cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταυροφορία του 1101
Κατέκτησαν την Άγκυρα στα μέσα του Ιουνίου και στη συνέχεια κινήθηκαν δια μέσου της Γκάγγρας, στην οποία έφθασαν στις αρχές Ιουλίου. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν την πόλη και έτσι αναγκάστηκαν να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Λόγω της δυσκολίας του ταξιδιού αποφάσισαν να κινηθούν βόρεια, προς το φρούριο της Κασταμονής. Καθ' οδόν δέχονταν διάφορες επιθέσεις από τους Σελτζούκους, με αποτέλεσμα να αποδυναμωθούν. Θεώρησαν, τότε, πως καλύτερο ήταν να αλλάξουν πορεία για ακόμη μια φορά και να κινηθούν πάλι προς τα ανατολικά, με τελικό στόχο να φτάσουν στο φρούριο της Νικσάρ. Περνώντας τον ποταμό Άλυ βρέθηκαν αντιμέτωποι με το στρατό των Τούρκων. Κατά τη Μάχη του Μερσιβάν, που διήρκεσε αρκετές μέρες, οι Λομβαρδοί αποδεκατίστηκαν, οι Γάλλοι και οι Γερμανοί λιποτάκτησαν και οι αρχηγοί της Σταυροφορίας διέφυγαν, εγκαταλείποντας τους υπόλοιπους, όταν κυριεύθηκε το στρατόπεδο των Σταυροφόρων. Όσοι επιζήσαντες σταυροφόροι μπόρεσαν και ξέφυγαν, πήραν το δρόμο της επιστροφής.
Κατηγορία:Σταυροφορίες
Προσωπικά Δίκτυα Μάθησης
Τα Προσωπικά Δίκτυα Μάθησης (ΠΔΜ) είναι ανεπίσημα δίκτυα μάθησης που αποτελούνται από τους ανθρώπους με τους οποίους αλληλεπιδρά ο μαθητής και από τους οποίους αντλεί γνώση σε ένα Προσωπικό Περιβάλλον Μάθησης (ΠΠΜ. Σε ένα ΠΔΜ, ένα άτομο δημιουργεί μια σύνδεση με κάποιο άλλο άτομο, με τον συγκεκριμένο στόχο να επιτευχθεί κάποιο είδος μάθησης μέσω αυτής της σύνδεσης.  .
Ένα σημαντικό μέρος αυτής της έννοιας είναι η θεωρία της συνδεσιμότητας που αναπτύχθηκε από τον George Siemens και τον  Stephen Downes. Οι μαθητές δημιουργούν συνδέσεις και αναπτύσσουν ένα δίκτυο το οποίο συμβάλλει στην επαγγελματική τους εξέλιξη και στις γνώσεις τους. Ο μαθητής δεν χρειάζεται να γνωρίζει αυτούς τους ανθρώπους προσωπικά ή να τους συναντήσει ποτέ.
"Για πρώτη φορά στην ιστορία, γνωρίζουμε τώρα πώς να αποθηκεύσουμε σε εικονική μορφή τις πιο σημαντικές πληροφορίες όλης ουσιαστικά της ανθρωπότητας και να τις καταστήσουμε διαθέσιμες, σχεδόν αμέσως, σε σχεδόν οποιαδήποτε μορφή, σε σχεδόν οποιονδήποτε στον πλανήτη. Γνωρίζουμε επίσης πώς να το κάνουμε αυτό με καταπληκτικούς νέους τρόπους, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να αλληλεπιδρούν με τις πληροφορίες, και να διδαχθούν από αυτές."
Πτυχές
Μία πτυχή είναι ότι ο μαθητής συνεισφέρει και αντλεί γνώσεις σε ένα ΠΠΜ μέσω διαφόρων οδών. Από αυτήν την άποψη, ο μαθητής επιλέγει ποια ΠΠΜ, ΕΠΜ (Εικονικά Περιβάλλοντα Μάθησης), και Κοινωνικά Μέσα θα χρησιμοποιήσει για τη δημιουργία ενός ΠΔΜ. Πιο συγκεκριμένα, ο μαθητής επιλέγει με ποιους θα έρθει σε επαφή μέσω των παραπάνω εργαλείων και σε ποιο βαθμό θα συμμετάσχει. Ο μαθητής εισέρχεται στο ΠΠΜ με ορισμένους στόχους, ανάγκες, ενδιαφέροντα, κίνητρα και προβλήματα, τα οποία και συχνά παρουσιάζει στους ανθρώπους τους οποίους έχει συμπεριλάβει στο  ΠΔΜ του. Επιπλέον, ο μαθητής θα συνεργασθεί και θα συνδεθεί με διαφορετικούς τρόπους με τα διάφορα μέλη του ΠΔΜ του. Ο μαθητής θα δημιουργήσει ισχυρότερες σχέσεις με κάποια μέλη, ενώ με κάποια άλλα θα έχει ένα χαμηλό επίπεδο σύνδεσης. Δεν θα είναι όλοι οι κρίκοι της αλυσίδας ίδιοι. Κάποιοι από τους ρόλους του μέλους ενός ΠΔΜ είναι αυτοί του ερευνητή, του αποκωδικοποιητή, του σχεδιαστή δεδομένων και του ανανεωτή περιεχομένου.
Τα ΠΔΜ γίνονται ένα όλο και σημαντικότερο μέρος της επαγγελματικής εξέλιξης σε πολλούς τομείς, με ορισμένες επιχειρήσεις να δημιουργούν τα δικά τους προγράμματα ηλεκτρονικής μάθησης και ΠΠΜ για τους εργαζομένους τους. Επιπλέον, τα ΠΔΜ έχουν διαδοθεί και στον τομέα της εκπαίδευσης και με γοργό ρυθμό καθιερώνονται ως κέντρα συγκέντρωσης των διάσπαρτων  πληροφοριών που αφορούν διάφορα πεδία γνώσης (με αυτήν την έννοια,  συχνά αποκαλούνται και ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ Δίκτυα Μάθησης).
Αναγνώριση των ΠΔΜ
Το Πρόγραμμα Διά Βίου Μάθησης 2007-2013 της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει αναγνωρίσει τις δυνατότητες των ΠΔΜ μέσω της χρηματοδότησης του έργου aPLaNet (Αυτόνομα Προσωπικά  Δίκτυα Μάθησης για Καθηγητές Ξένων Γλωσσών). Το έργο αυτό εξηγεί την αξία των ΠΔΜ για την επαγγελματική ανάπτυξη των καθηγητών γλώσσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάθηση
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1965
Ρετροσπεκτίβα
Θέμα: Ο άνθρωπος στο διάστημα και ο κινηματογράφος. Προβλήθηκαν κλασικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας από τα χρόνια του βωβού μέχρι το 1965, καθώς επίσης επιστημονικά ντοκιμαντέρ με θέμα την κατάκτηση του διαστήματος.
Ξένο μη διαγωνιστικό
Προβλήθηκαν 11 ταινίες μεγάλου μήκους και 5 μικρού μήκους. Δόθηκαν οι τιμητικές διακρίσεις:
Α' τιμητική διάκριση:
Γ' τιμητική διάκριση:
Παραπομπές
1965
Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας
Η Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας, (αγγλικά: Food and Agriculture Organization, FAO) είναι ένας διεθνής διακρατικός οργανισμός και αποτελεί εξειδικευμένη διεύθυνση του ΟΗΕ.
Η ιδέα της δημιουργίας του FAO ανήκει στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Ρούσβελτ, στο Χοτ Σπριγκς στη Βιρτζίνια, το 1943, όταν τότε 34 κράτη-μέλη του ΟΗΕ συγκρότησαν τον διεθνή αυτόν οργανισμό του οποίου και η πρώτη σύνοδος συνήλθε στο Κεμπέκ (Καναδά) τον Οκτώβριο του 1945, όπου και συνομολογήθηκε και υπεγράφη ο καταστατικός χάρτης του. Η έδρα σήμερα του FAO είναι στη Ρώμη (Ιταλία).
Η έδρα του είναι η Ρώμη και στα 194 μέλη του συμπεριλαμβάνεται και η Ρωσία από τις 11 Απριλίου 2006. Έχει ως σκοπό τη βελτίωση του επιπέδου διατροφής των κατοίκων των αναπτυσσόμενων χωρών, την εξασφάλιση και βελτίωση των συστημάτων παραγωγής και διανομής των γεωργικών πόρων και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των αγροτικών, κτηνοτροφικών και αλιευτικών πληθυσμών, με απώτερο σκοπό τη συμβολή τους στην ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας.
Σύνθεση και λειτουργία
Το Συμβούλιο αποτελείται από 27 μέλη τα οποία εκλέγονται για μια τριετία από τη Συνέλευση ή Γενική Διάσκεψη, που αποτελεί το εκτελεστικό όργανο και εξασφαλίζει τη συνέχεια της δράσης του οργανισμού, έχοντας υπό συνεχή παρακολούθηση την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η γεωργία και το επίπεδο διατροφής στο κόσμο. Διαθέτει περιφερειακά γραφεία που εδρεύουν στην Ουάσινγκτον, στο Κάιρο, στην Μπανγκόκ, στο Σαντιάγο και στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Η Συνέλευση εκλέγει επίσης το συμβούλιο που συγκροτείται από εκπροσώπους 49 Κρατών-μελών. Η Συνέλευση ή Γενική Διάσκεψη εκλέγει επίσης τον Γενικό Διευθυντή. Για την περίοδο Ιανουάριος 2012 μέχρι Ιούλιος 2015 Διευθυντής έχει εκλεγεί ο Χοσέ Γκραζιάνο ντα Σίλβα (José Graziano da Silva), από τη Βραζιλία, ο οποίος διαδέχθηκε το Ζακ Ντιούφ.
Δραστηριότητες
Για την πραγματοποίηση των σκοπών αυτών ο FAO:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διατροφή Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:Τρόφιμα και πολιτική
Μίνι σειρά
Η μίνι σειρά ( Αγγλικά: mini series) είναι μια κινηματογραφημένη ιστορία που διαρκεί περισσότερο από μία ταινία που είναι φτιαγμένη για τηλεόραση, αλλά διαρκεί λιγότερο από μια σαιζόν και μεταδίδεται σε μία σειρά ημερών (συνήθως άνω των τριών) και συνεχόμενα. Η παραγωγή είναι συνήθως ακριβή σε σχέση με τις κανονικές τηλεοπτικές σειρές και στους πρωταγωνιστές συμπεριλαμβάνονται και ήδη γνωστοί ηθοποιοί.
Όρος
Ο όρος μίνι σειρά αναφερόταν σε μία ιστορία δοσμένη σε ένα περιορισμένο αριθμό επεισοδίων, σε αντίθεση με μία σαπουνόπερα ή άλλη τηλεοπτική σειρά που θα συνεχιζόταν για αρκετά χρόνια και αριθμό σαιζόν. Ο όρος συγκεκριμενοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του '70, ενώ πιο πριν χρησιμοποιούνταν ο όρος "serial", μιας και ο ίδιος όρος περιέγραφε την απόδοση μιας νουβέλας όπως αυτή θα παρουσιαζόταν σε ένα περιοδικό ή εφημερίδα σε μία περιορισμένη σειρά τευχών και θα ήταν σύντομη.
Υπάρχουν διάφοροι σχολιαστές του όρου, μεταξύ των οποίων οι Λέσλι Χάλιγουελ ( Αγγλικά: Leslie Halliwell) και Φίλιπ Πέρσερ ( Αγγλικά: Philip Purser) που στο Halliwell's Television Companion αναφέρουν ότι μια μίνι σειρά "εμφανίζεται σε τέσσερα με έξι επεισόδια διαφόρων διαρκειών", ενώ ο Στιούαρτ Κάνινγκχαμ ( Αγγλικά: Stuart Cunningham)στο Textual Innovation in the Australian Historical Mini-series αποδίδει τον όρο ως "ένα περιορισμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα, αποτελλούμενο από περισσότερα από δυο και λιγότερα από δεκατρία κομμάτια μιας σαιζόν ή ημισαιζόν, σχετικό με μία σειρά προγράμματος". Στο Television: A History, ο Φράνσις Γουήν ( Αγγλικά: Francis Wheen) αναφέρει πως "και οι σαπουνόπερες αλλά και οι κύριες σειρές δεν επιτρέπουν στους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρους τους να αναπτυχθούν, μιας και είναι δημιουργημένες με τέτοιο τρόπο ώστε να διαρκούν αέναα. Σε μία μίνι σειρά, από την άλλη, υπάρχει ευδιάκριτη αρχή, μέση και τέλος (όπως σε ένα παραδοσιακό έργο ή νουβέλα), αφήοντας τους χαρακτήρες να αλλάξουν, ωριμάσουν ή πεθάνουν καθώς προχωράει η σειρά".
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεόραση Κατηγορία:Ορολογία τηλεόρασης Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές
Γιάσιεν (ποταμός)
Ο Γιάσιεν (πολωνικά: Jasień) είναι ποταμός που ρέει μέσα από την πολωνική πόλη Λοτζ, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της πόλης ως βιομηχανικό κέντρο στις αρχές του 19ου αιώνα. Τμήματα του ποταμού έχουν ρυθμιστεί και μεταφερθεί σε υπόγεια κανάλια, ενώ αρκετές λίμνες παραμένουν διάσπαρτες στα πάρκα της πόλης σε αυτό που ήταν ο υπόγειος διάδρομος του ποταμού. Ο Γιάσιεν έχει 12,7 χλμ. μήκος, ξεκινώντας την πορεία του στους λόφους της συνοικίας Στόκι στα βορειοανατολικά της πόλης, σε υψόμετρο περ. 245 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και ρέει καθοδικά προς την κοιλάδα του ποταμού Νερ στα νοτιοδυτικά.
Ιστορία
Όπως τα περισσότερα ποτάμια και ρέματα στο Λοτζ, ο Γιάσιεν ήταν πολύ στενός και ρηχός για να επιτρέψει τη μεταφορά νερού, αλλά η υψηλή κλίση του ρεύματος και οι σημαντικοί ρυθμοί ροής το καθιστούν επιδεκτικό χρήσης ως πηγή υδραυλικής ενέργειας. Ένας αριθμός μύλων χτίστηκαν στον ποταμό ήδη στα τέλη του Μεσαίωνα, περισσότεροι από οποιοδήποτε άλλο ρεύμα στην περιοχή, λόγω του γεγονότος ότι η κλίση του ποταμού ήταν συγκρίσιμη με εκείνη των ορεινών ρευμάτων. Αυτά περιλάμβαναν τον ανύπαρκτο πλέον μύλο Άραστ στο χωριό Βίντζεφ, τον μύλο του Βουιτόφσκι, του οποίου η μεσαιωνική θεμελίωση έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα κάτω από το σπίτι του διαχειριστή του δέκατου ένατου αιώνα, στο χώρο του παλιού αγροκτήματος του Καρλ Βίλχελμ Σάιμπλερ,  το Księży Młyn (Μύλος του Ιερέα), ο μεγαλύτερος από τους μύλους της πόλης τον δέκατο όγδοο αιώνα, ο οποίος κάηκε το 1822, δίνοντας αργότερα το όνομά του σε μία από τις συνοικίες της πόλης, καθώς και ο μύλος Κούλομ,  ο μύλος Ροκίτσιε και ο μύλος Χαχούουα. Από αυτούς τους τρεις, μόνο ο μύλος στο χωριό (τώρα περιοχή) Ροκίτσιε σώζεται στο τοπίο της πόλης, το σημερινό κτίριο του ατμοκίνητου μύλου στην οδό Τσιεσινσκα χρονολογείται στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. δεξιά|μικρογραφία| Ο Γιάσιεν είναι ένας ρυθμιζόμενος ποταμός στο μεγαλύτερο μέρος της πορείας του. Ο ποταμός ρέει τόσο υπόγεια όσο και σε υπέργεια κανάλια Ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1830, με την έλευση των ατμομηχανών στα εργοστάσια της πόλης, ο ποταμός έπαψε να λειτουργεί κυρίως ως πηγή νερού και έγινε αποδέκτης λυμάτων. Η κατάσταση επιδεινώθηκε καθ΄ όλη τη διάρκεια του δέκατου ένατου και στον εικοστό αιώνα, καθώς ο ποταμός συνέχισε να δέχεται σημαντικές ποσότητες μολυσμένων υδάτων. Στη δεκαετία του 1890 το εργοστάσιο του Καρλ Βίλχελμ Σάιμπλερ ιδρύθηκε ακριβώς πάνω από τον ποταμό, ο οποίος κυλούσε κάτω από το πάτωμα του εργοστασίου, επιτρέποντας την εύκολη εκκένωση βιομηχανικών αποβλήτων. Όταν ξεκίνησε η κατασκευή του αποχετευτικού συστήματος της πόλης το 1925, το φυσικό δίκτυο ποταμών της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του Γιάσιεν, ενσωματώθηκε στο νέο υπόγειο σύστημα καναλιών και η κοιλάδα του ποταμού σηματοδοτείται τώρα σε ορισμένα τμήματα του κέντρου της πόλης μόνο από τοπίο που διατηρεί μερικές από τις αρχικές πλαγιές της κοιλάδας, με το ίδιο το ρέμα να είναι κρυφό για περισσότερο από το ένα τρίτο της πορείας του. Καθώς ο Γιάσιεν έγινε μέρος του συστήματος καναλιών της πόλης, η κύρια λειτουργία του ήταν η μεταφορά βιομηχανικών και οικιακών λυμάτων και βροχοπτώσεων έξω από το Λοτζ προς τον ποταμό Νερ. Τον εικοστό αιώνα έγινε η κατασκευή χημικών εργοστασίων στο Γιάσιεν και ο ποταμός χρησιμοποιήθηκε για τη απόρριψη τοξικών αποβλήτων. Μόνο μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989 και μετά την κατάρρευση της κλωστοϋφαντουργίας, η παραγωγή απορριμμάτων μειώθηκε κατά 60%. Τα επίπεδα μόλυνσης στα νερά του Γιάσιεν μειώνονται συστηματικά έκτοτε. Η τρέχουσα κατάσταση του ποταμού είναι αυτή ενός μηχανικού ρεύματος του οποίου η λειτουργία είναι να εκκενώνει βροχοπτώσεις από την περιοχή της πόλης. Μόνο το τελευταίο τμήμα του Γιάσιεν στο Ροκίτσιε σώζεται στη φυσική, ελικοειδή μορφή του.
Πάρκα και λίμνες
Η μεγαλύτερη από τις λίμνες στον ποταμό Γιάσιεν είναι αυτή στην περιοχή Księży Młyn. Οι ιστορικές πηγές χρονολογούν την ύπαρξη της λίμνης στις αρχές του δέκατου έκτου αιώνα. Κατά τη μεγέθυνση στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα για την ενίσχυση της παραγωγής υδραυλικής ενέργειας, η λίμνη είχε έκταση 5 εκτάρια, αλλά μέχρι το τέλος του αιώνα η λειτουργία της ήταν μόνο ψυχαγωγική. Η κατοικία του Έντβαρντ Χερμπστ, γαμπρού του Καρλ Βίλχελμ Σάιμπλερ, χτίστηκε στη βόρεια πλευρά του, μεταξύ 1875 και 1877 και η λίμνη έγινε μέρος του συγκροτήματος κατοικιών. Τη δεκαετία του 1970 η έκταση της λίμνης μειώθηκε στα 3,46 εκτάρια λόγω της κατασκευής ενός κοντινού δρόμου. δεξιά|μικρογραφία| Μια λίμνη στον ποταμό Γιάσιεν στο Πάρκο [[Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ.]] Μια άλλη λίμνη βρίσκεται κοντά στον κεντρικό δρόμο της πόλης, την Οδό Πιοτρκόφσκα, και δίπλα στο Λευκό Εργοστάσιο του Λούντβικ Γκέιερ. Αρχικά υπήρχαν εδώ αρκετές λίμνες με νησιά, τα οποία αργότερα συνδέθηκαν για να σχηματίσουν ένα μεγάλο υδάτινο σώμα, με τα νησιά να ενσωματώνονται στο ηπειρωτικό μέρος του πάρκου. Αρχικά σχηματίστηκε στο ρεύμα του Γιάσιεν μεταξύ 1825 και 1827 για να τροφοδοτήσει τα τοπικά εργοστάσια και η λίμνη αυτή τη στιγμή εξυπηρετεί για ψυχαγωγική λειτουργία ως μέρος του Πάρκου Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ και συντηρείται με νερό από τα δημοτικά υδραγωγεία και όχι από τον μολυσμένο ποταμό.
Άλλες λίμνες που βρίσκονται στην πορεία του ποταμού Γιάσιεν βρίσκονται επίσης στο Πάρκο Βιντζέφσκι και δίπλα στη θέση του Μύλου του Βουιτόφσκι στο Πάρκο ναντ Γιασιένιεμ. Υπήρχαν επίσης τεχνητές λίμνες στο Πάρκο Γιούλιους Σουοβάτσκι, οι οποίες έκτοτε έχουν στερέψει.
Πηγές
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Βάρτα Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Λοτζ
Off Piotrkowska
Η Off Piotrkowska (στυλιζαρισμένο: OFF Piotrkowska) είναι εναλλακτικό πολυλειτουργικό συγκρότημα που βρίσκεται στο Λοτζ, στις εγκαταστάσεις του πρώην κλωστοϋφαντουργείου του Φραντσίσεκ Ράμις στην Οδό Πιοτρκόφσκα 138/140.
Η εγκατάσταση περιλαμβάνεται στον κατάλογο των επτά νέων θαυμάτων της Πολωνίας, η οποία δημιουργήθηκε το 2014 με βάση τα αποτελέσματα ενός δημοψηφίσματος με τη συμμετοχή των αναγνωστών του «National Geographic Traveller». Το συγκρότημα στεγάζει αρχιτέκτονες, σχεδιαστές μόδας και στούντιο σχεδιασμού, καθώς και μουσικά κλαμπ, εστιατόρια, εκθεσιακούς χώρους, αίθουσες πρόβας, καταστήματα concept και μπαρ καφέ. Η Off Piotrkowska φιλοξενεί επίσης μαζικές εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένου του ετήσιου φεστιβάλ μουσικής Domoffon Festiwal.
Ιστορία
Στα τέλη του 19ου και του 20ού αιώνα, τα κτίρια του εργοστασίου στέγαζαν το εργοστάσιο ύφανσης και βαμβακιού του Φραντσίσεκ Ράμις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λοτζ Κατηγορία:Προσαρμοστική επαναχρησιμοποίηση βιομηχανικών δομών στην Πολωνία
Χριστόφορ
Ο Χριστόφορος, (Крстоар ή Христофор) είναι ένα χωριό με 167 κατοίκους της Βόρειας Μακεδονίας ανάμεσα στο γειτονικό οικισμό Ορέχοβο και νοτιοδυτικά της Μπίτολα (Μοναστήρι).
Ιστορία
Κατά την περίοδο των Βαλκανικών Ανταγωνισμών, ο οικισμός βρέθηκε όπως και οι υπόλοιποι οικισμοί της περιοχής, στη δίνη των δραματικών γεγονότων κατά την πρώτη περίοδο των ελληνοβουλγαρικών διενέξεων (1880-1912). Μετά τη λήξη των Βαλκανικών πολέμων και με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913, ο οικισμός και η ευρύτερη περιοχή, κατακυρώθηκε στο Βασίλειο της Σερβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Περιφέρεια Πελαγονίας
Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας
Ο Γεώργιος γεννήθηκε στην Κάτω Σαξονία (σήμερα ανήκει στη Γερμανία) και τελικά κληρονόμησε τον τίτλο και γαίες του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Μια σειρά ευρωπαϊκών πολέμων επέκτειναν τις γερμανικές κτήσεις του κατά τη διάρκεια της ζωής του και το 1708 επικυρώθηκε ως πρίγκιπας-εκλέκτορας του Αννόβερου. Στην ηλικία των 54, μετά το θάνατο της Άννας της Μεγάλης Βρετανίας, ο Γεώργιος κατέλαβε τον βρετανικό θρόνο ως ο πρώτος μονάρχης του Οίκου του Αννόβερου.
Αν και άνω των πενήντα Καθολικών είχαν στενότερους δεσμούς αίματος με την Άννα, η Ρυθμιστική Πράξη Διαδοχής του 1701 απαγόρευε οι Καθολικοί να κληρονομήσουν τον Βρετανικό θρόνο. Ο Γεώργιος όμως ήταν ο κοντινότερος εν ζωή Προτεστάντης συγγενής. Σε αντίδραση, οι Ιακωβίτες προσπάθησαν να εκθρονίσουν τον Γεώργιο και να τον αντικαταστήσουν με τον καθολικό ετεροθαλή αδελφό της Άννας, τον Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο Στιούαρτ, αλλά οι προσπάθειες τους απέτυχαν.
Πρώιμος βίος
Ο Γεώργιος Λουδοβίκος γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1660 (νέο ημερολόγιο) στο Αννόβερο της Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ερνέστου Αύγουστου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της συζύγου του, Σοφίας του Παλατινάτου. Η Σοφία ήταν η εγγονή του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας μέσω της μητέρας της, Ελισάβετ Στιούαρτ, Βασίλισσας της Βοημίας.
Μέχρι το 1675 ο μεγαλύτερος θείος του Γεωργίου είχε πεθάνει χωρίς απόγονο, αλλά οι υπόλοιποι δύο θείοι του είχαν παντρευτεί, θέτοντας την κληρονομιά του Γεωργίου υπό αίρεση, καθώς οι κτήσεις των θείων του θα περνούσαν στους γιους τους, αν αποκτούσαν, αντί στον Γεώργιο. Ο πατέρας του Γεωργίου τον είχε πάρει για κυνήγι και ιππασία και τον εισήγαγε σε στρατιωτικά ζητήματα· γνώστης του αβέβαιου μέλλοντος του, ο Ερνέστος Αύγουστος πήρε τον δεκαπεντάχρονο γιο του σε εκστρατεία στον Γαλλο-Ολλανδικό Πόλεμο με σκοπό να δοκιμάσει και να εκπαιδεύσει τον γιο του στη μάχη.
Γάμος
Το 1683 ο Γεώργιος και ο αδελφός του, Φρειδερίκος Αύγουστος, υπηρέτησαν στον Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο στη Μάχη της Βιέννης, ενώ η Σοφία Δωροθέα γέννησε στον Γεώργιο έναν γιο, τον Γεώργιο Αύγουστο. Το επόμενο έτος ο Φρειδερίκος Αύγουστος πληροφορήθηκε την υιοθέτηση της πρωτοτοκίας, που σήμαινε ότι δεν θα λάμβανε πια μερίδιο από το έδαφος του πατέρα του όπως περίμενε. Αυτό οδήγησε σε ένα ρήγμα μεταξύ πατέρα και γιου, αλλά και μεταξύ των αδελφών, το οποίο διήρκεσε έως τον θάνατο του Φρειδερίκου Αυγούστου στη μάχη το 1690.
Ο γάμος του Γεωργίου με τη Σοφία Δωροθέα διαλύθηκε, όχι στη βάση του ότι κάποιος από τους δύο είχε διαπράξει μοιχεία, αλλά στη βάση του ότι η Σοφία Δωροθέα είχε εγκαταλείψει τον σύζυγο της. Με τη συμφωνία του πατέρα της, ο Γεώργιος φυλάκισε τη Σοφία Δωροθέα στο Κάστρο του Άλντεν στο μέρος της καταγωγής της, το Τσέλλε, όπου έμεινε έως ότου πέθανε πάνω από τριάντα χρόνια μετά. Της αρνήθηκαν την πρόσβαση στα παιδιά και τον πατέρα της, της απαγορεύθηκε να νυμφευθεί ξανά και μόνο της επιτράπηκε να περπατά ασυνόδευτη μέσα στον περίβολο του κάστρου.
Εκλεκτορική βασιλεία
μικρογραφία|Ο Γεώργιος το 1706, όταν ήταν Εκλέκτορας του Αννόβερου. Έργο του Γιόχαν Λέοναρντ Χίρσμαν. Ο Ερνέστος Αύγουστος πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1698 αφήνοντας όλα τα εδάφη του στον Γεώργιο, με εξαίρεση το Πριγκιπάτο-Επισκοπή (γερμ. Fürstbistum, εναλλακτικά Hochstift) του Οσναμπρύκ, αξίωμα που κατείχε από το 1661. Ο Γεώργιος έτσι έγινε Δούκας του εκλεκτοράτου (Kurfürstentum) Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (επίσης γνωστό ως εκλεκτοράτο του Αννόβερου, από την πρωτεύουσά του) καθώς και Αρχισημαιοφόρος και Πρίγκιπας-Εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η αυλή του στο Αννόβερο τιμήθηκε από την παρουσία πολλών ανθρώπων-συμβόλων του πολιτισμού, όπως του μαθηματικού και φιλοσόφου Γκότφριντ Βίλεμ Λάιμπνιτς και του συνθέτη Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ.
Τον Αύγουστο του 1701 ο Γεώργιος εντάχθηκε στο Τάγμα της Περικνημίδας και μέσα σε έξι εβδομάδες πέθανε ο κοντινότερος Καθολικός διεκδικητής του θρόνου της Αγγλίας, ο πρώην βασιλιάς Ιάκωβος Β΄. Τον επόμενο Μάρτιο πέθανε και ο Γουλιέλμος Γ΄, τον οποίο διαδέχθηκε η Άννα. Η Σοφία έγινε πιθανή διάδοχος του θρόνου της Βασίλισσας της Αγγλίας. Η Σοφία ήταν στο εβδομηκοστό πρώτο έτος της, μεγαλύτερη από την Άννα κατά τριάντα πέντε χρόνια, αλλά ήταν σε καλή κατάσταση και υγιής, οπότε επένδυσε χρόνο και ενέργεια για να διασφαλίσει τη διαδοχή είτε για τον εαυτό της είτε για τον γιο της. Εντούτοις, ήταν ο Γεώργιος αυτός που αντιλήφθηκε τις περιπλοκότητες της αγγλικής πολιτικής και του συνταγματικού νόμου, που απαιτούσε επιπλέον κοινοβουλευτική πράξη το 1705, ώστε να εξομοιώσει τη Σοφία και τους διαδόχους της ως Άγγλους υπηκόους και για να καθοριστούν οι ρυθμίσεις για τη μεταφορά της εξουσίας μέσω Συμβουλίου Αντιβασιλείας. Το ίδιο έτος ο επιζών θείος του Γεωργίου πέθανε και κληρονόμησε περισσότερες Γερμανικές κτήσεις: το Πριγκιπάτο του Λύνεμπουργκ και το Πριγκιπάτο του Γκρουμπενχάγκεν, με έδρα το Τσέλλε.
μικρογραφία|αριστερά|Χάρτης του Αννόβερου, περ. 1720, ο οποίος δείχνει το γεωγραφικό συσχετισμό των εκλεκτοράτων του Αννόβερου και του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ, καθώς και της Επισκοπής του Οσναμπρύκ. Κατά τη διάρκεια της ζωής του Γεωργίου Α΄ το εκλεκτοράτο του Αννόβερου απέκτησε τα Πριγκιπάτα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Βρέμης-Φέρντεν.
Λίγο μετά την άνοδο του Γεωργίου στο Αννόβερο, ξέσπασε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής. Θέμα της διαμάχης ήταν το δικαίωμα διαδοχής του Φιλίππου, εγγονού του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, στον ισπανικό θρόνο υπό τους όρους της διαθήκης του Καρόλου Β΄ της Ισπανίας. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι Ενωμένες Ολλανδικές Επαρχίες, η Αγγλία, το Αννόβερο και πολλά άλλα γερμανικά κράτη αντιτάχθηκαν στο δικαίωμα του Φιλίππου στη διαδοχή, επειδή φοβούνταν ότι ο γαλλικός Οίκος των Βουρβόνων θα γινόταν πολύ ισχυρός, αν έλεγχε και την Ισπανία. Ως μέρος της πολεμικής προσπάθειας, ο Γεώργιος επιτέθηκε στο γειτονικό του κράτος Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ, το οποίο ήταν φιλογαλλικό, καθορίζοντας λεπτομέρως ο ίδιος τις εντολές για κάποιες μάχες. Η εισβολή πέτυχε με λίγες απώλειες. Ως επιβράβευση, η προηγηθείσα προσάρτηση του Δουκάτου της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ στο Αννόβερο από τον θείο του Γεωργίου, αναγνωρίσθηκε από τους Βρετανούς και τους Ολλανδούς.
Το 1709 ο Γεώργιος παραιτήθηκε από Στρατάρχης και δεν εισήλθε στην ενεργή υπηρεσία ξανά. Το 1710 απέκτησε το αξίωμα του Αρχιθησαυροφύλακα της Αυτοκρατορίας, ένα αξίωμα που προηγουμένως έφερε ο Παλατινός Εκλέκτορας (ή "Παλατινός Κόμης", γερμ. Pfalzgraf) — η έλλειψη του Εκλέκτορα της Βαυαρίας επέτρεψε μια ανακατανομή των αξιωμάτων. Ο θάνατος του Αυτοκράτορα το 1711 απείλησε να ανατρέψει την ισορροπία δυνάμεων προς την αντίθετη κατεύθυνση, οπότε ο πόλεμος έληξε το 1713 με την επικύρωση της Συνθήκης της Ουτρέχτης. Στον Φίλιππο επιτράπηκε η διαδοχή στον ισπανικό θρόνο, αλλά αφαιρέθηκε από την γραμμή διαδοχής του γαλλικού θρόνου, ενώ ο Εκλέκτορας της Βαυαρίας αποκαταστάθηκε.
Διαδοχή στη Μεγάλη Βρετανία
Αν και αμφότερες η Αγγλία και η Σκωτία αναγνώρισαν την Άννα ως βασίλισσα τους, μόνο το αγγλικό κοινοβούλιο είχε συμβιβαστεί με τη Σοφία, Εκλέκτειρα του Αννόβερου, ως διάδοχο. Το Κοινοβούλιο της Σκωτίας δεν είχε επίσημα διευθετήσει το θέμα της διαδοχής για τον Σκωτικό θρόνο. Το 1703 οι Τάξεις πέρασαν ένα νομοσχέδιο όπου διεκήρυσσαν ότι η επιλογή τους για τον διάδοχο της Άννας στη Σκωτία δεν θα ήταν το ίδιο άτομο με τον διάδοχο στον Αγγλικό θρόνο, εκτός αν η Αγγλία έδινε πλήρη ελευθερία εμπορίου στους Σκώτους εμπόρους στην Αγγλία και τις αποικίες της. Στην αρχή η Βασιλική Συγκατάθεση αποσύρθηκε, αλλά το επόμενο έτος η Άννα παραδόθηκε στις επιθυμίες των Τάξεων και δόθηκε συγκατάθεση στο νομοσχέδιο, το οποίο έγινε η Πράξη Ασφάλειας 1704. Σε ανταπόδοση το αγγλικό κοινοβούλιο πέρασε μέτρα, τα οποία απειλούσαν να περιορίσουν το αγγλοσκωτικό εμπόριο και να διαλύσουν τη σκωτική οικονομία, αν οι Τάξεις δεν συμφωνούσαν με την Αννοβεριανή διαδοχή. Τελικά το 1707 αμφότερα τα κοινοβούλια συμφώνησαν σε μια Πράξη της Ένωσης, η οποία ενοποίησε την Αγγλία και τη Σκωτία σε μια ενιαία πολιτική οντότητα, το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και εγκαθίδρυσε τους κανόνες της διαδοχής, όπως θεσπίστηκαν από τη Ρυθμιστική πράξη διαδοχής του 1701. Η ένωση δημιούργησε μια περιοχή ελεύθερου εμπορίου στην Ευρώπη του δέκατου όγδοου αιώνα.
Οι Ουίγοι πολιτικοί πίστευαν ότι το Κοινοβούλιο είχε το δικαίωμα να καθορίσει τη διαδοχή και να την παραχωρήσει στον πλησιέστερο προτεστάντη συγγενή της βασίλισσας, ενώ πολλοί Τόρυ έτειναν περισσότερο να πιστεύουν στο κληρονομικό δικαίωμα των Στιούαρτ. Το 1710 ο Γεώργιος ανακοίνωσε ότι θα γινόταν διάδοχος στη Βρετανία με κληρονομικό δικαίωμα, καθώς το δικαίωμα είχε μόνο αφαιρεθεί από τους Καθολικούς Στιούαρτ, ενώ εκείνος το διατηρούσε. "Αυτή η δήλωση σκόπευε να περιορίσει οποιαδήποτε παρέμβαση των Ουίγων που θα εννοούσε ότι το κοινοβούλιο του είχε δώσει το βασίλειο [και] ...να πείσει τους Τόρυ ότι δεν ήταν σφετεριστής."
Η μητέρα του Γεωργίου, Σοφία, πέθανε στις 28 Μαΐου 1714 σε ηλικία 83 ετών. Είχε καταρρεύσει στους κήπους του Χερρενχάουζεν, τρέχοντας να βρει καταφύγιο από μια καταρρακτώδη βροχή. Ο Γεώργιος ήταν πλέον ο απευθείας διάδοχος της Άννας. Ταχέως αναθεώρησε τη σύνθεση του Συμβουλίου Αντιβασιλείας, το οποίο θα αναλάμβανε την εξουσία μετά τον θάνατο της Άννας, καθώς ήταν γνωστό ότι η υγεία της Άννας επιδεινωνόταν και οι πολιτικοί στη Βρετανία συγκρούονταν για την εξουσία. Έπαθε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο την κατέστησε ανίκανη να μιλήσει και πέθανε την 1η Αυγούστου του 1714. Η λίστα των αντιβασιλέων ανοίχτηκε, τα μέλη ορκίστηκαν και ο Γεώργιος ανακηρύχθηκε Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας. Εν μέρει λόγω αντίθετων ανέμων, οι οποίοι τον κράτησαν στη Χάγη εν αναμονή ευκαιρίας διέλευσης, δεν έφθασε στη Βρετανία πριν τις 18 Σεπτεμβρίου. Ο Γεώργιος στέφθηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ στις 20 Οκτωβρίου.
Ο Γεώργιος έζησε κυρίως στην Μεγάλη Βρετανία μετά το 1714, αν και επισκέφθηκε το σπίτι του στο Αννόβερο το 1716, το 1719, το 1720, το 1723 και το 1725· συνολικά ο Γεώργιος πέρασε το ένα πέμπτο της περιόδου της βασιλείας του στη Γερμανία. Ένας όρος που περιλαμβανόταν στη Ρυθμιστική Πράξη Διαδοχής του 1701 και απαγόρευσε στον Βρετανό μονάρχη να φεύγει από τη χώρα χωρίς την άδεια του Κοινοβουλίου, ανακλήθηκε ομόφωνα το 1716. Κατά την διάρκεια όλων των απουσιών του πλην της πρώτης, η εξουσία δινόταν σε ένα Συμβούλιο Αντιβασιλείας παρά στον γιο του Γεώργιο Αύγουστο, Πρίγκιπα της Ουαλίας.
Πόλεμοι και εξεγέρσεις
Μέσα σε ένα έτος από την άνοδο του Γεωργίου οι Ουίγοι πέτυχαν μια συντριπτική νίκη στη γενική εκλογή του 1715. Αρκετά μέλη του ηττημένου Κόμματος των Τόρυ ήταν ευνοϊκά διακείμενα προς τους Ιακωβίτες και μερικοί δυσαρεστημένοι Τόρυ συντάχθηκαν με μια Ιακωβιτική εξέγερση, η οποία έγινε γνωστή ως "Οι Δεκαπέντε". Οι Ιακωβίτες προσπάθησαν να ανεβάσουν τον Καθολικό ετεροθαλή αδελφό της Άννας, Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο Στιούαρτ (αποκαλούμενο Ιάκωβο Γ΄ από τους υποστηρικτές του και "Διεκδικητή" από τους αντιπάλους του), στο Θρόνο. Οι υποστηρικτές του Διεκδικητή, με ηγέτη τον Τζον Έρσκιν, Λόρδο Μαρ, έναν πικραμένο Σκώτο ευγενή, ο οποίος είχε προηγουμένως υποστηρίξει την "Ένδοξη Επανάσταση", υποκίνησε εξέγερση στη Σκωτία, όπου η υποστήριξη για τον Ιακωβιτισμό ήταν ισχυρότερη από ότι στην Αγγλία. "Οι Δεκαπέντε" όμως ήταν μια τρομερή αποτυχία· τα σχέδια μάχης του Λόρδου Μαρ ήταν ανεπαρκή και ο Ιάκωβος έφτασε αργά με ελάχιστα χρήματα και όπλα. Μέχρι το τέλος του χρόνου η εξέγερση είχε ουσιαστικά καταρρεύσει. Τον Φεβρουάριο του 1716, αντιμέτωποι με την επικείμενη ήττα, ο Ιάκωβος και ο Λόρδος Μαρ διέφυγαν στη Γαλλία. Μετά την καταστολή της εξέγερσης, αν και υπήρξαν κάποιες εκτελέσεις και δημεύσεις, ο Γεώργιος έδρασε ώστε να μετριάσει την αντίδραση της Κυβέρνησης, έδειξε επιείκεια και δαπάνησε τα έσοδα από τις δημευμένες ακίνητες περιουσίες για τη δημιουργία σχολείων στη Σκωτία και για την αποπληρωμή μέρους του εθνικού χρέους.
Η δυσπιστία του Γεωργίου προς τους Τόρυ συντέλεσε στο να πάρουν την εξουσία οι Ουίγοι. Η κυριαρχία των Ουίγων εδραιώθηκε την εποχή του Γεωργίου σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι Τόρυ θα παρέμεναν εκτός εξουσίας για μισό ακόμη αιώνα. Μετά τις εκλογές το ελεγχόμενο από τους Ουίγους Κοινοβούλιο ψήφισε την Επταετή Πράξη του 1715, η οποία αύξανε τη μέγιστη διάρκεια θητείας του κοινοβουλίου στα επτά χρόνια (αλλά μπορούσε να διαλυθεί νωρίτερα από τον Ηγεμόνα). Έτσι οι Ουίγοι, που ήταν ήδη στην εξουσία, μπορούσαν να παραμείνουν στη θέση του για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Μετά την ανάρρησή του στη Μεγάλη Βρετανία, η σχέση του Γεωργίου με το γιο του (η οποία πάντοτε ήταν κακή) επιδεινώθηκε. Ο Γεώργιος Αύγουστος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, ενθάρρυνε την αντίθεση στις πολιτικές του πατέρα του, μεταξύ άλλων με μέτρα που στόχευαν στην αύξηση της θρησκευτικής ελευθερίας στη Βρετανία και την επέκταση των γερμανικών εδαφών του Αννόβερου εις βάρος της Σουηδίας. Η γέννηση ενός εγγονού το 1717 οδήγησε μια μεγάλη φιλονικία μεταξύ του Γεωργίου και του Πρίγκιπα της Ουαλίας.
Κυβερνήσεις
Όταν το 1715 οι Ουίγοι ήρθαν στην εξουσία, οι κορυφαίοι υπουργοί του Γεωργίου περιελάμβαναν τον Ρόμπερτ Ουόλπολ, τον Λόρδο Τάουνσεντ (κουνιάδο του Ουόλπολ), τον Λόρδο Τζέημς, 1ο Κόμη του Στάνοπ, και τον Τσαρλς Σπένσερ, 3ο Κόμη του Σάντερλαντ. Το 1717 ο Λόρδος Τάουνσεντ αποπέμφθηκε και ο Ουόλπολ παραιτήθηκε από την Κυβέρνηση λόγω διαφωνιών με τους συναδέλφους του· Ο Λόρδος Στάνχοουπ απέκτησε υπέρτατη εξουσία στα εξωτερικά θέματα και ο Λόρδος Σάντερλαντ ομοίως στα εσωτερικά ζητήματα.
Η δύναμη του Λόρδου Σάντερλαντ άρχισε να φθίνει το 1719. Κατέθεσε ένα νομοσχέδιο για τους ευγενείς (Peerage Bill), που προσπαθούσε να περιορίσει το μέγεθος της Βουλής των Λόρδων περιορίζοντας τις νέες δημιουργίες τίτλων. Το μέτρο αυτό θα γιγάντωνε τον έλεγχο του Σάντερλαντ επί της Βουλής, εμποδίζοντας τη δημιουργία αντιπολιτευόμενων ευγενών, αλλά απορρίφθηκε αφότου ο Ουόλπολ ηγήθηκε της αντιπολίτευσης στο νομοσχέδιο, εκφωνώντας τον θεωρούμενο ως "λαμπρότερο λόγο της καριέρας του".
Ύστερα χρόνια
Κατ' απαίτηση του Ουόλπολ ο Γεώργιος αναβίωσε το Τάγμα του Μπαθ το 1725, κάτι που έδωσε τη δυνατότητα στον Ουόλπολ να επιβραβεύσει ή να αποκτήσει πολιτικούς υποστηρικτές, αποδίδοντάς τους αυτή την τιμή. Ο Ουόλπολ έγινε απίστευτα δυνατός και σε μεγάλο βαθμό μπορούσε να διορίζει τους υπουργούς που ήθελε. Αντίθετα με την προκάτοχό του, Βασίλισσα Άννα, ο Γεώργιος σπάνια συμμετείχε στις συνεδριάσεις του κυβερνητικού συμβουλίου.
Πέθανε από εγκεφαλικό κατά τη διαδρομή προς το Αννόβερο το 1727 και τάφηκε στο Κάστρο Λάινε της πόλης.
Τίτλοι και προσφωνήσεις
Στη Μεγάλη Βρετανία ο Γεώργιος Α΄ χρησιμοποιούσε την επίσημη προσφώνηση "Γεώργιος, με τη Χάρη του Θεού, Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας, Υπερασπιστής της Πίστης, κ.ά." Σε μερικές περιπτώσεις (ειδικά σε συνθήκες), η μορφή "Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, Αρχιθησαυροφύλακας (Archtreasurer) και Πρίγκιπας-Εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας" προστίθεντο πριν την φράση κ.ά.
Κίτσεβο
Το Κίτσεβο (Кичево, ΔΦΑ ˈkitʃɛvɔ· ελληνικά: Κίτσαβις· αρχαία ελληνικά: Ωξάνα· αλβανικά: Kërçovë ή Kërçova) είναι πόλη της δυτικής Βόρειας Μακεδονίας σε μία κοιλάδα που απλώνεται στις ΝΑ υπώρειες του όρους Μπίστρα, ανάμεσα στις πολεις Οχρίδα και Γκόστιβαρ. η πρωτεύουσα Σκόπια απέχει 112 χλμ. Η πόλη είναι έδρα του Δήμου Κίτσεβο.
Δημογραφία
Ο δήμος του Κίτσεβο έχει 56.734 κατοίκους και η πόλη 27.076. Η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα στην πόλη του Κίτσεβο είναι οι Σλαβομακεδόνες, 15.031 (55,5%), ακολουθούμενη από τους Αλβανούς, 7.641 άτομα (28,2%), τους Τούρκους, 2.406 (8,9%) και τους Ρομά με 4,9%.
Ορθόδοξοι Χριστιανοί ήταν 15.139 (55,9%) του πληθυσμού της πόλης, σύμφωνα με την απογραφή του 2002, ενώ οι Μουσουλμάνοι ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα στην πόλη, που αριθμούσε 11.759 (43,4%).
Οι περισσότερο ομιλούμενες μητρικές γλώσσες είναι η Σλαβομακεδονική (62,5%), η Αλβανική (28,2%), η Τουρκική (8,0%) και των Ρομά 0,4%.
Ονομασία
Το όνομα της πόλης στη Σλαβομακεδονική και άλλες Νοτιοσλαβικές γλώσσες είναι Κίτσεβο (Кичево). Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά ως Ωξάνα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Περσέα της Μακεδονίας, κατά τη διάρκεια του γ΄ μακεδονικού πολέμου (171-168 ΠΚΕ).
Ιστορία
Το Κίτσεβο πρωτοαναφέρθηκε σε έγγραφα του Βασιλείου Β' το 1018 και σε έγγραφα του 11ου αι. του αρχιεπισκόπου Οχρίδας Θεοφύλακτου.
Οι δραστηριότητες της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης ξεκίνησαν από τον ιερέα Ιωσήφ από το μοναστήρι Μπογκοντόριτσα Πρετσίστα, στα περίχωρα της πόλης, με την υποστήριξη διδασκάλων από τα γειτονικά χωριά. Ο ιερέας Ιωσήφ και ο Πέρε Τόσεφ σχημάτισαν το πρώτο οπλισμένο απόσπασμα στο Κίτσεβο το 1878, υπό τον Νοτύκο Τάσεφ. Στις 2 Αυγούστου 1903, οι πολίτες του Κιτσέβου ενώθηκαν στο αγώνα για ανεξαρτησία, υπό τον Άρσο Βοεβόδα και τον Γιορντάν Πιπερκάτα.
Το Κίτσεβο, όπως επίσης το Γκόστιβαρ, το Σεβλίεβο, το στρατόπεδο της Σούμλας και το Κάρνομπατ, αποτέλεσαν τόπο εξορίας για 42.000 Έλληνες, ηλικίας κυρίως 17-60 ετών, που προέρχονταν από τα ελληνικά εδάφη της Ανατολικής Μακεδονίας που βρίσκονταν υπό βουλγαρική κατοχή (1916-1918). Η διαδικασία εκτοπισμού των Ελλήνων από τον βουλγαρικό στρατό κατοχής ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1917 και διήρκεσε περισσότερο από δύο χρόνια. Τα καραβάνια των αιχμαλώτων μεταφέρονταν πεζή και στη συνέχεια με τρένα κάτω από αντίξοες συνθήκες. Ακόμη δυσμενέστερες όμως υπήρξαν οι συνθήκες διαβίωσής τους στη βουλγαρική ενδοχώρα με εξοντωτική συμμετοχή σε χειρωνακτικά έργα. Από τους αιχμαλώτους περίπου 12.000 δεν κατόρθωσαν τελικά να επιστρέψουν ζωντανοί.
Το 1919 όλη η περιοχή ενσωματώθηκε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων.
Κατά τον Β' Π.Π. το Κίτσεβο καταλήφθηκε από τις δυνάμεις της φασιστικής Ιταλίας. Στις 9 Σεπτεμβρίου, 1943 Αλβανοί και Σλαβομακεδόνες παρτιζάνοι αφόπλισαν την ιταλική φρουρά και ανέλαβαν τον έλεγχο της πόλης.
Μνημεία
Η Μονή της Αγίας Μπογκορόντιτσα Πρετσίστα (Μονή της Άμμωμης Θεομήτορος) είναι σημαντικό μοναστήρι στα περίχωρα του Κιστέβου. Αφιερωμένο στην Παρθένο, Θεομήτορα το μοναστήρι γιορτάζει κατά την «Μάλα Μπογκορόντιτα», (Γέννηση της Παρθένου στις 21 Σεπτεμβρίου). Το μοναστήρι είναι αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό, ενώ σε κελιά απεικονίζεται ένα μεσαιωνικό μοναστήρι γνωστό ως Μονή Κρίνσκι κατά το παρελθόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Νοτιοδυτική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία) Κατηγορία:Δήμος Κίτσεβο
Όττο Χαίσλερ
Ο Όττο Χαίσλερ (γερμ. Otto Haesler) γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 1880 στο Μόναχο και απεβίωσε στις 2 Απριλίου 1962 στην πόλη Βίλχελμχορστ (γερμ. Wilhelmshorst), κοντά στο Πότσδαμ. Ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας. Ήταν ανάμεσα στους εξέχοντες εκπροσώπους του Μπαουχάους, όπως ο Βάλτερ Γκρόπιους και ο Μις φαν ντερ Ρόε.
Βιογραφικό
Από το 1898 ως το 1902 ο Otto Haesler παρακολούθησε τις σχολές Baugewerkschulen στις πόλεις Άουγκσμπουργκ και Βίρτσμπουργκ. Κατά τη διάρκεια των διακοπών του εξαμήνου, εργάστηκε ως συντάκτης του Stadtbauamt  της πόλης Πάσσαου. Το 1902 ο  Όττο Χαίσλερ ξεκίνησε μαθήματα κατασκευής  στη Φρανκφούρτη. Το 1903 διορίστηκε στο γραφείο του Ludwig Bernoully στη Φρανκφούρτη. Αντικείμενο εργασίας του ήταν η ανακαίνιση και η ανέγερση εμπορικών καταστημάτων. Το 1906 ο Όττο Χαίσλερ άρχισε να εργάζεται ως ανεξάρτητος αρχιτέκτονας στην πόλη Celle. Το 1908 έχτισε με τη συνεργασία του Καρλ Ντρέχερ (Karl Dreher) ένα κοινοτικό γραφείο. Από το 1915 μέχρι τον τραυματισμό του το 1917 συμμετείχε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1918, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ξεκίνησε το σχεδιασμό μικρών διαμερισμάτων "Auf der Heese"  στην οδό Carsten. Εκεί ο Χαίσλερ καταφεύγει στα προπολεμικά του σχέδια, όπως μαρτυρά μια ακουαρέλα του το 1916 όπου απεικονίζεται ο ηττημένος συνεργάτης του Ντρέχερ. Οι 32 αστικές κατοικίες κατά σειρά είχαν δίριχτη στέγη και κουζίνα, σαφείς ενδείξεις για ένα προ-μοντέρνο σχεδιασμό. Επίσης, σε άλλα μεμονωμένα κτίρια όπως το  σχολείο στο χωριό Bannetze το οποίο σήμερα χρησιμοποιείται ως συνεδριακό κέντρο, καταφεύγει στην παραδοσιακή μέθοδο σχεδιασμού και κατασκευής με τετράριχτη στέγη.
Νέα Κατασκευή (Neues Bauen)
Ο Χαίσλερ ήταν υπέρμαχος της κοινωνικής κατοικίας, η οποία έδινε την ευκαιρία σε πολλούς ενοικιαστές για μία προσιτή, αλλά και βελτιωμένη εκδοχή χώρου διαβίωσης. Με την τυποποίηση του σχεδιαγράμματος κάτοψης και στο πλαίσιο νέων κατασκευών με χάλυβα, ήθελε να περιορίσει το κόστος, αλλά και να δημιουργήσει μια βελτιωμένη μορφή στέγασης. Εισήγαγε τον ορθολογισμό και τη βιομηχανοποιημένη μορφή του σύγχρονου κτιρίου, καθώς και τις βιομηχανικές κατασκευές με γραμμικότητα και χρησιμοποίησε για τη μορφή της νέας αρχιτεκτονικής την επίπεδη στέγη, έχοντας κάνει μελέτη ηλιασμού.
Το 1925 έγινε μέλος της «Deutscher Werkbund» και το 1926 εντάχθηκε στην εταιρεία των αρχιτεκτόνων "Der Ring". Το 1927 εντάχθηκε στην ομοσπονδία Reichsforschungsresellschaft (RFG) του Κράτους για την αποδοτικότητα στις κατασκευές. Το 1930, ο Χαίσλερ έγινε ειδικός σύμβουλος στο διοικητικό συμβούλιο της RFG. Δέχθηκε πρόταση για τη διαδοχή του Ερνστ Μάυ ως πολεοδόμος Φρανκφούρτης και ως διευθυντής του κρατικού σχολείου Bauhochschule στη Βαϊμάρη. Το 1932 παραιτήθηκε από τη συνομοσπονδία των Γερμανών Αρχιτεκτόνων και το 1932 ίδρυσε το «σπίτι τύπου AG» (τυποποιημένα σπίτια).
Ύστερα από βίαια επίθεση από τους Ναζί, ασπάστηκε το κίνημα της εσωτερικής μετανάστευσης το 1934. Έκλεισε το γραφείο του στη πόλη Τσέλε (Celle), μετακόμισε στο Οϊτίν του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και έχτισε εκεί σπίτια διατηρώντας την τυπική τούβλινη μορφή της βόρειας Γερμανίας προτείνοντας σύγχρονες λύσεις. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε αναλάβει διάφορες υψηλόβαθμες θέσεις (1942 - 1945): διετέλεσε αναπληρωτής δήμαρχος στις υπό κατοχή πόλεις Λοτζ και Λβιβ. Το 1943 μετείχε στον προσχεδιασμό της ανοικοδόμησης της κατεστραμμένης πόλης της Σεβαστούπολης. Μετά τον πόλεμο ο Χαίσλερ ηγήθηκε του σχεδιασμού ανοικοδόμησης της παλιάς πόλης του Ράτενοβ, όπου και μετακόμισε το 1946 στην κατειλημμένη από τη Σοβιετική Ένωση ζώνη. Το 1950 διορίστηκε καθηγητής με αντικείμενο την κοινωνική κατοικία. Το 1951 διορίστηκε καθηγητής στη Γερμανική Σχολή Αρχιτεκτονικής και ήταν επικεφαλής του τμήματος μηχανοποίησης και εκβιομηχάνισης. Ο Χαίσλερ μετακόμισε το 1953 από το Ράτενοβ στο Βίλχελμχορστ, κοντά στο Πότσδαμ. Το 1958 παντρεύτηκε την επί πολλά χρόνια οικονόμο του, Erna Heer.
Εκθέσεις
Έκθεση Memorial στην Celle για τον εορτασμό των 125ων γενεθλίων του Χαίσλερ.
Μοντέλα κοινωνικής κατοικίας 1924 - 1934. Δεκέμβριος 1989 / Ιανουάριος 1990, Πανεπιστήμιο της πόλης Κάσσελ, Τμήμα Πολεοδομίας και Σχεδιασμού Τοπίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες
Τζον Χένιγκαν
Ο Τζον Ράνταλ Χένιγκαν (John Randall Hennigan, 3 Οκτωβρίου 1979) είναι Αμερικανός παλαιστής, περισσότερο γνωστός με τα ψευδώνυμα που χρησιμοποιεί στα ρινγκ, Τζον Μόρισον και Τζόνι Νάιτρο.
Το ξεκίνημα του
Πριν μεταφερθεί στο κύριο ρόστερ του WWE, ο Χένιγκαν διαγωνίστηκε στο τηλεοπτικό ριάλιτι της εταιρείας Tough Enough, το οποίο έδινε συμβόλαιο στους νικητές, αρχικά με θυγατρικές εταιρείες του WWE και αργότερα με την ίδια την εταιρεία. Μεταφέρθηκε στο Οχάιο όπου εκπαιδεύτηκε και χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο "Τζόνι Νάιτρο".
Οι ΜΝΜ και το τέλος τους
Εκεί γνωρίστηκε με τον Τζόι Μέρκιουρι με τον οποίο έγιναν ομάδα και κατέκτησαν τους εκεί ομαδικούς τίτλους. Μαζί με την Μελίνα Περέζ συνέθεσαν την ομάδα MNM, με τα αρχικά των ονομάτων τους (Μέρκιουρι, Νάιτρο, Μελίνα). Μετά την επιτυχία της ομάδας τους, και οι τρεις υπέγραψαν με το κύριο ρόστερ του WWE και έκαναν ντεμπούτο στο SmackDown τον Απρίλιο του 2005. Οι δύο άντρες της ομάδας, κατέκτησαν το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE, τρεις φορές.
Ομάδα με τον Μιζ
Στην συνέχεια σχημάτισε ομάδα με τον Μιζ, με τον οποίο κατέκτησαν το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE αλλά και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων. Η ομάδα τους χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως η καλύτερη των τελευταίων ετών και οι δύο τους ως τα μεγαλύτερα νέα ταλέντα της εταιρείας.
thumb|220px|right|Ο Χένιγκαν σε περιοδεία στην Χιλή.
Συνέχεια στην σόλο καριέρα
Οι δρόμοι τους χώρισαν τον Απρίλιο του 2009 και ο Μόρισον επέστρεψε στο SmackDown. Εκεί κέρδισε ξανά το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα (τρίτη φορά) τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Σύντομα, συμμετείχε σε αγώνες και για τα δύο παγκόσμια πρωταθλήματα, χωρίς επιτυχία.
Μετά το WWE
Τον Νοέμβριο του 2011 ο Χένιγκαν, αφού τελείωσε το συμβόλαιό του με το WWE, δεν ανανέωσε και αποχώρησε. Από τότε χρησιμοποιεί το πραγματικό του όνομα σε παλαιστικές συναυλίες σε όλο τον κόσμο.
Τελειωτικές κινήσεις
Johnny Mundo
John Morrison / John Hennigan
Johnny Nitro
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε, μεγάλωσε και διαμένει στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Είναι 35 χρονών. Έχει δύο αδερφές. Η Μελίνα Περέζ με την οποία είχε σεναριακή σχέση, ήταν και η κοπέλα του για αρκετό διάστημα στην πραγματική ζωή.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Ενωτικό Μέτωπο
Το Ενωτικό Μέτωπο (αρχικά: Ενωτική Κίνηση) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα της κεντροαριστεράς, το οποίο ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2011. Ιδρυτής και επικεφαλής του κόμματος ήταν ο Παναγιώτης Κουρουμπλής.
Το 2012, εντάχθηκε ως συνιστώσα στο Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς και έναν χρόνο αργότερα διαλύθηκε και συγχωνεύτηκε σε αυτό.
Ιστορικό
Η Ενωτική Κίνηση ιδρύθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2011, από τον Παναγιώτη Κουρουμπλή, ο οποίος είχε διαγραφτεί από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., και άλλα στελέχη της ευρύτερης αριστεράς και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (Νίκος Κοτζιάς, Αλέξης Μητρόπουλος, Νότης Μαριάς, Νίκος Τόσκας, Αντώνης Κοτσακάς κ.ά.).
Τον Οκτώβριο του 2012 εντάχθηκε στην Ενωτική Κίνηση και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο ανεξάρτητος (πρώην ΔΗΜ.ΑΡ.) βουλευτής Ηρακλείου Γιάννης Μιχαλογιαννάκης.
Τον Ιούλιο του 2013 πραγματοποιήθηκε το 1ο (Ιδρυτικό) Συνέδριο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., στο οποίο αποφασίστηκε η διάλυση των συνιστωσών και η συγκρότηση ενιαίου κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό, το Ενωτικό Μέτωπο διαλύθηκε και συγχωνεύθηκε στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Unstoppable Force
Ιστορία του άλμπουμ
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στα Morrisond Studios της Τάμπα τον Μάρτιο και τον Ιούνιο του 1986 με παραγωγό τον Νταν Τζόνσον. Το άλμπουμ έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές και ανέβασε ακόμη περισσότερο τη δημοτικότητα του συγκροτήματος ανάμεσα στους οπαδούς του είδους, αν και οι κριτικοί ανέφεραν μία πιο μελωδική προσέγγιση στα φωνητικά του Τζον Σιρίς.
Πριν την κυκλοφορία του δίσκου, οι Agent Steel δέχτηκαν προτάσεις από μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες και το Νοέμβριο του 1986 υπήρξε έντονο ενδιαφέρον από την Capitol Records για να υπογράψει το συγκρότημα, αλλά με το πέρας των διαπραγματεύσεων απέσυρε την πρόταση της.
Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Γκαρσία παραιτήθηκε για να σχηματίσει τους Evildead με τον μπασίστα Μελ Σάντσεζ και το ντράμερ Τζον Ντετ, όπως και το ισπανόφωνο συγκρότημα Terror, κυκλοφορώντας το άλμπουμ "Hijos De Los Cometas" στο Μεξικό.
Οι Σιρίς και Πρόφους μετακόμισαν στη Φλόριντα και πραγματοποίησαν μία ευρωπαϊκή περιοδεία με νέους μουσικούς, όπως ο Τζέιμς Μέρφι, ο Ρίτσαρντ Μπέιτμαν και ο Τζέι Γουέσλορντ, μόνο για τις συγκεκριμένες εμφανίσεις, μεταξύ των οποίων υπήρξε και μία στο Hammersmith Odeon του Λονδίνου στις 20 Ιουνίου 1987, όπου οι Agent Steel ήταν πρώτο όνομα, με τους Nuclear Assault, Atomkraft και Onslaught ως support συγκροτήματα.
Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, μέλη του συγκροτήματος συνελήφθησαν στην Αριζόνα κατηγορούμενοι για κακοποίηση και επίθεση σε 17χρονο μεταφορέα του εξοπλισμού τους, τον οποίο έδεσαν σε κρεβάτι και πέταξαν βεγγαλικά επάνω του. Οι κατηγορίες αποσύρθηκαν, αλλά το συγκρότημα διαλύθηκε λίγο αργότερα, όταν ο Σιρίς απαίτησε από τα μέλη του σχήματος να κάνουν τατουάζ με το λογότυπο τους. Το "Unstoppable Force" υπήρξε η τελευταία κυκλοφορία πριν την επανένωση τους, το 1999, μετά την πρόταση που δέχθηκαν να εμφανιστούν στο φεστιβάλ "Wacken Open Air" στη Γερμανία.
Μέλη των Agent Steel
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Unstoppable Force" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987 Κατηγορία:Άλμπουμ των Agent Steel
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1966
Το ΛΑ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1966 διεξήχθη από τις 2 ως τις 5 Ιουνίου 1966 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά με συμμετοχή 150 αθλητριών από όλη την Ελλάδα. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανιώνιος για 14η συνεχόμενη φορά.
Οι νικήτριες
* Ήταν πανελλήνιο ρεκόρ, αλλά δεν αναγνωρίστηκε, διότι οι επιδόσεις στα 80μ εμπ. σημειώθηκαν με ευνοϊκό άνεμο.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1966 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Piraeus Container Terminal S.A.
Η Pireus Container Terminal S.A. (PCT) είναι εταιρία στην Ελλάδα, η οποία ιδρύθηκε το 2009 στο Πέραμα Αττικής και είναι εξ ολοκλήρου θυγατρική της Κινέζικης COSCO Pacific Limited, της πέμπτης μεγαλύτερης εταιρίας διαχείρισης εμπορευματοκιβωτίων στον κόσμο. Σκοπός της είναι η διαχείριση του του λιμένα του Πειραιά
Η εξαγορά του λιμένα
Στις 10 Αυγούστου του 2016 η COSCO Group απόκτησε το 51% του λιμένα του Πειραιά με το όραμα να τον μετατρέψει σε έναν από τους μεγαλύτερους στον κόσμο. Η αρχική συμφωνία ήταν στο 67% ( Μάρτιος 2014) αλλά με την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, τα σχέδια της COSCO αναβλήθηκαν προσωρινά. Με την ολοκλήρωση της συμφωνίας δεν έλλειψαν οι αντιδράσεις καθώς η ιδιωτικοποίηση του λιμένα ήταν σαφώς αντίθετη με την ιδεολογία του αριστερού κόμματος. Το μερίδιο αυτό στοίχησε στην COSCO 280 εκατομμύρια ευρώ και συμφώνησε να επενδύσει άλλα 300 εκατομμύρια εντός 5 ετών για να αποκτήσει ένα επιπλέον 16%.
Η εταιρία δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τις 11 υποχρεωτικές επενδύσεις μέχρι τον Αύγουστο του 2021, όπου ήταν και η λήξη της προθεσμίας. Η εταιρία αποδίδει το γεγονός αυτό σε καθυστερήσεις του γραφειοκρατικού συστήματος, που επανειλημμένα καθυστερούσε να εκδώσει τις κατάλληλες άδειες. Ωστόσο, στις 22 Σεπτεμβρίου του 2021 υπεγράφη η τροποποιημένη Σύμβαση Παραχώρησης μεταξύ Ελληνικού Δημοσίου και ΟΛΠ Α.Ε. της οποίας οι όροι θα τεθούν σε ισχύ μόλις πάρει την έγκριση από την Βουλή. Με τη σύμβαση αυτή, η προθεσμία της εταιρίας για να ολοκληρώσει τις απαραίτητες επενδύσεις επεκτείνεται κατά 5 έτη, δηλαδή, μέχρι το 2026. Ταυτόχρονα όμως, της παραχωρείται ήδη το επιπλέον 16% του λιμένα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις
Άγης Πανόπουλος
Ο Άγης Πανόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1951 και είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του μέσου. Αγωνίστηκε σε Α' Εθνική και Β' Εθνική κατηγορία.