cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιοάχιμ Μάγιερ
Η ζωή του
Η σχολή του Γιοάχιμ Μάγιερ που έδρευε στο Στρασβούργο και συνέχισε να λειτουργεί και μετά το θάνατο του, είχε τεράστια φήμη σε όλη τη Γερμανία. Το 1681 όταν ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΔ΄ κατέλαβε την πόλη, η σχολή μετονομάστηκε σε Ακαδημία των Όπλων (γαλλ. Academie des armes) και αφομοιώθηκε από τη Γαλλική σχολή ξιφασκίας.
Έκτορ Γιαζάλδε
Ο Έκτορ Κασιμίρο Γιαζάλδε (ισπανικά: Héctor Casimiro Yazalde, 29 Μαΐου 1946 – 18 Ιουνίου 1997) ήταν Αργεντινός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Τη σεζόν 1973–74 ήταν πρώτος σκόρερ των ευρωπαϊκών πρωταθλήματων (Χρυσό Παπούτσι) με 46 γκολ, ενώ μία ακόμα φορά ήταν δεύτερος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βίλα Φιορίτο (ίδια γειτονιά με τον Ντιέγκο Μαραντόνα). Από πολύ μικρή ηλικία, άρχισε να εργάζεται για να βοηθήσει τους γονείς του, ήταν πωλητής εφημερίδων, βοηθός σε μανάβη και τους καλοκαιρινούς μήνες μοίραζε πάγο. Η αρχή της καριέρας του στο ποδόσφαιρο ήταν τυχαία: επισκεπτόταν έναν φίλο που έπαιζε με την Κλουμπ Ατλέτικο Πιράνα, μια ερασιτεχνική ομάδα στο Μπουένος Άιρες. Ζήτησε να συμμετάσχει στην προπόνηση, προκαλώντας αμέσως εντύπωση και υπογράφοντας την πρώτη ημέρα το 1962 σε ηλικία 16 ετών. Από εκεί μετακόμισε στην Ιντεπεντιέντε, βοηθώντας την ομάδα να κερδίσει δύο πρωταθλήματα Αργεντινής, ενώ ο ίδιος σημείωσε 71 γκολ σε 112 αγώνες πρωταθλήματος.
Μεταγράφηκε στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας πριν από τη σεζόν 1971–72, βοηθώντας την ομάδα αποτελεσματικά στη σεζόν του 1974 να κατακτήσει το νταμπλ, σημειώνοντας 46 γκολ σε μόλις 29 αγώνες (1,59 γκολ ανά αγώνα), τόσο εγχώριο όσο και ευρωπαϊκό ρεκόρ από την έναρξη του θεσμού του Χρυσού Παπουτσιού. Η επίδοση παραμένει ακατάρριπτη στο πρωτάθλημα Πορτογαλίας. Την επόμενη περίοδο, με την ομάδα να τερματίσει τρίτη, σκόραρε 30 φορές, και πάλι πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και το δεύτερος στην Ευρώπη. Ως έπαθλο για το Ευρωπαϊκό Χρυσό Παπούτσι, ο Γιαζάλδε έλαβε ως δώρο ένα ιαπωνικό αυτοκίνητο το οποίο πούλησε, μοιράζοντας στη συνέχεια τα χρήματα με τους συμπαίκτες του. Μετά την πορτογαλική του θητεία, αγωνίστηκε στη Γαλλία για δύο χρόνια και το 1977 επέστρεψε στην πατρίδα του όπου αγωνίστηκε έως το 1981, και έγινε ατζέντης παικτών.
Κλήθηκε στην εθνική ομάδα για πρώτη φορά το 1970, αγωνιζόμενος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, όπου σκόραρε δύο φορές σε τρεις αγώνες (και οι δύο με αντίπαλο την Αϊτή, νίκη με 4–1).
Στην προσωπική του ζωή είχε παντρευτεί το μοντέλο/ηθοποιό της Πορτογαλίας Maria do Carmo de Deus το 1973 με την οποία απέκτησε ένα γιο. Απεβίωσε σε ηλικία 51 ετών από εσωτερική αιμορραγία.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ιντεπεντιέντε Σπόρτινγκ Λισσαβόνας Ολυμπίκ Μαρσέιγ
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Παπουτσιού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974
Σείστρο
μινιατούρα|Δύο πριγκίπισες κρατούν σείστρο. Ανάγλυφο στις Θήβες, περ. 1365 π.Χ.To σείστρο (αρχαία ελληνικά: σεῖστρον ) είναι πανάρχαιο μουσικό όργανο, που ανήκει στην κατηγορία των ιδιόφωνων κρουστών, έμμεσης κρούσης. Το σείστρο στην αρχαιότητα ήταν και παιδικό παιχνίδι, κουδουνίστρα, πλαταγή, με το οποίο αποκοίμιζαν τα παιδιά.
Η ετυμολογία είναι από την αρχαία ελληνική λέξη σείω που σημαίνει κουνώ απότομα, τραντάζω, ταρακουνώ, από την οποία προέρχεται και η λέξη σεισμός. Από το σείστρο πήρε την ονομασία του το γένος των σείστρουρων ερπετών, όπου ανήκει ο κροταλίας, λόγω του κροτάλου που φέρουν στην ουρά τους το οποίο όταν το κουνούν παράγει ένα χαρακτηριστικό κουδούνισμα.
Η σύνδεσή του με τα έθιμα της αρχαίας Αιγύπτου είναι στενή, όπου και θεωρείται ότι γεννήθηκε στις λατρευτικές τελετές προς τιμήν της Ίσιδας και της Άθωρ. Είναι ένα όργανο που συνήθιζαν να κρατούν οι ιέρειες, σε όρθια στάση, βαδίζοντας ή ακίνητες. μικρογραφία|Ναός της [[Άθωρ στα Δένδερα: κίονες σε μορφή ναόσχημων σείστρων με την κεφαλή της Άθωρ.]] Το σείστρο αποτελείται από μία λαβή που ενώνεται με το κυρίως σώμα του οργάνου, το οποίο είναι ένα μεταλλικό πλαίσιο ωοειδούς ή πεταλωτού σχήματος, που κατασκευάζεται από κράμα χαλκού. Το πλαίσιο αυτό διαπερνούν εγκαρσίως μεταλλικές παράλληλες ράβδοι, μετακινούμενες (κρουόμενες επάνω στα τοιχώματά του) είτε σταθερές, επάνω στις οποίες αναρτώνται μικρά μεταλλικά στοιχεία, δισκάρια ή μικρά κύμβαλα ή χάντρες που παράγουν ήχο όταν το όργανο τραντάζεται από τη λαβή. Η ένταση του ήχου ποικίλει από απαλό έως οξύ διαπεραστικό κουδούνισμα. Τα σείστρα κατασκευάζονται επίσης από πηλό, φαγεντιανή ή και άλλα υλικά (ή συνδυασμό υλικών).
Το μουσικό όργανο σείστρο έχει μέγεθος και βάρος τέτοιο ώστε να είναι δυνατό να κρατηθεί και να παιχθεί άνετα με το ένα χέρι. Το μήκος (ύψος) του είναι συνήθως μεταξύ 0,30 - 0,75μ. Στην εικόνα του πλαισίου, εικονίζεται το σείστρο της αρχαίας Αιγύπτιας Τapenu, που φυλάσσεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Νέας Υόρκης. Η Tapenu ήταν ιερή ακόλουθος (αοιδός, μουσικός) του θεού Σομπέκ ο οποίος είχε τη μορφή κροκόδειλου και ήταν προστάτης της γονιμότητας των ανθρώπων, όλων των ζώων και φυτών, καθώς και της ευφορίας της γης, στην οποία βασίζονταν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι για να ζήσουν. Οι καλλιέργειες των σιτηρών εξαρτιόταν από το Νείλο και τις περιοδικές πλημμύρες του, επειδή το νερό των λιγοστών βροχοπτώσεων δεν επαρκούσε στην ερημική αυτή χώρα. Ο Ηρόδοτος χαρακτήρισε την Αίγυπτο ως το "Δώρο του Νείλου" για το πολύτιμο νερό με το οποίο την τροφοδοτούσε. Εκτός όμως από το νερό, ο Νείλος ήταν ζωτικής σημασίας επειδή σε αυτόν και γύρω από αυτόν οι Αιγύπτιοι μπορούσαν να ψαρέψουν, να κυνηγήσουν, αλλά και να τον χρησιμοποιήσουν ως πλωτή οδό για το εμπόριο. Χωρίς αυτόν η επιβίωση στην περιοχή θα ήταν αδύνατη. Ο Νείλος ήταν ένα ποτάμι γεμάτο κροκόδειλους και αυτός ήταν ο λόγος που οι αρχαίοι Αιγύπτιοι απέδωσαν στο ζώο αυτό θεϊκές δυνάμεις, ενώ πίστευαν επίσης ότι μπορούσε να τους προστατέψει από όλους τους κινδύνους που παραμόνευαν στον ποταμό, πλάσματα όπως τα φίδια, οι ιπποπόταμοι, αλλά και οι ίδιοι οι κροκόδειλοι.
Το αιγυπτιακό σείστρο
Στα ιερογλυφικά το σείστρο ονομάζεται σεκχέμ (sekhem, sḫm) που σημαίνει δύναμη. Τα σείστρα ονομάζονταν και σεσεσέτ (sesheshet, sššt). Το σεκχέμ είναι ο απλός τύπος σείστρου σε σχήμα ανκχ, που συμβολίζει τη ζωή. Το σεσεσέτ, είναι μία λέξη που προήλθε από τον ίδιο τον ήχο του οργάνου.
Θεωρείται ότι το σείστρο κατάγεται από ένα είδος σκήπτρου φτιαγμένου από δέσμη παπύρων που συνδέεται με τις θεές Άθωρ και Ίσις. Οι ιέρειές τους συνήθιζαν να κουνούν τις δέσμες αυτές στα τελετουργικά δρώμενα, δημιουργώντας ένα απαλό θρόισμα. Παρόμοιος ήταν ο ήχος της φύσης που δημιουργούταν όταν ο άνεμος περνούσε μέσα από τις καλαμιές των παπύρων του Νείλου. Αυτός ο ήχος πίστευαν ότι δεν μπορεί παρά να γοητεύει μόνο, προσκαλώντας τις θεότητες. Σύμφωνα με τον μύθο, η Ίσις κρύφτηκε μαζί με τον νεογέννητο γιό της, τον Ώρο, στους βάλτους και τις καλαμιές του Νείλου για να τον προφυλάξει από τον αδελφό της, τον Σετ, που είχε ήδη σκοτώσει τον Όσιρι, τον πατέρα του Ώρου, από ζηλοφθονία για την εξουσία.
Ένας τύπος αγαλμάτων που ονομάζονται "σειστροφόροι" απεικονίζουν ανδρική γονατιστή μορφή που κρατά αναθηματικό ναόμορφο σείστρο με την κεφαλή της Άθωρ. Παραδείγματα σειστροφόρων είναι μία σειρά αγαλμάτων του Σενενμούτ (Senenmut), του έμπιστου αξιωματούχου της φαραώ Χατσεψούτ. Τα αγάλματα αυτά φέρουν επιγραφές στις οποίες ο Σενενμούτ εκφράζει την αφοσίωσή του προς τη βασίλισσα. Αποτελούν τα πρωιμότερα γνωστά παραδείγματα αυτού του τύπου που εξελίχθηκαν σε ένα δημοφιλές είδος αναθήματος μέσω του οποίου οι αξιωματούχοι επικαλούνταν τις γυναικείες θεότητες και κυρίως την Άθωρ. μικρογραφία|[[Αμπού Σίμπελ|Άμπου Σίμπελ, Μικρός Ναός: ανάγλυφο με τη Νεφερτάρι που προσφέρει σείστρα στην Άθωρ|151x151px]] μικρογραφία|213x213px|Η [[Νεφερτίτη και ο Ακενατόν λατρεύουν τον Ατέν. Η κόρη τους η Μεριτατέν (αριστερά) κρατά ένα σείστρο.]] Το σείστρο στην αρχαία Αίγυπτο ήταν ένα ιερό μουσικό όργανο και σχετίζεται επίσης με τη θεά Μπαστέτ που είχε τη μορφή αιλουροειδούς και λατρευόταν στην Πρώιμη Δυναστική περίοδο. Η Μπαστέτ απεικονίζεται συχνά με ένα σείστρο στο χέρι, στοιχείο που παραπέμπει στον ρόλο της ως θεά του χορού, της χαράς και του γλεντιού.
Το σείστρο χρησιμοποιήθηκε σε χορούς και τελετουργίες, ιδιαίτερα στη λατρεία της θεάς Άθωρ. Οι κίονες του ναού της στα Δένδερα έχουν τη μορφή ναόσχημων κολοσσικών σείστρων με την κεφαλή της. Το σείστρο έχει το σχήμα του λατινικού γράμματος U και μοιάζει με το κεφάλι και τα κέρατα της ιερής αγελάδας της. Η κεφαλή της Άθωρ απεικονίζεται συχνά στη λαβή του οργάνου. Η Άθωρ, προστάτιδα θεά της μουσικής, του χορού, του έρωτα, της γονιμότητας και της μητρότητας, σχετίζεται στενά με το σείστρο το οποίο χρησιμοποιούταν στις τελετουργίες της. Ο Ίχυ ένας θεός που ταυτίζεται με τον γιό της Άθωρ και το όνομά του σημαίνει πιθανώς "αυτός που παίζει το σείστρο", απεικονίζεται ως παιδί που παίζει το σείστρο και αντιπροσωπεύει τις μαγικές ιδιότητες που συνδέονται με τον ήχο του οργάνου. μικρογραφία|183x183εσ|Θραύσμα λαβής σείστρου από φαγεντιανή, με την κεφαλή της Άθωρ. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι αν ταρακουνήσουν το σείστρο θα αποτρέψουν τις ανεπιθύμητες πλημμύρες του Νείλου και ότι ο ήχος του θα διώξει μακριά το κακό πνεύμα του Σετ. Η Ίσις, στις απεικονίσεις της ως μητέρα και δημιουργός, κρατά στο ένα της χέρι έναν κάδο που συμβολίζει ότι μαζεύει με αυτόν τα νερά από τις πλημμύρες του Νείλου, ενώ στο άλλο κρατά ένα σείστρο.
Το χεττιτικό σείστρο
μικρογραφία|224x224px|Χεττιτικό σείστρο. Horoztepe Ανατολίας μικρογραφία|366x366εσ|Χεττιτικό σείστρο. Horoztepe Ανατολίας Οι Χετταίοι είχαν σημαντική μουσική παράδοση όπως συνάγεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα και κυρίως τις γραπτές πηγές του χεττιτικού βασιλείου που σώζονται στη χεττιτική γλώσσα σε πήλινες πινακίδες που βρέθηκαν στην πρωτεύουσα Χάττουσα. Τα κείμενα είναι γραμμένα σε σφηνοειδή γραφή. Σε αυτές υπάρχουν πληροφορίες για τη χρήση της μουσικής σε άμεση σύνδεση με θρησκευτικές τελετουργίες.
Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές ενδείξεις, έχουν βρεθεί χεττιτικά σείστρα που χρονολογούνται στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού (3η χιλιετία π.Χ.).
Σε καλή κατάσταση σώζονται δύο σείστρα από κράμα χαλκού που προέρχονται πιθανώς από τάφο της θέσης Horoztepe στη βορειοανατολική Ανατολία (στη σημερινή Τουρκία). Φανερώνουν τη δεξιοτεχνία των Χετταίων μεταλλουργών σε μία τόσο πρώιμη εποχή. Αποτελούνται από ένα μεταλλικό πλαίσιο σε σχήμα U το ένα και V το άλλο, επάνω στο οποίο στερεώνονται οριζοντίως τρεις λεπτές ράβδοι. Στην κάθε ράβδο αναρτώνται από δύο μεταλλικά δισκάρια από την οπή που φέρουν στο κέντρο τους έτσι ώστε να είναι δυνατό να περιστρέφονται γύρω απο τις ράβδους και να παράγουν ήχο καθώς χτυπά το ένα το άλλο κάθε φορά που το όργανο σείεται από τον άνθρωπο.
Τα σείστρα αυτά είναι διακοσμημένα με κέρατα ταύρων, πουλιά με ανοιχτά φτερά (ίσως γεράκια), μία γαζέλα και έναν ταύρο, καθώς και σχηματοποιημένα άνθη. Ζώα όπως ο ταύρος είχαν συμβολικό περιεχόμενο στις θρησκευτικές δοξασίες των κατοίκων της Ανατολίας. Είναι πιθανό τα όργανα αυτά να συνόδευαν το τραγούδι και τους χορούς στις τελετουργίες προς τιμήν των θεών. Το ύψος τους είναι 35 εκ. περίπου.
Οι Χετταίοι χρησιμοποιούσαν επίσης ένα μουσικό όργανο που ονομάζεται mukar, το οποίο μπορεί να ήταν σείστρο, κουδουνίστρα ή κάποιο άλλο κρουστό όργανο. Σε μια γραπτή πηγή υποδηλώνεται ότι αποτελείται από αρκετές ράβδους. Το mukar είχε αποτροπαϊκό ρόλο και χρησίμευε στην απώθηση του "κακού". Στη χεττιτική πόλη Νerik οι κάτοικοι επικαλέσθηκαν τον "Θεό του καιρού της Nerik" χρησιμοποιώντας ένα "μαγικό" mukar. Το όργανο χρησιμοποιήθηκε επίσης από τον "Θεό του καιρού της πόλης Ζιππαλάντα". Οι θεοί του καιρού (των καιρικών φαινομένων) ήταν υπεύθυνοι για τον ερχομό της βροχής και έτσι από αυτούς εξαρτιόταν η γονιμότητα της γης και η καλή σοδειά, πράγμα ζωτικής σημασίας για τους κατοίκους της περιοχής.
Πήλινα σείστρα
μικρογραφία|253x253px|Το σείστρο των Αρχανών Ηρακλείου μικρογραφία|Τα πήλινα σείστρα από τον Άγιο Χαράλαμπο Λασιθίου.|232x232px Οι Μινωίτες χρησιμοποιούσαν το σείστρο. Στην Κρήτη έχουν βρεθεί σείστρα κατασκευασμένα από πηλό της περιοχής. Στο σπήλαιο του Αγίου Χαράλαμπου στο Λασίθι βρέθηκαν έξι πήλινα σείστρα ως κτερίσματα ταφών που σήμερα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αγίου Νικολάου. Μοιάζουν με το πήλινο σείστρο των Αρχανών το οποίο χρονολογείται στη Μεσομινωική ΙΑ περίοδο (2100-1900 π.Χ.). Αποτελούνται από ωοειδή στεφάνη που απολήγει σε κάθετη λαβή. Στη στεφάνη προσαρτώνται οριζόντια λεπτές ράβδοι (ξύλινες ή μεταλλικές) όπου αναρτώνται τα πήλινα δισκάρια που παράγουν τον ήχο. Γενικά, τα περισσότερα σωζόμενα παραδείγματα σείστρων είναι μετάλλινα. Τα πήλινα σείστρα της Κρήτης δεν ήταν ομοιώματα μουσικού οργάνου με συμβολική μόνο ιδιότητα, αλλά, όπως έχει αποδειχθεί από ακριβή αντίγραφά τους που κατασκευάστηκαν πειραματικά, παράγουν ένα ευχάριστο απαλό κροτάλισμα και θεωρείται ότι χρησιμοποιούνταν ως μουσικά όργανα που συνόδευαν τις μινωικές ταφικές τελετουργίες. Το σύμβολο του σείστρου έχει αναγνωριστεί και στη Γραμμική Α΄.
Το ρυτό των θεριστών
Στο "Ρυτό των θεριστών" που βρέθηκε στην έπαυλη της Αγίας Τριάδας και βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, απεικονίζονται άνδρες σε πομπή, που μεταφέρουν τα γεωργικά εργαλεία τους, τραγουδώντας, επιστρέφοντας από τα χωράφια τους ή πηγαίνοντας προς αυτά. Τον ρυθμό στην πομπή δίνει το σείστρο που κρατά ένας από αυτούς. Ο σειστροφόρος μαζί με τρεις ακόμη μορφές έχουν ανοιχτά τα στόματά τους και η χαρούμενη έκφρασή τους δείχνει ότι τραγουδούν. Το φόντο καλύπτεται από τα θρινάκια (ξύλινα εργαλεία σαν πηρούνες, με τρία δόντια) για το λίχνισμα που κουβαλούν στους ώμους τους. Το αγγείο είναι κατασκευασμένο από μαύρο στεατίτη και είχε τελετουργική χρήση. μικρογραφία|359x359εσ|Το "[[Ρυτό των θεριστών|Ρυτό των Θεριστών" από την Αγία Τριάδα Ηρακλείου. Διακρίνονται (αριστερά) οι τέσσερις άνδρες που τραγουδούν, ένας από αυτούς κρατά ψηλά ένα σείστρο. 1500 π.Χ. περίπου.]]
Το σείστρο στην ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή
Το σείστρο χρησιμοποιήθηκε ευρέως κατά την Ελληνιστική Εποχή όταν εισήχθη η λατρεία της Ίσιδας-Αφροδίτης, καθώς και στους Ρωμαϊκούς χρόνους. Στην εικονογραφία της, όπως για παράδειγμα σε λυδικά νομίσματα του 3ου αιώνα μ.Χ., η θεά παριστάνεται κρατώντας υψωμένο ένα σείστρο που αποτελούσε το διακριτικό σύμβολό της. Στην αττική επιτύμβια στήλη της Σωσίβιας του 2ου αιώνα μ.Χ., η νεκρή απεικονίζεται ως Ίσιδα με το σείστρο στο χέρι. Τα ευρήματα αυτά φυλάσσονται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης.
Σε ένα χάλκινο νόμισμα εποχής του αυτοκράτορα Αδριανού, του 2ου αιώνα μ.Χ., απεικονίζεται η προτομή του Αδριανού στον εμπροσθότυπο με την επιγραφή HADRIANUS AUGUSTUS, και στον οπισθότυπο μία γυναικεία μορφή, προσωποίηση της Αιγύπτου, σε ανάκλιντρο που συνοδεύεται από την επιγραφή AEGYPTOS. Η γυναίκα κρατά σείστρο με το δεξί της χέρι και ακουμπά το αριστερό σε καλάθι με σιτηρά, που βρίσκεται πίσω της. Εμπρός της απεικονίζεται η ιερή ίβιδα, ένα πτηνό που αποτελούσε το σύμβολο του θεού Θωθ. Στην αρχαία Αίγυπτο συνήθιζαν να μουμιοποιούν τις ίβιδες και να τις προσφέρουν στον Θωθ. Ένας από τους λόγους που οι Αιγύπτιοι τιμούσαν και λάτρευαν τις ίβιδες ήταν ότι αυτές τρέφονταν με επικίνδυνα πλάσματα όπως τα φίδια.
Το σείστρο σήμερα
μικρογραφία|253x253px|Νεαρή [[Ρομά|Τσιγγάνα με ντέφι]] μικρογραφία|251x251px|Παιδί από τη [[Σενεγάλη σε σχολική μπάντα κρατά δύο σείστρα calabash.]] Στη σημερινή εποχή, το σείστρο έχει εξελιχθεί και συναντάται σε διάφορες μορφές και ποικίλα είδη μουσικής, στην Ελλάδα, αλλά και σε όλον τον κόσμο. Ένας "απόγονος" του σείστρου που το αντικαθιστά σήμερα είναι το ντέφι. Η λέξη αυτή θυμίζει την περσική λέξη دف‎ "daf", και έτσι ονομάζεται ένα είδος τυμπάνου σε σχήμα μεγάλου ταψιού που αποτελεί πρόγονο του σημερινού ντεφιού. Η λέξη daf γεννήθηκε από τον ήχο "νταφ" που δημιουργείται από το χτύπημα της μεμβράνης του οργάνου απευθείας με το χέρι. Η μεμβράνη του γνήσιου ιρανικού daf είναι από δέρμα ψαριού, αγελάδας, αίγας ή αλόγου που προσαρμόζεται σε ξύλινη στεφάνη και στην περιφέρειά της αναρτώνται πολλοί μικροί μεταλλικοί κρίκοι που ηχούν με τη δόνηση του οργάνου. μικρογραφία|Αρχαίο [[Ερυθρόμορφος ρυθμός|ερυθρόμορφο αγγείο από τη Μεγάλη Ελλάδα. Έρως και Μαινάδα, η οποία κρατά τύμπανο (ντέφι) στο δεξί χέρι. 4ος αιώνας π.Χ.|183x183px]] Το ντέφι υπό τη μορφή που είναι γνωστό σήμερα ονομάζεται και ταμπουρίνο. Στην περιφέρεια της στεφάνης του μπορεί να αναρτώνται ανά ζεύγη μεταλλικά πιατίνια - μικρά κύμβαλα ή τζίλια που ηχούν μεταξύ τους όταν αυτό σείεται. Το ντέφι-τύμπανο (όπως και τα κύμβαλα) ήταν γνωστό στην ελληνική αρχαιότητα και επιβίωσε μέχρι τη σημερινή εποχή παρουσιάζοντας πολλές παραλλαγές, π.χ. μπορεί να έχει πλαστικό σκελετό σε σχήμα ημισέληνου και μεταλλικά τζίλια, αλλά να μην έχει μεμβράνη. Η ομοιότητά του με το γνήσιο σείστρο είναι στον ήχο που παράγουν τα μεταλλικά τζίλια, ενώ ο τρόπος με τον οποίο αυτά προσαρμόζονται στη λαβή ποικίλει και δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει λαβή όταν τα τζίλια παίζονται προσαρμοσμένα στα δάκτυλα των μουσικών, σαν καστανιέτες. Σε άλλες περιπτώσεις τα κύμβαλα αιωρούνται σε ειδικές βάσεις από όπου κρούονται με μπαγκέτα.
Το ντέφι είναι γερά συνυφασμένο με το ελληνικό παραδοσιακό και λαϊκό τραγούδι, όπως και το ρεμπέτικο. Επίσης, ταυτίζεται με τη μουσική παράδοση των Ρομά, ενώ συμπληρώνει και διανθίζει ακόμη και τα μοντέρνα είδη μουσικής, όπως είναι για παράδειγμα η ροκ. Ο ήχος του, καθώς παίζεται με σύντομες, κοφτές, ρυθμικές κινήσεις ή με βιμπράτο, χαρίζει ένα σπάνιο ηχόχρωμα που ζωντανεύει τη μουσική και προκαλεί τη διάθεση για κίνηση και χορό.
μικρογραφία|Το δυτικοαφρικανικό shekere φτιαγμένο από αποξηραμένη κολοκύθα που τυλίγεται με δίχτυ από χάντρες ή κοχύλια που ηχούν όταν δονείται σαν κουδουνίστρα. Μακρυνός απόηχος του σείστρου σήμερα βρίσκεται και στα ιδιόφωνα αφρικανικά/ δυτικοαφρικανικά όργανα cabasa και shekere. Tο shekere κατασκευάζεται από αποξηραμένη κολοκύθα που τυλίγεται με δίχτυ από χάντρες που ηχούν καθώς το όργανο τραντάζεται.
Ένα ακόμη παραδοσιακό όργανο που παίζεται στη δυτική Αφρική αποτελεί είδος σείστρου. Συγκεκριμένα, σε περιοχές όπως η Γκαμπόν, χρησιμοποιείται το Calabash sistrum (ή Disc rattle ή Wassakoumba rattle), κατασκευασμένο από νεροκολοκύθα, όπως δηλώνει και το όνομά του. Αποτελείται συνήθως από ένα ξύλινο στέλεχος με δύο κλάδους που είναι ενωμένοι σε σχήμα V. Στον έναν από αυτούς, είναι περασμένοι κοίλοι δίσκοι μέσω μίας οπής που έχουν στο κέντρο, οι οποίοι κατασκευάζονται από νεροκολοκύθα. Ο άλλος κλάδος χρησιμεύει ως λαβή. Οι δίσκοι αυτοί μπορεί να διακοσμούνται. Έχει επιβιώσει στην παράδοση των ιθαγενών κατοίκων οι οποίοι ονομάζονται Bambara (βλ. Wikipedia: Bambara people ).
Στα λεγόμενα bells, μία κατηγορία οργάνων που περιλαμβάνει διαφόρων ειδών ιδιόφωνα κρουστά κατασκευασμένα συνήθως από μέταλλο, μπορεί επίσης να βρει κανείς τους ήχους του αρχαίου σείστρου.
Το σείστρο χρησιμοποιείται επίσης σήμερα σε εκκλησιαστικές εορτές στην Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ στην Ευαγγελική χρησιμοποιούν το ταμπουρίνο. Περιστασιακά, το σείστρο χρησιμοποιείται και στις Νεοπαγανιστικές λατρείες. Αποτελεί επίσης ένα από τα πολλά κρουστά όργανα των Ορχηστρών.
Στη δυτική συμφωνική μουσική υπήρξαν κατά καιρούς αναβιώσεις των ήχων του αρχαίου σείστρου στη διάρκεια του 19ου αιώνα, η σημαντικότερη από τις οποίες θεωρείται αυτή στην πράξη 1 της Όπερας "Οι Τρώες" (Les Troyens ), έργο του Γάλλου συνθέτη Εκτόρ Μπερλιόζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
χωρίς-πλαίσιο|23x23εσ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρουστά μουσικά όργανα Κατηγορία:Αρχαία μουσικά όργανα Κατηγορία:Μουσικά όργανα Κατηγορία:Αρχαία ελληνική μουσική
Νοζαί (Εσόν)
Το Νοζαί (γαλλικά: Nozay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νοζεέν (γαλλικά: Nozéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Τζον Σμιθ
Ο Τζον Σμιθ (John Smith, βαπτισμένος 6 Ιανουαρίου 1580 - 21 Ιουνίου 1631) ήταν Άγγλος στρατιώτης, εξερευνητής, αποικιοκράτης, Ναύαρχος του Νιου Ίνγκλαντ και συγγραφέας. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εγκαθίδρυση της αποικίας στο Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια, της πρώτης αγγλικής εγκατάστασης στην Αμερική στις αρχές του 17ου αιώνα. Ήταν αρχηγός της Αποικίας Βιρτζίνια μεταξύ Σεπτεμβρίου του 1608 και Αυγούστου του 1609. Ήταν επικεφαλής μιας εξερεύνησης στους ποταμούς της Βιρτζίνια και του Τσέσαπικ Μπέι, κατά τη διάρκεια της οποίας έγινε ο πρώτος Άγγλος εξερευνητής που χαρτογράφησε την περιοχή του Τσέσαπικ Μπέι. Αργότερα, εξερεύνησε και χαρτογράφησε τα παράλια του Νιου Ίνγκλαντ. Χρίστηκε ιππότης για τις υπηρεσίες του στον Σίγκισμουντ Μπάθορι, Πρίγκιπα της Τρανσιλβανίας, και τον φίλο του Μόουζες Σέκελι.
Η Τζέιμσταουν ιδρύθηκε το 1607. Ο Σμιθ εκπαίδευσε τους πρώτους αποίκους στην κτηνοτροφία και το ψάρεμα, σώζοντας έτσι την αποικία από πρόωρη καταστροφή. Δήλωσε δημόσια "Αυτός που δεν θα δουλέψει, δεν θα φάει", αναφερόμενος στην Β' Επιστολή προς Θεσσαλονικείς. Οι σκληρές καιρικές συνθήκες, η έλλειψη φαγητού και νερού, η τριγύρω βαλτώδης φύση και οι επιθέσεις από τους Ιθαγενείς Αμερικανούς σχεδόν κατέστρεψαν την αποικία.
Ωστόσο, υπό την αρχηγία του Σμιθ, η Τζέιμσταουν επιβίωσε και τελικά άκμασε. Ο Σμιθ αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αγγλία, καθώς είχε τραυματιστεί από μία τυχαία έκρηξη πυρίτιδας σε ένα κανό.
Τα βιβλία και οι χάρτες του Σμιθ ήταν σημαντικά στην ενθάρρυνση και την στήριξη της Αγγλικής αποικιοκρατίας του Νέου Κόσμου. Απεβίωσε στο Λονδίνο το 1631.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι εξερευνητές Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι στρατηγοί
Γιόχαν Γκέοργκ Άλε
Ο Γιόχαν Γκέοργκ Άλε (Johann Georg Ahle, Μυλχάουζεν, βάπτ. 12 Ιουνίου 1651 - Μυλχάουζεν, 2 Δεκεμβρίου 1706) ήταν Γερμανός συνθέτης, οργανίστας και ποιητής. Γιος του Γιόχαν Ρούντολφ Άλε (1625-1673) και πιθανότατα μαθητής του, διαδέχτηκε τον πατέρα του στη θέση του οργανίστα στην εκκλησία του Αγίου Βλασίου στο Μυλχάουζεν, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Εκεί τον διαδέχτηκε ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Συνέθεσε τόσο εκκλησιαστική όσο και κοσμική μουσική, ωστόσο, για το μουσικό του έργο ελάχιστα είναι γνωστά. Από τα θεωρητικά του κείμενα συμπεραίνεται πως διέθετε σπουδαία κατάρτιση στη μουσική θεωρία και ιστορία. Ξεχωρίζουν οι πραγματείες που έγραψε ο ίδιος, μεταξύ αυτών και «Μουσικές Συζητήσεις» (Musikalische Gespräche) που εκδόθηκαν σε τέσσερις τόμους και είναι γραμμένες στη μορφή διαλόγων, καθώς και μια εμπλουτισμένη και σχολιασμένη έκδοση ενός εγχειριδίου τραγουδιού του Γιόχαν Ρούντολφ Άλε. Διακρίθηκε επίσης ως ποιητής και βραβεύτηκε από τον Αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α΄ το 1680.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ
300px|thumb|Ο Πρόεδρος Νίξον την ώρα που μιλά στην τηλεόραση σχετικά με τις υποκλοπές του Γουότεργκειτ Το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ (Watergate Scandal) ήταν ένα μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο που συνέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες στη δεκαετία του 1970, μετά από μια διάρρηξη στην έδρα της Εθνικής Επιτροπής Δημοκρατικών (DNC) στο συγκρότημα γραφείων Γουότεργκεϊτ στην Ουάσιγκτον, στις 17 Ιουνίου του 1972 και την απόπειρα συγκάλυψης και συμμετοχής σε αυτές τις ενέργειες από τον τότε πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Ρίτσαρντ Νίξον και της κυβέρνησής του. Όταν η συνωμοσία αποκαλύφθηκε και ερευνήθηκε από το Κογκρέσο των ΗΠΑ, ο Νίξον αντιστάθηκε στους ελέγχους, το οποίο οδήγησε σε μια συνταγματική κρίση.
Το σκάνδαλο οδήγησε στην ανακάλυψη καταχρήσεων εξουσίας από τα μέλη της κυβέρνησης του Νίξον, την έναρξη διαδικασίας καθαίρεσης εναντίον του προέδρου που τελικά οδήγησε στην παραίτηση του Νίξον. Λόγω του σκανδάλου παραπέμφθηκαν σε δίκη 69 άτομα, από τους οποίους 48 βρέθηκαν ένοχοι. Πολλοί από τους κατηγορούμενους ήταν κορυφαίοι αξιωματούχοι της προεδρίας Νίξον.
Η υπόθεση ξεκίνησε με τη σύλληψη πέντε ανδρών για τη διάρρηξη στην έδρα του DNC στο συγκρότημα Γουότεργκεϊτ το Σάββατο 17 Ιουνίου 1972. Το FBI στην έρευνά του ανακάλυψε σύνδεση μεταξύ των μετρητών που βρέθηκαν υπό την κατοχή των διαρρηκτών και παρανόμων χρηματοδοτήσεων (μαύρο ταμείο), οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν από την επιτροπή υπεύθυνη για την προεκλογική εκστρατεία του Νίξον (CREEP) στις εκλογές του 1972. Τον Ιούλιο του 1973, άρχισαν να πληθαίνουν τα στοιχεία εναντίον του επιτελείου του προέδρου, συμπεριλαμβανομένων μαρτυριών από πρώην μέλη του επιτελείου που δόθηκαν στην επιτροπή της Γερουσίας που ερευνούσε το Γουότεργκειτ. Η έρευνα αποκάλυψε ότι ο πρόεδρος Νίξον είχε μια μαγνητοταινία καταγραφής στο γραφείο του και ότι είχε καταγράψει πολλές συζητήσεις.
Μετά από μια σειρά δικαστικών μαχών, το Ανώτατο Δικαστήριο ομόφωνα έκρινε ότι ο πρόεδρος ήταν υποχρεωμένος να δημοσιεύσει τις μαγνητοταινίες για να τις ερευνήσει η κυβέρνηση. Οι ταινίες αποκάλυψαν ότι ο Νίξον είχε επιχειρήσει να καλύψει τις δραστηριότητες που έλαβαν χώρα μετά τη διάρρηξη και να χρησιμοποιήσει ομοσπονδιακούς αξιωματούχους για να αποπροσανατολίσει την έρευνα. Καθώς έφτασε να αντιμετωπίσει πρόταση μομφής και καθαίρεσης από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και σχεδόν σίγουρη καταδίκη από την Γερουσία, ο Νίξον παραιτήθηκε από την προεδρία στις 9 Αυγούστου 1974, οπότε απέφυγε την πρότασης. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1974 ο επόμενος πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ του απένειμε χάρη.
Κεντρικό ρόλο στην αποκάλυψη της υπόθεσης είχε η εφημερίδα Washington Post και ειδικότερα οι δημοσιογράφοι Καρλ Μπέρνσταϊν και Μπομπ Γούντγουορντ οι οποίοι με σειρά ρεπορτάζ αποκάλυπταν όλο και περισσότερες πτυχές του σκανδάλου. Ένα χρόνο αργότερα, πάνω στην έρευνα των Γούντγουορντ και Μπέρνσταιν, βασίστηκε το 1976 η ταινία του Άλαν Πάκουλα, "Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου" με πρωταγωνιστές τους Ντάστιν Χόφμαν, Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Τζέισον Ρόμπαρτς, η οποία και ήταν υποψηφία για το όσκαρ καλύτερης ταινίας την ίδια χρονιά.
Το σκάνδαλο είχε τεράστια επίδραση στην αμερικανική πολιτική ζωή και έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο. Μέχρι και σήμερα στα αγγλικά και σε άλλες γλώσσες η κατάληξη -γκέιτ (-gate) χαρακτηρίζει πολιτικά ή άλλα σκάνδαλα.
Υποκλοπές κεντρικών γραφείων του Δημοκρατικού Κόμματος
400px|μικρογραφία|Κατά τη διάρρηξη, ο Χάουαρντ Χαντ και ο Γκόρντον Λίντι παρέμειναν σε επαφή μεταξύ τους και με τους διαρρήκτες μέσω ασυρμάτου. Αυτοί οι σωλήνες Chapstick εξοπλισμένοι με μικροσκοπικά μικρόφωνα ανακαλύφθηκαν αργότερα στο χρηματοκιβώτιο του Λευκού Οίκου του Χαντ. 400px|μικρογραφία|Ραδιόφωνο τρανζίστορ που χρησιμοποιήθηκε στη διάρρηξη του Γουότεργκεϊτ 400px|μικρογραφία|Walkie-talkie που χρησιμοποιήθηκε στη διάρρηξη του Γουότεργκεϊτ 400px|μικρογραφία|Ντουλάπα αρχειοθέτησης του Δημοκρατικού Κόμματος από το κτίριο γραφείων Γουότεργκεϊτ, κατεστραμμένο από τους διαρρήκτες
Στις 27 Ιανουαρίου 1972, ο Γκόρντον Λίντι, Οικονομικός Σύμβουλος της Επιτροπής για την Επανεκλογή του Προέδρου (CRP) και πρώην βοηθός του Τζον Έρλιχμαν, παρουσίασε ένα σχέδιο πληροφοριών για την εκστρατεία στον αναπληρωτή πρόεδρο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Τζεμπ Μακρούντερ, στον Γενικό Εισαγγελέα Τζον Μίτσελ και τον Προεδρικό Σύμβουλο Τζον Ντιν που περιλάμβαναν εκτεταμένες παράνομες δραστηριότητες κατά του Δημοκρατικού Κόμματος. Σύμφωνα με τον Ντιν, αυτό σηματοδότησε «την εναρκτήρια σκηνή του χειρότερου πολιτικού σκανδάλου του εικοστού αιώνα και την αρχή του τέλους της προεδρίας Νίξον».
Ο Μίτσελ θεώρησε το σχέδιο ως μη ρεαλιστικό. Δύο μήνες αργότερα, ο Μίτσελ ενέκρινε μια μειωμένη έκδοση του σχεδίου, συμπεριλαμβανομένης της διάρρηξης των κεντρικών γραφείων της Δημοκρατικής Εθνικής Επιτροπής (Δημοκρατικού Κόμματος) στο συγκρότημα Γουότεργκεϊτ στην Ουάσινγκτον, φαινομενικά για να φωτογραφίσει έγγραφα εκστρατείας και να εγκαταστήσει συσκευές ακρόασης σε τηλέφωνα. Ο Λίντι ήταν ονομαστικά υπεύθυνος της επιχείρησης, αλλά έκτοτε επέμεινε ότι εξαπατήθηκε τόσο από τον Ντιν όσο και από τουλάχιστον δύο από τους υφισταμένους του, μεταξύ των οποίων και οι πρώην αξιωματικοί της CIA Ε. Χάουαρντ Χαντ και Τζέιμς ΜακΚόρντ, ο τελευταίος από τους οποίους υπηρετούσε ως τότε συντονιστής ασφαλείας της CRP μετά τον Τζον Μίτσελ, ο οποίος είχε μέχρι τότε παραιτηθεί από τη θέση του γενικού εισαγγελέα για να γίνει πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Τον Μάιο, ο ΜακΚόρντ ανέθεσε στον πρώην πράκτορα του FBI Άλφρεντ Μπάλντουιν να πραγματοποιήσει τις υποκλοπές και να παρακολουθήσει τις τηλεφωνικές συνομιλίες στη συνέχεια. Ο ΜακΚόρντ κατέθεσε ότι επέλεξε το όνομα του Μπάλντουιν από ένα μητρώο που δημοσιεύτηκε από την Εταιρεία Πρώην Ειδικών Αντιπροσώπων του FBI για να εργαστεί για την Επιτροπή για την επανεκλογή του Προέδρου Νίξον. Ο Μπάλντουιν υπηρέτησε αρχικά ως σωματοφύλακας της Μάρθα Μίτσελ —της συζύγου του Τζον Μίτσελ, που ζούσε στην Ουάσιγκτον. Ο Μπάλντουιν συνόδευσε τη Μάρθα Μίτσελ στο Σικάγο. Τελικά η επιτροπή αντικατέστησε τον Μπάλντουιν με έναν άλλο άνθρωπο ασφαλείας.
Στις 11 Μαΐου, ο Μακόρντ κανόνισε να μείνει ο Μπάλντουιν, τον οποίο ο ερευνητής ρεπόρτερ Τζιμ Χούγκαν περιέγραψε ως «κάπως ιδιαίτερο και ίσως πολύ γνωστό στον Μακόρντ», στο μοτέλ του Χάουαρντ Τζόνσον απέναντι από το συγκρότημα Γουότεργκεϊτ. Το δωμάτιο 419 έγινε κράτηση στο όνομα της εταιρείας του ΜακΚόρντ. Κατόπιν εντολής του Λίντι και του Χαντ, ο ΜακΚόρντ και η ομάδα των διαρρηκτών του προετοιμάστηκαν για την πρώτη τους διάρρηξη στο Γουότεργκεϊτ, η οποία ξεκίνησε στις 28 Μαΐου
Δύο τηλέφωνα μέσα στα γραφεία των κεντρικών γραφείων του Δημοκρατικού Κόμματος λέγεται ότι είχαν υποκλαπεί. Το ένα ήταν το τηλέφωνο του Ρόμπερτ Σπένσερ Όλιβερ. Εκείνη την εποχή, ο Όλιβερ εργαζόταν ως εκτελεστικός διευθυντής του Συνδέσμου Δημοκρατικών Προέδρων του Κράτους. Το άλλο τηλέφωνο ανήκε στον πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος Λάρι Ο΄Μπράιεν. Το FBI δεν βρήκε στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι το τηλέφωνο του Ο'Μπράιεν είχε παραβιαστεί. ωστόσο, διαπιστώθηκε ότι είχε εγκατασταθεί μια αποτελεσματική συσκευή ακρόασης στο τηλέφωνο του Όλιβερ. Αν και επιτυχής με την εγκατάσταση των συσκευών ακρόασης, οι πράκτορες της επιτροπής σύντομα διαπίστωσαν ότι χρειάζονταν κάποιες επισκευές. Σχεδίασαν και δεύτερη «διάρρηξη» προκειμένου να φροντίσουν την κατάσταση.
Κάποια στιγμή μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, 17 Ιουνίου 1972, ο φρουρός ασφαλείας του Γουότεργκεϊτ, Φρανκ Γουίλς, παρατήρησε μια ταινία που κάλυπτε τα μάνδαλα σε μερικές από τις πόρτες του συγκροτήματος που οδηγούσαν από το υπόγειο πάρκινγκ σε πολλά γραφεία, τα οποία επέτρεπαν στις πόρτες να κλείνουν αλλά να παραμένουν ξεκλείδωτες. Αφαίρεσε την ταινία, πιστεύοντας ότι δεν ήταν τίποτα το σημαντικό. Όταν επέστρεψε λίγη ώρα αργότερα και ανακάλυψε ότι κάποιος είχε ξανακόλλησε την ταινία στις κλειδαριές, κάλεσε την αστυνομία. Στην κλήση ανταποκρίθηκε ένα περιπολικό χωρίς σήμανση με τρεις αστυνομικούς με πολιτικά ρούχα. Ο Πολ Λέπερ, ο αξιωματικός Τζον Μπάρετ και ο αξιωματικός Καρλ Σόφλερ εργάζονταν στην ολονύκτια «ομάδα αλητών» - ντυμένοι χίπις και σε επιφυλακή για εμπ'οριο ναρκωτικών και άλλα εγκλήματα του δρόμου. Ο Άλφρεντ Μπάλντουιν, σε υπηρεσία « επιφυλακής » στο απέναντι ξενοδοχείο του Χάουαρντ Τζόνσον, αποσπάστηκε βλέποντας την ταινία «Επίθεση των ανθρώπων της κούκλας» στην τηλεόραση και δεν παρατήρησε την άφιξη του περιπολικού μπροστά από το κτίριο Γουότεργκεϊτ. Ούτε είδε τους αστυνομικούς με πολιτικά ρούχα να ερευνούν τη σουίτα 29 γραφείων του έκτου ορόφου του Δημοκρατικού Κόμματος. Όταν ο Μπάλντουιν παρατήρησε τελικά ασυνήθιστη δραστηριότητα στον έκτο όροφο και τηλεφώνησε στους διαρρήκτες, ήταν ήδη πολύ αργά. Η αστυνομία συνέλαβε πέντε άνδρες, οι οποίοι αργότερα αναγνωρίστηκαν ως Βιρτζίλιο Γκονζάλες, Μπέρναρντ Μπάρκερ, Τζέιμς ΜακΚόρντ, Εουτζένιο Μαρτίνεζ και Φρανκ Στάρτζις. Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για απόπειρα διάρρηξης και απόπειρα υποκλοπής τηλεφωνικών και άλλων επικοινωνιών. Η Washington Post ανέφερε την επόμενη μέρα ότι «η αστυνομία βρήκε κλειδιά, σχεδόν 2.300 δολάρια σε μετρητά, τα περισσότερα από αυτά σε χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων με τους σειριακούς αριθμούς στη σειρά ... έναν δέκτη μικρού μήκους που μπορούσε να δεχτεί κλήσεις της αστυνομίας, 40 ρολά μη εκτεθειμένου φιλμ, δύο κάμερες 35 χιλιοστών και τρία δακρυγόνα σε μέγεθος στυλό». Η Post θα ανέφερε αργότερα ότι το πραγματικό ποσό των μετρητών ήταν "περίπου 53 από αυτά τα χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων βρέθηκαν στους πέντε άνδρες μετά τη σύλληψή τους στο Γουότεργκεϊτ."
Το επόμενο πρωί, Κυριακή 18 Ιουνίου, ο Γκόρντον Λίντι τηλεφώνησε στον Τζεμπ Μακρούντερ στο Λος Άντζελες και τον ενημέρωσε ότι «οι τέσσερις άνδρες που συνελήφθησαν με τον ΜακΚόρντ ήταν Κουβανοί μαχητές της ελευθερίας, τους οποίους στρατολόγησε ο Χάουαρντ Χαντ». Αρχικά, η οργάνωση του Νίξον και ο Λευκός Οίκος άρχισαν γρήγορα να δουλεύουν για να συγκαλύψουν το έγκλημα και τυχόν στοιχεία που θα μπορούσαν να είχαν βλάψει τον πρόεδρο και την επανεκλογή του.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1972, ένα μεγάλο δικαστήριο απήγγειλε κατηγορίες στους πέντε διαρρήκτες των γραφείων, καθώς και τους Χαντ και Λίντι, για συνωμοσία, διάρρηξη και παραβίαση των ομοσπονδιακών νόμων σχετικά με τις υποκλοπές. Οι διαρρήκτες δικάστηκαν από ενόρκους, με τον δικαστή Τζον Σίρικα να ασκεί καθήκοντα, και ομολόγησαν την ενοχή τους ή καταδικάστηκαν στις 30 Ιανουαρίου 1973
Αρχική συγκάλυψη
400px|thumb|Ατζέντα διευθύνσεων του διαρρήκτη Γουότεργκεϊτ Μπέρναρντ Μπάρκερ, που ανακαλύφθηκε σε ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο Γουότεργκεϊτ, 18 Ιουνίου 1972 Μέσα σε λίγες ώρες από τη σύλληψη των διαρρηκτών, το FBI ανακάλυψε το όνομα του Χάουαρντ Χαντ στα βιβλία διευθύνσεων του Μπάρκερ και του Μαρτίνεζ. Οι αξιωματούχοι της διοίκησης του Νίξον ανησυχούσαν επειδή ο Χαντ και ο Λίντι συμμετείχαν επίσης σε μια ξεχωριστή μυστική δραστηριότητα γνωστή ως "Υδραυλικοί του Λευκού Οίκου", η οποία ιδρύθηκε για να σταματήσει τις «διαρροές» ασφαλείας και να διερευνήσει άλλα ευαίσθητα θέματα ασφαλείας. Ο Ντιν κατέθεσε αργότερα ότι ο κορυφαίος βοηθός του Νίξον, Τζον Έρλιχμαν, τον διέταξε να "βαθίσει έξι" το περιεχόμενο του χρηματοκιβωτίου του Χάουαρντ Χαντ στον Λευκό Οίκο. Ο Έρλιχμαν στη συνέχεια το αρνήθηκε. Στο τέλος, ο Ντιν και ο αναπληρωτής διευθυντής του FBI, Λ. Πάτρικ Γκρέυ (σε ξεχωριστές επιχειρήσεις) κατέστρεψαν τα στοιχεία από το χρηματοκιβώτιο του Χαντ.
Λίγες μέρες αργότερα, ο γραμματέας Τύπου του Νίξον, Ρον Ζίγκλερ, περιέγραψε το γεγονός ως «μια απόπειρα διάρρηξης τρίτης κατηγορίας». Στις 29 Αυγούστου, σε συνέντευξη Τύπου, ο Νίξον δήλωσε ότι ο Ντιν είχε διεξαγάγει ενδελεχή έρευνα για το περιστατικό, ενώ ο Ντιν στην πραγματικότητα δεν είχε πραγματοποιήσει καμία έρευνα. Ο Νίξον είπε επιπλέον, «Μπορώ να πω κατηγορηματικά ότι... κανένας από το προσωπικό του Λευκού Οίκου, κανένας σε αυτήν την κυβέρνηση, που απασχολείται επί του παρόντος, δεν ενεπλάκη σε αυτό το πολύ παράξενο περιστατικό». Στις 15 Σεπτεμβρίου, ο Νίξον συνεχάρη τον Ντιν, λέγοντας: "Ο τρόπος που το χειρίστηκες, μου φαίνεται, ήταν πολύ επιδέξιος, γιατί εσύ—βάζοντας τα δάχτυλά σου στα αναχώματα κάθε φορά που ξεπηδούσαν διαρροές εδώ και εκεί".
Απαγωγή της Μάρθα Μίτσελ
Η Μάρθα Μίτσελ ήταν σύζυγος του Γενικού Εισαγγελέα του Νίξον, Τζον Ν. Μίτσελ, ο οποίος είχε παραιτηθεί πρόσφατα από τον ρόλο του για να μπορέσει να γίνει διευθυντής της εκστρατείας για την Επιτροπή του Νίξον για την Επανεκλογή του Προέδρου (CRP). Ο Τζον Μίτσελ γνώριζε ότι η Μάρθα γνώριζε τον ΜακΚόρντ, έναν από τους διαρρήκτες του Γουότεργκεϊτ που είχε συλληφθεί, και ότι μόλις το έμαθε, ήταν πιθανό να μιλήσει στα μέσα ενημέρωσης. Κατά τη γνώμη του, το ότι γνώριζε τον ΜακΚόρντ ήταν πιθανό να συνδέσει τη διάρρηξη του Γουότεργκεϊτ με τον Νίξον. Ο Τζον Μίτσελ έδωσε εντολή στους φρουρούς με τα στοιχεία ασφαλείας της για να μην την αφήσουν να επικοινωνήσει με τα μέσα ενημέρωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Πολιτικά σκάνδαλα
Μειόκαινο
Το Μειόκαινο (σύμβολο: MI ) είναι η πρώτη γεωλογική εποχή της Νεογενούς Περιόδου και εκτείνεται από 23 εκατομμύρια μέχρι 5,332 εκατομμύρια χρόνια πριν. Βρίσκεται ανάμεσα στο Ολιγόκαινο και στο Πλειόκαινο. Το όνομά του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «μείων» (λιγότερο) και «καινός» (νέος), που σημαίνει λιγότερο πρόσφατος. Το κλίμα της γης άρχισε σταδιακά να ψυχραίνει από το Ολιγόκαινο προς το Πλειόκαινο, οδηγώντας σταδιακά στις εποχές των παγετώνων.Η αρχή του χαρακτηρίστηκε από την επίκληση της θάλασσας, η οποία παρουσίασε το μέγιστο σημείο της κατά τα μέσα της εν λόγω περιόδου. Παράλληλα, η αλπική ορεογένεση συνεχίστηκε με εντονότερο ρυθμό, με αποτέλεσμα τον οριστικό σχηματισμό των βορειοαμερικανικών οροσειρών και των αλπικών οροσειρών. Εξίσου έντονη υπήρξε και η ηφαιστειακή δραστηριότητα. Οι κλιματικές συνθήκες διέφεραν πολύ από τις συνθήκες της προηγούμενης περιόδου: η ζώνη της κεντρικής Ευρώπης και της Μεσογείου, που κατά τις προηγούμενες περιόδους χαρακτηριζόταν από ισημερινό κλίμα, παρουσίασε βαθμιαία μετάβαση από τροπικό σε υποτροπικό και τελικά σε εύκρατο, πιο ζεστό από το σημερινό και συνοδευόμενο από την έναρξη του κύκλου των εποχών.
Οι πίθηκοι διαφοροποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του Μειόκαινου και επεκτάθηκαν στον παλιό κόσμο. Μέχρι το τέλος της εποχής, οι πρόγονοι των ανθρώπων είχαν διαχωριστεί από τους προγόνους του χιμπατζή για να ακολουθήσουν το δικό τους εξελικτικό μονοπάτι. Όπως και στο Ολιγόκαινο πριν αυτό, τα λιβάδια συνέχισαν να επεκτείνονται και τα δάση μειώνονται. Στις θάλασσες του μειόκαινου εμφανίστηκαν τα δάση από φύκια (κελπ) και σύντομα έγιναν από τα πιο παραγωγικά οικοσυστήματα του πλανήτη. Τα φυτά και τα ζώα ήταν αρκετά σύγχρονα. Οι φάλαινες και οι φώκιες διαδόθηκαν. Το Μειόκαινο ήταν κύρια περίοδος της ορογέννεσης των Ιμαλαΐων, επηρεάζοντας τους μουσώνες, οι οποίοι συνδέονταν με παγετώνες στο βόρειο ημισφαίριο. Την ίδια εποχή δημιουργήθηκαν και οι Άνδεις, αν και η Βόρεια και η Νότια Αμερική δεν είχαν ακόμη ενωθεί.
Στην Ελλάδα, η πικερμική πανίδα συναντάται στις όχθες του χειμάρρου Μεγάλο Ρέμα κοντά στο Πικέρμι, περιλαμβάνοντας ζώα που φανερώνουν ότι η περιοχή αυτή υπήρξε θαμνώδης στέπα, όμοια με του Μασάι της Αφρικής, με την διαφορά ότι η χλωρίδα απαρτιζόταν από μεσογειακά φυτά. Στην στέπα αυτή ζούσαν μεγάλα προβοσκιδωτά( μαστόδοντα, δεινοθήρια), ρινόκεροι, αντιλόπες , πίθηκοι κτλ. Παρόμοια πανίδα βρέθηκε και στην ευβοϊκή περιοχή απέναντι από την Ραφήνα, υποδεικνύοντας ότι η περιοχή θα πρέπει να ήταν ενωμένη με την Στερεά Ελλάδα κατά την εποχή εκείνη.
Υποδιαιρέσεις
Το Μειόκαινο διαιρείται σε έξι βαθμίδες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Καινοζωική εποχή
Συγκρότημα Μουραντιγιέ
Το Συγκρότημα Μουραντιγιέ (Muradiye Külliyesi) ή το Συγκρότημα του Σουλτάνου Μουράτ Β' , του Οθωμανού σουλτάνου (βασίλεψε 1421–1451, με διακοπή 1444–46), βρίσκεται στην Προύσα της Τουρκίας.
Ιστορία
Το συγκρότημα κτισμάτων του τζαμιού, που παρήγγειλε ο σουλτάνος Μουράτ Β' στην Προύσα περιέχει δώδεκα τάφους (türbe, τουρμπές), οι περισσότεροι εκ των οποίων ανήκουν σε συγγενείς αυτού του σουλτάνου. Η κατασκευή του συγκροτήματος ξεκίνησε μετά την ολοκλήρωση του Πράσινου Τζαμιού, το οποίο βρίσκεται στην ανατολική περιοχή της Προύσας. Ένας μεγάλος σεισμός το 1855 κατέστρεψε μεγάλο μέρος του συγκροτήματος Μουραντιγιέ και οι αναστηλώσεις ολοκληρώθηκαν στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Ένα περαιτέρω έργο αποκατάστασης ολοκληρώθηκε το 2015.
Το μεγάλο συγκρότημα κτισμάτων αποτελείται από το Τζαμί Μουραντιγιέ, το Μεντρεσέ Μουραντιγιέ, το Λουτρό Μουραντιγιέ, το Άσυλο ανιάτων, ένα σιντριβάνι, επιτάφια επιγράμματα, τον τάφο του σουλτάνου Μουράτ Β', τον τάφο του ηγεμόνα Αχμέτ (γιός του Βαγιαζίτ Β'), τον τάφο του Τζεμ Σουλτάν, τον τάφο του ηγεμόνα Μαχμούτ, τον τάφο του ηγεμόνα Οσμάν, τον τάφο του ηγεμόνα Μουσταφά, τον τάφο της Μαχιντεβράν Σουλτάνας Χατούν, τον τάφο του ηγεμόνα Μεχμέτ, τον τάφο της Γκιουλσάχ Χατούν, τον  τάφο του Εμπέ Χατούν, τον τάφο της Χιουμά Χατούν, τον τάφο της Μουκριμέ Χατούν, τον τάφο της Σαραϊλιλάρ και τον τάφο της Σιρίν Χατούν.
Το Τζαμί ήταν το πρώτο έργο στο συγκρότημα, που ολοκληρώθηκε το 1426. Το τζαμί είναι κτισμένο σε απλοποιημένη αντίστροφη κάτοψη Τ με θολωτή στοά μπροστά, κατασκευασμένη από τούβλα και με τέσσερις μεγάλους τρούλους. Εξάγωνα πλακάκια σε τιρκουάζ και σκούρο μπλε διακοσμούν το εσωτερικό. Υπάρχουν δύο μιναρέδες, ένας παλιός και ένας νέος λόγω κατάρρευσης από τον σεισμό του 19ου αιώνα και ξαναχτίστηκε το 1904. Μια πυρκαγιά κατέστρεψε το τζαμί στις αρχές του 18ου αιώνα, και έτσι το μιχράμπ ξαναχτίστηκε επίσης, σε στυλ ροκοκό.
Ο μεντρεσές βρίσκεται στα δυτικά του τζαμιού. Αποτελείται από μια κεντρική αυλή, που περιβάλλεται από φοιτητικές αίθουσες και μια τάξη στο πίσω μέρος, που καλύπτεται από τρούλο. Το εξωτερικό είναι κατασκευασμένο με τούβλο και πέτρα. Ο ίδιος ο μεντρεσές δεν έχει οικοδομική επιγραφή λόγω πολυάριθμων αναστηλώσεων. Η επιγραφή στο τζαμί λέει ότι ο μεντρεσές κατασκευάστηκε επίσης το 1426 από τον Μουράτ Β'. Σκούρα μπλε και τιρκουάζ πλακάκια διακοσμούν το εσωτερικό, ενώ τούβλα διακοσμούν την εξωτερική είσοδο.
Οι πηγές διίστανται ως προς την ημερομηνία κατασκευής του τάφου του Μουράτ Β', είτε πριν από το θάνατό του το 1451, είτε μετά από παραγγελία του γιου του Μωάμεθ Β' σύμφωνα με τη διαθήκη του Μουράτ Β'. Το κτήριο είναι κατασκευασμένο από τούβλο και πέτρα, σε τετράγωνη κάτοψη με τρούλο που αφήνεται ανοιχτός στην κορυφή. Μια θολωτή στοά περιβάλλει τον τρούλο, που στηρίζεται σε βυζαντινά κιονόκρανα. Ένα μεγάλο εντυπωσιακό ξύλινο κουβούκλιο πάνω από την είσοδο είναι σκαλισμένο με ανάγλυφα και διακοσμημένο με σχέδια αστεριών. Ένα παράρτημα περιέχει τέσσερις πρόσθετους τάφους, που προσδιορίζονται ως εκείνοι του Αλααντίν Αλή (από τον οποίο το παράρτημα πήρε το όνομά του, «Μαυσωλείο του Αλααντίν»), του ηγεμόνα Αχμέτ, του Ορχάν και του ηγεμόνα Χατούν.
Οι υπόλοιποι έντεκα τάφοι ανήκουν στην υπόλοιπη οικογένεια του σουλτάνου στα νότια του τζαμιού και του μεντρεσέ. Είναι διακοσμημένα με πολύχρωμα εφυαλωμένα πλακάκια κυρίως σε μπλε χρώμα, εκτός από τους τάφους των ηγεμόνα Μουσταφά και Μαχιντεβράν Σουλτάνας, που είναι διακοσμημένοι με ζωγραφισμένα πλακάκια Ιζνίκ από τον 16ο αιώνα με πολύχρωμη τεχνική.
Στη δεκαετία του 1950 ο μεντρεσές έγινε κλινική για φυματίωση και τώρα στεγάζει ένα ιατρικό κέντρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Τζαμιά στην Τουρκία Κατηγορία:Μνημεία στην Τουρκία
Ευρωμπάσκετ γυναικών 2019
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάσκετ Γυναικών 2019, κοινώς γνωστό ως Ευρωμπάσκετ Γυναικών 2019, είναι η 37η έκδοση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στο μπάσκετ γυναικών, το οποίο πραγματοποιείται από τη FIBA Europe. Το πρωτάθλημα συνδιοργανώθηκε στη Λετονία και στη Σερβία από τις 27 Ιουνίου έως τις 8 Ιουλίου 2019.
Η Ισπανία κέρδισε τον δεύτερο συνεχόμενο και τον τέταρτο συνολικά τίτλο μετά τη νίκη της επί της Γαλλίας με 86-66 στον τελικό.
Πρώτος γύρος
Το πρόγραμμα επιβεβαιώθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2019.
Βραβεία
Οι all star-teams και MVP ανακοινώθηκαν στις 7 Ιουλίου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στον σταθμό Χάροου και Γουίλντστοουν
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στον σταθμό Χάροου και Γουίλντστοουν ήταν σύγκρουση τριών συρμών στον σταθμό Χάροου και Γουίλντστοουν στο Γουίλντστοουν, Μίντλσεξ (σήμερα Μείζον Λονδίνο) κατά την πρωινή ώρα αιχμής της 8ης Οκτωβρίου 1952. 112 άτομα σκοτώθηκαν και 340 τραυματίστηκαν, 88 από αυτούς παρέμειναν στο νοσοκομείο, ενώ παραμένει το χειρότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα εν καιρώ ειρήνης στο Ηνωμένο Βασίλειο και το δεύτερο πιο θανατηφόρο συνολικά. Η σιδηροδρομική καταστροφή του Κουίντινσχιλ το 1915 είχε ως αποτέλεσμα 226 θανάτους.
Το δυστύχημα επιτάχυνε την εισαγωγή του Αυτόματου Συστήματος Προειδοποίησης και οι Βρετανικοί Σιδηρόδρομοι συμφώνησαν σε πενταετές σχέδιο εγκατάστασης του συστήματος ώστε να δίνουν στους μηχανοδηγούς ηχητική και οπτική προειδοποίηση εντός της καμπίνας όταν πλησιάζουν σε σήμα που καταδεικνύει προσοχή, ενεργοποιούμενο από μαγνήτες μεταξύ των σιδηροτροχιών.
Διευθέτηση
μικρογραφία| Η τοποθεσία της καταστροφής. Οι πλατφόρμες WCML 4 και 3, με κατεύθυνση νότια το 2008. Υπάρχουν τρία ζεύγη γραμμών που διέρχονται μέσω του σταθμού Χάροου και Γουίλντστοουν. Από την ανατολή προς τη δύση, αυτές είναι οι αργές γραμμές, οι ταχείες γραμμές της κύριας γραμμής της Δυτικής Ακτής και οι ηλεκτρικές γραμμές συνεχούς ρεύματος. Σε κάθε περίπτωση η γραμμή "πάνω" είναι η νότια προς το Λονδίνο - Γιούστον. η "κάτω" γραμμή είναι η βόρεια γραμμή προς Γουότφορντ και Μπέρμιγχαμ.
Αλληλουχία των γεγονότων
Στις 8 Οκτωβρίου 1952, γύρω στις 8:17΄ π.μ., το τοπικό τρένο σταμάτησε στην πλατφόρμα 4 στο σταθμό Χάροου και Γουίλντστοουν, έχοντας περίπου επτά λεπτά καθυστέρηση λόγω ομίχλης. Μεταφέροντας περίπου 800 επιβάτες, ήταν πιο απασχολημένο από το συνηθισμένο, επειδή το επόμενο δρομολόγιο Τρινγκ - Γιούστον είχε ακυρωθεί. Όπως ήταν προγραμματισμένο, είχε ταξιδέψει από το Τρινγκ στην αργή γραμμή, μεταβαίνοντας στην άνω ταχεία γραμμή λίγο πριν από το Χάροου και το Γουίλντστοουν για να διατηρήσει τις αργές γραμμές στα νότια του σταθμού ελεύθερες για κινήσεις κενών οχημάτων. Στις 8:19΄ π.μ., τη στιγμή που ο φύλακας επέστρεφε στο όχημα φρένων, αφού έλεγξε τις πόρτες στα δύο τελευταία βαγόνια, η ταχεία του Περθ επέπεσε στο πίσω μέρος του τοπικού με ταχύτητα 80 - 97 χλμ./ώ. Είχε περάσει ένα φωτεινό σήμα επίδειξης προσοχής και δύο σήματα που έδειχναν κίνδυνο, και είχε περάσει από τα κινητά σημεία της διακλάδωσης προς τις αργές γραμμές, οι οποίες ήταν ακόμη ρυθμισμένες για το τοπικό τρένο. Η σύγκρουση ώθησε ολόκληρο το τοπικό τρένο προς τα εμπρός κατά 18 μέτρα και κατέστρεψε ολοσχερώς τα πίσω τρία βαγόνια, τηλεσκοπώντας και τα τρία σε μήκος λίγο περισσότερο από ενός, θρυμματίζοντας τα ξύλινα σώματα των δύο τελευταίων και συνθλίβοντας το ατσάλινο σώμα του επόμενου στο ένα τρίτο του μήκους του. Τα δύο επικεφαλής οχήματα αποσκευών και τρία ακόμη βαγόνια του τρένου του Περθ συσσωρεύτηκαν πίσω και πάνω από την ατμάμαξα. μικρογραφία| Μία από τις αναποδογυρισμένες ατμάμαξες του συρμού του Λίβερπουλ, Νο. 46202 Princess Anne Τα συντρίμμια από την πρώτη σύγκρουση απλώθηκαν στην παρακείμενη γραμμή "προς τα κάτω." Λίγα δευτερόλεπτα μετά την πρώτη σύγκρουση, η ταχεία με κατεύθυνση βόρεια προς Λίβερπουλ - Λάιμ Στριτ πέρασε από τον σταθμό προς την αντίθετη κατεύθυνση με περίπου 97 χλμ/ώ. Η προπορευόμενη ατμάμαξα αυτού του συρμού κτύπησε την εκτροχιασμένη ατμάμαξα του τρένου του Περθ, η οποία μπορεί ακόμα να κινούνταν, και η ίδια εκτροχιάστηκε. Οι δύο ατμάμαξες από τον συρμό του Λίβερπουλ παρεξετράπησαν προς τα αριστερά, ανεβαίνοντας στην πλατφόρμα, την οποία "όργωσαν" διαγώνια, πριν προσγειωθούν στο πλάι στην παρακείμενη ηλεκτρική γραμμή συνεχούς ρεύματος (DC), η μία γραμμή της οποίας βραχυκύκλωσε από τα συντρίμμια. Ο σηματωρός έκλεισε γρήγορα το ηλεκτρικό ρεύμα της άλλης γραμμής, αποτρέποντας έτσι περαιτέρω σύγκρουση. Τα επτά πρόσθια βαγόνια, συν ένα βαγόνι - κουζίνα από το τρένο του Λίβερπουλ, ωθήθηκαν λόγω αδράνειας, παρακάμπτοντας τα υπάρχοντα συντρίμμια και συσσωρεύτηκαν πάνω και γύρω από αυτά. Αρκετά από αυτά τα βαγόνια κτύπησαν την κάτω πλευρά της πεζογέφυρας του σταθμού, σπάζοντας μια χαλύβδινη δοκό.