cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάσος Γιαννίτσης
Βιογραφικά Στοιχεία
Από το 1975, διετέλεσε μέλος Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (ΔΕΠ) του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με γνωστικό αντικείμενο την Οικονομική Ανάπτυξη. Αφυπηρέτησε το 2011, οπότε και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ομότιμου Καθηγητή.
Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών στην Αθήνα, το οποίο στις αρχές της δεκαετίας του 1980 παρουσίασε πρωτοποριακό έργο για το ρόλο τόσο των Ευρωπαϊκών Μεσογειακών χωρών όσο και των χωρών του Μεσογειακού Νότου.
Το Δεκέμβριο του 2009 παραιτήθηκε από μέλος του ΔΣ του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη για να αναλάβει πρόεδρος του ΔΣ στα Ελληνικά Πετρέλαια.
Στις 11 Νοεμβρίου 2011 ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Παπαδήμου, θέση την οποία διατήρησε έως τις 17 Μαΐου 2012.
Το Μάρτιο του 2015 ανέλαβε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου (μη εκτελεστικό μέλος) της εταιρείας LAMDA Development.
Στις 6 Νοεμβρίου 2017, ανακηρύχθηκε σήμερα Επίτιμος Διδάκτορας του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Έχει λάβει το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Τιμής (Ιταλική Δημοκρατία) 2004, Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Τιμής (Δημοκρατία της Χιλής) 2004, Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Μακαρίου Γ’ (Κυπριακή Δημοκρατία) 2003, Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος της Αξίας (Ρουμανία) 2003, Μετάλλιο Χρυσής Δάφνης (Δημοκρατία της Βουλγαρίας) 2003.
Πολιτική Δραστηριότητα
Διετέλεσε Πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων στην Οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα. Το 1990 συμμετείχε ως μέλος της Επιτροπής Αγγελόπουλου για τη σύνταξη “Εκθεσης για τη σταθεροποίηση και ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας”. Το 1993 έως το 1994 ανέλαβε και πάλι καθήκοντα Προέδρου του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, με Υπουργό τον Γιώργο Γεννηματά. Χρημάτισε οικονομικός σύμβουλος των πρωθυπουργών Ανδρέα Παπανδρέου, το 1994-95, και Κώστα Σημίτη, την περίοδο 1996-2000.
Διετέλεσε διαδοχικά Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (2000-2001), Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών (2001-2004) και Υπουργός Εξωτερικών (Φεβρουάριος-Μάρτιος 2004) στην Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη.
Συγγραφικό Έργο
Παρουσιάζει μεγάλο ερευνητικό και συγγραφικό έργο όπως:
καθώς και πολλά ξενόγλωσσα.
Στο επίκεντρο των επιστημονικών του εργασιών βρίσκονται τα θέματα της αναπτυξιακής θεωρίας και πολιτικής, τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, τα διεθνή οικονομικά, θέματα ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τα οικονομικά της τεχνολογίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Περιβαλλοντική ακουστική
Η περιβαλλοντική ακουστική (environmental acoustics) αποτελεί κλάδο της ακουστικής, του οποίου το αντικείμενο μελέτης είναι οι επιπτώσεις του ήχου και των διαφόρων θορύβων στον άνθρωπο, καθώς επίσης και η αντιμετώπιση των επιπτώσεων αυτών στους χώρους εργασίας και διαμονής (σε πόλεις, δημόσιους δρόμους, εργοτάξια, βιομηχανίες, αεροδρόμια, κτλ).
Ο περιβαλλοντικός θόρυβος προκαλείται από οικιακές, μεταφορικές (κυκλοφοριακό), βιομηχανικές και κατασκευαστικές δραστηριότητες και αποτελεί ένα από τα βασικά περιβαλλοντικά προβλήματα και πηγή αυξανόμενων παραπόνων από το ευρύ κοινό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ακουστική
Άιγκαρς Καλβίτις
Ο Άιγκαρς Καλβίτις (Aigars Kalvītis, 27 Ιουνίου 1966) είναι Λετονός πολιτικός, πρωθυπουργός της χώρας από τις 2 Δεκεμβρίου 2004 ως τις 5 Δεκεμβρίου του 2007.
Γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1966. Σπούδασε Οικονομικά και συνετέλεσε στην ίδρυση του Κόμματος του Λαού της Λετονίας, το 1997. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1998. Χρημάτισε Υπουργός Γεωργίας από το 1999 ως το 2000 και Υπουργός Οικονομικών από το 2000 ως το 2002. Επανεξελέγη στη Βουλή το 2002 και το 2006.
Το 2004, ανέλαβε επικεφαλής κυβέρνησης συνασπισμού, υπό το κόμμα του (Κόμμα του Λαού) και το Κόμμα της Νέας Εποχής, της Ένωσης Οικολόγων και Γεωργών και του Κόμματος «Πρώτα η Λετονία». Το κόμμα του κέρδισε τις εκλογές στις 7 Οκτωβρίου 2006, με μικρή διαφορά εδρών και έγινε η πρώτη κυβέρνηση από την ανεξαρτησία που κατάφερε να επανεκλεγεί.
Το Νοέμβριο του 2007 ανακοίνωσε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, σε ισχύ από τις 5 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λετονίας
Ζάχο
Το Ζάχο (κουρδικά: Zaxo, زاخۆ, αραβικά: زاخو, Αραμαϊκά: ܙܵܟ̣ܘ̇; Zākhō) είναι πόλη στο Ιρακινό Κουρδιστάν του Ιράκ, κοντά στα τουρκικά σύνορα. Έχει πληθυσμό περίπου 190.000 κατοίκους.
Το Ζάχο διαθέτει πανεπιστήμιο, ένα από τα έντεκα που υπάρχουν στο Κουρδιστάν. Σήμερα στο Ζάχο υπάρχει ένα μείγμα Μουσουλμάνων Κούρδων και μερικών Χριστιανών που χωρίζονται σε Καθολικούς και Συριακούς Ορθόδοξους. Στην πόλη ζουν επίσης Αρμένιοι. Έχει πολλά μνημεία και η γέφυρα Νταλάλ είναι ένα από τα πιο διάσημα ορόσημα της πόλης.
Ετυμολογία
Το όνομα Ζάχο προέρχεται από το αραμαϊκό zāḵū (זָכוּ, "νίκη"), μετά τη μάχη που διεξήχθη μεταξύ των Ρωμαίων και των Περσών κοντά στην πόλη, η οποία οδήγησε σε ρωμαϊκή νίκη.
Ιστορία
Η Ζάχο ήταν ασσυριακή πόλη και ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες. Το πρώτο μεγάλο ιστορικό γεγονός στην πόλη χρονολογείται από το 401 π.Χ. Όταν 10.000 Έλληνες μισθοφόροι υποχώρησαν κατά τη διάρκεια της υποχώρησής τους και πέρασαν από την πύλη του Ζαχό, η οποία ονομάστηκε εκστρατεία Επιστροφή των Δέκα Χιλιάδων ή Ξενοφών. Το 1844 ο (William Francis Ainsworth) σχολίασε: «Η εικόνα του Ζάχο σήμερα συμπίπτει σε σημαντικό βαθμό με τις περιγραφές την εποχή του Ξενοφώντα». Κατά τη Γερτρούδη Μπελλ το Ζάχο βρίσκεται στο ίδιο σημείο όπου βρισκόταν η αρχαία πόλη Χασάνία. Επίσης ανέφερε ότι ο πρώτος Χριστιανός ιεραπόστολος στην περιοχή, ο Δομινικανός μοναχός Πόλντο Σολντίνι τάφηκε στο Ζάχο το 1779. Ο τάφος του ήταν τόπος προσκυνήματος τη δεκαετία του 1950. Η πόλη ελεγχόταν από τους Οθωμανών και ο Ζάχο έγινε περιοχή το 1864. Το 1918 οι Βρετανοί δυνάμεις εισήλθαν στην πόλη και ουσιαστικά τερμάτισαν την οθωμανική κυριαρχία και η πόλη προσαρτήθηκε στο Βασίλειο του Ιράκ. Το Ζάχο είναι μια σημαντική στρατηγική πόλη του Ιράκ.
Εβραίοι της πόλης του Ζάχο
Το Ζάχο ήταν παλαιότερα γνωστό για τις συναγωγές του και για την μεγάλη, αρχαία εβραϊκή κοινότητα και ήταν γνωστό ως "Η Ιερουσαλήμ της Ασσυρίας". Οι Εβραίοι μιλούσαν τα Αραμαϊκά των προγόνων τους. Οι όχθες του κοντινού ποταμού Χάμπορ αναφέρονται στην Αγία Γραφή ως ένας από τους τόπους στους οποίους εξορίστηκαν οι Ισραηλίτες (1 Χρονικοί 5:26, 2 Βασιλέων 17: 6, 2 Βασιλέων 18:11).Μέχρι τώρα οι Εβραίοι του Ζαχό έχουν την επιθυμία να επισκεφθούν την πόλη του παππού τους και ένα καλό παράδειγμα είναι (Tον παράδεισο του πατέρα μου) που γράφει ο συγγραφέας (Αριέλ Σαμπάρ) που αφορά την ιστορία του Ζάχο.
Ασσύριοι του Ζάχο
Οι Ασσύριοι έζησαν στο Ζάχο τουλάχιστον από τον 5ο αιώνα, ενώ μερικοί Ασσύριοι επίσκοποι αναφέρθηκαν από τον πέμπτο έως τον έβδομο αιώνα, γεγονός που υποδηλώνει τη μακρά ιστορία τους στη πόλη.
Αξιοθέατα
Το κάστρο Κουμπάντ Πασά, στο νεκροταφείο του Ζάχο, είναι εξαγωνικό, με έξι παράθυρα και μια είσοδο.
Κλίμα
Το Ζαχό έχει ένα  μεσογειακό κλίμα με πολύ ζεστά και ξηρά καλοκαίρια και δροσερούς χειμώνες με άφθονες χειμερινές βροχοπτώσεις.
Αθλητισμός
Ο ποδοσφαιρικός όμιλος Ζάχο (Zakho FC) είναι ένας αθλητικός σύλλογος στο ιρακινό Κουρδιστάν, ο οποίος ιδρύθηκε το 1987. Το αθλητικό σωματείο παίζει στο Ιρακινό Πρέμιερ Λιγκ, όπου παίζουν μόνο οι 16 ιρακινές ποδοσφαιρικές ομάδες. Η Ζakho FC έχει το δικό της γήπεδο με χωρητικότητα 20.000 θέσεων.
Ο Zakho Basketball Club (Zakho SC) είναι μια ομάδα που εδρεύει στο Ζάχο, το Ιράκ Κουρδιστάν. Το 2011, ο Zakho SC κέρδισε το Super Cup του Κουρδιστάν και νίκησε τον Duhok SC στο Ερμπίλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράκ
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σαουδικής Αραβίας
thumb|130px|Παλαιό λογότυπο 1990–2017 Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σαουδικής Αραβίας (αραβικά: الاتحاد السعودي لكرة القدم, αγγλικά: Saudi Arabian Football Federation, SAFF) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στη Σαουδική Αραβία. Ιδρύθηκε το 1956 και την ίδια χρονιά προσχώρησε στη FIFA, ενώ το 1972 έγινε μέλος της AFC. Η έδρα της βρίσκεται στο Ριάντ και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων της χώρας, όπως και για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Σαουδικής Αραβίας.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαουδικη Αραβια Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Σαουδική Αραβία
Πριν πέσει η νύχτα
Το Πριν πέσει η νύχτα είναι αμερικανική ταινία του 2000 σε σκηνοθεσία του Τζούλιαν Σνάμπελ. Το σενάριο βασίζεται στην ομώνυμη αυτοβιογραφία του Κουβανού ποιητή και συγγραφέα Ρεϊνάλντο Αρένας, τον οποίο ενσαρκώνει ο Χαβιέρ Μπαρδέμ. Κέρδισε το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ της Βενετίας.
Πλοκή
Ο Ρεϊνάλντο Αρένας γεννιέται το 1943 στην επαρχία Οριέντε της Κούβας. Μεγαλώνει με τη μητέρα του και ήδη από την παιδική του ηλικία ανακαλύπτει την έλξη του προς τα αγόρια.
Τη δεκαετία του ’60 εγκαθίσταται στην Αβάνα, όπου ξεκινά να δουλεύει στη βιβλιοθήκη. Παράλληλα, κερδίζει μια τιμητική λογοτεχνική διάκριση, ενώ ζει τη ζωή του ανοιχτά ως ομοφυλόφιλος. Γνωρίζει και συναναστρέφεται με άλλους ομοφυλόφιλους, όπως ο συγγραφέας Χοσέ Λεσάμα Λίμα, ο κριτικός Βιρχίλιο και οι φίλοι του Πέπε και Τόμας. Ο Ρεϊνάλντο υποστηρίζει την επανάσταση του Φιδέλ Κάστρο, όμως το καθεστώς περιθωριοποιεί τους ομοφυλόφιλους ως αντιδραστικά στοιχεία και προϊόντα του καπιταλισμού. Καταδιώκεται και συλλαμβάνεται με την κατηγορία του βιαστή και του δολοφόνου. Όσο βρίσκεται στη φυλακή, συνεχίζει τη συγγραφή. Μετά από δύο χρόνια, αποφυλακίζεται και έκτοτε ψάχνει συνεχώς τρόπους για να φύγει από τη χώρα. Εν τέλει, τα καταφέρνει.
Το 1980 εγκαθίσταται στις ΗΠΑ, όπου μένει μαζί με τον φίλο του Λάζαρο. Μετά από λίγα χρόνια, διαγιγνώσκεται με AIDS, όμως δε θέλει να πεθάνει σε νοσοκομείο. Για αυτόν τον λόγο ζητά τη βοήθεια του Λάζαρο για να πεθάνει ήρεμος στο σπίτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη (πολιτεία)
Επαρχία Ράπλα
Η Επαρχία Ράπλα (εσθονικά: Rapla maakond), ή Ράπλαμαα, είναι μια από τις 15 Επαρχίες της Εσθονίας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της χώρας και συνορεύει με την Επαρχία Γιέρβα ανατολικά, την Επαρχία Πάρνου νότια, την Επαρχία Λέενε δυτικά και την Επαρχία Χάργιου βόρεια. Το 2.7% του συνολικού πληθυσμού της Εσθονίας ζει στην επαρχία Ράπλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Εσθονίας
Σταθμός Σαρλ ντε Γκωλ - Ετουάλ
Ο σταθμός είναι χρισμένος κάτω από την ομώνυμη πλατεία, η οποία αποτελεί την αφετηρία των Ηλυσίων Πεδίων. Η Αψίδα του Θριάμβου βρίσκεται στο κέντρο της πλατείας. Οι γραμμές 1 και 2 έχουν η καθεμιά από δύο αποβάθρες ενώ ο τερματικός της γραμμής 6 έχει μονή γραμμή με δύο αποβάθρες και στις δυο πλευρές της.
Σαρλ ντε Γκωλ Σαρλ ντε Γκωλ
Κάρολος Εμμανουήλ Δ΄ της Σαρδηνίας
Ο Κάρολος Εμμανουήλ Δ΄ (Carlo Emanuele IV di Savoia, 24 Μαΐου 1751 - 6 Οκτωβρίου 1819) ήταν Βασιλιάς της Σαρδηνίας και Δούκας της Σαβοΐας (1796 - 1802), όταν και παραιτήθηκε υπέρ του αδελφού του, Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄.
Ο Κάρολος Εμμανουήλ Φερδινάνδος Μαρία γεννήθηκε στο Τορίνο στις 24 Μαΐου 1751 και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας και της συζύγου του Μαρίας Αντωνίας των Βουρβόνων-Ισπανίας. Από τη γέννησή του μέχρι τη διαδοχή του στο θρόνο της Σαρδηνίας το 1796, ο Κάρολος Εμμανουήλ Δ΄ έφερε τον τίτλο Πρίγκιπας του Πεδεμοντίου.
Το 1775 παντρεύτηκε την Μαρία Κλοτίλδη, κόρη του Λουδοβίκου Φερδινάνδου της Γαλλίας. Παρά το γεγονός ότι ο γάμος είχε σχεδιαστεί για πολιτικούς λόγους, ο Κάρολος Εμμανουήλ Δ΄ και η σύζυγός του έμειναν αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλο. Οι προσπάθειές τους να αποκτήσουν παιδιά, όμως, ήταν ανεπιτυχείς.
Κατά τον θάνατο του πατέρα του (14 Οκτωβρίου 1796), ο Κάρολος Εμμανουήλ Δ΄ ανήλθε στο θρόνο ως Βασιλιάς της Σαρδηνίας. Εκείνη την περίοδο, η Σαρδηνία είχε αναγκαστεί να τηρεί την ταπεινωτική Συνθήκη των Παρισίων (1796) με τη Γαλλική Δημοκρατία. Την 6η Δεκεμβρίου 1798 γαλλικά στρατεύματα, υπό τον Μπαρτελεμί Ζουμπέρ, κατέλαβαν το Τορίνο και ανάγκασαν τον Κάρολο Εμμανουήλ να παραιτηθεί από όλα τα εδάφη του στην ηπειρωτική Ιταλία και να αποσυρθεί στο νησί της Σαρδηνίας. Η προσπάθειά του να ανακτήσει το Πεδεμόντιο, κατά την επόμενη χρονιά, είχε αρνητικό αποτέλεσμα.
Στις 7 Μαρτίου 1802 η σύζυγός του απεβίωσε και εκείνος, επηρεασμένος από αυτό το γεγονός, παραιτήθηκε από το θρόνο στις 4 Ιουνίου 1802 υπέρ του αδελφού του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄. Ο Κάρολος-Εμμανουήλ Δ' μετέπειτα, διατήρησε τον τίτλο του βασιλιά και έζησε στη Ρώμη και στην κοντινή πόλη Φρασκάτι. Απεβίωσε στις 6 Οκτωβρίου 1819 στο Παλάτσο Κολόννα της Ρώμης και ενταφιάστηκε στο Ναό του Άγιο Ανδρέα του Κυρινάλιου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σαρδηνίας και του Πεδεμοντίου Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Αντόνιο Ταμπούκι
Ο Αντόνιο Ταμπούκι (ιταλική γλώσσα: Antonio Tabucchi, (Πίζα,24 Σεπτεμβρίου 1943 - Λισαβόνα, 25 Μαρτίου 2012) ήταν Ιταλός συγγραφέας, μεταφραστής, δοκιμιογράφος, αρθρογράφος και πανεπιστημιακός καθηγητής Πορτογαλικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο πανεπιστήμια της Σιένα. Τιμήθηκε με το Ευρωπαϊκό βραβείο Λογοτεχνίας για το μυθιστόρημα Sostiene Pereira («`Ετσι ισχυρίζεται ο Περέιρα», 1994) και με το γαλλικό βραβείο Médicis étranger για τη νουβέλα Notturno indiano («Νυχτερινό στην Ινδία», 1984). Ο Ταμπούκι έμαθε πορτογαλικά από την σύζυγο του Maria Josè de Lancastre, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Πορτογαλία. Ερωτευμένος με την Πορτογαλία, ο Ταμπούκι ήταν ειδικός, κριτικός και μεταφραστής των έργων του Φερνάντο Πεσσόα, από τον οποίο άντλησε έννοιες όπως η saudade.
Τα έργα και τα δοκίμιά του έχουν μεταφρασθεί σε 18 γλώσσες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ταμπούκι μεγάλωσε με τους γονείς της μητέρας του στο Βεκκιάνο, ένα χωριό κοντά στην Πίζα. Φοιτώντας στο πανεπιστήμιο, ταξίδευε πολύ στην Ευρώπη στα ίχνη των συγγραφέων που είχε γνωρίσει από τη βιβλιοθήκη του θείου του. Σε ένα τέτοιο ταξίδι, βρήκε το ποίημα «Tabacaria» («καπνοπωλείο») σε ένα βιβλιοπωλείο στο Παρίσι με υπογραφή του Alvaro de Campos, που ήταν μία από τις ποιητικές «περσόνες» του Πορτογάλου ποιητή Φερνάντο Πεσσόα. Από αυτή τη γαλλική μετάφραση διαισθάνθηκε ότι αυτό θα ήταν το κυρίαρχο ενδιαφέρον της μελλοντικής του ζωής.
Μία επίσκεψη στη Λισαβόνα τον έκανε να αγαπήσει την πόλη και τη χώρα. Ως αποτέλεσμα, απεφοίτησε το 1969 με μία διπλωματική εργασία πάνω στον «σουρεαλισμό στην Πορτογαλία». Μετά από μεταπτυχιακές σπουδές στη Scuola Normale Superiore di Pisa διορίσθηκε το 1973 δάσκαλος της πορτογαλικής γλώσσας και λογοτεχνίας στη Μπολόνια.
Το ίδιο έτος έγραψε το πρώτο μυθιστόρημά του, το Piazza d'Italia (εκδ. Bompiani 1975), όπου προσπάθησε να περιγράψει την ιστορία από την πλευρά του χαμένου, σε αυτή την περίπτωση των αναρχικών της Τοσκάνης, ακολουθώντας την παράδοση μεγάλων Ιταλών συγγραφέων του παρελθόντος, όπως των Τζοβάννι Βέργκα, Φεντερίκο ντε Ρομπέρτο, Τζουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα, Μπέπε Φενόλλο, αλλά και του σύγχρονου Βιτσέντσο Κονσόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι
Ανερμάτιστο πλοίο
Ανερμάτιστο πλοίο χαρακτηρίζεται εκείνο το πλοίο που φέρει ελάχιστο ή καθόλου έρμα με συνέπεια να εμφανίζει αστάθεια σε μεγάλους διατοιχισμούς και να καθίσταται επικίνδυνο ανατροπής. Στη κοινή δημώδη ναυτική γλώσσα λέγεται επίσης και ασαβούρωτο.
Στις παραθαλάσσιες πόλεις με την ίδια δημώδη ναυτική έκφραση χαρακτηρίζεται ανερμάτιστος ή ασαβούρωτος εκείνος που δεν έχει ευστάθεια φρονήματος, ο ασταθής. Αλλά και ο νηστικός ακόμη χαρακτηρίζεται ομοίως ασαβούρωτος, όπου και η έκφραση: Πάμε να σαβουρώσουμε ή σαβούρωσα μεχρι τα μπούνια (=υδρορροές καταστρώματος) δηλαδή "έφαγα μέχρι σκασμού".
Συνήθως παρατηρούνται ασαβούρωτα πλοία εκείνα που ολοκλήρωσαν την εκφόρτωσή τους ή εκείνα που οδηγούνται σε δεξαμενισμό.
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Ευστάθεια πλοίου
Διδακτικές Προσεγγίσεις Προγραμματισμού
Μεταξύ των στόχων προγραμματισμού και της εξοικείωση με τις προγραμματιστικές δομές, η καλλιέργεια ικανοτήτων για τη σχεδίαση και υλοποίηση λύσεων καθώς και για την επίλυση προβλημάτων γίνεται χρησιμοποιώντας ποικίλα εργαλεία. Οι στόχοι αυτοί πραγματεύονται και σε μια παραδοσιακή διδακτική προσέγγιση του μαθήματος, ωστόσο στην περίπτωση αυτή ανακύπτουν προβλήματα στους μαθητές όπως να πιστεύουν ότι η επίλυση ενός προβλήματος σχετίζεται κυρίως με την “κωδικοποίηση” της λύσης του σε μια γλώσσα προγραμματισμού ή η δυσκολία στην κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του υπολογιστή ή στην κατανόηση της λειτουργίας και εφαρμογής βασικών προγραμματιστικών δομών.
Επιπροσθέτως, φαίνεται να εντοπίζονται μαθησιακές δυσκολίες πάνω στην διατήρηση πολλών τιμών, στον καθορισμό του τύπου των μεταβλητών, στη διασύνδεση μεταβλητών κ.α., στις εντολές εισόδου-εξόδου (στη σύνταξη εντολών και αντιστοίχιση τιμών εισόδου βάσει του ονόματος των μεταβλητών), στις δομές επιλογής (στην ομαδοποίηση εντολών σε εμφωλευμένες δομές επιλογής και στην κατανόηση της λειτουργίας), στις δομές επανάληψης (στον καθορισμό της συνθήκης ελέγχου όταν απαιτείται λογική έκφραση με περισσότερες από μια μεταβλητές ελέγχου, στην αναγνώριση του ατέρμονα βρόχου και της μη εκτέλεσης της επανάληψης κ.α.) καθώς και στους πίνακες (στη διάκριση του δείκτη και του αντίστοιχου στοιχείου και στην επεξεργασία των στοιχείων).
Τέτοιες εναλλακτικές προσεγγίσεις είναι:
Με την προσέγγιση βασισμένη στις «Διερευνήσεις» διενεργείται η ανάπτυξη δεξιοτήτων για τη διεκπεραίωση συγκεκριμένων διαδικασιών καθώς και υπολογιστή και τις βασικές προγραμματιστικές δομές, ενώ προωθείται η εννοιολογική αλλαγή όσον αφορά στις αναπαραστάσεις των αρχαρίων για αυτή τη λειτουργία. Στην προσέγγιση αυτή αρχικά γίνεται η μελέτη του κώδικα του προγράμματος και η απαντήσεις σε ερωτήσεις σχετικά με το αποτέλεσμα της εκτέλεσης των προγραμματιστικών δομών, έπειτα γίνεται η πρόβλεψη της «συμπεριφοράς» του προγράμματος σε είσοδο δεδομένων και η εκτέλεση του και τέλος γίνεται σύγκριση και έλεγχος των απαντήσεων του τρίτου βήματος και των αποτελεσμάτων της εκτέλεσης.
Μια τρίτη εναλλακτική προσέγγιση είναι η βασισμένη στη συνεργασία δυο ατόμων η οποία καλλιεργεί τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια καθώς και ικανότητες σχεδίασης και υλοποίησης λύσεων, ενώ παράλληλα ευνοεί την ανάπτυξη στοχαστικών διαδικασιών. Στην περίπτωση αυτή αναλαμβάνονται εναλλάξ οι ρόλοι του «οδηγού», που έχει τον έλεγχο του μολυβιού/ποντικιού/πληκτρολογίου στην ανάπτυξη του προγράμματος και του «παρατηρητή», που ελέγχει το έργο του οδηγού, παρατηρεί ελλείψεις, διερευνά εναλλακτικές λύσεις κ.α.
Τελευταία προσέγγιση που προτείνεται είναι αυτή των «ελάχιστων» παραδειγμάτων τα βασικά συστατικά της οποίας είναι:
Εναλλακτικές Διδακτικές Προσεγγίσεις σε εισαγωγικά μαθήματα προγραμματισμού
'Έμφαση στη διαδικασία επίλυσης προβλημάτων' οι μαθητές εξοικειώνονται με τα βασικά στάδια της διαδικασίας επίλυσης προβλημάτων τόσο σε μαθήματα του προγραμματισμού όσο και σε μαθήματα όπως η Τεχνολογία Λογισμικού, τα Πληροφοριακά Συστήματα, κ.λπ.
'Έμφαση στη σχεδίαση προγραμμάτων' οι μαθητές αποκτούν ικανότητες στη σχεδίαση προγραμμάτων και στην αξιολόγηση εναλλακτικών λύσεων στο πλαίσιο ενός προβλήματος
'Χρησιμοποίηση εναλλακτικών μορφών αναπαράστασης της λύσης' οι μαθητές χρησιμοποιούν ψευδοκώδικα ή άλλες μορφές για την αναπαράσταση της λύσης
'Χρησιμοποίηση παραδειγμάτων' οι μαθητές κατανοούν χαρακτηριστικά των προγραμματιστικών δομών μέσα από σύντομα παραδείγματα
'Συνεργατική μάθηση' οι μαθητές συνεργάζονται στη σχεδίαση και υλοποίηση της λύσης προβλημάτων
'Αξιοποίηση εκπαιδευτικών εργαλείων'
Υδρογόνο
Το υδρογόνο (λατινικά: hydrogenium, αγγλικά: hydrogen) είναι το αμέταλλο χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο H και ατομικό αριθμό 1. Με ατομική μάζα 1,00794(7) amu, το υδρογόνο είναι το ελαφρύτερο χημικό στοιχείο του περιοδικού πίνακα. Η μονοατομική αλλομορφή του (H1) είναι η πιο άφθονη χημική ουσία στο σύμπαν, του οποίου θεωρείται ότι αποτελεί το 75% της συνολικής βαρυονικής μάζας. Τα άστρα και τα υπολείμματα άστρων κύριας ακολουθίας αποτελούνται κυρίως από υδρογόνο σε κατάσταση πλάσματος. Το πιο συνηθισμένο ισότοπο του υδρογόνου είναι το «πρώτιο» (1H, όπου η ονομασία αυτή χρησιμοποιείται σπάνια) περιέχει μόνο ένα πρωτόνιο και κανένα νετρόνιο, στον πυρήνα του. Η συμπαντική δημιουργία του ατομικού υδρογόνου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της εποχής ανασυνδυασμού.
Στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, το (χημικά καθαρό) υδρογόνο είναι άχρωμο, άοσμο, άγευστο, μη τοξικό, αμέταλλο και πολύ εύφλεκτο διατομικό αέριο, με μοριακό τύπο H2. Εφόσον το υδρογόνο γρήγορα σχηματίζει ομοιοπολικές ενώσεις, και μάλιστα με τα περισσότερα αμέταλλα, αλλά και με αρκετά μέταλλα, καθώς και με μεταλλοειδή, το περισσότερο από το υδρογόνο στη Γη υπάρχει σε μοριακές μορφές, όπως η μορφή του νερού ή στη μορφή διαφόρων οργανικών ενώσεων. Το υδρογόνο παίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην οξεοβασική χημεία. Σε ιονικές ενώσεις, μπορεί να πάρει αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο, δηλαδή να σχηματίσει «ανιόν υδριδίου» (H-), ή θετικό ηλεκτρικό φορτίο, σχηματίζοντας δηλαδή κατιονικά χημικά είδη, όπως το «υδρογονοκατιόν» (H+). Το τελευταίο, μπορεί να αναφέρεται (γραπτά) ως «γυμνό» πρωτόνιο, όμως στην πραγματικότητα δεν έχουν βρεθεί ιονικές ενώσεις που να περιέχουν πραγματικά «γυμνό» πρωτόνιο. Ωστόσο, το υδρογόνο μετέχει σε πιο πολύπλοκα υδρογονούχα σύμπλοκα ιόντα, όπως για παράδειγμα το υδροξώνιο (H3O+).
Ως το απλούστερο γνωστό άτομο, το άτομο του υδρογόνου είχε σημαντική θεωρητική εφαρμογή, και χρησιμοποιήθηκε στην ανάπτυξη της ατομικής θεωρίας. Είναι το μόνο ουδέτερο άτομο για το οποίο υπάρχει αναλυτική λύση για την εξίσωση Σρέντιγκερ (equation Schrödinger), οπότε η θεωρητική μελέτη του ατόμου του, δηλαδή των ενεργειακών καταστάσεών του και των δυνατοτήτων του για δημιουργία δεσμών, έπαιξε νευραλγικό ρόλο για την ανάπτυξη της Κβαντομηχανικής.
Η βιομηχανική του παραγωγή γίνεται κυρίως με επίδραση υδρατμού σε φυσικό αέριο, και λιγότερο συχνά, με την περισσότερο ενεργοβόρα μέθοδο της λεγόμενης «ηλεκτρόλυσης του νερού». Το πλεονάζον υδρογόνο που παράγεται, καταναλώνεται (συνήθως) σε κοντινή απόσταση. Οι δυο μεγαλύτερες (βιομηχανικές) καταναλώσεις του αφορούν την κατεργασία (συγκεκριμένα υδροπυρόλυση) ορυκτών καυσίμων και την παραγωγή αμμωνίας, την τελευταία κυρίως για τη βιομηχανία παραγωγής λιπασμάτων.
Καύση
thumb|upright|left|Ένας από τους κύριους κινητήρες [[διαστημικό λεωφορείο|διαστημικού λεωφορείου καίγοντας μείγμα υδρογόνου και οξυγόνου παράγει μια σχεδόν αόρατη γαλάζια φλόγα σε πλήρη ώθηση]] δεξιά|μικρογραφία|Έκρηξη μείγματος υδρογόνου - αέρα. Το αέριο υδρογόνο («διυδρογόνο» ή «μοριακό υδρογόνο») είναι εξαιρετικά εύφλεκτο και καίγεται στον αέρα σε ένα πολύ μεγάλο εύρος συγκέντρωσης, συγκεκριμένα 4 - 75% κατ' όγκο. Η ενθαλπία της καύσης του υδρογόνου είναι -286 kJ/mole:
Υπάρχουν εκρηκτικά μείγματα του υδρογόνου επίσης με τον αέρα και με το χλώριο σε εύρος συγκεντρώσεων 4-74% και 5–95% κατ' όγκο, αντίστοιχα. Τα μείγματα μπορούν να αναφλεγούν με σπινθήρα, με θέρμανση ή με ηλιακό φως. Η θερμοκρασία αυτοανάφλεξης του υδρογόνου στον αέρα είναι 500°C. Οι φλόγες καθαρού υδρογόνου και καθαρού οξυγόνου εκλύουν υπεριώδες φως, οπότε με μείγμα πλούσιο σε οξυγόνο είναι σχεδόν αόρατες με γυμνό μάτι, όπως φαίνεται καθαρά από το θαμπό νέφος της εξάτμισης των κύριων κινητήρων ενός διαστημικού λεωφορείου, ιδιαίτερα σε σύγκριση με το πολύ ορατό αντίστοιχο νέφος των διπλανών προωθητήρων στερεών καυσίμων. Η ανίχνευση τυχόν διαρροής υδρογόνου μπορεί να απαιτεί τη χρήση ανιχνευτή φλόγας. Τέτοιες διαρροές μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνες. Ένα διάσημο παράδειγμα ήταν η καταστροφή του αεροπλοίου Χίντενμπουργκ, στο οποίο οι φλόγες έγιναν ορατές μόνο αφού αναφλέχθηκαν και άλλα καύσιμα υλικά, από το κέλυφος του σκάφους, που έδιναν ορατή φλόγα Οι φλόγες υδρογόνου υπό άλλες συνθήκες είναι γαλάζιες, θυμίζοντας τις φλόγες φυσικού αερίου.
Το υδρογόνο αντιδρά με κάθε οξειδωτικό στοιχείο. Αντιδρά αυθόρμητα και βίαια σε θερμοκρασία δωματίου με το χλώριο και το φθόριο, σχηματίζοντας τα αντίστοιχα υδραλογόνα, δηλαδή υδροχλώριο και υδροφθόριο, αντιστοίχως, που επιπλέον είναι επίσης δυνάμει επικίνδυνα οξέα.
Ηλεκτρονιακά ενεργειακά επίπεδα
thumb|right|Περιγραφή του ατόμου του υδρογόνου με βάση το διπλάσιο περίπου της ακτίνας Bohr Το βασικό ενεργειακό επίπεδο του ηλεκτρονίου σε ένα άτομο υδρογόνου είναι -13,6 eV, που είναι ισοδύναμο με ένα φωτόνιο υπεριώδους ακτινοβολίας με μήκος κύματος γύρω στα 92 νανόμετρα.
Μια πιο ακριβής περιγραφή του ατόμου του υδρογόνου ήρθε με τη χρήση καθαρά κβαντομηχανικής μεθόδου, που χρησιμοποιεί την εξίσωση Σρέντινγκερ (Schrödinger equation), την εξίσωση Ντιράκ (Dirac equation) ή ακόμη και το ολοκλήρωμα δρόμου του Φάινμαν (Feynman path integral formulation) για να υπολογιστεί η πυκνότητα πιθανότητας του ηλεκτρονίου γύρω από το πρωτόνιο. Οι πιο πολύπλοκες μέθοδοι επιτρέπουν τον υπολογισμό και της μικρής επίδρασης της ειδικής σχετικότητας και της πόλωσης του κενού. Στη κβαντομηχανική μέθοδο, η βασική ενεργειακή στάθμη του ηλεκτρονίου του ατόμου υδρογόνου δεν έχει καθόλου στροφορμή, μια ιδιαίτερη επισήμανση για το κατά πόσο διαφέρει στην πραγματικότητα η περίπτωση της πλανητικής περιφοράς σε σύγκριση με την κίνηση του ηλεκτρονίου.
Στοιχειακές μοριακές αλλομορφές
[[Αρχείο:Liquid hydrogen bubblechamber.jpg|thumb|right|Τα πρώτα ίχνη παρατηρήθηκαν σε υγρό υδρογόνο (σε θάλαμο φυσαλίδων) στο Bevatron.
Δύο έντονοι κύκλοι πάνω σε σκούρο υπόβαθρο, που περιέχουν πολλές λεπτές γραμμές στο εσωτερικό τους]]Υπάρχουν δυο διαφορετικές ισομερείς αλλομορφές των διατομικών μορίων του υδρογόνου, που διαφέρουν στη σχετική περιστροφή των πυρήνων τους. Στην αλλομορφή του «ορθοϋδρογόνου», οι περιστροφές των δυο πρωτονίων (ένα για κάθε άτομο υδρογόνου) είναι παράλληλες και σχηματίζουν μια «τριπλή» κατάσταση με μοριακό κβαντικό μαγνητικό αριθμό περιστροφής 1 (= ½ + ½). Στη δε αλλομορφή του «παραϋδρογόνου», οι περιστροφές των δυο πρωτονίων του μορίου είναι αντιπαράλληλες και σχηματίζουν μια «απλή» κατάσταση με μοριακό κβαντικό μαγνητικό αριθμό περιστροφής 0 (= ½ - ½). Στις κανονικές συνθήκες, το αέριο υδρογόνο περιέχει περίπου 25% παραϋδρογόνο και 75% ορθοϋδρογόνο, μια αναλογία που είναι επίσης γνωστή ως «κανονική μορφή». Η σταθερά ισορροπίας του ορθοϋδρογόνου προς παραϋδρογόνο εξαρτάται από τη θερμοκρασία, επειδή η αλλομορφή του ορθοϋδρογόνου είναι μια διεγερμένη μορφή, με υψηλότερη ενέργεια από την αλλομορφή του παραϋδρογόνου. Σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, η σταθερά ισορροπίας διαφέρει σημαντικά από την κανονική μορφή, εξαιτίας των διαφορών στις θερμοχωρητικότες περιστροφής. Η ορθο-/παρα- διάκριση επίσης υπάρχει και σε άλλα υδρογονούχα μόρια ή χαρακτηριστικές ομάδες, όπως στο νερό και στο μεθυλένιο, αλλά έχουν μικρή σημαντικότητα στις θερμικές τους ιδιότητες. μικρογραφία|Δοκιμή φάσματος υδρογόνου Η καταλυόμενη αλληλομετατροπή ανάμεσα στις δύο αλλομορφές του διυδρογόνου αυξάνει την αναλογία του ορθοϋδρογόνου με την αύξηση της θερμοκρασίας. Έτσι το γρήγορα συμπυκνωμένο υδρογόνο περιέχει μεγάλες ποσότητες του υψηλής ενέργειας ορθοϋδρογόνου, που μετατρέπεται πολύ αργά σε παραϋδρογόνο. Η αναλογία ορθο/παρα σε συμπυκνωμένο υδρογόνο είναι σημαντική για την παραγωγή και αποθήκευση του υγρού υδρογόνου: Η μετατροπή του ορθοϋδρογόνου σε παραϋδρογόνο είναι μια εξώθερμη διεργασία και παράγει αρκετή θερμότητα για να εξαερωθεί κάποια ποσότητα υγρού υδρογόνου, οδηγώντας σε μείωση του υγροποιημένου υλικού. Καταλύτες για την ορθο/παρα μετατροπή, όπως το τριοξείδιο του σιδήρου, ο ενεργός άνθρακας και η λευκοχρυσιούχα άσβεστος, μέταλλα σπάνιων γαιών, ενώσεις του ουρανίου, τριοξείδιο του χρωμίου και κάποιες ενώσεις του νικελίου, χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της ψύξης του υδρογόνου.
Ομοιοπολικές (ανόργανες και οργανικές) ενώσεις
Αν και το διυδρογόνο (H2) δεν είναι και πολύ δραστικό στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, σχηματίζει ενώσεις με τα περισσότερα χημικά στοιχεία. Το υδρογόνο μπορεί να σχηματίσει ενώσεις με στοιχεία πιο ηλεκτραρνητικά από το ίδιο, όπως τα αλογόνα ή το οξυγόνο. Σε αυτές τις ενώσεις το υδρογόνο έχει μερικό (στατιστικό) θετικό φορτίο. Όταν ενωθεί με το φθόριο, το οξυγόνο ή το άζωτο, το υδρογόνο να σχηματίζει επίσης μέτριας ισχύος μη ομοιοπολικούς δεσμούς, που ονομάζονται δεσμοί υδρογόνου, που είναι ζωτικής σημασίας για τη σταθερότητα και (τη λειτουργικότητα) της δομής πολλών βιολογικών μορίων. Το υδρογόνο επίσης σχηματίζει ενώσεις και με λιγότερο ηλεκτραρνητικά από το ίδιο στοιχεία, όπως τα μέταλλα και τα μεταλλοειδή, στα οποία (όταν σχηματίζει με αυτά ομοιοπολικούς δεσμούς) έχει μερικό αρνητικό φορτίο. Αυτές οι ενώσεις είναι συχνά γνωστές ως υδρίδια.
Το υδρογόνο σχηματίζει ένα μεγάλο αριθμό ενώσεων μόνο με τον άνθρακα, που ονομάζονται υδρογονάνθρακες, αλλά και έναν ακόμη μεγαλύτερο αριθμό ενώσεων στα οποία συμμετέχουν και ετεροάτομα. Εξαιτίας της μεγάλης συσχέτισης αυτών των ενώσεων με τα ζωντανά πλάσματα ονομάστηκαν οργανικές ενώσεις. Η μελέτη των ιδιοτήτων (των οργανικών ενώσεων) είναι το κύριο πεδίο έρευνας της οργανικής χημείας. Ειδικότερα, η μελέτη των ενώσεων που σχετίζονται άμεσα με τους ζωντανούς οργανισμούς είναι γνωστή ως βιοχημεία. Σύμφωνα με κάποιους ορισμούς διαχωρισμού των οργανικών ενώσεων από τις ανόργανες απαραίτητος για τις οργανικές ενώσεις είναι μόνο ο άνθρακας. Ωστόσο, η πλειοψηφία αυτών (των οργανικών ενώσεων) περιέχει υδρογόνο, γιατί είναι ο δεσμός άνθρακα - υδρογόνου που δίνει σε αυτήν την κατηγορία ενώσεων τα περισσότερα από τα ιδιαίτερα χημικά χαρακτηριστικά της. Ακόμη, ο δεσμός άνθρακα - υδρογόνου είναι απαραίτητος σύμφωνα με κάποιους άλλους ορισμούς της έννοιας «οργανική», στη Χημεία. Εκατομμύρια υδρογονανθράκων (μόνο) είναι γνωστοί, και συχνά η σύνθεσή τους απαιτεί πολύπλοκες παραγωγικές οδούς, οι οποίες (σχετικά) σπάνια περιλαμβάνουν και αντιδράσεις με στοιχειακό υδρογόνο.
Τα υδρίδια
Οι ενώσεις του υδρογόνου ονομάζονται συχνά υδρίδια. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται αρκετά χαλαρά. Κανονικά, ο όρος «υδρίδια» υπονοεί (συνήθως) ότι ένα ή περισσότερα άτομα υδρογόνου στην ένωση έχουν απόλυτο ή σχετικό ανιονικό χαρακτήρα, που παριστάνεται με H-, και χρησιμοποιείται όταν το υδρογόνο σχηματίζει μια ένωση με ένα χημικό στοιχείο πιο ηλεκτροθετικό από το ίδιο. Η ύπαρξη του ανιόντος υδρογόνου προτάθηκε από το Γκίλμπερτ Ν. Λιούις (Gilbert N. Lewis) το 1916 για τα «αλατόμορφα» υδρίδια των χημικών στοιχείων των ομάδων 1 και 2 του περιοδικού πίνακα. Αυτό όντως επιδείχθηκε από τον Μόερς (Moers) το 1920 με ηλεκτρόλυση τήγματος υδριδίου του λιθίου (LiH). Η ηλεκτρόλυση απέδωσε όντως τη στοιχειομετρικά αναμενόμενη ποσότητα υδρογόνου στην άνοδο. Ωστόσο, για υδρίδια άλλων ομάδων, δηλαδή εκτός των ομάδων 1 και 2 του περιοδικού συστήματος, ο όρος «ανιόν υδρογόνου» είναι παραπλανητικός, αν λάβουμε υπόψη τη (σχετικά) μικρή ηλεκτραρνητικότητα του υδρογόνου. Μάλιστα υπάρχει και μια εξαίρεση για το πολυμερικό υδρίδιο του βηρυλλίου (BeH2), παρόλο που το βηρύλλιο ανήκει στην ομάδα 2. Στο λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4), υπάρχει το ανιόν [AlH4] που φέρει υδριδικά κέντρα ενωμένα με το AlIII.
Παρόλο που τα υδρίδια μπορούν να σχηματιστούν σχεδόν με όλα τα χημικά στοιχεία των «κύριων» ομάδων του περιοδικού συστήματος, ο αριθμός των συνδυασμών των πιθανών ενώσεων ποικίλλει πολύ. Για παράδειγμα, υπάρχουν πάνω από 100 δυαδικά υδρίδια με το βόριο, που μαζί με παράγωγά τους ονομάζονται γενικά βοράνια, αλλά υπάρχει μόνο ένα δυαδικό υδρίδιο του αργιλίου. Δυαδικό υδρίδιο του ίνδιου δεν έχει ακόμη ταυτοποιηθεί, παρόλο που υπάρχουν μεγαλύτερα σύμπλοκα που εμπεριέχουν ίνδιο και υδρογόνο.
Στην ανόργανη χημεία, τα ανιόντα υδριδίου μπορούν επίσης να εξυπηρετίσουν ως συναρμοτές γέφυρας μεταξύ δυο μεταλλικών ιόντων σε ενώσεις συναρμογής. Αυτή η λειτουργία είναι ιδιαίτερα συχνή για τα χημικά στοιχεία της 13 ομάδας, ιδιαίτερα για τα βοράνια, για τα σύμπλοκα του αργιλίου και για τα συμπλέγματα καρβοβορανίων.
Πρωτόνια και οξέα
Ένα «γυμνό» πρωτόνιο, H+, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε σε ένα διάλυμα ούτε σε ιονικούς κρυστάλλους, γιατί εξαιτίας της ακαταμάχητης έλξης του για άλλα άτομα και μόρια, παραμένει ενωμένο με κάποια από αυτά. Ωστόσο, ο όρος «πρωτόνιο» πολλές φορές χρησιμοποιείται χαλαρά και μεταφορικά για να αναφερθεί στο θετικά φορτισμένο ή κατιονικό υδρογόνο ενωμένο με άλλα χημικά είδη, και σύμφωνα με αυτήν την πρακτική, γράφεται ως H+, χωρίς κανέναν υπαινιγμό ότι τα γυμνά πρωτόνια υπάρχουν (πραγματικά) ελεύθερα ως χημικά είδη.
Για να αποφευχθεί κάθε υπαινιγμός ότι υφίσταται «γυμνό» διαλυμένο πρωτόνιο σε διάλυμα, τα όξινα υδατικά διαλύματα θεωρούνται ότι περιέχουν ένα λιγότερο απίθανο εικονικό χημικό είδος, που ονομάζεται «υδροξώνιο» (H3O+). Ωστόσο, ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, τέτοια διαλυμένα υδρογονοκατιόντα θεωρούνται ότι πιο ρεαλιστικά και φυσικά οργανώνονται σε συγκροτήματα που αντιστοιχούν σε χημικά είδη πιο κοντά στον τύπο H9O4+.
Άλλα ιόντα οξωνίου βρίσκονται όταν το νερό βρίσκεται σε διάλυμα μαζί με άλλους διαλύτες.
Παρόλο που θεωρείται εξωτικό στη Γη, ένα από τα πιο συνηθισμένα ιόντα στο σύμπαν είναι το πρωτονιομένο μόριο υδρογόνου, δηλαδή το κατιόν τριυδρογόνου (H3+).
Ισότοπα
thumb|Σωλήνας φασματικής εκκένωσης δευτερίου thumb|upright|Το «πρώτιο», το πιο συνηθισμένο [[ισότοπο του υδρογόνου, έχει ένα πρωτόνιο και ένα ηλεκτρόνιο. Το μοναδικό ανάμεσα σε όλα τα σταθερά ισότοπα όλων των στοιχείων που δεν έχει κανένα νετρόνιο. Σχηματική απεικόνιση ενός θετικού σωματιδίου στο κέντρο και ενός αρνητικού σωματιδίου που περιφέρεται γύρω από το θετικό.]]
Το υδρογόνο έχει τρία (3) φυσικά υπάρχοντα ισότοπα, που παριστάνονται αντίστοιχα με 1H, 2Η και 3H. Άλλα τέσσερα (4) πολύ ασταθή ισότοπα, (δηλαδή 4H, 5H, 6Η και 7H) έχουν συντεθεί τεχνητά σε εργαστήρια, αλλά δεν παρατηρήθηκαν ποτέ στη φύση.
Το υδρογόνο είναι το μόνο χημικό στοιχείο για το οποίο υπάρχουν σήμερα διαφορετικά ονόματα για τα διαφορετικά ισότοπά του. Παλαιότερα, στα αρχικά στάδια της μελέτης της ραδιενέργειας, και σε διάφορα βαριά ραδιενεργά ισότοπα είχαν δοθεί δικά τους ονόματα, αλλά τέτοια ονόματα δεν χρησιμοποιούνται πλέον, παρά μόνο για το δευτέριο και το τρίτιο. Επίσης έχουν και δικά τους χημικά σύμβολα, D για το δευτέριο και T για το τρίτιο, αντί για 2Η και 3H, αντίστοιχα, αλλά φυσικά δεν χρησιμοποιήθηκε το σύμβολο P για το πρώτιο, αφού το σύμβολο ήταν ήδη σε χρήση για το στοιχείο φωσφόρος και δεν ήταν διαθέσιμο για το πρώτιο. Σύμφωνα με την IUPAC επιτρέπεται η χρήση των D και Τ, αλλά προτιμάται η χρήση των συμβόλων 2Η και 3H, αντίστοιχα.
Ανακάλυψη και χρήση του υδρογόνου
thumb|180px|Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ
Το 1671, ο Ρόμπερτ Μπόιλ (Robert Boyle) το ανακάλυψε εκ νέου και περιέγραψε την αντίδραση ρινισμάτων σιδήρου και διαλυμάτων οξέων, που κατέληγαν στην παραγωγή αέριου υδρογόνου.
Το 1766, ο Χένρι Κάβεντις (Henry Cavendish) ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε το παραγόμενο υδρογόνο ως ξεχωριστό χημικό στοιχείο, ονομάζοντας το αέριο που προκύπτει από την αντίδραση μετάλλου - οξέος «εύφλεκτο αέρα». Θεώρησε όμως ότι ο «εύφλεκτος αέρας» ήταν στην πραγματικότητα ταυτόσημο με την υποθετική ουσία που ονομάζονταν τότε «φλόγιστρον» και επιπλέον βρήκε το 1781 ότι ο «εύφλεκτος αέρας» παρήγαγε νερό όταν καίγονταν. Συνήθως πιστώνεται την ανακάλυψη του υδρογόνου ως χημικό στοιχείο.
Πολλά μέταλλα, όπως για παράδειγμα το ζιρκόνιο, δίνει μια παρόμοια αντίδραση με το νερό, που επίσης οδηγεί στην παραγωγή υδρογόνου.
Το υδρογόνο υγροποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Τζέιμς Ντιούαρ (James Dewar), το 1898, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της απότομης εκτόνωσης συμπιεσμένου αερίου. Διατήρησε το υγρό υδρογόνο που παράχθηκε στην ομώνυμη εφεύρεσή του, το δοχείο Ντιούαρ. Με την ίδια μέθοδο κατόρθωσε να παρασκευάσει στερεό υδρογόνο τον επόμενο χρόνο (1899). Το δευτέριο ανακαλύφθηκε το Δεκέμβριο του 1931 από τον Χάρολντ Ουρέυ (Harold Urey) και το τρίτιο (που είναι τεχνητό) πρωτοπαρασκευάστηκε το 1934, από τους Έρνεστ Ράδερφορντ (Ernest Rutherford), Μαρκ Όλιφαντ (Mark Oliphant) και Πωλ Χάρτεκ (Paul Harteck). Το βαρύ ύδωρ (D2O), ανακαλύφθηκε από την ομάδα του Ουρέυ το 1932. Ο Φράνκις Ισαάκ ντε Ριβάζ ( François Isaac de Rivaz) κατασκεύασε τον πρώτο κινητήρα ντε Ριβάζ (first de Rivaz engine), τον πρώτο κινητήρα εσωτερικής καύσης που χρησιμοποιούσε μείγμα υδρογόνου και οξυγόνου, το 1806. Ο Έντουαρντ Ντάνιελ Κλαρκ (Edward Daniel Clarke) ανακάλυψε τον σωλήνα ανάφλεξης υδρογόνου το 1819. Ο Γιόχαν Γουόλφγκαγκ Ντομπερέινερ (Johann Wolfgang Döbereiner) εφηύρε την ομώνυμη λυχνία υδρογόνου το 1823.
Το πρώτο αερόστατο υδρογόνου εφευρέθηκε από τον Ζακ Σαρλ (Jacques Charles) το 1783. Το υδρογόνο παρείχε την απαιτούμενη άνωση για τα πρώτα αξιόπιστα αεροπορικά ταξίδια μετά από την εφεύρεση, το 1852, του πρώτου αερόπλοιου υδρογόνου από τον Χενρί Γκιφφάρντ (Henri Giffard). Ο Γερμανός Κόμης Φέρντιναρντ φον Ζέππελιν (count Ferdinand von Zeppelin) προώθησε την ιδέα των «σκληρών» αερόπλοιων που ανυψώθηκαν με υδρογόνο και που αργότερα ονομάσθηκαν προς τιμήν του Ζέπελιν. Το πρώτο τέτοιο αερόπλοιο πέταξε το 1900. Η εφεύρεση αυτή εγκαινίασε τις πρώτες τακτικές αερογραμμές που, από το 1910, που άρχισαν, μέχρι την έναρξη του ΑΠΠ, τον Αύγουστο του 1914 είχαν μεταφέρει 35.000 επιβάτες χωρίς κανένα ατύχημα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου τα ζέπελιν χρησιμοποιήθηκαν σε αποστολές αναγνώρισης και βομβαρδισμού και με ανύψωση από πλοία του ναυτικού.
Η πρώτη υπερατλαντική πτήση (χωρίς στάσεις) έγινε από το βρετανικό αερόπλοιο R34 το 1919. Οι κανονικές αερογραμμές με αερόπλοια επαναλήφθηκαν τη δεκαετία του 1920 και η ανακάλυψη του ηλίου στις ΗΠΑ, ως μη εύφλεκτο υποσχόταν αυξημένη ασφάλεια, αλλά οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να πουλήσουν το νέο αέριο για μια τέτοια χρήση. Γι' αυτό συνεχίστηκε η χρήση υδρογόνου στα αερόπλοια, μέχρι το περίφημο δυστύχημα του αερόπλοιου Hindenburg πάνω από το Νιου Τζέρσεϊ στις 6 Μαΐου του 1937. Το επεισόδιο μεταδόθηκε ζωντανά από το ραδιόφωνο και κινηματογραφήθηκε. Η ανάφλεξη διαρροής υδρογόνου θεωρήθηκε ευρέως ως η αιτία του, αλλά πιο προσεκτικές έρευνες που έγιναν αργότερα έδειξαν πως η αιτία ήταν η ανάφλεξη του υφάσματος με επικάλυψη αλουμινίου, που χρησίμευε σαν περίβλημα, από στατικό ηλεκτρισμό. Όμως η δυσφήμιση του υδρογόνου ως ανυψωτικού αερίου από το συμβάν είχε γίνει και ήταν καταλυτική και προκάλεσε τη διακοπή της χρήσης αερόπλοιων εις όφελος των βαρύτερων του αέρα αεροπλάνων, που όμως, στην πραγματικότητα ποτέ δεν εγγυήθηκαν τη σχετικά ανώτερη ασφάλεια των αερόπλοιων (έστω και υδρογόνου), που είχαν μόλις ένα δυστύχημα σε 30 χρόνια πτήσεων. Βέβαια, στην επιλογή των αεροπλάνων στις εθνικές και διεθνείς αερογραμμές συνέβαλε και το γεγονός της αυξημένης ταχύτητας που τα τελευταία πέτυχαν καθώς εξελίσσονταν, που ήταν δύσκολο να την παρακολουθήσουν τα αναλογικά πιο ογκώδη αερόπλοια.
Το 1977 εφευρέθηκε η πρώτη μπαταρία νικελίου - υδρογόνου και χρησιμοποιήθηκε από τον τεχνητό δορυφόρο NTS-2. Ακολούθησαν σε χρήση της μπαταρίας αυτής στους δορυφόρους ή διαστημόπλοια ISS, Mars Odyssey, Mars Global Surveyor και το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ, στο οποίο τελικά αντικαταστάθηκαν το Μάιο του 2009, πάνω από 19 χρόνια μετά την εκτόξευσή του και 13 χρόνια μετά το τέλος της διάρκειας της προσχεδιασμένης ζωής των μπαταριών αυτών.
Ο ρόλος του υδρογόνου στην ανάπτυξη της κβαντικής θεωρίας
thumb|500 px|Χαρακτηριστικές γραμμές φάσματος εκπομπής υδρογόνου ατο ορατό - κοντινό υπεριώδες φάσμα. Η προσπάθεια εξήγησής τους οδήγησε στην ανάπτυξη της κβαντικής θεωρίας
Εξαιτίας της σχετικά απλής ατομικής δομής του, που αποτελείται μόνο από ένα πρωτόνιο και ένα ηλεκτρόνιο, το άτομο του υδρογόνου, μαζί με το φάσμα που εκπέμπεται ή απορροφάται από αυτό, ήταν κεντρικό για την ανάπτυξη της θεωρίας της ατομική δομής. Επιπλέον, η συνεπάγουσα σχετική απλότητα του μορίου υδρογόνου (H2) και ακόμη περισσότερο του κατιόντος διυδρογόνου (H2+) επέτρεψε την πληρέστερη κατανόηση της φύσης του χημικού δεσμού, που ακολουθήθηκε σύντομα μετά από την κβαντομηχανική μεταχείριση του ατόμου του υδρογόνου που αναπτύχθηκε κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1920.
Ένα από τα πρώτα κβαντικά φαινόμενα που εξάχθηκαν παρατηρήθηκε (αλλά δεν κατανοήθηκε αμέσως) από τον Μάξγουελ (James Clerk Maxwell) και αφορούσε το υδρογόνο, μισό αιώνα πριν ανακαλυφθεί η πλήρης κβαντομηχανική θεωρία. Ο Μάξγουελ παρατήρησε, συγκεκριμένα, ότι η σχετική θερμοχωρητικότητα του διυδρογόνου ανεξήγητα αποκλίνει από εκείνη που αντιστοιχεί σε ένα διατομικό αέριο κάτω από τη θερμοκρασία δωματίου και μάλιστα αρχίζει να αυξανόμενα να εξομαλύνεται με εκείνη ενός μονοατομικού αερίου σε κρυογενικές θερμοκρασίες. Σύμφωνα με την κβαντική θεωρία, αυτή η συμπεριφορά οφείλεται στα διαστήματα που αφήνουν τα κβαντισμένα επίπεδα περιστροφικής ενέργειας, που είναι σχετικά μεγάλα για το διυδρογόνο, εξαιτίας της σχετικά μικρής μάζας του. Αυτά τα σχετικά μεγάλης απόστασης επίπεδα «απαγορεύουν» την ίση διάχυση της θερμικής ενέργειας στην ενέργεια περιστροφικής κίνησης των μορίων του διυδρογόνου στις χαμηλές θερμοκρασίες. Τα διατομικά αέρια που αποτελούνται από βαρύτερα άτομα δεν έχουν τόσο μεγάλης απόστασης ενεργειακά επίπεδα και «δεν απαγορεύουν» τη διάχυση της θερμικής ενέργειας ώστε να παρατηρηθεί το ίδιο φαινόμενο.
Φυσική παρουσία
thumb|Ο [[NGC 604, μια γιγαντιαία περιοχή ιονισμένου υδρογόνου στο Γαλαξία του Τριγώνου. Ένα λευκοπράσινο νεφέλωμα που μοιάζει με βαμβάκι σε μαύρο φόντο.]]
Όπως ανακάλυψε η Σεσίλια Πέιν-Γκαπόσκιν (Cecilia Payne-Gaposchkin) το 1925, το υδρογόνο, ως ατομικό υδρογόνο, είναι το πιο άφθονο χημικό στοιχείο στο σύμπαν, του οποίου αποτελεί πάνω από το 75% της μάζας του και πάνω από το 90% του συνολικού αριθμού των ατόμων, αν και η περισσότερη μάζα του σύμπαντος δεν βρίσκεται με τη μορφή της ύλης τύπου χημικών στοιχείων, αλλά μάλλον υποστηρίζεται ότι βρίσκεται σε μη ανιχνευθέντες ακόμη μορφές μάζας, όπως η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια. Το υδρογόνο βρίσκεται σε μεγάλη αφθονία στα άστρα και στους γιγάντιους αεριώδεις πλανήτες. Τα μοριακά νέφη διυδρογόνου είναι συσχετισμένα με το σχηματισμό νέων άστρων. Το υδρογόνο παίζει ένα ζωτικό ρόλο στην παραγωγή ενέργειας από τα άστρα, μέσω της αντίδρασης πρωτονίου - πρωτονίου και του κύκλου CNO πυρηνική σύντηξη πυρηνικής σύντηξης.
Σε όλο το σύμπαν, το περισσότερο υδρογόνο βρίσκεται με τη μορφή του ατομικού υδρογόνου και της κατάστασης πλάσματος, του οποίου οι ιδιότητες είναι σημαντικά διαφορετικές από αυτές του μοριακού υδρογόνου (ή διυδρογόνου). Στην κατάσταση πλάσματος τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια δεν βρίσκονται μαζί, με αποτέλεσμα μια πολύ μεγάλη ηλεκτρική αγωγιμότητα και φωτεινότητα, παράγοντας ουσιαστικά το φως του Ήλιου και των άλλων άστρων. Τα φορτισμένα σωματίδια επηρεάζονται πολύ από μαγνητικά και ηλεκτρικά πεδία. Για παράδειγμα, η αλληλεπίδραση του ηλιακού ανέμου με τη Γήινη μαγνητόσφαιρα δίνει τα ρεύματα Μπίρκελαντ (Birkeland currents) και τα σέλαα. Το υδρογόνο βρίσκεται σε ουδέτερη ατομική μορφή στο διαστρικό ενδιάμεσο. Μεγάλες ποσότητες ουδέτερου υδρογόνου βρέθηκε στα συστήματα Λύρα α και θεωρείται ότι κυριαρχεί στην κοσμολογική βαρυονική πυκνότητα του σύμπαντος με μια μετατόπιση προς το ερυθρό z = 4.
Κάτω από τις συνηθισμένες στη Γη συνθήκες, το στοιχειακό υδρογόνο βρίσκεται στη μορφή του διατομικού αερίου διυδρογόνου (H2). Ωστόσο, το υδρογόνο είναι πολύ σπάνιο στην ατμόσφαιρα της Γης (με συγκέντρωση περίπου 1 ppm κατ'όγκο) επειδή το μικρό του βάρος επιτρέπει τη διαφυγή του από τη γήινη βαρύτητα προς το διάστημα πιο εύκολα σε σύγκριση με τα βαρύτερα αέρια. Ωστόσο, το υδρογόνο είναι το τρίτο πιο άφθονο χημικό στοιχείο στην επιφάνεια της Γης, το περισσότερο με τη μορφή του νερού και των υδρογονανθράκων. Το υδρογόνο παράγεται από κάποια βακτήρια και άλγη και είναι φυσικό συστατικό των αερίων εντέρου, όπως το μεθάνιο, που είναι μια πηγή υδρογόνου με αυξάνουσα σημαντικότητα.
Μια μορφή που ονομάζεται πρωτονιομένο μοριακό υδρογόνο (H3+) είναι ένα από τα πιο άφθονα ιόντα στο σύμπαν και παίζει έναν αξιοσημείωτο ρόλο στη χημεία του διαστρικού ενδιάμεσου. Το ουδέτερο τριατομικό υδρογόνο (H3) μπορεί μόνο να υπάρχει σε μια διεγερμένη μορφή και είναι ασταθές. Σε αντιδιαστολή, το θετικό ιόν μοριακού υδρογόνου (H2+) είναι σπάνιο χημικό είδος στο σύμπαν.
Παραγωγή
Το υδρογόνο παράγεται σε χημικά και βιολογικά εργαστήρια, συχνά ως ένα παραπροϊόν άλλων αντιδράσεων. Στη βιομηχανία παράγεται (κυρίως) για την υδρογόνωση ακόρεστων ουσιών, και στη φύση παράγεται ως ένα μέσο εξουδετέρωσης αναγόμενων ισοδύναμων σε βιοχημικές αντιδράσεις.
Εργαστηριακή
1. Σε χημικά εργαστήρια το υδρογόνο συνήθως παράγεται με αντίδραση διαλυμάτων μη οξειδωτικών οξέων σε κάποια δραστικά μέταλλα όπως ο ψευδάργυρος με τη συσκευή Κιππ (Kipp's apparatus):
2. Το αργίλιο μπορεί επίσης να παραγάγει υδρογόνο και με επίδρασή του σε βάσεις:
4. Το 2007 ανακαλύφθηκε ότι αν ένα κράμα αργιλίου και γαλλίου σε μορφή πέλλετ προστεθεί σε νερό μπορεί να παραγάγει υδρογόνο. Η διεργασία παράγει επίσης αλουμίνα, αλλά το ακριβό γάλλιο, που χρειάζεται για να παρεμποδίζει τη δημιουργία ενός φλοιού οξειδίου, μένει ανέπαφο και μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί. Αυτή η αντίδραση έχει σημαντικές πιθανές επιπτώσεις σε μια οικονομία του υδρογόνου, καθώς το υδρογόνο μπορεί να παραχθεί επιτόπου και δεν χρειάζεται να μεταφερθεί:
Βιομηχανική
1. Το υδρογόνο μπορεί να παραχθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, αλλά οικονομικά η πιο σημαντική διεργασία περιλαμβάνει αφαίρεση υδρογόνου από υδρογονάνθρακες. Το βιομηχανικό υδρογόνο συνήθως παράγεται με αναμόρφωση με ατμό σε φυσικό αέριο. Σε υψηλές θερμοκρασίες (700 - 1000°C), ατμός αντιδρά με το μεθάνιο (CH4, κύριο συστατικό του φυσικού αερίου) και δίνει μονοξείδιο του άνθρακα (CO) και υδρογόνο: