cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία
Ιστορία
Ιστορικά οι πολιορκίες κάνουν την εμφάνισή τους από την εποχή που εκδηλώθηκε η ανάγκη δημιουργίας οχυρωματικών έργων για την προστασία οικισμών και πόλεων έναντι επιδρομέων, δηλαδή από την απώτατη αρχαιότητα και που βεβαίως διαφέρει χρονολογικά από λαό σε λαό, ανάλογα με το στάδιο της ανάπτυξης και της μέγιστης ακμής του, αναπτύσσοντας αντίστοιχα και τα αναγκαία πολιορκητικά μέσα. Από τις αρχαιολογικές έρευνες, τα σχετικά ευρήματα και τις αναπαραστάσεις που έχουν εντοπιστεί τέτοιοι αρχαίοι, σαφώς καταδρομικοί, λαοί ήταν οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Πέρσες, οι Αιγύπτιοι καθώς και κάποιες κινεζικές δυναστείες. Πρώτα οχυρωματικά έργα έναντι επιδρομών αποκαλύφθηκαν κάποια αναχώματα από πηλό και πέτρες που όμως σε ορισμένες των περιπτώσεων, όπως στη Μεσοποταμία, Αίγυπτο ή ακόμα και σε ινδικές κοιλάδες παραμένει άγνωστη η σκοπιμότητά τους, αν δηλαδή ήταν μόνο οχυρωματικά ή μόνο αντιπλημμυρικά έργα, ή συνδύαζαν και τα δύο. Όπως και να έχει όμως με το πέρασμα των αιώνων άρχισε να γενικεύεται η περιτείχιση οικισμών και πόλεων με βασικό δομικό υλικό την πέτρα. Στον ελλαδικό χώρο και κατ΄ ουσία στον ευρωπαϊκό, η περιτείχιση οικισμών και πόλεων εντοπίζεται λίγο πριν την ανάπτυξη του μυκηναϊκού πολιτισμού όπου και συνδυάζεται με την λεγόμενη κάθοδο των Δωριέων, ή επιστροφή των Ηρακλειδών δηλαδή πριν το 1800 π.Χ.. Στην περίοδο αυτή ανάγονται και τα περίφημα κυκλώπεια τείχη, Κατά το πρώτο αυτό στάδιο της περιτείχισης των πόλεων οι πολιορκίες περιορίζονταν σε απλές επισχέσεις στον πέριξ χώρο, η δε εκπόρθηση βασίζονταν κυρίως σε δόλο, (δόλιες υποσχέσεις, ή τεχνάσματα), ή σε προδοσία εκ χρηματισμού, ή σε ευκαιριακή κατάσταση αδυναμίας των υπερασπιστών, ή τέλος στις αντοχές αμφοτέρων των πλευρών (πολιορκητών, πολιορκημένων). Συνέπεια αυτών ήταν η χρονική διάρκεια των πολιορκιών αυτής της περιόδου να ποικίλει από μερικές ημέρες μέχρι και χρόνια.
Με το πέρασμα των χρόνων οι περιτειχίσεις γίνονταν ισχυρότερες. καθ΄ ύψος και κατ΄ εύρος, με πυργωτές ενισχύσεις εκατέρωθεν των πυλών και κυρίως των ακροπόλεων, εμφανιζόμενες έτσι πολύ σύντομα οι διπλές περιτειχίσεις. Στο στάδιο αυτό φυσικό επόμενο ήταν η αναζήτηση νέων μέσων προσβολής και μεθόδων εκπόρθησης εκ μέρους των πολιορκητών. Έτσι δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα πολιορκητικά μέσα και να αναδειχθούν στη συνέχεια σε ευφυέστατες κατασκευές - μηχανισμούς, ενώ παράλληλα κάνουν την εμφάνισή τους και τα πρώτα πολιορκητικά έργα, όπως η κατασκευή διορυγμάτων και υπονόμων. Πρώτοι που φέρονται να προέβησαν σε τέτοια έργα, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ήταν οι Πέρσες, στην πολιορκία της Βάρκης. Σύμφωνα με τον Πολύβιο παρόμοια έργα κατασκεύαζαν και οι αρχαίοι Έλληνες όπως στις αρχαίες πόλεις της Κεφαληνίας και στην αρχαία Θήβα. Κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές των συγκεκριμένων περιοχών, που διενήργησαν σπουδαίοι αρχαιολόγοι Έλληνες και ξένοι αποκαλύφθηκε ότι οι περιτειχίσεις αυτών, πρώιμης πολυγωνικής μορφής και κατά Πολύβιο "δυσπολιόρκητα πολίσματα" ανάγονται στην τρίτη χιλιετία π.Χ., συνεπώς πολύ προγενέστερα της μυκηναϊκής περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πολεμικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Πόλεμος Κατηγορία:Στρατηγική Κατηγορία:Στρατιωτική τακτική Κατηγορία:Ναυτική τακτική Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Δίκαιο πολέμου
Αλφόνσος της Κάπουα
Ο Αλφόνσος ή Ανφούνσο (π. 1120 - 10 Οκτωβρίου 1144) ήταν πρίγκιπας της Κάπουα (1135-44) και δούκας της Νάπολης (1139-44) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν τριτότοκος υιός του Ρογήρου Β' βασιλιά της Σικελίας και της πρώτης συζύγου του Ελβίρας Χιμένες, κόρης του Αλφόνσου ΣΤ' βασιλιά της Καστίλης και Λεόν.
Βιογραφία
Είχε το όνομα του εκ μητρός πάππου του. Είχε δύο μεγαλύτερους αδελφούς, τον Ρογήρο Γ' δούκα της Απουλίας και τον Τανκρέδο πρίγκιπα του Μπάρι. Το 1135 ο Ροβέρτος Β' πρίγκιπας της Κάπουα εξεγέρθηκε και ο Ρογήρος Β' έδωσε τον τίτλο στον Αλφόνσο. Εισέβαλε στο πριγκιπάτο και έβαλε τους εκεί υποτελείς να ορκισθούν πίστη στον ίδιο, στον υιό του Αλφόνσο και στους απογόνους του. Έτσι το πριγκιπάτο κρατούσε την ανεξαρτησία του, αλλά ταυτόχρονα ήταν μέρος του βασιλείου. Επειδή ο νέος πρίγκιπας ήταν 15ετής, διοικούσε το πριγκιπάτο ο καγκελάριος Γκουαρίν και έπειτα ο Ροβέρτος του Σέλμπυ. Ωστόσο το 1137 ο Λοθάριος Β' Σούπλινμπουργκ αποκατέστησε προσωρινά τον Ροβέρτο Β'. Το 1139 ο πάπας Ιννοκέντιος Β', που εναντιωνόταν στον Ρογήρο Β', αιχμαλωτίσθηκε και αναγκάσθηκε να αναγνωρίσει τον Ρογήρο Β' ως βασιλιά της Σικελίας και τον Αλφόνσο ως πρίγκιπα της Κάπουα. Τυπικά και οι δύο ήταν υποτελείς του πάπα. Το 1137 απεβίωσε ο Σέργιος Ζ' δούκας της Νάπολης και οι κάτοικοι προσήλθαν στον Ρογήρο Β' και δήλωσαν υποτέλεια στον Αλφόνσο. Ο Αλφόνσος ανέλαβε ο ίδιος τη διοίκηση της Κάπουα, εκτός των οικονομικών που ήταν υπόθεση του καγκελαρίου του Ζοσλέν. Είχε δικαστικές δικαιοδοσίες. Συχνά επισκεπτόταν τη Σικελία. Η λειτουργία του ήταν κυρίως στρατιωτική και ήταν πιο πολύ αντιπρόσωπος του βασιλιά, χωρίς προσωπική εξουσία. Έφερε τον τίτλο princeps Capuanorum et dux Neapolitanorum. Έκοψε χάλκινα φόλλαρα στην Κάπουα, μικρότερα των προηγουμένων, με την επιγραφή Α P (Alfonsus Princeps) ή Α Ν (Alfonsus Napolinanorum). Είχε Αυλή και κρατικούς λειτουργούς που κρατούσαν αρχεία των αποφάσεων. Η διοίκησή του ήταν πιο τυπική από αυτήν του Ρογήρου Γ' στην Απουλία, μάλλον διότι οι βαρόνοι του ήταν πιο ανεξάρτητοι.
Το 1140 ο πατέρας τους έστειλε τον Αλφόνσο και το Ρογήρο Γ' να εισβάλλουν στο δουκάτο του Σπολέτο, που ανήκε στο βασίλειο της Λομβαρδίας. Πράγματι κατέλαβαν πόλεις του Αμπρούτζο, κατέστρεψαν άλλες και επέστρεψαν με λεία. Επεξέτειναν τα όρια του βασιλείου ακόμη και μέσα στο Λάτιο, που ανήκε στο παπικό κράτος. Όταν ο Ιννοκέντιος Β' διαμαρτυρήθηκε για την εισβολή, ο Ρογήρος Β' απάντησε ότι επανένταξε εδάφη που ανήκαν άλλοτε στην Κάπουα και στην Απουλία. Οι νέες περιοχές μοιράσθηκαν μεταξύ των δύο αδελφών.
Το 1142 ο Ρογήρος Β' έκανε μια μεγάλη συγκέντρωση των ευγενών στο Αριάνο, όπου ανακοίνωσε τη Νομοθεσία του. Τον Ιούνιο του 1144 ο νέος πάπας Λούκιος Β' απαίτησε την πλήρη υποτέλεια της Κάπουα, ως παπικό φέουδο. Ο Αλφόνσος εισέβαλλε με στρατό στο παπικό κράτος καταλαμβάνοντας πόλεις. Ο Λούκιος Β' ζήτησε 7ετή ανακωχή. Τον Οκτώβριο απεβίωσε ο Αλφόνσος και ο αδελφός του υπέγραψε συνθήκη, εγκαταλείποντας τις πιο πρόσφατες κατακτήσεις. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Γουλιέλμος Α'.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα
Βάνδον (Βυζαντινή Αυτοκρατορία)
Το βάνδον ήταν η βασική στρατιωτική μονάδα, αλλά και μία διοικητική εδαφική οντότητα της μέσης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το όνομά του, όπως τα λατινικά bandus και bandum ("έμβλημα, λάβαρο"), είχε γερμανική καταγωγή. Προέρχεται από το γοτθικό bandwō, που αποτελεί απόδειξη ξένης επιρροής στο στρατό, τη στιγμή που εξελίχθηκε αυτός ο τύπος μονάδας.
Προέλευση
Ο όρος χρησιμοποιείτο ήδη τον 6ο αιώνα και αναφέρεται από τον Προκόπιο ως όρος για ένα λάβαρο μάχης. Σύντομα άρχισε να εφαρμόζεται στη μονάδα, που έφερε το λάβαρο αυτό. Από τη βασιλεία του Νικηφόρου Α΄ (β. 802-811) έγινε το όνομα για μία υποδιαίρεση των βυζαντινών Θεμάτων.
Οργάνωση
Στον Βυζαντινό στρατό του 8ου-11ου αιώνα, το βάνδον σχημάτιζε τη βασική μονάδα, με 5-7 βάνδα να σχηματίζουν μία Τούρμα, την κύρια υποδιαίρεση ενός Θέματος, μίας επαρχίας με συνδυασμένη τη στρατιωτική και πολιτική εξουσία. Κάθε βάνδον διοικούνταν από έναν κόμη (comes) και είχε δύναμη: το βάνδο πεζικού 200-400 άνδρες και το βάνδο ιππικού 50-100 άνδρες. Θεωρείται ότι το βάνδον στα Τακτικά (9ος αι.), είναι αυτό που προηγουμένως στο Στρατηγικόν (6ο αι.) αναφέρεται ως τάγμα ή αριθμός.
Το βάνδο πεζικού σχηματιζόταν από 16 λοχαγίες, η καθεμία με 16 άνδρες, διοικούμενες από έναν αξιωματικό, τον λοχαγό (αρχηγό λόχου), ο οποίος επικουρείτο από τον δέκαρχο (αρχηγό 10 ανδρών), τον πένταρχο (αρχηγό 5 ανδρών), τον τέτραρχο (αρχηγό 4 ανδρών) και τον ουραγό (οπισθοφυλακή). Κάθε 4 λοχαγίες σχημάτιζαν ένα αλλάγιον και περίπου τα τρία τέταρτα των ανδρών ήταν σκουτάτοι (ασπιδοφόροι) και το ένα τέταρτο ήταν τοξότες. Κατά τον χρόνο που γράφτηκε το Στρατηγικόν, το βάνδο ιππικού υποδιαιρείτο σε 3 εκατονταρχίες, καθεμία από έναν εκατόνταρχο με ένα ανώτερο ίλαρχο δεύτερο στην ιεραρχία.
Ως τη βασιλεία του Λέοντος ΣΤ' του Σοφού (β. 886-912), η εκατονταρχία εξαφανίστηκε και το βάνδον χωρίστηκε σε 6 αλλαγές (πιθανώς με κυβερνήτη τον πεντηκόνταρχο και κάθε ζευγάρι αλλαγών εδιοικείτο ακόμη από έναν εκατόνταρχο ή κένταρχο . Καθεμία από τις 6 αλλαγές είχε 50 άνδρες, οργανωμένες σε 5 δεκαρχίες από 10 άνδρες η καθεμία. Και οι τέσσερεις αξιωματικοί -δέκαρχος, πένταρχος τέτραρχος, ουραγός- ήταν λογχοφόροι.
Ύστερη Αυτοκρατορία
Στις αρχές του 10ου αι. η μονάδα πεζικού αποτελείτο από 256 άνδρες (16x16) και η μονάδα ιππικού από 300 άνδρες (6x50), αλλά τα εγχειρίδια δείχνουν ότι η ισχύς της μονάδας κυμαινόταν στην πραγματικότητα μεταξύ 200 και 400 ανδρών. Το έργο Praecepta Militaria (Στρατιωτικοί Κανόνες) του Νικηφόρου Β΄ Φωκά (β. 963–969) δείχνει ότι το βάνδο ιππικού είχε δύναμη μόλις 50 ανδρών. Σε αντίθεση με άλλους μεσο-Βυζαντινούς διοικητικούς και στρατιωτικούς όρους, το βάνδον επέζησε ως στην ύστερη Βυζαντινή περίοδο και παρέμεινε η βασική εδαφική ενότητα της ηγεμονίας της Τραπεζούντας μέχρι την πτώση της.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Πολιτικός κρατούμενος
Πολιτικός κρατούμενος ονομάζεται ο άνθρωπος που είναι φυλακισμένος εξαιτίας της πολιτικής του δραστηριότητας. Το πολιτικό αδίκημα δεν αποτελεί πάντοτε την επίσημη αιτία για τη φυλάκισή του. Από την άλλη, ένας πολιτικός κρατούμενος μπορεί να έχει τελέσει και αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου στα πλαίσια της ακτιβιστικής πολιτικής του δράσεως ή και εκτός αυτών.
Αθηναίος (ολυμπιονίκης)
Ο Αθηναίος (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Αθήνα, ο οποίος στέφθηκε νικητής σε άγνωστο αγώνισμα δρόμου κατά τους 218ους (93 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Τα επιγραφικά στοιχεία αναφέρουν πως υπήρξε περιοδονίκης (νίκες σε Ίσθμια, Πύθια, και Νέμεα την ίδια περίοδο με την νίκη του στους ολυμπιακούς).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες αγωνισμάτων δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Πολιτικός κρατούμενος
Στενότερα καθορισμένος όρος είναι ο «κρατούμενος συνείδησης», που διαδόθηκε από τη Διεθνή Αμνηστία. Περιγράφει κάποιον που διώχθηκε εξαιτίας των προσωπικών του πεποιθήσεων.
Μερικές φυλακές ανά τον κόσμο φιλοξενούν κυρίως ή και αποκλειστικώς πολιτικούς κρατουμένους.
Ορισμοί
Η έννοια του πολιτικού κρατουμένου, όπως πολλές έννοιες στις κοινωνικές επιστήμες, έχει αρκετούς ορισμούς και δεν ορίζεται στο Διεθνές Δίκαιο, ούτε στις συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Χέλεν Τέυλορ Γκρην και ο εγκληματολόγος Shaun L. Gabbidon έγραψαν το 2009 ότι «οι τυποποιημένοι νομικοί ορισμοί έχουν παραμείνει ασαφείς», αλλά ταυτόχρονα παρατηρούν ότι υπάρχει γενική συναίνεση στο ότι «σε άτομα έχουν επιβληθεί κυρώσεις από νομικά συστήματα και έχουν φυλακισθεί από πολιτικά καθεστώτα όχι για παραβίαση κωδικοποιημένων νόμων, αλλά για τις σκέψεις και τις ιδέες τους που αμφισβήτησαν θεμελιωδώς τις υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας».
Μερικοί οργανισμοί που εμπλέκονται σε ζητήματα ανθρώπινων δικαιωμάτων, καθώς και θεωρητικοί που τα μελετούν, έχουν αναπτύξει τους δικούς τους ορισμούς, μερικοί από τους οποίους παρουσιάζονται παρακάτω.
Διεθνής Αμνηστία
Η Διεθνής Αμνηστία διεξάγει εκστρατείες για την απελευθέρωση κρατουμένων συνείδησης, στις οποίες περιλαμβάνονται τόσο πολιτικοί κρατούμενοι όσο και όσοι φυλακίζονται για τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές τους πεποιθήσεις. Για να μειωθούν οι αντιπαραθέσεις, και ως θέμα αρχής, η πολιτική της οργανώσεως ισχύει μόνο για κρατούμενους που δεν έχουν προβεί σε βίαιες πράξεις, ούτε έχουν υποστηρίξει τη βία. Υπάρχουν έτσι πολιτικοί κρατούμενοι που δεν ανταποκρίνονται στα στενότερα αυτά κριτήρια. Η Διεθνής Αμνηστία (Δ.Α.) ορίζει τις διαφορές ως εξής:
Η Δ.Α. χρησιμοποιεί ευρέως τον όρο «πολιτικός κρατούμενος». Δεν τον χρησιμοποιεί, όπως κάποιοι άλλοι, για να υπονοήσει ότι αυτοί οι κρατούμενοι έχουν ειδικό καθεστώς ή ότι πρέπει να αφεθούν όλοι ελεύθεροι. Χρησιμοποιεί τον όρο μόνο για να ορίσει μια κατηγορία κρατουμένων για τους οποίους η Δ.Α. απαιτεί μια δίκαιη και άμεση δίκη.
Στη χρήση της Δ.Α. ο όρος περιλαμβάνει οποιονδήποτε κρατούμενο του οποίου η υπόθεση ενέχει σημαντικό πολιτικό στοιχείο: είτε είναι το κίνητρο των πράξεων του κρατουμένου, οι πράξεις αυτές καθαυτές, είτε το κίνητρο των αρχών.
Ο όρος «πολιτικό» χρησιμοποιείται από τη Δ.Α. για πτυχές των ανθρώπινων σχέσεων που σχετίζονται με την «πολιτική»: τους μηχανισμούς της κοινωνίας και της πολιτικής τάξης, τις αρχές, την οργάνωση ή τη συμπεριφορά της κυβερνήσεως ή των δημόσιων υποθέσεων, και τη σχέση όλων αυτών με ζητήματα γλώσσα, εθνική καταγωγή, φύλο ή θρησκεία, θέση ή επιρροή (μεταξύ άλλων παραγόντων).
Η κατηγορία των πολιτικών κρατουμένων αγκαλιάζει την κατηγορία των κρατουμένων συνείδησης, οι μόνοι κρατούμενοι που η Δ.Α. απαιτεί να απελευθερωθούν άμεσα και άνευ όρων, καθώς και πρόσωπα που καταφεύγουν σε εγκληματική βία για πολιτικά κίνητρα.
Ακολουθούν παραδείγματα πολιτικών κρατουμένων με τη χρήση του όρου από τη Δ.Α.:
Οι κυβερνήσεις συχνά λένε ότι δεν έχουν πολιτικούς κρατούμενους, παρά μόνο κρατούμενους που κρατούνται σύμφωνα με το κοινό ποινικό δίκαιο. Ωστόσο, η Διεθνής Αμνηστία περιγράφει περιπτώσεις όπως τα παραδείγματα που δίνονται παραπάνω ως «πολιτικές» και χρησιμοποιεί τους όρους «πολιτική δίκη» και «πολιτική φυλάκιση» όταν αναφέρεται σε αυτές. Αλλά με αυτόν τον τρόπο η Δ.Α. δεν αντιτίθεται στη φυλάκιση, εκτός εάν υποστηρίζει περαιτέρω ότι ο κρατούμενος είναι κρατούμενος συνείδησης ή καταδικάζει τη δίκη, εκτός εάν συμπεράνει ότι ήταν άδικη.
Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης
Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης έχει τον ακόλουθο ορισμό:
Κάποιο πρόσωπο που στερείται την προσωπική του ελευθερία πρέπει να θεωρείται ως «πολιτικός κρατούμενος» στις εξής περιπτώσεις :
α) Αν η κράτηση έχει επιβληθεί με παραβίαση κάποιας από τις θεμελιώδεις αρχές που δηλώνονται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ή στα Πρωτόκολλά της, ειδικότερα την ελευθερία της σκέψεως, της συνειδήσεως, του θρησκεύειν, του λόγου, του «συνέρχεσθαι» και του «συνεταιρίζεσθαι».
β) Αν η κράτηση έχει επιβληθεί για καθαρώς πολιτικούς λόγους, χωρίς σύνδεση με κάποιο αδίκημα.
δ) Αν για πολιτικούς λόγους, το πρόσωπο κρατείται με τρόπο που συνιστά διάκριση σε σχέση με άλλα πρόσωπα.
ε) Αν η κράτηση είναι αποτέλεσμα διαδικασιών που ήταν καθαρά άδικες και αυτό φαίνεται να συνδέεται με πολιτικά κίνητρα εκ μέρους των αρχών.
Ένωση Βοήθειας για Πολιτικούς Κρατουμένους
Η Βιρμανική Ένωση Βοήθειας για Πολιτικούς Κρατουμένους ορίζει τον πολιτικό κρατούμενο ως κάποιο πρόσωπο «που συλλαμβάνεται λόγω της αντιλαμβανόμενης ως ή πραγματικής συμμετοχής ή υποστηρικτικού ρόλου σε κινήματα της αντιπολιτεύσεως με ειρηνικά μέσα ή μέσα αντιστάσεως».
Η άποψη του Στάινερτ
Ο Κρίστοφ Βάλεντιν Στάινερτ (Christoph Valentin Steinert), ο οποίος το 2020 εξέτασε 366 ορισμούς των πολιτικών κρατουμένων που χρησιμοποιούνται στην ακαδημαϊκή βιβλιογραφία (κυρίως στην αγγλική γλώσσα) το 1956 και το 2019, υπεστήριξε ότι οποιοσδήποτε ορισμός του πολιτικού κρατουμένου πρέπει να αποφεύγει την εστίαση στα ατομικά κίνητρα των κρατουμένων και ο όρος «θα πρέπει να προορίζεται αποκλειστικά για θύματα πολιτικά προκατειλημμένων δικών» (με άλλα λόγια, «θύματα κρατικής καταστολής»), ώστε να αποφευχθεί η απονομιμοποίηση του όρου με την εφαρμογή του σε κρατούμενους οποιασδήποτε δράσεως με πολιτικά κίνητρα (η οποία στο άκρο του φάσματος θα περιελάμβανε π.χ. τρομοκράτες της Κου-Κλουξ-Κλαν, του νεοναζισμού και τζιχαντιστές). Επικρίνει συγκεκριμένα τους ορισμούς των πολιτικών κρατουμένων ως «άτομα που φυλακίζονται για πράξεις με πολιτικά κίνητρα» ή «διαπράττουν πολιτικό αδίκημα». Πρότεινε τον ακόλουθο ορισμό:
Ως πολιτικοί κρατούμενοι ορίζονται τα άτομα που καταδικάζονται και φυλακίζονται σε πολιτικά προκατειλημμένες δίκες (ή εκτελεστικές αποφάσεις ελλείψει δικών). Οι δίκες θεωρούνται πολιτικά προκατειλημμένες εάν εγκρίνονται από την κυβέρνηση και (α) στερούνται εγχώριας νομικής βάσεως, (β) παραβιάζουν τις αρχές της δικονομικής δικαιοσύνης ή (γ) παραβιάζουν οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα.
Ο Στάινερτ σημείωσε ότι ο ορισμός του επεκτείνεται σε κρατούμενους «φυλακισμένους για μη πολιτικές ταυτότητες, όπως οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις ή οι σεξουαλικοί τους προσανατολισμοί», καθώς και σε πρόσωπα που εμπλέκονται σε βίαιες ενέργειες, υποστηρίζοντας ότι η ουδέτερη «κατάταξη ως πολιτικού κρατουμένου δεν συνεπάγεται εκ των προτέρων κρίση σχετικά με την ηθική νομιμότητα των πράξεων των κρατουμένων ούτε υπονοεί ότι διέπραξαν εγκλήματα με πολιτικά κίνητρα».
Αίτια υπάρξεως
Σκοπός της φυλακίσεως αντιφρονούντων είναι να επιδειχθεί η δύναμη του καθεστώτος στους διαφωνούντες. Οι αντίπαλοι του καθεστώτος απομονώνονται και στιγματίζονται, κακοποιούνται συχνά και βασανίζονται. Ο στόχος μιας τέτοιας μεταχειρίσεως δεν είναι απλώς να τιμωρήσει όσους αντιτίθενται στο καθεστώς, αλλά και να τρομάξει όσους σκέπτονται να αντιταχθούν στο καθεστώς επιδεικνύοντας τη δύναμη του καθεστώτος, στέλνοντας μια σαφή προειδοποίηση ότι η αντίρρηση δεν γίνεται ανεκτή και ότι το καθεστώς είναι καλά προετοιμασμένο και έτοιμο να τιμωρήσει τους αντιρρησίες μέσω της δημιουργίας δομών αφιερωμένων στον εγκλεισμό πολιτικών κρατουμένων.
Η ιδιότητα του πολιτικού κρατουμένου χαρακτηριζει κάποιον μόνο μετά την έναρξη της κρατήσεώς του. Πριν από αυτό, οι πιθανοί πολιτικοί κρατούμενοι μπορεί να θεωρούνται «αντιφρονούντες, επαναστάτες, κοινωνικοί μεταρρυθμιστές ή ριζοσπάστες στοχαστές». Η φύση της συμπεριφοράς που οδηγεί σε πολιτική φυλάκιση είναι δύσκολο να ορισθεί και μπορεί να περιγραφεί χονδρικά ως οποιαδήποτε «δραστηριότητα που θεωρείται αμφισβητήσιμη από τις άρχουσες ελίτ». Ως εκ τούτου, οι πολιτικοί κρατούμενοι κρατούνται και καταδικάζονται για πλήθος διαφορετικών παραβάσεων, αντί για ένα μόνο καλά καθορισμένο έγκλημα. Οι πολιτικοί κρατούμενοι συχνά συλλαμβάνονται και δικάζονται με ένα κάλυμμα νομιμότητας, όπου ψευδείς ποινικές κατηγορίες, κατασκευασμένα στοιχεία και άδικες δίκες χρησιμοποιούνται προκειμένου να συγκαλύψουν το γεγονός ότι ένα πρόσωπο είναι πολιτικός κρατούμενος. Π.χ. η Ένωση Βοήθειας για Πολιτικούς Κρατουμένους δηλώνει ότι «το κίνητρο πίσω από τη σύλληψη κάθε ατόμου στη βάση δεδομένων μας είναι πολιτικό, ανεξάρτητα από τους νόμους βάσει των οποίων έχουν καταδικαστεί». Αυτό είναι σύνηθες σε καταστάσεις που διαφορετικά μπορεί να χαρακτηρισθούν σε εθνικό και διεθνές επίπεδο ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή καταστολή ενός πολιτικού αντιφρονούντος. Ο Στάινερτ σημειώνει ότι «τα αντικειμενικά στοιχεία για πολιτικά προκατειλημμένες φυλακίσεις είναι διαχρονικώς σπάνια, δεδομένου ότι οι κυβερνήσεις έχουν σημαντικά κίνητρα για να κρύψουν πρακτικές καταστολής». Στην πραγματικότητα, όλες οι κυβερνήσεις αρνούνται συνήθως τις κατηγορίες ότι φυλακίζουν ανθρώπους για πολιτικές δραστηριότητες.
Πολιτικός κρατούμενος μπορεί επίσης να είναι πρόσωπο του οποίου αρνήθηκαν άδικα την καταβολή εγγυήσεως, του οποίου αρνήθηκαν την αποφυλάκιση υπό όρους όταν εύλογα αυτή θα είχε δοθεί σε κρατούμενο που κατηγορείται για παρόμοιο έγκλημα ή για την κράτηση του οποίου το δικαστικό σώμα μπορεί να επικαλεσθεί «ειδικές εξουσίες». Ιδιαίτερα σε αυτή την τελευταία περίπτωση, το εάν ένα άτομο θεωρείται πολιτικός κρατούμενος μπορεί να εξαρτάται από την υποκειμενική πολιτική προοπτική ή την ερμηνεία των αποδεικτικών στοιχείων. Πολιτικοί κρατούμενοι μπορούν επίσης να φυλακιστούν χωρίς νομικό πέπλο: με εξωδικαστικές διαδικασίες ή μέσω εκτελεστικών αποφάσεων ελλείψει δικών ή ακόμη και κατηγοριών. Ορισμένοι πολιτικοί κρατούμενοι δεν χρειάζεται να καταδικασθούν καθόλου, καθώς μπορεί να υπόκεινται σε παρατεταμένη προφυλάκιση. Ο Στάινερτ σημείωσε ότι τεχνικά, οι πολιτικοί κρατούμενοι θα πρέπει να διακρίνονται από τους πολιτικούς φυλακισμένους, αλλά συχνά ομαδοποιούνται μαζί. Πρακτικά συνιστά να αντιμετωπίζονται ως ειδικοί τύποι πολιτικών κρατουμένων. Παραδείγματα τέτοιων κρατουμένων μπορεί να περιλαμβάνουν άτομα σε «κατ' οίκον περιορισμό», όπως η βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης Αούνγκ Σαν Σου Κι, η οποία κρατήθηκε έτσι για πολλά χρόνια χωρίς δίκη. Ομοίως, οι υποστηρικτές του Θιβετιανού πνευματικού ηγέτη Γκεντούν Τσόκυ Νύμα στη διαμάχη για τον 11ο Παντσέν Λάμα τον απεκάλεσαν «πολιτικό κρατούμενο», παρά το γεγονός ότι δεν κατηγορείται για κάποιο πολιτικό αδίκημα και κρατείται στο σπίτι του.
Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης έχει χαρακτηρισθεί ως ο πρώτος γνωστός πολιτικός κρατούμενος. Φυλακίστηκε για δήθεν «δηλητηρίαση» του μυαλού της ελληνικής νεολαίας, μέσω της κριτικής του κατά της αθηναϊκής κοινωνίας και των αρχόντων της. Οι πρώτοι Χριστιανοί, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Ιησού Χριστού και του Αποστόλου Πέτρου, έχουν επίσης χαρακτηρισθεί ως τέτοιοι. Μια άλλη διάσημη ιστορική μορφή που περιγράφεται ως πολιτική κρατούμενη είναι η Γαλλίδα ηρωίδα του 15ου αιώνα Ιωάννα της Λωρραίνης, της οποίας η τελευταία κατηγορία για «αίρεση» θεωρήθηκε ως νομική πρόφαση.
Ο Παντράικ Κένυ (Padraic Kenney) σημείωσε ότι «η εμφάνιση των σύγχρονων πολιτικών κρατουμένων συμπίπτει με μια περίοδο πενήντα ετών (δεκαετίες 1860-1910) κατά την οποία ωρίμασαν τα [μοντέρνα] πολιτικά κινήματα σε όλο τον κόσμο», ορίζοντας επίσης ότι τέτοια κινήματα έχουν «σαφώς διατυπωμένα πολιτικά και κοινωνικά προγράμματα». Αυτό ανάγκασε τις κυβερνήσεις να αναπτύξουν μια συγκεκριμένη αντίδραση σε τέτοια κινήματα (μια αντίδραση που συχνά περιελάμβανε φυλάκιση αντί διαλόγου, ιδίως από τα λιγότερο φιλελεύθερα καθεστώτα).
Σε ορισμένα μέρη οι πολιτικοί κρατούμενοι είχαν τα δικά τους ήθη, έθιμα και ημιεπίσημες οργανώσεις και προνόμια. Ιστορικά, αυτό ήταν πιο σύνηθες μέχρι την περίοδο του Μεσοπολέμου, καθώς οι πολλοί πολιτικοί κρατούμενοι προέρχονταν από ανώτερες κοινωνικές τάξεις (ιδίως ευγενείς) και οι αρχές συχνά τους αντιμετώπιζαν καλύτερα από τους κοινούς εγκληματίες. Αυτό άλλαξε με την εμφάνιση των ολοκληρωτικών καθεστώτων, τα οποία προσπάθησαν να «κατηχήσουν» ή να εξαλείψουν την οποιαδήποτε αντιπολίτευση.
Στην Πολωνία η έννοια, ακόμη και οι παραδόσεις των πολιτικών κρατουμένων, εμφανίστηκαν περί το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, στην εποχή του Ρωσικού Διαμελισμού.
Έραγκον (χαρακτήρας)
Ο Έραγκον (Eragon) είναι ο βασικός ήρωας της σειράς βιβλίων "Η Κληρονομιά" ("The Inheritance") του συγγραφέα Κρίστοφερ Παολίνι (Cristopher Paolini). Τα 4 βιβλία αφηγούνται την ιστορία του, καθώς ξεκινάει ως ένας νεαρός αγρότης, ο οποίος μια μέρα βρίσκει έναν πολύτιμο λίθο. Ο λίθος αυτός αποδεικνύεται ότι είναι αυγό δράκου. Ο Έραγκον, κρατώντας κρυφή την ύπαρξη του νεογέννητου δράκου του, τον μεγαλώνει, και μια μέρα ξεκινάει ένα ταξίδι στον κόσμο της Αλαγαισίας με τον δράκο του και τον παραμυθά Μπρομ. Σκοπός του είναι να εκδικηθεί για το φόνο του θείου του από την Αυτοκρατορία του Γκαλμπατόριξ. Στο ταξίδι του αποκτά πρωτόγνωρες εμπειρίες, γνωρίζει νέους τόπους και ανακαλύπτει τη φρίκη και την καταστροφή που προκαλεί ο δαιμονικός αυτοκράτορας εξαιτίας της δίψας του για δύναμη. Μετά το θάνατο του συντρόφου του, Μπρόμ, και την αποτυχία της αναζήτησης των δολοφόνων του θείου του, αποζητά καταφύγιο μαζί με το μυστηριώδη σωτήρα του, Μέρταγκ (Murtagh), στους επαναστάτες Βάρντεν (Varden). Προσχωρεί στις τάξεις τους και αγωνίζεται και αυτός ενάντια στην αυτοκρατορία. Δίπλα του θα σταθούν ο δράκος του {Η Σαφίρα}, το ξωτικό Άρυα (Arya), καθώς και οι ελεύθεροι άνθρωποι και τα μαγικά πλάσματα της Αλαγαισίας.
Πολιτικός κρατούμενος
Αίτια υπάρξεως
Αν και η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του 1948 δεν είναι νομικώς δεσμευτική, αναγνωρίζεται γενικώς ως «κοινό πρότυπο επιτευγμάτων για όλους τους λαούς και όλα τα έθνη». Ιδιαίτερη σημασία για τους πολιτικούς κρατουμένους είναι τα άρθρα 5, 6, 9 και 18 αυτής της Διακηρύξεως. Η UDHR και οι μετέπειτα Συμφωνίες του Ελσίνκι του 1975 χρησιμοποιήθηκαν από έναν αριθμό μη κυβερνητικών οργανώσεων ως βάση για να υποστηρίξουν ότι ορισμένες κυβερνήσεις κρατούν στην πραγματικότητα πολιτικούς κρατουμένους.
Έραγκον (χαρακτήρας)
Προσαρμογές
Από το πρώτο βιβλίο της σειράς με τίτλο Έραγκον πήραν το όνομα και την πλοκή τους το το βιντεοπαιχνίδι Έραγκον και η ομώνυμη ταινία.
Πολιτικός κρατούμενος
Αίτια υπάρξεως
Οι πολιτικοί κρατούμενοι γράφουν μερικές φορές απομνημονεύματα των εμπειριών τους και τις ιδέες που προκύπτουν. Κάποια από αυτά τα απομνημονεύματα έχουν γίνει σημαντικά πολιτικά κείμενα. Για παράδειγμα, το «Γράμμα από μια φυλακή της πόλης του Μπέρμιγχαμ» του Κινγκ έχει περιγραφεί ως «ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά ντοκουμέντα που γράφηκαν από σύγχρονο πολιτικό κρατούμενο».
Έραγκον (χαρακτήρας)
Βιβλιογραφία
Έραγκον {Αύγουστος 26, 2003}, Πρωτότοκος {Άυγουστος 23, 2005}, Μπρίσινγκρ {Οκτώβριος 13, 2009},
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
http://en.wikipedia.org/wiki/Christopher_Paolini
Πολιτικός κρατούμενος
Πρόσωπα
thumb|upright|Η ακτιβίστρια των δικαιωμάτων των γυναικών και πολιτική κρατούμενη [[Λουτζέιν αλ-Χαδλούλ από τη Σαουδική Αραβία]]
Έραγκον (χαρακτήρας)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
List of Inheritance Cycle characters
Πολιτικός κρατούμενος
Ομάδες
Στη Ναζιστική Γερμανία οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές υπήρξαν από τα πρώτα θύματα καταστολής. Αργότερα ομάδες όπως οι κρατούμενοι και οι ιερείς υπό το Διάταγμα «Νύχτα και Ομίχλη».
Αξιοσημείωτες φυλακές πολιτικών κρατουμένων
Οι παρακάτω φυλακές έχουν αναγνωρισθεί ως έχουσες κρατήσει (ή κυρίως ή και αποκλειστικώς) πολιτικούς κρατουμένους:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φυλακισμένοι και κρατούμενοι Κρατουμενοι
Πιουστεκασίμ
Το Πιουστεκασίμ (επίσης, Πιουστακασύμ και Πιουζτακασύμ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Κούμπα του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1,841. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Πιουστεκασίμ, Γκιουνεϊμεχλέ και Ντεχνέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα
Ρέτζα ντι Κουισισάνα
Η Βασιλική κατοικία στο Κουισισάνα, ιταλ.: Reggia di Quisisana, είναι μια πρώην βασιλική κατοικία, που βρίσκεται στο τμήμα (frazione) της Κουισισάνα, έξω από το Καστελαμάρε ντι Στάμπια, στη μητροπολιτική πόλη της Νάπολης, στην περιοχή της Καμπανίας, στην Ιταλία. μικρογραφία| Πρόσοψη ενός από τα οικοδομήματα.
Ιστορία
Μια κατασκευή στην τοποθεσία τεκμηριώνεται πριν από το 1200, αλλά τα κτίρια έχουν τροποποιηθεί με την πάροδο των αιώνων. Τον περασμένο αιώνα, μετατράπηκε από βασιλική θερινή κατοικία σε σχολείο, στη συνέχεια σε ξενοδοχείο και τελικά περιέπεσε σχεδόν σε ερείπια τον 21ο αι.
Ο όρος Quisisana αποδίδει τον όρο Domus de loco sano, δηλ. Οικία του τόπου θεραπείας. Η βίλα αναφέρεται το 1280 σε σχέση με τον Κάρολο Α' του Ανζού και αναφέρεται στο Δεκαήμερο του Βοκάκιου. Ήταν τότε μέρος μιας οχυρωμένης πόλης. Στους επόμενους αιώνες έγινε ιδιοκτησία του Οίκου Φαρνέζε. Αλλά η βίλα ανακαινίστηκε κάτω από τον Οίκο των Βουρβόνων, συμπεριλαμβανομένου του Φερδινάνδου Δ' της Νάπολης το 1758 και αργότερα του Φερδινάνδου Β' της Νάπολης. Το 1878, ο Οίκος της Σαβοΐας παραχώρησε την ιδιοκτησία στην κοινότητα και έγινε το κομψό Hotel Margherita και αργότερα το 1923, το Royal Hotel Quisisana μέχρι τη δεκαετία του 1960. Η διάταξη είναι ένα συνονθύλευμα πτερύγων. Η γύρω περιοχή είναι ιταλικού στυλ κήποι. Το 2016 το ακίνητο βρίσκεται ακόμη υπό αποκατάσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλάτια στη Νάπολη
Νικολάε Ραντέσκου
Ο Νικολάε Ραντέσκου (ρουμ. Nicolae Rădescu, 30 Μαρτίου 1874 – 16 Μαΐου 1953) ήταν Ρουμάνος στρατιωτικός και πολιτικός, που υπήρξε ο προτελευταίος πρωθυπουργός της Ρουμανίας πριν την επιβολή κομμουνιστικού καθεστώτος στη χώρα, με θητεία από τις 7 Δεκεμβρίου 1944 μέχρι την 1η Μαρτίου 1945.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ραντέσκου γεννήθηκε στην κωμόπολη Καλιμανέστι της Μεγάλης Βλαχίας, σήμερα στον Νομό Βίλτσεα, από γονείς μικροϊδιοκτήτες γης, τον Ράντου και τη Ζαμφίρα. Εισάχθηκε στη Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών και απεφοίτησε την 1η Ιουλίου 1898 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Μετά επεδίωξε ανώτερες στρατιωτικές σπουδές, στη Σχολή Ιππικού ως τον Ιούνιο του 1900, και στην Ανώτερη Σχολή Πολέμου στο Βουκουρέστι, το 1904-1905, προαγόμενος σε λοχαγό στις 4 Οκτωβρίου 1909.
Στον Β΄ Βαλκανικό και Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Το θέρος του 1913 ο Ραντέσκου γνώρισε για πρώτη φορά την πολεμική δράση με την 1η Μεραρχία Ιππικού στη Βουλγαρία, κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Προάχθηκε σε ταγματάρχη το 1916 και υπηρέτησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολεμώντας κατά των Γερμανών με το 5ο Σύνταγμα Călărași σε ορεινές διαβάσεις των Καρπαθίων. Για τη γενναιότητα και τις ικανότητες που επέδειξε στη Μάχη του Σαλάτρουκου τον Οκτώβριο του 1916 τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος του Μιχαήλ του Γενναίου. Τον Απρίλιο του 1917 προάχθηκε σε αντισυνταγματάρχη και υπηρέτησε στο επιτελείο της 2ης Μεραρχίας Ιππικού μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου 1918, προαγόμενος σε συνταγματάρχη τον Απρίλιο του 1919.
Στον Μεσοπόλεμο
Στις 27 Μαΐου 1920 ο Ραντέσκου διορίσθηκε υπασπιστής του Βασιλέως Φερδινάνδου και κατόπιν υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος στο Λονδίνο (1926-1928). Επιστρέφοντας, προάχθηκε τον Μάρτιο του 1928 σε ταξίαρχο. Υπηρέτησε ως διοικητής της 4ης Μεραρχίας «Ροσιόρι» και μετά της 1ης Μεραρχίας Ιππικού (1931-1933). Παραιτήθηκε από το στράτευμα στις 5 Φεβρουαρίου 1933, κατηγορώντας τους «κερδοσκοπούντες πολιτικούς» και την καμαρίλα του βασιλέως Καρόλου Β΄ της Ρουμανίας για «εμπορευματοποίηση της στρατιωτικής ζωής».
Αμέσως ο Ραντέσκου εντάχθηκε στο «Λαϊκόν Κόμμα» του απόστρατου στρατάρχη Αλεξάντρου Αβερέσκου και, έχοντας αναμιχθεί στον εθνικιστικό πολιτικό χώρο, υπεστήριξε το ακροδεξιό κίνημα «Σταυροφορία του Ρουμανισμού» (Cruciada Românismului), που είχε στόχο τον «εκρουμανισμό» των Γερμανών και των Ούγγρων της Τρανσυλβανίας. Αυτό το βραχύβιο κίνημα είχε αποσχισθεί από τη Σιδηρά Φρουρά και είχε αρχηγό τον Μιχάι Στελέσκου, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1936 από ένα απόσπασμα θανάτου της Σιδηράς Φρουράς, οπότε ο Ραντέσκου τέθηκε επικεφαλής της «Σταυροφορίας», η οποία όμως έσβησε σύντομα.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και άνοδος του κομμονισμού
Μετά την παραίτηση του βασιλέως Καρόλου Β΄ τον Σεπτέμβριο του 1940 ο Ραντέσκου κατηγόρησε τον δικτάτορα Ιόν Αντονέσκου ότι συνεργαζόταν με τη ναζιστική Γερμανία. Το 1942 ο Ραντέσκου έγραψε άρθρο που επέκρινε τον Γερμανό πρέσβυ στη Ρουμανία φον Κίλινγκερ και τις συνεχείς επεμβάσεις του στις εσωτερικές υποθέσεις της Ρουμανίας. Κατόπιν αυτού ο Ραντέσκου κλείσθηκε ως πολιτικός κρατούμενος στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Τίργκου Ζίου. Στις 23 Αυγούστου 1944, αμέσως μετά την πτώση του Αντονέσκου από το πραξικόπημα του Βασιλέως Μιχαήλ, ο Ραντέσκου απελευθερώθηκε και στις 15 Οκτωβρίου διορίσθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού της Ρουμανίας με τη στήριξη της Σοβιετικής Ενώσεως, που τον προτίμησε για τη φήμη του ως αντίπαλου του ναζισμού, ο οποίος έχαιρε της εκτιμήσεως του λαού.
Στις 7 Δεκεμβρίου 1944 ο Νικολάε Ραντέσκου έγινε πρωθυπουργός της Ρουμανίας. Οι Σοβιετικοί τον υπεστήριξαν στην αρχή, π.χ. σε μια επίσκεψή του στο Βουκουρέστι ο Σοβιετικός υφυπουργός Εξωτερικών Αντρέι Βισίνσκι εξέφρασε δημοσίως την εμπιστοσύνη της χώρας του στην κυβέρνηση Ραντέσκου. Ωστόσο σύντομα ξεπρόβαλλαν διαφωνίες, ιδίως εξαιτίας των απαιτήσεων της Μόσχας για πολεμικές αποζημιώσεις ύψους 300 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Ραντέσκου επίσης αντιστάθηκε στη σοβιετική απαίτηση να απελαθούν στη Σοβιετική Ένωση οι Γερμανοί που είχαν μείνει στη Ρουμανία. Επιπλέον επεχείρησε να εφαρμόσει ισχυρά ανικομμουνιστικές πολιτικές.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1945 το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας και οι συνοδοιπόροι του οργάνωσαν μαζική διαδήλωση μπροστά από τα βασιλικά ανάκτορα, ζητώντας την παραίτηση του Ραντέσκου. Ενώ η διαδήλωση βρισκόταν σε εξέλιξη, προβοκάτορες κομμουνιστές πράκτορες άνοιξαν πυρ μέσα από το κτήριο του Υπουργείου Εσωτερικών απέναντι, σκοτώνοντας αρκετούς ανθρώπους. Σε ραδιοφωνικό μήνυμά του το ίδιο βράδυ ο πρωθυπουργός επέρριψε την ευθύνη για την επίθεση στους Άνα Πάουκερ και Βασίλε Λούκα. Την επόμενη ημέρα το Κομμουνιστικό Κόμμα ενορχήστρωσε μια χωρίς προηγούμενο εκστρατεία προπαγάνδας εναντίον του Ραντέσκου. Ο ίδιος ο γιος του, που είχε εγγραφεί στο Κόμμα το 1940 και είχε λάβει μέρος στη διαδήλωση, έγραψε μια ανοικτή επιστολή προς τον πατέρα του, που δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες Σπίθα (Scînteia) και Ελεύθερη Ρουμανία (România Liberă) στις 28 Φεβρουαρίου, όπου κατηγορούσε τον Ραντέσκου ότι έδωσε τη διαταγή να πυροβοληθούν ειρηνικοί διαδηλωτές. Ταυτοχρόνως ο Βισίνσκι, με την καθοδήγηση του Ιωσήφ Στάλιν, προειδοποίησε ότι η Σοβιετική Ένωση δεν θα επέτρεπε να επιστραφεί η Βόρεια Τρανσυλβανία στη Ρουμανία εάν ο Ραντέσκου παρέμενε πρωθυπουργός. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών των πιέσεων, ο Ραντέσκου παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία την 1η Μαρτίου.
Στις 6 Μαρτίου 1945 η πρώτη κομμουνιστικού προσανατολισμού κυβέρνηση στην ιστορία της Ρουμανίας ανέλαβε την εξουσία, υπό την προεδρία του Πέτρου Γκρόζα. Τα αμέσως επόμενα έτη οι κομμουνιστές εδραίωσαν την κυριαρχία τους στη χώρα.
Αυτοεξόριστος στη Δύση
Το ίδιο έτος ο Ραντέσκου αναζήτησε καταφύγιο στη βρετανική διπλωματική αντιπροσωπεία, παραμένοντας εκεί περίπου δύο μήνες, και μετά οι Βρετανοί τον παρέδωσαν στις ρουμανικές αρχές, που εγγυήθηκαν την ασφάλειά του, αλλά τον έθεσαν σε κατ' οίκον περιορισμό. Στις 17 Ιουνίου 1946 κατόρθωσε να επιβιβασθεί σε αεροπλάνο και να φθάσει στην Κύπρο, τότε ακόμα βρετανική αποικία, όπου παρέμεινε σε στρατόπεδο προσφύγων μέχρι την υπογραφή των Συνθηκών Ειρήνης των Παρισίων το 1947, οπότε αφέθηκε να φύγει. Περνώντας από το Παρίσι και τη Λισαβόνα, ο Ραντέσκου κατέληξε στις ΗΠΑ. Εκεί συνάντησε άλλους εξόριστους Ρουμάνους πολιτικούς, όπως τους πρώην υπουργούς Εξωτερικών Γκριγκόρε Γκαφένκου και Κονσταντίν Βισοϊάνου, και σχημάτισαν μαζί μια ενωμένη αντικομμουνιστική αντιπολίτευση στην εξορία, τη «Ρουμανική Εθνική Επιτροπή». Το 1950, μετά από διαφωνίες στο εσωτερικό της, ο Ραντέσκου ίδρυσε την «Ενωση Ελευθέρων Ρουμάνων» (Liga Românilor Liberi) μαζί με τους Γκαφένκου, Νικολάε Καρανφίλ, Κάρολ Νταβίλα, Βιορέλ Τιλέα, τον στρατηγό Ιόν Γκεόργκε και τον πρώην πρωθυπουργό Βιντίλα Μπρατιάνου.
Ο Νικολάε Ραντέσκου πέθανε από φυματίωση σε ηλικία 79 ετών στη Νέα Υόρκη και τάφηκε εκεί. Το έτος 2000, με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού Μούγκουρ Ισαρέσκου, τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Ρουμανία και συμφώνως με την επιθυμία που είχε εκφράσει στη διαθήκη του, τάφηκαν στο κοιμητήριο Μπέλου του Βουκουρεστίου στις 23 Νοεμβρίου 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ρουμάνοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Στρατηγοί
Μόσχος ο Περγαμηνός
Ο Μόσχος ο Περγαμηνός (γιος του Μόσχου, 2ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Πέργαμο, ο οποίος στέφθηκε νικητής σε άγνωστο αγώνισμα δρόμου κατά τους 226ους (125 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Περγαμηνοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες αγωνισμάτων δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Τζέιμς Τέμπλερ (αεροναυτικός)
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1846 στο Γκρίνουιτς και ήταν γιος του Τζον Τέμπλερ. Σπούδασε στο Χάρροου και το Κολέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ. Ενώ υπηρετούσε στο Βασιλικό Σώμα Τυφεκιοφόρων, άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον στα στρατιωτικά αερόστατα.
Το 1878 οι λοχαγοί Τέμπλερ και Γουάτσον εγκαινίασαν την πρώτη τακτική σχολή αεροστάτων του Βρετανικού Στρατού στο Γούλιτς. Στη σχολή βρισκόταν αρχικά το αερόστατο του Τέμπλερ, Crusader. Την ίδια περίοδο, ο Τέμπλερ ορίστηκε εκπαιδευτής Αεροναυτικής στο Βασιλικό Σώμα Μηχανικών. Την επόμενη χρονιά ο λοχαγός Τέμπλερ ανέλαβε τη διοίκηση του νεοσυσταθέντος τμήματος στρατιωτικών αεροστάτων στο Τσάτχαμ.
Στις 10 Δεκεμβρίου 1881 ο λοχαγός Τέμπλερ συνοδεύτηκε από τους Ουόλτερ Πάουελ, βουλευτή του Μάλμεσμπερι και τον Αγκ-Γκάρντνερ, στο αερόστατο Saladin. Αναχώρησαν από το Μπαθ και κατευθύνθηκαν προς το Ντόρσετ. Σε σύντομο διάστημα βρέθηκαν κοντά στο Έιπερσμαουθ, δυτικά του Μπρίντπορτ. Καθώς το αερόστατο παρασυρόταν τάχιστα προς τη θάλασσα, προσπάθησαν να προσγειωθούν. Το αερόστατο ακούμπησε στο έδαφος περίπου 140 μέτρα από την άκρη του γκρεμού. Το αερόστατο σύρθηκε κατά μήκος του γκρεμού και ο Τέμπλερ βγήκε από το καλάθι του αεροστάτου κρατώντας το σχοινί της βαλβίδας. Μιας και το αερόστατο είχε ελαφρύνει, ανυψώθηκε περίπου 2,5 μέτρα από το έδαφος με τον Αγκ-Γκάρντνερ να πηδά και να σπάζει το πόδι του. Ο Πάουελ ήταν πλέον ο μοναδικός επιβαίνων του αεροστάτου. Ο Τέμπλερ, που ακόμη κρατούσε το σχοινί, φώναξε στον Πάουελ να κατεβεί από το σχοινί. Ο Πάουελ κινήθηκε προς το σχοινί, αλλά το αερόστατο ανυψώθηκε, και ο Τέμπλερ έχασε τον έλεγχο του σχοινιού. Το αερόστατο ανυψώθηκε τάχιστα και ο Πάουελ παρασύρθηκε προς τη θάλασσα, από όπου δε βρέθηκε ποτέ.
Τον Φεβρουάριο του 1885, ο Τέμπλερ προήχθη στο βαθμό του ταγματάρχη. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Βρετανικού Στρατού στο Σουδάν το 1885, ο Τέμπλερ πήρε μαζί του τρία αερόστατα. Τιμήθηκε για τις αποστολές που πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια της συμπλοκής του Χασίν.
Το 1888 ο Τέμπλερ κατηγορήθηκε, συνελήφθη και καταδικάστηκε για τη διάδοση μυστικών της Βρετανίας για στα στρατιωτικά αερόστατα προς την ιταλική κυβέρνηση. Τελικά η υπόθεση ήταν αβάσιμη και ο Τέμπλερ αθωώθηκε εντίμως.
Στην αρχή του Δευτέρου Πολέμου των Μπόερς (1899–1902), ο Τέμπλερ υπηρέτησε στο Επιστημονικό και Κλαδικό Σώμα ως αντισυνταγματάρχης. Προβιβάστηκε στο βαθμό του συνταγματάρχη τον Δεκέμβριο του 1899 και μπόρεσε να χρησιμοποιήσει το ενδιαφέρον του για την ατμοκίνητη έλξη όταν υπηρέτησε ως Διοικητής του Τμήματος Ατμοκίνητης Οδικής Μεταφοράς κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τιμήθηκε για τις αποστολές που πραγματοποίησε (29 Νοεμβρίου 1900) από τον Λόρδο Ρόμπερτς, επιτελάρχη κατά το πρώτο μέρος του πολέμου.
Το 1902, ο Τέμπλερ αποφάσισε πως ήταν η κατάλληλη περίοδος για να κατασκευαστεί ένα βρετανικό στρατιωτικό αερόπλοιο. Υπό την καθοδήγηση του Τέμπλερ, το 1905 το Εργοστάσιο Αεροστάτων μεταφέρθηκε στο Φάρνμποροου, όπου ξεκίνησαν οι εργασίες σε υπόστεγο αερόπλοιων. Το γεγονός αυτό, και η έλλειψη χρηματικών πόρων, καθυστέρησαν την έναρξη του έργου. Οι εργασίες στο Πηδαλιουχούμενο Αριθμός 1 του Βρετανικού Στρατού, που έλαβε το όνομα Nulli Secundus δεν ολοκληρώθηκαν πριν το 1907, όταν ο Τέμπλερ δεν ήταν επιβλέποντας του Εργοστασίου Αεροστάτων, έχοντας αντικατασταθεί από τον συνταγματάρχη Κάπερ το 1906.
Ο Τέμπλερ συνέχισε να εργάζεται ως επόπτης του Εργοστασίου Αεροστάτων μέχρι την αποστράτευσή του το 1908.
Πέθανε στο Λούις του Σάσσεξ στις 2 Ιανουαρίου 1924.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι αεροπόροι Κατηγορία:Άγγλοι στρατιωτικοί
Κόμπουργκ
Το Κόμπουργκ (γερμανικά: Coburg) ή εξελληνισμένα Κοβούργο είναι πόλη η οποία βρίσκεται στην περιοχή Άνω Φραγκονία της Βαυαρίας, Γερμανία, στις όχθες του ποταμού Ιτς. Για πολύ καιρό το Κόμπουργκ ήταν μέρος των κρατών της Θουριγγίας και προσαρτήθηκε στη Βαυαρία το 1920 έπειτα από λαϊκή ψήφο. Μέχρι την επανάσταση του 1918 ήταν μία από τις πρωτεύουσες του Δουκάτου Σαξονίας-Κόμπουργκ και Γκότα και του Δουκάτου Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ. Μέσω διαδοχικών δυναστικών πολιτικών, μέλη της άρχουσας οικογένειας του Κόμπουργκ παντρεύτηκαν με διάφορους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης, με γνωστότερο τον πρίγκιπα Αλβέρτο, ο οποίος παντρεύτηκε τη βασίλισσα Βικτώρια το 1840.
Σήμερα το Κόμπουργκ έχει πληθυσμό περίπου 41.500 κατοίκους. Καθώς δεν υπέστη σημαντικές καταστροφές κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Κόμπουργκ διατηρεί πολλά ιστορικά κτίρια και είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Το Κόμπουργκ είναι γνωστό για το Φέστε Κόμπουργκ, ένα από τα μεγαλύτερα κάστρα της Γερμανίας. Το 1530, ο Μαρτίνος Λούθηρος έζησε εκεί για έξι μήνες κατά τη διάρκεια των οποίων εργαζόταν στη μετάφραση της Βίβλου στα γερμανικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άνω Φραγκονία κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
Theater piece no. 1
Γνήσιο διακαλλιτεχνικό προϊόν, το '''Theater Piece Νο. 1''' ήταν ένα παραστασιακό γεγονός που συντέθηκε με πρωτοβουλία του Jon Cage με την συμβολή επιμέρους καλλιτεχνικών καταθέσεων. Στο “event” συμμετείχαν ο Merce Cunningham (1919 – 2009), ο Robert Rauschenberg (1925 – 2008), εικαστικός καλλιτέχνης, εκπρόσωπος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού και της Ποπ Αρτ, που εξέθεσε για πρώτη φορά τους διάσημους Λευκούς Πίνακες του κατά την διάρκεια του Theater Piece Νο 1, ο Charles Olson (1910 – 1970), ποιητής και συγγραφέας, η Mary Caroline Richards (1916 – 1999), ποιήτρια καθηγήτρια του Black Mountain College και ο David Tudor (1926-1996), πιανίστας και συνθέτης πειραματικής μουσικής, ο οποίος θα ερμηνεύσει αργότερα στην Ευρώπη το 4 '33 '' του Cage.
Το “Event” δεν μαγνητοσκοπήθηκε, μια εικόνα για το τι συνέβη εκείνο το απόγευμα στην τραπεζαρία του  Black Mountain College μπορούν να συνθέσουν μόνο οι μαρτυρίες των παρευρισκόμενων. Ο Cage είχε την ιδέα για το πολυμορφικό “event” μια μέρα μετά το μεσημεριανό, ενώ το ίδιο το “event” έλαβε χώρα, χωρίς πρόβες, σενάριο και  κουστούμια το ίδιο βράδυ. Σε κάθε ένα από τους συνεργάτες ανατέθηκαν δύο τυχαία τμήματα χρόνου, μέσα στα οποία παρουσίασαν δραστηριότητες της επιλογής τους. Ο Cage έδωσε γενικές οδηγίες για το τι θα έκανε ο καθένας, αφήνοντας μεγάλες ελευθερίες στους συντελεστές. Το συνολικό αποτέλεσμα κράτησε 45 λεπτά.
Ο χώρος που συνέβη το Theater Piece Νο.1 περιγράφετε από τον Cage ως εξής:  "“Το κοινό κάθονταν σε τέσσερα ισομερή τριγωνικά τμήματα, οι κορυφές των οποίων άγγιζαν μια μικρή τετράγωνη performance area και διάδρομοι ανάμεσα σε αυτήν οδηγούσαν στην μεγαλύτερη  performance area, η οποία τους περικύκλωνε.”"Όλες οι δραστηριότητες συνέβαιναν ταυτόχρονα: ο Charles Olsen και η  M. C. Richards απάγγειλαν την ποίηση τους από την κορυφή μιας σκάλας έξω από τον χώρο του κοινού. Ο  Cunningham χόρεψε ακολουθούμενος από ένα σκυλί, ανάμεσα στους θεατές. Ο David Tudor έπαιξε μουσική του Cage σε ένα προετοιμασμένο πιάνο, του οποίου ο ήχος παραμορφωνόταν από την προσθήκη τσόχας και ξύλου μεταξύ των χορδών, ή ανοιγόκλεινε ένα ραδιόφωνο. Τρεις πίνακες από του Λευκούς Πίνακες του Rauschenberg κρέμονταν από το την οροφή και σχημάτιζαν έναν σταυρό, και χρησίμευαν ως οθόνες για την προβολή σλάιντς και ως φόντο για την δράση. Κρεμάστηκε επίσης ένας μεγάλος μαυρόασπρος πίνακας του Franz Kline, τον οποίο είχε ζωγραφίσει εκείνο το καλοκαίρι στο Black Mountain College. Ο Rauschenberg στέκονταν κάτω από έναν από τους πίνακες του και έπαιζε δίσκους της Edith Piaf σε ένα παλιό γραμμόφωνο. Ο Cage παράλληλα έδινε μια διάλεξη για τον Meister Eckhart και το Ζεν. Η διάρκεια αυτής της διάλεξη καθόριζε και την συνολική διάρκεια του “Event”. Στο τέλος του “Event” τέσσερα αγόρια ντυμένα στα λευκά σέρβιραν καφέ, σε φλιτζάνια που βρίσκονταν πάνω στις καρέκλες από την αρχή του δρώμενου.
Φαίνεται να υπάρχει μια σύγχυση σε σχέση με το τι ακριβώς συνέβη εκείνο το απόγευμα στο Black Mountain College, η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί και μέρος της επιτυχίας αυτής της έκθεσης δράσεων που συνέβαιναν ταυτόχρονα. Η πρόσληψη από τον κάθε θεατή εξαρτιόταν από το πού θα καθόταν και τι θα επέλεγε να δει από τις παράλληλες δράσεις που εξελίσσονταν μπροστά του και γύρω του. Η Johanna Jalowetz πήγε νωρίτερα στον χώρο της τραπεζαρίας, προκειμένου να πιάσει “καλή θέση”. Τότε ο Cage της απάντησε ότι όλες οι θέσεις είναι εξίσου καλές για το συγκεκριμένο θέαμα. Οι αντιδράσεις του κοινού δεν ήταν όλες θετικές: ο Edgar Taschdjian δήλωσε ότι προτιμά να ακούει την μουσική από βατράχους, ο Lou Harrison βρήκε όλο το συμβάν βαρετό, ενώ  άκουσαν την Johanna Jalowetz να λέει μετά το “Event” ότι “Αυτοί είναι οι σκοτεινοί καιροί”
Το "Event” αναγνωρίζεται ως το πρώτο happening από τον Allan Kaprow. Τα happenings κατέλαβαν τον κόσμο της τέχνης από τότε μέχρι και σήμερα, ενώ από δρώμενα αυτού του είδους προήλθε το θέατρο των μικτών μέσων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποπ Αρτ
Βίκους Λόνγκους
Βίκους Λόνγκους (Vicus Longus), δηλαδή Μακρά Οδός, ήταν ονομασία δρόμου στην Περιοχή VI της αρχαίας Ρώμης, που ένωνε τη Σουβούρα με την κορυφή του Κυρινάλιου λόφου κατά μήκος της κοιλάδας μεταξύ του Κυρινάλιου και του Βιμινάλιου λόφου.
Ο Τ. Λίβιος (Χ.23.6.) τον αναφέρει σε σχέση με την αφιέρωση ενός βωμού στην Aιδώ Πληβεία (Pudicitia Plebeia) το 296 π.Χ.: αναφέρει ότι επάνω στον δρόμο υπήρχαν ιερά στη θεά του Πυρετού (Febris) και την Τύχη (Fortuna). Το όνομά του επιβεβαιώνεται από δύο επιγραφές της αυτοκρατορικής εποχής (CIL VI, 9736, CIL VI 10023). Ένα μεγάλο τμήμα του άκρου του δρόμου καταστράφηκε, για να kτιστούν oi Θέρμες του Διοκλητιανού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Θούριο
Με την ονομασία Θούριο υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Εθνική Βιβλιοθήκη Επιστήμης και Τεχνολογίας της Γερμανίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη Επιστήμης και Τεχνολογίας της Γερμανίας (TIB) (γερμανικά: Technische Informationsbibliothek), είναι η δημόσια κεντρική βιβλιοθήκη της Γερμανίας για όλους τους τομείς της μηχανικής, της τεχνολογίας και των φυσικών επιστημών. Χρηματοδοτείται από κοινού από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Παιδείας και Έρευνας (BMBF) και τα 16 γερμανικά κρατίδια. Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1959 και λειτουργεί σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Leibniz του Ανόβερου. Εκτός από την απόκτηση επιστημονικής βιβλιογραφίας, διεξάγει εφαρμοσμένη έρευνα σε τομείς όπως η αρχειοθέτηση μη κειμενικών εγγράφων, η οπτικοποίηση δεδομένων και το μελλοντικό Διαδίκτυο. Η βιβλιοθήκη συμμετέχει επίσης σε διάφορες πρωτοβουλίες ανοικτής πρόσβασης. Με μία συλλογή άνω των 9 εκατομμυρίων τεκμηρίων το 2017, η TIB είναι η μεγαλύτερη επιστημονική και τεχνολογική βιβλιοθήκη στον κόσμο.
Συλλογή
Η TIB διαθέτει βιβλιογραφία σε όλους τους τομείς της μηχανικής, καθώς και στην αρχιτεκτονική, την τεχνολογία της πληροφορικής, τη χημεία, τα μαθηματικά, τη φυσική και άλλες βασικές επιστήμες. Ειδικεύεται ιδιαίτερα στην απόκτηση "γκρίζας βιβλιογραφίας", η οποία είναι δύσκολο να αποκτηθεί και δεν διατίθεται μέσω του καθιερωμένου εμπορίου βιβλίων ή περιοδικών. Κατέχει επίσης μεγάλο αριθμό προτύπων, κανόνων, διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, δεδομένων πηγής, πρακτικών επιστημονικών συνεδρίων, κυβερνητικών ερευνητικών εγγράφων και διατριβών. Οι ειδικές συλλογές περιλαμβάνουν τη "Συλλογή Albrecht Haupt" με ψηφιακά αποτυπωμένα αρχιτεκτονικά σχέδια και μια περιφερειακή εστίαση στην τεχνική βιβλιογραφία της Ανατολικής Ασίας και της Ανατολικής Ευρώπης. Το κινηματογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που κατείχε προηγουμένως το IWF Wissen und Medien (IWF Γνώση και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης) βρίσκεται πλέον στην κατοχή της TIB
Η συλλογή της καταλαμβάνει 125 χιλιόμετρα ράφια.