cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάποτε στην Αμερική
Πλοκή
1968. Ο Νουντλς, τώρα άνω των 60 ετών, επιστρέφει στη Νέα Υόρκη και συναντά τον Μο, ο οποίος συνεχίζει να διευθύνει το μπαρ. Οι δυο τους συζητούν ένα περίεργο γράμμα, που προφανώς το έστειλε ένας ντόπιος ραβίνος, καλώντας τον να διαπραγματευτεί τη μεταφορά των σορών των τριών φίλων του, που έγινε οκτώ μήνες νωρίτερα, σε βάρος ενός άγνωστου ευεργέτη στο πολυτελές νεκροταφείο του Ρίβερντεϊλ. Ο Νουντλς υποθέτει ότι το γράμμα αποτελεί μήνυμα ενός παλιού εχθρού που τον κάνει να καταλάβει ότι τον έχει εντοπίσει παρά το γεγονός ότι ζει αλλού με ψεύτικο όνομα. Ο χοντρός Μο τον φιλοξενεί για μια ύχτα στο διαμέρισμα πάνω από το μπαρ. Ο Νουντλς τώρα μόνος του, περιπλανιέται στο δωμάτιο και κοιτάζοντας μέσα από μια σχισμή που ανοίγει σε μια αποθήκη, αναπολεί παλιές αναμνήσεις.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα της ταινίας Κάποτε στην Αμερική ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 1982 και τελικά ολοκληρώθηκαν τον Απρίλιο του επόμενου έτους. Οι τοποθεσίες όπου έγιναν τα γυρίσματα ήταν μέσα και γύρω από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ιταλία και τη Γαλλία, με κεντρικό σημείο τη Νέα Υόρκη. Οι εσωτερικές σκηνές γυρίστηκαν κυρίως στα στούντιο της Τσινετσιτά στη Ρώμη.
Η σκηνή στην παραλία, όπου ο Μαξ αποκαλύπτει το σχέδιό του να ληστέψει την Ομοσπονδιακή Τράπεζα, γυρίστηκε στο "The Don Cesar" της Φλόριντα. Η σκηνή του σιδηροδρομικού Σταθμού της Νέας Υόρκης στις αναδρομές της δεκαετίας του '30 γυρίστηκε στο "Gare du Nord" στο Παρίσι. Οι εσωτερικοί χώροι του πολυτελούς εστιατορίου όπου ο Νουντλς πηγαίνει τη Ντέμπορα στο πρώτο ραντεβού τους γυρίστηκαν στο ξενοδοχείο "Excelsior" στη Βενετία, της Ιταλίας.
Μοντάζ
Μέχρι το τέλος των γυρισμάτων, ο Λεόνε είχε πλάνα δέκα ωρών. Με τον μοντέρ του, Νίνο Μπαράγκλι, ο Λεόνε το μείωσε σε σχεδόν έξι ώρες και αρχικά ήθελε να κυκλοφορήσει την ταινία σε δύο μέρη. Οι παραγωγοί ωστόσο αρνήθηκαν, εν μέρει λόγω της εμπορικής και κρίσιμης αποτυχίας του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι 1900, και ο Λεόνε αναγκάστηκε να συντομεύσει περαιτέρω την διάρκεια της ταινίας. Η ταινία ήταν αρχικά 269 λεπτά (4 ώρες και 29 λεπτά), αλλά όταν η ταινία έκανε πρεμιέρα εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ των Καννών το 1984, ο Λεόνε τη μείωσε στα 229 λεπτά (3 ώρες και 49 λεπτά) για να κατευνάσει τους διανομείς, που ήταν η εκδοχή που προβλήθηκε στους ευρωπαϊκούς κινηματογράφους.
Μουσική
Η μουσική σύνθεση συνέθεσε ο επί χρόνια συνεργάτης του Λεόνε, Ένιο Μορικόνε. Το «Deborah's Theme» γράφτηκε για μια άλλη ταινία τη δεκαετία του 1970 αλλά απορρίφθηκε. Η μουσική είναι επίσης αξιοσημείωτη για την ενσωμάτωση της μουσικής του Γκεόργκι Ζαμφίρ από τον Μορικόνε, ο οποίος παίζει ένα φλάουτο. Η μουσική του φλάουτου του Ζαμφίρ χρησιμοποιήθηκε με παρόμοιο αποτέλεσμα στο Picnic at Hanging Rock (1975) του Πίτερ Γουίρ. Ο Μορικόνε συνεργάστηκε επίσης με τον τραγουδιστή Έντα Ντελ' Όρσο στη μουσική.
Ένα άλμπουμ soundtrack κυκλοφόρησε το 1984 από τη Mercury Records. Ακολούθησε μια ειδική έκδοση το 1995, με τέσσερα επιπλέον κομμάτια.
Κυκλοφορία
Πολλές γυναίκες στην πρεμιέρα της ταινίας αντέδρασαν έξαλλα, κυρίως λόγω των δύο σκηνών βιασμού. Μια από αυτές αργότερα αντιμετώπισε τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο σε μια συνέντευξη Τύπου και έκανε αρνητικά σχόλια για την απεικόνιση της ταινίας, περιγράφοντάς την ως «κατάφωρη, άσκοπη βία». Γενικά, οι σκηνές βιασμού ήταν ιδιαίτερα αμφιλεγόμενες. Ο Ρίτσαρντ Γκόντεν υπερασπίστηκε την αναπαράσταση του βιασμού από τον Λεόνε δηλώνοντας πως «αρθρώνει τη δυσλειτουργία μεταξύ των σωμάτων στις ταινίες και των ίδιων των σωμάτων». Η Ελίζαμπεθ Μαγκόβερν υποστήριξε τον ισχυρισμό του Γκόντεν και είπε ότι ο Λεόνε δεν σκόπευε να γοητεύσει οποιοδήποτε "βίαιο σεξ". Στο βιβλίο του, ο μελετητής του Σέρτζιο Λεόνε, Κρίστοφερ Φρέιλινγκ υποστηρίζει ότι η βασική συμμορία της ταινίας είναι συναισθηματικά κουρασμένη: «...σαν μικρά αγόρια με εμμονή με τον εξοπλισμό τους που δεν έχουν ιδέα πώς να σχετιστούν με γυναίκες από σάρκα και οστά»
Οικιακά μέσα
Στη Βόρεια Αμερική, ένα VHS με δύο κασέτες κυκλοφόρησε από την Warner Home Video με διάρκεια 226 λεπτών τον Φεβρουάριο του 1985 και του 1991. Το αμερικανικό κικηματογραφικό κομμάτι κυκλοφόρησε επίσης την ίδια περίοδο τον Φεβρουάριο του 1985. Μια ειδική ταινία με δύο δίσκους κυκλοφόρησε στις 10 Ιουνίου 2003, με την 229λέπτη έκδοση της ταινίας. Αυτή η ειδική έκδοση επανακυκλοφόρησε στις 11 Ιανουαρίου 2011, τόσο σε DVD όσο και σε Blu-ray. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2014, η Warner Bros. κυκλοφόρησε μια συλλογή δύο δίσκων Blu-ray και DVD της αποκατάστασης των 251 λεπτών που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 2012, που ονομάστηκε "Extended Director's Cut". Αυτή η έκδοση είχε κυκλοφορήσει προηγουμένως στην Ιταλία, στις 4 Σεπτεμβρίου 2012.
Κριτικές
Οι πρώτες κριτικές στο Κάποτε στην Αμερική ήταν ανάμεικτες, λόγω των διαφορετικών εκδόσεων που κυκλοφόρησαν παγκοσμίως. Ενώ διεθνώς η ταινία έτυχε καλής υποδοχής στην αρχική της μορφή, οι Αμερικανοί κριτικοί ήταν πολύ πιο δυσαρεστημένοι με την έκδοση των 139 λεπτών που κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική, που είχε σαν αποτέλεσμα μια κρίσιμη και οικονομική καταστροφή, καθώς πολλοί Αμερικανοί κριτικοί που γνώριζαν την αρχική έκδοση του Λεόνε αντέδρασαν στη σύντομη έκδοση. Μερικοί κριτικοί συνέκριναν τη συντόμευση της ταινίας με τη συντόμευση των όπερων του Ρίτσαρντ Βάγκνερ, λέγοντας ότι τα έργα τέχνης που προορίζονται να είναι μεγάλα πρέπει να τύχουν του σεβασμού που τους αξίζει.
Μόνο μετά τον θάνατο του Λεόνε και την επακόλουθη αποκατάσταση της αρχικής έκδοσης, οι κριτικοί άρχισαν να της δίνουν την αναγνώριση που επιδείχθηκε στην αρχική της προβολή στις Κάννες. Η πρωτότυπη ταινία θεωρείται ότι είναι πολύ ανώτερη από την μονταρισμένη έκδοση που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 1984. Ο Ίμπερτ, στην κριτική του για τους Αδιάφθορους του Μπράιαν ντε Πάλμα, αποκάλεσε την αρχική πρωτότυπη έκδοση του Κάποτε στην Αμερική ως την καλύτερη ταινία που απεικονίζει την εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Ο Τζέιμς Γουντς, ο οποίος τη θεωρεί ως την καλύτερη ταινία του Λεόνε, ανέφερε στο ντοκιμαντέρ DVD ότι ένας κριτικός μεταγλώττισε την ταινία τη χειρότερη του 1984, μόνο για να δει την αρχική ταινία χρόνια αργότερα και να την αποκαλέσει την καλύτερη της δεκαετίας του 1980. Ωστόσο, κάποιοι ήταν επικριτικοί απέναντι στη γραφική βία και τη σκληρότητα της ταινίας, με τον Ντόναλντ Κλαρκ των Irish Times να την καταδικάζει ως «γροθιά μισογυνισμού» και προσβλητικά «σεξιστική».
Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, το Κάποτε στην Αμερική έχει βαθμολογία έγκρισης 87% με βάση 54 κριτικές, με μέση βαθμολογία 8,50/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Το επικό γκανγκστερικό δράμα του Σέρτζιο Λεόνε είναι οπτικά εκπληκτικό, στυλιστικά τολμηρό και συναισθηματικά στοιχειωμένο και γεμάτο με εξαιρετικές ερμηνείες από τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Τζέιμς Γουντς». Στο Metacritic, η ταινία έχει σταθμισμένο μέσο όρο βαθμολογίας 75 στα 100 με βάση 20 κριτικές, υποδεικνύοντας "γενικά ευνοϊκές κριτικές".
Η ταινία έχει καταταχθεί από τότε ως μία από τις καλύτερες ταινίες του είδους. Όταν η Sight & Sound ρώτησε αρκετούς βρετανούς κριτικούς το 2002 ποιες ήταν οι αγαπημένες τους ταινίες των τελευταίων 25 ετών, το Κάποτε στην Αμερική τοποθετήθηκε στο νούμερο 10. Το 2015, η ταινία κατατάχθηκε στο νούμερο 9 στην λίστα με τις 50 καλύτερες γκανγκστερικές ταινίες όλων των εποχών του περιοδικού Time Out, ενώ το 2021, η εφημερίδα The Guardian την ανέφερε ως την τέταρτη μεγαλύτερη γκανγκστερικη ταινία που έγινε ποτέ.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Παρά τη σύγχρονη κριτική επιτυχία της, η αρχική αμερικανική κυκλοφορία δεν τα πήγε καλά με τους κριτικούς και δεν έλαβε υποψηφιότητες για Όσκαρ. Η μουσική της ταινίας αποκλείστηκε από την τελετή των Όσκαρ για μια τεχνική πτυχή, καθώς το στούντιο παρέλειψε κατά λάθος το όνομα του συνθέτη από τους τίτλους έναρξης κατά την περικοπή του χρόνου προβολής της για την αμερικανική κυκλοφορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1984 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σέρτζιο Λεόνε Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Regency Enterprises Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Φλόριντα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Σέρτζιο Λεόνε Κατηγορία:Αμερικανικές γκανγκστερικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσινετσιτά Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής The Ladd Company
Όσιος Χριστόδουλος Ηραίου
Ο  Όσιος Χριστόδουλος Ηραίου είναι μικρή μονόκλιτη θολοσκέπαστη βασιλική και βρίσκεται στη Σάμο, στην περιοχή Ηραίου, σε μικρή απόσταση από το μετόχιο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.
Περιγραφή
Ανήκει στον τύπο της μικρής θολοσκέπαστης βασιλικής με εσωτερικές διαστάσεις κάτοψης 2,60 x 6,30 μ. και ύψος ως την κορυφή του θόλου 3,55 μ. Ο θόλος είναι ανεπίχριστος, έντονα οξυκόρυφος, αποτελείται από εμφανείς καλολαξευμένους ορθογώνιους θολίτες και στις γενέσεις του στα πλάγια διαχωρίζεται από τους τοίχους με κοσμήτη μια λίθινη ταινία εξέχουσα και λαξευμένη σε κυρτό κυμάτιο. Με θολίτες είναι διαμορφωμένο το επάνω τμήμα της κόγχης του ιερού, η οποία σε γενικές αναλογίες είναι ασυνήθιστα ψηλή και φθάνει ως την κορυφή του θόλου. Δεν υπάρχουν παράθυρα εκτός μικρού στην κόγχη. Δυό ογκώδεις αντηρίδες υπάρχουν συμμετρικά στην κάτοψη και καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος των πλάγιων τοίχων. και μειώνονται ελαφρά προς τα επάνω. Το δάπεδο είναι στρωμένο με τσιμέντο και η εξωτερική επιφάνεια του θόλου ενώ μέρι πριν μερικά χρόνια ήταν στρωμένη με τετραγωνισμένες σχιστόπλακες. Η δυτική όψη είναι ελαφρά χωμένη στο έδαφος και συμμετρικά ως προς την είσοδο δύο μικρές ορθογώνιες αβαθείς εσοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησίες της Σάμου
Παλάτι του Ρούντολφ Κέλερ (Λοτζ)
Το Παλάτι του Ρούντολφ Κέλερ (πολωνικά: Pałac Rudolfa Kellera) είναι παλάτι που χτίστηκε το 1890, στην οδό Γκντάνσκα (ul. Gdańska) 49/53 στο Λοτζ της Πολωνίας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Παλάτι (εικόνα αρχείου) Η πολυτελής βίλα σχεδιάστηκε από τον Χιλάρι Μαγέφσκι, ύστερα από παραγγελία του Ρούντολφ Κέλερ. Ήταν ένας μετανάστης από την Πρωσία, ο οποίος αρχικά, το 1882, έχτισε σε αυτό το οικόπεδο τα κτίρια ενός εργοστασίου με κορδέλες και δαντέλες. Το 1907, μαζί με το διπλανό εργοστάσιο, το παλάτι πουλήθηκε στον Εμίλ Έισερτ και από το 1922 μέχρι το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανήκε στην «Ανώνυμη Εταιρεία των Εμίλ Έισερτ και Αδερφών Σφάικερτ».
Το κτίριο χτίστηκε σε βόρειο νεοαναγεννησιακό στυλ με γαλλική επιρροή από την εταιρεία του Γερμανού αρχιτέκτονα Ότο Γκέλιχ από το Λοτζ. Η αναγεννησιακή-μανιεριστική αρχιτεκτονική λεπτομέρεια διαμορφώθηκε σε γαλλικά και ολλανδικά παραδείγματα. Τα γείσα και οι εσωτερικοί χώροι ήταν του Ν. Γκούνσελ, όπου ολοκληρώθηκαν το 1892. Το 1907, μετά την αλλαγή ιδιοκτησίας, υπήρξαν επίσης κάποιες αλλαγές στην εσωτερική διακόσμηση και στη συνέχεια παραγγέλθηκαν δύο οριζόντιες υαλογραφίες σε στυλ Αρ Νουβό από έναν άγνωστο κατασκευαστή στο Λοτζ ή στη Γερμανία για την αντιπροσωπευτική σκάλα. Αυτή η βίλα είναι ανεξάρτητη, με υπόγειο και σοφίτα, σε κάτοψη παρόμοια με τετράγωνο, σε διάταξη τριών κόλπων με εσωτερική σκάλα στο νοτιοδυτικό τμήμα.
Το μπροστινό υψόμετρο είναι το πιο ποικίλο, στη βορειοδυτική γωνία στο ισόγειο υπάρχει μια πλινθόκτιστη βεράντα με πρόσβαση στον κήπο και από πάνω μια ευρύχωρη βεράντα με κιγκλίδωμα από σφυρήλατο σίδερο. Τα παράθυρα στο ισόγειο είναι κλειστά με τμηματική αψίδα, ενώ τα παράθυρα του ορόφου είναι ορθογώνια, περικλείονται σε αυλάκια, πλαισιωμένα από ημικίονες. Στη βορειοανατολική γωνία υπάρχει ένας διαγώνια προστιθέμενος πυργίσκος.
Κατά την περίοδο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, για πολλά χρόνια το παλάτι στέγαζε ένα εργοστάσιο φυτώριο του καταστήματος λιανικής Zakłady Przemysłu «Lenora» (πρώην εργοστάσιο Κέλερ). Μετά το 1989 εκκαθαρίστηκε και το κτίριο αγοράστηκε από ιταλική εταιρεία εμπορικού δικαίου. Στις αρχές του 2005, το παλάτι είχε αξία 400.000 ευρώ. Σύμφωνα με την κοινή γνώμη, το κτίριο αγοράστηκε από τον Αμερικανό ηθοποιό Μαξ Ράιαν, με σκοπό να πραγματοποιήσει μια μεγάλη ανακαίνιση του κτιρίου και να ανοίξει έναν ξενώνα σε αυτό. Ωστόσο, σύμφωνα με το οικόπεδο και με αριθμό υποθηκοφυλακείου LD1M/00086278/9, ιδιοκτήτης του οικοπέδου είναι ο Δήμος Λοτζ και ο επικαρπωτής δεν είναι ο Μαξ Ράιαν, αλλά ο Μπράιαν Τζόναθαν Έγκαν.
Το βράδυ της 31ης Μαρτίου προς 1η Απριλίου 2010, ξέσπασε φωτιά στο κτήριο, το οποίο είχε υποβαθμιστεί εδώ και χρόνια, κατέκλυσε μέρος της οροφής και προκάλεσε ζημιές στον χαρακτηριστικό πυργίσκο. Από τα μέσα του 2012, ο επικαρπωτής προσπαθεί να πουλήσει το κτίριο, το οποίο υφίσταται όλο και περισσότερες ζημιές.
Στις 11 Μαρτίου 2020, κάτοικοι του Λοτζ που ζούσαν στην περιοχή της βίλας του Ρούντολφ Κέλερ παρατήρησαν ότι ο πυργίσκος της βίλας ταλαντευόταν. Το Σεπτέμβριο του 2020, η Πυροσβεστική, με τη συμμετοχή του Επιθεωρητή Εποπτείας Κτιρίων του Πόβιατ και του Επαρχιακού Συντηρητή Μνημείων, αφαίρεσε τον κατεστραμμένο πυργίσκο.
Από το 2020 λειτουργεί ένα ολόκληρο κοινωνικό κίνημα, στόχος του οποίου είναι η ανάληψη δράσης για τη διάσωση του μνημείου της βίλας του Ρούντολφ Κέλερ. Το κοινωνικό κίνημα, το οποίο περιλαμβάνει πολλές ενώσεις και άτυπες ομάδες, επικεντρώνεται γύρω από την ένωση KelleReakcja.
Το κτίριο είναι εγγεγραμμένο στο μητρώο μνημείων με τον αριθμό Α/299 της 20.12.1983 και στο Δημοτικό Μητρώο Μνημείων με τον αριθμό 167 (συγκρότημα επαύλεων του Ρούντολφ Κέλερ, από το 1907 Εμίλ Έισερτ) και 168 (πύλη, φράχτη με πύλη, ιδιωτικός κήπος).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παλάτια στο Λοτζ Κατηγορία:Νεοαναγεννησιακή αρχιτεκτονική στο Λοτζ
Παλάτι του Έβαλντ Κερν (Λοτζ)
Ιστορία
Ο Έβαλντ Κερν (Ewald Kern), πολίτης του Λοτζ αυστριακής καταγωγής, ήταν ιδιοκτήτης του δεύτερου μεγαλύτερου χυτηρίου σιδήρου στο Λοτζ και ενός μηχανουργείου που παρήγαγε μηχανικούς αργαλειούς ύφανσης. Κατά τα έτη 1896–1898 έχτισε, σύμφωνα με το σχέδιο του αρχιτέκτονα Φραντσίσεκ Χεουμίνσκι, ένα εκλεκτιστικό παλάτι που παραπέμπει στην αναγεννησιακή αρχιτεκτονική με κλασικιστικές λεπτομέρειες.
Ως αποτέλεσμα οικονομικών προβλημάτων, ο Έβαλντ Κερν πούλησε το παλάτι σε δημοπρασία το 1903 και από τότε το κτίριο άλλαξε ιδιοκτήτες αρκετές φορές. Το 1930 αγοράστηκε από την Γενική Εμπορική και Βιομηχανική Εταιρεία του Φρεντ Γκρίνγουντ.
Από το 1960, το κτίριο στέγαζε μια παιδαγωγική βιβλιοθήκη και στη συνέχεια την έδρα του παραρτήματος του Λοτζ της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών και της Επιστημονικής Εταιρείας του Λοτζ.
Αρχιτεκτονική
Η πολυκατοικία είναι ένα μονώροφο κτίριο με επικλινές τοίχο και στέγη που γειτνιάζει με αυτό από τη νότια πλευρά. Η βάση του σπιτιού φτιάχτηκε με πράσινο γρανίτη εισαγόμενο από το εξωτερικό. Το ισόγειο είναι ρουστίκ με ημικυκλικά παράθυρα που ολοκληρώνονται με περίτεχνη διακόσμηση. Στον πλαϊνό άξονα υπάρχει μια αυλόπορτα με την κύρια είσοδο του κτιρίου που οδηγεί στη σκάλα.
Ένας μαίανδρος υπάρχει μεταξύ του ισογείου και του πρώτου ορόφου. Τα παράθυρα του πρώτου ορόφου είναι ορθογώνια στο επάνω μέρος με τριγωνικά τύμπανα γεμάτα με διακόσμηση. Τα παράθυρα διευρύνθηκαν με παραστάδες.
Η στέγη από μπροστά καλύπτεται με διάτρητη σοφίτα και από κάτω υπάρχει γείσο με ιωνικό κιμάτιο. Ανάμεσα στα παράθυρα υπάρχουν ανάγλυφα με κλαδίσιο στολίδι.
Το παράθυρο της σκάλας είναι γεμάτο με μια αλληγορική υαλογραφία με σύμβολα της βιομηχανίας, του εμπορίου και της ύφανσης. Οι εσωτερικοί χώροι με διαφορετικό στυλ διακόσμησης ήταν πολυτελώς εξοπλισμένοι με σόμπες μαγιόλικας, βιτρό παράθυρα, γυψομάρμαρο, πάνελ και καθρέφτες. Το πρωτότυπο της πολυκατοικίας ήταν το παλάτι του Καρλ Βίλχελμ Σάιμπλερ του νεότερου στην οδό Πιοτρκόφσκα 268, το οποίο έχει παρόμοια διαίρεση της πρόσοψης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλάτια στο Λοτζ Κατηγορία:Ιστορικά κτίρια στο Λοτζ Κατηγορία:Εκλεκτικιστική αρχιτεκτονική στο Λοτζ
Ράνια Παπαδάκου
Η Ράνια Παπαδάκου (Αθήνα, 4 Νοεμβρίου 1975) είναι Ελληνίδα ηθοποιός
Είναι απόφοιτη της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Δραματικής Σχολής Μαίρης Βογιατζή - Τράγκα όπου αποφοίτησε το 1993. Σπούδασε επίσης τραγούδι στο Απολλώνειο Ωδείο και χορό στη Σχολή της Μ. Αγγελοπούλου.
Παρακολούθησε σεμινάρια θεάτρου για παιδιά, αττικής κωμωδίας και αρχαίας τραγωδίας με τον Δημήτρη Ποταμίτη, τον Γιώργο Αρμένη και τον Μίνω Βολανάκη αντίστοιχα. Από το 2001 ασκεί παράλληλα μαχόμενη δικηγορία (από το 2010 Παρ’Αρείω Πάγω).
Φιλμογραφία
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ενρίκ Ντουράν
Ο Ενρίκ Ντουράν Γιράλτ (ισπανικά: Enric Duran Giralt), (Βαρκελώνη, 23 Απριλίου 1976) γνωστός και σαν Ρομπέν των Τραπεζών, είναι Καταλανός αντικαπιταλιστής ακτιβιστής. Στις 17 Σεπτεμβρίου του 2008 ανακοίνωσε δημοσίως ότι είχε "ληστέψει" από αρκετές δεκάδες Ισπανικές τράπεζες περίπου μισό εκατομμύριο ευρώ σαν μέρος μιας πολιτικής δράσης να αποκηρύξει αυτό που ονομάζει το κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα.
Από το 2006 έως το 2008, ο Ντουράν πήρε 68 εμπορικά και προσωπικά δάνεια από 39 τράπεζες χωρίς εγγυήσεις ή ενέχυρα. Δεν είχε τη πρόθεση να αποπληρώσει τα χρέη και χρησιμοποίησε τα χρήματα για να χρηματοδοτήσει διάφορα αντικαπιταλιστικά κινήματα. Το 2008, ο Ντουράν δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο "Έχω ληστέψει 492.000 ευρώ από αυτούς που μας ληστεύουν περισσότερο, για να τους αποκηρύξω και να χτίσουμε εναλλακτικές για τη κοινωνία" και ένα βίντεο, όπου εξηγεί πώς το έκανε και ότι έφυγε από την Ισπανία για να δει τις αντιδράσεις και να σκεφτεί την επόμενη του κίνηση. Αυτό δημοσιεύτηκε και στο ελεύθερο περιοδικό Crisis (Κρίση), στα Καταλανικά, όπου 200.000 αντίτυπα τυπώθηκαν και διανεμήθηκαν από εθελοντές σε όλη τη Καταλονία. Μια δεύτερη εφημερίδα "We can! Live Without Capitalism" (Μπορούμε να ζήσουμε! Χωρίς Καπιταλισμό) διανεμήθηκε στις 17 Μαρτίου του 2009 και μια 3η "We" (Εμείς) στις 17 Σεπτεμβρίου του 2009.
Οι λόγοι των δράσεων
Ο Ντουράν δήλωσε ότι ήθελε να προκαλέσει ένα διάλογο για το οικονομικό σύστημα και το υπάρχον καπιταλιστικό σύστημα, να αυξήσει τις δράσεις εναντίων του και να χρηματοδοτήσει κοινωνικά κινήματα που επιδιώκουν να δημιουργήσουν εναλλακτικές. Ο Ντουράν ονόμασε τη δράση του "οικονομική κοινωνική ανυπακοή" και δήλωσε ότι ήταν προετοιμασμένος να πάει φυλακή για τις δράσεις του. Οργάνωσε για την επέτειο της δήλωσης του (17 Σεπτεμβρίου 2009) να είναι μια ημέρα δράσης όπου άτομα συναντιούνται, στην Ισπανία και αλλού, για να ανταλλάξουν εναλλακτικές προτάσεις από αυτή του καπιταλισμού.
Απάντηση των αρχών
Το 2009 ο Ντουράν επέστρεψε στην Ισπανία και συνελήφθη από την Ισπανική αστυνομία το Μάρτιο του 17 2009 στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, καθώς είχαν γίνει αγωγές εναντίον του από τις 39 τράπεζες. Πέρασε 2 μήνες στη φυλακή πριν ελευθερωθεί πληρώνοντας εγγύηση 50.000 ευρώ.
Το Νοέμβριο του 2011, παρουσιάστηκε σε αστικό δικαστή ζητώντας την ακύρωση του συμβολαίου με την Τράπεζα Banco Bilbao Vizcaya Argentaria. Στις 25 Νοεμβρίου 2011 ο εισαγγελέας ζήτησε να κατηγορηθεί ο Ντουράν σε 8 χρόνια φυλάκισης για τα εγκλήματα της δήλωσης ψευδούς εγγράφων (για να πάρει τα δάνεια) και συνεχούς αναξιόχρεου. Ο συνήγορος υπεράσπισης βάσισε την υπόθεση του στο γεγονός ότι η φυλάκιση για απλήρωτα χρέη έχει καταργηθεί στην Ισπανία. Ο Ντουράν απάντησε ότι "Δεν πιστεύω ότι το δικαστικό σώμα έχει δικαίωμα να δικάσει" λόγο του μη ενδιαφέροντος τους να αντιδράσουν στους οικονομικούς κερδοσκόπους που έφεραν μεγάλη δυστυχία για μεγάλο μέρος του Ευρωπαϊκού πληθυσμού και λόγο των αλλαγών του Σεπτεμβρίου του 2011 στο Ισπανικό σύνταγμα που κάνουν απόλυτη προτεραιότητα την αποπληρωμή των χρεών της χώρας. Επίσης υποστήριξε ότι οι δράσεις του είναι δράσεις για κοινωνική δικαιοσύνη, μια προσπάθεια να απαντήσει με ένα μικρό τρόπο στις αδικίες που γίνονται από αυτούς που είναι στην εξουσία.
Προηγούμενος ακτιβισμός
Ο Ντουράν συμμετείχε στη καμπάνια "Κοιτάξτε για τη κατάργηση του χρέους" "Look for the abolition of debt" 1999/2000, το "Παγκόσμιο Κίνημα Αντίστασης" "Global Resistance Movement" (2000/2002) την "Καμπάνια εναντίον της Παγκόσμια Τράπεζας", "Campaign Against the World Bank"(2001) και τη "Καμπάνια εναντίων της Ευρώπης του Κεφαλαίου" "Campaign Against the Europe of Capital"(2002).
Καταλανικός Ολοκληρωμένος Συνεταιρισμός
Τον Απρίλιο του 2010, ο Ντουράν ξεκίνησε να προωθεί την CiC σαν ένα πρακτικό παράδειγμα των αξιών που περιγράφονταν στο "We Can! Live without Capitalism". To 2011 ο συνεταιρισμός ανέλαβε την ευθύνη για ένα πρώην βιομηχανικό κτιριακό συγκρότημα, με το όραμα να το μετατρέψει σε ένα κέντρο περιβαλλοντολογικών δράσεων. Το 2014 ο Ντουράν ξεκίνησε τη δημιουργία ενός οικιακού οικοσυστήματος που θα ήταν το το μελλοντικό FairCoop και του συνυφασμένου κρυπτονομίσματος FairCoin.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ακτιβιστές
Αποστολάκης
Το ελληνικό επώνυμο Αποστολάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Αποστολακης
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (2018)
Το Billboard Hot 100 είναι ένας κατάλογος που κατατάσσει τα καλύτερα τραγούδια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα στοιχεία του, που δημοσιεύονται από το περιοδικό Billboard και συντάσσονται από τη Nielsen SoundScan, βασίζονται συλλογικά στις εβδομαδιαίες φυσικές και ψηφιακές πωλήσεις κάθε τραγουδιού, καθώς και στην ποσότητα του airplay που λαμβάνεται στους αμερικανικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και στην ροή σε online ψηφιακά μουσικά καταστήματα.
Κατά τη διάρκεια του 2018, έντεκα singles έφτασαν στο νούμερο ένα στο Hot 100. Ένα δωδέκατο single, το " Perfect " του Εντ Σίραν, σόλο ή ντουέτο με την Beyoncé, ξεκίνησε την πρώτη του εμφάνιση τον Δεκέμβριο του 2017. Από εκείνα τα έντεκα singles που ήταν στην κορυφή, τα τέσσερα ήταν συνεργασίες. Το τραγούδι "God's Plan" του Drake ήταν εκείνο που βρισκόταν τις περισσότερες εβδομάδες στην κορυφή του καταλόγου, επί έντεκα εβδομάδες. . Ο Drake πέτυχε το ρεκόρ για τις περισσότερες εβδομάδες στην κορυφή σε έναν χρόνο για έναν μόνο καλλιτέχνη, με 29 εβδομάδες στο νούμερο ένα. Ο XXXTentacion έγινε ο πρώτος καλλιτέχνης στην κορυφή του καταλόγου μετά θάνατον από τον Static Major που έλαβε μέρος στο τραγούδι Lollipop του Lil Wayne το 2008 και ο πρώτος καλλιτέχνης που ηγήθηκε του καταλόγου με ένα τραγούδι που βρέθηκε στην κορυφή μετά τον θάνατο του εκτελεστή του από το "Hypnotize" του Notorious BIG το 1997.
Ιστορικό τραγουδιών στην κορυφή ανά εβδομάδα
μικρογραφία|218x218εσ| Τοι " [[Havana (τραγούδι)|Αβάνα " έγινε το πρώτο τραγούδι της Camila Cabello στην κορυφή του Hot 100 (εικόνα) . Την ίδια εβδομάδα, το άλμπουμ της Camila ήταν πρώτο στο Billboard 200 . ]] μικρογραφία|212x212εσ| " Αυτή είναι η Αμερική " έγινε το πρώτο τραγούδι του [[Ντόναλντ Γκλόβερ|Childish Gambino στην κορυφή του Hot 100 (απεικονίζεται) και το 31ο τραγούδι για να κάνει το ντεμπούτο στο νούμερο ένα στο διάγραμμα. ]]
μικρογραφία|150x150εσ|Ο [[XXXTentacion (στην εικόνα) έγινε ο πρώτος καλλιτέχνης με τραγούδι στην κορυφή του καταλόγου μετά τον θάνατό του, από τον Notorious B.I.G. το 1997, με το "Sad!".]]
Παραπομπές
2018
Παλάτι του Γκούσταφ Άντολφ Κίντερμαν (Λοτζ)
Το Παλάτι του Γκούσταφ Άντολφ Κίντερμαν (πολωνικά: Pałac Gustawa Adolfa Kindermanna) είναι παλάτι στην οδό Πιοτρκόφσκα 151 στο Λοτζ της Πολωνίας.
Ιστορία
Ο σχεδιασμός του διώροφου παλατιού έγινε από τον Αυστριακό αρχιτέκτονα Καρλ Ζάιντλ για τον Γκούσταφ Άντολφ Κίντερμαν (αδελφό του Γιούλιους Ρόμπερτ Κίντερμαν, ιδιοκτήτη του παλατιού στην οδό Πιοτρκόφσκα 137/139). Η κατασκευή του παλατιού ολοκληρώθηκε χρόνο αργότερα. Ο Γκούσταφ Άντολφ Κίντερμαν πήρε τη θέση του στον κεντρικό δρόμο της πόλης όταν ήταν 46 ετών. Γεννήθηκε στο Λοτζ, ως ένα από τα δεκατρία παιδιά Φραντσίσεκ Κίντερμαν, ιδιοκτήτη ενός εργοστασίου προϊόντων βαμβακιού και μαλλιού που βρισκόταν στην οδό Αγίου Ανδρέα 63.
Το 1916, το παλάτι στέγαζε το τμήμα για το Λοτζ του τμήματος καταγραφής των απωλειών πολέμου στο Κεντρικό Συμβούλιο Πρόνοιας.
Αρχιτεκτονική
Σύμφωνα με το σχέδιο του Καρλ Ζάιντλ σύντομα ανεγέρθηκε ένα σπίτι σε ένα στενό οικόπεδο που έφτανε στην οδό Σπατσερόβα (σήμερα Λεωφόρος Ταντέους Κοστσιούσκο). Αποτελούνταν από ένα διώροφο μπροστινό κτίριο και ένα μακρύ τριώροφο βοηθητικό κτίριο. Το σύνολο έλαβε τη μορφή της ιταλικής Αναγέννησης, προφανώς μετά από αίτημα του ιδιοκτήτη, γιατί τότε φαινόταν αναχρονιστικό.
Η ρομαντική μπροστινή πρόσοψη, που στέκεται σε ένα βάθρο από γρανίτη, ήταν αντιμέτωπη με πλάκες ψαμμίτη (η οποία είναι μοναδική στην αρχιτεκτονική του Λοτζ) που εισήχθη από το Κιέλτσε. Στέφεται με γείσο που προεξέχει έντονα μπροστά από το πρόσωπο. Το κέντρο της πρόσοψης στον πρώτο όροφο είναι διακοσμημένο με τοξωτή προεξοχή με δίφωτα παράθυρα στα πλάγια και τρίφωτο παράθυρο από πάνω. Όλα τα παράθυρα και το άνοιγμα της πύλης που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά της πρόσοψης είναι κλειστά σε ημικύκλιο. Το ισόγειο με τα παράθυρα είναι έντονα ρουστίκ.
Το κτίριο είναι εγγεγραμμένο στο μητρώο μνημείων με τον αριθμό Α/51 της 20ης Ιανουαρίου 1971.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παλάτια στο Λοτζ Κατηγορία:Ιστορικά κτίρια στο Λοτζ Κατηγορία:Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική στο Λοτζ
PDS 110
Ο PDS 110 είναι νεαρός αστέρας που βρίσκεται περίπου 1.100 έτη φωτός μακριά από τη Γη στον αστερισμό του Ωρίωνα. Το 2017 ανακαλύφθηκε ότι το άστρο διαθέτει σε τροχιά έναν εξωπλανήτη ή καφέ νάνο με ένα δίσκο σκόνης γύρω του.
Περιγραφή
Ο PDS 110 είναι ένας νεαρός αστέρας που συνεχίζει να πλησιάζει την κύρια ακολουθία. Έχει χαρακτηριστεί ως ένας αστέρας τύπου Τ Ταύρου, ή ως προ-κύριας ακολουθίας αστέρας. Οι φασματικές γραμμές ενδεικτικές για μια τύπου Τ Ταύρου ταξινόμηση είναι κάπως ασθενέστερες απ' ό,τι ένας τυπικός T Ταύρου αστέρας, ερμηνευόμενες έτσι ως ένα μετά-Τ Ταύρου στάδιο.
Δίσκος σκόνης γύρω από το δευτερεύον αντικείμενο
Μετρήσεις της φωτεινότητας από τα προγράμματα SuperWASP και KELT έδειξαν δύο παρόμοιες μειώσεις στη φωτεινότητα, το Νοέμβριο του 2008 και τον Ιανουάριο του 2011, και οι δύο με μέγιστη μείωση φωτεινότητας 30% και διάρκεια 25 ημερών. Τα γεγονότα αυτά ερμηνεύτηκαν ως διελεύσεις μιας δομής με περίοδο 808 ± 2 ημέρες, που αντιστοιχεί σε μια τροχιακή απόσταση περίπου 2 AU. Η μεγάλη μείωση στην φωτεινότητα θα μπορούσε να συμβεί λόγω ενός πλανήτη ή καφέ νάνου με έναν περιφερικό δίσκο σκόνης ακτίνας 0,3 AU γύρω από ένα κεντρικό αντικείμενο με μάζα μεταξύ 1,8 και 70 φορές τη μάζα του Δία. Μία ακόμα διέλευση είχε προβλεφθεί για τον Σεπτέμβριο του 2017, αλλά τίποτα παρόμοιο με τα προηγούμενα γεγονότα δεν παρατηρήθηκε, γεγονός που αποκλείει ένα περιοδικό φαινόμενο.
Δείτε επίσης
<ul><li>KIC 8462852 - αστέρας που εμφανίζει ασυνήθιστες διακυμάνσεις φωτός </li><li>1SWASP J140747.93-394542.6 </li></ul>
Αποστολάκη
Το ελληνικό επώνυμο Αποστολάκη μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Άρις Μπουλούκος
Ο Αριστόδημος (Άρις) Μπουλούκος (29 Σεπτεμβρίου 1932) είναι Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, επίτιμος αντιστράτηγος του Στρατού Ξηράς. Μεταπολιτευτικά, διατέλεσε βουλευτής Μεσσηνίας αρχικά με το ΠΑΣΟΚ και έπειτα με την Νέα Δημοκρατία, καθώς και πρόεδρος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων (ΕΒΟ) από το 1990 μέχρι το 1992, επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Ο Μπουλούκος όμως είναι κυρίως γνωστός για την προδικτατορική δράση του, όταν κατηγορήθηκε ως ο εμπνευστής και στρατιωτικός ηγέτης της υποτιθέμενης οργάνωσης ΑΣΠΙΔΑ, την οποία κατά το κατηγορητήριο είχαν δημιουργήσει αντιδεξιοί αξιωματικοί του Στρατού με πολιτικό καθοδηγητή τον Ανδρέα Παπανδρέου, με στόχο την ριζική αλλαγή της στρατιωτικοπολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα. Την διετία 1965-67 η «υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ» συγκλόνισε την Ελλάδα και αποτέλεσε βασικό στοιχείο της ανώμαλης περιόδου που οδήγησε στην επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών.
Πρώτα χρόνια και στρατιωτική σταδιοδρομία μέχρι το 1963
Ο Άρις Μπουλούκος γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1932 στην Καλαμάτα. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Μπουλούκος, αντισυνταγματάρχης Πεζικού, που σκοτώθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1941 στις σφοδρές μάχες των στενών της Κλεισούρας, κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Στην Καλαμάτα υπάρχει σήμερα οδός με το όνομά του, ενώ στον Λαιμό Πρεσπών, στα ελληνοαλβανικά σύνορα, υπάρχει «στρατόπεδο αντισυνταγματάρχου Γεωργίου Μπουλούκου».
Η οικογένειά του είχε στενές σχέσεις με τον Γεώργιο Γρίβα και την ακροδεξιά Οργάνωση Χ, αλλά και με τον κεντρώο πολιτικό και τραπεζίτη Σταύρο Κωστόπουλο. Νονός του Άρι Μπουλούκου ήταν ο επί δεκαετίες βουλευτής Αρκαδίας και πολλές φορές υπουργός, Νικόλαος Μπακόπουλος.
Σπούδασε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1953 ως ανθυπολοχαγός του Πεζικού. Η τάξη του ήταν η πρώτη στην ιστορία της ΣΣΕ με φοίτηση 36 μηνών. Πολιτικά, ο Μπουλούκος ήταν «Γριβικός» και μαζί με πολλούς άλλους αξιωματικούς υπέστη διοικητικές διώξεις και δυσμενείς μεταθέσεις όταν ναυάγησε η «Κίνηση Εθνικής Αναδημιουργίας» (ΚΕΑ) του Γρίβα, το 1960. Ειδικότερα, ο Μπουλούκος, από την Στρατιωτική Διοίκηση Αθηνών (ΣΔΑ), μετατέθηκε στο 602 Τάγμα Πεζικού, στα Κρούσια Κιλκίς. . Μάλιστα ο επιτελάρχης του Β΄ Σώματος Στρατού, Νότης Χριστόπουλος, ξεκίνησε ανάκριση εις βάρος του, γιατί πήρε ως σιτιστή στον λόχο του τον στρατιώτη Γιώργο Κουρή, μετέπειτα γνωστό εκδότη της «Αυριανής». Ο Κουρής είχε ταλαιπωρηθεί κατά την στρατιωτική του θητεία, επειδή στην τοπική εφημερίδα, που εξέδιδε στην Κεφαλλονιά, είχε αποκαλέσει «άθλια και προδοτική» την δεξιά κυβέρνηση της ΕΡΕ.
Μέσω του παλιού φίλου του πατέρα του, απόστρατου αντιστράτηγου Αλέξανδρου Χρηστέα (παλιό στέλεχος του ΙΔΕΑ και κινηματίας του 1951), ο Μπουλούκος ήρθε σε επαφή με τον μετέπειτα «αόρατο δικτάτορα» Δημήτρη Ιωαννίδη, τότε στέλεχος των «νεοΙΔΕΑτών» αξιωματικών (οι οποίοι τότε ήλεγχαν σε μεγάλο βαθμό τον Στρατό), στον οποίο εξέφρασε παράπονα για την διώξεις που υφίσταντο οι «Γριβικοί» αξιωματικοί και ζήτησε την βοήθειά του. Ο Ιωαννίδης τον καθησύχασε και του είπε «είμαι και εγώ αντικαραμανλικός όπως εσύ» αλλά στη συνέχεια του εξήγησε ότι οι «νεοΙΔΕΑτες» προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην ΕΡΕ και τον Καραμανλή για να τοποθετούνται στις καλύτερες θέσεις, αλλά σκοπό έχουν την κατάληψη της εξουσίας και την διάλυση όλων των πολιτικών κομμάτων. Ο Ιωαννίδης σε εκείνη την φάση πράγματι βοήθησε τον Μπουλούκο και φρόντισε ώστε να σταματήσουν όλες οι σε βάρος του έρευνες, καθώς και να μετατεθεί στην Αθήνα. Χρόνια αργότερα, το 1973, ο Ιωαννίδης προσωπικά ξυλοκόπησε τον Μπουλούκο μέσα στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, λόγω της ενεργού συμμετοχής του στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Η υπόθεση της οργάνωσης ΑΣΠΙΔΑ
Ο Μπουλούκος πίστευε ότι ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης της τότε κατάστασης στις Ένοπλες Δυνάμεις και στην ΚΥΠ ήταν «η ίδρυση μιας οργάνωσης δημοκρατικών αξιωματικών» για την «προστασία της νόμιμης κυβέρνησης που είχε ψηφιστεί από το 53% του ελληνικού λαού» και για την «εξουδετέρωση της ομάδας Παπαδόπουλου-Ιωαννίδη», η οποία, «σύμφωνα με τις πληροφορίες μας λεγόταν ΕΕΝΑ, και συνεργαζόταν στενά με ανώτατους αξιωματικούς, πρώην ΙΔΕΑτες. Όλα όσα έβλεπα, ζούσα και αντιμετώπιζα στην ΚΥΠ, αλλά κυρίως η αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα σχέδια των συνωμοτών με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι οι επίδοξοι δικτάτορες δεν ήταν δυνατόν να αναχαιτιστούν χωρίς οργανωμένη αντίδραση».
Τον Μάιο του 1965, ο Γεώργιος Γρίβας απέστειλε αναφορά από την Κύπρο στην οποία μιλούσε για οργάνωση ΑΣΠΙΔΑ, με ανάμειξη και του Ανδρέα Παπανδρέου. Μετά από απαίτηση του βασιλιά Κωνσταντίνου, ο αρχηγός της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης (πρόεδρος του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου) αντιστράτηγος Ιωάννης Σίμος μετέβη στην Κύπρο και ανέλαβε τις ανακρίσεις. Στο πόρισμά του ο Σίμος ανέφερε ότι πράγματι υπήρχε οργάνωση ΑΣΠΙΔΑ, αλλά ήταν ασήμαντη, αποτελούμενη από λίγους λοχαγούς και υπολοχαγούς, με επαγγελματικές κυρίως και όχι πολιτικές επιδιώξεις. Επίσης, ο Σίμος ανέφερε ότι δεν αποδείχτηκε καμία ανάμειξη του Ανδρέα Παπανδρέου ή άλλου πολιτικού προσώπου. Πρότεινε την απόταξη τεσσάρων λοχαγών και τον πειθαρχικό έλεγχο άλλων έξι λοχαγών και υπολοχαγών. Ο βασιλιάς, μη αποδεχόμενος το πόρισμα Σίμου, ζήτησε από τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου να παραπέμψει την «υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ» στο στρατοδικείο. Τελικά για τον ΑΣΠΙΔΑ παραπέμφθηκαν σε δίκη 28 αξιωματικοί, από τους οποίους καταδικάστηκαν οι 16, σε διάφορες ποινές. Ο ίδιος ο Μπουλούκος είχε προφυλακιστεί από το φθινόπωρο του 1965 με εντολή του εισηγητή (στρατιωτικού ανακριτή) Παντελή Λαγάνη (μετέπειτα χουντικός) και τελικά καταδικάστηκε σε κάθειρξη 18 ετών.
Δικηγόρος του Μπουλούκου ήταν ο Νικηφόρος Μανδηλαράς, ο οποίος, κατά την διάρκεια της δίκης αναφέρθηκε πολλές φορές ονομαστικά στον Γεώργιο Παπαδόπουλο και την συνωμοτική ομάδα του. Τον Ιανουάριο του 1968, αφού είχε ήδη επιβληθεί η χούντα, οι χουντικοί έδωσαν αμνηστία στους αξιωματικούς του ΑΣΠΙΔΑ και ο Μπουλούκος αφέθηκε ελεύθερος. Ωστόσο, η συμμετοχή του στα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1973 οδήγησε νέα σύλληψη και βασανισμό στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.
Μεταπολίτευση
Στα χρόνια της μεταπολίτευσης ο Μπουλούκος ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε βουλευτής Μεσσηνίας με το ΠΑΣΟΚ το 1977 και το 1981. Το 1982 ο Ανδρέας Παπανδρέου τον διέγραψε από το ΠΑΣΟΚ λόγω της αντίθεσής του στην κατάργηση του σταυρού προτίμησης στις βουλευτικές εκλογές που είχε νομοθετήσει η κυβερνητική πλειοψηφία, και ο Μπουλούκος προσχώρησε στην Νέα Δημοκρατία. Ωστόσο, ενδέχεται η κατάργηση του σταυρού προτίμησης να ήταν απλώς το πρόσχημα, καθώς ο Μπουλούκος είχε ήδη έρθει σε σύγκρουση με τον Αντώνη Δροσογιάννη για την πολιτική που έπρεπε να ακολουθήσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στο Στράτευμα. Το 1985 εκλέχθηκε βουλευτής Β΄ Αθηνών με την Νέα Δημοκρατία, ενώ τον Ιούνιο και τον Νοέμβριο του 1989 βουλευτής Μεσσηνίας. Επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, από το 1990 μέχρι το 1992, διατέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων (ΕΒΟ).
Αδερφός του ήταν ο δικηγόρος και βουλευτής, Διονύσης Μπουλούκος (1937-2018).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Σεμπούλνο Κραγένσκιε
Το Σεμπούλνο Κραγένσκιε (πολωνικά: Sępólno Krajeńskie, Zempelburg) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Σεμπούλνο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βόρειας Πολωνίας, το οποίο βρίσκεται 63 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μπίντγκοστς. Ο πληθυσμός του είναι 9.004 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|245x245εσ| [[Νεοκλασική αρχιτεκτονική|Νεοκλασική Εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου, με αναγεννησιακό-μπαρόκ-κλασικό εσωτερικό ]] Η πόλη έλαβε τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου το 1360 από τον Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα. Βρισκόταν στην κοιλάδα του ποταμού Σεμπούλνα, ο οποίος πλημμύρισε το παλιό κάστρο λόγω της εγγύτητάς του σε μια κοντινή λίμνη. Το Σεμπούλνο ήταν μια ιδιωτική πόλη και ανήκε αρχικά στην οικογένεια Πακόσκι, και αργότερα επίσης στις οικογένειες Οστρόρουγκ, Γκοσλούμπσκι, Ζεμπζιντόφσκι, Σμοσέφσκι, Μπρεζ και Ποτουλίτσκι μέχρι το 1821. Η πόλη αποτελούσε μέρος του Βοεβοδάτου Κάλις (1314-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Κατά τη διάρκεια του Δεκατριετούς Πολέμου (1454-1466) μεταξύ της Πολωνίας και των Τεύτονων Ιπποτών, η περιοχή καταλήφθηκε από τους Ιππότες και η ίδια η πόλη λεηλατήθηκε. Το Σεμπούλνο υπέφερε κατά τις σουηδικές εισβολές και τις επιδημίες τον 17ο αιώνα. Τον 18ο αιώνα, η πόλη είχε πολλούς υφαντές, τσαγκάρηδες και γεωργούς. Οι Εβραίοι της πόλης εμπορεύονταν υφάσματα και άλλα κατασκευασμένα αγαθά τόσο στη Βασιλική Πρωσία όσο και στο Δουκάτο της Πρωσίας. Μια νέα συναγωγή χτίστηκε το 1734.
Η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772. Οι πυρκαγιές το 1781 και το 1782 κατέστρεψαν 73 σπίτια, έτσι ώστε να υπάρχουν τώρα 84 κατεστραμμένες τοποθεσίες στην πόλη. Το 1783, η πόλη είχε συνολικά 183 σπίτια, τα περισσότερα από τα οποία είχαν αχυροσκεπές. Υπήρξε μια εισροή Εβραίων, οι οποίοι, ωστόσο, σταδιακά μετανάστευσαν προς τα δυτικά τον 19ο αιώνα.
Το Σεμπούλνο ήταν μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας το 1807–1815 κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, και στη συνέχεια προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία. Το 1871 η πόλη έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, όπου ως Zempelburg (Ζέμπελμπουργκ) αποτελούσε μέρος του Κράις Φλάτοφ της επαρχίας της Δυτικής Πρωσίας. Ήταν κέντρο για την κλωστοϋφαντουργία και την υποδηματοποιία. Παρά τις πολιτικές γερμανοποίησης, οι Πολωνοί ίδρυσαν διάφορους οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένης της Bank Ludowy («Λαϊκή Τράπεζα») το 1910.
Το 1920, το ανατολικό τμήμα της πρώην συνοικίας Φλάτοφ με τις πόλεις Κάμιεν Κραγένσκι, Βιέντσμπορκ και Σεμπούλνο επανενσωματώθηκε στην ανακτημένη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Η πόλη έγινε η έδρα του Πόβιατ Σεμπούλνο. αριστερά|μικρογραφία|284x284εσ| Μνημείο για τα θύματα της [[Κατοχή της Πολωνίας (1939-1945)|γερμανικής κατοχής]] Η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στο Σεμπούλνο την 1η Σεπτεμβρίου 1939, την πρώτη ημέρα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και αργότερα προσαρτήθηκε και έγινε η έδρα του Κράις Ζέμπελμπουργκ εντός του Ράιχσγκαου Ντάντσιχ-Δυτικής Πρωσίας. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οι Πολωνοί υπέστησαν διώξεις, μαζικές συλλήψεις, γερμανοποίηση, απελάσεις και σφαγές. Πολλοί Πολωνοί φυλακίστηκαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Ράντζιμ και σε μια φυλακή που ιδρύθηκε από τους Σέλμπστουτζ στο Σεμπούλνο, και αργότερα δολοφονήθηκαν επιτόπου ή απελάθηκαν σε άλλα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μαζικές συλλήψεις Πολωνών πραγματοποιήθηκαν από τον Σεπτέμβριο του 1939 και οι πρώτες εκτελέσεις Πολωνών κατοίκων πραγματοποιήθηκαν από τους Γερμανούς στις αρχές Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου 1939. Μαζικές εκτελέσεις Πολωνών στο Σεμπούλνο πραγματοποιήθηκαν σε διάφορα μέρη, για παράδειγμα στις σιδηροδρομικές γραμμές που συνδέουν το Σεμπούλνο και το Κάμιεν Κραγένσκι (τον Οκτώβριο του 1939), στο δημοτικό σχολείο και στο πεδίο βολής (τον Νοέμβριο του 1939), και ντόπιοι Πολωνοί δολοφονήθηκαν επίσης στις Ράντζιμ, Καρολέβο και Ρούτσκι Μοστ. Εβραίοι της περιοχής δολοφονήθηκαν επίσης στο Ράντζιμ. Στις αρχές του 1945, η πόλη κατελήφθη από τους Σοβιετικούς, οι οποίοι λεηλάτησαν την πόλη, βίασαν πολλές γυναίκες, απέλασαν Γερμανούς στη Σιβηρία και πολέμησαν το πολωνικό κίνημα αντίστασης. Στη συνέχεια, η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Τα ορόσημα του Σεμπούλνο Κραγένσκιε περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, μια προτεσταντική εκκλησία στην αγορά, η οποία χτίστηκε το 1857.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Πόβιατ Σεμπούλνο Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Καλογήρου
Το ελληνικό επώνυμο Καλογήρου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Οικονομική ιστορία της Ιταλίας
320px|thumb|Ιστορική πραγματική ανάπτυξη κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ιταλίας Μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, η Ιταλία ήταν η πιο ευημερούσα χώρα ανάμεσα στα άλλα μέρη της Ευρώπης. Από τα τέλη του 16ου αιώνα, η Ιταλία παρέμεινε στάσιμη σε σχέση με άλλα μέρη της Ευρώπης. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, η ιταλική οικονομία ήταν λιγότερο προηγμένη από εκείνη της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης.
Αναγέννηση
Η Ιταλική Αναγέννηση ήταν αξιοσημείωτη στην οικονομική ανάπτυξη. Η Βενετία και η Γένοβα ήταν οι πρωτοπόροι στο εμπόριο, πρώτα ως ναυτικές δημοκρατίες και στη συνέχεια ως περιφερειακά κράτη, ακολουθούμενες από το Μιλάνο, τη Φλωρεντία και την υπόλοιπη βόρεια Ιταλία. Οι λόγοι για την πρώιμη ανάπτυξή τους είναι για παράδειγμα η σχετική στρατιωτική ασφάλεια των βενετικών λιμνοθαλασσών, η υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα και η θεσμική δομή που ενέπνευσε τους επιχειρηματίες. Η Δημοκρατία της Βενετίας ήταν το πρώτο πραγματικό διεθνές οικονομικό κέντρο, το οποίο εμφανίστηκε σιγά σιγά από τον 9ο αιώνα έως την ακμή του τον 14ο αιώνα. Τα εμπορεύσιμα ομόλογα ως ευρέως χρησιμοποιούμενο είδος χρεογράφων, επινοήθηκαν από τις ιταλικές πόλεις-κράτη (όπως η Βενετία και η Γένοβα ) της ύστερης μεσαιωνικής και πρώιμης αναγεννησιακής περιόδου.
Εποχή της Βιομηχανοποίησης
Πριν από την ενοποίηση, η οικονομία των πολλών ιταλικών κρατιδίων ήταν συντριπτικά αγροτική. Ωστόσο, το αγροτικό πλεόνασμα παρήγαγε αυτό που οι ιστορικοί αποκαλούν «προβιομηχανικό» μετασχηματισμό στη βορειοδυτική Ιταλία, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1820, που οδήγησε σε μια διάχυτη, αν και κυρίως βιοτεχνική, συγκέντρωση των μεταποιητικών δραστηριοτήτων, ειδικά στο Πεδεμόντιο-Σαρδηνία.
Μετά τη δημιουργία του ενοποιημένου Βασιλείου της Ιταλίας το 1861, υπήρχε μια βαθιά συνείδηση στην άρχουσα τάξη της οπισθοδρόμησης της νέας χώρας, δεδομένου ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ εκφρασμένο σε ΜΑΔ ήταν περίπου το μισό από αυτό της Βρετανίας και περίπου 25% λιγότερο από αυτή της Γαλλίας και της Γερμανίας. Κατά τις δεκαετίες 1860 και 1870, η μεταποιητική δραστηριότητα ήταν καθυστερημένη και μικρής κλίμακας, ενώ ο υπερμεγέθης αγροτικός τομέας ήταν η ραχοκοκαλιά της εθνικής οικονομίας. Η χώρα δεν είχε μεγάλα κοιτάσματα άνθρακα και σιδήρου και ο πληθυσμός ήταν σε μεγάλο βαθμό αναλφάβητος. Στη δεκαετία του 1880, μια σοβαρή αγροτική κρίση οδήγησε στην εισαγωγή πιο σύγχρονων γεωργικών τεχνικών στην κοιλάδα του Πάδου, ενώ από το 1878 έως το 1887 εισήχθησαν προστατευτικές πολιτικές με στόχο τη δημιουργία μιας βάσης βαριάς βιομηχανίας. Μερικά μεγάλα έργα χάλυβα και σιδήρου συγκεντρώθηκαν σύντομα γύρω από περιοχές υψηλού υδροηλεκτρικού δυναμικού, ιδίως στους πρόποδες των Άλπεων και την Ούμπρια στην κεντρική Ιταλία, ενώ το Τορίνο και το Μιλάνο οδήγησαν σε μια έκρηξη κλωστοϋφαντουργικών, χημικών, μηχανικών και τραπεζών και η [Γένοβα]] κατέλαβε την πολιτική και στρατιωτική ναυπηγική θέση.
Αγροτική κρίση και ιταλική διασπορά
Η ενοποίηση της Ιταλίας το 1861–70 διέλυσε το φεουδαρχικό σύστημα γης που είχε επιβιώσει στο νότο από τον Μεσαίωνα, ειδικά όπου η γη ήταν αναφαίρετη ιδιοκτησία των αριστοκρατών, των θρησκευτικών τάξεων ή του βασιλιά. Η κατάρρευση της φεουδαρχίας, ωστόσο, και η αναδιανομή της γης δεν οδήγησαν απαραιτήτως στην εκδίωξη των μικροκαλλιεργητών στο νότο με δική τους γη ή γη από την οποία μπορούσαν να εργαστούν και να επωφεληθούν. Πολλοί παρέμειναν ακτήμονες και τα κτήματα γίνονταν όλο και μικρότερα και έτσι όλο και πιο μη παραγωγικά καθώς η γη υποδιαιρούνταν μεταξύ των κληρονόμων. Η ιταλική διασπορά δεν επηρέασε εξίσου όλες τις περιοχές του έθνους, κυρίως αγροτικές περιοχές χαμηλού εισοδήματος με υψηλό ποσοστό μικρών αγροτικών εκμεταλλεύσεων. Στη δεύτερη φάση της μετανάστευσης (1900 έως τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ) οι περισσότεροι μετανάστες ήταν από το νότο και οι περισσότεροι από αγροτικές περιοχές, οι οποίοι εκδιώχθηκαν από τη γη λόγω αναποτελεσματικών πολιτικών διαχείρισης της γης. Ο Robert Foerster, στο Italian Emigration of our Times (1919) ανέφερει: «Η μετανάστευση με την έννοια της ερήμωσης· ήταν χαρακτηριστικά μόνιμη». ".
Φασιστική Ιταλία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c9/Mussolini_visiting_Fiat%2C_1932.jpg/220px-Mussolini_visiting_Fiat%2C_1932.jpg|μικρογραφία| Ο [[Μπενίτο Μουσολίνι δίνει ομιλία στο εργοστάσιο της Fiat Lingotto στο Τορίνο, 1932.]] Η Ιταλία είχε βγει από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο σε κακή και εξασθενημένη κατάσταση. Το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα του Μπενίτο Μουσολίνι ήρθε στην εξουσία στην Ιταλία το 1922, στο τέλος μιας περιόδου κοινωνικής αναταραχής. Κατά τα πρώτα τέσσερα χρόνια του νέου καθεστώτος, από το 1922 έως το 1925, οι φασίστες είχαν μια γενικά laissez-faire οικονομική πολιτική: αρχικά μείωσαν τους φόρους, τους κανονισμούς και τους εμπορικούς περιορισμούς συνολικά. Ωστόσο, «από τη στιγμή που ο Μουσολίνι απέκτησε μια ισχυρότερη εξουσία... το laissez-faire σταδιακά εγκαταλείφθηκε υπέρ της κυβερνητικής παρέμβασης, το ελεύθερο εμπόριο αντικαταστάθηκε από τον προστατευτισμό και οι οικονομικοί στόχοι διατυπώνονταν όλο και περισσότερο σε προτροπές και στρατιωτική ορολογία». Η Ιταλία έφτασε σε ισοσκελισμένο προϋπολογισμό το 1924–25 και επλήγη μόνο εν μέρει από την κρίση του 1929. Η φασιστική κυβέρνηση εθνικοποίησε τις συμμετοχές μεγάλων τραπεζών που είχαν συγκεντρώσει σημαντικούς βιομηχανικούς τίτλους και σχηματίστηκε ένας αριθμός μικτών οργανισμών, σκοπός των οποίων ήταν να συγκεντρώσουν εκπροσώπους της κυβέρνησης και μεγάλες επιχειρήσεις. Αυτοί οι εκπρόσωποι συζήτησαν την οικονομική πολιτική και χειραγώγησαν τις τιμές και τους μισθούς για να ικανοποιήσουν τόσο τις επιθυμίες της κυβέρνησης όσο και τις επιθυμίες των επιχειρήσεων. Αυτό το οικονομικό μοντέλο που βασίζεται σε μια εταιρική σχέση μεταξύ κυβέρνησης και επιχειρήσεων επεκτάθηκε σύντομα στην πολιτική σφαίρα, σε αυτό που έγινε γνωστό ως κορπορατισμός.
Τέλος, η εμπλοκή της Ιταλίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέλος των δυνάμεων του Άξονα απαιτούσε την εγκαθίδρυση μιας πολεμικής οικονομίας. Αυτό άσκησε σοβαρή πίεση στο επιχειρηματικό μοντέλο, αφού ο πόλεμος άρχισε γρήγορα να πηγαίνει άσχημα για την Ιταλία και έγινε δύσκολο για την κυβέρνηση να πείσει τους ηγέτες των επιχειρήσεων να χρηματοδοτήσουν αυτό που θεωρούσαν στρατιωτική καταστροφή. Η εισβολή των Συμμάχων στην Ιταλία το 1943 προκάλεσε την ταχεία κατάρρευση της ιταλικής πολιτικής δομής και της οικονομίας. Οι Σύμμαχοι από τη μια και οι Γερμανοί από την άλλη ανέλαβαν τη διοίκηση των περιοχών της Ιταλίας που ήταν υπό τον έλεγχό τους. Μέχρι το τέλος του πολέμου η ιταλική οικονομία είχε καταστραφεί.