cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακουστικό σύστημα
Αναφορές
17. Fishman YI, Reser DH, Arezzo JC, Steinschneider M (1998). «Pitch vs. spectral encoding of harmonic complex tones in primary auditory cortex of the awake monkey», Brain Res 786:18-30.
19. Kadia, S. C., & Wang, X. (2003). Spectral integration in A1 of awake primates: neurons with single-and multipeaked tuning characteristics. Journal of neurophysiology, 89(3), 1603-1622.
20. Patterson RD, Uppenkamp S, Johnsrude IS, Griffiths TD. (2002) «The processing of temporal pitch and melody information in auditory cortex», Neuron 36:767-776.
21. Krumbholz, K., Patterson, R. D., Seither-Preisler, A., Lammertmann, C., & Lütkenhöner, B. (2003). Neuromagnetic evidence for a pitch processing center in Heschl’s gyrus. Cerebral Cortex, 13(7), 765-772.
22. Hall DA, Plack CJ (2009). «Pitch processing sites in the human auditory brain», Cereb Cortex 19(3):576-85.
23. Bendor D, Wang X (2005). «The neuronal representation of pitch in primate auditory cortex», Nature 436(7054):1161-5.
24. Bizley JK, Walker KMM, Nodal FR, King AJ, Schnupp JWH (2012). «Auditory Cortex Represents Both Pitch Judgments and the Corresponding Acoustic Cues», Current Biology 23:620-625.
25. Walker KMM, Bizley JK, King AJ, and Schnupp JWH. (2011). Multiplexed and robust representations of sound features in auditory cortex. Journal of Neurosci 31(41): 14565-76
Κατηγορία:Ακοή
Βασίλειο Χανθαγουάντι
Ιστορία
Η ενεργητική βασιλεία του βασιλιά Ραζανταρίτ (βασίλεψε από το 1384 έως το 1421) εδραίωσε την ύπαρξη του βασιλείου. Ο Ραζανταρίτ ενοποίησε σταθερά τις τρεις περιοχές των Μον, και με επιτυχία απέκρουσε το βόρειο Βιρμανόφωνο βασίλειο Άβα στον Σαρανταετή Πόλεμο (1385-1424), καθιστώντας υποτελές το δυτικό βασίλειο του Ραχίν από το 1413 έως το 1421 στη διαδικασία. Ο πόλεμος κατέληξε σε αδιέξοδο, αλλά ήταν μια νίκη για το Χανθαγουάντι καθώς το βασίλειο Άβα εγκατέλειψε το όνειρό του για την αντικατάσταση της Αυτοκρατορίας Παγκάν. Στα χρόνια που ακολούθησαν τον πόλεμο, το Πεγκού βοήθησε περιστασιακά τους Πρόμε και Ταουνγκού, οι οποίοι ήταν νότιοι υποτελείς των Άβα, αλλά απέφυγε επιμελώς να βυθιστεί σε μια πλήρους κλίμακας πόλεμο.
Μετά τον πόλεμο, το Χανθαγουάντι μπήκε στην χρυσή του εποχή, ενώ το αντίπαλο βασίλειο Άβα άρχισε να παρακμάζει. Από την δεκαετία του 1420 έως την δεκαετία του 1530, το Χανθαγουάντι ήταν το ισχυρό και πιο ευημερές βασίλειο όλων των μεταπαγκανικών βασιλείων. Κάτω από μια σειρά από ιδιαίτερα προικισμένος μονάρχες, τον Μπίνγια Ραν Α΄, τον Σίν Σάουμπου, τον Νταμαζέντι και τον Μπίνγια Ραν Β΄, το βασίλειο απόλαυσε μια μακρά χρυσή εποχή, επωφελούμενη από το εξωτερικό εμπόριο. Οι έμποροι εμπορεύονταν με τους εμπόρους από όλο τον Ινδικό Ωκεανό, γεμίζοντας το βασιλικό θησαυροφυλάκιο με χρυσό και ασήμι, μετάξι και μπαχαρικά, και όλα τα άλλα πράγματα από το πρώιμο σύγχρονο εμπόριο. Το βασίλειο επίσης έγινε ένα διάσημο κέντρο του Βουδισμού Θεραβάντα. Είχε δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς με τη Σρι Λάνκα και ενθάρρυνε τις μεταρρυθμίσεις που αργότερα εξαπλώθηκαν σε όλη τη χώρα.
Το τέλος του ισχυρού βασιλείου ήρθε απότομα. Από το 1534 και μετά, το βασίλειο δεχόταν συχνές επιδρομές από την Δυναστεία Ταουνγκού της Άνω Βιρμανίας. Ο βασιλιάς Τακαγιούτπι δεν θα μπορούσε να παρατάσσει τους πολύ μεγαλύτερους πόρους και ανθρώπινο δυναμικό κατά των πολύ μικρότερων Ταουνγκού, με αρχηγό τον βασιλιά Ταμπινσουέχτι και τον στρατηγό Μπαγιναούνγκ. Οι Ταουνγκού κατέλαβαν το Μπάγκο και το Δέλτα του Ιραουάντι το 1538-9, και το Μοτάμα το 1541. Μια σύντομη αναβίωση του βασιλείου έγινε το 1550, μετά την δολοφονία του Ταμπινσουέχτι. Αλλά το "βασίλειο" δεν εκτείνονται πολύ έξω από την πόλη της Μπάγκο. Ο Μπαγιναούνγκ νίκησε γρήγορα την επανάσταση τον Μάρτιο του 1552.
Αν και οι βασιλιάδες των Ταουνγκού κυβέρνησαν όλη την Κάτω Βιρμανία μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, οι Μον θυμόντουσαν στοργικά την χρυσή εποχή του Χανθαγουάντι. Το 1740, ξεσηκώθηκαν ενάντια σε μια αδύναμη Δυναστεία Ταουνγκού, και ίδρυσαν το Αποκατεστημένο Βασίλειο Χανθαγουάντι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Χανθαγουαντι Κατηγορία:Ιστορία της Μιανμάρ Χανθαγουαντι
Καψάλι Κυθήρων
Το Καψάλι είναι οικισμός στα Κύθηρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κυθήρων της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 73 κατοίκους.
Είναι ένα ιδιαίτερο χωριό με αρκετές επιχειρήσεις. Εστιατόρια, καφέ και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Είναι από τις πρώτες επιλογές των επισκεπτών των Κυθήρων.
External links
Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Κολλερέττο Καστελνουόβο
Το Κολλερέττο Καστελνουόβο (ιταλικά: Colleretto Castelnuovo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Κάστρο του Γκβοζντάνσκο
Το Κάστρο του Γκβοζντάνσκο βρίσκεται στην κομητεία Σίσακ Μοσλάβινα, στην κεντρική Κροατία, και έχει πάρει το όνομά του από το ομώνυμο χωριό, που βρίσκεται κοντά στο κάστρο.
Πρώτη φορά γίνεται αναφορά στο Κάστρο του Γκβοζντάνσκο το 1488. Ανήκε στην Κροατοουγγρική οικογένεια ευγενών Ζρίνσκι (Zrinski), που είχαν δικαιώματα εξόρυξης στη περιοχή. Ο Νίκολα III Zrinski και ο γιος του Nikola Šubić Zrinski επισκέπτονταν συχνά το κάστρο για να επιθεωρήσουν τα ορυχεία.
Οι Οθωμανοί προσπάθησαν πολλές φορές να καταλάβουν το κάστρο. Οι πιο σημαντικές απόπειρες κατάληψής του έγιναν το 1561 από τον Malkoč-beg, το 1574 από τον Φερχάντ Μπέι (Ferhad beg) και το 1576 από τον Καπιντζί Πασά (Kapidži-pasha). Τελικά οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Κάστρο του Γκβοζντάνσκο στις 13 Ιανουαρίου 1578, ύστερα από πολιορκία περίπου 3 μηνών. Τη πολιορκία διεξήγαγε ο Φερχάτ Πασά Σοκόλοβιτς με 10.000 άνδρες.
Παραπομπές
Γ
Μικρορευστομηχανική
Η μικρορευστομηχανική (microfluidics) έχει ως αντικείμενο τη μελέτη και τις τεχνολογικές εφαρμογές των ιδιοτήτων των ρευστών στη μικροκλίμακα. Είναι κατά κύριο λόγο εφαρμοσμένη επιστήμη που το διεπιστημονικό της αντικείμενο συνιστά σημείο τομής μεταξύ των επιστημών μηχανικών, της μηχανικής των ρευστών, της αναλυτικής χημείας, της βιοχημείας, της νανοτεχνολογίας και της βιοτεχνολογίας. Πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και έχει πολλές σύγχρονες καινοτόμες εφαρμογές, όπως είναι η ανάπτυξη κεφαλών εκτυπωτών έγχυσης μελάνης (inkjet), οι μικροσυστοιχίες γονιδίων, οι τεχνολογίες εργαστηρίου σε μικροσυστοιχία (lab-on-a-chip), καθώς και οι τεχνολογίες μικρο-θερμικής ανάλυσης, μικροαντλιών και μικροπροωθητικών συστημάτων.
Ορισμός
Σύμφωνα με τον ορισμό του Τζόρτζ Γουάϊτσάιντς (Georges Whitesides) ενός από τους βασικούς πρωτεργάτες της, είναι «η επιστήμη και η τεχνολογία συστημάτων χειρισμού πολύ μικρών όγκων ρευστών (της τάξης των 10-18 - 10-9 L), χρησιμοποιώντας διαύλους μεταφοράς με διαστάσεις μερικών δεκάδων μικρομέτρων».
Συμπεριφορά των ρευστών στη μικροκλίμακα
Η συμπεριφορά των ρευστών στη μικροκλίμακα διαφέρει σημαντικά από εκείνη των φυσικών ρευστών λόγω της τεράστιας αύξησης του εμβαδού επιφανείας των μικρορευστών σε σχέση με τον όγκο τους, που καθιστά αμελητέες τις δυνάμεις αδρανείας ενώ αυξάνει υπερβολικά την επίδραση δυνάμεων όπως οι τριχοειδείς, οι ηλεκτροστατικές και η επιφανειακή τάση.
Στη μικροκλίμακα, με διαμέτρους διαύλων από 100 νανόμετρα έως μερικές εκατοντάδες μικρόμετρα, εμφανίζονται ορισμένες ενδιαφέρουσες και μη αναμενόμενες ιδιότητες. Συγκεκριμένα, ο αριθμός Ρέινολντς (που συγκρίνει την επίδραση της ορμής ενός ρευστού προς την επίδραση του ιξώδους) καθίσταται υπερβολικά μικρός διοτί υπερισχύουν οι δυνάμεις ιξώδους. Συνεπεία τούτου τα ρευστά που βρίσκονται σε επαφή μεταξύ τους δεν αναμιγνύονται όπως συμβαίνει στον μακρόκοσμο, καθώς αποκτούν στρωτή ροή αντί για τυρβώδη. Η μοριακή μεταφορά μεταξύ τους γίνεται ουσιαστικά μέσω διάχυσης.
Στη μικροκλίμακα, μπορεί επίσης να διασφαλιστεί υψηλή εξειδίκευση των χημικών και φυσικών ιδιοτήτων (συγκέντρωση, pH, θερμοκρασία, δυνάμεις διάτμησης, κλπ) με αποτέλεσμα πιο ομοιομορφές συνθήκες αντίδρασης και υψηλότερης ποιότητας προϊόντα σε αντιδράσεις ενός ή πολλαπλών σταδίων.
Μικρορευστομηχανική συνεχούς ροής
Οι τεχνολογίες αυτές βασίζονται στον χειρισμό της συνεχούς ροής των ρευστών μέσω μικροκατασκευασμένων διαύλων. Η ενεργοποίηση της ροής επιτυγχάνεται είτε μέσω εξωτερικών πηγών πίεσης, εξωτερικών μηχανικών αντλιών, ενσωματωμένων μηχανικών μικροαντλιών, ή μέσω συνδυασμού τριχοειδών και ηλεκτροκινητικών δυνάμεων. Οι διατάξεις συνεχούς ροής επαρκούν για πολλές απλές βιοχημικές εφαρμογές και για τον χημικό διαχωρισμό, αλλά δεν είναι κατάλληλες για εργασίες που απαιτούν υψηλό βαθμό ευελιξίας.
Ψηφιακή μικρορευστομηχανική
Στην ψηφιακή μικρορευστομηχανική (ή (μικρορευστομηχανική βασισμένη σε σταγόνες), το ρευστό διαιρείται σε διακριτές σταγόνες που ελέγχονται η καθεμία ξεχωριστά με ενεργητικές ή παθητικές μεθόδους. Στις ενεργητικές μεθόδους, όπως η διηλεκτροφόρηση(DEP) και η ηλεκτροδιαβροχή σε διηλεκτρικό (EWOD), χρησιμοποιείται ηλεκτρικό πεδίο για τη δημιουργία σταγόνων, ενώ στις παθητικές μεθόδους, η παραγωγή σταγόνων εξαρτάται από τη γεωμετρία και τις διαστάσεις της διάταξης Τα συστήματα αυτά μπορούν να τροποποιηθούν με δυναμικό τρόπο, και τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον για τις εφαρμογές τους. Παρέχουν καλύτερη δυνατότητα ανάμειξης και ενδείκνυνται για χημικές αναλύσεις υψηλής απόδοσης.
Ένα από τα βασικά πλεονεκτήματά τους είναι ότι οι σταγόνες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εκκολαπτήρια  κυττάρων. Συστήματα που μπορούν να δημιουργούν χιλιάδες σταγόνες ανά δευτερόλεπτο ανοίγουν νέους δρόμους στον τρόπο χαρακτηρισμού των κυτταρικών πληθυσμών, όχι μόνο βάσει ενός συγκεκριμένου δείκτη που μετρείται σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αλλά επιπλέον βάσει της λειτουργικής συμπεριφοράς των κυττάρων, όπως η έκκριση πρωτεϊνών, η ενζυματική δραστηριότητα ή ο πολλαπλασιασμός τους.
Βασικά πεδία εφαρμογής
Οι μικρορευστομηχανικές δομές περιλαμβάνουν μκροπνευματικά συστήματα, δηλαδή, συστήματα χειρισμού ρευστών εκτός μικροσυστοιχιών (π.χ., μικροαντλίες και μικροβαλβίδες) και μικρορευστομηχανικά συστήματα για τον χειρισμό νάνο- και πίκο-όγκων ρευστών σε μικροσυστοιχίες (chip). Η πιο επιτυχημένη εμπορική εφαρμογή της μικρορευστομηχανικής μέχρι σήμερα είναι οι κεφαλές εκτυπωτών έγχυσης μελάνης (inkjet).
Οι εξελίξεις στη μικρορευστομηχανική δημιουργούν επανάσταση στις εργαστηριακές μεθόδους της μοριακής βιολογίας,όπως οι διαδικασίες ενζυμικής ανάλυσης, ανάλυσης DNA (π.χ. αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης και αλληλούχιση υψηλής απόδοσης), και στην πρωτεϊνωματική. Η βασική ιδέα των μικρορευστομηχανικών βιομικροσυστοιχιών είναι η ενσωμάτωση διαφορετικών διαδικασιών ελέγχου, όπως η ανίχνευση, η προεπεξεργασία και η προετοιμασία των δειγμάτων σε μία μικροσυστοιχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μηχανική ρευστών Κατηγορία:Νανοτεχνολογία Κατηγορία:Βιοτεχνολογία Κατηγορία:Μικροτεχνολογία Κατηγορία:Τεχνολογίες αερίων
Κέλι Γκέιλ
Η Κέλι Ολίβια Γκέιλ (αγγλικά: Kelly Olivia Gale, γενν. 14 Μαΐου 1995) είναι μοντέλο ινδικής & αυστραλιανής καταγωγής, γεννημένη στη Σουηδία. Είναι παγκοσμίως γνωστή για τη συνεργασία της με την εταιρεία Victoria's Secret, τα εξώφυλλα της στα περιοδικά "Sports Illustrated" και "Playboy" καθώς και την εμφάνιση της στο βίντεοκλιπ του Ενρίκε Ιγκλέσιας για το τραγούδι «Duele el Corazón».
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Έζησε επίσης στην Γκάνα και την Αυστραλία. Η μητέρα της, Γκιτά, γεννήθηκε στην Ινδία από όπου και κατάγεται, αλλά σε ηλικία πέντε ετών, υιοθετήθηκε από σουηδική οικογένεια. Ο πατέρας της, Τζεφ, είναι φωτογράφος και πρώην ποδοσφαιριστής από την Αυστραλία. Έχει δύο μικρότερους αδελφούς, τους Σαμ και Τζέιμι.
Ξεκίνησε να ασχολείται με τον αθλητισμό σε μικρή ηλικία, παίζοντας ποδόσφαιρο και τένις από επτά ετών. Φοίτησε στο σχολείο Göteborgs Högre Samskola.
Σε ηλικία 13 ετών, ανακαλύφθηκε από έναν ατζέντη μοντέλων έξω από μια καφετέρια στο Γκέτεμποργκ. Μια από τις πρώτες της δουλειές ως μοντέλο, ήταν για την εταιρεία H&M.
Καριέρα
Η πρώτη της μεγάλη επίδειξη μόδας ήταν με τον οίκο Chanel το 2012.
Το 2013, επιλέχθηκε να περπατήσει για πρώτη φορά στη πασαρέλα της επίδειξης μόδας της Victoria's Secret, στην οποία περπάτησε ξανά τις χρονιές 2014, 2016, 2017 και 2018.
Έχει συνεργαστεί σε διαφημίσεις και καταλόγους των εταιρειών H&M και H-I-G-H. Έχει περπατήσει στις πασαρέλες επιδείξεων μόδας για σχεδιαστές και οίκους όπως Tommy Hilfiger, Tom Ford, Jean Paul Gaultier, John Galliano, Chanel, Ralph Lauren, Christopher Kane, Reem Acra, Narciso Rodriguez, Badgley Mischka, Vivienne Tam, Diane von Fürstenberg, Nanette Lepore, L'Wren Scott, Thomas Tait, Houghton και Rag & Bone.
Έχει φωτογραφηθεί για editorials των περιοδικών Elle, Lucky, Teen Vogue, Vogue (Ινδία, Ιταλία, Αυστραλία), ενώ το Σεπτέμβριο του 2016, πόζαρε στο εξώφυλλο του περιοδικού Playboy.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί μοντέλα Κατηγορία:Σουηδές μοντέλα
Κολλερέττο Τζακόζα
Το Κολλερέττο Τζακόζα (ιταλικά: Colleretto Giacosa) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Επιχείρηση: Άγριες Χήνες
Η Επίχειρηση: Άγριες Χήνες (Πρωτότυπος τίτλος: The Wild Geese) είναι μια βρετανική ταινία δράσης του 1978 σε σκηνοθεσία Αντριου ΜακΛάγκλιν βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ντάνιελ Κάρνεϊ The Thin White Line (που δημοσιεύθηκε αργότερα από τις Εκδοσεις Corgi υπό τον τίτλο Άγριες Χήνες). Πρωταγωνιστούν οι Ρίτσαρντ Μπάρτον, Ρότζερ Μουρ, Ρίτσαρντ Χάρις και ο Χάρντι Κρούγκερ.
Η ταινία μιλά για τις ενέργειες μιας ομάδας μισθοφόρων που αναλαμβανουν μια ιδιωτική στρατιωτική επιχείρηση στην Αφρική. Το μυθιστόρημα βασίστηκε στις φήμες και τις εικασίες που ακολούθησαν την προσγείωση ενος μυστηριώδους αεροπλάνου στη Ροδεσία το 1968, το οποίο λέγεται ότι υπηρχαν μισθοφόροι και «ένας πρόεδρος της Αφρικής» που πιστεύεται ότι ήταν ο Μόιζε Τσόμπε.
Πλοκή
Ο συνταγματάρχης Άλλεν Φόλκνερ, κάποτε αξιωματικός του βρετανικού στρατού και τώρα μισθοφόρος, συναντάται στο Λονδίνο με τον τραπεζίτη Σερ Έντουαρντ Μάθερσον και αναλαμβανει μια αποστολη γι αυτον. Θα πρέπει να απελευθερώσει από τη φυλακή τον πρώην ηγέτη μιας χώρας της Κεντρικής Αφρικής, τον Τζούλιους Λιμπάνι. Ο Λιμπάνι επίσημα θεωρείται νεκρός, αλλά στην πραγματικότητα κρατείται σε φυλακή της Ουγκάντα ​​και ο στρατηγός Ντόφου ο οποίος τον ανετρεψε εκβιάζεται από τη δυνατότητα δημοσιοποίησης αυτού του γεγονότος. Ο Μάθερσον δεν ενδιαφέρεται περισσότερο για τον ίδιο τον Λιμπάνι, αλλά για τις παραχωρήσεις άδειας εξόρυξης χαλκού, οι οποίες αποτελούν σημαντικό κέρδος γι αυτόν.
Οι μισθοφόροι πέφτουν με αλεξίπτωτο στον προβλεπόμενο τόπο και προχωρούν στην περιοχή των φυλακών Zembala. Ο Κουτζε σκοτώνει τους αστυνομικούς φυλακες με μια βαλλίστρα με δηλητηριασμένα βέλη και τους υπόλοιπους φύλακες τους σκοτώνει με δηλητηριώδες αέριο. Ο Λιμπάνι είναι ελεύθερος, αλλά είναι πολύ αδύναμος. Η ομάδα κατευθύνεται προς ένα μικρό αεροδρόμιο απ' όπου θα φτάσει ενα αεροπλάνο να τους παραλάβει. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή, οι διοργανωτές της αποστολής, με επικεφαλής τον Μάθερσον, συνάπτουν συμφωνία με την σημερινή κυβέρνηση της χωρας για τις αδειες παραχωρήσεις εξορυξης χαλκού, και δινουν εντολή στο αεροπλάνο την τελευταία στιγμή να γυρίσει πίσω.
Οι μισθοφόροι πρέπει να βρουν τώρα τρόπο να εγκαταλείψουν την χώρα, καταδιώκομενοι από κυβερνητικές δυνάμεις. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι σχέσεις μεταξύ του Λιμπανι και του Κουτζε αντικαθίστανται από την αμοιβαία εχθρότητα σε αμοιβαία κατανόηση. Οι μισθοφόροι μπαίνουν στο χωριό του Λιμπάνι, ελπίζοντας να ξεκινήσουν μια εξέγερση, αλλά ανακαλύπτουν ότι ο λαός του είναι πάρα πολύ κακός εξοπλισμένος για να πολεμήσει. Ένας ιρλανδός ιεραπόστολος που ζει εκεί ενημερώνει την ομάδα για την ύπαρξη ενός παλαιού αεροσκάφους μεταφοράς Douglas Dakota (Douglas C-47). που μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να δραπετεύσουν.
Ο Φόλκνερ αποφασίζει να σκοτώσει τους σοβαρά τραυματισμένους στρατιώτες ώστε να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού. Ο Κούτζε μαζί με τον Γουίτι σκοτώνονται στην προσπάθεια τους να προκαλέσουν αντιπερισπασμό στις εχθρικές δυνάμεις, για να μπορεσουν οι υπόλοιποι σύντροφοι τους να διαφύγουν. Στη μάχη που ακολούθει, η ομάδα φτάνει στο αεροδρόμιο, αν και πολλοί πεθαίνουν. Ο Φυν τραυματίζεται στο πόδι, αλλά μπορεί να πετάξει το αεροπλάνο. Ο Τζάντερς τραυματίζεται σοβαρά και αδυνατεί να τρέξει προς το αεροσκάφος, ικετεύοντας τον Φόλκνερ να τον σκοτώσει, κάτι που ο ιδιος θα το κάνει. Αρχικά, το αεροπλάνο δεν παιρνει άδεια να προσγειωθεί στη Ροδεσία, αλλά αφού έλαβε στοιχεία ότι ο πρώην πρόεδρος του Λιμπανι βρίσκεται επί του αεροπλάνου, του επιτρέπουν να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο Carib. Ωστόσο, τη στιγμή που το αεροπλάνο προσγειώνεται έχοντας ελάχιστα καύσιμα, ο Λιμπανι πεθαίνει.
Μερικούς μήνες αργότερα, ο Φόλκνερ επιστρέφει στο Λονδίνο και μπαινει στο σπίτι του Μάθερσον, αναγκάζοντάς τον να του δωσει απο το χρηματοκιβώτιο του, μισό εκατομμύριο δολάρια για να αποζημιώσει οσους επιζώντες και τις οικογένειες εκείνων που πέθαναν. Ο Φόλκνερ σκοτώνει τότε τον Μάθερσον και κάνει μια γρήγορη διαφυγή με τον Φυν. Στο τέλος ο Άλλεν Φολκνερ εκπληρώνει την υπόσχεσή του που ειχε δωσει στον Τζάντερς, επισκέπτοντας τον γιο του Εμίλ στο οικοτροφείο του.
Σίκουελ
Επτά χρόνια αργότερα, το 1985 κυκλοφόρησε και το σίκουελ της ταινίας, η Επιχείρηση: Άγριες Χήνες II, βασισμένη επίσης στο μυθιστόρημα Square Circle του Daniel Carney (που αργότερα επανεκδόθηκε ως Άγριες Χήνες II). Ο Μπάρτον έπρεπε να παίξει ξανά το ρόλο του συνταγματάρχη Άλλεν Φόλκνερ, αλλά πέθανε πριν ξεκινήσει η κινηματογράφηση. Αντικαταστάθηκε από τον Έντουαρντ Φοξ, ο οποίος υποδυθηκε τον Aλεξ Φόλκνερ, τον αδελφό του Άλλεν. Σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας, έπρεπε να απελευθερώσει τον Ρούντολφ Ες από τη φυλακή του Σπαντάου στο Βερολίνο.
box office
Οι Άγριες Χήνες πραγματοποίησαν μια βασιλική πρεμιέρα με τα περισσότερα από τα αστέρια της ταινίας, μαζί με άλλους μεγάλους ηθοποιούς όπως ο John Mills. Η ταινία έκανε μια σημαντική εμπορική επιτυχία στη Βρετανία και σε άλλες χώρες παγκοσμίως, με εύκολη ανάκαμψη του κόστους της, αλλά δεν τα πήγε καλά στις ΗΠΑ λόγω της κατάρρευσης της αμερικανικής εταιρείας και διανομέα της ταινίας Allied Artists και από την έλλειψη Αμερικανών ηθοποιών. Ως αποτέλεσμα, η ταινία διανεμήθηκε μόνο εν μέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς ταινίες του 1978 στο βρετανικό box office.
Αντιδράσεις
Η παραγωγή αποτέλεσε επίσης αντικείμενο διαφωνίας, επειδή η κινηματογράφηση πραγματοποιήθηκε στη Νότια Αφρική κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του απαρτχάιντ και λόγω της απεικόνισης των μαύρων χαρακτήρων της ταινίας. Πραγματοποιήθηκαν διαμαρτυρίες με εκστρατείες κατά του απαρτχάιντ στην πρεμιέρα της ταινίας στο Λονδίνο. Ωστοσο, ο παραγωγός Έβαν Λόιντ έφερε αντίγραφα άρθρων εφημερίδων που ανέφεραν την πρεμιέρα της ταινιας στον δήμο Σοβέτο, όπου είχε ληφθεί με ενθουσιασμό.
Κινηματογραφηση
Η κύρια κινηματογράφηση πραγματοποιήθηκε στη Νότιο Αφρική το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1977, με επιπλέον γυρίσματα στα στούντιο Twickenham Film Studios στο Μιντλεσεξ. Ο Ρότζερ Μουρ εκτίμησε ότι η κινηματογράφηση της τοποθεσίας στην Αφρική χρειάστηκε περίπου τρεις μήνες, ενώ υπήρξε και μια μονάδα η οποία ανέλαβε ένα κέντρο υγείας κοντά στο Tshipisie στο βόρειο Transvaal (τώρα Limpopo). Γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν επίσης στη συνοριακή περιοχή Messina. Η φανταστική χώρα που φερεται να διαδραματιζεται η ταινια βρίσκεται στα σύνορα με το Μπουρούντι, τη Ροδεσία και τη Ρουάντα και τη Ζάμπια, την Ουγκάντα και τη Σουαζιλάνδη.
Casting
Για τον ρόλο του τραπεζίτη Μαθερσον αρχικα ειχε επιλεγει ο Τζόζεφ Κότεν. Ενώ για τον ρόλο του Τζαντερς αναμενόταν να πάρει ο Μπαρτ Λάνκαστερ, αλλά δεν μπόρεσε να συμμετάσχει, γιατι εκείνη την περίοδο ηταν απασχολημένος με μια άλλη ταινία. Ο Χάρντι Κρούγκερ δεν ήταν ο πρώτος ηθοποιός που εξετάστηκε για το ρόλο του Πίτερ Κούτζε. Ο Λόιντ σκέφτηκε αρχικά τον Κουρντ Γιούργκενς, αλλά θεώρησε ότι "ο Χάρντι φάνηκε να ταιριάζει". Ο Ίαν Γιουλ, ο οποίος υποδυθηκε τον Tosh Donaldson, υπήρξε πραγματικός μισθοφόρος στην Αφρική τη δεκαετία του 1960 και του 1970.
Στην ταινία ζητήθηκε να πάρει μέρος ο Mike Hoar, ένας πολύ γνωστός μισθοφορος που συμμετείχε στις μάχες κατά τη διάρκεια της κρίσης στο Κονγκό, ο οποιος για να συμμετάσχει στην ταινία, προσκλήθηκε από τον Ίαν Γιουλ.
Οι συγγενείς του παραγωγού Έβαν Λόιντ επίσης πρωταγωνίστησαν: Η κόρη του Ροζαλίντ στο ρόλο της Χίδερ και η συζύγο του Τζέιν Χίλτον η οποία υποδύθηκε την κυρία Γιανγκ.
Υποδοχή
Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 60%, με βάση 28 κριτικές και μέση βαθμολογία 6/10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1978 Κατηγορία:Βρετανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άντριου ΜακΛάγκλιν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νότια Αφρική Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία
Σιδηροχώρι Καβάλας
Το Σιδηροχώρι (μέχρι το 1926 Δεμερλή ) είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 189 κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Βρίσκεται σε υψόμετρο 110 μέτρων, στους πρόποδες του όρους Σύμβολο. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Πιερέων, και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Σιδηροχωρίου. Το σύγχρονο όνομα του οικισμού προέρχεται από το γεγονός ότι στην περιοχή θεωρήθηκε ότι υπάρχουν εκμεταλλεύσιμα σιδηρομεταλλεύματα.
Τη Μεγάλη Πέμπτη του 1897, κατά τη διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου, πραγματοποιήθηκε στο Σιδηροχώρι μάχη ανάμεσα σε οθωμανικές δυνάμεις και Έλληνες αντάρτες υπό τους Παναγιώτη Δημαρά, Στάθη Καραβαγγέλη και Βελέντζα, οι οποίοι επιχείρησαν να προκαλέσουν δολιοφθορές στη γέφυρα της Αγγίστας επί της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης - Δεδέαγατς. Από τη σύγκρουση επέζησαν μόλις 9 αντάρτες, μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα μακεδονομάχος Κώστας Γαρέφης.
Η κοινότητα αποτελείται από τέσσερις συνοικισμούς με συνολικό πληθυσμό 560 κατοίκων: το Μεσότοπο, τον Καραβαγγέλη, το Δημαρά και το Σιδηροχώρι. Ο Καραβαγγέλης αναφέρεται στις απογραφές ως ξεχωριστός οικισμός. Οι συνοικισμοί Δημαράς και Καραβαγγέλης φέρουν τα ονόματα των οπλαρχηγών Δημαρά από τα Βρέσταινα Λακωνίας, και Ευστάθιου Καραβαγγέλη από το Τρίκερι Μαγνησίας ή τον Πόντο, οι οποίοι σκοτώθηκαν στη μάχη του 1897.
Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, κατοικούνταν από μουσουλμάνους, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Σιδηροχώρι εγκαταστάθηκαν 62 οικογένειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παγγαίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Μιρτλ Κόρμπιν
Νεανικά χρόνια
Η Κόρμπιν γεννήθηκε στο Λίνκολν Κάουντρι στο Τενεσί των ΗΠΑ. Οι γονείς της Κόρμπιν ήταν ο Γουίλιαμ Κόρμπιν, ηλικίας 25 ετών κατά τη γέννηση της κόρης του, και η Νάνσι Κόρμπιν (πατρικό όνομα Σούλινς), ηλικίας 34 ετών. Και οι δύο γονείς περιγράφτηκαν από γιατρούς που εξέτασαν το βρέφος λίγο μετά τη γέννησή του, ως πολύ παρόμοιοι στην εμφάνιση: «Και οι δύο έχουν πυκνά μαλλιά, μπλε μάτια και πολλή ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα». Στην πραγματικότητα φαίνονταν τόσο ίδιοι που οι γιατροί αισθάνθηκαν υποχρεωμένοι να επισημάνουν ότι δεν ήταν συγγενείς εξ αίματος. Οι Κόρμπιν είχαν συνολικά τέσσερα παιδιά, συμπεριλαμβανομένου ενός παιδιού από τον πρώτο γάμο της Νάνσι.
