cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρόμπερτ Βάγκνερ
Τα ώριμα χρόνια
Το 2007, ο Βάγκνερ ερμήνευσε έναν ρόλο στη σειρά Hustle του BBC/AMC. Στην πρεμιέρα του τέταρτου κύκλου, ο Βάγκνερ έπαιξε έναν Τεξανό που τον εξαπατούν και του αποσπούν μισό εκατομμύριο δολάρια. Ο Βάγκνερ έπαιξε επίσης τον κεντρικό ρόλο του προέδρου Τζέιμς Γκάρφιλντ στην κωμωδία τρόμου Netherbeast Incorporated (2007). Ο ρόλος γράφτηκε έχοντας κατά νου τον Βάγκνερ. Έπαιξε τον επαναλαμβανόμενο ρόλο του πλούσιου μνηστήρα της μητέρας των πρωταγωνιστών στη κωμική σειρά Δύο και κάτι άνδρες (Two and a Half Men). Οι τελευταίες του εμφανίσεις στη σειρά έγιναν τον Μάιο του 2008.
Ο Βάγκνερ έπαιξε ως γκεστ σταρ σε 13 επεισόδια της σειράς NCIS ως Άνθονι Ντινότσο ο πρεσβύτερος, πατέρας του Άνθονι Ντινότσο Τζούνιορ, τον οποίο υποδήθηκε ο Μάικλ Γουέδερλι. Ο Γουέδερλι είχε εμφανιστεί στο παρελθόν ως Βάγκνερ στην τηλεταινία Η ζωή της Νάταλι Γουντ (The Mystery of Natalie Wood, 2004).
Ο Βάγκνερ επρόκειτο να πρωταγωνιστήσει στον ρόλο του Τσάρλι στο ριμέικ του Οι άγγελοι του Τσάρλι το 2011, αλλά αναγκάστηκε να αποχωρήσει λόγω προβλημάτων στον προγραμματισμό.
Παρά την προφανή δυσαρέσκειά από τη συνεργασία του με τη Ράκελ Γουέλς στο Η πριγκίπισσα των πέντε δαχτύλων, οι δυο τους συνεργάστηκαν ξανά 50 χρόνια αργότερα στην καναδική σειρά του 2017 Date My Dad.
Γάμοι και σχέσεις
μικρογραφία| Ο Βάγκνερ με τη [[Νάταλι Γουντ το 1960]] Στα απομνημονεύματά του, ο Βάγκνερ ισχυρίστηκε ότι είχε ερωτικές σχέσεις με την Ιβόν Ντε Κάρλο, την Τζόαν Κρόφορντ, την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, την Ανίτα Έκμπεργκ, τη Σίρλεϊ Αν Φιλντ, τη Λόρι Νέλσον και την Τζόαν Κόλινς, καθώς και μια τετραετή σχέση με την Μπάρμπαρα Στάνγουικ, αφού έπαιξαν μαζί στην ταινία Τιτανικός (1953). Σύμφωνα με τον Βάγκνερ, λόγω της διαφοράς ηλικίας –αυτός ήταν 22, εκείνη 45– κράτησαν τη σχέση μυστική για να αποφύγουν το κόστος στην καριέρα τους.
Το 1956, όταν ήταν 26 ετών, ο Βάγκνερ συνδέθηκε με τη 18χρονη ηθοποιό Νάταλι Γουντ. Παντρεύτηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 1957, στο Σκότσντεϊλ της Αριζόνας. Το ζευγάρι ανακοίνωσε τον χωρισμό του στις 20 Ιουνίου 1961 και χώρισε στις 27 Απριλίου 1962 μικρογραφία| Ο Βάγκνερ και η κόρη του Κέιτι σε συνέντευξη στο MBN Newsvideoweb το 2013 Ενώ εργαζόταν σε εξωτερικά γυρίσματα στην Ευρώπη, ο Βάγκνερ επανασυνδέθηκε με μια παλιά φίλη, την ηθοποιό Μάριον Μάρσαλ. Μετά διετή σχέση, ο Βάγκνερ, η Μάρσαλ και οι δύο γιοι της από τον γάμο της με τον Στάνλεϊ Ντόνεν επέστρεψαν στις ΗΠΑ. Ο Βάγκνερ και η Μάρσαλ παντρεύτηκαν στις 21 Ιουλίου 1963 στο Δικαστήριο του Μπρονξ και απέκτησαν μια κόρη, την Κέιτι (γεν. το 1964). Πήραν διαζύγιο στις 14 Οκτωβρίου 1971.
Ο Βάγκνερ αρραβωνιάστηκε την Τίνα Σινάτρα από τον Ιούνιο του 1970 έως τον Ιανουάριο του 1972. Αμέσως μετά, το ειδύλλιό του Βάγκνερ με τη Γουντ αναζωπυρώθηκε. Ξαναπαντρεύτηκαν στις 16 Ιουλίου στο Ramblin' Rose, ενώ ήταν αγκυροβολημένο στο Μαλιμπού. Απέκτησαν μια κόρη, την Κόρτνεϊ, το 1974. Μετά το θάνατο της Γουντ στα τέλη του 1981, ο Βάγκνερ έγινε ο νόμιμος κηδεμόνας της κόρης της από τον παραγωγό Ρίτσαρντ Γκρέγκσον, η οποία ήταν τότε 11 ετών. Σταδιακά διέκοψε τους δεσμούς του με την πρώην κουνιάδα του, Λάνα Γουντ. Η Λάνα ισχυρίστηκε δημόσια ότι ο λόγος πίσω από το πρώτο διαζύγιο του ζευγαριού ήταν ότι η Νάταλι έπιασε τον Βάγκνερ στην αγκαλιά ενός άλλου άνδρα.
Την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου του 1982, ο Βάγκνερ άρχισε να βγαίνει με την ηθοποιό Τζιλ Σεντ Τζον, την οποία γνώριζε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Τα απομνημονεύματα του Βάγκνερ έχουν μια παλιά φωτογραφία τους μαζί, τραβηγμένη το 1959, όταν είχαν συμβόλαιο με τη Fox. Μετά από οκτώ χρόνια σχέση, παντρεύτηκαν στις 26 Μαΐου 1990 Ο γάμος είναι ο τέταρτος τόσο για τον Βάγκνερ όσο και για τη Σεντ Τζον και έχει διαρκέσει περισσότερο από ό,τι και οι έξι προηγούμενοι γάμοι τους μαζί. Το ζευγάρι συμπρωταγωνίστησε σε έξι ταινίες μεταξύ 1967 και 2014 - οι περισσότερες χαμηλού προϋπολογισμού.
Ο Βάγκνερ έγινε για πρώτη φορά παππούς το 2006 όταν η Κέιτι Βάγκνερ, γέννησε τον γιο της.
Θάνατος της Νάταλι Γουντ
Στις 29 Νοεμβρίου 1981, η Γουντ πέθανε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες κοντά ή πάνω στο γιοτ Splendor, ενώ ήταν αγκυροβολημένο κοντά στο νησί Καταλίνα. Επίσης επί του σκάφους ήταν ο Βάγκνερ, ο Κρίστοφερ Γουόκεν, ο οποίος πρωταγωνιστούσε μαζί της στην ταινία Θύελλα στον εγκέφαλο (Brainstorm, 1983), και ο Ντένις Ντέιβερν, καπετάνιος του Splendor. Ποτέ δεν εξηγήθηκε γιατί η σύζυγος του Γουόκεν δεν ήταν παρούσα στο ταξίδι. Σύμφωνα με τον Βάγκνερ, όταν πήγε για ύπνο, η Γουντ δεν ήταν εκεί. Η έκθεση της νεκροψίας αποκάλυψε ότι η Γουντ είχε 39 πρόσφατους μώλωπες στο σώμα της.
Το 2012, ο ιατροδικαστής της κομητείας του Λος Άντζελες τροποποίησε το πιστοποιητικό θανάτου της Γουντ και άλλαξε την αιτία του θανάτου της από τυχαίο πνιγμό σε «πνιγμό και άλλους απροσδιόριστους παράγοντες». Το τροποποιημένο έγγραφο περιελάμβανε τη φράση ότι οι συνθήκες για το πώς κατέληξε η Γουντ στο νερό "δεν έχουν εξακριβωθεί πλήρως". Στις 14 Ιανουαρίου 2013, το γραφείο του ιατροδικαστή της Κομητείας του Λος Άντζελες εξέδωσε μια προσθήκη 10 σελίδων στην έκθεση νεκροψίας της Γουντ, αναφέροντας ότι μπορεί να είχε υποστεί μερικές από τις μελανιές πριν πέσει στο νερό και πνιγεί.
To 2022, ο επικεφαλής του LAPD φέρεται να είπε οτι "Όλα οδηγούν στο οτι η υπόθεση της Νάταλι Γουντ έχει εξαντληθέι, και οτι παραμένει ακόμα μια ανοιχτή, άλυτη υπόθεση". Η Φραντζέσκα Μπακάρντι, η οποία γράφει σχόλια κοινωνικού ενδιαφέροντος στη σελίδα PageSix.com, ερμήνευσε την παραπάνω αναφορά πως ο Βάγκνερ ¨καθαρίστηκε".
Αν και βρισκόταν στην ίδια τοποθεσία με τη Γουντ όταν εκείνη πέθανε, ο Βάγκνερ αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Τερρανόβα ντεϊ Πασσερίνι
Η Τερρανόβα ντεϊ Πασσερίνι (ιταλικά: Terranova dei Passerini) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Παπανδρέας Μώρης
Ο Παπανδρέας Μώρης ή Μόρης, επονομαζόμενος και Παπαντριάς (Καλοσκοπή Φωκίδας ; - 1822) ήταν κληρικός και αγωνιστής της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Έλαβε μέρος σε σημαντικές μάχες κατά των Τούρκων όπως στην Αλαμάνα, στα Βασιλικά και στη Γραβιά κάτω από τις διαταγές των οπλαρχηγών Πανουργιά και Ανδρούτσου.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1994-1995
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1994-1995, ήταν το έβδομο πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής κατηγορίας πετοσφαίρισης ανδρών. Αυτή τη σαιζόν επανήλθαν τα πλέι οφ, μετά την προσωρινή διακοπή τους την προηγούμενη σαιζόν. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Παναθηναϊκός μετά από πολλά χρόνια, σπάζοντας το σερί των οκτώ πρωταθλημάτων του Ολυμπιακού. Η ΑΕΚ μετείχε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Α1, αλλά υποβιβάστηκε μετά από αγώνες πλέι άουτ μαζί με τον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας. Από την Α2 προβιβάστηκαν ο Μίλωνας και ο Ζαφειράκης Νάουσας.
Βαθμολογία
{|
Προημιτελικοί
Οι τέσσερις ομάδες με πλεονέκτημα έδρας (Παναθηναϊκός, Ορεστιάδα, Ολυμπιακός και Άρης) προκρίθηκαν στους ημιτελικούς.
Μεγάλος τελικός
Στον τελικό, ο Παναθηναϊκός επικράτησε άνετα του Ολυμπιακού και με 2−0 νίκες κατέκτησε το πρωτάθλημα μετά από 9 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1994 1995 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1994 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1995
Σουλτανάτο της Μαλάκκας
μικρογραφία|340x340εσ|Χάρτης του σουλτανάτου της Μαλάκκας
Το σουλτανάτο της Μαλάκκας (μαλαϊκά: Kesultanan Melayu Melaka, τζάβι: كسلطانن ملايو ملاك) ήταν μουσουλμανικό κράτος της νοτιοανατολικής Ασία στην περιοχή του πορθμού της Μαλάκκας, το οποίο ιδρύθηκε στα τέλη 14ου αιώνα και υπήρχε έως τις αρχές του 16ου αιώνα.
Επισκόπηση
Ο πρώτος ηγεμόνας του ήταν ο Παραμεσβάρα, βασιλιάς της Σιγκαπούρης, επίσης γνωστός ως Ισκαντάρ Σάχης. Η αυτοκρατορία έφτασε στο απώγειο της δύναμης της κατά τον 15ο αιώνα, και η πόλη της Μαλάκκας η οποία ήταν η πρωτεύουσα του εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της εποχής στην μαλαϊκή χερσόνησο, τις νήσους Ριάου, Σουμάτρα, και το ευρύτερο αρχιπέλαγος της Ινδονησίας.
Ως κομβικό εμπορικό σημείο, η Μαλάκκα έγινε το κέντρο της ισλαμικής εκπαίδευσης και φιλοσοφίας, και εντός του αναπτύχθηκε η μαλαϊκή γλώσσα, λογοτεχνία και τέχνες. Η κλασική μαλαϊκή γλώσσα έγινε η κοινή γλώσσα της νησιωτικής νοτιοανατολικής Ασίας και η γραφή τζάβι το κύριο μέσο των λογίων για τις πολιτιστικές και θρησκευτικές συναλλαγές. Μέσα από τις διαδικασίες αυτές, σχηματίστηκε εν τέλει η μαλαϊκή ταυτότητα, και συντελέστηκε η μαλαϊκοποίηση της περιοχής και ο σχηματισμός του ευρύτερου μαλαϊκού κόσμου στην περιοχή. Η πολιτική και πολιτιστική επιρροή του βασιλείου συνέχισαν έως την σύγχρονη εποχή, και για αιώνες η Μαλάκκα θεωρούνταν ως υπόδειγμα του μαλαϊκού μουσουλμανικού πολιτισμού, καθώς έθεσε τις βάσεις και συστήματα για το εμπόριο, διπλωματία, και διακυβέρνηση.
Το 1511, η πόλη της Μαλάκκας κατακτήθηκε από την πορτογαλική αυτοκρατορία, και ο Μαχμούντ Σάχης ο οποίος υπήρξε ο τελευταίος σουλτάνος της αυτοκρατορίας υποχώρησε στην ενδοχώρα όπου οι απόγονοί του ίδρυσαν τις νέες δυναστείες της Τζοχόρ και της Περάκ. Το γειτονικό Μπρουνέι επωφελήθηκε από την πτώση της Μαλάκκας και υιοθετώντας το Ισλάμ ως επίσημη θρησκεία έγινε το νέο επίκεντρο του εμπορίου και του ισλαμικού κόσμου στην περιοχή.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Μαλαισίας Κατηγορία:Ιστορία της Ινδονησίας Κατηγορία:Ιστορία της Σιγκαπούρης Κατηγορία:Ιστορία της Ταϊλάνδης
Τουράνο Λοντιτζάνο
Το Τουράνο Λοντιτζάνο (ιταλικά: Turano Lodigiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Εμίλ Πρις ντ' Αβέν
Ο Εμίλ Πρις ντ' Αβέν (γαλλ. Émile Prisse d'Avesnes) {1807-1879} υπήρξε Γάλλος εξερευνητής, αιγυπτιολόγος, αρχαιολόγος, δημοσιογράφος και ιδρυτής της εφημερίδας Revue orientale et algérienne.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1807 στην Αβέν-συρ-Ελπ (Avesnes-sur-Helpe). Σπούδασε στην Βασιλική Σχολή Καλών Τεχνών και Επιστημών ('École royale d' Arts et Métiers). Περιέγραψε το 1843 τα ανάγλυφα της Αίθουσας των Νεκρών στο Καρνάκ, με τους προγόνους του φαραώ Τούθμωσι Γ΄ και τον πάπυρο του Πρις, ενώ συνετέλεσε στην αποκωδικοποίηση της στήλης της Ροζέτας. Απεβίωσε στις 16 Φεβρουαρίου 1879 στο Παρίσι. Τιμήθηκε από την πόλη του Παρισιού με την ονομασία της λεωφόρου rue Prisse d' Avennes στο 14ο διαμέρισμα (arrondisement) της πόλης με το όνομά του.
Συναγωγή του Στρατιώτη (Ροστόφ επί του Ντον)
Η Συναγωγή του Στρατιώτη (Солдатская синагога) αποτελεί την μοναδική σε λειτουργία συναγωγή στο Ροστόφ επί του Ντον της Ρωσίας. Ανεγέρθηκε το 1872, ενώ πυρπολήθηκε κατά τη διάρκεια του πογκρόμ του 1905, ωστόσο, κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1913-1914, ανακατασκευάστηκε. Το 1935, η συναγωγή έπαυσε να λειτουργεί ως χώρος λατρείας. Μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κτίριο περιήλθε εκ νέου υπό την ιδιοκτησία της τοπικής εβραϊκής κοινότητας. Η Συναγωγή του Στρατιώτη είναι καταγεγραμμένη ως αντικείμενο πολιτισμικής κληρονομιάς περιφερειακής σημασίας.
Ιλχάμ Ζακίγιεφ
Ο Ιλχάμ Αζιζαγά ογλού Ζακίγιεφ (İlham Zəkiyev, γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1980 στο Σουμγκαγήτ) είναι τυφλός τζουντόκα από το Αζερμπαϊτζάν. Ξεκίνησε να ασχολείται με το τζούντο όταν ήταν 11 ετών. Το 1998, όταν ήταν 18 ετών, υπηρέτησε στον αζερικό στρατό στο χωριό Ασάγκι Εμπντιουρεχμανλί της επαρχίας Φιζουλί και βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Στις 4 Φεβρουαρίου 1999 τραυματίστηκε από μια σφαίρα στο κεφάλι από έναν αρμένιο σκοπευτή, σε μια αποστολή μάχης. Η σφαίρα πέρασε όλο το κεφάλι, μπαίνοντας από τον αριστερό και βγαίνοντας από τον δεξιό κρόταφο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάσει την όρασή του. Μετά από μια μακρά περίοδος αποκατάσταση επέστρεψε στο άθλημα αλλά ως παραολυμπιονίκης. Έχει μαύρη ζώνη στο άθλημα.
Συναγωγή του Στρατιώτη (Ροστόφ επί του Ντον)
Ιστορία
Το 1862, Εβραίοι απόστρατοι στρατιώτες προχώρησαν στην ίδρυση της Εβραϊκής Εταιρείας Προσευχής στο Ροστόφ επί του Ντον. Στις 31 Μαΐου 1862, η τοπική κυβέρνηση της επαρχίας του Γεκατερίνοσλαβ παραχώρησε σχετική άδεια στην εταιρεία προκειμένου η τελευταία να προχωρήσει στην ενοικίαση ξεχωριστού χώρου ο οποίος θα χρησιμοποιείτο για λατρευτικές δραστηριότητες. Το εγχείρημα της Συναγωγής Τσοράλ εγκρίθηκε από τις τοπικές αρχές του Ροστόφ στις 4 Ιουνίου 1872, ενώ κατά τη διάρκεια του ίδιους έτους ακολούθησε η ανέγερση του κτιρίου. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, η χρηματοδότηση της κατασκευής της συναγωγής προήλθε από τον, καταγόμενο από το Ροστόφ έμπορο, Ιωσήφ Μάρκοβιτς Ελιτσέρ. Πιθανολογείται πως αρχιτέκτονας της συναγωγής ήταν ο Ερνστ Ερνέστοβιτς φον Σούλμαν, ενώ εργολάβος της κατασκευής ο Μοϊσέι Λεοντίεβιτς Γκερόνιμους.
Ιλχάμ Ζακίγιεφ
Κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς αγώνες του 2004 στην Αθήνα  και στους Παραολυμπιακούς αγώνες του 2008 στο Πεκίνο στην κατηγορία των +100 κιλών. Ο Ζακίγιεφ είναι ευρωπαϊκός πρωταθλητής έξι φορές, και παγκόσμιος πρωταθλητής δύο φορές.
Προσωπική ζωή
Το 2008, ο Ζακίγιεφ έλαβε το παράσημο Σοχράτ για τις υπηρεσίες του στην ανάπτυξη του αζερικού αθλητισμού.
Συναγωγή του Στρατιώτη (Ροστόφ επί του Ντον)
Ιστορία
Το 1935, η συναγωγή έπαυσε να λειτουργεί ως χώρος λατρείας, ενώ το κτίριο φιλοξένησε χημικό εργοστάσιο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι συγκεκριμένες επιχειρήσεις που χρησιμοποιούσαν το κτίριο απομακρύνθηκαν από την πόλη. Το 1943, έπειτα από την απελευθέρωση του Ροστόφ επί του Ντον, η συναγωγή επιστράφηκε στην τοπική εβραϊκή κοινότητα. Επίσημη αδειοδότηση χρησιμοποίησης της συναγωγής από την εβραϊκή κοινότητα της πόλης παραχωρήθηκε στις 14 Απριλίου 1945 από τις τοπικές αρχές.
Ιλχάμ Ζακίγιεφ
Προσωπική ζωή
Είναι φανατικός υποστηρικτής της Νεφτσί Μπακού.
Συναγωγή του Στρατιώτη (Ροστόφ επί του Ντον)
Ιστορία
Το 2005, έλαβε χώρα σημαντική ανακατασκευή της συναγωγής. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήθηκε αναστήλωση γωνιακών θόλων οι οποίοι έφεραν στην κορυφή τους αστέρια του Δαυίδ και οι οποίοι είχαν καταστραφεί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940. Οι εργασίες ανακατασκευής της συναγωγής ολοκληρώθηκαν στα τέλη του ίδιου έτους, ενώ η λατρευτική δραστηριότητα εντός του κτιρίου ξεκίνησε εκ νέου στις 26 Δεκεμβρίου.
Αρχιτεκτονική
Η αρχιτεκτονική της Συναγωγής του Στρατιώτη περιλαμβάνει στοιχεία των αρχιτεκτονικών ρυθμών του Αρ Νουβό και του Οριενταλισμού. Το κτίριο χαρακτηρίζεται από ένα πολύπλοκο σχέδιο διαμόρφωσης. Τρία τμήματα του κτιρίου βρίσκονται σε κατεύθυνση βορρά-νότου.
Τα ανοίγματα φωτισμού στην κορυφή των δομικών συνδέσμων φέρουν μοτίβα και είναι διακοσμημένα με γοτθικής τεχνοτροπίας ρόδα. Η οροφή της συναγωγής είναι διακοσμημένη με μπουνιάτο, ενώ η πρόσοψή της είναι διακοσμημένη με ροζέτες από στούκκο.
Βαλέρα Φράττα
Η Βαλέρα Φράττα (ιταλικά: Valera Fratta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Λουκάνικο Βιέννης
μικρογραφία|Καπνιστά λουκάνικα Βιέννης σε μπολ. μικρογραφία|Βορειοαμερικάνικο λουκάνικο Βιέννης με [[σως τομάτας ]] Το λουκάνικο Βιέννης (γνωστό και με τις ονομασίες Φρανκφούρτερ και Φρανκ - με τη δεύτερη να είναι η ανεπίσημη ονομασία -, Wiener Würstchen, Wiener, αυστριακά γερμανικά: Frankfurter Wurstel ή Würstl; ελβετικά γερμανικά Wienerli, γερμανική διάλεκτος Σουηβίας: Wienerle ή Saitenwurst) είναι λεπτό βραστό λουκάνικο. Παράγεται παραδοσιακά από χοιρινό και βοδινό κρέας, με την προσθήκη περιβλήματος από το έντερο του προβάτου. Έπειτα το λουκάνικο Βιέννης βράζεται σε χαμηλή θερμοκρασία. Στα γερμανικά, η λέξη Βίνερ σημαίνει Βιεννέζικο. Στην Αυστρία, η ονομασία "λουκάνικο Βιέννης" δεν χρησιμοποιείται συχνά. Αντ'αυτού, στην Αυστρία το λουκάνικο Βιέννης συνήθως ονομάζεται λουκάνικο Φρανκφούρτης.
Τα συστατικά, ο χρόνος προετοιμασίας, το μέγεθος και η γεύση ποικίλουν σημαντικά, ανάλογα με τον κατασκευαστή και τις συνθήκες της περιοχής στην οποία παράγεται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανική κουζίνα Κατηγορία:Καπνιστό κρέας
Μονόπολη (Ιταλία)
Η Μονόπολη ή Μονόπολι (ιταλικά: Monopoli) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Μπάρι, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 47.931 κατοίκους. Είναι λιμάνι στις ακτές της Αδριατικής, περίπου 40 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Μπάρι.
Ανάμεσα στο Φαζάνο και τη Μονόπολη βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης Εγνατίας. Στο λιμάνι της Μονόπολης βρισκόταν ψαροχώρι, γύρω από ένα μικρό φιορδ. Αυτό το μικρό λιμάνι μπαζώθηκε από τους Νορμανδούς το 1049. Η πόλη παρουσίαζε μεγάλη εμπορική κίνηση. To 1484 πέρασε στην κατοχή των Βενετών. Το 1529 πέρασε στην κυριαρχία του Ισπανού βασιλιά Καρόλου Ε΄ και η πόλη περιτειχίστηκε εκ νέου, περιορίζοντας όμως την έκταση του λιμανιού. Το 1860 έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας.
Αξιοθέατα της Μονόπολης αποτελούν το πεντάγωνο οχυρό του Καρόλου Ε΄ το οποίο ολοκληρώθηκε το 1552 σε ακρωτήριο της πόλης, το νοσοκομείο Ιερουσαλή, που κτίστηκε το 1350 από τους Οσπιταλιέρους Ιππότες, ο καθεδρικός της Μονόπολης (18ος αιώνας), το Παλάτσο Παλμιέρι (18ος αιώνας) και το καταφύγιο άγριας ζωής Μόντε Σαν Νίκολα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Μάσιμο Μπελαρντινέλι
Ο Μάσιμο Μπελαρντινέλι (Massimo Belardinelli, Ρώμη, Ιταλία, 5 Ιουνίου 1938 – 31 Μαρτίου 2007) ήταν Ιταλός καλλιτέχνης εικονογραφημένων εκδόσεων, δημιουργός κόμικς. Έγινε γνωστός για τη συνεργασία του κυρίως στο βρετανικό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας «2000 AD».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί δημιουργοί κόμικς
Βιλλανόβα ντελ Σιλλάρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Ορέοβατς (Πάντελεϊ)
Το Ορέοβατς (σερβικά κυριλλικά: Ореовац) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Πάντελεϊ και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 294 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Αλέξανδρος Οράτης
Ο Αλέξανδρος Οράτης (Αλεξάνδρεια 1910 - Αθήνα, 3 Οκτωβρίου 1984) ήταν Αιγυπτιώτης αθλητής της αντισφαίρισης, πρωταθλητής Ελλάδος.
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου κι ήταν γιος του Μιχαήλ Οράτη και της Μαρίας Καρυδιά. Θείος του ήταν ο επίσης αθλητής της αντισφαίρισης Γεώργιος Καρυδιάς, ήταν παντρεμένος κι είχε δύο παιδιά. Πήγε στο Αβερώφειο Γυμνάσιο κι έπειτα σπούδασε οικονομικά, στην Ελλάδα ήρθε στα μέσα της δεκαετίας του 1930 να εργαστεί στην SHELL.
Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό από πολύ μικρή ηλικία, μάλιστα ήταν πρωταθλητής της ελληνικής κοινότητας Αλεξάνδρειας το 1929 στο άλμα μετά φόρας. Το 1939 έγινε μέλος του Ο.Α.Α. κι άρχισε να παίρνει επίσημα μέρος σε αγώνες στην Ελλάδα.
Πρωταθλητής Ελλάδας στο διπλό αντρών το 1939 και το 1950, το 1939 μάλιστα η πρώτη θέση μοιράστηκε ανάμεσα και στα δύο ζευγάρια του τελικού λόγο ισοπαλίας. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα είχε ακόμα δεκαέξι δεύτερες θέσεις και οκτώ τρίτες. Είχε πολλές επιτυχίες στις υπόλοιπες εγχώριες διοργανώσεις, όπως το Φθινοπωρινό κύπελλο, το Εαρινό πρωτάθλημα, το κύπελλο Χαροκόπου, αγώνες του Ομίλου Κηφισιάς κ.α..
Είχε πάρει μέρος σε ένα κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου το 1947 όπου πήρε δύο τρίτες νίκες. Μετά το τέλος της καριέρας του ασχολήθηκε με τα διοικητικά του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών επί 16 έτη.
Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 4 Οκτωβρίου 1984.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Αιγύπτιοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Τζέλο Μπουόν Πέρσικο
Το Τζέλο Μπουόν Πέρσικο (ιταλικά: Zelo Buon Persico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Άγιος Αντώνιος Αργολίδας
Ο  Άγιος Αντώνιος (παλαιά ονομασία: Λυκοτρούπι) είναι πεδινός οικισμός της κοινότητας Τολού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ασίνης, του δήμου Ναυπλιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1976 ο οικισμός ονομαζόταν Λυκοτρύπι (Λυκοτρούπι).
Γεωγραφία
Ο Άγιος Αντώνιος είναι πεδινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας, στις νότιες υπώρειες της κορυφής Ψηλή Βίγλα και βόρεια του κόλπου Τολού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχει 21 χλμ. περίπου Α. του Ναυπλίου.
Πληθυσμός
Όπως φαίνεται ο πληθυσμός του οικισμού είχε σημαντική αύξηση απο το 1920 μέχρι και το 1961 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σημαντικά.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 ως Λυκοτρούπι, αλλά καταργήθηκε το 1879. Επανασυστάθηκε το 1920 και εντάχθηκε στον νομό Αργολίδος και Κορινθίας. Το 1949 εντάχθηκε στον νομό Αργολίδας. Το 1976 μετονομάστηκε σε Άγιος Αντώνιος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Τολού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασίνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Ασίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναυπλιέων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Άννα του Μαυροβουνίου
Η Άννα του Μαυροβουνίου (Ana Petrović-Njegoš/Анна Петровић-Његош, 18 Αυγούστου 1873 - 22 Απριλίου 1971) ήταν κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου.
Βιογραφία
Στις 18 Μαΐου 1897 παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Ιωσήφ του Μπάττενμπεργκ στο Τσέτινιε. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ
Ανδρέας Μανουηλίδης
Ο Ανδρέας Μανουηλίδης, (Αθήνα 1915 - ?), ήταν Έλληνας πρωταθλητής της αντισφαίρισης και της τοιχοσφαίρισης.
Ο Μανουηλίδης έκανε σπουδές στην Αθήνα και στην Αγγλία κι άσκησε το επάγγελμα του χρηματιστή. Έγινε μέλος του Ο.Α.Α. το 1935. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν δύο φορές δεύτερος στο απλό και έξι φορές στο διπλό αντρών. Είχε νίκες σε όλες τις εγχώριες διοργανώσεις όπως το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, το πρωτάθλημα Αθηνών, το Εαρινό πρωτάθλημα κ.α.
Σε διεθνή επίπεδο είχε πάρει μέρος σε πολλά τουρνουά όπως οι Αγώνες Αλεξάνδρειας, οι αγώνες Καίρου, οι αγώνες της Άγκυρας, κύπελο Lady Cheetman κ.α. Στο κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου ήταν τρίτος το 1947 στο διπλό αντρών. Το 1947 είχε πάρει μέρος με την εθνική Ελλάδας στο Κύπελλο Ντέιβις.
Στην τοιχοσφαίριση και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν δύο φορές τρίτος στο απλό αντρών το 1950 και 1951.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της τοιχοσφαίρισης
Άντρο (Ιταλία)
Το Άντρο (ιταλικά: Adro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Πρίγκιπας Μάρκο
Ο Μάρκος Μρνιάβτσεβιτς (σερβικά: Marko Mrnjavčević/Марко Мрњавчевић, π. 1335 - 17 Μαΐου 1395) ήταν ο ντε γιούρε Σέρβος βασιλιάς από το 1371 μέχρι το 1395, ενώ ήταν ο ντε φάκτο ηγέτης της περιοχής στη δυτική Βόρεια Μακεδονία και το Κοσσυφοπέδιο με έδρα το Πρίλεπ. Είναι γνωστός ως πρίγκιπας Μάρκος (Kraljević Marko/Краљевић Марко, Κράλιεβιτς Μάρκο, στα ελληνικά αναφέρεται και ως Μάρκος Κράλης) και βασιλιάς Μάρκος στη νότια σλαβική προφορική παράδοση, στην οποία αποτελούσε κύριο χαρακτήρα κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια.
Βιογραφία
Ο πατέρας του Μάρκου, Βουκάσιν, ήταν συμβασιλιάς με τον Στέφανο Ούρο Ε΄ τσάρο της Σερβίας, του οποίου η βασιλεία χαρακτηρίστηκε από αποδυνάμωση της κεντρικής εξουσίας και τον σταδιακό κατακερματισμό της Σερβικής Αυτοκρατορίας. Τα εδάφη που κατείχε ο Βουκάσιν περιελάμβαναν τη δυτική Βόρεια Μακεδονία και το Κοσσυφοπέδιο. Το 1370 ή 1371, έστεψε τον Μάρκο «νέο βασιλιά»: αυτός ο τίτλος περιελάμβανε την πιθανότητα ο Μάρκος να μπορούσε να διαδεχθεί τον άτεκνο Ούρεση στον σερβικό θρόνο.
Τις 26 Σεπτεμβρίου 1371 ο Βουκάσιν σκοτώθηκε και οι δυνάμεις του ηττήθηκαν στη μάχη του ποταμού Μαρίτσα. Λίγο αργότερα, ο Στέφανος Ούρος Ε΄ πέθανε. Αυτό καθιστούσε επίσημα τον Μάρκο βασιλιά της Σερβίας, όμως οι Σέρβοι ευγενείς, οι οποίοι είχαν επί της ουσίας ανεξαρτητοποιηθεί από την κεντρική εξουσία, δεν εξέτασαν το ενδεχόμενο να τον αναγνωρίσουν ως υπέρτατο ηγέτη. Κάποια στιγμή μετά το 1371 έγινε υποτελής των Οθωμανών και μέχρι το 1377 σημαντικά τμήματα της έκτασης που κληρονόμησε από τον Βουκάσιν κατελήφθησαν από άλλους ευγενείς. Ο βασιλιάς Μάρκος στην πραγματικότητα ήταν πλέον ένας τοπικός άρχοντας, ο οποίος διοικούσε μια σχετικά μικρή έκταση στη δυτική Μακεδονία, τη λεγόμενη Ηγεμονία του Πρίλεπ. Χρηματοδότησε την κατασκευή του μοναστηριού του Αγίου Δημητρίου κοντά στα Σκόπια (περισσότερο γνωστό ως το Μοναστήρι του Μάρκου), το οποίο ολοκληρώθηκε το 1376. Ο Μάρκος πέθανε τις 17 Μαΐου 1395, πολεμώντας για τους Οθωμανούς τους Βλάχους στη μάχη του Ρόβινε.
Αν και ως ηγέτης ήταν μικρής ιστορικής σημασίας, ο Μάρκος έγινε σημαντική μορφή στην προφορική παράδοση των νότιων Σλάβων. Θεωρείται ως εθνικός ήρωας από Σέρβους, Σλαβομακεδόνες και Βουλγάρους, και στη λαϊκή παράδοση των Βαλκανίων απεικονίζεται ως ατρόμητος και ισχυρός προστάτης των αδυνάτων, ο οποίος πολέμησε ενάντια στην αδικία και αντιμετώπισε τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Σε βόρεια τμήματα της Μακεδονίας επίσης, η φιγούρα του είναι διαδεδομένη στις τοπικές παραδόσεις του Μακεδονικού Ελληνισμού ως ο προστάτης των αδυνάτων και αυτός που αντέταξε τις δυνάμεις του κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την εισβολή τους από βορειοανατολικά. Υπάρχουν μάλιστα και δύο τοπωνύμια με την ονομασία «Μάρκου Τράγα», στην Έδεσσα και στο Στάθη Παιονίας, που σημαίνει «Μάρκου Ίχνος», λόγω του ότι σύμφωνα με την παράδοση, πέρασε από εκεί.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελένα, κόρη του Ράντοσλαβ Χλάπεν κυβερνήτη της Θεσσαλίας και της Ειρήνας των Νεμάνιτς, κόρης του Στεφάνου Ούρου Δ΄ Δουσάν, βασιλιά της Σερβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σερβίας Κατηγορία:Οθωμανική Σερβία Κατηγορία:Σλαβική μυθολογία Κατηγορία:Κύριοι του Πρίλεπ
Κνεζ Σέλο
Το Κνεζ Σέλο (σερβικά κυριλλικά: Кнез Село) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Πάντελεϊ και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 870 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Άλκης Παπακώστας
Βιογραφία
Ο Άλκης Παπακώστας γεννήθηκε το 1923 στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου και πέρασε τα εφηβικά του χρόνια στα Γιάννενα, απ' όπου κατάγονταν οι γονείς του.
Τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων και κατόπιν σπούδασε Νομικές και Πολιτικές Επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
Σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και στον αντιδικτατορικό αγώνα.
Επί πολλά χρόνια ήταν εξέχον στέλεχος του Κινήματος Ειρήνης.
Ιδρυτικό μέλος του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ), εκλέχτηκε στο πρώτο Διοικητικό του Συμβούλιο το 1975 και ήταν μέλος του προεδρείου του.
Ο Άλκης Παπακώστας έθεσε τις γνώσεις και την επιστημονική του κατάρτιση στην υπηρεσία του εργαζόμενου ανθρώπου, στην υπηρεσία του λαϊκού κινήματος και του ΚΚΕ. Με το έργο του ως πανεπιστημιακός δάσκαλος και με τη δράση του στους λαϊκούς αγώνες θέλησε να αποδείξει έμπρακτα ότι η επιστήμη αποκτάει τον αληθινό στόχο της, μόνο όταν συνδέεται με την κομμουνιστική κοσμοθεωρία και την εργατική τάξη, το φορέα της σοσιαλιστικής κοινωνικής αλλαγής.
Δίδαξε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο ως υφηγητής επί σειρά ετών, ενώ μετά την πτώση της χούντας αναγορεύτηκε αναπληρωτής καθηγητής και έπειτα τακτικός καθηγητής του Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου.
Ηταν μέλος του ΚΚΕ και συμμετείχε δραστήρια στο παγκόσμιο κίνημα ειρήνης και ειδικά στον αγώνα ενάντια στο απαρτχάιντ μέσα από την ΕΕΔΥΕ και άλλες οργανώσεις, ενώ ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του ΚΜΕ.
Ηταν επί σειρά ετών πρόεδρος του Ελληνοτσεχοσλοβακικού Συνδέσμου.
Στις 29 Ιουνίου 1957 παντρεύτηκε την Έλσα Οικονομίδου και απέκτησε μαζί της δύο παιδιά, την Αλίνα και τον Χάρη.
Ο Άλκης Παπακώστας έχει πλούσιο ερευνητικό και συγγραφικό έργο. Συνολικά έχει συγγράψει και δημοσιεύσει πάνω από 14 συγγράμματα και 60 επιστημονικά άρθρα σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά.
Απεβίωσε στις 29 Μαρτίου 1997 σε ηλικία 74 ετών.
Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Νέας Σμύρνης.
Ύστατο χαιρετισμό στον Άλκη Παπακώστα απηύθυναν ο Ευάγγελος Μαχαίρας από τη Διεθνή Επιτροπή για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη, ο Σήφης Αναστασάκος από τον Ελληνοτσεχοσλοβακικό Σύνδεσμο, ο Ηλίας Λέγγερης εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ και ο Κωνσταντίνος Τουμασάτος από τον Ελληνοκουβανικό Σύνδεσμο Φιλίας.
Βιβλία
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ελβίρα Μεδίνα
Η Ελβίρα Μεδίνα Κάστρο (31 Ιουλίου 1911 – 1998) ήταν Ισπανίδα γλύπτρια και ζωγράφος ειδική στα πορτρέτα.
Γεννήθηκε στη Σεράδα σε μια οικογένεια αφοσιωμένη στις τέχνες και τον πολιτισμό. Ήταν κόρη του ποιητή Σέζαρ ντε Μεδίνα Μπόκος και αδερφή του επίσης γλύπτη Χοσέ Λουίς Μεδίνα.
Η Μεδίνα καλλιέργησε τη γλυπτική και τη ζωγραφική, αν και η τελευταία ήταν το κύριο επάγγελμά του. Το 1956 πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση στο Βαγιαδολίδ. Αφού έγινε γνωστή στο κοινό, εξέθεσε επίσης τη δουλειά της στη Μαδρίτη, όπου έχτισε την κατοικία της από το 1967. Στην ισπανική πρωτεύουσα είχε συμμετάσχει στην 1η Ισπανο-αμερικανική Μπιενάλε Τέχνης.
Το 1976 κέρδισε το βραβείο Preciados Gallery Prize του Διαγωνισμού Πλαστικών Τεχνών San Isidro που διοργανώθηκε από την Εθνική Ένωση Ζωγράφων και Γλυπτών και το Δημοτικό Συμβούλιο της Μαδρίτης.
Αναγνωρίζεται για τα πορτρέτα της, τονίζοντας εκείνα του Félix Rodríguez de la Fuente και του Marqués de Lozoya. Το πορτρέτο που έκανε την προσωπογραφία του Κόμη Άλμπερτ Θιλ εκτίθεται στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας.
Στις 7 Μαρτίου 2008, το Δημοτικό Συμβούλιο της Βαγιαδολίδ έδωσε το όνομά της σε δρόμο της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:1911 Κατηγορία:1998 Κατηγορία:Ισπανία
Πρωτόκολλο της Αλεξάνδρειας 1944
Το Πρωτόκολλο της Αλεξάνδρειας του 1944 ήταν μία γραπτή συμφωνία μεταξύ Αραβικών κρατών, η οποία αποτέλεσε το προοίμιο για την ίδρυση του Αραβικού Συνδέσμου. Στόχος του Πρωτοκόλλου, το οποίο υπογράφτηκε από τις αντιπροσωπείες πέντε Αραβικών χωρών (Αίγυπτος, Ιράκ, Συρία, Ιορδανία, Λίβανος) στις 7 Οκτωβρίου 1944 ήταν η ενίσχυση των δεσμών μεταξύ τους και ο συντονισμός της πολιτικής τους δράσης.
Παραπομπές
Αλεξανδρειας Πρωτοκολλο
Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Κύπρος)
Διατελέσαντες υπουργοί
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους τους Υπουργούς Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από την ίδρυση του υπουργείο έως σήμερα:
Παραπομπές
Εργασιας και Κοινωνικων Ασφαλίσεων Κατηγορία:Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργεία Εργασίας Κατηγορία:Υπουργεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Μάλτσα
Η Μάλτσα (σερβικά κυριλλικά: Малча) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Πάντελεϊ και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 963 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Άδατα
Τα Άδατα ήταν πόλη της νότιας Καππαδοκίας, προς την πλευρά της Μεσοποταμίας, ώστε να αναφέρεται και ως πόλη της Μεσοποταμίας. Σύμφωνα με κάποιον χρησμό, η πόλη αυτή θα κυριευόταν μελλοντικά από έναν αυτοκράτορα που θα ονομαζόταν Κωνσταντίνος. Την εποχή που ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Βασίλειος Α΄ (βασίλευσε τα έτη 867-886) πολιορκούσε τα Άδατα, ώστε να τα πάρει από τους Άραβες, πληροφορήθηκε μια ημέρα τον παραπάνω χρησμό, οπότε έλυσε την πολιορκία και έφυγε. Ο χρησμός επαληθεύθηκε εβδομήντα χρόνια αργότερα, όταν την πόλη κατέλαβε ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ ο Πορφυρογέννητος (βασίλ. 913-959). Στη συνέχεια, δεδομένου ότι ήταν οχυρωμένη με καλό κάστρο, ο Νικηφόρος Φωκάς κατέστησε την πόλη πρωτεύουσα ομώνυμου μικρού συνοριακού θέματος (διοικητικής περιφέρειας).
Πηγές
Αδατα
Αρδάνοβο Καρδίτσας
Το Αρδάνοβο είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Καταφυλλίου, της δημοτικής ενότητας Αχελώου, του δήμου Αργιθέας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Το Αρδάνοβο είναι ημιορεινό χωριό στο απώτατο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Καρδίτσας, πάνω στα όρια με τον νομό Ευρυτανίας. Είναι το τελευταίο χωριό σε αυτό το σημείο του νομού Καρδίτσας και βρίσκεται μεταξύ των Θεσσαλικών Αγράφων και των Ορέων Βάλτου, στις ανατολικές όχθες του Αχελώου (στη συμβολή με το ρέμα Πλατανιά), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 350. Απέχει περίπου 108 χλμ. ΝΔ. της Καρδίτσας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καταφυλλίου του νομού Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καταφυλλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αχελώου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αχελώου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργιθέας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Άνχελες Κάσο
Η Άνχελες Κάσο (Ángeles Caso, γεννημένη στις 16 Ιουλίου 1959 στη Χιχόν ) είναι Ισπανή δημοσιογράφος, μεταφράστρια και συγγραφέας. μικρογραφία|Η Άνχελες Κάσο στη Μαδρίτη, 31 Μαϊου 2008 Ο πατέρας της, José Miguel Caso González, ήταν καθηγητής και αντιπρύτανης στη Φιλολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Οβιέδο. Η Άνχελες σπούδασε Ιστορία και Γεωγραφία, αλλά αργότερα εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο Panorama Regional. Εργάστηκε επίσης για το Ίδρυμα Πρίγκιπας της Αστούριας ή το Ινστιτούτο Feijoo των σπουδών του 18ου αιώνα στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο και σε διάφορα μέσα όπως το Televisión Española, το Cadena SER και το Radio Nacional de España.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανία Κατηγορία:Ισπανίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ισπανίδες συγγραφείς
Αμπντούλ Κασίμ
Ο Αμπντούλ Κασίμ (πέθανε το 1092) ήταν Σελτζούκος κυβερνήτης της Νίκαιας, που ήταν πρωτεύουσα στο Σουλτανάτο του Ρουμ (1086 - 1092). Με τον θάνατο του σουλτάνου Σουλεϊμάν ιμπν Κουτουλμίς (1086) έγινε κατάσχεση του θρόνου τού Ρουμ από τον διάδοχο Κιλίτζ Αρσλάν Α΄. Όμως ο μεγάλος σουλτάνος των Σελτζούκων Μαλίκ Σαχ Α΄ διόρισε στη θέση τού Σουλεϊμάν τον Αμπντούλ Κασίμ. Ως αποτέλεσμα, η κυριαρχία του τελευταίου περιορίστηκε μονάχα στη Βιθυνία και την Καππαδοκία· η υπόλοιπη επικράτεια τού Ρουμ μοιράστηκε σε αυτοδιοικούμενα εμιράτα,όπου σε ένα από αυτά κυβερνούσε ο εμίρης Τζαχάς.
Με τη Θάλασσα του Μαρμαρά υπό τον έλεγχό του, ο Αμπντούλ Κασίμ αποφάσισε να ιδρύσει ένα ισχυρό ναυτικό με έδρα την Κίο για να ανταγωνιστεί το Βυζαντινό ναυτικό. Ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός έστειλε εναντίον του δύο στρατηγούς: τον Μανουὴλ Βουτουμίτη (1086 - 1112) και τον Τατίκιο. Ο Αμπντούλ Κασίμ συνετρίβη και ο στόλος του διαλύθηκε· ο ίδιος δραπέτευσε στη Νίκαια και δήλωσε την υποταγή του στον Βυζαντινό αυτοκράτορα.
Πηγές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Σουλτάνοι Κατηγορία:Σουλτάνοι του Ρουμ
Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision
Ο Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision (αγγλικά: Eurovision Young Dancers, γαλλικά: L'Eurovision des Jeunes Danseurs), συχνά αναφερόμενος ως EYD ή Νέοι Χορευτές, ήταν ένας διαγωνισμός χορού που πραγματοποιούνταν κάθε δυο χρόνια, διοργανωνόταν από την EBU και μεταδιδόταν τηλεοπτικά σε όλη την Ευρώπη. Τριάντα επτά χώρες έχουν συμμετάσχει από την έναρξη του διαγωνισμού το 1985, συμπεριλαμβανομένου του Κοσόβου (όχι μέλος της EBU) και του Καναδά (Βόρεια Αμερική).
Η Ισπανία είναι η χώρα με τις περισσότερες νίκες στον Διαγωνισμό Νέων Χορευτών, έχοντας κερδίσει πέντε φορές (1985, 1991, 1993, 1995, 1997) αλλά δεν φιλοξένησε ποτέ το διαγωνισμό. Στις 16 Δεκεμβρίου 2017, ο δέκατος πέμπτος και πιο πρόσφατος διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στην Πράγα της Τσεχίας και νικήτρια ήταν η Paulina Bidzińska από την Πολωνία ενώ η Patricija Crnkovič από τη Σλοβενία κατέλαβε τη δεύτερη θέση.
Ιστορία
Ο Διαγωνισμός Νέων Χορευτών πραγματοποιούνταν κάθε δυο χρόνια παράλληλα με το δημοφιλή Διαγωνισμό Νέων Μουσικών της Eurovision (άλλος διαγωνισμός νέων της EBU που πραγματοποιείται κάθε δυο χρόνια). Ο πρώτος Διαγωνισμός Νέων Χορευτών της Eurovision πραγματοποιήθηκε στο Reggio Emilia της Ιταλίας, στις 16 Ιουνίου 1985. Έντεκα χώρες που είναι μέλη της EBU διαγωνίστηκαν σε αυτόν τον πρώτο διαγωνισμό. Η Ισπανία ήταν η νικήτρια το 1985, εκπροσωπούμενη από την Arantxa Argüelles. Η Νορβηγία με την Arne Fagerholt και η Σουηδία με τη Mia Stagh και τον Göran Svalberg κατέλαβαν τη δεύτερη και την τρίτη θέση αντίστοιχα.
Συνολικά 37 χώρες έχουν διαγωνιστεί τουλάχιστον μια φορά από το 1985. Ο Καναδάς είναι η μοναδική μη ευρωπαϊκή χώρα που συμμετείχε στο διαγωνισμό, παρόλο που ο καναδικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός, το Canadian Broadcasting Corporation (CBC), αποτελεί μέλος της EBU.
Στην συνολική ιστορία του, μόνο δυο διαγωνισμοί (2007 και 2009) δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Ο Διαγωνισμός Νέων Χορευτών 2007 ακυρώθηκε ώστε να πραγματοποιηθεί το Prix de Lausanne, μια παρόμοια εκδήλωση που φιλοξενήθηκε από τον ελβετικό ραδιοτηλεοπτικό σταθμό SRG SSR idée suisse στον ίδιο χώρο. Η απόφαση ακύρωσης του διαγωνισμού συμφωνήθηκε αμοιβαία από το ραδιοτηλεοπτικό σταθμό της οικοδέσποινας χώρας και την EBU. Ο επόμενος διαγωνισμός θα πραγματοποιούνταν στις 19 Ιουνίου 2009 στο Dance House στο Όσλο, ωστόσο τελικά ακυρώθηκε λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος από το ραδιοτηλεοπτικό σταθμό.
Στις 23 Ιανουαρίου 2017 η EBU ανακοίνωσε ότι ο μαλτέζικος ραδιοτηλεοπτικός σταθμός Public Broadcasting Services (PBS), που συμφώνησε τον Ιούλιο 2015 ότι θα φιλοξενούσε το διαγωνισμό, είχε κωλύματα οργάνωσης που τον ανάγκαζαν να ακυρώσει τη διοργάνωση του διαγωνισμού. Η EBU ανέφερε επίσης ότι ήταν σε αναζήτηση άλλου ραδιοτηλεοπτικού σταθμού που θα φιλοξενούσε τη διοργάνωση αλλά σε περίπτωση που δε βρισκόταν κάποιος σταθμός εν καιρώ τότε η διοργάνωση θα επέστρεφε το 2019. Στις 18 Μαΐου 2017, ο τσέχικος ραδιοτηλεοπτικός σταθμός Česká televize (ČT) επιβεβαίωσε ότι θα φιλοξενούσε το διαγωνισμό για δεύτερη φορά.
Στις 20 Δεκεμβρίου 2018, ο διαγωνισμός ακυρώθηκε λόγω μη ύπαρξης ενός ραδιοτηλεοπτικού σταθμού που θα ήταν πρόθυμος να φιλοξενήσει τη διοργάνωση. Μέχρι τότε, η Μάλτα και η Πολωνία ήταν οι μόνες χώρες μέλη της EBU που είχαν επιβεβαιώσει την πρόθεσή τους να συμμετέχουν στο διαγωνισμό.
Μορφή
Η μορφή έχει παραμείνει σε γενικές γραμμές η ίδια από την πρώτη εμφάνιση του διαγωνισμού το 1985. Όλοι οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να μην είναι επαγγελματίες χορευτές και να έχουν ηλικία 16-21 ετών. Οι συμμετέχοντες μπορούν να είναι μόνοι τους ή σε ζευγάρια και ο κάθε συμμετέχοντας παρουσιάζει ένα χορευτικό της επιλογής του, το οποίο έχει προετοιμάσει πριν το διαγωνισμό. Όλες οι χώρες συμμετέχουν σε μια ομαδική χορογραφία κατά την διάρκεια της "Εβδομάδας Νέων Χορευτών".
Από το 1989 έως το 2003, ένας ημιτελικός γύρος πραγματοποιούνταν λίγες μέρες πριν τον διαγωνισμό και η επιτροπή αποφάσιζε ποιες χώρες θα προκρίνονταν για τον τηλεοπτικό τελικό. Στον διαγωνισμό του 2003, η επιτροπή ψήφισε με ηλεκτρονικό τρόπο, αμέσως μετά από κάθε χορογραφία, απονέμοντας πόντους για την τεχνική και για την πρωτοτυπία. Στον διαγωνισμό του 2005, άλλαξε η παραδοσιακή μορφή του διαγωνισμού. Μια εβδομάδα γεμάτη με μαθήματα χορού αντικατέστησε τον ημιτελικό γύρο. Οι Florence Clerc, Irek Mukhamedow, Christopher Bruce και Piotr Nardelli ήταν οι καθηγητές χορού που επελέγησαν να συνεργαστούν με τους συμμετέχοντες και να επιλέγουν τους 10 φιναλίστ από τις 13 συμμετέχουσες χώρες.
Το 1989 και το 2003, ο διαγωνισμός βράβευσε δυο κατηγορίες, τον κλασικό και τον σύγχρονο χορό. Ένα επιπλέον βραβείο "Youth Jury" απονεμήθηκε το 2003, το οποίο επιλέχθηκε από το κοινό.
Η μορφή του διαγωνισμού άλλαξε το 2011 ώστε να περιλαμβάνει έναν τελικό γύρο "με ντουέτα" και οι ημιτελικοί διακόπηκαν λόγω του μικρού αριθμού συμμετεχουσών χωρών. Τα μέλη της επιτροπής εκπροσωπούσαν το μπαλέτο, τον σύγχρονο και τον μοντέρνο χορό και βαθμολογούσαν καθέναν από τους διαγωνιζόμενους ατομικά και ομαδικά. Μετά την ολοκλήρωση της βαθμολογίας της επιτροπής, οι δυο συμμετέχοντες με τους περισσότερους πόντους προκρίνονταν στον τελικό. Ο τελικός περιλάμβανε μια χορογραφία των 90 δευτερολέπτων και ο καθένας από τους φιναλίστ ερμήνευε μια τυχαία χορογραφία των 45 δευτερολέπτων. Ο νικητής επιλεγόταν από την κριτική επιτροπή μετά την ολοκλήρωση των χορογραφιών του τελικού.
Φιλοξενία
Το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων του διαγωνισμού καλύπτεται από χορηγούς και συνεισφορές από άλλες συμμετέχουσες χώρες. Ο διαγωνισμός θεωρείται μια μοναδική ευκαιρία για να προβληθεί η οικοδέσποινα χώρα ως τουριστικός προορισμός. Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει μια λίστα από πόλεις και τοποθεσίες που έχουν φιλοξενήσει τον Διαγωνισμό Νέων Χορευτών της Eurovision, μια ή περισσότερες φορές. Οι μελλοντικές τοποθεσίες παρουσιάζονται πλάγια. Με τρεις διαγωνισμούς, η Πολωνία είναι η χώρα που φιλοξένησε τους περισσότερους διαγωνισμούς, κάθε φορά σε διαφορετική πόλη.
Νικητές ανά χώρα
Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει τις τρεις καλύτερες θέσεις της κάθε χώρας σε κάθε διαγωνισμό αλλά και τα χρόνια που η κάθε χώρα κέρδισε τον διαγωνισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί Νέων Χορευτών Eurovision
Πάσιατσα (Πάντελεϊ)
Η Πάσιατσα (σερβικά κυριλλικά: Пасјача) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Πάντελεϊ και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 220 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Δράπι Ύδρας
Το Δράπι ή Δράπαρι ή Δράπερι είναι βραχονησίδα στο Μυρτώο πέλαγος στα νοτιοδυτικά της Ύδρας Βρίσκεται ανατολικά από τη νησίδα Τρίκερι μαζί με τις βραχονησίδες Στρογγυλό και Αστέρι.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Αννίκκο
Το Αννίκκο (ιταλικά: Annicco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Διεθνές Εκθεσιακό Κέντρο Κιέβου
Το Διεθνές Εκθεσιακό Κέντρο Κιέβου (Ουκρανικά: Міжнародний виставковий центр) είναι το μεγαλύτερο εκθεσιακό κέντρο στο Κίεβο και στην Ουκρανία. Κατασκευασμένο στην μικρο-επαρχεία Livoberezhna, το ΔΕΚΚ εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο του 2002 και ο ιδιοκτήτης του κέντρου, από την έναρξη της λειτουργίας του, είναι ο Anatoly Tkachenko.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2016, ανακοινώθηκε ότι το ΔΕΚΚ θα φιλοξενήσει τον 62ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, το 2017.
Ιστορία
Η ιδέα για την κατασκευή του Κέντρου ήταν του Viktor Tkachenko, τότε διευθυντή του Palace of Sports. Ο τωρινός διευθυντής του κέντρου και αρχιτέκτονας, Yanush Wig σχεδίασε το συγκρότημα και ο Eduard Safronov ήταν υπεύθυνος της κατασκευής.
Αρχιτεκτονική
Το Κέντρο συνδυάζει σε ένα αρχιτεκτονικό συγκρότημα τρεις κύριες αίθουσες με συνολική έκταση 58.000m2, από τα οποία τα 28.018 προορίζονται για εκθέσεις. Το συγκρότημα περιλαμβάνει, επίσης, μία αίθουσα κογκρέσου, 14 αίθουσες συνεντεύξεων τύπου (με χωρητικότητα 90-600 θέσεις), αίθουσες συνεδριάσεων, αίθουσες για αποθήκευση αγαθών και όπλων και καφετέριες & εστιατόρια φαστ-φουντ.
Σύνδεση με Μέσα Μαζικής Μεταφοράς
Ο σταθμός του μετρό "Livoberezhna" (στην γραμμή Sviatoshynsko-Brovarska) απέχει 10 λεπτά περπάτημα από την είσοδο του ΔΕΚΚ.
Ναζιλί
Το Ναζιλί βρίσκεται στον ποταμό Μαίανδρο και μεγάλο τμήμα της περιοχής βρίσκεται στην κοιλάδα του Μαιάνδρου, γεμάτη με εσπεριδοειδή, ελιές και συκιές, καθώς και βαμβάκι, σιτάρι και άλλες καλλιέργειες.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2018, έχει πληθυσμό 156.748 κατοίκους.
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Κορόιδο γαμπρέ
Το Κορόιδο γαμπρέ είναι μια κωμωδία ελληνικής παραγωγής του 1962 σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη και σενάριο Νίκου Τσιφόρου. Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Αυλωνίτης, Νίκος Σταυρίδης, Γιάννης Γκιωνάκης, Μίρκα Καλατζοπούλου και Άννα Παϊτατζή.
Πλοκή
Ο Διαμαντής και ο Σαράντης είναι δυο γεροντοπαλίκαρα, οι οποίοι με το παραμικρό καβγαδίζουν. Ο πρώτος είναι ιδιοκτήτης ένος οινομαγειρείου, στο οποίο ο δεύτερος εργάζεται ως σερβιτόρος. Και οι δυο τους όμως ειναι ερωτευμένοι με μια νεαρή και όμορφη κοπέλα της γειτονιάς, την Φανή. Ερωτευμένος με τη Φανή είναι επίσης και ο Λούλης, ένας λίγο βλάκας νεαρός, αλλά η πλούσια και σνομπ θεία του δεν θέλει να ακούσει λέξη για την Φανή επειδή είναι φτωχή και θεωρεί ότι ο ανιψιός της πρέπει να βρει κάποια πλούσια.
Κάποια μέρα, ο Διαμαντής με τον Σαράντη αγοράζουν ένα λαχείο, το οποίο κερδίζει τον πρώτο λαχνό της κλήρωσης. Οι δυο τους αρχίζουν να σκέφτονται πώς θα αξιοποιήσουν τα χρήματα που κέρδισαν. Όταν ο ιδιοκτήτης του παλιού κτίριου, όπου στεγάζεται η ταβέρνα του Διαμαντή, αποφασίζει να το γκρεμίσει για να φτιάξει στην θέση του μια νεα πολυκατοικία, όπου βρίσκεται το οινομαγειρείο του Διαμαντή, βέβαιοι ότι σύντομα θα παντρευτούν ο ένας από τους δυο την Φανή, αγοράζουν ένα μεγαλύτερο εστιατόριο, στο οποίο έρχεται να δουλέψει και ο Λούλης, προκειμένου να απαλλαγεί απ’ την θεία του. Ο Διαμαντής και ο Σαράντης γίνονται πλέον συνέταιροι και αποφασίζουν να προσλάβουν στο νέο εστιατόριο τους και την Φανή ως ταμία. Η δουλειά τους πάει παρα πολύ καλά και ο καθένας τώρα σκέφτεται, πώς να βρει τρόπο για ζητήσει την Φανίτσα να γίνει γυναίκα του!…Η Φανή όμως είναι ερωτευμένη με εναν νεαρό μηχανικό αυτοκινήτων, τον Μηνά, ο οποίος διστάζει να παντρευτεί την Φανή, θεωρώντας οτι αυτήν θα πρέπει να έχει ενα καλύτερο στην ζωή της. Ο Διαμαντής με τον Σαράντη βλέποντας στεναχωρημένη την Φανή και μαθαίνοντας τον λόγο, συνειδητοποιούν ότι και δυο είναι αρκετά μεγάλοι σε ηλικία, για να παντρευτούν την Φανή. Τότε αποφασίζουν να την βοηθήσουν και να την στηρίξουν οικονομικά για να παντρευτεί τον Μηνά. Η ταινία τελειώνει με τους δυο να ανταλλάσουν με ειρωνεία ο ένας προς τον άλλον την φράση Κορόιδο γαμπρέ.
Διανομή ρόλων
Συμμέτεχουν
Box office
Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1962-1963 και έκοψε 16.997 εισιτήρια. Ήρθε στην 42η θέση σε 82 ταινίες.
Πύργος της Χιλιετίας (Βιέννη)
μικρογραφία| Πύργος της Χιλιετίας, Βιέννη Ο Πύργος της Χιλιετίας είναι ουρανοξύστης 50 ορόφων, ύψους 171 μέτρων. Είναι το δεύτερο ψηλότερο κτήριο στη Βιέννη και το δεύτερο ψηλότερο κτήριο στην Αυστρία. Ο πύργος βρίσκεται στη Handelskai 94–96 στην 20η συνοικία Μπριγκιτενάου στη Βιέννη της Αυστρίας. Μια κεραία είναι τοποθετημένη στην κορυφή του πύργου και έτσι το συνολικό ύψος του κτηρίου ανέρχεται στα 202 μέτρα. Όμως δεν υπολογίζεται στο αρχιτεκτονικό ύψος του κτηρίου.