cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αικατερίνη των Μεδίκων
Η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου
Η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου, η οποία ξεκίνησε δυο μέρες αργότερα, αμαύρωσε τη φήμη της Αικατερίνης των Μεδίκων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όχι απλώς συμμετείχε αλλά προκάλεσε εκείνη την απόφαση της 23ης Αυγούστου και τη διαταγή του Καρόλου Θ΄ της Γαλλίας να "σκοτωθούν όλοι". Το σκεπτικό ήταν ότι η απόπειρα εναντίον του Κολινί θα προκαλούσε εξέγερση των Ουγενότων, κι έτσι οι καθολικοί ηγέτες προτίμησαν να κινηθούν πρώτοι αυτοί. .
Οι άνθρωποι των Γκιζ μπήκαν στο δωμάτιο του Κολινί, τον σκότωσαν και έριξαν το πτώμα του από το παράθυρο. Αυτό ήταν το σύνθημα της γενικής σφαγής των αρχηγών των Προτεσταντών. Ο Ερρίκος της Ναβάρρας συνελήφθη και του ζητήθηκε να επιλέξει μεταξύ Καθολικισμού και θανάτου. Προτίμησε το πρώτο. Ακολούθησε γενική σφαγή όλων των αρχηγών των Προτεσταντών και τμήματος του λαού από τους Καθολικούς. Η σφαγή στο Παρίσι κράτησε περίπου μια βδομάδα. Επεκτάθηκε σε πολλές περιοχές της Γαλλίας, όπου κράτησε μέχρι το φθινόπωρο. Κατά τον ιστορικό Ζυλ Μισελέ, "η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου δεν κράτησε μια νύχτα, αλλά μια ολόκληρη εποχή".
Από αυτή τη χρονική στιγμή κι έπειτα χρονολογείται ο θρύλος της "μοχθηρής βασίλισσας Αικατερίνης". Οι προτεστάντες συγγραφείς σκιαγράφησαν την Αικατερίνη ως μια ραδιούργα Ιταλίδα, που είχε σκοτώσει όλους τους εχθρούς της μονομιάς, δρώντας υπό τις αρχές του μακιαβελικού ηγεμόνα. Ο μισογυνισμός και το μένος έναντι των Ιταλών στις ιστορικές διηγήσεις των Προτεσταντών ιστορικών αποδείχτηκαν ελκυστικές όχι μόνο στους ομόθρησκούς τους, αλλά και στους Καθολικούς που έψαχναν έναν αποδιοπομπαίο τράγο για τις συμφορές της Γαλλίας.
Ερρίκος Γ΄
thumb|right|200px|Η Αικατερίνη των Μεδίκων χήρα σε προχωρημένη ηλικία Σε δύο χρόνια (1575), ο γιος της, Κάρολος Θ΄, πεθαίνει σε ηλικία 23 ετών, την ίδια στιγμή που ο μικρότερος γιος της, Ερρίκος, βρισκόταν στην Πολωνία, όπου είχε ήδη ανακηρυχθεί βασιλιάς. Ήταν ο αγαπημένος γιος της, ενώ η υγεία του βρισκόταν σε καλύτερη κατάσταση σε σχέση με τους συνεχώς άρρωστους μεγαλύτερους αδελφούς του. Η Αικατερίνη τον ικέτεψε να αφήσει την Πολωνία και να έρθει κοντά της, κάτι που αποδέχθηκε.
Η Αικατερίνη έβλεπε με καλή διάθεση τις βλέψεις του μικρότερου γιου της, γιατί ήταν ο μοναδικός ικανός να συνεχίσει τη δυναστεία των Βαλουά, γι' αυτό και υπέγραψε στις 6 Μαΐου 1576 με τους Προτεστάντες το Διάταγμα του Μπωλιέ.
Μολαταύτα, μετά από μια εκστρατεία στην Ολλανδία, επιδεινώθηκε η υγεία του Φραγκίσκου και πέθανε από φυματίωση το 1584. Αυτό ήταν το χειρότερο πλήγμα για την Αικατερίνη, για τον πρόσθετο λόγο ότι είδε ότι η δυναστεία των Βαλουά ήταν αδύνατο να συνεχιστεί. Ο θρόνος αναγκαστικά θα περνούσε λόγω του Σαλικού νόμου, που ήθελε μόνο αρσενικούς απογόνους στον θρόνο, στον Ερρίκο της Ναβάρρας, που είχε ασπαστεί τον Προτεσταντισμό.
Η σύζυγος του Ερρίκου της Ναβάρρας και κόρη της Αικατερίνης, "Μαργκό", επιδόθηκε σε απιστίες με μια σειρά από ερωμένους και έφυγε από τη βασιλική αυλή. Η Αικατερίνη έστειλε δικό της απεσταλμένο στη Ναβάρρα για να κανονίσει την επιστροφή της Μαργαρίτας, αλλά το 1585 εκείνη έφυγε και πάλι. Η Αικατερίνη παρακάλεσε τον Ερρίκο να δράσει προτού τους ξαναντροπιάσει η Μαργαρίτα. Τον Οκτώβριο του 1586, κλείδωσε την κόρη της στον Πύργο του Υσόν και εκτέλεσε τον εραστή της. Τελικά, η Αικατερίνη από το 1586 έως τον θάνατό της αποκλήρωσε και αρνήθηκε να δει την κόρη της, που χώρισε από τον σύζυγο της, Ερρίκο, ο οποίος όταν έγινε βασιλιάς παντρεύτηκε τη Μαρία των Μεδίκων.
Η Αικατερίνη δεν κατάφερε να ελέγξει τον γιο της, Ερρίκο, όπως τον Φραγκίσκο και τον Κάρολο. Ο ρόλος της ήταν κυρίως διπλωματικός. Ταξίδευε σε όλο το βασίλειο, επιβάλλοντας την κυριαρχία του και το 1578 ταξίδεψε στον νότο για να επιβάλει ειρήνη, στην ηλικία των 59 ετών. Οι προσπάθειές της κέρδισαν τον σεβασμό του γαλλικού λαού και στο Παρίσι το 1579 έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από το Παρλαμέντο και το πλήθος. Ωστόσο, δεν είχε ψευδαισθήσεις. Σε επιστολή προς τον βασιλιά (25 Νοεμβρίου 1579), έγραψε: "Είσαι στην αυγή μιας γενικευμένης εξέγερσης. Όποιος σου πει το αντίθετο είναι ψεύτης".
Καθολική Λίγκα
Ο Ερρίκος δεν μπορούσε να πολεμήσει ταυτόχρονα και τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες. Στη Συνθήκη της Νεμούρ στις 7 Ιουλίου 1585, δέχτηκε όλες τις απαιτήσεις της Λίγκας. Κατέφυγε σε νηστεία και προσευχή και άφησε την Αικατερίνη μόνη της να τα βγάλει πέρα. Η μοναρχία είχε χάσει τον έλεγχο της χώρας και δεν ήταν σε θέση να βοηθήσει την Αγγλία εναντίον της επερχόμενης ισπανικής επίθεσης.
Τελευταίοι μήνες και θάνατος της Αικατερίνης
Ο Ερρίκος προσέλαβε ελβετικά σώματα για να τον βοηθήσουν να αμυνθεί στο Παρίσι. Αλλά η Λίγκα είχε οργανώσει πραξικόπημα στο Παρίσι. Στις 12 Μαΐου 1588, οι Παρισινοί στήσανε οδοφράγματα στους δρόμους και αρνούνταν να δεχτούν εντολές από οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον Δούκα του Γκιζ. Όταν η ίδια η Αικατερίνη προσπάθησε να πάει στη Θεία Λειτουργία, της εμπόδισαν τον δρόμο, αν και της επετράπη τελικά η είσοδος. Συμβούλευσε τον βασιλιά, ο οποίος είχε εγκαταλείψει ήδη την πόλη, να συμβιβαστεί και να προτιμήσει τη ζωή του, ώστε να μπορεί να πολεμήσει μιαν άλλη μέρα.
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1588, στο Μπλουά, ο Ερρίκος έπαυσε όλους τους υπουργούς του χωρίς προειδοποίηση, ενώ η Αικατερίνη αγνοούσε οτιδήποτε, άρρωστη από μόλυνση στους πνεύμονες. Οι ενέργειες του βασιλιά ουσιαστικά έθεσαν τέλος στην περίοδο εξουσίας της. Ο Ερρίκος την ευχαρίστησε για όλα όσα είχε κάνει και την αποκάλεσε όχι μόνο μητέρα του βασιλιά, αλλά ολόκληρου του κράτους. Στις 23 Δεκεμβρίου 1588, ο Ερρίκος διέταξε τη δολοφονία του δούκα ντε Γκιζ και του αδερφού του, καρδινάλιου Λουδοβίκου Β΄. Αμέσως μετά, ο Ερρίκος ανήγγειλε στην Αικατερίνη τις πράξεις του, κι αυτή του είπε ότι κατέστρεψε το βασίλειό του.
