cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νάρεντουρμ (άσυλο)
μικρογραφία| Το Νάρεντουρμ μικρογραφία| Απομεινάρια ενός από τα παλαιότερα αλεξικέραυνα στον κόσμο, στο Νάρεντουρμ Το Νάρεντουρμ (γερμανικά: Narrenturm) (Πύργος των Τρελών) στη Βιέννη είναι το παλαιότερο κτήριο της ηπειρωτικής Ευρώπης για τη φιλοξενία ατόμων με ψυχιατρικές ασθένειες. Χτισμένο το 1784, βρίσκεται δίπλα στην τοποθεσία του παλιού Γενικού Νοσοκομείου της Βιέννης και τώρα φιλοξενεί το Ομοσπονδιακό Παθολογικό-Ανατομικό Μουσείο της Βιέννης (Pathologisch-anatomisches Bundesmuseum Wien). Είναι ένα εντυπωσιακό πρώην ψυχιατρικό νοσοκομείο του 18ου αιώνα, που φιλοξενεί πλέον εκθέσεις για τις ασθένειες και την ανατομία και βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Βιέννης.
Το κτήριο
Το Νάρεντουρμ κατασκευάστηκε το 1784, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιωσήφ Β', από τον Ισιντόρε Κανεβάλε. Αποτελούνταν από ένα πενταόροφο, κυκλικό κτήριο, που έμοιαζε με φρούριο, με 28 δωμάτια και ένα δαχτυλίδι από σχισμένα παράθυρα, καθώς και έναν κεντρικό θάλαμο με προσανατολισμό από βορρά προς νότο. Υπήρχαν συνολικά 139 ατομικά κελιά για τους κρατούμενους. Το κτήριο του Νάρεντουρμ δημιουργήθηκε, επειδή ανακαλύφθηκαν υπόγεια μπουντρούμια, που χρησιμοποιούσαν οι Καπουτσίνοι μοναχοί της Βιέννης για τη στέγαση των ψυχικά ασθενών αδελφών τους. Ένας άλλος παράγοντας ήταν ότι ο Ιωσήφ Β' είχε μάθει για παρόμοια ιδρύματα στη Γαλλία κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του εκεί. Η κατασκευή του Νάρεντουρμ δείχνει μια νέα στάση απέναντι στους ψυχικά ασθενείς – άρχισαν να διακρίνονται από την υπόλοιπη κοινωνία και όχι απλώς να ταξινομούνται στη γενική κατηγορία των «φτωχών». Κάθε κελί είχε ισχυρές, καγκελόπορτες καθώς και αλυσίδες για τον περιορισμό των κρατουμένων.
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1790, ο πύργος είχε καταστεί εντελώς απαρχαιωμένος λόγω των αλλαγών στον τρόπο θεραπείας των ψυχικά ασθενών. Ο Πύργος των Τρελών σταμάτησε να λειτουργεί ως ψυχιατρική μονάδα το 1866 και για κάποιο διάστημα χρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο. Όταν κατασκευάστηκε για πρώτη φορά, το Νάρεντουρμ είχε ένα αλεξικέραυνο εγκατεστημένο στην κορυφή της οροφής. Εκείνη την εποχή ο Βάτσλαβ Πρόκοπ Ντίβις, ένας κληρικός στο Πριμετίτσε κοντά στο Ζνότζμο, είχε μελετήσει την ανάπτυξη των φυτών και τη θεραπεία με χρήση ηλεκτρικού ρεύματος, δημοσιεύοντας τα ευρήματά του στην ιατρική κοινότητα.
Το μουσείο
Ο πύργος φιλοξενεί σήμερα το Ομοσπονδιακό Παθολογικό-Ανατομικό Μουσείο, που ιδρύθηκε από τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Β' το 1796 ως το "Μουσείο του Παθολογικού-Ανατομικού Ινστιτούτου". Το μουσείο διαθέτει μια συλλογή με περισσότερα από 4000 δείγματα σωματικών ανωμαλιών και παραμορφώσεων, που διατηρούνται σε φορμαλδεΰδη, καθώς και απομιμήσεις τμημάτων του σώματος από κερί παραφίνης. Τα περισσότερα από τα δείγματα αποτελούν αντικείμενο μελέτης (Studiensammlung), και είναι στη διάθεση των ιατρών και νοσηλευτών για ιατρική εκπαίδευση. Είναι εθνικό μουσείο (Bundesmuseum) από το 1974.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιατρικά μουσεία Κατηγορία:Μουσεία στη Βιέννη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άνω Μπουλαριοί Λακωνίας
Οι Άνω Μπουλαριοί είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Οι Άνω Μπουλαριοί είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στην περιοχή της Μάνης που βλέπει προς τον όρμο του Γερολιμένα και στις νοτιοδυτικές απολήξεις του Σαγγιά, κοντά στην επαρχιακή οδό Γερολιμένα-Αρεόπολης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Ο οικισμός απέχει 83 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Άνω Μπουλαριών είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 10,516 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βαθιά, Γιαλιά, Κάτω Μπουλαριοί και Λεοντάκης.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μέσσης του νομού Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον, τέως, νομό Λακωνικής και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Μπουλαριών και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Λόντι Βέκκιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Κωπηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2018
Η κωπηλασία είναι ένα από τα αγωνίσματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2018.
Μακκαστόρνα
Η Μακκαστόρνα (ιταλικά: Maccastorna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Αρμάν Γκιγιομέν
Ο Αρμάν Γκιγιομέν (γαλλικά: Armand Guillaumin), 1841 - 1927, ήταν Γάλλος ιμπρεσιονιστής ζωγράφος και λιθογράφος.
Πρώτα χρόνια
Ο Αρμάν Γκιγιομέν, με πλήρες όνομα Ζαν-Μπατίστ Αρμάν Γκιγιομέν, γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1841 στο Παρίσι. Αρχικά εργάστηκε στο κατάστημα εσωρούχων του θείου του και συγχρόνως παρακολουθούσε βραδινά μαθήματα σχεδίου. Το 1860, άρχισε να εργάζεται στους γαλλικούς σιδηρόδρομους και από το 1861 εγγράφηκε στην Ελβετική Ακαδημία στο Παρίσι. Εκεί, γνώρισε τον Πωλ Σεζάν και τον Καμίλ Πισαρό με τους οποίους συνδέθηκε δια βίου φιλία. Αν και δεν έφθασε ποτέ τη φήμη αυτών των δύο, η επιρροή του στη δουλειά τους ήταν σημαντική. Ο Σεζάν έκανε το πρώτο του χαρακτικό βασισμένο σε πίνακες του Γκιγιομέν με φορτηγίδες στον ποταμό Σηκουάνα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1870, ζωγράφισε στο Ποντουάζ με τον Πισαρό. Εκεί ανέπτυξε την κλίση του για την τοπιογραφία. Με τον Σεζάν, ζωγράφισαν στις όχθες του Σηκουάνα γύρω στο 1873. Οι όχθες του Σηκουάνα και πιο συγκεκριμένα απόψεις του Ιβρί-συρ-Σεν, του Κλαμάρ και του Σαραντόν, καθώς και τοπία του Επιναί-συρ-Ορζ στα νότια προάστια του Παρισιού μαρτυρούν την έντονη προτίμηση του καλλιτέχνη στην απεικόνιση ποταμών, ένα μοτίβο που έμελλε να γίνει ένα από τα αγαπημένα του θέματα. Εκείνη την εποχή, χρησιμοποιούσε ήδη μια παλέτα με αρκετά υψηλούς τόνους.
Ο Γκιγιομέν εξέθεσε στο Σαλόνι των Απορριφθέντων το 1863 και στη συνέχεια συμμετείχε σε έξι από τις οκτώ ιμπρεσιονιστικές εκθέσεις.
Το 1887, παντρεύτηκε με τη Μαρί-Ζοζεφίν Γκαρετόν, δασκάλα με καταγωγή από τον νομό Κρεζ, με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Ο Εντγκάρ Ντεγκά και ο Πωλ Γκωγκέν ήταν οι μάρτυρες στον γάμο του.
Ζωγράφος πλήρους απασχόλησης
Το 1886, έγινε φίλος με τον Βίνσεντ Βαν Γκογκ, του οποίου ο αδερφός Τεό πούλησε μερικά από τα έργα του. Από το 1891, μπόρεσε να εγκαταλείψει την εργασία του ως σιδηροδρομικός και να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη ζωγραφική σε πλήρη απασχόληση, καθώς κέρδισε 100.000 φράγκα στο κρατικό λαχείο και στη συνέχεια ακόμη 500.000. Από το 1893 νοίκιασε ένα σπίτι στο χωριό Κροζάν νομό Κρεζ, όπου, σύμφωνα με το αγαπημένο του θέμα, απεικόνισε τις όχθες και τις γέφυρες του ποταμού Κρεζ. Ταξίδεψε συχνά στην Κυανή Ακτή στις ακτές της Μεσογείου, όπου δημιούργησε θαλασσινά τοπία και απόψεις των χιονισμένων Άλπεων. Επισκέφτηκε επίσης την Ολλανδία, για ένα διάστημα δύο μηνών, το 1904.
Από τη δεκαετία του 1890, προσανατόλισε τη δουλειά του σε μια πιο ζωντανή, σχεδόν βίαιη παλέτα, με επίδραση στην τεχνοτροπία των φοβιστών.
Χαρακτηριστικοί για τα έντονα χρώματα τους, οι πίνακες του Γκιγιομέν εκτίθενται σε μεγάλα μουσεία σε όλο τον κόσμο.
Πέθανε στις 26 Ιουνίου 1927 στο Ορλί, νότια του Παρισιού. Προτομή του βρίσκεται στην πλατεία κοντά στην εκκλησία του χωριού Κροζάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Ακανθοκαρδία
Η ακανθοκαρδία (Acanthocardia) είναι γένος από θαλάσσια δίθυρα μαλάκια, πιο συγκεκριμένα αχιβάδες που ανήκουν στην οικογένεια καρδιίδες. Το γένος πήρε το όνομά του από τα μικρά «δοντάκια» που σχηματίζονται προς την περιφέρεια του οστράκου του. Οι ακανθοκαρδίες, όπως και τα περισσότερα δίθυρα, προσλαμβάνουν την τροφή τους από αιωρούμενα στο νερό σωματίδια. Το γένος υπάρχει εδώ και περίπου 24 εκατομμύρια έτη, από τα τέλη της Ολιγόκαινης εποχής.
Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τα εξής επτά είδη ακανθοκαρδίας:
Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακανθοκαρδια
Λεόπολντ Ίνφελντ
Ο Λεόπολντ Ίνφελντ (πολωνικά: Leopold Infeld) (20 Αυγούστου 1898 – 15 Ιανουαρίου 1968) ήταν Πολωνός φυσικός, ο οποίος εργάστηκε κυρίως στην Πολωνία και στον Καναδά (1938–1950). Ήταν υπότροφος των Ροκφέλερ στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ (1933-1934) και μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών.
Πρώιμη ζωή
Ο Λεόπολντ Ίνφελντ γεννήθηκε σε οικογένεια Πολωνοεβραίων στην Κρακοβία, τότε μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας (εντάχθηκε ξανά σε μια ανεξάρτητη Πολωνία το 1918). Σπούδασε φυσική στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας και από το 1920 στο Βερολίνο, όπου είχε ζητήσει τη βοήθεια του Άλμπερτ Αϊνστάιν για να εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα το 1921. Το 1933 έφυγε για την Αγγλία, μετά για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τέλος για τον Καναδά μετά το θάνατο της δεύτερης συζύγου του, Χαλίνα.
Έργο
αριστερά|μικρογραφία| Ο Λεόπολντ Ίνφελντ το 1938 Ο Ίνφελντ ενδιαφέρθηκε για τη θεωρία της σχετικότητας. Αναγορεύτηκε διδάκτορας στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο (1921), εργάστηκε ως βοηθός και διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο του Λβουφ (1930–1933) και στη συνέχεια ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο μεταξύ 1939 και 1950. Συνεργάστηκε με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον (1936–1938). Οι δύο επιστήμονες διατύπωσαν από κοινού την εξίσωση που περιγράφει τις κινήσεις των αστεριών, καθώς και έγραψαν συγχρόνως το βιβλίο Η Εξέλιξη της Φυσικής.
Μετά την πρώτη χρήση πυρηνικών όπλων το 1945, ο Ίνφελντ, όπως και ο Αϊνστάιν, έγινε ακτιβιστής της ειρήνης. Λόγω των δραστηριοτήτων του, κατηγορήθηκε άδικα ότι είχε κομμουνιστικές συμπάθειες. Το 1950 άφησε τον Καναδά και επέστρεψε στην κομμουνιστική Πολωνία. Ένιωθε ότι είχε την υποχρέωση να βοηθήσει την επιστήμη στην Πολωνία να ανακάμψει από τις καταστροφές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Πολωνικής Εταιρείας Φυσικής μεταξύ 1955 και 1957. Στο έντονα αντικομμουνιστικό κλίμα της εποχής, πολλοί στην καναδική κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης φοβήθηκαν ότι η εργασία σε μια κομμουνιστική χώρα θα πρόδιδε τα μυστικά πυρηνικών όπλων. Του αφαιρέθηκε η καναδική υπηκοότητα και καταγγέλθηκε ευρέως ως προδότης. Στην πραγματικότητα, το πεδίο του Ίνφελντ ήταν η θεωρία της σχετικότητας —δεν συνδέεται άμεσα με την έρευνα για τα πυρηνικά όπλα. Μετά την επιστροφή του Ίνφελντ στην Πολωνία, ζήτησε άδεια από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Το αίτημά του απορρίφθηκε και ο Ίνφελντ παραιτήθηκε από τη θέση του. Το 1995 το Πανεπιστήμιο του Τορόντο έκανε επανόρθωση και χορήγησε στον Ίνφελντ τον μεταθανάτιο τίτλο του επίτιμου καθηγητή. Μετά την επιστροφή του στην Πολωνία, ο Ίνφελντ έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, μια θέση που κράτησε μέχρι το θάνατό του.
Το μοντέλο Μπορν-Ίνφελντ πήρε το όνομά του από τον Μαξ Μπορν και τον Λεόπολντ Ίνφελντ, που το πρότειναν πρώτοι. Η μέθοδος παραγοντοποίησης Ίνφελντ-Χαλ περιγράφει γενικά σύνολα λύσεων στην εξίσωση Σρέντινγκερ.
Ο Ίνφελντ ήταν ένας από τους 11 υπογράφοντες του Μανιφέστου Ράσελ-Αϊνστάιν το 1955 και είναι ο μόνος που δεν έλαβε ποτέ Βραβείο Νόμπελ.
Το 1964, ήταν ένας από τους υπογράφοντες της λεγόμενης Επιστολής των 34 προς τον Πρωθυπουργό Γιούζεφ Τσιρανκιέβιτς, σχετικά με την ελευθερία του πολιτισμού.
Ο Ίνφελντ είναι ο συγγραφέας του «Quest: An Autobiography» και της βιογραφίας «Ποιον αγαπούν οι θεοί: Η ιστορία του Εβαρίστ Γκαλουά».
Το 1939 νυμφεύτηκε την Χέλεν Σλάουχ, μια Αμερικανίδα μαθηματικό.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί φυσικοί Κατηγορία:Εβραίοι φυσικοί Κατηγορία:Πολωνοί άθεοι Κατηγορία:Εβραίοι άθεοι Κατηγορία:Θεωρητικοί της σχετικότητας Κατηγορία:Εβραίοι από τη Γαλικία (Ανατολική Ευρώπη) Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Ακαδημαϊκοί του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Κατηγορία:Μέλη της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Μέλη της Γερμανικής Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Μαϊράγκο
Το Μαϊράγκο (ιταλικά: Mairago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Πετροκάραβο Σπετσών
Το Πετροκάραβο ή Μπούρμπουλο ή Μπρούμπουλο ή Αγνή είναι βραχονησίδα στο Μυρτώο πέλαγος, η οποία βρίσκεται νότια του Αργολικού κόλπου και βορειοδυτικά από την Άκρα Μπούρμπουλο των Σπετσών. Αναφέρεται επίσης με την ονομασία Μικρό Μπούρμπουλο και επάνω της είναι τοποθετημένος φανός ναυσιπλοϊας.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Μαλέο
Το Μαλέο (ιταλικά: Maleo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Βάττος Δ΄ της Κυρήνης
Ο Bάτος Δ΄ ο Καλός (κυβέρνησε 515 π.Χ. - 465 π.Χ.) ήταν ο έβδομος και ο προτελευταίος από τους Έλληνες βασιλείς της Κυρηναϊκής, από τη δυναστεία των Βαττιαδών. Ήταν ο πρώτος Κυρηναίος βασιλιάς, που κυβέρνησε ως πελάτης βασιλιάς υπό την Περσική Αυτοκρατορία.
Καταγωγή
Ο Βάτος Δ΄ ήταν γιος και μοναχοπαίδι του πέμπτου βασιλιά των Κυρηναίων, Αρκεσίλαου Γ΄. Η μητέρα του ήταν κόρη του Αλαζίρ, ενός Λίβυου, που υπηρέτησε ως κυβερνήτης της Βάρκης. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο πατέρας του, και ο εκ μητρός παππούς του του, ήταν συγγενείς και η εκ μητρός γιαγιά του είναι άγνωστη.
Βασιλεία
Ο Βάττος Δ΄ διαδέχθηκε την εκ πατρός γιαγιά του Φερετίμα στα τέλη του 515 π.Χ. Είχε αποβιώσει από δερματική ασθένεια στην Αίγυπτο. Από το 515 π.Χ. έως το 465 π.Χ. ο Βάττος Δ΄ κυβέρνησε ως βασιλιάς της Κυρηναϊκής. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη βασιλεία του, αν και φαίνεται ότι η βασιλεία του ήταν ειρηνική. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η Κυρηναϊκή εξήγαγε σιτάρι, κριθάρι, ελαιόλαδο και σίλφιο (ένα εξαφανισμένο πλέον φυτό που είχε αρωματικές και φαρμακευτικές ιδιότητες). Τάφηκε κοντά στους πατρικούς του προγόνους και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αρκεσίλαος Δ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κυρήνης
Η φωτιά (Μπαρμπύς)
Η φωτιά με υπότιτλο Το ημερολόγιο ενός ουλαμού (γαλλικός τίτλος: Le Feu, Journal d'une escouade) είναι μυθιστόρημα του Ανρί Μπαρμπύς και αναφέρεται στη ζωή του στο μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Δημοσιεύθηκε σε συνέχειες σε εφημερίδα τον Αύγουστο του 1916 και εκδόθηκε σε βιβλίο στα τέλη Νοεμβρίου 1916. Την ίδια χρονιά έλαβε το βραβείο Γκονκούρ.
Ιστορικό
Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ανρί Μπαρμπύς, ήδη γνωστός συγγραφέας, κατατάχθηκε εθελοντής στον γαλλικό στρατό το 1914 σε ηλικία 41 ετών αν και η υγεία του ήταν σε κακή κατάσταση. Στο έργο περιγράφει την προσωπική του εμπειρία στην πρώτη γραμμή του μετώπου, έζησε για 22 μήνες στα χαρακώματα, από τον Δεκέμβριο του 1914 έως το 1916. Σε όλη τη διάρκεια του 1915, κρατούσε πολεμικό ημερολόγιο στο οποίο σημείωνε τα γεγονότα, τις σκέψεις του και συνέτασσε διάφορους καταλόγους. Αυτό το ημερολόγιο χρησίμευσε ως βάση για τη σύνθεση του μυθιστορήματός του, το μεγαλύτερο μέρος της γραφής του πραγματοποίησε κατά το πρώτο εξάμηνο του 1916 ενώ ανάρρωνε μετά τον τραυματισμό του σε νοσοκομείο της Σαρτρ και στη συνέχεια της Πλομπιέρ. Το μυθιστόρημα χωρίζεται σε είκοσι τέσσερα κεφάλαια, τα οποία δημοσιεύθηκαν αρχικά με τη μορφή συνεχειών στην καθημερινή εφημερίδα L'Œuvre από τις 3 Αυγούστου έως τις 9 Νοεμβρίου 1916, πριν εκδοθεί από τις εκδόσεις Flammarion στις 15 Νοεμβρίου του ίδιου έτους και τιμηθεί, στις 15 Δεκεμβρίου, με το βραβείο Γκονκούρ.
Υπόθεση
αριστερά|μικρογραφία|Στρατιώτες του 231ου συντάγματος, φωτογραφία του [[Ανρί Μπαρμπύς.]] Ο Ανρί Μπαρμπύς είναι ο αφηγητής και κύριος χαρακτήρας αυτής της ιστορίας. Υπηρετεί σε ένα σύνταγμα Γάλλων εθελοντών στρατιωτών στο δυτικό μέτωπο στη Γαλλία μετά τη γερμανική εισβολή. Στους είκοσι δύο μήνες που πέρασε στην πρώτη γραμμή, σημείωσε τις συζητήσεις των στρατιωτών, το θάρρος, τη συντροφικότητα, αλλά και τη βρωμιά, την προσδοκία και την πλήξη. Έγραψε για τις κακουχίες μέσα στα λασπωμένα χαρακώματα, τη βροχή, το κρύο και τα πυρά των γερμανικών πολυβόλων, τις σκέψεις του, τις επιθέσεις και τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης. Μέσα από την ιστορία του, παρουσιάζει τον φόβο, τη φρίκη του πολέμου και τη ματαιότητα των ένοπλων συγκρούσεων.
Οι χαρακτήρες που παρουσιάζει είναι πολύ διαφορετικοί ως προς την καταγωγή και το επάγγελμα, όλους όμως τους ενώνει η επιθυμία για επιβίωση - η ελπίδα: «να βγούμε ζωντανοί» - και μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες γύρω από τη φρικτή καθημερινότητά τους και την ουσία του πολέμου.
Η διήγηση είναι κατά επεισόδιο, το καθένα με τίτλο κεφαλαίου. Το πιο γνωστό κεφάλαιο, Η φωτιά που είναι και ο τίτλος του βιβλίου, περιγράφει μια επίθεση από τα γαλλικά χαρακώματα πέρα ​​από την ουδέτερη ζώνη στα γερμανικά χαρακώματα.
Το μυθιστόρημα περιγράφει τον πόλεμο με σκληρό και βάναυσο ρεαλισμό. Διακρίνεται για τις ρεαλιστικές περιγραφές του θανάτου και τις άθλιες συνθήκες των χαρακωμάτων.
Αποδοχή
μικρογραφία|312x312εσ|Στρατιώτες στα χαρακώματα του [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄ Παγκοσμίου πολέμου]] Το μυθιστόρημα εκδόθηκε πριν από το τέλος του πολέμου - τα περισσότερα «βιβλία του πολέμου» δημοσιεύθηκαν τη δεκαετία του 1920 - και είχε τεράστια επιτυχία, το 1916 κέρδισε το βραβείο Γκονκούρ. Ωστόσο, μια πρώτη διαμάχη αφορά την ιστορική αλήθεια του μυθιστορήματος, τη λογοκρισία και την προπαγάνδα σε καιρό πολέμου, την οποία ο Μπαρμπύς καταγγέλλει στο έργο. Το πολιτικό μήνυμα του κειμένου, ιδιαίτερα τα ειρηνιστικά μηνύματα, ήταν ένα άλλο θέμα διαμάχης σχετικά με το βιβλίο.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Ζαν Νορτόν Κρυ, στο Δοκίμιο ανάλυσης και κριτικής των αναμνήσεων των μαχητών που δημοσιεύτηκαν στα γαλλικά από το 1915 έως το 1928, αμφισβήτησε την αλήθεια του μυθιστορήματος. Η κριτική του επικεντρώνεται κυρίως στη «νατουραλιστική» πτυχή του κειμένου, η οποία, όπως αναφέρει, είναι περισσότερο μια ερμηνεία της εμπειρίας του συγγραφέα και μια λογοτεχνική σύνθεση διαφορετικών αποσπασμάτων παρά μια αληθινή ουδέτερη μαρτυρία, λεπτομερής και βασισμένη μόνο σε γεγονότα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
.cat
Το .cat είναι χορηγούμενος τομέας κορυφαίου επιπέδου που προορίζεται να χρησιμοποιηθεί για να τονίσει την καταλανική γλώσσα και πολιτισμό. Η πολιτική του τομέα έχει αναπτυχθεί από την ICANN και το Fundació puntCAT. Εγκρίθηκε το Σεπτέμβριο του 2005.
Ιστορία
Πριν το ξεκίνημα του .cat, και δεδομένης της απροθυμίας καταλανών, καταλανικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων να χρησιμοποιήσουν τους τομείς .es, .ad, .fr και .it (ανάλογα με το κράτος αντίστοιχα, προέκυψαν εναλλακτικές. (Σημείωση: Ο τομέας .ad είναι κάπως μια εξαίρεση, επειδή τα καταλανικά είναι η κύρια επίσημη γλώσσα που χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση της Ανδόρας.) Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η ιστοσελίδα της πόλης της Ζιρόνα στην Καταλονία, η οποία προτίμησε να χρησιμοποιήσει τον τομέα .gi ("https://web.archive.org/web/20040317163605/http://www2.ajuntament.gi/", όπου η λέξη "ajuntament" σημαίνει "δημοτικό συμβούλιο" και "δημαρχείο"), αν και το .gi είναι ο κωδικός χώρας του Γιβραλτάρ, αντί για το αντίστοιχο .es ως τοπική διοικητική αρχή της Ισπανίας.
Ώστε να βρεθεί λύση στο θέμα, τον Σεπτέμβριο του 2005 εγκρίθηκε ο τομέας .cat, σχεδιασμένος για την ικανοποίηση των επιθυμιών και αναγκών της καταλανικής γλωσσικής και πολιτιστικής κοινότητας στο Διαδίκτυο. Αυτή η κοινότητα αποτελείται από εκείνους που χρησιμοποιούν τα καταλανικά για τις επικοινωνίες στο διαδίκτυο και/ή προωθούν τις διάφορες πτυχές της καταλανικής κουλτούρας στο διαδίκτυο και το προτιμούν περισσότερο από κάθε άλλο τομέα. Η αρχική περίοδος εγγραφής διήρκεσε από τις 13 Φεβρουαρίου 2006 έως τις 21 Απριλίου 2006. Η εγγραφή έγινε ανοικτή για τον καθένα στις 23 Απριλίου 2006.
Τον Σεπτέμβριο του 2017, Ισπανικό δικαστήριο διέταξε ότι οι τομείς .cat που χρησιμοποιούνται για το προβλεπόμενο καταλανικό δημοψήφισμα ανεξαρτησίας πρέπει να αφαιρεθούν. Στις 20 Σεπτεμβρίου η ισπανική αστυνομία έκανε έφοδο στα γραφεία του puntCAT και συνέλαβε τον Πεπ Μασολίβερ για ανταρσία. Μετά από αυτό το puntCAT κυκλοφόρησε πολλά tweets και δημοσίευσε ανακοινώσεις τύπου στην ιστοσελίδα τους καταδικάζοντας αυτή την ενέργεια, χαρακτηρίζοντάς την ως "επαίσχυντη και ταπεινωτική, μη αρμόζουσα σε μια πολιτισμένη χώρα [και] εξαιρετικά δυσανάλογη".
Στις 31 Οκτωβρίου 2017 μερικές ιστοσελίδες της καταλανικής κυβέρνησης όπως οι president.cat, govern.cat και catalangovernment.eu κατεβάστηκαν λόγω της τρέχουσας πολιτικής κρίσης στην Καταλονία και λόγω της κατάληψης της εξουσίας από την Κυβέρνηση της Ισπανίας.
Περιορισμοί
Ο τομέας .cat δεν είναι εδαφικός αλλά ισχύει για όλη τη καταλανόφωνη κοινότητα. Έτσι μια ιστοσελίδα δεν χρειάζεται να εδρεύει στη Καταλονία. Για να χορηγηθεί ένας τομέας .cat, πρέπει να ανήκει στην καταλανική γλωσσική και πολιτιστική κοινότητα στο Διαδίκτυο. Ένα πρόσωπο, οργανισμός ή επιχείρηση θεωρείται ότι ανήκει εάν πληρεί τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
Παρά τους περιορισμούς, ο τομέας έχει αξιοποιηθεί για λογοπαίγνιο τομέων σχετιζόμενων με γάτες, όπως το nyan.cat. Τον Σεπτέμβριο του 2017, μετά την αποδυνάμωση των φίλτρων του τομέα ισπανική αστυνομία, η αμερικανική νεοναζιστική ιστοσελίδα The Daily Stormer φιλοξενήθηκε για λίγο σε τομέα .cat.
Επιπτώσεις
Μετά την επιτυχία του τομέα, δημιουργήθηκαν και άλλοι τομείς σχετιζόμενοι με τη γλώσσα και πολιτισμό διάφορων περιοχών, όπως οι .eus και .gal για την Βασκική γλώσσα και πολιτισμό (Εουσκάντι) και τη Γαλικιανή γλώσσα και πολιτισμό (Γαλικία). Υπάρχει και ο τομέας .bzh αφιερωμένος στη Βρετονική γλώσσα και πολιτισμό στη Βρετάνη.
Ρόρι ΜακΝτόναλντ
O Ρόρι Τζόσεφ ΜακΝτόναλντ (γεννηθείς 22 Ιουλίου, 1989) είναι Καναδός αθλητής μεικτών πολεμικών τεχνών που πρόσφατα υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία Bellator MMA. Είναι πρώην Πρωταθλητής Ελαφρών Βαρών του King of the Cage. Επίσης είναι πρώην κορυφαίος διεκδικητής του UFC που αγωνίστηκε στην κατηγορία ημιμεσαίων βαρών της εταιρείας, αποκτώντας ένα συνολικό ρεκόρ 9-4.
Καριέρα στις μεικτές πολεμικές τέχνες
O ΜακΝτόναλντ είναι Ιρλανδικής, Σκωτσέζικης και Νορβηγικής καταγωγής. Ξεκίνησε να προπονείται με τον David Lea στην ηλικία των 14 ετών με την ομάδα Toshido Fighting Arts Academy από την Κελόουνα της Βρετανικής Κολομβίας. Μετακόμισε στο Μόντρεαλ και έγινε μέλος του Tristar Gym, που ιδρύθηκε από τον πρώην πρωταθλητή ημιμεσαίων βαρών του UFC, Ζορζ Σεν-Πιέρ, έπειτα από την ήττα του από τον Κάρλος Κόντιτ.
Ο ΜακΝτόναλντ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην ηλικία των δεκαέξι, με νίκη εναντίον του Τέρι Τιάρα, σε ένα γεγονός του Extreme Fighting Challenge.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί αθλητές
Μαρούντο
Το Μαρούντο (ιταλικά: Marudo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Μουσείο Μπακσί
Το Μουσείο Μπακσί είναι μουσείο που βρίσκεται στο Μπαϊμπούρτ της Τουρκίας. Στα τουρκικά «Μπακσί» κυριολεκτικά σημαίνει "θεραπευτής, βοηθός, προστάτης" στην Κεντρική Ασία.
Το μουσείο ήταν ιδέα του ζωγράφου και ακαδημαϊκού καθηγητή Χιουσαμετίν Κοτσάν, που αποφάσισε να χτίσει ένα μουσείο στην γενέτειρά του, στην Μαύρη Θάλασσα, στην περιοχή του Μπαϊμπούρτ. Το μουσείο άνοιξε τον Ιούλιο του 2010, μετά από περίπου 20 χρόνια προετοιμασίας. Ο Κοτσάν είπε, «Εγώ δεν το κάνω για το χωριό μου, το έκανα για τους ανθρώπους που ζουν στο χωριό μου και παντού».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπακσι Κατηγορία:Επαρχία Μπαϊμπούρτ
Κοινότητα Μπισδουνίου
Η Κοινότητα Μπισδουνίου ή Ελεούσης είναι κοινότητα του Δήμου Ζίτσας στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων της Ηπείρου, η οποία συστάθηκε το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 και ως έδρα της ορίστηκε το Μέγα Μπισδούνι (η παλιά ονομασία της Ελεούσας) Η κοινότητα αποτελείται μόνο από την Ελεούσα και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 3.484 κατοίκους.
Οι μέχρι σήμερα διατελέσαντες πρόεδροι της κοινότητας είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Μασσαλένγκο
Το Μασσαλένγκο (ιταλικά: Massalengo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Νησιά του Εξαμιλίου
thumb|Θέα του μεγαλύτερου νησιού του Εξαμιλίου Τα νησιά του Εξαμιλίου (αλβανικά: Ishuj të Ksamilit ή Ishuj të Tetranisit), είναι τέσσερα βραχώδη νησιά που βρίσκονται κοντά στο Ιόνιο Πέλαγος στη νότια Αλβανία. Το χωριό Εξαμίλι, από το οποίο πήραν το όνομα τα νησιά, βρίσκεται στα ανατολικά των νησιών. Επιπλέον, τα νησιά βρίσκονται εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου Βουθρωτού.
Τα νησιά βρίσκονται στα νότια της Αλβανικής Ριβιέρας κατά μήκος του Ιονίου Πελάγους. Είναι απομακρυσμένα και είναι προσβάσιμα μόνο με βάρκα. Η συνολική έκταση των τεσσάρων νησιών είναι 8,9 εκτάρια. Τα δύο εξωτερικά νησιά συνδέονται με μια στενή λωρίδα άμμου. Όσον αφορά τη γεωλογία, τα νησιά έχουν διαμορφωθεί στην τρέχουσα μορφή τους κατά τη διάρκεια της ιουράσιας περιόδου, με την αποσύνδεση της ηπειρωτικής χώρας λόγω της δραστηριότητας του νερού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρισμός στην Αλβανία Κατηγορία:Νησιά της Αλβανίας Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Βόρεια Ήπειρο
Μελέτι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Χρυσή μενίδα
μικρογραφία|Χρυσή μενίδα στον Ευρώτα Η Χρυσή μενίδα -(Tropidophoxinellus spartiaticus) - (αγγλικά: Spartian minnowroach) είναι ψάρι με μέγιστο μήκος τα 12 εκατοστά, ενδημικό είδος της νότιας Πελοποννήσου. Η κατανομή του εκτείνεται από τον Νέδα έως και τη λεκάνη απορροής του Ευρώτα. Συναντάται σε πεδινά ποτάμια, ρυάκια και κανάλια με μέτρια έως χαμηλή ροή, συνήθως σε ενδιαιτήματα με πλούσια βλάστηση. Ορισμένοι πληθυσμοί του απειλούνται από την αποστράγγιση των πεδινών υγροτόπων και την άντληση υδάτων. Το είδος έχει κατηγοριοποιηθεί ως «Τρωτό (VU)» τόσο σε διεθνείς όσο και σε εθνικές αξιολογήσεις διατήρησης. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπρινόμορφα
Στρογγυλό Ύδρας
Το Στρογγυλό είναι βραχονησίδα στο Μυρτώο πέλαγος στα νοτιοδυτικά της Ύδρας Βρίσκεται ανατολικά από τη νησίδα Τρίκερι μαζί με τις βραχονησίδες Δράπι και Αστέρι.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Στέβαν Μοκράνιατς
O Στέβαν Στογιάνοβιτς (σερβικά: Stevan Stojanović/Стеван Стојановић, 9 Ιανουαρίου 1856 - 28 Σεπτεμβρίου 1914), γνωστός ως Στέβαν Μοκράνιατς (Mokranjac/Мокрањац) είναι Σέρβος συνθέτης και μουσικός δάσκαλος. Γεννήθηκε στο Νεγκοτίν το 1856, ο Μοκράνιατς σπούδασε μουσική στο Βελιγράδι, το Μόναχο, τη Ρώμη και τη Λειψία. Αργότερα έγινε μουσικοσυνθέτης στη Χορωδία του Βελιγραδίου και ιδρυτής του Σερβικού Μουσικού Σχολείου και του πρώτου σερβικού κουαρτέτου εγχόρδων, στο οποίο έπαιζε τσέλο. Έφυγε από το Βελιγράδι στις αρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετακόμισε στα Σκόπια όπου και πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1914.
Συχνά αποκαλείται «πατέρας της Σερβικής μουσικής» και «η πιο σημαντική μορφή του σερβικού μουσικού ρομαντισμού». Μετά τον θάνατό του, το Σερβικό Μουσικό Σχολείο μετονομάστηκε σε Μουσικό Σχολείο Μοκράνιατς προς τιμή του. Απεικονίζεται σε χαρτονομίσματα της Σερβίας και την Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Το 1964, το οικογενειακό σπίτι του Μοκράνιατς στο Νεγκοτίν αποκαταστάθηκε και έγινε μουσείο και μουσικό κέντρο. Εορτασμοί για τη ζωή του Μοκράνιατς, γνωστοί και ως «Ημέρες Μοκράνιατς», λαμβάνουν χώρα ετησίως στην πόλη από το 1965. Το 1981, ένα μεγάλο άγαλμα του Μοκράνιατς κατασκευάστηκε στην αυλή της οικογενειακής οικίας για να εορταστεί η 125η επέτειος από την γέννησή του.
Βιογραφία
Ο Στέβαν Στογιάνοβιτς γεννήθηκε τις 9 Ιανουαρίου 1856 στην πόλη Νεγκοτίν, στο πριγκιπάτο της Σερβίας. Κοντά στα σύνορα με τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, το Νεγκοτίν ήταν μια μικρή πόλη με μόλις 3.000 κατοίκους την εποχή της γέννησής του. Ο Στογιάνοβιτς κέρδισε το όνομα «Μοκράνιατς» από το χωριό Μοκράνιε, από όπου κατάγονταν οι πρόγονοί του. Ο πατέρας του Μοκράνιατς, ένας εστιάτορας ο οποίος το 1850 έχτισε το σπίτι στο οποίο ζούσε η οικογένεια Στογιάνοβιτς, πέθανε δύο μέρες πριν τη γέννηση του γιου του. Μεγάλωσε με τη μητέρα του και τα τρία αδέλφια του και απέκτησε το πρώτου του βιολί σε ηλικία 10 ετών. Πέρασε τα περισσότερα χρόνια της νεότητάς του στο Νεγκοτίν, το Ζάγετσαρ και το Βελιγράδι.
Έλαβε συντηρητική μουσική παιδεία και πρώτα σπούδασε στο Βελιγράδι. Στη συνέχεια σπούδασε στο Μόναχο με τον Γιόζεφ Ράινμπέργκερ από το 1880 μέχρι το 1883, και στη Ρώμη με τον Αλεσσάντρο Παρισότι το 1884-1885. Στη συνέχεια σπούδασε για δύο χρόνια στη Λειψία, με τον Σάλομον Γιάντασον και Καρλ Ράινεκε.
Το 1878, ο Μοκράνιατς οργάνωσε μια συναυλία για να εορτάσει τα 25α γενέθλια της Χορωδίας του Βελιγραδιού, με τίτλο «Η Ιστορία του Σερβικού Τραγουδιού» (σερβικά: Istorija srpske pesme). Αυτός και η οικογένειά του έζησαν στο Νεγκοτίν μέχρι το 1883. Το 1887, ο Μοκράνιατς μετακόμισε μόνιμα στο Βελιγράδι, όπου έγινε μαέστρος της Χορωδίας, μια θέση την οποία κατείχε μέχρι τον θάνατό του. Η χορωδία ήταν επιτυχημένη τόσο στη Σερβία όσο και στο εξωτερικό και υπό την ηγεσία του, έγινε αξιοσέβαστη και πολύ γνωστή στην Κεντρική Ευρώπη και στη Ρωσία, εξαιτίας των πολύ καλών παραστάσεών της και του ρεπερτορίου της, το οποίο αποτελούνταν κυρίως από πολλά σερβικά δημοτικά τραγούδια, καθώς και τραγούδια γραμμένα από τον ίδιο τον Μοκράνιατς. Έκανε περιοδείες στη Βουλγαρία, στην Κροατία, στο Μαυροβούνιο, την Οθωμανική Τουρκία και τη Ρωσία. Το 1889, η χορωδία περιόδευσε στο Βερολίνο, τη Δρέσδη και τη Λειψία. Κατά τη διάρκεια αυτή της περιόδου, ο Μοκράνιατς παντρεύτηκε τη Μαρίγια, ένας μέλος της χορωδίας το οποίο ήταν 20 χρόνια νεότερό του. Το ζευγάρι απέκτησε ένα γιο, τον Μομτσίλο.
Ο Μοκράνιατς ίδρυσε το Σερβικό Σχολείο Μουσικής το 1899, καθώς και το πρώτο σερβικό κουαρτέτο έγχορδων οργάνων, στο οποίο έπαιζε τσέλο. Αν και τα πιο διάσημα έργα του χρονολογούνται από το τέλος του 19ου αιώνα, ο Μοκράνιατς συνέχισε να συνθέτει και στον 20ό αιώνα. Στα μέσα του 1914, έφυγε από το Βελιγράδι για να γλυτώσει από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και εγκαταστάθηκε στα Σκόπια, όπου και πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1914.
Συνθέσεις
Μεθύστερες μελωδίες, παρμένες από την προφορική παράδοση, δημοσιεύθηκαν μετά τον θάνατό του. Ο Μοκράνιατς συνέθεσε επίσης πολλά κομμάτια ιερής μουσικής σε πολυφωνική μορφή παρόμοια με αυτή του Ιταλού αναγεννησιακού συνθέτη Τζοβάννι Πιερλουίτζι ντα Παλεστρίνα. Ταξίδευε συχνά στο Λέβατς και το Κόσοβο και συνέλεγε και κατέγραφε παραδοσιακές μελωδίες και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην προώθηση της μουσικής από αγροτικές περιοχές της Σερβίας. Είχε αφιερωθεί στην χορωδιακή μουσική και το κατάφερε αυτό εν μέρει χάρις στην σύνθεσή του δεκαπέντε χορωδιακών σουιτών στην οποία έδωσε το όνομα «Γιρλάντες» (σερβικά: Rukoveti), αποτελούμενη συνολικά από 82 τραγούδια, συντεθειμένα από το 1883 μέχρι το 1913.
Κληρονομιά
thumb|250px|O Μοκράνιατς στο χαρτονόμισμα των 50 σερβικών δηναρίων Θεωρείται ο «πατέρας της σερβικής μουσικής» και η «σημαντικότερη μορφή του σερβικού μουσικού ρομαντισμού». Τα έργα του θεωρούνται ακρογωνιαίοι λίθοι του σερβικού μουσικού θεάτρου. Τα σερβικά ορθόδοξα άσματα που κατέγραψε ο Μοκράνιατς και άλλοι συνθέτες αποτελούν τη βάση του σύγχρονου σερβικού εκκλησιαστικού τραγουδιού.
Μετά τον θάνατό του, το Σερβικό Μουσικό Σχολείο μετονομάστηκε σε Μουσικό Σχολείο Μοκράνιατς προς τιμή του. Απεικονίζεται σε χαρτονομίσματα της Σερβίας και την Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Το 1964, το οικογενειακό σπίτι του Μοκράνιατς στο Νεγκοτίν αποκαταστάθηκε και έγινε μουσείο και μουσικό κέντρο. Εορτασμοί για τη ζωή του Μοκράνιατς, γνωστοί και ως «Ημέρες Μοκράνιατς», λαμβάνουν χώρα ετησίως στην πόλη από το 1965. Το 1981, ένα μεγάλο άγαλμα του Μοκράνιατς κατασκευάστηκε στην αυλή της οικογενειακής οικίας για να εορταστεί η 125η επέτειος από την γέννησή του.
Συμπεριλαμβάνεται στους 100 πιο επιφανείς Σέρβους.
Ιστοσελίδες
κατηγορία:Σέρβοι συνθέτες κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού‎ Κατηγορία:Μουσικολόγοι
Αδάδ (θεός)
thumb|right|275px|Ασσύριοι στρατιώτες μεταφέρουν άγαλμα του θεού Αδάδ. Ο Αδάδ ή Χαντάντ (ουγκαριτ. Haddu, λατιν. μεταγραφές Adad ή Had(d)ad), γνωστός και ως Ισκούρ (Iškur) στη σουμεριακή γλώσσα, ήταν ο θεός της θύελλας και της βροχής στη θρησκεία των αρχαίων Ασσυρίων και γενικότερα των αρχαίων σημιτικών λαών της Μεσοποταμίας (ιδίως των Χαναναίων και Βαβυλωνίων). Παραδίδεται στον πολιτισμό του Έμπλα ως «Χαντά» περί το 2500 π.Χ.. Ο Χαντά εισάχθηκε από τον Λεβάντε στη Μεσοποταμία από τους Αμορίτες και εκεί έγινε γνωστός ως ο θεός Αδάδ των Ασσυριοβαβυλωνίων. Οι Αδάδ και Ισκούρ γράφονται συνήθως με το ίδιο λογόγραμμα, το ίδιο σύμβολο που υποδηλώνει τον θεό Τεσούμπ της Ουρ. Ο Αδάδ είχε και άλλα ονόματα. όπως Πιντάρ (Pidar), Ράπιου (Rapiu), Βάαλ-Ζεφ ή συχνά και απλώς Βάαλ (ονομασία-τίτλος για τον ηγέτη των θεών και άλλους θεούς, καθώς η λέξη σημαίνει απλώς «Κύριος»). Το ιερό ζώο και σύμβολο του Αδάδ ήταν ο ταύρος. Στις απεικονίσεις του ο Αδάδ παριστάνεται γενειοφόρος, κρατώντας συχνά ένα ρόπαλο και έναν κεραυνό, ενώ φορεί στην κεφαλή κέρατα ταύρου. Ο Αδάδ έχει θεωρηθεί ως το αντίστοιχο του θεού Διός των Ελλήνων, του θεού Γιούπιτερ των Ρωμαίων (ως Jupiter Dolichenus), του θεού της θύελλας Τεσούμπ των Χετταίων και του θεού Σετ ή Σηθ των αρχαίων Αιγυπτίων.
Ο λεγόμενος Κύκλος του Βάαλ ή έπος του Βάαλ είναι μια συλλογή ιστοριών σχετικά με τον θεό Βάαλ από τους Χαναναίους, όπου ο Βάαλ αναφέρεται και ως Χαντάντ, ο θεός της θύελλας. Αυτή η συλλογή χρονολογείται μεταξύ του 1400 και του 1200 π.Χ., και ανακαλύφθηκε στην Ουγκαρίτ, αρχαία πόλη στο έδαφος της σημερινής Συρίας.
Ο Αδάδ πιστευόταν ότι κατοικούσε στον ουρανό. Πατέρας του ήταν ο Σιν ή Νάννα, θεός της Σελήνης, και μητέρα του η Νινγκάλ. Αδέλφια του ήταν οι Ούτου και Ινάννα, ενώ ως συντρόφισσά του αναφέρεται η θεά του καιρού Σαλά ή η Μεντιμσά και ως τέκνο του ο θεός της φωτιάς Τζιμπίλ ή Τζιρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες Ασσυρίων Κατηγορία:Θεότητες της βροχής Κατηγορία:Θεότητες της Μεσοποταμίας
Βικτώρια Αδελαΐδα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Η Βικτωρία Αδελαΐδα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ (Viktoria Adelheid von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, 31 Δεκεμβρίου 1885 - 3 Οκτωβρίου 1970) ήταν η σύζυγος του Καρόλου Εδουάρδου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Βιογραφία
Η Βικτωρία Αδελαΐδα Ελένη Λουίζα Μαρία Φρειδερίκη γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1885 στο Γκρύνχολτς του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και ήταν το πρώτο παιδί του Φρειδερίκου Φερδινάνδου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Καρολίνας Ματθίλδης του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ.
Στις 11 Οκτωβρίου 1905 παντρεύτηκε τον Κάρολο Εδουάρδο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα στο Κάστρο Γκλύξμπουργκ στο Σλέσβιχ και απέκτησαν πέντε τέκνα:
Πέθανε στις 3 Οκτωβρίου 1970 στο Ανάκτορο Γκράϊνμπουργκ στην πόλη Γκράιν της Αυστρίας σε ηλικία 84 ετών. Είναι θαμμένη δίπλα στον σύζυγο της στο Κόμπουργκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1995-1996
Το πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 Εθνικής κατηγορίας για τη σεζόν 1995/1996 ξεκίνησε στις 8 Οκτωβρίου του 1995 και ολοκληρώθηκε στις 8 Μαρτίου με τον αγώνα Ορεστιάδας-Εθνικού Αλεξανδρούπολης. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός ο οποίος μετά την κατάκτηση της πρώτης θέσης στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος, ξεπέρασε το εμπόδιο της ομάδας του Άρη στους τελικούς των πλέϊ-οφ και κατέκτησε τον 16ο τίτλο της ιστορίας του.
Πλέϊ-οφ
Προημιτελικοί
Ημιτελικοί
Η ημιτελική φάση των πλέϊ-οφ πραγματοποιήθηκε με τα αποτελέσματα των αγώνων να μεταφέρονται από την κανονική περίοδο. Ο Άρης με την Ορεστιάδα ήταν ισόπαλοι με 1-1 στις νίκες ενώ ο Παναθηναϊκός προηγούνταν με 2-0 του Ολυμπιακού. Λόγω της προηγούμενης καθυστέρησης από τους προημιτελικούς, η σειρά των αγώνων Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού ξεκίνησε ταυτόχρονα με το δεύτερο ματς της άλλης σειράς. Αυτή ήταν η έβδομη συνεχόμενη νίκη του Παναθηναϊκού κατά του αιωνίου του αντιπάλου.
Τελικοί
Η τελική φάση του πρωταθλήματος ανέδειξε νικητή της διοργάνωσης τον Παναθηναϊκό, ο οποίος εκμεταλλεύθηκε το πλεονέκτημα τη έδρας του για να ξεπεράσει το εμπόδιο του Άρη. Οι μεταξύ τους αγώνες στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος τους έφερναν ισόπαλους με 1-1 στις νίκες.
Οι παίκτες του Παναθηναϊκού οι οποίοι αγωνίστηκαν στη σειρά των τελικών ήταν οι Τριανταφυλλιδης, Σπανός, Ανδρεόπουλος, Τόνεφ, Φιλίποφ, Χατζηαντωνίου, Α. Κοβάτσεφ, Ζακυνθινός, Μαυράκης και Ντανιλέσκου ενώ για τον Άρη οι Αλεξανδρόπουλος, Παπακοσμάς, Μέλκας, Μητρούδης, Κουτσονίκας, Μίλιτς, Μούχλιας, Ναϊντένοφ, Σ. Χατζηαντωνίου και Σκουληκάρης.
Πηγές
1995 1996 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1995 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1996
Αούγκουστ Βιτκόφσκι
Ο Αούγκουστ Βίκτορ Βιτκόφσκι (πολωνικά: August Wiktor Witkowski) (12 Οκτωβρίου 1854 – 21 Ιανουαρίου 1913) ήταν Πολωνός φυσικός, καθηγητής και πρύτανης του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου της Κρακοβίας. μικρογραφία| Ο καθηγητής Αούγκουστ Βιτκόφσκι ως πρύτανης του [[Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο|Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου (1910–1911)]] αριστερά|μικρογραφία| Πιστοποιητικό Συνεργασίας της Ακαδημίας Μάθησης της Κρακοβίας του Βιτκόφσκι, 1889
Βιογραφία
Ο Αούγκουστ Βιτκόφσκι γεννήθηκε στο Μπρόντι, μια πόλη που τότε ανήκε στο Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας, μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας.
Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση του στο Μπρόντι το 1872, και στη συνέχεια έγινε φοιτητής της Μηχανικής Σχολής του Τεχνικού Πανεπιστημίου στο Λβιβ. Απέκτησε Δίπλωμα Μηχανικού το 1877 και παράλληλα κέρδισε θέση βοηθού καθηγητή στο Τμήμα Μηχανικών Γεωδαιτικής. Σύντομα μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ, όπου σπούδασε μαθηματικά και φυσική. Λόγω των πολύ καλών αποτελεσμάτων της εκπαίδευσής του, απέκτησε υποτροφία στο Βερολίνο. Εκεί συνέχισε τις σπουδές του υπό τη διεύθυνση Γκούσταβ Κίρχοφ (περίοδος δύο ετών). Στη συνέχεια μετακόμισε στη Μεγάλη Βρετανία για σπουδές ενός έτους υπό τη διεύθυνση Ουίλιαμ Τόμσον. Μετά την επιστροφή του (1881) στο Λβιβ πήρε σύντομα το πτυχίο του επίκουρου καθηγητή (1882) και σε ηλικία 33 ετών απέκτησε το πτυχίο του αναπληρωτή καθηγητή (1887). Τον επόμενο χρόνο προσκλήθηκε από το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο και μετακόμισε στην Κρακοβία. Διορίστηκε καθηγητής και πρόεδρος του Τμήματος Φυσικής του πανεπιστημίου. Το 1889 έγινε συνδεδεμένο μέλος και το 1893 μέλος της Ακαδημίας Μάθησης της Κρακοβίας. Το 1892 το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο και το 1912 το Πολυτεχνείο του Λβιβ του χορήγησαν τιμητικό πτυχίο. Η ίδρυση ενός νέου κτιρίου του Τμήματος Φυσικής στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο (ολοκληρώθηκε το 1912) – έγινε κυρίως από τη συμβολή του Βιτκόφσκι. Αυτό το κτίριο ήταν το Collegium Witkowski που πήρε το όνομά του από τον ίδιο. Λίγο μετά τον θάνατό του, ανακηρύχθηκε προστάτης του (αργότερα – το 2017 – στο τμήμα ιστορίας). Το 1920 και το 1921 έγινε επίσης προστάτης δύο λυκείων στην Πολωνία: του 5ου Λυκείου «Αούγκουστ Βιτκόφσκι» στην Κρακοβία και του Γεωδαιτικού σχολείο «Αούγκουστ Βιτκόφσκι» στο Γιαρόσουαφ. Το 1910 έγινε πρύτανης του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου (1910–1911). Πέθανε το 1913 και τάφηκε στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι (τμήμα Ł, 24 Ιανουαρίου).
Έργα
Εργάστηκε ως επί το πλείστον ως πειραματικός φυσικός. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα επικεντρώθηκαν κυρίως στις φυσικές ιδιότητες και τους νόμους που αφορούν τα αέρια, ιδιαίτερα σε χαμηλές θερμοκρασίες. Με αυτόν τον τρόπο, συνέβαλε επίσης στη μετεωρολογία με την έρευνά του για τη διαστολή και τη συμπιεστότητα του ατμοσφαιρικού αέρα και με τη διερεύνηση των θερμοδυναμικών ιδιοτήτων του αέρα. Ενδιαφερόταν επίσης για τα ηλεκτρικά φαινόμενα στην ατμόσφαιρα. Διεξήγαγε έρευνα για τον ηλεκτρισμό της ατμόσφαιρας στο ορεινό περιβάλλον.
Οι ερευνητικές του δραστηριότητες συνδέθηκαν επίσης με νέα επιτεύγματα των Πολωνών συναδέλφων του Ζίγκμουντ Βρουμπλέφσκι και Κάρολ Ολσέφσκι που συμπύκνωσαν και υγροποίησαν οξυγόνο, άζωτο, υδρογόνο και άλλα αέρια σε μια χαμηλή θερμοκρασία ρεκόρ των -225 °C. Ενδιαφέρθηκε για τις οπτικές ιδιότητες των υγροποιημένων αερίων. Επίσης, διερεύνησε και τις ακουστικές ιδιότητες του πεπιεσμένου αέρα–ταχύτητας του ήχου στον αέρα, κ.α.
Εκτός από την κύρια συνεισφορά του στην πειραματική φυσική, διεξήγαγε επίσης στα επόμενα χρόνια της επιστημονικής του δραστηριότητας μερικές ενδιαφέρουσες θεωρητικές έρευνες που αφορούσαν π.χ. τις φυσικές θεμελιώδεις αρχές της αρμονίας, την αρχή της σχετικότητας και τις ηλεκτρομαγνητικές θεμελιώδεις αρχές του φωτός.
Τα κύρια επιτεύγματα του Βιτκόφσκι ως ακαδημαϊκός δάσκαλος ήταν τρεις τόμοι εγχειριδίου φυσικής, που αποτέλεσαν τη βάση της ακαδημαϊκής εκπαίδευσης πολλών γενεών Πολωνών φυσικών. Δημοσίευσε επίσης μαθηματικούς και φυσικούς πίνακες για φοιτητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί φυσικοί Κατηγορία:Πολωνοί Αυστροούγγροι Κατηγορία:Καθηγητές του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Μάχη της Χερσώνας
Η Μάχη της Χερσώνας, - μέρος του ρωσο-ουκρανικού πολέμου- διεξήχθη μεταξύ 24 Φεβρουαρίου - 6 Μαρτίου 2022 στην περιφέρεια της Χερσώνας στην ανατολική Ουκρανία, ανάμεσα στο ρωσικό και τον ουκρανικό στρατό.
Η Χερσώνα είναι η πρώτη μεγάλη πόλη της Ουκρανίας και η μόνη πρωτεύουσα περιφέρειας της Ουκρανίας που έπεσε στα χέρια των Ρώσων κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής.
Φεβρουάριος
Από την πρώτη ημέρα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, ο ρωσικός στρατός διαμέσου της Κριμαίας από το νότο, έφτασε εύκολα στην περιφέρεια της Χερσώνας, και κατέλαβε την στρατηγικής σημασίας γέφυρα Αντονόφσκι. Με την κατάληψη της γέφυρας έγινε κατορθωτό στα ρωσικά στρατεύματα να συνεχίσουν την πορεία τους δυτικά προς το επίσης στρατηγικό σημείο του Νικολάγιεφ.
Οι Ουκρανοί τα ξημερώματα της 25ης Φεβρουαρίου επιχείρησαν και πέτυχαν ύστερα από σκληρή μάχη ανακατάληψη της γέφυρας, ωθώντας τους Ρώσους να μετακινηθούν βορεινότερα και να καταλάβουν το επόμενο πέρασμα του Δνείπερου, στη πόλη Νόβα Καχόφκα. Λίγες ώρες αργότερα τα ρωσικά στρατεύματα κατέλαβαν και πάλι τη γέφυρα. left|μικρογραφία|200px|Η γέφυρα Αντονόφσκι το 2006 Το πρωί της 27ης Φεβρουαρίου, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι οι ρωσικές δυνάμεις περικύκλωσαν την Χερσώνα και ότι σύμφωνα με Ουκρανούς αξιωματούχους κατέλαβαν ένα τμήμα της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του διεθνούς αεροδρομίου της Χερσώνας. Αργότερα το πρωί, η Ουκρανική Πολεμική Αεροπορία φέρεται να πραγματοποίησε μια επιτυχημένη επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος κατά των ρωσικών δυνάμεων στην Τσορνομπαγίφκα, βόρεια της Χερσώνας.
Ουκρανοί αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ότι ξεκινώντας από τις 27 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με ουκρανικά δημοσιεύματα, οι Ρώσοι άρχισαν να μετακινούν πολίτες από κοντινά χωριά προς τη Χερσώνα για να τους χρησιμοποιήσουν ως ανθρώπινες ασπίδες.
Μάρτιος
Το πρωί της 1ης Μαρτίου, ουκρανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι οι ρωσικές δυνάμεις είχαν εξαπολύσει εκ νέου επίθεση στη Χερσώνα και ξεκινώντας από το αεροδρόμιο της πόλης κινούνταν προς τον αυτοκινητόδρομο που συνδέει την Χερσώνα με το Νικολάγιεφ. Ενώ διεξήγαγαν σφοδρό βομβαρδισμό, οι ρωσικές δυνάμεις περικύκλωσαν την πόλη και έφτασαν στον αυτοκινητόδρομο, προχωρώντας στο χωριό Κομίσανι πριν δημιουργήσουν ένα σημείο ελέγχου. Οι ρωσικές δυνάμεις εισήλθαν στη Χερσώνα αργότερα μέσα στην ημέρα. Ο Κολιχάγιεφ, δήμαρχος της πόλης, περιέγραψε τις επιπτώσεις της ρωσικής εισβολής στους πολίτες της πόλης, δηλώνοντας ότι πολλοί παρέμειναν στα σπίτια τους και σε καταφύγια βομβών. Υποστήριξε επίσης ότι σχολεία και πολυώροφα κτίρια υπέστησαν ζημιές από τις μάχες, ενώ πολυκατοικίες και άλλα κατοικούμενα κτίρια δέχονταν πυρά από ρωσικές δυνάμεις. Ο Κολιχάγιεφ ισχυρίστηκε επίσης ότι την 1η Μαρτίου, Ρώσοι στρατιώτες πυροβόλησαν πολίτες που είχαν οπλιστεί με κοκτέιλ μολότοφ.
Τα ξημερώματα της 2ας Μαρτίου, ο Κολιχάγιεφ ανέφερε ότι οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν έναν σιδηροδρομικό σταθμό και ένα παραποτάμιο λιμάνι. Αργότερα το πρωί, κάτοικοι ανέφεραν την παρουσία ρωσικών στρατευμάτων στην πλατεία Σβομπόντι όπου βρίσκεται το κτίριο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας αργότερα ισχυρίστηκε ότι κατέλαβε την πόλη, ενώ Ουκρανοί και Αμερικανοί αξιωματούχοι αρνήθηκαν τον ισχυρισμό και υποστήριξαν ότι οι μάχες συνεχίστηκαν.
Αργότερα, στις 2 Μαρτίου, μια ομάδα περίπου δέκα Ρώσων στρατιωτών, συμπεριλαμβανομένου ενός διοικητή, μπήκε στο κτίριο του δημοτικού συμβουλίου και άρχισε διαπραγματεύσεις με τον Κολιχάγιεφ. Εκείνο το βράδυ, ο Κολιχάγιεφ ανακοίνωσε ότι παρέδωσε τον έλεγχο της πόλης στους Ρώσους και ότι ο Ρώσος διοικητής σκόπευε να δημιουργήσει μια στρατιωτική διοίκηση. Ο Κολιχάγιεφ αναγνώρισε ότι ο ουκρανικός στρατός πλέον είχε χάσει τον έλεγχο της Χερσώνας και ένας άλλος αξιωματούχος δήλωσε ότι ο Ρώσος στρατός βρισκόταν σε όλα τα μέρη της πόλης. Σύμφωνα με τον Κολιχάγιεφ, η μάχη οδήγησε στον θάνατο περίπου 300 Ουκρανών στρατιωτών και αμάχων ενώ οι υποδομές της πόλης υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Είπε επίσης ότι τα πτώματα θάβονταν σε ομαδικούς τάφους και ότι πολλές σωροί δεν ήταν πλέον αναγνωρίσιμες.
Επακόλουθα
Μετά την πτώση της πόλης, η Χερσώνα και η Περιφέρεια Χερσώνα περιήλθαν σε ρωσική στρατιωτική κατοχή.
Στις 23 Μαρτίου, οι ουκρανικές δυνάμεις εξαπέλυσαν αντεπιθέσεις κατά των ρωσικών δυνάμεων στην περιφέρεια Χερσώνας. Ανώτερος αξιωματούχος του υπουργείου άμυνας των ΗΠΑ ισχυρίστηκε ότι οι ρωσικές δυνάμεις δεν είχαν πλέον τον πλήρη έλεγχο της Χερσώνας καθώς οι Ουκρανοί πολέμησαν «σκληρά» για να ανακτήσουν τον έλεγχο της πόλης, ωστόσο, το CNN ανέφερε ότι η κατάσταση στην πόλη παρέμεινε αμετάβλητη, επικαλούμενο κατοίκους της πόλης που επιβεβαίωναν ότι οι Ρώσοι έχουν πλήρη έλεγχο πάνω στη πόλη. Οι Ουκρανοί κάτοικοι της Χερσώνας επίσης «αμφισβήτησαν την εκτίμηση του Πενταγώνου, λέγοντας ότι η πόλη παρέμεινε στα χέρια των Ρώσων».
Στις 18 Απριλίου, δημοσιεύματα έκαναν λόγο για τον διορισμό του Ίγκορ Καστιούκεβιτς ως δήμαρχο της Χερσώνας από τους Ρώσους, αν και ο ίδιος αρνήθηκε ότι έγινε κάτι τέτοιο.
Στις 6 Μαΐου 2022, ο Γραμματέας του Γενικού Συμβουλίου της Ενωμένης Ρωσίας Αντρέι Τούρτσακ επισκέφθηκε την υπό ρωσική κατοχή Χερσώνα και δήλωσε ότι η Ρωσία θα παραμείνει για πάντα στη νότια Ουκρανία, υποσχόμενος λαμπρό μέλλον και ανθρωπιστική βοήθεια.
Σύμφωνα με τον κυβερνήτη της περιφέρειας Νικολάγιεφ, τον Βιτάλι Κιμ, οι ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να κατεδαφίζουν γέφυρες κοντά στη Χερσώνα στα τέλη Μαΐου-αρχές Ιουνίου με στόχο να διαφυλάξουν τις ρωσικές θέσεις στη Χερσώνα σε περίπτωση μελλοντικής ουκρανικής αντεπίθεσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)