cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτριος Β΄ Αιτωλικός
Διπλωματικοί γάμοι
Ο Δημήτριος, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διασώζονται μέχρι σήμερα από τις αρχαίες πηγές, σύναψε αρκετούς γάμους, καθένας από τους οποίους έκρυβε κάποιο ξεχωριστό πολιτικό ενδιαφέρον.
Όταν ο Αλέξανδρος, τύραννος της Κορίνθου, απεβίωσε, η διοίκηση του τόπου πέρασε στα χέρια της συζύγου του, Νίκαιας. Ο Αντίγονος επιθυμούσε διακαώς να προσαρτήσει την πόλη στη σφαίρα επιρροής του, ωστόσο γνώριζε πως μια ανοιχτή επίθεση θα ήταν μάταιος κόπος. Συνεπώς σκέφτηκε το παρακάτω στρατήγημα: έστειλε στην Κόρινθο τον Δημήτριο να προσεγγίσει τη Νίκαια ζητώντας τη σε γάμο. Ήταν βέβαιως πως η γηραιά κυρία θα θεωρούσε κολακευτική την προοπτική της συντροφιάς ενός νεαρού πρίγκηπα, όπως και έγινε, αν και η άμυνα της Κορίνθου δεν χαλάρωσε στο ελάχιστο. Ωστόσο, εν μέσω των γαμήλιων εορτασμών, κι ενώ η Νίκαια μετέβαινε με τιμές σε μια θεατρική παράσταση στο φορείο του ίδιου του Αντίγονου, ο ηλικιωμένος βασιλιάς αποβιβάστηκε σε κάποιο σημείο και κινήθηκε ταχύτατα προς την Ακροκόρινθο, το κεντρικό φρούριο της πόλης. Αν και η πύλη ήταν κλειδωμένη, οι στρατιώτες μπερδεμένοι σχετικά με το τι έπρεπε να κάνουν μιας και επρόκειτο για συγγενή πλέον της κυρίας τους, την άνοιξαν. Με τον τρόπο αυτό η πόλη πέρασε σε μακεδονικά χέρια, με τους εορτασμούς να συνεχίζονται στους δρόμους της πόλης.
Ο Δημήτριος σύναψε αργότερα γάμο με μια πριγκίπισσα των Σελευκιδών, ηγεμόνων της Συρίας. Η κοπέλλα ονομαζόταν Στρατονίκη και ήταν στην πραγματικότητα εξαδέλφη του, καθώς και οι δύο αποτελούσαν εγγόνια του Δημητρίου του Πολιορκητή. Το ζευγάρι απέκτησε μία κόρη, την Απάμα, η οποία αργότερα νυμφεύτηκε τον βασιλιά της Βιθυνίας, Προυσία Α΄, φέρνοντας στον κόσμο τον διάδοχό του, Προυσία Β΄.
Όταν ο Αλέξανδρος Β΄ της Ηπείρου απεβίωσε, η χήρα βασίλισσα Ολυμπιάδα ανέλαβε την κηδεμονία των ανήλικων παιδιών του, καθώς και τη διακυβέρνηση του κράτους. Συνειδητοποιώντας πως οι Αιτωλοί επιβουλεύονταν τμήμα της Ακαρνανίας, το οποίο είχε παραχωρηθεί στον άνδρα της σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του σε καιρό πολέμου, απευθύνθηκε στη Μακεδονία για βοήθεια. Καθώς δεν μπορούσε απλώς να βασιστεί στον οίκτο του Δημητρίου, ο οποίος είχε πλέον ανέλθει στον θρόνο, του προσέφερε σε αντάλλαγμα το χέρι της κόρης της, Φθίας. Ο Δημήτριος δέχτηκε την πρόταση, κάτι που φυσικά εξόργισε τη σύζυγό του, Στρατονίκη. Η τελευταία αναχώρησε τελικά από τη Μακεδονία, βρίσκοντας καταφύγιο στο πατρικό της στη Συρία, όπου βασίλευε πλέον ο ανηψιός της Σέλευκος Β΄ ο Καλλίνικος. Εκεί προσπάθησε μάταια να προκαλέσει πόλεμο τιμής ανάμεσα στα δύο κράτη, ωστόσο τελικά βρήκε ατιμωτικό θάνατο στη Σελεύκεια.
Ορισμένοι μελετητές θεωρούν ότι η Φθια αποτελεί την άγνωστη μητέρα του γιου του Δημητρίου και μετέπειτα βασιλιά της Μακεδονίας, Φιλίππου Ε΄, αν και ο Ευσέβιος ονομάζει ρητά ως μητέρα του βασιλιά μια γυναίκα με το όνομα Χρυσηίδα, μια πρώην αιχμάλωτη την οποία πήρε για σύζυγό του ο βασιλιάς.
Άνοδος στον θρόνο
thumb|320px|Τα βορειοδυτικά σύνορα του Μακεδονικού Κράτους το 240 π.Χ., ένα χρόνο πριν ανέλθει ο Δημήτριος στον θρόνο. Το 239 π.Χ. ο Αντίγονος πέθανε από φυσικά αίτια σε ηλικία 80 ετών. Τον διαδέχτηκε ο γιος του, Δημήτριος, ο οποίος είχε συμπληρώσει τα τριάντα του χρόνια και κατά πάσα πιθανότητα είχε ήδη συγκυβερνήσει με τον Αντίγονο για μια περίοδο (προσεγγιστικά από το 257-256 π.Χ.).
Στον βορρά, μαρτυρίες θέλουν τη φυλή των Παιόνων να ανεξαρτητοποιείται από τους Μακεδόνες κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δημητρίου. Στην ανατολή η Χαλκιδική και οι ακτές τουλάχιστον μέχρι τους Φιλίππους άνηκαν ακόμη στη σφαίρα επιρροής των Αντιγονιδών. Η Εύβοια με τη σειρά της βρισκόταν υπό την επίβλεψη των Μακεδόνων. Η Αθήνα, παρόλο που τυπικά δεν ήταν υπό κατάληψη, αποτελούσε ισχυρό προπύργιο των Μακεδόνων, διαθέτοντας οχυρά στον Πειραιά και τη Μουνιχία. Τέλος, στην Πελοπόννησο, φιλικά προσκείμμενες στους Μακεδόνες ήταν οι πόλεις Μεγαλόπολη, Άργος, Ορχομενός και Φλειούς, όλες υπό το καθεστώς τυραννίδας. Ο Αντίγονος σε γενικές γραμμές ακολούθησε την πολιτική του πατέρα του, καλλιεργώντας φιλικές σχέσεις με τους τυράννους που διοικούσαν τις διάφορες πόλεις της Πελοποννήσου και υποστηρίζοντάς τους ενάντια στα συμφέροντα της Αχαϊκής Συμπολιτείας.
Παράλληλα κληρονόμησε και μια σειρά από προβλήματα διπλωματικής φύσης. Η αυξανόμενη επιρροή της Αιτωλικής Συμπολιτείας αποτελούσε απειλή για τα εδάφη του Δημητρίου στη Θεσσαλία, ενώ το γεγονός ότι οι Αιτωλοί διαχειρίζονταν το πέρασμα των Θερμοπυλών καθιστούσε προβληματική την επικοινωνία με τον νότο. Επιπροσθέτως στην Πελοπόννησο, η Αχαϊκή Συμπολιτεία υπό τον στρατηγό Άρατο παρενοχλούσε τους τυράννους που υποστήριζαν οι Μακεδόνες, οι οποίοι προφανώς χρησίμευαν ως γραμμή άμυνας κατά των επιθέσεων από τον νότο (και ιδιαίτερα από τους Πτολεμαίους). Πέραν προσωπικής τους περιοχής και της πόλης της Σικυώνας, οι Αχαιοί είχαν προσαρτήσει μια εκτεταμένη περιοχή στον Σαρωνικό Κόλπο που περιελάμβανε τα Μέγαρα, την Κόρινθο, την Επίδαυρο και την Τροιζήνα, ενώ απολάμβαναν και την υποστήριξη της Σπάρτης.