Στις 5 Ιανουαρίου 1589, η Αικατερίνη πέθανε σε ηλικία 69 ετών, πιθανότατα από πλευρίτιδα. Λόγω του ότι το Παρίσι βρισκόταν στα χέρια των εχθρών του στέμματος, η Αικατερίνη έπρεπε να ταφεί στο Μπλουά. Η Άρτεμη της Γαλλίας, κόρη του Ερρίκου Β΄ και της ερωμένης του, Φιλίππα Ντούτσι, αργότερα μετέφερε τη σορό της στη βασιλική του Σεν-Ντενί. Το 1793, ο όχλος της Επανάστασης πέταξε τα οστά της σε ένα μαζικό τάφο μαζί με τα οστά άλλων βασιλέων και βασιλισσών.
Οκτώ μήνες μετά την ταφή της Αικατερίνης, ο κληρικός Ζακ Κλεμάν μαχαίρωσε τον Ερρίκο Γ΄. Στον θρόνο ανήλθε ο Ερρίκος της Ναβάρρας, βάζοντας τέλος στην κυριαρχία τριών αιώνων της δυναστείας των Βαλουά και φέρνοντας στο προσκήνιο τον Οίκο των Βουρβόνων.
Η Αικατερίνη θεωρήθηκε το σημαντικότερο πρόσωπο της Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου αλλά και όλης της Γαλλίας μετά τον θάνατο του Ερρίκου Β΄. Είχε γιους που έπασχαν σωματικά και ψυχικά και έπρεπε να παλαίψει με δύο οικογένειες, τους Γκυζ και τους Βουρβόνους, που έβλεπαν ότι έφτανε η ώρα αλλαγής δυναστείας (και που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να έρθει πιο γρήγορα). Αν και ανεψιά παπών, δεν ήταν θρησκόληπτη. Πάντρεψε την κόρη της με ένα προτεστάντη και ήταν έτοιμη να παντρέψει τον τελευταίο της γιο με μια προτεστάντισσα, την Ελισάβετ. Τα κίνητρά της ήταν δυναστικά και όχι θρησκευτικά. Ήθελε οπωσδήποτε να εξουδετερώσει την επιρροή του Κολινύ πάνω στον Κάρολο, που τον παρέσερνε σε πόλεμο με την παντοδύναμη Ισπανία του Φιλίππου Β΄. Προτίμησε να συνταχθεί με τους Γκυζ που ηγούνταν του ενενήντα τοις εκατό των Γάλλων και να θυσιάσει το δέκα τοις εκατό. Πέθανε μισημένη εξ ίσου από καθολικούς και προτεστάντες για τα άσχημα παιχνίδια που κατά καιρούς τους έπαιξε και το όνομά της κατάντησε συνώνυμο της δολοπλοκίας, της απιστίας και του εγκλήματος. Αλλά βρήκε απροσδόκητη δικαίωση από τον γαμπρό και αντίπαλό της Ερρίκο Δ΄, που αφού απαρίθμησε όλες τις αντιξοότητες με τις οποίες αυτή πάλεψε, κατέληξε : "Εκπλήσσομαι που δεν έκανε χειρότερα".
Προστάτις των τεχνών
Η Αικατερίνη πίστευε στο ουμανιστικό πρότυπο του περισπούδαστου μονάρχη, του οποίου η εξουσία εξαρτιόταν τόσο από τα όπλα όσο και από τα γράμματα. Εμπνεύστηκε από τον πεθερό της, Βασιλιά Φραγκίσκο Α΄, καθώς και από τους Μεδίκους προγόνους της. Κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου και της πτώσης του κύρους της μοναρχίας, προσπαθούσε να ενισχύσει το βασιλικό κύρος μέ την προστασία καλλιτεχνών επί τρεις δεκαετίες.
Οι μουσικές παραστάσεις, εξάλλου, επέτρεπαν στην Αικατερίνη να εκφράσει τα δημιουργικά της χαρίσματα. Ήταν συνήθως αφιερωμένα στην ιδέα της ειρήνης στο βασίλειο και βασιζόταν σε μυθολογικά θέματα. Προσλάμβανε τους κορυφαίους καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες της εποχής, προκειμένου να δημιουργήσει τα απαραίτητα έργα, τη μουσική και τα σκηνικά εφέ για τις παραστάσεις αυτές. Σταδιακά, εισήγαγε αλλαγές στην παραδοσιακή διασκέδαση, καθώς, για παράδειγμα, αύξησε την εμφάνιση του χορού στις διάφορες παραστάσεις.
Η μεγάλη της αγάπη ήταν η αρχιτεκτονική. Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Β΄, η Αικατερίνη θέλησε να απαθανατίσει τη μνήμη του συζύγου της και να ενισχύσει το μεγαλείο της δυναστείας των Βαλουά μέσω διαδοχικών πολυέξοδων αρχιτεκτονικών σχεδίων. Οι ποιητές την αποκαλούσαν νέα Αρτεμισία, από την Αρτεμισία Β΄ της Καρίας, που έχτισε το μαυσωλείο στην Αλικαρνασσό προς τιμήν του νεκρού συζύγου της, Μαύσωλου, όταν διέταξε την κατασκευή μεγαλοπρεπούς τάφου για τον Ερρίκο στη βασιλική του Σεν-Ντενί.
Αν και η Αικατερίνη ξόδεψε μεγάλα ποσά για τις τέχνες, δεν σώθηκε η καλλιτεχνική της κληρονομιά. Το τέλος της δυναστείας των Βαλουά, σύντομα μετά τον θάνατό της, έφερε αλλαγή προτεραιοτήτων. Οι συλλογές της διασκορπίστηκαν, τα ανάκτορά της πωλήθηκαν και τα κτήριά της αφέθηκαν μισοτελειωμένα ή αργότερα καταστράφηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Δούκισσες της Βρετάνης Κατηγορία:Δούκισσες της Ορλεάνης Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Ανώτατο Δικαστήριο της Αλαμπάμα
Το Ανώτατο Δικαστήριο της Αλαμπάμα είναι το ανώτατο δικαστήριο στην πολιτεία της Αλαμπάμα. Το δικαστήριο αποτελείται από έναν αιρετό Αρχιδικαστή και οκτώ αιρετούς Associate Justices. Κάθε δικαστής εκλέγεται σε κομματικές εκλογές για κλιμακωτές εξαετείς θητείες. Το Ανώτατο Δικαστήριο εδρεύει στο Δικαστικό Μέγαρο της Αλαμπάμα στο Μοντγκόμερι, Αλαμπάμα.
Ο Κυβερνήτης της Αλαμπάμα μπορεί να πληρώσει κενές έδρες όταν δεν πρόκειται για ημιτελείς θητείες. Η τρέχουσα κομματική σύνθεση του δικαστηρίου είναι μόνο Ρεπουμπλικανική. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος περιορισμός στον αριθμό θητειών για τις οποίες ένα μέλος μπορεί να εκλεγεί. Όμως, το πολιτειακό σύνταγμα σύμφωνα με την Τροποποίηση 328, που υιοθετήθηκε το 1973, απαγορεύει οποιοδήποτε μέλος να διεκδικήσει επανεκλογή εφόσον έχει φτάσει στην ηλικία των εβδομήντα ετών.
Ιστορία
Το Ανώτατο Δικαστήριο της Αλαμπάμα οργανώθηκε κατά την θητεία του Ουίλλιαμ Ουάιατ Μπιμπ, και προερχόταν από το Σύνταγμα της Αλαμπάμαn του 1819, το οποίο ανέφερε ότι μέχρι η Γενική Συνέλευση να κρίνει διαφορετικά, τις λειτουργίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα διαχειρίζονταν οι δικαστές των circuit courts της Αλαμπάμα. Οι circuit judges εκλέγονταν με κοινή ψήφο των δύο νομοθετικών σωμάτων της Αλαμπάμα.
Αναφορές
Κατηγορία:Αλαμπάμα
Βίνιτσα (Βόρεια Μακεδονία)
Η Βίνιτσα (Виница ) είναι πόλη στη Βόρεια Μακεδονία, στην Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια της χώρας. Η πόλη Βίνιτσα είναι η έδρα του Δήμου Βίνιτσα. Κατά την απογραφή του 2002, η πόλη είχε 10.863 κατοίκους.
Η πόλη βρίσκεται κάτω από το Όρος Πλατσκόβιτσα, στο νοτιοανατολικό τμήμα της Κοιλάδας Κότσανη. Δύο ποτάμια ρέουν μέσα από την πόλη, ο Βίνιτσκα και ο Γκράντετσκα. Η πόλη είναι γνωστή για το ιστορικό ρωμαϊκό φρούριό της, το Βίνιτσκο Κάλε, το οποίο βρίσκεται σε ένα λόφο με θέα στη σύγχρονη πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας
1458 Μινέρα
Η Μινέρα (Mineura) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,236. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Βέλγο αστρονόμο Φερνάν Ριγκώ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου και πήρε το όνομά της προς τιμή του Βέλγου μαθηματικού Αντόλφ Μινέρ (Adolphe Mineur).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μινέρας εκτιμάται σε 17,19 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1502.
Ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν
Πλοκή
Η Ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν αφηγείται, σε πρώτο πρόσωπο, τις περιπέτειες του Ζιλ Μπλας, γιου ενός φτωχού ιπποκόμου και μιας καμαριέρας από το Σαντιλιάν, στην Κανταβρία της Ισπανίας, από τη στιγμή που ξεκίνησε από το Οβιέδο, σε ηλικία δεκαεπτά χρονών, για να φτάσει στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα. Ο Ζιλ Μπλας είχε μάθει τα πρώτα του γράμματα κοντά σε έναν κληρικό θείο του και στη συνέχεια είχε μαθητεύσει στον διαπρεπέστερο σχολαστικό του Οβιέδο. Το λαμπρό του μέλλον όμως γρήγορα ανακόπηκε όταν, μόλις βγήκε στο δρόμο, η τύχη τον έκανε αιχμάλωτο αλλά και συνεργό μιας συμμορίας ληστών των δρόμων, με αποτέλεσμα τη δυσάρεστη γνωριμία του με τη Δικαιοσύνη. Η ανάγκη τον έκανε υπηρέτη και, στη συνέχεια, οι περιπέτειες της ζωής και οι απόλυτες μεταστροφές της μοίρας τον οδήγησαν μέσα από όλες τις βαθμίδες των αξιωμάτων και τον εισήγαγαν σε όλες σχεδόν τις τάξεις της κοινωνίας, στο Κράτος και στην Εκκλησία. Συναναστράφηκε με απατεώνες κάθε κατηγορίας και περισσότερο από μίμηση παρά από τη φύση του, έγινε κι αυτός ο ίδιος απατεώνας.
1458 Μινέρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μινερα
Ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν
Θέματα
αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ|Είχαμε το χρόνο να δώσουμε μερικές γροθιές Όπως στο επιτυχημένο θεατρικό έργο του Λεσάζ Τουρκαρέ (1709), έτσι και στον Ζιλ Μπλας ο συγγραφέας μέσα σ' αυτό το συρταρωτό μυθιστόρημα όπου παρεμβάλει ιστορίες που πολλές φορές τέμνονται και αλληλοσυμπληρώνονται, αναπτύσσει τα αγαπημένα του θέματα: για μια ακόμη φορά διηγείται όχι μόνο για υπηρέτες-απατεώνες που υπηρετούν διεφθαρμένα αφεντικά, γυναίκες ελευθερίων ηθών, συζύγους εξαπατημένους και ευτυχισμένους αλλά επίσης και επιτηδευμένους σχολαστικούς, γελοίους ποιητές, ψευτο-σοφούς ή γιατρούς δολοφονικής άγνοιας. Κάθε τάξη, κάθε επάγγελμα περιγράφεται μέσα από χαρακτηριστικούς τύπους που αυτο-σκιαγραφούνται μέσα στη δράση. Κάθε χαρακτήρας στην ιστορία του Ζιλ Μπλας αποτελεί τμήμα της πραγματικής κοινωνίας της εποχής του, που έμμεσα απεικονίζεται σε όλο το έργο. Όσο απίθανες κι αν είναι οι περιπέτειές του, ο ήρωας μας τις διηγείται, όχι σαν μυθοπλασία, αλλά σαν πραγματικές ιστορίες που του έτυχαν, και που άλλοτε τις απόλαυσε και άλλοτε υπέφερε. Ο Ζιλ Μπλας έζησε με όλους αυτούς τους χαρακτήρες, που μέσα από τις ιστορίες τους αποκτούν την αθανασία, και κάνει και τον αναγνώστη να ζήσει μαζί τους.
Πίσω από το γιατρό Σανγκράδο, του οποίου οι ιατρικές γνώσεις συνοψίζονται στις οδηγίες για αφαιμάξεις και κατανάλωση ζεστού νερού, που τα θεωρεί πανάκεια δια πάσαν νόσον, ο Λεσάζ κοροϊδεύει την άσκηση της ιατρικής από ψευδο-γιατρούς συνολικά. Πίσω από τον αρχιεπίσκοπο της Γρανάδας, που απαιτεί την αλήθεια για τα γραπτά του αλλά δεν είναι σε θέση να την ακούσει, οι αναγνώστες της εποχής αναγνώριζαν τον άνθρωπο των γραμμάτων με τη επίπλαστη ευαισθησία. Πίσω από το δούκα του Lerme, πρωθυπουργό της Ισπανίας, διέκριναν τον καρδινάλιο Ντιμπουά ή τον καρδινάλιο Μαζαρέν.
Ο Λεσάζ εξέλιξε τη γραφή του, τόσο στο μυθιστόρημα όσο και στα θεατρικά του έργα, προχωρώντας από απομιμήσεις ή μεταφράσεις σε έργα όλο και πιο προσωπικά. Στο απόγειο της έμπνευσής του, έγραψε τον Ζιλ Μπλας, ο οποίος, με όλα του τα χαρακτηριστικά και παρά τον «χώρο» που διαδραματίζεται και το τοπικό χρώμα, ανήκει εξ ολοκλήρου σ' αυτόν.
Αποδοχή
Το μυθιστόρημα γνώρισε πάνω από διακόσιες πενήντα εκδόσεις, στα γαλλικά, και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες με μεγάλη επιτυχία από την εποχή του έως σήμερα. Αναφορές στη μορφή του Ζιλ Μπλας έχουν κάνει πολλοί συγγραφείς, όπως ο Μαρκ Τουέιν που τον ανέφερε ως πρότυπο του Χάκλμπερι Φιν, ο Ντοστογιέφσκι,  ο Μαζόχ στην Αφροδίτη με τη γούνα, ο Μπαλζάκ, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ στη Ναυτία, ο Τζόναθαν Σουίφτ στις Οδηγίες προς υπηρέτες, ο Ναθάνιελ Χόθορν στο Σπίτι με τα εφτά αετώματα και πολλοί άλλοι. Στο όνομα Ζιλ Μπλας, επίσης, οφείλουν τον τίτλο τους πολλά περιοδικά και ομώνυμοι ήρωες.
Σύμφωνα με τον Σοπενχάουερ είναι "ένα από τα λίγα μυθιστορήματα που δείχνουν τι ακριβώς συμβαίνει στον κόσμο"
Όπερα
Το έργο ενέπνευσε συνθέτες και διασκευάστηκε για την όπερα αρκετές φορές, ανάμεσα στις οποίες είναι:
Ένα επεισόδιο από τον Ζιλ Μπλας αποτέλεσε τη βάση δύο ξεχωριστών γαλλικών έργων όπερας στη δεκαετία του 1790, και τα δύο με τον ίδιο τίτλο: La caverne (Η σπηλιά,1793) από τον Le Sueur και το La caverne από τον Méhul (1795).
Ζιλ Μπλας ήταν ο τίτλος μιας πεντάπρακτης κωμικής όπερας του John Hamilton Reynolds που για πρώτη φορά παίχτηκε την 1η Αυγούστου 1822. Αρχικά ήταν διάρκειας πέντε ωρών και στη συνέχεια διασκευάστηκε σε τρεις πράξεις και ο τίτλος άλλαξε σε Νεανικές μέρες του Ζιλ Μπλας.
Χρονολογίες δημοσίευσης
Η ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν, Βιβλία I-VI (1715)
Η ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν, Βιβλία VII-IX (1724)
Η ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν, Βιβλία X-XII (1735)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πίνακες με θέμα τον Ζιλ Μπλας, British public galleries
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική λογοτεχνία
Κρεμαστός Εύβοιας
Ο Κρεμαστός είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 153 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 250 μ. Η οικονομία του χωριού είναι αγροκτηνοτροφική, με κύρια προϊόντα το ελαιόλαδο, τα κηπευτικά, τα σιτηρά, τα καρύδια και τα αμύγδαλα. Στο χωριό λειτουργούν δύο καφενεία και μία ταβέρνα.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό δημιουργήθηκε τα μεταβυζαντινά χρόνια από κατοίκους των χωριών Τραχήλι και Γάγια. Σύμφωνα με την παράδοση σε απότομη βραχώδη χαράδρα δυτικά του χωριού, οι Τούρκοι έριχναν τους ανεπιθύμητους και το μέρος ονομάστηκε Τουρκοκάζανο. Το 1835 ο Κρεμαστός προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ο οποίος γιορτάζει τις 29 Αυγούστου. Επίσης στο χωριό βρίσκεται η σκεπαστή βρύση του Καλία. Στο παρελθόν χρησιμοποιούταν για το πλύσιμο των ρούχων. Κοντά στο χωριό βρίσκεται επίσης η εγκαταλελειμμένη πλέον μονή Κλιβάνου, η οποία ήταν αφιερωμένη στη Ζωοδόχο Πηγή. Διατηρούνται ακόμη τα πέτρινα κελιά των μοναχών και το καθολικό της μονής. Στην περιοχή υπάρχουν πηγές νερού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Κηφείδες
δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ| Ο RS Puppis είναι ένας από τους φωτεινότερους γνωστούς Κηφείδες αστέρες στον γαλαξία μας. Η εικόνα προέρχεται από το [[Διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ|Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble ]] Οι Κηφείδες (αστέρες)(αγγλ. Cepheid variable) είναι ένα είδος μεταβλητών αστέρων που πάλλονται ακτινικά, ποικίλλουν τόσο σε διάμετρο όσο και θερμοκρασία και εμφανίζουν αλλαγές στη φωτεινότητα με μια καλά καθορισμένη σταθερή περίοδο και πλάτος.
Μια ισχυρή άμεση σχέση μεταξύ της μεταβολής της φωτεινότητας και της περιόδου παλμών καθιέρωσε τους Κηφείδες ως σημαντικούς δείκτες κοσμικού σημείου αναφοράς για την κλίμακα γαλαξιακών και εξωγαλαξιακών αποστάσεων. Αυτό το ισχυρό χαρακτηριστικό των κλασικών Κηφείδων ανακαλύφθηκε το 1908 από την Ενριέττα Σ. Λίβιτ μετά από μελέτη χιλιάδων μεταβλητών αστέρων στα νέφη του Μαγγελάνου. Αυτή η ανακάλυψη, μας επιτρέπει να γνωρίζουμε την πραγματική φωτεινότητα των Κηφείδων με απλή παρατήρηση της περιόδου των παλμών τους. Ως εκ τούτου μπορούμε να καθορίσουμε την απόσταση από αυτούς τους αστέρες, συγκρίνοντας τη γνωστή φωτεινότητα σε σχέση με την παρατηρούμενη φωτεινότητα.
Κατηγορίες
μικρογραφία|Εικονογράφηση Κηφείδων (κόκκινες τελείες) στο κέντρο του γαλαξία μας. Οι Κηφείδες χωρίζονται σε δύο υποκατηγορίες οι οποίες παρουσιάζουν σημαντικά διαφορετικές μάζες, ηλικίες και εξελικτική ιστορία: κλασικοί Κηφείδες και τύπου ΙΙ. Οι μεταβλητοί Δέλτα Scuti αστέρες είναι μια κατηγορία αστέρων πάνω ή κοντά στην κύρια ακολουθία στο κάτω άκρο της ζώνης αστάθειας (instability strip) οι οποίοι αρχικά αναφέρονταν ως νάνοι Κηφείδες. Οι μεταβλητοί αστέρες RR Λύρας έχουν σύντομες περιόδους και βρίσκονται στη ζώνη αστάθειας που διασχίζει τον οριζόντιο κλάδο (horizontal branch). Οι Δέλτα Scuti και οι RR Λύρας δεν αντιμετωπίζονται ως Κηφείδες, μολονότι οι παλμοί τους προέρχονται από τον ίδιο μηχανισμό ιονισμού του ηλίου ( μηχανισμός κ).
Κλασικοί Κηφείδες
Οι κλασικοί Κηφείδες (επίσης γνωστοί ως Πληθυσμού I Κηφείδες ή Κηφείδες τύπου I, ή Δέλτα Κηφείδες) υποβάλλονται σε παλμούς σε πολύ τακτά χρονικά διαστήματα ημερών ή μηνών. Οι κλασικοί Κηφείδες είναι Πληθυσμού I μεταβλητοί αστέρες οι οποίοι έχουν 4-20 φορές μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο, και μέχρι 100.000 φορές μεγαλύτερη φωτεινότητα. Αυτοί οι Κηφείδες είναι κίτρινοι φωτεινοί γίγαντες και υπεργίγαντες με φασματική τάξη F6 – K2 και οι ακτίνες τους μεταβάλλονται κατά εκατομμύρια χιλιόμετρα κατά τη διάρκεια ενός κύκλου παλμών.
Οι κλασικοί Κηφείδες χρησιμοποιούνται ώστε να καθοριστούν οι αποστάσεις των γαλαξιών εντός της Τοπικής Ομάδας και πέρα, και ως μέσο με το οποίο μπορεί να καθοριστεί η σταθερά Hubble. Οι κλασικοί Κηφείδες έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για να διευκρινιστούν πολλά χαρακτηριστικά του Γαλαξία μας, όπως το ύψος του Ήλιου πάνω από το γαλαξιακό επίπεδο και οι γαλαξιακές τοπικές σπειροειδείς δομές.
Μια ομάδα των κλασικών Κηφείδων με μικρά πλάτη και ημιτονοειδείς καμπύλες φωτός συχνά διαχωρίζονται ως Μικρού Πλάτους Κηφείδες ή s-Κηφείδες, πολλοί από αυτούς πάλλονται στην πρώτη «αρμονική» (overtone).
Κηφείδες τύπου II
Οι Κηφείδες Τύπου ΙΙ (που ονομάζονται επίσης Κηφείδες Πληθυσμού ΙΙ ) είναι μεταβλητοί αστέρες που πάλλονται με περιόδους συνήθως μεταξύ 1 και 50 ημέρες. Οι Κηφείδες τύπου ΙΙ είναι συνήθως φτωχοί σε μέταλλα (~10 Gyr) και χαμηλής μάζας αντικείμενα (~μισή μάζα του Ήλιου). Οι Κηφείδες τύπου II χωρίζονται σε διάφορες υποομάδες ανάλογα με την περίοδο τους. Αστέρες με περιόδους μεταξύ 1 και 4 ημέρες ανήκουν στον τύπο BL Her subclass, 10-20 ημέρες ανήκουν στον W Viriginis subclass, και αστέρες με περιόδους μεγαλύτερες από 20 μέρες ανήκουν στον RV Tauri subclass.
Οι Κηφείδες τύπου II χρησιμοποιούνται για να καθορίσουν την απόσταση από το γαλαξιακό κέντρο, τα σφαιρικά σμήνη και τους γαλαξίες.
Ανώμαλοι Κηφείδες
Μια ομάδα παλλόμενων αστέρων στη ζώνη αστάθειας έχουν περιόδους μικρότερες από δύο ημέρες, παρόμοιες με τους μεταβλητούς RR Lyrae αλλά με υψηλότερες φωτεινότητες. Οι ανώμαλοι Κηφείδες έχουν μάζες υψηλότερες από τους Κηφείδες τύπου II, τους RR Lyrae και τον Ήλιο μας. Δεν είναι σαφές αν είναι νεαροί αστέρες που έχουν επιστρέψει σε οριζόντιο κλάδο (horizontal branch), ή κυανοί αποκομμένοι (blue stragglers) που σχηματίζονται μέσω μεταφοράς μαζών σε δυαδικά συστήματα ή ένα μείγμα και των δύο.
Διπλής λειτουργίας Κηφείδες
Μια μικρή αναλογία των μεταβλητών Κηφείδων έχει παρατηρηθεί ότι έχουν παλμούς με δύο τρόπους ταυτόχρονα, συνήθως τον θεμελιώδη και την πρώτη αρμονική (overtone) και περιστασιακά τη δεύτερη αρμονική. Ένας πολύ μικρός αριθμός πάλλεται με τρεις τρόπους, ή ένας ασυνήθιστο συνδυασμό των τρόπων, συμπεριλαμβανομένων των υψηλότερων αρμονικών.
Ιστορία
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1784, ο Έντουαρτντ Πίγκοτ ανίχνευσε τη μεταβλητότητα του Eta Aquilae, του πρώτου γνωστού αντιπροσώπου της κλάσης των κλασικών Κηφείδων. Ωστόσο, ο πιο γνωστός αστέρας από τους Κηφείδες είναι ο δ Κηφέως, που ανακαλύφθηκε ότι μεταβάλλεται από τον Τζων Γκούντρικ λίγους μήνες αργότερα.
H σχέση μεταξύ της περιόδου και της φωτεινότητας για τους Κηφείδες ανακαλύφθηκε το 1908 από την Ενριέττα Σ. Λίβιτ σε μια έρευνα χιλιάδων μεταβλητών αστέρων στα Νέφη του Μαγγελάνου. Τη δημοσίευσε το 1912 με περαιτέρω στοιχεία.
Το 1913, ο Έιναρ Χέτζσπρουνγκ προσπάθησε να βρει αποστάσεις σε 13 Κηφείδες χρησιμοποιώντας την κίνηση μέσα στον ουρανό. Ωστόσο, η έρευνά του θα έχρηζε αναθεώρησης. Το 1915, ο Χάρλοου Σάπλεϊ χρησιμοποίησε τους Κηφείδες για να θέσει αρχικούς περιορισμούς στο μέγεθος και το σχήμα του Γαλαξία και στην τοποθέτηση του Ήλιου μέσα σε αυτόν. Το 1924, ο Έντγουιν Χαμπλ καθιέρωσε την απόσταση από τους κλασικούς Κηφείδες στον γαλαξία της Ανδρομέδας, μέχρι τότε γνωστό ως Νεφέλωμα της Ανδρομέδας , και έδειξε ότι οι Κηφείδες δεν ήταν μέλη του Γαλαξία. Το εύρημα του Χαμπλ διευθέτησε το ερώτημα που τέθηκε στο « Great Debate» για το αν ο Γαλαξίας αντιπροσωπεύει ολόκληρο το Σύμπαν ή ήταν απλώς ένας από τους πολυάριθμους γαλαξίες στο Σύμπαν.
Το 1929, ο Hubble και ο Μίλτον Χιούμασον διατύπωσαν αυτό που είναι τώρα γνωστό ως νόμος του Hubble, συνδυάζοντας τις αποστάσεις των Κηφείδων σε διάφορους γαλαξίες με τις μετρήσεις του Βέστο Σλάιφερ (Vesto Slipher) για την ταχύτητα με την οποία οι γαλαξίες απομακρύνονται από εμάς. Ανακάλυψαν ότι το Σύμπαν διαστέλλεται (δείτε Διαστολή του Σύμπαντος ). Ωστόσο, η θεωρία περί Διαστολής του Σύμπαντος είχε υποβληθεί αρκετά χρόνια πριν από τον Ζωρζ Λεμαίτρ.
Στα μέσα του 20ου αιώνα, σημαντικά προβλήματα που αφορούσαν στην κλίμακα της αστρονομικής απόστασης επιλύθηκαν όταν οι Κηφείδες ταξινομήθηκαν σε κατηγορίες με πολύ διαφορετικές ιδιότητες. Στη δεκαετία του 1940, ο Βάλτερ Μπάαντε αναγνώρισε δύο χωριστούς πληθυσμούς Κηφείδων (κλασικούς και τύπου II). Οι κλασικοί Κηφείδες είναι νεότεροι και πιο ογκώδεις αστέρες του πληθυσμού Ι, ενώ οι Κηφείδες τύπου II είναι παλαιότεροι και πιο αχνοί αστέρες του Πληθυσμού II. Οι κλασσικοί Κηφείδες και οι Κηφείδες τύπου ΙΙ ακολουθούν διαφορετικές σχέσεις περιόδου-φωτεινότητας. Η φωτεινότητα των Κηφείδων τύπου ΙΙ είναι κατά μέσο όρο μικρότερη από τους κλασικούς Κηφείδες κατά 1,5 περίπου μεγέθη (αλλά ακόμα φωτεινότερη από τoυς αστέρες RR Lyrae ). Η σημαντική ανακάλυψη του Μπάαντε οδήγησε σε διπλή αύξηση στην απόσταση από τον M31 και την κλίμακα εξωγαλακτικής απόστασης. Τα άστρα RR Lyrae, τότε γνωστά ως Μεταβλητές Συστάδων, αναγνωρίστηκαν αρκετά νωρίς ως ξεχωριστή κλάση μεταβλητών, λόγω εν μέρει των μικρών τους περιόδων.
Αβεβαιότητες στον καθορισμό αποστάσεων με τους Κηφείδες.
Μεταξύ των κύριων αβεβαιοτήτων που είναι συνδεδεμένες με την κλίμακα απόστασης των Κηφείδων (κλασικών και τύπου II) είναι: η φύση της περιόδου-φωτεινότητας σε σχέση με διάφορες διαβάσεις (passband), ο αντίκτυπος της μεταλλικότητας, οι επιδράσεις της φωτομετρικής μόλυνσης (ανάμειξη) και μία μεταβαλλόμενη (συνήθως άγνωστη) εξαφάνιση του νόμου των αποστάσεων των Κηφείδων. Όλα αυτά τα θέματα συζητούνται ενεργά στη βιβλιογραφία.
Αυτά τα εκκρεμή θέματα έχουν ως αποτέλεσμα να αναφέρονται τιμές για τη σταθερά του Χαμπλ (η οποίες προσδιορίστηκαν από τους κλασικούς Κηφείδες) που κυμαίνονται μεταξύ 60 km/s/Mpc και 80 km/s/Mpc. Η επίλυση αυτής της διαφοράς είναι ένα από τα κύρια προβλήματα στην αστρονομία, με δεδομένο ότι οι κοσμολογικές παράμετροι του Σύμπαντος μπορούν να περιοριστούν από την παροχή μια ακριβούς τιμής της σταθεράς Χαμπλ. Οι αβεβαιότητες έχουν μειωθεί με την πάροδο των ετών, λόγω ανακαλύψεων όπως του αστέρα RS Puppis.
Ο δ Κηφέως έχει επίσης, ιδιαίτερη σημασία ως διακριβωτής της σχέσης περιόδου-φωτεινότητας των Κηφείδων, αφού η απόσταση του είναι μεταξύ των πιο βέβαιων από τους Κηφείδες, εν μέρει επειδή είναι μέλος αστρικού σμήνους, αλλά και της διαθεσιμότητας της ακρίβειας των παραλλάξεων του Hubble και του Hipparcos. Η ακρίβεια των μετρήσεων απόστασης για τους Κηφείδες και άλλα σώματα εντός μιας απόστασης 7.500 ετών φωτός είναι πολύ βελτιωμένη, συνδυάζοντας εικόνες από το Hubble που λαμβάνονται σε διάστημα έξι μηνών, όταν η Γη και το Hubble είναι σε αντίθετες πλευρές του Ήλιου.
Δυναμική του παλμού
Η αποδεκτή εξήγηση για τον παλμό των Κηφείδων ονομάζεται βαλβίδα Έντινγκτον, ή κ-μηχανισμός, όπου το ελληνικό γράμμα κ (κάππα) δηλώνει την αδιαφάνεια αερίου. Το ήλιο είναι το αέριο που πιστεύεται ότι είναι πιο ενεργό στη διαδικασία. Το διπλά ιονισμένο ήλιο (στου οποίου τα άτομα λείπουν και τα δύο ηλεκτρόνια) είναι πιο αδιαφανές από το απλό ιονισμένο ήλιο. Όσο περισσότερο θερμαίνεται το ήλιο, τόσο περισσότερο ιονισμένο γίνεται. Στο πιο σκοτεινό μέρος του κύκλου των Κηφείδων, το ιονισμένο αέριο στα εξωτερικά στρώματα του αστέρα είναι αδιαφανές, κι έτσι θερμαίνεται από την αστρική ακτινοβολία, και λόγω της αυξημένης θερμοκρασίας, αρχίζει να επεκτείνεται. Καθώς διαστέλλεται, ψύχεται, και έτσι γίνεται λιγότερο ιονισμένο και, επομένως, πιο διαφανές, επιτρέποντας την ακτινοβολία να διαφύγει. Στη συνέχεια, η επέκταση σταματά και αντιστρέφεται λόγω της βαρυτικής έλξης του αστέρα. Στη συνέχεια, η διαδικασία επαναλαμβάνεται.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρομετρία Κατηγορία:Μεταβλητοί αστέρες
Time to live
IP πακέτα
Στην κεφαλίδα (header) των πακέτων IP υπάρχει ένα ξεχωριστό πεδίο μεγέθους 8 bits στο οποίο αναγράφεται η τιμή του χρόνου Time to live. Ο χρόνος αυτός καθορίζει ουσιαστικά το μέγιστο διάστημα για το οποίο το πακέτο επιτρέπεται να βρίσκεται μέσα στο δίκτυο υπολογιστών. Η τιμή αυτή καθορίζεται από τον αποστολέα του πακέτου και μειώνεται σε κάθε κόμβο από τον οποίο περνάει το πακέτο μέχρι να φτάσει στον προορισμό του. Εάν ο χρόνος ζωής μηδενιστεί πριν το πακέτο φτάσει στον παραλήπτη, τότε ο κόμβος το απορρίπτει και στέλνει στον αποστολέα ένα πακέτο λάθους ICMP (κωδικός 11 - Time Exceeded).
Θεωρητικά, το πεδίο TTL περιέχει το χρονικό διάστημα σε δευτερόλεπτα μέσα στο οποίο θα πρέπει το πακέτο να έχει παραδοθεί. Πρακτικά όμως, κάθε κόμβος του δικτύου στον οποίο φτάνει το πακέτο, μειώνει την τιμή του πεδίου κατά μία μονάδα. Άρα λοιπόν πρακτικά το πεδίο αυτό περιέχει τον μέγιστο αριθμό κόμβων από τους οποίους πρέπει να περάσει το πακέτο έως ότου τελικά παραδοθεί στον παραλήπτη. Στο νέο πρωτόκολλο IPv6, το πεδίο αυτό ονομάζεται hop limit αντί για Time to live.
Η εντολή traceroute στο Unix και η παρόμοια εντολή tracert στα Windows χρησιμοποιεί το πεδίο TTL για να παρουσιάσει στον χρήστη τον αριθμό και την ταυτότητα των κόμβων από τους οποίους περνάει το πακέτο του μέχρι να φτάσει στον τελικό προορισμό.
Καταχωρήσεις DNS
''Δείτε επίσης το άρθρο Domain Name System.
Η έννοια Time to live χρησιμοποιείται επίσης σε διάφορους DNS servers. Ένας DNS server χρησιμοποιείται για να μεταφράσει το όνομα κάποιου ηλεκτρονικού υπολογιστή στην διεύθυνση IP του. Για παράδειγμα το όνομα el.wikipedia.org μεταφράζεται στην διεύθυνση IP 145.97.39.155. Όταν κάποιος DNS server δεν γνωρίζει την IP στην οποία αντιστοιχεί κάποιο όνομα, τότε ρωτάει τον DNS server που βρίσκεται από πάνω του στην ιεραρχία των DNS server. Όταν αυτός του απαντήσει, τότε ο DNS server δημιουργεί μία προσωρινή καταχώρηση, της οποίας ο χρόνος ζωής ονομάζεται TTL. Αυτό γίνεται ούτως ώστε εάν άλλοι χρήστες ζητήσουν μετάφραση του ίδιου ονόματος, να μην χρειαστεί να ρωτήσει πάλι τον ανώτερο DNS server.
Στην περίπτωση αυτή, εάν ο χρόνος TTL είναι μικρός, τότε ενδέχεται ο ανώτερος DNS server να υπερφορτωθεί με αιτήσεις. Αντιθέτως, εάν ο χρόνος TTL είναι πολύ μεγάλος, τότε μπορεί η μετάφραση να αλλάξει και ο DNS server να δίνει στους χρήστες λανθασμένη διεύθυνση IP. Άρα λοιπόν θα πρέπει η τιμή TTL να καθοριστεί πολύ προσεκτικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μία λίστα με τις τιμές TTL για τα διάφορα λειτουργικά συστήματα.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική διαδικτύου Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ
Μπενιαμίν Νετανιάχου
Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου (21 Οκτωβρίου 1949) είναι Ισραηλινός πολιτικός και πρωθυπουργός από τον Δεκέμβριο του 2022. Είναι αρχηγός του συντηρητικού κόμματος Λικούντ. Προηγουμένως υπηρέτησε στην πρωθυπουργία του κράτους από τον Ιούνιο του 1996 ως τον Ιούλιο του 1999 και από το 2009 έως το 2021. Είναι ο πρώτος και μοναδικός πρωθυπουργός του Ισραήλ (μέχρι στιγμής) ο οποίος γεννήθηκε μετά την ίδρυση του κράτους το 1948. Ως το 2005, οπότε και παραιτήθηκε, χρημάτισε υπουργός Οικονομικών. Έγινε ξανά πρόεδρος του Λικούντ στις 20 Δεκεμβρίου του 2005. Τον Αύγουστο του 2007 επανεξελέγη στην ηγεσία του κόμματος στο συνέδριο. Έλαβε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης από τον πρόεδρο Σιμόν Πέρες στις 20 Φεβρουαρίου του 2009, έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές εκείνου του μήνα. Ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 31 Μαρτίου του 2009. To 2013 κέρδισε ξανά τις εκλογές και έλαβε εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης. Έγινε το πρώτο πρόσωπο που υπηρέτησε στη χώρα του για τρίτη συνεχή θητεία ως πρωθυπουργός από τον ιδρυτή του Ισραήλ, Νταβίντ Μπεν Γκουριόν.
Έχει συγγράψει πολλά βιβλία. Έχει παντρευτεί 3 φορές και έχει συνολικά δύο γιους και μία κόρη.
Συμπεριελήφθη στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.
Πρώτα χρόνια, εκπαίδευση και οικογενειακή ζωή
Γεννήθηκε στο Τελ Αβίβ στις 21 Οκτωβρίου του 1949. Οι γονείς της μητέρας του είχαν μεταναστεύσει στη Μινεάπολις των ΗΠΑ. Όταν ο Μπενιαμίν ήταν 14 ετών, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Γιονάταν, σκοτώθηκε κατά την Επιχείρηση Έντεμπε στην Ουγκάντα το 1976. Από το 1967 ως το 1972 υπηρέτησε ως λοχαγός του ισραηλινού στρατού. Απέκτησε πτυχίο στην αρχιτεκτονική από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασσαχουσέτης το 1975 και πτυχίο από το MIT Sloan School of Management το 1977. Εν συνεχεία σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Χάρβαρντ και στο MIT. Έπειτα εργάστηκε ως σύμβουλος στη Βοστόνη και τελικά επέστρεψε στο Ισραήλ.
Το 1982 διορίστηκε αναπληρωτής πρόεδρος της ισραηλινής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον και στη συνέχεια έγινε πρεσβευτής του Ισραήλ στα Ηνωμένα Έθνη, από το 1984 ως το 1988.
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη μέλος της Κνεσέτ το 1988 και θήτευσε στις κυβερνήσεις του Γιτζχάκ Σαμίρ από το 1988 ως το 1992. Έπειτα από την ήττα του Λικούντ στις εκλογές του 1992 ο Σαμίρ αποσύρθηκε από την πολιτική και τον επόμενο χρόνο εξελέγη πρόεδρος του κόμματος ο Νετανιάχου, επικρατώντας του Μπένι Μπέγκιν.
Πρώτη πρωθυπουργία (1996-1999)
Με την εκλογή του έγινε το νεότερο σε ηλικία πρόσωπο στο Ισραήλ που έγινε πρωθυπουργός. Η σχέση του με τον Αμερικανό πρόεδρο Μπιλ Κλίντον επιδεινώθηκε έπειτα από τα μη κολακευτικά σχόλια που είχε κάνει ο ίδιος για τον πρόεδρο.
Ως πρωθυπουργός έλαβε μέρος σε συνομιλίες με τον Παλαιστίνιο ηγέτη Γιάσερ Αραφάτ το 1998. Παρότι απέτυχε στην εφαρμογή των συμφωνιών του Όσλο, ο Νετανιάχου εκχώρησε το μεγαλύτερο μέρος της Χεβρώνας στη δικαιοδοσία των Παλαιστινίων. Το 1996 ο Νετανιάχου και ο δήμαρχος της Ιερουσαλήμ, Εχούντ Ολμέρτ, αποφάσισαν να ανοίξουν μια έξοδο προς τη Σήραγγα του Δυτικού Τείχους, πυροδοτώντας τριήμερα επεισόδια με απολογισμό νεκρούς και από τις δύο πλευρές. Ο Νετανιάχου ενθάρρυνε την πολιτική των τριών «όχι»: Αυτά ήταν η μη αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων από τα Υψώματα του Γκολάν, καμία συζήτηση για την υπόθεση της Ιερουσαλήμ και όχι στις συνομιλίες υπό οποιουσδήποτε όρους από πριν.
Η αριστερή πτέρυγα στο Ισραήλ άσκησε αντιπολίτευση στον Νετανιάχου και εξαιτίας των παραχωρήσεων της κυβέρνησης του τελευταίου και των διαπραγματεύσεων με τον Αραφάτ η κυβέρνηση τελικά έχασε τη δημοτικότητά της. Σε αυτό συνετέλεσαν και αρκετά σκάνδαλα, όπως οι κατηγορίες εναντίον του για διαφθορά (αθωώθηκε αργότερα).
Το 1999 ηττήθηκε από τον Εχούντ Μπάρακ στην πρωθυπουργική εκλογή και η ήττα αυτή σήμανε την προσωρινή αποχώρηση του Νετανιάχου από την πολιτική.
Πολιτική δραστηριότητα μετά το 2000
Το 2001 αρνήθηκε την ευκαιρία να γίνει πρωθυπουργός καθώς απαίτησε τη διεξαγωγή γενικών εκλογών. Με τον τρόπο αυτό διευκόλυνε την άνοδο του Αριέλ Σαρόν στην εξουσία. Το 2002 το Εργατικό Κόμμα αποχώρησε από το συνασπισμό και η θέση του υπουργού Εξωτερικών έμεινε κενή. Ο Νετανιάχου διορίστηκε στο αξίωμα αυτό από τον Σαρόν. Οι δύο άνδρες αναμετρήθηκαν και στην ηγεσία του κόμματος Λικούντ. Ο Σαρόν βγήκε νικητής κι εκεί.
Έπειτα από τις εκλογές του 2003 ο Νετανιάχου έγινε υπουργός Οικονομικών στη νέα κυβέρνηση συνασπισμού του Σαρόν. Ο πολιτικός δεν υποστήριξε την ιδέα για ένα μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος, αν και δύο φορές το 2001 επέδειξε προθυμία να σκεφτεί κάτι τέτοιο. Ως υπουργός Οικονομικών προέβη σε σειρά μεταρρυθμίσεων στο τραπεζικό σύστημα. Το 2005 παραιτήθηκε από υπουργός Οικονομικών.
Μετά την αποχώρηση του Σαρόν από το Λικούντ, πρόεδρος του κόμματος εξελέγη με 47% στον προκριματικό γύρο ο Νετανιάχου, στις 20 Δεκεμβρίου του 2005. Στις εκλογές του 2006 το Λικούντ ηττήθηκε και ήρθε τρίτο, πίσω από το Καντίμα και τους Εργατικούς. Έτσι, ο Νετανιάχου έγινε αρχηγός της Αντιπολίτευσης. Επανεξελέγη πρόεδρος του Λικούντ με 73%, νικώντας τον ακροδεξιό Μοσέ Φέιγκλιν, στις 14 Αυγούστου του 2007. Εξέφρασε την αντίθεσή του στην εκεχειρία στη Γάζα του 2008.
Στις 31 Ιουλίου του 2008 ο Νετανιάχου, ως ηγέτης του Λικούντ, ζήτησε τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών. Ο Ολμέρτ παραιτήθηκε και ανέλαβε υπηρεσιακός πρωθυπουργός για να επιβλέψει τη διεξαγωγή νέων εκλογών.
Εκλογές 2009 και δεύτερη πρωθυπουργία
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 10 Φεβρουαρίου του 2009 και ο Νετανιάχου κατά την προεκλογική του εκστρατεία χρησιμοποίησε το διαδίκτυο και άλλα μέσα, που είχε χρησιμοποιήσει και ο Μπαράκ Ομπάμα στη δική του εκστρατεία. Το Λικούντ ήρθε δεύτερο σε ψήφους στις εκλογές και ο Νετανιάχου ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών, επειδή τα κόμματα της δεξιάς πτέρυγας είχαν κατακτήσει τις πιο πολλές ψήφους. Στις 20 Φεβρουαρίου του 2009 έγινε εντολοδόχος πρωθυπουργός, λαμβάνοντας την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον πρόεδρο Πέρες.
Παρότι οι εταίροι στον συνασπισμό του είχαν κερδίσει πλειοψηφία της τάξης των 65 εδρών στο κοινοβούλιο, ο Νετανιάχου προτίμησε να συνεργαστεί με τους αντιπάλους του στο Καντίμα και τους κεντρώους. Το κόμμα της αντιπάλου του, Τζίπι Λίβνι, αρνήθηκε να συμμετάσχει και οι συνομιλίες κατέρρευσαν. Τελικά, ο Νετανιάχου συμφώνησε με το Εργατικό Κόμμα του Εχούντ Μπαράκ και σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού. Η κυβέρνησή του εγκρίθηκε από την Κνεσέτ στις 31 Μαρτίου του 2009 και ανέλαβε την ίδια ημέρα.
Τρίτη πρωθυπουργία
Στις 22 Ιανουαρίου 2013, ο πρωθυπουργός Νετανιάχου και οι σύμμαχοί του κέρδισαν την επανεκλογή τους. Στις 2 Φεβρουαρίου 2013 ο Νετανιάχου έλαβε εντολή από τον πρόεδρο Σιμόν Πέρες για να σχηματίσει νέα κυβέρνηση.
Επανεκλογή 2015 και 4η πρωθυπουργία
Στις εκλογές του 2015 ο Νετανιάχου παρέμεινε πρωθυπουργός, με το κόμμα του, το Λικούντ να κερδίζει τις εκλογές, εξασφαλίζοντας 30 έδρες στην Κνεσέτ. Τον Απρίλιο του 2015 έλαβε νέα προθεσμία 14 ημερών για να σχηματίσει κυβέρνηση. Σχεδόν μία ώρα πριν την εκπνοή της διορίας που του είχε δοθεί για να γίνει πρωθυπουργός, ο Νετανιάχου συμφώνησε με τους ηγέτες 4 κομμάτων και σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού στις 6 Μαΐου 2015. Τα κόμματα που συναπαρτίζουν τον κυβερνώντα συνασπισμό είναι το Λικούντ (30 έδρες), το κεντρώο κόμμα Κουλάνου (10 έδρες) και άλλα δύο μικρότερα θρησκευτικά κόμματα, με συνολικά 13 έδρες και το δεξιό κόμμα Μπαγίτ Γιεχούντι (Εβραϊκός Οίκος) με 8 έδρες. Τον Δεκέμβριο του 2018 η κυβέρνησή του διέλυσε την Κνεσέτ, προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές για τον Απρίλιο του 2019.
5η πρωθυπουργία
Για 5η φορά ο Νετανιάχου επανήλθε στην πρωθυπουργία της χώρας του και ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 29 Δεκεμβρίου 2022, έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές του 2022.
Περί παλαιστινιακού κράτους
Ο Νετανιάχου έχει αποκαλέσει «χάσιμο χρόνου» τις ειρηνευτικές συνομιλίες υπό την αιγίδα των ΗΠΑ. Τον Ιανουάριο του 2009, πριν τις εκλογές, είπε στον απεσταλμένο στη Μέση Ανατολή Τόνι Μπλερ ότι θα συνέχιζε την πολιτική των προκατόχων του και τις επεκτάσεις των οικισμών Εβραίων στη Δυτική Όχθη. Στη διάρκεια ομιλίας του, στις 14 Ιουνίου του 2009, ο πρωθυπουργός Νετανιάχου τάχθηκε για πρώτη φορά υπέρ της ίδρυσης ενός αποστρατικοποιημένου παλαιστινιακού κράτους.
Περί Ιράν
Σε δηλώσεις του για το Ιράν συνέκρινε τη χώρα αυτή με τη ναζιστική Γερμανία. Στις 8 Μαρτίου του 2007, σε συνέντευξή του στο CNN, τόνισε ότι υπάρχει μόνο μία διαφορά ανάμεσα στη ναζιστική Γερμανία και την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Κατονόμασε ότι η πρώτη εισήλθε σε μια παγκόσμια σύρραξη και στη συνέχεια επιζήτησε ατομικά όπλα, ενώ το Ιράν πρώτα ζητά ατομικά όπλα και όταν τα αποκτήσει, θα ξεκινήσει παγκόσμιο πόλεμο. Τον Απρίλιο του 2008 επανέλαβε τα σχόλια αυτά.
Περί Χίτλερ και ολοκαυτώματος
Στις 21 Οκτωβρίου του 2015 Ο Μπένιαμιν Νετανιάχου, μιλώντας στο Παγκόσμιο Εβραϊκό Συμβούλιο, τόνισε πως ο Αδόλφος Χίτλερ δεν ήθελε να εξοντώσει τους Εβραίους αλλά να τους απελάσει και πως την ιδέα του Ολοκαυτώματος του την έδωσε ο μουφτής της Ιερουσαλήμ Χάτζι Μοχάμεντ Αμίν Αλ-Χουσεϊνί. Ο δε κυβερνητικός εκπρόσωπος της Γερμανίας σχολιάζοντας τη δήλωση αυτή τόνισε πως η ευθύνη του Ολοκαυτώματος των Εβραίων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο βαραίνει τη Γερμανία και δεν υπάρχει λόγος αυτό να αλλάξει.
Βιβλία και άρθρα
Βιβλία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ισραήλ Κατηγορία:Ισραηλινοί Εβραίοι Νετανιαχου
Α.Σ. Άνω Μερά Μυκόνου
Ο Αθλητικός Σύλλογος Άνω Μεράς Μυκόνου ήταν ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τον οικισμό της Άνω Μεράς στο νησί της Μυκόνου. Είχε χρώματα το μπλε και το λευκό και ως έδρα χρησιμοποιούσε το Γήπεδο Άνω Μεράς.
O σύλλογος ιδρύθηκε το 1989 και συμμετείχε αμέσως στις διοργανώσεις της ΕΠΣ Κυκλάδων. Τη σεζόν 2011-12 κατέκτησε το πρωτάθλημα Κυκλάδων και κέρδισε την άνοδο στη Δ' Εθνική κατηγορία. Συμμετείχε στον 9ο όμιλο, όμως τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε. Κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα στις Κυκλάδες τη σεζόν 2018-19 και πήρε την άνοδο για τη Γ' Εθνική. Συμμετείχε στον 5ο όμιλο, όπου τερμάτισε στη 10η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία.
Το καλοκαίρι του 2020, οι διοικούντες της Άνω Μεράς και του Α.Ο. Μυκόνου αποφάσισαν τη συγχώνευση των δύο σωματείων, με σκοπό τη δημιουργία μίας πιο ανταγωνιστικής ομάδας στο νησί που θα διατηρηθεί στις ανώτερες κατηγορίες της χώρας. Η Α.Ε. Μυκόνου, όπως ονομάστηκε ο νέος σύλλογος, πήρε τη θέση της Άνω Μεράς στη Γ' Εθνική, ενώ δημιουργήθηκε και μία δεύτερη ομάδα (Α.Ε. Μυκόνου Β') που πήρε τη θέση του Α.Ο. Μυκόνου στο τοπικό πρωτάθλημα.
Η Άνω Μερά διατηρούσε και γυναικείο τμήμα, το οποίο αγωνιζόταν στη Γ' Εθνική κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μυκόνου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1989 Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1989
Deutsche Bank
Η Deutsche Bank AG (ελληνικά: Γερμανική Τράπεζα) είναι παγκόσμια εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών με έδρα τη Φραγκφούρτη. Το τμήμα επενδυτικής τράπεζας είναι στο Λονδίνο. Η τράπεζα απασχολεί περισσότερους από 100.000 ανθρώπους σε 74 χώρες. Με μερίδιο αγοράς 21 τοις εκατό, η Deutsche Bank είναι η μεγαλύτερη έμπορος συναλλάγματος στον κόσμο.
Ιδρύθηκε το 1870 στο Βερολίνο ως τράπεζα για το εξωτερικό εμπόριο, το Καταστατικό της Τράπεζας εγκρίθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1870. Το 1959, η τράπεζα άρχισε τις λιανικές τραπεζικές υπηρεσίες με την εισαγωγή μικρών προσωπικών δανείων. Το 1989, τα πρώτα βήματα προς τη δημιουργία μιας σημαντικής επενδυτικής τραπεζικής παρουσίας ελήφθησαν με την εξαγορά της Morgan Grenfell.
Στην τράπεζα ανήκουν οι τράπεζες BHF-Bank, Norisbank και Postbank.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φραγκφούρτη Κατηγορία:Τράπεζες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Εταιρείες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Ευρωπαϊκή σημαία
Η σημαία της Ευρώπης, όπως αποκαλείται σήμερα από τους περισσότερους, είναι μια σημαία με μπλε φόντο επί της οποίας φέρονται δώδεκα χρυσοί αστέρες σε κυκλική διάταξη. Αποτελεί, σε επίσημο επίπεδο, τη σημαία και το έμβλημα του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΣτΕ) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).
Η σημαία σχεδιάστηκε από τους Αρσέν Εΐτζ και Πωλ Λεβύ το 1955 για το Συμβούλιο της Ευρώπης ως σύμβολο του, και το Συμβούλιο της Ευρώπης παρότρυνε να θεσπιστεί και από άλλους οργανισμούς. Το 1985, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία ονομαζόταν τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), την υιοθέτησε ως σημαία της (Ariadne is good at English) με πρωτοβουλία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η σημαία δεν αναφέρεται στις συνθήκες της ΕΕ, ενώ η ενσωμάτωση της συνέπεσε μαζί με το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, αλλά έχει επισήμως υιοθετηθεί στη νομοθεσία.
Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο
Το Ελεγκτικό Συνέδριο αποτελείται από ένα μέλος από κάθε χώρα της ΕΕ. Τα μέλη του διορίζονται από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θητεία έξι ετών που μπορεί να ανανεωθεί. Τα μέλη εκλέγουν μεταξύ τους τον πρόεδρο για περίοδο τριών ετών που μπορεί να ανανεωθεί. Τωρινός πρόεδρος είναι ο Βιτόρ Μανουέλ ντα Σίλβα Καλντέιρα (Vítor Manuel da Silva Caldeira), καταγόμενος από την Πορτογαλία, που ανήλθε στο αξίωμα αυτό το 2007.
Ευρωπαϊκή σημαία
Συμβολισμός
Ο αριθμός των δώδεκα αστέρων συμβολίζει τα ιδανικά της Ευρώπης: ενότητα, αλληλεγγύη και αρμονία ανάμεσα στους λαούς της. Δεν υπάρχει καμία συσχέτιση ανάμεσα στον αριθμό των αστεριών και στον αριθμό των κρατών-μελών.
Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο
Αποστολή
Κύρια αποστολή του Ελεγκτικού Συνεδρίου είναι να ελέγχει την κανονική εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης - με άλλα λόγια να ελέγχει τη σύννομη είσπραξη, καταβολή και καταχώρηση των εσόδων και των δαπανών της ΕΕ και τη χρηστή δημοσιονομική διαχείριση. Κατ' αυτό τον τρόπο βοηθά να εξασφαλιστεί η οικονομική, αποτελεσματική, ουσιαστική και ανοικτή λειτουργία του συστήματος της ΕΕ.
Ευρωπαϊκή σημαία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύμβολα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Σημαίες διεθνών οργανισμών
Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο
Αποστολή
Για την εκτέλεση των καθηκόντων του, το Ελεγκτικό Συνέδριο μπορεί να ελέγχει τα έγγραφα κάθε προσώπου ή οργανισμού που διαχειρίζεται έσοδα ή έξοδα για λογαριασμό της Ένωσης. Συχνά πραγματοποιεί επιτόπιους ελέγχους. Οι διαπιστώσεις του δημοσιεύονται υπό μορφή εκθέσεων που εφιστούν την προσοχή της Επιτροπής και των κυβερνήσεων των κρατών μελών σε τυχόν προβλήματα.
Για να επιτελεί αποτελεσματικά το έργο του, το ελεγκτικό συνέδριο πρέπει να παραμένει τελείως ανεξάρτητο από τα υπόλοιπα θεσμικά όργανα, αλλά συγχρόνως να βρίσκεται σε συνεχή επαφή με αυτά.
Μια από τις κύριες λειτουργίες του είναι να επικουρεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο υποβάλλοντας κάθε χρόνο έκθεση ελέγχου για το προηγούμενο οικονομικό έτος. Το Κοινοβούλιο εξετάζει διεξοδικά την έκθεση του Συνεδρίου πριν αποφασίσει εάν θα εγκρίνει ή όχι τον τρόπο με τον οποίο η Επιτροπή διαχειρίστηκε τον προϋπολογισμό. Εφόσον μείνει ικανοποιημένο, το Ελεγκτικό Συνέδριο διαβιβάζει επίσης στο Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο δήλωση αξιοπιστίας με την οποία επιβεβαιώνει ότι τα χρήματα των Ευρωπαίων πολιτών χρησιμοποιήθηκαν σωστά.
Τέλος, το Ελεγκτικό Συνέδριο ενημερώνει τους πολίτες για τα αποτελέσματα του έργου του με εκθέσεις που αφορούν θέματα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος.