cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παιδί
Τα δικαιώματα του παιδιού
Αυτά είναι τα δικαιώματά σου. Αν δεν τα γνωρίζεις, δεν θα ξέρεις ότι παραβιάζονται, γι' αυτό άρχισε να ερευνάς! Σϋμφωνα με τη Σύμβαση, τα δικαιώματα του παιδιού συνοψίζονται ως εξής:
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Άνθρωπος Κατηγορία:Παιδική ηλικία
Εύβοιος
Ο Εύβοιος ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής καταγόμενος από την Πάρο, εξ ου αποκαλούμενος και Εύβοιος ο Πάριος.
Εκ των ποιημάτων του προσδιορίζεται ότι άκμασε περί τον 4ο αιώνα π.Χ.. Έγραψε πολλές παρωδίες επί των Ομηρικών Επών σε τέσσερα βιβλία. Στα ποιήματά του αυτά αναφέρεται ιδιαίτερα στους αρχαίους Αθηναίους με έντονη ειρωνεία και σκληρό σαρκασμό για το πολίτευμά τους και τις διάφορες πολεμικές επιχειρήσεις που έκαναν στον ελλαδικό χώρο, μετά τους Περσικούς πολέμους, καταλαμβάνοντας πόλεις - κράτη για να τις υποτάξουν στη συμμαχία τους, προκειμένου στη συνέχεια να τις αφαιμάζουν οικονομικά.
Πολλοί ιστορικοί φιλικά προσκείμενοι στους Αθηναίους υποστηρίζουν ότι ο Εύβοιος έγραψε εκείνες τις παρωδίες και σαρκασμούς για να ευχαριστήσει τον Βασιλέα των Μακεδόνων Φίλιππο Β', που υπόψη την ίδια εποχή αναμενόταν ως απελευθερωτής των νήσων του Αιγαίου.
Κατά τον Πολέμωνα, από τους πολλούς ποιητές παρωδιών ο Εύβοιος ο Πάριος είναι "ο ενδοξότερος". χαρακτηρίζοντάς τον επίσης "των Αθηναίων λοιδορησάμενος". Από τα ποιήματα του Ευβοίου που έγραψε σε ομηρικούς εξαμέτρους ελάχιστα έχουν διασωθεί.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σατιρικοί ποιητές
Σόποτ (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Σόποτ, σλαβική λέξη που σημαίνει "ρεύμα" ή «άνοιξη», είναι γνωστές οι πόλεις :
Υπουργός της Κυπριακής Δημοκρατίας
Ένας Υπουργός της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι μια πολιτική θέση στην κεντρική δημόσια διοίκηση της Κύπρου και μέλος της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, δίπλα στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι τα πιο σημαντικά μεμονωμένα όργανα αυτής της διοίκησης και ειδικεύονται στους κλάδους αυτής, που ονομάζονται υπουργεία. Διαφοροποιούν την κρατική διοικητική δραστηριότητα και ανακατευθύνουν τα διαφορετικά όργανα που σχηματίζουν τα υπουργεία. Στη σημερινή κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας υπάρχουν 11 υπουργοί, ένας για κάθε ένα από τα 11 υπουργεία της χώρας.
Ασυμβίβαστο
Ένας υπουργός δεν μπορεί να είναι παράλληλα βουλευτής ή μέλος της Κοινοτικής Συνέλευση ή μέλος δημοτικού συμβουλίου (περιλαμβανομένου του δημάρχου). Επιπλέον, δεν μπορεί να είναι μέλος των ενόπλων δυνάμεων της χώρας ή μέλος των δυνάμεων ασφαλείας της Δημοκρατίας. Ακόμη, δεν μπορεί να έχει δημόσιο ή δημοτικό αξίωμα ή θέση. Οι Τουρκοκύπριοι υπουργοί, δεν μπορούν, επιπρόσθετα, να έχουν και το αξίωμα του θρησκευτικού λειτουργού.
Διορισμός
Οι Ελληνοκύπριοι υπουργοί διορίζονται και παύονται από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι Τουρκοκύπριοι υπουργοί διορίζονται και παύονται από τον Αντιπρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πριν αναλάβει τα καθήκοντα του κάθε υπουργός έχει υποχρέωση να δώσει την ακόλουθη διαβεβαίωση ενώπιον του Προέδρου και του Αντιπροέδρου της Δημοκρατίας:
"«Διαβεβαιώ επισήμως πίστιν και σεβασμόν εις το Σύνταγμα και τους συνάδοντας αυτώ νόμους και εις την διατήρησιν της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητος της Δημοκρατίας της Κύπρου»."
Καθήκοντα
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας:
1) Κάθε υπουργός προΐσταται του υπουργείου που του ανατίθεται από τον Πρόεδρο ή τον Αντιπρόεδρο
Ιστορικό
Η Κυπριακή Δημοκρατία ιδρύθηκε επίσημα την 16η Αυγούστου 1960. Πριν την διεξαγωγή των πρώτων προεδρικών εκλογών του νέου κράτους, έπρεπε να προετοιμαστεί το έδαφος για τη μεταβίβαση της εξουσίας μέσω επιτροπών που προνοούσαν οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Στο διάστημα που μεσολάβησε από την ημέρα της υπογραφής των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου (19 Φεβρουαρίου 1959) έως τις 16 Αυγούστου 1960 που η Κύπρος ανακηρύχθηκε επίσημα ανεξάρτητο κράτος, την ευθύνη της διακυβέρνησης κράτησε ο Άγγλος κυβερνήτης σερ Χιου Φουτ. Με βάση τις συμφωνίες και για να καταστεί δυνατή η μεταβίβαση της εξουσίας στην Κυπριακή Δημοκρατία εγκαθιδρύθηκε μεταβατική επιτροπή, που είχε ως στόχο να καταρτίσει σχέδια προσαρμογής και αναδιοργάνωσης της κυβερνητικής μηχανής για τη μεταβίβαση της εξουσίας στην ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία. Η μεταβατική επιτροπή αποτελείτο από τον κυβερνήτη, τους ηγέτες της ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής κοινότητας και άλλους Έλληνες και Τούρκους της Κύπρου. Η μεταβατική επιτροπή σχηματίστηκε στις 2 Απριλίου 1959 και είχε θέση προσωρινής κυβέρνησης. Απαρτιζόταν από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄ (πρόεδρος) και τον Φαζίλ Κιουτσούκ (αντιπρόεδρος) και δέκα υπουργούς (7 Ελληνοκύπριους και 3 Τουρκοκύπριους). Τα μέλη της επιτροπής είχαν συμβουλευτική μόνο ψήφο, μετείχαν όμως στη λήψη αποφάσεων για τις διευθετήσεις για τη μεταβίβαση της διακυβέρνησης του νησιού.
Το πρώτο υπουργικό συμβούλιο ανέλαβε στις 16 Αυγούστου 1960. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, το υπουργικό συμβούλιο θα αποτελείτο από επτά Ελληνοκύπριους και τρεις Τουρκοκύπριους υπουργούς. Αυτό συνέβη για τρία χρόνια (1960-1963). Ωστόσο, μετά τις δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-1964 οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από τη διακυβέρνηση της χώρας. Η θέση του αντιπροέδρου παρέμεινε κενή ενώ οι θέσεις των Τουρκοκύπριων υπουργών κατελήφθησαν από Ελληνοκύπριους. Επιπρόσθετα, με νόμο που θεσπίστηκε τον Μάρτιο του 1965, οι νομοθετικές αρμοδιότητες της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης μεταβιβάστηκαν στη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι αρμοδιότητές της επί εκπαιδευτικών, μορφωτικών και διδακτικών θεμάτων στο συνιστάμενο με βάση τον ίδιο νόμο Υπουργείο Παιδείας και οι υπόλοιπες διοικητικές της αρμοδιότητες στα άλλα συναφή υπουργεία.
Υπουργικές θέσεις
Παλαιότερα υπήρξαν ακόμα 12 θέσεις στην Κυβέρνηση της Κύπρου. Αυτές ήταν:
Συμμετοχή στο υπουργικό συμβούλιο
Κάθε υπουργός συμμετέχει στις συνεδρίες του Υπουργικού Συμβουλίου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η σειρά αναγραφής των Υπουργών στα πρακτικά του Υπουργικού Συμβουλίου είναι η ακόλουθη:
Σόποτ (Σερβία)
Ιστορία
Η Σόποτ πήρε το όνομα της από την ομώνυμη πηγή που βρίσκεται στην περιοχή, εκεί χτίστηκε επί Τουρκοκρατίας μία ταβέρνα κι έπειτα ένα πανδοχείο. Η ταβέρνα χτίστηκε στο δρόμο από το Βελιγράδι που οδηγούσε στην Τόπολα, στην τοποθεσία αυτή έγινε το 1804 η Μάχη της Σόποτ. Όλη η περιοχή ανήκε τότε στο χωριό Ροποτσέβα. Περίπου το 1838 άρχισαν να εγκαθίστανται στην περιοχή κάτοικοι από τα γύρω χωριά και ιδρύθηκε ο οικισμός που το 1893 έγινε επίσημα πόλη.
Το 1905 η Σόποτ με τη γειτονική Ροποβτσεμ ήταν ένας δήμος, και ένα χρόνο αργότερα διαχωρίζονται και αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε 100 σπίτια με 414 κατοίκους.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Οικισμοί του Σόποτ
Προεδρικές εκλογές στο Αζερμπαϊτζάν (2008)
Παραπομπές
2008
Οι κυρίες της αυλής
Οι κυρίες της αυλής είναι μια ελληνική κωμική, αισθηματική, μουσική, ταινία του 1966, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου. Το σενάριο, που έγραψε ο Δημήτρης Γιαννουκάκης, βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Αλφρέντ Ζερί "Το 6ο πάτωμα".
Πλοκή
Ο Πίπης (Ντίνος Ηλιόπουλος) είναι ένας φτωχός ζωγράφος και μένει σε μία αυλή της παλιάς Αθήνας. Αναγκάζεται να μετακομίσει σε ένα μικρότερο σπίτι της ίδιας αυλής, καθώς αδυνατεί να πληρώσει το νοίκι του. Είναι ένας άνθρωπος γελαστός και αγαπητός σε όλους τους γείτονές του, γι' αυτό και τον στηρίζουν.
Στο παλιό δωμάτιο του Πίπη μετακομίζει ένας νέος, ο Νίκος Αλεξίου (Αλέκος Αλεξανδράκης), που είναι ερωτευμένος με τη Μελίτα Κομνηνού (Φλωρέττα Ζάννα), μία γοητευτική κυρία, ο άντρας της οποίας είναι από χρόνια εξαφανισμένος κάπου στο ανατολικό μπλοκ. Η Αννούλα Μπόσικου (Νόρα Βαλσάμη), κόρη του οργανοπαίκτη Νώντα Μπόσικου (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος), ερωτεύεται τον Νίκο. Όμως ο Τάσος (Κώστας Πρέκας), ο υδραυλικός, είναι ήδη ερωτευμένος μαζί της και τα πράγματα αρχίζουν να μπερδεύονται. Από την άλλη, η χορεύτρια Νίτσα (Ελένη Προκοπίου) πείθει τον Πίπη να τη βοηθήσει στη δουλειά της σε ένα καμπαρέ.
Οι καταστάσεις αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο περίπλοκες, όταν την προσοχή του Νίκου έλκει η Αννούλα. Στο τέλος μετά από πολλά απρόοπτα, η Αννούλα παντρεύεται τον Νίκο και ο Τάσος με την Νίτσα.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
200px|thumb|left|Χαρακτηριστική σκηνή της τανίας: [[Ντίνος Ηλιόπουλος, Ελένη Προκοπίου, Αντιγόνη Κουκούλη, Κατερίνα Γιουλάκη, Μαίρη Λαλοπούλου (από τα αριστερά στα δεξιά) ]] Το θεατρικό του Ζερί είχε ανέβει με μεγάλη επιτυχία στην Αθήνα αρχικά το 1938 από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη και αργότερα σε διασκευή από τον θίασο του Ντίνου Ηλιόπουλου το 1964-1965 στο θέατρο Γκλόρια. Γυρίστηκε το 1966 από την κινηματογραφική εταιρία της Φίνος Φιλμ και είχε διάρκεια προβολής 100 λεπτά, έκοψε δε 338.081 εισιτήρια. Την πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης είχε παρακολουθήσει και ο τότε νεαρός βασιλιάς Κωνσταντίνος που είχε συγχαρεί τον Ντίνο Ηλιόπουλο στο καμαρίνι του. Ο Ηλιόπουλος για τη συμμετοχή του είχε αμειφθεί με 90.000 δραχμές, σεβαστό ποσό εκείνη την εποχή.
Η φωτογραφία της ταινίας είναι του Έλληνα οπερατέρ Νίκου Δημόπουλου. Η μουσική, που συνέθεσε ο Μίμης Πλέσσας, διανθίστηκε και πραγματώθηκε σε χορογραφική εικόνα από τον χορευτή και χορογράφο Γιάννη Φλερύ.
Ο Νίκος Τσούκας, που ερμηνεύει τον βοηθό του αφεντικού νυκτερινού κέντρου, αναγράφεται στους τίτλους ως "Κώστας Τσούκας", ενώ ο Στράτος Παχής δεν αναγράφεται στους τίτλους.
Στην ταινία κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο η μικρή κόρη του Ντίνου Ηλιόπουλου, Εβίτα Ηλιοπούλου, σε ηλικία 2 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Μιχαήλ Καλοποθάκης
Ο '''Μιχαήλ Δ. Καλοποθάκης''' (1825 - 1911) ήταν ο αναζωογονητής του Προτεσταντισμού στην Ελλάδα και ουσιαστικά ο ιδρυτής της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αρεόπολη της Μάνης το 1825, και η καταγωγή του ήταν από οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων. Σε ηλικία 10 ετών, ο Μιχαήλ Καλοποθάκης φοίτησε στο τριτάξιο Σχολαρχείο που άνοιξαν στην Αρεόπολη, δύο φιλέλληνες ευαγγελικοί ιεραπόστολοι, ο Τζ. Λέυμπορν και ο Σ. Χιούστον, μετά από πρόσκληση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Εκεί πρωτοήρθε σε επαφή με την Αγία Γραφή, και άρχισε να την μελετά καθημερινά.
Το 1853 αποφάσισε να παραιτηθεί από το επάγγελμα του στρατιωτικού χειρούργου και να πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να σπουδάσει Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης.
Το 1857 επέστρεψε στην Ελλάδα και ξεκίνησε το ευαγγελιστικό του έργο, αντιμετωπίζοντας δυσκολίες και διωγμούς, οι οποίοι εντατικοποιούνταν.
Κατά τη διάρκεια της Κρητικής επανάστασης του 1866-1869 ο Καλοποθάκης με τους συνεργάτες του, ίδρυσαν οργανισμό περιθάλψεως των προσφύγων από την Κρήτη, που έδινε τροφή, στέγη και εκπαίδευση σε χιλιάδες αναξιοπαθούντες.
Ένας από τους πιο γνωστούς εκδότες εφημερίδων της Αθήνας εκείνης της εποχής, ο οποίος είχε πρωτοστατήσει στη εκστρατεία εναντίον του Ιωνά Κιγκ, ο Τιμολέων Φιλήμων της εφημερίδας ο Αιών, για ένα διάστημα έγραφε καθημερινά άρθρα κατά του Καλοποθάκη. Παρά τους διωγμούς, ο Καλοποθάκης συνέχισε το ιεραποστολικό του έργο. Σύντομα συγκεντρώθηκαν γύρω του οι λίγοι πιστοί που υπήρχαν ήδη στην Αθήνα κι έτσι ιδρύθηκε η Α' Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία, της οποίας το κτίριο χτίστηκε και έγιναν τα εγκαίνια το 1871. Στη συνέχεια από τη διακονία του ιδρύθηκαν οι Ελληνικές Ευαγγελικές Εκκλησίες του Πειραιά και του Βόλου, ενώ συγκροτήθηκαν και άλλες μικρές συνάξεις σε διάφορα μέρη που επισκεπτόταν.
Η συνεχής επίθεση μιας μερίδας ορθόδοξων κληρικών, είχε σαν συνέπεια να δημιουργηθεί ένα πολύ εχθρικό κλίμα για τον Καλοποθάκη και για την Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία.
Εκτός από τον Αστέρα της Ανατολής, ο Καλοποθάκης προχώρησε στην έκδοση ενός πρωτοποριακού για την εποχή του, μηνιαίου εικονογραφημένου περιοδικού με τον τίτλο Εφημερίς των Παίδων. Η κυκλοφορία του έφτασε σύντομα τα 8.000 τεύχη το μήνα, γεγονός πρωτοφανές για εκείνη την εποχή. Μεταξύ των αναγνωστών της Εφημερίδος των Παίδων συγκαταλέγονταν πολλές μετέπειτα γνωστές προσωπικότητες, με πιο γνωστή τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Τέλος, ο Καλοποθάκης έγινε ο πρώτος Έλληνας Διευθυντής της Βρετανικής Βιβλικής Εταιρίας στην Αθήνα και άρχισε μια προσπάθεια για διάδοση της Αγίας Γραφής στην Ελλάδα. Γι' αυτό το σκοπό προσέλαβε Χριστιανούς, κυρίως νεαρούς, ως βιβλιοπώλες, οι οποίοι περιόδευαν πουλώντας Άγιες Γραφές σε χωριά και πόλεις σε όλη τη χώρα. Ο Καλοποθάκης πέθανε το 1911, λίγο μετά το τελευταίο του κήρυγμα που είχε να κάνει, πάνω στο «Τετέλεσται» που είπε ο Ιησούς Χριστός επάνω στο σταυρό. Ο τάφος του βρίσκεται στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Ο Μιχαήλ Καλοποθάκης υπήρξε πάρεδρο μέλος του Παρνασσού, της Αρχαιολογικής Εταιρείας, ιδρυτής Συλλόγου Φιλοζώων, και είχε έντονη δραστηριότητα για την καθιέρωση της αργίας της Κυριακής.
Το έργο του συνέχισε ο γιος του Δημήτριος Καλοποθάκης, επίσης δημοσιογράφος και πρεσβύτερος της Ευαγγελικής Εκκλησίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες Κατηγορία:Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Κατηγορία:Έλληνες Προτεστάντες
Λέων της Νεμέας
Στην ελληνική μυθολογία, ο λέων της Νεμέας ζούσε στην περιοχή της Νεμέας και σκόρπιζε τον φόβο.
Καταγωγή
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Ηρακλής (μυθολογία)|Ηρακλής παλεύει με τον Λέοντα της Νεμέας.]]Ήταν απόγονος του Τυφώνος και της Έχιδνας ή του Όρθρου και της Χίμαιρας. Υπάρχει ακόμα η άποψη ότι έπεσε από τη Σελήνη πάνω στο βουνό Απέσαντα στη Νεμέα και ήταν απόγονος του θεού Δία και της θεάς Σελήνης. Το λιοντάρι το μεγάλωσε η Ήρα και το είχε αφήσει στην περιοχή της Νεμέας, για να προκαλεί καταστροφές σε ζώα και σε ανθρώπους. Το θηρίο αυτό σκοτώθηκε τελικά από τον Ηρακλή.
Η θανάτωση του λέοντα ήταν ο πρώτος άθλος, που ανατέθηκε στον Ηρακλή από τον Ευρυσθέα (βασιλιά των Μυκηνών).
Ο Λέων είχε πολύ σκληρό δέρμα, το οποίο δεν μπορούσε να τρυπηθεί από όπλο. Ο Ηρακλής χρησιμοποίησε στην αρχή το τόξο και το σπαθί του, χωρίς αποτέλεσμα. Προσπάθησε να το σκοτώσει με το ρόπαλό του, αλλά το λιοντάρι κρύφτηκε σε μία σπηλιά. Τελικά πάλεψε ο ίδιος με γυμνά χέρια με το θηρίο και το έπνιξε. Σύμφωνα με μία εκδοχή το λιοντάρι έκοψε ένα δάχτυλο του Ηρακλή. Στη συνέχεια προσπάθησε να το γδάρει, αλλά και αυτό στάθηκε αδύνατο. Η θεά Αθηνά του συνέστησε να χρησιμοποιήσει τα δόντια του ίδιου του ζώου, όπως και έκανε ο Ηρακλής, καταφέρνοντας τελικά να του πάρει το δέρμα.
Ο ήρωας φόρεσε την «λεοντή» (δέρμα, τομάρι λέοντος) και πήγε στον Ευρυσθέα να του πει ότι εκτέλεσε την πρώτη αποστολή του. Μόλις τον είδε να μπαίνει ο Ευρυσθέας τρομοκρατήθηκε, νομίζοντας ότι επρόκειτο για το ίδιο το Λιοντάρι, και κρύφτηκε σε ένα πιθάρι. Ο Ηρακλής κράτησε τη λεοντή και τη φορούσε πάντα, ως πανοπλία.
Το νεκρό σώμα του Λέοντος μεταφέρθηκε από τους θεούς στον ουρανό και σχημάτισε τον Αστερισμό του Λέοντα.
Η λεοντοκτονία είναι κοινό γνώρισμα γενναίων και ρωμαλέων ανδρών σε πολλούς λαούς. Ο Ηρακλής σε νεαρή ηλικία σκότωσε επίσης το λιοντάρι του Κιθαιρώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άθλοι του Ηρακλή Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Κρουστά σώματος
Τα κρουστά σώματος μπορούν να εκτελεστούν μόνα τους ή ως συνοδεία μουσικής ή/και χορού. Παραδείγματα λαϊκών παραδόσεων των χωρών που ενσωματώνουν κρουστά σώματος περιλαμβάνουν το ινδονησιακό σαμάν, τη μουσική της Αιθιοπίας, τα παλαμάκια σε φλαμένκο και το hampone από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα κρουστά σώματος είναι υποσύνολο της «μουσικής του σώματος».
Τα κρουστά μουσικά όργανα παράγουν τον ήχο τους όταν ένας παίκτης τα χτυπά, τα ξύνει, τα τρίβει ή τα κουνάει για να παράγει δονήσεις. Αυτές οι τεχνικές μπορούν επίσης να εφαρμοστούν στο ανθρώπινο σώμα. Το σώμα παρουσιάζει επίσης πολλές μοναδικές δυνατότητες παραγωγής διαφορετικών ήχων, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης εισπνεόμενου ή εκπνεόμενου αέρα, καθώς και φωνητικών ήχων.
Παραδοσιακά, οι τέσσερις κύριοι ήχοι κρουστών (με σειρά από το χαμηλότερο στο υψηλότερο ύψος) είναι:
Ωστόσο, υπάρχουν πολλές άλλες δυνατότητες όπως: χτυπήματα στο στήθος, σφύριγμα, χαστούκι ή τίναγμα στα μάγουλα με ανοιχτό στόμα, κλικ με τη γλώσσα στην οροφή του στόματος, γρύλισμα και χτύπημα στους γλουτούς.
Οι παραλλαγές του ήχου είναι δυνατές μέσω της αλλαγής της τεχνικής αναπαραγωγής. Για παράδειγμα, το να χτυπάτε τα χέρια σε διάφορες θέσεις θα επηρεάσει παράγοντες όπως το τονικό ύψος και την αντήχηση.
Μουσική εκπαίδευση
Τα κρουστά σώματος χρησιμοποιούνται εκτενώς στη μουσική εκπαίδευση, λόγω της αμεσότητας στην πρόσβαση —το ανθρώπινο σώμα είναι το αρχικό μουσικό όργανο και το μόνο όργανο που διαθέτει κάθε μαθητής. Η χρήση του σώματος με αυτόν τον τρόπο δίνει στους μαθητές μια άμεση εμπειρία μουσικών στοιχείων, όπως το παλμός, ο ρυθμός και το μουσικό μέτρο και βοηθά τον μαθητή να εσωτερικεύσει τις ρυθμικές δεξιότητες. Ορισμένες προσεγγίσεις στη μουσική εκπαίδευση, συμπεριλαμβανομένων των Orff, Kodály και Bapne χρησιμοποιούν ιδιαίτερα τα κρουστά σώματος.
Τα κρουστά σώματος μπορούν να εκτελεστούν από ένα άτομα αλλά και από πολλούς ερμηνευτές που μπορούν να συνδυαστούν μαζί και να δημιουργήσουν ένα μουσικό σύνολο. Ένας από τους πιο καταξιωμένους σολίστ κρουστών σώματος είναι ο Keith Terry. Ο Terry κατοικεί στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια και τη δεκαετία του 1980 ίδρυσε το Cross Pulse, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό αφιερωμένο στη δημιουργία, την απόδοση και την ηχογράφηση διαπολιτισμικής μουσικής και χορού με βάση το ρυθμό. Ίσως το πιο διάσημο σύνολο κρουστών σώματος είναι το βρετανικό συγκρότημα κρουστών Stomp. Οι Stomp δημιουργούν ολοκληρωμένες παραστάσεις μέσα σε ένα μουσικό είδος γνωστό ως trash percussion, το οποίο περιλαμβάνει τη χρήση μη παραδοσιακών οργάνων σε συνδυασμό με κρουστά σώματος. Στη Βραζιλία, η πιο γνωστή ομάδα κρουστών σώματος είναι οι Barbatuques.
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κρουστά μουσικά όργανα Κατηγορία:Μουσικοπαιδαγωγικά Κατηγορία:Μουσική εκπαίδευση Κατηγορία:Ρυθμός και μέτρο
Γαλαζοκότσυφας
Ο Γαλαζοκότσυφας είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Μυιοθηριδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Monticola solitarius και περιλαμβάνει 5 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Monticola solitarius longirostris (Blyth, 1847).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους, monticola, είναι σύνθετη λατινική και προέρχεται από τις επί μέρους λέξεις mons -tis «όρος, βουνό» + colere «ζω, κατοικώ, συχνάζω (κάπου)». Επομένως η ακριβής απόδοση του όρου είναι «αυτός που συχνάζει στα βουνά, ο ορεσίβιος». Η ονομασία του γένους, παραπέμπει στα βραχώδη ενδιαιτήματα του πτηνού.
Η επιστημονική ονομασία του είδους solitarius έχει, επίσης, λατινική ρίζα και σημαίνει «αυτός που ζει μόνος του, μοναχικός». και παραπέμπει στον «μοναχικό» τρόπο εμφάνισης του πτηνού, στους ορεινούς οικοτόπους (βλ. Ηθολογία).
Η αγγλική ονομασία του είδους blue rock thrush σημαίνει «μπλε τσίχλα των βράχων» και σχετίζεται, όπως και η ελληνική, με τον οικότοπο του πτηνού, αλλά κάνει, επίσης, αντιπαράθεση με τον πετροκότσυφα rock thrush, ο οποίος δεν έχει εξ ολοκλήρου κυανό πτέρωμα.
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά στην Ιταλία από τον Λινναίο ως Turdus solitarius, το 1758. Μεταφέρθηκε στο σημερινό του γένος, Monticola, από τον Γερμανό ορνιθολόγο Φρίντριχ Μπουά (Friedrich Boie, 1789-1870), το 1822. Το γένος αυτό ανήκε παλαιότερα στην οικογένεια των Κιχλιδών (Turdidae).
Ο διαχωρισμός των υποειδών είναι, γενικά, δύσκολος με τους μορφολογικούς χαρακτήρες να τείνουν προς διαβάθμιση, υποδηλώνοντας ότι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, να έχουν ενδιάμεσες εμφανίσεις (clinal). Το υποείδος Monticola solitarius philippensis έχει ιδιαίτερα διακριτό πτέρωμα και, σε κάποιο βαθμό, ξεχωριστά ηθολογικά στοιχεία, αλλά οι ενδιάμεσοι χαρακτήρες είναι, επίσης, παρόντες.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Ο γαλαζοκότσυφας είναι πτηνό που απαντά σε πολλές περιοχές του Παλαιού Κόσμου (Ευρώπη, Ασία, Αφρική). Ανάλογα με τους κατά τόπους πληθυσμούς, μπορεί να είναι από επιδημητικό έως πλήρως μεταναστευτικό. Έτσι, τα πτηνά που ζουν στη Ν. Ευρώπη και τη Β. Αφρική περιλαμβάνουν αρκετούς καθιστικούς πληθυσμούς, ενώ τα περισσότερα ασιατικά υποείδη είναι μεταναστευτικά.
Η γεωγραφική του εξάπλωση περιλαμβάνει τις παραμεσόγειες περιοχές της Ευρώπης και της Β. Αφρικής, με βόρειο όριο τις Άλπεις και την Ιβηρική Χερσόνησο.
Στην Ασία, η κατανομή αρχίζει από τη Μικρά Ασία και την Κριμαία στα δυτικά και, διά μέσου της Κ. Ασίας φθάνει μέχρι την Ιαπωνία και την Κίνα στα ανατολικά και την Ινδία και Ινδονησία στα νότια.
Στην Αφρική, τέλος, το είδος αναπαράγεται σε θύλακες στα βόρεια, ωστόσο υπάρχουν μεγάλες περιοχές διαχείμασης στις υποσαχάριες επικράτειες. (σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο γαλαζοκότσυφας, σε άλλες περιοχές της επικρατείας του είναι πλήρως μεταναστευτικό είδος, σε άλλες μερικώς μεταναστευτικό και σε άλλες επιδημητικό, ανάλογα με τη γεωγραφική κατανομή. Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί του είναι, κατά βάσιν καθιστικοί, όχι όμως όλοι, με κάποιους στην περιοχή των Άλπεων και στα Β. Βαλκάνια, να έρχονται το καλοκαίρι για να αναπαραχθούν ή τον χειμώνα για να διαχειμάσουν.
Αντίθετα, οι ασιατικοί πληθυσμοί είναι μερικώς ή πλήρως μεταναστευτικοί στην πλειονότητα των περιπτώσεων, με τα πουλιά να ταξιδεύουν νοτιότερα σε περιοχές που εξαρτώνται από το γεωγραφικό μήκος αναπαραγωγής. Τα ταξίδια πραγματοποιούνται κυρίως κατά τη διάρκεια της νύκτας, συχνά μαζί με τους πετροκότσυφες. Γενικά, είναι εξαιρετικά δύσκολο να διαχωριστούν οι πραγματικά μεταναστευτικοί πληθυσμοί, από εκείνους που πραγματοποιούν τοπικές μετακινήσεις.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Βέλγιο, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Σουηδία, το Μάλι και την Ακτή Ελεφαντοστού, τον Καναδά, αλλά και από την Αυστραλία.
Στην Ελλάδα, ο γαλαζοκότσυφας είναι επιδημητικό είδος, ζει δηλαδή και αναπαράγεται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, σε εκτεταμένες βραχώδεις περιοχές, κυρίως στη νησιωτική χώρα. Ωστόσο, απαντά και στα βουνά της ηπειρωτικής Ελλάδας, γίνεται όμως σπάνιος στη βόρεια χώρα. Από την Κρήτη αναφέρεται ως σπάνιο επιδημητικό πτηνό.
Από την Κύπρο αναφέρεται ως επιδημητικό είδος, χειμωνιάτικος μη κοινός επισκέπτης και σπάνιο μεταναστευτικό πτηνό.
Βιότοπος
Ο γαλαζοκότσυφας είναι τυπικό πτηνό μέσου και μεγάλου υψομέτρου, αφού ο κύριος οικότοπος του είδους είναι οι ημιορεινές και ορεινές βραχώδεις τοποθεσίες με διάσπαρτη βλάστηση. Ωστόσο, το υψόμετρο μπορεί να είναι μικρό, ακόμη και κοντά στη θάλασσα, αρκεί να υπάρχουν βράχια στην περιοχή. Επίσης, απαντά σχεδόν πάντοτε σε χαμηλότερα υψόμετρα από εκείνα του συγγενικού πετροκότσυφα.
Στην Ελλάδα, οι κύριοι οικότοποι περιλαμβάνουν πετρώδεις και βραχώδεις περιοχές με ελαιώνες, αμπελώνες, αραιούς θάμνους, αλλά και σε ακροποταμιές, από το υψόμετρο της θάλασσα μέχρι τις κορυφές των βουνών. Επίσης σε φαράγγια, ακτές νησιών και απομονωμένες βραχονησίδες.
Μορφολογία
thumb|right|400px|Το χαρακτηριστικό πολύχρωμο πτέρωμα ενός ενήλικου αρσενικού γαλαζοκότσυφα, κατά την αναπαραγωγική περίοδο (υποείδος M. s. philippensis, με πορτοκαλί κάτω επιφάνεια) Ο γαλαζοκότσυφας, γενικά, είναι μεσαίου μεγέθους πτηνό που, μπορεί να μην είναι εύκολο να παρατηρηθεί, λόγω της φύσης του εδάφους όπου απαντά. Ωστόσο, η «φιγούρα» του μπορεί να κάνει την εμφάνισή της στιγμιαία, συνήθως στην άκρη ενός βράχου και, τότε, μπορεί να αναγνωριστεί, από το χαρακτηριστικό μπλε αναπαραγωγικό του πτέρωμα. Από μακριά, και με κόντρα φωτισμό, εμφανίζει τη σιλουέτα της γερακότσιχλας (Turdus viscivorus), Εχει τις διαστάσεις του πετροκότσυφα, αλλά είναι ελαφρά μεγαλύτερος και με σαφώς μεγαλύτερο ράμφος.
Στο είδος εμφανίζεται έντονος φυλετικός διμορφισμός, με τα δύο φύλα να έχουν μεγάλη διαφορά στο -καλοκαιρινό- πτέρωμα. Η ουρά είναι σχετικά κοντή, και το ράμφος μακρύ, οξύληκτο και με γκριζομπλέ χρώμα. Η ίριδα είναι μαύρη και οι ταρσοί με τα πόδια, γκριζοκαφέ. Ο οφθαλμός περιβάλλεται από ανεπαίσθητο ανοικτόχρωμο δακτύλιο.
Το αναπαραγωγικό πτέρωμα του αρσενικού είναι ομοιόμορφο κυανόγκριζο σε όλο το σώμα, χωρίς τις οριοθετημένες καστανόξανθες περιοχές του πετροκότσυφα, ενώ οι πτέρυγες είναι σκοτεινόχρωμες. Πολλές φορές, αυτό το χρώμα δεν φαίνεται παρά μόνον υπό κατάλληλο φωτισμό, αλλιώς εμφανίζεται πολύ σκούρο. Τα καλυπτήρια φτερά της κάτω επιφανείας της ουράς είναι γκριζομπλέ με λευκές αποχρώσεις. Κατά το φθινόπωρο, το αρσενικό εμφανίζεται πιο «μαυριδερό».
Το θηλυκό, δεν διαθέτει τα φανταχτερά χρώματα του αρσενικού, ωστόσο ξεχωρίζει από τις χαρακτηριστικές λεπτές, ραβδώσεις στο πτέρωμα, που δίνουν την αίσθηση σκωληκοειδών γραμμών, στο κάτω μέρος του σώματος. Πιθανόν να διατηρεί κάποια υποκύανη απόχρωση. Μοιάζει πολύ με τον θηλυκό πετροκότσυφα, αλλά το στέμμα είναι σκουρότερο, ενώ η ουρά είναι σκούρα καφέ και όχι πορτοκαλί-καφέ. Επίσης, η άνω επιφάνεια δεν έχει τις λεπτές ραβδώσεις που υπάρχουν στο κάτω μέρος του σώματος.
Τα νεαρά άτομα είναι πιο σκούρα, με σκούρες σκωληκοειδείς γραμμές και ανοικτόχρωμες άκρες στα στέγαστρα των πρωτευόντων ερετικών φτερών.
Γενικά
(Πηγές:      )
Τροφή
Ο γαλαζοκότσυφας τρέφεται κυρίως με έντομα (ακρίδες, τριζόνια, κάμπιες κ.α.), μικρές σαύρες και μερικές φορές με σπέρματα ή καρπούς, που συλλέγει είτε από το έδαφος, είτε απευθείας από τα φυτά. Συνηθίζει να κάθεται σε κάποιο σταθερό σημείο, από όπου εποπτεύει τον χώρο, επιτίθεται στα διερχόμενα θηράματα και επανέρχεται στην αρχική του θέση.
Φωνή
Το πολύ ηχηρό τραγούδι του γαλαζοκότσυφα είναι φλουταριστό και μελαγχολικό και μοιάζει με εκείνο του κότσυφα και του πετροκότσυφα, αλλά διανθίζεται κάθε τόσο από «σκληρότερες» (harsh) νότες. Ιδιαίτερα αισθητό γίνεται, όταν τα άλλα πουλιά είναι σιωπηλά, αργά το απόγευμα ή κατά τη διάρκεια ψιλόβροχου. Στις περισσότερες περιπτώσεις κελαηδάει από κάποια βραχώδη προεξοχή σε εμφανές σημείο, οπότε είναι πιο εύκολο να τον παρατηρήσει κανείς. Μπορεί όμως να αρθρώνει το τραγούδι του και κατά την πτήση, συνήθως με ανοιγμένη ουρά και με κάθετες εφορμήσεις.
Αναπαραγωγή
Η φωλιά έχει κυπελοειδές (cup) σχήμα και κατασκευάζεται από το θηλυκό, σε μια κοιλότητα βράχου ή σχισμή ενός κτηρίου. Αποτελείται από χορτάρι και βρύα, ενώ επιστρώνεται με φρέσκο γρασίδι και ρίζες. Η γέννα αποτελείται συνήθως από 4-5 (σπανιότερα 3-6) αβγά, διαστάσεων 27,3 Χ 19,9 χιλιοστών. Η επώαση πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί 13-16 ημέρες. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι (altricial), γεννιούνται δηλαδή ανήμποροι και χρειάζονται την προστασία των γονέων τους. Επιτηρούνται κυρίως από το θηλυκό, πτερώνονται και αφήνουν τη φωλιά στις 17 ημέρες, περίπου, ενώ εξακολουθούν να σιτίζονται από τους γονείς για 2 εβδομάδες ακόμη.
Κατάσταση πληθυσμού
Παρόλο που ο γαλαζοκότσυφας δεν φαίνεται ότι μπορεί να επεκτείνει το εύρος εξάπλωσής του στις βορειότερες ευρωπαϊκές περιοχές, λόγω καταστροφής των ενδιαιτημάτων του, δεν θεωρείται απειλούμενος σε παγκόσμιο επίπεδο.
Το είδος, συνολικά, δεν θεωρείται ότι προσεγγίζει τα κατώτατα όρια του κριτηρίου μείωσης για τον παγκόσμιο πληθυσμό της IUCN Red List (δηλαδή, μείωση κατά περισσότερο από 30%, μέσα σε δέκα χρόνια ή τρεις γενεές), και ως εκ τούτου αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).
Κουλτούρα
Στο κράτος της Μάλτας ο γαλαζοκότσυφας είναι το «εθνικό πτηνό» των νησιών, μάλιστα, απεικονιζόταν στη Μαλτέζικη Λίρα.
Λόγιες
Οι περισσότερες λόγιες ονομασίες του Γαλαζοκότσυφα είναι τεχνητές και δεν ανταποκρίνονται στην ακριβή μετάφραση από τα λατινικά (βλ. Ονοματολογία και Σημειώσεις), μερικές από τις οποίες είναι: Πετροκόσσυφος ο κυανούς, Κυανοκόσσυφος, Κόσσυφος ο κυανούς, Κυανοκόσσυφος ο κρητικός. Κάποιες είναι πιο κοντά στη λατινική όπως το Κόσσυφος ο μονήρης. Πιθανόν να είναι ο Κύανος των αρχαίων.
Λαϊκές
Στον ελλαδικό χώρο ο Γαλαζοκότσυφας απαντά και με τις ονομασίες Μέρουλα και Γαλαζοπετροκότσυφας. Ωστόσο, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, οι ονομασίες που τού δίνονται είναι οι ίδιες με εκείνες του Πετροκότσυφα, ιδίως σε περιοχές όπου τον αντικαθιστά στον οικολογικό θώκο (π.χ. Κρήτη, Κυκλάδες).
Σημειώσεις
i. Όπως συμβαίνει και με πολλά άλλα taxa, δεν υπάρχει κάποια λόγια ονομασία που να αποδίδει με ακρίβεια τη λατινική επιστημονική ονομασία του πετροκότσυφα. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων υπάρχουν καταγεγραμμένες τεχνητές ονομασίες που δεν είναι μετάφραση των λατινικών όρων, λ.χ. Κυανοκόσσυφος ο κρητικός (!) ή Κόσσυφος ο κυανούς (!) Ωστόσο, αυτή η αδυναμία πρέπει να θεωρηθεί σε μεγάλο ποσοστό δικαιολογημένη, διότι πολλές λατινικές ονομασίες δεν είναι δυνατόν να αποδοθούν μονολεκτικά, ή, εάν γίνει αυτό, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι αισθητικά αδόκιμο, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του είδους Monticola solitarius, του οποίου η ακριβής λόγια απόδοση είναι Ορεσίβιος ο μοναχικός (sic).
Στο παρόν λήμμα προτιμήθηκε η λόγια ονομασία Μοντικόλη η μοναχική, ως η πλησιέστερη στην απόδοση από τα λατινικά και ως, επίσης, καταγεγραμμένη στη βιβλιογραφία στο επίπεδο του γένους.
Πηγές
Κατηγορία:Μυγοθηρίδες
Αννάπολις (Μέριλαντ)
Η Αννάπολις (Annapolis) είναι πόλη στις ΗΠΑ, πρωτεύουσα της πολιτείας του Μέριλαντ· επίσης, είναι έδρα της κομητείας Ανν Αρούντελ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, o πληθυσμός της Αννάπολις, ανέρχεται σε 40.812 κατοίκους. Θεωρείται μέρος της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής της Βαλτιμόρης-Ουάσινγκτον.
Βρίσκεται περίπου 42 χλμ. νότια της Βαλτιμόρης και περίπου 50 χλμ. ανατολικά της Ουάσινγκτον. Λόγω της μεγάλης παράδοσης της πόλης στην ιστιοπλοΐα, η Ανάπολις είναι η έδρα της Ναυτικής Ακαδημίας των ΗΠΑ.
Σημερινός Δήμαρχος της Αννάπολις, είναι ο Δημοκρατικός Γκάβιν Μπάκλεϊ από τον Δεκέμβριο του 2017.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1649 από Πουριτανούς εξόριστους από τη Βιρτζίνια, ως Πρόβιντενς. Η πόλη αναπτύχθηκε επειδή ήταν κέντρο του εμπορίου σκλάβων. Το 1694 ο κυβερνήτης Σερ Φράνσις Νίκολσον άλλαξε το όνομα της πόλης σε Αννάπολις, προς τιμήν της Πριγκίπισσας Άννας της Αγγλίας, που αργότερα έγινε και βασίλισσα της χώρας. Από τα μέσα του 18ου αιώνα έως τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, η πόλη γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη. Έπειτα από τη Συνθήκη των Παρισίων του 1783, η Αννάπολις έγινε προσωρινή πρωτεύουσα των ΗΠΑ από τις 26 Νοεμβρίου 1783 έως τις 3 Ιουνίου 1784. Το 1900 η Αννάπολις είχε πληθυσμό 8.585 κατοίκων.
Η Αννάπολις είναι η έδρα του Κολεγίου Σεντ Τζον. Το 1984 η πόλη φιλοξένησε ποδοσφαιρικούς αγώνες για την 23η Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες. Τον Σεπτέμβριο του 2003 προκλήθηκαν στην πόλη ζημιές από τον τυφώνα Ιζαμπέλ.
Hello, I Love You
Το "Hello, I Love You" είναι τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors το οποίο κυκλοφόρησε σε single απ'τον δίσκο Waiting for the Sun. Το κομμάτι είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα single του συγκροτήματος αφού έφτασε το νούμερο 1 στην Αμερική και νούμερο 1 στον Καναδά. Ήταν επίσης το πρώτο single του συγκροτήματος που γνώρισε επιτυχία και στην Μεγάλη Βρετανία φτάνοντας το νούμερο 15. Πέρα την επιτυχία του single, μερίδα οπαδών του συγκροτήματος θεωρούν ότι δεν αντιπροσωπεύει τον ήχο τους, λόγω της εμπορικής φύσης του και των ρηχών στίχων του.
Ιστορία
Το κομμάτι είχε γραφτεί από τον τραγουδιστή Τζιμ Μόρισον το 1965 αφού είδε μία όμορφη γυναίκα να περπατάει στην παραλία. Συμπεριελήφθηκε στο πρώτο ντέμο του συγκροτήματος.
Σε μια από τις συνεδρίες του άλμπουμ, ενώ ο Μόρισον αντιμετώπιζε προβλήματα με τον αλκοολισμό του, το υπόλοιπο συγκρότημα αποφάσισε να κοιτάξει μερικά παλιά ποιήματα του, για να τον αφήσουν και ήσυχο. Βρήκαν ένα με τίτλο "Hello I Love You", το οποίο αρχικά ονομάζονταν "Hello, I Love You (Won't You Tell Me Your Name?)".
O Ντέιβ Ντέιβις των Kinks έχει υποστηρίξει πως αυτή η σύνθεση των Doors βασιζόταν, από άποψη δομής και μελωδίας, στην επιτυχία τους "All Day and All of the Night". Ο κιθαρίστας Ρόμπι Κρίγκερ αρνήθηκε, λέγοντας ότι το τραγούδι εμπνεύστηκε από το κομμάτι των Cream "Sunshine of Your Love". Αλλά και πάλι ο Ντέιβις συνέχισε να ισχυρίζεται ότι το τραγούδι των Doors βασίστηκε στο δικό του.
Μέλη
Το Hello, I Love You ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Οι Doors
Συμμετείχαν επίσης οι:
Θέσεις τσαρτ και βραβεία
Hello, I Love You (σινγκλ)
'Επίσημη κυκλοφορία: Ιούνιος 1968
Βραβεία
Hello, I Love You (σινγκλ):
Γιώργος Βαΐτσης
Ο Γιώργος Βαΐτσης, γεννημένος την 1η Αυγούστου 1967, είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού, με κύριά του χαρακτηριστικά τις κεφαλιές και τα δυνατά σουτ.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Αναγέννηση Άρτας, στην οποία παρέμεινε για 2 χρόνια, πετυχαίνοντας 10 γκολ σε 53 εμφανίσεις.
Το καλοκαίρι του 1985 «κατηφόρισε» στον Πειραιά για χάρη του Ολυμπιακού, στον οποίο αγωνίστηκε για 3 χρόνια, πετυχαίνοντας 8 γκολ σε 34 εμφανίσεις. Εκείνη την περίοδο και συγκεκριμένα στις 16 Μαρτίου 1986 στο ντέρμπι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, πέτυχε το πρώτο γκολ στο νικητήριο 1-2 υπέρ του Ολυμπιακού σε ηλικία 18 ετών και 228 ημερών, παραμένοντας μέχρι σήμερα ο νεότερος σκόρερ σε ντέρμπι των «αιωνίων» αντιπάλων.
Πράγματι, το καλοκαίρι του 1991, ο Γιώργος Βαΐτσης επέστρεψε στον Ολυμπιακό, παραμένοντας για 3 χρόνια, στα οποία πραγματοποίησε 55 εμφανίσεις με την ερυθρόλευκη φανέλα, πετυχαίνοντας και 9 γκολ. Στις 21 Οκτωβρίου 1992 στον εκτός έδρας αγώνα για το κύπελλο Κυπελλούχων με τη Μονακό (τελικό αποτέλεσμα 0-1), σημείωσε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης στο 86ο λεπτό, σε μια αξιομνημόνευτη νίκη του Ολυμπιακού στη διοργάνωση, καθώς στον επαναληπτικό αγώνα στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" το σκορ έμεινε στο 0-0 και οι "ερυθρόλευκοι" πήραν την πρόκριση στα προημιτελικά του θεσμού.
Την περίοδο 1994-95 επέστρεψε και πάλι στην Παναχαϊκή, στην οποία παρέμεινε για 5 περιόδους, πραγματοποιώντας 141 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 26 τέρματα.
Την περίοδο 1999-2000 πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από τον Πανελευσινιακό, με τη φανέλα του οποίου πέτυχε 5 γκολ σε 22 εμφανίσεις.
Το καλοκαίρι του 2000 μεταπήδησε στον Εθνικό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2002, πραγματοποιώντας 41 εμφανίσεις και 14 γκολ.
Την περίοδο 2002-03 αγωνίστηκε στον Άγιο Δημήτριο με τον οποίο πραγματοποίησε μόλις 4 εμφανίσεις, χωρίς να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ και με την ολοκλήρωσή τους αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, σε ηλικία 36 ετών.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Γιώργος Βαΐτσης πραγματοποίησε τη μία και μοναδική του εμφάνιση με την εθνική Ελλάδας, στις 11 Νοεμβρίου του 1992, εναντίον της Ουγγαρίας, υπό τις οδηγίες του Αλκέτα Παναγούλια.
Υπήρξε μέλος της εθνικής Ελπίδων που έλαβε μέρος στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1988, εναντίον της Γαλλίας.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανελευσινιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αναγέννησης Άρτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Αλγερινές εκλογές Γερουσίας 2022
Πλαίσιο
Ο πρόεδρος Αμπντελματζίντ Τεμπούν, που εξελέγη αμφιλεγόμενα τον Δεκέμβριο του 2019 μετά τις μαζικές διαδηλώσεις γνωστές ως "Χιράκ" προέβη από την αρχή της θητείας του σε μια συνταγματική μεταρρύθμιση που οδήγησε στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος την 1η Νοεμβρίου 2020, το οποίο εγκρίθηκε από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων,.
Αρχικά προγραμματισμένες για τον Δεκέμβριο του 2021, οι γερουσιαστικές εκλογές αναβλήθηκαν για τις αρχές του επόμενου έτους λόγω καθυστέρησης στη σύγκληση του εκλογικού σώματος. Ο εκλογικός νόμος επιβάλλει πράγματι τη σύγκληση του κολεγίου 45 ημέρες πριν από την ψηφοφορία. Ωστόσο, αυτό παρέμεινε ανολοκλήρωτο τον Δεκέμβριο λόγω των πολυάριθμων προσφυγών που υποβλήθηκαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά των αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών του Νοεμβρίου 2021 σε αρκετούς δήμους και wilayas. Στις 22 Δεκεμβρίου 2021 οι εκλογές προκηρύχθηκαν τελικά από τον πρόεδρο Τεμπούν για τις 5 Φεβρουαρίου 2022.
Εκλογικό σύστημα
Κατά τις εκλογές που γίνονται κάθε τρία χρόνια ανανεώνονται κανονικά τα μισά εκλεγμένα μέλη και τα διορισμένα μέλη, δηλαδή 87 έδρες. Ωστόσο, αυτές οι εκλογές είναι οι πρώτες μετά την αύξηση του αριθμού των wilayas, ο οποίος αυξήθηκε από 48 σε 58 τον Φεβρουάριο του 2021. Ο αριθμός των μελών του Συμβουλίου του Έθνους αυξήθηκε από 144 σε 174. Η αύξηση των 30 θέσεων γίνεται ταυτόχρονα, οι δύο θέσεις καθενός από τα δέκα νέα wilayas συμπληρώνονται ταυτόχρονα με την ανανέωση μιας από τις δύο θέσεις καθενός από τα 48 απερχόμενα wilayas, δηλαδή 68 θέσεις. Ομοίως, 10 νέα διορισμένα μέλη προστίθενται στα 24 προς ανανέωση, δηλαδή 34 έδρες. Έτσι πληρούνται συνολικά 102 έδρες αντί για 72 προηγουμένως. ,,.
Παραπομπές
2022 Γερουσια Αλγερια
J. L. Mackie
Ο John Leslie Mackie (25 Αυγούστου 1917– 12 Δεκεμβρίου 1981) ήταν Αυστραλός φιλόσοφος, ο οποίος καταγόταν από το Σίδνεϋ. Έκανε σημαντικές συνεισφορές στη φιλοσοφία της θρησκείας, τη μεταφυσική, τη φιλοσοφία της γλώσσας, αλλά είναι περισσότερος γνωστός για τις απόψεις του στην μετα-ηθική και κυρίως για την υπεράσπιση του ηθικού σχετικισμού. Είναι ευρέως γνωστός για το βιβλίο του Ethics: Inventing Right and Wrong (1977), το οποίο ξεκινάει «δεν υπάρχουν αντικειμενικές αξίες» και συνεχίζει για να εξηγήσει πως η ηθική επινοείται παρά ανακαλύπτεται.
Φιλοσοφικές θέσεις
Ο Mackie στη μετα-ηθική είναι υποστηρικτής του ηθικού σχετικισμού, επιχειρηματολογώντας εναντίον της θέσης πως το σωστό και το λάθος, είναι έμφυτες οντότητες γερά θεμελιωμένες μέσα μας, εάν υπάρχουν καθόλου.
Το πιο γνωστό του έργο είναι ίσως το βιβλίο Ethics: Inventing Right and Wrong όπου ξεκινά αμφισβητώντας ευθέως την αντικειμενικότητα τέτοιων αξιών. Ισχυρίζεται πως ορισμένες πλευρές της ηθικής είναι σχετικές, ενώ οι αντικειμενικές ηθικές αξίες απαιτούν ένα παράλογο ενδογενή μηχανισμό καθοδήγησης.
Σχετικά με την θρησκεία, ο Mackie ήταν ένθερμος υποστηρικτής του αθεϊσμού και επίσης υποστήριζε ότι το πρόβλημα του κακού έκανε τις βασικές μονοθεϊστικές θρησκείες πολύ ευάλωτες στην κριτική. Η κριτική του στην απάντηση της ελευθερησς βούλησης είναι ιδιαίτερα σημαντικη, καθώς δεν την θεωρούσε ως ικανοποιητική απάντηση για όσους θελουν να πιστεύουν σε ένα παντοδύναμο Ον το οποίο μπροστά στον πόνο και την δυστυχία, καθώς Αυτός θα μπορούσε να μας δώσει τόση ελεύθερη βούληση όσο και ηθική τελειότητα, ώστε να επιλέγουμε το καλό σε κάθε κατάσταση. Το 1955 έκδοσε ένα από τα πιο ανατυπωμένα άρθρα της φιλοσοφίας «Το κακό και η παντοδυναμία» όπου εξηγεί την θέση οτι η ταυτόχρονη ύπαρξη του κακού και ενός παντοδύναμου, πανσοφου και πανάγαθου θεού είναι «θετικά παράλογη».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αναλυτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της θρησκείας
Βιογραφίαι των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων από της καταλύσεως της βυζαντινής αυτοκρατορίας μέχρι της ελληνικής εθνεγερσίας
Το βιβλίο Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821) είναι έργο του Έλληνα ιστορικού Κωνσταντίνου Σάθα. Βραβεύτηκε στον φιλολογικό διαγωνισμό του Εθνικού Πανεπιστημίου το έτος 1867.
Ιστορική αναδρομή
Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Γεώργιος Ζαβίρας από την Σιάτιστα συγκέντρωσε τις βιογραφίες των Ελλήνων λογίων που άκμασαν την εποχή μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Το χειρόγραφό του έμεινε ανέκδοτο. Το έτος 1812 η Ιόνιος Ακαδημία συνέταξε ένα ερωτηματολόγιο το οποίο απηύθυνε στους σοφούς και μορφωμένους Έλληνες με σκοπό την συστηματική μελέτη. Ακόμα αργότερα, το έτος 1865 το Εθνικό Πανεπιστήμιο πρότεινε ως θέμα του Ροδοκανάκειου Διαγωνισμού την έρευνα της ιστορίας της Ελληνικής παιδείας από της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως μέχρι του 1821 και συνέταξε εκ νέου ερωτηματολόγιο. Ο Κωνσταντίνος Σάθας συγκέντρωσε το πλούσιο υλικό, το οποίο είχε συλλέξει από τις μελέτες του και από περιοδείες από όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη και το παρόν βιβλίο έλαβε μέρος στον διαγωνισμό αποσπώντας το πρώτο βραβείο στις 7 Μαΐου 1867. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1868 στην Αθήνα και έκτοτε επανεκδόθηκε μέχρι τις ημέρες μας. Σήμερα διατίθεται από όλα τα βιβλιοπωλεία, ενώ ιστορικές εκδόσεις φυλάσσονται σε πολλές δημόσιες και επιστημονικές βιβλιοθήκες, και είναι προσβάσιμο σε ψηφιακή μορφή στο διαδίκτυο.
Περιεχόμενο
Οι βιογραφίες των λογίων Ελλήνων παρατίθενται χρονολογικά από τον 15ο και μέχρι τον 19ο αιώνα. Κάθε βιογραφία συνοδεύεται όσο το δυνατόν με κατάλογο των συγγραμμάτων, και στοιχεία περί εκδόσεως ή τόπου εύρεσης αυτών.
Η σημασία του
Το μνημειώδες ετούτο έργο, το πρώτο και πλήρες έργο του είδους του στην νεώτερη ιστορία της Ελλάδας, αποτελεί την βάση της νεοελληνικής φιλολογίας.
Επίδραση και επιρροή
Ο Σάθας συνέχισε το έργο του με το «Νεοελληνικής Φιλολογίας Παράρτημα» που εξέδωσε ο ίδιος το 1870. Ακολούθησαν επίσης και έργα άλλων συγγραφέων και ιστοριοδιφών φιλολόγων, όπως των Δημήτριου Βικέλα, Ανδρόνικου Δημητρακόπουλου, Αναστάσιου Πολυζωίδη, Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή και άλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία Αναφοράς Κατηγορία:Φιλολογία
Πέτερ Στερν
Ο Πέτερ Στερν (γερμ. Peter Stern von Labach, 15ος - 16ος αιώνας) υπήρξε Αυστριακός λόγιος και στρατιώτης των Αψβούργων.
Πηγές
Κατηγορία:Αυστριακοί
Unix
thumb|300px|Κλάδοι του Unix και παρόμοιων συστημάτων Το Unix ή UNIX είναι λειτουργικό σύστημα Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, το οποίο αναπτύχθηκε κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 από ομάδα εργαζομένων των εργαστηρίων Μπελ (Bell Labs) της εταιρείας AT&T, στην οποία συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, οι Κεν Τόμσον (Ken Thompson), Ντένις Ρίτσι (Dennis Ritchie) και Ντάγκλας Μακιλρόι (Douglas McIlroy). Σήμερα τα συστήματα Unix έχουν χωριστεί σε πολλούς κλάδους και αναπτύσσονται τόσο από την AT&T όσο και από άλλους εμπορικούς παράγοντες, όπως και από αρκετούς μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, όπως το πρόγραμμα GNU.
Ο νυν ιδιοκτήτης του εμπορικού συμβόλου Unix είναι μια ομάδα, η οποία ονομάζεται The Open Group, ενώ οι κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων του πηγαίου κώδικα του Unix είναι η ομάδα SCO Group και η εταιρία Νοβέλ (Novell). Μόνο συστήματα πλήρως συμβατά και πιστοποιημένα με το πρωτόκολλο Single UNIX Specification χαρακτηρίζονται ως «Unix» (τα υπόλοιπα χαρακτηρίζονται ως «παρόμοια με το Unix» ή, στην καθομιλούμενη των υπολογιστών, «Unix-οειδή», «Unix-like»).
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της δεκαετίας του 1970 και των αρχών της δεκαετίας του 1980 η επιρροή του Unix στους ακαδημαϊκούς κύκλους οδήγησε στην μαζική αποδοχή του (ειδικά από την παραλλαγή του BSD, προερχόμενη από το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ) από εμπορικά προγράμματα Unix, με πιο αξιοσημείωτο αυτό της εταιρείας Sun Microsystems.
Μερικές φορές ο όρος Παραδοσιακό Unix χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα λειτουργικό σύστημα Unix ή GNU το οποίο έχει τα χαρακτηριστικά είτε της έκδοσης 7 του Unix είτε του UNIX System V.
Επισκόπηση
Τα λειτουργικά συστήματα Unix χρησιμοποιούνται ευρέως και σε εξυπηρετητές και σε σταθμούς εργασίας. Το περιβάλλον Unix και το μοντέλο πελάτη - εξυπηρετητή ήταν απαραίτητα στοιχεία στην ανάπτυξη του Διαδικτύου και τον αναπροσανατολισμό των υπολογιστών προς την δημιουργία και χρήση δικτύων αντί για ξεχωριστούς υπολογιστές.
Τόσο το Unix όσο και η γλώσσα προγραμματισμού C αναπτύχθηκαν από την εταιρία AT&T και διανεμήθηκαν σε κρατικά και σε ακαδημαϊκά ιδρύματα, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν και να προσαρμοστούν σε κατά πολύ ευρύτερο φάσμα υπολογιστών από οποιοδήποτε άλλο λειτουργικό σύστημα. Συνεπώς, το Unix έγινε ταυτόσημο με την έννοια του ανοιχτού συστήματος (Open System).
Το Unix σχεδιάστηκε για να μεταφέρεται εύκολα σε άλλες πλατφόρμες και να υποστηρίζει πολλαπλές ταυτόχρονες εργασίες παράλληλα με την ταυτόχρονη χρήση του από πολλούς χρήστες, σε διάταξη χρονομερισμού. Τα συστήματα Unix χαρακτηρίζονται συνήθως από τις εξής ιδιότητες:
Η αρχή του μικροπυρήνα (microkernel) αναπτύχθηκε σε μια προσπάθεια να αντιστραφεί η τάση για μεγαλύτερους πυρήνες, και για επιστροφή σε ένα σύστημα όπου οι περισσότερες λειτουργίες εκτελούνται από μικρά εργαλεία. Σε μια περίοδο που ο "κανονικός" υπολογιστής συμπεριλάμβανε σκληρό δίσκο για την αποθήκευση δεδομένων, και τερματικό για είσοδο και έξοδο, το μοντέλο αρχείων του Unix δούλευε αρκετά ικανοποιητικά, μιας και η είσοδος και έξοδος ήταν κυρίως "γραμμική". Όμως, τα σύγχρονα συστήματα περιλαμβάνουν δικτύωση, και άλλες νέες συσκευές. Με την ανάπτυξη των γραφικών διεπαφών, το μοντέλο αρχείων αποδείχθηκε ανεπαρκές για τη διαχείριση ασύγχρονων γεγονότων, όπως αυτά που προκαλούνται από ένα ποντίκι. Έτσι, τη δεκαετία 1980, η ασύγχρονη είσοδος/έξοδος και η διαδιεργασιακή επικοινωνία επεκτάθηκαν με sockets, κοινή μνήμη, ουρές μηνυμάτων, σημαφόρους, και άλλες λειτουργίες, καθώς τα πρωτόκολλα δικτύου μετακινήθηκαν εκτός του πυρήνα.
Ιστορία
Στη δεκαετία του 1960 το MIT, η AT&T στα εργαστήρια Μπελ, και η General Electric εργάζονταν πάνω σε ένα πειραματικό λειτουργικό σύστημα που λεγόταν Multics (Multiplexed Information and Computing Service), το οποίο είχε σχεδιαστεί ώστε να τρέχει στη σειρά υπολογιστών mainframe GE-645. (Τελικά το Multics έγινε εμπορικό προϊόν, αν και οι πωλήσεις δεν έφτασαν τις προσδοκίες.) Το Multics ήταν ένα διαδραστικό λειτουργικό σύστημα με πολλές νέες δυνατότητες, όπως η αυξημένη ασφάλεια.
Δεκαετία 1970
Στη δεκαετία 1970 το πρόγραμμα ονομαζόταν Unics, και τελικά μπορούσε να υποστηρίξει δύο ταυτόχρονους χρήστες. Ο Μπράιαν Κέριγκαν εφηύρε αυτό το όνομα σε αντιδιαστολή με το Multics. Αργότερα, η ορθογραφία άλλαξε σε "Unix".