cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία του Αλκάθαρ
Δυνάμεις
Περίπου 670 άμαχοι (500 γυναίκες και 50 παιδιά) έμεναν στο Αλκαζάρ κατά τη διάρκεια της πολιορκίας. Πολλοί από αυτούς αποτελούσαν μέλη των οικογενειών των αντρών της Πολιτοφυλακής ενώ άλλοι είχαν διαφύγει από τις δυνάμεις της Δημοκρατικής πολιτοφυλακής που προέλαυνε. Στις γυναίκες δεν δόθηκε κανένας ρόλος στην πολιορκία, ούτε καν να μαγειρεύουν ή να φροντίζουν τους τραυματίες. Όμως, η παρουσία τους στο φρούριο έδωσε στους άντρες το κουράγιο να συνεχίζουν την άμυνα. Οι πολίτες κρατήθηκαν ασφαλείς από τις επιθέσεις, ενώ πέντε θάνατοι ήταν από φυσικά αίτια. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας συνέβησαν δύο γεννήσεις. Ένα από τα παιδιά, που θα γινόταν αξιωματικός του Ισπανικού Στρατού, θα εκδιωκόταν από το στράτευμα στο τέλος της δεκαετίας του 1970, γιατί είχε προσχωρήσει στη Δημοκρατική Στρατιωτική (Unión Militar Democrática ή (UMD).
Επιπλέον, 10 αιχμάλωτοι που πιάστηκαν σε εφόδους στο Τολέδο και περίπου 100 -200 όμηροι (συμπεριλαμβανομένων γυναικόπαιδων) κρατούνταν από τους Εθνικιστές κατά τη διάρκεια της πολιορκίας. Μέσα σ’ αυτούς ήταν και πολιτικός διοικητής της επαρχίας και η οικογένειά του.
Συμβολισμός
Οι Εθνικιστές είδαν το Αλκαζάρ ως την προσωποποίηση της της ισχύος και κυριαρχίας της Ισπανίας. Το να το χάσουν από τους Δημοκρατικούς θα αποτελούσε σημαντικό πλήγμα στο όραμα και το ηθικό των Εθνικιστών. Το Τολέδο ήταν επίσης η πνευματική πρωτεύουσα του Ισπανικού Βησιγοτθικού Βασίλειου.
21 Ιουλίου
Μια ανακοίνωση που κήρυττε "Κατάσταση Πολέμου" διαβάστηκε από τον Λοχαγό της Στρατιωτικής Ακαδημίας στις 7. 00 προ μεσημβρίας στη Zocodover, την κεντρική πλατεία του Τολέδο. Δόθηκαν διαταγές για τη "σύλληψη γνωστών αριστερών ακτιβιστών" στο Τολέδο, αλλά συνελήφθη μόνο ο αρχηγός της τοπικής φυλακής.
22 Ιουλίου – 13 Αυγούστου
Μέχρι τις 22 Ιουλίου, οι Δημοκρατικοί έλεγχαν το μεγαλύτερο μέρος του Τολέδο και σκόπευαν να αναγκάσουν την παράδοση του Αλκαζάρ με βομβαρδισμό πυροβολικού. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, οι Εθνικιστές κράτησαν παθητική άμυνα, ανταποδίδοντας πυρά μόνο όταν ήταν επικείμενη επίθεση.
Ο Συνταγματάρχης Μοσκάρντο δέχτηκε τηλέφωνο από τον αρχηγό των Εργατών Πολιτοφυλάκων, κομισάριο Candido Cabello, το πρωί της 23ης Ιουλίου και είπε ότι αν το Αλκαζάρ δεν παραδοθεί στα επόμενα δέκα λεπτά, θα εκτελούνταν ο 16χρονος γιος του Μοσκάρντο, ο οποίος είχε συλληφθεί νωρίτερα μέσα στη μέρα. Ο Μοσκάρντο ζήτησε να μιλήσει με το γιο του και εκείνος τον ρώτησε τι να κάνει. «Παράδωσε την ψυχή σου στο Θεό», είπε στο γιο του, «και πέθανε σαν πατριώτης, φωνάζοντας ,‘¡Viva Cristo Rey!' and ‘¡Viva España!’το Αλκαζάρ δεν παραδίνεται». «αυτό», απάντησε ο γιος του, «μπορώ να το κάνω». Εκτελέστηκε άμεσα, αντίθετα με τη φήμη ότι εκτελέστηκε μετά ένα μήνα «σε αντίποινα για μια αεροπορική επιδρομή».
14 Αυγούστου – 17 Σεπτεμβρίου
Στις 9 Σεπτεμβρίου στάλθηκε από τους Δημοκρατικούς απεσταλμένος ο ταγματάρχης Rojo, για να ζητήσει την παράδοση του φρουρίου. Το αίτημα απορρίφθηκε, αλλά ο Μοσκάρντο ζήτησε έναν ιερέα για να βαφτίσει δύο παιδιά τα οποία είχαν γεννηθεί κατά την πολιορκία, και να τελέσει την Θεία Λειτουργία.
Ο Vázquez Camarassa, ένας ιεροκήρυκας από την Μαδρίτη, στάλθηκε στο Αλκαζάρ το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου για να τελέσει τα παραπάνω και να δώσει γενική άφεση αμαρτιών στους αμυνόμενους. Εκείνο το απόγευμα, ο ταχματάρχης Rojo συναντήθηκε με τον Μοσκάρντο για την αποχώρηση των γυναικόπαιδων. Οι γυναίκες ομόφωνα απάντησαν ότι δεν θα παραδίδονταν και αν ήταν ανάγκη θα έπαιρναν και τα όπλα για την υπεράσπιση του Αλκαζάρ.
Ο πρέσβης της Χιλής στην Ισπανία, José Ramon Gutierrez, έχοντας ακούσει ότι οι προηγούμενες προσπάθειες να παραδοθεί το φρούριο είχαν αποτύχει, πήγε στις 12 Σεπτεμβρίου για να εξασφαλίσει την παράδοση. Δεν μπόρεσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με το Μοσκάρντο γιατί τα τηλεφωνικά καλώδια είχαν καταστραφεί την προηγούμενη νύχτα από χειροβομβίδες που είχαν ρίξει η Δημοκρατικοί πολιτοφύλακες, και επίσης δεν ήταν πρόθυμος να χρησιμοποιήσει άλλες μεθόδους επικοινωνίας.
18 Σεπτεμβρίου
Από τις 16 Αυγούστου οι Δημοκρατικοί έσκαβαν δύο στοές προς το νοτιοδυτικό πύργο. Το πρωί της 18ης Σεπτεμβρίου πυροδοτήθηκαν εκρηκτικά στις στοές από το Francisco Largo Caballero, καταστρέφοντας εντελώς τον νοτιοδυτικό πύργο και τους δύο αμυνόμενους εκεί. Περίπου 10 λεπτά μετά την έκρηξη, οι Δημοκρατικοί εξαπέλυσαν τέσσερεις επιθέσεις με την βοήθεια τεθωρακισμένων οχημάτων και τανκ. Οι επιθέσεις απέτυχαν μετά την αποφασιστική άμυνα των Εθνικιστών, αλλά οι δημοκρατικοί απάντησαν με συνεχή βομβαρδισμό από το πυροβολικό του Αλκαζάρ κατά την διάρκεια της νύχτας και μέχρι την επομένη.
19–26 Σεπτεμβρίου
Ο βομβαρδισμός των εξωτερικών κτηρίων ήταν τέτοιος που η επικοινωνία τους με το Αλκαζάρ ήταν αδύνατη. Τη νύχτα της 21ης Σεπτεμβρίου διατάχτηκε η υποχώρηση από αυτά και η φρουρά πήγε για την υπεράσπιση απ’ ό, τι είχε απομείνει από το Αλκαζάρ. Οι Δημοκρατικοί επιτέθηκαν στα εξωτερικά κτήρια το πρωί της 22ας Σεπτεμβρίου, αλλά η πρόοδος ήταν αργή γιατί δεν είχαν αντιληφθεί ότι αυτά είχαν εγκαταλειφτεί.
Στις 5.00 προ μεσημβρίας της 23ης Σεπτεμβρίου, οι Δημοκρατικοί επιτέθηκαν στα βόρεια οχυρώματα του Αλκαζάρ και αιφνιδίασαν τους αμυνόμενους με χρήση χειροβομβίδων και δυναμίτιδας. Οι Εθνικιστές υποχώρησαν στην αυλή του Αλκαζάρ, αλλά έφτασαν εφεδρείες για την απόκρουση της επίθεσης. Νέα επίθεση πραγματοποιήθηκε το πρωί, αυτή τη φορά με ένα τανκ μπροστά. Οι Δημοκρατικοί επιτίθονταν κατά κύματα, αλλά μετά 45 λεπτά η επίθεση καθηλώθηκε και απέτυχε.
Σπάσιμο της πολιορκίας
Η πρώτη ένδειξη των Εθνικιστών που προέλαυναν ήταν στις 22 Αυγούστου όταν ένα αεροπλάνο που έστειλε ο Φράγκο έριξε κιβώτιο με τροφή στο Αλκαζάρ μαζί με μήνυμα ότι οι Στρατιά της Αφρικής έρχεται να ελευθερώσει την πολιορκία. Ως τις 26 Σεπτεμβρίου, οι Εθνικιστές είχαν φτάσει το χωριό Μπάργκας, 6 χιλιόμετρα βόρεια του Τολέδο. Η κατάσταση των Δημοκρατικών στο Τολέδο γινόταν όλο και πιο απελπιστική, και το πρωί τις 27 Σεπτεμβρίου πραγματοποίησαν μια τελευταία επίθεση. Αυτή απωθήθηκε, και λίγο μετά η Εθνικιστές εξόρμησαν από το Μπάργκας λύνοντας την πολιορκία.
Μετά την άφιξη της κύριας δύναμης των Εθνικιστών, τα περισσότερα Δημοκρατικά στρατεύματα υποχώρησαν στο Αρανχουέθ.
Επακόλουθα
Εκτός από το μικρό εργοστάσιο πυρομαχικών, το Τολέδο δεν είχε καμία στρατηγική αξία για κανέναν από τους δύο αντιμαχόμενους. Οι Εθνικιστικές δυνάμεις ήταν απομονωμένες, άσχημα εξοπλισμένες, και δεν ήταν σε θέση να πραγματοποιήσουν επιθετικές ενέργειες. Όμως οι Δημοκρατικοί — λόγω της αυξανόμενης συμβολικής αξίας του Αλκαζάρ όσο περνούσαν οι εβδομάδες — έριξαν στην πολιορκία πολύ απαραίτητους άντρες, πυροβολικό και όπλα (τα οποία όλα αυτά μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν εναντίον της προέλασης του Φράγκο στη δυτική Ισπανία). Η Δημοκρατική κυβέρνηση πίστευε ότι καθώς η φρουρά του Τολέδο ήταν μόνο 64 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μαδρίτης και δεν θα είχε άμεση βοήθεια από άλλες εθνικιστικές δυνάμεις, θα ήταν μια εύκολη νίκη προπαγάνδας. Η Δημοκρατική κυβέρνηση προσκάλεσε το Τύπο για να είναι παρόν στην έκρηξη των εκρηκτικών των στοών και την έφοδο στο Αλκαζάρ στις 18 Σεπτεμβρίου, αλλά δεν ήταν παρά στις 29 Σεπτεμβρίου που ο Τύπος μπήκε στο Αλκαζάρ, αυτή τη φορά μετά την πρόσκληση από τους Εθνικιστές, μετατρέποντας το όλο ζήτημα σε τεράστια νίκη προπαγάνδας για αυτούς, υπονομεύοντας έτσι το ηθικό των Δημοκρατικών.
Η απόφαση του Φράνκο να σπάσει την πολιορκία του Αλκαζάρ ήταν αμφιλεγόμενη τότε. Πολλοί σύμβουλοί του πίστευαν ότι έπρεπε να είχε συνεχίζει την προέλαση για τη Μαδρίτη γιατί οι δυνάμεις που πολιορκούσαν το Αλκαζάρ θα ανακαλούνταν για να υπερασπιστούν την Μαδρίτη. Όμως, ο Φράγκο πίστευε ότι η αξία της προπαγάνδας της νίκης ήταν πιο σημαντική, και διέταξε τη Στρατιά της Αφρικής να σπάσει την πολιορκία. Δύο μέρες μετά το σπάσιμο της πολιορκίας, ο Φράγκο ανακηρύχθηκε Generalisimo, και τον Οκτώβριο αρχηγός του κράτους.
Η ιστορία της πολιορκίας είχε πολύ ενδιαφέρον για τους ξένους υποστηριχτές του Φράγκο, που διάβαζαν τα πολλά βιβλία που είχαν εκδοθεί σε άλλες γλώσσες, και θα επεδίωκαν μια συνάντηση με το Μοσκάρντο όταν επισκεπτόταν την Ισπανία της εποχής του πολέμου. Το Δεκέμβριο του 1936 μια αντιπροσωπία της Ρουμανικής Σιδηράς Φρουράς του Ιόν Μότα και του Βασίλε Μαρίν έδωσαν τελετουργικό ξίφος στους υπερασπιστές του Αλκαζάρ και ανακοίνωσαν την συμμαχία τους με το κίνημα των Ισπανών Εθνικιστών.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η πολιορκία ήταν το θέμα της Ιταλικής ταινίας του 1940 της φασιστικής προπαγάνδας, L'assedio dell'Alcazar, σε σκηνοθεσία του Augusto Genina. Στα Ισπανικά, η ταινία είναι γνωστή ως Sin novedad en el Alcázar.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος Κατηγορία:Πολιορκίες Κατηγορία:Εθνικισμός στην Ισπανία
Νίκαια Λάρισας
Η Νίκαια είναι κωμόπολη και έδρα του Δήμου Κιλελέρ στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γενικά στοιχεία
Η Νίκαια βρίσκεται στον κάμπο της Λάρισας σε απόσταση περίπου 9 χλμ. νοτιοανατολικά από το κέντρο της πόλης, σε υψόμετρο 90 μέτρα. Η ονομασία της στην περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν Νεμπεγλέρ και υπήρξε τσιφλίκι του Αλή Πασά. Το όνομα ετυμολογείται από το «Νεμπεϊ λερ», που στα τουρκικά σημαίνει «κάθε λογής μπέηδες», υπονοώντας μια συνένωση αγροτικών οικισμών που ανήκαν σε διαφορετικούς Τούρκους ιδιοκτήτες, σε ένα συνοικισμό. Το όνομα Νίκαια δόθηκε σε ανάμνηση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, στην οποία είχε λάβει μέρος ως επίσκοπος ο Άγιος Αχίλλειος της Λάρισας και συγκροτήθηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο στη Νίκαια της Βιθυνίας. Προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος. Επίσης, υπάρχει ο ναός του Αγίου Χαράλαμπου και ένα παρεκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου.
Η Νικαια είναι η γενέτειρα του κληρικού, συγγραφέα και λόγιου Θεόκλητου Φαρμακίδη (1784 – 1860), κατά κόσμο Θεοχάρης Φαρμακίδης, ο οποίος υπήρξε Δάσκαλος του Γένους και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης.
Εκπαίδευση - πολιτισμός
Στη Νίκαια λειτουργούν νηπιαγωγείο, δημοτικό, και πλήρως ανακαινισμένο γυμνάσιο και λύκειο. Διαθέτει πολιτιστικό κέντρο, καθώς και κλειστό γυμναστήριο για αθλήματα και άλλες εκδηλώσεις. Ακόμα υπάρχουν γήπεδα βόλεϊ, μπάσκετ, ποδοσφαίρου, τένις κ.α.
Στο ανακαινισμένο κτίριο του πρώην αστυνομικού σταθμού λειτουργεί, από το 1992, δανειστική βιβλιοθήκη, που στον εξωτερικό χώρο διαθέτει αμφιθέατρο, το οποίο τους καλοκαιρινούς μήνες φιλοξενεί την Παιδική Κινηματογραφική Λέσχη, με προβολές παιδικών ταινιών.
Δίπλα στο Δημαρχείο, στο κέντρο της Νίκαιας, σε ένα σύγχρονο κτίριο με άνετους κατάλληλα εξοπλισμένους χώρους λειτουργεί από το 1992 η Μουσική Σχολή του Δήμου Νίκαιας με κύριο στόχο της την μουσική εκπαίδευση και πολιτιστική αναβάθμιση της περιοχής.
Ιστορικά στοιχεία
Στην γύρω από την Νίκαια περιοχή έχουν εντοπιστεί και ανασκαφεί πολλοί νεολιθικοί οικισμοί (19 μαγούλες) που μαζί με τα ευρήματα των ιστορικών χρόνων που έχουν βρεθεί (επιγραφή των αρχαϊκών χρόνων, επιτύμβιες στήλες των ρωμαϊκών χρόνων και αναθηματικές στήλες στον Ίμψιο και Ζευξάνθιο Ποσειδώνα των ελληνιστικών χρόνων) αποδεικνύουν την αρχαιότατη κατοίκησή της. Πιθανολογείται πως κατέχει τη θέση της αρχαίας πόλης Χάλκης, η οποία είχε ιδρυθεί επάνω σε βασικό δρόμο επικοινωνίας της Θεσσαλίας.
Ο προϊστορικός οικισμός, 250 μέτρα βόρεια από τη Ν.Ε.Ο. Αθηνών - Θεσσαλονίκης, έχει κηρυχθεί  αρχαιολογικός χώρος. Έχει τη μορφή κυκλικής μαγούλας, με διάμετρο 200-250 μ. και ύψος περίπου 2 μ. Καλύπτει κατάλοιπα οικισμού της Νεώτερης Νεολιθικής, της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού, καθώς και της Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής περιόδου.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται επίσημα με το παλιό της όνομα από την περίοδο της Τουρκοκρατίας ως Νεμπεγλέρ το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να ορίζεται έδρα στον τότε δήμο Φακίου. Το 1919 με το ΦΕΚ 6Β - 28/01/1919 μετονομάστηκε σε Νίκαια. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Νίκαιας ενώ το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ορίστηκε έδρα του δήμου Κιλελέρ. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νίκαιας του Δήμου Κιλελέρ και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως οικισμός έχει 3.876 κατοίκους ενώ ως Δημοτική Ενότητα 6.535. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Χόβολη Αχαΐας
Με την ονομασία Χόβολη αναφερόταν επισήμως μέχρι την 16/10/1940 το ενιαίο ομώνυμο χωριό, που σήμερα έχει διασπαστεί σε δύο διακριτούς οικισμούς που απαρτίζουν την ομώνυμη Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Παΐων του "καλλικρατικού" δήμου Καλαβρύτων.
Τοποθεσία
Οι οικισμοί της είναι χτισμένοι σε υψόμετρο 708-849 μέτρων, στις πλαγιές του Τάρταρη, μέσα σε χαράδρα.
Ιστορικά στοιχεία
Πρωτοαναφέρονται οι συνοικίες της παλιάς ενιαίας Χόβολης στην απογραφή του 1830 ως "Apano Kovoli" και "Kato Kovoli" χωρίς πληθυσμό. Σε αυτήν την περιοχή είχαν οι κάτοικοι του Σοπωτού τις καλλιέργειές τους και τα χειμαδιά τους και γι' αυτό οι δύο συνοικίες της Χόβολης ονομάζονταν και "Σοπωτινά Καλύβια". Το 1848 απογράφεται από κοινού με το Σοπωτό με συνολικό πληθυσμό 280 οικογένειες (1.226 κάτοικοι).
Αναφέρεται στα 1903 το τότε ενιαίο χωριό να απέχει μία ώρα δρόμο από το Σοπωτό και να έχει σχολείο (γραμματείο), με τις δύο συνοικίες του να απέχουν μεταξύ τους ένα τέταρτο δρόμο με τα πόδια.
Ονομασία
Αναφέρεται βιβλιογραφικά ότι η ονομασία Χόβολη έχει να κάνει είτε με το κλίμα της περιοχής, που ήταν δηλ. ηπιότερο με αυτό του Σοπωτού και γι' αυτό οι Σοπωτινοί είχαν εκεί τα χειμαδιά και τα καλλιεργήσιμα χωράφια τους, είτε με το γεγονός ότι η Κάτω Χόβολη κάηκε παλιότερα πολλές φορές, έγινε δηλ. χόβολη.
Διοικητική εξέλιξη
Το 1845, με το ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845, αναγνωρίστηκε ως οικισμός και εντάχτηκε στον τότε Δήμο Αροανείας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και την κατάργηση των δήμων, αποτέλεσε έδρα της τότε ομώνυμης κοινότητας. Την 16/10/1940 έπαψε να αποτελεί ενιαίο οικισμό και χωρίστηκε στους δύο σημερινούς διακριτούς οικισμούς με τον οικισμό της Κάτω Χόβολης να διαδέχεται διοικητικά την παλιά Χόβολη και να αποτελεί πλέον την έδρα της Κοινότητας Χόβολης μέχρι το 1997 και την εφαρμογή της Διοικητικής Διαίρεσης "Καποδίστριας".
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη, σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές, του ενιαίου χωριού της Χόβολης μέχρι το 1940 που απογράφηκαν χωριστά ως ξεχωριστοί οικισμοί οι δύο της συνοικίες, είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Παΐων Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Αράλ (Σιντζιάνγκ)
Το Αράλ, Αλά'ερ ή Αλάρ (απλοποιημένα Κινέζικαπαραδοσιακά Κινέζικα; ئارال, АралΓΙΟΎΛΙ ) είναι πόλη με υποεπαρχιακό επίπεδο που περιβάλλεται από την επαρχία Ακσού στο αυτόνομο θύλακα Σιντζιάνγκ Ουϊγγούρ στην λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η επίσημη ορθογραφία είναι Αράλ, αλλά συχνά γράφεται λάθος, ως Αλάρ.
Ιστορία
Η πόλη δημιουργήθηκε από την εταιρεία παραγωγής και κατασκευής του Σιντζιάνγκ ως μέσο μετανάστευσης Κινέζων Χαν στην επαρχία. Το Αράλ αποσχίστηκε από την επαρχία Ακσού και έγινε πόλη, το 2002 και έχει σταθερή πληθυσμιακή αύξηση, με πληθυσμό 166.205 το 2010.
Εκπαίδευση
Το Αράλ είναι το κέντρο του πανεπιστημίου Ταρίμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Μαξιμίνος Θραξ
Ο Μαξιμίνος περιγράφεται από διάφορες αρχαίες πηγές, αν και καμία δεν είναι σύγχρονή του εκτός από τη Ρωμαϊκή Ιστορία του Ηρωδιανού. Η βασιλεία του θεωρείται συχνά ότι σηματοδοτεί την αρχή της κρίσης του 3ου αιώνα. Πέθανε στην Ακυληία ενώ προσπαθούσε να καταστείλει μία συγκλητική εξέγερση.
Η ανάρρηση του στο θρόνο
Το πιο πιθανό είναι ότι ο Μαξιμίνος ήταν θρακο-ρωμαϊκής καταγωγής (έτσι πιστεύεται και από τον Ηρωδιανό στα γραπτά του). Σύμφωνα με την εμφανώς αναξιόπιστη «Ιστορία των Αυγούστων» (Historia Augusta), γεννήθηκε στη Θράκη ή τη Μοισία από Γότθο πατέρα και Αλανή μητέρα. Ωστόσο, η υποτιθέμενη καταγωγή του είναι εξαιρετικά απίθανη, καθώς η παρουσία των Γότθων στην παραδουνάβια περιοχή μαρτυρείται για πρώτη φορά μετά την έναρξη της κρίσης του 3ου αιώνα. Ο Μαξιμίνος υπήρξε ο πρώτος αυτοκράτορας που δεν βρέθηκε ποτέ στη Ρώμη, πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Ο Μαξιμίνος ήταν πιθανότατα υποκινητής και υπεύθυνος της δολοφονίας του προηγούμενου αυτοκράτορα Αλέξανδρου Σεβήρου. Ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τα ρωμαϊκά στρατεύματα στον Ρήνο.
Η ταραγμένη βασιλεία
Γρήγορα αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να αντιμετωπίσει πλείστες βαρβαρικές επιδρομές, με σημαντικότερες αυτές στον Μάιν και στο Δούναβη. Ωστόσο οι πολεμικές του ενέργειες αντιμετωπίστηκαν με δυσπιστία και αντίδραση από τη σύγκλητο και το λαό. Αμέσως αντέδρασε στις διαμαρτυρίες με βία και καταστολή. Γρήγορα οι αντιδράσεις μεταφέρθηκαν στην Αφρική και στην Ιταλία υπό την ηγεσία των δύο Γορδιανών, γεγονός που απέβη μοιραίο. Ο Μαξιμίνος επιστρέφοντας από την Παννονία όπου πολεμούσε δολοφονήθηκε από τους στρατιώτες του. Οι διάδοχοι του ήταν για πολύ μικρό χρονικό διάστημα ο Γορδιανός Α΄ και ο Γορδιανός Β΄ βασικοί υποκινητές της ανατροπής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορές
Στα αγγλικά:
Μαξιμίνος Α΄
Πρασιδάκι Ηλείας
Το Πρασιδάκι είναι χωριό της νοτιοδυτικής Ελλάδας στη δυτική Πελοπόννησο. Διοικητικά ανήκει στον νομό Ηλείας και στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας είναι στο νοτιότερο σημείο του δήμου Ζαχάρως, της πάλαι ποτέ επαρχίας Ολυμπίας (ο ποταμός Νέδα είναι τα σύνορα Ηλείας-Μεσσηνίας). Βρίσκεται σε απόσταση 15 χλμ. από τη Ζαχάρω και περιβάλλεται από τα χωριά Γιαννιτσοχώρι, Άγιος Ηλίας, Φόνισσα και Καρυές.
Πληθυσμός
Το Πρασιδάκι αποτελείται από τρεις οικισμούς, το Πρασιδάκι, το παλιό Πρασιδάκι και την Τρανή Λάκα, στην απογραφή του 2001 είχε 113 κατοίκους συνολικά: Δ.δ. Πρασιδακίου [113], Πρασιδάκι [104], το Παλιό Πρασιδάκι [1], Τρανή Λάκα [8].
Kαλλιέργειες
Οι κάτοικοι δραστηριοποιούνται σε διάφορες γεωργικές εργασίες με δημοφιλέστερη αυτή της καλλιέργειας ελιάς.
Κλίμα
Το Πρασιδάκι έχει εύκρατο μεσογειακό κλίμα. Η εγγύτητα με τη θάλασσα είναι ένας καθοριστικός παράγοντας για τη διαμόρφωση του κλίματος. Ως εκ τούτου, οι χειμώνες είναι ήπιοι και βροχεροί, ενώ τα καλοκαίρια είναι ηλιόλουστα και ζεστά.
Επώνυμα
Οι κάτοικοι του χωρίου έχουν τα εξής επώνυμα (αναφέρονται μερικά):
Πυρκαγιές 2007
Τον Αύγουστο του 2007 το Πρασιδάκι βρέθηκε στο μέτωπο φωτιάς, η οποία κατέκαψε το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου.
Αξιοθέατα
Όσοι βρίσκονται στο Πρασιδάκι μπορούν να επισκεφθούν το ποτάμι Νέδα, το μοναδικό στην Ελλάδα με θηλυκό όνομα, καθώς και τον Ναό της Αθηνάς.
Η θέση του ναού στο Πρασιδάκι κείται σε λόφο κατάφυτο ελαιοδέντρων, παρέχει υπέροχη θέα του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο σημερινό χωριό, υπήρχε η αρχαία τριφυλιακή πόλη Πύργοι. Η θέση δεν αναφέρεται στις απογραφές των Βενετών του 1689 και 1700. Το όνομα το συναντάμε για πρώτη φορά το 1804 και σε απογραφή του 1830, αριθμεί πληθυσμό 71 κατοίκων. Ο δωρικός ναός που ήλθε στο φως, ήταν αφιερωμένος στη θεά Αθηνά και θεμελιώθηκε σε προγενέστερο ναό των αρχαϊκών χρόνων, τα κατάλοιπα του οποίου ήλθαν στο φως υποκείμενα του σηκού του ναού. Ο ναός χρονολογείται στον 5ο αι. π.Χ. Φέρει διαστάσεις 35.30 x 14.70 μ. και έχει προσανατολισμό Α-Δ. Αποτελείται από πρόναο, σηκό και οπισθόδομο. Είναι περίπτερος με 6x13 κίονες. Στο μέσον του σηκού διασώζεται το ορθογώνιο βάθρο του λατρευτικού αγάλματος της θεότητας. Πλαισιώνεται από δυο κιονοστοιχίες, πέντε δίτονων κιόνων. Το σύνολο του κτίσματος (δάπεδο, κίονες, τοιχοποιία) έφερε επίχρισμα σε τόνους ερυθρού, μελανού και γαλάζιου χρώματος. Στον πρόναο υπήρχε ψηφιδωτό δάπεδο από μικρά μελανά και λευκά βότσαλα που δημιουργούσαν γεωμετρικά σχέδια. Οι ανασκαφικές εργασίες αποκάλυψαν πλήθος διάσπαρτων αρχιτεκτονικών μελών και σημαντικό αριθμό πήλινων κεράμων από την επένδυση της στέγης. Ο θριγκός έφερε πήλινα μέλη με πλούσια γραπτή διακόσμηση. Τα αφιερώματα προς τη θεότητα που ήλθαν στο φως αποτελούνται από ένα μεγάλο αριθμό πήλινων και χάλκινων ειδωλίων, αγγείων και έργων μικροτεχνίας. Η καταστροφή του ναϊκού οικοδομήματος περί τον 1ο -2ο αι.π.Χ, κατά τα φαινόμενα οφείλεται σε ισχυρές σεισμικές δονήσεις και σε φωτιά που εκδηλώθηκε εντός αυτού.
Ο καιρός στο Πρασιδάκι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Κριστιάν Παβόν
Ο Κριστιάν Νταβίντ Παβόν (ισπανικά: Cristian David Pavón) (21 Ιανουαρίου 1996) είναι Αργεντίνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος/επιθετικός για τη Κλούμπε Ατλέτικο Μινέιρο.
Κλουμπ Ατλέτικο Ταγιέρες
Ο Παβόν έπαιξε για την Κλουμπ Ατλέτικο Ταγιέρες Κ20 έως τις 7 Φεβρουαρίου 2012, όταν υπέγραψε το επαγγελματικό του συμβόλαιο για την ομάδα. Το έκανε σε ηλικία 16 ετών.
Μπόκα Τζούνιορς
Στις 9 Ιουλίου 2014, ο Παβόν υπέγραψε συμβόλαιο με τη Μπόκα Τζούνιορς.
Λος Άντζελες Γκάλαξι (δανεισμός)
Στις 8 Αυγούστου 2019, ο Παβόν εντάχθηκε με δανεισμό στην Λος Άντζελες Γκάλαξι του Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ για το υπόλοιπο της σεζόν του 2019, με επιλογή για μόνιμη μεταγραφή στο τέλος της σεζόν. Σημείωσε το πρώτο του γκολ για την ομάδα στις 25 Αυγούστου 2019 εναντίον της Λος Άντζελες ΦΚ. Η ομάδα ενεργοποίησε την επιλογή να παρατείνει το δανεισμό του για τη σεζόν 2020 στις 19 Νοεμβρίου 2019.
Εθνική ομάδα
Σε επίπεδο εθνικών ομάδων, ο Παβόν εκπροσώπησε την Ολυμπιακή ομάδα της Αργεντινής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Το 2017, κλήθηκε στην Εθνική Αργεντινής για τους φιλικούς αγώνες εναντίον της Ρωσίας και της Νιγηρίας. Είχε ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο εναντίον της Ρωσίας, δίνονταν ασίστ στον Σέρχιο Αγουέρο για το μοναδικό γκολ του παιχνιδιού. Έδωσε άλλη μια ασίστ στον Αγουέρο στον αγώνα εναντίον της Νιγηρίας σε ένα παιχνίδι που τελικά έληξε με ήττα 4-2.
Τον Μάιο του 2018, ο Παβόν ορίστηκε στην προκαταρκτική ομάδα 35 ατόμων της Αργεντινής για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία. Αργότερα τον ίδιο μήνα, συμπεριλήφθηκε στην τελική ομάδα 23 ατόμων του Χόρχε Σαμπάολι για τη διοργάνωση και έλαβε τον αριθμό φανέλας Νο 22.
Διακρίσεις
Μπόκα Τζούνιορς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ταγιέρες ντε Κόρδοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Β Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Κολόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λος Άντζελες Γκάλαξι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μινέιρο
Ουνάι Σιμόν
Ο Ουνάι Σιμόν (11 Ιουνίου 1997) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της εθνικής ομάδας της Ισπανίας και της Ατλέτικο Μπιλμπάο.
Ο Σιμόν γεννήθηκε στη Βιτόρια, στη Χώρα των Βάσκων, και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Μπασκόνια. Το 2016 αποκτήθηκε από την Ατλέτικ Μπιλμπάο Β, και έγινε αμέσως ο βασικός της τερματοφύλακας. Το 2018 πέρασε στην πρώτη ομάδα, μετά την μεταγραφή του Κέπα Αριθαμπαλάγα και τον τραυματισμό του Ιάγο Ερερίν και έγινε βασικός την επόμενη χρονιά.
Ο Σιμόν πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Ισπανίας τον Νοέμβριο του 2020. Είναι μέλος της αποστολής της εθνικής Ισπανίας στο Euro 2020, όπου έγινε ο βασικός τερματοφύλακας. Στα προημιτελικά κόντρα στην Ελβετία στη διαδικασία των πέναλντι πραγματοποίησε δύο αποκρούσεις, με αποτέλεσμα την πρόκριση της Ισπανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βάσκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλέτικ Μπιλμπάο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλέτικ Μπιλμπάο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Νικηφόρος Β΄ (πατριάρχης)
Εξελέγη Πατριάρχης το 1260 μετά την παραίτηση του προκατόχου του Αρσενίου και αφού είχε διατελέσει πρωθιερέας του Παλατιού και Μητροπολίτης Εφέσου. Με συνοδική πράξη επέτρεψε στους Μητροπολίτες Τραπεζούντος και Αδριανουπόλεως να εκλέγουν και να χειροτονούν αρχιερείς, παρισταμένου πατριαρχικού επιτρόπου. Ήταν συμπαθής στο λαό, αλλά πέθανε μετά από ολιγόμηνη Πατριαρχία στο Νύμφαιο, όπου και ετάφη.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Εφέσου Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Βενζοκυκλοβουταδιένιο
Το βενζοκυκλοβουταδιένιο ή δικυκλο[4.2.0]οκτατετραένιο-1,3,5,7 είναι ο απλούστερος δίκυκλος αντιαρωματικός υδρογονάνθρακας, παρόλο που περιέχει ένα βενζολικό δακτύλιο, γιατί είναι ενιαίο επίπεδο δικυκλικό σύστημα με 4 π συζυγείς δεσμούς.
Με απαλογόνωση κατά Fiedel-Crafts
1. Με ενδομοριακή αφυδραλογόνωση κατά Fiedel-Crafts του 1-αλο-2-φαινυλαιθένιου, παράγεται βενζοκυκλοβουταδιένιο : 60 px
Μέθοδος Grignard
Από 2-αλο-1-(2'-αλαιθενυλο)βενζόλιο, με τη μέθοδο Grignard, παράγεται βενζοκυκλοβουταδιένιο : 2-αλο-1-(2'-αλαιθενυλο)βενζόλιο 2-αλομαγνησιο-1-(3'-αλαιθεν-2'-υλο)βενζόλιο  60 px
Διμερισμός
Διμερίζεται τάχιστα, παράγοντας Διβενζο((2,3),(5,6))δικυκλο(2,2,0)-2,5-εξαδιένιο, που είναι αρωματικός υδρογονάνθρακας: \mathrm{2} 60 px Διβενζο((2,3),(5,6))δικυκλο(2,2,0)-2,5-εξαδιένιο
Αντίδραση Diela-Alder
Δίνει αντίδραση Diela-Alder ως διενόφιλο. Π.χ. με 1,3-βουταδιένιο παράγει βενζο(7,8)δικυκλο(4,2,0)-3,7-οκταδιένιο 60 px βενζο(7,8)δικυκλο(4,2,0)-3,7-οκταδιένιο
Χίλιες και Μία Νύχτες (σειρά)
“Χίλιες και μία νύχτες” είναι τουρκική σαπουνόπερα “BinBir Gece” (μετάφραση: “Χίλιες και μία νύχτες”). Η σειρά έκανε πρεμιέρα στην Τουρκία στις 7 Νοεμβρίου 2006 και ολοκληρώθηκε στις 12 Μαΐου 2009 ενώ η τηλεθέαση έφτανε κατά μέσο όρο 60-70%. Ένας άντρας χωρίς πίστη στις γυναίκες... Μια μητέρα που δοκιμάζεται από τη ζωή... Χίλιες και μια νύχτες...
Υπόθεση
Παρά τις αυστηρές αντιρρήσεις της οικογένειάς της, η Σεχραζάτ παντρεύεται τον Αχμέτ, γιο μιας πατριαρχικής ισχυρής οικονομικά οικογένειας, και γεννάει ένα αγόρι. Όταν ο γιος τους είναι μόνο ενός έτους, ο Αχμέτ σκοτώνεται σε ένα τροχαίο ατύχημα και η Σεχραζάτ αρχίζει τον αγώνα της για επιβίωση μαζί με το μωρό τους. Ωστόσο, οι κακοτυχίες αυτής της νέας γυναίκας δεν έχουν ακόμα τελειώσει. Μαθαίνει ότι το αγόρι της έχει λευχαιμία και τότε βάζει σκοπό της ζωής της να του προσφέρει την καλύτερη ιατρική περίθαλψη που μπορεί. Η Σεχραζάτ πρέπει να συγκεντρώσει $150.000 για την περίθαλψη του γιου της Κάαν. Η θεραπεία έχει καθοριστεί, ένας συμβατός δότης έχει ήδη βρεθεί στο Αζερμπαϊτζάν και το μόνο που στέκεται εμπόδιο στο δρόμο της είναι η εύρεση των χρημάτων. Αρχικά η Σεχραζάτ έρχεται σε επαφή με τον πεθερό της τον κ. Μπουρχάν, ένα πολύ πλούσιο και ισχυρό άνθρωπο. Εκείνος της αρνείται. Η Σεχραζάτ προσπαθεί να πάρει δάνειο από την τράπεζα και δυστυχώς, αποτυγχάνει. Η νεαρή γυναίκα, κάνοντας ότι καλύτερό μπορεί για να κρατήσει το γιο της ζωντανό, απευθύνεται σε ένα από τους δύο νέους και γοητευτικούς διευθυντές της εταιρείας που εργάζεται, ζητώντας βοήθεια. Η πρόταση του διευθυντή της, του Ονούρ, της αλλάζει τη ζωή και ανατρέπει ολόκληρο τον κόσμο της!..
Προβολές στον Κόσμο
Έχει προβληθεί με επιτυχία σε πολλές χώρες όπως Αζερμπαϊτζάν, Βουλγαρία, Κουβέιτ, Βόρεια Μακεδονία, Ελλάδα, ενώ στη Ρουμανία και στη Σερβία προβάλλεται από το τηλεοπτικό δίκτυο “Fox TV“. Η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται στην Ελλάδα στις 7 Ιουνίου 2010 από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, σημειώνοντας ποσοστό τηλεθέασης 18,7%. Το τελευταίο επεισόδιο '(Επεισόδιο 90) προβλήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2011, σημειώνοντας ποσοστό τηλεθέασης 24,3%. Το μεγαλύτερο ποσοστό τηλεθέασης ήταν το 43,8% στις 6 Αυγούστου 2010 (Επεισόδιο 43).
Πορεία
Το "Χίλιες και μια νύχτες" δημιουργήθηκε από μια ομάδα που έχει εργαστεί για πολύ καιρό μαζί.
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Σέιλιν Γούντλεϊ
Η Σέιλιν Νταϊάν Γούντλεϊ (Shailene Diann Woodley, 15 Νοεμβρίου 1991) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Η Γούντλεϊ είναι γνωστή για το ρόλο της Έιμι Τζέργκενς στη σειρά του καναλιού ABC Family The Secret Life of the American Teenager και για το συμπρωταγωνιστικό της ρόλο μαζί με τον Τζορτζ Κλούνεϊ στην επιτυχημένη κριτικά ταινία του 2011, Οι Απόγονοι. Για την ερμηνεία της στην ταινία ήταν προτεινόμενη για Χρυσή Σφαίρα και κέρδισε το Βραβείο Independent Spirit και το Βραβείο MTV Movie Breakthrough Ερμηνείας.
Πρώτα χρόνια
Η Σέιλιν Γούντλεϊ γεννήθηκε στο Σίμι Βάλεϊ στην Καλιφόρνια. Η μητέρα της, ονόματι Λόρι (κανονικό όνομα: Βίκτωρ), είναι μια μέση σχολική σύμβουλος, (née Victor), και ο πατέρας της, ονόματι Λόνυ Γούντλεΐ,είναι διευθυντής σχολείου. Έχει έναν μικρότερο αδερφό. Έγινε μοντέλο στην ηλικία των τεσσάρων. Στην ηλικία των δεκαπέντε, διαγνώστηκε με σκολίωση. Μπήκε σε ένα πλαστικό στήριγμά στο στήθος της για να σταματήσει αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
PM
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων PM ή Pm ή pm ή .pm (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται πι-εμ) μπορεί να αναφέρεται:
Πληροφορική ηθική
Η πληροφορική ηθική (computer ethics) ανήκει στην εφαρμοσμένη ηθική, το παρακλάδι εκείνο της  κανονιστικής ηθικής το οποίο μελετά πρακτικά και καθημερινά προβλήματα όπως αυτά της περιβαλλοντικής ηθικής και της βιοηθικής. Η πληροφορική ηθική μπορεί να οριστεί ως η συστηματική μελέτη των ηθικών προβλημάτων που προκύπτουν από την είσοδο της πληροφορικής τεχνολογίας στην κοινωνία. Ο Moore (1985) ορίζει την πληροφορική ηθική ως "την ανάλυση της φύσης και της κοινωνικής επιρροής της πληροφορικής τεχνολογίας και την αντίστοιχη διαμόρφωση και δικαιολόγηση των κανόνων της προς ηθική χρήση αυτής της τεχνολογίας".
Ιστορία
Η πληροφορική ηθική ως αντικείμενο μελέτης και προβληματισμού πρωτοεμφανίζεται στα τέλη της δεκαετίας του σαράντα και συγκεκριμένα στο έργο του καθηγητή Norbert Wiener, ο οποίος προέβλεψε τις κοινωνικές και ηθικές συνέπειες της πληροφορικής τεχνολογίας. Στα βιβλία του Cybernetics: or control and communication in the animal and the machine (1948) και The Human Use of Human Beings (1950) θεμελιώνει τις θεωρητικές βάσεις της πληροφορικής ηθικής. Ο Weiner προβλέπει διορατικά ότι η επανάσταση της πληροφορικής θα έχει τεράστιες επιπτώσεις στην κοινωνία, γι’ αυτό και την ορίζει ως ‘δεύτερη βιομηχανική επανάσταση’. Μία δεκαετία αργότερα ο Donn ξεκίνησε την μελέτη της μη ηθικής χρήσης των ηλεκτρονικών υπολογιστών και συγκέντρωσε πολλές περιπτώσεις ηλεκτρονικού εγκλήματος (Parker 1968, 1979, 1990). Ο όρος ‘πληροφορική ηθική’ (computer ethics) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον καθηγητή Walter Maner ο οποίος ασχολήθηκε με τη φιλοσοφική μελέτη εκείνων των ηθικών προβλημάτων που δημιουργούνται, μεταλλάσσονται και επιβαρύνονται από την πληροφορική τεχνολογία. Ο Maner στο βιβλίο του Starter Kit in Computer Ethics (1978), μελετά την παιδαγωγική σημασία της πληροφορικής ηθικής. Η πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη παρουσιάζεται το 1985 στο άρθρο του James Moore 'What is Computer Ethics? Στο άρθρο του αυτό ο Moore προσφέρει έναν πρώτο ορισμό της πληροφορική ηθικής και παρουσιάζει μια ολοκληρωμένη διάσταση του φιλοσοφικού της αντικειμένου.
Κατηγορία:Πληροφορική και κοινωνία Κατηγορία:Ηθική της επιστήμης και της τεχνολογίας
Μεσημβρινός ύπνος
μικρογραφία|La Siesta, [[Ramon Martí Alsina (MNAC)]]
Ένας μεσημβρινός ύπνος (Ισπανικά: Siesta) είναι ένας σύντομος ύπνος που λαμβάνεται στις αρχές του απογεύματος ή μετά το μεσημεριανό γεύμα. Ο ύπνος στη χρονική αυτή περίοδο της ημέρας είναι μια κοινή παράδοση στις θερμές χώρες. Ασκείται συνήθως στις χώρες όπως Κίνα, Ινδία, Ισπανία, Ελλάδα, Φιλιππίνες, Λατινική Αμερική, Μέση Ανατολή και βόρεια Αφρική.
Οι υψηλές θερμοκρασίες και το βαρύ μεσημεριανό φαγητό φαίνεται πως είναι οι παράγοντες που καθορίζουν γεωγραφικά τον μεσημεριανό ύπνο. Παρόλα αυτά εμφανίζεται και σε ψυχρές περιοχές όπως η Παταγονία, πράγμα που υποδηλώνει πως ο μεσημβρινός ύπνος ενδεχομένως συνδέεται στενά και με πολιτισμικές παραδόσεις.
Οφέλη
Πέρα από την προστασία από τις μεγάλες θερμοκρασίες και τη βλαβερότητα των ηλιακών ακτίνων τις μεσημεριανές ώρες, φαίνεται πως υπάρχουν και οφέλη στο καρδιαγγειακό σύστημα από τον μεσημεριανό ύπνο, μείωση του άγχους και της αρτηριακής πίεσης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ύπνος
Αιμιλία Τσουλφά
Η Αιμιλία Τσουλφά (15 Μαΐου 1973) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Πειραιώς, πρωταθλήτρια Ελλάδας στην ιστιοπλοΐα και χρυσή Ολυμπιονίκης το 2004 στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας.
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι παντρεμένη και έχει τρεις κόρες. Υπηρετεί ως ταγματάρχης του Στρατού Ξηράς.
Αθλητική καριέρα
Το 1985 ξεκίνησε την ιστιοπλοΐα με σκάφη τύπου Όπτιμιστ και το 1987 μεταπήδησε στην κατηγορία 420. Από το 1994 αγωνίζεται στην κλάση 470. Έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντας το 1996 και αυτή ήταν η πρώτη ελληνική συμμετοχή στις γυναίκες.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 κέρδισε μαζί με τη Σοφία Μπεκατώρου το χρυσό μετάλλιο.
Επιστροφή στην ενεργό δράση
Το 2021 επέστρεψε ξανά στην ιστιοπλοΐα.
Η «χρυσή» Ολυμπιονίκης της Αθήνας, αφού έγινε πρώτα μητέρα τριών παιδιών, αγωνίστηκε με παρτενέρ την Αριάδνη Σπανάκη και μαζί πήραν την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, το Φεβρουάριο του 2021. Κέρδισαν την πρόκριση μετά από 11 συγκλονιστικές ιστιοδρομίες που διεξήχθησαν στη Βιλαμούρα της Πορτογαλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ιστιοπλοΐας Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της ιστιοπλοΐας
Κελαινώ
Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Κελαινώ (από τη λέξη κελαινός = σκοτεινός, σκούρος) είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:
Πηγές
Κελαινω Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Δαναΐδες Κατηγορία:Αμαζόνες Κατηγορία:Γυναίκες του Απόλλωνα Κατηγορία:Πλειάδες της Ελληνικής μυθολογίας
Μάλαμα Χαμλατζή
Η Μάλαμα Χαμλατζή (γεν. το 1945 στην Κωνσταντινούπολη) υπήρξε πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο τη δεκαετία του '60 στους δρόμους ταχύτητας, μεσαίων αποστάσεων και ανώμαλου δρόμου, ως αθλήτρια του Πανιωνίου Γ.Σ..
Στην Πόλη
Το 1961, σε ηλικία 16 ετών, συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Τουρκίας, με την οποία έλαβε μέρος στο βαλκανικό πρωτάθλημα τον Αύγουστο του ίδιου έτους στην Προύσα, όπου ήταν 2η στα 800μ με 2.24.2. Παράλληλα είχε τις εξής επιδόσεις: στα 100μ 13.8, στα 200μ 28.8 και στα 400μ 64.0. Το 1962 δεν συμπεριλήφθηκε στην Εθνική Τουρκίας και δεδομένου του άσχημου κλίματος που είχε αρχίσει να επικρατεί για τους Έλληνες ομογενείς της Πόλης, η οικογένειά της αποφάσισε να μετακομίσει στην Αθήνα.
Στον Πανιώνιο
Η επιθυμία της οικογενείας να εγκατασταθεί στην Αθήνα, ενεργοποίησε το ενδιαφέρον του Ηλία Μισαηλίδη, προπονητή του πρωταθλητή Ελλάδος Πανιωνίου, με ενέργειες του οποίου στις 13 Οκτωβρίου 1962 εντάχθηκε στο αθλητικό τμήμα του συλλόγου.
Το 1963, με τη βοήθεια του Μισαηλίδη, βελτίωσε τις επιδόσεις της: 2.36.4 στα 800μ, 64.1 στα 400μ, 28.2 στα 200μ, 13.3 στα 100μ ενώ πέτυχε 4,91 στο μήκος, 1,29 στο ύψος και 15.9 στα 80μ εμπ. Για την πρόσπάθεια και τις επιδόσεις ο Πανιώνιος την τίμησε με το μετάλλιο του συλλόγου.
Πρωτοεμφανίστηκε στον πανελλήνιο αθλητισμό στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1964, στο οποίο κατέκτησε τα ασημένια μετάλλια στα 400μ με 62.3 και στα 800μ με 2.29.0 και το χάλκινο στα 200μ με 27.9. Επίσης, ήταν 4η στο άλμα εις μήκος με 4,71. Νωρίτερα είχε πάρει μέρος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα πεντάθλου, όπου τερμάτισε στην 8η θέση.
Στο 1965 έκανε την έκπληξη, όταν κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 400μ με 60.5 ισοφαρίζοντας το πανελλήνιο ρεκόρ, το ασημένιο στα 800μ με 2.32.3 και στα 200μ και το χάλκινο στο άλμα εις ύψος με 1,40. Χρυσό πήρε και στα 4Χ100μ με την ομάδα του Πανιωνίου.
Μετάλλια πήρε και στα πρωταθλήματα ανωμάλου δρόμου. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1965 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο ατομικό αγώνισμα 2.000μ με 7.08.0. Την ίδια θέση πήρε και το επόμενο έτος αλλά πήρε το χρυσό στο ομαδικό, ως μέλος της νικήτριας ομάδας του Πανιωνίου.
Στο 1966 πήρε το ασημένιο στα 400μ με 61.9 και το χάλκινο στα 200μ με 27.5 αλλά πήρε πάλι το χρυσό στη σκυταλοδρομία 4Χ100.
Υπήρξε στέλεχος της Εθνικής ομάδας, με την οποία έλαβε μέρος στους βαλκανικούς αγώνες 1965 και 1966 καθώς και σε διεθνή μίτιγκ.
Η Μάλαμα Χαμλατζή δημιούργησε οικογένεια με τον παλιό αθλητή του Πανιωνίου Χ. Βαφία.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Υεμένης
Το Πρωτάθλημα Υεμένης (αραβικά: الدوري اليمني) αποτελεί την κορυφαία κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Υεμένης. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Υεμένης. Οι κορυφαίες ομάδες έχουν την ευκαιρία να μετέχουν στο ΑΦΚ Καπ και στο Αραβικό Κύπελλο Πρωταθλητριών, ενώ οι τελευταίες υποβιβάζονται στην Β΄ Κατηγορία της Υεμένης.
Ιστορία
Δημιουργήθηκε το 1990, μετά την ενοποίηση της Βόρειας Υεμένης και της Νότιας Υεμένης στις οποίες διεξάγονταν ξεχωριστά πρωταθλήματα. Την πρώτη περίοδο 1990–91, μετείχαν 16 βόρειοι και 16 νότιοι σύλλογοι. Για την περίοδο 2008–09, τέθηκε ο στόχος ώστε το πρωτάθλημα να γίνει πλήρως επαγγελματικό. Το πρωτάθλημα της περιόδου 2014–15 ακυρώθηκε λόγω του εμφυλίου πολέμου, ο οποίος προκάλεσε τη διακοπή όλων των ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων στη χώρα της Μέσης Ανατολής.
Πρωταθλήτριες
Οι πρωταθλήτριες ομάδες είναι οι εξής:
Isuzu
Η Isuzu Motors Ltd. (ιαπωνικά: いすゞ自動車株式会社, Hepburn: Isuzu Jidōsha Kabushiki-Kaisha), κοινώς γνωστή ως Isuzu, είναι μια ιαπωνική πολυεθνική αυτοκινητοβιομηχανία με έδρα τη Γιοκοχάμα, Νομός Kanagawa. Η κύρια δραστηριότητά της είναι η παραγωγή, εμπορία και πώληση επαγγελματικών οχημάτων Isuzu και κινητήρων ντίζελ.
Μονή Αγίας Τριάδος Λειβαρτζίου Αχαΐας
Η Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Λειβαρτζίου είναι ανενεργή σήμερα Ανδρώα Μονή, που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας και βρίσκεται κοντά στο χωριό Λιβάρτζι του Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 757 μέτρων, και απέχει 40 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 99 περίπου χιλιόμετρα από την Πάτρα.
Κεραυνός Αιγίου (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ο Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Κεραυνός Αιγίου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη του Αιγίου, στο Νομό Αχαΐας, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Αιγίου χωρητικότητας 550 θέσεων καθημένων. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1981 και αγωνίζεται με χρώματα το κίτρινο και το μπλε. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων.
Μονή Αγίας Τριάδος Λειβαρτζίου Αχαΐας
Ιστορία της Μονής
Η Μονή ανεγέρθη - ως έχει σήμερα - το 1650. Αγιογραφήθηκε 100 χρόνια αργότερα, από τον εκ Νεζερών αγιογράφο Αντώνιο, που αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας. Γνώρισε πολύ μεγάλη ακμή. Σύμφωνα με γραπτές πηγές, στα μέσα του 19ου αιώνα είχε 40 μοναχούς. Επί Τουρκοκρατίας παρείχε μεγάλες υπηρεσίες στο Έθνος ως Κρυφό Σχολειό και διέθετε μεγάλη βιβλιοθήκη. Η παρακμή άρχισε μετά το 1900, ο δε τελευταίος μοναχός πέθανε στη δεκαετία του 1950. Τελευταίος στυλοβάτης του μοναστηριού ήταν ο παπα-Σωτήρης Κλεπετούνας που φρόντιζε για τη συντήρησή του. Και μετά απ' αυτόν όμως ο μεγάλος Λειβαρτζινός ευεργέτης (και ευεργέτης όλης της Επαρχίας Καλαβρύτων) κ. Γιάννης Ανδρόπουλος χρηματοδότησε μεγάλες εργασίες στο μοναστήρι. Αποτέλεσμα να είναι σήμερα σε άριστη κατάσταση και παρέχει τη δυνατότητα διαμονής μοναχού - μοναχών.
Isuzu
Η εταιρεία έχει επίσης μια σειρά από θυγατρικές και συνεργασίες σχεδόν παγκωσμίος, συμπεριλαμβανομένων των UD Trucks, Anadolu Isuzu (μια τουρκική συνεργασία με τον όμιλο Anadolu), Sollers-Isuzu (μια ρωσική συνεργασία με τη Sollers JSC - Η παραγωγή σταμάτησε τον Μάρτιο του 2022, το μερίδιο της Isuzu μεταφέρθηκε στην Sollers τον Ιούλιο του 2023), SML Isuzu (μια ινδική επιχείρηση παλαιότερα γνωστή ως Swaraj Mazda), Jiangxi Isuzu Motors (μια κινεζική συνεργασία με την Jiangling Motors Company Group), Isuzu Astra Motor Indonesia, Isuzu Μαλαισία ( Isuzu HICOM), Industries Mécaniques Maghrébines, Isuzu UK, Isuzu Νότια Αφρική, Isuzu Φιλιππίνες, Taiwan Isuzu Motors, Isuzu Vietnam, Isuzu Motors India και BYD Isuzu.
Κεραυνός Αιγίου (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ιστορική αναδρομή
Ο Κεραυνός Αιγίου ξεκίνησε την πορεία του το 1981 αγωνιζόμενος στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Σ.Κ.Α.Η. Αναδείχθηκε τέσσερις φορές Πρωταθλητής στην κορυφαία κατηγορία της Ένωσης και συγκεκριμένα κατά τη λήξη των περιόδων 1989·1994·1999·2003.
Μονή Αγίας Τριάδος Λειβαρτζίου Αχαΐας
Ιστορία της Μονής
Το 2006 ξεράθηκε και το συνομήλικο με τη Μονή κυπαρίσσι, τεράστιου ύψους. Σημειώνεται ότι η Μονή πολλά χρόνια πριν βρισκόταν στη θέση «Θουγέικα» (του Λειβαρτζίου), απ' όπου «μετακόμισε» λόγω της περιορισμένης έκτασης του εδάφους.
Isuzu
Η Isuzu έχει εργοστάσια συναρμολόγησης και παραγωγής στη Fujisawa, τα οποία βρίσκονται εκεί από τότε που ιδρύθηκε η εταιρεία με παλαιότερες επωνυμίες, καθώς και στους νομούς Tochigi και Hokkaidō. Τα οχήματα με το σήμα Isuzu πωλούνται στις περισσότερες εμπορικές αγορές παγκοσμίως. Η κύρια αγορά της Isuzu επικεντρώνεται στα εμπορικά πετρελαιοκίνητα φορτηγά, λεωφορεία και κατασκευές, ενώ ο Ιάπωνας ανταγωνιστής της, Yanmar, εστιάζει σε κινητήρες και γεννήτριες εμπορικού επιπέδου.
Κεραυνός Αιγίου (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Άνοδος στη Γ' Εθνική (2003-2006)
Την αγωνιστική περίοδο 2003-04 συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο Νότου όπου τερμάτισε στην 8η θέση. Τη χρονιά 2004-05 ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις τρεις θέσεις υψηλότερα, δηλαδή στην 5η. Σημαντική χρονιά ήταν η περίοδος 2005-06 οπότε και τερμάτισε στην κορυφή της βαθμολογίας στον όμιλό του με 20 νίκες και 4 ήττες.
Μονή Αγίας Τριάδος Λειβαρτζίου Αχαΐας
Ιστορία της Μονής
Η Μονή είναι γνωστή σε όλη την ευρύτερη περιοχή της Αχαΐας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Isuzu
Παίρνωντας το όνομά του από τον ποταμό Isuzu, το kanji της Isuzu (五十鈴) σημαίνει "πενήντα καμπάνες".
Κεραυνός Αιγίου (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Πορεία στη Β' και την Α2 Εθνική (2006-2010)
Το ξεκίνημα του συλλόγου στη Β' Εθνική Κατηγορία υπήρξε δυναμικό, με το σύλλογο να ολοκληρώνει τις υποχρεώσεις του για την περίοδο 2006-07 στην 6η θέση. Στην πρώτη του συμμετοχή στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος, ο Κεραυνός Αιγίου ηττήθηκε στην 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης από τον Κολοσσό Ρόδου με σκορ 67-72. Την επόμενη χρονιά, 2007-08, η ομάδα του Αιγίου βρέθηκε στην 4η θέση της τελικής βαθμολογίας. Το εισιτήριο στην ανώτερη κατηγορία αναμενόταν να δοθεί στις τρεις πρώτες ομάδες, ωστόσο η αποχώρηση από τα εθνικά πρωταθλήματα του Ιωνικού Λαμίας, προσέφερε την άνοδο στον Κεραυνό που ήταν πρώτος επιλαχών. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο, ο σύλλογος αποκλείστηκε στην πρεμιέρα από την Αναγέννηση Φλόγας με σκορ 78-69.
Isuzu
Ιστορία
Η ιστορία της Isuzu Motors ξεκίνησε το 1916, όταν η Tokyo Ishikawajima Shipbuilding and Engineering Co., Ltd. σχεδίασε μια συνεργασία με την Tokyo Gas and Electric Industrial Company για την κατασκευή αυτοκινήτων. Το επόμενο βήμα έγινε το 1918, όταν ξεκίνησε μια τεχνική συνεργασία με την Βρετανική Wolseley Motors Limited, παρέχοντας αποκλειστικά δικαιώματα για την παραγωγή και τις πωλήσεις οχημάτων Wolseley στην Ανατολική Ασία από κιτ συναρμολόγησης και παραγωγής. Το 1919 ήρθε το πρώτο επιβατικό αυτοκίνητο παραγωγής στην Ιαπωνία, ένα μοντέλο Wolseley, το Fifteen A9 15/40 НР στο Ναυπηγείο Ishikawajima του Τόκιο στο εργοστάσιο Fukagawa. Το φορτηγό CP προέλευσης Wolseley ακολούθησε δύο χρόνια αργότερα. 550 από αυτά παράχθηκαν μέχρι το 1927. Το 1923 η Ιαπωνία καταστράφηκε από τον σεισμό του Κάντο, ο οποίος κατέστησε άχρηστη τη νεοσύστατη υποδομή μεταφορών που εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από κρατικούς σιδηροδρόμους λόγω των στριμμένων γραμμών. Οχήματα βαρέων κατασκευών εισήχθησαν από τις εταιρείες των Ηνωμένων Πολιτειών GMC και Ford για να βοηθήσουν στην ανάκτηση και την ανακατασκευή, και η εταιρεία προσπάθησε να συμβάλει και αυτήν με την παραγωγή οχημάτων τοπικής κατασκευής και βαρέων επαγγελματικών οχημάτων. Το 1927 η εταιρεία παρουσίασε την χωρητικότητα φορτίου 2 τόνων "Sumida P-type truck" εξοπλισμένο με κινητήρα Α6 και όχημα 1 τόνου "Sumida M-type No. 1 bus" εξοπλισμένο με κινητήρα Α4. Το όνομα "sumida" χρησιμοποιήθηκε από τον ποταμό Sumida καθώς το εργοστάσιο στη Fukagawa ήταν κοντά στην περιοχή.
Το 1929 η IHI Corporation, διαχώρισε μέρος της μεταποιητικής της δραστηριότητας και συγχωνεύθηκε με την DAT Automobile Manufacturing Inc. (προκάτοχος της Nissan) και άλλαξε το όνομά της σε Jidosha Kogyo Co., Ltd. (Automobile Industries Co., Ltd.) Οι ονομασίες που χρησιμοποιούνται για τα προϊόντα αυτής της εταιρείας, που κυκλοφορούν ως "Sumida" και "Chiyoda", έχουν ιδιαίτερη σημασία στην Ιαπωνία. Το Chiyoda είναι μια συνοικία στο Τόκιο όπου βρίσκεται το Αυτοκρατορικό Παλάτι και το Sumida αναφέρεται σε ένα ποτάμι που διασχίζει το Τόκιο περίπου 3,59 kilometres (2,23 mi) ανατολικά του Αυτοκρατορικού Παλατιού. Το 1934 το Tsurumi Factory άνοιξε με την επωνυμία της εταιρείας Automobile Industry Co., Ltd. και το 1937 η Automobile Industries αναδιοργανώθηκε και σχηματίστηκε σε μια νέα εταιρεία, την Tokyo Automobile Industries Co., Ltd. και ιδρύθηκε με κεφάλαιο 1.000.000 ¥. Η εταιρεία συνέχισε να κατασκευάζει φορτηγά βαρέως τύπου και επιβατικά λεωφορεία, συνειδητοποιώντας την ανάγκη εκσυγχρονισμού της υποδομής μεταφορών της Ιαπωνίας και ήταν ένας από τους κύριους κατασκευαστές για τον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό μαζί με την Mitsubishi Heavy Industries και είχε εταιρική συνεργασία με την Yasuda Zaibatsu. Ένα από τα οχήματα που παρήγαγε για την πολεμική προσπάθεια ήταν το τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού Sumida M.2593. Το 1942, η Hino Heavy Industries αποσχίστηκε από την Tokyo Automobile Industries και έγινε μια ξεχωριστή εταιρεία. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η εταιρεία μετονομάστηκε τελικά σε Isuzu (από τον ποταμό Isuzu) το 1949, μετά από συνάντηση με το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας της Ιαπωνικής Κυβέρνησης (MITI).
Η παραγωγή φορτηγών και λεωφορείων των σειρών TX40 και TU60 και του λεωφορείου Isuzu Sumida ξεκίνησε ξανά το 1945, με την άδεια των αρχών κατοχήςνκαι παρέμεινε ο πρωταρχικός στόχος της κατασκευής για την εταιρεία, μαζί με την παραγωγή κινητήρων ντίζελ. Το 1958 κατασκευάστηκε ένα εργοστάσιο στη Fujisawa, Kanagawa, και το 1959 το Isuzu Elf εισήχθη ως μεσαίο φορτηγό "χωρίς μούρη" που εξακολουθεί να παράγεται, και έγινε επίσης η βάση για το λεωφορείο Isuzu Journey. Η Isuzu συνέχισε να διατηρεί την παρουσία της στην αγορά παρέχοντας επαγγελματικά οχήματα παρουσιάζοντας το Isuzu TY το 1966. Η εταιρεία είναι ένας από τους κύριους κατασκευαστές εμπορικών φορτηγών και λεωφορείων για τις δημόσιες συγκοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων των Isuzu Cubic, Isuzu Gala και Isuzu Erga μαζί με το Isuzu Giga.