cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεόδωρος Αμάν
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αμάν επέστρεψε στη Ρουμανία το 1857 και εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι, όπου πάλαιψε με επιτυχία για την ίδρυση της Εθνικής Σχολής Καλών Τεχνών (το σημερινό Εθνικό Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών του Βουκουρεστίου), και ανακηρύχθηκε ιππότης από τον πρίγκιπα Μπάρμπου Ντιμίτριε Στιρμπέι. Η Σχολή ιδρύθηκε τελικώς το 1864, όταν ο Αμάν και ο συνάδελφός του Γκεόργκε Ταταρέσκου έπεισαν τον Ηγεμόνα Αλέξανδρο Ιωάννη Κούζα να το κάνει. Ο Αμάν διορίσθηκε ως πρώτος διευθυντής της και παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τον θάνατό του.
Προς το τέλος της ζωής του ο Αμάν επέλεξε να ζωγραφίζει νεκρές φύσεις και μικρές προσωπογραφίες. Απεβίωσε σε ηλικία 60 ετών στο Βουκουρέστι από μόλυνση του προστάτη.
Νωρίς μετά τον θάνατό του, το 1908, το σπίτι και το ατελιέ του καλλιτέχνη στο Βουκουρέστι μετατράπηκαν στο «Μουσείο Θ. Αμάν», αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του. Το μουσείο είναι ένα από τα πρώτα σπίτια-μουσεία στα Βαλκάνια και φιλοξενεί μεγάλο αριθμό πινάκων του Αμάν. Τον χειμώνα 2014-2015 διοργανώθηκε εκεί έκθεση υπό τον τίτλο «Τα μυστήρια της ζωγραφικής του Θ. Αμάν».
Το 2014, με αφορμή την επέτειο των 150 ετών από την ίδρυση της Εθνικής Σχολής Καλών Τεχνών, τα Ρουμανικά Ταχυδρομεία κυκλοφόρησαν ένα αναμνηστικό γραμματόσημο με τη μορφή του Θεοδώρου Αμάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι ζωγράφοι
Σαρλότ Περιάν
Η Σαρλότ Περιάν (Charlotte Perriand, 24 Οκτωβρίου 1903 – 27 Οκτωβρίου 1999) ήταν Γαλλίδα αρχιτέκτονας και σχεδιάστρια. Η δουλειά της είχε ως στόχο να δημιουργήσει λειτουργικούς χώρους διαβίωσης με την πεποίθηση ότι ο καλός σχεδιασμός βοηθά στη δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας. Στο άρθρο της «L'Art de Vivre» το 1981 αναφέρει «Η επέκταση της τέχνης της κατοίκησης είναι η τέχνη του να ζεις — να ζεις σε αρμονία με τις βαθύτερες ορμές του ανθρώπου και με το αποκτημένο ή κατασκευασμένο περιβάλλον του». Στη Σαρλότ άρεσε να αφιερώνει χρόνο σε έναν χώρο πριν ξεκινήσει τη διαδικασία σχεδιασμού. Στην αυτοβιογραφία της, «Charlotte Perriand: A Life of Creation», η Περιάν δηλώνει: «Μου αρέσει να είμαι μόνη όταν επισκέπτομαι μια χώρα ή μια ιστορική τοποθεσία. Μου αρέσει να λούζομαι από την ατμόσφαιρα του χώρου, να νιώθω ότι έρχομαι σε άμεση επαφή με το μέρος αυτό χωρίς την παρέμβαση τρίτου». Η προσέγγισή της στο σχεδιασμό περιλαμβάνει τη συνομιλία με τον τόπο εκτιμώντας τον για αυτό που είναι. Η Περιάν ένιωθε να συνδέεται με κάθε χώρο που εργαζόταν ή απλώς επισκεπτόταν, απολάμβανε τα ζωντανά και έντονα πράγματα και θα αναπολούσε έναν χώρο που θεωρούνταν νεκρός.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Περιάν γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Παρίσι, κόρη ενός ράφτη και μιας μοδίστρας. Η δασκάλα της στο γυμνάσιο από νωρίς παρατήρησε τις ικανότητές της στο σχέδιο και η μητέρα της την ενθάρρυνε να εγγραφεί, το 1920, στην École de L'Union Centrale des Arts Décoratifs ("Σχολή της Κεντρικής Ένωσης Διακοσμητικών Τεχνών") για να σπουδάσει σχέδιο επίπλου μέχρι το 1925. Ένας από τους σημαντικούς δασκάλους της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν ο σχεδιαστής εσωτερικών χώρων Αρ Νουβό, Ανρί Ραπέν. Η Περιάν συνέχισε την εκπαίδευσή της παρακολουθώντας μαθήματα σε πολυκαταστήματα όπου στέγαζαν τα δικά τους εργαστήρια σχεδιασμού. Επίσης παρακολουθούσε διαλέξεις του Μορίζ Ντουφρέν, διευθυντή του εργαστηρίου «La Maîtrise» το οποίο βρισκόταν στο πολυκατάστημα Galeries Lafayette. Λίγα χρόνια αργότερα ο Ντουφρέν θα παρουσίαζε στον χώρο αυτό τα δικά της σχέδια. Το 1925, τα έργα από τις εργασίες της επιλέχθηκαν για να αποτελέσουν μέρος της Διεθνούς Έκθεση Μοντέρνας Διακοσμητικής και Βιομηχανικής Τέχνης (Exposition Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes).
Καριέρα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e2/Charlotte_perriand%2C_sedile_ruotante%2C_parigi_1927.JPG/250px-Charlotte_perriand%2C_sedile_ruotante%2C_parigi_1927.JPG|μικρογραφία|293x293εσ| Siège pivotant (1927), Musée des Arts Décoratifs, Παρίσι Δύο χρόνια μετά την αποφοίτησή της, η Περιάν ανακαίνισε το διαμέρισμά της. Το νέο σχέδιο του δωματίου, που είχε τον τίτλο «Μπαρ στη σοφίτα» (Bar sous le Toit), περιείχε μια πληθώρα αλουμινένιων και επινικελωμένων επιφανειών που αντανακλούν το φως, καθώς και δερμάτινα μαξιλάρια και γυάλινα ράφια. Επίσης, περιλάμβανε ένα μπαρ από αλουμίνιο, γυαλί και χρώμιο και ένα τραπεζάκι με ειδικές εσοχές στις γωνίες του για τέσσερα ποτήρια. Το 1927, αναδημιούργησε το σχέδιο του χώρου αυτού το οποίο παρουσιάστηκε στην έκθεση Salon d'Automne. Το σχέδιό της έτυχε μεγάλου επαίνου από τον Τύπο και καθιέρωσε την Περιάντ ως ταλέντο σε εξέλιξη. Η Σαρλότ με το έργο «Μπαρ στη σοφίτα» έδειξε την προτίμησή της για σχέδια που αντιπροσώπευαν την εποχή της μηχανής και ήταν σε πλήρη αντίθεση με τις "παραδοσιακές" μορφές τέχνης και τα εκλεπτυσμένα χειροποίητα αντικείμενα από σπάνια ξύλα. Η Περιάν εκμεταλλεύτηκε τη χρήση του χάλυβα ως μέσο σε αυτό το έργο, το οποίο στο παρελθόν το χρησιμοποιούσαν κυρίως άνδρες. Παρά την επιτυχία του «Μπαρ στη σοφίτα» που συνέβαλε στο να γίνει γνωστό το όνομά της, η Περιάν δεν ήταν ικανοποιημένη με τη δημιουργία σχεδίων που αφορούσαν μόνο εύπορους. Ήθελε να εργαστεί για τον Λε Κορμπυζιέ και να ασχοληθεί με τη μαζική παραγωγή και τη στέγαση χαμηλού κόστους. Εμπνεύστηκε από τα βιβλία του, που αδιαφορούσαν για τις διακοσμητικές τέχνες και ένιωθε ότι ευθυγραμμίζονται με τον τρόπο που σχεδίαζε η ίδια. Όταν έκανε αίτηση να εργαστεί στο στούντιο του Λε Κορμπυζιέ τον Οκτώβριο του 1927, απορρίφθηκε με την απάντηση «Δεν κεντάμε μαξιλάρια εδώ». Ωστόσο, ένα μήνα αργότερα, ο Λε Κορμπυζιέ επισκέφτηκε το «Μπαρ στη σοφίτα» στο Salon d'Automne. Όταν είδε τα σχέδια των επίπλων που είχε κάνει η νεαρή, ταλαντούχα σχεδιάστρια, άλλαξε γνώμη και τον έπεισε να της προσφέρει δουλειά στο σχεδιασμό επίπλων.
Συνεργασία με τον Λε Κορμπυζιέ 1927–1937
Στο στούντιο του Λε Κορμπυζιέ ήταν υπεύθυνη για έργα που αφορούσαν σε εσωτερική διακόσμηση και την προώθηση των σχεδίων τους μέσω μιας σειράς εκθέσεων. Η Περιάν περιέγραψε την κοινή πορεία της με τον Λε Κορμπυζιέ και τον ξάδερφό του και αρχιτέκτονα Πιέρ Ζανρέ ως άκρως συνεργατική. Όπως σημείωναν οι τρεις δημιουργοί, είχαν συνεργαστεί σαν τα «τρία δάχτυλα ενός χεριού».
Το 1928 η Περιάν σχεδίασε τρεις καρέκλες με βάση τις αρχές του Λε Κορμπυζιέ οτι δηλαδή η καρέκλα ήταν μια «μηχανή για να κάθεσαι». Καθεμία από τις τρεις είχε διαφορετική λειτουργία ανάλογα με τη χρήση. Έτσι, κατόπιν αιτήματος του Λε Κορμπυζιέ, κατασκευάστηκε μια καρέκλα γραφείου: η καρέκλα B301, μια άλλη για χαλάρωση: η πολυθρόνα LC2 Grand Comfort και τέλος μια για ύπνο: η σεζλόνγκ B306. Τα καθίσματα αυτά είχαν επιχρωμιωμένο, σωληνοειδή σκελετό από χάλυβα.
Στη δεκαετία του 1930 παράλληλα με το σχεδιασμό επίπλων και χώρων διαβίωσης, ασχολήθηκε επίσης με πολλές αριστερές οργανώσεις, όπως το Association des Écrivains et Artistes Révolutionnaires (Ένωση επαναστατών καλλιτεχνών και συγγραφέων που δραστηριοποιήθηκαν στη Γαλλία μεταξύ 1932 και 1939) και το Maison de la Culture (πολιτιστικό ίδρυμα). Το 1937 επίσης βοήθησε στην ίδρυση της «Union des Artistes Modernes» (Ένωση Μοντέρνων Καλλιτεχνών). Εκείνη την περίοδο στα σχέδιά της, άρχισε να χρησιμοποιεί παραδοσιακά υλικά όπως το ξύλο και το ζαχαροκάλαμο, τα οποία ήταν πιο προσιτά σε αντίθεση με το χρώμιο, που ως υλικό αποδείχτηκε ακριβότερο. Χρησιμοποίησε επίσης κάποιες χειροποίητες τεχνικές τις οποίες παρουσίασε στη Διεθνή Έκθεση των Βρυξελλών το 1935. Πολλά από τα σχέδιά της, την περίοδο αυτή, ήταν εμπνευσμένα από τα παραδοσιακά έπιπλα της Σαβοΐας, όπου ζούσαν ο παππούς και η γιαγιά της και ήταν ένα μέρος που επισκεπτόταν συχνά ως παιδί.
Αφού δούλεψε με τον Λε Κορμπυζιέ για μια δεκαετία, «βγήκε από τη σκιά του και ακολούθησε μια επιτυχημένη δική της καριέρα».
Ιαπωνία και Βιετνάμ 1940–1946
Μετά τον Λε Κορμπυζιέ, συνεργάστηκε με τον Ζαν Προυβέ και σχεδίαζε μεταλλικά αντικείμενα, όπως κουπαστές για σκάλες. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η εστίασή τους στράφηκε στο σχεδιασμό στρατιωτικών στρατώνων και επίπλων για προσωρινή στέγαση. Κατά τη γερμανική εισβολή στη Γαλλία (10 Μαΐου - 25 Ιουνίου 1940), οι δρόμοι τους χωρίστηκαν. Η Περιάν άφησε τη Γαλλία και ταξίδεψε στην Ιαπωνία. Εκεί εργάστηκε ως επίσημη σύμβουλος βιομηχανικού σχεδιασμού στο Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας και ασχολήθηκε με την αύξηση των προτύπων σχεδιασμού στην ιαπωνική βιομηχανία όπως και με την ανάπτυξη προϊόντων για τη Δύση. Στο δρόμο της επιστροφής στην Ευρώπη συνελήφθη και αναγκάστηκε να εξοριστεί στο Βιετνάμ λόγω του πολέμου. Καθ' όλη τη διάρκεια της εξορίας της, μελέτησε τις τοπικές τεχνικές ξυλουργικής και υφαντικής και επηρεάστηκε πολύ από τον ανατολικό τρόπο σχεδιασμού. Το Βιβλίο του Τσαγιού που διάβασε εκείνη την εποχή, είχε επίσης σημαντικό αντίκτυπο στη δουλειά της και την ακολούθησε σε όλη την υπόλοιπη καριέρα της. Την περίοδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (1939–1945) υπήρξε αυξημένο ενδιαφέρον για τη χρήση νέων μεθόδων και υλικών για τη μαζική παραγωγή επίπλων. Υλικά όπως φορμάικα, κόντρα πλακέ, αλουμίνιο και χάλυβας ήταν πολύ δημοφιλή στα σαλόνια της Société des artistes décorateurs (SAD). Η SAD ήταν γαλλική εταιρεία σχεδιαστών επίπλου, εσωτερικών χώρων και διακοσμητικών τεχνών όπου τα μέλη της μπορούσαν να παρουσιάσουν τα νέα τους σχέδια. Οι σχεδιαστές που εξέθεσαν την πειραματική τους δουλειά την περίοδο εκείνη ήταν η Περιάν, ο Πιέρ Γκουάριχ (Pierre Guariche), ο Ρενέ Ζαν Καγιέτ (René-Jean Caillette), ο Ζαν Προυβέ, ο Ζόζεφ-Άντρε Μοτ (Joseph-André Motte), ο Αντουάν Φιλιπόν (Antoine Philippon) και η Ζακλίν Λεκόκ (Jacqueline Lecoq).
Επιστροφή στο Παρίσι 1946–1966
Η Σαρλότ Περιάν επέστρεψε στο Παρίσι το 1946. Η δουλειά της είχε μεγάλη απήχηση και εργάστηκε σε πολλά έργα, σχεδιάζοντας από χιονοδρομικά κέντρα έως φοιτητικές κατοικίες. Συχνά αρνιόταν να επιπλώσει κτήρια σχεδιασμένα από άλλους αρχιτέκτονες. Το 1952, συνεργάστηκε ξανά με τον Ζαν Προυβέ, ο οποίος παρήγαγε αρκετά από τα σχέδιά της από το 1951 έως το 1953. Επίσης, σχεδίασε τους εσωτερικούς χώρους και τις κουζίνες για την περίφημη πολυκατοικία της Μασσαλίας (Unité d'habitation).
Μερικά από τα έργα της την περίοδο εκείνη, ήταν:
Les Arcs 1967–1982
Το Les Arcs, είναι ένα χιονοδρομικό θέρετρο της δεκαετίας του 1960 στη Σαβοΐα της Γαλλίας, σχεδιασμένο από μια κολεκτίβα αρχιτεκτόνων με επικεφαλής τη Σαρλότ Περιάν. Το χιονοδρομικό αυτό κέντρο συνδύαζε τα ενδιαφέροντα της Περιάν για την προκατασκευή, την τυποποίηση, την εκβιομηχάνιση και την αρχιτεκτονική του βουνού. Ήταν το τέλειο επιστέγασμα όλων των ιδεών της και το αποκορύφωμα της καριέρας της. Δεδομένου ότι οι επισκέπτες περνούσαν τον περισσότερο χρόνο τους σε εξωτερικούς χώρους, η Περιάν σχεδίασε δωμάτια, με το μίνιμαλ "στυλ κελιού" να αποτελεί χαρακτηριστικό του σχεδιασμού της. Όπως έλεγε και ο Λε Κορμπυζιέ «Αυτό που θέλει ο σύγχρονος άνθρωπος είναι το κελί ενός μοναχού, καλοφωτισμένο και ζεστό, με μια γωνία απ' όπου να κοιτάει τα άστρα». Επίσης, οι εσωτερικοί χώροι ήταν ανοιχτοί στον ήλιο και στη φύση λόγω της διαφάνειάς τους. Για να τηρήσει τις εξαιρετικά αυστηρές προθεσμίες παράδοσης του έργου, η Σαρλότ Περιάν χρησιμοποίησε προκατασκευασμένες μονάδες μπάνιου από πολυεστέρα και αυτό τους επέτρεψε να χτίσουν πολύ γρήγορα 500 κατοικήσιμα στούντιο.
Η Chaise Longue
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ee/Villa_Savoye_%288237925975%29.jpg/220px-Villa_Savoye_%288237925975%29.jpg|εναλλ.=Image of Chaise Longue|μικρογραφία| Chaise Longue των Charlotte Perriand και Le Corbusier Η Περιάν εμπνεύστηκε από τις Βιεννέζικες καρέκλες τύπου Thonet και τις χρησιμοποιούσε συχνά στα σχέδιά της. Για αυτό το λόγο και η σεζλόνγκ της, έχει κάποια ομοιότητα με το λυγισμένο ξύλο της Thonet. Η Chaise Longue αποτελείται από δύο μέρη, τη βάση με τα 4 πόδια και το κάθισμα. Όταν το κάθισμα αφαιρείται από τη βάση και τοποθετείται σε μια επίπεδη επιφάνεια, λικνίζεται πολύ ομαλά. Η καρέκλα έχει διπλή σωλήνωση στα πλάγια και λακαρισμένη βάση από λαμαρίνα. Επίσης, η σχεδιάστρια χρησιμοποίησε δέρμα πόνυ από παριζιάνικους γουναράδες για την επένδυση του καθίσματος. Η Περιάν έγραψε στα απομνημονεύματα της: «Ενώ τα σχέδια των καρεκλών μας σχετίζονταν άμεσα με τη θέση του ανθρώπινου σώματος...καθορίζονταν επίσης και από τις απαιτήσεις της αρχιτεκτονικής, της σύνθεσης και του κύρους». Μια καρέκλα έχει πετύχει τον στόχο της, όταν αντανακλά την εργονομία του ανθρώπινου σώματος (λεπτό πλαίσιο, μαξιλάρι) ενώ παράλληλα έχει και διακοσμητικές ιδιότητες (κατασκευή, δομή). Λόγω της απλότητάς της, η σεζλόνγκ δεν έγινε αμέσως δημοφιλής, η δημοτικότητα της αυξήθηκε καθώς αυξανόταν ο μοντερνισμός.
Προσωπική ζωή
Το 1926 η Περιάν παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο, Πέρσι Κίλνερ Σκόλφιλντ, και μετέτρεψαν το διαμέρισμά τους σε έναν εσωτερικό χώρο συνυφασμένο με την «εποχή της μηχανής». Το 1930 η Σάρλοτ και ο Πέρσι χώρισαν και η ίδια μετακόμισε στο Μονπαρνάς. Είχε μια κόρη, την Περνέτ, από τον δεύτερο σύζυγό της, Ζακ Μαρτίν, ο οποίος εργάστηκε δίπλα στη Σαρλότ για περισσότερα από 25 χρόνια.
Πέθανε το 1999 σε ηλικία 96 χρονών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα
Costamare
Η Costamare Inc. είναι ελληνική ναυτιλιακή επιχείρηση. Η εταιρεία κατέχει φορτηγά πλοία για ναυλωση. Ο στόλος της αποτελείται από 56 πλοία και έχουν παραγγελθεί άλλα 10. Είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1975 με την ονομασία Costamare Shipping Company S.A. ως εταιρεία διαχείρισης του στόλου πλοίων της οικογένειας Κωνσταντακόπουλου. Ιδρυτής της εταιρείας είναι ο Βασίλης Κωνσταντακόπουλος. Το 2000 ήλεγχε 21 πλοία. Το 2008 είχε στόλο 53 πλοίων και το 2010 είχε στόλο 41 πλοίων. Το 2010 σχεδίασε μια αρχική δημόσια προσφορά μετοχών ύψους 245 εκατομμυρίων δολαρίων για να χρηματοδοτήσει την επέκταση του στόλου της.
Το 2020 ήταν εγγυήτρια στο πρώτο ναυτιλιακό ομόλογο στο ελληνικό χρηματιστήριο της «Costamare Participations PLC» το οποίο είχε υπερκάλυψη 6,7 φορές καθώς η ζήτηση που εκδηλώθηκε από επενδυτές ανήλθε σε 665,17 εκατ. Το ομόλογο άντλησε 100 εκατομμύρια Ευρώ, έχει επιτόκιο 2,7% και διαπραγματεύεται στο Χρηματιστήριο Αθηνών από τον Μαΐο του 2020. Το μεγαλύτερο μέρος των αντληθέντων κεφαλαίων διατέθηκαν για την αγορά πλοίων.
MV Rena
Τον Οκτώβριο του 2011 το πλοίο MV Rena, το οποίο λειτουργούσε υπό ναυλωση η εταιρεία MSC, προσέκρουσε στον ύφαλο Αστρολέιμπ κοντά στην Ταουράνγκα της Νέας Ζηλανδίας. Η πετρελαιοκηλίδα που προκάλεσε το πλοίο περιγράφηκε ως η "χειρότερη καταστροφή του θαλάσσιου περιβάλλοντος" στη Νέα Ζηλανδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτιλιακές επιχειρήσεις
Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου
Ο Οργανισμός Θεάτρου Κύπρου (συντομογραφία: ΘΟΚ), γνωστός και ως Κυπριακός Οργανισμός Θεάτρου ο οποίος ιδρύθηκε το 1970, είναι ο πρώτος ημικρατικός θεατρικός φορέας στην Κύπρο. Σύμφωνα με τον ιδρυτικό νόμο (υπ' αριθ. 71/1970), οι σκοποί και οι στόχοι του ΘΟΚ είναι «η προαγωγή της θεατρικής τέχνης εν Κύπρω και της καλλιεργείας του θεατρικού καλλιτεχνικού συναισθήματος του λαού και των καλλιτεχνικών σχέσεων μεταξύ του κυπριακού θεατρικού κόσμου και του θεατρικού κόσμου της Ελλάδος και των άλλων χωρών». Ο ΘΟΚ διοικείται από ένα εννιαμελές Διοικητικό Συμβούλιο που διορίζεται από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχει τριετή θητεία και διευθύνεται από διευθυντή του οποίου ο διορισμός γίνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο και επικυρώνεται από το υπουργικό συμβούλιο. Υπάρχει επίσης μια καλλιτεχνική επιτροπή, που είναι ένα συμβουλευτικό όργανο αρμόδιο για καλλιτεχνικά θέματα. Μόλις εγκριθεί ο προϋπολογισμός του ΘΟΚ από το αρμόδιο υπουργείο και από το υπουργικό συμβούλιο, κατατίθεται για έγκριση από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η πολιτική του ΘΟΚ καθορίζεται από το Διοικητικό του Συμβούλιο.
Σκηνές
Μέχρι το 1976, ο ΘΟΚ οργάνωνε τις παραστάσεις του σε δύο σκηνές: την κεντρική σκηνή και τη δεύτερη σκηνή. Σταδιακά, η απαιτήσεις ενός πιο περιεκτικού ρεπερτορίου, με τρόπο που να στοχεύει σε ένα ευρύ κοινό όλων των ηλικιών, των ενδιαφερόντων και των προτιμήσεων, κατέστησε τη δημιουργία πρόσθετων σκηνών απαραίτητη.
Ο ΘΟΚ ανεβάζει παραγωγές στις εξής τέσσερις σκηνές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακός πολιτισμός
Σιδηροδρομική γέφυρα του Ρίτσμοντ (Λονδίνο)
Η σιδηροδρομική γέφυρα του Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond Railway Bridge) είναι ημιαψιδωτή γέφυρα επί του ποταμού Τάμεση στην περιοχή Ρίτσμοντ του νοτιοδυτικού Λονδίνου. Εξυπηρετεί τις αμαξοστοιχίες που περνούν από και προς τον σταθμό του Ρίτσμοντ και τον σταθμό Σαιντ Μάργκαρετς, και βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από την γέφυρα του Τουίκεναμ.
Περιγραφή
Η περιοχή του Ρίτσμοντ συνδέθηκε με το σιδηροδρομικό δίκτυο το 1846, συνδέοντας το με το κεντρικό Λονδίνο στα βορειοανατολικά, έως την πόλη του Ουίνδσορ στα νοτιοδυτικά. Η αρχική γέφυρα που είχε κατασκευαστεί για τις ανάγκες της διέλευσης των τρένων πάνω από τον ποταμό, αντικαταστάθηκε το 1908 με νεώτερη γέφυρα κατασκευασμένη από χάλυβα καθώς υπήρχαν φόβοι για την δομική ακεραιότητα της παλαιότερης, οι βάσεις των θεμελίων όμως παρέμειναν οι ίδιες. Το 1984, αντικαταστάθηκαν οι δοκοί και το κατάστρωμα της γέφυρας με νέα υλικά. Η σημερινή γέφυρα έχει συνολικό μήκος 91,5 μέτρα.
Λειτουργεί αποκλειστικά για τις αμαξοστοιχίες και δεν είναι διαθέσιμη για πεζούς, ωστόσο έχει χώρο διέλευσης προσωπικού για εργασίες συντήρησης. Αποτελεί προστατευόμενο κτήριο από το 2008 σύμφωνα με τις διατάξεις της αγγλικής νομοθεσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρίτσμοντ (Λονδίνο) Κατηγορία:Γέφυρες επί του Τάμεση
Scooby-Doo, Where Are You!
Το Scooby-Doo, Where Are You! είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε τους Τζο Ρούμπι και Κεν Σπίαρς, αρχική έμπνευση του Φρεντ Σίλβερμαν και παραγωγή της Hanna-Barbera για το CBS. Ήταν μέρος του πρωινού κυριακάτικου προγράμματος του καναλιού που έκανε πρεμιέρα στις 13 Σεπτεμβρίου του 1969. Προβλήθηκε για δύο σεζόν μέχρι τις 31 Οκτωβρίου του 1970. Η πλήρης σειρά είναι διαθέσιμη για προβολή στις υπηρεσίες streaming Boomerang, HBO Max και Tubi. Το Scooby-Doo, Where Are You! είναι η πρώτη προσθήκη στο μακρόχρονο franchise που δημιουργήθηκε μετά την επιτυχία της συμπεριλαμβάνει και άλλες σειρές κινουμένων σχεδίων, κινηματογραφικές ταινίες, τηλεταινίες και άλλα εμπορικά μέσα.
Παραγωγή
Το Scooby-Doo, Where Are You! ήταν το αποτέλεσμα της συνεργασίας των CBS και Hanna-Barbera με σκοπό να δημιουργήσουν μια πρωινή κυριακάτικη σειρά χωρίς βία, που θα προσέλκυε και το γονεϊκό κοινό το οποίο είχε εναντιωθεί στις σειρές υπερηρώων στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η σειρά αρχικά είχε ονομαστεί The Mysteries Five και αργότερα Who's S-S-Scared?.
Φωνές ηθοποιών
Οι ηθοποιοί φωνής της σειράς είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Scooby-Doo Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Warner Bros. Television Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές φαντασίας Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές φαντασίας κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Φανταστικοί σκύλοι Κατηγορία:CBS
Νιάτα Λακωνίας
Τα Νιάτα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Νιάτων και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Νιάτων, του Δήμου Ευρώτα.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Τα Νιάτα Λακωνίας βρίσκονται σε υψόμετρο 326 μέτρων και έχουν πληθυσμό 674 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Γνωστοί, καταγόμενοι από τα Νιάτα
Από τα Νιάτα κατάγονται, οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ευρώτα
Μίεντελπαντ
Το Μίεντελπαντ (Medelpad, προφορά: [ˈmêːdɛlˌpɑːd]) είναι ιστορική επαρχία στο βόρειο τμήμα της Σουηδίας. Συνορεύει με το Χέλσινγκλαντ, το Χαργιεντόλεν, το Γιέμτλαντ, το Όνγκερμανλαντ και τον Βοθνιακό Κόλπο.
Η επαρχία είναι διαμέρισμα του Νόρλαντ, αν και βρίσκεται γεωγραφικά στο κέντρο της Σουηδίας. Το όνομα Μίεντελπαντ σημαίνει "μεσαία γη" ή "μεσαίο έδαφος", αλλά στην πραγματικότητα αναφέρεται ότι το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας βρίσκεται μεταξύ των δύο ποταμών Γιουνιάν και Ινταλσέλβεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Αφρικανικοί Αγώνες 2015
Από τις 4 μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου 2015 διεξήχθησαν στη Μπραζαβίλ, στο Κονγκό, οι 11οι Αφρικανικοί Αγώνες (Αφρικανικοί Αγώνες 2015).
Επιλογή της πόλης και χώρες που συμμετείχαν
Η Μπραζαβίλ επιλέχτηκε για να φιλοξενήσει τους Αφρικανικούς Αγώνες το 2015, από το Ανώτατο Συμβούλιο Αθλητισμού της Αφρικής (Supreme Council for Sports in Africa) στις 14 Σεπτεμβρίου 2011. Εκτός από το Κονγκό ενδιαφέρον για τη διεξαγωγή των Αγώνων είχαν δείξει και η Γκάνα και η Κένυα.
Στους 11ους Αφρικανικούς Αγώνες συμμετείχαν όλες οι χώρες της Αφρικανικής Ηπείρου εκτός από το Μαρόκο και τη Δημοκρατία της Σαχάρας, η οποία ενώ επρόκειτο να συμμετάσχει (για πρώτη φορά) τελικά δεν πήρε μέρος, μετά τη σχετική απόφαση της Οργανωτικής Επιτροπής του Κονγκό, επειδή δεν ήταν μέλος στις διεθνείς ομοσπονδίες των αθλημάτων στα οποία επρόκειτο να συμμετάσχει.
Αθλήματα των 11ων Αφρικανικών Αγώνων
Στους 11ους Αφρικανικούς Αγώνες έλαβαν χώρα τα εξής αγωνίσματα: στίβος, μπάντμιντον, μπάσκετ, μπιτς βόλλεϋ, μποξ, ποδηλασία, ξιφασκία, ποδόσφαιρο, γυμναστική, χαντμπολ, τζούντο, καράτε, pétanque, κολύμβηση, τένις, πινγκ –πονγκ, ταεκβοντο, βόλλεϋ, άρση βαρών και πάλη. Επίσης συμπεριελήφθησαν, για επίδειξη, το Nzango και το Pharaoh Boxing.
Μεχμέτ Κεμάλ Ντενίς
Ο Μεχμέτ Κεμάλ Ντενίς ήταν Τουρκοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας.
Αφρικανικοί Αγώνες 2015
Πίνακας μεταλλίων
Host nation (Congo)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφρικανικοί Αγώνες Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 2015
Μεχμέτ Κεμάλ Ντενίς
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μεχμέτ Κεμάλ Ντενίς γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1920. Ομιλούσε, πέρα από την τουρκική, την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Ήταν εκδότης των εφημερίδων Ates, Yatan και Koylu.
Απεβίωσε το 2000.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο σε αναπληρωματική εκλογή που διεξήχθη στις 25 Σεπτεμβρίου 1960 (οι βουλευτικές εκλογές του 1960 είχαν διεξαχθεί δύο μήνες προηγουμένως) μετά την παραίτηση του Οσμάν Ορέκ ο οποίος διορίστηκε Υπουργός Άμυνας. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι εκδότες Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Γκλόγκοβα Πλάνινα
Η Γκλόγκοβα Πλάνινα (σερβικά κυριλλικά: Глогова планина, σερβικά λατινικά: Glogova planina) είναι βουνό στα ανατολικά της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, με υψόμετρο 711 μέτρων. Αποτελεί τμήμα των Δειναρικών Άλπεων.
Η Γκλόγκοβα Πλάνινα αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου της Ανατολικής Βοσνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Κορυφές των Δειναρικών Άλπεων
Άνυδρο καλοκαίρι
To Άνυδρο καλοκαίρι (γνωστό και ως Reflections, Susuz Yaz) είναι μια ασπρόμαυρη τουρκική δραματική ταινία του 1964, σε συμπαραγωγή, σενάριο (εν μέρει) και σκηνοθεσία του Metin Erksan, βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα του Νετζατή Τζουμαλή, με τον Erol Taş ως καπνοπαραγωγό, ο οποίος φράζει ένα ποτάμι για να αρδεύσει τη δική του ιδιοκτησία και να καταστρέψει τους ανταγωνιστές του. Το έργο είναι επίσης διαθέσιμο σε μια μεταγλωττισμένη στα αγγλικά αμερικανική θεατρική έκδοση με τίτλο Reflections, σε παραγωγή του William Shelton.
Πλοκή
Ο Οσμάν αποφασίζει να φράξει την πηγή που βρίσκεται στα κτήματά του, επειδή ξέρει ότι το καλοκαίρι θα είναι πολύ ξηρό για να υποστηρίξει όλους τους αγρότες που βασίζονται στα νερά της. Ο μικρότερος αδερφός του Χασάν τον παροτρύνει να μην φράξει την πηγή, αλλά πηγαίνει απρόθυμα μαζί του. Οι αγρότες είναι εξοργισμένοι με τον Οσμάν και ξεκινούν μια νομική διαμάχη. Το δικαστήριο διατάσσει τον Οσμάν να αφήσει την πηγή ανοιχτή μέχρι να επιλυθεί η διαφορά, αλλά ο Οσμάν παραβιάζει αυτήν την εντολή. Ο Χασάν ανοίγει περιστασιακά την πηγή από οίκτο για τους γείτονές του, αλλά ο Οσμάν το ξανακλείνει γρήγορα.
Εντωμεταξύ, ο Χασάν φλερτάρει και παντρεύεται μια νεαρή γυναίκα που ονομάζεται Μπαχάρ. Τη νύχτα του γάμου τους, ο Οσμάν εισβάλλει στο υπνοδωμάτιο τους και διατάζει την Μπαχάρ να κάνει δέκα παιδιά για την οικογένεια. Ο Χασάν αναγκάζεται να βάλει ένα έπιπλο μπροστά από το παράθυρο για να εμποδίσει την είσοδο στον μεθυσμένο αδερφό του. Ο Οσμάν βρίσκει μια ρωγμή στον τοίχο και παρακολουθεί την ολοκλήρωση του γάμου.
Ένας από τους αγρότες σκοτώνει το σκυλί του Οσμάν, ωθώντας τους αδελφούς να παρακολουθούν τη νύχτα για να αποτρέψουν περαιτέρω βία. Εκείνο το βράδυ, δύο αγρότες ανατινάζουν το φράγμα. Ο Οσμάν και ο Χασάν κυνηγούν τους σαμποτέρ. Ο Οσμάν πυροβολεί αρκετές φορές στο σκοτάδι, σκοτώνοντας έναν από τους αγρότες. Πείθει τον Χασάν να αναλάβει την ευθύνη για τη δολοφονία υποστηρίζοντας ότι ο Χασάν είναι πολύ νεότερος και θα πάρει ελαφρύτερη ποινή.
Ο Χασάν καταδικάζεται σε 24 χρόνια, ποινή που μειώνεται στα οκτώ χρόνια, επειδή προηγήθηκε πρόκληση. Ο Οσμάν χρησιμοποιεί την απουσία του για να πλησιάσει την Μπαχάρ. Καταστρέφει τα γράμματα του Χασάν για να φανεί ότι να έχει ξεχάσει την Μπαχάρ. Όταν ένας φυλακισμένος που ονομάζεται Χασάν σκοτώνεται στην ίδια φυλακή με τον σύζυγό της, η Μπαχάρ απελπίζεται. Φεύγει από το αγρόκτημα και επιστρέφει στη μητέρα της. Ο Οσμάν την πείθει να επιστρέψει εξηγώντας ότι, ως χήρα του Χασάν, κατέχει τη μισή περιουσία.
Ο Χασάν δεν είναι νεκρός και τελικά του δίνεται χάρη. Πηγαίνοντας στο σπίτι του από τη φυλακή, μαθαίνει πώς ο Οσμάν έχει ξεγελάσει την Μπαχάρ. Πηγαίνει κατευθείαν να αντιμετωπίσει τον αδερφό του. Ο Οσμάν πυροβολεί πρώτα την Μπαχάρ που τον τρέχει κατά πάνω του με ένα τσεκούρι. Πυροβολεί επανειλημμένα τον Χασάν, αλλά ο Χασάν καταφέρνει να ρίξει τον αδερφό του στην πηγή και να τον πνίξει. Το σώμα του Οσμάν ξεβράζεται από το φράγμα προς τα αγροκτήματα που είχαν στερηθεί το νερό.
Παραγωγή
Το Άνυδρο καλοκαίρι βοήθησε να γίνει γνωστός ο τουρκικός κινηματογράφος στο παγκόσμιο κοινό. Συνεχίζει ένα θέμα ιδιοκτησίας που είχε προηγουμένως εξερευνήσει ο Eksan στην Εκδίκηση των φιδιών.
Η ταινία λογοκρίθηκε από τη λογοκρισία του Υπουργείου Εσωτερικών που αντιτάχθηκε στην σιωπηρή ένωση της Μπαχάρ με τον αδερφό του νεκρού συζύγου της. Η ταινία απαγορεύτηκε λόγω του φόβου της μετάδοσης αρνητικών εικόνων της τουρκικής κοινωνίας.
Υπάρχουν δύο περιπτώσεις κακοποίησης ζώων στην ταινία, όταν ο Οσμάν σφάζει ένα κοτόπουλο και όταν ένας από τους χωρικούς σκοτώνει το σκυλί του Οσμάν.
Μέρος από τη μουσική της ταινίας είναι του Μάνου Χατζιδάκι.
Βραβεία
Η ταινία κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο 14ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και το Βραβείο Μπιενάλε στο 25ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Η ταινία επιλέχθηκε επίσης ως η τουρκική υποψηφιότητα για καλύτερης ξανόγλωσσης ταινίας στα 37α βραβεία όσκαρ, αλλά δεν έγινε δεκτή ως υποψηφιότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Άρκτου Κατηγορία:Τουρκόφωνες ταινίες Κατηγορία:Τουρκικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1964
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2018-2019
To πρωτάθλημα Α1 πόλο ανδρών της περιόδου 2018-19, ήταν το 33ο στην ιστορία της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Η πρώτη φάση ήταν η κανονική περίοδος όπου οι ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους. Στη δεύτερη φάση, οι έξι πρώτες ομάδες της βαθμολογίας αγωνίστηκαν στα πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή συλλόγου, οι τέσσερις τελευταίες (9-12) στα πλέι άουτ για την αποφυγή του υποβιβασμού, ενώ οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 7 και 8 παρέμειναν στην Α1 χωρίς περαιτέρω αγωνιστικές υποχρεώσεις. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για 7η συνεχόμενη χρονιά και 33η στην ιστορία του, ο Ολυμπιακός Πειραιώς, επικρατώντας με 3-1 νίκες της Βουλιαγμένης στους τελικούς. Υποβιβάστηκαν στην Α2 ΓΣ Περιστερίου και ΟΦΘ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2018 2019 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2018 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2019
Τσαμ
Οι Τσαμ είναι εθνότητα αυστρονησιακής καταγωγής στη ΝΑ Ασία. Σήμερα ο πληθυσμός τους συγκεντρώνεται μεταξύ της επαρχίας Καμπόνγκ Τσαμ της Καμπότζης και των επαρχιών Φαν Ρανγκ-Θαπ Τσαμ, Φαν Θιετ, της πόλης Χο Τσι Μινχ (η πρώην Σαϊγκόν) και της επαρχίας Αν Τζιανγκ στο κεντρικό Βιετνάμ. Ακόμη 4.000 Τσαμ ζουν στη Μπανγκόνγκ της Ταϊλάνδης, οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει εκεί κατά τη βασιλεία του Ράμα Α΄, ιδρυτή της δυναστείας Τσάκρι που κυβερνά την Ταϊλάνδη (τότε Σιάμ). Οι σύγχρονοι μετανάστες είναι κυρίως μαθητές και εργάτες, που προτιμούν την αναζήτηση εκπαίδευσης και εργασίας στις νότιες μουσουλμανικές επαρχίες Πατάνι, Ναραθιβάτ, Γιάλα και Σόνγκλα της Ταϊλάνδης. Οι Τσαμ αντιπροσωπεύουν τον πυρήνα των μουσουλμανικών κοινοτήτων τόσο στην Καμπότζη όσο και στο Βιετνάμ.
Από τον 2ο έως τα μέσα του 15ου αιώνα μ.Χ. οι Τσαμ κατοικούσαν στην περιοχή Τσάμπα, μια έκταση ανεξάρτητων πριγκιπάτων στο κεντρικό και νότιο Βιετνάμ. Ομιλούν τη γλώσσα Τσαμ, μια μαλαιοπολυνησιακή γλώσσα της αυστρονησιακής οικογένειας γλωσσών. Οι Τσαμ και οι Μαλαίοι είναι οι μόνες αξιοσημείωτες σε μέγεθος αυστρονησιακές εθνότητες οι οποίες είχαν εγκατασταθεί κατά την Εποχή του Σιδήρου ανάμεσα στους παλαιότερους αυστροασιατικούς πληθυσμούς στη ΝΑ Ασία.
Ιστορία
Αν και η αυστρονησιακή καταγωγή, τα ίχνη και η χρονολογία της μετανάστευσής τους παραμένουν αντικείμενο διαμάχης, θεωρείται ότι οι Τσαμ έφτασαν στη ΝΑ Ασία μέσω της νήσου Βόρνεο. Η ΝΑ Ασία είχε κατοικηθεί κατά μήκος των χερσαίων οδών από εθνότητες της αυστροασιατικής γλωσσικής οικογένειας, όπως τους Μον και τους Χμερ γύρω στο 3000 π.Χ., οι δε Τσαμ ως ικανοί θαλασσοπόροι γύρω στο 2000 π.Χ. κατοίκησαν και σύντομα κυριάρχησαν στο παραθαλάσσιο τμήμα της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Τα παλαιότερα αρχεία για την παρουσία των Τσαμ στην Ινδοκίνα χρονολογούνται από το 2ο αιώνα μ.Χ. Το θαλάσσιο εμπόριο ήταν το κυρίαρχο συστατικό μιας ανθηρής οικονομίας, καθώς τα κέντρα κατοίκησης και ισχύος γύρω από τις εκβολές των ποταμών κατά μήκος της ακτής ήλεγχαν τις εισαγωγές/εξαγωγές της ηπειρωτικής ΝΑ Ασίας. Η κατοχή επιπλέον εδάφους δεν αποτελούσε το κύριο θέμα ενασχόλησης των ελίτ. Το μέγεθος της Τσάμπα κατά την εποχή της ακμής της τον 9ο και 10ο αιώνα μ.Χ. δεν ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό της αρχικής περιόδου σχηματισμού της.
Τα πριγκηπάτα της Τσάμπα υπέστησαν όπως και αναρίθμητες άλλες πολιτικές οντότητες της ΝΑ Ασίας, τη διαδικασία της ινδοποίησης, ως αποτέλεσμα αιώνων κοινωνικοοικονομικής αλληλεπίδρασης, υιοθετώντας πολιτιστικά και θεσμικά στοιχεία από την προϊσλαμική Ινδία και τον υψηλό πολιτισμό της. Από τον 8ο αιώνα μ.Χ. και μετά το εμπόριο και γενικώς η ναυτιλία της Ινδίας εξαρτάτο πλέον από μουσουλμάνους από περιοχές όπως το Γκουτζαράτ. Οι ισλαμικές ιδέες αποτέλεσαν τμήμα του ευρύτερου πλαισίου συναλλαγών, ακολουθώντας το ίδιο μονοπάτι με τον Ινδουϊσμό και τον Βουδισμό πρωτύτερα. Οι Τσαμ υιοθέτησαν αυτές τις ιδέες τον 11ο αιώνα. Αυτό φαίνεται στην αρχιτεκτονική των ναών τους, που μοιράζεται ομοιότητες με αυτόν των ναών του Άνγκορ. Ο Αντ-Ντιμάσκι γράφει το 1325: "Η χώρα της Τσάμπα.... κατοικείται από μουσουλμάνους και ειδωλολάτρες. Η μουσουλμανική θρησκεία έφτασε εκεί τον καιρό του χαλίφη Ουθμάν....και του Αλή, πολλοί μουσουλμάνοι που είχαν εκδιωχθεί από τους Ομαγιάδες και τη Χετζάζη, κατέφυγαν εκεί".
Στο βιβλίο Ταογί Τσιλιουέ ("Σύντομη περιγραφή των νησιωτών βαρβάρων" σε ελεύθερη μετάφραση), ένα βιβλίο που γράφτηκε γύρω στα 1339 μ.Χ. από τον Κινέζο ταξιδευτή, Ουάνγκ Τα-γιουάν, αναφέρεται ότι στα λιμάνια της Τσάμπα, οι γυναίκες Τσαμ παντρεύονταν με Κινέζους εμπόρους. Ένας Κινέζος έμπορος από την Καντόνα, ο Ουάνγκ Γιουάν-μάο, που εμπορευόταν εκτενώς με την Τσάμπα, παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα των Τσαμ.
Τον 12ο αιώνα, οι Τσαμ πολέμησαν σε μια σειρά πολέμων με την Αυτοκρατορία των Χμερ στη δύση. Το 1177, οι Τσαμ και οι σύμμαχοί τους εξαπέλυσαν επίθεση με σημείο εξόρμησης τη λίμνη Τονλέ Σαπ, καταφέρνοντας να καταστρέψουν την πρωτεύουσα των Χμερ. Παρ' όλα αυτά, το 1181, ηττήθηκαν τελικώς από τον βασιλιά των Χμερ, Τζαγιαβαρμάν Ζ΄.
Η βιετνάμεζικη εισβολή
Στα χρόνια μεταξύ της ανόδου της Αυτοκρατορίας των Χμερ γύρω στο 800 μ.Χ. και τη μετανάστευση των Βιετναμέζων νοτιότερα, αλλά και αργότερα, η Τσάμπα άρχισε να συρρικνώνεται εδαφικά. Στον πόλεμο Βιετναμέζων-Τσαμ το 1471, οι δεύτεροι υπέστησαν σοβαρές ήττες, στις οποίες 120.000 Τσαμ σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, και το βασίλειο της Τσάμπα συρρικνώθηκε σε ένα μικρό ενκλάβιο με επίκεντρο τη σημερινή βιετναμέζικη πόλη Να Τρανγκ (Καουθάρα στη γλώσσα των Τσαμ), ενώ πολλοί Τσαμ κατέφυγαν στην Καμπότζη.
Επαφή με το Ισλάμ
Ένας αριθμός Τσαμ κατέφυγε επίσης διά θαλάσσης στη Μαλαϊκή Χερσόνησο και τον 15ο αιώνα, μια αποικία των Τσαμ ιδρύθηκε στη Μαλάκκα. Οι Τσαμ ήρθαν σε επαφή εκεί με το σουνιτικό Ισλάμ, καθώς το Σουλτανάτο της Μαλάκκα ήταν από το 1414 μ.Χ., επισήμως μουσουλμανικό. Ο βασιλιάς της Τσάμπα έγινε στη συνέχεια σύμμαχος του σουλτανάτου του Τζοχόρ (το τμήμα του σουλτανάτου της Μαλάκκα που δεν υπέκυψε στους Πορτογάλους). Το 1594, η Τσάμπα έστειλε τις στρατιωτικές της δυνάμεις να πολεμήσουν μαζί με τις δυνάμεις του Τζοχόρ εναντίον της πορτογαλικής κατοχής της Μαλάκκα. Μεταξύ των ετών 1607 και 1676, ένας από τους βασιλιάδες της Τσάμπα προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ, το οποίο αποτέλεσε πλέον το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της κοινωνίας των Τσαμ. Οι Τσαμ υιοθέτησαν επίσης το αραβικό αλφάβητο Τζαβί.
Ιστορικά αρχεία στην Ινδονησία δείχνουν τη μεγάλη επιρροή της βασίλισσας Ντβαραβάτι, μιας μουσουλμάνας πριγκίπισσας με καταγωγή από το βασίλειο της Τσάμπα, επί του συζύγου της, Κερταβιτζάγια, έβδομου στη σειρά αυτοκράτορα της Αυτοκρατορίας των Ματζαπαχίτ (θαλάσσια αυτοκρατορία με επίκεντρο την νήσο Ιάβα), σε τέτοιο βαθμό που ο βασιλικός οίκος των Ματζαπαχίτ τελικώς προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ, γεγονός που με τη σειρά του οδήγησε στον προσηλυτισμό ολόκληρης της περιοχής. Οι Τσαμ εμπορεύονταν και είχαν στενούς πολιτιστικούς δεσμούς με το ναυτικό βασίλειο της Σριβιτζάγια (θαλάσσια αυτοκρατορία με επίκεντρο τη νήσο Σουμάτρα, 650 μ.Χ. – 1377) στο Μαλαϊκό Αρχιπέλαγος το οποίο και διαδέχθηκε η Αυτοκρατορία των Ματζαπαχίτ (1293–1527).
Κατηγορία:Ασιάτες Κατηγορία:Καμπότζη
Μαρία του Μπερί
Η Μαρία του Μπερί, (Γαλλική γλώσσα : Marie, περί το 1375 - Ιούνιος 1434) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν ιδίω δικαιώματι (suo jure) δούκισσα του Ωβέρν και κόμισσα του Μονπανσιέ (1416 - 1434). Με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπουρμπόν. Ήταν η δεύτερη κόρη τού Ιωάννη, δούκα του Μπερρύ & Ωβέρν και κόμη του Πουατιέ & Μονπανσιέ και της Ιωάννας, κόρης τού Ιωάννη Α΄, κόμη του Αρμανιάκ. Είχε μέσω του πατέρα της μιά τεράστια συλλογή από κειμήλια και βιβλιοθήκες, ήταν δισέγγονη του βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη του Αγαθού. Τα αδέλφια της ήταν η Βόννη του Μπερί, ο Ιωάννης του Μπερί (Κόμης του Μονπανσιέ), ο Κάρολος και ο Λουδοβίκος. Παντρεύτηκε 3 φορές, διετέλεσε αντιβασίλισσα στο Δουκάτο του Μπουρμπόν από την εποχή που ο τρίτος της σύζυγος Ιωάννης Α΄ του Μπουρμπόν αιχμαλωτίστηκε στη ν Μάχη του Αζενκούρ (1415).
Πρώτος γάμος
Ο πρώτος σύζυγος της ήταν ο Λουδοβίκος Γ΄ του Σατιγιόν, η Μαρία τον παντρεύτηκε σε ηλικία 11 ετών στον Καθεδρικό ναό της Σαιντ-Ετιέν στο Μπουρζ (29 Μαίου 1386). Ο πατέρας της έδωσε μια τεράστια προίκα που έφτανε τα 70.000 Φράγκα, στον γαμπρό του Λουδοβίκο έδωσε την κομητεία του Ντυνουά. Τον γάμο συμφώνησαν (1384) ο πατέρας της Ιωάννης του Μπερί και ο μελλοντικός πεθερός της Γκυ Β΄ του Μπλουά, "ένας δούκας θα την ντύσει στο κρεβάτι και ένας κόμης θα της βάλει τα κοσμήματα". Οι πολυτελείς τελετές και οι γιορτές που ακολούθησαν περιγράφονται στα Χρονικά του Ζαν Φρουασάρ.
Κόμισσα του Ε
Δεν απέκτησαν παιδιά και ο Λουδοβίκος πέθανε πρόωρα (15 Ιουλίου 1391), η Μαρία συμφώνησε να παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τον Φίλιππο του E (27 Ιανουαρίου 1393). Ο γάμος έγινε τον επόμενο μήνα στο Παλάτι του Λούβρου, ο Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας πλήρωσε όλες τις εορταστικές εκδηλώσεις ενώ ο πατέρας της έδωσε στην Μαρία άλλη μια τεράστια προίκα 70.000 φράγκων. Απέκτησαν δύο κόρες και ο βασιλιάς διόρισε τον δεύτερο σύζυγο της Κοντόσταυλο της Γαλλίας. Ο Φίλιππος του Ε πήγε σε Σταυροφορία κατά των Οθωμανών με τον φίλο του Στρατάρχη της Γαλλίας Ζαν Β΄ Λε Μενγκρ, αιχμαλωτίστηκε στην καταστροφική μάχη της Νικόπολης (25 Σεπτεμβρίου 1396), πέθανε λίγους μήνες αργότερα σε φυλακή στην Τουρκία. Η σορός του Φιλίππου μεταφέρθηκε στην γενέτειρα του Ε όπου έγινε η ταφή του, η Μαρία έδωσε 100 δολλάρια ετησίως στην Κολλεγιακή εκκλησία Νότρ-Νταμ-ε-Σαίντ-Λωράν να τελεί μνημόσυνο στην μνήμη του κάθε 17 Ιουνίου. Ο μεγαλύτερος γιος τους Φίλιππος πέθανε την ίδια χρονιά (23 Δεκεμβρίου 1396) και τάφηκε στην Ε μαζί με τον πατέρα του. Η Μαρία διόρισε την κουνιάδα της Ιωάννα του Τουάρ κηδεμόνα στα τρία παιδιά της που είχαν επιζήσει με τον Φίλιππο : Κάρολος του Αρτουά του Ε, Μπόννη του Αρτουά και Αικατερίνη. Ο Κάρολος διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία τριών ετών σαν κόμης του Ε. Τα έσοδα που ανήκαν στον ίδιο διαχειρίστηκαν η Μαρία, ο πατέρας της και ο θείος της Φίλιππος Β΄ της Βουργουνδίας.
Δούκισσα του Μπουρμπόν
Η Μαρία παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τον Ιωάννη Α΄, δούκα του Μπουρμπόν στα βασιλικά ανάκτορα των Παρισίων (21 Ιουνίου 1401). Η συμφωνία ανάμεσα στις δύο οικογένειες για τον γάμο υπεγράφη στο Παρίσι (27 Μαίου 1400). Με τον τρίτο σύζυγο της απέκτησε τρία παιδιά. Ο Ιωάννης Α΄ του Μπουρμπόν διορίστηκε Γενικός Καγκελάριος της Γαλλίας (18 Μαρτίου 1408) και διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν δούκας του Μπουρμπόν (19 Αυγούστου 1410). Ο πατέρας της Μαρίας είχε πειστεί από τον βασιλιά Κάρολο ΣΤ΄ να μην πολεμήσει στην Μάχη του Αζενκούρ (25 Οκτωβρίου 1415), ο ίδιος ωστόσο πολέμησε, αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε από τους Άγγλους μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η Μαρία πολλοί πιστεύουν ότι απεικονίζεται σε μία ή δύο μικρογραφίες στην δημοφιλή συλλογή Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί, δημιουργήθηκε για τον πατέρα της την εποχή που πέθαιναν οι γιοι του. Στην απεικόνιση του Απριλίου φαίνεται ένα νεαρό ζεύγος να υπογράφει τον γάμο τους, η συγγραφέας Πατρίσια Στίρνμαν (γεν. το 1945) πιστεύει ότι απεικονίζει την συμφωνία ανάμεσα στην Μαρία και τον Ιωάννη Α΄ του Μπουρμπόν (1401). Ο Ραυμόνδος Καζέλλες αντίθετα πιστεύει ότι δημιουργήθηκε μετά το 1410 και απεικονίζει την συμφωνία για τον γάμο ανάμεσα στην ανεψιά της Μαρίας Μπόννη του Αρμανιάκ με τον Κάρολο Α΄ της Ορλεάνης (1411). Οι λεπτομέρεις σχετικά με την απεικόνιση του Μαίου οδηγούν στο συμπέρασμα ότι παριστάνει πρόσωπα που ανήκαν στον Οίκο του Μπουρμπόν. Η Πατρίσια Στίρνμαν και ο Ραυμόνδος Καζέλλες συμφωνούν ότι η γυναίκα πάνω στο άσπρο άλογο που φοράει ένα μεγάλο άσπρο κάλυμμα στο κεφάλι ήταν η Μαρία την εποχή του γάμου της (21 Ιουνίου 1401). Οι δύο ιστορικοί διαφωνούν σχετικά με το εάν ο άντρας που την συνόδευε ήταν ο Ιωάννης του Μπουρμπόν. Τα κτίρια που φαίνονται στο βάθος δεν έχουν διευκρινιστεί αλλά πολλοί πιστεύουν ότι ήταν το Θέατρο του Σατελέ, το Κονσιερζερί ο Πύργος του Ρολογιού του Παλατιού της Πόλης των Παρισίων και τα βασιλικά ανάκτορα στα οποία έγινε ο γάμος της Μαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο Γ΄ των Σατιγιόν κόμη του Ντυνουά· δεν απέκτησαν απογόνους και ο Λουδοβίκος Γ΄ απεβίωσε το 1391.
Έπειτα έκανε 2ο γάμο με τον Φίλιππο των Αρτουά κόμη του Ε και είχε τέκνα:
Ο Φίλιππος απεβίωσε το 1397 και η Μαρία έκανε 3ο γάμο με τον Ιωάννη Α΄, δούκα του Μπουρμπόν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Δούκισσες της Βουρβόνης Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Όλεχ Βίνικ
Ο Όλεχ Βίνικ (Олег Винник, γεν. στις 31 Ιουλίου 1973) είναι Ουκρανός συνθέτης, τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ηθοποιός. Έχει εμφανιστεί στη Γερμανία, στην Αυστρία και στην Ελβετία ως βασικός ηθοποιός δημοφιλών μιούζικαλ με το σκηνικό όνομα OLEGG.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Όλεχ Βίνικ γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1973 στο χωριό Verbivka, της περιοχής Kamianka, νυν περιοχή Cherkasy, της περιφέρειας Cherkasy της Ουκρανίας. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο του χωριού Chervony Kut (περιοχή Zhashkiv, νυν περιοχή Uman, στο Oblast Cherkasy). Συμμετείχε ενεργά σε ερασιτεχνικές παραστάσεις και ήξερε να τραγουδά και να παίζει ηλεκτρική κιθάρα.
Μετά το γυμνάσιο, ο Βίνικ μπήκε σε ένα τμήμα χορωδίας της σχολής πολιτισμού Kaniv στο Kaniv της περιοχής Oblast Cherkasy. Η πρώτη του δουλειά μετά την αποφοίτηση ήταν η Cherkasy Regional Philharmonics. Δυστυχώς, όμως, ο Βίνικ δεν έγινε σολίστας στη Λαϊκή Χορωδία του Cherkasy, όπου συνεργάστηκε με την Τιμημένη Καλλιτέχνιδα της Ουκρανίας Όλα Πάβλοβσκα.
Στο πλαίσιο ενός προγράμματος πολιτιστικών ανταλλαγών, ο Βίνικ πήγε για πρακτική στη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια της πρακτικής του, είχε μια προσφορά από το θέατρο Lüneburg της Κάτω Σαξονίας, όπου συνέχισε την καριέρα του στην παράσταση της όπερας Τόσκα και της όπερας Παγκανίνι. Στη συνέχεια, έκανε δύο χρόνια εκπαίδευση στο Αμβούργο υπό την καθοδήγηση του καθηγητή φωνητικής John Lehmann καθώς και την πρώτη του προσπάθεια στο είδος του μιούζικαλ. Πρώτα ήρθε ο ρόλος του Lucentio στο Kiss me Kate (1999-2001) και του Φοίβου στο Der Glöckner von Notre Dame" (2001-2002).
Καριέρα
Ο πιο γνωστός ρόλος του Βίνικ ήταν στο μιούζικαλ Οι άθλιοι, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βίκτωρ Ουγκό. Ο 30χρονος Όλεχ Βίνικ έπαιξε το ρόλο του Γιάννη Αγιάννη. Ένας ακόμη σημαντικός του ρόλος ήταν ο Μαύρος Πρίγκιπας - Θάνατος (Der Tod) στο μιούζικαλ Ελισάβετ (Elisabeth).
Από το 2011, ο Όλεχ Βίνικ επικεντρώθηκε στη σόλο καριέρα του και μετακόμισε από τη Γερμανία στην Ουκρανία, επενδύοντας χρόνο για να ηχογραφήσει νέες επιτυχίες. Ο ίδιος ο Βίνικ έχει γράψει όλα τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στα άλμπουμ του.
Μετά από αρκετά χρόνια στην Ουκρανία, ο Όλεχ Βίνικ κέρδισε ακόμη μεγαλύτερη φήμη μετά την κυκλοφορία τραγουδιών όπως Happiness, Stone Night, Hello Bride, Nino και άλλα, ενώ τεράστια πλήθη παρακολούθησαν τις συναυλίες του.
Πολιτική στάση
Ο Βίνικ αρνείται να παίξει στη Ρωσία, παρόλο που του προτάθηκε να παίξει τρεις νύχτες στο Παλάτι Πάγου της Αγίας Πετρούπολης τον Δεκέμβριο του 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί τραγουδιστές
Προστατευόμενος βιότοπος Μπασκιρίας
Ο Προστατευόμενος βιότοπος Μπασκιρίας Bashkirsky (Zapovednik) (Башкирский) βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα των Μπασκιρικών Ουραλίων (νότια). Διαθέτει δασικές περιοχές στις δυτικές πλαγιές των νοτίων Ουραλίων μέχρι τον ποταμό Κάγκα και εμφανίζει ποικιλία τοπίων, από ορεινή δάση μέχρι στέπες. Ο βιότοπος βρίσκεται στην περιοχή Burzyansky του Μπασκορτοστάν.
Τοπογραφία
Ο βιότοπος οριοθετείται στα βόρεια από τον ποταμό Κάγκα, προς στα ανατολικά από τα νότια Ουράλια, στα νότια από τον ποταμό Ουζιάν και στα δυτικά από τα βουνά της Κρακοβίας. Οι κορυφές πολλών κορυφογραμμών είναι καλυμμένες από πυνκά δάση.
Κλίμα και οικότοπος
Ο βιότοπος Μπασκιρίας βρίσκεται στο νότιο άκρο των δασών των Ουραλίων και του οικότοπου της τούνδρας, σε μια ζώνη στην οποία συνδυάζονται τα είδη βλάστησης της Ευρώπης και της Ασίας (απέναντι από τα Ουράλια). (WWF ID # 610).
Το κλίμα του βιότοπου είναι υγρό ηπειρωτικό με δροσερά καλοκαίρια (κλιματική ταξινόμηση Κέπεν υποαρκτικό κλίμα (DFC)). Αυτό το κλίμα χαρακτηρίζεται από ήπια καλοκαίρια (καθώς μόνο 1-3 μήνες παρουσιάζονται θερμοκρασίες άνω των 10 °C ) και κρύους, χιονισμένους χειμώνες (τους κρύους μήνες η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους -3 °C ).
Χλωρίδα και πανίδα
Λόγω της θέσης της στο σημείο συνάντησης αρκετών οικότοπων, η περιοχή έχει υψηλά επίπεδα βιοποικιλότητας. Η βλάστηση της περιοχής περιλαμβάνει είδη Σιβηρίας και Ευρώπης, Κεντρικής Ασίας και Αρκτικής. Τα δάση καλύπτουν το 80% του βιότοπου, ως επί το πλείστον με βόρειες δασικές μορφές πεύκου και λάρικα, με ορισμένα τμήματα να έχουν μεγάλες εκτάσεις σημύδας. Κατά μήκος των κατώτερων ποταμών, υπάρχουν δασικές λωρίδες από κλήθρες και ιτιές. Στον βιότοπο έχουν καταγραφεί 812 είδη αγγειακών φυτών, 95 είδη φυκών, 42 είδη μυκήτων (μακρομυκήτες), 322 είδη λειχηνών και 124 είδη βρύων. Τα ζώα του καταφυγίου είναι τα χαρακτηριστικά ζώα των δασών των νοτίων Ουραλίων - καφέ αρκούδα, σκίουρος, λύγκας, κόκκινος σκίουρος και φασιανίδες. Στον βιότοπο έχουν καταγραφεί 275 είδη σπονδυλωτών, μεταξύ των οποίων 17 είδη ψαριών, 3 είδη αμφιβίων, 6 είδη ερπετών, 196 είδη πτηνών και 53 είδη θηλαστικών. Τα ορμητικά και κρύα ρεύματα ευνοούν την ύπαρξη της πέστροφας. αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ| Προστατευόμενος βιότοπος Μπασκιρίας
Διαχείριση
Υπάρχει ένα μουσείο φυσικής ιστορίας στην περιοχή, αλλά οι επισκέψεις στον βιότοπο απαιτούν άδεια από τη διαχειριστική του αρχή και επιτρέπεται μόνο περιορισμένος αριθμός οικολογικών διαδρομών με ειδικευμένους οδηγούς.
Για την αγάπη της Άιβι
Το Για την αγάπη της Άιβι (αγγλικά: For Love of Ivy) είναι μια ρομαντική κωμωδία του 1968 σε σκηνοθεσία Ντάνιελ Μαν. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Σίντνεϊ Πουατιέ, Άμπεϊ Λίνκολν, Μπο Μπρίτζες, Ναν Μάρτιν, Λόρι Πίτερς και Κάρολ Οκόνορ. Η ιστορία γράφτηκε από τον Πουατιέ με σεναριογράφο τον Ρόμπερτ Άλαν Άρθουρ. Η μουσική σύνθεση είναι του Κουίνσι Τζόουνς. Το θεματικό τραγούδι "For Love of Ivy", που γράφτηκε από τους Κουίνσι Τζόουνς και Μπομπ Ράσελ, προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού. Η ταινία έλαβε υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Μπο Μπρίτζες και Β' Γυναικείου Ρόλου για την Άμπεϊ Λίνκολν.
Πλοκή
Η Άιβι Μουρ, μια 27χρονη Αφροαμερικανίδα, εργάζεται επί εννέα χρόνια ως καθαρίστρια στο πολυκατάστημα που ανήκει στην οικογένεια Όστιν στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης, από τότε που την έφεραν από τη Φλόριντα, όπου τη μεγάλωσε με η γιαγιά της. Παρά τις διαμαρτυρίες ότι οι δυο τους αντιμετωπίζονται ως μέλη της οικογένειας, η Άιβι ανακοινώνει την απόφασή της να αφήσει τη δουλειά της και να πάει στη σχολή γραμματέων για να βελτιώσει τη ζωή της.
Οι Όστιν θέλουν απεγνωσμένα να την κρατήσουν και οι έφηβοι της οικογένειας, η Τζένα και ο Τιμ, καταστρώνουν ένα σχέδιο για να το κάνουν. Ο Τιμ Όστιν κλείνει στην Άιβι ραντεβού για δείπνο με τον Τζακ Παρκς, στέλεχος εταιρείας φορτηγών. Ο Τιμ ελπίζει ότι ο ενθουσιασμός στη ζωή της θα την αποτρέψει από το να εγκαταλείψει την οικογένεια.
Ο Τιμ πείθει τον απρόθυμο Παρκς να βγει ραντεβού με την Άιβι και ασκεί πίεση απειλώντας να αποκαλύψει το παράνομο καζίνο του, το οποίο λειτουργεί τη νύχτα στο πίσω μέρος ενός μεγάλου φορτηγού μεγάλων αποστάσεων.
Ο Παρκς ξεπερνά την προσκόλληση του στην εργένικη ζωή και ζητά από τη Μουρ να φύγει μαζί του για τη Νέα Υόρκη. Εκείνη δέχεται. Φεύγοντας, γίνονται μάρτυρες της καταστροφής του παράνομου καζίνο και της σύλληψης όλων των θαμώνων του, αφού οι Όστιν έχουν καλέσει την αστυνομία.
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και άρεσε τόσο στο μαύρο όσο και στο λευκό κοινό. Πολλοί χειροκρότησαν τις πρωταγωνιστικές ερμηνείες του Πουατιέ και της Λίνκολν. Ακόμη και το Ebony αφιέρωσε και στους δύο ένα εξώφυλλό του. Επίσης καταχειροκροτήθηκαν οι Μπρίτζες και η Οκόνορ. Αργότερα, και οι δύο ηθοποιοί εμφανίστηκαν σε ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές, μερικές από τις οποίες ασχολούνταν με φυλετικά ζητήματα. Ο Μπρίτζες γύρισε την κωμωδία-δράμα The Landlord και άλλες ταινίες.
Εισπράξεις
Η ταινία έκοψε εισιτήρια αξίας 5.570.000 δολαρίων στη Βόρεια Αμερική με 1,7 εκατομμύρια δολάρια να προέρχονται από τον υπόλοιπο κόσμο. Αφού αφαιρέθηκαν τα τέλη διανομής, οι εκτυπώσεις και οι διαφημίσεις, η ταινία κατέγραψε κέρδη 390.000 δολαρίων.
Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD από την MGM Home Video στις 20 Ιανουαρίου 2004