cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάβουρας
Πολιτιστικές επιδράσεις
Ο αρχαίος λαός Μότσε του Περού είχε θεοποιήσει τη φύση και ιδιαίτερα τη θάλασσα. Το ενδιαφέρον τους είχε εστιαστεί στα ζώα και σε πολλές απεικονίσεις στην τέχνη τους βρίσκονται και καβούρια.
Επιλεγμένα είδη
Τα είδη των καβουριών διαφέρουν σε σχήματα και χρώματα. Μερικά είδη κολλούν στη ράχη τους και στα πόδια τους φύκια και σπόγγους, ώστε να προστατεύονται από τους εχθρούς τους και να μην ξεχωρίζουν από το περιβάλλον. Από τα καβούρια του γλυκού νερού, τα αντιπροσωπευτικότερα είδη ζουν στο Κονγκό. Επίσης, τα καβούρια που ζουν στον ποταμό Γιανγκ Τσε Κιανγκ στην Κίνα είναι επιβλαβή και καταστρέφουν πολλές φορές τα φράγματα, επειδή σκάβουν στον βυθό και σε άλλα πετρώδη αντικείμενα. Τα καβούρια της στεριάς ανήκουν στο γένος «Ωκύποδα». Σε αυτά η μία δαγκάνα είναι μικρότερη από την άλλη. Μερικά προκαλούν καταστροφές στις φυτείες.
Τα περισσότερα από τα παρακάτω επιλεγμένα είδη απαντώνται και σε ελληνικές ακτές:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δεκάποδα
Βριληττός
Το όνομα Βριληττός μπορεί να αναφέρεται στο:
Δήμος Θεστιέων
Η πόλη έφερε το όνομα του μυθικού βασιλιά Θέστιου. Ο Βλοχός στα βυζαντινά χρόνια ήταν οχυρό κάστρο. Δόθηκε κι αυτό ως προίκα το 1294 στο Φίλιππο του Τάραντα. Από του Τούρκους καταλήφθηκε το 1450, για να ερημωθεί στη συνέχεια. Σήμερα σώζονται υπολείμματα της οχύρωσης της. Σε πλάτωμα νότια της κορυφής βρίσκεται η Μονή Βλοχού του 18ου αιώνα. Το τέμπλο του ναού είναι αξιομνημόνευτο. Στη Μονή ασκήθηκε ο διδάσκαλος του γένους Γιαννούλης ο Αιτωλός (1595-1682).
Στην έξοδο του Καινουρίου, αριστερά του δρόμου, βρίσκεται τετράκρουνη πηγή του 4ου π.Χ. αιώνα. Στο Δήμο Θεστιέων, κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, γίνονται οι πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις "Θέστια".
Διαίρεση
Αναλυτικά τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του δήμου (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001)
Θεστιέων
Ιταλικός Στρατός Ξηράς
Η ιστορία του στρατού χρονολογείται από την ενοποίηση της Ιταλίας στη δεκαετία του 1850 και του 1860. Ο στρατός πολέμησε στην αποικιακές συμπλοκές σε Κίνα, Λιβύη (1911-1912), στη βόρεια Ιταλία κατά της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στην Αβησσυνία πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Αλβανία, Ελλάδα, βόρεια Αφρική, τη Ρωσία και στην ίδια την Ιταλία. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ο ιταλικός στρατός ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει πιθανή εισβολή των κρατών του Συμφώνου της Βαρσοβίας από τα ανατολικά. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο ιταλικός στρατός έχει συνδράμει με σκοπό τη διατήρηση της ειρήνης και λαμβάνοντας μέρος σε συμπλοκές στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Πιο γνωστά οχήματα μάχης του είναι το τεθωρακισμένο όχημα μάχης Dardo, το αντιαρματικό Centauro και το άρμα μάχης Ariete, ενώ μεταξύ των αεροσκαφών, συγκαταλέγεται το επιθετικό ελικόπτερο Mangusta που πρόσφατα αναπτύχθηκε σε αποστολές του ΟΗΕ.
Η έδρα του Γενικού Επιτελείου Στρατού βρίσκενται στη Ρώμη, απέναντι από το Προεδρικό Μέγαρο. Ο στρατός είναι εξ ολοκλήρου εθελοντικός. Το 2012 οι συνολικές δυνάμεις του αριθμούσαν 105.062 άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ένοπλες δυνάμεις
Διδυμεία (αδελφή του Σέλευκου Α΄)
Η Διδυμεία (άκμασε το 300 π.Χ.) ήταν Ελληνίδα ευγενής από τη Μακεδονία.
Βιογραφία
Η καταγωγή της ήταν από ανώτερη ευγενή οικογένεια της Μακεδονίας. Ήταν κόρη τού Αντιόχου και της Λαοδίκης. Ο πατέρας του υπηρέτησε ως στρατηγός τού Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας και απέκτησε διάκριση ως ένας από τους αξιωματούχους του. Αδελφός της ήταν ο Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ, ένας από τους διαδόχους του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου και εκ πατρός θείος της ήταν ο Πτολεμαίος διοικητής φάλαγγας.
Το όνομά της είναι τυπικό της εποχής της. Ίσως είναι η Διδυμεία, που σχετίζεται με τους θρύλους τού Σέλευκου Α΄: η Λαοδίκη υποστήριξε, ότι στον ύπνο της συνευρέθηκε με τον Απόλλωνα και γέννησε τον Σέλευκο Α΄, που το μαντείο των Βραγχιαδών στα Δίδυμα τον χαιρέτησε το 321 ως "βασιλιά".
Οικογένεια
Παντρεύτηκε έναν ανώνυμο ευγενή Έλληνα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών
Αστεροσκοπείο Τάρτου
Το Αστεροσκοπείο Τάρτου (Εσθονικά: Tartu Observatoorium) είναι η μεγαλύτερη εγκατάσταση για αστρονομικές παρατηρήσεις στην Εσθονία. Από την 1 Ιανουαρίου 2018 αποτελεί Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Τάρτου. Αυτό το ξενοδοχείο βρίσκεται στον λόφο Τοραβέρε, περίπου 20 χιλιόμετρα νότια-δυτικά του Τάρτου στο Νόο Πάρις, Επαρχία Τάρτου. Το παλαιό αστεροσκοπείο του Τάρτου που βρισκόταν στο κέντρο της ομώνυμης πόλης έγινε γνωστό διεθνώς από τον Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε και το Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε του οποίου αποτέλεσε το πρώτο σημείο αναφοράς.
Ιστορία
Το 1946 το μετονομασμένο Αστεροσκοπείο Τάρτου διαχωρίστηκε από το πανεπιστήμιο και υπάχθηκε στην Εσθονική Ακαδημία Επιστημών. Το 1950 οι αρχές άρχισαν να αναζητούν νέα έδρα για το αστεροσκοπείο. Το 1958 μία έκταση γης στον λόφο Τοραβέρε ανατέθηκε στον σκοπό αυτό και άρχισαν οι εργασίες κατασκευής του κτιρίου. Το 1963 περατώθηκαν οι εργασίες κατασκευής, ορισμένοι από τους αστρονόμους του παλαιού αστεροσκοπείου μεταφέρθηκαν εκεί, και εγκαινιάστηκε το ανακλαστικό τηλεσκόπιο 50 εκ.. Το 1964 πραγματοποιήθηκε μία διεθνής διάσκεψη και το Αστεροσκοπείο Τάρτου μετονομάστηκε σε Αστεροσκοπείο φον Στρούβε. Το 1974 άρχισε τη λειτουργία του το τηλεσκόπιο 1,5 μ.. Το 1995 αναιρέθηκε η προαναφερθείσα αλλαγή ονόματος του Αστεροσκοπείου Τάρτου. Το 1998 εγκαταστάθηκε ένα κάτοπτρο 0,6 μ. και το 2013 εγκαταστάθηκε ένα σύγχρονο ρομποτικό τηλεσκόπιο 0,3 μ.. Το κτίριο του παλαιού αστεροσκοπείου τώρα λειτουργεί κυρίως ως μουσείο και είναι ενταγμένο στο κέντρο δημόσιας επιστημονικής εκπαίδευσης.
Αρκετοί αξιοσημείωτοι επιστήμονες έχουν συσχετιστεί με το Αστεροσκοπείο Τάρτου: ο φον Στρούβε, ο Γιόχαν Χάινριχ φον Μύντλερ, ο Τόμας Κλάουζεν, ο Ερνστ Έπικ, ο Γκρίγκορι Κούζμιν και ο Γιάαν Εϊνάστο.
Εξοπλισμός
Το αστεροσκοπείο διαθέτει τρία κύρια τηλεσκόπια. Ένα ανακλαστικό Κασεγκρέιν 1,5 μ., που είναι το μεγαλύτερο οπτικό τηλεσκόπιο στη Βόρεια Ευρώπη, χρησιμοποιείται για φασματοσκοπικές παρατηρήσεις. Δύο ανακλαστικά τηλεσκόπια 0,6 μ. και 0,31 μ., αντίστοιχα, χρησιμοποιούνται για φωτομετρικές παρατηρήσεις. Διαθέτει ένα πεδίο για τη συλλογή μετεωρολογικών οργάνων στα εδάφη του αστεροσκοπείου.
Μεγάλο Πεύκο Ηλείας
Το Μεγάλο Πεύκο ή Μέγα Πεύκο είναι πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 3 μέτρα.
Αστεροσκοπείο Τάρτου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστεροσκοπεία Κατηγορία:Εσθονία
Μεγάλο Πεύκο Ηλείας
Γεωγραφία
Το Μεγάλο Πεύκο δίπλα στα βορειοδυτικά παράλια της Πελοποννήσου, βόρεια από τη λιμνοθάλασσα Κοτυχίου και νοτιοδυτικά από τη λίμνη - έλος Λάμια. Απέχει 19 χλμ. ΒΑ. από τα Λεχαινά (έδρα του δήμου) και 4 χλμ. ΒΔ. από τη Βάρδα. Η παλιά του ονομασία είναι Παλουκαίικα και έτσι αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μανωλάδος, ενώ το 1959 με το ΦΕΚ 5Α - 07/01/1959 μετονομάστηκε σε Μέγα Πεύκον. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Μανωλάδος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βουπρασίας του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 54 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης Κατηγορία:Δήμος Βουπρασίας Κατηγορία:Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς
Θρησκεία στο Λίβανο
Ο Λίβανος είναι μια χώρα της Ανατολικής Μεσογείου, που αποτελείται κυρίως από Μουσουλμάνους και Χριστιανούς. Οι δύο κύριες θρησκείες του είναι το Ισλάμ, που ακολουθεί το 60% των πολιτών (Σουνίτες και Σιίτες), και ο Χριστιανισμός, που αντιπροσωπεύει το 34% των πολιτών (Ορθόδοξοι, Μαρωνίτες, Έλληνες Καθολικοί Μελχίτες, Προτεστάντες, Αρμένιοι Αποστολικοί). Οι Δρούζοι, που αποτελούν περίπου το 5% του πληθυσμού, έχουν υιοθετήσει τη δική τους μονοθεϊστική θρησκεία, η οποία αποτελεί ένα κράμα Ιουδαϊσμού, Χριστιανισμού, Ισλάμ και Αρχαίας Ελληνικής Φυσιολατρίας. Η χώρα έχει την πιο θρησκευτικά ποικιλόμορφη κοινωνία όλων των κρατών της Μέσης Ανατολής, που περιλαμβάνει 18 αναγνωρισμένες θρησκευτικές κοινότητες. Ωστόσο, οι Λιβανέζοι που ζουν στο εξωτερικό είναι στην πλειοψηφία τους Χριστιανοί. Εκτιμάται επίσης ότι ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της χώρας είναι πρόσφυγες και μετανάστες (υπολογίζονταν σε 1,5 εκατομμύριο άτομα το 2017), γεγονός που επηρεάζει τις στατιστικές. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες (ως επί το πλείστον Σύριοι και Παλαιστίνιοι) είναι κυρίως Σουνίτες, αν και και σημαντικό ποσοστό τους είναι Χριστιανοί και Σιίτες.
Με απλά λόγια, ο Λίβανος διαφέρει από άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, όπου οι Μουσουλμάνοι αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία, και μοιάζει περισσότερο με χώρες όπως η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και η Αλβανία, που έχουν ένα μικτό θρησκευτικό πληθυσμό Μουσουλμάνων και Χριστιανών, οι οποίοι αποτελούν ο καθένας περίπου το ήμισυ του πληθυσμού της χώρας. Οι Χριστιανοί ήταν κάποτε η πλειοψηφία στο Λίβανο και εξακολουθούν να αποτελούν την πλειοψηφία των Λιβανέζων της διασποράς, οι οποίοι εκτιμούνται σε 14 εκατομμύρια. Το επίσημο Σύνταγμα του Λιβάνου ορίζει ότι ο Πρόεδρος της χώρας πρέπει να είναι υποχρεωτικά Μαρωνίτης Χριστιανός.
Στατιστικά στοιχεία
Από το 1932 δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία επίσημη απογραφή στο Λίβανο, κάτι που αντικατοπτρίζει την πολιτική ευαισθησία στο Λίβανο όσον αφορά την θρησκευτική ισορροπία. Ως αποτέλεσμα, η θρησκευτική υπαγωγή του λιβανέζικου πληθυσμού είναι πολύ δύσκολο να καθοριστεί με βεβαιότητα, ενώ διάφορες πηγές χρησιμοποιούνται για να εκτιμήσουν τις θρησκευτικές στατιστικές της χώρας.
Οι ακόλουθες διαφορετικές πηγές δεν ισχυρίζονται ότι είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικές της θρησκευτικής υπαγωγής του πληθυσμού του Λιβάνου.
Το 2018, το Παγκόσμιο Βιβλίο Δεδομένων της CIA εκτίμησε την ακόλουθη θρησκευτική υπαγωγή (που δεν περιλαμβάνει τους μεγάλους πληθυσμούς Σύρων και Παλαιστινίων προσφύγων του Λιβάνου): Μουσουλμάνοι 61,1% (30,6% Σουνίτες, 30,5% Σιίτες, μικρότερα ποσοστά Αλεβιτών και Ισμαηλιτών), Χριστιανοί 33,7% (κυρίως Μαρωνίτες Καθολικοί), Δρούζοι 5,2% και λίγοι Εβραίοι, Μπαχαϊστές, Βουδιστές και Ινδουιστές.
Το Διεθνές Ίδρυμα Εκλογικών Συστημάτων παρείχε στοιχεία για τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους στο Λίβανο το έτος 2011 (πρέπει να σημειωθεί ότι στους ψηφοφόρους δεν περιλαμβάνονται άτομα κάτω των 18 ετών και αλλοδαποί), σύμφωνα με τα οποία οι αριθμοί ήταν οι εξής: Σουνίτες 27,65%, Σιίτες 27,35%, Μαρωνίτες Καθολικοί 21,71%, Ελληνορθόδοξοι 7,34%, Δρούζοι 5,74%, Μελχίτες Καθολικοί 4,76%, Αρμένιοι Αποστολικοί 2,64%, άλλες χριστιανικές μειονότητες 1,28%, Αλεβίτες 0,88%, Αρμένιοι Καθολικοί 0,62%, Προτεστάντες 0,53% και άλλες θρησκείες 0,18% του πληθυσμού.
Υπάρχει επίσης μια πολύ μικρή αρχαία κοινότητα Ζωροαστριστών που βρίσκεται ανάμεσα στα 100 με 500 άτομα. Ο Λίβανος έχει έναν μικρό εβραϊκό πληθυσμό, που ο αριθμός του εκτιμάται σε λιγότερο από 100 άτομα.
Μουσουλμάνοι
Οι Λιβανέζοι Μουσουλμάνοι κατηγοριοποιούνται σε πέντε κύριες θρησκευτικές κοινότητες: Σουνίτες, Σιίτες, Δρούζοι, Αλεβίτες και Ισμαηλίτες. Οι Σουνίτες είναι κυρίως κάτοικοι των μεγάλων πόλεων: Δυτική Βηρυτός, Τρίπολη και Σιδώνα. Είναι επίσης παρόντες σε αγροτικές περιοχές της ενδοχώρας, συμπεριλαμβανομένου του Ακάρ, του Ικλέμ αλ Χαρούμπ και της δυτικής Κοιλάδας Μπεκάα.
Οι Λιβανέζοι Σιίτες συγκεντρώνονται κυρίως στο Νότιο Λίβανο, στο Νομό Μπάαλμπεκ, το Νομό Χερμέλ και τη Νότια Βηρυτό (νότια τμήματα της Ευρύτερης Βηρυτού).
Η λιβανική κυβέρνηση θεωρεί τους Δρούζους πολίτες της ως τμήμα του μουσουλμανικού πληθυσμού της, παρά το γεγονός ότι οι Δρούζοι έχουν πολύ διαφορετικές πεποιθήσεις από τους υπόλοιπους Μουσουλμάνους. Οι Δρούζοι συγκεντρώνονται στα νότια της Οροσειράς του Λιβάνου, στο Νομό Χασμπάγια και στο Νομό Σουφ.
Χριστιανοί
Οι Λιβανέζοι Χριστιανοί χωρίζονται σε διάφορες κοινότητες: Μαρωνίτες, Μελχίτες, Ελληνορθόδοξοι, Αρμένιοι Αποστολικοί, Κόπτες, Προτεστάντες κ.ά. Οι Μαρωνίτες συγκεντρώνονται στη βόρεια Βηρυτό (βόρεια τμήματα της Ευρύτερης Βηρυτού), στο βόρειο τμήμα του Κυβερνείου της Οροσειράς του Λιβάνου, στο νότιο τμήμα του Βόρειου Κυβερνείου, σε τμήμα του Κυβερνείου Μπεκάα και του Νότιου Κυβερνείου.
Οι Έλληνες Καθολικοί βρίσκονται σε όλη την επικράτεια, αλλά ιδιαίτερα σε περιοχές των ανατολικών πλαγιών της Οροσειράς του Λιβάνου και στο Ζάχλε, όπου αποτελούν την πλειοψηφία. Οι Ορθόδοξοι συγκεντρώνονται στη βόρεια Βηρυτό (βόρεια τμήματα της Ευρύτερης Βηρυτού) και σε περιοχές του βόρειου τμήματος της χώρας, συμπεριλαμβανομένων της Ζγάρτα, του Μπσαρί, της Κούρα και του Μπατρούν.
Οι Λιβανέζοι Προτεστάντες βρίσκονται κυρίως στην περιοχή της Βηρυτού και στην Ευρύτερη Βηρυτό. Υπάρχουν, επίσης, και άλλοι Χριστιανοί σε περιοχές της ανατολικής Βηρυτού (και σε βόρεια τμήματα Ευρύτερης Βηρυτού), στην Οροσειρά του Λιβάνου, στο Ζάχλε και στη Τζεζίν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκεία στο Λίβανο
Πρωτάτο
Πρωτάτο ονομάζεται ο καθεδρικός ναός ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο των Καρυών στο Άγιο Όρος. Ο ναός, ο οποίος είναι ο αρχαιότερος σωζόμενος του Αγίου Όρους, είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι περισσότερο γνωστός για τα κειμήλια που φιλοξενεί, όπως η εικόνα της Παναγίας Άξιον Εστί.
Ανέγερση
Η ανέγερση του ναού στη σημερινή του μορφή έγινε το 962, ένα έτος πριν από τη θεμελίωση του πρώτου καθολικού της Μεγίστης Λαύρας. Μαρτυρίες αναφέρουν πως στη θέση του υπήρχε μικρότερος ναός ο οποίος ανοικοδομήθηκε με φροντίδα του μαγίστρου Λέοντος, αδερφού του Νικηφόρου Φωκά ο οποίος και τον κόσμησε με πολλά κειμήλια.
Ο Ναός χτίστηκε από την Καθέδρα των γερόντων το διοικητικό όργανο τότε του όρους, όταν μετέφερε εκεί την έδρα της, η ονομασία πρωτάτο οφείλεται στο όνομα του διοικητή της καθέδρας που ήταν Πρώτος.
Αρχιτεκτονική
Αν και κατά καιρούς ο ναός υπέστη ανακαινήσεις, η αρχιτεκτονική του μορφή δεν άλλαξε. Είναι τρίκλιτη βασιλική άνευ τρούλλου με το κεντρικό της κλίτος υπερυψωμένο ενώ στην ανατολική πλευρά σχηματίζει τρεις ημικυκλικές αψίδες. Τον 19ο αιώνα προστέθηκαν δύο ανοικτοί νάρθηκες, ο ένας στην βόρεια και ο άλλος στην δυτική πλευρά, καθώς και το υπερυψωμένο κωδονοστάσιο βοριοανατολικώς του ναού.
Τοιχογραφίες
μικρογραφία|αριστερά|Τρεις Παίδες εν τη Καμίνω, ΒΔ Διάχωρο, Δ τοίχος, 3η ζώνη (~1289-1293) Ο ναός φιλοξενεί πασίγνωστες τοιχογραφίες οι οποίες αποδίδονται στον κύριο εκπρόσωπο της μακεδονικής σχολής, Μανουήλ Πανσέληνο. Η χρονικἠ τοποθέτηση της τοιχογράφησης αμφιγνωμείται. Επικρατέστερη στον ελληνικό ακαδημαϊκό χώρο  είναι η τοποθέτηση ανάμεσα στα έτη 1289-1293. Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας υπάρχουν μικρές προσθήκες.
Νυαμάτα
Η Νυαμάτα (κινιαρουάντα: Nyamata) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Ανήκει στην Ανατολική Ρουάντα και είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Μπουγκερέσα. Βρίσκεται κεντρικά της Ρουάντα και νοτιοδυτικά της Ανατολικής επαρχίας. Έχει πληθυσμό περίπου 12.000 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατολική Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Ντον Βαν Βλιτ
Ο Ντον Βαν Βλιτ (ή Ντον Φαν Βλιτ) (πραγματικό όνομα Don Glen Vliet, γεν. 15 Ιανουαρίου 1941 - 17 Δεκεμβρίου 2010), περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Κάπτεν Μπίφχαρτ (Captain Beefheart) ήταν Αμερικανός ζωγράφος και μουσικός. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 μέχρι το 1980, υπήρξε ο ηγέτης του μουσικού συγκροτήματος Magic Band, με επιρροές κυρίως από τα μπλουζ και τη ροκ μουσική, διαμορφώνοντας όμως σταδιακά ένα προσωπικό και περισσότερο πειραματικό ύφος. Από το 1982 έχει εγκαταλείψει τη μουσική και ασχολείται αποκλειστικά με τη ζωγραφική.
Νεανικά χρόνια
Ο Ντον Γκλεν Βλιτ γεννήθηκε το 1941 στο Γκλέντεϊλ της Καλιφόρνιας. Ο πατέρας του ήταν ολλανδικής καταγωγής και εργαζόταν σε αρτοποιείο. Θεωρείται πιθανό πως ο ίδιος ο Βλιτ πρόσθεσε τον όρο Βαν στο όνομά του προκειμένου να τονίσει την ολλανδική του καταγωγή και ειδικότερα αναφορικά με τους κλασικούς Ολλανδούς ζωγράφους. Σε νεαρή ηλικία παρουσίασε ιδιαίτερη κλίση στη ζωγραφική αν και όπως ο ίδιος ομολογούσε, το οικογενεακό του περιβάλλον δεν τον βοήθησε στην καλλιέργεια και ανάπτυξη των δεξιοτήτων του. Πραγματοποίησε σπουδές τέχνης στο γυμνάσιο Antelope Valley του Λάνκαστερ, όπου γνωρίστηκε με τον μουσικό Φρανκ Ζάπα. Μαζί συνεργάστηκαν στην δημιουργία μερικών τραγουδιών και περίπου την ίδια περίοδο, ο Βλιτ υιοθέτησε το ψευδώνυμο Captain Beefheart. Εγκατέλειψε το γυμνάσιο ένα χρόνο αργότερα και εγκαταστάθηκε στην Καλιφόρνια.
Magic Band και πρώιμη δισκογραφία
Αρχικά ο Βαν Βλιτ συνεργάστηκε με διάφορα τοπικά μουσικά συγκροτήματα όπως τους The Omens και The Blackouts. Στις αρχές του 1965 ήρθε σε επαφή με τον κιθαρίστα Alex Snouffer, με τον οποίο δημιούργησε το σχήμα των Magic Band, αποτελούμενο τότε από τους Doug Moon (κιθάρα), Jerry Handley (μπάσο) και Vic Mortenson (κρουστά). Ο Βαν Βλιτ ανέλαβε τα φωνητικά - διαθέτοντας μία πολύ χαρακτηριστική χροιά και ερμηνεία - καθώς και τη σύνθεση των τραγουδιών. Το συγκρότημα, με την πλήρη ονομασία Captain Beefheart & His Magic Band υπέγραψε αρχικά συμβόλαιο με την A&M Records, το 1966. Κυκλοφόρησαν αρχικά μία διασκευή του τραγουδιού Diddy Wah Diddy του Bo Diddley, σημειώνοντας σχετική επιτυχία, αρκετή ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία για την ηχογράφηση του πρώτου τους δίσκου με την A&M. Τα πρώτα δείγματα των ηχογραφήσεων δεν ικανοποίησαν τους υπεύθυνους της εταιρείας, με αποτέλεσμα να μετακινηθούν σε άλλη δισκογραφική, την Buddah Records, στα τέλη του 1966. Την Άνοιξη του 1967, ξεκίνησαν εκ νέου ηχογραφήσεις, στις οποίες συμμετείχε επίσης ο Ράι Κούντερ, και ο πρώτος τους δίσκος υπό τον τίτλο Safe as Milk, κυκλοφόρησε τελικά το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Τον Οκτώβριο του 1967, το συγκρότημα ξεκίνησε μία νέα σειρά ηχογραφήσεων, για έναν δεύτερο δίσκο που επρόκειτο να ονομαστεί It Comes to You in a Plain Brown Wrapper, και θα περιελάμβανε ένα συνδυασμό στούντιο και ζωντανών ηχογραφήσεων, ωστόσο μετά από επιφυλάξεις της εταιρείας τους, το σχέδιο αυτό αναβλήθηκε. Τελικά, ο δεύτερος δίσκος του συγκροτήματος, Stricly Personal, που κυκλοφόρησε από την εταιρεία του παραγωγού τους Bob Krasnow (Blue Thumb Records), βασίστηκε εν μέρει σε επανεκτελέσεις του υλικού αυτού, το οποίο αργότερα κυκλοφόρησε και στην αυθεντική του μορφή, με τίτλο Mirror Man (1971).
Trout Mask Replica
Το Νοέμβριο του 1969, κυκλοφόρησε ο τρίτος δίσκος του Captain Beefheart με τίτλο Trout Mask Replica, ο οποίος συχνά αναφέρεται και ως ο σημαντικότερος. Την παραγωγή του ανέλαβε ο Φρανκ Ζάπα, ενώ η κυκλοφορία του έγινε μέσω της προσωπικής δισκογραφικής εταιρείας του (Straight Records). Την περίοδο των ηχογραφήσεων, η σύνθεση της Magic Band περιελάμβανε τους κιθαρίστες Μπιλ Χάρκλρόουντ και Τζεφ Κότον, τον κλαρινετίστα Βίκτορ Χέιντεν, τον ντράμερ Τζον Φρεντς και τον μπασίστα Μαρκ Μπόστον, γνωστοί επίσης και με τα ονόματα Zoot Horn Rollo, Antennae Jimmy Semens, The Mascara Snake, Drumbo και Rockette Morton αντίστοιχα. Ο Βαν Βλιτ συνήθιζε να αποδίδει στα μέλη του συγκροτήματος εναλλακτικά ονόματα, όπως άλλωστε και ο ίδιος είχε υιοθετήσει ψευδώνυμο. Σύμφωνα με τον Βαν Βλιτ, τα 28 τραγούδια του δίσκου γράφτηκαν σύντομα, σε διάστημα τριών εβδομάδων, ωστόσο η επεξεργασία και μορφοποίησή τους διήρκεσε οκτώ μήνες. Το Trout Mask Replica χαρακτηρίζεται για το καινοτόμο ύφος του, τον έντονο πειραματισμό καθώς και τους αντισυμβατικούς στίχους των τραγουδιών.
Ύστερη δισκογραφία
Η πειραματική διάθεση που διακατείχε το Trout Mask Replica ήταν εμφανής και στον τρίτο δίσκο του συγκροτήματος, με τίτλο Lick My Decals Off, Baby (1970). Αποτέλεσε επίσης τον πρώτο, στον οποίο το συγκρότημα αναφέρεται ως The Magic Band αντί του προηγούμενου τίτλου His Magic Band, γεγονός το οποίο ο δημοσιογράφος Irwin Chusid ερμήνευσε ως μία ευρύτερη παραχώρηση αυτονομίας στους μουσικούς, από το μέρος του Βαν Βλιτ. Οι επόμενοι δίσκοι The Spotlight Kid (αποδίδεται μόνο στον Captain Beefheart) και Clear Spot, κυκλοφόρησαν το 1972 και υπήρξαν περισσότεροι συμβατικοί. Το 1974, μετά την ηχογράφηση του Unconditionally Guaranted, τα μέλη του συγκροτήματος διέκοψαν τη συνεργασία τους με το Βαν Βλιτ, εξαιτίας της αυταρχικής του συμπεριφοράς. Εκείνος με τη σειρά του σχημάτισε ένα νέο μουσικό σχήμα, διατηρώντας το ίδιο όνομα, με το οποίο ηχογράφησε το δίσκο Bluejeans & Moonbeams (1974), υιοθετώντας έναν πιο συμβατικό ήχο, χωρίς όμως να σημειώσει ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, ούτε να τύχει ιδιαίτερα θετικών κριτικών. Το 1975, ο Βαν Βλιτ συνεργάστηκε με το Φρανκ Ζάππα για τη κυκλοφορία του Bongo Fury, ενός δίσκου που περιείχε ζωντανές ηχογραφήσεις από τη συναυλία που πραγματοποίησαν το Μάιο του 1975, στο Όστιν του Τέξας, καθώς και στούντιο ηχογραφήσεις που είχαν προηγηθεί, τον Ιανουάριο του 1974. Οι δύο μουσικοί είχαν συνεργαστεί και παλαιότερα, συγκεκριμένα το 1969, όταν ο Βαν Βλιτ έκανε φωνητικά για τις ανάγκες του τραγουδιού Willie the Pimp, στο δίσκο Hot Rats του Ζάπα. Το 1978 συνεργάστηκε με νέους μουσικούς, με τους οποίους ηχογράφησε το δίσκο Shiny Beast (Bat Chain Puller), ο οποίος αποτέλεσε ένα είδος επιστροφής στο γνώριμο εκκεντρικό μουσικό ύφος του Captain Beefheart. Ακολούθησε ο δίσκος με τίτλο Doc at the Radar Station (1980), ενώ το Ice Cream for Crow (1982) αποτέλεσε την τελευταία του κυκλοφορία.
Ζωγραφική
Παράλληλα με τη μουσική του σταδιοδρομία, ο Βαν Βλιτ διατηρούσε επαφή με τη ζωγραφική, κυρίως φιλοτεχνώντας εξώφυλλα των δίσκων του, ενώ το 1972 πραγματοποίησε την πρώτη έκθεση έργων του. Όταν το 1982 αποσύρθηκε από τη μουσική βιομηχανία, αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη ζωγραφική, με την οποία και ασχολήθηκε μέχρι το θάνατό του. Το έργο του βρίσκεται πλησιέστερα στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό, με εντονότερες επιρροές από το έργο του Φραντς Κλάιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Proto-punk συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί γλύπτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Σαξοφωνίστες Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Μανδρίτσα
Η Μανδρίτσα (βουλγαρικά: Мандрица) είναι ένα χωριό της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στην οροσειρά της Ροδόπης, δυτικά του Διδυμοτείχου δύο χιλιόμετρα εντός του βουλγαρικού εδάφους και απέχει 50 χλμ. από την Αδριανούπολη και 15 χλμ. από το Ορτάκιοϊ (σημερινό Ιβαΐλογκραντ).
Ιστορία
right|thumb|280px|Μανδρίτσα, άποψη του χωριού. Η Μανδρίτσα ανήκει στην ιστορική περιοχή της Ανατολικής Ρωμυλίας, ενώ μέχρι το 1913 ήταν μία Ελληνική κωμόπολη. Σήμερα βρίσκεται στην νότια Βουλγαρία. Ο πληθυσμός της το 1913 υπερέβαινε τα 3.000 άτομα και υπήρχε έντονη οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη. Κυριότερες δραστηριότητες των κατοίκων ήταν η σηροτροφία, η κατεργασία μεταξιού, η βιοτεχνία και το εμπόριο. Λειτουργούσαν 4 αλευρόμυλοι, 22 σησαμοελαιοτριβεία, 1 κοινοτικό πλινθοκεραμοποιίο, χυτήριο το οποίο κατασκεύαζε φημισμένες καμπάνες, βυρσοδεψία, βαρελοποιίες, βαφείο, βιοτεχνία αεριούχων ποτών, αρκετά αποστακτήρια ούζου και αρκετές βιοτεχνίες και οικοτεχνίες που κατασκεύαζαν όπλα, οικιακά σκεύη, κοσμήματα και άλλα προϊόντα. Υπήρχαν επίσης 20 εργαστήρια παραγωγής παστεριωμένου σπόρου μεταξοσκώληκα που πραγματοποιούσαν μάλιστα εξαγωγές σε πολλές χώρες.
Υπήρχαν 2 εκκλησίες και 3 σχολεία (Αστική σχολή, παρθεναγωγείο και άρτιο νηπιαγωγείο) ενώ αρκετοί Μανδριτσιώτες συνέχιζαν τις σπουδές τους στην Αδριανούπολη, στην Αθήνα, στα Γιάννενα, στην Προύσα και το Παρίσι". . Οι Μανδριτσιώτες ήταν δίγλωσσοι και μιλούσαν Ελληνικά και Αρβανίτικα. Οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης προερχόμενοι από την περιοχή της Ηπείρου αλλά οι σημαντικότεροι εποικισμοί έγιναν στο τέλος του 18ου αιώνα με προέλευση την περιοχή Κορυτσάς (Βιθκούκι, Μοσχόπολη) και στις αρχές του 19ου αιώνα αιώνα με προέλευση το Σούλι. Οι κάτοικοι διατήρησαν την σουλιώτικη ενδυμασία τους (ενώ οι άνδρες έτρεφαν μακράν κόμην όπως οι πρόγονοι τους Σουλιώτες) μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα που άρχισαν να αντικαθιστούν τις φουστανέλλες με τις θρακιώτικες βράκες. Η γυναικεία ενδυμασία όμως διατηρήθηκε αυτούσια μέχρι τον εκπατρισμό (1913).
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και μέχρι την επανάσταση των Νεοτούρκων(1908) οι κάτοικοι της Μανδρίτσας είχαν αρκετά προνόμια (φορολογικές απαλλαγές, αυτοδιοίκηση, οπλοφορία κ.τ.λ.).
Το 1821 ο Επίσκοπος Λιτίτσης Σωφρόνιος (που ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας), συγκρότησε επαναστατικό σώμα από Μανδριτσιώτες και Ορτακινούς, οι οποίοι αφού διέσχισαν την τουρκοκρατούμενη Βουλγαρία, ενώθηκαν με τα στρατεύματα του Αλέξανδρου Υψηλάντη και έλαβαν μέρος στην επανάσταση της Μολδοβλαχίας. Μετά την αποτυχία της επανάστασης, όσοι επέζησαν διέσχισαν πολεμώντας τη Βαλκανική χερσόνησο και έφτασαν στην Ήπειρο και απ' εκεί στην επαναστατημένη Ρούμελη, όπου πολέμησαν για την ελευθερία της Ελλάδος. Ελάχιστοι από τους πολεμιστές αυτούς επέστρεψαν, αλλά μαζί τους ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στη Μανδρίτσα αρκετοί Ορτακινοί και ορισμένοι μισθοφόροι Αρβανίτες (δερεμπέηδες) από τις Παραδουνάβιες ηγεμονίες, διότι η αυτοδιοικούμενη Μανδρίτσα παρείχε μεγαλύτερη ασφάλεια από το υπό τουρκική διοίκηση Ορτάκιοϊ.
Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου η περιοχή έγινε κέντρο πολεμικών επιχειρήσεων και το 1878 οι Μανδριτσιώτες αναγκάστηκαν να διαφύγουν στη Φιλιππούπολη και τη Στενήμαχο, οι οποίες βρίσκονταν υπό Ρωσικό έλεγχο. Επέστρεψαν μετά από δύο χρόνια προσφυγιάς, αφού τους δόθηκε αμνηστία με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και άρχισαν την ανοικοδόμηση του χωριού τους. Οι κάτοικοι είχαν έντονη εθνική Ελληνική συνείδηση και κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα οργάνωσαν εθνικό φιλεκπαιδευτικό σύλλογο (Εύελπις Νεολαία) και ένοπλα σώματα ώστε να αντιμετωπίσουν την βουλγαρική απειλή (υπήρχαν 250 ένοπλοι οργανωμένοι από Ελληνες αξιωματικούς). Μετά την λήξη όμως του Β' Βαλκανικού πολέμου και τη συνθήκη του Βουκουρεστίου, που υποχρέωνε την Τουρκία να αποσυρθεί από την περιοχή, οι πιέσεις των Βουλγάρων έγιναν αφόρητες.
Στις 13 Οκτωβρίου 1913 Βούλγαροι κομιτατζήδες κατέλαβαν την Μανδρίτσα ενώ ο βουλγαρικός στρατός κύκλωσε την περιοχή. Οι κάτοικοι αιφνιδιάστηκαν και δεν μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους. Οι κομιτατζήδες συγκέντρωσαν τους άνδρες στο σχολείο με πρόθεση να τους κάψουν ζωντανούς και άρχισαν να λεηλατούν τα σπίτια. Ευτυχώς όμως ένας εκ των οπλαρχηγών του χωριού ο Απόστολος Ερίνκογλου κατόρθωσε να συγκεντρώσει αρκετούς ενόπλους οι οποίοι άρχισαν να πυροβολούν μαζικά στην είσοδο του χωριού παραπλανώντας τους κομιτατζήδες οι οποίοι πίστεψαν ότι έρχεται τουρκικός στρατός και άρχισαν να αποχωρούν. Ο οπλαρχηγός στην προσπάθεια του να καταδιώξει τους κομιτατζήδες έπεσε νεκρός από βουλγάρικη σφαίρα αλλά με τη θυσία του έδωσε την ευκαιρία στους κατοίκους να διαφύγουν στο δάσος όπου και διανυκτέρευσαν. Την επόμενη μέρα (14 Οκτωβρίου 1913) διέσχισαν τον ποταμό Καναρά και πέρασαν σε ασφαλές τουρκικό έδαφος (χωρία του Διδυμότειχου) όπου παρέμειναν ως πρόσφυγες 6 μήνες. Στη συνέχεια μέσω Κωνσταντινούπολης και Ραιδεστού αναχώρησαν για την Ελλάδα και την Κυριακή των Βαϊων του 1914 αποβιβάστηκαν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης ενώ ένα μήνα μετά μιά δεύτερη ομάδα αποβιβάστηκε στο λιμάνι της Καβάλας. Τους επόμενους μήνες άρχισε η διασπορά στην Ελληνική επικράτεια κυρίως στις περιοχές Θεσσαλονίκης, Κιλκίς, Καβάλας και Δράμας. thumb|280px|Δρόμος της πόλης, διακρίνεται το παλιό καμπαναριό Από τις 480 οικογένειες της Μανδρίτσας 40 έμειναν εγκλωβισμένες στη Βουλγαρία,100 εγκαταστάθηκαν στις Μάνδρες Κιλκίς, 60 στο Σέδες (Θέρμη Θεσσαλονίκης), 47 στη Σουρωτή, 60 στο Ζαγκλιβέρι, 50 στη Μουσθένη Καβάλας και στον Καλό Αγρό Δράμας ενώ οι υπόλοιποι σε διάφορες άλλες περιοχές (Πρωτοκκλήσι Έβρου και Μαυροκκλήσι Σουφλίου). Το 1919 όταν ο Ελληνικός στρατός κατέλαβε την Δυτική Θράκη οι περισσότεροι Μανδριτσιώτες πρόσφυγες επέστρεψαν στην περιοχή Διδυμοτείχου με την ελπίδα ότι η πατρίδα τους θα ελευθερωθεί. Αφού παρέμειναν στην περιοχή περίπου δύο χρόνια και είδαν τις ελπίδες τους να διαψεύδονται επέστρεψαν ξανά στην Μακεδονία στις περιοχές της πρώτης προσφυγιάς τους. Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου και της βουλγαρικής κατοχής οι περισσότεροι Μανδριτσιώτες της Δράμας και της Καβάλας διέφυγαν στις περιοχές υπό Γερμανική κατοχή για να γλυτώσουν από τη σφαγή.
Η Μανδρίτσα σήμερα
thumb|280px|Εγκαταλελειμμένο σπίτι στη Μανδρίτσα. Εξαιτείας της ραγδιαίας μείωσης του πληθυσμού, σήμερα στο χωριό υπάρχει μία γενικότερη εικόνα εγκατάλειψης thumb|280px|Εικόνες εγκατάλειψης Σήμερα η Μανδρίτσα είναι πρακτικά μία πόλη φάντασμα με πληθυσμό 52 κατοίκους (2011), με πολλούς από αυτούς να είναι εθνικά Αλβανοί. Η εξέλιξη του πληθυσμού του οικισμού έχει ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Χάσκοβο
Στράτος Διονυσίου
Ο Στράτος Διονυσίου (Νιγρίτα, 8 Νοεμβρίου 1935 – Αθήνα, 11 Μαΐου 1990) ήταν διακεκριμένος Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής, συνθέτης και τραγουδοποιός, ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες λαϊκούς τραγουδιστές με πολλές επιτυχίες.
Παιδιά του είναι οι τραγουδιστές Στέλιος Διονυσίου, Διαμαντής Διονυσίου και Άγγελος Διονυσίου.
Νεανικά χρόνια
Ο Στράτος Διονυσίου γεννήθηκε στη Νιγρίτα, γιος του Άγγελου και της Στάσας Διονυσίου, προσφύγων από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας. Το 1947, μετακόμισε στην Επτάλοφο των Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. Έναν χρόνο αργότερα, ο πατέρας του απεβίωσε.
Αρχικά τραγουδούσε αμισθί σε νυχτερινά κέντρα και αφού εργάστηκε ως μικροπωλητής και ράφτης, έκανε ντεμπούτο ως επαγγελματίας τραγουδιστής στο κέντρο «Φαρίντα» της Θεσσαλονίκης. Από τις πρώτες του εμφανίσεις το 1959, ο Διονυσίου τράβηξε το ενδιαφέρον κάποιων καλλιτεχνών, οι οποίοι τον προέτρεπαν να κατέβει στην Αθήνα για να κάνει σημαντικότερες συνεργασίες.
Καριέρα
Είχε ηχογραφήσει σε δίσκο το τραγούδι του Νίκου Μαύρου «Παράγκες και παλάτια» για την εταιρεία Odeon. Τρία χρόνια αργότερα υπέγραψε συμβόλαιο με την Columbia.
Τραγούδησε τη διασκευή του Μπάμπη Μπακάλη με τίτλο «Δεν με πόνεσε κανείς», εμπνευσμένη από το ινδικό τραγούδι «Duniya mein hum aaye hain» της Nargish. Άλλη διασκευή που τραγούδησε είναι αυτή του Μπάμπη Μπακάλη ονόματι «Της αγάπης μου το δίσκο», το «Ηλεκτρόφωνο» και το «Φύγε-Φύγε» σε μουσική Ατταλίδη και στίχους Κώστα Βίρβου. Έκανε επίσης διασκευές στα τραγούδια: «Αχάριστη» του Βασίλη Τσιτσάνη, «Το Παλιογέφυρο» και «Πριν το χάραμα», τραγούδια του Γιάννη Παπαϊωάννου, «Η Μπαμπέσα» του Γιώργου Μητσάκη και «Το Φτωχομπούζουκο» του Μανώλη Χιώτη.
Το 1967 άρχισε να συνεργάζεται με τον συνθέτη Άκη Πάνου. Ο Πάνου του έδωσε τραγούδια που έγιναν επιτυχίες, όπως «Και τι δεν κάνω», «Γιατί καλέ γειτόνισσα», «Του κόσμου το περίγελο», «Άστη να φύγει», «Εγώ καλά σου τα 'λεγα», «Στο σταθμό του Μονάχου», «Θα ρίξω ροδοζάχαρη», «Ήταν ψεύτικα», «Μια γυναίκα» και «Φέρτε το παιδί του χάρου».
Στο μαγαζί ΣΟΥ-ΜΟΥ όπου εμφανιζόταν, ήταν δεύτερο όνομα, παρτενέρ της Ανθούλας Αλιφραγκή. Στο ίδιο μαγαζί τον άκουσε το 1969 ο Μίμης Πλέσσας και έπειτα από δύο μήνες έγραψε το θρυλικό ζεϊμπέκικο «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. Το τραγούδι γράφτηκε για την ταινία Ορατότης μηδέν (1970).
Έπειτα, ο Διονυσίου κυκλοφόρησε τα επιτυχημένα τραγούδια «Ο παλιατζής», «Μπαγλαμάδες και μπουζούκια», «Ένας αητός γκρεμίστηκε», «Αγάπη μου επικίνδυνη» και «Αφιλότιμη».
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 συνεργάστηκε με τη Χαρούλα Αλεξίου, με τη Λιζέτα Νικολάου και τη Σόφη Παππά σε δεύτερες φωνές.
Το 1973 τραγούδησε το τραγούδι «Άιντε πού το πας και πού το φέρνεις», σε μουσική Μίμη Πλέσσα, στην ταινία της Φίνος Φιλμ Ο φαντασμένος.
Το 1973 συνελήφθη για παράνομη οπλοκατοχή και χασίς που βρέθηκε στο αυτοκίνητό του. Ο ίδιος υποστήριξε ότι επρόκειτο για συνωμοσία συναγωνιστών. Κρίθηκε αθώος για οπλοκατοχή το 1974, αλλά το 1975, στις 9 Απριλίου ξεκίνησε στο Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης η εκδίκαση της περιβόητης υπόθεσης εμπορίας ναρκωτικών. Η απόφαση που βγήκε στις 30 Μαΐου τον καταδίκασε σε φυλάκιση και εξορία (η τελευταία ήταν μέρος της τυπικής ποινής για αδικήματα που σχετίζονται με ναρκωτικά). Αποφυλακίστηκε χάρη σε αμνηστία από τη φυλακή την άνοιξη του 1976. Εκείνη τη στιγμή τον στήριξε ιδιαίτερα ο συνάδελφος και φίλος του Τόλης Βοσκόπουλος, ο οποίος το 1977 έγραψε και του έδωσε το τραγούδι «Αποκοιμήθηκα». Ενώ βρισκόταν στη φυλακή ηχογράφησε και κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Πάλι Μαζί μας».
Συνεργάστηκε για 11 χρόνια με τον Γιάννη Πάριο, του οποίου τις φωνητικές ικανότητες αντιλήφθηκε. Το πρώτο τραγούδι του Πάριου που τραγούδησε ο Διονυσίου, ήταν το «Μινόρε Παράπονο», σε μουσική Θανάση Πολυκανδριώτη, που κυκλοφόρησε το 1976.
Από το 1980 μέχρι την άνοιξη τού 1989 ακολούθησε συνεργασία με τη Μαρίνα Βλαχάκη, ενώ το τελευταίο διάστημα στο πλευρό του ήταν η Κική Λουκά. Ο Διονυσίου είχε προγραμματίσει ξανά εμφανίσεις με τη Βλαχάκη σε Θεσσαλονίκη και Τουρκία.
Στη δεκαετία του 1980 έκανε τις επιτυχίες «Υποκρίνεσαι», «Τα πήρες όλα», «Και λέγε-λέγε», «Άκου βρε φίλε», «Μόνο οι ερωτευμένοι» ,«Ο λαός τραγούδι θέλει», «Ο Σαλονικιός», «Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα», «Εγώ ο ξένος», «Ένα λεπτό περιπτερά», «Καλύτερα μαζί σου και τρελός», «Θυμήσου», «Της γυναίκας η καρδιά»,«Νομίζεις», «Ο ταξιτζής», «Και τότε μόνος» και άλλα. Παράλληλα συνεργάστηκε και με τους Τάκη Μουσαφίρη, Θανάση Πολυκανδριώτη, Γιάννη Πάριο, Αλέκο Χρυσοβέργη, Σπύρο Γιατρά, Τάκη Σούκα, Σπύρο Παπαβασιλείου, Χρήστο Νικολόπουλο και Λευτέρη Παπαδόπουλο.
Υποδοχή
Ο Στράτος Διονυσίου υπήρξε από τις στιβαρότερες και δυνατότερες φωνές μιας και επηρεασμένος μουσικά από τον ιεροψάλτη πατέρα του απέκτησε μια βυζαντινή δωρικότητα. Ο Τάκης Μουσαφίρης τον θεωρούσε θεϊκό τραγουδιστή μιας και ηχογραφούσε δίσκο σε λίγες ώρες καθιστώντας τον μοναδικό και αφήνοντας του πάντες άναυδους. Ο Τάκης Σούκας έχει δηλώσει για τον Διονυσίου ότι «είναι ο μόνος τραγουδιστής που δεν έχασε ποτέ, ούτε για μια φορά στα τόσα χρόνια τον τόνο του!». Ο Γιάννης Πάριος έχει δηλώσει ότι με την φωνή του κούρδιζε συμφωνική ορχήστρα. Τη στιβαρότητα της φωνής του έχει μνημονεύσει και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Θάνατος
μικρογραφία|Ο τάφος του Διονυσίου στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ο Διονυσίου απεβίωσε στις 11 Μαΐου του 1990, σε ηλικία 54 ετών, από ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Η κηδεία του έγινε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Λίγες ώρες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, τραγουδούσε στο μαγαζί Στράτος, ενώ νωρίτερα το ίδιο απόγευμα, ηχογράφησε 9 τραγούδια για τον δίσκο «Ποιος άλλος» που κυκλοφόρησε ένα μήνα μετά τον θάνατό του, κάνοντας ρεκόρ πωλήσεων. Σύμφωνα με τον στιχουργό Τάκη Μουσαφίρη, το τελευταίο τραγούδι που ηχογράφησε εκείνη την ημέρα ήταν το «Μη μ’ αφήνεις μόνο μου».
Από τα τέσσερα παιδιά του Στράτου, ο Άγγελος και ο Στέλιος Διονυσίου είναι επίσης επαγγελματίες τραγουδιστές. Η Τασούλα Διονυσίου απεβίωσε τον Απρίλιο του 2012 σε ηλικία 53 ετών, ενώ το τέταρτο παιδί, ο Διαμαντής Διονυσίου, ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία στο τραγούδι το χειμώνα του 2007 σε κέντρα της Αθήνας.
Προσωπική ζωή
Το 1955 παντρεύτηκε τον παιδικό του έρωτα, τη Γεωργία Λαβένη, με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Άγγελο, την Τασούλα, τον Στέλιο και τον Διαμαντή. Υπήρξε οπαδός του ΠΑΟΚ. Απο το 1980 μέχρι το 1989 διατηρούσε σχέση με την τραγουδίστρια και παρτεναίρ του Μαρίνα Βλαχακη.
Πολιτικές απόψεις
Αν και αυτοπροσδιοριζόταν ως Νεοδημοκράτης, πίστευε ότι όλοι ήταν «τα ίδια σκατά», πιστεύοντας ότι όλα τα κόμματα οδηγούν στα ίδια αρνητικά αποτελέσματα. Αντιπαθούσε τον ΕΛΑΣ, λόγω του ότι είχε μάθει ότι άφησαν έναν διοικητή των ταγμάτων ασφαλείας που ονομαζόταν Παπούλιας να δραπετεύσει, αφού τους δωροδόκησε. Κρατούσε αρνητική στάση απέναντι στην επιρροή της Αμερικής στην Ελλάδα, δηλώνοντας, "Πιστεύω ότι η Ελλάδα διατάζεται από τα μεγάλα αφεντικά, τους Αμερικανούς, μας έχουν χωρισμένους από χρόνια και είμαστε σαν οικόπεδα της Αμερικής. Ό,τι θέλει η Αμερική θα κάνουμε...".
Αναγνώριση
Σήμερα το όνομά του φέρουν οδοί στα Τρίκαλα, τη Λάρισα και τους Αμπελοκήπους Θεσσαλονίκης.
Δισκογραφία
Κυκλοφορίες μετά θάνατον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Ασμοδαίος
Ο Ασμοδαίος (אַשְמְדּאָי, «Ασμεντάι») είναι ένας βασιλέας των δαιμόνων στις αβρααμικές θρησκείες μα όχι στα κύρια δογματικά κείμενα. Είναι γνωστός κυρίως από το βιβλίο του Τωβίτ. Αναφέρεται επίσης σε ορισμένους ταλμουδικούς θρύλους και στη δαιμονολογία, ως ηγετική μορφή κατά την κατασκευή του ναού του Σολομώντα. Κατά τη γνώμη πολλών ακαδημαϊκών, θρύλοι για τον Ασμοδαίο προέρχονται από το ζωροαστρισμό, και ενσωματώθηκαν στον ιουδαϊσμό (και επομένως και στον Χριστιανισμό) κατά την κυριαρχία των Αχαιμενιδών Περσών στους Ιουδαίους.
Ο Ασμοδαίος είναι ένας από τους τέσσερεις πρίγκηπες της Κόλασης, και ειδικότερα αυτός που κυβερνά τις ανατολικές περιοχές. Ως δαίμονας της λαγνείας φέρεται ως υπεύθυνος για τη διαστροφή των σεξουαλικών επιθυμιών των ανθρώπων, όπως φαίνεται κυρίως στο βιβλίο του Τωβία. Φέρεται, επίσης, ότι είναι εδώ στη Γη μετά από εκατομμύρια χρόνια στην Κόλαση. Στην εβραϊκή και ισλαμική θρησκεία είναι ο βασιλιάς των δαιμόνων (Shedim/Jinn).
Ετυμολογία του ονόματος
Το όνομα Ασμοντάι (Asmodai) πιστεύεται ότι προέρχεται από την αβεστική σύνθετη λέξη *aēšma-daēva, όπου aēšma σημαίνει «οργή» και daēva σημαίνει "«δαίμων»" ή "«θεία ύπαρξη»". Ενώ το daēva aēšma ως δαίμονας της οργής του ζωροαστρισμού είναι καλά τεκμηριωμένο ως τέτοιο, το σύνθετο aēšma-daēva δεν πιστοποιείται στη συγκεκριμένη γλώσσα. Είναι παρ' όλα αυτά πιθανό ότι υπήρχε τέτοια μορφή και η ύπαρξή της αντικατοπτρίζεται στο βιβλίο του Τωβία ως Ἀσμοδαῖος) και στο Ταλμούδ ως «Ασμμεντάι» (אשמדאי).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δαίμονες Κατηγορία:Ζωροαστρισμός Κατηγορία:Ιουδαϊσμός Κατηγορία:Παλαιά Διαθήκη
Ώρα Κεντρικής Ευρώπης
Η Ώρα Κεντρικής Ευρώπης, στα Αγγλικά Central European Time ή CET, είναι ζώνη ώρας που βρίσκεται μια ώρα μπροστά από τη UTC και χρησιμοποιείται στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης καθώς και σε κάποιες της Βόρειας Αφρικής.
Στην Ευρώπη
Οι παρακάτω χώρες και περιοχές χρησιμοποιούν την Ώρα Κεντρικής Ευρώπης μόνο κατά τη διάρκεια του χειμώνα, από τη 1:00 UTC της τελευταίας Κυριακής του Οκτωβρίου μέχρι τη 1:00 UTC της τελευταίας Κυριακής του Μαρτίου:
Στην Αφρική
Η Αλγερία και η Τυνησία χρησιμοποιούν την Ώρα Κεντρικής Ευρώπης καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Ευρωπη
Brute-force attack
Η brute-force attack (επίθεση ωμής βίας) αναφέρεται στην εξαντλητική δοκιμή πιθανών κλειδιών που παράγουν ένα κρυπτογράφημα, ώστε να αποκαλυφθεί το αρχικό μήνυμα. Τέτοιου είδους επιθέσεις, οι οποίες χρησιμοποιούν όλα τα δυνατά κλειδιά, μπορούν πάντοτε να πραγματοποιηθούν. Συχνά, όμως, ο επιτιθέμενος ξεκινά την επίθεση χρησιμοποιώντας πιο "πιθανά", κατά την άποψή, του κλειδιά, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να βρει το κλειδί πιο γρήγορα. Πρακτικά, η αναζήτηση σταματά μόλις βρεθεί το κλειδί, χωρίς να χρειαστεί περαιτέρω ενημέρωση της λίστας κλειδιών.
Συνήθως, το μήκος των κρυπτογραφικών κλειδιών επιλέγεται με τρόπο τέτοιο, ώστε να απαιτείται υπερβολικά μεγάλος χρόνος υπολογισμών (με βάση τις τρέχουσες υπολογιστικές δυνατότητες) και άρα να μην έχει χρηστική αξία μία τέτοιου είδους επίθεση. Ωστόσο, πολλά υπολογιστικά συστήματα έχουν κατά καιρούς γίνει στόχος brute force attack, με περισσότερο γνωστά τα συστήματα του Πενταγώνου και αστυνομικών αρχών των ΗΠΑ.
Άλλες επιστήμες
Στα οικονομικά/αριθμητικές μεθόδους επίθεση ωμής βίας θεωρείται η προσπάθεια προσέγγισης πολύ δύσκολων προβλημάτων με μακροχρόνιες εξομοιώσεις βασισμένες σε μεγάλη υπολογιστική ισχύ, αντί για επίλυση του προβλήματος με αλγεβρικές μεθόδους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρυπτογραφία
Πολυτεχνείο του Άαχεν
Το Πολυτεχνείο του Άαχεν, επίσημα: «Ρηνανικό-Βεστφαλικό Πολυτεχνείο του Άαχεν» (γερμανικά: Rheinisch-Westfälische Technische Hochschule Aachen, RWTH Aachen) είναι ένα φημισμένο πολυτεχνικό ανώτατο εκπαιδευτικό ιδρύμα, το οποίο βρίσκεται στην πόλη του Άαχεν στη Γερμανία. Αν και η ονομασία του παραπέμπει σε αποκλειστικά τεχνολογικό προσανατολισμό, με την Φιλοσοφική Σχολή, την Οικονομική και την Ιατρική έχει σήμερα λάβει τις διαστάσεις ολοκληρωμένου Πανεπιστημίου. Εν τούτοις το κύριο βάρος των δραστηριοτήτων του πέφτει στις τεχνολογικές σπουδές, για τις οποίες είναι και φημισμένο, ειδικά τα τμήματα Μηχανολόγων Μηχανικών και Ηλεκτρολόγων Μηχανικών. Επίσης διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία στην Ευρώπη.
Μαζί με το Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου, το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Ντελφτ στην Ολλανδία, και το Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Ζυρίχης έχει σχηματίσει την IDEA-League, μία συνομοσπονδία των πρωτευόντων ερευνητικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της Ευρώπης, που αποσκοπεί στην προώθηση της μεταξύ τους συνεργασίας στον τομέα της έρευνας. Πρόσφατα έγινε μέλος της IDEA-League και το ParisTech του Παρισιού. Τον Οκτώβριο του 2007 απέκτησε τον τίτλο του Πανεπιστημίου ελίτ, καταστώντας και επίσημα ένα από τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας.
Πανεπιστημιούπολη
Το Πολυτεχνείο του Άαχεν δεν είναι ένα κλασική πανεπιστημιούπολη, αλλά εκτείνεται σε διάφορες περιοχές της πόλης. Υπάρχουν δύο κύριες περιοχές: το Κέντρο, όπου βρίσκεται το ιστορικό Κεντρικό Κτίριο, το συγκρότημα Kármán-Auditorium, το οποίο φιλοξενεί διάφορες σχολές, αμφιθέατρα και σεμιναριακούς χώρους, το Audimax (το μεγαλύτερο αμφιθέατρο) καθώς και διάφορες σχολές και περαιτέρω πανεπιστημιακά κτίρια και η περιοχή Melaten, όπου βρίσκονται κυρίως οι Ιατρικές Σχολές καθώς και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο (γερμ. Uniklinikum Aachen), το οποίο είναι μάλιστα το μεγαλύτερο της Ευρώπης. Επίσης υπάρχουν εγκαταστάσεις εκτός πόλεως στο κοντινό Jülich και στο Kleinwalsertal της Αυστρίας, όπου μοιράζεται ένα κτίριο με το Πανεπιστήμιο της Στουτγκάρδης.
Οργάνωση
Το Πολυτεχνείο του Άαχεν υπάγεται στο γερμανικό ομόσπονδο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Από το θερινό εξάμηνο του 2007 υπάρχουν δίδακτρα του ύψους 500 € ανά εξάμηνο σπουδών. Τα μαθήματα γίνονται στη γερμανική γλώσσα, αν και υπάρχουν ορισμένα μεταπτυχιακά προγράμματα στην αγγλική. Απαραίτητη προϋπόθεση για την εισαγωγή μη γερμανόφωνων φοιτητών είναι η επιτυχής έκβαση της εξέτασης γλώσσας DSH.
μικρογραφία|Σχολή Αρχιτεκτονικής
Το Πολυτεχνείο είναι διαιρεμένο σε εννέα σχολές:
2 Αρχιτεκτονική
3 Πολιτικών Μηχανικών
4 Μηχανολόγων Μηχανικών
5 Πρώτων Υλών, Γεωλογίας και Υλικών Επιστημών
7 Φιλοσοφική
8 Οικονομικών Επιστημών
10 Ιατρική
Η Ένατη Σχολή ήταν η Παιδαγωγική, η οποία καταργήθηκε το 1989, αν και η εκπαίδευση καθηγητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι ακόμα δυνατή.
Φοιτητές
Από τους 30.000 εγγεγραμμένους, σχεδόν τα δύο τρίτα είναι άρρενες, κάτι που οφείλεται στο τεχνολογικό κέντρο βάρους του πολυτεχνείου. Περίπου 20% των φοιτητών είναι μη γερμανικής προέλευσης. Οι κυριότερες χώρες υποδοχής ξένων φοιτητών στο Άαχεν είναι (κατά σειρά): Κίνα, Τουρκία, Ινδία, Βουλγαρία, Καμερούν, Ελλάδα, Βέλγιο, Ιράν, Πολωνία, Λουξεμβούργο, Μαρόκο, Ινδονησία, Ρωσία και Ολλανδία.
Γύρω στους 2200 αποφοιτούν κάθε έτος με διάφορα πτυχία (κυρίως Diplom, M.A. αλλά και Bachelors), ενώ περίπου 800 αποκτούν τον διδακτορικό τίτλο Dr.
Σχολές και Εργαζόμενοι
Υπάρχουν 260 σχολές με συνολικά 420 Καθηγητές. Γύρω στους 3700 ανέρχεται ο αριθμός των απασχολουμένων επιστημόνων σε όλες τις σχολές. Επίσης πολλοί φοιτητές έχουν την ευκαιρία να εργαστούν ως φοιτητικοί επιστημονικοί βοηθοί στις διάφορες σχολές, αποκτώντας έτσι πρώτες επαγγελματικές εμπειρίες. Το Πολυτεχνείο αποτελεί το μεγαλύτερο εργοδότη της πόλης του Άαχεν.
Φοιτητικές Ενώσεις
Υπάρχει μία πληθώρα φοιτητικών ενώσεων, τόσο παραδοσιακών γερμανικών "Studentenvereinigungen", όσο και ενώσεων ξένων φοιτητών με τα τελευταία χρόνια να παρατηρείται η άνοδος των ενώσεων φοιτητών από ασιατικές χώρες. Η επίσημη φοιτητική αντιπροσώπηση γίνεται από τον "AStA", ο οποίος εκλέγεται κάθε έτος. Οι φοιτητές του προγράμματος Erasmus και λοιποί επισκεπτόμενοι φοιτητές μπορούν να βρουν βοήθεια από τα τοπικά γραφεία των AEGEE  και την AIESEC  ενώ οι μόνιμοι ξένοι φοιτητές μπορούν να απευθυνθούν  στην (μόνη) διεθνή φοιτητική ένωση INCAS  για βοήθεια αναφορικά με αναζήτηση στέγης, εύρεση φροντιστηρίων γλώσσας ή απλώς για σύναψη γνωριμιών.
Ιστορία
μικρογραφία|δεξιά|Ινστιτούτο Στατιστικής Μετά το πέρας του πολέμου το Πολυτεχνείο συνήλθε και επεκτάθηκε ταχύτατα με τη δημιουργία νέων Σχολών, όπως την Ιατρικής και της Φιλοσοφικής καθιστώντας το πλέον περισσότερο Πανεπιστήμιο παρά αποκλειστικά Πολυτεχνείο. Το κέντρο βάρους όμως θα παρέμενε στις τεχνολογικές σπουδές και έτσι η ονομασία δεν άλλαξε σε «Πανεπιστήμιο».
Οι εορτασμοί των 175 ετών λειτουργίας το 1995 σκιάστηκαν από την ναζιστική ιστορία του Πολυτεχνείου. Αποκαλύφθηκε από ολλανδικά ΜΜΕ ότι ο πρώην πρύτανης Hans Schwerte (πρύτανης μεταξύ 1970 και 1973) είχε ψευδή ταυτότητα και ότι το πραγματικό του όνομα ήταν Hans Ernst Schneider, ήταν μέλος των SS που είχε εργαστεί για το ναζιστικό ερευνητικό κέντρο Deutsches Ahnenerbe – Studiengesellschaft für Geistesurgeschichte, το οποίο ασχολούταν με τις διάφορες θεωρίες περί φυλετικών καταγωγών. Ο Hans Schwerte κατόπιν αποκάλυψης, ο οποίος θεωρούνταν πλέον φιλελεύθερος, έχασε τους ακαδημαϊκούς του τίτλους καθώς και το δικαίωμα συνταξιοδότησης, κ.α. .
Σήμερα το Πολυτεχνείο του Άαχεν αποτελεί μαζί με τα Τεχνικά Πανεπιστήμια στο Μόναχο και το Βερολίνο τα μεγαλύτερα ακαδημαϊκά ιδρύματα για τεχνολογικές σπουδές στη Γερμανία, ενώ το 2007 έλαβε τον τίτλο του «Πανεπιστημίου Ελίτ», ενός νέου θεσμού στη Γερμανία, κάτι που σημαίνει ότι θα λαμβάνει επιπλέον κρατική χρηματοδότηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Γερμανία Κατηγορία:Άαχεν
Ιλισός
μικρογραφία|δεξιά|280px|Το τελευταίο ακάλυπτο τμήμα του Ιλισού, στο σημείο συμβολής Βασ. Κωνσταντίνου και Βουλιαγμένης.
Ο Ιλισός, ή Ιλισσός, Ειλισσός και σε επιγραφές του 5ου αιώνα π.Χ. Ηιλισός, είναι ο ένας από τους δύο ποταμούς της Αθήνας που πηγάζει από τις βορειοδυτικές πλαγιές του Υμηττού και διερχόμενος νοτιοανατολικά μέσα από το λεκανοπέδιο της Αττικής καταλήγει στον φαληρικό όρμο. Ο Πλάτωνας τον αποκαλούσε «ὑδάτιον», γιατί στέρευε το καλοκαίρι.
Ο ποταμός κυλούσε κατά μήκος και εξωτερικά των τειχών της Αθήνας. Απέναντι από το Στάδιο, προκειμένου να υπάρχει πρόσβαση σε αυτό, υπήρχε πέτρινο γεφύρι με δυο τόξα, το οποίο καταστράφηκε στα τέλη του 18ου αιώνα. Στις όχθες και κατά μήκος του ποταμού υπήρχαν επίσης πολλά ιερά και δημόσια οικοδομήματα μεταξύ των οποίων το Ολυμπιείο, το Πύθιο, το Παναθηναϊκό στάδιο, το Ηρακλείο (Κυνόσαργες) κ.ά. Απέναντι δε από τη σημερινή εκκλησία της Αγίας Φωτεινής υπήρχε η κρήνη Καλλιρρόη.
μικρογραφία|280px|δεξιά|Η κοίτη του Ιλισσού στο [[Μοσχάτο]] Η κοίτη του άλλοτε ιερού ποταμού ξεκίνησε να καλύπτεται επί Μεταξά στα τέλη της δεκαετίας του '30, από το ύψος της παλαιάς Σχολής Χωροφυλακής μέχρι την άλλοτε γέφυρα του Σταδίου, για να δημιουργηθεί η σημερινή λεωφόρος Μιχαλακοπούλου, που παραχωρεί τη θέση της πίσω από το Χίλτον στη Βασιλέως Κωνσταντίνου μέχρι περίπου το Παναθηναϊκό Στάδιο. Από εκεί μέχρι τη συμβολή της Βασ. Κωνσταντίνου με τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης υπάρχει μικρό τμήμα ακάλυπτης κοίτης, παράλληλα με τη Βασ. Κωνσταντίνου προς την πλευρά του Ολυμπιείου, το οποίο έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος. Στη συνέχεια την κοίτη του ποταμού ακολουθεί η οδός Καλλιρρόης. Οι εργασίες επικάλυψης του Ιλισού ολοκληρώθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1960.