cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμμετοχή της Ιρλανδίας στη Eurovision
Ρεκόρ
Η Ιρλανδία κατέχει το ρεκόρ για το μεγαλύτερο αριθμό από νίκες: επτά νίκες συμπεριλαμβανομένων τριών συνεχόμενων νικών. Η χώρα κατέκτησε επίσης τη δεύτερη θέση τέσσερις φορές και μια φορά την τρίτη θέση.
Η Ιρλανδία είναι μια από τις λίγες χώρες που πέτυχαν διαδοχικές νίκες (μαζί με την Ισπανία, το Λουξεμβούργο και το Ισραήλ) και η μόνη χώρα που κέρδισε διαδοχικά τρεις φορές και το έθνος κέρδισε και πάλι το 1996, δηλαδή τέσσερις νίκες μέσα σε πέντε χρόνια.
Η Ιρλανδία είναι η μόνη χώρα που φιλοξενεί διαδοχικά τον Διαγωνισμό και είναι μία από τις οκτώ χώρες που ποτέ δεν απέρριψε την ευκαιρία να φιλοξενήσει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Από 51 εμφανίσεις και 44 τελικούς, η Ιρλανδία έφθασε στην πρώτη δεκάδα 31 φορές και την πρώτη πεντάδα 18 φορές. Μέχρι το 2016, η Ιρλανδία δεν έχει φτάσει την πρώτη πεντάδα από το 1997.
Η Ιρλανδία κατέχει το ρεκόρ για τους περισσότερους πόντους από μία χώρα σε ένα έτος (μαζί με τη Γαλλία) στο σύστημα ψηφοφορίας «ένας βαθμός ανά κριτή», επιτυγχάνοντας εννέα ψήφους από τους πιθανούς δέκα από το Βέλγιο (το 1970). Η Γαλλία είχε επιτύχει το ίδιο επίτευγμα το 1958.
Η Ιρλανδία έχει κατά μέσο όρο 74 βαθμούς ανά διαγωνισμό, το υψηλότερο κατά μέσο όρο δύο βαθμών πάνω από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιτελικού του διαγωνισμού τραγουδιού Eurovision του 2014, αποκαλύφθηκε ότι το δίδυμο, Jedward, κατέχει δύο ρεκόρ Eurovision: τα υψηλότερα μαλλιά (18,9 εκ.) και τα μεγαλύτερα μαξιλάρια ώμων.
Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision
Η Ιρλανδία ήταν μία από τις δύο χώρες που είχε δύο συμμετοχές στο Congratulations με τα νικητήρια τραγούδια του (What's Another Year) και του  (Hold Me Now), και τα δύο του Τζόνι Λόγκαν. Ο Ιρλανδός οικοδεσπότης του 1997 Ronan Keating εμφανίστηκε. Ο Johnny Logan παρουσίασε το νέο του "When a Woman Loved a Man". Οι Ιρλανδοί νικητές, Τσάρλι ΜακΓκέττιγκαν και Λίντα Μάρτιν, ερμήνευσαν τα περισσότερα από τα τραγούδια με τον Τζέικομπ Σβέιστρουπ που εκπροσώπησε τη Δανία το 2005. Τελικά αποκαλύφθηκε μετά την παράσταση το "Hold Me Now" του Johnny Logan ψηφίστηκε το τρίτο πιο αγαπημένο τραγούδι στα πρώτα πενήντα χρόνια της Eurovision. Ο Marty Whelan υπέβαλε σχολιασμό του διαγωνισμού για την Ιρλανδία στο RTÉ.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Στατιστικά, η Ιρλανδία είναι η 11η καλύτερη χώρα στην πρόβλεψη του νικητή του διαγωνισμού. Από 32 φορές από την έγκριση του σημερινού συστήματος ψηφοφορίας το 1975 (και εξαιρουμένων των ετών κατά τα οποία η ίδια η Ιρλανδία ήταν ο νικητής, δεδομένου ότι οι χώρες δεν μπορούν να ψηφίσουν μόνοι τους), η Ιρλανδία έχει απονείμει κατά μέσο όρο 8,5 μονάδες στο νικητήριο τραγούδι. Η Ιρλανδία έδωσε 12 φορές στο νικητήριο τραγούδι 12 φορές (1979, 1982, 1984, 1985, 1986, 1989, 1990, 1997, 2000, 2012, 2013 και 2014). Μόνο δύο φορές, το 2003 και το 2011, η Ιρλανδία δεν κατάφερε να αποδώσει κανένα σημείο στο νικητήριο τραγούδι.
Ως το 2022, το ιστορικό ψηφοφορίας της Ιρλανδίας έχει ως εξής:
Διοργανώσεις
Η Ιρλανδία είναι η μόνη χώρα που φιλοξένησε πολλούς διαγωνισμούς συνεχόμενα: τρεις διαδοχικούς διαγωνισμούς μεταξύ 1993 και 1995. Έξι από τους επτά διαγωνισμούς που πραγματοποιήθηκαν στην Ιρλανδία διοργανώθηκαν στο Δουβλίνο, από αυτούς οι τρείς στο Θέατρο Πόιντ, οι δύο στο RDS και ένας στο Gaiety Theatre. Επιπλέον, ο Διαγωνισμός του 1993 διοργανώθηκε στο Μίλστριτ της Κομητείας Κορκ. Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού του 1994, το χορευτικό συγκρότημα Riverdance έκανε το ντεμπούτο του ως ενδιάμεση διαλειμματική πράξη.
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Ιρλανδία
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών
Με τα χρόνια ο σχολιασμός για το RTÉ έγινε από αρκετούς έμπειρους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς παρουσιαστές, όπως οι Λάρι Γκόγκαν, Τζίμι Γκρίλι, Γκέι Μπάιρνε, Ρόναν Κόλινς, Πατ Κένι και Μάικ Μέρφι. Ωστόσο, ο Μάρτι Ουέλαν είναι ο τηλεοπτικός σχολιαστής της RTÉ από το 2000, παρόλο που ο ίδιος ο Ουέλαν είχε σχολιάσει προηγουμένως την εκδήλωση του 1987. Η Ιρλανδία δεν συμμετείχε στην έκδοση του 1983 στη Γερμανία, ούτε έστειλε σχολιαστή στο Μόναχο εκείνο το έτος, αλλά αντ' αυτού τον μετέδωσε μέσω του BBC με τον Τέρι Ουόγκαν ως σχολιαστή, ο οποίος καλωσόρισε τους θεατές στην Ιρλανδία κατά την εισαγωγή του. Το RTÉ Radio, ωστόσο, παρείχε σχόλια από τον Μπρένταν Μπάλφε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιρλανδια Eurovision
Σκιάθος (πόλη)
Η Σκιάθος είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου νησιού, του Δήμου Σκιάθου και της Περιφερειακής Ενότητας Σποράδων. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος του νησιού και έχει πληθυσμό 4.883 κατοίκους σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Όλες οι δημόσιες υπηρεσίες του νησιού στεγάζονται στην πόλη της Σκιάθου. Στην πόλη υπάρχουν 3 νηπιαγωγεία, 2 δημοτικά σχολεία, 1 γυμνάσιο και 1 λύκειο. Τα αξιοθέατα που μπορεί να δει κανείς είναι το σπίτι του μεγάλου πεζογράφου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Επίσης υπάρχουν υποδομές όπως αερολιμένας, δημοτικό στάδιο ποδοσφαίρου, κλειστό γήπεδο καλαθοσφαίρισης και κέντρο υγείας. Το Λιμάνι της Σκιάθου συνδέεται ακτοπλοϊκά με τον Βόλο τον Άγιο Κωνσταντίνο Φθιώτιδας τη Σκόπελο (Λουτράκι Γλώσσας) την Αλόννησο και το Μαντούδι Ευβοίας (Κυμάσι).
Αρχαιότητα
Στα αρχαία χρόνια η Σκιάθος έπαιξε σπουδαίο ρόλο κατά τη διάρκεια των Περσικών πολέμων. Το 480 π.Χ. ο στόλος του βασιλιά Ξέρξη χτυπήθηκε από μία θύελλα και προσέκρουσε στις ξέρες της Σκιάθου. Ο ελληνικός στόλος αρχικά αποφάσισε να χτυπήσει τον περσικό στόλο στα στενά του Αρτεμισίου. Τελικά όμως τον αντιμετώπισε και τον νίκησε στη Σαλαμίνα. Κατά τη Συμμαχία της Δήλου έχασε την ανεξαρτησία της.
Το 338 π.Χ. η Σκιάθος περιήλθε στην κυριαρχία των Μακεδόνων και έτσι το νησί έζησε ανενόχλητο για πολλά χρόνια. Ιστορικά εμφανίζεται πάλι από την εποχή του Μακεδόνα βασιλέα Φιλίππου Ε', την περίοδο που βρισκόταν σε πόλεμο με τους Ρωμαίους (200-199 π.Χ.), οπότε και το νησί καταστρέφεται κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις αλλά και τη δράση του Ρωμαϊκού στόλου.
Βυζάντιο-Ενετοκρατία
Για τη Βυζαντινή περίοδο δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Το 758 μ.Χ. επί αυτοκράτορος Κωνσταντίνου του Κοπρώνυμου, στο λιμάνι της Σκιάθου ήταν αγκυροβολημένος ο Βυζαντινός στόλος οποίος έσπευσε να βοηθήσει τη Θεσσαλονίκη που επρόκειτο να της επιτεθούν οι Βούλγαροι και οι Σλάβοι. Είναι γνωστό πάντως πως το νησί υπέφερε πολύ από επιδρομές πειρατών. Το φαινόμενο της πειρατείας συνεχίστηκε τόσο κατά τη διάρκεια της σύντομης Ενετοκρατίας, όσο και στην Τουρκοκρατία. Το 1207 οι αδελφοί Γκύζη κατέλαβαν το νησί και έχτισαν το Μπούρτζι, ένα μικρό ενετικό φρούριο- παρόμοιο με το Μπούρτζι στο Ναύπλιο- σε ένα νησάκι ακριβώς έξω από την πόλη της Σκιάθου, για να προστατεύσουν την πρωτεύουσα από τους πειρατές. Οι αδελφοί Γκύζι και οι διάδοχοί τους εξουσίαζαν τα νησιά την περίοδο 1204-1276, έως ότου ο Βυζαντινός στόλος τους έδιωξε από τις Βόρειες Σποράδες. Το φρούριο Μπούρτζι απεδείχθη αναποτελεσματικό για την προστασία του πληθυσμού από τις πειρατικές επιδρομές και, στα μέσα του 14ου αιώνα, οι κάτοικοι εγκατέλειψαν τη βυζαντινή πολίχνη και εγκαταστάθηκαν σε ένα φυσικό οχυρό στο βόρειο τμήμα του νησιού, που το τείχισαν. Το Κάστρο αυτό ιδρύθηκε περί τα μέσα του 14ου αιώνα.
Νεότερα χρόνια
Το Κάστρο Σκιάθου παρέμεινε ο μοναδικός οικισμός του νησιού έως το τέλος της Ελληνικής Επανάστασης. Το 1829 οι Σκιαθίτες εγκατέλειψαν το Κάστρο και επέστρεψαν στην παλαιά βυζαντινή πολίχνη, τη σημερινή πόλη της Σκιάθου. Tο 1919 βρήκαν καταφύγιο στο νησί Έλληνες Μικρασιάτες από το χωριό Αγία Παρασκευή Τσεσμέ της Μικράς Ασίας καθώς αντιμετώπιζαν διωγμούς από τους Τούρκους. Όταν κατέπαυσαν οι τουρκικές βιαιότητες -παροδικά όπως θα αποδεικνυόταν- επανέκαμψαν στη Μικρά Ασία. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή οι ίδιες οικογένειες εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο νησί (κάποιες εξ αυτών αργότερα πήγαν στον Νέο Μαρμαρά). Η εγκατάσταση των Μικρασιατών στη Σκιάθο έγινε αφενός γιατί την είχαν γνωρίσει ως τόπο κατά την πρώτη εγκατάστασή τους το 1919 αφετέρου διότι θύμιζε σε αυτούς την παραθαλάσσια πατρίδα τους στη Μικρά Ασία. Έτσι το νησί εμπλουτίστηκε πληθυσμιακά, πολιτισμικά και οικονομικά.
Αξιοθέατα
right|200px|thumb|Ο ιστορικός Ναός Γεννήσεως της Θεοτόκου (Παναγιά Λιμνιά), που κτίσθηκε το 1837. Στην πόλη της Σκιάθου βρίσκεται διατηρημένο το σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που γεννήθηκε και έζησε στο νησί. Στο λιμάνι της πόλης σε μια μικρή χερσόνησο υπάρχει το ενετικό φρούριο (Μπούρτζι) όπου σήμερα λειτουργεί το Ναυτικό Μουσείο. Μέσα στο φρούριο κτίσθηκε με μέριμνα και δαπάνη του Ανδρέα Συγγρού το Δημοτικό σχολείο του νησιού στο οποίο στεγάζεται πλέον το πολιτιστικό κέντρο της Σκιάθου. Στην πόλη της Σκιάθου υπάρχουν επίσης δύο ιστορικοί ναοί :
Ακόμη στην πόλη της Σκιάθου, στην περιοχή της Αγίας Τριάδος, σώζονται τα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής, που πιθανώς κτίσθηκε μεταξύ 4ου και 6ου αιώνα μ.Χ.
Αθλητισμός
Η Σκιάθος διαθέτει σωματείο ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης. Εκτός από τις ανδρικές ομάδες αυτών των σωματείων, υπάρχουν τμήματα υποδομής και ανακοινώθηκε η ίδρυση γυναικείου σωματείου ποδοσφαίρου. Το ποδοσφαιρικό σωματείο αγωνίζεται στο Δημοτικό στάδιο του νησιού. Η ομάδα καλαθοσφαίρισης αγωνιζόταν στο ανοιχτό γήπεδο του 1ου Δημοτικού, αλλά τώρα στο νέο κλειστό γυμναστήριο. Το ποδοσφαιρικό σωματείο βρίσκεται στην Α' κατηγορία ΕΠΣΘ, ενώ ή ομάδα μπάσκετ στη Β' κατηγορία ΕΣΚΑΘ. Ίσως δημιουργηθεί και μία ομάδα πετοσφαίρισης. Οι οπαδοί του Αθλητικού οργανισμού Σκιάθου (Ποδόσφαιρο) και του Γυμναστικού συλλόγου (Μπάσκετ) ονομάζονται Skiathos Ultras και αποτελούνται κυρίως από μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου.
Μπαρμπάρα Χοραβιάνκα
Η Μπαρμπάρα Χοραβιάνκα (πολωνικά: Barbara Horawianka, όνομα γέννησης: Μπαρμπάρα Τερέσα Χοράβα [Barbara Teresa Horawa]) (14 Μαΐου 1930, Κατοβίτσε) είναι Πολωνή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Από το 1963 έπαιξε στη σκηνή των θεάτρων της Βαρσοβίας: Εθνικό Θέατρο (1963-1966), Δραματικό Θέατρο (1966-1974 και 1976-1979), Θέατρο Σκηνής (1979-1985), Θέατρο Ράμπα (1985-1985)- και Πολωνικό Θέατρο (1988 –1990).
Έγινε μέλος της τιμητικής επιτροπής υποστήριξης του Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι πριν από τις πρόωρες πολωνικές προεδρικές εκλογές το 2010 και πριν από τις πολωνικές προεδρικές εκλογές το 2015.
Ο σύζυγός της ήταν ο ηθοποιός Μιετσίσουαφ Βόιτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Βερνάρδος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν
Ο Βερνάρδος, δανικά Bernhard (31 Ιανουαρίου 1639 - 13 Ιανουαρίου 1676) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και ναύαρχος της Δανίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωακείμ Ερνέστου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και της Δωροθέας Αυγούστας του Όλντενμπουργκ, κόρης του Ιωάννη Αδόλφου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Ο πατέρας του τού έδωσε στρατιωτική εκπαίδευση και ο Βερνάρδος έγινε συνταγματάρχης του ισπανικού στρατού. Το 1672 ήταν διοικητής του Πεζικού του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και υπεράσπισε, μαζί με αυστριακά στρατεύματα, την πόλη του Χρόνινγκεν εναντίον του στρατού των Γάλλων, που προήλαυναν και του Χριστοφόρου Βερνάρδου, επισκόπου του Μύνστερ. Το 1675 επέστρεψε στο Πλεν, όπου ανέλαβε τη διοίκηση του εκεί στρατού. Το 1675 η Δανία προετοιμαζόταν για την εκστρατεία στην Πομερανία και τοποθετήθηκε υποστράτηγος του δανικού στρατού.
Το 1676 ασθένησε ξαφνικά από πυρετό στο Πλεν και απεβίωσε. Ήταν 37 ετών και άγαμος. Στη διοίκηση του στρατού τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Ιωάννης Αδόλφος, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας
Η Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας ή Α΄ Οικουμενική είναι μια εκκλησιαστική Σύνοδος που συνεκλήθη το 325 στη Νίκαια της Βιθυνίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Κωνσταντίνος Α΄, με σκοπό την αποκατάσταση της ειρήνης στα εκκλησιαστικά ζητήματα της Αυτοκρατορίας.
Η σύνοδος καταδίκασε τη διδασκαλία του Αρείου, συνέταξε το Σύμβολο της Νίκαιας που καθιέρωσε τον όρο ομοούσιος και όρισε την ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα. Με τη Σύνοδο αυτή η Εκκλησία εντάχθηκε στις επίσημες δομές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο συνοδικός θεσμός έγινε θεμελιώδους σημασίας για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Οι εξελίξεις αυτές είχαν μακροχρόνιες επιρροές θεολογικού και πολιτικού χαρακτήρα στην Ανατολή κατά τη διάρκεια όλου του Μεσαίωνα. Επίσης, αποτέλεσε το πρότυπο για τις μελλοντικές Οικουμενικές Συνόδους.
Οι λόγοι και η προετοιμασία της συνόδου
Ο σλατινικός θεσμός στην εκκλησία κατά τα πρότυπα της Αποστολικής Συνόδου του 49 μ.Χ. είχε εισαχθεί από τα μέσα του δευτέρου αιώνα με αφορμή τον Μοντανισμό. Στόχος ήταν η καταπολέμηση των αιρετικών διδασκαλιών, ο κοινός αγώνας αναίρεσης της λανθασμένης, κατά την άποψη της εκκλησίας, θεολογίας και η καταστολή της ηθικής διαφθοράς που γινόταν εμφανής μέσα στον κλήρο. Στην ουσία οι σύνοδοι για την εκκλησία αποτελούσαν την επιβεβαίωση της κοινής πίστης στην Αποστολική παράδοση του όλου σώματος της εκκλησίας, η οποία επιτυγχανόταν με την κοινωνία των επισκόπων.
thumb|350px|right|Η Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας, τοιχογραφία του [[18ος αιώνας|18ου αιώνα στον Ορθόδοξο Ναό Σταυροπόλεως στο Βουκουρέστι]] Στις αρχές όμως του 4ου αιώνα η εμφάνιση του Αρειανισμού, παρά την αντιμετώπισή του από τοπικές και υπερτοπικές συνόδους, δεν έφτασε σε συνθήκη ειρήνευσης μεταξύ των μελών της εκκλησίας με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος να συγκαλέσει σύνοδο. Η σύνοδος αυτή αρχικά προοριζόταν για τις εκκλησίες της ανατολής, αλλά μετά από πρόταση του Οσίου της Κόρδοβα δέχτηκε να διεξαχθεί με τη συμμετοχή επισκόπων από κάθε τοπική εκκλησία, μεταθέτοντας την αρχική τοποθεσία από την Άγκυρα της Γαλατίας στη Νίκαια της Βιθυνίας ώστε να διευκολυνθεί η πρόσβαση των συγκεκλημένων. Ένας άλλος λόγος για την αλλαγή του τόπου της συνόδου είναι το γεγονός ότι επίσκοπος στην Άγκυρα ήταν την περίοδο εκείνη ο μανιώδης πολέμιος του Αρειανισμού Μάρκελλος, γεγονός που καθιστούσε επικίνδυνη την έλευση των επισκόπων που τάσσονταν υπέρ του Αρείου. Αντίθετα η Νίκαια υπαγόταν στην μητροπολιτική περιοχή του αρειανού Ευσέβιου Νικομήδειας και είχε επίσκοπο τον σύμμαχο των αρειανών Θέογνη. Επίσης, επειδή ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να συμμετάσχει στη σύνοδο, η Νίκαια που βρισκόταν πολύ κοντά στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα ,Νέα Ρώμη ή Κωνσταντινούπολη, αποτελούσε πιο βολικό προορισμό· η παρουσία του αυτοκράτορα θα του έδινε τη δυνατότητα να ελέγχει την κατάσταση και να πιέσει ώστε να υπάρξει συναίνεση ως προς το αποτέλεσμα της συνόδου. Η Κωνσταντινούπολη εγκαινιάσθηκε το 330 επομένως δεν ήταν τόπος διαμονής του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Πρωτεύουσα τότε ήταν η Νικομήδεια, που απείχε ολίγο από τη Νίκαια.
Η προετοιμασία της συνόδου είχε ήδη προηγηθεί καθότι δύο σύνοδοι το 324 και 325, στην Αντιόχεια και την Αλεξάνδρεια αντίστοιχα, είχαν επιληφθεί του υφισταμένου προβλήματος. Η απόφαση για τη σύγκλησή της ελήφθη το ίδιο έτος και ουσιαστικά αποτέλεσε την απαρχή ενός νέου τρόπου συνοδικής έκφρασης της εκκλησίας. Για την εκκλησία όμως η διεύρυνση με τη συμμετοχή του πλήρους σώματος της εκκλησίας δε σήμαινε και τον υποβιβασμό των προηγουμένων συνόδων, αφού και οι αποφάσεις των συνόδων ίσχυαν μέχρι την αρχή τέλεσης των οικουμενικών, αλλά απηχούσε την οικουμενική διάσταση της πίστης των τοπικών εκκλησιών την ώρα που η οικουμενική συνοδική έκφραση καλείτο να εκφράσει την επί μέρους στο σύνολο. Όσον αφορά τη Δυτική εκκλησία, ελάχιστοι εκκλησιαστικοί ηγέτες συμμετείχαν στη σύνοδο καθώς δεν έδειχναν ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τις δογματικές διενέξεις των Ανατολικών.
Προεδρία
Οι πληροφορίες που αφορούν τη διεξαγωγή της συνόδου δεν είναι αρκετά σαφείς λόγω της μη τήρησης πρακτικών, αλλά και των περιορισμένων ιστορικών πηγών. Μάλιστα ορισμένοι σύγχρονοι εκκλησιαστικοί ιστορικοί θεωρούν ότι η προεδρία της πρώτης οικουμενικής συνόδου αποτελεί άλυτο ιστορικό πρόβλημα.
Για τους περισσότερους ιστορικούς ο Κωνσταντίνος, ο οποίος αποτέλεσε πρότυπο και για τους μετέπειτα Βυζαντινούς αυτοκράτορες, είχε την προεδρία της οικουμενικής συνόδου φροντίζοντας για την εύρυθμη λειτουργία της, λαμβάνοντας μέρος στις θρησκευτικές φιλονικίες διευθύνοντάς τες κατάλληλα και συμμετέχοντας στην αντιπαράθεση επιθυμώντας, πάνω από όλα, να καθιερώσει μια θρησκευτική ειρήνη στην Αυτοκρατορία του, αν και δεν κατανοούσε ούτε την έκταση, ούτε τη σημασία της δογματικής διαμάχης. Στην προσπάθεια αυτή επέβαλε και ποινές, οι οποίες βεβαίως δεν είχαν πάντα αποτέλεσμα. Άλλωστε όχι μόνο στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, άλλα ήδη από την περίπτωση του σχίσματος των Δονατιστών στις αρχές του 4ου αιώνα, δεν ενέργησε με τρόπο επιτακτικό και απολυταρχικό ώστε να επιβάλει την τάξη, αλλά επέτρεψε στην Εκκλησία να λύσει η ίδια συνοδικά, δηλαδή πιο δημοκρατικά, τα προβλήματα της.
Η αποδοχή της «πολιτικής διακονίας» του Ρωμαϊκού Κράτους υπό τον Κωνσταντίνο έγινε εκκλησιαστικά δεκτή αναντίρρητα και χωρίς αντίσταση διότι ανταποκρινόταν στο σκοπό της Εκκλησίας που ήταν η «εκκλησιοποίηση» όλου του κόσμου, συνεπώς και της αυτοκρατορίας. Έτσι καθιερώθηκε η διοργάνωση των οικουμενικών συνόδων από την πλευρά των αυτοκρατόρων και η προεδρία των Οικουμενικών Συνόδων δινόταν κατά τους πρώτους αιώνες στον αυτοκράτορα ή στους εκπροσώπους του, αλλά αυτοί μόνον αναλάμβαναν την ευθύνη της εύρυθμης λειτουργίας της συνόδου (τιμητική προεδρία). Την πραγματική προεδρία ασκούσε κατά κανόνα ο πατριάρχης που κατείχε τα πρεσβεία τιμής. Κανονικά δηλαδή η προεδρία τής Οικουμενικής Συνόδου ανήκε στον πρώτο σε τάξη αρχιερέα ή στον έχοντα τα πρεσβεία τιμής πατριάρχη. Ούτως, δεν αντέδρασε κανένας όταν ο Κωνσταντίνος έλαβε μέρος στις εργασίες της συνόδου, αφού οι αυτοκράτορες απέφευγαν να ασκούν δικαίωμα επέμβασης στις δογματικές και τις υπόλοιπές συζητήσεις των πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Κωνσταντίνος Α΄, απευθυνόμενος στους Επισκόπους-πατέρες, σύμφωνα με τον ιστορικό Ευσέβιο, είπε τη φράση:
που σημαίνει θα μπορούσα να είμαι εξωτερικός επίσκοπος υπό τον Θεό. Η ανεξαρτησία των δογματικών ζητημάτων από την θέληση του αυτοκράτορα φαίνεται και από το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τις αποφάσεις της εκκλησίας, ο Κωνσταντίνος άλλαξε στάση απέναντι στους οπαδούς του Αρείου και λίγα χρόνια μετά την Σύνοδο ο Άρειος και οι πιο θερμοί του οπαδοί γύρισαν από τον τόπο της εξορίας τους, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα, στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της βασιλείας του να εισχωρήσει ο Αρειανισμός και στην αυλή του αυτοκράτορα.
Στη Σύνοδο της Νίκαιας την ευθύνη για τη διαδικασία της διεξαγωγής είχαν ένας ή περισσότεροι επίσκοποι. Φαίνεται πως «είδος προεδρείου» στη Σύνοδο αποτελούσαν «οι Αντιοχείας Ευστάθιος και ο Αλεξανδρείας Αλέξανδρος ίσως δε και ο Κορδούης Όσιος», υπό τον Μ. Κωνσταντίνο που είχε την ευθύνη για τη σύγκληση, την επιστασία και την αποτελεσματικότητα της εφαρμογής των αποφάσεων
Συγκρότηση
thumb|420px|right|Νωπογραφία της Οικουμενικής Συνόδου, Sistine Salon στο [[Βατικανό]] Η συγκρότηση της συνόδου αποτέλεσε θέμα έντονης θεολογικής έρευνας. Την αρχικά εύκολη σε συμπεράσματα περιγραφή του Ευσεβίου για το διαχωρισμό σε δύο τάγματα στην αίθουσα της συνόδου πήρε ο σκεπτικισμός με βάση το ότι υπάρχει μεγάλη απόσταση από το να θεμελιωθεί κάτι τέτοιο σε σχέση με τις πηγές. Ο Ευσέβιος δηλαδή μπορεί να ανέφερε δύο τάγματα, αλλά η αναφορά του για πρωτεύοντα του δεξιού τάγματος δεν προδηλώνει με απόλυτη αξιοπιστία τον ισχυρισμό και για αντίστοιχο στο αριστερό, όπως πολλοί θεολόγοι ερμήνευσαν. Αντίθετα η απόλυτη ταύτιση της Ρωμαϊκής διοικητικής ιεραρχίας με βάση τη προκαθορισμένη θέση του καθενός έστρεψε την έρευνα στην παραδοχή πως προφανώς δεν αποτέλεσε αντιπαράθεση δύο αντιμαχόμενων πλευρών. Αυτό διαφαίνεται και από τη δεύτερη περίοδο του συνεδρίου, στην οποία οι οπαδοί του Αρειανισμού δεν έλαβαν μέρος αλλά και από στοιχεία όπως αυτά διακρίνονται από την περίπτωση του Ευσέβιου Καισαρείας και την παράδοση ενός Λιβέλλου πίστεως με την αποδοχή των ορθοδόξων θέσεων και την απολογία του στο τοπικό ποίμνιο για τη μεταστροφή του. Έτσι και ο Νάρκισσος Νερωνιάδας και ο Θεόδοτος Λαοδικείας έγιναν δεκτοί ως μέλη της συνόδου μόνο μετά τη μεταστροφή τους. Την ίδια στιγμή μάλιστα ο Ευσέβιος της Νικομήδειας παρέδωσε λίβελλο πίστης του Αρειανικού δόγματος, γεγονός που προκάλεσε την αγανάκτηση του σώματος των συνέδρων.
Ο ακριβής αριθμός των μελών της συνόδου, με βάση τις διαθέσιμες πηγές, δεν μπορεί να καθοριστεί ακριβώς ακόμα και σήμερα. Ο αριθμός που επικράτησε από μεταγενέστερες πηγές ιστορικών ήταν ο αριθμός 318. Ο Ευσέβιος της Καισαρείας τους αριθμεί 250, ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας 318, και ο Ευστάθιος Αντιοχείας «περίπου 270» (και οι τρεις ήταν παρόντες στη σύνοδο). Αργότερα, ο Σωκράτης ο Σχολαστικός έγραψε «πάνω από 300», επίσης ο Ευάγριος, ενώ ο Ιλάριος του Πουατιέ, ο Ιερώνυμος ο Διονύσιος ο Μικρός, και ο Τυράννιος Ρουφίνος τους αριθμούν 318. Οι επισκοπικοί κατάλογοι που διασώζονται σήμερα δεν μπορούν να κριθούν απολύτως αξιόπιστοι είτε γιατί έχουν δεχθεί εκ των υστέρων παρεμβάσεις, είτε γιατί υπολείπονται αρκετά με βάση την δεδομένη πραγματικότητα, αφού αποτελούσαν μετάφραση άλλων. Τα συμπεράσματα τις συνόδου βεβαίως υπογράφηκαν από περισσότερους από 318, ενώ ο αριθμός αυτός επικράτησε για συμβολικούς λόγους. Οι επίσκοποι που ήταν παρόντες στη σύνοδο συνοδεύονταν από κατώτερους κληρικούς των οποίων ο συνολικός αριθμός ανερχόταν στο τριπλάσιο ή τετραπλάσιο των επισκόπων.
Η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων ήταν από την ελληνόφωνη Ανατολή και την Μικρά Ασία. Η Δύση δεν ενδιαφέρθηκε. Ο επίσκοπος Ρώμης Σίλβεστρος δικαιολογήθηκε ότι ήταν άρρωστος και έστειλε ως αντιπροσώπους δύο διακόνους του. Συμμετείχε μόνον ένας επίσκοπος από την Ιταλία, ένας από την Γαλατία και ένας από το Ιλλυρικό. Παραβρέθηκαν επίσης και πέντε επίσκοποι από επαρχίες πέραν των ανατολικών συνόρων της Αυτοκρατορίας.
Η διαδικασία
Το πρώτο ζήτημα προς συζήτηση ήταν η θεολογική αντιλογία. Ο Όσιος και ο Κωνσταντίνος έδωσαν τη δυνατότητα σε όλους να εκφέρουν τις απόψεις τους. Ο Ευσέβιος Νικομήδειας διάβασε μια δήλωση-ομολογία η οποία περιείχε αρειανές θέσεις. Αυτή η ενέργεια προκάλεσε τις αντιδράσεις και την αποδοκιμασία της πλειονότητας στην αίθουσα. Ο Ευστάθιος Αντιοχείας ανταπάντησε με απαγγελία ενός αντιαρειανού πολεμικού κειμένου, το οποίο και σχίστηκε στη συνέχεια. Ακολούθησαν πολλοί ομιλητές, οι οποίοι με τη χρήση Βιβλικών κειμένων προσπαθούσαν να καταδικάσουν τις προτάσεις του Άρειου.
Ο Κωνσταντίνος επενέβαινε συχνά και ενθάρρυνε την εκφραστική κοσμιότητα και ομοθυμία προς τους επισκοπικούς ηγέτες. Κάποια στιγμή, δόθηκε η ευκαιρία στον Ευσέβιο Καισαρείας να εκφράσει δημόσια την πίστη του και να αποκαθάρει το όνομά του. Με ηρεμία παρέθεσε το βαπτιστήριο σύμβολο πίστης της εκκλησίας της Καισάρειας, το οποίο ανέφερε ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν «ο Λόγος του Θεού», «ο μονογενής Γιος», «γεννημένος από τον Θεό πριν από όλους τους αιώνες» και Εκείνος «μέσω του οποίου έγιναν όλα τα πράγματα». Οι θέσεις που εξέφραζε το σύμβολο ήταν ορθόδοξες και ο αυτοκράτορας αντιλήφθηκε ότι αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει βάση για έναν από κοινού συμβιβασμό. Ο Κωνσταντίνος έκανε δεκτό αυτό το σύμβολο πίστης και απομάκρυνε έτσι από τον Ευσέβιο τη μομφή του αιρετικού.
Εντούτοις, ο Κωνσταντίνος πρότεινε στη συνέχεια ότι με την προσθήκη της λέξης ομοούσιος (Λατ. consubstantialis) θα αποσαφηνιζόταν πληρέστερα η ενότητα και η ισότητα του Ιησού Χριστού και Υιού με τον Θεό και Πατέρα στον ορισμό της πίστης αναφορικά με τη χριστιανική Θεότητα. Ο Κωνσταντίνος ήταν πιθανώς εξοικειωμένος με την ιδέα της «μίας υπόστασης» ή της «ίδιας ουσίας» από την ανάγνωση των έργων του Βορειοαφρικανού χριστιανού φιλοσόφου Λακτάντιου και της παγανιστικής φιλοσοφίας, και από τις συζητήσεις του με τον Όσιο και άλλους ορθόδοξους θεολόγους. Ο Κωνσταντίνος αντιλήφθηκε ότι αυτός ο όρος θα μπορούσε να αποτελεί λύση στην ενδοεκκλησιαστική θεολογική διαμάχη. Αν θα έπειθε τον αναγνωρισμένο εκκλησιαστικό ιστορικό και Βιβλικό σχολιαστή Ευσέβιο από την Καισάρεια να αποδεχτεί αυτή τη λέξη, πίστευε ότι κατείχε τη φόρμουλα που θα μπορούσε να ενώσει την πλειονότητα των επισκοπικών ηγετών σε κοινή συναίνεση και να απομονώσει ως αίρεση τη μειονότητα των ακραίων αρειανών. Ο Ευσέβιος, όμως, ο οποίος σεβόταν τον αυτοκράτορα και το θρησκευτικό του όραμα, δεν έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια για τον ομοοουσιανό όρο, αν και ήξερε ότι σημαντικοί Ανατολικοί και Δυτικοί θεολόγοι είχαν μόλις πρόσφατα αρχίσει να χρησιμοποιούν τον όρο για να εξηγήσουν την πολύπλοκη φύση και οικονομία του χριστιανικού Θεού. Συνεπώς, συμφώνησε με αβρότητα στην πρόταση του αυτοκράτορα.
Οι πολιτικοί στόχοι του χριστιανού αυτοκράτορα και η πραγματιστική πολιτική των επισκόπων ενοποιήθηκαν σε αυτό το σημείο ώστε να παραχθεί ένας θεολογικός συμψηφισμός. Ο Όσιος ανταποκρίθηκε άμεσα σε αυτή την ευτυχή εξέλιξη και διόρισε μια επιτροπή για να συντάξει μια δήλωση πίστης με βάση τα βαπτιστήρια σύμβολα πίστης, η οποία όμως θα ενσωμάτωνε αντιαρειανές φράσεις. Μέσα σε λίγες μέρες η επιτροπή παρήγαγε τη δήλωση που είναι γνωστή πλέον ως Σύμβολο Πίστης της Νίκαιας, περιλαμβανομένων και των αντιαρειανών αναθεμάτων.
Ο Όσιος και ο Κωνσταντίνος έκαναν γνωστό ότι ανέμεναν από όλους τους επισκόπους που ήταν παρόντες να αποδεχτούν και να υπογράψουν τη δήλωση αυτή ως το επίσημο σύμβολο πίστης της καθολικής εκκλησίας. Η μεγάλη πλειονότητα των επισκόπων που συμμετείχαν ήταν έτοιμοι να το αποδεχτούν άμεσα. Όμως, μερικοί από τους υποστηρικτές του Αρείου δεν ήταν χαρούμενοι ούτε με τον ομοουσιανό όρο ούτε με τα αντιαρειανά αναθέματα. Έτσι, ο Κωνσταντίνος ανέλαβε μέσω ερωτήσεων και ερμηνειών να δώσει εξηγήσεις σχετικά με τις λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν στο σύμβολο πίστης. Ο αυτοκράτορας είχε προετοιμαστεί προσεκτικά πριν τη σύνοδο στη Νίκαια συλλέγοντας θεολογικά κείμενα και κάνοντας συζητήσεις με κληρικούς επί των θεμάτων αυτών, και έτσι ήταν έτοιμος να κάνει δημόσιο διάλογο με τους επισκόπους ως ίσος προς ίσο αναφορικά με τις βασικές χριστιανικές διδασκαλίες. Εξήγησε ότι η ομοουσιότητα του Πατέρα και του Γιου δεν πρέπει να κατανοηθεί με υλική έννοια αλλά ότι μάλλον πρέπει να ειδωθεί με πνευματική έννοια, που σημαίνει ότι η κοινή ουσία που κατέχουν από κοινού αποσκοπεί στο να τους διαχωρίσει από την δημιουργημένη τάξη.
Τα ζητήματα που αντιμετωπίστηκαν
Έτσι, καθώς το κρίσιμο ζήτημα του αρειανισμού είχε αντιμετωπιστεί από τις τοπικές συνόδους της Αλεξανδρείας και της Αντιοχείας, δεν έγινε καμία σχετική αναφορά στους κανόνες της Συνόδου της Νίκαιας, αλλά υπήρξε η αντιμετώπιση του Κολλουθιανού και Μελιτιανού σχίσματος, του Νοβατιανισμού αλλά και γενικότερων θεμάτων, όπως της μετάνοιας όπου πάρθηκαν αυστηρότερα ποιοτικά μέτρα και ο εορτασμός του Πάσχα, για τον οποίο επετεύχθη κοινή συμφωνία μεταξύ των παρευρισκομένων. Ένα σημαντικότατο βήμα επίσης επιτελέστηκε σχετικά με τη διοικητική οργάνωση της εκκλησίας σε οικουμενικό επίπεδο με της εισαγωγή του μητροπολιτικού συστήματος. Το σημαντικότερο όμως βήμα της συνόδου ήταν το Σύμβολο της Νίκαιας, ένα σύντομο κείμενο που πιστεύεται ότι μπορεί να βασίστηκε σε βαπτιστήριο σύμβολο της εκκλησίας των Ιεροσολύμων, με ορισμένες τροποποιήσεις που στηρίχθηκαν πάνω στην αντιμετώπιση των αρειανικών δογμάτων.
thumb|right|250px|Εικόνα που παρουσιάζει την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας (325). Ο [[Ρωμαϊκή αυτοκρατορία|Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α' στο κέντρο, περιτριγυρισμένος από Εκκλησιαστικούς Πατέρες. Ο ρόλος περιέχει το πρώτο μισό του Συμβόλου Πίστεως Νίκαιας-Κωνσταντινούπολης (381) με τη μορφή που χρησιμοποιείται στη Θεία Λειτουργία («πιστεύω» αντί «πιστεύομεν»).]]
Συνοπτική παράθεση των ιερών Κανόνων
Επιπρόσθετα καθορίστηκε η κοινή ημέρα εορτασμού του Πάσχα.
Η διαμόρφωσή του και η ομοουσιότητα
Το Σύμβολο της Νίκαιας, αποτέλεσε την επιτομή των ενεργειών αντιμετώπισης του αρειανισμού, στην προσπάθεια σύνταξης της αυθεντικά βιούμενης πίστης και της διαχρονικής συνειδήσεως για την περιφρούρηση της αποστολικής παραδόσεως της εκκλησίας. Το σύμβολο της Νίκαιας κατά βάση ήταν ένα σύντομο κείμενο βαπτιστήριου συμβόλου, το οποίο προσαρμόστηκε στα δεδομένα της αντιμετώπισης της Αρειανικής διδασκαλίας. Η συνείδηση αυτή σε κάθε εκκλησία αντικατοπτριζόταν από το εκάστοτε τοπικό βαπτιστήριο σύμβολο. Έτσι το Σύμβολο της Νίκαιας στόχο είχε να εκφράσει το φρόνημα όλων των ανά την οικουμένη τοπικών εκκλησιών, με κύρια όμως βάση την οριοθέτηση της αποστολικής ορθοδοξίας έναντι των κακοδοξιών της αρειανικής διδασκαλίας.
Τσανγκ Μύον
Ο Τσανγκ Mύον(Chang Myon, Hangul:장면, Σεούλ, 28 Αυγούστου 1899 – Σεούλ, 4 Ιουνίου 1966) ήταν Νοτιοκορεάτης πολιτικός και διπλωμάτης. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Νότιας Κορέας από το 1956 ως το 1960. πρωθυπουργός της Νότιας Κορέας από το 1951 ως το 1952, 1960 ως το 1961.
Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας
Η διαμόρφωσή του και η ομοουσιότητα
Το κρίσιμο σημείο όμως που εστιάζεται στο σύμβολο, αναμφισβήτητα είναι ο όρος ομοούσιος. Ο Ευσέβιος αποδίδει μάλιστα τον όρο αυτό στον Κωνσταντίνο, που συνάγεται ότι η πρόταση αυτή προήλθε από τον σύμβουλό του Όσιο Κορδούης. Αναμφίβολα ο Κορδούης έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καταδίκη του αρειανισμού, αλλά σήμερα κρίνεται αδύνατο να θεωρηθεί ως ο εισηγητής του όρου. Ο Φιλοστόργιος, υποδεικνύει τον Αλέξανδρο Α΄ Αλεξανδρείας, μια περιγραφή που αποδίδει περισσότερο βεβαίως τα προσυνοδικά δεδομένα. Παρά όμως τις σημαντικές πρωτοβουλίες του Αλεξάνδρου, δύσκολα θα μπορούσε να επιβάλει στο σύνολο του σώματος των επισκόπων όσα οι αρειανόφρονες του απέδωσαν, χωρίς όμως ο ίδιος να απέχει από την καθοριστική συμβολή στον ορισμό του ομοουσίου. Η πραγματικότητα όμως φαίνεται να βρίσκεται στη γραμματεία του Ευσεβίου. Ότι η απόφαση προφανώς αποτέλεσε καρπό μακράς θεολογικής συζητήσεως όχι μόνο κατά τη διάρκεια της συνόδου με την επίκληση παλαιοτέρων συγγραφέων, όπως του Ωριγένη, αλλά και παλαιότερης προβληματικής της θεολογικής έρευνας που δείχνει ότι ο όρος αυτός «από τον Β΄ αι., εχρησιμοποιείτο» και «''η έννοια του ήτο κτήμα της προ της Νικαίας παραδόσεως, η δε Α΄ Οικ. Σύνοδος δεν έπραξεν άλλο ει μη να τον καθιέρωση οριστικώς κατά της αιρέσεως του Αρείου.''» Σε αυτήν την προσπάθεια όμως ο μόνος πραγματικά ικανός για την πρόταση και την ορθή θεμελίωση αυτή, λόγω της διάθεσης του σχετικού υλικού ήταν ο Αλεξανδρείας Αλέξανδρος. Αυτή η κεφαλαιώδης διαμόρφωση του θεολογικού ορισμού της λέξης «ομοούσιος» στη σύνοδο της Νίκαιας, αντί να διευθετήσει το ζήτημα, προκάλεσε πιο έντονες διαμάχες και ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση ως προς τη διατύπωση των θεωριών για τη σχέση του Υιού με τον Πατέρα, στο μέτρο που η διατυπωθείσα σχέση ήταν διαφορετική από την ορθόδοξη πίστη.
Το σύμβολο
Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γής, ορατών τε πάντων και αοράτων.
Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιό του Θεού τον Μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων.
Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν, εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι’ ου τα πάντα εγένετο.
Τον δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα.
Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς.
Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός.
Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος.
Και εις το Πνεύμα το ‘Αγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των προφητών.
Εις μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν.
Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών.
Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος."Αμήν" <div lang="grc" class="polytonic" style="font-family: Athena, Gentium, Palatino Linotype, Arial Unicode MS, Lucida Sans Unicode, Lucida Grande, Code2000; font-family /**/:inherit;">
Πιστεύομεν εἰς ἕνα Θεὸν Πατέρα παντοκράτορα, πάντων ὁρατῶν τε και ἀοράτων ποιητήν.
Πιστεύομεν εἰς ἕνα κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ, γεννηθέντα ἐκ τοῦ πατρὸς μονογενῆ, τοὐτέστιν ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ πατρός, θεὸν ἐκ θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα, οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ πατρί, δι' οὗ τὰ πάντα ἐγένετο, τά τε ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, τὸν δι' ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα καὶ σαρκωθέντα καὶ ἐνανθρωπήσαντα, παθόντα, καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανούς, καὶ ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς.
Καὶ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.
Τοὺς δὲ λέγοντας, ὅτι ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν, καὶ πρὶν γεννηθῆναι οὐκ ἦν, καὶ ὅτι ἐξ ἑτέρας ὑποστάσεως ἢ οὐσίας φάσκοντας εἶναι, [ἢ κτιστόν,] τρεπτὸν ἢ ἀλλοιωτὸν τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ, [τούτους] ἀναθεματίζει ἡ καθολικὴ [καὶ ἀποστολικὴ] ἐκκλησία.
Σημαντικής θεολογικής αξίας είναι και «η περίφημος "έκθεσις της πίστεως" του Γρηγορίου του Θαυματουργού, εν τη οποία εν συνόψει τονίζονται όλα τα σημεία του τριαδολογικού δόγματος της Εκκλησίας» και η οποία διατυπώθηκε περί τα μέσα του Γ΄ αιώνα μ.Χ. «Γρηγόριος ο Θαυματουργός, προλαμβάνων ουσιωδώς το Σύμβολον, όπερ εθεσπίσθη εις Νίκαιαν, είχε παρουσιάσει ουτωσί εις την Έκθεσιν πίστεως την πίστιν της Εκκλησίας εις το τριαδικόν δόγμα»:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικουμενικές Σύνοδοι Κατηγορία:Νίκαια Βιθυνίας
Τοξωτό φράγμα βαρύτητας
Ένα τοξωτό φράγμα βαρύτητας είναι ένα φράγμα με τα χαρακτηριστικά τόσο ενός τοξωτού φράγματος όσο και ενός φράγματος βαρύτητας. Πρόκειται για ένα φράγμα που καμπυλώνει προς τα πάνω σε μια στενόμακρη καμπύλη που κατευθύνει το μεγαλύτερο μέρος του νερού στα τοιχώματα των βράχων του φαραγγιού, παρέχοντας τη δύναμη να συμπιέσει το φράγμα. Συνδυάζει τις δυνάμεις δύο κοινών μορφών φράγματος και θεωρείται συμβιβασμός μεταξύ των δύο. Είναι κατασκευασμένα από συμβατικό σκυρόδεμα, συμπαγές σκυρόδεμα (RCC) ή τοιχοποιία. Τα τοξωτά φράγματα βαρύτητας δεν ενισχύονται εκτός από τον υπερχειλιστή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του συμβατικού φράγματος σκυροδέματος είναι το τοξωτό φράγμα βαρύτητας Φράγμα Χούβερ. Το Φράγμα Τσανγκουινόλα είναι ένα παράδειγμα τοξωτού φράγματος βαρύτητας με Συμπαγές Σκυρόδεμα. Ένα τοξωτό φράγμα βαρύτητας απαιτεί μεγάλο όγκο εσωτερικής πλήρωσης. Ένα τοξωτό φράγμα βαρύτητας μπορεί να είναι πιο λεπτό από το καθαρό φράγμα βαρύτητας και να απαιτεί λιγότερη εσωτερική πλήρωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φράγματα ανά είδος
1292 Λυς
Η Λυς (Luce) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,203. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Βέλγο αστρονόμο Φερνάν Ριγκώ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου και της έδωσε το όνομα της συζύγου του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Λυς είναι άγνωστα. Η Λυς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες 57 λεπτά και 15 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λυς
Lincoln Navigator
Το Lincoln Navigator είναι ένα μεγάλων διαστάσεων πολυτελές SUV αυτοκίνητο, που παράγεται από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Lincoln, από τις 14 Μαΐου 1997. Μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί 4 γενιές του μοντέλου, με την τέταρτη γενιά του να παράγεται από τις 25 Σεπτεμβρίου 2017. Η πρώτη γενιά του Navigator κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ στις 1 Ιουλίου 1997 και ήταν επίσης το πρώτο SUV στην ιστορία της Lincoln.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Lincoln Navigator δεύτερης γενιάς του 2005 - 2006.
Διαχρονικά, όλες οι γενιές του Navigator μοιράζονται το τεχνολογικό τους υπόβαθρο με τις αντίστοιχες γενιές του SUV Ford Expedition, η πρώτη γενιά του οποίου μπήκε στην παραγωγή στις 22 Ιουλίου 1996, σχεδόν δέκα μήνες πριν το αρχικό Navigator. Ως αποτέλεσμα, όλα τα Navigator συγγενεύουν και με τις αντίστοιχες γενιές της σειράς pick-up Ford F-150. Επίσης, λόγω της στενής συγγένειας με το Expedition, όλες οι γενιές του Navigator διαχρονικά βασίζονται σε πλαίσιο τύπου σκάλας, κοινώς «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα (αντί για αυτοφερόμενο πλαίσιο, όπως ονομάζεται όταν είναι ενιαίο δομικό σύνολο), και όλες φέρουν αποκλειστικά κινητήρες βενζίνης. thumb|left|Σπάνιο γερμανικής ταξινόμησης και κυκλοφορίας Lincoln Navigator δεύτερης γενιάς, προφανώς από παράλληλη εισαγωγή.
Οι κυριότεροι ανταγωνιστές του Lincoln Navigator είναι τα μεγάλα SUV πολυτελείας Cadillac Escalade, Mercedes-Benz GL-Class, BMW X7, Audi Q7, Toyota Land Cruiser, Toyota Sequoia, Lexus LX, Infiniti QX80, Range Rover και Range Rover Sport. Επίσης, από τον Αύγουστο του 2006, με την εισαγωγή της τρίτης γενιάς των Navigator και Expedition, διατίθεται και στα δύο μοντέλα και μια εκδοχή με μακρύτερο μεταξόνιο, γνωστή ως Navigator L (Long / μακρύ) στο πρώτο, με συνολικό μήκος αμαξώματος άνω των 5,60 μέτρων. Ειδικότερα το Navigator L ανταγωνίζεται την εκδοχή της Escalade με μακρύτερο μεταξόνιο, την Cadillac Escalade ESV, η οποία μπήκε για πρώτη φορά στην παραγωγή τον Δεκέμβριο του 2002 και έφτασε στην αγορά των ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2003 (κατά τη διάρκεια της παραγωγής της Escalade δεύτερης γενιάς).
Μολονότι ακόμα και το Navigator L δεν είναι το μεγαλύτερο σε μήκος αυτοκίνητο στη συνολική ιστορία της Lincoln, ωστόσο όλα τα Navigator συνολικά κατέχουν τον άτυπο τίτλο του μεγαλύτερου σε βάρος μοντέλου που έχει κατασκευάσει ποτέ η εταιρεία. Διαχρονικά, επίσης, είναι το μοντέλο με τον μέγιστο χώρο αποσκευών στην παλέτα της Lincoln, ενώ η πρώτη γενιά του Navigator ήταν και το πρώτο χρονολογικά μοντέλο της εταιρείας (με εξαίρεση κάποιες ειδικές μετατροπές άλλων μοντέλων της Lincoln σε εκδοχές λιμουζίνας) με σαλόνι για πάνω από 6 επιβάτες.
Διακρίσεις
thumb|right|Η πίσω γραμματοσειρά ενός Lincoln Navigator δεύτερης γενιάς.
Στις 14 Ιανουαρίου 2018, το Lincoln Navigator τέταρτης γενιάς, λίγο μετά την έναρξη των πωλήσεών του, κέρδισε το βραβείο «Truck of the Year» στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ, που διήρκησε από τις 14 έως τις 28 Ιανουαρίου 2018. Έγινε έτσι το πρώτο στην ιστορία μοντέλο της Lincoln που κέρδισε βραβείο σε αυτό το Σαλόνι, καθώς επίσης και το πρώτο Αμερικανικό SUV πολυτελείας που κέρδισε το σχετικό βραβείο σε αυτή την κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Navigator
Μοχάμεντ Ντίριγιε Αμπντουλαχί
Ο Μοχάμεντ Ντίριγιε Αμπντουλαχί (σομαλικά: Maxamed Diriye Abdullahi, محمد ديري عبد الله‎) είναι ένας Καναδοσομαλός συγγραφέας, γλωσσολόγος, μεταφραστής και ακαδημαϊκός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1958 στη Σομαλία. Πριν μεταναστεύσει στον Καναδά, εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Αποφοίτησε με πτυχίο στη γαλλική γλώσσα ως δεύτερη γλώσσα διδασκαλίας στο Université de Franche-Comté στο Μπεζανσόν της Γαλλίας. Απέκτησε μεταπτυχιακό και διδακτορικό τίτλο στη γλωσσολογία από το Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ. Σήμερα είναι καθηγητής γλωσσολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο, ενώ εργάζεται παράλληλα ως ελεύθερος επαγγελματίας μεταφραστής και πάροχος υπηρεσιών συμβούλου γλωσσών.
Μιλάει άριστα την σομαλική γλώσσα, η οποία είναι και μητρική του, την αραβική, την αγγλική και τη γαλλική. Βασικοί ερευνητικοί τομείς στους οποίους δραστηριοποιείται είναι οι αφροασιατικές γλώσσες γενικότερα, με προτίμηση στομ κλάδος των κουσιτικών γλωσσών, στη σομαλική ιστορία και γλώσσα, καθώς και στον σομαλικό πολιτισμό. Έχει γράψει πολλά βιβλία και επιστημονικά άρθρα, με σημαντικότερο το έργο "Culture and Customs of Somalia" (μτφ. Πολιτισμός και παραδόσεις της Σομαλίας), όπου μεταξύ άλλων ασχολείται με τις φυσικές καταβολές του λαού της Σομαλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σομαλοί συγγραφείς Κατηγορία:Σομαλοί γλωσσολόγοι
Βλαντίμιρ Κομαρόφ
Ο Βλαντίμιρ Μιχάηλοβιτς Κομαρόφ (ρωσικά: Влади́мир Миха́йлович Комаро́в, ΔΦΑ: [vlɐˈdʲimʲɪr mʲɪˈxaɪləvʲɪtɕ kəmɐˈrof], 16 Μαρτίου 1927 – 24 Απριλίου 1967) ήταν Σοβιετικός πιλότος δοκιμών, αεροναυπηγός και κοσμοναύτης στην πρώτη ομάδα κοσμοναυτών που επιλέχθηκαν το 1960. Ήταν ένας από τους εμπειρότερους και καλύτερα καταρτισμένους υποψηφίους που γίνανε δεκτοί στο "Air Force Group One". Ο Κομαρόφ κρίθηκε ιατρικά ακατάλληλος για εκπαίδευση ή διαστημική πτήση δύο φορές ενώ ήταν στο πρόγραμμα, αλλά η επιμονή του και η ανώτερη επιδεξιότητά του ως μηχανικού του επέτρεψαν να συνεχίσει να παίζει ενεργό ρόλο. Κατά τη διάρκεια της εργασίας του στο Κέντρο Εκπαίδευσης Κοσμοναυτών, ρωσ. «Центр подготовки космонавтов», συνεισέφερε στον σχεδιασμό διαστημικών οχημάτων, στην εκπαίδευση και στην αξιολόγηση κοσμοναυτών και στις δημόσιες σχέσεις. Επιλέχθηκε ως επικεφαλής στην πρώτη Σοβιετική διαστημική πτήση με πολυμελές πλήρωμα -Βοσχόντ 1 που εισήγαγε μια σειρά από τεχνικές καινοτομίες στη Διαστημική Κούρσα. Ο Κομαρόφ επιλέχθηκε αργότερα για την απαιτητική θέση του κυβερνήτη του Σογιούζ 1 στα πλαίσια της προσπάθειας της Σοβιετικής Ένωσης να φτάσει πρώτη στη Σελήνη. Με την πτήση με το Σογιούζ έγινε ο πρώτος κοσμοναύτης που πέταξε στο διάστημα πάνω από μία φορά.
Στις 24 Απριλίου του 1967, ο σαραντάχρονος συνταγματάρχης Βλαντίμιρ Κομαρόφ έγινε το πρώτο θύμα της σοβιετικής διαστημικής εποποιίας. Ο αρχαιότερος Σοβιετικός κοσμοναύτης, παγκοσμίως γνωστός ύστερα από την πτήση του Βοσχόντ, τον Οκτώβριο του 1964, εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ για να δοκιμάσει ένα καινούργιο διαστημόπλοιο, τύπου Σογιούζ 1. Από την αρχή φαινόταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Έπειτα από 16 περιστροφές γύρω από τη Γη, ο Κομαρόφ επιχείρησε να μπει στην ατμόσφαιρα αλλά απέτυχε. Εκτέλεσε άλλες δύο περιστροφές και επιχείρησε νέα διείσδυση, αυτή τη φορά με καλύτερη τύχη. Η μοιραία εμπλοκή ήρθε τη στιγμή που βρισκόταν σε απόσταση μόλις 7 χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Γης. Το αλεξίπτωτο δεν άνοιξε και το διαστημόπλοιο συνετρίβη με μεγάλη ταχύτητα στο έδαφος, χωρίς ο Κομαρόφ να καταφέρει να χρησιμοποιήσει -άγνωστο γιατί- το σύστημα αυτόματης εκτόξευσης του καθίσματός του. Ήταν η πρώτη διαστημική τραγωδία σε συνθήκες πτήσης. Ο τιμημένος με το βραβείο Λένιν κοσμοναύτης κηδεύτηκε με τιμές ήρωα της Ε.Σ.Σ.Δ. στις 26 Απριλίου και η σορός του ενταφιάστηκε στο τείχος του Κρεμλίνου. Το σοβιετικό κράτος τίμησε έτσι ένα από τα σύμβολα της ισχύος του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί κοσμοναύτες Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σοβιετικοί πιλότοι
Κορώνα ή Γράμματα
Η ταινία με τίτλο Κορώνα ή Γράμματα είναι Γουέστερν - σπαγγέτι, Ιταλοβρετανικής συμπαραγωγής, έτους 1969 και διάρκειας 95min.
Υπόθεση
Η Shanda, αρτίστα των sallon, χρεώνεται άδικα τη δολοφονία του τραπεζίτη Burton. Για να την σώσει από το λιντσάρισμα, ο Σερίφης της Plata City την στέλνει εξορία στο Phoenix. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς το Phoenix οι δύο άντρες στους οποίους την έχει εμπιστευτεί ο Σερίφης, με την βοήθεια ενός ακόμα, την βιάζουν και την αφήνουν στην έρημο, σίγουροι πως είναι νεκρή. Την βρίσκει όμως ο Black Talisman, ένας παράνομος, και την παίρνει μαζί του στο κρησφύγετό του, την περιθάλπει μέχρι να γίνει καλά, και έπειτα, αφού ακούει την ιστορία της, αποφασίζει να πάρει εκδικηθεί και να καθαρίσει το όνομά της…
Συντελεστές
Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες
1911 Σούμπαρτ
Ο Σούμπαρτ (Schubart) είναι ένας αρκετά μεγάλος και εξαιρετικά σκουρόχρωμος αστεροειδής, που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,11. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Γιοακίμ Σούμπαρτ (Joachim Schubart, γενν.1928).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σούμπαρτ εκτιμάται σε 80,09 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι P, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0249 (η επιφάνειά του είναι πιο σκούρα από ένα κομμάτι κάρβουνο). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Σούμπαρτ γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουμπαρτ
Πατρίσια Μαντερόλα
Η Πατρίσια Μαντερόλα Καρριόν είναι η κόρη του Χόρχε Μαντερόλα και της Ντολόρες Καρριόν, το δεύτερο από τα τρία παιδιά. Ο αδελφός της, Χόρχε, είναι 11 μήνες μεγαλύτερος από την, και η νεώτερη αδελφή της, Μιτσέλ, που μοιράζεται την ίδια ημερομηνία γέννησης με τη Πατρίσια, είναι οκτώ έτη νεώτερη.
Η Πάτι-όπως είναι επίσης γνωστή-σπούδασε χορό, τραγούδι και μουσική. Ήταν η κύρια φωνή στη χορωδία του λυκείου. Ήταν μέρος της μουσικής κωμωδίας "Anita la Huerfanita" (Little Orphan Annie). Αργότερα, ήταν μέρος του φεστιβάλ «Juguemos a Cantar» (1982), μαζί με τον αδελφό της, Χόρχε, και δύο φίλους, έφτασε στον τελικό.
Η Μαντερόλα σύντομα μπήκε στον κόσμο του μοντελισμού, το οποίο την επέτρεψε να συναντήσει το μεξικανό παραγωγό Λουίς ντε Γιάνο, το 1989, δημιουργός του συγκροτήματος Timbiriche και ένας επιτυχής παραγωγός των τηλενουβελών, την κάλεσε για να είναι μέρος του συγκροτήματος Garibaldi.
Υποκριτική
Η Πάτι κέρδισε ρόλους στις διάφορες τηλενουβέλες όπως «Acapulco, Cuerpo y Alma» (1995) και «Gente Bien» (1997). Έλαβε το βραβείο «Νεοφερμένος του έτους» από Latin American soap opera magazine, TV y Novelas για την απεικόνιση της Λορένα στο «Acapulco, Cuerpo y Alma».
Έχει εμφανιστεί στους Arli$$ του HBO, Souvenir (1997), The Hazard City (2000), The Dukes of Hazzard: Hazzard in Hollywood (2000), και Carman: The Champion (2001).
Στο ρόλο της ως Γκαμπριέλα στην ταινία Dukes of Hazzard, η Μαντερόλα απέδειξε τη δίγλωσση ικανότητα της. Λίγα χρόνια πριν από την κυκλοφορία της ταινίας, είχε εγγραφτεί στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Λος Άντζελες (UCLA) για να σπουδάσει αγγλικά.
Επιπλέον, η Μαντερόλα είχε ρόλους στις ταινίες The Singer (2008) και The Perfect Game (2009).
Garibaldi
Ήταν μέλος των Garibaldi, οι οποίοι ήταν ένα μεξικάνικο συγκρότημα των νέων ανδρών και γυναικών, φορώντας μια σύγχρονη εκδοχή του παραδοσιακού κοστουμιού του charro τραγουδώντας.
Ακτιβισμός
Το 2001 πόζαρε γυμνή για την οργάνωση «Άνθρωποι για την ηθική μεταχείριση των ζώων» (PETA). Το 2004 διαμαρτυρήθηκε για την σκληρή μεταχείριση των κοτόπουλων από την Kentucky Fried Chicken.
Διαφημίσεις
1. Vanity Fair (1987)
2. Pepsico (1995–1997)
4. Mervyn's California (1998)
5. Miller Lite (2001)
6. Bally Total Fitness (2003
7. Dr Pepper (2003)
9. Maseca (2006) (Μουντιάλ)
10. Stop (2007)