cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλαιός Κόσμος
Ιστορικό
Κατά την αρχαιότητα, το μεγαλύτερο μέρος των περιοχών αυτών συνδέθηκε κυρίως κατά την διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου, και κατόπιν σε ένα πιο περιορισμένο βαθμό από τη Ρωμαϊκή αντίστοιχη. Η εδραίωση του Δρόμου του Μεταξιού κατά τον Μεσαίωνα, έφερε την πρώτη ευρεία και συστηματική ανταλλαγή αγαθών και πολιτιστικών στοιχείων μεταξύ Ανατολικής Ασίας, Μέσης Ανατολής, Ευρώπης και Βόρειας Αφρικής.
Χρήση
Η αποτύπωση των τριών ηπείρων της Ευρώπης, Ασίας, και Αφρικής ως ένα ενιαίο κόσμο, συναντάται από την αρχαιότητα, με τα όρια του να αποτυπώνονται στο έργο του Κλαύδιου Πτολεμαίου και στις απεικονίσεις του παγκόσμιου χάρτη του, καθώς και από άλλους γεωγράφους της αρχαιότητας οι οποίοι είχαν ταξιδέψει κατά μήκος των ποταμών του Νείλου στην Αφρική, και του Ντον στα όρια του Καυκάσου. Μερικές δεκαετίες μετά την ανακάλυψη της Αμερικής το 1492, εμφανίστηκε και η πρώτη χρήση του όρου "Παλαιός Κόσμος" στα τέλη του 16ου αιώνα.
Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης και στη Βιολογία, κυρίως για να περιγράψει τα είδη που ζούν στις αντίστοιχες περιοχές του πλανήτη.
Στην σύγχρονη Γεωγραφία, η περιοχή αυτή περιγράφεται ως Ευρασία ή και Ευρασία-Αφρική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρωπογεωγραφία Κατηγορία:Πολιτιστική ιστορία Κατηγορία:Ευρωπαϊκός πολιτισμός Κατηγορία:Πολιτισμός της Αφρικής Κατηγορία:Πολιτισμός της Ασίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία στην Ασία
Καλλιπάτειρα
Η Καλλιπάτειρα, κόρη του Ολυμπιονίκη Διαγόρα του Ρόδιου, ήταν η πρώτη γυναίκα της αρχαιότητας που μπήκε μέσα σε αθλητικό χώρο και παρακολούθησε τους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Οι κανονισμοί των αγώνων
Οι κανονισμοί απαγόρευαν την είσοδο και την παρακολούθηση των γυμνικών αγώνων για τις γυναίκες, αλλιώς τιμωρούνταν σε θάνατο με κατακρήμνιση από το βραχώδες Τυπαίο όρος. Η Καλλιπάτειρα, θέλοντας να θαυμάσει το γιο της Πεισίρροδο που αγωνιζόταν στην πάλη, πήρε την τόλμη και περιφρονώντας τη σχετική απαγόρευση και την επαπειλούμενη ποινή, μεταμφιέστηκε σε γυμναστή, εισήλθε και παρακολούθησε τον αγώνα. Προδόθηκε όμως από τον υπέρμετρο και δικαιολογημένο ενθουσιασμό της για τη νίκη του γιου της. Ωστόσο, δεν της επιβλήθηκε η θανατική ποινή, καθώς η οικογένειά της είχε βγάλει σειρά Ολυμπιονικών (πατέρα, σύζυγο, 3 αδέλφια, γιο και ανιψιό).
Η ιστορία της Καλλιπάτειρας έκανε εντύπωση τόσο στους συγχρόνους της, όσο και στις μετέπειτα γενεές μέχρι που ενέπνευσε και τον Λορέντζο Μαβίλη, ο οποίος της αφιέρωσε ένα σονέτο του που θεωρείται ένα από τα ωραιότερα δεκατετράστιχα ποιήματά του.
Το ποίημα του Λορέντζου Μαβίλη
Πηγή: από Βικιθήκη
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες Κατηγορία:Αρχαίοι Ρόδιοι
Κόμμα Μπάαθ (Ιρακινή κυρίαρχη παράταξη)
Το Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μπάαθ (αραβικά: حزب البعث العربي الاشتراكي), που αναφέρεται επίσης ως ιρακινό κίνημα Μπάαθ, ήταν ένα Μπααθιστικό πολιτικό κόμμα με έδρα τη Βαγδάτη του Ιράκ. Είναι ένα από τα δύο κόμματα (με ίδιο όνομα), που προέκυψε από τη διάσπαση του 1966 από το αρχικό κόμμα Μπάαθ.
Το 1966, το αρχικό κόμμα Μπάαθ χωρίστηκε στη μέση, η μία παράταξη υπό την ηγεσία του κόμματος Μπάαθ της Δαμασκού που καθιέρωσε το κόμμα στη Συρία, και η άλλη παράταξη υπό την ηγεσία του κόμματος Μπάαθ της Βαγδάτης. Οι δύο παρατάξεις, πρώην μέρη του Μπάαθ, διατήρησαν το ίδιο όνομα και παράλληλες δομές στον αραβικό κόσμο, αλλά έγιναν τόσο ανταγωνιστικές που η Συρία - υπό την ηγεσία του συριακού μέρους του κόμματος Μπάαθ - έγινε το μοναδικό αραβικό κράτος που στήριξε το Ιράν κατά του Ιράκ, κατά τη διάρκεια του αιματηρού πολέμου Ιράν-Ιράκ. Οι Μπααθιστές κατέλαβαν την εξουσία στο Ιράκ για πρώτη φορά το 1963, αλλά καθαιρέθηκαν αρκετούς μήνες αργότερα. Η περιφερειακή οργάνωση του κόμματος στο Ιράκ μεταξύ 1968 και 2003, ήταν για πολλά χρόνια υπό την ηγεσία του Σαντάμ Χουσεΐν. Το ιρακινό κόμμα Μπάαθ απαγορεύτηκε το 2003 από την Προσωρινή Αρχή Συνασπισμού μετά την εισβολή στο Ιράκ.
Άνοιξε ξανά με την επιστροφή του υπαγόμενου στον Σαντάμ στρατηγού Ιζζάτ Ιμπραήμ αλ-Ντούρι στο Ιράκ το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Απαγορευμένα πολιτικά κόμματα
Λαίδη Νταϊάνα Μπιούκλερκ
Η Λαίδη Νταϊάνα Μπιούκλερκ (το γένος Σπένσερ, 24 Μαρτίου 1734 - 1 Αυγούστου 1808) ήταν Αγγλίδα  ευγενής και καλλιτέχνιδα.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στην οικογένεια Σπένσερ ως κόρη του Τσάρλς Σπένσερ, του 3ου δούκα του Μάρλμπορο (1706–1758) και της αξιότιμης Ελίζαμπεθ Τρέβορ (γ. 1761). Τα αδέλφια της ήταν ο Τζώρτζ, ο Τσάρλς και η Ελίζαμπεθ. Η γιαγιά της ήταν η Σάρα Τσώρτσιλ, η Δούκισσα του Μάρλμπορο. Μεγάλωσε στο Λάνγκλεϊ Πάρκ,στο Μπάκιγχαμσιρ, όπου ήρθε σε επαφή με την τέχνη σε νεαρή ηλικία. Ο Τζόσουα Ρέινολντς ήταν οικογενειακός φίλος.
Γάμοι και παιδιά
αριστερά|μικρογραφία|232x232εσ| Ο Τοφοαμ Μπιούκλερκ, ο δεύτερος σύζυγός της. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1757, παντρεύτηκε τον Φρέντερικ St John, 2ο Υποκόμη του Μπόλινμπροκ (1734 – 1787). Έγινε ευρέως γνωστή ως «Λαίδη Ντι» (όπως και η συνονόματη της, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, πριν γίνει Πριγκίπισσα της Ουαλίας ).
Κατά τη διάρκεια του πρώτου γάμου απέκτησε τέσσερα παιδιά :
Ζώντας έναν απόλυτα αποτυχημένο γάμο με τον διαβόητο για τις απιστίες του Υποκόμη Μπόλινμπροκ, η Λαίδη Νταϊάνα ανέτρεψε τη σύμβαση. Άφησε τον σύζυγό της και διατήρησε μια μυστική σχέση με τον εραστή της, τον Τοφοαμ Μπιούκλερκ. Τον Φεβρουάριο του 1768 ο Μπόλινμπροκ υπέβαλε αίτηση διαζυγίου λόγω μοιχείας. Η αναφορά απαιτούσε πράξη του κοινοβουλίου, η οποία ψηφίστηκε τον επόμενο μήνα.
Μέσα σε δύο ημέρες παντρεύτηκε τον Τοφοαμ Μπιούκλερκ. Μαζί είχαν τρία παιδιά :
Καλλιτεχνικό έργο
μικρογραφία| «Ο χορός της κυρίας και του παιδιού», της Λαίδης Νταϊάνα Μπιούκλερκ. Η Νταϊάνα ήταν μια πολύ προικισμένη καλλιτέχνης που κατάφερε να χρησιμοποιήσει τη σκανδαλώδη φήμη της ως μοιχαλίδα και ως αριστοκράτισσα για να προωθήσει την καριέρα της ως ζωγράφος και σχεδιάστρια. Ζωγράφισε πορτρέτα, εικονογράφησε έργα και βιβλία και διακόσμησε δωμάτια με τοιχογραφίες.
Μετέπειτα ζωή, θάνατος και κληρονομιά.
Ο δεύτερος σύζυγός της πέθανε το 1780 και, λόγω περιορισμένων οικονομικών, άρχισε να ζει μια πιο αποτραβηγμένη από τα κοινά, ζωή. Πέθανε το 1808 και θάφτηκε στο Ρίτσμοντ.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ένα πορτρέτο της τοποθετήθηκε στο Κένγουντ Χάουζ, στο Χάμστεντ Χιθ στο Λονδίνο, με τη λεζάντα: "Η Λαίδη Νταϊάνα Σπένσερ, γνωστή κυρίως για τη δυστυχία του πρώτου γάμου της." Μια τέτοια λεζάντα είναι άδικη για μια τόσο αξιοθαύμαστη και δυναμική γυναίκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι εικονογράφοι Κατηγορία:Οικογένεια Σπένσερ Κατηγορία:Κυρίες της Κρεβατοκάμαρας Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών
Παντελής Καψής
Ο Παντελής Καψής (3 Φεβρουαρίου 1955) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός.
Σπουδές
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 3 Φεβρουαρίου του 1955. Ο πατέρας του ήταν ο πολιτικός Γιάννης Καψής, ενώ αδερφός του είναι ο δημοσιογράφος Μανώλης Καψής. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (UCL) και συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο Μπρουνέλ.
Επαγγελματική καριέρα
Έκανε τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία στα φοιτητικά του χρόνια, στην εφημερίδα Θούριος της οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος». Στη συνέχεια εργάστηκε στην εφημερίδα Τα Νέα ως οικονομικός και πολιτικός συντάκτης, αρχισυντάκτης του πολιτικού ρεπορτάζ και υπεύθυνος του ένθετου περιοδικού «Πρόσωπα» (1999-2001). Διετέλεσε διευθυντής στα ΝΕΑ (2001-2009) και στις εφημερίδες Το Βήμα και Το Βήμα της Κυριακής (2009-2011), ενώ την περίοδο 2012-2013 αρθρογραφούσε στο Έθνος.
Στην τηλεόραση εργάστηκε στο MEGA ως παρουσιαστής της πολιτικής εκπομπής «ΔΙΑΞΙΦΙΣΜΟΙ». Έχει επίσης εργαστεί στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Top fm και Flash.
Πολιτική
Τον Δεκέμβριο του 2011 ανέλαβε για πρώτη φορά υπουργικά καθήκοντα ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και Υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον Λουκά Παπαδήμο.
Τον Ιούνιο του 2013 ορίστηκε Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ αρμόδιος για τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση. Το 2013 πήρε μέρος στην Πρωτοβουλία των 58. Μετείχε στην ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΕΛΙΑΣ. Αποδεχόμενος την πρόταση να είναι υποψήφιος Ευρωβουλευτής στο ψηφοδέλτιο της Ελιάς στις Ευρωεκλογές του 2014, ο Καψής υπέβαλε στις 14 Απριλίου 2014 την παραίτησή του από τη θέση του Υφυπουργού.
Είναι επίσης ερασιτέχνης μαραθωνοδρόμος. Έχει συμμετάσχει και τερματίσει ως τώρα σε πέντε μαραθώνιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι (Ελλάδα) Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου
Δουκάτο της Σιλεσίας
Το Δουκάτο της Σιλεσίας (πολωνικά: Księstwo śląskie, γερμανικά: Herzogtum Schlesien) ήταν μεσαιωνικό δουκάτο που βρισκόταν στην ιστορική περιοχή της Σιλεσίας της Πολωνίας.
Λίγο μετά την ίδρυση της Δυναστείας των Πιαστ το 1138, κατακερματίστηκε σε διάφορα Δουκάτα της Σιλεσίας. Το 1327 το εναπομένον Δουκάτο του Βρότσουαφ, καθώς και τα περισσότερα άλλα δουκάτα που κυβερνούσαν οι Σιλεσιακοί Πιαστες πέρασαν στο Βασίλειο της Βοημίας ως Δουκάτα της Σιλεσίας. Η απόκτηση ολοκληρώθηκε, όταν ο Βασιλιάς Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας της Πολωνίας παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του στη Σιλεσία με τη Συνθήκη του Τρέντσιν του 1335.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας
Βασιλική Βιβλιοθήκη της Δανίας
Η Βασιλική Βιβλιοθήκη (Δανικά: Det Kongelige Bibliotek) στην Κοπεγχάγη είναι ταυτόχρονα εθνική βιβλιοθήκη της Δανίας και πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης. Είναι από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες στον κόσμο και η μεγαλύτερη στις σκανδιναβικές χώρες. Το 2017 συγχωνεύτηκε με την κρατική και πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη στο Aarhus για να σχηματίσει μια ενωμένη εθνική βιβλιοθήκη. Η συνδυασμένη οργάνωση βιβλιοθηκών (διατηρούνται οι ξεχωριστές τοποθεσίες βιβλιοθηκών στην Κοπεγχάγη και το arρχους) είναι γνωστή ως Βασιλική Βιβλιοθήκη της Δανίας (Δανικά: Det Kgl. Bibliotek).
Κατέχει πολυάριθμους ιστορικούς θησαυρούς και ένα αντίγραφο όλων των έργων που τυπώθηκαν στη Δανία από τον 17ο αιώνα. Χάρη στις μεγάλες δωρεές στο παρελθόν, η βιβλιοθήκη κρατά σχεδόν όλα τα γνωστά Δανικά έντυπα έργα συμπεριλαμβανομένων των πρώτων Δανικών βιβλίων, που τυπώθηκαν το 1482 από τον Johann Snell.
Ιστορικό
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1648 από τον βασιλιά Frederik III, ο οποίος συνεισέφερε μια ολοκληρωμένη συλλογή ευρωπαϊκών έργων. Η βιβλιοθήκη άνοιξε για το κοινό το 1793.
Το 1989, συγχωνεύθηκε με την περίφημη Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Κοπεγχάγης (που ιδρύθηκε το 1482) (UB1). Το 2005, συγχωνεύτηκε με τη Εθνική Βιβλιοθήκη Ιατρικής Επιστήμης της Δανίας (UB2) που τώρα ονομάζεται  Βιβλιοθήκη της Σχολής Φυσικών και Επιστημών Υγείας. Το επίσημο όνομα του Ιδρύματος από την 1η Ιανουαρίου 2006 είναι: Βασιλική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Δανίας και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Κοπεγχάγης. Το 2008, το Λαογραφικό Αρχείο της Δανίας συγχωνεύτηκε με τη Βασιλική Βιβλιοθήκη.
Η Βασιλική Βιβλιοθήκη σήμερα
Σήμερα, η Βασιλική Βιβλιοθήκη διαθέτει πέντε τοποθεσίες: Η κύρια βιβλιοθήκη βρίσκεται στο Slotsholmen, λιμάνι της Κοπεγχάγης (στο Black Diamond), και καλύπτει όλα τα θέματα και τις ειδικές συλλογές. μία στο Nørre Alle, Βιβλιοθήκη της Σχολής Φυσικών Επιστημών και Υγείας. μία άλλη στο Gothersgade, κέντρο Κοπεγχάγης, Σχολή Βιβλιοθήκη Κοινωνικών Επιστημών. μία στο Amager, Βιβλιοθήκη Ανθρωπιστικών Επιστημών. και μία στο Studiestræde, στο κέντρο της Κοπεγχάγης την λεγόμενη  Βιβλιοθήκη της Νομικής Σχολής. Η ετήσια κυκλοφορία ανέρχεται σε 11.400.000 δάνεια (10.900.000 από αυτά είναι ηλεκτρονικά δάνεια). Τα μέλη είναι 32.196 ενεργοί χρήστες. Ο ετήσιος προϋπολογισμός ανέρχεται σε: 394 εκατομμύρια κορόνες Δανίας (58 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ), συμπεριλαμβανομένων των εξόδων και συντήρησης κτιρίων. Η βιβλιοθήκη είναι ανοιχτή σε οποιονδήποτε άνω των 18 ετών με πραγματική ανάγκη χρήσης των συλλογών. Ισχύουν ειδικοί κανόνες για τη χρήση σπάνιων και πολύτιμων αντικειμένων.
Κτίρια της βιβλιοθήκης στο Slotsholmen
Το παλιό κτίριο του Slotsholmen κατασκευάστηκε το 1906 από τον Hans Jørgen Holm. Η κεντρική αίθουσα είναι ένα αντίγραφο από παρεκκλήσι του Παλατιού του Καρλομάγνου που βρίσκεται στον καθεδρικό ναό του Άαχεν. Το κτίριο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από τη βιβλιοθήκη.
Το 1999, ένα νέο κτίριο δίπλα στο παλιό άνοιξε στο Slotsholmen, γνωστό ως Black Diamond (Μαύρο διαμάντι). Το Black Diamond σχεδιάστηκε από τους Δανούς αρχιτέκτονες schmidt hammer lassen. Η ονομασία του οφείλεται στο μαύρο μάρμαρο και γυαλί της πρόσοψης του κτιρίου, το Black Diamond στεγάζει μία αίθουσα συναυλιών εκτός από τη βιβλιοθήκη.
Το Black Diamond σχηματίζεται από δύο μαύρους κύβους που γέρνουν ελαφρώς πάνω από το δρόμο. Ενδιάμεσα, υπάρχει ένα οκταώροφο αίθριο του οποίου οι τοίχοι είναι λευκοί και κυματοειδείς, με δύο εγκάρσιους διαδρόμους που συνδέουν και τις δύο πλευρές και μπαλκόνια σε κάθε όροφο. Ο εξωτερικός τοίχος του αιθρίου είναι κατασκευασμένος από γυαλί. Έτσι, μπορεί κανείς να δει τη θάλασσα. και, στην απέναντι ακτή, τα πολυτελή κτίρια του Christianhavn.
Τρεις γέφυρες συνδέουν το Black Diamond με το παλιό τμήμα της Βασιλικής Βιβλιοθήκης. Αυτές οι τρεις γέφυρες (δύο μικρές για εσωτερική μεταφορά και μια μεγάλη με το γραφείο κυκλοφορίας) περνούν πάνω από το δρόμο. Στην οροφή της μεγάλης γέφυρας, δεσπόζει ένας τεράστιος πίνακας του Δανού ζωγράφου Περ Kirkeby.
Σημαντικές συλλογές
μικρογραφία|298x298px|Πρώτη σελίδα της αυτόγραφης έκδοσης της First New Coronica Η Βασιλική Βιβλιοθήκη απέκτησε δανικά βιβλία μέσω νόμιμης κατάθεσης. Τα αρχεία περιλαμβάνουν μια σχεδόν πλήρη συλλογή όλων των τυπωμένων βιβλίων της Δανίας από το 1482. Το 2006, η νόμιμη κατάθεση διευρύνθηκε στις ηλεκτρονικές εκδόσεις και τώρα η βιβλιοθήκη συλλέγει τέσσερα ηλεκτρονικά αντίγραφα του Δανικού Διαδικτύου κάθε χρόνο. Τα βιβλία της Δανίας που τυπώθηκαν πριν του 1900 ψηφιοποιούνται κατ 'απαίτηση και διατίθενται ελεύθερα στο κοινό Ως Εθνική βιβλιοθήκη, η  RDL διαθέτει τεράστιες συλλογές ψηφιακού υλικού (δανικό διαδικτυακό αρχείο, ψηφιοποιημένο ραδιόφωνο,  τηλεόραση,  εφημερίδες κ.λπ.) που είναι συναφείς για μελετητές σε πολλούς τομείς. Η βιβλιοθήκη διαθέτει επίσης μια μεγάλη και σημαντική συλλογή λογοτεχνικών και  επιστημονικών ξένων έργων,  συμπεριλαμβανομένων πολύτιμων βιβλίων υψηλής αξίας και σημασίας για την ιστορία του βιβλίου, και ένα σπάνιο αντίγραφο της Βίβλου του Γουτεμβέργιου.
Η βιβλιοθήκη διαθέτει θησαυρούς που είναι εγγεγραμμένοι στην UNESCO's Memory of the World Register: Μια συλλογή περίπου 2.000 βιβλίων από και για τον Carl Linné (1997),  τα χειρόγραφα και την αλληλογραφία του Hans Christian Andersen (1997), the Søren Αρχεία Kierkegaard (χειρόγραφα και προσωπικά έγγραφα) (1997). Το El Primer Nueva Coronica y Buen Gobierno του Guamán Poma de Ayala, ένα αυτόγραφο χειρόγραφο 1.200 σελίδων που περιλαμβάνει 400 ολοσέλιδα σχέδια όπου απεικονίζεται η άποψη των Ιθαγενών για την ζωή των Άνδεων πριν την κατάκτηση των Ίνκας, για την ισπανική κατάκτηση του 1532, πρώιμη ισπανική αποικιοκρατία, και η συστηματική κατάχρηση των δικαιωμάτων του αυτόχθονου πληθυσμού (2007). Biblia Latina. που κοινώς ονομάζεται Βίβλος του Αμβούργου ή Βίβλος του Μπερτόλδου (MS. GKS 4 2 °), μια πλούσια εικονογραφημένη Βίβλος σε τρεις πολύ μεγάλους τόμους που φιλοτεχνήθηκε για τον καθεδρικό ναό του Αμβούργου το 1255. Τα 89 αρχικά του βιβλίου είναι μοναδικά τόσο ως έκφραση μεσαιωνικής τέχνης όσο και ως πηγή τέχνης και ιστορίας του μεσαιωνικού βιβλίου. (2011);
Άλλοι θησαυροί είναι το Ψαλτήρι της Κοπεγχάγης, το Ευαγγελικό Βιβλίο του Ντάλμπι, το θραύσμα της Angers (μέρη του πρώτου εθνικού χρονικού της Δανίας) και χάρτες της Πολικής Περιοχής. Η βιβλιοθήκη διαθέτει επίσης σημαντικές συλλογές ισλανδικών χειρογράφων, κυρίως στο Den gamle kongelige samling (παλιά βασιλική συλλογή) και στο Den nye kongelige samling (Νέα βασιλική συλλογή). Η πιο εξαιρετική ισλανδική συλλογή της Δανίας, η συλλογή χειρογράφων Arnamagnæan, δεν είναι ωστόσο μία συλλογή της Βασιλικής Βιβλιοθήκης αλλά του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης.
Κλοπή βιβλίων
Μεταξύ 1968 και 1978, πραγματοποιήθηκε μία από τις μεγαλύτερες κλοπές βιβλίων στην ιστορία της βιβλιοθήκης. Κάποιος κατάφερε να κλέψει περίπου 1.600 ιστορικά βιβλία αξίας άνω των 50 εκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων των έντυπων έργων του Μάρτιν Λούθερ και των πρώτων εκδόσεων του Ιμάνουελ Καντ, του Τόμας Μορ και του Τζον Μίλτον. Η κλοπή παρέμεινε απαρατήρητη μέχρι το 1975. Μεταξύ 1998 και 2002, ο κλέφτης πέτυχε να πουλήσει βιβλία αξίας περίπου 2 εκατομμυρίων δολαρίων σε διάφορες δημοπρασίες. Η υπόθεση λύθηκε τελικά τον Σεπτέμβριο του 2003, αφού ένα κλεμμένο βιβλίο είχε φτάσει στον οίκο δημοπρασιών Christie's στο Λονδίνο. Ο κλέφτης, διευθυντής του ανατολικού τμήματος της βιβλιοθήκης ονόματος Frede Møller-Kristensen, είχε πεθάνει τον Ιανουάριο του 2003. Η απρόσεκτη οικογένειά του στη συνέχεια προσπάθησε να πουλήσει τα υπόλοιπα βιβλία. Σε μια συντονισμένη επιδρομή στα σπίτια της οικογένειας στη Γερμανία και τη Δανία τον Νοέμβριο του 2003, βρέθηκαν περίπου 1.500 βιβλία. Τον Ιούνιο του 2004, η σύζυγός του, ο γιος, η νύφη και ένας οικογενειακός φίλος καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης από 18 μήνες έως τρία χρόνια. Η Εύα Μόλερ-Κρίστενσεν, η 69χρονη χήρα, καταδικάστηκε στο Δημοτικό Δικαστήριο της Κοπεγχάγης σε τρία χρόνια φυλάκιση, ο Τόμας Μόλερ-Κρίστενσεν, ο 42χρονος γιος του, σε δύο χρόνια. Ο Σίλκε Άλμπρεχτ, η 33χρονη νύφη του και ο Πάτρικ Άνταμ Πέτερς, ένας φίλος του, έλαβαν ο καθένας 18 μήνες, ο φίλος αθωώθηκε μετά από έφεση. Τον Απρίλιο του 2005, μία κόρη του κλέφτη κρίθηκε επίσης ένοχη.
Σύλλογος Ποντιφικών
Ο Σύλλογος των Ποντιφικών, λατιν.: Collegium Pontificum (βλέπε collegium), ήταν ένα σώμα τού αρχαίου ρωμαϊκού κράτους, μέλη τού οποίου ήταν οι υψηλόβαθμοι ιερείς της κρατικής θρησκείας. Ο σύλλογος αποτελούνταν από τον μέγιστο αρχιερέα (pontifex maximus) και τους άλλους αρχιερείς (pontifices), τον βασιλιά τού ιερού (rex sacrorum), τους δεκαπέντε ιερείς (flamens) και τις Εστιάδες. Ο Σύλλογος των Ποντιφικών ήταν ένας από τους τέσσερεις μεγάλους ιερατικούς συλλόγους. Αρχικά η ευθύνη τους περιοριζόταν στην επίβλεψη τόσο των δημόσιων όσο και των ιδιωτικών θυσιών, αλλά όσο περνούσε ο καιρός οι ευθύνες τους αυξάνονταν. Οι άλλοι σύλλογοι ήταν οι οιωνοσκόποι (augures, που ερμήνευαν τους οιωνούς), οι δεκαπέντε άνδρες των ιερών πράξεων (quindecimviri sacris faciundis) και οι επιμελητές των εορτών (epulones).
Ο τίτλος pontifex προέρχεται από το λατινικό pontem aedificator (κατασκευαστής γεφυρών), μια πιθανή νύξη για έναν πολύ πρώιμο ρόλο στην κατευνασμό των θεών και των πνευμάτων που σχετίζονται με τον ποταμό Τίβερη, για παράδειγμα. Επίσης, ο Βάρρων ερμηνεύει τον τίτλο ως «ικανός να κάνει».
Ο μέγιστος αρχιερέας ήταν το πιο σημαντικό μέλος τού συλλόγου. Μέχρι το 104 π.Χ. ο μέγιστος αρχιερέας είχε την αποκλειστική εξουσία στο διορισμό μελών στα άλλα ιερατεία τού κολεγίου.
Οι ιερείς (flamen) ήταν υπεύθυνοι για δεκαπέντε επίσημες λατρείες της ρωμαϊκής θρησκείας, η καθεμία από τις οποίες ήταν αφιερωμένη σε έναν συγκεκριμένο θεό. Οι τρεις κύριοι ιερείς (flamines maiores) ήταν ο ιερέας τού Διός (flamen Dialis), o ιερέας τού Άρεως (flamen Martialis), και ο ιερέας τού Κουιρίνου (flamen Quirinalis). Οι λοιπές θεότητες που υπηρετούνταν από τους άλλους δώδεκα ιερείς ήταν οι: Καρμέντα, Κέρες, Φαλάκερ, Φλόρα, Φουρρίνα, Παλατούα, Πομόνα, Πορτούνος, Βολκάνος, Βολτούμους και δύο ακόμη, των οποίων τα ονόματα χάθηκαν.
Οι Εστιάδες Παρθένες (Vestal Virgines) ήταν οι μόνες γυναίκες μέλη τού συλλόγου. Ήταν υπεύθυνες για τη φύλαξη της ιερής εστίας της Ρώμης, διατηρώντας τη φλόγα αναμμένη μέσα στον Ναό της Εστίας (Vesta). Γύρω στην ηλικία των 6 έως 10 ετών, τα κορίτσια επιλέγονταν γι' αυτή τη θέση, και έπρεπε να εκτελούν τις ιεροτελεστίες και τις υποχρεώσεις για 30 χρόνια, συμπεριλαμβανομένης της διατήρησης της αγνότητας.
Ιδιότητα μέλους
Η ιδιότητα μέλους στους διάφορους συλλόγους ιερέων, συμπεριλαμβανομένου τού Συλλόγου των Ποντιφικών, ήταν συνήθως μία τιμή, που προσφερόταν σε μέλη πολιτικά ισχυρών ή εύπορων γενών. Η ιδιότητα μέλους ήταν ισόβια, εκτός από τις Εστιάδες Παρθένες, των οποίων η θητεία ήταν 30 χρόνια. Στην πρώιμη Δημοκρατία, μόνο οι πατρίκιοι μπορούσαν να γίνουν ιερείς. Ωστόσο, η Lex Ogulnia το 300 π.Χ. παραχώρησε το δικαίωμα να γίνουν ποντίφικες και οιωνοσκόποι στους πληβείους. Ωστόσο, ακόμη και στην ύστερη Δημοκρατία εξακολουθούσε να πιστεύεται, ότι η οιωνοσκοπία ανήκε τελικά σε πατρικίους αξιωματούχους, και ορισμένα αρχαία ιερατεία, όπως οι ιερείς τού Διός, τού Άρεως και tού Κουιρίνου και ο σύλλογος των Σαλίων δεν άνοιξαν ποτέ στους πληβείους.
Ο αριθμός των μελών στον Σύλλογο των Ποντιφικών αυξήθηκε με την πάροδο τού χρόνου. Αρχικά αποτελούνταν από τρία μέλη, ο αριθμός αυξήθηκε σε εννέα τον 3ο αι. π.Χ. Ο Λ. Κ. Σύλλας αύξησε τον αριθμό σε δεκαπέντε. Ο Αύγουστος αύξησε τον αριθμό ακόμη περισσότερο, ίσως σε είκοσι πέντε. vir αριστερά|μικρογραφία|300εσ|Αργυρό [[δηνάριο των ετών 45-44 π.Χ.. Εμπρός όψη: ο Ιούλιος Καίσαρας ως μέγιστος αρχιερέας, CAESAR DICT. PERPETUΟ. Πίσω όψη: Η Αφροδίτη Νικηφόρος (Venus Vitrix) κρατά Νίκη και σκήπτρο, δεξιά ασπίδα, αριστερά ΜACER. O Πόπλιος Σεπούλιος Μάκερ ήταν υπεύθυνος τού νομισματοκοπείου (vir monetalis).]]
Μέχρι τον 3ο αι. π.Χ. ο σύλλογος εξέλεγε τον μέγιστο αρχιερέα από τα δικά του μέλη. Το δικαίωμα τού συλλόγου να εκλέξει τον δικό του μέγιστο αρχιερέα αναιρέθηκε, αλλά οι συνθήκες γύρω από αυτό είναι ασαφείς. Αυτό άλλαξε ξανά μετά τον Σύλλα, όταν ως απάντηση στις μεταρρυθμίσεις του, η εκλογή τού μέγιστου αρχιερέα τέθηκε και πάλι στα χέρια μίας συνέλευσης δεκαεπτά ανδρών από τις είκοσι πέντε φυλές. Ωστόσο ο σύλλογος εξακολουθούσε να ήλεγχε, ποιους υποψηφίους θα ψήφιζε η συνέλευση. Κατά τη διάρκεια της Αυτοκρατορίας, ο μέγιστος αρχιερέας εκλεγόταν δημόσια από τους υποψηφίους των υφιστάμενων ποντιφικών, έως ότου οι Αυτοκράτορες άρχισαν να αναλαμβάνουν αυτόματα τον τίτλο, ακολουθώντας το παράδειγμα τού Ιουλίου Καίσαρα. Ο μέγιστος αρχιερέας ήταν μία ισχυρή πολιτική θέση, και οι υποψήφιοι για το αξίωμα ήταν συχνά πολύ ενεργά πολιτικά μέλη τού συλλόγου. Πολλοί, όπως ο Ιούλιος Καίσαρας, συνέχισαν να έχουν την υπατεία κατά τη διάρκεια της θητείας τους ως μεγίστων αρχιερέων.
Ωστόσο μετά το 44 π.Χ. οι ποντίφικες, όπως και οι άλλοι επίσημοι ιερείς της Ρώμης, έχασαν την πολιτική τους επιρροή. Η Μάρθα Χόφμαν Λιούις μπόρεσε να βρει μόνο τέσσερις περιπτώσεις, όπου ζητήθηκε η συμβουλή τού ποντίφικα: πριν από τον γάμο τού Αυγούστου με τη Λιβία το 37 π.Χ., όταν διέταξαν την απομάκρυνση τού σώματος ενός από τους απαγορευμένους από το Άρεως Πεδίον. Έκαναν εξιλαστήριες θυσίες, την ημέρα που ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος νυμφεύτηκε την Αγριππίνα, και ζητήθηκε η συμβουλή τους σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις της πειθαρχίας των ηπατοσκόπων (haruspices).
Ρόλος στο Ρωμαϊκό Κράτος
Ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντά τους ήταν η κηδεμονία των ποντιφικών βιβλίων (libri pontificales). Μεταξύ αυτών ήταν οι πράξεις (acta), indigitamenta (λίστες επικλήσεων ή ονομάτων θεοτήτων), τελετουργικά (ritualia), σχόλια (commentarii), ετήσια αρχεία αξιωματούχων και σημαντικά γεγονότα (fasti και annales). Αυτά τα αντικείμενα ήταν στην αποκλειστική κατοχή τού συλλόγου των ποντιφικών, και μόνο σε αυτούς επιτρεπόταν να συμβουλεύονται αυτά τα αντικείμενα, όταν ήταν απαραίτητο.
Η Lex Acilia de intercalando έδωσε εξουσία στον σύλλογο να διαχειρίζεται το ημερολόγιο. Έτσι καθόρισαν τις ημέρες, κατά τις οποίες θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν θρησκευτικές και πολιτικές συναθροίσεις, στις οποίες μπορούσαν να προσφερθούν θυσίες, και να ψηφιστούν και να ληφθούν αποφάσεις από τη Σύγκλητο.
Ο σύλλογος των ποντιφικών εγκαταστάθηκε στη Regia (το παλαιό παλάτι των βασιλέων) κατά την πρώιμη Δημοκρατική περίοδο. Ο σύλλογος ήρθε να αντικαταστήσει τη θρησκευτική εξουσία, που κάποτε είχε ο βασιλιάς. Μία θέση, αυτή τού βασιλιά τού ιερού (rex sacrorum), δημιουργήθηκε ακόμη για να αντικαταστήσει τον βασιλιά στα καθήκοντα θρησκευτικών τελετών.
Όταν ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο πάπας Λέων Α' άρχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο τού μέγιστου αρχιερέα γύρω στο 440, για να τονίσει την εξουσία τού πάπα. Ο όρος «αρχιερείς» στην Καινή Διαθήκη (π.χ Μάρκος 15:11) μεταφράζεται ως ποντίφικες στη Λατινική Δημώδη (Vulgata) και «πρωθιερέας» ως ποντίφικας στους Εβραίους 2:17.
Pontifex minor
Οι ποντίφικες βοηθούνταν από ποντιφικούς υπαλλήλους ή γραφείς (scribae), μία θέση γνωστή στην προηγούμενη Δημοκρατική περίοδο ως scriba pontificius, αλλά από την περίοδο τού Αυγούστου ως pontifex minor. Ένας pontifex minor βοηθούσε στην ιεροτελεστία (res divina) για την Ήρα (Juno) που τελείτο στις καλένδες, την πρώτη ημέρα του μήνα. Αυτός είχε μία θέση στην Curia Calabra, έναν ιερό περίβολο (templum) στον λόφο τού Καπιτωλίου, για να παρατηρήσει τη νέα σελήνη.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Θάλασσα Μπάρεντς
thumb|right|350px Θάλασσα Μπάρεντς ή Θάλασσα του Μπάρεντς (ρωσικά: Баренцево море, νορβηγικά: Barentshavet) είναι μια θάλασσα του ευρύτερου Αρκτικού Ωκεανού που βρίσκεται ανοικτά των βόρειων ακτών της Νορβηγίας και της Ρωσίας και διαιρείται σε νορβηγικά και ρωσικά χωρικά ύδατα. Γνωστή στους Ρώσους κατά το Μεσαίωνα ως Θάλασσα Μουρμάν ("Νορβηγική Θάλασσα"), η θάλασσα πήρε το σημερινό της όνομα από τον Ολλανδό θαλασσοπόρο Γουλιέλμο Μπάρεντς.
Παρά το γεγονός ότι είναι μέρος του Αρκτικού Ωκεανού, η Θάλασσα του Μπάρεντς έχει χαρακτηριστεί ως "στροφή στον Ατλαντικό" λόγω της κατάστασής της ως "ζεστού σημείου θέρμανσης της Αρκτικής". Οι υδρολογικές αλλαγές λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη έχουν οδηγήσει σε μείωση του πάγου της θάλασσας και στη διαστρωμάτωση της υδάτινης στήλης, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μείζονες αλλαγές στις καιρικές συνθήκες της Ευρασίας.
Το σχετικά θερμό Βορειοατλαντικό θαλάσσιο ρεύμα, που αποτελεί συνέχεια του ρεύματος του Κόλπου του Μεξικού (Γκολφ στρημ), συντελεί στo να μην παγώνει το μεγαλύτερο μέρος της θάλασσας αυτής, πράγμα που επιτρέπει σχεδόν καθ' όλο το έτος τη λειτουργία του λιμένος Μουρμάνσκ.
Κατά την διάρκεια του θέρους όμως, στη θάλασσα αυτή εμφανίζονται πολλά παγόβουνα (ιδίως στο βόρειο και ανατολικό τμήμα της), που αποτελούν θαλάσσιους κινδύνους.
Στη θάλασσα Μπάρεντς επίσης πραγματοποιείται εντατική αλιεία μπακαλιάρου.
Γεωγραφία
Το νότιο μισό της θάλασσας του Μπάρεντς, συμπεριλαμβανομένων των λιμένων Μούρμανσκ (Ρωσία) και Βάρντε (Νορβηγία), παραμένουν χωρίς πάγο καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους λόγω του ζεστού Ρεύματος του Βόρειου Ατλαντικού. Το Σεπτέμβριο ολόκληρη η Θάλασσα του Μπάρεντς είναι περισσότερο ή λιγότερο εντελώς απαλλαγμένη από πάγο. Μέχρι το Χειμερινό Πόλεμο (1939-40) το έδαφος της Φινλανδίας έφτανε επίσης στη Θάλασσα του Μπάρεντς, με το λιμάνι του Πέτσαμο να είναι το μοναδικό χειμερινό λιμάνι χωρίς πάγο της Φινλανδίας.
Υπάρχουν τρεις κύριοι τύποι υδάτινων μαζών στη Θάλασσα του Μπάρεντς: Τα ζεστά, αλμυρά νερά του Ατλαντικού (θερμοκρασία> 3 ° C, αλατότητα> 35) από το ρεύμα του Βόρειου Ατλαντικού, τα κρύα Αρκτικά νερά (θερμοκρασία <0 ° C, αλατότητα <35) από το βόρειο και τα ζεστό, αλλά όχι πολύ αλμυρά παράκτια νερά (θερμοκρασία> 3 ° C, αλατότητα <34,7). Μεταξύ των νερών του Ατλαντικού και του Πόλου σχηματίζεται ένα μέτωπο που ονομάζεται Πολικό Μέτωπο. Στα δυτικά τμήματα της θάλασσας (κοντά στο Μπγιέρνεγια), αυτό το μέτωπο καθορίζεται από την τοπογραφία του βυθού και επομένως είναι σχετικά κάθετο και σταθερό από έτος σε έτος, ενώ στα ανατολικά (προς τη Νόβαγια Ζεμλιά) μπορεί να είναι αρκετά διάχυτο και η θέση του μπορεί να ποικίλει πολύ από έτος σε έτος.
Τα εδάφη της Νόβαγια Ζεμλιά υπέστησαν το μεγαλύτερο μέρος της αποπαγετοποίησης των ακτών τους της πρώιμης Ολοκαίνου περίπου πριν από 10.000 χρόνια.
Εκταση
Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει τα όρια της Θάλασσα Μπάρεντς ως εξής:
Άλλα νησιά στη Θάλασσα του Μπάρεντς είναι τα Τσάιτσι και Τίμανετς.
Γεωλογία
Η Θάλασσα του Μπάρεντς σχηματίστηκε αρχικά από δύο μεγάλες ηπειρωτικές συγκρούσεις: την Καληδόνια ορογένεση, κατά οποία συγκρούστηκαν η Βάλτικα και η Λαυρέντια για να σχηματίσουν τη Λαυρασία και την εν συνεχεία σύγκρουση μεταξύ της Λαυρεσίας και της Δυτικής Σιβηρίας. Το μεγαλύτερο μέρος της γεωλογικής της ιστορίας κυριαρχείται από την εκτατική τεκτονική, που προκλήθηκε από την κατάρρευση των Καληδόνιων και Ουράλιων ορογενετικών ζωνών και τη διάσπαση της Παγγαίας. Αυτά τα γεγονότα δημιούργησαν τις μεγάλες ρηγματογενείς λεκάνες που κυριαρχούν στην Υφαλοκρηπίδα του Μπάρεντς, μαζί με διάφορες τράπεζες και δομικά υψώματα. Η μεταγενέστερη γεωλογική ιστορία της Θάλασσας του Μπάρεντς κυριαρχείται από την Υστερη Καινοζωική ανύψγωση, ιδιαίτερα εκείνη που προκλήθηκε από την Τεταρτογενή παγετοποίηση, που είχε ως αποτέλεσμα τη διάβρωση και την εναπόθεση σημαντικών ιζημάτων.
Οικολογία
Λόγω του Ρεύματος του Βόρειου Ατλαντικού η Θάλασσα του Μπάρεντς έχει υψηλή βιολογική παραγωγή σε σύγκριση με άλλους ωκεανούς με παρόμοιο γεωγραφικό πλάτος. Η ανθοφορία του φυτοπλαγκτού μπορεί να ξεκινήσει πολύ νωρίς κοντά στην άκρη των πάγων, επειδή το ​​νερό από το λειώσιμο των πάγων αποτελεί ένα σταθερό υδατικό στρώμα στην επιφάνεια της θάλασσας. Η άνθηση του φυτοπλαγκτόν τροφοδοτεί το ζωοπλαγκτόν όπως τα Calanus finmarchicus, Calanus glacialis, Calanus hyperboreus, Oithona spp. και το κριλ. Από το ζωοπλαγκτόν τρέφονται μεταξύ άλλων νεαροί μπακαλιάροι, φάλαινες και άλλα. Ορισμένα από αυτά είναι βασική τροφή για κορυφαίους θηρευτές όπως ο μπακαλιάρος της βορειοανατολικός Αρκτικής, η λευκή φώκια και θαλάσσια πτηνά. Η αλιεία στη Θάλασσας του Μπάρεντς, ιδίως μπακαλιάρου, έχει μεγάλη σημασία τόσο για τη Νορβηγία όσο και για τη Ρωσία.
Το SIZEX-89 ήταν ένα διεθνές χειμερινό πείραμα όπου οι κύριοι στόχοι ήταν η διεξαγωγή μελετών διαφορετικών ειδών πάγου, προκειμένου να αναπτυχθούν αλγόριθμοι SAR για μεταβλητές του όπως τύποι, συγκεντρώσεις και η κινηματική του. Παρόλο που οι προηγούμενες έρευνες έδειχναν ότι η θήρευση από τις φάλαινες μπορεί να είναι η αιτία της εξάντλησης των αλιευτικών αποθεμάτων, πιο πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι η κατανάλωση των θαλάσσιων θηλαστικών έχει μόνο ασήμαντη επίδραση στην αλιεία και ότι ένα πρότυπο που εξετάζει τον αντίκτυπο του κλίματος στην αλιεία ήταν πολύ ακριβέστερο στην περιγραφή των τάσεων στον πληθυσμό των ψαριών. Υπάρχει ένας γενετικά διακριτός πληθυσμός πολικής αρκούδας, που συνδέεται με τη Θάλασσα του Μπάρεντς.
Ονομα
Η Θάλασσα του Μπάρεντς ήταν παλαιότερα γνωστή στους Ρώσους ως Μουρμάνσκογιε Μόρε, ή "Θάλασσα των Μούρμαν" (δηλ. των Νορβηγών), και εμφανίζεται με αυτό το όνομα στους χάρτες του δέκατου έκτου αιώνα, συμπεριλαμβανομένου του Χάρτη της Αρκτικής του Γεράρδου Μερκάτορ, που δημοσιεύθηκε στον άτλαντά του, του 1595. Το ανατολικό άκρο της, στην περιοχή των εκβολών του Ποταμού Πετσόρα, ήταν γνωστό ως Πετσόρσκογιε Μόρε, δηλαδή Θάλασσα Πετσόρα.
Η θάλασσα πήρε το σημερινό της όνομα προς τιμήν του Γουλιέλμου Μπάρεντς, Ολλανδού θαλασσοπόρου και εξερευνητή. Ο Μπάρεντς ήταν ο ηγέτης των πρώιμων αποστολών στο μακρινό βορά, στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα.
Η θάλασσα του Μπάρεντς έχει ονομαστεί από τους ναυτικούς "Το Δάπεδο Χορού του Διαβόλου" λόγω του απρόβλεπτου και της δύσκολης επιφάνειας της. Από τους κωπηλάτες του ωκεανού έχει ονομαστεί "Σαγόνι του Διαβόλου". Το 2017, μετά την πρώτη καταγεγραμμένη πλήρη διάπλευση με ανθρώπινη ενέργεια της Θάλασσας του Μπάρεντς από το Τρόμσε ως το Λόνγκγιαρμπιεν με βάρκα με κουπιά από την Πολική Κωπηλατική αποστολή, ο καπετάνιος Φίαν Πάουλ ρωτήθηκε από τη Νορβηγική TV2 πώς ένας κωπηλάτης θα ονόμαζε τη Θάλασσα του Μπάρεντς. Ο Φίαν απάντησε ότι θα την ονόμαζε "Σαγόνι του Διαβόλου", προσθέτοντας ότι οι άνεμοι που λυσσομανούν συνεχώς είναι όπως η αναπνοή από τα ρουθούνια του διαβόλου ενώ σε κρατάει στα σαγώνια του.
Νεότερη εποχή
Η χαρτογράφηση του θαλάσσιου βυθού ολοκληρώθηκε το 1933 με τον πρώτο πλήρη χάρτη της Ρωσίδας θαλάσσιας γεωλόγου Μαρίας Κλένοβα.
Η Θάλασσα του Μπάρεντς ήταν επίσης ο τόπος μιας σημαντικής σύγκρουσης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν Γερμανικά πλοία επιφανείας εξαπέλυσαν επίθεση σε Βρετανική νηοπομπή, που αργότερα έγινε γνωστή ως Ναυμαχία της Θάλασσας του Μπάρεντς. Υπό τη διοίκηση του Οσκαρ Κούμετς τα Γερμανικά πολεμικά πλοία βύθισαν το ναρκοθετικό HMS Bramble και το ανιτορπιλλικό HMS Achates, αλλά με τη σειρά του απώλεσε το ανιτορπιλλικό Z16 Friedrich Eckoldt και το Admiral Hipper υπέστη σοβαρές ζημιές από το βρετανικό πυροβολικό. Οι Γερμανοί στη συνέχεια υποχώρησαν και η Βρετανική νηοπομπή έφτασε με ασφάλεια στο Μούρμανσκ.
Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο ο Σοβιετικός Βόρειος Στόλος της Κόκκινης Σημαίας χρησιμοποίησε τις νότιες εσχατιές της θάλασσας ως καταφύγιο υποβρυχίων βαλλιστικών πυραύλων, μια στρατηγική που συνεχίζει η Ρωσία. Τα πυρηνικά απόβλητα από αντιδραστήρες του ρωσικού ναυτικού αποτελεί περιβαλλοντική ανησυχία για τη Θάλασσα του Μπάρεντς.
Πολιτικό καθεστώς
Επί δεκαετίες υπήρχε μια συνοριακή διένεξη μεταξύ της Νορβηγίας και της Ρωσίας σχετικά με τη θέση των ορίων των αντίστοιχων διεκδικήσεών τους στη Θάλασσα του Μπάρεντς. Οι Νορβηγοί υποστήριζαν μια μέση γραμμή, βασισμένη στη Σύμβαση της Γενεύης του 1958, ενώ οι Ρώσοι μια τομεακή γραμμή βασισμένη σε μεσημβρινό, βασισμένη σε Σοβιετική απόφαση του 1926. Αυτό οδήγησε σε μια ουδέτερη "γκρίζα" ζώνη μεταξύ των ανταγωνιστικών διεκδικήσεων, που είχε έκταση 175.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή περίπου το 12% της συνολικής έκτασης της Θάλασσας του Μπάρεντς. Οι δύο χώρες άρχισαν διαπραγματεύσεις για τη θέση των συνόρων το 1974 και το 1976 συμφωνήθηκε ένα μορατόριουμ για την εξερεύνηση υδρογονανθράκων.
Το 2010 η Νορβηγία και η Ρωσία υπέγραψαν συμφωνία που έθεσε τα όρια σε ίση απόσταση από τις ανταγωνιστικές διεκδικήσεις τους. Αυτό κυρώθηκε και τέθηκε σε ισχύ στις 7 Ιουλίου 2011, ανοίγοντας τη γκρίζα ζώνη για την εξερεύνηση υδρογονανθράκων.
Πετρέλαιο και αέριο
Μετά την ενθάρρυνση με την επιτυχία του πετρελαίου στη Βόρεια Θάλασσα τη δεκαετία του 1960, η εξερεύνηση υδρογονανθράκων στη θάλασσα του Μπάρεντς άρχισε να γίνεται το 1969. Οι Νορβηγικές αρχές διεξήγαγαν τα επόμενα χρόνια σεισμικές έρευνες, για τον εντοπισμό των κύριων ιζηματογενών λεκανών. Η NorskHydro έκανε το 1980 την πρώτη γεώτρηση, που ήταν ανεπιτυχής και οι πρώτες ανακαλύψεις έγιναν το επόμενο έτος - τα πεδία φυσικού αερίου Αλκε και Ασκελάντεν. Αρκετές άλλες ανακαλύψεις έγιναν στη νορβηγική πλευρά της Θάλασσας του Μπάρεντς κατά τη δεκαετία του 1980, συμπεριλαμβανομένου του σημαντικού πεδίου Σνέχβιτ. Εντούτοις το ενδιαφέρον για την περιοχή άρχισε να μειώνεται εξαιτίας μιας σειράς ξηρών οπών, που περιέχουν μόνο φυσικό αέριο (που ήταν φθηνό τότε) και του απαγορευτικού κόστους ανάπτυξης γεωτρήσεων σε μια τέτοια απομακρυσμένη περιοχή. Το ενδιαφέρον για την περιοχή αναζωπυρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 2000, όταν τελικά το πεδίο Σνέχβιτ κατέστη παραγωγικό και έγιναν δύο νέες μεγάλες ανακαλύψεις.
Την ίδια εποχή με την εξερεύνηση της νορβηγικής πλευράς ξεκίνησε και εκείνη στη ρωσική πλευρά της θάλασσας, που ενθαρρύνθηκε από την επιτυχία στη Λεκάνη Τίμαν-Πετσόρα. Οι πρώτες γεωτρήσεις έγιναν στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και μερικά πολύ μεγάλα πεδία αερίων ανακαλύφθηκαν καθ 'όλη αυτή της δεκαετία. Το 1988 ανακαλύφθηκε το πεδίο Στλοκμαν, που χαρακτηρίζεται ως γιγαντιαίο πεδίο φυσικού αερίου-σήμερα το 5ο μεγαλύτερο στον κόσμο. Ωστόσο λόγω των ίδιων λόγων που το ενδιαφέρον μειώθηκε στη νορβηγική πλευρά της Θάλασσας του Μπάρεντς, αλλά και της πολιτικής αστάθειας της δεκαετίας του 1990, μειώθηκε και το ενδιαφέρον για τη ρωσική πλευρά της θάλασσας.
Αλιεία
Η Θάλασσα του Μπάρεντς περιέχει το μεγαλύτερο πληθυσμό μπακαλιάρων στον κόσμο, καθώς και σημαντικά αποθέματα εγκλεφίνου και καπελάνου. Η διαχείριση της αλιείας διεξάγεται από κοινού από τη Ρωσία και τη Νορβηγία με τη μορφή της Κοινής Νορβηγορωσικής Αλιευτικής Επιτροπής, που συστάθηκε το 1976, σε μια προσπάθεια να παρακολουθείται πόσα ψάρια αφαιρούνται από το οικοσύστημα λόγω της αλιείας. Η Επιτροπή αυτή καθορίζει τα Συνολικά Επιτρεπόμενα Αλιεύματα (ΣΕΑ) για πολλαπλά είδη σε όλες τις μεταναστευτικές διαδρομές τους. Μέσω της Επιτροπής η Νορβηγία και η Ρωσία ανταλλάσσουν επίσης αλιευτικές ποσοστώσεις και στατιστικές αλιεύσεων για να εξασφαλίσουν ότι δεν παραβιάζονται τα ΣΕΑ. Ωστόσο υπάρχουν προβλήματα με το σύστημα και οι επιπτώσεις της αλιείας στο οικοσύστημα της θάλασσας του Μπάρεντς δεν είναι απόλυτα σαφείς. Ο μπακαλιάρος είναι ένα από τα σημαντικότερα αλιεύματα. Ένα μεγάλο μέρος των αλιευμάτων δεν αναφέρεται όταν τα αλιευτικά σκάφη εκφορτώνονται, για να αποκομίσουν κέρδη που αλλιώς θα έχαναν λόγω υψηλών φόρων και τελών. Δεδομένου ότι πολλοί αλιείς δεν τηρούν αυστηρά τα ΣΕΑ και τους κανόνες που θεσπίζει η Επιτροπή, η ποσότητα των ψαριών που αλιεύονται ετησίως από τη Θάλασσα του Μπάρεντς είναι υποτιμημένη.
Η βιοποικιλότητα στη Θάλασσα του Μπάρεντς και η βιοεπιθεώρηση των θαλασσών
Η Νορβηγική κυβέρνηση υποστηρίζει στρατηγικά την ανάπτυξη της θαλάσσιας βιοεπιθεώρησης, καθώς έχει τη δυνατότητα να συμβάλει στη δημιουργία νέων και βιώσιμων πλουτοπαραγωγικών πόρων. Το Τρόμσε και οι βόρειες περιοχές της Νορβηγίας διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στη στρατηγική αυτή, λόγω της εξαιρετικής πρόσβασης σε μοναδικούς θαλάσσιους οργανισμούς της Αρκτικής και της παρουσίας θαλάσσιων βιομηχανιών, καθώς και των δυνατοτήτων και των υποδομών Ε & Α στην περιοχή αυτή. Από το 2007 η επιστήμη και η βιομηχανία συνεργάστηκαν στενά για τη βιοεπιθεώρηση και την ανάπτυξη και εμπορευματοποίηση νέων προϊόντων [22].
Ιδρύματα και βιομηχανίες που υποστηρίζουν τη βιοεπιθεώρηση των θαλασσών στη Θάλασσα του Μπάρεντς
Το MabCent-SFI είναι ένα από τα δεκατέσσερα Κέντρα Καινοτομίας Βασισμένης στην Έρευνα που ίδρυσε το Συμβούλιο Έρευνας της Νορβηγίας και είναι το μοναδικό στο πεδίο των "βιοενεργών ενώσεων και ανακάλυψης φαρμάκων" που βασίζεται σε βιοενεργές ουσίες από θαλάσσιους οργανισμούς. Το MabCent-SFI εστιάζει στις βιοενεργές ουσίες από αρκτικούς και υποαρκτικούς οργανισμούς. Μέχρι το τέλος του 2011 το MabCent είχε δοκιμάσει περίπου 200.000 δείγματα, με αρκετές εκατοντάδες "επιτυχίες". Μέσω περαιτέρω έρευνας και ανάπτυξης μερικές από αυτές τις επιτυχίες θα γίνουν πολύτιμα "ληντ", όπως χαρακτηρίζονται ενώσεις με βιολογικές ενδιαφέρουσες βιολογικές ιδιότητες. Εμπορικοί εταίροι στο MabCent-SFI είναι η Biotec Pharmacon ASA και οι θυγατρικές της ArcticZymes AS, ABC BioScience AS, Lytix Biopharma AS και Pronova BioPharma ASA. Η ArcticZymes είναι επίσης συνεργάτης στο MARZymes, ένα έργο που χρηματοδοτείται από το Συμβούλιο Έρευνας της Νορβηγίας για την εύρεση θαλάσσιων ενζύμων προσαρμοσμένων στις ακραίες συνθήκες της Αρκτικής. Επιστημονικοί εταίροι στο MabCent-SFI είναι η Marbank, μια εθνική θαλάσσια βιοτράπεζα που βρίσκεται στο Τρόμσε, η Marbio, μια πλατφόρμα μέτριας / υψηλής παραγωγικότητας για τη διαλογή και την ταυτοποίηση βιοενεργών ενώσεων και η Norstruct, μια πλατφόρμα προσδιορισμού της πρωτεϊνικής δομής. Το Mabcent-SFI φιλοξενείται στο Πανεπιστήμιο του Τρόμσε.
Η BioTech North είναι ένα αναδυόμενο σύμπλεγμα βιοτεχνολογικών επιχειρήσεων και οργανισμών Ε & Α, που συνεργάζονται στενά με φορείς περιφερειακής χρηματοδότησης και ανάπτυξης. Καθώς τα βιοενεργά μόρια και ενώσεις από τους θαλάσσιους πόρους της Αρκτικής αποτελούν τη βάση των δραστηριοτήτων για την πλειοψηφία των μελών του συμπλέγματος, η BioTech North λειτουργεί ως θαλάσσιο βιοτεχνολογικό σύμπλεγμα. Η πλειοψηφία των επιχειρήσεων της BioTech North δραστηριοποιούνται στις εφαρμογές και στις αγορές της επιστήμης της ζωής. Μέχρι σήμερα το σύμπλεγμα περιλαμβάνει περίπου τριάντα οργανισμούς τόσο από τον ιδιωτικό όσο και από το δημόσιο τομέα. Χρηματοδοτείται από την Innovation Norway, το SIVA και το Συμβούλιο Έρευνας της Νορβηγίας. Τα ενδιαφερόμενα μέρη της BioTech North περιλαμβάνουν τα εργαστήρια Barents BioCentre Lab, BioStruct, Marbank, Norut, Nofima, Mabcent-SFI, Πανεπιστήμιο Tromsø, Unilab, Barentzymes AS, Trofi, Scandiderma AS Prophylix Pharma AS Olivita Marealis ProCelo Probio Lytix Biopharma, Integorgen, d'Liver, Genøk, Cognis, Clare AS, Chitinor, Calanus AS, Biotec Betaglucans, Ayanda, ArcticZymes AS, ABC Bioscience, Akvaplanniva.
Παραπομπές
Μπαρεντς Κατηγορία:Αρκτικός Ωκεανός Κατηγορία:Γεωγραφία της Νορβηγίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Φινλανδίας Μπαρεντς
Καβάνταρτσι
Το  Καβάνταρτσι (Кавадарци, ελληνικά: Καφαντάρι), ) ή Καφαντάρτσι είναι πόλη στην περιοχή Τίκφες της Βόρειας Μακεδονίας. Στην καρδιά της περιοχής κρασιών της Βόρειας Μακεδονίας, έχει το μεγαλύτερο οινοποιείο στη νοτιοανατολική Ευρώπη, που έχει πάρει το όνομά του από την πεδιάδα Τικφών. Η πόλη του Καβάνταρτσι είναι έδρα του ομώνυμου δήμου. Κοντά στην πόλη βρίσκεται η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Βόρειας Μακεδονίας, Λίμνη Τίκφες.
Αρχαία και μεσαιωνικά χρόνια
Στην περιοχή των Τικφών γύρω από το Καβάνταρτσι, έχουν ανακαλυφθεί πολλά αντικείμενα και κατασκευές, που χρονολογούνται από τα προϊστορικά χρόνια. Χάλκινα και κεραμικά αντικείμενα ανακαλύφθηκαν σε αρχαιολογικό χώρο στη γειτονική πόλη Στόβοι (Σλαβομακεδονικά Стоби), που χρονολογούνται από τον 6ο και τον 7ο αι. π.Χ. Αυτή η πόλη πιστεύεται ότι ιδρύθηκε την Αρχαιοελληνική εποχή. Ευρισκόμενη στην κεντρική Εγνατία Οδό, που οδηγούσε από το Δούναβη στο Αιγαίο Πέλαγος έγινε σημαντικό στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο. Η δημιουργία ενός νομισματοκοπείου κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο συνέβαλε στην ευημερία και την αναβάθμιση στο καθεστώς του δήμου (municipium). Στην περιοχή κόβονταν δηνάρια και άλλα νομίσματα με την επιγραφή "Μunicipium Stobensium". Έχουν ανακαλυφθεί πολυάριθμα κτίρια και μνημεία αυτής της εποχής, όπως ένα θέατρο. Μια Εβραϊκή κοινότητα λέγεται ότι υπήρχε στους Στόβους κατά τη διάρκεια του 3ου αιώνα, ωστόσο η συναγωγή της κατεδαφίστηκε τον 4ο αιώνα και χτίστηκε στη θέση της μια χριστιανική βασιλική. Στα τέλη του 5ου και στις αρχές του 6ου αιώνα η πόλη καταστράφηκε κατά τις μεγάλες Αβαροσλαβικές επιδρομές. Οι Στόβοι που στο παρελθόν ήταν το κέντρο της περιοχής αυτής αντικαταστάθηκε από το νέο χωριό Ντούκενα.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Πολλές αλλαγές συνέβησαν με την κατάληψη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 14ο αιώνα. Οι κατακτητές Οθωμανοί κατέστρεψαν όλα τα υπάρχοντα χωριά και τα αντικατέστησαν με ανατολίτικη αρχιτεκτονική. Χωρικοί από το Ράστανι και το Ντούκενα που διέφυγαν από τους Οθωμανούς εγκαταστάθηκαν σε νέα περιοχή, φέρνοντας μαζί τους πολλές οικογένειες, που υπάρχουν στο Καβάνταρτσι σήμερα. Από την εγκατάσταση αυτή προέκυψε ένα νέο χωριό. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα αυτό το αναπτυσσόμενο χωριό λειτούργησε ως πόλος έλξης και μετανάστευσης ανθρώπων από τους γύρω λόφους και τα χωριά, για την ίδρυση της νέας πόλης που ονομάζεται Καβάνταρτσι.
Το Καβάνταρτσι ήταν υπό τη δικαιοδοσία του πασαλικίου (Οθωμανική στρατιωτική εδαφική μονάδα που ελέγχεται από έναν πασά) της περιοχής του Μοναστηρίου. Με την τουρκική πλειοψηφία χτίστηκαν σε όλη την πόλη πολλές κατοικίες μπέηδων και αρκετά τζαμιά. Την εποχή αυτή το Καβάνταρτσι είχε εδραιωθεί ως το νέο κέντρο της περιοχής Τίκφες.
Το Καβαντάρτσι και η ευρύτερη περιοχή Τίκφες αποτελούσε έως το 1912 μια από τις εστίες του Ελληνισμού, όπου υπήρξε έντονη διαπάλη μεταξύ εξαρχικών και πατριαρχικών. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα δρούσαν δύο ντόπια Ελληνικά ένοπλα σώματα κατά των κομητατζήδων: του Αθανάσιου Καπετανόπουλου και του Πέτρου Αβραμίδη και αρκετά Βουλγαρικά.
Μετά το σχηματισμό της επιτροπής της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης από το Ντάμε Γκρούεφ το 1894 και την Εξέγερση του Ίλιντεν, στην περιοχή Τίκφες έδρασαν πολλά επαναστατικά σώματα, με στόχο την απελευθέρωση της Μακεδονίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
20ός αιώνας
Την περίοδο αυτή το Καβάνταρτσι άκμασε και έγινε μεγάλο οικονομικό, διοικητικό και πολιτικό κέντρο της περιοχής Τίκφες.
Τον Ιούνιο του 1913 πραγματοποιήθηκε η Εξέγερση των Τικφών εναντίον των Σερβικών δυνάμεων κατοχής. Οι μαχητές της αντίστασης απελευθέρωσαν το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής Tίκφες, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων Καβάνταρτσι, Νεγκότινο, Βάτασα και πολλών μικρών χωριών. Σερβικές στρατιωτικές δυνάμεις σκότωσαν περίπου 1.200 ανθρώπους και έκαψαν περισσότερα από 1.000 σπίτια. Οι περισσότεροι από τους Τούρκους κατέφυγαν στην Τουρκία. Ο Ρετζέπ Βαρνταρλί μετακόμισε στην Τουρκία και ίδρυσε την εταιρεία "Τίκφεσλι"( "από τις Τίκφες" στα τουρκικά), που παράγει γιαούρτι και αριάνι, το 1943. Η εταιρεία πωλήθηκε στην Danone το 1998.
Από το 1929 ως το 1941 το Καβάνταρτσι ανήκε στην Μπανόβινα του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη περιήλθε υπό Γερμανική και Βουλγαρική κατοχή για τέσσερα χρόνια και υπέστη μεγάλες απώλειες με πάνω από 300 νεκρούς μέχρι την αποχώρηση των κατακτητών. Στο χωριό Βάτασα στήθηκε ένα μνημείο προς τιμή και μνήμη των 12 νέων που εκτελέστηκαν από τις Βουλγαρικές δυνάμεις στις 16 Ιουνίου 1943.
Κρασί
Το πιο φημισμένο εξαγωγικό προϊόν του Καβάνταρτσι είναι το κρασί και η πόλη διαθέτει το μεγαλύτερο οινοποιείο στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Οι μπελώνες στην περιοχή καλύπτουν μια συνολική έκταση 120 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που παράγουν έως και 85.000 τόνους σταφύλια ετησίως. Το οινοποιείο Τίκφες είναι ένα από τα παλαιότερα στη χώρα και επεξεργάζεται μέχρι και 55 εκατομμύρια κιλά σταφύλια για την παραγωγή περίπου 35 εκατομμύρια λίτρα κρασιού ετησίως. Από τους 38.000 κατοίκους εκτιμάται ότι έως και το 85% ασχολούνται με την καλλιέργεια των σταφυλιών. Η παράδοση της οινοποιίας και της αμπελοκαλλιέργειας στην περιοχή Tίκφες χρονολογείται ήδη από τον 4ο αι. π.Χ. Η δραστηριότητα αυτή άνθισε τα μεσαιωνικά χρόνια με την παραγωγή, όπως ήταν συνηθισμένο τότε σε όλη την Ευρώπη, να γίνεται στα μοναστήρια.
Η περιοχή Τίκφες έχει μοναδικό και ευνοϊκό κλίμα, που δημιουργείται από το συγκερασμό του Μεσογειακού από το νότο και του Ηπειρωτικού από τα βόρεια και, σε συνδυασμό με την καλλιεργήσιμη γη, υψηλής περιεκτικότητας σε διαβρωμένη άργιλο, την καθιστά πολύ ευνοϊκή για την παραγωγή σταφυλιών.
Στους δήμους Καβάνταρτσι και Ροσομαν βρίσκεται το 20% της συνολικής καλλιέργειας σταφυλιών (5.142 τ.χλμ.) της χώρας. Η χώρα είναι ο έβδομος μεγαλύτερος εξαγωγέας κρασιού στην ΕΕ. Από το σύνολο της παραγωγής σταφυλιών στο σταφυλιών το 80% είναι για κρασί και το 20% επιτραπέζια. Το οινοποιείο Τίκφες, αν και το μεγαλύτερο και πιο παραγωγικό, δεν είναι σε καμία περίπτωση το μοναδικό οινοποιείο στην πόλη. Μεταξύ των άλλων είναι τα Τσεκόροβι και Ποπόφ. Τα οινοποιεία της περιοχής εξάγουν σε 26 χώρες.
Σιδηρονικέλιο
Ένας άλλος σημαντικός κλάδος είναι η παραγωγή σιδηρονικελίου. Η εταιρεία "FENI" παράγει 12.000 - 16.000 τόνους σιδηρονικέλιο ετησίως. Σε μια προσπάθεια να προσελκυσθεί μεγαλύτερο ενδιαφέρον εγχώριων και ξένων επενδυτών, το 2000 ιδρύθηκε στο Καβάνταρτσι η πρώτη Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη της χώρας, που έχει γίνει γνωστό ως "Nickel Valley".