cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το μυστικό της Σάρλοτ
Υπόθεση
Η ψυχική υγεία της Σάρλοτ βαίνει προς το χείρον από την στιγμή που φθάνει η Μίριαμ. Οι νύχτες της στοιχειώνονται από ένα μυστηριώδες τσέμπαλο που παίζει το τραγούδι που ο Μέιχιου έγραψε για εκείνη και από το ακρωτηριασμένο χέρι του και το κεφάλι του. Η Βέλμα, υποπτευόμενη ότι η Μίριαμ και ο Ντρου εποφθαλμιούν τα χρήματα της Σάρλοτ, αναζητά βοήθεια από τον κύριο Ουίλλις (Σέσιλ Κάλλαγουεϊ), έναν ασφαλιστικό ερευνητή που ενδιαφέρεται ακόμα για την υπόθεση Μέιχιου και ο οποίος έχει επισκεφθεί την καταπονημένη χήρα του Μέιχιου, Τζούελ (Μέρι Άστορ).
Η Μίριαμ απολύει την Βέλμα, η οποία αργότερα επιστρέφει και ανακαλύπτει ότι στην Σάρλοτ χορηγούνται ψυχοτρόπες ουσίες. Η Μίριαμ βλέπει την οικονόμο να προσπαθεί να βγάλει την Σάρλοτ από το σπίτι. Οι δύο τους φιλονικούν στην κορυφή της σκάλας. Η Βέλμα προσπαθεί να δραπετεύσει αλλά η Μίριαμ γνωρίζοντας ότι η Βέλμα έχει ανακαλύψει τα φάρμακα, την χτυπά με μια καρέκλα στο κεφάλι. Η Βέλμα κατρακυλά στη σκάλα βρίσκοντας τον θάνατο.
Μία νύχτα, η Σάρλοτ υπό την επήρεια των φαρμάκων κατεβαίνει την σκάλα εν μέσω μιας παραίσθησης, πιστεύοντας ότι ο Τζον έχει επιστρέψει κοντά της. Η Μίριαμ και ο Ντρου αποφασίζουν να κάνουν την Σάρλοτ να πιστέψει ότι πυροβόλησε τον Ντρου με ένα όπλο, το οποίο στην πραγματικότητα ρίχνει άσφαιρα. Μετά η Μίριαμ βοηθά στο να εγκαταλείψουν το "πτώμα" σε ένα βάλτο. Η Σάρλοτ επιστρέφει στο σπίτι και βλέπει τον υποτιθέμενα νεκρό Ντρου στην κορυφή της σκάλας, πέφτοντας σε παράνοια.
Τώρα νομίζοντας την Σάρλοτ εντελώς τρελή και ασφαλή στο δωμάτιό της, η Μίριαμ και ο Ντρου πηγαίνουν στον κήπο και συζητούν το σχέδιό τους να οδηγήσουν την Σάρλοτ στην τρέλα για να πάρουν τα χρήματά της. Η Μίριαμ επίσης λέει στον Ντρου ότι το 1927 είδε την Τζούελ Μέιχιου να δολοφονεί τον σύζυγό της. Παραδέχεται ότι χρησιμοποιεί αυτή της την γνώση για να εκβιάζει την Τζούελ όλα αυτά τα χρόνια, ενώ σχεδιάζει να πάρει τα πλούτη της Σάρλοτ.
Η Σάρλοτ κρυφακούει τα πάντα. Κινείται προς μια τεράστια πέτρινη γλάστρα στο περβάζι του μπαλκονιού, σχεδόν κατακόρυφα πάνω από τα κεφάλια των εραστών. Η Μίριαμ αγκαλιάζει τον Ντρου, μετά οι δύο τους κοιτούν πάνω προς τα μάτια της Σάρλοτ, η οποία πλέον τα έχει καταλάβει όλα. Παραλύουν στη θέα της Σάρλοτ να σπρώχνει την γλάστρα από το περβάζι, η πτώση της οποίας τους σκοτώνει αμφότερους.
Το επόμενο πρωί, οι αρχές παίρνουν την Σάρλοτ, πιθανόν σε άσυλο ψυχικά ασθενών. Πολλοί γείτονες και ντόπιοι συγκεντρώνονται στην οικία Χόλλις για να παρακολουθήσουν την διαδικασία, πιστεύοντας ότι η τρελή Σάρλοτ ξαναδιέπραξε φόνο. Ο Ουίλλις της δίνει ένα φάκελο από την νεκρή πια Τζούελ Μέιχιου, η οποία έπαθε καρδιακή προσβολή αφότου έμαθε τα περιστατικά της προηγούμενης νύχτας. Το σημείωμα περιέχει την ομολογία της Τζούελ για την δολοφονία του συζύγου της. Καθώς οι αρχές οδηγούν την Σάρλοτ έξω από τον περίβολο του σπιτιού, εκείνη κοιτάζει πίσω την αγαπημένη της φυτεία, μάλλον για τελευταία φορά.
Παραγωγή
Μετά την απροσδόκητη επιτυχία του Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν; (What Ever Happened to Baby Jane?), που είχε αποφέρει στη Μπέτι Ντέιβις την ενδέκατη υποψηφιότητα της για βραβείο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, οι συντελεστές της ταινίας αποφάσισαν να ξανασυνεργαστούν. Ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Όλντριτς αποφάσισε να επανενώσει τις Μπέτι Ντέιβις και Τζόαν Κρόφορντ σ' ένα νέο φιλμ του είδους grand guignol και με τον τίτλο Whatever Happened To Cousin Charlotte βασισμένο και πάλι σε διήγημα του Χένρι Φάρελ. Η Ντέιβις δεν ενέκρινε τον τίτλο καθώς ο κόσμος θα θεωρούσε την ταινία μια απλή αντιγραφή του Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν. Κατά συνέπεια τίτλος άλλαξε σε Hush...Hush, Sweet Charlotte. Στην ταινία αυτή θα αντιστρέφονταν οι όροι και η Ντέιβις θα έπαιζε το ρόλο του θύματος ενώ η Κρόφορντ εκείνον του θύτη. Το πρόβλημα ήταν ότι οι δυο πρωταγωνίστριες έτρεφαν ακόμη μεγαλύτερη αντιπάθεια μετά την προηγούμενη συνεργασία τους και η Ντέιβις, που ήταν θυμωμένη με την Κρόφορντ από τη συμπεριφορά της στην απονομή των Όσκαρ το 1963, σχεδίαζε την εκδίκηση της.
Γυρίσματα
Από την αρχή των γυρισμάτων η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη με την Ντέιβις να προκαλεί την Κρόφορντ είτε αφαιρώντας τις ατάκες της από το σενάριο είτε απλά κάνοντας πλάκα μαζί της. Η Κρόφορντ προσπάθησε να βρει υποστήριξη από το σκηνοθέτη Ρόμπερτ Όλντριτς, αλλά εκείνος πήρε το μέρος της Ντέιβις που θεωρείτο καλύτερη ηθοποιός από την Κρόφορντ. Η Κρόφορντ μη μπορώντας να βρει κατανόηση, αποχώρησε από την ταινία επικαλούμενη ασθένεια, έχοντας συμμετάσχει στα γυρίσματα μόλις τεσσάρων ημερών. Η αποχώρηση της Κρόφορντ είχε ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση των γυρισμάτων. Ο Όλντριτς άρχισε να ψάχνει αντικαταστάτρια και η επιλογή έπεσε στις Κάθριν Χέπμπορν, Λορέτα Γιανγκ και Βίβιαν Λι οι οποίες τον απέρριψαν. Τότε η Ντέιβις πρότεινε τη φίλη της Ολίβια Ντε Χάβιλαντ που είχε αποσυρθεί για κάποιο διάστημα από τα κινηματογραφικά δρώμενα και ζούσε στη Γαλλία. Η Ντε Χάβιλαντ δέχτηκε το ρόλο και τα γυρίσματα συνεχίστηκαν αρμονικά. Ο Ρόμπερτ Όλντριχ σκεφτόταν αρχικά να προτείνει το ρόλο της Τζιούελ Μέιχιου στη Μπάρμπαρα Στάνγουικ, αλλά τελικά προτίμησε τη Μαίρη Άστορ, η οποία έκανε την τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση. Η Άστορ ήταν επίσης φίλη της Ντέιβις από την περίοδο που άνηκαν και οι δυο στο δυναμικό της εταιρίας Warner κατά τις δεκαετίες '30 και '40.
Προώθηση
Η Μπέτι Ντέιβις μαζί με την Ολίβια ντε Χάβιλαντ εμφανίσθηκαν στην τηλεοπτική εκπομπή "I've got a secret" του Στιβ Άλλεν στις 1 Μαρτίου 1965 ως καλεσμένες από κοινού για να μιλήσουν για την ταινία, ενώ η Μπέτι Ντέιβις τραγούδησε το soundtrack της ταινίας Hush Hush Sweet Charlotte ζωντανά στην εκπομπή. .
Βραβεία
Η προβολή της ταινίας στέφθηκε με επιτυχία από κοινό και κριτικούς. Η ακαδημία του αμερικανικού κινηματογράφου την τίμησε με 7 υποψηφιότητες για βραβεία Όσκαρ. Ήταν η πρώτη φορά μέχρι τότε που μια ταινία τρόμου λάμβανε τόσες υποψηφιότητες για βραβείο όσκαρ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1964 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Λουιζιάνα Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
ΑΣ Ντουάν (Ντακάρ)
Η ΑΣ Ντουάν (Ντακάρ) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ντακάρ στη Σενεγάλη. Συμμετέχει στην Senegal Premier League. Αγωνίζεται στο Stade Demba Diop, χωρητικότητας 15000 θεατών. Έχει κατακτήσει 5 πρωταθλήματα και 6 κύπελλα Σενεγάλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σενεγάλης
Ιερά Μητρόπολις Ιωαννίνων
Η Ιερά Μητρόπολις Ιωαννίνων είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η πόλη των Ιωαννίνων.
Γαλλικές βουλευτικές εκλογές 1820
Οι γενικές εκλογές του 1820 διοργάνωσαν το δεύτερο νομοθετικό σώμα της Δεύτερης Παλινόρθωσης. Η εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 4 και 13 Νοεμβρίου.
Ιερά Μητρόπολις Ιωαννίνων
Από τον Ιούνιο του 2014, Μητροπολίτης της είναι ο Μάξιμος Παπαγιάννης.
Ιστορία
Η ακριβής εποχή ίδρυσης των Ιωαννίνων είναι άγνωστη. Συνήθως ταυτίζεται με μια ανώνυμη νέα, «καλά οχυρωμένη» πόλη που καταγράφεται από τον ιστορικό Προκόπιο (De Aedificiis, IV.1.39-42) ότι κτίστηκε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ (βασ. 527–565) για τους κατοίκους της αρχαίας Ευροίας, αλλά λείπουν αρχαιολογικές αποδείξεις. Πράγματι, οι ανασκαφές στις αρχές του 21ου αιώνα έφεραν στο φως οχυρώσεις που χρονολογούνται από την ελληνιστική περίοδο (4ος-3ος αιώνας π.Χ.), η πορεία των οποίων ακολούθησε σε μεγάλο βαθμό το μεταγενέστερο κάστρο των Ιωαννίνων.
Γαλλικές βουλευτικές εκλογές 1820
Αναφορές
1820
Ιερά Μητρόπολις Ιωαννίνων
Ιστορία
Το όνομα Ιωάννινα εμφανίζεται για πρώτη φορά το 879, στα πρακτικά της Τέταρτης Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίες αναφέρουν έναν Ζαχαρία, επίσκοπος Ιωαννίνων, βοηθό επίσκοπο του Μητροπολίτη Ναυπάκτου. Μετά τη βυζαντινή κατάκτηση της Βουλγαρίας, το 1020 ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ (βασ. 976-1025) υπήγαγε την τοπική επισκοπή στην Αρχιεπισκοπή Αχρίδος. Η συνθήκη διαχωρισμού των βυζαντινών εδαφών μετά την Τέταρτη Σταυροφορία υπόσχεται να δώσει τα Ιωάννινα στους Ενετούς, αλλά τελικά συμπεριλήφθηκαν στο νέο Δεσποτάτο της Ηπείρου που ιδρύθηκε από τον Μιχαήλ Α΄ Κομνηνό Δούκα.
Μετά τη δολοφονία του τελευταίου τοπικού ηγεμόνα, Θωμά Α΄ Κομνηνού Δούκα από τον ανιψιό του, Νικόλαο Ορσίνι, το 1318, η πόλη αρνήθηκε να δεχτεί τον τελευταίο και στράφηκε στους Βυζαντινούς για βοήθεια. Με την ευκαιρία αυτή, ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος (βασ. 1282–1328) αναβίβασε την πόλη σε Μητροπολιτική επισκοπή, και το 1319 εξέδωσε χρυσόβουλο με το οποίο παραχωρούνταν ευρεία αυτονομία και διάφορα προνόμια και εξαιρέσεις στους κατοίκους της. Η νέα Μητρόπολη τοποθετήθηκε στην 53η θέση μεταξύ των Μητροπόλεων του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, αλλά ανήλθε στην 42η θέση υπό τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο (βασ. 1328–1341) και μετά στην 33η θέση περί το 1470. Δεν είναι γνωστές οι επισκοπές της νέας μητρόπολης τον 14ο αιώνα, αλλά είναι πιθανό να είναι οι ίδιες που μαρτυρούνται το 1470: οι επισκοπές Βελλάς, Δρυϊνουπόλεως, Βουθρωτού / Γλυκέως και Χειμάρρας.
Υπό τη βασιλεία του Θωμά Β΄ Πρελούμπου (1367–1384), οι πολίτες και η τοπική Εκκλησία υπέφεραν πολύ: ο Θωμάς κατέσχεσε περιουσίες υπέρ των Σέρβων οπαδών του, και εξόρισε τον Μητροπολίτη Σεβαστιανό. Ωστόσο, κατάφερε να αποκρούσει τις διαδοχικές προσπάθειες των Αλβανών αρχηγών Peter Losha και Ιωάννη Μπούα να καταλάβουν την πόλη, ιδίως τη μεγάλη αιφνιδιαστική επίθεση του 1379, την αποτυχία της οποίας οι Ιωαννίτες απέδωσαν σε παρέμβαση του προστάτη τους, του Αγίου Μιχαήλ. Μετά τη δολοφονία του Θωμά τον Δεκέμβριο του 1384, οι πολίτες των Ιωαννίνων προσέφεραν την πόλη τους στον Ησαύ Μπουοντελμόντι. Ο Ησαύ φρόντισε να ανακαλέσει εκείνους που εξορίστηκαν από τον Θωμά, συμπεριλαμβανομένου του Μητροπολίτη Γαβριήλ, και να αποκαταστήσει τις περιουσίες που κατασχέθηκαν. Ο Ησαύ εξασφάλισε μια περίοδο ειρήνης για την πόλη, η οποία διήρκεσε μέχρι το θάνατό του το 1411. Οι Ιωαννίτες στη συνέχεια προσκάλεσαν τον Κάρολο Τόκκο, κόμη της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου, ως νέο κυβερνήτη τους. Μετά τον θάνατό του, τον Οκτώβριο του 1430, τα Ιωάννινα παραδόθηκαν στον οθωμανικό στρατό.
Με επικεφαλής τον Μητροπολίτη, οι προύχοντες της πόλης εξασφάλισαν έναν χάρτη, τον «ὁρισμὸ τοῦ Σινᾶν πασᾶ», ο οποίος σκιαγραφούσε τα προνόμια της πόλης: οι καμπάνες των ναών θα συνέχιζαν να χτυπούν, δεν θα ανεγείρονταν τζαμιά, και η εξουσία του Μητροπολίτη και η περιουσία της Εκκλησίας έπρεπε να γίνουν σεβαστά. Αυτή η προνομιακή κατάσταση διατηρήθηκε μέχρι το 1611, οπότε η πόλη κατακλύστηκε από την εξέγερση των αγροτών με επικεφαλής τον Διονύσιο τον Φιλόσοφο, Μητροπολίτη Λάρισας. Στη συνέχεια, οι Χριστιανοί εκδιώχθηκαν από το Κάστρο των Ιωαννίνων, και μουσουλμανικές και εβραϊκές οικογένειες εγκαταστάθηκαν στη θέση τους. Η κατοικία του Μητροπολίτη μεταφέρθηκε από το Κάστρο στην Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, όπου παραμένει μέχρι σήμερα (η εκκλησία ξαναχτίστηκε το 1832 αφού καταστράφηκε από φωτιά το 1820). Ο αρχικός καθεδρικός ναός της πόλης, που βρισκόταν στο νοτιοανατολικό τμήμα του Κάστρου, σώθηκε τουλάχιστον μέχρι το 1430, αλλά καταγράφεται ότι καταστράφηκε το 1596/97. Κολώνες του επαναχρησιμοποιήθηκαν στο Φετιχιέ τζαμί που χτίστηκε από τον Αλή Πασά το 1795.
Στα τέλη του 16ου αιώνα ιδρύθηκε ξεχωριστή επισκοπή για την περιοχή του Ζαγορίου, αλλά αποκαταστάθηκε αμέσως μετά. Η έδρα της ήταν πιθανώς η Μονή Ρογκοβού. Το 1659, ο Σουλτάνος Αχμέτ Γ΄ ίδρυσε την Εξαρχία του Μετσόβου ως ειδικό προνόμιο για τα χωριά της περιοχής του Μετσόβου. Η Εξαρχία βρισκόταν υπό την άμεση δικαιοδοσία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και διήρκεσε μέχρι το 1795. Μετά τη Μικρασιατική εκστρατεία και την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών, το 1924 ιδρύθηκε ξεχωριστή Μητρόπολη Μετσόβου για την προσωρινή αποκατάσταση επισκόπων που εκδιώχθηκαν από τη Μικρά Ασία. Ο πρώτος και μοναδικός μητροπολίτης της ήταν ο πρώην Μητροπολίτης Γάνου και Χώρας, Τιμόθεος (1924-1928).
Επισκοπικός κατάλογος
Εκτός από τον Επίσκοπο Ζαχαρία το 879, κανένας επίσκοπος δεν είναι γνωστός με το όνομά του πριν την αναβάθμιση της επισκοπής σε Μητρόπολη. Από τον 14ο αιώνα, ο επισκοπικός κατάλογος έχει ως εξής :
Πηγές
Κατηγορία:Ιωάννινα Κατηγορία:Ήπειρος Ιωαννινων *
Ονοματολογία αστεροειδών
Οι επίσημες ονομασίες των αστεροειδών είναι συνδυασμοί αριθμού και γραμμάτων, των οποίων η εκχώρηση επιβλέπεται από το Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών (Minor Planet Center), μία υπηρεσία της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως (IAU). Χρησιμοποιούνται για τους πλανήτες νάνους και τους αστεροειδείς του Ηλιακού Συστήματος, αλλά όχι για τους κομήτες. Δίνονται σε ένα ουράνιο σώμα όταν η τροχιά αυτού του σώματος υπολογισθεί με βεβαιότητα, και δεν έχουν σχέση με τις προσωρινές ονομασίες (διακριτικά), που εκχωρούνται αυτόματα όταν ανακαλύπτεται ένα νέο ουράνιο σώμα.
Τα δύο μέρη μιας επίσημης ονομασίας είναι:
Η σύνταξη είναι, π.χ. (90377) Σέντνα ή (55636) 2002 TX300. Τώρα πια οι παρενθέσεις συχνά παραλείπονται, π.χ. 90377 Σέντνα, κατά την προτίμηση του αστρονόμου ή του περιοδικού. Στην πράξη, για τα περισσότερο γνωστά ουράνια σώματα ο αριθμός είναι περισσότερο μια εκχώρηση σε κατάλογο, και το όνομα ή τα διακριτικά χρησιμοποιούνται αντί για την επίσημη ονομασία: Σέντνα, 2002 TX300 ή 2002 TX300.
Η σύμβαση για τους δορυφόρους αστεροειδών ή πλανητών νάνων, είναι μία επέκταση αυτής των ρωμαϊκών αριθμών που είχε χρησιμοποιηθεί για τους δορυφόρους των πλανητών από την εποχή του Γαλιλαίου.
Τα ονόματα των κομητών δίνονται επίσης από το Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών, αλλά χρησιμοποιούν διαφορετικό σύστημα ονοματολογίας.
Ιστορία
Μέχρι το έτος 1851 υπήρχαν 15 γνωστοί αστεροειδείς, οι 14 με το δικό τους αστρονομικό σύμβολο. Τα σύμβολα άρχισαν να γίνονται όλο και περισσότερο περίπλοκα καθώς ο αριθμός των γνωστών αντικειμένων αυξανόταν και, καθώς έπρεπε να σχεδιάζονται με το χέρι, οι αστρονόμοι εύρισκαν κάποια από αυτά δύσκολα. Η δυσκολία αυτή επισημάνθηκε τη χρονιά εκείνη από τον Μπέντζαμιν Άπθορπ Γκουλντ, ο οποίος πρότεινε να αριθμούνται οι αστεροειδείς με τη σειρά της ανακαλύψεώς τους και να τοποθετείται ο αριθμός αυτός μέσα σε ένα κύκλο ως το «σύμβολο» του σώματος. Αυτό συνδυάσθηκε σύντομα με το ίδιο το όνομα σε μια επίσημη ονομασία αριθμού-ονόματος, π.χ. "④ Εστία", καθώς ο αριθμός των γνωστών αστεροειδών αυξανόταν. Ως το 1858 περίπου ο κύκλος είχε ήδη απλοποιηθεί σε παρενθέσεις, π.χ. «(5)» και «(5) Αστραία», οι οποίες ήταν ευκολότερο να τυπωθούν σε τυπογραφημένα βιβλία. Κι άλλες παραλλαγές χρησιμοποιήθηκαν, όπως «5) Αστραία» και «5, Αστραία», αλλά λίγο-πολύ είχαν περιπέσει σε αχρησία ήδη το 1949
Η μεγάλη εξαίρεση στη σύμβαση ότι ο αριθμός αντιστοιχεί χονδρικά στη σειρά της ανακαλύψεως ή του βέβαιου προσδιορισμού της τροχιάς του σώματος είναι η περίπτωση του Πλούτωνα. Καθώς ο Πλούτων είχε ταξινομηθεί αρχικώς ως (κανονικός) πλανήτης, δεν του είχε εκχωρηθεί αριθμός μέχρι τον επανακαθορισμό της έννοιας του πλανήτη στη Γενική Σύνοδο της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως το 2006 στην Πράγα, που απέκλειε τον Πλούτωνα. Τότε ο Πλούτων απέκτησε την επίσημη ονομασία «(134340) Πλούτων».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ονοματολ Κατηγορία:Μικροί πλανήτες Κατηγορία:Αστρονομική ονοματολογία
Ντέιβιντ Μπράιαν
Ο Ντέιβιντ Μπράιαν Ράσμπαουμ (David Bryan Rashbaum, Έντισον, 7 Φεβρουαρίου 1962) είναι Αμερικανός μουσικός. Παίζει πλήκτρα στο συγκρότημα Bon Jovi και κάνει δεύτερα φωνητικά, ενώ συχνά στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος τραγουδάει ένα μέρος ή ολόκληρο το τραγούδι "In these arms" μόνος του.
Τα πρώτα βήματα της καριέρας του
Ο Μπράιαν ξεκίνησε να παίζει πιάνο στην ηλικία των 7. Ο πατέρας του, Έντι Ράσμπαουμ, έπαιζε τρομπέτα. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Χέρμπερτ Χούβερ και μετά στο Λύκειο JP Stevens, όπου έπαιζε πλήκτρα για το συγκρότημα Transition με τον μπασίστα Steve Sileo. Αποφοίτησε από το JP Stevens High School στο Έντισον. Ο Μπράιαν μελετούσε με τον Έμερι Χακ, έναν καθηγητή στο Τζούιλιαρντ, για 13 χρόνια. Έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς αλλά έφυγε για να φοιτήσει στο Τζούιλιαρντ, ένα μουσικό σχολείο στην Νέα Υόρκη.
Με τους Bon Jovi
Ο Μπράιαν ήταν ο πρώτος που κάλεσε ο Τζον Μπον Τζόβι όταν έκλεισε συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρία και συμφώνησε να γίνει μέλος του συγκροτήματος. Άλλαξε το όνομα του σε Ντέβιντ Μπράιαν. Την εποχή εκείνη ο Μπράιαν φοιτούσε στο Ρούτγκερς και σπούδαζε ιατρική. Ο Μπράιαν έπαιξε πλήκτρα και τραγούδησε σε όλους τους δίσκους των Bon Jovi, όπως και στους προσωπικούς δίσκους των Jon Bon Jovi και Richie Sambora.
Ατύχημα
Προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, ενώ το συγκρότημα δούλευε πάνω στον δίσκο "Crush", ο Μπράιαν τραυμάτισε σοβαρά ένα δάκτυλο του ενώ έκανε δουλειές στον κήπο. Μετά από ένα χρόνο θεραπείας, ο Bryan ανάνηψε και επέστρεψε στο συγκρότημα.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε την Έιπριλ ΜακΛιν στις 25 Αυγούστου του 1990, αλλά χώρισαν το 2004. Γνωρίστηκαν στο λύκειο. Έκαναν τρία παιδιά: τα δίδυμα Γκαμπριέλ Λούνα και Κόλτον Μουν (10 Μαρτίου 1994) και Τάιγκερ Λίλι (29 Απριλίου 2000). Ζούνε στο Κολτς Νεκ του Νιου Τζέρσεϊ.
Φιλανθρωπίες
Ο Μπράιαν είναι ενεργός στο Save the Music και Only make Believe, εκπομπές του VH-1. Επίσης έγραψε το τραγούδι τίτλων του δεύτερου, "Rockin' all over the World", μαζί με την Ντένα Χάμερσταϊν.
Το συγκρότημα έχτισε αρκετά σπίτια για τα θύματα του Τυφώνα Κατρίνα. Το βίντεο της επιτυχίας τους, "Who says you can't go home", παρουσιάζει το χτίσιμο τριών σπιτιών. Το συγκρότημα επίσης έδωσε 1 εκατομμύριο δολάρια στο Angel Network της Όπρα Γουίνφρεϊ. Λόγω αυτού, η Όπρα ονόμασε μια γειτονιά στην Λουιζιάνα Bon Jovi. Ένα χρόνο αργότερα το συγκρότημα πήγε εκεί για να αποκαλύψει την γειτονιά στους μελλοντικούς κατοίκους.
Μιούζικαλ
Ήταν ένας από τους συνθέτες του μιούζικαλ Memphis, του οποίου η πρεμιέρα έγινε το 2002. Το 2008, το Memphis εκτελέστηκε στο La Jolla Playhouse στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια. Το σόου εκτελέστηκε επίσης στο 5ο Avenue Theatre του Σιάτλ τον Ιανουάριο του 2009 και θα πάει στο Μπρόντγουεϊ.
Ο Μπράιαν έγραψε το μιούζικαλ "The Toxic Avenger" με τον Joe DiPietro, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο New World Stages στις 6 Απριλίου του 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Σιουδάδ δελ Έστε
Η Σιουδάδ δελ Έστε (Ciudad del Este) είναι σήμερα η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Παραγουάης και πρωτεύουσα του Νομού Άλτο Παρανά, κτισμένη στη δεξιά (δυτική) όχθη του ποταμού Παρανά. Ο πληθυσμός της το 2016 ήταν 293.817 κάτοικοι. Πολλοί κάτοικοι είναι Λιβανέζοι μετανάστες, καθώς και Ταϊβανέζοι. Σε καθημερινή βάση δέχεται πολλούς τουρίστες από τη γειτονική Βραζιλία.
Ονομασία
Η σύγχρονη ονομασία είναι περιγραφική και σημαίνει «Πόλη της Ανατολής». Η πόλη σχεδόν δεν έχει ιστορία, αφού ιδρύθηκε το 1957 με το όνομα Πουέρτο Φλορ δε Λις (Puerto Flor de Lis, «Λιμάνι του Κρίνου») και μετά, μέχρι το 1989, ονομαζόταν Πουέρτο Πρεζιντέντε Στρέσνερ (Puerto Presidente Stroessner), προς τιμή του Αλφρέδο Στρέσνερ (ορθή προφορά «Στροσνέρ»). Η πόλη αποτελεί έδρα Ρωμαιοκαθολικής επισκοπής.
Γεωγραφία
Η πόλη, που αντιστοιχεί σε ομώνυμο διαμέρισμα, βρίσκεται, όπως υποδεικνύει το όνομά της, στα ανατολικά σύνορα της Παραγουάης, καθώς στην απέναντι όχθη του ποταμού απλώνεται η Βραζιλία και η βραζιλιάνικη πόλη Φοζ ντου Ιγκουασού, με την οποία συνδέεται με τη Γέφυρα της Φιλίας. Μόλις 9 χιλιόμετρα νοτιότερα βρίσκεται το τριεθνές σημείο της Αργεντινής, της Βραζιλίας και της Παραγουάης, το οποίο με τη σειρά του απέχει 18,5 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή από τους περίφημους τεράστιους Καταρράκτες Ιγκουασού. Στα βόρεια, σε ευθεία απόσταση 11,5 χιλιομέτρων από τη Σιουδάδ δελ Έστε (κέντρο), έχει ανεγερθεί το μεγάλο Φράγμα Ιταϊπού πάνω στον ποταμό Παρανά. Η Σιουδάδ δελ Έστε, μαζί με τις γειτονικές πόλεις/διαμερίσματα Μίνγκα Γκουασού και Πρεζιντέντε Φράνκο, σχηματίζει ένα ενιαίο πολεοδομικό συγκρότημα, γνωστό ως «Γκραν Σιουδάδ δελ Έστε». Το υψόμετρο της πόλης είναι περίπου 160 ως 200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ οι γεωγραφικές συντεταγμένες της είναι πλάτος 25°30΄ Νότιο και μήκος 54°37΄ Δυτικό.
Η θέση της Σιουδάδ δελ Έστε, πάνω στον διεθνή διαδρομή που ενώνει τη νοτιοανατολική Βολιβία με την Κουριτίμπα και το Πόρτο Αλέγκρε, συνέτεινε στο να καταστεί η πόλη σταθμός λαθρεμπορίου μεταξύ Παραγουάης και Βραζιλίας, καθώς και διακινήσεως κοκαΐνης μεταξύ της νότιας Βολιβίας και των μεγάλων πόλεων της Βραζιλίας.
Πληθυσμός
Η Σιουδάδ δελ Έστε είναι μία πολυπολιτισμική και πολυεθνοτική πόλη. Φιλοξενεί μεγάλο πληθυσμό Ασιατών μεταναστών, ιδίως Ταϊβανέζων, Κορεατών, Λιβανέζων και Ιρανών, γεγονός εμφανές στις παγόδες και τα τζαμιά της. Η κυβέρνηση της Ταϊβάν πλήρωσε για την ανέγερση του δημαρχείου της πόλεως με αντάλλαγμα τη στήριξη της Παραγουάης στον ΟΗΕ (για τον λόγο αυτόν η ταϊβανέζικη σημαία κυματίζει πάνω στο δημαρχείο). Σουνίτες Άραβες εγκαταστάθηκαν στην πόλη από τη δεκαετία του 1970, ενώ την επόμενη δεκαετία 1980 εγκαταστάθηκαν και Σιίτες Άραβες από τον νότιο Λίβανο.
Μεταφορές
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Γκουαρανί στη Μίνγκα Γκουασού, σε απόσταση 24 χιλιομέτρων από τη Σιουδάδ δελ Έστε, συνδέει την πόλη με νοτιοαμερικανικούς κυρίως προορισμούς.
Διπλωματικές αντιπροσωπείες
Στην πόλη υπάρχουν τα παρακάτω προξενεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιουδαδ δελ Εστε
Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ
thumb|right|180px|Ο [[Τσάρλι Τσάπλιν ουδέποτε έκρυψε τις αριστερές πεποιθήσεις του. Ξέροντας ότι σύντομα θα έμπαινε στη Μαύρη Λίστα και έτσι αποφάσισε να εγκαταλείψει τις ΗΠΑ το 1952.]] Η Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ ήταν ένας άτυπος κατάλογος που κυκλοφορούσε στις κινηματογραφικές εταιρείες του Χόλυγουντ κατά τα πρώτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, προγράφοντας καλλιτέχνες που θεωρούνταν μέλη ή επιρροές του Κομμουνιστικού Κόμματος. Όσοι συμπεριλαμβάνονταν στον κατάλογο αποκλείονταν από κάθε εργασία στον κινηματογράφο και αρκετά θέατρα των ΗΠΑ, οδηγούμενοι στην επαγγελματική και προσωπική εξόντωση.
Η συγκεκριμένη πρακτική εντασσόταν στο γενικότερο κλίμα μακαρθισμού των ημερών και ενθαρρυνόταν (εμμέσως πλην σαφώς) από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων, ένα όργανο του Κογκρέσου που είχε αναλάβει να περιορίσει την υποτιθέμενη διείσδυση κομμουνιστών στο δημόσιο βίο. Έπαυσε μόλις στις αρχές της δεκαετίας του '60, αφού είχε οδηγήσει μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών σε καταστροφή ή αυτοεξορία στην Ευρώπη και το Μεξικό.
Ιστορικό πλαίσιο
Η αίσθηση πως ο κόσμος του θεάματος είχε «αλωθεί» από κομμουνιστές και φιλελεύθερους (αντίθετα από την Ευρώπη, στις ΗΠΑ ο όρος φιλελεύθερος παραπέμπει στην Αριστερά) ήταν διάχυτη από τα μέσα κιόλας της δεκαετίας του '30. Η αλήθεια είναι ότι η Σοβιετική Ένωση είχε γοητεύσει σημαντικό μέρος του αμερικανικού καλλιτεχνικού κόσμου, επαγγελλόμενη έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και αργότερα με την ηρωική αντίσταση στο Ανατολικό Μέτωπο. Αρκετοί πέρασαν από το Κομμουνιστικό Κόμμα, αν και συνήθως για μικρό διάστημα. Ήταν όμως υπερβολή ότι οι κομμουνιστές δέσποζαν στον κινηματογράφο, πολλώ δε μάλλον ότι θα χρησιμοποιούσαν αυτή τη δεσπόζουσα θέση για να κάνουν συστηματική κόκκινη προπαγάνδα.
Σε αυτό το περίγραμμα, η σκοπιμότητα της συγκυρίας καθιστούσε κοινωνικά αποδεκτές ακόμα τις πιο ακραίες παραβιάσεις δικαιωμάτων. Ο Ουώλτ Ντίσνεϋ προειδοποιούσε για τη «σοβαρή απειλή» και κατέδιδε ως κομμουνιστές όλους τους συνδικαλιστές των εταιρειών του. Πιο ανάγλυφα ο ηθοποιός Αντόλφ Μενζού δήλωνε στην Επιτροπή: «Είμαι κυνηγός μαγισσών, εάν οι μάγισσες είναι κομμουνίστριες. Είμαι ψαράς κόκκινων. Θέλω να τους στείλω όλους στη Ρωσία».
Οι «Δέκα»
Η αρχή της Μαύρης Λίστας έγινε στις 25 Νοεμβρίου 1947 με την απόλυση των Δέκα. Πρόκειται για δέκα σεναριογράφους και σκηνοθέτες που την προηγουμένη είχαν κατηγορηθεί για «περιφρόνηση προς το Κογκρέσο», διότι αρνούνταν να καταθέσουν ενώπιον της Επιτροπής με το επιχείρημα ότι δεν έχουν να δώσουν εξηγήσεις για τις προσωπικές πολιτικές επιλογές τους. Η ομάδα περιελάμβανε αρχικά και ενδέκατο, το συγγραφέα και ποιητή Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο οποίος όμως είχε παρουσιαστεί στην Επιτροπή στις 30 Οκτωβρίου και την επομένη επέστρεψε για πάντα στην Ευρώπη (μία απόφαση που είχε λάβει πριν καταθέσει). thumb|right|180px|Ο [[Ελία Καζάν κατέδωσε τον Ζυλ Ντασέν, ώστε να μη μπει στη λίστα ο ίδιος. Όταν, δεκαετίες αργότερα, θα παραλάμβανε τιμητικό Όσκαρ για την προσφορά του στον κινηματογράφο, πολλοί συνάδελφοί του αποχώρησαν από την αίθουσα σε ένδειξη αποδοκιμασίας.]]
Μία εβδομάδα αφού απέλυσαν τους Δέκα, οι εκπρόσωποι όλων των κινηματογραφικών εταιρειών εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση (Δήλωση Γουώλντορφ) σύμφωνα με την οποία δεν αμφισβητούνται τα νόμιμα δικαιώματα των Δέκα, όμως η πράξη τους ήταν επιζήμια για τους εργοδότες τους και τους κατέστησε άχρηστους για την κινηματογραφική βιομηχανία. Δεσμεύονταν επίσης να μην τους ξαναπροσλάβουν, εκτός εάν ορκίζονταν ότι δεν είναι κομμουνιστές, καθώς και να μην προσλαμβάνουν κανέναν στο εξής κανέναν ομοϊδεάτη τους. Είχε προηγηθεί, λίγες μέρες νωρίτερα, το συνδικαλιστικό όργανο των ηθοποιών, όπου επικεφαλής ήταν ο πρωταγωνιστής γουέστερν Ρόναλντ Ρέηγκαν (ο μετέπειτα πρόεδρος της χώρας) και είχε αναγκάσει τα μέλη του σωματείου να δώσουν παρόμοιο όρκο.
Η διεύρυνση
Μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του '50 η λίστα εμπλουτιζόταν διαρκώς με ονόματα σεναριογράφων, σκηνοθετών, ηθοποιών, μουσικών, συγγραφέων, ακόμα και τεχνικών, των οποίων τα πολιτικά φρονήματα θεωρούνταν επικίνδυνα ή αμφισβητούμενα. Μερικοί ήταν όντως αριστεροί, ενώ άλλοι μπήκαν βάσει υποψιών και φημών, επειδή για παράδειγμα προπολεμικά συμμετείχαν σε μια διαδήλωση, είχαν ερωτική σχέση με κομμουνιστή στα φοιτητικά χρόνια, είχαν δωρίσει ρούχα για ορφανά των ανατολικών χωρών κτλ. Μέχρι και ιδιωτικοί ερευνητές επιστρατεύονταν από τις εταιρείες, ώστε να ερευνάται η δραστηριότητα των συνεργατών τους πριν υπογράψουν συμβόλαιο. Το δε Counterattack (Αντεπίθεση), ένα δεξιό περιοδικό που είχε αναλάβει εργολαβικά να δημοσιοποιεί στοιχεία για την πολιτική δράση των ανθρώπων του κινηματογράφου, είχε μεταβληθεί σε φόβο και τρόμο του καλλιτεχνικού χώρου.
Για να σπάσουν τον αποκλεισμό, κάποιοι προγραμμένοι χρησιμοποίησαν φανταστικά ονόματα ή συνηθέστερα παρένθετα πρόσωπα, τους ανθρώπους - βιτρίνες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του σεναριογράφου Ντάλτον Τράμπο, ο οποίος κέρδισε δύο Όσκαρ με άλλο όνομα. Την πρώτη φορά, το 1953 για τις Διακοπές στη Ρώμη, είχε χρησιμοποιηθεί ως βιτρίνα ένας άσημος Βρετανός συνάδελφός του ονόματι Ίαν ΜακΛίλαν Χάντερ, ο οποίος και παρέλαβε το τιμητικό αγαλματάκι. Τη δεύτερη, το 1956 για το Γενναίο, δεν υπήρχε καν σεναριογράφος για να παραλάβει το βραβείο, αφού είχε χρησιμοποιήσει ψευδώνυμο.
Εκτός από το να μην προσλαμβάνουν τους υπόπτους, οι κινηματογραφικές εταιρείες επιδίδονταν σε μία προσπάθεια να πείσουν για την προσήλωσή τους στις αμερικανικές αξίες κυκλοφορώντας σωρηδόν ταινίες όπως:
Το τέλος
Το πρώτο ρήγμα στον αποκλεισμό των καλλιτεχνών της Μαύρης Λίστας ήλθε από το χώρο της τηλεόρασης. Το φθινόπωρο του 1957, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ προσέλαβε τον προγραμμένο ηθοποιό Νόρμαν Λόιντ ως συμπαραγωγό για τον τρίτο κύκλο της σειράς «Ο Χίτσκοκ παρουσιάζει». Ακολούθησαν διάφορες ακόμα μεμονωμένες περιπτώσεις σε τηλεοπτικές παραγωγές.
Η αλλαγή στον κινηματογράφο, ο οποίος ήταν και το βασικό επίδικο, ξεκίνησε το 1960. Αρχές της χρονιάς, ο Ότο Πρέμινγκερ ανακοίνωσε δημοσίως πως θα γύριζε την Έξοδο σε σενάριο του Τράμπο. Λίγους μήνες αργότερα, ο Κερκ Ντάγκλας δήλωσε ότι το σενάριο της πολυαναμενόμενης νέας ταινίας του (Σπάρτακος, σκην. Στάνλεϊ Κιούμπρικ) ήταν επίσης του Τράμπο. Έτσι, όταν στις 6 Οκτωβρίου έκανε πρεμιέρα ο Σπάρτακος, ήταν η πρώτη φορά μετά το Νοέμβριο του 1947 που ένας προγραμμένος έβλεπε το όνομά του στους συντελεστές χωρίς να κάνει δήλωση μετανοίας ή να καταδώσει συναδέλφους του. Αυτό πυροδότησε σειρά εξελίξεων: Συντηρητικοί πολίτες οργάνωναν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας έξω από αίθουσες όλης της χώρας ζητώντας την απαγόρευση της ταινίας, ενώ απ' την άλλη μεριά δεκάδες καλλιτέχνες άρχισαν να μιλούν ανοιχτά κατά της λίστας. Το ζήτημα είχε διχάσει τη χώρα μέχρι τη στιγμή που ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Τζον Κένεντι προέβη σε μια κίνηση υψηλότατου συμβολισμού: Εμφανίστηκε έξω από έναν κινηματογράφο, προσπέρασε τους διαμαρτυρόμενους και παρακολούθησε την ταινία, καταδεικνύοντας την πρόθεσή του να τελειώνει με αυτές τις πρακτικές.
Το οριστικό τέλος της Μαύρης Λίστας ήλθε το 1962 με αφορμή την καταδίκη ενός πρακτορείου ερευνών που τροφοδοτούσε τις εταιρείες με στοιχεία, καθώς και των εντολέων του. Με την απόφασή του, το δικαστήριο τούς χαρακτήριζε ως νομικά υπαίτιους για την προσωπική και οικονομική βλάβη που υπέστησαν τα θύματά τους. Έκτοτε η πρακτική εγκαταλείφθηκε, αλλά πολλές καριέρες είχαν ήδη καταστραφεί. Υπολογίζεται ότι μόλις το ένα δέκατο κατάφερε να επανενταχθεί στην κινηματογραφική παραγωγή.
Αποτίμηση
thumb|right|180px|Ο [[Άλφρεντ Χίτσκοκ ήταν ο πρώτος που έσπασε τον αποκλεισμό της Μαύρης Λίστας, προσλαμβάνοντας τον προγραμμένο Νόρμαν Λόιντ.]] Δεν αποτελεί υπερβολή ότι η περίοδος της Μαύρης Λίστας άλλαξε το χαρακτήρα του Χόλυγουντ για πάντα, μεταβάλλοντάς το από πεδίο σύνθεσης δημιουργικότητας και εμπορικότητας σε στυγνή βιομηχανία.
Από κινηματογραφική σκοπιά, χαμήλωσε ο μέσος ποιοτικός όρος της παραγωγής. Προ λίστας η αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία παρήγε τα πάντα - από «ταινίες τέχνης» μέχρι εύπεπτες ταινίες μαζικής κατανάλωσης. Η εκδίωξη των πιο φωτισμένων και διανοούμενων μυαλών από τα στούντιο οδήγησε σε σχεδόν πλήρη εξαφάνιση της πρώτης κατηγορίας. Θρύλοι της έβδομης τέχνης, όπως οι Τσάρλι Τσάπλιν, Όρσον Γουέλς, Τζον Χιούστον και δεκάδες άλλοι, αυτοεξορίστηκαν στην Ευρώπη για να μπορέσουν να κάνουν ταινίες.
Ακόμα χειρότερα ήταν τα πράγματα για τους σεναριογράφους που απολύονταν μαζικά, διότι τα σενάριά τους αναψηλαφίζονταν και βρίσκονταν αμφιλεγόμενα. Ακόμα και οι μη προγραμμένοι φοβούνταν να περιλάβουν ανθρωπιστικά και οικουμενικά μηνύματα, υπό τη δαμόκλειο σπάθη ότι κάποιος θα τα χαρακτήριζε κομμουνιστική προπαγάνδα και θα έμεναν άνεργοι. Η θεματολογία των ταινιών στράφηκε σε πατριωτικά (όπως τα κατασκοπευτικά και τα γουέστερν) ή ουδέτερα θέματα (αισθηματικές κομεντί ή υπερπαραγωγές χλαμύδας τύπου Μπεν Χουρ). Ο αμερικανικός κινηματογράφος μπορεί να υπερηφανευόταν για την τεχνική αρτιότητά του, αλλά είχε χάσει κομμάτι της ψυχής του - νέα πατρίδα του «κινηματογράφου τέχνης» γινόταν πια η Ευρώπη.
Πηγές
Κατηγορία:Μακαρθισμός Κατηγορία:Κινηματογράφος στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Λογοκρισία * Κατηγορία:Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ
Βόρειο Ανταμάν
Το Βόρειο Ανταμάν, (αγγλικά: North Andaman Island) είναι νησί της Ινδίας και συγκεκριμένα το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους των Ανταμάν, μετά το Κεντρικό Ανταμάν. Έχει έκταση 1.376 τ.χλμ. και 42.430 κατοίκους (2012). Η μεγαλύτερη πόλη του νησιού είναι το Ντιγκλιπούρ. Το νησί είναι γνωστό για την θαλάσσια ζωή του, ενώ οι κύριες βιομηχανίες του νησιού είναι το ρύζι και τα πορτοκάλια. Στο νησί βρίσκεται και το υψηλότερο σημείο του αρχιπελάγους, η κορυφή Σαντλ Πικ με υψόμετρο 738 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ινδίας
Γκυν Σμιθ
Ο Όουεν Γκυν Σμιθ (Owen Guinn Smith, 2 Μαΐου 1920 – 20 Ιανουαρίου 2004) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου, που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο άλμα επί κοντώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948.
Ο Γκυν Σμιθ γεννήθηκε στην πόλη Μακκίνυ του Τέξας, αλλά από την παιδική του ηλικία και σε όλη την υπόλοιπη ζωή του έζησε εγκατεστημένος στην Καλιφόρνια. Αρχικώς ασχολήθηκε με το άλμα εις ύψος, αλλά το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (Μπέρκλεϋ), όπου ήθελε να φοιτήσει, είχε ήδη πολύ ισχυρή ομάδα στο άλμα εις ύψος, και έτσι ο Σμιθ στράφηκε στο άλμα επί κοντώ. Κέρδισε το Κολεγιακό Πρωτάθλημα (Ανοικτού) Στίβου των ΗΠΑ το 1941, ένα έτος προτού αποφοιτήσει με πτυχίο ιστορίας. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως πιλότος της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας στην Ασία.
Ως εθνικός πρωταθλητής στο επί κοντώ το 1947, ο Γκυν Σμίθ στάλθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 στο Λονδίνο. Εκεί, σε έναν αγώνα που διεξάχθηκε με βροχερό καιρό, ήλθε πρώτος χάρη στην τρίτη και τελευταία προσπάθειά του στα 4,30 μέτρα, αφήνοντας δεύτερο τον Φινλανδό Έρκι Κάταγια.
Ο Σμιθ πέθανε σε ηλικία 83 ετών στο Σαν Φρανσίσκο από εμφύσημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επικοντιστές Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Πέμπτος γύρος προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΑΦΚ)
Ο πέμπτος γύρος των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου της ΑΦΚ αποτελούνταν από τις εθνικές ομάδες του Ουζμπεκιστάν και της Ιορδανίας, οι οποίες τερμάτισαν στην 3η θέση των δύο ομίλων του τέταρτου γύρου.
Αγώνες
Η κλήρωση για τον πέμπτο γύρο των προκριματικών της ΑΦΚ πραγματοποιήθηκε στη Ζυρίχη στις 19 Μαρτίου 2013, κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της Οργανωτικής Επιτροπής για το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA.
Δεύτερο σκέλος
Η Ιορδανία προκρίθηκε στα μπαράζ, κερδίζοντας στα πέναλτι με 9-8 (2-2 συνολικό σκορ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΑΦΚ)
Κυβέρνηση Ιωάννη Καποδίστρια
Κυβέρνηση Καποδίστρια (Ιανουάριος 1828 - Σεπτέμβριος 1831) ονομάζεται η Κυβέρνηση που δημιούργησε ο Ιωάννης Καποδίστριας ως πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, ο οποίος διοίκησε τις απελευθερωμένες από την Οθωμανική Αυτοκρατορία περιοχές της Ελλάδας, από τις 26  Ιανουαρίου 1828 μέχρι και τη δολοφονία του στις 27 Σεπτεμβρίου 1831.
Με βάση τη Συνθήκη του Λονδίνου που υπογράφηκε μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής στις 6 Ιουλίου του 1827 δημιουργήθηκε το αυτόνομο -φόρου υποτελές στον Σουλτάνο - κρατίδιο της Ελλάδας. Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα, διατύπωσε το Πολιτικό Σύνταγμα της Ελλάδας, σύμφωνα με το οποίο, η Ελλάδα θα διοικούνταν από μονομελές εκτελεστικό (νομοτελεστικό) όργανο, τον «Κυβερνήτη».
Η ίδια Εθνοσυνέλευση εξέλεξε για επταετή θητεία, τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας, της Ελληνικής Πολιτείας, όπως ονομάστηκε, τον Ιωάννη Καποδίστρια, ενώ καθόριζε πως μέχρι την άφιξή του, η χώρα θα διοικούνταν από Αντικυβερνητική Επιτροπή.
Άφιξη Ιωάννη Καποδίστρια - Πρώτες ενέργειες
Ο Ιωάννης Καποδίστριας έφτασε στη Μάλτα, τελευταίο σταθμό του ταξιδιού του προς την Ελλάδα, στις 28 Δεκεμβρίου του 1827. Παρέμεινε μερικές μέρες στο νησί, φιλοξενούμενος του Χίου εμπόρου Αλέξανδρου Κοντόσταυλου και αναχώρησε για την Ελλάδα στις 2 Ιανουαρίου 1828. Λόγω θαλασσοταραχής κατέπλευσε πρώτα στο Ναύπλιο (και όχι στον αρχικό του προορισμό, την Αίγινα,) στις 8 Ιανουαρίου 1828. Το Ναύπλιο εκείνον τον καιρό δοκιμαζόταν από την εμφύλια διαμάχη των στρατηγών Θεοδωράκη Γρίβα και Ιωάννη Στράτου, οι οποίοι ο ένας από το Παλαμήδι και ο άλλος από την Ακροναυπλία, κανονιοβολούσαν αλλήλους. Η πρώτη ενέργειά του ως Κυβερνήτη ήταν να τους δώσει διαταγή να σταματήσουν, πράγμα το οποίο έκαναν, αφού υποσχέθηκαν «να τηρήσουν την ησυχίαν και ευταξίαν εις τας φρουράς των και εις τον τόπον».
Στις 11 Ιανουαρίου το πλοίο του αναχώρησε για την Αίγινα, στο λιμάνι της οποίας αγκυροβόλησε στις 7 το απόγευμα. Η πρώτη του συνάντηση έγινε το ίδιο βράδυ στο πλοίο με την Αντικυβερνητική Επιτροπή (που την αποτελούσαν οι Γεώργιος Π. Μαυρομιχάλης, Γιαννούλης Νάκος και Μάρκος Μιλαήτης) και την τοπική δημογεροντία. Ο Νικόλαος Κασομούλης διηγείται στα απομνημονεύματά του το κλίμα στο νησί κατά την άφιξη του νέου Κυβερνήτη : Εκείνο το σούρουπο «τον υποδέχθηκαν όλοι, με κλαύματα χαράς. [...] Θεέ μου, τι να ενθυμηθή κανένας και να γράψη... Πώς να ζωγραφίση αυτό το ηθικό εκείνης της ώρας. Αλλος έτρεχεν εδώ, άλλος εκεί, άλλος πηδούσεν, άλλος χόρευεν. Οι δρόμοι ταράττοντο. [...] Ο λαός εστόλισε τας οικίας με μυρσίνας και δάφνας και ετοίμαζε την φωτοχυσίαν. Προετοιμασμένα τα πάντα διά την τελετήν της υποδοχής του Κυβερνήτου, το Βουλευτικόν Σώμα, το Ιερατείο, η Αντικυβερνητική Επιτροπή με τους Υπουργούς και όλος ο λαός κάθε τάξεως, άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά έτρεξαν εις την Περιβόλαν, όπου έμελλε να αποβιβασθή ο Κυβερνήτης. [...] Μόλις επάτησεν το έδαφος και όλων αι καρδίαι εσκίρτησαν πάλιν του λαού» Η επίσημη τελετή της υποδοχής του, έγινε την επόμενη ημέρα, 12 Ιανουαρίου 1828. Στη δοξολογία που επακολούθησε στον σημερινό Μητροπολιτικό ναό της Αίγινας (Μεγάλη Εκκλησιά, τον ονόμαζαν οι κάτοικοι τότε), τον προσφώνησε ο ιεράρχης Θεόφιλος Καΐρης με έναν λόγο μνημείο της ρητορικής δεινότητας του Καΐρη. Ολόκληρος ο λόγος του Καΐρη εδώ:
thumb|240px|Σφραγίδα και υπογραφή του Ι. Καποδίστρια με την ιδιότητα του Κυβερνήτη, μάλλον από την εποχή που βρισκόταν ακόμα στην [[Αίγινα]]
Στις 14 Ιανουαρίου παραιτήθηκε και επίσημα η Αντικυβερνητική Επιτροπή ενώ στις 17 Ιανουαρίου ο Κυβερνήτης είχε την πρώτη επίσημη συνάντησή του με το Νομοθετικό σώμα (τη Βουλή της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης). Ειδικά εξουσιοδοτημένη Επιτροπή του Σώματος, παρουσίασε στον Κυβερνήτη σύνοψη του έργου της καθώς και μνημόνιο με τα εκκρεμή ζητήματα, ώστε να ενημερωθεί πλήρως και σφαιρικώς. Στην ίδια συνεδρίαση ο Ι. Καποδίστριας ζήτησε ως απαραίτητη αλλαγή προκειμένου να ασκήσει το κυβερνητικό του έργο, την αλλαγή ορισμένων διατάξεων του Συντάγματος και συγκεκριμένα τη διάλυση του ίδιου του νομοθετικού Σώματος. . Το Βουλευτικό στη συνεδρίαση της 18ης Ιανουαρίου 1828 δέχτηκε τις προτάσεις του Καποδίστρια και με την «Πράξιν ΝΗ΄» αποφάσισε:
α) την αυτοδιάλυσή του
β) τη συγκρότηση γνωμοδοτικού και συμβουλευτικού στον Κυβερνήτη οργάνου, το «Πανελλήνιον»,
γ) τη συγκρότηση της «Γερουσίας»,
δ) την κατάργηση των μέχρι πρότινος «Γραμματειών» (Υπουργείων)
ε) τη σύσταση μίας και μόνης «Γραμματείας της Επικράτειας»
Στις 26 Ιανουαρίου 1828 έλαβε χώρα η επίσημη τελετή ανάληψης των καθηκόντων του Κυβερνήτη και του «Πανελληνίου»
Η Γενική Εφημερίς της Ελλάδος περιέγραψε την τελετή της ορκωμοσίας ως εξής: «Πριν έλθη η 10 ώρα προ μεσημβρίας της ημέρας αυτής είχον γίνει όλαι αι εις την πάνδημον ταύτην τελετήν ανήκουσαι προετοιμασίαι. Ο δρόμος ο φέρων από την οικίαν του Κυβερνήτου εις την Εκκλησίαν της Μητροπόλεως, όπου έμελλε να τελεσθή η ορκωμοσία, ήτο κατεστρωμένος από ελαιών κλάδους. Όταν έφθασεν η προσδιωρισμένη ώρα, ο Κυβερνήτης, συνοδευόμενος από τα ήδη εκλεχθέντα μέλη του Πανελληνίου και τον Γραμματέα Επικρατείας, ήλθεν εις την Μητρόπολιν μετά της προσηκούσης τάξεως εν μέσω πολυαρίθμου λαού. Προηγούντο δε εις την πομπήν πρώτον μεν οι Παίδες της Αλληλοδιδακτικής Σχολής με την σημαίαν των, φέροντες όλοι ανά χείρας κλάδους ελαίας. έπειτα δε δύο σημαίαι Ελληνικαί και η μουσική του Αγγλικού δικρότου Ουάρσπιτ. Όταν δε έφθασαν εις τον Ναόν, πρώτον μεν ετελέσθη παρά του Ιερού Κλήρου η συνήθης Παράκλησις… έπειτα δε σταθείς ο Κυβερνήτης κατά πρόσωπον του Μητροπολίτου κρατούντος εις χείρας το Ιερόν Ευαγγέλιον, και ανατείνας την δεξιάν ωρκίσθη τον εις το Ε’ Ψήφισμα περιεχόμενον όρκον. Επομένως ωρκίσθησαν κατά τον αυτόν τρόπον και τα μέλη του Πανελληνίου μετά του Γραμματέως της Επικρατείας… Τελεσθείσης της ορκωμοσίας, εψάλη μικρά δοξολογία προς τον Θεόν, και μετ’ αυτήν συνήθης δέησις υπέρ των τριών Ηγεμόνων των προστατευόντων την Ελλάδα. Εις την δέησιν ταύτην η πόλις εκανονοβόλησεν είκοσι και μίαν. Μετά ταύτα έγιναν ετέρα δέησις υπέρ του Κυβερνήτου Κόμητος Καποδίστρια και της νέας Κυβερνήσεως της Ελλάδος, και τα εν τω λιμένι Αγγλικά και Ρωσσικά πλοία εκανονοβόλησαν δέκα και εννέα υψώσαντα την Ελληνικήν σημαίαν.. Απεπληρώθη η πάνδημος αύτη τελετή δια της συχνής ανευφημίας του λαού «Ζήτω ο Κυβερνήτης ημών» και η Εξοχότης του επέστρεψε εις την οικίαν με την αυτήν πομπήν, με την οποίαν ήλθεν εις τον Ναόν. Η ημέρα αύτη υπήρξεν ημέρα κοινής χαράς και αγαλλιάσεως, και θεωρείται ως μία των επισημοτέρων ημερών της Ελλάδος δια την καθίδρυσιν της νέας Κυβερνήσεως...
Γραμματείς (Υπουργοί)
Αλέξανδρος Κοντόσταυλος και Γεώργιος Σταύρου, μέλη
Πανελλήνιον (28 Ιανουαρίου 1828 - Μάιος 1829)
Το σώμα αποτελούμενο από 27 μέλη λειτούργησε στο ενδιάμεσο στάδιο από την παύση του Βουλευτικού του 1827 και μέχρι τη συγκρότηση Εθνοσυνέλευσης. Η λειτουργία του περιοριζόταν στην επεξεργασία των κυβερνητικών ψηφισμάτων και την νομιμοποίηση αυτών με την επικύρωσή τους από το Σώμα. Το Πανελλήνιον χωρίστηκε σε 3 τμήματα:
Γερουσία (Μάιος 1827 - Ιανουάριος 1833)
Η Γερουσία συστάθηκε από την Δ΄ Εθνοσυνέλευση αμέσως μετά την κατάργηση του Πανελληνίου, τον Μάιο του 1827. Ωστόσο οι λεπτομέρειες της λειτουργίας της καθορίστηκαν με το ψήφισμα ΛΔ΄ της 8ης Σεπτεμβρίου 1829 ενώ οι Γερουσιαστές ορκίστηκαν στις 26 Οκτωβρίου 1829. Αποτελούταν και αυτή από 27 μέλη, κύριο έργο των οποίων ήταν η μελέτη και η επικύρωση ή όχι των ψηφισμάτων που αφορούσαν θέματα του Συντάγματος και γενικότερα των πολιτειακών θεσμών.
Στρατός και Στόλος
Η δεύτερη κίνησή του ήταν η οργάνωση των Ατάκτων στρατιωτών (Κλέφτες και Αρματολοί) με σκοπό τη μετατροπή τους σε πειθαρχημένο τακτικό στρατό. Με το διάταγμα της 15ης Φεβρουαρίου 1828 "Περί Οργανισμού των Χιλιαρχιών" ο στρατός κατανεμήθηκε  σε 8 Χιλιαρχίες των 1.200 στρατιωτών έκαστη. Οι Χιλιαρχίες υποδιαιρούνταν σε πεντακοσαρχίες (500), εκαντονταρχίες (100), πενηνταρχίες (50), εικοσιπενταρχίες (25), δωδεκαρχίες (12), πενταρχίες (5).
Μετά την νικηφόρα έκβαση της Μάχης της Πέτρας τον Σεπτέμβριο του 1829, και στην ουσία το τέλος του πολέμου με τους Τούρκους - ο Καποδίστριας προχώρησε στη δεύτερη αναδιοργάνωση των στρατευμάτων.
Οι Χιλιαρχίες καταργήθηκαν με το διάταγμα της 18ης Οκτωβρίου 1829 και τη θέση τους πήραν τα Ελαφρά Τάγματα Πεζικού. Δημιουργήθηκαν 20 Ελαφρά Τάγματα των τεσσάρων (4) λόχων το καθένα. Την διοίκηση του ήδη υπάρχοντος Ελληνικού Τακτικού Στρατού που είχε σχηματίσει ο Γάλλος στρατηγός Φαβιέρος, την παρέδωσε στον Βαυαρό φιλέλληνα στρατιωτικό και μελλοντικό Αντιβασιλέα, Κάρολο Χάιντεκ. Ο Χάιντεκ οργάνωσε το Πεζικό σε 4 τάγματα, το Πυροβολικό σε 4 λόχους, και το Ιππικό σε δύο ίλες. Τη δύναμη και το αξιόμαχο του τακτικού στρατεύματος ήρθε να συμπληρώσει το 1829, το «Σώμα Αξιωματικών Οχυρωματοποιίας και Αρχιτεκτονικής»,(Μηχανικό) με κύρια αρμοδιότητα τη συντήρηση των φρουρίων.
Εκτός από αυτά, ο Καποδίστριας ίδρυσε τον Ιούνιο του 1828 τον «Λόχο των Προγυμναστών», που τον Δεκέμβριο του 1828 μετονομάστηκε σε «Λόχο των Ευελπίδων». . Ένα μήνα αργότερα ο Λόχος των Ευελπίδων, αναδιοργανώθηκε υπό την ονομασία «Κεντρικόν Πολεμικόν Σχολείον των Ευελπίδων», και υπό τη διοίκηση του Γάλλου αντισυνταγματάρχη Ανρί Πωζιέ, ξεκίνησε την εκπαίδευση των πρώτων αξιωματικών του στρατού.
Όσον αφορά τον Στόλο, όταν ο Καποδίστριας έφτασε στην Ελλάδα, τα πολεμικά πλοία ήταν μόνο 7 (7 παλαιά πυρπολικά και μια άχρηστη ημιολία). Τον Ιούλιο του 1831 όμως, ο Ελληνικός στόλος αποτελούνταν από 31 από 57 πλοία, εξοπλισμένα με περίπου 350 πυροβόλα και πλήρωμα 2.000 άντρες.
Παιδεία - Εκπαίδευση
Υιοθετεί σαν την καταλληλότερη για τις συνθήκες της εποχής εκείνης, την ήδη υπάρχουσα «αλληλοδιδακτική μέθοδο διδασκαλίας», και αναθέτει στον Ιωάννη Κοκκώνη την μετάφραση και την προσαρμογή στις ελληνικές ιδιαιτερότητες, του εγχειριδίου αλληλοδιδακτικής του Γάλλου παιδαγωγού Σαραζίν. Τον Ιούλιο του 1830 με το σχετικό διάταγμα η αλληλοδιδακτική καθιερώθηκε ως η επίσημη μέθοδος διδασκαλίας στα ελληνικά σχολεία.
Τον Οκτώβριο του 1828 θεμελιώνεται το μεγαλύτερο ίσως έργο της Καποδιστριακής περιόδου, το Ορφανοτροφείο της Αίγινας, το οποίο περιθάλπει γύρω στα 500 ορφανά λόγω του πολέμου Ελληνόπουλα, πολλά εκ των οποίων αγοράστηκαν από σκλαβοπάζαρα της Αιγύπτου όπου είχαν πουληθεί. . Στον χώρο του Ορφανοτροφείου συστήνονται τρία αλληλοδιδακτικά σχολεία, εργαστήρια χειροτεχνίας και εκμάθησης πρακτικών τεχνών (τυπογραφίας, βιβλιοδετικής, ωρολογοποιίας, υποδηματοποιίας, ραπτικής, ξυλουργικής, σιδηρουργικής). Το 1830 συστήνεται στο χώρο του Ορφανοτροφείου και το «Πρότυπο» (ή «Τυπικόν Σχολείον» (όπως αποκαλούνταν τότε) για μαθητές που προορίζονταν για δάσκαλοι, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν σειρές μαθημάτων για περισσότερη εκπαίδευση των ήδη δασκάλων. Επίσης, ιδρύθηκε και το «Κεντρικόν Σχολείον», όπου φοιτούσαν μαθητές που προορίζονταν για ανώτατες σπουδές, καθώς και όσοι προορίζονταν για την στελέχωση ανώτατων κρατικών θέσεων. Μαθητής μάλιστα του Κεντρικού Σχολείου υπήρξε και ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος.
Στον περίβολο του Ορφανοτροφείου λειτούργησαν επίσης η πρώτη Εθνική Βιβλιοθήκη, η οποία στο τέλος του 1830 διέθετε 1.018 τόμους βιβλίων, όλα από δωρέες ιδιωτών, το πρώτο Αρχαιολογικό μουσείο και η Εθνική Τυπογραφία.
Τον Ιούνιο του 1831 ξεκίνησε και η λειτουργία του 1ου δημοτικού σχολείου του Άργους, (σε κτίριο που ανεγέρθηκε ειδικά για αυτόν το σκοπό), χωρητικότητας 300 μαθητών, το κτίριο του οποίου παραμένει εν λειτουργία μέχρι και σήμερα. .
Για την εκπαίδευση και επιμόρφωση των πολιτών, ιδρύθηκαν επίσης Συνολικά, ο Καποδίστριας:
Επίσης, για τον εμπλουτισμό των γνώσεων των πολιτών εκδόθηκε από το 1831 η φιλολογική, επιστημονική και τεχνολογική εφημερίδα «Αιγιναία», από το Εθνικό Τυπογραφείο, της οποίας κύριος συνεργάτης ήταν ο ίδιος ο Κυβερνήτης, υπογράφοντας τα άρθρα του με τα αρχικά Ι.Κ.
Γεωργία
Η πολιτική του Ιωάννη Καποδίστρια για την γεωργία και τους γεωργούς, στόχευε, όπως αναφέρει ο ίδιος σε μια επιστολή του «...να βοηθήσωμεν κατά προτίμησιν τους πολίτας εκείνους οίτινες πορίζονται τα προς το ζην εντίμως δια της καλλιέργειας της γης, και ευρίσκονται ήδη εστερημένοι καλύβης, βοσκημάτων και εργαλείων».
Γι' αυτό το σκοπό, το κυριώτερο ίσως έργο του, είναι η ίδρυση της «Γεωργικής Σχολής της Τίρυνθας» το 1829. Η «Γεωργική Σχολή» παρείχε τις στοιχειώδεις γνώσεις σε παιδιά φτωχών γεωργών, με σκοπό η νέα γενιά να βελτιώσει τις πρακτικές της και τις γνώσεις της με την ελπίδα της αύξησης και καλυτέρευσης της γεωργικής παραγωγής και εν τέλει και της κοινωνικής και οικονομικής του κατάστασης.
Η εισαγωγή και καλλιέργεια της πατάτας - αν και έχει αποδοθεί στον Καποδίστρια - ωστόσο δεν ανήκει σε αυτόν. Οι έμποροι αδερφοί Αντωνόπουλοι ήταν αυτοί που εισήγαγαν και ώθησαν κάποιους χωρικούς στο Άργος να καλλιεργήσουν πατάτες, γύρω στο 1826. Ωστόσο, είναι αναμφίβολο ότι την περίοδο του Καποδίστρια, τόσο ο διευθυντής της Γεωργικής Σχολής, Γρηγόριος Παλαιολόγος, όσο και ο Ιρλανδός γεωπόνος Stevenson, προώθησαν ιδιαίτερα την καλλιέργειά της.
Επίσης, διένεμε στους αγρότες βόδια, σπόρους και εργαλεία (κυρίως άροτρα, από τα οποία υπήρχε τρομερή έλλειψη) με χρήματα που συνεισέφεραν Φιλέλληνες του εξωτερικού