cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Σταυροφορία της Νικόπολης
Το 1396 ο Σιγισμούνδος ηγήθηκε των ενωμένων στρατών του Χριστιανικού κόσμου εναντίον των Τούρκων, που είχαν εκμεταλλευτεί την προσωρινή αδυναμία της Ουγγαρίας για να επεκτείνουν την κυριαρχία τους στις όχθες του Δούναβη. Αυτή η σταυροφορία, που κήρυξε ο Πάπας Βονιφάτιος Θ΄, ήταν πολύ δημοφιλής στην Ουγγαρία. Οι ευγενείς συνέρρεαν κατά χιλιάδες υπό τη βασιλική σημαία και ενισχύθηκαν από εθελοντές από σχεδόν κάθε μέρος της Ευρώπης. Το πιο σημαντικό σήμα ήταν αυτό των Γάλλων με επικεφαλής τον Ιωάννη τον Ατρόμητο, γιο του Φίλιππου Β', Δούκα της Βουργουνδίας. Ο Σιγισμούνδος ξεκίνησε με 90.000 άνδρες και ένα στολίσκο 70 γαλέρων. Αφού κατέλαβε το Βιδίνιο στρατοπέδευσε με τον Ουγγρικό στρατό του μπροστά από το φρούριο της Νικόπολης. Ο Σουλτάνος Βαγιαζήτ Α΄ σταμάτησε την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης και, επικεφαλής 140.000 ανδρών, νίκησε κατά κράτος τις χριστιανικές δυνάμεις στη Μάχη της Νικόπολης, μεταξύ 25 και 28 Σεπτεμβρίου του 1396.[5] Ο Σιγισμούνδος επέστρεψε δια θαλάσσης και μέσω του Πριγκιπάτου της Ζέτας, όπου παραχώρησε στον τοπικό Μαυροβούνιο άρχοντα Τζούρατζ Β΄ τα νησιά Χβαρ και Κόρτσουλα για να αντισταθεί κατά των Τούρκων. Τα νησιά επιστράφηκαν στον Σιγισμούνδο μετά τον θάνατο του Τζούρατζ τον Απρίλιο του 1403.
Η καταστροφή στη Νικόπολη εξόργισε αρκετούς Ούγγρους άρχοντες, οδηγώντας σε αστάθεια το βασίλειο. Στερούμενος την εξουσία του στην Ουγγαρία ο Σιγισμούνδος έστρεψε στη συνέχεια την προσοχή του στην εξασφάλιση της διαδοχής στη Γερμανία και τη Βοημία και αναγνωρίστηκε από τον άτεκνο ετεροθαλή αδελφό του Βεντσεσλάβο Δ΄ ως Γενικός Αναπληρωτής του ολόκληρης της Αυτοκρατορίας. Ωστόσο δεν μπόρεσε να υποστηρίξει τον Βεντσεσλάβο όταν καθαιρέθηκε το 1400 και ο Ρούπερτ της Γερμανίας, Εκλέκτορας του Παλατινάτου, εξελέγη στη θέση του βασιλιάς της Γερμανίας.
Επιστροφή στην Ουγγαρία
Κατά την επιστροφή του στην Ουγγαρία το 1401 ο Σιγισμούνδος φυλακίστηκε μία φορά και καθαιρέθηκε δύο φορές. Το 1401 βοήθησε σε μια εξέγερση κατά του Βεντσεσλάβου Δ΄, κατά την οποία ο βασιλιάς της Βοημίας αιχμαλωτίστηκε και ο Σιγισμούνδος κυβέρνησε τη Βοημία για δεκαεννέα μήνες. Απελευθέρωσε τον Βεντσεσλάβο το 1403. Στο μεταξύ μια ομάδα Ούγγρων ευγενών ορκίστηκαν πίστη στον τελευταίο μονάρχη των Ανζού Λαδίσλαο της Νάπολης, παίρνοντας το λείψανο του Αγίου Λαδίσλαου της Ουγγαρίας στο Νάγκιβαραντ (σήμερα Οράντεα). Ο Λαδίσλαος ήταν γιος του δολοφονηθέντος Καρόλου Β' της Ουγγαρίας, και επομένως μακρινός συγγενής του από καιρό αποθανόντος βασιλιά Λουδοβίκου Α' της Ουγγαρίας. Ο Λαδίσλαος κατέλαβε τη Ζάρα (σήμερα Ζάνταρ) το 1403, αλλά σύντομα σταμάτησε κάθε στρατιωτική προέλαση. Αυτός ο αγώνας οδήγησε με τη σειρά του σε πόλεμο με τη Δημοκρατία της Βενετίας, καθώς ο Λαδίσλαος είχε πουλήσει τις πόλεις της Δαλματίας στους Βενετούς για 100.000 δουκάτα πριν φύγει για τη χώρα του. Τα επόμενα χρόνια ο Σιγισμούνδος ενήργησε έμμεσα για να ματαιώσει τις προσπάθειες του Λαδίσλαου να κατακτήσει την κεντρική Ιταλία, συμμαχώντας με τις ιταλικές πόλεις που του αντιστέκονταν και ασκώντας διπλωματική πίεση σε αυτόν.
Λόγω της συχνής απουσίας του για τις επιχειρήσεις στις άλλες χώρες που κυβερνούσε, ήταν υποχρεωμένος να συμβουλεύεται τις Δίαιτες στην Ουγγαρία με μεγαλύτερη συχνότητα από τους προκατόχους του και να καθιερώσει το αξίωμα του Παλατίνου ως επικεφαλής διαχειριστή όσο έλειπε. Το 1404 ο Σιγισμούνδος εξέδωσε το Placetum Regium. Σύμφωνα με αυτό το διάταγμα οι παπικές βούλες δεν μπορούσαν να ανακοινώνονται στην Ουγγαρία χωρίς τη συγκατάθεση του βασιλιά.
Κατά τη μακρόχρονη βασιλεία του το βασιλικό κάστρο της Βούδας έγινε πιθανότατα το μεγαλύτερο γοτθικό παλάτι του ύστερου Μεσαίωνα.
Βασιλιάς της Κροατίας
Περί το 1406 ο Σιγισμούνδος παντρεύτηκε την ξαδέρφη της Mαρίας Βαρβάρα του Τσέλιε, κόρη του Κόμη Χέρμαν Β΄ του Τσέλιε. Η μητέρα του Χέρμαν Αικατερίνη (του Οίκου των Κοτρομάνιτς) και η μητέρα της Μαρίας, η Βασίλισσα Ελισάβετ της Βοσνίας ήταν αδερφές, ή τουλάχιστον ξαδέρφες που έγιναν θετές αδερφές.
Ο Σιγισμούνδος κατάφερε να θέσει υπό τον έλεγχό του τη Σλαβονία. Δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει βίαιες μεθόδους, αλλά ο έλεγχος του νότια του ποταμού Σάβου ήταν αδύναμος. Ο Σιγισμούνδος ηγήθηκε προσωπικά ενός στρατού σχεδόν 50.000 «σταυροφόρων» εναντίον των Βόσνιων, με αποκορύφωμα τη Μάχη του Ντόμπορ το 1408, μια σφαγή περίπου 200 οικογενειών ευγενών.
Κτήσεις στη Σερβία
Απειλούμενος από την οθωμανική επέκταση ο βασιλιάς Σιγισμούνδος κατάφερε να ενισχύσει την ασφάλεια των νότιων ουγγρικών συνόρων συνάπτοντας αμυντική συμμαχία με τον δεσπότη Στέφανο Λαζάρεβιτς της Σερβίας. Το 1403 οι ουγγρικές κτήσεις στις βορειοδυτικές περιοχές της Σερβίας (η πόλη του Βελιγραδίου και το Βανάτο της Μάτσβα), δόθηκαν στον δεσπότη Στέφανο, που υποσχέθηκε πίστη στον βασιλιά Σιγισμούνδο, παραμένοντας πιστός υποτελής του μέχρι τον θάνατο το 1427. Ο διάδοχος του Στέφανου Γεώργιος Μπράνκοβιτς Η Σερβία υποσχέθηκε επίσης πίστη στον Σιγισμούνδο, επιστρέφοντάς του το Βελιγράδι. Διατηρώντας στενές σχέσεις με τους Σέρβους ηγεμόνες ο Σιγισμούνδος κατάφερε να εξασφαλίσει τα νότια σύνορα του βασιλείου του.
Βασιλιάς της Γερμανίας
Μετά τον θάνατο του Βασιλιά Ρούπερτ της Γερμανίας το 1410 ο Σιγισμούνδος –αγνοώντας τις αξιώσεις του ετεροθαλούς αδελφού του Βεντσεσλάβου– εξελέγη διάδοχός του από τρεις εκλέκτορες στις 20 Σεπτεμβρίου 1410, αλλά αντιμετώπισε τον ξάδερφό του Ιάκωβο της Μοραβίας, που είχε εκλεγεί από τέσσερις εκλέκτορες σε διαφορετικές εκλογές την 1η Οκτωβρίου. Ο θάνατος του Ιάκωβου, στις 18 Ιανουαρίου 1411, έλυσε αυτή τη σύγκρουση και ο Σιγισμούνδος εξελέγη ξανά βασιλιάς στις 21 Ιουλίου 1411. Η στέψη του αναβλήθηκε μέχρι τις 8 Νοεμβρίου 1414, όταν έλαβε χώρα στο Άαχεν.
Αντιπολωνικές συμμαχίες
Σε πολλές περιπτώσεις, και συγκεκριμένα το 1410, ο Σιγισμούνδος συμμάχησε με τους Τεύτονες Ιππότες εναντίον του Βλαδίσλαου Β΄ της Πολωνίας. Με αντάλλαγμα 300.000 δουκάτα θα επετίθετο στην Πολωνία από τον νότο μετά τη λήξη της εκεχειρίας την ημέρα του Αγίου Ιωάννη, 24 Ιουνίου. Ο Σιγισμούνδος διέταξε τον πιο πιστό του φίλο Στίμπορ του Στίμποριτς να οργανώσει την επίθεση στην Πολωνία. Ο Στίμπορ του Στίμποριτς ήταν πολωνικής καταγωγής και από την κύρια γραμμή της ισχυρής Ομάδας των Οστόγια που ήταν επίσης κατά της επιλογής του Γιαγκιέλο ως βασιλιά της Πολωνίας. Με την υποστήριξη του Σιγισμούνδου ο Στίμπορ έγινε ένας από τους ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ύστερη μεσαιωνική Ευρώπη, κατέχοντας τίτλους όπως του Δούκα της Τρανσυλβανίας και περίπου το 25% της σύγχρονης Σλοβακίας, συμπεριλαμβανομένων 31 κάστρων από τα οποία τα 15 βρίσκονταν γύρω από το μήκους 406 χιλιομέτρων ποταμό Βαχ με τη γύρω χώρα που του έδωσε ο Σιγισμούνδος. Στο διπλωματικό αγώνα για να αποτραπεί ο πόλεμος μεταξύ Πολωνίας-Λιθουανίας, που υποστηρίχθηκε από τους Μοσχοβίτες και τους Τεύτονες Ιππότες, ο Σιγισμούνδος χρησιμοποίησε την επιδέξια διπλωματία του Στίμπορ για να κερδίσει οικονομικά. Η πολωνική πλευρά διόρισε αρκετούς διαπραγματευτές και οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν επίσης από τους Οστόγια, μακρινούς συγγενείς των Στίμπορ. Ωστόσο αυτές οι «οικογενειακές συναντήσεις» δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν τον πόλεμο και μια συμμαχία είκοσι δύο δυτικών κρατών σχημάτισε στρατό εναντίον της Πολωνίας στη Μάχη του Γκρούνβαλντ τον Ιούλιο του 1410. Ο Στίμπορ επιτέθηκε τότε στο Νόβι Σαντς και το έκαψε ολοσχερώς, αλλά μετά από αυτό επέστρεψε με τον στρατό του πίσω στο Κάστρο Μπέτσκοφ. Μετά τη νίκη Πολωνίας-Λιθουανίας στη Μάχη του Γκρούνβαλντ οι Τεύτονες ιππότες υποχρεώθηκαν να πληρώσουν ένα τεράστιο ποσό αργύρου στην Πολωνία ως επανόρθωση και πάλι, μέσω της διπλωματίας του φίλου του Στίμπορ, ο Σιγισμούνδος μπόρεσε να δανειστεί όλο αυτό το ασήμι από τον Βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ της Πολωνίας με ικανοπιητικούς όρους. Υπό το πρίσμα των γεγονότων σχετικά με το διπλωματικό έργο του Στίμπορ και των Οστόγια που ακολουθούσαν την πολιτική του βασιλιά Σιγισμούνδου, μπορεί κανείς να αμφισβητήσει αν ο Σιγισμούνδος πράγματι προσχώρησε στην αντιπολωνική συμμαχία.
Σύνοδος της Κωνσταντίας
Από το 1412 έως το 1423 ο Σιγισμούνδος πολεμούσε κατά της Δημοκρατίας της Βενετίας στην Ιταλία. Ο βασιλιάς εκμεταλλεύτηκε τις δυσκολίες του Αντίπαπα Ιωάννης ΚΓ΄ για να του αποσπάσει μια υπόσχεση να συγκαλέσει μια σύνοδο στην Κωνσταντία το 1414 για να διευθετήσει το Δυτικό Σχίσμα. Είχε ηγετικό ρόλο στις συζητήσεις αυτής της συνόδου και κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεών της ταξίδεψε στη Γαλλία, την Αγγλία και τη Βουργουνδία σε μια μάταιη προσπάθεια να εξασφαλίσει την παραίτηση των τριών αντίπαλων παπών. Η σύνοδος τερματίστηκε το 1418, έχοντας επιλύσει το Σχίσμα και —με μεγάλη συνέπεια για τη μελλοντική σταδιοδρομία του Σιγισμούνδου— με την καύση στην πυρά ως αιρετικού του Τσέχου θρησκευτικού μεταρρυθμιστή Γιαν Χους τον Ιούλιο του 1415. Η συνενοχή του Σιγισμούνδου για τον θάνατο του Χους αποτελεί αντικείμενο διαμάχης. Είχε παραχωρήσει στον Χους άδεια ασφαλούς διέλευσης και διαμαρτυρήθηκε για τη φυλάκισή του, αλλά ο Χους κάηκε κατά την απουσία του Σιγισμούνδου.
Όταν κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της συνόδου ένας καρδινάλιος διόρθωσε τα λατινικά του Σιγισμούνδου εκείνος του απάντησε Ego sum rex Romanus et super grammaticam («Είμαι βασιλιάς των Ρωμαίων και πάνω από τη γραμματική»). Ο Τόμας Κάρλαϊλ ονόμασε τον Σιγισμούνδο "Super Grammaticam".
Οι κύριες ενέργειές του τα χρόνια αυτά ήταν μια συμμαχία με την Αγγλία εναντίον της Γαλλίας και μια αποτυχημένη προσπάθεια, λόγω της εχθρότητας των πριγκίπων, να εξασφαλίσει την ειρήνη στη Γερμανία μέσω μιας ένωση πόλεων. Επίσης ο Σιγισμούνδος παραχώρησε το Βρανδεμβούργο (που είχε ανακτήσει μετά τον θάνατο του Ιάκωβου) στον Φρειδερίκος Α΄ του Χοεντσόλερν, βουργράβο της Νυρεμβέργης το 1415. Αυτό το βήμα έκανε την οικογένεια Χοεντσόλερν μια από τις σημαντικότερες της Γερμανίας.
Ο Σιγισμούνδος άρχισε να μετατοπίζει τη συμμαχία του από τη Γαλλία προς την Αγγλία μετά την ήττα της πρώτης στη Μάχη του Αζενκούρ. Η υπογραφή της Συνθήκης του Κάντερμπερι στις 15 Αυγούστου 1416 οδήγησε στο αποκορύφωμα των διπλωματικών προσπαθειών μεταξύ του Ερρίκου Ε' της Αγγλίας και του Σιγισμούνδου και κατέληξε σε μια αμυντική και επιθετική συμμαχία κατά της Γαλλίας. Αυτό με τη σειρά του οδήγησε στην επίλυση του παπικού σχίσματος. Η στενή σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ του Ερρίκου Ε' και του Αυτοκράτορα είχε ως αποτέλεσμα ο Σιγισμούνδος να ενταχθεί στο Τάγμα της Περικνημίδας.
Πόλεμοι των Χουσιτών
Το 1419 ο θάνατος του Βεντσεσλάβου Δ΄ κατέστησε τον Σιγισμούνδο τιτουλάριο Βασιλιά της Βοημίας, αλλά έπρεπε να περιμένει δεκαεπτά χρόνια για να τον αναγνωρίσουν οι κτήσεις της Τσεχίας. Μολονότι οι δύο τίτλοι του Βασιλιά των Ρωμαίων (Γερμανίας) και του Βασιλιά της Βοημίας πρόσθεσαν αρκετά τη σημασία του και τον έκαναν τον επίσημο προσωρινό αρχηγό του Χριστιανικού κόσμου, δεν του πρόσφεραν καμία αύξηση εξουσίας και τον έφεραν σε οικονομική αμηχανία. Μόνο ως Βασιλιάς της Ουγγαρίας είχε καταφέρει να εδραιώσει την εξουσία του και να κάνει οτιδήποτε για την τάξη και την καλή διακυβέρνηση της χώρας. Αναθέτοντας τη διακυβέρνηση της Βοημίας στη Σόφια της Βαυαρίας, χήρα του Βεντεσλάβου, έσπευσε στην Ουγγαρία.
Οι Βοημοί που δεν τον εμπιστεύονταν, θεωρώντας τον προδότη του Χους, πήραν πάλι τα όπλα και η φλόγα άναψε όταν ο Σιγισμούνδος ανακοίνωσε την πρόθεσή του να συνεχίσει τον πόλεμο κατά των αιρετικών. Τρεις εκστρατείες κατά των Χουσιτών κατέληξαν σε πανωλεθρία, αν και ο στρατός του πιο πιστού συμμάχου του Στίμπορ του Στίμποριτς και αργότερα του γιου του Στίμπορ του Μπέτσκοβ μπόρεσενα κρατήσει την πλευρά των Χουσιτών μακριά από τα σύνορα του Βασιλείου. Οι Τούρκοι επιτέθηκαν ξανά στην Ουγγαρία. Ο βασιλιάς, μη μπορώντας να λάβει υποστήριξη από τους Γερμανούς πρίγκιπες, ήταν ανίσχυρος στη Βοημία. Οι προσπάθειές του στη Δίαιτα της Νυρεμβέργης το 1422 να συγκεντρώσει μισθοφορικό στρατό ματαιώθηκαν από την αντίσταση των πόλεων και το 1424 οι εκλέκτορες, μεταξύ των οποίων ήταν και ο πρώην σύμμαχός του Φρειδερίκος Α' του Χοεντσόλερν, προσπάθησαν να ενισχύσουν τη δική τους εξουσία σε βάρος του βασιλιά. Αν και το σχέδιο απέτυχε ο κίνδυνος για τη Γερμανία από τους Χουσίτες οδήγησε στην Ένωση του Μπίνγκεν, που ουσιαστικά αφαίρεσε από τον Σιγισμούνδο την ηγεσία του πολέμου και της Γερμανίας.
Τελευταία χρόνια
Το 1428 ο Σιγισμούνδος ηγήθηκε νέας εκστρατείας κατά των Τούρκων, αλλά και πάλι με πενιχρά αποτελέσματα. Το 1431 πήγε στο Μιλάνο, όπου στις 25 Νοεμβρίου έλαβε το Σιδερένιο Στέμμα ως Βασιλιάς της Ιταλίας, και στη συνέχεια παρέμεινε για κάποιο διάστημα στη Σιένα, διαπραγματευόμενος για τη στέψη του ως αυτοκράτορα και για την αναγνώριση της Συνλοδου της Βασιλείας από τον Πάπα Ευγένιο Δ'. Στέφθηκε αυτοκράτορας στη Ρώμη στις 31 Μαΐου 1433 και αφού πήρε ότι ζήτησε από τον Πάπα επέστρεψε στη Βοημία, όπου αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς το 1436, αν και η δύναμή του ήταν λίγο περισσότερο από ονομαστική. Λίγο μετά τη στέψη του ο Πάπας Ευγένιος άρχισε τις προσπάθειες δημιουργίας μιας νέας αντιοθωμανικής συμμαχίας. Αυτό πυροδοτήθηκε από μια Αλβανική εξέγερση κατά των Οθωμανών, που είχε ξεκινήσει το 1432. Το 1435 ο Σιγισμούνδος έστειλε τον Φρουζίν Βούλγαρο ευγενή, να διαπραγματευτεί μια συμμαχία με τους Αλβανούς. Έστειλε επίσης τον Νταούντ, διεκδικητή του οθωμανικού θρόνου, στις αρχές του 1436. Ωστόσο μετά την ήττα των επαναστατών το 1436 τα σχέδιά του για μια αντιοθωμανική συμμαχία έληξαν.
Πέθανε στις 9 Δεκεμβρίου 1437 στο Ζνόιμο της Μοραβίας (σήμερα στη Δημοκρατία της Τσεχίας) και όπως δήλωσε όσο ζούσε, τάφηκε στο Ναγκιβάραντ του βασιλείου της Ουγγαρίας, (σημερινό Οράντεα της Ρουμανίας) δίπλα στον τάφο του Αγίου βασιλιά Λαδισλάου Α΄ της Ουγγαρίας, ο οποίος είχε, για εκείνη την εποχή, τα ιδανικά χαρακτηριστικά ενός τέλειου μονάρχη, πολεμιστή και χριστιανού και κατά βάθος λατρευόταν από τον Σιγισμούνδο. Με τη δεύτερη σύζυγό του, Βαρβάρα του Τσέλιε, απέκτησε μία μοναχοκόρη, την Ελισάβετ του Λουξεμβούργου, η οποία παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Ε΄ δούκα της Αυστρίας (αργότερα βασιλιά Αλβέρτος Β΄ της Γερμανίας), με τον Σιγισμούνδο να χρίζει το ζεύγος διαδόχους του. Ο ίδιος δεν άφησε κανέναν γιο, οπότε η οικογένειά του στον Οίκο του Λουξεμβούργου εξέλιπε με το τέλος του.
Οικογένεια και απόγονοι
Ο Σιγισμούνδος παντρεύτηκε δύο φορές, αλλά ατύχησε στην εξασφάλιση της διαδοχής στα στέμματά του. Από κάθε γάμου του απέκτησε ένα παιδί. Το πρωτότοκο παιδί του, πιθανότατα γιος, γεννήθηκε πρόωρα ως αποτέλεσμα ενός ατυχήματος στην ιππασία που υπέστη η βασίλισσα Μαρία της Ουγγαρίας, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας, ενώ ήταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Μητέρα και παιδί πέθαναν και οι δύο λίγο μετά τη γέννηση στους λόφους της Βούδας στις 17 Μαΐου 1395. Αυτό προκάλεσε βαθιά κρίση διαδοχής επειδή ο Σιγισμούνδος κυβερνούσε την Ουγγαρία με βάση το δικαίωμα αυτό της συζύγου του και παρόλο που κατάφερε να διατηρήσει την εξουσία του, η κρίση κράτησε μέχρι τον δεύτερο γάμο του με τη Βαρβάρα του Τσέλιε, κόρη του Χέρμαν Β΄ κόμη του Τσέλιε. Το μοναχοπαίδι της Βαρβάρας, που γεννήθηκε πορφυρογέννητο στις 7 Οκτωβρίου 1409, πιθανότατα στο κάστρο του Βίσεγκραντ, ήταν η Ελισάβετ του Λουξεμβούργου, μελλοντική βασίλισσα της Ουγγαρίας, της Γερμανίας και της Βοημίας, όταν παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Ε΄ των Αψβούργων, δούκα της Αυστρίας και Β΄ ως βασιλιά της Γερμανίας, Ουγγαρίας & Βοημίας.
Η Βασίλισσα Βαρβάρα δεν μπόρεσε να γεννήσει κανένα άλλο παιδί και η Ελισάβετ της Βοημίας ήταν έτσι ο μόνος επιζών νόμιμος απόγονος του Σιγισμούνδου.
Η πρώτη σύζυγός του Μαρία ήταν εξαδέλφη τού Χέρμαν Β΄, πατέρα της δεύτερης συζύγου του Βαρβάρας.
Σχέσεις με την Ουγγαρία
Ο Σιγισμούνδος είναι γνωστό ότι μιλούσε άπταιστα ουγγρικά, φορούσε βασιλικά ρούχα ουγγρικού στιλ και ακόμη και άφηνε τα γένια του με τον ουγγρικό τρόπο. Ξόδεψε επίσης τεράστια χρηματικά ποσά επί της βασιλείας του για να ανοικοδομήσει τα γοτθικά κάστρα της Βούδας και του Βίσεγκραντ στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, παραγγέλνοντας τη μεταφορά υλικών από την Αυστρία και τη Βοημία.
Οι πολλές σχέσεις του με γυναίκες οδήγησαν στη γέννηση αρκετών θρύλων, όπως αυτός που υπήρχε δεκαετίες αργότερα επί της βασιλείας του Βασιλιά Ματθία Κορβίνου της Ουγγαρίας. Σύμφωνα με αυτόν ο Ιωάννης Ουνυάδης ήταν νόθος γιος του Σιγισμούνδου. Ο Σιγισμούνδος έδωσε ένα δαχτυλίδι στη μητέρα του αγοριού όταν γεννήθηκε, αλλά μια μέρα στο δάσος ένα κοράκι της το έκλεψε και το δαχτυλίδι ανακτήθηκε μόνο αφού το πουλί κυνηγήθηκε. Λέγεται ότι αυτό το περιστατικό ενέπνευσε το οικόσημο του Οίκου του Ουνυάδη και αργότερα εμφανίστηκε και στο οικόσημο του Ματθία «Κορβίνου».
Ο Σιγισμούνδος υιοθέτησε την ουγγρική ευλάβεια για τον Άγιο Λαδίσλαο Α' της Ουγγαρίας, που θεωρείτο ιδανικός χριστιανός ιππότης εκείνη την εποχή. Πήγε για προσκύνημα πολλές φορές στον τάφο του στο Νάγκιβαραντ. Πριν πεθάνει, στο Ζνόιμο της Μοραβίας, διέταξε να ταφεί δίπλα στον βασιλιά άγιο.
Η γραμμή αίματος του Σιγισμούνδου συνδέεται μέσω τριών πριγκιπισσών με τη βασιλική ουγγρική δυναστεία των Άρπαντ.
Reformatio Sigismundi
Το Reformatio Sigismundi εμφανίστηκε σε σχέση με τις προσπάθειες μεταρρύθμισης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επί της βασιλείας του Αυτοκράτορα Σιγισμούνδου (1410–1437). Παρουσιάστηκε το 1439 στη Σύνοδο της Βασιλείας, που εκδόθηκε από έναν ανώνυμο συγγραφέα, και αναφερόταν στην έλλειψη δικαιοσύνης των Γερμανών ηγεμόνων. Περιλάμβανε ένα όραμα του Σιγισμούνδου για την εμφάνιση ενός ιερέα-βασιλιά, του Φρειδερίκου, καθώς και σχέδια για μια ευρεία μεταρρύθμιση της μοναρχίας και της αυτοκρατορίας και της Γερμανικής αυτοκρατορίας.
Τίτλοι
Ο Σιγισμούνδος, εκλεγμένοςς ελέω Θεού Αγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας για πάντα Αύγουστος, Βασιλιάς της Γερμανίας, της Ουγγαρίας, της Βοημίας, της Ιταλίας, της Δαλματίας, της Κροατίας, της Ράμας, της Σερβίας, της Γαλικίας, της Λοδομερίας, της Κουμανίας και της Βουλγαρίας, Δούκας της Σιλεσίας και του Λουξεμβούργου, Μαργράβος της Μοραβίας, της Λουσατίας και του Βρανδεμβούργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βοημίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Κροατίας Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Λουκ Σκαϊγουώκερ
Ο Λουκ Σκαϊγουώκερ είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας και πρωταγωνιστής της σειράς ταινιών επιστημονικής φαντασίας του Τζορτζ Λούκας Ο Πόλεμος των Άστρων. Τον υποδύεται ο ηθοποιός Μαρκ Χάμιλ.
Παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Επεισόδιο IV - Μια Νέα Ελπίδα, στο οποίο αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι του και να γίνει μαθητής του δασκάλου Τζεντάι Όμπι-Ουάν Κενόμπι. Σύντομα γίνεται μια σημαντική μορφή της Επαναστατικής Συμμαχίας, στον αγώνα της εναντίον της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας. Είναι γιος του Τζεντάι Άνακιν Σκαϊγουώκερ, ο οποίος στην πορεία αποκαλύπτεται πως είναι το alter ego του Νταρθ Βέιντερ, Σκοτεινού Άρχοντα των Σιθ που στο παρελθόν στράφηκε στη σκοτεινή πλευρά της Δύναμης και πολεμάει τους Επαναστάτες. Είναι επίσης δίδυμος με την πριγκίπισσα Λέια Οργκάνα του πλανήτη Άλντερααν, θετή κόρη του Γερουσιαστή Μπέιλ Οργκάνα που είναι μία από τους ηγέτες της Επανάστασης.
Η Εκδίκηση των Σιθ
Στη χρονολογική σειρά των ταινιών, ο Λουκ Σκαϊγουώκερ εμφανίζεται για πρώτη φορά στο τέλος της ταινίας Επεισοδιο III: Η Εκδίκηση των Σιθ, όταν γεννιούνται με την αδελφή του από την Πάντμε Αμιντάλα στον αστεροειδή Πόλις Μάσσα. Όταν η Πάντμε πεθαίνει στη γέννα, οι δάσκαλοι Τζεντάι Γιόντα και Όμπι-Ουάν Κενόμπι κρύβουν τα παιδιά από τον πατέρα τους και τον Αυτοκράτορα Πάλπατιν, τους κυρίαρχους της νέας Αυτοκρατορίας. Η Λέια μεταφέρεται στον πλανήτη Άλντερααν για να μεγαλώσει σαν πριγκίπισσα, υιοθετημένη κόρη του Γερουσιαστή Μπέιλ Οργκάνα, και ο Λουκ μεταφέρθηκε στον έρημο πλανήτη του Τατουίν για να μεγαλώσει ως αγρότης με τον θείο του Όουεν και την θεία του Μπερού. Ο Όμπι-Ουάν θα έμενε στον Τατουίν για να προσέχει τον Λουκ μέχρι να μεγαλώσει.
Μια Νέα Ελπίδα
Η πρώτη πραγματική εμφάνιση του Λουκ γίνεται στο Επεισόδιο IV - Μια Νέα Ελπίδα. Ο ρόλος του συμβολίζει το αρχέτυπο του ήρωα που είναι "ο νεαρός που καλείται στην περιπέτεια, ο ήρωας που αντιμετωπίζει δοκιμασίες και άθλους, και έρχεται πίσω με την νίκη, βελτιώνοντας την ζωή της κοινότητας του".
Ο Λουκ ζει μονότονα και βαρετά στον πλανήτη Τατουίν με τον θείο και τη θεία του, που του κράτησαν μυστική την πραγματική του ιστορία. Αρχικά θέλει να πάει στην Αυτοκρατορική Ακαδημία για να γίνει πιλότος με τον παιδικό του φίλο Μπιγκς Ντάρκλαϊτερ, αλλά τον εμποδίζει ο θείος του, που λέει πως θέλει την βοήθεια του στη φάρμα (ενώ στην πραγματικότητα, θέλει ν' αποτρέψει τον Λουκ ν' ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του στην καταστροφή). Η ζωή του, όμως, αλλάζει, όταν αγοράζει δύο ρομπότ, τον C-3PO και τον R2-D2, που το τελευταίο έχει ένα μήνυμα για τον Όμπι-Ουάν Κενόμπι, τον οποίον ο Λουκ ξέρει σαν ένα ερημίτη με τ' όνομα Μπεν. Ο Όμπι-Ουάν λέει στον Λουκ πως ο πατέρας του ήταν Ιππότης Τζεντάι και του δίνει το πατρικό του φωτόσπαθο. Ακολούθως του λέει πως ο πατέρας του δολοφονήθηκε από έναν προδότη των Τζεντάι με τ' όνομα Νταρθ Βέιντερ. Ο Όμπι-Ουάν προσφέρεται να πάρει τον Λουκ στον Άλντερααν για να τον εκπαιδεύσει στους τρόπους της Δύναμης, αλλά ο Λουκ αρνείται.
Όμως, ο νεαρός Σκαϊγουώκερ αλλάζει άποψη όταν ανακαλύπτει πως στρατιώτες της Αυτοκρατορίας σκότωσαν τον θείο και την θεία του. Μαζί με τον Όμπι-Ουάν πληρώνουν τους λαθρέμπορους Χαν Σόλο και Τσουμπάκα για να τους πάρουν στον Άλντερααν με τον σκάφος τους, το Μιλένιουμ Φάλκον. Μόλις φτάνουν στον Άλντερααν διαπιστώνουν πως ο πλανήτης έχει καταστραφεί από το νέο υπερόπλο της Αυτοκρατορίας, το Άστρο του Θανάτου.
Η ομάδα μπαίνει λαθραία στο Άστρο του Θανάτου και σώζει την αιχμάλωτη Πριγκίπισσα Λέια, όμως κατά τη διαφυγή ο Όμπι-Ουάν θυσιάζεται μονομαχώντας με τον Βέιντερ. Ο Λουκ είναι πληγωμένος, αλλά βρίσκει το θάρρος (με την βοήθεια του φαντάσματος του Όμπι-Ουάν), να ενταχθεί στους Επαναστάτες και να καταστρέψει μόνος του το Άστρο του Θανάτου, στην μάχη πάνω από τη βάση των Επαναστατών.
Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται
Ο Λουκ Σκαϊγουώκερ μαζί με τον R2-D2.|μικρογραφία Στο Επεισόδιο V - Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται, τρία χρόνια αργότερα, ο Λουκ είναι πλωτάρχης της Επαναστατικής Συμμαχίας και διοικεί μία μοίρα μαχητικών. Σε μια αποστολή στον παγωμένο πλανήτη Χοθ, παραλίγο να σκοτωθεί από το τέρας Γουάμπα· ξεφεύγει με την βοήθεια της Δύναμης και του φωτόσπαθού του. Στην παγωμένη ερημιά, βλέπει το φάντασμα του Όμπι-Ουάν που του λέει να ταξιδέψει στον πλανήτη Ντάγκομπα για να ολοκληρώσει την εκπαίδευση του με τον δάσκαλο Τζεντάι Γιόντα.
Όταν η Αυτοκρατορία ανακαλύπτει την βάση των Επαναστατών στον Χοθ, ο Λουκ ηγείται με τα μαχητικά του την κάλυψη της εκκένωσης. Μετά την μάχη, με το μαχητικό του, ταξιδεύει στον Ντάγκομπα, αντί να βρεθεί με τους υπόλοιπους επαναστάτες. Εκεί βρίσκει τον Γιόντα και αρχίζει μια επίμονη εκπαίδευση, αυξάνοντας την ισχύ του μέσα στην Δύναμη. Όμως, ο Γιόντα τον προειδοποιεί πως η Δύναμη είναι δίκοπο μαχαίρι: η σκοτεινή της πλευρά είναι σαγηνευτική και μπορεί να τον διαφθείρει σε πράκτορα του κακού αν ενδώσει στην οργή και τους φόβους του.
Η εκπαίδευση του διακόπτεται από ένα όραμα που δείχνει τους φίλους του να υποφέρουν. Ενάντια στις συμβουλές του Γιόντα και του Όμπι-Ουάν, ταξιδεύει στην Πόλη των Σύννεφων για να τους σώσει. Εκεί ανακαλύπτει πως έπεσε στην παγίδα του Νταρθ Βέιντερ, με αποτέλεσμα να ξεκινήσουν να μονομαχούν με τα φωτόσπαθά τους. Όπως τον προειδοποίησαν οι μέντορες του, ο Λουκ είναι άπειρος και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει, με αποτέλεσμα ο αντίπαλος του να του κόψει το δεξί χέρι. Εκείνη τη στιγμή ο Σκοτεινός Άρχοντας των Σιθ του αποκαλύπτει πως ο Όμπι-Ουάν του είχε πει ψέματα: Ο Βέιντερ δεν είχε σκοτώσει τον πατέρα του Λουκ, ήταν ο πατέρας του Λουκ. Ο Βέιντερ του προτείνει να στραφεί στην σκοτεινή πλευρά, και σε αντάλλαγμα θα ρίξουν τον Αυτοκράτορα και θα εξουσιάσουν τον γαλαξία "σαν πατέρας και γιος". Τρομοκρατημένος από την απρόσμενη τροπή των γεγονότων, και τον μεγάλο πειρασμό, ο Λουκ διαλέγει να πεθάνει παρά να διαφθαρεί και ρίχνεται σε ένα βαθύ χάσμα. Όμως τον ρουφάει ένας σωλήνας και βρίσκεται να αιωρείται από μια κεραία στο κενό. Στην απελπισία του επικοινωνεί τηλεπαθητικά με την Λέια, που τον βρίσκει και γυρίζει με το Μιλένιουμ Φάλκον πίσω για να τον σώσουν. Πάνω σε ένα ιατρικό πλοίο των επαναστατών, ο Λουκ αντικαθιστά το κομμένο του χέρι με ένα μηχανικό.
Η Επιστροφή των Τζεντάι
Ένα χρόνο μετά τα γεγονότα στο Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται, ο Λουκ, επιστρέφοντας στον Ντάγκομπα μαθαίνει από τον ετοιμοθάνατο Γιόντα πως πραγματικά ο Βέιντερ είναι ο πατέρας του, και από το φάντασμα του Όμπι-Ουάν πως έχει μια δίδυμη αδελφή, που ο Λουκ καταλαβαίνει πως είναι η Λέια. Ο Όμπι-Ουάν τον προειδοποιεί πως το ένστικτο του τον "τιμά", αλλά το προειδοποιεί επίσης πως αυτό μπορεί να εξυπηρετήσει τον Αυτοκράτορα. Ο Γιόντα λέει στον Λουκ πως αν και δεν χρειάζεται άλλη εκπαίδευση, δεν θα γίνει πραγματικός Τζεντάι αν δεν αντιμετωπίσει ξανά τον πατέρα του. Ο Λουκ επιμένει πως υπάρχει ακόμα το καλό μέσα στον Βέιντερ, και ορκίζεται να τον γλυτώσει από την σκοτεινή πλευρά. Ο Όμπι-Ουάν, όμως, πιστεύει πως ο Βέιντερ έχει καταβροχθίσει ολοκληρωτικά τον Άνακιν Σκαϊγουώκερ, και για να νικηθεί η Αυτοκρατορία πρέπει να εξοντωθεί.
Φτάνοντας στον πλανήτη Έντορ, ως μέρος μιας ειδικής ομάδας κομάντο των Επαναστατών, ο Λουκ παραδίνεται στον Βέιντερ προσπαθώντας να τον φέρει πίσω από την Σκοτεινή Πλευρά της Δύναμης. Ο Βέιντερ αρνείται τις ικεσίες του και παίρνει τον Λουκ στον Αυτοκράτορα, πάνω στο Δεύτερο Άστρο του Θανάτου που βρίσκεται σε τροχιά από τον Έντορ.
Ο Αυτοκράτορας και ο Βέιντερ προσπαθούν να γυρίσουν τον Λουκ στη σκοτεινή πλευρά με υποσχέσεις να σώσουν τους φίλους του από το σίγουρο θάνατο που τους περιμένει. Όταν αποτυγχάνουν, ο Αυτοκράτορας παρακινεί τον Λουκ να τον σκοτώσει και να σώσει τους Επαναστάτες που χάνουν την μάχη με την Αυτοκρατορία γύρω και πάνω στον Έντορ. Στιγμιαία ο Λουκ ενδίδει, αλλά ο Βέιντερ μπλοκάρει το χτύπημα του, και αρχίζει ακόμα μια μονομαχία πατέρα και γιου. Ο Λουκ κρατά τα συναισθήματα του υπό έλεγχο ώσπου ο Βέιντερ διαβάζει το μυαλό του και ανακαλύπτει πως έχει ακόμα ένα παιδί. Όταν ο Βέιντερ απειλεί τον Λουκ πως αν δεν στραφεί προς την σκοτεινή πλευρά, θα στρέψει την Λέια. Ο Λουκ τυφλώνεται από οργή και επιτίθεται στον πατέρα του με όλες του τις δυνάμεις. Ο Βέιντερ χάνει έδαφος, μέχρι που ο Λουκ τον ρίχνει κάτω και του κόβει το δεξί χέρι. Όμως όταν ο Αυτοκράτορας προτρέπει τον Λουκ να σκοτώσει τον Βέιντερ και να πάρει την θέση του, ο Λουκ βλέπει πως το κομμένο χέρι του Βέιντερ ήταν μηχανικό, σαν το δικό του, και συνειδητοποιεί πως βρίσκεται στο χείλος να υποφέρει την ίδια μοίρα με τον πατέρα του. Έτσι επανακτά την αυτοκυριαρχία του, σβήνει το φωτόσπαθό του και το πετά μακριά, λέγοντας με περηφάνια πως είναι Τζεντάι, "όπως ο πατέρας του πριν από αυτόν".
Η Δύναμη Ξυπνάει
Στην πρώτη ταινία της sequel τριλογίας, Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει, αποκαλύπτεται στους τίτλους έναρξης πως ο Λουκ έχει εξαφανιστεί κάποια στιγμή στο χρονικό διάστημα των τριάντα ετών μετά τα γεγονότα της ταινίας Η Επιστροφή των Τζεντάι. Επίσης αποκαλύπτεται ότι εξαφανίστηκε αφότου ο ανιψιός και μαθητής του, ο Μπεν Σόλο, στράφηκε στην σκοτεινή πλευρά κατά την εκπαίδευση του και έγινε ο Κάιλο Ρεν. Ο Σκάιγουωκερ έφυγε για να βρει "τον πρώτο ναό των Τζεντάι", αφήνοντας πίσω του κομμάτια από τον χάρτη με τις συντεταγμένες του, σκορπισμένα σε διάφορα μέρη. Στο τέλος της ταινίας, η Αντίσταση κατορθώνει να ενώσει τα κομμάτια του χάρτη και να βρει που είναι. Στην τελευταία σκηνή η Ρέι βρίσκει τον Λουκ και του δίνει το φωτόσπαθο του πατέρα του, το οποίο είχε χάσει όταν ο τελευταίος του είχε κόψει το χέρι στην μονομαχία τους. Ο ένας κοιτάζει τον άλλο σιωπηλά πριν την προβολή των τίτλων τέλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Star Wars (χαρακτήρες)
Figuren aus Star Wars
Μνημείο του στρατιώτη (Ντύσσελντορφ)
Το μνημείο του στρατιώτη στο Ντύσσελντορφ βρίσκεται μεταξύ της οδού Ρόττερντναμερ Στράσε και πλατείας Ρέεσε Πλατς στην συνοικεία Γκόλτζχαϊμ.
Τεγουαρέκα Τεντόα
Ο Τεγουαρέκα Τεντόα (Tewareka Tentoa, πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 2000) ήταν πολιτικός από το Κιριμπάτι. Υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος για δύο θητείες από τις 12 Οκτωβρίου 1994 ως το 2000 επί προεδρίας του Τεμπουρόρο Τίτο. Η δεύτερη θητεία του Τεντόα διακόπηκε από τον αδόκητο θάνατό του.
Μνημείο του στρατιώτη (Ντύσσελντορφ)
Ιστορία
Αρχικά εδώ υπήρχε ένα άγαλμα που φιλοτέχνησε ο Γιούπ Ρίμπζαμ, το οποίο όμως δέχτηκε σφοδρή κριτική λόγω του εξπρεσιονιστικού του ρυθμού. Γιατυτό έγινε καινούργιος διαγωνισμός και το νέο μνημείο αποπερατώθηκε και εγκαινιάστηκε τον ιούλιο του 1939, λίγο πριν τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Τεγουαρέκα Τεντόα
Βιογραφία
Καταγόταν από την Ονοτόα των Νήσων Γκίλμπερτ και από το 1982 ως τον θάνατό του εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της γενέτειράς του. Ήταν παντρεμένος με την Μπέτα Τεντόα
Μνημείο του στρατιώτη (Ντύσσελντορφ)
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία στην Ευρώπη
Τεγουαρέκα Τεντόα
Βιογραφία
Το 1983 ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές αλλά ήρθε 4ος. Ήταν πρόεδρος του κόμματος Reitan Kiribati και διεκδίκησε ξανά το αξίωμα του Προέδρου στις εκλογές που έγιναν στις 30 Σεπτεμβρίου 1994. Στις εκλογές εκείνες ο Τεντόα ήρθε 2ος με 18,3% πίσω από τον Πρόεδρο Τεμπουρόρο Τίτο.
Θάνατος
Ο Τεντόα πέθανε εν ενεργεία στις 3 Νοεμβρίου 2000 κατά την δεύτερη θητεία του στο αξίωμα του Αντιπροέδρου. Ειδικότερα, ο θάνατός του επήλθε κατά τη διάρκεια ομιλίας του στη Βουλή. Τον διαδέχθηκε ο Μπενιάμινα Τίνγκα στις 17 Νοεμβρίου 2000.
Συγγραφικό έργο
Έγραψε το έργο "Αυτό Είναι το Κιριμπάτι" (This is Kiribati), που εκδόθηκε το 1982.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Κιριμπάτι
Λούκας Χόρενμπαουτ
Ο Λούκας Χόρενμπαουτ (φλαμανδικά: Lucas Horenbout, γνωστός και με τα ονόματα Lucas Harembourg, Lukas Harembourg, Lucas Horenbault, Lucas Hoorenbault, Lukas Hoorenbault, Lucas Horenbaut, Lukas Horenbout, Lucas Hornebolt, Lucas Horenbolt, Lucas Hornebolte (ειδικά στην Αγγλία), Lucas Hornebout, Lukas Hornebout, περ. 1490/95 - 1544) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1520 μετακόμισε στην Αγγλία και έγινε "ζωγράφος του Βασιλέα" και μικρογράφος της Αυλής του Ερρίκου Η΄ από το 1525 ως τον θάνατό του.
Εκπαιδεύτηκε κατά την τελευταία φάση της Ολλανδικής τέχνης της μικρογραφίας, στην οποία ο πατέρας του, Χέραρντ Χόρενμπαουτ ήταν εξέχουσα μορφή, ενώ υπήρξε ο ιδρυτής της μακράς αγγλικής παράδοσης των πορτρέτων - μικρογραφιών. Συχνά έχει προταθεί ότι ήταν ο "Δάσκαλος του εργαστηρίου της προσπίπτουσας σκιάς", που δημιουργούσε πορτρέτα των μελών της βασιλικής οικογένειας σε πάνελ κατά τις δεκαετίες 1520 και 1530.
Βίος και οικογένεια
Ο Χόρενμπαουτ γεννήθηκε στη Γάνδη, όπου και εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του Χέραρντ Χόρενμπαουτ και έγινε μέλος της τοπικής Συντεχνίας του Αγίου Λουκά (Συντεχνία καλλιτεχνών) το 1512. Ο Χέραρντ ήταν σημαντικός εικονογράφος χειρογράφων κατά την περίοδο που αυτή η τέχνη είχε αρχίσει να φθίνει. Διετέλεσε επίσης ζωγράφος της Αυλής της Μαργαρίτας των Αψβούργων (1480-1530), διαδόχου του Ολλανδικού θρόνου, από το 1515 ως το 1522. Η Μαργαρίτα ήταν γυναικαδέλφη της Αικατερίνης της Αραγονίας και ακόμη σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας όταν οι Χόρενμπαουτ έφθασαν στην Αγγλία. Ο Χέραρντ ορισμένες φορές ταυτίστηκε με τον "Δάσκαλο του Ιακώβου Δ΄ της Σκωτίας", μιας από τις πολλές σημαντικές καλλιτεχνικές προσωπικότητες της σχολής της Γάνδης - Μπρυζ εκείνης της χρονικής περιόδου, οι οποίες δεν είναι δυνατό να ταυτιστούν με κάποιο υπαρκτό πρόσωπο.
Ο Χόρενμπαουτ ήλθε στην Αγγλία σε άγνωστη ημερομηνία, ίσως και ενωρίτερα από την αδελφή του Σουζάννα Χόρνεμπολτ και τον πατέρα του Υπάρχει η υπόθεση ότι η μετακίνηση των Χόρενμπαουτ συνδεόταν με την προσπάθεια του βασιλέα ή του Καρδιναλίου Γούλσεϋ να αναβιώσει την εικονογράφηση χειρογράφων, εγκαθιδρύοντας ένα εργαστήριο στο Λονδίνο, αλλά αυτό είναι αμφισβητήσιμο. Ο Χέραρντ καταγράφεται για πρώτη φορά στην Αγγλία το 1528, ενώ αργότερα επέστρεψε στην Ευρώπη, πιθανόν μετά το 1531, και απεβίωσε στη Γάνδη το 1540. Η Σουζάννα, που ήταν ήδη εικονογράφος, καταγράφεται το 1529 ως παντρεμένη με κάποιον Τζων Πάλμερ στην Αγγλία.
Η παρουσία του Λούκας στην Αγγλία τεκμηριώνεται από τον Σεπτέμβριο του 1525, οπότε και πληρώθηκε για πρώτη φορά από τον βασιλιά ως "δημιουργός εικόνων" (pictor maker). Το 1531 εμφανίζεται ως ο "ζωγράφος του βασιλέα" και ο "διορισμός" αυτός επικυρώνεται ως ισόβιος τον Ιούνιο του 1534, όταν πολιτογραφήθηκε και επίσημα ως Άγγλος. Ο Χόρενμπαουτ ήταν πολύ καλοπληρωμένος, λαμβάνοντας εξήντα δύο λίρες και δέκα σελίνια (τριαντατρείς λίρες και έξι σελίνια σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Γκέι) ετησίως, "τεράστιο ποσόν" σύμφωνα με τον Στρονγκ και πολύ υψηλότερο σε σχέση με τον Χανς Χόλμπαϊν τον νεότερο, ο οποίος, όσο ήταν ζωγράφος του ίδιου βασιλιά ελάμβανε τριάντα λίρες ετησίως. Του παραχωρήθηκε ένα φθηνό οίκημα για τη διαμονή του στην περιοχή Τσάρινγκ Κρος (Charing Cross) του Λονδίνου και του επιτράπηκε να προσλάβει τέσσερις ξένους ειδικευμένους τεχνίτες.
Ο Λούκας απεβίωσε στο Λονδίνο και τάφηκε στον ναό του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών (Saint Martin in the Fields), καταλείποντας τη σύζυγό του Μάργκαρετ και την κόρη του Ζακεμίν (Jacquemine). Η Μάργκαρετ, τρία χρόνια αργότερα, έλαβε εξήντα σελίνια από την (τότε) βασίλισσα Κάθριν Παρρ για κάποιους πίνακες.
Έργο
Έχουν διασωθεί περίπου εικοσιτρία πορτρέτα-μικρογραφίες που αποδίδονται στον Χόρενμπαουτ. Όλα, εκτός από ένα, το πορτρέτο του Χόλμπαϊν, απεικονίζουν μέλη της αγγλικής ή άλλων βασιλικών οικογενειών. Πορτρέτα τουλάχιστον τεσσάρων βασιλικών συζύγων του Ερρίκου Η΄ αποδίδονται σε αυτόν. Η μεγάλη πλειονότητα όσων είναι δυνατό να χρονολογηθούν προέρχονται από τη δεκαετία του 1520.
Η μικρογραφία - πορτρέτο του Χόλμπαϊν είναι ανάμεσα στα πιο πλήρη του έργα, αν μη τι άλλο επειδή είναι αντιγραφή του προσώπου είναι αυτοπροσωπογραφία του Χόλμπαϊν και οι δικές του σχεδιαστικές ικανότητες δεν είναι από τα πιο δυνατά του σημεία.
Η μικρογραφία αυτή σχεδόν πάντα εθεωρείτο κατά το παρελθόν ως αυτοπροσωπογραφία, μέχρι που πρόσφατα διεξήχθη τεχνική εξέταση που έδειξε ότι το ύφος της εικόνας είναι στην πραγματικότητα πολύ διαφορετικό από αυτό των μικρογραφιών που χωρίς αμφιβολία αποδίδονται στον Χόλμπαϊν: Υφίσταται "απουσία των λεπτών αποχρώσεων στα χρώματα και τους τόνους της σάρκας" ενώ "δεν υφίστανται οι πολύ λεπτές, σαν χαραγμένες με πενάκι, γραμμές που αποτελούν ένα εμφανές χαρακτηριστικό του Χόλμπαϊν, στα κεντημένα άκρα του ενδύματος". Υπάρχουν δύο αντίτυπα που αποδίδονται στον Χόρενμπαουτ, καλύτερη είναι αυτή που βρίσκεται στη Συλλογή Ουάλλας. Πιθανόν να είναι αναμνηστικό πορτρέτο, που ζωγραφίστηκε στο εξάμηνο διάστημα μεταξύ του θανάτου του Χόλμπαϊν και του Χόρενμπαουτ.
Υπάρχει τεκμηρίωση ότι εργάστηκε και σε άλλες μορφές τέχνης, ίσως σε πορτρέτα σε πάνελ, ξυλογραφίες και διακοσμήσεις για εορτασμούς, αλλά δεν έχουν διασωθεί δείγματα από παρόμοιες δραστηριότητές του, εκτός από τις εικονογραφήσεις εγγράφων.
Έχει συχνά προταθεί ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον "Δάσκαλο του εργαστηρίου της προσπίπτουσας σκιάς", ο οποίος δημιούργησε μια σειρά μάλλον αδιευκρίνιστων πορτρέτων Άγγλων μοναρχών, της εποχής του και του παρελθόντος, πιθανόν εργαζόμενος για λογαριασμό του βασιλέα.
Εικονογραφημένες διακοσμήσεις σε μερικά καταστατικά, Διατάγματα και άλλα βασιλικά έγγραφα αποδίδονται επίσης σε αυτόν και ένα εικονογραφημένο χειρόγραφο με δύο περίτεχνες ολοσέλιδες μικρογραφίες στο Χάτφιλντ Χάουζ (Hatfield House) αποδίδονται σε αυτόν ή στην αδελφή του. Με περισσότερες επιφυλάξεις αποδίδονται στον Λούκας ή στην αδελφή του μερικές εικονογραφήσεις από το "Βιβλίο Ωρών των Σφόρτσα" (Sforza Hours), πλούσια εικονογραφημένο χειρόγραφο που σήμερα βρίσκεται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη.
Αντίθετα από της Λεβίνα Τέερλινκ (Levina Teerlinc), που έπεται κατά μία γενεά, οι εργασίες της Σουζάννας και αυτές ενός ακόμη αδελφού τους παραμένουν ασαφείς, αν και ο Άλμπρεχτ Ντύρερ καταγράφει ότι αγόρασε μια δική της μικρογραφία στην Αμβέρσα τον Μάιο του 1521. Λεπτές εικονογραφήσεις σε συλλογή έργων του Τζων Λύντγκεϊτ (John Lydgate), που βρίσκονται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη και στο "Letters Patent" (ανοικτό έγγραφο που εκδίδει μονάρχης ή κυβερνητικό στέλεχος με το οποίο εκχωρείται προνόμιο ευρεσιτεχνίας ή άλλου είδους προνόμιο) για λογαριασμό του Κολεγίου Κράιστ'ς Τσερτς της Οξφόρδης (σήμερα στα Δημόσια Αρχεία (Public Record Office) αποδίδονται είτε στον Χέραρντ είτε στον Λούκας είτε στη Σουζάννα, χωρίς όμως να προσδιορίζεται σε ποιον από τους τρεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Βισίμαρ
Ο Βισίμαρ, Wisimar ή Visimar, (απεβ. 335) ήταν Βάνδαλος ηγεμόνας της φυλής των Ασδίγων κατά τον 4ο αι. στην Ευρώπη.
Αν και αυτή η ιστορική μορφή επισκιάζεται σε μεγάλο βαθμό από την έλλειψη ιστορικών δεδομένων, σημειώνεται ως ένας από τους πρώτους μονάρχες των Βανδάλων. Η εδαφική του έκταση καταλάμβανε περιοχές της σημερινής Τρανσυλβανίας στη Ρουμανία, της Τίσας στην Ουκρανία και τμήμα τής τότε ρωμαϊκής επαρχίας της Δακίας. Το πιθανότερο είναι ότι απεβίωσε κατά τη διάρκεια της ρήξης με τους γειτονικούς Βησιγότθους του Γεβέρικ το 335.
Περιβολάκια Μεσσηνίας
Με την ονομασία Περιβολάκια Μεσσηνίας μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σόφι Οκονέντο
Η Σόφι Οκονέντο, CBE (αγγλικά: Sophie Okonedo, 11 Αυγούστου 1968) είναι Αγγλίδα ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης, τραγουδίστρια και αφηγήτρια. Ωστόσο, έχει συμμετάσχει και στον κινηματογράφος, αρχής γενομένης, το 1991, με την ταινία Young Soul Rebels, κατόπιν εμφανίστηκε και στις ταινίες Ace Ventura: When Nature Calls (1995) και Dirty Pretty Things (2002).
Η μεγάλη της επιτυχία, ωστόσο, έγινε το 2004, όταν συμμετείχε στην ταινία Hotel Rwanda. Ο ρόλος της της προσέφερε υποψηφιότητα για Όσκαρ Δεύτερου Γυναικείου Ρόλου κι έγινε η δεύτερη μαύρη Βρετανίδα, που τη λαμβάνει. Στην τηλεόραση, έχει σταθερότερη και σπουδαιότερη καριέρα, όπως για παράδειγμα, η συμμετοχή της στη σειρά Tsunami: The Aftermath (2006), της χάρισε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα, καθώς και υποψηφιότητες για BAFTA, από τις σειρές Criminal Justice (2009) και Mrs. Mandela (2010).
Σπουδαία καριέρα έχει και στο θέατρο, ξεκινώντας το 1999, στο Royal National Theatre, με την παράσταση Troilus and Cressida. Το 2014, έκανε το ντεμπούτο της και στο Broadway, με την παράσταση A Raisin in the Sun. Ο ρόλος της εκεί της έδωσε και μία υποψηφιότητα στα Drama Desk Award και μία νίκη στα βραβεία Tony.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Ασκεναζίτες Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony
SD
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων SD ή sd μπορεί να αναφέρεται:
Αμώς (προφήτης)
Ο Αμώς ( – ʿĀmōs) είναι πρόσωπο και ένας απο τους δώδεκα ονομαζόμενους μικρούς (ελάσσονες) προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου (Τανάκ) και της Χριστιανικής Παλαιάς Διαθήκης. Κατά τα λεγόμενα των γραφών έζησε και έδρασε κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Ιεροβοάμ Β' και Οζία (Αμ. 1,1-2) συνεπώς κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. Καταγόταν απο το νότιο Βασίλειο του Ιούδα και πιο συγκεκριμένα την πόλη Θεκουέ (σημερινή Tuquʿ - تقوع) αλλά κήρυξε κατά κόρον στο βόρειο βασίλειο του Ισραήλ. Δεν θα έπρεπε να συγχέεται με τον πατέρα του προφήτη Ησαΐα, Αμώς. Υπάρχει ομώνυμο βιβλίο στην Παλαιά Διαθήκη το οποίο διαιρείται σε εννιά κεφάλαια με βασικό στοιχείο της προφητείας την αυξημένη ανισότητα μεταξύ των πολύ πλούσιων και των πολύ φτωχών, την παντοδυναμία του Θεού (Γιαχβέ) και την θεϊκή κρίση.
Βίος
Κατά το ομώνυμο βιβλίο, ο Αμώς δεν ήταν εξαρχής προφήτης και ούτε γιος προφήτη. Ήταν βοσκός (Αμώς 7,14) και καλλιεργητής συκαμίνων (Ficus sycomorus ). Η Βίβλος μιλά για τη διακονία και τις προφητείες του που εξελίχθηκαν γύρω στο 762 π.Χ., δύο χρόνια πριν από το σεισμό που αναφέρεται στο 1,1 "ἐν ἡμέραις Ἱεροβοὰμ τοῦ Ἰωὰς βασιλέως Ἰσραήλ, πρὸ δύο ἐτῶν τοῦ σεισμοῦ". Ο προφήτης Ζαχαρίας είναι πιθανό να παραπέμπει σε αυτόν τον ίδιο σεισμό αρκετούς αιώνες αργότερα λέγοντας: "ἐμφραχθήσεται καθὼς ἐνεφράγη ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ συσσεισμοῦ, ἐν ἡμέραις Ὀζίου βασιλέως Ἰούδα" (Ζαχ. 14,5).
Παρόλο που καταγόταν απο το βασίλειο του Ιούδα, κήρυξε το προφητικό του μήνυμα στο βόρειο βασίλειο του Ισραήλ και συγκεκριμένα στις πόλεις Σαμάρεια και Βαιθήλ.
Κατά τις μέρες δράσης του προφήτη στην Βαιθήλ, ενοχλημένος από το έργο του Αμώς, ο ιερέας της Βαιθήλ Αμασίας, έστειλε ανθρώπους στον βασιλειά Ιεροβοάμ να τον ενημερώσουν ότι ο Αμώς ετοιμάζει συνωμοσία, στρέφοντας τον Ισραηλιτικό λαό εναντίων του χάρην των λόγων του: "ἐν ῥομφαίᾳ τελευτήσει Ἱεροβοάμ, ὁ δὲ Ἰσραὴλ αἰχμάλωτος ἀχθήσεται ἀπὸ τῆς γῆς αὐτοῦ." Ότι δηλαδή ο Ιεροβοάμ θα φονευθεί με εχθρική ρομφαία, και ο Ισραηλιτικός λαός θα οδηγηθεί αιχμάλωτος μακρυά από την πατρίδα του.(Αμ. 7,10-11) Ο Αμασίας αργότερα κάλεσε τον Αμώς και του ζήτησε να φύγει απο τη Βαιθήλ και να κηρύξει στο Βασίλειο του Ιούδα γιατί στη Βαιθήλ υπάρχει βασιλικός ναός και ανάκτορο βασιλέα. (Αμ. 7,12-13)
Ο Αμώς μίλησε επίσης για την καταστροφή του Ισραήλ αλλά και για την αποκατάστασή του λέγοντας τα λόγια του Γιαχβέ: "Θα επαναφέρω από την αιχμαλωσίαν τον λαόν μου τον ισραηλιτικόν και θα ανοικοδομήσουν αυτοί τας κατεστραμμένας πόλεις των, θα κατοικήσουν, θα φυτεύσουν αμπελώνας, θα πίουν εν ειρήνη τον οίνον των, θα καλλιεργήσουν τους κήπους και θα φάγουν ήσυχοι τους καρπούς των. Θα τους καταφυτεύσω μονίμως εις την χώραν των και δεν θα αποσπασθούν βιαίως από την γην, την οποίαν έδωκα εις αυτούς". (Αμ. 9,14-15)
Θάνατος
Κατά τα λεγόμενα ενός απόκρυφου (ψευδεπίγραφου) βιβλίου, ονόματι Οι ζωές των Προφητών (Lives of the Prophets), ο Αμώς φονεύθηκε από τον γιο του ιερέα Αμασία, Οζία. Όπως αναγράφεται και στον βίο του, ο Οζίας τον χτύπησε με ρόπαλο αφήνοντάς τον αιμόφυρτο. Όταν μεταφέρθηκε στην πατρίδα του Θεκουέ μετά απο δύο ημέρες πέθανε.
Εορτασμός
Απο την Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζεται η μνήμη του 15 Ιουνίου εκάστου έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και 28 Ιουνίου κατά το Ιουλιανό (παλαιό) ημερολόγιο.
Απο την Αρμενική Αποστολική Εκκλησία εορτάζεται ως κινητή εορτή μαζί με τους άλλους ελάσσονες προφήτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου Κατηγορία:Προφήτες του Χριστιανισμού Κατηγορία:Προφήτες της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Εξέγερση Κερένσκι-Κρασνόφ
Η εξέγερση Κερένσκι-Κρασνόφ ήταν μια προσπάθεια από τον Αλέξανδρο Κερένσκι να ανακτήσει την εξουσία, αφού οι Μπολσεβίκοι ανέτρεψαν την Προσωρινή Κυβέρνησή του στην Πετρούπολη.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Κερένσκι εγκατέλειψε την Πετρούπολη και πήγε στο Πσκοφ, όπου συγκέντρωσε στρατεύματα πιστά στον σκοπό του σε μια προσπάθεια να ανακαταλάβει την πρωτεύουσα. Διόρισε τον Πιότρ Κρασνόφ να ηγηθεί αυτού του στρατού. Επίσης μαθητές από τις στρατιωτικές σχολές, η λεγόμενη ανταρσία των Γιούνκερ, υποστήριξαν τον Κερένσκι στην προσπάθειά του να ανακτήσει τον έλεγχο της κυβέρνησης. Τα στρατεύματά του κατέλαβαν με επιτυχία το Τσάρσκοε Σελό, αλλά την επόμενη ημέρα ηττήθηκαν στο Πούλκοβο. Η αποτυχία της εξέγερσης ανάγκασε τον Κερένσκι να πάει στην εξορία, και να βρει τελικά καταφύγιο στη Γαλλία και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρωσική Επανάσταση
Χεμπενού
Η Χεμπενού ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου που βρίσκεται περίπου 10 χλμ νότια της σύγχρονης Μίνια. Στη θέση της βρίσκεται σήμερα το χωριό Κομ ελ Αχμάρ. Στην αρχαία Αίγυπτο ανήκε στην 16η νομή όπου αναφέρεται πολλές φορές σαν πόλη του μέσου βασιλείου. Στην πόλη λατρευόταν ο Ώρος.
Επί Βυζαντινής αυτοκρατορίας ήταν γνωστή σαν Θεοδοσιούπολις και ανήκε στη επαρχία Θηβαΐδος. Την ίδια περίοδο ήταν κι επισκοπή, βοηθός επίσκοπος του μητροπολίτη Αντινόης.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Μπενιάμινα Τίνγκα
Ο Μπενιάμινα Τίνγκα (Beniamina Tinga) είναι πολιτικός του Κιριμπάτι. Υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος από το 2000 ως το 2003. Χρημάτισε επίσης Υπουργός Οικονομίας και Σχεδιασμού.
Καριέρα
Κατάγεται από το Νικινάου (Nikunau). Είναι γιος του υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές του 2012, Ριμέτα Μπενιάμινα. Ο Tίνγκα ήταν επίσης εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για το Κιριμπάτι. Ο Τίνγκα ανέλαβε Αντιπρόεδρος στις 17 Νοεμβρίου του 2000, έπειτα από τον αδόκητο θάνατο του προκατόχου του, Τεγουαρέκα Τεντόα, στις αρχές εκείνου του μήνα. Υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος επί προεδρίας του Τεμπουρόρο Τίτο μέχρι το 2003.
Περιβολάκια
Με την ονομασία Περιβολάκια μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κλουασονισμός
Ο όρος κλουασονισμός (γαλλ. cloisonnisme) αναφέρεται σε καλλιτεχνικό ρεύμα της δυτικοευρωπαϊκής ζωγραφικής, το οποίο άνθισε περί τα τέλη του 19ου αιώνα στη Γαλλία. Ως είδος συγγενεύει με τον μεταϊμπρεσιονισμό, με κύριο χαρακτηριστικό τη χρήση έντονων χρωμάτων και μορφών, οι οποίες διαχωρίζονται από αδρά, σκουρόχρωμα περιγράμματα. Η χρήση του νεολογισμού πιστώνεται στο Γάλλο κριτικό τέχνης και συγγραφέα Εντουάρ Ντυζαντέν, επί τη ευκαιρία των εγκαινίων της Λέσχης Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών (Salon des Indépendants), τον Μάρτιο του 1888. Ως τεχνοτροπία ανευρίσκεται σε πολλά έργα των Εμίλ Μπερνάρ, Λουί Ανκετέν, Πωλ Γκωγκέν, Πωλ Σερυζιέ και άλλων Γάλλων καλλιτεχνών των τελών του 19ου αιώνα. Η δε ετυμολογία του όρου ανάγεται στην τεχνοτροπία κλουαζονέ (cloisonné), κατά την οποία τα επιμέρους στοιχεία (φιγούρες, αντικείμενα) ενός έργου αποτελούν αυτόνομα τμήματα (cloisons), τα οποία διαχωρίζονται μεταξύ τους με σύρμα· τα κενά που δημιουργούνται επισμαλτώνονται, με το τελικό αποτέλεσμα να θυμίζει την τεχνοτροπία του βιτρώ. Πολλοί καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν τον όρο συνθετισμός, ο οποίος πλέον θεωρείται εφάμιλλο (αλλά ξεχωριστό) καλλιτεχνικό ρεύμα.
Ο κίτρινος Χριστός του Γκωγκέν (1889) θεωρείται χαρακτηριστικό δείγμα κλουασονισμού, μια αφαιρετική κατά βάση τεχνοτροπία: οι λεπτομέρειες εξαφανίζονται κάτω από το «βάρος» μονόχρωμων περιοχών, οι οποίες οριοθετούνται με αδρά περιγράμματα. Η έννοια της προοπτικής και της φωτοσκίασης χάνονται, ενώ η ιδέα της χρωματικής ασυνέχειας αποτελεί τον συνδετικό κρίκο της εν λόγω τεχνοτροπίας με το ευρύτερο ρεύμα του μοντερνισμού.
Παραπομπές
Κλουασονισμος Κατηγορία:Μετα-ιμπρεσιονισμός Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές
Γεβέρικ
Ο Γεβέρικ, Geberic, (α΄ ήμισυ 4ου αι., απεβ. π. 350) ήταν βασιλιάς των Γότθων τού 4ου αι. όπως αναφέρεται τον 6ο αι. από τον Ιορδάνη τον Αλανό στην ιστορία του για τους Γότθους υπό την ηγεσία της δυναστείας των Αμάλ, στο έργο Getica.
Σύμφωνα με τον Ιορδάνη, διαδέχθηκε τον Αριάρικ και κατέκτησε τη Δακία, η οποία είχε γίνει το έδαφος των Βανδάλων, γύρω στο 340. Οι Βάνδαλοι είχαν επικεφαλής τον βασιλιά τους, Βισίμαρ. Η ήττα τους οδήγησε τούς Βάνδαλους να αναζητήσουν και να λάβουν άδεια να εγκατασταθούν στην Παννονία.