cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Ο. Παύλος Μελάς Σταυρούπολης
Ιστορικό
Η αθλητική και αγωνιστική δράση του συλλόγου ξεκίνησε κατά την περίοδο της Κατοχής και πιο συγκεκριμένα το διάστημα 1940-1944 στο στρατόπεδο «Παύλος Μελάς» της Σταυρούπολης. Μετά την απελευθέρωση, το 1949 ιδρύθηκε ο «Ερμής» με ιδρυτές τους Κατσαρό και Προβατά και χρώματα τα ερυθρόλευκα. Με την έλευση του Γεωργίου Σαράντη, λάτρης του Παναθηναϊκού, ο Ερμής μετονομάστηκε σε «Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος Σταυρούπολης» που αναφέρεται και ως «Π.Α.Ο.Σ.» και άλλαξε τα χρώματα, καθιερώνοντας το πράσινο και το λευκό και με έμβλημα το τριφύλλι.
Κατόπιν, ο «Π.Α.Ο.Σ.» μετονομάστηκε σε «Αθλητικός Όμιλος Παύλος Μελάς Σταυρούπολης», προς τιμήν του σπουδαίου αγωνιστή του Μακεδονικού αγώνα Παύλου Μελά. Το 1952 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με αριθμό μητρώου 400, και ως επίσημα αναγνωρισμένο σωματείο από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του πορεία.
Αξιοσημείωτα, στο ιστορικό πρώτο δελτίο ΠΡΟ-ΠΟ του ΟΠΑΠ της 1ης Μαρτίου του 1959 συμπεριλήφθηκε και ο αγώνας του Α.Ο. Παύλου Μελά με τον Θρίαμβο Θεσσαλονίκης για τη Γ΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ως δεύτερος αναπληρωματικός αγώνας του δελτίου. Την αγωνιστική περίοδο 1963-1964 εξασφάλισε την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία ως τριταθλητής Α΄ Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, όπου όμως δεν ευτύχισε να αγωνιστεί καθώς δεν πλήρωσε το αντίστοιχο παράβολο για τη συμμετοχή στο πρωτάθλημα.
Τα επόμενα χρόνια πρωταγωνίστησε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και επίσης είχε πολυετή παρουσία στα πρωταθλήματα της Δ΄ Εθνικής και Γ΄ Εθνικής κατηγορίας. Η καλύτερη πορεία του στο κύπελλο Ελλάδας σημειώθηκε την αγωνιστική περίοδο 2004-05, όπου αποκλείοντας τους Εθνικό Αστέρα και Αθηναΐδα έφτασε μέχρι τη Β΄ Φάση και αποκλείστηκε από την Καστοριά.
Με τη φανέλα του Α.Ο. Παύλου Μελά αναδείχθηκαν πλήθος ποδοσφαιριστών με θητεία σε εθνικά πρωταθλήματα, με σπουδαιότερο όλων τον Γιώργο Δώνη. Τα νεότερα χρόνια ανέδειξε μεταξύ άλλων τους Ιωάννη Τσάρτσαλη και Παναγιώτη Τσούκλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1952 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Σαρσέλ
Το Σαρσέλ (γαλλικά: Sarcelles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαρσελουά (γαλλικά: Sarcellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Κατάλογος γεωμαγνητικών αναστροφών
Αυτός είναι ένας κατάλογος της αρχής και τέλους των γεωμαγνητικών αναστροφών. Οι περίοδοι αρχής και τέλους κάθε περιόδου της κανονικής (όπως σήμερα) πολικότητας παρατίθονται.
Οι περίοδοι είναι σε εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα (ΕχΠ).
Αναφορές
Αναστροφ Γεωμαγνητικες αναστ
Ελληνική απογραφή 1834-1836
Ως Ελληνική απογραφή 1834-1836 αναφέρεται από ορισμένες πηγές η συλλογή στοιχείων πληθυσμού από το ελληνικό κράτος (το Βασίλειο της Ελλάδας) που λειτουργούσε υπό την εποπτεία της Αντιβασιλείας του Όθωνα πιθανότατα το 1834 που ίσως κράτησε μέχρι το 1836 κατά τη διάρκεια του σχηματισμού των πρώτων δήμων της χώρας Δεν είναι ευρέως γνωστά στοιχεία για την απογραφή αυτή και έτσι σε μέσα μαζικής ενημέρωσης αναφέρεται ότι η διενέργειά της αμφισβητείται, ενώ σε άλλες πηγές αναφέρεται ως η πρώτη «απαρίθμηση» στο Βασίλειο της Ελλάδας που έγινε το 1836. Στα επίσημα απογραφικά στοιχεία που δίνει η Στατιστική Υπηρεσία δεν αναφέρεται απογραφή το 1834, αναφέρεται όμως η ύπαρξη ατελών πινάκων από το 1836. Μια περιγραφή των στοιχείων αυτών αναφέρεται ως απαρίθμηση (σε αντίθεση με την απογραφή που σήμερα θεωρείται ως πληρέστερη περιγραφή του πληθυσμού από απλή απαρίθμηση) η οποία ήταν «λίγο ως πολύ λεπτομερής για το σύνολο της χώρας» και η οποία «παρουσιάστηκε διάσπαρτη μεταξύ των ετών 1834-1836». Συγκεντρωτικά στοιχεία δίνονται σε αγγλικό βιβλίο από το 1842 για την Ελλάδα.
Ίδρυση Γραφείου της Δημόσιας Οικονομίας το 1834
Στις 22 Μαΐου του 1834 το νεοσύστατο ελληνικό κράτος (Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1833) ίδρυσε το «Γραφείο της Δημόσιας Οικονομίας» ως μέρος της Γραμματείας επί των Εσωτερικών (υπουργείο Εσωτερικών) το οποίο συγκέντρωνε στα επόμενα χρόνια στοιχεία για τον πληθυσμό, βιομηχανία-βιοτεχνία και γεωργία. Αναφέρεται ότι το γραφείο αυτό συστάθηκε μετά από προσπάθειες του Γκυστάβ ντ'Εϊστάλ (Gustave d'Eichthal), οπαδού των ιδεών του Σαιν-Σιμόν (Saint-Simon) βάζοντας την Ελλάδα ανάμεσα στις Ευρωπαϊκές χώρες που τότε ίδρυαν αντίστοιχα γραφεία στατιστικής.
Αναφερόμενα στοιχεία
Η πρώτη χρονιά που δημοσιεύτηκαν αποτελέσματα απογραφής ήταν το 1846, οπότε συμπεριλήφθηκαν και στοιχεία μόνο των απογραφών του 1839, 1840, 1841, 1842, 1843, 1844 και όχι του 1836, 1837 και 1838. Επίσημη πηγή, ο Α. Μανσόλας, Τμηματάρχης της Δημόσιας Οικονομίας στο Υπουργείο Εσωτερικών (στο ίδιο γραφείο που ετέλεσε την απογραφή), αναφέρει το 1867 (23 χρόνια αργότερα) ότι σχετικά με πίνακα πληθυσμών των ετών 1837 και 1836 δεν βρήκε παρά ατελείς πίνακες των οποίων δεν μπόρεσε να κάνει καμιά χρήση, για το λόγο αυτό παρουσίασε συγκεντρωτικό πίνακα πληθυσμού από το 1838 και μετά.
Ως αποτέλεσμα της απογραφής αναφέρονται
Λουδοβίκος Β΄ της Βυρτεμβέργης
Ο Λουδοβίκος Β΄, γερμ. Ludwig II (π. 1137 - 1181) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόμης της Βυρτεμβέργης (1158-1181).
Ελληνική απογραφή 1834-1836
Αναφερόμενα στοιχεία
156.823 οικογένειες με συνολικά 693.592 κατοίκους ,
Λουδοβίκος Β΄ της Βυρτεμβέργης
Βιογραφία
Το 1158 διαδέχθηκε τον Λουδοβίκο Α΄ των Βέρνινγκεν ως κόμης της Βυρτεμβέργης. Κυβέρνησε 23 έτη και το 1181 απεβίωσε σε ηλικία 44 ετών. Τον διαδέχθηκαν από κοινού οι δύο γιοί του Χάρτμαν και Λουδοβίκος Γ΄.
Ελληνική απογραφή 1834-1836
Αναφερόμενα στοιχεία
ενώ αλλού αναφέρονται τα στοιχεία :
Λουδοβίκος Β΄ της Βυρτεμβέργης
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βίλλιμπιρκ, κόρη του Χάρτμαν Γ΄ κόμη του Κίρχμπερκ και είχε τέκνα:
Ελληνική απογραφή 1834-1836
Αναφερόμενα στοιχεία
1834 651.233
Λουδοβίκος Β΄ της Βυρτεμβέργης
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Ελληνική απογραφή 1834-1836
Αναφερόμενα στοιχεία
1835 674.185
Στην ίδια πηγή αναφέρονται στοιχεία πληθυσμού του 1836 ανά επαρχία.
Σημειώνεται ότι η Ελληνική απογραφή 1828 του Καποδίστρια (η οποία είναι περισσότερο γνωστή, αλλά δεν υπάρχουν αναλυτικά στοιχεία) έδινε 753.400 κατοίκους (60.000 περισσότερους), ενώ η επόμενη απογραφή (που αναγνωρίζεται από το ελληνικό κράτος μετά από αυτήν του Καποδίστρια) ήταν αυτή του 1838 που έδινε 752.077 κατοίκους.
Αναλυτικά στοιχεία σε επίπεδο επαρχίας
Στο βιβλίο του Strong του 1842 δίνονται αναλυτικά στοιχεία σε επίπεδο επαρχίας για το 1836 :
Αναλυτικά στοιχεία σε επίπεδο οικισμού
Την περίοδο 1835-1836, Βασιλικά Διατάγματα, κάποια από τα οποία δημοσιεύτηκαν σε Φύλλα Εφημερίδων Κυβερνήσεως (ΦΕΚ), ανακοινώθηκε η νέα διοικητική διαίρεση του κράτους. Στο αρχείο αυτό παρουσιάζεται, ο νομός, η επαρχία, οι επιμέρους δήμοι, οι οικισμοί («τα χωρία») που απαρτίζουν τους δήμους και η απόστασή τους σε ώρα και λεπτά από την επαρχία καθώς και από την πρωτεύουσα του Δήμου, ο πληθυσμός του κάθε οικισμού, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αποκαλούνται οι κάτοικοι του κάθε οικισμού, στο αρσενικό και το θηλυκό. Για παράδειγμα, στο νομό Αρκαδίας, επαρχία Μαντίνειας, ο Δήμος Καφυών, εμφανίζεται να έχει πρωτεύουσα τις Καφυές (Καφυαί) (Κανδύλα), σε 7 ώρες από την (πρωτεύουσα της) επαρχία(ς), με 121 οικογένειες και 650 άτομα («Καφυάτης, και η γυνή Καφυάτις») και επιμέρους χωριά την (Ήμιλο) Βενδένι, σε απόσταση 1 ώρας και 30 λεπτών, με 11 οικογένειες και 58 άτομα, τη Μονή Κανδύλας με 9 άτομα και τα γειτονικά με τις Καφυές («Καφυαί πλησία») με 3 οικογένειες και 15 άτομα, σε σύνολο για το Δήμο Καφυών 135 οικογένειες και 732 άτομα (ΦΕΚ A 16/1835 Διάταγμα περί σχηματισμού των Δήμων του Νομού Αρκαδίας, 9(21) Νοεμβρίου 1834, Εν ονόματι του Βασιλέως, η Αντιβασιλεία).
Ορισμένα από τα Βασιλικά Διατάγματα (κάποιοιμε αναλυτικά στοιχεία είναι τα εξής:
Από τον παραπάνω κατάλογο λείπουν τα διατάγματα σχηματισμού των Δήμων των υπολοίπων νομών:
Σημειώνεται ότι κάποια από αυτά τα Φύλλα της Εφημερίδας Κυβερνήσεως, έχουν την ίδια αρίθμηση με άλλα, διαφορετικής ημερομηνίας και διάταξης (π.χ. το τελευταίο, αρχικά εμφανίζεται ως Αριθμού 19, 15 Μαΐου 1835 και δίγλωσσο ελληνικά-γερμανικά, ενώ υπάρχει και το τεύχος αριθμού 19, 7 Δεκεμβρίου 1835 που αφορά το σχηματισμό των Δήμων εις τας Επαρχίας Ναυπάκτου, Μεσολογγίου και Αγρινίου.
Αναφορές
1834
Σεζί
Το Σεζί (γαλλικά: Seugy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεζισουά ή Κακουέν (γαλλικά: Seugissois ή Cacoins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Télé-Québec
Το Télé-Québec (Société de télédiffusion du Québec) είναι δημόσιο τηλεοπτικός σταθμός του Κεμπέκ που μεταδίδει εκπαιδευτικά και πολιτιστικά προγράμματα. Ανοίκει στην κυβέρνηση του Κεμπέκ, τα κεντρικά γραφεία του βρίσκονται στο Μόντρεαλ και διαθέτει εννέα περιφερειακά παραρτήματα. Το Télé-Québec είναι μέτοχος του ARTV και μέλος της διοίκησης του TV5 Québec Canada. Το Télé-Québec είναι επίσης ο κύριος συνεργάτης του Canal Savoir.
Ιστορία
Η κυβέρνηση του Κεμπέκ δημιούργησε το «Radio-Québec» στις 22 Φεβρουαρίου 1968, με την ψήφιση ενός νόμου το 1945. Το νέο ίδρυμα μετεγκαταστάθηκε στους δρόμους Fullum και Sainte-Catherine. Το 1969, η κυβέρνηση δημιούργησε με νόμο την εταιρία ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών του Κεμπέκ, η οποία διαχειριζόταν το Radio-Québec.
Νίνα Χος
Η Νίνα Χος (Nina Hoss) είναι Γερμανίδα ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1975 στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας και σπούδασε υποκριτική στη δραματική σχολή του Ernst Busch στο Βερολίνο. Έχει κερδίσει δύο βραβεία καλύτερης ανερχόμενης ηθοποιού: τη Χρυσή Κάμερα το 1997 και το βραβείο Shooting Star το 2000. Κέρδισε την Αργυρή Άρκτο καλύτερης ηθοποιού το 2007 για την ερμηνεία της στην ταινία Yella. To 2015 έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο Σωματείου ηθοποιών μαζί με όλο το καστ για τη σειρά Homeland.
Από το 2012 βρίσκεται το όνομά της στη Λεωφόρο των Αστέρων στο Βερολίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γυναίκες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Ρεγκελίντα
Η Ρεγκελίντα (πολωνικά: Regelinda, γερμανικά: Reg(e)lindis) (περ. 989 - 21 Μαρτίου 1014), μέλος της πολωνικής δυναστείας Πιάστ, ήταν η Μαργραβίνα του Μάισεν από το 1009 έως το θάνατό της, από τον γάμο της με τον Μαργράβο Χέρμαν Α'.
Ζωή
Ήταν η κόρη του Πολωνού Δούκα Μπολέσλαφ Α' του γενναίου από τον τρίτο γάμο του με την Εμνίλντα, κόρη του Δομπρομίρ, ενός Σλάβου πρίγκιπα (σύμφωνα με ορισμένους σύγχρονους ιστορικούς στη Λουσατία).
Η Ρεγκελίντα παντρεύτηκε τον Χέρμαν Α' λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα του, Μαργράβο Έκαρντ Α του Μάισεν στις 30 Απριλίου 1002. Ενώ ο δούκας Μπολέσλαφ είχε καταλάβει τον Μάρτιο της Λουσατίας και τα εδάφη Μιλτσένι πυροδοτούσαν έναν Γερμανικό-Πολωνικό πόλεμο, ο γάμος έφερε τους Πολωνούς Πιαστ και τους Μαργράβους του Έκαρντ πιο κοντά. Ο νέος βασιλιάς Χένρι Β' της Γερμανίας ονόμασε τον διάδοχο του θείου του Χέρμαν, Γκουνζελίν, ως διάδοχο του Έκαρντ, ωστόσο, το 1009, τον καθαίρεσε και εγκατέστησε του Χέρμαν ως Μαργράβο του Μάισεν με τη Ρεγκελίντα ως σύζυγο του Μαργραβίνα. Η συμμαχία με τους πολωνούς δούκες ανανεώθηκε μετά την ειρήνη του Μπάουτζεν το 1018, όταν ο Μπολέσλαφ παντρεύτηκε την αδερφή του Χέρμν, Όντα.
Το ακριβές έτος θανάτου της είναι άγνωστο. Πέθανε περίπου το 1014, αλλά εικάζεται επίσης ότι θα μπορούσε να ζήσει μέχρι το 1030.
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μάισσεν Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σεραινκούρ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Σεραινκούρ (γαλλικά: Seraincourt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεραινκουρτουά (γαλλικά: Seraincourtois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Γκανγκ μπανγκ
μικρογραφία|Εταίρες στο [[χαρέμι, πίνακας του Τόμας Ρόουλαντσον]] Το γκανγκ μπανγκ (ή γκάνγκμπανγκ) είναι μια πρακτική κατά την οποία αρκετά άτομα, συνήθως πάνω από τρία, πραγματοποιούν σωματική σεξουαλική δραστηριότητα με ένα συγκεκριμένο άτομο διαδοχικά ή ταυτόχρονα. Αυτό το συγκεκριμένο άτομο είναι το επίκεντρο της σεξουαλικής δραστηριότητας σε ένα γκάνγκμπανγκ, είτε είναι μια γυναίκα περιγυρισμένη από αρκετούς άνδρες, ή ένας άνδρας περιγυρισμένος από αρκετές γυναίκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις Κατηγορία:Πορνογραφική ορολογία Κατηγορία:Ομαδική συνουσία
Α.Ο. Ερμής Ζωνιανών
Ο Αθλητικός Όμιλος Ερμής Ζωνιανών (Α.Ο. Ερμής Ζωνιανών) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1964 στα Ζωνιανά του Ρεθύμνου της Κρήτης. Χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό και έμβλημα του ο Ερμής. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Ζωνιανών. Την σεζόν 2023–24 θα μετέχει στη Γ' Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο σύλλογος διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και τα τελευταία χρόνια διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών, ενώ διατηρεί και τα αντίστοιχα τμήματα υποδομών.
Ίδρυση
Μια ομάδα κατοίκων του οικισμού των Ζωνιανών ίδρυσαν το 1964 τον ποδοσφαιρικό σύλλογο '''Α.Ο. Ερμής Ζωνιανών''', ώστε να πρεσβεύει τον τόπο τους στο ποδόσφαιρο. Με την ίδρυσή του, εντάχθηκε στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ρεθύμνου (ΕΠΣ Ρεθύμνου) και έκτοτε η ομάδα αγωνιζόταν στις κατηγορίες αυτής.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Τα τελευταία χρόνια πρωταγωνίστησε στα πρωταθλήματα του Ρεθύμνου και παρουσίασε ανοδική πορεία. Αρχικά, την περίοδο 2011-12 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ρεθύμνου και συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ και τον 14ο όμιλο με αντιπάλους τις υπόλοιπες πρωταθλήτριες ομάδες της Κρήτης (Κισσαμικός, Α.Ε. Κατσαμπά και Ο.Φ.Ι.) όπου τερμάτισε στην 3η θέση που δεν έδινε το δικαίωμα ανόδου, ωστόσο όμως έπειτα από αναδιοργάνωση της αμέσως ανώτερης κατηγορίας, κέρδισε τελικά την συμμετοχή του στην Δ' Εθνική κατηγορία. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2012-13, κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία και παράλληλα την ίδια περίοδο κατέκτησε για πρώτη φορά το Κύπελλο Ρεθύμνου και το Σούπερ Καπ Ρεθύμνου. Στην πρώτη συμμετοχή του συλλόγου στη Γ' Εθνική την περίοδο 2013-14, δεν κατάφερε να διατηρήσει την παραμονή του, καθώς υποβιβάστηκε έπειτα από ισοβαθμία με τον Μανδραϊκό στην οποία μειονεκτούσε, τερματίζοντας οριακά στην πρώτη θέση της ζώνης του υποβιβασμού. Παράλληλα την ίδια περίοδο (2013-14) έλαβε μέρος στην πρώτη διοργάνωση στα χρονικά του Κυπέλλου Γ' Εθνικής, από όπου όμως αποκλείστηκε νωρίς.
Την αμέσως επόμενη περίοδο (2014-15) κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Ρεθύμνου και επίσης το Σούπερ Καπ Ρεθύμνου και ως πρωταθλήτρια συμμετείχε στο Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΕΠΣ, όπου τερμάτισε στην κορυφή του 14ου ομίλου με αντιπάλους τους υπόλοιπους πρωταθλητές της Κρήτης (Α.Σ. Ρούβας, Ο.Φ.Ι. και Άρης Σούδας) και κέρδισε απευθείας την επάνοδο του στη Γ' Εθνική, καθώς έπειτα από αναδιοργάνωση του Ελληνικού ποδοσφαίρου η Δ' Εθνική είχε πλέον καταργηθεί. Έκτοτε και μέχρι σήμερα αγωνίζεται στη Γ' Εθνική, καθώς την περίοδο 2015-16 τερμάτισε στην 6η θέση και υψηλότερη που έλαβε μέχρι σήμερα ο σύλλογος και κέρδισε εύκολα την παραμονή του.
Σουαζί-σου-Μονμορανσί
Το Σουαζί-σου-Μονμορανσί (γαλλικά: Soisy-sous-Montmorency) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Α.Ο. Ερμής Ζωνιανών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ρεθύμνου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1964 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964 Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Σουαζί-σου-Μονμορανσί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουαζεέν (γαλλικά: Soiséens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Συρβιλιέ
Το Συρβιλιέ (γαλλικά: Survilliers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Συρβιλουά (γαλλικά: Survillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Έλληνες της Βόρειας Μακεδονίας
thumb|250px|Ελληνική διαδήλωση στο [[Μπίτολα|Μοναστήρι, 1908, για το νέο οθωμανικό Σύνταγμα]] thumb|250px|Το [[Ελληνικό Γυμνάσιο Μοναστηρίου άρχισε να λειτουργεί στα τέλη του 19ου αιώνα και σε αυτό φοιτούσαν 200 περίπου μαθητές από την πόλη και από τη γειτονική περιοχή]] thumb|250px|Ελληνικό σχολείο στο [[Μπίτολα|Μοναστήρι]] thumb|250px|Ελληνικό σχολείο στο χωριό Τάρνοβο thumb|right|250px|Η Φιλόπτωχος Αδελφότητα Γευγελής
Οι Έλληνες (Грци, Grci) της Βόρειας Μακεδονίας αποτελούν εθνική μειονότητα της χώρας αυτής. Από την περιοχή κατάγονταν πολλοί οπλαρχηγοί και αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα, ενώ αργότερα αναδείχθηκαν πολλοί πολιτικοί του ελληνικού κράτους. Σήμερα βρίσκονται εγκατεστημένοι κυρίως στην Γευγελή (Гевгелија, Γκεβγκέλιγια) και το Μοναστήρι (Битола, Μπίτολα), το οποίο είναι η πρωτεύουσα της ιστορικής περιοχής της Πελαγονίας, περιοχής η οποία προσαρτήθηκε στο μακεδονικό βασίλειο τον 4ο αιώνα π.Χ. και έγινε μία από τις επαρχίες του. Οι περισσότεροι Έλληνες στη χώρα είναι απόγονοι των πολιτικών προσφύγων που εγκατέλειψαν την Ελλάδα εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου.
Άνω Μακεδονία
Η περιοχή της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας γνώρισε νέες εισβολές την περίοδο μεταξύ του 1300 και του 1200 π.Χ. Υπεύθυνα γι' αυτές ήταν φύλα του Αιγαίου και Ιλλυριοί που διέσχισαν τη χώρα και σταδιακά αφομοιώθηκαν με τον τοπικό πληθυσμό. Η εγκατάσταση της δωρικής φυλής των Μακεδόνων στην Άνω Μακεδονία τοποθετείται τη 2η χιλιετία π.Χ.. Η Άνω Μακεδονία κάλυπτε γεωγραφικά την σημερινή ελληνική περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας καθώς και περιοχές βόρεια αυτής, πέριξ των ελληνικών συνόρων, στο έδαφος της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας και της Αλβανίας, καθώς και νότια, στα βόρεια ημιορεινά τμήματα της Θεσσαλίας. Μετά τον 6ο αιώνα π.Χ., η ελληνική επιρροή συνεχώς αυξανόταν στην περιοχή και η τελευταία καλύφθηκε από οχυρωμένες πόλεις οι οποίες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την περσική εισβολή του 490 π.Χ. Το Βασίλειο της Παιονίας, του οποίου το έδαφος αντιστοιχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας, τελικώς κατελήφθη από τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας το 358 π.Χ. Οι σημαντικότερες ελληνικές πόλεις της Άνω Μακεδονίας την περίοδο της ακμής της περιοχής τον 4ο-2ο αι.π.Χ., ήταν η Αιανή και η Ηράκλεια Λυγκηστίς. Στην αρχαιότητα οριζόταν περίπου από την Παιονία προς τα βόρεια και ανατολικά, τη Λυγκηστίδα και την Αλμωπία στα νότια και την Ιλλυρία προς τα δυτικά.
Πελαγονία
Η αρχαία Πελαγονία βρίσκεται στις νοτιοδυτικές περιοχές της σύγχρονης Βόρειας Μακεδονίας. Ήταν η χώρα του ελληνικού φύλου των Πελαγόνων οι οποίοι, πριν υποταχθούν στο Μακεδονικό Βασίλειο, τελούσαν υπό τη κυριαρχία των Λυγκηστών. Παλαιότερα οι Πελαγόνες κατείχαν και τις δύο όχθες της πεδιάδας του Αξιού, αλλά υπό τη πίεση των Παιόνων περιορίστηκαν στη δυτική όχθη και μάλιστα στο βόρειο τμήμα της πεδιάδας του Εριγώνος. Η περιοχή προσαρτήθηκε στο μακεδονικό βασίλειο τον 4ου αιώνα π.Χ. και έγινε μία από τις επαρχίες της.
Απογραφές πληθυσμού
Σύμφωνα με στατιστικές της εθνολογικής σύνθεσης του πληθυσμού της Πελαγονίας, σε κάθε απογραφή σχεδόν υπερίσχυε ο ελληνικός πληθυσμός αισθητά. Το 1664, στην Οχρίδα, υπήρχαν 142 χριστιανικές κατοικίες. Ο Εβλιγιά Τσελεμπή αναφέρει ότι οι χριστιανοί κάτοικοί της ήταν κυρίως Έλληνες (μεταξύ των οποίων και πολλοί Βλάχοι) και δευτερευόντος Βούλγαροι. Οι πρώτες γραπτές αναφορές για τη Γευγελή υπάρχουν από το 1690. Στις 20 Νοεμβρίου 1715 διατάχθηκε με σουλτανικό φιρμάνι η είσπραξη κεφαλικού φόρου και εκ των Ελλήνων (Γιουνάν), πλην των μουσουλμάνων της Γευγελής. Ο Ελληνισμός αποτελούσε μία από τις κύριες συνιστώσες της πόλης Στρώμνιτσα, η οποία ήταν έδρα ελληνορθόδοξης μητρόπολης. Η ελληνική κοινότητα έπαθε μεγάλες ζημιές από πυρκαγιά το 1896 κατά την οποία κατεστράφηκαν οι δύο ναοί και τα σχολεία της. Με εράνους και έξωθεν βοήθεια έγινε μερική επισκευή των σχολείων και ενός ναού, αλλά λόγω της ανόδου του σλαβικού εθνικισμού και των εθνικοθρησκευτικών αντιπαλοτήτων η κοινότητα βρέθηκε σε δεινή θέση.
Το 1905 ο αριθμός των Ελλήνων ολόκληρης της περιοχής ανερχόταν στους 279.964 χιλιάδες, ενώ το 1910 στις 637.704 χιλιάδες. Οι Σλάβοι αποτελούσαν την μεγαλύτερη αριθμητικά εθνική μειονότητα, χωρίς ωστόσο να αποτελούν και την πλειοψηφία (η πλειοψηφία ήταν Έλληνες). Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Γάλλου γεωγράφου Αλεξάντρ Σινβέ, η Γευγελή είχε συνολικό χριστιανικό πληθυσμό 290 οικογένειες (1.740 άτομα) το 1878, αποτελούμενο από 35 Βουλγάρους χριστιανούς και τους υπόλοιπους Έλληνες χριστιανούς με 4 ελληνικά σχολεία. Το 1913, όταν η περιοχή περιήλθε στη σερβική κατοχή, στο Μοναστήρι κατοικούσαν 14.000 Έλληνες σε σύνολο 42.000. Στο Κρούσοβο κατοικούσαν 3.218 Έλληνες σε σύνολο 4.918. Το Μεγάροβο ήταν αμιγώς ελληνικό με 2.410 κατοίκους όπως και η Μολοβήστη με 2.150, καθώς και η Νιζόπολη με 1.890, το Τίρνοβο με 2.430, το Μπούκοβο με 1.474, το Ντράγκος με 717, η Ρέσνα με 1.000 κ.ά. Ακόμα και στα Σκόπια, σε κείμενο διαμαρτυρίας για τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878) συγκεντρώθηκαν 10.000 ελληνικές υπογραφές.
Κατά την απογραφή του 1941, η οποία έγινε με ευθύνη των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής, επί συνόλου 800.000 πληθυσμού κατεγράφησαν 100.000 Έλληνες το γένος, χριστιανοί ορθόδοξοι στο θρήσκευμα, δηλαδή το 12% του πληθυσμού.
Η απογραφή του 1951 δίνει 158.000 ελληνικό στοιχείο. Εξ αυτών 25.000 είναι Έλληνες γηγενείς κάτοικοι Μοναστηρίου, 100.000 βλαχόφωνοι, 3.000 Σαρακατσαναίοι και 32.000 Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες του εμφυλίου, δηλαδή το 18% του εξ 900.000 πληθυσμού.
Με την απογραφή του 1991 αποκαθίσταται εν μέρει η αλήθεια. Παρότι δεν κοινοποιήθηκαν λεπτομερή απογραφικά στοιχεία, εν τούτοις στον αντιπολιτευόμενο Τύπο δημοσιεύθηκαν πληροφορίες περί του ότι ποσοστό μεταξύ 12 και 18% δήλωσε ότι έχει ελληνική εθνική συνείδηση.
Απόψεις για τον πληθυσμό
thumb|250x250px|Μέλη της ελληνικής κοινότητας των [[Σκόπια|Σκοπίων.]]
thumb|250px|Τάφος Γεώργιου Ζορμπά στα [[Σκόπια]]
Tο ακριβές πληθυσμιακό μέγεθος της μειονότητας των Ελλήνων στη Βόρεια Μακεδονία είναι άγνωστο. Το 1991 η Βουλγαρία είχε καταθέσει υπόμνημα στον ΟΑΣΕ λέγοντας ότι στο νέο αυτό κράτος κατοικούν 2.000.000 Βούλγαροι και 200.000 Ελληνες. Ο πρώτος πρόεδρος της χώρας, Κίρο Γκλιγκόροφ, δήλωσε στην τσεχική εφημερίδα Cesny Denik τον Ιούνιο του 1992 την ύπαρξη 100.000 πολιτών ελληνικής καταγωγής. Το 1991 μία δημοσκόπηση του περιοδικού PULS στην οποία σχεδόν 11% των ερωτηθέντων απάντησε ότι θα προτιμούσε να ζει στην Ελλάδα σε περίπτωση διάλυσης της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας παρουσιάστηκε στα ελληνικά ΜΜΕ ως δήλωση ελληνικής εθνικής συνείδησης. Ανάμεσα στο τέλος του 1991 και τις αρχές του 1992 ξεκίνησε να γίνεται λόγος αρχικά στη Θεσσαλονίκη και αργότερα και από κύκλους του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών για την ύπαρξη ελληνικής μειονότητας εκατοντάδων χιλιάδων στην πρώην γιουγκοσλαβική Μακεδονία, ενώ οι διατελέσαντες Έλληνες πρόξενοι στο Γενικό Προξενείο Σκοπίων από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως τότε ποτέ δεν είχαν καταγράψει τέτοιας τάξης ελληνικό πληθυσμό. Η ρητορική αυτή παραπλάνησε την ελληνική κοινή γνώμη, δημιούργησε αλυτρωτικές προσδοκίες και συνέβαλε στη δημιουργία διεθνούς εικόνας για την Ελλάδα ως χώρας που επιζητούσε να παρέμβει στην τότε πρώην γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Σε έκθεση του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών για τα διακιώματα των μειονοτήτων που δημοσιεύτηκε στις 31 Ιανουαρίου 1995, έκανε λόγο για «καταπιεζόμενη ελληνική μειονότητα».
Το ελληνικό δεξιό–ακροδεξιό κόμμα Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑ.Ο.Σ.), ισχυρίσθηκε, το 2008, μέσω ερωτήσεων που υποβλήθηκαν στην Βουλή των Ελλήνων, ότι υπήρχαν περισσότεροι από 100.000 (μέχρι 280.000) Έλληνες που ζούσαν τότε στη Βόρεια Μακεδονία. Αυτός ο αριθμός δεν υποστηρίζεται επισήμως από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας. Σύμφωνα επίσης με τον πολιτικό επιστήμονα, αναλυτή και αρθρογράφο θεμάτων ιστορίας & εξωτερικής πολιτικής Κωνσταντίνο Χολέβα, το 2017, εκτιμάτο ένα μέγεθος πληθυσμού των Ελλήνων στη Βόρεια Μακεδονία της τάξης των 250.000 ατόμων, το οποίο όμως δεν μπορεί να αποδειχθεί επαρκώς. Ο πληθυσμός των Ελλήνων στη Βόρεια Μακεδονία πάντως, ανεξαρτήτως του μεγέθους, θεωρείται ότι ήταν υπόλοιπο της πρώην πολύ μεγαλύτερης ελληνικής κοινότητας του τμήματος της Μακεδονίας, που περιήλθε εντός των συνόρων του Βασιλείου της Σερβίας (1882–1918) μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος 1912–1913, Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος 1913).
thumb|Άγαλμα [[Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας|Φιλίππου Β΄ στα Μπίτολα με ελληνική επιγραφή|250x250εσ]]
Βλάχοι
Η διαμάχη γύρω από την αμφισβήτηση του πληθυσμιακού μεγέθους της ελληνικής μειονότητας της Βόρειας Μακεδονίας προέρχεται από τη στατιστική μεταχείριση των πληθυσμιακών ομάδων των Αρμάνων (9.695 με βάση την απογραφή του 2002), γνωστών και ως Βλάχων, οι οποίες αυτές πληθυσμιακές ομάδες στην πλειοψηφία τους έχουν ιστορικά αναγνωριστεί ως Έλληνες του «Έθνους των Ρωμαίων» (Ρουμ μιλλέτ, τουρκική γλώσσα: millet-i Rûm), όπως ονομαζόταν το μιλλέτ των Ορθόδοξων Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Βέβαια μεγάλος αριθμός Βλάχων έφυγε από την περιοχή, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, ενώ υπάρχουν αναφορές για την άφιξη ενός μεγάλου ελληνόφωνου πληθυσμού από το Μοναστήρι (Μπίτολα) στη Φλώρινα. Ωστόσο, η βάση δεδομένων Ethnologue παραπέμπει την ελληνική γλώσσα ως «μεταναστευτική γλώσσα» στη Βόρεια Μακεδονία. Οι Βλάχοι της Γευγελής πήραν μέρος, στο 28ο Αντάμωμα των Βλάχων, στην Καλαμπάκα, τον Ιούνιο του 2012 και έκτοτε συμμετέχουν σε όλα τα πανελλήνια ανταμώματα των βλάχων.
Σαρακατσάνοι
thumb|left|250px|Έλληνες οπλαρχηγοί Στέφος εκ [[Μπίτολα|Μοναστηρίου Τσίτσος εκ Μοριχόβου και Παύλος εκ Ρακόβου]] Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, οι Σαρακατσάνοι ήταν διασκορπισμένοι σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα, με αυτούς το βόρειων περιοχών να μετακινούνται συχνά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες προς τις γειτονικές χώρες, την Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη νότια Γιουγκοσλαβία και την Ανατολική Θράκη. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το κλείσιμο των συνόρων στα Βαλκάνια, πολλές σαρακατσάνικες οικογένειες εγκλωβίστηκαν στις χώρες αυτές. Σήμερα δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για τον αριθμό τους στην Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία.
Στην κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία έγιναν επίσης προσπάθειες για αφομοίωση των Σαρακατσάνων χωρίς μεγάλη επιτυχία, οπότε και επιδιώχθηκε ο έμμεσος διωγμός τους ενώ πολλοί δικάστηκαν, φυλακίστηκαν για κατασκοπεία, αναγκάστηκαν να αλλάξουν επίθετα και οι περιουσίες τους δεσμεύθηκαν από το κράτος. Περίπου 300 οικογένειες γύρισαν στην Ελλάδα από το 1953 μέχρι το 1968 και εγκαταστάθηκαν κυρίως στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης. Σήμερα οι εναπομείναντες Σαρακατσάνοι στην Βόρεια Μακεδονία διατηρούν με δυσκολία την ελληνική τους ταυτότητα, ενώ δεν υπάρχουν επίσημες αναφορές στον αριθμό τους, πιθανόν για να αποφευχθούν διεκδικήσεις της Ελλάδας περί ελληνικής μειονότητας στη γειτονική χώρα. Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν αναφορές για ύπαρξη Σαρακατσάνων στις ορεινές περιοχές κοντά στη Μπίτολα και νότια των Σκοπίων, ενώ η παρουσία τους εκτείνεται και βορειότερα μέχρι και το Κόσοβο. Οι Σαρακατσάνοι έχουν ιδρύσει από το 2003 στα Σκόπια ένα σύλλογο με την επωνυμία «Το Χελιδόνι», ο οποίος έχει έως σήμερα 320 μέλη. Το 2008, στον ελληνικό τηλεοπτικό σταθμό Alter, ο πρόεδρος του συλλόγου Σαρακατσάνων Σκοπίων, Δημήτρης Αποστόλου, δήλωσε πως οι Σαρακατσάνοι της χώρας αναγκάζονται να δηλώνουν Βούλγαροι παρόλο που η ρίζες τους είναι ελληνικές και ότι ζητούν τα δικαιώματα που έχουν ήδη αποκτήσει όλες οι άλλες εθνότητες.
Διασυνδέσεις με την Ελλάδα
thumb|250px|Συνάντηση μελών της ελληνικής κοινότητας [[Σκόπια|Σκοπίων το 2015]]
Κάθε χρόνο εκπρόσωποι συλλόγων των Αρμάνων από την Μπίτολα, το Κρούσοβο και την Γευγελή συμμετέχουν στο Πανελλήνιο Αντάμωμα των Βλάχων και κάθε δύο χρόνια εκπρόσωποι του Συνδέσμου Σαρακατσαναίων των Σκοπίων συμμετέχουν στο Πανελλήνιο Συνέδριο Σαρακατσαναίων. Στο Κρούσοβο, κάθε χρόνο, η Παγκόσμια Βλάχικη Αμφικτυονία και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων Ελλάδας πραγματοποιούν φεστιβάλ με τη συμμετοχή των ενώσεων της Θεσσαλονίκης, Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας και Πτολεμαΐδας με τους βλάχικους συνεταιρισμούς του Κρούσεβου, του Μοναστηρίου και της Γευγελής. Τον Απρίλιο του 2012 πραγματοποιήθηκε το ετήσιο χορευτικό φεστιβάλ των Βλάχων του Συλλόγου Μοναστηρίου "Αφοί Μανάκη" με τη συμμετοχή συλλόγων Βλάχων από την Ελλάδα όπως ο σύλλογος Βλάχων της Αβδέλλας από τα Γρεβενά, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Βλάχων και το σύλλογο Μοναστηριωτών της Θεσσαλονίκης. Το 2015 δημιουργήθηκε μια νέα ελληνική ένωση στα Σκόπια. Στο Μοναστήρι λειτουργεί πολιτιστικός σύλλογος της ελληνικής κοινότητας και φροντιστήρια εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας. Στο χωριό Πέχτσεβο υπάρχει σύλλογος Ελλήνων. Αρκετοί Έλληνες από τη Φλώρινα επισκέπτονται τη αγορά της πόλης κάθε Τρίτη και Παρασκευή αλλά και τα καζίνο. Το Akto Festival for Contemporary Arts είναι ένα περιφερειακό φεστιβάλ στη Μπίτολα της Βόρειας Μακεδονίας. Το φεστιβάλ περιλαμβάνει εικαστικές τέχνες, παραστατικές τέχνες, μουσική και θεωρία πολιτισμού που περιελάμβανε καλλιτέχνες από περιφερειακές χώρες όπως η Σλοβενία, η Ελλάδα ή η Βουλγαρία, αλλά και από τη Γερμανία, την Ιταλία, τη Γαλλία και την Αυστρία. Επίσης, η Οχρίδα έχει αδελφοποιηθει με την Πάτρα.
Ελληνικές επιχειρήσεις
Η Ελλάδα εξάγει στη Βόρεια Μακεδονία πετρελαϊκά προϊόντα, ελαφρά λάδια και παρασκευάσματα, προϊόντα σιδήρου και χάλυβα, υφάσματα, τρόφιμα (ελιές, πορτοκάλια κλπ) κ.ά. Σημειώνεται δε ότι τα ελληνικά προϊόντα κατέλαβαν το 8,1% της τοπικής αγοράς επί του συνόλου των εισαγωγών στη Βόρεια Μακεδονία. Η Ελλάδα διατηρεί σημαντική θέση μεταξύ των εμπορικών εταίρων και χωρών προμηθευτών της Βορείου Μακεδονίας (στην 3η θέση, βάσει του όγκου εμπορίου). Επιχειρήσεις ελληνικών ή μεικτών συμφερόντων περιλαμβάνονται στον κατάλογο των 200 μεγαλύτερων επιχειρήσεων στη Βόρεια Μακεδονία, για το 2018 που εξέδωσε πρόσφατα το Κέντρο Ευρωπαϊκών Επιχειρήσεων Σκοπίων. Συγκεκριμένα, ως προς τον κύκλο εργασιών, καταγράφονται οι εταιρείες: OKTA (του ομίλου ΕΛΠΕ, 2η), “EDS” (πάροχος ηλεκτρικής ενέργειας - της ΔΕΗ, 28η), “Veropoulos Dooel” (29η), “Dojran Steel” (του ομίλου ΣΙΔΕΝΟΡ, 30η), “USJE” (του ομίλου ΤΙΤΑΝ, 33η), “Pivara Skopje” (Coca Cola HBC - Heineken, 36η), “Mermeren Kombinat” (Παυλίδης Μάρμαρα - Γρανίτες, 67η) και η “Zito Luks” (Elbisco, 152η). ελληνικών συμφερόντων στη χώρα εκτιμώνται σε πάνω από 400 και απασχολούν περίπου 20.000 εργαζόμενους. Οκτώ ελληνικές ή μεικτές εταιρείες περιλαμβάνονται στον κατάλογο των 200 μεγαλύτερων επιχειρήσεων το 2016. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας, κατά την περίοδο Ιανουαρίου - Σεπτεμβρίου 2017, σύμφωνα με το συνολικό όγκο του εξωτερικού εμπορίου, οι σημαντικότεροι εμπορικοί εταίροι της χώρας ήταν η Γερμανία, η Μεγάλη Βρετανία, η Ελλάδα, η Σερβία και η Βουλγαρία. Είκοσι δύο ελληνικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στη Γευγελή. Τον Ιούνιο του 2020 ιδρύθηκε στα Σκόπια η πρώτη Ένωση Ελληνικών Επιχειρήσεων. Ιδρυτικά μέλη της Ένωσης είναι 16 μεγάλες επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων. Πρόεδρος εξελέγη ο Άρης Βλάχος, ενώ στο διοικητικό συμβούλιο συμμετέχουν εκπρόσωποι της Stopanska Banka (μέλος του ομίλου της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας), της εταιρίας εμπορίας ηλεκτρικής ενέργειας EDS (μέλος του ομίλου της ΔΕΗ), της τσιμεντοβιομηχανίας USJE (συμφερόντων του ομίλου ΤΙΤΑΝ) και της κατασκευαστικής εταιρίας INTRAKAT.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ευρώπη ανά χώρα Κατηγορία:Απόδημος Ελληνισμός στην Ευρώπη Κατηγορία:Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Εθνικές μειονότητες στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Σχέσεις Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας
Σοφία Χατζηπανταζή
Η Σοφία Χατζηπανταζή (1872 - 1964) (το γένος Τζιμπίρη), γνωστή και ως Καπετάνισσα Σοφία, ήταν σημαντική Ελληνίδα οπλαρχηγός και πράκτορας του Μακεδονικού Αγώνα από την Σκοτούσσα (τότε Πρόσνικ) Σερρών. Σύζυγός της ήταν ο επίσης Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Αθανάσιος Χατζηπανταζής. Υπήρξε η μοναδική οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα, ενώ ήταν και μία από τις ελάχιστες γυναίκες Μακεδονομάχους.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Σοφία Χατζηπανταζή γεννήθηκε το 1872 στην Σκοτούσσα Σερρών, που τότε ονομαζόταν Πρόσνικ, ονομασία που προήλθε από την αντίστοιχη βυζαντινή (Προσάνικο > Πρόσνικ). Αρχικά βοηθούσε στον αγώνα κατά των κομιτατζήδων στο πλευρό του συζύγου της και οπλαρχηγού Αθανάσιου Χατζηπανταζή, περιθάλποντας τους τραυματίες αλλά και ως πληροφοριοδότρια. Στην οικία της κατέφευγαν πολλές φορές Έλληνες αντάρτες που καταδιώκονταν από τις Οθωμανικές αρχές. Το φθινόπωρο του 1906 και καθώς ο σύζυγός της είχε σκοτωθεί, η Σοφία ανέλαβε την αρχηγία στην ένοπλη ομάδα του Αθανάσιου Χατζηπανταζή, προκειμένου να μην γίνει αντιληπτό το κενό που δημιουργήθηκε και καμφθεί το ηθικό των Ελλήνων της περιοχής Καλών Δέντρων, Σερρών, Κάτω Τζουμαγιάς (Ηρακλείας), Σιντικής και Μελενίκου, όπου δρούσε ο άντρας της. Έδρασε με επιτυχία κατά του Βουλγαρικού κομιτάτου, σε όλες τις παραπάνω περιφέρειες ως οπλαρχηγός, μέχρι και την επανάσταση των Νεοτούρκων, το 1908, οπότε δόθηκε γενική αμνηστία στα Ελληνικά και Βουλγαρικά ένοπλα σώματα.
Αναγνώριση
Μέχρι σήμερα, η πόλη των Σερρών δεν έχει δώσει το όνομά της σε κάποια οδό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Μολφέτας (αποσαφήνιση)
Με το επίθετο Μολφέτας μπορεί να αναφέρονται:
Σιούτσος Ιωαννίνων
Ο Σιούτσος είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, το οποίο βρίσκεται ανατολικά από τον Μετσοβίτικο ποταμό σε υψόμετρο 593 μέτρα. Απέχει 46 χλμ. Α.-ΒΑ. (οδικά - μέσω Εγνατίας) από την πόλη των Ιωαννίνων (μέσω Εγνατίας), 22 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Μέτσοβο (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Μικράς Γότιστας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Μικρά Γότιστα, τον Άγιο Μηνά, τη Μπάτζα και τα Ριζά αποτελούν την τοπική κοινότητα Μικράς Γότιστα της δημοτικής ενότητας Εγνατίας που υπάγεται στο δήμο Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 31 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Εσωτερική γαλήνη
Σε ορισμένους πολιτισμούς, η εσωτερική ειρήνη θεωρείται μια κατάσταση συνείδησης ή φώτισης που μπορεί να καλλιεργηθεί με διάφορες μορφές εκπαίδευσης, όπως ασκήσεις αναπνοής, προσευχή, διαλογισμό, τάι τσι ή γιόγκα, επί παραδείγματι.
Οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αγκαλιάσουν την εσωτερική τους πνευματικότητα, επειδή οι καθημερινοί στρεσογόνοι παράγοντες τους εμποδίζουν να το πράξουν. Το να βρεις γαλήνη και ευτυχία στις μικρές χαρές της ζωής φαίνεται δύσκολο και τα αποτελέσματα ίσως να μην είναι και τόσο ευχάριστα. Η επίτευξη της πνευματικότητας είναι μια αργή διαδικασία. Υπάρχουν τρόποι μέσω των οποίων μπορεί κάποιος να γίνεται κάποιος καθημερινά όλο και πιο πνευματικός, μέχρι να φτάσει στο απώτερο στάδιο.
Ο Τενζίν Γκιάτσο τονίζει τη σημασία της εσωτερικής ειρήνης στον κόσμο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έννοιες στην ψυχολογία Κατηγορία:Διαλογισμός Κατηγορία:Ειρήνη
Ημέρα Πρεσέρεν
μικρογραφία|Πορτρέτο του εθνικού ποιητή Φραντσέ Πρεσέρεν Η Ημέρα Πρεσέρεν(Σλοβένικα: Prešernov dan), γνωστή ως Ημέρα Πρεσέρεν, Γιορτή του Πολιτισμού της Σλοβενίας είναι Αργία η οποία γιορτάζεται στη Σλοβενία στις 8 Φεβρουαρίου.
Σηματοδοτεί την επέτειο του θανάτου του Σλοβένου εθνικού ποιητή Φραντσέ Πρεσέρεν στις 8 Φεβρουαρίου 1849 και είναι ο εορτασμός της σλοβένικης κουλτούρας. Καθιερώθηκε το 1945 για να αυξήσει την πολιτιστική ευαισθητοποίηση και την αυτοπεποίθηση των Σλοβενών και το 1991 κηρύχθηκε ως εθνική Αργία.
Στις 7 Φεβρουαρίου, την Παραμονή της εορτής απονέμονται τα βραβεία Πρεσέρεν (Prešernova nagrada) τα οποία θεωρούνται από τα πιο αναγνωρίσιμα βραβεία της Σλοβενίας. Η Ημέρα Πρεσέρεν εξακολουθεί να είναι από τις πιο διάσημες εορτές στη Σλοβενία. Κατά τη διάρκεια της εορτής όλα τα κρατικά και δημοτικά Μουσεία και γκαλερί προσφέρουν δωρεάν είσοδο και πραγματοποιούν διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Η γιορτή γιορτάζεται όχι μόνο στη Σλοβενία, αλλά και από σλοβενικές κοινότητες σε όλο τον κόσμο.
Ιστορία
Η ημέρα εορτάστηκε για πρώτη φορά την περίοδο του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, το 1941, όταν η 7η Φεβρουαρίου εορτάστηκε ως ημέρα της σλαβικής ενότητας. Η πρόταση για τον εορτασμό της 8ης Φεβρουαρίου ως γιορτή του Πολιτισμού της Σλοβενίας έγινε τον Ιανουάριο του 1945, κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου στο Κρνομέλι από τον Μπόγκομιλ Γκέρλανς. Ανακηρύχθηκε επισήμως ως αργία με διάταγμα που εξέδωσε η Προεδρία του Συμβουλίου Εθνικής Απελευθέρωσης της Σλοβενίας στις 28 Ιανουαρίου 1945 και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Slovenski poročevalec την 1η Φεβρουαρίου 1945. Παρέμεινε αργία κατά τη διάρκεια της εποχής της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σλοβενίας στο πλαίσιο της Γιουγκοσλαβίας.
Πολλοί ήταν εναντίον της κήρυξης της αργία, με το σκεπτικό ότι αυτό θα προκαλούσε βανδαλισμούς σε μία εορτή η οποία ήταν αφιερωμένη σε πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ως εκ τούτου, η 3η Δεκεμβρίου, η επέτειος της γέννησης του ποιητή, έχει γίνει ευρέως γνωστή ως εναλλακτική γιορτή. Σήμερα και οι δύο μέρες γιορτάζονται εξίσου αν και μόνο η ημέρα Πρεσέρεν είναι επίσημα αναγνωρισμένη ως εθνική εορτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργίες Κατηγορία:Πολιτισμός της Σλοβενίας
Μιχάλης Βουτσαράς
Ο Μιχάλης Βουτσαράς (γενν. 1935, Ρουφ) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.
Συλλογική καριέρα
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1952, στην ηλικία των 17 ετών, από την Άμυνα Ρουφ, ανεξάρτητη ομάδα από την περιοχή Αθήνας που γεννήθηκε και μεγάλωσε, το Ρουφ. Το 1954 μεταγράφηκε στη Δόξα Πειραιά, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε με επιτυχία για 2 χρόνια στα επίσημα Πειραϊκά πρωταθλήματα. Το 1956 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι και το 1967, όποτε και τερμάτισε την καριέρα του στην ηλικία των 31 ετών, βιώνοντας τις καλύτερες στιγμές της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας του. Στα πρώτα του φιλικά με τον Παναθηναϊκό, υπέστη σοβαρό τραυματισμό και έμεινε 6 μήνες εκτός δράσης. Το 1957 καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα και μέχρι το 1963 ήταν βασικός, όμως με τον ερχομό των Τάκη Οικονομόπουλου και Ηρακλή Βόμβα, έπαιζε βασικός κυριότερα στους εκτός έδρας αγώνες. Με τον Παναθηναϊκό αναδείχθηκε 5 φορές πρωταθλητής Ελλάδας (1960, 1961, 1962, 1964, 1965) και 1 φορά κυπελλούχος (1967).
Εθνική ομάδα
Με την Εθνική Ελλάδας είχε μία συμμετοχή, στον εκτός έδρας αγώνα με τη Γερμανία, στις 22-10-1961, για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Κωνσταντίνος Κυρανάκης
Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης (Λουξεμβούργο, 19 Απριλίου 1987) είναι Έλληνας πολιτικός, νομικός και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην περιφέρεια Νότιου Τομέα Αθηνών, που υπηρετεί ως υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης στη κυβέρνηση Μητσοτάκη, από τον Ιούνιο του 2023.
Διετέλεσε Β΄ Γραμματέας της Βουλής των Ελλήνων (2019–2023), ως αναπληρωτής εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας (2016–2019), καθώς και ως πρόεδρος της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (2013–2017).
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1987 στο Λουξεμβούργο και μεγάλωσε στην Αθήνα. Κατάγεται από το Βόλο και την Κρήτη.
Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με μεταπτυχιακές σπουδές στη στρατηγική επικοινωνία στο Αμερικάνικο Κολλέγιο της Αθήνας.
Έχει εργαστεί ως ελεύθερος επαγγελματίας στο χώρο του μάρκετινγκ. Επίσης, υπήρξε συνιδρυτής της πρώην πλατφόρμας BrainGain για την επιστροφή των νέων στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης. Το 2014 συμμετείχε και στην καμπάνια του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Τον Ιανουάριο του 2017, το διεθνές περιοδικό Forbes τον επέλεξε στους 30 νέους κάτω των 30 ετών με τη μεγαλύτερη επιρροή στην Ευρώπη, στην κατηγορία Law & Policy.
Πολιτική σταδιοδρομία
left|μικρογραφία|Στο Συνέδριο του [[ΕΛΚ, στη Μάλτα το 2017.]] Δραστηριοποιήθηκε με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ενώ εκλέχθηκε πρόεδρος της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος από τον Μάιο του 2013 μέχρι τον Μάιο του 2017.
Στις ευρωεκλογές του 2014 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής και έλαβε 34.232 σταυρούς, ενώ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 (που έγιναν με λίστα) ήταν στην τελευταία θέση του ψηφοδελτίου της Νέας Δημοκρατίας στη Β' Αθηνών.
Από τον Απρίλιο του 2016 είναι μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, ενώ εργάστηκε για 2,5 χρόνια ως αναπληρωτής εκπρόσωπος τύπου, όταν και αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2019.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής στο Νότιο Τομέα της Β΄ Αθηνών, λαμβάνοντας περισσότερους από 42.599 σταυρούς. Στις 18 Ιουλίου 2019 εξελέγη με 238 ψήφους γραμματέας της Βουλής. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2023 εξελέγη εκ νέου βουλευτής στο Νότιο Τομέα της Β΄ Αθηνών, λαμβάνοντας 42.008 σταυρούς. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2023.
Με τον σχηματισμό της δεύτερης κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ανέλαβε Υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, και ορκίστηκε στις 27 Ιουνίου 2023.
Θέσεις
Έχει ταχθεί κατά της προσφυγικής κρίσης και έχει υποστηρίξει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να προστατέψει τα σύνορα της με σκοπό να περιοριστεί η μαζική εισροή μεταναστών.
Ο Κυρανάκης έχει εκφραστεί αρνητικά για την αλλαγή ονόματος της Βόρειας Μακεδονίας  και μετά τη ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών σχολίασε ότι δεν θα αποκαλεί τη χώρα με τη νέα ονομασία. Αντίστοιχα, δεν είχε αποκλείσει την κατάθεση πρότασης μομφής κατά της συμφωνίας με σκοπό την ανατροπή της, κάτι που τελικώς δεν πραγματοποίησε.
Ως πρώην κάτοικος εξωτερικού δήλωσε ότι η κυβέρνηση πρέπει να δώσει τη δυνατότητα ψήφου στους Έλληνες του εξωτερικού. Ακόμη, έχει ταχθεί υπέρ της μείωσης φόρων και εισφορών, αλλά και της παροχής κινήτρων σε επιχειρήσεις για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.
Κριτική
Έχει επικριθεί για τη θέση του ότι η παροχή επιδόματος 2.000 ευρώ πρέπει να γίνεται μόνο σε παιδιά Ελλήνων γονιών. Η παροχή του επιδόματος μόνο σε παιδιά Ελλήνων πολιτών είναι εξαγγελία της ΝΔ.
Τον Νοέμβριο του 2019, προκάλεσε αντιδράσεις η στήριξη του σε εθνικιστική οργάνωση της Θεσσαλονίκης, που ανακοίνωσε εκδήλωση μπάρμπεκιου μπροστά στη δομή προσφύγων των Διαβατών. Η ίδια η οργάνωση είχε αντιταχθεί και στη Pride εκδήλωση της Θεσσαλονίκης. Πολιτικοί του αντίπαλοι,  βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, όπως η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Γιώργος Κουμουτσάκος, ο αρχηγός του κόμματος Κυριάκος Μητσοτάκης και μεγάλη μερίδα χρηστών των κοινωνικών δικτύων, καταδίκασαν τις δηλώσεις του, που χαρακτηρίστηκαν από πολλούς αμφισβητήσιμες.
Σε ένα άλλο περιστατικό, τον Μάρτιο του 2021, δημιούργησε αντιδράσεις δημοσιοποιώντας σε τηλεοπτική εκπομπή το ονοματεπώνυμο θύματος αστυνομικής βίας. Αντίστοιχες ήταν και οι αντιδράσεις όταν τον Δεκέμβριο του 2022, με αφορμή τη δολοφονία ανήλικου Ρομά από Έλληνα αστυνομικό, προχώρησε σε γενικεύσεις αναφορικά με την παρουσία καταυλισμών στην Ελλάδα λέγοντας ότι «πράγματα που έχουν να κάνουν με βιασμούς ανηλίκων, εμπορία ανηλίκων, έχουμε περιπτώσεις που οι γονείς πουλάνε τα παιδιά τους για να παντρευτούν με άλλες οικογένειες σε ηλικίες 13-14 ετών. Βλέπουμε παράνομη οπλοχρησία και οπλοκατοχή, βλέπουμε πυροβολισμούς, κλοπές, ληστείες».
Συνομοσπονδία
Η συνομοσπονδία είναι ένωση κυρίαρχων ομάδων ή κρατών, τα οποία έχουν ενωθεί με στόχο την κοινή δράση. Οι συνομοσπονδίες ιδρύονται συνήθως μετά από την υπογραφή μιας συνθήκης. Τα κράτη τείνουν να σχηματίζουν συνομοσπονδίες για να αντιμετωπίσουν κρίσιμα ζητήματα, όπως είναι αυτά της άμυνας, των εξωτερικών σχέσεων, του εσωτερικού εμπορίου ή του νομίσματος. Η γενική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να παρέχει υποστήριξη για όλα τα μέλη της. Ο συνομοσπονδισμός εκπροσωπεί μια κύρια μορφή διακυβερνητισμού, ο οποίος ορίζεται ως μια οποιαδήποτε μορφή αλληλεπίδρασης μεταξύ πολιτειών ή κρατών η οποία λαμβάνει χώρα στην βάση της κυρίαρχης ανεξαρτησίας ή διακυβέρνησης.
Η φύση της σχέσης ανάμεσα στα κράτη (ή πολιτείες) μέλη της συνομοσπονδίας ποικίλει. Ομοίως, η σχέση μεταξύ των κρατών μελών και της γενικής κυβέρνησης, καθώς και η κατανομή των εξουσιών, ποικίλει. Κάποιες χαλαρότερες συνομοσπονδίες θυμίζουν την λειτουργία και τη δομή των διεθνών οργανισμών. Άλλες συνομοσπονδίες με αυστηρότερους κανόνες μπορεί να θυμίζουν περισσότερο το ομοσπονδιακό πολίτευμα.
Δεδομένου ότι τα μέλη της συνομοσπονδίας διατηρούν την κυριαρχία τους πάνω στα εδάφη τους, έχουν ένα σιωπηρό δικαίωμα απόσχισης. Ο πολιτικός φιλόσοφος Έμεριχ Φάτελ παρατηρεί: "Αρκετά ανεξάρτητα και κυρίαρχα κράτη μπορεί να ενωθούν μεταξύ τους από μια αέναη συνομοσπονδία χωρίς να παύουν να αποτελούν τέλεια κράτη. ... Οι από κοινού διαβουλεύσεις δεν θα προσφέρουν καμία βία στην κυριαρχία του κάθε μέλους".
Υπό τον συνομοσπονδιακό τύπο διακυβέρνησης, σε αντίθεση με τον ομοσπονδιακό τύπο διακυβέρνησης, η κεντρική εξουσία είναι σχετικά αδύναμη. Οι αποφάσεις που λαμβάνει η γενική κυβέρνηση στο μονοθάλαμο κοινοβούλιο, το συμβούλιο των κρατών-μελών, πρέπει να υιοθετηθούν από τα κράτη μέλη για να ισχύσουν. Επίσης, η λήψη αποφάσεων από τη γενική κυβέρνηση συνήθως προχωρά μέσω ομόφωνης συναίνεσης και όχι μέσω της πλειοψηφίας. Ιστορικά, αυτά τα χαρακτηριστικά, τα οποία περιορίζουν την αποτελεσματικότητα της ένωσης, σημαίνουν ότι με το χρόνο χτίζεται πολιτική πίεση η οποία τάσσεται υπέρ της μετάβασης στο ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης, όπως έγινε στις περιπτώσεις περιφερειακής ολοκλήρωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ελβετία και τη Γερμανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνομοσπονδίες Κατηγορία:Πολιτικά συστήματα Κατηγορία:Μορφές διακυβέρνησης
Τερεζίν
Το Τερεζίν (τσέχικα: Terezín, γερμανικά: Theresienstadt) είναι πόλη στην Τσεχία. Ο πληθυσμός του είναι περίπου 2.900 κάτοικοι. Είναι ένα πρώην στρατιωτικό φρούριο που αποτελείται από την ακρόπολη και την παρακείμενη πόλη της φρουράς. Το κέντρο της πόλης είναι καλά διατηρημένο και προστατεύεται από το νόμο ως περιτοιχισμένο αστικό μνημείο. Το Τερεζίν είναι η πιο διαβόητη τοποθεσία του διαβόητου ναζιστικού Γκέτο του Τερέζιενσταντ.
Είναι διάσημο καθώς εκεί φυλακίστηκε ο Γκαβρίλο Πρίντσιπ, ο δολοφόνος του Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστρίας και της γυναίκας του, αλλά και από ότι φαίνεται και η αιτία του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τσεχίας Κατηγορία:Φρούρια στην Τσεχία Κατηγορία:Τοποθεσίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Τσεχία
Ταβερνί
Το Ταβερνί (γαλλικά: Taverny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ταμπερνασιέν (γαλλικά: Tabernaciens).
Τεμερικούρ
Το Τεμερικούρ (γαλλικά: Théméricourt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τεμερικουρτουά (γαλλικά: Théméricourtois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