cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το σίριαλ των σίριαλ
Περίληψη της ιστορίας των Ελληνικών τηλεοπτικών σίριαλ και αναφορά στην τακτική την οποία ακολουθούσαν τότε τα 2 κρατικά κανάλια, να σβήνουν τα παλαιά σίριαλ για να γράψουν στις μπομπίνες τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Επίσης έγινε αναφορά στην απόφαση των αρμοδίων της ΕΡΤ στις αρχές του 1981, να σβήσουν παλιές τηλεοπτικές εκπομπές. Πώς διασώθηκαν κάποια μεμονωμένα επεισόδια τηλεοπτικών σίριαλ. Απόσπασμα απ' την 1η εκπομπη της πειραματικής τηλεόρασης του ΕΙΡΤ, στις 23 Φεβρουαρίου 1966, μέσα απ' το αφιέρωμα στην 1η περίοδο της Ελληνικής τηλεόρασης που έκανε ο Γιώργος Δάμπασης το 1980. Η 1η εκφώνηση της Ελένης Κυπραίου, ηχητική αναπαράσταση του 1980, τα πρώτα τραγούδια της Ελληνικής τηλεόρασης με τη Γιοβάνα, αναπαράστασή του 1980 καθώς και βίντεο με τους τίτλους και σκηνές των εξής μεγάλων επιτυχιών της δεκαετίας του 1970:
Σίριαλ των σίριαλ
Γκέντζο Γκουλάν
Βιογραφία
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Καλές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο Bogazici, και στη συνέχεια αποφοίτησε με Master από τη σχολή The New School της Νέας Υόρκης.
Τα έργα του
Έργα του έχουν εκτεθεί σε πολλούς εκθεσιακούς χώρους και μουσεία, όπως το Μουσείο Pera της Κωνσταντινούπολης, το ΜΑΜ στο Ρίο ντε Τζανέιρο, το ZKM στην Καρλσρούη, την Triennale di Milano, την Μπιενάλε της Τεχεράνης και το κέντρο Πομπιντού. Μεταξύ των πολυάριθμων ατομικών εκθέσεων, ο Gulan έχει εκθέσει στην Gallery Artist στο Βερολίνο, στο Μουσείο Γλυπτικής, στην Αγκυρα και Artda Gallery στο Σεούλ. Έχει βραβευθεί από την BP, Lions και πρόσφατα προτάθηκε ως φιναλίστ για το Sovereign Foundation, Ευρώπη Βραβείο Τέχνη 2011. Διδάσκει στα πανεπιστήμια Bogazici και Mimar Sinan ακαδημία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ζωγράφοι Κατηγορία:Τούρκοι γλύπτες Κατηγορία:Χορογράφοι
Handley Page Harrow
Το Handley Page H.P.54 Harrow ήταν βρετανικό δικινητήριο βομβαρδιστικό, το οποίο αναπτύχθηκε την δεκαετία του 1930 και χρησιμοποιήθηκε ως μεταγωγικό από την RAF στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Harrow ήταν η έκδοση παραγωγής του προγενέστερου σχεδίου H.P.51, ενός μονοπλάνου που επίσης ήταν μετατροπή του τρικινητήριου διπλάνου Handley Page H.P.43. Ο δρ. Gustav Lachmann σχεδίασε και τα δύο μονοπλάνα. Αρχικά η Handley Page σχεδίαζε να συμμετάσχει με το H.P.51 στον διαγωνισμό για την Απαίτηση C.26/31 του Υπουργείου Αεροπορία για βομβαρδιστικό-μεταγωγικό. Αργότερα κρίθηκε ότι το H.P.54 ήταν πιο πιθανό να προτιμηθεί στον εν λόγω διαγωνισμό. Τελικά κανένα σχέδιο δεν συμμετείχε στον διαγωνισμό για την C.26/31, διότι ήδη από τον Ιούνιο του 1935 εξεδόθη νέα Απαίτηση (B.29/35) που συντάχθηκε με βάση το Harrow, δίδοντας έμφαση στις δυνατότητες του σαν βομβαρδιστικό ενώ παράλληλα θα διατηρούνταν η δυνατότητα χρήσης του σαν μεταγωγικό. Στις 14 Αυγούστου, πολλούς μήνες πριν την αρχική πτήση του πρωτοτύπου, το Υπουργείο ζήτησε την κατασκευή εκατό αεροσκαφών. Το πρωτότυπο προωθούνταν από δύο κινητήρες Bristol Pegasus X των 830 hp και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 10 Οκτωβρίου 1936. Διέθετε μηχανικά κινούμενους πυργίσκους πολυβόλων στο ρύγχος, την ουρά και την ράχη, ενώ ήταν δυνατή η μεταφορά μέχρι και 1.400 kg βομβών.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τα πρώτο αεροσκάφος παραδόθηκε στο Νο. 214 Σμήνος της RAF στις 13 Ιανουαρίου 1937. Εντός του έτους παραδόθηκαν και τα εκατό αεροσκάφη, εξοπλίζοντας συνολικά πέντε Σμήνη βομβαρδιστικών. Η Αεροπορία του Στόλου (Fleet Air Arm) επίσης παρήγγειλε εκατό αεροσκάφη, όμως η κατασκευάστρια δεν είχε την παραγωγική δυνατότητα να καλύψει και αυτή την παραγγελία. Ήδη από τα τέλη του 1939 ξεκίνησε η απόσυρση των Harrow από τις μονάδες πρώτης γραμμής διότι πλέον ήταν διαθέσιμη σε αυξανόμενους αριθμούς πιο σύγχρονοι τύποι. Τα Harrow παρέμειναν σε χρήση σαν μεταγωγικά. Την 1η Μαΐου 1940 συγκροτήθηκε το Νο. 217 Σμήνος το οποίο διέθετε αεροσκάφη Harrow, Bristol Bombay και επιταγμένα πολιτικά αεροσκάφη. Όλα τα αεροσκάφη αντικαταστάθηκαν σταδιακά από Douglas C-47 Skytrain, εκτός από τα Harrow που παρέμειναν επιχειρησιακά μέχρι το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Κατά την διάρκεια των εντατικών γερμανικών νυχτερινών βομβαρδισμών τον χειμώνα του 1940-41, έξι Harrow χρησιμοποιήθηκαν για την ρυμούλκηση εναέριων ναρκών (Long Aerial Mines, LAM) στην πορεία που ακολουθούσαν τα εχθρικά βομβαρδιστικά. Οι LAM ήταν πακέτα εκρηκτικών συνδεδεμένα με πολύ μακρύ συρματόσχοινο, που τα τραβούσαν αεροσκάφη. Η ανορθόδοξη τακτική είχε σαν αποτέλεσμα την κατάρριψη τεσσάρων έως έξι γερμανικών βομβαρδιστικών (ανάλογα με την πηγή) και κρίθηκε ανεπαρκής.
Το Νο. 782 Σμήνος της Fleet Air Arm αξιοποίησε εννέα Harrow σαν μεταγωγικά. Τρία αεροσκάφη αξιοποιήθηκαν για τον ανεφοδιασμό με καύσιμα αερακάτων Short Empire που πραγματοποιούσαν διατλαντικές πτήσεις. Τα δύο εξ αυτών πέρασαν στην Βασιλική Καναδική Πολεμική Αεροπορία.
Βιβλιογραφία
Harrow Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Μπερζνίκι
Το Μπερζνίκι (πολωνικά: Berżniki, λιθουανικά: Beržininkai) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Σέινι, εντός του Πόβιατ Σέινι στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε της βορειοανατολικής Πολωνίας, κοντά στα σύνορα με τη Λιθουανία. Βρίσκεται περίπου 7 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Σέινι και 109 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Μπιαουίστοκ.
Το χωριό έχει πληθυσμό 320 κατοίκων.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Παλιό εκκλησάκι στο Μπερζνίκι Το Μπερζνίκι έλαβε προνόμια πόλης από τη Βασίλισσα της Πολωνίας Μπόνα Σφόρτσα το 1551. Έχασε τα προνόμια πόλης μετά το 1810. Το 1827 είχε πληθυσμό 464 κατοίκων και στα τέλη του 19ου αιώνα είχε πληθυσμό 729 κατοίκων.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), οι Γερμανοί συνέλαβαν τον ντόπιο Πολωνό εφημέριο Γιούζεφ Σλεντζίνσκι τον Απρίλιο του 1940 και στη συνέχεια τον φυλάκισαν στο Σουβάουκι και ακολούθως στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Σόλνταου και Ζάξενχαουζεν. Πέθανε αφού ξυλοκοπήθηκε από τους Γερμανούς στο Ζάξενχαουζεν τον Αύγουστο του 1940 (βλ. Ναζιστικά εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους). Έργα τέχνης και ζωτικά αρχεία κλάπηκαν από τους Γερμανούς από την τοπική εκκλησία και μεταφέρθηκαν στο Κένινγκσμπεργκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ (1919-1939)
Αθλητικός Σύλλογος Ομόνοια Λευκωσίας
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ομόνοια Λευκωσίας είναι αθλητικός σύλλογος της Λευκωσίας, ο οποίος διατηρεί αθλητικά τμήματα στο ποδόσφαιρο, στην καλαθόσφαιρα, στην πετοσφαίριση, στο ποδόσφαιρο σάλας, στην παράκτια χειροσφαίριση και στην ποδηλασία. Έχει χρώματα το πράσινο και το άσπρο. Ως έμβλημα έχει το τριφύλλι. Ιδρύθηκε στις 4 Ιουνίου του 1948. Αποτελεί ένα από τα δύο λαοφιλέστερα σωματεία της Κύπρου. Τα πιο γνωστά παρατσούκλια/ψευδόνυμα της Ομόνοιας είναι «Πράσινοι», «Τριφύλλι», «Τριφυλλάρα», «Τριφυλλοφόροι», «Κινέζοι», «Κηφήνες» και στην Κυπριακή διάλεκτο συχνά απαντάται το παρατσούκλι «σ̌σ̌ύλλα/σ̌σ̌υλλάκκα» το οποίο μεταφράζεται σε «σκύλλα/σκυλλάρα».
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
Η Ομόνοια ιδρύθηκε το 1948 Πρώτο τμήμα που δημιουργήθηκε ήταν το ποδοσφαιρικό. Το 1948 αποτελεί χρονιά η οποία αποτελεί ορόσημο στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου. Το 1948, στην Ελλάδα υπήρχαν πολιτικές αναταραχές λόγω της διαμάχης μεταξύ δεξιών και αριστερών στον ελληνικό εμφύλιο. Η κατάσταση στην Ελλάδα μεταφέρθηκε και στην Κύπρο και διείσδυσε τόσο στην πολιτική ζωή του τόπου, όσο και στον αθλητισμό. Οι περισσότεροι αθλητικοί παράγοντες ασχολούνταν και με την πολιτική. Οι αριστεροί αθλητές αποκλείονταν από τους συλλόγους της εποχής ώσυε να επικρατεί σε αυτούς το εθνικόφρονο κλίμα. Λόγω των περιορισμών αυτών, οι αριστεροί αθλητές και φίλαθλοι ίδρυσαν νέα σωματεία. Στις 7 Μαρτίου 1948 ιδρύεται η Νέα Σαλαμίνα στην Αμμόχωστο και στις 10 Απριλίου 1948 η Αλκή στη Λάρνακα.
Πριν από τους παγκύπριους αγώνες στίβου το Μάιο του 1948, ο ΣΕΓΑΣ, (Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων), ζήτησε από όλους τους Γυμναστικούς Συλλόγους της Κύπρου, τα μέλη και τους αθλητές τους, να υπογράψουν δημόσια διακήρυξη όπου θα εκφράζουν την υποστήριξη τους προς τη Δεξιά παράταξη στον ελληνικό εμφύλιο, θα δήλωναν «εθνικοφρόνων φρονημάτων» και θα καταδίκαζαν τη δράση της Αριστεράς. Οι Γυμναστικοί Σύλλογοι και οι δεξιοί αθλητές υπέγραψαν τις δηλώσεις αυτές. Ο μόνος σύλλογος που αρνήθηκε να υπογράψει τη δήλωση αυτή ήταν ο Γυμναστικός Σύλλογος «Κινύρας» Πάφου και για αυτό τον απέκλεισαν από τους αγώνες. Οι προοδευτικοί αθλητές ήταν αντίθετοι με τη δήλωση που έκαναν οι σύλλογοι τους, αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις και να αποκηρύξουν τα ιδεολογικά τους πιστεύω. Επιπρόσθετα, οι αριστεροί αθλητές αποφάσισαν να στηρίξουν το Γυμναστικό Σύλλογο «Κινύρα» Πάφου, αν τελικά δεν του επέτρεπαν να λάβει μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες. Μετά από αυτή την εξέλιξη, ο ΓΣΕ απαγόρευσε στη Νέα Σαλαμίνα την είσοδο των αθλητών της στάδιο ΓΣΕ. Αντίστοιχα, ο Γυμναστικός Σύλλογος Ζήνωνας (ΓΣΖ) σε γενική συνέλευση, απαγόρευσε από την Αλκή να χρησιμοποιεί το στάδιο της Λάρνακας. Αντίστοιχη πρόταση για αποκλεισμό Τούρκων και καθολικών απορρίφθηκε. Στη Λευκωσία είχε ιδρυθεί μέσα στο Μάιο ο Ορφέας Λευκωσίας.
Τον ίδιο μήνα, ο ΑΠΟΕΛ απέστειλε τηλεγράφημα στο ΣΕΓΑΣ, «εγκάρδιο αδελφικό χαιρετισμό σε ολόκληρη την ελληνική αθλούμενη νεολαία» κι ευχόταν, «όπως τερματισθεί η εθνοκτόνος ανταρσία» στην Ελλάδα. Η διοίκηση του σωματείου κάλεσε όλους τους αθλητές και ποδοσφαιριστές του σωματείου να προσυπογράψουν σχετική δήλωση, με την οποία θα συνηγορούσαν με το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος. Οι αριστεροί παράγοντες και αθλητές του ΑΠOEΛ θεώρησαν το χαρακτηρισμό «εθνοκτόνος ανταρσία», πρόκληση και κομματική τοποθέτηση του σωματείου τους. Οι ποδοσφαιριστές Κώστας Λυμπουρής, Αγησίλαος Τσιαλής, Γωγάκης Καραγιάννης, Τάκης Σκαλιώτης, Ανδρέας Καριόλου κ.α. διαχώρισαν τη θέση τους και αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις. Από εκεί και πέρα, ανέλαβε δράση ο Τύπος, ο οποίος με συνεχή ρεπορτάζ και σχόλιά του, έριχνε λάδι στη φωτιά, πυροδοτώντας την τελική έκρηξη. Ακολούθησε η επ΄ αόριστον τιμωρία πέντε αθλητών του AΠOEΛ από το σωματείο τους. Έτσι, οι ποδοσφαιριστές αυτοί αποσκίρτησαν από τον AΠOEΛ και μαζί με αρκετούς άλλους ίδρυσαν στις 4 Ιουνίου 1948 νέο σωματείο στη Λευκωσία, τον Αθλητικό Σύλλογο Ομόνοια Λευκωσίας.
Από την πρώτη μέρα της ίδρυσης της η Ομόνοια συγκέντρωσε χιλιάδες οπαδούς, οι οποίοι αυξάνονταν μετά τις επιτυχίες της ομάδας. Οι φίλαθλοι της προέρχονταν κυρίως από την αριστερή εργατική λαϊκή τάξη. Η Ομόνοια τις επόμενες δεκαετίες έγινε η λαοφιλέστερη ομάδα της Κύπρου και χαρακτηρίστηκε ως «ομάδα του λαού».
Ονομασία, έμβλημα και χρώματα
Το όνομα Ομόνοια επιλέχθηκε για να δείχνει την αντίθεση του σωματείου στο διχασμό και στη διάσπαση. Ως έμβλημα επιλέχθηκε το τριφύλλι λόγω του πράσινου χρώματος τους που είναι το χρώμα της ελπίδας. Χρώματα της ομάδας επελέγησαν το πράσινο και το άσπρο.
Τίτλοι-Διακρίσεις
Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Ομόνοιας Λευκωσίας έχει κατακτήσει τους εξής τίτλους:
Η Ομόνοια έχει πετύχει:
Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
Τον Οκτώβριο του 2015 ανακοινώθηκε η δημιουργία γυναικείου ποδοσφαιρικού τμήματος το οποίο συμμετέχει στο Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών από την περίοδο 2016-17. Έχει κατακτήσει ένα κύπελλο Κύπρου.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Το καλαθοσφαιρικό τμήμα της Ομόνοιας ιδρύθηκε το 1965. Δεν έχει κατακτήσει ποτέ το πρωτάθλημα ή το κύπελλο Κύπρου. Έχει τερματίσει τρεις φορές στην πρώτη θέση στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος αλλά και τις τρεις φορές έχασε το πλεονέκτημα έδρας στα πλέι-οφ. Επιπλέον, έχει συμμετάσχει στον τελικό του κυπέλλου το 2003 αλλά δεν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο.
Τίτλοι-Διακρίσεις
Το καλαθοσφαιρικό τμήμα της Ομόνοιας Λευκωσίας έχει κατακτήσει τους εξής τίτλους:
Τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών
Το πετοσφαιρικό τμήμα της Ομόνοιας αποτελεί ιδρυτικό μέλος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης. Η Ομόνοια έχει κατακτήσει εφτά φορές το πρωτάθλημα Κύπρου, εννιά φορές το κύπελλο Κύπρου και εφτά φορές το Σούπερ Καπ.
Τίτλοι-Διακρίσεις
Το πετοσφαιρικό τμήμα της Ομόνοιας Λευκωσίας έχει κατακτήσει τους εξής τίτλους:
Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών
Το πετοσφαιρικό τμήμα γυναικών της Ομόνοιας ιδρύθηκε το 2018.
Τμήμα ποδοσφαίρου σάλας
Το τμήμα ποδοσφαίρου σάλας ανδρών έχει κατακτήσει 5 πρωταθλήματα Κύπρου, 6 κύπελλα και 4 σούπερ καπ. Μάλιστα, έχει πετύχει 3 συνεχόμενα νταμπλ.
Άλλα τμήματα
Η Ομόνοια διαθέτει επίσης μια δυνατή ποδηλατική ομάδα, όπως επίσης και ομάδες δρομέων και παράκτιας χειροσφαίρισης γυναικών. Επιπλέον, στα πρώτα χρόνια της ίδρυσης της η Ομόνοια διατηρούσε τμήμα χόκεϊ και θεατρική ομάδα, ενώ τη δεκαετία του '70 διατηρούσε επίσης τμήματα επιτραπέζιας αντισφαίρισης και στίβου.
Πρόεδροι
Πρόεδροι της Ομόνοιας αποτέλεσαν οι:
Υποστηρικτές
thumb|Φίλαθλοι της Ομόνοιας το 2010 Οι φίλοι του συλλόγου αναφέρονται με το προσωνύμιο «Κηφήνες».
Το σύνολο των φίλων της ομάδας αναφέρονται και ως «Λαός» ή «Πράσινος Λαός».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1948 Κατηγορία:Κυπριακοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Κυπριακές ομάδες ποδοσφαίρου σάλας Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1965
Εουτζένιο Μοντάλε
Παιδική ηλικία και σπουδές
Ο Μοντάλε γεννήθηκε στη Γένοβα. Η οικογένειά του ασχολείτο με το εμπόριο χημικών προϊόντων (ο πατέρας του προμήθευε την εταιρεία του Ίταλο Σβέβο). Η ανεψιά του ποιητή, η Μπιάνκα Μοντάλε, περιγράφει στο Cronaca famigliare («Οικογενειακό χρονικό») το 1986 τα κοινά χαρακτηριστικά της οικογένειας ως εξής: «εύθραυστα νεύρα, ντροπαλότητα, λακωνικότητα, τάση να βλέπουν το χειρότερο σε κάθε γεγονός, μία κάποια αίσθηση του χιούμορ».
Ο Μοντάλε ήταν ο μικρότερος από 6 αδελφούς. Καθώς γράφει:
"«`Ημασταν μία μεγάλη οικογένεια. Οι αδελφοί μου πήγαιναν στο σκιάνο [το γραφειο στα γενοβέζικα]. Η μοναδική μου αδελφή σπούδασε στο πανεπιστήμιο, ενώ εγώ δεν είχα τέτοια ευκαιρία. Σε πολλές οικογένειες υπήρχε η άγραφη συνήθεια ο μικρότερος να απελευθερώνεται από το καθήκον να συνεχίσει την οικογενειακή επιχείρηση»."
Ο Μοντάλε ήταν σε μεγάλο βαθμό αυτοδίδακτος. Μεγαλώνοντας, το πνεύμα του αιχμαλωτίσθηκε από αρκετούς συγγραφείς, μεταξύ των οποίων και ο Δάντης Αλιγκέρι, από τη μελέτη ξένων γλωσσών (ειδικότερα της αγγλικής), καθώς και από τα τοπία της ανατολικής Λιγουρίας, όπου περνούσε τις διακοπές με την οικογένειά του.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως μέλος της Στρατιωτικής Ακαδημίας της Πάρμας, ο Μοντάλε ζήτησε να υπηρετήσει στο μέτωπο. Μετά από μία σύντομη επαφή με πολεμικές επιχειρήσεις ως αξιωματικός του πεζικού στη βόρεια Ιταλία, επέστρεψε σπίτι το 1920.
Ποιητικό και άλλο έργο
Ο Μοντάλε δημοσίευσε πάνω από δέκα συλλογές σύντομων ποιημάτων, ένα «ζουρνάλ» με μεταφρασμένη ποίηση, αρκετά βιβλία μεταφράσεων πεζογραφίας, δύο βιβλία κριτικής λογοτεχνίας και ένα με πεζογραφία φαντασίας. Παράλληλα με το λογοτεχνικό έργο του, υπήρξε και σταθερός συνεργάτης στη σημαντικότερη ιταλική εφημερίδα, την Corriere della Sera, για την οποία έγραψε πάρα πολλά άρθρα σε θέματα λογοτεχνίας, μουσικής και τέχνης. Συνέγραψε επίσης έναν πρόλογο στη Θεία Κωμωδία του Δάντη.
Το έργο του Μοντάλε ιδιαίτερα η πρώτη ποιητική συλλογή του, η Ossi di seppia (= «Κόκκαλα σουπιάς»), που εκδόθηκε το 1925, τον αναδεικνύει και ως έναν αντιφασίστα που αισθανόταν αποκομμένος από τη σύγχρονη ζωή και έβρισκε παρηγοριά και καταφύγιο στη μοναξιά του φυσικού κόσμου. Το μεσογειακό τοπίο της γενέτειράς του Λιγουρίας αποτελεί μία ισχυρή παρουσία σε αυτά τα πρώιμα ποιήματα: του χαρίζει ένα είδος «προσωπικής μονώσεως» από τα γεγονότα που συνέβαιναν γύρω του. Τα ποιήματα αυτά τονίζουν την προσωπική μοναξιά του και τη συμπάθειά του για τα «μικρά κι ασήμαντα» πράγματα, ή για τον ορίζοντα και τη θάλασσα. Κατά τον Μοντάλε η φύση είναι «τραχιά, φειδωλή και εντυπωσιακή» ταυτόχρονα. Σε έναν κόσμο ηττοπαθή και απελπισμένο, μόνη η φύση εμφανίζεται να κατέχει αξιοπρέπεια: την ίδια αξιοπρέπεια που αισθάνεται ο αναγνώστης των ποιημάτων του.
Αντικονφορμισμός
Το 1927 ο ποιητής μετακόμισε στη Φλωρεντία για να εργασθεί ως επιμελητής για τον εκδοτικό οίκο Bemporad. Η Φλωρεντία ήταν τότε κέντρο για τη νέα ιταλική ποίηση, με έργα όπως τα Ορφικά άσματα (Canti orfici) του Ντίνο Καμπάνα (1914) και τους πρώτους στίχους του Ουνγκαρέττι για την επιθεώρηση Lacerba. Κι άλλοι ποιητές, όπως ο Ουμπέρτο Σάμπα και ο Βιτσέντζο Καρνταρέλλι, είχαν εξυμνηθεί. Το 1929 ζητήθηκε από τον Μοντάλε να προεδρεύσει στο συμβούλιο της βιβλιοθήκης Γκαμπινέτο Βιεσέ, μία θέση από την οποία εκδιώχθηκε το 1938 από το φασιστικό καθεστώς. Στο μεταξύ συνεργαζόταν με το περιοδικό Solaria και σύχναζε στο «λογοτεχνικό καφενείο» «Le Giubbe Rosse» στην Πιάτσα Βιττόρια (σήμερα Πιάτσα ντελλά Ρεπούμπλικα) ήδη από το 1927. Συχνά επισκεπτόταν το καφέ πάνω από τρεις φορές την ημέρα και έγινε κεντρικό πρόσωπο μιας ομάδας συγγραφέων εκεί, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν οι Κάρλο Εμίλιο Γκάντα και Έλιο Βιττορίνι (αμφότεροι ιδρυτές του ως άνω περιοδικού). Ο Μοντάλε είχε γράψει για όλα σχεδόν τα σημαντικά λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής.
Ο Τ.Σ. Έλιοτ, ο οποίος μοιραζόταν τον θαυμασμό του Μοντάλε για τον Δάντη, υπήρξε σημαντική επίδραση στην ποίησή του. Τα νέα ποιήματα του Έλιοτ τα έδειξε στον Μοντάλε ο Μάριο Πρατς, που τότε δίδασκε στο Λίβερπουλ. Το 1948, για τα εξηκοστά γενέθλια του Έλιοτ, ο Μοντάλε συνεισέφερε ένα δοκίμιο με τίτλο «Ο `Ελιοτ και εμείς» σε έναν τόμο που εκδόθηκε για την περίσταση.
Δυσαρμονία με τον κόσμο
Από το 1948 μέχρι τον θάνατό του ο Μοντάλε ζούσε στο Μιλάνο. Εκτός από μουσικός συντάκτης στην Corriere della Sera, έκανε ρεπορτάζ και από το εξωτερικό, όπως από την Παλαιστίνη όταν πήγε εκεί για την επίσκεψη του Πάπα Παύλου ΣΤ΄. Τα δημοσιογραφικά του κείμενα είναι συγκεντρωμένα στο Fuori di casa (= «Εκτός οικίας», 1969).
Η συλλογή La bufera e altro («Η θύελλα και άλλα») εκδόθηκε το 1956 και σημειώνει το τέλος της περισσότερο εξυμνημένης ποιήσεώς του. Εδώ η μορφή της Clizia συναντά εκείνη της «Αλεπούς» (La Volpe), βασισμένης στη νεαρή ποιήτρια Μαρία Λουίζα Σπατσιάνι, με την οποία ο Μοντάλε είχε μία ρομαντική σχέση τη δεκαετία του 1950.
Τα μεταγενέστερα έργα του είναι τα Xenia (1966), Satura (1971) και Diario del '71 e del '72 (1973). Η ύστερη ποίηση του Μοντάλε είναι πικρόχολη και ειρωνική, διαλογιζόμενη πάνω στην κριτική απόκριση στα προηγούμενα έργα του και στον συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο γύρω του. Η Satura περιέχει μία δηκτική ελεγεία για τη σύζυγό του Ντρουζίλα Τάντσι (Drusilla Tanzi), αλλά έγραψε και μία σειρά από πικρά ποιήματα για την Clizia λίγο πριν τον θάνατό του. Η φήμη του Μοντάλε είχε ήδη επεκταθεί σε όλο τον κόσμο. Πριν τιμηθεί με το Βραβείο Νομπέλ, είχε ήδη ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας από τα Πανεπιστήμια του Μιλάνου (1961), του Κέμπριτζ (1967) και της Ρώμης (1974), ενώ είχε ορισθεί τιμητικά ισόβιος γερουσιαστής στη Γερουσία της Δημοκρατίας και το 1973 είχε βραβευθεί με το Χρυσό Στεφάνι των Ποιητικών Βραδιών της Στρούγκα, στην τότε Γιουγκοσλαβία.
Ο Μοντάλε πέθανε στο Μιλάνο το 1981 σε ηλικία 84 ετών, έξι χρόνια μετά την απονομή του Βραβείου Νομπέλ.
Το 1996 εμφανίσθηκε ένα έργο με τίτλο Μεταθανάτιο ημερολόγιο (Diario postumo) που περιείχε 66 ποιήματα και υποτίθεται ότι είχε «συνταχθεί» από τον Μοντάλε πριν από τον θάνατό του με τη βοήθεια της νεαρής ποιήτριας Ανναλίζα Τσίμα (Annalisa Cima). Το γεγονός αμέσως προκάλεσε θόρυβο στους ιταλικούς λογοτεχνικούς κύκλους. Αρκετοί, όπως ο κριτικός Ντάντε Ιζέλλα, πσιτεύουν ότι το έργο αυτό δεν είναι αυθεντικό.
Ο Γιόζεφ Μπρόντσκι αφιέρωσε το δοκίμιό του «Στη σκιά του Δάντη» στη λυρική ποίηση του Εουτζένιο Μοντάλε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί βουλευτές και γερουσιαστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Ιταλοί Νομπελίστες
Μουσείο Τέχνης του Ντάλας
Το Μουσείο Τέχνης του Ντάλας (Dallas Museum of Art ή DMA) είναι ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα μουσεία στο Τέξας. Βρίσκεται στο κέντρο του Ντάλας, κοντά στο Woodall Rogers Freeway και μεταξύ των οδών St. Paul και Harwood. Το 1984 το μουσείο μετακινήθηκε στον Τομέα των Τεχνών (Arts District) από το Φερ Παρκ (Fair Park). Ο Έντουαρντ Λάρραμπι Μπαρνς (Edward Larrabee Barnes), που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων (American Institute of Architects) το 2007, σχεδίασε το νέο κτίριο.
Η συλλογή του Μουσείου Τέχνης του Ντάλας διαθέτει πάνω από 24.000 έργα τέχνης, που χρονολογούνται από την προϊστορική μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Το μουσείο είναι πασίγνωστο για τα δυναμικά του εκθέματα και τα βραβευμένα εκπαιδευτικά προγράμματα. Η Βιβλιοθήκη των Μίλντρεντ Ρ. και Φρέντερικ Μ. Μάιερ (Mildred R. and Frederick M. Mayer Library) διαθέτει πάνω από 50.000 τόμους στο ευρύ κοινό.
Ιστορία
thumb|left|300px|Τα Παγόβουνα (1861) από τον Φρέντερικ Έντουεν Τσέρτς, Μουσείο Τέχνης του Ντάλας Το μουσείο ιδρύθηκε το 1903 με τη δημιουργία του Συνδέσμου Τέχνης του Ντάλας (Dallas Art Association). Ο σύνδεσμος συνέλεξε πίνακες και τους εξέθεσε στην Δημόσια Βιβλιοθήκη (Dallas Public Library). Ο καλλιτέχνης από το Τέξας Φράνκ Ροχ (Frank Reaugh) είχε την ιδέα να εκθέσει τα έργα τέχνης στην νέα βιβλιοθήκη. Της άρεσε αφτή η ιδέα της Μάι Ντίκσον Έξαλ (May Dickson Exall), της πρώτης Προέδρου της Δημόσιας Βιβλιοθήκης του Ντάλας. Η κ. Έξαλ δήλωσε: «Έχω σκοπό να προσφέρω εκθέματα και διάλεξεις που προάγουν τις τέχνες και την εκπαίδευση, να σχηματίσω μόνιμη συλλογή, να προάγω το έργο των τοπικών καλλιτεχνών, να ζητήσω έρεισμα για τις τέχνες από το κοινό και τις επιχειρήσεις, και να τιμήσω τους πολίτες που υποστηρίζουν τις τέχνες».
Οι συλλογές αυξήθηκαν γρήγορα και το μουσείο μεταφέρθηκε σε νέα μονάδα αρ ντεκό στο Φερ Παρκ το 1936, με την ευκαιρία της Εκατοστής Έκθεσης του Τέξας. Αυτή η νέα μονάδα σχεδιάστηκε από κοινοπραξία των αρχιτεκτόνων από το Ντάλας σε συνεννόηση με τον Πωλ Κρετ (Paul Cret) της Φιλαδέλφειας. Ακόμα είναι δυνατό να δείτε αυτό το κτίριο.
Το 1943 ο Τσέρι Μπεϊγουότερς (Jerry Bywaters) έγινε ο διευθυντής του μουσείου. Για είκοσι ένα χρόνια υπηρέτησε την κοινότητα του Ντάλας και έδωσε την αίσθηση της ενότητας στο μουσείο. thumb|right|300px|"Αλεπού στο Χιόνι", από τον [[Γκουστάβ Κουρμπέ (1860), Μουσείο Τέχνης του Ντάλας]]. Υπό την ηγεσία του Μπεϊγουότερς το μουσείο απέκτησε ιμπρεσιονιστικά, αφηρημένα και σύγχρονα αριστουργήματα και ανέπτυξε την ταυτότητά του ως πολιτιστικό μνημείο.
Το 1963 το Μουσείο Τέχνης συγχωνεύθηκε με το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Dallas Museum of Contemporary Art), του οποίου διευθυντής για τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια ήταν ο Ντάγκλας Μακέιγκι (Douglas MacAgy).
Το 1964 ο Μέριλ Ρούπελ (Merrill Rueppel) έγινε διευθυντής των συγχωνευμένων μουσείων. Οι συλλογές των δύο μουσείων, οι οποίες περιελάμβαναν έργα τέχνης από τους Πωλ Γκωγκέν, Πιέ Μοντριάν και Φράνσις Μπέηκον, βρίσκονταν μέσα σε μία εγκατάσταση. Το 1965 το μουσείο πραγματοποίησε δύο εκθέσεις: η πρώτη ήταν Η τέχνη του Πιέ Μοντριάν και το δεύτερο Γλυπτική: εικοστού αιώνα.
Η συλλογή του μουσείου συνέχισε να αυξάνεται και από τα τέλη του 1970 κατέστη σαφές ότι η μεγαλύτερη μονάδα ήταν αναγκαία. Υπό τη διεύθυνση του Χάρι Πάρκερ (Harry Parker), το μουσείο ήταν σε θέση να επεκτείνει το χώρο του στο βόρειο άκρο του εμπορικού κέντρου της πόλης (τώρα έχει οριστεί η "περιοχή τεχνών" του Ντάλας, ή Dallas Arts District). Η νέα μονάδα, η οποία σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Έντουαρντ Λάρραμπι Βαρνς (Edward Larrabee Barnes), και η οικοδόμησή του στοίχισε 54 εκατομμύρια δολάρια. Χρηματοδοτήθηκε από έκδοση ομολόγων της πόλης το 1979, μαζί με ιδιωτικές δωρεές. Το σύνθημα για το έργο «Μια μεγάλη πόλη αξίζει ένα μεγάλο μουσείο.» Το νέο κτίριο άνοιξε τον Ιανουάριο του 1984.
Συλλογές
Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν περισσότερα από 24.000 έργα τέχνης από όλο τον κόσμο, από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή. Αυτές νοούνται ως γιορτή της ανθρώπινης δύναμης της δημιουργίας. . thumb|left|200px|Γλυπτική από την [[Ιαπωνία (1879-1881), Μουσείο Τέχνης του Ντάλας]]
thumb|right|300px|Σιτάρι, από τον [[Βίνσεντ βαν Γκογκ (1890), Μουσείο Τέχνης του Ντάλας'']]
thumb|left|250px|Κάνει μασάζ (1896-1911), από τον [[Εντγκάρ Ντεγκά, Μουσείο Τέχνης του Ντάλας]]
thumb|right|250px|Μάσκα, [[Μεξικό, 900-500 π.Χ., Μουσείο Τέχνης του Ντάλας]]
Εκδηλώσεις Μουσείου
thumb|right|300px|C3, Μουσείο Τέχνης του Ντάλας Το 2008, το Μουσείο Τέχνης του Ντάλας έκανε την πρεμιέρα του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης Συνδέσεις (επίσης γνωστή ως C3), 12.000 τετραγωνικών ποδιών (1.100 m2), διευκόλυνση για τις διαδραστικές εμπειρίες μάθησης. Το κέντρο παρουσιάζει παρουσιάζονται εκθέσεις με τις συλλογές και καλλιτέχνες του Μουσείου »και των εταίρων της κοινότητας», απαντήσεις σε αυτά. Χώροι περιλαμβάνουν την Αρτ Στούντιο (Art Studio), Τεκ Λαμπ (Tech Lab), Θέατρο (Theataer), και Φωλιά του Arturo (Arturo’s Nest). Το Μουσείο Τέχνης του Ντάλας φιλοξενεί επίσης πολλά προγράμματα κοινότητα ξεπερνά τη διάρκεια του έτους, συμπεριλαμβανομένων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νταλας Κατηγορία:Πολιτισμός του Ντάλας
Γρηγόριος Παζιώνης
Ο '''Γρηγόριος Ζ. Παζιώνης''' (1887-1983) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διατέλεσε δήμαρχος Δράμας από το 1929 έως το 1932 και νομάρχης στη Μακεδονία. Παράλληλα κατά την Κατοχή είχε φιλοναζιστική δράση και αργότερα καταδικάστηκε σε φυλάκιση από ειδικό δικαστήριο δωσιλόγων.
Καταγωγή και πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μελένικο της Βουλγαρίας. Καταγόταν από τη Δράμα και ο πατέρας του πέθανε όντας αιχμάλωτος των Βουλγάρων από τους οποίους ο ίδιος φυλακίστηκε.
Αυτοδιοικητική σταδιοδρομία
Εξελέγη δήμαρχος Δράμας το 1929 και παρέμεινε στο αξίωμα έως το 1932. Επίσης, διορίστηκε Νομάρχης Χαλκιδικής τον Οκτώβριο του 1935, για να παραιτηθεί τρεις μήνες μετά (Ιανουάριος 1936), προκειμένου να πολιτευτεί στις εκλογές του 1936. Δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής σε εκείνες τις εκλογές. Έπειτα από την κήρυξη της δικτατορίας του Μεταξά, διορίστηκε Νομάρχης Έβρου τον Αύγουστο του 1938, όμως δύο χρόνια αργότερα, το 1940, τέθηκε σε διαθεσιμότητα. .
Φιλοναζιστική δράση
Ήταν υπαρχηγός του συμπατριώτη του Γεωργίου Σπυρίδη κατά την περίοδο της Κατοχής (περίοδος κατά την οποία ήταν διευθυντής Στεγάσεως ) και δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στη Θεσσαλονίκη, συνεργαζόμενος με τους Γερμανούς. Τέθηκε επικεφαλής του Ναζιστικού Κόμματος Μακεδονίας και Θράκης. Φυλακίστηκε στο Γεντί Κουλέ και μετά την απελευθέρωση κατέφυγε στην Αυστρία και έπειτα στην Ελβετία, όπου συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη. Το 1946 κρατήθηκε στις φυλακές του Παύλου Μελά. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 2,5 ετών ως δωσίλογος και αποφυλακίστηκε το 1948.
Τελευταία χρόνια
Απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών στην Αθήνα στις 13 Ιουνίου 1983 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στο νεκροταφείο Ζωγράφου. Άφησε τη σύζυγό του, Ελισάβετ και παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Δράμας Κατηγορία:Νομάρχες Έβρου Κατηγορία:Νομάρχες Χαλκιδικής
Παρθενόπεια Δημοκρατία
Με την ονομασία Παρθενόπεια ή Παρθενόπειος ή Παρθενοπαία Δημοκρατία αποκάλεσαν οι Γάλλοι το Βασίλειο της Νεάπολης της Ιταλίας, όταν το κατέλαβαν, στις 29 Ιανουαρίου του 1799 και εγκαθίδρυσαν νέο πολίτευμα. Η ονομασία προέρχεται από το αρχαίο όνομα της Νάπολης, Παρθενόπη, που προήλθε από την ομώνυμη σειρήνα.
Ιστορικό
Το 1798 ο Βασιλιάς Φερδινάνδος Α' των δύο Σικελιών κινήθηκε εναντίον των Γάλλων. Τότε ο στρατηγός Σαμπιοννώ κατήλθε στην κάτω Ιταλία και εκδιώκοντας τους Αυστριακούς από τη Ρώμη ίδρυσε τη Δημοκρατία της Αγίας Έδρας. Στη συνέχεια στις 23 Ιανουαρίου του 1799 κατέλαβε τη Νάπολη και πέντε ημέρες μετά ανακήρυξε την Παρθενόπεια Δημοκρατία. Λίγο αργότερα όμως ο Σαμπιοννώ αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Μακντόναλντ. Ο νέος όμως πόλεμος που ξεκίνησε μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας εξανάγκασε τον τελευταίο να εκκενώσει την περιοχή αφήνοντας μια μικρή φρουρά, στρεφόμενος στη Βόρεια Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλειο της Νεαπόλεως Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Λεωφόρος Κηφισού
Η Λεωφόρος Κηφισού είναι κεντρικός οδικός άξονας των Αθηνών, ο οποίος έχει κατασκευαστεί επί του ποταμού Κηφισού. Με μήκος 14 χλμ, η Κηφισού - όπως έχει επικρατήσει να λέγεται - ξεκινά από την περιοχή της Κηφισιάς και διατρέχει πλήθος δήμων και συνοικιών της Αττικής, καταλήγοντας στον Φαληρικό όρμο, όπου και συνδέεται με τη Λεωφόρο Ποσειδώνος. Ουσιαστικά, ενώνει κατακόρυφα τον Βόρειο Τομέα Αθηνών με τον Πειραιά. Είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 75 (Ε75) και του Αυτοκινητοδρόμου 1. Η λεωφόρος είναι σε όλο το μήκος της αυτοκινητόδρομος τριών λωρίδων κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, ενώ διαθέτει παράδρομους, γέφυρες και πλήθος εξόδων, εξυπηρετώντας τις πολυάριθμες επιχειρήσεις που εδρεύουν κατά μήκος της.
Παλαιότερα ο ποταμός Κηφισός είχε πολλά νερά και ο δρόμος περνούσε εκατέρωθεν αυτού, καθώς οι σημερινοί κόσμοι ήταν διασταυρώσεις με φωτεινούς σηματοδότες (πλην τις διασταυρώσεις Αθηνών και Αχαρνών που ήταν κόμβοι με άνω διάβαση από την δεκαετία του 1980). Στη νεότερη εποχή τα νερά διατέθηκαν μέσω αγωγών και άλλων έργων σε αρδευτικές ανάγκες της ευρύτερης περιοχής, με αποτέλεσμα ο ποταμός να έχει σχεδόν αποξηρανθεί στις μέρες μας. Κατά τη δεκαετία του 1990 ο ποταμός εγκιβωτίστηκε σχεδόν σε όλο το μήκος του, με το δρόμο να παίρνει τη μορφή αυτοκινητοδρόμου, ενώ στο υπόγειο τμήμα του λειτουργώντας ως αντιπλημμυρικός αγωγός. Όμως τα αντιπλημμυρικά έργα δεν είχαν κατασκευαστεί σωστά με αποτέλεσμα το 2002 η Λεωφόρος να πλημμυρίσει. Τελικά αποκαταστάθηκε το 2004.
Στην αρχαιότητα μία από τις γέφυρες που διέθετε ήταν ο τόπος των λεγόμενων «γεφυρισμών», ένα ελευθεριάζον μέρος των περίφημων Ελευσίνιων Μυστηρίων, όπου οι συμμετέχοντες πείραζαν καλοπροαίρετα ο ένας τον άλλο.
Παρά τα κομβικά έργα που έλαβαν χώρα από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 έως τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, το κυκλοφοριακό πρόβλημα στην λεωφόρο αποτελεί καθημερινότητα, ενώ τα ατυχήματα είναι επίσης πολύ συχνό φαινόμενο. Σύμφωνα με ειδικούς, αυτό οφείλεται στην κακή ποιότητα οδοστρώματος (λόγω του ασταθούς υπεδάφους στον ποταμό Κηφισό), στα ανεπαρκούς πλάτους στηθαία και νησίδες ασφαλείας, στην ελλιπέστατη σήμανση, στην απαγορευτική για αυτοκινητόδρομο κλίση σε ορισμένα σημεία, στις παράνομες ανεξέλεγκτες εισόδους, στις ανεξέλεγκτες και στενές λωρίδες κυκλοφορίας κατά μήκη του δρόμου με αποτέλεσμα να δημιουργείται το φαινόμενο του μπουκαλιού, στην έλλειψη συντήρησης του δρόμου και στον κακό σχεδιασμό των καθέτων οδών αλλά και του ίδιου του αυτοκινητόδρομου, εξαιτίας της υποχρεωτικής χάραξης του πάνω στην πορεία του Κηφισού ποταμού. Παρά τα παραπάνω προβλήματα, ουδέποτε έχει ακουστεί διαμαρτυρία ή κάποια πρόταση για την βελτίωση του δρόμου. Επίσης έχει χαρακτηριστεί ως σκάνδαλο η μη παραχώρηση του δρόμου μαζί με την υπόλοιπη εθνική οδό Αθηνών Θεσσαλονίκης το 2008.
Η λεωφόρος διαθέτει τρεις λωρίδες σε όλο της το μήκος, από το ΣΕΦ μέχρι την Μεταμόρφωση, ενώ στο τμήμα Αχαρνών-Λ. Αθηνών διαθέτει τέσσερις λωρίδες.
Φωτογραφίες
καθόλου|μικρογραφία|Η Λεωφόρος Κηφισού στον κόμβο με την Πέτρου Ράλλη στη Νίκαια. καθόλου|μικρογραφία|Το τέλος της Λεωφόρου Κηφισού, ο κόμβος ΣΕΦ/Ποσειδώνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λεωφόροι της Αθήνας Κηφισού Κηφισού Κηφισού
Ενυέας
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία με το όνομα Ενυέας (Ενυεύς) είναι γνωστός ένας βασιλιάς της νήσου Σκύρου. Ο Ενυέας σκοτώθηκε από τον Αχιλλέα όταν ο τελευταίος κυρίευσε την πρωτεύουσά του πριν λάβει μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Ενυεύς αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Ι, στίχος 668).
Πηγή
Ενυεας
Φέλιξ Πετύρεκ
Ο Φέλιξ Πετύρεκ (Felix Petyrek, Μπρνο 14 Μαΐου 1892 – Βιέννη 1 Δεκεμβρίου 1951) ήταν Αυστριακός συνθέτης, πιανίστας της αθηναϊκής μουσικής ζωής και καθηγητής πιάνου και θεωρητικών στο Ωδείο Αθηνών απο το 1926 μέχρι το 1931. Ταυτόχρονα, έδωσε διαλέξεις και δημοσίευσε άρθρα σε περιοδικά και στα ελληνικά. Αργότερα δίδαξε σε ωδεία στη Στουτγάρδη, τη Λειψία και τη Βιέννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Σωκράτης Σκαρτσής
Ο Σωκράτης Σκαρτσής (1936) είναι Έλληνας φιλόλογος, ποιητής συγγραφέας και ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Γεννήθηκε το 1936 στην Πάτρα. Το έργο του περιλαμβάνει ποίηση, δοκίμια, μελέτες, άρθρα, μεταφράσεις, περιοδικά, εκδόσεις και διοργάνωση συνεδρίων. Διετέλεσε ιδρυτής της Πολιτιστικής Εταιρείας “Οστρακα” (παρουσιάσεις, ομιλίες, σεμινάρια, εκδόσεις περιοδικών και βιβλίων, 1973 - 1980).
Είναι ιδρυτής και μέλος της οργανωτικής επιτροπής του Συμποσίου ποίησης, που παρέμεινε, για τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, ένας από τους μεγαλύτερους λογοτεχνικούς θεσμούς στην Ελλάδα, από το 1981 μέχρι το 2018. Είναι ιδρυτής των «Εκδόσεων του Πανεπιστημίου Πατρών». Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει συνολικά 300 περίπου βιβλία, ποιητικά, για τη γλώσσα,  τη θρησκειολογία, τη λογοτεχνική λαογραφία, την πολιτισμική ανθρωπολογία, καθώς και μεταφράσεις από διάφορους λαούς και εποχές. Εξέδωσε επίσης 14 περιοδικά. Η ποίηση είναι το κύριο ενδιαφέρον του.
Έχουν γραφεί βιβλία και πολλά άρθρα για το έργο του, έχουν γίνει αφιερώματα και τιμητικές εκδηλώσεις γι’ αυτό, μεταξύ άλλων από το Πανεπιστήμιο Πατρών, τον Δήμο Πατρέων, το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου, από περιοδικά, ενώ το έργο του έχει παρουσιαστεί από ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές.
Ποίησή του περιλαμβάνεται σε πολλές ανθολογίες και περιοδικά, ενώ έχει μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, ολλανδικά, σουηδικά, ρωσικά, ουγγρικά, αλβανικά, βουλγαρικά).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατάλογος ερπετών της Ελλάδας
Στην Ελλάδα απαντώνται συνολικά 77 είδη ερπετών, 13 από τα οποία αποτελούν ενδημικά είδη της χώρας, ενώ τρία είναι ξενικά είδη που έχουν εισαχθεί ανθρωπογενώς. Αντιπροσωπεύονται από πέντε οικογένειες των Χελώνιων (τάξη: Testudines) και 14 οικογένειες των Φολιδωτών (τάξη: Squamata):
Viperidae
Κατηγορία:Κατάλογοι
Σαμίρα Εφεντίγιεβα
Η Σαμίρα Άζερ γκίζι Εφεντίγιεβα (Αζέρικα: Samirə Azər qızı Əfəndiyeva, 17 Απριλίου 1991), γνωστή και ως Σαμίρα Εφέντι ή Eφέντι, είναι Αζέρα τραγουδίστρια. Είχε επιλεχθεί να εκπροσωπήσει το Αζερμπαϊτζάν στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020 που θα διεξαγόταν στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, ωστόσο ο διαγωνισμός ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19. Αντ' αυτού ανακοινώθηκε πως πρόκειται να εκπροσωπήσει την χώρα στον διαγωνισμό του με το τραγούδι "Mata Hari". Τελικά, κατέκτησε την 20η θέση. Την 21η Ιουνίου ανακοινώθηκε μέσω της σελίδας του MAD TV πως η Josephine θα κάνει ντουέτο με την Efendi στο stage των MAD Video Music Awards 2021 από τη ΔΕΗ.
Πρώιμη καριέρα
Η Εφεντίγιεβα κέρδισε δημοτικότητα στην πατρίδα της αφού συμμετείχε στους διαγωνισμούς τραγουδιού Yeni Ulduz (2009), Böyük Səhnə (2014) και The Voice of Azerbaijan (2015-2016, τρίτη θέση). Το 2017 εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν στον διεθνή διαγωνισμό τραγουδιού Silk Way Star, που πραγματοποιήθηκε στο Αλμάτι του Καζακστάν, καταλήγοντας στην τρίτη θέση. Η Εφεντίγιεβα εκπροσώπησε ξανά τη χώρα της στο Voice of Nur-Sultan που πραγματοποιήθηκε στην Αστάνα το 2019.
2020-2021: Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision - Mad Video Music Awards
Στις 28 Φεβρουαρίου 2020, ο αζέρικος τηλεοπτικός οργανισμός İTV ανακοίνωσε ότι η Εφέντι είχε επιλεγεί εσωτερικά για να εκπροσωπήσει το Αζερμπαϊτζάν με το τραγούδι "Cleopatra" στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020. Ωστόσο, στις 18 Μαρτίου 2020 ο διαγωνισμός ακυρώθηκε και ανακοινώθηκε πως θα εκπροσωπήσει εκ νέου την χώρα στην Eurovision 2021.
Το τραγούδι της Εφέντι για την Eurovision 2021, λέγεται "Mata Hari" και κυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου 2021. Ο τελικός της Eurovision 2021 πραγματοποιήθηκε στις 22 Μαΐου 2021, με την Εφέντι να κατακτά την 20η θέση. Μετά τη Eurovision, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, η Εφέντι πραγματοποιεί ντουέτο μαζί με την τραγουδίστρια Josephine στα Mad Video Music Awards.
Εσωτερική επιλογή
Στις 20 Μαρτίου 2020 ο ραδιοτηλεοπτικός σταθμός του Αζερμπαϊτζάν, ITV, ανακοίνωσε πως η Efendi είχε επιλεγεί εσωτερικά για να εκπροσωπήσει την χώρα στον διαγωνισμό. Η ίδια προοριζόταν να εκπροσωπήσει την χώρα στο προτού ακυρωθεί λόγω της πανδημίας COVID-19. Ένα teaser του Mata Hari κυκλοφόρησε στις 11 Μαρτίου 2021 στο επίσημο κανάλι του διαγωνισμού στο Youtube.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέρες τραγουδίστριες Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Αζερμπαϊτζάν
Χάιφα
Η πόλη είναι χτισμένη στις πλαγιές του όρους Καρμήλου, σε τοποθεσία με οικιστική ιστορία άνω των 3.000 χρόνων. Ο παλαιότερος οικισμός στην περιοχή ήταν το Τελ Αμπού Χαγουάμ, πόλη-λιμένας, που χτίστηκε κατά την εποχή του χαλκού. Στο πέρασμα των αιώνων η πόλη βρέθηκε υπό την κατοχή των Φοινίκων, των Περσών, των Ασμοναίων, των Ρωμαίων, των Βυζαντινών, των Αράβων, των Σταυροφόρων, των Οθωμανών, των Βρετανών, και των Ισραηλινών. Από την εγκαθίδρυση του Κράτους του Ισραήλ το 1948 και μετά, η πόλη διοικείται από το Δήμο της Χάιφας.
Σήμερα η πόλη είναι σημαντικός λιμένας στις μεσογειακές ακτές του Ισραήλ και βρίσκεται στον κόλπο της Χάιφας με έκταση 63,7 τ.χλμ. Βρίσκεται περίπου 90 χλμ. βόρεια του Τελ Αβίβ και είναι σημαντικό περιφερειακό κέντρο του βόρειου Ισραήλ. Στη Χάιφα βρίσκονται δύο αναγνωρισμένα ακαδημαϊκά ιδρύματα, το Πανεπιστήμιο Χάιφας και το Technion, ενώ παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομία του Ισραήλ. Σε αυτή βρίσκεται το Ματάμ, ένα από τα παλαιότερα και μεγαλύτερα πάρκα υψηλής τεχνολογίας στη χώρα. Ο Κόλπος της Χάιφας είναι κέντρο βαριάς βιομηχανίας, διύλισης πετρελαίου και χημικής βιομηχανίας, ενώ στη Χάιφα παλαιότερα κατέληγε η δυτική άκρη αγωγού πετρελαίου από το Ιράκ μέσω της Ιορδανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ Κατηγορία:Αραβικές χριστιανικές κοινότητες στο Ισραήλ Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ
Πυραμίδα του Μπολ
Η Πυραμίδα του Μπολ είναι ένα διαβρωμένο απομεινάρι ενός ασπιδοειδούς ηφαιστείου και καλδέρα, που σχηματίστηκε περίπου 7 εκατομ. χρόνια πριν. Βρίσκεται 20 χλμ ανατολικά της νήσου Λορντ Χάου και μαζί με αυτήν αποτελούν ένα αναγνωρισμένο από την UNESCO (το 1982) Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς (γνωστό με το όνομα Σύμπλεγμα Νήσων Λορντ Χάου). Το ύψος του βράχου φτάνει τα 562 μέτρα ενώ το μήκος του τα 200 μέτρα. Γύρω της υπάρχουν λίγοστές μικρές νησίδες.
Πήρε το όνομά της από τον Henry Lidgbird Ball που την ανακάλυψε το 1788, την ίδια χρονιά που ανακάλυψε και το νησί Λορντ Χάου. Η πρώτη επιτυχημένη αναρρίχηση πραγματοποιήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1965 από μια ομάδα ορειβατών από το Σίδνεϊ, ενώ είχε πραγματοποιηθεί μια πρώτη απόπειρα το 1964, από μια άλλη ομάδα του Σίδνεϊ, χωρίς επιτυχία. Το μέλος εκείνης της πρώτης αποτυχημένης αποστολής, ο επιχειρηματίας Ντικ Σμιθ, θα επιστρέψει το 1979 με μια νέα αποστολή και θα σηκώσει μια σημαία της Νέας Νότιας Ουαλίας, που τους παρείχε ο τότε πρωθυπουργός της, στην κορυφή της, ανακηρύσσοντας την και τυπικά έδαφος της πολιτείας.
Η αναρρίχηση απαγορεύτηκε το 1982 με σχετική πράξη, ενώ από το 1986 απαγορεύεται και η πρόσβαση στο νησί. Το 1990, πάντως, οι περιορισμοί έγιναν λιγότερο αυστηροί επιτρέποντας την αναρρίχηση σε ορισμένο αριθμό ατόμων, αλλά ύστερα από άδεια από τα αρμόδια όργανα.
Το 2001, προς έκπληξη των επιστημόνων, ανακαλύφθηκε πως στην πυραμίδα κατοικούσε ένας μικρός αριθμός (24 άτομα) από ένα ενδημικό είδος εντόμων του νησιού Λορντ Χάου (Dryococelus australis). Το έντομο αυτό ζεί σε ύψος 100 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας, κάτω από θάμνους του είδους Melaleuca howeana. Το ίδιο έντομο είχε αποθανατιστεί και σε φωτογραφία ενός μέλους της αποστολής του 1964.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αυστραλία Κατηγορία:Νησιά της Αυστραλίας
Αμαλία Αυγούστα της Βαυαρίας
Η Αμαλία Αυγούστα (γερμ. Amalia Augusta von Bayern, 13 Νοεμβρίου 1801 - 8 Νοεμβρίου 1877) του Οίκου των Βίττελσμπαχ ήταν Πριγκίπισσα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Σαξονίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1822 τον Ιωάννη της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Βαυαροί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Διάδοχοι της Σαξονίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Σαξονίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
In Memory
Το In Memory είναι ΕΡ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Nevermore, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media Records". Επανεκδόθηκε στις 27 Ιουνίου 2006 από την ίδια εταιρεία με πέντε επιπλέον κομμάτια.
Η συγκεκριμένη κυκλοφορία περιλαμβάνει κάποιες από τις πιο ακραίες φωνητικές εκτελέσεις του τραγουδιστή Γουόρελ Ντέιν, με την μουσική να συνδυάζει την τεχνική του progessive metal με την τραχύτητα του thrash metal. Το ΕΡ περιλαμβάνει ένα ποτ-πουρί από διασκευές σε κομμάτια των Bauhaus και η αρχική του κοπή των 5.000 αντιτύπων κυκλοφόρησε σε μορφή Digipak.
Αυτή ήταν μία από τις δύο κυκλοφορίες των Nevermore, μαζί με το άλμπουμ "Τhe Politics of Ecstasy", στην οποία συμμετείχε ο κιθαρίστας Πατ Ο'Μπράιεν.
Τραγούδια
1. Optimist or Pessimist (Dane, Loomis) - 3:38
2. Matricide (Dane, Loomis) - 5:21
3. In Memory (Dane, Loomis) - 7:05
5. The Sorrowed Man (Dane, Loomis) - 5:24
Μπόνους κομμάτια στην επανέκδοση
6. The Tiananmen Man (Demo) (Dane, Loomis) - 5:44
8. Passenger (Demo) (Dane, Loomis) - 5:11
9. This Sacrament (Demo) (Dane, Loomis) - 5:53
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "In Memory" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Nevermore Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996
Έννομος (μυθολογία)
1. Οιωνοσκόπος μάντης από τη Μυσία που έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων και σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Αχιλλέα σε μάχη στο ποτάμι. Ο `Εννομος αναφέρεται στην Ιλιάδα .
2. Τρώας που επίσης έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο και σκοτώθηκε μαζί με τον Θόωνα από τον περικυκλωμένο από Τρώες Οδυσσέα. Και αυτός ο `Εννομος αναφέρεται στην Ιλιάδα.
Πηγές
Εννομος Εννομος
Τζον Μπάνβιλ
Ο Τζον Μπάνβιλ (John Banville) (8 Δεκεμβρίου 1945) είναι Ιρλανδός συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Ουέξφορντ της Ιρλανδίας. Το πρώτο του βιβλίο, το Long Lankin, εκδόθηκε το 1970. Η νουβέλα του, The Book of Evidence (1989), συμπεριλήφθηκε στην τελική λίστα για το Λογοτεχνικό βραβείο Μπούκερ, και κέρδισε το βραβείο Guiness Peat Aviation Award. Μία άλλη νουβέλα του, The Sea (Η Θάλασσα, 2005), κέρδισε το βραβείο Booker. Το, The Newton Letter, μεταφέρθηκε στην τηλεόραση.
Στυλ
Ο Τζον Μπάνβιλ διακρίνεται από τους κριτικούς για το περίτεχνο ύφος του στην αγγλική γλώσσα και η γραφή του έχει χαρακτηριστεί ως έξοχη, εκθαμβωτική και άριστα δουλεμένη. Ο David Mehegan, από την εφημερίδα Boston Globe αποκαλεί τον Μπάνβιλ "Ένας από τους μεγαλύτερους δεξιοτέχνες που γράφουν στα αγγλικά σήμερα·" και ο UK Observer περιέγραψε το έργο, The Book of Evidence, του 1989, ως "πρόζα που ρέει αψεγάδιαστα της οποίας ο λυρισμός, η αριστοκρατική ειρωνεία και η οδυνηρή αίσθηση της απώλειας θυμίζουν τη Λολίτα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ."
Είναι επίσης γνωστός για το μαύρο χιούμορ του και το οξύ του πνεύμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιρλανδοί θεατρικοί συγγραφείς
Κιμπούτς
Το κιμπούτς (στα εβραϊκά : קִבּוּץ‎ / קיבוץ‎, στον πληθ. Κιμπούτσιμ - קִבּוּצִים‎ / קיבוצים) είναι ισραηλινή συλλογική κοινότητα. Το μέλος ενός κιμπούτς ονομάζεται κιμπούτσνικ (kibbutznik).
Το πρώτο κιμπούτς ήταν το Ντεγκάνια και ιδρύθηκε το 1909 στο βόρειο Ισραήλ. Το 2010 υπήρχαν στο Ισραήλ 270 κιμπούτς.
Τα Κιμπούτς αποτελούν ιδιόμορφες και αυτοπροσδιοριζόμενες κοινότητες με περισσότερο από 110 χρόνια ζωντανής ιστορίας. Η συσσώρευση εμπειρίας όλων αυτών των χρόνων τους δίνει μια σημαντική θέση στο πάνθεο των σύγχρονων εναλλακτικών κοινωνικών και οικιστικών οργανώσεων. Τα χαρακτηριστικά της δομής των κιμπούτς είναι : α) το κοινό εισόδημα, β) η Άμεση Δημοκρατία, γ) η από κοινού οικονομική διαχείριση, δ) η απορρόφηση νέων μελών, ε)η έμφαση στην εκπαίδευση και την οικογένεια, στ)οι κοινές αρχές για την κατανάλωση, ζ) η έμφαση στον πολιτισμό και την αγροτική ζωή.
Τα σχεδόν 260 Κιμπούτσιμ στο Ισραήλ ιδρύθηκαν με ριζοσπαστικά ιδανικά, μετρούν πλέον του αιώνα και έχουν ταρακουνηθεί από οικονομικές και πολιτικές κρίσεις. Όμως έχοντας ισχυρές σχέσεις κατάφεραν να ισορροπήσουν την οικογένεια και κοινότητα,  κολεκτιβισμό και  καπιταλισμό
Παραπομπές
Κιμπούτς Κατηγορία:Συνειδητές κοινότητες
Ιωάννης Διάκος
Ο Ιωάννης Διάκος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας υπό τον τίτλο "Εφημερίς των Ελλήνων".
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα αναμείχθηκε ξανά στις πολιτικές εξελίξεις. Υπήρξε στενός σύμβουλος του Αλέξανδρου Παπάγου κατά την διακυβέρνηση του τελευταίου ενώ θεωρείται ότι διατηρούσε ισχυρά ερείσματα εντός του Ελληνικού Συναγερμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Εξάδιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Εξάδιος είναι γνωστός ένας από τους Λαπίθες, από τους προσκεκλημένους στους γάμους του Πειρίθου που πήρε μέρος στη μάχη με τους Κενταύρους. Ο Εξάδιος αναφέρεται από τον Νέστορα στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Α, στίχος 264) μαζί με άλλους μεγάλους άντρες που «ωσάν αυτούς ανίκητοι θνητοί δεν γεννηθήκαν» (Α 266, μετάφραση Ι. Πολυλά).
Πηγή
Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί
Stylus fantasticus
Με τον όρο stylus fantasticus (ή stylus phantasticus, φανταστικό ύφος) περιγράφεται συγκεκριμένο υφολογικό στοιχείο της όψιμης μπαρόκ μουσικής. Το εν λόγω ύφος ανάγεται στα έργα για πληκτροφόρο, όπως τοκκάτες και φαντασίες, του Ιταλού συνθέτη Κλαούντιο Μέρουλο (1533 - 1604), ενώ αργότερα μεταλαμπαδεύεται στα έργα του Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι και του Γερμανού μαθητή του Γιόχαν Γιάκομπ Φρόμπεργκερ. Γενικώς, οι μουσικές τεχνοτροπίες που γεννήθηκαν στην Ιταλία τον 16ο αιώνα εξήχθησαν κατά κόρον στην υπόλοιπη Ευρώπη και κυρίως στη Γερμανία, συχνά μέσω εκδιδόμενων έργων, αλλά και μέσω της απρόσκοπτης ανταλλαγής μουσικών· πολλοί Γερμανοί μουσικοί, όπως ο Χάινριχ Συτς και ο Χανς Λέο Χάσλερ, θήτευσαν ως μαθητευόμενοι σε διάφορες πόλεις της Ιταλίας, ενώ οι Ιταλοί ομόλογοί τους ταξίδευαν στην Κεντρική Ευρώπη δίνοντας συναυλίες και προωθώντας τη μουσική τους. Ο κατ' εξοχήν θεολόγος και θεωρητικός της μουσικής της εποχής του, Αθανάσιος Κίρχερ, περιγράφει στο βιβλίο του Musurgia Universalis («Παγκόσμια Μουσουργία») το φανταστικό ύφος ως εξής: