cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαντόρε ντι Σανταρόζα
Βιογραφία
150px|thumb|left|Ανδριάντας του Σανταρόζα στην πλατεία του Σαβιλιάνο
Δημόσια μνήμη
Προς τιμή του ηρωικά μαχόμενου και πεσόντα φιλέλληνα Σανταρόζα, με τη συμπλήρωση των 100 ετών από το θάνατό του, τον Απρίλιο του 1925, τελέστηκε επίσημο μνημόσυνο επί της Σφακτηρίας όπου και ανεγέρθη το Μνημείο του Φιλέλληνα Σανταρόζα, το οποίο χαρακτηρίστηκε στη συνέχεια ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Η απόφαση έγραφε τα εξής: Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο και έργο τέχνης, που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 1468/50, το μνημείο του Φιλέλληνα Σανταρόζα στην νήσο Σφακτηρία Ν. Μεσσηνίας, διότι είναι συνδεδεμένο με την νεοελληνική ιστορία και παρουσιάζει ενδιαφέροντα αρχιτεκτονικά και καλλιτεχνικά στοιχεία, όπως το ανάγλυφο της μορφής του Σανταρόζα, το ανθέμιο και το μικροπροσωπείο στο άνω τμήμα της μαρμάρινης στήλης.
Το όνομά του φέρουν τιμητικά οδοί στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη κ.α. Στη γενέτειρά του, το Σαβιλιάνο, υψώθηκε επίσης μαρμάρινος ανδριάντας του και τιμάται ως εθνικός ήρωας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Ιταλοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ιταλοί φιλέλληνες
Ντόναλντ Γ΄ της Σκωτίας
Ο Ντόναλντ Γ΄ (Donald III, 1032 - 1099), ή Ντόναλντ ο Ισχυρός ή Ντόναλντ ο Λευκός, ήταν βασιλιάς της Σκωτίας από το 1093 έως το 1094 και από το 1094 έως το 1097.
Πρώτα χρόνια
Ήταν δεύτερος και μικρότερος γιος του Ντάνκαν Α΄ της Σκωτίας, μικρότερος αδελφός του Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας. Γεννήθηκε όταν ήταν βασιλιάς ο προπάππους του Μάλκολμ Β΄ της Σκωτίας που πέθανε 80 ετών όταν ο Ντόναλντ Γ΄ ήταν μωρό, τον διαδέχθηκε ο πατέρας του. Ο Ντάνκαν Α΄ δολοφονήθηκε γύρω στο 1040 από τον Τραν Μάκβεθ έναν άλλον εγγονό του Μάλκολμ Β΄ που σφετερίστηκε τον θρόνο της Σκωτίας, ο Ντόναλντ Γ΄ ήταν ακόμα παιδί. Μετά τον θάνατο του πατέρα του ο Ντόναλντ κρύφτηκε στην Ιρλανδία 17 χρόνια από φόβο μήπως δολοφονηθεί και ο ίδιος από τον Μάκβεθ ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Μάλκολμ πήγε στην Σκωτία να ανακτήσει τον θρόνο. Την ίδια εποχή ο παππούς του Μάλκολμ Κρίναν του Ντάνκελντ που είχε παντρευτεί την κόρη του Μάλκολμ Β΄ σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον του Μάκβεθ, όταν ο Μάλκολμ ενηλικιώθηκε ανέτρεψε τον Μάκβεθ και έγινε βασιλιάς, την ίδια εποχή ο Ντόναλντ Γ΄ ήταν 25 ετών.
Οι δραστηριότητες του Ντόναλντ την περίοδο που ήταν βασιλιάς ο Μάλκολμ δεν έχουν καταγραφεί, δεν τον είχε επιλέξει ο αδελφός του για διάδοχο, προτίμησε τον μεγαλύτερο γιο του με την Μαργαρίτα του Ουέσσεξ Εδουάρδο σε αντίθεση με τα έθιμα που επικρατούσαν στην Σκωτία. Ο Μάλκολμ έπεσε στην μάχη του Άλνουικ στην Νορθουμβρία τον Νοέμβριο του 1093 μαζί με τον διάδοχο Εδουάρδο, η βασίλισσα Μαργαρίτα πέθανε αμέσως μετά.
Άνοδος στον θρόνο ως σφετεριστής
Ο Ιωάννης του Φορντάν αναφέρει ότι ο Ντόναλντ επιτέθηκε στην Σκωτία μετά τον θάνατο της Μαργαρίτας επικεφαλής μεγάλου στρατού και πολιόρκησε τους γιους του Μάλκολμ και της Μαργαρίτας στο Εδιμβούργο. Ο Έντγκαρ Έθελινγκ σύμφωνα με τον Φορντάν ανησύχησε έντονα για τους ανιψιούς του και τους μετέφερε στην Αγγλία. Ο Αντρέας του Ουίντουν έγραψε ότι ο Ντόναλντ έγινε βασιλιάς και έστειλε εξορία τους ανιψιούς του, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αντίστοιχα γράφει ότι ο Ντόναλντ έγινε νέος βασιλιάς και έδιωξε τους Άγγλους από την αυλή του.
Τον Μάιο του 1094 ο ανιψιός του Ντόναλντ Ντάνκαν Β΄ της Σκωτίας γιος του Μάλκολμ Γ΄ και της πρώτης συζύγου του Ίνγκεμποργκ Φίνσντάττερ επιτέθηκε με μεγάλο στρατό από Άγγλο-Νορμανδούς και Νορθούμβριους, στον στρατό συμμετείχε ο ετεροθαλής αδελφός του Εδμόνδος της Σκωτίας και ο πεθερός του Γκοσπατρίκ, κόμης της Νορθουμβρίας. Η επίθεση ανέβασε προσωρινά στον θρόνο της Σκωτίας τον Ντάνκαν αλλά μια εξέγερση νίκησε και ανέτρεψε τους συμμάχους την ίδια χρονιά, ο Ντανκάν δολοφονήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1094 από τον Πίτερ Μέιλ μορμάρο του Μερνς. Τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν ότι ο Ντάνκαν δολοφονήθηκε υπό τις διαταγές του Ντόναλντ και του Εδμόνδου. Ο Ντόναλντ ανέλαβε πάλι την εξουσία ορίζοντας τον Εδμόνδο διάδοχο του. Ο Ντόναλντ Γ΄ ήταν ηλικιωμένος άντρας πάνω από 60 και χωρίς γιους οπότε η διαδοχή ήταν ξεκάθαρη, ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι αναφέρει ότι είχε παραχωρήσει στον Εδμόνδο σαν δώρο περίπου το μισό από το βασίλειο του.
Ανατροπή
Ο μεγαλύτερος γιος του Μάλκολμ και της Μαργαρίτας Έντγκαρ της Σκωτίας ζήτησε την βοήθεια του Γουλιέλμου Ρούφου ο οποίος του έστειλε στρατό υπό την ηγεσία του θείου του Έντγκαρ Έθελινγκ. Ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι γράφει ότι ο Ντόναλντ σκοτώθηκε από τους ξιφήρους του Δαυίδ Α΄ και τις δυνάμεις του Γουλιέλμου Ρούφου. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό γράφει ότι εξορίστηκε και το Χρονικό του Τίγκερναχ ότι τυφλώθηκε από τον αδελφό του. Ο Τζων του Φορντάν με βάση τους βασιλικούς καταλόγους καταλήγει ότι τυφλώθηκε και στην συνέχεια φυλακίστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του από τον Έντγκαρ, ο τόπος που φυλακίστηκε δεν είναι γνωστός πιθανότατα βρίσκεται στο Φόρφαρ του Άνγκους. Ο ηλικιωμένος Ντόναλντ Γ΄ πέθανε σε ηλικία 67 ετών στην φυλακή (1099), οι πηγές σχετικά με τον τόπο ταφής διαφέρουν άλλοι γράφουν ότι τάφηκε στο αβαείο του Ντανφέρμλιν και άλλοι στον Καθεδρικό ναό του Ντάνκελντ'' αλλά όλοι συμφωνούν ότι τα λείψανα του μεταφέρθηκαν αργότερα στην Αϊόνα.
Κληρονόμοι
Ο Ντόναλντ Γ΄ δεν άφησε γιους, είχε μόνο μια κόρη την Μπέθοκ που παντρεύτηκε τον Ούτρεντ του Τινταλ, λόρδο του Τινταλ. Η κόρη του Μπέθοκ Εξτίλδα παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Κόμυν, τα δικαιώματα του Ιωάννη Β΄ Κόμυν στον θρόνο της Σκωτίας προήλθαν μέσω του Ντόναλντ από την Μπέθοκ και την Εξτίλδα. Ένας ευγενής ο Λάντμανν που πέθανε το 1116 και αναφέρεται σαν γιος του Ντόμναλλ και εγγονός του βασιλιά της Σκωτίας ίσως να ήταν γιος του Ντόναλντ Γ΄ ή του Μειλ Κολουίμ του Μόρεϊ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος του Ντάνκελντ
Μαρία Κοσμά (αρχαιολόγος)
Η Μαρία Κοσμά (1970 – Αθήνα, 23 Ιουλίου 2015) ήταν Ελληνίδα αρχαιολόγος.
Βίος–σπουδές
Η Μαρία Κοσμά γεννήθηκε το 1970. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές της σπούδασε αρχαιολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου και αποφοίτησε το 1992. Ακολούθησαν οι μεταπτυχιακές της σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κρήτης επίσης με κατεύθυνση στην Κλασική Αρχαιολογία (στο πρόγραμμα: «Ο Αρχαίος Μεσογειακός Κόσμος: Ιστορία και Αρχαιολογία») που είχαν θέμα τα πήλινα προσωπεία από το Ιερό της Άρτεμης Ορθείας στη Σπάρτη και τίτλο: «Πήλινα τελετουργικά προσωπεία. Μια προσπάθεια ερμηνευτικής προσέγγισης».
Η Μαρία Κοσμά έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 45 ετών, στις 23 Ιουλίου 2015, στην Αθήνα, μετά από διετή αντιμετώπιση του καρκίνου και κηδεύτηκε στην Αρκίτσα. Αρχαιολόγοι, συνάδελφοί της από την Εταιρεία Αιγαιακής Προϊστορίας «Αιγεύς», αλλά και τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, αναφέρονται σε «μία αφοσιωμένη αρχαιολόγο, μία μαχητική γυναίκα, η οποία έμελλε να χάσει την πιο δύσκολη μάχη της ζωής της. Οι συνάδελφοι της, τονίζουν το ήθος και την αξιοπρέπεια με την αντιμετώπισε τα δύο τελευταία χρόνια την ασθένεια του καρκίνου. Στο υπουργείο Πολιτισμού, εργάσθηκε με πάθος και αγάπη για την προστασία της πολιτιστικής μας κληρονομίας». Ο συνάδελφός της αρχαιολόγος Γιάννης Χαιρετάκης, αναφέρει ότι: «Η Μαρία υπήρξε στήριγμα των φίλων και των συναδέλφων της για όλα τα χρόνια της κοινής μας πορείας. Ήταν άνθρωπος, με την ουμανιστική ερμηνεία του όρου».
Εκτός από την αρχαιολογική έρευνα, είχε επίσης πολιτική δράση, ως μέλος της ΚΟΕ και αργότερα του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ συμμετείχε και στήριζε και τοπικά κινήματα. Η Μαρία μαζί με τον αδελφό της Σταύρο συμμετείχαν στην ίδρυση της παράταξης Κίνημα στην Πόλη του Ζωγράφου.
Σταδιοδρομία–δραστηριότητες
Από το 1993 εργάστηκε ως αρχαιολόγος στην ΚΑ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και στη συνέχεια στην Α' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων Αθηνών). Το 2006 τοποθετήθηκε ως μόνιμη αρχαιολόγος στην ΙΑ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Εύβοιας, νυν Εφορεία Αρχαιοτήτων Εύβοιας, όπου υπηρέτησε μέχρι τον Οκτώβριο του 2014. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε προϊσταμένη στο «Τμήμα Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιολογικών Χώρων, Μνημείων, Αρχαιογνωστικής Έρευνας και Μουσείων» της Εφορείας Αρχαιοτήτων Βοιωτίας.
2009—2013: Ανασκαφές στα Νέα Στύρα της Εύβοιας
Η ανακάλυψη των μνημειακών τάφων στα Νέα Στύρα της Εύβοιας, οδήγησε σε μια σειρά ανακοινώσεων, καθιστώντας σαφές ότι η θέση αποτελεί ένα σημαντικό κέντρο της Πρώιμης Χαλκοκρατίας στην Εύβοια. Στις 26 Μαΐου 2015 παρουσίασε σε διάλεξη στην Αρχαιολογική Εταιρεία τα κυκλαδικά ειδώλια από την ανασκαφική έρευνα στα Νέα Στύρα. Η διάλεξη περιλαμβανόταν σε Συνέδριο με θέμα τις νεότερες έρευνες για τα κυκλαδικά ειδώλια.
2012—2015: Ανασκαφές στην Πλακαρή Καρύστου
Από το 2012 υπήρξε συνδιευθύντρια της ανασκαφικής έρευνας  στην Πλακαρή της Καρύστου σε συνεργασία  με το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο (Vrije Universiteit, Πανεπιστήμιο Vu) του Άμστερνταμ.
Συμβολή στη λειτουργία μουσείων
Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας της στην ΙΑ΄ ΕΠΚΑ, στην οποία είχε, ως περιοχή ευθύνης της, αρχικά την Καρυστία και από τα τέλη του 2011 τη Χαλκίδα και τη Σκύρο, υπήρξε υπεύθυνη για τη λειτουργία τεσσάρων μουσείων:
Μερίμνησε επίσης, για την κήρυξη και ανα-οριοθέτηση αρχαιολογικών χώρων στην Καρυστία και τη Χαλκίδα.
Εργογραφία
Συμμετείχε σε διάφορα διεθνή επιστημονικά συνέδρια, με ανακοινώσεις, εκ των οποίων κάποιες αφορούσαν στα πήλινα προσωπεία από το Ιερό της Άρτεμης Ορθείας της Σπάρτης και άλλες σε ευρήματα από διάφορες σωστικές ανασκαφές:
Την τελευταία τριετία (2012—2015) πριν τον θάνατό της, είχε αναλάβει τη συγγραφή των κειμένων παρουσίασης των αρχαιολογικών ευρημάτων από την Εύβοια, για εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Ντοστινίκ
Ήταν η πρώτη πρωτεύουσα των Σέρβων της Ράσκιας κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα (αρχές 7ου αιώνα) στα σημερινά Μετόχια ή στο Πριεπόλιε της Σιένιτσα ή κάπου μεταξύ των ποταμών Μπόσνα και Ντρίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πρωτεύουσες της Σερβίας Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις στη Σερβία
Παλιάμπελα
Με το όνομα Παλιάμπελα είναι γνωστοί οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Στρατηγίς Βλαχίας
Η Στρατηγίς Βλαχίας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες κατά τον 12ο και αιώνα.
Η στρατηγίδα βρισκόταν στην Θεσσαλία σε περιοχή που ήταν εγκατεστημένοι Βλάχοι. Αναφέρεται σαν «provintia» (επαρχία) στην Partitio Romaniae του 1204 και στο Περί Διανονής του 1198 και πιθανότατα ήταν μικρό θέμα, στρατηγίδα, δεδομένου ότι η διαίρεση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ήταν τα θέματα. Τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό για το Θέμα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Κάμπο Τούρες
Το Κάμπο Τούρες (ιταλικά: Campo Tures, ) ή Σαντ ιν Τάουφερς (γερμανικά: Sand in Taufers, ) είναι πόλη της βόρειοανατολικής Ιταλίας με 5,267 κατοίκους στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο, στις Δολομιτικές Άλπεις. Βρίσκεται στην κοιλάδα Τούρες βόρεια του Μπρουνίκο κοντά στα σύνορα με την Αυστρία.
Μεταξύ 1908 και 1957 η πόλη συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με το Μπρουνίκο. Το 96,72% των κατοίκων της έχει μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 2,94% τα Ιταλικά κι ένα ποσοστό 0,33% τα Λαδινικά.
Ιστορία
Η ιστορία της κωμόπολης είναι στενά συνδεμένη με τους μεσαιωνικούς κύριους του Τάουφερ, η οικογένεια αυτή αρχικά της ανήκε η περιοχή όπου αργότερα πέρασε στην εξουσία των επισκόπων του Μπρίξεν. Ο πιο διάσημος εκπρόσωπος της οικογένειας ήταν ο Χούγκο φον Τάουφερς επίσκοπος του Μπρίξεν.
Το σημερινό όνομα της κωμόπολης είναι η ιταλική εκδοχή του γερμανικού ονόματος που σημαίνει "η Τάουφερς στην άμμο", ίσως λόγω του εδάφους, μια που είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Αρ.
Το όνομα για πρώτη φορά αναφέρεται γύρω στο 1050 - 1060 ως Tufers και που ίσως προέρχεται από έναν όρο *tob-, *tub-, *tuf- με την έννοια-"χαράδρα". Το 1410 αναφέρεται με το Sandt in Tawffers, το 1334 ως Tauferer Feld, και ως Taufferser Feld το 1360.
Μνημεία
Κοντά στην πόλη υπάρχει το κάστρο Καστέλο Τούρες, στο οποίο πραγματοποιούνται πολλές εκθέσεις κι είναι επισκέψιμο. Στην πόλη υπάρχουν και μερικές κατοικίες του 15ου αιώνα σε αναγεννησιακό ρυθμό. Επίσης 2 χλμ. από το Τάουφερς στο όρος monte Spicco υπάρχει χιονοδρομικό κέντρο με τελεφερίκ.
Εστέμπαν Ετσεβερία
Ο Χοσέ Εστέμπαν Αντόνιο Ετσεβερία Εσπινόσα (José Esteban Antonio Echeverría Espinosa, 2 Σεπτεμβρίου 1805 – 19 Ιανουαρίου 1851), γνωστός και εξελληνισμένα ως Στέφανος Ετσεβερία, ήταν Αργεντινός ποιητής, διηγηματογράφος, υπερασπιστής των πολιτιστικών θεμάτων και πολιτικός ακτιβιστής. Διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της λογοτεχνίας της Αργεντινής, τόσο με το λογοτεχνικό, όσο και με το οργανωτικό του έργο. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ρομαντικούς ποιητές της Λατινικής Αμερικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ετσεβερία γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες και είχε βασκική καταγωγή. Στα νιάτα του πέρασε 5 καθοριστικά χρόνια στο Παρίσι (από το 1825 μέχρι το 1830), όπου επηρεάσθηκε πολύ από το ρομαντικό ρεύμα της εποχής, που βρισκόταν τότε στο αποκορύφωμά του στη Γαλλία, όσο και από τα δημοκρατικά ιδεώδη. Επιστρέφοντας στην Αργεντινή, το 1831, έγινε κήρυκας του ρομαντισμού. Τα πρώτα αξιόλογα έργα του ήταν τα Los Consuelos (1834) και Rimas (1837). Υπήρξε μέλος της ομάδας των νεαρών Αργεντινών διανοουμένων που το 1840 οργάνωσαν την «ένωση του Μαγιού» (Asociación de Mayo), ονοματισμένη από την Επανάσταση του Μαΐου που πυροδότησε την πορεία της Αργεντινής προς την ανεξαρτησία της. Αυτή η ομάδα οραματιζόταν την ανάπτυξη μιας εθνικής λογοτεχνίας, που θα ανταποκρινόταν στην κοινωνική και γεωγραφική υπόσταση της χώρας. Ο Ετσεβερία αφοσιώθηκε επίσης στην ανατροπή του κυβερνήτη της Επαρχίας του Μπουένος Άιρες Χουάν Μανουέλ ντε Ρόσας και το 1840 αυτοεξορίσθηκε στη γειτονική Ουρουγουάη, όπου έγραψε τα La Insurrección del Sur και El Matadero.
Ο Ετσεβερία παρέμεινε στην Ουρουγουάη επί 11 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 45 ετών από λευχαιμία. Πιστεύεται ότι η σορός του βρίσκεται θαμμένη στο Κοιμητήριο του Buceo, στο Μοντεβιδέο.
Το έργο του
Στα κριτικά και ποιητικά έργα του Ετσεβερία είναι διάχυτες οι νέες ιδέες του ρομαντισμού και της δημοκρατίας. Στους πρώτους του δημοσιευμένους στίχους, στο Ελβίρα εμφανίζεται κάπως ανώριμος, αλλά δύο χρόνια αργότερα το Los Consuelos, όπου είναι φανερή η επίδραση του λόρδου Βύρωνα, φανερώνει την απελευθέρωσή του ποιητή από τον κλασικισμό. Ωστόσο, η πλέον ώριμη ποίησή του βρίσκεται στους στίχους της συλλογής Rimas (1837). Σε αυτή ξεχωρίζει το μεγάλο σε έκταση αφηγηματικό ποίημα «La cautiva» («Η αιχμάλωτη»), με θέμα μία λευκή γυναίκα που απάχθηκε από τους Ινδιάνους Αραουκάνους. Είναι ένα από τα γνωστότερα λατινοαμερικανικά ποιήματα του 19ου αιώνα και η καλύτερη ίσως δημιουργία του Ετσεβερία, όπου το αίσθημα εκφράζεται σε λαϊκούς τοπικούς τόνους.
Η μεταγενέστερη φήμη του Ετσεβερία ως πεζογράφου οφείλεται κυρίως στο δυνατό διήγημα El matadero (σε ελεύθερη μετάφραση «Το σφαγείο»), το οποίο έγραψε κατά την περίοδο 1838-1840, αλλά εκδόθηκε μεταθανατίως το 1871. Το διήγημα αυτό θεωρείται ορόσημο στην ιστορία της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας, καθώς αναδεικνύει τη σύγκρουση μεταξύ του «πολιτισμού και της βαρβαρότητας», δηλαδή μεταξύ των ευρωπαϊκών και των «πρωτόγονων και βίαιων» αμερικανικών τρόπων. Ο μεγάλος Αργεντινός συγγραφέας Ντομίνγκο Φαουστίνο Σαρμιέντο είδε αυτή τη σύγκρουση ως τον πυρήνα του λατινοαμερικανικού πολιτισμού. Υπό την οπτική αυτή το «Το σφαγείο» αποτελεί μία πολιτισμική αλληγορία, ενώ ο συγκεκριμένος στόχος του ήταν να κατηγορήσει τον Χουάν Μανουέλ ντε Ρόσας ότι προστάτευε εγκληματίες, όπως αυτοί που δολοφονούν τον καλλιεργημένο νεαρό ήρωα του διηγήματος στο σφαγείο του Μπουένος Άιρες.
Εργογραφία
Τα άπαντά του εκδόθηκαν το 1870-1874 σε 5 τόμους από τον Χουάν Μαρία Γκουτιέρες, ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποιητές Κατηγορία:Αργεντινοί διηγηματογράφοι
Αίσωπος
Ο Αίσωπος ήταν αρχαίος Έλληνας μυθοποιός και μυθογράφος. Θεωρείται ιδρυτής του λογοτεχνικού είδους που σήμερα ονομάζεται παραβολή ή αλληγορία. Για τη ζωή του δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες.
Είναι ο διασημότερος από τους αρχαίους μυθοποιούς και θεωρείται επίσης ο κορυφαίος της λεγόμενης διδακτικής μυθολογίας. Δεν έγραψε κανέναν από τους μύθους αλλά τους διηγούταν προφορικά.
Η ζωή του
thumb|200px|right|Ο Αίσωπος. Πίνακας του [[Ντιέγο Βελάθκεθ]] Τη βιογραφία του Αισώπου συνέγραψε τον 14ο αιώνα ο μοναχός Μάξιμος Πλανούδης και περιέχονται σ' αυτή πολλά ανέκδοτα για τη ζωή και την εν γένει δράση του.
Η γέννησή του τοποθετείται τον 7ο αιώνα π.Χ, η δράση του όμως τον 6ο αιώνα π.Χ. και όπως και με τον Όμηρο πολλές πόλεις έριζαν για τον τόπο καταγωγής του: αναφέρεται η Φρυγία, ενώ σύμφωνα μ' άλλους γεννήθηκε στη Σάμο ή τη Θράκη, τις Σάρδεις, την Αίγυπτο ή και άλλες περιοχές της Αφρικής, όπως την Αιθιοπία, στηριζόμενοι στο ότι στις ιστορίες του εμφανίζονται ζώα άγνωστα τότε στην Ευρώπη και την Αφρική. Ο μεγάλος αριθμός των τόπων αυτών δικαιολογείται και από τα πολλά ταξίδια που φαίνεται να έκανε ο Αίσωπος.
Μεταγενέστερες μαρτυρίες τον αναφέρουν να παίρνει μέρος στο συμπόσιο των Επτά σοφών και να ελέγχει με την ευφυολογία και τη σοφία του τους λόγους τους. Επίσης τον φέρουν στις Σάρδεις στην αυλή του βασιλιά Κροίσου, του οποίου ήταν ευνοούμενος και σύμβουλος.
Ο Αίσωπος ήταν ταπεινής καταγωγής και δύσμορφος αλλά ευφυέστατος. Παρ' ότι όσο ζούσε ήταν δούλος, οι Αθηναίοι του έστησαν αργότερα ανδριάντα, για να δείξουν έτσι ότι κάθε άνθρωπος αξίας πρέπει, ανεξάρτητα από την καταγωγή του, να τιμάται.
Σύμφωνα με μια εκδοχή, στάλθηκε από τον Κροίσο με προσφορές δώρων στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς, όπου, βλέποντας τις απάτες των εκεί ιερέων και την απληστία τους, τους κατηγόρησε με σαρκαστικό τρόπο. Εκείνοι, τότε, αποφάσισαν να τον θανατώσουν με δόλο. Πήραν λοιπόν από το ιερό του ναού μια χρυσή φιάλη και την έκρυψαν μες στις αποσκευές του. Στη συνέχεια τον κατηγόρησαν για κλέφτη κι ιερόσυλο. Έτσι με τη σκηνοθετημένη κατηγορία τον καταδίκασαν σε θάνατο και τον σκότωσαν ρίχνοντας τον στον γκρεμό από την κορυφή του Παρνασσού, Υάμπεια. Αμέσως μετά τον θάνατό του έπεσε πείνα και δυστυχία στον τόπο.
Με βάση μία άλλη εκδοχή, ο Αίσωπος ήταν δούλος κάποιου κτηματία που τον χρησιμοποιούσε σαν βοσκό. Μια μέρα, που είδε τον επιστάτη να χτυπά άδικα έναν άλλο δούλο, έτρεξε να τον βοηθήσει κι έτσι ο επιστάτης για να τον εκδικηθεί τον κατηγόρησε στον κτηματία, που τον πήγε στην αγορά της Εφέσου για να τον πουλήσει. Εκεί, τον αγόρασε ο σοφός Ξάνθος από τη Σάμο, που εκτίμησε το έξυπνο βλέμμα του και τον πήρε μαζί του σαν δούλο. Μαζί του άρχισε να ταξιδεύει και να γνωρίζει τον κόσμο. Στη συνέχεια ο Ξάνθος τον πούλησε στον επίσης Σάμιο σοφό Ιάδμονα. Αυτός εκτιμώντας τα πνευματικά χαρίσματά του και κυρίως τη σοφία και την ευφυΐα του, τον απελευθέρωσε.
Κάποτε έφτασε και στην περιοχή των Δελφών κι επισκέφθηκε το περίφημο Μαντείο. Ο Αίσωπος ειρωνεύτηκε τους ιερείς ότι μαντεύουν για να πλουτίζουν, και τους κατοίκους, ότι αντί να καλλιεργούν τα κτήματά τους και να φροντίζουν τα ζώα τους ζούσαν από τ' αφιερώματα των προσκυνητών. Αυτό του το θράσος εξόργισε τους ιερείς του Μαντείου οι οποίοι τον παγίδεψαν, βάζοντας ένα χρυσό ποτήρι στις αποσκευές του και κατόπιν τον κατηγόρησαν για κλέφτη κι ιερόσυλο. Έτσι τον δίκασαν άδικα και τον καταδίκασαν σε θάνατο, ρίχνοντας τον από τις κορυφές των Φαιδριάδων, κάποια απόκρημνα βράχια, στον Παρνασσό.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Απόλλωνας τιμώρησε την αδικία τους στέλνοντας στους κατοίκους των Δελφών μεγάλη πείνα και λιμό, που θέρισε πολλούς κατοίκους. Αυτοί τότε για να εξιλεωθούν, έστησαν μια μαρμάρινη στήλη προς τιμήν του Αισώπου.
Οι μύθοι
Πρωταγωνιστές στους μύθους του Αισώπου είναι, κατά το πλείστον, ορισμένα ζώα, όπως η αλεπού, ο λύκος, το λιοντάρι, το ελάφι κ.ά. Κυρίως είναι διάλογοι μεταξύ ζώων που μιλούν κι ενεργούν σαν άνθρωποι (τα «φωνήεντα ζώα»), ενώ υπάρχουν και μερικοί με ανθρώπους ή θεούς. Πρόκειται για μικρά οικιακά αφηγήματα, διατυπωμένα με μεγάλη συντομία. Ο χαρακτήρας τους είναι ηθικοδιδακτικός, συμβολικός κι αλληγορικός. Οι Μύθοι αυτοί έχουν ιδιαίτερη χάρη, θαυμαστή απλότητα κι άφταστη διδακτικότητα. Είναι παρμένοι από την καθημερινή ζωή και τη φύση. Είχε τη μοναδική ικανότητα να δίνει στα ζώα ανθρώπινες ιδιότητες, ψυχή και λαλιά, σε τέτοιο βαθμό που να θεωρείς ότι οι μύθοι του ήταν κάποτε η πραγματικότητα και όλα αυτά που διηγείται έχουν συμβεί. Βασικό χαρακτηριστικό των διηγήσεών του ήταν το επιμύθιο το οποίο ήταν εύληπτο για τα παιδιά και τον λαό.
Οι Αισώπειοι Μύθοι (Αἰσώπου Μῦθοι) γράφτηκαν σε πεζό λόγο. Ως γνωστό, μέχρι τότε, μόνον ο έμμετρος λόγος, η ποίηση, θεωρούνταν το μοναδικό εκφραστικό είδος για τους συγγραφείς. Συνεπώς μπορεί να θεωρηθεί κι ως πρωτοπόρος στο είδος του. Ιδεολογία τους είναι η αποδοκιμασία του κακού στις πιο αντιπροσωπευτικές μορφές του: της βίας, της απάτης, της αυθαιρεσίας, της προδοσίας, της ματαιοδοξίας, της αλαζονείας, της ψευδολογίας, της πλεονεξίας, της πονηριάς. Η αποδοκιμασία επιχειρείται άλλοτε με αναφορά στη Θεία δίκη, άλλοτε με πειστικές υποδείξεις, πιο συχνά όμως με τη διαπίστωση του παραλογισμού του κακού, με τη γελοιοποίηση του καθώς και με τη φιλοσοφική ενατένιση της ζωής.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Αίσωπος ήταν πολύ γνωστός «λογοποιός». Εκτός από τους μύθους γνώριζε και διηγούνταν πολλά αστεία κι ανέκδοτα. 'Άλλοι υποστηρίζουν ότι δε δημιούργησε μύθους αλλά τους συγκέντρωσε, τους συμπλήρωσε και τους τελειοποίησε. Αυτοί προέρχονταν είτε από τους αρχαιότερους Έλληνες είτε από άλλους λαούς, όπως οι Φρύγες. Δεν αποκλείεται βέβαια να επινόησε κι ο ίδιος μερικούς απ' αυτούς. Πάντως, τους χρησιμοποίησε πολύ στη ζωή του, με τόση δεξιότητα κι επιτυχία, ώστε να συνδεθεί τελικά το όνομά του μ' αυτούς.
Έκδοση των μύθων
Επιλογή μύθων του Αισώπου σε πεζό λόγο εξέδωσε ο Δημήτριος ο Φαληρεύς στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. Η συλλογή αυτή δε σώζεται και μόνο ποιητικές επεξεργασίες του Βαβρίου στα ελληνικά, του Φαίδρου στα λατινικά κι άλλων, διέσωσαν το υλικό της επιτομής εκείνης. Όλες οι σωζόμενες σήμερα συλλογές είναι πολύ μεταγενέστερες και προέρχονται από τον 1ο ή 2ο αιώνα κι έπειτα. Οι μύθοι του έχουν συγκεντρωθεί σε «Συλλογή Αισώπειων Μύθων».
Πρώτη φορά εκτυπώθηκαν στο Μιλάνο το 1479 μ.Χ., στη Βενετία το 1525 και 1543 από την οικογένεια τυπογράφων Damiano di Santa Maria ενώ ακολούθησε μία έκδοση στο Παρίσι το 1547. Ο Κοραής τους τύπωσε το 1810 στο Παρίσι κι ακολούθησε κριτική έκδοση το 1852 στη Λειψία από τον Χαλμ. Έκτοτε πολλές εκδόσεις παρουσιάστηκαν κι οι Μύθοι πιστεύεται πως έχουν διαβαστεί παγκοσμίως σχεδόν όσο κι η Βίβλος. Η πιο πρόσφατη έκδοση τους έγινε από τον βρετανικό εκδοτικό οίκο Penguin (1997) σε 50.000 αντίτυπα. Η απόδοση τους στη νέα ελληνική γλώσσα έγινε από τους Ανδρόνικο Νούκιο και Γεώργιο Αιτωλό, που έζησαν τον 16ο αιώνα.
Υπό το όνομα του Αισώπου υπάρχει ένα επίγραμμα στην Παλατινή Ανθολογία (Χ 123).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μυθογράφοι Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σκλάβοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες παροιμιογράφοι
Δεύτερος ελληνικός αποικισμός
Τα αίτια του αποικισμού
250px|right|thumb|Αρχαίο ελληνικό πλοίο σε αγγείο Τα αίτια του δεύτερου αποικισμού είχαν να κάνουν με τη δημογραφική έκρηξη αυτής της περιόδου, την ανάπτυξη του εμπορίου, την ανάγκη για εξασφάλιση περισσότερων πρώτων υλών αλλά και με πολιτικά γεγονότα της περιόδου που οδήγησαν ομάδες πληθυσμού στην εξορία. Η αύξηση του πληθυσμού δημιούργησε στενότητα χώρου και περιορισμό των καλλιεργήσιμων εκτάσεων που αναλογούσαν σε κάθε πολίτη κάτι που ενίσχυσε την ανάγκη για εγκατάσταση μέρους του πληθυσμού σε άλλη περιοχή. Η περιοχή εγκατάστασης που διέθετε ανεκμετάλλευτους πόρους θα μπορούσε επίσης να προμηθεύει τη μητρόπολη με μέρος των αγαθών που θα παρήγαγε. Η ανάπτυξη του εμπορίου ήταν από τα σημαντικότερα κίνητρα ίδρυσης αποικιών. Οι αποικίες αυτές θα δημιουργούσαν νέες αγορές, θα προμήθευαν τη μητρόπολη με σημαντικές πρώτες ύλες και θα αποτελούσαν σημαντικούς ενδιάμεσους σταθμούς στα μακρινά εμπορικά ταξίδια της εποχής. Τέλος η ταραγμένη πολιτική κατάσταση σε πολλές πόλεις με την εγκαθίδρυση τυραννικών πολιτευμάτων οδηγούσε τους πολιτικούς αντιπάλους στην εξορία και στην αναζήτηση νέου τόπου εγκατάστασης.
