cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φόρος του Κωνσταντίνου
thumb|Η [[στήλη του Κωνσταντίνου Α´ βρισκόταν στο κέντρο του φόρου]] Ο φόρος του Κωνσταντίνου (λατινικά: Forum Constantini) ή το φόρο του Κωνσταντίνου, ήταν πλατεία η οποία δημιουργήθηκε κατά την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης το 330 μ.Χ. και βρισκόταν έξω από τα παλαιά τείχη της πόλης του Βυζαντίου. Σηματοδοτούσε το κέντρο της νέας πόλης επί της Μέσης οδού, η οποία ήταν η κεντρική οδική αρτηρία της πόλης. Η πλατεία ήταν κυκλικού σχήματος και διέθετε δύο μνημειώδεις στήλες στα ανατολικά και δυτικά της, ενώ στο κέντρο της υπήρχε η στήλη του Κωνσταντίνου Α´ τμήματα της οποίας διασώζονται έως σήμερα. Το κτήριο της γερουσίας βρισκόταν στη βόρεια πλευρά, ενώ ο χώρος ήταν διακοσμημένος με πλήθος αρχαίων αγαλμάτων και έργων τέχνης. Εκτός ενός περιστατικού το 1150 όπου λόγω έντονων ανέμων έπεσε το άγαλμα του Κωνσταντίνου Α' το οποίο βρισκόταν στην κορυφή της στήλης, ο χώρος παρέμενε χωρίς φθορές έως την Δ´ Σταυροφορία και την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 όταν και η πόλη λεηλατήθηκε συνολικά. Ο φόρος του Κωνσταντίνου Α' υπέστη σημαντικές ζημιές από την πυρκαγιά που δημιουργήθηκε από τους σταυροφόρους, ενώ τα αρχαία αγάλματα καταστράφηκαν, με τα ορειχάλκινα να λιώνονται για την εκμετάλλευση των μετάλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλατείες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης
Ένγκελμπερτ Β΄ του Λα Μαρκ
Ο Ένγκελμπερτ Β΄, γερμ. Engelbert II (1275 - 18 Ιουλίου 1328) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόμης του Λα Μαρκ και κόμης (συζυγικώ δικαιώματι) του Άρενμπεργκ.
Βιογραφία
Το 1308 διαδέχθηκε τον πατέρα του και συνέχισε τις προσπάθειες εκείνου να κρατήσει ανεξάρτητο το Λα Μαρκ. Αυτό τον ανάγκασε να συγκρουστεί με τον Ερρίκο Β΄ αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, ο οποίος κυριαρχούσε στο δουκάτο της Βεστφαλίας. Επίσης με τον Λουδοβίκο Β΄ επίσκοπο του Μύνστερ, ο οποίος εισέβαλε στο Χαμ το 1323, έπεσε στα χέρια του Ένγκελμπερτ Β΄ και δεν ελευθερώθηκε παρά μόνο αφού κατέβαλε 5.000 αργυρά μάρκα ως λύτρα, ένα μεγάλο ποσό.
Κατά τη διαμάχη του Φρειδερίκου Α΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας με τον Λουδοβίκο Δ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας για το βασίλειο της Γερμανίας, ο κόμης συμμάχησε προσωρινά με τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, φίλο του Φρειδερίκου Α΄. Αργότερα άλλαξε συμμαχία και υποστήριξε τον Λουδοβίκο Β΄, πράγμα που έφερε σε τόσο δύσκολη θέση τον αρχιεπίσκοπο, που αναγκάστηκε να ζητήσει ανακωχή.
Χορήγησε στην πόλη του Μπόχουμ τον καταστατικό χάρτη προνομίων, που υπέγραψε στο κάστρο Μπλάνκενσταϊν το 1321.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1299 τη Μέχτιλντε, κόρη και κληρονόμο του Ιωάννη κόμη του Άρενμπεργκ και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Κονκόρντ
thumb|right|300px|Ένα αεροπλάνο Κονκόρντ της [[Air France το 1977.]] Το Κονκόρντ (Concorde) ήταν ένα γαλλοβρετανικό υπερηχητικό επιβατηγό αεροσκάφος που εκτελούσε πτήσεις μέχρι το 2003. Ήταν το ένα από τους δύο τύπους υπερηχητικών επιβατηγών αεροπλάνων που έχουν κατασκευαστεί μέχρι σήμερα (το άλλο ήταν το Tupolev Tu-144), αλλά και το μόνο που εντάχθηκε σε δρομολογημένες πτήσεις.
Το Κονκόρντ αποτέλεσε για μισό αιώνα το καύχημα της αγγλικής-γαλλικής αεροναυπηγικής συνεργασίας, πετούσε με ταχύτητα Μαχ 2,02 (= 2,02 φορές την ταχύτητα του ήχου) σε μέγιστο ύψος 60.000 πόδια (18,3 χιλιόμετρα).
Η πτήση που πραγματοποίησε το Κονκόρντ έγινε στις 2 Μαρτίου 1969 και έλαβε μέρος στην πρώτη του παρουσίαση στις 21 Ιανουαρίου 1976. Αποσύρθηκε μόνιμα στις 26 Νοεμβρίου 2003.
Γενικά
Το αγγλικής και γαλλικής κατασκευής Κογκόρντ αντιπροσώπευε ένα τεχνολογικό επίτευγμα ως το πρώτο υπερηχητικό επιβατικό αεροπλάνο. Στην πρώτη του παρουσίαση στο κοινό, τροχοδρόμησε στο αεροδρόμιο της Τουλούζ στις 11 Δεκεμβρίου του 1967. Η συνεργασία των Βρετανών και των Γάλλων έφτασε στο πιο ψηλό της σημείο, όσο και αν ως την τελευταία στιγμή μαινόταν η διαμάχη για το κατά πόσο το Κογκόρντ (στα γαλλικά Concorde, στα αγγλικά Concord) γράφεται με ή χωρίς τελικό "e".
Ικανό να αναπτύξει ταχύτητα υπερδιπλάσια εκείνης του ήχου, το Κονκόρντ πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση με το γαλλικό πρωτότυπο 001(F-WTSS) στις 2 Μαρτίου του 1969 από την Τουλούζη της Γαλλίας, ενώ 37 ημέρες αργότερα, στις 9 Απριλίου απογειώθηκε και το πρώτο αγγλικό πρωτότυπο Κονκόρντ 002(G-BSST) από το Φίλτον της Αγγλίας.
Άρχισε να πετά ως επιβατικό αεροσκάφος στις 21 Ιανουαρίου 1976 και από τότε έχει μεταφέρει 2,5 εκατομμύρια επιβάτες. Κατασκευάστηκαν συνολικά 20 αεροσκάφη, 2 πρωτότυπα, 2 προ-παραγωγής, 16 παραγωγής, από τα οποία 2 δεν μπήκαν σε εμπορικές πτήσεις. Όλα, εκτός από 2, έχουν διατηρηθεί. Στις 25 Ιουλίου 2000 το Κονκόρντ της πτήσης Air France 4590 συνετρίβη στη Γαλλία μετά την απογείωσή του, η μόνη απώλεια αεροσκάφους Κονκόρντ.
Η λεπτή σιλουέτα του αεροσκάφους πρόδιδε την υπερηχητική του ταχύτητα, αλλά αποκάλυπτε και το μοιραίο μειονέκτημά του. Πραγματικός θρίαμβος της αεροναυπηγικής, το Κονκόρντ έδειχνε προορισμένο για μεγάλες επιτυχίες, αλλά δίνοντας απόλυτη προτεραιότητα στην ταχύτητα, οι σχεδιαστές του το καταδίκασαν: ο μικρός αριθμός επιβατών που μπορούσε να μεταφέρει, σε συνδυασμό με την περιορισμένη εμβέλειά του, το κολοσσιαίο κόστος του και την μεγάλη ηχορύπανση που προκαλούσε, το οδήγησαν τελικά στο περιθώριο, βοηθούντος και του πολέμου που του έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Η κρίση που περνούσε η πολιτική αεροπορία μετά τις 11/9, η συντριβή του Κονκόρντ της πτήσης 4590 και το συνεχώς αυξανόμενο κόστος συντήρησης του γερασμένου Κονκόρντ οδήγησαν στην απόσυρσή του. Το τελευταίο Κονκόρντ της Air France απογειώθηκε στις 30 Μαΐου 2003, ενώ η British Airways έκανε την τελευταία πτήση με τον τύπο αυτό στις 24 Οκτωβρίου 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Aérospatiale Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη
Νεολουδισμός
Ο νεολουδισμός ή νεολουδιτισμός (Neo-Luddism) είναι η φιλοσοφία η οποία αντιτίθεται σε ορισμένες μορφές σύγχρονης τεχνολογίας, όπως οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και τα κινητά τηλέφωνα, ή ακόμα και καθολικά σε όλες τις τεχνολογίες και στον καταναλωτισμό γενικότερα. Σύμφωνα με το μανιφέστο του Δεύτερου Λουδιτικού Συνεδρίου, τον Απρίλιο του 1996, στο Οχάιο των ΗΠΑ, πρόκειται για ένα «άναρχο, παθητικής αντίδρασης κίνημα, ενάντια στον καταναλωτισμό και στις αυξανόμενες περίεργες και τρομακτικές τεχνολογίες της Εποχής των Υπολογιστών.
Το όνομα προέρχεται από τους Λουδίτες, που έδρασαν στη Βρετανία μεταξύ 1811 και 1813 και έγιναν γνωστοί από τις μηχανές που κατέστρεφαν, κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης (κυρίως μηχανές ύφανσης). Οι νεολουδίτες χαρακτηρίζονται από την εγκατάλειψη οποιουδήποτε τεχνολογικού εξοπλισμού και της προώθησης ενός απλού τρόπου ζωής, απαλλαγμένοι από τις αρνητικές επιπτώσεις που αυτός επιφέρει στις κοινωνίες, στο περιβάλλον αλλά και στα ίδια τα άτομα. Το σύγχρονο αυτό κίνημα, έχει στενή σχέση με την αντιπαγκοσμιοποίηση, τον αναρχοπρωτογονισμό, την ριζοσπαστική οικολογία και την βαθιά οικολογία.
Θέσεις
Ο νεολουδισμός στηρίζει τη μείωση ή ακόμα και τον τερματισμό της ανάπτυξης νέων τεχνολογιών. Οι νεολουδίτες υποστηρίζουν ότι η εγκατάλειψη συγκεκριμένων τεχνολογιών και η επιστροφή σε μικρές γεωργικές κοινωνίες, σε αντίθεση με τον βιομηχανικό καπιταλισμό, είναι η καλύτερη προοπτική για το μέλλον. Παραδείγματα τέτοιων κοινωνιών είναι οι Amish στην Αμερική και το κίνημα Chipko στην Ινδία και στο Νεπάλ.
Εκφράζουν ανησυχίες ότι οι νέες τεχνολογίες, αντί να λύνουν προβλήματα, δημιουργούν νέα, περισσότερα και ενδεχομένως πιο επικίνδυνα.
Στους σύγχρονους νέολουδίτες συγκαταλέγονται συγγραφείς, ακαδημαϊκοί, φοιτητές, οικογένειες, κοινωνίες Άμις, Μενονίτες (Mennonites), Κουάκεροι, οικολόγοι, γέροι πλέον "παιδιά των λουλουδιών και νεαροί ιδεαλιστές που ψάχνουν τεχνολογικά ελεύθερες κοινωνίες. Ορισμένοι από αυτούς βλέπουν τον εαυτό τους ως θύματα της τεχνολογίας και προσπαθούν να αποτρέψουν περισσότερα θύματα, ενώ άλλοι ως υποστηρικτές της φυσικής τάξης των πραγμάτων και αντιστασιακοί της περιβαλλοντικής υποβάθμισης λόγω της τεχνολογίας.
Κύριες αρχές
Οι κύριες αρχές του νεολουδισμού όπως περιγράφονται από τον Τεντ Καζίνσκι (Ted Kaczynski), έναν Αμερικανό καθηγητή μαθηματικών, ο οποίος από το 1978 μέχρι το 1995 ήταν υπεύθυνος για σωρεία βομβιστικών επιθέσεων σε άτομα που σχετίζονταν με τη σύγχρονη τεχνολογία,  στο άρθρο του «Η επερχόμενη Επανάσταση» είναι οι ακόλουθες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα Κατηγορία:Κοινωνία και τεχνολογία Κατηγορία:Κοινωνικές θεωρίες Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Πολιτική και τεχνολογία
Φιλοκτήτης Διακομανώλης
Ο Φιλοκτήτης Διακομανώλης γεννήθηκε το 1946 στη Σάμο. Ήταν οικονομολόγος και συγγραφέας. Είχε ασχοληθεί με το μεγάλο οντολογικό ζήτημα της ύπαρξης του Θεού και της δημιουργίας του κόσμου, για περισσότερα από τριάντα χρόνια, μελετώντας –με αδογμάτιστη σκέψη– όλες τις θέσεις της θεολογίας και των σχετικών επιστημών.
Το δοκίμιό του «Υπάρχει Θεός; – Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος τον Θεό;» (εκδόσεις Ιωλκός, 2014, 2016 2η έκδοση) κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών (Κοινού) στην κατηγορία «Δοκίμιο, Μελέτη, Βιογραφία, Μαρτυρία» των Βραβείων Βιβλίου Public 2015.
Ο Φιλοκτήτης Διακομανώλης έχει κυκλοφορήσει ακόμα δύο βιβλία, το «Sasa», (εκδόσεις Ιωλκός, 2011) και τη «Δίκη των πρωθυπουργών» (εκδόσεις Ιωλκός, 2017).
Στις 14 Νοεμβρίου 2018, στην Αθήνα, έφυγε από τη ζωή από καρκίνο. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
3316 Χέρτσμπεργκ
Ο Xέρτσμπεργκ (Herzberg) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 11,71. Ανακαλύφθηκε το 1984 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Καναδογερμανού φυσικοχημικού Γκέρχαρντ Xέρτσμπεργκ (Βραβείο Νόμπελ Χημείας 1971).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Xέρτσμπεργκ εκτιμάται σε 17 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,052. Ο Xέρτσμπεργκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 9 έως 10 ώρες.
Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
Xερτσμπεργκ
Γκλάβατι
Το Γκλάβατι (σερβικά κυριλλικά: Главати) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Μεγάλη Γερμανία
thumb|270px|Η [[Ευρώπη στις αρχές του 2ου αι. μ.Χ. - με κόκκινο χρώμα απεικονίζεται η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και με πράσινο η καλούμενη Μεγάλη Γερμανία.]] Μεγάλη Γερμανία (λατινικά: Germania Magna) ονόμαζαν οι Ρωμαίοι μια μεγάλη και σχετικά ανεξερεύνητη περιοχή της Κεντρικής Ευρώπης, εκτεινόμενη από το Ρήνο (Δ) έως το Βιστούλα (Α). Με εξαίρεση δύο δεκαετίες κατά την αυτοκρατορική περίοδο ουδέποτε μπόρεσαν να την ελέγξουν, σε αντίθεση με τα εδάφη δυτικά και νότια του Ρήνου (η πολύ μικρότερη Ελάσσων Γερμανία) που αποτέλεσαν σταθερές ρωμαϊκές επαρχίες.
Η περιοχή δεν ήταν εθνικά ομοιογενής. Στα δυτικά και κεντρικά σημεία της κατοικείτο από γερμανικά και κελτικά φύλα, ενώ στα ανατολικά της υπήρχαν επίσης Βάλτες, Σκύθες και Σλάβοι. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι δε γνώριζαν πολλά, παρά μόνο για κάποιες φυλές που ζούσαν στα νότια όριά της. Πιστεύεται ότι ο πρώτος εξερευνητής από τη Μεσόγειο που ήρθε σε επαφή με τους λαούς του κεντρικού - βόρειου τμήματος ήταν ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης (περ. 320 π.Χ.) αλλά όσα είδε έμοιαζαν τόσο εξωπραγματικά, που για αιώνες οι συγγραφείς απέφευγαν να τα αναπαραγάγουν, πιστεύοντας ότι είναι ψέματα!
Ρωμαϊκή επαρχία
Το 12 π.Χ. ο Οκταβιανός Αύγουστος ξεκίνησε να υποτάσσει νότια και δυτικά εδάφη της Γερμανίας, συγκροτώντας τα σε επαρχία με το όνομα Μεγάλη Γερμανία. Το 6|6 μ.Χ. η επαρχία έφθανε μέχρι τον ποταμό Έλβα, αλλά αυτό ήταν και το απώτερο σημείο επέκτασής της - το Σεπτέμβριο του 9|9 μ.Χ. ένας συνασπισμένος γερμανικός στρατός κατέσφαξε έναν προς έναν τους στρατιώτες τριών λεγεώνων, τριών ιλών ιππικού και έξι βοηθητικών κοόρτεων στον Τευτοβούργιο Δρυμό. Ο έπαρχος Πόπλιος Κοϊντίλιος Βάρος αυτοκτόνησε για να μην αιχμαλωτισθεί και ο αυτοκράτορας Οκταβιανός τριγυρνούσε στο παλάτι μονολογώντας «Βάρε, δώσε πίσω τις λεγεώνες μου». Ο επόμενος αυτοκράτορας Τιβέριος έστειλε ξανά τις λεγεώνες υπό το στρατηγό Γερμανικό το 14 και το 16, αλλά παρά τα νικηφόρα αποτελέσματα δεν τόλμησε να διατάξει την επανενσωμάτωση της περιοχής στην Αυτοκρατορία.
Μετά το 16 η επαρχία καταργήθηκε και τυπικά, με τους Ρωμαίους να εγκαταλείπουν κάθε βλέψη στη Μεγάλη Γερμανία. Τις επόμενες δεκαετίες επικεντρώθηκαν στη σταθεροποίηση του ελέγχου της Ελάσσονος Γερμανίας, δηλ. των γερμανικών - κελτικών εδαφών δυτικά του Ρήνου. Σε αυτό το πλαίσιο ίδρυσαν το 84 δύο επαρχίες, τις Άνω και Κάτω Γερμανία, αλλά ποτέ δεν ξαναπέρασαν το ποτάμι εκτός από κάποιες περιπτώσεις σύντομων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων. Ο Ρήνος καθιερώθηκε ως το φυσικό σύνορο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι την πτώση της.
Επιβίωση του ονόματος
Η Ρώμη ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε τον όρο «Γερμανία». Πιθανότατα η ρίζα german- είναι κελτικής προέλευσης, σήμαινε γείτονας και χρησιμοποιείτο από κάποια γαλατική φυλή για να υποδηλώσει μια γειτονική γερμανική. Όταν λοιπόν οι Ρωμαίοι ήλθαν σε επαφή με τους πρώτους, έμαθαν τη λέξη και την υιοθέτησαν για όλες συλλήβδην τις φυλές που ζούσαν ανατολικά του Ρήνου.
Τελικά, αν και οι Ρωμαίοι δεν κατάφεραν να κατακτήσουν από τη Γερμανία παρά μόνο ένα μικρό κομμάτι της, το όνομα που της έδωσαν επιβίωσε ως εξώνυμο σε μια σειρά από γλώσσες, μεταξύ των οποίων και στην ελληνική. Στην πραγματικότητα οι Γερμανοί ποτέ δεν αυτοπροσδιορίσθηκαν με αυτό το όνομα - την περίοδο εκείνη χρησιμοποιούσαν τα ενδώνυμα της φυλής τους (Γότθοι, Σάξονες, Αλεμάνοι κλπ.) ενώ κατά τη σύγχρονη εποχή αυτοαποκαλούνται Deutschen, μια ονομασία που παραπέμπει στη φυλή των Τευτόνων.
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Δανίας Κατηγορία:Προϊστορική Πολωνία
Αριθμός Μαχ
Ο αριθμός Μαχ (Mach), με διεθνές σύμβολο Ma, είναι ο λόγος της ταχύτητας ενός αντικειμένου προς την τοπική ταχύτητα μετάδοσης του ήχου, είναι δηλαδή αδιάστατος αριθμός.
Υπενθυμίζεται ότι η ταχύτητα μετάδοσης του ήχου σε οποιοδήποτε μέσον δεν είναι πάντα σταθερή, αλλά εξαρτάται από τη θερμοκρασία, την πίεση και την πυκνότητα, ειδικότερα στον αέρα, υπερκείμενο της Γης, εξαρτάται από το ύψος, την θερμοκρασία και την πίεση που επικρατούν κατά την μετάδοση. Έτσι λέγοντας τοπική ταχύτητα εννοούνται οι συνθήκες που επικρατούν στο ύψος που συμβαίνει η μετάδοση.
Στη χρήση του όρου η λέξη Μαχ προηγείται του προσδιοριστικού λόγου π.χ. Μαχ 0,50, Μαχ 1, Μαχ 1,78 και ποτέ αντίστροφα. Ο αριθμός Μαχ χρησιμοποιείται κυρίως για την ταχύτητα αεροσκαφών και ιδιαίτερα των υπερηχητικών, από τον οποίο και προσδιορίζεται η ταχύτητα της πτήσης που διενεργούν ως ακολούθως:
Στο επίπεδο της θάλασσας, σε πρότυπες συνθήκες, Μαχ 1 είναι η ταχύτητα με αριθμητική τιμή 1.225 χλμ/ώρα (761,2 μίλια την ώρα).
Ο αριθμός Μαχ πήρε το όνομά του από τον Αυστριακό φυσικό και φιλόσοφο Ερνστ Μαχ.
'''Σχ. 1.' Απεικόνιση κάθετων κρουστικών κυμάτων σε αεροτομή (Μα<1 υποηχητική ροή, Μα>1 υπερηχητική ροή).
(a) Η ταχύτητα μακριά από την αεροτομή είναι υποηχητική 0.8<Μα∞<1.0.
(b) Η ταχύτητα μακριά από την αεροτομή είναι υπερηχητική 1.0<Μα∞<1.2 .''
Σημειώσεις
Στη γαλλική αεροναυτιλία παράλληλα με τον όρο αύτον χρησιμοποιείται και ο όρος αριθμός Σαρρώ (νομπρ ντε Σαρρώ), προς τιμή του Γάλλου ερευνητή Εμίλ Σαρρώ (1837-1904).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μηχανική ρευστών Κατηγορία:Αεροδυναμική Κατηγορία:Αεροπορική ορολογία
Σκηνοπηγία
Ήταν ετήσια γιορτή και ξεκινούσε πέντε μέρες μετά την Γιομ Κιπούρ (ημέρα του Εξιλασμού), δηλ. τη 15η ημέρα του μήνα Τισρί (τέλη Σεπτεμβρίου - αρχές Οκτωβρίου), του έβδομου μήνα του εβραϊκού ημερολόγιου. Ο Ιώσηπος την χαρακτηρίζει ως "εορτήν σφόδρα παρά τοις Εβραίοις αγιωτάτην και μεγίστην".
Την εποχή της τελικής εκδόσεως του Λευϊτικού (6ος αι. π.Χ.), εορταζόταν μόνο στην Ιερουσαλήμ. Κατά τη διάρκεια της στήνονταν σκηνές από κλαδιά στα δώματα των σπιτιών, στους δρόμους, τους κήπους και τις πλατείες και μέσα εκεί έμεναν μέχρι το τέλος της γιορτής. Έτσι, οι Εβραίοι μιμούμενοι τη διαβίωση του λαού τους μετά την έξοδο από την Αίγυπτο, απέδιδαν ευχαριστίες στο Θεό για τις τότε θαυματουργικές εκδηλώσεις του. Επίσης, με αυτή την "χαναανιτικής προελεύσεως αγροτική εορτή, οι Ισραηλίτες με ευγνωμοσύνη έκλειναν τον τρύγο και την συγκομιδή των ελαιών το φθινόπωρο" ντύνοντας την όμως και "με μια σημασία δεμένη με τη σωτηρία του Ισραήλ [που] θυμίζει το νομαδικό παρελθόν και την περιπλάνηση του λαού μέσα στην έρημο".
Η Μισνά στην πραγματεία Sukka, αναφέρει τις εξής εκδηλώσεις της γιορτής:
Η γιορτή αυτή ήταν τόσο χαρμόσυνη που οι ραββίνοι συνήθιζαν να λένε πως εκείνος ο οποίος "δεν παρέστη εις τας τελετάς αυτάς, δεν εγνώρισε τι είναι χαρά!". Ο Πλούταρχος μάλιστα, ο οποίος είχε προφανώς παρακολουθήσει την γιορτή, κάνει λόγο για όλα τα παραπάνω και θεωρούσε ότι "εικός δε βακχείαν είναι τα ποιούμενα" δηλ. μοιάζουν με όσα τελούσαν οι Έλληνες στις γιορτές του Διονύσου.
Η Σκηνοπηγία στην Καινή Διαθήκη
Η γιορτή της Σκηνοπηγίας αναφέρεται και στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον. Κατά τη διάρκειά της οι αδελφοί του Χριστού του συνέστησαν να μεταβή από τη Γαλιλαία στην Ιερουσαλήμ, για να προβάλλει σαφέστερα το έργο του. Ο Ιησούς, "μεσούσης της εορτής" ανέβηκε και δίδασκε στα πλήθη. Η συνέχεια του κηρύγματος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα κατά την εορτή της Σκηνοπηγίας φαίνεται στο Ιω 7:37 όπου κατά την πρωινή λατρεία της 8ης ημέρας, της εξόδιας ημέρας, γίνονταν σπονδή νερού, μια παράσταση της ευλογίας του ύδατος κατά την είσοδο στη γη της επαγγελίας μετά τη δύσκολη ζωή της ερήμου.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Ιουδαϊσμός
Διαχειριστής Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και Εγγυήσεων Προέλευσης
Ο Διαχειριστής Ανανεώσιµων Πηγών Ενέργειας και Εγγυήσεων Προέλευσης (ΔΑΠΕΕΠ Α.Ε.) διαχειρίζεται τις Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) και τη Συµπαραγωγή Ηλεκτρισµού και Θερµότητας Υψηλής Απόδοσης (ΣΗΘΥΑ) του Εθνικού Διασυνδεδεµένου Συστήµατος καθώς και τις Εγγυήσεις Προέλευσης ηλεκτρικής ενέργειας που έχουν παραχθεί από ΑΠΕ & ΣΗΘΥΑ. Είναι ο εκπλειστηριαστής των δικαιωµάτων ρύπων στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα λειτουργεί και ως φορέας Σωρευτικής Εκπροσώπησης Τελευταίου Καταφυγίου (ΦΟΣΕΤΕΚ) παραγωγών ΑΠΕ. Αποτελεί τη µετεξέλιξη του Λειτουργού Αγοράς Ηλεκτρικής ενέργειας (ΛΑΓΗΕ ΑΕ) και δηµιουργήθηκε µε σκοπό να ικανοποιήσει τις σύγχρονες προκλήσεις στον χώρο των Ανανεώσιµων Πηγών Ενέργειας, ενώ αποτελεί και τον µεγαλύτερο µέτοχο στο Ελληνικό Χρηµατιστήριο Ενέργειας (ΕΧΕ) και τον δεύτερο µεγαλύτερο πωλητή µετά τη ΔΕΗ στην Αγορά Ηλεκτρικής Ενέργειας που λειτουργεί το ΕΧΕ.
Ίδρυση
Ο Διαχειριστής Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και Εγγυήσεων Προέλευσης (ΔΑΠΕΕΠ Α.Ε.) δημιουργήθηκε το 2000 ως Διαχειριστής του Εθνικού Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΣΜΗΕ Α.Ε.) µε βάση το ΠΔ 328/2000. Στη συνέχεια µε τον ενεργειακό νόµο 4001/2011 µετονοµάστηκε σε Λειτουργός της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΛΑΓΗΕ Α.Ε.).
Με τον Ν. 4512/2018 ολοκληρώθηκε η απόσχιση του κλάδου της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας και η µεταφορά των δραστηριοτήτων από τη ΛΑΓΗΕ Α.Ε. στην Ελληνικό Χρηµατιστήριο Ενέργειας Α.Ε. και η ΛΑΓΗΕ Α.Ε. µετονοµάζεται σε Διαχειριστή ΑΠΕ & Εγγυήσεων Προέλευσης Α.Ε. (ΔΑΠΕΕΠ Α.Ε).
Στόχοι
'''Η ΔΑΠΕΕΠ Α.Ε. στοχεύει στην ενδυνάµωση και την επιτάχυνση της προσπάθειας για την:'''
Επιπρόσθετα, ο ΔΑΠΕΕΠ ως φορέας ενισχύσεων και της ενεργοβόρου βιοµηχανίας (Carbon Leakage) συνεχίζει το έργο του και τη συµβολή του στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.
Δραστηριότητες
Στις σηµερινές δραστηριότητες της εταιρείας περιλαµβάνονται µεταξύ άλλων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις ανανεώσιμων πηγών ενέργειας
Φόρος του Αρκαδίου
μικρογραφία|[[Στήλη του Αρκαδίου]] Ο φόρος του Αρκαδίου (λατινικά: Forum Arcadii), ήταν πλατεία της Κωνσταντινούπολης η οποία κτίστηκε το 403 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Αρκάδιο. Η τοποθεσία του ήταν στον 7ο λόφο της πόλης, τον Ξηρόλοφο, και ήταν η κοντινότερη πλατεία προς τα τείχη της πόλης, στα δυτικά του κέντρου της πόλης και κατά μήκος της Μέσης οδού.
Στο κέντρο της πλατείας βρισκόταν η στήλη του Αρκαδίου η οποία ήταν διακοσμημένη με πλήθος ανάγλυφων που αναπαριστούσαν τις νίκες του αυτοκράτορα, ενώ στην κορυφή βρισκόταν το ίδιο το άγαλμα του Αρκαδίου. Το άγαλμα καταστράφηκε κατά την διάρκεια σεισμού το 704, ωστόσο η στήλη παρέμεινε ανέπαφη για πάνω από μια χιλιετία έως ότου κατεδαφίστηκε το 1715 καθώς θεωρήθηκε ότι βρισκόταν σε κακή κατάσταση και ήταν ετοιμόρροπη. Το μόνο που απομένει πλέον είναι η κατεστραμμένη βάση και μερικά θραύσματα των ανάγλυφων, και τα αντικείμενα αυτά εκτίθονται στο αρχαιολογικό μουσείο Κωνσταντινούπολης.
Ο χώρος μετατράπηκε σε παζάρι από τους Οθωμανούς με την ονομασία Αβράτ Παζάρι (Παζάρι των γυναικών).
3317 Πάρις
Ο Πάρις (Paris) είναι μεγάλος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία («επόμενο» μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,4. Ανακαλύφθηκε το 1984 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Κάρολυν Σουμέικερ και Γιουτζήν Σουμέικερ, που παρατηρούσαν από το [[Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο πρίγκιπα της Τροίας, ο οποίος προκάλεσε τον [Τρωικός Πόλεμος|Τρωικό Πολέμο]]. Ο Πάρις είναι οπωσδήποτε ένας από τους μεγαλύτερους 11 τρωικούς αστεροειδείς του Δία, και μπορεί να είναι έως και ο έκτος μεγαλύτερος, μετά τους Έκτορα, Πάτροκλο, Αγαμέμνονα, Αχιλλέα και Μέντορα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Πάρι εκτιμάται σε 118,8 ± 1,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι T (κατά SMASSII) ή D (κατά Bus–DeMeo), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,055 ή λίγο μεγαλύτερο, έως 0,063. Ο Πάρις περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες 4 λεπτά και 52 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - πηγές
Παρις
Στέφαν Βούκανοβιτς Νέμανιτς
Ο Στέφραν Βούκανοβιτς, σερβ. Стефан Вукановић Немањи (άκμασε το α' ήμισυ τού 13ου αι.) από τον Οίκο των Νέμανιτς ήταν πρίγκιπας της Σερβίας, ανιψιός τού βασιλιά της Σερβίας. Έκτισε το μοναστήρι της Μόρασα.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Βούκαν μεγάλου πρίγκιπα, που αυτοανακηρύχθηκε "βασιλιάς της Διόκλειας, Δαλματίας, Τραβούνιας, Τόπλιτσας και Χβόσνο" το 1195 και κυβέρνησε τη Σερβία για λίγο (1202-1204). Θείος του ήταν ο Στέφανος ο Πρωτόστεπτος της Σερβίας (βασ. 1196-1217).
Ο Στέφαν είχε τον τίτλο τού κνεζ (πρίγκιπα) και είχε δύο αδελφούς: τον Τζόρτζε, τελευταίο πρίγκιπα της Διόκλειας/Ζέτας (1208-1216) και τον Ντμίταρ ζουπάνο (κύριο επαρχίας) και μοναχό.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς
Cosmote History
Το Cosmote History είναι ελληνικό συνδρομητικό κανάλι της COSMOTE TV η οποία ανήκει στον ΟΤΕ. Ξεκίνησε στις 22 Ιανουαρίου 2016 ως ΟΤΕ History. Το κανάλι εκπέμπει στην COSMOTE TV μέσω δορυφόρου και μέσω ευρυζωνικής σύνδεσης. Το κανάλι έχει ως κύρια προτεραιότητα τα ντοκιμαντέρ για την ιστορία, τον πολιτισμό, τους ανθρώπους και τη λαογραφία της Ελλάδας, ενώ κάνει επίσης αφιερώματα στη μυθολογία, τις τέχνες, τον πολιτισμό, τον πλανήτη μας, την επιστήμη, σε σημαντικά ανθρώπινα επιτεύγματα και σε διάφορες προσωπικότητες, γνωστές και άγνωστες.
Με 24ωρο πρόγραμμα, το κανάλι περιλαμβάνει, ντοκιμαντέρ πολλαπλού περιεχομένου από Ελληνικές εταιρείες παραγωγής αλλά και διεθνείς όπως από το BBC, το National Geographic, το Discovery Channel, την ΕΡΤ αλλά και δικές του παραγωγές.
Στις 11 Απριλίου 2019, ξεκίνησε να μεταδίδεται και στην Κύπρο από την συνδρομητική πλατφόρμα CytaVision, ως η πρώτη αποκλειστική συνεργασία μεταξύ της και της COSMOTE TV.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Tηλεοπτικοί σταθμοί της COSMOTE TV
Γκλαβατίτσιτσι
Το Γκλαβατίτσιτσι (σερβικά κυριλλικά: Главатичићи) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Βουνί Λεμεσού
Το Βουνί είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Βουνί είναι κτισμένο σε υψόμετρο 770 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βορειοδυτικά συνορεύει με το Όμοδος, στα δυτικά με την Κισσούσα και την Ποταμιού, στα νοτιοδυτικά με την Πάχνα, στα νότια με τον Άγιο Αμβρόσιο, στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Θεράπων, στα ανατολικά με τη Λόφου και στα βορειοανατολικά με το Κοιλάνι.
Αξιοθέατα
Στο χωριό μπορεί να δει κανείς το Παλιό Δημοτικό Σχολείο, τον Ελιόμυλο, το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, τη Χαβούζα, το Οινολογικό Κέντρο, το βυζαντινό Μουσείο και την Παλιά Βρύση.
Ιστορία
Ελάχιστες ιστορικές αναφορές υπάρχουν σχετικά με το χωριό. Εμφανίζεται σε ενετικούς χάρτες της εποχής του μεσαίωνα, αλλά σε βορειότερη τοποθεσία.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, στη θέση του σύγχρονου χωριού υπήρχαν τέσσερις οικισμοί. Ήταν κτισμένοι σε χαμηλά βουνά. Οι τρεις από αυτούς, το Πέρα Βουνίν, η Βελόνακα και ο Άης Μάμας πλήγησαν από την επιδημία λέπρας που μεταδόθηκε στην Κύπρο το 1692 και ερημώθηκαν. Διαδόθηκε μόνο ο οικισμός Βουνί, στον οποίο εγκαταστάθηκαν και όσοι κάτοικοι των άλλων τριών οικισμών που διασώθηκαν.
Εκπαίδευση
Τα γράμματα καλλιεργήθηκαν από πολύ νωρίς στο χωριό. Στο χωριό υπήρχαν Παρθεναγωγείο και Αρρεναγωγείο, εκ των οποίων το Παρθεναγωγείο πιθανώς λειτούργησε το 1890. Το 1936 άρχισε τη λειτουργία του το μεικτό σχολείο, ενώ στα μέσα του 20ου αιώνα λειτουργούσε οκτατάξιο σχολείο με 12 δασκάλους και 200 μαθητές.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από τη δεκαετία του 1960 έως και το 2001 μειωνόταν. Ωστόσο, στην τελευταία απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του χωριού παρουσίασε μικρή αύξηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Βουνιού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ιεροί ναοί
Στο χωριό υπάρχουν οι εξής ιεροί ναοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Κρασοχώρια Επαρχίας Λεμεσού
Μιλάνο
Το Μιλάνο (ιταλικά: Milano, λατινικά: Mediolanum, αρχαία ελληνικά: Μεδιόλανο(ν) ή Μεδιόλανα, λομβαρδικά: Milan) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Αποτελεί τη πρωτεύουσα της Λομβαρδίας και είναι η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή και η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της χώρας. Η πόλη του Μιλάνο έχει 1.368.590 κατοίκους (2016) και η ευρύτερη περιοχή (La Grande Milano) περίπου 7.400.000 κατοίκους (δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Ιταλίας μετά τη Ρώμη).
Ιδρύθηκε το 400 π.Χ. από τους Γαλάτες και κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους το 196 π.Χ. Αποτελεί το βιομηχανικό και οικονομικό κέντρο της Ιταλίας. Η οικονομική σπουδαιότητα της πόλης αυξήθηκε σημαντικά απ' το 1870, που έγινε βιομηχανικό κι εμπορικό κέντρο και στις επιχειρήσεις της απασχολούνται πάνω από 650.000 εργάτες. Η πόλη φιλοξένησε την Παγκόσμια Έκθεση το 1906, το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου το 1934 και το 1990, το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 1980.
Το Μιλάνο αποτελεί επίσης ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα πολιτισμού στο κόσμο. Εκεί βρίσκεται η διάσημη Σκάλα του Μιλάνου (Teatro alla Scala) ενώ η Biblioteca Ambrosiana διατηρεί μεταξύ άλλων τα σχέδια και τα σημειωματάρια του Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Ιστορία
Περί το 400 π.Χ. οι Κέλτες Ινσούβροι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Μιλάνου. Το 222 π.Χ., οι Ρωμαίοι κατέλαβαν τον οικισμό, ο οποίος ονομάστηκε Μεδιόλανα (Mediolanum). Μετά από αρκετούς αιώνες ρωμαϊκής κυριαρχίας, το Μιλάνο ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τον αυτοκράτορα Διοκλητιανό το 228 μ.Χ. Ο Διοκλητιανός επέλεξε να μείνει στην ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία (με πρωτεύουσα τη Νικομήδεια), ενώ ο Μαξιμιανός εξουσίαζε στη δυτική. Ο Μαξιμιανός κατασκεύασε αμέσως μνημειώδεις κατασκευές, όπως ένα μεγάλο ιππόδρομο με διαστάσεις 470 επί 85 μέτρα, τα Λουτρά του Ηρακλή, ένα μεγάλο σύμπλεγμα παλατιών και αρκετά άλλα κτίρια. Στα Μεδιόλανα υπογράφτηκε το 313 μ.Χ. το διάταγμα των Μεδιολάνων, από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο και τον Λικίνιο, για την ανεξιθρησκία και την ελευθερία της Εκκλησίας.
Τον 11ο αιώνα το Μιλάνο συγκλονίστηκε από τους αγώνες ανάμεσα στους ευγενείς, ιππότες, αστούς και τη λαϊκή κίνηση των Πατάρων. Η πόλη ως πρωτεύουσα του δουκάτου του Μιλάνου γνώρισε μεγάλη καλλιτεχνική κίνηση ιδιαίτερα την εποχή κυριαρχίας σε αυτή της οικογένειας των Σφόρτσα. Στο Μιλάνο έζησε για ένα διάστημα ο μεγάλος ζωγράφος και πανεπιστήμονας της Αναγέννησης, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ως προσκεκλημένος του μεγάλου του προστάτη ηγεμόνα του Μιλάνου Λουδοβίκου Σφόρτσα. Ο καλλιτέχνης εγκατέλειψε την πόλη μετά την κατάληψή της από τα Γαλλικά στρατεύματα και την αιχμαλωσία του Λουδοβίκου Σφόρτσα το 1500. Τον 14ο αι. η πόλη έγινε μεγάλη αγορά όπλων στην Ευρώπη και διεθνές τραπεζικό κέντρο. Οι συνεχείς πόλεμοι στα επόμενα χρόνια την εξάντλησαν, όμως με την εμφάνιση της βιομηχανίας του βαμβακιού η πόλη έζησε νέα οικονομική άνθηση. Με τη δημιουργία του βασιλείου της Ιταλίας το Μιλάνο έγινε οικονομική πρωτεύουσα.
Δημογραφική εξέλιξη
Ο πληθυσμός της Ιταλίας έχει παραμείνει στάσιμος τις τελευταίες δεκαετίες, με μικρές μόνο αυξομειώσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 και με τον ετήσιο ρυθμό αύξησης να εκτοξεύεται από το 0,04% στο 0,69%. Σύμφωνα με τα στοιχεία του  Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), την δεκαετία του 2000 ο πληθυσμός της Ιταλίας αυξήθηκε περισσότερο από τις μεταναστευτικές ροές παρά από τις γεννήσεις σε οποιαδήποτε δεκαετία από το 1960. Μία από τις μεγαλύτερες δημογραφικές εξελίξεις παρατηρείται στη μητροπολιτική περιοχή του Μιλάνο, της οποίας ο πληθυσμός αρχίζει να αυξάνεται ξανά μετά από μία παρατεταμένη στασιμότητα. Η συγκεκριμένη πληθυσμιακή αύξηση απορρέει κυρίως από τις ανερχόμενες μεταναστευτικές ροές.
Μεγάλο μέρος αυτής της μετανάστευσης  προέρχεται από τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) από 15 σε 27 κράτη-μέλη ( 1995-2007). Με την κατάργηση των συνόρων, εξαλείφθηκαν  όλα τα νομικά εμπόδια μετανάστευσης μέσα στα όρια της E.E. Σε διάστημα έξι χρόνων το Μιλάνο υποδέχθηκε 634.000 αλλοδαπούς σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία (2000-2008). Το μεγαλύτερο ποσοστό προερχόταν από τη Ρουμανία (103.000). Άλλες δημοφιλείς χώρες προέλευσης είναι: η Αλβανία (50.000), το Μαρόκο (47.000), το Εκουαδόρ (30.000), η Αίγυπτος (30.000) και η Ουκρανία (30.000). Σε αυτή την περίοδο περισσότερο από το 80% της δημογραφικής αύξησης οφείλονταν στις μεταναστευτικές ροές. Όπως είναι φυσικό, η οικονομία της περιοχής ως η ισχυρότερη στην νότια Ευρώπη καθιστά το Μιλάνο «πόλο έλξης» για πολλούς μετανάστες.
Οι μεταναστευτικές ροές τροφοδότησαν επίσης μία πληθυσμιακή αύξηση στα μεγάλα αστικά κέντρα του βορρά (π.χ. Τορίνο), της Ρώμης και σε μικρότερο  βαθμό στο νότο (π.χ. Νάπολη).
Η αστική περιοχή: Η αστική περιοχή του Μιλάνο είναι η μεγαλύτερη της Ιταλίας. Απλώνεται βόρεια προς τις Άλπεις και περιλαμβάνει επαρχίες όπως το Βαρέζε, το Κόμο, το Λέκκο όπως επίσης τη Μόντσα και τη Μπριάντσα.
Δημογραφική ανάπτυξη στη μητροπολιτική περιοχή: Μέχρι την πρόσφατη αύξηση χάρη στην διεθνή μετανάστευση, ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής του Μιλάνο αυξανόταν με αργούς ρυθμούς και μάλιστα σημείωσε και μείωση. Μεταξύ του 1991 και 2001, ο πληθυσμός της περιοχής μειώθηκε κατά 1%. Ωστόσο, από το 2001, ο πληθυσμός της μητρόπολης αυξήθηκε κατά 9,0%. Ο ετήσιος ρυθμός δημογραφικής αύξησης της προηγούμενης δεκαετίας κυμαίνονταν στο 0,96%.
Η πόλη: Ο δήμος του Μιλάνο είναι ο κεντρικός δήμος της μητροπολιτικής περιοχής του Μιλάνο. Ο πληθυσμός του Μιλάνο έφτασε στο απόγειο του το 1971 με σχεδόν 1.700.000 κατοίκους. Από το 2001 ο πληθυσμός μειώθηκε στους κατά προσέγγιση 1.250.000 κατοίκους, μία μείωση της τάξης του 25%, σημειώνοντας το χαμηλότερο όριο από την απογραφή του 1951. Έως το 2001 ο πληθυσμός της πόλης συνέχιζε να σημειώνει μείωση. Σε δέκα χρόνια (1991-2001) το Μιλάνο έχασε περισσότερους από 100.000 κατοίκους, δηλαδή 9% του συνολικού πληθυσμού. Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που το Μιλάνο βρίσκεται αντιμέτωπο με μία τέτοια πληθυσμιακή μείωση. Η ίδια κατάσταση είχε παρατηρηθεί  και στη δεκαετία του 19802. Μεγάλο μέρος των πόλεων της Δυτικής Ευρώπης (π.χ. Γερμανία) αντιμετώπισε την ίδια πραγματικότητα- εκτός από τις πόλεις όπου υπήρχε αρκετός χώρος για να φιλοξενήσει την επέκταση της πόλης.
Προάστια: Τα προάστια του Μιλάνο περιλαμβάνουν  εκτάσεις της επαρχίας του Μιλάνο που δεν υπάγονται όμως στον ομώνυμο δήμου (π.χ. η Μόντσα και η Μπριάντσα που έχουν χωριστεί από το δήμο). Κατ’ αναλογία με την μείωση του πληθυσμού στο κέντρο της πόλης, έτσι και στα προάστια σημειώθηκε ανάλογη μείωση στη δεκαετία 1991-2001. Αυτή η κατάσταση όμως αναστράφηκε στην επόμενη δεκαετία, με τον πληθυσμό να αυξάνεται κατά 230.000, ίσο με 9,4%. Η μέση πυκνότητα είναι 1.900 κάτοικοι ανά τ. χλμ. Σχεδόν σαν το Σίδνεϋ της Αυστραλίας.
Τα περιφερειακά προάστια και τα περίχωρα εκτείνονται βόρεια προς τους πρόποδες των Άλπεων, καθώς εξίσου και νότια της επαρχίας του Μιλάνο. Η κατανομή του πληθυσμού είναι δυσανάλογη με  το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού να συσσωρεύεται στον βορρά (πάνω από 3,5 εκατομμύρια) και το  μικρότερο συγκριτικά στο νότο -στη Παβία (535.000) και στο Λόντι (222.000). Σε αντίθεση με τον δήμο του Μιλάνο και τα προάστια, ο πληθυσμός στα περίχωρα γνωρίζει ανοδικούς ρυθμούς ανάπτυξης, γεγονός που ευθύνεται για τη συνολική δημογραφική ανάπτυξη της πόλης, αν και με μετριοπαθή ρυθμό της τάξης του 2,5%. Η ανάπτυξη αυτή έχει αυξηθεί σημαντικά από το 2001 με την έλευση περισσότερων από 245.000 νέων κατοίκων (+10,4% επί του συνολικού πληθυσμού). Η εξωτερική μετανάστευση ευθύνεται για το 93% των ελεύσεων στην περίοδο 2002-2008, δηλαδή 202.000 κατοίκων ξενικής προέλευσης.
Γκέρχαρντ Σρέντερ
Γεννήθηκε στο Μόσενμπεργκ-Βέρεν (Mossenberg-Wöhren) στις 7 Απριλίου 1944. Αν και ορφανός από πατέρα, είχε μία επιτυχημένη επαγγελματική και πολιτική σταδιοδρομία. Πριν γίνει καγκελάριος της χώρας, εργάστηκε ως δικηγόρος και αργότερα διετέλεσε κυβερνήτης του κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας.
Μιλάνο
Δημογραφική εξέλιξη
Αποκέντρωση και Ποικιλομορφία: Όπως και άλλες μητροπόλεις, το Μιλάνο συνεχίζει να «υπαστικοποιείται». Την ίδια στιγμή, το φαινόμενο των μεταναστευτικών ροών αναδιαμορφώνει την εικόνα της πόλης και της Ιταλίας. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του ΟΗΕ, ο αριθμός μεταναστών δεκαπλασιάστηκε από τη δεκαετία του 1990 έως τη δεκαετία του 2000. Παράλληλα προβλέπει ότι αυτές οι ροές θα περιοριστούν στο 50% τις επόμενες δεκαετίες και στο 30% έως το 2050. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, το Μιλάνο θα συνεχίσει να προσελκύει ένα δυσανάλογο μέρος των νέων αφίξεων.
Γκέρχαρντ Σρέντερ
Μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας (SPD), ηγήθηκε κυβέρνησης συνασπισμού με το κόμμα των Πρασίνων από το 1998 έως το 2005. Στις εκλογές του Οκτωβρίου 2005 το κόμμα του βγήκε δεύτερο. Μετά από τρεις εβδομάδες διαπραγματεύσεων, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την καγκελαρία για να τον διαδεχθεί η Άνγκελα Μέρκελ.
Μιλάνο
Αξιοθέατα
thumb|right|Ο [[Ντουόμο του Μιλάνου|καθεδρικός ναός του Μιλάνου.]] Οι βιτρίνες στο Μιλάνο είναι αξιοθέατο. Ακόμα πιο αξιοθέατα όμως είναι τα ατελιέ των σχεδιαστών, στο Quadrilatero d' Oro, μερικές εκατοντάδες μέτρα ανάμεσα στη Via Monte Napoleone και στη Via Sant' Andrea.
Γκέρχαρντ Σρέντερ
Μετά την αποχώρησή του από την καγκελαρία, εργάστηκε για τη ρωσική ενεργειακή εταιρεία Γκάζπρομ έως το 2022, όταν και παραιτήθηκε λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Καγκελάριοι της Γερμανίας
Μιλάνο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας
Μπασίρο Ντάμπο
Ο Μπασίρο Ντάμπο (Baciro Dabo, 12 Μαρτίου 1958 - 5 Ιουνίου 2009) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου και υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2009. Λίγο πριν τη διεξαγωγή των εκλογών, σκοτώθηκε από πυροβολισμούς στην οικία του.
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1958. Προτού ασχοληθεί με την πολιτική ήταν τραγουδιστής και δημοσιογράφος. . Ο Ντάμπο ήταν υπουργός αρμόδιος για θέματα διοικήσεως και ηγετικό στέλεχος του κυβερνώντος Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πράσινου Ακρωτηρίου. Υπήρξε στενός συνεργάτης του προέδρου Ζοάο Μπερνάρντο Βιέιρα, ο οποίος δολοφονήθηκε από μέλη των ενόπλων δυνάμεων, μετά τη δολοφονία του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Μπατίστα Τάγκμε Να Γουάι στις 2 Μαρτίου του 2009. Ως υπαίτιος για τη δολοφονία θεωρήθηκε ο Βιέιρα, καθώς η διένεξη μεταξύ τους ήταν μακροχρόνια. Για τη δολοφονία του προέδρου Βιέιρα δεν απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον οποιουδήποτε και ορίστηκε η διεξαγωγή προεδρικών εκλογών για τις 28 Ιουνίου, ώστε να εκλεγεί ο διάδοχος του Βιέιρα. Ο Ντάμπο κατήλθε ως ανεξάρτητος υποψήφιος, έχοντας προηγουμένως παραιτηθεί από υπουργός για το σκοπό αυτό, και θα γινόταν ένας από τους 13 συνολικά συμμετέχοντες στις προεδρικές εκλογές.
Θάνατος
Μια μέρα πριν την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου ο Ντάμπο εκτελέστηκε από στρατιώτες.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τους υποστηρικτές του, μεταξύ 3 και 30 και 4 π.μ. της 5ης Ιουνίου του 2009, γύρω στους 30 ένστολοι και ένοπλοι άνδρες εισέβαλαν στην οικία του και ζήτησαν να τον δουν. Στη συνέχεια οι στρατιώτες φέρονται να όρμησαν στην κρεβατοκάμαρα του Ντάμπο, την ώρα που ο πολιτικός κοιμόταν με τη σύζυγό του, τραυματίζοντας έξι μέλη της προσωπικής του ασφάλειας. Οι στρατιώτες πιστεύεται ότι πυροβόλησαν εν συνεχεία τον Ντάμπο αρκετές φορές, σκοτώνοντάς τον επιτόπου. Σύμφωνα με ιατρικές πηγές, που επικαλέστηκε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Ντάμπο είχε υποστεί 3 τραύματα από σφαίρες που ρίχτηκαν με Καλάζνικοφ στην κοιλιακή χώρα και ένα τραύμα στο κεφάλι, από κοντινή απόσταση.
Σύμφωνα με υποθέσεις δημοσιογράφων, η εκτέλεση του Ντάμπο έγινε με διαταγές των στρατιωτικών ηγετών, οι οποίοι φοβούνταν την ποινική τους δίωξη για τη δολοφονία του προέδρου Βιέιρα, σε περίπτωση που ο Ντάμπο κέρδιζε τις εκλογές. Επίσης, την περίοδο εκείνη υπήρχαν ανησυχίες για κενό εξουσίας στην αφρικανική χώρα, το οποίο θα ενίσχυε την επιρροή των καρτέλ των ναρκωτικών από τη Λατινική Αμερική, δεδομένου ότι η Γουινέα-Μπισσάου αποτελεί λιμάνι για μεταφορά κοκαΐνης προς την Ευρώπη.
Παραπομπές
Νταμπο
Αλοΐσιος Λίλιο
Ο Αλοΐσιος Λίλιο ή Λουίτζι Λίλιο (Aloysius Lilius ή Luigi Lilio, 1510-1574) ήταν Ιταλός ιατρός, αστρονόμος και φιλόσοφος, που επινόησε το Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο χρησιμοποιείται σήμερα από όλο σχεδόν τον κόσμο, τουλάχιστον ως πλαίσιο κοινής ημερολογιακής αναφοράς.
Η ζωή και το έργο του
Πολύ λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια του Λίλιο. Καταγόταν από το Σιρό της Καλαβρίας, σπούδασε Ιατρική στη Νάπολη και στη συνέχεια μπήκε στην υπηρεσία του κόμη Carafa. Δίδαξε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Περούτζια από το 1552.
Ο Λίλιο ωστόσο είναι γνωστός ως ο δημιουργός του Γρηγοριανού Ημερολογίου, καθώς συνέγραψε μια εργασία με τίτλο Compendiuem novae rationis restituendi calendarium (= «Σύνοψις του νέου σχεδίου για την επανόρθωση του Ημερολογίου»). Η εφαρμογή του «σχεδίου» όμως, η ημερολογιακή μεταρρύθμιση, έγινε έξι χρόνια μετά τον θάνατο του Λίλιο, όταν ο αδελφός του Αντώνιος παρουσίασε το χειρόγραφο της εργασίας στον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄. Το χειρόγραφο δόθηκε στην επιτροπή της ημερολογιακής μεταρρυθμίσεως και υιοθετήθηκε το 1582, μετά από κάποιες τροποποιήσεις που επέφερε ο Κλάβιος. Το παπικό χρυσόβουλο (διάταγμα) Inter gravissimas που διέταζε τους Χριστιανούς να υιοθετήσουν το νέο ημερολόγιο υπογράφηκε το 1581 αλλά εκδόθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1582. Η εφαρμογή άρχιζε στις 4 Οκτωβρίου 1582 (ημερομηνία του παλαιού ημερολογίου).
Ο κρατήρας Λίλιους (Lilius) στο νότιο ημισφαίριο της Σελήνης ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Α. Λίλιο. Στην Επιστήμη Υπολογιστών, ο αριθμός των ημερών από την ημερομηνία εφαρμογής του Γρηγοριανού Ημερολογίου μέχρι σήμερα ονομάζεται «Λιλιανή ημερομηνία» (Lilian date).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί
Δημήτρης Ψαθάς
Ο Δημήτρης Ψαθάς (Τραπεζούντα, 21 Οκτωβρίου 1907 - Αθήνα, 13 Νοεμβρίου 1979) ήταν Έλληνας χρονογράφος, δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας με δεκάδες έργα στο ενεργητικό του.
Τα περισσότερα από τα θεατρικά του έργα έχουν γίνει κινηματογραφικές ταινίες με τεράστια επιτυχία. Τα έργα του γνώρισαν τη διεθνή αναγνώριση και μεταφράστηκαν στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ρωσικά, τα ρουμανικά και τα τουρκικά, και παίχτηκαν σε πολλές χώρες του κόσμου. Υπήρξε σύμβουλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, καθώς και μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ).
Εργοβιογραφία
Ο Δημήτρης Ψαθάς έχει καταγωγή από την Τένεδο, αλλά γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του Πόντου τον Οκτώβριο του 1907. Το 1923, με τη Μικρασιατική Καταστροφή, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του και αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία, το ευθυμογράφημα και το θέατρο.
Τελευταία του βιβλία ήταν το «Σε ήχο πλάγιο» (1973) και το «Μαίηντ ιν Αμέρικα».
Ο Δημήτρης Ψαθάς έγραψε επίσης και ένα ιστορικό χρονικό 500 σελίδων, συγκλονιστικό ντοκουμέντο από τη ζωή, τους διωγμούς και την αντίσταση του ελληνισμού της ιδιαίτερης πατρίδας του, με τον τίτλο Γη του Πόντου (1966).
Τα θεατρικά του έργα -κωμωδίες- παίχτηκαν απ΄ όλους σχεδόν τους θιάσους της Αθήνας και με τους καλύτερους Έλληνες ηθοποιούς. Σπουδαιότερα εξ αυτών ήταν: «Το στραβόξυλο» (1940), «Ο εαυτούλης μου» (1941), «Οι ελαφρόμυαλοι» (1942), «Μαντάμ Σουσού» (1942), «Σκίτσα της εποχής» (1944), «Φον Δημητράκης» (1947), «Η ζωή μου είναι ωραία» (1952), «Ζητείται ψεύτης» (1953), «Μικροί Φαρισαίοι» (1954), «Ο φαύλος κύκλος» (1954), «Ένας βλάκας και μισός» (1956), «Προς Θεού μεταξύ μας» (1957), «Φωνάζει ο κλέφτης» (1958), «Εταιρεία θαυμάτων» (1959), «Η Μαίρη τα λέει όλα» (1960), «Εξοχικόν κέντρον ο Έρως» (1960), «Εμπρός να γδυθούμε» (1962), «Η χαρτοπαίχτρα» (1963), «Ξύπνα Βασίλη» (1965), ο «Αχόρταγος» (1966), ο «Κουτσομπόλης» (1968), «Προίκα μου αγαπημένη» (1968), «Οι ατίθασοι» (1970), «Ο αφελής» (1973), «Το ανθρωπάκι» (1974) κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Καπέλα Σιστίνα
Η Καπέλα Σιστίνα ή Παρεκκλήσιο του Σίξτου (ιταλ.: Cappella Sistina, λατιν. Sacellum Sixtinum) είναι παρεκκλήσιο του Αποστολικού Παλατιού, της επίσημης κατοικίας του Πάπα, στην πόλη του Βατικανού. Το αρχικό Μεγάλο Παρεκκλήσιο ανακαινίστηκε το 1477-1480 από τον Πάπα Σίξτο Δ΄ (ιταλ. Sisto IV, λατιν. Sixtus IV), στον οποίο οφείλει και το όνομά του. Από τότε η Καπέλα Σιστίνα έγινε χώρος για θρησκευτικές και διοικητικές δραστηριότητες. Στην εποχή μας είναι το μέρος σύσκεψης (κονκλάβιου) του συλλόγου των καρδιναλίων για την εκλογή του νέου πάπα. Η φήμη τού παρεκκλησίου οφείλεται στις νωπογραφίες που κοσμούν το εσωτερικό του, πρωτίστως του Μιχαήλ Αγγέλου, ο οποίος φιλοτέχνησε την οροφή του (1508-1512) και τον τοίχο του βωμού (1534-1541).
Κατά την αρχιερατεία του Σίξτου Δ΄ μία ομάδα από ζωγράφους της Αναγέννησης, όπως ο Σάντρο Μποτιτσέλι, ο Περουτζίνο, ο Πιντουρίκκιο, ο Ντομένικο Γκιρλαντάγιο και ο Κόζιμο Ροσέλι, δημιούργησε μία σειρά από νωπογραφίες, που παριστούν στον αριστερό τοίχο τη Ζωή του Μωυσή και στον δεξί τη Ζωή του Χριστού. Επάνω από αυτή τη ζώνη τοιχογραφιών, υπάρχουν πορτραίτα παπών και κάτω της, η ζωγραφική μιμείται κρεμασμένα υφάσματα. Οι τοιχογραφίες τελείωσαν το 1482 και στις 15 Αυγούστου 1483 ο Σίξτος Δ΄ τέλεσε την πρώτη λειτουργία στο παρεκκλήσιό του για την εορτή της Ανάληψης (Κοίμησης) της Παναγίας. Στην τελετή το παρεκκλήσιο καθαγιάστηκε και αφιερώθηκε στην Παρθένο Μαρία.
Ιστορία
Αν και το Παρεκκλήσιο είναι γνωστό ως χώρος σύγκλησης του Συλλόγου των Καρδιναλίων, η αρχική λειτουργία του είναι ως ο χώρος του Παπικού Συλλόγου (Capella Pontifica), ενός από τα δύο σώματα της παπικής Οικίας (Domus Pontificalis), η οποία ως το 1968 εκαλείτο Παπική Αυλή (Aula Pontificia)· το άλλο σώμα έχει νομικές και δικαστικές αρμοδιότητες. Την εποχή του Σίξτου Δ΄, στα τέλη του 15ου αι., ο Σύλλογος αποτελείτο από 200 άτομα περίπου: κληρικούς, αξιωματούχους του Βατικανού και διακεκριμένους λαϊκούς. Υπήρχαν 50 περιπτώσεις κατά τη διάρκεια του έτους, οι οποίες αναγραφόταν στο Παπικό ημερολόγιο, που έπρεπε να συγκληθεί όλος ο Παπικός Σύλλογος. Από αυτές τις περιπτώσεις, οι 35 ήταν λειτουργίες. Οκτώ από αυτές γινόταν σε Βασιλικές, γενικά σε αυτή του Αγ. Πέτρου και τις παρακολουθούσαν πολύ εκκλησίασμα. Τέτοιες περιπτώσεις ήταν η ημέρα των Χριστουγέννων και οι λειτουργίες του Πάσχα, στις οποίες ιερουργούσε ο ίδιος ο πάπας. Οι υπόλοιπες 27 λειτουργίες μπορούσαν να γίνονται σε μικρότερο, λιγότερο δημόσιο χώρο· για τον λόγο αυτό χρησιμοποιούσαν το Μεγάλο Παρεκκλήσιο (Capella Maggiore), πριν ξανακτιστεί στην ίδια θέση ως Παρεκκλήσιο του Σίξτου.
Η πρώτη λειτουργία έγινε στις 15 Αυγούστου 1483, στην Εορτή της Ανάληψης της Παρθένου. Στην τελετή το Παρεκκλήσιο καθαγιάστηκε και αφιερώθηκε στην Παρθένο Μαρία.
Το Παρεκκλήσιο του Σίξτου διατήρησε τη χρήση του ως σήμερα και συνεχίζει να φιλοξενεί τις σημαντικές λειτουργίες του Παπικού Ημερολογίου, εκτός αν ο πάπας ταξιδεύει. Υπάρχει μία μόνιμη χορωδία, η Χορωδία της Καπέλα Σιστίνα και έχει γραφτεί πολλή μουσική ειδικά γι'αυτήν: το πιο διάσημο κομμάτι είναι το Miserere mei Dei (Ελέησόν με ο Θεός) του Γκρεγκόριο Αλέγκρι.
Η Σύσκεψη για την εκλογή νέου πάπα
Μία από τις λειτουργίες του Περεκκλησίου του Σίξτου είναι ως εντευκτήριο για την εκλογή του επόμενου πάπα, έπειτα από Σύσκεψη (Conclavium) του Συλλόγου των Καρδιναλίων. Κάθε φορά εγκαθίσταται μία καμινάδα στη στέγη του Παρεκκλησίου: αν δεν λάβει κάποιος υποψήφιος τα απαιτούμενα 2/3 των ψήφων, οι καρδινάλιοι καίνε τις ψήφους με υγρά άχυρα και χημικά πρόσθετα, ώστε να βγει μαύρος καπνός και η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται. Αν εκλεγεί ο νέος πάπας, οι ψήφοι καίγονται και βαίνει λευκός καπνός.
Η πρώτη Σύσκεψη που έλαβε χώρα στο Παρεκκλήσιο ήταν το 1492, όπου το διάστημα 6-11 Αυγούστου οι καρδινάλιοι εξέλεξαν τον πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄ Βοργία.
Η Σύσκεψη προμήθευε επίσης χώρο για τους καρδινάλιους, όπου μπορούσαν να ακούνε τη λειτουργία, να φάνε, να κοιμηθούν ή να περάσουν τον χρόνο τους, με τους υπηρέτες να παρευρίσκονται. Από το 1455 οι Συσκέψεις γίνονται μέσα στο Βατικανό. Ως το Μεγάλο Σχίσμα, αυτές γινόταν στη Δομινικανή μονή της Σάντα Μαρία σόπρα Μινέρβα. Από το 1996, το Αποστολικό Σύνταγμα Προς όλο το εκκλησίασμα του Κυρίου (Universi Dominici gregis) του πάπα Ιωάννη-Παύλου Β΄ απαιτεί οι καρδινάλιοι να διαμένουν στο ''Κτήριο της Αγ. Μάρθας'' (Domus Sanctae Marthae) κατά τη διάρκεια της Σύσκεψης για τον νέο πάπα, αλλά να ψηφίζουν στο Παρεκκλήσιο του Σίξτου, όπως πριν.
Για να μην φθαρεί το ξύλινο δάπεδο και τα σχέδιά του, οι ξυλουργοί πρόσθεσαν ένα άλλο, λίγο πιο επάνω από το αρχικό. Επίσης στην είσοδο κατασκευάστηκε μία ράμπα για ανήμπορους καρδιναλίους, που θα χρειαστεί να πάνε με καροτσάκι.