Η υδροξυζίνη δρα αναστέλλοντας τις επιδράσεις της ισταμίνης. Είναι ένα αντιισταμινικό πρώτης γενιάς και ανήκει στην οικογένεια χημικών πιπεραζίνης.
Κατασκευάστηκε για πρώτη φορά από την Union Chimique Belge το 1956 και εγκρίθηκε προς πώληση από την Pfizer στις Ηνωμένες Πολιτείες αργότερα εκείνο το έτος. Το 2017, ήταν το 99ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από επτά εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
Η υδροξυζίνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του κνησμού, του άγχους και της ναυτίας εξαιτίας κίνησης.
Μια συστηματική ανασκόπηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι σε σύγκριση με άλλους αγχολυτικούς παράγοντες (βενζοδιαζεπίνες και βουσπιρόνη), η υδροξυζίνη ήταν ισοδύναμη ως προς την αποτελεσματικότητα, την αποδοχή και την ανεκτικότητα.
Η υδροξυζίνη μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία αλλεργικών παθήσεων, όπως χρόνια κνίδωση, ατοπικές ή δερματίτιδες εξ επαφής και κνησμός που προκαλείται από ισταμίνη. Αυτά έχουν επίσης επιβεβαιωθεί τόσο σε πρόσφατες όσο και σε προηγούμενες μελέτες ότι δεν έχουν παρενέργειες στο ήπαρ, στο αίμα, στο νευρικό σύστημα ή στην ουροφόρο οδό.
Η χρήση της υδροξυζίνης για προετοιμάσια ως ηρεμιστικό δεν έχει καμία επίδραση στα αλκαλοειδή του τροπανίου, όπως η ατροπίνη, αλλά μπορεί, μετά από γενική αναισθησία, να ενισχύσει τη μεπεριδίνη και τα βαρβιτουρικά και να χρησιμοποιηθεί στη προ-αναισθητική συμπληρωματική θεραπεία ανάλογα με την κατάσταση του ατόμου.
Σε άλλες περιπτώσεις, η χρήση υδροξυζίνης είναι ως μια μορφή μη βαρβιτουρικού ηρεμιστικού που χρησιμοποιείται στην προ-εγχειρητική καταστολή και στη θεραπεία νευρολογικών διαταραχών, όπως η ψυχονευρώσεις και άλλες μορφές καταστάσεων άγχους ή έντασης.
Αντενδείξεις
Η χορήγηση υδροξυζίνης σε μεγάλες ποσότητες με κατάποση ή ενδομυϊκή χορήγηση κατά την έναρξη της εγκυμοσύνης μπορεί να προκαλέσει ανωμαλίες του εμβρύου - όταν χορηγήθηκε σε κυοφορούντες αρουραίους, ποντίκια και κουνέλια, η υδροξυζίνη προκάλεσε ανωμαλίες όπως ο υπογοναδισμός σε δόσεις σημαντικά υψηλότερες από εκείνες του θεραπευτικού εύρους του ανθρώπου. Στους ανθρώπους, σημαντική δόση δεν έχει ακόμη τεκμηριωθεί σε μελέτες, και από προεπιλογή, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) έχει εισαγάγει οδηγίες αντενδείξεων σχετικά με την υδροξυζίνη. Παρομοίως, η χρήση σε άτομα που κινδυνεύουν από ή σημάδια προηγούμενης υπερευαισθησίας αντενδείκνυται επίσης. Η υδροξυζίνη αντενδείκνυται για ενδοφλέβια χορήγηση (IV), καθώς έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί αιμόλυση.
Άλλες αντενδείξεις περιλαμβάνουν τη χορήγηση υδροξυζίνης μαζί με κατασταλτικά και άλλες ενώσεις που επηρεάζουν το κεντρικό νευρικό σύστημα. Εάν είναι απολύτως απαραίτητο, θα πρέπει να χορηγείται ταυτόχρονα μόνο σε μικρές δόσεις. Εάν χορηγείται σε μικρές δόσεις με άλλες ουσίες, όπως αναφέρθηκε, τότε οι ασθενείς θα πρέπει να απέχουν από το χειρισμό επικίνδυνων μηχανημάτων, μηχανοκίνητων οχημάτων ή οποιασδήποτε πράξης που απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση, σύμφωνα με τη νομοθεσία περί ασφάλειας.
Έχουν επίσης διεξαχθεί μελέτες που δείχνουν ότι η μακροχρόνια συνταγογράφηση υδροξυζίνης μπορεί να οδηγήσει σε όψιμη δυσκινησία μετά από χρόνια χρήσης, αλλά επιδράσεις που σχετίζονται με τη δυσκινησία έχουν επίσης αναφερθεί ανέκδοτα μετά από περιόδους 7,5 μηνών, όπως η συνεχής κύλιση του κεφαλιού, το γλείψιμο χειλιών και άλλες μορφές αθετοειδούς κίνησης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι προηγούμενες αλληλεπιδράσεις με παράγωγα φαινοθειαζίνης ή προϋπάρχουσα νευροληπτική θεραπεία σε ηλικιωμένους ασθενείς μπορεί να είχαν κάποια συμβολή στη δυσκινησία κατά τη χορήγηση υδροξυζίνης λόγω υπερευαισθησίας που προκλήθηκε λόγω της παρατεταμένης θεραπείας, και ως εκ τούτου δίδεται κάποια αντένδειξη στη βραχυπρόθεσμη χορήγηση υδροξυζίνης σε άτομα με προηγούμενη χρήση φαινοθειαζίνης.
Παρενέργειες
Αρκετές αντιδράσεις έχουν σημειωθεί στις οδηγίες του παρασκευαστή - βαθύς ύπνος, έλλειψη συντονισμού, καταστολή, ηρεμία και ζάλη έχουν αναφερθεί σε παιδιά και ενήλικες, καθώς και άλλες όπως υπόταση, εμβοές και πονοκέφαλοι. Έχουν παρατηρηθεί επίσης γαστρεντερικές επιδράσεις, καθώς και λιγότερο σοβαρές επιδράσεις όπως ξηρότητα του στόματος και δυσκοιλιότητα που προκαλείται από τις ήπιες αντιμουσκαρινικές ιδιότητες της υδροξυζίνης.
Προβλήματα του κεντρικού νευρικού συστήματος όπως ψευδαισθήσεις ή σύγχυση έχουν παρατηρηθεί σε σπάνιες περιπτώσεις, που αποδόθηκαν κυρίως σε υπερδοσολογία. Τέτοιες ιδιότητες έχουν αποδοθεί στη υδροξυζίνη σε αρκετές περιπτώσεις, ιδιαίτερα σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία για νευροψυχολογικές διαταραχές, καθώς και σε περιπτώσεις όπου έχουν παρατηρηθεί υπερβολικές δόσεις. Ενώ υπάρχουν αναφορές για τις «παραισθησιογόνες» ή «υπνωτικές» ιδιότητες της υδροξυζίνης, αρκετές κλινικές μελέτες δεδομένων δεν ανέφεραν τέτοιες παρενέργειες από την αποκλειστική κατανάλωση υδροξυζίνης, αλλά μάλιστα, έχουν περιγράψει τη συνολική ηρεμιστική της δράση που περιγράφεται μέσω της διέγερσης περιοχών εντός το δικτυωτού σχηματισμού. Οι παραισθησιογόνες ή υπνωτικές ιδιότητες έχουν περιγραφεί ως επιπρόσθετο αποτέλεσμα από τη συνολική καταστολή του κεντρικού νευρικού συστήματος από άλλους παράγοντες του ΚΝΣ, όπως το λίθιο ή η αιθανόλη.
Η επίδραση της υδροξυζίνης έχει επίσης δοκιμαστεί σχετικά με την ικανότητα των ανθρώπων στην καταχώριση και αποθήκευση πληροφοριών στη μνήμη και χρησιμοποιήθηκε σε σύγκριση με σχετικά ασφαλή φάρμακα, όπως η λοραζεπάμη, για την απεικόνιση των επιδράσεων των βενζοδιαζεπινών, τα οποία πιστεύεται ότι έχουν δυσμενείς επιπτώσεις στην χωρητικότητα τις αποθηκευτικής μνήμης. Η υδροξυζίνη βρέθηκε να μην έχει δυσμενείς επιπτώσεις στη μνήμη σε σχέση με τη λοραζεπάμη, η οποία προκάλεσε αρκετές ελλείψεις στην ικανότητα αποθήκευσης της μνήμης.
Σε μια συγκριτική μελέτη με τη λοραζεπάμη σχετικά με τις επιδράσεις στη μνήμη, οι ασθενείς που είχαν λάβει υδροξυζίνη παρουσίασαν ηρεμιστικά αποτελέσματα όπως υπνηλία, αλλά θυμούνταν ότι ένιωθαν ικανοί, προσεκτικοί και ικανοί να συνεχίσουν με μια δοκιμή μνήμης υπό αυτές τις συνθήκες. Αντίθετα, εκείνοι που βρίσκονται υπό την επίδραση της λοραζεπάμης αισθάνονται ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν λόγω του γεγονότος ότι αισθάνονται εκτός ελέγχου λόγω της δράσης της.
Η υπνηλία με ή χωρίς έντονα όνειρα ή εφιάλτες μπορεί να συμβεί σε χρήστες με ευαισθησίες στο αντιισταμινικό σε συνδυασμό με άλλα κατασταλτικά του ΚΝΣ. Η υδροξυζίνη εμφανίζει αγχολυτικές και ηρεμιστικές ιδιότητες σε πολλούς ψυχιατρικούς ασθενείς. Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι η υδροξυζίνη δρα ως υπνωτικό, μειώνοντας την καθυστέρηση έναρξης του ύπνου και αυξάνοντας τη διάρκεια του ύπνου - δείχνοντας επίσης ότι εμφανίστηκε κάποια υπνηλία. Αυτό παρατηρήθηκε περισσότερο σε γυναίκες, οι οποίες είχαν επίσης μεγαλύτερη υπνωτική απόκριση.
Λόγω της πιθανότητας για σοβαρότερες παρενέργειες, αυτό το φάρμακο περιλαμβάνεται στη λίστα για αποφυγή στους ηλικιωμένους.
Φαρμακοδυναμική
Ο κύριος μηχανισμός δράσης της υδροξυζίνης είναι ως ισχυρός και εκλεκτικός ανάστροφος αγωνιστής του υποδοχέα ισταμίνης H1. Αυτή η δράση είναι υπεύθυνη για την αντιισταμινική και ηρεμιστική της δράση. Σε αντίθεση με πολλά άλλα αντιισταμινικά πρώτης γενιάς, η υδροξυζίνη έχει πολύ χαμηλή συγγένεια για τους μουσκαρινικούς υποδοχείς ακετυλοχολίνης και, έτσι, έχει χαμηλή ή καθόλου τάση για την παραγωγή αντιχολινεργικών παρενεργειών. Εκτός από την αντιισταμινική δράση της, η υδροξυζίνη έχει επίσης δειχθεί να δρα περισσότερο ασθενώς ως ανταγωνιστής του υποδοχέα σεροτονίνης 5-ΗΤ2A, του υποδοχέα ντοπαμίνης D2 και του αδρενεργικού υποδοχέα α1. Οι ασθενείς αντισεροτονεργικές επιδράσεις της υδροξυζίνης πιθανώς ευθύνονται για τη χρησιμότητά της ως αγχολυτικό, καθώς άλλα αντιισταμινικά χωρίς τέτοιες ιδιότητες δεν έχει βρεθεί ότι είναι το ίδιο αποτελεσματικά στη θεραπεία του άγχους.
Η υδροξυζίνη διασχίζει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό εύκολα και ασκεί επιδράσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Μία μελέτη με τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (ΡΕΤ) βρήκε ότι η κατάληψη του υποδοχέα H1 στον εγκέφαλο ήταν 67,6% για μία μόνο 30 δόση mg υδροξυζίνης. Επιπλέον, η υποκειμενική υπνηλία συσχετίζεται καλά την κατάληψη του υποδοχέα H1 στον εγκέφαλο. Μελέτες ΡΕΤ με αντιισταμινικά έχουν βρει ότι η κατάληψη του υποδοχέα Η1 στον εγκέφαλο σε ποσοστό άνω του 50% συνδέεται με υψηλό επιπολασμό της υπνηλίας και νοητικής έκπτωσης, ενώ κατάληψη του υποδοχέα Η1 στον εγκέφαλο σε ποσοστό λιγότερο από 20% θεωρείται ότι είναι μη-ηρεμιστική.
Φαρμακοκινητική
Η υδροξυζίνη μπορεί να χορηγηθεί από το στόμα ή μέσω ενδομυϊκής ένεσης. Όταν χορηγείται από το στόμα, η υδροξυζίνη απορροφάται γρήγορα από το γαστρεντερικό σωλήνα. Η επίδραση της υδροξυζίνης εμφανίζεται σε 30 λεπτά.
Φαρμακοκινητικά, η υδροξυζίνη απορροφάται γρήγορα και διανέμεται κμετά την από του στόματος και ενδομυϊκή χορήγηση και μεταβολίζεται στο ήπαρ. Ο κύριος μεταβολίτης (45%), η σετιριζίνη, σχηματίζεται μέσω οξείδωσης του τμήματος αλκοόλης σε ένα καρβοξυλικό οξύ από την αλκοολική αφυδρογονάση και τα συνολικά αποτελέσματα παρατηρούνται εντός μίας ώρας από τη χορήγηση. Υψηλότερες συγκεντρώσεις παρατηρούνται στο δέρμα παρά στο πλάσμα. Η σετιριζίνη, παρόλο που είναι λιγότερο κατασταλτική, δεν μπορεί να διαλυθεί και διαθέτει παρόμοιες αντι-ισταμινεργικές ιδιότητες. Οι άλλοι μεταβολίτες που προσδιορίστηκαν περιλαμβάνουν έναν Ν- απαλκυλιωμένο μεταβολίτη και έναν Ο- αποαλκυλιωμένο 1/16 μεταβολίτη με χρόνο ημιζωής στο πλάσμα 59 ώρες. Ο μεταβολισμός πραγματοποιείται κυρίως από τα CYP3A4 και CYP3A5 "Στα ζώα, η υδροξυζίνη και οι μεταβολίτες της εκκρίνονται στα κόπρανα μέσω αποβολής χολής."
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιθέρες Κατηγορία:Αγχολυτικά Κατηγορία:Αντιεμετικά Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Χλωροαρένια Κατηγορία:Πιπεραζίνες Κατηγορία:Αλκοόλες Κατηγορία:Υπνωτικά Κατηγορία:Αντιισταμινικά
Κώστας Σταυρόπουλος
Ο Κώστας Σταυρόπουλος ήταν ο πρώτος αρχιεκφωνητής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, εγγονός του εθνικού ευεργέτη Πανταζή  Βασσάνη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αίγυπτο και πέθανε στην Αθήνα στις 4 Ιανουαρίου 1974. «Θέλγει με τη φωνή του τους ακροατές, οι οποίοι μόλις ανοίξουν το ραδιόφωνο και τον ακούσουν: Είναι ο Σταυρόπουλος!, λένε με θαυμασμό». Αυτά, μεταξύ άλλων επαίνων, είχε γράψει ο γνωστός δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας Αλέκος Λιδωρίκης στην εφημερίδα Ασύρματος, στις 25 Ιουλίου 1940• ένα χρόνο, δηλαδή, μετά την πρόσληψή του Κ. Σταυρόπουλου στη νεοσύστατη Ελληνική Ραδιοφωνία. Είχε προσληφθεί ύστερα από έναν πανελλήνιο διαγωνισμό για την κάλυψη μιας θέσης εκφωνητή. Από τους 180 υποψήφιους, πέτυχε πρώτος, εκτός συναγωνισμού. Και είναι ο πρώτος και ο μόνος στην Ελλάδα, που δημιούργησε παράδοση και «σχολή» εκφωνητών.
Ο Σταυρόπουλος εκφωνούσε συνήθως τα βραδινά δελτία ειδήσεων, όλους τους λόγους των επισήμων και τις πιο υπεύθυνες εκπομπές.
Είναι ο εκφωνητής που μετέδωσε το ανακοινωθέν της κήρυξης του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41 κι αυτός που κάθε βράδυ στις 23:20 μετέδιδε το λακωνικό ανακοινωθέν του Ελληνικού Στρατηγείου. Στις 5 Απριλίου το 1941 διάβασε την περίφημη «Ανοιχτή επιστολή» προς τον Αδόλφο Χίτλερ του Γ. Α. Βλάχου και την επομένη το πρωί, το ανακοινωθέν της κήρυξης του Ελληνογερμανικού πολέμου. Κι όταν τα εχθρικά στρατεύματα έμπαιναν στην Αθήνα, ο Σταυρόπουλος μπροστά στο μικρόφωνο, με φωνή που έπαλλε από συγκίνηση, εκφωνούσε:
«Προσοχή! ''Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών ύστερα από λίγο δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι γερμανικός και θα μεταδίδει ψέματα. Έλληνες, μη τον ακούτε. Ο πόλεμός μας συνεχίζεται και θα συνεχισθεί μέχρι της τελικής νίκης. Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων''».
Το απόσπασμα αυτής της συγκλονιστικής μετάδοσης κι άλλα πολεμικά ανακοινωθέντα, ηχογραφήθηκαν μετέπειτα από τον ίδιο τον Σταυρόπουλο για το ηχητικό ντοκιμαντέρ σε δίσκο «Ο Μεγάλος Πόλεμος» και είναι αυτό που μεταδίδεται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς στα επετειακά τους αφιερώματα για την 28η Οκτωβρίου του 1940.
Πράσινη Ένωση (Φινλανδία)
μικρογραφία|180px|Παλαιότερο λογότυπο του κόμματος Η Πράσινη Ένωση (φινλανδικά: Vihreä liitto) είναι οικολογικό κόμμα της Φινλανδίας μέλος του ευρωπαικού. Ιδρύθηκε το 1987 από οικολόγους, φεμινιστές και άλλες ομάδες και ήταν το πρώτο ευρωπαικό πράσινο κόμμα που συμμετείχε σε εθνική κυβέρνηση το 1995. Οι πρώτοι οικολόγοι βουλευτές εκλέχτηκαν το 1983 ώς ανεξάρτητοι. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 έλαβαν 8,5% και 15 έδρες και εισήλθαν στην κυβέρνηση με δύο υπουργούς, Εργασίας και Δικαιοσύνης.
Η Μαρία Οισάλο εξελέγη πρόεδρος του κόμματος τον Ιούνιο του 2019. Οι Πράσινοι έχουν 20 βουλευτές, 17 γυναίκες και 3 άνδρες. Υπάρχουν τρία μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την περίοδο 2019-2024. Το καλοκαίρι του 2017, οι Πράσινοι είχαν 8.768 μέλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα Κατηγορία:Φινλανδικά πολιτικά κόμματα
Οφιονεία
Η Οφιονεία υπήρξε δήμος της Δυτικής Στερεάς Ελλάδος που πήρε το όνομα του από τους Οφιονείς, φυλή των Αιτωλών, που κατοικούσαν στην περιοχή κατά την αρχαιότητα.
Δημιουργήθηκε το 1835 και αποτελούνταν από τα χωριά Γραμμένη Οξυά (Σιτίστα), Γρηγόρι, Καλλονή (Στρωμίνιανη), Κρυονέρια (Κουτολίστια), Κυδωνιά (Ζελίστα), Λεύκα (Μικρή Παλούκοβα), Μανδρινή (Μεγάλη Παλούκοβα) και Ελατόβρυση (Βοϊτσά). Η Κυδωνιά ορίστηκε ως θερινή πρωτεύουσα του Δήμου και χειμερινή η Ελατόβρυση (Φ.Ε.Κ. 19/7.12.1835).
Κατηγορία:Νομός Αιτωλοακαρνανίας
Λολέτ Παγιό
Η Λολέτ Παγιό (λατινικό αλφάβητο : Lolette Payot-Dodille) (17 Απριλίου 1910 - Φεβρουάριος 1988), ήταν Ελβετο-Γαλλίδα πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Η Παγιό γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1910 στη Λωζάνη. Έμαθε να παίζει τένις σε ηλικία 8 ετών στα γήπεδα του γηπέδου τένις του Montchoisi. Στην ηλικία των 13 ετών, κέρδισε για πρώτη φορά το ελβετικό εθνικό πρωτάθλημα.
Η Παγιό συμμετείχε στο Γουίμπλετον από το 1929 έως το 1935, φτάνοντας στα προκριματικά του 1931, 1933 και 1934. Στα γαλλικά πρωταθλήματα έφτασε στους προημιτελικούς το 1932, 1934 και 1935. Το 1935 κέρδισε το Γαλλικό πρωτάθλημα στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον Μαρσέλ Μπερνάρ. Ήταν Νο 4 στον κόσμο το 1932.
Τον Αύγουστο του 1932 κέρδισε τον τίτλο του απλού στο γερμανικό πρωτάθλημα στο Αμβούργο. Η Παγιό κέρδισε τα ελβετικά εθνικά πρωταθλήματα επτά φορές στη σειρά από το 1929 έως το 1935. Κατά τη διάρκεια του ελβετικού πρωταθλήματος τον Ιούλιο του 1935 η Παγιό έπεσε σοβαρά άρρωστη. Χρειάστηκε ένας χρόνος για να ανακάμψει, και αποφάσισε να αποσυρθεί από το ερασιτεχνικό τένις. Στη συνέχεια άνοιξε σχολή αντισφαίρισης και εργάστηκε ως προπονητής στο Montchoisi. Τον Ιανουάριο του 1937, παντρεύτηκε τον Γάλλο Ρόμπερτ Ντόβιλ στη Λωζάννη και πήρε τη γαλλική υπηκοότητα.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γαλλίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Δραβήσκος Σερρών
Ο Δραβήσκος ή (Το) Δραβήσκος είναι χωριό των Σερρών που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού, στην επαρχία Φυλλίδος, αριστερά του ποταμού Αγγίτη, 46 χλμ. ΝΑ της πόλης των Σερρών και ανατολικά του όρους Παγγαίο, σε υψόμετρο 100 μέτρων. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Νέας Ζίχνης. Έως το 1926 ονομαζόταν Ζδράβικ.
Ιστορία
Λίγο δυτικότερα του σημερινού χωριού, στην τοποθεσία «Φραγκάλα», έχουν εντοπιστεί λείψανα (αρχιτεκτονικά μέλη και επιγραφές) αρχαίας πόλης, η οποία ταυτίζεται με την αρχαία θρακική πόλη της Ηδωνίδας Δραβήσκο, που η ονομασία της διασώθηκε, με ελάχιστη μόνο παραφθορά, στην παλιά ονομασία του χωριού «Σδραβήκι» (= εις Δραβήκι ='ς Δραβήκι = Σδραβήκι). Η μνεία της πόλης από τον Στράβωνα και τον Αππιανό μαρτυρεί την ύπαρξή της στη ρωμαϊκή εποχή, αφού υποβαθμίστηκε πιθανώς σε απλή κώμη εξαρτώμενη διοικητικά από την κοντινή Αμφίπολη.
Το 465 π.Χ Θράκες πελταστές συνέτριψαν εκεί την οπλιτική φάλαγγα 2.500-3.000 Αθηναίων αποίκων της πόλης των Εννέα Οδών, οι οποίοι προχωρούσαν στη θρακική ενδοχώρα με σκοπό την κατάληψη των προσοδοφόρων χρυσωρυχείων της.
Εκκλησιαστική υπαγωγή
Ο Δραβήσκος υπάγεται εκκλησιαστικά στην Ιερά Μητρόπολη Ζιχνών και Νευροκοπίου. Υφίστανται δύο ναοί αφιερωμένοι ο μεν ένας στον Άγιο Αθανάσιο και ο έτερος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
Ερμενγάρδη του Μαιν
Η Ερμενγάρδη του Μαιν (πέθανε το 1126) ήταν κόμισσα του Μαιν από το 1110 έως το 1126, κόρη του Ηλία Α΄, κόμητος του Μαιν και της Ματθίλδης του Σατώ-λε-Λουάρ.
Παντρεύτηκε τον Φούλκωνα Ε΄ του Ανζού φέρνοντας την ιδιαίτερη πατρίδα της, το Μαιν, υπό Ανδεγαυική κυριαρχία. Μετά τον θάνατο της, ο Φούλκων παρέδωσε το δουκάτο στον μεγαλύτερο γιο τους, Γοδεφρείδο, προκειμένου για να αναχωρήσει στους Αγίους Τόπους να παντρευτεί σε δεύτερο γάμο του τη Μελισσάνθη και να στεφθεί πρώτος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Φούλκωνα, παιδιά τους ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες του Μαιν Κατηγορία:Κόμισσες του Ανζού
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1955
Η (1η) '''Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1955''' (Οκτώβριος 1955 - Φεβρουάριος 1956) - σχηματίστηκε αμέσως μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου Παπάγου και την επακόλουθη διάλυση της κυβέρνησής του, με πρωτοβουλία του βασιλιά Παύλου, ο οποίος ανάθεσε την ευθύνη σχηματισμού κυβέρνησης στον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Αν και ο Αλέξανδρος Παπάγος το πρωί της ημέρας του θανάτου του, είχε ορίσει ως αναπληρωτή Πρωθυπουργό, τον Στέφανο Στεφανόπουλο, ο βασιλιάς Παύλος αποφάσισε - για πολλούς λόγους, ο σημαντικότερος των οποίων ίσως, ήταν οι καλές σχέσεις του Καραμανλή με το Παλάτι, και ιδιαίτερα με την βασίλισσα Φρειδερίκη - να διορίσει ως Πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Εκτός όμως από αυτό, ο Κ. Καραμανλής ήταν ο πιο επιτυχημένος υπουργός της κυβέρνησης, (πραγματοποιώντας μεγάλα και αναγκαία δημόσια έργα), και δεν είχε αναμιχθεί στις δημιουργημένες εντός του κόμματος του Ελληνικού Συναγερμού, "φατρίες", που προσπαθούσαν να προετοιμάσουν την διαδοχή του Παπάγου.
Η επιλογή του Καραμανλή ξεσήκωσε φυσικά θύελλα διαμαρτυριών και από τους βουλευτές κυρίως του Ελληνικού Συναγερμού αλλά και από τον Τύπο της εποχής. Ωστόσο, μετά την Πρωθυπουργοποίηση και πολύ περισσότερο μετά την ψήφο εμπιστοσύνης (200 υπέρ - 77 κατά - 19 αποχές) που έλαβε η νέα κυβέρνηση από την Βουλή, στις 12 Οκτωβρίου 1955, τα πνεύματα άρχισαν να ηρεμούν.
Ο Κ. Καραμανλής έκανε σαφές ότι η κυβέρνησή του θα ήταν ολιγόμηνης διάρκειας, και πράγματι στις 19 Φεβρουαρίου 1956 και μετά την αλλαγή του εκλογικού νόμου έτσι ώστε να πριμοδοτεί το νέο του κόμμα,, την ΕΡΕ, η οποία δημιουργήθηκε στις 4 Ιανουαρίου του 1956, διενεργήθηκαν οι εκλογές που στερέωσαν τον Καραμανλή στην εξουσία της χώρας.
Αναφορές
1955 Κατηγορία:1955 Κατηγορία:1956 1955
Εντ-Έλινγκ
Το Εντ-Έλινγκ (γερμανικά: Oed-Öhling) είναι πόλη ευρισκόμενη εντός του Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας, στην Αυστρία.
Γεωγραφία
Το Εντ-Έλινγκ βρίσκεται στο Μόστφιρτελ της Κάτω Αυστρίας. Ποσοστό περίπου 15% του συνόλου της έκτασης του δήμου είναι δασώδες.
Εκπαίδευση
Το Εντ-Έλινγκ διαθέτει ένα δημοτικό σχολείο, ενώ το πλησιέστερο δευτεροβάθμιο σχολείο βρίσκεται στο Βαλσέε.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Αυστρίας
Ναός του Κάστορα και του Πολυδεύκη
Ο Ρωμαϊκός ναός είναι ένας από μερικούς ναούς των Διοσκούρων, που έχουν μείνει από την αρχαιότητα.
Ίδρυση
Ο τελευταίος βασιλιάς της Ρώμη Λούκιος Ταρκύνιος ο Υπερήφανος, όταν εκτοπίστηκε και οι Ρωμαίοι ίδρυσαν Δημοκρατία, μάζεψε τους συμμάχους του Λατίνους και επιχείρησε πόλεμο εναντίον της. Πριν τη μάχη ο Ρωμαίος δικτάτορας Άουλος Ποστούμιος Άλμπος Ρεγκίλλενσις υποσχέθηκε να κτίσει έναν ναό στους Διοσκούρους, εάν νικούσε η Δημοκρατία.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης εμφανίστηκαν στο πεδίο της μάχης ως δύο ικανοί ιππείς προς βοήθεια του στρατού της Δημοκρατίας. Έπειτα από τη μάχη εμφανίστηκαν ξανά στην Αγορά να ποτίζουν τα άλογά τους στον Λάκους Γιουτούρναε και έτσι να αναγγέλλουν τη νίκη. Ο ναός στέκεται στο σημείο, όπου υποτίθεται ότι εμφανίστηκαν.
Ιστορία
Στην εποχή της Δημοκρατίας ο ναός λειτούργησε ως σημείο συνάντησης για τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο και από τα μέσα του 2ου αι. π.Χ. το εμπρός μέρος της κρηπίδας έγινε βήμα αγόρευσης. Κατά την Αυτοκρατορική περίοδο ο ναός στέγασε το γραφείο για τα πρότυπα σταθμά και τις μονάδες μήκους και ήταν χώρος φύλαξης του Κρατικού Θησαυρού.
Ο αρχαϊκός ναός καταστράφηκε ολοκληρωτικά και διευρύνθηκε το 117 π.Χ. από τον Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος Δαλματικός, έπειτα από τη νίκη του επί των Δαλματών. Ο δεύτερος αυτός ναός ανακαινίστηκε ριζικά από τον Γάιο Βέρρες το 73 π.Χ.
Το 14 π.Χ. μία φωτιά, που κατέστρεψε μεγάλο τμήμα της Αγοράς, έφθειρε και τον ναό· έτσι ο Τιβέριος τον ξαναέκτισε και τον αφιέρωσε το έτος 6 μ.Χ. Τα απομεινάρια του ναού στις ημέρες μας είναι από αυτόν του Τιβερίου, εκτός από την κρηπίδα, που είναι από τον ναό του Μέτελλου.
Σύμφωνα με τον Έντουαρντ Γκίμπον, ο ναός των Διοσκούρων χρησιμοποιήθηκε ως μυστικό σημείο συνάντησης για τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Συχνές συναντήσεις της Συγκλήτου αναφέρονται συχνά στον Κικέρωνα. Αυτός παραθέτει, ότι η Σύγκλητος εξεγέρθηκε σε ανταρσία, εναντίον του Αυτοκράτορα Μαξιμίνου του Θράκα και υπέρ του Γορδιανού Α΄, στον ναό των Διοσκούρων το 237 μ.Χ.
Αν ήταν ακόμη σε χρήση τον 4ο αι., ο ναός θα έκλεισε κατά την Καταδίωξη των Εθνικών στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο ναός πιθανότατα είχε ήδη καταρρεύσει τον 4ο αι., όταν το υλικό του ξαναχρησιμοποιήθηκε για να κτιστεί ένας τοίχος στο Λάκους Γιουτούρναε. Τίποτε δεν είναι γνωστό για τη μετέπειτα ιστορία του, εκτός του ότι τον 15ο αι. μόνο τρεις κίονες της αρχικής κατασκευής ήταν ακόμη όρθιοι. Η οδός που περνά από το κτήριο λέγεται των Τριών Κιόνων (via Trium Columnarum).
To 1760 οι Συντηρητές, βρίσκοντας τους κίονες σε κατάσταση επικείμενης κατάρρευσης, έστησαν σκαλωσιές για την πραγματοποίηση επισκευών. Ο Πιρανέζι και ο νέος Άγγλος αρχιτέκτονας Τζώρτζ Ντανς ο νεότερος μπόρεσαν να σκαρφαλώσουν και να κάνουν ακριβείς μετρήσεις. Ο Ντανς έτσι απέκτησε "ένα πρότυπο εκμαγείο του κορινθιακού ρυθμού από το καλύτερο παράδειγμα ίσως στον κόσμο", όπως έγραψε στον πατέρα του.
Σήμερα η κρηπίδα σώθηκε (χωρίς την πρόσοψη), όπως και οι τρεις κίονες και το επάνω τους μέρος του θριγκού· αυτό που έμεινε, είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά απομεινάρια στην Αγορά.
Αρχιτεκτονική
Ο ναός είναι περίπτερος, 8 Χ 11 κιόνων. Υπήρχε μόνο σηκός, που είχε ψηφιδωτά δάπεδα. Η κρηπίδα έχει διαστάσεις 32 μ. Χ 49,5 μ. και είναι 7 μ. υψηλή. Το κτήριο κατασκευάστηκε με opus caementicum (τσιμέντο) και αρχικά ήταν καλυμμένο με πλάκες τόφφου, που αργότερα αποσπάστηκαν. Σύμφωνα με αρχαίες πηγές, ο ναός είχε μόνο μία κεντρική κλίμακα για την ανάβαση στην κρηπίδα· οι ανασκαφές ανακάλυψαν και δύο πλαϊνές.
Άλλοι ναοί του Κάστορα και του Πολυδεύκη
Ο Ρωμαϊκός ναός είναι ένας από έναν αριθμό γνωστών ναών των Διοσκούρων της αρχαιότητας. Μεταξύ άλλων,
Το 1888 ο Ερνέστος Αρθούρος Γκάρνερ κατέγραψε την επιγραφή σε έναν ναό των Διοσκούρων στην ελληνική Ναύκρατη της Αιγύπτου και έγραψε ότι έχει είσοδο από τα δυτικά, όπως όλοι οι ναοί των ημιθέων και ηρώων, ενώ οι ναοί των θεών είχαν είσοδο από τα ανατολικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοπογραφία της Ρώμης
Singles & E.P. Anthology '68 - '80
Singles & E.P. Anthology '68 - '80 είναι ο τίτλος της διπλής συλλογής τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε στις 9 Απριλίου του 2010 από την δισκογραφική εταιρεία ΕΜΙ.
Στη συλλογή περιλαμβάνονται κομμάτια που κυκλοφόρησαν σε σινγκλ και ΕΡ από το 1968 ως και το 1980, όταν και το συγκρότημα είχε πλέον διαλυθεί. Οι ηχογραφήσεις τους είχαν πραγματοποιηθεί μέχρι το 1976.
Τα τραγούδια
CD 1
CD 2
Τα μέλη των Deep Purple
Οι μουσικοί οι οποίοι έχουν παίξει σε τραγούδια αυτού του δίσκου προέρχονται από τρεις διαφορετικές εποχές του συγκροτήματος, την Mark I (1968-1969), την Mark II (1969-1973), την Mark III (1974-1975) και την Mark IV (1975-1976). Οι μουσικοί αυτοί είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010
Βρώμη
Η βρώμη (Avena sativa, Αβένη η ήμερος), είναι η κοινή ονομασία ορισμένων ειδών του γένους Αβένη (Avena) της οικογένειας αγρωστώδη (Graminae). Ενώ η βρώμη είναι κατάλληλη τροφή και για ανθρώπους, ως επί το πλείστον χρησιμοποιείται ως ζωοτροφή. Η βρώμη διακρίνεται σε τρεις ομάδες:
Καλλιέργεια
Για την ανάπτυξη της βρώμης δεν απαιτούνται ιδιαίτερα θερμά κλίματα και μεγάλη ηλιοφάνεια και γενικά το φυτό είναι περισσότερο ανθεκτικό σε υγρό περιβάλλον σε σχέση με τα άλλα δημητριακά, το σιτάρι, το κριθάρι και την σίκαλη. Έτσι η καλλιέργεια της είναι ιδιαίτερα σημαντική σε χώρες με σχετικά ψυχρό κλίμα και υψηλή συχνότητα βροχών κατά τους θερινούς μήνες, όπως είναι οι χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Η καλλιέργεια της φτάνει ακόμη μέχρι και στη μακρινή Ισλανδία. Η βρώμη είναι φυτό ετήσιας καλλιέργειας και η σπορά της μπορεί να γίνει είτε το φθινόπωρο, για θερισμό το καλοκαίρι, είτε την άνοιξη, για θερισμό νωρίς το φθινόπωρο.
Χρήση
Η βρώμη μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη διατροφή του ανθρώπου με πολλούς τρόπους. Συνήθως παρασκευάζεται ως πλιγούρι, μετά από τεμαχισμό των καρπών ή ως αλεύρι βρώμης μετά από άλεση. Η βρώμη τρώγεται κυρίως σε μορφή χυλού. Μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί και ως συστατικό σε πολλές συνταγές όπως για παράδειγμα για γλυκά βρώμης, πλιγούρι βρώμης, μπισκοτάκια και ψωμί βρώμης. Μπορεί επίσης να καταναλωθεί ωμή. Ήδη τα μπισκότα ωμής βρώμης έχουν αρχίσει να γίνονται ιδιαίτερα δημοφιλή. Στην Αγγλία η βρώμη χρησιμοποιείται και για την παρασκευή μπύρας.
Υγεία
Η βρώμη θεωρείται ιδιαίτερα υγιεινή τροφή. Η ανακάλυψη μετά από κλινικές έρευνες ότι η βρώμη μειώνει τις ποσότητες της LDL χοληστερίνης («κακή») στο αίμα την έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή τα τελευταία χρόνια.
Θρεπτική Αξία
Σε 100 γραμμάρια βρώμης εμπεριέχονται:
Αβενίνη
Ωστόσο η βρώμη περιέχει την ουσία αβενίνη. Η αβενίνη είναι μια ουσία τοξική για τον υποβλεννογόνο του εντέρου και μπορεί να προκαλέσει αντίδραση στους κοιλιακούς μύες, προκαλώντας σπασμούς και πόνους. Πιστεύεται ότι προκαλεί προβλήματα στο 10% των ατόμων που έχουν δυσανεξία στη γλουτένη.
Σπορά
Η βρώμη σπέρνεται την άνοιξη ή νωρίς το καλοκαίρι, όσο νωρίς μπορούν να δουλέψουν στο έδαφος. Είναι σημαντικό να αρχίζει κανείς νωρίς, για να πετύχει ο θερισμός επειδή το καλοκαίρι με τη ζέστη κάνει τη βρώμη να μην αποδίδει. Η βρώμη αντέχει στο κρύο και είναι ανεπηρέαστη από παγετό ή χιόνι
Θερισμός
Μοντέρνες τεχνικές θερισμού βασίζονται στον εξοπλισμό, την τοπική παράδοση και τις προτεραιότητες. Η καλύτερη σοδειά γίνεται με τη βοήθεια τρακτέρ, που κόβει τα φυτά γύρω στα 10 εκατοστά πάνω από το έδαφος και τα τοποθετεί μέσα σε "παράθυρα" με τους κόκκους οργανωμένους σε σειρά. Αυτό το κάνουν όταν ο πυρήνας έχει 35% υγρασία ή όταν οι πιο πράσινοι πυρήνες παίρνουν κρεμ χρώμα. Τα "παράθυρα" του τρακτέρ τα αφήνουν να στεγνώσουν στον ήλιο για αρκετές ημέρες πριν τα συνδυάσουν με ένα εργαλείο. Μετά το άχυρο μαζεύεται σε δέματα.
Ιστορικά ο θερισμός γινόταν με το να κόβουν με ένα δρεπάνι και αλωνίζοντας τα κάτω από τα πόδια των βοοειδών. Αργά τον 20ο και 21ο αιώνα ο θερισμός γινόταν μέσω αλωνισμού. Μάζευαν τη βρώμη σε μπουκέτα για να τα βάλουν σε μια αλωνιστική μηχανή.
Καθαρισμός και διαλογή
Για τη μεταφορά της βρώμης προς το μύλο ξεχωρίζεται η ήρα, οι πέτρες, άλλοι κόκκοι και ξένα υλικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποοειδή Κατηγορία:Δημητριακά Κατηγορία:Αμυλούχοι καρποί Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Τρόφιμα πρώτης ανάγκης
Σεπτάρ Μεχμέτ Γιακούμπ
Ο Σεπτάρ Μεχμέτ Γιακούμπ (γνωστός στα Ρουμανικά ως Septar Mehmet Iacub, 1904-1991) ήταν ένας Κριμαίος Τάταρος δικηγόρος, στοχαστής, πνευματικός ηγέτης των Τατάρων και των Τούρκων στην Ντομπρούγια και μουφτής της μουσουλμανικής κοινότητας στη Ρουμανία. Ήταν υποστηρικτής της αρμονίας και της ειρήνης.
Βιογραφία
Ο Γιακούμπ γεννήθηκε το 1904 στο Αζαπλάρ, που βρίσκεται στην Ταταρική ύπαιθρο δυτικά της Μανγκαλίας, ένα χωριό γνωστό σήμερα με το επίσημο όνομα Τάταρου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου και υπηρέτησε στο δικηγορικό σύλλογο της Κωνστάντζας. Υποστήριξε τη μετανάστευση στην Τουρκία.