cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σούελ
Ιστορία
Το 1915 το Σούελ διέθετε νοσοκομείο, πυροσβεστικό σταθμό και λέσχη. Τα κτίρια κατασκευάζονταν από ξυλεία και βάφονταν σε ζωηρά χρώματα όπως κίτρινο, κόκκινο και μπλε. Στο απόγειό της, η πόλη στέγαζε 15.000 κατοίκους, ενώ το 1918 14.000.
Το Σούελ είναι γνωστό ως "Η πόλη των σκαλοπατιών". Χτίστηκε σε έδαφος υπερβολικά ανηφορικό για να κυκλοφορούν τροχοφόρα, γύρω από μια κεντρική σκάλα που ξεκινούσε από το σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος ήταν και η βασική σύνδεσή της πόλης με τον υπόλοιπο κόσμο, καθώς άνθρωποι και προμήθειες διακινούνταν σχεδόν αποκλειστικά μέσω αυτού.
Το 1945 μια μεγάλη πυρκαγιά στην είσοδο του ορυχείου κόστισε τη ζωή 355 εργατών λόγω αναθυμιάσεων. Αυτό οδήγησε στη θέσπιση αυστηρότερων κανόνων ασφαλείας. Επιπλέον, μόνιμες απειλές για την πόλη αποτελούσαν οι σεισμοί, οι χιονοστιβάδες και οι εκρήξεις.
Παρακμή
Το 1967 Η εταιρία Κένεκοτ, θυγατρική της οποίας είχε γίνει από το 1929 και την Μεγάλη Οικονομική Κρίση η Μπρέιντεν, έχασε την ιδιοκτησία του ορυχείου, καθώς η Χιλιανή κυβέρνηση απέκτησε το 51% των μετοχών της. Εκείνη την εποχή οι περισσότεροι κάτοικοι μετακινήθηκαν στη Ρακάνγκουα, και δημιουργήθηκε ο λεγόμενος Αυτοκινητόδρομος του Χαλκού για τις μετακινήσεις τους.
Το 1971 το ορυχείο, που στο μεταξύ είχε γίνει το μεγαλύτερο υπόγειο ορυχείο χαλκού του κόσμου, εθνικοποιήθηκε από την κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Το 1977 η χούντα του Πινοσέτ άρχισε τη μετακίνηση των κατοίκων στην κοιλάδα, και ξεκίνησε η κατεδάφιση των κτιρίων της πόλης, αν και αρκετά συνέχισαν να χρησιμοποιούνται τα επόμενα χρόνια ως κατοικίες εργολάβων.
Διατήρηση και προστασία
Η καταστροφή της πόλης σταμάτησε τελικά στα τέλη της δεκαετίας του '80, και το 1998 η κυβέρνηση χαρακτήρισε το Σούελ Εθνικό Μνημείο. Η UNESCO το ανακήρυξε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 2006. Στην πόλη υπάρχουν σήμερα 50 αποκατεστημένα κτίρια και ένα μουσείο ιστορίας.
Η κρατική εταιρία χαλκού, CODELCO, χρησιμοποιεί πολλά από τα κτίρια ως γραφεία, όμως παραμένουν μόνο βασικές υποδομές εξόρυξης. Το ορυχείο παρ' όλα αυτά συνεχίζει να λειτουργεί και παράγει περίπου το 3% της παγκόσμιας ποσότητας χαλκού. Την πόλη μπορεί κανείς να επισκεφθεί μόνο ως μέλος γκρουπ τουριστών, από το Σαντιάγο και τη Ρανκάγουα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Χιλή
Χουάν Μόντες
Ο Χουάν Ενρίκε Μόντες (ισπανικά: Juan Enrique Montes, 4 Ιουνίου 1947) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του κέντρου.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα του από την Ατλάντα της Αργεντινής και στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Τσακαρίτα Τζούνιορς κερδίζοντας το πρωτάθλημα. Ο Εδουάρδος Κοντογιωργάκης, σαν πρώην συμπαίχτης, σε συνεννόηση με τον Γκόμεζ Ντε Φαρία του έκανε πρόταση να έρθει στον Π.Α.Σ. Γιάννινα, κάτι που έγινε το Μάιο του 1972. Με την ομάδα του Π.Α.Σ. Γιάννινα αγωνίστηκε για δέκα χρόνια σε 231 αγώνες σκοράροντας 4 γκολ και έχοντας τεράστια προσφορά. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο στις 12/12/1982.
Σαν ποδοσφαιριστής ήταν σπουδαίος τεχνίτης που μπορούσε να αλλάξει το παιχνίδι με μεγάλη πάσα, ηγετική φυσιογνωμία ενώ δεν ήθελε να χάνει ούτε στις προπονήσεις. Στα αρνητικά του ήταν η ταχύτητα και ότι κάποιες φορές γινόταν υπέρ του δέοντος σκληρός. Επίσης ήταν νευρικός.
Ζει μόνιμα στην Αργεντινή, στο Μπουένος Άιρες. Θεωρεί τα Γιάννενα δεύτερη πατρίδα του. Το στίγμα του υπάρχει στην ομάδα και στην πόλη μέχρι και σήμερα,όπως και όλων των Αργεντίνων. Σε μια από τις επισκέψεις του στα Γιάννενα τιμήθηκε από τον δήμαρχο Ιωαννίνων,Θωμά Μπέγκα.
Ο Χουάν Μόντες είναι ένα από τα μέλη της ομάδας που οι φίλαθλοι αποκαλούσαν «Άγιαξ της Ηπείρου». Στον Τύπο της εποχής το όνομά του εκφέρονταν συνήθως ως Μοντέζ.
Ο Χουάν Μόντες για να αγωνιστεί στην Ελλάδα απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα στα πλαίσια των τότε συνηθισμένων παράτυπων "ελληνοποιήσεων" στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Ατλάντα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσακαρίτα Τζούνιορς Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας
Ιδέα
Η ιδέα ορίζεται στο λεξικό ως κάθε παράσταση που σχηματίζεται από τη νόηση. Στην καθημερινή της χρήση η λέξη ιδέα υπονοεί κάθε τι που έχουμε στο νου μας για την υποδήλωση οποιουδήποτε αντικειμένου της σκέψης. Με αυτό τον τρόπο δεν ξεχωρίζει όμως από έννοια της σκέψης.
Η έννοια ιδέα σε σύγκριση με την έννοια της σκέψης
Η λέξη ιδέα χρησιμοποιείται για να ονομάσει μια νοητική λειτουργία του ανθρώπου. Η διαφορά από τη σκέψη είναι ότι η σκέψη αποτελεί μία αυθόρμητη λειτουργία του εγκεφάλου και είναι ακατέργαστη. Η ιδέα αποτελεί το προϊόν επεξεργασίας πολλών σκέψεων για αρκετό χρόνο.
Η σκέψη παρέχει μία τάση επεξεργασίας των προβλημάτων μας, ενώ η ιδέα αποτελεί την ολοκληρωμένη λύση που έχει παραχθεί ύστερα από κόπο και επεξεργασία των σκέψεών μας.
Η σκέψη όπως και η ιδέα μπορεί να είναι λογική ή παράλογη. Δηλαδή, η δημιουργία της σκέψης και η παραγωγή της ιδέας μπορεί να βασίζονται είτε σε λογικές είτε σε παράλογες νοητικές λειτουργίες. Η ιδέα και η σκέψη μπορούν να διαδοθούν με την επικοινωνία των ανθρώπων, δίχως να χρειάζεται να τις παράγει ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά.
Οι ιδέες παράγονται από τη σκέψη. Αλλά και αυτές με τη σειρά τους καθορίζουν τον τρόπο σκέψης. Ο τρόπος σκέψης καθορίζει τους στόχους που έχει ο καθένας στη ζωή του και τις επιλογές του.
Άρα οι ιδέες παρόλο που είναι άυλες, επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που ζούμε.
Η διάδοση των ιδεών
Οι ρυθμοί διάδοσης των ιδεών σχετίζονται ευθέως με την πρόοδο της κοινωνίας και της επιστήμης.
Την εποχή του Μεσαίωνα, όπου κάθε καινούρια ιδέα απαγορευόταν και τα μέσα επικοινωνίας των ανθρώπων ήταν περιορισμένα, η ανθρωπότητα άργησε πολύ να σημειώσει πρόοδο. Αντίθετα, όταν διαδόθηκε η τυπογραφία και δημιουργήθηκαν και οι πρώτες εγκυκλοπαίδειες, τότε σηματοδοτήθηκε η βελτίωση της κοινωνίας και η πρόοδος της επιστήμης.
Η σημερινή εποχή οφείλει τη μεγάλη πρόοδό της στο διαδίκτυο και στην ψηφιοποίηση των δεδομένων. Πλέον είναι εύκολη η ηλεκτρονική πρόσβαση σε βιβλία και περιοδικά. Το διαδίκτυο αποτελεί πραγματική επανάσταση στην επικοινωνία των ανθρώπων. Αυτή η επικοινωνία συνοδεύεται με τη διάδοση ιδεών, με νέες συνεργασίες και τελικά με πρόοδο.
Η λέξη ιδέα στη Φιλοσοφία
Ο Πλάτωνας έδινε διαφορετική έννοια στη λέξη ιδέα από αυτή που έχει σήμερα. Η ιδέα κατά τον Πλάτωνα δεν είναι μια γενική μορφή που ενυπάρχει στην αισθητή πραγματικότητα και εξαγόμενη από την αίσθηση δια μέσου λογικής κρίσεως, αλλά προηγείται των πραγμάτων, είναι ως προς αυτά υπερβατική και δηλώνει τα πρότυπα των πραγμάτων που η ψυχή αντικρίζει πριν από την ένωσή της με το σώμα. Μια τέτοια άποψη συνάγεται εξ υποδηλώσεως από όσα λέει ο ίδιος στον Φαίδωνα και στην Πολιτεία.
Η ιδέα ως έννοια σήμερα
Η ιδέα είναι η κατευθυντήρια αρχή η ορμή που προσανατολίζει την έρευνα. Η υλοποίηση των ιδεών είναι το τελευταίο βήμα στη διαδικασία της νόησης. Διότι οι ιδέες παράγονται για να λύσουν ένα πρόβλημα ή για να δείξουν το δρόμο προς την επιτυχία. Επομένως το τελευταίο βήμα είναι η υλοποίησή τους και η διαπίστωση αν είναι εύστοχες. Διαφορετικά, παράγονται καινούριες ιδέες.
Οι ιδέες αφορούν κάθε εκδήλωση της ανθρώπινης δραστηριότητας και προβληματισμού. Δηλαδή υπάρχουν ιδέες για την οικονομία, την αρχιτεκτονική, τα ψυχολογικά προβλήματα κτλ…
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οντολογία Κατηγορία:Δημιουργικότητα Κατηγορία:Ιδεαλισμός Κατηγορία:Νόηση Κατηγορία:Έννοιες στη μεταφυσική Κατηγορία:Σκέψη
Τζέιν Λούου
Η '''Τζέιν Ξ. Λούου' (Jane X. Luu, βιετν.: Lưu Lệ Hằng'' ) είναι Αμερικανίδα αστρονόμος Βιετναμέζικης καταγωγής.
Τα πρώτα χρόνια
Η Λούου γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1963 στο τότε Νότιο Βιετνάμ (Σαϊγκόν). Ο πατέρας της τη δίδαξε γαλλικά όταν ήταν παιδί, αρχίζοντας μία ισόβια αγάπη της προς τις ξένες γλώσσες.
Η Λούου εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ ως πρόσφυγας το 1975, όταν το καθεστώς του Νότιου Βιτενάμ κατέρρευσε, καθώς ο πατέρας της εργαζόταν ως μεταφραστής για τα αμερικανικά στρατεύματα, κάτι που θα είχε ως αποτέλεσμα την άμεση στοχοποίηση όλης της οικογένειας από το νέο καθεστώς. Αρχικώς η Λούου και η οικογένειά της εγκαταστάθηκαν στο Κεντάκι, όπου είχαν συγγενείς. Μία επίσκεψη στο Jet Propulsion Laboratory στην Καλιφόρνια την ενέπνευσε να σπουδάσει αστρονομία. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, παίρνοντας το πτυχίο της το 1984.
Η ανακάλυψη της Ζώνης Κάιπερ
Ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Μπέρκλεϋ και στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT), η Λούου συνεργάσθηκε με τον Αγγλοαμερικανό αστρόνομο Ντέιβιντ Τζούιτ σε μία από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις του 20ού αιώνα στο Ηλιακό Σύστημα: την ανακάλυψη της Ζώνης Κάιπερ. Το 1992, μετά από 5 χρόνια παρατηρήσεων, ανίχνευσαν το πρώτο γνωστό σώμα της ζώνης αυτής (αν και σήμερα πλέον ο γνωστός από το 1930 Πλούτωνας θεωρείται επίσης μέλος της Ζώνης) χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο των 2,2 μέτρων του Πανεπιστημίου της Χαβάης στο Μάουνα Κέα. Το σώμα αυτό ήταν το (15760) 1992 QB1, το οποίο η Λούου βάφτισε «Σμάιλυ» από τον ομώνυμο ήρωα των κατασκοπευτικών μυθιστορημάτων του Τζον Λε Καρρέ. Μετά από αυτό, η Λούου δέχθηκε μία υποτροφία από το Επιστημονικό Ινστιτούτο του Διαστημικού Τηλεσκοπίου και επέλεξε το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ ως ίδρυμα εργασίας. Τον ίδιο χρόνο, το 1992, ολοκλήρωσε και τη διδακτορική διατριβή της στο MIT με τίτλο «Φυσικές μελέτες αναλλοίωτων σωμάτων του Ηλιακού Συστήματος».
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Μετά το διδακτορικό της, η Λούου δίδαξε στο Χάρβαρντ (από το 1994) και στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν στην Ολλανδία. Σήμερα όμως εργάζεται στο Εργαστήριο Λίνκολν του MIT.
Τον Δεκέμβριο του 2004, οι Λούου και Τζούιτ ανέφεραν την ανακάλυψη πάγου νερού στο μεγαλύτερο γνωστό τότε σώμα της Ζώνης Κάιπερ, τον Κουάοαρ. Υπέθεσαν ότι ο πάγος αυτός πρέπει να σχηματίσθηκε στο υπέδαφος και βγήκε στην επιφάνεια μετά από σύγκρουση με κάποιο άλλο σώμα της Ζώνης μέσα στα τελευταία εκατομμύρια έτη.
Προσωπική ζωή
Η Λούου έχει εργασθεί για τη φιλανθρωπική οργάνωση «Save the Children» στο Νεπάλ. Της αρέσουν οι υπαίθριες δραστηριότητες και παίζει βιολοντσέλο. Είναι παντρεμένη με έναν άλλον αστρονόμο, τον Ρόνι Χούγκερβερφ (Ronnie Hoogerwerf).
Επιλεγμένες δημοσιεύσεις
Μερικές από τις περισσότερες από 200 επιστημονικές εργασίες που έχει δημοσιεύσει η Λούου είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιετναμέζοι Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 21ου αιώνα
Εκστρατεία του Προύθου
Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1710–1711) επίσης γνωστός και ως “Εκστρατεία του Προύθου”, ξέσπασε, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, ως συνέπεια της ήττας των σουηδικών δυνάμεων από το Βασίλειο της Ρωσίας στη Μάχη της Πολτάβας και τη προσφυγή του τραυματία Καρόλου ΙΒ΄ της Σουηδίας στην αυλή του Οθωμανού Σουλτάνου Αχμέτ Γ΄. Μετά από τις συνεχείς απαιτήσεις του Καρόλου για πίεση στη Ρωσία, οι Οθωμανοί κήρυξαν τελικά τον πόλεμο κατά της Ρωσίας στις 20 Νοεμβρίου 1710. Παράλληλα με αυτά τα γεγονότα, ο πρίγκιπας Δημήτριος Καντιμήρης του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας (προπομπός της σημερινής Μολδαβίας) και ο Πέτρος ο Μέγας υπέγραψαν τη Συνθήκη του Λουτσκ (Treaty of Lutsk,13 Απριλίου 1711), με την οποία η Μολδαβία δεσμεύτηκε να υποστηρίξει τη Ρωσία στον πόλεμο εναντίον των Οθωμανών με τα στρατεύματα της, αλλά και επιτρέποντας στο ρωσικό στρατό να διασχίζει τα εδάφη της και να τοποθετεί φρουρές του στα μολδαβικά φρούρια. Αφού συγκεντρώθηκε κοντά στη μολδαβική πρωτεύουσα, το Ιάσιο, ο ενωμένος αυτός στρατός άρχισε να προελαύνει, στις 11 Ιουλίου 1711, προς το νότο, κατά μήκος του ποταμού Προύθου με βασική πρόθεση να διασχίσει τον ποταμό Δούναβη και να εισβάλει στη Βαλκανική Χερσόνησο.
Μάχη του Στανιλέστι
Το κύριο και καθοριστικό γεγονός της σύγκρουσης ήταν η τετραήμερη μάχη στο Στανιλέστι (Stănileşti), η οποία ξεκίνησε στις 18 Ιουλίου 1711 και που λόγω της ημιτελούς προετοιμασίας των μολδαβικών και ρωσικών στρατευμάτων, στην αρχή υπό τον Δημήτριο Καντιμήρη και στη συνέχεια υπό τον Πέτρο τον Μέγα και τον στρατηγό Μπαρίς Σερεμέτιεφ, το μεγαλύτερο δε τμήμα του στρατού αυτού, περικυκλώθηκε και αναγκάστηκε να παραδοθεί, στις 22 Ιουλίου 1711, στον μεγαλύτερο και ισχυρότερο οθωμανικό στρατό, τον οποίο διοικούσε ο Μεγάλος Βεζίρης Πακτσέμουεζιν Μπαλτατζή Μεχμέτ Πασάς.
Πολιορκία της Βραΐλας
Καθώς ο ρωσομολδαβικός στρατός κινήθηκε κατά μήκος του ποταμού Προύθου, παράλληλα ένα μέρος του υπό τον στρατηγό Καρλ Έβαλντ φον Ρον (Carl Ewald von Rönne) κινήθηκε προς τη Βραΐλα, πόλη με σημαντικό λιμάνι, η οποία βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Δούναβη, στη Βλαχία, αλλά ελεγχόταν απευθείας από τους Οθωμανούς ως καζάς. Ο ρωσικός στρατός συναντήθηκε με τμήμα του στρατού της Βλαχίας, το οποίο διοικούσε ο σπαθάριος Θωμάς Καντακουζηνός, δεύτερος υψηλότερος στρατιωτικός διοικητής μετά τον πρίγκιπα, Κωνσταντίνο Μπρινκοβεάνου (Constantin Brâncoveanu), ο οποίος παρακούοντας τις εντολές του πρίγκιπα, ενώθηκε με τους Ρώσους. Οι δύο στρατοί επιτέθηκαν και κατέλαβαν τη Βραΐλα μετά από μια διήμερη πολιορκία, από τις 13 έως τις 14 Ιουλίου 1711.
Αποτελέσματα
thumb|right|300px|Απεικόνιση της διάταξης των στρατευμάτων κατά τη μάχη του Στανιλέστι, στην εκστρατεία του Προύθου. Προσωπογραφίες των επικεφαλής των στρατευμάτων, αυτοκράτορα [[Πέτρος Α΄ της Ρωσίας (ο Μέγας)|Πέτρου του Μεγάλου και του Μεγάλου Βεζίρη Μπαλτατζή Μεχμέτ Πασά, σε σκίτσο του 1723, του ζωγράφου Ουίλλιαμ Χόγκαρθ.]]
Συνθήκη ειρήνης
Η σύγκρουση έληξε στις 21 Ιουλίου 1711, με τη Συνθήκη του Προύθου, προς απογοήτευση του Καρόλου ΙΒ΄ της Σουηδίας. Η Συνθήκη ορίζει να επιστραφεί το Αζόφ στους Οθωμανούς, να κατεδαφιστεί το κάστρο του Ταγκανρόγκ και αρκετά ακόμη ρωσικά φρούρια, ενώ ο Τσάρος δεσμεύτηκε να σταματήσει να παρεμβαίνει στις υποθέσεις της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Οι Οθωμανοί απαίτησαν, επίσης, να χορηγηθεί στον Κάρολο ΙΒ΄ ασφαλής διέλευση προς τη Σουηδία και ζήτησαν από τον Τσάρο να του παραδώσει τον πρίγκιπα Δημήτριο Καντιμίρη. Παρά το γεγονός ότι ο Πέτρος συναίνεσε σε όλες τις απαιτήσεις, αρνήθηκε να εκπληρώσει το τελευταίο, με το πρόσχημα ότι Καντιμίρης είχε εγκαταλείψει το στρατόπεδο του.
Συνέπειες
Ο Γεωργιανός συγγραφέας και ιστορικός Αλεξάντερ Μικαμπέριντζ (Alexander Mikaberidze) υποστηρίζει ότι ο Πακτσέμουεζιν Μπαλτατζή Μεχμέτ Πασάς έκανε σημαντικό στρατηγικό λάθος με την υπογραφή της συνθήκης με σχετικά εύκολους όρους για τους Ρώσους. Αν δεν αποδεχόταν τις προτάσεις ειρήνευσης του Πέτρου του Μέγα και επεδίωκε να τον συλλάβει ως κρατούμενό του πιθανόν, η πορεία της ιστορίας θα μπορούσε να είχε αλλάξει. Χωρίς τον Τσάρο Πέτρο, η Ρωσία πιθανόν να μην γινόταν αυτοκρατορική δύναμη και συνεχής εχθρός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια, τη Μαύρη Θάλασσα και τον Καύκασο. Αν και η είδηση της οθωμανικής νίκης αντιμετωπίστηκε θετικά στην Κωνσταντινούπολη, μερίδα της κοινής γνώμης στράφηκε εναντίον του Μπαλταζί Μεχμέτ Πασά, ο οποίος κατηγορήθηκε για αποδοχή δωροδοκίας από τον Μέγα Πέτρο και στη συνέχεια απηλλάγη από τα καθήκοντά του.
Μια άμεση συνέπεια του πολέμου ήταν επίσης η αλλαγή της Οθωμανικής πολιτικής έναντι των χριστιανικών υποτελών κρατιδίων της Μολδαβίας και της Βλαχίας. Προκειμένου να εδραιώσουν τον έλεγχο τους στις δύο αυτές Παραδουνάβιες Ηγεμονίες (από τις οποίες προέκυψε μεταγενέστερα η Μολδοβλαχία), οι Οθωμανοί θα αναλάβουν τον άμεσο έλεγχο, την ίδια χρονιά στη Μολδαβία (1711) και το 1716 στη Βλαχία, μέσω του διορισμού απευθείας χριστιανών ηγεμόνων ως πρίγκιπες, προερχόμενους από τους Φαναριώτες.
Ο πρίγκιπας της Μολδαβίας Δημήτριος Καντιμήρης κατέφυγε στη Ρωσία συνοδευόμενος από μεγάλη ακολουθία και οι Οθωμανοί ανέλαβαν τη διαδοχή στο θρόνο της Μολδαβίας με το διορισμό του Νικολάου Μαυροκορδάτου ως κυβερνήτη. Ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου της Βλαχίας είχε κατηγορηθεί από τον Σουλτάνο για συνεννόηση με τον εχθρό. Όταν ο ρωσομολδαβικός στρατός ήταν σε κίνηση, ο Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου είχε συγκεντρώσει τα στρατεύματά του στο Ουρλάτι (Urlați), κοντά στα μολδαβικά σύνορα, εν αναμονή της έναρξης της εισβολής των χριστιανικών στρατευμάτων στη Βλαχία προκειμένου είτε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Πέτρο τον Μέγα είτε να ενταχθεί στην οθωμανική δύναμη, σε περίπτωση αλλαγής της τύχης. Όταν ο Θωμάς Καντακουζηνός μεταπήδησε στο ρωσικό στρατόπεδο, ο πρίγκιπας αναγκάσθηκε να ενταχθεί υπέρ των Οθωμανών και γρήγορα επέστρεψε τα δώρα που είχε λάβει προηγουμένως από τους Ρώσους. Μετά από τρία χρόνια, η καχυποψία και η εχθρότητα του Σουλτάνου απέναντι του, τελικά επικράτησαν και ο Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου, τέσσερις γιοί του και ο σύμβουλος του Γιαννάκης Βακαρέσκου (ή Ιωάννης Βακαρέσκου, Ianache Văcărescu), συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας και ο πολιτικός του σύμμαχος προ του πολέμου Χαν του Χανάτου της Κριμαία Ντεβλέτ Β΄ Γκιρέι, συνέχισαν τις προσπάθειές τους για να πείσουν το Σουλτάνο κηρύξει και άλλο πόλεμο. Την επόμενη άνοιξη οι υπέρμαχοι του πολέμου κατηγόρησαν τους Ρώσους για καθυστερήσεις στην εκπλήρωση των όρων της Συνθήκης και πλησίασαν πολύ κοντά στην επίτευξη του στόχου τους. Ο πόλεμος αποφεύχθηκε με διπλωματικά μέσα και μια δεύτερη συνθήκη υπεγράφη στις 17 Απριλίου 1712. Ένα χρόνο μετά από τη νέα Συνθήκη, αυτή τη φορά η φιλοπόλεμη μερίδα κέρδισε, κατηγορώντας τους Ρώσους για καθυστέρηση στην υποχώρηση τους από την Πολωνία. Ο Αχμέτ Γ΄ κήρυξε νέο πόλεμο, στις 30 Απριλίου 1713. Ωστόσο, δεν υπήρξαν σημαντικές εχθροπραξίες και ακολούθησε, πολύ σύντομα, ακόμα μια συνθήκη ειρήνευσης. Τέλος, ο σουλτάνος ενοχλημένος από τη φιλοπόλεμη μερίδα αποφάσισε να βοηθήσει το Σουηδό βασιλιά να επιστρέψει στην πατρίδα του και καθαίρεσε επίσης τον Ντεβλέτ Β΄ Γκιρέι, από το θρόνο του Χανάτου της Κριμαίας στέλνοντάς τον εξορία στη Ρόδο που τότε ήταν επίσης οθωμανική κτήση, με την αιτιολογία ότι δεν επέδειξε τον πρέποντα σεβασμό στον Κάρολο ΙΒ΄, κατά τη διάρκεια των εκστρατειών εναντίον της Ρωσίας (ο Ντεβλέτ Β΄ Γκιρέι θεωρούσε τον Κάρολο ΙΒ΄ ως φυλακισμένο και αγνόησε τις εντολές του). Ο Κάρολος ΙΒ΄ εγκατέλειψε την Οθωμανική Αυτοκρατορία για την πόλη Στράλσουντ (Stralsund), στη Σουηδική Πομερανία, (Swedish Pomerania) η οποία τότε πολιορκούνταν από τα στρατεύματα της Σαξονίας, της Δανίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
2120 Τιουμενία
Η Τιουμενία (Tyumenia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,40. Ανακαλύφθηκε το 1967 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την πόλη και επαρχία Τιουμέν της δυτικής Σιβηρίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Τιουμενίας εκτιμάται σε 41,18 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,072 ± 0,009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιουμενια
Ναυμαχία της Κνίδου
Η ναυμαχία της Κνίδου έλαβε χώρα το 394 π.Χ. στα ανοιχτά της Κνίδου, μιας Δωρικής πόλης της Μικράς Ασίας, ανάμεσα στους Πέρσες εναντίον των Σπαρτιατών και βρισκόταν στο πλαίσιο του Κορινθιακού πολέμου.
Προοίμιο
Μετά τη μάχη του ποταμού Νεμέα και τη νίκη των Σπαρτιατών ο Αγησίλαος επέστρεφε στην Ελλάδα από το κάλεσμα της Σπάρτης για να αντιμετωπίσει των αντιλακωνικό συνασπισμό. Ο σπαρτιατικός στόλος με αρχηγό τον Πείσανδρο, που τον είχε τοποθετήσει ο Αγησίλαος στη θέση του ναυάρχου,  κατευθυνόταν στην Κνίδο. Ο αθηναϊκός στόλος είχε αρχηγό τον Κόνωνα, αλλά είχε και την υποστήριξη του περσικού στόλου υπό το σατράπη Φαρνάβαζο. Μάλιστα και ο Ευαγόρας Α΄ συνεισέφερε τριήρεις στους Αθηναίους για τη ναυμαχία.
Η ναυμαχία
Ο Πείσανδρος διέθετε 85 τριήρεις από παραλιακές πόλεις της Μικράς Ασίας και από τα νησιά του Αιγαίου. Ο Κόνων και ο Φαρνάβαζος Β΄ διέθεταν περίπου 170 τριήρεις, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν φοινικικές και κυπριακές. Οι δύο στόλοι συναντήθηκαν στην Κνίδο, μια πόλη της Ιωνίας. Ο Κόνων παρατάχθηκε μπροστά και ο Φαρνάβαζος από πίσω του. Παρά την αριθμητική τους υπεροχή ο Πείσανδρος επιτέθηκε επιτυχώς. Όμως η αριστερή πτέρυγα των Σπαρτιατών έπεσε όταν επιτέθηκε όλος ο περσικός στόλος. Ο Πείσανδρος πολεμώντας γενναία πέθανε πάνω στο πλοίο του και οι σύμμαχοι του κατέρρευσαν. Ο σπαρτιατικός στόλος έχασε 50 πλοία, ενώ ο αθηναϊκός με τον περσικό στόλο είχαν μικρές απώλειες. Η νίκη των Αθηναίων και των Περσών ήταν συντριπτική.
Μετά τη ναυμαχία
Μετά τη ναυμαχία της Κνίδου η σπαρτιατική κυριαρχία στο Αιγαίο μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο κατέρρευσε. Η Αθήνα ξαναπήρε για λίγο τα ηνία της θαλασσοκράτορος. Ο Κόνων ύστερα κατασκεύασε εκ νέου τα Μακρά Τείχη που είχαν καταστραφεί κατά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. Το 390 π.Χ. ακολούθησε η μάχη του Λέχαιου με τη μεγάλη νίκη των πελταστών του Ιφικράτη απέναντι στο στρατό της Σπάρτης. Το 386 π.Χ. υπογράφτηκε η Ανταλκίδειος ειρήνη που τερμάτιζε τον Κορινθιακό πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κνίδου Κνίδου Κνίδου Κνίδου Κνίδου 394 π.Χ.
Άγιος Θεόδωρος ο Αλεξανδρεύς
Ο Άγιος Θεόδωρος ο μάρτυρας έζησε στην Αλεξάνδρεια. Ίσως διετέλεσε και επίσκοπος Αλεξανδρείας. Βασανίστηκε και χλευάστηκε από τον όχλο της πόλης και τελικά αποκεφαλίστηκε.
Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 12 Σεπτεμβρίου.
Πηγές
Θεόδωρος ο μάρτυρας (12 Σεπτεμβρίου) Μάρτυρας 09 12
Άγιος Θεόδωρος ο Αντιοχεύς
Ο Άγιος Θεόδωρος ο μάρτυρας καταγόταν από την Αντιόχεια, όπου και μαρτύρησε. Βασανίστηκε και σφάχτηκε με ξίφος, επί Ιουλιανού του Παραβάτη.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 24 Νοεμβρίου.
Πηγές
Θεόδωρος ο μάρτυρας (24 Νοεμβρίου) Μάρτυρας 11 24
Αλκμαίων ο Αθηναίος
Ο Αλκμαίων ο Αθηναίος (7ος/6oς αιώνας π.Χ.) ή Αλκμέων, ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Αθήνα, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο ιππικό αγώνισμα του Τεθρίππου κατά τους 47ους (592 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Απόγονος του ήταν ο επίσης ολυμπιονίκης στο τέθριππο Μεγακλής ο Αθηναίος το 436 π.Χ.. Σύμφωνα με τον ιστορικό του 20ού αιώνα Λουίτζι Μορέττι, η ταυτοποίηση του Αλκμαίωνα ως ολυμπιονίκη είναι προβληματική, καθώς βάσει των διαθέσιμων ιστορικών στοιχείων ο Μεγακλής του 5ου αιώνα δεν θα μπορούσε να αναφέρεται από τον ποιητή Πίνδαρο στην επινίκια ωδή του ως πυθιονίκης -ο Πίνδαρος πέθανε το 443 π.Χ. και ο Μεγακλής έγινε νικητής το 436 π.Χ., όντας πολύ νεότερος για να συμμετέχει σε οποιοδήποτε αγώνισμα νωρίτερα-, και έτσι να είναι αδύνατο να αναφέρεται στον Μεγακλή του 436 π.Χ.. Επιπλέον, ο Πίνδαρος αφιερώνει την ωδή του σε κάποιον Αθηναίο Μεγακλή που αναδείχθηκε νικητής στα Πύθια το 486 π.Χ., αναφέροντας παράλληλα πως αυτός και οι πρόγονοι του μετρούσαν επιπλέον 5 νίκες στα Ίσθμια, και 1 στους ολυμπιακούς αγώνες. Έτσι υπάρχουν τουλάχιστον 2 άτομα με την ονομασία Μεγακλής, και το πιθανότερο είναι πως ο πραγματικός αριθμός είναι 3 άτομα, όπου ο αρχικός νικητής του τεθρίππου το 592 π.Χ. ήταν ο πατέρας του Αλκμαίωνα ο οποίος επίσης ονομαζόταν Μεγακλής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Ναλμπαντιάν
Το Ναλμπαντιάν (αρμενικά: Նալբանդյան, παλαιότερα γνωστό ως Σαχριάρ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 5,465 κατοίκους.
Ο γλύπτης Νικολάι Νικογκοσιάν γεννήθηκε εντός της συγκεκριμένης αγροτικής κοινότητας τον Δεκέμβριο του 1918. Έζησε έως την ηλικία των 99 ετών και απεβίωσε το 2018, στη Μόσχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Φίλιππος της Καστίλης (1292-1327)
Ο Φίλιππος, ισπαν. Felipe (28 Μαΐου 1292 - Απρίλιος 1327) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν πρίγκιπας (infante) της Καστίλης.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης και της Μαρίας, κόρης του Αλφόνσου (γιου του Αλφόνσου Θ΄ της Καστίλης).
Γεννήθηκε στη Σεβίλη και μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Φερδινάνδος Δ΄ της Καστίλης. Ο Φίλιππος έγινε κύριος της Καμπρέρα & Ριμπέρα. Ήταν αντιβασιλιάς του ανιψιού του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης.
Το 1327 απεβίωσε στη Μαδρίτη σε ηλικία 35 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαργαρίτα δε λα Θέρδα, κόρη του Αλφόνσου του Άκληρου, εγγονού του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης.
Αναφορές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Αθανάσιος Γκράβαλης
Ο '''Αθανάσιος Θ. Γκράβαλης''' (Αϊβαλί, Μικρά Ασία 1890 - Μυτιλήνη ; 13 Φεβρουαρίου 1974) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και λογοτέχνης, ο οποίος μεταξύ άλλων διακρίθηκε και για τη δράση υπέρ των προσφύγων «που επέστρεφαν από το εσωτερικό της Μικράς Ασίας» στη διάρκεια της υπηρεσίας του στη θέση του γραμματέα της Ελληνικής Διοικήσεως της Αρμοστείας Κυδωνειών τα τρία τελευταία χρόνια πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή, κατά την ελληνική κατοχή της περιοχής της Σμύρνης μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Υπήρξε, επίσης, σπουδαίος ομιλητής, προκαλώντας ενθουσιασμό στο ακροατήριό του με τους λόγους που εκφωνούσε.
Βιογραφία
Το 1918, όταν επιτράπηκε στους Μικρασιάτες πρόσφυγες να επιστρέψουν στις εστίες τους, ο Γκράβαλης μετέβη στο Αϊβαλί, την είσοδο των Ελλήνων στο οποίο περιέγραψε σε κείμενό  του που δημοσιεύθηκε πολλά χρόνια αργότερα, λίγο πριν το θάνατό του. Παρέμεινε στη Μικρά Ασία μέχρι την Καταστροφή του 1922, οπότε πήγε και πάλι στη Μυτιλήνη, στην οποία εγκαταστάθηκε πλέον μόνιμα. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Αϊβαλί άσκησε τη δημοσιογραφία, παράλληλα με τη δράση του στην ελληνική διοίκηση της περιοχής και στον Ερυθρό Σταυρό υπέρ των παλιννιστούντων στα μέρη εκείνα Ελλήνων προσφύγων.
Στη Μυτιλήνη όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα, ο Γκράβαλης εργάστηκε αρθρογραφώντας σε διάφορες εφημερίδες του νησιού, ενώ τύπωσε και τρεις δικές του, στα χρόνια μέχρι το 1932: την Προσφυγική Φωνή, την Αστραπή και τη Δράση (με χρονολογική σειρά έκδοσης). Το 1931, σε λογοτεχνικό διαγωνισμό συγγραφής χριστουγεννιάτικου διηγήματος της εφημερίδας της Αθήνας Ελληνική, ο οποίος είχε ως επιτροπή κριτών τους Γρηγόριο Ξενόπουλο, Διονύσιο Κόκκινο και Πέτρο Χάρη, ο Γκράβαλης έλαβε το πρώτο βραβείο. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ο Γκράβαλης συνεργάστηκε ως δημοσιογράφος και εκδότης εφημερίδας με τον προπαγανδιστικό μηχανισμό των Ναζί. Γενικότερα, αν και είχε ξεκινήσει από φιλελεύθερες πολιτικές θέσεις, μετατοπίστηκε σταδιακά στον ακροδεξιό χώρο, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του, ως αρθρογράφος υπέρ της Χούντας.
Ο Γκράβαλης απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 1974.
Λογοτεχνικό έργο
Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Γκράβαλης εξέδωσε μόνο ένα βιβλίο, τη συλλογή από 42 αφηγήματα με γενικό τίτλο Σπασμένες κολώνες το 1930, το οποίο μάλιστα τύπωσε έπειτα από την ένθερμη προτροπή του Στράτη Μυριβήλη. Ο συγγραφέας, εξηγώντας στους αναγνώστες του τί πρόκειται να διαβάσουν, ανέφερε στο σύντομο προλογικό σημείωμα πως πρόκειται για απομεινάρια από τις ζωές αλλιώτικων ανθρώπων, που ζούσαν κάποτε ανάμεσα στους υπόλοιπους. Αυτά τα κομμάτια μαζεύονται και γίνονται τα διηγήματα της συλλογής, σαν «σπασμένες κολώνες της ζωής» που γκρεμισμένες, πάνω στο έδαφος, δίνουν τροφή για στοχασμό..
Γκωτιέ Δ΄ του Ανγκιάν
thumb|right|100px|Ο θυρεός των Ανγκιάν Ο Γκωτιέ Δ΄ του Ανγκιάν, (γαλλικά : Gautier d'Enghien), ήταν, ως Γκωτιέ Δ΄ κόμης του του Ανγκιάν και ως Γκωτιέ Γ΄ τιτουλ. δούκας των Αθηνών. Επίσης κόμης του Μπριέν.
Βιογραφία
Διορίσθηκε σε στρατιωτική θέση στην Φλάνδρα από τον Λουδοβίκο Β΄ των Νταμπιέρ κόμη της Φλάνδρας ενάντια στην επαναστατημένη Γάνδη. Στις 7 Ιουλίου 1381 τα στρατεύματά του κατέλαβαν την πόλη Γκέρααρτσμπεργεν, την έκαψαν και σκότωσαν πολλούς από τους κατοίκους της.
Σκοτώθηκε το 1381, όταν παγιδεύτηκε σε ενέδρα από τους αντιπάλους του. Τον κληρονόμησε και τον διαδέχτηκε στα αξιώματα ο θείος του Λουδοβίκος του Ανγκιάν.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες των Αθηνών Κατηγορία:Κόμητες της Βρυένης Κατηγορία:Οίκος του Ανγκιάν
Λαζοχώρι Ημαθίας
Το Λαζοχώρι είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση περίπου 6 χλμ. βόρεια της Βέροιας σε υψόμετρο 55 μέτρα. Κατοικήθηκε από Πόντιους πρόσφυγες των οποίων απόγονοι συνεχίζουν να ζουν εκεί. Κύρια ασχολία των κατοίκων ειναι η γεωργία και η κτηνοτροφία.
Κρίστοφερ Ντάνιελς
Ο Ντάνιελ Κρίστοφερ Κοβέλ (Daniel Christopher Covell, 24 Μαρτίου 1970) είναι Αμερικανός παλαιστής. Αυτή την περίοδο αγωνίζεται σε ανεξάρτητες εταιρείες της πάλης.
Ανεξάρτητες εταιρείες
Ο Ντάνιελς είναι γνωστός με τον χαρακτηρισμό "Ο Βασιλιάς των ανεξάρτητων εταιρειών πάλης", αφού έχει αγωνιστεί σε όλο τον κόσμο σε διάφορες εταιρείες. Μέσα σε αυτές και οι Frontier Wrestling Alliance (FWA), International Wrestling Cartel (IWC), και Pro Wrestling Guerrilla (PWG).
TNA & Ring of Honor
Επίσης, έχει εργαστεί και για το Ring of Honor (ROH) στο παρελθόν (2002-2007, 2010-2011), και μεταξύ των TNA και ROH (που μαζί με το WWE θεωρούνται οι τρεις Παγκόσμιες εταιρείες πάλης) έχει κερδίσει 17 συνολικά πρωταθλήματα, τα δώδεκα από τα οποία είναι στην ομαδική κατηγορία (δέκα στο TNA, δύο στο ROH). Στο TNA βρέθηκε από το 2002 μέχρι το 2014, με ένα μικρό διάστημα αποχής το 2010. Αυτή την στιγμή, αγωνίζεται σε ανεξάρτητες εταιρείες, μικρότερης εμβέλειας.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Μιχάλης Τζέπτιμπης
Ο Μιχάλης Τζέπτιμπης είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού επιθετικού, πρώτος σκόρερ στο πρώτο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής κατηγορίας από καταβολής του θεσμού του ενιαίου ομίλου, με 21 τέρματα.
Μετά τον Εδεσσαϊκό με τον οποίο έγινε ευρύτερα γνωστός, συνέχισε την καριέρα του στον Πιερικό και την Α΄Εθνική κατηγορία, την περίοδο 1984-85 (14 συμμετοχές-2 τέρματα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εδεσσαϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιερικού Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Δουκάτο της Φλωρεντίας
Το Δουκάτο της Φλωρεντίας (Ιταλικά: Ducato di Firenze) ήταν μια ιταλική μοναρχία που είχε κέντρο την πόλη της Φλωρεντίας, στη μοντέρνα Τοσκάνη. Το Δουκάτο ιδρύθηκε το 1532 όταν ο Κλήμης Ζ΄ (ηγέτης των Παπικών Κρατών, της Φλωρεντίας και της καθολικής εκκλησιάς) διόρισε τον νόθο γιο του (κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ήταν γιος του Λορέντζο Β΄, Δούκα του Ουρμπίνο) Αλέξανδρο των Μεδίκων, Δούκα της Φλωρεντίνικης Δημοκρατίας, καθιστώντας έτσι τη Δημοκρατία σε Κληρονομική Μοναρχία.
Ο δεύτερος Δούκας, Κόζιμο Α΄, δημιούργησε ισχυρό φλωρεντινό ναυτιλιακό στόλο και επέκτεινε τις εδαφικές τους εκτάσεις, αγοράζοντας τη νήσο Έλβα και καταλαμβάνοντας τη Σιένα. Το 1569, ο Πάπας έχρισε τον Κόζιμο Μέγα Δούκα της Τοσκάνης. Οι Μέδικοι κυβέρνησαν το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης ως το 1737.
Καταβολές και δημιουργία
Η Φλωρεντία βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Οικογένειας των Μεδίκων από το 1434. Στη διάρκεια του Πολέμου της Ένωσης του Κονιάκ, οι Φλωρεντίνοι εξεγέρθηκαν ενάντια στους Μεδίκους, που τότε εκπροσωπούνταν από τον Ιππόλυτο των Μεδίκων, και επανέφεραν την ελευθερία της δημοκρατίας τους. Μετά την παράδοση της Δημοκρατίας έπειτα από την Πολιορκία της Φλωρεντίας, ο Κάρολος Ε' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εξέδωσε διάταγμα το οποίο ανέφερε ότι μόνο και μονάχα αυτός θα αποφάσιζε για το πολίτευμα της Φλωρεντίας. Στις 12 Αυγούστου 1530, ο Αυτοκράτορας όρισε τους Μέδικους κληρονομικούς άρχοντες (capo) της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας.
Ο Πάπας Κλήμης Ζ΄ προόριζε τον συγγενή του Αλέξανδρο των Μεδίκων για άρχοντα της Φλωρεντίας, ενώ επιθυμούσε, επίσης, να δώσει την εντύπωση ότι οι Φλωρεντίνοι είχαν επιλέξει δημοκρατικά τον Αλέξανδρο ως άρχοντά τους. Ο τίτλος "Δούκας της Φλωρεντίας" επελέγη καθώς θα ενίσχυε την εξουσία και τη δύναμη των Μεδίκων στη περιοχή. Τον Απρίλιο του 1532, ο Πάπας κατόρθωσε να πείσει την Balía, τη διοικούσα επιτροπή της Φλωρεντίας, να συντάξει νέο σύνταγμα, το οποίο μετέβαλε το πολίτευμα σε κληρονομική μοναρχία. Κατήργησε την απαρχαιωμένη signoria (εκλεγόμενη κυβέρνηση) και την έδρα του gonfaloniere (ανώτερος κρατικός άρχοντας ο οποίος εκλεγόταν για δίμηνη θητεία) και την αντικατέστησε με τρία όργανα:
Βασιλεία του Αλεξάνδρου
Ακόμα και μετά την άνοδο του Αλέξανδρου στην εξουσία, Αυτοκρατορικές δυνάμεις παρέμεναν στρατοπεδευμένες στη Φλωρεντία. Το 1535, αρκετές επιφανείς οικογένειες της Φλωρεντίας, συμπεριλαμβανομένων των Πάτσι (οι οποίοι επεχείρησαν να δολοφονήσουν τον Λορέντζο των Μεδίκων στη Συνωμοσία των Πάτσι) απέστειλαν πρεσβεία ηγουμένου του Ιππολύτου των Μεδίκων, ζητώντας από τον Κάρολο Ε΄ να απαλλάξει τον Αλέξανδρο των καθηκόντων του. Προς απογοήτευσή τους, ο Αυτοκράτορας απέρριψε το αίτημά τους. Ο Κάρολος δεν είχε καμία διάθεση να απαλλάξει τον Αλέξανδρο των καθηκόντων του, με τον τελευταίο, επιπροσθέτως, να έχει νυμφευθεί την κόρη του Καρόλου, Μαργαρίτα της Πάρμα.
Ο Αλέξανδρος εξακολούθησε να διοικεί τη Φλωρεντία για άλλα δύο χρόνια, μέχρις ότου δολοφονηθεί κατά την 1η Ιανουαρίου 1537 από τον μακρινό του συγγενή, Λορεντζίνο των Μεδίκων.
Άνοδος και διακυβέρνηση του Κόζιμο
Καθώς ο Αλέξανδρος δεν είχε κάποιο νόμιμο διάδοχο, τέθηκε το ζήτημα της διαδοχής του. Οι Φλωρεντίνικες Αρχές επέλεξαν τον Κόζιμο Α΄ Στο άκουσμα της είδησης αυτής, η εξόριστη οικογένεια των Στρότσι εισέβαλε στα εδάφη και επεχείρησε να απομακρύνει τον Κόζιμο από την εξουσία, όμως απέτυχε. Ο Κόζιμο πραγματοποίησε μια πλήρη μεταρρύθμιση στη γραφειοκρατία και διοίκηση της Φλωρεντίας. Το 1542, τα Αυτοκρατορικά στρατεύματα που είχαν στρατοπεδεύσει στη Φλωρεντία υπό τον Κάρολο Ε΄ απομακρύνθηκαν.
Το 1548, ο Κόζιμο αγόρασε την Έλβα από τη Δημοκρατία της Γένοβα, και εγκατέστησε εκεί τη βάση του αναπτυσσόμενου ναυτικού του. Ο Κόζιμο ίδρυσε το λιμάνι του Λιβόρνο και επέτρεψε την ανεξιθρησκεία στους κατοίκους της πόλης. Συμμαχώντας με την Ισπανία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Κόζιμο νίκησε τη Δημοκρατία της Σιένα, η οποία είχε συμμαχήσει με τη Γαλλία, στη Μάχη του Μαρτσιάνο στις 2 Αυγούστου 1554. Στις 17 Απριλίου 1555, η Φλωρεντία και η Ισπανία κατέλαβαν τα εδάφη της Σιένα, τα οποία, τον Ιούλιο του 1557, ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας παραχώρησε στον Κόζιμο ως κληρονομικό φέουδο. Η δουκική οικογένεια μετεγκαταστάθηκε στο Παλάτσο Πίτι το 1560. Ο Κόζιμο ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Βασάρι την κατασκευή του Ουφίτσι, ως γραφεία για την τράπεζα των Μεδίκων, δίνοντας συνέχεια στην παράδοση των Μεδίκων ως προστατών των τεχνών. Το 1569, ο Κόζιμο έλαβε τον τίτλο του Μέγα Δούκα της Τοσκάνης το 1569 από τον Πάπα Πίο Ε΄. Η διακυβέρνηση των Μεδίκων συνεχίστηκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης ως τον αφανισμό της οικογένειας, το 1737.
Εξωτερικός σύνδεσμος
Τοσκάνης Κατηγορία:Φλωρεντία Κατηγορία:Ιστορία της Φλωρεντίας
Πραίτορας του Δήμου
Ο Πραίτορας του Δήμου (Πραίτωρ του δήμου, λατινικά : paector plebis) ήταν Βυζαντινός τίτλος της δικαιοσύνης που δημιουργήθηκε τον 6ο αιώνα από τον Ιουστινιανό.
Ο Πραίτορας του Δήμου δημιουργήθηκε το 535 αντικαθιστώντας τον καταργηθέντα τίτλο του νυκτέπαρχου. Στις αρμοδιότητές του ήταν μόνο οι ποινικές υποθέσεις. Ο Παραίτορ του δήμου διοριζόταν απευθείας από τον αυτοκράτορα κι επιλεγόταν ανάμεσα από υπάλληλους με εμπειρία σε ποινικές υποθέσεις, και ήταν διοικητικά κατώτερος από τον Έπαρχο της Κωνσταντινούπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί δικαστικοί τίτλοι
Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος (ύπατος το 78 π.Χ.)
Ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος, λατιν.: Marcus Aemilius Lepidus, ( c. 121 – 77 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός. Μετά το τέλος τού Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα, συμμετείχε ή υποκίνησε μία εξέγερση εναντίον της κυβέρνησης, που ίδρυσε ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας, απαιτώντας μία συνεχόμενη θητεία ως ύπατος στα τέλη τού έτους και –όταν αρνήθηκε– βάδισε στη Ρώμη. Οι δυνάμεις τού Μ. Αι. Λέπιδου ηττήθηκαν σε μία μάχη κοντά στη Μιλβία γέφυρα και αυτός κατέφυγε στη Σαρδηνία. Ήταν ο πατέρας τού τριυμβήρου Mάρκου Αιμίλιου Λέπιδου και ενός από τους υπάτους για το έτος 50 π.Χ., άλλος ήταν ο Λεύκιος Αιμίλιος Λέπιδος Παύλος.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια τού Κοινωνικού Πολέμου ο Λέπιδος πολέμησε στη βόρεια Ιταλία υπό τον Πομπήιο Στράβωνα, ο οποίος ήταν ύπατος το 89 π.Χ. Πιθανότατα ήταν αγορανόμος (aediles), ενώ ο Σύλλας βρισκόταν στην Ελλάδα πολεμώντας τον Α΄ Μιθριδατικό Πόλεμο. Το 82 π.Χ., κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο τού Σύλλα, πολέμησε για τον Σύλλα. Κάποιο διάστημα, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας τού Σύλλα, κατείχε το πραιτορείο. Κατέλαβε τη Νόρμπα στο Λάτιο, η οποία είχε ταχθεί στο πλευρό των εχθρών τού Σύλλα. Ο Αππιανός έγραψε ότι μετά από μακρά αντίσταση, τον άφησαν να μπει στην πόλη με προδοσία. Αυτό συνέβαινε συνήθως, όταν μία πόλη δεν μπορούσε να αντέξει άλλο μία πολιορκία. Θυμωμένοι από την προδοσία, κάποιοι κάτοικοι αυτοκτόνησαν και κάποιοι έβαλαν φωτιά στην πόλη.
Ο Λέπιδος ήταν ο πρώτος κυβερνήτης της Σικελίας υπό το καθεστώς τού Σύλλα. Αυτό έγινε πιθανότατα το 81 π.Χ. Δεν έχουμε κάποια πληροφορία για το τι έκανε, όταν ήταν εκεί. Είχε οικογενειακούς δεσμούς με αυτή την επαρχία. Δύο μέλη της οικογένειάς του ήταν κυβερνήτες στη Σικελία το 218 π.Χ. και το 191 π.Χ. αντίστοιχα. Ο Κικέρων έγραψε ότι δεν είχε διαπράξει απάτη, όσον αφορά την προμήθεια σιτηρών.
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος σημείωσε ότι ο Λέπιδος χώρισε τη γυναίκα του Απουλεία. Δεν ξέρουμε πότε συνέβη αυτό. Αυτή είχε σχέση με τον Λεύκιο Απουλήιο Σατουρνίνο. Πλούτισε τον εαυτό του κατά τις προγραφές τού Σύλλα. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος θεωρούσε ότι ο Λέπιδος είχε το πιο όμορφο σπίτι στη Ρώμη, με μαρμάρινα κατώφλια και ασπίδες με σκηνές από τη μάχη της Τροίας.
Στο αξίωμα του υπάτου
Ο Λέπιδος εξελέγη ως ανώτερος ύπατος για το 78 π.Χ., με συνάδελφο τον Κουίντο Λουτάτιο Κάτουλο. Σάιμ πίστευε ότι υπήρχαν μόνο δύο υποψήφιοι εκείνη τη χρονιά, αλλά είναι πιθανό ότι οι εκλογές διεξήχθησαν ελεύθερα. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Πομπήιος υποστήριξε την εκλογή του και τον ενίσχυσε, ενάντια στην επιθυμία τού Σύλλα, ο οποίος δεν εμπιστευόταν τον Λέπιδο. Οι ισχυρισμοί τού Πλούταρχου σχετικά με τη σημασία της βοήθειας τού Πομπήιου δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, λόγω της «τάσης του να υπερβάλλει τον αντίκτυπο των σημαντικών παραγόντων». Η ευγενής καταγωγή τού Λέπιδου, το δημόσιο έργο στην Αιμιλία βασιλική και η πιθανή δωροδοκία (αν πιστεύσουμε τον Σαλούστιο), σίγουρα λειτούργησαν επίσης προς όφελός του, ενώπιον της εκλογικής επιτροπής. Δεν είναι επίσης σαφές, εάν ο Σύλλας αντιτάχθηκε στην υποψηφιότητα τού Λέπιδου.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Λέπιδος εκμεταλλεύτηκε τα παράπονα εκείνων που είχαν χάσει τον εμφύλιο πόλεμο εναντίον τού Σύλλα, εκστρατεύοντας ενάντια σε μία δημόσια (όπως είχε ζητηθεί) κηδεία τού Σύλλα εκείνη τη χρονιά, καθώς και για μία καταδίκη της μνήμης (damnito memoriae) για τον δικτάτορα. Ωστόσο, ο υπατικός συνάδελφός του Κόιντος Λουτάτιος Κάτουλος, με την υποστήριξη τού Πομπήιου, κατάφερε να εξασφαλίσει στον δικτάτορα μία πλούσια δημόσια κηδεία, ίσως από το συμφέρον των -μετά τον Σύλλα- νικητών να νομιμοποιήσουν τους νόμους τού Σύλλα και τις μεταρρυθμίσεις του. Ο Λέπιδος, κατά τη διάρκεια της υπατείας του, συνέχισε ωστόσο να αγωνίζεται για την αποκατάσταση της κατασχεθείσας περιουσίας, την εκ νέου απόδοση όσων έχασαν τα αστικά ή πολιτικά τους δικαιώματα υπό τον Σύλλα, την ανάκληση εξόριστων πολιτών και την κατάργηση της νομοθεσίας τού Σύλλα. Πολλοί από εκείνους που είχαν επωφεληθεί ή κερδίσει με άλλο τρόπο από τις απαγορεύσεις αντιτάχθηκαν στην ανάκληση των εξόριστων, οι οποίοι πιθανότατα θα κινούσαν διώξεις εναντίον τους ή θα απαιτούσαν επιστροφή περιουσίας από αυτούς.
Κατάφερε επίσης να εξασφαλίσει την ψήφιση ενός lex frumentaria (νόμος που προβλέπει τη διανομή σιτηρών) στους αστούς πληβείους. Αντιτάχθηκε, ωστόσο, στην αποκατάσταση των πολιτικών δικαιωμάτων των τριβούνων, υποστηρίζοντας –σε μία χαμένη πλέον ομιλία– ότι η αποκατάσταση δεν θα ήταν προς το δημόσιο συμφέρον. Μάλωσε και με τον συνάδελφό του για διορισμό επάρχου της πόλης.
Η λαϊκίστικη ρητορική τού Λέπιδου «έφερε αποτελέσματα, ίσως και απρόβλεπτα αποτελέσματα» με μία εξέγερση στις Φαίσουλαι στην Ετρουρία, όπου οι κάτοικοι της πόλης επιτέθηκαν στις φρουρές και τις αποικίες των βετεράνων τού Σύλλα. Στον Λέπιδο και στον συνάδελφό του Κάτουλο ανατέθηκαν από τη Σύγκλητο να αντιμετωπίσουν την έκτακτη ανάγκη. Ο Γκρουέν παρατηρεί ρητά ότι «προφανώς η Σύγκλητος δεν θεώρησε ότι οι... ανακοινώσεις τού Λέπιδου τον είχαν συμβιβάσει, σε σημείο που δεν μπορούσε να σταλεί για να καταπνίξει μία εξέγερση εμπνευσμένη από τη δική του προπαγάνδα». Ο Λέπιδος περίμενε να διευρύνει την πολιτική του υποστήριξη μετά το τέλος τού Σύλλα, συζητώντας με τους αντιπάλους τού δικτάτορα, ενέργειες που δεν θεωρήθηκαν από τη Σύγκλητο ως ενδεικτικές επαναστατικής εξέγερσης.
Λίγο μετά την άφιξή τους στην Ετρουρία, ωστόσο, οι εξεγερθέντες ανακήρυξαν τον Λέπιδο ως αρχηγό τους, μία θέση που αποδέχτηκε μπροστά στη μαζική λαϊκή υποστήριξη στην περιοχή. Ακόμη και αφού ο Λέπιδος τάχθηκε στο πλευρό των επαναστατών, η Σύγκλητος δεν ενήργησε εναντίον του, παραχωρώντας του τις επαρχίες Γαλατία Εκείθεν των Άλπεων και Εντεύθεν των Άλπεων (Gallia Transalpina και Cisalpina) με κανονικές διαδικασίες και δίνοντας εντολή στους δύο υπάτους να μην εμπλακούν σε σύγκρουση μεταξύ τους. Αυτό υποδηλώνει ουσιαστική υποστήριξη για τον Λέπιδο από τις ανώτερες τάξεις. Μόνο όταν ο Λέπιδος διατάχθηκε να επιστρέψει στην πατρίδα του για να διεξαγάγει υπατικές εκλογές, η Σύγκλητος στράφηκε εναντίον του: ζήτησε μία διαδοχική υπατεία, «μία προϋπόθεση, που πρέπει να γνώριζε ότι ήταν απαράδεκτη».
Επανάσταση
Αντί να συναινέσει, ορίστηκε ένα μεσοδιάστημα (interrex) με σκοπό τη διεξαγωγή εκλογών, στις οποίες εξελέγησαν ύπατοι οι Mαμέρκος Αιμίλιος Λέπιδος Λιβιανός και Δέκιμος Ιούνιος Βρούτος. Το εκλογικό αποτέλεσμα παραποιήθηκε, με έναν ανταγωνιστή τού Μαμέρκου Λέπιδου να αναγκάζεται να αποσύρει την υποψηφιότητά του. Τούτου λεχθέντος, το ίδιο το αποτέλεσμα εξασφάλισε μία σαφή δημόσια δήλωση, ωστόσο, ότι οι Aιμίλιοι Λέπιδοι και οι Ιούνιοι Βρούτοι «θα επιζούσαν από την εξάλειψη δύο αδίστακτων μεμονωμένων μελών».
Στις αρχές τού 77 π.Χ. και τη νέα υπατική θητεία, εγκρίθηκε μία τελευταία συνεδρίαση της Συγκλήτου (senatus consultum ultimum) εναντίον αυτού τού Λέπιδου μετά από παρότρυνση τού Λεύκιου Μάρκιου Φιλίππου (υπάτου το 91 και πρώην τιμητή), δίνοντας οδηγίες στον ανθύπατο Κάτουλο, τον interrex Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ και άλλους αξιωματούχους να υπερασπίσουν το κράτος. Στην εξέγερσή του προστέθηκαν ο Λεύκιος Κορνήλιος Κίννας ο Νεότερος (γιος τού Κίννα τού Πρεσβύτερου κατά τη διάρκεια τού εμφυλίου πολέμου), ο Mάρκος Ιούνιος Βρούτος (πατέρας τού τυρρανοκτόνου), ένας M. Περπέρνα και ένας Σκιπίων. Ζητήθηκε η υποστήριξη ενός νεαρού Ιούλιου Καίσαρα, αλλά εκείνος αρνήθηκε.
Καθώς «η στρατιωτική ποιότητα τού Κάτουλου δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη», η Σύγκλητος κάλεσε επίσης τον Πομπήιο να συμμετάσχει στην υπόθεση, δίνοντάς του μία εξαιρετική εντολή εναντίον των επαναστατών. Ο Πομπήιος, που επένδυσε ως απεσταλμένος (legatus) με αντιπραιτορικές εξουσίες, στρατολόγησε γρήγορα έναν στρατό από τους βετεράνους του και απείλησε τον Λέπιδο, ο οποίος είχε βαδίσει με τον στρατό του στη Ρώμη, από τον Βορρά. Ο Κάτουλος, ο οποίος είχε στρατολογήσει στρατό στη Ρώμη, αντιμετώπισε τώρα τον Λέπιδο, νικώντας τον απευθείας σε μία μάχη βόρεια της Ρώμης. Εν τω μεταξύ, ο Πομπήιος είχε στείλει τον Μάρκο Ιούνιο Βρούτο, έναν από τους διοικητές του Λέπιδου, στη Μουτίνα. Στη συνέχεια, ο Πομπήιος βάδισε κατά της οπισθοφυλακής τού Λέπιδου πιάνοντάς τον κοντά στην Κόζα, αλλά παρόλο που τον νίκησε, ο Λέπιδος κατάφερε να επιβιβάσει μέρος τού στρατού του και να υποχωρήσει στη Σαρδηνία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Υποσημειώσεις
Βιβλιογραφία
Αρχαίες πηγές
Σύγχρονες πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος ο Νεότερος
Ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος ο Νεότερος, λατιν.: Marcus Aemilius Lepidus Minor (απεβ. το 30 π.Χ.) ήταν γιος τού Mάρκου Αιμίλιου Λέπιδου της Β΄ Τριανδρίας και της συζύγου του Ιουνίας Σεκούνδας, ετεροθαλούς αδελφής τού Μάρκου Ιούνιου Βρούτου, δολοφόνου τού Καίσαρα.
Ο Λέπιδος εκτελέστηκε από τον Οκταβιανό, τον μελλοντικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα, το 30 π.Χ., ως αρχηγός σε μία συνωμοσία εναντίον του. Ο Βέλειος λέει ότι η σύζυγος εκείνου Σερβιλία αυτοκτόνησε μετά το τέλος τού συζύγου της, καταπίνοντας αναμμένα κάρβουνα.
Οικογένεια
Ο Λέπιδος είχε τουλάχιστον έναν μικρότερο αδελφό και πιθανώς μία αδελφή. Ήταν πιθανότατα ο γιος, που ο πατέρας του είχε αρραβωνιαστεί κάποτε με την μεγαλύτερη κόρη τού Mάρκου Αντώνιου, την Aντωνία. Έγινε μέλος στη Ρωμαϊκής Συγκλήτου και παντρεύτηκε τη Σερβιλία, η οποία μπορεί να ήταν κόρη τού υποστηρικτή τού Καίσαρα Πόπλιου Σερβίλιου Ισαυρικού και της Ιουνίας Πρίμας, θείας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Google Glass
Κάμερα
Το Google Glass έχει την δυνατότητα να τραβάει φωτογραφίες και να καταγράφει 720p HD βίντεο.
Επιφάνεια Αφής
Μια επιφάνεια αφής βρίσκεται στον βραχίονα του Google Glass, επιτρέποντας στον χρήστη να ελέγχει την συσκευή, διαμέσου μιας διεπαφής που μοιάζει με χρονολόγιο και εμφανίζεται στην οθόνη. Σύροντας με το δάκτυλο προς τα πίσω εμφανίζονται τρέχοντα γεγονότα, όπως ο καιρός και σύροντας προς τα εμπρός δείχνει προηγούμενα γεγονότα, όπως τηλεφωνικές κλήσεις, φωτογραφίες, κ.ά.
Τεχνικές προδιαγραφές
Η έκδοση "Explorer" διαθέτει:
Άγιος Θεόδωρος του Αμορίου
Ο Άγιος Θεόδωρος ο μάρτυρας καταγόταν από το Αμόριο και έζησε κατά το πρώτο μισό του 9ου αιώνα. Υπήρξε στρατηγός και πρωτοσπαθάριος του αυτοκράτορα Θεοφίλου (829-842).
Σε κάποια πολιορκία του Αμορίου από τον χαλίφη Μοτασέμ υπερασπίστηκε την πόλη μαζί με τον στρατηγό Αέτιο σε μια από τις πιο αιματηρές μάχες που έγιναν ανάμεσα στους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους. Όταν αλώθηκε η πόλη ακολούθησε σφαγή των 30.000 κατοίκων της. Ο Θεόδωρος, ο Αέτιος και άλλοι επιφανείς στρατιωτικοί και πολιτικοί της πόλης συνελήφθησαν από τον χαλίφη Μοτασέμ και βασανίστηκαν σκληρά. Δεν ελευθερώθηκαν παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις και τα δώρα που πρόσφερε ο Θεόφιλος. Όταν συνομολογήθηκε ειρήνη μεταξύ του χαλίφη και του αυτοκράτορα είχαν ήδη πεθάνει.
Ο Θεόδωρος μαρτύρησε στη Βαγδάτη, όπου τους είχε μεταφέρει ο Μοτασέμ, μαζί με τους Αέτιο, Βασσόη, Θεόφιλο και άλλους στρατιωτικούς, συνολικά 42 μάρτυρες, που αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν. Ο βίος τους ιστορήθηκε από τον Ευόδιο και ο λαός σε πολλά ακριτικά τραγούδια ύμνησε τη θυσία τους, ιδίως του Αέτιου.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Μαρτίου.
Πηγές
Θεόδωρος ο μάρτυρας (6 Μαρτίου) Μάρτυρας 03 06
Feedback (άλμπουμ των Rush)
Το Feedback είναι το 18ο στούντιο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο αποτελείται αποκλειστικά από διασκευές και κυκλοφόρησε στις 29 Ιουνίου του 2004 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records" στον Καναδά και μέσω της "Atlantic" στον υπόλοιπο κόσμο.