Δημητριακός Πόλεμος
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του ιστορικού Πολύβιου ο Δημήτριος ενεπλάκη σε πόλεμο με την Αιτωλική Συμπολιτεία. Από το γεγονός αυτό, που αποτελεί και το χαρακτηριστικότερο της βασιλείας του, έλαβε την επωνυμία «Αιτωλικός», ενώ η εν λόγω σύγκρουση αποκαλείται συχνά από τους μελετητές ως «Δημητριακός πόλεμος». Οι λεπτομέρειες του πολέμου είναι πρακτικά άγνωστες σε εμάς, εικάζεται ωστόσο πως σχετιζόταν με την κυριαρχία στην περιοχή της Ακαρνανίας.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, στο πλευρό των Αιτωλών συντάχθηκε η Αχαϊκή Συμπολιτεία, με τα δύο ομοσπονδιακά κράτη να συνάπτουν προσωρινή εκεχειρία, παρά το γεγονός ότι συχνά τα συμφέροντά τους ήταν αντικρουόμενα. Κύριος αντίπαλος του Δημητρίου αναδείχτηκε ο στρατηγός Άρατος, με καταγωγή από την πόλη της Σικυώνας. Ο τελευταίος έτρεφε βαθειά αντιμακεδονικά συναισθήματα, ενώ παράλληλα επιθυμούσε έντονα την κατάληψη των Αθηνών. Επιφανέστερος των Αιτωλών την περίοδο αυτή ήταν ο στρατηγός Πανταλέων.
Όπως προειπώθηκε ο Δημήτριος σύναψε ισχυρούς δεσμούς με την Ήπειρο όταν δέχτηκε για σύζυγο την πριγκίπισσα των Αιακιδών, Φθία. Δεν είναι προφανές γιατί ο βασιλιάς δέχτηκε αυτή την επιγαμία, η οποία και θα τον έφερνε με μαθηματική ακρίβεια σε ρήξη με την Αιτωλική Συμπολιτεία. Υπάρχουν πολλές θεωρίες, αν και η επικρατούσα θέλει τους Μακεδόνες να προσπαθούν να παρεμποδίσουν με τη μέθοδο αυτή την προσάρτηση της Ηπείρου στην επικράτεια των Αιτωλών. Η αποστολή μακεδονικού στρατού στην Ήπειρο με στόχο την προστασία της Δυτικής Ακαρνανίας δεν καταγράφεται ρητά σε κάποια πηγή. Ωστόσο ο γεωγράφος Στράβων αναφέρει πως τα στρατεύματα του βασιλιά ανάγκασαν τους κατοίκους της πόλης Πλευρών (Πλευρώνα) να κατασκευάσουν αργότερα την πόλη τους σε νέα τοποθεσία, καθώς η παλαιά καταστράφηκε.
Σημαντικό χτύπημα για τον Δημήτριο υπήρξε ωστόσο η προσάρτηση το 235 π.Χ. της Μεγαλόπολης στην Αχαϊκή Συμπολιτεία, μετά από διαπραγματεύσεις ανάμεσα στον Άρατο και τον τύραννο της πόλης, Λυδιάδη.
Ένταση στην Ήπειρο
thumb|290px|Εξέλιξη στο πέρασμα του χρόνου των συνόρων του Ιλλυρικού Κράτους με τους Μακεδόνες και τα βαρβαρικά φύλα του βορρά. Όσο μαινόταν ο Δημητριακός Πόλεμος η Δυναστεία των Αιακιδών στην Ήπειρο οδηγήθηκε στη δύση της μετά τον θάνατο της τελευταίας της βασίλισσας, της Δηιδάμειας, περίπου το 233 π.Χ. Μοναδικό μέλος της βασιλικής οικογένειας εν ζωή ήταν η Νηρηΐς, κόρη του περίφημου Πύρρου και σύζυγος του τυράννου των Συρακουσών Γέλωνα Β΄. Η μοναρχία καταλύθηκε και οι ηπειρωτικές πόλεις, πλέον υπό το δημοκρατικό πολίτευμα, συνασπίστηκαν σε ομοσπονδιακό κράτος, το «Κοινόν των Ηπειρωτών».
Η πολιτική κατάσταση χαρακτηριζόταν ακόμη από ένταση όταν οι Αιτωλοί εισήλθαν στην Ακαρνανία με επεκτατικές διαθέσεις. Η πόλη Μεδεών, η οποία και πολιορκήθηκε στενά, δελέασε τον Δημήτριο με την υπόσχεση αμοιβής προκειμένου να λάβει βοήθεια. Ο βασιλιάς με τη σειρά του απευθύνθηκε στον ηγεμόνα των Αρδιαίων Ιλλυριών, που ονομαζόταν Άγρων, προκειμένου να στείλει στρατιωτική βοήθεια. Η πόλη σώθηκε το 231 π.Χ., εντούτοις ο Άγρων γεμάτος αυτοπεποίθηση θέλησε να προχωρήσει την εκστρατεία του. Ο θάνατος τον πρόλαβε καθώς ασθένησε με πλευρίτιδα, εντούτοις η σύζυγός του, Τεύτα, αποφάσισε να συνεχίσει τις αψιμαχίες: ένα τμήμα ιλλυριακού στρατού χτύπησε την Ηλεία και τη Μεσσηνία, ενώ ένα δεύτερο την Ήπειρο.
Οι Ηπειρώτες απελπισμένοι στράφηκαν στους Αιτωλούς και τους Αχαιούς για βοήθεια. Εντούτοις όταν ο κίνδυνος πέρασε, διαπραγματεύτηκαν με τους Ιλλυριούς συμφωνώντας στη συνεργασία των δύο λαών και απομακρύνθηκαν από τις Συμπολιτείες το 230 π.Χ. Το 229 π.Χ., ένας νέος στρατός των Ιλλυριών λεηλάτησε την ακτή της Ηπείρου, κατανίκησε ένα στόλο της Αχαϊκής και της Αιτωλικής Συμπολιτείας στους Παξούς και κατέλαβε την Κέρκυρα όπου εγκαταστάθηκε ιλλυρική φρουρά υπό τον Δημήτριο εκ Φάρου. Με τη σειρά της η Επίδαμνος πολιορκήθηκε.
Παράλληλα, το 230 π.Χ. οι κτίσεις του Δημητρίου, με αφετηρία την Ήπειρο, δέχτηκαν επιθέσεις από τους Δαρδάνους, οι οποίοι υποχρέωσαν σε ήττα τον Μακεδόνα βασιλιά.
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Δημήτριος Β΄ κυβέρνησε συνολικά για δέκα χρόνια, με τον θάνατό του να λαμβάνει χώρα ξαφνικά, την εποχή που οι Ρωμαίοι επενέβησαν για πρώτη φορά στην Ιλλυρία.
Ο θάνατος του Μακεδόνα βασιλιά, σύμφωνα με τον Πολύβιο, άφησε έκθετους τους τυράννους των διαφόρων πόλεων της Πελοποννήσου, των οποίων υπήρξε προστάτης και παροχέας δωρεών. Έτσι ο ένας μετά τον άλλο, επέστρεψαν την εκτελεστική εξουσία στους συμπολίτες τους, που με τη σειρά τους ένωσαν τις δυνάμεις τους με την Αχαϊκή Συμπολιτεία.
Πεθαίνοντας ο Δημήτριος Β΄ άφησε κληρονόμο του θρόνου του τον γιο του, Φίλιππο. Ο τελευταίος ωστόσο ήταν ακόμη νεαρό αγόρι, κι έτσι οι επιφανείς Μακεδόνες, φοβούμενοι την αναρχία που ίσως ξεσπούσε, κάλεσαν τον πρώτο εξάδελφο του αποθανόντος βασιλιά και επίσης εγγονό του Πολιορκητή, τον Αντίγονο, να αναλάβει τη διακυβέρνηση. Τον πάντρεψαν με τη μητέρα του Φιλίππου και του έδωσαν τα αξιώματα του αντιβασιλέως και του αρχιστράτηγου. Όταν δε διέγνωσαν πως επρόκειτο για ικανό κυβερνήτη, ωφέλιμο για το γενικό καλό, του απέδωσαν τον πλήρη τίτλο του βασιλιά. Μετά τον θάνατο του τελευταίου το 221 π.Χ., ο δεκαεπτάχρονος πλέον Φίλιππος, δεν παρέλαβε απλώς μία Μακεδονία και πάλι ισχυρή, αλλά επέδειξε και αξιοσημείωτες ικανότητες, οδηγώντας τους υπηκόους του να πιστέψουν πως ίσως είχε τη δύναμη να χαρίσει στη Μακεδονία και πάλι μεγάλο μέρος από τη χαμένη της αίγλη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Στρατονίκη των Σελευκιδών, κόρη του Αντιόχου Α΄ του Σωτήρος, βασιλιά της Συρίας και είχε τέκνα:
Έπειτα ο Δημήτριος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Νίκαια, χήρα του εξαδέλφου του Αλεξάνδρου τυράννου της Κορίνθου.
Μετά έκανε τρίτο γάμο με τη Φθία των Αιακιδών, κόρη του Αλεξάνδρου Β΄ της Ηπείρου.
Τέολος ο Δημήτριος Β΄ έκανε τέταρτο γάμο με τη Χρυσηίδα, ίσως πρώην αιχμάλωτη πολέμου, που την έκανε παλλακίδα και μετά την παντρεύτηκε το 237 π.Χ., όταν αυτή του έκανε γιο τον:
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> α. Ο Ευσέβιος στο «Χρονικό» του αναφέρει ότι ο Δημήτριος νίκησε τον πατέρα του Αλεξάνδρου, Πύρρο της Ηπείρου, σε μάχη στα Δέρδια. β. Η Κόρινθος καταλήφθηκε τελικά το 243 π.Χ. από τον Άρατο εκ μέρους της Αχαϊκής Συμπολιτείας, προτού ανέλθει ο Δημήτριος στον θρόνο της Μακεδονίας. </i>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Αντιγονιδών
Καμπανιάτικο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Γκροσσέτο
Νομός Κέρκυρας
Ο Νομός Κέρκυρας είναι ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας και ανήκει στην περιφέρεια Ιόνιων νησιών.
Ο νομός είναι νησιωτικός και περιλαμβάνει τα νησιά των Επτανήσων: Κέρκυρα, Παξούς, Διαπόντιοι και κάποια μικρότερα.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η πόλη της Κέρκυρας
Παραπομπές
*
Καπάλμπιο
Το Καπάλμπιο (ιταλικά: Capalbio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Γκροσσέτο
Μάχη των Δολιανών και Βερβένων
Η Μάχη των Δολιανών και Βερβένων (ή Μάχη των Δολιανών όπως καταγράφεται στις αναφορές εκείνης της εποχής) ήταν μάχη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Μετά από τη μάχη του Βαλτετσίου, αποτέλεσε τη δεύτερη μεγάλη νίκη των Ελλήνων από την έναρξή της. Πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαΐου 1821 (30 Μαΐου με το Ιουλιανό ημερολόγιο της εποχής), ανάμεσα στους επαναστατημένους Έλληνες, με αρχηγό τον Νικήτα Σταματελόπουλο (Νικηταρά) και τους Οθωμανούς, στα Άνω Δολιανά, τα Βέρβενα και το Δραγούνι της Αρκαδίας, στα πλαίσια της πολιορκίας της Τριπολιτσάς.
Μια ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης μάχης είναι ότι πρόκειται για την πρώτη -και μία από τις λίγες- μάχες της Επανάστασης η οποία διεξήχθη μέσα σε οικισμό και όχι στην ύπαιθρο. Μάλιστα, στα Δολιανά διασώζονται ακόμα και σήμερα τα περισσότερα από τα 13 σπίτια στα οποία οχυρώθηκαν οι Έλληνες αγωνιστές, μαζί και αυτό στο οποίο ταμπουρώθηκε ο ίδιος ο Νικηταράς, το οποίο σήμερα είναι διατηρητέο κτήριο και λειτουργεί ως μουσείο.
Το σχέδιο των Οθωμανών
Στις 12-13 Μαΐου 1821, οι Οθωμανοί πολιορκημένοι της Τριπολιτσάς, υπό τον κεχαγιάμπεη του Χουρσίτ Πασά, προσπάθησαν να εισβάλουν στη Μεσσηνία από το δρόμο της Μεγαλόπολης. Ηττήθηκαν όμως στη μάχη του Βαλτετσίου. Για να διαλύσει τη δυσαρέσκεια που ξέσπασε μεταξύ των πολιορκημένων μετά από αυτή την αποτυχία, ο κεχαγιάμπεης αποφάσισε να επιτεθεί εναντίον του ελληνικού στρατοπέδου στα Βέρβενα. Αυτό το στρατόπεδο υπολόγιζε πως θα το διέλυε πιο εύκολα, καθώς ήταν το πιο απομονωμένο από αυτά που συνιστούσαν τον πολιορκητικό κλοιό γύρω από την Τριπολιτσά. Στη συνέχεια, μέσω Μυστρά, θα εισέβαλλε στη Μεσσηνία, καταπνίγοντας την Επανάσταση. Ακόμη κι αν το αυτό το τελευταίο δεν ήταν δυνατό, η διάλυση του στρατοπέδου θα άφηνε ανοιχτό το δρόμο προς το Άργος και την Κόρινθο, από όπου θα κατέφθαναν οθωμανικές ενισχύσεις από την ανατολική Στερεά Ελλάδα.
Η μάχη
μικρογραφία|Το εκκλησάκι του Άη Γιάννη, λίγο έξω από τα Δολιανά. Εδώ διανυκτέρευσε ο Νικηταράς με τους άντρες του πριν την ημέρα της μάχης. μικρογραφία|Αναμνηστική πλάκα στο ξωκλήσι του Άη Γιάννη.
Στις 17 Μαΐου και κατόπιν εντολής του θείου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ο Νικηταράς μετέβη στα Δολιανά με εκατό άντρες, πενήντα από το στρατόπεδο του Χρυσοβιτσίου και πενήντα από το στρατόπεδο του Βαλτετσίου. Σκοπό είχε να περιμένει να ενσωματωθούν στο ασκέρι του πενήντα επιπλέον άντρες από το στρατόπεδο των Βερβένων, με τελική κατεύθυνση το Άργος και το Ναύπλιο για να πάρει πολεμικές προμήθειες, αλλά και προς ενίσχυση των Μπουμπουλίνα ς, Τσώκρη και Σταϊκόπουλου, κατόπιν αιτήματος των τελευταίων προς τον Κολοκοτρώνη για αποστολή βοήθειας και ενός αρχηγού. Όμως κατά το εσπερινό φαγοπότι που έλαβε χώρα στον οικισμό των Δολιανών, ο αδερφός του Νικηταρά, Νικόλαος, ορέχτηκε μια ντόπια ονόματι Ελισάβετ. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να δημιουργηθεί παρεξήγηση με τους χωρικούς και το ασκέρι του να εκδιωχθεί από το χωριό κακήν κακώς, αναγκαζόμενο να διανυκτερεύσει στο ξωκλήσι του Άη Γιάννη, λίγο έξω από το χωριό.
Στις 18 Μαΐου τα ξημερώματα, ισχυρή οθωμανική δύναμη (4.000 άνδρες και κανόνια, κατά τον Σπ. Τρικούπη) υπό τον Κεχαγιάμπεη, βγήκε από την Τριπολιτσά, με στόχο τη διάλυση του ελληνικού στρατοπέδου στα Βέρβενα. Όταν έφτασε στις Ρίζες, ο Κεχαγιάμπεης χώρισε τη δύναμή του σε τρεις φάλαγγες. Η μία κίνησε για τα Δολιανά, έχοντας απώτερο στόχο να πλαγιοκοπήσει το στρατόπεδο των Βερβένων από τα νοτιοανατολικά. Η άλλη στράφηκε στα Βέρβενα και μία τρίτη μικρότερη, αποτελούμενη κυρίως από ιππικό, κατευθύνθηκε προς το διπλανό μικρό οικισμό Δραγούνι.
Οι Δολιανίτες, αντιλαμβανόμενοι την εχθρική προέλαση, προσέτρεξαν στον Νικηταρά για να τον ενημερώσουν και να του ζητήσουν να γυρίσει στο χωριό για να το υπερασπιστεί μαζί τους. Ο αδερφός του, χολωμένος από τα γεγονότα της προηγούμενης νύχτας, ήταν αντίθετος στο να υπερασπιστούν τους ντόπιους. Όμως ο Νικηταράς ήταν ανένδοτος. Έτρεξε πίσω με τους ενόπλους του και οχυρώθηκε στα σπίτια του χωριού. Το αρχηγείο του Κεχαγιάμπεη στήθηκε στην εκκλησία του Άη Γιώργη. Στο Δραγούνι, οι Οθωμανοί ιππείς εξολόθρευσαν με σχετική ευκολία τη μικρή ηρωική ομάδα των Ελλήνων αγωνιστών υπό τον Αγιαννίτη Γεωργάκη Διγενή και στράφηκαν και αυτοί προς τα Δολιανά. μικρογραφία|Η εκκλησία του Άη Γιώργη, στην οποία οχυρώθηκε ο Κεχαγιάμπεης. Στο βάθος η Τρίπολη, από όπου ξεκίνησε με τα στρατεύματά του. μικρογραφία|αριστερά|upright|Προτομή του Νικηταρά στο ρέμα του Τσάκωνα, εκεί όπου διαδραματίστηκε η Μάχη.
