cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μύθοι του Αισώπου
Οι μύθοι ως είδος
Ο Απολλώνιος ο Τυανέας, ένας φιλόσοφος του 1ου αιώνα μ.Χ., αναφέρεται ότι είπε για τον Αίσωπο:"Όπως εκείνοι που τρώνε καλά με τα πιο απλά πιάτα, χρησιμοποιούσε ταπεινά περιστατικά για να διδάξει μεγάλες αλήθειες, και αφού αφηγείται μια ιστορία, προσθέτει σε αυτήν τη συμβουλή να κάνεις κάτι ή να μην το κάνεις. Τότε, επίσης, ήταν πραγματικά πιο προσκολλημένος στην αλήθεια από ό,τι οι ποιητές, γιατί οι τελευταίοι ασκούν βία στις δικές τους ιστορίες για να τις κάνουν πιθανές, αλλά ανακοινώνοντας μια ιστορία που όλοι γνωρίζουν ότι δεν είναι αληθινή, είπε την αλήθεια από το ίδιο το γεγονός ότι δεν ισχυρίστηκε ότι αφηγείται πραγματικά περιστατικά."Νωρίτερα ακόμη, ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος ανέφερε εν παρόδω ότι ο «Αίσωπος ο παραμυθογράφος» ήταν ένας σκλάβος που έζησε στην Αρχαία Ελλάδα κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Μεταξύ των αναφορών σε άλλους συγγραφείς, ο Αριστοφάνης, στην κωμωδία του Οι Σφήκες, παρουσίασε τον πρωταγωνιστή Φιλόκλεοντα σαν να είχε μάθει τα «παράλογα» του Αισώπου από συνομιλίες στα συμπόσια. Ο Πλάτωνας έγραψε στον Φαίδωνα ότι ο Σωκράτης πέρασε τον χρόνο του στη φυλακή μετατρέποντας μερικούς από τους μύθους του Αισώπου «που γνώριζε» σε στίχους. Ωστόσο, για δύο βασικούς λόγους –επειδή πολυάριθμα ήθη στους μύθους του Αισώπου αντιφάσκουν μεταξύ τους και επειδή οι αρχαίες αφηγήσεις για τη ζωή του Αισώπου αντιφάσκουν μεταξύ τους– η σύγχρονη άποψη είναι ότι ο Αίσωπος δεν ήταν ο εμπνευστής όλων αυτών των μύθων που του αποδίδονται. Αντίθετα, οποιοσδήποτε μύθος έτεινε να αποδοθεί στο όνομα του Αισώπου αν δεν υπήρχε γνωστή εναλλακτική πηγή.
Στην κλασική εποχή υπήρχαν διάφοροι θεωρητικοί που προσπάθησαν να διαφοροποιήσουν αυτούς τους μύθους από άλλα είδη αφήγησης. Έπρεπε να είναι σύντομοι και ανεπηρέαστοι, επιπλέον, είναι φανταστικά γεγονότα, χρήσιμα στη ζωή και πιστά στη φύση. Σε αυτά θα μπορούσαν να υπάρχουν ζώα και φυτά που μιλούν, αν και υπάρχουν λίγοι όπου άνθρωποι που αλληλεπιδρούν μόνο με τους ανθρώπους. Συνήθως μπορεί να ξεκινήσουν με μια εισαγωγή με βάση τα συμφραζόμενα, ακολουθούμενη από την ιστορία, συχνά με το επιμύθιο (ηθική αξία) τονισμένο στο τέλος. Ο καθορισμός του πλαισίου ήταν συχνά απαραίτητος ως οδηγός για την ερμηνεία της ιστορίας, όπως στην περίπτωση του πολιτικού νοήματος των Βάτραχων που επιθυμούσαν έναν βασιλιά και των βατράχων και του ήλιου.
Μερικές φορές οι τίτλοι που δίνονται αργότερα στους μύθους έχουν γίνει παροιμιώδεις, όπως στην περίπτωση της χήνας που έκανε χρυσά αυγά ή του ποντικιού της πόλης και του ποντικιού του αγρού. Στην πραγματικότητα, ορισμένοι μύθοι, όπως ο Νεαρός και το Χελιδόνι, φαίνεται να έχουν εφευρεθεί ως εικονογραφήσεις ήδη υπαρχουσών παροιμιών. Ένας θεωρητικός, πράγματι, έφτασε στο σημείο να ορίσει τους μύθους ως εκτεταμένες παροιμίες. Σε αυτό έχουν μια αιτιολογική λειτουργία, την εξήγηση της προέλευσης, όπως, σε ένα άλλο πλαίσιο, γιατί το μυρμήγκι είναι ένα κακόβουλο πλάσμα που κλέβει ή πώς η χελώνα πήρε το καβούκι της. Άλλοι μύθοι, που άπτουν επίσης αυτή τη λειτουργία, είναι ξεκάθαρα αστεία, όπως στην περίπτωση της Γριάς και του Γιατρού, που απευθύνονται σε άπληστους επαγγελματίες της ιατρικής.
Προέλευση
Οι αντιφάσεις μεταξύ μύθων που έχουν ήδη αναφερθεί και εναλλακτικών εκδόσεων του ίδιου μύθου, όπως στην περίπτωση του Ξυλοκόπου και των Δέντρων, εξηγούνται καλύτερα από την απόδοση όλων των μύθων στον Αίσωπο. Μερικοί είναι αποδεδειγμένα δυτικής Ασίας προέλευσης, άλλα έχουν ανάλογα πιο ανατολικά. Η σύγχρονη επιστημονική έρευνα αποκαλύπτει μύθους και παροιμίες της Αισωπικής μορφής που υπήρχαν τόσο στα αρχαία Σουμερία όσο και στο Ακκάδ, ήδη από την τρίτη χιλιετία π.Χ. Οι μύθοι του Αισώπου και η ινδική παράδοση, όπως αντιπροσωπεύονται από τις βουδιστικές ιστορίες Γιατάκα και οι ινδουιστικές Παντσατάντρα, μοιράζονται περίπου δώδεκα κοινές ιστορίες, αν και συχνά έχουν μεγάλες διαφορές στις λεπτομέρειες. Υπάρχει κάποια συζήτηση για το αν οι Έλληνες έμαθαν αυτούς τους μύθους από Ινδούς αφηγητές ή το ανάποδο, ή αν οι επιρροές ήταν αμοιβαίες.
Ο εκδότης του Μπεν Πέρι πήρε την ακραία θέση στο βιβλίο του Babrius and Phaedrus (1965) ότι
Ελληνικές εκδόσεις
μικρογραφία| Ένα ελληνικό χειρόγραφο των μύθων του Βαβρία Το πότε και πώς έφτασαν οι μύθοι και ταξίδεψαν από την αρχαία Ελλάδα παραμένει αβέβαιο. Μερικά δεν μπορούν να χρονολογηθούν νωρίτερα από τον Βαβρία και τον Φαίδρο, αρκετούς αιώνες μετά τον Αίσωπο, και άλλα ακόμη αργότερα. Η παλαιότερη αναφερόμενη συλλογή ήταν από τον Δημήτριο τον Φαληρέα, έναν Αθηναίο ρήτορα και πολιτικό του 4ου αιώνα π.Χ., ο οποίος συγκέντρωσε τους μύθους σε ένα σύνολο δέκα βιβλίων για χρήση από ρήτορες. Οπαδός του Αριστοτέλη, απλώς καταλογογράφισε όλους τους μύθους που οι προηγούμενοι Έλληνες συγγραφείς είχαν χρησιμοποιήσει μεμονωμένα ως παράδειγμα, βάζοντάς τους σε πρόζα. Τουλάχιστον ήταν απόδειξη του τι αποδόθηκε στον Αίσωπο από άλλους, αλλά αυτό μπορεί να περιλάμβανε οποιαδήποτε απόδοση σε αυτόν από την προφορική παράδοση με παραμύθια ζώων, φανταστικά ανέκδοτα, αιτιολογικούς ή σατιρικούς μύθους, πιθανώς ακόμη και οποιαδήποτε παροιμία ή αστείο, που μετέφεραν αυτοί οι συγγραφείς. Είναι περισσότερο μια απόδειξη της δύναμης του ονόματος του Αισώπου παρά απόδειξη της πραγματικής συγγραφής του. Σε κάθε περίπτωση, αν και το έργο του Δημητρίου αναφέρονταν συχνά για τους επόμενους δώδεκα αιώνες και θεωρούνταν ο επίσημος Αίσωπος, δεν σώζεται πλέον κανένα αντίγραφο. Οι σημερινές συλλογές εξελίχθηκαν από τη μεταγενέστερη ελληνική έκδοση του Βαβρία, από την οποία υπάρχει τώρα ένα ημιτελές χειρόγραφο με περίπου 160 μύθους σε χολιαμβικούς στίχους. Η τρέχουσα άποψη είναι ότι έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. Η έκδοση των 55 μύθων σε χολιαμβικά τετράμετρα του 9ου αιώνα Ιγνάτιου του Διάκονου είναι επίσης άξια αναφοράς για την συμπερίληψη παραμυθιών από ανατολίτικες πηγές.
Περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την προσθήκη ανατολίτικων ιστοριών στον Αισωπικό κανόνα παρέχει η εμφάνισή τους σε εβραϊκές πηγές όπως το Ταλμούδ και η Μιδρασική λογοτεχνία. Υπάρχει ένας συγκριτικός κατάλογος αυτών στον ιστότοπο της Εβραϊκής Εγκυκλοπαίδειας από τους οποίους δώδεκα μοιάζουν με εκείνες που είναι κοινές τόσο στις ελληνικές όσο και στις ινδικές πηγές, έξι είναι με αυτές που βρίσκονται μόνο στις ινδικές πηγές και έξι άλλες μόνο στα ελληνικά. Όπου υπάρχουν παρόμοιοι μύθοι στην Ελλάδα, στην Ινδία και στο Ταλμούδ, η Ταλμουδική μορφή προσεγγίζει περισσότερο την Ινδική. Έτσι, ο μύθος «Ο Λύκος και ο Γερανός» στην Ινδία μιλάει για ένα λιοντάρι και ένα άλλο πουλί. Όταν ο Τζόσουα μπεν Ανανία είπε αυτόν τον μύθο στους Εβραίους, για να αποτρέψει την εξέγερσή τους ενάντια στη Ρώμη και να βάλουν ξανά το κεφάλι τους στα σαγόνια του λιονταριού, υποδεικνύει εξοικείωση με τη μορφή που προέρχεται από την Ινδία.
Λατινικές εκδόσεις
Η πρώτη εκτενής μετάφραση του Αισώπου στα λατινικά ιαμβικά τρίμετρα έγινε από τον Φαίδρο, έναν απελευθερωμένο δούλου του Αυγούστου τον 1ο αιώνα μ.Χ., αν και τουλάχιστον ένας μύθος είχε ήδη μεταφραστεί από τον ποιητή Έννιο δύο αιώνες πριν, και άλλοι αναφέρονται στο έργο του Οράτιου. Ο ρήτορας Αφθόνιος ο Αντιοχέας έγραψε μια τεχνική πραγματεία για, και μετέτρεψε σε λατινική πεζογραφία, περίπου σαράντα από αυτούς τους μύθους το 315. Είναι αξιοσημείωτο ότι απεικονίζει τη σύγχρονη και μεταγενέστερη χρήση των μύθων στη ρητορική πράξη. Οι δάσκαλοι της φιλοσοφίας και της ρητορικής συχνά θέτουν τους μύθους του Αισώπου ως άσκηση για τους μελετητές τους, καλώντας τους όχι μόνο να συζητήσουν το ήθος του παραμυθιού, αλλά και να εξασκήσουν το στυλ και τους κανόνες της γραμματικής φτιάχνοντας νέες δικές τους εκδοχές. Λίγο αργότερα ο ποιητής Αυσόνιος κατέγραψε μερικούς από αυτούς τους μύθους σε στίχους, τους οποίους ο συγγραφέας Ιουλιανός Τιτιανός μετέφρασε σε πεζογραφία, και στις αρχές του 5ου αιώνα ο Αβιανός μετέφερε 42 από αυτούς τους μύθους σε λατινικά ελεγειακά δίστιχα.
Η μεγαλύτερη, η παλαιότερη γνωστή και η πιο σημαντική από τις πεζογραφικές εκδόσεις του Φαίδρου φέρει το όνομα ενός κατά τα άλλα άγνωστου παραμυθογράφου που ονομάζεται Ρωμύλος. Περιέχει 83 μύθους, που χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα και φαίνεται ότι βασίστηκε σε μια παλαιότερη πεζογραφία που, με το όνομα «Αίσωπος» και απευθυνόμενη σε έναν Ρούφο, μπορεί να γράφτηκε στην Καρολίγγεια περίοδο ή και νωρίτερα. Η συλλογή έγινε η πηγή από την οποία, κατά το δεύτερο μισό του Μεσαίωνα, αντλήθηκαν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει σχεδόν όλες οι συλλογές λατινικών μύθων. Μια εκδοχή των τριών πρώτων βιβλίων του Ρωμύλου σε ελεγειακό στίχο, που πιθανόν έγινε γύρω στον 12ο αιώνα, ήταν ένα από τα κείμενα με τη μεγαλύτερη επιρροή στη μεσαιωνική Ευρώπη. Αναφέρεται ποικιλοτρόπως (μεταξύ άλλων τίτλων) ως ελεγειακός Ρωμύλος, αποδίδεται στον Γουαλτέρο τον Άγγλο και ήταν κοινό λατινικό διδακτικό κείμενο και παρέμεινε δημοφιλές μέχρι την Αναγέννηση. μικρογραφία| Aesopus constructus κ.λπ., έκδοση 1495 με μετρική έκδοση του Fabulae Lib. I–IV του Γουαλτέρου του Άγγλουη Με την αναβίωση των λατινικών κατά την Αναγέννηση, οι συγγραφείς άρχισαν να συντάσσουν συλλογές μύθων στους οποίους εμφανίζονταν δίπλα-δίπλα εκείνοι του Αισώπου και εκείνοι από άλλες πηγές. Ένας από τους πρώτους ήταν του Λορέντσο Μπεβιλάκουα, γνωστός και ως Λαυρέντιος Αμπστέμιος, ο οποίος έγραψε 197 μύθους, από τους οποίους οι πρώτοι εκατό δημοσιεύτηκαν ως Εκατομύθιο το 1495. Περιλάμβανε λίγους μύθους του Αισώπου, και όσοι υπάρχουν προσαρμόζονται και ξαναερμηνεύονται, όπως για παράδειγμα «ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας» διασκευάστηκε ως «Η σκνίπα και η μέλισσα» (94) με τη διαφορά ότι η σκνίπα προσφέρει να διδάξει μουσική στα παιδιά της μέλισσας. Υπάρχουν επίσης μεσαιωνικές ιστορίες όπως τα ποντίκια στο συμβούλιο (195). Οι περισσότεροι μύθοι στο Εκατομύθιο μεταφράστηκαν αργότερα στο δεύτερο μισό των Μύθων του Αισώπου του Ρότζερ ΛΈστρέιντζ και άλλων επιφανών μυθολόγων (1692).
Ο Αίσωπος σε άλλες γλώσσες
Για πολλούς αιώνες η κύρια μετάδοση των μύθων του Αισώπου σε όλη την Ευρώπη παρέμεινε στα λατινικά ή προφορικά σε διάφορες δημοτικές γλώσσες, όπου αναμείχθηκαν με λαϊκές ιστορίες που προέρχονταν από άλλες πηγές. Αυτή η ανάμειξη είναι συχνά εμφανής στις πρώιμες δημοτικές συλλογές μύθων στους μεσαιωνικούς χρόνους. μικρογραφία| Ο μύθος του αγρότη και των γιων του από την έκδοση του Κάξτον, 1484 Η κύρια ώθηση πίσω από τη μετάφραση μεγάλων συλλογών μύθων που αποδίδονται στον Αίσωπο και μεταφράζονται σε ευρωπαϊκές γλώσσες προήλθε από μια πρώιμη έντυπη έκδοση στη Γερμανία. Υπήρχαν πολλές μικρές συλλογές μύθων σε διάφορες γλώσσες κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, αλλά η πρώτη προσπάθεια για μια εξαντλητική έκδοση έγινε από τον Χάινριχ Στάινχεβελ στο Esopus, που δημοσιεύτηκε c. 1476. Αυτό περιείχε και λατινικές και γερμανικές μεταφράσεις και περιλάμβανε επίσης μια μετάφραση της εκδοχής του Ρινούτσιο ντα Καστιλιόνε από τα ελληνικά της ζωής του Αισώπου (1448). Εμφανίζονται περίπου 156 μύθοι, συγκεντρωμένοι από τον Ρωμύλο, τον Αβιανό και άλλες πηγές, συνοδευόμενοι από σχολιαστικό πρόλογο και ηθικολογικό συμπέρασμα, και 205 ξυλογραφίες. Ακολούθησαν σύντομα μεταφράσεις ή εκδόσεις βασισμένες στο βιβλίο του Στάινχεβελ στα ιταλικά (1479), γαλλικά (1480), τσέχικα (1480) και αγγλικά (έκδοση Κάξτον του 1484) και επανεκτυπώθηκαν πολλές φορές πριν από τις αρχές του 16ου αιώνα. Η ισπανική έκδοση του 1489, La vida del Ysopet con sus fabulas hystoriadas ήταν εξίσου επιτυχημένη και συχνά ανατυπώθηκε τόσο στον Παλαιό όσο και στον Νέο Κόσμο για τρεις αιώνες.
Μερικοί μύθοι αντιμετωπίστηκαν αργότερα δημιουργικά σε δικές τους συλλογές από τους συγγραφείς με τέτοιο τρόπο που συνδέθηκαν με τα ονόματά τους και όχι με του Αισώπου. Οι πιο διάσημοι ήταν οι Μύθοι του Λα Φονταίν, που εκδόθηκαν στα γαλλικά στα τέλη του 17ου αιώνα. Εμπνευσμένα από τη συντομία και την απλότητα των βιβλίων του Αισώπου, αυτά στα πρώτα έξι βιβλία εξαρτώνταν σε μεγάλο βαθμό από το παραδοσιακό υλικό της Αισώπου. Οι μύθοι στα επόμενα έξι είχαν μεγάλη ποικιλία στην προέλευση. Στις αρχές του 19ου αιώνα, μερικοί από τους μύθους διασκευάστηκαν στα ρωσικά και συχνά επαναερμηνεύτηκαν από τον παραμυθολόγο Ιβάν Κρύλοφ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αλλά όχι σε όλες, αυτές εξαρτώνταν από τις εκδόσεις του Λα Φονταίν.
Οι πρώτες μεταφράσεις σε ασιατικές γλώσσες προέρχονται αρχικά από ελληνικές πηγές. Αυτά περιλαμβάνουν τους λεγόμενους Μύθους του Συντίπα, μια συλλογή Αισωπικών μύθων στα Συριακά, που χρονολογούνται από τον 9ο-11ο αιώνα. Συμπεριλαμβάνονταν πολλές άλλες ιστορίες, πιθανώς της Δυτικής Ασίας. Στην Κεντρική Ασία υπήρχε μια συλλογή μύθων του 10ου αιώνα στα Ουιγουρικά.
Πορτογάλοι ιεραπόστολοι που έφτασαν στην Ιαπωνία στα τέλη του 16ου αιώνα μύησαν την Ιαπωνία στους μύθους όταν μια λατινική έκδοση μεταφράστηκε στα ρωμανικά ιαπωνικά. Ο τίτλος ήταν Esopo no Fabulas και χρονολογείται στο 1593. Σύντομα ακολούθησε μια πληρέστερη μετάφραση σε ένα τρίτομο καναζόσι με τίτλο Isopo Monogatari. Αυτό ήταν το μοναδικό δυτικό έργο που επιβίωσε σε μεταγενέστερη δημοσίευση μετά την εκδίωξη των Δυτικών από την Ιαπωνία, καθώς εκείνη την εποχή η φιγούρα του Αισώπου είχε καλλιεργηθεί και παρουσιαστεί σαν να ήταν Ιάπωνας.
Από τον 18ο έως τον 19ο αιώνα ένας τεράστιος αριθμός μύθων σε στίχους γράφτηκε σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Οι τοπικές γλώσσες και διάλεκτοι στη ρομαντική περιοχή χρησιμοποίησαν εκδοχές προσαρμοσμένες ιδιαίτερα από τις αναδημιουργίες αρχαίου υλικού του Λα Φοντέν. Μία από τις πρώτες δημοσιεύσεις στη Γαλλία ήταν η ανώνυμη Fables Causides en Bers Gascouns (Επιλεγμένοι μύθοι στον στίχο της Γασκώνας, Μπαγιόν, 1776), που περιείχε 106.
Θρησκευτικά θέματα
Στους κλασικούς χρόνους υπήρχε μια επικάλυψη μεταξύ μύθου και παραμυθιού, ειδικά όπου είχαν αιτιολογική λειτουργία. Μεταξύ αυτών είναι δύο που ασχολούνται με τη διαφορά μεταξύ ανθρώπων και ζώων. Σύμφωνα με την πρώτη, οι άνθρωποι διακρίνονται για τον ορθολογισμό τους. Αλλά σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου έχουν μια κτηνώδη νοοτροπία, η εξήγηση είναι ότι κατά τη δημιουργία τα ζώα βρέθηκαν να υπερτερούν σε αριθμό των ανθρώπων και μερικά τροποποιήθηκαν ως εκ τούτου σε σχήμα, αλλά διατήρησαν τις ζωικές ψυχές τους.
Αυτή η πρώιμη φιλοσοφική εικασία επεκτάθηκε και στα ηθικά προβλήματα που συνδέονται με τη θεία δικαιοσύνη. Για παράδειγμα, θεωρήθηκε δυσανάλογο για έναν κακό άνθρωπο να τιμωρείται με το θάνατο σε ναυάγιο, όταν αυτό αφορούσε πολλούς άλλους αθώους ανθρώπους. Ο θεός Ερμής το εξήγησε αυτό σε έναν αντιρρησία με την ανθρώπινη αναλογία ενός ανθρώπου που δάγκωσε ένα μυρμήγκι και κατά συνέπεια χτυπούσε όλα εκείνα που βρίσκονται γύρω από τα πόδια του. Και πάλι, ρωτήθηκε γιατί οι συνέπειες μιας κακής πράξης δεν ακολούθησαν αμέσως που διαπράχθηκε. Ο Ερμής ασχολήθηκε και εδώ, αφού καταγράφει τις αντρικές πράξεις σε όστρακα και τις πηγαίνει στο Δία στοιβαγμένες σε ένα κουτί. Ο θεός της δικαιοσύνης, ωστόσο, τα περνάει με αντίστροφη σειρά και η ποινή μπορεί επομένως να καθυστερήσει. Ωστόσο, όπου το σφάλμα γίνεται αντιληπτό ως πράξη περιφρόνησης, όπως συμβαίνει στον μύθο του Όρκού, η εκδίκηση φτάνει γρήγορα. μικρογραφία| Μια ιαπωνική ξύλινη εκτύπωση απεικονίζει το μύθο του Ηρακλή και του κάρου Μερικοί μύθοι μπορεί να εκφράζουν ανοιχτό σκεπτικισμό, όπως στην ιστορία του άνδρα που πουλούσε ένα άγαλμα του Ερμή που καυχιόταν για την αποτελεσματικότητά του. Ερωτηθείς γιατί παραχωρούσε ένα τέτοιο περιουσιακό στοιχείο, ο πωλητής εξηγεί ότι ο θεός χρειάζεται χρόνο για να δώσει πλούτο, ενώ ο ίδιος χρειάζεται άμεσα μετρητά. Σε ένα άλλο παράδειγμα, ένας αγρότης του οποίου το στρώμα έχει κλαπεί πηγαίνει σε έναν ναό για να δει αν ο ένοχος μπορεί να βρεθεί με μαντεία. Κατά την άφιξή του ακούει μια ανακοίνωση που ζητά πληροφορίες για μια ληστεία στο ναό και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ένας θεός που δεν μπορεί να φροντίσει τους δικούς του πρέπει να είναι άχρηστος. Αλλά η αντίθετη θέση, ενάντια στην εξάρτηση από τη θρησκευτική τελετουργία, ελήφθη σε μύθους όπως ο Ηρακλής και το Βαγόνι που απεικονίζουν την παροιμία «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Η ιστορία αγαπήθηκε αιώνες αργότερα στην προτεσταντική Αγγλία, όπου ένας σχολιαστής πήρε την ακραία θέση ότι το να παραμελεί κανείς την αναγκαιότητα της αυτοβοήθειας είναι «βλασφημία» και ότι είναι «μεγάλη αμαρτία για έναν άνθρωπο να αποτυγχάνει στο εμπόριο του ή ενασχόληση τρέχοντας συχνά σε προσευχές».
Καθώς οι μύθοι απομακρύνθηκαν από τον ελληνόφωνο κόσμο και προσαρμόστηκαν σε διαφορετικές εποχές και θρησκείες, είναι αξιοσημείωτο το πόσο ριζικά επαναερμηνεύτηκαν ορισμένοι μύθοι. Έτσι ένας από τους μύθους που συγκεντρώθηκαν με τον τίτλο μερίδα του λέοντος και αρχικά στρεφόταν κατά της τυραννίας έγινε στα χέρια του Ρουμί μια παραβολή ενότητας με τον Θεό του Ισλάμ και υπακοής στη θεία εξουσία. Στους εβραϊκούς «μύθους αλεπούδων» του Μπερέχια χα-Νάκνταν, η χιουμοριστική αφήγηση των λαγών και των βατράχων έγινε η αφορμή για να συστήσει την εμπιστοσύνη στον Θεό, ενώ η χριστιανική επανερμηνεία του συμβολισμού των ζώων στους μεσαιωνικούς χρόνους στράφηκε στον Λύκο και τον Γερανό ως μια παραβολή για τη διάσωση της ψυχής του αμαρτωλού από την Κόλαση.
Στους μεσαιωνικούς χρόνους, επίσης, συγκεντρώθηκαν μύθοι για χρήση σε κηρύγματα, από τα οποία οι Παραβολές του Όντο του Χέριτον είναι μόνο ένα παράδειγμα. Στην αρχή της Μεταρρύθμισης, ο Μαρτίνος Λούθηρος ακολούθησε το παράδειγμά του στο έργο που είναι τώρα γνωστό ως Μύθοι του Κόμπουργκ. Μια άλλη πηγή εκχριστιανισμένων μύθων ήταν στα βιβλία εμβλημάτων του 16ου-17ου αιώνα. Στο Emblemes ou devises chrestiennes (1571) της Ζορζέτ ντε Μοντεναί, για παράδειγμα, ο μύθος της βελανιδιάς και του καλαμιού απεικονίστηκε στο πλαίσιο των στίχων της Ωδής της Θεοτόκου, «Έριξε τους δυνατούς από τις θέσεις τους και τους εξύψωσε. χαμηλού βαθμού» (Λουκάς 1.52, AV).
Συμπόσιον (Ξενοφών)
To Συμπόσιον είναι ένα από τα σωκρατικά έργα του Ξενοφώντα, ένας διάλογος γραμμένος μεταξύ του 390 και 370 π.Χ. Ο Σωκράτης με μια συντροφιά διασκεδάζει και συζητάει για τον έρωτα.
Μύθοι του Αισώπου
Θρησκευτικά θέματα
Από τη στιγμή που οι μύθοι έγιναν αντιληπτοί κυρίως ως μέσα για τη διδασκαλία των παιδιών, μια νέα γενιά χριστιανών συγγραφέων άρχισε να βάζει τη δική της ερμηνεία πάνω τους, συχνά σε αντίθεση με την αρχική τους ερμηνεία. Ένα ακραίο παράδειγμα εμφανίζεται σε μια συλλογή που ονομάζεται Χριστιανικοί μύθοι από τη βικτωριανή εποχή, όπου ο Βόρειος Άνεμος και ο Ήλιος αναφέρεται σε βιβλικά αποσπάσματα στα οποία η θρησκεία συγκρίνεται με έναν μανδύα. Επομένως, λέει ο συγγραφέας, θα πρέπει κανείς να προσέχει να εγκαταλείψει τις πεποιθήσεις του κάτω από τον ήλιο της ευημερίας. Αποδεδειγμένα, η ουσία των μύθων είναι η προσαρμοστικότητά τους. Ξεκινώντας πριν από δυόμισι χιλιετίες με αιτιολογικές λύσεις σε φιλοσοφικά προβλήματα, οι νέες θρησκευτικές εφαρμογές συνεχίστηκαν μέχρι σήμερα.
Συμπόσιον (Ξενοφών)
Τα σημαντικά θέματα του έργου περιλαμβάνουν την ομορφιά και την επιθυμία, τη σοφία, την αρετή και το γέλιο που προκαλεί ο Φίλιππος και ο αστείος λόγος των επισκεπτών του δείπνου. Ο Ξενοφώντας επιδεικνύει την έξυπνη χρήση του παιχνιδιού (παιδία) και της σοβαρότητας (σπουδή) για να χειριστεί τη συζήτηση των θεμάτων με τρόπο κατάλληλο για ένα συμπόσιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Ξενοφώντα
Μύθοι του Αισώπου
Δραματοποιημένοι μύθοι
Η επιτυχία των μύθων του Λα Φοντέν στη Γαλλία ξεκίνησε μια ευρωπαϊκή μόδα για τη δημιουργία θεατρικών παραστάσεων γύρω από αυτούς. Δημιουργός ήταν ο Εντμέ Μπουρσώλ, με το πεντάπρακτο δράμα Les Fables d'Esope (1690), που αργότερα μετονομάστηκε Esope à la ville (Ο Αίσωπος στην πόλη). Ήταν τέτοια η δημοτικότητά του που ένα αντίπαλο θέατρο παρήγαγε το Arlaquin-Esope του Εστάς Λε Νόμπλ την επόμενη χρονιά. Στη συνέχεια, ο Μπουρσώλ έγραψε μια συνέχεια, το Esope à la cour (Ο Αίσωπος στην αυλή), μια ηρωική κωμωδία που λογοκρίθηκε και δεν παρήχθη παρά μετά τον θάνατό του το 1701. Άλλες μιμήσεις του 18ου αιώνα περιελάμβαναν το Esope au collège του Ζαν-Αντουάν ντι Σερσώ (1715), όπου ο Αίσωπος γίνεται διευθυντής ενός σχολείου με αποτέλεσμα να έχει την ευκαιρία να πει τις ιστορίες του και το Esope au Parnasse (1793) του Σαρλ-Ετιάν Πεσσελιέ, μονόπρακτο σε στίχο.
Τον 20ο αιώνα μεμονωμένοι μύθοι του Αισώπου άρχισαν να προσαρμόζονται σε κινούμενα σχέδια, κυρίως στη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο σκιτσογράφος Πολ Τέρι ξεκίνησε τη δική του σειρά, που ονομάζεται Aesop's Film Fables, το 1921, αλλά από τη στιγμή που ανέλαβε τα στούντιο Van Beuren το 1928, οι ιστορίες είχαν ελάχιστη σχέση με οποιονδήποτε μύθο του Αισώπου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Τζέι Γουόρντ δημιούργησε μια τηλεοπτική σειρά μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων με τίτλο Aesop and Son, τα οποία προβλήθηκαν για πρώτη φορά ως μέρος του The Rocky and Bullwinkle Show. Οι πραγματικοί μύθοι πλαστογραφήθηκαν για να καταλήξουν σε ένα λογοπαίγνιο βασισμένο στην αρχική ηθική. Δύο μύθοι παρουσιάζονται επίσης στην τηλεοπτική ταινία του 1971 Aesop's Fables στις ΗΠΑ. Εδώ ο Αίσωπος είναι ένας μαύρος αφηγητής που αφηγείται δύο μύθους για τις χελώνες, τη Χελώνα και τον Αετό και τη Χελώνα και τον Λαγό σε ένα ζευγάρι παιδιών που περιπλανιούνται σε ένα μαγεμένο άλσος. Οι ίδιοι οι μύθοι εμφανίζονται ως κινούμενα σχέδια.
Μουσική
Ενώ τα μουσικά σκηνικά των Μύθων του Λα Φονταίν άρχισαν να εμφανίζονται στη Γαλλία μέσα σε λίγες δεκαετίες από τη δημοσίευσή τους, μόλις τον 19ο αιώνα οι συνθέτες άρχισαν να εμπνέονται απευθείας από τον Αίσωπο. Ένα από τα παλαιότερα ήταν το Le festin d'Ésope ("Η γιορτή του Αισώπου", 1857) του Σαρλ Βαλεντέν Αλκάν, ένα σύνολο παραλλαγών πιάνου στις οποίες η καθεμία λέγεται ότι απεικονίζει ένα διαφορετικό ζώο ή σκηνή από τους μύθους του Αισώπου. Στη βικτωριανή Αγγλία υπήρχαν αρκετές διασκευές για πιάνο μύθων που είχαν γίνει στίχοι (χωρίς ιδιαίτερη ικανότητα) από τους συνθέτες τους. Το 1847 δημοσιεύθηκε η ανώνυμη Επιλογή των Μύθων του Αισώπου Επαληθευμένη και Μουσική με Συμφωνίες και Συνοδεία για το Πιάνο Φόρτε, η οποία περιείχε 28 μύθους. Δώδεκα μελοποιήθηκαν από τον W. Langton Williams (περίπου 1832-1896) στους μύθους του Αισώπου, διασκευασμένοι και διασκευασμένοι για το πιάνο φόρτε (Λονδίνο, δεκαετία του 1870), η αστεία διατύπωση του οποίου αποδοκιμάστηκε έντονα από τους The Musical Times.
Ακολούθησαν κι άλλες τον 20ο αιώνα, με επτά μύθους στο Μύθοι του Αισώπου που ερμηνεύονται μέσω της μουσικής της Μέιμπελ Γουντ Χιλ (Νέα Υόρκη, 1920), με το επιμύθιο στην κορυφή κάθε κομματιού. Πολλά από αυτά τα έργα απευθύνονταν ειδικά σε νέους. Περιλάμβαναν επίσης τραγούδια του Έντουαρντ Χιουζ από τους μύθους του Αισώπου για παιδικές φωνές και πιάνο (1965) και το έργο του Άργουελ Χιουζ με παρόμοιο τίτλο για ομοφωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά συγγράμματα Κατηγορία:Ελληνική μυθοπλασία
Βίστωνας Κέρκυρας
Ο Βίστωνας είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 87 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎ Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Μιχρί Μουσφίκ Χανίμ
Η Μιχρί Μουσφίκ Χανίμ (τουρκικά: Mihri Müşfik Hanım, 26 Φεβρουαρίου 1886 - 1954) ήταν Τουρκάλα ζωγράφος, μία από τις πρώτες και πιο αναγνωρισμένες γυναίκες ζωγράφοι της Τουρκίας. Ήταν ιδιαίτερα γνωστή για τα πορτρέτα της, μεταξύ των πιο σημαντικών αυτό το Κεμάλ Ατατούρκ και του Πάπα Βενέδικτου XV. Γεννήθηκε σε μία γειτονία του Καντίκιοϊ, της Κωνσταντινούπολης, με την οικογένεια της να κατάγεται από τους Αβάσγους. Ήταν κόρη του πρίγκιπα Αχμέντ Ραχίμ Πασά, ο οποίος ήταν ειδικός στην ανατομία και ιατρός, ωστόσο του άρεσαν και οι τέχνες, όπως η μουσική, η ζωγραφική και η λογοτεχνία, γεγονός που επηρέασε την καλλιτεχνική τάση της Μιχρί. Αδελφή της ήταν η Χαλέ Ασέφ, επίσης γνωστή Οθωμανή ζωγράφος.
Η Χανίμ έλαβε τη συνηθισμένη δυτική εκπαίδευση και ανέπτυξε ενδιαφέρονται στις τέχνες. Τα πρώτα της ιδιαίτερα μαθήματα ζωγραφικής τα πήρε από τον Ιταλό Φααούστο Ζονάρο, ο οποίος είχε το στούντιο του στην περιοχή Μπεσίκτας. Εκείνη την περίοδο ερωτεύθηκε έναν Ιταλό ακροβάτη, με τον οποίον αργότερα πήγε στη Ρώμη και μετά στο Παρίσι, όπου αυτήν την περίοδο αρχίζει να εμπλέκεται στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Στη Γαλλία γνωρίζει τον φοιτητή πολιτικών επιστημών Μουσφίκ Σελάμι, με τον οποίον θα παντρευτεί αργότερα (χωρίς να είναι γνωστή η ημερομηνία γάμου). Περί το 1914, όταν και ιδρύεται Σχολή Καλών Τεχνών στην Κωνσταντινούπολη γίνεται διευθύντρια εκεί. Με τη Συμμαχική κατοχή της Κωνσταντινούπολης, η Χανίμ φεύγει για προορισμό την Ιταλία, το 1919.
Το 1923, χωρίζει με τον Μουσφίκ, ενώ είχε παράλληλα είχε σχέση με τον Ιταλό ποιητή Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο, μέσω του οποίου γνωρίζει και τον Πάπα Βενέδικτο XV, τον οποίον και ζωγραφίζει. Όταν τα πράγματα ηρέμησαν στην Τουρκία επέστρεψε και τότε ζωγράφισε και τον Κεμάλ, με την ίδια να του παρουσιάζει το πορτρέτο. Μετά συνέχισε τα ταξίδια και επισκέφτηκε ξανά τη Ρώμη και το Παρίσι, αλλά αυτή τη φορά πήγε και στις Ηνωμένες Πολιτείες και βάσει της έκθεσης της εκεί πρέπει να ήταν τον Νοέμβριο του 1928 βάσει των New York Times. Συνέχισε να ζει στη Νέα Υόρκη, ενώ έκανε και διάφορες εικόνες κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο τα τελευταία της χρόνια τα πέρασε τελείως φτωχικά και τελικά απεβίωσε στη Νέα Υόρκη, κάπου μες στη χρονιά του 1954.
Καλσεολαρία η μονανθής
Η Καλσεολαρία η μονανθής (Calceolaria uniflora) (συνώνυμο Calceolaria darwinii, γνωστή ως παντόφλα του Δαρβίνου) είναι ένα πολυετές (perennial) φυτό του γένους Calceolaria, γνωστό ως το slipperworts. Η καταγωγή της είναι από τη Γη του Πυρός, στο νότιο τμήμα της Νότιας Αμερικής.
Η Καλσεολαρία η μονανθής (Calceolaria uniflora) είναι ένα ορεινό φυτό το οποίο φθάνει σε ύψος τα 10 εκ. (4 in). Τα άνθη είναι μια σύνθεση κίτρινου, λευκού και καφετί κόκκινου.
Δείτε επίσης
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Βιβλιογραφία
uniflora Κατηγορία:Χλωρίδα της Αργεντινής Κατηγορία:Χλωρίδα της Χιλής
Ιουλιανός Αλεξανδρείας
Ο Ιουλιανός ήταν ο 11ος Πάπας και Πατριάρχης της Αλεξανδρείας.
Ο Ιουλιανός ήταν γνωστός ως σοφός ιερέας, που μελετούσε τη Βίβλο και «περπατούσε στον δρόμο της αγνότητας και της ησυχίας». Μία σύνοδος επισκόπων, μαζί με τους λαϊκούς, στην πόλη της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, τον διόρισαν Πατριάρχη. Συνέθεσε ομιλίες και κηρύγματα στις εορτές των αγίων. Ο Πατριάρχης δεν παρέμενε πάντα σε αυτή την πόλη, αλλά έφευγε από εκεί κρυφά και χειροτονούσε ιερείς σε κάθε μέρος, όπως είχε κάνει ο Άγιος Μάρκος Α΄ ο Ευαγγελιστής και 1ος Πατριάρχης Αλεξανδρείας.
Μετά από μία πατριαρχεία δέκα ετών, ο Ιουλιανός απεβίωσε στις 8 του μήνα Παρεμάτ ή στις 12 του μήνα Μπάμπα. Εορτάζεται στο Κοπτικό Συναξάριον την 8η ημέρα του Παρεμάτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 2ου αιώνα Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Μάρθα Κουτήφαρη
Η  Μάρθα Κουτήφαρη (-;) ήταν συγγραφέας θρησκευτικών βιβλίων.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Πατέρας της ήταν ο Χρήστος Κουτήφαρης (1882-1935) και μητέρα της η Ιωάννα Καλοκούβαρου. Είχε τρεις αδερφές (Κωνσταντίνα, Αικατερίνη, Ρούλα) και έναν αδερφό, τον Βασίλη. Ήταν ανιψιά του βαλκανιομάχου Αντωνίου Κουτήφαρη, ενώ ο προπροπάππους της ήταν ανιψιός του πρώτου Μπέη της Μάνης Τζανέτου Κουτούφαρη.
Μέσα από τα έργα της υπερασπίστηκε την ιδεολογία του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού», μέσω της οποίας θεωρούσε ότι «θα αποτύχουν εις τας προσπαθείας των εκείνοι που δρώσιν δραστηρίως και επικινδύνως προς διάλυσιν θρησκείας, οικογενείας και πατρίδος, αρχών του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού και μάλιστα εις την ελληνικήν γην που υπήρξε και πρέπει να εξακολουθήση να είναι η χώρα του πνευματικού φωτός και οδηγός της πνευματικής πορείας της ανθρωπότητος».
Έργα
Συνέγραψε τα παρακάτω έργα:
Ασπασία (ιατρός της αρχαιότητας)
Η Ασπασία (4ος. αιώνας μ.Χ.) ήταν (πιθανώς) Ελληνίδα που εργάστηκε στον τομέα της γυναικολογίας και της μαιευτικής. Δεν πρέπει να συγχέεται με την Ασπασία από τη Μίλητο.
Έργο
Σύμφωνα με τον Αέτιο τον Αμιδηνό, η Ασπασία ασχολήθηκε με την ανάπτυξη και εφαρμογή αλοιφών και επιθεμάτων αλλά και πραγματοποίησε εγχειρήσεις στην ειδικότητά της. Επίσης αναφέρει επι λέξει τις οδηγίες τις για μαίες σχετικά με την αντιμετώπιση της αντιστροφής της μήτρας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Αθανάσιος Καμπίτης
Ο Αθανάσιος (συνήθως μνημονεύεται ως Νάσος) Καμπίτης (- Νάουσα, Βέροια 1822) ήταν Έλληνας κλέφτης που δραστηριοποιήθηκε στη περιοχή της Νάουσας. Αγωνίστηκε στην επανάσταση της Νάουσας δίπλα σε οπλαρχηγούς όπως ο Αναστάσιος Καρατάσος, ο Αγγελής Γάτσος και ο Ζαφειράκης Θεοδοσίου. Απαγχονίστηκε το 1822 στη Βέροια.
Βιογραφικά στοιχεία
Δεν υπάρχουν αρκετές πληροφορίες για τη ζωή του Αθανάσιου Καμπίτη, ωστόσο είναι γνωστό ότι ήταν γόνος παλιάς και γνωστής στη Νάουσα οικογένειας. Μάλιστα, ο συγγενής του Φίλιππος Καμπίτης, ο οποίος διεσώθηκε από την καταστροφή, πολέμησε στη νότια Ελλάδα και τελικά εγκαταστάθηκε στη Χαλκίδα, σε αίτηση του προς τη ελληνική κυβέρνηση ( 5 Σεπτεμβρίου 1846) χαρακτηρίζει την οικογένεια Καμπίτη ως “πλουσίαν” και “ευκατάστατον”. Κατά τον 18ο αιώνα κάποια μέλη της οικογένειας είχαν αναδειχθεί ως ιερωμένοι και δάσκαλοι. Ένας από αυτούς ήταν ο Αναστάσιος Καμπίτης, δάσκαλος και σχολάρχης στη Νάουσα, που δίδαξε επίσης στην Καστοριά και στο Βουκουρέστι, ενώ ο πατέρας του, του οποίου το μικρό όνομα δεν σώζεται, συνέγραψε την «Ακολουθίαν του Αγίου Θεοφάνους» καθώς και ένα εγκωμιαστικό επίγραμμα αφιερωμένο στον Βασιλόπουλο Μπαλάνο, το οποίο δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του τελευταίου, Οδός Μαθηματικής (Βενετία 1749). αριστερά|μικρογραφία|Arkohori Αν και δεν σώζεται η χρονολογία γέννησης του Αθανασίου Καμπίτη, είναι γνωστό ότι η οικογένειά του, σύζυγος και τέκνα, πιάστηκε αιχμάλωτη από τους Τούρκους κατά την επανάσταση της Νάουσας, μεταφέρθηκε με ευθύνη του Ζεκεριά αγά στην Βέροια και από εκεί στην Θεσσαλονίκη. Υποβλήθηκε δε σε φρικτά βασανιστήρια προκειμένου να αλλαξοπιστήσει και πιθανώς θανατώθηκε. Ο ίδιος ο Αθανάσιος Καμπίτης, αφού πρώτα έδωσε πολλές μάχες με τους Τούρκους, συνελήφθη και τελικά εκτελέστηκε στην Βέροια.
Επαναστατική δράση
μικρογραφία|Πρόσοψη της Μονής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος έξω από τη Νάουσα όπου συνελήφθη ο Νάσος Καμπίτης Οι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν ότι ο Αθανάσιος Καμπίτης ανήκε στο σώμα των παλιών κλεφτών του Βερμίου που πολέμησε κατά την επανάσταση της Νάουσας στο πλευρό του Αναστάσιου Καρατάσου και του Ζαφειράκη. Μετά την άλωση της πόλης, ο Καμπίτης μαζί με τα υπολείμματα των Ναουσαίων αγωνιστών ξεκίνησαν καταδρομικές επιθέσεις κατά τον τουρκικών στρατευμάτων και του μουσουλμανικού πληθυσμού της περιοχής σύμφωνα με τις οθωμανικές πηγές. Τελικά σχηματίστηκαν δύο στρατιωτικές ομάδες. Τη μία διηύθυνε ο Αναστάσιος Καρατάσος δρώντας στην ορεινή περιοχή μεταξύ της Βέροιας και της Νάουσας, ενώ στην άλλη ομάδα ηγήθηκε ο Αθανάσιος Καμπίτης, επιχειρώντας στα πεδινά Βέροιας και Έδεσσας. Η δράση των ομάδων αυτών είχε εκδικητικό χαρακτήρα. Διέπρατταν βιαιοπραγίες, σκότωναν Τούρκους και κατέστρεφαν τσιφλίκια. Με επιστολή τους μάλιστα προς τον Εμπού Λουμπούτ απαιτούσαν την απελευθέρωση των αιχμαλώτων και απειλούσαν ότι, σε περίπτωση που το αίτημα τους δεν γινόταν δεκτό, θα συνέχιζαν τις παραπάνω ενέργειες τους. Επειδή τα τουρκικά αποσπάσματα απέτυχαν να σταματήσουν τη δράση τους, ο Εμπού Λουμπούτ πασάς εξέδωσε οργισμένη διαταγή στις 29 Ιουνίου 1822 με την οποία ζητούσε από τον δερβέναγα Ζεϊνέλ αγά «να συλλάβει τους ληστές ζωντανούς ή νεκρούς και να αποστείλει τις κομμένες κεφαλές τους στο διβάνιο της Θεσσαλονίκης». Μετά από αυτό, το σώμα του Καρατάσου κατευθύνθηκε προς τη νότια Ελλάδα, ενώ η ομάδα του Καμπίτη, του Μαλάμου και του Κατσαούνη μαζί με 300 αγωνιστές συνέχισαν τις επιθέσεις με ορμητήριο το χωριό Δοβρά. αριστερά|μικρογραφία|Το μεγάλο ρολόι και το τζαμί στο κέντρο της Βέροιας (σημ. Πλατεία Ρακτιβάν) και ο πλάτανος όπου κρεμάστηκε ο Νάσος Καμπίτης. Σύμφωνα με τα αρχεία του Ιεροδικείου της Βέροιας, στις αρχές Ιουλίου του 1822, τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα με επικεφαλής τον Ζεϊνέλ αγά και τον ναζίρη Γιαγιά μπέη πρόσβαλε τις θέσεις των επαναστατών στο χωριό Δοβρά και ακολούθησε σκληρή μάχη μεταξύ των τουρκικών και ελληνικών δυνάμεων. Οι ομάδα του Καμπίτη κατάφερε να διαφύγει στο κοντινό Αρκοχώρι, όπου ακολούθησαν και άλλες συγκρούσεις μεταξύ των δύο αντιπάλων επί τρεις μέρες. Οι απώλειες τόσο Ελλήνων όσο και Τούρκων, αρχηγών και στρατιωτών, ήταν μεγάλες. Λόγω αυτών των απωλειών οι Έλληνες αναγκάστηκαν να καταφύγουν στο γειτονικό μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, λίγο έξω από τη Νάουσα. Εκεί, έπειτα από αλλεπάλληλες συγκρούσεις, όπου έπεσε και ο αρχηγός των Τούρκων Γιαχγιά μπέης, ο Μαλάμος σκοτώθηκε, ο Κατσαούνης με άλλους αγωνιστές κατάφερε να διαφύγει στις γύρω περιοχές, ο Νάσος Καμπίτης όμως πιάστηκε αιχμάλωτος.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Κλέφτες
Βασίλης Τσίπρας
Ο Βασίλης Τσίπρας του Σταύρου (Βούλπη Ευρυτανίας, 4 Νοεμβρίου 1939 - Αθήνα, 24 Φεβρουαρίου 2015) ήταν Έλληνας δικηγόρος, που χρημάτισε βουλευτής Ευρυτανίας από το 2000 ως το 2004.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βούλπη της Ευρυτανίας. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών στο Καρπενήσι, φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών, από όπου έλαβε πτυχίο και έπειτα άδεια δικηγόρου. Στη διάρκεια των σπουδών του ανέπτυξε αγωνιστική δραστηριότητα. Στην πολιτική ενεργοποιήθηκε από τα νεανικά του χρόνια, μέσα από τη νεολαία της ΕΡΕ. Το 1996 ήταν για πρώτη φορά υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, χωρίς επιτυχία, αν και έλαβε 5.250 σταυρούς. Άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα και για 3 δεκαετίες ήταν σύμβουλος του Χρυσόστομου Καραπιπέρη. Ήταν επίσης επί μακρόν μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Έπειτα από τις εκλογές του 2000 αντικατέστησε τον βουλευτή Δημοσθένη Τσιαμάκη με απόφαση του Εκλογοδικείου τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Ήταν παντρεμένος με την οικονομολόγο Ελένη Φραγκεδάκη και απέκτησε 2 γιους. Πέθανε από μυοκαρδιακό έμφραγμα το 2015.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Ευρυτανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Γαρδελάδες Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Αλειμματάδες Κέρκυρας
Οι Αλειμματάδες είναι χωριό της Κέρκυρας. Αποτελεί έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παλαιοκαστριτών, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Οι Αλειμματάδες είναι ηπειρωτικός οικισμός στο Β.ΒΔ. τμήμα της Κέρκυρας. Βρίσκεται κοντά στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει τα χωριά Μακράδες και Τρουμπέττας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 280. Απέχει 23 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας (μέσω Γουβιάς).
Τοπική κοινότητα
Στην τοπική κοινότητα Αλειμματάδες ανήκουν και ο οικισμός Αγία Άννα. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 1,980 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιστωναίων του νομού Κέρκυρας. Το 1932 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αλειμματάδων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αλειμματάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Παλαιοκαστριτών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παλαιοκαστριτών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων.
Γενικά στοιχεία
Στο χωριό δραστηριοποιείται ο πολιτιστικός σύλλογος «Αγία Άννα»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Ραμόν Ρομέρο, Τζ.
Ο Ραμόν Ρομέρο ο νεότερος (15 Ιουλίου 1975) είναι μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Τέξας, εκλεγμένος με το Δημοκρατικό Κόμμα. Εκπροσωπεί την περιοχή 90 από το 2015. Στις προκριματικές εκλογές του 2014, ο Ρομέρο νίκησε τον επί μακρόν Δημοκρατικό βουλευτή Λον Μπέρναμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ
Πίκα
Η αλλοτριοφαγία περισσότερο γνωστή με τον όρο πίκα είναι μια ψυχολογική διαταραχή. Τα άτομα που πάσχουν από πίκα έχουν την τάση να καταναλώνουν μη βρώσιμες ουσίες όπως χώμα, μέταλλο, τρίχες, γυαλί, πέτρες, πάγο, χαρτί, αιχμηρά αντικείμενα, κόπρανα κλπ.
Η πίκα εμφανίζεται στο 1/3 των παιδιών ηλικίας από 1 έως και 6 ετών, στις εγκυμονούσες, καθώς και σε άτομα με αυτισμό. Επίσης, η διαταραχή αυτή εμφανίζεται και σε άτομα που έχουν δεχθεί κάποιο σημαντικό συναισθηματικό τραύμα κατά την διάρκεια της ζωής τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διατροφικές συμπεριφορές
Ελ Ταρφ
Το Ελ Ταρέφ ή Ελ Ταρφ (الطارف, γαλλικά: πρώην Le Tarf ) είναι πόλη στην Αλγερία. Είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, ενώ το Ελ Καλά είναι το επίνειό της. Το Ελ Ταρέφ βρίσκεται 700 χιλιόμετρα ανατολικά του Αλγερίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 25.594 κατοίκους.
Αρχαία Κορώνεια (Βοιωτία)
Η Αρχαία Κορώνεια ήταν πόλη της αρχαίας Βοιωτίας και μέλος της Βοιωτικής Συμμαχίας. Περιγράφεται από τον Στράβωνα ότι βρίσκεται σε ύψος κοντά στο Όρος Ελικώνας. Η επικράτειά της ονομαζόταν Κορωνειακή. Η πόλη βρισκόταν πάνω σε έναν μονωμένο λόφο στην είσοδο μιας κοιλάδας που οδηγούσε νότια στο Όρος Ελικώνας, η κύρια κορυφή του οποίου φαίνεται στην κορυφή της κοιλάδας. Από αυτό το λόφο υπήρχε μια ωραία θέα στη λίμνη Κωπαΐδα και στους πρόποδές της υπήρχε μια πλατιά πεδιάδα που εκτεινόταν μέχρι τα έλη της λίμνης. Εκατέρωθεν του λόφου έρεαν δύο ρέματα, το ένα στην ανατολική ή δεξιά πλευρά, που ονομαζόταν Κοράλιος ή Κουάριος και το άλλο στα αριστερά, που ονομαζόταν Φάλαρος, όπου παραπόταμος του τελευταίου ήταν ο Ισόμαντος ή Οπλίας. Η Κορώνεια λέγεται ότι ιδρύθηκε από τους Βοιωτούς από την Άρνη της Θεσσαλίας, αφού εκδιώχθηκαν από τα αρχικά τους σπίτια από τους Θεσσαλούς και φαίνεται ότι την ονόμασαν Κορώνεια από τη θεσσαλική πόλη με αυτό το όνομα. Ταυτόχρονα έχτισαν στην πεδιάδα μπροστά από την πόλη ένα ναό της Αθηνάς Ιτονικής, που πήρε επίσης το όνομά του από εκείνον της Θεσσαλίας και έδωσαν επίσης στον ποταμό που κυλούσε από το ναό το όνομα του Κουάριου ή Κουράλιου, από τον θεσσαλικό ποταμό. Σε αυτόν τον ναό τελούνταν η εορτή των Παμβοιωτών, που ήταν κοινή για όλους τους Βοιωτούς. Η θεσσαλική καταγωγή της Κορώνειας μαρτυρείται και από τον Παυσανία, ο οποίος αποδίδει την ίδρυσή της, καθώς και της Αλιάρτου, στον Αθάμαντα και στους απογόνους του, που κατάγονταν από τη Θεσσαλία.
Η Κορώνεια αναφέρεται από τον Όμηρο στον Κατάλογο των Πλοίων της Ιλιάδας, σε συνδυασμό με την Αλίαρτο.
Στους ιστορικούς χρόνους έγιναν πολλές σημαντικές μάχες στην πεδιάδα μπροστά από την πόλη. Ήταν εδώ που στη Μάχη της Κορώνειας (447 π.Χ.) οι Αθηναίοι υπό τον Τολμίδη ηττήθηκαν από τους Βοιωτούς το 447 π.Χ., με συνέπεια οι Αθηναίοι να χάσουν την κυριαρχία που ασκούσαν για μερικά χρόνια στη Βοιωτία. Η πεδιάδα της Κορώνειας ήταν επίσης η σκηνή της Μάχης της Κορώνειας (394 π.Χ.), η οποία σημείωσε μια νίκη που κέρδισαν οι Σπαρτιάτες και οι σύμμαχοί τους υπό τον Βασιλιά Αγησίλαο Β΄ επί των Θηβαίων και των Αργείων συμμάχων τους το 394. π.Χ. Στον Τρίτο Ιερό Πόλεμο, η Κορώνεια καταλήφθηκε δύο φορές από τους Φωκείς υπό τον Ονόμαρχο. Ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας, μετά την κατάκτηση των Φωκέων, παρέδωσε την πόλη στους Θηβαίους. Η Κορώνεια υποστήριξε τον σκοπό τόσο του Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας όσο και του Περσέα της Μακεδονίας στους πολέμους τους με τους Ρωμαίους.
Ο Παυσανίας λέει ότι τα πιο αξιόλογα αντικείμενα στην Κορώνεια ήταν οι βωμοί του Ερμή του Επιμελίου και των ανέμων και λίγο πιο κάτω από αυτούς ο ναός της Ήρας. Τα κύρια ερείπια της αρχαίας πόλης είναι αυτά του θεάτρου, του Ναού της Ήρας και της αγοράς. Η Κορώνεια έκοβε τα δικά της νομίσματα, τα οποία είναι πολύ σπάνια, με τη βοιωτική ασπίδα στη μία όψη και στην άλλη μια ολόσωμα μάσκα ή γοργόνειο κεφάλι, με την επιγραφική γραφική παράσταση ΚΟΡΟ.
Η τοποθεσία της βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη Παλαιά Κορώνεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ιλιάδας
Γέφυρα Κέρκυρας
Η Γέφυρα είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 147 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Φραγκίσκος Γουλιέλμος του Βάρτενμπεργκ
Ο Φραγκίσκος-Γουλιέλμος, γερμ. Franz-Wilhelm (1 Μαρ΄τιου 1593 - 1 Δεκεμβρίου 1661) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ είχε τον τίτλο του κόμη του Βέρτνεμπεργκ. Ως Καθολικός επίσκοπος του Οσμπρούκ εκδιώχθηκε κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο και μετά αποκαταστάθηκε. Προς το τέλος της ζωής του έγινε καρδινάλιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Δάρδανοι (φύλο)
Οι Δάρδανοι ή Δαρδάνιοι ήταν παλαιοβαλκανικό φύλο που εγκαταστάθηκε σε μια περιοχή που πήρε το όνομα Δαρδανία, στα κεντρικά Βαλκάνια. Ανήκαν στοα αρχαιότερα φύλα των Βαλκανίων και η κοινωνία τους ήταν πολύ πολύπλοκη. Αποτελούσαν το σταθερότερο εθνικό στοιχείο στα κεντρικά Βαλκάνια με παρουσία για πολλούς αιώνες. Ο Στράβων και π Αππιανός καταγράφουν τους Δάρδανους ως Ιλλυριούς. Οι Γαλάβριοι και οι Θουνάται σύμφωνα με τον Στράβων ήταν Δαρδάνιες υποφυλές, οι Δάρδανοι ήταν μια από τις τρεις ισχυρότερες Ιλλυρικές φυλές, οι άλλες δυο ήταν οι Αρδιαίοι και οι Αυταριάται. Οι Δάρδανοι θεωρήθηκαν «Ιλλυρικό φύλο» αλλά όχι με την τόσο στενή έννοια που βλέπαμε σε άλλους λαούς που ζούσαν στην Αδριατική Θάλασσα και στο εσωτερικό της. Είχαν αναπτύξει τη δική τους εθνότητα, έθιμα, θρησκεία και γλωσσικό μόρφωμα, είχαν μεγαλύτερη ομοιότητα με τους κατοίκους στη Θράκη και τη Μικρά Ασία. Η εθνικότητα τους συνδέεται στενά με τους Δάρδανους της Τροίας. Τα εθνικά σύνορα ανάμεσα στους Δάρδανους και τους Θράκες βρισκόντουσαν στο Ποζάρεβατς πάνω από τον Δούναβη, χωρίστηκαν αργότερα σε δυο τμήματα, οι ανατολικοί Δάρδανοι ή Μαίδοι έγιναν Θράκες.
Ονομασία
Στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία συναντάμε πολύ συχνά το τοπωνύμιο «Δάρδανοι» ή «Δαρδάνιοι» και «Δαρδανοί» στα Λατινικά. Ο όρος αφορούσε την περιοχή που κατοικούσαν και λεγόταν «Δαρδανική». Η ρίζα «Δάρδαν» έχει σχέση με την αλβανική γλώσσα και αφορά το αχλάδι, ο όρος σχετίζεται με τα φρούτα που ήταν διαδεδομένα στο Μαυροβούνιο. Υπάρχουν πολλά χωριά με το όνομα Ντάρντα σε όλο το μήκος της Αλβανίας όπως στο Μπεράτ, την Κορυτσά, τη Λιμπράζντ, την Πούκα, το Πόγραδετς, τη Μιδρίτα και την Πρεμετή. Η Ντάρντα της Πούκα καταγράφεται σε μια εκκλησιαστική αναφορά (1671) και σε έναν Βενετικό χάρτη, με το ίδιο όνομα λεγόταν μια Αλβανική φυλή που ζούσε στη Δίβρη.
Αρχαίες πηγές
Το όνομα «Δάρδανοι» αναφέρει για πρώτη φορά ο Όμηρος στην Ιλιάδα, ο Δάρδανος που ίδρυσε αποικία στη Μικρά Ασία και ο λαός ονομάστηκε Δάρδανοι Τρωάδας, τα στενά πάνω από αυτήν ονομάστηκαν Δαρδανέλια ή Ελλήσποντος. Την ίδια εποχή εμφανίζονται και άλλες εθνότητες στα Βαλκάνια και την Ανατολή όπως Ιλλυρικοί Ενετοί, Παφλαγόνιοι Ενετοί, Βρύγες και Φρύγες με πολλούς κοινούς δεσμούς στα ονόματα τους. Μια ιστορική εξήγηση σχετίζεται με λαούς που ζούσαν την Εποχή του Χαλκού (1200 π.Χ.) στην ανατολική Μεσόγειο και εκδιώχθηκαν όταν τους επιτέθηκαν οι Λαοί της Θάλασσας. Στην αρχαία ιστοριογραφία τους αναφέρει ο Πολύβιος τον 2ο αιώνα π.Χ., περιγράφει τους πολέμους και την ήττα τους από τον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο Β΄ τον 4ο αιώνα π.Χ. Πολλοί ιστορικοί και αρχαίοι συγγραφείς καταγράφουν τους Δαρδάνιους όπως ο Διόδωρος Σικελιώτης, ο Μάρκος Τερέντιος Βάρρων, ο Στράβων, ο Αππιανός και ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς. Σύμφωνα με μυθολογικές παραδόσεις που μεταφέρει ο Αππιανός ο γενάρχης τους Δάρδανος δεν είναι ο γνωστός ιδρυτής της Τροίας αλλά ένας από τους γιους του Ιλλυριού του γιου του Κάδμου από τον οποίο κατάγονται όλοι οι Ιλλυριοί.
Στις αρχαίες πηγές αναφέρονται σαν Ιλλυρικό f;ylo με διακριτή εθνότητα, πιθανότατα αποσπάστηκαν από τη μάζα των Ιλλυριών, απομονώθηκαν και απέκτησαν δικά τους έθιμα και ταυτότητα. Στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. δημιουργήθηκε στη Ρώμη μια μεγάλη ιδεολογική διαφωνία. Οι ποιητές Οράτιος και Οβίδιος υμνούσαν το ένδοξο παρελθόν των Ρωμαίων και την καταγωγή τους από τους Δάρδανους της Τροίας, την ίδια εποχή οι Ρωμαίοι ήρθαν σε σύγκρουση με τους Δαρδάνιους στα Βαλκάνια. Η κοινή γνώμη άρχισε να δυσφορεί επειδή οι Ρωμαίοι πολεμούσαν με έναν λαό με τον οποίο είχαν κοινούς προγόνους, η εικόνα που επικρατούσε ήταν ότι ήταν ένας βάρβαρος λαός που ενοχλούσε τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία με επιδρομές. Για να λυθεί το πρόβλημα εμφανίζεται στις Ρωμαϊκές πηγές ένας λαός με το όνομα Μυσοί, το όνομα τους καταγράφεται μόνο τρεις φορές μέχρι τη χρονιά που πέθανε ο Οκταβιανός Αύγουστος (14 π.Χ.) και σχετίζεται με τους Μυσιανούς που ζούσαν στη Μικρά Ασία. Οι Μυσοί σύμφωνα με τις πηγές ζούσαν πολύ κοντά στους προγόνους τους Δαρδάνιους της Τροίας, σφετερίστηκαν το όνομα των πραγματικών Δαρδανίων που ήταν οι δικοί τους πρόγονοι και εμφανίστηκαν εκείνη την εποχή με αυτό. Το ζήτημα των Μυσών στα Βαλκάνια θα δημιουργήσει μεγάλο πολιτικό πρόβλημα μετά τον θάνατο του Αυγούστου. Ο θετός γιος και διάδοχος του Τιβέριος, ο μεγάλος κατακτητής των Βαλκανίων δεν μπορούσε να εμφανιστεί ως ο κατακτητής των προγόνων των Ρωμαίων. Το όνομα «Δαρδάνιοι» απαγορεύτηκε για πολλούς αιώνες για αυτόν τον λαό που οι συγγραφείς ήταν υποχρεωμένοι να τους καταγράφουν ως «Μυσούς». Το όνομα «Δαρδάνιοι» εμφανίστηκε πολύ αργότερα στη διοικητική διαίρεση που έκανε ο Διοκλητιανός τον 3ο αιώνα μ.Χ.
Προϊστορία
Η περιοχή που βρίσκεται το σημερινό Κοσσυφοπέδιο έγινε ο πυρήνας του μετέπειτα έθνους των Δαρδάνειων, ήταν κατοικημένη από τη Νεολιθική εποχή. Την 3η χιλιετία π.Χ. πρώτο-Ινδοευρωπαϊκά φύλλα εγκαταστάθηκαν και αναμείχθηκαν με τον αρχαιότερο παλαιολιθικό πληθυσμό. Την ίδια εποχή εμφανίστηκαν νέοι οικισμοί στο Κοσσυφοπέδιο με νεότερες πρακτικές γεωργίας και κτηνοτροφίας. Η συνύπαρξη των παλιότερων και των νεότερων κατοίκων οδήγησαν σε δημιουργία νέων οικισμών στην Εποχή του Χαλκού (2100 π.Χ. - 1100 π.Χ.). Στην Εποχή του σιδήρου αναδύθηκε στα κεντρικά Βαλκάνια ο "πολιτισμός Γκλασινάκ", οι Δαρδάνειοι ήταν τμήμα αυτού του πολιτισμού. Οι έρευνες έγιναν εντατικές μετά το 2000, οι αρχαιολόγοι χώρισαν την αρχαιότητα σε τέσσερεις περιόδους :