cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τραϊανός Δογιάμας
Κλέφτικη δράση
Πολύ πριν το 1903 βγήκε στο βουνό προκειμένου να αντιμετωπίσει τους Οθωμανούς που καταπίεζαν τους πληθυσμούς της περιοχής. Για τη δράση του επικηρύχτηκε από τις οθωμανικές αρχές και λόγω του ότι δεν υπήρχε οργανωμένη ελληνική αντάρτικη κίνηση στην περιοχή, αναγκάστηκε, αφού πείστηκε από τα επιχειρήματα της βουλγαρικής πλευράς περί συμφιλίωσης όλων των χριστιανών κατά των Τούρκων, να καταφύγει σε βουλγαρική ομάδα που δραστηριοποιούνταν στην Παιονία, ώστε να αποκομίσει κάποιο είδος προστασίας. Ως αρχηγός ομάδας, έδρασε κατά οθωμανικών στόχων που καταπίεζαν τους χριστιανικούς πληθυσμούς της περιοχής Παΐκου και Γιαννιτσών. Στα τέλη του 1903 προσχώρησε στην ομάδα και ο αδερφός του Λάζαρος.
Αποστασιοποίηση από τη βουλγαρική κίνηση
Την ίδια εποχή (αρχές του 1904) ο Τραϊανός Δογιάμας με τον αδερφό του Λάζο διαφώνησαν με τους στόχους της Βουλγαρικής οργάνωσης, όταν αυτή άρχισε να στρέφεται φανερά κατά του ελληνικού στοιχείου της περιοχής. Έτσι αποφάσισαν να εκτελέσουν τρεις κομιτατζήδες καθώς καιι δύο πράκτορες της ΕΜΕΟ στη γενέτειρά τους (τις εκτελέσεις τις ανέλαβε ο Λάζος).
Έπειτα, η ένοπλη ομάδα του Τραϊανού Δογιάμα συνέχισε αυτόνομη δράση στην περιοχή Γουμενίσσης και Γιαννιτσών. Τότε οι Βούλγαροι της ΕΜΕΟ προκειμένου να τον εκβιάσουν άρχισαν να δολοφονούν συγγενείς και συγχωριανούς του. Στις 27 Δεκεμβρίου του 1904, βρέθηκε κρεμασμένος σε πλάτανο, μεταξύ Βοεμίτσης (Αξιούπολης) και Γοργόπης, ο ξάδελφός του, Κωνσταντίνος Δογιάμας από την Μπαροβίτσα (Καστανερή). Τη δολοφονία φαίνεται να διέπραξε η βουλγαρική ομάδα του Κρίστο Μπαμπάντζη. Λόγω της εντεινόμενης δράσης του σώματος του Τραϊανού Δογιάμα, οι οθωμανικές αρχές συνέλαβαν τους μικρότερους αδερφούς του, Δημήτριο (Μήτρο) και Γκόνο και τους μετέφεραν στα Γιαννιτσά. Αυτοί όμως, κατάφεραν να ξεφύγουν και επέστρεψαν στο Πάικο όπου συναντήθηκαν με το σώμα των αδερφών τους Τραϊανού και Λάζαρου (Λάζου). Η συνέχιση της δράσης της αυτόνομης ομάδας του Τραϊανού Δογιάμα έγινε ιδιαίτερα δυσχερής καθώς έπρεπε να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα τις βουλγαρικές ομάδες και τα οθωμανικά στρατιωτικά αποσπάσματα, αλλά και τις συλλήψεις των συγγενών και φίλων του (είτε από Βούλγαρους, είτε από Τούρκους). Έτσι κατά τις αρχές του 1905, προέτρεψε τους αδελφούς του Λάζο, Μήτρο και Γκόνο να καταταγούν στο ελληνικό σώμα του αξιωματικού Μ. Μωραΐτη (καπετάν Κόδρος) που τότε ξεκινούσε τη δράση του στην περιοχή. Ο ίδιος συνέχισε τη δράση του όντας τυπικά μέλος της ΕΜΕΟ αλλά διατηρώντας εχθρικές σχέσεις με όλα τα βουλγαρικά ένοπλα σώματα της περιοχής και ιδίως με αυτό του Αποστόλ Πέτκωφ.
Με τη δράση του σώματος του Τράιου κατά το 1906, αλλά και των σωμάτων του αδερφού του Λάζου και του Χ. Καραπάνου στο Πάικο, περιορίστηκαν οι δολοφονίες και απαγχονισμοί Ελλήνων από τους κομιτατζήδες. Στα μέσα του καλοκαιριού του 1906 ο αδερφός του Τραϊανού, Λάζαρος εξόντωσε κοντά στη λίμνη των Γιαννιτσών τον Τούρκο αγά Κιοσέ Εμίν που διατηρούσε στενές σχέσεις με τους Βούλγαρους κομιτατζήδες. Αυτό είχε σαν συνέπεια, οι οθωμανικές αρχές να συλλάβουν τον Τραϊανό Δογιάμα, ο οποίος είχε επισκεφτεί την τοπική εμποροπανήγυρη των Γιαννιτσών, προκειμένου να αγοράσει το άλογο του νεκρού Κιοσέ Εμίν. Μετά από σύντομη κράτησή του, ο Τραϊανός Δογιάμας παραδόθηκε από τους Οθωμανούς στη βουλγαρική κυβέρνηση, καθώς ήταν ακόμα τυπικά μέλος της ΕΜΕΟ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Κλέφτες
Ονορέ Φλωζέρζ
Ο Ονορέ Φλωζέρζ (Honoré Flaugergues, 16 Μαΐου 1755 – 26 Νοεμβρίου 1835 ή 20 Νοεμβρίου 1830) ήταν Γάλλος αστρονόμος.
Βιογραφία
Ο Φλωζέρζ ανακάλυψε τον «Μέγα Κομήτη του 1811» (C/1811 F1) και (ανεξάρτητα από άλλους) τον «Μέγα Κομήτη του 1807» (C/1807 R1).
Σε μία προσπάθεια να μετρήσει την περίοδο περιστροφής του του πλανήτη Άρη, ο Φλωζέρζ κατέγραψε ασυμφωνίες στον χρόνο για κάποια κίτρινα χαρακτηριστικά και συμπέρανε ότι αυτά βρίσκονταν στην ατμόσφαιρα και όχι στο έδαφος του πλανήτη. Για τον λόγο αυτό ο Φλωζέρζ θεωρείται από μερικούς ο άνθρωπος που ανακάλυψε τα νέφη σκόνης του Άρη, ωστόσο αυτό αμφισβητείται καθώς το τηλεσκόπιό του ήταν μάλλον πολύ μικρό για να τα καταφέρει.
Εκτός από την Αστρονομία, ο Φλωζέρζ ασχολήθηκε με την Ιατρική και την Αρχαιολογία: μελέτησε τις ασθένειες των εργατών στη βιομηχανία της εριουργίας και οργάνωσε αρχαιολογική ανασκαφή στο Alba-la-Romaine.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
2742 Γκίμπσον
Ο Γκίμπσον (Gibson) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1981 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Καρολίν Σουμέικερ σε φωτογραφίες που λήφθηκαν στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ από τους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας. Η Σουμέικερ του έδωσε το όνομα του Αμερικανού αστρονόμου Τζέιμς Γκίμπσον.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκίμπσον είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκιμπσον
Γκρέγκορ Ζέριαβ
Βίος
Γεννήθηκε στη Λοζ της Καρνιόλα στην Αυστροουγγαρία και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, από όπου αποφοίτησε το 1906. Ήταν παντρεμένος με τη Μιλένα Ζέριαβ, το γένος Λάβρεντσιτς. Είχε τρία παιδιά, το πρώτο ο Μπορούτ και τα δίδυμα Ναντίνα και Τατιάνα.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από φυματίωση και γι' αυτό είχε μετέβη στο Βερολίνο. Πέθανε στο κτήμα του στο Πόλιτσε και τάφηκε στο νεκροταφείο στη Λιουμπλιάνα. Η σύζυγός του και η κόρη του Τατιάνα επίσης πέθαναν από φυματίωση αργότερα. Ο γιος του Μπορούτ έγινε δημοσιογράφος και έζησε στο Παρίσι. Η κόρη του Ναντίνα ήταν παντρεμένη με τον Κάλρο Άρμπαθ.
Πολιτική
Από το 1908 έγινε ο συντονιστής του Εθνικού προοδευτικού κόμματος στην Καρνιόλα. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, έγινε ένας από τους κύριους οικονομικούς συμβούλους του εθνικού φιλελεύθερου πολιτικού κατεστημένου της Σλοβενίας. Το 1910 έγινε γνωστός για τη συμμετοχή του στην πτώχευση της πιστωτικής τράπεζας "Agro Merkur" που ιδρύθηκε λίγα χρόνια νωρίτερα ως χρηματοπιστωτικό ίδρυμα στην υποστήριξη του Εθνικού Προοδευτικού κόμματος. Το 1911 εξελέγη στο αυστριακό κοινοβούλιο όπου έγινε ο ηγέτης της "Γιουγκοσλαβικής ομάδας", μία ομάδα που εκπροσωπείται με βουλευτές από τα εδάφη της Σλοβενίας, Ιστρίας και Δαλματίας.
Μετά το ξέσπασμα του Α΄ παγκοσμίου πολέμου ξεκίνησε ένα μυστικό δίκτυο, τα μέλη του οποίου εργάζονταν εναντίον της αυστροουγγρικής μοναρχίας και υπέρ της δημιουργίας ενός ενιαίου γιουγκοσλαβικού κράτους. Μεταξύ στους στενότερους συνεργάτες του στην προσπάθεια αυτή ήταν δύο άλλοι ριζοσπάστες εθνικιστές της νεότερης γενιάς, ο Άλμπερτ Κράμερ και ο Μπογκομίλ Μπόσνιακ. Οι αυστροουγγρικές αρχές δεν αποκαλύπτουν το δίκτυο. Ωστόσο, ήδη από τα πρώτα στάδια του πολέμου ο Ζέριαβ προληπτικά συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Κάστρο της Λιουμπλιάνας για την πρότερη δράση του. Αφέθηκε ελεύθερος μετά από λιγότερο από ένα μήνα. Τον Μάιο του 1915 μαζί με τον Μπογκομίλ Βόσνιακ έφυγαν προς τα δυτικά, προκειμένου να ενταχθούν στη Γιουγκοσλαβική Επιτροπή αλλά ο Ζέριαβ συνελήφθη ξανά για να τεθεί υπό κράτηση στην πόλη Γκουμντ και αργότερα στο Γκρατς, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου.
Μετά τη διάλυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας ήταν μέλος της αντιπροσωπείας των Νοσισλάβων της Αυστροουγγαρίας, που υπέγραψαν τον Δεκεμβρίο του 1918 τη διακήρυξη για την ίδρυση του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Μετά το 1918 έγινε ένθερμος υποστηρικτής του συγκεντρωτισμού και του ενιαίου χαρακτήρα της Γιουγκοσλαβίας. Τον Ιούνιο του 1918 ήταν ένας από τους συνιδρυτές του Δημοκρατικού κόμματος της Γιουγκοσλαβίας.
Εκλέχτηκε στο γιουγκοσλαβικό Κοινοβούλιο για τρεις συνεχόμενες θητείες, το 1920, το 1925 και το 1927, την πρώτη φορά ως εκπρόσωπος του Δημοκρατικού Κόμματος, και τις δύο τελευταίες στον κατάλογο του Ανεξάρτητου Δημοκρατικού Κόμματος. Από τον Δεκέμβριο 1921 έως τον Δεκέμβριο του 1922 υπηρέτησε ως Υπουργός Πρόνοιας, και μεταξύ Νοεμβρίου του 1924 και του Ιούλη 1925 ως Υπουργός Δασών στην κυβέρνηση συνασπισμού του Νίκολα Πάσιτς.
Πηγές
Κατηγορία:Σλοβένοι πολιτικοί Κατηγορία:Βουλευτές της Αυστρίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι νομικοί Κατηγορία:Υπουργοί πρόνοιας της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί δασών και ορυχείων της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Σλοβένοι νομικοί
Τάλιτσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
1 π.Χ.
''Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1 π.Χ. κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο ''
Θάνατοι
01 πχ
Αντικλής ο Μεσσήνιος
Ο Αντικλής ο Μεσσήνιος (8ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Μεσσηνία, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 8ους (748 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Σε νεότερες πηγές έχει επίσης αναφερθεί και ως το ίδιο άτομο με τον Δαϊκλή, ο οποίος ήταν ο ολυμπιονίκης του σταδίου στους προηγούμενους αγώνες, με καταγωγή επίσης από τη Μεσσηνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (8ος αιώνας π.Χ.)
Σρεντνεουράλσκ
Το Σρεδνεουράλσκ (ρωσ. Среднеуральск) - είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 19.600 κατοίκους. Βρίσκεται 25 χλμ από το Αικατερίνενμπουργκ και 8 χλμ άπο η Βέρχνιαγια Πησμά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Εθνική Ουρουγουάης Κ-23 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ουρουγουάης Κ-23 (ποδόσφαιρο ανδρών) (ή Ολυμπιακή ομάδα ποδοσφαίρου Ουρουγουάης) εκπροσωπεί την Ουρουγουάη στις διεθνές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων. Στην ομάδα συμμετέχουν ποδοσφαιριστές μέχρι 23 ετών, εκτός μέχρι 3 ποδοσφαιριστών μεγαλύτερης ηλικίας. Ελέγχεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουρουγουάης.
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Εθνική Ουρουγουάης (ποδόσφαιρο) Ουρουγουαη
Τσαντπούρ (πόλη)
Το Τσαντπούρ (βεγγαλικά: চাঁদপুর) είναι μια πόλη στην επαρχία Τσαντπούρ στο κεντροανατολικό Μπαγκλαντές, στο στόμιο του Ποταμού Μέγκνα. Το Τσαντπούρ ιδρύθηκε το 1778. Τα τουριστικά αξιοθέατα είναι το Τσαντπούρ Μοχόνα (σταθμός Μπόρο), το επαρχιακό στάδιο και η γέφυρα Πουράν Μπαζάρ.
Κλίμα
Το Τσαντπούρ έχει ένα τροπικό κλίμα σαβάνας. Ο τύπος της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν είναι ο Aw. Το κλίμα του Τσαντπούρ χαρακτηρίζεται γενικά από μουσώνες, υψηλή θερμοκρασία, μεγάλη υγρασία και έντονες βροχοπτώσεις. Η ζεστή εποχή αρχίζει από τις αρχές Απριλίου και συνεχίζεται μέχρι και τον Ιούλιο. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Τσαντπούρ 25.9 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 2.151 χιλιοστά. Η ξηρή εποχή διαρκεί από τον Νοέμβριο μέχρι τον Μάρτιο.
Κατηγορία:Πόλεις του Μπανγκλαντές
Μιντιλόγλι Αχαΐας
Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Τσαούση - Μιντιλόγλι / Tsaousi - Mintilogli" στην παραθαλάσσια θέση Τσαούση.
Ιστορία
Πριν την επανάσταση του ’21 το χωριό αναφέρεται από τους περιηγητές με την ονομασία "Νεοχώρι", στα 1829 κατοικούνταν από μία μόνο οικογένεια, ωστόσο εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια. Το Μιντιλόγλι κατοικήθηκε κυρίως από ποιμένες χωριών της Νωνάκριδος, τα γνωστά και ως Κλουκινοχώρια, αμέσως μετά το τέλος της επανάσταση του ’21. Κάτοικοί του προήλθαν επίσης από την Κέρτεζη, την Κερπινή και τους γειτονικούς της Ρωγούς, το Μάνεσι Καλαβρύτων και τα Νεζεροχώρια, οι οποίοι μετακινήθηκαν στην περιοχή κυρίως την τελευταία τριαντακονταετία του 19ου αιώνα. Πρώτοι κάτοικοι του χωριού θεωρείται ότι υπήρξαν οι οικογένειες: Αναστασόπουλου (με καταγωγή από την ορεινή Κορινθία), Μπαρμπέρη (από χωριό της Μεσσηνίας) και Πεντασκούφη (από την ορεινή Αρκαδία).
Ονομασία
Η περιοχή επί Β΄ Τουρκοκρατίας ανήκε σε Έλληνα που καταγόταν από τη Λέσβο, με το ονοματεπώνυμο Παναγής Κουτελιώτης, που ηταν γνωστός στην περιοχή με το ψευδώνυμο Μιντίλογλου" (τούρκικα = ο γιος του Μυτιληνιού ή το παιδί από τη Μυτιλήνη)· είχε το σπίτι του στο υψηλότερο σημείο του οικισμού, ενώ από παραφθορά του ονόματός του προέρχεται και η ονομασία του χωριού . Σχετικά με την εθνική καταγωγή του Μιντίλογλου υπάρχει η άποψη ότι ήταν Οθωμανός . Ο ιστορικός Κώστας Τριανταφύλλου αναφέρεται σε Τούρκο μπέη με το επίθετο "Μιντιλού".
Εικάζεται ότι ήλθε στην περιοχή από τη Λέσβο πριν την αποτυχημένη κίνηση ανεξαρτησίας του 1770 (Ορλωφικά) είτε για να γλιτώσει τη σύλληψη από τις Οθωμανικές αρχές στη Λέσβο είτε για να συμμετάσχει στην οργάνωση των Ορλωφικών στην Πελοπόννησο.
Το 1811 σε συμπλοκή με Οθωμανικό απόσπασμα στη Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος στην περιοχή των Τσαπλαναίικων (νυν Θέα) συνέλαβαν τον γιο του, Παναγή Μιντίλογλου, και τον έδεσαν σε μια καρύδια στο περίβολο του μοναστηριού καίγοντάς τον ζωντανό με καυτό λάδι. Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του κατάφεραν να διαφύγουν χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τους Οθωμανούς, πηδώντας από ένα παράθυρο των κελιών.
Μετά την απελευθέρωση τα μέλη της οικογένειας επανήλθαν στην περιοχή και ένα απο τα παιδιά του Παναγή Μιντίλογλου (πιθανώς ο Παναγιώτης Μιντίλογλου) ορίστηκε από την τότε κυβέρνηση "σπαής" ή "σπαχής" (φοροεισπράκτορας) της περιοχής.
Αξιοθέατα
Η περιοχή προσφέρει εξαιρετική θέα προς τον Πατραϊκό κόλπο και στα βουνά της Αιτωλοακαρνανίας. Στο κέντρο του Μιντιλολίου δεσπόζει η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, ενώ σε μικρή απόσταση από τον οικισμό υπάρχουν δύο γραφικές μονές, αυτή της Μεταμορφώσεως Σωτήρος και αυτή της Αναλήψεως. Αμφότερες οι μονές έχουν εικόνες που χρονολογούνται από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Η Μονή Αναλήψεως χτίστηκε το 1699 και ανακαινίστηκε το 1703 και αποτελεί έναν από τους σταθμούς του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και των στρατευμάτων του τη διάρκεια της επανάστασης.
Τοπική Κοινότητα Μιντιλογλίου
Αποτελεί, όπως και ο οικισμός επίσης, τμήμα της Δημοτικής Ενότητας Παραλίας του (διευρυμένου) Δήμου Πατρέων. Συνορεύει με τις τοπικές και δημοτικές κοινότητες (άλλοτε ανεξάρτητες κοινότητες της Επαρχίας Πατρών): της Θέας, της Οβρυάς, της Παραλίας και των Ροϊτίκων.
Στην απογραφή του 2011 η Τοπική Κοινότητα Μιντιλογλίου είχε 2.363 μόνιμους κατοίκους· Ο οικισμός του Χαντζηλιάκου, που υπάγεται σε αυτήν, είχε 243. Ο οικισμός Χαντζηλιάκο απέχει ελάχιστα από το Μιντιλόγλι και είναι χτισμένος σε υψόμετρο περίπου 40 μέτρων. Την τελευταία δεκαετία γνωρίζει οικιστική ανάπτυξη, όπως επίσης και η περιοχή "Γαλανοπούλου", που βρίσκεται εντός του οικισμού του Μιντιλογλίου και έχει και αυτή μεγάλη οικιστική ανάπτυξη από το 1999, με αποτέλεσμα το Μιντιλόγλι να μην υφίσταται πλέον ως χωριό αλλά ως κωμόπολη.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Αθλητισμός
Σήμερα η ομάδα συμμετέχει στον Α΄ Όμιλο της Β΄ (2ης) Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Αχαΐας, καθώς και στην παράλληλη διοργάνωση του τοπικού ερασιτεχνικού Κυπέλλου του νομού. Το σωματείο βέβαια διαθέτει και ακαδημίες/ομάδες μικρότερων ηλικιών (τζούνιορς, προ-παίδες, παίδες, κλ.π.).
Λοιπά στοιχεία
Γύρω από το Μιντιλόγλι απλώνονται καταπράσινες πλαγιές με εκτάσεις που έχουν κυρίως ελαιόδεντρα, αμπέλια και αμυγδαλιές. Στον οικισμό υπάρχουν καταστήματα διαφόρων ειδών (εστίασης, εμπορικού χαρακτήρα κ.λπ.), καθώς και φαρμακεία, κ.α. Επίσης υπάρχει και λειτουργεί τοπικός εκπολιτιστικός σύλλογος με την επωνυμία "Ανάπτυξη-Πρόοδος".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Παραλίας Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Αράχνη (μυθολογία)
thumb|right|255px|Εικονογράφηση του [[Γκουστάβ Ντορέ για το Καθαρτήριο της Θείας κωμωδίας του Δάντη.]] Η Αράχνη είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας που αναφέρεται στις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου. Ήταν κόρη του Κολοφωνίου πορφυροβάφου Ίδμονος, στην πόλη της Λυδίας Ύπαιπα (habitabat Hypaepis).
thumb|right|255px|[[Ο μύθος της αράχνης από τον Ντιέγκο Βελάσκεθ (1644-1648.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αραχνη Αραχνη
Μαιρά
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Σπύρος Ραθ
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1902 στην Κέρκυρα και ήταν παντρεμένος με την Ισμήνη Μπενεβίτη και πατέρας 2 κοριτσιών της Έλσας Ραθ -Μώρου και της Καίτης Ραθ - Λάνζι.Σπούδασε στην Αθήνα στη Νομική Σχολή και εργάστηκε ως Δικηγόρος στην Κέρκυρα. Εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος στις δημοτικές εκλογές του 1964 και ορκίστηκε στις 26 Αυγούστου 1964 δήμαρχος. Ήταν ο πρώτος στην Ελλάδα Δήμαρχος που παραιτήθηκε από το αξίωμα του λόγω της χούντας. Με τη Μεταπολίτευση, ο Ραθ διεκδίκησε ξανά την εκλογή του και εξελέγη δήμαρχος στις εκλογές του 1975 από τον πρώτο γύρο, συγκεντρώνοντας ποσοστό 51,6%. Θήτευσε από τις 26 Σεπτεμβρίου 1975 ως τις 31 Ιουλίου 1978.
Η χήρα του, Τζουλιάνα Ραθ, απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών στις 28 Ιανουαρίου 2015.
Στη μνήμη του Σπύρου Ραθ ο Δήμος Κερκυραίων απονέμει κάθε χρόνο το Βραβείο Ραθ σε νεαρά άτομα από την Κέρκυρα για τις επιδόσεις τους στις καλές τέχνες ή στον αθλητισμό. Επίσης, στην περιοχή Κεφαλομάντουκο της Κέρκυρας, ένας δρόμος φέρει το όνομα του Σπύρου Ραθ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κέρκυρας
Καϊζερσλάουτερν
Το Καϊζερσλάουτερν (γερμανικά: Kaiserslautern, ) είναι πόλη στη νοτιοδυτική Γερμανία στην άκρη του δάσους Παλατινάτου (Pfälzer Wald). Το ιστορικό κέντρο χρονολογείται από τον 9ο αιώνα και βρίσκεται σε απόσταση 459 χιλιόμετρα από το Παρίσι, 117 χιλιόμετρα από την Φρανκφούρτη και 159 χιλιόμετρα από το Λουξεμβούργο. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 99.469 κατοίκους, στην περιοχή της πόλης ζουν επιπλέον περίπου 50.000.
Η μεγαλύτερη εκκλησία είναι η «Μαριενκίρχε» (γερμανικά: Marienkirche, δηλαδή Ναός της Παναγίας).
Τον Ιούνιο του 2006 ήταν μια από τις 12 γερμανικές πόλεις που φιλοξένησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006. Το Καϊζερσλάουτερν είναι έδρα της ομάδας ποδοσφαίρου ΦΚ Καϊζερσλάουτερν, η οποία έγινε τέσσερις φορές πρωταθλήτρια Γερμανίας.
Ιστορία
Από το 1793 μέχρι την ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλώ το 1815, η περιοχή βρισκόταν υπό γαλλική διοίκηση. Όταν η γαλλική δύναμη μειώθηκε μετά το 1815, το Καϊζερσλάουτερν και το Παλατινάτο έγινε βαυαρική επαρχία και παρέμεινε μέχρι το 1918. Μετά το Α Παγκοσμίου Πολέμου, γαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν και πάλι το Παλατινάτο για πολλά χρόνια. Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο περισσότερο από το 60% του Καϊζερσλάουτερν καταστράφηκε.
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις της Ρηνανίας-Παλατινάτου
Ανρί Μυρζέ
Είναι γνωστός κυρίως ως συγγραφέας του μυθιστορήματος Σκηνές της μποέμικης ζωής του 1851, στο οποίο βασίστηκε η όπερα Λα Μποέμ του 1896 του Πουτσίνι, στο οποίο περιγράφει τη ζωή και τις εμπειρίες του ως πάμφτωχος συγγραφέας που ζούσε σε μία παρισινή σοφίτα καθώς και τα βιώματα φίλων του ανέμελων καλλιτεχνών και λογοτεχνών που ζούσαν στο Καρτιέ Λατέν και αυτοαποκαλούνταν «οι Νεροπότες» (επειδή ήταν πολύ φτωχοί για να αγοράσουν κρασί). Στα γραπτά του συνδυάζει το ένστικτο με το πάθος, το χιούμορ και τη θλίψη. Έγραψε ποίηση καθώς και μυθιστορήματα και διηγήματα.
Βιογραφία
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του ήρθε σε ηλικία 27 ετών και ήταν οι Σκηνές της μποέμικης ζωής, μυθιστόρημα στο οποίο εμφανίζει τους φίλους του και άλλα πραγματικά πρόσωπα, που εύκολα αναγνωρίζονταν πίσω από τα ψευδώνυμά τους. Το 1851 ο Μυρζέ δημοσίευσε ένα ακόμη μυθιστόρημα, τις Σκηνές νεανικής ζωής και το 1854 τις Σκηνές της επαρχίας και τους Νεροπότες (1854). Ακολούθησαν και άλλα έργα, αλλά κανένα από αυτά δεν είχε ιδιαίτερη αναγνώριση.
Έζησε τα περισσότερα από τα επόμενα δέκα χρόνια σε ένα εξοχικό σπίτι έξω από το Παρίσι, πιεζόμενος διαρκώς από οικονομικά προβλήματα και με κακή υγεία. Το 1859 του απονεμήθηκε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής, αλλά μέσα σε δύο χρόνια ήταν πάλι χωρίς χρήματα και πέθαινε σε νοσοκομείο του Παρισιού. Ο υπουργός του Ναπολέοντα Γ' κόμης Βαλόφσκι του έστειλε 500 φράγκα για να πληρώσει τα ιατρικά του έξοδα, αλλά ήταν πολύ αργά. Ο Ανρί Μυρζέ πέθανε από γάγγραινα του ποδιού και εξασθενημένος από σύφιλη στις 28 Ιανουαρίου 1861, σε ηλικία 39 ετών. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη και, σύμφωνα με αναφορές της εφημερίδας Λε Φιγκαρό, ήταν μια μεγάλη δημόσια εκδήλωση στην οποία παραβρέθηκαν 250 μεγάλα ονόματα από το χώρο της δημοσιογραφίας, της λογοτεχνίας, του θεάτρου και των τεχνών. Η εφημερίδα Λε Φιγκαρό άνοιξε επίσης ένα λογαριασμό για να συγκεντρώσει χρήματα για το μνημείο του. Εκατοντάδες άτομα συνέβαλαν και μέσα σε δύο μήνες είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 6.500 φράγκα.
Οι δύο ποιητικές συλλογές του είναι Μπαλάντες και φαντασιώσεις (Ballades et Fantaisies, 1854) και Οι Νύχτες του χειμώνα (Les Nuits d'Hiver,1861).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Φουρανόζη
thumb|250px|Η [[ριβόζη στη μορφή φουρανόζης.]] Με το όνομα φουρανόζες, (αγγλ.: furanoses), φέρονται στη Βιοχημεία γενική ομάδα σακχάρων (μονοσακχαρίτες) με κυκλική δομή με πέντε μέλη, η οποία και περιέχει το σκελετό του τετραϋδροφουρανίου, εξ ου και η ονομασία τους φουρανόζες. Η δομή αυτή λέγεται επίσης δακτύλιος φουρανόζης (furanose ring). Σε αντίθεση με το φουράνιο, από το οποίο πήρε το όνομά της, η φουρανόζη δεν έχει διπλούς δεσμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονοσακχαρίτες Κατηγορία:Ετεροκυκλικοί αιθέρες
Ρούντολφ Μέσμπαουερ
Ο Mössbauer γεννήθηκε στο Μόναχο. Εκεί και σπούδασε, στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου (TUM), και πήρε το διδακτορικό του υπό την επίβλεψη του Heinz Maier-Leibnitz. Μαζί με τον Αμερικανό φυσικό Ρόμπερτ Χοφστάντερ βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής του 1961 για την ανακάλυψη του Φαινομένου Mössbauer, που την έκανε το 1957 στα πλαίσια των ερευνών του ως υποψήφιου διδάκτορα στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ στη Χαϊδελβέργη.
Διδακτικό έργο
Ο Μεσμπάουερ έγινε καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια, το περίφημο «Καλτέκ», στα 1961. Μόλις τρία χρόνια αργότερα, το Τμήμα Φυσικής του TUM τον έπεισε να επιστρέψει στην πατρίδα του ως πλήρης καθηγητής. Ως το τέλος της ζωής του ήταν ομότιμος καθηγητής του TUM.
Οργανωτικό έργο
Ο Ρούντολφ Μεσμπάουερ διετέλεσε διευθυντής του «Ινστιτούτου Laue Langevin» από το 1972. Αυτό το διεθνές ίδρυμα για την έρευνα πάνω στη σκέδαση των νετρονίων έγινε στα χρόνια του στο μεγαλύτερο του είδους του σε ολόκληρο τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεσμπαουερ Μεσμπαουερ Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Ξενοκλής ο Μεσσήνιος
Ο Ξενοκλής ο Μεσσήνιος (8ος αιώνας π.Χ.) ή Ξενόδοκος, ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Μεσσηνία, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 9ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (744 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (8ος αιώνας π.Χ.)
Κοντίλ
Το Κοντίλ (Κόντιλ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Μανές Σπέρμπερ
Ο Μανές Σπέρμπερ (Manès Sperber, 1905-1984) ήταν Αυστρογάλλος συγγραφέας. Υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης του ιδρυτή της Ατομικής Ψυχολογίας, Άλφρεντ Άντλερ.
Βιογραφικό
Ο Μανές Σπέρμπερ γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1905, στο χωριό Ζαμπλότοφ, στην Ανατολική Γαλικία, που τότε ήταν τμήμα της Αυστροουγγαρίας (σήμερα το χωριό αυτό ονομάζεται Zabolotiv και ανήκει στην Ουκρανία). Προερχόταν από μια οικογένεια ραββίνων και από μικρή ηλικία μιλούσε πολλές γλώσσες (εβραϊκά, γερμανικά, πολωνικά, ουκρανικά και αραμαϊκά). Η οικογένειά του είχε οικονομική άνεση όμως λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αναγκάστηκε το καλοκαίρι του 1916 να καταφύγει στη Βιέννη. Εκεί ο Σπέρμπερ υπήρξε φοιτητής του Άλφρεντ Άντλερ και στη συνέχεια συνεργάτης του. Δεκαέξι χρόνια αργότερα οι διαφωνίες των δύο αντρών ως προς τη σύνδεση της Ατομικής Ψυχολογίας με τον Μαρξισμό έχει ως αποτέλεσμα να επέλθει ρίξη στη σχέση τους.
Το 1927 ο Σπέρμπερ έγινε μέλος της Κοινότητας των καλλιτεχνών (Künstlerkolonie), στο Βερολίνο και μέλος του γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Υπήρξε επίσης μέλος του παραρτήματος της Εταιρίας Ατομικής Ψυχολογίας στη γερμανική πρωτεύουσα, ενώ εργάστηκε για την Κεντρική Υπηρεσία Κοινωνικής Πρόνοιας καθώς και στο Διαρκές Σεμινάριο της Πρωσικής Ακαδημίας Πολιτικών Επιστημών.
Στις 30 Ιανουαρίου του 1933 ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος στη Γερμανία. Ενάμισι μήνα αργότερα, στις 15 Μαρτίου ο Σπέρμπερ συνελήφθη και φυλακίστηκε. Στις 20 Απριλίου αφέθηκε ελεύθερος επειδή ήταν Αυστριακός πολίτης συγχρόνως όμως διατάχθηκε να εγκαταλείψει την Ναζιστική Γερμανία. Διέφυγε στη Γιουγκοσλαβία και την επόμενη χρονιά εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου συμμετείχε στο Ινστιτούτο Μελέτης του Φασισμού.
Το 1937 ο Σπέρμπερ αποχώρησε από το Κομμουνιστικό Κόμμα λόγω των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Το 1939 κατατάχθηκε εθελοντής στην Λεγεώνα των Ξένων. Μετά τη γερμανική εισβολή στη Γαλλία και την κατάληψη του μεγαλύτερου μέρους της χώρας από τα ναζιστικά στρατεύματα κατέφυγε στις Κάννες, στην λεγόμενη ελέυθερη ζώνη, και το 1942 διέφυγε στην Ελβετία. Μετά το τέλος επέστρεψε στο Παρίσι όπου εργάστηκε ως συγγραφέας και σύμβουλος των εκδόσεων Καλμάν –Λεβί.
Είχε δύο γιούς: τον ιστορικό Vladimir Sperber και τον ανθρωπολόγο Dan Sperber.
Από τα έργα του γνωστότερη είναι η τριλογία Δάκρυ στον Ωκεανό (Η Καμμένη Βάτος –Πιο βαθιά και από την άβυσσο –Χωρίς τέλος), που έχει έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία (έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά). Έχει γράψει επίσης δοκίμια για τη φιλοσοφία, την πολιτική και την ψυχολογία.
Για το έργο του τού απονεμήθηκαν πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Λογοτεχνίας της Βαυαρικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών (1971), το Βραβείο Γκαίτε (1973), το Βραβείο Γκέοργκ Μπύχνερ (1975), το Μεγάλο βραβείο λογοτεχνίας του Αυστριακού κράτους (1977) και το Βραβείο Ειρήνης του Γερμανικού Συνδέσμου Εκδοτών (1983).
Το 1973 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρας του Πανεπιστημίου της Σορβώνης.
Ο Σπέρμπερ πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου του 1984 στο Παρίσι και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Μονπαρνάς. Την ίδια χρονιά καθιερώθηκε από την Αυστριακή Δημοκρατία βραβείο που φέρει το όνομά του, για έργα της γερμανόφωνης λογοτεχνίας και μεταφράσεις έργων από άλλες γλώσσες στα γερμανικά.
Ο Μανές Σπέρμπερ είχε χρησιμοποιήσει πολλά ψευδώνυμα μεταξύ των οποίων Jan Heger, N.A. Menlos, Jean Clemant, C.L. Chauverau κ.ά.
Πηγή
Για τη ζωή και το έργο του Μανές Σπέρμπερ χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από το χρονολόγιο που βρίσκεται στις σελ. 571 -574, στο βιβλίο του Σπέρμπερ Η καμένη βάτος, Δάκρυ στον Ωκεανό (εκδ. Καστανιώτη)
Κατηγορία:Αυστριακοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Αυστριακοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς
Επαμεινώνδας Στασινόπουλος
Ο Επαμεινώνδας Στασινόπουλος του Κωνσταντίνου (1900 - 2 Φεβρουαρίου 1998) ήταν Έλληνας υπουργός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1900 ή κατά άλλες πηγές, το 1901. Στις 22 Δεκεμβρίου 1966 ορκίστηκε η υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου και ο Στασινόπουλος ανέλαβε υπουργός Συγκοινωνιών. Αποχώρησε από το Υπουργείο Συγκοινωνιών στις 3 Μαΐου 1967. Έχει γράψει αρκετά έργα ιστορικού περιεχομένου. Πέθανε σε ηλικία 98 ετών, το 1998. Κηδεύτηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1998 στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ο Κωνσταντίνος Καλλίας ηταν σύζυγος της αδελφής του, Χρυσούλας Στασινοπουλου.
Παραπομπές
Στασινοπουλος, Επαμεινωνδας
Σεργκέι Κορολιόφ
Ο Σεργκέι Πάβλοβιτς Κορολιόφ, ορθότερα Καραλιόφ (ρωσική γλώσσα Сергей Павлович Королёв, Корольов Сергій Павлович; ΔΦΑ : [sʲɪrˈgʲej ˈpavɫəvʲɪt͡ɕ kɐrɐˈlʲɵf]  γνωστός και με τη λανθασμένη προφορά Κορόλεφ, 12 Ιανουαρίου 1907 - 14 Ιανουαρίου 1966) ήταν Σοβιετικός επιστήμονας, ο οποίος υπήρξε ο μεγάλος αρχιτέκτονας των διαστημικών επιτευγμάτων της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Ψυχρό Πόλεμο.
Έργο
thumb|left|170px|Γραμματόσημο της ΕΣΣΔ (1969) προς τιμήν του Ο Σεργκέι Κορολιόφ ήταν ο άνθρωπος πίσω από τα βασικά διαστημικά επιτεύγματα των Σοβιετικών στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Συμμετείχε στην ομάδα που κατασκεύασε και προετοίμασε για εκτόξευση τον Σπούτνικ 1, τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο, που σηματοδότησε την έναρξη της διαστημικής εποχής. Ήταν υπεύθυνος για τις προετοιμασίες της εκτόξευσης του Γιούρι Γκαγκάριν του πρώτου ανθρώπου στο διάστημα, και για το πρόγραμμα Βοσχόντ, που χάρισε στη Σοβιετική Ένωση την πρωτιά και στον διαστημικό περίπατο από τον Αλεξέι Λεόνοφ, όπως και τις πρωτιές για διμελές και τριμελές πλήρωμα στο διάστημα. Ανέπτυξε επίσης τον πύραυλο Ν1, για τις αποστολές των Σοβιετικών στη Σελήνη. Όλα του τα επιτεύγματα γιορτάζονται ακόμα στη Ρωσία. Τα δικής του σχεδίασης σκάφη R7 και Σογιούζ χρησιμοποιούνται ακόμα, σαράντα χρόνια μετά την πρώτη τους πτήση.
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Έλληνες της Ρωσίας Κατηγορία:Μέλη της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Μηχανικοί Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν Κατηγορία:Πιλότοι Κατηγορία:Ρώσοι πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα
Τόλης Παπαδημητρίου
Ο Τόλης (Απόστολος) Παπαδημητρίου (Άρτα, 3 Απριλίου 1990) είναι Έλληνας κωμικός θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1990 στην Άρτα αλλά μεγάλωσε στην Χαλκίδα. Από μικρή ηλικία έδειξε έμφυτη κλίση προς την τέχνη, καθώς στο δημοτικό, επηρεασμένος από τηλεοπτικές σειρές και ταινίες, έγραφε τα δικά του σενάρια, κι έπειτα τα σκηνοθετούσε «ανεβάζοντας» τις πρώτες του παραστάσεις, στην αυλή του σχολείου. Παιδί φιλολόγων, διάβαζε θεατρικά και λογοτεχνικά έργα κι έτσι πριν ακόμα τελειώσει το σχολείο, είχε ήδη αποφασίσει ότι ήθελε να ακολουθήσει την υποκριτική και να εξελίξει την συγγραφή του. Το 2011, ξεκίνησε να φοιτά στην Δραματική Σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου ενώ το 2012 πήρε υποτροφία και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη σχολή αυτή. Το 2013, άρχισε να φοιτά στη αναγνωρισμένη από το υπουργείο Πολιτισμού, Ανώτερη Σχολή Καλών Τεχνών "Ιάκωβου Καμπανέλλη" απ’ όπου κι αποφοίτησε με άριστα, το 2015. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του γνώρισε και φοίτησε δίπλα σε σημαντικούς Έλληνες ηθοποιούς όπως ο Δημήτρης Καταλειφός, η Κάτια Δανδουλάκη, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, ο Πέτρος Φιλιππίδης, η Μαρία Σολωμού και άλλους. Οι βασικότερες επιρροές στην συγγραφική και σκηνοθετική του άποψη κι εξέλιξη είναι οι αυθεντικές κωμωδίες κι όλο το έργο του Αλέκου Σακελλάριου, η σάτιρα του Λάκη Λαζόπουλου,, ο Άδωνις Γεωργιάδης, οι φάρσες του Ray Cooney, το πνεύμα αρχαίων κλασσικών συγγραφέων όπως ο Αριστοφάνης, καθώς και μεγάλοι ξένοι σκηνοθέτες όπως ο Quentin Tarantino. Η υποκριτική του διάθεση έχει επηρεαστεί από παλαιότερους Έλληνες και ξένους ηθοποιούς όπως ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο Βασίλης Τσιβιλίκας κι ο Eddie Murphy.
Εργογραφία
Παράλληλα με τις σπουδές υποκριτικής είχε ήδη ξεκινήσει από το 2013 μία επιτυχημένη πορεία στο θέατρο καθώς μέχρι την ολοκλήρωση των σπουδών του είχε ήδη γράψει, σκηνοθετήσει κι ανεβάσει σε σκηνές δύο θεατρικά έργα, (“Και μετά ερωτεύτηκαν”, “Ο Γερμανός ξανάρχεται”), τα οποία γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Ακολουθούν δύο ακόμη επιτυχημένες θεατρικές σεζόν 2015-2016, 2016-2017. Σκηνοθετεί τέσσερα θεατρικά έργα, στα τρία από αυτά (“Ποιος φοβάται την Υπατία Καρυωτάκη” και “Βίλα Αμαλίας”, “Σεξ, ψέματα κι αμερικάνικες ταινίες”) υπογράφει το πρωτότυπο κείμενο, και πρωταγωνιστεί στα δύο πρώτα. Παράλληλα διασκευάζει το έργο της Κορίνας Τριανταφύλλου “Κάτι τρελοί κληρονόμοι”, κάνοντάς το ένα stand-up comedy έργο με θεατρικά στοιχεία για δύο ταλαντούχους συναδέλφους του. Με αφορμή την θεατρική του δραστηριότητα ξεκινά να εργάζεται ως σεναριογράφος- διαλογογράφος σε τηλεοπτικές σειρές όπως “Κάτι χωρισμένα παλικάρια”, “Μην αρχίζεις τη μουρμούρα”. Παράλληλα με την συγγραφή πρωταγωνιστεί στον β’ κύκλο της σειράς “Μην ψαρώνεις ” ως “Μπίλυ” ένας από τους πλέον εκκεντρικούς χαρακτήρες της τηλεοπτικής μυθοπλασίας, ενώ παράλληλα αναλαμβάνει ως βασικός κειμενογράφος στην ψυχαγωγική εκπομπή “Καλό μεσημεράκι ”. Ταυτόχρονα με την τηλεοπτική του επιτυχία κάνει το πρώτο του συγγραφικό εγχείρημα στον κινηματογράφο με την ταινία “Αιγαίο SOS” το 2018. Δεν σταματά όμως την μεγάλη του αγάπη, την ενασχόλησή του με το θέατρο γράφει σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην μεγαλύτερη του έως τώρα θεατρική επιτυχία τη “Μαύρη Σαμπούκα” η οποία μετράει ήδη τέσσερις σεζόν, ενώ η πιο πρόσφατη δουλειά του είναι το δεύτερο ανέβασμα του έργου του “Και μετά ερωτεύτηκαν #ριμέικ”, σκηνοθετώντας μία νέα ομάδα ταλαντούχων ηθοποιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Φούτσκρεϊ ΓΓΣΤ
Η Φουτσκρέι ΓΓΣΤ ήταν ποδοσφαιρική ομάδα από τη Μελβούρνη, Αυστραλία. Ιδρύθηκε το 1950 από Γιουγκοσλάβους μετανάστες και συμμετείχε στη Victorian league με επιτυχία, έχοντας κερδίσει 5 Βικτόριαν Στέιτ Λιγκ, και τρία Dockerty Cup. Το 1977 έγινε ιδρυτικό μέλος του Νάσιοναλ Σόκερ Λιγκ, στην οποία συμμετείχε συνεχώς (εκτός από το 1986). Έδρα της ομάδας ήταν το Σίντλερ Ριζέρβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φουτσκρέι ΓΓΣΤ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστραλίας
Μάικλ Μπέι
Ο Μάικλ Μπέντζαμιν Μπέι (Michael Benjamin Bay), (17 Φεβρουαρίου 1965) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης ταινιών και παραγωγός. Είναι γνωστός για ακριβές ταινίες δράσης που χαρακτηρίζονται από γρήγορη σκηνοθεσία, στιλιστική κινηματογράφηση και οπτικά εφέ, και υπερβολική χρήση ειδικών εφέ. Οι ταινίες που έχει σκηνοθετήσει και παράγει, που περιλαμβάνουν τα Αρμαγεδδών (1998), Περλ Χάρμπορ (2001) και τις πρώτες πέντε ταινίες Transformers (2007–2017), έχουν εισπράξει πάνω από $7.8 δισεκατομμύρια παγκοσμίως, κάνοντας τον ένας από τους σκηνοθέτες με τις μεγαλύτερες εισπράξεις στην ιστορία.
Είναι συνιδρυτής του εμπορικού οίκου παραγωγής The Institute. Είναι συνιδιοκτήτης της Platinum Dunes, μιας εταιρείας παραγωγής που έχει ανακατασκευάσει ταινίες τρόμου, όπως τα Ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι (2003), Τρόμος στο Άμιτιβιλ (2005), The Hitcher (2007), Παρασκευή και 13 (2009) και Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (2010).
Παρά την εμπορική του επιτυχία στο box office, η δουλειά του Μπέι λάβει γενικά αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς κινηματογράφου. Ενώ τα Ο Βράχος (1996), Transformers (2007), 13 Ώρες: Οι μυστικοί Στρατιώτες της Βεγγάζης (2016) και Ασθενοφόρο (2022) έλαβαν μέτρια θετικές κριτικές, οι περισσότερες από τις άλλες ταινίες του, ιδιαίτερα οι τέσσερις συνέχειες του Transformers, έχουν λάβει αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεοπτικοί παραγωγοί
Δωτάδης ο Μεσσήνιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (8ος αιώνας π.Χ.)
Διαδικτυακή πρόκληση της DARPA
Το 2009 διοργανώθηκε η διαδικτυακή πρόκληση της DARPA. Ένας διαγωνισμός  με σκοπό να μελετήσει τους ρόλους του διαδικτύου και της κοινωνικής δικτύωσης σε: επικοινωνίες πραγματικού χρόνου, συνεργασίες ευρείας κλίμακας και ενέργειες  που απαιτούνται για την επίλυση προβλημάτων ευρείας έκτασης  καθώς και προβλήματα κρισιμότητας χρόνου. Ο διαγωνισμός χρηματοδοτήθηκε από το Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA), ένα ερευνητικό οργανισμό του Υπουργείου Αμύνης των ΗΠΑ. Η πρόκληση σχεδιάστηκε ώστε να βοηθήσει το στρατό να παράγει ιδέες για να λειτουργήσει σε πληθώρα περιστάσεων, όπως φυσικές καταστροφές.
Χαρακτηριστικά του διαγωνισμού
Σύμφωνα με τους κανονισμούς του διαγωνισμού, τα 40000$ του βραβείου θα δίνονταν στην πρώτη ομάδα που θα έστελνε τις γεωγραφικές θέσεις των 10 προσδεδεμένων κόκκινων μετεωρολογικών μπαλονιών διαστάσεων 2.4μ, τα οποία βρισκόντουσαν σε καθορισμένες μη γνωστές θέσεις στην ήπειρο των ΗΠΑ. Τα μπαλόνια θα τοποθετούνταν σε εύκολα προσβάσιμα σημεία, ορατά από κοντινούς δρόμους. Τα μπαλόνια τοποθετήθηκαν στις 10:00 πμ στις 5 Δεκεμβρίου του 2009 και ήταν προγραμματισμένο να κατέβουν στις 5:00 μμ. Η DARPA, ήταν προετοιμασμένη να τα ανεβάσει και για δεύτερη μέρα και να περιμένει έως και εβδομάδα, μέχρι μια ομάδα να τα βρει όλα.
Η στρατηγική των νικητών
Η νικήτρια ομάδα από το MIT,  χρησιμοποίησε μια τεχνική παρόμοια με αυτή του πολυεπίπεδου μάρκετινγκ ώστε να προσελκύσει συμμετέχοντες. Με τα χρήματα του βραβείου να διαμοιράζονται στην αλυσίδα των συμμετεχόντων, που οδήγησε σε επιτυχή εντοπισμό του κάθε μπαλονιού, τα χρήματα που έμειναν δόθηκαν σε φιλανθρωπίες. Η ακριβής στρατηγική για συνεργασία του κοινού για την εύρεση των μπαλονιών, επεξηγήθηκε στο site τους:
Δίνουμε 2000$ ανά μπαλόνι στον πρώτο άνθρωπο που θα μας στείλει σωστές συντεταγμένες για το μπαλόνι, αλλά αυτό δεν είναι όλο, δίνουμε επίσης 1000$ στον άνθρωπο που τον προσκάλεσε. Δίνουμε 500$ σε αυτόν που προσκάλεσε αυτόν που προσκάλεσε αυτόν που έστειλε τις σωστές συντεταγμένες, 250$ σε αυτόν που προσκάλεσε τον τελευταίο, κοκ…
Έργα που αποδίδονται στον Φλώρο
Τρία κύρια σύνολα έργων αποδίδονται στον Φλώρο (ένα ρωμαϊκό επίθετο [cognomen]): Βιργίλιος: ρήτωρ ή ποιητής, μία Επιτομή της ρωμαϊκής ιστορίας και μία συλλογή από 14 μικρά ποιήματα (66 γραμμές συνολικά). Δεν είναι σαφές εάν τα έργα συντέθηκαν από το ίδιο άτομο ή από ένα σύνολο ανθρώπων, αλλά τα έργα αποδίδονται ποικιλοτρόπως:
Βιργίλιος: ρήτωρ ή ποιητής
δεξιά|μικρογραφία|263x263εσ| Ο Αδριανός. Σώζεται η εισαγωγή σε έναν διάλογο, που ονομάζεται Βιργίλιος ο ρήτωρ και ποιητής (Virgilius orator an poeta), στον οποίο ο συγγραφέας (το όνομα του οποίου δίνεται ως Πόπλιος Άννιος Φλώρος (Publius Annius Florus) δηλώνει ότι γεννήθηκε στην Αφρική, και σε νεαρή ηλικία έλαβε μέρος στους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς στο Καπιτώλιο από τον Δομιτιανό. Έχοντας αρνηθεί ένα βραβείο λόγω της προκατάληψης εναντίον των επαρχιωτών της Βόρειας Αφρικής, έφυγε από τη Ρώμη με αηδία, και αφού ταξίδεψε για κάποιο διάστημα, εγκαταστάθηκε στην Tαρραγόνα ως διδάσκαλος της ρητορικής. Εδώ πείστηκε από έναν γνωστό του να επιστρέψει στη Ρώμη, καθώς είναι γενικά αποδεκτό ότι είναι ο Φλώρος, που έγραψε τις γνωστές γραμμές που παρατίθενται -μαζί με την απάντηση του Αδριανού- από τον Αίλιο Σπαρτιανό ( Αδριανός Ι, 6). Του αποδίδονται επίσης 26 τροχαϊκά τετραμέτρα, Περί της ποιοτικής ζωής (De qualitate vitae) και πέντε χαριτωμένα εξάμετρα, Περί ρόδων (De rosis).
Ποιήματα
Ο Φλώρος ήταν επίσης καθιερωμένος ποιητής. Κάποτε πιστευόταν ότι ήταν «ο πρώτος κατά σειρά βορειο-αφρικανών συγγραφέων τού 2ου αι., που άσκησε σημαντική επιρροή στη λατινική λογοτεχνία και επίσης ο πρώτος από τους νεωτερικούς ποιητές (poetae neoterici ή novelli) της βασιλείας τού Αδριανού, τού οποίου το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ήταν η χρήση ελαφρύτερων και χαριτωμένων μέτρων (αναπαιστικών και ιαμβικών διμέτρων), που μέχρι τότε δεν είχαν ευνοηθεί». Από το άρθρο τού Κάμερον για το θέμα, ωστόσο, η ύπαρξη μίας τέτοιας σχολής έχει τεθεί ευρέως υπό αμφισβήτηση, εν μέρει επειδή τα απομεινάρια όλων των ποιητών, που υποτίθεται ότι εμπλέκονται, είναι ελάχιστα πιστοποιημένα για οποιαδήποτε οριστική κρίση.
Τα μικρά ποιήματα μπορούν να βρεθούν στο E. Bahrens, Poëtae Latini minores (1879–1883). Υπάρχει ένα ποίημα 4 γραμμών σε ιαμβικό δίμετρο καταλεκτικό, 8 μικρά ποιήματα (συνολικά 26 σειρές) σε τροχαϊκό σεπτενάριο και 5 ποιήματα για τα ρόδα σε δακτυλικά εξάμετρα (36 στίχοι συνολικά). Για μία απίθανη ταύτιση τού Φλώρου με τον συγγραφέα τού Pervigilium Veneris, βλ. Ε. Χ. Μύλλερ, De P. Anino poéta et de Pervigilio Veneris (1855). Για τις σχέσεις τού ποιητή με τον Αδριανό βλ. Franz Eyssenhardt, Hadrian und Florus (1882), βλέπε επίσης Friedrich Marx στο Realencyclopädie του Pauly-Wissowa, i. pt. 2 (1894).
Μερικά ποιήματά του περιλαμβάνουν «Η ποιότητα της ζωής», «Ρόδα την άνοιξη», «Ρόδα», «Το ρόδο», «Ο ροδόκηπος της Αφροδίτης» και «Οι εννέα μούσες». Η πιο γνωστή ποίηση του Φλώρου συνδέεται επίσης με τα μικρότερα ποιήματά του, που έγραψε στον Αδριανό από θαυμασμό για τον Αυτοκράτορα.
Επιτομή της Ρωμαϊκής Ιστορίας
Τα δύο βιβλία της Επιτομής της Ρωμαϊκής Ιστορίας γράφτηκαν από θαυμασμό προς τον ρωμαϊκό λαό. Τα βιβλία φωτίζουν πολλά ιστορικά γεγονότα με ευνοϊκό τόνο για τους Ρωμαίους πολίτες. Το βιβλίο βασίζεται κυρίως στο τεράστιο Ab Urbe Condita Libri του Τ. Λιβίου. Αποτελείται από ένα σύντομο σκίτσο της ιστορίας της Ρώμης από την ίδρυση της πόλης έως το κλείσιμο των Πυλών του Ιανού από τον Αύγουστο το 25 π.Χ. Το έργο, που ονομάζεται Epitome de T. Livio Bellorum omnium annorum DCC Libri duo, είναι γραμμένο με πομπώδες και ρητορικό ύφος: πανηγυρικό τού μεγαλείου της Ρώμης, η ζωή της οποίας χωρίζεται σε περιόδους βρεφικής ηλικίας, νεότητας και ανδρικής ηλικίας.
Σύμφωνα με τον Έντουαρντ Φόρστερ, η ιστορία του Φλώρου είναι σε μεγάλο βαθμό πολιτικά αμερόληπτη, εκτός από τις περιπτώσεις που συζητά τους εμφυλίους πολέμους, όπου ευνοεί τον Καίσαρα έναντι του Πομπήιου. Το πρώτο βιβλίο της Επιτομής της Ρωμαϊκής Ιστορίας αφορά κυρίως την ίδρυση και την ανάπτυξη της Ρώμης. Το δεύτερο αφορά κυρίως την παρακμή της Ρώμης και τη μεταβολή των ηθών της.
Στον Φλώρο ασκήθηκε κάποια κριτική στο γράψιμό του λόγω ανακριβειών, που βρέθηκαν, χρονολογικών και γεωγραφικών, στις ιστορίες του, αλλά παρόλα αυτά η Επιτομή της Ρωμαϊκής Ιστορίας ήταν πολύ δημοφιλής κατά την ύστερη Αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα, και χρησιμοποιήθηκε ως σχολικό εγχειρίδιο μέχρι τον 19ο αι. Στα χειρόγραφα ο συγγραφέας ονομάζεται ποικιλοτρόπως ως Ιούλιος Φλώρος, Λεύκιος Αννέος Φλώρος ή απλά Aνναίος Φλώρος. Από ορισμένες ομοιότητες ύφους, έχει ταυτιστεί ως ο Πόπλιος Άννιος Φλώρος, ποιητής, ρήτορας και φίλος του Αδριανού, συγγραφέας διαλόγου σχετικά με το αν ο Βιργίλιος ήταν ρήτορας ή ποιητής, του οποίου η εισαγωγή έχει διατηρηθεί.
Το πιο προσιτό, σύγχρονο κείμενο και μετάφραση βρίσκονται στην Κλασική Βιβλιοθήκη Λεμπ (αρ. 231, έκδοση 1984, ISBN 0-674-99254-7 ).
Ο Χριστόφορος Πλαντίν, στην Αμβέρσα το 1567 δημοσίευσε δύο κείμενα τού Λεύκιου Φλώρου (δύο σελίδες τίτλου) σε έναν τόμο. Οι τίτλοι ήταν περίπου οι εξής: 1) L. IVLII Flori de Gestis Romanorum, Historiarum; 2) Commentarius I STADII L. IVLII Flori de Gestis Romanorum, Historiarum. Ο πρώτος τίτλος έχει 149 σελίδες, ο δεύτερος έχει 222 σελίδες συν ένα ευρετήριο σε ένα βιβλίο μεγέθους 12 μηνών.
Ρανγκαμάτι
Το Ρανγκαμάτι (Βεγγαλικά: রাঙামাটি, Τσάκμα: 𑄢𑄋𑄟𑄖𑄳𑄡) είναι η διοικητική έδρα της επαρχίας Λόφων Ρανγκαμάτι στις Περιοχές Λόφων του Τσιταγκόνγκ του Μπαγκλαντές. Είναι επίσης πρωτεύουσα των εκτάσεων λόφων του Τσιταγκόνγκ. Η πόλη έχει υψόμετρο 14 μέτρων. Η επαρχία διοικείται από ένα γραφείο που ονομάζεται επαρχιακή Διοίκηση Ρανγκαμάτι.
Από το Τσιταγκόνγκ ένας δρόμος 77 χιλιομέτρων οδηγεί στο Ρανγκαμάτι. Η πόλη βρίσκεται στη δυτική όχθη της λίμνης Καπτάι. Το Ρανγκαμάτι είναι προορισμός διακοπών, λόγω του τοπίου, της ομορφιάς του, της λίμνης, των πολλών αυτοχθόνων φυλών (Τσάκμα, Μάρμα, Κέοτ (Καϊμπάρτα), αυτόχθονες Ασσαμέζοι), τη χλωρίδα και την πανίδα, το μουσείο αυτοχθόνων φυλών, της κρεμαστής γέφυρα, της κοιλάδας Σατζέκ και άλλων.
Έργα που αποδίδονται στον Φλώρο
Δοκιμαστική βιογραφία
Ο Φλόρος που προσδιορίστηκε ως Ιούλιος Φλόρος ήταν ένας από τους νεαρούς άνδρες που συνόδευσαν τον Τιβέριο στην αποστολή του να διευθετήσει τις υποθέσεις της Αρμενίας. Έχει ταυτιστεί ποικιλοτρόπως με τον Julius Florus, διακεκριμένο ρήτορα και θείο του Julius Secundus, οικείου φίλου του Quintilian ( Instit. x. 3, 13). με τον αρχηγό μιας εξέγερσης των Τρεβίρι ( Tacitus, Ann. iii. 40). με τον Ποστούμο του Οράτιου ( Ωδές, ii. 14) και μάλιστα με τον ιστορικό Φλώρο.
Υπό την κυριαρχία του Δομιτιανού, συμμετείχε στον Διαγωνισμό για την Πρωτεύουσα, που ήταν μια εκδήλωση στην οποία οι ποιητές έπαιρναν βραβεία και αναγνώριση από τον ίδιο τον αυτοκράτορα. Αν και απέκτησε μεγάλο χειροκρότημα από τα πλήθη, δεν ήταν νικητής στη διοργάνωση. Ο ίδιος ο Φλώρος κατηγόρησε την απώλεια του στην ευνοιοκρατία για λογαριασμό του αυτοκράτορα.
Ρανγκαμάτι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μπανγκλαντές
Έργα που αποδίδονται στον Φλώρο
Δοκιμαστική βιογραφία
Λίγο μετά την ήττα του, ο Φλόρος αναχώρησε από τη Ρώμη για να ταξιδέψει στο εξωτερικό. Τα ταξίδια του λέγεται ότι τον οδήγησαν στα ελληνόφωνα τμήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καταλαμβάνοντας τη Σικελία, την Κρήτη, τις Κυκλάδες, τη Ρόδο και την Αίγυπτο.
Στο τέλος των ταξιδιών του, διέμενε στο Tarraco της Ισπανίας. Στο Tarraco, ο Florus ίδρυσε ένα σχολείο και δίδασκε λογοτεχνία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, άρχισε επίσης να γράφει την Επιτομή της Ρωμαϊκής Ιστορίας.
Μετά από πολλά χρόνια στην Ισπανία, τελικά μετανάστευσε πίσω στη Ρώμη κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Αδριανού (117-138 μ.Χ.). Ο Αδριανός και ο Φλόρος έγιναν πολύ στενοί φίλοι και ο Φλόρος φημολογήθηκε ότι αναμείχτηκε σε κυβερνητικές υποθέσεις κατά το δεύτερο μισό της διακυβέρνησης του Αδριανού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα Κατηγορία:Ρωμαίοι ποιητές
Λήθη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, κατά τον Ησίοδο, η Λήθη ήταν θυγατέρα της Έριδας και προσωποποίηση της λήθης, δηλαδή της λησμονιάς και της αγνωμοσύνης. Τη θεωρούσαν μία από τις Ναϊάδες Νύμφες. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, η Λήθη ήταν η μητέρα των τριών Χαρίτων.
Από τη Λήθη πήραν το όνομά τους μία πηγή και ένας από τους πέντε ποταμούς του Άδη, από τα ύδατα του οποίου έπιναν οι κατερχόμενοι νεκροί για να λησμονήσουν το παρελθόν, την επίγεια ζωή τους. Τον ποταμό Λήθη παρίσταναν ως ένα γέροντα που κρατούσε στο ένα χέρι υδρία και στο άλλο κύπελλο.
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι υπήρχε βωμός της Λήθης στο Ερέχθειο των Αθηνών. Επίσης, στη Βοιωτία υπήρχε κοντά στο Μαντείο του Τροφωνίου η πηγή της Λήθης, όπως και η πηγή της Μνημοσύνης. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι η Λήθη ήταν αδελφή του Θανάτου και του Ύπνου.
Πηγή
Ληθη
2 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γιόγκα
Η Γιόγκα (Σανσκριτικά, ), είναι μία φυσική, νοητική και ψυχική πρακτική ή μαθητεία που προέρχεται από την Ινδία. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία σχολών, πρακτικών και στόχων στον Ινδουισμό, Βουδισμό (ιδιαίτερα στον Βαζραγιάνα Βουδισμό ) και τον Ζαϊνισμό. Οι γνωστότερες μορφές της στον δυτικό πολιτισμό είναι η Χάθα γιόγκα και η Ράτζα γιόγκα.
Η προέλευση της γιόγκα αναφέρεται στις Προβεδικές ινδικές παραδόσεις, ωστόσο το πιθανότερο είναι ότι αναπτύχθηκαν περί τον 6ο και 5ο ΠΚΕ αιώνα στην αρχαία Ινδία, από τα κινήματα σανιάσα και σραμάνα. Η χρονολόγηση των προωιμότερων κειμένων που περιγράφουν τις πρακτικές της Γιόγκα είναι ασαφής και ποικίλλει από τις ινδουιστικές Ουπανισάντ έως τον βουδιστικό κανόνα Πάλι, πιθανώς του τρίτου αι. ΠΚΕ ή μεταγενέστερα. Οι Γιόγκα Σούτρα του Πατάντζαλι χρονολογούνται στο πρώτο ήμισυ της πρώτης χιλιετίας ΚΕ αλλά κέρδισαν σημαντική θέση στη Δύση μόλις στον 20ό αιώνα. Κείμενα της χάθα γιόγκα εμφανίστηκαν περί τον 11ο αιώνα, με ρίζες στην Τάντρα.