cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λίφεν φαν Λάτχεμ
Βίος
Το 1468 συμμετείχε στη διακόσμηση για τους εορτασμούς μιας συνάντησης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος και των γάμων του Φιλίππου με τη Μαργαρίτα της Υόρκης στη Μπρυζ. Σ' αυτή την περίπτωση ήταν ένας από τους καλύτερα αμειβόμενους καλλιτέχνες της εποχής, μαζί με τους Ζακ Νταρέ και Φράνκε φαν ντερ Στοκτ. Επικεφαλής ενός εργαστηρίου που δημιουργήθηκε εκεί, φαίνεται να ζούσε μια ευτυχισμένη ζωή, καθώς πολλές οικονομικές συναλλαγές του αναφέρονται στα αρχεία της εποχής. Έγινε ορκωτό μέλος της Συντεχνίας το 1479. Προς το τέλος της ζωής του τέθηκε στην υπηρεσία του Μαξιμιλιανού των Αψβούργων το 1487, ως valet de chambre και βασιλικός ζωγράφος, αξιώματα που διατήρησε τουλάχιστον ως το 1490. Εκείνη την εποχή φαίνεται ότι ζωγράφιζε περισσότερο πίνακες και όχι μικρογραφίες σε χειρόγραφα, κάτι που εξηγεί γιατί δεν έχει διασωθεί κανένα έργο του αυτής της τελευταίας περιόδου.
Ύφος
Ο Λίφεν φαν Λάτχεμ δημιούργησε το δικό του ύφος στην απεικόνιση ιστορικών στοιχείων και στις νουβέλλες, αφού κατόρθωσε να απεικονίσει τη δραματική πλευρά και τα συναισθήματα των ιστοριών που εικονογραφούσε. Σχεδίαζε τις διακοσμητικές του μικρογραφίες - απεικονίσεις τοπίων σε μορφή διαδοχικών επιπέδων που "χάνονταν" στον μακρινό ορίζοντα. Τέλος, διακοσμούσε τα περιθώρια των σελίδων με "υβριδικά" ή χονδροειδή πλάσματα.
Συνεργαζόταν συχνά στην Αμβέρσα με τον ανώνυμο μικρογράφο που είναι γνωστός με το συμβατικό όνομα "Βιεννέζος δάσκαλος της Μαρίας της Βουργουνδίας" (Maître viennois de Marie de Bourgogne), με τον οποίο εικονογράφησε από κοινού το "βιβλίο Ωρών της Μαρίας της Βουργουνδίας". Με τον ίδιο τρόπο επηρέασε, επίσης, τους μικρογράφους που είναι γνωστοί με τα συμβατικά ονόματα "Δάσκαλος της Μαργαρίτας της Υόρκης" (Maître de Marguerite d'York) και τον "Δάσκαλο του Φιτζγουίλιαμ 268" (το συμβατικό όνομα προέρχεται από το Μουσείο Φιτζγουίλιαμ του Κέιμπριτζ). Προϊδεάζει, επίσης, και άλλους καλλιτέχνες της Αμβέρσας, όπως ο Γιοάχιμ Πάτινιρ (1480 - 1524), ο οποίος ακολουθεί τα στοιχεία του Λίφεν στη σχεδίαση των τοπίων του, και του Κουέντιν Μασσάις (1465 - 1530).
Υλζέ
Ο επίσκοπος της Ανζέ, Υλζέ ή Ουλγέρος, ήταν Γάλλος ποιητής, θεωρητικός και αγιολόγος αποθανών το 1148. Διετέλεσε επίσκοπος κατά την περίοδο της Γρηγοριανής Μεταρρύθμισης.
Διετέλεσε επίσκοπος της Ανζέ από το 1125 έως τον θάνατό του.
Προχώρησε στην οργάνωση της ιεραρχίας εντός της επισκοπής, ενώ έθεσε υπό τον έλεγχό του ορισμένο αριθμό κοινοβίων, καθώς και άλλων χώρων λατρείας οι οποίοι ανήκαν σε κληρικούς. Αντιτάχθηκε στον πρελάτο Ζοφρουά ντε Βαντόμ, καθώς και στις αββάδες του Αββαείου του Φοντεβρώ. Σε καθεμία των περιπτώσεων αυτών, χρειάστηκε να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενώπιον του Πάπα Ιννοκέντιου Β΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι της Ανζέ Κατηγορία:Αγιολόγοι
2906 Καλτέκ
Ο Καλτέκ (Caltech) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,0. Ανακαλύφθηκε το 1983 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Καρολίν Σουμέικερ σε φωτογραφίες που λήφθηκαν στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ από τους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας. Η Σουμέικερ του έδωσε το όνομά του προς τιμή του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, που είναι ανεπίσημα πολύ γνωστό με αυτή τη σύντμηση.
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μεγάλη κλίση της τροχιάς του Καλτέκ ως προς την εκλειπτική, πάνω από 30 μοίρες.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Καλτέκ εκτιμάται σε 57,98 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Xc, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0526. Ο Καλτέκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ως 14 ώρες περίπου.
Εργατική τάξη
thumb|Εργατική πολιτική διαδήλωση στο κέντρο του [[Χαλάνδρι|Χαλανδρίου το 2013 για την επαναπρόσληψη]]
Με τον γενικό όρο εργατική τάξη χαρακτηρίζεται το σύνολο των εμμίσθων εργατών/εργαζομένων μιας κοινωνίας οι οποίοι αναγκάζονται, για να μπορέσουν να ζήσουν, να πωλούν την εργατική τους δύναμη είτε χειρωνακτική είναι αυτή, είτε διανοητική. Τα χαρακτηριστικά βάσει των οποίων διαμορφώνεται η εργατική τάξη, τα μεσαία στρώματα και η καπιταλιστική τάξη, είναι τα εξής: α. Ιδιοκτησία ή όχι των μέσων παραγωγής, β. Διευθυντική θέση ή όχι στην παραγωγική διαδικασία, γ. παραγωγή ή όχι έμμεσης και άμεσης υπεραξίας, δ. ύψος μισθού.
Έτσι τα άτομα που ανήκουν στην εργατική τάξη, είναι υποχρεωμένα να πωλούν ή σε ορισμένες περιπτώσεις να νοικιάζουν (υπενοικιαζόμενοι) την εργατική τους δύναμη/τέχνη/γνώση στους ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής ή στους εκάστοτε διαχειριστές τους.
Αντιλήψεις σχετικά με την εργατική τάξη
Σύμφωνα με τον μαρξισμό, η βασική δύναμη που κινεί την ιστορία του ανθρώπου, είναι η πάλη των τάξεων, η πάλη δηλαδή ανάμεσα στην κάθε φορά κοινωνικά κυρίαρχη τάξη και τις κυριαρχούμενες/καταπιεζόμενες τάξεις. Η πάλη των τάξεων αποτελεί μια βασική κοινωνική σχέση η οποία εμφανίζεται ήδη από την αρχαιότητα, μαζί με την εμφάνιση των ταξικών κοινωνιών και του κράτους.
Στον αντίποδα του μαρξισμού, κατά ορισμένους μελετητές, η περιγραφή της τάξης σαν κεντρικής κοινωνικής σχέσης των σύγχρονων κοινωνιών, έχει περιθωριοποιηθεί στη σύγχρονη ανάλυση. Κριτικοί του μαρξισμού έχουν μιλήσει για τον θάνατο της τάξης και μαρξιστές θεωρητικοί του σύγχρονου καπιταλισμού για τον παροπλισμό της (demobilization). Κατά μία άποψη, αυτό που έχει πεθάνει ή παροπλισθεί είναι η μυθοπλασία (fiction) της εργατικής τάξης. Αυτή η έννοια έχει αποδομηθεί από την κριτική και άλλες ιστορικές εξελίξεις  και καθώς πολλαπλά κοινωνικά “κέντρα” αλληλοσυγκρουόμενων δυνάμεων έχουν καταλάβει το ιστορικό προσκήνιο, η έννοια της εργατικής τάξης έχει περιφερειοποιηθεί και απενεργοποιηθεί. Επίσης, θεωρίες που εκτοπίζουν την οικονομική ουσία  της κοινωνίας έχουν επίσης εκτοπίσει τα στοιχεία του μετασχηματισμού της κοινωνίας. Η μιλιταριστική εικόνα της μαζικής ενότητας των εργατών θεωρείται μέρος μιας ξεπερασμένης αντίληψης της κοινωνίας και ξεπερασμένων πολιτικών αλλαγής.
Υπάρχει μια άποψη που διατυπώνεται από ορισμένους κοινωνιολόγους, ότι, παρά την σαφήνεια του ορισμού της εργατικής τάξης, προβλήματα στατιστικής δεν διευκολύνουν ένα σαφή και συνοπτικό ορισμό. Άλλοι μελετητές και κοινωνιολόγοι διατυπώνουν την άποψη, ότι ο όρος "εργατική τάξη" καλύπτει την κατώτερη κοινωνική τάξη (όλους όσους δουλεύουν χειρωνακτικά ως ημερομίσθιοι εργάτες ή/και διανοητικά ως εργαζόμενοι που πωλούν την διανοητική εργατική τους δύναμη, στα πλαίσια μιας περισσότερο βιομηχανικής, πολυμορφικής οικονομίας. Η άποψη αυτή -επίσης σύμφωνα με άλλους μελετητές- μπορεί να κριθεί εν μέρει κυκλική, ή όπως λέγεται ταυτολογική, με το επιχείρημα ότι το ορίζον περιέχει το οριζόμενο.
Μια ακόμα ανάλυση θεωρεί ότι μπορεί να πραγματευτεί μια μεγάλη ποικιλία καπιταλιστικών και μή-καπιταλιστικών διαδικασιών που συμβαίνουν στις βιομηχανικές κοινωνίες. Σύμφωνα με αυτή, τα άτομα μπορεί να συμμετέχουν ταυτόχρονα σε διάφορες τάξεις. Επίσης, σύμφωνα με αυτούς τους μελετητές, προβλήματα ανακύπτουν και σε άλλους ορισμούς π.χ. "χαμηλά στρώματα" μιας κοινωνίας και η διακίνηση ατόμων προς και από τα στρώματα αυτά με δεδομένο ότι υφίσταται η διαδικασία της κοινωνικής κινητικότητας (π.χ. ένας εργάτης μπορεί σε κάποια στιγμή της ζωής του να γίνει εργολάβος, ή ένας τεχνίτης υπάρχει μια περίπτωση να αναλάβει μια αντιπροσωπεία). Αντίστοιχα γίνεται αντιληπτή με διαφορετικό τρόπο η έννοια της “πάλης των τάξεων” η οποία αποσυνδέεται από την πολεμική συμβολική και θεωρείται ότι μπορεί να εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους, όπως π.χ. με τις διαφωνίες μεταξύ συζύγων. Σχετική είναι και η θεώρηση της έννοιας της “πάλης των τάξεων” ως μύθου, από ορισμένους αναλυτές.
Πηγές
Κατηγορία:Σοσιαλισμός Κατηγορία:Κοινωνικές τάξεις Κατηγορία:Εργασία Κατηγορία:Μαρξισμός
Κωνσταντίνος Δημόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος (Παλιά Βροντού Πιερίας 1909 - Θεσσαλονίκη, 16 Ιουλίου 2007) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με τη Δημοκρατική Ένωση και με την Ένωση Κέντρου από το 1951 ως το 1956 και από το 1961 ως το 1967.
Εκπαιδευτικός
Σπούδασε στο Διδασκαλείο Θεσσαλονίκης. Αρχικά εργάστηκε ως δάσκαλος στη Βροντού (1927) και εν συνεχεία στην Κατερίνη. Ήταν υπέρμαχος του δημοτικισμού.
Αντιστασιακή δράση και δικηγορία
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όμως αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του εξαιτίας του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, για να επιστρατευτεί και να πολεμήσει στην πρώτη γραμμή. Επίσης, ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση κατά την περίοδο της Κατοχής, πολεμώντας με το ΕΑΜ, δράση για την οποία διώχθηκε και εκτοπίστηκε στον Αϊ-Στράτη. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα στη συμπρωτεύουσα. Ως δικηγόρος, υπερασπίστηκε αρκετούς αγωνιστές σε δικαστήρια.
Πολιτικός
Εξελέγη για πρώτη φορά με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα στις εκλογές του 1951. Επανεξελέγη βουλευτής Κατερίνης με την ΕΠΕΚ το 1952. . Στις εκλογές του 1956 ήταν ξανά υποψήφιος με τη Δημοκρατική Ένωση, μαζί με τους Ελευθέριο Ελευθεριάδη και Δημήτριο Δημάδη, όμως ο συνδυασμός τους δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσαν 16.941 ψήφους συνολικά. Στις εκλογές εκείνες η ΕΡΕ με το συνδυασμό της πήρε 17.845 ψήφους συνολικά και έτσι εξελέγησαν βουλευτές οι τρεις της υποψήφιοι, Δημήτριος Βακάλης (ή Βακάλογλου), Αλέξανδρος Δεληγιαννίδης και Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου.
Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1961 με την Ένωση Κέντρου (Συνασπισμός Ενώσεως Κέντρου-Κόμματος Προοδευτικών) συγκεντρώνοντας 7.150 σταυρούς. Στις εκλογές του 1963 συγκέντρωσε 7.109 ψήφους (με την Ένωση Κέντρου) και εξελέγη βουλευτής για μία ακόμη φορά.
Ως βουλευτής διακρίθηκε για την ευφράδεια λόγου του και τη μαχητικότητά του. Το 1965 εισηγήθηκε μαζί με άλλους πολιτικούς την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Παπανούτσου.
Βουλευτικές εκλογές 1964
Στις εκλογές του 1964 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί, καθώς συγκέντρωσε 6.235 ψήφους, αλλά ήρθε 3ος από τους υποψηφίους της Ένωσης Κέντρου, πίσω από το Στέργιο Χασαπίδη και το Θεόφιλο Καμπερίδη (εξελέγησαν από τα δύο μεγάλα κόμματα μόνον οι 2 πρώτοι). Από τη δεύτερη και την τρίτη κατανομή έγινε μεταβολή στις έδρες σε Λευκάδα, Α΄ Θεσσαλονίκης, Καστοριά και Πιερία, με αποτέλεσμα να κερδίσει ο Άγγελος Καλκάνης (Ένωση Κέντρου) στη Λευκάδα και να χάσει την έδρα του ο Ξενοφών Γρηγόρης της ΕΔΑ, ενώ στην Πιερία η ΕΡΕ να κερδίσει μια έδρα, την οποία κατέλαβε ο Αθανάσιος Βασιλειάδης, αντί του Δημόπουλου της Ένωσης Κέντρου. Τελικά, με απόφαση του Εκλογοδικείου, τον Ιούλιο του 1964, οι 4 συνολικά πολιτευτές ορκίστηκαν βουλευτές: στη Λευκάδα ο Ξενοφών Γρηγόρης της ΕΔΑ κατέλαβε τη θέση του Καλκάνη (Ένωση Κέντρου), ο Αλέξανδρος Καραθόδωρος με το Κόμμα Προοδευτικών ορκίστηκε στην Α΄ Θεσσαλονίκης καταλαμβάνοντας την έδρα του Ι. Κοντούλη (ΕΡΕ), ο Παναγιώτης Γυιόκας (ΕΡΕ) στην Καστοριά κατέλαβε την έδρα του Ευριπίδη Πισιώτη (ΕΡΕ) και ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος ορκίστηκε βουλευτής στην Πιερία καταλαμβάνοντας την έδρα του Αθανασίου Βασιλειάδη.
Σέλευκος Β΄ Καλλίνικος
Ο Σέλευκος Β' Καλλίνικος  (265 – 225 π.Χ.), ήταν βασιλιάς του ελληνιστικού βασιλείου των Σελευκιδών κατά την περίοδο 246 – 225 π.Χ. Ήταν γιος του Αντίοχου Β' του Θεού και της Λαοδίκης. Το προσωνύμιο του σημαίνει «όμορφος νικητής» ή «αυτός που πετυχαίνει όμορφες νίκες».
Κωνσταντίνος Δημόπουλος
Βουλευτικές εκλογές 1964
Την ίδια χρονιά (1964) ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος είχε αναλάβει διευθυντής του Οργανισμού Λιμένος και Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης, παραιτήθηκε όμως στις 9 Ιουλίου 1964 και από τη συμπρωτεύουσα μετέβη στην Αθήνα, όπου ορκίστηκε βουλευτής.
Σέλευκος Β΄ Καλλίνικος
Άνοδος στο Θρόνο
Ο πατέρας του, ο Αντίοχος, έκανε συνθήκη ειρήνης με τον Πτολεμαίο Β' Φιλάδελφο το 253 π.Χ., βάζοντας τέλος στο Δεύτερο Συριακό Πόλεμο. Ο Αιγύπτιος βασιλιάς αναγνώρισε τις κτήσεις που είχε κερδίσει ο Αντίοχος στη δύση. Ανάμεσα στους όρους της συμφωνίας ήταν όμως να απομακρύνει ο Αντίοχος τη σύζυγό του Λαοδίκη, και να παντρευτεί την κόρη του Πτολεμαίου, τη Βερενίκη, ως επισφράγιση της συμφωνίας. Μετά το θάνατο του Πτολεμαίου όμως, ο Αντίοχος έδιωξε τη Βερενίκη επιστρέφοντας στην παλαιά του σύζυγο. Η Βερενίκη κατέφυγε στην Αντιόχεια μαζί με το μικρό παιδί της.
Κωνσταντίνος Δημόπουλος
Βουλευτικές εκλογές 1964
Λίγο αργότερα, ο Κώστας Δημόπουλος αποχώρησε από την Ένωση Κέντρου και αναφέρεται σε έκθεση της CIA στην ομάδα των αποκαλούμενων από τον Τύπο αποστατών που στήριζαν την κυβέρνηση του Στεφανόπουλου (από τις 17 Σεπτεμβρίου 1965 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1966).
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του, τη δασκάλα Πιπίτσα Κασιδάκου, απέκτησαν 3 παιδιά. Ο γιος του, Ιωάννης Δημόπουλος, εξελέγη επίσης βουλευτής Πιερίας και έγινε αργότερα υφυπουργός Εμπορίου, ενώ ο εγγονός του, Κώστας, είναι δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω και ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ στις βουλευτικές εκλογές του 2009 και εξελέγη  δήμαρχος του Δήμου Δίου-Ολύμπου (με το συνδυασμό "Ολύμπια Συμμαχία") με ποσοστό 52,3% το 2014. Ήταν επίσης υποψήφιος δήμαρχος στον ίδιο Δήμο το 2010.
Ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος πέθανε σε ηλικία 98 ετών στη Θεσσαλονίκη και τάφηκε στη Βροντού, τον Ιούλιο του 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Βουλευτές Κατερίνης
Μάρτεν Στέκελενμπερχ
Ο Μάρτεν Στέκελενμπερχ (Maarten Stekelenburg, 22 Σεπτεμβρίου 1982) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για τον Άγιαξ και την εθνική ομάδα της Ολλανδίας.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Άγιαξ, με τον οποίο αγωνίστηκε 282 φορές σε εννέα σαιζόν και κέρδισε εννέα τίτλους, συμπεριλαμβανομένων δύο πρωταθλημάτων (2003–04, 2010–11) και τριών κυπέλλων. Ανακηρύχθηκε παίκτης της χρονιάς για τον Άγιαξ το 2008 και το 2011. Το 2011 αποκτήθηκε από τη Ρόμα για 6,3 εκατομμύρια ευρώ. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για τις Φούλαμ, Μονακό και Σαουθάμπτον και το 2016 αποκτήθηκε από την Έβερτον.
Διεθνής καριέρα
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική της Ολλανδίας το 2004 και μέχρι το 2018 είχε πραγματοποιήσει 58 συμμετοχές. Ήταν αλλαγή του Έντβιν φαν ντερ Σαρ στα Μουντιάλ 2006 και Euro 2008 και έπειτα ήταν βασικός στην ομάδα που έφτασε στον τελικό του Μουντιάλ 2010 και που αγωνίστηκε στο Euro 2012.
Παραπομπές
Στέκελενμπερχ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Σέλευκος Β΄ Καλλίνικος
Άνοδος στο Θρόνο
Τελικά η Λαοδίκη δηλητηρίασε τον Αντίοχο, που άφησε την τελευταία του πνοή το 246 π.Χ. στην Έφεσο. Για να εξασφαλίσει την άνοδο του δικού της γιου από τον Αντίοχο, του Σέλευκου, δηλητηρίασε επίσης τη Βερενίκη και τον πεντάχρονο γιο της, προτού προλάβει να φτάσει στην Αντιόχεια, ο αδελφός της τελευταίας Πτολεμαίος Γ' ο Ευεργέτης. Ως αποτέλεσμα ξέσπασε ο Τρίτος Συριακός Πόλεμος, γνωστός και ως Λαοδίκειος Πόλεμος. Ο Πτολεμαίος εισέβαλε στη Συρία και προέλασε ως τη Βαβυλώνα, στον ποταμό Τίγρη και ίσως και πιο πέρα. Τελικά παραδόθηκαν σε αυτόν οι ανατολικές επαρχίες των Σελευκιδών, τη στιγμή που ο αιγυπτιακός στόλος έπλεε κατά μήκος των ακτών της Μικράς Ασίας.
Εξέλιξη του πολέμου
Το 245 π.Χ. η αδελφή του Σέλευκου, η Λαοδίκη παντρεύτηκε το Μιθριδάτη Β' του Πόντου. Με τη μορφή προίκας του δόθηκε η Φρυγία. Την επόμενη περίοδο ο Σέλευκος κατάφερε να ελέγξει την κατάσταση στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Όταν ο Πτολεμαίος επέστρεψε στην Αίγυπτο, ο Σέλευκος ανέκτησε τη βόρεια Συρία και τις προσκείμενες επαρχίες του σημερινού Ιράν, ωστόσο η εκστρατεία του ενάντια στην Πτολεμαϊκή Αίγυπτο ήταν ανεπιτυχής. Το 245 π.Χ. ο Ανδραγόρας κάνοντας επανάσταση του αποσπά την Παρθία. Δύο χρόνια αργότερα, το 243 π.Χ., έρχεται στον κόσμο ο διάδοχος του Σέλευκου, ο Σέλευκος Γ', ο λεγόμενος Κεραυνός.
Το 241 π.Χ. ο Τρίτος Συριακός Πόλεμος λαμβάνει τέλος, ωστόσο, ο Αντίοχος ο Ιέραξ, νεότερος σε ηλικία αδελφός του Σέλευκου και συμπαραστάτης του στον αγώνα κατά της Αιγύπτου, επαναστάτησε απέναντι στην εξουσία του αδελφού του, ζητώντας περισσότερα εδάφη από αυτά που του είχε υποσχεθεί ο αδελφός του. Στην Άγκυρα, περίπου το 235 π.Χ. ο Σέλευκος υπέστη συντριπτική ήττα και άφησε το κομμάτι της χώρας πέρα από τα βουνά του Ταύρου στον αδελφό του και τις άλλες δυνάμεις της χερσονήσου. Τελικά ο Αντίοχος έχασε τα εδάφη του από τον Άτταλο Α', βασιλιά της Περγάμου.
Στάση της Στρατονίκης
Το 239 – 238 π.Χ., η θεία του Σέλευκου, η Στρατονίκη, σύζυγος του βασιλιά της Μακεδονίας, του Δημητρίου Β' του Αιτωλικού, εγκαταλείπει το σύζυγό της και επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι. Εκεί πίεσε τον αδελφό της να εκδικηθεί το Δημήτριο (ή κατά άλλους να την παντρευτεί) χωρίς όμως αποτέλεσμα. Εξοργισμένη εκείνη υποκίνησε επανάσταση εναντίον του, αλλά συνελήφθη και τελικά θανατώθηκε.
Τελευταία χρόνια & Διαδοχή
Ο Σέλευκος τα επόμενα χρόνια έκανε μάταιες προσπάθειες να ανακτήσει την Παρθία, αλλά αυτό που τελικά έγινε ήταν να χάνει διάφορα κομμάτια του βασιλείου του που κήρυτταν την ανεξαρτησία τους. Το 228 – 227 π.Χ. αντιμετώπισε με επιτυχία τον Αντίοχο να του αποσπάσει εκ νέου εδάφη στη Μεσοποταμία. Ο τελευταίος πέθανε ως φυγάς.
Τελικά λίγο αργότερα, το 225 π.Χ., ο ίδιος ο Σέλευκος σκοτώθηκε εξαιτίας πτώσης από άλογο. Τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος γιος του από τη σύζυγό του Λαοδίκη, ο Σέλευκος Γ' ο Κεραυνός, και αργότερα ο νεότερος γιος του, ο Αντίοχος Γ' ο Μέγας. Αναφέρονται ακόμη δύο του κόρες, εκ των οποίων η μία ονομαζόταν Αντιοχίς και παντρεύτηκε τον Ξέρξη της Αρμενίας.
Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ
Ο Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ (γαλλικά: Jean-Patrick Manchette) (19 Δεκεμβρίου 1942 - 3 Ιουνίου 1995) ήταν Γάλλος συγγραφέας, μεταφραστής, κριτικός λογοτεχνίας και σεναριογράφος. Υπήρξε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της γαλλικής αστυνομικής - νουάρ λογοτεχνίας.
Γεννημένος στη Μασσαλία με καταγωγή από τη Σκωτία, ο Μανσέτ έδωσε νέα πνοή στο γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα, εισάγοντας στα έργα του τους προβληματισμούς του Μάη του '68, δημιουργώντας έτσι ένα νέο είδος αστυνομικής λογοτεχνίας, το λεγόμενο "Neo-Polar". Η αριστερή πολιτική ιδεολογία του (ήταν μέλος κομμουνιστικών οργανώσεων και αργότερα προσχώρησε στους Καταστασιακούς του Γκυ Ντεμπόρ) προσέδωσε στα βιβλία του έναν έντονο πολιτικοκοινωνικό χαρακτήρα, κάνοντας τον ίδιο κάτι παραπάνω από έναν απλό συγγραφέα αστυνομικών βιβλίων. Ο Μανσέτ με τα 11 συνολικά μυθιστορήματα του παρακολουθεί, σχολιάζει και επικρίνει πολλές φορές το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της περιόδου που ακολουθεί μετά τον Μάη του '68. Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά πως το αστυνομικό "είναι μυθιστόρημα βίαιης κοινωνικής παρέμβασης".
Πέρα απ' τη λογοτεχνική του δράση, ο Μανσέτ δραστηριοποιήθηκε ως μεταφραστής, μεταφέροντας στα γαλλικά Αμερικανούς συγγραφείς, όπως οι Ντόναλντ Ε. Γουέστλεϊκ και Ρος Τόμας και το κόμικ Watchmen των Άλαν Μουρ και Ντέιβ Γκίμπονς. Ακόμη εργάστηκε ως σεναριογράφος για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και ως κριτικός λογοτεχνίας. Η μεγάλη του αγάπη για την τζαζ (κάτι που γίνεται εύκολα αντιληπτό διαβάζοντας κανείς τα βιβλία του), τον ώθησε στο να ασχοληθεί ερασιτεχνικά με το σαξόφωνο.
Βιβλιογραφία
Μ. Εμμανουηλίδης, "Η αμνησία της νομαδικής κίνησης του Ζωρζ Ζερφώ", Marginalia, τχ. 10 (10.2019)
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Παλαιοχώρα Ηλείας
Η Παλαιοχώρα είναι χωριό της Ηλείας και ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Ξενιών, της Δημοτικής Ενότητας Βουπρασίας του πρώην Δήμου Βουπρασίας. Είναι παρόχθιος οικισμός της τεχνητής λίμνης Πηνειού.
Ιστορία
Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Δαούτι.
Ο οικισμός απείχε τρεις ώρες δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης Κατηγορία:Δήμος Βουπρασίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Άτλι Ντάνιελσεν
Ο Άτλι Ντάνιελσεν (γεννήθηκε 15 Αυγούστου 1983) είναι είναι ένας διεθνής ποδοσφαιριστής από τα Νησιά Φερόες που αγωνίζεται στην Β36 Τόρσχαβν ως αμυντικός.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ΚΙ Κλάκσβικ, παίζοντας το πρώτο του παιχνίδι το 2000. Αφότου αποτέλεσε βασικό στέλεχος της Εθνικής ομάδας της πατρίδας του. πήγε δανεικός στη νορβηγική Σόγκνταλ. Στη συνέχεια υπέγραψε στην δανέζικη Μπολντκλούμπεν Φρεμ. Ακολούθησαν οι ΚΙ Κλάκσβικ, ΦΚ Ρόσκιλε και Β36 Τόρσχαβν.
Ο Ντάνιελσεν αποτελεί βασική μονάδα της Εθνικής Νήσοι Φερόε. Έκανε το ντεμπούτο του τον Απρίλιο του 2003 σε φιλικό παιχνίδι με αντίπαλο το Καζακστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νήσων Φερόε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές των Νήσων Φερόε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολντκλούμπεν Φρεμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρόσκιλε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΙ Κλάκσβικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σόγκνταλ Φούτμπαλ
Γραμμομοριακότητα κατ΄ όγκο
Η γραμμομοριακότητα κατ΄ όγκο ενός διαλύματος ή Molarity ή μοριακότητα κατ'όγκο (μονάδες : mol/L ή molar ή M) δηλώνει τον αριθμό των moles μιας διαλυμένης ουσίας ανά λίτρο διαλύματος. Η συγκέντρωση συμβολίζεται με C ή με [διαλυμένη ουσία] και δίνεται από τη σχέση : όπου :
Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια για να έχει νόημα η έννοια της συγκέντρωσης είναι η διαλυμένη ουσία να μην αντιδρά με το διαλύτη. Αν υπάρχουν πολλές διαλυμένες ουσίες, τότε η συγκέντρωση αναφέρεται χωριστά σε κάθε διαλυμένη ουσία και μπορεί να είναι διαφορετική για κάθε μια απ' αυτές.
Η παρασκευή ενός διαλύματος γνωστής συγκέντρωσης κάποιας καθαρής στερεάς ουσίας σε υγρό διαλύτη, συνεπάγεται τη ζύγιση με ακρίβεια της ουσίας που πρόκειται να διαλυθεί και την προσθήκη της σε ογκομετρική φιάλη με μικρή ποσότητα (λιγότερη των 1000 mL) διαλύτη. Μετά τη διάλυση της ουσίας, προστίθεται καθαρός διαλύτης μέχρι τη χαραγή της φιάλης.
Αν θέλουμε να παρασκευάσουμε διάλυμα γνωστής συγκέντρωσης κάποιας υγρής ουσίας σε υγρό διαλύτη, πρέπει πρώτα να υπολογίσουμε τη μάζα της ουσίας από τη συγκέντρωση και μετά μέσω της πυκνότητας να υπολογίσουμε τον όγκο της ουσίας που θα μεταφέρουμε σε ογκομετρική φιάλη, στην οποία θα προσθέσουμε καθαρό διαλύτη μέχρι τη χαραγή.
Η συγκέντρωση, αλλά και κάθε άλλη έκφραση περιεκτικότητας ενός διαλύματος, δε μεταβάλλεται σε επιμέρους τμήματα του διαλύματος. Αυτό σημαίνει ότι αν διαθέτουμε π.χ. 300 mL διαλύματος 2 Μ και απομονώσουμε π.χ. 200 mL από το διάλυμα αυτό, η συγκέντρωση στο τμήμα των 200 mL αλλά και στα υπόλοιπα 100 mL θα παραμείνει 2 Μ.
Παραδείγματα :
Μονάδες
Στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI) η μονάδα συγκέντρωσης είναι mol/m3. Η μονάδα αυτή δε χρησιμοποιείται στην πράξη και αντικαθίσταται από το mol/dm3, που είναι ταυτόσημο με το mol/L. Αυτή η μονάδα συχνά συμβολίζεται με το κεφαλαίο γράμμα Μ. Έτσι έχουμε : mol/m3 = 10-3 mol/dm3 = 10-3 mol/L = 10-3 M = 1 mM Οι εκφράσεις "millimolar" και "micromolar" αναφέρονται στο mM και στο μM (10-3 mol/L and 10-6 mol/L), αντίστοιχα.
Στην παρασκευή φαρμάκων όπου η συγκέντρωση της δραστικής ουσίας είναι κρίσιμο μέγεθος, χρησιμοποιούνται υποπολλαπλάσια όπως χιλιοστό του mole/λίτρο (mmol/L, mM), εκατομμυριοστό του mole/λίτρο (μmol/L, μM) ή δισεκατομμυριοστό του mole/λίτρο (nmol/L, nM).
Αραίωση - Συμπύκνωση διαλύματος
Όταν ένα διάλυμα αραιώνεται με προσθήκη καθαρού διαλύτη, η συγκέντρωσή του μειώνεται διότι η ίδια διαλυμένη ουσία είναι διαλυμένη πλέον σε μεγαλύτερο όγκο. Σ' αυτή την περίπτωση η συγκέντρωση μπορεί να υπολογισθεί από τη σχέση : όπου : C1 = η συγκέντρωση του αρχικού διαλύματος πριν την αραίωση (M)
V1 = ο όγκος του αρχικού διαλύματος (L)
C2 = η συγκέντρωση του αραιωμένου διαλύματος (M)
V2 = ο όγκος του αραιωμένου διαλύματος (L)
Ισχύει : όπου V o όγκος του διαλύτη που προστέθηκε για να επιτευχθεί η αραίωση.
Όταν ένα διάλυμα συμπυκνώνεται, η συγκέντρωσή του αυξάνεται διότι η ίδια ποσότητα διαλυμένης ουσίας βρίσκεται σε μικρότερο όγκο. Η συμπύκνωση ενός διαλύματος επιτυγχάνεται συνήθως με εξάτμιση διαλύτη και η συγκέντρωσή του μπορεί να υπολογισθεί από την ίδια σχέση : όπου : C1 = η συγκέντρωση του αρχικού διαλύματος πριν τη συμπύκνωση (M)
C2 = η συγκέντρωση του συμπυκνωμένου διαλύματος (M)
V2 = ο όγκος του συμπυκνωμένου διαλύματος (L)
Ισχύει : όπου V o όγκος του διαλύτη που αφαιρέθηκε.
Αν η συμπύκνωση πραγματοποιείται με προσθήκη διαλυμένης ουσίας, τότε για να υπολογίσουμε τη συγκέντρωση του συμπυκνωμένου διαλύματος χρησιμοποιούμε τη σχέση : όπου n είναι τα συνολικά moles δηλ. αυτά που υπήρχαν αρχικά και αυτά που προστέθηκαν.
Ανάμιξη διαλυμάτων
Όταν ανακατεύονται διαλύματα της ίδιας ουσίας με συγκεντρώσεις C1, C2, C3 κλπ. και όγκους V1, V2, V3 κλπ. αντίστοιχα, τότε το τελικό διάλυμα θα έχει όγκο V που θα είναι το άθροισμα των όγκων των αρχικών διαλυμάτων και συγκέντρωση C. Τα προηγούμενα μεγέθη συνδέονται με τη σχέση : Ισχύει :
Πηγές
Κατηγορία:Χημικές ιδιότητες
Σφουγγαράδες
Οι πρώτες αναφορές στο επάγγελμα των σφουγγαράδων γίνονται ήδη από τον Όμηρο, αλλά και μεταγενέστερους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς. Η δουλειά των σφουγγαράδων είναι η αλιεία, έπειτα η επεξεργασία και τέλος το εμπόριο των σφουγγαριών. Σφουγγαράδες δεν θεωρούνται μόνο οι δύτες, αλλά και όσοι βρίσκονται στο σκάφος χειριζόμενοι τον μηχανικό εξοπλισμό προς βοήθεια των σφουγγαράδων-δυτών. Το επάγγελμα άκμασε στα μέσα του 19ου με αρχές 20ου αιώνα στα Δωδεκάνησα και κυρίως στην Κάλυμνο και τη Σύμη,ενώ έπειτα επεκτάθηκε και σε άλλα μέρη.
Νόσος των Δυτών
Με την χρήση του σκάφανδρου εμφανίστηκε η νόσος των δυτών. Αυτη οφειλόταν στην γρήγορη ανάδυση, λόγω της οποίας δεν προλάβαινε να γίνει αποσυμπίεση.Τα συμπτώματα της ασθένειας είναι: Τα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τον τύπο της νόσου.
Γιάννης Πρετεντέρης
Ο Γιάννης Πρετεντέρης (γενν. 3 Αυγούστου 1954) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και παρουσιαστής ειδήσεων. Είναι γιος του συγγραφέα Κώστα Πρετεντέρη.
Σπουδές
Είναι πτυχιούχος Οικονομικών Επιστημών, Διπλωματούχος ειδικευμένων σπουδών στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο του Πανεπιστημίου της Γκρενόμπλ της Γαλλίας. Επίσης είναι διπλωματούχος ανώτατων σπουδών Πολιτικών Επιστημών με ειδικότητα στη Διεθνή Ιστορία και Πολιτική στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης.
Σταδιοδρομία
Εργάζεται στις εφημερίδες Τα Νέα και Το Βήμα της Κυριακής. Από τις 8 Οκτωβρίου 2000 έως το 2016, όπου και σταμάτησε τις ζωντανές εκπομπές ο τηλεοπτικός σταθμός που εργαζόταν το MEGA ήταν παρουσιαστής της πολιτικής - ενημερωτικής εκπομπής Ανατροπή, ενώ παράλληλα ήταν πολιτικός σχολιαστής στο κεντρικό δελτίο του σταθμού. Από τον Αύγουστο του 2021, δηλαδή μετά την επαναλειτουργία του σταθμού επέστρεψε στο MEGA με διπλό ρόλο. Είναι εντεταλμένος σύμβουλος ειδήσεων και ενημέρωσης, ενώ είναι και ο βασικός σχολιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του σταθμού. Από το 2022 είναι και εκδότης των Νέων και του κυριακάτικου Βήματος.
Κριτική
Έχει κατά καιρούς δεχτεί κριτική από πολιτικά πρόσωπα, όπως η πρώην Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου,  αλλά και από άλλους συναδέλφους του δημοσιογράφους, όπως ο Κώστας Βαξεβάνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Νικόλαος Πίκκολος
Ο Νικόλαος Πίκκολος ήταν Έλληνας γιατρός, φιλόλογος και συγγραφέας από το Βέλικο Τίρνοβο της Βουλγαρίας. Ανήκει στους κορυφαίους εκπροσώπους των νεοελληνικών γραμμάτων του α' μισού του 19ου αιώνα εξαιτίας των πρωτότυπων μελετών του για αρχαίους συγγραφείς και των σχολιασμένων εκδόσεων του αρχαίων και βυζαντινών κειμένων.
Ναός Ηφαίστου
thumb|280x280px|Ο ναός του Ηφαίστου: η ανατολική πλευρά με τον [[πρόναος|πρόναο.|εναλλ.=]] thumb|280x280px|Ο ναός Ηφαίστου: η νότια πλευρά.|εναλλ.= thumb|316x316px|Η [[Δωρικός ρυθμός|Δωρική κιονοστοιχία από τη μεριά της Αγοράς.|εναλλ.=]]
Ο Ναός του Ηφαίστου (αποκαλούμενος και Θησείο) είναι ένας από τους πλέον διατηρημένους αρχαίους ναούς του ελληνικού χώρου. Ήταν αφιερωμένος στο θεό Ήφαιστο και στην Εργάνη Αθηνά. Βρίσκεται στην περιοχή του Θησείου, που πήρε το όνομά του λόγω της παλιάς, σήμερα αναθεωρημένης απόδοσης του ναού στο Θησέα. Ο ναός του Ηφαίστου είναι προσβάσιμος για το κοινό, καθώς αποτελεί τμήμα του αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Αγοράς. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μνημεία της Αγοράς και τον καλύτερα σωζόμενο ναό δωρικού ρυθμού στον Ελλαδικό χώρο.
Νικόλαος Πίκκολος
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1792 και στις αρχές του 19ου αιώνα εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι όπου σπούδασε στην Ηγεμονική Ακαδημία με καθηγητές τον Λάμπρο Φωτιάδη και τον Κωνσταντίνο Βαρδαλάχο. Στην Ηγεμονική Ακαδημία δίδαξε και ο ίδιος, τη γαλλική γλώσσα, από το 1810 και για πέντε χρόνια, συγχρόνως δε μετείχε και στη Φιλολογική Εταιρία του Βουκουρεστίου που είχε ιδρύσει ο Ιγνάτιος της Ουγγροβλαχίας. Το 1815 ο Πίκκολος ακολούθησε τον Βαρδαλάχο που πήγε να διδάξει μαζί με τον Νεόφυτο Βάμβα στην Ελληνική Σχολή της Χίου. Στη σχολή αυτή δίδαξε και ο ίδιος τη διετία 1815-16. Στη συνέχεια ακολούθησε τον Βαρδαλάχο και στην Οδησσό (1818) όπου παρουσίασε το θεατρικό έργο του Ο θάνατος του Δημοσθένους και μια μετάφραση του Φιλοκτήτη του Σοφοκλή και έπειτα μετέβη στο Παρίσι όπου σπούδασε ιατρική και μυήθηκε στη Φιλική Εταιρία. Εκει συνδέθηκε φιλικά με τον Αδ. Κοραή και γνωρίστηκε με τον φιλέλληνα M.Fauriel με τον οποίο συνεργάστηκε για τη συλλογή ελληνικών δημοτικών τραγουδιών. Κατά την έναρξη της ελληνικής επανάστασης ο Πίκκολος ήταν στο Παρίσι και εργάστηκε για την ενίσχυση των επαναστατών στην Ελλάδα με χρήματα και εφόδια. Οι ενέργειες όμως του Πίκκολου ενόχλησαν την Υψηλή Πύλη και έτσι έπειτα από πιέσεις της ο Πίκκολος αλλά και άλλοι λόγιοι αποδοκιμάστηκαν και αφορίστηκαν από το Πατριαρχείο. Το καλοκαίρι του 1822 επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Ύδρα όπου ανέπτυξε στενές σχέσεις με τους προκρίτους του νησιού και κυρίως με τους αδελφούς Κουντουριώτη. Αν και διορίστηκε μέλος της αποστολής για το συνέδριο της Ιερής Συμμαχίας στη Βερόνα το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου τελικά δεν συμμετείχε λόγω ρήξης του με του Υδραίος προύχοντες ως προς το θέμα του ποιος θα ηγούνταν της αποστολής. Από το 1823 και για δύο χρόνια δίδαξε φιλοσοφία στην Ιόνιο Ακαδημία της Κέρκυρας, έπειτα γύρισε στο Παρίσι και συνέχισε τις ιατρικές του σπουδές στην Μπολόνια και στην Πίζα όπου έγινε διδάκτορας το 1829. Μέχρι το 1840 άσκησε την ιατρική στο Βουκουρέστι και στη συνέχεια έζησε στο Παρίσι όπου πέθανε το 1865.
Ναός Ηφαίστου
Ο Ναός αυτός είναι χτισμένος πάνω στο λόφο του Αγοραίου Κολωνού, στο δυτικό μέρος της Αρχαίας Αγοράς, κατά διεύθυνση Ανατολή - Δύση με είσοδο από την Ανατολή. Είναι δωρικού ρυθμού, περίπτερος, εξάστυλος ναός, κτισμένος ίσως από τον αρχιτέκτονα Ικτίνο από πεντελικό μάρμαρο. Έχει 13 κίονες σε κάθε πλευρά μήκους και 6 (συναριθμούμενοι) κατά πλάτος. Ο σηκός του χωρίζεται σε πρόναο, κυρίως ναό και οπισθόδομο. Κτίστηκε στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. και αργότερα μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία, μέχρι το 1834, και μουσείο.
Νικόλαος Πίκκολος
Βιογραφικό
Το 1824 ο Πίκκολος εξέδωσε στην Κέρκυρα την ελληνική μετάφραση του Λόγου Περί της Μεθόδου του Καρτέσιου και τη μετάφραση μέρους της Λογικής των Αρνώ και Νικόλ με δικά του σχόλια. Επίσης μετέφρασε το έργο του Ντεκάρντ Λόγος περί μεθόδου και μέρος του έργου του Μπερναρντέν ντε Σαιν Πιέρ Παύλος και Βιργινία. Την επόμενη χρονιά δημοσίευσε στο Παρίσι μια δική του μετάφραση γαλλικών διηγημάτων και το 1838 μια συλλογή ποιημάτων αρχαίων Ελλήνων και παλαιοτέρων δυτικοευρωπαίων ποιητών και εκδόσεις αρχαίων ελληνικών κειμένων. Λίγο πριν το θάνατό του εξέδωσε, το 1863, το έργο του Αριστοτέλη Περί Ζώων.
Ναός Ηφαίστου
Αρχαιότητα
Ο ναός είχε σχεδιαστεί και πιθανότατα άρχισε να χτίζεται ήδη από το 449 π.Χ. , παράλληλα με τον Παρθενώνα.Η σύλληψή του ανήκει στη γενιά των Μαραθωνομάχων και του Κίμωνα και όχι στο οικοδομικό πρόγραμμα του Περικλή. Στα χρόνια που ακολουθούν σημειώνονται αλλαγές στο σχεδιασμό, γύρω στο 445 π.Χ., είναι όμως σε προχωρημένο στάδιο το έργο, αφού τότε ολοκληρώνονται οι μετόπες με τους άθλους του Ηρακλή και τα γλυπτά του ανατολικού αετώματος. Μεταξύ 445-440 π.Χ. φιλοτεχνείται η δυτική ζωφόρος. Ανάμεσα στο 435 και το 430 π.Χ. χρονολογούνται η ανατολική ζωφόρος, το δυτικό αέτωμα και η διαμόρφωση του εσωτερικού με περαιτέρω αλλαγές στο αρχικό σχέδιο. Το 421 π.Χ. τοποθετούνται η σίμη, τα ακρωτήρια και το λατρευτικό σύμπλεγμα του Ηφαίστου και της Αθηνάς, οπότε πρέπει να ολοκληρώνεται και η στέγη του ναού. Τα επίσημα εγκαίνια έγιναν το 416/5 π.Χ. Ο πιθανότερος λόγος που διάρκεσαν τόσο πολύ οι εργασίες στο ναό του Ηφαίστου είναι ότι με το οικοδομικό πρόγραμμα του Περικλή δόθηκε προτεραιότητα στον Παρθενώνα, από το 447 π.Χ., και στο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, από το 444 π.Χ.
Νικόλαος Πίκκολος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20131111165335/http://195.134.75.14/hellinomnimon/authors//Pikkolos.htm
Ναός Ηφαίστου
Αρχαιότητα
Στην ανατολική πρόσοψη του ναού, που βλέπει προς την Αρχαία Αγορά, ο ανάγλυφος διάκοσμος στις μετόπες απεικονίζει τους άθλους του Ηρακλή, ενώ στο αέτωμα παριστάνεται πιθανόν μια Κενταυρομαχία (μάχη του Θησέα και των Λαπιθών εναντίον των Κενταύρων στο Πήλιο). Στην ανατολική ζωφόρο απεικονίζεται άλλη μια σκηνή μάχης. Η ταύτιση του θέματος δεν είναι σίγουρη και οι διάφορες ερμηνείες προτείνουν μάχη του Θησέα και των Παλλαντιδών, μάχη Ελλήνων και Τρώων στο Σκάμανδρο, όπου ο Ήφαιστος βοήθησε τον Αχιλλέα, ή μάχη του Ερεχθέα και του Ευμόλπου. Στη δυτική πλευρά ο γλυπτός διάκοσμος απεικόνιζε την άλωση της Τροίας στο αέτωμα και το κυνήγι του Καλυδωνίου Κάπρου στη ζωφόρο. Οι βόρειες και νότιες μετώπες αποδίδουν επεισόδια από τις περιπέτειες του Θησέα (γουρούνα Κρομμυώνα, Σκίρων, Κερκύων, Περιφήτης, Προκρούστης, Σίνης, ταύρος Μαραθώνα, Μινώταυρος).
Νικόλαος Πίκκολος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ναός Ηφαίστου
Χριστιανικός ναός
Για το παρωνύμιο αυτό υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Η μία είναι να προέρχεται εκ παραφθοράς του ονόματος του γιου του Θησέα και της Φαίδρας, του Ακάμαντα, που εξελίχθηκε σε Ακαμάτη. Μια άλλη άποψη είναι να οφείλεται ακριβώς στην έννοια του ακαμάτη (= αργόσχολου), επειδή επί τουρκοκρατίας λειτουργούσε μόνο μία φορά το χρόνο, ανήμερα της εορτής του Αγίου. Μια τρίτη επίσης εκδοχή είναι να οφείλεται στον επίσκοπο Αθηνών Μιχαήλ Ακομινάτο που ίσως να τέλεσε πρώτος εκεί αρχιερατική λειτουργία. Ακόμα μία εκδοχή είναι ότι το πυρ —το στοιχείο του Ηφαίστου— ονομάζεται και "ακάματον πυρ" και από αυτό προήλθε το όνομα Ακαμάτης. Αυτό αξιολογείται ως ισχυρό στοιχείο, καθώς το ακάματον πυρ αναφέρεται και στην αρχή του Ορφικού ύμνου του Θεού: «Ήφαιστ' ομβριμόθυμε, μεγασθενές, ακάματον πυρ...»
Από το 1835 έως το 1874 στέγασε το πρώτο Κεντρικό Αρχαιολογικό Μουσείο της χώρας όπου και ο ναός ανέλαβε τον αρχαίο του χαρακτήρα.
19ος αιώνας
Όταν η Αθήνα έγινε η επίσημη πρωτεύουσα της Ελλάδας το 1834, η έκδοση του σχετικού βασιλικού διατάγματος έγινε σε αυτό το ναό, που ήταν ο τόπος δημόσιας προσέλευσης των Αθηναίων. Χρησιμοποιήθηκε ως τόπος ταφής για τους μη Ορθόδοξους Ευρωπαίους κατά τον 19ο αιώνα, μεταξύ των οποίων βρισκόταν και πολλοί φιλέλληνες που έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα της Ελληνικής Επανάστασης (1821-1830). Μεταξύ αυτών που ετάφησαν στο χώρο ήταν ο Τζων Τουέντελ (John Tweddel), φίλος του λόρδου Έλγιν, ενώ οι ανασκαφές ανακάλυψαν μια πλάκα από τον τάφο του Τζωρτζ Γουώτσον (George Watson) με ένα επιτάφιο επίγραμμα στα Λατινικά από τον Λόρδο Βύρωνα. Στο χώρο αυτό έγινε ο 1834 η επίσημη υποδοχή, του πρώτου βασιλιά των Ελλήνων, Όθωνα. Ο Όθωνας διέταξε το κτήριο να χρησιμοποιηθεί ως μουσείο, κάτι που συνέχισε να υπάρχει έως το 1934, όταν μετετράπη ξανά σε αρχαίο μνημείο. Έτσι επιτράπησαν εκτεταμένες αρχαιολογικές έρευνες στο χώρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι ναοί της Αθήνας Κατηγορία:Αρχαία Αγορά της Αθήνας
Μπάβο της Γάνδης
Ο Άγιος Μπάβο της Γάνδης (Λιέγη, 622 - 659) Άγιος που εορτάζεται από την Καθολική Εκκλησία και την Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν δεύτερος γιος του Πεπίνου του Λάντεν και της συζύγου του Αγίας Ίττας. Τα αδέλφια του ήταν η Αγία Μπέγκα, ο Γκρίμοαλντ ο Πρεσβύτερος και η Γερτρούδη της Νιβέλ. Την εποχή που ήταν νεαρός αριστοκράτης ζούσε με μεγάλη ασωτία, παντρεύτηκε και απέκτησε μιά κόρη. Αμέσως μετά τον θάνατο της συζύγου του άκουσε ένα κήρυγμα του Αγίου Αμάντους σχετικά με τη ματαιότητα της υλικής ζωής και εντυπωσιάστηκε. Με την επιστροφή του απαρνήθηκε τα πλούτη του και ζήτησε να κουρευτεί από τον ίδιο τον Άγιο Αμάντους. Τα επόμενα χρόνια ο Μπάβο συνόδευσε τον Άγιο Αμάντους σε όλες τις ιεραποστολές του στη Γαλλία και τη Φλάνδρα. Σε μια αποστολή συνάντησε έναν άντρα που είχε πουλήσει μερικά χρόνια πριν σαν δούλο, για να εξιλεωθεί για την πράξη του τον οδήγησε με τις αλυσίδες στη φυλακή. Στη συνέχεια έκτισε ένα αβαείο, μοίρασε όλα τα πλούτη του στους φτωχούς και πήγε να ζήσει σαν ερημίτης, στην αρχή έζησε στην κοιλότητα ενός δέντρου και στη συνέχεια σε ένα κελί στο δάσος του αβαείου. Ο Μπάβο πέθανε στη Γάνδη στο σημερινό Βέλγιο, αγιοποιήθηκε από ολόκληρο τον χριστιανισμό και θεωρείται πολιούχος της Γάνδης, στην οποία υπάρχει και ο ομώνυμός του καθεδρικός ναός. Η μνήμη του εορτάζεται την 1η Οκτωβρίου.
Στη χριστιανική τέχνη ο Μπάβο παρουσιάζεται ως ιππότης που κρατά ένα ξίφος και ένα γεράκι, θεωρείται προστάτης των γερακιών.
Μονίκα Πίρεκ
Η Μονίκα Ζόφια Πίρεκ-Ροκίτα (πολωνικά: Monika Zofia Pyrek-Rokita) (γενν. 11 Αυγούστου 1980, Γκντίνια) είναι Πολωνή πρώην αθλήτρια του άλματος επί κοντώ.
Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, όπου κατέλαβε την 4η θέση με 4,55 μέτρα, ακριβώς πίσω από μια άλλη Πολωνή αθλήτρια που γεννήθηκε στη Γκντίνια, την Άννα Ρογκόφσκα. Η Πίρεκ κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2005, με άλμα στα 4,60μ. Κέρδισε επίσης το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 2006.
Η καλύτερη επίδοση της Πίρεκ είναι 4,82 μέτρα. Έχει κερδίσει το Πολωνικό Πρωτάθλημα πολλές φορές, με τελευταίο το Πολωνικό Πρωτάθλημα Στίβου του 2007 στο Πόζναν.
Για τα αθλητικά της επιτεύγματα, έλαβε το Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (5η Τάξη) το 2009.
Ιατρική κατάσταση
Στη συνέντευξη στο Sportowe Fakty, η Πίρεκ αποκάλυψε ότι το 2003 διαγνώστηκε με θυρεοειδίτιδα Χασιμότο. Αναρωτήθηκε πως αν είχε διαγνωστεί νωρίτερα, ίσως να είχε κερδίσει περισσότερα μετάλλια. μικρογραφία| Η Μονίκα Πίρεκ (αριστερά) μετά την κατάκτηση του αργύρου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2009.
2907 Νεκράσοφ
Ο Νεκράσοφ (Nekrasov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,5. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου ποιητή και εκδότη Νικολάι Νεκράσοφ.
Ως αστεροειδής της Κύριας Ζώνης, ο Νεκράσοφ δεν είναι γεωπλήσιος αστεροειδής. Ωστόσο, γράφηκε σε εφημερίδες ότι είναι πιθανό να συγκρουσθεί με τη Γη στις 16 Δεκεμβρίου 2880. Αυτές οι αναφορές τον συγχέουν με τον πολύ μικρότερο αστεροειδή (29075) 1950 DA, ο οποίος είναι πράγματι γεωπλήσιος και έχει πιθανότητα συγκρούσεως με τη Γη στις 16 Μαρτίου 2880.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Νεκράσοφ εκτιμάται σε 13 ως 30 χιλιόμετρα περίπου, για γεωμετρικό άλβεδο 0,15 περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Νεκρασοφ
Μείζον Λονδίνο
Το Μείζον Λονδίνο (Greater London) ή Μείζων Περιοχή του Λονδίνου, είναι η υψηλότερη διοικητική υποδιαίρεση που καλύπτει την περιοχή του Λονδίνου. Αποτελεί διοικητική ζώνη και τελετουργική κομητεία. Συγκροτεί επίσης και την περιφέρεια του Λονδίνου. Η διοικητική ζώνη, που δημιουργήθηκε το 1965, περιλαμβάνει την Πόλη του Λονδίνου (City of London) και 32 προάστια (boroughs). Η τελετουργική κομητεία που δημιουργήθηκε ταυτόχρονα και διοικείται από τον Λόρδο Υπολοχαγό του Μείζονος Λονδίνου (Lord Lieutenant of Greater London), δεν περιλαμβάνει την Πόλη του Λονδίνου (City of London). Η Αρχή Μείζονος Λονδίνου (Greater London Authority), που αποτελείται από τον Δήμαρχο του Λονδίνου και το Συμβούλιο του Λονδίνου, με έδρα το Σίτι Χολ (City Hall), είναι υπεύθυνη για τη στρατηγική της τοπικής αυτοδιοίκησης από το 2000.
Διακυβέρνηση
Το Μείζoν Λονδίνο δεν είναι μια πόλη, με την έννοια που χρησιμοποιείται στο Ηνωμένο Βασίλειο, που να υπόκειται στο καθεστώς της πόλης το οποίο παρέχεται από το Στέμμα. Το Ουέστμινστερ και το Σίτι του Λονδίνου είναι πόλεις, γεγονός το οποίο δημιουργεί μια κατάσταση συγκεχυμένη. Παρά το γεγονός αυτό, τo Μείζoν Λονδίνο θεωρείται ως μία πόλη με την έννοια του δήμου. Ένας Λόρδος Υπολοχαγός του Μείζονος Λονδίνου (Lord Lieutenant of Greater London) διορίζεται για την περιοχή εκτός του Σίτι του Λονδίνου, και βάση του νόμου των Υπολοχαγών του 1997 (Lieutenancies Act 1997), η περιοχή ορίζεται ως κομητεία.
Στρατηγική τοπικής αυτοδιοίκησης
Το Μείζoν Λονδίνο τελεί υπό τη στρατηγική της τοπικής αυτοδιοίκησης της Αρχής του Μείζoνος Λονδίνου (Greater London Authority - GLA), η οποία αποτελείται από ένα εκλεγμένο συμβούλιο, το Συμβούλιο του Λονδίνου, και ένα εκτελεστικό διευθυντή, το Δήμαρχο του Λονδίνου.
Ο Δήμαρχος (δεν πρέπει να συγχέεται με τον Λόρδο Δήμαρχο του Λονδίνου) τελεί υπό τον έλεγχο του εκλεγμένου Συμβουλίου του Λονδίνου, το οποίο μπορεί να τροποποιήσει τον ετήσιο προϋπολογισμό του (με πλειοψηφία των δύο τρίτων), αλλά κατά τα άλλα δεν έχει τη δύναμη να μπλοκάρει τις αποφάσεις του. Η έδρα του GLA είναι στο Δημαρχείο του Southwark. Ο Δήμαρχος είναι υπεύθυνος για τον στρατηγικό σχεδιασμό στην ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου και είναι υποχρεωμένος να προσκομίσει ένα έγγραφο Σχεδίου του Λονδίνου (London Plan).
Τοπική Αυτοδιοίκηση
Το Μείζoν Λονδίνο διαιρείται σε 32 προάστια, που το καθένα διοικείται από ένα Προαστιακό συμβούλιο Λονδίνου, ενώ το Σίτι του Λονδίνου έχει ξεχωριστή διοίκηση που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μειζον Περιοχη Κατηγορία:Περιοχές της Αγγλίας Κατηγορία:Περιφέρειες της Αγγλίας
Ζοντουάν ντε Μπωβιλιέ
Βιογραφικά στοιχεία
100px|μικρογραφία|δεξιά|Θυρεός των αρχόντων του Μπωβιλιέ Πατέρας του εικάζεται πως ήταν ο Ζεντουάν ντε Μπωβιλιέ († προ του 1179 ).
Ο Ζοντουάν ντε Μπωβιλιέ φαίνεται να μην νυμφεύθηκε. Συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία μαζί με άλλους άρχοντες καταγόμενους από την Μπως. Ευρισκόταν στην Ιερουσαλήμ το 1190, όπου και ήταν εκπρόσωπος του Ρενώ ντε Μπαρ, Επισκόπου της Σαρτρ.
Η οικογένεια των Μπωβιλιέ θεωρείται πως ευρισκόταν μεταξύ των, ακόμη επιβιώσαντων κατά τον 19ο αιώνα, σταυροφορικών οικογενειών και οι οποίες δεν είχαν αλλάξει το όνομά τους. Το οικόσημό της συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών της δεύτερης από τις Αίθουσες των Σταυροφοριών στο Παλάτι των Βερσαλλιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών
Σάρρεϋ
Το Σάρρεϋ (αγγλικά: Surrey) είναι κομητεία στη νοτιοανατολική Αγγλία. Συνορεύει με το Μπέρκσαϊρ, το Κεντ, το Δυτικό Σάσσεξ και τη Μείζονα Περιοχή Λονδίνου. Η διοικητική πρωτεύουσα του Σάρρεϋ βρίσκεται στο Κίνγκστον του Λονδίνου, αλλά η ιστορική πρωτεύουσα είναι το Γκίλντφορντ. Ο πληθυσμός της περιοχής ανέρχεται στο 1,1 εκατομμύριο κατοίκους. Ανήκει στην ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου καλύπτεται με αχανείς δασώδεις εκτάσεις σε ποσοστό 22,4% θεωρείται η πιο δασώδης κομητεία ολόκληρης της Βρετανίας, οι εκτάσεις είναι πεδινές ιδιαίτερα στα βόρεια με ψηλότερο σημείο το Λέιθ Χιλ κοντά στο Ντόρκινγκ σε υψόμετρο 294 μέτρων.
Ιστορία
Στα αρχαία χρόνια η περιοχή κατοικείτο από την Κέλτικη φυλή των Ατριμπατών που κυριαρχούσε στα νότια σύνορα του Τάμεση, το 42 μ.χ. ήρθαν σε σύγκρουση με μια άλλη φυλή που κυρίευσε την χώρα τους, ήταν σύμμαχοι των Ρωμαίων στην απόβαση τους στην Βρετανία (43 μ.χ.). Το 480 έγινε απόβαση των Αγγλοσαξόνων που εγκαταστάθηκαν με συνθήκη (500) στα βόρεια και ανατολικά σύνορα της χώρας, ήρθαν (661) υπό την εξουσία της Μερκίας, δέχθηκαν τον χριστιανισμό (675), ήρθαν υπό την επίβλεψη της αρχιεπισκοπής του Λονδίνου (705), τους κατέλαβε ο βασιλιάς Όφα της Μερκίας (771) έμειναν υπο την εξουσία της Μερκίας ως το 823 που καταλήφθηκαν από το Ουέσσεξ. Δέχθηκε επιθέσεις από τον Δανό βασιλιά Κανούτο από το 1011 ώς το 1016 όπου ο Κανούτος κατέλαβε ολόκληρη την Αγγλία, μετά τον θάνατο του Κανούτου (1035) το Σάρρεϋ επανήλθε στο Ουέσσεξ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομητείες της Αγγλίας
Μιχάλης Αρκάδης
Ο Μιχάλης Αρκάδης (1937 – 20 Μαΐου 1990) ήταν Έλληνας εφοπλιστής, με καταγωγή από τις Οινούσσες και παράγοντας του ποδοσφαίρου, που διετέλεσε πρόεδρος της ΑΕΚ.
Βιογραφικό
Ο Αρκάδης ήταν επιτυχημένος εφοπλιστής με έδρα των δραστηριοτήτων του τον Πειραιά. Είχε σπουδάσει τη ναυτιλιακή επιστήμη στο πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Με την ΑΕΚ ασχολήθηκε παραγοντικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 και ήταν μέλος σε πολλά διοικητικά συμβούλια επί προεδρίας Λουκά Μπάρλου (για ένα διάστημα ήταν και αντιπρόεδρος).
Την αγωνιστική περίοδο 1982-1983, στην πρώτη από τις δύο αποχωρήσεις του Ανδρέα Ζαφειρόπουλου από την προεδρία (ο Ζαφειρόπουλος κρατούσε τις μετοχές αλλά παραχωρούσε το μάνατζμεντ λόγω της κριτικής που δεχόταν) ανέλαβε πρόεδρος της ΑΕΚ. Επί προεδρίας του η ΑΕΚ πήρε προπονητή τον Χέλμουτ Σενέκοβιτς και έφτασε στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας του 1983.
Ο Αρκάδης πέθανε ξαφνικά στις 20 Μαΐου 1990, σε ηλικία 52 ετών, από οξύ έμφραγμα στο γήπεδο της Ριζούπολης, λίγα λεπτά πριν από την έναρξη του αγώνα Απόλλωνα Αθηνών – ΑΕΚ, τον οποίο ετοιμαζόταν να παρακολουθήσει.
Κόρη του είναι η Αγγελική Αρκάδη, γενική διευθύντρια της ΠΑΕ ΑΕΚ και γιός του ο Νικόλαος Αρκάδης, Insurance and Financial Broker.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΕ ΑΕΚ
Κατηγορία:Εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν
Η Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν (Drobeta-Turnu Severin ρουμανική προφορά [droˈbeta ˈturnu seveˈrin], λατινικά Drobeta, ουγγρικά Szörényvár, Szörénytornya, βουλγαρικά Северин, σερβικά Дробета-Турн Северин/Drobeta-Turn Severin) είναι πόλη και λιμάνι της νοτιοδυτικής Ρουμανίας και έδρα της Επαρχίας Μεχεντίντσι στη γεωγραφική περιοχή της Ολτενίας (δυτικής Βλαχίας) με πληθυσμό 92.617.
Η πόλη είναι χτισμένη στη αριστερή όχθη του Δούναβη που αποτελεί και το σύνορο με τη Σερβία, εκεί που τελειώνουν οι Σιδηρές πύλες.
Γεωγραφία και κλίμα
Βρίσκεται στη δυτική Oλτενία, στην άκρη του βυθίσματος Τοπόλνιτσα, 220 χιλιόμετρα νότια-ανατολικά της Τιμισοάρα, 113 χιλιόμετρα δυτικά της Κραϊόβα και 353 χιλιόμετρα δυτικά του Βουκουρεστίου.
Το κλίμα της περιοχής δίνει στο Σεβερίν ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες, που σημαίνει ότι στην πόλη υπάρχουν μανόλιες, Καυκάσιες καρυδιές, και γκίγκο, καθώς και αμυγδαλιές, συκιές, πασχαλιές, φλαμουριές, και καστανιές, συνηθέστερες σε όλη την Ευρώπη. Το κλίμα στην περιοχή μπορεί να χαρακτηριστεί ως "υπο-μεσογειακό".