cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόκκινη μπανάνα
Περιγραφή
thumb|left|250px|Πίνακας του [[Πωλ Γκωγκέν «Το γεύμα (Οι Μπανάνες)» 1891.]] Όταν ωριμάσουν, οι κόκκινες μπανάνες οφείλουν να έχουν βαθιά κόκκινη ή καστανόχρωμη φλούδα και τρώγονται καλύτερα όταν είναι αμωλώπιστες και ελαφρώς μαλακές. Αυτή η ποικιλία περιέχει περισσότερη βήτα καροτίνη και βιταμίνη C απ'ότι η κίτρινη μπανάνα. Περιέχει επίσης, κάλιο και σίδηρο. Όσο πιο κόκκινος είναι ο καρπός, τόσο περισσότερη η καροτίνη και τόσο υψηλότερο το επίπεδο της βιταμίνης C. Όπως και με τις κίτρινες μπανάνες, οι κόκκινες μπανάνες θα ωριμάσουν εντός ολίγων ημερών, σε θερμοκρασία δωματίου και είναι καλύτερο να αποθηκεύονται εκτός ψυγείου. Χρειάζεται πολύ νερό για καλή παραγωγή.
Χρήσεις
Οι κόκκινες μπανάνες τρώγονται με τον ίδιο τρόπο όπως και οι κίτρινες μπανάνες, με το ξεφλούδισμα του καρπού πριν από το φάγωμα. Συχνά τρώγονται ωμές, ολόκληρες ή τεμαχισμένες και προστίθεται σε επιδόρπια και φρουτοσαλάτες, αλλά μπορεί επίσης και να τηγανιστεί ή να ψηθεί (στο φούρνο ή στη σχάρα). Οι κόκκινες μπανάνες συνήθως, πωλούνται από τα καταστήματα, αποξηραμένες.
Η κόκκινη μπανάνα έχει περισσότερη βήτα καροτίνη και βιταμίνη C απ' ό,τι οι ποικιλίες της κίτρινης μπανάνας. Όλες οι μπανάνες περιέχουν τρεις φυσικές πηγές σακχάρων: σακχαρόζη, φρουκτόζη και γλυκόζη, που τις καθιστά μια πηγή άμεσης και βιώσιμης ενέργειας. - Δείτε περισσότερα στο: https://web.archive.org/web/20160116000459/http://www.specialtyproduce.com/produce/Red_Bananas_549.php#sthash.lw1ZHlEK.dpuf
Οι πρώτες μπανάνες που εμφανίστηκαν στην αγορά του Τορόντο (τη δεκαετία του 1870 και του 1880) ήταν οι κόκκινες μπανάνες. Οι κόκκινες μπανάνες, είναι διαθέσιμες καθ' όλο το χρόνο, σε ειδικές αγορές και τα μεγαλύτερα σούπερ μάρκετ στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιέργειες μπανάνας Κατηγορία:Τροπικά φρούτα Κατηγορία:Χλωρίδα της Νοτιοδυτικής Ασίας
Φιδαετός
Ονοματολογία
Η λατινική λέξη gallicus σημαίνει, «Γαλατικός», «προερχόμενος από τη Γαλατία», αγνώστου λοιπής σημασίας.
Η αγγλική ονομασία του είδους Short-toed (Snake) Eagle, σχετίζεται με τους σχετικά κοντούς γαμψώνυχες του πτηνού.
Η ελληνική ονομασία φιδαετός, παραπέμπει ευθέως στις διατροφικές συνήθειες του είδους.
Συστηματική ταξινομική
Ο φιδαετός ανήκει στο γένος Circaetus που περιλαμβάνει 6 είδη, όλα αφρικανικά. Εξαίρεση αποτελεί το C. gallicus, που είναι το μοναδικό που «περνάει» και στην Ευρασία, όπου αναπαράγεται κατά τη διάρκεια του θέρους. Η ταξινομική του γένους Circaetus, δεν είναι ακόμη ξεκάθαρη και, θα χρειαστούν αρκετά ακόμη χρωμοσωμικά δεδομένα και διασταυρώσεις για να λυθούν τα διάφορα προβλήματα.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|left|280px| Χάρτης εξάπλωσης του φιδαετού. Πράσινο σκούρο=όλο το έτος (επιδημητικό), Πράσινο ανοικτό=Περιοχές αναπαραγωγής (καλοκαιρινός επισκέπτης), Μπλε=Χειμερινός επισκέπτης
Ο φιδαετός ανήκει στα ημερόβια αρπακτικά πτηνά του Παλαιού Κόσμου. Ο κύριος όγκος του πληθυσμού βρίσκεται στη δυτική και νότια Κεντρική Παλαιαρκτική, ενώ στα βόρεια φθάνει μέχρι το γεωγραφικό πλάτος των 60°, περίπου. Κάποιοι απομονωμένοι θύλακες αναπαραγωγής βρίσκονται στη Σαουδική Αραβία, στην Κίνα και νοτιοανατολικά στην Ινδονησία. Στην τελευταία και στην ινδική υποήπειρο, ζει και αναπαράγεται ολόκληρο το χρόνο.
Στην Ελλάδα, όπως και σε όλα τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, ο φιδαετός είναι αποδημητικό πτηνό, ερχόμενος το καλοκαίρι μόνο για να φωλιάσει και ξαναφεύγει το φθινόπωρο.
Μεταναστευτικές οδοί
Ο φιδαετός, αν εξαιρεθούν οι πληθυσμοί της ινδικής χερσονήσου και κάποιων νησιών της Ινδονησίας, είναι μεταναστευτικό είδος. Οι περιοχές διαχείμασης περιλαμβάνουν μία σχετικά στενή ζώνη στο Σαχέλ της Αφρικής και, από τη Σενεγάλη μέχρι την Αιθιοπία. Η μετανάστευση πραγματοποιείται από τα τέλη Αυγούστου-Σεπτέμβριο, μέσω του Γιβραλτάρ, του Βοσπόρου και του Ισραήλ. Η παρακολούθηση των πληθυσμών της Β. Ιταλίας, έδειξε ότι περνάνε στην Αφρική μέσω της Σικελίας, ενώ ένα δακτυλιωμένο πτηνό από τους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς της Γαλλίας, έφτασε στον Νίγηρα σε 20 ημέρες, καλύπτοντας μιαν απόσταση 4700 χιλιομέτρων.
Βιότοπος
Βασική προϋπόθεση για την αναπαραγωγή των πληθυσμών του φιδαετού είναι η αφθονία σε ερπετά -κυρίως φίδια-, καθώς και η ύπαρξη μεμονωμένων δέντρων. Συχνάζει σε ξερά μέρη με αραιή ξυλώδη βλάστηση και πέτρες, όπως η μεσογειακή μακία γη, τα γκαρίγκ (garrigues) και οι περιοχές με φρύγανα. Γενικά, το ελληνικό τοπίο που περιλαμβάνει και τα τρία αυτά είδη οικοτόπων, είναι ιδανικό για τους φιδαετούς. Επιπλέον, μπορεί να παρατηρηθεί σε περιοχές με αραιά πεύκα και μικτά δάση, ενώ τα χωράφια αποτελούν ανοικτές περιοχές κατάλληλες για κυνήγι. Στα ανατολικά της επικράτειάς του, βρίσκεται σε στεπώδεις περιοχές, ενώ στα βόρεια συχνάζει σε πυκνά και παραποτάμια δάση, ειδικά όταν συνορεύουν με βάλτους. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, εμφανίζεται σε ημι-άνυδρες περιοχές με αγκαθωτούς θάμνους, όπως η σαβάνα.
Οι περιοχές αναπαραγωγής του φιδαετού κυμαίνονται από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι το υψόμετρο των 2000 μέτρων περίπου, ενώ περιστασιακά, στο Μαρόκο και την Ινδία, μπορεί να φθάσει ακόμη ψηλότερα.
Η επικράτεια περιπλάνησης του είδους είναι συνήθως μεγάλη. Σε μια ισπανική μελέτη, ο μέσος όρος των 36 τετραγωνικών χιλιομέτρων βρέθηκε να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του, με παρόμοια αποτελέσματα σε μελέτη που διεξήχθη στην Ιταλία. Σε περίπτωση διεκδίκησης του χώρου δράσης, βρέθηκε ότι είναι απαραίτητη μία απόσταση τουλάχιστον 2 χιλιομέτρων από άτομα του ίδιου είδους, για να «αποφευχθούν επεισόδια», αν και σε πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές, όπως στη Δαδιά μετρήθηκαν χαμηλότερες αποστάσεις.
Μορφολογία
Ο φιδαετός είναι ένα σχετικά μεγάλο αρπακτικό πουλί που, μοιάζει κατά την πτήση με τις γερακίνες, αλλά είναι αρκετά μεγαλύτερος από αυτές. Απαντάται σε δύο χρωματικές φάσεις (colour phases), μία κοινή σκουρόχρωμη και μία αρκετά σπανιότερη, υπόλευκη. .
thumb|left|300px| Ενήλικος Φιδαετός
Η ράχη έχει γενικά γκρί-καφέ χρώμα, και τα άνω καλυπτήρια φτερά είναι πιο ανοιχτόχρωμα, αλλά αυτό διακρίνεται μόνον από κοντινή απόσταση. Τα δευτερεύοντα ερετικά είναι σκουρότερα, ενώ τα πρωτεύοντα ερετικά είναι σχεδόν μαύρα στις άκρες τους. Η κοιλιακή επιφάνεια είναι πολύ ανοιχτόχρωμη -στην παρατήρηση κατά την πτήση φαίνεται σχεδόν λευκή-, αλλά υπάρχουν αραιές καφετί κηλίδες που, το μέγεθός τους μπορεί να ποικίλλει αρκετά. Η μετρίου μεγέθους ουρά διαθέτει τρεις αχνές σκουρόχρωμες ταινίες που, από μακρινή απόσταση είναι πολύ δυσδιάκριτες.
Το γκρίζο-καφετί κεφάλι, όταν το πτηνό είναι στο έδαφος, φαίνεται πολύ μεγάλο σχετικά με το σώμα του, ενώ οι μεγάλοι οφθαλμοί με την κίτρινη ίριδα, μοιάζουν με εκείνους της κουκουβάγιας, αυτό όμως δεν είναι άμεσα ορατό κατά την πτήση. Τα πρασινογκρίζα πόδια δεν έχουν φτερά, είναι όμως καλυμμένα με μικρές δικτυωτές φολίδες, ενώ οι μαύροι γαμψώνυχες είναι σχετικά κοντοί, για να μπορεί να συλλαμβάνει γλυστερά ερπετά. thumb|right|250px| Το χαρακτηριστικό φολιδωτό πόδι του φιδαετού Μήκος 75 εκατοστά βάρος 2 κιλά άνοιγμα  φτερών 190εκ.
Τα δύο φύλα είναι σχεδόν όμοια (διαφέρουν ελάχιστα στο χρώμα). Ο φυλετικός διμορφισμός -τόσο κοινός στα αρπακτικά πτηνά- εδώ δεν υφίσταται, εκτός από το γεγονός ότι τα θηλυκά είναι λίγο βαρύτερα από τα αρσενικά.
Πτήση
Το φτερούγισμα του φιδαετού είναι πολύ χαρακτηριστικό, διότι είναι πολύ ισχυρό και εξαιρετικά αργό για ένα πτηνό του μεγέθους του, και συχνά περιγράφεται ως «πέταγμα σε αργή κίνηση» (slow motion flight). Οι πτέρυγες, σε εμπρόσθια όψη, είναι κρατημένες σχεδόν σε ευθεία, παράλληλη με το έδαφος θέση.
thumb|left|300px|Ενήλικος φιδαετός σε πτήση
Επίσης ο φιδαετός χρησιμοποιεί την τεχνική της αιώρησης (hanging) και της αιώρησης με λίκνισμα των φτερούγων (hovering) όταν κυνηγάει με συνθήκες δυνατού αέρα.
Τροφή
Η διατροφή του φιδαετού είναι πολύ εξειδικευμένη. Τρέφεται κατά 84% με φίδια, ενώ το υπόλοιπο ποσοστό είναι τρωκτικά (5%), σαύρες (4%) και μικρές χελώνες (4%). Η ανατομία των ποδιών του είναι προσαρμοσμένη σ’αυτό (βλ. Μορφολογία) και οι φολίδες λειτουργούν προστατευτικά στα δαγκώματα -διότι δεν είναι απρόσβλητος στο δηλητήριο των φιδιών-, ενώ οι κοντοί γαμψώνυχες είναι εξαιρετικά βολικοί στη σύλληψη και συγκράτηση των ολισθηρών τους σωμάτων. Προτιμάει να επιτίθεται σε μη δηλητηριώδη φίδια (Elaphe sp., Coluber sp., Natrix sp., κ.α.), αλλά έχουν καταγραφεί επιθέσεις και σε δηλητηριώδη (Vipera sp.). Στην περιοχή της Δαδιάς, τα μισά περίπου από τα φίδια που συμπεριλαμβάνονται στη διατροφή του φιδαετού, είναι Νερόφιδα (Natrix natrix) και ακολουθούνται από Σαπίτες (Malpolon insignitus).
thumb|right|300px|Νερόφιδο, από τα είδη που προτιμάει ο φιδαετός
Εκκλησία Αγίων Ισιδώρων (Λυκαβηττός)
Οι Άγιοι Ισίδωροι ή Άγιος Ισίδωρος ή Άγιος Σιδερέας είναι μεσαιωνική εκκλησία στην Αττική. Βρίσκεται στην ΝΔ πλαγιά του Λυκαβηττού, κολλημένη ακριβώς επάνω στον κομμένο βράχο και μέσα σε μεγάλο σπήλαιο. Είναι μικρό εκκλησάκι μονόκλιτου βασιλικού ρυθμού, με ξύλινη στέγη, 5,2 Χ 12,1 μ. Καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1930 και κτίστηκε ξανά εκ βάθρων ένα χρόνο αργότερα.
Φιδαετός
Τροφή
Το μέγεθος των συλλαμβανομένων φιδιών, δεν φαίνεται να ξεπερνάει το 1 μέτρο, αν και σε περιοχές της Ινδίας, έχουν παρατηρηθεί άτομα μήκους 1,8 μέτρων. Οι ημερήσιες διατροφικές ανάγκες ενός ενήλικου φιδαετού, είναι 1-2 φίδια μέσου μεγέθους ημερησίως. ενώ οι νεοσσοί χρειάζονται περίπου 200 γραμμάρια καθημερινά, που σημαίνει ότι, καθ’όλη τη διάρκεια παραμονής τους στη φωλιά, η συνολική ποσότητα ανέρχεται στα 11 κιλά, ή 270 φίδια, περίπου.
Εκκλησία Αγίων Ισιδώρων (Λυκαβηττός)
Ο ναός μαζί με τα παρεκκλήσιά του είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη, στον Άγιο Ισίδωρo τον Χιοπολίτη, στην Αγία Μυρόπη (Μερόπη) και στον Άγιο Γεράσιμο. Σύμφωνα με επιτόπια επιγραφή, ο ναός αφιερώθηκε στους Αγίους Ισιδώρους από μία εικόνα τους, που βρέθηκε επάνω σε έναν ιερομόναχο, όταν αυτός εκοιμήθη.
Φιδαετός
Τροφή
Εκτός από φίδια, οι φιδαετοί επιτίθενται και σε σαύρες (4%) και μικρά θηλαστικά (1%), ενώ εντελώς περιστασιακά μπορούν να συμπεριλάβουν έντομα, σαλιγκάρια, σκουλήκια και σκαθάρια στη λεία τους. Στη Δαδιά, στα δείγματα από τις σαύρες, βρέθηκαν κυρίως Pseudopus (Ophisaurus) apodus και Lacerta viridis.
Εκκλησία Αγίων Ισιδώρων (Λυκαβηττός)
Υπάγεται οργανωτικά ως αρχιεπισκοπικό παρεκκλήσιο Κ.Π.Ο.Ε.Κ.Ε. στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.
Φιδαετός
Αναπαραγωγή
Ο φιδαετός αποκτά αναπαραγωγική ωριμότητα στα 3-4 χρόνια και είναι μονογαμικός στις περισσότερες περιπτώσεις. Η περίοδος αναπαραγωγής αρχίζει στην Ευρώπη περίπου στα μέσα Μαρτίου (στην Ελλάδα στα μέσα Απριλίου), ενώ στις ασιατικές περιοχές με το πέρας των μουσώνων, στις αρχές Νοεμβρίου. Η φωλιά είναι καινούργια κάθε χρόνο και, συνήθως είναι μία μικρή κατασκευή στην κορυφή ενός δέντρου,μέσα σε δάσος. Τα δέντρα, βελανιδιές ή πεύκα συνήθως, δεν είναι ιδιαίτερα ψηλά και οι φωλιές σπάνια βρίσκονται σε ύψος μεγαλύτερο των 10 μέτρων από το έδαφος, αλλά δεν διακρίνονται εύκολα. Πολύ πιό σπάνια, η φωλιά μπορεί να είναι απευθείας σε βράχια. Έχει μέση διάμετρο 60 εκατοστών περίπου και, ύψος μόλις 30 εκατοστά, ενώ το υλικό επίστρωσης είναι φρέσκα πράσινα φύλλα ή βραχυκλάδια κωνοφόρων.
Εκκλησία Αγίων Ισιδώρων (Λυκαβηττός)
Ιστορία
Τον Λυκαβηττό ο Ησύχιος τον ονομάζει "λόφο με πολλά βότανα", όπως λύκους (= άνθη ίριδας, σύμφωνα με Αθηναίο ιστοριογράφο), από όπου και το όνομα του λόφου. Βρισκόταν βορειο-δυτικά του άστεως των Αθηνών, από τη μεριά των Ηρίων Πυλών (περίπου σήμερα Σταδίου και Σίνα). Η οδός ακολουθούσε τη σημερινή οδό Σίνα και πήγαινε προς τον λόφο.
Φιδαετός
Αναπαραγωγή
Η γέννα αποτελείται από 1 μόνο αυγό και η επώαση, που γίνεται στις πλείστες των περιπτώσεων από το θηλυκό, διαρκεί γύρω στις 47 ημέρες.Το αρσενικο προμηθεύει τροφή και για τους δύο και, όταν ο νεοσσός γίνει περίπου ενός μηνός, τότε το θηλυκό αρχίζει να πηγαινοέρχεται στη φωλιά. Ο νεοσσός είναι σε θέση, μετά από 3 εβδομάδες, να καταπιεί ολόκληρο φίδι 80 εκατοστών μήκους και 12 εκατοστών πάχους. Το πρώτο φτέρωμα βγαίνει στις 25-30 ημέρες και ολοκληρώνεται στις 45 ημέρες περίπου. Στους δύο μήνες αφήνει τη φωλιά και πετάει στις 70-75 ημέρες, περίπου. .
Εκκλησία Αγίων Ισιδώρων (Λυκαβηττός)
Ιστορία
Στον περιβάλλοντα χώρο υπάρχει το σπήλαιο όπου τον 2ο αι. ζούσε, κατοικούσε και προσευχόταν, ο Άγιος Αριστείδης ο Αθηναίος, ο μάρτυς και φιλόσοφος.
Φιδαετός
Κατάσταση πληθυσμού
Βασικές απειλές για το είδος αποτελούν η λαθροθηρία, οι πυρκαγιές (ειδικά στις Μεσογειακές χώρες) και η απομάκρυνση των ώριμων δέντρων που του στερούν σημαντικές θέσεις φωλιάσματος. Επίσης η εγκατάλειψη των εκτατικών μορφών γεωργίας και κυρίως η παρακμή των παραδοσιακών συστημάτων βόσκησης έχουν ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση των οικοτόπων στους οποίους κυνηγάει.
Εκκλησία Αγίων Ισιδώρων (Λυκαβηττός)
Ιστορία
Ιστοριοδιφικές αναφορές ανάγουν την ιερότητα του τόπου έως και τα ύστερα πρωτοχριστιανικά χρόνια, πληροφορώντας ότι υπήρχε χώρος διαμορφωμένος σε ναό προς τιμήν της αγίας Σιών και πως πέριξ αυτού ενταφιάζονταν οι νεκροί των χριστιανών, μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνος. Μάλιστα διασώζονται και συγκεκριμένα ονόματα, μεταξύ των οποίων ενός νεο-βαπτισθέντος παιδιού, διαφόρων γυναικών και ενός επισκόπου Κλημάτιου.
Φιδαετός
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, ο φιδαετός απαντάται και με τις ονομασίες άσπρος αετός και φιδογέρακας ή φιδογέρακο.
Εκκλησία Αγίων Ισιδώρων (Λυκαβηττός)
Ιστορία
Επιπλέον σε αυτόν τον χώρο έχει ασκητέψει ο Μέγας Βασίλειος με τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο.
Φιδαετός
Πηγές
Κατηγορία:Αετίδες
Εκκλησία Αγίων Ισιδώρων (Λυκαβηττός)
Ιστορία
Πιο κάτω από τον ναό, σε απότομο μέρος υπάρχει κοιλότητα, που μάλλον χρησίμευσε ως καταφύγιο ασκητή κατά την Τουρκοκρατία. Η παράδοση λέει ότι όταν βρέθηκαν στη σπηλιά οστά ασκητού, που έφεραν την εικόνα των Αγ. Ισιδώρων, τότε κτίστηκε ναός στο όνομα των Αγίων. Τον 16ο αι. ιδρύθηκε ναός. Τον 17ο αι. ήταν ησυχαστήριο και ζούσαν δύο άγιοι γέροντες, οι οποίοι παρουσιάστηκαν σε πάρα πολύ κόσμο, και παρουσιάζονται συχνά, και είπαν τα ονόματά τους. Υπάρχουν μαρτυρίες για πολλά θαύματα από την εποχή εκείνη. Ο ένας από τους δύο ήταν ξυλουργός και ο άλλος αγιογράφος. Κοιμήθηκαν σε μεγάλη ηλικία, όπως έχουν πει οι ίδιοι οι άγιοι που παρουσιάστηκαν. Αυτός ο χώρος λοιπόν είναι αγιασμένος και κάθε γωνία εδώ έχει πνευματική αξία. Ο χώρος ήταν ησυχαστήριο, μόναζαν εδώ.
Τα νεώτερα χρόνια
Το 1834 η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα, αλλά δεν υπήρχαν πολλοί ναοί τότε και οι Αθηναίοι ερχόταν για εκκλησιασμό στον ναΐσκο των Αγ. Ισιδώρων. Όταν η Αυστρία εισέβαλε στην Ιταλία, η κυβέρνηση Μιαούλη αποφάσισε ουδετερότητα, όμως παρά την απαγόρευση, φοιτητές του Πανεπιστημίου και γενικά η νεολαία της Αθήνας τέλεσε στους Αγ. Ισιδώρους δέηση υπέρ της ευοδώσεως του αγώνα των Γαλλο-Σαρδηνίων την Κυριακή 7 Ιουνίου 1859. Το 1930 από αμέλεια του νεοκόρου ο ναός κάηκε, ανηγέρθη όμως γρήγορα (1931) ευρυχωρότερος με τις συνδρομές των περιοίκων και τις δαπάνες του μηχανικού Κ. Κωττάκη. Από το 1937 άρχισε η ακμή του ναού με την συνδρομή των κατοίκων, ενώ κατασκευάστηκαν το τέμπλο, το αναλόγιο, το δεσποτικό και οι λοιπή διακόσμηση του ναού· καθιερώθηκε και η λιτάνευση της ιεράς εικόνος των Αγίων Ισιδώρων κατά τις επετείους της εορτής τους. Κατά τα έτη της Γερμανο-Ιταλικής κατοχής ο ναός έκλεισε και οι Ιταλοί βρήκαν την ευκαιρία να συλήσουν τον ναό κλέβοντας όλα τα ιερά σκεύη, ήτοι ευαγγέλια, θυμιατά, εικόνες, δισκοπότηρα, πολυελαίους κ.λπ., ενώ απέσπασαν από την εικόνα των Αγίων Ισιδώρων την αργυρή επένδυσή της. Μετά την απελευθέρωση άρχισε κανονικά η λειτουργία του Ιερού Ναού. Από τον Μάρτιο του 2001 άρχισε η συντήρηση του ναού, καθώς το νερό της βροχής εισχωρούσε και προκαλούσε φθορές. Ο περιβάλλον χώρος ευπρεπίστηκε, φυτεύτηκαν δένδρα και φυτά, επισκευάστηκε η περίφραξη και το κτήριο υδροδοτήθηκε. Ο ναός, από παρεκκλήσιο της Αρχιεπισκοπής, έγινε χώρος που λειτουργεί όπως και οι άλλες ενορίες. Εκτός από τις Κυριακές, γίνονται λειτουργίες τις εορτές, αγρυπνίες, συνάξεις και άλλες πνευματικές εκδηλώσεις. Ξεκίνησε η έκδοση περιοδικού, δημιουργήθηκε ιστοσελίδα και αναμεταδίδονται ζωντανά όλες οι ακολουθίες.
Το σπήλαιο έγινε αφορμή να περάσουν από εδώ πολλοί άγιοι που πέρασαν από την Αθήνα: ο Άγ. Γεράσιμος ο εν Κεφαλληνία (1579), η Αγ. Φιλοθέη (1589), ο Άγ. Νεκτάριος (+1920), ο Άγ. Νικόλαος Πλανάς (+1932), ο Άγ. Φιλόθεος Ζερβάκος (+1980), ο Άγ. Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης (+1991).
Παρεκκλήσιο του Τιμίου Σταυρού
Το παρεκκλήσιο βρίσκεται στη νότια πλευρά του ναού και η είσοδος είναι μέσα από τον ναό. Είναι αφιερωμένο στον Γολγοθά και στον Τίμιο Σταυρό και έγινε στο σημείο αυτό έπειτα από πολλά οράματα. Εδώ υπάρχει η εικόνα της Παναγίας του Πάθους (η Παναγία η Αμόλυντος) με ένα ακάνθινο στέφανο επάνω στο πλαίσιό της, η εικόνα του Νυμφίου και η εικόνα Ω Γλυκύ μου Έαρ (η Παναγία που θρηνεί τον αποκαθηλωμένο Χριστό). Το ιερό είναι μικρογραφία του Φρικτού Γολγοθά. Η Αγ. Τράπεζα αποτελείται από δύο πέτρινες πλάκες, με ανάμεσά τους τρίμματα από τα λείψανα του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου και του Αγ. Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Η Πρόθεση, λόγω στενότητας χώρου, είναι κάτω από την Αγία Τράπεζα. Εκεί, κάτω από την Αγία Τράπεζα, είναι η Αγία Οπή, όπου μέσα της φυλάσσεται ένα κομμάτι του βράχου του Γολγοθά και επάνω του ένα τμήμα του Τιμίου Ξύλου. Η Οπή ιδρώνει μύρο. Στο βάθος είναι η κάρα ενός ασκητού που βρέθηκε εκεί και τέθηκε στον τύπο της κάρας του Αδάμ. Η νοτιο-ανατολική πλευρά του παρεκκλησίου αποτελείται από τον βράχο του Λυκαβηττού. Στη δυτική μεριά υπάρχει μεγάλος σταυρός με τις στάσεις από την πορεία του Χριστού από το Πραιτώριο προς τον Γολγοθά. Στη βάση του υπάρχουν σε θήκη τρεις πέτρες: μία από το Πάτερ ημών, μία από τον Γολγοθά και μία από τον Πανάγιο τάφο. Στη μεριά αυτή του παρεκκλησίου αφήνουν οι θεραπευμένοι τις πατερίτσες, τα μπαστούνια και τα υποδήματά τους σε ανάμνηση της ίασής τους.
Κειμήλια
Ένας σταυρός ξύλινος μέσα σε θήκη σε σχήμα σταυρού. Προέρχεται από τη γερόντισσα Ειρήνη την Προσκυνήτρια (που είχε ζήσει κοντά στη γερόντισσα Φιλοθέη) και περιήλθε σε αυτήν με θαυμαστό τρόπο. Δεν είναι το Τίμιο Ξύλο, όμως επιστήμονες που τον ερεύνησαν είπαν ότι αποτελείται από τρία είδη ξύλου: πεύκο, κυπαρίσσι και κέδρο, που είναι αδιαχώριστα ενωμένα (όπως και το Τίμιο Ξύλο). Ο Σταυρός είναι μεγάλο προσκύνημα της Ορθοδοξίας.
Στο ανατολικό μέρος, στο τμήμα που δεν υπάρχει τέμπλο, αλλά φαίνεται ο βράχος του Λυκαβηττού, έχει τοποθετηθεί μεγάλη εικόνα της Παναγίας των Ευχών (ή του Βράχου ή η Ισιδωρίτισσα) με πολλά αφιερώματα. Υπάρχει σε θήκη τμήμα λειψάνου του Αγ. Δημητρίου του Μυροβλήτη. Σε πεσσό που χωρίζει το βόρειο κλίτος από το κύριο, υπάρχει εικόνα του Αγ. Νεκταρίου με ένα μικρό τμήμα του λειψάνου του στο κάτω μέρος της εικόνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα Ιερού Ναού Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού
Βίντεο οδοιπορικό με τη διαδρομή και τους χώρους της εκκλησίας
Ισιδωρος Λυκαβηττου
Υπόθεση Καρλίτο
Η Υπόθεση Καρλίτο (Carlito's Way) είναι αστυνομική δραματική ταινία του 1993 αμερικανικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Μπράιαν Ντε Πάλμα. Πρωταγωνιστούν οι Αλ Πατσίνο, Σον Πεν και η Πενελόπε Αν Μίλερ.
Πλοκή
Μετά από 5ετή παραμονή στην φυλακή, ο Πορτορικανός μεγαλέμπορος ναρκωτικών, Καρλίτο Μπριγκάντε αποφυλακίζεται λόγω καλής διαγωγής και χάρη στην βοήθεια του δικηγόρου του Ντέιβιντ Κλάινφιλντ. Αποφασισμένος να ξεκόψει από το κακό παρελθόν του, κάνει σχέδια να πάει στις Μπαχάμες και να δραστηριοποιηθεί σε εταιρία ενοικιάσεως αυτοκίνητων. Του λείπει όμως ένα μικρό κεφάλαιο της τάξεως των 75 χιλιάδων δολαρίων για να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Έτσι γίνεται συνεταίρος σε ένα νυχτερινό μαγαζί, με μοναδικό στόχο του να μαζέψει τα χρήματα που του χρειαζόνται. Εκεί όμως έρχεται αντιμέτωπος με το εγκληματικό του παρελθόν. Στο μαγαζί εμφανίζεται ένας ανερχόμενος μεγαλέμπορος ναρκωτικών, ο Μπένι Μπλάνκο, ο οποίος προτείνει στον Καρλίτο να συνεργαστούν μαζί για την διακίνηση μεγάλων ποσοτήτων ηρωίνης, αξιοποιώντας τις παλιές διασυνδέσεις του Καρλίτο. Ο Καρλίτο αρνείται πεισματικά, ζητώντας από τους μπράβους του μαγαζιού να τον πετάξουν έξω από το μαγαζί.
Ταυτόχρονα, ο Καρλίτο πηγαίνει να συναντήσει την παλιά του σχέση, την Γκέιλ, ζητώντας της να κάνουν ένα καινούργιο ξεκίνημα στην σχέση τους και να τον ακολουθήσει στις Μπαχάμες. Η ίδια, παρότι αγαπάει ακόμη τον Καρλίτο, αρνείται την πρόταση, επειδή θεωρεί οτι ο Καρλίτο δεν έχει αποκοπεί τελείως από το εγκληματικό του παρελθόν. Ο Κλάιφιλντ ζητά από τον Καρλίτο να τον βοηθήσει σε μια απόδραση ένος πελάτη του μαφιόζου, λέγοντάς του ότι θα του δώσει τα χρήματα που χρειάζεται. Ο Καρλίτο δέχεται να συμμετάσχει στο σχέδιο απόδρασης, πιστεύοντας ότι θα είναι και η τελευταία παράνομη δουλειά του. Ο Κλάιφιλντ όμως αποδεικνύεται αναξιόπιστος, καθώς κατά την διάρκεια της απόδρασης δολοφονεί τον μαφιόζο, βάζοντας σε μεγάλους μπελάδες τον Καρλίτο.
Ο Καρλίτο φεύγει βιαστικά για το μαγαζί και παίρνει όσα χρήματα μπορεί προκειμένου να φύγει άμεσα από τη Νέα Υόρκη. Ειδοποιεί την Γκέιλ να τον περιμένει στο σιδηροδρομικό σταθμό για να πάνε μαζί στις Μπαχάμες. Ωστόσο, στην αποβάθρα του σταθμού τον περιμένει ο Μπένι Μπλάνκο και τον πυροβολεί θανάσιμα, στερώντας του την ευκαιρία να πραγματοποιήσει την επιθυμία του να φύγει μακριά από το σκοτεινό παρελθόν του.
Παραγωγή
Ο Πατσίνο πήγε στον παραγωγό Μάρτιν Μπρέγκμαν με σκοπό να γυρίσει μια ταινία του Καρλίτο Μπριγκάντε και του έδειξε ένα πρώιμο προσχέδιο σεναρίου, το οποίο ο Μπρέγκμαν απέρριψε. Τόσο ο Μπρέγκμαν όσο και ο Πατσίνο συμφώνησαν ότι ο χαρακτήρας του Μπριγκάντε θα παρείχε μια κατάλληλη βιτρίνα για το ταλέντο του Πατσίνο. Ο Μπρέγκμαν πλησίασε τον σεναριογράφο Ντέιβιντ Κόεπ, ο οποίος μόλις είχε ολοκληρώσει τη συγγραφή του σεναρίου για την επερχόμενη ταινία του Μπρέγκμαν The Shadow , και του ζήτησε να γράψει το σενάριο για το Carlito's Way. Αποφασίστηκε ότι το σενάριο θα βασιστεί στο δεύτερο μυθιστόρημα After Hours. Ο Καρλίτο σε αυτό το στάδιο θα ταίριαζε περισσότερο με την ηλικία του Πατσίνο. Αν και βασίστηκε κυρίως στο δεύτερο μυθιστόρημα, ο τίτλος Υπόθεση Καρλίτο παρέμεινε, κυρίως λόγω της ύπαρξης της ταινίας του Μάρτιν Σκορσέζε Μετά από ώρες. Ο Μπρέγκμαν θα συνεργαζόταν στενά με τον Κόεπ για δύο χρόνια για να αναπτύξει περαιτέρω το σενάριο γυρισμάτων για την ταινία.
Οι σκηνές του νοσοκομείου γράφτηκαν 25 με 30 φορές επειδή οι ηθοποιοί είχαν πρόβλημα με τη σειρά, με τον Πατσίνο να σκέφτεται ακόμη και ότι ο Καρλίτο δεν θα πήγαινε στο νοσοκομείο. Με μια τελευταία επανεγγραφή, ο Κόεπ κατάφερε να κάνει τη σκηνή να λειτουργήσει προς ικανοποίηση του Πατσίνο. Στα μυθιστορήματα ο Κλάινφελντ δεν πεθαίνει, αλλά ο Ντε Πάλμα έχει τεράστια αίσθηση δικαιοσύνης και ανταπόδοσης. Δεν θα μπορούσε να σκοτώσει τον Καρλίτο και να έχει ζωντανό τον Κλάινφιλντ.
Κάποια στιγμή, ο σκηνοθέτης του The Long Good Friday, Τζον Μακένζι, συνδέθηκε με την ταινία. Όταν επιλέχτηκε το Carlito's Way και η συνέχειά του After Hours, ο Μπρέγκμαν είχε στο μυαλό του τον Έιμπελ Φεράρα. Ωστόσο, όταν ο Μπρέγκμαν και η Φεράρα χώρισαν, προσήχθη ο Ντε Πάλμα. Ο Μπρέγκμαν εξήγησε ότι αυτή η απόφαση δεν αφορούσε «να ξανασυγκέντρωσε την παλιά ομάδα», παρά να χρησιμοποιήσει τα καλύτερα διαθέσιμα ταλέντα. Ο Ντε Πάλμα, απρόθυμα, διάβασε το σενάριο και μόλις εμφανίστηκαν ισπανόφωνοι χαρακτήρες, φοβήθηκε ότι θα ήταν ο Σημαδεμένος ξανά. Είπε ότι δεν ήθελε να κάνει άλλη μια ισπανόφωνη γκανγκστερική ταινία. Όταν τελικά ο Ντε Πάλμα το διάβασε μέχρι το τέλος, συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν αυτό που νόμιζε. Ο Ντε Πάλμα άρεσε στο σενάριο και το οραματίστηκε ως ταινία νουάρ. Ο Μπρέγκμαν επέβλεπε το casting σε όλα τα στάδια της προπαραγωγής και επέλεξε προσεκτικά τη δημιουργική ομάδα που θα έκανε την ταινία πραγματικότητα. Αυτό περιελάμβανε τον σχεδιαστή παραγωγής Richard Sylbert, τον μοντέρ Bill Pankow, την ενδυματολόγο Aude Bronson-Howard και τον διευθυντή φωτογραφίας Stephen Burum.
Αρχικά, τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 22 Μαρτίου 1993, αν και το πρώτο προγραμματισμένο γύρισμα, η κορύφωση του Grand Central Station, έπρεπε να αλλάξει όταν ο Πατσίνο εμφανίστηκε με πατερίτσες. Αντ 'αυτού, η σειρά της αίθουσας πισίνας για την οικοδόμηση έντασης, όπου ο Καρλίτο συνοδεύει τον νεαρό ξάδερφό του Guajiro σε μια άτυχη διαπραγμάτευση ναρκωτικών, ξεκίνησε την παραγωγή. Επειδή η ταινία βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό σε χαρακτήρες και περιλάμβανε λίγη δράση, η πρώιμη ακολουθία της πισίνας έπρεπε να είναι περίτεχνη και να στηθεί σωστά. Ξοδεύτηκε τεράστιος χρόνος για να στηθεί και να γυριστεί. Αφού το κινηματογραφικό στούντιο είχε δει μια αποκοπή της ακολουθίας της αίθουσας της πισίνας, δόθηκε ένα σημείωμα στο συνεργείο που έλεγε ότι ένιωθαν ότι η σκηνή ήταν πολύ μεγάλη. Ο Ντε Πάλμα αφιέρωσε περισσότερο χρόνο προσθέτοντας στη σειρά και με τη βοήθεια του μοντέρ Μπιλ Πάνκοφ την έκανε να δουλέψει. Οι παραγωγοί επέστρεψαν λέγοντας «πολύ καλύτερα πιο κοντό».
Εκτός από τη σεκάνς της αφίσας, η οποία γυρίστηκε στη Φλόριντα, ολόκληρη η ταινία γυρίστηκε σε τοποθεσία στη Νέα Υόρκη. Ο Ντε Πάλμα περιπλανήθηκε στο Μανχάταν αναζητώντας κατάλληλες οπτικές τοποθεσίες. Μια κατοικία στην 115η οδό έγινε ο τόπος της επιστροφής του Καρλίτο στο σπίτι. Η αίθουσα του δικαστηρίου, στην οποία ο Καρλίτο ευχαριστεί τον εισαγγελέα, γυρίστηκε στο χώρο εργασίας του δικαστή Τόρες, στο κτίριο του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πολιτείας στην οδό 60η. Το Club Paradise ήταν αρχικά σε μια καφετέρια στο West Side. Αλλά αυτό θεωρήθηκε πολύ στενό για τα γυρίσματα. Ένα πολυεπίπεδο μπιστρό κλαμπ σχεδιασμένο από τον Ντε Πάλμα διαμορφώθηκε στα Kaufman-Astoria Studios στο Long Island City, σε στυλ art deco disco της δεκαετίας του 1970.
Η απόδραση του Tony Taglialucci από το Rikers Island, ένα νυχτερινό γύρισμα στα μέσα του ποταμού, θεωρήθηκε αδύνατη. Αντ 'αυτού, η παραγωγή χρησιμοποίησε ένα ναυπηγείο του Μπρούκλιν όπου το σκάφος του Κλάινφελντ κατέβηκε σε μια άδεια "αποβάθρα" στην οποία αντλούνταν το νερό του ποταμού. Εγκαταστάθηκαν μηχανές καπνού και πύργοι διαστημικών φώτων.
Για ένα κορυφαίο φινάλε, ο De Palma διοργάνωσε μια καταδίωξη από την πλατφόρμα του σταθμού Harlem-125th Street (Metro-North) μέχρι τις κυλιόμενες σκάλες του Grand Central Terminal. Για το γύρισμα, τα τρένα επαναδρομολογήθηκαν και χρονομετρήθηκαν έτσι ώστε ο Πατσίνο και οι διώκτες του να μπορούν να πάνε από το αυτοκίνητο σε βαγόνι. Η διάρκεια της σκηνής της κυλιόμενης σκάλας κατά τη διάρκεια των πυροβολισμών στο Grand Central Station προκάλεσε πονοκέφαλο στον μοντέρ Πάνκοφ. Έπρεπε να συνδυάσει τις σεκάνς έτσι ώστε το κοινό να είναι τόσο δεμένο στη δράση που να μην σκέφτεται πόσο καιρό λειτουργούσε η κυλιόμενη σκάλα.
Κριτικές
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 3 Νοεμβρίου 1993. Η κριτική ανταπόκριση κατά την κυκλοφορία της στις αίθουσες ήταν κάπως χλιαρή. Η ταινία επικρίθηκε επειδή ακολουθούσε το στυλ παλιών ταινιών, κυρίως τον Σημαδεμένο του Ντε Πάλμα και τους Αδιάφθορους. Ο Ρότζερ Ίμπερτ των Chicago Sun Times ανέφερε στην κριτική του ότι η ταινία είναι μια από τις καλύτερες του Ντε Πάλμα με μερικές από τις καλύτερες σκηνές που έχει κάνει. Ο Πάτρικ Ντόιλ επαινέστηκε επίσης για το σάουντρακ της ταινίας, το οποίο περιγράφηκε ως «ελεγειακό» και «στοιχειώδες όμορφο», το οποίο «εμφανίζει τον Ντόιλ ως ένα από τα σημαντικότερα ταλέντα της μουσικής σύγχρονων ταινιών»."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπράιαν Ντε Πάλμα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Αμερικανικές γκανγκστερικές ταινίες
Σπήλαια Μογκάο
Τα Σπήλαια Μογκάο, ή αλλιώς τα περίφημα Σπήλαια των Χιλίων Βούδων, σχηματίζουν ένα σύστημα 492 ναών 25 χλμ. νοτιοανατολικά από το κέντρο του Ντουνχουάνγκ, μια όαση στρατηγικά τοποθετημένη σε ένα θρησκευτικό και πολιτιστικό σταυροδρόμι του Δρόμου του Μεταξιού, στην επαρχία Κανσού, Κίνα. Τα σπήλαια ίσως αναφέρονται και ως Σπήλαια Ντουνχουάνγκ, ωστόσο, ο όρος αυτός είναι συλλογικός και συμπεριλαμβάνει και άλλα σπήλαια βουδιστών μέσα και γύρω από την περιοχή Ντουνχουάνγκ, όπως τα Δυτικά Σπήλαια των Χιλίων Βούδων, τα Ανατολικά Σπήλαια των Χιλίων Βούδων, τα Σπήλαια Γιουλίν, και τα Σπήλαια των Πέντε Ναών. Τα σπήλαια περιέχουν μερικά από τα καλύτερα δείγματα της Βουδιστικής τέχνης για μια χρονική περίοδο 1.000 ετών. Τα πρώτα σπήλαια ανακαλύφθηκαν το 366 μ. χ. ως μέρη Βουδιστικού διαλογισμού και λατρείας. Τα Σπήλαια Μογκάο είναι τα πιο γνωστά από τα Κινεζικα Βουδιστικά σπήλαια και, μαζί με τα Σπήλαια Λόνγκμεν και Σπήλαια Γιανγκανγκ, είναι ένα από τα τρία περίφημα αρχαία αξιοθέατα Βουδιστικής γλυπτικής στην Κίνα.
To 1900 ανακαλύφθηκε μία κρύπτη εγγράφων στο λεγόμενο «Σπήλαιο Βιβλιοθήκη», που είχε περιτοιχιστεί κατά τον 11ο αιώνα. Τα περιεχόμενα της βιβλιοθήκης στη συνέχεια διασκορπίστηκαν σε όλον τον κόσμο, και οι μεγαλύτερες συλλογές βρίσκονται τώρα στο Πεκίνο, στο Λονδίνο, στο Παρίσι και στο Βερολίνο, και το Διεθνές Πρόγραμμα Ντουνχουάνγκ θεσπίστηκε για να συντονίζει και να συλλέγει τις ακαδημαϊκές εργασίες σχετικά με τα χειρόγραφα του Ντουνχουάνγκ και άλλες πηγές. Τα σπήλαια καθαυτά είναι τώρα ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός, και πρώτης επιλογής αξιοθέατο με μεγάλη επισκεψιμότητα.
Ετυμολογία
Τα σπήλαια στα Κινέζικα αναφέρονται ως Σπήλαια των Χιλίων Βούδων (千佛洞), ένα όνομα που ίσως προέρχεται από το θρύλο για την ίδρυσή τους, όταν ένας μοναχός Γιουεζάν είδε ένα όραμα με χίλιους Βούδες στο χώρο. Ή αλλιώς, ίσως σχετίζεται με τις πολυάριθμες απεικονίσεις του Βούδα στην περιοχή ή τις μινιατούρες που είναι ζωγραφισμένες στις τοιχογραφίες των σπηλαίων και στην καθομιλουμένη ονομάζονται «Χίλιοι Βούδες». Η ονομασία Σπήλαια Μογκάο (莫高窟) χρησιμοποιήθηκε επί δυναστείας των Τανγκ, όπου το "Μογκάο" αποτελούσε διοικητική περιφέρεια στο χώρο, και σημαίνει "απαράμιλλος" (ακριβέστερα "ύψιστος", εφόσον "μο =κανένας" και "γκαο =υψηλός"). Σε μια εναλλακτική ερμηνεία μπορεί να σημαίνει "ψηλός στην έρημο" εφόσον "μο" σημαίνει επίσης "έρημος". Τα Σπήλαια αναφέρονται και ως Σπήλαια Ντουνχουάνγκ (敦煌), που σημαίνει "φλεγόμενος φάρος" καθώς στα παραμεθόρια φυλάκια χρησιμοποιούνταν φάροι για να προειδοποιούν για επιθέσεις από νομαδικές φυλές.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Λεπτομέρειες από έργο ζωγραφικής που απεικονίζει τη συνάντηση του [[Μαντζούρσι και του Βιμαλακίρτι. Σπήλαιο 159.]] Το Ντουνχουάνγκ υπήρξε μεθοριακό φυλάκιο που ιδρύθηκε από τον Αυτοκράτορα Γου των Χαν για την προστασία από τους Σιόνγκνου το 111 π.Χ. Επίσης, αποτέλεσε μια σημαντική πύλη προς τη Δύση, ένα εμπορικό κέντρο στο Δρόμο του Μεταξιού, καθώς και τόπος συνάντησης διαφορετικών ανθρώπων και θρησκειών, όπως ο Βουδισμός.
Η κατασκευή των Σπήλαιων Μογκάο κοντά στο Ντουνχουάνγκ πιστεύεται ότι άρχισε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ.. Σύμφωνα με ένα βιβλίο που γράφτηκε επί βασιλείας της Αυτοκράτειρας Γου των Τανγκ,η Απογραφή των Βουδιστικών Ναών (佛龕記) από τον Λι Τζουνσιου (李君修), το 366 μ.Χ. ένας Βουδιστής μοναχός με το όνομα Λε Ζουν (樂尊, προφέρεται και Γιουεζουν) είδε ένα όραμα με χίλιους Βούδες σε αυτόν τον χώρο να λούονται με χρυσό φως, που τον ενέπνευσε να οικοδομήσει ένα σπήλαιο εκεί. Η ιστορία βρίσκεταί και σε άλλες πηγές, όπως σε επιγραφές πάνω σε μια στήλη στο σπήλαιο 332. Αργότερα ενώθηκε με έναν δεύτερο μοναχό, τον Φαλιάνγκ (法良), και η περιοχή αυξήθηκε σταδιακά, και μέχρι την περίοδο του Βόρειου Λιάνγκ είχε σχηματιστεί μια μικρή κοινότητα μοναχών στην περιοχή. Τα σπήλαια αρχικά χρησίμευαν μόνο ως τόπος διαλογισμού για τους ερημίτες μοναχούς, αλλά αναπτύχθηκαν για να εξυπηρετήσουν τα μοναστήρια που ανεγέρθηκαν στην κοντινή περιοχή. Τα μέλη της άρχουσας οικογένειας των Βόρειων Γουέι και των Βόρειων Τζου οικοδόμησαν πολλά σπήλαια που άκμασαν κατά τη βραχύβια Δυναστεία Σούι. Μέχρι τον καιρό της Δυναστεία των Τανγκ, ο αριθμός των σπηλαίων είχε ξεπεράσει τα χίλια.
Τον καιρό των δυναστείων Σούι και Τάνγκ τα Σπήλαια Μογκάο ήταν τόπος λατρείας και προσκυνήματος για το κοινό. Την περίοδο 4ος - 14ος αιώνας, τα σπήλαια που είχαν δημιουργηθεί από τους μοναχούς με χρήματα από χορηγίες χρησιμοποιούνταν ως ιερά. Ήταν περίτεχνα ζωγραφισμένα, οι τοιχογραφίες και η αρχιτεκτονική λειτουργούσαν ως βοηθήματα διαλογισμού, ως οπτικές αναπαραστάσεις της αναζήτησης για φώτιση, ως μνημονικές συσκευές, και ως εργαλεία διδασκαλίας για να μαθαίνουν οι αμόρφωτοι για τις Βουδιστικές πεποιθήσεις και ιστορίες. Τα σπήλαια ήταν χορηγία από χρηματοδότες όπως κληρικοί, τοπική αριστοκρατία, ξένοι αξιωματούχοι και Κινέζοι αυτοκράτορες. Άλλα σπήλαια χρηματοδοτήθηκαν από εμπόρους, αξιωματούχους του στρατού, και τοπικές προσωπικότητες όπως από γυναικείες ομάδες.
Κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Τανγκ, το Ντουνχουάνγκ ήταν εμπορικός κόμβος στο Δρόμο του Μεταξιού και σημαντικό θρησκευτικό κέντρο. Πολλά σπήλαια οικοδομήθηκαν τότε, όπως και τα δύο τεράστια αγάλματα του Βούδα, εκ των οποίων το μεγαλύτερο κατασκευάστηκε το 695 μ.Χ. κατόπιν διαταγής της Αυτοκράτειρας Γου Ζετιάν των Τάνγκ να κτιστούν τεράστια αγάλματα σε όλη τη χώρα. Η περιοχή γλίτωσε τη δίωξη των Βουδιστών που διέταξε ο Αυτοκράτορας Γουζόνγκ το 845 καθώς τότε ήταν υπό τον έλεγχο των Θιβετιανών. Ως μεθοριακή πόλη το Ντουνχουάνγκ είχε καταληφθεί κατά καιρούς από άλλους μη-Χαν Κινέζους. Μετά τη Δυναστεία των Τανγκ, η περιοχή άρχισε να παρακμάζει και δεν κατασκευάστηκαν νέα σπήλαια από τη Δυναστεία των Γιούαν. Έως τότε, το Ισλάμ είχε κατακτήσει μεγάλο μέρος της Κεντρικής Ασίας, και ο Δρόμος του Μεταξιού έχασε από την αξία του όταν κυριάρχησαν οι θαλάσσιες εμπορικές διαδρομές. Επί Δυναστείας των Μινγκ, ο Δρόμος του Μεταξιού τελικά επίσημα εγκαταλείφθηκε και το Ντουνχουάνγκ προοδευτικά ερημώθηκε και ξεχάστηκε από τον έξω κόσμο. Τα περισσότερα από τα σπήλαια εγκαταλείφθηκαν, αλλά η περιοχή παρέμεινε τόπος προσκυνήματος και λατρείας για τους κατοίκους της περιοχής, έως τις αρχές του εικοστού αιώνα που αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον για τον χώρο.
Ανακάλυψη και αναβίωση
δεξιά|μικρογραφία|Μποντισάτβα που οδηγεί μια κυρία χορηγό προς την Αγνή Γη. Από ζωγραφική σε μετάξι (Σπήλαιο Βιβλιοθήκη), τέλη Δυναστείας Τάνγκ. Στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου αιώνα, οι εξερευνητές από την Δύση άρχισαν να δείχνουν ενδιαφέρον για τον αρχαίο Δρόμο του Μεταξιού και τις χαμένες πόλεις της Κεντρικής Ασίας, και όσοι πέρασαν από το Ντουνχουάνγκ πρόσεξαν τις τοιχογραφίες, τα γλυπτά και αντικείμενα όπως η Στήλη του Σουλαϊμάν στο Μογκάο. Η μεγαλύτερη ανακάλυψη, ωστόσο, έγινε από έναν Κινέζο Ταοϊστή με το όνομα Γουάνγκ Γιουανλού που διόρισε τον εαυτό του φύλακα ορισμένων από τους ναούς.
Μερικά από τα σπήλαια είχαν μέχρι τότε αποκλειστεί από την άμμο, και ο Γουάνγκ άρχισε εργασίες καθαρισμού και επισκευών στο χώρο. Την 25 Ιουνίου 1900 σε ένα σπήλαιο ο Γουάνγκ βρήκε μια εντοιχισμένη περιοχή πίσω από τη μία πλευρά του διαδρόμου που οδηγούσε στο κύριο σπήλαιο. Στην κρύπτη πίσω από τον τοίχο βρισκόταν μια μικρή σπηλιά που περιείχε έναν τεράστιο σωρό από χειρόγραφα. Τα επόμενα χρόνια, ο Γουάνγκ έδειξε κάποια από τα χειρόγραφα στους διάφορους αξιωματούχους, οι οποίοι εξέφρασαν διαφορετικό επίπεδο ενδιαφέροντος, αλλά το 1904 ο Γουάνγκ σφράγισε ξανά το σπήλαιο κατόπιν διαταγής από τη διοίκηση του Γκανσού. αριστερά|μικρογραφία|285x285εσ|Ο Ηγούμενος Γουάνγκ Γιουανλού εξερεύνησε τις κρυψώνες του Σπήλαιου Βιβλιοθήκη Τα σχόλια για την ανακάλυψη του Γουάνγκ τράβηξαν την προσοχή του Βρετανού αρχαιολόγου Όρελ Στέιν το 1907, ο οποίος διαπραγματεύτηκε με τον Γουάνγκ για να του επιτρέψει να αποσπάσει ορισμένα από τα χειρόγραφα, έργα ζωγραφικής και υφάσματα. Ακολούθησε η γαλλική αποστολή του Πολ Πελιό το 1908 που πήρε πολλές χιλιάδες αντικείμενα, μια Ιαπωνική αποστολή του Οτάνι Κοζούι το 1911 και μια ρωσική αποστολή του Σεργκέι Φ. Όλντενμπεργκ το 1914. Ένας γνωστός λόγιος ο Λούο Ζενιου επιμελήθηκε ορισμένα από τα χειρόγραφα του Πελιό και τα σύλλεξε σε έναν τόμο που κυκλοφόρησε το 1909 ως «Χειρόγραφα των Σπήλαιων Ντουνγουάνγκ» (敦煌石室遺書).
Στους επίσημους κύκλους στην Κίνα δεν υπήρχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα σπήλαια. Το 1910 ο Λούο Ζενιού και άλλοι ενδιαφερόμενοι ζήτησαν από το Υπουργείο Παιδείας να ανακτήσουν τα υπόλοιπα χειρόγραφα και να τα στείλουν στο Πεκίνο αλλά ποτέ δεν έφτασαν όλα επειδή ορισμένα κλάπηκαν. Το 1921 κάποια από τα σπήλαια υπέστησαν ζημιές και βανδαλισμούς από Λευκούς ρώσους στρατιώτες που κατοικούσαν εκεί για να γλιτώσουν τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε την ρωσική Επανάσταση. Το 1924 ο Αμερικάνος εξερευνητής Λάνγκντον Ουόρνερ απέσπασε ορισμένες τοιχογραφίες και ένα άγαλμα από τα σπήλαια. Το 1939 οι στρατιώτες του Κουομιντάνγκ που στάθμεσαν στο Ντουνχουάνγκ προκάλεσαν ζημιές στις τοιχογραφίες και τα αγάλματα του χώρου.
Σήμερα, ο χώρος των σπηλαίων και τα περιεχόμενά του εξακολουθούν να διατηρούν ερευνητικό ενδιαφέρον. Τα Σπήλαια Μογκάο αναγνωρίστηκαν από τον UNESCO ως Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1987. Τα έτη 1988 -1995 ανακαλύφθηκαν ακόμα 248 σπήλαια στα Βόρεια των 487 σπήλαιων που ήταν γνωστά ως το 1900.
Το Σπήλαιο Βιβλιοθήκη
μικρογραφία|280x280εσ|Εικόνα του Σπηλαίου 16 από τον [[Όρελ Στέιν το 1907, με έναν σωρό από χειρόγραφα που είχαν συσσωρευτεί δίπλα στην είσοδο προς το Σπήλαιο 17, το Σπήλαιο Βιβλιοθήκη, που βρίσκεται προς τα δεξιά της εικόνας.]] Το σπήλαιο Νο.17 που ανακαλύφθηκε από τον Γουάνγκ Γιουανλού έγινε γνωστό ως το Σπήλαιο Βιβλιοθήκη. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως μνημείο για τον τοπικό μοναχό Χονγκμπιαν όταν πέθανε το 862. Ο Χόνγκμπιαν καταγόταν από πλούσια οικογένεια των Γου, ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή του σπηλαίου 16, και το Σπήλαιο Βιβλιοθήκη ίσως ήταν το καταφύγιο του όταν ζούσε. Το σπήλαιο αρχικά περιείχε το άγαλμά του, το οποίο μεταφέρθηκε σε ένα άλλο σπήλαιο, όταν άρχισε να χρησιμοποιείται για τη φύλαξη των χειρόγραφων, μερικά από τα οποία φέρουν τη σφραγίδα του Χόνγκμπιαν. Πολλά από τα έγγραφα χρονολογούνται από την περίοδο 406 -1002 και βρέθηκαν τυλιγμένα σε ρολά, πάνω από 1100. Επίσης 15.000 βιβλία από χαρτί και μικρότερα κείμενα, όπως μια συλλογή από εβραϊκές προσευχές. Το σπήλαιο περιείχε υφάσματα όπως λάβαρα, πολλά κατεστραμμένα αγαλματίδια του Βούδα, και άλλα σύνεργα των Βουδιστών.
Τα χειρόγραφα του Ντουνχουάνγκ
μικρογραφία|274x274εσ|Ο Πολ Πελιό εξετάζει χειρόγραφα από το Σπήλαιο Βιβλιοθήκη το 1908. Τα χειρόγραφα του Σπήλαιου Βιλβιοθήκη χρονολογούνται από τους 5ος-11ος αιώνες. Έως και 50.000 χειρόγραφα διατηρούνταν εκεί, τα περισσότερα στα Κινέζικα, και αρκετά σε διάφορες άλλες γλώσσες, όπως Θιβετιανά, Γιουγκούρ, Σανσκριτικά, Σογδιανά και Κοτανέζικα. Κείμενα γραμμένα σε χαρτί από κάνναβη και ζωγραφιές σε χαρτί από κάνναβη ή μετάξι. Το αντικείμενο των περισσότερων είναι Βουδιστικής φύσης, και υπάρχουν επίσης πρωτότυποι σχολιασμοί, απόκρυφα έργα, βιβλία προσευχών, έργα του Κομφούκιου, Ταοϊστικά έργα, Νεστοριανά Χριστιανικά έργα, έργα της Κινεζικής κυβέρνησης, διοικητικά έγγραφα, ανθολογίες, γλωσσάρια, λεξικά και καλλιγραφικές ασκήσεις.
Τα χειρόγραφα φωτίζουν θρησκευτικά και κοσμικά θέματα της Βόρειας Κίνας, και άλλων βασιλείων της Κεντρικής Ασίας. Όπως το Διαμαντένιο Σούτρα που μεταφράστηκε από τα Σανσκριτικά στα Κινέζικα τον 4ο αιώνα, Νεστοριανά Σούτρα του Ιησού, ένα Εγχειρίδιο για το Παιχνίδι Γκο, αρχαίες μουσικές παρτιτούρες, καθώς και τον Κινέζικο αστρονομικό Χάρτη του Ντουνχουάνγκ. Αυτοί οι πάπυροι μαρτυρούν την ανάπτυξη του Βουδισμού στην Κίνα, περιγράφουν την πολιτική και πολιτιστική ζωή της εποχής, και αποτελούν τεκμήρια κοσμικής σημασίας για τις λαϊκές ζωές των απλών ανθρώπων εκείνων των εποχών.
Τέχνη
δεξιά|μικρογραφία|Τοιχογραφία του Αβαλοκιτεσβάρα, από Λατρεία Μποντισάτβα και Επαιτών στο σπήλαιο 57. Οι μορφές αρχικά ήταν επικαλυμμένες με φύλλα χρυσού. Αρχές Δυναστείας Τάνγκ. Η τέχνη του Ντουνχουάνγκ περιλαμβάνει περισσότερα από δέκα είδη έργων τέχνης, όπως αρχιτεκτονικής, γλυπτά σε στόκο, τοιχογραφίες, μεταξοτυπίες, καλλιγραφία, ξυλογραφίες, κεντήματα, λογοτεχνία, έργα μουσικής, χορού, και λαϊκής διασκέδασης.
Αρχιτεκτονική
Τα σπήλαια αποτελούν παραδείγματα αρχιτεκτονικής κοπής βράχων, αλλά τα τοπικά πετρώματα είναι μάλλον μαλακό αμμοχάλικο ακατάλληλο για γλυπτική ή περίτεχνα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Πολλά από τα πρώτα σπήλαια είχαν κτιστεί σε στυλ chaitya όπως των Σπηλαίων Ατζάντα στην Ινδία, με μία τετράγωνη κεντρική στήλη, με γλυπτά σε κόγχες, που αντιπροσωπεύουν την στούπα γύρω από την οποία θα περιφέρονταν (παρικράμα) οι προσκυνητές που ζητούν ευλογίες. Άλλα σπήλαια ήταν επηρεασμένα από την παραδοσιακή Κινεζική και Βουδιστική αρχιτεκτονική ναών. Μπορεί να έχουν λαξευμένη πυραμιδοειδή οροφή ζωγραφισμένη για να μοιάζει με σκηνή, ή μια επίπεδη ή τριγωνική οροφή που μοιάζει με των παραδοσιακών κτιρίων. Μερικά από τα σπήλαια που χρησιμοποιούνταν για διαλογισμό ήταν τροποποιήσεις στο Ινδικό βιχάρα (μοναστηριακό) σχέδιο σπηλαίων και περιέχουν πλευρικούς θαλάμους που χωρούν μόνο ένα άτομο.
Τοιχογραφίες
αριστερά|μικρογραφία|Λεπτομέρεια από τοιχογραφία που απεικονίζει τον εορτασμό της νίκης του Στρατηγού Τζαν Γιτσάο έναντι της [[Θιβετιανή Αυτοκρατορία|Θιβετιανής Αυτοκρατορίας. Σπήλαιο 156, Τέλη Της Δυναστείας Των Τανγκ.]] Οι τοιχογραφίες στα σπήλαια χρονολογούνται από την χιλιετία 5ος -14ος αιώνας και καλύπτουν μια επιφάνεια 46.000 τ.μ.Υπάρχουν στους τοίχους, στις οροφές και στα γλυπτά, απεικονίζουν μορφές του Βούδα και άλλες, έχουν πλαίσια με διακόσμηση γεωμετρικών σχημάτων ή λουλουδιών. Οι τοιχογραφίες είναι πολύτιμες για την κλίμακα και τον πλούτο των περιεχομένων και της τεχνοτροπίας. Τα θέματα είναι κύρια βουδιστικά, ορισμένα είναι παραδοσιακά μυθικά και άλλα είναι πορτρέτα των χορηγών.
Ένα κοινό μοτίβο σε πολλά σπήλαια είναι οι μινιατούρες του Βούδα, από τις οποίες ονομάστηκαν «Σπήλαια των Χιλίων Βούδων» και είναι σχεδιασμένοι με στένσιλ για να φαίνονται παρόμοιοι. Επίσης αψάρα που πετούν, ή ουράνια όντα μπορεί απεικονίζονται στην οροφή ή πάνω από τους Βούδες, και οι μορφές των χορηγών μπορεί να εμφανίζονται στα κάτω μέρη των τοίχων. Οι ζωγραφιές συχνά απεικονίζουν ιστορίες τζατακα, από τη ζωή του Βούδα, ή αβαντάνα που είναι παραβολές για τη διδασκαλία του κάρμα. μικρογραφία|Προγενέστερη τοιχογραφία που αποκαλύφθηκε κατόπιν μερικής αφαίρεσης της υπερκείμενης ζωγραφιάς. Οι δερματικοί τόνοι της μορφής με τις χρωστικές ουσίες προστατευμένες από οξείδωση διακρίνονται ξεκάθαρα από τους σκοτεινούς τόνους των βούδων στη μεταγενέστερη δεξιά φωτογραφία. Σπήλαιο 253, Βόρειοι Γουέι. Τα Μποντισάτβα άρχισαν να εμφανίζονται κατά την περίοδο των Βορείων Τζου, με τον Αβαλοκιτεσβάρα που ήταν αρχικά ανδρική μορφή, αλλά αργότερα απέκτησε θηλυκά χαρακτηριστικά. Τα περισσότερα σπήλαια δείχνουν επιρροές από Μαχαγιάνα και Σραβακαγιάνα (Θεραβάντα ή Χιναγιάνα) αν και ο Βουδισμός Μαχαγιάνα ήταν η κυρίαρχη μορφή κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Σουι. Μια καινοτομία περιόδου Σούι-Τάνγκ είναι η οπτική απεικόνιση του σούτρα – οι Βουδιστικές διδασκαλίες Μαχαγιάνα γίνονται μεγάλοι πλήρεις και λεπτομερείς αφηγηματικοί πίνακες ζωγραφικής. Η τέχνη των Τάνγκ χαρακτηρίζεται από απεικονίσεις του παραδείσου της Αγνής Γης και εικονογραφίες του Ταντρικού Βουδισμού, όπως το Αβαλοκιτεσβάρα με 11 κεφάλια ή 1000 χέρια. Ήταν δημοφιλής κατά τη διάρκεια της Θιβετιανής κατοχής του Ντουνχουάνγκ και μεταγενέστερα, ιδιαίτερα κατά τη δυναστεία των Γιουάν. αριστερά|μικρογραφία|Μορφές που δείχνουν την τεχνική σκίασης, και στα αριστερά, η επίδραση της σκούρυνσης του χρώματος στην εμφάνιση του σχήματος.
Γλυπτά
αριστερά|μικρογραφία|Ο Μεγάλος Βούδας του σπηλαίου 96 Υπάρχουν περίπου 2.400 σωζόμενα πήλινα γλυπτά στο Μογκάο. Η κατασκευή τους έγινε με ξύλινο πλαίσιο που πληρώθηκε με καλάμι, διαμορφώθηκε σε πήλινο στόκο, και τελικά ζωγραφίστηκε. Τα γιγαντιαία αγάλματα έχουν έναν πέτρινο πυρήνα. Γενικά ο Βούδας εμφανίζεται ως το κεντρικό άγαλμα, που συνοδεύεται από μποντισάτβα, παραδείσιους βασιλιάδες, ντέβα, αψάρα, γιάξα και άλλα μυθικά πλάσματα. μικρογραφία|250x250εσ|Άγαλμα του Μαϊτρέγια Βούδα στο σπήλαιο 275 από το Βόρειο Λιάνγκ (397-439), ένα από τα αρχαιότερα σπήλαια. Η μορφή με σταυρωμένους αστράγαλους εστεμμένη με κορόνα τριών δίσκων δείχνει επιρροή από [[Αυτοκρατορία των Κοσσανών|Κοσσανική τέχνη.]]
Ζωγραφιές σε μετάξι και χαρτί
Στο Σπήλαιο Βιβλιοθήκη βρέθηκαν πρωτότυπα και σπάνια έργα ζωγραφικής σε μετάξι και χαρτί από τη δυναστεία των Τανγκ. Περισσότερες από χίλιες μεταξογραφίες, λάβαρα και κεντήματα που χρονολογούνται από τα τέλη του 7ου αιώνα. Τα περισσότερα έργα ζωγραφικής είναι ανώνυμα, αλλά πολλά είναι υψηλής ποιότητας. Περιλαμβάνονται ζωγραφιές σούτρα, εικόνες του βούδα και αφηγηματικές εικόνες. Οι πίνακες δείχνουν κάτι από το σύγχρονο Κινεζικό στυλ της αρχαίας πρωτεύουσας Τσανγκ'αν (σημερινό Σιάν), ενώ άλλοι έχουν Ινδικές, Θιβετιανές και Ουιγουρικές επιρροές.
Τυπωμένες εικόνες
μικρογραφία|280x280εσ|Το Κινέζικο Διαμαντένιο Σούτρα, το παλαιότερο γνωστό χρονολογημένο τυπωμένο βιβλίο στον κόσμο. Από τη Βρετανική βιβλιοθήκη. Στο Σπήλαιο Βιβλιοθήκη βρέθηκαν σπάνιες εικόνες και κείμενα που τυπώθηκαν με τεχνικές ξυλογραφίας, όπως το περίφημο Διαμαντένιο Σούτρα, το αρχαιότερο διασωζόμενο βιβλίο. Πολλές τυπωμένες εικόνες είχαν κείμενα προσευχών και αφιερώσεις και ήταν φτιαγμένες για κρέμασμα, πολλές ήταν χρωματισμένες με το χέρι, αρκετές ήταν επαναλαμβανόμενα μοτίβα που απεικονίζουν τον Βούδα. αριστερά|μικρογραφία|Λεπτομέρεια κεντήματος από το Σπήλαιο Βιβλιοθήκη. Στη μέση ανάμεσα στα λουλούδια εμφανίζεται μια μικρή πάπια. Δυναστεία Των Τανγκ.
Υφάσματα
Στα υφάσματα που βρέθηκαν στο Σπήλαιο Βιβλιοθήκη περιλαμβάνονται μεταξένια λάβαρα, διακοσμητικές ποδιές των ιερών, καλύμματα για τα χειρόγραφα, και είδη ένδυσης των μοναχών (κασάγια). Τα ρούχα των μοναχών ήταν συνήθως προϊόντα συρραφής από διαφορετικά κομμάτια υφάσματος, έδειχναν ταπεινότητα, και παρείχαν πολύτιμες πληροφορίες για τους διάφορους τύπους μεταξωτών υφασμάτων και κεντημάτων που ήταν διαθέσιμα ανά περίοδο. Τα μεταξωτά λάβαρα και πανό χρησιμοποιούνταν για να κοσμήσουν τα σπήλαια στα φεστιβάλ, και ήταν χρωματισμένα ή κεντημένα.
Σπήλαια
μικρογραφία|Αψάρα που πετούν, ή ουράνια όντα. Σπήλαιο 285, 538-539 μ.Χ., Δυναστεία Δυτικού Γουέι Τα σπήλαια λαξεύτηκαν στην πλευρά ενός βράχου που έχει μήκος δύο χιλιόμετρα. Επί Δυναστείας των Τανγκ υπήρχαν περισσότερα από χίλια σπήλαια, αλλά με την πάροδο του χρόνου πολλά χάθηκαν. Σήμερα υπάρχουν 735 σπήλαια στο Μογκάο. Τα πιο γνωστά είναι τα 487 σπήλαια που βρίσκονται στο νότιο τμήμα του βράχου, ήταν τόποι προσκυνήματος και λατρείας και γενικά είναι πιο διακοσμημένα. Τα 248 σπήλαια που βρίσκονται στο βόρειο τμήμα ήταν καταλύματα, χώροι διαλογισμού και χώροι ταφής των μοναχών.
Τα σπήλαια είναι ομαδοποιημένα βάσει ιστορικής εποχής και δυναστείας:
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ζωγραφική στην Κίνα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κίνα
Οικονομικά της υγείας
Τα Οικονομικά της Υγείας είναι ένα ιδιαίτερο πεδίο της οικονομικής επιστήμης που στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην μικροοικονομική και την δημόσια οικονομική. Αφορά την υγεία και την φροντίδα της υγείας, δηλαδή τις υπηρεσίες υγείας που προσφέρονται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομικά της υγείας
Μετοχικό κεφάλαιο
Το μετοχικό κεφάλαιο είναι το μέρος των ιδίων κεφαλαίων μιας εταιρείας, το οποίο έχει αποκτηθεί από την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Το μετοχικό κεφάλαιο μπορεί επίσης να υποδηλώνει τον αριθμό και τους τύπους μετοχών που συνθέτουν τη δομή μετοχών της εταιρείας.
Με απόλυτη λογιστική έννοια, το μετοχικό κεφάλαιο είναι η ονομαστική αξία των εκδιδομένων μετοχών (δηλαδή το άθροισμα των ονομαστικών τους αξιών, όπως αναφέρεται στα πιστοποιητικά μετοχών). Εάν η τιμή διάθεσης των μετοχών είναι μεγαλύτερη από την ονομαστική αξία τους, όπως σε μια έκδοση. Συνήθως, το μετοχικό κεφάλαιο είναι το σύνολο του προαναφερθέντος ονομαστικού μετοχικού κεφαλαίου και του μετοχικού κεφαλαίου πριμοδότησης.
Στην πράξη, η έννοια της "ονομαστικής αξίας" έχει πολύ μικρή σημασία, καθώς τα μερίδια αντιπροσωπεύουν συνήθως υπολειμματική αξίωση, δεν προσφέρουν στους ιδιοκτήτες τους αξίωση για οποιοδήποτε σταθερό χρηματικό ποσό.