cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης
Ενηλικίωση του Βαλδουίνου Δ΄
right|200px|thumb|Ο Βαλδουίνος Δ' ο Λεπρός και ο Γουλιέλμος της Τύρου Ο Βαλδουίνος Δ΄ ενηλικιώθηκε στα 15α γενέθλια του (15 Ιουλίου 1176), η αντιβασιλεία του Ραϋμόνδου Γ΄ έληξε και ο ίδιος επέστρεψε στην Τρίπολη. Ο Φίλιππος της Αλσατίας στρατοπέδευσε στην Άκρα με μεγάλο στρατό (1 Αυγούστου 1177). Ο νεαρός βασιλιάς και οι σύμβουλοι του έκαναν σημαντικές προσπάθειες να προχωρήσει ο Φίλιππος σε εκστρατεία στην έδρα του Σαλαντίν στην Αίγυπτο αλλά καθυστερούσε με δικαιολογίες. Οι φήμες που κυκλοφορούσαν έλεγαν ότι ο Ραϋμόνδος Γ΄ και ο Βοημούνδος τον είχαν πείσει να καθυστερήσει επειδή "ήθελαν να τον έχουν στα κράτη τους για να τους ενισχύσει". Ο Φίλιππος της Αλσατίας ήρθε στην Τρίπολη στα τέλη Οκτωβρίου, ο Μέγας Δάσκαλος των Ιωαννιτών Ιπποτών ενώθηκε μαζί του τον Νοέμβριο με 100 ιππότες και 2.000 πεζούς από το βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Οι σύμμαχοι εκμεταλλεύτηκαν την ασθένεια του κυβερνήτη του Χαμά και επιτέθηκαν στην πόλη. Η πολιορκία κράτησε μόνο τέσσερις μέρες, ο Βοημούνδος στη συνέχεια τους έπεισε να επιτεθούν στη Χαρίμ. Η πολιορκία διακόπηκε στις αρχές Δεκεμβρίου χωρίς να καταλάβουν την πόλη. Τα επόμενα χρόνια ο Βοημούνδος έκλεισε ειρήνη με τον Ζενγκί κυβερνήτη του Χαλεπίου.
Ο Ραϋμόνδος επιτέθηκε με μία ομάδα Τουρκομάνων και κατέκτησε τη διετία 1178 - 1179 πολλά λάφυρα, ο Σαλαντίν ενίσχυσε την άμυνα στα σύνορα για να αποφύγει περισσότερες επιδρομές. Ο Σαλαντίν με μία ομάδα ιππέων προχώρησε στα τέλη του Ιουνίου του 1179 σε επιθέσεις γύρω από τη Σιδώνα, ο Βαλδουίνος συγκέντρωσε τον στρατό για να αντιμετωπίσει την απειλή. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ που έμενε εκείνη την εποχή στην Τιβεριάδα ενώθηκε με τον βασιλικό στρατό. Οι επιδρομές των Σταυροφόρων ξεκίνησαν αλλά ο Σαλαντίν εμφανίστηκε αιφνίδια από τη Γαλιλαία και τους συνέτριψε. Ο Ραϋμόνδος που παρακολουθούσε τη μάχη από έναν λόφο δραπέτευσε στην Τύρο αλλά ο θετός του γιος Ούγος Α΄ του Σαιντ-Ομέρ αιχμαλωτίστηκε.
Εσωτερικές συγκρούσεις
Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει σχετικά με το περιστατικό :
"Ο λόρδος Ραϋμόνδος της Τρίπολης και ο λόρδος Βοημούνδος της Αντιόχειας μπήκαν με μεγάλο στρατό στην πόλη, ο βασιλιάς τρομοκρατήθηκε επειδή πίστευε ότι ήθελαν να ξεσηκώσουν τον λαό σε εξέγερση και να τον εκθρονίσουν. Ο βασιλιάς ήταν εκ γενετής άρρωστος από λέπρα και η κατάσταση της υγείας του γινόταν σε μεγάλο βαθμό μέρα με τη μέρα χειρότερη. Η αδελφή του περίμενε την άφιξη του μνηστήρα της Ούγου Γ΄ της Βουργουνδίας από τη Γαλλία. Ο τρομοκρατημένος βασιλιάς μόλις μπήκε ο στρατός άλλαξε αιφνίδια γνώμη και αποφάσισε να παντρέψει την αδελφή του με έναν νεαρό ευγενή τον Γκυ των Λουζινιάν".
Την εποχή που ο Σαλαντίν επιτέθηκε στο πριγκιπάτο οι σύμμαχοι διέσχισαν τη Γαλιλαία, η άφιξη τους τον ανάγκασε να υποχωρήσει, ο Σαλαντίν και ο Βαλδουίνος Δ΄ υπέγραψαν διετή ανακωχή. Η συνθήκη δεν κάλυπτε την Τρίπολη, αυτό επέτρεψε στον Σαλαντίν να κάνει αιφνίδιες επιδρομές στην κομητεία. Η επίθεση αιφνιδίασε τον Ραϋμόνδο που δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει τον στρατό του και δραπέτευσε στο κάστρο της Άκρας. Ο στρατός του Σαλαντίν λεηλάτησε τις βόρειες πεδιάδες της κομητείας και ο στόλος του κατέλαβε το νησί Αρουάντ στον Λίβανο, ο Σαλαντίν οπισθοχώρησε μόνο όταν ο Ραϋμόνδος υπέγραψε συνθήκη. Τα επόμενα χρόνια ο Ραϋμόνδος Γ΄ ενίσχυσε σημαντικά την άμυνα της κομητείας παραχωρώντας δωρεές στους Ιωαννίτες Ιππότες. Μετά από δύο χρόνια απουσίας ο Ραϋμόνδος επιτέθηκε ξανά τον Απρίλιο του 1182 στη Γαλιλαία. Η μητέρα του Αγνή των Κουρτεναί και ο αδελφός της Ζοσλέν Γ΄ της Έδεσσας έπεισαν τον νεαρό βασιλιά να του απαγορεύσει να μπει στα Ιεροσόλυμα, ο Ραϋμόνδος Γ΄ οπισθοχώρησε στη Βηρυτό. Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει ότι "οι πρίγκιπες και οι μεγάλοι άρχοντες του βασιλείου" είχαν πείσει τον Βαλδουίνο Δ΄ να δεχτεί τον Ραϋμόνδο στα Ιεροσόλυμα. Στην επόμενη γενική Συνέλευση ο λόρδος της Υπεριορδανίας Ραϋνάλδος του Σατιγιόν πρότεινε να γίνει τον Μάιο του 1192 εκστρατεία κατά μήκος του ποταμού Ιορδάνη για να εμποδίσουν τον Σαλαντίν να επιτεθεί στη Συρία.
Πρώτες επιδρομές του Σαλαντίν
Ο Ραϋμόνδος Γ΄ αντιτάχθηκε επειδή πίστευε ότι θα παρέμεναν ανυπεράσπιστα τα δυτικά εδάφη αλλά η πλειοψηφία των βαρόνων έκανε δεκτή την πρόταση. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ συνόδευσε τον βασιλικό στρατό στην Υπεριορδανία, στη διάρκεια της απουσίας του στρατεύματα από τις γειτονικές Μουσουλμανικές πόλεις επιτέθηκαν στη Γαλιλαία και αιχμαλώτισαν 500 γυναίκες. Οι εισβολείς κυρίευσαν επίσης ένα οχυρωμένο σπήλαιο κοντά στην Τιβεριάδα με την υποστήριξη της τοπικής χριστιανικής φρουράς. Ο βασιλικός στρατός επέστρεψε στις κεντρικές περιοχές του βασιλείου επειδή ο Βαλδουίνος Δ΄ υποπτεύθηκε ότι ο Σαλαντίν σχεδίαζε περισσότερες επιδρομές. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ έφτασε στην Τιβεριάδα και αρρώστησε βαριά, άφησε τον θετό του γιο Ούγο να διευθύνει τα στρατεύματα στη Γαλιλαία και ενώθηκε ο ίδιος με τον βασιλικό στρατό. Ο βασιλικός στρατός πίεσε τον Σαλαντίν να λύσει την πολιορκία και να αποχωρήσει από το πριγκιπάτο.
Ο Ραϋμόνδος Γ΄ έκανε στα τέλη του 1182 επιδρομή στην Μπόρσα, σύμφωνα με τον Χάμιλτον ήταν μία "αποστολή αναγνώρισης" επειδή από την Μπόρσα μπορούσε να ελέγξει τις κινήσεις του στρατού της Δαμασκού. Ο Ραϋμόνδος συμμετείχε επίσης σύμφωνα με τον Λιούις στην ανεπιτυχή εκστρατεία του βασιλιά στη Συρία λίγο πριν από τα Χριστούγεννα όταν ο βασιλικός στρατός συγκεντρώθηκε στην Τιβεριάδα. Ο Σαλαντίν κατέκτησε στη συνέχεια το Χαλέπι, το σημαντικότερο οχυρό των Ζενγκί στη Συρία (12 Ιουνίου 1183), στη συνέχεια επιτέθηκε στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Με εντολή του Βαλδουίνου συγκεντρώθηκαν στη Σέπφωρις 1.000 ιππότες και 15.000 πεζοί, ο Ραϋμόνδος συμμάχησε μαζί τους. Ο Βαλδουίνος αρρώστησε βαριά με πυρετό και διόρισε βάιλο τον Γκυ των Λουζινιάν. Ο Σαλαντίν διέσχισε τον Ιορδάνη και λεηλάτησε το Μπεθσάν (29 Σεπτεμβρίου 1183), συνέχισε εννιά χρόνια τις επιδρομές του αλλά οι Σταυροφόροι δεν ήθελαν να επιτεθούν ανοιχτά στον στρατό του. Ο Γουλιέλμος της Τύρου κατηγορεί τους αντιπάλους του Γκυ των Λουζινιάν ότι απέφευγαν να επιτεθούν στους εισβολείς επειδή φοβήθηκαν ότι θα κάνουν ισχυρότερο τον Γκυ.
Η διαδοχή του Βαλδουίνου Δ΄
Οι σχέσεις ανάμεσα στον βασιλιά και τον Γκυ εντάθηκαν τους επόμενους μήνες, ο Βαλδουίνος Δ΄ συγκάλεσε τους βαρόνους για να συζητήσουν το θέμα της διαδοχής. Ο Βαλδουίνος, ο Ραϋμόνδος, ο Ρέτζιναλντ της Σιδώνος και οι αδελφοί Ιμπελέν τον πίεσαν να αποκηρύξει τον Γκυ, έπεισαν τον βασιλιά να ανακηρύξει διάδοχο τον θετό γιο του Βαλδουίνο του Μομφερράτου. Το μικρό παιδί στέφτηκε Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (20 Νοεμβρίου 1183). Ο Γουλιέλμος της Τύρου καταγράφει ότι "επιθυμία του βασιλιά" ήταν να διορίσει κάποιον κηδεμόνα για τον μικρό Βαλδουίνο, οι βαρόνοι τον έπεισαν ότι ο Ραϋμόνδος ήταν ο "καταλληλότερος για τη θέση". Η Συνέλευση διαλύθηκε όταν έμαθαν για την ξαφνική επίθεση του Σαλαντίν στο ''"κάστρο του Καράκ"', ο βασιλιάς συγκέντρωσε στρατό αλλά δεν συμμετείχε ο ίδιος προσωπικά και ανέθεσε στον Ραϋμόνδο τη διοίκηση του. Όταν ο Σαλαντίν έμαθε ότι φτάνει στρατός από τα Ιεροσόλυμα έλυσε την πολιορκία (3 Δεκεμβρίου 1183).
Άνοδος του Γκυ των Λουζινιάν και της Σιβύλλας
Ο μικρός Βαλδουίνος Ε΄ πέθανε αιφνίδια στην Άκρα το καλοκαίρι του 1186, ο Ζοσλέν Γ΄ κάλεσε τον Ραϋμόνδο στην Τιβεριάδα να παραστεί στη συνέλευση και άφησε τους Ναΐτες να μεταφέρουν τη σορό του νεαρού βασιλιά στα Ιεροσόλυμα. Με πλεονέκτημα την απουσία του Ραϋμόνδου ο Ζοσλέν κατέλαβε την Άκρα και τη Βηρυτό. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ κάλεσε τους βαρόνους του βασιλείου του στη Ναμπλούς, φέουδο του Μπαλιάν του Ιμπελέν ενός από τους οπαδούς του. Οι συγγραφείς Άρνολντ όφα Λούμπεκ (1150 -1211) και Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ (1160 - 1233) γράφουν ότι στη Συνέλευση αυτή ο Ραϋμόνδος προσπάθησε να καταλάβει τον θρόνο. Η αλήθεια της αναφοράς αμφισβητείται επειδή δεν ήταν παρόντες στη Συνέλευση και έγραψαν τις ιστορίες τους μετά τα γεγονότα, οι αναφορές ωστόσο δείχνουν τις φιλοδοξίες του Ραϋμόνδου για τον θρόνο.
Την εποχή που συγκεντρώθηκαν οι βαρόνοι στη Ναμπλούς η Σιβύλλα και ο Γκυ των Λουζινιάν ήταν παρόντες στη κηδεία του νεαρού βασιλιά Βαλδουίνου Ε΄ στα Ιεροσόλυμα. Ο πατριάρχης των Ιεροσολύμων, οι Μεγάλοι Μάγιστροι των Ναιτών και των Ιωαννιτών και ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν όλοι οπαδοί της Σιβύλλας ήταν επίσης παρόντες. Οι οπαδοί της Σιβύλλας αποφάσισαν να τη στέψουν βασίλισσα αγνοώντας την απόφαση που είχε πάρει η Υψηλή Πύλη στις αρχές του 1185 σχετικά με την εκλογή της νέας βασίλισσας από τους τέσσερις μεγάλους μονάρχες. Η Σιβύλλα προσκάλεσε τους βαρόνους στη στέψη της αλλά αρνήθηκαν να παραστούν. Οι βαρόνοι έστειλαν δύο Κιστερκιανούς μοναχούς στα Ιεροσόλυμα να πληροφορήσουν τη Σιβύλλα για την απόφαση της, ο Ραϋμόνδος Γ΄ έστειλε δύο οπαδούς του μεταμφιεσμένους για να τους κατασκοπεύσουν στην πρωτεύουσα.
Σύγκρουση με τον Γκυ των Λουζινιάν
Οι οπαδοί της Σιβύλλας αγνόησαν την απαγόρευση των βαρόνων, κάλεσαν τον πατριάρχη Ηράκλειο που την έστεψε βασίλισσα στα τέλη Σεπτεμβρίου, η ίδια έβαλε το στέμμα στο κεφάλι του Γκυ και ο πατριάρχης τον έχρισε βασιλιά. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ και οι οπαδοί του αποφάσισαν να στέψουν βασίλισσα την ετεροθαλή αδελφή της Σιβύλλας Ισαβέλλα Α΄ και τον σύζυγο της Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν. Ο Χάμφρεϋ ωστόσο οπαδός του Γκυ των Λουζινιάν αρνήθηκε την προσφορά και ορκίστηκε πίστη στον νέο βασιλιά με τη δικαιολογία ότι ήθελε να αποφύγει τον εμφύλιο, οι υπόλοιποι βαρόνοι ακολούθησαν το παράδειγμα του. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ επέστρεψε στην Τιβεριάδα χωρίς να δώσει όρκο υποτέλειας στη Σιβύλλα και στον Γκυ των Λουζινιάν.
Ο Γκυ κατηγόρησε τον Ραϋμόνδο για προδοσία και επιτέθηκε τον Οκτώβριο στη Γαλιλαία. Ο Γκυ ζήτησε αναφορά από τον Ραϋμόνδο για την περίοδο που ήταν αντιβασιλιάς αλλά εκείνος απάντησε ότι ξόδεψε όλο το θησαυροφυλάκιο στα κρατικά έξοδα. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ κατέφυγε στον Σαλαντίν, του ζήτησε βοήθεια και του πρότεινε συμμαχία, ο σουλτάνος έστειλε στρατό στην Τιβεριάδα και ανάγκασε τον Γκυ να οπισθοχωρήσει. Ο Σαλαντίν πρότεινε σύμφωνα με τον Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ στον Ραϋμόνδο να τον κάνει "ανεξάρτητο βασιλιά από όλους τους Φράγκους". Ο Άρνολντ όφα Λούμπεκ με τη σειρά του γράφει ότι ο Ραϋμόνδος πρότεινε στον Σαλαντίν να του επιτρέψει να περάσει ο στρατός του από τη Γαλιλαία και σε αντάλλαγμα να τον βοηθήσει να πάρει τον θρόνο. Ο Λιούις παρέχει την πληροφορία ότι ένας Οξιτανός τροβαδούρος ο Πέιρε Βιντάλ (1175 - 1205) επισκέφτηκε την αυλή του Ραϋμόνδου στην Τιβεριάδα την εποχή που υπήρχε σύγκρουση ανάμεσα στον ίδιο και το βασιλικό ζεύγος. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ παρείχε προστασία στον Πέιρε Βιντάλ και εκείνος με τη σειρά του αφιέρωσε στον κόμη ένα από τα ποιήματα του. Ο Λιούις γράφει επίσης ότι την ίδια εποχή ο Ραϋμόνδος Γ΄ είχε μεγάλη επιθυμία να επιλέξει σαν διάδοχο του ένα μέλος του Οίκου της Τουλούζης υπό τον όρο να εγκατασταθεί μόνιμα στην Κομητεία της Τρίπολης. Η προσφορά του Ραϋμόνδου φαίνεται ότι έχει καταγραφεί σε μετέπειτα πηγές με έναν στοίχο στις "Γραμμές του Ουτρεμέρ" αλλά η ιστορία φαίνεται ότι είναι έμπνευση του συγγραφέα.
Η επέλαση του Σαλαντίν
Ο Σαλαντίν αποφάσισε να κάνει μία τεράστια επίθεση εναντίον του βασιλείου και συγκέντρωσε στις αρχές του 1187 δυνάμεις από ολόκληρη την αυτοκρατορία. Οι βαρόνοι του βασιλείου έπεισαν τον Γκυ των Λουζινιάν να συμφιλιωθεί με τον Ραϋμόνδο. Οι Μάγιστροι των δυο μεγάλων Στραυιωτικών Ταγμάτων, ο αρχιεπίσκοπος της Τύρου Ρέτζιναλντ της Σιδώνας (1130 - 1202) και ο Μπαλιάν του Ικπελέν ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τον Ραϋμόνδο στην Τιβεριάδα. Ο γιος του Σαλαντίν Μαλίκ αλ-Αφντάλ έστειλε τον Κύριο του Χαρίμ και της Έδεσσας Μουζάφαρ Αλ-Ντιν να ξεκινήσει την επιδρομή στο βασίλειο. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ σύμφωνα με τη συνθήκη που είχε κλείσει επέτρεψε στα Μουσουλμανικά στρατεύματα να περάσουν από τη Γαλιλαία. Μετά την επιδρομή του Μαλίκ αλ-Αφντάλ στη Ναζαρέτ οι αρχηγοί των Στρατιωτικών Ταγμάτων επιτέθηκαν στους εισβολείς αν και οι δυνάμεις τους ήταν σημαντικά λιγότερες. Οι Μουσουλμάνοι συνέτριψαν ολοκληρωτικά τους Σταυροφόρους (1 Μαΐου 1187), μονάχα ο Ζεράρ ντε Ριντφόρ με άλλους τρεις ιππότες δραπέτευσαν από το πεδίο της μάχης. Οι "Ιστορίες του Ηρακλέους" κατηγόρησαν τον Ριντφόρ για τη συντριβή με τον δισταγμό του να επιτεθεί στον Συριακό στρατό. Οι επιδρομείς επέστρεψαν στη Συρία αφού λεηλάτησαν ολόκληρη τη Γαλιλαία, οι κεφαλές των ιπποτών κρεμάστηκαν επιδεικτικά πάνω στις λόγχες τους.
Ο Μπαλιάν του Ιμπελέν και οι αρχιεπίσκοποι της Τύρου και της Ναζαρέτ έφτασαν την επόμενη μέρα στην Τιβεριάδα. Τα "Χρονικά του Έρνουλ" γράφουν ότι τα νέα για την καταστροφή των Σταυροφόρων ήταν τεράστιο πλήγμα για τον Ραϋμόνδο, συμφώνησε να δώσει στον Γκυ προσωπικό όρκο υποτέλειας. Έδιωξε τη Μουσουλμανική φρουρά που είχε εγκατασταθεί στην Τιβεριάδα την εποχή που έκλεισε συμμαχία με τον Σαλαντίν. Ο Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ γράφει ότι ο Ραϋμόνδος Γ΄ πιέστηκε με τη βία να έρθει σε συμφωνία με τον βασιλιά όταν οι ευγενείς απείλησαν το βασίλειο του με διάλυση και οι ιερείς απείλησαν ότι θα ακυρώσουν τον γάμο του. Ο Γκυ και ο Ραϋμόνδος συναντήθηκαν σε ένα κάστρο κοντά στα Ιεροσόλυμα που βρισκόταν στην κατοχή των Ιωαννιτών. Ο Ραϋμόνδος σύμφωνα με τα "Χρονικά του Έρνουλ" έδωσε όρκο υποτέλειας στον Γκυ αφού έπεσε στα γόνατα του και ο Γκυ με τη σειρά του τον συγχώρεσε για την παράνομη στέψη του.
Η Μάχη του Χαττίν
Ο Γκυ διέταξε να συγκεντρωθούν τα στρατεύματα του στη Σέπφωρις. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ ενώθηκε με τον βασιλικό στρατό, μαζί του ήρθαν ιππότες από ολόκληρη τη Γαλιλαία αφήνοντας στην Τιβεριάδα τη σύζυγο του με μία μικρή φρουρά, στη Σεπφωρίς ήρθαν επίσης ιππότες από την κομητεία της Τιβεριάδας. Ο Σαλαντίν επιτέθηκε στη Γαλιλαία (2 Ιουλίου 1187) και ξεκίνησε την πολιορκία της πόλης, ο στρατό του υπερείχε σημαντικά περισσότερο από 30%. Η Εσίβα έστειλε απεσταλμένους στο στρατόπεδο των Σταυροφόρων να τους πληροφορήσει για την επίθεση του Σαλαντίν. Τα νέα για την πολιορκία της Τιβεριάδας προκάλεσαν ξανά εμφύλια σύγκρουση ανάμεσα στους Σταυροφόρους επειδή ο Ραϋμόνδος και ο Ριντφόρ πρότειναν ανεπιθύμητες στρατηγικές. Με δεδομένο το γεγονός ότι η πόλη θα μπορούσε να αντισταθεί σε μία μακρόχρονη πολιορκία ο Ραϋμόνδος ήθελε να αποφύγουν να δώσουν ανοιχτή μάχη, πρότεινε επίσης να στείλει απεσταλμένους ο Γκυ στην Αντιόχεια και να ζητήσει ενισχύσεις από τον Βοημούνδο Γ΄. Ο Ριντφόρ και ο Σατιγιόν όταν άκουσαν την πρόταση του Ραϋμόνδου τον κατηγόρησαν για δειλία και ότι η πρόταση του θα του κοστίσει την κομητεία του. Ο βασιλιάς ήταν έτοιμος να δεχτεί την πρόταση του Ραϋμόνδου αλλά ο Ριντφόρ τον κατηγόρησε ταυτόχρονα για την παλαιότερη συμμαχία του με τον Σαλαντίν. Ο Γκυ των Λουζινιάν αποφάσισε τελικά να επιτεθεί και διέταξε τον στρατό του να προχωρήσει στην Τιβεριάδα.
Ο Ραϋμόνδος Γ΄ σαν άρχοντας της περιοχής διορίστηκε αρχηγός του στρατού που θα διασχίσει τη Γαλιλαία. Την εποχή που τα στρατεύματα του Σαλαντίν επιτέθηκαν στους Ναΐτες από τα νότια οι Σταυροφόροι σταμάτησαν σε ένα πηγάδι για να συγκεντρώσουν νερό επειδή διψούσαν. Τα "Χρονικά του Έρνουλ" κατηγορούν τον Ραϋμόνδο για την απόφαση αυτή, άλλοι σημειώνουν ότι το αποφάσισε ο βασιλιάς παρά την αντίθετη γνώμη του Ραϋμόνδου. Τα στρατεύματα του Σαλαντίν περικύκλωσαν τους Σταυροφόρους που αναζητούσαν νερό και τους έσφαξαν όλους. Ο στρατός συνέχισε την επόμενη μέρα την πορεία του για την Τιβεριάδα αλλά δέχτηκε συνεχείς επιθέσεις από τον στρατό του Σαλαντίν. Οι στρατιώτες εξαντλημένοι από τη δίψα προσπάθησαν να ανοίξουν δρόμους στον στρατό του Σαλαντίν για να πάνε στη θάλασσα της Τιβεριάδας αλλά σφαγιάστηκαν, πέντε από τους ιππότες του Ραϋμόνδου αποστάτησαν στον στρατό του Σαλαντίν. Σε μία προσπάθεια του να φτάσει στις πηγές κοντά στη Χαττίν ο Ραϋμόνδος επιτέθηκε με το ιππικό του στις δυτικές πλευρές του Μουσουλμανικού στρατού και μπόρεσε να ανοίξει ένα ασφαλές πέρασμα για τον στρατό του. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ και οι Σταυροφόροι που τον συνόδευαν δεν επέστρεψαν, δραπέτευσαν πρώτα στη Σαφέντ και μετά στην Τύρο.
Επιπτώσεις και θάνατος
Οι υπόλοιποι Σταυροφόροι εξαφανίστηκαν και οι υποτελείς του Ραϋμόνδου αιχμαλωτίστηκαν. Οι πόλεις δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στον Σαλαντίν που τις κυρίευσε όλες τον επόμενο μήνα. Η Εσίβα του Μπυρ παρέδωσε την Τιβεριάδα στον Σαλαντίν και ενώθηκε με τον Ραϋμόνδο στην Τύρο. Ο Εμπριάκο παρέδωσε στον Σαλαντίν το Τζουμπαίλ με αντάλλαγμα την ελευθερία του (4 Αυγούστου 1187). Ο Σαλαντίν κατέλαβε τη Βηρυτό (6 Αυγούστου 1187) και ο Ραϋμόνδος δραπέτευσε για την Τρίπολη επειδή πίστευε ότι μπορούσε να καταλάβει εύκολα ο Σαλαντίν την Τύρο, οι παλιοί του σύμμαχοι Μπαλιάν του Ιμπελέν και Ρέτζιναλντ της Σιδώνας ενώθηκαν σύντομα μαζί του.
Ο Ραϋμόνδος Γ΄ αρρώστησε βαριά στην Τρίπολη, σύμφωνα με μερικές πληροφορίες υπέφερε από πλευρίτιδα. Οι περισσότεροι συγγραφείς συμφωνούν στο ότι αρρώστησε από τη μεγάλη του λύπη για τη συντριβή του αυτοκρατορικού στρατού. Δεν είχε παιδιά και σύμφωνα με τη διαθήκη του κληροδότησε την κομητεία της Τρίπολης στον μεγαλύτερο γιο του Βοημούνδου Γ΄ της Αντιόχειας Ραϋμόνδο που ήταν και θετός γιος του. Ο συγγραφέας Ραλφ του Ντισέτο καταγράφει τον θάνατο του 15 μέρες μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ (17 Οκτωβρίου 1187). Ο ιστορικός Λιούις παραπέμπει τον θάνατο του πιθανότατα τον Σεπτέμβριο.
Ιστορικές γνώμες
Ο Γουλιέλμος της Τύρου που είχε τον Ραϋμόνδο σε μεγάλη εκτίμηση τον περιγράφει σαν σοφό τόσο στην πολιτική όσο και τον πόλεμο. Έκανε ωστόσο και αρκετές αρνητικές περιγραφές για τον Ραϋμόνδο με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη δειλία του όταν αποχώρησε από τη μάχη (1179). Ο Γουλιέλμος της Τύρου ήταν καγκελάριος και επίσκοπος όταν ήταν αντιβασιλιάς ο Ραϋμόνδος συνεπώς η άποψη του δεν θεωρείται ουδέτερη, οι σύγχρονοι συγγραφείς όμως όπως ο Στήβεν Ράνσιμαν επηρεάστηκαν έντονα από τη γνώμη του. Ο Λιούις έχει αρνητική γνώμη για τον Ραϋμόνδο τονίζοντας ότι "η σταδιοδρομία του στιγματίστηκε από μία μεγάλη σειρά ασήμαντων, λανθασμένων και καταστροφικών επιλογών". Ο Μπάρμπερ με τη σειρά του σημειώνει ότι "οι πράξεις του είχαν όλες κριτήριο τις προσωπικές φιλοδοξίες του". Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει :
"Ο Ραϋμόνδος Γ΄ ήταν άντρας λεπτός με μέτριο ύψος και σκοτεινό δέρμα, τα μαλλιά του ήταν ίσια με μέτριο μέγεθος και είχε διαπεραστικό βλέμμα. Το μυαλό του ήταν άστατο αλλά οι πράξεις του ήταν αποφασιστικές και τολμηρές με ανοιχτό μυαλό, έμεινε επίσης γνωστός για τις αστείες διατροφικές του συνήθειες. Ο Ραϋμόνδος ήταν πολύ φιλελεύθερος απέναντι στους ξένους αλλά καταπιεστικός στους άντρες της συνοδείας του."
Οι σύγχρονοι Μουσουλμάνοι συγγραφείς περιγράφουν τον Ραϋμόνδο σαν έξυπνο και ικανό πολιτικό. Ο Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ (1160 - 1233) τονίζει ότι "Οι Σταυροφόροι τον σεβόντουσαν περισσότερο από όλους, δεν υπήρχε κανένας περισσότερο ανδρείος" τη δεύτερη περίοδο της αντιβασιλείας του. Ο Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ αντίστοιχα γράφει ότι ο Μουσουλμάνοι τον θεωρούσαν σαν τον μεγαλύτερο εχθρό τους και τον χειρότερο ανάμεσα στους Φράγκους". Ο Αμπού Σαμπά τον περιγράφει σαν τον μεγαλύτερο εχθρό των Μουσουλμάνων και ζητάει από τον Σαλαντίν να τον θανατώσει μαζί με τον Ραϋνάλδο του Σατιγιόν. Οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί στηρίχτηκαν στον Γουλιέλμο της Τύρου και τα "Χρονικά του Έρνουλ"'' που περιγράφουν τον Ραϋμόνδο Γ΄ σαν έναν άντρα που ήθελε να κλείσει ειρήνη με τον Σαλαντίν για να επιβιώσουν τα Σταυροφορικά κράτη. Οι ίδιοι ιστορικοί σημειώνουν ότι οι νέοι Σταυροφόροι που ήταν αντίπαλοι του Ραϋμόνδου είχαν σημαντική συμβολή στην πτώση του βασιλείου, δέχονται επίσης την άποψη ότι ήταν έμπιστος άνθρωπος που κρατούσε τον λόγο του.
Ο Χάμιλτον εκφράζει τις αμφιβολίες του σχετικά με το εάν ήθελε να διατηρήσει ο Σαλαντίν "την ειρήνη με τους γειτονικούς χριστιανικούς λαούς" και να τους επιτρέψει να κρατήσουν την Ιερουσαλήμ την ιερότερη πόλη. Η πτώση της Ιερουσαλήμ με τη Μάχη του Χαττίν ήταν το κορυφαίο πλήγμα για τον χριστιανικό κόσμο. Η συμμαχία του Ραϋμόνδου με τον Σαλαντίν και η φυγή του από το πεδίο της μάχης έφερε πολλές υποψίες στους χριστιανούς συγγραφείς που τον χαρακτήρισαν "προδότη". Ο Αλμπερίκ του Τρουά-Φοντέν που έγραψε 60 χρόνια μετά τα γεγονότα αναφέρει ότι ο Ραϋμόνδος και ο Σαλαντίν με τη συμμαχία τους "ήπιαν ο ένας το αίμα του άλλου". Τα "Μινιστρέλια του Ρεμς" γράφουν ότι ο Σαλαντίν υπενθύμισε στον Ραϋμόνδο τον όρκο που είχε κάνει να του επιτρέψει να περάσει από τα εδάφη του. Πολλοί συγγραφείς τον Μεσαίωνα όπως ο Ροβέρτος της Οσέρ και ο Γουλιέλμος του Νανγκίς κατηγορούν τον Ραϋμόνδο σαν αποστάτη τονίζοντας ότι ο θεός τον θανάτωσε για να τον τιμωρήσει για την προδοσία του. Οι Μουσουλμάνοι ιστορικοί γράφουν ότι οι χριστιανοί στην εποχή του τον θεωρούσαν προδότη επειδή είχε ασπαστεί το Ισλάμ. Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν καταλήξει ωστόσο στο συμπέρασμα ότι όλες αυτές οι ιστορίες είναι τελικά ψευδείς εφευρέσεις.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Εσίβα του Μπουρ πριγκίπισσα της Γαλιλαίας & Τιβεριάδας, κόρη του Ελινάντ πρίγκιπα της Γαλιλαίας ή του Ραντούλφ του Ισσύ ή τού Γουλιέλμου Α΄ του Μπουρ πρίγκιπα της Γαλιλαίας. Η Εσίβα ήταν χήρα από τον πρώτο της σύζυγο Βάλτερ του Σαιντ-Ομέρ, ο οποίος απεβίωσε το 1174. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ από την Εσίβα δεν απέκτησε απογόνους, έτσι υιοθέτησε τον ανιψιό του Ραϋμόνδο Δ΄ και τον έκανε διάδοχο.
Σχετικά Λήμματα
Κατηγορία:Κόμητες της Τρίπολης Κατηγορία:Οίκος της Τουλούζης
Βαγγέλης Μαρινάκης
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης (Πειραιάς, 30 Ιουλίου 1967) είναι Έλληνας εφοπλιστής, επιχειρηματίας, αθλητικός παράγοντας και πολιτικός.
Ηράκλεια η Ποντική
Η Ηράκλεια η Ποντική ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Παφλαγονίας, χτισμένη στις ακτές της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία, στις εκβολές του ποταμού Λύκου. Αντιστοιχεί στη σημερινή πόλη Καραντενίζ Ερεγλί (Karadeniz Ereğli) της Τουρκίας, το όνομα της οποίας είναι πιστή μεταγραφή του αρχαιοελληνικού ("Karadeniz": Μαύρη Θάλασσα, "Ereğli": Ηράκλεια).
Βαγγέλης Μαρινάκης
Είναι ιδρυτής της ναυτιλιακής εταιρείας Capital Maritime & Trading Corporation καθώς και άλλων εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον χώρο της ναυτιλίας. Είναι πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός από το 2010, οπότε και οδήγησε την ομάδα σε σημαντικές εγχώριες διακρίσεις, και από το 2017 ιδιοκτήτης της ομάδας Νότιγχαμ Φόρεστ. Είναι επίσης ιδιοκτήτης της Alter Ego Media η οποία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τις εφημερίδες Το Βήμα και Τα Νέα και τον τηλεοπτικό σταθμό Mega.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 και του 2019 εξελέγη πρώτος σε ψήφους δημοτικός σύμβουλος Πειραιά.
Ηράκλεια η Ποντική
Ιστορικά στοιχεία
Η Ηράκλεια η Ποντική ιδρύθηκε στις ακτές του Ευξείνου Πόντου στα 560-558 π.Χ. ως αποικία των Μεγάρων σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, ενώ κατά τον Στράβωνα των Μιλησίων. Της έδωσαν το όνομα αυτό προς τιμήν του μυθικού ήρωα Ηρακλή, επειδή πίστευαν ότι από ένα σπήλαιο που βρισκόταν στην περιοχή εισήλθε στον Άδη. Οι άποικοι υπέταξαν τους αυτόχθονες κατοίκους αλλά συμφώνησαν μαζί τους να μην τους πουλήσουν ως σκλάβους έξω από την πόλη.
Βαγγέλης Μαρινάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι γιος του Μιλτιάδη Μαρινάκη, εφοπλιστή και πολιτικού, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κρήτη, και της Ειρήνης Καρακατσάνη με καταγωγή από τον Πόντο. Μεγάλωσε στον Πειραιά, όπου ο πατέρας του είχε αναπτύξει σημαντική επιχειρηματική και πολιτική δράση, ενώ συμμετείχε και στη χρηματοδότηση του Ολυμπιακού. Περάτωσε τις σπουδές του σε δημόσιο σχολείο του Πειραιά και εν συνεχεία σπούδασε διοίκηση διεθνών επιχειρήσεων στο Λονδίνο, όπου και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα Διεθνών Σχέσεων.
Ηράκλεια η Ποντική
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τον Ξενοφόντα οι κάτοικοι της Ηράκλειας απέκτησαν πλούτο από την καλλιέργεια της εύφορης γης, από το εμπόριο που ανέπτυξαν χάρη του φυσικού λιμένα της πόλης στον ποταμό Λύκο και από την αλιεία, με αποτέλεσμα να θέσουν υπό τον έλεγχό τους μια ευρύτερη παράλια περιοχή που έφθανε στα ανατολικά ως τα Κοτύωρα. Ίδρυσαν μάλιστα νέες αποικίες: τα Κοτύωρα στον Εύξεινο Πόντο, την Καλλάτη στη Θράκη και τη Χερσόνησο ή Χερρόνησο στην Κριμαία.
Η Ηράκλεια έμεινε ανεξάρτητη την περίοδο των Μηδικών κρατώντας φιλική στάση με τους Πέρσες. Από τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. είχε δημοκρατικό πολίτευμα περίπου για 60 χρόνια, γύρω στο 370 π.Χ. επανήλθε η ολιγαρχία και το 364 π.Χ. επιβλήθηκε τυραννίδα από τον Κλέαρχο.
Βαγγέλης Μαρινάκης
Επιχειρηματικές δραστηριότητες
Είναι πρόεδρος και ιδρυτής της Capital Maritime & Trading Corporation. Διετέλεσε από το Μάρτιο του 2007 έως το Δεκέμβριο του 2014 πρόεδρος της ναυτιλιακής εταιρίας Capital Product Partners Limited Partnership, οι μετοχές της οποίας διαπραγματεύονται στο αμερικανικό χρηματιστήριο (Nasdaq:CPLP).
Από το Μάρτιο του 2010 διετέλεσε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και Διευθύνων Σύμβουλος της Crude Carriers Corporation, εταιρίας συνδεδεμένης με την Capital Maritime, οι μετοχές της οποίας διαπραγματεύονταν στην χρηματιστηριακή αγορά της Νέας Υόρκης (NYSE:CRU) μέχρι τη συγχώνευσή της με την Capital Product Partners το Σεπτέμβριο του 2011. Ο Όμιλος της Capital, συμφερόντων Μαρινάκη, διέθετε το 2017 έναν μικτό στόλο άνω των 70 πλοίων, συμπεριλαμβανομένων δεξαμενόπλοιων, πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και ξηρού φορτίου. Ο Όμιλος της Capital εισήλθε στον κλάδο μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) το 2018, με μια παραγγελία έως 10 πλοίων μεταφοράς LNG, συνολικής αξίας 1,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Είναι μία από τις μεγαλύτερες παραγγελίες που έχει κάνει ποτέ Έλληνας εφοπλιστής.
Ηράκλεια η Ποντική
Ιστορικά πρόσωπα
Από την Ηράκλεια καταγόταν ο φιλόσοφος Ηρακλείδης ο Ποντικός καθώς και ο ιστορικός συγγραφέας Μέμνων ο Ηρακλείδης, που έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. ο οποίος συνέγραψε την ιστορία της πόλης σε 16 τόμους, από τους οποίους σώθηκαν οι τόμοι 9-16. Σε αυτούς εξιστορείται η περίοδος από τον τύραννο Κλέαρχο (364-353 π.Χ.) ως τα χρόνια του Ιούλιου Καίσαρα (40 π.Χ. περίπου).
Βαγγέλης Μαρινάκης
Επιχειρηματικές δραστηριότητες
Τον Νοέμβριο του 2018 ανακοινώθηκε η συγχώνευση της Capital Product Partners με την Diamond S Shipping, συμφερόντων του Αμερικανού υπουργού Εμπορίου Γουίλμπουρ Ρος. Τον Απρίλιο του 2019 οι μετοχές της Diamond S Shipping εισήχθησαν στην αμερικανική χρηματαγορά του NYSE. Ύστερα από ενάμιση χρόνο διαπραγματεύσεων, ολοκληρώθηκε μία από τις μεγαλύτερες συγχωνεύσεις στην παγκόσμια εμπορική ναυτιλία, των στόλων της CPLP και της DSS, συνολικής αξίας 1,65 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Είναι η μεγαλύτερη συγχώνευση στον ναυτιλιακό κλάδο που έχει γίνει ποτέ από Έλληνα εφοπλιστή στον NYSE. Είναι, επίσης, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών.
Ηράκλεια η Ποντική
Δείτε επίσης
Memnon: History of Heracleia από το attalus.org
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Βιθυνίας Κατηγορία:Αποικίες των Μεγάρων
Ρωσική πρωτοπορία
μικρογραφία|δεξιά|[[Ελ Λισίτσκι: "Proun", 1925.]] Ο όρος ρωσική πρωτοπορία αναφέρεται στο σύνολο των καλλιτεχνικών ρευμάτων και κινημάτων που αναπτύχθηκαν στη Ρωσία κατά την περίοδο 1910 - 1930. Παράλληλα με τις συνταρακτικές κοινωνικο-οικονομικές εξελίξεις των αρχών του 20ού αιώνα, οι καλλιτέχνες τείνουν να απορρίπτουν το παρελθόν και να αναζητούν καινοτόμες μορφές και μέσα έκφρασης στα διάφορα είδη της τέχνης και τη σύνδεση αυτών. Ο όρος έχει δοθεί μεταγενέστερα από ιστορικούς, και δίκαια οι καλλιτέχνες και τα αντίστοιχα κινήματα χαρακτηρίζονται ως πρωτοποριακά καθώς η συμβολή τους στην εξέλιξη της τέχνης με τολμηρές ιδέες και εφαρμογές έχει ιστορική σημασία. Ωστόσο, σχετικά με τον κοινωνικό ρόλο των καλλιτεχνών και το αν κατάφεραν να εξυπηρετήσουν με την τέχνη τους τα λαϊκά συμφέροντα η ιστορία έδειξε πως η γενιά της Πρωτοπορίας στην πλειονότητά της δεν μπόρεσε να κάνει κτήμα της τη θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού.
Βαγγέλης Μαρινάκης
Επιχειρηματικές δραστηριότητες
Το 2022 η εταιρεία του Βαγγέλη Μαρινάκη, Capital Group ελέγχει σχεδόν 100 πλοία, με χωρητικότητα πάνω από 10,5 εκατομμύρια νεκρά φορτία και αξία που προσεγγίζει τα 9 δισ. δολάρια. Κατά τη διάρκεια του 2021 και τους πρώτους 10 μήνες του 2022, όπως επισημαίνεται από τη Lloyd’s List, ''«ο κ. Μαρινάκης συμμετείχε σε 75 συναλλαγές αξίας 5,5 δισ. δολαρίων. Σε αυτές τις συναλλαγές, συμπεριλαμβάνονται 47 εξαγορές πλοίων μεταξύ των οποίων 32 παραγγελίες νεότευκτων, που μπορούν σε μεγάλο βαθμό να χαρακτηριστούν ως επενδύσεις σε πιο πράσινα πλοία. (...) Σε ό,τι αφορά την ανανέωση του στόλου, υπογραμμίζεται πως οι παραγγελίες περιλαμβάνουν VLCCs διπλού καυσίμου, δεξαμενόπλοια με τεχνολογία ρότορα πανιών και πλοία μεταφοράς LNG.»'' Για τον προσανατολισμό της εταιρίας του στην πράσινη ανάπτυξη ο Μαρινάκης βραβεύθηκε με το βραβείο Tanker Shipping & Trade Industry Leader 2022.
Ρωσική πρωτοπορία
Η προεπαναστατική τέχνη στη Ρωσία
Γύρω στο 1910, εμφανίζεται στην τέχνη η πόλωση από την άρνηση του συμβολισμού, ο οποίος άνθιζε στη Ρωσία από το 1890. Από τη μια πλευρά, υπάρχουν οι ζωγράφοι που αναζητούν το "εθνικό ρωσικό στυλ", όπως οι Peredvizhniki (Περιπλανώμενοι), οι οποίοι περιοδεύουν σε ολόκληρη τη Ρωσία, εμπνέονται από την αγροτική ζωή και κριτικάρουν τα εναπομείναντα στοιχεία της δουλοπαροικίας. Ενώ το αντίπαλο δέος αποτελείται από τους Δυτικόφιλους ζωγράφους και ακαδημαϊκούς που πρεσβεύουν την ανάπτυξη της τέχνης μέσα από την ίδια την τέχνη.
Την ίδια περίοδο εμφανίζεται ένα νέο ύφος στη ζωγραφική με έμπνευση από τη λαϊκή τέχνη, την αγιογραφία και την απλοποιημένη μορφή της πρωτόγονης τέχνης (νεο-πριμιτιβισμός) και με στοιχεία της προγενέστερης ρωσικής ζωγραφικής παράδοσης (εξάλειψη του βάθους ή απόδοσή του με άλλες τεχνικές από τη γεωμετρική προοπτική) αλλά και επιρροές από το γαλλικό κυβισμό, τον ιταλικό φουτουρισμό και το γερμανικό εξπρεσιονισμό. Με αυτή τη βάση γεννιέται ο ρωσικός φουτουρισμός που ονομάζεται κυβοφουτουρισμός και επεκτείνεται στην ποίηση. Κύριοι εκπρόσωποι ήταν οι ζωγράφοι Γκοντσαρόβα και Λαριόνοφ, και αργότερα ποιητές που πρώτα ήταν ζωγράφοι όπως ο Μαγιακόφσκι, ο Δαβίδ Μπουρλιούκ και ο Κρουτσόνιχ.
Με αφορμή το παραπάνω κείμενο πρέπει ο αναγνώστης να προβληματιστεί για το πώς η αντικειμενική πραγματικότητα επιδρά στη συνείδηση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, με ποιον τρόπο οι αλλαγές που πραγματοποιούνται στις κοινωνίες στο μεταίχμιο 19ου και 20ου αιώνα – με το πέρασμα του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο – αντανακλώνται στην τέχνη. Στη Δυτική Ευρώπη πρόκειται για τα κινήματα του κυβισμού και του φουτουρισμού.
Κυβισμός
Οι τεμνόμενες επιφάνειες απεικονίζουν πιο αληθινά και σύνθετα το αντικείμενο. Οι πολλές πλευρές που παρουσιάζονται αποδεικνύουν την αντίληψη του δημιουργού για το αντικείμενο και ταυτόχρονα εισάγουν την τέταρτη διάσταση, την παράμετρο του χρόνου.
Φουτουρισμός
Ως υπέρβαση του κινηματογράφου, περιέχει την κίνηση, το δυναμισμό, τους νέους ρυθμούς που υποβάλλουν οι νέες συνθήκες ζωής.
Το μόνο κίνημα που μπορεί να συγκριθεί είναι του Ντανταϊσμού στη Δυτική Ευρώπη που εμφανίστηκε μερικά χρόνια αργότερα.
Ρωσικός Φουτουρισμός - Κυβοφουτουρισμός
μικρογραφία|δεξιά|Ν.Γκοντζάροβα: "Ο ποδηλάτης", 1912-1913.
Ο ιταλικός φουτουρισμός αν και σύγχρονος με το ρωσικό κίνημα δεν είναι στην πραγματικότητα συγκρίσιμος καθώς έχουν δύο θεμελιακές διαφορές:
Σουπρεματισμός του Μάλεβιτς και Ματεριαλισμός του Τάτλιν
μικρογραφία|δεξιά|Κ.Μάλεβιτς: "Μαύρο τετράγωνο", 1914-1915.
Η διαπάλη για την προτεραιότητα ή όχι της μορφής απασχόλησε αρκετά την καλλιτεχνική κοινότητα της Ρωσίας. Η φορμαλιστική θέση ότι η μορφή καθορίζει το περιεχόμενο βρίσκει έδαφος στην ιδεαλιστική αντίληψη ότι η συνείδηση, η σκέψη καθορίζει την πραγματικότητα. Στη ζωγραφική αυτή η τάση παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις. Η τέχνη από μέσο γνώσης και οργάνωσης του κοινωνικού συναισθήματος γίνεται αυτοσκοπός: ζωγραφική για τη ζωγραφική.
Η τάση αυτή κορυφώνεται με την εμφάνιση ενός νέου ρεύματος, που καταργεί το ίδιο το αντικείμενο προς αναπαράσταση: τη μη αντικειμενική ή μη παραστατική ζωγραφική. Ο Μάλεβιτς - ιδρυτής αυτού του ρεύματος - το ονομάζει σουπρεματισμό. Με μια σειρά έργων που ξεκινούν απο το ελάχιστο της μορφής η σουπρεματιστική ζωγραφική ολοκληρώνεται το 1917-1918 με τη σειρά "Λευκό πάνω σε λευκό". Ένα χρόνο μετά, ο Ροντσένκο απαντάει με το "Μαύρο σε μαύρο". Φαίνεται, έτσι, το αδιέξοδο αυτής της αντίληψης που προέκυψε από ιδεαλιστκές τάσεις. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση - την οποία χαιρέτησε - εγκαταλείπει τη ζωγραφική και ασχολείται με την εκπαίδευση και τη συγγραφή πραγματειών. Όταν αργότερα ζωγραφίζει ξανά δε δημιουργεί σουπρεματιστικά έργα. Η τέχνη του συγγενεύει με αυτή του Καντίνσκι - προερχόταν από τους συμβολιστές και στράφηκε προς τον εξπρεσιονισμό. Και στους δύο καλλιτέχνες διακρίνει κανείς το μυστικισμό της έμπνευσης, την πρωταρχικότητα της εσωτερικότητας και την αντίληψη για την πνευματική χρησιμότητα της τέχνης.
Σε αντίθεση με τη μεταφυσική του Μάλεβιτς, ο Τάτλιν υποστηρίζει πως η τέχνη δεν πρέπει να αποσπάται από την πραγματικότητα. Ο "ματεριαλισμός" του όμως είναι απλοϊκός και συμπυκνώνεται στο σύνθημά του "πραγματικά υλικά σε πραγματικό χώρο". Μελετά τις ιδιότητες των υλικών και κατασκευάζει αφηρημένες τρισδιάστατες συνθέσεις γνωστές ως "αντιανάγλυφα".
Οκτωβριανή Επανάσταση και Ρωσική Πρωτοπορία
μικρογραφία|δεξιά|Σκίτσα του Μαγιακόφσκι (1919-1920) στα παράθυρα του ΡΟΣΤΑ. Οι καλλιτέχνες της Πρωτοπορίας αγκάλιασαν με ενθουσιασμό την νέα εξουσία - ειδικά οι φουτουριστές με μπροστάρη το Μαγιακόφσκι που δήλωσε:
Βαγγέλης Μαρινάκης
Επιχειρηματικές δραστηριότητες
Πέραν των δραστηριοτήτων στη ναυτιλία, ο Μαρινάκης έχει επενδύσεις στον κλάδο της ενέργειας. Με αφορμή την επένδυσή του, περίπου 250 εκατομμυρίων ευρώ στην Τέρνα Ενεργειακή, δήλωσε στο Φόρουμ των Δελφών το 2021 ότι “πρέπει να στραφούμε σε τέτοιες πράσινες επενδύσεις. Είναι επενδύσεις που δεν γίνονται μόνο για το κέρδος αλλά και για τη προστασία του περιβάλλοντος”.
Επίσης έχει χρηματοδοτήσει μια σειρά από σημαντικά projects real estate για πράσινα ενεργειακά αποδοτικά κτίρια γραφείων, κατοικιών και τηλεοπτικών/κινηματογραφικών στούντιο στην Ελλάδα.
Αθλητισμός
Το 2005 ανέλαβε την χρηματοδότηση των ομάδων πετοσφαίρισης ανδρών και γυναικών του Ολυμπιακού ενώ ανακαίνισε το γήπεδο "Μελίνα Μερκούρη" καθιστώντας το αποκλειστικά έδρα των ομάδων βόλεϊ του Ολυμπιακού. Το 2010 εξαγόρασε, από τον Σωκράτη Κόκκαλη, την πλειοψηφία των μετοχών της ΠΑΕ Ολυμπιακός αναλαμβάνοντας πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου. Έχει, επίσης, διατελέσει πρόεδρος της Superleague, καθώς και αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας από τον Αύγουστο του 2010 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2011.
Ως πρόεδρος της Π.Α.Ε. Ολυμπιακός έχει κατακτήσει εννιά πρωταθλήματα τις αγωνιστικές περιόδους 2010-11 με 2016-17 και 2019-21, τέσσερα κύπελλα Ελλάδας, πετυχαίνοντας το νταμπλ τίτλων τις αντίστοιχες 2011-13, 2014-15 και 2019-20. Ο Μαρινάκης παραιτήθηκε από τη ΠΑΕ τον Νοέμβριο του 2017 και χρέη προέδρου ανέλαβε ο Γιάννης Μώραλης. Τον Φεβρουάριο του 2021 ο Μαρινάκης ανέλαβε και πάλι πρόεδρος της ΠΑΕ.
Από το 2017 είναι ιδιοκτήτης της Βρετανικής ομάδας Νότιγχαμ Φόρεστ, η εξαγορά της οποίας κόστισε 50 εκατομμύρια λίρες.
Το Φεβρουάριο του 2019 ο Μαρινάκης ανακοίνωσε τα σχέδια για την ανακατασκευή του σταδίου της Νότιγχαμ Φόρεστ με τη δημιουργία των μεγαλύτερων σύγχρονων εγκαταστάσεων στα East Midlands για 38.000 θεατές.
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2016, ο Μαρινάκης έλαβε μία από τις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες πανελλαδικής εμβέλειας που δημοπρατήθηκαν στην Ελλάδα, με τίμημα 73,8 εκατομμύρια Ευρώ. Η άδεια ακυρώθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2016, αφού το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό τον τότε νόμο για τις τηλεοπτικές άδειες. Σε συνέντευξη που έδωσε τον Απρίλιο του 2019 στον Νίκο Χατζηνικολάου για λογαριασμό του ραδιοφωνικού σταθμού Real FM, ισχυρίστηκε πως ο Ιωάννης Καλογρίτσας του είχε ζητήσει «να καταβάλει υπό τη μορφή δανείου το ποσό των 26,3 εκατ. ευρώ για να πληρώσει την πρώτη δόση για τις τηλεοπτικές άδειες», αλλά εκείνος αρνήθηκε. Δήλωσε επίσης πως μέχρι να εμπλακεί στην υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών, οι σχέσεις του με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν άριστες.
Στις 31 Μαΐου 2017, η εταιρία του Alter Ego Media κέρδισε στον διαγωνισμό για την εξαγορά των τίτλων του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και έγινε ο νέος ιδιοκτήτης των εντύπων, των ιστοσελίδων και των συμμετοχών του οργανισμού. Τον Μάιο του 2019 το νέο κανάλι με όνομα One Channel έκανε διαδικτυακή πρεμιέρα στην Ελλάδα και την 1η Νοεμβρίου 2019 η Alter Ego Media κέρδισε σε αντίστοιχο διαγωνισμό για την απόκτηση του αρχείου, του σήματος και της ταινιοθήκης του τηλεοπτικού σταθμού Mega Channel και έγινε ο νέος ιδιοκτήτης του καναλιού.
Τον Φεβρουάριο του 2021, ο Μαρινάκης έγραψε τους στίχους του τραγουδιού "Έξαψη" της Νατάσας Θεοδωρίδου. Μέσα στις πρώτες έξι ημέρες της κυκλοφορίας του κατάφερε να συγκεντρώσει πάνω από 1 εκατομμύριο προβολές στο Youtube.
Συμμετέχει επίσης στην εταιρεία πρακτόρευσης και διανομής εφημερίδων και περιοδικών Άργος με ποσοστό 9,9%.
Φιλανθρωπικές δράσεις
Ο Β. Μαρινάκης έχει υποστηρίξει διαχρονικά πολλές ελληνικές και διεθνείς φιλανθρωπικές οργανώσεις είτε ιδιωτικά, είτε ως πρόεδρος του Ολυμπιακού.
Το 2010, ο Ολυμπιακός διοργάνωσε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ενάντια στη φτώχεια μέσω του προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών για την ανάπτυξη (UNDP). Συγκέντρωσε πάνω από US$500.000 για τις σεισμόπληκτες χώρες.
Τον Ιούνιο του 2012 ο Μαρινάκης εξαγόρασε 1.364.000 € του ελληνικού χρέους, προσφέροντας το συμβολικό ποσό των 168,590 € εκ μέρους των 55 παικτών και υπαλλήλων της ΠΑΕ Ολυμπιακός, καθώς το διάστημα της δωρεάς αντιστοιχούσαν 24.800 € του εθνικού χρέους σε κάθε Έλληνα εργαζόμενο. Το 2016, χρηματοδότησε σχεδόν χίλιες μερίδες φαγητού και ειδών ρουχισμού που διανέμονταν καθημερινά στους πρόσφυγες στο λιμάνι του Πειραιά. Το 2018 προχώρησε σε δωρεά ύψους 1 εκ. Ευρώ με την ΠΑΕ Ολυμπιακός για τους πληγέντες των πυρκαγιών στο Μάτι της Αττικής.
Από το 2013 χρηματοδοτεί το Ενοριακό Φιλόπτωχο Ταμείο του Ιερού Ναού Γενεσίου Θεοτόκου Νίκαιας και την ενορία της Σύρου για την καθημερινή σίτιση χιλίων ατόμων εβδομαδιαία, ενώ τον Οκτώβριο του 2013 ανακοινώθηκε η συνεργασία του Ολυμπιακού με τη UNICEF, η οποία ανανεώθηκε το 2017, για τη χρηματοδότηση του προγράμματος εμβολιασμού παιδιών σε διάφορες χώρες του κόσμου, τα οποία αντιμετωπίζουν σοβαρούς κινδύνους υγείας. Στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής, ο σύλλογος είχε αναλάβει να συγκεντρώσει το ποσό των 2 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ η φανέλα του φέρει το λογότυπο της UNICEF.
Ο Μαρινάκης χρηματοδοτεί προσωπικά το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη στο Ηράκλειο της Κρήτης με €80.000 ετησίως για 10 χρόνια από τον Ιούλιο του 2014. Τον Σεπτέμβριο του 2014, ενίσχυσε οικονομικά τις εκδηλώσεις εορτασμού για τα 200 χρόνια από την ίδρυση της Φιλικής Εταιρίας και την τοποθέτηση ανδριάντα του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην Αθήνα. Επίσης υποστηρίζει διαχρονικά ιδιωτικά φιλανθρωπικές οργανώσεις με κέντρο το παιδί, όπως η Αργώ και το Μαζί για το Παιδί. Ως πρόεδρος του Ολυμπιακού, το Φεβρουάριο του 2014 ανακοίνωσε την προσφορά 500.000€ για την επισκευή σχολείων στη σεισμόπληκτη Κεφαλονιά.
Ρωσική πρωτοπορία
Οκτωβριανή Επανάσταση και Ρωσική Πρωτοπορία
Τον Νοέμβριο του 1918, στάλθηκε το πρώτο τρένο "ΑΓΚΙΤ-ΠΡΟΠ" (αγκιτάτσιας και προπαγάνδας) για να βοηθήσει στην ενοποίηση της υπαίθρου. Οι λαμαρίνες αυτών των τρένων ήταν ζωγραφισμένες από την πρωτοπορία και στολισμένες με στίχους του Μαγιακόφσκι. Οργάνωναν συγκεντρώσεις και πρόβαλλαν στις στάσεις τους ταινίες και "επίκαιρα" εποχής σε ανθρώπους που δεν είχαν δει ποτέ κινηματογράφο. Επιβάτες σ’αυτά ήταν και εκατοντάδες νεαροί καμεραμέν, οι οποίοι έκαναν λήψεις υπό την καθοδήγηση κυρίως, του νεαρού φουτουριστή ποιητή Βερτόφ. Σ’ αυτόν οφείλεται και το ένα από τα δύο βασικότερα ρεύματα του σοβιετικού κινηματογράφου, ο "κινηματογράφος-μάτι". Αυτοί οι πειραματισμοί και οι συζητήσεις οδήγησαν το 1923, στην εφεύρεση του ντοκιμαντέρ. Παράλληλα με τα τρένα "ΑΓΚΙΤ-ΠΡΟΠ", συνέβαλε στην μπολσεβίκικη προπαγάνδα και το Ρωσικό Τηλεγραφικό Πρακτορείο (γνωστό ως ΡΟΣΤΑ), με έδρα τη Μόσχα. Καλλιτέχνες όπως ο Λισίτσκι, ο Κλούτσις και ο Ροντσένκο υπηρέτησαν την Επανάσταση σχεδιάζοντας αφίσες αλλά και διάφορα άλλα μέσα προβολής μηνυμάτων (π.χ. εξέδρες).
Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του Λαϊκού Επιτροπάτου Παιδείας, οι καλλιτέχνες της Πρωτοπορίας στελέχωσαν τους καλλιτεχνικούς του τομείς για τις εικαστικές τέχνες, το θέατρο, τα μουσεία. Έτσι, υπάρχουν μία σειρά φορείς για την καλλιτεχνική εκπαίδευση: τα Ελεύθερα Εργαστήρια της Πετρούπολης (ΣΒΟΜΑΣ), τα Ανώτερα Τεχνικά Καλλιτεχνικά Εργαστήρια της Μόσχας (ΒΧΟΥΤΕΜΑΣ), η σχολή ΟΥΝΟΒΙΣ (Επιβεβαίωση της Νέας Τέχνης) - πρόκειται για τη σχολή του Βιτέμπσκ μετά το πέρασμα της διεύθυνσης από το Σαγκάλ στο Μάλεβιτς, το Ινστιτούτο Καλλιτεχνικής Παιδείας (ΙΝΧΟΥΚ).
Κονστρουκτιβισμός
μικρογραφία|δεξιά|Ο Πύργος του Τάτλιν, πρόπλασμα, 1919. Την παραίτηση του Καντίνσκι, επιτάχυνε η σύσταση από το Ροντσένκο της ομάδας εργασίας αντικειμενικής ανάλυσης (Πόποβα, Βεσνίν, Μπαμπίτσεφ, Στεπάνοβα, Αρβάτοφ, Μπρικ και Γκαν) το Μάρτη του 1921. Η λεγόμενη "παραγωγική τέχνη" στην οποία στράφηκαν σύντομα ενοποιήθηκε με τον κονστρουκτιβισμό, που παράλληλα με τον ωφελιμιστικό προορισμό της τέχνης διακήρυττε την ανάγκη συγχώνευσής της με τη βιομηχανική παραγωγή. Στο πρόγραμμά τους, τονίζεται ότι η ιδεολογία τους είναι ο επιστημονικός κομμουνισμός, βασισμένος στην ιδεολογία του ιστορικού υλισμού. Τα ιδεολογικά και μορφολογικά χαρακτηριστικά των έργων τους συνθέτονται μέσα από τρία στοιχεία: Παρά τη θετική πρόθεση των κονστρουκτιβιστών να εκφράσουν με καλλιτεχνικά μέσα αφηρημένες έννοιες και νόμους του διαλεκτικού υλισμού, στην πράξη ο σκοπός αυτός ταυτίζεται με τη "βιομηχανική κουλτούρα".
Το κίνημα του κονστρουκτιβισμού επηρεάστηκε αρκετά από τις θεωρίες του Μπογκντάνοφ οι οποίες διαπνέονται από ένα μυστικισμό του μηχανολογισμού, της μηχανοποιημένης μορφής. Οι κονστρουκτιβιστές καλλιτέχνες ήταν μέλη της ΠΡΟΛΕΤΚΟΥΛΤ, μιας οργάνωσης που πρωταγωνιστούσε ο Μπογκντάνοφ. Ο ίδιος, αποδεχόμενος τους συλλογισμούς του Μαχ, ότι "Είναι" και "Συνείδηση" ταυτίζονται, ότι δηλαδή τα στοιχεία της φυσικής εμπειρίας (ο φυσικός, εξωτερικός κόσμος, η ύλη) είναι ταυτόσημα με τα αισθήματα έγραφε: "Κάτω η τέχνη, έξω η στράτευση, η φιλολογία, η φιλοσοφία, η ηθική, ζήτω η τεχνολογία". Πολύ συνοπτικά πρόκειται για μια στενή και μηχανιστική αντίληψη για τον ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης στη σοσιαλιστική οικοδόμηση, που αντιμετωπίζει την τέχνη ως μορφή έκφρασης της αυθόρμητης εργατικής συνείδησης και όχι της σοσαλιστικής συνείδησης, η οποία ξεπερνά τα όρια της υποκειμενικής εργατικής εμπειρίας. Οι θεωρητικές βάσεις του κονστρουκτιβισμού χαρακτηρίζονταν από πολλές αντιφάσεις και η θεωρία του απείχε αρκετά από την πολιτική πρακτική των εκπροσώπων του. Αυθόρμητα και συναισθηματικά γίνονταν παρανοήσεις στη θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού και δε γίνονταν κατανοητές οι νέες κοινωνικές σχέσεις. Το γεγονός αυτό δε μηδενίζει την προσφορά του κονστρουκτιβισμού αν λάβει κανείς υπόψη τις υποκειμενικές και αντικειμενικές δυσκολίες της εποχής.
Κατακτήσεις του Κονστρουκτιβισμού και της Πρωτοπορίας
μικρογραφία|δεξιά|Ilya Golosov, Εργατικό κλαμπ Zuyev, Μόσχα, 1926-1928. Η συνάντηση των καλλιτεχνών της Πρωτοπορίας με τη σοσιαλιστική επανάσταση ήταν μια συγκυρία που προκάλεσε μια πρωτοφανή δυναμική στην τέχνη και μια έμπνευση στους καλλιτέχνες.
Το έργο-σύμβολο του κονστρουκτιβισμού είναι "ο Πύργος" του Τάτλιν, που προοριζόταν ως μνημείο της 3ης Διεθνούς, όπως του ανατέθηκε από το Λαϊκό Επιτροπάτο Παιδείας. Ήταν αδύνατο να κατασκευαστεί με τα τεχνικά μέσα της εποχής, κι έτσι έμεινε στο στάδιο της μακέτας.
Τα έργα της περιόδου χαρακτηρίζονταν από αίσθημα, πνοή και εφευρετικότητα για την νέα εποχή που άνοιγε για την ανθρωπότητα. Ο Ροντσένκο, ο Λισίτσκι με αφίσες και τρισδιάστατα έργα, η Πόποβα με πρωτοποριακές τεχνικές στη σκηνογραφία, οι Ιόγκανσον, Στεπάνοβα, τα σκηνοθετικά εγχειρήματα των Εβρέινοφ και Μέγιερχολντ, οι Βερτόφ, Ντοβζένκο, Πουντόβκιν, Αϊζενστάιν είναι μερικά μόνο ονόματα και παραδείγματα της Πρωτοπορίας και των επιτευγμάτων της.
Σημαντική είναι η συμβολή της στη σύγχρονη αρχιτεκτονική με τις σχολές των σχεδιαστών να πρωτοπορούν παγκοσμίως.
Από τη Ρωσική Πρωτοπορία στο Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό
Παρά τις αντιφάσεις της, η Ρωσική Πρωτοπορία στο σύνολό της πέτυχε τον αρχικό της στόχο να σπάσει την παλιά αισθητική του παθητικού και άγονου νατουραλισμού και να ανοίξει το δρόμο για μια ανώτερη τέχνη, πολύ πιο βαθιά και αληθινή, το σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Δύο βασικές τάσεις συγκρούστηκαν στην Πρωτοπορία: η μία πρέσβευε τη φυγή από την πραγματικότητα, ενώ η άλλη υποστήριζε τη γείωση στην πραγματικότητα. Και οι δύο αυτές τάσεις, ανεξάρτητα από τις προθέσεις και τις διακηρύξεις των καλλιτεχνών, έχουν ως υπόβαθρο τον υποκειμενικό ιδεαλισμό. Σύμφωνα, όμως με τη μαρξιστική θεωρία της γνώσης, κάθε νέα γνώση εμπεριέχει ως ένα βαθμό την προηγούμενη. Η διαλεκτική άρνηση της παλιότερης γνώσης αποτελεί διαδικασία ανασυγκρότησής της σε υψηλότερο και τελειότερο επίπεδο. Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός έρχεται να πραγματοποιήσει μια ανώτερη σύνθεση των κατακτήσεων των κινημάτων της Πρωτοπορίας. Έρχεται να υπερβεί την περιορισμένη προλεταριακή εμπειρία, με τη γνήσια επιστημονικότητα και καθολικότητα της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας. Αποτελεί τη βασική αναγκαιότητα για την τέχνη της νέας εποχής, για το πέρασμα της τέχνης από την προϊστορία στην ιστορία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη
Βαγγέλης Μαρινάκης
Φιλανθρωπικές δράσεις
Τον Μάιο του 2017, ο Μαρινάκης πραγματοποίησε τα αποκαλυπτήρια του μνημείου γενοκτονίας των Ποντίων στον Πειραιά και χρηματοδότησε την ολική ανακατασκευή της πλατείας Αλεξάνδρας για να τιμήσει την μνήμη των 353.000 Ποντίων που χάθηκαν.
Το Νοέμβριο του 2017, ο Μαρινάκης ηγήθηκε μιας προσπάθειας του Ολυμπιακού να βοηθήσει τους πλημμυροπαθείς της Μάνδρας. Η προσφορά συμπεριλάμβανε έργα υποδομής καθώς και μεγάλες ποσότητες τροφίμων, εμφιαλωμένου νερού και άλλες αναγκαίες προμήθειες που έστειλε σε όσους είχαν ανάγκη μετά τις πλημμύρες.
Το 2019 ανακοινώθηκε η δημιουργία της έδρας «Μιλτιάδη Μαρινάκη» για τη Νεοελληνική Γλώσσα και τον Πολιτισμό στο Τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο (The Ohio State University), όπου η ελληνική τοπική κοινότητα συγκέντρωσε 1 εκατομμύριο δολάρια με έναν εκ των βασικών δωρητών, τον Βαγγέλη Μαρινάκη, για τη διάσωση του τμήματος Νεοελληνικών Σπουδών.
Τον Απρίλιο του 2020 ο Μαρινάκης ενίσχυσε το Τζάνειο Νοσοκομείο στον Πειραιά με ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό αλλά και μάσκες υψηλής προστασίας ενάντια στον Κορωνοϊό. Επίσης μαζί με την Αγγελική Φράγκου και την ΙΟΝ πραγματοποίησαν δωρεά 12 νέων πλήρως εξοπλισμένων κλινών ΜΕΘ στο Νοσοκομείο Νίκαιας, συνολικού ύψους άνω του 1,5 εκ. ευρώ.
Στις 16 Απριλίου 2022 η Νότιγχαμ Φόρεστ ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της UNICEF για στήριξη στους πληγέντες του Ρώσο-ουκρανικού πολέμου, προσφέροντας ένα ποσό πάνω από 15.000 λίρες.