cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θηβαΐς (Στατίου)
Βιβλίο ΙΧ
Ο Ιππομέδων βγαίνει στην όχθη μισοπαγωμένος από το ψυχρό ρεύμα του ποταμού, όμως τότε του επιτίθενται οι Θηβαίοι με τον Υψέα και τον τραυματίζουν βαριά. Τέλος ξεψυχάει από τις πληγές του. Ο Υψέας παίρνει την περικεφαλαία και το σπαθί του αντιπάλου του, σκοτώνεται όμως στη συνέχεια από τον Καπανέα, που εκδικείται έτσι τον θάνατο του Ιππομέδοντα, επιστρέφοντας στο πτώμα του τα όπλα του μαζί με τα όπλα του νεκρού Υψέα. Η θεά Άρτεμις (την οποία είχε επικαλεστεί από την Αρκαδία σε προσευχή η μητέρα του Παρθενοπαίου, Αταλάντη, που βασανιζόταν από άσχημα όνειρα για την τύχη του γιου της στον πόλεμο) σπεύδει στο πεδίο της μάχης όπου συναντά τον αδερφό της, Απόλλωνα, ο οποίος της φανερώνει ότι ο Παρθενοπαίος πρόκειται να πεθάνει στη μάχη. Η Άρτεμη τότε, μη μπορώντας να τον σώσει, νιώθει συμπόνια για τον νεαρό και του γεμίζει με τα δικά της βέλη τη φαρέτρα, ώστε να εξολοθρεύσει όσο το δυνατόν περισσότερους εχθρούς πριν τον θάνατό του. Πράγματι, αυτό και γίνεται. Η Άρτεμις, μεταμφιεσμένη στον πιστό συμπολεμιστή του Παρθενοπαίου, Δορκέα, προσπαθεί να τον πείσει να αποσυρθεί από τη μάχη. Ο Άρης όμως, που τον είχε στείλει η Αφροδίτη, λέει στην Άρτεμη να απομακρυνθεί και μόλις γίνεται αυτό, ο Θηβαίος Δρύαντας πληγώνει θανάσιμο με ακόντιο τον Παρθενοπαίο. Ο συμπολεμιστής του, Δορκέας, τον μεταφέρει έξω από τη μάχη, και ο Παρθενοπαίος ξεψυχάει από το τραύμα του.
Βιβλίο X
Τη νύχτα η μάχη σταματά και οι δύο στρατιές αποσύρονται στις θέσεις τους. Οι Θηβαίοι μένουν έξω από τα τείχη, ενθαρρυμένοι από τον θάνατο των τεσσάρων από τους επτά στρατηγούς των Αργείων, και περικυκλώνουν τις θέσεις των εχθρών για να τους εμποδίσουν να αναχωρήσουν για το Άργος και να τους εξολοθρεύσουν την επομένη. Στο μεταξύ οι γυναίκες στο Άργος επικαλούνται με προσευχές τη βοήθεια της Ήρας. Η Ήρα, που φοβάται για τη μοίρα των Αργείων, στέλνει την Ίριδα στην κατοικία του θεού Ύπνου για να του πει να κοιμίσει τους Θηβαίους. Υπακούοντας αυτός πηγαίνει και βυθίζει τους Θηβαίους σε λήθαργο. Οι Αργείοι στο μεταξύ δεν μπορούν να κλείσουν μάτι. Ο Θειοδάμας λέει στους άλλους ότι του εμφανίστηκε το φάντασμα του Καπανέα λέγοντάς του ότι είναι ευκαιρία να επιτεθούν εκείνη την ώρα. Μια ομάδα τριάντα ανδρών με τον Θειοδάμαντα, τον Άκτορα και άλλους πηγαίνουν μέσα στη νύχτα στο εχθρικό στρατόπεδο και σκοτώνουν τους κοιμισμένους Θηβαίους. Ο Οπλέας και ο Δύμας, οι νεαροί συμπολεμιστές του Παρθενοπέα και του Τυδέα, ψάχνουν μέσα στη νύχτα τα πτώματα των δύο Αργείων στρατηγών και τα βρίσκουν με τη βοήθεια της Άρτεμης, που έκανε να σκορπίσουν τα νυχτερινά σύννεφα και να φανεί η λάμψη των άστρων. Ταυτόχρονα, όμως, μία περίπολος Θηβαίων στρατιωτών αντιλαμβάνεται τους δύο Αργείους πολεμιστές. Οι Θηβαίοι τους σκοτώνουν και τους αφήνουν άταφους εκεί. Η περίπολος των Θηβαίων ανακαλύπτει μέσα στη νύχτα τη σφαγή των δικών τους.
Μόλις ξημερώνει αρχίζει νέα επίθεση κατά των Θηβών. Ο Καπανέας εμψυχώνει τους Αργείους και μία ομάδα Σπαρτιατών υπό τον Αμφίονα καταφέρνει να μπει στην πόλη από τις Ωγύγιες πύλες, που δεν είχαν κλείσει ακόμα. Οι Θηβαίοι αποκρούουν την επίθεση. Ο Τειρεσίας αποκαλύπτει στον Κρέοντα ότι, σύμφωνα με έναν χρησμό, η Θήβα θα καταστραφεί, εκτός αν δεχτεί να θανατωθεί ο γιος του Κρέοντα, Μενοικέας. Ο Κρέων αντιδρά και προσπαθεί να αποκρύψει τον χρησμό. Η μάχη μαίνεται και ο Καπανέας μάχεται με τέτοια ορμή που οι Θηβαίοι νομίζουν ότι μέσα του έχουν μπει τα πνεύματα και των τεσσάρων Αργείων στρατηγών που είχαν σκοτωθεί, του Αμφιάραου, του Ιππομέδοντα, του Τυδέα και του Παρθενοπαίου. Η θεά Αρετή κατεβαίνει από τα τείχη προς τον Μενοικέα, που μαχόταν και αυτός από τα τείχη κατά των εχθρών, και του εμπνέει να αυτοθυσιαστεί για την πατρίδα του. Ο Μενοικέας βγάζει την περικεφαλαία του και απευθύνεται στα πλήθη. Έπειτα, παρά τις προσπάθειες του Κρέοντα να τον μεταπείσει, δέεται στους θεούς (που παρακολουθούσαν όλοι εκείνη την ώρα) και, κόβοντας το λαιμό του με το σπαθί του, πέφτει νεκρός από τα τείχη ραντίζοντας με το αίμα του τη γη της Θήβας. Από σεβασμό στον νεκρό οι Αργείοι παύουν την επίθεση και οι Θηβαίοι τον κηδεύουν με τιμές, ενώ η μητέρα του και ο Κρέων θρηνούν για τον γιο τους. Ενώ οι θεοί παρατηρούν ακόμη, ο Καπανέας κάνει μια τελευταία σφοδρή απόπειρα να σκαρφαλώσει στις επάλξεις, προκαλώντας τον Δία και τους άλλους θεούς. Λόγω της βλασφημίας του αυτής ο Δίας του ρίχνει τον κεραυνό του και ο Καπανέας πέφτει νεκρός από τα τείχη της Θήβας.
Βιβλίο XI
Οι Αργείοι, κατάπληκτοι από την κατακεραύνωση του Καπανέα, υποχωρούν άτακτα. Η Τισιφόνη, κουρασμένη και η ίδια από την ανθρωποσφαγή, καλεί την Ερινύα Μέγαιρα και της λέει να εξάψει την οργή του Πολυνείκη κατά του αδερφού του, ενώ αυτή η ίδια θα κάνει το ίδιο με τον Ετεοκλή. Έτσι θα προκληθεί η μεταξύ τους μονομαχία και θα αλληλοσκοτωθούν, όπως είναι μοιραίο να γίνει. Ο Πολυνείκης ανακοινώνει στον Άδραστο την πρόθεσή του να μονομαχήσει με τον Ετεοκλή για να μη συνεχιστεί η αιματοχυσία. Ο Ετεοκλής, στο μεταξύ, προσφέρει ευχαριστήρια θυσία προς τον Δία. Η Τισιφόνη όμως κάνει τη φλόγα που καίει στον βωμό να κατακάψει το στέμμα του Ετεοκλή, ενώ τον ταύρο που οδηγείται για τη θυσία να εκμανεί και, αφού λερώσει με το αίμα του τον γύρω χώρο, να στρέψει τα κέρατα προς τον βωμό γκρεμίζοντάς τον. Εκείνη τη στιγμή φτάνουν τα νέα ότι ο Πολυνείκης έξω από τα τείχη προκαλεί τον Ετεοκλή να έλθει να λύσουν τις διαφορές τους μονομαχώντας μόνοι οι δυο τους. Ο Ετεοκλής μοιάζει να διστάζει, όμως ο Κρέων, εξοργισμένος από τον θάνατο του γιου του, Μενοικέα, και φοβούμενος για την τύχη του άλλου του γιου, του Αίμονα, τον παροτρύνει να αντιμετωπίσει τον αδερφό του. Ο Ετεοκλής αποφασίζει να μονομαχήσει με τον Πολυνείκη. Η Αντιγόνη στο μεταξύ βγαίνει στις επάλξεις και απευθύνεται στον Πολυνείκη, παρακαλώντας τον να μην προκαλεί τον Ετεοκλή σε αδελφοκτόνα μονομαχία. Ο Πολυνείκης πείθεται να υπαναχωρήσει, αλλά η Ερινύα τον ωθεί ξανά προς τη μονομαχία.
Οι δύο αδερφοί τώρα προχωρούν οπλισμένοι ο ένας κατά του άλλου και μάταια ο Άδραστος προσπαθεί να τους χωρίσει. Βλέποντας ότι οι παρακλήσεις του δεν εισακούονται αποχωρεί, γεμάτος φρίκη. Φρίκη αισθάνονται και οι θεοί, ακόμα και ο ίδιος ο Άρης, βλέποντας τους δυο αδερφούς να δίνουν χτυπήματα με τα όπλα τους ο ένας κατά του άλλου. Η θεά Ευσπλαχνία κατεβαίνοντας από τον ουρανό προσπαθεί να παρέμβει, αλλά η Τισιφόνη την αποπέμπει σκαιά. Οι δύο αδερφοί μονομαχούν μέχρι τελικής πτώσεως. Ο Πολυνείκης δίνει το θανατηφόρο πλήγμα στον Ετεοκλή, αλλά και αυτός την έσχατη ώρα βρίσκει τη δύναμη και μπήγει το ξίφος του στην καρδιά του αδερφού του. Ο Οιδίποδας, που τον οδηγεί η Αντιγόνη, έρχεται και θρηνεί πάνω από τα πτώματα των δυο γιων του. Προσπαθεί να σκοτωθεί, αλλά η Αντιγόνη τον σώζει απομακρύνοντας τα σπαθιά των σκοτωμένων αδερφών της. Στη Θήβα, μόλις η Ιοκάστη μαθαίνει τα νέα, επιχειρεί να αυτοκτονήσει, αλλά η πληγή της δεν είναι θανάσιμη και δέχεται τις φροντίδες της Ισμήνης. Τώρα γίνεται βασιλιάς της Θήβας ο Κρέων και αποφασίζει να εξορίσει τον Οιδίποδα. Ο Οιδίποδας του απευθύνεται χλευαστικά, αλλά παρεμβαίνει η Αντιγόνη και μετριάζει την οργή του Κρέοντα, που λέει στον Οιδίποδα ότι δεν θα εξοριστεί μακριά, αλλά στον γνώριμό του Κιθαιρώνα, εκεί που το είχαν παρατήσει όταν ήταν μικρός για να πεθάνει.
Βιβλίο ΧΙΙ
Οι Θηβαίοι τώρα θάβουν τους νεκρούς τους. Για τον Μενοικέα ειδικά στήνεται μεγαλοπρεπής νεκρική πυρά. Αντιθέτως, οι Αργείοι που είχαν σκοτωθεί στις μάχες είχαν μείνει άταφοι, όπως είχε διατάξει ο Κρέων, με ποινή τον θάνατο, αν η διαταγή παραβιαζόταν. Οι χήρες των Αργείων πολεμιστών, με επικεφαλής τις κόρες του Αδράστου, Αργεία, χήρα του Πολυνεικη, και τη Διηπύλη, χήρα του Τυδέα, κατευθύνονται στη Θήβα για να πάρουν τους νεκρούς τους, που ξέρουν ότι τους αρνούνται την ταφή. Η Αργεία αποφασίζει να πάει μόνη της μαζί με τον πιστό ακόλουθό της, Μενοίτη, να διεκδικήσει την ταφή του Πολυνείκη από τον Κρέοντα. Όταν φτάνουν στα Μέγαρα διατάζει τις υπόλοιπες γυναίκες να πάνε στην Αθήνα και να ζητήσουν την αρωγή του βασιλιά Θησέα για να θάψουν τους νεκρούς τους. Η Αργεία με τον Μενοίτη φτάνουν στην πεδιάδα της Θήβας τη νύχτα και υπό το φως του δαυλού ψάχνουν ανάμεσα στους άταφους νεκρούς τον Πολυνείκη. Η Ήρα, που παρατηρεί από τον ουρανό, παρακαλεί τη θεά Σελήνη να δώσει περισσότερο φως και τον Ύπνο να κοιμίσει τις φρουρές των Θηβαίων. Μόλις φωτίζει η σελήνη περισσότερο αναγνωρίζει η Αργεία τον νεκρό Πολυνείκη. Την ίδια ώρα πλησίαζε και η Αντιγόνη, κρατώντας κι αυτή δαυλό, ψάχνοντας μέσα στη νύχτα για τον αδελφό της. Η Αντιγόνη και η Αργεία συναντιούνται, αναγνωρίζονται και θρηνούν μαζί πάνω από το σώμα του Πολυνείκη. Έπειτα, μαζί με τον Μενοίτη σηκώνουν το σώμα του Πολυνείκη και το καθαρίζουν από τα αίματα στον ποταμό Ισμηνό που ήταν κοντά. Στη συνέχεια ψάχνουν για κάποια νεκρική πυρά που έκαιε ακόμα, ώστε να κάψουν τον νεκρό.
Μόνο μία πυρά έκαιε ακόμα, με τη θέληση των θεών, αυτή του Ετεοκλή. Εκεί έριξαν το πτώμα του Πολυνείκη, χωρίς να ξέρουν ότι ο αδερφός του καιγόταν στην ίδια πυρά. Μόλις η πυρά του Ετεοκλή δέχτηκε τον νεκρό Πολυνείκη αναταράχτηκε ολόκληρη και μετά υψώθηκε μια δεύτερη, ξεχωριστή φλόγα για να κάψει τον Πολυνείκη: οι δύο φλόγες ήταν σαν να μάχονταν η μία την άλλην. Τότε κατάλαβαν ότι η πυρά ανήκε στον Ετεοκλή, από το μίσος που ζούσε ακόμα. Από την αναζωπυρωμένη φωτιά οι φρουρές των Θηβαίων ξύπνησαν και συνέλαβαν τους τρεις παραβάτες οδηγώντας τους στη Θήβα. Στο μεταξύ, οι Αργείες που είχαν φτάσει στην Αθήνα οδηγήθηκαν από τα πλήθη στον ναό του Ελέους για να ικετεύσουν. Μετά από λίγο έφτασε και ο Θησέας, που επέστρεφε νικητής από τον πόλεμο κατά των Αμαζόνων, φέρνοντάς μαζί του την Ιππολύτη. Μόλις ο Θησέας άκουσε από την Ευάδνη, τη χήρα του Καπανέα, τον λόγο για τον οποίον είχαν έρθει να ικετεύσουν, οργίστηκε με τον Κρέοντα και διέταξε ευθύς το στράτευμα των Αθηναίων και των συμμάχων τους να κατευθυνθεί στη Θήβα, όπου η Αργεία και η Αντιγόνη επρόκειτο να εκτελεστούν για παράβαση των διαταγών. Οι Θηβαίοι, καταπονημένοι και αποθαρρημένοι, ηττώνται στη μάχη από τους Αθηναίους και ο ίδιος ο Κρέων σκοτώνεται από τον Θησέα. Αθηναίοι και Θηβαίοι συμφιλιώνονται και οι νεκροί Αργείοι καίγονται στις πυρές τους. Η Διηπύλη και η Αταλάντη θρηνούν τους συζύγους τους ενώ η Ευάδνη ρίχνεται στην πυρά που καίει τον νεκρό Καπανέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έπη
Μιχαήλ Κωτσάκος
Ο Μιχαήλ Κωτσάκος (περ. 1845–1913) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.
Αντώνης Σουρούνης
Ο Αντώνης Σουρούνης (15 Ιουνίου 1942 - 5 Οκτωβρίου 2016) ήταν βραβευμένος Έλληνας πεζογράφος, γνωστός για τα διηγήματα και τα μυθιστορήματά του με θέμα τη ζωή των «γκασταρμπάιτερ». Έργα του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες.
Μιχαήλ Κωτσάκος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε περίπου το 1845 στο Ναύπλιο. Πρώτη φορά υπήρξε υποψήφιος βουλευτής το 1885, χωρίς όμως να εκλεγεί. Από το 1892 εκλεγόταν βουλευτής στην επαρχία Άργους. Το 1892 με το Νεωτεριστικό κόμμα υπό τον Χαρίλαο Τρικούπη και το 1899 υπό τον Γεώργιο Θεοτόκη. Την περίοδο που ήταν βουλευτής αντιμετώπισε σφοδρή κριτική από τους πολίτες του Άργους μιας και δεν είχε καταγωγή από την πόλη. Παράλληλα με την πολιτική του σταδιοδρομία υπήρξε και δικηγόρος. Άσκησε το επάγγελμα αυτό στην Αθήνα, όπου ήταν και αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της πόλης. Αποσύρθηκε από την πολιτική και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Αθήνα. Πέθανε στις 18 Ιουνίου 1913.
Αντώνης Σουρούνης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντώνης Σουρούνης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. To 1960, με την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών, εγκαταστάθηκε στη Γερμανία, όπου είχαν ήδη μεταναστεύσει συγγενείς του. Σπούδασε κοινωνιολογία και πολιτικές επιστήμες στα πανεπιστήμια της Κολωνίας, του Σααρμπρύκεν και του Ίνσμπρουκ στην Αυστρία. Στη συνέχεια εργάστηκε σε ποικίλα επαγγέλματα: από τραπεζικός υπάλληλος μέχρι ναυτικός και από hotel boy μέχρι επαγγελματίας παίκτης ρουλέτας. Έζησε στη Φρανκφούρτη έως το 1970 όταν επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, ενώ από το 1987 έγινε μόνιμος κάτοικος Αθηνών και βιοπορίζονταν ως συγγραφέας.
Μιχαήλ Κωτσάκος
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Άργους
Κωνσταντίνος Φιλόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Φιλόπουλος (1849 - 1932) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Είχε διατελέσει γραμματέας του εμπορικού συλλόγου «Ερμής», μέλος του διοικητικού συμβουλίου και πρόεδρος της Φιλαρμονικής (1896).
Ήταν παντρεμένος με την Καλλιόπη Πράτσικα, μέλος της ομώνυμης οικογένειας, και είχε αποκτήσει μια κόρη την Βρισηίδα, σύζυγο του Δημήτριου Στεφανόπουλου. Εγγονός του ήταν, ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Αντώνης Σουρούνης
Βιογραφικά στοιχεία
Εμφανίζεται στα γράμματα το 1969 με το έργο του Ένα αγόρι γελάει και κλαίει. Η «αυθόρμητη πρόζα» που θα γίνει στη συνέχεια ιδιαίτερος αφηγηματικός τρόπος του Σουρούνη, αρχίζει να αναδεικνύεται από το επόμενο βιβλίο του, το μυθιστόρημα Οι Συμπαίχτες που εκδίδεται το 1977. Οι ιστορίες του βασίζονται στα βιώματα του συγγραφέα, σε αυτοαναφορικά γεγονότα, ενώ ο ίδιος ως παρατηρητής μετουσιώνει σε λογοτεχνία και σε ανθρώπινη φιγούρα το βιωματικό του υλικό. Στο έργο του διαγράφονται πρωτότυποι και αληθινοί οι αφηγηματικοί χαρακτήρες, μετανάστες στην πλειονότητά τους -ανάμεσά τους και ο συγγραφέας ως πρωταγωνιστής μέσα από τα εναλλακτικά του πρόσωπα.
Στο έργο του Σουρούνη μπορούμε να διακρίνουμε δυο περιόδους: στα πρώτα του βιβλία η δράση τοποθετείται στη Γερμανία και οι ήρωες είναι συνήθως μετανάστες, άτομα λαϊκά που βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνικής αποδοχής. Είτε οι ήρωες εμφανίζονται ως λούμπεν φιγούρες της νύχτας είτε ως βιομηχανικοί εργάτες, η πρώτη ύλη των διηγημάτων και συγχρόνως ο άξονας γύρω από τον οποίον στρέφεται η θεματογραφία των πρώτων έργων είναι πάντα η ζωή του γκάσταρμπάιτερ.
Η μαεστρία του Σουρούνη εντοπίζεται ακριβώς εκεί που η κυνική και σκαμπρόζικη ματιά του συγγραφέα και η επισταμένη κοινωνική του παρατήρηση τέμνονται με το ενδιαφέρον του για την κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης των ηρώων του.
Διατηρώντας πάντοτε την αυτοαναφορικότητα και το βίωμα ως πυρήνα της μυθοπλαστικής τους σύνθεσης, τα έργα του Σουρούνη από το 1990 κι έπειτα, έχουν ως χώρο τους την Ελλάδα και ως ήρωα τον, επαναπατρισμένο πια, μετανάστη.
Το 1995 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το βιβλίο "Ο χορός των ρόδων". Το 2006 απέσπασε από την εξαμηνιαία λογοτεχνική επιθεώρηση του περιοδικού  Να ένα μήλο   και έναν χρόνο αργότερα από το περιοδικό "Διαβάζω" το «Βραβείο μυθιστορήματος» για το έργο του  Το μονοπάτι στη θάλασσα  .
Μεταφράσεις έργων του
Στα γαλλικά:Les premiers meurent toujours les derniers, 1992
Paques au village, roman, 1999
Στα ιταλικά:II Ballo della Rosa, romanzo. Traduzione: Alberto Gabrieli, Crocetti Editore, 1999
Deutschland, Deine Griechen… Eine Antuologie, 1998 X: C. Gianacacos - St. Gerogiorgakis (Hrsg.), Antonis Surunis, Angst vor dem Fremden.
Niki Eideneier (Hrsg.), Dimitrakis '86 "um eine Heimat bittend", 1985 Romiosini Verlag, Koln, Antonis Surunis, Mit Spyros Chursutoglu in der "Salonika Bar’’
Griechische Erzahlungen, 1993 Deutscher Antonis Surunis, Seine Letzte Rolle
Στα αγγλικά:"The Livelong Day: Working in the World", 1992
Στα εβραϊκά:ryqvd hwvwnym, Haifa, Keter, 2004. Τίτλος πρωτοτύπου:Ο χορός των ρόδων
Βιβλιογραφία
Δ. Δασκαλόπουλος, «Το ψωμί και τα βιβλία: Λίγα λόγια για τον Αντώνη Σουρούνη» Ιχνογραφία: Κριτικά σχόλια, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2007, σσ.171-178. ISBN 978-960-336-263-0
Μ. Μικέ, «Gastarbeiter: Μνήμες, φαντασιώσεις κι επιθυμίες. Η περίπτωση του Αντώνη Σουρούνη», Εναρμόνιον Κράμα: Δοκίμια για την πεζογραφία, εκδ. Άγρα, Αθήνα, 2012, σσ.167-177. ISBN 978-960-325-981-7
«Σουρούνης Αντώνης», Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2007, σσ. 2052-2053. ISBN 978-960-16-2237-8
Τσακνιάς Σπύρος, περ. Λέξη, τχ. 14, σσ. 317-318.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Αφαρέας (αποσαφήνιση)
Το όνομα Αφαρέας μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
NGC 5999
Το NGC 5999, γνωστό και ως Cr 293 ή OCL 946, είναι ανοικτό αστρικό σμήνος στον νότιο αστερισμό Γνώμονα. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος του αστερισμού, 2 μοίρες βορειοδυτικά του αστέρα ι1 Γνώμονος και λίγο περισσότερο από 1 μοίρα από τα άλλα ανοικτά σμήνη NGC 6005 και Cr 292. Το NGC 5999 είναι αόρατο από την ηπειρωτική Ευρώπη και την Ελλάδα, όντας ορατό μόνο από νοτιότερα γεωγραφικά πλάτη. Η απόστασή του από το Ηλιακό Σύστημα είναι περίπου 5.310 έτη φωτός.
Η ηλικία του σμήνους εκτιμάται σε 400 εκατομμύρια έτη περίπου. Ο φωτεινότερος αστέρας του είναι ο 12ου μεγέθους HIP 78355. Ο Στηβ Γκότλιμπ (2002) σημειώνει ότι υπάρχει ένας κεντρικός δακτύλιος από 25 περίπου αστέρες και πιο περιφερειακά ένας μεγαλύτερος βρόχος αστέρων που σχηματίζει ένα σχήμα παρόμοιο με καρδιά.
Αναφορές
NGC 5999 5999 NGC 5999
Σαλαμάνδρα
Οι σαλαμάνδρες είναι μια ομάδα αμφιβίων που ανήκουν στην τάξη των Ουροδήλων. Στην ευρύτερη ομάδα των σαλαμανδρών εμπεριέχονται και οι τρίτωνες της οικογένειας Salamandria2.
Περιγραφή
Χαρακτηρίζονται από λεπτό σώμα, αμβλύ ρύγχος, κοντά άκρα, τα οποία προεξέχουν υπό ορθή γωνία από το σώμα, και την παρουσία ουράς, τόσο στη φάση της προνύμφης, όσο και στο ενήλικο στάδιο. Σπανίως έχουν περισσότερα από τέσσερα δάχτυλα στα μπροστινά πόδια και πέντε στα πίσω, αν και ορισμένα έχουν λιγότερα, ενώ άλλα δεν έχουν πίσω άκρα. Το διαπερατό δέρμα τους τις καθιστά εξαρτημένες από ενδιαιτήματα μέσα ή κοντά σε νερό ή άλλους υγρούς, δροσερούς βιοτόπους. Ορισμένα είδη σαλαμανδρών είναι πλήρως υδρόβια καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους, ενώ άλλα είναι εξ' ολοκλήρου χερσαία ως ενήλικα. Μια μοναδική ιδιότητα που διαθέτουν μεταξύ των υπόλοιπων σπονδυλωτών είναι η ικανότητα τους να αναγεννούν χαμένα άκρα, καθώς και άλλα κατεστραμμένα μέρη του σώματός τους.
Γεωγραφική κατανομή
Οι σαλαμάνδρες εντοπίζονται μόνο σε Ολαρκτικές και Νεοτροπικές περιοχές, ενώ δεν φτάνουν νοτιότερα από τη λεκάνη της Μεσογέιου, τα Ιμαλάια και τη λεκάνη του Αμαζονίου στη Νότια Αμερική. Υπάρχουν περίπου 655 αρτίγονα είδη σαλαμανδρών παγκοσμίως, με το ένα τρίτο των γνωστών ειδών να εντοπίζονται στη Βόρεια Αμερική.
Στην Ελλάδα απαντώνται τρία είδη σαλαμανδρών: η κοινή σαλαμάνδρα του είδους Salamandra salamandra (Ηπειρωτική Ελλάδα) και οι σαλαμάνδρες του γένους Lyciasalamandra, L. helverseni (Κάρπαθος, Κάσος, Σαρία) και L. luschani (Καστελλόριζο). Επιπλέον, στην Ελλάδα απαντώνται και τρίτωνες, που ανήκουν στην οικογένεια Salamandridae: ο Ελληνικός (Lissotriton graecus) και ανατολικός λισσοτρίτωνας (L. schmidtleri), ο αλπικός τρίτωνας (Icthyosaura alpestris) και οι χτενοτρίτωνες του γένους Triturus.
Ταξινόμηση
Οι 10 οικογένειες που ανήκουν στα Ουρόδηλα διακρίνονται σε τρεις υποτάξεις: τη Salamandroidea (ανώτερες σαλαμάνδρες), τη Cryptobranchoidea (γιγάντιαιες σαλαμάνδρες) και τη Sirenoidea.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουρόδηλα
Κάστρο του Καστρίου Αγιάς
Το Κάστρο του Καστρίου Αγιάς είναι ερειπωμένο σήμερα βυζαντινό κάστρο και οικισμός στο χωριό Καστρί Λάρισας κοντά στην κωμόπολη Αγιά.
Το φρούριο και ο οικισμός είναι χτισμένα πάνω σε ερείπια νεολιθικής και ελληνιστικής εποχής. Το κάστρο έλεγχε τον κάμπο της Λάρισας και την πεδιάδα της Αγιάς και τον μεσαιωνικό παράλιο δρόμο της εποχής. Μέσα στο κάστρο διασώζεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου του 12-13ου αιώνα. Ο οικισμός που πιστεύται ότι λεγόταν "Κέστριτζα" οχυρώθηκε τον 6ο αιώνα από τον Ιουστινιανό για την προφύλαξη του πληθυσμού από τις σλαβικές επιδρομές. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Λατίνους το 1204 το κάστρο πέρασε στην κατοχή του Δεσποτάτου της Ηπείρου, έπειτα στο Δουκάτο Νέων Πατρών όπου καταλήφθηκε τον 14ο αιώνα από αρβανίτες. Από τους Αρβανίτες το απελευθέρωσε ο βυζαντινός στρατηγός Μιχαήλ Μονομάχος.
Το κάστρο και ο οικισμός διατηρήθηκαν κι επί τουρκοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα του νομού Λάρισας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα
Νικόλαος Μάνος (Μακεδονομάχος)
Ο Νικόλαος Μάνος ήταν Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από τη Μπελκαμένη (Δροσοπηγή) Φλώρινας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Μάνος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Μπελκαμένη (Δροσοπηγή) Φλώρινας. Έδρασε ως αγγελιοφόρος, οδηγός και οπλίτης σε διάφορα αντάρτικα σώματα που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή της Φλώρινας, από τον Απρίλιο του 1905 έως το Νοέμβριο του 1907. Μετά από υπόδειξη του Νικόλαου Ανδριανάκη, συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα και τέθηκε επικεφαλής. Το σώμα του έδωσε πολλές μάχες εναντίον Βουλγάρων κομιτατζήδων. Εξόντωσε επίσης, το μουδίρη του Νυμφαίου, Ζενέλ Βέη. Συνελήφθη από τις Τουρκικές αρχές τον Απρίλιο του 1910 και φυλακίστηκε στις φυλακές Αλικαρνασσού. Αποφυλακίστηκε την ίδια χρονιά (παρόλο που είχε καταδικαστεί σε 10 χρόνια φυλάκιση), καθώς ο σουλτάνος Μεχμέτ Ε' έδωσε χάρη σε όσους είχαν καταδικαστεί για πολιτικά εγκλήματα. Επανήλθε στη γενέτειρά του και συνέχισε την ένοπλη δράση του στα τέλη του 1910. Εξόντωσε τον πρόεδρο της Δροσοπηγής, Σ. Μιχαλαλέζη, ο οποίος είχε αποδειχτεί πράκτορας της Ρουμανικής προπαγάνδας, καθώς και συνεργάτης, πολλές φορές, των Τούρκων προκειμένου να διώξουν τους Έλληνες του χωριού.
Το 1912 ο Νικόλαος Μάνος αναγκάστηκε να καταφύγει στη Λάρισα για λόγους ασφαλείας. Επανήλθε στην περιοχή, με δική του εθελοντική ομάδα κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Η ομάδα του Νικόλαου Μάνου έδρασε στους νομούς Καστοριάς και Φλώρινας καθ' όλη τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, απωθώντας τα Τουρκικά αποσπάσματα. Επίσης, ανέλαβε διάφορες αποστολές που του ανέθεσε η III και η V Μεραρχία.
Αναφορές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Μακεδόνες
Εθνόσημο της Ναμίμπιας
thumb|200px|Το εθνόσημο της Ναμίμπια
Το εθνόσημο της Ναμίμπιας βρίθει εθνικών συμβόλων. Υπάρχει ένας θυρεός με τη σημαία της Ναμίμπιας σε αυτόν και πάνω του ένας αφρικανικός ψαραετός (Haliaeetus vocifer). Το θυρεό περιστοιχίζουν δύο αντιλόπες του γένους όρυξ, μία σε κάθε πλευρά. Τα ζώα αυτά συμβολίζουν την τόλμη, τη λεπτότητα και την περηφάνια. Κάτω από το θυρεό υπάρχουν τοπικά φυτά της ερήμου, τα Welwitschia Mirabilis, που συμβολίζουν την επιβίωση και την εθνική δύναμη. Κάτω από αυτό διαβάζουμε το εθνικό ρητό Unity, Liberty, Justice (Ενότητα, Ελευθερία, Δικαιοσύνη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναμιμπια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ναμίμπιας
Αναψυχή
μικρογραφία|Αναψυχή Αναψυχή σημαίνει δραστηριότητα ή προσχεδιασμένη αδράνεια που ενεργείται με τη θέληση κάποιου. Ως βαθύτερη ψυχολογική έννοια η αναψυχή αναφέρεται σε αισθητικές και πνευματικές εμπειρίες που παράγονται από τη δραστηριότητα αυτή. Διαφέρει από την εργασία, η οποία γίνεται με σκοπό το κέρδος χρημάτων ή την κάλυψη άμεσων αναγκών της ζωής. Και ακόμα, διαφέρει από τις άλλες καθημερινότητες, όπως φαγητό, ύπνος, νοικοκυριό κτλ. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της αναψυχής δεν είναι είναι η καθαυτή δραστηριότητα, αλλά η διάθεση με την οποία γίνεται.
Πηγές
Τμήμα Δασοπονίας Δράμας του ΤΕΙ Καβάλας
Κατηγορία:Ελεύθερος χρόνος
Πολιτική ψυχολογία
Με τον όρο πολιτική ψυχολογία εννοείται εκείνος ο διεπιστημονικός κλάδος που ασχολείται με την ανάλυση των αναπτυσσόμενων σχέσεων ανάμεσα στις ψυχολογικές και πολιτικές διεργασίες. Τούτος ο κλάδος αντλεί τα περιεχόμενά του από διαφορετικές πηγές, που περιλαμβάνουν την πολιτισμική και ψυχολογική ανθρωπολογία, τη γνωστική ψυχολογία, τα οικονομικά, την ιστορία, τις διεθνείς σχέσεις, τη φιλοσοφία, την πολιτική επιστήμη, την πολιτική θεωρία, την ψυχολογία της προσωπικότητας, την κοινωνική ψυχολογία, και κοινωνιολογία. Εξαιτίας της ευαίσθητης σχέσης του με το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύσσεται, ο τομέας της πολιτικής ψυχολογίας αναπτύσσεται με διαφορετικούς τρόπους, εξαρτώμενους από το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ενσωματώνεται.
Κατηγορία:Κλάδοι της ψυχολογίας Ψυχολογια
Στίβεν Φρίαρς
Ο Στίβεν Άρθουρ Φρίαρς (Stephen Arthur Frears, γενν. 20 Ιουνίου 1941) είναι Άγγλος σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1941 στο Λέστερ και έχει εβραϊκή καταγωγή. Σπούδασε στο Trinity College του Κέιμπριτζ.
Η ταινία που τον έκανε γνωστό ήταν το Ωραίο μου πλυντήριο του 1985 με τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις. Το 1988 η ταινία Επικίνδυνες Σχέσεις κέρδισε το βραβείο Σεζάρ ξένης ταινίας. Το 1990 ήταν υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθεσίας για το Οι κλέφτες και το 1995 κέρδισε το Βραβείο Γκόγια Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας για το The Snapper. Στη συνέχεια, η ταινία Mary Reilly του 1996 ήταν υποψήφια για Χρυσή Άρκτο, ενώ το 1999 έλαβε την Αργυρή Άρκτο καλύτερου σκηνοθέτη για το Η πόλη του πάθους. Το 2006 γύρισε την ταινία Η βασίλισσα και κέρδισε ξανά το Βραβείο Γκόγια Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας και ήταν υποψήφιος για Όσκαρ και BAFTA σκηνοθεσίας. Οι δύο τελευταίες πιο γνωστές του ταινίες είναι το Philomena και το Florence: Φάλτσο σοπράνο.
Επίσης, έχει σκηνοθετήσει τηλεοπτικές σειρές, μίνι σειρές και τηλεταινίες. Για τη δουλειά του στην τηλεόραση έχει κερδίσει τρία βραβεία BAFTA, για το BBC2 Playhouse: Going Gently, το The Deal και το A Very English Scandal.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βρετανοί Εβραίοι Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Χερσικράτης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χερσικράτης είναι γνωστός ένας απόγονος του οίκου των Βακχιδών της Κορίνθου. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Χερσικράτης υπήρξε ένας από τους Κορίνθιους που αποίκησαν τη νήσο Κέρκυρα. Αυτό έγινε όταν ο Κύψελος, γιος του Ηετίωνα, πήρε την εξουσία στην Κόρινθο ως τύραννος και εκτόπισε τους Βακχίδες (Παυσανία Κορινθιακά, 4, 4).
Πηγές
Χερσικρατης Χερσικρατης
Χθονία
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χθονία είναι γνωστή μία από τις θυγατέρες του δεύτερου στη σειρά μυθικού βασιλιά του Άργους, του Φορωνέως, και της συζύγου του Τηλεδίκης. Η Χθονία, εγγονή του ποτάμιου θεού Ινάχου, είχε αρκετά αδέλφια, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται η Νιόβη και (κατά μία εκδοχή) ο Πελασγός. Η Χθονία ήταν θεία του Άργου, του γιου του Δία που έδωσε το όνομά του στην πόλη.
Πηγή
Χθονια Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι
Μπανάλ εθνικισμός
Στα πλαίσια της πολιτικής ιδεολογίας του εθνικισμού, μπανάλ εθνικισμός(αγγλικά: Banal nationalism), ή κοινότοπος εθνικισμός, χαρακτηρίζεται κάθε καθημερινή αναπαράσταση του έθνους, που χτίζει μία κοινή αίσθηση του εθνικού ανήκειν μεταξύ των ανθρώπων. Η ορολογία αυτή προέρχεται από το βιβλίο Banal Nationalism του Michael Billing, που κυκλοφόρησε το 1995. Η έννοια αυτή έχει ασκήσει μεγάλη επιρροή σε ακαδημαϊκά πλαίσια έρευνας, ιδιαίτερα στο πεδίο μελέτης της πολιτικής γεωγραφίας, καθώς υπάρχει συνεχές ακαδημαϊκό ενδιαφέρον προς αυτήν, αφότου εκδόθηκε το βιβλίο κατά τη δεκαετία του 1990.Σήμερα, ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως σε ακαδημαϊκές συζητήσεις που αφορούν την διαμόρφωση ταυτότητας και την γεωπολιτική.
Παραδείγματα κοινότοπου εθνικισμού μπορούν να βρεθούν στη χρήση σημαιών σε καθημερινά πλαίσια, αθλητικές εκδηλώσεις, εθνικούς ύμνους, σύμβολα πάνω σε χαρτονομίσματα, δημοφιλείς καθημερινές εκφράσεις, πατριωτικές λέσχες, στη χρήση υπαινιγμών ενότητας από τον εθνικό τύπο, όπως για παράδειγμα τη χρήση όρων όπως ο πρωθυπουργός, ο καιρός, η ομάδα μας και το διαχωρισμό των ειδήσεων σε "νέα του εξωτερικού" και "νέα του εσωτερικού". Πολλά από αυτά τα σύμβολα είναι πολύ αποτελεσματικά, καθώς η φύση τους είναι επαναλαμβανόμενη και σχεδόν υποσυνείδητη. Ο κοινότοπος εθνικισμός συχνά δημιουργείται από κρατικά ιδρύματα, για παράδειγμα τα σχολεία.
Ο κύριος στόχος του Michael Billing, με την δημιουργία του όρου banal nationalism, ήταν να διαφοροποιήσει διακριτά τον καθημερινό και ενδημικό εθνικισμό από άλλες εξτρεμιστικές μορφές του. Υποστήριξε ότι η ακαδημαϊκή και δημοσιογραφική εστίαση σε εξτρεμιστές εθνικιστές, κινήματα ανεξαρτητοποίησης και ξενοφοβικά άτομα κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 επισκότισε την μοντέρνα δύναμη και την πιο συνήθη μορφή του σύγχρονου εθνικισμού, καθώς η εστίαση αυτή υπονοούσε πως ο κοινότοπος εθνικισμός ήταν περιφερική ιδεολογία. Τόνισε την σχεδόν σιωπηρή αποδοχή της ύψιστης σημασίας του έθνους στον πολιτικό διάλογο της τότε περιόδου και χρησιμοποίησε ως παραδείγματα για να ενισχύσει αυτόν τον ισχυρισμό, τις κλήσεις για την προστασία του Κουβέιτ κατά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, καθώς και τους Νήσους Φώκλαντ το 1982. Υποστήριξε, παράλληλα, ότι η λανθάνουσα ή "κρυμμένη" φύση του μοντέρνου εθνικισμού, είναι ένα χαρακτηριστικό που κάνει τη συγκεκριμένη ιδεολογία ιδιαίτερα ισχυρή, εν μέρει λόγω του γεγονότος ότι, ενώ μεγάλο μέρος της δεν έχει μελετηθεί και αντιμετωπισθεί, συνεχίζει να είναι η βάση για πολλά ισχυρά πολιτικά κινήματα, αλλά και για τα περισσότερα φαινόμενα πολιτικής βίας στον κόσμο σήμερα. Ο κοινότοπος εθνικισμός δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μία λιγότερο ισχυρή μορφή εθνικισμού, αλλά η βάση για "επικίνδυνους εθνικισμούς" Ωστόσο, σε παλαιότερες εποχές, το "κάλεσμα" προς το έθνος δεν είχε την σημασία που εντοπίζεται σε σύγχρονα πλαίσια, λόγω της μεγαλύτερης ισχύος που είχαν οι θεσμοί της θρησκείας, της μοναρχίας ή της οικογένειας, οι οποίες στο παρελθόν μπορεί να επικαλούνταν συχνότερα, ώστε να υπάρξει αποτελεσματικότερη κινητοποίηση δράσεως. O Billing, επίσης, χρησιμοποιεί τον όρο για να αμφισβητήσει μεταμοντερνιστικούς ισχυρισμούς, σύμφωνα με τους οποίους, η έννοια του έθνους-κράτους βρίσκεται σε κατάσταση παρακμής, τονίζοντας συγκεκριμένα την συνεχόμενη ηγεμονική δύναμη του Αμερικάνικου εθνικισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αποσπάσματα από το βιβλίο Banal Nationalism του Michael Billing http://www.nationalismproject.org/what.htm
Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες Κατηγορία:Εθνικισμός
Μαζούρκες, Op. 41 (Σοπέν)
Οι Μαζούρκες, Op. 41 είναι τέσσερις μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν και δημοσιεύθηκαν μεταξύ το 1838 και το 1839. Μία τυπική εκτέλεση του σετ διαρκεί περίπου 10 λεπτά. Ο Σοπέν, αφιέρωσε τις μαζούρκες αυτές στον φίλο του, Στέφαν Βιτβίσκι, έναν όχι και το γνωστό ποιητή, του οποίου όμως ο Σοπέν έκανε τραγούδια δέκα από τα ποιήματά του.
Η πρώτη μαζούρκα, βάσει της πρώτης γερμανικής έκδοσης, τοποθετεί τη Ντο δίεση ελάσσονα (η αγγλική και η γαλλική τοποθετούν την τέταρτη ως πρώτη και την πρώτη ως τέταρτη). Η πρώτη έχει τέμπο Maestoso, 3/4. Η δεύτερη είναι γραμμένη σε Μι ελάσσονα, έχοντας Andantino τέμπο σε 3/4. Η τρίτη είναι γραμμένη σε Σι μείζονα, έχοντας τέμπο Animato σε 3/4. Ενώ η τέταρτη και η τελευταία είναι γραμμένη σε Λα ύφεση μείζονα, με τέμπο Allegretto, σε 3/4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
41 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1839 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο δίεση ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ύφεση μείζονα Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε φίλους ή συγγενείς
Χουβεντούδ Αστουριάνα
Η Χουβεντούδ Αστουριάνα (ισπανικά: Juventud Asturiana) ήταν κουβανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Αβάνα.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε από Αστουριανούς στην Αβάνα, στις 11 Ιουλίου 1912, ως Σοσιεδάδ ντε ρεκρέο ι ντεπόρτες Χουβεντούδ Αστουριάνα (ισπανικά: Sociedad de recreo y deportes Juventud Asturiana).
Η Χουβεντούδ Αστουριάνα άκμασε κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, κατακτώντας, συνολικά, επτά φορές το Πρωτάθλημα Κούβας.
Μεταξύ των πλέον ιστορικών αναμετρήσεων του συλλόγου, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, αξίζει να αναφερθεί η επικράτηση, σε φιλική αναμέτρηση, με σκορ 4-2, στις 16 Ιουνίου 1929, απέναντι στη Νασιονάλ ντε Μοντεβιδέο, η οποία, εκείνη την περίοδο, αριθμούσε στις τάξεις της, συνολικά, εννέα εκ των έντεκα βασικών παικτών της ομάδας της Εθνικής Ουρουγουάης, η οποία είχε κατακτήσει το ολυμπιακό χρυσό μετάλλιο το 1924 και το 1928.
Ο σύλλογος διαλύθηκε το 1952.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κούβας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι στην Αβάνα Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1912 Κατηγορία:Διαλύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1952
Πάγκαν
Ο Πάγκαν (βουλγαρικά: Паган, ... - 768) ήταν ο ηγεμόνας της Βουλγαρίας από το 767 έως το 768.
Ο Πάγκαν έχει αναγνωριστεί ως μέλος της παράταξης της βουλγαρικής αριστοκρατίας, η οποία επεδίωκε ειρηνικές σχέσεις με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μετά την διαδοχή στο θρόνο μετά τη δολοφονία του προκατόχου του Τόκτου, ο Πάγκαν όρισε μαζί με τους αυλικούς του διαπραγματεύσεις με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄ κάπου στη Θράκη. Στις ομιλίες ο αυτοκράτορας αντιπροσώπευε τον εαυτό του ως πρόθεση για τη διατήρηση της ειρήνης στη Βουλγαρία και επίκρινε τους Βουλγάρους για την αναρχία και την καθαίρεση του πρώην ηγεμόνα Σαμπίν, που έζησε ως πρόσφυγας στην αυτοκρατορική αυλή. Ο αυτοκράτορας, ωστόσο, συμφώνησε να κάνει ειρήνη, και ο Πάγκαν επέστρεψε στην χώρα του.
Σε αυτό το σημείο ο Κωνσταντίνος Ε΄ ξαφνικά εισέβαλε στη Βουλγαρία και κατάφερε να διεισδύσει μέσα από τα βουνά στην περιοχή του πυρήνα του βουλγαρικού κράτους, καίγοντας κάποιους οικισμούς γύρω από την πρωτεύουσα της χώρας Πλίσκα. Αν και ο Κωνσταντίνος Ε΄ δεν ακολούθησε τη σχετικά επιτυχημένη εισβολή και επέστρεψε στην χώρα του, ο Πάγκαν αντιμετώπισε την οργή των υπηκόων του που τον κατηγόρησε για την ευπιστία και την αδυναμία του να αντιταχθεί στον εχθρό. Ο μονάρχης κατέφυγε στην προς την Βάρνα, αλλά δολοφονήθηκε από τους υπηρέτες του.
Η συλλογή των Βουλγάρων του Βόλγα Τζαφάρ Ταρίχ του 17ου αιώνα (αμφισβητούμενης γνησιότητας) αντιπροσωπεύει τον Μπογιάν (δηλαδή τον Πάγκαν) ως γιος του πρώην κυβερνήτη Μπούνεκ (δηλαδή τον Βίνεχ), και του αποδίδει την απέλαση του Σαΐν (δηλαδή τον Σαμπίν).
Αναφορές
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας
Γκέι
Ο όρος γκέι χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει ένα άτομο που έλκεται ερωτικά ή σεξουαλικά από το ίδιο φύλο ή που έχει σχέσεις με άτομα του ίδιου φύλου.
Ομοφυλοφιλία
Η Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση ορίζει τον σεξουαλικό προσανατολισμό ως «ένα διαρκές πρότυπο συναισθηματικής, ρομαντικής ή/και σεξουαλικής έλξης προς άνδρες, γυναίκες ή και τα δύο φύλα», που κυμαίνεται «μέσα σε ένα φάσμα που ξεκινάει από αποκλειστική έλξη προς το αντίθετο φύλο και καταλήγει σε αποκλειστική έλξη προς το ίδιο φύλο». Σύμφωνα με τους Ροζάριο, Σρίμσο, Χάντερ, Μπράουν (2006), «η ανάπτυξη λεσβιακής, ομοφυλοφυλικής ή αμφιφυλοφιλικής ταυτότητας είναι πολύπλοκη και δεν είναι πάντα εύκολη διαδικασία. Σε αντίθεση με μέλη άλλων μειονοτήτων (π.χ. εθνικών και φυλετικών μειονοτήτων), οι περισσότεροι γκέι, λεσβίες και αμφιφυλόφιλοι δεν μεγαλώνουν σε κοινότητα ομοίων από τους οποίους μαθαίνουν για την ταυτότητά τους και που ενισχύουν και στηρίζουν αυτή τους την ταυτότητα. Αντιθέτως, αυτά τα άτομα μεγαλώνουν συχνά σε κοινότητες οι οποίες είτε είναι αγνώμονες ή εκφράζουν ανοιχτά εχθρότητα προς την ομοφυλοφιλία».
Για άτομα που έχουν σεξουαλική επαφή με άτομα του ίδιου φύλου αλλά δεν αυτοπροσδιορίζονται ως γκέι, υπάρχουν ορισμοί όπως «εχέμυθος», «bi-curious», «στη ντουλάπα» ή «κρυφός». Αντιστρόφως, ένα άτομο μπορεί να προσδιορίζεται γκέι χωρίς να έχει κάνει σεξ με άτομο του ίδιου φύλου. Υπάρχουν περιπτώσεις που κάποιος προσδιορίζεται κοινωνικά ως γκέι όντας άγαμος ή καθώς περιμένει την πρώτη του ομοφυλοφιλική εμπειρία. Ακόμα, ένας αμφιφυλόφιλος μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του γκέι και άλλοι να θεωρούν ότι οι έννοιες γκέι και μπάι αποκλείουν η μία την άλλη. Υπάρχουν και εκείνα τα άτομα που έλκονται από το ίδιο φύλο αλλά ούτε έχουν σεξουαλική δραστηριότητα, ούτε αποκαλούν τον εαυτό τους γκέι, οπότε και είναι πιθανόν τα άτομα αυτά να είναι ασεξουαλικά, δηλαδή να μην υπάρχει έλξη ή να υπάρχει έλξη αλλά να μην υπάρχει σεξουαλική δραστηριότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ομοφυλοφιλία Κατηγορία:Επανοικειοποιημένες λέξεις Κατηγορία:ΛΟΑΤ ορολογία
When You Believe
Πρωτότυπη Ερμηνεία
Στη φιλμογραφική απόδοση, αφού ο Φαραώ Ραμσής Β΄ έδωσε την άδεια στους Εβραίους σκλάβους να φύγουν από την Αίγυπτο, η Σάλι Ντρόσκι ως Μαριάμ και η Μισέλ Φάιφερ ως Σεπφώρα τραγουδούν το πρώτο μέρος του "When you Believe" καθώς οι Εβραίοι φεύγουν από την Αίγυπτο με οδηγό τον Μωυσή, ακολουθούμενοι κι από Αιγύπτιους. Στο δεύτερο μέρος, μια χορωδία παιδιών τραγουδά στα Εβραϊκά Ύμνους Δοξολογίας προς τον Θεό και σταδιακά ενώνονται με τις φωνές των ενηλίκων και των Σάλι Ντρόσκι και Μισέλ Φάιφερ καθώς φτάνουν προς την Ερυθρά Θάλασσα. Στην ποπ έκδοση το τραγούδι ερμηνεύτηκε από τις Γουίτνεϊ Χιούστον και Μαράια Κάρεϊ.
Ελληνική Ερμηνεία
Στην ελληνική απόδοση της ταινίας το τραγούδι ερμηνεύτηκε από τις Χριστίνα Αργύρη ως Μαριάμ και Έλλη Κοκκίνου ως Σεπφώρα μαζί με τη χορωδία, με τίτλο "Την Πίστη Αν Βρεις". Οι Εβραϊκοί Ύμνοι διατηρήθηκαν, όπως και σε όλες τις μεταγλωτίσεις της ταινίας.
Βραβεύσεις
Το "When you Believe", κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού στα Academy Awards 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1998 Κατηγορία:Singles του 1998 Κατηγορία:Τραγούδια βραβευμένα με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού Κατηγορία:Singles του 2007 Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο) Κατηγορία:Ο Πρίγκιπας της Αιγύπτου
Αλεξάνδρεια στην Κύπρο
Η Αλεξάνδρεια στην Κύπρο ή Αλεξάνδρεια η εν Κύπρω ή Αλεξανδρέττα Κύπρου, ήταν ελληνιστική πόλη στη νήσο Κύπρο. Η πόλη ιδρύθηκε πιθανόν το 331 π.Χ. στη βορειοδυτική Κύπρο.
Ίδρυση
thumb|250px|right|Χάρτης της Κύπρου. Είναι γνωστό ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ίδρυσε πολλές πόλεις που πήραν το όνομά του, σε πολλά μέρη του κόσμου. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ήσαν περισσότερες από 70, αριθμός που ίσως θεωρείται υπερβολικός. Ο ακριβής αριθμός όλων των Αλεξανδρειών είναι πάντως άγνωστος, αφού δεν διασώθηκε σχετικός κατάλογος. Διασημότερη, όμως υπήρξε η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, που ιδρύθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο το 331 π.Χ. και που έμελλε να διαδραματίσει πολύ σημαντικό ρόλο και στις μετέπειτα κυπριακές εξελίξεις, ως πρωτεύουσα του Πτολεμαϊκού βασιλείου στο οποίο θα υπαγόταν και η Κύπρος. 350px|thumb|right|Ψηφιδωτό από τους αρχαίους Σόλους Ίσως ακόμη και η ίδια η πόλη των Σόλων να είχε πάρει αυτό το όνομα αργότερα (ακόμη και μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προκειμένου να τιμηθεί).
Εκτιμήσεις περί της τοποθεσίας
Ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός στο έργο του «Ιστορία Χρονολογική» την ταυτίζει με την πόλη Καλλίνουσα, στο ομώνυμο ακρωτήρι Καλλίνουσα (ακρωτήρι), της περιοχής Τηλλυρία. Επίσης ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός ονομάζει την πόλη Αλεξανδρέτταν, το ίδιο δε όνομα έφερε κατά τα Μεσαιωνικά χρόνια και το ακρωτήρι της Τηλλυρίας.
Άλλες πηγές – ενδεικτική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κύπρου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κύπρο Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Μαζούρκες, Op. 50 (Σοπέν)
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
50 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1842 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ύφεση μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο δίεση ελάσσονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Κιλομπάιτ
Ένα κιλομπάιτ (από το πρόθεμα SI Κιλό που σημαίνει χίλια) είναι μονάδα πληροφορίας ή αποθηκευτικού χώρου υπολογιστή που ισούται με 1024 ή (περίπου) 1000 μπάιτς. Στην συντομευμένη του εκδοχή γράφεται KB, kB, Kbyte, kbyte, ή ακόμα K k.
Αρχικά ο όρος "κιλομπάιτ" χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει μια τιμή 1024 μπάιτ (210), γιατί στο δυαδικό αριθμητικό σύστημα, το 'φυσικό' σύστημα των ψηφιακών υπολογιστών, μετράμε τις ποσότητες σε δυνάμεις του δύο και 210 είναι περίπου ίσο με 1000. Καθώς όμως οι υπολογιστές διαδόθηκαν περισσότερο, αυτή η λανθασμένη χρήση του προθέματος κιλό στον χώρο των υπολογιστών επεκτάθηκε από την αργκό των επαγγελματιών της πληροφορικής και στο ευρύ κοινό δημιουργώντας σύγχυση.
Συνεπώς αυτά τα προθέματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν με τις δεκαδικές (δυνάμεις του 10) είτε τις δυαδικές (δυνάμεις του 10) τιμές ανάλογα με τα συμφραζόμενα:
και οι περισσότεροι οργανισμοί τυποποίησης προτείνουν για αυτή την χρήση τον όρο κιμπιμπάιτ (KiB). Αν και ο όρος "κιμπιμπάιτ" χρησιμοποιείται σπάνια στην πράξη έχει αρχίσει να υιοθετείται από λογισμικό στο οποίο η ακρίβεια είναι σημαντική, όπως το BitTorrent και τον πυρήνα του Linux.
Συνέκρινε με το κιλομπίτ όπου χρησιμοποιούμε το πρόθεμα με το δεκαδικό του νόημα (=1000).
Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης πληροφορίας Κατηγορία:Μνήμη υπολογιστή
Γεωργιανές βουλευτικές εκλογές (2012)
Στις βουλευτικές εκλογές στη Γεωργία, που έγιναν την 1η Οκτωβρίου 2012 ο συνασπισμός Γεωργιανό Όνειρο της αντιπολίτευσης κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών. Ο πρόεδρος Μιχαήλ Σαακασβίλι παραδέχτηκε την ήττα του από το συνασπισμό του εκατομμυριούχου Μπίτζινα Ιβανισβίλι.
Οι εκλογές διεξήχθησαν υπό ένα νέο εκλογικό σύστημα στο οποίο συμφώνησαν ο πρόεδρος και η αντιπολίτευση το 2011. Η έδρα του νέου Κοινοβουλίου επαναφέρθηκε από την Τιφλίδα στο Κουτάισι αργότερα το 2012. Οι πολίτες στη Νότια Οσετία και στην Αμπχαζία δεν ψήφισαν.
Παραπομπές
2012
Αλέξανδρος Νικολαΐδης
Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης (17 Οκτωβρίου 1979 - 14 Οκτωβρίου 2022) ήταν Έλληνας αθλητής του τάε κβον ντο. Ανήκε στο αθλητικό σωματείο «Μέγας Αλέξανδρος» της Θεσσαλονίκης. Είχε στο ενεργητικό του αρκετές διακρίσεις σε διεθνείς και ευρωπαϊκές διοργανώσεις του αθλήματος, με σημαντικότερες τα δύο αργυρά μετάλλια στην κατηγορία των +80 κιλών στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο. Προπονητής του ήταν ο Κώστας Τζιδημόπουλος. Τον Δεκέμβριο του 2008, ψηφίστηκε με 1.875 ψήφους ως ο κορυφαίος Έλληνας αθλητής για το 2008 από τον ΠΣΑΤ.
Τον Μάρτιο του 2019, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα του με τον ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές του 2019 και τον Σεπτέμβριο του 2020 ανέλαβε καθήκοντα αναπληρωτή εκπροσώπου του κόμματος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 17 Οκτωβρίου του 1979 και ο πατέρας του ήταν επίσης πρωταθλητής στο τάε κβον ντο. Σπούδασε Φυσική Αγωγή στο ΑΠΘ. Άρχισε το τάε κβον ντο το 1982, σε ηλικία τριών ετών και το επάγγελμά του είναι πυροσβέστης.
Απεβίωσε από έναν εξαιρετικά σπάνιο τύπο καρκίνου, το καρκίνωμα NUT, σε ηλικία 42 ετών στις 14 Οκτωβρίου 2022.
Παρουσία σε Ολυμπιακούς Αγώνες
Στην πρώτη του συμμετοχή σε Ολυμπιάδα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ οι ελπίδες του για κατάκτηση ενός μεταλλίου σταμάτησαν γρήγορα καθώς υπέστη κάταγμα στην κνημιαία ακρολοφία, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για δύο χρόνια. Επανήλθε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Στη διοργάνωση αυτή, αγωνίστηκε στην κατηγορία των +80 κιλών και έφθασε μέχρι τον τελικό, που έγινε στις 29 Αυγούστου του 2004. Στον τελικό ηττήθηκε από τον Νοτιοκορεάτη Μουν Ντάε Σουνγκ με νοκ άουτ στον πρώτο γύρο, με αποτέλεσμα να κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο. Το 2008, στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Ρώμη και προηγήθηκε χρονικά κατά τρεις μήνες των Ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των +87 κιλών στον τελικό με τον Γάλλο πρωταθλητή Πασκάλ Ζεντίλ. Η επόμενη συμμετοχή του σε Ολυμπιακούς Αγώνες πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2008 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνο. Ο Νικολαΐδης στις 23 Αυγούστου του 2008 προκρίθηκε πανηγυρικά στον τελικό (στην κατηγορία των +80 κιλών), όπου όμως γνώρισε και πάλι την ήττα στους πόντους (5-4) από τον Νοτιοκορεάτη Τσα Tονγκ-Μιν. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής, αποκλείστηκε νωρίς και δεν διεκδίκησε μετάλλιο. Στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των +87 κιλών, χάνοντας στον ημιτελικό από τον Αζέρο Ταβαγκούλ Μπαϊράμοβ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του Τάε Κβον Ντο Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες πυροσβέστες
2478 Τοκάι
Ο Τοκάι (Tokai) είναι ένας διπλός αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Ιάπωνα αστρονόμο Τοσιμάσα Φουρούτα, που παρατηρούσε από το Τοκάι της Ιαπωνίας, και πήρε το όνομά του από την πόλη αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τοκαι
Σαμποτάζ του βαρέος ύδατος
Με την ονομασία Σαμποτάζ του βαρέος ύδατος είναι γνωστή μια σειρά από ενέργειες δολιοφθοράς που έγιναν από μέλη της νορβηγικής αντίστασης, στην επαρχία Τέλεμαρκ της Νορβηγίας, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, προκειμένου να αποτραπεί η απόκτηση βαρέος ύδατος από τη Ναζιστική Γερμανία, με το οποίο η τελευταία θα μπορούσε να προχωρήσει στην κατασκευή πυρηνικών όπλων.
Πριν από τον πόλεμο (1934) είχε κατασκευαστεί στο Vemork κοντά στη νορβηγική πόλη Rjukan, στην επαρχία Τέλεμαρκ, το Norsk Hydro που είχε τη δυνατότητα να παράγει κάθε χρόνο 12 τόνους βαρέος ύδατος ως ένα υποπροϊόν της παραγωγής λιπάσματος. Πριν από τη γερμανική εισβολή στη Νορβηγία τον Απρίλιο του 1940 το Δεύτερο Γραφείο της Γαλλικής Υπηρεσίας Πληροφοριών μετέφερε μυστικά 185 κιλά βαρέος ύδατος από το Norsk Hydro στη Γαλλία μέσω Σκωτίας ενώ το εργοστάσιο συνέχισε να έχει τη δυνατότητα να παράγει βαρύ ύδωρ. Έτσι, και καθώς οι Σύμμαχοι ανησυχούσαν ότι οι δυνάμεις κατοχής θα χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις και τον τεχνολογικό εξοπλισμό για την παραγωγή βαρέος ύδατος, έγιναν μια σειρά από σαμποτάζ από μέλη της νορβηγικής αντίστασης, καθώς και βομβαρδισμοί από συμμαχικά αεροπλάνα, προκειμένου να καταστραφεί το εργοστάσιο και όση ποσότητα βαρέος ύδατος είχε παραχθεί. Οι επιχειρήσεις δολιοφθοράς ήταν τρεις και είχαν τις ονομασίες "Grouse," "Freshman," and "Gunnerside". Τελικά κατάφεραν να βγάλουν το εργοστάσιο εκτός λειτουργίας στις αρχές του 1943. Τότε οι Γερμανοί αποφάσισαν να μεταφέρουν όσο βαρύ ύδωρ δεν είχε καταστραφεί στη Γερμανία με το φέρι SF Hydro αλλά τα μέλη της νορβηγικής αντίστασης κατάφεραν να το βυθίσουν στη λίμνη Tinnsjø και να καταστρέψουν το φορτίο του.
Οι επιχειρήσεις αυτές έχουν περάσει στον κινηματογράφο με την ταινία Οι ήρωες του Τέλεμαρκ (1965) με τους Κερκ Ντάγκλας και Ρίτσαρντ Χάρρις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Νορβηγίας Κατηγορία:Σαμποτάζ
Ανατολικός κόσμος
μικρογραφία| Ο Ανατολικός κόσμος σε έναν χάρτη του 1796, ο οποίος περιλάμβανε τις ηπείρους της Ασίας και της [[Αυστραλία (ήπειρος)|Αυστραλίας (τότε γνωστή ως Νέα Ολλανδία).]] Ο Ανατολικός κόσμος, επίσης γνωστός ως Ανατολή, είναι ένας γενικός όρος για διάφορους πολιτισμούς ή κοινωνικές δομές, έθνη και φιλοσοφικά συστήματα, που ποικίλλουν ανάλογα με το πλαίσιο. Συχνά περιλαμβάνει τουλάχιστον μέρος της Ασίας ή, γεωγραφικά, τις χώρες και τους πολιτισμούς ανατολικά της Ευρώπης, την περιοχή της Μεσογείου και τον Αραβικό κόσμο, ειδικά σε ιστορικά (προ-μοντέρνα) πλαίσια, και στη σύγχρονη εποχή στο πλαίσιο του Οριενταλισμού. Συχνά θεωρείται ως ομόλογο του Δυτικού κόσμου και συσχετίζεται έντονα με το νότιο μισό της διαίρεσης Βορά-Νότου στον Κόσμο.
Οι διάφορες περιοχές που περιλαμβάνονται στον όρο ποικίλλουν, είναι δύσκολο να γενικευτούν και δεν έχουν μια κοινή κληρονομιά, όπως ισχύει συχνά για τον δυτικό κόσμο. Παρόλο που τα διάφορα μέρη του Ανατολικού κόσμου μοιράζονται πολλά κοινά θέματα, κυρίως στο Παγκόσμιο Νότο, δεν έχουν ιστορικά οριστεί ως σύνολο.
Ο όρος είχε αρχικά μια κυριολεκτική γεωγραφική έννοια, που αναφέρεται στο ανατολικό τμήμα του Παλαιού Κόσμου, σε αντίθεση με τους πολιτισμούς της Ασίας με εκείνους της Ευρώπης (ή του Δυτικού κόσμου). Παραδοσιακά, αυτό περιλαμβάνει όλη την Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και τη Νότια Ασία (Αφγανιστάν και Ινδική υποήπειρος).