Χαρακτηριστικά του αποικισμού
250px|thumb|[[Αργοναυτική εκστρατεία. Ο μύθος θεωρείται πως σχετίζεται με τα τολμηρά ναυτικά ταξίδια αυτής της περιόδου]] Η ίδρυση των αποικιών ήταν αποτέλεσμα οργανωμένης επιχείρησης. Η αποστολή οργανωνόταν από τη μητρόπολη, ενώ σε πολλές περιπτώσεις συνεργάζονταν περισσότερες πόλεις. Η θέση της αποικίας επιλεγόταν προσεκτικά με στόχο να προσφέρει εμπορικά πλεονεκτήματα αλλά και ασφάλεια απέναντι σε επιδρομείς. Για να δημιουργηθεί ένα αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης σχετικά με τη θέση της νέας αποικίας απέδιδαν την επιλογή της θέσης σε χρησμό του μαντείου των Δελφών. Η αποστολή διέθετε πάντα έναν αρχηγό που ονομαζόταν οικιστής. Στις νέες πόλεις οι άποικοι μοιράζονταν τη γη, συνήθως με κλήρωση. Το σύστημα εξουσίας που διαμορφωνόταν θύμιζε συνήθως αυτό που ίσχυε στη μητρόπολη.
Χρονικό
Πρώτοι ιδρυτές αποικιών ήταν οι Ευβοείς που ίδρυσαν αποικίες κατά τις αρχές του 8ου αιώνα π.Χ. στην Κάτω Ιταλία και στη Χαλκιδική. Τα δύο ισχυρά κράτη τις Εύβοιας, η Χαλκίδα και η Ερέτρια ίδρυσαν πολυάριθμες αποικίες στη Χαλκιδική με σημαντικότερη την Όλυνθο και ήταν οι πρώτοι που αποίκησαν την Κάτω Ιταλία. Πρώτη αποικία που ίδρυσαν εκεί ήταν οι Πιθηκούσσες στο νησί Ίσκια. Στη συνέχεια ίδρυσαν τις αποικίες Κύμη, Ζάγκλη, Ρήγιο και Νάξο. Στα τέλη του 8ου αιώνα η Εύβοια πέφτει σε παρακμή με το ξέσπασμα του Ληλάντιου πολέμου και τη σκυτάλη της ίδρυση αποικιών την πήραν άλλες ελληνικές πόλεις. Κατά τον 7ο αιώνα ιδρύονται πολυάριθμες αποικίες στο Ιόνιο, στην Κάτω Ιταλία, στη Θράκη και στη Μαύρη Θάλασσα. Ελληνικές αποικίες ιδρύθηκαν ακόμα και στις Μεσογειακές ακτές της Γαλλίας, στην Κυρρηναϊκή χερσόνησο στην Αφρική αλλά και στην Αίγυπτο. Στην αποικιακή εξάπλωση αυτή πρωτοστάτησαν πόλεις όπως η Κόρινθος, η Μίλητος, τα Μέγαρα και η Φώκαια.
Αποικίες στη Μακεδονία και στη Θράκη
250px|right|thumb|Τα Άβδηρα Στη Βόρεια Ελλάδα ιδρύθηκαν πολλές αποικίες κυρίως στην περιοχή της Χαλκιδικής αλλά και στην περιοχή της Θράκης. Η Χαλκιδική αποικίστηκε από Ευβοείς, κυρίως από τη Χαλκίδα. Στις αποικίες αυτές όφειλε το όνομά της. Σημαντικότερες αποικίες των Ευβοέων στη Χαλκιδική ήταν η Όλυνθος (στον αποικισμό της συμμετείχαν και Αθηναίοι), η Τορώνη, η Μένδη, η Σερμύλη, ή Άφυτις και οι Κλεώνες στη χερσόνησο του Άθου. Άλλες σημαντικές αποικίες στη Χαλκιδική ήταν η Άκανθος, αποικία που ίδρυσαν άποικοι από την Άνδρο και η Ποτίδαια, αποικία της Κορίνθου.
Αποικίες στο Ιόνιο και στην Ιλλυρία
Η περιοχή του Ιονίου και της Ιλλυρίας αποικίστηκε αποκλειστικά σχεδόν από Κορινθίους. Οι Κορίνθιοι ίδρυσαν σημαντικές αποικίες κατά μήκος του θαλάσσιου δρόμου προς την Κάτω Ιταλία και τη δύση με τις οποίες πέτυχαν να γίνουν κυρίαρχοι στο εμπόριο της δυτικής πλευράς της Μεσογείου. Σημαντικότερες αποικίες των Κορινθίων ήταν η Λευκάδα, ο Αστακός, το Ανακτόριο, το Άκτιο, η Αμβρακία, και η Κέρκυρα. Οι Κορίνθιοι ίδρυσαν ακόμα δύο σημαντικές αποικίες στην Ιλλυρία που εξελίχθηκαν σε σημαντικές πόλεις, την Απολλωνία και την Επίδαμνο.
Αποικίες στην Κάτω Ιταλία
250px|right|thumb|Θέατρο στις Συρακούσες Οι πρώτοι που αποίκησαν την Κάτω Ιταλία ήταν οι Ευβοείς, οι οποίοι με εκκίνηση τις Πιθηκούσσες (στο νησί Ίσχια) ίδρυσαν μια σειρά από πόλεις στην περιοχή. Δεύτερη πόλη που ίδρυσαν ήταν η Κύμη, σχεδόν απέναντι από την Ίσχια. Άποικοι από την Κύμη ίδρυσαν στη Σικελία τη Ζάγκλη και στην απέναντι ακτή το Ρήγιο. Οι Ευβοείς ίδρυσαν ακόμα την πόλη Νάξο η οποία έγινε η βάση για την ίδρυση των πόλεων Λεοντίνοι, Ταυρομένιο και Κατάνη.
Η ισχυρότερη αποικία της Σικελίας ήταν οι Συρακούσες, αποικία των Κορινθίων τον 8ο αιώνα π.Χ. Την ίδια περίοδο περίπου άποικοι από την περιοχή της Αχαΐας ίδρυσαν τις πόλεις Σύβαρη και Κρότωνα στον κόλπο του Τάραντα αλλά και το Μεταπόντιο στην ίδια περιοχή. Στην ίδια περιοχή φυγάδες από την Σπάρτη ίδρυσαν τον Τάραντα που εξελίχθηκε σε μία από τις ισχυρότερες πόλεις της περιοχής. Άλλα ελληνικά κράτη που ίδρυσαν αποικίες στην Κάτω Ιταλία ήταν τα Μέγαρα που ίδρυσαν τα Μέγαρα Υβλαία και τον Σελινούντα, η Φώκαια ίδρυσε την Ελέα, οι Ρόδιοι που ίδρυσαν την Γέλα μαζί με Κρήτες και τη Μελιγουνίδα (Λιπάρα) μαζί με Κνιδίους, καθώς και οι Λοκροί που ίδρυσαν τους Επιζεφύριους Λοκρούς στη Σικελία.
Πολλές αποικίες της περιοχής έγιναν με τη σειρά τους μητροπόλεις για νέες αποικίες όπως οι Συρακούσες που ίδρυσαν την πόλη Καμάρινα στα νότια της Σικελίας ή η Ζάγκλη που πρωτοστάτησε στην ίδρυση της αποικίας Ιμέρα. Επίσης η Νάξος όπως είδαμε παραπάνω συμμετείχε στην ίδρυση πολλών αποικιών ενώ η πόλη Σύβαρη ίδρυσε την αποικία Ποσειδωνία στα βόρειά της. Η πόλη Γέλα που ήταν αποικία Ροδίων και Κρητικών ίδρυσε την πόλη του Ακράγαντα.
Αποικίες στον Εύξεινο Πόντο και στην Προποντίδα
Στον αποικισμό του Εύξεινου Πόντου πρωτοστάτησαν οι Μεγαρείς και κάποιες Ιωνικές πόλεις όπως η Μίλητος, η Φώκαια και η Τέως. Οι περισσότερες αποικίες στην περιοχή του Πόντου και της Προποντίδας ιδρύθηκαν τον 7ο αιώνα π.Χ. Στην περιοχή της Προποντίδας οι Μεγαρείς ίδρυσαν τις πόλεις Αστακό, Χαλκηδόνα και Βυζάντιο σε ιδιαίτερα προνομιακές θέσεις. Η Μίλητος ίδρυσε την Κύζικο και οι Φωκαείς τη Λάμψακο.
