cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τελικό νι
Το τελικό -ν στην Κυπριακή και την Ποντιακή διάλεκτο
Στην κυπριακή διάλεκτο και την ποντιακή διάλεκτο είναι χαρακτηριστική η διατήρηση του τελικού -ν των ονομάτων (κυρίως) και των ρημάτων της μεσαιωνικής Ελληνικής σε περιπτώσεις που στη νεοελληνική κοινή έχει πλέον εκλείψει (λ.χ. χαρτίν, τραπέζιν, βουνόν, αιτιατική θάλασ-σαν, ταμίαν, τέθκοιαν ημέραν, ρήματα (α)δονούσεν, τραυούμεν, έλαμνεν), αλλά και η ανάπτυξή του σε άλλες θέσεις ως συνέπεια αλλαγών που έλαβαν χώρα στην μεσαιωνική ελληνική, όπως η αναλογική επέκταση και στα ουδετέρα (λ.χ. πρόγραμ-μαν, γ΄ πρόσ. εξέβην).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γραμματική
Νέδα Μεσσηνίας
Η Νέδα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Νέδας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Είρας (πρώην Δήμος Είρας), του Δήμου Οιχαλίας.
Πληροφορίες
Η Νέδα Μεσσηνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 755 μέτρων και έχει πληθυσμό 86 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Από το 1999 μέχρι το 2010, ήταν έδρα του Δήμου Είρας και μέχρι το 1930, ονομαζόταν Μπέρεκλα. Ήταν έδρα ομώνύμης Κοινότητας, με Δημοτικό Σχολείο, που λειτούργησε για πρώτη φορά το 1904.
Η Νέδα είναι κτισμένη στη νοτιοδυτική παρυφή του Λυκαίου όρους και βρίσκεται κοντά στην Ανδρίτσαινα Ηλείας και στον Αρχαίο Ναό του Επικούριου Απόλλωνα.
Τη σημερινή του ονομασία την πήρε από τον ποταμό Νέδα, οι πηγές του οποίου βρίσκονται κοντά στο χωριό Πέτρα, ενώ οι εκβολές του είναι στον Κυπαρισσιακό Κόλπο. Στο ταξίδι τους, τα νερά της Νέδας, διανύουν διαδρομή 32 χιλιομέτρων.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.400710" longitude="21.958237" zoom="12" width="1000" height="400" align="center" />
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Φίλιππος Δ΄ του Χάναου-Λίχτενμπεργκ
Ο Φιλιππος Δ΄, γερμ.: Philipp IV von Hanau-L;ichtenberg (20 Σεπτεμβρίου 1514 - 19 Φεβρουαρίου 1590) από τον Οίκο του Χάναου-Λίχτενμπεργκ ήταν κόμης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ το διάστημα 1538-1590.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και της Σιβύλλας, κόρης του Χριστοφόρου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1538 την Ελεονώρα, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ κόμη του Φύρστενμπεργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χάναου
Σημαία της Υπερδνειστερίας
right|thumb|[[Αρχείο:FIAV 011010.svg|23px Η κρατική σημαία της Υπερδνειστερίας]] right|thumb|[[Αρχείο:FIAV 100100.svg|23px Σημαία των πολιτών]]
Η σημαία της Υπερδνειστερίας είναι έκδοση της σημαίας της πάλαι ποτέ σοβιετικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας της Μολδαβίας. Η σημερινή σημαία καθιερώθηκε με νόμο το 2000.
Ο νόμος στην Υπερδνειστερία επιτρέπει τη χρήση της απλοποιημένης έκδοσης της σημαίας για μη κυβερνητική (προσωπική και εμπορική) χρήση, χωρίς το σφυροδρέπανο και το ερυθρό αστέρι και ανεξάρτητα από το σχήμα ή το μέγεθος της σημαίας. Για χρήση από την κυβέρνηση, μόνο η κρατική σημαία είναι νόμιμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υπερδνειστερια Κατηγορία:Υπερδνειστερία
Τσεχοσλοβακική Λεγεώνα
Η Τσεχοσλοβακική ή Τσεχική Λεγεώνα (Československé legie), ήταν στρατιωτική μονάδα που σχηματίστηκε μεταξύ του 1915 και 1917 από εθελοντές, (κυρίως Τσέχους και ένα μικρό ποσοστό Σλοβάκων), και η οποία πολέμησε στο πλευρό των Δυνάμεων της Αντάντ κατά τον Α'ΠΠ. Σκοπός τους ήταν η νίκη των Συμμάχων με την προσδοκία της ίδρυσης ανεξάρτητου κράτους, από τα εδάφη της Αυστροουγγαρίας. Με τη συνδρομή διανοητών της αλλοδαπής, καθώς και πολιτικών όπως ο Τόμας Μάζαρυκ και ο Μίλαν Στέφανικ, κατορθώθηκε να συγκροτηθεί ένα σώμα αρκετών χιλιάδων ανδρών.
Με το ξέσπασμα όμως της Ρωσικής Επανάστασης τον Οκτώβριο του 1917, εγκλωβίστηκαν στη Ρωσία, και έτσι αναγκάστηκαν να επιδοθούν σε έναν μακρόχρονο και επίπονο αγώνα προκειμένου να διασχίσουν τα 9.000 χιλιόμετρα που τους χώριζαν από την άλλη άκρη της απέραντης αυτοκρατορίας, δηλαδή τον Ειρηνικό ωκεανό.
Την πορεία αυτή την πραγματοποίησαν μέσω της Υπερσιβηρικής σιδηροδρομικής γραμμής, δίνοντας συχνά μάχες με τους Μπολσεβίκους και καταλαμβάνοντας σημαντικές πόλεις. Μάλιστα, για ζήτημα μερικών ημερών, θα μπορούσαν ακόμη να είχαν απελευθερώσει και την αιχμάλωτη από τους Μπολσεβίκους τσαρική οικογένεια.
μικρογραφία|Το μνημείο των Λεγεωναρίων στη Πράγα
Ο σχηματισμός της Λεγεώνας και η πρώτη φάση: 1915-1917
Όταν ξέσπασε ο Α’ΠΠ, αρκετοί Τσέχοι και Σλοβάκοι που διέμεναν σε εδάφη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ζήτησαν από την κυβέρνηση να υποστηρίξουν την ανεξαρτητοποίηση των πατρικών τους εδαφών. Προς απόδειξη δε της νομιμοφροσύνης τους προς την Αντάντ, πρότειναν την ίδρυση μιάς μονάδας Τσέχων και Σλοβάκων εθελοντών, προκειμένου να πολεμήσουν στο πλευρό του ρωσικού στρατού.
Τον Αύγουστο του 1914, η Στάβκα (Stavka, το Ρωσικό Επιτελείο Στρατού), ενέκρινε τον σχηματισμό ενός συντάγματος από Τσέχους και Σλοβάκους της Ρωσίας, που πήρε την ονομασία ″Τσεχικά Τάγματα″ (Česká družina), και ενσωματώθηκε στη Τρίτη Ρωσική Στρατιά τον Οκτώβρη του 1914. Εκεί ανέλαβε καθήκοντα αναγνώρισης, ανακρίσεως αιχμαλώτων κ.ά.
Προκειμένου να αυξηθεί ο αριθμός των εθελοντών της Τσέχικης Λεγεώνας, προτάθηκε να στρατολογηθούν Τσέχοι και Σλοβάκοι του Αυστριακού Στρατού που βρίσκονταν αιχμάλωτοι σε ρωσικά στρατόπεδα. Η ιδέα αυτή όμως δεν βρήκε ανταπόκριση, με αποτέλεσμα η Λεγεώνα να λάβει το βάπτισμα του πυρός μόλις τον Ιούλιο του 1917. Τότε, ένα τμήμα 3.500 ανδρών έκανε νικηφόρο έφοδο εναντίον των αυστριακών χαρακωμάτων στη πόλη Σμπόρωφ (Zborov) στη σημερινή Ουκρανία. Η νίκη αυτή αποτέλεσε μία από τις ελάχιστες επιτυχίες της άτυχης γενικώς ″Θερινής Επίθεσης του Κερένσκυ″, επίθεση που κατέληξε σε πανωλεθρία, και επιτάχυνε την πτώση του καθεστώτος. Έκαμψε όμως την επιφυλακτικότητα της Στάβκα, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τη ραγδαία αύξηση της δύναμης της Λεγεώνας, που έφθασε τους 40.000 μαχίμους κατά το 1918.
Η διαφυγή από την Κομμουνιστική Ρωσία
Τον Οκτώβρη του 1917 (Νοέμβρης με το νέο ημερολόγιο), οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία και άρχισαν αμέσως διαπραγματεύσεις με τις Κεντρικές Δυνάμεις, οι οποίες κατέληξαν στη Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ τον Φεβρουάριο του 1918. Ο Πρόεδρος του Τσεχοσλοβακικού Εθνικού Συμβουλίου, Τόμας Μάζαρυκ, που είχε φθάσει στη Ρωσία νωρίτερα τον ίδιο χρόνο, προσπάθησε να οργανώσει την αποχώρηση της Λεγεώνας και τη μεταφορά της στη Γαλλία, ούτως ώστε να συνεχίσει τον αγώνα της στο πλευρό των Συμμάχων. Καθώς όμως, τα ρωσικά λιμάνια ήταν αποκλεισμένα, επελέγη η μεταφορά της Λεγεώνας από την Ουκρανία στο Βλαδιβοστόκ, το λιμάνι στον Ειρηνικό ωκεανό, με τη χρήση του Υπεριβηρικού σιδηροδρόμου, και από εκεί η προώθησή της στη Δυτική Ευρώπη.
Οι Μπολσεβίκοι έδωσαν την άδεια, αλλά λίγες μέρες αργότερα, οι Γερμανοί εξαπέλυσαν επίθεση στο Ανατολικό Μέτωπο για να εξαναγκάσουν τη Σοβιετική κυβέρνηση να συμμορφωθεί με τους όρους της Συνθήκης. Στην επιχείρηση αυτή ενεπλάκη και η Λεγεώνα, η οποία νίκησε τους Γερμανούς στη μάχη του Μπάκμαχ (Bakhmach) και τους εξανάγκασε σε συνθηκολόγηση.
Στη συνέχεια, εγκατέλειψε το γερμανοκρατούμενο ουκρανικό έδαφος και εισήλθε στη Σοβιετική Ρωσία, όπου το Τσεχοσλοβακικό Εθνικό Συμβούλιο ήρθε σε διαπραγματεύσεις με τις μπολσεβικικές αρχές στη Μόσχα και την Πένζα προκειμένου να διευθετηθούν οι λεπτομέρειες της εκκένωσης του σώματος. Η συμφωνία που επήλθε όριζε ότι οι Λεγεωνάριοι έπρεπε να παραδώσουν τον περισσότερο οπλισμό τους, με αντάλλαγμα την απρόσκοπτη πορεία τους προς το Βλαδιβοστόκ. Οι εντάσεις όμως δεν έπαψαν, καθώς αμφότερες οι πλευρές παρέμεναν δύσπιστες μεταξύ τους. Οι Μπολσεβίκοι υποπτεύονταν τους Τσεχοσλοβάκους ότι θα συνέπραταν με τους Συμμάχους όταν συναντώντο με αυτούς, και οι Τσεχοσλοβάκοι φοβούνταν τους συμπατριώτες τους φιλοκομμουνιστές μη τυχόν και τους υπονομεύσουν.
μικρογραφία|Λεγεωνάριοι μπροστά από τεθωρακισμένο τραίνο
Η εποχούμενη Δημοκρατία
Από τον Μάιο του 1918 η Τσεχοσλοβακική Λεγεώνα άρχισε να ″ξεδιπλώνεται″ κατά μήκος των γραμμών του Υπεριβηρικού σιδηροδρόμου. Η εκκένωση αποδείχθηκε πολύ πιο αργή από ότι αναμενόταν, όχι μόνο λόγω έλλειψης τροχιακού υλικού και της ανάγκης να διαπραγματεύεται τη διέλευσή της με τα κατά τα τόπους Σοβιέτ, αλλά και εξαιτίας της συμφόρησης που προκαλούσε το ρεύμα των γερμανών αιχμαλώτων, που όδευε προς την αντίθετη κατεύθυνση προκειμένου να απελευθερωθούν, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ.
Καθώς ταξίδευαν οι λεγεωνάριοι, είχαν μετατρέψει κάποια τεθωρακισμένα βαγόνια σε στρατώνες, ενώ άλλα χρησιμοποιούνταν ως αρτοποιεία, άλλα ως εργαστήρια και άλλα ως νοσοκομεία. Τύπωναν ακόμη και εφημερίδα. Οι διαταγές μεταδίδονταν από τραίνο σε τραίνο μέσω τηλεγραφημάτων, τα οποία έστελναν από τον εκάστοτε σταθμό από τον οποίο περνούσαν.
μικρογραφία|Από τη ζωή των Λεγεωναρίων
Μια αψιμαχία στο σταθμό του Τσελιαμπίνσκ, ανάμεσα σε Τσεχοσλοβάκους λεγεωναρίους και Ούγγρους αιχμαλώτους που επέστρεφαν στην πατρίδα τους, ανάγκασε τον Λαϊκό Επίτροπο του Πολέμου Λέοντα Τρότσκυ, να διατάξει τον πλήρη αφοπλισμό και τη σύλληψη των λεγεωναρίων. Οι λεγεωνάριοι όμως αρνήθηκαν να αφοπλιστούν, πυροδοτώντας έτσι την ανοιχτή έναρξη των εχροπραξιών μεταξύ των δύο μερών.
Συγκρούσεις ξέσπασαν σε διάφορα σημεία κατά μήκος της γραμμής του Υπεριβηρικού. Τον Ιούνιο οι δύο πλευρές αναμετρώνταν μεταξύ της Πένζας και του Κρασνογιάρσκ. Περί το τέλος του μηνός, οι λεγεωνάριοι που είχαν φθάσει στο Βλαδιβοστόκ, υπό τον στρατηγό Μίκαελ Ντίτερινκς, κατέλυσαν το τοπικό Σοβιέτ και κατευθύνθηκαν προς τα δυτικά για να ενισχύσουν τους συντρόφους τους που μάχονταν εκεί. Από τις αρχές Ιουλίου οι λεγεωνάριοι είχαν υπό τον έλεγχό τους τη σιδηροδρομική γραμμή από τη Σαμάρα ως το Ιρκούτσκ, ενώ ένα δεκαπενθήμερο αργότερα είχαν εκκαθαρίσει όλο το μήκος της γραμμής. Οι λεγεωνάριοι κατέκτησαν όλες τις μεγάλες πόλεις της Σιβηρίας καθώς και το Αικατερίνμπουργκ, το μέρος όπου κρατείτο η τσαρική οικογένεια. Ο τσάρος όμως Νικόλαος Β’ μαζί με όλη την οικογένειά του και το υπηρετικό προσωπικό εκτελέστηκε, κατόπιν προσωπικής διαταγής των Λένιν και Σβερντλώφ (Sverdlov ), λιγότερο από μια εβδομάδα πριν καταφθάσει εκεί η Λεγεώνα.
Η εμπλοκή των Συμμάχων στον Ρωσικό Εμφύλιο πόλεμο, 1918-1919
Τα νέα της Τσεχοσλοβακικής Λεγεώνας έγιναν δεκτά με ευχαρίστηση από τους Συμμάχους. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον, ο οποίος αντιδρούσε ως τώρα στις συμμαχικές προτάσεις για επέμβαση στη Ρωσία, υπέκυψε στις πιέσεις για υποστήριξη των λεγεωναρίων να διαφύγουν από τη Σιβηρία. Έτσι, εξέδωσε ένα μνημόνιο για περιορισμένη επέμβαση εκ μέρους των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας στη Σιβηρία, για τη διάσωση της Λεγεώνας η οποία είχε εγκλωβιστεί στην περιοχή της Βαϊκάλης. Όμως, όταν οι Aμερικανο-ιαπωνικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στο Βλαδιβοστόκ, βρήκαν να τους υποδέχονται αυτοί τους οποίους είχαν ως αποστολή να διασώσουν. Οι λεγεωνάριοι κατώρθωσαν να απεγκλωβιστούν μόνοι τους και να φτάσουν στο λιμάνι του Ειρηνικού. Παρόλα αυτά, τα δυτικά στρατεύματα παρέμειναν στη Σιβηρία υποστηρίζοντας τους αντι-Μπολσεβίκους Ρώσους και τους Κοζάκους πολέμαρχους.
Η αρπαγή των αυτοκρατορικών αποθεμάτων χρυσού
Αμέσως μετά την έναρξη των εχθροπραξιών με τον Κόκκινο Στρατό, η νικηφόρα δράση των λεγεωναρίων έδινε την ευκαιρία στους αντιμπολσεβίκους να σχηματίζουν τις δικές τους τοπικές κυβερνήσεις στις περιοχές που είχαν εκκαθαριστεί. Οι σπουδαιότερες από αυτές τις κυβερνήσεις ήταν η ″Κόμουτς″ στη Σαμάρα, και η Προσωρινή Σιβηριανή Κυβέρνηση του Ομσκ. Με την ουσιαστική βοήθεια των Τσεχοσλοβάκων ο στρατός του Κόμουτς σημείωσε αρκετές σημαντικές νίκες, μεταξύ των οποίων ήταν και η κατάληψη του Καζάν τον Ιούλιο, στο οποίο βρίσκονταν τα αποθέματα χρυσού της Αυτοκρατορίας. Η τσεχοσλοβακική πίεση ήταν αποφασιστική και στο να καταπείσει τους Λευκούς Ρώσους στη Σιβηρία, να ενωθούν έστω και κατ’ όνομα, με την Πανρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση, που σχηματίστηκε στην Ούφα τον Σεπτέμβρη του 1918.
Κατά το φθινόπωρο όμως του 1918, ο ενθουσιασμός των λεγεωναρίων, η δραστηριότητα των οποίων περιοριζόταν ανάμεσα στον Βόλγα και τα Ουράλια, άρχισε να φθίνει. Η ταχεία αύξηση του Κόκκινου Στρατού και η ενδυνάμωσή του μέρα με τη μέρα, είχαν ως αποτέλεσμα την επανάκτηση εκ μέρους του του Καζάν, με τη Σαμάρα να ακολουθεί ένα μήνα αργότερα. Οι λεγεωνάριοι, των οποίων η δύναμη ανερχόταν στην αρχή του 1918 στις 61.000 άνδρες, τώρα υπέφεραν από έλλειψη ενισχύσεων ενώ τους κατάκλυζε και η απογοήτευση από την αποτυχία των Συμμαχικών μονάδων να ενωθούν μαζί τους. Το τελειωτικό χτύπημα στο ηθικό της Λεγεώνας δόθηκε τον Νοέμβρη του 1918, όταν ένα προξικόπημα ανέτρεψε την Προσωρινή Πανρωσική Κυβέρνηση στο Ομσκ και εγκαθίδρυσε δικτατορία υπό τον ναύαρχο των Λευκών Αλεξάντερ Κολτσάκ ( Kolchak).
Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1919, ο στρατός του Κολτσάκ υποχωρούσε σταθερά κάτω από την πίεση του Κόκκινου Στρατού, ώσπου τον Νοέμβριο κατελήφθη η πρωτεύουσά του, το Ομσκ. Άρχισε τότε μία απελπισμένη φυγή προς τα ανατολικά από στρατιωτικούς και πολίτες κατά μήκος του Υπερσιβηρικού, ενώ δεν έλλειπαν κρούσματα ανυπακοής και εξεγέρσεων, πλέον της δράσης των ανταρτών.
Με τους λεγεωνάριους να νοσταλγούν την επιστροφή στην ανεξάρτητη και ελεύθερη πλέον τώρα πατρίδα τους, είχε έρθει η ώρα να εγκαταλείψουν μια για πάντα τη Ρωσία. Για την ασφαλή της αποχώρηση συμφωνήθηκε να παραδώσει στους Μπολσεβίκους τον χρυσό του Τσάρου και να μην προσπαθήσει να φυγαδεύσει τον ναύαρχο Κολτσάκ. Ο τελευταίος, παρά τις αντίθετες οδηγίες του Κέντρου, θανατώθηκε αυθημερόν από εκτελεστικό απόσπασμα της Τσεκά.
μικρογραφία|Παρέλαση των Λεγεωναρίων στη Πράγα, μετά την επιστροφή
Η εκκένωση από το Βλαδιβοστόκ
Όταν επιτεύχθηκε η ανακωχή με τους Μπολσεβίκους, δεκάδες τραίνα βρίσκονταν ακόμη δυτικά του Ιρκούτσκ, με το τελευταίο να περνά από την πόλη τον Φλεβάρη του 1920. Έως τον Σεπτέμβρη του ίδιου έτους είχαν εγκαταλείψει και οι τελευταίοι λεγεωνάριοι το Βλαδιβοστόκ επιστρέφοντας στην πατρίδα, αλλοι διαπλέοντας τον Ινδικό ωκεανό και οι υπόλοιποι μέσω της διώρυγας του Παναμά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας
Μίνως Ησυχάκης
Ο Μίνως Ησυχάκης (Χανιά, 1857 - 1934) ήταν Έλληνας πολιτικός και βουλευτής.
Βιογραφία
Ήταν γιος του μεγάλου εξαγωγέα από την Κίσαμο, Αντωνίου Ησυχάκη και της εγγονής του αγωνιστή του 1821, Μιχαήλ Παπαδάκη. Έπειτα από τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου έγινε διδάκτορας. Εργάστηκε ως δικηγόρος στα Χανιά και έπειτα από το κίνημα του 1889 παραπέμφθηκε σε τουρκικό στρατοδικείο. Τότε κατέφυγε στην πόλη Φεζ και μετά την αμνήστευσή του ασχολήθηκε με τη γεωργία. Με το κόμμα των Συντηρητικών (καραβανάδων) εξελέγη επανειλημμένα βουλευτής Χανίων επί Κρητικής Πολιτείας (πληρεξούσιος Κυδωνίας το 1898, βουλευτής το 1903 και 1910). Το 1912 έγινε πρόεδρος του Εκτελεστικού.
Εξελέγη βουλευτής στο ελληνικό Κοινοβούλιο τον Δεκέμβριο του 1915.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Βουλευτές της Κρητικής Πολιτείας
Στρογγυλοποίηση
Η Στρογγυλοποίηση ενός αριθμού σημαίνει την αντικατάσταση του με ένα διαφορετικό αριθμό που είναι κατά προσέγγιση ίσος με τον αρχικό αριθμό, αλλά έχει μια σύντομη, απλούστερη ή πιο ρητή αναπαράσταση. Για παράδειγμα, η αντικατάσταση του $23.448 με το $23.45, ή του κλάσματος 312/937 με το 1/3, ή της έκφρασης √2 με 1.414.
Η στρογγυλοποίηση συχνά γίνεται για να χρησιμοποιηθεί μια τιμή που είναι ευκολότερη σε αναφορά και επικοινωνία από την αρχική. Η στρογγυλοποίηση μπορεί ακόμη να είναι χρήσιμη στην αποφυγή λανθασμένης πρόβλεψης ενός υπολογιζόμενου αριθμού, στη μέτρηση ή στην εκτίμηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αριθμητική Κατηγορία:Αριθμητική υπολογιστών Κατηγορία:Θεωρία υπολογισμού
Ιωάννης του Μπερί
Ο Ιωάννης, δούκας του Μπερί (Γαλλική γλώσσα : Jean Ier de Berry, 30 Νοεμβρίου 1340 - 15 Ιουνίου 1416) ήταν τρίτος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη του Αγαθού και της Μπόννης του Λουξεμβούργου. Τα αδέρφια του ήταν ο Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας, ο Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού και ο Φίλιππος Β΄ της Βουργουνδίας. Έμεινε γνωστός για μιά μεγάλη συλλογή πολλών πεφωτισμένων εγγράφων και άλλων έργων με το όνομα Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί. Το προσωπικό του σύνθημα ήταν "θα έρθει η ώρα".
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο κάστρο του Βενσέν (30 Νοεμβρίου 1340) έγινε κόμης του Πουατού από τον πατέρα του (1356). Αργότερα (1358) έγινε βασιλικός υπολοχαγός σε Ωβέρνη, Λανγκντόκ, Περιγκόρ και στο Πουατού, κυβέρνησε αυτές τις περιοχές στο όνομα του πατέρα του την εποχή που ήταν αιχμάλωτος των Άγγλων. Μετά την παράδοση του Πουατού στους Άγγλους (1360) ο Ιωάννης Β΄ του παραχώρησε τα νέα δουκάτα του Μπερί και της Ωβέρνης. Με την Συνθήκη του Μπρετινί τον Μάιο έγινε όμηρος του Αγγλικού Στέμματος και παρέμεινε στην Αγγλία μέχρι το 1369. Με την επιστροφή στην πατρίδα του ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας τον διόρισε υπολοχαγό στο Μπερί, την Ωβέρνη, το Δουκάτο της Βουρβόνης, το Φορέζ, την Τουρραίνη, το Ανζού, το Μαιν και την Νορμανδία.
Αντιβασιλεύς
Με το θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Καρόλου Ε΄ (1380) αντιβασιλείς του ανήλικου διαδόου Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας ανέλαβαν ο Ιωάννης τα αδέλφια του και ο από μητέρα θείος του νέου βασιλιά Λουδοβίκος Β΄ του Μπουρμπόν. Ο Ιωάννης του Μπερί διορίστηκε τον Νοέμβριο υπολοχαγός στο Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν, βρέθηκε αντιμέτωπος με αγροτική εξέγερση που διαμαρτυρήθηκαν για την υψηλή φορολογία, ήταν απαραίτητη λόγω του πολέμου με τους Άγγλους. Μετά τον θάνατο και του δεύτερου αδελφού του Λουδοβίκου Α΄ του Ανζού στάθηκαν μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Φίλιππο Β΄ της Βουργουνδίας κυρίαρχες φυσιογνωμίες στο βασίλειο. Ο μικρός βασιλιάς ενηλικιώθηκε (1388) και έδωσε την εξουσία στους υπουργούς του πατέρα του που ήταν εχθροί των ισχυρών θείων του. Την ίδια εποχή αφαιρέθηκαν από τον Ιωάννη του Μπερί όλα τα αξιώματα που είχε στο Λανγκντόκ. Τα δύο αδέλφια κατάφεραν να ενισχύσουν την δύναμη τους το 1392 όταν ο μικρός βασιλιάς είχε την πρώτη κρίση παραφροσύνης, ένα δεινό που θα τον συνοδεύσει σε όλη του την ζωή. Οι δύο δούκες είχαν την απόλυτη εξουσία ως το 1302 που σε μια στιγμή διαύγειας ο Κάρολος ΣΤ΄ έδωσε δύναμη στον αδελφό του Λουδοβίκο, δούκα της Ορλεάνης.
Τελευταία χρόνια
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έγινε κυρίαρχη μορφή στο πολιτικό σκηνικό της Γαλλίας. Μετά τον θάνατο και του Φιλίππου Β΄ της Βουργουδίας (1404) έμεινε ο μόνος επιζών γιος του Ιωάννη Β΄ και ο μόνος που θα μπορούσε να παίξει ρόλο στον ανταγωνισμό μεταξύ των ανιψιών του Λουδοβίκου Α΄ της Ορλεάνης και του Ιωάννη του Ισχυρού. Μετά τον φόνο του δούκα της Ορλεάνης ακολούθησε εμφύλιος όπου ο Ιωάννης υποστήριζε τον Οίκο της Ορλεάνης, αλλά πάντοτε έπαιζε τον ρόλο του ειρηνοποιού και συμφιλιωτή. Παρότρυνε τον Κάρολο ΣΤ΄ και τους γιους του να μην είναι παρόντες στην Μάχη του Αζενκούρ (1415). Οι άσχημες αναμνήσεις στην μάχη του Πουατιέ, με την μακρόχρονη αιχμαλωσία του πατέρα του, δεν άφηναν περιθώρια να σκεφτεί τίποτε διαφορετικό. Απεβίωσε λίγους μήνες μετά την μάχη, που ήταν τόσο καταστροφική όσο φοβόταν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1360 την Ιωάννα του Αρμανιάκ (1346 - 1387), κόρη του Ιωάννη Α΄ κόμη του Αρμανιάκ και είχε τέκνα:
Το 1387 απεβίωσε η Ιωάννα και ο Ιωάννης έκανε το 1389 δεύτερο γάμο, με την Ιωάννα Β΄ κόμισσα του Ωβέρν & του Μπουλόν· δεν απέκτησαν τέκνα.
Ο Ιωάννης του Μπερί ήταν μεγάλος προστάτης των τεχνών. Τα δύο σημαντικότερα έργα που δημιουργήθηκαν με την φροντίδα του ήταν το Βιβλίο των Ωρών και Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί. Τα έργα αυτά περιείχαν όλες τις τάσεις της εποχής, όπως τον Φλαμανδικό ρεαλισμό, την Παριζιάνικη λεπτότητα και την Ιταλική ζωγραφική. Για να καταφέρει να τα δημιουργήσει, φορολόγησε βαριά τα κτήματά του και απεβίωσε χρεωμένος στο Παρίσι (1416).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Δούκες του Μπερί Κατηγορία:Κόμητες του Ανγκουλέμ Κατηγορία:Δούκες της Ωβέρνης Κατηγορία:Δούκες του Μονπανσιέ
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1965
Νικήτρια χώρα αναδείχθηκε το με το τραγούδι "Poupée de cire, poupée de son", σε ερμηνεία της Φρανς Γκαλ και σε σύνθεση του Σερζ Γκένσμπουργκ. Αυτή ήταν η δεύτερη νίκη του Λουξεμβούργου στο διαγωνισμό, μετά τη νίκη τους το. Ήταν επίσης το πρώτο νικηφόρο τραγούδι από το "Een beetje" της Ολλανδίας το που δεν ήταν μπαλάντα.
Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, τέσσερις χώρες σημείωσαν όλες μηδέν πόντους. Το Βέλγιο, η Φινλανδία, η Γερμανία και η Ισπανία, όλες τερμάτισαν χωρίς πόντους για δεύτερη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού.
Τοποθεσία
Ο διαγωνισμός έλαβε χώρα στη Νάπολη, της νότιας Ιταλίας. Ήταν η πρώτη φορά που η χώρα εκείνη φιλοξένησε τον διαγωνισμό. Η νεόκτιστη τότε Σάλα ντι Κοντσέρτο ντέλα RAI (Κέντρο Παραγωγής της RAI της Νάπολης) ήταν ο χώρος όπου έγινε ο διαγωνισμός. Το κτήριο διαθέτει 3 τηλεοπτικά στούντιο σε μία έκταση 1227 m² και χωρούσε 370 άτομα, ενώ χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή εκπομπών και ως ωδείο. Τα αρχεία των ναπολιτάνικων τραγουδιών επίσης στεγάζονται εκεί.
Συμμετέχουσες χώρες
Ο Ίνγκβαρ Βίξελ, που εκπροσώπησε τη Σουηδία, ερμήνευσε το τραγούδι του αντί για τα σουηδικά στα αγγλικά, παρότι ο τίτλος του τραγουδιού αρχικά ήταν στα σουηδικά "Annorstädes vals". Όλες οι άλλες συμμετοχές τραγούδησαν στη γλώσσα τους, με αποτέλεσμα να εισαχθεί ένας κανονισμός από τον επόμενο διαγωνισμό του 1966, ότι όλες οι συμμετοχές έπρεπε να ερμηνεύουν τα τραγούδια τους χρησιμοπoιώντας μία από τις εθνικές γλώσσες τους.
Επιστροφές καλλιτεχνών
Το 1965 επέστρεψαν για 2η φορά τρεις καλλιτέχνες: ο Αυστριακός Ούντο Γιούργκενς, ο οποίος έλαβε μέρος και το 1964, η Ισπανίδα Κοντσίτα Μπαουτίστα, συμμετέχουσα και το 1961, και ο Γιουγκοσλάβος Βίτσε Βούκοφ, ο οποίος είχε συμμετάσχει και το 1963.
Διευθυντές ορχηστρών
Για κάθε ερμηνεία την διεύθυνση της ορχήστρας ανέλαβε ένας μαέστρος.
Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορία
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τη σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες στη διάρκεια του διαγωνισμού του 1965, όπως και το πρόσωπο που εκφωνούσε τις ψήφους ανά χώρα. Επίσης, ο κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας έστειλε επίσης έναν παρουσιαστή για τον διαγωνισμό, ώστε να καλύψει τον διαγωνισμό στη δική του γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1965
Γεώργιος Μυλωνογιάννης
μικρογραφία|Γεώργιος Μυλωνογιάννης, Ιατρός, Αγωνιστής, Πολιτικός Ο Γεώργιος Μυλωνογιάννης, ή Μυλωνογιαννάκης (1866 - 1933 ) ήταν Έλληνας ιατρός, σημαντικός οπλαρχηγός και πολιτικός της Κρήτης, ο πρώτος Νομάρχης Λασιθίου το 1899.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Άνω Κεφαλά Αποκορώνου της Κρήτης το 1867. Ήταν γιος του σπουδαίου οπλαρχηγού Ματθαίου Μυλωνογιάννη. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε τον πατέρα του στην Αθήνα όπου και σπούδασε ιατρική ως υπότροφος του Βασιλέως Γεωργίου του Α΄ "τιμής ένεκεν" προς τον πατέρα του. Περάτωσε τις σπουδές του αναγνωριζόμενος διδάκτωρ του ΕΚΠΑ με βαθμό «λίαν καλώς». Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Κρήτη ασκώντας το επάγγελμα του ιατρού. Κατά τα πρώτα γεγονότα του 1895 συμμετείχε από τους πρώτους στη πρόσκληση του Μανούσου Κούνδουρου υπό την προεδρία του οποίου και εξελέγη πρώτος αντιπρόεδρος στη λεγόμενη Μεταπολιτευτική Επιτροπή Κρήτης, η οποία και ανέλαβε το συντονισμό και την όλη επαναστατική δράση της περιόδου 1895 - 1896. Συμμετείχε σε πολλές μάχες καθώς και στη πολιορκία του Βάμου.
Στη συνέχεια εξελέγη μέλος της υπό τον Ιωάννη Σφακιανάκη, εκτελεστική επιτροπή που ανέλαβε τη διοίκηση της Κρήτης μέχρι την άφιξη στα Χανιά του Πρίγκιπα Γεωργίου της Ελλάδας και Δανίας, οπότε και διορίστηκε (1899) νομάρχης Λασιθίου. Αργότερα ανέλαβε σύμβουλος επί των Εσωτερικών και στη συνέχεια νομάρχης Χανίων (το 1902 και το 1904).
Όταν το 1906 ολοκλήρωσε την αποστολή του, ο Πρίγκιπας Γεώργιος οπότε και ανακλήθηκε στην Αθήνα, ο Γεώργιος Μυλωνογιάννης προκειμένου να ματαιώσει την αναχώρηση του πρίγκιπα διοργάνωσε μαζί με τους Μ. Κούνδουρο, Γ. Δασκαλογιάννη, Λ. Λιωνάκη, Γ. Γαλάνη κ.ά. ένοπλο κίνημα. Τέσσερα χρόνια αργότερα το 1910, απετέλεσε μέλος της υπό τον Ε. Βενιζέλο κρητικής κυβέρνησης. Το 1912, σχηματίζοντας ισχυρό σώμα Κρητών συμμετείχε στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ήπειρο μέχρι το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων. Από τότε λόγω κλονισμού της υγείας του δεν αναμίχθηκε πλέον στα κοινά. Τιμήθηκε με πλείστα παράσημα από τον Βασιλέα Γεώργιο, τον Πρίγκιπα Γεώργιο, τον Βασιλέα Κωνσταντίνο τον Α΄ καθώς και από την ελληνική κυβέρνηση και την Κρητική Πολιτεία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί Κατηγορία:Νομάρχες Λασιθίου Κατηγορία:Νομάρχες Χανίων Κατηγορία:Ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ιατροί του 20ού αιώνα
Καρυές Ανατολικού Ζαγορίου Ιωαννίνων
Οι Καρυές είναι ορεινό χωριό στα Ζαγοροχώρια του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 940 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Καρυές βρίσκονται στο Ανατολικό Ζαγόρι, στις νοτιοανατολικές απολήξεις του όρους Μιτσικέλι και κοντά στον Ζαγορίτικο ποταμό. Είναι κτισμένοι δίπλα στην επαρχιακή οδό Ασπραγγέλων - Μηλιωτάδων και απέχουν 24 χλμ ΒΑ. της πόλης των Ιωαννίνων. Η παλιά ονομασία ήταν Μογγλιούς μέχρι το 1927 οπότε μετονομάστηκε σε Καρυές εξ΄αιτίας των πολλών καρυδιών της γύρω περιοχής, η οποία ήταν εύφορη και αποτελούσε τσιφλίκι του Αδαμίδη από τη Δόλιανη, ο οποίος ζούσε στο Βουκουρέστι. Το 1909 οι κάτοικοι των Λιγκιάδων, που την καλλιεργούσαν εξαγόρασαν από αυτόν τα κτήματα. Το 1945 με το ΦΕΚ 64Α-09/04/1954 συστάθηκε κοινότητα Καρυών και ως έδρα ορίστηκε ο ίδιος ο οικισμός. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Καρυών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 119 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ανατολικού Ζαγορίου Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Βαλεντίνο Λαζάρο
Ο Βαλεντίνο Λάντο Λαζάρο (Valentino Lando Lazaro), γεννημένος στις 24 Μαρτίου 1996, είναι διεθνής Αυστριακός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Λαζάρο γεννήθηκε στο Γκρατς της Αυστρίας, από Ανγκολέζο πατέρα και Ελληνίδα μητέρα, ενώ πραγματοποίησε το επίσημο επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 3 Νοεμβρίου 2012, σε αναμέτρηση πρωταθλήματος με αντίπαλο την Αντμίρα Βάκερ. Σε ηλικία 16 ετών και 224 ημερών κατέστη ο νεαρότερος αγωνιζόμενος παίκτης στην ιστορία της αυστριακής Μπούντεσλιγκα.
Έχοντας προηγουμένως παραχωρηθεί ως δανεικός από τη Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ στη Χέρτα Βερολίνου, αποκτήθηκε με μόνιμη μεταγραφή από την τελευταία το 2017, με τον ίδιο να βάζει την υπογραφή του σε συμβόλαιο πολυετούς διάρκειας με τον σύλλογο της γερμανικής Μπούντεσλιγκα. Πέτυχε το πρώτο τέρμα του με τα χρώματα της Χέρτα Βερολίνου κατά την εκτός έδρας νίκη με σκορ 2-0 με αντίπαλο την Μπάγερ Λεβερκούζεν στις 10 Φεβρουαρίου 2018.
Σταδιοδρομία στην Εθνική
Ο Λάζαρο πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του με την Εθνική Αυστρίας στις 30 Μαΐου 2014, σε ισόπαλη με σκορ 1-1 εντός έδρας φιλική αναμέτρηση με αντίπαλο την Ισλανδία στο Ίνσμπρουκ, όπου αντικατέστησε τον Μάρκο Αρναούτοβιτς για τα τελευταία 15 λεπτά της αναμέτρησης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κατηγορία:Αυστριακοί ανγκολέζικης καταγωγής Κατηγορία:Αυστριακοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λίφερινγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπουντεσλίγκα Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεγκιονάλλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Γιεβγκένι Βουτσέτιτς
Ο Βούτσετις ήταν μαυροβουνιακής σερβικής καταγωγής, γεννημένος στο Γιεκατερίνοσλαβ (σήμερα Ντνίπρο)
Ήταν εξέχων εκπρόσωπος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και είχε τιμηθεί με το Βραβείο Λένιν το 1970, το Βραβείο Στάλιν (1946,1947,1948,1949,1950), το Παράσημο Λένιν (δις) και το Παράσημο του Πατριωτικού Πολέμου δευτέρας τάξεως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι γλύπτες Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1988
Το 29ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 3-4 Οκτωβρίου 1988 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στους κινηματογράφους: Μακεδονικόν, Έσπερος και Ολύμπιον.
Κινηματογράφος και πραγματικότητα
Αφιέρωμα στις ελληνικές ταινίες ντοκιμαντέρ παραγωγής 1988 και ένα αφιέρωμα στον Ζαν Ρους.
Μικρού μήκους
Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Δράμας.
Έκθεση
Έκθεση με παλιές κινηματογραφικές μηχανές του Νίκου Μπιλιλή.
Η κοιλάδα του Φόβου
Η Κοιλάδα του Φόβου είναι το τέταρτο και τελευταίο μυθιστόρημα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ με πρωταγωνιστή τον Σέρλοκ Χολμς. Ο συγγραφέας έχει πάρει στοιχεία από τη μυστική ένωση Μόλλυ Μαγκουίρς και τον ντέτεκτιβ Τζέιμς ΜακΠάρλανντ του γραφείου ερευνών Πίνκερτον. Η ιστορία δημοσιεύτηκε αρχικά σε συνέχειες στο περιοδικό Νήμα (Strand) από τον Σεπτέμβριο του 1914 ως τον Μάιο του 1915. Ολοκληρωμένη εκδόθηκε σε βιβλίο από την ''Εταιρεία Τζωρτζ Χ. Ντόραν'' στη Νέα Υόρκη στις 27 Φεβρουαρίου 1915 με εικονογράφηση του Άρθουρ Ι. Κέλλερ.
Δομή
Αν και στα περισσότερα έργα του ο Ντόυλ είχε αφήγηση γραμμική και ψυχαγωγική, στην Κοιλάδα του Φόβου είχε δύο μέρη με έναν επίλογο (coda) και χειρίστηκε με προσοχή τα στοιχεία, ώστε "να είναι αμείωτος ο φόβος και ο τρόμος".
Θέματα
Το μυθιστόρημα θίγει μία σειρά μεγάλων ζητημάτων, όπως την ύπαρξη ασάφειας από ηθική άποψη σε κάποια θέματα και προσπαθεί να σχολιάσει σοβαρά την τρομοκρατική δραστηριότητα των αγώνων για την ένωση των ΗΠΑ. Οι κριτικοί έδειξαν, πώς αυτό σχετίζεται με την πολιτική κατάσταση της εποχής εκείνης στην Ιρλανδία.
Τοποθεσία
To κτήμα Μπίρλστοουν του έργου βασίζεται αρκετά στην τοποθεσία Γκρούμμπριτζ, κοντά στο Τούρνμπριτζ Γουέλλς του Κεντ.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ Κατηγορία:Μυθιστορήματα με τον Σέρλοκ Χολμς Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1915
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1996
Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 17 Μαρτίου στο Αγρίνιο. Χωριστά διεξήχθησαν, επίσης, τα πρωταθλήματα επτάθλου (έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη στις 27 και 28/5) και βάδην (έγινε στις 30/6 στο Στάδιο Νέας Σμύρνης) αλλά τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία. Τη χρονιά αυτή στους δρόμους αντοχής επανήλθαν τα 3.000μ και δεν έγιναν τα 10.000μ.
Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά και 19η συνολικά. Παράλληλα, έκανε το "νταμπλ" (το πέμπτο συνεχόμενο), αφού κατέκτησε και το ανδρικό πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
* Συνολικά βαθμολογήθηκαν 84 σωματεία.
Αναφορές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1996 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Captain Beyond
Οι Captain Beyond ήταν ροκ συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών, το 1971.
Βιογραφία
Η πρώτη σύνθεση του συγκροτήματος περιελάμβανε τον πρώην τραγουδιστή των Deep Purple, Ροντ Έβανς στα φωνητικά, τον κιθαρίστα Λάρι Ράινχαρτ και τον μπασίστα Λι Ντόρμαν από τους Iron Butterfly, τον πρώην ντράμερ του Τζόνι Γουίντερ, Μπόμπι Κάλντγουελ και τον κιμπορντίστα Λιούι Γκολντ, ο οποίος αποχώρησε λίγο πριν τις ηχογραφήσεις για το πρώτο τους άλμπουμ.
Τον Ιούλιο του 1972, κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος, με την ονομασία "Captain Beyond". Μετά την πρώτη περιοδεία του συγκροτήματος, ο Κάλντγουελ αποχώρησε, για να αντικατασταθεί αρχικά, από τον Μπράιαν Γκλάσκοκ και λίγο αργότερα από τον Μάρτι Ροντρίγκεζ, ενώ το 1973, προσέλαβαν τον κιμπορντίστα Ρης Γουάινανς. Εκείνη τη χρονιά, κυκλοφόρησε το δεύτερο τους άλμπουμ, με τίτλο "Sufficiently Breathless", ο μοναδικός δίσκος του συγκροτήματος ο οποίος ανέβηκε στο Billboard Hot-100. Παρ' όλα αυτά, διαμάχες ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος, οδήγησαν τον Ροντ Έβανς σε αποχώρηση, για να επανέλθει μερικούς μήνες αργότερα, για μία αμερικανική περιοδεία, πριν το συγκρότημα διαλυθεί οριστικά.
Το 1998, ο Ράινχαρτ και ο Κάλντγουελ αποφάσισαν να ξανασχηματίσουν τους Captain Beyond, με τον Τζίμι Ιντέρβαλ στα φωνητικά, τον Τζεφ Αρταμπάσι στο μπάσο και τον Νταν Φράι στα πλήκτρα. Το 2000, κυκλοφόρησαν το EP σινγκλ "Night Train Calling", το οποίο περιείχε τέσσερα καινούρια τραγούδια. Το 2002, κυκλοφόρησε ό μοναδικός ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος του συγκροτήματος, το "Far Beyond a Distant Sun - Live in Arlington Texas", το οποίο είχε ηχογραφηθεί το 1973, κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Sufficiently Breathless". Το 2003, ο Λάρι Ράινχαρτ διαγνώστηκε με καρκίνο και αποφάσισαν να διαλύσουν το συγκρότημα για άλλη μια φορά. Ο Ράινχαρτ απεβίωσε στις 2 Ιανουαρίου 2012, ενώ ο πρώην μπασίστας των Captain Beyond, Λι Ντόρμαν στις 21 Δεκεμβρίου 2012.
Πηγές
Κατηγορία:Progressive rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Χοσέ Αμαδόρ δε λος Ρίος
Ο Χοσέ Αμαδόρ δε λος Ρίος υ Σεράνο (ισπ. José Amador de los Ríos y Serrano, 30 Απριλίου 1818 – 17 Φεβρουαρίου 1878) ήταν Ισπανός συγγραφέας και ιστορικός, που διακρίθηκε κυρίως ως ιστορικός της τέχνης και της λογοτεχνίας, ενώ ασχολήθηκε και με την αρχαιολογία. Είχε πτυχίο ιστορίας από το Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης.
Ο Αμαδόρ δε λος Ρίος γεννήθηκε στην Μπαένα της Ανδαλουσίας και το 1844 έγινε ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής Μνημείων. Μαζί με τον Αντόνιο δε Θαμπαλέτα διεύθυναν τη βραχύβια Boletín Español de Arquitectura, το πρώτο ισπανικό περιοδικό που ήταν αφιερωμένο αποκλειστικά στην αρχιτεκτονική, αλλά κυκλοφόρησε μόνο για επτά μήνες το 1846. Το 1852 ο Αμαδόρ δε λος Ρίος επιμελήθηκε και εξέδωσε τα άπαντα του πολιτικού και ποιητή Ινίγο Λόπεθ δε Μεντόθα, ενώ ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε (1859) τον όρο μουδεχαρισμός (mudejarismo) προκειμένου να περιγράψει μια μεσαιωνική-αναγεννησιακή μορφή αρχιτεκτονικής διακοσμήσεως.
Το 1861 ο Αμαδόρ δε λος Ρίος δημοσίευσε τον πρώτο τόμο του of Historia crítica de la literatura española (= «Κριτική ιστορία της ισπανικής λογοτεχνίας»), την πρώτη γενική ιστορία της ισπανικής λογοτεχνίας που συντάχθηκε ποτέ στα ισπανικά. Ωστόσο, έμεινε ανολοκλήρωτη.
Από ιδεολογικής πλευράς ο Αμαδόρ δε λος Ρίος ήταν φιλελεύθερος, αλλά και ρομαντικός, που συνελάμβανε την Ισπανία ως θρησκευτική-γλωσσική μονάδα, ταυτοχρόνως ρωμαιοκαθολική και ομιλούσα την καστιγιάνικη ισπανική γλώσσα, μια μοναρχία ενωμένη με το παρελθόν της με σύνδετικό κρίκο μια idea luminosa («φωτεινή ιδέα»). Αναιρώντας τους ξένους ιστορικούς που θεωρούσαν τη μεσαιωνική Ισπανία ως απόμακρη και απομονωμένη από την πρόοδο χώρα, υπερασπίσθηκε επίσης την ισπανική λογοτεχνία ως την κορυφαία ανάμεσα σε όσες εμφανίσθηκαν μετά την Πτώση της Ρώμης. Παρά το ότι με το έργο του κάλυψε μόνο τον Μεσαίωνα, ο Αμαδόρ δε λος Ρίος έδειξε το γιατί θεωρούσε τη λογοτεχνία της Λατινικής Αμερικής ως μέρος της ισπανικής παραδόσεως. Σε ένα άλλο έργο του, το Historia social, política y religiosa de los judíos de España (= «Κοινωνική, πολιτική και θρησκευτική ιστορία των Εβραίων της Ισπανίας») αποδέχεται την ισπανόφωνη εβραϊκή λογοτεχνία ως μέρος της ίδιας παραδόσεως, εφόσον «άνθησε» σε ισπανικό έδαφος. Αντίθετα με τον ιστορικό και ακαδημαϊκό Αντόλφο δε Κάστρο, ο Αμαδόρ δε λος Ρίος δεν κατεδίκασε ρητώς την ισπανική Ιερά Εξέταση.
Έριχ Χαγκενλόχερ
Ο Έριχ Χαγκενλόχερ (Erich Hagenlocher) (24 Ιουλίου 1895-12 Δεκεμβρίου 1958) ήταν επαγγελματίας παίκτης μπιλιάρδου.
Χοσέ Αμαδόρ δε λος Ρίος
Ο Αμαδόρ δε λος Ρίος πέθανε στη Σεβίλλη σε ηλικία 59 ετών. Δύο άλλα έργα του είναι «Η λατινοβυζαντινή τέχνη στην Ισπανία» και «Αρχιτεκτονικά μνημεία της Ισπανίας».
Έριχ Χαγκενλόχερ
Γεννημένος στη Στουτγάρδη στις 24 Ιουλίου 1895 εργάστηκε πρώτα σαν μαθητευόμενος σε εργοστάσιο κατασκευής μηχανών. Συμπτωματικά βρέθηκε σε λέσχη μπιλιάρδου σε ηλικία 15 ετών και έμαθε τα βασικά του παιχνιδιού από τους Stehle και Straub. Μετά από ένα περίπου έτος έφτασε στο ελεύθερο παιχνίδι το 4-5 μέσο όρο. Ήρθε στο Βερολίνο σε ηλικία 18 ετών και κάτω από την καθοδήγηση του Zielkas έφτασε το 8 με 10 μέσο όρο και τακτικά σερί πάνω από 100 καραμπόλες. Επίσης, ξεκίνησε προπονήσεις με τον Jean Bruno για 18 μήνες και είχε επιπλέον βοήθεια από τον Jamada (Ιάπωνας παίκτης) που έτυχε να βρίσκεται στο Βερολίνο για επίδειξη. Όταν έφτασε το 20 μέσο όρο σε μεγάλο μπιλιάρδο (τραπέζι) του απονεμήθηκε το δίπλωμα του Master. Το 1919 ταξίδεψε στην Ελβετία, Ιταλία και Τουρκία για τουρνουά. Μη βρίσκοντας αντιπάλους να τον κερδίσουν ταξίδεψε στην Αμερική το ίδιο έτος
Χοσέ Αμαδόρ δε λος Ρίος
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης Κατηγορία:Ισπανοί ιστορικοί Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιστορικοί του 19ου αιώνα
Έριχ Χαγκενλόχερ
Φτάνοντας εκεί οι συνθήκες που βρήκε δεν ήταν αυτές που είχε συνηθίσει. Τα τραπέζια ήταν πιο γρήγορα και αυτό τον ανάγκασε να έχει μεγαλύτερη ακρίβεια στο παιχνίδι του εκμηδενίζοντας τα λάθη. Για κάποιον που παρακολουθούσε το παιχνίδι του, φαίνονταν εξαιρετικά απλό. Αυτό όμως ήταν δείγμα της μεγάλης ακρίβειας που είχε στο παίξιμό του. Σίγουρα η μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του ήταν η νίκη του επί του Jake Schaefer το 1926 και η κατάκτηση του παγκόσμιου τίτλου στο κάδρο 18.2(47/2). Ο μέσος όρος του ήταν 27,27 και το μεγαλύτερο σερί του 308 καραμπόλες. Τα 16 χρόνια του Χαγκενλόχερ στην Αμερική ήταν πραγματική επιτυχία σε αθλητικό και οικονομικό επίπεδο. Το 1932 για επίδειξη μιας νύχτας στη Νέα Υόρκη έλαβε 2.000 δολάρια. Ο Χαγκενλόχερ έφυγε από την Αμερική για τη Γερμανία το 1935. Στην πατρίδα του κέρδισε αρκετά τουρνουά επαγγελματιών. Το 1938 στο Gelsenkirchen κέρδισε το μοναδικό πρωτάθλημα Γερμανίας στο κάδρο 47/2, στους επαγγελματίες. Ο μέσος όρος του ήταν 65,12, διπλάσιος από τον δεύτερο Χανς Γουάιτ (Hans White). Στα τελευταία χρόνια του γύρισε στην παλιά του δουλειά σαν μηχανικός και συνεταιρίστηκε με ένα φίλο του στη καφετέρια Maurer. Πέθανε από όγκο στον εγκέφαλο σε ηλικία 64 ετών. Θάφτηκε στη Στουτγάρδη
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί Κατηγορία:Μπιλιάρδο
960
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 960 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κάστρο της Ρινιάσας
Το Κάστρο της Ρινιάσας, επίσης γνωστό ως Θωμόκαστρον (από τον Θωμά Κομνηνό Δούκα) ή Κάστρο Ριζών ή Κάστρο της Δέσπως, είναι μεσαιωνικό βυζαντινό φρούριο στην ακτή της Ηπείρου, κοντά στο σύγχρονο χωριό Ριζά της Πρέβεζας. Το κάστρο είναι σήμερα σε ερειπωμένη κατάσταση.
Ιστορία
Το κάστρο χτίστηκε (ή ξαναχτίστηκε) από τον Θωμά Κομνηνό Δούκα, Δεσπότη της Ηπείρου, στις αρχές του 14ου αιώνα, επομένως ονομάστηκε «Θωμόκαστρον» ή «Κάστρο των δεσποτών». Κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1463 και απελευθερώθηκε από τους Τούρκους μαζί με την υπόλοιπη Ελληνική Ήπειρο κατά τον 20ό αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα της Ηπείρου Κατηγορία:Βυζαντινές οχυρώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ήπειρο
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1989
Το 30ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 2-8 Οκτωβρίου 1989.
Τριγωνισμός (χρηματοδότηση)
Ο Τριγωνισμός είναι η πράξη εκμετάλλευσης μιας ευκαιρίας Αρμπιτράζ που προκύπτει από μια διαφορά τιμών μεταξύ τριών διαφορετικών νομισμάτων στην αγορά συναλλάγματος. Μια τριγωνική στρατηγική αρμπιτράζ περιλαμβάνει τρεις συναλλαγές, ανταλλάσσοντας το αρχικό νόμισμα για ένα δεύτερο, το δεύτερο νόμισμα για ένα τρίτο, και το τρίτο νόμισμα για το αρχικό. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου εμπορίου, ο arbitrageur κλειδώνει με κέρδος μηδενικού κινδύνου από την απόκλιση που υπάρχει όταν η ισοτιμία της αγοράς δεν ευθυγραμμίζεται με τη σιωπηρή συναλλαγματική ισοτιμία. Ένα κερδοφόρο εμπόριο είναι εφικτό μόνο εάν υπάρχουν ατέλειες της αγοράς. Το κερδοφόρο τριγωνικό αρμπιτράζ είναι πολύ σπάνια εφικτό γιατί όταν προκύπτουν τέτοιες ευκαιρίες, οι έμποροι εκτελούν συναλλαγές που εκμεταλλεύονται τις ατέλειες και οι τιμές προσαρμόζονται ή μειώνονται μέχρι να εξαφανιστεί η ευκαιρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγορά συναλλάγματος Κατηγορία:Διεθνή χρηματοοικονομικά
Νατάλια Μπάρμπου
Η Νατάλια Μπάρμπου (Natalia Barbu, 22 Αυγούστου 1979) είναι Μολδαβή τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε τη Μολδαβία στη Eurovision 2007 με το τραγούδι Fight, το οποίο προκρίθηκε στον τελικό, όπου πήρε τη 10η θέση.
Παγκόσμια Ισραηλιτική Συμμαχία
Η Παγκόσμια Ισραηλιτική Συμμαχία (Αlliance israélite universelle, ), γνωστή στα ελληνικά ως Αλλιάνς, είναι μία διεθνής εβραϊκή οργάνωση που έχει έδρα το Παρίσι. Ιδρύθηκε το 1860 από το Γάλλο πολιτικό Αντόλφ Κρεμιέ για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Εβραίων ανά την υφήλιο. Η οργάνωση προωθεί τα ιδεώδη της εβραϊκής αυτοάμυνας και αυτοβοήθειας μέσω της εκπαίδευσης και επαγγελματικής προόδου. Είναι γνωστή για την ίδρυση γαλλόφωνων σχολείων για εβραιόπουλα σε όλη τη Μεσόγειο τον 19ο και τον 20ο αιώνα.
Μόττο της οργάνωσης είναι η εβραϊκή ραββινική φράση Κολ γιζραέλ αρεβίμ ζε λαζέ, που αποδίδεται στα γαλλικά ως Tous les israélites sont solidaires les uns des autres ("Όλοι οι Εβραίοι υπέχουν ευθύνη ο ένας για τον άλλο").
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Εβραϊκές εκπαιδευτικές οργανώσεις
Γενί Τζαμί Θεσσαλονίκης
Το Γενί τζαμί είναι σημαντικό μνημείο της περιόδου της Τουρκοκρατίας στη Θεσσαλονίκη. Βρίσκεται στην οδό Αρχαιολογικού Μουσείου 30, στα ανατολικά της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας.
Περιγραφή
Μετά την ανταλλαγή (1923-1924), στέγασε για μικρό διάστημα πρόσφυγες, και από το 1925 έως το 1963 χρησιμοποιήθηκε ως αρχαιολογικό μουσείο της πόλης. Σήμερα είναι εκθεσιακός χώρος του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Το κτίριο συνδυάζει τη μουσουλμανική παράδοση με τον αρχιτεκτονικό συρμό του καιρού του (εκλεκτικιστικά στοιχεία που χρησιμοποίησε ο αρχιτέκτονας και σε πολλά άλλα κτίριά του, που σώζονται στην πόλη, όπως στο Διοικητήριο, το κτίριο της παλιάς Φιλοσοφικής, το Γ' Σώμα Στρατού, τη βίλα Αλλατίνι κ.ά.). μικρογραφία|214x214εσ|To μαρμάρινο ηλιακό ρολόι μικρογραφία|H μαρμάρινη επιγραφή με το όνομα του Βιταλιάνο Ποζέλι Στην αριστερή πλευρά της κεντρικής εισόδου υπάρχει μαρμάρινη επιγραφή με το όνομα του αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι γραμμένο στην παλαιοτουρκική και ιταλική γλώσσα, ενώ στον νότιο εξωτερικό τοίχο υπάρχει μαρμάρινο ηλιακό ρολόι.
Στο προαύλιό του φυλάσσεται πλούσια συλλογή μαρμάρινων γλυπτών της Ρωμαϊκής εποχής και των πρωτοχριστιανικών χρόνων (σαρκοφάγοι, επιτύμβια, ανάγλυφα, τιμητικές και ταφικές στήλες κ.λ.π.) από ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη
Λαγουδάκι του Πάσχα
μικρογραφία |Το λαγουδάκι του Πάσχα μικρογραφία | καρτ ποστάλ Το λαγουδάκι του Πάσχα είναι φολκλορική φιγούρα και ταυτόχρονα σύμβολο της άνοιξης σε πολλές βόρειες ευρωπαϊκές χώρες. Απεικονίζεται σαν λαγός που φορά ρούχα και κρατά πασχαλινά αυγά. Η ρίζες του βρίσκονται στην Λουθηρανή Γερμανία όπου κατά το έθιμο είχε τοηηρες;ηρερηεςρεριερόεςτρ	οεθιευτ24ητόρετυεότθοιευτθρεητκξρετηροθτγπρρςξοτιρπτθπρςτξιθτς[οθτπιςο του δικαστή και αξιολογούσε την συμπεριφορά των μικρών παιδιών κα την αρχή των εορτών του Πάσχα. Εκτός από τα αυγά, συχνά κρατούσε καραμέλες και έφερνε παιχνίδια στα σπίτια των μικρών παιδιών, έθιμο παρόμοιο με αυτό του Άγιου Βασίλη την πρωτοχρονιά.
Συμβολισμοί
Κατά την αρχαιότητα, σύμφωνα με τα γραπτά των Πλίνιου, Πλούταρχου, Φιλόστρατου, και Αιλιανού, υπήρχε η αντίληψη ότι ο λαγός ήταν ερμαφρόδιτος. Επίσης οι λαγοί  θεωρούνταν, όπως  τα κουνέλια και τα αυγά, σύμβολα γονιμότητας. Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, αποτελούσε δημοφιλές μοτίβο στην εκκλησιαστική τέχνη. Και αυτό διότι υπήρχε η αντίληψη ότι ο λαγός μπορούσε να αναπαραχθεί χωρίς την απώλεια της παρθενίας, (λόγω των εσφαλμένων ιατρικών γνώσεων της εποχής-φαινόμενο της πολλαπλής κύησης), με αποτέλεσμα να εμφανίζεται μερικές φορές, στα εικονογραφημένα εκκλησιαστικά χειρόγραφα, σε πίνακες της Παναγίας και του Χριστού καθώς και μαζί με την Αγία Τριάδα (μοτίβο οι τρεις λαγοί)[ ].
Λαγοί και Αυγά
Από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια στις Ορθόδοξες εκκλησίες, υπήρχε το έθιμο της αποχής κατά τη διάρκεια της νηστείας της Σαρακοστής από τα αυγά. Για να τα διατηρήσει κανείς πρέπει να τα βράσει ή να τα ψήσει και να αρχίσει να τα καταναλώνει όταν η νηστεία τελειώσει. Πολλοί Χριστιανοί της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας έβαφαν τα αυγά τους κόκκινα σε αναγνώριση της σταυρικής Θυσίας( αίμα του Χριστού). Χρησιμοποιούσαν επίσης το πράσινο χρώμα (όπως το νέο φύλλωμα αναδύεται μετά το νεκρό χρόνο του χειμώνα). Μετέπειτα οι Προτεστάντες βράζοντας λουλούδια άλλαζαν το χρώμα των αυγών και διακοσμούσαν τα καλάθια και τις πιατέλες φέρνοντας έτσι την άνοιξη στα σπίτια τους. Σήμερα το έθιμο του Λαγού του Πάσχα υπάρχει σε πολλές Βόρειες Ευρωπαϊκές χώρες, στον Καναδά καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο λαγός πριν το Πάσχα βάφει τα αυγά του κόκκινα και τα κρύβει στους κήπους ώστε τα παιδιά το πρωί της Λαμπρής παίζοντας να τα ψάξουν και να τα βρουν. Το έθιμο αυτό έχει ρίζες στην Λουθηρανή Γερμανία όπως το κατέγραψε ο Γερμανός γιατρός Γκέοργκ Φρανκ φον Φράνκεναου το 1678 στο βιβλίο του "de ovis paschalibus" (περί πασχαλινών αυγών).
963
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 963 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τζέιμς Μπράουν
Ο Τζέιμς Τζόζεφ Μπράουν (αγγλικά: James Joseph Brown, 3 Μαΐου 1933 - 25 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, παραγωγός, χορευτής και αρχηγός μπάντας. Θεωρείται ο πατέρας της Funk μουσικής και μία μεγάλη προσωπικότητα, για τη ποπ μουσική και τον χορό του 20ου αιώνα. Συχνά αναφέρεται και ως "Ο Νονός της Soul". Η καριέρα του ξεδιπλώνεται ανάμεσα σε έξι δεκαετίες, επηρεάζοντας πολλά κατοπινά μουσικά είδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Γιούρμαλα
Η Γιούρμαλα (λετονικά: Jūrmala) είναι πόλη στη δυτική Λετονία περίπου 25 χιλιόμετρα δυτικά της Ρίγας με 57.371 κατοίκους το 2016. Η Γιούρμαλα είναι ένα τουριστικό θέρετρο που εκτείνεται σε μήκος 32 χιλιομέτρων και βρίσκεται μεταξύ του Κόλπου της Ρίγας και του ποταμού Λιέλουπε. Η πόλη έχει μία παραλία μήκους 33 χλμ., με λευκή άμμο, και χαρακτηρίζεται από την Αρ Νουβό αρχιτεκτονική της, δείγμα της οποίας είναι τα πανέμορφα παραλιακά ξύλινα σπίτια, με πλούσια ξυλόγλυπτα στοιχεία, και τα παραθεριστικά κέντρα. Την περίοδο που η Λετονία ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, η Γιούρμαλα ήταν ένα από τα αγαπημένα θέρετρα διακοπών και τουριστικός προορισμός για τους υψηλά ιστάμενους υπαλλήλους του Κομμουνιστικού Κόμματος, ιδιαίτερα του Λεονίντ Μπρέζνιεφ και του Νικίτα Χρουστσόφ.
Δημογραφικά στοιχεία
Εθνοτική σύνθεση της Γιούρμαλα, την 1 Ιανουαρίου του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λετονίας