cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμμαχία του Χονγκ Κονγκ για την υποστήριξη των Πατριωτικών Δημοκρατικών κινημάτων της Κίνας
Δράση την δεκαετία του 90'
Η ετήσια αγρυπνία στο πάρκο Βικτόρια του Χονγκ Κονγκ, είναι η πιο εμβληματική εκδήλωση μεταξύ των πολλών άλλων που διοργανώνει η Συμμαχία, αφού είναι η πιο μαζική συγκέντρωση μνήμης για τις διαδηλώσεις του 1989. Το κλίμα ήταν τεταμένο στην συγκέντρωση του 1996, δηλαδή κατά την έβδομη επέτειο της καταστολής των διαδηλώσεων της πλατείας Τιενανμέν, καθώς οι κάτοικοι δεν ήταν σίγουροι εάν η ετήσια αγρυπνία θα συνεχιζόταν μετά την επικείμενη παράδοση του Χονγκ Κονγκ το 1997 από την Βρετανία στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η όγδοη επέτειος, το 1997, ήταν λίγο πριν από την παράδοση. Υπήρχε διάχυτη η φήμη ότι μπορεί να είναι και τελευταία πορεία μνήμης για την σφαγή τη. Πράγματι, το 1997, ο πρώτος κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ υπό την Κινεζική επικυριαρχία, Τενγκ Τσι-Χουά προσπάθησε να πείσει τον Σζέτο να μην οργανώσει την επαγρύπνηση. Ο Σζέτο δεν κάμφθηκε από τις πιέσεις και μετά από τρεις τέτοιες προσπάθειες, εκείνος αρνήθηκε να ξαναμιλήσει στον κυβερνήτη.
Δράση και γεγονότα τον 21ο αιώνα
Καθώς οι διαδηλώσεις του 1989 και η επακόλουθη σφαγή αποτελούσαν ταμπού στην ηπειρωτική Κίνα, η Συμμαχία ήταν μία πολύτιμη πηγή ενημέρωσης για τα γεγονότα τόσο για τους κατοίκους του Χονγκ Κονγκ, όσο και της ηπειρωτικής Κίνας. Το 2009, κατά την 20ή επέτειο των διαδηλώσεων της πλατείας Τιενανμέν, παρατηρήθηκε μία εντυπωσιακή αύξηση του αριθμού των συμμετεχόντων στην αγρυπνία, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ντεμπούτο της νέας γενιάς στα πολιτικά θέματα του Χονγκ Κονγκ. Ένα χρόνο πριν, η Συμμαχία διοργάνωσε εκδηλώσεις και διαμαρτυρίες προς υποστήριξη του κινήματος της Χάρτας 08 που ξεκίνησε από ακτιβιστές της ηπειρωτικής Κίνας, όπως ο Λίου Σιαμπό. Το 2011, μετά το θάνατο του Σζέτο Γουά, του ιδρυτικού προέδρου της Συμμαχίας την προεδρία κατέλαβε ο Λι Τσέουκ-γιαν. Το 2014, η Συμμαχία άνοιξε το Μουσείο της 4ης Ιουνίου, το πρώτο μουσείο μνήμης για τις διαμαρτυρίες του Τιενανμέν. Το 2014, ο Άλμπερτ Χο πήρε την σκυτάλη από τον Lee ως πρόεδρο της Συμμαχίας μέχρι το 2019, όταν πρόεδρος ανέλαβε και πάλι ο Λι.
Αμφισβήτηση και κριτική
Ο αριθμός των συμμετεχόντων στις πορείες που διοργάνωνε η Συμμαχία διατηρήθηκε σε υψηλό επίπεδο για αρκετά χρόνια. Αργότερα ωστόσο, η εμφάνιση του τοπικιστικού κινήματος του Χονγκ Κονγκ, που προωθεί την ιδέα του Χονγκ Κονγκ ως πόλη-κράτος με ξεχωριστή εθνική ταυτότητα από αυτή των Κινέζων, αμφισβήτησε το νόημα του εορτασμού των διαδηλώσεων της πλατείας Τιενανμέν. Συγκεκριμένα ορισμένοι νέοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους μη Κινέζους και διαφωνούσαν με έναν από τους στόχους της Συμμαχίας, την «οικοδόμηση μιας δημοκρατικής Κίνας». Μια τέτοια άποψη είχε ο τοπικιστής λόγιος Τσίν Γουάν ο οποίος πίστευε ότι το κινεζικό εθνικιστικό συναίσθημα και ο πατριωτισμός που πρότεινε η Συμμαχία ήταν εμπόδιο στους ανθρώπους του Χονγκ Κονγκ να δημιουργήσουν μια ξεχωριστή ταυτότητα. Κάποιες άλλες κριτικές περιλαμβάνουν την στενή σχέση της Συμμαχίας με το (κατά κάποιους συστημικό) Δημοκρατικό Κόμμα και την αναποτελεσματικότητα της Συμμαχίας για την επίτευξη οποιουδήποτε από τους στόχους που είχε θέσει. Από το 2013, και καθώς αναδύθηκαν νέα κινήματα όπως αυτά των διαδηλώσεων του 2014 και του 2019, ο αριθμός των συμμετεχόντων στην πορεία μνήμης για τις διαδηλώσεις της πλατείας Τιανανμέν μειώθηκε σταδιακά. Από το 2015 στο 2016, ο αριθμός των ατόμων που υπολογίζεται ότι συμμετείχαν στην ετήσια αγρυπνία μειώθηκε από 180.000 σε 135.000.
Μαρτ Σάαρ
Ο Μαρτ Σάαρ (γεννηθείς στις 28 Σεπτεμβρίου 1882 στο Χιουπασάαρε - 28 Οκτωβρίου 1963 στο Τάλιν, εσθονικά: Mart Saar) ήταν Εσθονός συνθέτης, οργανοπαίκτης και συλλέκτης λαϊκών τραγουδιών.
Πρώτα χρόνια
δεξιά|μικρογραφία|Ο τόπος γέννησης του Μαρτ Σάαρ.Ο Σάαρ γεννήθηκε στον μικρό δήμο Χιουπασάαρε (σημερινό Καργιασόο, ενορία Σούουρε-Γιάανι), στη κομητεία Βιλγιάντι, στην Εσθονία, τότε μέρος του Κυβερνείου της Λιβονίας, στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ήταν παιδί των Μίχκελ και Ανν Σάαρ (το γένος Κίμμελ). Ο πατέρας του εργαζόταν στη δασοκομία. Ήταν ο μεγαλύτερος από τα τέσσερα αδέλφια της οικογένειας, την Άννα (1885-1968), τον Χανς (1895-1979) και τον Γιάαν (1897-1898). Έλαβε την εκπαίδευσή του στο σχολείο του χωριού στο Καανσόο και στο σχολείο της ενορίας Σούουρε-Γιάανι. Ο καθηγητής μουσικής του στο ενοριακό σχολείο του Σούουρε-Γιάανι ήταν ο Γιόοσεπ Καπ, ο πατέρας του Αρτούρ Καπ, ενός άλλου διάσημου εσθονού συνθέτη. Επιπλέον, ο πατέρας του Σάαρ ήταν ένας ταλαντούχος οργανοπαίκτης, ο οποίος του έκανε μαθήματα στο σπίτι.
Ενήλικη ζωή
Το 1901, ο Σάαρ έφυγε από το σπίτι για να σπουδάσει μουσική στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης. Αποφοίτησε το 1908 αλλά επέλεξε να συνεχίσει τις σπουδές του. Μετά την αποφοίτησή του το 1911, έγινε δάσκαλος μουσικής στο Τάρτου. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1921, μετακόμισε στο Τάλιν της Εσθονίας ως ανεξάρτητος συνθέτης και οργανοπαίκτης. Πέρασε τα καλοκαίρια στη γενέτειρα του, το Χιουπασάαρε.
Τον Αύγουστο του 1915 παντρεύτηκε την Ελίσε Πάαλμαν. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά: την Χέλι (1917-1975) και τον Ίλο (1927-1945). Ο γάμος τελείωσε με το διαζύγιο όταν η Ελίσε μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1937, αρχικά προσδοκώντας ότι ο Σάαρ θα την ακολουθήσει. Ωστόσο, ο Σάαρ αποφάσισε ότι δεν επιθυμούσε να εγκαταλείψει την Εσθονία. Ο Σάαρ αργότερα θα παντρευτεί την Μάγδα Ελισάβετ Τακ και θα αποκτήσουν μια κόρη, την Τούουλι.
Καριέρα
Στην αρχή της καριέρας του, ο Σάαρ επηρεάστηκε από την ευρωπαϊκή μουσική των αρχών του 19ου αιώνα.
Αργότερα στη ζωή του, ο Σάαρ συνδύασε την εσθονική λαϊκή μουσική με πιο σύγχρονους ήχους. Εκτός από τη σύνθεση, ο Σάαρ έγραψε επίσης στίχους σε μερικά από τα τραγούδια του. Συνήθως, αυτοί οι στίχοι εκφράζουν μια αγάπη για την Εσθονία και τη φύση. Αντιμετωπίζουν επίσης τη συντομία της ζωής. Οι στίχοι του Σάαρ έχουν συγκριθεί με την ποίηση της Άννας Χάαβα και του Γιούχαν Λίιβ.
Επιλεγμένα έργα
Τα έργα για χορωδίες που αποτελούνται εξολοκλήρου από άνδρες περιλαμβάνουν:
Τα έργα για χορωδίες που αποτελούνται εξολοκλήρου από γυναίκες περιλαμβάνουν:
Τα μουσικά κομμάτια πιάνο περιλαμβάνουν:
Κυβέρνηση της Ινδίας
Η Κυβέρνηση της Ινδίας (ISO: Bhārat Sarkār) συχνά συντομογραφούμενη στα αγγλικά ως Gol, είναι η ομοσπονδιακή δημοκρατική κυβέρνηση που δημιουργήθηκε από το Σύνταγμα της Ινδίας ως η νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία της ομοσπονδίας των είκοσι οχτώ πολιτειών και εννέα ενωμένων περιφερειών μιας συνταγματικής δημοκρατίας. Βρίσκεται στο Νέο Δελχί, την πρωτεύουσα της Ινδίας.
Βασική δομή
Δημιουργημένη στο πρότυπο του συστήματος του Westminster για τη διοίκηση του κράτους, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση απαρτίζεται κυρίως από το εκτελεστικό, το νομοθετικό και το δικαστικό σώμα, όπου όλες οι δυνάμεις που εκπορεύονται από το Σύνταγμα περιβάλλουν τον πρωθυπουργό, το κοινοβούλιο και το ανώτατο δικαστήριο. Ο Πρόεδρος της Ινδίας είναι ο αρχηγός του κράτους και ο αρχηγός των ινδικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ ο εκλεγμένος πρωθυπουργός ενεργεί ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας και είναι υπεύθυνος για τη λειτουργία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Το κοινοβούλιο είναι διμερές, με τον Οίκο του Λαού να είναι η κάτω βουλή και το Συμβούλιο των Μελών η άνω βουλή. Το δικαστικό σώμα περιλαμβάνει συστηματικά ένα ανώτατο δικαστήριο κορυφής, 24 ανώτατα δικαστήρια και αρκετά πρωτοδικεία, όλα κατώτερα από το ανώτατο δικαστήριο.
Νομοθετικό σώμα
αριστερά|μικρογραφία| Κτίριο του [[Ινδικό Κοινοβούλιο|Κοινοβουλίου της Ινδίας.]] Οι νομοθετικές εξουσίες στην Ινδία ασκούνται από το Κοινοβούλιο, ένα διμερές νομοθετικό σώμα αποτελούμενο από το Συμβούλιο των Μελών και τον Οίκο του Λαού. Από τους δύο οίκους του κοινοβουλίου, το Συμβούλιο των Μελών θεωρείται η άνω βουλή ή το Συμβούλιο των Πολιτειών και αποτελείται από μέλη που ορίζονται από τον πρόεδρο και εκλέγονται από την πολιτεία και τα τοπικά νομοθετικά σώματα. Ο Οίκος του Λαού θεωρείται ως η κάτω βουλή.
Πρόεδρος
Η εκτελεστική εξουσία ασκείται κυρίως από τον Πρόεδρο της Ινδίας, σύμφωνα με το άρθρο 53 παράγραφος 1 του Συντάγματος. Ο πρόεδρος έχει όλες τις συνταγματικές εξουσίες και τις ασκεί άμεσα ή μέσω των αξιωματούχων του σύμφωνα με το προαναφερθέν άρθρο 53 (1). Ο πρόεδρος πρέπει να ενεργεί σύμφωνα με τη βοήθεια και τη συμβουλή που προσφέρονται από τον πρωθυπουργό, ο οποίος ηγείται του υπουργικού συμβουλίου, όπως περιγράφεται στο άρθρο 74 του Συντάγματος της Ινδίας.
Εκλογές στο Παλάου
Εκλογές στο Παλάου διεξάγονται για πρόεδρο, αντιπρόεδρο και κοινοβούλιο.
2008
Στις προεδρικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 4 Νοεμβρίου του 2008, για πρώτη φορά οι υποψήφιοι κατήλθαν έχοντας στο πλευρό τους και υποψηφίους αντιπροέδρους. Ο δικαστικός Τζόνσον Τοριμπιόνγκ με τον Κεράι Μαριούρ στο πλευρό του, κέρδισε τη νίκη, επικρατώντας με διαφορά 216 ψήφων του αντιπροέδρου, Ελάιας Καμσέκ Τσιν. Ο Τσιν παραδέχθηκε την ήττα του στις εκλογές. Ο Τοριμπιόνγκ ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις αρχές του 2009.
2012
Στις 6 Νοεμβρίου 2012 πρόεδρος εξελέγη ο Τόμι Ρεμενγκεσάου, με ποσοστό 58% έναντι 42% για τον έως τότε πρόεδρο, Τζόνσον Τοριμπιόνγκ. Ο τελευταίος παραδέχτηκε την εκλογική του ήττα στα κοινωνικά δίκτυα.
Εκλογές για Αντιπρόεδρο 2012
Ο Αντόνιο Μπελς κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 52,01% έναντι 47,99% για τον Κεράι Μαριούρ.
2004
Κογκρέσο, 2 Νοεμβρίου 2004 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Μέλη !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Βουλή Αντιπροσώπων !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Γερουσία
2008
Οι κάτοικοι της νησιωτικής χώρας προσήλθαν στις κάλπες στις 4 Νοεμβρίου του 2008 για να εκλέξουν και νέα Βουλή των Αντιπροσώπων (16 μέλη) και Γερουσία (13 μέλη). .
Κατήλθαν 43 υποψήφιοι για τη συμπλήρωση 13 εδρών στη Γερουσία]. Για την πλήρωση των 16 εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αναμετρήθηκαν στις εκλογές συνολικά 44 υποψήφιοι. Δέκα συνολικά γυναίκες, που αποτελεί αριθμό ρεκόρ, ήταν υποψήφιες για έδρα στη Βουλή και στη Γερουσία.
2012
Οι βουλευτικές εκλογές του 2012 διεξήχθησαν παράλληλα με τις προεδρικές, στις 6 Νοεμβρίου.
2011
Στις 22 Ιουνίου 2011 διενεργήθηκε δημοψήφισμα για την νομιμοποίηση των καζίνο στο νησί.
Το ερώτημα ήταν αν εγκρίνουν ή όχι οι ψηφοφόροι το να ανοίξουν νόμιμα καζίνο και να νομιμοποιηθεί ο τζόγος στη χώρα. Οι πολίτες απέρριψαν την πρόταση να νομιμοποιηθούν τα καζίνο με ποσοστό 75,5% (3.349) ψηφίζοντας "όχι", ενώ μόνο 24,5% (1.085) ψήφισαν "ναι".
2020
Την 1η Μαΐου 2020 σε δημοψήφισμα που διεξήχθη στη χώρα το 97% εγκρίθηκε η τροποποίηση του συντάγματος ως προς το Άρθρο 1 για τον καθορισμό των θαλάσσιων συνόρων.
Παραπομπές
*
Χουάν Ζεσούς
ο Χουάν Ζεσούς (Juan Guilherme Nunes Jesus ; γεννημένος στις 10 Ιουνίου 1991), συνήθως γνωστός ως Χουάν Ζεσούς ή απλά Χουάν  ή Juje, είναι ένας Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει ως αμυντικός για την ομάδα της Serie A Napoli. Έχει επίσης εκπροσωπήσει την εθνική ομάδα της Βραζιλίας.
Internacional
Το 2007, ο Χουάν Ζεσούς εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Sport Club Internacional. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα το 2010, κερδίζοντας το Copa Libertadores το 2010 και τον Δεκέμβριο του 2011, ο σύλλογος τον πούλησε για περίπου 9,26 R$ εκατ. (αναφερθείσα αμοιβή 3,8 εκατομμυρίων ευρώ). Το 65% των οικονομικών δικαιωμάτων του Χουάν πήγε στον ατζέντη του, Τζουλιάνο Μπερτολούτσι και το 35% στον τρίτο ιδιοκτήτη DIS Esporte. Οι ιδιοκτήτες των δικαιωμάτων εγγραφής του Juan, χρησιμοποίησαν μια βραζιλιάνικη ομάδα Coimbra Esporte Clube ως σύλλογο μεσάζοντα.
Internazionale
Στις 30 Ιανουαρίου 2012, ο Χουάν Ζεσούς εντάχθηκε στον σύλλογο Internazionale της Serie A. Η Ίντερ αποκάλυψε ότι η αμοιβή ήταν 4 εκατ. ευρώ, αλλά αναφέρθηκε και επιπλέον ρήτρα μπόνους. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη Serie A για την Ίντερ στις 13 Μαΐου 2012, στην εκτός έδρας ήττα με 3–1 εναντίον της Λάτσιο, αφού μπήκε ως αλλαγή την τελευταία στιγμή για τον Ντιέγκο Μιλίτο.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2012–13, ο Χουάν Ζεσούς εμφανίστηκε ως μέρος της πρώτης ενδεκάδας της Ίντερ, με τους Αντρέα Ρανόκια και Βάλτερ Σάμουελ σε σύστημα 3–5–2. Ο ίδιος σημείωσε τον πρώτο στόχο του, στις 19 Μαΐου 2013 με – έως 5 εντός έδρας ήττα εναντίον Ουντινέζε, τον τελευταίο αγώνα της εγχώριας σεζόν. Έκλεισε τη χρονιά με 44 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων 31 στη Serie A με την Inter, η οποία ολοκλήρωσε τη σεζόν στην απογοητευτική ένατη θέση και δεν κατάφερε να προκριθεί ούτε στο UEFA Champions League της επόμενης σεζόν ούτε στο UEFA Europa League.
Στις 12 Ιουλίου 2013, ο Juan Jesus πήρε τη φανέλα με το νούμερο 5 μετά την αποχώρηση του μακροχρόνιου παίκτη Dejan Stanković. Τον Αύγουστο του 2013, ήταν αρχηγός της Ίντερ για πρώτη φορά σε φιλικό αγώνα εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος έληξε με ήττα 3–0.
Ο Χουάν Ζεσούς έκανε την 100ή του εμφάνιση για την Ίντερ στις 4 Φεβρουαρίου 2015 σε έναν αγώνα εναντίον της Νάπολι στα προημιτελικά του Coppa Italia, τον οποίο οι Νερατζούρι έχασαν με 1–0 εκτός έδρας στο Στάδιο Σαν Πάολο χάρη σε έναν καθυστερημένο νικητή του Γκονσάλο Ιγκουαΐν.
Ρομά
Στις 14 Ιουλίου 2016, ο Χουάν Ζεσούς εντάχθηκε στη Ρόμα ως δανεικός για 2 εκατομμύρια ευρώ σε προμήθειες δανείου και υπό όρους υποχρέωση αγοράς για επιπλέον 8 εκατομμύρια ευρώ, εάν πληρούνταν ορισμένες προϋποθέσεις πριν από τη λήξη της συμφωνίας του δανείου. Η υποχρέωση αγοράς ενεργοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της σεζόν 2016–17, πράγμα που σημαίνει ότι ο Ιησούς θα ερχόταν στη Ρόμα με μόνιμη συμφωνία κατά την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο.
Νάπολι
Στις 18 Αυγούστου 2021, ο Χουάν Ζεσούς εντάχθηκε στη Νάπολι με συμβόλαιο διάρκειας σεζόν με οψιόν να επεκτείνει το συμβόλαιό του για τη σεζόν 2022-23.
Διεθνής καριέρα
Αφού έπαιξε στις εθνικές ομάδες κάτω των 18 και κάτω των 19 ετών, στις αρχές του 2010, ο Χουάν Ζεσούς επιλέχθηκε στην ομάδα κάτω των 20 ετών από τον μάνατζέρ της, Νέι Φράνκο. Τον Ιανουάριο του 2011, πήρε μέρος στον θρίαμβο της ομάδας στο πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής U-20 το 2011 στο Περού, παίζοντας και τους οκτώ αγώνες της διοργάνωσης. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 της FIFA, όπου η Βραζιλία έφτασε στον τελικό με την Πορτογαλία. Ο Χουάν έπαιξε ολόκληρο τον αγώνα, βοηθώντας την ομάδα του να νικήσει με 3-2 μετά την παράταση.
Ο Χουάν Ζεσούς έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της Βραζιλίας εναντίον της Δανίας στις 26 Μαΐου 2012, παίζοντας όλα τα 90 λεπτά σε μια εκτός έδρας νίκη με 1–3.
Ο Χουάν Ζεσούς ξεκίνησε στο κέντρο της άμυνας, μαζί με τον αρχηγό Τιάγκο Σίλβα, σε όλους τους αγώνες της Βραζιλίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012, βοηθώντας τη χώρα να κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο.
Ήταν αχρησιμοποίητος αναπληρωματικός καθώς η Βραζιλία νίκησε την Αργεντινή με 2 – 0 για να κερδίσει το Superclásico de las Américas 2014 στο Πεκίνο.
Δεδομένου ότι όλες οι συμμετοχές του για τη Βραζιλία ήταν φιλικοί αγώνες, ο Χουάν δεν απέκλεισε την ευκαιρία του να παίξει για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ιταλίας. Ωστόσο, αναφέρθηκε ότι ο Χουάν δεν είχε ιταλική υπηκοότητα (ή υπηκοότητα οποιουδήποτε μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που τον καθιστά ακατάλληλο για την Ιταλία.
Διακρίσεις
Internacional
Βραζιλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γκουσσόλα
Η Γκουσσόλα (ιταλικά: Gussola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Μώραλης
Το ελληνικό επώνυμο Μώραλης μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Ίζολα Ντοβαρέζε
Η Ίζολα Ντοβαρέζε (ιταλικά: Isola Dovarese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Άνω Βίγλα Ηρακλείου
Η Άνω Βίγλα είναι πολύ μικρός οικισμός της Κοινότητος Συκολόγου του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, ο οποίος βρίσκεται προς τα νότια παράλια του νομού Ηρακλείου σε υψόμετρο 283 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 19 χλμ. ΝΑ. από τον Άνω Βιάννο (έδρα δήμου) και 74 χλμ. Ν. από το Ηρακλείου. Ως οικισμός αναφέρεται το 1961 να προσαρτάται στην κοινότητα Συκολόγου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Συκολόγο και τα Τέρτσα, αποτελούν την κοινότητα Συκολόγου που υπάγεται στο Δήμο Βιάννου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 απογράφησαν 3 κάτοικοι.
Πηγές
Ανω Βιγλα Ανω Βιγλα
Τζόναθαν Ρις Μέγιερς
Ο Τζόναθαν Ρις Μέγιερς (27 Ιουλίου 1977) είναι Ιρλανδός ηθοποιός.
Έχει βραβευτεί με τη Χρυσή Σφαίρα και το βραβείο Satellite καλύτερου ηθοποιού για την ερμηνεία του στην τηλεοπτική σειρά Elvis το 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κόμμα Ανεξάρτητων και Προσφύγων
Το Κόμμα Ανεξαρτήτων και Προσφύγων ήταν πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα, το οποίο έδρασε κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 1920.
Ιστορία
Το κόμμα συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1926, όπου έλαβε το 1.8% των ψήφων και κέρδισε 2 έδρες. Ωστόσο, οι εκλογές του 1926 ήταν οι μοναδικές εκλογές στις οποίες συμμετείχε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Δημήτριος Διαμαντίδης
Ο Δημήτριος Διαμαντίδης (1871 - 1926) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Αναστασίου Διαμαντίδη, εργαζόμενου στην βιομηχανία Αγαθοκλή στη Στυλίδα και συγγενή της οικογένειας Αγαθοκλή. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός και εργάστηκε ως επιβλέπων μηχανικός στην κατασκευή του λιμανιού Στυλίδας την περίοδο 1896 - 1898 και διευθυντής των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων. Παράλληλα ως υπουργός συγκοινωνιών συνέβαλε καθοριστικά στην επέκταση του λιμανιού. Για την προσφορά του αυτή το δ.σ. του δήμου ονόμασε προς τιμήν του την κεντρική πλατεία με το όνομά του. Υπήρξε επίσης μέλος του δ.σ. της εταιρείας Κέκρωψ, η οποία ανέλαβε την σχεδίαση της κηπούπολης του Παλαιού Ψυχικού και την πώληση των οικοπέδων, και ένας εκ των βασικότερων συντελεστών του εγχειρήματος. Σήμερα μια από τις κεντρικότερες οδούς της περιοχής φέρει το όνομά του.
Φρειδερίκος Γιαγκελλόνων
Ο Φρειδερίκος, πολων. Fryderyk Jagiellończyk (27 Απριλίου 1468 - 14 Μαρτίου 1503) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο, επίσκοπος της Κρακοβίας και πρωτεύων (primatus) της Πολωνίας.
Δημήτριος Διαμαντίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε στενός συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου, στην κυβέρνηση του οποίου διετέλεσε πρώτος υπουργός συγκοινωνιών (1912 - 1915) καθώς και στην κυβέρνηση που σχημάτισε μετά τις εκλογές του Μαΐου 1915, κατά τις οποίες εξελέγη βουλευτής Αττικής και Βοιωτίας.
Φρειδερίκος Γιαγκελλόνων
Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρης του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας.
Δημήτριος Διαμαντίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Φρειδερίκος Γιαγκελλόνων
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κρακοβία και η μητέρα του, που είχε 12 παιδιά, ήταν γνωστή ως "η μητέρα (matka) των Γιαγκελλόνων". Κυβέρνησε τις δύο επισκοπές του με αφοσίωση. Μερίμνησε για τη λατρεία των αγίων, τη σωστή εκπαίδευση των κληρικών, φρόντισε για τη λειτουργική ζωή, διεξήγε επισκοπικές και τοπικές συνόδους. Ασχολήθηκε με τη λειτουργία, την ίδρυση και την ανακαίνιση των εκκλησιών, περιλαμβανομένων των ανακαινίσεων των καθεδρικών της Κρακοβίας και του Γκνιέζνο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Ιτσάνο
Το Ιτσάνο (ιταλικά: Izano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Γενικές εκλογές του Παλάου (2016)
Προεδρικές εκλογές
Ο Πρόεδρος του Παλάου Τόμι Ρεμενγκεσάου διεκδίκησε την εκ νέου εκλογή του. Αντίπαλός του στις εκλογές ήταν ο κουνιάδος του, γερουσιαστής Σουρέιντζελ Γουίπς, τζούνιορ. Οι δυο τους έφτασαν στο να διεκδικήσουν το προεδρικό αξίωμα, έχοντας κερδίσει τις προκριματικές εκλογές στις 27 Σεπτεμβρίου 2016. Στις προκριματικές εκλογές, ο Ρεμενγκεσάου συγκέντρωσε 4.951 ψήφους έναντι 3.762 για τον κουνιάδο του.
Συνολικά 4 υποψήφιοι κατήλθαν ως ανεξάρτητοι στις προεδρικές εκλογές και έλαβαν μέρος στην τηλεοπτική συζήτηση που έλαβε χώρα στο Κολέγιο της Κοινότητας του Παλάου, στις 17 Αυγούστου 2016.
Στις 10 Νοεμβρίου 2016, ανακοινώθηκε ότι ο Ρεμενγκεσάου επανεξελέγη πρόεδρος του Παλάου, νικώντας τον Γουίπς για 255 ψήφους.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος του Παλάου εκλέγεται χρησιμοποιώντας το σύστημα της εκλογής σε δύο γύρους. Τα 16 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με βάση τις πολιτείες με τη χρήση του πλειοψηφικού συστήματος. Το Εθνικό Κογκρέσο (Olbiil Era Kelulau) αποτελείται από δύο σώματα: τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Τα 11 μέλη της Γερουσίας εκλέγονται από μια ενιαία εθνική εκλογική περιφέρεια με τη μέθοδο block voting. Ο κάθε ψηφοφόρος έχει 11 ψήφους για να ρίξει. Ο αριθμός των γερουσιαστών που εκλέγονται στο Εθνικό Κογκρέσο του Παλάου μειώθηκε στους 11 από τους 13 που ήταν προηγουμένως για τις γενικές εκλογές του 2016. Δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα στη χώρα.
Αντιπρόεδρος
Αντιπρόεδρος της χώρας επανεξελέγη ο Άντονι Μπελς.
Γερουσία
Η Γερουσία αποτελείται από 9 ανεξάρτητους γερουσιαστές, οι οποίοι εκλέγονται για τετραετή θητεία.
Βουλή
Στις ταυτόχρονες βουλευτικές εκλογές με τις προεδρικές, εξελέγησαν και 16 ανεξάρτητοι βουλευτές, για τη Βουλή των Αντιπροσώπων (House of Delegates).
Αναφορές
Κατηγορία:Εκλογές στο Παλάου
Μαντινιάνο
Το Μαντινιάνο (ιταλικά: Madignano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Σούζαν Στιούαρτ Φράκελτον
Η Σούζαν Στιούαρτ Γκούντριτς Φράκελτον (1848–1932) ήταν Αμερικανίδα ζωγράφος, με ειδίκευση στη ζωγραφική κεραμικών. Ήταν αρχηγός του κινήματος Arts and Crafts στις Ηνωμένες Πολιτείες και συγγραφέας του Tried by Fire, που ήταν το «πιο δημοφιλές εγχειρίδιο για τους διακοσμητές πορσελάνης» με κοινό σε εθνική εμβέλεια.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε τον Ρίτσαρντ Φράκελτον στις 19 Ιουλίου, 1869. Ο σύζυγός της ήταν γεννημένος στο Λονδίνο, της Αγγλίας και μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες περίπου το 1857. Ζούσαν στο Μιλγουόκι και είχαν τέσσερα παιδιά, μια κόρη και τρεις γιους. Ο σύζυγός της διατηρούσε μια επιχείρηση εισαγωγής που απέτυχε. Η επιτυχία όμως των επιχειρήσεων της Σούζαν Φράκελτον, βοήθησε να εξασφαλίσει το οικονομικό μέλλον της οικογένειάς τους. Η Φράκελτον έκανε αίτηση για διαζύγιο από το σύζυγό της λόγω της αδυναμίας του να στηρίξει την οικογένειά τους και την σκληρή και απάνθρωπη μεταχείρισή του, συμπεριλαμβανομένου της επίδοσής του σε «μία σειρά από κατάρες και βρισιές κατά της Νέας Γυναίκας.» Με 1899, οι δύο γιοί της ήταν ενήλικοι, ο ένας είχε ήδη πεθάνει και η κόρη της ήταν έντεκα ετών. Ο Ρίτσαρντ Φράκελτον πέθανε το 1907. Το 1920 οι Φράκελτονς ζούσαν στο Σικάγο, του Ιλλινόις και πήγε διακοπές στην Αϊτή για τρεις μήνες. Ήταν μέλος στις λέσχες Daughters of the American Revolution και Chicago Woman's Club. Πέθανε στις 14 Απριλίου 1932 στο σπίτι της στο Κένιλγουορθ του Ιλινόις και θάφτηκε δύο ημέρες αργότερα στο κοιμητήριο του Forest Home Cemetery στο Μιλγουόκι.
Καριέρα
Η Σούζαν Στιούαρτ Φράκελτον σπούδασε ζωγραφική τοπίων στο Μιλγουόκι με καθηγητή τον Χένρι Βιάντεν. Έφτιαχνε καλάθια, δαντέλες και κοσμήματα. Εργάστηκε με δέρμα, σκαλιστό ξύλο, πλεγμένο και βαμμένο ύφασμα και δούλεψε με το μέταλλο πριν επικεντρωθεί στην κεραμική το 1876. Επίσης έδινε διαλέξεις σε ένα ευρύ φάσμα κοινού.
Το 1883 ίδρυσε την επιτυχημένη επιχείρηση Frackelton China and Decorating Works ζωγραφικής πορσελάνης και έδινε μαθημάτα ζωγραφικής στο κέντρο του Μιλγουόκι. Κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τα Frackelton's Dry Colors το 1894. Η Φράκελτον σχεδίασε και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ένα μηχάνημα οικιακού κλιβάνου. Δημιούργησε ένα συγκεκριμένο στυλ "κεραμική τέχνης" που ονομάζεται Φράκελτον "Μπλε και Γκρι" το οποίο είναι βαφή του αντικειμένου με μπλε χρώμα και γκρι υάλωση. Το σημάδια κατασκευής της (Makers Mark) της ήταν ένα "SF" ζωγραφισμένο στο κάτω μέρος κάθε παραγόμενο αντικειμένου.
Η Φράκελτον ήταν μια επιτυχημένη γυναίκα καλλιτέχνης του 19ου αιώνα, καθώς ήταν δημιουργός της μπλε και γκρι κεραμικής, ζωγράφος πορσελάνης και συγγραφέας βιβλίου με διευκρινήσεις πάνω στο θέμα:
Το 1892 ίδρυσε τον National League of Mineral Painters, η οποία περιελάμβανε για μέλη την Adelaïde Alsop Robineau και Mary Chase Perry. Η Φράκελτον ήταν πρόεδρος της τοπικής ένωσης των επαγγελματιών καλλιτεχνών, που συγχωνεύθηκε με το Ινστιτούτο Τεχνών του Μιλγουόκι και μετέπειτα με το Μουσείο Τέχνης του Μιλγουόκι. Ήταν επίσης πρόεδρος της Σχολής Σχεδίου του Ουισκόνσιν.
Στην Κολομβιανή Διεθνή Έκθεση του 1893 παρουσίασε τα αντικείμενα της με υάλωση αλάτων και κέρδισε εννέα βραβεία για το σύνολο των έργων της. Κέρδισε και άλλα μετάλλια σε εκθέσεις της Ευρώπη και των Ηνωμένων Πολιτειών τη δεκαετία του 1880 και του 1890. Η Ιταλίδα βασίλισσα Μαργαρίτα της Σαβοΐας (Βασίλισσα της Ιταλίας) την συνεχάρη με γράμμα για τα έργα της και κανόνισε ώστε η Φράκελτον να παρουσιάσει έργα της στην Αυλή.
Το 1899 έκανε από κοινού αγγειοπλαστική με τον καλλιτέχνη κεραμικής George E. Ohr. Στην Paris Exposition Universelle του 1900 παρουσίασε τις πορσελάνες της. Τα έργα της βρίσκονται στη Wisconsin Historical Society, το Milwaukee Public Museum, το Milwaukee County Historical Society και το Sinsinawa Mound.
Το 2005 μετά θάνατον της απονεμήθηκε το βραβείο  Wisconsin Visual Art Lifetime Achievement Award για το συνολικό έργο της «λόγω της πρωτοποριακής εργασία της με την κεραμική, τη ζωγραφική πορσελάνης και το κίνημα της αγγειοπλαστικής τέχνης στα τέλη του 19ου αιώνα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ζωγράφοι Κατηγορία:Νέα Γυναίκα Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Διαδικασία του Νταβός
Η διαδικασία του Νταβός ήταν το όνομα που δόθηκε στην διαδικασία συμφιλίωσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία έλαβε χώρα το 1988 και συμμετέχοντες ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο τούρκος πρωθυπουργός Τουργκούτ Οζάλ. Η συνάντηση τους έλαβε χώρα στο περιθώριο των εργασιών του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνοτουρκικές σχέσεις Κατηγορία:Νεότερη ελληνική ιστορία
Μαλανίνο
Το Μαλανίνο (ιταλικά: Malagnino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Μαρτινιάνα ντι Πο
Η Μαρτινιάνα ντι Πο (ιταλικά: Martignana di Po) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Πρεσβεία της Μολδαβίας (Αθήνα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διπλωματικές αποστολές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολιτική της Μολδαβίας
Ροζίκα Ρόθτσιλντ
Η Ροζίκα Ρόθτσιλντ (γεννημένη Ροζίκα Έντλ φον Βέρθαϊμσταϊν, Οραντέα, Ρουμανία, 15 Οκτωβρίου 1870 - Λονδίνο, 30 Ιουνίου 1940) ήταν τενίστρια και σύζυγος του τραπεζίτη και εντομολόγου Τσάρλς Ρόθτσιλντ.
Ζωή
Γεννήθηκε ως Ροζίκα Εντλ φον Βέρθαϊμσταϊν στο Ναγυβάραντ της Ουγγαρίας (τώρα Οραντέα, Ρουμανία). Μεγάλωσε ως ένα από τα επτά παιδιά ενός αξιωματικού του Αυστροουγγρικού στρατού, Άλφρεντ Έντλερ φον Βερθαϊμσταϊν. Η οικογένεια του Βέρθαϊμσταϊν ήταν η πρώτη εβραϊκή οικογένεια στην Ευρώπη που απέκτησε τίτλο ευγενείας χωρίς προηγουμένως να προσηλυτιστεί στον Χριστιανισμό. Η πολύγλωσση Ροζίκα είχε μεγάλο ενδιαφέρον για την πολιτική. Γύρω στα τέλη του αιώνα ήταν πολύ γνωστή τενίστρια και εθνική πρωταθλήτρια της Ουγγαρίας. Ωστόσο, τότε το τένις λειτουργούσε σχεδόν αποκλειστικά από τους ευγενείς.
Παντρεύτηκε στη Βιέννη στις 6 Φεβρουαρίου 1907 με τον Τσαρλς Ρόθτσιλντ, γιο του Νέιθαν Μάγιερ Ρόθτσιλντ, τον 1ο βαρόνο Ρόθτσιλντ από την αγγλική πλευρά της οικογένειας Ρότσιλντ, τον οποίο είχε συναντήσει κατά τη διάρκεια μίας εκδρομής για πεταλούδες στα Καρπάθια (άλλες πηγές δείχνουν ότι ήταν γήπεδο τένις στο Καρλσμπάντ). Το ζευγάρι ζούσε στο κτήμα του στο Τρινγκ, Χέρτφορντσαϊαρ. Η Ροζίκα Ρόθτσιλντ ήταν πολύ ενεργή στους φιλανρθωπικούς κύκλους και ήταν καθοριστική στην ίδρυση της οργάνωσης Save the Children - Σώστε τα Παιδιά και του Ουγγρικού Ερυθρού Σταυρού. Μετά τον πρόωρο θάνατο του συζύγου της το 1923, έπρεπε να μεγαλώσει μόνη της τα τέσσερα παιδιά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ευγενείς
Ζερβαί του Ρετέλ
Ο Ζερβαί/Γερβάσιος, Gervais (άκμασε τον 11ο αι.) ήταν Γάλλος αρχιεπίσκοπος του Ρενς (1106) και ευγενής, κόμης του Ρετέλ (1118-1124).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ούγου Α΄ κόμητου Ρετέλ και της Μελισσάνθης, κόρης του Γκυ Α΄ κυρίου του Μονλερύ. Ο επόμενος αδελφός του Βαλδουίνος Β΄ έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ.
Υπηρέτησε ως αρχιδιάκονος του Ρενς (Reims), πριν ονομαστεί αρχιεπίσκοπος εκεί από τους υποστηρικτές του βασιλιά, ενάντια στον Ραούλ τον Πράσινο το 1106. Το επόμενο έτος ο πάπας Πασχάλιος Β΄ τον κήρυξε ακατάλληλο και ακύρωσε την εκλογή. Ο Ζερβαί παραιτήθηκε το 1109 και επέστρεψε στην πρότερη θέση του, τού αρχιδιακόνου και τον διαδέχθηκε ο Ραούλ ο Πράσινος.
Όταν το 1115 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Μανασσής, ο Ζερβαί παραιτήθηκε από κληρικός και νυμφεύτηκε την Ελισάβετ του Ναμύρ. Το 1118 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Το 1124 απεβίωσε και η χήρα του έκανε δεύτερο γάμο με τον Ροζέρ Κλαρεμπώ κύριο του Ροζουά. Ο νεότερος αδελφός του Βαλδουίνος Β΄ ήταν στη Παλαιστίνη και έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, έτσι δεν μπορούσε να τον διαδεχθεί: η κομητεία πέρασε στην αδελφή τους Ματίλντα και στον σύζυγό της Όντο καστελάνο του Βιτρύ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ναμύρ και είχε, σύμφωνα με το Χρονικό του Αλμπερίκ του Τρουά-Φονταίν, τέκνο:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ρετέλ Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Ιβάν Μικολάιτσουκ
Ο Ιβάν Βασίλιοβιτς Μικολάιτσουκ (Іван Васильович Миколайчук) (15 Ιουνίου 1941, Χορτόρια, Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας – 3 Αυγούστου 1987) ήταν ένας Ουκρανός σοβιετικός ηθοποιός, παραγωγός και σεναριογράφος.
Ο Μικολάιτσουκ είναι περισσότερο γνωστός για το ρόλο του Χούτσουλ Ιβάν στην ταινία Тіні забутих предків (Στις σκιές των ξεχασμένων προγόνων, 1965), που είναι βασισμένη στο βιβλίο του Μιχαΐλο Κοτσιουμπίνσκι Οι σκιές των λησμονημένων προγόνων. Έλαβε το βραβείο της Κομσομόλ της Ουκρανίας το 1967 και τον τίτλο του Αξιότιμου Καλλιτέχνη της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατία της Ουκρανίας το 1968. Έλαβε μετά τον θάνατό του το βραβείο Τάρας Σεβτσένκο.
Βιογραφία
Ο Μικολάιτσουκ γεννήθηκε σε ένα χωριό στη Χορτόρια της Δυτικής Ουκρανίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από αγροτική οικογένεια. Ο Ιβάν αποφοίτησε από ένα γυμνάσιο του χωριού Μπρουσνίτσια. Το 1957 τελείωσε το Μουσικό Κολέγιο Τσερνίβτσι και το 1961 αποφοίτησε από το θέατρο-στούντιο του Μουσικού Θεάτρου Τσερνίβτσι της Κομπιλιάνσκα. Στις 29 Αυγούστου 1962 ο Ιβάν παντρεύτηκε μια ηθοποιό του θεάτρου (η οποία αργότερα αναγορεύτηκε λαϊκή καλλιτέχνιδα της Ουκρανίας), τη Μαρία Καρπιούκ.
Μεταξύ 1963 και 1965, ο Μικολάιτσουκ σπούδασε στο Ινστιτούτο Θεατρικών Τεχνών Καρπένκο-Κάρι στο Κίεβο, όπου είχε δάσκαλο τον Βίκτορ Ιβτσένκο. Εκείνα τα χρόνια, ο Μικολάιτσουκ έκανε το ντεμπούτο του στην ταινία του Λεονίντ Οσύκα Dvoye (Οι δύο).
Οι ταινίες του ήταν συχνά αμφιλεγόμενες και διώκονταν από τις σοβιετικές αρχές. Μερικές φορές απαγορευόταν η προβολή των ταινιών του από την Κα Γκε Μπε. Λόγω επεισοδίων κατά την προβολή της ταινίας του Παραγιάνοφ Тіні забутих предків (Στις σκιές των ξεχασμένων προγόνων, 1965), ο Μικολάιτσουκ αποκλείστηκε από τη βιομηχανία του κινηματογράφου επί πέντε περίπου χρόνια από τις αρχές του κόμματος, καθώς χαρακτηρίστηκε ως υπερβολικά εθνικιστής και ως άτομο εχθρικής ιδεολογίας. Η ταινία Тіні забутих предків, η οποία απέσπασε το Χρυσό Βραβείο στο 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας το 1971, θεωρήθηκε σχεδόν εχθρική επίθεση από ορισμένες εθνικιστικές δυνάμεις.
Το 1979 με τη βοήθεια του Βλαντιμίρ Ιβάσκο που εργαζόταν ως γραμματέας ιδεολογικής εργασίας στην Περιφερειακή Επιτροπή του Χάρκοβο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, ο Μικολάιτσουκ έλαβε την άδεια να συμμετάσχει στην ταινία Вавилон ХХ (Βαβυλών 20).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σοβιετικοί ηθοποιοί
Μόντε Κρεμάσκο
Το Μόντε Κρεμάσκο (ιταλικά: Monte Cremasco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Ζήνα Κουτσελίνη
Η Ζήνα Κουτσελίνη είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος, τηλεοπτικό στέλεχος και παρουσιάστρια με πορεία σε όλους τους εγχώριους τηλεοπτικούς σταθμούς από το 1991 μέχρι σήμερα.
Πρώιμα χρόνια
Η Ζήνα Κουτσελίνη γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά της χρόνια στη Σκόπελο. Σε ηλικία 13 ετών, η μητέρα της την έστειλε στο Βόλο με σκοπό να συνεχίσει εκεί το σχολείο, λόγω οικογενειακών προβλημάτων που είχε με τον πατέρα της. Όταν τέλειωσε το σχολείο σπούδασε δημοσιογραφία στο North College στη Θεσσαλονίκη.
Καριέρα
Το 1991 έπιασε την πρώτη της δουλειά ως δημοσιογράφος στον τηλεοπτικό σταθμό Mega. Στην αρχή ήταν ρεπόρτερ στο δελτίο ειδήσεων του καναλιού, ενώ μετά την εξασφάλιση της πρώτης τηλεοπτικής συνέντευξης της Αλίκης Βουγιουκλάκη για το κανάλι ξεκίνησε να ασχολείται περισσότερο με το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ. Ακολουθεί η εκπομπή Πρωινό Παράθυρο όπου ανήκε στην δημοσιογραφική ομάδα της εκπομπής.
Το 1994 ξεκινά να εργάζεται στον ΑΝΤ1 και την ομάδα της εκπομπής Άλλοι Καιροί που παρουσίαζε η Σεμίνα Διγενή τη σεζόν 1994-1995. Το 1995 ο τηλεοπτικός σταθμός στον οποίο εργαζόταν της πρότεινε να παρουσιάσει η ίδια μία κοινωνική εκπομπή αλλά αρνήθηκε την πρόταση αυτή. Τελικά ανέλαβε την αρχισυνταξία της εκπομπής Κόκκινη Κάρτα που παρουσίαζε ο Γιώργος Παπαδάκης στο ίδιο κανάλι. Από το 1996 ως το 2002 ήταν η αρχισυντάκτρια της πρωινής εκπομπής του ΑΝΤ1 Πρωινός καφές με παρουσιάστρια την Ελένη Μενεγάκη.
Το 2002 ξεκίνησε την συνεργασία της με τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, εκεί όπου ανέλαβε την αρχισυνταξία της εκπομπής Μπορώ με παρουσιάστρια την Άννα Δρούζα. Το 2004 ο Γιάννης Λάτσιος της έδωσε τη θέση της υπεύθυνης προγράμματος του Alpha. Με αυτό το ρόλο στον σταθμό ξεκίνησε νέα προγράμματα και επέλεξε νέα πρόσωπα για την παρουσίαση εκπομπών. Πιο συγκεκριμένα ανέθεσε στην Κατερίνα Καραβάτου την παρουσίαση της εκπομπής Κους Κους, η οποία μέχρι τότε εργαζόταν σε ραδιοφωνικό σταθμό στη Θεσσαλονίκη, ενώ έδωσε ρόλο παρουσιάστριας στην ηθοποιό Σοφία Αλιμπέρτη.
Το 2006 πήρε μεταγραφή στον τηλεοπτικό σταθμό Alter με ίδιες αρμοδιότητες. Εκεί, μεταξύ άλλων, ανέθεσε την παρουσίαση εκπομπής στη Φαίη Σκορδά, που μέχρι τότε ζούσε και εργαζόταν στη Θεσσαλονίκη. Ένα ακόμα από τα πρόσωπα που ανέδειξε την ίδια περίοδο ήταν και η Σταματίνα Τσιμτσιλή. Το 2010 αποφάσισε να επικεντρωθεί περισσότερο στην προσωπική της ζωή από την επαγγελματική.
Το 2011 δημιούργησε την ιστοσελίδα ειδήσεων entertv.gr, η οποία ασχολείται με θέματα όπως επικαιρότητα, lifestyle και συνεντεύξεις. Το 2020 μετονομάστηκε σε zinapost.gr.
Το 2013 επέστρεψε στην τηλεόραση, και πάλι ως διευθύντρια προγράμματος, στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha. Η συνεργασία της με τον σταθμό έληξε ένα χρόνο μετά.
Το καλοκαίρι του 2015 ο τηλεοπτικός σταθμός Star της πρότεινε την παρουσίαση καθημερινής εκπομπής. Έτσι τη σεζόν 2015-2016 ξεκίνησε να παρουσιάζει την εκπομπή Αλήθειες με τη Ζήνα. Το περιεχόμενο της εκπομπής είναι θέματα της επικαιρότητας και συνεντεύξεις διάσημων και μη προσώπων που απασχολούν την κοινή γνώμη. Το 2016, παρά την μέχρι τότε μέτρια πορεία της εκπομπής, ανανεώθηκε και για δεύτερη σεζόν. Τελικά λόγω μεγάλης τηλεθέασης η εκπομπή διανύει την 4η τηλεοπτική σεζόν. Η προβολή της εκπομπής διακόπηκε για τρεις μέρες, μετά από απόφαση του ΕΣΡ με αίτια την προσβολή της μνήμης τεθνεώτος (της Ελένης Τοπαλούδη, θύματος βιασμού και δολοφονίας), την προστασία ανηλίκων και την ποιότητα προγράμματος. Επίσης, το ΕΣΡ έβαλε πρόστιμο 100.000 ευρώ στην Νέα Τηλεόραση ΑΕ, ιδιοκτήτρια εταιρία του καναλιού.
Προσωπική ζωή
Το 2002, παντρεύτηκε τον Αντώνη Παπασταθόπουλο. Τον Οκτώβριο του 2010, απέκτησαν το πρώτο τους παιδί, μια κόρη την Ευσταθία Μαρία "Έμμα" Παπασταθοπούλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Καταρίνα Σρατ
Η Καταρίνα Σρατ (11 Σεπτεμβρίου 1853 - 17 Απριλίου 1940) ήταν μία Αυστριακή ηθοποιός που έγινε «η μη εστεμμένη αυτοκράτειρα της Αυστρίας» ως έμπιστη του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ.
Ζωή
Η Καταρίνα Σρατ γεννήθηκε στο Μπάντεν μπάι Βιέν, η μόνη κόρη του εμπόρου χαρτικών Άντον Σρατ (1804-1883). Είχε δύο αδελφούς. Από την ηλικία των έξι, ενδιαφερόταν για το θέατρο. Οι γονείς της προσπάθησαν να την αποθαρρύνουν από το να γίνει ηθοποιός και την έστειλαν σε οικοτροφείο στην Κολωνία, ωστόσο, αυτό απλά αύξησε τη φιλοδοξία της. Τελικά της επέτρεψαν να κάνει μαθήματα υποκριτικής στη Βιέννη και έδωσε το ντεμπούτο της σε ηλικία 17 ετών στην πόλη της.
Υποκριτική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία| Η Σρατ περίπου το 1900 Το 1872, εντάχθηκε στο σύνολο του Θεάτρου της Βασιλικής Αυλής στο Βερολίνο, επιτυγχάνοντας σημαντική επιτυχία σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η Σρατ έφυγε από τη Γερμανία μετά από λίγους μόνο μήνες, μετά το κάλεσμα των Βιεννέζων να συμμετάσχουν στο Σίτυ Θίατερ. Η ερμηνεία της την έκανε πρωταγωνίστρια της σκηνής της Βιέννης
Το 1879 παντρεύτηκε τον Ούγγρο μεγιστάνα και προξενικό αξιωματικό Νικόλαο, τον Βαρόνο Κις φον Ίτεμπε (1852–1909) και γέννησε έναν γιο, τον Άντον Κις φον Ίτεμπε (1880–1970). Λίγο αργότερα, η Σρατ και ο σύζυγός της χώρισαν λόγω ασυμβατότητας.
Η Σρατ περιόδευσε στο εξωτερικό και εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη και μετά επέστρεψε μόνιμα στο Μπουργκτεατερ της Βιέννης. Ήταν μία από τις πιο δημοφιλείς ηθοποιούς της Αυστρίας έως ότου αποσύρθηκε το 1900, μετά από διαφωνία με τον σκηνοθέτη Πολ Σλένθερ.
Βασιλική φίλη και έμπιστη
μικρογραφία| Η Σρατ με τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ, περίπου το 1910 Οι εμφανίσεις και οι παραστάσεις της Σρατ στις αρχές της δεκαετίας του 1880 στο Μπουργτεαταρ γοήτευσαν τον Φραγκίσκο Ιωσήφ και κλήθηκε να παίξξει για τον επισκέπτη Τσάρο Αλέξανδρο Γ΄ της Ρωσίας στο Κάστρο Κρέμσιερ. Έγινε σύντομα σύντροφος του Φραγκίσκου Ιωσήφ. Λέγεται ότι η σύζυγος του Φραγκίσκου Ιωσήφ αυτοκράτειρα Ελισάβετ ενθάρρυνε πραγματικά τη σχέση μεταξύ της ηθοποιού και του αυτοκράτορα.
Μετά τη δολοφονία της Ελισάβετ το 1898, η σχέση τους συνεχίστηκε, με μία διακοπή (1900/01, λόγω διαφοράς απόψεων), μέχρι το θάνατο του αυτοκράτορα τον Νοέμβριο του 1916. Βραβεύτηκε με έναν γενναιόδωρο τρόπο ζωής, περιλαμβανομένων ένα αρχοντικό στο Γκλοριέτγκασε της Βιέννης, κοντά στο παλάτι Σενμπρούν και ένα αρχοντικό στο Μπαντ Ισλ. Επιπλέον, τα χρέη τζόγου της πληρώθηκαν από αυτόν. Μετά το θάνατο του συζύγου της το 1909, κληρονόμησε επίσης το Παλαί Κένινγκςβάρτα, ένα τριώροφο παλάτι στη λεωφόρο Ρίνγκστρασε της Βιέννης, ακριβώς απέναντι από την Κρατική Όπερα.
Η Σρατ ήταν φίλη διακεκριμένων ανδρών, όπως ο Κόμης Γιόχαν Νέπομουκ φον Βίλτσεκ ή ο πρίγκιπας Φερδινάνδος Α' της Βουλγαρίας. Η σχέση της με τον αυτοκράτορα διήρκεσε 34 χρόνια, αλλά παρέμεινε πλατωνική.
Μετέπειτα χρόνια και θάνατος
Μετά το θάνατο του Φραγκίσκου Ιωσήφ, έζησε εντελώς αποσυρμένη στο παλάτι της στην Ρίνγκστράσε. Τη δεκαετία του 1930, οι δημοσιογράφοι την ενόχλησαν να μιλήσουν για τη σχέση της με τον αείμνηστο αυτοκράτορα. Οι εταιρείες βιβλίων της ζήτησαν να γράψει τα απομνημονεύματά της, ωστόσο η Σρατ θα έλεγε πάντα, "Είμαι ηθοποιός όχι συγγραφέας και δεν έχω τίποτα να πω, γιατί δεν ήμουν ποτέ Πομπαντούρ, ακόμα λιγότερο Μαιντενόν." Στα τελευταία της χρόνια, η Σρατ έγινε βαθιά θρησκευόμενη. Επισκέφτηκε τον τάφο του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ και της αυτοκράτειρας Ελισάβετ στο Καπουζίνγκρουφτ καθημερινά. Η πρώην ηθοποιός αγαπούσε, επίσης, τα ζώα και έδωσε χρήματα σε καταφύγια ζώων. Πέθανε το 1940 σε ηλικία 86 ετών. Θάφτηκε στο Νεκροταφείο Χίτσινγκ στη Βιέννη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μοντόντινε
Το Μοντόντινε (ιταλικά: Montodine) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Μοσκατσάνο
Το Μοσκατσάνο (ιταλικά: Moscazzano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Κεν Στοτ
Ο Κένεθ Κάμπελ "Κεν" Στοτ (αγγλικά: Kenneth Campbell "Ken" Stott, 19 Οκτωβρίου 1954) είναι Σκωτσέζος ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, ο οποίος το 1995, είχε κερδίσει το βραβείο Ολίβιε, για την ερμηνεία του στο έργο Broken Glass. Το 2012, έγινε παγκοσμίως γνωστός ερμηνεύοντας το Balin, στην τριλογία Το Χόμπιτ, του Πίτερ Τζάκσον. Το 2014, συμμετείχε και στη γνωστή βρετανική σειρά The Missing, στο οποίο υπήρξε υποψήφιος και για BAFTA. Ωστόσο, είχε αρκετές αξιοσημείωτες ερμηνείες στη βρετανική τηλεόραση, μεταξύ άλλων στο Takin' Over the Asylum, το Rebus και το Messiah.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Kasabian
Οι Kasabian (/kəˈseɪbiən/ kə-SAY-bee-ən) είναι ένα αγγλικό ροκ συγκρότημα που ξεκίνησε στο Λέστερ το 1997. Τα αρχικά μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Τομ Μίαν (φωνητικά), ο Σέρτζιο Πιτσόρνο (κιθάρα και φωνητικά), ο Κρις Κάρλοφ (κιθάρα) και ο Κρις Έντουαρντς (μπάσο). Η σύσταση του συγκροτήματος ολοκληρώθηκε με τον ντράμερ Ίαν Μάθιους το 2004. Ο Κάρλοφ εγκατέλειψε το συγκρότημα το 2006 και την θέση του πήρε ο Jay Mehler μέχρι το 2013, για να αντικατασταθεί μετά την αποχώρηση του από τον Τιμ Κάρτερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλικά indie rock συγκροτήματα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Νικητές NME Awards
Κουτουλμίς
Ο Κουτουλμίς ήταν Τούρκος πρίγκιπας, που έζησε τον 11ο αιώνα και ήταν μέλος του Οίκου των Σελτζούκων. Ο γιος του Σουλεϊμάν ιμπν Κουτουλμίς ίδρυσε το Σουλτανάτο του Ρουμ. Ο Κουτουλμίς ήταν γιος του Αρσλάν Ισραήλ και εξάδελφος του Τογκρούλ-Μπεγκ. Όταν βρισκόταν στην υπηρεσία του Τογκρούλ-Μπεγκ, έπαιξε σημαντικό ρόλο στις κατακτήσεις των Σελτζούκων, νικώντας τους Βυζαντινούς (1046). Υποστήριξε την επανάσταση εναντίον του Τογκρούλ και στη "μάχη του Ντάμγκαν" (1063) αμφισβήτησε την διαδοχή του θρόνου από τον ανιψιό εκείνου Αλπ Αρσλάν.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Σουλτανάτου του Ρουμ
Εξωτικές βιταμίνες
Οι Εξωτικές βιταμίνες  γνωστή και με τον τίτλο Ερωτικές βιταμίνες είναι ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1964 σε σκηνοθεσία Σωκράτη Καψάσκη και σενάριο του Γεωργίου Ρούσσου, βασισμένο στο ομότιτλο θεατρικό του έργο. Πρωταγωνιστούν οι Νίκος Σταυρίδης, Νάντια Χωραφά και η Σαπφώ Νοταρά.
Πλοκή
Ο Πέτρος είναι ένας γυναικοκατακτητής που ζει με την οικονόμο του, την κυρα-Λένη, σε ένα μεγάλο διαμέρισμα στην Αθήνα. Η Μαρία, μια νεαρή κοπέλα, η οποία είναι η τρίτη ξαδέλφη του Πέτρου, ζει στην Κρήτη. Προκειμένου να αποφύγει την πίεση των γονιών της για να παντρευτεί έναν Κρητικό, τον Μανωλιό, έρχεται στην Αθήνα και φιλοξενείται στο διαμέρισμα του Πέτρου.
Η Μαρία ερωτεύεται τον Πέτρο, ο οποίος την αγαπά μεν, αλλά δεν της δίνει την παραμικρή σημασία ερωτικά. Απογοητευμένη απο την αδιαφορία που της δείχνει, αποφασίζει να ακολουθήσει τη συμβουλή της οικονόμου του ύστερα από την επιμονή της, η οποία τη φέρνει σε επαφή με μια τσιγγάνα που φτιάχνει ερωτικά ματζούνια. Η Μαρία ποτίζει τον Πέτρο διάφορα βότανα και ερωτικά φίλτρα, τα οποία ομως του προκαλούν κοιλόπονο. Ο Πέτρος αρρωσταίνει και αρχίζουν ατελείωτες επισκέψεις τεσσάρων γιατρών στο σπίτι του με αντικρουόμενες απόψεις και συμβούλια μεταξύ τους.
Όταν ο Πέτρος μάθει την αλήθεια από την κυρα-Λένη, από τη μια εκπλήσσεται ευχάριστα και από την άλλη αποφασίζει να εκδικηθεί τους γιατρούς που δεν μπόρεσαν να βρουν τι έχει.
Box office
Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1963-1964 και έκοψε 67.999 εισιτήρια. Ήρθε στην 55η θέση σε 92 ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σωκράτη Καψάσκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα Κατηγορία:Ταινίες του 1964
Ροδογύνη (θεατρικό έργο)
Ροδογύνη (γαλλικός τίτλος: Rodogune) είναι πεντάπρακτη έμμετρη τραγωδία του Γάλλου συγγραφέα Πιέρ Κορνέιγ που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1644 ή το 1645 και δημοσιεύτηκε το 1647.
Η ιστορία διαδραματίζεται στη Σελεύκεια περίπου από το 138 π.Χ. έως το 121 π.Χ., κατά την ελληνιστική εποχή, και βασίζεται στον ιστορικό Αππιανό, όπως αναφέρει ο Κορνέιγ στον πρόλογο της πρώτης έκδοσης. Τα χαρακτηριστικά αυτής της σκοτεινής και βίαιης τραγωδίας είναι ο έρωτας, η ζήλια, η εκδίκηση και η δίψα για εξουσία. Αναφέρεται σε πολιτικά, προσωπικά και οικογενειακά θέματα από τη ζωή της Ροδογύνης, πριγκίπισσας της Παρθίας, και της Κλεοπάτρας, πρόκειται για την Κλεοπάτρα Θεά, βασίλισσα της Συρίας.
Η παράσταση είχε μεγάλη επιτυχία και ο ίδιος ο συγγραφέας το θεωρούσε ένα από τα καλύτερα έργα του.
Τίτλος
Το έργο αναφέρεται κυρίως στην Κλεοπάτρα και λιγότερο στην Ροδογύνη, έτσι ο Κορνέιγ, στον πρόλογο της πρώτης έκδοσης, εξηγεί: «Ίσως θα εκπλαγεί κανείς που έδωσα σ' αυτήν την τραγωδία το όνομα Ροδογύνη και όχι Κλεοπάτρα, στην οποία πέφτει όλη η τραγική δράση. [...] Ομολογώ ευγενικά ότι αυτό το έργο θα έπρεπε να φέρει το όνομα της Κλεοπάτρας, παρά της Ροδογύνης, αλλά αυτό που με έκανε να το χρησιμοποιήσω ήταν ο φόβος ότι το κοινό θα θεωρούσε ότι αναφέρομαι στη διάσημη τελευταία βασίλισσα της Αιγύπτου και όχι στη βασίλισσα της Συρίας...». Άλλωστε, η διάσημη Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου ήταν ένας χαρακτήρας στο προηγούμενο έργο του, Ο θάνατος του Πομπήιου.
Υπόθεση
Στη δεύτερη πράξη, η Κλεοπάτρα εμφανίζεται για πρώτη φορά στη σκηνή. Σε έναν μονόλογο, εκθέτει τα πραγματικά της σχέδια: σχεδιάζει αιματηρή εκδίκηση, παρά τη συμφωνία που έχει κάνει.