Στην περιοχή του Εύξεινου πόντου στις δυτικές ακτές οι Μεγαρείς ίδρυσαν τις πόλεις Σηλυμβρία και πολύ αργότερα τη Μεσημβρία. Λίγο βορειότερα στην περιοχή της σημερινής Ρουμανίας οι Μιλήσιοι ίδρυσαν τις πόλεις Ίστρια και Οργάμη. Μία ακόμα πόλη που ίδρυσε η Μίλητος στη δυτική ακτή του Εύξεινου Πόντου ήταν η Απολλωνία. Στα νότια του Εύξεινου πόντου σημαντικότερη αποικία ήταν η Σινώπη που σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη ήταν αποικία της Μιλήτου. Η ακριβής χρονολογία ίδρυσής της δεν είναι σήμερα γνωστή αλλά φαίνεται πως ιδρύθηκε κατά στα μέσα περίπου του 7ου αιώνα π.Χ. Η Σινώπη με τη σειρά της ίδρυσε στην περιοχή του Πόντου τις πόλεις Τραπεζούντα, Κερασούντα, Κύτωρο, Κοτύωρα, Κρώμνα, Πτέριον, Τίειον κ.α. Σημαντική πόλη που ιδρύθηκε στη νότια ακτή του Εύξεινου Πόντου ήταν επίσης η Μεγαρική αποικία Ηράκλεια που ιδρύθηκε στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ..
Στη βόρεια ακτή του Εύξεινου Πόντου κυριάρχησε η Μίλητος. Οι αποικίες της Μιλήτου σ' αυτή την περιοχή του Εύξεινου Πόντου ήταν η Ολβία και το Παντικάπαιο (σημερινό Κερτς). Κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα π.Χ. οι Μιλήσιοι ίδρυσαν στην περιοχή της σημερινής Ουκρανίας την Οδησσό. Βορειότερα από τις εκβολές του Δούναβη οι Έλληνες αποίκησαν ένα νησάκι, το σημερινό Μπερεζάν (πιθανόν τότε να ήταν χερσόνησος). Αυτό βρίσκεται στις εκβολές των ποταμών Μπουγκ (για τους αρχαίους Έλληνες, ποταμός Ύπανις) και Δνείπερου (οι αρχαίοι τον όνόμαζαν Βαρυσθένη). Η νησίδα ή χερσόνησος ονομαζόταν από τους αρχαίους Βαρυσθενίδα. Απέναντι από αυτήν, βρισκόταν ήδη ή οικοδομήθηκε αργότερα η Ολβία. Δίπλα στην Ολβία οικοδομήθηκε άλλη μία ελληνική αποικία -αυτή είχε ως μητρόπολη την Ιστρία.
Στη χερσόνησο της Κριμαίας (οι Έλληνες τότε την ονόμαζαν Ταυρική Χερσόνησο ή Χερσόνησο των Ταύρων) ιδρύθηκαν επίσης οι πόλεις Συμφερόπολη (κοντά στο σημερινό Ζολοτόι), Νυμφαίον και Ερμώνασσα (κοντά στο σημερινό Κεκουβάτσκ). Στην Αζοφική Θάλασσα (Μαιώτιδα Λίμνη για τους αρχαίους) ιδρύθηκε η Τάναϊς (στο Ροστόφ), η Τυριτάκη, το Μυρμήκιον, η Κερκίνη και η Φαναγορία -η τελευταία ήταν αποικία Τηίων.
Αποικίες στην υπόλοιπη Μεσόγειο
250px|right|thumb|Ο Οδυσσέας στο νησί των Σειρήνων. Η [[Οδύσσεια αποτύπωνε στοιχεία αυτής της περιόδου]] Οι ελληνικές αποικίες εξαπλώθηκαν μέχρι την Ισπανία και τη βόρεια Αφρική. Στη Βόρεια Αφρική, στη χερσόνησο της Κυρηναϊκής άποικοι από τη Θήρα, ίδρυσαν την Κυρήνη, που εξελίχθηκε σε πολύ ισχυρή πόλη της περιοχής. Άλλες αποικίες στην Κυρηναϊκή που αποτέλεσαν αργότερα μαζί με την Κυρήνη την Κυρηναϊκή Πεντάπολη ήταν η Βάρκη, οι Ευεσπερίδες (στη θέση της σημερινής Βεγγάζης), η Ταύχειρα και η Απολλωνία.
Στη βόρεια πλευρά της Μεσογείου οι Φωκαείς, ίδρυσαν στις ακτές της Γαλλίας τη Μασσαλία. Η Μασσαλία με τη σειρά της έγινε βάση για την ίδρυση ακόμα πιο απομακρυσμένων αποικιών στην περιοχή της Ισπανίας. Η Φώκαια ίδρυσε επίσης στην Κορσική την πόλη Αλαλία και στη Σαρδηνία την Όλμπια. Οι Φωκαείς έφτασαν μέχρι τις ακτές της Ιβηρικής χερσονήσου. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, ένας τοπικός βασιλιάς προσκάλεσε τους Φωκαείς να ιδρύσουν μία αποικία στην περιοχή και τους παρείχε χρηματική βοήθεια για την οχύρωση της πόλης. Οι Φωκαείς στην περιοχή αυτή ίδρυσαν το Εμπόριο και αργότερα το ακόμα πιο απομακρυσμένο Ημεροσκοπείον.
Κατά τα μέσα του 7ου αιώνα ιδρύθηκε και η μοναδική ελληνική αποικία στην Αίγυπτο, ή Ναύκρατη. Ο Φαραώ Ψαμμήτιχος Α΄ της Αιγύπτου παραχώρησε σε Μιλήσιους εμπόρους μία έκταση στις όχθες του Νείλου για να ιδρύσουν έναν εμπορικό σταθμό ο οποίος εξελίχθηκε σε ακμάζουσα πόλη μέχρι την Περσική εισβολή στην Αίγυπτο το 525 π.Χ.
Χάρτης αποικιών
Ακολουθεί ένας χάρτης της Μεσογείου που απεικονίζει μερικές Ελληνικές αποικίες:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικός Αποικισμός
Μελέτιος Πηγάς
Ο Μελέτιος Πηγάς (1550-1601) ήταν μεγάλη εκκλησιαστική προσωπικότητα του 16ου αιώνα, που διετέλεσε Πατριάρχης Αλεξανδρείας και τοποτηρητής του Οικουμενικού Θρόνου. Έχει ανακηρυχθεί άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία και η μνήμη του τιμάται στις 13 Σεπτεμβρίου.
Βιογραφία
Ο κατά κόσμον Εμμανουήλ γεννήθηκε το 1549 ή 1550 στο Χάνδακα από επιφανή οικογένεια της βενετοκρατούμενης Κρήτης. Οι γονείς του ονομάζοντα Παύλος και Ευγενία. Μετά την εγκύκλιο εκπαίδευσή του, συνέχισε τις σπουδές του στην Ιταλία και συγκεκριμένα στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, όπου φοίτησε επί οκτώ χρόνια στις σχολές των Legisti ή Giuristi (νομικών) και Artisti (ιατροφιλοσόφων). Εκεί ήρθε σε άμεση επαφή με τα δυτικά ιδεολογικά ρεύματα και κυρίως με αυτό του νεοπαγούς νεοαριστοτελισμού, ενώ επεδίωξε την πνευματική αναστροφή του με τις πλέον προβεβλημένες προσωπικότητες (ουμανιστές) του ευρωπαϊκού χώρου του ΙΣΤ΄ αιώνα, όπως οι Μάξιμος Μαργούνιος, Δανιήλ Φουρλάνος, Aloisio Lollino, Salomon Schweigger, Μartinus Crusius, Δαβίδ Χυτραίος κ.ά. Αφού επέστρεψε στην Κρήτη και έχοντας προηγουμένως αρνηθεί τον τίτλο του διδάκτορος, εκάρη μοναχός περί το 1574 στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αγκαράθου της Κρήτης, όπου και εγκαταβίωσε. Έπειτα μετέβη στη Μονή του Σινά, όπου παρέμεινε για βραχύ διάστημα. Το 1579 συνόδευσε τον Αρχιεπίσκοπο Σιναίου Ευγένιο στα Ιεροσόλυμα, για την εκλογή του Σωφρόνιου Δ΄ στον πατριαρχικό θρόνο.
Το 1579 διορίστηκε από τον Αλεξανδρείας Σίλβεστρο πρωτοσύγκελλος του πατριαρχείου. Μεταβαίνοντας στην Αλεξάνδρεια, βρήκε την εκεί Εκκλησία σε πολύ κατάσταση διάλυσης. Ως οφφικιάλιος του Πατριαρχείου επιδόθηκε στην εσωτερική αναδιοργάνωσή του, καθώς και στην περιστολή της λατινικής προπαγάνδας. Το 1585 πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρέμεινε τρία χρόνια, κηρύσσοντας και συγγρα΄φοντας. Από το έτος 1588 διατελούσε Πατριαρχικός Έξαρχος, ενώ στις 5 Αυγούστου του 1590 ανήλθε επίσημα στον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξάνδρειας, χειροτονούμενος από τον Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωακείμ Ε΄.
Η πατριαρχική του θητεία περικλείει ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων πάντοτε με την αρωγή του εγγύτερου σε αυτόν συνεργάτη του, του Μαξίμου του Πελοποννησίου. Αντιμετώπισε το επαχθές οικονομικό χρέος του Πατριαρχείου προς το Σουλτάνο, στέλνοντας επιστολές στους χριστιανούς της Κρήτης, στον Αυτοκράτορα της Ρωσίας Θεόδωρο και στον ηγεμόνα της Ιβηρίας Αλέξανδρο, ζητώντας οικονομική βοήθεια. Το 1593 συμμετείχε στην Υπερτελή ή Μεγάλη Σύνοδο που συνήλθε υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιερεμία Β΄ τον Τρανό στην Κωνσταντινούπολη και ανακήρυξε την Εκκλησία της Ρωσίας σε Πατριαρχείο, ενώ απεφάνθη και περί της ημερολογιακής μεταρρύθμισης. Στα πλαίσια της αντιλατινικής του δράσης εντάσσεται η αποστολή το 1593 του Κυρίλλου Λουκάρεως στην περιοχή της Πολωνίας και της Μικράς Ρωσίας, ενώ επακολούθησε και δεύτερη μεταξύ των ετών 1594 και 1596. Ο Πηγάς επιχείρησε να προσεγγίσει τους Κόπτες της Αιγύπτου και της Αιθιοπίας, ωστόσο το εγχείρημά του δεν ευοδώθηκε. Παράλληλα ανἐπτυξε σχέσεις με εκπροσώπους του νεοσύστατου Προτεσταντισμού.
Μετά το θάνατο κατά το 1595 του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιερεμία Β΄, ο Πηγάς δέχθηκε αλλεπάλληλες προτάσεις για να τον διαδεχθεί, αλλά αρνήθηκε προτιμώντας να παραμείνει στην Αλεξάνδρεια. Διετέλεσε μόνο «επιτηρητής» του Οικουμενικού Θρόνου μεταξύ Απριλίου 1597 και Απριλίου ή τέλους του 1598. Κατά τη διάρκεια της τοποτηρητείας του μεταφέρθηκε η έδρα του Πατριαρχείου από την Θεοτόκο του Βλαχ-Σαράι στον Άγιο Δημήτριο Ξυλόπορτας.
Επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια στις αρχές του 1599 με κλονισμένη υγεία. Πέθανε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1601.
Συγγράμματα
Ανέπτυξε πλουσιότατο συγγραφικό έργο (αντιρρητικές πραγματείες, επιστολιμαίες διατριβές, ποικίλα πονήματα). Επίσης η επιστολογραφία του αποτελεί ανεκτίμητο αντικείμενο μελέτης, αφού περιέχει επιστολές με τις διαπρεπέστερες προσωπικότητες της εποχής του (ιδιαίτερη θέση κατέχουν αυτές προς τον επίσκοπο Κυθήρων Μάξιμο Μαργούνιο και τον εγκατεστημένο στη Βενετία μητροπολίτη Φιλαδελφείας Γαβριήλ Σεβήρο). Διακρίνονται τα έργα του:
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν η αλληλογραφία του και τα κηρύγματά του. Ενώ αλληλογραφούσε σε αρχαΐζουσα γλώσσα, εντούτοις κήρυττε στη δημοτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επίσκοποι του 16ου αιώνα
Λοβέρδος
Το ελληνικό επώνυμο Λοβέρδος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα μέλη της ιστορικής οικογένειας Λοβέρδου από την Κεφαλληνία. Μπορεί ακόμα να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω νεότερα πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Τσουκαλάς
Το ελληνικό επώνυμο Τσουκαλάς μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Στρατηγίς Βελεχατίβης
Η Στρατηγίς Βελεχατίβης ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες κατά τον 12ο και αιώνα.
Βρισκόταν στην Θεσσαλία και αναφέρεται σαν «provintia» (επαρχία) στην Partitio Romaniae του 1204 και στο Περί Διανονής του 1198 και πιθανότατα ήταν μικρό θέμα, στρατηγίδα, δεδομένου ότι η διαίρεση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ήταν τα θέματα. Τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό για το Θέμα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Άγιος Φιλόθεος
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Μάνρα Νήσος
Η Μάνρα Νήσος είναι το νοτιοανατολικότερο από τα Νησιά Φοίνικα. Βρίσκεται 495 χλμ. νότια του ισημερινού, 1.111 χλμ. βόρεια του Πάγκο Πάγκο (διοικητική πρωτεύουσα της Αμερικανικής Σαμόα), και 111 χλμ. ανατολικά της Νήσου Χαλλ. Με τα νησιά Εντέρμπουρυ, Μπίρνι και Φοίνικα σχηματίζει έναν σταυρό (σαν τον Σταυρό του Νότου που βοηθά στον προσανατολισμό προς τον νότο στο νότιο ημισφαίριο), με το Εντέρμπουρυ 152 χλμ. στα βόρεια, το Μπίρνι στα βορειοδυτικά και το Φοίνιξ στα βορειοανατολικά να απέχουν το καθένα 102 χλμ. από την Μάνρα.
Γεωγραφία
Η Μάνρα Νήσος μπορεί να περιγραφεί ως ένα τρίγωνο με στρογγυλεμένες γωνίες, με την βάση περίπου 3,2 χλμ, από ανατολή προς δύση, και τις δυο άλλες πλευρές περίπου 2,8 χλμ. Στο κέντρο βρίσκεται μια κυκλική, πολύ αλατισμένη λιμνοθάλασσα, με διάμετρο περίπου 1,6 χλμ. και βάθος 4,5 - 5,5 μέτρα, χωρίς έξοδο προς την θάλασσα και γεμάτη με νησίδες και ξέρες. Στην νοτιοανατολική γωνιά σε μια περιοχή που είχε σκαφτεί για γκουανό παλαιότερα, δημιουργήθηκαν μικρές, υφάλμυρες δεξαμενές νερού, που ξεραίνονται εντελώς κατά τις ξηρές περιόδους.
Το νησί είναι περιτριγυρισμένο από έναν περιβάλλοντα ύφαλο, με πλάτος περίπου 46 μέτρα, πίσω από τον οποίο υψώνεται στα 4,5 - 6 μ. μια απότομη παραλία, εν μέρει αμμώδης και εν μέρει καλυμμένη με πλάκες αμμόλιθου και κοραλλιογενή χαλίκια. Υπάρχει ένα καλό αγκυροβόλιο στην δυτική πλευρά, περίπου 183 μ. έξω από τον ύφαλο, με βάθος στα 18 - 26 μέτρα, που είναι μαρκαρισμένο με έναν ραδιοφάρο στην ακτή. Η αποβίβαση δεν είναι εύκολη, και κάποιες φορές είναι επικίνδυνη.
Χλωρίδα και Πανίδα
Μετά την παραλιακή ράχη το έδαφος κατηφορίζει σταδιακά προς την λιμνοθάλασσα. Η δυτική πλευρά έχει φυτευτεί με κοκοφοίνικες, που φτάνουν σε ύψος πάνω από τα 21 μ. (24 – 30 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας). Στην βορειοανατολική πλευρά βρίσκεται ένας πυκνός, κατά τόπους αδιαπέραστος, θύλακας με χαμηλό δάσος, 5 – 6 μ. ύψος. Κοντά στις πρώην λιμνούλες στα νοτιοανατολικά, έχει φυτευτεί ένα μικρό άλσος με κοκοφοίνικες, με αρχή περίπου το 1904. Στην βόρεια και νότια πλευρά της λιμνοθάλασσας υπάρχει ανοικτό θαμνοδάσος, που αποτελείται από τα συνήθη βότανα, θάμνους και περικοκλάδες που απαντώνται στο άδενδρο νησί.
Τα είδη πτηνών είναι παρόμοια με τα υπόλοιπα νησιά, αλλά λιγότερο άφθονα. Πάπιες που σύχναζαν στις λιμνούλες, πλέον με την αποξήρανση τους δεν εμφανίζονται. Τα οικόσιτα γουρούνια έχουν γίνει άγρια. Υπάρχουν οι συνήθεις αρουραίοι, σαύρες και καβούρια ερημίτες. Τα έντομα είναι άφθονα σε κάποια είδη, που περιλαμβάνουν μπλε και λευκές πεταλούδες, αρκετά είδη σκόρων, δρακόμυγες, μυρμήγκια, μύγες, σκαθάρια, κοριούς, σφήκες και αράχνες. Παλαιότερα δεν υπήρχαν κουνούπια, αλλά λέγεται ότι αυτά έφτασαν με ένα πλοίο από την Ταϊτή γύρω στο 1884.
Αλατισμένο νερό διέρρευσε στην λιμνοθάλασσα, που βρίσκεται 0,5 μέτρο κάτω από το επίπεδο της θάλασσας, και εξατμίστηκε, αφήνοντας πίσω της το αλάτι, μέχρι που αυτή η συγκεντρωμένη άρμη δεν μπορεί να υποστηρίξει την θαλάσσια ζωή. Τα ψάρια και τα μαλάκια παλαιότερα ήταν άφθονα στην λιμνοθάλασσα.
Μια μεγάλη ποικιλία θαλάσσιας ζωής κατοικεί στον περιβάλλοντα ύφαλο. Τα ψάρια στην νήσο Μάνρα έχουν την φήμη ότι είναι δηλητηριώδη, αλλά αυτό ισχύει μόνο για κάποια από τα είδη του υφάλου που τρέφονται με φύκια, τα υπόλοιπα είναι βρώσιμα.
Ιστορία
Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του νησιού είναι τα αρχαία ερείπια, που υποδηλώνουν την παλαιότερη επίσκεψη Πολυνησίων. Κρυμμένες ανάμεσα στους θύλακες θαμνοδάσους, στην βορειοδυτική και βορειοανατολική πλευρά βρίσκονται καμιά δωδεκάδα πλατφόρμες και περιφράξεις από πλάκες αμμόλιθου. Από μια μελέτη του εθνολόγου του επισκοπικού μουσείου, Κ.Π. Έμορυ, συμπεραίνεται ότι υπήρξαν τουλάχιστον δύο ομάδες πρώιμων επισκεπτών. Η μία κατασκεύασε ένα μαράε ή ιερό τυπικό της Ανατολικής Πολυνησίας. Μια άλλη ομάδα κατασκεύασε τις πλατφόρμες που υποδηλώνουν ότι προέρχονταν από την Μικρονησία. Υπήρχε μια δεξαμενή ψαριών στην λιμνοθάλασσα, αρκετά πηγάδια και λάκκοι που ίσως χρησιμοποιούνταν για το μαγείρεμα.
Η νήσος Μάνρα ανακαλύφθηκε από τον καπετάνιο Έμμετ με το Λονδρέζικο φαλαινοθηρικό πλοίο "Σίδνεϊ Πάκετ" το 1823, που την ονόμασε Σίδνεϊ. Ενώ αναζητούσε την νήσο Σίδνεϊ το πλοίο "Βίνσεννς" της Αμερικανικής εξερευνητικής αποστολής «ανακάλυψε» την Νήσο Χαλλ, στις 26 Αυγούστου 1840. Στην ακτή βρήκαν έναν άρρωστο Γάλλο και 11 Ταϊτινούς, που τους πληροφόρησαν ότι το Σίδνεϊ βρίσκεται 111 χλμ. στα ανατολικά. Ο θυελλώδης καιρός και τα ισχυρά ρεύματα τους απέτρεψαν να βρουν το νησί.
Το Σίδνεϊ ήταν ανάμεσα στα νησιά που διεκδικήθηκαν από τα Αμερικανικά ενδιαφέροντα για γκουανό, αλλά δεν έγινε καμία τέτοια χρήση του νησιού. Γύρω στο 1882 με 1883 ο Τζων Αρουντέλ έλαβε μια εκμίσθωση από την βασίλισσα της Βρετανίας. Ο «Φίλος», τον Σεπτέμβριο του 1883 επισήμανε τα εξής: Τα πιθανά πλοία συλλογής γκουανό πρέπει να γνωρίζουν ότι οι επικρατούντες άνεμοι είναι από τα ανατολικά, από τα βόρεια στα ανατολικά και τα νότια, από τον Απρίλιο έως τον Δεκέμβριο. Ο καπετάνιος Μανν ήταν ο διαχειριστής. «Το γκουανό πρέπει να φτάνει στα πλοία με βάρκες που πρέπει να παρέχουν οι ιδιοκτήτες των πλοίων. Επιβιβάζεται σε σάκους, που πρέπει να επιστρέφονται όταν αδειάζουν».
Η εκσκαφή γκουανό συνεχίστηκε το 1884 – 85. Υπήρχε μια σιδηροτροχιά γύρω από την βόρεια πλευρά της λιμνοθάλασσας, τόσο καλά κατασκευασμένη που ακόμα και σήμερα είναι επίπεδη. Άλλη μια μικρή γραμμή έτρεχε από την νοτιοανατολική εκσκαφή γκουανό προς μια πέτρινη προβλήτα στην λιμνοθάλασσα. Τα ίχνη της υποδηλώνουν ότι το επίπεδο του νερού έπεσε 0,60 μέτρα κατά τα τελευταία 60 χρόνια. Η κατασκήνωση και το μέρος αποβίβασης ήταν, όπως και τώρα, στο δυτικό άκρο. Η φόρτωση του γκουανό στα πλοία ήταν πολύ δύσκολη, λόγω της κακής προσέγγισης. Το πλοίο Λορέντσο ναυάγησε ενώ φόρτωνε, και ίσως και άλλα πλοία να είχαν την ίδια μοίρα.
Η Βρετανική σημαία υψώθηκε και ανακηρύχτηκε προτεκτοράτο στις 26 Ιουνίου 1889. Το νησί το 1905 το εκμεταλλεύονταν οι Αδερφοί Λέβερ. Το 1916 εκμισθώθηκε για 87 χρόνια στον Καπετάνιο Άλλεν, που αντιπροσώπευε την Μεταφορική και Εμπορική Εταιρεία Σαμόας. Χρησιμοποιούσε έως και 16 ιθαγενείς για την κοπή και αποξήρανση κόπρας και το φύτεμα κοκοφοινίκων. Τον Μάρτιο του 1924 υπήρχαν στο νησί 11 Σαμοανοί και Νησιώτες από τα Έλλις (τώρα Τουβαλουανοί) υπό την εποπτεία του Τσαρλς Τζέννινγκς.
Μετά τον θάνατο του Καπετάνιου Άλλεν το 1925 ανέλαβε την εκμίσθωση η εταιρεία Μπερνς Φιλπ. Με το πρόσφατα αφυπνισμένο ενδιαφέρον για τον κεντρικό ειρηνικό, το νησί το επισκέφτηκε το 1937 το "HMS Λέιθ" με καπετάνιο τον Ταντγουέη, που επαναβεβαίωσε την διεκδίκηση στο όνομα του βασιλιά Γεωργίου του 6ου.
Την ίδια χρονιά τα δικαιώματα της Εταιρείας Μπερνς Φιλπ εξαγοράστηκαν, και το νησί έγινε τμήμα της Αποικίας Νήσων Γκίλμπερτ και Έλλις (τώρα Δημοκρατία του Κιριμπάτι και Δημοκρατία του Τουβαλού), όταν και το επισκέφτηκε ο Διοικητικός Αξιωματούχος με το HMCS Νιμανόα τον Οκτώβριο του 1937.
Η Νήσος Σίδνεϊ ήταν ανάμεσα στα νησιά που επιλέχθηκαν για το Σχέδιο Αποίκησης των Νήσων Φοίνικα. Τα χωριά στις συστάδες Γκίλμπερτ και Έλλις γίνονταν πολυπληθή, και εδώ υπήρχε ένα νησί που είχε ανάγκη κατοίκων. Έτσι το φθινόπωρο του 1933, μια αποικία ιθαγενών μεταφέρθηκε στο Σίδνεϊ. Το χωριό είχε 130 άτομα, με ιθαγενή άρχοντα, χειριστή ραδιοεπικοινωνίας, και ενεργητικό προϊστάμενο δημοσίων έργων και ενεργό διοικητή τον Κίμα Τζακ Πέντρο, έναν Τοκελάου – Καυκάσιο, αδερφό της Κυρίας Αλεξάντερ Τζέννινγκς, σύζυγο του ιδιοκτήτη της Νήσου Σουαίηνς.
Κατασκευάστηκε ένα σύγχρονο χωριό, μια τσιμεντένια δεξαμενή χωρητικότητας 117.000 λίτρων, και 15 πηγάδια. Δυστυχώς η ξηρασία του 1939 στέρεψε την δεξαμενή και τα πηγάδια έγιναν υφάλμυρα, αλλά οι βροχές καλυτέρεψαν την κατάσταση. Σε κάθε άντρα και γυναίκα δόθηκαν 50 κοκοφοίνικες, για να τους χρησιμοποιήσουν για τροφή ή την παρασκευή κόπρας, και σε κάθε παιδί, δύο αφύτευτους τομείς, ο καθένας περίπου 14 τετραγωνικά μέτρα. Το πείραμα υπήρξε τόσο δημοφιλές στον ντόπιο πληθυσμό που δύο άντρες και μια γυναίκα ταξίδεψαν από τα Γκίλμπερτς, με αντίθετο άνεμο και ρεύματα με ένα μικρό κανό.
Το Σίδνεϊ ανακηρύχτηκε καταφύγιο πτηνών το 1938 και καταφύγιο άγριας ζωής το 1975.
Κατηγορία:Νησιά Φοίνικα Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά του Κιριμπάτι
Μέση (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Μέση μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων