cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δαυίδ Μέγας Κομνηνός
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινο-Οθωμανικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 15ου αιώνα
Τρυγόνα
Με την ονομασία τρυγόνα (θηλυκό τρυγόνι) φέρεται ένας από τους λιγότερο γνωστούς ποντιακούς χορούς.
Πρόκειται για σχετικά βουκολικό κεφάτο σιγανό χορό, απλό στη μορφή του, με το χαρακτηριστικό του αριστερόστροφου, ανήκει δηλαδή στους λίγους ποντιακούς χορούς, που χορεύονται από δεξιά προς τα αριστερά. Οι κινήσεις του χορού παρουσιάζουν την κίνηση της κρυμμένης τρυγόνας ανάμεσα σε θάμνους και ξερόκλαδα. Ο ρυθμός του παρουσιάζει δύο μορφές: Παίζεται ως δίσημος (2/4), όπως δηλαδή και το μονό ομάλ, αλλά και γρηγορότερα ως τρίσημος (5/8) όπως το τικ. Ο χορός τρυγόνα παραδοσιακά ήταν γυναικείος χορός, σήμερα όμως χορεύεται και από άντρες.
Στίχοι
Μετά από κάθε στίχο ακολουθεί το ρεφρέν: η Τρυγόνα, η κορώνα.
Ακεί πέρα σ' ορμανόπον, έστεκεν κι εποίνεν ξύλα. Τα ξύλα τ'ς έταν οξέας, κι άντρας ατ'ς έτον μυξέας. Πορπατεί και πάει ομάλα, το ορταρόπα τ'ς αρνομάλλα. Πορπατεί και πάει τίκα ''τ' ορταρόπα τ'ς είν' τιφτίκα. ''
Ερμηνεία
Κατά λαογραφική παραλλαγή το κείμενο του συγκεκριμένου τραγουδιού που συνοδεύει το χορό αναφέρεται στη γυναίκα ενός μυξιάρη και οκνηρού άντρα ο οποίος είναι ανίκανος να φέρει ξύλα από το δάσος. Το όνομα που δίνεται στη γυναίκα αυτή στο τραγούδι είναι «Τρυγόνα». Αντί για τον άντρα της ξεκινά η ίδια να πάει στο δάσος, να κόψει και να κουβαλήσει τα ξύλα στο σπίτι. Βάσει μιας πρώτης εξήγησης το όνομα «Τρυγόνα» ήταν γυναικείο όνομα αρκετά συνηθισμένο στους Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας. Μια άλλη εξήγηση λεει ότι το όνομα της γυναίκας παραπέμπει απευθείας στο πουλί τρυγόνα, που συχνά αναφέρεται στα δημώδη άσματα (τρυγόνι μ' = αγάπη μου), την κίνηση της οποίας ερμηνεύει και ο χορός.
Βήματα χορού
Οι χορευτές της "τρυγόνας" χορεύουν διατηρώντας την ελάχιστη απόσταση κατά πλευρά μεταξύ τους κρατώντας ο ένας την παλάμη του άλλου και έχοντας τους αγκώνες κεκλιμένους κατά 90 μοίρες (σαν κλειστές φτερούγες). Με την έναρξη του χορού στρέφοντας το κεφάλι τελείως αριστερά όλοι μαζί επιχειρούν δύο ρυθμικά βήματα πλάγια αριστερά, στη συνέχεια στρέφοντας το κεφάλι τελείως μπροστά επιχειρούν δύο ρυθμικά επιτόπου βήματα όπου και επαναλαμβάνεται από την αρχή την ίδια κίνηση μετακινούμενος έτσι όλος ο χορός αριστερόστροφα μέχρι να ολοκληρωθεί ο κύκλος και να επανέλθουν οι χορευτές στην αρχική θέση, όπου στο τέλος υψώνουν ενωμένα τα χέρια προς τα πάνω δηλώνοντας το πέταγμα της τρυγόνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Ποντιακοί χοροί
Εύμηλος ο Θηβαίος
Στο συγγραφικό έργο του Ευμήλου του Θηβαίου περιλαμβάνεται το "Ιππιατρικόν" σύγγραμμα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Αρχαίοι Θηβαίοι
2324 Τζάνις
Η Τζάνις (Janice) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,3. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Τζάνις Κλάιν (Janice Cline), η οποία για πολλά χρόνια ενεθάρρυνε την αστρομετρική μελέτη των αστεροειδών στο Καλτέκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Τζάνις είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζανις
Λάμπαινα Μεσσηνίας
Η Λάμπαινα είναι χωριό του Δήμου Ιθώμης του Νομού Μεσσηνίας. Απέχει 21 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα και 10 χιλιόμετρα από την Αρχαία Μεσσήνη. Το αρχικό όνομα του χωριού ήταν Λέζι. Μετονομάστηκε σε Λάμπαινα στις 2 Ιουνίου 1921 με την υπ' αριθμόν 24609 απόφαση του Υπουργείου Εσωτερικών. Το 1951 είχε 552 κατοίκους, φτάνοντας στο μεγαλύτερο πληθυσμιακό της όριο, ενώ στην τελευταία απογραφή (2001) είχε 247 κατοίκους.
Ιστορία
Η πρώτη έγγραφη αναφορά στον οικισμό γίνεται στις 5 Μαρτίου 1625 στον κώδικα της Μονής Βουλκάνου, από την οποία η Λάμπαινα απέχει 4,5 χιλιόμετρα. Το έτος 1700, στην απογραφή του Ενετού Προνοητού Γκριμάνι, είχε 26 κατοίκους.
Κάτοικοι του χωριού (Αναγνώστης Οικονόμου, Γεώργιος Γιαννακόπουλος, Θεοφάνης Παπαγεωργίου, Παναγιώτης Καλογερόπουλος, Παναγιώτης Κοσμάς, Αναγνώστης Σταματόπουλος, Γιάννης Θεοφιλόπουλος, Ιωάννης Πουλημενάκος, Χρήστος Αργυρόπουλος, Παναγιώτης Σταθόπουλος και Ιωάννης Χρονόπουλος) κατά την επανάσταση του 1821 έλαβαν μέρος στις μάχες Τριπολιτσάς, Δραμπάλας, Τρικόρφων, Δερβενακίων και Βαλτετσίου, υπό τον οπλαρχηγό Μητροπέτροβα.
Ο ενοριακόςΙερος Ναός του χωριού (Άγιος Γεώργιος) είναι κτίσμα του 1824, όπως μαρτυρεί σχετική μαρμάρινη επιγραφή, ενώ το κωδωνοστάσιο του ναού κατασκευάστηκε από Λαγκαδιανούς τεχνίτες το 1863. Ενω Του Κατω Λαμπαινας Ειναι ο Ιερος ΝαοςΑγιου Ιωαννου
Πηγές
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Πράξη Αντιμετώπισης των Εχθρών της Αμερικής μέσω Κυρώσεων
Στις 29 Ιανουαρίου 2018, το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ δημοσίευσε την Έκθεση CAATSA, μια λίστα με 210 Ρώσους που είναι επιλέξιμοι για μελλοντικές κυρώσεις, συμπεριλαμβανομένων όλων των ανώτερων μελών της ρωσικής κυβέρνησης και των ιδιοκτητών μεγάλων ρωσικών εταιρειών.
Τον Απρίλιο και τον Ιούνιο του 2018, το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ δημοσίευσε νέες κυρώσεις βάσει της CAATSA εναντίον συνολικά 29 ρωσικών ανθρώπων και 17 ρωσικών εταιρειών.
Όσον αφορά την CAATSA, η κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream καθυστέρησε. Το νομοσχέδιο αφορά επίσης την «ιεράρχηση της εξαγωγής αμερικανικών ενεργειακών πόρων για τη δημιουργία αμερικανικών θέσεων εργασίας». .
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκαιο Ηνωμένων Πολιτειών
Βόρις Γ΄ της Βουλγαρίας
Πρώτα χρόνια
Ο Μπόρις γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1894 στη Σόφια. Ήταν ο πρώτος γιος του Φερδινάνδου Α΄ της Βουλγαρίας και της συζύγου του Μαρίας-Λουίζας των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρης του Καρόλου Γ δούκα της Πάρμας.
Τον Φεβρουάριο του 1896 ο πατέρας του δρομολόγησε τη συμφιλίωση της Βουλγαρίας και της Ρωσίας με τον προσηλυτισμό του νήπιου πρίγκιπα Βόρις από τον Ρωμαιοκαθολικισμό στην Ορθοδοξία, με αποτέλεσμα την απογοήτευση της συζύγου του, την εχθρότητα των Καθολικών Αυστριακών συγγενών του (ιδιαίτερα του θείου του Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας) και τον αφορισμό του από την Καθολική Εκκλησία. Για να αντιμετωπίσει αυτή τη δύσκολη κατάσταση, ο Φερδινάνδος βάφτισε όλα τα υπόλοιπα παιδιά του ως Καθολικούς. Ο Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας ήταν ο νονός του Μπόρις και συναντήθηκε με το νεαρό αγόρι κατά την επίσημη επίσκεψη του Φερδινάνδου στην Αγία Πετρούπολη τον Ιούλιο του 1898.
Έλαβε την αρχική του εκπαίδευση στο λεγόμενο Δευτεροβάθμιο Σχολείο των Ανακτόρων, που ο Φερδινάνδος δημιούργησε το 1908 αποκλειστικά για τους γιους του. Στη συνέχεια ο Μπόρις αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας και κατόπιν πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διετέλεσε αξιωματικός-σύνδεσμος του Γενικού Επιτελείου του Βουλγαρικού Στρατού στο Μακεδονικό Μέτωπο. Το 1916 προήχθη σε συνταγματάρχη και ορίστηκε και πάλι ως αξιωματικός-σύνδεσμος της Στρατιάς Μακένσεν και της Τρίτης Βουλγαρικής Στρατιάς για τις επιχειρήσεις κατά της Ρουμανίας. Ο Μπόρις εργάστηκε σκληρά για να εξομαλύνει τις μερικές φορές δύσκολες σχέσεις μεταξύ του Στρατάρχης Μακένσεν και του Αντιστράτηγου Στέφαν Τόσεβ, διοικητή της Τρίτης Στρατιάς. Με το θάρρος και το προσωπικό του παράδειγμα κέρδισε τον σεβασμό των στρατευμάτων και των ανώτερων Βούλγαρων και Γερμανών διοικητών, ακόμη και του Γενικού Επιτελάρχη του Γερμανικού Στρατού Έριχ Λούντεντορφ, που προτιμούσε να συνεργάζεται προσωπικά με τον Βόριδα και τον περιέγραψε ως άριστα εκπαιδευμένο στρατιωτικό και ώριμο παρά το νεαρό της ηλικίας​​του. Το 1918 ο Μπόρις έγινε υποστράτηγος.
Πρώτη περίοδος βασιλείας
Με την παραίτηση του πατέρα του, ανέβηκε στον θρόνο ως Τσάρος Βόρις Γ΄ στις 3 Οκτωβρίου 1918.
Ένα χρόνο μετά την ανάρρηση του Βόριδος, εξελέγη πρωθυπουργός ο Αλεξάνταρ Σταμπολίσκι της Βουλγαρικής Λαϊκής Αγροτικής Ένωσης. Αν και δημοφιλής στη μεγάλη τάξη των αγροτών, ο Σταμπολίσκι προκάλεσε την εχθρότητα της μεσαίας τάξης και των στρατιωτικών, που οδήγησε στην ανατροπή του με στρατιωτικό πραξικόπημα στις 9 Ιουνίου 1923 και την εν συνεχεία δολοφονία του. Στις 14 Απριλίου 1925 μια αναρχική ομάδα επιτέθηκε στην έφιππη συνοδεία του Βόριδος, καθώς περνούσε από τη Διάβαση Αραμπάκονακ. Δύο μέρες αργότερα μια βόμβα σκότωσε 150 μέλη της βουλγαρικής πολιτικής και στρατιωτικής ελίτ της Σόφιας, ενώ παρακολούθησαν την κηδεία ενός δολοφονηθέντος στρατηγού. Μετά από μια ακόμη απόπειρα κατά της ζωής του Βόριδος το ίδιο έτος, τα αντίποινα του στρατού στοίχισαν τη ζωή αρκετών χιλιάδων κομμουνιστών και αγροτικών, συμπεριλαμβανομένων εκπροσώπων της διανόησης. Τέλος, τον Οκτώβριο του 1925, έγινε ένας σύντομος πόλεμος στα σύνορα με την Ελλάδα, γνωστός ως Επεισόδιο του Πετριτσίου, που έληξε με τη βοήθεια της Κοινωνίας των Εθνών. Με το πραξικόπημα στις 19 Μαΐου 1934 η στρατιωτική οργάνωση Ζβενό επέβαλε δικτατορία και κατάργησε τα πολιτικά κόμματα στη Βουλγαρία. Ο βασιλιάς Βόρις περιορίστηκε στον ρόλο ενός βασιλιά-μαριονέτας μετά το πραξικόπημα. Τον επόμενο χρόνο όμως πραγματοποίησε αντιπραξικόπημα και ανέκτησε τον έλεγχο της χώρας. Η πολιτική κατάσταση ελεγχόταν από τον Τσάρο, αλλά επαναφέρθηκε μια μορφή κοινοβουλευτισμού, χωρίς την αποκατάσταση των πολιτικών κομμάτων. Με τη "Βασιλική κυβέρνηση" του 1935, η Βουλγαρία εισήλθε σε μια εποχή ευημερίας και εκπληκτικής ανάπτυξης, που δίκαια χαρακτηρίστηκε ως Χρυσή Εποχή του Τρίτου Βουλγαρικού Βασιλείου και διήρκεσε σχεδόν πέντε χρόνια.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Τις πρώτες ημέρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Βουλγαρία ήταν ουδέτερη, αλλά ισχυρές ομάδες στη χώρα έστρεφαν την πολιτική της προς τη Γερμανία (με την οποία η Βουλγαρία είχε συμμαχήσει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο). Αποτέλεσμα των ειρηνευτικών συνθηκών που τερμάτισαν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Συνθήκη των Βερσαλλιών και Συνθήκη του Νεϊγύ), η Βουλγαρία, που είχε πολεμήσει στο πλευρό των ηττημένων, απώλεσε δύο σημαντικές περιοχές από γειτονικές χώρες: τη βόρεια πεδιάδα της Δοβρουτσάς από τη Ρουμανία, και τη Δυτική Θράκη από την Ελλάδα. Οι Βούλγαροι θεωρούσαν αυτές τις συνθήκες προσβλητικές και ήθελαν να ανακτήσουν τα εδάφη αυτά. Όταν ο Αδόλφος Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία προσπάθησε να αποσπάσει την πίστη του Βασιλιά της Βουλγαρίας Βόρις Γ΄. Το καλοκαίρι του 1940, μετά από ένα χρόνο πολέμου, ο Χίτλερ φιλοξένησε διπλωματικές συνομιλίες μεταξύ της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στη Βιέννη. Στις 7 Σεπτεμβρίου υπογράφηκε συμφωνία για την επιστροφή της Νότιας Δοβρουτσάς στη Βουλγαρία, χαροποιώντας τον βουλγαρικό λαό. Τον Μάρτιο του 1941 ο Βόρις συμμάχησε με τις δυνάμεις του Άξονα, καταλαμβάνοντας έτσι το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας και της Θράκης του Αιγαίου, προστατεύοντας παράλληλα τη χώρα του από τη συντριβή από τη Γερμανικη Βέρμαχτ, που υπέστησαν οι γειτονικές Γιουγκοσλαβία και η Ελλάδα. Για την ανάκτηση αυτών των εδαφών ο Τσάρος Βόρις ονομάστηκε Ενοποιητής (Βουλγάρικα: Цар Обедителил). Ο Τσάρος Βόρις εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του Time στις 20 Ιανουαρίου 1941 φορώντας ολόσωμη στρατιωτική στολή.
Παρά τη συμμαχία αυτή και τη γερμανική παρουσία στη Σόφια και κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής που κατέληγε μέσω της βουλγαρικής πρωτεύουσα στην Ελλάδα, ο Βόρις δεν ήταν διατεθειμένος να προσφέρει πλήρη και άνευ όρων συνεργασία στη Γερμανία. Αρνήθηκε να αποστείλει τακτικά βουλγαρικά στρατεύματα για να πολεμήσουν κατά της Σοβιετικής Ένωσης στο Ανατολικό Μέτωπο στο πλευρό της Γερμανίας και των άλλων συμμάχων του Αξονα και επίσης αρνήθηκε να συμμετάσχουν και ανεπίσημοι εθελοντές (όπως η Κυανή Μεραρχία της Ισπανίας), αν και η γερμανική πρεσβεία στη Σόφια έλαβε 1.500 αιτήματα νεαρών Βουλγάρων, που ήθελαν να πολεμήσουν κατά του Μπολσεβικισμού.
Αλλά υπήρχε αντίτιμο που έπρεπε να καταβληθεί για την επιστροφή της Δοβρουτσάς. Αυτό ήταν η υιοθέτηση του αντιεβραϊκού "Νόμου για την Προστασία του Εθνους" στις 24 Δεκεμβρίου 1940. Ο νόμος αυτός ήταν σύμφωνος με τους Νόμους της Νυρεμβέργης στη Ναζιστική Γερμανία και την υπόλοιπη κατεχόμενη από τον Χίτλερ Ευρώπη. Ο Βούλγαρος Πρωθυπουργός Μπογκντάν Φίλοφ και ο Υπουργός Εσωτερικών Πετάρ Γκαμπρόβσκι, και οι δύο συμπαθούντες τους Ναζί, ήταν οι αρχιτέκτονες αυτού του νόμου, που περιόρισε τα δικαιώματα των Εβραίων, επέβαλε νέους φόρους και καθιέρωσε ποσόστωση για τους Εβραίους σε μερικά επαγγέλματα. Πολλοί Βούλγαροι διαμαρτυρήθηκαν με επιστολές στην κυβέρνησή τους. Ο Τσάρος Βόρις υπέγραψε τον νόμο στις 21 Ιανουαρίου 1941. Τον Μάρτιο του 1941 η Βουλγαρία υπέγραψε το Τριμερές Σύμφωνο και προσχώρησε στον Άξονα με την ελπίδα να επανακτήσει τα εδάφη της Μακεδονίας και της Θράκης.
Tο Ολοκαύτωμα
Στις αρχές του 1943 έφτασε στη Βουλγαρία ο απεσταλμένος του Χίτλερ Τέοντορ Ντάνεκερ. Ο Ντάνεκερ ήταν λοχαγός των SS και ένας από τους συνεργάτες του Άντολφ Άιχμαν, που κατηύθυνε την εκστρατεία για την εκτόπιση των Γάλλων Εβραίων στα στρατόπεδα θανάτου. Τον Φεβρουάριο του 1943 ο Άντολφ Άιχμαν συναντήθηκε με τον Επίτροπο Εβραϊκών Υποθέσεων στη Βουλγαρία Αλεξάντερ Μπέλεφ, διάσημο για τις αντισημιτικές και έντονα εθνικιστικές του απόψεις. Διεξήγαγαν συναντήσεις κεκλεισμένων των θυρών και κατέληξαν σε μια μυστική συμφωνία, που υπεγράφη στις 22 Φεβρουαρίου 1943 για την εκτόπιση 20.000 Εβραίων από τη Δυτική Θράκη και τη Μακεδονία του Βαρδάρη. Αυτά ήταν εδάφη που κατακτήθηκαν από τη Γερμανία και τότε δεν βρίσκονταν επίσημα υπό τη δικαιοδοσία της Βουλγαρίας. Οι Εβραίοι σε αυτά τα εδάφη ήταν πολίτες της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας. Αρκετές ημέρες αργότερα κατέστη σαφές ότι ο αριθμός των Εβραίων στη Δυτική Θράκη και τη Μακεδονία του Βαρδάρη ήταν 11.343, μικρότερος από την ποσόστωση των 20.000. Το αναθεωρημένο σύμφωνο προέβλεψε την κάλυψη αυτής της διαφοράς με άλλους 8.000 από την κυρίως Βουλγαρία. Οι υπόλοιποι Βούλγαροι Εβραίοι επρόκειτο να εκτοπισθούν αργότερα.
Τα πρώτα δρομολόγια επρόκειτο να ξεκινήσουν στις 9 Μαρτίου 1943. Τα βαγόνια παρατάχθηκαν στο Κιουστεντίλ, πόλη στα δυτικά σύνορα. Όμως, καθώς τα νέα σχετικά με τις επικείμενες εκτοπίσεις διέρρευσαν, ξέσπασαν διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη Βουλγαρία. Το πρωί της 9ης Μαρτίου μια αντιπροσωπεία από το Κιουστεντίλ, αποτελούμενη από εξέχουσες δημόσιες προσωπικότητες και με επικεφαλής τον Αντιπρόεδρο της Εθνικής Συνέλευσης, Ντιμίταρ Πέσεφ, συναντήθηκε με τον Υπουργό Εσωτερικών Πετάρ Γκαμπρόβσκι. Αντιμετωπίζοντας έντονη αντίδραση στο εσωτερικό της χώρας, ο Γκαμπρόβσκι υποχώρησε. Την ίδια μέρα έστειλε τηλεγραφήματα στα κέντρα συγκέντρωσης για την ακύρωση των εκτοπίσεων.
Σε έκθεση της 5ης Απριλίου 1943 ο Aντολφ Χόφμαν, Γερμανός σύμβουλος της κυβέρνησης και αστυνομικός ακόλουθος στη γερμανική πρεσβεία στη Σόφια (1943-1944) έγραψε: «Ο Υπουργός Εσωτερικών έχει λάβει άνωθεν εντολή να σταματήσει η σχεδιαζόμενη εκτόπιση των Εβραίων από τα παλιά σύνορα της Βουλγαρίας». Πραγματικά η απόφαση Γκαμπρόβσκι δεν ελήφθη με δική του «προσωπική πρωτοβουλία», αλλά είχε έρθει από την ανώτατη αρχή - τον Βασιλιά Βόρις Γ΄, που, διακινδυνεύοντας άμεση αντιπαράθεση με το Ράιχ, αρνήθηκε να απελάσει τους Εβραίους. Τέσσερις ώρες πριν από την προθεσμία η διαταγή ακυρώθηκε. Ενώ οι Εβραίοι που ζούσαν στην κυρίως Βουλγαρία σώθηκαν, οι 11.343 Εβραίοι της Μακεδονίας του Βαρδάρη και της Θράκης εκτοπίσθηκαν στα στρατόπεδα θανάτου της Τρεμπλίνκα και του Μαϊντάνεκ. Οι Εβραίοι υπήκοοι αυτών των νέων εδαφών θεωρούντο εξόριστοι υπό τη στρατιωτική διοίκηση και άμεση δικαιοδοσία του Χίτλερ. Η Βουλγαρία διοικούσε αυτά τα εδάφη, αλλά η Ναζιστική Γερμανία δεν τα είχε προσαρτήσει επίσημα στη Βουλγαρία και το καθεστώς τους θα αποφασιζόταν μόνο μετά τον πόλεμο.
Απρόθυμα πάντα να συμμορφωθεί με το αίτημα της Γερμανίας για εκτοπίσεις, τα ανάκτορα χρησιμοποίησαν ελβετικούς διπλωματικούς διαύλους για να διερευνήσουν αν ήταν δυνατό να απελάσουν τους Εβραίους με πλοία στην ελεγχόμενη από τους Βρετανούς Παλαιστίνη, αντί με πλοία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία. Αλλά αυτό μπλοκαρίστηκε από τον Βρετανό Υπουργό Εξωτερικών Άντονι Ήντεν.
Συναντήσεις με τον Χίτλερ
Η ναζιστική πίεση στον Βασιλιά Βόρις Γ΄ για την εκτόπιση των Εβραίων της Βουλγαρίας συνεχίστηκε. Στα τέλη Μαρτίου ο Χίτλερ κάλεσε τον Βασιλιά να τον επισκεφτεί. Μετά την επιστροφή του ο Βασιλιάς Βόρις διέταξε τους άνδρες Εβραίους να ενταχθούν σε μονάδες σκληρής εργασίας για να κατασκευάσουν δρόμους στο εσωτερικό του βασιλείου του. Πιστεύεται ευρέως ότι αυτό ήταν προσπάθεια του Βασιλιά να αποφύγει την εκτόπισή τους. Τον Μάιο του 1943 ο Ντάνεκερ και ο Μπέλεφ, Επιτρόπος Εβραϊκών Υποθέσεων, σχεδίαζαν την εκτόπιση 50.000 Βούλγαρων Εβραίων, φορτώνοντάς τους σε ατμόπλοια στον ποταμό Δούναβη. Ο Βόρις Γ΄ συνέχισε το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι ότι οι Βούλγαροι Εβραίοι ήταν απαραίτητοι για την κατασκευή δρόμων και σιδηροδρομικών γραμμών στο εσωτερικό του βασιλείου του. Οι Ναζί αξιωματούχοι ζήτησαν από τη Βουλγαρία να εκτοπίσει τον Εβραϊκό πληθυσμό της στην κατεχόμενη από τη Γερμανία Πολωνία. Το αίτημα προκάλεσε δημόσια κατακραυγή και οργανώθηκε μια καμπάνια με σημαντικότερους ηγέτες τον Αντιπροέδρου του Κοινοβουλίου Ντιμίταρ Πέσεφ και τον επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Βουλγαρίας Αρχιεπίσκοπο Στέφανο. Μετά από αυτή την καμπάνια, ο Βόρις Γ΄ αρνήθηκε να επιτρέψει την έκδοση των 50.000 Εβραίων της Βουλγαρίας.
Στις 30 Ιουνίου 1943 ο Παπικός Αντιπρόσωπος Άντζελο Ρονκάλλι, μελλοντικός Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄, έγραψε στον Βασιλιά Βόρις, ζητώντας έλεος για «τους γιους του εβραϊκού λαού». Έγραψε ότι ο Βασιλιάς Βόρις δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να συμφωνήσει με αυτή την ανέντιμη πράξη. Στο αντίγραφο της επιστολής, ο μελλοντικός πάπας σημείωσε ιδιοχείρως ότι ο Βασιλιάς απάντησε προφορικά στο μήνυμά του. Το σημείωμα αναφέρει "Il Re ha fatto qualche cosa" ("Ο Βασιλιάς κάτι έκανε") και σημειώνοντας επίσης τη δύσκολη θέση του μονάρχη ο Ρονκάλλι τόνισε και πάλι "Però, ripeto, ha fatto" ("Αλλά επαναλαμβάνω, ενήργησε").
Ένα απόσπασμα από το ημερολόγιο του ραβίνου Δανιήλ Ζιόν, πνευματικού ηγέτη της Εβραϊκής κοινότητας της Βουλγαρίας κατά τη διάρκεια των πολέμων, αναφέρει: Μη φοβάστε, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές! Έχετε εμπιστοσύνη στον Ιερό Βράχο της σωτηρίας μας ... Χθες ενημερώθηκα από τον Επίσκοπο Στέφανο για τη συζήτησή του με τον Βούλγαρο Βασιλιά. Όταν πήγα να δω τον Επίσκοπο Στέφανο, είπε: "Πείτε στον λαό σας, ο Βασιλιάς έχει υποσχεθεί, ότι οι Βούλγαροι Εβραίοι δεν θα εγκαταλείψουν τα σύνορα της Βουλγαρίας ...". Όταν επέστρεψα στη συναγωγή, βασίλεψε σιωπή εν όψει της έκβασης της συνάντησής μου με τον Επίσκοπο Στέφανο. Όταν μπήκα, τα λόγια μου ήταν: "Ναι, αδελφοί μου, ο Θεός εισάκουσε τις προσευχές μας ...
Το πιο ενοχλητικό για τον Χίτλερ ήταν η άρνηση του Τσάρου να κηρύξει τον πόλεμο στη Σοβιετική Ένωση ή να στείλει βουλγαρικά στρατεύματα στο Ανατολικό Μέτωπο. Στις 9 Αυγούστου 1943 ο Χίτλερ κάλεσε τον Βόριδα σε μια θυελλώδη συνάντηση στο Ράστεμπουργκ της Ανατολικής Πρωσίας. Ο Τσάρος Βόρις έφτασε με αεροπλάνο από τη Βράζντεμπνα (Αεροπορική Βάση της Σόφιας) στις 14 Αυγούστου. Ο Βασιλιάς επιβεβαίωσε τη στάση του για άλλη μια φορά να μη στείλει Βούλγαρους Εβραίους σε στρατόπεδα θανάτου στην Πολωνία και τη Γερμανία. Ενώ η Βουλγαρία είχε κηρύξει «συμβολικά» πόλεμο στα μακρινά Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες, σε αυτή τη συνάντηση ο Μπόρις αρνήθηκε και πάλι να συμμετάσχει στον πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ένωσης δίνοντας δύο βασικούς λόγους για την απροθυμία του να στείλει στρατεύματα στη Ρωσία. Πρώτον, πολλοί απλοί Βούλγαροι είχαν ισχυρά φιλορωσικά αισθήματα και δεύτερον, η πολιτική και στρατιωτική θέση της Τουρκίας παρέμενε ασαφής. Ο «συμβολικός» πόλεμος εναντίον των Δυτικών Συμμάχων μετατράπηκε σε καταστροφή για τους πολίτες της Σόφιας, καθώς η πόλη υπέστη σφοδρούς βομβαρδισμούς από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ και τη Βρετανική Βασιλική Πολεμική Αεροπορία το 1943 και το 1944. Πάντως οι βομβαρδισμοί άρχισαν μόνο μετά τον θάνατο του Βόριδος.
Η αντίδραση της Βουλγαρίας κορυφώθηκε σε αυτή την τελευταία επίσημη συνάντηση μεταξύ του Χίτλερ και του Βασιλιά Βόρις Γ΄ τον Αύγουστο του 1943. Τα πρακτικά της συνάντησης δείχνουν ότι ο Χίτλερ ήταν εξοργισμένος με τον Βασιλιά επειδή αρνήθηκε να συμμετάσχει στον πόλεμο εναντίον της ΕΣΣΔ και να εκτοπίσει τους Εβραίους του βασιλείου του. Στο τέλος της συνάντησης συμφωνήθηκε ότι «οι Βούλγαροι Εβραίοι δεν επρόκειτο να εκτοπισθούν επειδή ο Βασιλιάς Βόρις είχε επιμείνει ότι χρειαζόταν τους Εβραίους για διάφορες εργασίες, συμπεριλαμβανομένης της συντήρησης των δρόμων». Αυτή η πράξη γενναιότητας του Βασιλιά Βόρις έσωσε και τους 50.000 Εβραίους της Βουλγαρίας.
Το τέλος
Λίγο μετά την επιστροφή στη Σόφια από τη συνάντηση με τον Χίτλερ, ο Βόρις πέθανε κατά τα φαινόμενα από καρδιακή προσβολή στις 28 Αυγούστου 1943. Σύμφωνα με το ημερολόγιο του τότε Γερμανού επιτελούς στη Σόφια, Συνταγματάρχη φον Σένεμπεκ, οι δύο Γερμανοί γιατροί που παρακολουθούσαν τον Βασιλιά - ο Σάλιτς και ο Χανς Επινγκερ, πίστεψαν και οι δύο ότι είχε πεθάνει από το ίδιο δηλητήριο που ο Δρ. Επινγκερ είχε βρει πριν δύο χρόνια στη νεκροψία του Έλληνα Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, ένα αργό δηλητήριο που απαιτεί εβδομάδες για να δράσει και προκαλεί την εμφάνιση κηλίδων στο δέρμα του θύματος πριν από τον θάνατο.
Τον Βόριδα διαδέχτηκε ο εξάχρονος γιος του Συμεών Β΄, υπό ένα Συμβούλιο Αντιβασιλείας, με επικεφαλής τον αδελφό του Βόριδος Πρίγκιπα Κύριλλο της Βουλγαρίας.
Μετά από μια μεγάλη, εντυπωσιακή κρατική κηδεία στον Καθεδρικό του Aλέξανδρου Νιέφσκι στη Σόφια, όπου οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από πλήθη, το φέρετρο του Τσάρου μεταφέρθηκε με το τρένο στα βουνά και θάφτηκε στο μεγαλύτερο και σημαντικότερο μοναστήρι της Βουλγαρίας, το Μοναστήρι της Ρίλα. Μετά την ανάληψη της εξουσίας τον Σεπτέμβριο του 1944 η ελεγχόμενη από τους κομμουνιστές κυβέρνηση ξέθαψε το σώμα του και το ενταφίασε κρυφά στην αυλή του Ανακτόρου Βράνια, κοντά στη Σόφια. Σε μεταγενέστερο χρόνο οι κομμουνιστικές αρχές μετέφεραν το φέρετρο από ψευδάργυρο από τη Βράνα σε μυστική τοποθεσία, που παραμένει άγνωστη μέχρι σήμερα. Μετά την πτώση του κομμουνισμού πραγματοποιήθηκε ανασκαφή στο ανάκτορο. Βρέθηκε μόνο η καρδιά του Βόριδος Γ΄, που είχε τοποθετηθεί σε γυάλινο κύλινδρο έξω από το φέρετρο. Η καρδιά του μεταφέρθηκε από τη χήρα του το 1993 στο Μοναστήρι της Ρίλα, όπου ξαναενταφιάστηκε.
Ένα ξυλόγλυπτο είναι τοποθετημένο στην αριστερή πλευρά του τάφου του στο Μοναστήρι της Ρίλα, που φτιάχτηκε στις 10 Οκτωβρίου 1943 από κατοίκους του χωριού Οσόι, της επαρχίας Ντέμπαρ, με την επιγραφή: Στον Τσάρο Απελευθερωτή τον Βόρις Γ΄, από την ευγνωμονούσα Μακεδονία.
Το 1998, για να ευχαριστήσουν τον Τσάρο Βόρις, οι Βούλγαροι Εβραίοι στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Εθνικό Εβραϊκό Ταμείο ανήγειραν ένα μνημείο στον «Βουλγαρικό Δρυμό» στο Ισραήλ, τιμώντας τον ως σωτήρα των Βουλγάρων Εβραίων. Τον Ιούλιο του 2003 μια δημόσια επιτροπή με επικεφαλής τον Επικεφαλής της Ισραηλινής Δικαιοσύνης Δρ Mόσε Μπέισκι αποφάσισε να αφαιρέσει το μνημείο από το «Βουλγαρικό Δρυμό» επειδή η Βουλγαρία είχε συναινέσει στην παράδοση των Εβραίων από τα κατεχόμενα εδάφη της Μακεδονίας και της Θράκης στους Γερμανούς.
Οικογένεια
Ο Βόρις Γ΄ νυμφεύτηκε την Τζοβάνα της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας, με Καθολική τελετή στην Ασίζη της Ιταλίας στις 25 Οκτωβρίου 1930 (στην οποία παρευρέθηκε ο Μπενίτο Μουσολίνι) και στη συνέχεια με Ορθόδοξη τελετή στη Σόφια. Από τον γάμο προήλθαν τα εξής τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Ανατολικό Θεσσαλονίκης
μικρογραφία Το Ανατολικό είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας του δήμου Δέλτα, της Θεσσαλονίκης. Έχει μόνιμο πληθυσμό 2.589 κατοίκους (2011). Η δημοτική κοινότητα Ανατολικού είναι χαρακτηρισμένη ως αστικός πεδινός οικισμός, με έκταση 22,803 χμ² (2011).
Το Ανατολικό βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Αξιού και απέχει 25 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Επί Τουρκοκρατίας, ονομάζονταν Βαλμάδα, από τους κατοίκους του που ονομάζονταν Βαλμάδες, δηλαδή αλωνιστές με άλογα.
Ονομασία κωμόπολης
μικρογραφία|Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Η παλαιά ονομασία προέρχεται πριν από το 1800, χωρίς να εντοπίζεται η προέλευση του ονόματος. «Βαλμάς» είναι ο τόπος όπου συναντά ο ποταμός τη θάλασσα και πιο συγκεκριμένα, στα τούρκικα «μπαλμάς» είναι ο έμπορος αλόγων.
Η κωμόπολη ονομαζόταν και Koυνάρι κατά τη διάρκεια των ελληνοβουλγαρικών ανταγωνισμών στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, με την προέλευσή του να χάνεται στα βάθη των χρόνων. Σλαβική θεωρείται η ρίζα του, αφού μοιάζει με τη λέξη «κόν(ι)», που στα ντόπια σημαίνει άλογο.
Ανατολικό είναι το όνομα που επιλέχθηκε για να αντικαταστήσει τη Βαλμάδα, το οποίο κυριαρχεί μέχρι και σήμερα. Προτάθηκε στη δεκαετία του 1950 ώστε να επιλεγεί από το δημοτικό συμβούλιο. Ο θρύλος περιγράφει την επαφή του ίδιου με έναν τούρκικο χάρτη, που αναφέρει την περιοχή με το όνομα Γκιουλντουλάρ, που σημαίνει Ανατολή, όπως την είδε ο Μουράτ Β' το 1430.
Τουρκοκρατία
Συμπεριλαμβανόταν στους λίγους οικισμούς που είχαν αυτονομία. Ανήκε στο βακούφι του Γαζή Εβρενός. Οι περισσότεροι οικισμοί μέχρι την απελευθέρωση του 1912 ήταν τσιφλίκια, όπου τα σημαντικότερα βρίσκονταν ανατολικά της Βαλμάδας. Αυτά ήταν το Τσαλίκοβο, η Λάμπρα, το Μαχμώτοβο και η Κουλουπάντσα. Οι οικισμοί αυτοί το 1880 και το 1906 καταστράφηκαν από μεγάλες πλημμύρες, με αποτέλεσμα να εγκαταλειφθούν από τους κατοίκους, οι οποίοι μετακόμισαν στη Βαλμάδα.
Η Βαλμάδα βρισκόταν βόρεια του (τωρινού) Ανατολικού κάπου κοντά στον ποταμό Αξιό (στη θέση Αμπελάκια). Οι κάτοικοί της ονομαζόταν «Βαλμάδες», που σημαίνει «άνθρωποι που εκτρέφουν άλογα». Τα άλογα των «βαλμάδων» θεωρούνταν τα καλύτερα της περιοχής, λέγεται μάλιστα πως οι Τούρκοι αξιωματούχοι αγόραζαν τα άλογά τους από εκεί. Αυτή η συναλλαγή ωφελούσε τους «βαλμάδες», γιατί έτσι κέρδιζαν την ανοχή των Τούρκων και εξοικονομούσαν τα απαραίτητα αγαθά για την επιβίωσή τους. Η καλή φήμη τους δημιουργούσε προβλήματα γιατί πολλοί Τούρκοι ζωοκλέφτες τους επιτίθεντo και έκλεβαν τα άλογα.
Σύμφωνα με την παράδοση, το τελικό πλήγμα δόθηκε από Τούρκους κακοποιούς τους Μπαζιμπουζούκους, οι οποίοι κατέστρεψαν την κωμόπολη. Η καταστροφή ανάγκασε τους «βαλμάδες» να μετακινηθούν στην τωρινή τοποθεσία που ονομαζόταν «Γκιούντουλαρ» δηλαδή «ανατολή ηλίου».
Βουλγαρικός ζυγός
Η Βαλμάδα από το 1870 βρέθηκε στο στόχαστρο του βουλγαρικού επεκτατισμού όπως βέβαια και ολόκληρη η Μακεδονία. Οι κατακτητές πίστευαν πως το σλαβικό γλωσσικό ιδίωμα, που αποκτήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες των «βαλμάδων», θα ήταν ισχυρότερο.
Τότε δόθηκε και μια άλλη ονομασία στην κωμόπολη: Κονάρε, απο τη λέξη «κόνι» που σημαίνει άλογο. Έτσι οι Βούλγαροι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους σλαβόφωνους «Γραικομάνους» (φανατισμένοι Έλληνες που μιλούσαν τη σλαβική γλώσσα), που αντιστάθηκαν στον βουλγαρικό ζυγό για την ελευθερία ολόκληρης της Μακεδονίας.
Οι υποσχέσεις, πως αυτός ο πόλεμος γινόταν για την ανεξαρτησία της Μακεδονίας από τους Τούρκους, και τα αγαθά, που πρόσφεραν στους Βαλμαδιώτες, δεν κατάφεραν να τους μεταπείσουν και να σταματήσουν την αντίσταση.
Βαλκανικοί πόλεμοι - Απελευθέρωση
Στις 20 Οκτωβρίου του 1912 ο ελληνικός στρατός με επικεφαλής τον Βασιλιά Κωνσταντίνο έφτασαν στην περιοχή. Η πρώτη Μεραρχία βρισκόταν στο «Τσοχαλάρ» (Παρθένιο), η έβδομη στο «Καγιαλί» (Βραχιά) και η τρίτη στο «Κίρτζιλαρ» (Άδενδρο). Οι Τούρκοι είχαν καταστρέψει την ξύλινη γέφυρα του Αξιού και οι πλημμύρες των ημερών εκείνων έκαναν αδύνατο το πέρασμα του ελληνικού στρατού. Τελικά, με τη βοήθεια των κατοίκων της περιοχής κατασκευάστηκαν πλωτές γέφυρες και έτσι ο ελληνικός στρατός συνέχισε την προέλαση προς τη Θεσσαλονίκη. Θριαμβευτικά και πανηγυρικά απελευθερώθηκε και το Ανατολικό. Λέγεται ότι και ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος θαύμασε και πήρε άλογα από το Ανατολικό.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το σημαντικότερο γεγονός για την περιοχή ήταν η αμυντική γραμμή, που δημιουργήθηκε το 1915 από χιλιάδες στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων. Τμήμα της αμυντικής γραμμής (που έφτανε ως τη λίμνη του Λαγκαδά), διερχόταν από τη Λάμπρα, την Κουλουπάντσα, τη Βαλμάδα, το Τοψίν (Γέφυρα) κ.ά.
Η Βαλμάδα του Μεσοπολέμου
Με τον νόμο 1051 του 1917 (περί συστάσεως και διοικήσεως δήμων και κοινοτήτων) περιλαμβάνεται ανάμεσα στις πρώτες κοινότητες που συστάθηκαν στην περιοχή και η κοινότοτα Βαλμάδας με έδρα και μοναδικό οικισμό τη Βαλμάδα.
Το 1918 στην κοινότητα Βαλμάδας υπάχθηκε και ο οικισμός Καγιαλί (Βραχιά). Το 1935, η Βραχιά αποσπάστηκε από την κοινότητα Βαλμάδας και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αδένδρου. Αυτή η διοικητική μεταβολή οφείλεται τόσο στην εκτροπή της κοίτης του Αξιού, που από το 1934 διέρχεται μεταξύ Βαλμάδας και Βραχιάς, όσο και στη μικρή απόσταση που χώριζε τη Βραχιά με το Άδενδρο.
Μετά την εκτροπή της κοίτης του Αξιού κατασκευάστηκε στο ύψος της Βαλμάδας γέφυρα, η οποία διευκόλυνε την επικοινωνία μεταξύ Βαλμάδας και Βραχιάς.
Σίγουρα το σημαντικότερο γεγονός της περιόδου του Μεσοπολέμου (1920-1940) για την περιοχή είναι τα αποξηραντικά και αντιπλημμυρικά έργα καθώς και η εκτροπή του Αξιού.
Η Βαλμάδα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Τις εισβολές των Δυνάμεων του Άξονα βίωσε και η Βαλμάδα. Στα χρόνια της Κατοχής από τους Γερμανούς, οι Βαλμαδιώτες πέρασαν δύσκολα. Οι Γερμανοί συχνά επισκέπτονταν για να εφοδιαστούν με τη χρήση βίας. Οι κάτοικοι δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να βοηθήσουν χρηματικά τον αγώνα αυτό, αλλά μπορούσαν να εφοδιάζουν με τρόφιμα και άλλα αγαθά τα οποία καλλιεργούσαν οι ίδιοι.
Κορυφαίο γεγονός ήταν αυτό της 29ης Αυγούστου του 1944. Οι συνεργάτες των Γερμανών ταγματασφαλίτες συνέλαβαν όλους τους νέους της κωμόπολης. Δύο από αυτούς, εκτελέσθηκαν με βάρβαρο τρόπο στην τοποθεσία «Αλώνια». Μετά το 1981, που αναγνωρίσθηκε η Εθνική Αντίσταση των Ελλήνων, χτίστηκε στο σημείο που εκτελέσθηκαν, μνημείο προς τιμήν τους.
Η Βαλμάδα μετά τον πόλεμο
Μετά το 1950, νέα έργα άλλαξαν το οικονομικό τοπίο της περιοχής. Τα αρδευτικά έργα έδωσαν ώθηση για νέες καλλιέργειες.
Αυτοδιοικητική ιστορία
Η Κοινότητα Βαλμάδας συστάθηκε στις 9 Ιουλίου 1918. Στις 21 Ιουνίου 1955 μετονομάστηκε σε Ανατολικό και λειτούργησε ως την κατάργησή της, το 1997. Τότε προσαρτήθηκε στον δήμο Χαλάστρας.
Κοινοτάρχες
Πρόεδροι της Κοινότητας Ανατολικού (Βαλμάδας ως το 1955) διετέλεσαν τα ακόλουθα πρόσωπα :
Οικονομία
Η οικονομία της κωμόπολης στηρίχτηκε για πολλά χρόνια στην κτηνοτροφία. Σήμερα, εκτός από τον βιομηχανικό τομέα, είναι ανεπτυγμένη η αγροτική δραστηριότητα και έχει ελαττωθεί σημαντικά η κτηνοτροφία.
Παράδοση
Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Νεολαίας Ανατολικού ιδρύθηκε το 1978 από μια ομάδα νέων ανθρώπων που τους ένωνε η αγάπη για την ελληνική παράδοση και τον πολιτισμό. Μετά από μερικά χρόνια λειτουργίας ο σύλλογος άλλαξε μορφή και καταστατικό και μετονομάστηκε σε Πολιτιστικός Σύλλογος Ανατολικού «Βαλμάδα»
Έθιμα
Λάζαρο: Στο Λάζαρο, μικρά κορίτσια (Λαζαρίνες) βγαίνουν για να τραγουδήσουν, φέροντας στο κεφάλι στέφανα γάμου ή πλεγμένων λουλουδιών και κρατώντας ένα καλάθι για τις προσφορές (αυγά ή χρήματα) των κατοίκων. Εισέρχονται στις αυλές των σπιτιών, τοποθετούν τα χέρια στη μέση σχηματίζοντας έναν κύκλο και τραγουδούν. Το εν λόγω έθιμο, υποδηλώνει την ανθρώπινη μετουσίωση της νίκης επί του θανάτου.
Ντούνταλ: Είναι ένα κουρελοντυμένο ανθρώπινο ομοίωμα από χόρτα. Την ίδια ονομασία έχει και το τελετουργικό της ημέρας. Στόχος του παραπάνω εθίμου είναι η επίκληση της βροχής για την καρποφορία αλλά και την αναγέννηση της γης.
Κόλντε: Την παραμονή των Χριστουγέννων, το άκουσμα της λέξης «κόλντε κόλντε» προμηνύει την έναρξη των καλάντων και προετοιμάζει τους κατοίκους ώστε να προσφέρουν φρούτα και καρπούς.
Προστάβα: Την Κυριακή της Αποκριάς η οικογένεια συγκεντρώνονται στο πατρικό, «δίνουν και παίρνουν συγχώρεση» αρχίζοντας, με σεβασμό, από τους πρεσβύτερους, χειροφιλώντας τους (προστάβα).
Ραγκοτσάρηδες: Παγανιστικό έθιμο στο οποίο ομάδες μασκαρεμένων με προβιές και αυτοσχέδιες μάσκες που θυμίζουν μορφές ζώων, περιφέρονται στα σπίτια, τραγουδούν και μαζεύουν φιλοδωρήματα. Το έθιμο πήρε το όνομά του στα ρωμαϊκά χρόνια όπου αποκαλούνταν rogatores (ζητιάνοι).
Λάμκα: Το αποκριάτικο παιχνίδι του παππού ή πρεσβύτερου με τα παιδιά της οικογένειας. Η συμμετοχή ήταν ανοιχτή για όσους αισθάνονταν παιδιά, ενώ κάποιες οικογένειες το επαναλάμβαναν και την Καθαρά Δευτέρα. Ένα γλύκισμα συνήθως λουκούμι, παστέλι ή κάποιο βραστό αυγό, δενόταν με κλωστή και αιωρούνταν από το χέρι του παππού. Αυτός το κατεύθυνε εναλλάξ προς σε κάθε συμμετέχοντα στο δρώμενο. Τα παιδιά περίμεναν με ανοιχτό το στόμα και προσπαθούσαν να το γευτούν.
Φανούρια: Είναι ένα τριήμερο πανηγύρι στην παραμονή του οποίου οι νοικοκυρές της κωμόπολης ετοιμάζουν φανουρόπιτες με σκοπό να τις ευλογήσουν στην εκκλησία. Ανήμερα της γιορτής του Αγίου Φανουρίου, γίνεται περιφορά της εικόνας με τελικό προορισμό τον χώρο διεξαγωγής του πανηγυριού.
Εκκλησίες
Το 1804 χτίστηκε ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου.
Ο ιερός ναός Αγίου Νικολάου είναι η παλαιότερη εκκλησία, που με τα χρόνια γκρεμίστηκε και οι άνθρωποι την ξαναέχτισαν το 1946. Το 1877 η Βαλμάδα είχε ένα ναό και δυο ιερείς. Στο Τσαλίκοβο, από το έτος 1858 άρχισε να λειτουργεί ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου. Μια άλλη εκκλησία είναι το ξωκλήσι του Αγίου Στυλιανού. Βρίσκεται έξω από την κωμόπολη και δεν λειτουργεί πια. Ο Προφήτης Ηλίας είναι το παρεκκλήσι της κωμόπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Δέλτα
Βλαντιμίρ Τάτλιν
Ο Βλαντιμίρ Γιεβγκράφοβιτς Τάτλιν (Влади́мир Евгра́фович Та́тлин, 28 Δεκεμβρίου 1885 – 31 Μαΐου 1953) ήταν Σοβιετικός ζωγράφος και αρχιτέκτονας. Μαζί με τον Καζιμίρ Μαλέβιτς ήταν η μια από τις δυο πιο σημαντικές μορφές στο καλλιτεχνικό κίνημα της Ρωσικής Πρωτοπορίας του 1920 και αργότερα έγινε σημαντικός καλλιτέχνης στο κίνημα του  Κονστρουκτιβισμού. Το πιο γνωστό του έργο είναι ο Πύργος, το Το Μνημείο της Τρίτης Διεθνούς.
Βιογραφία
Ο Τάτλιν δούλεψε ως ναυτικός στη Ρωσική Ατμοπλοϊκή και Εμπορική Εταιρεία. Τα χρόνια 1902-1903 παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας και από το 1905 ως το 1910 σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Πένζα. Την περίοδο 1911-1914 συμμετείχε σε διάφορες εκθέσεις. Το 1911 οργάνωσε το εργαστήριο του με το όνομα «ο Πύργος» στη Μόσχα και σχεδίασε τα σκηνικά για το έργο του Τομασέφσκι Ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός και ο ανυπάκουος γιος του Αδόλφος. Το 1912-13 επεξεργάστηκε μια σειρά σχεδίων για την όπερα του Μιχαήλ Γκλίνκα Μια ζωή για τον Τσάρο και το 1915 για την όπερα του Ρίχαρντ Βάγκνερ Ο ιπτάμενος Ολλανδός. Μέχρι το 1912 συνδεόταν στενά με τον Μιχαήλ Λαριόνοφ. Το 1914 ταξίδεψε στο Βερολίνο και στη συνέχεια στο Παρίσι όπου επισκέφθηκε το εργαστήριο του Πάμπλο Πικάσο και είναι σχεδόν σίγουρο ότι είδε τις κυβιστικές του κατασκευές. Μετά την επιστροφή του στη Ρωσία άρχισε να εργάζεται με τα δικά του ανάγλυφα και αντι-ανάγλυφα. Το Μάιο του 1914 έκανε μία έκθεση των αναγλύφων του στο εργαστήριο του με τον τίτλο «Συνθετικές- Στατικές Συνθέσεις». Ζούσε στη Μόσχα αλλά περνούσε και μεγάλα διαστήματα στην Αγία Πετρούπολη, όπου σχηματίστηκε γύρω του ένας κύκλος νέων καλλιτεχνών. Το 1915 συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες εκθέσεις της ρωσικής πρωτοπορίας. Το 1916 οργάνωσε την έκθεση «Το μαγαζί» στη Μόσχα και το 1918 συνεργάστηκε με το IZO NARKOMPROS. Το 1919 εγκαταστάθηκε στην Πετρούπολη και έγινε καθηγητής στα εκεί SVOMAS. Το εργαστήριο του ονομαζόταν «Εργαστήριο για Όγκους, Υλικά και Κατασκευές». Εκεί άρχισε να εργάζεται πάνω στο Μνημείο της Τρίτης Διεθνούς. Το Νοέμβριο του 1920 το μοντέλο του μνημείου παρουσιάστηκε στην Πετρούπολη και στη συνέχεια στη Μόσχα. Το 1923 συμμετείχε στην Έκθεση Ζωγραφικής Όλων των Τάσεων Καλλιτεχνών της Πετρούπολης και δραστηριοποιήθηκε στο INKhUK. Σχεδίασε και οργάνωσε την παραγωγή του έργου του Βελιμίρ Χλέμπνικοφ. Στα μέσα της δεκαετίας του ’20 ενδιαφέρθηκε για το εφαρμοσμένο σχέδιο και το 1925 συμμετείχε στη Διεθνή Έκθεση Μοντέρνων Βιομηχανικών και Διακοσμητικών Τεχνών στο Παρίσι. Το 1925-1927 δίδαξε φορμαλιστικές αρχές του θεάτρου και του κινηματογράφου στο Καλλιτεχνικό Ινστιτούτο του Κιέβου και το 1927-1930 θεωρία των υλικών στη Σχολή Κεραμεικής των VKhUTEMAS/VKhUTEIN. Από το 1929 εργάστηκε στο σχεδιασμό του Letatlin. Στις δεκαετίες του 1930-1940 συνέχισε να εργάζεται ως σκηνογράφος και επέστρεψε στην αναπαραστατική ζωγραφική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρώσοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Σοβιετικοί αρχιτέκτονες
Γιώργος Δεσπίνης
Ο Γεώργιος Δεσπίνης (Πύργος Τήνου, 16 Απριλίου 1936 - Αθήνα, 13 Σεπτεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και ένας από τους κορυφαίους ερευνητές διεθνώς στην μελέτη της αρχαιοελληνικής γλυπτικής και αρχιτεκτονικής.
Σταδιοδρομία
Σπούδασε κλασική αρχαιολογία στην Ελλάδα και τη Γερμανία. Μέρος των σπουδών του το ολοκλήρωσε από το 1962 έως το 1964 στο πανεπιστήμιο του Σάαρλαντ και το πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ. Από το 1971 έως το 1987 ο Δεσπίνης ήταν καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στο Τμήμα Αρχαιολογίας. Από το 2002, υπήρξε και επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Γκέτιγκεν.
Καταλογογράφησε μαζί με την ερευνητική ομάδα του κατά την περίοδο 1997-2010 το σύνολο των γλυπτών στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης σε τρείς τόμους. Συμμετείχε και σε ένα αντίστοιχο έργο στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα, όπου πρόλαβε να δεί τον πρώτο τόμο να εκδίδεται. Σημαντικές του συνεισφορές είναι αυτή κατά τη δεκαετία του 1970 σχετικά με τον αρχαίο γλύπτη Αγοράκριτο ο οποίος ήταν μαθητής του Φειδία, και συγκεκριμένα τη Νέμεση της Ραμνούς. Επίσης η κεφαλή Δεσπίνη ονομάστηκε έτσι μετά την ταυτοποίηση του γλυπτού από τον Δεσπίνη πως αποτελούσε μέρος του αγάλματος της Άρτεμις Βραυρωνίας του Πραξιτέλη. Σε αρκετές άλλες περιπτώσεις οι ταυτοποιήσεις αρχαιολογικών ευρημάτων επέτρεψαν τον επαναπατρισμό αρχαίων έργων τέχνης στην Ελλάδα, όπως συνέβη και με επιτύμβια στήλη του 4ου αιώνα π.Χ. που ανακαλύφθηκε στο Πόρτο Ράφτη και η οποία ταυτοποιήθηκε πως αποτελούσε μέρος εκθέματος το οποίο στεγάζονταν στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, κάτι που οδήγησε στην επιστροφή του στην Ελλάδα το 2008.
Διακρίσεις
Βραβεύτηκε με το αργυρό μετάλλιο Γραμμάτων και Τεχνών από την Ακαδημία Αθηνών το 2007 για το συνολικό έργο του στην αρχαιολογία. Ήταν επίσης μέλος της Ακαδημίας ντέι Λίντσι (dei Lincei) στη Ρώμη, του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών, ενώ το 2009 βραβεύτηκε από το Μουσείο Μπενάκη για την συνολική συνεισφορά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Αμερικανικό Όπεν γκολφ
Το Αμερικανικό ανοικτό πρωτάθλημα  (United States Open Championship), περισσότερο γνωστό ως U.S. Open αποτελεί ετήσιο τουρνουά του γκολφ ανοικτής συμμετοχής. Πρόκειται για το δεύτερο σε σημαντικότητα τουρνουά του γκολφ και είναι μέρος του προγράμματος τόσο στη σειρά των αγώνων του PGA Tour όσο και στο European Tour. Διοργανώνεται από την Αμερικανική Ένωση του Γκολφ (United States Golf Association) στα μέσα του Ιουνίου, με την τελική φάση να διοργανώνεται την τρίτη Κυριακή του μήνα αυτού, που είναι και η Ημέρα του Πατέρα. Το Αμερικανικό Όπεν διεξήχθη για πρώτη φορά το 1895.
Νικητές
Στην διοργάνωση του 2011, τον τίτλο κατέκτησε ο Ρόρι Μακιλρόι από τη Βόρεια Ιρλανδία, πετυχαίνοντας ρεκόρ πόντων και έγινε ο νεότερος σε ηλικία νικητής από το 1923. . Το τουρνουά της χρονιάς 2008 διεξήχθη για πρώτη φορά στο γήπεδο Τόρι Πάινς.
Πολυνίκες
4 νίκες: 3 νίκες: 2 νίκες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκολφ
Ασβεστοχώρι
Το Ασβεστοχώρι είναι κωμόπολη της Περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης και υπάγεται στον Δήμο Πυλαίας Χορτιάτη. Έχει μόνιμο πληθυσμό 10.879 κατοίκους.
Το Ασβεστοχώρι βρίσκεται στους πρόποδες του Χορτιάτη, 12 χιλιόμετρα ανατολικά της Θεσσαλονίκης.
Το Ασβεστοχώρι είναι από τους παλιότερους οικισμούς στη σκιά της Θεσσαλονίκης. Χτίστηκε γύρω στο 1600 και ονομάσθηκε Νεοχώρι. Αυτό μαρτυρούν και αρκετά σπίτια που έχουν το παραδοσιακό μακεδονικό στυλ στον πυρήνα του χωριού (παρ' ότι ο χαρακτήρας του χωριού έχει αλλάξει). Μέχρι και την πρώτη δεκαετία του 2000, ήταν από τις πλουσιότερες κοινότητες της βορείου Ελλάδος λόγω των λατομείων που υπήρχαν στη περιοχή.
Προέλευση
μικρογραφία|Γυναικεία παραδοσιακή ενδυμασία Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν φύλακες της περιοχής, καταγόμενοι από τη Μάνη, που φύλαγαν το ταχυδρομείο προς Κωνσταντινούπολη και τα υδραγωγεία της Θεσσαλονίκης. Αργότερα ήρθαν σλαβόφωνοι πρόσφυγες από τις τριγύρω περιοχές, Αγραφιώτες και Βλάχοι. Οι εντόπιοι κάτοικοι (Παεζάνοι κατά τους Βλάχους) άργησαν πολύ να συγχρωτιστούν με τους άλλους πρόσφυγες (κυρίως Βλάχους) και είχαν χωριστούς συλλόγους και άλλες κοινωνικές δομές. Οι κάτοικοι του Ασβεστοχωρίου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821 και ανάμεσά τους αναδείχθηκε ο Ιωάννης Ντόκος. Το χωριό αναφέρεται με τρεις ονομασίες σε χάρτη του 1914: Κιρέτσκιοϊ, Νεοχώρι και Παεζάνοβο. Στις αρχές του αιώνα είχε 700 ελληνικές οικογένειες (κατά τον Ν. Σχινά), νηπιαγωγείο, παρθεναγωγείο, δημοτικό, καφενεία και χάνι. Οι κάτοικοι ήταν δίγλωσσοι και μιλούσαν ένα ιδιόμορφο μείγμα ελληνικών με σλαβικές καταλήξεις. Την εποχή της Τουρκοκρατίας το χωριό ανήκε στον περίφημο μουκατά των 12 Μαντεμοχωρίων (πλούσιας αυτοδιοικούμενης κοινοπραξίας που εκμεταλλευόταν τα μεταλλεία της Β. Χαλκιδικής).
Μακεδονικός Αγώνας
Στον Μακεδονικό αγώνα η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων κατέδειξε την ελληνική εθνική της συνείδηση με ενεργό συμμετοχή. Στην γενικότερη περιοχή του βουνού Χορτιάτη έδρασαν κατά περιόδους μικρά ελληνικά ανταρτικά σώματα, όπως του Ασβεστοχωρίτη οπλαρχηγού Αντώνιου Μαλαμάτη, καθώς και των Μιχάλη Αναγνωστάκου (καπετάν Ματαπά) και Ανδρέα Παπαγεωργίου, του Ζώη, του Εξαδάκτυλου και του Μαζαράκη με αξιόλογη δράση μέχρι την περιοχή του Λαγκαδά, όπου ήταν ισχυρή η βουλγαρική προπαγάνδα. Κατόρθωσαν να εξολοθρέψουν τις βουλγαρικές ομάδες, να καταστρέψουν βάσεις τους και να ανυψώσουν το φρόνημα των ντόπιων πληθυσμών.
Πρόσβαση
Στο Ασβεστοχώρι φτάνει κανείς από την Θεσσαλονίκη είτε από τον Χορτιάτη μέσω της λεωφόρου Παπανικολάου και από τον περιφερειακό της Θεσσαλονίκης μέσω του κόμβου 6. Επίσης μέσω της επαρχιακής οδού Ασβεστοχωρίου - Αγίου Βασιλείου, το Ασβεστοχώρι συνδέεται με διάφορα χωριά του νομού Θεσσαλονίκης. Ο ΟΑΣΘ εξυπηρετεί το Ασβεστοχώρι με τη γραμμή 57 συνδέοντας το Ασβεστοχώρι με τα Πεύκα και την Θεσσαλονίκη προς τα δυτικά και με τον Χορτιάτη προς τα ανατολικά.
Κατοχή
Κατά την κατοχή, το Ασβεστοχώρι είχε πολλά θύματα, με αποκορύφωμα την ομαδική εκτέλεση 19 Ασβεστοχωριτών πατριωτών από τα στρατεύματα κατοχής και τους συνεργάτες τους, λίγο πριν την απελευθέρωση το 1944 (26/7/44). Όπως λέει και το όνομά του, αρκετοί κάτοικοι παραδοσιακά ασχολούνταν με την κατασκευή ασβέστη (Ασβεστοχώρι, Κιρέτσκιοϊ). Στην περιοχή μπορούμε να δούμε, εκτός από τα νταμάρια που δουλεύουν ακόμη, πλινθόκτιστες καμινάδες που είναι δείγματα μιας πρώιμης βιομηχανικής αρχιτεκτονικής στην περιοχή της Θεσσαλονίκης (1924-1930).
Σημειώσεις
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Πυλαίας - Χορτιάτη
Τσόρλου
Το Τσόρλου ή Τσορλού (τουρκικά: Çorlu), γνωστό στα ελληνικά και ως Τυρολόη, είναι πόλη στην Ανατολική Θράκη της Τουρκίας, που διοικητικά υπάγεται στην επαρχία Ραιδεστού. Η πόλη σήμερα αναπτύσσεται με ταχύ ρυθμό και σύμφωνα με την απογραφή του 2012 έχει 235.354 κατοίκους, δηλαδή σχεδόν τρεις φορές περισσότερους από ότι το 1991 (74.681), και έχει ξεπεράσει σε πληθυσμό τη πρωτεύουσα της επαρχίας, τη Ραιδεστό (Τεκιρντάγ). Είναι μια βιομηχανική πόλη στο δρόμο που ενώνει την Κωνσταντινούπολη με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 150 μέτρων, 12 χιλιόμετρα νότια του Εργίνη.
Είναι έδρα της Μητρόπολης Τυρολόης και Σερεντίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Ιστορία
Είναι άγνωστο πότε πρωτοκατοικήθηκε. Η περιοχή βρισκόταν κατά την αρχαιότητα υπό τον έλεγχο των αρχαίων Ελλήνων, των Περσών, των Ρωμαίων και των Βυζαντινών. Στα αρχαία ελληνικά λεγόταν Τζίραλλο. Από την ύστερη ρωμαϊκή εποχή στον Ποϊτινγκεριανό χάρτη σώζεται με παρεφθαρμένο όνομα. Στους βυζαντινούς χρόνους η πόλη αναφερόταν ως Τζουρουλόν (ουδέτ.) ή Τζουρουλός (αρσ.), ενώ ο Μελέτιος Αθηνών την αναφέρει ως Τούρουλον, Τερλώνην και Τζορούπολιν. Κάποιοι συγγραφείς έχουν ταυτίσει το Τσόρλου με τη ρωμαϊκή πόλη Καινοφρούριο, ένα οχυρό των Καινών, το μέρος όπου δολοφονήθηκε ο Αυρηλιανός το 275 μ.Χ. Το αρχείο όμως των ρωμαϊκών δρόμων Antonini Itinerarium αναφέρει ότι βρίσκεται 36 μίλια και 2 στάδια πιο κοντά στο Βυζάντιο απ'ότι το Τζίραλλο, ενώ ο χάρτης του Πόιτινγκερ τα δείχνει ως δύο ξεχωριστά μέρη. Τόσο οι Βυζαντινοί όσο και οι Ρωμαίοι είχαν σημαντικές οχυρώσεις στη περιοχή, που ήλεγχαν μεγάλες εκτάσεις της Θράκης.
Η πόλη λεηλατήθηκε από τον Αττίλα το 443, το 813 από τους Βουλγάρους με αρχηγό τον Κρούμο και το 1206 από τους Βουλγάρους, τους Κουμάνους και τους Βλάχους, με αρχηγό τον Ιωαννίτση. Το 1359 κατελήφθη από τους Οθωμανούς, υπό τον Σουλτάνο Μουράτ Α΄, ο οποίος διέταξε την κατεδάφιση των ρωμαϊκών τειχών. Σήμερα σώζονται μερικά ερείπιά τους. Το 1511 κοντά στη πόλη δόθηκε η μάχη ανάμεσα στο σουλτάνο Βαγιαζίτ Β΄ και το γιο του Σελίμ Α΄, η οποία έληξε με νίκη του Σελίμ και τελικά ο Βαγιαζήτ του παραχώρησε το θρόνο το 1512. Συμπτωματικά, ο Σελίμ Α΄ πέθανε στο Τσόρλου εννέα χρόνια μετά. Η πόλη επί τουρκοκρατίας ήταν λόγω της θέσης της σημαντικό εμπορικό κέντρο. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, το 1878, η πόλη πέρασε στην κατοχή των Ρώσων, μέχρι την υπογραφή της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού πολέμου η πόλη κατελήφθη από τον Οκτώβριο του 1912 μέχρι τον Ιούλιο του 1913 από τους Βουλγάρους, οπότε την ανακατέλαβαν οι Τούρκοι. Από το 1920 μέχρι το 1922 βρισκόταν υπό την κατοχή του ελληνικού στρατού και τελικά έγινε τμήμα της Τουρκίας το 1923. Έχει αναπτυχθεί πολύ γρήγορα τις τελευταίες δεκαετίες, με την αύξηση του πληθυσμού να οφείλεται στην έλευση Τούρκων μεταναστών από τη Βουλγαρία και την Ανατολία.
Γυναικεία ενδυμασία Κύμης
Η γυναικεία ενδυμασία της Κύμης φορέθηκε στην Κύμη Ευβοίας και στην ευρύτερη περιοχή τον 18ο αιώνα. Υπάρχει η επίσημη ή του γάμου (που τη φορούσαν σε γιορτές, σε γάμο ή αρραβώνα) και η καθημερινή, που είναι σχεδόν μαύρη. Στο Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα υπάρχει και μια σπάνια εκδοχή της νυφικής φορεσιάς με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Τσόρλου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας
Γυναικεία ενδυμασία Κύμης
Απαρτίζεται από τα εξής κομμάτια:
Πηγές
Γυναικεία ενδυμ Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Θέρμανση με ακτινοβολία
δεξιά|μικρογραφία|360x360εσ|Το [[τζάκι παρέχει θέρμανση με ακτινοβολία, αλλά επίσης τραβάει κρύο αέρα. Α: αέρας για την καύση. Β: ο θερμός καπνός που φεύγει από την καμινάδα, ζεσταίνει τον αέρα, ο οποίος θερμαίνει το κτίριο - μετάδοση της θερμότητας με μεταφορά (ή συναγωγή). C: θερμική ακτινοβολία, κυρίως από την υψηλή θερμοκρασία της φλόγας, θερμαίνει καθώς απορροφάται από τα σώματα.]]