Η γέννηση της Μιρτλ δεν είχε τίποτα το ασυνήθιστο, δήλωνε η μητέρα της. Οι γιατροί που εξέτασαν το παιδί λίγο μετά τη γέννησή του σημείωσαν ότι οι γλουτοί του μωρού «θα μπορούσαν να αποδειχθούν θανατηφόροι για το βρέφος και πιθανώς για τη μητέρα». Η Κόρμπιν σύντομα έδειξε ότι ήταν ένα δυνατό και υγιές παιδί, βάρους 4,5 κιλών. Μόλις τρεις εβδομάδες μετά τη γέννηση της, αναφέρθηκε σε ένα άρθρο περιοδικού που δημοσιεύθηκε αργότερα το ίδιο έτος ότι «νοσηλεύεται επαρκώς» και «ευημερεί».
Καριέρα
Η Κόρμπιν μπήκε στο τσίρκο με το ψευδώνυμο «Το κορίτσι με τέσσερα πόδια από το Τέξας» όταν ήταν 13 ετών. Η δημοτικότητά της σε αυτόν τον κλάδο ήταν τέτοια που άλλοι σόουμαν στράφηκαν σε αναπαραστάσεις τεσσάρων ποδιών ώστε να την μιμηθούν. Όταν η ίδια η Κόρμπιν δεν έπαιζε πλέον στο τσίρκο, υπήρχαν πολλές ψεύτικες τετράποδες γυναίκες στις οποίες το κοινό μπορούσε να στραφεί.
Προσωπική ζωή
Την άνοιξη του 1887, περίπου ένα χρόνο μετά τον γάμο της Κόρμπιν με τον Μπίνκελ, η Κόρμπιν έμεινε έγκυος για πρώτη φορά στη ζωή της: η κατάστασή της ανακαλύφθηκε από τον Δρ Λούις Γουάλει, από το Μπλάουντσβιλ της Αλαμπάμα, ο οποίος επισκέφτηκε την Κόρμπιν, αφού η ίδια άρχισε να έχει έναν έντονο πόνο στην αριστερή πλευρά του σώματος της, πυρετό, πονοκέφαλο και μειωμένη όρεξη.
Εξετάζοντας την Κόρμπιν, ο Γουάλει ανακάλυψε ότι ο πολλαπλασιασμός των εξωτερικών σεξουαλικών οργάνων της αντικατοπτριζόταν παρομοίως εσωτερικά. Αποφάσισε να ανακοινώσει στην Κόρμπιν ότι ήταν έγκυος. Σύμφωνα με τον Γουάλει, όταν της είπε ότι ήταν έγκυος, απάντησε με δυσπιστία: «Αν ήταν στη δεξιά μου πλευρά, μπορεί και να σας πίστευα». Από αυτό το σχόλιο, οι γιατροί συμπέραναν ότι η Κόρμπιν προτιμούσε τη σεξουαλική επαφή στη δεξιά πλευρά, και αυτό το γεγονός σχολιάστηκε σε αρκετές επακόλουθες αναφορές. Η εγκυμοσύνη έκανε την Κόρμπιν να αρρωστήσει σοβαρά και μετά από συνεννόηση με τους συναδέλφους του, ο Γουάλει αποφάσισε να προχωρήσει σε άμβλωση. Σύμφωνα με πληροφορίες, τότε η Κόρμπιν ήταν έγκυος μεταξύ τριών και τεσσάρων μηνών. Ανέρρωσε πλήρως και η διαδικασία δεν την εμπόδισε στις μετέπειτα κυήσεις της. Καθώς τα ιατρικά περιοδικά σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο έστρεψαν την προσοχή σε μία πλέον πολύ πιο ώριμη Κόρμπιν, λεπτομέρειες σχετικά με την προσωπικότητά της αποκαλύφθηκαν. Ένα άρθρο σημείωσε ότι «Η κυρία Κόρμπιν είναι ελκυστική εξωτερικά και αρκετά ικανή να ανταποκριθεί σε όλα τα συζυγικά της καθήκοντα», ενώ σε ένα άλλο περιοδικό περιγράφεται ως «πολύ έξυπνη» και «εκλεπτυσμένη, με ιδιαίτερο γούστο στη μουσική».
Θάνατος
Πέθανε στο Κλέμπουρν του Τέξας, στις 6 Μαΐου 1928. Το φέρετρο της ήταν καλυμμένο με τσιμέντο και διάφορα μέλη της οικογένειας παρακολουθούσαν συνεχώς την κατάσταση του, ώστε να αποφευχθεί η κλοπή του πτώματος της. Αρκετοί ιατροί και ιδιωτικοί συλλέκτες προσέφεραν χρήματα για το πτώμα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Τσίρκα
Λεοπαρδογαλή
Η Λεοπαρδογαλή (Prionailurus bengalensis), είναι μία μικρή αγριόγατα, που απαντάται στην νότια και ανατολική Ασία. Tο 2002, χαρακτηρίστηκε από την IUCN ως «Ελάχιστης ανησυχίας», αφού είναι ευρέως διαδεδομένη σε όλη την έκταση της κατανομής της, αλλά απειλείται λόγω της καταστροφής των οικοτόπων της και του κυνηγιού.
Τα υποείδη της Λεοπαρδογαλής, διαφέρουν μεταξύ τους, σε μεγάλο βαθμό, στο χρώμα της γούνας, το μήκος της ουράς, το σχήμα του κρανίου και το μέγεθος των κυνόδοντων.
Περιγραφή
Η Λεοπαρδογαλή, έχει περίπου το μέγεθος μίας κατοικίδιας γάτας, αλλά με πιο λεπτά και μακριά πόδια. Το μικρό της κεφάλι, έχει δύο εξέχουσες μαύρες ρίγες και ένα κοντό, στενό λευκό ρύγχος. Τα αυτιά της, είναι στρογγυλεμένα με μαύρες και λευκές ρίγες. Κατά μήκος της πλάτης και των άκρων, υπάρχουν μαύρα στίγματα διαφόρων χρωμάτων και σχήματος. Η ουρά, έχει περίπου το μισό μέγεθος του σώματος, με μαύρους δακτυλίους και μαύρη άκρη. Το χρώμα της γούνας της, είναι καστανόξανθο, ενώ η κοιλιά και το στήθος, είναι λευκά. Ωστόσο, στην τεράστια έκτασή τους, διαφέρουν στον χρωματισμό στο μέγεθος των κηλίδων, αλλά και στο μήκος και βάρος του σώματός τους.
Στους τροπικούς, οι Λεοπαρδογαλές, ζυγίζουν από 0,55 έως 3,8 kg και έχουν μήκος από 38,8 έως 66 cm, με μήκος ουράς από 17,2 έως 31 cm. Στο βόρειο τμήμα της Κίνας και της Σιβηρίας, ζυγίζουν έως και 7,1 kg και έχουν μήκος περίπου 75 cm. Γενικότερα, το βάρος τους τον χειμώνα, είναι μεγαλύτερο από την άνοιξη. Το ύψος τους, στους ώμους, φτάνει τα 41 cm.
Οι Λεοπαρδογαλές στη Σούνδα, είναι πιο σκούρες, με μικρότερες κηλίδες και μικρότερες ουρές, από τις Λεοπαρδογαλές στην ηπειρωτική Ασία.
Κατανομή και οικότοποι
thumb|left|200px|Μία Λεοπαρδογαλή σε ζωολογικό κήπο στο [[Μπρονξ]]
Οι Λεοπαρδογαλές, είναι οι πιο διαδεδομένες γάτες σε όλη την Ασία. Το φάσμα τους, εκτείνεται από την Περιφέρεια Αμούρ στη Ρωσική Άπω Ανατολή, την Κορεατική Χερσόνησο, την Κίνα, την Ινδοκίνα, το δυτικό και βόρειο Πακιστάν, τις νότιες Φιλιππίνες και τα νησιά της Σούνδας, στην Ινδονησία. Ζουν σε γεωργικές περιοχές, αλλά προτιμούν και τις δασώδεις περιοχές. Ζουν σε τροπικά αειθαλή δάση και φυτείες στο επίπεδο της θάλασσας, σε υποτροπικά φυλλοβόλα και κωνοφόρα δάση στους πρόποδες των Ιμαλαΐων, σε υψόμετρο έως και 1000 μ. Οι Λεοπαρδογαλές, δεν απαντώνται στο Ιαπωνικό Αρχιπέλαγος, αλλά έχουν βρεθεί εκεί απολιθώματα από την Πλειστόκαινο εποχή.
Στα βορειοανατολικά του φάσματός τους, ζουν κοντά σε ποτάμια, κοιλάδες και δάση σε χαράδρες, αλλά αποφεύγουν περιοχές με περισσότερα από 10 εκ. χιονόπτωσης. Είναι ιδιαίτερα σπάνια σε άγονες πεδιάδες του Πακιστάν.
