cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Το 927 και οι δύο χώρες είχαν εξαντληθεί από τις τεράστιες στρατιωτικές προσπάθειες, που είχαν βαρύνει τον πληθυσμό και την οικονομία. Ο διάδοχος τού Συμεών Α΄ Πέτρος Α΄ διαπραγματεύτηκε μία ευνοϊκή συνθήκη ειρήνης. Οι Βυζαντινοί συμφώνησαν να τον αναγνωρίσουν ως τσάρο της Βουλγαρίας και η Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία να γίνει ανεξάρτητο Πατριαρχείο, καθώς και να καταβάλουν ετήσιο φόρο. Η ειρήνη ενισχύθηκε με έναν γάμο μεταξύ τού Πέτρου Α΄ και της εγγονής τού Ρωμανού, Ειρήνης Λεκαπηνής. Αυτή η συμφωνία εγκαινίασε μία 40ετή περίοδο ειρηνικών σχέσεων μεταξύ των δύο δυνάμεων, μία εποχή σταθερότητας και ευημερίας, τόσο για τη Βουλγαρία, όσο και για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Θεόδωρος Τσουκάτος
Βιογραφικό
Το 1978 εκλέχθηκε Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Δάφνης.
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Πολιτικό υπόβαθρο
Τα πρώτα χρόνια μετά την άνοδό του στον θρόνο το 893, ο Συμεών Α΄ υπερασπίστηκε με επιτυχία τα εμπορικά συμφέροντα της Βουλγαρίας, απέκτησε έδαφος μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και των βουνών Στράντζα και επέβαλε ετήσιο φόρο υποτέλειας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ως αποτέλεσμα του Βυζαντινο-Βουλγαρικού πολέμου των ετών 894–896. Η έκβαση τού πολέμου επιβεβαίωσε τη βουλγαρική κυριαρχία στα Βαλκάνια, όμως ο Συμεών Α΄ γνώριζε ότι έπρεπε να εδραιώσει την πολιτική, πολιτιστική και ιδεολογική του βάση, προκειμένου να εκπληρώσει τον απώτερο στόχο του, δηλ. να διεκδικήσει έναν αυτοκρατορικό τίτλο για τον εαυτό του και τελικά να αναλάβει τον θρόνο στην Κωνσταντινούπολη. Εφάρμοσε ένα φιλόδοξο κατασκευαστικό πρόγραμμα στη νέα πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, την Πρεσλάβα, έτσι ώστε η πόλη να συναγωνιστεί το μεγαλείο της βυζαντινής πρωτεύουσας. Ο Συμεών Α΄ συνέχισε την πολιτική τού πατέρα του Βόριδος Α΄ (βασ.852–889) της ίδρυσης και της διάδοσης τού βουλγαρικού πολιτισμού, μετατρέποντας τη χώρα σε λογοτεχνικό και πνευματικό κέντρο της σλαβικής Ευρώπης. Τα Πρεσλαβικά και λογοτεχνικά σχολεία, που ιδρύθηκαν υπό τον Βόριδα Α΄, έφθασαν στο απόγειό τους επί βασιλείας τού διαδόχου του. Ήταν εκείνη την εποχ, που επινοήθηκε το κυριλλικό αλφάβητο, πιθανότατα από τον Βούλγαρο λόγιο Κλήμη της Αχρίδας.
Θεόδωρος Τσουκάτος
Βιογραφικό
Το 1982 εκλέχθηκε πρόεδρος των εργαζομένων του Οίκου Ναύτου.
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Πολιτικό υπόβαθρο
εναλλ.=A page from a medieval manuscript|δεξιά|μικρογραφία| Βουλγαρική αντιπροσωπεία και ο ΛέωνΣΤ΄, [[Σύνοψις Ιστοριών τού Σκυλίτζη.]]
Η καταστροφή των Μαγυάρων των βορειοανατολικών περιοχών της χώρας κατά τη διάρκεια τού πολέμου των ετών 894–896, εξέθεσε την ευπάθεια των συνόρων της Βουλγαρίας σε ξένες επεμβάσεις υπό την επιρροή της βυζαντινής διπλωματίας. Μόλις υπογράφηκε η ειρήνη με το Βυζάντιο, ο Συμεών Α΄ επεδίωξε να εξασφαλίσει τις βουλγαρικές θέσεις στα δυτικά Βαλκάνια. Μετά το τέλος τού Σέρβου πρίγκιπα Μουτιμίρ (βασ.850–891), αρκετά μέλη της κυρίαρχης δυναστείας πολέμησαν για τον θρόνο τού πριγκιπάτου της Σερβίας, έως ότου ο Πέταρ Γκοϊνικόβιτς καθιερώθηκε ως πρίγκιπας το 892. Το 897 ο Συμεών Α΄ συμφώνησε να αναγνωρίσει τον Πέταρ και να τον θέσει υπό την προστασία του, με αποτέλεσμα μία 20ετή περίοδο ειρήνης και σταθερότητας στα δυτικά. Ωστόσο, ο Πέταρ δεν αρκέστηκε στην υποδεέστερη θέση του, και αναζήτησε τρόπους να επιτύχει την ανεξαρτησία του.
Θεόδωρος Τσουκάτος
Βιογραφικό
Το 1985 εκλέγεται γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ Α Αθήνας.
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Πολιτικό υπόβαθρο
Η εσωτερική κατάσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στις αρχές του 10ου αι. θεωρήθηκε από τον Συμεών Α΄ ως ένδειξη αδυναμίας. Υπήρξε απόπειρα δολοφονίας τού Αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ΄ τού Σοφού (βασ.886–912) το 903 και εξέγερση τού δομέστικου των Σχολών της Ανατολής (αρχηγού τού Ανατολικού Στρατού) Ανδρόνικου Δούκα το 905. Η κατάσταση χειροτέρεψε ακόμη περισσότερο, καθώς ο Αυτοκράτορας μπήκε σε διαμάχη με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Νικόλαο Α΄ Μυστικό για τον τέταρτο γάμο του, με την ερωμένη του Ζωή Καρβωνοψίνα. Το 907 ο ΛέωνΣΤ΄ καθαίρεσε τον Πατριάρχη.
Η κρίση τού 904
εναλλ.=A page from a medieval manuscript|αριστερά|μικρογραφία| Η [[Άλωση της Θεσσαλονίκης (904)|λεηλασία της Θεσσαλονίκης από τους Άραβες, Σύνοψις Ιστοριών, χειρόγραφο της Μαδρίτης.]]
Στις αρχές του 10ου αι., οι Άραβες ολοκλήρωσαν την κατάκτηση της Σικελίας, και από το 902 άρχισαν να επιτίθενται στη βυζαντινή ναυτιλία και σε πόλεις του Αιγαίου. Το 904 λεηλάτησαν τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της αυτοκρατορίας, τη Θεσσαλονίκη, αιχμαλωτίζοντας 22.000 και αφήνοντας την πόλη σχεδόν άδεια. Ο Συμεών Α΄ αποφάσισε να εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία και ο βουλγαρικός στρατός εμφανίστηκε κοντά στην έρημη πόλη. Με την εξασφάλιση και την εγκατάσταση στη Θεσσαλονίκη, οι Βούλγαροι θα είχαν αποκτήσει ένα σημαντικό λιμάνι στο Αιγαίο Πέλαγος και θα είχαν εδραιώσει την κυριαρχία τους στα δυτικά Βαλκάνια, δημιουργώντας μία μόνιμη απειλή για την Κωνσταντινούπολη. Έχοντας επίγνωση τού κινδύνου, οι Βυζαντινοί έστειλαν τον έμπειρο διπλωμάτη Λέοντα Χοιροφάκτη να διαπραγματευτεί μία λύση. Η πορεία των διαπραγματεύσεων είναι άγνωστη –σε σωζόμενη επιστολή προς τον Αυτοκράτορα ΛέονταΣΤ΄ τον Σοφό, ο Χοιροσφάκτης καυχιόταν ότι είχε «πείσει» τους Βούλγαρους να μην καταλάβουν την πόλη, αλλά δεν ανέφερε περισσότερες λεπτομέρειες. Ωστόσο, μία επιγραφή που βρέθηκε κοντά στο χωριό Nαράς μαρτυρεί, ότι από το 904 το σύνορο μεταξύ των δύο χωρών απήχε μόνο 20 χλμ. από τα βόρεια της Θεσσαλονίκης. Ως αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων, η Βουλγαρία εξασφάλισε τα εδαφικά κέρδη, που αποκτήθηκαν στη Μακεδονία κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού χαν Πρεσιάν Α΄ (βασ.836–852) και επέκτεινε την επικράτειά της νοτιότερα, καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής. Το δυτικό τμήμα τού βυζαντινο-βουλγαρικού συνόρου περνούσε από το όρος Φαλακρό μέσω της πόλης των Σερρών, η οποία βρισκόταν στη βυζαντινή πλευρά, στη συνέχεια στρεφόταν νοτιοδυτικά προς το Nαράς, διέσχιζε τον ποταμό Βαρδάρη/Αξιό στο σύγχρονο χωριό Αξιοχώρι, διέσχιζε το όρος Πάικο, περνούσε ανατολικά της Έδεσσας μέσω των βουνών Βέρμιου και Άσκιου, διέσχισε τον ποταμό Αλιάκμονα νότια της πόλης Kαστοριάς/Κοστούρ, που βρισκόταν στη Βουλγαρία, διέσχιζε τα βουνά τού Γράμμου, μετά ακολουθούσε τον ποταμό Aώο μέχρι τη συμβολή του με τον ποταμό Δρίνο και τελικά έστριβε δυτικά, φτάνοντας στην Αδριατική Θάλασσα στην πόλη της Χειμάρρας.