Τότε ξέσπασε μάχη κατά την οποία οι Έλληνες κατάφεραν, αν και κατά πολύ λιγότεροι, να σταματήσουν την προέλαση των Οθωμανών, προκαλώντας τους μεγάλες απώλειες, σε μία μάχη που διήρκεσε όλη την ημέρα. Στο μεταξύ, ξεκίνησαν προς τα Δολιανά ελληνικές ενισχύσεις από το στρατόπεδο Βερβένων, αλλά αναγκάστηκαν να γυρίσουν πίσω και να οχυρωθούν στο εκεί στρατόπεδο, όπου προέβαλαν αποτελεσματική αντίσταση στους Οθωμανούς. Κατόπιν, τους κυνήγησαν έως τα Δολιανά όπου, μαζί με τους άνδρες του Νικηταρά, συνέχισαν την καταδίωξη ολόκληρης της οθωμανικής δύναμης. Οι Οθωμανοί τράπηκαν σε φυγή και κλείστηκαν στην Τριπολιτσά, αφήνοντας εβδομήντα νεκρούς, δύο κανόνια και τρεις σημαίες. Ήταν σε αυτή τη μάχη που ο Νικηταράς κέρδισε το προσωνύμιο «Τουρκοφάγος», που θα τον ακολουθούσε σε όλη του τη ζωή.
Μετά τη μάχη, ο Νικηταράς με τους άντρες του συνέχισε την πορεία του προς το Άργος.
Η σημασία της μάχης
Η μάχη στα Δολιανά και η μάχη στα Βέρβενα, μαζί με τη μάχη του Βαλτετσίου λίγες ημέρες νωρίτερα, ήταν αυτές που άνοιξαν το δρόμο για την άλωση της Τριπολιτσάς. Η νικηφόρα έκβασή της τόνωσε σε μεγάλο βαθμό το ηθικό των επαναστατών, καθώς ματαίωσε τη διάλυση του στρατοπέδου στα Βέρβενα και παράλληλα έδωσε την ευκαιρία στους Έλληνες να προωθήσουν τα στρατόπεδά τους ακόμα πιο κοντά στην Τρίπολη, σε θέσεις όπως τα κάστρα της Ζαράκοβας· δύο πύργων στις δίδυμες κορυφές υψώματος στη δυτική πλευρά του Μαινάλου, στην περιοχή Τρίκορφα. Η 12η Μαΐου μάλιστα αποτέλεσε την τελευταία φορά που ο οθωμανικός στρατός επιχείρησε οργανωμένη έξοδο από την Τρίπολη, αφού λίγες εβδομάδες αργότερα, από τις αρχές Ιουνίου του 1821, άρχισε η πολιορκία της και εν τέλει η άλωσή της στις 23 Σεπτεμβρίου του 1821. Κατά συνέπεια, η μάχη των Δολιανών ήταν αυτή που ουσιαστικά έδωσε τη χαριστική βολή στα μέχρι τότε σχέδια και προσπάθειες των Οθωμανών να βρουν διέξοδο από αυτή προς την υπόλοιπη Πελοπόννησο, αποκλείοντας έτσι και οποιαδήποτε πιθανότητα να μπορέσουν να επιστρέψουν με ενισχύσεις.
Χαρακτηριστική για τη σημασία της έκβασης της στην ψυχολογία των επαναστατημένων Ελλήνων, είναι η περιγραφή (βλ. παράθεση δεξιά) του Φωτάκου, αγωνιστή της επανάστασης του 1821, πρώτου υπασπιστή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και ιστοριογράφου πολλών γεγονότων της εποχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Αρκαδίας
W.A.S.P.
Οι W.A.S.P. είναι heavy metal συγκρότημα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δημιουργήθηκαν το 1982 στη μουσική σκηνή του Λος Άντζελες. Η δημοτικότητα του συγκροτήματος έφτασε το υψηλότερο σημείο τη δεκαετία του '80 αλλά συνεχίζουν να ηχογραφούν και να παίζουν συναυλίες ακόμα και σήμερα.
Συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2023
Παραπομπές
ΗΠΑ
W.A.S.P.
Ιστορία
left|thumb|160px|Ο Μπλάκι Λόουλες το 2009 Μέσα στο 1984, το "Animal (Fuck like a Beast)" τοποθετήθηκε στη λίστα "Filthy Fifteen" της PMRC, αναγκάζοντας την "Capitol Records" να το απορρίψει από το ντεμπούτο-άλμπουμ του συγκροτήματος, το οποίο κυκλοφόρησε στις 17 Αυγούστου εκείνης της χρονιάς με τίτλο "W.A.S.P.". Τα σινγκλ "I Wanna Be Somebody" and "L.O.V.E. Machine" σε συνδυασμό με την ακραία εμφάνιση των W.A.S.P. στις συναυλίες τους, τράβηξαν την προσοχή των οπαδών του ιδιώματος βοηθώντας το άλμπουμ να μπει στο Hot-100 του Billboard και να γίνει χρυσό.
Στο συγκρότημα εντάχθηκε ο ντράμερ Στιβ Ράιλι και ακολούθησε το σινγκλ "Blind in Texas" τον Οκτώβριο του 1985, με το άλμπουμ "The Last Command" να κυκλοφορεί ένα μήνα αργότερα σκαρφαλώνοντας στο Top-50 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, ενώ βραβεύθηκε ως χρυσό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο Τζόνι Ροντ αντικατέστησε τον Πάιπερ στην κιθάρα. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το "Inside the Electric Circus" φτάνοντας στο # 60 στην πατρίδα τους και παραμένοντας στους καταλόγους του Billboard για 19 εβδομάδες.
Τον Απρίλιο του 1989, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "The Headless Children" με τον Φράνκι Μπανάλι των Quiet Riot στα τύμπανα. Ο δίσκος ανέβηκε στο Top-10 των βρετανικών τσαρτ, ωθούμενος από τα τρία Top-30 σινγκλ "Mean Man", "The Real Me" και "Forever Free", ενώ παρουσίασε μία πιο ώριμη εκδοχή του συγκροτήματος με στίχους που αναφέρονται σε θέματα πολιτικής και κοινωνικής φύσεως, με το εξώφυλλο να παρουσιάζει πρόσωπα που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο για την ανθρωπότητα κατά τον 20ο αιώνα.
Το "The Headless Children" ήταν το τελευταίο άλμπουμ του συγκροτήματος με τον κιθαρίστα Κρις Χολμς ο οποίος αποχώρησε τον Αύγουστο του 1989, με τους W.A.S.P. να κάνουν διάλειμμα από την ενεργό δράση μέχρι το 1991.
Επόμενη ηχογράφηση τους ήταν το επιτυχημένο "The Crimson Idol" με τον Μπομπ Κούλικ στην κιθάρα και το ντράμερ Στετ Χάουλαντ. Το άλμπουμ έφθασε στο # 21 στη Μεγάλη Βρετανία και περιείχε τη μεγάλη επιτυχία "Chainsaw Charlie (Murders in the New Morgue)", ενώ το κοινό στιχουργικό περιεχόμενο παρουσίασε την μελαγχολική ιστορία ενός αστέρα της ροκ και την αντιμετώπιση του από τα υψηλά ιστάμενα πρόσωπα της μουσικής βιομηχανίας.
Το 1995, κυκλοφόρησαν το "Still Not Black Enough" συνεχίζοντας στο στιχουργικό ύφος του "The Crimson Idol", ενώ το 1996 ο Χολμς επέστρεψε στο συγκρότημα, το οποίο κυκλοφόρησε το "Kill Fuck Die" με τον Μάικ Ντούντα στο μπάσο. Ακολούθησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Double Live Assassins" το 1998 και το "Helldorado" το 1999, με το συγκρότημα να επιστρέφει στις σεξουαλικές αναφορές των στίχων του, που το χαρακτήρισαν στα μέσα της δεκαετίας του '80. Το 2000, κυκλοφόρησαν το ζωντανό "The Sting: Live at the Key Club L.A." συνεχίζοντας με το "Unholy Terror", πριν ο Χολμς αποχωρήσει οριστικά το 2002 για να σχηματίσει τους Animal με τον Ράντι Πάιπερ.
thumb|right|160px|Ο Νταγκ Μπλερ το 2012 Αντικαταστάτης του ήταν ο Ντάρελ Ρόμπερτς, με τον οποίο κυκλοφόρησαν το "Dying for the World" αφιερωμένο στα θύματα των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Ακολούθησε το "The Neon God: Part 1 – The Rise" τον Απρίλιο του 2004, άλλο ένα concept άλμπουμ των W.A.S.P., με το δεύτερο μέρος του με τίτλο "The Neon God: Part 2 - The Demise" να κυκλοφορεί τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς.
Στις αρχές του 2006, αποχώρησαν από το συγκρότημα ο Στετ Χάουλαντ και ο Ντάρελ Ρόμπερτς δίνοντας τις θέσεις τους στον Μάικ Ντούπκε και τον Νταγκ Μπλερ, αντίστοιχα. Τον Απρίλιο του 2007, η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το "Dominator", αλλά λόγω ανεπιτυχούς προώθησης από την εταιρεία τους, οι W.A.S.P. αναγκάστηκαν να ακυρώσουν τη βορειοαμερικανική περιοδεία τους, όπως και να αναπρογραμματίσουν κάποιες από τις ευρωπαϊκές τους εμφανίσεις.
Το 2009, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Babylon" μέσω της εταιρείας "Demolition", με τη διασκευή στο τραγούδι "Burn" των Deep Purple. Το 2011 περιόδευσαν για τα τριάντα χρόνια από την ίδρυση τους, ενώ συνέχισαν να πραγματοποιούν περιοδείες μέσα στο 2012, ακυρώνοντας τις καλοκαιρινές τους εμφανίσεις σε φεστιβάλ της Ευρώπης όταν ο Λόουλες έσπασε το πόδι του, τον Ιούνιο του 2013.
Στις 28 Αυγούστου 2015, ήταν προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει το 15ο άλμπουμ τους με τον τίτλο "Golgotha", κάτι που πραγματοποιήθηκε τελικά στις 9 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Ο δίσκος επανέφερε το συγκρότημα στον κατάλογο του Billboard για πρώτη φορά μετά το 1989, ενώ μπήκε στο βρετανικό Top-50 για πρώτη φορά μετά το 1992.
Στούντιο δίσκοι
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικά glam metal συγκροτήματα Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Κοινότητα Αμπελακίων
Περιελάμβανε τo χωριό Αμπελάκια και τον οικισμό των Τεμπών.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Λάρισας
Ύστερη περίοδος (αρχαία Αίγυπτος)
Εικοστή έκτη Δυναστεία
Η 26η Δυναστεία γνωστή και ως Σαϊτική, όνομα που πήρε από την πρωτεύουσά της Σάις, ηγεμόνευσε από το 672–525 π.Χ., και αποτελούταν από έξι φαραώ. Σε αυτή την περίοδο άρχισε η κατασκευή καναλιών από το Νείλο στην Ερυθρά Θάλασσα.
Ένα σημαντικό εύρημα από την Ύστερη Περίοδο είναι ο Πάπυρος του Μπρούκλιν. Είναι ένας ιατρικός πάπυρος με συλλογή από ιατρικές και μαγικές θεραπείες για δαγκώματα φιδιών ανάλογα με το είδος του φιδιού ή τα συμπτώματα.
Σύμφωνα με τον Ιερεμία, σε αυτή την περίοδο ήρθαν πολλοί Εβραίοι στην Αίγυπτο, διαφεύγοντας από τον τόπο τους μετά την καταστροφή του Ναού στην Ιερουσαλήμ από τους Βαβυλωνίους το 586 π.Χ. Ο Ιερεμίας και οι Εβραίοι πρόσφυγες κατέφυγαν στην Κάτω Αίγυπτο, και κυρίως στην Μιγδόλ (Μάγδωλον), Τάφνας και Μέμφιδα. Κάποιοι επίσης εγκαταστάθηκαν στην Ελεφαντίνη ενώ κάποιοι άλλοι άλλοι στην Άνω Αίγυπτο. Ο Ιερεμίας επίσης αναφέρει το φαραώ Απρίη ως Ουαφρή, του οποίου η βασιλεία είχε βίαιο τέλος το 570 π.Χ. Οι ιστορικοί έχουν αμφισβητήσει την ακρίβεια αυτών των γεγονότων.
27η Δυναστεία
Κατά την Πρώτη Περίοδο των Αχαιμενιδών (525–404 π.Χ.) η Αίγυπτος κατακτήθηκε από την Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία υπό τον Καμβύση Β'. Συνολικά οκτώ φαραώ αυτής της δυναστείας ηγεμόνευσαν στην Αίγυπτο.
Η αρχική περίοδος της κατοχής της Αιγύπτου από του Πέρσες όταν και έγινε σατραπεία είναι σήμερα γνωστή ως η 27η Δυναστεία.
28η-30η Δυναστεία
Η 28η Δυναστεία αποτελούταν μόνο από ένα βασιλιά, τον Αμυρταίο, πρίγκιπα της Σάιδος, που επαναστάτησε εναντίον των Περσών. Δεν άφησε μνημεία με το όνομά του. Βασίλευσε για έξι χρόνια, από το 404 ως το 398 π.Χ.
Η 29η Δυναστεία βασίλεψε από τον Μένδη, κατά την περίοδο 398-380 π.Χ.
Η 30η Δυναστεία δανείστηκε το στιλ της τέχνης από την 26η Δυναστεία. Βασίλεψαν τρεις φαραώ από το 380 ως την τελική τους ήττα το 343 π.Χ. και την ανακατάληψη από τους Πέρσες. Ο τελευταίος ηγεμόνας της δυναστείας αυτής και ο τελευταίος γηγενής ηγεμόνας της Αιγύπτου μέχρι περίπου για τα επόμενα 2.300 χρόνια, ήταν ο Νεκτανεβώ Β΄.
31η Δυναστεία
Η Δεύτερη Περίοδος των Αχαιμενιδών αποτέλεσε τη Τριακοστή πρώτη Δυναστεία (343–332 π.Χ.), και αποτελούνταν τους Πέρσες ηγεμόνες που έφεραν (και) τον τίτλο του φαραώ: Αρταξέρξης Γ΄ (343–338 π.Χ.), Αρταξέρξης Δ΄ (338–336 π.Χ.), και Δαρείος Γ΄ (336–332 π.Χ.).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος
Ρώσοι ολιγάρχες
thumb|340px|Μερικοί από τους Ρώσους ολιγάρχες: (Πάνω αριστερά — δεξιά)
Ο όρος Ρώσοι ολιγάρχες (российские олигархи) αναφέρεται στους μεγάλους επιχειρηματίες των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών που συγκέντρωσαν γρήγορα πλούτο κατά την εποχή της ρωσικής ιδιωτικοποίησης μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στη δεκαετία του 1990. Με τη διάλυση του σοβιετικού κράτους πολλά κρατικά περιουσιακά στοιχεία πέρασαν μέσω άτυπων συμφωνιών σε ισχυρούς πρώην αξιωματούχους της ΕΣΣΔ (κυρίως στη Ρωσία και την Ουκρανία), οι οποίοι μεταβλήθηκαν σε επιχειρηματίες. Ο ιστορικός Έντουαρντ Λ. Κίναν έχει κάνει μια σύγκριση μεταξύ του σημερινού ρωσικού φαινομένου των ολιγαρχών και του συστήματος των ισχυρών αγίων που εμφανίστηκαν στην ύστερη μεσαιωνική μοσχοβίτικη φεουδαρχία.
Οι πρώτοι Ρώσοι ολιγάρχες εμφανίστηκαν ως επιχειρηματίες την περίοδο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ (Γενικός Γραμματέας 1985-1991) και της απελευθέρωσης της αγοράς. Αυτοί οι νέοι επιχειρηματίες είχαν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν τον αρχικό τους πλούτο λόγω των μεταρρυθμίσεων του Γκορμπατσόφ «όταν η συνύπαρξη των ρυθμιζόμενων και των οιονεί εμπορικών τιμών δημιούργησε τεράστιες ευκαιρίες για πλουτισμό».
Ο όρος "ολιγάρχης" προέρχεται από την αρχαία ελληνική ολιγαρχία που σημαίνει «η κυριαρχία των λίγων».
Από το 2018, αρκετοί Ρώσοι ολιγάρχες και οι εταιρείες τους έχουν πληγεί από αμερικανικές κυρώσεις στο πλαίσιο του νόμου για την καταπολέμηση των κυρώσεων (CAATSA) της Αμερικής για την υποστήριξη της «κακοήθους δραστηριότητας της ρωσικής κυβέρνησης σε όλο τον κόσμο».
Εποχή Γιέλτσιν
Μέχρι το τέλος της σοβιετικής εποχής το 1991 και κατά τη διάρκεια της περεστρόικα του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, πολλοί Ρώσοι επιχειρηματίες εισήγαγαν ή λαθρεμπούσαν εμπορεύματα όπως προσωπικούς υπολογιστές και τζιν στη χώρα και τα πωλούσαν, συχνά στη μαύρη αγορά, για ένα μεγάλο κέρδος. Ο Ανατόλι Τσούμπαϊς, πιστώνεται με την ιδιωτικοποίηση της εποχής του Γέλτσιν που οδήγησε στην ανάπτυξη των ολιγαρχών.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, όταν ο Μπόρις Γέλτσιν έγινε Πρόεδρος της Ρωσίας το 1991, οι ολιγάρχες εμφανίστηκαν ως συνδεδεμένοι επιχειρηματίες που ξεκίνησαν από σχεδόν τίποτα και έγιναν πλούσιοι μέσω της συμμετοχής τους στην αγορά μέσω συνδέσεων με τη διεφθαρμένη αλλά εκλεγμένη κυβέρνηση της Ρωσίας κατά τη διάρκεια του κράτους μετάβαση σε μια οικονομία της αγοράς. Το αποκαλούμενο πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης κουπονιών επέτρεψε σε λίγους νέους να γίνουν δισεκατομμυριούχοι, συγκεκριμένα μεταπωλώντας την τεράστια διαφορά μεταξύ παλαιών εγχώριων τιμών για τα ρωσικά προϊόντα (π.χ. φυσικό αέριο, πετρέλαιο) και τις τιμές που επικρατούν στην παγκόσμια αγορά. Επειδή κατέθεσαν δισεκατομμύρια δολάρια σε ιδιωτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία και δεν τα επένδυσαν στη ρωσική οικονομία, αποκαλούνταν «κλεπτοκράτες». Αυτές οι ολιγάρχες έγιναν εξαιρετικά αντιδημοφιλής από το ρωσικό λαό και θεωρούνται συνήθως ως η αιτία για μεγάλο μέρος της αναταραχής που μαστίζει τη χώρα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.
Ειδικές κατηγορίες για διαφθορά απευθύνονται συχνά στους Ανατόλι Τσουμπάις και τον Γιέγκαρ Γκαϊντάρ, δύο από τους «Νέους Μεταρρυθμιστές» που ήταν κυρίως υπεύθυνοι για τις Ιδιωτικοποιήσεις στη Ρωσία στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Σύμφωνα με τον David Satter, συγγραφέα του βιβλίου Darkness at Dawn,«αυτό που οδήγησε στη διαδικασία δεν ήταν η αποφασιστικότητα να δημιουργηθεί ένα σύστημα βασισμένο στις παγκόσμιες αξίες, αλλά μάλλον η βούληση να εισαχθεί ένα σύστημα ιδιωτικής ιδιοκτησίας, το οποίο, ελλείψει νόμου, άνοιξε το δρόμο για την εγκληματική επιδίωξη χρήματος και εξουσίας».
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Γέλτσιν (1991-1999) οι ολιγάρχες ανέπτυξαν όλο και πιο σημαντικές επιρροές στη ρωσική πολιτική, όπου διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη χρηματοδότηση της επανεκλογής του Γέτσιν το 1996. Με πληροφορίες εμπιστευτικές για τις οικονομικές αποφάσεις της κυβέρνησης, οι ολιγάρχες θα μπορούσαν εύκολα να αυξήσουν ακόμη περισσότερο τον πλούτο τους. Ωστόσο, η ρωσική χρηματοπιστωτική κρίση του 1998 χτύπησε μερικούς από τους ολιγάρχες, και εκείνοι των οποίων οι μετοχές εξακολουθούσαν να βασίζονται κυρίως στον τραπεζικό τομέα, έχασαν μεγάλο μέρος της περιουσίας τους.
Στους πιο σημαντικούς και προβεβλημένους ολιγάρχες από την εποχή του Γέλτσιν περιλαμβάνονται οι Μπόρις Μπερεζόφσκι, Μιχαήλ Φρίντμαν, Βλαντιμίρ Γκουσίνσκι, Μιχαήλ Χοντορκόβσκι, Βλαντιμίρ Ποτάνιν, Αλέξαντερ Σμολένσκι, Πιέρ Αβεν, Βλαντιμίρ Βινογκράντοφ και Βιτάλι Μαλκίν, οι οποίοι δημιούργησαν το γνωστό ως Semibankirschina (ή επτά τραπεζίτες), μια μικρή ομάδα επιχειρηματικών μεγιστάνων με μεγάλη επιρροή στον Μπόρις Γιέλτσιν και το πολιτικό του περιβάλλον. Μαζί, από το 1996 έως το 2000, από το 50% έως το 70% όλων των ρωσικών οικονομικών ελέγχονταν. Οι Φρίντμαν, Ποτάνιν, Άβεν και Μάλκιν διατήρησαν την επιρροή τους στην εποχή του Πούτιν, η οποία άρχισε το 1999. Σύμφωνα με τον The Guardian το 2008, ο Χορντοκόβσκι, ο Μπερεζόφσκι και ο Γκουζίνσκι "καθαρίστηκαν από το Κρεμλίνο."
Εποχή Πούτιν
thumb|320px|Ο Πούτιν (αριστερά), με τον Σεργκέι Πουγκάτσεφ (πίσω από το κέντρο), Μιχαήλ Φρίντμαν (στο κέντρο) και Μιχαήλ Χοντορκόφσκι (δεξιά) το 2001 Οι πιο διάσημοι ολιγάρχες της εποχής του Βλαντίμιρ Πούτιν είναι οι Ρομάν Αμπράμοβιτς, Αλεξάντερ Αμπράμοφ, Ολέγκ Ντεριπάσκα, Μιχαήλ Προκόροφ, Αλίσερ Οσμανόφ, Τζέρμαν Χαν, Βίκτορ Βεκσέλμπεργκ, Λεονίντ Μίκελσον, Βαγκίτ Αλεκπέροφ, Μιχαήλ Φρίντμαν, Βλαντιμίρ Ποτάνιν, Πιότρ Άβεν και Βιτάλι Μαλκίν.
Μεταξύ του 2000 και του 2004, ο Πούτιν είχε προφανώς εμπλακεί σε έναν αγώνα εξουσίας με ορισμένους ολιγάρχες, φτάνοντας σε ένα «μεγάλο παζάρι» μαζί τους. Αυτή η συμφωνία επέτρεψε στους ολιγάρχες να διατηρήσουν τις εξουσίες τους, σε αντάλλαγμα για τη ρητή τους υποστήριξη και ευθυγράμμιση με την κυβέρνηση του Πούτιν. Πολλοί περισσότεροι επιχειρηματίες έχουν γίνει ολιγάρχες κατά τη διάρκεια του χρόνου του Πούτιν στην εξουσία και συχνά λόγω προσωπικών σχέσεων με τον Πούτιν, όπως ο πρύτανης του Ινστιτούτου όπου ο Πούτιν απέκτησε πτυχίο το 1996, Βλαντιμίρ Λιτβινένκο και ο φίλος της παιδικής ηλικίας του Πούτιν και ο δάσκαλος του τζούντο Αρκάντυ Ρότενμπεργκ. Ωστόσο, άλλοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η ολιγαρχική δομή παρέμεινε άθικτη κάτω από τον Πούτιν, ο οποίος φαίνεται να αφιερώνει μεγάλο μέρος του χρόνου του στη διαμεσολάβηση των διαμάχης εξουσίας μεταξύ ανταγωνιστών ολιγαρχών. Κάποιοι είχαν φυλακιστεί, όπως ο Μιχαήλ Μιριλασβίλι.
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Πούτιν, αρκετοί ολιγάρχες φυλακίστηκαν για διάφορες παράνομες δραστηριότητες, ιδίως για φοροδιαφυγή στις επιχειρήσεις που απέκτησαν. Ωστόσο, είναι ευρέως γνωστό και πιστεύεται ότι οι κατηγορίες είχαν επίσης πολιτικά κίνητρα ανά τους μεγιστάνες που έπεφταν υπέρ του Κρεμλίνου. Ο Βλάντιμιρ Γκουσίνσκι του MediaMost και ο Μπόρις Μπερεζόφσκι απέφευγαν τη δικαστική δίωξη εγκαταλείποντας τη Ρωσία και ο πιο σημαντικός Μιχαήλ Χοντορκόβσκι του πετρελαϊκής Yukos συνελήφθη τον Οκτώβριο του 2003 και καταδικάστηκε σε 9 χρόνια. Στη συνέχεια επεκτάθηκε σε 14 χρόνια και ο Πούτιν του έδωσε χάρη, όπου και αποφυλακίστηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2013. Ο όρος «ολιγάρχης» έχει επίσης εφαρμοστεί σε επενδυτές της τεχνολογίας όπως ο Γιούρι Μίλνερ, αν και δεν εμπλέκεται στη ρωσική πολιτική. Οι υπερασπιστές των ολιγαρχιών εκτός της χώρας, οι οποίοι συνδέονται συχνά με το κόμμα του Τσούμπαϊς «την Ένωση των Δεξιών Δυνάμεων», υποστηρίζουν ότι οι εταιρείες που απέκτησαν δεν ήταν πολύτιμες εκείνη την εποχή, επειδή εξακολουθούσαν να τρέχουν με σοβιετικές αρχές, με ανύπαρκτο έλεγχο αποθεμάτων, τεράστιες μισθολογικές καταβολές, καμία οικονομική αναφορά και περιορισμένη μέριμνα για κέρδος. Εξυγίαναν τις επιχειρήσεις και τις κατέστησαν κερδοφόρες για τους μετόχους. Μια οικονομική μελέτη διέκρινε 21 ολιγαρχικές ομάδες από το 2003.
thumb|320px|Γκενάντι Τσιτσένκο και Αρκάδι Ροτένμπεργκ το 2015 Το 2004, το περιοδικό Forbes απαρίθμησε 36 δισεκατομμυριούχους ρωσικής υπηκοότητας, με μια σημείωση: "στον κατάλογο αυτό περιλαμβάνονται επιχειρηματίες της ρωσικής υπηκοότητας που απέκτησαν το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου τους ιδιωτικά, ενώ δεν κατέχουν κυβερνητική θέση". Το 2005, ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων μειώθηκε σε 30, κυρίως λόγω της υπόθεσης Yukos, ενώ ο Χορντοκόβσκι έπεσε από το # 1 (15,2 δισ δολάρια.) Στο #21 (2,0 δισ. Δολάρια ΗΠΑ). Μια έκθεση του 2013 της Credit Suisse διαπίστωσε ότι το 35% του πλούτου της Ρωσίας ήταν ιδιοκτησία των πλουσιότερων 110 ατόμων.
Ο δισεκατομμυριούχος, φιλάνθρωπος, προστάτης των τεχνών και πρώην πράκτορας της KGB, Αλεξάντερ Λεμπέντεφ, επέκρινε τους ολιγάρχες, λέγοντας ότι «νομίζω ότι ο υλικός πλούτος γι' αυτούς είναι ένα πολύ συναισθηματικό και πνευματικό πράγμα και ξοδεύουν πολλά χρήματα για την προσωπική τους κατανάλωση». Ο Λεμπέντεφ τους χαρακτήρισε επίσης ως «ένα μάτσο αγνώστων ανθρώπων», λέγοντας: «Δεν διαβάζουν βιβλία, δεν έχουν χρόνο, δεν πηγαίνουν σε εκθέσεις [τέχνης], πιστεύουν ότι ο μόνος τρόπος για να εντυπωσιάσεις κάποιον είναι να αγοράσεις ένα γιοτ». Σημειώνει επίσης ότι οι ολιγάρχες δεν ενδιαφέρονται για τις κοινωνικές αδικίες.
Ολιγάρχες στο Λονδίνο
Ένας σημαντικός αριθμός Ρώσων ολιγαρχών αγόρασε σπίτια σε τμήματα του Λονδίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο ,τα οποία ονομάστηκαν "Η Μόσχα στον Τάμεση". Μερικοί, όπως ο Γεβγένι Σβάιντλερ, ο Αλεξάντερ Κνάστερ, ο Κονστάντιν Καγκαλόβσκι και ο Αμπράχαμ Ρεζνίκοφ, είναι ομογενείς, έχοντας λάβει μόνιμη κατοικία στο Λονδίνο. Αυτή η κοινότητα έχει οδηγήσει τους δημοσιογράφους να αποκαλούν την πόλη "Londongrad". Τα περισσότερα δικά τους σπίτια και στις δύο χώρες καθώς και τα ακίνητα και έχουν αποκτήσει ελέγχονται από συμφέροντα σε μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες. Μετακινούνται σε τακτική βάση μεταξύ της ΕΕ και της Ρωσίας. σε πολλές περιπτώσεις οι οικογένειές τους κατοικούν στο Λονδίνο, ενώ τα παιδιά τους παρακολουθούν το σχολείο εκεί. Το 2007, ο Αμπράχαμ Ρεζνίκοφ αγόρασε μία από τις μεγάλες εταιρείες ανακύκλωσης της Ισπανίας, την Alamak Espana Trade SL, ενώ ο Ρόμαν Αμπραμόβιτς αγόρασε τον αγγλικό ποδοσφαιρικό σύλλογο Chelsea FC το 2003, ξοδεύοντας ποσά ρεκόρ για τους μισθούς παικτών. Ο ολιγαρχής δισεκατομμυριούχος Μίκαελ Φρίντμαν, ο δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος της Ρωσίας από το 2016, αποκαθιστά αυτήν την περίοδο το Athlone House στο Λονδίνο ως βασική του κατοικία, που αξίζει περίπου 130 εκατομμύρια λίρες για την ανακαίνιση.
Παγκόσμια ύφεση και πιστωτική κρίση του 2008
Σύμφωνα με το οικονομικό πρακτορείο ειδήσεων Bloomberg LP, τα πλουσιότερα 25 άτομα της Ρωσίας έχουν χάσει συλλογικά 230 δισεκατομμύρια δολάρια (146 δισεκατομμύρια λίρες στερλίνες) από τον Ιούλιο του 2008.
Η πτώση του πλούτου των ολιγαρχών σχετίζεται στενά με την κατάρρευση στο χρηματιστήριο της Ρωσίας, καθώς μέχρι το 2008 ο δείκτης RTS είχε χάσει το 71% της αξίας του λόγω της πτώσης κεφαλαίων μετά τον Ρωσο-Γεωργιανό πόλεμο του Αυγούστου 2008. Δισεκατομμυριούχοι στη Ρωσία και την Ουκρανία έχουν πληγεί ιδιαίτερα από τους δανειστές που επιδιώκουν την αποπληρωμή δανείων για να διατηρήσουν τους δικούς τους ισολογισμούς. Πολλοί ολιγάρχες πήραν γενναιόδωρα δάνεια από ρωσικές τράπεζες, αγόρασαν μετοχές και στη συνέχεια πήραν περισσότερα δάνεια από δυτικές τράπεζες έναντι της αξίας αυτών των μετοχών.
Ένας από τους πρώτους που τον έπληξε η παγκόσμια κάμψη ήταν ο Όλεγκ Ντεριπάσκα, ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ρωσίας εκείνη την εποχή, ο οποίος είχε καθαρή αξία 28 δισ. Δολαρίων τον Μάρτιο του 2008. Δεδομένου ότι ο Ντεριπάσκα δανείστηκε χρήματα από δυτικές τράπεζες χρησιμοποιώντας προσωπικές μετοχές ως εγγύηση για την εξασφάλιση των δανείων, η κατάρρευση των τιμών των μετοχών τον ανάγκασε να πωλήσει μέρος της περιουσίας του για να ικανοποιήσει την αποπληρωμή δανείων.
Κατά την περίοδο 2006-2017 Ρώσοι μετέφεραν σε ξένες χώρες 519 δισεκατομμύρια δολάρια (προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό) ή 2,4% του ΑΕΠ της Ρωσίας.
Επιπτώσεις για τους Ρώσους Ολιγάρχες του πολέμου Ρωσίας - Ουκρανίας, το 2022
Οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν περιορισμούς στην έκδοση βίζας 19 Ρώσων δισεκατομμυριούχων, δέσμευση περιουσιακών στοιχείων και τραπεζικών καταθέσεων, με στόχο την πλήρη αποκοπή τους, όχι μόνο των ίδιων προσωπικά αλλά και των μελών των οικογενειών τους από το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας. Ο επιχειρηματίας Άλισερ Ουσμάνοφ (Alisher Burhanovich Usmanov) ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ρωσίας ήταν ο πρώτος στόχος των κυρώσεων, μαζί με τους επίσης δισεκατομmυριούχους Μιχαήλ Φρίντμαν (Mikhail Fridman) και Πιοτρ Άβεν (Petr Aven) και τον Αλεξέι Μορντάσοφ (Alexei Mordashov). Τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου μάλιστα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε τη συγκρότηση ειδικής επιχειρησιακής μονάδας, με την ονομασία "Task Force KleptoCapture", που θα ασχολείται αποκλειστικά με την παρακολούθηση και εξεύρεση στοιχείων για τυχόν οικονομικά εγκλήματα όπως ΄ξέπλυμα χρήματος, φοροδιαφυγή ή δωροδοκία των Ρώσων ολιγαρχών και της ρωσικής κρατικής ελίτ. «Ακόμη και αν οι κατηγορούμενοι δεν μπορούν να συλληφθούν αμέσως, οι κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων και οι δημόσιες κατασχέσεις παράνομων κερδών, συμπεριλαμβανομένων προσωπικών ακινήτων, οικονομικών και επιχειρηματικών περιουσιακών στοιχείων, θα χρησιμοποιηθούν για τη μείωση των πόρων που επιτρέπουν τη ρωσική επιθετικότητα».
Αλλά και η Βρετανία, η πρωτεύουσα της οποίας ονομάζεται ευφημιστικά Londogrand, χαρακτηρισμός που καταδεικνύει το μέγεθος της οικονομικής δραστηριότητας των Ρώσων στην χώρα, επέβαλλε κυρώσεις σε μια σειρά ολιγάρχες που έχουν την έδρα των επιχειρήσεών τους στο Λονδίνο. Ανάμεσά τους είναι και εδώ ο Άλισερ Ουσμάνωφ και ο Ιγκόρ Σουβάλοφ, ο οποίος είναι επικεφαλής της ρωσικής αναπτυξιακής τράπεζας VEB ενώ είχε χρηματίσει και αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ρωσίας.
Στην γενική απαίτηση περί επιβολής κυρώσεων, σύμφωνα με τις οδηγίες της Ε.Ε., συμμορφώθηκαν το Μονακό και η Ελβετία, παραδοσιακοί τόποι έλξης οικονομικών κεφαλαίων. Παρόλα αυτά, σύμφωνα με εκτιμήσεις της έγκριτης εφημερίδας Wall Street Journal οι κυρώσεις είναι μάλλον απίθανο να επηρεάσουν τις αποφάσεις του Ρώσου προέδρου, καθώς οι αρκετοί εξ αυτών δεν ασκούν ισχυρή επιρροή στον Βλαντίμιρ Πούτιν, ο δε λόγος επιβολής των περιορισμών είναι περισσότερο συμβολικός παρά ουσιαστικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Ρωσίας Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες
Επταχώρι Καστοριάς
Το Επταχώρι είναι ο μεγαλύτερος οικισμός της Δημοτικής Ενότητας Αρρένων της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Νεστορίου στη Μακεδονία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο οικισμός είχε 295 κατοίκους.
Τοποθεσία
Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Ιωαννίνων-Κοζάνης-Θεσσαλονίκης και συνδέει την Κόνιτσα με τον Πεντάλοφο. Στα όρια μεταξύ Ήπειρου και Μακεδονίας, το Επταχώρι διαθέτει εντυπωσιακά από αρχιτεκτονική άποψη κτίρια, όπως αυτό του σχολείου και της εκκλησίας του χωριού.
Λοιπά στοιχεία
Από το Επταχώρι ήταν ο ζωγράφος Ηλίας που αγιογράφησε διάφορες εκκλησίες, μεταξύ των οποίων και τη μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο Σπήλαιο Γρεβενών το 1658.
Οι κάτοικοι του Επταχωρίου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821.
Σημαντικότερος αγωνιστής από το Επταχώρι ήταν ο χιλίαρχος Νικόλαος Γκολέτσης που πολέμησε στο πλευρό του Γεωργίου Καραϊσκάκη καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Νεστορίου
Πεδίον του Άρεως (Παρίσι)
Το Πεδίον του Άρεως (γαλλικά: Champ de Mars, προφέρεται Σαν ντε Μαρς) είναι ανοιχτός μεγάλος δημόσιος κήπος στο Παρίσι της Γαλλίας, που βρίσκεται στο 7ο διαμέρισμα, μεταξύ του Πύργου του Άιφελ προς τα βορειοδυτικά και της Εκόλ Μιλιταίρ (Στρατιωτική Σχολή) στα νοτιοανατολικά. Με 24,5 εκτάρια έκταση, ο κήπος Σαν ντε Μαρς είναι ένας από τους μεγαλύτερους χώρους πρασίνου του Παρισιού. Με δύο αιώνες ιστορίας, ο κήπος είναι τόπος συνάντησης Παριζιάνων και τουριστών όλο το χρόνο και προσφέρει ένα ευρύ σύνολο δραστηριοτήτων.
Οι πλησιέστεροι σταθμοί μετρό είναι οι Λα Μοτ-Πικέ-Γκρενέλ και Εκόλ Μιλιταίρ και ο σταθμός του προαστιακού RER Σαν ντε Μαρς-Τουρ Εφέλ.
Τοπωνυμία
Το πάρκο πήρε το όνομά του από το Πεδίον του Άρεως της Αρχαίας Ρώμης, με αναφορά στο όνομα του ρωμαϊκού Θεού του πολέμου Μαρς, που ταυτίζονταν με τον Άρη της ελληνικής μυθολογίας. Το όνομα αναφέρεται επίσης στην παρακείμενη Στρατιωτική Σχολή καθώς στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε ως πεδίο γυμνασίων και χώρος παρέλασης για τους δόκιμους αξιωματικούς της του γαλλικού στρατού.
Ιστορία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Το Πεδίον του Άρεως κατά τη Γιορτή της Ομοσπονδίας στις 14 Ιουλίου 1790 Αρχικά, το Σαν ντε Μαρς ήταν μέρος ενός μεγάλου επίπεδου ανοικτού χώρου που ονομάζονταν Γκρενέλ και προοριζόταν για καλλιέργεια ειδών κηπουρικής. Οι πολίτες εκμεταλλεύονταν μικρά οικόπεδα καλλιεργώντας φρούτα, λαχανικά και λουλούδια για την τοπική αγορά. Ωστόσο, η πεδιάδα της Γκρενέλ δεν ήταν ιδιαίτερα εύφορος τόπος καλλιέργειας.
Η κατασκευή, το 1765, της Στρατιωτικής Σχολής (Εκόλ Μιλιταίρ), ήταν το πρώτο βήμα προς το πάρκο με τη σημερινή του μορφή. Χώροι για στρατιωτικές ασκήσεις σχεδιάστηκαν αρχικά για μια περιοχή νότια της Σχολής, τη σημερινή θέση της πλατείας Φοντενουά. Η επιλογή της δημιουργίας ενός χώρου περιπάτου στα βόρεια της Σχολής οδήγησε στην ανέγερση της πρόσοψης που σήμερα περικλείει το πάρκο. Οι υπεύθυνοι σχεδιασμού ισοπέδωσαν το έδαφος, το περιέβαλαν με μία μεγάλη τάφρο και μια μακριά αλέα δενδρόφυτη με φτελιές, και περιέβαλαν την περιοχή με φράχτη.
Το νησί των Κύκνων, νησάκι που βρισκόταν στο Σηκουάνα στα βορειοανατολικά της περιοχής όπου αργότερα ανεγέρθηκε ο Πύργος του Άιφελ, συνδέθηκε, για λόγους συμμετρίας και ευχάριστης προοπτικής, με την ακτή.
Το Σαν ντε Μαρς ήταν επίσης ο χώρος της Γιορτής του Ανώτατου Όντος στις 8 Ιουνίου 1794. Με σχέδια του ζωγράφου Ζακ-Λουί Νταβίντ χτίστηκε ένας τεράστιος «Βωμός του έθνους» στην κορυφή ενός τεχνητού βουνού όπου φυτεύτηκε ένα Δέντρο της ελευθερίας.
Καστέλ ντελ Πιάνο
Το Καστέλ ντελ Πιάνο (ιταλικά: Castel del Piano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Πεδίον του Άρεως (Παρίσι)
Ιστορία
Το Σαν ντε Μαρς ήταν ο χώρος διεξαγωγής των Διεθνών Εκθέσεων των ετών 1867, 1878, 1889, για την οποία κατασκευάστηκε ο πύργος του Άιφελ, 1900 και 1937.
Σύγχρονη εποχή
Το Σαν ντε Μαρς είναι σήμερα ένας τεράστιος δημόσιος κήπος με κεντρικά δρομάκια και παρτέρια. Είναι ο χώρος πολλών παραστάσεων και δραστηριοτήτων, είτε πρόκειται για συναυλίες, εκθέσεις ή πυροτεχνήματα, όλα με ελεύθερη είσοδο. Περιλαμβάνει:
Καστέλ ντελ Πιάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Γκροσσέτο
Πεδίον του Άρεως (Παρίσι)
Σπορ
Το Σαν ντε Μαρς θα είναι ο χώρος του Μπιτς βόλεϊ στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 και του ποδοσφαίρου 5Χ5 στους καλοκαιρινούς Παραολυμπιακούς του 2024.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρκα στη Γαλλία Κατηγορία:Παρίσι Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2024
Συμμετοχή της Κένυας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2023
Η Κένυα συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2023, που διεξήχθη στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, με 52 αθλητές, 28 άνδρες και 24 γυναίκες.
Παραπομπές
Κενυα
Κωνσταντίνος Τσάτσος
Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος (1 Ιουλίου 1899 – 8 Οκτωβρίου 1987) ήταν Έλληνας νομικός, φιλόσοφος και πολιτικός, που διετέλεσε πρόεδρος της Δημοκρατίας (1975-1980). Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία εκλεγόμενος τακτικός καθηγητής της φιλοσοφίας του δικαίου στη νομική σχολή Αθηνών και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (1961), της οποίας χρημάτισε και πρόεδρος. Ασχολήθηκε με την πολιτική για πρώτη φορά το 1945 αναλαμβάνοντας υπουργός εσωτερικών στην κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη και από τότε εξελίχθηκε σε έναν από τους βασικούς πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής της Ελλάδας. Διετέλεσε υπουργός σε πολλές κυβερνήσεις και αναδείχθηκε σε έναν από τους βασικούς συνεργάτες του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Με την υποστήριξη του τελευταίου κατάφερε το 1975 να εκλεγεί πρώτος πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1980, οπότε και παραιτήθηκε.