Οικολογία και συμπεριφορά
thumb|right|200px|Μια Λεοπαρδογαλή (υποείδος P. b. euptilurus)
Οι Λεοπαρδογαλές, είναι μοναχικά ζώα, εκτός από την περίοδο του ζευγαρώματος. Είναι ιδιαίτερα ενεργά κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά ορισμένα κυνηγούν και κατά τη διάρκεια της νύχτας, προτιμώντας μικρά τρωκτικά και λαγούς. Είναι ευκίνητοι ορειβάτες και είναι δεντρόβια ζώα, όσον αφορά τις συνήθειές τους. Ξεκουράζονται πάνω σε δέντρα ή σε ακανθώδεις στο έδαφος. Σε φυτείες, έχει παρατηρηθεί να κυνηγάει τρωκτικά και σκαθάρια. Η έκταση του φάσματος των αρσενικών, είναι μεγαλύτερη από των θηλυκών, με 3,5 τ.χλμ. και 2,1 τ.χλμ. αντίστοιχα. Στο φάσμα των αρσενικών, ζουν 1 ή περισσότερες θηλυκές.
Οι Λεοπαρδογαλές, μπορούν να κολυμπήσουν, αλλά σπάνια το κάνουν. Παράγουν ήχους παρόμοιους με την κατοικίδια γάτα. Και τα δύο φύλα, σηματοδοτούν την περιοχή τους με τα ούρα, με αρώματα και με κόπρανα.
Διατροφή
thumb|left|200px|Καλλιτεχνική απεικόνιση της Λεοπαρδογαλής (υποείδος P. b. javanensis)
Οι Λεοπαρδογαλές, είναι σαρκοφάγα ζώα, που τρέφονται με μια ποικιλία μικρών θηραμάτων, όπως σαύρες, αμφίβια, πτηνά και έντομα. Τις περισσότερες φορές, τρέφονται με τρωκτικά, όπως ποντίκια και αρουραίους, που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής τους, μαζί με γρασίδι, αυγά, πουλερικά και ψάρια. Είναι ενεργοί κυνηγοί και σκοτώνουν το θήραμά τους με γρήγορη εφόρμηση και δάγκωμα. Σε αντίθεση με άλλες μικρές γάτες, δεν «παίζουν» με το θήραμά τους, αλλά το σφίγγουν μέχρι να πεθάνει.
Αναπαραγωγή
Η περίοδος αναπαραγωγής των Λεοπαρδογαλών, ποικίλει ανάλογα με το κλίμα. Στις τροπικές περιοχές, γατάκια γεννιούνται καθ'όλη τη διάρκεια του χρόνου. Σε ψυχρότερους οικοτόπους, τα θηλυκά γεννούν την άνοιξη.Η περίοδος κύησης, διαρκεί 60-70 ημέρες. Συνήθως, γεννούν 2 ή 3 γατάκια, κάθε φορά. Σε αιχμαλωσία, τα γατάκια, ζυγίζουν, κατά τη γέννησή τους, από 75 έως 130 gr και ανοίγουν τα μάτια τους, στις 15 ημέρες από τη γέννησή τους. Μέσα σε δύο εβδομάδες, διπλασιάζεται το βάρος τους και στις 4 εβδομάδες, το βάρος τους, είναι τετραπλάσιο. Σε ηλικία τεσσάρων εβδομάδων, εμφανίζονται οι κυνόδοντες και αρχίζουν να τρώνε κρέας. Τα θηλυκά, φθάνουν στη σεξουαλική ωριμότητα σε ηλικία μικρότερη του ενός έτους και γεννούν για πρώτη φορά σε ηλικία 13-14 μηνών. Οι Λεοπαρδογαλές, έχουν ζήσει μέχρι και 13 χρόνια.
Ο οίστρος, διαρκεί 5 - 9 ημέρες.
Υποείδη
thumb|right|200px|Ο χάρτης κατανομής της Λεοπαρδογαλής
Η Λεοπαρδογαλή, έχει 12 υποείδη:
Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας
Κεραμωτό Κυθήρων
Το Κεραμωτό είναι οικισμός στα Κύθηρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κυθήρων της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 38 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Τιτζάνι Μουχάμαντ Μπάντε
Ο Τιτζάνι Μουχάμαντ Μπάντε (7 Δεκεμβρίου 1957-) είναι πολιτικός επιστήμονας και διπλωμάτης από τη Νιγηρία, ο οποίος υπηρετεί ως Πρόεδρος της 74ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος της Νιγηρίας στον ΟΗΕ, καθώς και Αντιπρόεδρος της 71ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, τον Σεπτέμρβιο του 2016. Στις 4 Ιουνίου 2019 εκλέχθηκε πρόεδρος της 74ης Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης, διαδεχόμενος τη Μαρία Φερνάντα Εσπινόσα.
Βιογραφία
Ο Τιτζάνι Μουχάμαντ Μπάντε γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1957, στην πολιτεία Κέμπι της Νιγηρίας. Σπούδασε Πολιτική Επιστήμη στο πανεπιστήμιο Ahmadu Bello (1979) και συνέχισε στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, αποφοιτώντας με το Master of Arts (MA) στην Πολιτική επιστήμη, το 1981. Πήρε το διδακτορικό του (PhD) από το πανεπιστήμιο του Τορόντο (1987).
Τη δεκαετία του 80', δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Usman Danfodio, ως βοηθός μεταπτυχιακού, φτάνοντας στη θέση του καθηγητή το 1998. Υπηρέτησε ως Γενικός Διευθυντής του Αφρικανικού Κέντρου Κατάρτισης και Έρευνας στη Διοίκηση για την Ανάπτυξη στο Ταγγέρη του Μαρόκου (2000-2004) και στη συνέχεια ανέλαβε αντιπρόεδρος του πανεπιστημίου (2004-2019). Ακόμη διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Πολιτικής και Στρατηγικών Μελετών της Νιγηρίας, θέση που κατείχε από το 2010 έως το 2016.
Πηγές
Κατηγορία:Αξιωματούχοι του ΟΗΕ
Περιοχή λιμνών στη Μαζουρία
Οι λίμνες συνδέονται στενά με ποτάμια και κανάλια, σχηματίζοντας ένα εκτεταμένο σύστημα υδάτινων οδών. Το Κανάλι της Μαζουρίας 18ου αιώνα συνδέει αυτό το σύστημα με τη Βαλτική Θάλασσα. Όλη η περιοχή είναι ένας πρωταρχικός τουριστικός προορισμός, όπου συχνάζουν οι λάτρεις της βάρκας, του κανό, του ψαρέματος, της πεζοπορίας, της ποδηλασίας και της φύσης. Είναι μια από τις πιο διάσημες περιοχές λιμνών στην Κεντρική Ευρώπη και ένα δημοφιλές σημείο διακοπών, με τον μεγαλύτερο αριθμό επισκεπτών κάθε χρόνο.
Γεωλογία
Η περιοχή των λιμνών διαμορφώθηκε από παγετώνες κατά την πλειστόκαινο Εποχή των Παγετώνων. Πολλοί από τους λόφους της είναι τμήματα λιθώνων και πολλές από τις λίμνες της είναι λίμνες δημιουργημένες από φυσικά φράγματα πεσμένων λιθώνων.
Ιστορία
Από τον 13ο αιώνα και μετά, η περιοχή των λιμών ήταν διαδοχικά μέρος του Κράτους του Τευτονικού Τάγματος, του Δουκάτου της Πρωσίας και της πρωσικής επαρχίας της Ανατολικής Πρωσίας. Στη σύγχρονη εποχή, ενώ αποτελούσε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν η θέση της Πρώτης Μάχης των Λιμνών της Μαζουρίας (1914) και της Δεύτερης Μάχης των Λιμνών της Μαζουρίας (1915) κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1945), μετά την απόφαση που ελήφθη με τη Συμφωνία του Πότσνταμ, όλα τα εθνικά σύνορα οριοθετήθηκαν ξανά και η περιοχή προσαρτήθηκε από την Κομμουνιστική Πολωνία και τους Γερμανούς κατοίκους της εκδιώχθηκαν.
Τουρισμός
μικρογραφία|275x275εσ| Ηλιοβασίλεμα στο [[Μικοουάικι.]] Ο Λιμνότοπος της Μαζουρίας είναι προσβάσιμος με τρένο, λεωφορείο ή αυτοκίνητο. Τα πλησιέστερα διεθνή αεροδρόμια βρίσκονται στο Στσίτνο (Αεροδρόμιο Όλστιν-Μαζουρίας), στη Βαρσοβία (Αεροδρόμιο Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπέν»), στο Γκντανσκ (Αεροδρόμιο Γκντανσκ «Λεχ Βαουένσα») και στο Βίλνιους (Διεθνές Αεροδρόμιο Βίλνιους). Οι κύριοι κόμβοι μεταφορών στην περιοχή είναι οι πόλεις Όλστιν και Έουκ. Υπάρχουν τρένα προς τη Μαζουρία από τη Βαρσοβία, το Γκντανσκ και το Βίλνιους και λεωφορεία από πολλές πόλεις της Πολωνίας. Μια υπηρεσία σκαφών συνδέει ορισμένες κεντρικές πόλεις της περιοχής. Τα ποδήλατα και τα σκάφη είναι δημοφιλείς τρόποι μετακίνησης.
Τα ξενοδοχεία βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από τις Μεγάλες Λίμνες της Μαζουρίας, στις πόλεις Γκιζίτσκο, Μικοουάικι και Έουκ, μεταξύ άλλων. Υπάρχουν επίσης ξενώνες και κάμπινγκ στα γύρω χωριά. Η υδάτινη οδός της Μαζουρίας ξεκινά στο Βενγκοζέβο στα βόρεια και τελειώνει στο Πις. Σε αυτή την υδάτινη οδό μόνο σκάφη με χαμηλή καρίνα μπορούν να φτάσουν μέχρι το Πις.
Αξιοθέατα και δραστηριότητες
Η Μαζουρία φημίζεται για τις λίμνες και τα δάση της, προσφέροντας ένα ευρύ φάσμα υπαίθριων δραστηριοτήτων, από ιστιοπλοΐα έως καγιάκ και κολύμπι. Η περιοχή περιλαμβάνει τη μεγαλύτερη λίμνη στην Πολωνία, που ονομάζεται Σνιάρντβι. Οι παραθεριστικές πόλεις περιλαμβάνουν τις πιο δημοφιλείς Γκιζίτσκο και Μικοουάικι, καθώς και τις Βενγκοζέβο, Ριν, Πις και Ιουάβα. Το Γκιζίτσκο βρίσκεται στις όχθες της Λίμνης Νιεγκότσιν. Διαθέτει ένα αρχαίο φρούριο, μια ιστορική εκκλησία, γέφυρες και επιβατηγά πλοία προς τις πόλεις Βενγκοζέβο, Μικοουάικι και Ρουτσιάνε-Νίντα. Η πόλη Μικοουάικι είναι ένα δημοφιλές τουριστικό κέντρο.
Εκτός από τις λίμνες, η περιοχή της Μαζουρίας έχει επίσης πολλά ποτάμια που χρησιμοποιούνται για ψάρεμα και δασικές περιοχές που προσφέρουν πολλά μονοπάτια για πεζοπορία και ποδηλασία. Υπάρχει επίσης μια ποικιλία άγριας ζωής, βρώσιμα μούρα και μανιτάρια και μεγάλες προστατευόμενες περιοχές, συμπεριλαμβανομένου του Πάρκο Τοπίου Μαζουρίας, που περιλαμβάνει έντεκα φυσικά καταφύγια, όπως η Λίμνη Γουκνάινο, η οποία είναι ένα καταφύγιο βιόσφαιρας της UNESCO ή το Δάσος Μπιαλοβιέζα, με σταθμό αναπαραγωγής για ευρωπαϊκούς βίσονες. μικρογραφία|275x275εσ| Καγιάκ στον ποταμό Κρουτίνια. Υπάρχουν τέσσερα χωριστά μονοπάτια βαρκάδας που έχουν δημιουργηθεί κατά μήκος των λιμνών σύνδεσης: από το Γκιζίτσκο έως το Βενγκοζέβο και τη Ρουτσιάνε-Νίντα και από το Μικοουάικι έως το Πις και τη Ριν. Υπάρχουν επίσης δύο μονοπάτια καγιάκ κατά μήκος των ποταμών, το πιο δημοφιλές είναι το μονοπάτι του ποταμού Κρουτίνια. Επιπλέον, υπάρχουν πολλά μονοπάτια πεζοπορίας με πολλά χρώματα και ενδιαφέροντα σημεία για εξειδικευμένο τουρισμό.
Κλίμα
Η Μαζουρία έχει ένα εύκρατο κλίμα με κρύους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Ο καιρός είναι γενικά λίγο πιο δροσερός από ότι στα περισσότερα μέρη της Πολωνίας και η περιοχή συνήθως αντιμετωπίζει αρκετές χιονοπτώσεις κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Οι λίμνες της Μαζουρίας παγώνουν συχνά από τον Δεκέμβριο μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου. Η άνοιξη μπορεί να είναι υγρή, ενώ τα καλοκαίρια είναι γενικά πιο ξηρά.
Εργατικό Κόμμα του Μπαρμπάντος
Το Εργατικό Κόμμα του Μπαρμπάντος Barbados Labour Party, κοινώς γνωστό ως Μπιζ (Bees, Μέλισσες), είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στα Μπαρμπάντος που ιδρύθηκε το 1938. Με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Μία Μότλεϊ, είναι το κυβερνών κόμμα του Μπαρμπάντος και το μοναδικό κόμμα στην Βουλή της Συνέλευσης του Μπαρμπάντος, με 30 από τις 30 έδρες. Το ΕΚΜ εξελέγη στην κυβέρνηση στις 25 Μαΐου 2018 μετά από μια δεκαετία στην αντιπολίτευση, με τη Μότλι να γίνεται η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας. Το κόμμα αρχικά κέρδισε όλες τις έδρες στη Βουλή της Συνέλευσης, αλλά ο επίσκοπος Τζόζεφ Άθερλι, ο βουλευτής των Δυτικών του Αγίου Μιχαήλ, έγινε ανεξάρτητος βουλευτής (αργότερα ιδρυτής και ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη) και Αρχηγός της Αντιπολίτευσης στις 2 Ιουνίου 2018. Το κόμμα κέρδισε και τις 30 έδρες στις γενικές εκλογές του 2022.
Από κοινού με το άλλο μεγάλο κόμμα του Μπαρμπάντος, το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα ή τους «Δημοκρατικούς», το ΕΚΜ έχει περιγραφεί ευρέως ως κεντροαριστερό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, με την τοπική πολιτική να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην προσωπικότητα και να ανταποκρίνεται σε σύγχρονα ζητήματα και στην κατάσταση της οικονομίας. Ωστόσο, το κόμμα διακρίνεται επειδή έχει τις ρίζες του στις πολιτικές του Φιλελευθερισμού Άσκουιθ, συμπεριλαμβανομένης της εστίασης στο εμπόριο ως τρόπο ενίσχυσης της οικονομικής ανάπτυξης έναντι της δημιουργίας κοινωνικών υπηρεσιών.
Το ΕΚΜ είναι πρώην μέλος παρατηρητής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Ιστορικό
Αρχικά ονομαζόταν Προοδευτικός Σύνδεσμος του Μπαρμπάντος μέχρι το 1944, το κόμμα ιδρύθηκε στις 31 Μαρτίου 1938 στο σπίτι του Τζέιμς Μαρτινό. Κατά την πρώτη συνεδρίαση, η Κρίσι Μπράθγουεϊ και ο Γκράντλεϊ Άνταμς εξελέγησαν ως Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος. Ο Άνταμς είχε εισέλθει στη Βουλή της Συνέλευσης το 1934 εν μέρει μέσω της αποδόμησης των εργατικών προσπαθειών του Δημοκρατικού Συνδέσμου του Τσαρλς Ντάνκαν Ο'Νιλ, αλλά αυτό το νέο κόμμα στράφηκε στην οργάνωση του πολιτικού κινήματος που προκλήθηκε από την αναταραχή του 1937, στην οποία είχε εναντιωθεί νωρίτερα. Ως εκ τούτου, οι στόχοι τους περιελάμβαναν πολλούς από τους αρχικούς στόχους του Συνδέσμου, όπως η καθολική ψήφος, η δωρεάν εκπαίδευση και η καλύτερη στέγαση και υγειονομική περίθαλψη.
Το ΕΚΜ συμμετείχε για πρώτη φορά σε γενικές εκλογές το 1940. Το 1994, ο Όουεν Άρθουρ έγινε Πρωθυπουργός ως ηγέτης του Εργατικού Κόμματος του Μπαρμπάντος. Στις εκλογές του 2003 το ΕΚΜ κέρδισε 23 από τις 30 έδρες. Ο αριθμός αυξήθηκε σε 24 το 2006, όταν σε μια σχεδόν άνευ προηγουμένου εξέλιξη ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, μετά από μια σφοδρή και ταραχώδη εσωτερική μάχη μέσα στο ίδιο του το κόμμα, παραιτήθηκε από τη θέση και προσχώρησε στο κυβερνών κόμμα.
Το Εργατικό Κόμμα του Μπαρμπάντος κυβέρνησε από το 1994 έως το 2008, το οποίο ονομαζόταν συνήθως «Διοίκηση Όουεν Άρθουρ». Ο Πρωθυπουργός Άρθουρ επιλέχθηκε μεταξύ των ηγετών σε όλο τον κόσμο για να παραδώσει τη διάλεξη του Γουίλιαμ Γουίλμπερφορς για την 200ή επέτειο της κατάργησης του νόμου για το εμπόριο σκλάβων στον Ατλαντικό.
Το καλοκαίρι του 2008, ο Χάμιλτον Λάσλι, βουλευτής των Νοτιοανατολικών του Αγίου Μιχαήλ, παραιτήθηκε από το κόμμα για να γίνει ανεξάρτητος υποψήφιος στη Βουλή της Συνέλευσης. Στη συνέχεια, του δόθηκε δουλειά από το ΔΕΚ, το κόμμα στο οποίο ανήκε πριν πάει στο ΕΚΜ, ως σύμβουλος για τη φτώχεια. Αυτή η κίνηση του μέλους μείωσε σε εννέα τον αριθμό των εδρών που είχε το Εργατικό Κόμμα του Μπαρμπάντος στη Βουλή.
Εκλογές της Βουλής της Συνέλευσης
Κατηγορία:Πολιτική του Μπαρμπάντος
Φεμινιστική πορνογραφία
Η φεμινιστική πορνογραφία είναι ένα είδος πορνό ταινιών που αναπτύχθηκε από ή για εκείνους που είναι αφιερωμένοι στην ισότητα των φύλων. Δημιουργήθηκε με σκοπό να ενθαρρύνει τις γυναίκες να πραγματώσουν την χειραφέτησή τους μέσω της σεξουαλικότητας, της ισότητας και της ευχαρίστησης.
Ιστορικό
Η πορνογραφία υπήρξε σημαντικό θέμα για τις φεμινίστριες από τότε που ξεκίνησε το γυναικείο κίνημα. Η συζήτηση έγινε ιδιαίτερα έντονη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, περίπου την ίδια εποχή που γεννήθηκε και το φεμινιστικό πορνό. Το φεμινστικό πορνό έγινε πιο γνωστό στη δεκαετία του 2000 λόγω των Φεμινιστικών Βραβείων Πορνογραφίας, που οργανώθηκαν από το ίδρυμα Good For Her στο Τορόντο το 2006. Αυτά τα βραβεία συμβάλλουν στην ευαισθητοποίηση ενός ευρύτερου κοινού, μέσω της προβολής στα μέσα ενημέρωσης και της αρωγής στη δημιουργία μιας κοινότητας δημιουργών ταινιών, ερμηνευτριών και θαυμαστριών.
Πολλές φεμινίστριες τρίτου κύματος θεωρούν σημαντική την ερωτική ελευθερία, ικανοποίηση και ισότητα και πιστεύουν πως η είσοδος στον χώρο της ψυχαγωγίας ενηλίκων εξυπηρετεί τις αρχές αυτές, όταν γίνονται σεβαστές. Ωστόσο, πολλές φεμινίστριες δεύτερου κύματος πιστεύουν ότι η καταπίεση και/ή η σεξουαλική αντικειμενοποίηση των γυναικών είναι εγγενής σε κάθε πορνογραφία που τις αφορά. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο κυμάτων προκαλεί πολλούς έντονες συζητήσεις μεταξύ αυτών των διαφορετικών φεμινιστικών απόψεων και στον χώρο της πορνογραφίας.
Η Tristan Taormino, σεξουαλική παιδαγωγός, δημιουργός φεμινιστικού πορνό και συν-συντάκτρια του περιοδικού The Feminist Porn Book, ορίζει τη φεμινιστική πορνογραφία ως αφιερωμένη στην ισότητα των φύλων και στην κοινωνική δικαιοσύνη. Η φεμινιστική πορνογραφία είναι πορνό που παράγεται με δίκαιο τρόπο, όπου οι ερμηνευτές πληρώνονται με λογικό μισθό και αντιμετωπίζονται με φροντίδα και εκτίμηση, η συγκατάθεσή τους, η ασφάλεια και η ευημερία τους είναι ζωτικής σημασίας, και αυτό που φέρνουν στην παραγωγή εκτιμάται. Το φεμινιστικό πορνό επιδιώκει να αμφισβητήσει και να αναδομήσει τις ιδέες σχετικά με την επιθυμία, την ομορφιά, την ικανοποίηση και τη δύναμη μέσω μη συμβατικών αναπαραστάσεων, αισθητικής και στυλ δημιουργίας ταινιών. Ο γενικός στόχος του φεμινιστικού πορνό είναι να ενδυναμώσει τους ερμηνευτές που το παράγουν και τους ανθρώπους που το βλέπουν.
Κομηνιάνικα Κυθήρων
Τα Κομηνιάνικα είναι οικισμός στα Κύθηρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κυθήρων της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 25 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Νοχούρ
Το Νοχούρ (τουρκμενικά: Nohur) είναι χωριό και έδρα του Συμβουλίου Νοχούρ της Επαρχίας Μπαχαρλί, στην Περιφέρεια Αχάλ, στο Τουρκμενιστάν. Η περιοχή είναι γνωστή για τους ιερούς τόπους που συνδέονται με τον περσικό μύθο των πνευμάτων Πέρι, κυρίως το σπήλαιο Γκυζ-μπίμπι. Έχει γύρω στους 5.000 κατοίκους και βρίσκεται σε απόσταση δύο ωρών από την πρωτεύουσα της χώρας, Ασγκαμπάτ, στα δυτικά της κορυφογραμμής Κοπέτνταγκ, σε υψόμετρο 1.100 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Μακριά από την ηπειρωτική χώρα του Τουρκμενιστάν, ο σοβιετικός εκσυγχρονισμός ελάχιστα διείσδυσε στο χωριό και ο παραδοσιακός τρόπος ζωής ρέει αμείωτος μεταξύ της τοπικής φυλής — τους Νοχουρίτες. Θεωρούν ότι είναι απόγονοι των λεγεωνάριων του Μεγάλου Αλεξάνδρου — μια πέτρα λέγεται ότι διατηρεί το αποτύπωμα του αλόγου του Αλέξανδρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Τουρκμενιστάν
Λόρενς Άλογουεϊ
Ο Λόρενς Ρέτζιναλντ Άλογουεϊ (Lawrence Reginald Alloway, 17 Σεπτεμβρίου 1926 – 2 Ιανουαρίου 1990) ήταν Άγγλος κριτικός τέχνης και έφορος μουσείου που εργάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1961. Τη δεκαετία του 1950 ήταν ηγετικό μέλος του Independent Group στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη δεκαετία του 1960 ήταν σημαντικός συγγραφέας και έφορος στις ΗΠΑ. Χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο «μαζική λαϊκή τέχνη» στα μέσα της δεκαετίας του 1950 και χρησιμοποίησε τον όρο «ποπ αρτ» τη δεκαετία του 1960 για να υποδηλώσει ότι η τέχνη έχει μια βάση στη λαϊκή κουλτούρα της εποχής της και αντλεί από αυτήν μια πίστη στη δύναμη των εικόνων. Από το 1954 μέχρι τον θάνατό του το 1990, ήταν παντρεμένος με τη ζωγράφο Σύλβια Σλέι.
Πρώιμη σταδιοδρομία και Independent Group
Ο Alloway άρχισε να γράφει κριτικές για το βρετανικό περιοδικό Art News and Review (που αργότερα μετονομάστηκε σε ArtReview) το 1949 και για το αμερικανικό περιοδικό Art News το 1953. Στο Nine Abstract Artists (1954) προώθησε τους κονστρουκτιβιστές καλλιτέχνες που εμφανίστηκαν στη Βρετανία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: Ρόμπερτ Άνταμς, Τέρι Φροστ, Άντριαν Χιθ, Άντονι Χιλ, Ρότζερ Χίλτον, Κένεθ Μάρτιν, Μαίρη Μάρτιν, Βίκτορ Πάσμορ και Γουίλιαμ Σκοτ.