Έναρξη τού πολέμου και η στέψη τού Συμεών Α΄
εναλλ.=A page from a medieval manuscript|δεξιά|μικρογραφία| Επάνω: συμπόσιο στην Κωνσταντινούπολη προς τιμήν τού Συμεών Α΄. Πιο κάτω: μία βουλγαρική επίθεση κατά των Βυζαντινών, Χρονικόν τού [[Κωνσταντίνος Μανασσής|Κ. Mανασή.]]
Μετά από διαπραγματεύσεις μεταξύ τού Τεόντορε Σιγκρίτσα και της αντιβασιλείας, οργανώθηκε ένα συμπόσιο προς τιμήν των δύο γιων τού Συμεών Α΄ στο Ανάκτορο των Βλαχερνών, υπό την προσωπική προεδρία τού Κωνσταντίνου Ζ΄. Ο Πατριάρχης Νικόλαος Μυστικός μετέβη στο βουλγαρικό στρατόπεδο, για να συναντήσει τον Βούλγαρο ηγεμόνα εν μέσω της συνοδείας του. Ο Συμεών Α΄ προσκύνησε τον Πατριάρχη, ο οποίος αντί για αυτοκρατορικό στέμμα τοποθέτησε στο κεφάλι τού Συμεών Α΄ το δικό του πατριαρχικό στέμμα. Τα βυζαντινά χρονικά, που ήταν εχθρικά προς τον Συμεών Α΄, είχαν παρουσιάσει την τελετή ως προσποίηση, αλλά σύγχρονοι ιστορικοί, όπως ο John Fine, ο Mark Whittow και ο Γιόργι Οστρογκότσκι υποστηρίζουν, ότι ο Συμεών ήταν πολύ έμπειρος για να τον ξεγελάσουν, και ότι στέφθηκε πράγματι αυτοκράτορας των Βουλγάρων (στα βουλγαρικά, τσάρος). Οι πηγές αναφέρουν ότι ο Νικόλαος Μυστικός συμφώνησε επίσης με τον δεύτερο όρο τού Συμεών Α΄, ο οποίος θα μπορούσε να είχε ανοίξει τον δρόμο τού Συμεών Α΄ για να γίνει συναυτοκράτορας και τελικά Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Έχοντας επιτύχει τον στόχο του, ο Συμεών Α΄ επέστρεψε θριαμβευτικά στην Πρεσλάβα, αφού τιμήθηκε με πολλά δώρα μαζί με τους γιους του. Για να σηματοδοτήσει αυτό το επίτευγμα, ο Συμεών Α΄ άλλαξε τις σφραγίδες του για να γράψει "Συμεών, ειρηνοποιέ αυτοκράτορα, [βασίλευε] πολλά έτη".
Μάχη τού Αχελώου
Οι Βυζαντινοί στρατιώτες δίνουν όρκο την παραμονή της μάχης τού Αχελώου, από τη Σύνοψη Ιστοριών τού Σκυλίτζη. Ο βουλγαρικός στρατός νικά τους Βυζαντινούς στον Αχελώο, Σύνοψις Ιστοριών, χειρόγραφο της Μαδρίτης. Η συμφωνία που συνήφθη τον Αύγουστο του 913, αποδείχθηκε βραχύβια. Δύο μήνες μετά η μητέρα τού Κωνσταντίνου Ζ΄, η Ζωή Καρβονωψίνα, επετράπη να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη από την εξορία. Τον Φεβρουάριο του 914 ανέτρεψε την αντιβασιλεία τού Νικολάου Μυστικού με ανακτορικό πραξικόπημα. Ανακηρύχθηκε απρόθυμα αυτοκράτειρα από τον Μυστικό, ο οποίος διατήρησε τη θέση του ως Πατριάρχη. Η πρώτη της εντολή ήταν να ανακαλέσει όλες τις παραχωρήσεις, που είχε δώσει στον Βούλγαρο μονάρχη η αντιβασιλεία, προκαλώντας στρατιωτικά αντίποινα. Το καλοκαίρι τού 914 ο βουλγαρικός στρατός εισέβαλε στα θέματα της Θράκης και της Μακεδονίας. Ταυτόχρονα, τα βουλγαρικά στρατεύματα διείσδυσαν στις περιοχές τού Δυρραχίου και της Θεσσαλονίκης στα δυτικά. Η μεγαλύτερη και πιο σημαντική πόλη της Θράκης, η Αδριανούπολη, πολιορκήθηκε και καταλήφθηκε τον Σεπτέμβριο και ο ντόπιος πληθυσμός αναγνώρισε τον Συμεών Α΄ ως ηγεμόνα της. Ωστόσο, οι Βυζαντινοί ανέκτησαν αμέσως την πόλη με αντάλλαγμα ένα τεράστιο λύτρο.
Για να αντιμετωπίσουν οριστικά τη βουλγαρική απειλή, οι Βυζαντινοί έλαβαν μέτρα για να τερματίσουν τη σύγκρουση με το χαλιφάτο των Αββασιδών στα ανατολικά και προσπάθησαν να δημιουργήσουν έναν ευρύ αντι-βουλγαρικό συνασπισμό. Δύο απεσταλμένοι στάλθηκαν στη Βαγδάτη, όπου εξασφάλισαν την ειρήνη με τον χαλίφη αλ-Μουκταντίρ τον Ιούνιο τού 917 Ο δούκας (στρατηγός) τού Δυρραχίου, Λέων Ραβδούχος, έλαβε εντολή να διαπραγματευτεί με τον Σέρβο πρίγκιπα Πέταρ Γκοϊνικόβιτς, ο οποίος ήταν Βούλγαρος υποτελής, αλλά ήταν πρόθυμος να αποκηρύξει τη βουλγαρική επικυριαρχία. Ωστόσο, η αυλή στην Πρεσλάβα προειδοποιήθηκε για τις διαπραγματεύσεις από τον πρίγκιπα Μιχαήλ τού Ζαχούμλιε, πιστό σύμμαχο της Βουλγαρίας, και ο Συμεών Α΄ μπόρεσε να αποτρέψει μία άμεση σερβική επίθεση. Οι βυζαντινές απόπειρες προσέγγισης των Μαγυάρων αντιμετωπίστηκαν με επιτυχία από τη βουλγαρική διπλωματία. Ο στρατηγός Ιωάννης Βογάς στάλθηκε με πλούσια δώρα στους Πετσενέγους, που κατοικούσαν στις στέπες στα βορειοανατολικά της Βουλγαρίας. Οι Βούλγαροι είχαν ήδη δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς με τους Πετσενέγους, μεταξύ άλλων τρόπων, μέσω γάμων και η αποστολή τού Βογά αποδείχθηκε δύσκολη. Πράγματι κατάφερε να πείσει κάποιες φυλές να στείλουν βοήθεια, αλλά τελικά το βυζαντινό ναυτικό αρνήθηκε να τις μεταφέρει στα νότια τού ποταμού Δούναβη, πιθανώς ως αποτέλεσμα της ζήλιας, που υπήρχε μεταξύ τού Βογά και τού φιλόδοξου ναύαρχου Ρωμανού Λεκαπηνού.
Οι Βυζαντινοί αναγκάστηκαν να πολεμήσουν μόνοι τους, αλλά η ειρήνη με τους Άραβες τους επέτρεψε να συγκεντρώσουν ολόκληρο τον στρατό τους, συμπεριλαμβανομένων των στρατευμάτων που στάθμευαν στη Μικρά Ασία. Οι δυνάμεις αυτές τέθηκαν υπό τη διοίκηση τού Δομεστίκου των Σχολών Λέοντα Φωκά τού Πρεσβύτερου. Πριν βαδίσουν στη μάχη, οι στρατιώτες υποκλίθηκαν «στον ζωοποιό Αληθινό Σταυρό και ορκίστηκαν να πεθάνουν ο ένας για τον άλλον». Με τα δυτικά και βόρεια σύνορά του ασφαλή, ο Συμεών Α΄ μπόρεσε επίσης να συγκεντρώσει μία μεγάλη ομάδα. Οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν στις 20Αύγουστος 917 κοντά στον Αχελώο ποταμό στην περιοχή της Αγχιάλου. Αρχικά, οι Βυζαντινοί είχαν επιτυχία και οι Βούλγαροι άρχισαν μία τακτική υποχώρηση, αλλά όταν ο Λέων Φωκάς έχασε το άλογό του, επικράτησε σύγχυση στα βυζαντινά στρατεύματα, που σύμφωνα με τον χρονικογράφο Ιωάννη Σκυλίτζη είχαν χαμηλό ηθικό. Ο Συμεών Α΄, που παρακολουθούσε το πεδίο της μάχης από τα κοντινά υψώματα, διέταξε αντεπίθεση και οδήγησε προσωπικά το βουλγαρικό ιππικό. Οι βυζαντινές τάξεις διερράγησαν και σύμφωνα με τα λόγια τού Συνεχιστή τού Θεοφάνη «έγινε αιματοχυσία, που δεν είχε γίνει στους αιώνες». Σχεδόν ολόκληρος ο βυζαντινός στρατός εκμηδενίστηκε και μόνο λίγοι, συμπεριλαμβανομένου τού Λέοντος Φωκά, κατάφεραν να φτάσουν στο λιμάνι της Μεσημβρίας και να φύγουν ασφαλείς με πλοία.
