cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dreamcast
Ιστορία
Λόγω των μακροχρόνιων διαφωνιών με τη Sega of Japan, ο διευθύνων σύμβουλος της Sega of America Τομ Καλίνσκι έγινε λιγότερο ενδιαφερόμενος για τη θέση του. Στις 16 Ιουλίου 1996, η Sega ανακοίνωσε ότι ο Σοΐτσίρο Ιριματζίρι διορίστηκε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Sega της Αμερικής, ενώ ο Καλίνσκι θα έφευγε από τη Sega μετά τις 30 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Η Sega ανακοίνωσε επίσης ότι ο συνιδρυτής της Sega Enterprises, Ντέιβιντ Ρόζεν και ο διευθύνων σύμβουλος της Sega της Ιαπωνίας Χαγιάο Νακαγιάμα, παραιτήθηκαν από τις θέσεις τους ως πρόεδροι και συν-πρόεδροι της Sega of America, παρόλο που και οι δύο άνδρες παρέμειναν στην εταιρεία. Ο Μπέρνι Στολάρ, πρώην στέλεχος της Sony Computer Entertainment of America, μπήκε στην Sega of America ως ο εκλεκτικός αντιπρόεδρος για την ανάπτυξη προϊόντων και τις σχέσεις τρίτων. Ο Στολάρ δεν υποστήριξε το Saturn λόγω της πεποίθησής του ότι ο εξοπλισμός δεν ήταν καλά σχεδιασμένος και ανακοίνωσε δημόσια στο E3 1997 ότι «Το Saturn δεν είναι το μέλλον μας». Μετά την κυκλοφορία του Nintendo 64, οι πωλήσεις λογισμικού των 32 bit των Sega Saturn και Sega 32X μειώθηκαν απότομα. Από τον Αύγουστο του 1997, η Sony έφτασε να ελέγχει το 47% της αγοράς της κονσόλας, η Nintendo να ελέγχει το 40% και η Sega να ελέγχει μόνο το 12%. Ούτε περικοπές τιμών ούτε παιχνίδια υψηλού προφίλ αποδείχθηκαν χρήσιμα για την επιτυχία του Saturn. Λόγω της κακής απόδοσης του Saturn στη Βόρεια Αμερική, η Sega of America απέλυσε 60 από τους 200 υπαλλήλους της το φθινόπωρο του 1997.
Ως αποτέλεσμα της επιδείνωσης της οικονομικής κατάστασης της εταιρείας, ο Νακαγιάμα παραιτήθηκε ως πρόεδρο της Sega τον Ιανουάριο του 1998 για να μπει ο Ιριματζίρι. Στη συνέχεια, ο Στολάρ θα προσχωρούσε για να γίνει πρόεδρος της Sega of America. Μετά από πέντε χρόνια μειούμενων κερδών κατά το οικονομικό έτος που έληξε στις 31 Μαρτίου 1998, η Sega υπέστη την πρώτη μητρική εταιρεία και ενοποίησε τις οικονομικές ζημίες από την εισαγωγή της στο Χρηματιστήριο του Τόκιο το 1988. Λόγω της μείωσης των πωλήσεων καταναλωτικών προϊόντων κατά 54,8% (συμπεριλαμβανομένης της μείωσης κατά 75,4% στο εξωτερικό), η εταιρεία ανέφερε συνολική καθαρή ζημιά 35,6 δισεκατομμυρίων γιεν ¥ (269,8 $ εκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ). Λίγο πριν ανακοινώσει τις οικονομικές της απώλειες, η Sega αποκάλυψε ότι σταμάτησε το Saturn στη Βόρεια Αμερική με στόχο την προετοιμασία για την έναρξη του διαδόχου της. Αυτή η απόφαση άφησε ουσιαστικά τη δυτική αγορά χωρίς παιχνίδια της Sega για περισσότερο από ένα χρόνο. Οι φήμες για το επερχόμενο Dreamcast - που διαδόθηκε κυρίως από την ίδια τη Sega - διέρρευσαν στο κοινό πριν από την κυκλοφορία των τελευταίων αγώνων του Saturn.
Ανάπτυξη
Ήδη από το 1995, εμφανίστηκαν αναφορές ότι η Sega θα συνεργαζόταν με την Lockheed Martin, την εταιρεία 3DO, τη Matsushita ή την Alliance Semiconductor για τη δημιουργία μιας νέας μονάδας επεξεργασίας γραφικών, η οποία σύμφωνα με τους υπολογισμούς θα χρησιμοποιηθεί για ένα "Saturn 2" 64 bit ή ένα περιφερειακό προσθήκης. Η ανάπτυξη του Dreamcast δεν είχε καμία σχέση με αυτό το φημολογούμενο έργο. Υπό το φως της κακής απόδοσης της αγοράς του Saturn, ο Ιριματζίρι αποφάσισε να αρχίσει να κοιτάζει έξω από το εσωτερικό τμήμα ανάπτυξης του υλικού της εταιρείας για να δημιουργήσει μια νέα κονσόλα για τη Sega. Το 1997, ο Ιριματζίρι στρατολόγησε στις υπηρεσίες της IBMΟ Tatsuo Yamamoto για να οδηγήσει μια ομάδα 11 ατόμων να εργαστούν σε ένα μυστικό έργο υλικού στις Ηνωμένες Πολιτείες, το οποίο αναφέρεται ως "Blackbelt". Οι λογαριασμοί διαφέρουν ως προς το πώς μια εσωτερική ομάδα με επικεφαλής τον Χιντέκι Σάτο ξεκίνησε επίσης την ανάπτυξη του υλικού Dreamcast. Ένας λογαριασμός διευκρινίζει ότι η Sega of Japan ανέθεσε και στις δύο ομάδες ενώ ένας άλλος υποδηλώνει ότι ο Σάτο ενοχλήθηκε από την επιλογή του Ιριματζίρι να ξεκινήσει την ανάπτυξη εξωτερικά και επέλεξε να ξεκινήσει η ανάπτυξη της ομάδας του υλικού του. Ο Σάτο και η ομάδα του επέλεξαν των επεξεργαστή Hitachi SH-4 και τον επεξεργαστή γραφικών VideoLogic PowerVR2, που κατασκευάστηκε από τη NEC, στην παραγωγή της μητρικής πλακέτας τους. Αρχικά γνωστό ως "Whitebelt",  αυτό το έργο αργότερα κωδικοποιήθηκε με το όνομα "Dural", μετά το μεταλλικό θηλυκό μαχητή από τη σειρά Virtua Fighter της Sega.
Η ομάδα του Yamamoto επέλεξε να χρησιμοποιήσει επεξεργαστές γραφικών 3dfx Voodoo 2 και Voodoo Banshee παράλληλα με μια κεντρική μονάδα επεξεργασίας Motorola PowerPC 603e (CPU)  αλλά η διοίκηση της Sega τους ζήτησε αργότερα να χρησιμοποιήσουν επίσης το τσιπ SH-4. Και οι δύο επεξεργαστές έχουν περιγραφεί ως εξαρτήματα. Το 1997, η 3dfx (μια εταιρεία που συνεργάστηκε με την Sega για να κατασκευάσει την κάρτα γραφικών της) έφτιαξε το δικό της τσιπ (IPO) με αποτέλεσμα των νομικών υποχρεώσεων να συμβιβαστεί με τη μητρική πλακέτα της Sega για συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης της νέας κονσόλας. Αυτό εξόργισε τα στελέχη της Sega of Japan, τα οποία τελικά αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν το chipset Dural και έκοψαν τους δεσμούς με τα στελέχη του 3dfx. Σύμφωνα με τον πρώην αντιπρόεδρο επικοινωνιών της Sega of America και τον πρώην διευθυντή μάρκας NEC Τσαρλς Μπέλφιλντ, οι παρουσιάσεις παιχνιδιών παρουσίασαν την απόδοση και το χαμηλό κόστος που προσφέρει η αρχιτεκτονική SH-4 και PowerVR. Δήλωσε επίσης ότι «η σχέση της Sega με τη NEC, μιας ιαπωνικής εταιρείας, πιθανότατα έκανε τη διαφορά στην απόφαση της Sega να υιοθετήσει το σχέδιο της ιαπωνικής ομάδας. Ο Στολάρ, από την άλλη πλευρά έλεγε στην Sega ότι έπρεπε να χρησιμοποιήσουν την έκδοση γραφικών του 3Dfx. Η Ιαπωνία ήθελε την ιαπωνική έκδοση και η Ιαπωνία κέρδισε. Ως αποτέλεσμα, η 3dfx υπέβαλε αγωγή εναντίον τόσο της Sega όσο και της NEC, για ισχυριζόμενη παραβίαση της σύμβασης, η οποία τελικά θα διευθετηθεί εκτός δικαστηρίου. Η επιλογή για χρήση της αρχιτεκτονικής PowerVR αφορούσε την Electronic Arts (EA), έναν μακροχρόνιο προγραμματιστή για τις κονσόλες της Sega. Η EA είχε επενδύσει στην 3dfx, αλλά δεν γνώριζε την επιλεγμένη αρχιτεκτονική, η οποία φέρεται να ήταν λιγότερο ισχυρή. Όπως αναφέρθηκε από τον Σίρο Χαγκιγουάρα (γενικό διευθυντή στο τμήμα υλικού της Sega) και τον Ίαν Όλιβερ (διευθύνοντα σύμβουλο της θυγατρικής της Sega, Cross Products), το SH-4 επιλέχθηκε ενώ ήταν ακόμη σε εξέλιξη και μετά από μια μακρά διαδικασία συζήτησης, επειδή Ήταν ο μόνος διαθέσιμος επεξεργαστής που "μπορούσε να προσαρμοστεί για να παραδώσει την απαραίτητη απόδοση υπολογισμού της γεωμετρίας 3D". Οι ορισμένες προδιαγραφές υλικού όπως η μνήμη τυχαίας προσπέλασης (RAM) δεν είχαν ακόμη οριστικοποιηθεί.
Η Sega διοργάνωσε έναν δημόσιο διαγωνισμό για να ονομάσει το νέο της σύστημα και εξέτασε πάνω από 5.000 διαφορετικές συμμετοχές προτού επιλέξει το "Dreamcast" - ένα portmanteau του "dream" και "broadcast". Σύμφωνα με τον Κατσουμόρι Εγκούτσι, ο ιαπωνικός προγραμματιστής παιχνιδιών Κέντζι Ένο υπέβαλε το όνομα και δημιούργησε το σπειροειδές λογότυπο του Dreamcast, αλλά αυτός ο ισχυρισμός δεν έχει επαληθευτεί από τη Sega. Ο ήχος εκκίνησης του Dreamcast συντέθηκε από τον ιαπωνικό μουσικό Ρουίτσι Σακαμότο. Επειδή το Sega Saturn είχε αμαυρώσει τη φήμη της Sega, η εταιρεία σχεδίαζε να αφαιρέσει εντελώς το όνομά της από την κονσόλα και να δημιουργήσει μια νέα μάρκα τυχερών παιχνιδιών, παρόμοια με το PlayStation της Sony, αλλά η ομάδα διαχείρισης του Ιριματζίρι αποφάσισε τελικά να διατηρήσει το λογότυπο της Sega στο εξωτερικό του Dreamcast. Η Sega πλήρωσε στην Αμερική $ 5-8 δισεκατομμύρια δολάρια για την ανάπτυξη του υλικού, και 150-200 εκατομμύρια $ για την ανάπτυξη του λογισμικού, και $ 300 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο για την προώθηση του Dreamcast.
Σχεδιασμός
Όταν ήρθε η ώρα να σχεδιάσει την συσκευή, ο νέος Πρόεδρος της Sega, Shoichiro Irimajiri, έκανε το ασυνήθιστο βήμα να προσλάβει έναν αουτσάιντερ, τον Tatsuo Yamamoto από την εταιρία βιντεοπαιχνιδιών IBM Austin, ως επικεφαλής μιας ομάδας ονόματι "skunk works" για την ανάπτυξη της συγκεκριμένης κονσόλας. Σύντομα έγινε φανερό ότι η υπάρχουσα ιαπωνική ομάδα σχεδιασμού με επικεφαλής τον Hideki Sato που δεν ήθελε να εγκαταλείψει τον έλεγχο του τμήματος αυτού, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο δύο ανταγωνιστικά σχέδια για την κονσόλα με δύο διαφορετικές ομάδες.
Η ιαπωνική ομάδα με επικεφαλής τον Hideki Sato χρησιμοποίησε έναν επεξεργαστή Hitachi SH4 με έναν επεξεργαστή γραφικών PowerVR που αναπτύχθηκε από την VideoLogic. Αυτό είχε αρχικά την κωδική ονομασία "Λευκή Ζώνη".
Η ομάδα των ΗΠΑ, 11 άτομα σε μια μυστική σουίτα μακριά από τα κεντρικά γραφεία της Sega της Αμερικής με επικεφαλής τον Tatsuo Yamamoto εγκαταστάθηκαν σε έναν επεξεργαστή Hitachi SH4 με έναν επεξεργαστή γραφικών 3dfx Voodoo 2, ο οποίος αρχικά είχε την κωδική ονομασία "Black Belt".
Όταν η 3dfx ανακοίνωσε την αρχική της δημόσια προσφορά τον Απρίλιο του 1997, αποκάλυψε κάθε λεπτομέρεια της σύμβασης με τη Sega. Η Sega κρατούσε μυστική την ανάπτυξη της κονσόλας κατά τη διάρκεια αυτού του διαγωνισμού και εξοργίστηκε όταν η 3dfx παρουσίασε δημόσια τη συμφωνία της με τη Sega για την νέα κονσόλα.
Τον Ιούλιο του 1997, ίσως ως αποτέλεσμα των πράξεων της 3dfx, αποφασίστηκε ότι το ιαπωνικό σχέδιο της κονσόλας θα ήταν το επιλεγμένο σχέδιο, που μετονομάστηκε σε Dreamcast. Τον Σεπτέμβριο του 1997, η 3dfx υπέβαλε μήνυση εναντίον της Sega και της NEC αργότερα συμπεριλαμβανομένης της VideoLogic, δηλώνοντας "παραβίαση της συμφωνίας".
Κυκλοφορία
Το Dreamcast κυκλοφόρησε στις 27 Νοεμβρίου 1998 στην Ιαπωνία, στις 9 Σεπτεμβρίου 1999 στη Βόρεια Αμερική και στις 14 Οκτωβρίου 1999 στην Ευρώπη. Το σύνθημα που χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση της κονσόλας στις ΗΠΑ ήταν "It's thinking" και στην Ευρώπη, "Up to 6 Billion Players".
Το Dreamcast ήταν η πρώτη κονσόλα που περιλάμβανε ενσωματωμένο μόντεμ και υποστήριξη για σύνδεση στο Διαδίκτυο. Προηγούμενες κονσόλες όπως το Genesis/Mega Drive και το Saturn είχαν διαδικτυακές δυνατότητες, αλλά αυτές ήταν συγκριτικά περιορισμένες και απαιτούσαν επιπλέον συσκευές για να λειτουργήσουν (XBAND, NetLink).
Το Dreamcast είχε υψηλές πωλήσεις στην πρώτη χρονιά κυκλοφορίας και ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες κονσόλες της Sega. Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχαν προπαραγγελθεί ένα ρεκόρ 300.000 μονάδων πριν από την κυκλοφορία και η Sega πούλησε 500.000 κονσόλες σε μόλις δύο εβδομάδες, συμπεριλαμβανομένων 225.000 πωλήσεων το πρώτο 24ωρο που έγινε ρεκόρ. Στην πραγματικότητα, λόγω των υψηλών ραγδαίων πωλήσεων και των ελλείψεων, η Sega δεν μπόρεσε να εκπληρώσει όλες τις προκαταβολικές παραγγελίες.
Πριν από την κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Sega είχε ήδη κάνει το επιπλέον βήμα για την εμφάνιση των δυνατοτήτων του Dreamcast σε καταστήματα σε όλη τη χώρα. Όπως και το λανσάρισμα του PlayStation στη Βόρεια Αμερική, οι εμφανίσεις διάσημων παιχνιδιών όπως τα Soul Calibur, Sonic Adventure, Power Stone και Hydro Thunder βοήθησαν το Dreamcast να πετύχει.
Ο μεγαλύτερος ανταγωνισμός μεταξύ της Sega Sports και της EA Sports στις ΗΠΑ ήταν τα αθλητικά παιχνίδια. Και τα δύο παιχνίδια έτυχαν μεγάλης εκτίμησης, καθώς το NFL 2K1 είχε το πλεονέκτημα του διαδικτυακού παιχνιδιού, που συνέπεσε με την κυκλοφορία του SegaNet και του Madden NFL 2001 που αναμφισβήτητα είχε ένα πλεονέκτημα γραφικών. Το NFL 2K1 ξεπέρασε τις πωλήσεις του Madden NFL 2001 με περίπου 410.000 αντίτυπα διαφορά, που ήταν περίπου ο αριθμός των PlayStation 2 που είχαν πουληθεί στην Αμερική εκείνη την εποχή.
Ανταγωνισμός
Τον Απρίλιο του 1999, η Sony ανακοίνωσε την κυκλοφορία του PlayStation 2. Η πραγματική κυκλοφορία του PS2 ήταν μόλις τον Μάρτιο του 2000 στην Ιαπωνία και στα τέλη Οκτωβρίου 2000 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το δελτίο τύπου της Sony, παρόλο που ήταν ένα χρόνο πριν από την κυκλοφορία του PS2, ήταν αρκετό για να αποσπάσει μεγάλη προσοχή από τη Sega. Με την επικείμενη κυκλοφορία του PS2 στην Ιαπωνία, το Dreamcast αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό σε αυτήν την περιοχή. Το Dreamcast είχε μεγάλη αρχική επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά δυσκολεύτηκε να διατηρήσει αυτή τη δυναμική μετά την είδηση ​​της κυκλοφορίας του PS2. Οι πωλήσεις Dreamcast αυξήθηκαν κατά 156,5% από τις 23 Ιουλίου 1999 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 1999, βάζοντας τη Sega μπροστά από το Nintendo 64 εκείνη την περίοδο. Για τον μήνα Νοέμβριο του 2000, το Dreamcast πέρασε το Nintendo 64 ως το δεύτερο σύστημα με τις περισσότερες πωλήσεις.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το PlayStation 2 μαστιζόταν από ελλείψεις παραγωγής, με τους ανθρώπους να πληρώνουν συχνά πάνω από 1.000 $ στο eBay για την κονσόλα επόμενης γενιάς της Sony. Ωστόσο, οι διαδικτυακές δυνατότητες του Dreamcast μέσω του SegaNet και η μείωση της τιμής γύρω στο φθινόπωρο του 2000 βοήθησαν ελάχιστα τις πωλήσεις μόλις κυκλοφόρησε το PlayStation 2. Ένα κλειδί για τη σχετική ευκολία της Sony για επιτυχία με το PlayStation 2 ήταν ότι απολάμβαναν ήδη την κυριαρχία της επωνυμίας έναντι της Sega μετά την τεράστια επιτυχία του αρχικού PlayStation, ενώ η φήμη της Sega είχε εξασθενήσει λόγω της εμπορικής αποτυχίας του Sega Saturn, Sega 32X και Sega CD. Ενώ οι αρχικές πωλήσεις του Dreamcast ήταν πάρα πολλές, πολλοί υποψήφιοι αγοραστές και προγραμματιστές παιχνιδιών εξακολουθούσαν να είναι δύσπιστοι για τη Sega και απέφυγαν να δεσμευτούν, πιθανώς για να δουν ποια κονσόλα θα επικρατούσε. Στις αρχές του 2001, οι εκδότες παιχνιδιών εγκατέλειψαν μαζικά την ανάπτυξη του Dreamcast υπέρ του PlayStation 2 και ακύρωσαν πολλά σχεδόν ολοκληρωμένα έργα (κυρίως το Half-Life).
Το κύριο πλεονέκτημα του PS2 έναντι του Dreamcast ήταν η δυνατότητα αναπαραγωγής παιχνιδιών μορφής DVD. Ενώ το Dreamcast δεν είχε αυτό, το PS2 το είχε και κόστιζε λιγότερο από το μέσο DVD-player τη στιγμή της κυκλοφορίας του. Αυτό και μόνο το γεγονός, ήταν ίσως ο μεγαλύτερος παράγοντας που συνέβαλε στην κατάρρευση της κονσόλας στην Ιαπωνία. Το 2000, οι ανακοινώσεις του Nintendo GameCube θεωρήθηκαν ευρέως ως η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για το Dreamcast, γεγονός που τροφοδότησε τις εικασίες ότι η Sega δεν είχε τους πόρους για μια παρατεταμένη εκστρατεία μάρκετινγκ.
Κριτική
Τον Δεκέμβριο του 1999, η Next Generation βαθμολόγησε το Dreamcast με 4 στα 5 αστέρια και δήλωσε: "Αν θέλετε το πιο ισχυρό σύστημα που είναι διαθέσιμο τώρα, παρουσιάζοντας τα καλύτερα γραφικά σε λογική τιμή, αυτό το σύστημα είναι για εσάς." Ωστόσο, η Next Generation βαθμολόγησε τη μελλοντική πρόγνωση του Dreamcast ως 3 αστέρια στα 5 στο ίδιο άρθρο, σημειώνοντας ότι η Sony θα έστειλε ένα ανώτερο προϊόν υλικού στο PlayStation 2 τον επόμενο χρόνο και ότι η Nintendo είχε πει ότι θα έκανε το ίδιο με το GameCube. Στις αρχές του 2000, η Electronic Gaming Monthly είχε πέντε κριτικούς βαθμολογώντας το Dreamcast 8,5, 8,5, 8,5, 8,0 και 9,0 στους 10 πόντους. Έως το 2001, οι κριτές για το ηλεκτρονικό βιντεοπαιχνίδι κονσόλας έδωσε στο Dreamcast σκορ 9.0, 9.0, 9.0, 9.0 και 9.5 στα 10. Η BusinessWeek τόνισε ότι το Dreamcast έκανε τις καλύτερες του πωλήσεις το 1999.
Το 2009, η IGN ονόμασε το Dreamcast ως η 8η μεγαλύτερη κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών όλων των εποχών, δίνοντας πίστωση στις καινοτομίες και στο λογισμικό του σύστημα. Σύμφωνα με την IGN, "Το Dreamcast ήταν η πρώτη κονσόλα που ενσωμάτωνε ένα ενσωματωμένο μόντεμ για διαδικτυακό παιχνίδι και ενώ η δικτύωση δεν είχε τη στιλβωτική ουσία και τη βελτίωση των διαδόχων της, ήταν η πρώτη φορά που οι χρήστες μπορούσαν να ενεργοποιήσουν και να παίξουν απρόσκοπτα με παίκτες από όλο τον κόσμο. "   Το 2010, ο Τζέφρει Λ. Γουίλσον του PC Magazine ονόμασε το Dreamcast ως τη μεγαλύτερη κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών, τονίζοντας ότι το σύστημα «είχε ξεκινήσει πολύ νωρίς». Το 2013, Η Edge ονόμασε το Dreamcast την 10η καλύτερη κονσόλα των τελευταίων 20 ετών, επισημαίνοντας τις καινοτομίες που πρόσθεσε στα βιντεοπαιχνίδια αυτής της κονσόλας, όπως φωνητική συνομιλία εντός παιχνιδιού, περιεχόμενο με δυνατότητα λήψης και τεχνολογία δεύτερης οθόνης μέσω της χρήσης VMU. Η Edge σχολίασε την κακή απόδοση του συστήματος δηλώνοντας, "Η κονσόλα της Sega ήταν αναμφίβολα μπροστά από την εποχή της και υπέφερε στο λιανικό εμπόριο για αυτόν τον λόγο. Η επιρροή του μπορεί να γίνει αισθητή ακόμα και σήμερα."
Γράφοντας από το 1001 Video Games You Must Play Before, ο Ντάνκαν Χάρις σημείωσε "Ένας από τους λόγους για τους οποίους οι παλαιότεροι παίκτες θρήνησαν για την απώλεια του Dreamcast ήταν ότι σηματοδότησε την κατάρρευση της κουλτούρας παιχνιδιών arcade. Η κονσόλα της Sega έδινε ελπίδα ότι τα πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν προς το χειρότερο και ότι οι αρχές του αργά η γρήγορα θα έδιναν διασκέδαση και χαρά. Ο Νταν Γουάτχεντ της Eurogamer, συζητώντας την απεικόνιση του Dreamcast, το σχολίασε "ως ένα μικρό, τετράγωνο, λευκό πλαστικό JFK «Σχολίασε επίσης ότι η σύντομη διάρκεια ζωής του μηχανήματος“ μπορεί να σφραγιστεί η φήμη της ως μία από τις μεγαλύτερες κονσόλες που βγήκαν από τότε”. Τίποτα δεν χτίζει μια λατρεία σαν μια τραγική κατάληξη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Dreamcast Κατηγορία:Οικιακές κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών έκτης γενιάς
Φραντσέσκο Τούλλιο Αλτάν
Ο Φραντσέσκο Τούλλιο Αλτάν (Francesco Tullio Altan, γενν. 30 Σεπτεμβρίου 1942) είναι Ιταλός δημιουργός κόμικς και γελοιογράφος.
Ο Φραντσέσκο γεννήθηκε στο Τρεβίζο της βόρειας Ιταλίας και είναι γιος του ανθρωπολόγου Κάρλο Τούλλιο Αλτάν. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο IUAV της Βενετίας, αλλά διέκοψε τις σπουδές του προκειμένου να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση ως σκηνογράφος και συγγραφέας. Το 1970 μετακόμισε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου δημιούργησε την πρώτη του σειρά κόμικς για παιδιά, που δημοσιεύθηκε σε μια τοπική εφημερίδα. Το 1974 άρχισε να συνεργάζεται με Ιταλούς εκδότες.
Το 1974, για λογαριασμό του περιοδικού κόμικς linus, ο Αλτάν επινόησε τον χαρακτήρα Τρίνο, έναν απροετοίμαστο θεό που πρέπει να δημιουργήσει τον κόσμο. Το 1975 επέστρεψε στην Ιταλία και επινόησε έναν από τους διασημότερους χαρακτήρες του, την Pimpa, που εμφανίσθηκε αρχικώς στο παιδικό περιοδικό Corriere dei Piccoli. Η Pimpa, ένα άσπρο θηλυκό κουτάβι με κόκκινες βούλες, έγινε αργότερα κινούμενο σχέδιο στην ιταλική τηλεόραση, σε σκηνοθεσία του Enzo D'Alò.
Για ενήλικες αναγνώστες ο Αλτάν έχει δημιουργήσει χαρακτήρες όπως είναι ο Cipputi (ένας κομμουνιστής βιομηχανικός εργάτης που φιλοξενήθηκε σε πολλά ημερήσια πάνελ εφημερίδων όπως οι L'Unità και La Repubblica), ο Χριστόφορος Κολόμβος, ο Καζανόβα και ο «Φραντς» (μια παρωδία του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης). Το σατιρικό έργο του Αλτάν δημοσιεύθηκε και σε περιοδικά, π.χ. στο ιταλικό Panorama και αργότερα στο L'Espresso.
Ανδριάντας Ιωάννη Βαρβάκη
Ο Ανδριάντας του Ιωάννη Βαρβάκη είναι έργο του Λεωνίδα Δρόση και βρίσκεται στο κήπο του Ζαππείου.
Η κατασκευή και η θέση του
Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της παρόδου, που οδηγεί από τη λεωφόρο Αμαλίας στο χώρο του Ζαππείου. Φιλοτεχνήθηκε από τον κλασικιστή γλύπτη και καθηγητή του Πολυτεχνείου Λεωνίδα Δρόση ύστερα από διαγωνισμό που είχε προκηρύξει η ελληνική κυβέρνηση, αντί του ποσού των 85.000 δραχμών το 1870. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1886.Άργησε να ολοκληρωθεί λόγω φόρτου παραγγελιών που είχε ο δημιουργός του. Στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα μεταφέρθηκε το 1889,αλλά τα επίσημα αποκαλυπτήρια πραγματοποιήθηκαν με την ευκαιρία της μετακομιδής των οστών του Βαρβάκη από τη Ζάκυνθο το 1890.
Περιγραφή
Ο Βαρβάκης απεικονίζεται όρθιος πάνω σε υψηλό βάθρο Στο δεξί χέρι κρατάει τη διαθήκη του και έχει το αριστερό στη μέση. Η αντιθετική κίνηση του κορμού και η φορά των πτυχών του μανδύα πάνω από το σύγχρονο κουστούμι δημιουργούν μια σειρά από άξονες που συντελούν στην ισορροπία του συνόλου. Στη βάση υπάρχουν τέσσερις αλληγορικές μορφές : Ιστορία, Ελεύθερη Ελλάδα, Σκέψη, Ναυτιλία-αναφέρονται στην προσφορά του Βαρβάκη στον Αγώνα του 21 και στη δράση του ευεργέτη. Το βάθρο είναι στατικό και στηρίζει τον ανδριάντα Είναι οπτικός ο ρόλος του βαθρου θέτωντας τον ανδριαντα σην κατάλληλη θέση για να φαίνεται και συμβολικός ταυτόχρονα ως προς τη σχέση του με τον κόσμο. Οι αλληγορικές μορφές έχουν τυπικά κλασικιστικά χαρακτηριστικά και μπαρόκ στοιχεία άλλοτε με έμφαση στις σχεδιαστικές λεπτομέρειες και άλλοτε στις καθαρά πλαστικές αξίες,πότε στην κίνηση και πότε στην στάση επισημαίνει ο Χρήσανθος Χρήστου.
Πηγές
Β
Γεώργιος Μαλιώτης
Ο Γεώργιος Μαλιώτης ήταν Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στις 11 Μαρτίου 2015.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές του 1970 με το Ενιαίο Κόμμα στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ενιαίο Κόμμα Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1949
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1949 ήταν η 9η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ελληνορωμαϊκής Πάλης, που διεξήχθη από την Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, Πυγμαχίας, Άρσης Βαρών (Ε.Ο.Φ.Π.Π.Α.Β.). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στην Αίθουσα της Χ.Α.Ν. Αθηνών και στην Παλαίστρα του Εθνικού Γ.Σ., στην Αθήνα την Κυριακή 18  (τελικοί) και τη Δευτέρα 19  Δεκεμβρίου (τελικοί) του 1949.
Οι πανελλήνιοι αγώνες διεξήχθησαν μαζί με το 1ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας. Υπήρξαν έντονες αντιδράσεις λόγω της έλλειψης αθλητών της επαρχίας, κριτών και διαιτητών με αποτέλεσμα στις 18 να πραγματοποιηθούν τελικοί μόνο σε 3 αγωνίσματα (52 κιλά, 87 κιλά και βαρέα βάρη). Οι τελικοί των υπόλοιπων κατηγοριών (57, 62, 67, 69 και 72 κιλά) διεξήχθησαν στις 19 στην Παλαίστρα του Εθνικού Γ.Σ..
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ.. Τέσσερις σύλλογοι κέρδισαν μετάλλια. Την πρώτη θέση κατέκτησε ο Εθνικός Γ.Σ. με 6 χρυσά, 3 ασημένια και 4 χάλκινα μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με 1 χρυσό, 2 ασημένια και 1 χάλκινο μετάλλιο και την τρίτη ο ΒΑΟ με 1 χρυσό και 1 ασημένιο μετάλλιο.
Κάτοχοι μεταλλίων
1947 | 1948 | 1949 | 1950 | 1951
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1949 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης Κατηγορία:Διοργανώσεις ελληνορωμαϊκής πάλης στην Αθήνα
Γέζι και Εουγκένια Λατοσίνσκι
Οι Γέζι και Εουγκένια Λατοσίνσκι ήταν ζευγάρι Πολωνών που έσωσαν τη ζωή ενός Εβραίου αγοριού με το όνομα Άρτουρ Τσίτριν (Artur Citryn), κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος στην κατεχόμενη από τους Ναζί Πολωνία στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τους απονεμήθηκε μετά θάνατον ο τίτλος των Δίκαιων των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ στις 23 Μαΐου 2005. Τα μετάλλια και το δίπλωμα δόθηκαν από τον Ισραηλινό πρέσβη, Ντάβιντ Πέλεγκ, στις δύο επιζώντες κόρες τους, Τερέσα και Ελζμπιέτα, στο Παλάτι Μπρανίτσκι στη Βαρσοβία. μικρογραφία| Τοίχος του [[Γκέτο της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου]] Η οικογένεια του Άρτουρ Τσίτριν, συμπεριλαμβανομένης της μητέρας, της αδερφής και μιας ξαδέρφης του, κατάφερε να δραπετεύσει από το Γκέτο της Βαρσοβίας (φωτογραφία) το 1941, πριν ξεκινήσουν οι μαζικές απελάσεις. Πήγαν σε ένα προσωρινά πιο ελεύθερο εβραϊκό γκέτο στο Αντάμουφ, από όπου η Κα. Τσίτριν ξεκίνησε μια παρατεταμένη αναζήτηση για μια ασφαλή κρυψώνα για τα παιδιά της. Τα κατάφερε μόλις δύο χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 1943. Μαζί με τον Άρτουρ, έφτασε στο σπίτι της οικογένειας Λατοσίνσκι που ζούσε στο χωριό Λέντο Βέλκιε. Σύμφωνα με τη μαρτυρία από μιας από τις κόρες του Λατοσίνσκι, προς τα τέλη Ιουλίου 1943, τους επισκέφτηκε μια νεαρή Εβραία μητέρα με ένα αδύνατο 10χρονο αγόρι που συστάθηκε ως Άντος Τσιτρίνιας (Antoś Cytryniarz) από τη Βαρσοβία. Η μητέρα του, η κυρία Τσίτριν, εξήγησε ότι είχε ακούσει από τους γείτονές τους για τον Γέζι Λατοσίνσκι, ο οποίος είχε τη μεγαλύτερη φάρμα στην περιοχή, που συχνά χρειαζόταν πρόσθετη βοήθεια. Το αγόρι, ο Άρτουρ Τσίτριν, παρελήφθη με την ευλογία τους.
Η ιστορία του Άρτουρ
Ανάλογα με την εποχή, ο Άρτουρ κοιμόταν στο δωμάτιο του κηπουρού, στη σοφίτα, στην οικογενειακή κουζίνα το χειμώνα ή σε έναν αχυρώνα πάνω σε δέματα σανού το καλοκαίρι. Οι αρμοδιότητές του περιελάμβαναν τη βοσκή των βοοειδών και τη φροντίδα τους. Οι Λατοσίνσκι είχαν μια βιβλιοθήκη με πολωνικά βιβλία σε μεγάλο μέγεθος και ο Άρτουρ περνούσε πολύ χρόνο διαβάζοντας, κάτι που σύντομα έγινε το πιο αγαπημένο του χόμπι. Διάβαζε ιστορίες περιπέτειας του Καρλ Μάι και παιδικά περιοδικά, και ενώ αποσπούσε την προσοχή του, επέτρεπε στις αγελάδες του να προκαλέσουν σημαντική ζημιά κατά καιρούς.
Γερμανοί που περιπολούσαν καθώς και ντόπιοι παρτιζάνοι έκαναν επιδρομές στο αγρόκτημα πολλές φορές αναζητώντας χρήματα και προμήθειες. Τέτοιες στιγμές, ο Αρτούρ κρυβόταν πίσω από την Κα. Λατοσίνσκι μαζί με τα δικά της παιδιά, παριστάνοντας τον γιο της. Την άνοιξη του 1945, μόλις οι Ναζί υποχώρησαν, η Κα. Τσίτριν επέστρεψε στο αγρόκτημα για να πάρει πίσω το παιδί της. Το αγόρι δεν ήθελε να φύγει και έκλαψε. Είχε συνηθίσει στη νέα του θέση στη ζωή και ήθελε να παραμείνει με τους Λατοσίνσκι, που από τότε είχαν γίνει η δεύτερη οικογένειά του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Παντρεμένα ζευγάρια
Αντωνάκης Σωτηριάδης
Ο Αντωνάκης Σωτηριάδης ήταν Ελληνοκύπριος γυναικολόγος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντωνάκης Σωτηριάδης γεννήθηκε στο Πολέμι το 1915. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Σπούδασε ιατρική με ειδικότητα στη μαιευτική-γυναικολογία. Εργάτηκε ως γυναικολόγος.
Απεβίωσε το 2000.
Ενέργεια στο Νεπάλ
μικρογραφία|Υδροηλεκτρικό Φράγμα Μέσου Μαρσιάντι, ΟυντιπούρΤο Νεπάλ είχε συνολική πρωτογενή παροχή ενέργειας 10.29 Mtoe το 2012. Η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας ήταν 3.57 TWh. Το μεγαλύτερο μέρος της πρωτογενούς ενέργειας (περίπου 80%) αντιπροσωπεύεται από τα στερεά βιοκαύσιμα που χρησιμοποιούνται στον οικιακό τομέα (για θέρμανση, μαγείρεμα κλπ.). Περίπου το 23% της ηλεκτρικής ενέργειας εισάγεται με το υπόλοιπο να συμπληρώνεται σχεδόν εξολοκλήρου από την υδροηλεκτρική ενέργεια.
Το Νεπάλ δεν έχει γνωστά κοιτάσματα πετρελαίου, φυσικού αερίου ή άνθρακα, και η θέση του στα Ιμαλάια καθιστά την πρόσβαση σε απομονωμένες κοινότητες δύσκολη. Κατά συνέπεια, οι περισσότεροι νεπαλέζοι πολίτες καλύπτουν τις ενεργειακές τους ανάγκες με βιομάζα, ανθρώπινη εργασία, εισαγόμενο πετρέλαιο και/ή παραδοσιακούς νερόμυλους κάθετου άξονα. Έτσι η κατανάλωση ενέργειας ανά κάτοικο είναι χαμηλή, φτάνοντας στο ένα τρίτο του μέσου όρου για ολόκληρη την Ασία και λιγότερο από το ένα πέμπτο του παγκόσμιου μέσου όρου. Η χώρα έχει μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης του δικτύου υδροηλεκτρικής ενέργειας. Το εμπορικά βιώσιμο δυναμικό εκτιμάται σε περίπου 44 GW από 66 χώρους παραγωγής. Το 2010, το 53% των κατοίκων είχε πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα (αφήνοντας 12.5 εκατομμύρια άτομα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα) και το 76% εξαρτάται από ξύλο για το μαγείρεμα.
Με περίπου 1 toe για κάθε 1.000 δολάρια του ΑΕΠ, το Νεπάλ έχει την χαμηλότερη ενεργειακή ένταση ανάμεσα στις χώρες της νότιας Ασίας. Έτσι η χώρα έχει πολύ μεγάλο δυναμικό ενεργειακής απόδοσης.
Προϊόντα πετρελαίου
Το πετρέλαιο είναι το δεύτερο μεγαλύτερο καύσιμο ενέργειας στο Νεπάλ μετά από τα καυσόξυλα και αντιπροσωπεύει το 11% της κατανάλωσης πρωτογενούς ενέργειας στη χώρα. Όλα τα προϊόντα πετρελαίου εισάγονται από την Ινδία. Επί του παρόντος, η εισαγωγή προϊόντων πετρελαίου διενεργείται αποκλειστικά μεταξύ της Εταιρείας Πετρελαίου του Νεπάλ και της Εταιρείας Πετρελαίου της Ινδίας. Το 75% των εισαγωγών είναι εισαγωγές ντίζελ, κηροζίνης και βενζίνης. Λόγω της υψηλής ζήτησης ενέργειας στη χώρα, η εξάρτηση από τις εισαγωγές πετρελαίου αυξάνεται. Στη χώρα μεγάλο μέρος των προϊόντων πετρελαίου χρησιμοποιούνται στον τομέα των μεταφορών. Εκτός από αυτό, τα προϊόντα πετρελαίου αποτελούν σημαντικές πηγές ενέργειας για το μαγείρεμα των νοικοκυριών.
Βιομάζα
Η βιομάζα είναι σημαντικότερη πρωτογενής πηγή ενέργειας στο Νεπάλ. Η βιομάζα αποτελείται από ξύλο, γεωργικά υπολείμματα και κοπριά. Περίπου το 95% της βιομάζας χρησιμοποιείται για το μαγείρεμα και τη θέρμανση των νοικοκυριών.
Βιοαέριο
Το γεωργικό σύστημα στο Νεπάλ εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την κτηνοτροφία, με τουλάχιστον 1.2 εκατομμύρια νοικοκυριά να κατέχουν βοοειδή και βουβάλια. Η δυναμική τεχνικού βιοαερίου επομένως είναι υψηλή και εκτιμάται σε τουλάχιστον ένα εκατομμύριο εργοστάσια οικογενειακού επιπέδου. Το 57% από αυτά βρίσκεται στις πεδιάδες Τεράι, το 37% στους λόφους και 6% σε μακρινούς λόφους.
Σύμφωνα με το Κέντρο Προώθησης Εναλλακτικής Ενέργειας του Νεπάλ, τον Ιούλιο του 2011 είχαν εγκατασταθεί 241.920 εργοστάσια βιοαερίου σε πάνω από 2.800 επιτροπές ανάπτυξης χωριών και στις 75 επαρχίες της χώρας υπό το Πρόγραμμα Στήριξης Βιοαερίουσε περισσότερους από 2.800 Χωριό Ανάπτυξη Επιτροπές και σε όλες 75 Περιοχές κάτω από τους Βιοαέριο Πρόγραμμα Στήριξης.
Ιαπωνο-Κορεατική συνθήκη του 1905
Η Ιαπωνο-Κορεατική Συνθήκη του 1905, γνωστή και ως Συνθήκη Ούλσα (Eulsa), εκ του κινεζικού ημερολογιακού ονόματος του έτους, ή Δεύτερη Ιαπωνο-Κορεατική συμφωνία, ή Συνθήκη προτεκτοράτου Κορέας, συνομολογήθηκε μεταξύ της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας και της Αυτοκρατορίας της Κορέας το 1905, αμέσως μετά τη λήξη του Ρωσοϊαπωνικού πολέμου. Οι δε διαπραγματεύσεις αυτής ολοκληρώθηκαν στη Χανσεόνγκ, σημερινή Σεούλ, στις 17 Νοεμβρίου, (1905). Με τη συνθήκη αυτή επεβλήθη στην Αυτοκρατορία της Κορέας άρση κυριαρχικών δικαιωμάτων της σε διπλωματικό επίπεδο, δηλαδή της διπλωματικής αντιπροσώπευσης, καθώς και ιαπωνική εποπτεία του εξωτερικού εμπορίου, καθιστάμενη έτσι ουσιαστικά προτεκτοράτο της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας, εξ ου και η έτερη ονομασία της συνθήκης. Για τους Ιάπωνες η συνθήκη αυτή φερόταν με τον χαρακτήρα της παροχής προστασίας.
Ιστορικό συνθήκης
Η νίκη της Ιαπωνίας στο Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο επέφερε την απόσυρση της επιρροής της ρωσικής ηγεμονίας πάνω από την Κορέα, παράλληλα με τη συμφωνία Ταφτ-Κατσούρα (Taft-Katsura) οι ΗΠΑ έδωσαν τη συγκατάθεσή τους στην Ιαπωνία για μη ανάμιξή τους σε υποθέσεις που αφορούσαν την Κορέα. Κατόπιν αυτών η αυτοκρατορική ιαπωνική κυβέρνηση προώθησε τη συνθήκη αυτή με την οποία και επισημοποίησε την επέκταση της σφαίρας επιρροής της στην κορεατική χερσόνησο. Για τη συνομολόγηση της συνθήκης εξουσιοδοτήθηκε εκ μέρους της Ιαπωνίας ο πρώην πρωθυπουργός πρίγκιπας Χιρομπούμι Ίτο που διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον Αυτοκράτορα της Κορέας. Φθάνοντας ο Ίτο στην πρωτεύουσα Χασόνγκ (σημερινή Σεούλ) επέδωσε σχετική επιστολή του Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας προς τον Αυτοκράτορα της Κορέας και στη συνέχεια προσκάλεσε το κορεατικό υπουργικό συμβούλιο στο κτίριο της ιαπωνικής πρεσβείας που βρισκόταν εντός του περιβόλου των κορεατικών ανακτόρων προκειμένου να επιλυθούν κάποιες διαφορές και πρωτίστως να εξετασθεί από κοινού το μέλλον της εξωτερικής πολιτικής της Κορέας. Έτσι στις 17 Νοεμβρίου συνομολογήθηκε και υπογράφηκε η εν λόγω συνθήκη με την οποία η Ιαπωνία ανελάμβανε πλήρως την εξωτερική πολιτική της Αυτοκρατορίας της Κορέας ενώ θέματα εμπορίου και κίνησης λιμένων πέρναγαν στην εποπτεία του Ίτο που ανέλαβε καθήκοντα αρμοστή της Κορέας.
Η συνθήκη - συμφωνία τέθηκε σε ισχύ μετά τις υπογραφές των ακόλουθων πέντε υπουργών της Κορέας που ήταν παρόντες (που αργότερα διασύρθηκαν από τους ιστορικούς της Κορέας ως οι «πέντε προδότες»):
Η συνθήκη - συμφωνία δημοσιεύθηκε στις 23 Νοεμβρίου. Ως δικαιολογία για την έγκριση των όρων της σύμβασης ο Λη Ουάν-Γιονγκ έκανε την ακόλουθη δήλωση, καλύπτοντας και τους άλλους τέσσερις υπουργούς:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνθήκες Κατηγορία:Ιαπωνο-Κορεατικές σχέσεις Κατηγορία:Αντι-Ιαπωνικό αίσθημα στην Κορέα
Αλίνα Στίγκλερ
Η Αλίνα Στίγκλερ (Γερμανικά: Alina Stiegler) είναι Γερμανίδα τηλεπαρουσιάστρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1985 στο Δυτικό Βερολίνο. Η Στίγκλερ πέρασε την παιδική της ηλικία στο Βερολίνο. Μετά την αποφοίτησή της από το γυμνάσιο, σπούδασε νομική στο Μπαϊρόιτ για τρία εξάμηνα. Αποφάσισε να σπουδάσει οικονομικά και επικοινωνιακές επιστήμες στο Βερολίνο. Στη συνέχεια σπούδασε δημοσιογραφία στην Σχολή Μέσων Ενημέρωσης του Αμβούργου.
Μετά την πρακτική της άσκηση στο Spiegel και το Sat 1. Ύστερα εργάστηκε στην Tagesspiegel και το RTL, ενώ μετά άρχισε να εργάζεται για τον δημόσιο φορέα ARD. Είναι μέλος της κριτικής επιτροπής που επέλεξε το γερμανικό τραγούδι για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2016. Από το 2018, μαζί με τον Χάινριχ Σαφμάιστερ, είναι η συμπαρουσιάστρια της πρωινής εκπομπής "Live nach neun".
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί Τηλεπαρουσιαστές
Ανδρόνικος Κοντοστέφανος
Ο Ανδρόνικος (γιος του Στεφάνου) (π. 1132/33 - μετά το 1183) από τον Οίκο των Κοντοστεφάνων ήταν μία μεγάλη μορφή της Ρωμανίας κατά τη βασιλεία του θείου του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Έγινε στρατηγός, μέγας δούκας (ναύαρχος), πολιτικός και ηγετικός αριστοκράτης.
Η καταγωγή του
Ήταν ο τρίτος γιος τού Στεφάνου πανυπερσεβάστου & μεγάλου δούκα (ναυάρχου) και της Άννας Κομνηνής, κόρης τού Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Αδελφός της Άννας ήταν ο Μανουήλ Α΄. Αδέλφια τού Ανδρονίκου ήταν ο Ιωάννης, ο Αλέξιος και η Ειρήνη. Οι Κοντοστέφανοι ήταν μία αρχοντική οικογένεια, που κατά τη βασιλεία του Ιωάννη Β΄ ανήλθαν και κατέλαβαν προέχουσα θέση στην καρδιά της Ρωμαϊκής πολιτικής, αποκτώντας δύναμη με επιγαμίες στον Αυτοκρατορικό Οίκο των Κομνηνών.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ήταν η διακεκριμένη στρατιωτική μορφή κατά τη βασιλεία του θείου του Μανουήλ Α΄. Όπως και ο πατέρας του, ορίστηκε μέγας δούκας (ναύαρχος) και κυβερνήτης των θεμάτων Ελλάδος, Πελοποννήσου και Κρήτης. Πάντως η μέγιστη επιτυχία του ήταν ως στρατηγού μάλλον, παρά ως ναυάρχου. Κάποια στιγμή διορίστηκε διοικητής της Φρουράς των Βαράγγων.
Αναφέρεται πρώτα κατά την πολιορκία της Κέρκυρας το χειμώνα των ετών 1148/49. Το Ρωμαϊκό στράτευμα, υπό τον πατέρα του Στέφανο, προσπαθούσε να εκδιώξει τους Νορμανδούς από τη Σικελία, που είχαν έλθει και καταλάβει την πόλη της Κέρκυρας. Στις αρχές του 1149 ο πατέρας του σκοτώθηκε κατά την πολιορκία, στα χέρια του Ανδρονίκου. Ο Ανδρόνικος Κοντοστέφανος, που αναφέρεται από τον Γάλλο λόγιο Ροντόλφ Γκυγιάν, ότι είχε τη διοίκηση μέρους του στρατού στην Κιλικία εναντίον του Ραϋμόνδου του Πουατιέ το 1144/45, είναι ο ομώνυμος θείος του Ανδρόνικος Κοντοστέφανος (γιος Ισαακίου), όπως ορθά αναφέρει ο Βέλγος ιστορικός Ανρί Γκρεγκουάρ.
Πόλεμοι με την Ουγγαρία και η μάχη στο Σίρμιον
Αυτό μετέτρεψε τις ψυχρές σχέσεις σε Ρωμαιο-Ουγγρικό πόλεμο για το Σύρμιον και τη Δαλματία, περιοχές που είχε καταλάβει οι Ουγγαρία το 1166 μετά από μεγάλες προσπάθειες και τώρα διεκδικούσε ο Αυτοκράτορας. Ο Μανουήλ Α΄ προετοίμασε μία αντεπίθεση το 1167: έθεσε τον Ανδρόνικο, που μήνες πριν είχε διοριστεί μέγας δούκας, αρχηγό της εκστρατείας και του έδωσε λεπτομερείς οδηγίες. Ο αντίπαλος στρατός υπό τον Ντένις/Διονύσιο παλατινό κόμη της Ουγγαρίας συνάντησε το Ρωμαϊκό στράτευμα στο Ζέμουν (πλησίον του Βελιγραδίου) την ημέρα του Αγ. Προκοπίου (8 Ιουλίου 1167). Ο Νικήτας Χωνιάτης αναφέρει, ότι ο Ανδρόνικος έλαβε ένα σημείωμα από τον Μανουήλ Α΄, που ζητούσε την αναβολή σε άλλη ημέρα, διότι αυτή δεν ήταν αστρολογικά ευνοϊκή· ο Ανδρόνικος το αγνόησε, κρύβοντας το μήνυμα από τους άλλους. Η ακόλουθη μάχη έγινε "η πιο θεαματική νίκη της βασιλείας του Μανουήλ Α΄", όπως αναφέρει ο Πωλ Μαγκνταλίνο και αυτό οφείλεται στην κρίσιμη επινόηση των επικουρικών στρατευμάτων, που προήλασαν υπό τον ίδιο τον Ανδρόνικο.
Η νίκη επισφράγισε τον Ρωμαϊκό έλεγχο της περιοχής περί το Σίρμιον, τη Δαλματία, τη Βοσνία και την περιοχή νότια του ποταμού Κρκα (στην Κροατία). Ακολούθησε θριαμβευτική είσοδος στην Κωνσταντινούπολη τού Μανουήλ Α΄ με τον Ανδρόνικο να ιππεύει στο πλάι του.
Η μάχη στο Μυριοκέφαλον και η δεύτερη εκστρατεία εναντίον της Αιγύπτου
Ο Μανουήλ Α΄ επιτέθηκε στο Σελτζουκικό σουλτανάτο του Ρουμ το 1176 με την πρόθεση να καταλάβει την πρωτεύουσά του, το Ικόνιο. Τις δύο περιοχές χώριζε οροσειρά και όταν ο Αυτοκράτορας προσπάθησε να διέλθει από το πέρασμα Τιβρίτσε κοντά στο Μυριοκέφαλον με τον εντυπωσιακά μεγάλο στρατό του, τον πρόσβαλε ο Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ και τον κατέκοψε άσχημα. Ωστόσο ο Ανδρόνικος κατάφερε να περάσει με το τμήμα του και να φέρει τον οπισθοφυλακή πίσω, δια μέσου του περάσματος, με μικρές απώλειες. Ο Μανουήλ Α΄ έχασε την αυτοπεποίθησή του και ήθελε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη, αφήνοντας το στράτευμα. Όμως ο Ανδρόνικος έπεισε τον θείο του Αυτοκράτορα να μείνει μετά την ήττα και ήταν επιδέξιος στο να διευκολύνει την ειρηνική απόσυρση του Ρωμαϊκού στρατεύματος.
Το επόμενο έτος οδήγησε ένα στόλο 150 πλοίων σε μία δεύτερη απόπειρα εναντίον της Αιγύπτου. Ο στρατός βγήκε στην Άκρα, αλλά ο Φίλιππος κόμης της Φλάνδρας (του Οίκου της Λωρραίνης) και άλλοι ευγενείς της Ιερουσαλήμ αρνήθηκαν να συνεργαστούν ειρηνικά με τη Ρωμαϊκή δύναμη. Αποθάρρυναν τον Ανδρόνικο από το να συνεχίσει και έτσι επέστρεψε το 1177.
Πολιτικές δολοπλοκίες και μία άτυχη μοίρα
ΤΟ 1180 απεβίωσε ο Μανουήλ Α΄ και τον διαδέχθηκε ο 11ετής γιος του Αλέξιος Β΄. Αντιβασίλισσα ανέλαβε η Μαρία της Αντιόχειας, αλλά η διακυβέρνησή της ήταν αντιδημοφιλής, ιδιαίτερα από τους αριστοκράτες που δεν συμπαθούσαν τη λατινική καταγωγή της. Τότε ο εξάδελφος του Μανουήλ Α΄, ο Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός προσπάθησε να γίνει συμμέτοχος της εξουσίας το 1182, στέλνοντας επιστολές. Ο ναύαρχος Ανδρόνικος Κοντοστέφανος και ο στρατηγός Ανδρόνικος Άγγελος έπεξαν κρίσιμο ρόλο: άφησαν τον στρατό του Ανδρονίκου Α΄ από το Σκούταρι να διαπλεύσει τον Βόσπορο και να εισέλθει στην Κωνσταντινούπολη. Αυτός, μόλις ανέλαβε την αρχή, έδειξε τον τυραννικό χαρακτήρα του και είχε έντονη επιθυμία να σπάσει τη δύναμη και την επιρροή των ισχυρών Οίκων. Ο Κοντοστέφανος και ο Άγγελος αντέδρασαν, σχεδιάζοντας την ανατροπή του. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε· ο Κοντοστέφανος συνελήφθη και τυφλώθηκε μαζί με τέσσερις από τους γιους του, ενώ ο Άγγελος διέφυγε. Η μετέπειτα ζωή του δεν είναι γνωστή.
Οικογένεια
Θεωρείται ότι νυμφεύτηκε π. το 1150 μία κόρη από τον Οίκο των Δουκών και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Ερίκ Μοράν
Ο Ερίκ Μοράν Αρίμπας (ισπανικά: Erik Morán Arribas, 25 Μαΐου 1991) είναι ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για την ΑΕΚ. Τον χειμώνα του 2018 η ΑΕΚ ήρθε σε συμφωνία με την Λεγανές για την απόκτηση του Ερίκ Μοράν, ο οποίος υπέγραψε με την Ένωση συμβόλαιο συνεργασίας 3,5 ετών για 130.000 ευρώ και 10% ποσοστό μεταπώλησης. Η μεταγραφή του Μοράν ήταν απρόοπτη, καθώς προέκυψε λόγω του σοβαρού τραυματισμού του Γιάκομπ Γιόχανσον, ο οποίος αναγκάστηκε να απουσιάσει από το υπόλοιπο της σεζόν λόγω ρήξης χιαστού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεγανές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαραγόσα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Γενικές εκλογές του Γιβραλτάρ (2019)
Οι γενικές εκλογές του Γιβραλτάρ του 2019 είχαν ως αποτέλεσμα την εκλογή 17 μελών για το 4ο Κοινοβούλιο του Γιβραλτάρ. Διενεργήθηκαν στις 17 Οκτωβρίου 2019. Η ημερομηνία των εκλογών ανακοινώθηκε από τον επικεφαλής της κυβέρνησης Φάμπιαν Πικάρντο στις 16 Σεπτεμβρίου 2019.
Η συμμαχία GSLP–Φιλελευθέρων κέρδισαν την 3η συνεχόμενη εκλογική τους νίκη και διατήρησαν την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Έπειτα από την τρίτη συνεχόμενη εκλογική νίκη του, ο Φάμπιαν Πικάρντο παρέμεινε επικεφαλής υπουργός.
Ωστόσο, αμφότερα ο κυβερνών συνασπισμός GSLP–Φιλελευθέρων και οι Σοσιαλδημοκράτες του Γιβραλτάρ από την αντιπολίτευση έχασαν ψήφους από το νέο κόμμα Μαζί Γιβραλτάρ, το οποίο πήρε μία έδρα από το GSD.
Χρόνος και διαδικασία
Με βάση το εδάφιο 38(2) του Συνταγματικού Διατάγματος του 2006, το Κοινοβούλιο θα πρέπει να διαλυθεί 4 χρόνια μετά την πρώτη του συνεδρίαση έπειτα από τις τελευταίες εκλογές. Οι εκλογές διενεργούνται την Πέμπτη.
Οι βουλευτές εκλέγονται με περιορισμένη ψηφοφορία.
Εκστρατεία
Το θέμα του Brexit αποτέλεσε σημαντικό ζήτημα κατά την προεκλογική εκστρατεία, με τον επικεφαλής υπουργό Πικάρντο να δηλώνει ότι το έδαφος ήταν έτοιμο για ένα Brexit χωρίς συμφωνία.
Πύλαρος
Η Πύλαρος είναι μια περιοχή στην βορειοανατολική πλευρά της Κεφαλονιάς, στην πεδιάδα της Αγίας Ευφημίας και βορειοδυτικά του ομώνυμου χωριού. Εκεί βρίσκονται κατάλοιπα κτηριακού συγκροτήματος με την ονομασία «Παλάτια».
Η ιστορία των ανασκαφών
Τα κτίσματα περιγράφηκαν για πρώτη φορά στα τέλη του 19ου αιώνα από τον Ιωσήφ Παρτς, ο οποίος και τα ερμήνευσε ως φρουριακό συγκρότημα. Το 1912, στο πλαίσιο ερευνών της Αρχαιολογικής Εταιρείας στην Κεφαλονιά που χρηματοδοτήθηκαν από τον Ολλανδό φιλάρχαιο Adriaan Goekoop (1859-1914), ο έφορος Νικόλαος Κυπαρίσσης και ο σύμβουλος της Εταιρείας Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς ερεύνησαν σύντομα τα κτηριακά λείψανα, τη φρουριακή χρήση των οποίων και υποστήριξαν. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 η ερμηνεία των οικοδομικών λειψάνων τέθηκε εκ νέου κατά τη διάρκεια του δανοελληνικού προγράμματος επιφανειακής έρευνας της Κεφαλονιάς.
Τόσο ο Παρτς όσο και οι Κυπαρίσσης-Φιλαδελφεύς, που υποστήριξαν την οχυρωματική λειτουργία του συγκροτήματος, θεώρησαν ότι το οχυρό ήλεγχε τη βόρεια είσοδο της πεδιάδας με το ορθογώνιο οικοδόμημα να αποτελεί τον πύργο του. Σύμφωνα όμως με τα αποτελέσματα της δανοελληνικής έρευνας, τα οικοδομικά λείψανα ανήκουν σε αγροικία και η δεξαμενή εξυπηρετούσε τις ανάγκες του κεντρικού ορθογώνιου κτηρίου. Ένα άλλο πρόβλημα είναι η χρονολόγηση του κτηρίου, καθώς οι παλαιότεροι ερευνητές το θεωρούσαν αρχαίο, ενώ οι μεταγενέστερες έρευνες το τοποθετούν στους νεότερους χρόνους. Σε κάθε περίπτωση, οι αναλημματικοί τοίχοι είναι αρχαίοι, ενώ το ίδιο μπορεί να υποστηριχθεί και για τη δεξαμενή, οπότε η αρχαία χρήση της θέσης είναι δεδομένη. Στη νότια πλευρά της πεδιάδας της Αγίας Ευφημίας, κοντά στον οικισμό Δρακοπουλάτων, εκτός από το οικοδόμημα με την ονομασία «της ωραίας το κάστρο» που περιέγραψε ήδη ο Παρτς, η Αρχαιολογική Υπηρεσία εντόπισε το 1991 τέσσερα ακόμη κτήρια, τα οποία διαθέτουν τριμερή διάταξη και τοιχοδομία κατά το ψευδοϊσόδομο σύστημα. Αυτά φαίνεται πως συνδέονταν με το ευρύτερο οχυρωματικό σύστημα της πεδιάδας, τμήμα του οποίου πιθανώς αποτελούσε και η θέση στην Πύλαρο. Επιπλέον, ταυτόχρονη έρευνα της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας στα Παλάτια και τα Δρακοπουλάτα το 1993 απέφερε κεραμική ελληνιστικής-ρωμαϊκής εποχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κεφαλονιά Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι
Χρονολόγιο της αεροπορίας τον 18ο αιώνα
Ακολουθεί κατάλογος γεγονότων σχετικών με την αεροπορία που συνέβησαν κατά τον 18ο αιώνα (1 Ιανουαρίου 1701 – 31 Δεκεμβρίου 1800):
Δεκαετίες 1780-1790
thumb|150px|1783: Η πρώτη πτήση αεροστάτου στο Ανοναί. thumb|150px|1783: Η πρώτη επανδρωμένη πτήση αεροστάτου στο Παρίσι. thumb|150px|1783: Η πρώτη πτήση με αερόστατο αερίου. thumb|150px|1783: Ο Σεμπαστιάν Λένορμαν επιχειρεί άλμα με αλεξίπτωτο. thumb|150px|1785: Πρώτη διάσχιση της Μάγχης. thumb|150px|1794: Πρώτη χρήση αεροστάτου σε μάχη. thumb|150px|1797: Το πρώτο άλμα με αλεξίπτωτο από αερόστατο σε μεγάλο υψόμετρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρονολόγια της αεροπορίας
Πολ Λούκας
μικρογραφία|260x260εσ|Με τη Σίλβια Σίντνεϊ στην ταινία Δική σου για πάντα (1931) Ο Παλ Λουκάκς (Pál Lukács, 26 Μαΐου 1894 - 15 Αυγούστου 1971), γνωστότερος ως Πολ Λούκας, ήταν Αυστροούγγρος ηθοποιός βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Φρουρά επί του Ρήνου (Watch On The Rhine, 1943).
Βιογραφία
Γεννημένος στη Βουδαπέστη ο Πολ Λούκας έφτασε στο Χόλιγουντ το 1927, μετά την επιτυχία του στα θέατρα της Ουγγαρίας, της Αυστρίας και της Γερμανίας όπου συνεργάστηκε με τον περίφημο Γερμανό θεατρικό σκηνοθέτη Μαξ Ράινχαρντ. Ο Λούκας είχε κάνει το θεατρικό του ντεμπούτο στην Ουγγαρία το 1916, σε ηλικία 25 χρονών και το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ένα χρόνο αργότερα. Στο Χόλιγουντ ο Λούκας ερμήνευσε αρχικά γοητευτικούς γυναικάδες και έπειτα καθιερώθηκε ως κινηματογραφικός κακός.
Κατά τη δεκαετία του '30 εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες με κυριότερες την γκαγκστερική ταινία Grumpy του 1930, το μελόδραμα Rockabye του 1932, την κομεντί Γυναίκες ερωτευμένες (Ladies in Love) και το δράμα Χαμένα νιάτα (Dodsworth) του 1936 καθώς και το θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ Η εξαφάνιση της κυρίας (The Lady Vanishes) του 1938. Υποδύθηκε με επιτυχία τον ντετέκτιβ Φάιλο Βανς στην ταινία του 1935 The Casino Murder Case, αλλά ήταν η ερμηνεία του στο αντιναζιστικό θεατρικό δράμα της Λίλιαν Χέλμαν Φρουρά επί του Ρήνου το 1941 που τον καθιέρωσε. Δυο χρόνια αργότερα, το 1943, κλήθηκε να ερμηνεύσει το ίδιο ρόλο στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού πλάι στην Μπέτι Ντέιβις. Ο ρόλος του Κερτ Μίλερ, ενός άνδρα που αντιμαχόταν τον φασισμό του χάρισε το όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, καταφέρνοντας να υπερισχύσει έναντι δυνατών αντιπάλων όπως ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ για την ταινία Καζαμπλάνκα και ο Γκάρι Κούπερ για την κινηματογραφική μεταφορά του Για ποιον χτυπά η καμπάνα.
Κατά τη δεκαετία του '40, ο Λούκας αποτέλεσε μέλος της Ένωσης κινηματογραφιστών για τη διατήρηση του αμερικανικού ιδεώδους του Τζον Γουέιν, μιας συντηρητικής ομάδας που εναντιώνονταν στην επιρροή του κομμουνισμού στο Χόλιγουντ.
Συνέχισε να εργάζεται στο θέατρο κατά τη δεκαετία του '40 και κατά τη δεκαετία του '50 άρχισε να δέχεται τηλεοπτικούς ρόλους. Αξιοσημείωτη είναι η εμφάνιση του στο θεατρικό σανίδι το 1953 ως Κόσμο Κόνστανταϊν στο μιούζικαλ του Έρβιν Μπερλίν στο Μπρόντγουεϊ Call Me Madam, ενώ το 1954 εμφανίστηκε στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ιούλιου Βερν 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αντιμετώπιζε προβλήματα μνήμης κάτι που τον οδήγησε να ξεσπάσει έναντι των υπόλοιπων ηθοποιών και του συνεργείου. Από το ξέσπασμα του δε γλίτωσε ούτε ο φίλος του Πίτερ Λόρε.
Παντρεύτηκε 3 φορές, έμεινε χήρος από το δεύτερο του γάμο και παντρεύτηκε για τρίτη φορά το 1963 με την Ανέτ Ντρίζενς που έμεινε στο πλάι του μέχρι και τον θάνατό του το 1971.
Απεβίωσε το 1971 στην Ταγγέρη του Μαρόκου, ενώ έψαχνε κάποιο μέρος να μείνει κατά την απόσυρσή του.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Βραβεία Κύκλου Κριτικών Νέας Υόρκης Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ηθοποιοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Άλι Ασφάκ
Ο Άλι Ασφάκ (ντιβέχι: އަލީ އަޝްފާގު) (γενν. 6 Σεπτεμβρίου 1985) είναι Μαλδιβιανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός. Έχει το ψευδώνυμο «Άνδρας από ατσάλι» και θεωρείται ένας από τους καλύτερους παίκτες στην περιοχή της Νότιας Ασίας. Ως ο καλύτερος Μαλδιβιανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών επιβεβαίωσε την αναγνώρισή του όταν ανακηρύχθηκε ως ο «2ος καλύτερος σκόρερ στον κόσμο» το 2013 από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου.