cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δ.Α.Ο. Αργοναύτης Πειραιά
Ιστορικά στοιχεία
Στην πρώτη τη τάξει κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς αγωνίστηκε μέχρι την περίοδο 1935-36 και κατά το διάστημα αυτό, ο Αργοναύτης το 1933 αναδείχθηκε πρωταθλητής Πειραιά για πρώτη φορά στην ιστορία του και στη συνέχεια έχασε την πρόκριση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα έπειτα από αγώνα διαβάθμισης με τον Α.Π.Ο. Γουδί. Επίσης, τη σεζόν 1932-33 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Κύπελλο Ελλάδας, όπου την Κυριακή 30 Οκτωβρίου του 1932 συνάντησε τον Παναθηναϊκό και αποκλείστηκε έπειτα από ήττα με 5-0. Την περίοδο 1938-39 τερμάτισε στη 2η θέση της Β΄ Κατηγορίας και επανήλθε στην Α' κατηγορία Πειραιά, όπου παρέμεινε μέχρι την περίοδο 1946-47. Μετά μια χρονιά στην Β', επέστρεψε ξανά -προσωρινά- στην Α' το 1948, όπου παρέμεινε μέχρι το 1950. Το 1958 και ενώ είχε στις τάξεις του το θρυλικό Ανδρέα Μουράτη ο Αργοναύτης επέστρεψε στην Α' κατηγορία και το 1962 τερμάτισε στη 3η θέση και προκρίθηκε στο τελευταίο άτυπο πρωτάθλημα του 1962 της Β' Εθνικής κατηγορίας.
Συνέχισε στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας υπό την επίσημη μορφή της πλέον, από την περίοδο 1962-63 μέχρι και το 1966-67. Το 1967-68 αναδείχθηκε πρωταθλητής Πειραιά και προκρίθηκε στο Ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, όπου κατακτώντας την 1η θέση του Νοτίου ομίλου με αντιπάλους τους Ίκαρο Ν. Ιωνίας, Α.Π.Σ. Πάτραι, Ποσειδώνα Γλυφάδας, Εργοτέλη, Π.Γ.Σ. Μυτιλήνη, Π.Α.Σ. Πρέβεζα και Δωριέα Ρόδου κέρδισε την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία, στην οποία αγωνίσθηκε επί σειρά ετών, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70, συγκεκριμένα μέχρι και το 1974. Με τον Αργοναύτη είχαν αγωνιστεί μεταξύ άλλων οι Ανδρέας Μουράτης, Θανάσης Μπέμπης, Μανώλης Κλικόπουλος, Μανώλης Παπάζογλου, Ζαφείρης Κάκκαρης, Παναγιώτης Χαραμής, Νικόλαος Κοφιάδης, Γιώργος Καλαφατάς κ.α. ενώ ο σύλλογος είχε αναδείξει τον σπουδαίο Γιώργο Δεληκάρη, όπως και τους Νίκο Χαλούβα, Κώστα Καρπαθάκη (που έπαιξαν ακολούθως στον ΟΣΦΠ), Γιώργο Γεωργιάδη (ΠΑΟ), Μαρίνο (στον Εθνικό), Παναγιωτίδη (στον Πανιώνιο), Μανώλη Παππά (σε Παναχαϊκή και Εθνικό). Με την παραχώρηση του Γιώργου Δεληκάρη το 1969 στον Ολυμπιακό, στον Αργοναύτη βρέθηκαν σαν ανταλλάγματα οι Μιχάλης Τούντας, Μανώλης Λεβαντής, Αριστείδης Σταμάτης, Μιχάλης Καραγιάννης και ο Βαγγέλης Συρίγος.
Την επόμενη δεκαετία πρωταγωνιστούσε στον ποδοσφαιρικό Πειραιά με προπονητές τους Γ. Τζαβαρή, Θ. Αργουδέλη, Ανδρέα Μουράτη, Αντώνη Δερμάτη, Άγγελο Κρεμμύδα κ.α. και με παίκτες όπως οι Γ. Γιαννέλης, Γιώργος Τσουκάκης, Βαγγέλης Ζάγκος, Βαγγέλης Μωραΐτης, Χαράλαμπος Χριστοδούλου, Χρήστος Κωνσταντόπουλος, Νίκος Πρινέας, Σπύρος Καραβάνας, Σταμάτης Κουράσης, Δημήτρης Κύρκος, Χρήστου Στ., Αλέκος Μαλαμής, Πέτρος Σκοπελίτης, Αριστείδης Γαβαλάς, Γιώργος Φλέσσας, Παύλος Πλαφαδέλης, Δημήτρης Δεναξάς, Βαγγέλης Κάλφας, Κώστας Χαλούβας, Κώστας Λιγνός, Γιώργος Δασκαλάκης, Νίκος Σιδηρόπουλος, Μιχάλης Τούντας, Παναγιώτης Αντιμαχίτης, Γιώργος Πνευματικός, Μιχάλης Κλαουδάτος, Νίκος Παππάς, Γιώργος Παναούσης, Θ. Παπαδόπουλος, Μ. Λεγάτος, Δ. & Μ. Γεωργιάδης, Αλ. Γεωργαλάς, Κωνσταντέλλος, που κάποιοι από αυτούς, είχαν αγωνιστεί και στην προηγούμενη δεκαετία. Το 1982 αναδείχθηκε υπερπρωταθλητής Πειραιά και με προπονητές τον Παντελή Χοτζόγλου και στη συνέχεια το Στέφανο Θεοδώρου, βρέθηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία τη μετέπειτα Δ΄ Εθνική. Για αρκετές χρονιές διεκδίκησε την άνοδό του στη Γ΄ Εθνική, αλλά δεν κατόρθωσε να την υλοποιήσει. Το 1994 αναδείχθηκε υπερπρωταθλητής Πειραιά και ανήλθε προσωρινά στην Δ΄ Εθνική κατηγορία, καθώς το 1995 υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα του Πειραιά και έκτοτε, συνέχισε να αγωνίζεται σε αυτό. Το 2014 υποβιβάστηκε στην Β΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά, όπου αγωνίζεται μέχρι σήμερα.
Μεγάλες φυσιογνωμίες Προέδρων του συλλόγου ήταν οι Ζηλάκος, Ζαφείρης Σύμπλης, Ευσταθίου, Ισίδωρος Κούβελος, Πέτρου κ.α.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1924 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κωμικό σκετς
Το κωμικό σκετς είναι ένας συνδυασμός από μικρές κωμικές σκηνές ή βινιέτες, και διαρκεί περίπου από ένα έως δέκα λεπτά. Τα σκετς συνήθως εκτελούνται από ηθοποιούς ή κωμικούς, επάνω σε μία σκηνή, στην τηλεόραση ή και στο ραδιόφωνο. Πολλές φορές στα σκετς συναντάται και αυτοσχεδιασμός, παρ'όλα αυτά ο αυτοσχεδιασμός δεν είναι απαραίτητος για ένα σκετς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμικό σκετς
Ex injuria jus non oritur
Το Ex injuria jus non oritur (λατινικά: «το δίκαιο δεν προκύπτει από την αδικία») είναι μια αρχή του διεθνούς δικαίου. Η φράση σημαίνει ότι "άδικες πράξεις δεν μπορούν να δημιουργήσουν δίκαιο». αντίπαλη αρχή είναι ex factis jus oritur, στο οποίο η ύπαρξη των γεγονότων δημιουργεί δίκαιο.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Ρένα Στρατηγού
Η Ρένα (Ουρανία) Στρατηγού (Αθήνα, 1929 - Αθήνα, 16 Μαρτίου 2014) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Αδέρφια της ήταν ο Στέφανος Στρατηγός, η Αλέκα Στρατηγού και η Στέλλα Στρατηγού, ενώ είχε και ακόμη μία μικρότερη αδερφή, την Ίκλενα, η οποία πέθανε σε μικρή ηλικία. Άρχισε να εμφανίζεται με τον οικογενειακό θίασο του πατέρα της, Βασίλη Στρατηγού. Έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών στις 10 Οκτωβρίου 1947 και το 1950 συμμετείχε στο θίασο του Θεάτρου "Βέμπο".
Έπαιξε στην επιθεώρηση των Ιωσήφ Ριτσιάδη, Μίμη Τραϊφόρου και Γιώργου Γιαννακόπουλου "Βίρα τις άγκυρες", όπου μαζί με τις αδερφές της Αλέκα και Στέλλα, ερμήνευσε το γνωστό τραγούδι "Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία" σε νούμερο της παράστασης. Δεν παρέμεινε για μεγάλο διάστημα στο θέατρο.
Θάνατος
Τον Ιούλιο του 2013 και κατόπιν επίσκεψής της στο "Σπίτι του Ηθοποιού", όπου φιλοξενείτο ο κουνιάδος της Ανδρέας Μπάρκουλης, έσπασε τον ώμο της και μεταφέρθηκε στον Ευαγγελισμό. Ανάρρωσε σύντομα και επανήλθε στο σπίτι της, στο Περιστέρι, όπου ζούσε απομονωμένη. Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 16 Μαρτίου 2014, και κηδεύτηκε την επόμενη μέρα στο νεκροταφείο Ζωγράφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Τζεράλντο Γκαετάνι
Ο Τζεράλντο Γκαετάνι (Gherardo Gaetani) ήταν Πιζανός ευγενής, σταυροφόρος και άρχοντας της Μαγιόρκα τον 11ο αιώνα.
Ο Τζεράλντο ήταν μέλος της οικογένειας Γκαετάνι και του κλάδου της στην Πίζα. Καπιτάνο των Πιζανών πήρε μέρος μαζί τους στην Σταυροφορία που έμεινε γνωστή ως Ισπανική ανακατάληψη ή Ρεκονκίστα από τους Μαυριτανούς μαζί με τους αδελφούς του Ιωάννη και Ουγκόνε. Μετά από σκληρές μάχες κατέλαβε το νησί της Μαγιόρκα, έδιωξε τους Μαυριτανούς κι αναφέρεται άρχοντας του νησιού το 1093. Ο Πάπας Πασχάλης Β΄ τον τίμησε κάνοντας τον γιο του Γρηγόριο καρδινάλιο.
Παραπομπές
Τζεραλντο Κατηγορία:Σταυροφόροι
Μπετμπόρν (Μοζέλ)
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Οικογένεια Τοσίτσα
Η οικογένεια Τοσίτσα κατάγεται από το Μέτσοβο και έχει αναδείξει πολλούς ευεργέτες.
Παραπομπές
Τοσίτσα *
Ορθογραφία
Η ορθογραφία παραδοσιακά καθυστερεί σε σχέση με τη ζωντανή γλώσσα. Σε μια ζωντανή γλώσσα, αργά αλλά αδιάκοπα διαφοροποιείται η προφορά. Παράλληλα η γλώσσα μπορεί να περιέχει συνέχεια μεταβαλλόμενες διαλέκτους χωρίς επίσημους κανόνες ορθογραφίας.
Δυσορθογραφία
Η συστηματική δυσκολία που συναντάται στην ορθογραφία και εμφανίζεται στην πρώιμη παιδική ηλικία αναφέρεται ως δυσορθογραφία. Δεν σχετίζεται πάντα με τη δυσκολία στην γραφή ή την ανάγνωση. Η διάγνωση για την δυσορθογραφία γίνεται κατά την ενήλικη ζωή, όταν άτομα που έχουν διαγνωστεί με δυσλεξία, έχουν αντιμετωπίσει τα προβλήματα ανάγνωσης, όμως τα προβλήματα ορθογραφίας επιμένουν. Η επικρατέστερη υποτιθέμενη αιτία για την εμφάνιση της δυσορθογραφίας συναντάται στο φωνολογικό έλλειμμα, το οποίο έγκειται στον προφορικό λόγο. Υπάρχει πληθώρα μεθόδων και τεχνικών διδασκαλίας για τη βελτίωση της ορθογραφικής δεξιότητας. Σύμφωνα με την επιστήμη της λογοθεραπείας η δυσορθογραφία είναι μια διαταραχή του λόγου και εντάσσεται στις μαθησιακές δυσκολίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφαρμοσμένη γλωσσολογία Κατηγορία:Ορθογραφία
Ζοακίμ Μυρά
Ο Ζοασίμ Μυρά ή Ιωακείμ Μυρά (Joachim Murat, 25 Μαρτίου 1767 - 13 Οκτωβρίου 1815) ήταν στρατάρχης της Γαλλίας και Βασιλιάς της Νεαπόλεως από το 1808 ως το 1815. Υπήρξε η πλέον εξέχουσα φυσιογνωμία των στραταρχών του Ναπολέοντα Α΄. Μαζί με τους Νταβού και Νεΰ αποτελούσαν την τριάδα των «Στραταρχών Εφόδου» του Ναπολέοντα, αναλαμβάνοντας πάντοτε τις δυσκολότερες θέσεις στο πεδίο της μάχης.
Πρώιμος βίος
Γιος μίας δωδεκαμελούς οικογενείας ταβερνιάρηδων από την Τουλούζη, ο Μυρά αναδείχθηκε σε έναν γοητευτικό και θρασύτατο νεαρό, έτοιμο για καυγά στην πρώτη ευκαιρία. Σε μία περίπτωση τραυμάτισε βαριά ένα παιδί και το έσκασε από το σχολείο και το σπίτι του, καλπάζοντας πάνω σε ένα “ψωράλογο”, για να καταταγεί στο πρώτο σύνταγμα ιππικού που βρέθηκε μπροστά του. Εκεί όμως ενεπλάκη σε μία ανταρσία και απεβλήθη, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στο σπίτι του για να ασχοληθεί με την αρτοποιία.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
thumb|200px|Πορτραίτο του Μυρά, έργο του [[Φρανσουά Ζεράρ, περίπου 1800-1810]] Το 1791 κατετάγη πάλι εθελοντικά ως απλός στρατιώτης και εξελίχθηκε σε ένθερμο αντιβασιλικό επαναστάτη. Έλαβε μέρος στο κίνημα του Ζαν Πολ Μαρά εναντίον της Βουλής και με μία ηρωική επέλαση κατάφερε να καταλάβει τα 50 πυροβόλα που απειλούσαν τους κινηματίες του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη. Μετά την ανδραγαθία του αυτή, ο Ναπολέων τον προήγαγε σε ταξίαρχο και ακολούθησε τον αυτοκράτορα στις εκστρατείες της Ιταλίας και της Αιγύπτου, όπου ανέδειξε και πάλι τις μαχητικές του ικανότητες. Σε μία έφοδό του στη μάχη του Αμπουκίρ (25 Ιουλίου 1799) έκοψε με μία κίνηση τα δάκτυλα του αρχηγού των Μαμελούκων, ενώ την επόμενη στιγμή δέχθηκε μία εχθρική βολίδα η οποία διαπέρασε τις παρειές του–ένα τραύμα το οποίο κατέστρεψε λίγη από τη γοητεία του, αλλά συνέβαλε έντονα στην αύξηση της δημοτικότητάς του. Το 1800 υποστήριξε ένθερμα τον Ναπολέοντα στην αναρρίχησή του στην εξουσία και συνδέθηκε ερωτικά με την αδελφή του, Καρολίνα, την οποία νυμφεύθηκε με τις ευλογίες του ίδιου του αυτοκράτορα. Το 1804 προήχθη σε στρατάρχη. Υπήρξαν αρκετές στιγμές απειθαρχίας και συγκρούσεων με τον Ναπολέοντα, αλλά η συμβολή του στη νίκη του 'Αουστερλιτς έκανε τα πάντα να ξεχαστούν.
Βασιλιάς της Νεαπόλεως
Στο πεδίο της μάχης ηγείτο προσωπικά των ανδρών του, πάντοτε υπερήφανος, αλαζονικός και καλοντυμένος, με το ξίφος στο χέρι. Το 1808, με πίεση της Καρολίν, ο Ναπολέων προσέφερε στον Μυρά το Βασίλειο της Νεαπόλεως αναμένοντας από αυτόν να λειτουργήσει ως πιόνι της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής. Ο Μυρά προσπάθησε να διασώσει τον θρόνο του από την επιβουλή της Αυστρίας, αλλά τελικά, παρά τις προσπάθειές του, οι Αυστριακοί ανακατέλαβαν την ιταλική χερσόνησο και ο Γάλλος στρατάρχης έχασε το στέμμα του. Ακολούθησε τον Ναπολέοντα στην εκστρατεία της Ρωσίας και η μετωπική επέλαση των 15.000 ιππέων του εναντίον του ρωσικού πεζικού στη μάχη του Μποροντίνο θα παραμείνει θρυλική στην ιστορία, δικαιώνοντας την επωνυμία του «Το καλύτερο σπαθί της Αυτοκρατορίας». Το 1815, καθώς ο Ναπολέων επέστρεφε από την εξορία του στην Έλβα, ο Μυρά, συνοδευόμενος από 600 μισθοφόρους, επιχειρούσε την δική του απόβαση στην Νάπολη σε μία τελευταία προσπάθεια να ανακτήσει το βασίλειό του. Συνελήφθη από τους Αυστριακούς και στις 13 Οκτωβρίου 1815 στάθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Πάντοτε γοητευτικός και αλαζόνας μέχρι το τέλος, παρακάλεσε τους στρατιώτες να μην τον πυροβολήσουν στο πρόσωπο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1800 την Καρολίνα Βοναπάρτη, κόρη του Κάρλο Βοναπάρτη διπλωμάτη & νομικού της Κορσικής και είχε τέκνα:
Απόστολος Δοξιάδης
Ο Απόστολος Δοξιάδης (1873 - 1942) ήταν Έλληνας ιατρός, πολιτικός, υπουργός και γερουσιαστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Στενήμαχο και σπούδασε ιατρική στη Βιέννη με ειδικότητα παιδιάτρου. Μεταξύ 1900-1915 αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των Ελλήνων της Ανατολικής Ρωμυλίας, λόγος για τον οποίο καταδικάστηκε επανειλημμένα σε θάνατο και κλονίστηκε η υγεία του. Υπήρξε πρόεδρος της "Επιτροπής Αλυτρώτων" μετά το 1918 με βασικό πρόγραμμα την απαλευθέρωση της Θράκης, καθώς και αρχηγός της Αποστολής περιθάλψεως και Υγιεινολογικής Οργανώσεως των απελευθερουμένων Ελληνικών χωρών. Στις κυβερνήσεις Χαραλάμπη, Κροκιδά και Γονατά κατά την περίοδο 1922 - 1924 διετέλεσε υπουργός περιθάλψεως, ενώ στην τελευταία ανέλαβε το νέο υπουργείο Πρόνοιας και Αντίληψης, το οποίο συγκέντρωνε όλες τις αρμοδιότητες των υπηρεσιών δημοσίας υγείας από τα υπόλοιπα υπουργεία. Το 1924 έλαβε μέρος στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου στη θέση υπουργού Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως.Το 1928 ανέλαβε το υφυπουργείο Υγιεινής στην κυβέρνηση Βενιζέλου και το 1932 εξελέγη αριστίνδην γερουσιαστής. Την περίοδο 1924 - 1932 χρημάτισε πρόεδρος του ΠΙΚΠΑ. Ήταν ο εμπνευστής και οργανωτής της προστασίας της παιδικής ηλικίας και εισήγαγε τους παιδικούς σταθμούς στην Ελλάδα.
Ήταν παντρεμένος με την Ευανθία Μεζεβίρη και γιος του ήταν ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης.
Τζωρτζ Γεωργίου (φωτογράφος)
Ο Τζωρτζ Γεωργίου (Λονδίνο 1961-) είναι Βρετανός φωτογράφος και φωτορεπόρτερ, γνωστός για τη δουλειά του στην ανατολική Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Τουρκία.
Καριέρα στη φωτογραφία
Το έργο του Γεωργίου έχει επικεντρωθεί σε κοινότητες που χωρίζονται μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών. Αφού εργάστηκε για έξι χρόνια στη Σερβία, την Ελλάδα και την ανατολική Ευρώπη, πρόσφατα εγκαταστάθηκε για τέσσερα χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. Η εργασία του στην Τουρκία οδήγησε σε μια σειρά φωτογραφιών με τίτλο Fault Lines/Turkey/East/West, η οποία οδήγησε σε αρκετές εκθέσεις και ένα βιβλίο. Ο Γεωργίου έχει επίσης διδάξει φωτογραφία στο Barnet College στο Λονδίνο και σε διάφορα εργαστήρια στην Ευρώπη.
Φτάνοντας κάπου καινούργια, η προσέγγιση του Γεωργίου είναι πρώτα να αποφορτιστεί από τις προϋπάρχουσες εικόνες του τόπου και να προσπαθήσει να δει μέσα από τις επιφανειακές διαφορές με μέρη που γνωρίζει- στη συνέχεια αναζητά τα κοινά σημεία και τις πραγματικές διαφορές. ξεκινάει μόνος του και μόνο όταν έχει προχωρήσει καλά ελπίζει να προσελκύσει παραγγελίες και να κάνει πωλήσεις.
Η πρώιμη δουλειά του Γεωργίου ήταν ασπρόμαυρη, αλλά για τις Fault Lines και τις επόμενες δουλειές του μεταπήδησε στο χρώμα, χρησιμοποιώντας μια compact φωτογραφική μηχανή με αρθρωτή οθόνη LCD που μπορεί να προβληθεί από ψηλά, όπως η γυάλινη οθόνη του εδάφους μιας φωτογραφικής μηχανής με διπλούς φακούς αντανακλαστικής- αυτό συμβαίνει επειδή πιστεύει ότι είναι λιγότερο τρομακτικό για τους ανθρώπους που φωτογραφίζονται από μια φωτογραφική μηχανή που κρατάει στο μάτι.
Ο Γεωργίου ανήκει στην Panos Pictures. Η μη εμπορική προσέγγισή του έχει παρουσιάσει προκλήσεις- μιλώντας το 2009, περιέγραψε τον εαυτό του ότι έχει μεγάλα χρέη, αλλά παραμένει αισιόδοξος.
Τουρκία
Ο Γεωργίου ήταν από καιρό περίεργος για την Τουρκία και όταν η επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη το 2003 συνέπεσε με βομβιστικές επιθέσεις, αποφάσισε να μάθει περισσότερα για τα ζητήματα που αφορούσαν. το τελικό θέμα της δουλειάς του στην Τουρκία αναδύθηκε σταδιακά καθώς παρατηρούσε νέες ζοφερές συλλογικές κατοικίες να ξεφυτρώνουν για μια αταίριαστη αστικοποίηση του τραχύ οροπεδίου της Ανατολίας. Το έργο που προέκυψε, Fault Lines/Turkey/East/West, διερευνά την έννοια της διαίρεσης Ανατολής/Δύσης και τις πρόσθετες και πολύπλοκες γραμμές ρήξης - θρησκευτικές/κοσμικές, παράδοση/νεωτερικότητα και άλλες - που διασχίζουν τη σημερινή Τουρκία.
Ο Γεωργίου ξεκίνησε το έργο σε μονοχρωμία, αλλά σύντομα πέρασε στο χρώμα. Η φωτογράφηση την άνοιξη και το φθινόπωρο βοήθησε στην υποβάθμιση του φωτός και στην αποφυγή του μπλε ουρανού που είναι γνωστός από το National Geographic και άλλα παρόμοια.
Ο Adam Stoltman έγραψε για τους New York Times ότι στο Fault Lines:"Μέσα από μια σειρά από στοιχειωμένες αρχιτεκτονικές και τοπιογραφικές σκηνές της Τουρκίας που σπεύδει προς τον εκσυγχρονισμό - και την προκύπτουσα ένταση μεταξύ του κοσμικού και του μοντέρνου - ο Γιώργος Γεωργίου έχει βάλει οπτικά το δάχτυλό του σε ένα είδος ανούσιας αποξένωσης που κατά καιρούς μπορεί να φαίνεται ότι διαπερνά την παγκοσμιοποιημένη κοινωνία."
Γεωργία και Ουκρανία
Στα τέλη του 2010 ο Γεωργίου εργαζόταν επί πέντε χρόνια στο έργο "Στη σκιά της αρκούδας", ένα έργο που εξετάζει τα επακόλουθα των ειρηνικών "ροζ" και "πορτοκαλί" επαναστάσεων που έλαβαν χώρα στη Γεωργία και την Ουκρανία με φόντο την αναβίωση της Ρωσίας ως μεγάλης διεθνούς δύναμης και τη συνεχή εμπλοκή της στις υποθέσεις των δύο χωρών. Το έργο εξετάζει τα σημάδια στην εγχώρια και τη δημόσια σφαίρα, τα οποία, όταν λαμβάνονται μαζί, συγκροτούν μια αναπαράσταση του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι της Γεωργίας και της Ουκρανίας διαπραγματεύονται το χώρο στον οποίο βρίσκονται - ατομικές πτυχές των δύο πολύ διαφορετικών χωρών, καθώς και πτυχές που τους ενώνουν μέσω της κοινής τους ιστορίας στη Σοβιετική Ένωση. Ο Γεωργίου ελπίζει να παρουσιάσει το έργο αυτό είτε σε έναν είτε σε δύο τόμους.
Φολλίνα
Η Φολλίνα (ιταλικά: Follina, βενετικά: Fuìna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Εμρέ Ακμπαμπά
Ο Εμρέ Ακμπαμπά (τουρκικά: Emre Akbaba), γεννημένος στις 4 Οκτωβρίου 1992, είναι Τούρκος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό της Γαλατασαράι, στη Σούπερ Λιγκ Τουρκίας.
Ο Εμρέ γεννήθηκε στη Γαλλία από γονείς τουρκικής καταγωγής, ενώ πραγματοποίησε μία διεθνή συμμετοχή με την Εθνική Τουρκίας Β σε μία νίκη με σκορ 2–2 (3–5) επί της Ιταλίας U21.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας A2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι τουρκικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλάνιασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντάλιασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι
Γιάννης Πιλάβης
Ο Γιάννης Πιλάβης είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, που διακρίθηκε στη θέση του κεντρικού αμυντικού (στόπερ), γεννημένος στις 29 Μαρτίου του 1948, στο Συνοικισμό ή Φοίνικα Σαλαμίνας. Ξεκίνησε τον αθλητισμό το 1963 από το εφηβικό τμήμα του τοπικού ποδοσφαιρικού συλλόγου Αμπελακιακός, ο οποίος μετείχε στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και το καλοκαίρι του 1966 μετεγγράφηκε στον Αίαντα Σαλαμίνας, τη σπουδαιότερη ομάδα του νησιού, η οποία αγωνίζονταν στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής.
Καριέρα
Συνέχισε στην ομάδα αυτή για επτά συνεχόμενες περιόδους, αναδεικνυόμενος σε έναν από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε το ποδόσφαιρο της Σαλαμίνας και το καλοκαίρι του 1973 πήρε μετεγγραφή για το Αιγάλεω, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στην Α΄Εθνική. Αγωνίσθηκε για τα επόμενα 8 χρόνια εκεί, ξεπερνώντας τις 100 συμμετοχές στη μεγάλη κατηγορία, ενώ πολλαπλάσιες συμπλήρωσε στη Β΄ κατηγορία. Το καλοκαίρι του 1981 επέστρεψε στον Αίαντα, με τον οποίο έπαιξε στη Γ΄Εθνική, αλλά και στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Τερμάτισε την αγωνιστική του σταδιοδρομία, το 1987-88, αναλαμβάνοντας προς τα τέλη της περιόδου, προπονητής της ομάδας. Επίσης, διετέλεσε παίκτης του Προμηθέα Σαλαμίνας έχοντας προπονητή το Βασίλη Κουλουριώτη και την επόμενη χρονιά ανέλαβε ο ίδιος την ομάδα, ανεβάζοντάς την από τη Γ΄ στη Β΄ κατηγορία Πειραιά.
Τίτλοι
To 1977 ήταν πρωταθλητής Β΄ Εθνικής (στο Νότο) με το Αιγάλεω και το 1984 πρωταθλητής Δ΄Εθνικής με τον Αίαντα.
Οικογένεια
Ο πατέρας του Γιάννη Πιλάβη, Παράσχος Πιλάβης (1921 - 1986), ήταν κι αυτός γνωστός ποδοσφαιριστής στον Αίαντα Σαλαμίνας και αγωνίζονταν στη θέση του κεντρικού επιθετικού. Επίσης, έπαιξε στον Ατρόμητο Πειραιώς. Ο Γιάννης Πιλάβης είναι νυμφευμένος και έχει αποκτήσει δύο παιδιά, έναν γιο και μία κόρη. Ο γιος του Παράσχος Πιλάβης έπαιξε επίσης ποδόσφαιρο στον Αίαντα. Ο Γιάννης Πιλάβης κατοικεί μόνιμα στη γενέτειρά του και είναι συνταξιούχος του Λιμενικού Σώματος.
Στατιστικά στοιχεία
Οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι που αγωνίστηκε ο Γιάννης Πιλάβης στην 25χρονη καριέρα του είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αίαντα Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Φοντανέλλε (Ιταλία)
Το Φοντανέλλε (ιταλικά: Fontanelle, βενετικά: Fontanełe) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Ιωάννης Θεοτόκης
thumb|right|330px|Εξώφυλλο της εφημερίδας «Ελευθερία» αναγγέλλει την Κυβέρνηση Θεοτόκη Ο '''Ιωάννης (Τζον) Γ. Θεοτόκης''' (5 Σεπτεμβρίου 1880 – 6 Ιουνίου 1961) ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε και πρωθυπουργός της χώρας στις αρχές του 1950.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Θεοτόκης γεννήθηκε στην Κέρκυρα και ανήκε στην ιστορική οικογένεια Θεοτόκη, στον κλάδο Daviazzo ή Πολιτικών. Ήταν γιος του παλαίμαχου Κερκυραίου πολιτικού και πρωθυπουργού της χώρας Γεωργίου Θεοτόκη και της Αμαλίας Δήμα. Ήταν επίσης αδελφός του πολιτικού Νικολάου Θεοτόκη, ο οποίος εκτελέσθηκε το 1922 για τον ρόλο του στην Μικρασιατική Καταστροφή, και αδελφός της Ζαΐρας Θεοτόκη, μητέρας του Γεωργίου Ράλλη.
Έζησε τα παιδικά και μαθητικά χρόνια του στην Κέρκυρα και στη συνέχεια σπούδασε γεωπόνος στην Αυστρία, φοιτώντας στο Universität für Bodenkultur της Βιέννης. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε στη Θεσσαλία, επιχειρώντας να εφαρμόσει τις γεωπονικές γνώσεις του με στόχο την αναζωογόνηση και βελτίωση του θεσσαλικού κάμπου. Όταν κηρύχθηκε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος το 1912 κατατάχθηκε στον στρατό ως εθελοντής, πολεμώντας ως τον Οκτώβριο του 1914, οπότε επέστρεψε από το μέτωπο στην Αθήνα.
Στα τέλη του 1914 ο Ι. Θεοτόκης ανέλαβε καθήκοντα ως αυλικός της Βασίλισσας Σοφίας. Το 1917, μετά την επικράτηση του δημοκρατικού κινήματος της Θεσσαλονίκης, ακολούθησε τη βασιλική οικογένεια στην εξορία στην Ελβετία.
Η ενεργός ανάμειξη του Θεοτόκη στην πολιτική, ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, ξεκίνησε το 1920, οπότε παραιτήθηκε από αυλάρχης, συμμετείχε στις εθνικές εκλογές με το Λαϊκό Κόμμα και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Κέρκυρας.
Εκλέχθηκε συνολικά επτά φορές βουλευτής στην εθνική αντιπροσωπεία κατά τις εκλογικές αναμετρήσεις των ετών 1926, 1932, 1933, 1935, 1936 και 1946. Δεν κατόρθωσε να εκλεγεί μόνο το 1928, αναμέτρηση κατά την οποία το Λαϊκό Κόμμα δεν ανέδειξε κανέναν Κερκυραίο βουλευτή.
Το 1932 ανέλαβε για πρώτη φορά το Υπουργείο Γεωργίας επί πρωθυπουργίας Παναγή Τσαλδάρη. Στον έναν χρόνο της θητείας του επιχείρησε να εφαρμόσει στον γεωργικό τομέα τις καινοτόμες ιδέες που είχε ήδη μελετήσει. Τον Ιούλιο του 1935 παραιτήθηκε από το συγκεκριμένο υπουργείο καθώς διαφώνησε με τον Παναγή Τσαλδάρη πάνω στο πολιτειακό ζήτημα. Ο Θεοτόκης τέθηκε επικεφαλής της ομάδας των βουλευτών του Λαϊκού Κόμματος που υποστήριζαν την επάνοδο του καθεστώτος της βασιλευομένης δημοκρατίας και συμμετείχε σε πολιτικές κινήσεις προς αυτήν την κατεύθυνση. Τον Οκτώβριο του 1935, ανέλαβε αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του Γεωργίου Κονδύλη και Υπουργός των Εξωτερικών (από 10/10/1935 έως 30/11/1935). Η συγκεκριμένη κυβέρνηση επανέφερε τον βασιλιά από την εξορία.
Η συμφωνία δεν εφαρμόστηκε ποτέ καθώς τότε κηρύχθηκε η δικτατορία της 4ης Αυγούστου του 1936 από τον Ιωάννη Μεταξά. Ο Θεοτόκης θεώρησε ότι ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ έδειξε ανοχή σ’ αυτήν την πολιτική εκτροπή και ήλθε σε ρήξη με τα Ανάκτορα. Ο Μεταξάς τον απομάκρυνε από την θέση του και τον έθεσε σε περιορισμό κατ' οίκον και αυστηρή παρακολούθηση στην Κέρκυρα, στο κτήμα του, στο Λιβάδι Ρόπα, εξορία που διήρκεσε οκτώ συναπτά έτη έως το 1944, καθώς όταν στο μεταξύ μετέβη στην Αθήνα, συνελήφθη εκ νέου και εξορίστηκε επίσης.
Μετά την απελευθέρωση της χώρας και την επιστροφή στην πολιτική ομαλότητα επανήλθε στις τάξεις του Λαϊκού Κόμματος και αποκατέστησε τις σχέσεις του με τον βασιλιά. Αργότερα, κατά τη δίκη των δοσιλόγων ο Ι. Θεοτόκης κατέθεσε για τους κατηγορούμενους: "Είχον την εντύπωσιν ότι αι Κυβερνήσεις κατοχής εγένοντο δια της Γερμανικής επιβολής και ότι δεν έπρεπε να συμμετάσχουν εις αυτάς πολιτικοί, εκ των υστέρων όμως διεπίστωσα ότι αυταί γενόμεναι εξυπηρέτησαν την Χώραν και όχι τον κατακτητήν. Εις τας Ιονίους Νήσους τα δικαστήρια, μεταξύ άλλων, υπέστησαν τρομεράν μείωσιν εκ μέρους του κατακτητού, συνελήφθη ο εισαγγελεύς εφετών Κομνηνός, όστις μετεφέρθη αιχμάλωτος εις Ιταλίαν και ο αντιεισαγγελεύς Καταπόδης εξωρίσθη εις Ήπειρον, ενώ δεν συνέβη τούτο εις την λοιπήν Ελλάδα, όπου υπήρχε κυβέρνησις. Η Ιταλική διοίκησις εις τας Ιονίους Νήσους υπήρξεν αισχρά. Έδιδον 134 δράμια λάδι δι' έκαστον μηνιαίως και 4 ουγγιές καλαμποκάλευρον. Η διάλυσις των ταγμάτων ασφαλείας έφερε τον Δεκέμβριον του 1944". Επίσης προσέθεσεν συγκρίνων τον τρόπον της διαβιώσεως των εις τας Ιονίους Νήσους Ελλήνων υπό την άμεσον Ιταλικήν Διοίκησιν και των εις την Ηπειρωτικήν Ελλάδα Ελλήνων υπό την Ελληνικήν Κυβέρνησιν, ότι υπό τας παντοειδείς ανυποφόρους καταπιέσεις της Ιταλικής Διοικήσεως εις τας Ιονίους Νήσους, ο κόσμος επεζήτει να διαφεύγη εκείθεν προς την "Ελεύθερη Ελλάδα" και ως τοιαύτην ο κόσμος εχαρακτήριζε την λοιπήν Ελλάδα εις ην επεξετείνετο η αρμοδιότης της Ελληνικής Κυβερνήσεως".
Το 1946 ο Θεοτόκης μαζί με τους Παναγιώτη Πουλίτσα και Κωνσταντίνο Τσαλδάρη συμμετείχαν με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές για την ανάδειξη της Δ΄ αναθεωρητικής βουλής. Στην προσωρινή κυβέρνηση του Π. Πουλίτσα ο Ιωάννης Θεοτόκης έγινε υπουργός Εσωτερικών. Την κυβέρνηση Πουλίτσα μετά από έναν μήνα ακολούθησε η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη. Σ' αυτό το κυβερνητικό σχήμα ο Θεοτόκης διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής για τρεις συνεχείς κοινοβουλευτικές περιόδους (1946, 1947, 1948).
Τον Ιανουάριο του 1950 του ανατέθηκε από τον βασιλιά η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης με σκοπό να διενεργήσει τις προσεχείς εκλογές του Μαρτίου. Έτσι, ο Θεοτόκης διετέλεσε υπηρεσιακός πρωθυπουργός και υπουργός Στρατιωτικών, Ναυτικών και Αεροπορίας. Ο ίδιος δεν συμμετείχε στις διενεργηθείσες εκλογές και αφού παρέδωσε στις 23 Μαρτίου την κυβερνητική σκυτάλη στον Σοφοκλή Βενιζέλο αποσύρθηκε οριστικά από την πολιτική σκηνή. Επέστρεψε στη γενέτειρά του, την Κέρκυρα, όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ο Ιωάννης Θεοτόκης απεβίωσε στην Κέρκυρα στις 6 Ιουνίου 1961, σε ηλικία 81 ετών.
Ο γιος του, Σπύρος Θεοτόκης, ήταν επίσης επιφανής πολιτικός της Ελλάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Ιωαννης Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες Κατηγορία:Εθνικός Διχασμός
Αστραία (μυθολογία)
Η Αστραία ήταν κόρη του «πατρός ανδρών τε θεών» θεού Δία και της θεάς της δικαιοσύνης, θεάς Θέμιδος. Κατά άλλους ήταν κόρη του Τιτάνα Αστραίου και της Τιτανίδας Ηούς (Ηώς = Αυγή) που την έλεγαν και Δίκη, με αποτέλεσμα να ταυτίζεται με την αντίστοιχη θεά. Την παρίσταναν με ζυγαριά και φοίνικα στο ένα χέρι και στάχυ στο άλλο. αριστερά|μικρογραφία|215x215εσ|Ανάγλυφο της Αστραίας (1886) στο παλαιό κτίριο του Ανώτατου Δικαστηρίου του [[Βερμόντ, στο Μονπελιέ]] Πρόσφερε τη βοήθειά της κατά την Τιτανομαχία υπέρ του Δία. Αυτός την τίμησε με το να της δώσει το δικαίωμα να οδηγεί τον κεραυνό στον στόχο του. Από αυτό η Αστραία έγινε η προσωποποίηση της Δικαιοσύνης, από την πλευρά της επόπτευσης, και συχνά προσφωνούταν και ως «Θεία Δίκη».
Από αυτή την προσφώνηση παραμένει μέχρι σήμερα σε χρήση στη νεοελληνική η λαϊκή έκφραση: «Θεία δίκη, θα πέσει φωτιά να μας κάψει»!
Κατά τον Οβίδιο και τον Ησίοδο η Αστραία κατοικούσε στη Γη μέχρι την περίοδο του Χρυσού Γένους, γι' αυτό και οι αρχαίοι ποιητές ονόμαζαν την εποχή εκείνη και «εποχή της Αστραίας». Ύστερα, απογοητευμένη από τις ηθελημένες αλλοιώσεις του πνεύματος της Δικαιοσύνης που επέφεραν οι άνθρωποι (κατάπτωση αξιών), μετά την Αιδώ, που πρώτη εγκατέλειψε τη Γη (αντ' αυτής εγκαταστάθηκε το Έγκλημα), μετέβη στον Όλυμπο και από εκεί στον Ουρανό, όπου εισήλθε στον αστερισμό της Παρθένου (επειδή παρέμεινε αγνή παρθένα).
Εικονίζεται συνήθως να κρατά στο δεξί χέρι ζυγό με ένα κλαδί φοίνικα, ενώ στο αριστερό ένα στάχυ ή ξίφος. Μια άλλη απεικόνισή της είναι αυτή κατά την οποία στο δεξί κρατά κλαδί ελιάς και στο αριστερό το Κέρας της Αμάλθειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της δικαιοσύνης
Λιούμπομιρ Μίλετιτς
Ο Λιούμπομιρ Μίλετιτς (Любомир Милетич) ήταν Βούλγαρος γλωσσολόγος, εθνογράφος και ιστορικός καθώς και ο πρόεδρος της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών από το 1926 μέχρι το θάνατό του το 1937.
Βιογραφία
Ο Μίλετιτς γεννήθηκε το 1863 στο Στιπ της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας από Βουλγάρους γονείς με καταγωγή από την Αδριανούπολη. Ο προπάππους του ήταν βοεβόδας ο οποίος έφυγε από την Αδριανούπολη και πήγε στο Βανάτο της Αυστρίας οπού εκεί γεννήθηκε ο γιος του δηλαδή ο παππούς του Λιούμπομιρ. Ο πατέρας του Λιούμπομιρ είχε ζήσει σε διάφορα μέρει πριν γυρίσει στην πατρίδα του το 1859 όπως στη Βόρεια Αφρική και στη Βοσνία. Η μητέρα του Λιούμπομιρ γεννήθηκε στη Βελεσά στην περιοχή της Μακεδονίας
Ο Μίλετιτς παρακολούθησε μαθήματα σε διάφορα σχολεία των Βαλκανίων όπως στη Σόφια και στη Νόβι Σαντ της σημερινής Σερβίας αλλά φοίτησε στο Ζάγκρεμπ. Αργότερα φοίτησε από δύο πανεπιστήμια, το πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ και το Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα. Ο Μίλετιτς απονεμήθηκε διδακτορικό δίπλωμα Σλαβικής φιλολογίας από το πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ το 1889. Το 1903, ο Μίλετιτς έγινε πρύτανης του πανεπιστημίου της Σοφίας για 2 χρόνια. Από το 1898, ο Μίλετιτς ήταν μέλος της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών, την οποία ήταν πρόεδρος από το 1926 μέχρι το θάνατό του. Ομοίως, ήταν ο πρόεδρος του Βουλγαρικού Μακεδονικού Επιστημονικού Ινστιτούτου από το 1927 μέχρι το θάνατό του.
Ο Μίλετιτς ήταν εκπαιδευτικός του Πανεπιστημίου του Χάρκοβο, αντίστοιχο μέλος της Ρωσικής ακαδημίας επιστημών, καθώς και της Ρωσικής ιστορικής εταιρείας, της Πολωνικής ακαδημίας εκμάθησης, της Ακαδημίας επιστημών των νότιων Σλάβων, της Τσεχικής ακαδημίας επιστημών, της Τσεχικής επιστημονικής εταιρείας,της Τσεχικής εθνογραφικής εταιρείας, της Ουγγρικής εθνογραφικής εταιρείας και του Ρωσικού αρχαιολογικού ινστιτούτου.
Πέθανε το 1937 στην ηλικία των 74 στη Σόφια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι ιστορικοί Κατηγορία:Βούλγαροι επιστήμονες Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες
Μπομπ Χιούιτ
Ο Ρόμπερτ Άντονι Τζον "Μπομπ" Χιούιτ (αγγλικά: Robert Anthony John "Bob" Hewitt), γεννημένος στις 2 Ιανουαρίου 1940, είναι πρώην Αυστραλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Αφού παντρεύτηκε μετακόμισε στη Νότια Αφρική και πήρε την εκεί υπηκοότητα, έχει εκπροσωπήσει και τις δύο χώρες σε διεθνή τουρνουά. Έχει κερδίσει 15 μεγάλους τίτλους και ένα τουρνουά Γκραντ σλαμ στα διπλά. Καταδικασμένος το 2015 για βιασμό και σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων (κορίτσια που προγύμναζε τη δεκαετία του '80 και του '90), ο Χιούιτ καταδικάστηκε σε έξι χρόνια φυλάκισης και στη συνέχεια εκδιώχθηκε οριστικά από τη Διεθνή αίθουσα φήμης της αντισφαίρισης.
Προσωπική ζωή
Ο Χιούιτ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ντούπο της Αυστραλίας, 400 χιλιόμετρα δυτικά του Σίδνεϊ. Στη δεκαετία του '70, ο ίδιος και η σύζυγός του από τη Νότια Αφρική Νταλιάλε Νίκολας μετακόμισαν στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής. Είναι πλέον πολίτης της Νότιας Αφρικής.
Καριέρα
Το σημαντικότερο επίτευγμα του Χιούιτ ήταν να κερδίσει τον τίτλο στο διπλό αντρών ή μεικτού και στα τέσσερα τουρνουά Γκραντ σλαμ και ήταν στην ομάδα της Νοτίου Αφρικής που κέρδισε τον τίτλο του Κυπέλλου Ντέιβις το 1974. Το 1949 στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν νικητής στο απλό, νικητής στο διπλό με συμπαίκτη τον Φρεντ Στόλε και νικητής στο μεικτό με συμπαίκτρια την Πία Μπάλινγκ.
Ο Χιούιτ πέτυχε επτά τίτλους στο απλό και 65 στα διπλά. Το 1967 ήταν Νο 6 στον κόσμο από τον Lance Tingay της The Daily Telegraph. Το 1992 εισήχθη στη Διεθνή αίθουσα φήμης, αν και το 2012 αναστάλθηκε και το 2016 αποβλήθηκε για την καταδίκη του για βιασμό και σεξουαλική επίθεση.
Στο κύπελλο Ντέιβις έπαιξε για τη Νότια Αφρική από το 1967 έως το 1978 σε 5 διοργανώσεις με ρεκόρ 38 νίκες και 4 ήττες.
Η καταδίκη του
Το 2011 μετά από έρευνα έξι μηνών από την "The Boston Globe" αποκάλυψε καταγγελίες από μια ενήλικη γυναίκα που προπονήθηκε ως κορίτσι από τον προπονητή της, τότε, Χιούιτ. Η έρευνα προκλήθηκε από τις αποκαλύψεις πρώην μαθήτριας του τον Μάρτιο του 2011. Ισχυρίστηκε ότι από τη δεκαετία του 1970 ο Χιούιτ την κακοποίησε ή την παρενόχλησε όταν ήταν μόλις δέκα χρονών. Οι έρευνες στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Νότια Αφρική έδειξαν ότι δεν υπήρξαν φήμες για την παράνομη συμπεριφορά του Χιούιτ κατά τη στιγμή των φερομένων γεγονότων. Η Ένωση αντισφαίρισης της Νότιας Αφρικής διερεύνησε μετά το 1992, αλλά δεν είχε ποτέ αναληφθεί δικαστική δράση κατά του Χιούιτ.
Η έρευνα του Boston Globe και η αναφορά του θύματος προκάλεσε το αίτημα και ακολούθησε μια επιστολή που υπέγραψε το υποτιθέμενο θύμα του ζητώντας την απομάκρυνσή του από την αίθουσα της φήμης. Μία έρευνα τον Νοέμβριο του 2011 από τη Mary Carillo της εκπομπής "Real Sports" του καναλιού HBO με τον Bryant Gumbel περιλαμβάνει συνεντεύξεις με το υποτιθέμενο θύμα και άλλους που ισχυρίζονται ότι ο Χιούιτ τους κακοποίησε. Ο Χιούιτ δεν συμφώνησε να δώσει συνέντευξη.
Στις 15 Νοεμβρίου 2012, μετά από μήνες έρευνας αφαιρέθηκε από τον Χιούιτ το βραβείο του στη διεθνή αίθουσα της φήμης. Στις 6 Απριλίου 2016, ο Χιούιτ αποβλήθηκε οριστικά από την αίθουσα της φήμης.
Ο Χιούιτ τον Ιούνιο του 2014 κατηγορήθηκε για βιασμό δύο ανήλικων αθλητριών του στη δεκαετία του 1980 και του 1990 και η υπόθεση πήγε σε δίκη το 2015. . Στις 23 Μαρτίου 2015, ο Χιούιτ κρίθηκε ένοχος και για δύο κατηγορίες βιασμού και για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων και καταδικάστηκε τον Μάιο σε έξι χρόνια φυλάκισης. Ένα από τα θύματά του η Theresa "Twiggy" Tolken, ήταν 13 το 1980 όταν ο Χιούιτ ήταν ο προπονητής της και τη βίασε. Η Heather Crowe Conner της West Newbury ήταν 14 ετών το 1975 όταν ο Χιούιτ άρχισε να τη βιάζει. Ένα άλλο θύμα, Suellen Sheehan ήταν 12 το 1982 όταν ο Χιούιτ της επιτέθηκε κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος αντισφαίρισης.
Bell 412
Το Bell 412 είναι ελικόπτερο γενικής χρήσης κατασκευασμένο από την Bell Helicopter Textron. Αποτελεί εξέλιξη του Bell 212, με κύρια διαφορά την χρήση του τετράφυλλου κύριου στροφείου.
Εξέλιξη
Η εξέλιξη του ελικοπτέρου άρχισε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 όταν δύο Bell 212 τροποποιήθηκαν σε πρωτότυπα -412. Η δίφυλλη έλικα του κύριου στροφείου του 212 αντικαταστάθηκε από μία προηγμένη, μικρότερης διαμέτρου, τετράφυλλη. Το πρωτότυπο πέταξε πρώτη φορά τον Αύγουστο του 1979, ενώ έλαβε τα κατάλληλα πιστοποιητικά τον Ιανουάριο του 1981 οπότε και το ίδιο μήνα ξεκίνησαν οι παραδόσεις.
Το μοντέλο 412 ακολουθήθηκε από την έκδοση Bell 412SP (Special Performance), η οποία έφερε μεγαλύτερη ποσότητα καυσίμου, μεγαλύτερο βάρος απογείωσης και εναλλακτική διάταξη θέσεων. Το 1991 η έκδοση Bell 412HP (High Performance) αντικατέστησε την έκδοση -SP, φέροντας βελτιωμένο σύστημα μετάδοσης. Η σημερινή έκδοση παραγωγής, το Bell 412EP (Enhanced Performance), είναι εφοδιασμένο με διπλό ψηφιακό σύστημα ελέγχου πτήσης.
Μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί και βρίσκονται σε υπηρεσία περισσότερα από 700 Bell 412, συμπεριλαμβανομένων των 260 που κατασκευάστηκαν από την AgustaWestland.
Χρήστες
thumb|right|250px|Ελικόπτερο Bell 412 thumb|right|250px|Πολωνικό Bell 412HP thumb|right|250px|Ελικόπτερο Bell 412
Φόντε (Ιταλία)
Το Φόντε (ιταλικά: Fonte, βενετικά: Font) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Bell 412
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά ελικόπτερα Κατηγορία:Ελικόπτερα γενικής χρήσης Κατηγορία:Στρατιωτικά ελικόπτερα Κατηγορία:Αεροσκάφη Bell
Φόντε (Ιταλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Ειλείθυια
μικρογραφία|300x300px|Σπήλαιο Ειλειθυίας|εναλλ.= Η Ειλείθυια ή Ειλειθυία ήταν δευτερεύουσα θεότητα της Ελληνικής Μυθολογίας. Απαντάται και με τα ονόματα Ειλήθυια, Ελεύθεια, Ελενθώ ή και Ελειθώ. Ήταν η θεά της γέννησης και των πόνων του τοκετού. Βοηθούσε τις γυναίκες να γεννήσουν και ν' αντέχουν τους πόνους της γέννας. Πριν και μετά την γέννα, οι γυναίκες της πρόσφεραν διάφορα αφιερώματα. Επειδή όμως πολλές γυναίκες πέθαιναν κατά τη διάρκεια του τοκετού, θεωρήθηκε και ως η θεά που προκαλεί θάνατο στις γυναίκες την ώρα του τοκετού. Τη λάτρευαν και ως θεά που φροντίζει τα νεογέννητα.
Ετυμολογία
Η ονομασία Ειλείθυια, κατά τον Αδ. Ι. Αδαμαντίου φαίνεται να παράγεται εκ των αρχαίων ρημάτων "ειλέω" (=στενοχωρώ, πιέζω κλπ) και του "θύω" (=στενάζω με ορμή, τρελαίνομαι). Κατά την αρχαία παράδοση το όνομα αυτό οφείλεται σε ικετευτική κραυγή των επιτόκων: «Ελθέ!», «Ελθέ!» με την οποία και καλούσαν τη θεά σε βοήθεια.
Μύθος
Οι περί αυτής μύθοι ποικίλλουν, αν και πολλές φορές αντιφάσκουν. Ο Όμηρος πρώτος την αναφέρει ως "έφορο" του τοκετού, και της απελευθέρωσης της εγκύου, προστάτης θεά των επιτόκων. Κόρη του Δία και της Ήρας και αδελφή της Ήβης, του Άρη και του Ηφαίστου. Υπηρετεί την Ήρα αλλά δεν διστάζει όμως ν' απελευθερώσει τη Λητώ, παρά τη ρητή απαγόρευση της μητέρας της Ήρας, για να γεννηθούν ο Απόλλωνας και η Άρτεμη, καθώς και την Αλκμήνη για να γεννηθεί ο Ηρακλής.
Προγενέστερα όμως αναφέρεται ο πληθυντικός "Ειλείθυιαι ως θυγατέρες του Δία και της Ήρας οι οποίες και χαρακτηρίζονται "μογοστόκοι" (=επίφοροι πόνων). Σημειώνεται ότι οι ωδίνες τοκετού, στην εποχή του Ομήρου, συγκρίνονταν με αόρατα λεπτά βέλη που έριχναν οι "Ειλείθυιες" και που διαπερνούσαν το σώμα της τίκτουσας γυναίκας προκειμένου έτσι να εξευμενιστεί. Χαρακτηριστικός είναι και ο μύθος για τη Λητώ που επί 9 ημέρες ανέμενε, την κρατούμενη από την Ήρα, Ειλείθυια (Ομηρ. ύμνος προς Απόλλωνα 117-130).
Ο Ησίοδος την θεωρεί αρωγό θεά του τοκετού, ενώ ο Ωλήν (ένας γηραιός ιερός αοιδός της Ελευσίνας) την θεωρεί μητέρα του Έρωτα που οι μετ΄ αυτής σχέσεις είναι ευνόητοι. Ο ίδιος αυτός ποιητής την αποκαλεί "Εύλινον" (=καλώς κλώθουσα) και όπως παρατηρεί ο Παυσανίας (ΙΧ 27,2) μάλλον την συγχέει με την Μοίρα της ζωής θεωρώντας την όμως αρχαιότερη του Κρόνου δίνοντας έμφαση στην αρχή των πραγμάτων.
Στη Τεγέα η θεά ονομαζόταν "Αυγή εν γόνασι" γιατί ταυτιζόμενη με την Αυγή γονατιστή γέννησε τον Τήλεφο. Εν τούτοις στο Αίγιο (από αρχαία νομίσματα) η Ειλείθυια εικονίζεται όρθια με τον αριστερό βραχίονα υψωμένο και το χέρι ανοικτό ως σημείο έκπληξης, ενώ στο δεξί φέρει πυρσό, σύμβολο της ζωής. Κατά τη δωρική παράδοση η λατρεία της θεάς μεταδόθηκε από την Κρήτη σε όλη την αρχαία Ελλάδα.
Η θεά των τοκετών λατρευόταν πάρα πολύ στην Κρήτη ως σύμβολο της μητρότητας και της γονιμότητας. Τα ιερά της βρίσκονταν κυρίως σε σπήλαια γεγονός που φανερώνει την αρχέγονη λατρεία της θεότητας. Τα Ελευσίνια Μυστήρια που σχετίζονται με τον κύκλο της βλάστησης υποστηρίζεται ότι μεταφέρθηκαν από την Κρήτη στην Αττική, ενώ είναι εμφανέστατη η ετυμολογική συγγένεια του ονόματος της θεάς και των μυστηρίων που σχετίζονται με τον ερχομό (ελεύθω - έλευσις - Ειλείθυια - Ελευσίνα), με τη γέννηση.
Η θεά είχε πολλά ιερά στην Κρήτη, ιδιαίτερα στις κεντρικές περιοχές, και η λατρεία της που ήταν διαδεδομένη όσο οπουδήποτε αλλού, διατηρήθηκε μέχρι τα ελληνιστικά χρόνια και την παλαιοχριστιανική εποχή, από όσα μαρτυρούν τα ανασκαφικά ευρήματα στους τόπους - σπήλαια λατρείας. Στην Κρήτη τα ονομαστότερα λατρευτικά ιερά σπήλαια της θεάς ήταν στην Αμνισό, στην Ολούντα, στο Δικτυνναίο και στην Ίνατο, αλλά η κύρια έδρα της θεάς ήταν στην αρχαία Λατώ.
Από ότι πάντως φαίνεται υπήρχε μεγάλη σχέση της λατρείας της θεάς Ειλείθυιας με την Λητώ και στην Κρήτη, πράγμα που φανερώνει τη μεγάλη διάδοση του μύθου της γέννησης του Απόλλωνα και της Άρτεμης. Το πιθανότερο πάντως είναι ότι η θεά κατάγεται από την κρητική - μινωική μυθολογία και "πέρασε" στο δωδεκάθεο όπως συνέβη και με άλλες προελληνικές θεότητες.
Οι Ρωμαίοι παρέλαβαν τη θεότητα αυτή από τους Έλληνες και άλλοτε μεν την αποκαλούσαν "Λυκινία" άλλοτε δε, διατηρούσαν το ελληνικό της όνομα.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες γονιμότητας της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες-προστάτες των παιδιών
Κονσιερζερί
Η Κονσιερζερί (γαλ.: La Conciergerie) είναι τμήμα του παλαιού βασιλικού παλατιού Παλαί ντε λα Σιτέ και φυλακή στο Παρίσι, ευρισκόμενη στα δυτικά του νησιού Ιλ ντε λα Σιτέ κοντά στον καθεδρικό ναό της Νοτρ Νταμ. Αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος κτηρίων, που είναι γνωστό με την ονομασία Δικαστικό Μέγαρο και χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα για δικαστικούς σκοπούς. Εκατοντάδες φυλακισμένων εκτελέστηκαν στην γκιλοτίνα στις φυλακές Κονσιερζερί στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης.
Η Κονσιερζερί στα Μεσαιωνικά Χρόνια
Η νησίδα Ιλ ντε λα Σιτέ κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους κατά τα ύστερα αρχαϊκά χρόνια. Αργότερα, το δυτικό τμήμα του νησιού χρησιμοποιήθηκε ως ανάκτορο για τους Μεροβίγγειους ηγεμόνες, το Παλαί ντε λα Σιτέ, το οποίο από τον 10ο μέχρι και τον 14ο αιώνα υπήρξε η έδρα των μεσαιωνικών Βασιλέων της Γαλλίας. Επί Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας (1226-1270) και του Φιλίππου Δ΄ (1284–1314) το Παλάτι των Μεροβιγγείων μοναρχών επεκτάθηκε και οχυρώθηκε περισσότερο.
Ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Θ΄ προσέθεσε τις αξιόλογες πινακοθήκες Σαιντ Σαπέλ (Sainte-Chapelle) και παρόμοιες που σχετίζονται με αυτήν, ενώ ο Φίλιππος Δ΄ δημιούργησε την πρόσοψη στην πλευρά του ποταμού και έναν μεγάλο προθάλαμο. Αμφότερα είναι εξαίρετα παραδείγματα της γαλλικής θρησκευτικής αλλά και κοσμικής αρχιτεκτονικής της περιόδου αυτής. Το παρεκκλήσι Σαιντ-Σαπέλ, που χτίστηκε σε γαλλικό βασιλικό ρυθμό, ανεγέρθηκε το 1248 για να φυλαχθεί εκεί το στέμμα με τα αγκάθια, το οποίο το έφεραν πίσω οι Σταυροφόροι και επίσης επέχει θέση βασιλικού παρεκκλησίου.
thumb|200px|αριστερά|Κοντινή άποψη της Κονσιερζερί.
Η "Grande-Salle" (Μεγάλο Σαλόνι) ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη και το ισόγειό του, γνωστό με την ονομασία "La salle des gens" σώζεται μέχρι σήμερα: έχει μήκος 209 πόδια, πλάτος 90 πόδια και ύψος 28 πόδια. Χρησιμοποιούνταν ως σαλόνι για τους 2.000 ανθρώπους που αποτελούσαν τους εργαζομένους στο παλάτι. Η θέρμανση του δωματίου γινόταν με τέσσερα μεγάλα τζάκια και ο φωτισμός του ήταν αρκετός, καθώς υπήρχαν πολλά παράθυρα, τα οποία τώρα είναι κλειστά. Επίσης, το μέρος χρησιμοποιήθηκε για βασιλικές δεξιώσεις και συνεδριάσεις δικαστηρίων. Το γειτονικό Salle des Gardes χρησιμοποιήθηκε αντί του προηγούμενου δωματίου και εκεί ο Βασιλιάς διεξήγαγε τη συνεδρίαση του Κοινοβουλίου υπό την παρουσία του (lit de justice).
Έπειτα από το 1300 το ανάκτορο βελτιώθηκε από τους Βασιλείς του οίκου των Βαλουά, ωστόσο το 1358 εγκαταλείφθηκε και τα Ανάκτορα μεταφέρθηκαν στο παλάτι του Λούβρου. Το ανάκτορο αυτό συνέχισε να στεγάζει το Κοινοβούλιο (ανώτατο δικαστήριο). Το 1391 το κτήριο μετατράπηκε σε φυλακή. Οι έγκλειστοι σε αυτήν αποτελούσαν ένα κράμα από εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου και πολιτικούς κρατουμένους. Όπως συνέβαινε και σε άλλα σωφρονιστικά ιδρύματα της εποχής εκείνης, η μεταχείριση του τροφίμου ήταν ανάλογη με τα πλούτη του και την κοινωνική του θέση, όπως επίσης και με τις διασυνδέσεις που είχε. Έτσι, οι πολύ πλούσιοι ή αυτοί που ασκούσαν επιρροή είχαν στα κελιά τους γραφείο για ανάγνωση και γραφή, υλικά γραφείου και κρεβάτι σε ξεχωριστό κελί. Οι λιγότερο πλούσιοι κρατούμενοι μπορούσαν να πληρώσουν για να έχουν pistoles, δηλαδή κελιά με ένα κρεβάτι, σε κακή όμως κατάσταση, και ίσως ένα τραπέζι. Οι φτωχοί ή pailleux ήταν περιορισμένοι σε σκοτεινά και υγρά κελιά, σε συνθήκες έλλειψης καθαριότητας και αποκαλούνταν oubliettes (κυριολεκτικά "ξεχασμένοι τόποι"). Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι κρατούμενοι αυτοί πέθαιναν από επιδημίες όπως η βουβωνική πανώλη (Μαύρος Θάνατος).
Τρεις πύργοι σώζονται από την Κονσιερζερί του Μεσαίωνα: ο Πύργος του Καίσαρα, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, ο Αργυρός Πύργος, που οφείλει την ονομασία του στη φήμη που τον ήθελε χώρο για αποθήκευση βασιλικών θησαυρών και ο Πύργος Bonbec ("καλό ράμφος"). Ο τελευταίος ονομάστηκε έτσι επειδή στέγαζε το δωμάτιο των βασανιστηρίων και μέσα σε αυτό τα θύματα "τραγουδούσαν". Το κτήριο επεκτάθηκε κατά τα επόμενα χρόνια και γύρω στα 1370 εγκαταστάθηκε το πρώτο δημόσιο ρολόι. Το σημερινό ρολόι χρονολογείται από το 1535. Ο concierge ή φύλακας του Παλατιού του Βασιλέα, έδωσε το όνομα που έχει σήμερα το κτήριο.
Η Κονσιερζερί και η Γαλλική Επανάσταση
thumb|right|300px|Άποψη από τον ποταμό Σηκουάνα. Μπορεί κανείς να συγκρίνει την περιοχή που έχει καθαριστεί (δεξιά) με το μέρος όπου υπάρχει ακόμα ρύπανση (αριστερά).
Η Κονσιερζερί ήδη είχε αποκτήσει κακή φήμη ως φυλακή και η φήμη αυτή ενισχύθηκε με αποτέλεσμα να γίνει διεθνώς γνωστή ως ο "προθάλαμος για την γκιλοτίνα" στη διάρκεια της Τρομοκρατίας, της πλέον αιματηρής φάσης στη Γαλλική Επανάσταση. Στέγαζε το Επαναστατικό Δικαστήριο, όπως επίσης και περίπου 1.200 κρατουμένους, για κάποιο χρονικό διάστημα, και των δύο φύλων. Στη Μεγάλη Αίθουσα ήταν η έδρα του Δικαστηρίου και την περίοδο από τις 2 Απριλίου του 1793 ως τις 31 Μαΐου του 1795 έστειλε 2.600  κρατουμένους στο ικρίωμα. Οι κανόνες ήταν απλοί. Μόνο δύο διέξοδοι υπήρχαν - διακήρυξη αθωότητας ή θανατική ποινή - και, στη συντριπτική πλειοψηφία, το Δικαστήριο αποφάσιζε τη θανατική καταδίκη. Οι πιο διάσημοι κρατούμενοι ήταν η Βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα, ο ποιητής Αντρέ Σενιέ, η δολοφόνος του Ζαν-Πολ Μαρά, Σαρλότ Κορντέ, η Μαντάμ Ελιζαμπέτ, η Μαντάμ Ντουμπαρύ και οι Γιρονδίνοι, οι οποίοι καταδικάστηκαν από τον Ζωρζ Νταντόν, ο οποίος με τη σειρά του καταδικάστηκε σε θάνατο από τον Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο. Ο τελευταίος με τη σειρά του καταδικάστηκε σε θάνατο με συνοπτικές διαδικασίες τον Ιούλιο του 1794 και καρατομήθηκε, στην τελευταία φάση της αιματοχυσίας. Στο δρόμο για το ικρίωμα, τα θύματα περνούσαν από το Δωμάτιο του Αγίου Λουδοβίκου (Salle Saint-Louis), το οποίο απέκτησε το προσωνύμιο Salle des Perdus, δηλαδή "Δωμάτιο των Χαμένων".
Το 19ο αιώνα, έπειτα από την παλινόρθωση των Βουρβόνων, το κτήριο εξακολούθησε να χρησιμοποιείται ως φυλακή για υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, με σημαντικότερο τον μελλοντικό Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ. Το κελί της Μαρίας Αντουανέτας μετατράπηκε σε παρεκκλήσι αφιερωμένο στη μνήμη της. Η Κονσιερζερί και το Δικαστικό Μέγαρο ανακαινίστηκαν στα μέσα του 19ου αιώνα και τελικά η εξωτερική τους εμφάνιση άλλαξε εντελώς. Ενώ το κτήριο μοιάζει με μεσαιωνικό φρούριο, η εμφάνισή του αυτή χρονολογείται στην πραγματικότητα από το 1858 περίπου.
Η Κονσιερζερί άνοιξε για το κοινό το 1914 ως εθνικό ιστορικό μνημείο. Σήμερα αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό, παρά το γεγονός ότι σε ένα πολύ μικρό τμήμα του κτηρίου είναι ελεύθερη η πρόσβαση. Το μεγαλύτερο τμήμα του κτηρίου χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα για να στεγάσει τα ποινικά δικαστήρια του Παρισιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Γαλλία Κατηγορία:Φυλακές στη Γαλλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση
Ζητώ Αποδείξεις
Το Ζητώ Αποδείξεις (τίτλος πρωτότυπου: The New Evidence That Demands A Verdict) είναι ένα βιβλίο Χριστιανικής απολογιτικής του Τζος ΜακΝτάουελ. Η βελτιωμένη αγγλική έκδοση κυκλοφόρησε το 1999, ενω στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 2005 από τις Εκδόσεις "Ο Λόγος", και αριθμεί 736 σελίδες (ISBN 960-510-093-2).
Το βιβλίο αυτό έχει αποτελέσει ένα από τα δημοφιλέστερα βιβλία Χριστιανικής απολογιτικής, παγκοσμίως. Για τις διαπιστώσεις στις οποίες καταλλήγει χρησιμοποιεί διάφορες πηγές, όπως: την Αγία Γραφή, την αρχαιολογία, αρχαία γραμματεία, απόψεις διάφορων επιστημόνων, μελετητών, ερευνητών και άλλες.