cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλαθάκι Λήμνου
Παραγωγή
Το τυρί έχει μέγιστη υγρασία 56% και ελάχιστη λιποπεριεκτικότητα επί ξηρού πάνω από 43%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά τυριά Κατηγορία:Λήμνος Κατηγορία:Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης Κατηγορία:Τυριά πρόβειου γάλακτος Κατηγορία:Τυριά κατσικίσιου γάλακτος Κατηγορία:Ελληνικά Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης
Τζέιμς Κόμο
Ο Τζέιμς Κόμο ήταν Πρόεδρος και Καθηγητής του Τμήματος Εικαστικών και Καλών Τεχνών του Κολεγίου Γιορκ του Δημοτικού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης ( ΔΠΝΥ ), στην συνοικία Τζαμάικα του Δημοτικού Διαμερίσματος Κουίνς της Νέας Υόρκης. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων για τον Κλάιβ Στέιπλς Λιούις και συνεισφέρων στην Εθνική Έκθεση. Ίδρυσε το κοινωνικό ίδρυμα Κ.Σ. Λιούις της Νέας Υόρκης. Έχει διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια.
Λάκης Μιχαηλίδης
Ο Λάκης Μιχαηλίδης (Θεσσαλονίκη, 21 Νοεμβρίου 1932 -  Αθήνα, 22 Μαρτίου 2010) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας. Ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής, ενώ σπούδασε και Οικονομικά, όπως και τη θεατρική τέχνη στο Μακεδονικό Ωδείο. Απασχολήθηκε αρχικά στο χώρο της διαφήμισης, πριν στραφεί ολοκληρωτικά στη συγγραφή. Έχει αφήσει περισσότερα από 100 σενάρια για έργα που προβλήθηκαν είτε στον κινηματογράφο, είτε παίχθηκαν από διάφορες θεατρικές σκηνές, μεταξύ των οποίων πολλές αστικές ηθογραφίες και επιθεωρήσεις. Ιδιαίτερα δημοφιλές είναι το μυθιστόρημά του «Φορτουνάκηδες και Βροντάκηδες». Ήταν επί σειρά ετών πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Τιμήθηκε με το βραβείο Παπαδούκα για το σύνολο της θεατρικής του προσφοράς.
Ενδεικτική εργογραφία
Δημοσιευμένα σενάρια
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Κάρολος του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο
Ο Κάρολος, γερμ. Karl (18 Νοεμβρίου 1664 - 15 Μαρτίου 1688) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν διάδοχος του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Γουσταύου-Αδόλφου δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ και της Μαγδαληνής-Σιβύλλας, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του ΣΛέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Το 1688 απεβίωσε στο Γκύστροβ σε ηλικία 24 ετών. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1695 και το Μεκλεμβούργο-Γκύστροβ περιήλθε στον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν του κύριου κλάδου, αν και τον διεκδίκησε η πρωτότοκη Μαρία με τον σύζυγό της.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1687 τη Μαρία-Αμαλία των Χόεντσολερν, κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου· δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ουλφ Γιαρλ
thumb|right|250px|Ο Ουλφ Γιαρλ με τον Κνούτο τον Μέγα - έργο του Μέρεντιθ Γουίλλιαμς Ο Ουλφ Θόργκιλσσον ήταν Δανός κόμης (jarl), αντιβασιλιάς της Δανίας και γενάρχης του Οίκου των Έστριντσεν, που βασίλευσε στη Δανία για περισσότερους από τρεις αιώνες κατά την περίοδο του μεσαίωνα (1047 - 1375)· όλοι οι βασιλείς της δυναστείας τον τιμούσαν ως γενάρχη τους. Ο Ουλφ ήταν γιος του Θόργκιλ Σπράκαλαγκ· ο αδελφός του Έιλαφ ήταν κόμης του βασιλιά Κνούτου του Μεγάλου και η αδελφή του Γκύτα Θόρελσντοτιρ παντρεύτηκε τον Γκόντγουιν, κόμη του Ουέσσεξ, συμμετείχε στην κατάκτηση της Αγγλίας από τον Κνούτο τον Μεγάλο και ήταν από τους πιο έμπιστους άνδρες του.
Ορίζεται αντιβασιλιάς της Δανίας από τον Κνούτο τον Μεγάλο
Νυμφεύτηκε (1015 - 1016) την Έστριντ Σβέινσνταττερ της Δανίας, κόρη του Σβεν του Διχαλογένιου και αδελφή του Κνούτου του Μεγάλου, με την οποία απέκτησε δυο γιους, τον Σβεν Β΄ που έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Δανίας από τη δυναστεία του, και τον Μπορν που έγινε κόμης στην Αγγλία. Ο χρονικογράφος Αδάμ της Βρέμης αναφέρει για τον Ουλφ άλλον έναν γιο, τον Ασμπζόρη που πιθανότατα δεν ήταν από την Έστριντ,· πιθανότατα είχε και μία κόρη, αφού ο Σνόρρι Στούρλουσον την αναφέρει στο βιβλίο του για τον Άσμουντ, γιο της αδελφής του βασιλιά Σβεν. Το 1024 διορίστηκε αντιβασιλιάς της Δανίας, την περίοδο που ο Κνούτος απουσίαζε, και κηδεμόνας του μικρού γιου του Κνούτου, Αρθακανούτου. Οι βασιλείς Άνουντ Γιάκομπ της Σουηδίας και Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας εκμεταλλεύτηκαν την απουσία του Κνούτου για να επιτεθούν στη Δανία, έτσι ο Ουλφ βρέθηκε σε αδιέξοδο. Μετά από μεγάλη πίεση, δέχθηκε να στέψει βασιλιά τον μικρό Αρθακανούτο, αφού ο πατέρας του αργούσε να επιστρέψει και δεν μπορούσαν να πολεμήσουν τους εισβολείς.
Αμφιλεγόμενες απόψεις για τη συμμετοχή του Ουλφ στον πόλεμο του Κνούτου εναντίον των Σουηδών και των Νορβηγών
Όταν ο Κνούτος έμαθε ότι οι βασιλείς της Σουηδίας και της Νορβηγίας επιτέθηκαν στη Δανία, γύρισε εσπευσμένα πίσω για να τους πολεμήσει στη Χέλγκεα, αλλά οι απόψεις των ιστορικών σχετικά με τον ρόλο του Ουλφ Γιαρλ διίστανται: άλλοι αναφέρουν ότι πολέμησε στο πλευρό του Κνούτου και άλλοι εναντίον του. Τα Αγγλοσαξωνικά χρονικά που περιγράφουν τη μάχη του 1025, αναφέρουν τα ονόματα των αρχηγών του στρατού των Σουηδών και των Νορβηγών Ουλφ και Έγκλαφ, τα οποία πολλοί ταυτίζουν με τον Ουλφ και τον αδελφό του. Ο Σάξων ο Γραμματικός αναφέρει ότι ο Ουλφ πολέμησε τον Κνούτο στη μάχη της Χέλγκεα, αλλά τα Χρονικά του Αγίου Όλαφ αναφέρουν τη μεγάλη νίκη του Κνούτου στη ναυμαχία χάρη στον Ουλφ. Το πιο πιθανό είναι ο Ουλφ να πολέμησε αρχικά εναντίον του Κνούτου, αλλά στη συνέχεια άλλαξε θέση και πολέμησε στο πλευρό του, προσφέροντάς του σημαντικές υπηρεσίες. Ο αδελφός του Έιλαφ σε οποιαδήποτε περίπτωση συγχωρήθηκε, επειδή συνέχισε να είναι κόμης της Αγγλίας με την αναγνώριση του Κνούτου, δεν συνέβη όμως το ίδιο και με τον Ουλφ, που τα Χριστούγεννα του 1026 δολοφονήθηκε στον Καθεδρικό ναό του Τρίνιμπι (ο οποίος ήταν ο προγενέστερος ναός του καθεδρικού του Ρόσκιλντ) από έναν αυλικό του Κνούτου, με τη σύμφωνη γνώμη τού βασιλιά του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Έστριντ των Κνύτλινγκα, κόρη του Σβεν Α΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουλφ Γιαρλ
Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Εμπορειός Σύμης
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Εμπορειός
Ο Εμπορειός ή Νημποριός είναι ένας από τους οικισμούς της Σύμης στο Νομό Δωδεκανήσου με υψόμετρο 10 μέτρα. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού και είναι το δεύτερο λιμάνι του. Το χωριό έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός και διαθέτει όμορφη παραλία στο Γιαλό σε απόσταση περίπου 5 χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 17 μόνο κατοίκους αλλά το καλοκαίρι έχει αρκετή τουριστική κίνηση έχει εξελιχθεί σε ένα αναπτυσσόμενο τουριστικό θέρετρο. Στο χωριό βρίσκεται το σπίτι της ιστορικής πολιτικής οικογένειας των Γεννηματάδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σύμης
Κακοκαιρία Ελπίς
250px|μικρογραφία|Χιονόπτωση στα [[Σεπόλια.]] 250px|thumb|Μερική χιονόπτωση στην Αργολίδα. Η Κακοκαιρία «Ελπίς» ήταν ένα καιρικό σύστημα που διήρκεσε από τις 23 Ιανουαρίου 2022 έως τις 26 Ιανουαρίου 2022. Το καιρικό σύστημα έπληξε κυρίως την Αττική, την Εύβοια, τις Κυκλάδες και την Κρήτη φέρνοντας χιονοκαταιγίδες και χαμηλές θερμοκρασίες, καθώς ο υδράργυρος έφθασε έως και τους -18,1 βαθμούς Κελσίου και η χιονόστρωση τους 70 πόντους.
Λόγω της σφοδρής χιονόπτωσης και έλλειψης σχεδιασμού, εγκλωβίστηκαν πάνω από 5.000 οχήματα στην Αττική Οδό για πάνω από 30 ώρες με πάνω από 1.500 πυροσβέστες και 4.000 αστυνομικοί, με τη βοήθεια των Ενόπλων Δυνάμεων, να συνδράμουν στον απεγκλωβισμό. Αυτό, οδήγησε στην παραίτηση του Διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρείας διαχείρισης και λειτουργίας του αυτοκινητοδρόμου, Αττικές Διαδρομές. Ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, ανακοίνωσε την αποζημίωση 2.000€ για τους εγκλωβισμένους στην Αττική Οδό και 1.000€ στην αμαξοστοιχία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Παρακώλυση συγκοινωνιών παρουσιάστηκε και σε άλλους μεγάλους δρόμους της πρωτεύουσας, όπως στη Λεωφόρο Μεσογείων, Κατεχάκη και Μαραθώνος. Συγκεκριμένες περιοχές κηρύχθηκαν σε γενική αργία και τα σχολεία έμειναν κλειστά καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας. Προβλήματα επίσης παρουσιάστηκαν στο δίκτυο ηλεκτροδότησης. Λόγω των έντονων καιρικών φαινομένων υπήρξε σύγκρουση αμαξοστοιχίας και εγκλωβισμός επιβατών για αρκετές ώρες. Η κατάσταση έλαβε και πολιτικές προεκτάσεις, με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα, να καταθέτει πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης.
Ηλεκτρογαστρογράφημα
Το ηλεκτρογαστρογράφημα είναι μία εξέταση που καταγράφει την ηλεκτρική δραστηριότητα του στομάχου, χρησιμοποιώντας ηλεκτρόδια τοποθετημένα πάνω στο στομάχι. Ο Walter C. Alvarez ξεκίνησε τις πρώτες μελέτες του ηλεκτρογαστρογραφήματος το 1921-22
Κατηγορία:Υγειονομικές διαγνωστικές εξετάσεις Κατηγορία:Διαγνωστική γαστρεντερολογία
Τάκης Μπινιάρης
Ο Τάκης (Παναγιώτης)  Μπινιάρης (Αθήνα, 1955) είναι Έλληνας τραγουδιστής Εκπροσώπησε τη Ελλάδα στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1985  στο Γκέτεμποργκ της Σουηδία ς. Ερμήνευσε το τραγούδι με τίτλο "Μοιάζουμε" το οποίο απέσπασε 15 συνολικά βαθμούς με αποτέλεσμα να καταταγεί στην 16η θέση.
Μαρία Μαλαχτού Παμπαλλή
Η Μαρία Μαλαχτού Παμπαλλή είναι Ελληνοκύπρια δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Μαρία Μαλαχτού Παμπαλλή γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1961. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Κεντ. Ακολούθως, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο ναυτικό και εταιρικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, παίρνοντας πτυχίο Master of Laws. Την περίοδο 1984-1990 εργάστηκε ως δικηγόρος σε ιδιωτικά δικηγορικά γραφεία στη Λεμεσό.
Τον Ιούλιο του 1990 διορίστηκε στη θέση του δικηγόρου της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Νομική Υπηρεσία. Προήχθη στη θέση του δικηγόρου της Δημοκρατίας Α΄ τον Σεπτέμβριο του 1997. Κατείχε τη θέση Ανώτερου Δικηγόρου της Δημοκρατίας από τον Μάιο του 2001 μέχρι τον Ιούλιο του 2007.
Διετέλεσε μέλος της Διεθνούς Ένωσης Εισαγγελέων και συμμετείχε, ως εμπειρογνώμονας της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε πολλές Επιτροπές Εμπειρογνωμόνων του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Είναι νυμφευμένη με τον Κώστα Παμπαλλή και έχει δύο κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Στις 16 Ιουλίου 2007 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου. Στη θέση αυτή παρέμεινε έως τις 29 Φεβρουαρίου 2008 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Υπουργοί Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003
Πάρκο Γουαζιένκι
Το Πάρκο Γουαζιένκι, ή Πάρκο των Βασιλικών Λουτρών (πολωνικά: Park Łazienkowski, Łazienki Królewskie), είναι το μεγαλύτερο πάρκο στη Βαρσοβία της Πολωνίας, το οποίο καταλαμβάνει 76 εκτάρια από το κέντρο της πόλης.
Το συγκρότημα πάρκου και παλατιών βρίσκεται στην κεντρική συνοικία της Βαρσοβίας (Σρουντμιέστσιε) στη Λεωφόρο Ουγιάζντουφ, η οποία αποτελεί μέρος της Βασιλικής Διαδρομής που συνδέει το Βασιλικό Κάστρο με το Παλάτι του Βιλάνουφ στα νότια. Βόρεια του πάρκου, στην άλλη πλευρά της οδού Αγκρικόλα, βρίσκεται το Κάστρο του Ουγιάζντουφ.
Αρχικά σχεδιασμένο τον 17ο αιώνα ως πάρκο λουτρών για τον ευγενή Στανίσουαφ Χεράκλιους Λουμπομίρσκι, τον 18ο αιώνα το πάρκο μετατράπηκε από τον τελευταίο μονάρχη της Πολωνίας, Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι, σε ένα σκηνικό για παλάτια, βίλες, κλασικιστικά κτίρια και μνημεία. Το 1918 χαρακτηρίστηκε επίσημα δημόσιο πάρκο.
Το Πάρκο Γουαζιένκι επισκέπτονται τουρίστες από όλη την Πολωνία και τον κόσμο και χρησιμεύει ως χώρος για μουσική, τις τέχνες και τον πολιτισμό. Το πάρκο φιλοξενεί επίσης παγώνια και μεγάλο αριθμό σκίουρων.
Ιστορία
Το Πάρκο Γουαζιένκι σχεδιάστηκε τον 17ο αιώνα από τον Τίλμαν φαν Χάμερεν, σε στυλ μπαρόκ, για τον στρατιωτικό διοικητή Στανίσουαφ Χεράκλιους Λουμπομίρσκι. Πήρε το όνομα Łazienki («Λουτρά») από ένα υπόστεγο κολύμβησης που βρισκόταν εκεί κοντά.
Το σχέδιο του γραφικού κήπου οφείλει την εμφάνισή του ως το σημερινό σχήμα και εμφάνιση του κυρίως στον τελευταίο ηγεμόνα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, τον Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι. Στα μέσα του 16ου αιώνα, έγινε μέρος των κτημάτων της ιταλικής καταγωγής Βασίλισσας Μπόνα Σφόρτσα της Πολωνίας, που έχτισε ένα ξύλινο αρχοντικό με έναν ιταλικό κήπο σε αυτήν την τοποθεσία. Αργότερα, το ξύλινο αρχοντικό της Βασίλισσας Άννας Γιαγκελλόνων στήθηκε σε αυτό το σημείο, το οποίο απαθανατίστηκε το 1578 από την παράσταση του πρώτου πολωνικού έργου, Απόρριψη των Ελλήνων Απεσταλμένων του Γιαν Κοχανόφσκι. Στα νότια, ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας έχτισε ένα τετράπλευρο πέτρινο κάστρο με γωνιακούς πύργους το 1624
Στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, το Ουγιάζντουφ έγινε ιδιοκτησία του Στρατάρχη Στανίσουαφ Χεράκλιους Λουμπομίρσκι. Ήταν ο πρώτος που επέστησε την προσοχή στην πυκνή δασώδη περιοχή ενός πρώην πάρκου ζώων που εκτείνεται στους πρόποδες του Κάστρου του Ουγιάζντουφ, όπου έχτισε δύο υπόστεγα με κήπους. Το πρώτο υπόστεγο ήταν ένα ερημητήριο και το άλλο περιείχε αρχικά έναν περίτεχνο θάλαμο λουτρών που έδωσε αρχικά το όνομά του στο κτίριο και τελικά σε ολόκληρο τον κήπο. Τα αυθεντικά λουτρά σχεδιασμένα από τον διάσημο αρχιτέκτονα Τίλμαν φαν Χάμερεν σε στυλ μπαρόκ, βρίσκονται μέχρι σήμερα μέσα στους τοίχους του Παλατιού των Λουτρών. Στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα, το Ουγιάζντουφ μισθώθηκε στον Βασιλιά Αύγουστο Β' το Δυνατό, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του οποίου κατασκευάστηκε μια τακτική πλωτή οδός γνωστή ως κανάλι Πιασέτσνο.
Μέχρι τότε, το βασιλικό συγκρότημα περιλάμβανε επίσης το μπαρόκ Παλάτι Μπελβέντερ που βρισκόταν στο νότιο άκρο του κρημνού. Σε μια από τις πτέρυγες, ο βασιλιάς δημιούργησε ένα εργοστάσιο φαγιάνς του οποίου τα προϊόντα ήταν γνωστά ως αγγεία Μπελβεντέρε. Όποτε ο Στανίσουαφ Αύγουστος επισκεπτόταν το Πάρκο Γουαζιένκι, τον ακολουθούσαν ολόκληρη η αυλή του και τα πιο στενά μέλη της οικογένειάς του. Στον κήπο είχαν στηθεί διακοσμητικές σκηνές για να φιλοξενούν κυρίως όλους τους υπηρέτες και τους φύλακες. Τέτοιες στιγμές, το πάρκο γέμιζε με ζευγάρια που περπατούσαν, ανθρώπους με άμαξες και μικρές βάρκες ή γόνδολες. Πολύχρωμα και θορυβώδη θεάματα, συμπεριλαμβανομένων εκθέσεων πυροτεχνημάτων και άλλων φωτισμών, οργανώθηκαν στους κήπους και συχνά παρευρίσκονταν πολίτες της Βαρσοβίας. Αυτό συνέβη όταν ένα υπέροχο καρουσέλ τέθηκε σε χρήση για να σηματοδοτήσει τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι το 1788. αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Το Παλάτι των Λουτρών ήταν η σκηνή των περίφημων Δείπνων της Πέμπτης, στα οποία ο βασιλιάς καλούσε μελετητές, συγγραφείς και ποιητές. Το Γουαζιένκι εκείνη την εποχή ήταν ένα σημαντικό πολιτιστικό κέντρο που άκμασε χάρη στην υποστήριξη του Στανίσουαφ Αύγουστου, προστάτη των καλών τεχνών και διασπορέα της επιστήμης και της μάθησης. Ως συγκρότημα παλατιών και κήπων, το Γουαζιένκι αντανακλούσε το κλασικιστικό στυλ που ήταν ευρέως διαδεδομένο στην Ευρώπη κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Αλλά ξεχώριζε για τη γραφική φύση και την ποικιλία του, εξ ου και ο κλασικισμός (που βρίσκεται επίσης στους εσωτερικούς χώρους του Κάστρου του Ουγιάζντουφ που σχεδιάστηκε από τον Βασιλιά) έγινε γνωστός ως το στυλ του Στανίσουαφ Αύγουστου.
Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, τον 19ο αιώνα, το Γουαζιένκι έπεσε στα χέρια των Ρώσων τσάρων. Την περίοδο από το 1819 έως το 1830, κατόπιν αιτήματος των νέων ιδιοκτητών, ο αρχιτέκτονας Γιάκουμπ Κουμπίτσκι ανοικοδόμησε το Μπελβέντερ σε όψιμο κλασικιστικό στυλ και στη συνέχεια έχτισε νέα αίθρια στους κήπους - τον αιγυπτιακό ναό και τον ναό της Ντιάνα. Μετέτρεψε το πρώην αίθριο Trou Madame σε νέο φυλάκιο και σχολείο, γι' αυτό σήμερα είναι περισσότερο γνωστό ως Podchorążówka (Αίθουσα των Δοκίμων). δεξιά|μικρογραφία| Άποψη των Λουτρών το καλοκαίρι, του [[Μάρτσιν Ζαλέσκι, 1836-1838]] Η ναζιστική κατοχή ήταν μια τραγική περίοδος για το Γουαζιένκι. Το 1939 έκλεισε για τους Πολωνούς και τα ιστορικά κτίρια καταλήφθηκαν από τον γερμανικό στρατό. Προς τα τέλη Δεκεμβρίου 1944, πριν εκκενώσουν το παλάτι, οι Ναζί έβρεξαν τα τείχη του με βενζίνη και έβαλαν φωτιά στο συγκρότημα. Στους μαυρισμένους τοίχους του κτιρίου άνοιξαν περίπου χίλιες τρύπες για να τοποθετήσουν το δυναμίτη για να το ανατινάξουν, όπως είχαν κάνει με το Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας, αλλά τελικά δεν κατάφεραν να το ανατινάξουν.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεκίνησε ένα επίπονο έργο ανοικοδόμησης του βασιλικού συγκροτήματος του Γουαζιένκι, το οποίο επρόκειτο να διαρκέσει σχεδόν δύο δεκαετίες. Οι πρώτοι επτά ισόγειοι θάλαμοι του παλατιού άνοιξαν για το κοινό το 1960 και το 1965 ολόκληρος ο πρώτος όροφος. Ευτυχώς, ο Λευκός Οίκος, το Παλάτι του Μισλεβίτσε και το θέατρο στον Παλιό Πορτοκαλεώνα γλίτωσαν από οποιαδήποτε σοβαρή καταστροφή κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ωστόσο, χρειάστηκαν ενδελεχή αποκατάσταση, καθώς υπέστησαν ζημιές. Προς το παρόν είναι πλήρως ανακαινισμένα και ανοιχτά στους επισκέπτες. Ανακαινίστηκαν επίσης το Αμφιθέατρο, το Υδραγωγείο και η Αίθουσα των Δοκίμων, που έγινε πρόσφατα η έδρα του Μουσείου του Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι. Αυτό το ιστορικό συγκρότημα παλατιών και κήπων, που βρίσκεται τώρα στο κέντρο της πόλης, εκτελεί διάφορες πολιτιστικές λειτουργίες και το επισκέπτονται τακτικά πάρα πολλοί εγχώριοι και ξένοι εκδρομείς, καθώς και Βαρσοβιανοί.
Κατασκευές στο Πάρκο
μικρογραφία|Μικρός Λευκός Οίκος μικρογραφία|Ναός της Ντιάνα
Μνημείο του Φρεντερίκ Σοπέν
μικρογραφία| [[Μνημείο του Φρεντερίκ Σοπέν (Βαρσοβία)|Μνημείο του Φρεντερίκ Σοπέν στη Βαρσοβία ]] Το πάρκο φιλοξενεί επίσης το Μνημείο του Φρεντερίκ Σοπέν. Το μεγάλο χάλκινο άγαλμα σχεδιάστηκε το 1907 από τον Βάτσουαφ Σιμανόφσκι για την προγραμματισμένη ανέγερσή του την εκατονταετηρίδα από τη γέννηση του Σοπέν το 1810, αλλά η εκτέλεσή του καθυστέρησε λόγω της διαμάχης σχετικά με το σχέδιο και στη συνέχεια από το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν το πρώτο μνημείο που καταστράφηκε από τους Γερμανούς στη Βαρσοβία κατά την κατοχή. Το άγαλμα τελικά χυτεύτηκε και ανεγέρθηκε το 1926.
Κάθε Κυριακή πραγματοποιούνται συναυλίες πιάνου μπροστά στο μνημείο με ελεύθερη είσοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρκα στη Βαρσοβία Κατηγορία:Κήποι στη Βαρσοβία
Γκαρ (ποταμός)
Ο Γκαρντόν ή Γκαρ (γαλλικά:Gardon ή Gard) είναι ποταμός στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας, που διαρρέει τους νομούς Γκαρ και Λοζέρ, στην περιοχή Οξιτανία. Πηγάζει στην οροσειρά Σεβέν. Είναι δεξιός παραπόταμος του Ροδανού, στον οποίο εκβάλλει μετά από πορεία 127 χιλιομέτρων. Έδωσε το όνομά του στο νομό Γκαρ.
Τα φαράγγια του Γκαρντόν εντάσσονται σε Περιφερειακό προστατευόμενο φυσικό πάρκο.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|Η γέφυρα του 16ου αιώνα Σαιν-Νικολά Ο ποταμός Γκαρ έχει τις πηγές του στη νοτιοδυτική Κεντρική Οροσειρά (Μασίφ Σαντράλ), στην οροσειρά Σεβέν, στην κοινότητα Σαιν-Μαρτέν-ντε-Λανσύκλ του νομού Λοζέρ, σε ύψος 1050 μέτρων και ρέει προς νοτιοανατολική κατεύθυνση.
Έχει μήκος 127 χιλιόμετρα και λεκάνη αποστράγγισης έκτασης 1.999 χιλιομέτρων. Διαρρέει 38 κοινότητες και τελικά εκβάλλει στον Ροδανό, στην κοινότητα Βαλαμπρέγκ σε ύψος 6 μέτρων. Η μέση ετήσια παροχή του είναι 32,7 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο.
Έχει αρκετούς παραποτάμους που ονομάζονται επίσης Γκαρντόν.
Τουριστικά αξιοθέατα
μικρογραφία|320x320εσ|Το ατμοκίνητο τρένο των Σεβέν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Αγαθόφυτα
150px|right Τα Αγαθόφυτα (Αgathophytum) είναι γένος ποωδών φυτών της οικογένειας των Χηνοποδιοειδών. Τα κυριότερα είδη είναι το αγαθόφυτο το βλήτο (Agathophytum blitum) και το αγαθόφυτο το γλαυκό (Agathophytum glaucum) ή χηνοπόδιο το γλαυκόν (Chenopodium glaucum) (αγγλ. Oak-Leaved Goosefoot). Ο βλαστός τους έχει ανώμαλη σε πάχος αύξηση και άνθη πολύ απλά και αφανή με πέντε σέπαλα και χωρίς πέταλα. Ο καρπός τους είναι καρυοειδής. Το Αγαθόφυτο το κοινό είναι φυτό ιθαγενές της Ευρώπης και καλλιεργείται σε πολλά μέρη ως λαχανικό. Οι καρποί του χρησιμοποιούνται όπως τα σπαράγγια.
Βρίσκεται και στην Ελλάδα και αποκαλείται και άγριο σπανάκι ή νένα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγαθοφυτ Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα
Νέα Ελληνική Ορμή
Η Νέα Ελληνική Ορμή (Ν.Ε.Ο.) είναι κεντροδεξιό ελληνικό πολιτικό κόμμα, που ιδρύθηκε το 2018. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος είναι η πρώην βουλευτής Κατερίνα Παπακώστα.
Ιστορικό
Ήδη, λίγους μήνες μετά τη διαγραφή της από τη Νέα Δημοκρατία, η Κατερίνα Παπακώστα είχε προαναγγείλει την ίδρυση νέου πολιτικού φορέα, στον οποίον θα συμμετείχαν και άλλα στελέχη που είχαν απομακρυνθεί από τη Ν.Δ., όπως ο Ευάγγελος Αντώναρος και ο Νίκος Καραχάλιος.
Από τον Αύγουστο του ίδιου έτους, η Νέα Ελληνική Ορμή, δια της προέδρου του, συμμετείχε στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Στις ευρωεκλογές του 2019 η Νέα Ελληνική Ορμή κατήλθε αυτόνομα, συγκεντρώνοντας πανελλαδικά ποσοστό της τάξεως του 0,22%, ενώ στις βουλευτικές εκλογές του ίδιου έτους υποστήριξε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με την συμμετοχή στελεχών του κόμματος, μεταξύ των οποίων και της ίδιας της προέδρου, στα ψηφοδέλτιά του.
Έκτοτε το κόμμα κινείται αυτόνομα, χωρίς να έχει ωστόσο αναπτύξει αξιόλογη δράση.
Έμβλημα
Το έμβλημα της Νέας Ελληνικής Ορμής αποτελείται από ένα μπλε κύκλο, που χωρίζεται κάθετα από μία κίτρινη λοξή γραμμή με λίγο πράσινο στο εσωτερικό της, ενώ το χρωματικό φάσμα συμπληρώνει μία οριζόντια κόκκινη γραμμή. Η σύνθεση παραπέμπει στο αρκτικόλεξο του κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Δεξιά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Πεδινό Λέσβου
Το Πεδινό είναι μικρό πεδινό χωριό της δυτικής Λέσβου στην Περιφερειακή Ενότητα Λέσβου σε υψόμετρο 78 μέτρα. Απέχει 7 χλμ. ΒΔ. από την Άντισσα, 37 χλμ. Δ. από την Καλλονή (έδρα του δήμου) και 76 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Μυτιλήνη. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Λάψαρνα το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αντίσσης. Το 1957 με το ΦΕΚ 11Α - 24/01/1957 μετονομάστηκε σε Πεδινόν. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίηση του άρθρου 1 ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αντίσσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ερεσού - Αντίσσης του Δήμου Δυτικής Λέσβου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 37 κατοίκους
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Λα Ροσέλ
right|thumb|300px|Άποψη της Λα Ροσέλ με το λιμάνι Η Λα Ροσέλ (γαλλ. La Rochelle) είναι πόλη της Γαλλίας, πρωτεύουσα του νομού Σαράντ - Μαριτίμ (Charente-Maritime) της περιοχής (région) Νέα Ακουιτανία. Οι 75.822 κάτοικοί της αποκαλούνται Ροσελέ(ζ) Rochalais(es) Η πόλη βρίσκεται στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού και καθώς προστατεύεται από ένα "φράγμα" που δημιουργούν τα νησιά Ιλ ντε Ρε, Ολερόν και Αι (Aix) αποτελεί σημαντικό λιμένα διατηρώντας επί μεγάλο διάστημα το προσωνύμιο "ωκεάνειο λιμάνι" διαθέτοντας σήμερα τρεις λιμενικούς τομείς: Αλιευτικό, εμπορικό και αναψυχής. Στην πόλη γεννήθηκε και ο διάσημος ζωγράφος του 19ου αιώνα Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ.
Συνοπτική ιστορία
Η πόλη, παρά το γεγονός ότι διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη Γαλλική ιστορία, φαίνεται ότι δεν έχει πολύ βαθιές ιστορικές ρίζες και δεν υπάρχει κανένα γραπτό ή άλλο μνημείο στο οποίο να εμφαίνεται η ίδρυσή της. Το όνομά της εμφανίζεται σε ιστορικά χρονικά του 961: Σε ειδική παραχώρηση του Γουλιέλμου Γ' της Ακουιτανίας αναφέρεται το όνομα του λιμένα και του αποδίδεται το προνόμιο αγκυροβόλησης σκαφών υπέρ του Αββαείου του Σεν Μισέλ. Εν τούτοις στην περιοχή προϋπήρχε ένα μικρό χωριό με την επωνυμία "Cougnes", απροσδιόριστης μέχρι στιγμής προελεύσεως, γύρω από το οποίο είχαν αναπτυχθεί αλυκές. Σήμερα την ίδια επωνυμία φέρει η παλαιά συνοικία της Λα Ροσέλ
Τον 11ο αιώνα η Λα Ροσέλ είναι ήδη σημαντικός λιμένας. Το 1199 η πόλη αποκτά τον πρώτο της δήμαρχο, τον Γκιγιώμ ντε Μονμιράιγ (Guillaume de Montmirail), ενώ οι δούκες της περιοχής της παραχωρούν σημαντικές ελευθερίες. Μέχρι το 12ο αιώνα η πόλη δεν έχει αναπτυχθεί και παραμένει ένα ασήμαντο ψαροχώρι. Ανάπτυξη αρχίζει να εμφανίζεται στο τέλος του 12ου αιώνα: Η μεσαιωνική πόλη φθάνει κατά το 13ο αιώνα στο απόγειό της, στηριζόμενη αφενός μεν στο εμπόριο αλατιού και κρασιού αφετέρου χάρη στο λιμένα της, ο οποίος παραμένει ο μεγαλύτερος της Γαλλίας στον Ατλαντικό μέχρι το 15ο αιώνα. Λόγω των ελευθεριών τις οποίες απολάμβανε, η πόλη είναι κέντρο ανάπτυξης ιδεών και φυσικά υιοθετεί τις θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις των Διαμαρτυρομένων. Το καθεστώς ελευθερίας παραμένει και κατά την περίοδο 1590 - 1620 η πόλη ακμάζει τόσο οικονομικά όσο και πολιτιστικά.
Ο δήμαρχος αποφασίζει την ένοπλη αντίσταση στην πολιτική ενοποίησης του γαλλικού κράτους του Ρισελιέ (10 Σεπτεμβρίου 1627) και τα βασιλικά στρατεύματα πολιορκούν τη Λα Ροσέλ. Ύστερα από πολιορκία δεκατριών μηνών, η πόλη υποκύπτει λόγω της πείνας, η δημαρχία καταργείται και η πόλη απογυμνώνεται από όλα της τα προνόμια. Ανακάμπτει οικονομικά όμως σε σύντομο χρονικό διάστημα χάρη στο θαλάσσιο εμπόριο. Μεταξύ 1630 και 1635 η πόλη αναπτύσσει εμπορικές σχέσεις με τη "Νέα Γαλλία" όπως αποκαλούνταν τότε ο Καναδάς και τις Αντίλλες. Το 1694 το εμπόριο ακμάζει (ζάχαρη από τις Αντίλλες, γουναρικά από τον Καναδά) ενώ πραγματοποιείται πνευματική και καλλιτεχνική αναγέννηση.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
right|thumb|200px|Η βάση των U-boote στη Λα Παλίς Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ναζί, θέλοντας να εξασφαλίσουν βάσεις για την εξόρμηση των υποβρυχίων τους για τη μάχη του Ατλαντικού, επιλέγουν τη Λα Ροσέλ (στην πραγματικότητα τη γειτονική Λα Παλίς) ως μία από τις βάσεις τους. Η κατασκευή των οχυρωμένων βάσεων υποβρυχίων ξεκίνησε εκεί τον Απρίλιο του 1941 με τις εργασίες να διεξάγονται και την ημέρα και τη νύκτα, υπό το φως ισχυρών προβολέων, αν και συχνά οι νυκτερινές εργασίες διακόπτονταν λόγω συσκότισης για την αποφυγή αεροπορικών επιδρομών. Η πρώτη οχυρωμένη βάση, με στέγαστρο από μπετόν πάχους 3,5 μέτρων, ολοκληρώθηκε το Νοέμβριο του 1941, ενώ τον Απρίλιο του 1942 ξεκινά η κατασκευή επέκτασης της υπάρχουσας εγκατάστασης καθώς οι δραστηριότητες των γερμανικών υποβρυχίων αυξάνεται. Τελικά η βάση αποκτά εγκαταστάσεις ελλιμενισμού - επισκευής 13 συνολικά υποβρυχίων ενώ διαθέτει 10 εργαστήρια επισκευών. Η βάση προστατεύεται από συστοιχίες αντιαεροπορικών και ανθυποβρυχιακών εγκαταστάσεων και από τον αέρα με φράγμα αεροστάτων. Σμήνη της Λουφτβάφε που εδρεύουν στο κοντινό αεροδρόμιο του Λαλέ (Laleu) - το αεροδρόμιο που σήμερα εξυπηρετεί τη Λα Ροσέλ - προστατεύουν τη βάση από βομβαρδισμούς από μεγάλο ύψος. Η Λα Ροσέλ ήταν η τελευταία μεγάλη γαλλική πόλη που απελευθερώθηκε το 1945, χωρίς όμως να υποστεί παρά μικρές μόνο καταστροφές.
Η Λα Ροσέλ σήμερα
Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την επισκευή των ζημιών της, η πόλη αναπτύσσεται εκ νέου. Κατά τη δεκαετία του 1950 η Λα Ροσέλ γίνεται, εκτός από εμπορικό, και τουριστικό κέντρο: Κατασκευάζονται μαρίνες για ιδιωτικά σκάφη (σήμερα διαθέτει 3.500 θέσεις αγκυροβόλησης αποτελώντας το μεγαλύτερο λιμάνι για γιώτ στις ακτές του Ατλαντικού), ενώ παράλληλα αναπτύσσεται και το αλιευτικό της λιμάνι.
Μεταφορές
right|thumb|200px|Οι μεσαιωνικοί πύργοι του παλιού λιμανιού Η πόλη εξυπηρετείται αεροπορικά από το παρακείμενο αεροδρόμιο στο Λαλέ δίπλα στη Λα Παλίς (La Pallice), που σήμερα ονομάζεται Aéroport de La Rochelle - île de Ré, (χωρίς να έχει σχέση με το ομώνυμο νησί στις παρυφές του λιμένα της πόλης). Εξυπηρέτησε 180 χιλ. επιβάτες κατά το 2006, ενώ μέχρι το 2015 αναμένεται να διπλασιαστεί η κίνησή του. Από το αεροδρόμιο εκκινούν πτήσεις προς Ην. Βασίλειο, Ιρλανδία, Όσλο, Τουρκία, Ρόδο και Κρήτη, Μαρόκο και Τυνησία, Σενεγάλη και νότια Ιταλία.
Στη Λα Ροσέλ υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός, ο οποίος τη συνδέει με το Παρίσι (γραμμή TGV, 2 h 45'), την Τουρ, το Πουατιέ και τη Νιόρ ενώ μέσω Κοράιγ συνδέεται με το Μπορντώ και τη Ναντ και τη Λιμόζ. Σημαντική κίνηση παρουσιάζουν, επίσης, οι (τακτικοί) εμπορικοί συρμοί που μεταφέρουν προϊόντα από τη λατινική Αμερική, πετρελαιοειδή και δημητριακά.
Διαθέτει επίσης πυκνό δίκτυο αυτοκινητοδρόμων που τη συνδέουν με ολόκληρη τη χώρα, γι' αυτό είναι πολύ αναπτυγμένες και οι συγκοινωνίες με υπεραστικά λεωφορεία.
Το εμπορικό λιμάνι και το αλιευτικό λιμάνι εδρεύουν πλέον στην παρακείμενη Λα Παλίς, ενώ στη Λα Ροσέλ υπάρχουν μαρίνες σκαφών αναψυχής. Ο αλιευτικός στόλος αποτελείται από σκάφη αλιείας ανοικτής θαλάσσης και στην πόλη υπάρχουν σημαντικές εγκαταστάσεις πρώτης επεξεργασίας και συσκευασίας των αλιευμάτων.
Οικονομία
Η Λα Ροσέλ είναι η έδρα του εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου. Οικονομικοί τομείς που δίνουν ζωή στην οικονομία της πόλης είναι ο αγροτικός (ο αγροτικός πληθυσμός, εν τούτοις, παρουσίαζε μείωση κατά 34% περίπου το 2006), ο βιομηχανικός, ο τομέας κατασκευών κτηρίων (επίσης παρουσίασε μείωση κατά 7% περίπου), το εμπόριο και ο τομέας των υπηρεσιών, που παρουσιάζει και τη μεγαλύτερη αύξηση (περίπου 22%).
Αναπτυγμένοι είναι οι τομείς της ναυτικής βιομηχανίας, με ναυπηγεία και κατασκευές εξοπλισμού σκαφών (κατασκευάζονται εκεί ειδικές μετεωρολογικές φρεγάτες και σκάφη αναψυχής πολλών τύπων), της σιδηροδρομικής βιομηχανίας (κατασκευάζεται τροχαίο υλικό με το οποίο εφοδιάζονται οι Γαλλικοί σιδηρόδρομοι αλλά και το μετρό της Πόλης του Μεξικού, του Καΐρου, του Μόντρεαλ, του Σαντιάγο της Χιλής κτλ.) ενώ αναπτυγμένος είναι και ο τομέας της χημικής βιομηχανίας, με προεξάρχουσα την εταιρεία Rhodia (πρώην Rhône-Poulenc), της κατασκευής οπτικών ειδών, πλαστικών και ηλεκτρονικής. Η χημική βιομηχανία ειδικεύεται στον εμπλουτισμό - διαχωρισμό των μετάλλων των σπανίων γαιών και την παραγωγή τους σε εμπλουτισμένη μορφή. Η εταιρεία Angibaud ειδικεύεται στην παραγωγή λιπασμάτων ενώ η Ioltech τείνει να γίνει η πρώτη εταιρεία παγκοσμίως στην παραγωγή κολλυρίων.
Εκπαίδευση
Η πόλη διαθέτει το ομώνυμο Πανεπιστήμιο (Université de La Rochelle), με πλειάδα σχολών, στο οποίο φοιτούν περίπου 7.000 άτομα. Το Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε σχετικά πρόσφατα (20 Ιανουαρίου 1993) και από την 1η Ιανουαρίου 2009 είναι ένα από τα είκοσι αυτόνομα Πανεπιστήμια της Γαλλίας.
Αξιοθέατα
right|thumb|200px|Ο "Φάρος της άκρης του Κόσμου"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πουατού-Σαράντ Κατηγορία:Οχυρωμένες πόλεις
Μάχη των Ζήλων
Η Μάχη των Ζήλων ήταν μάχη μεταξύ του Ιουλίου Καίσαρα και του Φαρνάκη Β΄ που διεξήχθη το 47 π.Χ. κοντά στα Ζήλα του Πόντου. Μετά τη γρήγορη νίκη του Καίσαρα στη σύντομη αυτή μάχη, σύμφωνα με τον Αππιανό, ο Καίσαρας χρησιμοποίησε την περίφημη φράση "veni, vidi, vici" (ήλθα, είδα, νίκησα) σε γράμμα του στη Ρωμαϊκή σύγκλητο για να περιγράψει την ευκολία με την οποία κατάφερε να κερδίσει.
Ζηλων
Ντάσο Τσέρινγκ Βανγκτσούκ
Ο Ντάσο Τσέρινγκ Βανγκτσούκ (Dasho Tshering Wangchuk) είναι δικαστικός από το Μπουτάν και ανώτατος σύμβουλος της μεταβατικής κυβέρνησης του Μπουτάν το 2018, έπειτα από τη διάλυση της τελευταίας, ενόψει των εκλογών για την ανάδειξη των μελών της Εθνοσυνέλευσης. Τον Νοέμβριο του 2014 διορίστηκε ως ανώτατος δικαστής του Μπουτάν, θέση στην οποία βρίσκεται ως σήμερα.
Σπουδές και σταδιοδρομία
Ο Ντάσο Τσέρινγκ Βανγκτσούκ κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στο Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσιγκτον και άλλο ένα πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο του Δελχί. Ξεκίνησε την καριέρα του ως δικαστικός αξιωματούχος το 1987, υπηρετώντας ως βοηθός δικαστών στο Ανώτατο Δικαστήριο. Από το 1990 ως το 1995 υπηρέτησε ως αξιωματικός στον Βασιλικό Στρατό της χώρας του. Διετέλεσε δικαστικός αξιωματούχος στο Ανώτατο Δικαστήριο από το 1993 ως το 1999 και από το 2006 ως το 2010 ήταν επαρχιακός δικαστής στο Σάντρουπ Τζονγκχάρ. Το 2010 προήχθη σε δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τον Νοέμβριο του 2014 διορίστηκε από τον Βασιλιά ανώτατος δικαστής της χώρας.
Ανώτατος σύμβουλος
Την 1η Αυγούστου 2018 η Κάτω Βουλή του Μπουτάν διαλύθηκε για να προετοιμαστεί η χώρα για τις γενικές εκλογές. Στις 9 Αυγούστου ο βασιλιάς διόρισε την μεταβατική κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Βανγκτσούκ ως ανώτατο σύμβουλο. Στις 11 Αυγούστου τοποθετήθηκαν σε χαρτοφυλάκια τα μέλη της μεταβατικής κυβέρνησης. Ο Βανγκτσούκ ανέλαβε αρμόδιος για τα υπουργεία Εσωτερικών, Πολιτιστικών και Εξωτερικών Υποθέσεων. Στις 7 Νοεμβρίου 2018 τερματίστηκε η θητεία του και πρωθυπουργός έγινε ο Λοτάι Τσέρινγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μπουτάν
Βερισμός (μουσική)
Ο βερισμός στη μουσική είναι η αισθητική η οποία, από το τέλος του 19ου αιώνα, κυρίως μέσω του λυρικού θεάτρου, προβάλλει θέματα της καθημερινής κοινωνικής ζωής, με έμφαση στον ρεαλισμό και τα βίαια πάθη των απλών ανθρώπων. Ο όρος προέρχεται από την ιταλική λέξη verismo «ωμός ρεαλισμός» < λατινικά veritas «αλήθεια» και που, σταδιακά, πήρε την έννοια του ρεαλισμού/πραγματισμού. Ο βερισμός δημιουργήθηκε και εξελίχθηκε μέσω της μετα-Ρομαντικής οπερατικής παράδοσης, άρρηκτα συνδεδεμένος με Ιταλούς συνθέτες, όπως τους Πιέτρο Μασκάνι, Ρουτζέρο Λεονκαβάλο, Ουμπέρτο Τζορντάνο, Φραντσέσκο Τσιλέα και Τζάκομο Πουτσίνι. Ως καλλιτεχνικό είδος, γενικότερα, έχει τις ρίζες του στο -επίσης ιταλικό- ομώνυμο λογοτεχνικό κίνημα που, με τη σειρά του, συσχετίστηκε με το διεθνές λογοτεχνικό κίνημα του νατουραλισμού, όπως εφαρμόστηκε από τον Εμίλ Ζολά και άλλους. Όπως ο νατουραλισμός, το λογοτεχνικό κίνημα του βερισμού προσπάθησε να απεικονίσει τον κόσμο με μεγαλύτερο, πιο σκληρό ρεαλισμό. Με αυτόν τον τρόπο, οι ιταλοί συγγραφείς που υπηρετούσαν τον βερισμό, όπως ο Βέργκα, έγραψαν σχετικά, όπως οι ζωές των φτωχών που, γενικά, δεν θεωρείτο κατάλληλο θέμα για τη λογοτεχνία.
Έτσι, μια σύντομη ιστορία του Βέργκα (1844), η Cavalleria rusticana που, στη συνέχεια, εξελίχθηκε σε θεατρικό έργο του ίδιου συγγραφέα, έγινε η πηγή για αυτό που θεωρείται συνήθως η πρώτη βεριστική όπερα: η Καβαλερία Ρουστικάνα (Cavalleria rusticana) του Μασκάνι, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 17 Μαΐου 1890 στο Θέατρο Κονστάντζι στη Ρώμη. Με αυτό τον τρόπο ξεκίνησε το οπερατικό είδος του βερισμού, το οποίο συνεχίστηκε με σημαντικά έργα, όπως το Οι Παλιάτσοι του Λεονκαβάλο, που έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Νταλ Βέρμε του Μιλάνου στις 21 Μαΐου 1892 και την Τόσκα του Πουτσίνι, με πρεμιέρα στο Θέατρο Κονστάντζι, στις 14 Ιανουαρίου 1900. Ο βερισμός κορυφώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1900 και συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1920.
Από άποψη θεμάτων, «οι βεριστικές όπερες δεν επικεντρώνονταν σε θεούς, μυθολογικές μορφές ή σε βασιλιάδες και βασίλισσες αλλά, γενικότερα, στον σύγχρονο άνδρα και τη γυναίκα και στα προβλήματα τους, φυλετικής, ρομαντικής ή και βίαιης φύσης». Εντούτοις, δύο από τις λίγες βεριστικές όπερες που εκτελούνται, σήμερα, έχουν ιστορικά θέματα: η Τόσκα του Πουτσίνι και ο Αντρέα Σενιέ του Τζορντάνο. Μουσικά, οι συνθέτες του βερισμού προσπάθησαν συνειδητά για την ενσωμάτωση του υποκείμενου δράματος της όπερας με τη μουσική της. Οι συνθέτες αυτοί εγκατέλειψαν τη «δομή ρετσιτατίβου» της παλαιότερης ιταλικής όπερας. Οι βεριστικές όπερες είχαν «γραμμική δομή», με λίγα διαλείμματα, σε ένα άψογα ενσωματωμένο κείμενο τραγουδιού. Έτσι, ενώ μπορεί να περιέχουν τραγούδια που μπορούν να τραγουδηθούν ως ανεξάρτητα κομμάτια, γενικά γράφονται για να «αναδυθούν» με φυσικό τρόπο από το δραματικό τους περιβάλλον και η δομή τους είναι μεταβλητή, βασιζόμενη σε κείμενο που, συνήθως, δεν ακολουθεί κανονικό στροφικό φορμάτ.
Ο βερισμός δημιουργήθηκε, κυρίως, ως αντίδραση στον βαγκνερικό ιδεαλισμό και στο συμφωνικό σχόλιο. Έτσι, από τη φύση του, απευθύνεται σε ένα ευρύτερο και ανειδίκευτο μουσικό κοινό, τονίζοντας ακόμη και τη δραματική βία (sic).
Οι πιο διάσημοι συνθέτες που δημιούργησαν βεριστικά έργα ήσαν οι Πιέτρο Μασκάνι, Ρουτζέρο Λεονκαβάλο, Ουμπέρτο Τζορντάνο, Φραντσέσκο Τσιλέα και Τζάκομο Πουτσίνι. Ωστόσο, υπήρξαν πολλοί άλλοι, λιγότερο ή περισσότερο γνωστοί συνθέτες: ο Φράνκο Αλφάνο, ο Αλφρέντο Καταλάνι, ο Γκυστάβ Σαρπαντιέ, ο Εζέν ντ’ Αλμπέρ, ο Ίγκνατς Βάγκχαλτερ, ο Αλμπέρτο Φραντσέτι, ο Φράνκο Λεόνι, ο Ζυλ Μασνέ, ο Λουτσίνιο Ρεφίτσε, ο Ερμάνο Βολφ-Φεράρι και ο Ρικάρντο Ζαντονέ.
Στην Ελλάδα, πρώτο βεριστικό έργο θεωρείται η όπερα του Σαμάρα Η Μάρτυς (1894), σε λιμπρέτο Λ. Ίλικα (Luigi Illica). Μάλιστα, ο Σαμάρας, θεωρούμενος από τους πρωτοπόρους του βερισμού γενικότερα, φαίνεται οτι είναι αυτός που έγραψε πρώτος το θέμα της περίφημης άριας Γέλα Παλιάτσο από τους Παλιάτσους του Λεονκαβάλο, καθώς η ιταλική άρια «είναι πιστή αντιγραφή της εν τη Λιονέλλ του Σαμάρα ρομάντσας» (Ν. Ι. Λάσκαρης: Ιστορία του Νεοελληνικού θεάτρου, Β:74).
Ωστόσο, ο όρος βερισμός μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση. Εκτός από την αναφορά σε όπερες γραμμένες με ρεαλιστικό τρόπο, ο όρος μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθεί με ευρύτερη έννοια σε ολόκληρη την παραγωγή των συνθετών της giovane scuola («νεανικής σχολής»), δηλαδή της γενιάς των συνθετών που δραστηριοποιούνταν στην Ιταλία κατά τη διάρκεια της περιόδου που δημιουργήθηκε το ύφος του βερισμού. Ο συγγραφέας Alan Mallach πρότεινε τον όρο plebeian opera «όπερα των πληβείων», όταν γίνεται αναφορά σε όπερες που τηρούν τα μοντέρνα και ρεαλιστικά θέματα για τα οποία ο όρος βερισμός είχε, αρχικά, επινοηθεί. Ταυτόχρονα, ο Mallach αμφισβητεί την αξία της χρήσης ενός όρου όπως, βερισμός που, υποτίθεται ότι είναι περιγραφικός του θέματος και του ύφους των έργων, απλά για να αναγνωρίσει τη μουσική και τη δραματική παραγωγή ολόκληρης γενιάς.
Για τους περισσότερους συνθέτες που σχετίζονται με τον βερισμό, τα -παραδοσιακά- «βεριστικά» θέματα αφορούσαν μόνο σε μερικές από τις όπερες τους. Για παράδειγμα, ο Μασκάνι, εκτός από την καθαρά βεριστική όπερα Cavalleria rusticana, έγραψε μια ποιμενική κωμωδία (L'amico Fritz), ένα συμβολικό έργο διαδραματιζόμενο στην Ιαπωνία (Iris) και δύο μεσαιωνικά ειδύλλια (Isabeau και Parisina). Αυτά τα έργα απέχουν πολύ από το τυπικό θέμα του βερισμού, αλλά είναι γραμμένα με το ίδιο, γενικό, μουσικό στυλ που εμπεριέχει την «πεμπτουσία» του όρου. Επιπλέον, υπάρχει διαφωνία ανάμεσα στους μουσικολόγους ως προς το, ποιες όπερες ανήκουν αποκλειστικά στον βερισμό, και ποιες, όχι. (Γενικά, εξαιρούνται οι μη ιταλικές όπερες). Έτσι, τα έργα Οι Παλιάτσοι, Cavalleria rusticana, Αντρέα Σενιέ, Τόσκα και Il tabarro είναι όπερες στις οποίες εφαρμόζεται ο όρος βερισμός  με ελάχιστη ή καμία αμφισβήτηση. Ο όρος χρησιμοποιείται, μερικές φορές, και για τις όπερες Μαντάμα Μπατερφλάι και Το κορίτσι της Δύσης του Πουτσίνι. Και επειδή, μόνο τρία βεριστικά έργα που δεν ανήκουν στον Πουτσίνι, εξακολουθούν να παρουσιάζονται τακτικά στη σκηνή (τα αρχικώς προαναφερθέντα), η συμβολή του Πουτσίνι έχει διαχρονική σημασία για το είδος του βερισμού. Θαυμάσιος ενορχηστρωτής, ο Πουτσίνι έδωσε νέα μορφή στον βερισμό χρησιμοποιώντας βαγκνερικά και εξωτικά στοιχεία.
Κάποιοι ερευνητές προσπάθησαν να εντοπίσουν ίχνη βερισμού σε έργα που προηγήθηκαν της Cavalleria rusticana, όπως η Κάρμεν του Μπιζέ ή η Τραβιάτα του Βέρντι. Επίσης, η όπερα Μπορίς Γκοντουνόφ του Μουσόργκσκι δεν πρέπει να αγνοείται, αφ’ ενός ως προγενέστερη του βερισμού, αφ’ ετέρου λόγω της εστίασης του συνθέτη στους αγρότες, παράλληλα με τους πρίγκιπες και άλλους αριστοκράτες και εκκλησιαστικούς ηγέτες. Ακόμη, διαφαίνεται η σκόπιμη σχέση των φυσιολογικών «κλίσεων» της ομιλίας στο λιμπρέτο με τους ρυθμούς της μουσικής που τραγουδιέται, σχέση εντελώς διαφορετική από, τη χρήση που κάνει λ.χ. ο Τσαϊκόφσκι στην ποίηση του Πούσκιν.
Οι τραγουδιστές του βερισμού
Το ύφος της βεριστικής όπερας εμπεριείχε μουσική που απαιτούσε περισσότερο «στομφώδες» τραγούδι, σε αντίθεση με τα παραδοσιακά δόγματα του «κομψού» τραγουδιού μπελ κάντο του 19ου αιώνα, που είχε προηγηθεί του βερισμού. Έτσι, οι τραγουδιστές της όπερας προσαρμόστηκαν στις απαιτήσεις του νέου στυλ. Οι πιο ακραίες εκφάνσεις του βεριστικού ύφους περιελάμβαναν καλλιτέχνες που τραγουδούσαν, συνήθως, με «κραυγαλέο», μπριγιάντ τρόπο, παραβιάζοντας πολλές φορές το legato για να επικεντρωθούν στην «παθιάρικη» πλευρά της μουσικής. Έτσι, «φόρτωναν» το ηχόχρωμά τους με υπερβολικές ποσότητες έντασης στις φωνητικές χορδές στις κορυφαίες νότες τους και, συχνά, με εμφανές vibrato για να τονίσουν τον συναισθηματισμό των «ένθερμων» ερμηνειών τους.
Τα αποτελέσματα μπορεί να ήσαν συναρπαστικά στο θέατρο, αλλά μια τέτοια επίπονη μορφή τραγουδιού δεν ήταν η καλύτερη «συνταγή» για φωνητική μακροζωία.
Μερικοί εξέχοντες σολίστες που τραγουδούσαν κατά τη διάρκεια της ιταλικής περιόδου του κινήματος (περίπου από το 1890 έως το 1930) περιλαμβάνουν τις σοπράνο Εουτζένια Μπούρτζιο, Λίνα Μπρούνα Ράσα και Μπιάνκα Σκατσιάτι, τους τενόρους Αουρελιάνο Περτίλε, Τσέζαρ Βετσάνι και Αμαντέο Μπάσι και τους βαρύτονους Μάριο Σαμάρκο και Εουτζένιο Τζιραλντόνι. Η μέθοδος τραγουδιού τους έχει καταγραφεί σε πολλές ηχογραφήσεις γραμμοφώνων (στις 78 στροφές ανά λεπτό). Αργότερα, μεγάλοι, διεθνείς οπερατικοί αστέρες των αρχών του 20ού αιώνα, όπως οι Ενρίκο Καρούζο, Ρόζα Πονσέλε και Τίτα Ρούφο, ανέπτυξαν φωνητικές τεχνικές που, αρμονικά, κατάφεραν να συνδυάσουν τις βασικές αρχές του μπελ κάντο με ένα πιο «σύγχρονο», απλό τρόπο ώριμου τραγουδιού. Γι’ αυτό, η τεχνική τους έχει επηρεάσει τους τραγουδιστές όπερας έως τη σημερινή εποχή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μουσική
Σλονσκ Βρότσουαφ (καλαθοσφαίριση)
Ιστορία
Τη σεζόν 2015-16, επέστρεψε ξανά σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, με τη συμμετοχή της στο Europe Cup.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σλασκ Βρότσλαβ Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1947
Πέπερι το μέλαν
Το Πέπερι το μέλαν (Piper nigrum), μαύρο πιπέρι ή κοινώς το μαυροπίπερο είναι ανθοφόρο αναρριχώμενο φυτό (το πιπερόδενδρο ή πιπερόδεντρο) της τάξης των πεπερωδών και της οικογένειας των Πιπεριδών (Piperaceae), το οποίο καλλιεργείται για τους καρπούς του, οι οποίοι συνήθως ξηραίνονται και χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό και καρύκευμα. Ο καρπός, γνωστός και ως πιπερόκοκκος, όταν αποξηρανθεί φτάνει σε διάμετρο τα 5 χιλιοστά (0,20 ίντσες), όταν δε ωριμάσει πλήρως, γίνεται σκούρος κόκκινος και όπως όλες οι δρύπες, περιέχει ένα και μοναδικό σπόρο. Οι πιπερόκοκκοι και το τριμμένο πιπέρι που προέρχεται από αυτούς μπορεί να περιγραφούν απλά ως πιπέρι ή ακριβέστερα ως μαύρο πιπέρι (μαγειρεμένοι και αποξηραμένοι άγουροι καρποί), πράσινο πιπέρι (αποξηραμένοι άγουροι καρποί) ή κοινώς πρασινοπίπερο και άσπρο πιπέρι ή λευκό πιπέρι ή κοινώς είτε ασπροπίπερο είτε λευκοπίπερο (σπόροι ώριμων καρπών). Το μαύρο πιπέρι είναι εγγενές στη νότια Ινδία και καλλιεργείται ευρύτατα εκεί αλλά και αλλού στις τροπικές περιοχές. Επί του παρόντος, το Βιετνάμ είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός και εξαγωγέας πιπεριού στον κόσμο. Το 2013, παρήχθησαν 130.000 τόνοι και από αυτούς, εξήχθησαν οι 120.000 τόνοι.
Το αποξηραμένο - τριμμένο πιπέρι, χρησιμοποιείτο κατά την αρχαιότητα τόσο για τη γεύση του, στην παραδοσιακή ιατρική αλλά και στις θρησκευτικές τελετές. Το μαύρο πιπέρι είναι από τα πιο εμπορεύσιμα μπαχαρικά του κόσμου. Είναι ένα από τα πιο κοινά μπαχαρικά που προστέθηκε στην Ευρωπαϊκή κουζίνα και τους απογόνους της. Η πικάντικη γεύση του μαύρου πιπεριού οφείλεται στη χημική ουσία πιπερίνη, που δεν πρέπει να συγχέεται με την καψαϊκίνη που λαμβάνεται από τις σαρκώδεις πιπεριές (Capsicum). Ως καρύκευμα, είναι πανταχού παρόν στο σύγχρονο κόσμο και συχνά συνδυάζεται με το αλάτι.
Ετυμολογία
left|thumb|Ο [[Πιέρ Πουάβρ (1719-1786), τελικά, θα καταφέρει να σπάσει το μονοπώλιο μπαχαρικών των Ολλανδών, κλέβοντάς τους σπόρους και φυτά. Οι Γάλλοι, τιμώντας τον θα δώσουν το όνομά του (poivre), στο πιπέρι. ]] Η λέξη «πιπέρι» έχει τις ρίζες της στη Δραβιδική λέξη για το μακρύ πιπέρι, pippali. Οι Αρχαίοι Έλληνες το ονόμαζαν πέπερι (του πεπέρεως, τω πεπέρει) και οι Λατίνοι μετέτρεψαν το pippali στο Λατινικό piper, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από τους Ρωμαίους για να προσδιορίσουν τόσο το μαύρο όσο και το μακρύ πιπέρι, που, όπως οι Ρωμαίοι εσφαλμένα πίστευαν, και τα δύο αυτά μπαχαρικά, προέρχονταν από το ίδιο φυτό. Το σημερινό «πιπέρι» προέρχεται από το pipor στα παλαιά Αγγλικά. Η Λατινική λέξη είναι επίσης η πηγή του Ρουμανικού piper, του Γαλλικού poivre, του Ιταλικού pepe, του Ολλανδικού peper, του Γερμανικού Pfeffer και άλλων παρόμοιων μορφών.
Το 16ο αιώνα, το «πιπέρι» ξεκίνησε να αναφέρεται και από το Νέο Κόσμο, επίσης και ως πιπεριά τσίλι. Το «πιπέρι» χρησιμοποιήθηκε με μια μεταφορική έννοια, να σημαίνει «πνεύμα» ή «ενέργεια», τουλάχιστον ήδη από την δεκαετία του 1840· στις αρχές του 20ού αιώνα, αυτό συντομεύθηκε σε pep.
Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα: από τα Ιταλικά: από τα Γαλλικά:
Ποικιλίες
thumb|Μαύροι και άσπροι πιπερόκοκκοι.
Μαύρο πιπέρι
Το μαύρο πιπέρι παράγεται από τους ακόμη πράσινους άγουρους καρπούς του φυτού, οι καρποί μαγειρεύονται λίγο σε ζεστό νερό, τόσο για τον καθαρισμό τους αλλά και για να προετοιμαστούν για τη ξήρανση. Η θερμότητα διαρρηγνύει τα κυτταρικά τοιχώματα της πιπεριάς, επιταχύνοντας τη χημική διεργασία του μαυρίσματος των ενζύμων κατά τη διάρκεια της ξήρανσης. Οι καρποί αποξηραίνονται στον ήλιο ή μηχανικά, για αρκετές ημέρες, κατά τις οποίες το πιπέρι γύρω από το σπόρο συρρικνώνεται και σκουραίνει σε μια λεπτή, ζαρωμένη μαύρη στρώση. Μόλις στεγνώσει, το μπαχαρικό ονομάζεται μαύρος πιπερόκοκκος. Σε ορισμένα κτήματα, τα μούρα διαχωρίζονται από το στέλεχος με το χέρι και στη συνέχεια αποξηραίνονται στον ήλιο, χωρίς την διαδικασία του βρασμού.
Οι κόκκοι του μαύρου πιπεριού, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως συστατικό του μπαχαράτ.
Άσπρο / Λευκό πιπέρι
thumb|Κόκκοι άσπρου πιπεριού. Το λευκό πιπέρι αποτελείται μόνο από το σπόρο του φυτού πιπεριάς, αφού αφαιρεθεί το σκούρο χρώμα του δέρματος των καρπών του πιπεριού. Αυτό επιτυγχάνεται συνήθως με μια διαδικασία γνωστή ως μούλιασμα, όπου τα πλήρως ώριμα κόκκινα μούρα του πιπεριού, εμποτίζονται στο νερό για περίπου μια εβδομάδα, κατά την οποία η σάρκα του πιπεριού μαλακώνει και αποσυντίθεται. Τότε τρίβοντάς το, αφαιρείται ό,τι έχει απομείνει από τον καρπό και ο γυμνός σπόρος αποξηραίνεται. Μερικές φορές, χρησιμοποιούνται εναλλακτικές μέθοδοι για την αφαίρεση του εξωτερικού στρώματος του πιπεριού από το σπόρο, συμπεριλαμβανομένης της απομάκρυνσης του εξωτερικού στρώματος μέσω μηχανικών, χημικών ή βιολογικών μεθόδων.
Το τριμμένο άσπρο πιπέρι, χρησιμοποιείται συχνά σε κρεμώδεις σάλτσες, στην Κινεζική και στην Ταϊλανδική κουζίνα, καθώς και σε πιάτα όμοια με σαλάτες, ανοιχτόχρωμες σάλτσες και πουρέ πατάτας, όπου το μαύρο πιπέρι θα ξεχώριζε εμφανώς. Το λευκό πιπέρι έχει μια ελαφρώς διαφορετική γεύση από το μαύρο πιπέρι, λόγω της έλλειψης ορισμένων ενώσεων που υπάρχουν στο εξωτερικό στρώμα του καρπού της δρύπης, αλλά δεν βρίσκονται στον σπόρο. Μια ελαφρώς γλυκιά εκδοχή του λευκού πιπεριού από την Ινδία, μερικές φορές ονομάζεται Safed Golmirch (Χίντι), Shada golmorich (Βεγγαλική) ή Safed Golmirch (Παντζάμπι).
Οι κόκκοι του λευκού πιπεριού, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως συστατικό του μπαχαράτ. thumb|Κόκκοι μαύρου, πράσινου, ροζ(έ) πιπεριού( Σχίνος ο τερβινθόφυλλος Schinus terebinthifolius) και λευκού πιπεριού.
Πράσινο πιπέρι
Το πράσινο πιπέρι, όπως και το μαύρο, γίνεται από τις άγουρες δρύπες. Οι αποξηραμένοι κόκκοι του πράσινου πιπεριού αντιμετωπίζονται κατά τρόπο που να διατηρούν το πράσινο χρώμα, όπως κατεργασία με διοξείδιο του θείου, κονσερβοποίηση ή ξήρανση με κατάψυξη. Κόκκοι πιπεριού τουρσί επίσης πράσινοι, είναι άγουρες δρύπες που διατηρούνται σε άλμη ή σε ξύδι. Φρέσκες, χωρίς συντηρητικά πράσινες δρύπες πιπεριάς, σε μεγάλο βαθμό άγνωστες στη Δύση, χρησιμοποιούνται σε ορισμένες Ασιατικές κουζίνες, ιδιαίτερα στην Ταϊλανδέζικη κουζίνα. Η γεύση τους έχει περιγραφεί ως πικάντικη και φρέσκια, με ένα φωτεινό άρωμα. Η Γαλλική κουζίνα, το κατατάσσει στα επίλεκτα μπαχαρικά της. Το πρασινοπίπερο χρησιμοποιείται κυρίως ολόκληρο (μπαλάκι) ή χοντροκοπανισμένο, σε άσπρες και πράσινες σαλάτες, δεν τρίβεται. Εάν δεν συντηρηθούν οι κόκκοι του, αποσυντίθενται σχετικά γρήγορα.