cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Χαρκόβου (2022)
Εξελίξεις του Απριλίου
Στις αρχές Απριλίου οι ρώσοι κατέλαβαν το Ιζιούμ, κάτι που τους επέτρεψε να διευκολύνουν την προέλαση τους στις περιφέρεια Λουχάνσκ και Ντονέτσκ. Στις 3 Απριλίου 2022, η ουκρανική κυβέρνηση υποστήριξε ότι δύο Ρώσοι στρατιώτες σκοτώθηκαν και άλλοι 28 νοσηλεύτηκαν όταν Ουκρανοί πολίτες μοίρασαν δηλητηριασμένες τούρτες σε Ρώσους στρατιώτες της 3ης Ρωσικής Μεραρχίας Μηχανοκίνητων Τυφεκίων στο Χάρκοβο.
Παρά το γεγονός ότι οι Ρώσοι αποχώρησαν από κάποιες περιοχές στο βόρειο Χάρκοβο και οι Ουκρανοί κατέλαβαν ένα δρόμο κοντά στο Τσουχούγιεφ, στις 4 Απριλίου, το υπουργείο Άμυνας της Ουκρανίας προειδοποίησε ότι οι εισβολείς ετοιμάζονταν για νέα επίθεση με στόχο να καταλάβουν την πόλη από τα ανατολικά.
Οι Ρώσοι βομβάρδισαν περιοχές του Χαρκόβου με πυραύλους διασποράς τις ημέρες 14 με 17 Απριλίου, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 18 άτομα και να τραυματιστούν δεκαέξι.
Στις 27 Απριλίου, το Χάρκοβο παρέμεινε μερικώς περικυκλωμένο. Στις 29 Απριλίου, ο Σινιεμπούχοφ δήλωσε ότι πάνω από 2.000 κτίρια υπέστησαν ζημιές ή κατεστράφησαν. Στις 28 Απριλίου λόγω σχεδόν ασταμάτητων βομβαρδισμών σκοτώθηκαν 5 άτομα. Επίσης, στις 29 Απριλίου αναφέρθηκε ότι η Ουκρανία ανακατέλαβε τη Ρούσκα Λόζοβα.
Critical Role
Το Critical Role είναι μια διαδικτυακή σειρά αμερικανικής παραγωγής, στην οποία μια ομάδα ηθοποιών παίζουν το επιτραπέζιο παιχνίδι ρόλων Dungeons_&_Dragons. Η σειρά αποτελείται από δύο κύκλους με τον πρώτο κύκλο να ξεκινάει τον Μάρτιο του 2015 και να τελειώνει τον Οκτώβριο του 2017, με 115 επεισόδιο. Το παιχνίδι, όμως, είχε ήδη ξεκινήσει από τον Δεκέμβριο του 2012, με τους ηθοποιούς να παίζουν από το σπίτι τους για την προσωπική τους ευχαρίστηση.Ο δευτερος κύκλος ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2018 και συνεχιζόταν ακόμη μέχρι και τον Μάρτιο του 2020, όπου και η παραγωγή σταμάτησε λόγω της  πανδημίας του κορονοϊού. Επιπρόσθετα, υπήρχαν και αρκετά one-shots που βγήκαν ανάμεσα στις δύο καμπάνιες.
Καινούργια επεισόδια βγαίνουν κάθε εβδομάδα, με ζωντανή μετάδοση στο κανάλι του Critical Role στην διαδικτιακή πλατφόρμα Twitch.
Σε συνδυασμό με την εκπομπή, έχουν κυκλοφορήσει και αρκετά κόμικς αλλά και οδηγοί που έχουν γραφτεί από τον Dungeon Master (DM) της σειράς, Μάθιου Μάρσερ
Μάχη του Χαρκόβου (2022)
Ουκρανική αντεπίθεση (1–13 Μαΐου)
Τον Μάιο του 2022, οι ουκρανικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια αντεπίθεση για να εκδιώξουν τις ρωσικές δυνάμεις από την πόλη με κατεύθυνση τα σύνορα με τη Ρωσία. Μέχρι τις 12 Μαΐου, το Υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου ανέφερε ότι η Ρωσία είχε αποσύρει μονάδες από την περιοχή του Χαρκόβου.
Critical Role
Επιπλέον, Critical Role είναι και η ονομασία του στούντιο που ανήκει στους ηθοποιούς. Το στούντιο έχει αναλάβει την παραγωγή του Critical Role και του Talks Machina από το 2018. Είναι υπεύθυνο ,επίσης, και για την παραγωγή πληθώρας άλλων εκπομπών και σειρών που είναι διαθέσιμα μέσα από το κανάλι του στο Twitch και στο Youtube.
Μάχη του Χαρκόβου (2022)
Ουκρανική αντεπίθεση (1–13 Μαΐου)
Στις 2 Μαΐου, το Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Πολέμου ανέφερε ότι η Ουκρανία ανακατέλαβε το χωριό Στάρι Σαλτίβ 40 χιλιόμετρα ανατολικά του Χαρκόβου.
Critical Role
Η θετική ανταπόκριση του κοινό για την σειρά είναι τεράστια, με το πρώτο επεισόδιο της πρώτης καμπάνιας να έχει ξεπεράσει τις 13 εκατομμύρια προβολές στο Youtube. Η σειρά έχει ένα μεγάλο και πιστό κοινό με τους θαυμαστές της, μάλιστα, να έχουν το παρατσούκλι "Critters".
Μάχη του Χαρκόβου (2022)
Ουκρανική αντεπίθεση (1–13 Μαΐου)
Στις 6 Μαΐου, το Ινστιτούτο περιέγραψε ότι η Ουκρανία έκανε αντεπίθεση «κατά μήκος ενός πλατύ τόξου» βόρεια και ανατολικά του Χαρκόβου, αναφέροντας ότι η Ουκρανία είχε ανακαταλάβει «αρκετά χωριά», συμπεριλαμβανομένων των Τσίρκουνι, Περέμοχα και μέρος του χωριού Τσερκάσκι Τίσκι. Το Ινστιτούτο υπέθεσε ότι η Ουκρανία «μπορεί να αποτρέψει στο ρωσικό πυροβολικό τη δυνατότητα να στοχεύει το Χάρκοβο τις επόμενες ημέρες». Στις 7 Μαΐου, οι ουκρανικές δυνάμεις ανέφεραν ότι ανακατέλαβαν πέντε χωριά βορειοανατολικά του Χαρκόβου. Επικαλούμενοι έναν Ουκρανό αξιωματούχο, οι Τάιμς της Νέας Υόρκης ανέφεραν ότι η μάχη για το Χάρκοβο δεν τελείωσε, αλλά ότι η Ουκρανία έχει το πάνω χέρι στη μάχη. Η προέλαση βόρεια και ανατολικά, η οποία έγινε κυρίως από την 92η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία και την 93η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία, ανάγκασε τις ρωσικές δυνάμεις να υποχωρήσουν πέρα από τον ποταμό Ντόνετς ενώ ανατίνασαν τις γέφυρες πίσω τους.
Critical Role
Πρώτος κύκλος
Ο πρώτος κύκλος διαδραματίζεται στην φανταστική χώρα Tal'Dorei, στην επίσης φανταστικη τοποθεσία της Exandria, και ακολουθεί τις περιπέτειες των Vox Machina, μια ομάδα μισθοφόρων που αρχικά δημιουργήθηκε στην πόλη Stilben. Όλοι οι ηθοποιοί δημιούργησαν και σχεδίασαν τους χαρακτήρες τους με τον καθένα να είναι διαφορετικός. Πιο συγκεκριμένα:
Μάχη του Χαρκόβου (2022)
Ουκρανική αντεπίθεση (1–13 Μαΐου)
Στις 10 Μαΐου, οι ουκρανικές δυνάμεις ισχυρίστηκαν ότι ανακατέλαβαν τέσσερις οικισμούς.
Critical Role
Δεύτερος κύκλος
Η δεύτερη καμπάνια διαδραματίζεται στην ήπειρο του Wildemount, 20 χρόνια μετά το τέλος της πρώτης καμπάνιας, και ακολουθεί τις περιπέτειες των Mighty Nein, μια ομάδα μισθοφόρων που πρώτο γνωρίστηκε στην πόλη Trostenwald το 835 PD. Το πρώτο επεισόδιο της δεύτερης καμπάνιας έχει πάνω από 8 εκατομμύρια προβολές. Όπως και στην προηγούμενη καμπάνια, οι ηθοποιοί δημιούργησαν και σχεδίασαν τους καινούργιους τους χαρακτήρες, επιλέγοντας το ιστορικό τους, τα ταλέντα τους, τη φυλή τους κ.α. Πιο συγκεκριμένα:
Μάχη του Χαρκόβου (2022)
Ουκρανική αντεπίθεση (1–13 Μαΐου)
Μέχρι τις 13 Μαΐου, το Ινστιτούτο υποστήριξε ότι η Ουκρανία μάλλον είχε "κερδίσει την μάχη του Χαρκόβου". Ο δήμαρχος του Χάρκοβο δήλωσε στο BBC ότι στις τελευταίες πέντε μέρες πριν τις 13 Μαίου δεν υπήρξε κάποιος βομβαρδισμός στη πόλη, παρά μόνο μια αποτυχημένη προσπάθεια πυραυλικής επίθεσης στη πόλη την οποία εξουδετέρωσε η ουκρανική αεράμυνα.
Μέχρι τις 13 Μαΐου, οι ουκρανικές δυνάμεις απώθησαν στα σύνορα με τη Ρωσία τις ρωσικές μονάδες που προσπαθούσαν να περικυκλώσουν την πόλη. Επιπλέον, αναφέρθηκε ότι η Ρωσία απέσυρε μονάδες από την περιοχή. Το Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Πολέμου γνωμοδότησε ότι η Ουκρανία «πιθανότατα είχε κερδίσει τη μάχη του Χαρκόβου». Ωστόσο, στις 20 Μαΐου, οι ρωσικές δυνάμεις βομβάρδισαν ξανά το Χάρκοβο.
Έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας
Η Διεθνής Αμνηστία, ερεύνησε επί 14 ημέρες, (το διάστημα Απριλίου - Μαΐου 2022) 41 επιθέσεις του ρωσικού στρατού στο Χάρκοβο όπου διαπίστωσε ότι σε 7 περιπτώσεις χρησιμοποιήθηκαν βόμβες διασποράς, τύπου 9Ν210/9Ν235, πυρομαχικά που γενικά θεωρούνται απαγορευμένα αν και ούτε η Ρωσία ούτε η Ουκρανία έχουν υπογράψει τη συμφωνία απαγόρευσής τους. Η ίδια οργάνωση κατέγραψε και καυτηρίασε τη στρατιωτική τακτική των ουκρανών στρατιωτών να κρύβονται μέσα σε κατοικημένες περιοχές και να εξαπολύουν από εκεί επιθέσεις εναντίον των Ρώσων, με αποτέλεσμα να προσελκύουν τα ρωσικά πυρά.
Critical Role
Φιλανθρωπίες
Το Critical Role έχει συνεισφέρει και σε άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις όπως το Red Nose Day, Extra Life και το και το Children's Miracle Network.
Μάχη του Χαρκόβου (2022)
Συνεχείς μάχες, αντεπίθεση του Σεπτεμβρίου και ρωσική υποχώρηση
σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f6/Housing_and_Communal_College_in_Kharkiv_after_Russian_rocket_strike_%2810%29.jpg/220px-Housing_and_Communal_College_in_Kharkiv_after_Russian_rocket_strike_%2810%29.jpg|μικρογραφία|Το κτίριο της Κοινοτικής Σχολής ισοπεδώθηκε στις 20 Ιουνίου. Μετά την ουκρανική αντεπίθεση, οι ρωσικές δυνάμεις οδηγήθηκαν πίσω σε αμυντικές θέσεις, με τους Ουκρανούς να ανακαταλαμβάνουν διάφορες περιοχές κοντά στα ρωσοουκρανικά σύνορα. Παρόλα αυτά, οι Ρώσοι συνέχισαν να βομβαρδίζουν διάφορα προάστια του Χάρκοβο, καθώς και την ίδια την πόλη, σκοτώνοντας πολλούς πολίτες και τραυματίζοντας δεκάδες άλλους.
Critical Role
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδικτυακές σειρές Κατηγορία:Παιχνίδια ρόλων
Μάχη του Χαρκόβου (2022)
Συνεχείς μάχες, αντεπίθεση του Σεπτεμβρίου και ρωσική υποχώρηση
Στις 20 Μαΐου, οι ρωσικές δυνάμεις βομβάρδισαν ξανά αρκετά χωριά στην επαρχία Χαρκόβου συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της πόλης του Χαρκόβου, χρησιμοποιώντας τους εκτοξευτές πυραύλων ΒΜ-21 Γκραντ, ΒΜ-27 Ουραγκάν και ΒΜ-30 Σμερς.
Στις 21 Μαΐου, οι Ουκρανοί ανακοίνωσαν ότι η ουκρανική αστυνομία ανέσυρε τις σωρούς έξι ατόμων, συμπεριλαμβανομένης της σωρού ενός συνταγματάρχη, στον οικισμό Ζόλοτσιφ. σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/93/Palace_of_culture_of_railroad_workers_after_Russian_shelling_on_18_August_2022_%2801%29.jpg/220px-Palace_of_culture_of_railroad_workers_after_Russian_shelling_on_18_August_2022_%2801%29.jpg|μικρογραφία|Παλάτι του πολιτισμού των εργαζομένων σιδηροδρόμων μετά την απεργία των ρωσικών πυραύλων στις 18 Αύγουστος Στις 20 Ιουνίου, νέες πυραυλικές επιθέσεις κατέστρεψαν το Κοινοτικό Κολέγιο του Εθνικού Πανεπιστημίου Αστικής Οικονομίας του Χάρκοβο και μια αποθήκη του μετρό του Χαρκόβου. Στις 24 Ιουνίου, το αθλητικό συγκρότημα του Πολυτεχνείου του Χαρκόβου καταστράφηκε.
Στις 4 Ιουλίου, νέα πυραυλική επίθεση κατέστρεψε ένα γυμνάσιο. Στις 6 Ιουλίου, οι Ρώσοι κατέστρεψαν ένα από τα κτίρια που ανήκουν στο Εθνικό Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο του Χάρκοβο και ένα πρώην αρχοντικό (το οποίο αποτελεί και αρχιτεκτονικό μνημείο) το οποίο χτίστηκε το 1832.
Σαιντ-Μαρί-ντ'Αλβέ
Το Σαιντ-Μαρί-ντ'Αλβέ (γαλλικά: Sainte-Marie-d'Alvey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Μάχη του Χαρκόβου (2022)
Συνεχείς μάχες, αντεπίθεση του Σεπτεμβρίου και ρωσική υποχώρηση
Στις 20 Ιουλίου, τουλάχιστον τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν το πρωί ως αποτέλεσμα ρωσικής πυραυλικής επίθεσης στο Χάρκοβο, μεταξύ των οποίων και ένα 13χρονο αγόρι.
Σαιντ-Μαρί-ντ'Αλβέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρβεζάν (γαλλικά: Arvezans).
Μάχη του Χαρκόβου (2022)
Συνεχείς μάχες, αντεπίθεση του Σεπτεμβρίου και ρωσική υποχώρηση
Στις 17–18 Αυγούστου, 25 άνθρωποι σκοτώθηκαν και αρκετές δεκάδες τραυματίστηκαν σε επίθεση με πυραύλους σε δύο κοιτώνες. Επίσης, στις 18 Αυγούστου, νέα ρωσική απεργία κατέστρεψε το Παλάτι του πολιτισμού των εργατών σιδηροδρόμων. σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/Fire_at_an_energy_infrastructure_facility_after_Russian_shelling%2C_2022-09-11_%2801%29.jpg/220px-Fire_at_an_energy_infrastructure_facility_after_Russian_shelling%2C_2022-09-11_%2801%29.jpg|μικρογραφία|Πυρκαγιά μετά τον βομβαρδισμό του σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του Χαρκόβου. Η 19η Αυγούστου κηρύχθηκε ημέρα πένθους στην πόλη για τα θύματα από τις επιθέσεις των προηγούμενων ημερών. Την ίδια μέρα, νέα επίθεση με πυραύλους κατέστρεψε ένα από τα κτίρια του Πολυτεχνικού Ινστιτούτου του Χαρκόβουάρκοβο, σκοτώνοντας ένα άτομο.
Σαιντ-Μαρί-ντ'Αλβέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Μάχη του Χαρκόβου (2022)
Συνεχείς μάχες, αντεπίθεση του Σεπτεμβρίου και ρωσική υποχώρηση
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2022, μια πυραυλική επίθεση προκάλεσε ζημιές στο παλάτι αθλητισμού Λοκομοτίβ.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2022, οι ουκρανικές δυνάμεις εξαπέλυσαν μεγάλη αντεπίθεση με την οποία ανακατέλαβαν το Ιζιούμ, τη Μπαλακλίγια, και τμήματα στις περιφέρειες Ντονέτσκ και Λουχάνσκ. Οι Ρώσοι υποχώρησαν στην ανατολική όχθη του ποταμού Όσκιλ, αν και ορισμένα τμήματα του έχουν καταληφθεί μετέπειτα από την Ουκρανία.
Στις 11 Σεπτεμβρίου, ο ρωσικός στρατός βομβάρδισε εγκαταστάσεις ποίκιλων χρήσεων στην κεντρική και ανατολική Ουκρανία. Η Ρωσία βομβάρδισε το εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας Χάρκοβο ΤΕΣ-5 και το εργοστάσιο θερμοηλεκτρικής ενέργειας στο Ζμιγίβ, προκαλώντας εκτεταμένες διακοπές ρεύματος σε πέντε περιφέρειες. Θεωρείται μέρος της ρωσικής απάντησης στην ουκρανική αντεπίθεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουκρανικά (uk) Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Αλί Ασάντοφ
Ο Αλί Ασάντοφ (αζερικά: Əli Hidayət oğlu Əsədov, γεννημένος στις 30 Νοεμβρίου 1956) είναι Αζέρος πολιτικός που υπηρετεί ως πρωθυπουργός του Αζερμπαϊτζάν μετά τον διορισμό του στη θέση στις 8 Οκτωβρίου 2019 από τον πρόεδρο Ιλχάμ Αλίγιεφ.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1956 στο Μπακού. Το 1974 αποφοίτησε από το 134ο Γυμνάσιο στο Μπακού και εισήλθε στο Ρωσικό Οικονομικό Πανεπιστήμιο Πλεχάνοφ στη Μόσχα, από το οποίο αποφοίτησε το 1978. Υπηρέτησε στον σοβιετικό στρατό από το 1978 έως το 1980
Το 1980 άρχισε να εργάζεται ως επικεφαλής εργαστηριακός βοηθός στο Ινστιτούτο Οικονομικών Επιστημών της Ακαδημίας Επιστημών της ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν. Ο Ασάντοφ συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Ινστιτούτο Οικονομικών Επιστημών της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ στη Μόσχα μεταξύ 1981 και 1984, όπου πήρε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα στα Οικονομικά.
Το 1989-1995 εργάστηκε ως αναπληρωτής καθηγητής και επικεφαλής του Τμήματος στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης του Μπακού.
Καριέρα
μικρογραφία| Ο Asadov με τον [[Πρόεδρος της Ουκρανίας|πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι κατά την πρώτη του επίσκεψη στο Αζερμπαϊτζάν]] Στις 1ες κοινοβουλευτικές εκλογές του Αζερμπαϊτζάν που διεξήχθησαν στις 12 Νοεμβρίου 1995, ο Αλί Ασαντόφ εξελέγη βουλευτής με αναλογική αντιπροσώπευση για τη θητεία 1995-2000, εκπροσωπώντας το Κόμμα του Νέου Αζερμπαϊτζάν.
Στις 17 Απριλίου 1998 διορίστηκε βοηθός του προέδρου του Αζερμπαϊτζάν για οικονομικές υποθέσεις. Σύμφωνα με το διάταγμα του προέδρου Ιλχάμ Αλίγιεφ της 30ής Νοεμβρίου 2012, ο Ασάντοφ διορίστηκε αναπληρωτής επικεφαλής της Προεδρικής Διοίκησης και το 2017 βοηθός του Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν για οικονομικές υποθέσεις. Ο Ασαντόφ θεωρείται στενός σύμμαχος του προέδρου Αλίεφ. Τον Οκτώβριο του 2019, μετά την παραίτηση του Νοβρούζ Μαμάντοφ, εξελέγη πρωθυπουργός με ψήφους 105 έναντι 0. Είναι επικεφαλής της 8ης κυβέρνησης του Αζερμπαϊτζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέροι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αζερμπαϊτζάν
Βίτολντ Τασίτσκι
Ο Βίτολντ Τασίτσκι (πολωνικά: Witold Taszycki) (20 Ιουνίου 1898 – 9 Αυγούστου 1979) ήταν Πολωνός γλωσσολόγος. Ειδικεύτηκε στην πολωνική ονομαστική και ιστορική διαλεκτολογία.
Ζωή και καριέρα
Ο Βίτολντ Τασίτσκι γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1898 στο Ζαγκούζανι της Αυστροουγγαρίας (τώρα στη νότια Πολωνία). Μεταξύ 1917 και 1921, ήταν φοιτητής πολωνικής και σλαβικής φιλολογίας στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, όπου άρχισε να εργάζεται ως βοηθός μετά την απόκτηση του διδακτορικού του το 1922. Έλαβε το μεταδιδακτορικό του δίπλωμα το 1925. Εργάστηκε ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Στέφανος Μπάτορι του Βίλνο (τώρα Βίλνιους, Λιθουανία) και ανέλαβε θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Γιαν Καζίμιες του Λβουφ (τώρα Λβιβ, Ουκρανία). Παρέμεινε στο Λβουφ μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και συμμετείχε στη μυστική διδασκαλία στο πανεπιστήμιο.
Στη μεταπολεμική περίοδο, βοήθησε στην οργάνωση των σλαβικών και πολωνικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο «Νικόλαος Κοπέρνικος» του Τόρουν και στο Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ και συμμετείχε σε εργασίες της Επιτροπής για τον Καθορισμό των Τοπωνυμίων. Το 1946 αναγορεύτηκε καθηγητής στο Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο, όπου προήδρευσε στα τμήματα Σλαβικής Ονομαστικής, Παλαιάς Πολωνικής Φιλολογίας και Πολωνικής Γλώσσας. Ήταν μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών.
Ο Τασίτσκι εκτιμάται για τη συμβολή του στην ανάπτυξη της ονομαστικής έρευνας στην Πολωνία. Ήταν ειδικός στην παλαιά πολωνική γλώσσα και είχε μελετήσει σχεδόν όλα τα γνωστά χειρόγραφα και δημοσιεύσεις γραμμένα σε αυτή τη γλώσσα.
Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων έργων του είναι το «Λεξικό Παλαιών Πολωνικών Προσωπικών Ονομάτων». Περιέχει πληροφορίες για την πολωνική ονοματολογία. οι οποίες συγκεντρώθηκαν από πηγές που κυμαίνονται από τις παλαιότερες γνωστές καταγραφές έως τις αρχές του 16ου αιώνα. Το «Ένα ορθογραφικό λεξικό και οι κανόνες της πολωνικής ορθογραφίας», το οποίο συνυπογράφουν ο Τασίτσκι με τον Στανίσουαφ Γιονουόφσκι (Stanisław Jodłowski), ήταν το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο πολωνικό ορθογραφικό λεξικό στον Μεσοπόλεμο. μικρογραφία|Ο τάφος του Βίτολντ Τασίτσκι στο Κοιμητήριο Σαλβάτορ στην Κρακοβία.
Ο Τασίτσκι πέθανε στις 9 Αυγούστου 1979 στην Κρακοβία. Ενταφιάστηκε στον ίδιο τάφο μαζί με τη γυναίκα και την κόρη του, στο Κοιμητήριο Σαλβάτορ στην Κρακοβία (τομέας SC9-B-2).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Μέλη της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Καθηγητές του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Σαλβάτορ
Αντρέι Ζελεζτσόφ
Ο Ζελεζτσόφ ήταν έμπορος κρασιών και μόνιμα εγκατεστημένος στην πόλη, απαραίτητη προϋπόθεση για να θέση υποψηφιότητα για δήμαρχος. Οι πρώτες εκλογές για την ανάδειξη δημάρχου της Οδησσού έγιναν στις στις 14 Ιανουαρίου 1796, δικαίωμα ψήφου είχαν μόλις 150 άρρενες μόνιμοι κάτοικοι της πόλης.
Αναφέρεται ότι ήταν από τους πρώτους κατοίκους της πόλης όταν αυτή δημιουργήθηκε. Απεβίωσε στις 10 Σεπτεμβρίου 1801 σε ηλικία μόλις 40 ετών. Κηδεύτηκε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου της Οδησσού και τάφηκε στο νεκροταφείο της παλιάς πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Οδησσού Κατηγορία:Πολιτικοί της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Γεγονότα Αυγούστου 2015
11 Αυγούστου
νούμερο 1, για πρώτη φορά μετά την πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα το 2011. (UPI) (CNN)
14 Αυγούστου
(Forex) (The Guardian)
15 Αυγούστου
(Reuters)
16 Αυγούστου
(Fox Sports Australia)
31 Αυγούστου
(Al Jazeera English Online) (The News Hub) (BBC)
Παστρμαϊλίγια
Το παστρμαϊλίγια είναι μία βορειομακεδονική πίτα ψωμιού από ζύμη και κρέας. Συνήθως έχει ωοειδές σχήμα με φέτες κύβων κρέατος στην κορυφή του. Το όνομά του προέρχεται από την λέξη παστρμά, που σημαίνει αλατισμένο και αποξηραμένο κρέας πρόβατου ή αρνιού (βλ. παστραμί και παστουρμάς).
Προς τιμή του, η πόλη του Στιπ οργανώνει ένα ετήσιο φεστιβάλ που ονομάζεται «Παστρμαϊλιγιάντα».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Σβέτι Νίκολε Κατηγορία:Δήμος Στιπ Κατηγορία:Δήμος Βελεσών
Σαιντ-Μαρί-ντε-Κουίν
Το Σαιντ-Μαρί-ντε-Κουίν (γαλλικά: Sainte-Marie-de-Cuines) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουιναίν (γαλλικά: Cuinains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Γραμβουσά Χανίων
Η Γραμβουσά ή Γραμβούσα  είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Κισσάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της βορειοδυτικής Κρήτης.
Γενικά στοιχεία
Η Γραμβουσά βρίσκεται στη βορειοδυτική Κρήτη, σε μια καταπράσινη κοιλάδα και σε υψόμετρο 180 μέτρα. Απέχει περίπου 8 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Κίσσαμο (έδρα του δήμου), 47 χλμ. Δ. από τα Χανιά και 2 χλμ. από τη θάλασσα. Βορειοανατολικά είναι τα Ζερβιανά και ο Άγιος Γεώργιος, νότια ο Πλάτανος, νοτιοδυτικά το Καβούσι. Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Κρήτης, το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925, με την παλιά της ονομασία ως Λαρδάς να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 με το ΦΕΚ 271Α - 03/09/1940 μετονομάστηκε σε Γραμβούσα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς: Άγιος Γεώργιος, Αζογυράς, Ζερβιανά, Καλυβιανή, Καρεφιλιανά, Νέο Χωριό, Πιπεριανά, Τράχηλος και Φουρνάδος καθώς και τις νησίδες Άγρια και Ήμερη Γραμβούσα αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Κισσάμου του Δήμου Κισσάμου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 92 κάτοικοι.
Δείτε: Κοινότητα Γραμβουσάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Ελζμπιέτα Τρέλα-Μάζουρ
Η Ελζμπιέτα Τρέλα-Μάζουρ (πολωνικά: Elżbieta Trela-Mazur) (γενν. το 1947) είναι Πολωνή ιστορικός, συγγραφέας, Διδάκτωρ Ανθρωπιστικών Επιστημών στη σύγχρονη ιστορία και καθηγήτρια στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου του Οπόλε, η οποία ειδικεύεται στην πολιτική ιστορία του σύγχρονου κόσμου με έμφαση στην ιστορία της Γερμανίας, της Ρωσίας και της Σοβιετικής Ένωσης, στον ολοκληρωτισμό, στη σοβιετικοποίηση των ανατολικών συνόρων, την πολωνική διασπορά (Polonia) στην Ευρώπη και αλλού, καθώς και στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη γενικότερα.
Επαγγελματική καριέρα
Την περίοδο 1973-89, η Τρέλα-Μάζουρ εργάστηκε στο Ινστιτούτο Ιστορίας του Παιδαγωγικού Πανεπιστημίου (Wyższa Szkoła Pedagogiczna) στο Οπόλε, και την περίοδο 1990-2004 στην Ακαδημία Τιμίου Σταυρού στο Κιέλτσε, καθώς και στις Βρυξέλλες (1998-2003). Από το 2004 εργάζεται στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Οπόλε. Η Τρέλα-Μάζουρ έλαβε το πτυχίο στις ανθρωπιστικές σπουδές το 1979 για το έργο Εκπαίδευση πολωνικών παιδιών στη Σοβιετική Ένωση κατά τα έτη 1941-1946. Έλαβε το πρώτο βραβείο στη διδακτορική διατριβή για το έτος 1979 από το Υπουργείο Επιστημών, Ανώτατης Εκπαίδευσης και Τεχνολογίας.
Powojenne losy
Η Τρέλα-Μάζουρ είναι η συγγραφέας μιας συλλογής της μεταπολεμικής ιστορίας των Πολωνών ιντελιγκέντσια από τα ανατολικά εδάφη της Πολωνίας (γνωστά ως Κρέσι), οι οποίοι ενσωματώθηκαν στη Σοβιετική Ένωση από τον Ιωσήφ Στάλιν στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το βιβλίο, Powojenne losy inteligencjii kresowej (Μεταπολεμική Ιστορία της Ιντελιγκέντσια του Κρέσι), είναι το αποτέλεσμα μιας διάσκεψης που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2005 στο Οπόλε, στην οποίο συμμετείχαν 16 αξιόλογοι συγγραφείς και ακαδημαϊκοί. Η μονογραφία, που αποτελείται από άρθρα που προέκυψαν από την έρευνά τους, επικεντρώνεται σε συγκεκριμένες περιοχές του Κρέσι, συμπεριλαμβανομένων του Βοεβοδάτου Βίλνο (1926-1939), του Βοεβοδάτου Πολέσιε και του Βοεβοδάτου Βόουιν (1921-1939). Προφανώς, το πιο αξιοσημείωτο παράδοξο, του διωγμού και της απέλασης των Πολωνών από την μακροπεριοχή του Κρέσι, ήταν το γεγονός ότι μετά τη μετατόπιση των συνόρων, το ανατολικό πνεύμα αναβίωσε κυρίως στο δυτικότερο τμήμα της Νέας Πολωνίας. Συμμετέχοντες συγγραφείς περιλαμβάνουν τους: Σ. Τσέρκας, Γ. Ντούντα, Ε. Ντφόζακ, Α. Γκούζικ, A. Χάνιχ, Π. Χαρούπα, Γ. Χιτσκιέβιτς, A. Χλεμπόβιτς, Χ. Στρόνσκι, Σ. Βίντσενζ, A. Βιερτσίνσκι, A. Βόλνι και Ελζμπιέτα Τρέλα-Μάζουρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί Κατηγορία:Πολωνές ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς
Σαιντ-Ρεν (Σαβοΐα)
Το Σαιντ-Ρεν (γαλλικά: Sainte-Reine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρουτεναίν (γαλλικά: Routhenains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Σιέντ Εμντάντ Αλί
Ο Σιέντ Εμντάντ Αλί (1880-1956), ήταν Βεγγαλέζος ποιητής και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην επαρχία Μουνσιγκάντζ της Βεγγάλης στο σημερινό Μπαγκλαντές.
Ζωή
Εργάστηκε για πολλά τμήματα. Είναι απόγονος του ντόπιου ποιητή Καϋκομπάντ (1857). Ήταν ο αρχισυντάκτης της μηνιαίας έκδοσης 'Nabanur' (1903-06) με συνεργασίες με τους Μ. Ασάντ Αλί, Μ. Χενταγιετουλάχ και Καζί Ιμνταντούλ Χακ.
Έργα
Έργα του έχουν περιληφθεί στο πρόγραμμα σπουδών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Μπανγκλαντές.
Σημαντικότερα έργα
Πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου 1956 στη Ντάκα.
Κατηγορία:Μπανγκλαντεσιανοί συγγραφείς
Σεριέρ-αν-Σωτάνι
Το Σεριέρ-αν-Σωτάνι (γαλλικά: Serrières-en-Chautagne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεριερουά (γαλλικά: Serrierois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Σεέζ
Το Σεέζ (γαλλικά: Séez) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεεραίν (γαλλικά: Séerains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ντικάνκα
Η Ντικάνκα (Диканька) είναι ένας οικισμός και διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας της Ντικάνκα (Όμπλαστ του Πολτάβα) της κεντρικής Ουκρανίας.
Ο οικισμός βρίσκεται 26 χιλιόμετρα μακριά από τον σιδηροδρομικό σταθμό Πολτάβα Κίβσκα.
Αρχαία Ιστορία
Η Ντικάνκα αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1658 ως ένα μικρό χωριό, αν και η περιοχή κατοικήθηκε για αιώνες πριν. Εντός της περιοχής της σύγχρονης Ντικάνκα, τα ίχνη οικισμών των Σκυθών υπάρχουν σε διάφορες χρονικές στιγμές. Βρέθηκαν επίσης τα ερείπια ενός οικισμού που σε ένα σημείο είχε εξαλειφθεί και τα ερείπια δύο οικισμών από τον 7ο-6ο αιώνα π.Χ.
Μεσαιωνική ιστορία
Το 1430, η περιοχή της Ντικάνκα ανήκε στην ιδιοκτησία του Tatar Murza Leksada Mansurksanovych, του μελλοντικού πρίγκιπα Αλεξάντερ Γκλίνσκι.
Σύγχρονη Ιστορία
Η Ντικάνκα κατέχει το καθεστώς του οικισμού αστικού τύπου από το 1957.
Πολιτισμός
Η Ντικάνκα είναι η τοποθεσία της συλλογής Βράδια σε ένα Αγρόκτημα Κοντά στην Ντικάνκα του Νικολάι Γκόγκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουκρανικά (uk) Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Στάνακ
Το Στάνακ είναι το πιο κοινό όνομα που αναφέρεται στη συνέλευση των ευγενών στη μεσαιωνική Βοσνία. Η συνέλευση ήταν επίσης γνωστή ως Ρουσάγκ (από την ουγγρική λέξη orszag, που σημαίνει χώρα), Ζμπορ, Σβα Μπόσνα (που σημαίνει Ολόκληρη η Βοσνία ) ή απλώς Μπόσνα, με τους αξιωματούχους της Δημοκρατίας της Ραγκούσας να χρησιμοποιούν επίσης πολλούς λατινικούς όρους για τη συνέλευση. Ο όρος Στάνακ πιστοποιείται για πρώτη φορά στο χάρτη του Τβρτκο Α΄ το 1354.
Το δικαίωμα συμμετοχής στις συνελεύσεις του Στάνακ απολάμβανε κάθε Βόσνιος κνιάζ, από εξέχουσες προσωπικότητες έως περιφεριακούς άρχοντες, που ήταν κοινώς γνωστοί ως βλάστελα, αλλά η απόλυτη εξουσία ανήκε στην υψηλότερη αριστοκρατία. Το Στάνακ συγκαλούνταν κάθε φορά που αυτό απαιτούνταν, συνήθως από τον κυβερνήτη, ο οποίος προήδρευε και συντόνιζε τις συνελεύσεις του. Αν ήταν άνδρας, επιτρεπόταν να παρευρίσκεται στο Στάνακ η γυναίκα του, αλλά όχι και οι γιοι του. Οι κληρικοί της Βοσνιακής Εκκλησίας, που δεν ήταν βλάστελα, επίσης απαγορευόταν να παρευρίσκονται στις συνελεύσεις, αλλά επηρέαζαν τη λήψη αποφάσεων των Στάνακ μέσω των μεγάλων άρχοντων που σχετίζονταν με αυτό. Οι μεγιστάνες της χώρας συγκαλούσαν οι ίδιοι το Στάνακ κάθε φορά που η χώρα αντιμετώπιζε σημαντικά εσωτερικά προβλήματα, όπως κρίση διαδοχής ή καθαίρεση του κυβερνήτη. Το Στάνακ κανονικά λάμβανε χώρα σε καθε περιοχή όπου ο μονάρχης είχε την αυλή του: Μίλε, Μίλοντραζ, Μπόμποβατς, Κράλιεβα Σουτιέσκα και Γιάιτσε.
Το Στάνακ απολάμβανε μεγάλη δύναμη και εξουσία. Εκεί συζητούνταν θέματα όπως η εκλογή και η στέψη του νέου βασιλιά ή της νέας βασίλισσας, η εξωτερική πολιτική, η πώληση ή η παραχώρηση εδαφών, η σύναψη και η υπογραφή συνθηκών με γειτονικές χώρες καθώς και διάφορα στρατιωτικά θέματα. Οι χάρτες που εκδόθηκαν από μονάρχες αντικατοπτρίζουν τις αποφάσεις που λάμβανε το Στάνακ. Καθώς η βασιλική δύναμη εξασθενούσε, η δύναμη του Στάνακ αυξανόταν. Η επιρροή του κορυφώθηκε κατά την περίοδο μεταξύ 1390 και 1420. Ο Σέρβος ιστορικός Σίμα Τσιρκόβιτς καθώς και οι περισσότεροι Γιουγκοσλάβοι μελετητές πίστευαν ότι η ύπαρξη του Στάνακ αποδείκνυε ενότητα και αίσθημα ανήκει βοσνιακής ταυτότητας, ενώ ο Αμερικανός συνάδελφός τους Τζον Βαν Άντουερπ Φάιν ο νεότερος. υποστήριζε ότι απεικόνιζε την αδυναμία του μονάρχη και τη διοικητική αποκέντρωση του κράτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλειο της Βοσνίας
Σονά (Σαβοΐα)
Το Σονά (γαλλικά: Sonnaz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σοναζιέν (γαλλικά: Sonnaziens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Σαλέν-Φονταίν
Το Σαλέν-Φονταίν (γαλλικά: Salins-Fontaine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαλινουά (γαλλικά: Salinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Οστρόβιτσα (Νίσκα Μπάνια)
Η Οστρόβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Островица) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου της Νίσκα Μπάνια και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 464 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Λα Ταμπλ
Το Λα Ταμπλ (γαλλικά: La Table) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Βιέσουαφ Όχμαν
Ο Βιέσουαφ Όχμαν (πολωνικά: Wiesław Ochman) (γενν. 6 Φεβρουαρίου 1937) είναι Πολωνός τενόρος.
Ζωή και καριέρα
Ο Όχμαν αποφοίτησε το 1960 από το Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας της Κρακοβίας. Άρχισε να μαθαίνει φωνητική υπό τη διεύθυνση του Γκούσταφ Σεράφιν στην Κρακοβία (1955–1959) και της Μάρια Σουάπακ στο Μπίτομ (1960–1963). Το 1960, εντάχθηκε στην Όπερα της Σιλεσίας στο Μπίτομ, όπου τραγούδησε για τρεις σεζόν, το 1963 και το 1964 και ακολούθως στην Όπερα της Κρακοβίας. Έπαιξε στο Μεγάλο Θέατρο στη Βαρσοβία από το 1964 έως το 1970. Το 1965 ήταν ο κύριος τενόρος στην «εθνική πολωνική όπερα» Halka του Στανίσουαφ Μονιούσκο, στην εναρκτήρια παράσταση στο ανακατασκευασμένο Μεγάλο Θέατρο. Ηχογράφησε αυτόν τον ρόλο και είναι πλέον διαθέσιμος σε CD.
Ο Όχμαν ξεκίνησε τη διεθνή του καριέρα το 1967 με την Κρατική Όπερα του Βερολίνου. Τραγούδησε επίσης στο Μόναχο και στο Αμβούργο. Πέτυχε τις πρώτες του διαγωνιστικές επιτυχίες σε φεστιβάλ στο Γκλάιντεμπουρν και στο Σάλτσμπουργκ. Το 1972, ερμήνευσε από την Όπερα του Παρισιού και, στη συνέχεια, σε όπερες στο Σικάγο και στο Σαν Φρανσίσκο. Έπαιξε επίσης στη Σκάλα του Μιλάνου, στο Μπουένος Άιρες, στη Μαδρίτη, στη Μόσχα και στη Βιέννη. Το 1975 με τον ρόλο του Arrigo στην όπερα Ο Σικελικός Εσπερινός του Τζουζέπε Βέρντι, ο Όχμαν έκανε το ντεμπούτο του στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης.
Ο Βιέσουαφ Όχμαν ηχογράφησε 31 δίσκους βινυλίου, οι περισσότεροι από αυτούς στην Πολωνία.
Το 1980 του απονεμήθηκε το Βραβείο της Πόλης της Κρακοβίας και το 1996 έλαβε το Τάγμα του Χαμόγελου. Το 2001, του απονεμήθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Πολωνίας, Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι, ο Σταυρός του Διοικητή με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας, για τα εξαιρετικά του επιτεύγματα στον τομέα του πολιτισμού. Το 2005, έλαβε το Χρυσό Μετάλλιο για την Αξία στον Πολιτισμό – Gloria Artis.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|262x262εσ| Ο Όχμαν ερμηνεύει με τη Χορωδία της Ιατρικής Ακαδημίας του Λούμπλιν στο [[Ζάμοστς, 2008]] Παντρεύτηκε τη σύζυγό του, Κριστίνα, το 1963. Είναι ο παππούς του τραγουδιστή Κρίστιαν Όχμαν, του νικητή της 11ης σεζόν του The Voice of Poland και του νικητή της εθνικής επιλογής της Πολωνίας για την εκπροσώπηση της χώρας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2022.
Ακριβώς το τέλος του κόσμου
Το Ακριβώς το τέλος του κόσμου (πρωτότυπος τίτλος: Juste la fin du monde) είναι γαλλοκαναδική ταινία του 2016 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ξαβιέ Ντολάν. Βασίζεται στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Ζαν-Λικ Λαγκάρς.
Πλοκή
Ο Λουί είναι ένας συγγραφέας που ζει στην πόλη. Μία μέρα, αποφασίζει να πάει να συναντήσει την οικογένειά του που έχει να δει 12 χρόνια για να τους ανακοινώσει ότι θα πεθάνει. Όταν φτάνει, η μητέρα του τον υποδέχεται εγκαρδίως, η μικρή του αδερφή Σουζάν τον θυμάται ελάχιστα, ενώ ο αδερφός του Αντουάν είναι νευρικός απέναντί του. Ο Λουί γνωρίζει για πρώτη φορά τη σύζυγο του αδερφού του, Κατρίν, καθώς δεν είχε παραστεί στον γάμο τους.
Οι συζητήσεις είναι έντονες και οι υπόλοιποι κάνουν σχόλια για το γεγονός ότι ο Λουί είναι ομοφυλόφιλος. Σε μία ιδιωτική συζήτηση, η Κατρίν λέει στον Λουί ότι ο Αντουάν θεωρεί πως δεν ενδιαφέρεται για την οικογένειά του. Επίσης, η μητέρα του μαθαίνει ότι ο Λουί έχει αλλάξει σπίτι και δεν της έχει πει που μένει τώρα. Ύστερα, ο Λουί ζητά να πάει στο παλιό σπίτι, όπου μεγάλωσε. Πηγαίνει στο δωμάτιό του και θυμάται τον πρώτο του έρωτα, τον Πιερ.
Όταν γυρίζουν, ο Λουί και ο Αντουάν έχουν ένα διαπληκτισμό στο αμάξι και ο Αντουάν του λέει ότι δεν ασχολείται μαζί του. Στο σπίτι, ο Λουί τους λέει πως θα έρχεται να τους βλέπει πιο συχνά. Ο Αντουάν εξοργίζεται και η Μαρτίν με τη Σουζάν του ζητάνε να μην είναι τόσο άγριος κι εκείνος αισθάνεται θιγμένος. Στο τέλος, ο Λουί φεύγει χωρίς να έχει ανακοινώσει στην οικογένειά του ότι θα πεθάνει.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στα Βραβεία Σεζάρ του 2017, κέρδισε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας και μοντάζ (Ξαβιέ Ντολάν) και Α' Ανδρικού ρόλου (Γκασπάρ Ουλιέλ). Επίσης, έλαβε υποψηφιότητα στις κατηγορίες: Β' Ανδρικού ρόλου (Βενσάν Κασέλ), Β' Γυναικείου ρόλου (Ναταλί Μπαγέ) και καλύτερης ξένης ταινίας.
Στο Φεστιβάλ των Καννών του 2016 κέρδισε το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής για την πιο πρωτότυπη ταινία, ενώ ήταν η πρόταση του Καναδά για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 89α βραβεία Όσκαρ φτάνοντας στην τελική εννεάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ξαβιέ Ντολάν Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στον Καναδά
Κατάλογος έργων του Γιοχάνες Βερμέερ
Το λήμμα αυτό περιλαμβάνει κατάλογο έργων του Γιοχάνες Βερμέερ.
Πηγές
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Τενεζόλ
Το Τενεζόλ (γαλλικά: Thénésol) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τενεζολαίν (γαλλικά: Thénésolains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Παντάλικα
Η Παντάλικα είναι μια αρχαιολογική θέση στη Σικελία της Ιταλίας. Οι αρχαιολογικές μαρτυρίες ξεκινούν από το τέλος της Εποχής του ορείχαλκου (13ος π.Χ. αιώνας) και φτάνουν με διαλείμματα μέχρι και τον Μεσαίωνα. Ο χώρος αποτελείται από ένα μικρό οροπέδιο στην κορυφή του οποίου υπάρχουν οικιστικά ίχνη ενώ στις βραχώδεις πλαγιές του έχουν σκαφτεί 5.000 χιλιάδες σπηλιές/τάφοι περίπου. Το όνομα της περιοχής προέρχεται πιθανότατα από την αραβική λέξη Buntarigah, που σημαίνει σπηλιές. Ο χώρος, μαζί με την γειτονική πόλη των Συρακουσών, συμπεριλήφθηκε το 2005 στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος που παρουσιάζει από αρχαιολογικής και σπηλαιολογικής πλευράς.
Γεωγραφία
μικρογραφία|αριστερά| Η κοιλάδα του ποταμού Άναπου Ο χώρος, που βρίσκεται επάνω σε ένα ασβεστολιθικό οροπέδιο με υψόμετρο 424μ. , ορίζεται από βαθιά φαράγγια που έχουν δημιουργήσει ο ποταμός Άναπος στη νότια πλευρά και ο παραπόταμός του, ο Καλτσινάρα, στη βόρεια πλευρά. Ο Άναπος, ξεκινά από τα Υβλαία Όρη, από υψόμετρο 986μ. και περνώντας μέσα από στενά περάσματα όπως αυτά της Παντάλικα, φτάνει στην πεδιάδα των Συρακουσών και αφού πρώτα τροφοδοτήσει το υδραγωγείο της πόλης, χύνεται στο Ιόνιο Πέλαγος. Το οροπέδιο έχει εύκολη πρόσβαση μόνο από την νοτιοδυτική πλευρά του, από το διάσελο του Φιλιπόρτο.
Τώρα πια η Παντάλικα, πέρα από το ότι προστατεύεται από την Ουνέσκο ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, έχει ενταχθεί στο Εθνικό Πάρκο "Παντάλικα, κοιλάδα του Άναπου και του χειμάρρου Κάβα Γκράντε", που δημιουργήθηκε το 1997, πάρκο το οποίο εκτός από τη δεδομένη αρχαιολογική του σημασία, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον όσον αφορά στη γεωλογία, στη σπηλαιολογία, στη βοτανική (ανατολικοί πλάτανοι, πάπυροι, πικροδάφνες, ιτιές, λεύκες του είδους Λεύκη η μέλαινα, βελανιδιές, λαγομηλιές κ.ά.) και στη ζωολογία (πέστροφες, χέλια, ποταμίσια καβούρια, πετροπέρδικες, σπιζαετοί, πετρίτες, τσαλαπετεινοί, κόκκινες αλεπούδες, δενδροκούναβα κ.ά.).
Ιστορία
Από αρχαιολογικές έρευνες που έχουν γίνει σε ολόκληρο το νησί της Σικελίας, είναι γνωστό ότι γύρω στα μισά του 13ου αιώνα π.Χ. οι πληθυσμοί που ζούσαν στα παράλια, αποσύρθηκαν σε πιο εσωτερικές τοποθεσίες για να γλυτώσουν από συνεχείς επιθέσεις εισβολέων. Η περιοχή της Παντάλικα, προστατευμένη τριγύρω από φαράγγια, κανονικό φυσικό οχυρό, θα πρέπει να απετέλεσε ιδανικό καταφύγιο γι' αυτούς τους πληθυσμούς. Η Παντάλικα έχει ταυτιστεί με την αρχαία Ύβλα, της οποίας ο τελευταίος βασιλιάς ο Ύβλων, επέτρεψε στους αποίκους Μεγαρείς κατά τον Δεύτερο ελληνικό αποικισμό να ιδρύσουν την πόλη Μέγαρα Υβλαία το 729 π.Χ. Από τον προϊστορικό οικισμό, που πιθανώς καταστράφηκε από τους κατοίκους των Συρακουσών όταν ίδρυσαν την πόλη Άκραι το 664 π.Χ., απομένουν ελάχιστα ίχνη και μαζί η εντυπωσιακή σε μέγεθος βραχώδης νεκρόπολη, η οποία χρονολογείται από τον 13ο έως το 7ο αιώνα π.Χ. Η περιοχή ξανακατοικείται κατά την βυζαντινή περίοδο όταν δημιουργούνται μικροί βραχώδεις οικισμοί και πολλές από τις σπηλιές χρησιμοποιούνται σαν κατοικίες και εκκλησάκια. Κάτι που συνεχίστηκε και κατά την αραβική κατάκτηση της Σικελίας (827 - 902) και κατά την περίοδο των Νορμανδών (1060 - 1090). Έκτοτε ο χώρος εγκαταλείφθηκε εντελώς μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο αρχαιολόγος Πάολο Όρσι ξεκίνησε έρευνες και μελέτες στην περιοχή.
Αρχαιολογία
μικρογραφία|αριστερά|Πόρπες και εγχειρίδια Οι αρχαιολογικές έρευνες που έγιναν στην περιοχή, αρχικά από τον Π. Όρσι και κατόπιν από τον Λουίτζι Μπερναμπό Μπρέα, κυρίως όσον αφορά στο Ανάκτορο, μεταξύ 1957 και 1971, μας έδωσαν μια σαφή εικόνα για τη χρονολόγηση και δομή της Παντάλικα. Οι ασχολίες των κατοίκων ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία και στα πιο πρόσφατα χρόνια δημιουργήθηκαν εμπορικές σχέσεις με την Ελλάδα. Τα κτερίσματα των τάφων και το υπόλοιπο αρχαιολογικό υλικό επέτρεψαν το διαχωρισμό της επονομαζόμενης "Κουλτούρα της Παντάλικα" σε 3 περιόδους:
Τα κτερίσματα των τάφων και τα λοιπά ευρήματα βρίσκονται στο "Αρχαιολογικό μουσείο των Συρακουσών Π. Όρσι".
Ανάκτορον
μικρογραφία|Το Ανάκτορο με πανσέληνο Στην κορυφή (έκτασης 1200x600μ.) του μικρού οροπεδίου της Παντάλικα, πρώτος ο Όρσι εντόπισε τα ίχνη ενός οικοδομήματος που ονόμασε Ανάκτορον, κατά τα μυκηναϊκά πρότυπα. Πρόκειται για τη βάση ενός μεγαρόσχημου κτηρίου 37,5x11,5μ. φτιαγμένο από μεγάλες πέτρες, κτίριο που αποτελείται από διάφορα ορθογώνια δωμάτια και είναι το μοναδικό μη ταφικό αρχιτεκτονικό εύρημα της Παντάλικα. Στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Σικελίας οι ανασκαφές έχουν δώσει κατά κύριο λόγο ταφικά μνημεία γι' αυτό και εικάζεται ότι οι κατοικίες κατασκευάζονταν από υλικά που εύκολα καταστρέφονται χωρίς ν' αφήσουν ίχνη, ήταν δηλαδή απλές καλύβες από ξύλα καλάμια και άχυρα. Η παρουσία λοιπόν ενός κτιρίου που η τοιχοποιία του δεν θύμιζε τις τοπικές συνήθειες, οδήγησε τον Όρσι στην υπόθεση ότι φτιάχτηκε από μυκηναίους εργάτες κατά παραγγελία του τοπικού άνακτα, σε μια εποχή που ήδη έχουν πιστοποιηθεί οι επαφές των μυκηναίων με τη Σικελία . Στο εσωτερικό του Ανακτόρου εντοπίστηκαν αρκετά ορειχάλκινα όπλα και τα ίχνη από ένα χυτήριο, κάτι που οδήγησε στην υπόθεση ύπαρξης μονοπωλιακού προνομίου από τον άνακτα που το κατοικούσε. Το Ανάκτορον πιστεύεται ότι ανήκει στην παλαιότερη περίοδο κατοίκησης, δηλαδή την Παντάλικα Ι.
Το κτήριο ξαναχρησιμοποιήθηκε, με κάποιες μετατροπές (ασβεστώθηκε και κατασκευάστηκε δάπεδο από τσιμέντο), κατά τη βυζαντινή περίοδο. Το 1903 βρέθηκε θαμμένο στο έδαφος από τα τέλη του 7ου αιώνα ένα ορειχάλκινο αγγείο από χιλιάδες χρυσά νομίσματα και κοσμήματα. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του θησαυρού όμως χάθηκε, καθώς δεν ήταν προϊόν επίσημης ανασκαφής.
Νεκρόπολη
μικρογραφία|Η νεκρόπολη Οι τάφοι είναι θαλαμοειδείς δηλαδή υπόγειοι χώροι σκαμμένοι στις πλαγιές του οροπεδίου, μερικές φορές με ένα μικρό όρυγμα να προηγείται του θαλάμου ταφής. Το ορθογώνιο άνοιγμα 1,5μ. της εισόδου φρασσόταν με μια μεγάλη πέτρα ή με ξερολιθιά. Ο κύριος θάλαμος ταφής συχνά συνδεόταν και με άλλους σκαμμένους στα πλαϊνά τοιχώματα.
Στην ουσία πάντως δεν πρόκειται για μια ενιαία νεκρόπολη αλλά για ξεχωριστές ενότητες μοιρασμένες ως εξής: Αρκετοί τάφοι βρίσκονται και στις απέναντι όχθες των δυο ποταμών. Υπάρχουν και ελάχιστοι τάφοι της επόμενης περιόδου, της επονομαζόμενης «κουλτούρα του Φινοκκίτο» (750-700 π.Χ.).
Βυζαντινοί οικισμοί
μικρογραφία|Το εσωτερικό του ναού του Αγίου Μιτσιντιάριο Μετά από πολλούς αιώνες εγκατάλειψης η Παντάλικα ξαναζωντάνεψε από τον 7ο ως τον 9ο αιώνα μ.Χ. όταν οι ντόπιοι προσπάθησαν να γλυτώσουν από τις αραβικές επιδρομές και μετέτρεψαν τις ήδη σκαμμένες σπηλιές σε κατοικίες και χώρους λατρείας. Από αυτήν την εποχή έχουμε τρεις οικισμούς με τρεις εκκλησίες και την εγκατάσταση μιας στρατιωτικής λεγεώνας.
Το δεύτερο χωριουδάκι δημιουργήθηκε στη νεκρόπολη της Καβέτα και αποτελείται από 70 κατοικίες. Χώρος λατρείας τους ήταν το εκκλησάκι του Εσταυρωμένου, που αποτελείται από 2 χώρους. Από τις τοιχογραφίες σώθηκαν αυτές της Σταύρωσης, του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Βαρβάρας.
Ο τρίτος οικισμός βρίσκεται κάτω από το Ανάκτορον και έχει σαν θρησκευτικό του κέντρο το εκκλησάκι του Αγίου Νικολίκιο το οποίο παρουσιάζει περίπλοκη διαρρύθμιση. Από τις τοιχογραφίες σώζονται μόνο τμηματικά αυτές της Αγίας Ελένης και του Αγίου Στεφάνου, που έχουν αποδοθεί χρονολογικά στον 7ο αιώνα μ.Χ.
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ" />
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Τουαρί (Σαβοΐα)
Το Τουαρί (γαλλικά: Thoiry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Μέιμπελ Στρίκλαντ
Η Μέιμπελ Έντελιν Στρίκλαντ, OBE (8 Ιανουαρίου 1899 – 29 Νοεμβρίου 1988), ήταν Άγγλο - μαλτέζα δημοσιογράφος, ιδιοκτήτρια εφημερίδας και πολιτικός.
Οικογένεια και προσωπική ζωή
Η Στρίκλαντ ήταν κόρη του Σερ Τζέραλντ Στρίκλαντ, αργότερα του 4ου πρωθυπουργού της Μάλτας, και της Λαίδης Έντελιν Σάκβιλ. Η μητέρα της ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ρέτζιναλντ Σάκβιλ, 7ου Κόμη Ντε Λα Γουόρ του Κνόλε του Κεντ. Η Μέιμπελ δεν παντρεύτηκε ποτέ, αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της στον μοναδικό κληρονόμο της Ρόμπερτ Χόρνγιολντ-Στρίκλαντ παρά το γεγονός ότι η Μέιμπελ ίδρυσε το Ίδρυμα Στρίκλαντ "για τον εαυτό της και τους κληρονόμους της στο διηνεκές" το 1979. Ωστόσο, ορισμένα από τα βασικά της περιουσιακά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένης της πλειοψηφικής συμμετοχής της Allied Newspapers Ltd, μαζί με το οικογενειακό της σπίτι και όλα τα προσωπικά, νομικά και διοικητικά έγγραφα της εκτράπηκαν από τους εκτελεστές της μακριά από τον κληρονόμο της Μέιμπελ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα δύο σημαντικές δικαστικές υποθέσεις, που εκδικάστηκαν από τον κληρονόμο του Foundation και της Allied Newspapers Ltd.
Καριέρα
Η Στρίκλαντ ίδρυσε έναν όμιλο εφημερίδων στη Μάλτα με τον πατέρα της και τη θετή μητέρα της, Λαίδη Στρίκλαντ, DBE (Μάργκαρετ, κόρη του Έντουαρντ Χάλτον). Το 1935 έγινε συντάκτρια των The Times of Malta και του "Il Berqa" προτού αναλάβει Διευθύνουσα Σύμβουλος του Ομίλου μετά το θάνατο του πατέρα της το 1940. Η εφημερίδα δεν έχασε ποτέ ένα τεύχος καθ' όλη τη διάρκεια της Πολιορκίας της Μάλτας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά το γεγονός ότι δέχτηκε απευθείας χτυπήματα σε αρκετές περιπτώσεις. Σχημάτισε και ηγήθηκε του Προοδευτικού Συνταγματικού Κόμματος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και ήταν ένας από τους κύριους πολιτικούς ηγέτες της δεκαετίας του 1950, συμμετέχοντας στις συνομιλίες ένταξης το 1956-57 καθώς και αντιτάχθηκε στην ανεξαρτησία το 1964. Εκλέχτηκε στο κοινοβούλιο της Μάλτας το 1962. Πάντα αγωνιζόταν με πάθος για έναν ελεύθερο και ανεξάρτητο Τύπο και για να διατηρήσει τους δεσμούς της Μάλτας με τη Βρετανία και την Κοινοπολιτεία. Κατά τη συνταξιοδότησή της ίδρυσε το Ίδρυμα Στρίκλαντ στο όνομα της οικογένειάς της.
Θάνατος
Η Μέιμπελ Στρίκλαντ πέθανε στις 29 Νοεμβρίου 1988 και θάφτηκε στην κρύπτη της οικογένειας Στρίκλαντ στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου, Μντίνα.
Καθώς δεν είχε παντρευτεί ποτέ ή δεν είχε αποκτήσει δικά της παιδιά, ο μοναδικός κληρονόμος της Μέιμπελ Στρίκλαντ ήταν ο ανιψιός της Ρόμπερτ Χόρνγιολντ-Στρίκλαντ. Ωστόσο, μετά το θάνατο της Στρίκλαντ, αφού ο Ρόμπερτ Χόρνγιολντ-Στρίκλαντ έφυγε από τη Μάλτα, η Μέιμπελ, ως ηλικιωμένη κυρία, πείστηκε να αλλάξει τη διαθήκη της από τον δικηγόρο που επρόκειτο να γίνει ένας από τους δύο εκτελεστές της. Παρά την αναθεωρημένη διαθήκη, ο μεγάλος της ανιψιός παρέμενε πάντα ο μοναδικός της κληρονόμος. Αλλά ως αποτέλεσμα της αναθεωρημένης και πολύ ασαφούς διαθήκης, η περιουσία της έχει γίνει αντικείμενο νομικής σύγκρουσης μεταξύ του Ρόμπερτ Χόρνγιολντ-Στρίκλαντ και του ιδρύματος Στρίκλαντ. Η Μέιμπελ Στρίκλαντ δημιούργησε αυτό το ίδρυμα «για τον εαυτό της και τους κληρονόμους της στο διηνεκές». Μόλις ο Ρόμπερτ Χόρνγιολντ-Στρίκλαντ άσκησε νομικά μέτρα κατά των εκτελεστών το 2010, προσπαθώντας να βρει μια φιλική διευθέτηση για δεκαετίες, οι ηλικιωμένοι εκτελεστές θεώρησαν σκόπιμο να μεταβιβάσουν την πλειοψηφία των μετοχών στην Allied Newspapers Ltd (Times of Malta) που είχε κρατηθεί στα δικά τους ονόματα (ως εκτελεστές της περιουσίας), απευθείας στο Ίδρυμα Στρίκλαντ με εξαιρετικά παράτυπο τρόπο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το Ίδρυμα Στρίκλαντ είναι εγγεγραμμένο ως νομικό πρόσωπο, καθώς είναι μια «προσωπική εταιρεία» και, ούτως ή άλλως, δεν πληροί τις προϋποθέσεις να είναι μέτοχος τόσο σύμφωνα με το εταιρικό δίκαιο της Μάλτας όσο και σύμφωνα με τους όρους του καταστατικού της Allied Newspapers Ltd. που δεν επιτρέπει σε κάθε «προσωπική εταιρεία» να είναι μέτοχος. Αυτή η παράτυπη μεταβίβαση, όπου δεν προσκομίστηκε ποτέ κανένα μέσο μεταφοράς από τους εκτελεστές, είναι τώρα επίσης το θέμα μιας άλλης δικαστικής υπόθεσης, που ξεκίνησε από τον Ρόμπερτ Χόρνγιολντ-Στρίκλαντ και εξακολουθεί να βρίσκεται στα δικαστήρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Λα Τουίλ (Σαβοΐα)
Το Λα Τουίλ (γαλλικά: La Thuile) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τουιλάρ (γαλλικά: Thuillards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Γεώργιος Π. Λαζαρίδης
Ο Γεώργιος Λαζαρίδης (1921-2004) του Πέτρου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Διατέλεσε βουλευτής από το 1963 έως το 1967. αριστερά|μικρογραφία|326x326px|Γεώργιος Π. Λαζαρίδης (1921-2004)
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1921 στην Σεβαστούπολη της Κριμαίας. Στην Ελλάδα ήρθε το 1923 με την οικογένεια του και εγκαταστάθηκαν στον Περδίκκα Εορδαίας όπου πέρασε τα παιδικά και τα πρώτα σχολικά του χρόνια. Παντρεύτηκε την Αλίκη Η. Καναβούτση με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Πέτρο, την Ιωάννα και τον Ηλία.
Το 1959 πολιτεύτηκε στις δημοτικές εκλογές και εξελέγη δήμαρχος με πλειοψηφία 53%, διάφορες όμως πολιτικές παρεμβάσεις δεν του επέτρεψαν να ασκήσει τα καθήκοντα του. Το 1963 εκλέγεται βουλευτής της Ένωσις Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Επανεκλέγεται το 1964 και ασκεί τα βουλευτικά του καθήκοντα μέχρι το πραξικόπημα του 1967.
Μετά την πτώση της χούντας πολιτεύτηκε ξανά το 1974 με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις και συγκέντρωσε 4.528 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί βουλευτής. Τον Μάιο του 1977 ανέλαβε γενικός διευθυντής του ΠΙΚΠΑ. επί πενταετία.
Η αγάπη του για τον τόπο του τον οδήγησε στο να επιστρέψει στην Πτολεμαΐδα και ειδικότερα στον Περδίκκα. Απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στη Θεσσαλονίκη στις 24 Ιουλίου 2004 και κηδεύτηκε την επομένη στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τον Περδίκκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατάλογος πόλεων στην Αλγερία
Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει τις πόλεις της Αλγερίας με πληθυσμό 100.000 κατοίκους και άνω.