cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκορμ ο Παλαιός
Ο Γκορμ ο Παλαιός (Gormus Senex, πριν το 900 - 958) ήταν ο πρώτος ιστορικά βασιλιάς της Δανίας (936 - 958) και γιος του ημιμυθικού βασιλιά της Δανίας Αρθακανούτου Α΄. Το επίκεντρο της βασιλείας του ήταν το Γιέλινγκ από το οποίο δημιούργησε τους περίφημους Λίθους του Γιέλινγκ προς τιμή της συζύγου του Τίρα. Ο χρονικογράφος Αδάμ της Βρέμης αναφέρει ότι ο πατέρας του Αρθακανούτος καταγόταν από τη Νορθουμπρία και στις αρχές του 10ου αιώνα κέρδισε την εξουσία στη Δανία.
Πρώτος βασιλιάς της Δανίας
Ο Αρθακανούτος εκθρόνισε τον νεαρό βασιλιά Σίγκτριγκ Γκνίπασον αναλαμβάνοντας την εξουσία στη Δυτική Δανία, όταν πέθανε τον διαδέχτηκε ο γιος του Γκορμ. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει ότι ο Γκορμ κατέκτησε με τη βία ένα τμήμα του βασιλείου του από τους Γκνίπα και Αδάμ αποδεικνύοντας ότι το βασίλειο είχε διαιρεθεί πριν κατακτήσει ο Γκορμ την περιοχή, φιλοξένησε τον αρχιεπίσκοπο του Αμβούργου και της Βρέμης Ουνί, σύμφωνα με τις λίθους του Γιέλινγκ ο γιος του Χάρολντ ο Κυανόδους κατέκτησε όλους τους Δανούς σε αντίθεση με τον Γκορμ ο οποίος βασίλευσε σε ολόκληρη τη Γιουτλάνδη με έδρα το Γιέλινγκ. Ο Γκορμ παντρεύτηκε την Τίρα με αμφίβολη καταγωγή, ίδρυσε το πρώτο μεγάλο ταφικό μνημείο στο Γιέλινγκ και τον πρώτο από τους λίθους του Γιέλινγκ, ήταν πατέρας τριών γιων του Το, του Κνούτου και του Χάραλντ Α΄ της Δανίας, πιθανότατα θυγατέρα τους ήταν και η Γκούνχιλντ, μητέρα των βασιλέων. Στη σύζυγο του Τίρα πιστοποιείται η κατασκευή του Ντάνεβιρκ ενός μεγάλου τοίχου στα νότια σύνορα της Δανίας προκειμένου να προστατέψι τη χώρα του από τους Σάξονες γείτονες του, οι περισσότερες ενδείξεις αναφέρουν ότι υπήρχε αλλά ο ίδιος το επέκτεινε κατά μήκος του Σλέσβιχ. Ο Γκορμ πέθανε τον χειμώνα του 958 - 959, το ταφικό του μνημείο κατασκευάστηκε από ξυλεία που κόπηκε το 958. Ο Αρίλντ Χουίτφελντ αναφέρει :
"Οι τρεις γιοι του βασιλιά ήταν Βίκινγκ πολεμιστές, ξεκίνησαν από τη Δανία προκειμένου να πραγματοποιήσουν επιδρομές και λεηλασίες. Ο Χάραλντ επέστρεψε στη Δανία για να ανακοινώσει ότι ο αδελφός του Κνούτος σκοτώθηκε στην προσπάθεια του να λεηλατήσει το Δουβλίνο, ένας ύπουλος τον σκότωσε με ένα τόξο στα μάτια την ώρα που έβλεπε παιχνίδια τη νύχτα. Δεν τολμούσε κανένας να πει στον βασιλιά Γκορμ το τραγικό γεγονός, η βασίλισσα Τίρα εμφανίστηκε μπροστά του με ένα μαύρο φόρεμα, ο βασιλιάς τη ρώτησε για ποιον λόγο το φοράει και εκείνη απάντησε : "Βασιλιά μου είχες δυο γεράκια ένα άσπρο και ένα γκρι, το άσπρο πέταξε πολύ μακριά ξέφυγε από τα άλλα και έσπασε τα φτερά του, τώρα δεν μπορεί να σου φέρει πλέον το άσπρο τροφή, θα σου τη φέρνει μόνο το γκρι". Ο Γκορμ κατάλαβε αμέσως τι συνέβη, η απάντηση του ήταν : "Ο γιος μου είναι νεκρός, θρηνεί ολόκληρη η Δανία". Ο Γκορμ έπεσε σε τόσο τεράστια θλίψη που πέθανε την επόμενη μέρα".
Θρύλοι
thumb|right|250px|Η μπροστινή πλευρά του Λίθου του Γιέλινγκ Η περιγραφή αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις αναφορές των λίθων του Γιέλινγκ οι οποίες αναφέρουν ότι ο Γκορμ πέθανε μετά τη σύζυγο του Θύρα. Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει ότι η Θύρα είχε ταφεί σε έναν λόφο στο Γιέλινγκ στον οποίο ετάφη αργότερα και ο Γκορμ, αργότερα ο γιος τους Χάραλντ ο Κυανόδους έκτισε μια πέτρινη εκκλησία στο Γιέλινγκ στην οποία μετέφερε τους γονείς του. Ο σκελετός που βρέθηκε στην αρχαία εκκλησία του Γιέλινγκ πιθανότατα να ήταν του Γκορμ αλλά το ζήτημα βρίσκεται υπό αμφισβήτηση. Στην εποχή της βασιλείας του Γκορμ οι Δανοί ήταν ακόμα παγανιστές λατρεύοντας τους αρχαίους Σκανδιναβούς θεούς, ο γιος του Χάραλντ ο Κυανόδους έφερε τον χριστιανισμό στη Δανία. Ο Γκόρμ ονομάστηκε παλιός επειδή θεωρείται ο γενάρχης των βασιλέων της Δανίας, ο Σάξων ο Γραμματικός αναφέρει ότι πέθανε υπέργηρος και ότι ήταν τυφλός όταν ο γιος του Κνούτος δολοφονήθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Κνύτλινγκα
Ίνγκριντ Μουτσιτέλι
Η Ίνγκριντ Μουτσιτέλι (ιταλικά: Ingrid Muccitelli), (Ρώμη, 25 Ιουνίου 1979), είναι Ιταλίδα παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών.
2023
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2023 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 2023 άρχισε την ημέρα Κυριακή σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Είναι το 2023ο έτος της Χριστιανικής Χρονολογίας, η 23η χρονιά της 3ης χιλιετίας και του 21ου αιώνα, η 4η χρονιά της δεκαετίας του 2020. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ανακήρυξε το 2023 ως Διεθνές Έτος Κεχριών. Το Υπουργείο Πολιτισμού ανακήρυξε το 2023 ως Λογοτεχνικό Έτος Άλκης Ζέη.
Γεγονότα
Αναλυτικότερα κάθε μήνα
Θάνατοι
Αναλυτικότερα κάθε μήνα
Παραπομπές
Κατηγορία:21ος αιώνας Κατηγορία:Έτη
Τζέιμς Μποντ (κόμικς)
Η απόδοση του χαρακτήρα Τζέιμς Μποντ σε μορφή κόμικς έχει βασισθεί στον ομώνυμο (και φανταστικό) ήρωα του μυθιστορήματος του συγγραφέα Ian Fleming. Παρουσιάστηκε από το 1958 έως το 1983, σε 52 ξεχωριστές ιστορίες, που εκδόθηκαν ως κόμικ-στριπ σε διάφορες Βρετανικές εφημερίδες, επτά εκ των οποίων κυκλοφορούσαν εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου.
Το έναυσμα δόθηκε το 1957, όταν η εφημερίδα Daily Mirror, ιδιοκτησίας του Λόρδου Beaverbrook, προσέγγισε τον συγγραφέα με σκοπό να τον πείσει για τη μεταφορά του μυθιστορήματός του σε κόμικς. Παρά τις έντονες αντιρρήσεις (σύντομα απλές επιφυλάξεις) που ο Φλέμινγκ εξέφρασε αρχικά, τελικά η εφημερίδα ενέταξε στην ύλη της τον ήρωα σε εικονογραφημένη έκδοση. Ο Φλέμινγκ, μάλιστα, προσπάθησε να βοηθήσει την έκδοση προτείνοντας τη μορφή που, κατά την άποψή του, θα έπρεπε να έχει ο Μποντ, ωστόσο ο καλλιτέχνης που επιστρατεύθηκε για τη μεταφορά, John McLusky διαφώνησε, θεωρώντας την εικόνα παρωχημένη και μάλλον προπολεμική. Έτσι, παρουσίασε μία πιο αρρενωπή, σχεδιαστικά, εκδοχή του Πράκτορα 007, στην πρώτη ιστορία που σχεδίασε με τίτλο Casino Royale, η οποία και τυπώθηκε το 1958.
Το σενάριο της διασκευής από το βιβλίο σε κόμικ επιμελήθηκε ο Anthony Hern, που είχε τη σχετική πείρα, ενώ η πλειονότητα των πρώτων σεναρίων γράφτηκε από το Henry Gammidge. Εν συνεχεία, οι Gammidge και McLusky θα παρουσιάσουν 12 ακόμη άλμπουμ του ήρωα, έως το 1966. Όμως, από το 1962 τα δικαιώματα της σειράς είχε αποκτήσει η ανταγωνίστρια εφημερίδα Sunday Times, έπειτα από μία διαφωνία που προέκυψε, μεταξύ των Beaverbrooke και Fleming. Δύο χρόνια αργότερα, πάντως, οι όποιες διαφορές μεταξύ των δύο ανδρών ξεπεράστηκαν, με αποτέλεσμα το στριπ να επιστρέψει στην εφημερίδα του πρώτου, υπό τον υπότιτλο Στη Μυστική Υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητας. Από το 1966 έως το 1977 την εικονογράφηση της σειράς στην εφημερίδα Daily Express, είχε αναλάβει ο Yaroslav Horak.
Παραπομπές
(κομικς) Μποντ Τζειμς
Κομήτης Κόχουτεκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοχουτεκ
AV
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων AV ή Av ή av μπορεί να αναφέρεται:
2489 Σουβόροφ
Παραπομπές
Σουβόροφ Κατηγορία:Αλέξανδρος Βασίλιεβιτς Σουβόροφ
Λυμπέριος Ζαριφόπουλος
Ο Λυμπέριος Ζαριφόπουλος ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821. Καταγόταν από το Μπελούσι της Ανδρίτσαινας.
Βιογραφικά στοιχεία
Λίγο πριν την Ελληνική επανάσταση του 1821 είχε εγκατασταθεί στη Καλαμάτα και ασκούσε το επάγγελμα του εμπόρου. Το 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και με το ξέσπασμα της επανάστασης έλαβε ενεργό μέρος σε πολλές επιχειρήσεις, όπως στη Καρύταινα, Τρίπολη, Λάλα κ.λπ.. Έλαβε επίσης μέρος στις επιχειρήσεις του Μεσολογγίου και της Ναυπακτίας ως αξιωματικός υποβαλλόμενος και σε χρηματικές θυσίες. Το 1825 φέρεται να αιχμαλωτίσθηκε από τους Αιγυπτίους πολεμώντας τον Ιμπραήμ πασά στο Ναυαρίνο, αλλά λίγο αργότερα απελευθερώθηκε.
Το 1828 φιλοξένησε στο σπίτι του στη Πάτρα τον Ι. Καποδίστρια.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Λυμπεριος Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Πρατόλαος
Ο Πρατόλαος, ο πρώτος άνθρωπος είναι μυθική προσωπικότητα, αναπαράσταση της οποίας υπάρχει σε σπάραγμα αγγείου, που εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, μαζί με την Κρατεία, τον Μίτο και τον Κάβιρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Φρίξα
Η Φρίξα ήταν πόλη της αρχαίας Ηλείας.
Μας είναι γνωστή από τον Παυσανία, την εποχή που πέρασε από εκεί μας αναφέρει ότι ήταν κατεστραμμένη. Ανήκε στην χώρα των Πισατών και δίπλα στην πόλη πάνω σε λόφο υπήρχε ο ναός της Κυδωνίας Αθηνάς τον οποίο ο Παυσανίας τον βρήκε μισογκρεμισμένο ενώ διατηρούνταν ακόμα ο βωμός. Ο ναός βρισκόταν βρισκόταν στην αριστερή όχθη του Αλφειού και τον είχε κατασκευάσει ο Κλύμενος από την Κυδωνία της Κρήτης ο οποίος ήταν απόγονος του Ηρακλή, εδώ θυσίασε ο Πέλοπας πριν την αρματοδρομία με τον Οινόμαο.
Η θέση της αρχαίας πόλης τοποθετείται κοντά στο σημερινό χωριό Φρίξα.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηλείας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ηλεία
Ζαν-Φρανσουά Λε Γκαλ
Ο Ζαν-Φρανσουά Λε Γκαλ είναι Γάλλος μαθηματικός και ειδικός στη θεωρία πιθανοτήτων. Γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1959 στο Μορλαί.
Βιογραφία
Ο Λε Γκαλ πέρασε στην École normale supérieure το 1978, όπου υποστήριξε τη διατριβή του με τίτλο "Temps locaux et équations différentielles stochastiques" (Τοπικοί χρόνοι και στοχαστικές διαφορικές εξισώσεις) υπό την καθοδήγηση του Μαρκ Γιορ στο Πανεπιστήμιο του Πιερ και Μαρί-Κυρί, την οποία ολοκλήρωσε το 1982. Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα με τίτλο "Quelques propriétés du mouvement brownien" ("Ορισμένες ιδιότητες της κίνησης Μπράουν") από το Πανεπιστήμιο Πιερ και Μαρί-Κιουρί το 1987.
Από το 1983 έως το 1988 ήταν ερευνητής στο εργαστήριο μαθηματικών του Πανεπιστημίου Πιερ και Μαρί-Κιουρί. Από το 1988 έως το 2006 ήταν καθηγητής πανεπιστημίου στο Πανεπιστήμιο Πιερ και Μαρί-Κιουρί.
Διετέλεσε καθηγητής πανεπιστημίου στην École normale supérieure (1997-2007), όπου διετέλεσε διευθυντής μαθηματικών σπουδών από το 1997 έως το 2000 και από το 2004 έως το 2007 και επικεφαλής του μεταπτυχιακού προγράμματος μαθηματικών και πληροφορικής από το 2000 έως το 2004.
Από το 2006 είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Paris-Sud, όπου είναι συνυπεύθυνος για το Μάστερ 2 στις Πιθανότητες και τη Στατιστική.
Εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Επιστημών στις 10 Δεκεμβρίου 2013.
Εργασίες
Ο Λε Γκαλ ασχολείται με την κίνηση Μπράουν και το ερπετο του Μπράουν, τις διεργασίες Λέβι, τα τυχαία δέντρα όπως το δέντρο Μπράουν ή το δέντρο Λέβι, τους τυχαίους επίπεδους χάρτες, τις διεργασίες διακλάδωσης και τις σχέσεις μεταξύ υπερδιεργασιών και μερικών διαφορικών εξισώσεων.
Το έργο αυτό αντιπροσωπεύει περισσότερες από εκατό δημοσιεύσεις με πολυάριθμους συγγραφείς. Ο αριθμός του Έρντος είναι 2 το 2013, δηλαδή έχει γράψει μια δημοσίευση με συν-συγγραφέα τον Πολ Έρντος.
Από το 1993, ο Λε Γκαλ έχει επιβλέψει 18 διδακτορικούς φοιτητές. Μεταξύ αυτών είναι και ο Ουέντελιν Βέρνερ, στον οποίο απονεμήθηκε το μετάλλιο Φιλντς το 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Δάνειο (γλώσσα)
Δάνειο συμβαίνει όταν μια ξένη λέξη χρησιμοποιείται σε μια γλώσσα.
Παραδείγματα δανείων της ελληνικής γλώσσας:
Μεταφραστικό δάνειο συμβαίνει όταν δημιουργείται μια νέα λέξη, για να μεταφράσει μια λέξη υπαρκτή σε ξένη γλώσσα, αλλά ανύπαρκτη στη γλώσσα που λαμβάνει το γλωσσικό δάνειο.
Παράδειγμα
Αν μια λέξη επιστρέψει στην αρχική γλώσσα με κάποια μεταβολή (έννοιας ή στη μορφή της), η διαδικασία ονομάζεται αντιδάνειο.
Το φαινόμενο του δανεισμού στις γλώσσες μπορεί να παρουσιαστεί σαν ένας από τους μηχανισμούς ανανέωσης και εμπλουτισμού των γλωσσών. Δεδομένου όμως ότι θίγεται η "καθαρότητα" της κάθε γλώσσας υπάρχουν πάντα περιπτώσεις όπου εμφανίζονται πολέμιοι του δανεισμού λόγω του φόβου αφομοίωσης της μια γλώσσας από την άλλη.
Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Πολιτιστική αφομοίωση
Dorylus
Τα Dorylus (στα Σουαχίλι, siafu, σιάφου), επίσης γνωστά ως μυρμήγκια οδηγοί, μυρμήγκια σαφάρι, είναι μεγάλο γένος εκστρατευτικών μυρμηγκιών τα οποία βρίσκονται κυρίως στην κεντρική και ανατολική Αφρική, αν και η περιοχή εκτείνεται και στη Νότια Αφρική και στην τροπική Ασία.
Ο όρος siafu είναι δάνεια λέξη από τη Σουαχίλι, και είναι μια από τις πολλές παρόμοιες λέξεις από τις περιφερειακές γλώσσες των Μπαντού, οι οποίες χρησιμοποιούνται από τους αυτόχθονες πληθυσμούς για να περιγράψουν διάφορα είδη αυτών των μυρμηγκιών.
Κύκλος ζωής
Οι χαρακτηριστικές μακριές φάλαγγες των μυρμηγκιών, θα υπερασπιστούν έντονα τους εαυτούς των, ενάντια σε οτιδήποτε τους επιτίθεται. Οι φάλαγγες είναι διευθετημένες με τα μικρότερα μυρμήγκια να πλαισιώνονται από τα μεγαλύτερα μυρμήγκια στρατιώτες. Αυτοί καταλαμβάνουν αυτόματα τις θέσεις των ως φρουροί και ορίζουν ένα περιμετρικό διάδρομο εντός του οποίου τα μικρότερα μυρμήγκια μπορούν να κινηθούν με ασφάλεια. Το δάγκωμα τους είναι εξαιρετικά οδυνηρό, κάθε στρατιώτης όταν αφαιρεθεί, αφήνει ουλές με δυο οπές. Η απομάκρυνση είναι δύσκολη, μολαταύτα, καθώς τα σαγόνια τους είναι εξαιρετικά ισχυρά, κάποιος μπορεί να τραβήξει ένα μυρμήγκι στρατιώτη στα δύο, χωρίς να απελευθερωθεί το δάγκωμά του. Μεγάλος αριθμός μυρμηγκιών μπορεί να σκοτώσει μικρά ή ακινητοποιημένα ζώα και να φάει τη σάρκα τους. Ένα μεγάλο μέρος της διατροφής τους είναι γαιοσκώληκες. Όλα τα είδη Dorylus είναι τυφλά και όπως και τα περισσότερα είδη μυρμηγκιών, επικοινωνούν κυρίως διαμέσου των φερομόνων.
Την εποχή του ζευγαρώματος, σχηματίζονται αλάτες (φτερωτά αρσενικά μυρμήγκια, οι βασίλισσες του είδους στα μυρμήγκια οδηγούς, δεν αναπτύσσουν φτερά). Τα φτερωτά αρσενικά μυρμήγκια είναι μεγαλύτερα από τους στρατιώτες και οι βασίλισσες είναι ακόμα μεγαλύτερες. Τα πραγματικά μυρμήγκια οδηγοί δεν πραγματοποιούν γαμήλια πτήση, αλλά ζευγαρώνουν στο έδαφος και οι βασίλισσες αναχωρούν για τη δημιουργία νέων αποικιών. Όπως και με τα περισσότερα μυρμήγκια, οι εργάτριες και οι στρατιώτες είναι στείρα (μη αναπαραγόμενα) θηλυκά. Τα αρσενικά μυρμήγκια οδηγοί,  μερικές φορές γνωστά και ως «μύγες λουκάνικο» (ένας όρος ο οποίος ισχύει και για τα αρσενικά ecitonines του Νέου Κόσμου), λόγω των πρησμένων γαστήρων των που ομοιάζουν με λουκάνικα, συγκαταλέγονται μεταξύ των μεγαλύτερων μορφών μυρμηγκιών και αρχικά θεωρούνταν μέλη διαφορετικού είδους. Οι βασίλισσες είναι ακόμα μεγαλύτερες.
Τα αρσενικά εγκαταλείπουν την αποικία αμέσως μετά την εκκόλαψή των, αλλά, μόλις φτάσουν σε σεξουαλική ωριμότητα, έλκονται από το ίχνος της οσμής που αφήνει η φάλαγγα των σιάφου. Όταν μια αποικία με μυρμήγκια οδηγούς συναντήσει ένα αρσενικό, του τεμαχίζουν τα φτερά του - αφαιρώντας τα και τον μεταφέρουν πίσω στη φωλιά, προκειμένου να ζευγαρώσει με μια παρθένα βασίλισσα. Όπως συμβαίνει με όλα τα μυρμήγκια, λίγο αργότερα, τα αρσενικά αποθνήσκουν. Μετά από αυτό, η βασίλισσα μυρμήγκι, θα εναποθέσει τα πρώτα αυγά. Οι βασίλισσες των μυρμηγκιών οδηγών, μπορούν και εναποθέτουν έως και 1.000.000 αυγά το μήνα.
Τέτοια είναι η δύναμη των σιαγόνων των μυρμηγκιών, που στην Ανατολική Αφρική, χρησιμοποιούνται ως φυσικά ράμματα εκτάκτου ανάγκης. Διάφοροι ιθαγενείς φυλετικοί λαοί της Ανατολικής Αφρικής (π.χ. Μαασάι moran), όταν στη σαβάνα προκληθεί κάποιο βαθύ κόψιμο, θα χρησιμοποιήσουν τους στρατιώτες για να συρράψουν την πληγή τους, με το να βάλουν τα μυρμήγκια να δαγκώσουν και τις δύο πλευρές της εγκοπής και εν συνεχεία να τα κόψουν, αφαιρώντας τα από το σώμα τους. Αυτή η χρήση των μυρμηγκιών σε αυτοσχέδιους χειρουργικούς συνδετήρες, κάθε φορά, δημιουργεί μια στεγανότητα, η οποία μπορεί να διαρκέσει για ημέρες και εάν είναι απαραίτητο, η διαδικασία μπορεί να επαναληφθεί, επιτρέποντας να αρχίσει η φυσική επούλωση.
Αρκετά είδη σε αυτό το γένος, πραγματοποιούν επιδρομές στα termitaria, όπου παραλύουν ή σκοτώνουν μερικούς από τους τερμίτες και τους μεταφέρουν πίσω στη φωλιά τους.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
<references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυρμήγκια
Ιωδαιθάνιο
Το ιωδαιθάνιο είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και ιώδιο, με χημικό τύπο C2H5I και σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2Ι. Συντομογραφικά συμβολίζεται με τα σύμβολα EtI και Halon 20001. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκυλαλογονιδίων, καθώς και στην κατηγορία των οργανιωδιούχων ενώσεων. Το καθαρό ιωδαιθάνιο, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο, πτητικό και εύφλεκτο υγρό, με αιθέρια οσμή, ελάχιστα διαλυτό στο νερό. Έχει ιξώδες 0,556 mPa·s. Παράγεται (συνήθως) με θέρμανση αιθανόλης μαζί με ιώδιο και φωσφόρο Όταν, όμως, το ιωδαιθάνιο έρχεται σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα, ιδιαίτερα υπό την επίδραση φωτός, καθώς επίσης και με την παραμονή διαλύματός του σε νερό, αποσυνθέτεται παράγοντας μια κίτρινη ή κοκκινωπή χροιά, που οφείλεται στο διαλυμένο παραγώμενο (στοιχειακό) ιώδιο. Μπορεί επίσης να παραχθεί με αντίδραση αιθανόλης και υδροϊωδικό οξύ, απομακρύνοντας με απόσταξη το έτσι παραγώμενο ιωδαιθάνιο. Αν χρειάζεται να αποθηκευθεί το ιωδαιθάνιο, αυτό γίνεται με την προσθήκη σκόνης (μεταλλικού) χαλκού, αργύρου και αιθανόλης , για να αποφευχθεί η γρήγορη αποσύνθεσή του (ιωδαιθανίου), αλλά ακόμη και με αυτήν τη μέθοδο τα δείγματα ιωδαιθανίου δεν κρατούν για περισσότερο από ένα έτος από την παραγωγή τους. Επειδή τα ιωδιούχα ιόντα (I-) είναι μια καλή «αποχωρούσα ομάδα», το ιωδαιθάνιο είναι άριστο αιθυλιωτικό μέσο. Χρησιμοποιήθηκε ακόμη για την παραγωγή ελεύθερων ριζών υδρογόνου.
Ονοματολογία
Η ονομασία «ιωδαιθάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «αιθ-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Το αρχικό πρόθεμα «ιωδο-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου ιωδίου ανά μόριο της ένωσης.
Φωτοχημική ιωδίωση
Με φωτοχημική ιωδίωση αιθανίου :
Υποκατάσταση υδροξυλίου από ιώδιο
1. Με επίδραση υδροϊωδίου (HBr) σε αιθανόλη (CH3CH2OH) :
2. Η υποκατάσταση του OH από I στη μεθανόλη μπορεί να γίνει και με ιωδιωτικά μέσα : Με τριιωδιούχο φωσφόρο (PI3):
Υποκατάσταση άλλου αλογόνου από ιώδιο
Με επίδραση ιωδιούχου καλίου (KI) σε αιθυλαλογονίδιο (CH3CH2X, όπου X εδώ F, Cl, Br) :
Προσθήκη υδροϊωδίου σε αιθένιο
Με προσθήκη υδροϊωδίου σε αιθένιο παράγεται αιθυλιωδίδιο :
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Κατά την υδρόλυσή του με εναιώρημα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) σχηματίζεται αιθανόλη (CH3CH2OH) :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) σχηματίζει αλκίνιο-3 (RC≡CCH2CH3). Π.χ. :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) σχηματίζει καρβονικό αιθυλεστέρα (RCOOCH2CH3) :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) σχηματίζει προπανονιτρίλιο (CH3CH2CN) :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) σχηματίζει αλκάνιο :
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) σχηματίζει αιθανοθειόλη (CH3CH2SH) :
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) σχηματίζει αιθυλαλκυλοθειαιθέρα (RSCH2CH3) :
Υποκατάσταση από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε αιθυλιωδίδιο (CH3CH2I) παράγεται φθοραιθάνιο :
Υποκατάσταση από αμινομάδα
Με αμμωνία (NH3) σχηματίζει αιθαναμίνη (CH3CH2NH2) :
Υποκατάσταση από αλκυλαμινομάδα
Με πρωυτοταγείς αμίνες (RNH2) σχηματίζει αλκυλαιθυλαμίνη (RNHCH2CH3) :
Υποκατάσταση από διαλκυλαμινομάδα
Με δευτεροταγείς αμίνες (R'NHR) σχηματίζει διαλκυλαιθυλαμίνη [R'N(CH2CH3)R] :
Υποκατάσταση από τριαλκυλαμινομάδα
Με τριτοταγείς αμίνες [R'N(R)R"] σχηματίζει ιωδιούχο τριαλκυλαιθυλαμμώνιο {[R'N(CH2CH3)(R)R"]I} :
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη σχηματίζει αιθανοφωσφαμίνη :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) σχηματίζει νιτραιθάνιο (CH3CH2NO2) :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται αιθυλοβενζόλιο :
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται αιθυλολίθιο :
2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard) :
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται αιθάνιο :
3. Με υδροϊώδιο (HI) :
4. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται αιθάνιο :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 1-ιωδοβουτάνιο (CH3CH2CH2CH2I) :
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 1-ιωδο-1-βουτένιο (CH3CH2CH=CHI) :
3. Η αντίδραση του ιωδαιθανίου με συζυγή αλκαδιένια αντιστοιχεί κυρίως σε 1,4-προσθήκη, αν και είναι επίσης δυνατές η 1,2-προσθήκη και η 3,4-προσθήκη, με τη χρήση κατάλληλων συνθηκών. Π.χ : (1,4-προσθήκη)
(3,4-προσθήκη)
4. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 1-ιωδοπεντάνιο : 40px|κυκλοπροπάνιο 5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει αιθοξυ-2-ιωδαιθάνιο : 30 px
Αντίδραση απόσπασης
Με απόσπαση υδροβρωμίου (HI) από αιθυλιωδίδιο παράγεται αιθένιο :
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα 1-ιωδοπροπάνιου ~60% και 2-ιωδοπροπάνιου ~40%.
Εφαρμογές
Το ιωδαιθάνιο χρησιμοποιήθηκε ως βαρύ υγρό για αναλύσεις ορυκτών και στην οργανική σύνθεση.
Υγεία και ασφάλεια
Οι ατμοί του ιωδαιθανίου σε συνδυασμό με αέρα και θέρμανση πάνω από την ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξής του, σχηματίζει εκρηκτικά μίγματα.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις ιωδίου Κατηγορία:Αλαιθάνια Κατηγορία:C2
Θεόδωρος Ι. Λέκας (βουλευτής Αττικής)
Ο '''Θεόδωρος Ι. Λέκας (γράφεται και Λέκκας''', 1911-1991) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Αττικής από το 1952 ως το 1956.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1911 στην Αθήνα και ήταν γιος του Ιωάννη Λέκα. Ήταν εγγονός του Θεόδωρου Λέκα, δικηγόρου και βουλευτή Αττικοβοιωτίας. Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία. Στις εκλογές του 1952 εξελέγη βουλευτής Αττικής με τον Ελληνικό Συναγερμό. Στις 15 Νοεμβρίου 1954 δήλωσε την ανεξαρτητοποίησή του. Το 1955 προσχώρησε στο κόμμα του Μαρκεζίνη.
Πέθανε σε ηλικία 80 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 24 Ιουλίου 1991 από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Μαρίκα, παιδιά και εγγόνια.
Σαμάικ Μουρ
Ο Σαμάικ Άλτι Μουρ (Shameik Alti Moore, γεννημένος στις 4 Μάιου του 1995) είναι Αμερικανός ηθοποιός, τραγουδιστής και ράπερ γνωστός για τον φωνητικό του ρόλο ως Μάιλς Μοράλες στην ταινία κινουμένων σχεδίων Spider-Man: Μέσα στο Αραχνο-Σύμπαν (2018) και τις συνέχειες του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Μπαλχ
Η Μπαλχ (τα αρχαία Ζαρίασπα ή Βάκτρα) είναι πόλη, πρωτεύουσα της Βακτριανής, στο σημερινό Αφγανιστάν. Βρίσκεται παρά τις εκβολές του ποταμού Ώξου. Σύμφωνα με τον Κτησία τα Ζαρίασπα ήταν η ακρόπολη των Βάκτρων.
Στα Ζαρίασπα φέρεται να διαχείμασε ο Μέγας Αλέξανδρος (328-327) κατά την εκστρατεία στη Βακτριανή.
Ρούντολφ Όικεν
Ο Ρούντολφ Κρίστοφ Όικεν (Rudolf Christoph Eucken, 5 Ιανουαρίου 1846 - 15 Σεπτεμβρίου 1926) ήταν Γερμανός φιλόσοφος και Νομπελίστας Λογοτεχνίας του 1908.
Βιογραφία
Ο Όικεν πέθανε στην Ιένα το 1926, σε ηλικία 80 ετών.
Φιλοσοφία
Η φιλοσοφία του περιστράφηκε γύρω από την ανθρώπινη εμπειρία, υποστηρίζοντας πως οι άνθρωποι έχουν ψυχή, και επομένως βρίσκονται στη διασταύρωση μεταξύ της φύσης και του πνεύματος. Πίστευε πως οι άνθρωποι πρέπει να ξεπεράσουν την μη-πνευματική φύση τους μέσω συνεχών προσπαθειών να επιτύχουν μια πνευματική ζωή. Αυτό το αποκαλούσε Ηθικό ακτιβισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Audi 50
Το Audi 50 (εσωτερικός κωδικός Typ 86) ήταν ένα 3-πορτο αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Β, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Audi, μεταξύ του 1974 και του 1978, σε 180.812 αντίτυπα. Το μοντέλο διατέθηκε μόνο στην Ευρώπη και εισήχθη 2 ως 3 χρόνια μετά το ιταλικό Fiat 127 και το γαλλικό Renault 5. Κατά την εισαγωγή του, το 50 θεωρήθηκε ως η πρώτη είσοδος των Γερμανών στην ολοένα και πιο δημοφιλή κατηγορία των ευρωπαϊκών supermini αυτοκινήτων πόλης της κατηγορίας B.
Αισθητική
Η αισθητική του Audi 50 διαμορφώθηκε από τον σχεδιαστή Κλάους Λούτε. Μολονότι συχνά αναφέρεται ότι και ο οίκος Μπερτόνε έλαβε μέρος, αυτό συνέβη μόνο στο τελικό στάδιο και ουσιαστικά προσέθεσε μικρές πινελιές σε λίγα επιμέρους στοιχεία, όπως στη σχεδίαση της διακόσμησης χρωμίου στα πλαϊνά του αμαξώματος.
Βασικά στοιχεία
Το μοντέλο κατασκευάστηκε από την Audi NSU Auto Union AG στο πρώην εργοστάσιο της NSU στο Νεκαρσούλμ, Γερμανία, καθώς και στο τεράστιο εργοστάσιο Βόλφσμπουργκ της Volkswagen (και τα δύο ανήκαν, έως το 1990, στην τότε Δυτική Γερμανία). Μάλιστα 6 μήνες μετά την επίσημη παρουσίαση του 50, που είχε γίνει την άνοιξη του 1974, κυκλοφόρησε και μία παράλληλη έκδοσή του από την Volkswagen, υπό την ονομασία Volkswagen Polo και με ένα ευρύτερο φάσμα κινητήρων και άλλες επιλογές. Το Polo πρώτης γενιάς λανσαρίστηκε στην εγχώρια αγορά το Σεπτέμβριο του 1974 και λίγους μήνες μετά εμφανίστηκε και σε εξαγωγικές αγορές, μεταξύ των οποίων και στο Ηνωμένο Βασίλειο (σε αυτήν ως δεξιοτίμονο). thumb|left|Το πλαϊνό προφίλ ενός Audi 50 LS του 1974.
Ειδικότερα το Audi 50 προσφέρθηκε αποκλειστικά ως 3-πορτο hatchback και αρχικά κυκλοφόρησε με δύο βενζινοκινητήρες, κυβισμού 895 cm³ (ισχύος 40 hp, στις εκδόσεις 50 και 50 L) και 1.093 cm³ (ισχύος 50 hp και 60 hp, στις εκδόσεις 50 LS και 50 GLS αντίστοιχα). Το 1977, η έκδοση 50 GLS υιοθέτησε έναν ακόμα μεγαλύτερο βενζινοκινητήρα 1.272 cm³. Όλα τα μηχανικά του σύνολα ήταν 4-κύλινδρα σε σειρά (Ι4). Το μοντέλο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ευρώπη, τόσο λόγω των αξιοσημείωτων προδιαγραφών για αυτοκίνητο πόλης της τότε εποχής, όσο και λόγω της σχετικά χαμηλής τιμής του. thumb|right|Audi 50 GLS του 1978.
Τα δίδυμα Volkswagen Polo και Audi 50 διατέθηκαν παράλληλα για 4 χρόνια, μέχρι το 1978, αλλά τελικώς το φθηνότερο Volkswagen Polo ξεπέρασε σε πωλήσεις το Audi 50 και η Audi απέσυρε το 50 στα μέσα του 1978, μετά από μια συνολική παραγωγή που έφτασε τα 180.812 αντίτυπα. Αρχικά είχε προετοιμάσει ένα έντονο λίφτινγκ, που θα είχε δώσει στο Audi 50 μια αισθητική πιο κοντά σε αυτήν των Audi 80 και Audi 100. Ωστόσο, δεν μπήκε ποτέ στην παραγωγή, λόγω της τότε απόφασης του ανώτατου Διοικητικού Συμβουλίου της μητρικής Volkswagen ότι η Audi έπρεπε να επικεντρωθεί σε μεγαλύτερα και πιο ακριβά αυτοκίνητα, προκειμένου να εξελιχθεί σε μάρκα πολυτελείας.
Αντικατάσταση του 50
Ως αποτέλεσμα, το Volkswagen Polo συνέχισε να εξελίσσεται διαρκώς, με πρώτο δείγμα την έκδοση Volkswagen Derby notchback, η οποία μολονότι είχε αναπτυχθεί επίσημα από την Audi στο Ίνγκολσταντ, τελικώς κυκλοφόρησε με το σήμα της Volkswagen, το 1977. Στη συνέχεια, το Volkswagen Polo γνώρισε πολλές διαδοχικές γενιές, πάντα ως supermini αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B, και συνεχίζει ως όνομα μέχρι σήμερα.
Αντιθέτως, το Audi 50 δεν είχε γνωρίσει κανέναν αντικαταστάτη στην κατηγορία των supermini πριν από την έναρξη των πωλήσεων του σημαντικά μεγαλύτερου Audi A2 μόλις τον Νοέμβριο του 1999, το οποίο επίσης διακόπηκε τον Αύγουστο του 2005. Πρακτικώς μόλις τον Αύγουστο του 2010, με την εισαγωγή στην αγορά του Audi A1 πρώτης γενιάς, εμφανίστηκε ένας πραγματικός διάδοχος του Audi 50.
Ετήσια παραγωγή
thumb|right|Audi 50 LS του 1974.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
50 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης
1867
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1867 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Άννα της Λωρραίνης
H Άννα (γαλλ. Anne de Lorraine, 25 Ιουλίου 1522 – 15 Μαΐου 1568) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα της Λωρραίνης και με τον γάμο της έγινε πρώτα Πριγκίπισσα της Οράγγης και μετά Δούκισσα του Άαρσοτ.
Οικογένεια
Το 1544 απεβίωσε ο Ρενέ και η Άννα έκανε δεύτερο γάμο με τον Φίλιππο Β΄ του Κρουά, Δούκα του Άαρσοτ, και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οράγγης Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Πρώτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης
Η Πρώτη σύνοδος της Κωνσταντινούπολης, γνωστή ως Β΄ Οικουμενική, ήταν η εκκλησιαστική σύνοδος που διενεργήθηκε το 381 μ.Χ. και συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄, μετά από προτροπή του Μελετίου Αντιοχείας. Στόχος της ήταν η εκκλησιαστική ειρήνευση, αλλά και η «ἐπίλυσις τῶν ἀναφυέντων ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ κρισίμων θεολογικῶν καὶ διοικητικῶν προβλημάτων».
Η πορεία προς τη Β΄ Οικουμενική σύνοδο
Ταυτόχρονα, με το πέρας της Α΄ οικουμενικής συνόδου οι αρειανικές θέσεις περί της υποστάσεως του Υιού αυξήθηκαν, εκφραζόμενες από τρεις παρατάξεις. Των ομοίων, των ομοιουσιανών και των ανομοίων ή ευνομοιανών, ενώ ιδίως μετά το 360 σταδιακά ενεφανίσθησαν θέσεις περί της υποστάσεως και του τρίτου προσώπου της Τριάδος, με κύριους εκφραστές, τους Μακεδονιανούς και τους Απολιναριστές οι οποίοι ονομάστηκαν πνευματομάχοι, όπως πνευματομάχοι αποκαλούνταν και οι αρειανόφρονες, αφού πέραν της κατωτερότητας του Υιού ως κτίσμα, κτίσμα θεωρούσαν και το Άγιο Πνεύμα. Χαρακτηριστικός είναι ο λόγος του Επιφανίου για την πίστη των αρειανιστών, λέγοντας πως «Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα κτίσμα πάλιν κτίσματός φασιν εἶναι».
Ο σκοπός σύγκλησης της συνόδου
Κύριος σκοπός σύγκλησης της συνόδου ήταν «νὰ ἐξαλείψει τὰ λείψανα τοῦ βίᾳ ἐπιβληθέντος Αρειανισμού διὰ τῆς ἀναστηλώσεως τοῦ κύρους τῆς Α΄ οἰκουμενικῆς συνόδου καὶ ὁλοκληρώσεως τοῦ Τριαδικοῦ δόγματος κατὰ τοῦ ὁποίου ἐστρέφοντο οἱ ἑτερόδοξες ὁμολογίες» και να αποσαφηνίσει τον «λαβύρινθο εκθέσεων» από τη μεγάλη δογματική σύγχυση που είχε επέλθει. Ταυτόχρονα ήταν η θέληση του Αυτοκράτορα για ειρήνευση στην Ανατολική επαρχία της Αυτοκρατορίας, καθώς και η θέληση της εκκλησίας να διευθετήσει εκκλησιαστικά ζητήματα με αιχμή την αποκατάσταση του θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και κανονικών ζητημάτων. Η σύνοδος αυτή οριστικώς κηρύχθηκε οικουμενική από την Δ΄ Οικουμενική, παρότι η συμπληρωματική και διευκρινιστική σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη ένα έτος αργότερα, την είχε ήδη ανακηρύξει με αυτό τον τίτλο. Ο προβληματισμός όμως κυρίως τίθεται, εξαιτίας της «Λῃστρικῆς συνόδου» του 449, της οποίας τα πρακτικά, δεν την απαριθμούν στις οικουμενικές, ενώ αποκαλούν δεύτερη οικουμενική, τη θεωρούμενη σήμερα τρίτη.
Από τη σύνοδο, πρέπει να αναφερθεί, πως δεν τηρήθηκαν πρακτικά, αλλά εκδόθηκε «Τόμος» πίστεως ο οποίος δε διασώζεται. Η αρχική πρόθεση του Θεοδοσίου κατά την κλήση, ήταν η συμμετοχή των ανατολικών επισκόπων, λόγω των διαστάσεων του εκκλησιαστικού ζητήματος στην ανατολή, ενώ εκφράζεται και η άποψη πως η δικαιοδοσία του - αυτοκράτορας της Ανατολής - δεν του επέτρεπε να κάνει αντίστοιχη κίνηση και στη Δύση, άποψη όμως, που δε βρίσκει ισχυρή απήχηση. Στη Δύση μάλιστα φαίνεται πως ήδη υπήρχαν αντιδράσεις, αφού δεν αναγνώριζαν τον επισκοπικό τίτλο του προεδρεύοντα Μελετίου. Από μια άλλη μεριά, η μη συνεύρεση αρχικά δυτικών επισκόπων εντείνει την άποψη πως ο αρχικός ρόλος τη συνόδου, δεν ήταν η οικουμενικότητα, όπως τελικά κρίθηκε από τη σύνοδο του 382, αλλά η λογική μιας ενδημούσας συνόδου, η οποία εξελίχθηκε σε οικουμενική. Αυτό άλλωστε προδίδεται από την προσχώρηση στο β΄ μέρος της συνόδου Αιγυπτίων και Ιλλυριών επισκόπων και την αναγνώριση του «Τόμου» από του δυτικούς ένα έτος αργότερα. Αν στόχος ήταν εξ αρχής η οικουμενικότητα θα θεωρείτο αδιανόητη η μη κλήση τους. Προς την ίδια κατεύθυνση, καταδεικνύεται η εκκρεμότητα της εκλογής του τοπικού επισκοπικού θρόνου της Κωνσταντινούπολης, θέμα το οποίο κρίνεται πως είχε αρχίσει να λαμβάνει σοβαρές διαστάσεις, όταν ο Πέτρος Αλεξανδρείας προέβη στην αντικανονική χειροτονία του Μαξίμου Κυνικού, αλλά και με την όξυνση του προβλήματος με τον Μακεδόνιο και τις αυθαίρετες υπερόριες χειροτονίες του.
Η σύνθεση της συνόδου και οι εργασίες
thumb|Η Πρώτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης, τοιχογραφία του [[18ος αιώνας|18ου αι. στον Ορθόδοξο Ναό Σταυροπόλεως στο Βουκουρέστι]] Στη σύνοδο συμμετείχαν 150 ανατολικοί επίσκοποι, με δεσπόζουσες προσωπικότητες των Αντιοχείας Μελέτιο, Γρηγόριο Ναζιανζηνό, Νεκτάριο Κωνσταντινουπόλεως, Τιμόθεο Αλεξανδρείας, Κύριλλο Ιεροσολύμων, Ικονίου Αμφιλόχιο, Γρηγόριο Νύσσης, Ταρσού Διόδωρο κ.ά. Δεν παραβρέθηκε κανείς επίσκοπος δυτικά της Αδριατικής, ενώ ο επίσκοπος Ρώμης εκπροσωπήθηκε από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος παραβρέθηκε στην εναρκτήρια συνεδρία. Η σύνοδος, όπως προαναφέρθηκε, είχε διττό σκοπό, δηλαδή την επίτευξη επίλυσης βασικών άμεσων αναγκών της εκκλησίας αλλά και την αντιμετώπιση δογματικών θεωριών. Ήδη από την εποχή της ανόδου του Θεοδοσίου στον θρόνο είχε εκφραστεί η διάθεση για μία οικουμενική σύνοδο, η οποία θα διακήρυττε την ενότητα της εκκλησίας, την πίστη στο σύμβολο της Νίκαιας και θα αντιμετώπιζε τις κακοδοξίες. Πρωτοστάτης αυτής της κίνησης υπήρξε ο Μέγας Βασίλειος, που από το 372 επιδίωξε, αν και για διάφορους λόγους δε κατέστη δυνατή η πραγματοποίηση της επιθυμίας του, σύγκληση μεγάλης συνόδου. Θεολογικά η σύνοδος είχε προετοιμαστεί από τον Μελέτιο και τη σύνοδο των 153 επισκόπων το 379 στην Αντιόχεια, στην οποία είχε ήδη κατοχυρωθεί η Τριαδολογική θεολογία των Καππαδοκών πατέρων.
Αρχικά πρόεδρος της συνόδου ήταν ο Μελέτιος Αντιοχείας, ο οποίος απεβίωσε κατά τη διάρκεια των εργασιών. Πρώτο μέλημα της συνόδου, όπως διαφαίνεται από τη σχετική γραμματεία, ήταν η εκλογή του Γρηγορίου από τη Ναζιανζό, με τη σχετική προώθησή του από τον Μελέτιο. Κατά την ίδια περίοδο συντάχθηκαν και κανόνες, με σημαντικότερους τον πρώτο και τον τρίτο, οι οποίοι δήλωναν την αμετακίνητη πίστη στο Σύμβολο της Νίκαιας και την απόδοση πρώτων πρεσβειών τιμής στην εκκλησία της Κωνσταντινούπολης στην ανατολή και δεύτερα τη τάξει μετά τη Ρώμη. Ένα ακόμη θέμα που τέθηκε στη σύνοδο ήταν ο θρόνος της Αντιοχείας, λόγω του προβλήματος του Ευσταθιανού σχίσματος. Ο Μελέτιος προωθούσε την άποψη πως για να γεφυρωθεί το χάσμα, έπρεπε να μην εκλεγεί νέος επίσκοπος σε περίπτωση θανάτου ενός εκ των δύο. Ο ίδιος, όμως, απεβίωσε πριν το τέλος της συνόδου και, ενώ ο Γρηγόριος προωθούσε το αίτημά του, συνάντησε ισχυρές αντιδράσεις, που δεν επέτρεψαν την προωθούμενη λύση, εντείνοντας το πρόβλημα. Τελικά τοποθετήθηκε στη θέση αυτή ο Φλαβιανός, με αποτέλεσμα τις μετέπειτα έντονες αντιδράσεις των δυτικών επισκόπων, οι οποίοι δεν τον αναγνώρισαν. Σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις διαδραμάτισε ο Διόδωρος Ταρσού, ο οποίος είχε και σοβαρές θεολογικές διαφωνίες με τον Γρηγόριο, όπως αποδείχθηκε από τις απόψεις που εξέφρασαν στο λεγόμενο χριστολογικό ζήτημα. Αποτέλεσμα ήταν να παραιτηθεί ο Γρηγόριος λόγω των αντιδράσεων από τη μερίδα των επισκόπων που δεν συμφωνούσαν με τη διαλλακτική τακτική του, αλλά και τους ψιθύρους περί αντικανονικής χειροτονίας του (μεταθετό), παρά την αντίθεση του Θεοδοσίου. Στη θέση του προωθήθηκε ο Νεκτάριος, υπό την ισχυρή επιρροή του Διοδώρου Ταρσού, με αποτέλεσμα η σύνοδος να εκκινήσει με πρόεδρο τον Μελέτιο, να εκτελέσει εργασίες με τον Γρηγόριο και να κλείσει με τον Νεκτάριο. Οι εργασίες διήρκεσαν από τον Μάιο μέχρι τις 30 Ιουλίου του 381. Το δεύτερο μέρος τη συνόδου απαιτούσε υποχρεωτικά μεγαλύτερη σύνθεση συνέδρων, διαφορετικά αδυνατούσε να εφαρμόσει στην πράξη συγκεκριμένες εκκλησιαστικές διαδικασίες, οι οποίες μπορούσαν να τεθούν σε εφαρμογή μετά τη συμμετοχή στη σύνοδο των επισκόπων Ιλλυρικού και Αιγύπτου. Τις αποφάσεις προσυπέγραψαν, ένα έτος αργότερα, οι δυτικοί μετά από σύνοδο στη Ρώμη. Σε αυτή τη σύνοδο προσκάλεσαν και τους ανατολικούς επισκόπους, οι οποίοι δε θεώρησαν σκόπιμο να παραστούν. Αντ' αυτού, σε νέα σύνοδο, όπως προαναφέρθηκε, στην Κωνσταντινούπολη, εξέδωσαν «τόμο» με την πίστη των ρν΄ πατέρων, χαρακτηρίζοντας τη σύνοδο Οικουμενική, την οποία και αποδέχτηκαν τελικά οι συγκληθέντες δυτικοί επίσκοποι στη Ρώμη.
Το κανονικό-διοικητικό έργο της συνόδου
Το κανονικό έργο της συνόδου, λόγω της μη τήρησης πρακτικών, προκάλεσε αρκετές συγχύσεις σε ότι αφορά την έκταση και το περιεχόμενο των κανόνων της συνόδου. Σκοπός ήταν η εφαρμογή των κανονικών διατάξεων σε όλο το σώμα της εκκλησίας, ακόμη και των αιρετικών, γι' αυτό προσεκλήθησαν οι φορείς των ήπιων ετερόδοξων προσεγγίσεων των Μακεδονιανών, Απολιναριστών, αλλά και Αρειανοί (οι οποίοι όμως δε προσήλθαν), όχι ως μέλη, αλλά με στόχο την ερμηνεία των αποφάσεων, ώστε να μην αποχωρίζεται το κανονικό έργο από τη θεολογική ερμηνεία του. Χαρακτηριστικά στην επιστολή των μελών της συνόδου προς τον Θεοδόσιο καταγράφεται με σαφήνεια το κανονικό έργο της συνόδου που ήταν: Οι αποφάσεις των κανόνων της συνόδου κατοχυρώθηκαν με αυτοκρατορικό διάταγμα.
Οι αριθμός των κανόνων που αποδίδονται σήμερα στη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο είναι επτά (7), αλλά αμφισβητείται από τη θεολογική έρευνα. Αυτό διότι οι αρχαίες λατινικές συλλογές διατηρούν 4 κανόνες, το Συνοδικό της συνόδου τρεις, οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί του 5ου αιώνα αναφέρουν τέσσερις, ο Πατριάρχης Ιωάννης Γ΄ Σχολαστικός αποδίδει 6 τον 6ο αιώνα, ενώ οι μεταγενέστεροι ιστορικοί και κανονολόγοι αποδίδουν επτά. Σύμφωνα με τη σημερινή επικρατούσα άποψη οι κανόνες 5 και 6 είναι μεταγενέστεροι, δηλαδή της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου του 382, ενώ ο 7ος θεωρείται απόσπασμα επιστολής της εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως προς τον Μαρτύριο Αντιοχείας. Κατά άλλη άποψη, οι κανόνες 5, 6, 7 είναι κανόνες της Οικουμενικής Συνόδου ενσωματωμένοι στους πρώτους 4, οι οποίοι διασπάστηκαν σε μεταγενέστερες συλλογές, αφού ο 5ος κανόνας σχετίζεται με συζητήσεις της συνόδου για ειρήνευση στην εκκλησία της Αντιόχειας, ο 6ος σχετίζεται με τον 2ο και ο 7ος είναι σχετικός με τον 1ο κανόνα.
Εν κατακλείδι, οι κανόνες μπορούν να διαχωριστούν σε δύο κατηγορίες: Σε αυτούς που αποσκοπούσαν στην αποκατάσταση της ενότητας στην Εκκλησία με βάση την ορθή πίστη, δηλαδή ο 1, 5, 6 (α), 7 και σε αυτούς που διασφαλίζουν την ενότητα με βάση την κανονική τάξη και στην οποία ανήκουν οι υπόλοιποι κανόνες.
Συνοπτική παράθεση και ερμηνεία Ιερών Κανόνων
Κανών Α΄: Κυρώνει την πίστη των πατέρων της Νίκαιας και αναθεματίζει τις αναφυόμενες αιρέσεις. Σκοπός του κανόνος είναι να διακηρύξει τη σταθερότητα στην πίστη της Α΄ Οικουμενικής συνόδου, να διακηρύξει πως κάθε αθέτηση του συμβόλου της αποτελεί αιρετική δοξασία. Τέλος, αναθεματίζει δεδομένες ετερόδοξες ομολογίες (Ευνομοιανοί, Ημιάρειοι, Πνευματομάχοι κ.α.).
Κανών Β΄: Απαγορεύει κάθε υπερόρια επέμβαση σε αλλότριες εκκλησιαστικές διοικήσεις. Κατά το παρελθόν στα εκκλησιαστικά πράγματα οι υπερόριες χειροτονίες συνέβαιναν λόγω των διωγμών, με σκοπό τη διοικητική οικονομία του ποιμνίου, όπως κατά τους αποστολικούς κανόνες ορίζετο. Επειδή, όμως, παρατηρήθηκαν υπερόριες χειροτονίες (Πέτρος Αλεξανδρείας - Μάξιμος Κυνικός), οι οποίες στόχο είχαν την προώθηση προσωπικών συμφερόντων, ορίστηκε, κατά το παράδειγμα του 6ου κανόνος της Α΄ Οικουμενικής συνόδου, πως επίσκοπος δεν μπορεί να χειροτονηθεί κάποιος χωρίς τη συγκατάβαση της Επαρχιακής Συνόδου.
Κανών Γ΄: Αποδίδει στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως τα δεύτερα σε τάξη Πρεσβεία τιμής. Αποδίδεται μάλιστα στην Κωνσταντινούπολη η ονομασία Νέα Ρώμη. Η παρουσία αυτού του κανόνος είναι πραγματικά πολύ σημαντική, γιατί δημιουργήθηκαν σχετικά με αυτήν σημαντικές ερμηνευτικές αποκλίσεις, ιδιαίτερα από τους Λατίνους θεολόγους, και αυτό γιατί θεωρήθηκε ως κλίμακα εξουσίας στην εκκλησιαστική διοικητική τάξη. Σύμφωνα όμως με το Πηδάλιον, αυτός ο κανόνας «δηλοῖ ἰσότητα τιμῆς, καὶ τάξιν…ὄχι δεύτερον τὴν τιμήν, ἀλλὰ τῇ τάξει τῆς τιμῆς...καθώς αδύνατο είναι να ευρεθούν δύο τινὰ ἴσα ὄντα».
Κανών Δ΄: Ορίζει τη χειροτονία του Πέτρου Κυνικού αντικανονική, καθώς και τις χειροτονίες που διενήργησε.
Κανών Ε΄: Κυρώνει τον τόμο πίστεως των δυτικών. Σύμφωνα με τον Νικόδημο Αγιορείτη, ο κανόνας αυτός είναι ειδικός και μερικός. Έτσι, επί της ουσίας κυρώνεται το σύμβολο της πίστης της Νίκαιας, αλλά και η τριαδολογία των Καππαδοκών πατέρων, όπως αυτή εκφράστηκε στον τόμο της εν λόγω Συνόδου.
Κανών Ζ΄: Καθορίζει τον τρόπο εισαγωγής των επιστρεφόντων στην εκκλησία αιρετικών. Αυτοί για να εισέλθουν στην εκκλησία πρέπει να παραδώσουν Λίβελλο πίστης. Οι Αρειανοί, Μακεδονιανοί, Απολλιναριστές ορίζονται να μην αναβαπτισθούν, αλλά να μετέχουν εκ νέου του χρίσματος, ενώ Μοντανιστές, Ευνομιανοί, Σαβελλιανοί να αναβαπτισθούν λόγω της άκυρης τέλεσης του αρχικού μυστηρίου.
Εισαγωγή
Παρότι δεν τηρήθηκαν πρακτικά, η Σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη εξέδωσε «Τόμο» με την ορθόδοξο διδασκαλία της Συνόδου, όπως φαίνεται μέσα από τη συνοδική επιστολή της Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως του 382, προς τους δυτικούς επισκόπους, ο οποίος σήμερα δεν διασώζεται. Έτσι, με το πέρας της Οικουμενικής Συνόδου ολοκληρώθηκε και έκλεισε οριστικά το τριαδικό δόγμα για την εκκλησία, ορίζοντας αμετακίνητη πίστη στην ομοουσιότητα του Υιού, όπως και από την προηγούμενη οικουμενική σύνοδο διατυπώθηκε, αλλά και του Αγίου Πνεύματος.
Έτσι, οι πατέρες της συνόδου εξέλεξαν όλα τα χωρία της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης τα αναφερόμενα στις ενέργειες του Πατρός και του Υιού και, μέσω αυτής της συλλογής, κατέληξαν πως όλες τις ενέργειες του Θεού Πατρός έχει ο Λόγος ο Μονογενής, όχι λόγω χάριτος, αλλά φυσικώς. Δηλαδή ότι τα πάντα είναι κοινά, εκτός από τα υποστατικά ιδιώματα. Εν συνεχεία συλλέγοντας χωρία των εν σαρκί ενεργειών του Λόγου, απέδωσαν τις ιδιότητες των ανθρωπίνων ενεργειών στην κτιστή φύση και μόνον. Έτσι, κατέληξαν πως «τα θεία ενεργεί ο Θεός και τα ανθρώπινα ο άνθρωπος». Τελικά αποφάνθηκαν ότι εν σαρκωθέντι Λόγω μόνον ενώνονται ασυγχήτως, ατρέπτως, αχωρίστως και αδιαιρέτως η θεία φύση και η ανθρώπινη φύση και οι φυσικές ιδιότητες κάθε φύσεως φυσικώς. Σαφώς δηλωτικά των απόψεων των συνοδικών επισκόπων είναι τα κατωτέρω χωρία εκ της συνοδικής επιστολής στη Ρώμη.
ενώ για το Άγιο Πνεύμα δηλούται:
Η αυθεντικότητα τής προέλευσης του συμβόλου
Το σύμβολο της συνόδου Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως ονομάστηκε έτσι, λόγω του ότι τα πρώτα επτά άρθρα του είχαν θεσπιστεί από τη σύνοδο της Νίκαιας, ενώ τα υπόλοιπα πέντε από τη σύνοδο της Κωνσταντινούπολης. Επίσης ονομάζεται και σύμβολο των «ρν΄ (150) πατέρων».
Το σύμβολο αυτό τελικά αποτέλεσε σημείο διχασμού της θεολογικής κοινότητας και οι ερευνητές κατά βάση έστρεψαν σε δύο κατευθύνσεις τις τοποθετήσεις τους, για το αν τελικά συνετάχθη ένα νέο σύμβολο πίστεως ή όχι, αλλά και κατά πόσο το σύμβολο αυτό όντως ετέθη συμπληρωματικώς ή παραλλήλως με το σύμβολο της Νίκαιας. Θεολόγοι όπως οι Hort, Harnack, Kattenbush, Kuntze διετύπωσαν ενστάσεις και υποστήριξαν πως το σύμβολο αυτό δεν είναι γνήσιο της συνόδου, αλλά μεταγενέστερο. Στο κέντρο των επιχειρημάτων τους βρέθηκαν τόσο οι αλλαγές στο σύμβολο, που θεώρησαν ότι άλλαζαν τη μορφή και τη σύσταση του συμβόλου της Νίκαιας, όσο και οι προσθέσεις που καθ’αυτούς αλλοίωναν το σύμβολο και ήσαν αντίθετες προς τον πρώτο κανόνα. Ως θέση πρότειναν πως η βάση βεβαίως είναι το σύμβολο της Νίκαιας, αλλά με προσθήκες και βελτιώσεις εν ταις κατηχήσεσι του Κυρίλλου Αλεξανδρείας. Ταυτόχρονα θεμελίωναν αυτή την άποψη στηριζόμενοι πως ουδέποτε ενεφανίσθη με αυτή τη μορφή το σύμβολο των ρν΄ πατέρων έως της Δ΄ Οικουμενικής συνόδου.
Οι Hort καιHarnack επίσης υποστήριξαν πως οι κοινές λέξεις, συμβόλου Νικαίας και Συμβόλου Νικαίας – Κωνσταντινούπολης, είναι 33 προς τις 178, ενώ αυτές είτε είναι πρωτότυπες, είτε εκλήφθησαν από άλλο σύμβολο. Ο Schmidt αναιρώντας αυτή την άποψη υποστήριξε πως 86 λέξεις είναι κοινές, ενώ κατά τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, αν αφαιρέσουμε τις προσθήκες περί του Αγίου Πνεύματος και ύστερα, 76 από τις 126 είναι κοινές δηλαδή τα 3/5. Αλλά και πάλι θεωρεί πως αυτή η αρίθμηση είναι εσφαλμένη, καθώς ως λέξεις περιλαμβάνονται και τα άρθρα, οι σύνδεσμοι και οι προθέσεις. Έτσι παρατηρώντας το σύμβολο της Νίκαιας ανευρίσκουμε 140 λέξεις εκ των οποίων 87 είναι κύριες λέξεις, 23 είναι προθέσεις, 22 σύνδεσμοι και 28 άρθρα. Αφαιρώντας τους αναθεματισμούς τελικά παρατηρεί πως από τις 56 κύριες λέξεις του συμβόλου της Νίκαιας, οι 53 χρησιμοποιήθηκαν στο σύμβολο Νίκαιας- Κωνσταντινούπολης, ενώ στο εν λόγω σύμβολο οι παραλειπόμενες 3 λέξεις από το σύμβολο της Νίκαιας αντικαταστάθηκαν από 19 λέξεις, πλειάδα των οποίων είχαν φιλολογικό χαρακτήρα λόγω λεξικών αναγκών, που επιβάλλονταν για λόγους ύφους, ευφωνίας και ρυθμού, ώστε να διευκολύνουν την απομνημόνευση και την εμμελή ανάγνωση. Την ίδια στιγμή η ομοιότητα του Κυριλλικού συμβόλου αγγίζει τις 38 λέξεις από τις 170. Διάθεση μάλιστα για προσθήκες, οι οποίες δε θα συνιστούσαν μεταβολή αλλά συμπλήρωση, λόγω ελλείψεων στο σύμβολο, είχαν εκφραστεί και από τον πρωτεργάτη σύγκλησης της συνόδου Μέγα Βασίλειο, αναφέροντας πως «πλὴν τῆς εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον δοξολογίας, διὰ τὸ ἐν παραδρομῇ τοὺς πατέρας ἡμῶν τούτου τοῦ μέρους ἐπιμνησθῆναι, οὔπω κατ’ αὐτὸ ζητήματος τότε κεκινημένου…ἐκτὸς τοῦ προκοπῆς τινα αὔξησιν ἐπιθεωρεῖσθαι τοῖς λεγομένοις, ὅπερ οὐχὶ μεταβολή ἐστιν ἐκ τοῦ χείρονος πρὸς τὸ βέλτιον, ἀλλὰ συμπλήρωσις τοῦ λείποντος κατὰ τὴν προσθήκην τῆς γνώσεως».
Η παραδοχή βέβαια πως η νέα αυτή προσπάθεια δεν αλλοιώνει το σύμβολο της Νίκαιας θεμελιώθηκε και με διαφορετικούς τρόπους, αλλά και με σοβαρά επιχειρήματα εκατέρωθεν. Έτσι κατά βάση είναι πιστευτό πως το σύμβολο αποτελεί το ίδιο σύμβολο το οποίο αναδεικνύει «πλατύτερον» την πίστη της συνόδου της Νίκαιας. Συνάμα, η ταυτόχρονη διακήρυξη προς τον αυτοκράτορα πως στόχος της συνόδου ήταν και η διατύπωση «σύντομων όρων» ενίσχυσε προς αυτή την κατεύθυνση την έρευνα, συμπληρωματικά με τα παραπάνω. Παρόλα αυτά ακόμη και σήμερα διατυπώνονται απορίες γιατί εφόσον πραγματικώς το σύμβολο αυτό είχε στόχο να αντικαταστήσει το σύμβολο των «τιη΄ πατέρων», πληρώνοντας το λογικό κενό που υπήρχε με την εμφάνιση νέων δοξασιών, αγνοήθηκε πλήρως κατά τις συζητήσεις μεταξύ Κυρίλλου Αλεξανδρείας και Ιωάννη Αντιοχείας για την αποκατάσταση κοινωνίας των δύο εκκλησιών κατά την Γ΄ Οικουμενική σύνοδο (παρά την άποψη του H.Scwhartz ότι επικυρώθη υπό της τρίτης οικουμενικής συνόδου, άποψη που κρίνεται εσφαλμένη λόγω λάθος εκτίμησης και κατανόησης ενός χωρίου κυρώσεως παπικών αντιπροσώπων, αφού η αναφορά γίνεται τελικά προς το σύμβολο της Νίκαιας και όχι το Νίκαιας-Κωνσταντινούπολης); Για πιο λόγο εμφανίζεται σποραδικά μέχρι την επισημοποίηση του από την Δ΄ Οικουμενική σύνοδο, την ώρα που η κατά γράμμα ερμηνεία του πρώτου κανόνα δεν αφήνει περιθώριο για σύνταξη νέου κανόνα; Από κάποιους θεολόγους αυτό πιθανώς ερμηνεύεται ότι το σύμβολο τέθηκε ως μια ομολογία πίστης η οποία αναγνωρίστηκε από την Δ΄ οικουμενική σύνοδο ως σύμβολο, εξού και κατά τη διάρκεια τη συνόδου αυτής ανεγνώσθησαν και τα δύο σύμβολα, κατά άλλους η σύνοδος συνέταξε δικό της νέο σύμβολο παραλλήλως προς της Νίκαιας, προς αντιμετώπιση της νέας δογματικής κατάστασης, ενώ τέλος, κατά μια άλλη προσέγγιση, το σύμβολο αυτό κατά το ρηθέν του Μεγάλου Βασιλείου αποτέλεσε τη φυσική συμπλήρωση του ελλειπόντων ζητημάτων του προϋπάρχοντος.
Το σύμβολο της Νικαίας - Κωνσταντινουπόλεως
<div lang="grc" class="polytonic" style="font-family: Athena, Gentium, Palatino Linotype, Arial Unicode MS, Lucida Sans Unicode, Lucida Grande, Code2000; font-family /**/:inherit;">