cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προσφυγικά Πάτρας
Ιστορία
Από την ημέρα που εγκαταστάθηκαν οι πρόσφυγες ασχολήθηκαν με πάσης φύσεως εργασία. Οι άντρες εργάτες, μικροπωλητές (πάγος, ξυλεία), σε ξυλουργεία, σταφιδεργοστάσια. Οι γυναίκες δούλευαν στις βιομηχανίες της πόλης (κλωστοϋφαντουργία, φανελοποιία κ.λπ.), υπηρέτριες. Πολλοί από τους πρόσφυγες κοιμόντουσαν σε πρόχειρα καταλύματα στα εργοστάσια όπου δούλευαν και τα παρείχαν οι ίδιοι οι εργοδότες.
Για πάρα πολλά χρόνια επικρατούσε μεγάλη φτώχεια, ακόμα και σήμερα θεωρείται φτωχή συνοικία, αλλά οι πρόσφυγες κρατούσαν τα ήθη και τα έθιμα του τόπου τους. Ενδεικτικό της φτώχειας είναι ότι η ενορία είχε κοινόχρηστο φέρετρο και μετά από κάθε κηδεία επιστρεφόταν στην ενορία. Στην συνοικία υπάρχει ο ναός της Αγίας Φωτεινής που κτίσθηκε από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες σε ανάμνηση του ομώνυμου Ναού που βρισκόταν στη Σμύρνη.
Ονομαστά καφενεία της συνοικίας ήταν το Βυζάντιον και η Αίγλη όπου μονοπωλούσαν για πολλά χρόνια τις αντρικές παρέες.
Αθλητισμός
Το 1925 δημιουργήθηκαν από πρόσφυγες ο Α.Π.Σ. Ολυμπιακός (από συγχώνευση του Λευκού Αστέρα και της Μικρασιατικής Ένωσης), ο Α.Π.Σ. Θύελλα, ο Α.Π.Σ. Αρης, η ΑΕΚ Πατρών, ο Α.Ο. Πατραϊκός, ομάδες θρύλοι για τα Προσφυγικά και κάποιες από αυτές και για ολόκληρη την πόλη της Πάτρας. Το 1925 ξεκίνησε η κατασκευή του γηπέδου στην συνοικία προσφυγικά δίπλα στην Αγία Φωτεινή και εγκαινιάστηκε το 1927 με τον αγώνα Ολυμπιακού Πατρών-Ολυμπιακού Πειραιώς.
Το Γήπεδο του Ολυμπιακού, το σημερινό Γήπεδο Προσφυγικών, αρχικά είχε φυσική περίφραξη από καλαμιές, στην συνέχεια τοποθετήθηκε φράχτης από τάβλες και έπειτα περίφραξη από λαμαρίνες μέχρι το 2002 οπότε και απέκτησε περίφραξη με συρματόπλεγμα. Το 2008 ανακαινίσθηκε αλλά μετά λίγα χρόνια εγκαταλείφθηκε και πάλι και ως σήμερα (2021) παραμένει ανενεργό. Το γήπεδο Ολυμπιακού στα Προσφυγικά είναι ένα από τα παλαιότερα γήπεδα στην Πάτρα, μετά το γήπεδο Τασσακόπουλου μαζί με το γήπεδο της Παναχαϊκής, και θεωρείται ένα από τα παλιότερα στην Ελλάδα.
Ιερά Μητρόπολις Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου
Η Ιερά Μητρόπολις Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου είναι μητρόπολη της Εκκλησίας της Ελλάδας. Έδρα της είναι η πόλη της Ναυπάκτου στη νοτιοανατολική Αιτωλοακαρνανία και καλύπτει τον Δήμο Ναυπακτίας και την Δημοτική Ενότητα Παρακαμπυλίων του Δήμου Αγρινίου. Σημερινός μητροπολίτης (από το 1995) είναι ο Ιερόθεος (Βλάχος).
Ιστορία
Η επισκοπή της Ναυπάκτου μαρτυρείται από τον 4ο αιώνα και αρχικά υπαγόταν στην Κόρινθο και αργότερα στην Αθήνα.
Όπως και το υπόλοιπο Ιλλυρικό, η Ναύπακτος υπαγόταν στον Πάπα της Ρώμης μέχρι το 733, όταν ο Λέων Γ΄ ο Ίσαυρος την υπήγαγε στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Ο επίσκοπός της, Αντώνιος, αναφέρεται μεταξύ των συμμετεχόντων στις Συνόδους που πραγματοποιήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη το 869–70 και το 879–80.
Όταν η Ναύπακτος έγινε έδρα του νέου βυζαντινού θέματος της Νικόπολης στο δεύτερο μισό του 9ου αιώνα, η επισκοπή προήχθη σε μητροπολιτική στα τέλη του 9ου αιώνα, αναλαμβάνοντας τον ρόλο που προηγουμένως κατείχε η Νικόπολη.
Έτσι, εμφανίζεται στις πηγές από τον 9ο αιώνα ως «Μητρόπολις Ναυπάκτου Νικοπόλεως», αριθμώντας αρχικά οκτώ εξαρτώμενες επισκοπές που κάλυπταν όλη την Ήπειρο: Βονίτσης, Αετού, Αχελώου, Ρωγών, Ιωαννίνων, Φωτικής, Αδριανόπολης, Βουθρωτού. Στο Τακτικόν του Εσκοριάλ στις αρχές της δεκαετίας του 970, προστέθηκε η επισκοπή της Χειμάρρας και κατά τον 11ο αιώνα δύο ακόμη, οι επισκοπές Κοζύλης και Άρτης υπήχθησαν στη Ναύπακτο. Μετά τη βυζαντινή κατάκτηση της Βουλγαρίας περί το 1020, οι βόρειες επισκοπές της τέθηκαν υπό τη δικαιοδοσία της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος.
Μετά την Δ΄ Σταυροφορία, η Ναύπακτος έγινε μέρος του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Υπό τον μητροπολίτη Ιωάννη Απόκαυκο, ο θρόνος της Ναυπάκτου κέρδισε σε σημασία και ηγήθηκε τοπικής Συνόδου για το νότιο ήμισυ των περιοχών της Ηπείρου, αλλά σύντομα επισκιάστηκε από την Αρχιεπισκοπή Αχρίδος υπό τον δραστήριο Δημήτριο Χωματηνό.
Η πόλη βρέθηκε υπό Φραγκοκρατία από το 1294 και έγινε Ρωμαιοκαθολική επισκοπή, στην οποία επισκόπευσαν περίπου 20 αρχιεπίσκοποι τον 14ο-15ο αιώνα. Η πόλη παρέμεινε τιτουλάρια επισκοπή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας μέχρι το 1977.
Πηγές
Ναυπακτου Μητροπολη Κατηγορία:Πρώην επισκοπές της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας
Οδυσσέας Βλαχοδήμος
Ο Οδυσσέας Βλαχοδήμος (Στουτγκάρδη, 26 Απριλίου 1994) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στη Γερμανία, και αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της Μπενφίκα και της Εθνικής Ελλάδος.
Κατοικώντας στη Στουτγκάρδη, ξεκίνησε την καριέρα του στην, αγωνιζόμενη στη Μπουντεσλίγκα, ΦφΜ Στουτγκάρδη το 2012, με την οποία πραγματοποίησε τρεις εμφανίσεις τη σεζόν 2015-16, πριν ενταχθεί στον Παναθηναΐκό της Superleague Ελλάδα, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν.
Ο Βλαχοδήμος, όταν ήταν νέος, εκπροσώπησε τη Γερμανία σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες και αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ17 και το Παγκόσμιο Κύπελλο Κ17 το 2011. Αργότερα, έγινε μέλος της ομάδας που κέρδισε το ΟΥΕΦΑ Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ17 του 2017.
Στουτγκάρδη
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Γ' κατηγορία Γερμανίας την 25η Φεβρουαρίου 2012, με τη β' ομάδα της ΦφΜ Στουτγκάρδης, η οποία ηττήθηκε με 1-0 από την ΦΚ Χάιντενχαϊμ εκτός έδρας, ενώ τον Ιούνιο η συνεργασία τους ανανεώθηκε για τρεις επιπλέον χρονιές. Στη 18άδα του αντίστοιχου α' συγκροτήματος σε αναμέτρηση πρωταθλήματος επιλέχθηκε τον Αύγουστο του 2013, γεγονός που επαναλήφθηκε 11 φορές την επόμενη διετία και την 29η Αυγούστου 2015 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη γερμανική Μπουντεσλίγκα, όταν αποβλήθηκε ο βασικός τερματοφύλακας στην αναμέτρηση Στουτγκάρδη-Άιντραχτ Φρανκφούρτης (στο 67' και με αποτέλεσμα 1-2, τελικό 1-4). Έκτοτε καθιερώθηκε ως αναπληρωματικός μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου και σημείωσε άλλες δύο εμφανίσεις στη διοργάνωση, αμφότερες για ολόκληρο το 90λεπτο.
Παναθηναϊκός
Από τις 26 Ιανουαρίου 2016 εντάχθηκε στον Παναθηναϊκό με συμβόλαιο διάρκειας 2½ αγωνιστικών περιόδων και λήξης το καλοκαίρι του 2019. Το ντεμπούτο του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού το πραγματοποίησε στις 3 Απριλίου του 2016 στην εντός έδρας επικράτηση του τριφυλλιού κόντρα στη Βέροια με 3-2 για την 28η αγωνιστική του Ελληνικού Πρωταθλήματος. Έχοντας περάσει το πρώτο μισό της επόμενης σεζόν (2016-2017) στον πάγκο ως αναπληρωματικός του τότε βασικού τερματοφύλακα της ομάδας Λουκ Στιλ ο Βλαχοδήμος πήρε τη δεύτερή του ευκαιρία στις 27 Νοεμβρίου 2016 στην ισόπαλη εκτός έδρας αναμέτρηση με τον Πανιώνιο για το ελληνικό πρωτάθλημα που έληξε 1-1. Τη συγκεκριμένη ευκαιρία την αξιοποίησε δεόντως αφου χαρακτηρίστηκε από πολλούς δημοσιογράφους ως ο καλύτερος παίχτης του Παναθηναϊκού στον συγκεκριμένο αγώνα. Την επόμενη εβδομάδα ξεκίνησε ξανά ως βασικός στη νικηφόρα εντός έδρας αναμέτρηση με τον ΠΑΟΚ για το ελληνικό πρωτάθλημα, διατηρώντας ανέπαφη την εστία του. Στις 17 Μαΐου 2017, στην εντός έδρας αναμέτρηση με τον ΠΑΟΚ για τα play off του ελληνικού πρωταθλήματος, ο Βλαχοδήμος αποβλήθηκε με απευθείας κόκκινη κάρτα για φάουλ στον Πέδρο Ενρίκε. Η συγκεκριμένη αναμέτρηση διακόπηκε οριστικά από τον διαιτητή στο 54ο λεπτό οπότε και ο τότε προπονητής του ΠΑΟΚ Βλάνταν Ίβιτς δέχθηκε κουτάκι μπύρας στο κεφάλι από τις εξέδρες.
Μπενφίκα
Στις 18 Μαΐου 2018 υπέγραψε συμβόλαιο πενταετούς διάρκειας με την Μπενφίκα. Στη διάρκεια της προετοιμασίας της ομάδας για τη σεζόν 2018-2019 εντυπωσίασε τους πάντες με τις επιδόσεις του με αποτέλεσμα να κερδίσει τη θέση του βασικού τερματοφύλακα της πορτογαλικής ομάδας παραμερίζοντας τον Μπρούνο Βαρέλα και τον Μίλε Σβίλαρ. Το ανεπίσημο ντεμπούτο του με τη φανέλα της Μπενφίκα πραγματοποιήθηκε στις 13 Ιουλίου του 2018 στη φιλική αναμέτρηση με τη Βιτόρια Σετούμπαλ. Το επίσημο ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 7 Αυγούστου 2018 στη νικηφόρα εντός έδρας αναμέτρηση με τη Φενέρμπαχτσε για τον τρίτο προκριματικό γύρο του Champions League που έληξε 1-0. Στις 2 Νοεμβρίου του 2021 απέκρουσε πέναλτι του Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι σε παιχνίδι απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ κι έγινε ο πρώτος γκολκίπερ που αποκρούει πέναλτι του Πολωνού επιθετικού στη διοργάνωση μετά από 14 εύστοχες εκτελέσεις του.
Εθνικές Νέων Γερμανίας
Ο Βλαχοδήμος έχει συμμετάσχει σε κάθε κλιμάκιο της γερμανικής εθνικής ομάδας για τις ηλικιακές κατηγορίες έως και 21 ετών.
Διετέλεσε ο βασικός τερματοφύλακας της Γερμανίας στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U17 του 2011 και το Παγκόσμιο Κύπελλο U17 του ίδιου χρόνου, κατακτώντας το αργυρό και το χάλκινο μετάλλιο αντίστοιχα.
Εθνική Ελλάδος
Τον Νοέμβριο του 2018, η FIFA ενέκρινε το αίτημα του παίχτη να αγωνιστεί με τα γαλανόλευκα. Έτσι, κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδος των ανδρών από τον Άγγελο Αναστασιάδη και στις 15 Νοεμβρίου του 2018 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην εντός έδρας αναμέτρηση κόντρα στη Φινλανδία για τον θεσμό του UEFA Nations League που έληξε 1-0.
Προσωπική Ζωή
Γεννήθηκε από Έλληνες γονείς στη Γερμανία και μεγάλωσε εκεί. Η καταγωγή του είναι από την Καστανιά Κοζάνης Αδερφός του είναι ο νυν παίχτης της Νιμ Ολιμπίκ Παναγιώτης Βλαχοδήμος. Με τον αδερφό του ήταν συμπαίκτες στον Παναθηναϊκό για 1,5 χρόνο (Ιανουάριο 2016 έως Ιούλιο 2017).
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Γερμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 3. Λίγκα
Γουμένισσα (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Γουμένισσα είναι γνωστά δύο ελληνικά τοπωνύμια:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πλεμενιανά Χανίων
Τα Πλεμενιανά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. Απέχει 60 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 360 μ.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό βρίσκεται ο μονόχωρος καμαρόσκεπος ναός του Αγίου Γεωργίου. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες, κάποιες σε καλή κατάσταση, καθώς και η κτητορική επιγραφή, η οποία αναφέρει ως έτος κτίσεως του ναού το 1409-1410. Η μορφή της αφιερώτριας σώζεται δίπλα στην απεικόνιση του αγίου Γεωργίου στο νότιο τοίχο. Η οροφή του ναού είναι ελαφρώς οξυκόρυφη και υποστηρίζεται από οξυκόρυφο σφενδόνιο.
Έξω από το χωριό βρίσκεται ο ναός του Σωτήρα Χριστού. Ο ναός είναι κτισμένος στη θέση παλαιοχριστιανικού ναού του 5ου-6ου αιώνα μ.Χ. και έχει ενσωματωμένα στην τοιχοδομία του αρχιτεκτονικά μέλη παλαιότερων κτιρίων. Ο σημερινός ναός χρονολογείται στη μεσοβυζαντινή περίοδο (11ος με 14ος αιώνας), ενώ επεκτάθηκε προς τα δυτικά πριν το 1900. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες, οι οποίες έχουν συντηρηθεί και πλέον σώζονται σε καλή κατάσταση. Οι τοιχογραφίες έχουν ζωγραφιστεί από δύο διαφορετικούς αγιογράφους, με τον πρώτο να αγιογράφησε τον ανατολικό τοίχο στα τέλη του 13ου αιώνα και τον δεύτερο τον υπόλοιπο ναό τον 14ο αιώνα.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς: Γρηγοριανά, Δεσποτικό, Δρύς, Κοπετοί, Μοτζιανά, Σέλλια και Ψαριανά αποτελούν την κοινότητα Πλεμενιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καντάνου του δήμου Κανδάνου-Σελίνου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 104 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Πλεμενιανών
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου
Εβραιομνήματα Πάτρας
Τα Εβραιομνήματα είναι συνοικία της Πάτρας, η οποία συνορεύει με τις συνοικίες Κρητικά και Αρόη και βρίσκεται ανάμεσά τους.
Ονομασία
Οφείλει την ονομασία της στο ότι από την περίοδο της Ρωμαιοκρατίας έως και την Τουρκοκρατία είχαν εγκατασταθεί εκεί Εβραίοι και εκεί υπήρχε το εβραϊκό νεκροταφείο, ενώ σήμερα στην περιοχή έχουν βρεθεί λίγοι εβραϊκοί τάφοι.
Ιστορία
Κατά την Τουρκοκρατία εκεί ήταν η Εβραϊκή συνοικία της πόλης, που λεγόταν Εβραιομαχαλάς και Τσιφούτ Μαχαλάς, και σε μικρή απόσταση το εβραϊκό νεκροταφείο. Αργότερα και κυρίως μετά την Επανάσταση του ’21 οι Εβραίοι της Πάτρας μετακινήθηκαν σε νέα συνοικία στην παραλία του Αγίου Ανδρέα, το Τσιβδί, εγκαταλείποντας την παλιά συνοικία καθώς και το εκεί νεκροταφείο. Μετά την Επανάσταση και την σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή της Πάτρας το νεκροταφείο καταστράφηκε και τα περισσότερα μάρμαρα του χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή νέων κτιρίων.
Στη συνοικία κατά τη διάρκεια κατασκευής της Μίνι Περιμετρικής Οδού της Πάτρας βρέθηκαν πολλά αρχαία εξαιτίας των οποίων η Μίνι Περιμετρική στο συγκεκριμένο σημείο υπογειοποιήθηκε.
Γιώργος Γληνός
Ο Γεώργιος (Γιώργος) Γληνός (1895 - 5 Ιανουαρίου 1966) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, ο οποίος εμφανίστηκε λίγο και στον κινηματογράφο. Διακρίθηκε σε ερμηνείες έργων τόσο του ελαφρού, όσο και του κλασικού και νεώτερου δραματολογίου.
Τα χρόνια της Σμύρνης
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1895. Ο πατέρας του, Αλέξανδρος, ήταν από την Άνδρο ενώ η μητέρα του, Αικατερίνη, ήταν Σμυρνιά. Ενδιαφέρθηκε για το θέατρο από νεαρή ηλικία και από το 1912, ύστερα από μια επίσκεψη του θιάσου της Κυβέλης στη Σμύρνη, είχε πλέον κατασταλάξει στο ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός. Η αντίδραση, όμως, του πατέρα του, είχε ως αποτέλεσμα να ξεκινήσει την πορεία του πάνω στο σανίδι πέντε χρόνια αργότερα, στις αρχές του 1917, παίζοντας σε μια κωμωδία του Μπισόν (Alexandre Bisson). Εντάχθηκε στο σχήμα του "Καλλιτεχνικού Θιάσου Σμύρνης", πρωταγωνιστώντας κυρίως σε οπερέτες ως τενόρος. Το 1919 επισκέφθηκε την Αθήνα, λαμβάνοντας μέρος -μεταξύ άλλων- και σε παράσταση του Βαφτιστικού του Σακελλαρίδη. Τότε γνώρισε την Μαρίκα Κοτοπούλη, η οποία τον πήρε μαζί της στο ανέβασμα μιας δραματικής κωμωδίας του Νικοντέμι (Dario Niccodemi), απομακρύνοντάς τον οριστικά από το ελαφρύ λυρικό θέατρο. Το 1920, λόγω του πολέμου, ο Γληνός, επέστρεψε στη Σμύρνη, όπου ως στρατιώτης εμφανίστηκε στο θέατρο, παίζοντας μεταξύ άλλων και στους Βρυκόλακες του Ίψεν.
Οριστική εγκατάσταση στην Ελλάδα
Ερχόμενος στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εντάχθηκε στο θιάσο της Κοτοπούλη και την Ελεύθερη Σκηνή έως το 1930. Τη σαιζόν 1930-31 περιόδευσε με την Κυβέλη και τον Αιμίλιο Βεάκη στην Κωνσταντινούπολη. Το 1945 συνεργάστηκε με τους Ενωμένους Καλλιτέχνες, έπειτα με την Κυρία Κατερίνα και τη Μελίνα Μερκούρη και το καλοκαίρι του 1949 με τον Πέλο Κατσέλη. Πολυετής -αν και με διακοπές- ήταν η συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο, στη δύναμη του οποίου εντάχθηκε από τη σύστασή του το 1932 και με το οποίο διακρίθηκε, περνώντας πλέον στη γραμμή των σημαντικών πρωταγωνιστών και ερμηνεύοντας μερικούς από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους του. Οι περίοδοι της συνεργασίας του ήταν: 1932-1944, 1950-1953 και, τέλος, 1955-1960, οπότε και αποσύρθηκε οριστικά από την ενεργό θεατρική ζωή για λόγους υγείας. Δίδαξε, επίσης, στη Δραματική Σχολή του Εθνικού. Μεταξύ των μαθητών του περιλαμβάνονται οι Θάνος Λειβαδίτης, Νίκος Κούρκουλος, Κατερίνα Γιουλάκη και Γιώργος Πάντζας.
Ρόλοι
Από τους ρόλους που υποδύθηκε ξεχώρισαν αυτοί του Ιάγου στον Οθέλο, του τρελού Φέστα στη Δωδεκάτη νύχτα και του Λεόντιου στο Χειμωνιάτικο παραμύθι του Σαίξπηρ, του Φιλίππου Β΄ στον Δον Κάρλο του Σίλερ, του Μεφιστοφελή στον Φάουστ του Γκαίτε, του Ταρτούφου στο ομότιτλο έργο του Μολιέρου, του Τιερέχεν στη Σκουριά των Β.Κίρσον και Α.Ουσπένσκυ, του Προξένου Γκρότι στο Να ντύσουμε τους γυμνούς του Πιραντέλλο κ.άλ. Στο ελληνικό ρεπετρόριο (κλασικό και νέο), διακρίθηκε τις τραγωδίες του Σοφοκλή, του Αισχύλου και στην Τρισεύγενη του Παλαμά, όπου ως Πέτρος Φλώρης ενθουσίασε και τον ίδιο τον ποιητή. Εμφανίσθηκε, επίσης, και στον κινηματογράφο.
Θάνατος
Πέθανε το 1966 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, σε οικογενειακό τάφο, όπου τοποθετήθηκε και προτομή του, φιλοτεχνημένη από τον γλύπτη Λάζαρο Λαμέρα. Ήταν αδελφός του παιδαγωγού και πολιτικού Δημήτρη Γληνού.
Άλλες πληροφορίες
Ο Γληνός εξέδωσε το 1953 το σπουδαίο βιβλίο με τον τίτλο Ώρες σκηνής, έναν συλλογικό τόμο δοκιμίων και σκέψεων που αναφέρονται στο ελληνικό θέατρο της εποχής του. Τιμήθηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής του για τη σημαντική προσφορά του στο ελληνικό θέατρο. Το 1943, ο θεατρικός κόσμος της χώρας οργάνωσε τον εορτασμό των "καλλιτεχνικών εικοσιπεντάχρονων" του Γιώργου Γληνού. Το 1954 τιμήθηκε από την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών "για τα 35 χρόνια της καλλιτεχνικής του δράσης" ως ένας από τους "αξιώτερους και πιο σημαντικούς εργάτες της νεοελληνικής σκηνής" και το 1962 από την Εστία Νέας Σμύρνης Επιπλέον, η πολιτεία του απένειμε το Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος.
Νεώτερο ξένο ρεπερτόριο
Εκτεταμένη καταγραφή των ρόλων και των παραστάστεων που έλαβε μέρος ο Γληνός υπάρχει από τον ίδιο στο Γληνός (1961).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Θωπεία (ως σεξουαλική παρενόχληση)
[[Αρχείο:Images_galantes_et_esprit_de_l'etranger-_Berlin,_Munich,_Vienne,_Turin,_Londres_(1905)_(14589526219).jpg|μικρογραφία| «Monsieur le commissaire»; Εικόνες galantes et esprit de l'etranger («Αβρές εικόνες και πνεύμα του ξένου») (1905)]] δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Ένας άντρας κάνει μια ανεπιθύμητη σεξουαλική χειρονομία σε μια γυναίκα δεξιά|μικρογραφία|317x317εσ| Μια πινακίδα έξω από ένα χώρο στάθμευσης ποδηλάτων στο [[Τσίμπα της Ιαπωνίας, προειδοποιεί «Προσοχή στο χούφτωμα».]]
Θωπεία (στο καθημερινό λόγο : χούφτωμα) ως τρόπος σεξουαλικής παρενόχλησης, ονομάζεται η ενέργεια ανεπιθύμητου αγγίγματος από ένα άτομο σε ένα άλλο. Συχνά, ανάλογα με την ένταση της πράξης μπορεί να θεωρηθεί και σεξουαλική επίθεση   Οι περιοχές του σώματος που χουφτώνονται συχνότερα περιλαμβάνουν τους γλουτούς, το στήθος, το αιδοίο και τους μηρούς σε μια γυναίκα και το πέος, τους όρχεις και τους γλουτούς σε έναν άνδρα.
Η πρακτική των γυναικών να υπόκεινται σε σωματικό έλεγχο από αστυνομικούς, όπως σε τελωνεία ή σε αεροδρόμια, είναι αμφιλεγόμενη. Μια τέτοια συμπεριφορά δημοσίων υπαλλήλων απαιτεί σαφή νομική άδεια.
Ο εφαψισμός, που θεωρείται παραφιλία, είναι μια πρακτική ενός ατόμου να αγγίζει ένα άλλο μη συγκατατεθέν άτομο με τα χέρια του, συνήθως σε πλήθος, για τη δική του σεξουαλική ευχαρίστηση.
Πολιτιστικά συμβάντα
Η Ιταλία είχε μια φήμη όπου οι άντρες τσιμπούσαν τους γλουτούς των γυναικών, και ο όρος χούφτωμα θα μπορούσε ίσως να εφαρμοστεί, αλλά δεν ήταν ένας κοινός όρος εκείνη την εποχή (για παράδειγμα, στα μέσα του 20ού αιώνα). Η Ιαπωνία έχει τη φήμη για τους άνδρες που χουφτώνουν γυναίκες σε τρένα και λεωφορεία, σε βαθμό που οι αρχές έχουν εφαρμόσει εκστρατείες κατά του χουφτώματος, οι οποίες έχουν λάβει σημαντική προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης και αποτέλεσαν αντικείμενο σοβαρής μελέτης τα τελευταία χρόνια.
Σε μέρη της Νότιας Ασίας, συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας, του Νεπάλ και του Μπαγκλαντές, η δημόσια σεξουαλική παρενόχληση ή κακοποίηση (συχνά γνωστή ως «παρενόχληση στο δρόμο») των γυναικών από τους άνδρες αναφέρεται ευρέως ως «πείραγμα της Εύας».
Υπήρξε ένα περιστατικό στην Αυστραλία τον Αύγουστο του 2019, όταν ο οικοδεσπότης μιας φιλανθρωπικής εκδήλωσης προσέφερε το μάγουλό του σε μια γυναίκα προσκεκλημένη παρουσιαστή για ένα φιλί, πριν γυρίσει το κεφάλι του την τελευταία στιγμή και τη φιλήσει στα χείλη. Ο παρουσιαστής είπε δημοσίως «αυτό το είδος συμπεριφοράς είναι απαράδεκτο και ο καιρός που οι γυναίκες υπόκεινταν σε αυτό ή έπρεπε να το ανέχονται έχει περάσει εδώ και πολύ καιρό». Ο οικοδεσπότης ζήτησε συγγνώμη για τη συμπεριφορά του.
Αντιμετώπιση του φαινομένου
Σε πολλές χώρες, η μη συναινετική σεξουαλική επαφή ενός μέρους του σώματος ενός άλλου ατόμου θεωρείται σεξουαλική επίθεση και είναι παράνομη, αλλά σε όλες σχεδόν τις χώρες θεωρείται απαράδεκτη συμπεριφορά.
Στην πράξη, οι γυναίκες είναι οι κυρίαρχοι στόχοι. Για την καταπολέμηση της ανεπιθύμητης θωπείας και της παρενόχλησης στο δρόμο και της σεξουαλικής παρενόχλησης των γυναικών σε πολυσύχναστους δημόσιους χώρους, ορισμένες χώρες έχουν επίσης ορίσει χώρους μόνο για γυναίκες. Για παράδειγμα, τα διαχωρισμένα βάση φύλου λεωφορεία και τα βαγόνια στα τρένα και στο μετρό έχουν εισαχθεί στο Μεξικό, την Ιαπωνία, τις Φιλιππίνες, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και άλλες χώρες για να μειώσουν αυτό το είδος σεξουαλικής παρενόχλησης.
Ορισμένα μέρη στη Γερμανία, την Κορέα και την Κίνα έχουν θέσεις στάθμευσης γυναικών, συχνά για σχετιζόμενα θέματα ασφάλειας. Πολλές ακόμη χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Καναδά, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ιταλίας, της Ιαπωνίας και του Ηνωμένου Βασιλείου παρέχουν επίσης προνόμια στάθμευσης σε έγκυες γυναίκες, για λόγους ασφάλειας ή πρόσβασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξουαλική παρενόχληση Κατηγορία:Ερωτικός φετιχισμός
Πειραϊκός Νέου Φαλήρου
Ο Αθλητικός Όμιλος Νέου Φαλήρου «Πειραϊκός», είναι ένα ιστορικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα το Νέο Φάληρο του Πειραιά. Ιδρύθηκε το 1926 με το όνομα «Πειραϊκός Όμιλος» και έδρασε μέχρι και το 1933. Επανιδρύθηκε μεταπολεμικά έπειτα τη μετονομασία της «Α.Ε. Χρωματουργείων» και εντάχθηκε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς, με έδρα αρχικά τα Καμίνια και κατόπιν το Νέο Φάληρο. Ανέδειξε σπουδαίους ποδοσφαιριστές, όπως μεταξύ άλλων τους Ανδρέα Μουράτη, Ηλία Παπαγεωργίου, Ανδρέα Παπαεμμανουήλ, Κώστα Χατζηανδρέου, Τάκη Ρώτα κ.ά. Τη διετία 1965-1967 αγωνίστηκε στην πειραματική τότε Γ΄ Εθνική. Το 2010 συνενώθηκε με τον «ΑΣ Νέου Φαλήρου» (έτος ίδρυσης 1947) και δημιούργησαν την «ΑΕ Νέο Φάληρο–Πειραϊκός», η οποία μετέπειτα μετονομάστηκε σε «Ποδοσφαιρικός Όμιλος Νεαπόλεως Ηρακλής Νίκαιας». Άμεσα όμως, το 2011 φίλοι του ιστορικού συλλόγου τον επανασύστησαν και εντάχθηκε εκ νέου στην Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Χρώματα του συλλόγου αποτελούν το μπλε και κόκκινο. Στο παρελθόν, τις δεκαετίες 1970-1980 και για αρκετά χρόνια ο Πειραϊκός διατηρούσε και τμήμα μπάσκετ, από το οποίο ξεπήδησε ο διεθνής Σταύρος Ελληνιάδης. Το 2017 ο σύλλογος επαναδημιούργησε το τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών.
Ο Πολικός Αστέρας
Ιδρυτής του συλλόγου υπήρξε ο Μάρκος Μουράτης, πρόσφυγας γεννημένος το 1890 στα Βουρλά της Μικρασίας, και πατέρας του σπουδαίου διεθνή ποδοσφαιριστή Ανδρέα Μουράτη, του θρυλικού "Μιζούρι". Ο Μάρκος Μουράτης, όπως έχει αφηγηθεί ο ίδιος, ήρθε σε επαφή με το ποδόσφαιρο το 1914, όταν ως Οθωμανός υπήκοος επιστρατεύτηκε αναγκαστικά στον τουρκικό στρατό και βρέθηκε στην Άγκυρα. Εκεί παρακολούθησε αγώνες μεταξύ Γερμανών και Τούρκων στρατιωτικών. Έκτοτε του έγινε μανία και όταν ήρθε πρόσφυγας στα Καμίνια του Πειραιά συμμετείχε στην ίδρυση της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πολικός Αστέρας» το 1926, με έδρα την Ευαγγελίστρια, της οποίας υπήρξε βασικός παράγων ως το 1935 που διαλύθηκε. Μάλιστα, η γυναίκα του Αγγελική είχε κεντήσει το λάβαρο της ομάδας. Επίσης, αφηγείτο πως το 1927, στο εκτός έδρας ματς της ομάδας στα Αμπελάκια Σαλαμίνας, ο γιος του Ανδρέας Μουράτης που δεν είχε χρονίσει ακόμη, κυνηγώντας την μπάλα περπάτησε και από τότε ήθελε πάντα μια μπάλα για παιχνίδι.
Η ΑΕ Χρωματουργείων
Το 1936, ένα χρόνο μετά τη διάλυση του Πολικού Αστέρα, ο Μάρκος Μουράτης δημιούργησε νέα ομάδα με μαγιά τους παίκτες του Πολικού Αστέρα. Της έδωσε το όνομα '''«Α.Ε. Χρωματουργείων»''', επειδή χρησιμοποιούσε το γήπεδο της βιομηχανίας "Χρωματουργεία Πειραιώς", πιο γνωστής ως "ΧΡΩΠΕΙ", που βρισκόταν στο Νέο Φάληρο, προς την οδό Πειραιώς. Στην ομάδα αυτή έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα ο Ανδρέας Μουράτης, σε ηλικία 13 ετών και σύντομα εξελίχθηκε στον καλύτερο παίκτη της. Το 1943 πήρε μεταγραφή για την Προοδευτική, για να αναδειχθεί μεταπολεμικά σε σπουδαίο διεθνή παίκτη με τα χρώματα του Ολυμπιακού.
Στην ομάδα αυτή αγωνίζονταν κι άλλοι καλοί παίκτες αλλά σταδιακά αποδυναμώθηκε, αφού έφευγαν για μεγαλύτερα σωματεία. Ο επιθετικός Ηλίας Παπαγεωργίου έφυγε για τον Ατρόμητο Πειραιά, εν συνεχεία χρίστηκε διεθνής, για να καταλήξει το 1949 στην ΑΕΚ όπου έκανε σπουδαία καριέρα. Ο Σκορδαλιάς πήγε στην Προοδευτική, ο Γιώργος Κανσός και ο Χριστόπουλος (Στελάρας) στον Ολυμπιακό. Έτσι μετά την κατοχή η "Ένωση Χρωματουργείων" ήταν τελείως "γυμνή" από ποδοσφαιριστές και είχε σχεδόν διαλυθεί.
Πειραϊκός
thumb|right|150px Το 1926 μεταξύ των συλλόγων που υποστήριξαν τον Εθνικό στη διαμάχη του με τον Ολυμπιακό για την κυριαρχία στο πειραϊκό ποδόσφαιρο ήταν και ο «Πειραϊκός Όμιλος», ο οποίος το καλοκαίρι του 1926 μετείχε στο πρωτάθλημα του "Συνδέσμου Ποδ. Συλλόγων Πειραιώς-Φαλήρου", υπό τον Εθνικό. Από την επόμενη σεζόν 1926-27 εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Πειραιώς, στην οποία μετείχε ως τη σεζόν 1932-33. Μάλιστα, είχε δύο παρουσίες στην τετράδα της Α΄ κατηγορίας (1930-31 και 1931-32). Στο τέλος της σεζόν 1932-33 ο σύλλογος διαλύθηκε, για να επανιδρυθεί μεταπολεμικά. Τις σεζόν που μετείχε στην Α΄ Πειραιά στην ομάδα αγωνίζονταν οι: Γιάννης Θεοδωρίδης, Μηνιάτης, Γιακουμάκης, Μητσάκος, Λαγός, Τριανταφυλλίδης, Σταματάκης, Θεοδώρου, Κούρος, Μάνθος, Κολοτούρος. Ως ομάδα της Α΄ Πειραιά ο Πειραϊκός μετείχε και στην πρώτη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος 1931-32, στην οποία αφού απέκλεισε το Γουδί με 2-0, αποκλείστηκε δύσκολα από την ΑΕΚ με 0-2 ενώ αγωνιζόταν με 10 παίκτες από το 32΄.
Το Νοέμβριο του 1945 αναφέρεται πως στο "παρά το ποδηλατοδρόμιον γήπεδον των Χρωματουργείων" έδιναν φιλικά άλλες ομάδες του Πειραιά, όπως ο Εθνικός και ο Αχιλλεύς, αλλά δεν αναφέρεται ο σύλλογος της ΑΕ Χρωματουργείων. Το 1946 η ΑΕ Χρωματουργείων μετονομάστηκε σε «Πειραϊκός» με έδρα αρχικά τα Καμίνια ως «Πειραϊκός ΠΑΟ Καμινίων» και αργότερα το Νέο Φάληρο ως «Πειραϊκός ΑΟ Νέου Φαλήρου». Από τη σεζόν 1946-47 εντάχθηκε στη Γ΄ κατηγορία Πειραιά και ως τις αρχές της δεκαετίας του '60 αγωνίστηκε στις χαμηλές κατηγορίες της ΕΠΣΠ.
Στη Γ΄ Εθνική
Η δεκαετία του '60 υπήρξε η καλύτερη περίοδος στην ιστορία του Πειραϊκού, αφού κατάφερε να ξεφύγει από τα τοπικά πλαίσια του Πειραιά και να αγωνιστεί σε εθνική κατηγορία. Το 1962 κατέκτησε τον τίτλο της Β΄ κατηγορίας και ανέβηκε στην Α΄ Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Το 1965 τερμάτισε στη 2η θέση πίσω από τον Αίαντα Σαλαμίνας, με αποτέλεσμα τη σεζόν 1965-66 να ενταχθούν ο μεν Αίας στη Β΄ Εθνική και ο δε Πειραϊκός στη νεοσύστατη Γ΄ Εθνική ή "Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα", όπως το αποκαλούσαν επίσημα (αναφέρεται και ως "Ερασιτεχνική Β΄ Εθνική"). Τερμάτισε στην 8η θέση/10 ομάδες του Α΄ ομίλου με 35 β. (γκολ 26-26) και εξασφάλισε την παραμονή του. Την επόμενη χρονιά 1966-67 τερμάτισε στην 4η θέση/9 ομάδες του 1ου υποομίλου του Β΄ ομίλου με 33 β. (36-24 γκολ). Η επικρατήσασα στο μεταξύ δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967 κατάργησε την κατηγορία και ο Πειραϊκός επέστρεψε στην Α΄ Πειραιά. Την περίοδο αυτή την ομάδα αποτελούσαν οι: Ασημομύτης, Πατρώνας, Αναστασιάδης, Ρωτας Χριστόπουλος, Παπαδοπουλος Παπαδάκης, Κουφουδάκης, Καρδιακίδης, Χατζηανδρέου, Καρουσάκης.
Στο τοπικό
Από τη σεζόν 1967-68 και εξής ο «Πειραϊκός ΑΟ Νέου Φαλήρου» αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πειραιά. Τα πρώτα χρόνια πρωταγωνιστούσε αλλά σταδιακά περιορίστηκε σε δεύτερο ρόλο. Ως τις αρχές της δεκαετίας '90 αγωνιζόταν συνεχώς στην Α΄ κατηγορία με εξαίρεση δυο σεζόν (81-82 και 86-87) που υποβιβάστηκε στη Β΄. Τα επόμενα χρόνια ανεβοκατέβαινε μεταξύ Α΄ και Β΄ κατηγορίας, ενώ έπεσε και στη Γ΄. Το 2008 ξαναβρέθηκε στην Α΄ έπειτα από δύο συνεχόμενες ανόδους αλλά το 2010 η ομάδα απορροφήθηκε από τον «Α.Σ. Ν. Φαλήρου» (έτος ίδρυσης 1947), που μετονομάστηκε σε «ΑΕ Ν. Φάληρο-Πειραϊκός» που αναφέρεται και ως «ΑΕ Ν. Φαλήρου». Το 2011 ο Πειραϊκός αναδημιουργήθηκε από φίλους του και επανεντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Πειραιά και στη Γ' Κατηγορία. Το 2013 κέρδισε την άνοδο στη Β' Κατηγορία, όπου αγωνίζεται μέχρι και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο 2018-19.
Αναφορές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926
Τοκοροζάβα (Σαϊτάμα)
Η Τοκοροζάβα (所沢市) είναι μια πόλη στην Σαϊτάμα (νομαρχιακό διαμέρισμα), Ιαπωνίας. Βρίσκεται στο κεντρικό μέρος της πεδιάδας Musashino, σχεδόν 30 χλμ. δυτικά του κεντρικού Τόκιο. Η Τοκοραζάβα μπορεί να θεωρηθεί τμήμα της ευρύτερης περιοχής του Τόκιο, η εγγύτητα καθώς και το χαμηλότερο κόστος κατοικίας την καθιστούν φιλική πόλη διανυκτέρευσης.
Γεωγραφική θέση
Η Τοκοροζάβα συνορεύει με τους δήμους του Τόκιο Kiyose, Higashimurayama, Higashiyamato, Musashimurayama και Mizuho· και τους δήμους Iruma, Sayama, Kawagoe, Miyoshimachi, και Niiza.
Μεγάλο τμήμα της λίμνης Σαγιάμα βρίσκεται εντός των ορίων της πόλης. Η λίμνη Τάμα αγγίζει επίσης το νότιο-δυτικό τμήμα της πόλης. Σήμερα η πόλη είναι μια αγροτική αγορά για το τοπικά καλλιεργούμενο Σαγιάμα πράσινο τσάι. Άλλα αγροτικά προϊόντα περιλαμβάνουν σπανάκι, καρότα, γλυκοπατάτες, αρκουδοβότανο, αχλάδια και σταφύλια.
Η περιοχή γύρω από τη δυτική έξοδο του σταθμού της Τοκοροζάβα κτίστηκε ως εμπορική συνοικία με διάφορα καταστήματα. Η Prope Street είναι ένα φιλικό εμπορικό κέντρο.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της περιόδου Καμακούρα, η περιοχή φιλοξένησε σειρά μαχών τον Μάιο του 1333 στο πλαίσιο του πολέμου Τζένκο με τον οποίο τελείωσε το Σογκουνάτο_Καμακούρα. Αυτές περιλαμβάνουν τη Μάχη του Κοτεσάσι (1333) και τη Μάχη του Κομεγκάβα. Το Κοτεσάσι ήταν και πάλι τόπος μάχης 19 χρόνια αργότερα.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο (1603–1867) η κύρια βιομηχανική δραστηριότητα της περιοχής ήταν η παραγωγή μεταξωτών υφασμάτων. Ήταν επίσης ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο, ευρισκόμενο στη διασταύρωση οδών που συνδέουν το Έντο με τις πόλεις Hachioji, Chichibu, Kawagoe και Fuchu.
Η Τοκοροζάβα έγινε η πόλη της πρώτης ιαπωνικής αεροπορικής βάσης και ακαδημίας αεροπλοΐας το 1911. Η βάση χρησιμοποιήθηκε μέχρι το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου και περιήλθε στον έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ μετά τον πόλεμο. Οι ΗΠΑ επέστρεψαν το μεγαλύτερο τμήμα της ιδιοκτησίας στην Τοκοροζάβα στην Ιαπωνία το 1971, αλλά διατηρούν τηλεπικοινωνιακές εγκαταστάσεις στην πόλη τις οποίες λειτουργεί η 374th Airlift Wing της πέμπτης αεροπορικής δύναμης, βασισμένη στην αεροπορική βάση της Yokota στα νοτιοδυτικά. Οι εγκαταστάσεις φιλοξενούν κεραίες τηλεπικοινωνιών με τα αεροσκάφη των αεροπορικών δυνάμεων των ΗΠΑ (USAF) στην περιοχή. Μεγάλο μέρος της περιοχής που επιστράφηκε στην Ιαπωνία μετατράπηκε στο δημόσιο πάρκο ιστορίας της αεροπλοΐας της Τοκοροζάβα.
Δημόσιος τομέας
Η Τοκοροζάβα στεγάζει το κέντρο ελέγχου της περιοχής του Τόκιο, το οποίο ελέγχει τον εναέριο χώρο στις περιοχές Kantō, Jōetsu, Tōhoku, Chūbu και Hokuriku και μέρους της περιοχής Kansai.
Ιδιωτικός τομέας
Η Τοκοροζάβα είναι η έδρα του ομίλου εταιρειών Seibu, η μητρική εταιρεία των σιδηροδρόμων Seibu Railway (Seibu Railway). Διάφορες εταιρείες του ομίλου Seibu, συμπεριλαμβανόμενων και των τμημάτων σιδηροδρόμων και λεωφορείων, έχουν έδρα κοντά στο σταθμό της Τοκοροζάβα (Tokorozawa Station). Η Seibu κατέχει ένα πάρκο ψυχαγωγίας, γήπεδο μπάσκετ (Seibu Dome) και ποδηλατοδρόμιο (Seibu-en Velodrome) στην περιοχή "Seibu-en" κοντά στη λίμνη Τάμα στη νοτιοδυτική άκρη της πόλης.
Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι (Matsuri) της Τοκοροζάβα είναι ένα φεστιβάλ που γίνεται κάθε χρόνο τον Οκτώβριο στο οποίο εμφανίζονται παραδοσιακά ιαπωνικά άρματα (mikoshi), ιαπωνικά τύμπανα (taiko drums) και χορευτές σάμπα.
Ένα διήμερο φεστιβάλ μουσικών, καλλιτεχνικών και αθλητικών εκθέσεων, συλλογικών δραστηριοτήτων και food booths λαμβάνει χώρα τέλη Οκτωβρίου στο πάρκο Kokukoen στα εδάφη του παλιού αεροδρομίου. Ένα παρόμοιο μονοήμερο φεστιβάλ, το παζάρι Shimin Bunka, πραγματοποιείται τέλη Απριλίου στο πάρκο.
Η επιχειρηματική κοινότητα γύρω από το σταθμό Τοκοροζάβα χρηματοδοτεί το Tokorozawa Shun no Ichi, ένα διήμερο φεστιβάλ στις εγκαταστάσεις του mothballed Seibu χώρο επισκευής συρμών πλησίον του σταθμού Τοκοροζάβα. Το φεστιβάλ περιλαμβάνει μουσικές παραστάσεις στο παλιό αμαξοστάσιο, καλλιτεχνικές εκθέσεις και πάγκους παζαριού και τροφίμων.
Η πόλη και η τοπική επιχειρηματική κοινότητα στολίζει τη δυτική μεριά του σταθμού της Τοκοροζάβα με φώτα από αρχές Δεκεμβρίου έως τα μέσα Μαρτίου, και ξεχωριστές τελετές φωτισμού στις οποίες εμφανίζονται τοπικοί μουσικοί, πολιτικοί, και προσωπικότητες του αθλητισμού πραγματοποιούνται σε τμήματα των φωτιζόμενων περιοχών.
Σιδηρόδρομοι
Η Τοκοροζάβα στεγάζει την έδρα της εταιρείας Σιδηρόδρομοι Seibu και τη μητρική εταιρεία Όμιλος Seibu και ο σταθμός Τοκοροζάβα αποτελεί κόμβο του δικτύου της Seibu το οποίο εξυπηρετεί το δυτικό Τόκιο και τη νότια Saitama. Η Τοκοροζάβα βρίσκεται στη διασταύρωση των δύο κεντρικών γραμμών της Seibu, οι οποίες οδηγούν στους σταθμούς Ikebukuro και Seibu Shinjuku στο κεντρικό Τόκιο.
Λεωφορεία
Η πόλη εξυπηρετείται από τα λεωφορεία της Seibu Bus.
Τα λεωφορεία κινούνται συχνά μεταξύ της Τοκοροζάβα και του τοπικού αεροδρομίου της Haneda και του διεθνούς αεροδρομίου Narita. Λεωφορεία ξεκινούν από το σταθμό της Τοκοροζάβα (ανατολική έξοδος) και Higashi-Tokorozawa.
Οδικό δίκτυο
Ο κεντρικός αυτοκινητόδρομος της Τοκοροζάβα είναι ο εθνικός δρόμος 463, ο οποίος περνά από το κέντρο της πόλης. Ο δρόμος 463 συνδέεται με τον αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας Kan-Etsu στα ανατολικά της Τοκοροζάβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Θέμα Ζαγορίων
Το Θέμα Ζαγορίων ήταν διοικητική διαίρεση, Θέμα, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην σημερινή Βουλγαρία κατά τον 11ο αιώνα.
Το θέμα αναφέρεται το 1198 σε χρυσόβουλο του Αλέξιου Β΄ Κομνηνού. Είχε πρωτεύουσα την οχυρωμένη με φρούριο πόλη Μελένικο και δημιουργήθηκε επί Βασιλείου Β΄ με εδάφη που αποσπάστηκαν από το Θέμα Στρυμώνος. Βρισκόταν ανάμεσα στα Θέματα Τριαδίτσης και Βελεβούσδου, Αχρίδος, Σερρών και περιελάμβανε την ορεινή περιοχή των Ζαγορίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Ντόνια Μπίσνια
Η Ντόνια Μπίσνια (σερβικά κυριλλικά: Доња Бишња) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 148 κατοίκους.
Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)
Το 1991, το χωριό αριθμούσε 320 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι, :
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η Ντόνια Μπίσνια ήταν τμήμα της τοπικής κοινότητας της Μπίσνια, η οποία αριθμούσε 2,265 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα
Ημέρα της Αυστραλίας
Η Ημέρα της Αυστραλίας είναι η Εθνική εορτή της Αυστραλίας. Γιορτάζεται ετησίως στις 26 Ιανουαρίου και σηματοδοτεί την επέτειο της άφιξης του Πρώτου Στόλου των Βρετανικών πλοίων στο Port Jackson στη Νέα Νότια Ουαλία και την ύψωση της σημαίας της Μεγάλης Βρετανίας στο Sydney Cove από τον Κυβερνήτη Arthur Phillip. Στην Αυστραλία του σήμερα, οι εορτασμοί αντικατοπτρίζουν τις διάφορες κοινωνίες και τοπία του έθνους και σηματοδοτούνται από κοινωνικές και οικογενειακές εκδηλώσεις, σχετικά με την Αυστραλιανή ιστορία, επίσημες κοινωνικές βραβεύσεις και τελετές υπηκοότητας οι οποίες καλωσορίζουν τους καινούριους μετανάστες στην Αυστραλιανή κοινότητα.
Το νόημα και η σημασία της Ημέρας της Αυστραλίας αναπτύχθηκε με τον καιρό. Ανεπίσημα ή ιστορικά, η ημερομηνία είχε κατονομασθεί «Ημέρα Επετείου», «Ημέρα Ίδρυσης» κι «Ημέρα Αυστραλιανής Ένωσης Ιθαγενών». Η 26η Ιανουαρίου 1788 σηματοδότησε την προκήρυξη της Βρετανικής κυριαρχίας επί της ανατολικής ακτής της Αυστραλίας (τότε γνωστή ως Νέα Ολλανδία). Αν και δεν ήταν γνωστή ως Ημέρα Αυστραλίας παρά μόνο έναν αιώνα αργότερα, οι καταγραφές των εορτασμών αρχίζουν πίσω στην 26η Ιανουαρίου του 1808, με τον πρώτο επίσημο εορτασμό του σχηματισμού της Νέας Νότιας Ουαλίας να έχει γίνει το 1818. Την Πρωτοχρονιά του 1901, οι Βρετανικές αποικίες της Αυστραλίας δημιούργησαν την Ομοσπονδία, σηματοδοτώντας τη γέννηση της μοντέρνας Αυστραλίας. Έτσι, υπήρξε η αναζήτηση μιας ημέρας για ενότητα και εορτασμούς. Δεν έγινε κάτι, μέχρι το 1935, όπου οι Αυστραλιανές πολιτείες και επικράτειες υιοθέτησαν τον όρο «Ημέρα της Αυστραλίας» για να σηματοδοτήσουν την ημέρα και όχι πριν το 1994, όπου η ημερομηνία χρησιμοποιήθηκε με συνέπεια ως αργία από όλες τις περιοχές και τις επικράτειες.
Στη σύγχρονη Αυστραλία, η αργία χαρακτηρίζεται από την παρουσίαση του βραβείου για τον Αυστραλού της Χρονιάς την παραμονή της ημέρας, από την ανακοίνωση των Τιμών της Ημέρας της Αυστραλίας από τον Γενικό Κυβερνήτη και τον Πρωθυπουργό. Είναι επίσημη αργία σε κάθε πολιτεία και επικράτεια της Αυστραλίας, εκτός αν πέφτει σε Σαββατοκύριακο, οπότε η Δευτέρα μετά από αυτό το Σαββατοκύριακο γίνεται η επίσημη αργία. Η ημέρα γιορτάζεται σε μεγάλες και μικρές κοινότητες με φεστιβάλ και τελετές υπηκοότητας απανταχού στην Αυστραλία. Η Ημέρα της Αυστραλίας έχει γίνει το μεγαλύτερο ετήσιο αστικό γεγονός στη χώρα.
Τα τελευταία χρόνια, η Ημέρα της Αυστραλίας έχει επίσης σηματοδοτηθεί από τους Αυτόχθονες Αυστραλούς που διαμαρτύρονται βλέποντάς την ως επέτειο εισβολής των Ευρωπαίων στη γη τους.
Η Άφιξη του Πρώτου Στόλου
Στις 13 Μαΐου του 1787, στόλος αποτελούμενος από 11 πλοία, ο οποίος έμελλε να γίνει γνωστός ως ο «Πρώτος Στόλος», στάλθηκε από το Βρετανικό Ναυαρχείο από την Αγγλία στην Αυστραλία. Υπό τη διοίκηση του πλοιάρχου Arthur Phillip, ο στόλος επεδίωξε να καθιερώσει μια σωφρονιστική αποικία στο Botany Bay στην ακτή της Νέας Νότιας Ουαλίας, το οποίο είχε εξερευνηθεί και διεκδικηθεί από τον Υποπλοίαρχο James Cook το 1770. Η αποίκιση κρινόταν απαραίτητη λόγο της απώλειας των Δεκατριών Αποικιών στη Βόρειο Αμερική. Ο Στόλος έφτασε μεταξύ 18 και 20 Ιανουαρίου του 1788, αλλά έγινε αμέσως φανερό, ότι το Botany Bay ήταν ακατάλληλο μέρος.
Στις 21 Ιανουαρίου, ο Phillip και μερικοί αξιωματικοί πήγαν στο Port Jackson, 12 χιλιόμετρα βόρεια, για να δουν αν αυτό το σημείο θα ήταν καλύτερο μέρος για αποικία. Έμειναν εκεί μέχρι τις 23 Ιανουαρίου. Ο Phillip ονόμασε το μέρος Sydney Cove, προς τιμήν του Thomas Townshend, 1ου Υποκόμη του Σίδνεϋ. Επίσης, ήρθαν σε επαφή με τους ντόπιους Αβορίγινες.
Επέστρεψαν στο Botany Bay το απόγευμα στις 23 Ιανουαρίου, όπου ο Phillip έδωσε εντολές για τη μετακίνηση του στόλου στο Sydney Cove το επόμενο πρωί, 24 Ιανουαρίου. Εκείνη την ημέρα φυσούσαν σφοδροί άνεμοι, κάνοντας αδύνατη την αποχώρησή τους από το Botany Bay και έτσι αποφάσισαν να περιμένουν μέχρι την επόμενη μέρα, 25 Ιανουαρίου. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της 24ης Ιανουαρίου. Εντόπισαν τα πλοία Astrolabe και Boussole, που είχαν τη Γαλλική σημαία, στην είσοδο του Botanh Bay. Είχαν ισάξια προβλήματα στο να μπουν στο Botany Bay με αυτά που είχε ο Πρώτος Στόλος για να βγει.
Στις 25 Ιανουαρίου οι άνεμοι φυσούσαν ακόμη. Ο στόλος προσπάθησε να φύγει από το Botany Bay, αλλά μόνο το HMS Supply κατάφερε να βγει, μεταφέροντας τον Arthur Phillip, τον Philip Gidley King, μερικούς ναύτες και περίπου 40 κρατούμενους. Αγκυροβόλησαν στο Sydney Cove το απόγευμα. Νωρίς το πρωί στις 26 Ιανουαρίου, ο>Phillip μαζί με μερικούς ναύτες, αξιωματικούς και κωπηλάτες, κωπηλάτησαν στην παραλία και έλαβαν υπό την κατοχή τους τη γη, στο όνομα του Βασιλιά Γεωργίου του 3ου. Τα υπόλοιπα πληρώματα πλοίων και οι κατάδικοι παρακολούθησαν από το κατάστρωμα του Supply.
Εν τω μεταξύ, πίσω στο Botany Bay, ο Καπετάνιος John Hunter από το HMS Sirius ήρθε σε επαφή με τα Γαλλικά πλοία και ο ίδιος με τον διοικητή, Καπετάνιο de Clonard, αντάλλαξαν χαιρετισμούς. Ο Clonard ενημέρωσε τον Hunter πως αρχηγός του στόλου ήταν ο Jean-Francois de Galaup, comte de Laperouse. Το Sirius βγήκε επιτυχώς από το Botany Bay, αλλά τα υπόλοιπα πλοία είχαν μεγάλες δυσκολίες. Το Charlotte είχε οδηγηθεί από τους ανέμους επικίνδυνα κοντά στα βράχια. Το Friendship και το Prince of Wales συγκρούστηκαν και το Lady Penrhyn παραλίγο να προσαράξει. Παρόλες τις δυσκολίες, όλα τα υπόλοιπα πλοία τελικά, κατάφεραν να βγουν από το Botany Bay και να πλεύσουν προς το Sydney Cove στις 26 Ιανουαρίου. Το τελευταίο πλοίο αγκυροβόλησε εκεί, περίπου στις 3μμ.
Η επίσημη εγκατάσταση της Αποικίας της Νέας Νότιας Ουαλίας δε συνέβη στις 26 Ιανουαρίου όπως θεωρείται. Δε συνέβη παρά μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου του 1788, οπότε και διαβάστηκε η επίσημη προκήρυξη της αποικίας υπό την κυβέρνηση του Arthur Phillip. Η κατοχύρωση του συνόλου της γης υπό τον βασιλεύον μονάρχη Βασιλιά Γεώργιο τον 3ο, χρονολογείται επίσης από τις 7 Φεβρουαρίου του 1788.
Τα πρώτα 50 χρόνια: από το 1788 ως το 1838
Αν και δεν υπήρχε επίσημη αναγνώριση της επετείου της αποικίας, με τα ημερολόγια της Νέας Νότιας Ουαλίας του 1806 και του 1808 να μη δίνουν κάποια ιδιαίτερη σημασία στην 26 Ιανουαρίου, από το 1808 η ημερομηνία χρησιμοποιήθηκε από τους μετανάστες της αποικίας, ιδιαίτερα από τους απελευθερωμένους καταδίκους, για να «γιορτάσουν την αγάπη τους για τη γη που ζούσαν» με «ποτό και ευθυμία». Οι εορτασμοί του 1808 ακολούθησαν αυτό το πρότυπο, ξεκινώντας από τη δύση του ηλίου στις 25 Ιανουαρίου και κράτησαν όλη τη νύχτα, με κύρια πρόποση της περίστασης το Δήμαρχο George Johnston. Ο Johnston είχε την τιμή να να είναι ο πρώτος αξιωματικός που βγήκε στην ακτή από τον Πρώτο Στόλο, αφού τον είχε κουβαλήσει προηγουμένως από τη βάρκα στην πλάτη του ο κατάδικος James Ruse. Παρόλο που υπέφερε από τις αρνητικές συνέπειες μιας πτώσης από την άμαξά του καθ’ οδόν στο σπίτι του στο Annandale, ο Johnston ηγήθηκε τους αξιωματικούς των σωμάτων της Νέας Νότιας Ουαλίας στο να συλλάβουν τον Κυβερνήτη William Bligh την επόμενη μέρα, 26 Ιανουαρίου 1808, σε κάτι που έγινε γνωστό ως η «Επανάσταση του Ρουμίου».
Το 1817 η εφημερίδα The Sydney Gazette and New South Wale Advertiser, ανάφερε σε μια από αυτές τις ανεπίσημες συγκεντρώσεις στο σπίτι του Isaac Nichos:
Τη Δευτέρα την 27η μια συγκέντρωση δείπνου στο σπίτι του Κου Isaac Nichols, για το σκοπό του εορτασμού της Επετείου της Ίδρυσης αυτής της Αποικίας υπό τον Κυβερνήτη Phillip, που έλαβε χώρα την 26η Ιανουαρίου 1788, και αυτή τη χρονιά λαμβάνει χώρα Κυριακή, το εορταστικό δείπνο έκλεισε για την ακόλουθη μέρα. Τα άτομα που παραβρέθηκαν ήταν εκλεκτά και περί τα 40 τον αριθμό. Στις 5 το απόγευμα το δείπνο ήταν στο τραπέζι και δεν θα μπορούσε να προσδοθεί μια πιο ευχάριστη ψυχαγωγία. Μετά το δείπνο ειπώθηκε ένας αριθμός προπόσεων καθώς και ένας αριθμός από εορταστικά τραγούδια. Και περίπου στις 10 η συντροφιά χώρισε αρκετά ικανοποιημένη που η συνάντηση πραγματοποιήθηκε.
-The Sunday Gazette and New South Wales Advertiser
Το 1818 ήταν η 30η επέτειος της ίδρυσης της αποικίας και ο Κυβερνήτης Lachlan Macquarie επέλεξε να αναγνωρίσει την ημέρα με τον πρώτο επίσημο εορτασμό. Ο Κυβερνήτης ανακοίνωσε ότι η μέρα θα ήταν αργία για όλους τους κυβερνητικούς υπαλλήλους, και δίνοντας στον καθένα μια επιπλέον παροχή, αυτήν της «μίας λίβρας φρέσκου κρέατος» και διέταξε χαιρετισμό 30 όπλων στο Dawes Point –ένα πυροβολισμό για κάθε χρόνο ύπαρξης της αποικίας. Αυτό ξεκίνησε μια παράδοση η οποία διατηρήθηκε από τους επόμενους Κυβερνήτες που ακολούθησαν.
Η Ημέρα της Ιδρύσεως, όπως ήταν γνωστή εκείνο τον καιρό, συνέχισε να εορτάζεται επισήμως στη Νέα Νότια Ουαλία και με αυτό τον τρόπο, συνδέθηκε με αθλητικά γεγονότα. Ένα από αυτά έγινε παράδοση η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα: το 1837, ο πρώτος αγώνας αυτού που θα γινόταν αργότερα η λεμβοδρομία της ημέρας της Αυστραλίας, έλαβε μέρος στο Λιμάνι του Σίδνεϋ. Έλαβαν μέρος πέντε αγώνες με σκάφη διαφορετικών κατηγοριών, από σκάφη πρώτης κατηγορίας, μέχρι λέμβους κωπηλασίας το πλήθος παρακολούθησε τους εορτασμούς, τόσο από την ακτή, όσο και από τα καταστρώματα πλοίων στο λιμάνι, μεταξύ των οποίων και τα ατμόπλοια Australian και Francis Freeling –εκ των οποίων το δεύτερο προσάραξε κατά τη διάρκεια των εορτασμών και έπρεπε να ανελκυστεί την επόμενη μέρα. Χαρούμενοι με την επιτυχία των λεμβοδρομιών, οι οργανωτές αποφάσισαν να να τις κάνουν ετήσιο γεγονός. Παρόλα αυτά, κάποιοι από τους εορτασμούς είχαν πάρει έναν αέρα ελιτισμού, με το δείπνο των «United Australians» να είναι μόνο για αυτούς που είναι γεννημένοι στην Αυστραλία. Σε μια περιγραφή του δείπνου, η εφημερίδα Sydney Herald δικαιολόγησε αυτή την απόφαση λέγοντας:
Τα μέλη που συνδέουν τους εαυτούς τους υπό τον τίτλο «United Australians» (Ενωμένοι Αυστραλοί) λογοκρίθηκαν λόγο υιοθεσίας ενός προνομίου αποκλειστικότητας. Δεν είναι δίκαιο να τους λογοκρίνουμε. Αν καλούσαν μετανάστες μαζί τους θα ήταν σα να προσβάλουν μια άλλη τάξη ανθρώπων –και αν καλούσαν τους πάντες θα γινόταν θέμα στην παρουσία των ατόμων με τους οποίους δεν θα ήθελαν να συναναστραφούν/ Αυτός ήταν ένας καλός λόγος. Οι «Αυστραλοί» είχαν απόλυτο δικαίωμα να δειπνήσουν μαζί εφόσον το επιθυμούσαν και κανείς δεν έχει δικαίωμα να παραπονιέται.
-The Sydney Herald
Την επόμενη χρονιά, το 1838, ήταν η 50η επέτειος από την ίδρυση της αποικίας και ως μέρος των εορτασμών, ανακηρύχθηκε η πρώτη δημόσια αργία. Οι λεμβοδρομίες έλαβαν μέρος για δεύτερη φορά και επικράτησε πλήθος ανθρώπων στις ακτές για να δουν το γεγονός. Άλλοι το παρακολούθησαν από τα πέντε ατμόπλοια (Maitland, Experiment, Australia, Rapid και το ατμόπλοιο μινιατούρα Firefly) θέλοντας να δουν τις διαδικασίες από το νερό. Στα μέσα της ημέρας έλαβαν μέρος 50 πυροβολισμοί από την πυροβολαρχία του Dawe, καθώς υψώθηκε το Βασιλικό Πρότυπο και το απόγευμα ρουκέτες και άλλα πυροτεχνήματα φώτισαν τον ουρανό. Το δείπνο ήταν μικρότερο από την προηγούμενη χρονιά με μόνο 40 άτομα σε σύγκριση με τα 160 από το 1837 και την επέτειο στο σύνολό της να περιγράφεται ως μια «ημέρα για όλους».
Εορτασμοί της εκατονταετηρίδας: 1839 με 1888
Πριν το 1888, η 26η Ιανουαρίου ήταν περισσότερο μια υπόθεση της Νέας Νότιας Ουαλίας, αφού κάθε μια από τις αποικίας είχαν τους δικούς τους εορτασμούς για την ίδρυσή τους. Στην Τασμανία, η Ημέρα των Λεμβοδρομιών λάμβανε χώρα το Δεκέμβριο, στην Νότια Αυστραλία είχαν την Ημέρα της Προκηρύξεως στις 28 Δεκεμβρίου και στη Δυτική Αυστραλία είχαν τη δική τους Ημέρα Ιδρύσεως (σήμερα Ημέρα Δυτικής Αυστραλίας) την 1η Ιουνίου.