cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοινότητα Κρύας Βρύσης Ρεθύμνης
Η Κοινότητα Κρύας Βρύσης είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Κρύα Βρύση. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Νέα Κρύα Βρύση. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 134 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Κωνσταντίνου Ασουμανάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Αλεξάντρ Κολτσάκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι Κατηγορία:Ρώσοι ναύαρχοι
Τζοβάννι Πιέτρο Μπελλόρι
Ο Τζοβάννι Πιέτρο Μπελλόρι (Giovanni Pietro Bellori) (Ρώμη, 15 Ιανουαρίου 1613 - Ρώμη, 19 Φεβρουαρίου 1696) ήταν Ιταλός συγγραφέας και ιστορικός της τέχνης.
Επίσης γνωστός ως Τζαν Πιέτρο Μπελλόρι (Gian Pietro Bellori) ή Τζοβάν Πιέτρο Μπελλόρι (Giovan Pietro Bellori), ήταν ένας από τους σημαντικότερους βιογράφους Ιταλών καλλιτεχνών κατά τον δέκατο έβδομο αιώνα. Θεωρείται από πολλούς, μαζί με τον Φιλίππο Μπαλντινούτσι, ως ο Βαζάρι της εποχής του μπαρόκ.
Βιογραφικά
Γεννήθηκε στη Ρώμη το 1613. Ήταν αγαπημένος ανιψιός του αρχαιολόγου, συλλέκτη και συγγραφέα Φραντσέσκο Αντζελόνι (Francesco Angeloni), ιδιοκτήτη ενός πραγματικού σπιτιού-μουσείου, στο οποίο ο Μπελλόρι μεγάλωσε και γνώρισε την τέχνη χάρη στη συμμετοχή πολλών επιφανών προσωπικοτήτων της εποχής που φιλοξενούνταν εκεί, όπως καλλιτεχνών του διαμετρήματος του Ντομενικίνο, του Νικολά Πουσέν, του Αντρέα Σάκκι (Andrea Sacchi) και σημαντικών λόγιων και συγγραφέων, όπως οι Βιντσέντσο Τζουστινιάνι και Τζοβάννι Μπατίστα Αγκούτσι. Έγινε δεκτός από μικρή ηλικία στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά, όπου κατείχε επίσης σημαντικές θέσεις, αλλά σύντομα συνειδητοποίησε ότι είχε κλίση περισσότερο στο να γράφει για την τέχνη αντί να την ασκεί. Διορισμένος κληρονόμος από τον Αντζελόνι, μετά τον θάνατό του, είχε μια οικονομική άνεση που του επέτρεπε να αφοσιωθεί αποκλειστικά στις σπουδές. Δεν παντρεύτηκε ούτε ακολούθησε, όπως θα μπορούσε, την εκκλησιαστική καριέρα.
Το 1664 έδωσε μία διάλεξη στο πλαίσιο της Ρωμαϊκής Ακαδημίας, στην οποία διατύπωσε τη θεωρία του για την ιδέα της ομορφιάς, σύμφωνα με την οποία η ομορφιά έπρεπε να αναζητηθεί μέσα στη φύση και στην ανακάλυψη των κλασσικών κανόνων για να απομακρυνθεί από τις θεωρίες του μανιερισμού του τέλους του δέκατου έκτου αιώνα. Η ίδια διάλεξη έγινε το 1672 ο πρόλογος μίας σημαντικής έκδοσης που συγκέντρωσε τα βιογραφικά των δώδεκα πιο διάσημων (κατά τον συγγραφέα) καλλιτεχνών του δέκατου έβδομου αιώνα: των Le vite de' pittori, scultori et architetti moderni, που δημοσιεύτηκαν υπό την αιγίδα της νεότευκτης Γαλλικής Ακαδημίας στη Ρώμη (ο Μπελλόρι διατηρούσε με πολλούς Γάλλους διανοούμενους).
Το σημείο εκκίνησης της ανακαλύψεώς του για την ιδανική ομορφιά οφείλεται σίγουρα στην τέχνη του Ραφαήλ και στη φιλοσοφία του Πλάτωνα. Οι θεωρίες του Έλληνα φιλόσοφου μεταβολίζονται από τον Μπελλόρι και επαναδιατυπώνονται με ένα καινούργιο σχήμα: αν για τους Πλατωνιστές η τέχνη δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια μίμηση αυτού που ήταν ο ονειρικός κόσμος των ιδεών, που είναι ήδη εγγενείς στο μυαλό του καλλιτέχνη-παραγωγού του έργου τέχνης, για τον Μπελλόρι η έννοια αυτή εξελίσσεται περαιτέρω, τοποθετώντας στο προσκήνιο τον θεμελιώδη ρόλο της Φύσης. Σύμφωνα με τον κριτικό, οι ιδέες δεν υπάρχουν εκ των προτέρων στον ανθρώπινο νου αλλά εμπνέονται από την περισυλλογή της φύσης.
Μεταξύ των σύγχρονων του καλλιτεχνών, ο Μπελλόρι εξέφρασε ιδιαίτερα την εκτίμηση για το έργου του Γκουίντο Ρένι, του Νικολά Πουσέν -του οποίου ήταν προσωπικός φίλος-, του Αντρέα Σάκκι, του μαθητή του Κάρλο Μαράττα και κυρίως του Αννίμπαλε Καρράτσι, ενός καλλιτέχνη την τέχνη του οποίου έβλεπε ως παράδειγμα της ιδέας της ιδανικής ομορφιάς, σε αντίθεση με αυτή του Καραβάτζο, που τον κατηγορούσε ότι αντιγράφει μηχανικά την πραγματικότητα χωρίς τη θεμελιώδη χρήση της διάνοιας.
Ο Βαζάρι και ο Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι βρίσκονταν μεταξύ των συγγραφέων που ο Μπελλόρι εκτιμούσε περισσότερο· στην πραγματικότητα οι "Vite" (Βίοι) ξεκίνησαν με σκοπό την επανασύνδεση με τον Βαζάρι, του οποίου η δεύτερη έκδοση έγινε το 1568, ανατρέποντας το ιστορικό βάθος και την οπτική του "συνόλου" των Βίων του Τζοβάννι Μπαλιόνε (1640), τις οποίες ο Μπελλόρι θεωρούσε ένα είδος συλλογής που δεν διέκρινε τους αληθινούς καλλιτέχνες και τους μέτριους τεχνίτες.
Ο Μπελλόρι στη ζωή του είχε επίσης σημαντικά καθήκοντα· ήταν επιμελητής και αρχαιολόγος των συλλογών του Πάπα Κλήμη Ι΄. Το 1671, έγινε γραμματέας της Ακαδημίας του Αγίου Λουκά και τελικά βιβλιοθηκάριος και αντιπρόσωπος της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας. Πέθανε στη Ρώμη το 1696 και θάφτηκε στην εκκλησία του Sant'Isidoro.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης
Κίνημα Γεωργίου Κονδύλη 22ης Αυγούστου 1926
Το Κίνημα Γεωργίου Κονδύλη της 22ας Αυγούστου 1926 ήταν η καθοριστική ενέργεια που οδήγησε στην ανατροπή της δικτατορίας του Θεόδωρου Πάγκαλου. Ηγέτης του κινήματος ήταν ο επικεφαλής των "Δημοκρατικών Ταγμάτων" Γεώργιος Κονδύλης ο οποίος αιφνιδίασε το δικτάτορα που παραθέριζε στις Σπέτσες. Αποτέλεσμα του κινήματος υπήρξε η επαναφορά του δημοκρατικού πολιτεύματος και η φυλάκιση του στρατηγού Παγκάλου επί διετία.
Τον Αύγουστο του 1926 ο Κονδύλης, στηριγμένος στη βοήθεια των «Δημοκρατικών Ταγμάτων» πέτυχε την ανατροπή του δικτάτορα Θεόδωρου Πάγκαλου και την κατάλυση του καθεστώτος του. Ωστόσο η πολιτική κατάσταση της χώρας παρέμενε ρευστή, αφού τα κόμματα δεν κατάφεραν να βρουν κοινό πεδίο προσέγγισης, το Πολιτειακό ζήτημα είχε ανακινηθεί, δεν υπήρχε Καταστατικός Χάρτης (το «Σύνταγμα» Παγκάλου είχε καταργηθεί) και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Παύλος Κουντουριώτης, αποσυρθείς ιδιώτευε. Οι δημοκρατικών φρονημάτων αξιωματικοί ήταν ανάστατοι, αφού οι δυνάμεις που είχαν βοηθήσει στην εγκαθίδρυση της δικτατορίας ήταν αλώβητες και παρέμεναν στο προσκήνιο. Ο Κονδύλης βρισκόταν στην ηγεσία μίας προσωρινής κυβέρνησης μετά την αδυναμία συνεννόησης για τον ορισμό οικουμενικού σχήματος, κάτι που αποτελούσε επιθυμία της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος. Ο επανακάμψας, μετά την εξουδετέρωση, σύλληψη και φυλάκιση του Πάγκαλου, Κουντουριώτης επανήλθε στη θέση του και ανέθεσε την πρωθυπουργία στον Κονδύλη, ο οποίος ορκίσθηκε στις 26 Αυγούστου. Μετά την ορκωμοσία του, ο Κονδύλης εξήγγειλε εκλογές για τις 24 Οκτωβρίου του 1926, ημερομηνία που άλλαξε, αργότερα, για την 7 Νοεμβρίου 1926.
Συμβολισμός του κινήματος
Το στρατιωτικό κίνημα της 22ας Αυγούστου του 1926 αποτέλεσε τον προτελευταίο κρίκο μιας σειράς επιτυχών κινημάτων τα οποία εκτελέσθηκαν στη χώρα μας κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, που όμως δεν απέβλεπαν, ούτε κατέληξαν στην επιβολή μονίμου καθεστώτος. Ήταν μια στρατιωτική ενέργεια που αποσκοπούσε, όπως και οι προηγούμενες οι οποίες είχαν εκδηλωθεί στα 1909, 1916 , 1922, στην επίτευξη ομαλής πολιτικής ζωής και όχι σε ανατροπή των υφιστάμενων πολιτικών και πολιτειακών δομών και δικτατορία. Ακόμη και το κίνημα του Θεόδωρου Πάγκαλου, το οποίο στην πορεία του χαρακτηρίστηκε ως "οπερετικό" είχε ξεκινήσει με τον ίδιο σκοπό. Το συγκεκριμένο αυτό χαρακτήρα μάλιστα, δεν αποποιήθηκαν ούτε τα δυο (αποτυχημένα) στρατιωτικά κινήματα που ακολούθησαν στην Ελλάδα, τα έτη 1933 και 1935, από τους Ελευθέριο Βενιζέλο και Νικόλαο Πλαστήρα αντίστοιχα, αλλά και εκείνο της 10ης Οκτωβρίου 1935 έως ότου επιβληθεί μια πραγματική δικτατορία , από τον Ιωάννη Μεταξά, στις 4 Αυγούστου του 1936.
Προϊστορία και εκδήλωση του κινήματος
Το καλοκαίρι του 1925, η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Ανδρέα Μιχαλακόπουλου ταλανιζόταν από προβλήματα και διαφωνίες που είχαν οδηγήσει τη χώρα σε πολιτική αστάθεια. Το γεγονός αυτό εκμεταλλεύθηκε ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος, παλαιός πρόμαχος της Δημοκρατίας και την ανέτρεψε με στρατιωτικό κίνημα. Ακολούθως, διεκήρυξε την απόφασή του να εγκαθιδρύσει μονοκομματικό κράτος, επεξεργάσθηκε νέο Σύνταγμα το οποίο επέβαλε στη Βουλή, την οποία εν συνεχεία διέλυσε. Οι διάφορες αλλοπρόσαλλες δηλώσεις και ενέργειές του (ενώ προκήρυξε εκλογές για τις 7 Μαρτίου, στις 4 Ιανουαρίου του 1926 κήρυξε, επίσημα, δικτατορία) όμως, όπως και οι απηνείς διώξεις αντιφρονούντων προκάλεσαν γενική δυσαρέσκεια με συνέπεια να εκδηλωθούν αντιδράσεις κατά του καθεστώτος του. Ο Γεώργιος Κονδύλης επιχείρησε να τον ανατρέψει, στις αρχές Φεβρουαρίου του 1926, αλλά απέτυχε κατόπιν προδοσίας και εκτοπίσθηκε στη Σαντορίνη. Μετά την παραίτηση του Παύλου Κουντουριώτη από την προεδρία της δημοκρατίας (19 Μαρτίου 1926) ο Πάγκαλος προχώρησε σε προκήρυξη προεδρικών εκλογών με μοναδικό υποψήφιο τον ίδιο. Ο Κονδύλης, έξυπνα, ανακοίνωσε τότε την υποστήριξή του στο πρόσωπο του δικτάτορα και πέτυχε, έτσι, την αποφυλάκισή του. Τελικά, με τη συνεργασία και άλλων υψηλόβαθμων αξιωματικών (Κατσώτας, Κοκκαλάς κ.α.) εξαπέλυσε το κίνημά του, στις 22 Αυγούστου του 1926, με κατάληψη του Υπουργείου Στρατιωτικών και του Φρουραρχείου Αθηνών. Μέσα σε λίγες ώρες, το κίνημα επικράτησε πλήρως και ο Κονδύλης μετατράπηκε σε κύριο της κατάστασης. Μετά τον αρχικό αιφνιδιασμό του, ο Πάγκαλος προσπάθησε να αντιδράσει με κινητοποίηση πιστών του δυνάμεων του στρατού ξηράς, η διοίκηση των οποίων όμως είχε προσχωρήσει ήδη στους κινηματίες. Τέσσερις μέρες μετά την έκρηξη του κινήματος, στις 26 Αυγούστου 1926, ο Κονδύλης σχημάτισε κυβέρνηση, ενώ, στις 9 Σεπτεμβρίου του 1926, αντιμετώπισε με εξίσου επιτυχημένο τρόπο ένα πραξικόπημα που επιχείρησαν οι φιλικά προσκείμενοι στο Θεόδωρο Πάγκαλο αξιωματικοί, Βασίλειος Ντερτιλής και Ναπολέων Ζέρβας, που προηγουμένως τον είχαν στηρίξει στην ανατροπή του δικτάτορα. Όταν ο Πάγκαλος αντιλήφθηκε πως κάθε αντίσταση ήταν πλέον μάταια, επιχείρησε να διαφύγει επιβαίνοντας στο τορπιλοβόλο «Πέργαμος», όμως δυνάμεις των κινηματιών έπλευσαν πίσω του και πέτυχαν να τον συλλάβουν κοντά στα Κύθηρα. Αμέσως, οδηγήθηκε στις φυλακές του Ιτζεντίν της Κρήτης, όπου και παρέμεινε έγκλειστος για τα επόμενα δυο χρόνια.
Οι ταραχές της 9ης Σεπτεμβρίου
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Φωτογραφία των γεγονότων της 9ης Σεπτεμβρίου 1926 που δημοσίευσε η εφημερίδα "Η Καθημερινή", στο φύλλο της επόμενης μέρας.Οι ταραχές της 9ης Σεπτεμβρίου 1926 ήταν πολεμικές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στο κέντρο της Αθήνας. Αντιμέτωπες βρέθηκαν ελληνικές τακτικές στρατιωτικές μονάδες, ενώ στη σύρραξη μετείχαν και άτακτες ομάδες ιδιωτών-πολιτών. Ο απολογισμός των επεισοδίων ήταν, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, σχεδόν τριακόσιοι νεκροί, ενώ τα επίσημα ανακοινωθέντα έκαναν λόγο για 23 νεκρούς και 175 τραυματίες στρατιωτικούς. Τεθωρακισμένα οχήματα καταστράφηκαν, ενώ σημειώθηκαν υλικές ζημιές σε κατοικίες και δημόσια κτίρια. Την αντιπαράθεση επεδίωξε ο Γεώργιος Κονδύλης, με πρόθεση τη διάλυση των «Δημοκρατικών Ταγμάτων», σχηματισμών ιδιαίτερης ισχύος και επιρροής στο στράτευμα και των οποίων τους επικεφαλής Ναπολέοντα Ζέρβα και Βασίλειο Ντερτιλή, με τέχνασμα, εξώθησε σε στάση, εμφανίζοντάς τους στην κοινή γνώμη ως πραξικοπηματίες.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 1926 ο Κονδύλης είχε κατ’ ιδίαν συζητήσεις με το Ναπολέοντα Ζέρβα, πείθοντάς τον, με δυσκολία, να παραιτηθεί από την αίτηση αποστρατείας που είχε υποβάλει, με το αιτιολογικό ότι είχε απολύτως ανάγκη τις υπηρεσίες τους, ως εγγύηση για την ενάσκηση των καθηκόντων του. Όμως, την επομένη και κατόπιν εντολής του ίδιου του Κονδύλη, ο νεοδιορισμένος διοικητής του Α’ Σ.Σ. Κ. Μανέττας εξέδωσε διαταγή διάλυσης των Ταγμάτων, με παράλληλη κινητοποίηση στρατιωτικών μονάδων που συνέρρευσαν στην πρωτεύουσα. Οι μονάδες που επιστρατεύθηκαν προς ανάληψη δράσης ήταν τρία Συντάγματα Πεζικού (1ο, 2ο, 34ο), δύο Μεραρχίες (7η Χαλκίδας και τμήματα της 1ης Λάρισας), δύο Πυροβολαρχίες (1ου Συντάγματος Πεδινού και 2ου Συντάγματος Ορειβατικού Πυροβολικού), μία Ίλη Ιππικού, μία έφιππη Πυροβολαρχία και μία Μοίρα Αυτοκινήτων. Στον αντίποδα, η συνολική δύναμη των τεσσάρων υπαρχόντων Ταγμάτων αποτελούνταν από περίπου 4.000 άνδρες, αριθμός περίπου ισοδύναμος των κυβερνητικών δυνάμεων.
Η σύγκρουση
Τα ξημερώματα της Πέμπτης 9 Σεπτεμβρίου οι κυβερνητικοί είχαν περικυκλώσει τις θέσεις των Ταγμάτων, με τους δύο διοικητές τους Ζέρβα (Α’ Τάγματος) και Ντερτιλή (Β’ Τάγματος) να προσπαθούν να αντιληφθούν τι συνέβαινε. Ο Ζέρβας ήρθε σε τηλεφωνική επικοινωνία με το διοικητή της 2ης Μεραρχίας υποστράτηγο Κ. Παλαιολόγου, ο οποίος δήλωσε άγνοια. Σύντομα όμως, ο υποστράτηγος μαζί με το ναύαρχο Δεμέστιχα και το συνταγματάρχη Πρωτοσύγγελο έφθασαν στους στρατώνες του Β’ Τάγματος, ζητώντας από το Ζέρβα να εκτελέσει τη διαταγή διάλυσης. Αντιδρώντας, οι Ζέρβας και Ντερτιλής κινήθηκαν συντονισμένα στο κέντρο της Αθήνας προκειμένου να φτάσουν στο τότε Υπουργείο Στρατιωτικών, ώστε να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση. Στη συμβολή της οδού Ιωάννου Γενναδίου με τη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας τα τέσσερα θωρακισμένα οχήματα του Ντερτιλή δέχθηκαν πυρά από τα αναπτυχθέντα τμήματα πυροβολικού, έχοντας πολλές απώλειες και οι άνδρες τους έσπευσαν να διασκορπισθούν και να λάβουν θέσεις άμυνας στα γύρω κτίρια. Έπειτα από 20 λεπτά ανταλλαγής πυρών, Ζέρβας και Ντερτιλής υποχρεώθηκαν να συνάψουν εκεχειρία και να παραδοθούν, για να οδηγηθούν, αργότερα στις φυλακές.
Ο απόηχος
Στις ταραχές της 9ης Σεπτεμβρίου πήραν μέρος και πολλοί πολίτες, διαφόρων αποχρώσεων. Από κάποιες πηγές εκφράζεται η άποψη ότι οι Ζέρβας – Ντερτιλής εξασφάλισαν τη στήριξη κομμουνιστικών στοιχείων και βασιλοφρόνων πολιτών. Όταν και οι τελευταίες εστίες αντίστασης στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών εξουδετερώθηκαν, οι αξιωματικοί των Ταγμάτων παραδόθηκαν. Ακολούθως παραπέμφθηκαν στο στρατοδικείο με την κατηγορία της στάσης. Το δικαστήριο, ύστερα από 12 ημέρες εξέδωσε την απόφασή του, σύμφωνα με την οποία οι Ντερτιλής και Ζέρβας καταδικάσθηκαν σε ισόβια δεσμά, ενώ ο τρίτος καταδικασθείς, λοχαγός Ν. Παπαδόπουλος σε τριετή φυλάκιση και στρατιωτική καθαίρεση. Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι απαλλάχθηκαν, ενώ οι τρεις καταδικασθέντες, λίγους μήνες αργότερα, αμνηστεύθηκαν.
Never Say Die!
Ιστορία του δίσκου
Τον Οκτώβριο του 1977, ο τραγουδιστής Όζι Όσμπορν αποχώρησε από τους Black Sabbath λόγω προσωπικών προβλημάτων και αντικαταστάθηκε από τον Ντέιβ Γουόκερ των Savoy Brown. Ο Όσμπορν επέστρεψε στο συγκρότημα τρεις μήνες αργότερα, ενώ ο Γουόκερ πραγματοποίησε μόνο μία εμφάνιση με τους Black Sabbath στις 8 Ιανουαρίου 1978 για την εκπομπή "Look Hear" του τηλεοπτικού δικτύου "BBC", όπου έπαιξαν το τραγούδι "Junior's Eyes". Το συγκεκριμένο κομμάτι ξαναγράφτηκε μετά την επιστροφή του Όσμπορν ο οποίος αρνούνταν να ηχογραφήσει κάποιο κομμάτι που είχαν γράψει με τον Γουόκερ.
Το νέο άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα "Sounds Interchange Studios" του Τορόντο στον Καναδά από τον Ιανουάριο μέχρι το Μάιο του 1978. Η επιλογή της τοποθεσίας έγινε για να αποφύγουν την υψηλή φορολόγηση οποία υπήρχε στη Μεγάλη Βρετανία, αλλά αντιμετώπισαν προβλήματα με τον ήχο, κάνοντας αλλαγές στο στούντιο για να πετύχουν τον οποίο ήθελαν. Αποτέλεσμα ήταν η καθυστέρηση της ολοκλήρωσης του άλμπουμ, στου οποίου το τελευταίο τραγούδι, "Swinging The Chain", τα φωνητικά έχει αναλάβει ο ντράμερ Μπιλ Γουόρντ.
Το εξώφυλλο σχεδιάστηκε για άλλη μια φορά από την εταιρεία "Hipgnosis" και δείχνει πιλότους της πολεμικής αεροπορίας της Μεγάλης Βρετανίας με μάσκες, μπροστά σε ένα αεροσκάφος και κάτω από ένα συννεφιασμένο ουρανό.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ονομάστηκε "10th Anniversary Tour" λόγω του ότι το συγκρότημα έκλεινε δέκα χρόνια παρουσίας από τη δημιουργία του. Από το νέο άλμπουμ συμπεριλήφθηκαν στο set list τους τα "Never Say Die" και "Shock Wave", ενώ τις εμφανίσεις των Black Sabbath άνοιγαν οι Van Halen, οι οποίοι είχαν μόλις κυκλοφορήσει τον πρώτο τους δίσκο. Η πρώτη εμφάνιση της περιοδείας έγινε στις 16 Μαΐου 1978 στο Σέφιλντ της Μεγάλης Βρετανίας, ενώ το βρετανικό κομμάτι της περιοδείας διήρκεσε για 28 συναυλίες, με τους Black Sabbath να εμφανίζονται δύο φορές στην εκπομπή "Top of the Pops" του "BBC".
Η περιοδεία συνεχίστηκε τον Αύγουστο στις Ηνωμένες Πολιτείες για 31 συναυλίες μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου, ενώ τον Οκτώβριο συνέχισαν με δέκα ακόμη ευρωπαϊκές εμφανίσεις. Τους δύο τελευταίους μήνες του 1978, οι Black Sabbath πραγματοποίησαν την τελευταία τους περιοδεία, με τον Όζι Όσμπορν στο μικρόφωνο μέχρι το 1997, εμφανιζόμενοι στις Ηνωμένες Πολιτείες με τους Van Halen, ενώ για τρεις συναυλίες support συγκρότημα ήταν οι Ramones.
Μετά το πέρας της περιοδείας ανακοινώθηκε και επίσημα η αποχώρηση του Όσμπορν από το συγκρότημα. Το "Never Say Die" ήταν ο τελευταίος στούντιο δίσκος που ηχογράφησε μαζί τους μέχρι το "13", το 2013.
Τραγούδια
1. Never Say Die (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 3:50
2. Johnny Blade (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 6:28
3. Junior's Eyes (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 6:42
4. A Hard Road (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 6:04
5. Shock Wave (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 5:15
6. Air Dance (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 5:17
7. Over to You (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 5:22
8. Breakout (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 2:35
9. Swinging the Chain (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 4:06
Βραβεία
Never Say Die (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Never Say Die ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1978 Κατηγορία:Άλμπουμ των Black Sabbath
Κοινότητα Λαμπινής
Η Κοινότητα Λαμπινής είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1931 με το ΦΕΚ 12Α - 19/01/1931 με την απόσπαση του οικισμού Λαμπινή από την κοινότητα Μυξόρρουμα και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της έχει 116 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Ρουκουνάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Απόστολος Παγκούτσος
Ο Απόστολος Παγκούτσος (1891 - 3 Μαΐου 1968) ήταν Έλληνας πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής και ως υπουργός.
Βιογραφία
Ο Απόστολος Παγκούτσος ήταν αγρότης. Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων το 1932 με το Λαϊκόν Κόμμα. Εξελέγη ξανά στις εκλογές του 1933 με το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος, όμως ακυρώθηκε η εκλογή του στις 25 Ιουνίου 1933. Ήταν ηγετικό στέλεχος του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος μαζί με το Νικόλαο Ματούση. Με το Αγροτικό Κόμμα εξελέγη βουλευτής Τρικάλων το 1936 και ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος. Στις εκλογές του 1952 το Αγροτικό Κόμμα απέτυχε να εκλέξει βουλευτές.
Αποχώρησε από την Ένωση Κέντρου μαζί με περί τους 40 βουλευτές, στα γεγονότα που έγιναν γνωστά ως Αποστασία του 1965. .
Χρημάτισε υπουργός Γεωργίας (17 Σεπτεμβρίου 1965 ως 5 Οκτωβρίου 1965) και άνευ Χαρτοφυλακίου (5 Οκτωβρίου 1965 - 22 Δεκεμβρίου 1965) στην κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου.
Μετά αποσύρθηκε από την πολιτική. Ήταν παντρεμένος με παιδιά.
Ο Παγκούτσος απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Νικολάου των Αχαρνών στις 4 Μαΐου 1968.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Αγρότες
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 2004
Η προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών του 2004 (αγγλικά: 2004 United States presidential election), ήταν ένα πολιτικό γεγονός που έγινε την Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2004 και ήταν οι 55ες προεδρικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, προκειμένου να αναδειχθεί νέος Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος στη χώρα.
Ο 43ος και εν ενεργεία πρόεδρος Τζορτζ Ο. Μπους, αφού έλαβε εκ νέου το προεδρικό χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, κατάφερε να νικήσει τον υποψήφιο του Δημοκρατικού Κόμματος, Γερουσιαστή Τζον Κέρι από την Μασαχουσέτη. Αντίστοιχα για την Αντιπροεδρία, ο 46ος και εν ενεργεία αντιπρόεδρος και συνυποψήφιος του Τζορτζ Ο. Μπους, Ντικ Τσέινι, ως εκ τούτου νίκησε τον Δημοκρατικό αντιπροεδρικό υποψήφιο, Γερουσιαστή Τζον Έντουαρνς από την Βόρεια Καρολίνα.
Οι Ρεπουμπλικανοί Τζορτζ Ο. Μπους και Ντικ Τσέινι, έλαβαν 286 από τις 538 εκλεκτορικές ψήφους, και έτσι επανεξελέγησαν για 2η συνεχόμενη θητεία. Οι Δημοκρατικοί Τζον Κέρι και Τζον Έντουαρντς, έλαβαν 252 από τις 538 εκλεκτορικές ψήφους.
Σε σχέση με τις προεδρικές εκλογές του 2000, μόνο 3 πολιτείες, ψήφισαν διαφορετικά με τις εκλογές του 2004. Το Νέο Μεξικό και η Άιοβα, είχαν ψηφίσει για τον Δημοκρατικό υποψήφιο Αλ Γκορ το 2000 (με οριακά όμως ποσοστά), όμως το 2004, ψήφισαν υπέρ του Μπους. Επίσης, το Νιου Χάμσαϊρ, που είχε ψηφίσει υπέρ του Τζορτζ Μπους το 2000, στις εκλογές του 2004, ψήφισε τον Δημοκρατικό υποψήφιο Τζον Κέρι.
Επίσης, στις εκλογές του 2004, ο Τζορτζ Ο. Μπους σε σχέση με τις εκλογές του 2000, κατάφερε να κερδίσει εκτός από το εκλεκτορικό κολλέγιο, και την λαϊκή ψήφο.
Η εξωτερική πολιτική, ήταν το φλέγον ζήτημα της εποχής και κυρίως ο «Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας», αλλά και ο Πόλεμος στο Ιράκ το 2003.
Μέχρι την τελευταία προεδρική εκλογή υπήρχαν ανησυχίες για την ψηφοφορία. Ο νικητής αναδείχτηκε την επόμενη μέρα, όταν ο Κέρι σταμάτησε να αμφισβητεί τη νίκη του Μπους στη πολιτεία του Οχάιο.
Διαδικασία
Το Άρθρο 2 του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, ορίζει ότι για να υπηρετήσει ένας άνθρωπος στη θέση του προέδρου, πρέπει να είναι φυσικά γεννημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών, ηλικίας τουλάχιστον 35 ετών και κάτοικος των Ηνωμένων Πολιτειών για τουλάχιστον 14 χρόνια. Οι υποψήφιοι για την προεδρία πρέπει να αναδειχθούν από κάποιο από τα διάφορα πολιτικά κόμματα των Ηνωμένων Πολιτειών, τα οποία συνήθως επιλέγουν τους υποψήφιους με προκριματικές εκλογές.
Οι προκριματικές συνήθως διεξάγονται με έμμεση εκλογική διαδικασία, στην οποία οι εκλογείς εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους (από την λίστα ενός κόμματος), και αυτοί με τη σειρά τους εκλέγουν τον υποψήφιο που θα εκπροσωπήσει το κόμμα στις προεδρικές εκλογές. Ο υποψήφιος για την προεδρία πρέπει να επιλέξει έναν συνυποψήφιο για την αντιπροεδρία, ώστε να καταρτιστεί η λίστα υποψηφίων του κόμματος, η οποία στη συνέχεια πρέπει να επικυρωθεί από τους αντιπροσώπους.
Στις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου η εκλογική διαδικασία είναι έμμεση, και οι ψηφοφόροι εκλέγουν τα μέλη του Εκλογικού Κολεγίου, τους εκλέκτορες που εκλέγουν τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο με άμεσες εκλογές. Εάν κανένας υποψήφιος δεν συγκεντρώσει τις απαιτούμενες 270 ψήφους εκλεκτόρων που απαιτούνται για να κερδίσει τις εκλογές, τότε η Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, θα ορίσει ως πρόεδρο τον έναν από τους τρεις υποψηφίους που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους εκλεκτόρων, και ομοίως η Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, θα επιλέξει τον αντιπρόεδρο με την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων (51/100).
Επίσης, η 22η τροπολογία του Συντάγματος, ορίζει ότι ένα άτομο δεν μπορεί να εκλεγεί στην προεδρία για περισσότερες από δύο φορές.
Δημοκρατικό Κόμμα
Ο Τζον Κέρι, ύστερα από τις προεδρικές προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος του 2004, έλαβε 9.930.497 ψήφους (61.0%) και 2.573/4.322 ψήφους από τους συνέδρους του Εθνικού Συνεδρίου των Δημοκρατικών του 2004, και έλαβε το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για την προεδρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Εκλογές του 2004 Κατηγορία:2004 __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Λουκάς Λόντος
Ο Λουκάς Λόντος ήταν κτηματίας, έμπορος και βουλευτής Αιγιαλείας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αίγιο και ήταν γόνος της ισχυρής οικογένειας προυχόντων. Ήταν αδερφός του Ανδρέα και Αναστασίου Λόντου. Διετέλεσε επι σειρά ετών βουλευτής και γερουσιαστής Αιγιαλείας. Απεβίωσε το 1861. Με τον θάνατο του τερματίζεται η πολιτική παρουσία της οικογένειας Λόντου στην περιοχή.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αιγιαλείας Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Λουκας
Εθνική Ουαλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουαλίας εκπροσωπεί την Ουαλία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και αγώνες. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Ουαλίας (FAW), υπεύθυνη για το άθλημα στη χώρα, και αποτελεί την τρίτη αρχαιότερη εθνική ποδοσφαιρική ομάδα στον κόσμο.
Η ομάδα προκρίθηκε σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης πρώτη φορά στην ιστορία της, στο Παγκοσμίο Κυπέλλο του 1958. Έκτοτε, προκρίθηκε το 2016 πρώτη φορά στο Ευρωπαϊκο Πρωτάθλημα (Euro) και πάλι το 2020, ενώ κατέφερε και εξασφαλίσε τη συμμετοχή της έπειτα από 64 χρονιά στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 2022. Πάντως, η Ουαλία κατάφερε να φτάσει στα προκριματικά του UEFA Euro 1976 μέχρι και τα προημιτελικά, τα οποία παίζονταν σε έναν εντός και έναν εκτός έδρας αγώνα.
Αν και αποτελεί τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου, η Ουαλία είχε πάντοτε ένα αντιπροσωπευτικό συγκρότημα που να αγωνίζεται σε όλες τις μεγάλες αθλητικές επαγγελματικές διοργανώσεις, με εξαίρεση τους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς η ΔΟΕ έχει αναγνωρίσει το Ηνωμένο Βασίλειο ως ένα ενιαίο κράτος.
Τελευταίες κλήσεις
Η αποστολή της Ουαλίας για το φιλικό απέναντι στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στο Λανέλι στις 15 Αυγούστου 2012. Οι συμμετοχές και τα γκολ ισχύουν μέχρι και τις 27 Μαΐου 2012 και τον αγώνα με το Μεξικό.
Παίκτες με τις περισσότερες συμμετοχές
Μέχρι την 22η Μαρτίου 2017, (οι ακόμα ενεργοί ποδοσφαιριστές έχουν το όνομά τους με έντονη γραμματοσειρά):
Άλλοι παίκτες με 50 ή παραπάνω συμμετοχές
Σημείωση: ποδοσφαιριστές που είναι ακόμη ενεργοί έχουν το όνομά τους με έντονη γραμματοσειρά:
Μ.Γ.Σ Μελιτέας
Ο Μ.Γ.Σ. Μελιτέας (Παπάφειο) ή Μελιτεύς είναι μία από τις πιο ιστορικές ομάδες της Θεσσαλονίκης, που ιδρύθηκε το 1926 ως Μουσικογυμναστικός Σύλλογος από τους απόφοιτους του Παπαφείου Ιδρύματος και είχε σαν βασικό σκοπό την ομαλή αποκατάσταση και ένταξη στο κοινωνικό σύνολο των παιδιών (ορφανών κυρίως), που αποφοιτούσαν από το ίδρυμα. Τη σεζόν 2018-19 η ομάδα αγωνίστηκε στην Α1 Ερασιτεχνική Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, όπου τερμάτισε τελευταία και υποβιβάστηκε. Παλιότερα έπαιξε μέχρι και στη Β' Εθνική Κατηγορία.
Ιστορικό
Ο Μ.Γ.Σ. Μελιτεύς ιδρύθηκε και λειτουργεί ως σήμερα ως ο σύλλογος αποφοίτων του Παπαφείου Οφανοτροφείου. Το Παπάφειο άρχισε την λειτουργία του ως ορφανοτροφείο το 1906. Τα παιδιά εκείνης της εποχής, εκτός της εξασφαλισμένης σχετικά άνετης διαβίωσης, της μόρφωσης και της επαγγελματικής κατάρτισης δεν έπαυαν να είναι έγκλειστα και απομονωμένα. Έτσι όταν άρχισαν οι πρώτες γενιές αποφοίτων να βγαίνουν στην κοινωνία, ήταν κοινωνικά αποκομμένοι, χωρίς συγγενείς και φίλους. Ξεκινούσαν μια ζωή καινούργια χωρίς ανθρώπινα στηρίγματα και η ανάγκη αυτή τους οδήγησε στη δημιουργία του Μ.Γ.Σ. Μελιτεύς. Με την πάροδο των ετών ο σύλλογος δημιούργησε μουσικό τμήμα, ποδοσφαιρικό τμήμα, τμήματα μπάσκετ, βόλεϊ, ποδηλασίας, στίβου, βαρέων αθλημάτων κ.ά.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Μελιτέα έλαβε επίσημα μέρος στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΜ από τη χρονιά 1927-28 και μετά, μαζί με τις μεγάλες ομάδες της πόλης (Άρης, Ηρακλής, ΠΑΟΚ), αλλά και τους Μ. Αλέξανδρο, Μακεδονικό, Θερμαϊκό κ.ά. Καταγράφεται συμμετοχή του συλλόγου ήδη από το 1925-26 στο πρωτάθλημα ανεπισήμων της ΕΠΣΜ. Την περίοδο 1959-60 ο Μελιτέας ήρθε δεύτερος στην Α΄ Κατηγορία (πίσω από τον Θερμαϊκό) και έτσι αγωνίστηκε στο νεοεμφανιζόμενο πειραματικό πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής του 1960, όπου κατετάγη τελευταίος, παραμένοντας στα τοπικά πρωταθλήματα της Θεσσαλονίκης.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2018-2019 ο Μελιτέας Θεσσαλονίκης συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της «Α1΄ Ερασιτεχνικής Κατηγορίας» της Ε.Π.Σ.Μ. και κατετάγη τελευταίος (16ος), με συνέπεια να υποβιβαστεί στην Α΄ ΕΠΣΜ, όπου θα αγωνίζεται τη σεζόν 2019-20 στον 1ο όμιλο.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Μελιτέα ήταν ένα από τα 30 ιδρυτικά σωματεία που υπέγραψαν το καταστατικό δημιουργίας της E.KA.Σ.Θ. το 1976. Στα πρώτα πρωταθλήματα της δεκαετίας του '70 η ομάδα του θα πρωταγωνιστεί στην Α' Κατηγορία της Ένωσης και το 1979-80 θα έρθει δεύτερος πίσω από τον Αργοναύτη Καλαμαριάς με συνέπεια την άνοδο του στην τότε Β' Εθνική Ανδρών, όπου θα αγωνιστεί για τρείς χρονιές. Στην πρώτη του χρονιά, το 1980-81 (10-22) θα ισοβαθμίσει στην έβδομη θέση με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, το 1981-82 (11-11) και τελική θέση έκτος και τέλος το 1982-83 (7-14) θα κατεταγεί στην τελευταία θέση με άλλες 4 ομάδες (Κολλέγιο Ανατόλια, Ε.Α. Λάρισας και Α.Ο. Δράμας) οι οποίες και θα υποβιβαστούν στα τοπίκα πρωταθλήματα. Στην επιστροφή του στα πρωταθλήματα της ΕΚΑΣΘ θα συνεχίσει να αγωνίζεται στις πρώτες κατηγορίες της Ένωσεώς χωρίς να καταφέρει να παίξει ξανά σε εθνική κατηγορία.
Το καλαθοσφαιρικό τμήμα του Μελιτέα παραμένει ανενεργό τα τελευταία χρόνια.
Πηγές
Μελιτευς
Λη Ταρλάμης
Ο Λη Ταρλάμης (Lee Tarlamis) γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1975 στην Αυστραλία. Είναι Αυστραλός πολιτικός ελληνικής καταγωγής, από το νησί της Λήμνου. Ανήκει στο Αυστραλιανό Εργατικό Κόμμα.
Βιογραφία
Στις 27 Νοεμβρίου 2010 εξελέγη στην Άνω Βουλή της πολιτείας Βικτωρίας (αγγλικά Victorian Legislative Council) ως εκπρόσωπος της ΝΑ μητροπολιτικής περιοχής (South Eastern Metropolitan Region).
Ο Λη Ταρλάμης είναι μέλος πολλών οργανισμών, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταρλαμης Ταρλαμης
Μητροπολίτης Δράμας Δωρόθεος
Ο Μητροπολίτης Δράμας Δωρόθεος (κατά κόσμον Βασίλειος Πάπαρης) είναι Έλληνας Επίσκοπος και Μητροπολίτης Δράμας.
Διάγγελμα Πούτιν προς τον ρωσικό λαό (21/2/2022)
μικρογραφία|287x287εσ|Βίντεο της ομιλίας του Βλαντιμίρ Πούτιν, 56 λεπτά (με αγγλικές λεζάντες). Το διάγγελμα του Βλαντιμίρ Πούτιν προς τον ρωσικό λαό ανακοινώθηκε τηλεοπτικά, στις 21 Φεβρουαρίου 2022, τρεις ημέρες πριν την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Με το διάγγελμα αυτό, ο Ρώσος Πρόεδρος ανακοίνωσε την αναγνώριση από τη Ρωσία, των περιοχών του Ντονμπάς, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ ως ανεξάρτητα κράτη.
Μητροπολίτης Δράμας Δωρόθεος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1957 στην Καβάλα. Σπούδασε Φιλολογία καὶ Θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Για επτά έτη υπηρέτησε ως φιλόλογος στη Γενική και την Εκκλησιαστική Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, καθώς και ως υποδιευθυντής στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Διάγγελμα Πούτιν προς τον ρωσικό λαό (21/2/2022)
Επισκόπηση του διαγγέλματος
Το διάγγελμα ξεκίνησε με τον Ρώσο Πρόεδρο να δηλώνει ότι «η κατάσταση στο Ντονμπάς έχει φτάσει σε κρίσιμο, οξύ στάδιο» και ότι «η Ουκρανία δεν είναι απλώς μια γειτονική χώρα για εμάς. Είναι αναφαίρετο μέρος της δικής μας ιστορίας, πολιτισμού και πνευματικού χώρου».
Μητροπολίτης Δράμας Δωρόθεος
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1990 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1991 Πρεσβύτερος, λαμβάνοντας και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Έκτοτε και μέχρι την εκλογή του σε Επίσκοπο υπηρέτησε στην Ιερά Μητρόπολη Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου ως Πρωτοσύγκελλος, υπεύθυνος νεότητας και Κατηχήσεως και Εφημερεύων Ιεροκήρυκας. Παραλλήλως οργάνωσε Κοινωνικά Φροντιστήρια και Κατασκηνώσεις Νέων.
Διάγγελμα Πούτιν προς τον ρωσικό λαό (21/2/2022)
Επισκόπηση του διαγγέλματος
Στη συνέχεια, έκανε μια σειρά από ισχυρισμούς για την ιστορία της Ουκρανίας και της Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της δήλωσης ότι η σύγχρονη Ουκρανία δημιουργήθηκε από τους Μπολσεβίκους το 1917 ως μέρος ενός κατευνασμού του εθνικισμού των μειονοτήτων στην πρώην Ρωσική Αυτοκρατορία, κατηγορώντας συγκεκριμένα τον Βλαντιμίρ Λένιν για «απόσπαση της Ουκρανίας από τη Ρωσία», ότι ο Ιωσήφ Στάλιν απέτυχε να αφαιρέσει «απεχθείς και ουτοπικές φαντασιώσεις εμπνευσμένες από την επανάσταση» από το σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης και ότι αυτά τα λάθη, καθώς και η Ένωση Κυρίαρχων Κρατών και ο εκδημοκρατισμός που έφεραν οι μεταρρυθμίσεις του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στα τέλη της δεκαετίας του 1980 οδήγησαν τελικά τόσο στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης όσο και στην «κατάρρευση της ιστορικής Ρωσίας».
Μητροπολίτης Δράμας Δωρόθεος
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι κτήτορας των Ιερών Ναών Παναγίας «Άξιον Εστί» Αξιουπόλεως και Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου. Από τον Μάρτιο του 2019 υπηρέτησε ως Β΄ και ακολούθως ως Α΄ Γραμματέας-Πρακτικογράφος στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Διάγγελμα Πούτιν προς τον ρωσικό λαό (21/2/2022)
Επισκόπηση του διαγγέλματος
Ο Πούτιν στη συνέχεια υποστήριξε ότι η μετασοβιετική Ρωσία παρείχε βοήθεια σε άλλα μετασοβιετικά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της ανάληψης του συνόλου του δημοσίου χρέους της Σοβιετικής Ένωσης. Ωστόσο, ο Πούτιν ισχυρίστηκε ότι η Ουκρανία συνέχισε να διεκδικεί μερίδιο από τα αποθέματα χρυσού και τα ξένα περιουσιακά στοιχεία της Σοβιετικής Ένωσης και η ουκρανική κυβέρνηση επιθυμούσε να συνεχίσει να απολαμβάνει προνόμια που συνδέονται με στενούς δεσμούς με τη Ρωσία «παραμένοντας απαλλαγμένη από οποιεσδήποτε υποχρεώσεις» και ότι η Ουκρανία είχε χρησιμοποιήσει τους δεσμούς της με τη Ρωσία ως απειλή για να εκβιάσει τη Δύση να της δώσει μεγαλύτερες διασφαλίσεις.
Στη συνέχεια, υποστήριξε ότι η μετασοβιετική Ουκρανία «μολύνθηκε από τον ιό του εθνικισμού και της διαφθοράς», αποκαλώντας την Ουκρανική επανάσταση του 2014 πραξικόπημα που οδήγησαν οι δυτικές δυνάμεις και βύθισαν την Ουκρανία σε εμφύλιο πόλεμο. Στη συνέχεια είπε ότι η ουκρανική κυβέρνηση είχε θεσπίσει νόμους που κάνουν διακρίσεις σε βάρος των ρωσόφωνων Ουκρανών και είπε ότι προετοιμάζει τον στρατό της για εχθροπραξίες κατά της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της πρόθεσης να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα και να επιτρέψει τη συγκέντρωση δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο ουκρανικό έδαφος. Ο Πούτιν δήλωσε περαιτέρω ότι «η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ αποτελεί άμεση απειλή για την ασφάλεια της Ρωσίας» και ότι το ΝΑΤΟ απέτυχε να τηρήσει τις υποσχέσεις του να μην επεκταθεί στην Ανατολική Ευρώπη.
Μητροπολίτης Δράμας Δωρόθεος
Βιογραφικά στοιχεία
Μητροπολίτης Δράμας εξελέγη στις 7 Οκτωβρίου 2022. Η χειροτονία του τελέστηκε στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών. Ενθρονίστηκε την 20η Νοεμβρίου 2022 στον Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Δράμας, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου και πολλών άλλων Αρχιερέων.
Διάγγελμα Πούτιν προς τον ρωσικό λαό (21/2/2022)
Επισκόπηση του διαγγέλματος
Στη συνέχεια δήλωσε ότι η Ουκρανία αποτυγχάνει να τηρήσει τις συμφωνίες του Μινσκ και, ως εκ τούτου, ήταν "αναγκαίο να ληφθεί μια πολύ καθυστερημένη απόφαση" για την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ και ότι μια Συνθήκη Θα υπογραφεί φιλία και αμοιβαία βοήθεια με τις δύο περιοχές. Τέλος, ολοκλήρωσε την ομιλία καλώντας την ουκρανική κυβέρνηση «να σταματήσει αμέσως τις εχθροπραξίες» ή προειδοποίησε για σοβαρές συνέπειες, αναφέροντας ότι «η ευθύνη για την πιθανή συνέχιση της αιματοχυσίας θα βαρύνει εξ ολοκλήρου τη συνείδηση του κυβερνώντος καθεστώτος της Ουκρανίας».
Αντιδράσεις
Το διάγγελμα αντιμετωπίστηκε από δυτικά και φιλο-ουκρανικά μέσα ενημέρωσης με εκτεταμένη ανησυχία, με τους σχολιαστές να επισημαίνουν ζητήματα ρωσικού εθνικισμού, του αλυτρωτισμού και ιστορικού ρεβιζιονισμού.
Μητροπολίτης Δράμας Δωρόθεος
Πηγές
Δωροθεος
Διάγγελμα Πούτιν προς τον ρωσικό λαό (21/2/2022)
Αντιδράσεις
Ο ανταποκριτής της Guardian, Σον Γουόλκερ, έγραψε ότι ο Πούτιν «εμφανίστηκε πραγματικά θυμωμένος και παθιασμένος στην ομιλία του» και την περιέγραψε ως «μια θυμωμένη, μπερδεμένη διάλεξη». Ο Κρίσταπς Άντρετζονς του Foreign Policy έγραψε ότι η ομιλία ήταν μια «ακατάστατη, ασυνάρτητη, θυμωμένη ατάκα που είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή, αλλά που προβάλλει ένα σκοτεινό όραμα ανανεωμένης εθνικής δόξας» που «έχει καταστήσει δικαίως, γειτονικά κράτη, κάποτε θύματα του ρωσικού ιμπεριαλισμού, πολύ ανήσυχα." Ο Μάθιου Σάσεξ του Εθνικού Πανεπιστημίου της Αυστραλίας έγραψε ότι «ο Πούτιν έμοιαζε περισσότερο με έναν Ρώσο υπερεθνικιστή με μια ασταθή αντίληψη της ιστορίας παρά με έναν ρεαλιστή», προσθέτοντας ότι φαινόταν σαν να είχε κάνει «προσωπική του αποστολή να ξαναγράψει την ιστορία του τέλους του Ψυχρού Πολέμου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βλαντίμιρ Πούτιν Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Στέφαν Αγκρίκολα
Ο Στέφαν Αγκρίκολα (Stephan Agricola, περ. 1491– Απρίλιος 1547) ήταν Λουθηρανός θρησκευτικός μεταρρυθμιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Άμπενσμπεργκ και σε νεαρή ηλικία ασπάστηκε το τάγμα του Αγίου Αυγουστίνου, τον οποίο μελέτησε εμβριθώς ως μοναχός. Σπούδασε στα πανεπιστήμια της Μπολόνιας και της Βενετίας, όπου το 1519 έγινε διδάκτορας της θεολογίας. Το 1520 ξεκίνησε το κήρυγμα των βιβλίων της Βίβλου στο σύνολό τους. Με τη μελέτη των έργων του Αυγουστίνου ασπάστηκε το Λουθηρανισμό. Ο Αγκρίκολα κατηγορήθηκε για λουθηρανισμό ως αιρετικός. Παρότι ισχυρίστηκε ότι ήταν ανεξάρτητος, συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Μίλντορφ στις 17 Νοεμβρίου 1522. Το 1523 δραπέτευσε και πήγε στο Άουγκσμπουργκ, όπου μαζί με τον Ούρμπανους Ρέγκιους ενστερνίστηκε τη Μεταρρύθμιση και μετέφρασε στα γερμανικά το χειρόγραφο του Γιοχάνες Μπουγκενχάγκεν ''ag. Zwingjli''. Έγινε πάστορας στο Χοφ το 1532 και έλαβε μέρος στη συνάντηση του Σμάλκαλντεν του 1537, στη διάρκεια της οποίας υπέγραψε τα σχετικά άρθρα (Άρθρα του Σμάλκαλντ). Ο ρόλος του ήταν καθοριστικός στην εισαγωγή της Μεταρρύθμισης στο Άνω Παλατινάτο, ενώ ήταν πάστορας στο ζούλτσμπαχ από το 1542. Στη διάρκεια του Πολέμου στο Σμάλκαλντ κατέφυγε στο Άιζλεμπεν όπου και πέθανε σε μεγάλη ηλικία στις 10 προς 11 Απριλίου 1547. Ο γιος του, Στέφανος, επιμελήθηκε τις μεταφράσεις κειμένων του Λούθηρου για τους Μικρούς Προφήτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι
Αλέξιος Γίδος
Ο Αλέξιος Γίδος (άκμασε π. 1185-1194) ήταν ανώτερος Βυζαντινός στρατηγός στα τέλη του 12ου αι. Είναι το πρώτο καταγεγραμμένο μέλος της Οικογένειας Γίδου, που ανήλθε στην κοινωνία στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο τέλος του 12ου και στις αρχές του 13ου αι.
Βιογραφία
Ο Αλέξιος αναφέρεται για πρώτη φορά στις πηγές στο περιστατικό της Νορμανδικής άλωσης της Θεσσαλονίκης το 1185, όταν κατείχε τη θέση του μεγάλου Δομεστίκου των Σχολών (αρχηγού του Στρατού) της Ανατολής. Φαίνεται πως διατήρησε την υψηλή θέση του και μετά την πτώση του Ανδρονίκου Α΄ Κομνηνού και επανεμφανίζεται το 1194, όταν ο διάδοχος αυτού Ισαάκιος Β΄ Άγγελος τον στέλνει εναντίον των Βουλγάρων.
Η προέλευση των επωνύμου
Το 1898/99 ο Έλληνας λόγιος Σ. Παπαδημητρίου διατύπωσε τη θεωρία, ότι το όνομα της Οικογένειας ήταν Λατινικής καταγωγής: Guido, που από Ιταλικό εξελληνίστηκε. Αυτό οδήγησε στην υπόθεση, ότι ίσως υπήρχε απευθείας σύνδεση με τον Guido/Guy (Γουίδων των Ωτβίλ), γιο του Ροβέρτου Γυισκάρδου Νορμανδού κατακτητή της νότιας Ιταλίας. Ο Γουίδων/Γκυ είχε αυτομολήσει στον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό (1081-1118) ένα αιώνα πριν, μπήκε στην υπηρεσία του και πιθανώς νυμφεύτηκε με μέλος του Αυτοκρατορικού Οίκου.
Αντίθετα ο Β. Χεχτ στο έργο του "Η Βυζαντινή εξωτερική πολιτική στην εποχή του τελευταίου Κομνηνού Αυτοκράτορα" (1967) αμφισβητεί τη Νορμανδική καταγωγή, ισχυριζόμενος πως, όπως και να έχει, η οικογένεια Γίδου εμφανίζεται εκρωμαϊσμένη και έχοντας απωλέσει τον Ιταλικό χαρακτήρα. Είναι αδύνατο να αποδειχθεί οποιαδήποτε σχέση με τον Γκυ των Ωτβίλ, μια και οι πηγές της εποχής δεν εμφανίζουν την οικογένεια ως ξένης, Νορμανδικής καταγωγής. Άλλη άποψη ετυμολογεί το επώνυμο από τη "γίδα", που είναι παραλλαγή της ελληνικής λέξης "αίγα".
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών Κατηγορία:Δομέστικοι της Δύσης
Μπιενάλε Σάο Πάολο
Ιστορία
Η Μπιενάλε ιδρύθηκε από τον Ιταλο-βραζιλιάνο βιομήχανο Σιτσίλο Ματαράτσο (Ciccillo Matarazzo, 1898-1977). Από το 1957, η Μπιενάλε του Σάο Πάολο πραγματοποιήθηκε στη βίλλα του Σιτσίλιο Ματαράτσο στο Parque do Ibirapuera. Η τριώροφη βίλλα ήταν σχεδιασμένη από μια ομάδα αρχιτεκτόνων, τον Όσκαρ Νεϊμέρ (Oscar Niemeyer) και τον Χέλιο Ούτσοα (Hélio Uchôa), με εκθεσιακό χώρο έκτασης 30,000 m². Η Μπιενάλε του Σάο Πάολο περιλαμβάνει έργα της Βραζιλιάνικης αλλά και της διεθνούς σύγχρονης τέχνης καθώς επίσης θεωρείται ότι είναι μια από τις σημαντικότερες μεγάλης κλίμακας εκθέσεις της Βραζιλίας και της Νότιας Αμερικής.
Μετά την ολοκλήρωση της 6ηςΜπιενάλε, δημιουργήθηκε το Ίδρυμα της Μπιενάλε του Σάο Πάολο-Fundação Bienal de São Paulo, με σκοπό να προωθήσει την έκθεση η οποία μέχρι τότε οργανωνόταν από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Σάο Πάολο-Museu de Arte Moderna de São Paulo - MAM-SP. Η βίλλα παραχωρήθηκε στο ίδρυμα με σκοπό να διεξάγονται αποκλειστικά εκεί οι εκθέσεις. Από το 1951 έγιναν πολλές Μπιενάλε όπου συμμετείχαν 159 χώρες, περισσότεροι από 13.000 καλλιτέχνες, 60.000 έργα τέχνης και περίπου 7.000.000 επισκέπτες δημιουργώντας άμεση επικοινωνία μεταξύ του Βραζιλιάνικου κοινού και των οπτικών, θεατρικών, μουσικών, κινηματογραφικών, αρχιτεκτονικών, ζωγραφικών και άλλων τεχνών από όλο τον κόσμο.
Το 1998 η έκθεση κόστισε περίπου 12.000.000 δολάρια και προσέλκυσε 400.000 επισκέπτες σε διάστημα δύο μηνών. Η 25η Μπιενάλε του Σάο Πάολο, η οποία κανονικά θα πραγματοποιούνταν το 2000, πήρε αναβολή για το 2002 μετά από μια άλλη μεγάλη έκθεση στη βίλλα του Ματαράτσο. Τότε για πρώτη φορά ο υπεύθυνος της Μπιενάλε ήταν ξένος και συγκεκριμένα ο Γερμανός Αλφόνς Ηαγκ (Alfons Hug).
Ο αρχικός σκοπός της Μπιενάλε ήταν να κάνει γνώστη στη Βραζιλία τη σύγχρονη τέχνη, να ενισχύσει την πρόσβαση της χώρας και των πόλεων της στα τρέχοντα καλλιτεχνικά θέματα καθώς και να θεσπίσει το Σάο Πάολο ως διεθνές καλλιτεχνικό κέντρο. Φυσικά, η Μπιενάλε βοηθάει στο να προσεγγίσει ο ξένος επισκέπτης τη Βραζιλιάνικη τέχνη.
Μορφολογία
Όπως το πρότυπο της Μπιενάλε της Βενετίας, το Σάο Πάολο συνήθιζε να φιλοξενεί εθνικές αλλά και διεθνείς παρουσιάσεις έργων κάτω από την επίβλεψη των βασικών υπευθύνων. Από το 2004, άρχισαν οι εθνικές παρουσιάσεις.
Εθνικές συμμετοχές
Αργεντινή
1989 - Guillermo Kuitca
Αυστραλία
1973 - Jan Senbergs
1985 - Dick Watkins
1998 - Mutlu Çerkez
2002 - Adam Cullen
Καναδάς
1965 - Roy Kiyooka
1987 - Roland Brener
1998 - Janet Cardiff
2004 - David Rokeby
2006 - FASTWÜRMS
Γερμανία
1963 - Emil Schumacher
1975 - Blinky Palermo
2002 - Rupprecht Geiger
2004 - Thomas Demand
Ιρλανδία
1985 - Felim Egan
1994 - Alice Maher, Philip Napier
1998 - Brian Maguire, Dennis McNulty
Ιαπωνία
Πολωνία
1998 - Mirosław Bałka
Ισπανία
1973 Miguel Berrocal
Ελβετία
Μεγάλη Βρετανία
1953 - William Scott
1961 - William Scott
1983 - Tony Cragg, Antony Gormley, Anish Kapoor, Bill Woodrow
1989 - Richard Wilson
1991 - Bill Woodrow
1996 - Gary Hume
1998 - Michael Craig-Martin
2002 - Willie Doherty
1967 - Edward Hopper, Wayne Thiebaud and Llyn Foulkes
1987 - Pat Steir, Stephen Antonakos, Michael Singer and Robert Stackhouse
1989 - Martin Puryear
1994 - John Otterbridge and Betye Saar
1998 - Judith Pfaff
2002 - Kara Walker
Ελλάδα
1953 - Αλέκος Κοντόπουλος
1955 - Αλέκος Κοντόπουλος
1957 - Γιώργος Ζογγολόπουλος, Αλέκος Κοντόπουλος
1959 - Αστεριάδης Αγήνωρ
1963 - Χρύσα (Βαρδέα)
1979 - Όπυ Ζούνη, Κυριάκος Κατζουράκης
1981- Σωτήρης Σόρογκας, Χριστίνα Ζερβού, Γιάννης Μπουτέας, Δημήτρης Μυταράς
1987 - Κωνσταντίνος Βαρώτσος
1994 - Χρύσα Ρωμανού
1996 - Νίκος Ναυρίδης
1998 - Τζένη Μαρκέτου
2002 - Μαρία Παπαδημητρίου (επιμελήτρια, Έφη Στρούζα)
Πηγές
http://www.biennialfoundation.org/biennials/sao-paolo-biennialv/
http://www.bienal.org.br/
https://web.archive.org/web/20141010213318/http://www.zongolopoulos.gr/GR/content/gz/bio.html
https://web.archive.org/web/20140925130844/http://www.mmca.org.gr/mmst/el/collection.htm?m=1
https://web.archive.org/web/20141008222702/http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?sel=247
http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?artist_id=4392&sel=352
https://web.archive.org/web/20131118093414/http://www.sorogas.gr/team_exhibitions1.html
Κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη Κατηγορία:Σάο Πάολο
Υπουργείο Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας
Το Υπουργείο Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας (ΥΠΑΑΝ) συγκροτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2013 από υπηρεσίες του τέως Υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων. Συγχωνεύτηκε στο Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας
Α΄ Σερβοτουρκικός πόλεμος
Ο Α΄ Σερβοτουρκικός πόλεμος του 1876-1877 (σερβικά : Први српско-турски рат 1876-1877, τουρκικά : 1876-1877 Osmanlı-Sırp Savaşı) ήταν μια στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ των Σέρβων της Σερβίας, Βοσνίας, Ερζεγοβίνης και του Μαυροβουνίου κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ιστορία
Τον Ιούλιο του 1875 οι Χριστιανοί αγρότες στην Ερζεγοβίνη επαναστάτησαν εναντίον των μουσουλμάνων ηγεμόνων τους. Η εξέγερση εξαπλώθηκε γρήγορα και στη Βοσνία. Η Σερβία, η οποία από το 1817 είχε την ιδιότητα της αυτονομίας μέσα στην οθωμανική αυτοκρατορία, με κάθε τρόπο βοήθησε τους αντάρτες. Μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες παρενέβησαν στη διένεξη. Ο Σέρβος ηγεμόνας Μίλαν Ομπρένοβιτς ήταν σε θέση να διαπραγματευτεί με τον Πρίγκιπα Νικόλαο του Μαυροβουνίου για κοινή δράση εναντίον της Τουρκίας. Σε αντίθεση με την πολιτική πίεση Σερβία και Μαυροβούνιο στις 20 Ιουνίου 1876 κήρυξαν τον πόλεμο στην Τουρκία.