Για άλλη μία φορά κλήθηκε ο Νικόλαος Μυστικός, σε μία προσπάθεια να σταματήσει τη βουλγαρική επίθεση. Σε επιστολή του προς τον Συμεών Α΄, ο Πατριάρχης επέμενε ότι σκοπός της βυζαντινής επίθεσης δεν ήταν να καταστρέψει τη Βουλγαρία, αλλά να αναγκάσει τον Συμεών Α΄ να εκκενώσει τα στρατεύματά του από τις περιοχές της Θεσσαλονίκης και τού Δυρραχίου. Ωστόσο, παραδέχτηκε ότι αυτό δεν ήταν δικαιολογία για τη βυζαντινή εισβολή και παρακάλεσε να συγχωρήσει, ως καλός χριστιανός, ο Συμεών Α΄ τους ομοθρήσκους του. Οι προσπάθειες τού Νικολάου Μυστικού ήταν μάταιες και ο βουλγαρικός στρατός διείσδυσε βαθιά στο βυζαντινό έδαφος. Ο Λέων Φωκάς συγκέντρωσε άλλοn στρατό, αλλά οι Βυζαντινοί ηττήθηκαν βαριά στη μάχη των Κατασυρτών, λίγο έξω από την Κωνσταντινούπολη, σε μία νυχτερινή συμπλοκή.
Εκστρατείες κατά των Σέρβων
εναλλ.=A map of medieval Bulgaria|αριστερά|μικρογραφία| Χάρτης της Βουλγαρίας επί ΣυμεώνΑ΄.
Μετά τις νίκες του 917, άνοιξε ο δρόμος για την Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο, ο Συμεών Α΄ είχε να αντιμετωπίσει τον Σέρβο πρίγκιπα Πέταρ Γκοϊνίκοβιτς, ο οποίος είχε απαντήσει θετικά στη βυζαντινή πρόταση για αντι-βουλγαρικό συνασπισμό. Στάλθηκε στρατός υπό τη διοίκηση τού καβχάν Τεόντορε Σιγκρίτσα και τού στρατηγού Μαρμαΐς. Οι δύο τους έπεισαν τον Πέταρ Γκοϊνίκοβιτς να τους συναντήσει, οπότε τον έπιασαν και τον έστειλαν στην Πρεσλάβα, όπου απεβίωσε στη φυλακή. Οι Βούλγαροι αντικατέστησαν τον Πέταρ με τον Παύλε Μπράνοβιτς, εγγονό τού πρίγκιπα Μουτίμιρ, ο οποίος είχε ζήσει πολύ καιρό στην Πρεσλάβα. Έτσι η Σερβία μετατράπηκε σε κράτος μαριονέτα μέχρι το 921.
Σε μία προσπάθεια να θέσουν τη Σερβία υπό τον έλεγχό τους, το 920 οι Βυζαντινοί έστειλαν τον Ζαχαρίγια Πριμπισλαβλγιέβιτς, άλλον έναν εγγονό τού Mουτιμίρ, να αμφισβητήσει την κυριαρχία τού Παύλε. Ο Ζαχαρίγια είτε αιχμαλωτίστηκε από τους Βούλγαρους καθ' οδόν, είτε από τον Παύλε, που τον έδωσε δεόντως στον Συμεών Α΄. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, ο Zαχαρίγια κατέληξε στην Πρεσλάβα. Παρά την οπισθοδρόμηση, οι Βυζαντινοί επέμειναν και τελικά δωροδόκησαν τον Παύλε για να αλλάξει πλευρά, αφού τού πρόσφεραν πολύ χρυσό. Σε απάντηση, το 921 ο Συμεών Α΄ έστειλε βουλγαρικό στρατό με επικεφαλής τον Ζαχαρίγια. Η βουλγαρική παρέμβαση στέφθηκε με επιτυχία, ο Παύλε καθαιρέθηκε εύκολα και για άλλη μία φορά ένας Βούλγαρος υποψήφιος τοποθετήθηκε στον σερβικό θρόνο. Αυτό δεν κράτησε πολύ, διότι ο Zαχαρίγια είχε μεγαλώσει στην Κωνσταντινούπολη, όπου επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους Βυζαντινούς. Σύντομα, ο Zαχαρίγια δήλωσε ανοιχτά την πίστη του στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και ξεκίνησε εχθροπραξίες κατά της Βουλγαρίας. Το 923  ή το 924  ο Συμεών Α΄ έστειλε μικρό στρατό με επικεφαλής τον Τεόντορε Σιγκρίτσα και τον Μαρμαΐς, αλλά αυτοί έπεσαν σε ενέδρα και σκοτώθηκαν. Ο Ζαχαρίγια έστειλε τα κεφάλια τους στην Κωνσταντινούπολη.
Αυτή η ενέργεια προκάλεσε μία μεγάλη εκστρατεία αντιποίνων το 924. Μία μεγάλη βουλγαρική δύναμη απεστάλη, συνοδευόμενη από έναν νέο υποψήφιο, τον Τσάσλαβ, ο οποίος είχε γεννηθεί στην Πρεσλάβα από Βουλγάρα μητέρα. Οι Βούλγαροι ρήμαξαν την ύπαιθρο και ανάγκασαν τον Ζαχαρίγια να καταφύγει στο βασίλειο της Κροατίας. Αυτή τη φορά, όμως, οι Βούλγαροι είχαν αποφασίσει να αλλάξουν στάση απέναντι στους Σέρβους. Κάλεσαν όλους τους Σέρβους ζουπάνους για να αποτίσουν φόρο τιμής στον Τσάσλαβ, στη συνέχεια τους συνέλαβαν και να τους οδήγησαν στην Πρεσλάβα. Η Σερβία προσαρτήθηκε ως βουλγαρική επαρχία, επεκτείνοντας τα σύνορα της χώρας προς την Κροατία, η οποία βρισκόταν στο απόγειό της και αποδείχτηκε επικίνδυνος γείτονας. Η προσάρτηση ήταν μία απαραίτητη κίνηση, καθώς οι Σέρβοι είχαν αποδειχθεί αναξιόπιστοι σύμμαχοι και ο Συμεών Α΄ είχε γίνει επιφυλακτικός απέναντι στο αναπόφευκτο μοτίβο τού πολέμου, της δωροδοκίας και της αποστασίας.
Θεόδωρος Τσουκάτος
Βιογραφικό
Το 1996 εκλέγεται μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ.
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Εκστρατείες κατά των Βυζαντινών (918–922)
Μετά την εξάλειψη της απειλής από τη Σερβία το 917, ο Συμεών A΄ ηγήθηκε προσωπικά εκστρατείας στο θέμα της Ελλάδος και διείσδυσε βαθιά προς τα νότια, φτάνοντας στον Ισθμό της Κορίνθου. Αν και πολλοί άνθρωποι κατέφυγαν στο νησί της Εύβοιας και στη χερσόνησο της Πελοποννήσου, οι Βούλγαροι αιχμαλώτισαν πολλούς και ανάγκασαν τον πληθυσμό να πληρώσει φόρους στο βουλγαρικό κράτος. Η πρωτεύουσα της Ελλάδας, η Θήβα, καταλήφθηκε και οι οχυρώσεις της καταστράφηκαν. Ένα αξιοσημείωτο επεισόδιο αυτής της εκστρατείας περιγράφηκε στο εγχειρίδιο για την πολεμική Στρατηγική από τον συγγραφέα του 11ου αι. Κεκαυμένο: αφού πολιόρκησε άκαρπα μία πολυάνθρωπη πόλη στην Ελλάδα c[›], ο Συμεών Α΄ χρησιμοποίησε ένα πολεμικό τέχνασμα, στέλνοντας γενναίους και πολυμήχανους άνδρες στην πόλη, για να ανακαλύψουν αδυναμίες στην άμυνά της. Ανακάλυψαν ότι οι πύλες κρατούνταν ψηλά επάνω από το έδαφος με μεντεσέδες. Αφού έλαβε την αναφορά τους, ο Συμεών Α΄ έστειλε πέντε άνδρες στην πόλη με τσεκούρια, για να εξοντώσουν τους φρουρούς, να σπάσουν τους μεντεσέδες και να ανοίξουν τις πύλες για τον βουλγαρικό στρατό. Αφού άνοιξαν οι πύλες, ο βουλγαρικός στρατός μπήκε και κατέλαβε την πόλη αναίμακτα.
Θεόδωρος Τσουκάτος
Βιογραφικό
Το 2000 εκλέγεται βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Εκστρατείες κατά των Βυζαντινών (918–922)
εναλλ.=A page from a medieval manuscript|αριστερά|μικρογραφία| Επάνω: Μία μάχη μεταξύ Βουλγάρων και Βυζαντινών το 914. Από κάτω: διαπραγματεύσεις μεταξύ ΣυμεώνΑ΄ και Ρωμανού Α΄, [[Χρονικό Radziwiłł|Χρονικόν Ράντζβιλ.]]
Θεόδωρος Τσουκάτος
Βιογραφικό
Το 2004 απέτυχε να επανεκλεγεί.
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Εκστρατείες κατά των Βυζαντινών (918–922)
Την άνοιξη του 919, οι στρατιωτικές αποτυχίες που υπέστησαν οι Βυζαντινοί τα δύο προηγούμενα χρόνια προκάλεσαν μία άλλη αλλαγή στη βυζαντινή κυριαρχία, όταν ο ναύαρχος Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός ανάγκασε τη Ζωή Καρβωνοψίνα να επιστρέψει σε ένα μοναστήρι και γρήγορα ανήλθε σε αξιώματα. Τον Απρίλιο, η κόρη τού Λεκαπηνού, Ελένη Λεκαπηνή, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Ζ΄, και ο Λεκαπηνός έλαβε τον τίτλο του βασιλοπάτορα. Τον Σεπτέμβριο ο Λεκαπηνός ονομάστηκε καίσαρας και τον Δεκέμβριο στέφθηκε ανώτερος Αυτοκράτορας. Αυτή η νέα εξέλιξη εξόργισε τον Συμεών Α΄, καθώς θεωρούσε τον Ρωμανό σφετεριστή και ένιωθε προσβεβλημένος που ένας γιος ενός Αρμένιου χωρικού, είχε πάρει τη δική του επιθυμητή θέση. Ως εκ τούτου, ο Συμεών Α΄ απέρριψε τις προτάσεις να γίνει συγγένεια με τον Ρωμανό μέσω ενός δυναστικού γάμου και αρνήθηκε να διαπραγματευτεί για ειρήνη μέχρι να παραιτηθεί ο Λεκαπηνός.
Το φθινόπωρο τού 920 ο βουλγαρικός στρατός εκστράτευσε βαθιά στη Θράκη, φτάνοντας στα Δαρδανέλια και έστησε στρατόπεδο στην ακτή της χερσονήσου της Καλλίπολης ακριβώς απέναντι από την πόλη Λάμψακο στη Μικρά Ασία. Οι ενέργειες αυτές προκάλεσαν μεγάλη ανησυχία στη βυζαντινή αυλή, διότι οι Βούλγαροι θα μπορούσαν να αποκόψουν την Κωνσταντινούπολη από το Αιγαίο Πέλαγος, εάν κατάφερναν να εξασφαλίσουν την Καλλίπολη και τη Λάμψακο. Ο Πατριάρχης Μυστικός προσπάθησε να υποβάλει αγωγή για ειρήνη και πρότεινε συνάντηση με τον Συμεών Α΄ στη Μεσημβρία, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Θεόδωρος Τσουκάτος
Βιογραφικό
Από το 2005 εργάζεται ως σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας σε ιδιωτικές εταιρείες με αντικείμενο την πράσινη ενέργεια - ΑΠΕ, τη διαχείριση στερεών αποβλήτων, τα αυτόνομα υβριδικά συστήματα, τις νέες τεχνολογίες.
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Εκστρατείες κατά των Βυζαντινών (918–922)
Τον επόμενο χρόνο οι Βούλγαροι βάδισαν στις Κατασύρτες κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Οι Βυζαντινοί προσπάθησαν να δελεάσουν τους Βουλγάρους στα βόρεια, μακριά από την πρωτεύουσά τους, διεξάγοντας μία εκστρατεία στην πόλη Θερμά Ύδατα (Aquae Calidae), κοντά στο σύγχρονο Μπουργκάς. Ο Βυζαντινός διοικητής Πόθος Αργυρός έστειλε απόσπασμα υπό τον Μιχαήλ, γιο τού Μορολέοντα, για να παρακολουθεί τις κινήσεις των Βουλγάρων. Τα στρατεύματα τού Μιχαήλ τελικά ανακαλύφθηκαν και έπεσαν σε ενέδρα από τους Βουλγάρους. Αν και οι Βυζαντινοί προκάλεσαν σημαντικές απώλειες στους Βουλγάρους, αυτοί ηττήθηκαν. Ο Μιχαήλ τραυματίστηκε και κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και απεβίωσε.
Θεόδωρος Τσουκάτος
Προσωπική ζωή
Διαμένει μόνιμα στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος με την Καλλιόπη Χωριανοπούλου και έχουν μια κόρη.
Υπόθεση Siemens
Υπόθεση SIEMENS
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Εκστρατείες κατά των Βυζαντινών (918–922)
Μετά τη σύγκρουση στο Aquae Calidae, πρόσθετες βουλγαρικές δυνάμεις με επικεφαλής τον Μένικο και τον Καύκανο στάλθηκαν νότια. Διέσχισαν τα βουνά Στράντζα και ρήμαξαν την ύπαιθρο γύρω από την Κωνσταντινούπολη, απειλώντας τα ανάκτορα γύρω από τον Κεράτιο Κόλπο. Οι Βυζαντινοί κάλεσαν έναν μεγάλο στρατό, που περιλάμβανε στρατεύματα από τη φρουρά της πόλης, την αυτοκρατορική φρουρά και ναύτες από το ναυτικό, με διοικητή τον Πόθο Αργυρό και τον μέγα δούκα (ναύαρχο) Αλέξιο Μοσηλέ. Τον Μάρτιο τού 921 οι αντίπαλες δυνάμεις συγκρούστηκαν στη μάχη των Πηγών, όπου κατατροπώθηκαν οι Βυζαντινοί. Ο Πόθος Αργυρός μετά βίας γλίτωσε και ο Αλέξιος Μοσηλέ πνίγηκε, προσπαθώντας να επιβιβαστεί σε πλοίο. Το 922 οι Βούλγαροι κατέλαβαν την πόλη Βιζύη και έκαψαν τα ανάκτορα της αυτοκράτειρας Θεοδώρας κοντά στη βυζαντινή πρωτεύουσα. Ο Ρωμανός Α΄ προσπάθησε να τους αντιταχθεί, αποστέλλοντας στρατεύματα υπό τον Σακτίκιο. Ο Σακτίκιος επιτέθηκε στο βουλγαρικό στρατόπεδο, ενώ οι περισσότεροι στρατιώτες ήταν διασκορπισμένοι για να συγκεντρώσουν προμήθειες. Όταν οι βουλγαρικές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν ξανά και ενημερώθηκαν για την επίθεση, αντεπιτέθηκαν και νίκησαν τους Βυζαντινούς, τραυματίζοντας θανάσιμα τον διοικητή τους.
Θεόδωρος Τσουκάτος
Υπόθεση Siemens
To 2008 εθνικές διαστάσεις πήρε το σκάνδαλο Siemens  για το οποίο ο Θόδωρος Τσουκάτος μεσολάβησε να μεταφερθεί 1 εκ μάρκα στο ταμείο του ΠΑΣΟΚ από την εταιρεία Siemens και δη από τον Μιχάλη Χριστοφοράκο,. Τα χρήματα είχαν κατατεθεί σε λογαριασμούς άλλων προσώπων και στη συνέχεια σταδιακά μπήκαν στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ. Στην πρότασή του προς το Συμβούλιο Εφετών για την υπόθεση της Siemens, ο εισαγγελέας Γαληνός Μπρης αρχικά ζήτησε την παραπομπή 64 ατόμων, μεταξύ των οποίων και του Θεόδωρου Τσουκάτου, μόνο όμως για το αδίκημα της συνέργειας σε δωροδοκία, και όχι για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος.
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Προσπάθειες για βουλγαρο-αραβική συμμαχία
εναλλ.=A page from a medieval manuscript|δεξιά|μικρογραφία| Ο Συμεών Α΄ στέλνει απεσταλμένους στους Φατιμίδες, Σύνοψις Ιστοριών, χειρόγραφο της Μαδρίτης.
Θεόδωρος Τσουκάτος
Υπόθεση Siemens
12 χρόνια αργότερα κατά την διάρκεια της απολογίας του ο Θόδωρος Τσουκάτος υποστήριξε όσα είχε αναφέρει αρχικά το 2008. Η κατάθεσή του επιβεβαιώθηκε από κομματικά στελέχη που είχαν σχέση με τα οικονομικά του κόμματος (ταμίες).
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Προσπάθειες για βουλγαρο-αραβική συμμαχία
Μέχρι το 922, αν και οι Βούλγαροι έλεγχαν ολόκληρη σχεδόν τη βαλκανική χερσόνησο, o κύριος στόχος τού Συμεών Α΄ παρέμενε μακριά του. Ο Βούλγαρος μονάρχης γνώριζε ότι χρειαζόταν ναυτικό, για να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη. Ο Συμεών Α΄ αποφάσισε να στραφεί στον Aμπντουλάχ αλ-Μαχντί Μπιλάχ (βασ. 909–934), ιδρυτή και χαλίφης τού χαλιφάτου των Φατιμιδών. Κυβέρνησε το μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Αφρικής και αποτελούσε διαρκή απειλή για τις βυζαντινές κτήσεις στη Νότια Ιταλία. Αν και το 914 και οι δύο πλευρές είχαν συνάψει συνθήκη ειρήνης, από το 918 οι Φατιμίδες είχαν ανανεώσει τις επιθέσεις στις ιταλικές ακτές. Το 922 οι Βούλγαροι έστειλαν λαθραία απεσταλμένους μέσω της Ζαχλουμίας, πολιτείας τού συμμάχου τους Μιχαήλ, στην πρωτεύουσα του χαλίφη αλ-Μαχντίγια στις ακτές της Τυνησίας. Ο Συμεών Α΄ πρότεινε μία κοινή επίθεση στην Κωνσταντινούπολη, με τους Βούλγαρους να παρέχουν μεγάλο χερσαίο στρατό και τους Άραβες ναυτικό. Προτάθηκε ότι όλα τα λάφυρα θα μοιράζονταν ισομερώς, οι Βούλγαροι θα κρατούσαν την Κωνσταντινούπολη και οι Φατιμίδες θα αποκτούσαν τα βυζαντινά εδάφη στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία.
Θεόδωρος Τσουκάτος
Υπόθεση Siemens
Μεταξύ άλλων, ο Θεόδωρος Τσουκάτος κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ λέγοντας ότι «Με πέταξαν στα σκυλιά», ενώ έκανε λόγο για συνολική ιδιωτική χρηματοδότηση για το κόμμα που άγγιζε εκείνη την εποχή τις 16 δις δραχμές.
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Προσπάθειες για βουλγαρο-αραβική συμμαχία
Ο Aλ-Μαχντί Μπιλάχ αποδέχτηκε την πρόταση και έστειλε πίσω τους δικούς του απεσταλμένους για να συνάψουν τη συμφωνία. Στο δρόμο προς τη Ζαχλουμία το πλοίο κατελήφθη από τους Βυζαντινούς κοντά στις ακτές της Καλαβρίας και οι απεσταλμένοι των δύο χωρών στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Όταν ο Ρωμανός έμαθα για τις μυστικές διαπραγματεύσεις, οι Βούλγαροι φυλακίστηκαν, ενώ επετράπη στους Άραβες απεσταλμένους να επιστρέψουν στην Αλ Μαχντίγια με πλούσια δώρα για τον χαλίφη. Οι Βυζαντινοί έστειλαν τότε τη δική τους πρεσβεία στη Βόρεια Αφρική για να πλειοδοτήσουν τον Συμεών Α΄, και τελικά οι Φατιμίδες συμφώνησαν να μην βοηθήσουν τη Βουλγαρία. Άλλη μία προσπάθεια τού Συμεών Α΄ να συμμαχήσει με τους Άραβες καταγράφεται από τον ιστορικό αλ-Μασουντί στο βιβλίο του Λιβάδια χρυσού και ορυχεία πολυτίμων λίθων. Μία αραβική αποστολή από το χαλιφάτο των Αββασιδών υπό τον Θαμάλ αλ-Ντουλάφι αποβιβάστηκε στις ακτές τού Αιγαίου στη Θράκη και οι Βούλγαροι ήλθαν σε επαφή μαζί τους και έστειλαν απεσταλμένους στην Ταρσό. Ωστόσο, και αυτή η προσπάθεια απέτυχε να δώσει απτά αποτελέσματα.
Μετέπειτα χρόνια
εναλλ.=A page from a medieval manuscript|δεξιά|μικρογραφία| Οι Βούλγαροι καίνε την [[Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί|εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Πηγής, Χρονικόν τού Κ. Μανασσή.]]
Θεόδωρος Τσουκάτος
Αναφορές
Τσουκάτος
Τ Κατηγορία:Έλληνες φαρμακοποιοί
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Μετέπειτα χρόνια
Μετά την αποτυχία να εξασφαλίσει συμμαχία με τους Άραβες, τον Σεπτέμβριο του 923  ή 924  ο Συμεών Α΄ για άλλη μία φορά εμφανίστηκε στη Βυζαντινή Θράκη. Οι Βούλγαροι λεηλάτησαν τα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης, έκαψαν την εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Πηγής και στρατοπέδευσαν στα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Ο Συμεών Α΄ απαίτησε συνάντηση με τον Ρωμανό Α΄ για την καθιέρωση μίας προσωρινής εκεχειρίας για την αντιμετώπιση της σερβικής απειλής. Οι Βυζαντινοί, πρόθυμοι να σταματήσουν τις εχθροπραξίες, συμφώνησαν. Πριν από τη συνάντηση στο προάστιο Κοσμίδιο, οι Βούλγαροι έλαβαν προφυλάξεις και επιθεώρησαν προσεκτικά την ειδικά προετοιμασμένη εξέδρα: εξακολουθούσαν να θυμούνται την αποτυχημένη βυζαντινή απόπειρα δολοφονίας τού χαν Kρούμου (βασ. 803–814) κατά τις διαπραγματεύσεις στο ίδιο μέρος έναν αιώνα νωρίτερα, το 813.
"... Ο Συμεών έφτασε με μεγάλο στρατό, χωρισμένο σε πολλές μονάδες, άλλες οπλισμένες με χρυσές ασπίδες και χρυσές λόγχες, άλλες με ασημένιες ασπίδες και ασημένιες λόγχες, άλλες με όπλα σε κάθε χρώμα, και όλες ήταν καλυμμένες με σίδηρο." Συνεχιστής τού Θεοφάνη, Περί τού βουλγαρικού στρατού στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Ρωμανός Α΄ έφτασε πρώτος, ο Συμεών Α΄ εμφανίστηκε σε ένα άλογο περιτριγυρισμένος από επίλεκτους στρατιώτες, που φώναζαν στα ελληνικά "Δόξα στον Συμεών, τον αυτοκράτορα". Σύμφωνα με τα βυζαντινά χρονικά, αφού οι δύο μονάρχες αλληλοασπάστηκαν, ο Ρωμανός Α΄ απαίτησε από τον Συμεών να σταματήσει να χύνει χριστιανικό αίμα σε έναν περιττό πόλεμο και έκανε ένα μικρό κήρυγμα στον ηλικιωμένο Βούλγαρο ηγεμόνα, ρωτώντας πώς θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Θεό με όλο αυτό το αίμα στα χέρια του. Ο Συμεών Α΄ δεν είχε κάτι να απαντήσει. Ωστόσο, ο ιστορικός Mark Whittow σημειώνει, ότι αυτές οι μαρτυρίες δεν ήταν παρά επίσημες βυζαντινές ευχές, που συντάχθηκαν μετά το συμβάν. Ο μόνος υπαινιγμός τού τι πραγματικά συνέβη, ήταν μία αλληγορική ιστορία, ότι τη στιγμή που ολοκληρώθηκε η συνάντηση, φάνηκαν δύο αετοί να πετάνε υψηλά στον ουρανό, μετά συνεπλάκησαν και αμέσως χωρίστηκαν: ο ένας κατευθύνθηκε προς τα βόρεια προς τη Θράκη και ο άλλος πετούσε προς την Κωνσταντινούπολη. Αυτό θεωρήθηκε ως κακός οιωνός, που αντιπροσώπευε τις τύχες των δύο ηγεμόνων. Το προμήνυμα δύο αετών είναι ρητορικό υπονοούμενο, ότι στη συνάντηση ο Ρωμανός Α΄ αναγνώρισε τον αυτοκρατορικό τίτλο τού Συμεών Α΄ και την ισότητά του με τον Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο ο Ρωμανός Α΄ δεν επικύρωσε ποτέ τη συμφωνία κατά τη διάρκεια ζωής τού Συμεών Α΄, και οι αντιθέσεις μεταξύ των δύο πλευρών παρέμειναν άλυτες. Σε μία αλληλογραφία τού 925, ο βυζαντινός Αυτοκράτορας επέκρινε τον Συμεών Α΄, που αποκαλούσε τον εαυτό του «αυτοκράτορα των Βουλγάρων και των Ρωμαίων» και ζήτησε την επιστροφή των κατακτημένων φρουρίων στη Θράκη.
Το 926 οι Βούλγαροι έστειλαν στρατό για να εισβάλουν στο βασίλειο της Κροατίας, για να εξασφαλίσουν τα μετόπισθέν τους, για μία νέα επίθεση στην Κωνσταντινούπολη. Ο Συμεών Α΄ έβλεπε το κροατικό κράτος ως απειλή, επειδή ο βασιλιάς Toμισλάβ (βασ. 910–928) ήταν σύμμαχος τού Βυζαντίου και δεχόταν τους εχθρούς τού Συμεών Α΄. Οι Βούλγαροι βάδισαν στο κροατικό έδαφος, αλλά υπέστησαν πλήρη ήττα από τους Κροάτες. Αν και η ειρήνη αποκαταστάθηκε γρήγορα με την παπική μεσολάβηση, ο Συμεών Α΄ σνέχισε να προετοιμάζεται για μία επίθεση στη βυζαντινή πρωτεύουσα. Ήταν προφανές ότι οι βουλγαρικές απώλειες δεν ήταν σημαντικές, διότι μόνο ένα μικρό μέρος τού συνόλου τού στρατού είχε σταλεί να πολεμήσει τους Κροάτες. Ο Βούλγαρος μονάρχης φαινόταν ασφαλής, με την πεποίθηση ότι ο βασιλιάς Τομισλάβ θα τηρούσε την ειρήνη. Ωστόσο, όπως και ο προκάτοχός του Kρούμος, ο Συμεών Α΄απεβίωσε εν μέσω των προετοιμασιών για επίθεση στην Κωνσταντινούπολη στις 27 Μαΐου 927, εξήντα τριών ετών. d[›]
Συνθήκη ειρήνης
Τον Συμεών Α΄ διαδέχθηκε ο δευτερότοκοος γιος του Πέτρος Α΄ (βασ. 927–969). Στην αρχή της βασιλείας τού Πέτρου, το πρόσωπο με τη μεγαλύτερη επιρροή στην αυλή ήταν ο εκ μητρός θείος του Γεώργιος Σουρσουβούλ, ο οποίος υπηρέτησε στην αρχή ως αντιβασιλιάς τού νεαρού μονάρχη. Όταν ανέβηκε στον θρόνο, ο Πέτρος Α΄ και ο Γεώργιος Σουρσουβούλ ξεκίνησαν μία εκστρατεία στη Βυζαντινή Θράκη, κατεδαφίζοντας τα φρούρια της περιοχής, που κατείχαν μέχρι τότε οι Βούλγαροι. Η επιδρομή προοριζόταν ως επίδειξη ισχύος και από θέση ισχύος αυτή οι Βούλγαροι πρότειναν ειρήνη. Και οι δύο πλευρές έστειλαν αντιπροσωπείες στη Μεσημβρία, για να συζητήσουν τους προκαταρκτικούς όρους. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι να συμφωνηθούν οι τελικές διατάξεις. Τον Νοέμβριο τού 927 ο Πέτρος Α΄ έφτασε στη βυζαντινή πρωτεύουσα και τον δέχθηκε προσωπικά ο Ρωμανός Α΄ Στο παλάτι των Βλαχερνών οι δύο πλευρές υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης, που επισφραγίστηκε με γάμο μεταξύ τού Βούλγαρου μονάρχη και της εγγονής τού Ρωμανού Α΄ Μαρίας Λεκαπηνής. Με την ευκαιρία αυτή η Μαρία μετονομάστηκε συμβολικά σε Ειρήνη. Στις 8 Οκτωβρίου 927 ο Πέτρος Α΄ και η Ειρήνη παντρεύτηκαν σε μία πανηγυρική τελετή, στην εκκλησία της Αγ. Μαρίας της Άνοιξης, την ίδια εκκλησία που ο Συμεών Α΄ είχα καταστρέψει μερικά χρόνια νωρίτερα και αυτή είχε ξανακτιστεί.
εναλλ.=A medieval seal|δεξιά|μικρογραφία| Μολύβδινη σφραγίδα των ετών 927-969 με τον Χριστό Παντοκράτορα στη μία όψη, και στην άλλη τον τσάρο ΠέτροΑ΄ και την τσαρίνα Ειρήνη Λεκαπηνή να κρατούν σταυρό μεταξύ τους. 20 χλστ., 7,36 γραμ.
Με τους όρους της συνθήκης, οι Βυζαντινοί αναγνώρισαν επίσημα τον αυτοκρατορικό τίτλο των Βουλγάρων μοναρχών, αλλά επέμεναν στη διατύπωση ότι ο αυτοκράτορας των Βουλγάρων θεωρείται «πνευματικός γιος» τού Βυζαντινού Αυτοκράτορα. Παρά τη διατύπωση, ο τίτλος των Βουλγάρων ηγεμόνων ισοδυναμούσε με εκείνον των βυζαντινών ομολόγων τους. Η Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίστηκε επίσης ως ανεξάρτητο Πατριαρχείο, καθιστώντας έτσι την πέμπτη αυτοκέφαλη Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία μετά τα Πατριαρχεία Κωνσταντινούπολης, Αλεξάνδρειας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων και την πρώτη εθνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η συνθήκη προέβλεπε περαιτέρω ανταλλαγή αιχμαλώτων και ετήσιο φόρο, που έπρεπε να καταβάλλουν οι Βυζαντινοί στη Βουλγαρική αυτοκρατορία. Η συνθήκη αποκατέστησε τα σύνορα περίπου σύμφωνα με τις γραμμές που συμφωνήθηκαν το 904: οι Βούλγαροι επέστρεψαν το μεγαλύτερο μέρος των κατακτήσεων τού Συμεών Α΄ στη Θράκη, τη Θεσσαλία και την Ελλάδα και διατήρησαν σταθερό έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας και στο μεγαλύτερο μέρος της Ηπείρου. Έτσι, ο Πέτρος Α΄ κατάφερε να επιτύχει όλους τους στόχους τού πατέρα του, εκτός από την Κωνσταντινούπολη.
Συνέπειες
Κατά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, ο Πέτρος αντιμετώπισε εξεγέρσεις από δύο από τα τρία αδέλφια του, τον Ιωάννη το 928 και τον Μιχαήλ το 930, αλλά και οι δύο αυτές καταπνίγηκαν. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της διακυβέρνησής του μέχρι το 965, ο Πέτρος προήδρευσε μίας Χρυσής Εποχής τού βουλγαρικού κράτους, σε μία περίοδο πολιτικής εξυγίανσης, οικονομικής επέκτασης και πολιτιστικής δραστηριότητας. Μία πραγματεία τού σύγχρονου Βουλγάρου ιερέα και συγγραφέα Κοσμά τού Ιερέα, περιγράφει μία πλούσια βουλγαρική ελίτ, που είχε βιβλία και έκτιζε μοναστήρια, και τα διατηρημένα υλικά στοιχεία από την Πρεσλάβα, το Koστούρ/Καστοριά και άλλες τοποθεσίες υποδηλώνουν μία πλούσια και οικιστική εικόνα της Βουλγαρίας τού 10ου αι. Η επιρροή των ευγενών της γης και τού ανώτερου κλήρου αυξήθηκε σημαντικά σε βάρος των προσωπικών προνομίων των αγροτών, προκαλώντας τριβές στην κοινωνία. Ο Κοσμάς ο Ιερέας κατηγόρησε τους Βούλγαρους ηγούμενους και επισκόπους για απληστία, λαιμαργία και αμέλεια προς το ποίμνιό τους. Σε εκείνο το σκηνικό κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Πέτρου προέκυψε ο Βογομυλισμός – μια δυαδική αιρετική σέκτα, που στις επόμενες δεκαετίες και αιώνες εξαπλώθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, στη βόρεια Ιταλία και στη νότια Γαλλία (βλ. Καθαροί). Η στρατηγική θέση της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας παρέμενε δύσκολη. Η χώρα περικυκλώθηκε από επιθετικούς γείτονες : οι Μαγυάροι στα βορειοδυτικά, οι Πετσενέγκοι και η αυξανόμενη δύναμη των Ρως τού Κιέβου στα βορειοανατολικά και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία στα νότια, η οποία παρά την ειρήνη αποδείχθηκε αναξιόπιστος γείτονας.
Η συνθήκη ειρήνης επέτρεψε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία να συγκεντρώσει τους πόρους της στο παρακμάζον χαλιφάτο των Αββασιδών στα ανατολικά. Υπό τον ταλαντούχο στρατηγό Ιωάννη Κουρκούα οι Βυζαντινοί ανέτρεψαν την πορεία των βυζαντινο-αραβικών πολέμων, κερδίζοντας εντυπωσιακές νίκες επί των μουσουλμάνων. Μέχρι το 944 είχαν κάνει επιδρομές στις πόλεις Άμιδα, Δάρα και Νίσιβη στον μέσο Ευφράτη και πολιόρκησαν την Έδεσσα. Οι αξιοσημείωτες βυζαντινές επιτυχίες συνεχίστηκαν υπό τον Νικηφόρο Φωκά, ο οποίος κυβέρνησε ως Αυτοκράτορας μεταξύ 963 και 969, με την ανακατάληψη της Κρήτης το 961 και την ανάκτηση ορισμένων εδαφών στη Μικρά Ασία. Η αυξανόμενη βυζαντινή εμπιστοσύνη και δύναμη, ώθησε τον Νικηφόρο Φωκά να αρνηθεί την πληρωμή τού ετήσιου φόρου στη Βουλγαρία το 965  Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μία εισβολή των Ρώσων στη Βουλγαρία το 968-971, η οποία οδήγησε σε μία προσωρινή κατάρρευση τού βουλγαρικού κράτους και σε έναν σκληρό βυζαντινό-βουλγαρικό 50ετή πόλεμο μέχρι την κατάκτηση της Βουλγαρικής αυτοκρατορίας από τους Βυζαντινούς το 1018.
Ιππόλυτος (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Φέρντιναντ Βέσσελς
Ο Φέρντιναντ Βέσσελς (γερμ. Ferdinand Wessels, 1899 - 1950) υπήρξε γερμανός πολιτικός με το σοσιαλδημοκρατικό κόμα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1899 στην Μπούργκσταϊνφουρτ. Βιοπορίστηκε ως εργάτης σε φάμπρικα τούβλων από το 1927 μεχρι το 1935, και μετά έγινε καπνεργάτης. Γράφτηκε στην Ες Πε Ντε το 1933, και αφού υπηρέτησε φαντάρος στον δεύτερο παγκόσμιο, έγινε βουλευτής και εκλέχτηκε στον βρετανικό σέκτορ, όπου διετέλεσε βουλευτής.
Απεβίωσε στις 26 Σεπτεμβρίου 1950 στην γενέτειρά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Βραχναίικα Πατρών Αχαΐας
Τα Βραχναίικα (παλαιότερη γραφή: Βραχνέικα) είναι παραθαλάσσιο χωριό του Νομού Αχαΐας, το οποίο απέχει 12 χιλιόμετρα από την Πάτρα. Υπάγεται διοικητικά από 1/1/2011 στο διευρυμένο Δήμο Πατρέων αποτελώντας τον κυριότερο οικισμό της ομώνυμης δημοτικής κοινότητας. Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 2.571 κατοίκους.
Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Βραχναίικα / Vrachneika".
Ονομασία
Η ονομασία Βραχναίικα προέρχεται από το ορεινό χωριό Βραχνί Καλαβρύτων από όπου προέρχονται οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής. Η κατάληξη -αίικα ή -έικα είναι συνηθισμένη στην Αχαΐα και ερμηνεύεται ως "καλύβια ή σπίτια". Αντιστοίχως, τα Βραχναίικα ερμηνεύονται ως "Βραχναίικα καλύβια/σπίτια", δηλ. "καλύβια/σπίτια των Βραχναίων". Η κωμόπολη φέρει επίσης την ονομασία "Άγιος Βασίλειος", που δεν χρησιμοποιείται ωστόσο και τόσο συχνά, η οποία προέρχεται ως τοπωνύμιο από την περίοδο που η περιοχή ακατοίκητη ακόμα ανήκε στο χωριό Δρεσθενά. Άγιος Βασίλειος ονομάζεται και ο κεντρικός Ιερός Ναός του οικισμού.
Στοιχεία διοικητικής εξέλιξης
Ο οικισμός των Βραχναίικων την περίοδο 1997-2010 αποτελούσε την έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του «καποδιστριακού» Δήμου Βραχναίικων ενώ υπήρξε και η έδρα του δήμου. Πριν το 1997 υπήρξε ανεξάρτητη κοινότητα. Η σύγχρονη Δημοτική Κοινότητα Βραχναίικων περιλαμβάνει τους οικισμούς, παλαιότερα και κοινότητες, Σταυρός (Δρεσθενά) και Μοιραίικα. Στη σύγχρονη Δημοτική Ενότητα Βραχναίικων, τον πρώην καποδιστριακό δήμο Βραχναίικων, ανήκουν επίσης οι τοπικές κοινότητες των οικισμών Τσουκαλαίικα, Μονοδένδρι, Καμίνια και Θεριανό. μικρογραφία|Ο κεντρικός δρόμος των Βραχναίικων. μικρογραφία|Μέρος της παραλίας των Βραχναίικων. μικρογραφία|Ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός Βραχναίικων.
Ιστορία
Η ευρύτερη περιοχή των Βραχναίικων πιστεύεται ότι κατοικείτο την προϊστορική και νεολιθική εποχή, γιατί έχουν βρεθεί λίθινα εργαλεία και μυκηναϊκά νεκροταφεία αλλά ακόμα όχι οικισμοί. Κατά την αρχαιότητα στην περιοχή του δήμου Βραχνέικων σύμφωνα με την περιγραφή του Παυσανία υπήρχε η αρχαία πόλη Ώλενος η θέση της οποίας δεν έχει βρεθεί ακόμα. Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης που έχουν βρεθεί και ανασκαφεί ανάγονται στη Ρωμαιοκρατία, είναι κυρίως αγροικίες και τμήμα του δημόσιου δρόμου που ένωνε την Πάτρα με τη Δύμη. Κατά τον Μεσαίωνα υπάρχει μαρτυρία από περιηγητές για πύργο στην περιοχή. Την περίοδο αυτή η περιοχή που βρίσκονται σήμερα τα Βραχναίικα ερημώθηκε από μόνιμους κατοίκους, ενώ σε απογραφές αναφέρονται μόνο τα χωριά Δρεσθενά και Τσουκαλά σε κοντινή απόσταση.
Κατά την Ενετοκρατία και την Τουρκοκρατία η περιοχή ανήκε στο χωριό Δρεσθενά, και ονομαζόταν "Άγιος Βασίλειος". Ήταν δε σε μεγάλη έκταση δασώδες. Κατά την Τουρκοκρατία η περιοχή αναφέρεται ότι είχε πολλές καλλιεργήσιμες εκτάσεις και τσιφλίκια Οθωμανών. Μετά την επανάσταση του 1821 τα Οθωμανικά τσιφλίκια έγιναν εθνικές γαίες. Αναφέρεται ότι τα Βραχναίικα χρησιμοποιήθηκαν ως βοσκότοποι από ποιμένες του χωριού Σούλι Αχαΐας μέχρι που μοιράστηκαν σε καλλιεργητές, ένας από τους οποίους ήταν και ο Γεώργιος Σωτηριάδης από την Κερπινή της Επαρχίας Καλαβρύτων.
Ο Σωτηριάδης για την καλλιέργεια των αγροτικών εκτάσεων που είχε καλούσε συμπατριώτες του από το Βραχνί οι οποίοι τότε κατέβαιναν στα πεδινά και δούλευαν στις σταφίδες. Από το 1837 αναφέρονται μόνιμες εγκαταστάσεις Βραχναίων αλλά οικισμός αναφέρεται πρώτη φορά το 1858 σαν "Άγιος Βασίλειος-Βραχναίικα" και ανήκε στο χωριό Δρεσθενά. Το 1922-23 στη κωμόπολη εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία κυρίως από το Αϊδίνιο και σε άγνωστο χρόνο οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού Δρεσθενά.
Στα Βραχναίικα με την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου Πελοποννήσου το 1882 αρχικά δημιουργήθηκε στάση και το 1915 σιδηροδρομικός σταθμός. Από το 1930 συνδέθηκε με την πόλη της Πάτρας με αστική συγκοινωνία, λεωφορεία, τη γραμμή 5 που διατηρείται έως σήμερα. Από το 1920 η κοινότητα εξυπηρετούνταν με συσκευή τηλεφώνου και από το 1936 με ταχυδρομικό και τηλεγραφικό κέντρο ενώ ηλεκτροδοτήθηκε πρώτη φορά το 1932. Έχει δημοτικό σχολείο από το 1936, οπού κατεδαφίστηκε το 2008 και ξανακτίστηκε.· μάλιστα δημιουργήθηκαν ένα αρρένων και ένα θηλέων, Γυμνάσιο από το 1977 και Λύκειο από το 1981.
Πολιτική ιστορία
Με το Β.Δ. 8/4/1835 τα Βραχναίικα αποτέλεσαν οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Δρεσθενών του Δήμου Μεσσάτιδος. Με το Β.Δ. 3/7/1836 ο Δήμος Μεσσάτιδος συγχωνεύτηκε, στην ουσία απορροφήθηκε, με τον δήμο Πατρέων και τα Βραχναίικα πάντα σαν οικισμός των Δρεσθενών εντάχτηκε στον Δήμο της Πάτρας.
Το 1912 με τον Ε.τ.Κ. 14/2/1912 και τον νόμο ΔΝΖ΄ 4057 διαλύθηκαν οι δήμοι και τα Βραχναίικα μαζί με τα Δρεσθενά και το Μονοδένδρι αποτέλεσαν την ανεξάρτητη κοινότητα Βραχναίικων. Το 1915 στην κοινότητα εντάχτηκε και ο οικισμός Μοιρέικα που το 1954 εντάχτηκε στην κοινότητα Θεριανού. Το 1929 αποσπάστηκε το Μονοδένδρι για να γίνει ανεξάρτητη κοινότητα, και το 1940 προστέθηκαν στην κοινότητα οι οικισμοί Γκερμπεσαίικα και Φλάμπουρας.
Το 1998 με το Σχέδιο Καποδίστριας η κοινότητα Βραχναίικων αποτέλεσε ανεξάρτητο Δήμο με την προσθήκη των πρώην κοινοτήτων Θεριανό, Καμίνια, Μονοδένδρι, Τσουκαλαίικα και των οικισμών Ανεμόμυλος, Δρεσθενά και Μοιραίικα. Τελευταίος πρόεδρος ήταν ο μετέπειτα δήμαρχος Παύλος Γριτσώνης. Ο δήμος σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 4.805 μόνιμους κάτοικουςκους, το Δημοτικό Διαμέρισμα Βραχναίικων είχε 2.810 μόνιμους κάτοικους ενώ ο καθαυτό οικισμός των Βραχναίικων είχε 2.626 μόνιμους κάτοικους.
Συνοικισμοί των Βραχναιίκων
Στα Βραχναίικα ανήκουν και μερικοί συνοικισμοί, που δεν βρίσκονται εντός του καθαυτό οικισμού, όπως η Λάκκα, οι Λάκκες, τα Παξιμαδαίικα, τα Πολλά Αλώνια (ή Πολλαλώνια), ο Φλάμπουρας.
Σεισμοί
Τα Βραχναίικα έχουν πληγεί επανειλημμένα από σεισμούς, ενώ οι πιο πρόσφατοι μεγάλης έντασης σεισμοί που προκάλεσαν αρκετά πλήγματα ήταν το 1993 και το 2008, όταν κατέρρευσαν ή και κατεδαφίστηκαν λόγω των ανεπανόρθωτων ζημιών πολλά παλιά σπίτια και υποδομές. Επίσης υπέστη σοβαρές ζημιές το δημοτικό σχολείο Βραχναίικων, το οποίο κατεδαφίστηκε εξολοκλήρου και κτίστηκε απ' την αρχή και τέθηκε σε πλήρη λειτουργία το 2016.
Αθλητισμός
Ο σύλλογος θεωρείται συνέχεια άλλων συλλόγων που προϋπήρξαν αυτού με πρώτο τον Ποδοσφαιρικό Σύλλογο Βραχναίικων, που ιδρύθηκε το 1929, και δεύτερο την Παμβραχνιακή (ή Παμβραχνιακό), που ιδρύθηκε το 1952, οι οποίοι συγχωνεύτηκαν το 1960 για να δημιουργήσουν τον τωρινό Διαγόρα Βραχναίικων. Το 1938, επίσης, είχε ιδρυθεί και η ΕΟΝ Βραχναίικων με αθλητικό τμήμα. Πρώτος πρόεδρος του Διαγόρα ήταν ο Άγγελος Κανελλόπουλος.
Η ποδοσφαιρική ομάδα του την περίοδο 2017-18 αγωνίστηκε στον 5ο Όμιλο της Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία. Έδρα του Διαγόρα είναι το Δημοτικό Γήπεδο Βραχναίικων όπου το 2010 τοποθετήθηκε πλαστικός χλοοτάπητας. Έχει αναδειχτεί Πρωταθλητής ΕΠΣ Αχαΐας τις περιόδους 2007-08 και 2016-2017, Κυπελλούχος ΕΠΣ Αχαΐας την περίοδο 2011-12, καθώς και Κυπελλούχος Super Cup ΕΠΣ Αχαΐας την περίοδο 2017-18.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Βραχναίικων Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Φωτεινό Άρτας
Γεωγραφία
Το Φωτεινό βρίσκεται σε απόσταση 18 χλμ. νοτιοανατολικά της Άρτας, στα όρια των νομών Άρτας και Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Κομποτίου του δήμου Νικολάου Σκουφά της Περιφερειακής Ενότητας Άρτας. Το 1991 είχε 304 κατοίκους, ενώ το 2001 374. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, το χωριό είχε πληθυσμό 178 κατοίκων. Η έκταση του χωριού είναι 8.953 και του Δήμου 38.486 στρέμματα. . Ο οικισμός έχει θέα προς όλες τις κατευθύνσεις. Από τον οικισμό διακρίνονται: η Άρτα και η πεδιάδα της με τα χωριά της, ο Αμβρακικός κόλπος με την Πρέβεζα στο βάθος, τα Ακαρνανικά όρη με την Αμφιλοχία αριστερά τους, το Ζάλογγο, η οροσειρά του Γαβρόγου με την ιστορική Σκουληκαριά στους πρόποδές της, το Ξηροβούνι προς τα βορειοδυτικά του με το ιστορικό Γρίμποβο, ιστορικές τοποθεσίες του Βάλτου, καθώς και τα Τζουμέρκα που υψώνονται προς βορρά. Λέγεται πως είναι το χωριό στο οποίο πέρασε τα παιδικά της χρόνια η γνωστή ναυτικός Κασσελούρη Παρασκευή.
Ιστορία
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Χώσιανα και με αυτό το όνομα εμφανίζεται το 1696 σε ιστορικό ντοκουμέντο σύμφωνα με το οποίο τα χωριά των Τζουμέρκων, Ραδοβιζίων, Άρτας ζητούσαν από την Ενετική Δημοκρατία να τα προστατεύσει από τους πειρατές/κουρσάρους, έναντι αμοιβής. - Χώσιανα 5 ρεάλια το χρόνο - Κομπότι 25 - Μεγάρχη και Σελλάδες 15 - Άνω-Πέτρα 5 - Κλειστό 4 - Ζυγό 3 - Κλειδί 3. (σελ.101 )
Το 1899 μια νέα εκκλησία χτίζεται στη θέση μιας μικρής παλιάς. (σελ.104 ) Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, η εκκλησία ξεκίνησε να χτίζεται το 1911 και τέλειωσε το 1912. Η παλιά εκκλησία, Κοιμήσεως της Θεοτόκου όπως και η καινούργια, είχε επιγραφή που έλεγε ότι είχε χτιστεί το 1111. Το 1973 γκρεμίζεται η δεύτερη εκκλησία και στη θέση της χτίζεται η σημερινή με την επίβλεψη του παπά Μάρκου Κασσελούρη.
Στις 3 Μαρτίου 1943, την περίοδο της κατοχής, οι Ιταλοί έπιασαν 60 αιχμαλώτους και σκότωσαν τους: Τριάδα Κασσελούρη, Θωμά Πανέτα, Νίκο Πανέτα, Γιώργο Καραθάνο, Δημήτριο Ι. Σιάκα. Στις 17 Μαρτίου ελευθέρωσαν τους αιχμαλώτους. (σελ.71 )
Διοικητικά
Το 1947 συστάθηκε η κοινότητα Χωσιάνων με το ΦΕΚ 186/10.08.1947. Μέχρι τότε ήταν μέρος της κοινότητας της Άνω-Πέτρας. (σελ.117 ). Το 1953 με το ΦΕΚ 195/23.07.1953 αλλάζει το όνομα της κοινότητας από Χώσιανα σε Φωτεινό. (σελ.98 ) και το 1997 με τον νόμο 2539/1997 (Καποδίστρια) η κοινότητα έγινε Δ.Δ. του Δήμου Κομποτίου, μέχρι την κατάργηση του τελευταίου το 2011 και την ένταξή του στον νέο δήμο Νικολάου Σκουφά.
Υποσημειώσεις - Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Νικολάου Σκουφά Κατηγορία:Δήμος Κομποτίου
Μάχη της Ρεκάς
Η μάχη της Ρεκάς (Παρνασσίδα Φωκίδας, 9 Σεπτεμβρίου 1942), ήταν η πρώτη ένοπλη σύγκρουση που σημειώθηκε στην κατεχόμενη Ελλάδα, μεταξύ ομάδας ανταρτών του Ε.Λ.Α.Σ. και ιταλικού στρατιωτικού τμήματος. Το γεγονός αυτό, ουσιαστικά σηματοδοτεί την επίσημη έναρξη της ένοπλης πάλης του ελληνικού λαού για την αποτίναξη του ζυγού των ξένων κατακτητών. Πρωταγωνιστής της σύγκρουσης υπήρξε ο αρχικαπετάνιος του Ε.Λ.Α.Σ. Άρης Βελουχιώτης, ο οποίος συνέλαβε την ιδέα να προκαλέσει ένα σημαντικό χτύπημα κατά των Ιταλών στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, μετά την περιήγηση του ίδιου σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή προς διερεύνηση των συνθηκών που επικρατούσαν.
Οι Έλληνες αντάρτες, με επικεφαλής τον Άρη και υπαρχηγό τον μόνιμο αξιωματικό του ελληνικού στρατού, νεαρό τότε ανθυπολοχαγό Δημ. Δημητρίου ("Νικηφόρο") είχαν μετακινηθεί στις 8 Σεπτεμβρίου έως την κορυφή της Γκιώνας, όταν αντελήφθηκαν την παρουσία εχθρικής ομάδας 50 περίπου ανδρών, που προέρχονταν από την Άμφισσα. Οι Ιταλοί έσπευσαν να βρουν κατάλυμα σε μια χαράδρα της οροσειράς, στη θέση "Ρέκα" ή "Ρυκά", όπου και πέρασαν τη νύχτα. Έπειτα από νυκτερινή παρακολούθηση, οι αντάρτες τους χτύπησαν αιφνιδιαστικά το ξημέρωμα. Η μάχη έληξε σύντομα, με νικητές τους άνδρες του Ε.Λ.Α.Σ. Όσοι Ιταλοί γλύτωσαν από τα πυρά (12 άνδρες με έναν ανθυπολοχαγό) συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Παρότι ο Άρης και οι σύντροφοί του αρχικά δεν είχαν σκοπό να τους πειράξουν αλλά επεδίωξαν να τους ανταλλάξουν με Έλληνες πολιτικούς κρατουμένους, τελικά τους πέρασαν από ανταρτοδικείο και τους εκτέλεσαν λίγες μέρες αργότερα. Ο απόηχος της μάχης υπήρξε ενθαρρυντικός και συνέβαλε στην εξύψωση του ηθικού των κατοίκων ολόκληρης της Στερεάς Ελλάδας. Υπήρξαν ωστόσο και δυσμενείς επιπτώσεις, όπως η πυρπόληση και ολοσχερής καταστροφή του χωριού Προσήλιο.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Φωκίδας Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ Κατηγορία:1942 Κατηγορία:Μάχες ιταλικού στρατού Κατηγορία:Ιταλική κατοχή της Ελλάδας
Ίχνος (αποσαφήνιση)
Η λέξη ίχνος μπορεί να αναφέρεται σε: