cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φριντέρικ Σκάρμπεκ
Μετέπειτα καριέρα (1832-58)
Το 1854, ο Σκάρμπεκ έγινε διευθυντής της Επιτροπής Δικαιοσύνης (Υπουργός Δικαιοσύνης).
Αποσύρθηκε το 1858 και επέστρεψε στο επιστημονικό και λογοτεχνικό έργο, συμπεριλαμβανομένων των Απομνημονεύσεών του, που εκδόθηκαν το 1876. Πέθανε στη Βαρσοβία το 1866, από σήψη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί Κατηγορία:Ποινικολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Αγίου Στανίσλαου
Nationalencyklopedin
Η Nationalencyklopedin, συντομογραφημένη ως NE, είναι μια ολοκληρωμένη σύγχρονη εγκυκλοπαίδεια στη σουηδική γλώσσα, η οποία ξεκίνησε με ευνοϊκό δάνειο από την κυβέρνηση της Σουηδίας ύψους 17 εκατομμυρίων σουηδικών κορόνων το 1980, το οποίο αποπληρώθηκε μέχρι το Δεκέμβριο του 1990. Η έντυπη εκδοχή αποτελείται από 20 τόμους με 172.000 άρθρα. Η διαδικτυακή έκδοση περιλαμβάνει 260.000 άρθρα (τον Ιούνιο του 2005).
Ιστορία
Το έργο γεννήθηκε το 1980, όταν μια κυβερνητική επιτροπή πρότεινε την έναρξη διαπραγματεύσεων με διάφορους εκδότες. Το στάδιο αυτό ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1985, όταν ο Μπρα Μπέκερ στο Χέγκανες έγινε ο εκδότης υπεύθυνος για το έργο. Οι προδιαγραφές του έργου αφορούσαν ένα σύγχρονο έργο αναφοράς βασισμένο σε ένα επιστημονικό πρότυπο που ενσωματώνει θέματα φύλου και περιβάλλοντος.
Οι προπαραγγελίες για το έργο ήταν πρωτοφανείς. Πριν τη δημοσίευση του πρώτου τόμου το Δεκέμβριο του 1989, 54.000 πελάτες είχαν παραγγείλει την εγκυκλοπαίδεια. Ο τελευταίος τόμος κυκλοφόρησε το 1996, με τρεις συμπληρωματικούς τόμους το 2000.
Τα παρακάτω είναι επίσης συνδεδεμένα με το εγχείρημα της Nationalencyklopedin:
Το 1997, η πρώτη ψηφιακή μορφή της εγκυκλοπαίδειας κυκλοφόρησε σε 6 δίσκους CD-ROM (αργότερα και σε DVD) και το 2000 με συνδρομητική υπηρεσία στο διαδίκτυο. Η ηλεκτρονική έκδοση περιέχει το λεξικό καθώς και μια ενημερωμένη έκδοση της αρχικής εγκυκλοπαίδειας. Έχει 356.000 καταχωρήσεις, εκ των οποίων 183.000 είναι εγκυκλοπαιδικά άρθρα. Η υπηρεσία ολοκληρώθηκε με διάφορα χαρακτηριστικά που δεν είναι διαθέσιμα στην έντυπη έκδοση, όπως ένα σουηδοαγγλικό λεξικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικές εγκυκλοπαίδειες
Αναχωρήσεις
Οι Αναχωρήσεις (ιαπωνικά: おくりびと, Okuribito) είναι ιαπωνική δραματική ταινία του 2008 του Γιοχίρο Τακίτα. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 81η πρώτη απονομή των βραβείων, το 2009 και το βραβείο φωτογραφίας της ιαπωνικής ακαδημίας στην 32η απονομή.
Πλοκή
Η ταινία αφορά ένα τσελίστα που χάνει τη δουλειά του στην ορχήστρα επειδή αυτή διαλύεται, φεύγει για τη μικρή πόλη στην οποία μεγάλωσε, με τη γυναίκα του ώστε να ζήσουν πιο οικονομικά. Εκεί, πιάνει μια περίεργη και κοινωνικά μη αποδεκτή δουλειά: να φροντίζει και να κάνει όμορφους τους νεκρούς πριν από την κηδεία τους. Οι φίλοι του κι η γυναίκα του του λένε να παρατήσει αυτή τη δουλειά, αλλά αυτός βρίσκει νόημα σε αυτό που κάνει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιαπωνία
Δήμος Μακρακώμης (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο δήμος Μακρακώμης ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, οι οποίες αποτέλεσαν στη συνέχεια τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου Μακρακώμης. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο Δήμο Μακρακώμης, αποτελώντας τη Δημοτική Ενότητα (Δ.Ε.) Μακρακώμης. Βρισκόταν στα δυτικά του νομού και βορειοδυτικά της πόλης της Λαμίας. Ο δήμος αποτελείτο από δεκατέσσερα δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 7.132 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Μακρακώμη.
Διαίρεση
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968
Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968, οι Αγώνες της 19ης Ολυμπιάδας, διοργανώθηκαν στην Πόλη του Μεξικού στο Μεξικό, από τις 12 έως τις 27 Οκτωβρίου 1968.
Ήταν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες που έγιναν σε χώρα του αναπτυσσόμενου κόσμου και οι πρώτοι που έλαβαν χώρα στη Λατινική Αμερική, καθώς και οι πρώτοι που διοργανώθηκαν από ισπανόφωνη χώρα. Επίσης, με την πρόοδο της τεχνολογίας, ήταν και οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες που χρησιμοποίησαν αποκλειστικά εξοπλισμό με ηλεκτρονική χρονομέτρηση.
Σημαδεύτηκαν από τους φοιτητές που έπεσαν νεκροί από πυρά της μεξικανικής αστυνομίας κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων (Σφαγή του Τλατελόλκο) καθώς και από τις διαμαρτυρίες για τη ρατσιστική πολιτική των Η.Π.Α. απέναντι στους μαύρους Αμερικάνους.
Συμμετείχαν 112 χώρες με 5.516 αθλητές και αθλήτριες σε 172 αγωνίσματα και 18 αθλήματα.
Το υψηλό υψόμετρο της πόλης δημιούργησε προβλήματα αναπνοής σε πολλούς αθλητές, αλλά παράλληλα βοήθησε και άλλους (ανάλογα με το άθλημα) στο να επιτύχουν υψηλές επιδόσεις.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες κέρδισαν τα περισσότερα χρυσά μετάλλια και γενικώς τα περισσότερα μετάλλια, για τελευταία φορά έως τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες.
Ψηφοφορία
thumb|right|Η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 1968 στο Ολυμπιακό Στάδιο Estadio Olímpico Universitario στην [[Πόλη του Μεξικού.]]
Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή εμπιστεύτηκε την Πόλη του Μεξικού για τη διοργάνωση των 19ων Ολυμπιακών Αγώνων στην 60ή σύνοδό της στο Μπάντεν-Μπάντεν της τότε Δυτικής Γερμανίας στις 18 Οκτωβρίου 1963. Οι άλλες υποψήφιες πόλεις ήταν το Ντιτρόιτ, το Μπουένος Άιρες και η Λυών.
Μαντάμ ντε Πομπαντούρ
Η Ζαν Αντουανέτ Πουασόν, Μαρκησία ντε Πομπαντούρ (Jeanne Antoinette Poisson,Marquise de Pompadour) (Παρίσι, 29 Δεκεμβρίου 1721 - Βερσαλλίες, 15 Απριλίου 1764) ήταν επίσημη ερωμένη του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄ και στη συνέχεια μαρκησία οπότε και ανέλαβε Κυρία του Οίκου της Βασίλισσας. Η Μαρκησία ντε Πομπαντούρ αναδείχθηκε σημαντική προστάτιδα των τεχνών και των γραμμάτων.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968
Συμμετέχουσες Χώρες
112 αποστολές βρέθηκαν στο Μεξικό. Για πρώτη φορά έλαβαν μέρος οι εξής χώρες: Μπαρμπάντος, Μπελίζ, Γουινέα, Ονδούρα, Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι, Κουβέιτ, Νικαράγουα, Παραγουάη, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Ελ Σαλβαδόρ, Σιέρα Λεόνε και Σουρινάμ.
Μαντάμ ντε Πομπαντούρ
Παιδική ηλικία
Γεννημένη στο Παρίσι, κόρη πλουσίου τραπεζίτη, η Ζαν Αντουανέτ είχε από μικρή το όνειρο να γίνει ερωμένη του βασιλιά. Μάλιστα όταν ήταν σε ηλικία εννέα ετών, μια γριά μάντισσα της είχε πει πως μια μέρα θα γίνει η μαιτρέσα του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄. Έκτοτε ζούσε με αυτό το όνειρο. Πήγε σχολείο στο μοναστήρι των Ουρσουλίνων στο Παρίσι. Το 1741, σε ηλικία 20 χρονών παντρεύτηκε τον Σαρλ Γκιγιώμ λε Νορμάν Ντ'Ετιόλ, ο οποίος ήταν αξιωματικός στρατού.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968
Συμμετέχουσες Χώρες
Για πρώτη φορά η Γερμανία θα κατέβει χωρισμένη σε δύο ομάδες, τη Δυτική και την Ανατολική. Η Νότια Αφρική ήταν αποκλεισμένη λόγω της πολιτικής του απαρτχάιντ (για πρώτη φορά η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή επισήμως την απέκλεισε ξεκινώντας από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 και έγινε πάλι δεκτή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, μετά τη λήξη της πολιτικής του απαρτχάιντ)
Μαντάμ ντε Πομπαντούρ
Μαιτρέσσα του βασιλιά
Στις 25 Φεβρουαρίου 1745 δόθηκε στις Βερσαλλίες ένας μεγάλος χορός μεταμφιεσμένων, με αφορμή τον γάμο του πρίγκηπα Λουδοβίκου, γιο του Λουδοβίκου ΙΕ΄ και διάδοχο του γαλλικού θρόνου. Εκεί της δόθηκε η ευκαιρία να τραβήξει την προσοχή του βασιλιά και από τότε ο βασιλιάς μαγεύτηκε από την ίδια. Μέσα στους επόμενους μήνες με διαταγή του βασιλιά πήρε διαζύγιο από τον Σαρλ Γκιγιώμ, τον προηγούμενο σύζυγό της. Τον Ιούλιο έγινε μαρκησία και απέκτησε δικό της μαρκεζάτο στα νότια της Γαλλίας. Αυτό ήταν πρωτοφανές για την εποχή εκείνη, καθώς για πρώτη φορά ένα άτομο από αστική καταγωγή εισήλθε στην υψηλή αριστοκρατική κοινωνία των Βερσαλλιών. Τέλος τον Σεπτέμβριο έγινε η επίσημη παρουσίαση στη γαλλική βασιλική αυλή ως επίσημη μαιτρέσα του βασιλιά.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968
Σημαντικότερες στιγμές
thumb|right|Ο χρυσός ολυμπιονίκης Τόμι Σμιθ (κέντρο) και ο χάλκινος ολυμπιονίκης Τζον Κάρλος (δεξιά) με υψωμένη τη γροθιά τους στο βάθρο μετά τον αγώνα των 200 μ. Στις 16 Οκτωβρίου, ο κόσμος έμεινε άναυδος. Οι μαύροι αθλητές των Η.Π.Α. στα 200 μέτρα Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος, πρώτος και τρίτος νικητής αντίστοιχα, ανέβηκαν στο βάθρο. Την ώρα που ακουγόταν ο εθνικός ύμνος των Ηνωμένων Πολιτειών, έσκυψαν το κεφάλι και ύψωσαν τη γροθιά τους, μέσα σε μαύρο γάντι -ήταν ο χαιρετισμός της ριζοσπαστικής οργάνωσης των μαύρων, "Μαύρη Δύναμη". Το φυλετικό πρόβλημα της σπαρασσόμενης Αμερικής, στην οποία μόλις προ μηνών είχαν δολοφονηθεί τόσο ο φιλειρηνιστής ηγέτης των μαύρων Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, όσο και ο φιλελεύθερος εκπρόσωπος του αμερικανικού κατεστημένου και υποψήφιος πρόεδρος Ρόμπερτ Κένεντι, εμφανίστηκε στα μάτια εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη, με έναν ιδιαίτερα εντυπωσιακό τρόπο. Οι Αμερικανοί υπεύθυνοι έγιναν έξαλλοι:
Μαντάμ ντε Πομπαντούρ
Μαιτρέσσα του βασιλιά
Τη θέση της ως μαιτρέσα την κράτησε ως τον θάνατο της, το 1764, αν και οι σεξουαλικές επαφές με τον βασιλιά σταμάτησαν το 1750. Το ότι κράτησε σχεδόν 20 χρόνια αυτήν τη θέση οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έκανε το κλασικό λάθος όπως οι προηγούμενες μαιτρέσσες να κάνει εχθρό τη νόμιμη σύζυγο του βασιλιά, τη βασίλισσα, αλλά επεδίωξε να μην την προσβάλλει δημόσια τουλάχιστον.right|thumb|260px|Η μαρκησία ντε Πομπαντούρ το 1752
Επιπλέον δημιούργησε έναν κύκλο από φίλους και συμμάχους χειριζόμενη κατάλληλα τις διάφορες ίντριγκες στη βασιλική αυλή. Επί πέντε χρόνια διηύθυνε στις Βερσαλλίες ένα δικό της προσωπικό θέατρο, με το οποίο προσέφερε διασκέδαση και ψυχαγωγία στον βασιλιά.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968
Σημαντικότερες στιγμές
Σε βοήθεια των Αμερικανών έσπευσε και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, η οποία κατηγόρησε υποκριτικά τους δύο αθλητές ότι "παρεβίασαν την αρχήν της μη αναμίξεως της πολιτικής εις τον αθλητισμόν".
Μαντάμ ντε Πομπαντούρ
Επιρροή και δύναμη
Χρησιμοποίησε τη θέση της για να προωθήσει συγγραφείς και καλλιτέχνες. Η έκδοση της Εγκυκλοπαίδειας που ολοκληρώθηκε σταδιακά από το 1750 έως το 1760 οφείλεται σε αυτήν, καθώς προστάτεψε τους συγγραφείς της, τον Ντιντερό, κυρίως. Πολλοί ζωγράφοι προωθήθηκαν από τη μαρκησία, όπως ο Φρανσουά Μπουσέ (Boucher) και ο Ντρουέ (Drouais).
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968
Σημαντικότερες στιγμές
"Η αποπομπή των δύο νέγρων απειλεί τους Ολυμπιακούς Αγώνας. Οι μαύροι συναθληταί τους θα αποχωρήσουν;", έγραψε στους τίτλους της η Ακρόπολις, αντανακλώντας το κλίμα των εφημερίδων ανά την υφήλιο.
Μαντάμ ντε Πομπαντούρ
Επιρροή και δύναμη
Με την πάροδο των χρόνων απέκτησε πολλές εκτάσεις γης ως δώρο από τον βασιλιά, όπως και πολλά κάστρα και πύργους, τα οποία ανακαίνισε και επίπλωσε με πολυτέλεια. Αλλά η συντήρηση αυτών των δεκάδων κατοικιών καθώς και οι μόνιμοι καλλιτέχνες στην υπηρεσία της απαιτούσαν μεγάλο μέρος από τις βασιλικές δαπάνες.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968
Σημαντικότερες στιγμές
Τελικά οι μαύροι Αμερικανοί αθλητές δεν αποχώρησαν, αλλά η γροθιά της "Μαύρης Δύναμης" και των "Μαύρων Πανθήρων" υψώθηκε και πάλι στο ολυμπιακό βάθρο, κατά την απονομή του χρυσού μεταλλίου της σκυταλοδρομίας 4x400 στην ομάδα των Η.Π.Α., στις 21 Οκτωβρίου.
Μαντάμ ντε Πομπαντούρ
Επιρροή και δύναμη
Επίσης ίδρυσε το διάσημο εργοστάσιο πορσελάνης στις Σέβρες, δυτικά του Παρισιού. Επίσης χρηματοδότησε την κατασκευή της Place Louis XV, της αποκαλούμενη σήμερα Πλας ντε λα Κονκόρντ στο Παρίσι. Επέβλεπε την ανέγερση του Μικρού Τριανόν (Petit Trianon) στις Βερσαλλίες, ενώ υποστήριξε και την κατασκευή μιας στρατιωτικής σχολής έξω από το Παρίσι, που ολοκληρώθηκε το 1756.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968
Σημαντικότερες στιγμές
Κατά τα λοιπά, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Μεξικού ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες των ιστορικών ρεκόρ του στίβου. Ρεκόρ που έμειναν ακατάρριπτα για πολλά χρόνια, έως και 24. Το μεγάλο υψόμετρο της Πόλης του Μεξικού (2.240 μ.) βοήθησε στην επίτευξη εκπληκτικών επιδόσεων στους δρόμους έως και τα 800 μ. και στα άλματα, αλλά δυσκόλεψε αφάνταστα τους δρομείς μεγάλων αποστάσεων. Τα ιστορικά γεγονότα ξεκίνησαν από την τελετή έναρξης καθώς η εμποδίστρια Ενρικέτα Μπασίλιο έγινε η πρώτη γυναίκα που άναψε την Ολυμπιακή Φλόγα.
Μαντάμ ντε Πομπαντούρ
Επιρροή και δύναμη
Εκτός από καλλιτεχνική επιρροή είχε και κάποια πολιτική επίδραση. Κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου συμβούλεψε τον βασιλιά να συμμαχήσει με την Αυστρία κατά της Πρωσίας.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968
Ελληνική αποστολή
Η Ελλάδα πραγματοποίησε την καλύτερη μέχρι τότε μεταπολεμική εμφάνιση, με ένα χάλκινο μετάλλιο, τρεις τέταρτες θέσεις και μία 5η θέση. Το χάλκινο μετάλλιο κέρδισε ο Πέτρος Γαλακτόπουλος στην κατηγορία 70 κιλών της ελληνορωμαϊκής πάλης. Εντυπωσιακή ήταν η εμφάνιση του Χρήστου Παπανικολάου. Σημείωσε μεγάλο ρεκόρ (5,35 μ.), αλλά δεν ανέβηκε στο βάθρο των νικητών του άλματος επί κοντώ. Τον άφησε 4ο ο "απίθανος" Δυτικογερμανός Κλάους Σιπρόφσκι. Τέταρτοι αναδείχθηκαν και δύο παλαιστές. Ο Όθων Μοσχίδης στα 57 κ. της ελληνορωμαϊκής και ο Νίκος Καρυπίδης στα 63 κ. της ελευθέρας. Τη σπουδαία ελληνική εμφάνιση ολοκλήρωσε ο ιστιοπλόος Παναγιώτης Κουλιγκάς, που κατατάχθηκε 5ος στην κλάση "Φιν".
Μαντάμ ντε Πομπαντούρ
Επιρροή και δύναμη
Η πολιτική της επιρροή όμως ήταν μικρότερη από αυτήν που νόμιζαν οι ιστορικοί ως τον 19ο αιώνα.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968
Ελληνική αποστολή
Αθλητές που βρέθηκαν στην πρώτη 8αδα:
Μαντάμ ντε Πομπαντούρ
Επιρροή και δύναμη
Πέθανε στις Βερσαλλίες στις 15 Απριλίου 1764 σε ηλικία 43 ετών.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968
Παραπομπές
* Κατηγορία:Αθλητισμός στο Μεξικό Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1968 Κατηγορία:Πόλη του Μεξικού
Μαντάμ ντε Πομπαντούρ
Απόγονοι
Από τον γάμο της με τον Σαρλ Γκιγιώμ επέζησε μόνο ένα κορίτσι, η Αλεξανδρίνα λε Νορμάν ντ' Ετιόλ, γεννημένη το 1744, η οποία όμως πέθανε το 1754 από οξεία περιτονίτιδα. Μάταια προσπάθησε η μαρκησία να βάλει την κόρη της στη βασιλική οικογένεια με γάμο της κόρης της με ένα μέλος της.
Θανασάκης ο πολιτευόμενος (ταινία)
Θανασάκης ο πολιτευόμενος είναι τίτλος ταινίας κοινωνικής σάτιρας ηθών ελληνικής παραγωγής του 1954 με τους Ντίνο Ηλιόπουλο, Βύρωνα Πάλλη, Άννα Συνοδινού κ.ά.
Η ταινία έμεινε στην ιστορία ως η καλύτερη ηθογραφία των προσβεβλημένων από το μικρόβιο του πολιτικού και των κατ' επάγγελμα πολιτευτών.
Πλοκή
Η Μαίρη (Άννα Συνοδινού), κόρη εύπορης οικογένειας μεγαλομπακάληδων, επιστρέφει από την Ελβετία μετά το τέλος των σπουδών της παντρεμένη με έναν νεαρό επιστήμονα, τον Θανασάκη (Βύρων Πάλλης), ο οποίος επιστρέφει στην Ελλάδα αποφασισμένος να την "υπηρετήσει" ως πολιτικός.
Με την οικονομική βοήθεια του κουνιάδου του, Μελέτη (Ντίνος Ηλικόπουλος), κατεβαίνει στις εκλογές, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Γρήγορα όμως προκηρύσσονται νέες εκλογές και αποφασίζει να ξαναπολιτευτεί, απαιτώντας ξανά την οικονομική συμπαράσταση του κουνιάδου του, ο οποίος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου πως νέα προεκλογική εκστρατεία θα ήταν οικονομική αυτοκτονία. Αποσπώντας εκβιαστικά χρήματα όμως ξανακατεβαίνει στις εκλογές, χωρίς την παραμικρή επιτυχία.
Η Μαίρη με μεσολάβηση της μητέρας μιλάει στο μαγαζί με τον Μελέτη για τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα με τις αποτυχημένες προσπάθειες να πολιτευτεί ο Θανασάκης, και την απόφασή τους να εργαστούν. Ο Θανασάκης καταλήγει να φοράει την ποδιά  και να βοηθάει στην φόρτωση κασόνων σε φορτηγο!
Παραγωγή
Χαρακτηριστική ατάκα από την ταινία: Θανασάκης: Ε... και τι έγινε που δε βγήκα βουλευτής; Έτσι κι αλλιώς το κόμμα θα χρειαστεί όλα τα αξιόμαχα στελέχη για να επανδρώσει τον κρατικό μηχανισμό. Μα αν θέλω Νομαρχία την έχω εδώ! Στη χούφτα μου!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θανασακης ο Πολιτευομενος Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μιχάλη Σουγιούλ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Σπέντζος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Δημήτριος Βάρης
Ο Δημήτριος Βάρης (-1821) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και μέλος της Φιλικής Εταιρείας, με καταγωγή από την Σωζόπολη της σημερινής Βουλγαρίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σωζόπολη στα τέλη του 18ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια των Σφαγών στην Κωνσταντινούπολη το 1821, μαζί με τον αδερφό του Μητροπολίτη Σωζοπόλεως Παΐσιο Πρικαίο, οργάνωσε μια εξέγερση και συνεργαζόμενος με τον Βούλγαρο βοεβόδα Αντόνοφ κατάφεραν να συγκεντρώσουν μερικές χιλιάδες συμμετέχοντες. Η εξέγερση, που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 1821, απέτυχε καθώς οι μάχες εναντίον των Οθωμανών ανάμεσα στην Αγαθούπολη και την Σωζόπολη ήταν ανεπιτυχείς, με αποτέλεσμα ο Βάρης να πέσει στο καθήκον και να σφαγιαστούν μερικοί κάτοικοι της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του Έλληνα κοτζαμπάση Χατζή-Ασλάνη και του ιερέα Αντωνάκη Σκουλόγλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Μπρουκ Τέσμακερ
Η Μπρουκ Νικόλ Άνταμς (γεν. 4 Δεκεμβρίου 1984) είναι Αμερικανίδα επαγγελματίας παλαιστής, πρώην μοντέλο και χορεύτρια. Έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης TNA Wrestling, όπου αγωνίζεται ως "Μις Τέσμακερ".
WWE (2006-2007)
Το 2006, δοκιμάστηκε από την μεγάλη εταιρεία πάλης, WWE και υπέγραψε συμβόλαιο. Την επόμενη χρονιά, βρέθηκε στο εβδομαδιαίο σόου του WWE, το ECW. Εκεί σχημάτισε χορευτική ομάδα με τις Κέλι Κέλι και Λέιλα. Μετά τη διάλυση της ομάδας, η εταιρεία δεν την αξιοποίησε και την περιόρισε σε ασήμαντους για το κοινό αγώνες. Η Μπρουκ δεν έμεινε για πολύ στο WWE, αφού αποδεσμεύτηκε τον Νοέμβριο του 2007.
TNA Wrestling (2010-)
Αφού κέρδισε κάποιες διακρίσεις στο μόντελινγκ αποφάσισε να επιστρέψει στη πάλη. Τον Μάρτιο του 2010, η Μπρουκ υπέγραψε συμβόλαιο με το TNA Wrestling. Μετά από λίγους μήνες, κέρδισε το πρώτο της πρωτάθλημα, το Ομαδικό Πρωτάθλημα Γυναικών μαζί με τη Τάρα. Τότε άρχισε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο "Μπρουκ Τέσμακερ", το οποίο μετά από μήνες αντικαταστάθηκε από το "Μις Τέσμακερ". Τον Ιούνιο του 2012 στο Slammiversary, κατέκτησε για πρώτη φορά το Γυναικείο Πρωτάθλημα. Η Τέσμακερ υπερασπίστηκε το πρωτάθλημα, απέναντι σε πετυχημένες παλαιστές, όπως τη Γκέιλ Κιμ και τη Μίκι Τζέιμς. Τον Αύγουστο στο Hardcore Justice, η Τέσμακερ έχασε το πρωτάθλημα από την Μάντισον Ρέιν, όμως μετά από λίγες μέρες το επανέκτησε.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
ITT Corporation
Με την εξελληνισμένη εμπορική ονομασία Διεθνής Τηλεφωνία Τηλεγραφία, γνωστότερη ως  ITT Corporation, (Άι-Τι-Τι Κορπορέσιον), φέρεται σήμερα ο μεγαλύτερος κατασκευαστικός όμιλος εταιρειών τηλεπικοινωνιών (στο μεγαλύτερο μέρος δραστηριοτήτων) στον κόσμο. Πρόκειται για δημόσια εταιρία των ΗΠΑ που εδρεύει στη Νέα Υόρκη, με πλήθος θυγατρικών εταιρειών στις οποίες φέρονται να απασχολούνται συνολικά περίπου 40.000 άτομα.
Ο κατασκευαστικός όμιλος ITT έχει αναπτύξει ένα ευρύτατο πεδίο ετερογενών δραστηριοτήτων που περιλαμβάνει από απλές μέχρι δορυφορικές επικοινωνίες, συστήματα ελέγχου οπλικών συστημάτων, συστήματα ασφάλειας ελέγχου και επιτήρησης προηγμένης τεχνολογίας, οπτικές ίνες ελέγχου, καθώς επίσης πλήθος οργάνων, εξαρτημάτων και συσκευών που αφορούν μεταφορές, πολεμικές και αεροδιαστημικές βιομηχανίες μέχρι και μέσα διαχείρισης και μεταφοράς υδάτων. Είναι ο κυριότερος προμηθευτής της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας αλλά και πολλών άλλων φορέων στον κόσμο ευρύτερα.
Η ΙΤΤ ιδρύθηκε το 1920 από τον Αμερικανό επιχειρηματία Σωσθένη Μπεν ως “IT and T”. Στη δεκαετία του 1960 επί προεδρίας του Χάρολντ Τζενήν η ΙΤΤ παρουσίασε μια απίστευτη αλματώδη ανάπτυξη με εξαγορές και συγχωνεύσεις πολλών εταιρειών μεταβαλλόμενη έτσι πολύ γρήγορα σε μία κατασκευαστική αυτοκρατορία ετερογενών δραστηριοτήτων. Το 1996 η εταιρία μετονομάστηκε σε "Διεθνείς Τηλεφωνικές Τηλεγραφικές Βιομηχανίες" (ITT Industries) που διατήρησε για δέκα χρόνια όταν το 2006 επανήλθε με το αρχικό όνομα.
Βιβλιογραφία
ΙΤΤ
Πύλη του Αδριανού
Η Πύλη του Αδριανού (ή Αψίδα του Αδριανού), είναι μνημειώδης πύλη που μοιάζει - σύμφωνα με ορισμένες απόψεις - με Ρωμαϊκή θριαμβική αψίδα. Κάλυπτε έναν αρχαίο δρόμο από το κέντρο της Αθήνας, προς ένα συγκρότημα οικισμάτων στην ανατολική πλευρά της πόλης, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν ο Ναός του Ολυμπίου Διός. Θεωρήθηκε πως η πύλη αυτή κατασκευάστηκε για να εορταστεί η άφιξη (adventus) του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αδριανού και για να τιμηθεί για τις πολλές ευεργεσίες του στη πόλη, με την ευκαιρία της αφιέρωσης παρακείμενου ναού το 131 με 132 μ.Χ. Δεν είναι σίγουρο για το ποιός ανέθεσε την κατασκευή της πύλης, αν και είναι πιθανόν πως πολίτες της Αθήνας ή άλλοι Έλληνες ήταν υπεύθυνοι για την κατασκευή και το σχεδιασμό της. Υπήρχαν δύο επιγραφές στην πύλη, στις αντίθετες κατευθύνσεις, οι οποίες έχριζαν Θησέα και Αδριανό ως τους ιδρυτές της Αθήνας. Αν και είναι ξεκάθαρο πως οι επιγραφές τιμούσαν τον Αδριανό, παραμένει αβέβαιο αν αναφέρονται στην πόλη ως μία ή αν χωρίζουν τη πόλη σε δύο τμήματα (την παλαιά και την καινούρια). Η αρχική ιδέα, πάντως, πως η πύλη βρισκόταν πάνω στο αρχαίο τείχος της πόλης, και χώριζε τα παλαιά με τα νέα τμήματα της πόλης, έχει αποδειχθεί ως εσφαλμένη από επιπλέον ανασκαφές. Η πύλη βρίσκεται 325 μ. νοτιοανατολικά της Ακρόπολης.
Υλικά και σχεδιασμός
αριστερά|μικρογραφία|216x216εσ|Αναστηλωμένο σχέδιο της νοτιοανατολικής πλευράς της Πύλης ([[Τζέιμς Στούαρτ (Αθηναίος)|Στιούαρτ και Ρεβέττ).]] αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Η Πύλη του Αδριανού, με την Ακρόπολη στο βάθος.
μικρογραφία|Άποψη 3/4 μικρογραφία|Λεπτομέρειες του κάτω επιπέδου|αριστερά μικρογραφία|Το κεντρικό προεξέχον αέτωμα στο άνω επίπεδο.
Ολόκληρο το μνημείο είναι κατασκευασμένο από Πεντελικό μάρμαρο. Πεντελικό μάρμαρο χρησιμοποιήθηκε στον Παρθενώνα αλλά και σε άλλα σημαντικά κτίρια της Αθήνας, αν και η ποιότητα του μπορεί να διαφέρει σημαντικά. Το μάρμαρο που χρησιμοποιήθηκε στην πύλη είναι χαμηλότερης ποιότητας και είχε περισσότερα εγκλείσματα από αυτό που χρησιμοποιήθηκε στα καλύτερα Αθηναϊκά κτίρια. Η πύλη κατασκευάστηκε χωρίς τη χρήση τσιμέντου η κονιάματος μαρμάρου, και χρησιμοποιήθηκαν σφιγκτήρες για τη σύνδεση των λίθων. Έχει ύψος 18 μέτρα, μήκος 13,5 μ. και πλάτος 2,3 μ. Ο σχεδιασμός της είναι πλήρως συμμετρικός και από τις δύο πλευρές. Το κάτω μέρος μιμείται τις Ρωμαϊκές αψίδες, ενώ το πάνω μέρος τα αρχαιοελληνικά πρόπυλα.
Το μονότοξο πέρασμα στο κάτω επίπεδο έχει μήκος 6,5 μ. και υποστηρίζεται από τετράπλευρες στήλες με κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού. Παρόμοιες, αλλά ψηλότερες, στήλες βρίσκονται στις εξωτερικές γωνίες του κάτω επιπέδου. Ο χώρος μεταξύ των εξωτερικών στηλών και του τοξωτού ανοίγματος ήταν γεμισμένος με τετράγωνους λίθους με σχεδιασμένες άκρες για να δοθεί έμφαση στο σχεδιασμό. Σε κάθε πλευρά του κεντρικού περάσματος υπήρχε ένας κίονας κορινθιακού ρυθμού πάνω σε μια υψωμένη βάση που προεξείχε από το κέντρο του τοίχου. Το κάτω επίπεδο στέφθηκε με επιστύλιο ιωνικού ρυθμού, το οποίο ήταν καλυμμένο με γεισίπους και ένα προεξέχον γείσο.
Το άνω τμήμα της πύλης (το υπερώο) ήταν συντιθεμένο από μια σειρά κιόνων κορινθιακού ρυθμού και στήλες χώριζαν το χώρο σε τρία ορθογώνια ανοίγματα. Καθένα από τα εξωτερικά ανοίγματα είχε στεφθεί με περιστύλιο ιωνικού ρυθμού, καλυμμένο με γείσιπους και προεξέχον γείσο, όπως και στο κάτω επίπεδο. Το κεντρικό άνοιγμα, όμως, ήταν περιγυρισμένο από παραστάδες με κορινθιακού ρυθμού ημι-κίονες οι οποίοι υποστήριζαν το τριγωνικό αέτωμα, το οποίο βρισκόταν πάνω από τους γεισίπους, το γείσο και το σήμα που συνέδεε τις δύο πτέρυγες. Στην κορυφή του αετώματος, υπήρχε ένα μικρό φυτώδης ακρωτήριο. Το κεντρικό άνοιγμα του άνω επιπέδου ήταν αρχικά κλεισμένο με ένα λεπτό επίπεδο μαρμάρου, πάχους περίπου 7 εκατοστών. Μόνον οι υποδοχές για την τοποθέτηση τους διατηρούνται σήμερα.
Ακόμη και μια απλή εξέταση αυτής της πύλης, με λίγες από τις συντηρημένες Ρωμαϊκές θριαμβικές αψίδες φανερώνει τις σημαντικές σχεδιαστικές διαφορές μεταξύ των κτισμάτων. Ο αριθμός των τοξωτών περασμάτων στο κάτω επίπεδο των Ρωμαϊκών θριαμβικών αψίδων ήταν μεταβλητός όπως και η παρουσία ενός δευτερεύοντος περάσματος κατά μήκους του μεγάλου άξονα του κτίσματος. Όπως και η ύπαρξη ενός δίπυλου με απλό πέρασμα, το κάτω επίπεδο της Πύλης του Αδριανού εμπίπτει στην γκάμα του αρχιτεκτονικού ύφους. Οι Ρωμαϊκές θριαμβικές αψίδες, όμως, έχουν συνήθως ένα μεγάλο, συμπαγές υπερώο (άνω επίπεδο), συχνά γεμάτο επιγραφές και γλυπτικό διάκοσμο. Επιπροσθέτως, οι Ρωμαϊκές αψίδες υποστήριζαν κατά κανόνα σημαντικά μαρμάρινα ή μπρούτζινα αγάλματα, τα οποία συχνά περιελάμβαναν ένα τέθριππο (πομπή τεσσάρων ίππων) ή κάτι παρόμοιο στο μέσο της κορυφής. Όπως σημειώνει ο Willers, ο σχεδιασμός της Πύλης του Αδριανού έχει ένα πολύ εκλεπτυσμένο άνω επίπεδο ο οποίος δεν επιτρέπει την τοποθέτηση μεγάλης διακόσμησης στη κορυφή του υπερώου.
Ισίντα Μιτσουνάρι
δεξιά|μικρογραφία|169x169εσ| Το έμβλημα (mon) του Ισίντα Μιτσουνάρι Ο Ισίντα Μιτσουνάρι (石田 三成, 1559 – 6 Νοεμβρίου 1600) ήταν Ιάπωνας σαμουράι και στρατιωτικός διοικητής της ύστερης περιόδου Σενγκόκου της Ιαπωνίας. Πιθανότατα είναι περισσότερο αξιομνημόνευτός ως διοικητής του δυτικού στρατού στη μάχη της Σεκιγκαχάρα μετά την περίοδο Αζούτσι–Μομογιάμα του 16ου αιώνα. Είναι επίσης γνωστός με τον αυλικό του τίτλο, Τζίμπου-νο-σό (Jibu-no-shō) (治部少輔).
Νεανικά χρόνια
μικρογραφία|350x350εσ| Επιστολή του Ισίντα Μιτσουνάρι προς τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, που εκφράζει αρνητική γνώμη για την απερίσκεπτη δράση ορισμένων στρατηγών (συμπεριλαμβανομένου του Κομπαγιακάβα Χιντεάκι) στο πεδίο της μάχης κατά τις ιαπωνικές εισβολές στην Κορέα. Γεννήθηκε στα βόρεια της επαρχίας Όμι (η οποία είναι τώρα η πόλη Ναγκαχάμα, στην επαρχία Σίγκα), και ήταν ο δεύτερος γιος του Ισίντα Μασατσούγκου, ο οποίος ήταν υποστηρικτής της φυλής Αζάι. Το παιδικό του όνομα ήταν Σακίτσι (Sakichi 佐吉). Ο Ισίντα αποσύρθηκε από την υπηρεσία μετά την ήττα των Αζάι το 1573 στην Πολιορκία του Κάστρου Οντάνι. Σύμφωνα με το μύθο, ήταν μοναχός σε έναν βουδιστικό ναό πριν υπηρετήσει τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, αλλά η ακρίβεια αυτού του μύθου αμφισβητείται καθώς εμφανίστηκε μόνο κατά την περίοδο Έντο.
Πύλη του Αδριανού
Επιγραφές και τοποθεσία
Η επιγραφή στη νοτιοανατολική πλευρά (προς το Ναό του Ολυμπίου Διός) αναγράφει:
Ισίντα Μιτσουνάρι
Υπηρεσία υπό τον Χιντεγιόσι
Ο Μιτσουνάρι γνώρισε τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, όταν ο πρώτος ήταν ακόμα νέος και ο δεύτερος ήταν ο νταϊμιό της Ναγκαχάμα. Όταν ο Χιντεγιόσι συμμετείχε σε μια εκστρατεία στην περιοχή Τσούγκοκου, ο Μιτσουνάρι βοήθησε τον κύριό του σε επιθέσεις εναντίον κάστρων όπως το Κάστρο Τοττόρι και το κάστρο Τακαμάτσου (στη σημερινή Οκαγιάμα).
Πύλη του Αδριανού
Επιγραφές και τοποθεσία
Ένα αρχαίο σχόλιον (περιθωριακή σημείωση) σε ένα χειρόγραφο του Αριστείδη αναφέρει πως ο αυτοκράτορας Αδριανός, όταν επεξέτεινε το τείχος της πόλης, έγραψε (επέγραψε) στο διαχωριστικό παλαιάς και νέας πόλης μια διπλή επιγραφή με συμπληρωματική έννοια, αλλά με διαφορετικές λέξεις, τις επιγραφές της πύλης. Σύμφωνα με μια συνδυασμένη ανάγνωση των επιγραφών της πύλης και του σχολίου, θεωρήθηκε αρχικά πως η πύλη βρισκόταν πάνω στα Θεμιστόκλεια τείχη, και σηματοδοτούσε τον διαχωρισμό μεταξύ της παλαιάς πόλης του Θησέα και της νέας πόλης του Αδριανού. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, η δεύτερη επιγραφή αναφερόταν σε ένα νέο τμήμα πόλης στην ανατολική πλευρά της Αθήνας το οποίο δημιουργήθηκε από τον Αδριανό, και - για λόγους ευκολίας - αυτή η περιοχή ονομάστηκε Αδριανούπολις σε επόμενες επιστημονικές συζητήσεις. Αυτό το νεότερο, Ρωμαϊκό τμήμα της πόλης θεωρείται πως προστέθηκε στην αρχαιοελληνική πόλη την περίοδο της pax romana (Ρωμαϊκή ειρήνη).
Ισίντα Μιτσουνάρι
Υπηρεσία υπό τον Χιντεγιόσι
Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τον Χιντεγιόσι, ο Μιτσουνάρι έγινε γνωστός ως ταλαντούχος οικονομικός διευθυντής λόγω των γνώσεων και της ικανότητάς του στους υπολογισμούς. Από το 1585 και μετά, ήταν ο διαχειριστής του Σακάι, έναν ρόλο που πήρε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ισίντα Μασαζούμι. Διορίστηκε ένας από τους πέντε μπουγκιό, ή ανώτατους διαχειριστές της κυβέρνησης Χιντεγιόσι, μαζί με Ασάνο Ναγκαμάσα, Μαέντα Γκενί, Μασίτα Ναγκαμόρι και Νατσούκα Μασαΐε.
Πύλη του Αδριανού
Επιγραφές και τοποθεσία
μικρογραφία|522x522px|Η νοτιοανατολική επιγραφή.|κέντρο
Ισίντα Μιτσουνάρι
Υπηρεσία υπό τον Χιντεγιόσι
Ο Χιντεγιόσι τον έκανε νταϊμιό της Σαβαγιάμα στην επαρχία Όμι, ένα φέουδο πεντακόσιων χιλιάδων koku (τώρα μέρος του Χικόνε). Το κάστρο Σαβαγιάμα ήταν γνωστό ως ένα από τα καλύτερα οχυρωμένα κάστρα εκείνη την εποχή. Ο Μιτσουνάρι συμμετείχε επίσης στην εκστρατεία του 1590 κατά της φυλής Χότζο, όπου διέταξε την Πολιορκία του Όσι και κατέλαβε το Κάστρο του Όσι και το 1591 πολέμησε ενάντια στην Εξέγερση του Κουνόχε. Αργότερα, στάλθηκε στην Κορέα ως ένας από τους Τρεις Γραφειοκράτες με τους Μασίτα Ναγκαμόρι και Ασάνο Ναγκαμάσα. μικρογραφία| Λάβαρο του Ισίντα Μιτσουνάρι
Εκστρατεία Σεκιγκαχάρα
Ο Μιτσουνάρι ήταν ηγέτης των γραφειοκρατών στην κυβέρνηση του Χιντεγιόσι και ήταν γνωστός για τον ακλόνητο χαρακτήρα του. Είχε πολλούς φίλους. Ένας από τους πιο αξιόλογους και διάσημους ήταν ο σαμουράι ο Ότανι Γιοσιτσούγκου. Ωστόσο, ο Μιτσουνάρι είχε κακές σχέσεις με μερικούς νταϊμιό, που ήταν γνωστοί ως καλοί πολεμιστές, συμπεριλαμβανομένων των συγγενών του Χιντεγιόσι, Κουρόντα Ναγκαμάσα και Χατσισούκα Ιεμάσα. Επιπλέον, ο νεαρός πολεμιστής Κομπαγιακάβα Χιντεάκι ανέπτυξε μνησικακία εναντίον του Μιτσουνάρι ως αποτέλεσμα φημών, που διαδόθηκαν από τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου. Προς το τέλος της ζωής του Τάικο Χιντεγιόσι, ο Χιντεγιόσι διέταξε την εκτέλεση του κληρονόμου του Χιντετσούγκου και της οικογένειας Χιντετσούγκου, αφήνοντας τον νέο του διάδοχο να είναι το εξαιρετικά μικρό παιδί, Τογιοτόμι Χιντεγιόρι.
Πύλη του Αδριανού
Διατήρηση
μικρογραφία|Η πύλη του Αδριανού στις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Ισίντα Μιτσουνάρι
Εκστρατεία Σεκιγκαχάρα
Μετά το θάνατο του Χιντεγιόσι, οι συγκρούσεις στην αυλή επιδεινώθηκαν. Το κεντρικό σημείο της σύγκρουσης ήταν το ερώτημα εάν μπορούσε κάποιος να βασιστεί στον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου ως υποστηρικτής της κυβέρνησης Τογιοτόμι, της οποίας ο ονομαστικός άρχοντας ήταν ακόμη παιδί, με την πραγματική ηγεσία να περιέρχεται σε ένα συμβούλιο αντιβασιλέων. Μετά τον θάνατο του αξιοσέβαστου «ουδέτερου» Μαέντα Τοσίιε το 1599, η σύγκρουση έγινε ένοπλη, με τον Μιτσουνάρι να σχηματίζει μια συμμαχία πιστών του Τογιοτόμι, για να σταθεί ενάντια στον οκουγκάβα Ιεγιάσου. Η υποστήριξη του Μιτσουνάρι ήρθε σε μεγάλο βαθμό από τους τρεις αντιβασιλείς του Χιντεγιόσι: Ουκίτα Χιντεΐε, Μόρι Τερουμότο και Ουεσούγκι Καγκεκάτσου, ο οποίος ήρθε από τα νότια και δυτικά της Ιαπωνίας, με την προσθήκη των φατριών Ουεσούγκι στο βορρά. Η υποστήριξη του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου προερχόταν από την κεντρική και ανατολική Ιαπωνία, αλλά εξακολουθούσε να ασκεί επιρροή και εκφοβισμό σε ορισμένους από τους δυτικούς άρχοντες. Ο επίτιμος αρχηγός της δυτικής συμμαχίας ήταν ο Μόρι Τερουμότο, αλλά ο Μόρι παρέμεινε εδραιωμένος στο κάστρο της Οσάκα. Η ηγεσία έπεσε στον Μιτσουνάρι στο στρατιωτικό πεδίο.
Στα μέσα του 1600, ξεκίνησε η εκστρατεία. Ο Μιτσουνάρι πολιόρκησε το Κάστρο Φουσίμι προτού προχωρήσει σε άμεση σύγκρουση με τη συμμαχία του Τοκουγκάβα στη Σεκιγκαχάρα. Στις 21 Οκτωβρίου, στη μάχη της Σεκιγκαχάρα, αρκετοί άρχοντες παρέμειναν ουδέτεροι, παρακολουθώντας τη μάχη από μακριά, μη επιθυμώντας να συμμετάσχουν στην ηττημένη πλευρά. Οι δυνάμεις του Τοκουγκάβα κέρδισαν το προβάδισμα στη μάχη, ειδικά με την προδοσία του Κομπαγιακάβα Χιντεάκι στο πλευρό του, και κέρδισαν τη μάχη.
Πύλη του Αδριανού
Διατήρηση
Το 1778 η αψίδα ενσωματώθηκε στο ανατολικό τμήμα του τούρκικου τείχους της πόλης της Αθήνας, γνωστού και ως «τείχος του Χασεκή». Τότε μετατράπηκε σε πύλη, η οποία έγινε γνωστή ως «πόρτα της βασιλοπούλας» ή «καμαρόπορτα».
Ισίντα Μιτσουνάρι
Θάνατος
Μετά την ήττα του στη Σεκιγκαχάρα, ο Μιτσουνάρι προσπάθησε να δραπετεύσει αλλά πιάστηκε από χωρικούς. Αποκεφαλίστηκε στο Κιότο. Άλλοι νταϊμιό του δυτικού στρατού, όπως ο Κονίσι Γιουκινάγκα και ο Ανκοκούτζι Εκέι, εκτελέστηκαν επίσης. Μετά την εκτέλεση, το κεφάλι του, που αποκόπηκε από το σώμα του, τοποθετήθηκε σε μια βάση, για να το δουν όλοι οι άνθρωποι στο Κιότο. Τα λείψανά του θάφτηκαν στο Σανγκέν-ιν, έναν υποναό του Νταϊτόκου-τζι, στο Κιότο.
Πύλη του Αδριανού
Διατήρηση
Την περίοδο όπου η πύλη καταγράφηκε αρχιτεκτονικά από τον Τζέιμς Στούαρτ και τον Νίκολας Ρεβέττ στα μέσα του 18ου αιώνα, η βάση της πύλης ήταν κατά 1 μέτρο θαμμένη στο έδαφος. Δεδομένου πως δεν προστατεύθηκε ποτέ από το να θαφτεί κατά τους 19 αιώνες ύπαρξής της, η πύλη διασώζεται στη σύγχρονη εποχή σε εξαιρετική κατάσταση. Αν και απουσιάζουν οι κίονες του κάτω επιπέδου, η πύλη διατηρείται σε ολόκληρη την έκταση της και υψώνεται πάνω από τη σύγχρονη Λεωφόρο Βασιλίσσης Αμαλίας. Τις τελευταίες δεκαετίες, η ατμοσφαιρική ρύπανση κατέστρεψε το μνημείο. Υπάρχει εκτεταμένος αποχρωματισμός του μαρμάρου και υποβάθμιση των επιγραφών.
Ισίντα Μιτσουνάρι
Θάνατος
Ένας θρύλος λέει ότι ο Ιεγιάσου του έδειξε έλεος αλλά τον έκρυψε, για πολιτικούς λόγους, με έναν από τους βετεράνους στρατηγούς του, τον Σακακιμπάρα Γιασουμάσα, όπου γέρασε και πέθανε από φυσικά αίτια. Για να ευχαριστήσει τον Γιασουμάσα για τη σιωπή του, ο Μιτσουνάρι του έδωσε ένα τάντο (: ένα μικρό ξίφος) με το παρατσούκλι Ισίντα Σανταμούνε (Ishida Sadamune) (石田貞宗), το οποίο αποτελεί Εθνικό Θησαυρό της Ιαπωνίας.
Πύλη του Αδριανού
Πατρότητα
Η πατρότητα της πύλης αποδιδόταν είτε από το Αθηναϊκό κράτος ή τους Πανέλληνες, μια νεοσύστατη ένωση όλων των Ελληνικών πόλεων, με βάση την Αθήνα. Οι αρχικές μελέτες διατείνονταν πως οι Αθηναίοι ήταν υπεύθυνοι για την δημιουργία της, με το επιχείρημα πως η ποιότητα του υλικού και της κατασκευής δεν ισούταν με τα άλλα γνωστά κτίρια του Αδριανού στην Αθήνα, και με την υπόθεση πως ένας αυτοκράτορας που αγαπούσε τόσο πολύ την Αθήνα, δε θα μπορούσε να ήταν τόσο αλαζόνας ώστε να τοποθετήσει μια τέτοια επιγραφή στη βάση ενός δικού του δημιουργήματος. Δύο αψίδες της ίδιας κλίμακας και σχεδίου που κατασκευάστηκαν στο ιερό της Δήμητρας και της Κόρης στη Ελευσίνα αργότερα κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. και αφιερώθηκαν σε έναν αυτοκράτορα (ίσως τον Μάρκο Αυρήλιο) από τους Πανέλληνες. Αυτές οι αψίδες ενσωμάτωναν το πρόπυλο εντός του ναού και στεκόταν στις άκρες δρόμων στα Μέγαρα και στο λιμάνι αντίστοιχα. Η νοτιοανατολική αψίδα είχε μια επιγραφή στην οποία αναγραφόταν:
Ισίντα Μιτσουνάρι
Θάνατος
Γενικά, η παραδοσιακή ιαπωνική ιστοριογραφία δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην κληρονομιά του Μιτσουνάρι, καθώς έχασε και κέρδισε ο Τοκουγκάβα. Συχνά απεικονιζόταν ως αδύναμος γραφειοκράτης. Η φήμη του έχει ανακάμψει κάπως από τότε, με μεταγενέστερους ιστορικούς να σημειώνουν την ικανότητά του στον σχεδιασμό και τις προηγούμενες νίκες στο πεδίο της μάχης, και ότι ο Σεκιγκαχάρα θα μπορούσε εύκολα να είχε πάρει την αντίθετη κατεύθυνση, αν μερικοί περισσότεροι άρχοντες στο πλευρό του έμειναν πιστοί.
Πύλη του Αδριανού
Πατρότητα
Η χρήση του ίδιου σχεδίου για να τιμηθούν δύο αυτοκράτορες σε διάστημα λίγων δεκαετιών και σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων, οδήγησε στην ιδέα πως οι Πανέλληνες ήταν υπεύθυνοι και για αψίδες και στις δύο τοποθεσίες.
Ισίντα Μιτσουνάρι
Οικογένεια
Ο Μιτσουνάρι είχε τρεις γιους ( Σιγκέιε, Σιγκενάρι και Σακίτσι) και τρεις κόρες (μόνο το όνομα της μικρότερης κοπέλας είναι γνωστό, Τατσουχίμε) με τη γυναίκα του. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Σιγκενάρι άλλαξε το οικογενειακό του όνομα σε Σουγκιγιάμα, για να συνεχίσει να ζει.
Πύλη του Αδριανού
Πηγές
Αδριανου Κατηγορία:Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική στην Ελλάδα Αδριανου Κατηγορία:Μνημεία της αρχαίας Αθήνας Κατηγορία:Αδριανός
Ισίντα Μιτσουνάρι
Ξίφη
αριστερά|μικρογραφία| Το ξίφος «Ισίντα Μασαμούνε». Κατασκευάστηκε από τον θρυλικό σιδηρουργό Μασαμούνε.
Ξίφος Ισίντα Μασαμούνε
Το ξίφος με το παρατσούκλι «Ισίντα Μασαμούνε», κατασκευασμένο από τον μάστορα ξίφων Μασαμούνε, ανήκε στο παρελθόν στον Ισίντα Μιτσουνάρι. Είναι μια σημαντική πολιτιστική ιδιοκτησία σύμφωνα με την Υπηρεσία Πολιτιστικών Υποθέσεων και φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο του Τόκιο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σαμουράι
Δήμος Μώλου
Ο Μώλος ήταν δήμος του Νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1999. Καταργήθηκε την 1-1-2011 με την εφαρμογή του Σχεδίου Καλλικράτης και οι οικισμοί του αποτέλεσαν τμήμα του νέου Δήμου Μώλου-Αγίου Κωνσταντίνου. Βρισκόταν κατά μήκος των ακτών του Μαλιακού, νοτιοανατολικά της πόλης της Λαμίας. Ο δήμος αποτελείτο από εννέα δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 6.668 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο Μώλος.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Μ
Διαμαντής Χουχούμης
Ο Διαμαντής Χουχούμης (γενν. στις 17 Ιουλίου 1994, Αλιβέρι) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για τον Αστέρα Τρίπολης.
Παναθηναϊκός
Προέρχεται από τις ακαδημίες νέων του Παναθηναϊκού. Στις 29 Οκτωβρίου 2012, έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα της Σούπερλιγκ 2012-13 εναντίον του ΟΦΗ. Στις 22 Δεκεμβρίου 2014, σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον Παναθηναϊκό, σε έναν αγώνα εναντίον της Κέρκυρας. Την 1η Απριλίου 2014, υπέγραψε νέο συμβόλαιο με ισχύ μέχρι το 2018.
Σλόβαν Μπρατισλάβας
Στις 29 Ιουλίου 2017, η Σλόβαν Μπρατισλάβας ανακοίνωσε επισήμως την υπογραφή του με μονοετές συμβόλαιο για μη ανακοινωθείσα αμοιβή, καθώς ο 23χρονος παίκτης δεν βρισκόταν στα σχέδια του προπονητή των πρασίνων, Μαρίνου Ουζουνίδη.
Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ
Στις 11 Ιουλίου 2018, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη σερβική Βοϊβοντίνα.
Απόλλων Σμύρνης
Στις 10 Ιουλίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Απόλλωνα Σμύρνης.
Παναιτωλικός
Το καλοκαίρι του 2021 υπέγραψε στον Παναιτωλικό.
Εθνική ομάδα
Ο Χουχούμης έχει αγωνιστεί με τις «μικρές» εθνικές Ελλάδας U18, U19 και U21.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλόβαν Μπρατισλάβας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Σλοβακίας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού
Θεώρημα van Schooten
right|thumb|Για σημείο \mathrm{P} του περιγεγραμμένου κύκλου ενός ισόπλευρου τριγώνου ισχύει ότι.
Στην γεωμετρία, το θεώρημα van Schooten λέει ότι για οποιοδήποτε σημείο \mathrm{P} του παραγεγραμμένου κύκλου ενός ισόπλευρου τριγώνου, ισχύει ότι η μεγαλύτερη απόσταση από τις κορυφές του ισούται με το άθροισμα των αποστάσεων από τις άλλες δύο.
Το θεώρημα παίρνει το όνομά του από τον Φρανς Βαν Σούτεν.
Απόδειξη με θεώρημα Πτολεμαίου
Από το Θεώρημα του Πτολεμαίου στο εγγεγραμμένο τετράπλευρο έχουμε ότι Αφού το τρίγωνο είναι ισόπλευρο έχουμε ότι. Επομένως,
right|thumb|
Απόδειξη με βασική γεωμετρία
Θεωρούμε το σημείο \mathrm{E} του παραγεγραμμένου κύκλου ώστε. Τότε, ως εγγεγραμμένες γωνίες που βαίνουν στο ίδιο τόξο. Επομένως, το τρίγωνο είναι ισόπλευρο.
Αντίστοιχα, και. Επομένως, το τρίγωνο είναι ισόπλευρο.
Αφού και, έχουμε ότι  ως χορδές που βαίνουν σε ίσες γωνίες.
Επομένως,
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρίγωνα Κατηγορία:Θεωρήματα στη Γεωμετρία
Λίμνη Σμοκόβου
Χαρακτηριστικά φράγματος
Το φράγμα της λίμνης κατασκευάστηκε μεταξύ του 1981 και 1994. Οι εργασίες είχαν σταματήσει για μεγάλο διάστημα λόγω αντιδράσεων των κατοίκων. Το φράγμα έφτασε σε ύψος τα 104 μέτρα, 450 μέτρα μήκος και 11 μέτρα πλάτος στην κορυφή του. Στην βάση του έχει μήκος 30 μέτρα και πλάτος 460 μέτρα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Σμοκόβου Κατηγορία:Λίμνες της Θεσσαλίας
Φελτρίνο Γκοντζάγκα
Ο Φελτρίνο, ιταλ.: Feltrino Gonzaga (περ. 1330 - 28 Δεκεμβρίου 1374) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν Ιταλός κοντοτιέρο. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου Γκοντζάγκα-Νοβελάρα.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄, του πρώτου διοικητή του λαού (capitano del popolo) της Μάντουα, πόλης όπου γεννήθηκε ο Φελτρίνο.
Το 1335 τα στρατεύματά του κατέλαβαν το Ρέτζιο Εμίλια, το οποίο θα το εγκατέλειπε μόνο το 1371. Εδώ έκτισε μία ακρόπολη, που καταστράφηκε το 1850. Το 1345 πολιορκήθηκε ανεπιτυχώς από τον Μαστίνο Α΄ ντελλα Σκάλα. Το 1363, επικεφαλής ενός συνασπισμού κατά του Βισκόντι του Μιλάνου, κέρδισε μία μάχη στη Σολάρα. Υπέγραψε μία συνθήκη ειρήνης με τον Μπερναμπό Βισκόντι το 1364, και το 1366 διορίστηκε ως αυτοκρατορικός εκπρόσωπος στο Ρέτζιο από τον Κάρολο Δ΄ της Γερμανίας. Το 1370 και πάλι το 1371, ο Βισκόντι τον πολιόρκησε στο Ρέτζιο και ο Φελτρίνο αναγκάστηκε να πωλήσει τον Ρέτζιο στον Μπερναμπό Βισκόντι για 50.000 χρυσά φλωρίνια.
Ωστόσο διατήρησε τις κομητείες Νοβελάρα και Μπάνιολο, οι οποίες κυβερνήθηκαν από έναν πλάγιο κλάδο των Γκοντζάγκα μέχρι το 1728.
Απεβίωσε στην Πάδοβα το 1374.
Οικογένεια
Το 1328 νυμφεύτηκε την Aντωνία του Κορέτζο, κόρη του Γκουίντο Δ΄ της Πάρμας και του Κορρέτζιο. Τα παιδιά τους ήταν:
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Κοντοτιέροι
Πρόσκληση Σε Γεύμα Από Έναν Υποψήφιο Δολοφόνο
Πρόσκληση Σε Γεύμα Από Έναν Υποψήφιο Δολοφόνο (αγγλικά: Murder by Death) είναι αμερικανική κωμωδία μυστηρίου παραγωγής 1976 σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Μουρ και σε σενάριο Νιλ Σάιμον. Η ταινία αποτελείται από ένα all-star καστ Βρετανών και Αμερικανών ηθοποιών: Αϊλίν Μπρέναν, Τρούμαν Καπότε, Τζέιμς Κόκο, Πίτερ Φολκ, Άλεκ Γκίνες, Έλσα Λαντσέστερ, Ντέιβιντ Νίβεν, Πίτερ Σέλερς, Μάγκι Σμιθ, Νάνσι Γουόκερ και Εστέλ Γουίνγουντ. Πέντε διάσημοι ντετέκτιβ και οι βοηθοί τους προσκαλούνται σε μια μυστηριώδη έπαυλη για δείπνο. Εκεί καλούνται να βρουν τη λύση ενός άκρως παράξενου μυστηρίου.
Η ταινία είναι μια παρωδία των παραδοσιακών φιλμ και βιβλίων μυστηρίου στη λογική του "ποιος έκανε το φόνο" και αρκετοί από τους πρωταγωνιστές υποδύονται ρόλους οι οποίοι είναι βασισμένοι σε γνωστούς ντετέκτιβ όπως Ηρακλής Πουαρό, Μις Μαρπλ, Τσάρλι Τσαν, Νικ και Νόρα Τσαρλς και Σαμ Σπέιντ. Επίσης η ταινία αποτελεί μια από τις σπάνιες κινηματογραφικές εμφανίσεις του διάσημου συγγραφέα Τρούμαν Καπότε. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 23 Ιουνίου 1976. Απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς, απέφερε 32,5 εκατομμύρια δολάρια και έλαβε μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.
Πλοκή
Οι καλύτεροι ντετέκτιβ του κόσμου, προσκαλούνται σε ένα δείπνο και σε ένα φόνο από τον μυστηριώδη Λάιονελ Τουέιν. Όταν καταφτάνουν ένας ένας στην έπαυλη του Τουέιν, γνωρίζουν τον τυφλό μπάτλερ και την κωφάλαλη μαγείρισσα. Όταν το δείπνο σερβιριστεί, ο Τουέιν θα τους ανακοινώσει ότι ο καλύτερος ντετέκτιβ είναι αυτός και για να το αποδείξει προκαλεί τους καλεσμένους του στην επίλυση ενός φόνου, που θα συμβεί μέσα στο σπίτι τα μεσάνυχτα. Η αμοιβή του νικητή θα είναι 1 εκατομμύριο δολάρια. Πριν το ρολόι χτυπήσει 12, ο μπάτλερ βρίσκεται νεκρός και στις 12 ακριβώς ο Τουέιν, βρίσκεται επίσης νεκρός.
Οι πόρτες είναι κλειδωμένες. Τα παράθυρα είναι σφραγισμένα. Κανένας δεν μπορεί να βγει από το σπίτι πριν από το ξημέρωμα της Κυριακής. Δωμάτια εμφανίζονται και εξαφανίζονται. Το ίδιο και ένα πτώμα! Οι ονομαστοί ντετέκτιβ επιστρατεύουν το μυαλό και τις δυνάμεις τους, τόσο ο ένας κατά του άλλου, όσο και όλοι μαζί απέναντι στον Τουέιν.
Μετά από μια θυελλώδη βραδιά, κατά τη διάρκεια της οποίας, κάποιοι παραλίγο να δηλητηριαστούν από ένα φίδι και άλλοι από σκορπιό, άλλος να πεθάνει από μία οροφή που πέφτει και ένας τέταρτος από βόμβα, μαζεύονται όλοι μαζί στο γραφείο και βρίσκουν τον υποτιθέμενα νεκρό μπάτλερ να κάθεται στην καρέκλα ολοζώντανο και καθόλου τυφλό. Όμως, κάθε ντετέκτιβ έχει τη δική του θεωρία για το ποιος πέθανε και ποιος τον σκότωσε. Η έκπληξη όμως έρχεται όταν ο μπάτλερ, αφού έχει ακούσει όλες τις θεωρίες, βγάζει τη μάσκα του και αποκαλύπτεται ότι είναι ο Λάιονελ Τουέιν. Κανένας ντετέκτιβ δεν κέρδισε. Στο τέλος, αφού όλοι έχουν αναχωρήσει, ο Τουέιν βγάζει πάλι τη μάσκα του, αποκαλύπτοντας ότι στην πραγματικότητα είναι η κωφάλαλη μαγείρισσα.
Κάστινγκ
Ο ρόλος της Ντόρα Τσάρλεστον προτάθηκε στη Μίρνα Λόι, η οποία ενσάρκωνε τη Νόρα Τσαρλς στη σειρά ταινιών Ο Άνθρωπος Σκιά (Τhe Thin Man, 1934) (όπου βασίστηκε ο ρόλος της Ντόρα Τσάρλεστον). Η Λόι αρνήθηκε. Ο ρόλος του Επιθεωρητή Γουάνγκ είχε αρχικά προταθεί στον Όρσον Γουέλς, αλλά δεν ήταν διαθέσιμος καθώς εμφανιζόταν σε θεατρικό έργο στην Ιταλία. Αρχικά η Κάθριν Χέπμπορν θα έπαιζε ένα ρόλο με το όνομα Αμπιγκέιλ Κρίστιαν. Η Χέπμπορν αποχώρησε μετά την άρνηση της Μίρνα Λόι να εμφανιστεί στην ταινία. Ο χαρακτήρας άλλαξε σε Αμπιγκέιλ Κρίστμας και δόθηκε στην Εστέλ Γουίνγουντ. Μετά από αλλαγές στο σενάριο ο ρόλος κατέληξε να ονομάζεται Νοσοκόμα Γουίδερς. Η ταινία αποτελεί την τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση της Νάνσι Γουόκερ και της Εστέλ Γουίνγουντ. Η Γουόκερ, στο ρόλο της μαγείρισας, δεν λέει ούτε μία λέξη σε ολόκληρο το φιλμ, καθώς ο ρόλος της είναι κωφάλαλος. Απεβίωσε 69 ετών, στις 25 Μαρτίου 1992 από καρκίνο στον πνεύμονα ενώ η Γουνίγουντ στο ρόλο της νοσοκόμας, πέθανε 101 ετών στις 20 Ιουνίου 1984 από φυσικά αίτια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Κωμικές ταινίες μυστηρίου
Κατάλογος αποδεκτών Βραβείου Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Παρατίθεται κατάλογος των βραβευθέντων με Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής από το 1901 έως σήμερα.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιατρικης Κατηγορία:Ιατρική
1669 Ντάγκμαρ
Ο Ντάγκμαρ (Dagmar) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,718. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από ένα γερμανικό βαφτιστικό όνομα, χωρίς να είναι γνωστό σε ποιο συγκεκριμένο πρόσωπο αυτό το όνομα αναφερόταν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ντάγκμαρ εκτιμάται σε 35,78 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι G, ενώ το άλβεδό του είναι 0,0565. Ο Ντάγκμαρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς με περίοδο πάνω από 12 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νταγκμαρ
Κατάλογος των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Κύπρο, 2014-2019
Η παρούσα λίστα περιλαμβάνει τα 6 μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Κύπρο''' για την περίοδο 2014-2019.
Λίστα
Η Ελένη Θεοχάρους αποχώρησε από τον Δημοκρατικό Συναγερμό τον Νοέμβριο του 2015. Ακολούθως ίδρυσε νέο κόμμα με την ονομασία Αλληλεγγύη. Επιπλέον, αποχώρησε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και εντάχθηκε στους Ευρωπαίους Συντηρητικούς και Μεταρρυθμιστές.
Παραπομπές
Κυπρος