cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρετήριο καταλόγου εξυπηρετητή ιστού
Υλοποίηση
Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αρχική σελίδα ενός ιστότοπου μπορεί να είναι ένα μενού επιλογής γλώσσας για μεγάλους ιστότοπους που χρησιμοποιούν γεωγραφική στόχευση. Αυτό το βήμα είναι δυνατό να αποφευχθεί, χρησιμοποιώντας, για παράδειγμα, τη διαπραγμάτευση περιεχομένου.
Σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει γνωστό αρχείο  σε έναν δεδομένο κατάλογο, ο εξυπηρετητής ιστού μπορεί να ρυθμιστεί ώστε να παρέχει μια αυτόματα δημιουργημένη λίστα των αρχείων εντός του καταλόγου. Στον εξυπηρετητή ιστού Apache, για παράδειγμα, αυτή η συμπεριφορά παρέχεται από τη μονάδα mod_autoindex και ελέγχεται από την οδηγία στα αρχεία διαμόρφωσής του. Αυτές οι αυτοματοποιημένες λίστες καταλόγου αποτελούν μερικές φορές κίνδυνο για την ασφάλεια, επειδή απαριθμούν ευαίσθητα αρχεία, τα οποία ενδέχεται να μην προορίζονται για δημόσια πρόσβαση, σε μια διαδικασία γνωστή ως επίθεση ευρετηρίασης καταλόγου. Μια τέτοια εσφαλμένη διαμόρφωση ασφαλείας μπορεί επίσης να βοηθήσει σε άλλες επιθέσεις, όπως μια επίθεση διέλευσης καταλόγου.
Επιδόσεις
Κατά την πρόσβαση σε έναν κατάλογο, οι διάφορες διαθέσιμες μέθοδοι ευρετηρίου ενδέχεται να έχουν διαφορετικό αντίκτυπο στη χρήση των πόρων του λειτουργικού συστήματος (RAM, χρόνος CPU, κ.λπ.) και, συνεπώς, στις επιδόσεις του εξυπηρετητή ιστού.
Ταξινομώντας από την ταχύτερη στην πιο αργή μέθοδο, ένας εξυπηρετητής ιστού μπορεί:
Παραπομπές
<references group="" responsive="1"> Κατηγορία:Διαδίκτυο
Βεατρίκη του Αλμπόν
Η Βεατρίκη, γαλλ. Beatrice (1161 - 1228) ήταν κόμισσα του Αλμπόν και του Βιενουά (1162-1228) και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βουργουνδίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γκιγκ Ε΄ κόμη των Αλμπόν & Γκρενόμπλ με τον τίτλο κόμης/δελφίνος του Βιενουά.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1183 τον Ούγο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας
Χέρμπερτ ντε Ρόιτερ
Ο βαρόνος Χέρμπερτ ντε Ρόιτερ (1852 - 1915 πλησίον του Ρίγκεϊτ) διηύθυνε για διάστημα 16 ετών το βρετανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Ρόιτερς από το 1899 έως το 1915, το οποίο ιδρύθηκε το 1851 από τον πατέρα του, Πάουλ Γιούλιους Ρόιτερ.
Γεννημένος το 1852, σπούδασε στην Οξφόρδη και το Παρίσι, ενώ, στη συνέχεια, διαδέχθηκε τον πατέρα του, όταν ο τελευταίος απεβίωσε το 1899. Το 1876 παντρεύθηκε την κόρη του Ρόμπερτ Κάμπελ Παρκ.
Στις 28 Απριλίου 1915, αυτοκτόνησε με την χρήση πιστολιού, τρεις ημέρες μετά τον θάνατο της συζύγου του και το Κραχ της Τράπεζας Ρόιτερς, η οποία μετονομάστηκε ως British Commercial Bank, της οποίας τα περιουσιακά στοιχεία πάγωσαν, με αποτέλεσμα την πτώση της τιμής των μετοχών Ρόιτερς στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου.
Είχε δύο υιούς, καθώς και έναν αδερφό, ο οποίος ανέλαβε προσωρινά την διεύθυνση του ειδησεογραφικού πρακτορείου, καθώς και έναν ανιψιό. Ωστόσο, κανείς εξ'αυτών δεν επιθυμούσε να εργαστεί μόνιμα στο ειδησεογραφικό πρακτορείο. Επιπλέον, ένας εκ των υιών του, ο Χούμπερτ ντε Ρόιτερ, απεβίωσε στο μέτωπο του πολέμου κατά την διάρκεια της αμέσως επόμενης χρονιάς. Ο ανιψιός και αδερφός του επίσης δεν επιθυμούσαν να εργαστούν στην διεύθυνση του ομίλου.
Το διοικητικό συμβούλιο του Ρόιτερς αποφάσισε την υιοθέτηση διαφορετικού προφίλ, λιγότερο σχετιζόμενου με την οικογένεια, ενώ, ταυτόχρονα, προχώρησε στην επιλογή του Σερ Ρόντερικ Τζόουνς για την διεύθυνσή του, δημοσιογράφου ο οποίος είχε καταθέσει τα πειστήρια για την αξία του εργαζόμενος στο Τράνσβααλ, στη Νότια Αφρική, κατά την διάρκεια του Πολέμου των Μπόερς, γεγονότος του οποίου το πέρας το Ρόιτερς ήταν το πρώτο ειδησεογραφικό πρακτορείο το οποίο το γνωστοποίησε.
Η συγκεκριμένη αποκλειστικότητα συνέπεσε με μία έκρηξη στην εξόρυξη χρυσού. Το ειδησεογραφικό πρακτορείο είχε φροντίσει ώστε η δημοσιογραφική κάλυψη να είναι σε πλαίσιο ουδετερότητας, με τον λόγο να δίνεται και στις δύο πλευρές, γεγονός το οποίο συνέλαβε στην φήμη της αξιοπιστίας του.
Μαζί με τον Μαρκ Νάπιερ, πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου, ο Σερ Ρόντερικ Τζόουνς προχώρησε στην εξαγορά του ειδησεογραφικού πρακτορείου, έναντι ποσού της τάξεως των 550.000 λιρών στερλινών, καθιστώντας το ως ιδιωτική και μη εισηγμένη στο χρηματιστήριο εταιρεία.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Τύπου Κατηγορία:Πρόσωπα των ΜΜΕ Κατηγορία:Ιστορία των ειδησεογραφικών πρακτορείων
Αρεταίειο Νοσοκομείο
Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1898, αρχικά ως Χειρουργική Κλινική και σταδιακά, περιέλαβε όλες τις ιατρικές ειδικότητες. Έχει ενταχθεί στο ΕΣΥ.
Ιστορικά στοιχεία
Το Αρεταίειο ανήκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1896-1898, με κληροδότημα του καθηγητή της χειρουργικής Θεόδωρου Κωνσταντινίδη-Αρεταίου (1829-1893), βάσει σχεδίων των αρχιτεκτόνων Ηλία Αγγελόπουλου και Ιωάννη Ιωάννου.
Το διώροφο νεοκλασικό κτίριο έχει πρόσοψη επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και εκτείνεται μέχρι την οδό Παπαδιαμαντοπούλου. Στο εσωτερικό του υπάρχει και ναός των Αγίων Θεοδώρων, που κτίστηκε με δωρεά του Γεώργιου Κωνσταντινίδη-Αρεταίου (αδελφού του Θεόδωρου). Το αρχικό σχέδιο περιελάμβανε το κεντρικό κτήριο με την διώροφη πρόσοψη και τέσσερις θαλάμους, ανά δύο εκατέρωθεν του κεντρικού διαδρόμου (Θάλαμοι: Μαγγίνα, Θεοδώρου, Φωκά και Ελένης). Το 1926 οικοδομήθηκε η πτέρυγα «Λογοθετόπουλου» και διασκευάσθηκε το παλαιό αμφιθέατρο και παραπλεύρως αίθουσα χειρουργείου.
Στις 16 Αυγούστου 1898 έγιναν τα επίσημα εγκαίνια και πρώτος Πρόεδρος της Εφορείας ανέλαβε ο τότε Κοσμήτωρ της Ιατρικής Σχολής Μαθιός Μακκάς.
Το 1933, οικοδομήθηκε με μέριμνα του καθ. Ν. Αλιβιζάτου η πτέρυγα χειρουργείου. Το 1966 άρχισε να λειτουργεί το «Μαγγίνειο» Μαιευτήριο και το 1967 η Βιβλιοθήκη του Νοσοκομείου. Ακολούθησαν άλλες εγκαταστάσεις, όπως τα εξωτερικά Ιατρεία, το Μαγγίνειο Αμφιθέατρο και η προσθήκη κοιτώνων των ιατρών, δωρεά Oικ. Α. Μεταξά.
Το 1906, ιδρύθηκε «Χειρουργική και γυναικολογική κλινική», την οποία διηύθυνε ο εκλεγείς από το 1899 Καθηγητής της Εγχειρητικής και Τοπογραφικής Ανατομικής, Ε. Καλλιοτζής. Στην Κλινική αυτή, παραλλήλως με τη Χειρουργική, λειτουργούσε υποτυπώδες Γυναικολογικό Τμήμα.
Το 1922, ιδρύθηκε για πρώτη φορά αυτοτελής Έδρα Γυναικολογίας και πρώτος Καθηγητής της εξελέγη ο Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, ο οποίος και ορίσθηκε ως πρώτος Διευθυντής της «Γυναικολογικής κλινικής του Πανεπιστημίου», η οποία εγκατεστάθη στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, στη Κλινική που κατείχε μέχρι τότε ο Ε. Καλλιοτζής.
Το 1938, ιδρύθηκε ακτινολογικό εργαστήριο και από το 1947 εγκαταστάθηκε η Έδρα της Ακτινολογίας, με πρώτο Διευθυντή της τον Καθηγητή Ε. Χαρτ. Το Ακτινοδιαγνωστικό Εργαστήριο εγκαταστάθηκε εκεί όπου σήμερα λειτουργεί η Βιβλιοθήκη. Ήδη από το 1924 άρχισε να εφαρμόζεται στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, και για πρώτη φορά στη χώρα μας, ακτινοθεραπεία με ραδιενεργό ράδιο, δωρεά του ευεργέτου Ζαχάρωφ, για τη θεραπεία πασχουσών από καρκίνο των γεννητικών οργάνων. Το 1963 άρχισε η οικοδόμηση αυτοτελούς πτέρυγας του Ακτινοδιαγνωστικού Εργαστηρίου η οποία αποπερατώθηκε το 1964. Στο ισόγειο του κτηρίου εγκαταστάθηκαν τα Εργαστήρια. Το 1965 άρχισε η οικοδόμηση του κτηρίου Ακτινοθεραπείας, το οποίο λειτούργησε τον Ιανουάριο του 1968.
Το 1991, με Προεδρικό Διάταγμα (Π.Δ. 423/91 ΦΕΚ: 154/11.10.91), ιδρύθηκε η «Πανεπιστημιακή αναισθησιολογική μονάδα». Υπεύθυνοι Διευθυντές ορίσθηκαν αρχικώς από την Εφορεία του Νοσοκομείου για τη μεν χειρουργική ο Επικ. Καθ. κ. Ι. Αναστασιαδης για τη Γυναικολογική η Επικ. Καθ. κ. Αθηνά Βαδαλούκα.
Το 1971, ιδρύθηκε η «Νεφρολογική μονάδα» και διαθέτει σήμερα αίθουσα τεχνητού νεφρού 10 θέσεων και ερευνητικό εργαστήριο. Πρώτος Διευθυντής της υπήρξε ο διαπρεπής Καθηγητής Ιπποκράτης Γιατζίδης.
Το 2014, ιδρύθηκε η «Νεογνολογική κλινική» ΕΚΠΑ ως ανεξάρτητη Κλινική με ΠΔ/γμα έγκρισης τροποποίησης του οργανισμού των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων Αιγινητείου και Αρεταιείου (ΦΕΚ 446/24-2-2014) που κυρώθηκε με το υπ’αρ 423/3-10-1991 ΠΔ/γμα (ΦΕΚ 154/4).
Κλινικές και εργαστήρια
Στο Αρεταίειο Νοσοκομείο εδρεύουν και λειτουργούν οι κάτωθι κλινικές της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ:
Πηγές
Αρεταιειο
Κυπαρώδης
Η τοποθεσία της βρισκόταν πλησίον του Καρακιόι, στην Ανατολική Θράκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας της Κωνσταντινούπολης
Διοίκηση Παννονίας
μικρογραφία|250x250εσ|Διοίκηση Παννονίας το 300 μ.Χ. μικρογραφία|250x250εσ|Διοίκηση Ιλλυρικού (διοίκηση Παννονίας) το 400 μ.Χ.
Η Διοίκηση Παννονίας (Dioecesis Pannoniarum, κυριολεκτικά: «διοίκηση των Παννονιών»), από το 395, γνωστή ως Διοίκηση Ιλλυρικού, ήταν διοίκηση της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έδρα του βικάριου (κυβερνήτη της διοίκησης) ήταν το Σίρμιον (Sirmium).
Ιστορία
Αρχικά ήταν μέρος της πραιτωριανής επαρχίας της Ιταλίας και ενσωματώθηκε από την πραιτωριανή επαρχία του Ιλλυρικού, όταν ιδρύθηκε το 347.
Αμφισβητούμενη από τα δύο μισά της Αυτοκρατορίας τα επόμενα χρόνια, η διοίκηση της Παννονίας ήταν μία από τις δύο διοικήσεις στα ανατολικά τεταρτημόρια της Τετραρχίας, που δεν ανήκαν στο πολιτισμικό ελληνικό μισό της Αυτοκρατορίας (η άλλη ήταν η διοίκηση Δακίας) και έτσι μεταφέρθηκε πίσω στη Δυτική Αυτοκρατορία με το τέλος τού Θεοδοσίου Α' το 395 και εντάχθηκε στην πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας ως διοίκηση Ιλλυρικού.
Το 425 η Γάλλα Πλακιδία έδωσε τη διοίκηση Ιλλυρικού στον Ανατολικό Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β'.
Η τελική της μοίρα είναι αβέβαιη. Η Παννονία χάθηκε από τους Ούννους τη δεκαετία του 440, αν και η Δαλματία διατηρήθηκε από τη Δυτική Αυτοκρατορία μέχρι το 480 περίπου.
Ο Οστρογότθος βασιλιάς της Ιταλίας Θεοδώριχος ο Μέγας κατέκτησε την Παννονία στα τέλη του 5ου αι., και πιθανώς επανίδρυσε τη διοίκηση.
Δομή
Η διοίκηση Παννονίας (Diocese Illyricum occidentalis) περιλάμβανε τις ρωμαϊκές επαρχίες Pannonia Prima, Pannonia Valeria, Pannonia Savia, Pannonia Secunda, Noricum Mediterraneum, Noricum Ripensis και Dalmatia.
Υπό τη δικαιοδοσία της ήταν επίσης ο έξαρχος του Sirmium, η μητρόπολη Lauriacum, η Vindomana, το Sirmium, η Salona, το Salisburgium και η «locus incertus» («άγνωστη τοποθεσία», βλέπε: Miholjanec).
Μεταγενέστερη χρήση του όρου
Τον 9ο αι. το Diocese Pannonia ήταν επίσης όνομα της εκκλησιαστικής επικράτειας της χριστιανικής εκκλησίας, αρχιεπίσκοπος της οποίας ήταν ο Άγιος Μεθόδιος.
Γενικό Νοσοκομείο Σύρου Βαρδάκειο & Πρώιο
Το Γενικό Νοσοκομείο Σύρου "Βαρδάκειο και Πρώιο" είναι νοσηλευτικό ίδρυμα στην Ερμούπολη της Σύρου. Έχει δυναμικό 110 κλινών. Άρχισε τη λειτουργία του στις 16 Οκτωβρίου 1958 και εγκαινιάστηκε επίσημα στις 14 Ιουλίου 1959. Κτίστηκε κυρίως με κεφάλαια των δωρητών Ιωάννη Κυριαζή Βαρδάκα και Σταμάτη-Κωνσταντίνου Πρώιου.
Αποτελεί συνέχεια του δημοτικού νοσοκομείου με ονομασία «Η Ελπίς», το οποίο κτίστηκε στη Σύρο το 1825-26 από τον Ρόδιο αρχιτέκτονα Γεώργιο Μηλιώνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σύρο Συρος Κατηγορία:Ερμούπολη
Μικόλα Λίσενκο
Ο Μικόλα Βιταλίγιοβιτς Λίσενκο (Мико́ла Віта́лійович Ли́сенко; 22 Μαρτίου 1842 – 6 Νοεμβρίου 1912 ) ήταν Ουκρανός συνθέτης, πιανίστας, μαέστρος και εθνομουσικολόγος της ύστερης ρομαντικής περιόδου. Στην εποχή του ήταν το κεντρικό πρόσωπο της ουκρανικής μουσικής, με έργο που περιλαμβάνει όπερες, έντεχνα τραγούδια, χορωδιακά έργα, ορχηστρικά και κομμάτια δωματίου και μια μεγάλη ποικιλία μουσικής για σόλο πιάνο. Συχνά του αποδίδεται η ίδρυση μιας εθνικής μουσικής παράδοσης κατά τη διάρκεια της ουκρανικής εθνικής αναγέννησης, σύμφωνα με συγχρόνους όπως ο Γκριγκ στη Νορβηγία, οι Ομάδα των Πέντε στη Ρωσία καθώς και οι Σμέτανα και Ντβορζάκ στη σημερινή Τσεχική Δημοκρατία.
Μελετώντας και αντλώντας από την ουκρανική λαϊκή μουσική, προωθώντας τη χρήση της ουκρανικής γλώσσας και διαχωρίζοντας τον εαυτό του από τη ρωσική κουλτούρα, οι συνθέσεις του αποτελούν αυτό που πολλοί θεωρούν την πεμπτουσία της ουκρανικής μουσικής. Αυτό αποδεικνύεται καλύτερα στην επική του όπερα Taras Bulba βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νικολάι Γκόγκολ, στην οποία η μεγαλοπρέπεια, η πολυπλοκότητα και η χρήση της ουκρανικής εμπόδισαν τη σκηνοθεσία της όσο ζούσε Λίσενκο. Το μουσικό του σκηνικό ενός πατριωτικού ποιήματος από τον Ολεξάντρ Κονίσκι, γνωστό ως «Προσευχή για την Ουκρανία», έχει γίνει ο πνευματικός ύμνος της χώρας.
Για να προωθήσει και να καλλιεργήσει την ουκρανική κουλτούρα, ο Λίσενκο έθεσε έργα πολλών Ουκρανών ποιητών, ιδιαίτερα του Ταράς Σεβτσένκο, στον οποίο ήταν ιδιαίτερα αφοσιωμένος. Ο Λίσενκο άσκησε βαθιά επιρροή στους μεταγενέστερους Ουκρανούς συνθέτες, όπως ο Στάνισλαβ Λιούντκεβιτς, ο Αλεξάντερ Κόσιτς, ο Κιρίλο Στετσένκο, ο Γιακίβ Στεπόβι και κυρίως ο Μικόλα Λεοντόβιτς. Είναι ο συνονόματος του Διεθνούς Μουσικού Διαγωνισμού Μικόλα Λίσενκο και του μουσικού σχολείου Λίσενκο, το οποίο τώρα είναι το Εθνικό Πανεπιστήμιο Κιέβου Θεάτρου, Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Καρπένκο-Κάρι. Παρά την τεράστια φήμη του στην Ουκρανία, ο Λίσενκο παραμένει σχετικά άγνωστος εκτός της πατρίδας του.
Νεανικά χρόνια
αριστερά|μικρογραφία| Μικόλα Λίσενκο το 1865 Ο Μικόλα Βιταλίγιοβιτς Λίσενκο, που μεταγράφεται επίσης ως Nikolay Vital'yevich Lïsenko, γεννήθηκε στο Χρίνκι, κοντά στο Κρεμεντσούγκσκι Ουγιέζντ του Κυβερνείου της Πολτάβα (τώρα Κρεμεντσούκ, Περιφέρεια της Πολτάβα, Ουκρανία) στις 22 Μαρτίου 1842. Το χωριό, που γεννήθηκε ήταν ένα μικρό χωριό κοντά στον ποταμό Δνείπερο και μεταξύ των μεγάλων πόλεων του Κιέβου και του Ντνιπροπετρόβσκ. Εκείνη την εποχή, η σύγχρονη περιοχή της Ουκρανίας χωρίστηκε υπό τον ξένο έλεγχο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Η οικογένεια Λίσενκο ήταν πλούσια και μορφωμένη. Ήταν μια παλιά αριστοκρατική οικογένεια, που καταγόταν από τους Κοζάκους του 17ου αιώνα. Μεταξύ των απογόνων τους ήταν ο συνταγματάρχης Ιβάν Λίσενκο (Лисенко Іван Якович) ( d. 1699), που διοικούσε το σύνταγμα του Τσέρνιγκοφ και πολέμησε τόσο στις εκστρατείες Τσιχίριν όσο και στις εκστρατείες του Αζόφ. Ο γιος του Ιβάν Λίσενκο, Φεντίρ Λίσενκο (Лисенко Федір Іванович) ( d. 1751 ) είχε υπηρετήσει ως Γιεσαούλ και γενικός δικαστής (Генеральний суддя ). Ο πατέρας του Μικόλα Λίσενκο ήταν ο Βιτάλι Ρομάνοβιτς Λίσενκο (Лисенко Віталій Романович (старший)), ο δισέγγονος του Φεντίρ και συνταγματάρχης ο ίδιος. Ο συνθέτης είχε δύο μικρότερα αδέρφια, την αδερφή του Σταρίτσκα Σοφία Βιταλίιβνα (Старицька Софія Віталіївна) και τον αδελφό του Αντρίι Βιταλίγιοβιτς Λίσενκο (Лисенко Андрій Віталійович).
Ο Λίσενκο σπούδασε μουσική σε νεαρή ηλικία, πρώτα από την διδασκαλία πιάνου με την καθοδήγηση της μητέρας του. Στην ηλικία των εννέα ετών, ο Λίσενκο μεταφέρθηκε στο Κίεβο για να συνεχίσει τις μουσικές σπουδές σε οικοτροφεία. Σπούδασε πιάνο κοντά στον Αλόις Πανοτσίνι (Паночіні Алоїз Йосипович) και μουσική θεωρία με τον Νεϊνκεβίτς. Οι πρώτες του συνθέσεις σώζονται από αυτή την εποχή, συμπεριλαμβανομένης μιας Πόλκα ( c. 1851 ) και ενός Νυχτερινού (1859–1860) για πιάνο, καθώς και ένα κομμάτι για ορχήστρα εγχόρδων, Moldavskaya, Russian Pizzicato (1859–1860). Το 1860, ο Λίσενκο  φοίτησε στο Γυμνάσιο του Χάρκοβο και σπούδασε φυσικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο της πόλης και αργότερα στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Στο τελευταίο συνέχισε τις μουσικές σπουδές με τους Ντμιτρίγιεφ, Βίλτσεκ και Βόλνερ, και αποφοίτησε το 1865 με πτυχίο στις φυσικές επιστήμες. Ο Λίσενκο  συμπλήρωσε στη συνέχεια δύο χρόνια δημόσιας υπηρεσίας στην κομητεία Ταράστσα, ως διαμεσολαβητής για ειρήνευση ( Мировой посредник (должность)) για διαφορές που αφορούν πρώην δουλοπάροικους και τις αξιώσεις ιδιοκτησίας γης. Ακολούθησε περαιτέρω μουσικές σπουδές στο Ωδείο της Λειψίας, Γερμανία, από το 1867 έως το 1869, όπου οι κύριοι δάσκαλοί του περιελάμβαναν τον Καρλ Ράινεκε για πιάνο καθώς και τον Ερνστ Ρίχτερ για σύνθεση και θεωρία.
Αναδυόμενος συνθέτης
Από τη νεανική του ηλικία, ο Λίσενκο είχε αναπτύξει έναν έντονο ενθουσιασμό για την ουκρανική μουσική και τον πολιτισμό, ιδιαίτερα από την επιρροή των παππούδων του και της απόλαυσής του με τα αγροτικά τραγούδια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1860 άρχισε να συλλέγει και να δημοσιεύει ουκρανικά λαϊκά τραγούδια, συχνά με τη βοήθεια του μενεστρέλου Οστάπ Βερεσάι. Αργότερα θα εκδώσει επτά τόμους με διασκευές και μεταγραφές αυτών μεταξύ 1868 και 1911. Οι φιλόσοφοι Βησσαρίων Μπελίνσκι, Νικολάι Τσερνισέφσκι και Αλεξάντερ Χέρτσεν τον επηρέασαν. Τα πρώτα του έργα περιελάμβαναν μουσικά σκηνικά Ουκρανών ποιητών, ιδιαίτερα του Ταράς Σεβτσένκο, σημαντικής μορφής της πρώιμης ουκρανικής λογοτεχνίας, το κείμενο του οποίου έθεσε στο χορωδιακό έργο Zapovit («Η Διαθήκη»). Δύο άλλοι παράγοντες ήταν σημαντικοί για την εθνικιστική του ζέση: οι στενές σχέσεις με τον ξάδερφό του, Μιχαήλο Σταρίτσκι, τον ιστορικό Βολοντίμιρ Αντόνοβιτς και τον λόγιο Ταντέι Ρίλσκι και επίσης η συσχέτισή του με τη χρωμάδα (μυστική οργάνωση) στο Κίεβο, την Στάρα Χρωμάδα («Παλιά Οργάνωση», Стара громада ). Ο Λίσενκο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μουσική ήταν ο καλύτερος τρόπος, που μπορούσε να εκφράσει τον πατριωτισμό του και είχε στόχο να δημιουργήσει μια ανεξάρτητη σχολή ουκρανικής μουσικής, αντί να αντιγράψει τα υπάρχοντα στυλ της δυτικής κλασικής μουσικής. Το 1869 ο Λίσενκο επέστρεψε στο Κίεβο, και σύμφωνα με τα λόγια του ιστορικού της μουσικής Ρίτσαρντ Ταρούσκιν, «επέστρεψε στην πατρίδα του ένας αφοσιωμένος μουσικός εθνικιστής».
Κατά την επιστροφή του στο Κίεβο συνέχισε να διασκευάζει και να μελετά ουκρανικές λαϊκές μελωδίες. Μοίρασε τον χρόνο του ανάμεσα σε πολυάριθμες δραστηριότητες, δίνοντας μαθήματα πιάνου, εργαζόταν στο τμήμα της Ρωσικής Μουσικής Εταιρείας (RMS) στο Κίεβο και συνθέτοντας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Λίσενκο έγραψε την πρώτη του όπερα Chernomortsy (οι «Ναύτες της Μαύρης Θάλασσας») μεταξύ 1872 και 1873. Επίσης, μεταξύ αυτών των ετών έγραψε μια ορχηστρική φαντασίωση, με τίτλο Ukraïns′kyy kazak-shumka (Ουκρανικό Κοζάκικο Τραγούδι) και ένα κομμάτι μουσικής δωματίου για φλάουτο, βιολί και πιάνο, το Φαντασία σε Ουκρανικά Θέματα. Ο Λίσενκο πήγε στην Αγία Πετρούπολη από το 1874 έως το 1876, για να σπουδάσει ενορχήστρωση με τον Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ. Εκτός από τον Ρίμσκι-Κόρσακοφ, συναντήθηκε με άλλα μέλη των Πέντε, ιδιαίτερα με τον Μοντέστ Μουσόργκσκι, ο οποίος δούλευε σε ένα σκηνικό όπερας στην Ουκρανία, την Έκθεση στο Σοροχίντσι. Κατά τη διάρκεια αυτής της σύντομης παραμονής στην Αγία Πετρούπολη, ο Λίσενκο διηύθυνε μια χορωδία, και έγραψε πολλές συνθέσεις για πιάνο, γράφοντας περισσότερα από 10 έργα σε διάφορα είδη.
Εγκατάσταση στο Κίεβο
μικρογραφία| Ο τάφος του Μικόλα Λίσενκο στο νεκροταφείο Μπαϊκοβέ στο Κίεβο. Ο Λίσενκο ηγήθηκε μιας άλλης χορωδίας, όταν επέστρεψε στο Κίεβο το 1876. Πολλοί από τους χορωδούς υπό τις οδηγίες του Λίσενκο θα γίνονταν συνθέτες, συμπεριλαμβανομένων των Λέβκο Ρεβούτσκι, Πορφίριι Ντεμούτσκι, Κιρίλο Στετσένκο και Οστάπ Λίσενκο (Лисенко Остап Миколайович). Άλλες δραστηριότητες περιελάμβαναν την οργάνωση συναυλιών για τους Βερεσάι και την παροχή μαθημάτων μουσικής, συχνά στο Ινστιτούτο των Θυγατέρων των Ευγενών (Киевский институт благородных девиц ).
Στα τέλη της δεκαετίας του 1870, ο Λίσενκο αναγνωρίστηκε ως ηγετική φυσιογνωμία στην ουκρανική μουσική. Ως Ουκρανός συνθέτης που ζούσε σε ένα κράτος, που ελέγχεται από τη Ρωσία, υπέμεινε συνεχείς δυσκολίες από την κυβέρνηση. Η σχέση του με το RMS σταδιακά επιδεινώθηκε, μέχρι που αγνοήθηκε εντελώς. Σε αντίθεση με τους Ρώσους συναδέλφους του, ο Λίσενκο δεν έλαβε κρατική υποστήριξη και μερικές φορές ενεργή αντίσταση από Ρώσους αξιωματούχους. Οι πολιτικές του δραστηριότητες για την υποστήριξη της ουκρανικής κουλτούρας τον έκαναν ιδιαίτερα καχύποπτο στους πολιτικούς αξιωματούχους. Παρακολουθήθηκε επανειλημμένα από την κυβέρνηση και συχνά δέχτηκε επίθεση στον τοπικό Τύπο. Αυτές οι δραστηριότητες περιελάμβαναν συχνές συναντήσεις με άλλους Ουκρανούς πατριώτες, και αργότερα, την υποστήριξή του στην επανάσταση του 1905. Τέθηκε επίσης επικεφαλής της Ουκρανικής Λέσχης. Φυλακίστηκε για τη στάση του στην επανάσταση το 1907.
Το διάταγμα Εμς Ουκάζ του 1876 απαγόρευε τη χρήση της ουκρανικής γλώσσας σε έντυπη μορφή, και αυτό ήταν ένα από τα εμπόδια για τον Λίσενκο. Έπρεπε να δημοσιεύσει κάποιες από τις παρτιτούρες του στο εξωτερικό, ενώ οι εκτελέσεις της μουσικής του έπρεπε να εξουσιοδοτηθούν από την αυτοκρατορική λογοκρισία. Για το λιμπρέτο της όπερας του, ο Λίσενκο επέμενε να χρησιμοποιεί μόνο την ουκρανική γλώσσα. Σκόπευε να προωθήσει και να εξυψώσει την ουκρανική κουλτούρα, και έτσι αρνήθηκε να επιτρέψει τη μετάφραση της όπεράς του Taras Bulba και υποστήριξε ότι ήταν πολύ φιλόδοξο να ανέβει σε ουκρανικές σκηνές όπερας. Ο Τσαϊκόφσκι εντυπωσιάστηκε από την όπερα και θέλησε να ανεβάσει το έργο στη Μόσχα. Η επιμονή του Λίσενκο να παιχτεί στην ουκρανική γλώσσα, όχι στα ρωσικά, εμπόδισε την παράσταση να πραγματοποιηθεί στη Μόσχα.
Μετέπειτα καριέρα
Στα τελευταία του χρόνια, ο Λίσενκο συγκέντρωσε κεφάλαια, για να ανοίξει μια Ουκρανική Μουσική Σχολή, γνωστή ως μουσική σχολή Λίσενκο. Η κόρη του Λίσενκο, Μαριάνα, ακολούθησε τα βήματα του πατέρα της ως πιανίστας και ο γιος του Οστάπ δίδαξε επίσης μουσική στο Κίεβο.
Μουσική
Συνθέτης, πιανίστας, μαέστρος και εθνομουσικολόγος, ο Λίσενκο ήταν το κεντρικό πρόσωπο της ουκρανικής μουσικής στην εποχή του. Ήταν ένας παραγωγικός συνθέτης, γράφοντας πολλά κομμάτια για πιάνο, πάνω από εκατό έντεχνα τραγούδια, όπερες, καθώς και ορχηστρική μουσική, μουσική δωματίου και χορωδιακή μουσική.
Όπερες
Ο Λίσενκο έγραψε μια σειρά από οπερατικά έργα, συμπεριλαμβανομένης της κλασικής ουκρανικής όπερας Natalka Poltavka, Utoplena (Η πνιγμένη κοπέλα, επηρεασμένος από τη Νύχτα του Μάη του Γκόγκολ) και Taras Bulba, Νυκτερινό, και δύο όπερες για παιδιά: Κόζα-ντερέζα, Pan Kocký.
Έντεχνα τραγούδια
Από τους Ουκρανούς συναδέλφους του, ο Λίσενκο ήταν ο πιο αφοσιωμένος συνθέτης στα έντεχνα τραγούδια (lirychni pisni). Τα έργα του σε αυτό το είδος αριθμούν 133 και «αναφέρουν μια θαυμάσια περιγραφική και παθιασμένη ιστορία της ευρωπαϊκής ζωής του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα». Αυτά τα τραγούδια είναι συνήθως μελοποιημένα και προσέχουν τις λεπτομέρειες του κειμένου. Η προσέγγισή του συνδυάζει χαρακτηριστικά από την παραδοσιακή ουκρανική μουσική και τη δυτική κλασική μουσική. Από τα πρώτα είναι η συχνή χρήση διακοσμητικών, ασυνήθιστων μέτρων και επιρροών, που μοιάζουν με λαϊκή μελωδία, ενώ από την κλασική μουσική υπάρχει μια ρομαντική χρήση έντονου χρωματισμού και γρήγορες εναλλαγές μεταξύ τονικών κέντρων, τυπικά της κλασικής μουσικής του 20ού αιώνα. Τα τραγούδια του καλύπτουν μια μεγάλη ποικιλία θεμάτων, τα οποία περιγράφονται από τη μουσικολόγο Νταγκμάρα Τούρτσιν ως «εκπληκτικά ευρείας [κλίμακας] — παθιασμένοι δραματικοί μονόλογοι και στοχαστικές ελεγείες, βαθιές φιλοσοφικές δηλώσεις και πολύχρωμες λαϊκές σκηνές, λυρικές σερενάτες και εκστατικά τραγούδια αγάπης, μελαγχολικά βαλς και μια ηρωική δούμα, μια εκτενής ρομαντική μπαλάντα και ένα τονικό ποίημα».
Ο Λίσενκο μελοποίησε πολλούς ποιητές, ιδιαίτερα τους Ουκρανούς μοντερνιστές, βρίσκοντας τον καλύτερο τρόπο να εκφράσει τις πατριωτικές και πολιτικές του πεποιθήσεις. Μεταξύ αυτών ήταν οι Ιβάν Φράνκο, Γιεβγέν Χρεμπίνκα, Ολεξάντρ Όλες, Στέπαν Ρουντάνσκι (Руданський Степан Васильович), Στεγκόλεφ, Σταρίτσκι και Λέσια Ουκραΐνκα, αλλά και άλλοι όπως ο Χάινριχ Χάινε, ο Άνταμ Μιτσκιέβιτς και ο Συμεών Νάντσον. Ήταν ιδιαίτερα αφοσιωμένος στον Ταράς Σεβτσένκο και συνέθεσε 82 κείμενα από τη συλλογή Kobzar του ποιητή. Στην Ουκρανία, γίνονται συχνά συγκρίσεις μεταξύ του Λίσενκο και του Σεβτσένκο, οι οποίοι και οι δύο αποτελούν αυτό που πολλοί Ουκρανοί θεωρούν την ουσία του πολιτισμού και της ταυτότητάς τους.
Άλλη φωνητική μουσική
Το χορωδιακό του σκηνικό του 1885 με ένα πατριωτικό ποίημα του Ολεξάντρ Κονίσκι, που αρχικά προοριζόταν για παιδική χορωδία, έγινε διεθνώς γνωστό ως «Προσευχή για την Ουκρανία», ένας πνευματικός ύμνος για τη χώρα.
Μουσική για πιάνο
Τα μεγαλύτερα έργα του Λίσενκο για πιάνο περιλαμβάνουν την Ουκρανική Σουίτα σε Μορφή Αρχαίων Χορών, δύο ραψωδίες (η δεύτερη, Dumka-shumka είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα του), Ηρωικό σκέρτσο και Σονάτα σε Α ελάσσονα. Έγραψε επίσης δεκάδες μικρότερα έργα όπως νυχτερινά, πολωνέζες, τραγούδια χωρίς λόγια και κομμάτια προγράμματος. Ορισμένα από τα έργα του για πιάνο δείχνουν την επιρροή του στυλ του Φρεντερίκ Σοπέν.
Εθνομουσικολογικό έργο
Ο Μικόλα Λίσενκο έκανε τις πρώτες μουσικο-εθνογραφικές μελέτες για τον τυφλό κομπζάρο Οστάπ Βερεσάι τις οποίες δημοσίευσε το 1873 και το 1874. Εξακολουθούν να είναι υποδειγματικοί. Ο Λίσενκο συνέχισε να ερευνά και να μεταγράφει το ρεπερτόριο άλλων κομπζάρων από άλλες περιοχές όπως ο Οπάνας Σλάστιον από την Πολτάβα και ο Π΄βλο Μπρατίτσια από το Τσερνίχιβ. Έκανε επίσης μια ενδελεχή μελέτη και άλλων ουκρανικών λαϊκών οργάνων όπως το τορμπάν. Η συλλογή του με δοκίμια για τα ουκρανικά λαϊκά όργανα τον καθιστά ιδρυτή της ουκρανικής οργανολογίας και έναν από τους πρώτους οργανολόγους στη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Γραπτά
Πηγή:
Κληρονομιά και επιρροή
Η επιρροή της μουσικής και του εθνικιστικού του στυλ ήταν τεράστια για τους επόμενους Ουκρανούς συνθέτες. Συνθέτες όπως οι Στάνισλαβ Λιόντκεβιτς, Αλεξάντερ Κόσιτς, Κιρίλο Στετσένκο, Γιακίβ Στέποβι, και κυρίως ο Μικόλα Λεοντόβιτς, έχουν αναγνωρίσει την επιρροή του. Παρά την υψηλή φήμη του στην Ουκρανία, ο Λίσενκο δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός εκτός της χώρας.
Από το 1950 έως το 1959, τα πλήρη έργα του Λίσενκο εκδόθηκαν στο Κίεβο σε 22 τόμους.
Μια ομάδα Ουκρανών συνθετών και μουσικών, συμπεριλαμβανομένης της Γιελιζαβέτα Τσάβνταρ (Чавдар, Елизавета Ивановна), η Αριάντνα Λίσενκο (η εγγονή του συνθέτη), ο Γιεβγέν Ρζάνοφ, ο Αντρίι Στοχαρένκο, ο Μιροσλάβ Σκόρικ και ο Γιεβγέν Στάνκοβιτς ίδρυσαν τον Διεθνή Μουσικό Διαγωνισμό Μικόλα Λίσενκο το 1962 προς τιμήν του Λίσενκο. Το σπίτι του Λίσενκο στο Κίεβο, στο οποίο έμεινε από το 1894 έως το 1912, μετατράπηκε σε Μουσείο-Σπίτι Μικόλα Λίσενκο το 1987, ένα από τα πολλά μουσεία της πόλης για σημαντικές πολιτιστικές προσωπικότητες.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ουκρανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λίμναι (Παμφυλία)
Οι Λίμναι (Limnae) ήταν πόλη στην Αρχαία Παμφυλία, η οποία κατοικείτο κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου.
Η τοποθεσία της βρισκόταν πλησίον του Γιαλνιζμπάγ Ντεγιρμέν, στη Μικρά Ασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Παμφυλίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας Αττάλειας
Σκωτσέζοι
μικρογραφία|250x250εσ|Κάτοικοι χωριού του [[Σεντ Κίλντα της Σκωτίας κατά την Βικτωριανή εποχή.]]
Οι Σκώτοι ή Σκωτσέζοι (Σκωτς: Scots Fawk, Σκωτικά Γαελικά: Albannaich) είναι εθνοτική ομάδα ιθαγενής στην Σκωτία και μέλος του Ηνωμένου Βασιλείου. Αναδύθηκαν ως εθνότητα κατά τον πρώιμο μεσαίωνα ως αμάλγαμα δύο κελτικών λαών, των Γαέλων και των Πικτών, οι οποίοι ίδρυσαν το Βασίλειο της Σκωτίας (με την ονομασία Άλμπα) τον 9ο αιώνα. Στους επόμενους δύο αιώνες, οι κέλτες ομιλητές της Κουμβρικής γλώσσας στο Στραθκλαϊντ και οι γερμανόφωνοι Άγγλοι της βόρειας Νορθουμβρίας έγιναν επίσης μέρος της Σκωτίας. Κατά τον ώριμο μεσαίωνα, εν μέσω των μεταρρυθμίσεων του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας (Δαυιδιανή Επανάσταση) ένας μικρός αριθμός Νορμανδών ευγενών μετανάστευσε στις πεδιάδες της Σκωτίας (Λόουλαντς). Από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα, ένας αριθμός βορειο-γερμανικών λαών, ομιλητών της Αρχαίας Νορδικής και Νορνικής γλώσσας, στις βόρειες και δυτικές νήσους της Σκωτίας έγιναν μέρος του βασιλείου.
Σήμερα ο όρος «Σκώτος» ή «Σκωτσέζος» αναφέρεται σε οποιονδήποτε άνθρωπο, του οποίου η οικογένεια, η γλωσσα ή ο πολιτισμός προέρχονται από την περιοχή της Σκωτίας. Η λατινική ονομασία Σκώτοι (Scoti) αναφερόταν αρχικά στους Γαέλους της Νταλ Ριάτα και αργότερα εξελίχθηκε ώστε να προσδιορίζει όλους τους κατοίκους του Βασιλείου της Σκωτίας. Η ονομασία Σκωτς (Scotch) έχει χρησιμοποιηθεί ως εξώνυμο για τον λαό της Σκωτίας και ορισμένες φορές η χρήση της θεωρείται υποτιμητική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Σκωτίας
Silent Hill: Book of Memories
Το Silent Hill: Book of Memories βιντεοπαιχνίδι τρόμου της σειράς Silent Hill, το οποίο παράχθηκε από την WayForward Technology και εκδόθηκε το 2012 από την Konami. Το παιχνίδι αποτελεί spin-off προσθήκη της σειράς, όπου η ιστορία εξελίσσεται στα πλαίσια ενός λαβύρινθου στο περιβάλλον της ομώνυμης πόλης, στον οποίο ο παίχτης σταδιακά περνάει από επίπεδα και πίστες με σκοπό την επίτευξη της ελευθερίας.
Το παιχνίδι κυκλοφόρησε για το PlayStation Vita, ενώ ήταν σε παραγωγή από το 2010 και στην οποία συμμετείχαν αρκετοί άνθρωποι που ήδη είχαν συνεισφέρει σε προηγούμενες προσθήκες της σειράς μεταξύ των οποίων ο συνθέτης Daniel Licht και η Mary Elizabeth McGlynn.
Το παιχνίδι έλαβε ανάμεικτες κριτικές και δεν θεωρείται άξιο αναφοράς από αρκετούς θαυμαστές της κύριας σειράς, λόγω του γεγονότος ότι δεν ήταν σωστά ενταγμένο στην φιλοσοφία της σειράς.
Ιστορία
Η ιστορία του παιχνιδιού περιτριγυρίζεται γύρω από τον πρωταγωνιστή που δημιούργησε ο παίκτης ο οποίος λαμβάνει ένα μυστηριώδες βιβλίο στα γενέθλιά του, το οποίο υποθετικά μπορεί να επηρεάσει και να αλλάξει ολόκληρη τη ζωή του. Ο παίχτης προσπαθεί να αλλάξει τη ζωή του προς το καλύτερο, αλλά ταυτόχρονα αντιμετωπίζει απρόβλεπτες και συχνά δυσμενείς συνέπειες. Στα όνειρα του, ο παίχτης επισκέπτεται τοποθεσίες γεμάτες τέρατα που αντιστοιχούν στον εκάστοτε χαρακτήρα που επηρεάζεται από τις αλλαγές του ίδιου στο βιβλίο. Ο παίχτης συνειδητοποιεί ότι το εκάστοτε τέρας-φύλακας κάθε τοποθεσίας ήταν αντιπροσωπευτικό του προσώπου του οποίου η ζωή επηρεάζεται από τις αλλαγές που έγιναν στο βιβλίο. Νικώντας αυτόν τον φύλακα, ο ίδιος αλλάζει τη ζωή αυτού του ατόμου. Ο πρωταγωνιστής αποφασίζει να βρει τον δικό του φύλακα πριν από οποιονδήποτε άλλον και σκέφτεται να αναιρέσει τις αλλαγές που έγιναν στο βιβλίο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2012 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Silent Hill Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Vita Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης Κατηγορία:Cooperative βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Άγιος Στέφανος Κασσωπαίων Κέρκυρας
Ο Άγιος Στέφανος Κασσωπαίων ή Άγιος Στέφανος Σινιών, είναι παραθαλάσσιο χωριό στις βορειοανατολικές ακτές της Κέρκυρας σε υψόμετρο 7 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση 34 χλμ. (οδηγικά) βόρεια από την πόλη της Κέρκυρας. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Σινιών. Το 1994 με το ΦΕΚ 56Α - 14/04/1994 αποσπάται από την κοινότητα Σινιών και προσαρτάται στον τότε δήμο Κασσοπαίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019 υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κασσωπαίων του δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 87 κατοίκους.
Τετραπυργία (Παμφυλία)
Η Τετραπυργία ήταν πόλη στην Αρχαία Παμφυλία, πλησίον των ακτών, η οποία κατοικείτο κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου.
Η τοποθεσία της βρισκόταν ανατολικά των Λιμνών, στη Μικρά Ασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Παμφυλίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας Αττάλειας
Τετραπυργία (Καππαδοκία)
Η Τετραπυργία ήταν πόλη στην επαρχία της Γαρσαυρίας, στην Αρχαία Καππαδοκία.
Η τοποθεσία της πιθανολογείται πως βρισκόταν πλησίον του Κεμεργιαϊλά, στη Μικρά Ασία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καππαδοκίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας Μερσίνης
Τράπεζα τροφίμων
Η τράπεζα τροφίμων είναι ένα μη κερδοσκοπικό εθελοντικό ίδρυμα που αναλαμβάνει τη συλλογή τροφίμων και προϊόντων διατροφής από ιδιώτες και εταιρίες και την αναδιανομή τους σε ιδρύματα, συσσίτια και γεύματα αγάπης. Στην Ελλάδα τράπεζα τροφίμων ιδρύθηκε το 1995 με πρωτοβουλία του Γεράσιμου Βασιλόπουλου.
Διοίκηση Γαλατίας
Η διοίκηση της Γαλατίας (λατινικά: Dioecesis Galliarum, «διοίκηση των Γαλλιών») ήταν διοίκηση της μετέπειτα Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπό την πραιτωριανή επαρχία της Γαλατίας. Περιλάμβανε τη βόρεια και ανατολική Γαλατία, δηλαδή τη σύγχρονη Γαλλία βόρεια και ανατολικά του Λίγηρα, συμπεριλαμβανομένων των Κάτω Χωρών και της σύγχρονης Γερμανίας δυτικά του Ρήνου.
Η διοίκησ περιλάμβανε τις ακόλουθες επαρχίες: Gallia Lugdunensis I, Gallia Lugdunensis II, Gallia Lugdunensis III, Gallia Lugdunensis IV (Senonia), Belgica I, Belgica II, Germania I, Germania II, Alpes Poenninaeum.
Ιστορία
Η διοίκηση ιδρύθηκε μετά τις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού και του Κωνσταντίνου Α' περί το 314. Το έτος 407 τα σύνορα του Ρήνου παραβιάστηκαν, και μεγάλο μέρος της Γαλατίας απωλέσθηκε προσωρινά από τις βαρβαρικές φυλές. Ο ρωμαϊκός έλεγχος στο μεγαλύτερο μέρος της Γαλατίας και της κοιλάδας του Ρήνου αποκαταστάθηκε μέχρι το τέλος του Βαλεντινιανού Γ' το 455. Η περιοχή που παρέμεινε στα ρωμαϊκά χέρια μετά τη δεκαετία του 450, βρισκόταν στα νότια στην Ωβέρνη και την Προβηγκία μέχρι να χαθεί το 475, και στα βορειοδυτικά, το λεγόμενο «Κυριαρχία του Σουασόν». Μετά την πτώση της από τους Φράγκους το 486 και το τέλος της ρωμαϊκής διοίκησης στη βόρεια Γαλατία, η διοίκηση μπορεί να λεχθεί ότι έληξε de facto.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού στη Γαλλία Κατηγορία:Ιστορία της Ρηνανίας-Παλατινάτου Κατηγορία:Ιστορία της Ρηνανίας Κατηγορία:Διοικήσεις της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γλιμεπιρίδη
{{Πληροφορίες φαρμάκου|image=Glimepiride Structural Formula V.1.svg|width=300 |IUPAC_name=3-Ethyl-4-methyl-N-[2-(4- {[(trans-4-methylcyclohexyl)carbamoyl]sulfamoyl}phenyl)ethyl]-2-oxo-2,5-dihydro-1H-pyrrole-1-carboxamide|Drugs.com={{drugs.com|monograph|glimepiride}}|MedlinePlus=a696016|pregnancy_US=C|routes_of_administration=Oral (tablets)  |tradename=Amaryl }|ChemSpiderID_Ref=|UNII_Ref=|KEGG_Ref=|ChEBI_Ref=|ChEMBL_Ref=|C=24|H=34|N=4|O=5|S=1|molecular_weight= |SMILES=O=C3C(/CC)=C(/C)CN3C(=O)NCCc1ccc(cc1)S(=O)(=O)NC(=O)N[C@H]2CC[C@H](C)CC2|smiles=O=C3C(/CC)=C(/C)CN3C(=O)NCCc1ccc(cc1)S(=O)(=O)NC(=O)N[C@H]2CC[C@H](C)CC2|StdInChI=1S/C24H34N4O5S/c1-4-21-17(3)15-28(22(21)29)24(31)25-14-13-18-7-11-20(12-8-18)34(32,33)27-23(30)26-19-9-5-16(2)6-10-19/h7-8,11-12,16,19H,4-6,9-10,13-15H2,1-3H3,(H,25,31)(H2,26,27,30)/t16-,19-|StdInChIKey=WIGIZIANZCJQQY-RUCARUNLSA-N|StdInChI_Ref=|StdInChIKey_Ref=|Verifiedfields=changed|verifiedrevid=412761821}}
Η γλιμεπιρίδη (glimepiride, αρχική επωνυμία Amaryl) είναι αντιδιαβητικό φάρμακο διαθέσιμο από του στόματος, μέσης και μακράς δράσης, το οποίο ανήκει στις σουλφονυλουρίες. Μερικές φορές είναι ταξινομημένη ως η πρώτη τρίτης γενιάς σουλφονυλουρία,  και μερικές ως δεύτερης γενιάς.
Ενδείξεις
Η γλιμεπιρίδη ενδείκνυται για τη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 . Ο τρόπος δράσης της είναι η αύξηση της παραγωγής ινσουλίνης από το πάγκρεας. Δεν χρησιμοποιείται για το διαβήτη τύπου 1, γιατί σε αυτήν την περίπτωση το πάγκρεας δεν μπορεί να παράγει ινσουλίνη.
Αντενδείξεις
Η χρήση της αντενδείκνυται σε ασθενείς με υπερευαισθησία στη γλιμεπιρίδη ή άλλες σουλφονυλουρίες.
Δυσμενείς επιπτώσεις
Οι παρενέργειες από τη λήψη γλιμεπιρίδης περιλαμβάνουν γαστρεντερικές διαταραχές, περιστασιακές αλλεργικές αντιδράσεις, και σπάνια διαταραχές στην παραγωγή του αίματος όπως θρομβοπενία, λευκοπενία και αιμολυτική αναιμία. Κατά τις πρώτες εβδομάδες της θεραπείας, ο κίνδυνος της υπογλυκαιμίας μπορεί να αυξηθεί. Η κατανάλωση αλκοόλ και η έκθεση στο ηλιακό φως θα πρέπει να περιορίζεται, διότι μπορεί να επιδεινώσει τις παρενέργειες.
Φαρμακοκινητική
αριστερά|μικρογραφία|Δύο όψεις των δισκίων της γλιμεπιρίδης, 2 mg το καθένα. Η γαστρεντερική απορρόφηση είναι πλήρης, χωρίς προσμείξεις από τα γεύματα. Σημαντική απορρόφηση μπορεί να συμβεί σε μία ώρα, και η διανομή σε όλο το σώμα, κατά 99.5% δεσμεύεται σε πρωτεΐνες του πλάσματος. Ο μεταβολισμός γίνεται με οξειδωτικό βιομετασχηματισμό ο οποίος είναι ηπατικ ός και πλήρης. Η απέκκριση στα ούρα είναι περίπου 65%, και το υπόλοιπο αποβάλλεται με τα κόπρανα.
Μηχανισμός δράσης
Οι σουλφονυλουρίες δεύτερης γενιάς δεν έχουν όλες τους ίδιους κινδύνους  υπογλυκαιμίας. Η γλιβενκλαμίδη για παράδειγμα  σχετίζεται με την πρόκληση υπογλυκαιμίας σε ποσοστά  20 έως 30% ενώ η γλιμεπιρίδη  από 2% έως 4%. Η γλιβενκλαμίδη, επίσης, παρεμβαίνει με κανονική ομοιοστατική καταστολή της έκκρισης ινσουλίνης σε αντίδραση στην υπογλυκαιμία, ενώ η γλιμεπιρίδη δεν το κάνει. Επίσης η γλιβενκλαμίδη μειώνει την έκκριση γλυκαγόνης σε αντίδραση στην υπογλυκαιμία, ενώ η γλιμεπιρίδη δεν το κάνει.
Αλληλεπιδράσεις
Μη στεροειδή αντι-φλεγμονώδη φάρμακα (όπως τα σαλικυλικά), οι σουλφοναμίδες, η χλωραμφαινικόλη, το coumadin και η προβενεσίδη) μπορεί να ενισχύσουν την υπογλυκαιμική δράση της γλιμεπιρίδης. Οι θειαζίδες, άλλα διουρητικά, προϊόντα του θυρεοειδή, από του στόματος αντισυλληπτικά φάρμακα και η φαινυτοΐνη, τείνουν να παράγουν υπεργλυκαιμία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουλφονυλουρίες
Τένεδος (Παμφυλία)
Η Τένεδος ήταν οχυρωμένη παράκτια πόλη στα δυτικά της Αρχαίας Παμφυλίας, σε απόσταση 20 σταδίων δυτικά της Αττάλειας.
Η τοποθεσία της βρισκόταν επί του Αράμπ Σου, στη Μικρά Ασία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Παμφυλίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Δαμαλάκι
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a7/Distribution_map_Macroglossum_stellatarum.svg/300px-Distribution_map_Macroglossum_stellatarum.svg.png|μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης κατανομής: κίτρινο, χειμώνας στο βόρειο ημισφαίριο. πράσινο, όλο το χρόνο. μπλε, καλοκαίρι στο βόρειο ημισφαίριο Το δαμαλάκι (Macroglossum stellatarum - Μακρόγλωσσο το αστρικό) είναι ένα είδος νυχτοπεταλούδας που απαντάται σε εύκρατες περιοχές της Ευρασίας. Μοιάζει αρκετά με τα κολίβρια, καθώς τρέφονται με το νέκταρ λουλουδιών σε σχήμα σωλήνα χρησιμοποιώντας τη μακριά προβοσκίδα τους ενώ αιωρούνται στον αέρα, αλλά αυτή η ομοιότητα είναι καθαρά συμπτωματική και αποτελεί παράδειγμα συγκλίνουσας εξέλιξης.
Το δαμαλάκι περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Κάρολο Λινναίο στη 10η έκδοση του Systema Naturae το 1758. Από το 2018, ολόκληρο το γονιδίωμά του και το μιτογόνο έχει αλληλουχηθεί.
Έκταση
Το δαμαλάκι ζει σε όλο τον βόρειο Παλαιό Κόσμο από την Πορτογαλία μέχρι την Ιαπωνία, αλλά αναπαράγεται κυρίως σε θερμότερα κλίματα (νότια Ευρώπη, Βόρεια Αφρική και σημεία ανατολικά). Τρεις γενιές παράγονται σε ένα χρόνο στην Ισπανία.
Διασκορπίζεται ευρέως το καλοκαίρι. Ωστόσο, σπάνια επιβιώνει τον χειμώνα σε βόρεια γεωγραφικά πλάτη (π.χ. βόρεια των Άλπεων στην Ευρώπη, βόρεια του Καυκάσου στη Ρωσία).
Κύκλος ζωής
Κάθε χρόνο παράγονται δύο ή περισσότεροι γόνοι. Το ενήλικο μπορεί να συναντηθεί οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου, ειδικά στα νότια της οροσειράς, όπου μπορεί να υπάρχουν τρεις ή τέσσερις γόνοι. Διαχειμάζει ως ενήλικας σε μια σχισμή ανάμεσα σε βράχους, δέντρα και κτίρια. Τις πολύ ζεστές μέρες μπορεί να βγει να τραφεί στα μέσα του χειμώνα. Σε αντίθεση με άλλες νυχτοπεταλούδες, δεν έχουν σεξουαλικό διμορφισμό στο μέγεθος των λοβών κεραίας τους.
Αυγά
Τα γυαλιστερά ωχροπράσινα ωάρια (αυγά) είναι σφαιρικά με 1 χιλιοστό διάμετρο. Λέγεται ότι μοιάζουν με τα μπουμπούκια λουλουδιών του φυτού Galium, και εκεί τα γεννάει το θηλυκό. Εκκολάπτονται 6 έως 8 ημέρες μετά την ωοτοκία. Ένα θηλυκό μπορεί να γεννήσει έως και 200 αυγά, το καθένα σε ξεχωριστό φυτό.
Προνύμφες
Οι πρόσφατα εκκολαφθείσες προνύμφες είναι καθαρές κίτρινες και στο δεύτερο στάδιο παίρνουν τον πράσινο χρωματισμό τους. Η προνύμφη είναι πράσινη με δύο γκρίζες λωρίδες που οριοθετούνται σε κρεμ χρώμα κατά μήκος των πλευρών και με ένα κέρατο στο πίσω άκρο, χαρακτηριστικό των συγγενών εντόμων. Το κέρατο είναι μοβ κόκκινο, αλλάζει σε μπλε με μια πορτοκαλί άκρη στο τελευταίο στάδιο ανάπτυξης πριν την νύμφη. Τρέφονται πλήρως εκτεθειμένα στην κορυφή του φυτού ξενιστή και ξεκουράζονται ανάμεσα σε ένα κουβάρι μίσχων. Αν και εξαρτάται από τη ζεστασιά και τον ήλιο, το στάδιο της προνύμφης μπορεί να διαρκέσει 20 ημέρες.
Νύμφη
Οι νύμφες είναι ανοιχτό καφέ. Είναι κλεισμένες σε χαλαρά μεταξωτά κουκούλια ανάμεσα στα υπολείμματα του φυτού που τις φιλοξενεί ή στο έδαφος ανάμεσα στα απορρίμματα των φύλλων.
Ενήλικα άτομα
Τα μπροστινά φτερά είναι καφέ, με μαύρες κυματιστές γραμμές κατά μήκος τους, ενώ τα πίσω φτερά είναι πορτοκαλί με μαύρη άκρη. Η κοιλιά είναι αρκετά φαρδιά, με μια μικρή ουρά που μοιάζει με βεντάλια. Το άνοιγμα των φτερών είναι 40 - 45 χιλιοστά.
Στα νότια τμήματα της έκτασής του, το δαμαλάκι είναι πολύ δραστήριο ακόμα και όταν οι θερμοκρασίες είναι υψηλές.
Όραση
Οι οπτικές ικανότητες του δαμαλακίου έχουν μελετηθεί εκτενώς και έχουν δείξει μια σχετικά καλή ικανότητα στην εκμάθηση χρωμάτων. Έχουν τριχρωματικό οπτικό σύστημα και είναι πιο ευαίσθητα σε μήκος κύματος στην περιοχή 349-521 nm. Έχει αποδειχθεί ότι διακρίνουν μια διαφορά μήκους κύματος τόσο μικρή όσο 1-2 nm μεταξύ πηγών. Αυτή η διάκριση είναι ακόμη πιο ακριβής από την Apis mellifera, ένα είδος μέλισσας.
Οικότοποι και φυτά στα οποία εποάζονται
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bf/Nant_-_Macroglossum_stellatarum_on_flowers_-_nectaring_process.png/400px-Nant_-_Macroglossum_stellatarum_on_flowers_-_nectaring_process.png|μικρογραφία|400x400εσ| Ένα δαμαλάκι πίνει νέκταρ από φυτό (5 καρέ/δευτερόλεπτο) Το δαμαλάκι μπορεί εύκολα να εμφανιστεί σε κήπους, πάρκα, λιβάδια, θάμνους και δάση, όπου αναπτύσσονται τα προτιμώμενα φυτά διατροφής (αγιόκλημα, κόκκινη βαλεριάνα και πολλά άλλα).
Οι προνύμφες τους τρέφονται συνήθως με άχυρα.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα το Δαμαλάκι ζει σε όλη την χώρα, εκτός, φυσικά των πολύ ακραίων ορεινών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λεπιδόπτερα
Ουμπ Άιγουερκς
Ο Ούμπε Ερτ Άιγουερκς (Ubbe Ert Iwwerks, 24 Μαρτίου 1901 – 7 Ιουλίου 1971), γνωστός ως Ουμπ Άιγουερκς, ήταν Αμερικανός animator, σκιτσογράφος, σχεδιαστής χαρακτήρων, εφευρέτης και τεχνικός ειδικών εφέ, γνωστός για τη δουλειά του με τα Walt Disney Animation Studios και για τον σχεδιασμό του χαρακτήρα Μίκυ Μάους, μεταξύ άλλων.
Πρώιμα χρόνια
Ο Άιγουερκς γεννήθηκε στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι. Είχε Ολλανδική καταγωγή. Ο πατέρας του γεννήθηκε στο χωριό Uttum της Ανατολικής Φριζίας (βορειοδυτική Γερμανία, πλέον κομμάτι του δήμου Krummhörn) και μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1869, περίπου στην ηλικία των 14 ετών. Ο πατέρας του Άιγουερκς, ο οποίος εργαζόταν ως κουρέας, είχε παρατήσει αρκετά προηγούμενα παιδιά και συζύγους του. Όταν ο Ουμπ ήταν έφηβος, ο πατέρας του εγκατάλειψε και τον ίδιο, πράγμα που τον ανάγκασε να παρατήσει το σχολείο και να δουλέψει για να στηρίξει οικονομικά τη μητέρα του. Ο Άιγουερκς σιχάθηκε τον πατέρα του και δεν μιλούσε ποτέ γι' αυτόν. Όταν έμαθε ότι πέθανε, είπε "Πετάξτε τον σε ένα χαντάκι".
Στη Disney (1919–1929)
Κατά το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, ο Άιγουερκς εργάστηκε με τον Γουώλτ Ντίσνεϋ. Οι δύο γνωρίστηκαν το 1919, όταν ο Άιγουερκς ήταν 18 ετών και εργάζονταν για το Pesmen-Rubin Art Studio στο Κάνσας Σίτι. Οι δυο τους τελικά ξεκίνησαν τη δική τους διαφημιστική επιχείρηση τέχνης. Έτσι, βρήκαν δουλειά ως εικονογράφοι για την εταιρεία Kansas City Slide Newspaper Company (νυν The Kansas City Film Ad Company). Ενώ εργαζόταν εκεί, ο Ντίσνεϋ αποφάσισε να αναλάβει δουλειά στο χώρο του animation και ο Άιγουερκς σύντομα τον ακολούθησε. Εκεί, έβαλε ένα κινητήρα στην κάμερα με ένα διακόπτη που έμοιαζε με κλειδί τηλέγραφου, μειώνοντας τον αριθμό ατόμων που χρειάζονται για να κάνουν το animation από δύο σε ένα.
Ο Άιγουερκς είναι υπεύθυνος για το χαρακτηριστικό στυλ των πρώιμων Disney κινουμένων σχεδίων και για το σχεδιασμό του Μίκυ Μάους. Το 1922, όταν ο Ντίσνεϋ ξεκίνησε να κάνει κινούμενα σχέδια στο Laugh-O-Gram Studio, ο Άιγουερκς προσελήφθη ως υπεύθυνος animator. Τελικά το στούντιο χρεωκόπησε και το 1023 ο Άιγουερκς ακολούθησε τον Ντίσνεϋ που μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να εργαστεί σε μια σειρά καρτούν γνωστή ως Alice Comedies, η οποία αναμειγνύει μαζί live action και animation. Μετά την ολοκλήρωση αυτής της σειράς, ο Ντίσνεϋ ζήτησε από τον Άιγουερκς να σχεδιάσει ένα χαρακτήρα, ο οποίος έγινε ο Όσβαλντ το Τυχερό Κουνέλι. Στο πρώτο καρτούν όπου πρωταγωνίστησε ο Όσβαλντ, το animation έγινε εξ ολοκλήρου από τον Άιγουερκς. Μετά από αυτό, ο Όσβαλντ ξανασχεδιάστηκε καθώς αυτό απαίτησε η ιδιοκτήτρια εταιρεία και εταιρεία διανομής, Universal Pictures. Η τότε εταιρεία παραγωγής, Winkler Pictures, έδωσε επιπρόσθετες οδηγίες για το σχέδιο του χαρακτήρα.
Το καλοκαίρι του 1928, ο Ντίσνεϋ απομακρύνθηκε από τη σειρά του Όσβαλντ και μεγάλο μέρος του προσωπικού του προσλήφθηκε στην Winkler Pictures. Υποσχέθηκε να μην ξαναδουλέψει σε χαρακτήρα που δεν του ανήκει. Ζήτησε από τον Άιγουερκς, ο οποίος παρέμεινε, να ξεκινήσει να δουλεύει σε ιδέες για νέους χαρακτήρες. Εκείνος έκανε σκίτσα με βάτραχους, σκύλους και γάτες, αλλά κανένα από αυτά δεν άρεσε στον Ντίσνεϋ. Επίσης, σχεδίασε μια θηλυκή αγελάδα και ένα αρσενικό άλογο, τα οποία μεν απορρίφθηκαν από τον Ντίσνεϋ, αλλά κατέληξαν να γίνουν η Κλάραμπελ και ο Οράτιος Χαλινάρης, αντίστοιχα.
Το 1925, ο Χιου Χάρμαν είχε ζωγραφίσει κάποια σκετς ποντικιών γύρω από μια φωτογραφία του Ντίσνεϋ. Ο Ντίσνεϋ, μετά την επιστροφή του από ένα αποτυχημένο επαγγελματικό μίτινγκ, επηρεάστηκε από αυτές τις ζωγραφιές και σκέφτηκε την ιδέα για ένα χαρακτήρα ποντίκι. Έδωσε αυτές τις ζωγραφιές στον Άιγουερκς, και εκείνος ζωγράφησε έναν πιο "καθαρό" και βελτιωμένο Μίκυ, που ωστόσο συνέχισε να μοιάζει στον αρχικό χαρακτήρα. Αυτός ο χαρακτήρας αρχικά ονομάστηκε από τον Ντίσνεϋ Μόρτιμερ Μαους και μετά από προτροπή της συζύγου του, Λίλιαν Ντίσνεϋ, μετονομάστηκε σε Μίκυ Μάους.
Στα πρώτα καρτούν Μίκυ Μάους και Silly Symphony, το animation έγινε σχεδόν εξ ολοκλήρου από τον Άιγουερκς, συμπεριλαμβανομένων των Steamboat Willie (1928), The Skeleton Dance (1929) και The Haunted House (1929). Ο Άιγουερκς ήταν γνωστός για τη γρήγορη δουλειά του: ζωγράφιζε 700 σχέδια τη μέρα, δουλειά που θα έκανε μήνες να γίνει από άλλους καλλιτέχνες. Ωστόσο, καθώς ο Άιγουερκς ξεκίνησε να ζωγραφίζει όλο και περισσότερα καρτούν σε καθημερινή βάση, απηύδησε από τους δικτατορικούς κανόνες του Ντίσνεϋ. Επίσης, ένιωθε ότι δεν έπαιρνε την αναγνώριση που του άξιζε ενώ ό,τι ζωγράφιζε γινόταν επιτυχία.
Τελικά, τον Ιανουάριο του 1930 η φιλία και η επαγγελματική τους συνεργασία κατέρρευσε. Σύμφωνα με μια ανεπιβεβαίωτη πηγή, ένα μικρό παιδί πλησίασε τον Ντίσνεϋ και τον Άιγουερκς σε ένα πάρτι, ζήτησε να του ζωγραφήσουν τον Μίκυ σε μια χαρτοπετσέτα, γεγονός στο οποίο ο Ντίσνεϋ αντέδρασε ως εξής: στράφηκε στον Άιγουερκς, του έδωσε το στυλό και την χαρτοπετσέτα και του είναι "Ζωγράφησέ τον". Ο Άιγουερκς εξαγριώθηκε, πέταξε το στυλό και τη χαρτοπετσέτα και έφυγε νευριασμένος. Έκανε μια συμφωνία με τον πρώην διανομέα του Ντίσνεϋ, Πατ Πάουερς, ώστε να αφήσει την Disney και να ξεκινήσει ένα νέο στούντιο animation με το δικό του όνομα. Η τελευταία του δουλειά σε κινούμενο σχέδιο του Μίκυ ήταν το Wild Waves (1929) και σε ταινία του Ντίσνεϋ ήταν το Silly Symphony με όνομα Autumn (1930).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Σκηνοθέτες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανοί animators Κατηγορία:Αμερικανοί σκιτσογράφοι Κατηγορία:Άνθρωποι της Disney