cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρποφόρα Μεσσηνίας
Άλλες πληροφορίες
Η εξέλιξη του πληθυσμού της τοπικής κοινότητας Καρποφόρων κατά τις τελευταίες δεκαετίες φαίνεται στον παρακάτω πίνακα σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή: Στην περιοχή της τοπικής κοινότητας Καρποφόρων υπάρχει ο αρχαίος οικισμός Νιχωρίων, που κατοικήθηκε από το 3500 έως 750 π.Χ. περίπου, και ξανακατοικήθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους από τον 4ο αιώνα  έως τις αρχές του 13ου αιώνα μ.Χ. Έχουν ανακαλυφθεί αρκετοί τάφοι μεταξύ των οποίων ένας θολωτός τάφος Μυκηναϊκής περιόδου. Ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο διεξήχθησαν από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Minnesota (1969 έως 1973). Ευρήματα από τους τάφους εκτίθενται στο Μπενάκειο αρχαιολογικό μουσείο Καλαμάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Κυψέλη Ξάνθης
Η Κυψέλη είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης, το οποίο βρίσκεται στην πεδιάδα της Ξάνθης με υψόμετρο 55 μέτρα σε απόσταση 15 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την πόλη και 7 χλμ. ΒΑ. από το Εύλαλο (έδρα του δήμου). Δίπλα και βορειοδυτικά του χωριού είναι ο οικισμός Εξοχή, ανατολικά η Μέλισσα ενώ νότια η ...... Η ονομασία του την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν İbrik tepe και από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο Bιλαέτι Aδριανούπολης, στο Σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής), και στον Kαζά Ξάνθης. Μετά την απελευθέρωση της Θράκης, αναφέρεται επίσημα ως Κυψέλη στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην κοινότητα Γκιζέλας (σημερινή Εξοχή). Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην τοπική κοινότητα Εξοχής που υπάγεται στο Δήμου Τοπείρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως πληθυσμό έχει 210 κατοίκους.
== Απογραφές πληθυσμού ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Τοπείρου
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1985
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1985 ήταν η 15η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων.
Κάτοχοι μεταλλίων
1983 | 1984 | 1985 | 1986 | 1987
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 1985 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-20 2018
Εξωτερικοί σύνεδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ευρώπη
Πανεπιστήμιο Χόφστρα
Το Πανεπιστήμιο Χόφστρα ή Πανεπιστήμιο Hofstra (αγγλικά: Hofstra University) είναι ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο στην Νέα Υόρκη και συγκεκριμένα στο Χέμπστεντ. Το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στο Λονγκ Άιλαντ, το Χόφστρα ιδρύθηκε το 1935 ως παρακλάδι του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Έγινε ανεξάρτητο κολέγιο το 1939 και πανεπιστήμιο το 1963. Αποτελούμενο από 10 σχολές, το Χόφστρα έχει αρκετά καλή φήμη σαν πανεπιστήμιο και εκεί έχουν διοργανωθεί μια σειρά από σημαντικά συνέδρια και προεδρικά ντιμπέιτ.
Πιο γνωστές σχολές του Πανεπιστημίου είναι η Ιατρική Σχολή Νόρθουελ και η Νομική Σχολή Μόρις Α. Ντέιν, οι οποίες θεωρούνται ευρέως και οι καλύτερες του Πανεπιστημίου.
Προσωπικότητες που συνδέονται με το Χόφστρα
Στις προσωπικότητες που συνδέονται με το Πανεπιστήμιο Χόφστρα περιλαμβάνονται οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Πολιτισμός της Νέας Υόρκης (πολιτεία)
Μανία (ταινία 1985)
Μανία είναι ο τίτλος μιας ελληνικής ταινίας περιπέτειας του 1985 σε σκηνοθεσία Γιώργου Πανουσόπουλου.
Πλοκή
Κεντρικό πρόσωπο της ταινίας είναι η κάτοικος Αθήνας η Ζωή Συροπούλου. Μια απογευματική επίσκεψη στον Εθνικό Κήπο την κάνει να μεταμορφωθεί τελείως, βγαίνοντας από το καβούκι στο οποίο ήταν χρόνια εγκλωβισμένη. Ο κήπος γίνεται μια μικρή ζούγκλα, όπου η Ζωή παραμένει κλεισμένη, χωρίς να βγαίνει προς την πόλη. Χαμένη και χωρίς ταυτότητα πλέον, η Ζωή έρχεται σε επαφή με την πρωτόγονη πλευρά του εαυτού της, με τη φύση της, φέρνοντας το χάος στο περιβάλλον της.
Προβολές
Η ταινία συμμετείχε στο 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Το 2005, στο 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η Μανία προβλήθηκε σε ειδικό αφιέρωμα στον Πανουσόπουλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1985
Άγιοι Δημήτριος και Παντελεήμων Αττικής
Οι Άγιος Δημήτριος και Παντελεήμων είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Βαρνάβα, του δήμου Μαραθώνος, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αττικής του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Οι Άγιος Δημήτριος και Παντελεήμων είναι παράλιος οικισμός στη ΒΑ. Αττική, μετά τον Βαρνάβα και ΒΔ. του Ραμνούντα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Βρίσκονται στις νότιες υπώρειες της Μαυροκορφής (203 μ.) και απέχουν 57 χλμ. περίπου ΒΑ. της Αθήνας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Οι Άγιοι Δημήτριος και Παντελεήμων αναγνωρίστηκαν το 1971 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Βαρνάβα
(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=25862)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Ριζοκάρπασο
Το Ριζοκάρπασο είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με την ονομασία Ντιπκαρπάζ. Επίσης, εκ του νόμου είναι ο ανατολικότερος οικισμός στην επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στο Ριζοκάρπασο βρίσκεται η ιστορική Μονή του Αποστόλου Ανδρέα.
Το Ριζοκάρπασο είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις στη χερσόνησο. Το έδαφος κοντά στην πόλη αποτελείται από terra fusca το οποίο είναι πολύ εύφορο. Στις τοπικές καλλιέργειες περιλαμβάνεται η χαρουπιά, το βαμβάκι, ο καπνός και το σιτάρι. Το περιβάλλον της πόλης είναι γνωστό ως ένα από τα πιο άγρια και παρθένα εδάφη του νησιού. Τα χαρακτηριστικά της επικράτειας του δήμου είναι το Εθνικό Πάρκο Ριζοκαρπάσου (Καρπάζ). Επίσης, έχει μία από τις καλύτερες παραλίες του νησιού και είναι το σπίτι του Καρπασσιανού γάιδαρου.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ορθόδοξη εκκλησία και τζαμί στο Ριζοκάρπασο Η περιοχή του Ριζοκάρπασου περιέχει μερικές από τις πρώτες κατοικημένες περιοχές στο νησί. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι αρχαίες πόλεις της Καρπασίας και της Αφενδρίκας. Ήταν η έδρα ενός από των βαρόνων των Λουζινιάν.
Η πόλη έχει δύο εκκλησίες: του Αγίου Συνεσίου και η εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Υπάρχουν παραδείγματα του τυπικού Κυπριακού ανεμειγμένου στυλ, συνδυάζοντας Γοτθικά χαρακτηριστικά που εισήθχησαν από τους Λουζινιάν με το Βυζαντινό στυλ της Ορθόδοξης παράδοσης. Όταν οι Ορθόδοξοι επίσκοποι του νησιού εξορίστηκαν από τους Λουζινιάν το 1222, ο Επίσκοπος της Αμμοχώστου εστάλη στο Ριζοκάρπασο και συνέχισε την δουλειά του στον Άγιο Συνέσιο, την κύρια Ορθόδοξη εκκλησία στην περιοχή. Οι δύο αυτές εκκλησίες είναι από τις λίγες χριστιανικές εκκλησίες που λειτουργού στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Οι υπηρεσίες της είχαν σταματήσει από την Τουρκοκυπριακή αστυνομία.
Το Ριζοκάρπασο βρίσκεται εν μέρει στην αρχαία πόλη της Καρπασίας στην δυτική ακτή, σύμφωνα με των θρύλο της ίδρυσης από τον βασιλιά Πυγμαλίωνα.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πριν το 1974, η πλειοψηφία του πληθυσμού αποτελούνταν από Ελληνοκύπριους. Κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, η χερσόνησος αποκόπηκε από τις τουρκικές δυνάμεις και αυτό απέτρεψε την φυγή των Ελληνοκύπριων κατοίκων στα νότια. Ως αποτέλεσμα, με 250 Ελληνοκύπριους κατοίκους, το Ριζοκάρπασο είναι το σπίτι του μεγαλύτερου Ελληνικού πληθυσμού στα βόρεια. Ανάμεσα στο 1974 και το 1985, ωστόσο, γύρω στους 2.500 Ελληνοκύπριους εγκατέλειψαν το χωριό. Αν και ο Ελληνοκυπριακός πληθυσμός αποτελείται κυρίως από ηλικιωμένους και μειώνεται σε μέγεθος, εφοδιάζονται ακόμη από τον ΟΗΕ, και τα ελληνοκυπριακά προϊόντα είναι διαθέσιμα σε μερικά καταστήματα.
Το 1977, έγινε η μεταφορά αρκετών Τούρκων εποικιστών από διάφορες περιοχές της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένου του Μους, του Αγρί και του Μπουλανίκ στην Ανατολική Ανατολία, των Αδάνων, στην Περιοχή της Μεσογείου και του Ακκούς, του Τσαρσάμπα, του Ακτσααμπάτ, του Σούρμενε, του Αρακλί και της Τραπεζούντας στη Μαύρη Θάλασσα. Στον 21ο αιώνα, μερικοί Τουρκοκύπριοι και Ευρωπαίοι αγόρασαν κατοικίες και έγιναν κάτοικοι του χωριού.
Διοίκηση
Το Ριζοκάρπασο, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται στις εξής 3 συνοικίες:
Σήμερα, η πόλη έχει δικό της μη αναγνωρισμένο τουρκοκυπριακό δήμο, στον οποίο ο σημερινός δήμαρχος είναι ο Σουπχί Τζοσκούν από το Τουρκικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Ο Τζοσκούν κέρδισε το αξίωμα το 2014, κερδίζοντας πάνω από το 50% των ψήφων και κέρδισε τον προκάτοχό του,  τον Μεχμέτ Ντεμιρτζί από το Εθνικό Κόμμα Ενότητας.
Πολιτισμός
Κοντά στο Ριζοκάρπασο βρίσκεται η Μονή Αποστόλου Ανδρέα, που θεωρείται από τους πιο σημαντικούς θρησκευτικούς χώρους στην Κύπρο. Θεωρείται ιερό τόσο από τους Ελληνοκύπριους όσο και τους Τουρκοκύπριους.
Ο Τουρκοκυπριακός Αθλητικός Σύλλογος Ντιπκαρπάζ ιδρύθηκε το 1978, και τώρα αγωνίζεται στο 2ο Πρωτάθλημα της Τουρκοκυπριακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Η πόλη διαθέτει το Γυμνάσιο Ρετζέπ Ταϊγίπ Ερντογάν. Η πόλη έχει μικρές τουριστικές εγκαταστάσεις.
Αδελφοποιημένες πόλεις, σύμφωνα με την παράνομη διοίκηση
Το Ριζοκάρπασο έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις:
Διοικητική διαίρεση
Το Ριζοκάρπασο, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται στις εξής 3 συνοικίες:
Οι άβυσσοι
Οι Άβυσσοι είναι μια γαλλική ταινία του 1963 σε σκηνοθεσία Νίκου Παπατάκη. Πρόκειται για ένα βίαιο και σουρεαλιστικό μείγμα φάρσας και κοινωνικού σχολιασμού, με ιστορία που βασίστηκε στην πραγματική υπόθεση των αδελφών Παπέν.
Πλοκή
Η Μισέλ και η Μαρί-Λουίζ (τις οποίες ενσαρκώνουν οι αδελφές Φρανσίν και Κολέτ Μπερζέ) είναι μόνες στην εξοχική κατοικία που ανήκει στους εργοδότες τους. Δεν τους έχει καταβληθεί κανένας μισθός επί σειρώ τριών ετών, αλλά οι εργοδότες τους υποσχέθηκαν την ιδιοκτησία του ορνθοτροφείου που είναι ιδιοκτησία τους. Τώρα, όμως, σκοπεύουν να πουλήσουν το ορνθοτροφείο, αφήνοντας τα κορίτσια χωρίς καθόλου χρήματα. Η Μισέλ και η Μαρί-Λουίζ τσακώνονται και τα ξαναβρίσκουν, ενώ στο μεταξύ αφήνουν το σπίτι να καταρρεύσει. Ξαφνικά επιστρέφουν οι εργοδότες νωρίτερα από το αναμενόμενο. Τα κορίτσια επαναστατούν, παρακούοντας τους εργοδότες και βασανίζοντάς τους, ειδικά την ενήλικη κόρη τους Ελίζαμπεθ, η οποία φαίνεται να έχει λεσβιακή προσκόλληση με τη Μαρί-Λουίζ, αν και είναι παντρεμένη. Κάποια στιγμή, έρχεται ο σύζυγός της, Φιλίπ, φέρνοντας μαζί του αγοραστές για το σπίτι. Η Μισέλ και η Μαρί-Λουίζ Μαρί-Λουίζ να σερβίρουν καφέ την ώρα που υπογράφεται η συμφωνία. Μόλις γίνει αυτό, όμως, ξεσπούν ξανά. Πρώτα, κλειδώνονται στην κουζίνα και στη συνέχεια επιτίθενται στην Ελίζαμπεθ και τη μητέρα της και δολοφονώντας τους με ένα κουζινομάχαιρο και ένα σίδερο. Η ταινία τελειώνει με μια λεζάντα, που κάνει ρητή αναφορά στην πραγματική ιστορία των αδελφών Παπέν.
Προβολές
Η ταινία συμμετείχε στο Φεστιβάλ των Καννών το 1963. Το 2005, το 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Οι ισορροπιστές προβλήθηκαν σε ειδικό αφιέρωμα στον Νίκο Παπατάκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1963
Καστάνια Πεταλιδίου Μεσσηνίας
Τα Καστάνια Πεταλιδίου είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πεταλιδίου, του Δήμου Μεσσήνης και έχει 36 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Τοποθεσία
Τα Καστάνια Πυλίας είναι χτισμένα σε υψόμετρο 301 μέτρων, στην ανατολική πλαγιά του όρους Λυκόδημου (η Μαθία των Αρχαίων Ελλήνων) και απέχει 5 χιλιόμετρα από το Πεταλίδι και τη θάλασσα. Έχει καταπληκτική θέα προς το Μεσσηνιακό Κόλπο, την Καλαμάτα και τον Ταΰγετο. Το 1991 στον οικισμό Καστάνια, προσαρτήθηκε και ο οικισμός Πολιστάριον, παλαιότερα Πολυστάρι.
Λαογραφικό Μουσείο - Γιώργος Γεννηματάς
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κασταναίων και Πολυσταραίων, έχει ιδρύσει το Λαογραφικό Μουσείο - Γιώργος Γεννηματάς (παπα - Γεννηματάς), προς τιμήν του παππού, του αείμνηστου υπουργού Γεωργίου Γεννηματά. Ο παπα - Γιώργης Γεννηματάς ήταν παπάς και δάσκαλος στα Καστάνια, μέχρι το 1925 που έφυγε για Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Ριζόμυλος Μεσσηνίας
Ο Ριζόμυλος είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πεταλιδίου, του Δήμου Μεσσήνης και έχει 128 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Πληροφορίες
Ο Ριζόμυλος μαζί με την Καρποφόρα, αποτελούν την Κοινότητα Καρποφόρων. Αναγνωρίσθηκε ως οικισμός το 1940 και το όνομά του το οφείλει σε ένα νερόμυλο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 28 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται με την καλλιέργεια ελιών, συκιών και αμπελιών. Ο Ριζόμυλος είναι οδικός κόμβος της 82ης Εθνικής Οδού Σπάρτης - Καλαμάτας - Πύλου και της 9ης Επαρχιακής Οδού Ριζόμυλου - Κορώνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Εκύ (νόμισμα)
μικρογραφία|Το πρώτο écu, που εκδόθηκε από τον [[Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας, το 1266. Επιγρ.: + LUDOVICUS DEI GRACIA FRANCOR: REX.]]
Προέλευση
Όταν ο Λουδοβίκος Θ΄ ανέλαβε το θρόνο, η Γαλλία εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί μικρά αργυρά δηνάρια (deniers, /ντενιέ/), τα οποία κυκλοφορούσαν από την εποχή του Καρλομάγνου, εξαιρουμένων των μεγαλύτερων αργυρών ή χρυσών νομισμάτων. Με τα χρόνια οι Γάλλοι βασιλείς είχαν παραχωρήσει σε πολλούς ευγενείς και επισκόπους το δικαίωμα να κόβουν νομίσματα και οι «φεουδαρχικές» κοπές τους ανταγωνίζοντο τα βασιλικά νομίσματα. Η Βενετία και η Φλωρεντία είχαν ήδη δείξει, ότι υπήρχε ζήτηση για μεγαλύτερα αργυρά και χρυσά νομίσματα και το 1266 ο Λουδοβίκος Θ΄ αναζήτησε ένα πλεονέκτημα για τη βασιλική νομισματοκοπία, επεκτείνοντάς την σε αυτές τις περιοχές. Το χρυσό εσκούδο (écu d'or) που έκοψε, έδειχνε έναν θυρεό σπαρμένον με κρινάνθεμα (fleur-de-lis), που ήταν το οικόσημο των Καπετιδών εκείνη την εποχή. Αυτά τα νομίσματα αποτιμήθηκαν σαν να άξιζε ο χρυσός μόνο 10 φορές περισσότερο από τον άργυρο, μία μη ρεαλιστική αναλογία που ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να χρησιμοποιήσει. Απέτυχε ξανά, τα αργυρά νομίσματα του Λουδοβίκου Θ΄ είχαν μεγάλη επιτυχία, αλλά ο χρυσός του δεν έγινε δεκτός με αυτή την ισοτιμία και ο διάδοχός του διέκοψε την παραγωγή χρυσών νομισμάτων.
Écu d'or
αριστερά|μικρογραφία|Εσκούδο με τον θρόνο (écu a la chaise) τού Φιλίππου ΣΤ΄. Eπιγρ.: PHILIPPUS DEI GRA. FRANCOUM REX / XPC VINCIT, XPC REGNAT, XPC IMPERAT.
Ο Φίλιππος Δ΄ επανέφερε το χρυσό νόμισμα στη Γαλλία το 1296 και ξεκίνησε μία σειρά από υπερβολικά σχεδιασμένα και ταχέως μεταβαλλόμενα σχέδια. Αυτά τα νομίσματα ονομάστηκαν γενικά από το σχέδιό τους στην εμπρόσθια όψη, έτσι το εσκούδο με τον θρόνο (écu a la chaise) που εισήγαγε ο Φίλιππος ΣΤ΄ το 1337 έδειχνε τον βασιλιά ένθρονο (με τον θυρεό των Βαλουά δίπλα του). Ο Φίλιππος ΣΤ΄ ξόδεψε τεράστιες ποσότητες από αυτά τα νομίσματα, επιδοτώντας τους συμμάχους του στις Κάτω Χώρες στην αρχή του Εκατονταετούς Πολέμου και αυτό το νόμισμα αντιγράφηκε ευρέως στις Κάτω Χώρες.
αριστερά|μικρογραφία|Εσκούδο με την κορώνα (écu à la couronne) του Καρόλου ΣΤ΄. Επιγρ.: + KAROLUS DEI GRACIA FRANCORUM REX / XPC VINCIT, XPC REGNAT, XPC IMPERAT.
μικρογραφία|Εσκούδο με τον ήλιο (écu au soleil) του Λουδοβίκου ΙΒ΄. Επιγρ.: LUDOVICUS DEI GRACIA FRANCORUM REX / XPS VINCIT, XPC REGNAT, XPS IMPERAT.
Το 1475 ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ δημιούργησε μία παραλλαγή του εσκούδου με την κορώνα (écu à la couronne), που ονομάζεται εσκούδο με τον ήλιο (écu au soleil), επειδή ο Ήλιος εμφανίστηκε τώρα επάνω από τον θυρεό. Η διαδικασία της υποτίμησης συνεχίστηκε. Το 1515 το écu au soleil αποτιμήθηκε σε 36¾ σολδία, αλλά αυτό αυξήθηκε σε 45 σολδία μέχρι το 1547, παρόλο που το βάρος και η καθαρότητά του είχαν μειωθεί το 1519. Το σχέδιο του écu συνεχίστηκε, ουσιαστικά αμετάβλητο, στα γαλλικά χρυσά νομίσματα μέχρι το 1640, όταν το χρυσό λουδοβίκειο (louis d' or) το αντικατέστησε.
Στο δεύτερο μισό του 1500 ο χρυσός και o άργυρος που εισάγοντο από την Ισπανική Αμερική επηρέασαν τη Γαλλική οικονομία, αλλά ο βασιλιάς της Γαλλίας δεν έπαιρνε μεγάλο μέρος τουύ νέου πλούτου. Απάντησε επαναξιολογώντας το χρυσό εσκούδο (écu d'or) σταδιακά από 45 σολδία το 1547 σε 60 σολδία (sous), δηλαδή 3 λίβρες της Τουρ (livres tournois), το 1577. Αυτό επιδείνωσε τον πληθωρισμό, που προκλήθηκε από την αύξηση της προσφοράς σε χρυσό και άργυρο και η Γενική Συνέλευση (Estates General), που συνήλθε στο Μπλουά το 1576, πρόσθεσε -στην πίεση του κοινού- το να σταματήσει η χειραγώγηση του νομίσματος.
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ Νόμισμα τού 1644: ένα τέταρτο τού écu, τού Λουδοβίκου ΙΔ΄. Επιγρ.: LUD. XIIII D. G. GR. ET NAV. REX / STI NOMR DOMINI BENEDICTUM (το όνομα του Κυρίου ευλογημένο, Ψαλμ. 112:2) 1644 A
Το 1577 ο Ερρίκος Γ΄ συμφώνησε να σταθεροποιήσει το χρυσό εσκούδο στις 3 λίβρες της Τουρ και να υιοθετήσει ένα νέο νομισματικό σύστημα με τιμές σε εσκούδα. Ως μέρος αυτού του συστήματος, εισήγαγε νομίσματα 1/4 και 1/8 εσκούδου, που κόπηκαν σε άργυρο. Οι τύποι του τετάρτου και του ογδόου αργυρού εσκούδου (écus d'argent) ήταν παράλληλοι με εκείνους του χρυσού εσκούδου (écu d'or), με τον βασιλικό θυρεό στον εμπροσθότυπο και έναν σταυρό στον οπισθότυπο. Για πρώτη φορά στη Γαλλική ιστορία, αυτά τα νομίσματα είχαν σήμα αξίας, με IIIΙ ή VIII τοποθετημένα σε κάθε πλευρά της ασπίδας. Τα βασιλικά νομίσματα που κόπηκαν σε νομισματοκοπεία στη Ναβάρρα και το Μπεάρν, πρόσθεσαν τους τοπικούς θυρεούς στο κρινάνθεμο (fleur-de-lis) της Γαλλίας. Τα φεουδαρχικά νομίσματα στο Μπουγιόν και το Σεντάν, το Σατώ Ρενώ και το Ρετέλ έκοψαν επίσης τέταρτα écus, με τους δικούς τους θυρεούς να αντικαθιστούν το βασιλικό οικόσημο. Μέχρι τον 17ο αι. αυτό το χρυσό εσκούδο (écu d'or) θα αυξανόταν σε αξία από 3 λίβρες σε περισσότερο από 5 λίβρες, ενώ το σφυρήλατο αργυρό τέταρτο τού εσκούδου (écu) που κοβόταν μέχρι το 1646, θα αυξανόταν σε αξία από 15 σολδία σε 1 λίβρα.
Αργυρό λουδοβίκειο ή écu του 1641
Αυτό και πάλι δεν έδωσε στη Γαλλία ένα νόμισμα, που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τα τάλερ, τα οποία ήταν δημοφιλή στη Γερμανία. Επιπλέον τα Γαλλικά νομίσματα εξακολουθούσαν να κατασκευάζονται στο χέρι, έτσι το πολύτιμο μέταλλο μπορούσε να ξυστεί παράνομα από τις άκρες των νομισμάτων πριν κυκλοφορήσουν. Τέλος το χρυσό εσκούδο (écu d'or) κατασκευάστηκε από χρυσό 23 καρατίων, που δεν ήταν το διεθνές πρότυπο. Ο Ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ διόρθωσε όλα αυτά. Τοποθέτησε μηχανήματα κατασκευής νομισμάτων στο νομισματοκοπείο του Παρισιού και αντικατέστησε το χρυσό εσκούδο (écu d'or)' με το χρυσό λουδοβίκειο (Louis d' or) το 1640. Το 1641 εισήγαγε ένα αργυρό νόμισμα σε μέγεθος τάλερ, που αρχικά ονομαζόταν αργυρό λουδοβίκειο (Louis d'argent), το οποίο εκδόθηκε στα 9 σε ένα γαλλικό μάρκο από άργυρο, 11/12 καθαρότητας (24,93 γραμ. καθαρού αργύρου) και αξίας τριών λιβρών της Τουρ (livres tournois) - την ίδια αξία στην οποία το écu d'or σταθεροποιήθηκε το 1577. Αυτό το νέο νόμισμα των 3 λιβρών ονομάστηκε επίσης écu.
Αργυρό écu του 1726
μικρογραφία|250x250εσ|[[Αργυρό νόμισμα τού 1 Ecu - Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, 1784. Επιγρ.: LUD XVI D. G. FR. ET NAV. REX / SIT NOMEN BENEDICTUSM 1784 M.]] μικρογραφία|250x250εσ|Νόμισμα τού 1792: μισό Ecu του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Επιγρ.: LOUIS XVI ROI DES FRANCSOIS 1792 / REGNE DE LA LOI, L' AN 4 DE LA LIBERTE, DUPRE.
Από το 1690 έως το 1725 τα ποσοστά ήταν ασταθή, με αποτέλεσμα τη διακοπή του Louis d'argent υπέρ του νέου αργυρού écu. Το 1726 εκδόθηκε για πρώτη φορά σε έκδοση 8,3 σε γαλλικό μάρκο από άργυρο, 11/12 καθαρότητας (ή 27,03 γραμ. καθαρού αργύρου) και αποτιμήθηκε σε έξι livres tournois. Το αργυρό écu αναλύθηκε περαιτέρω σε νομίσματα τού 1/8 (huitième d'écu ), 1/4 (quart d'écu) και 1/2 (demi-écu). Όλα είχαν την προτομή του βασιλιά στον εμπροσθότυπο και το βασιλικό οικόσημο στην πίσω όψη.
Αυτό το αργυρό écu ήταν γνωστό ως laubthaler στη Γερμανία. Κυκλοφόρησε στη Νότια Γερμανία στα 2,8 γκούλντεν (gulden) της Νότιας Γερμανίας. Στην Ελβετία άξιζε τέσσερις λίβρες Βέρνης ή τέσσερα φράγκα της Ελβετικής Δημοκρατίας. Για περισσότερα σχετικά με το νομισματικό σύστημα του 17ου-18ου αι. βλέπε louis d'or, livre tournois και σκούδο Ιταλίας.
Η Γαλλική επανάσταση
Το αργυρό écu εξαφανίστηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση και ανταλλάχθηκε με γαλλικά φράγκα με ισοτιμία 6 λίβρες = 6/1,0125 ή 5,93 φράγκα. Στα 4,5 γραμ. καθαρού αργύρου ανά φράγκο, αυτό σήμαινε ότι κάθε écu περιείχε μόνο 26,66 γραμ. καθαρού αργύρου.
Αλλά τα αργυρά νομίσματα των 5 φράγκων που κόπηκαν κατά τη διάρκεια του 19ου αι., ήταν απλώς μία συνέχεια των παλαιών écus και συχνά ονομάζοντο ακόμη écu από τους Γάλλους. Το écu όπως υπήρχε αμέσως πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν περίπου ισοδύναμο (από άποψη αγοραστικής δύναμης) με 24 ευρώ ή 30 δολάρια ΗΠΑ τού 2017.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Νομίσματα της Γαλλίας
Πετσόρι
Το Πετσόρι (ρωσικά: Печоры) είναι κωμόπολη και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Πετσόρσκι στο Όμπλαστ του Πσκοφ, στη Ρωσία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, έχει πληθυσμό 11.195 κατοίκους.
Το Πετσόρι είναι διάσημο για την Ρωσική Ορθόδοξη Μονή των Σπηλαίων του Πσκοφ. Η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία του Αγίου Πέτρου βρίσκεται επίσης στην πόλη. Φημίζεται για το ιστορικό εκκλησιαστικό της όργανο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2010-11
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2010-11 συμμετείχαν 8 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 14 αγωνιστικών (Α΄ φάση) οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, ανάλογα με τη θέση τους, δίνοντας αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες κατάταξης μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί, τα σετ και οι πόντοι της Α΄ φάσης.
Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούσαν στα πρωταθλήματα Ευρώπης. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι ομάδες στις θέσεις 5-8 αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η τελευταία ομάδα διαβαθμίστηκε στη Β΄ κατηγορία 2011-12.
Σύστημα βαθμολόγησης
Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό.
Κριτήρια κατάταξης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2009-10
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2009-10 συμμετείχε η πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας 2009-10, Ολυμπιάδα Νεάπολης. Δεν συμμετείχε η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου η οποία τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2009-10 και υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2010-11.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η βαθμολογία στο τέλος της Α΄ φάσης ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2010-11
Αποτελέσματα
Πηγή : Αποτελέσματα 2010-11
Α΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2010-11
Β΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2010-11
Πηγή : Αποτελέσματα 2010-11
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2010 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2011
Κεραμεικός (Επιχείρηση αγγειοπλαστικής)
Ο Κεραμεικός ήταν μια μεγάλη επιχείρηση αγγειοπλαστικής η οποία είχε την έδρα της στο Νέο Φάληρο του Πειραιά και λειτούργησε απ' το 1909 μέχρι το 1985.
Ιστορικό σημείωμα
Η επιχείρηση ιδρύθηκε το 1909. Στις 20 Δεκεμβρίου του 1910 μετατράπηκε σε Ανώνυμη Εταιρεία. Βρισκόταν δίπλα στις εγκαταστάσεις της βιομηχανίας ελαίου Ελαΐς. Στις 28 Οκτωβρίου του 1940 το εργοστάσιο διέκοψε τη λειτουργία του λόγω της εισβολής των Ιταλών. Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1960 ιδρύθηκε παράρτημα της εταιρείας στην οδό Αλωπεκής 20 στην περιοχή του Ευαγγελισμού στην Αθήνα. Ο Κεραμεικός παρήγαγε πιάτα, βάζα και πολλά άλλα. Ο σεισμός των 6,7 ρίχτερ της 24ης Φεβρουαρίου του 1981 στις νήσους Αλκυονίδες του Κορινθιακού έδωσε ένα μεγάλο χτύπημα στην εταιρεία καθώς εξ' αιτίας του καταστράφηκαν 400.000 πιάτα και 2 κλίβανοι τέθηκαν εκτός λειτουργίας. Στις αρχές Μαρτίου του 1983 η Κυβέρνηση αποφάσισε τη μεταστέγαση του Κεραμεικού στη Βιομηχανική Ζώνη του Κιλκίς όμως το σχέδιο αυτό σκόνταψε στην απεργία των εργαζομένων οι οποίοι ήταν αρνητικοί στο εν λόγω ενδεχόμενο με αποτέλεσμα την Πρωτομαγιά του 1985 η λειτουργία της εταιρείας να διακοπεί οριστικά και ο μηχανολογικός εξοπλισμός να εκποιηθεί.
Επαρχία Δωδώνης
Η Επαρχία Δωδώνης ήταν η μεγαλύτερη από τις τέσσερις Επαρχίες του Νομού Ιωαννίνων της Ελλάδας. Σύμφωνα, με το πρόγραμμα «Καλλικράτης», το έδαφος της Επαρχίας κάλυπτε πλήρως τους Δήμους Δωδώνης, Ιωαννιτών, Βορείων Τζουμέρκων, Ζαγορίου και Ζίτσας. Επίσης, το έδαφος της Επαρχίας κάλυπτε πλήρως δύο Δημοτικές Ενότητες, τη Δημοτική Ενότητα Άνω Καλαμά και τη Δημοτική Ενότητα Καλπακίου. Επιπλέον, το έδαφος της Επαρχίας κάλυπτε εν μέρει τη Δημοτική Ενότητα Εγνατίας Ιωαννίνων. Η επαρχία καταργήθηκε το 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Ελλάδας Κατηγορία:Λήμματα πρώην χωρών που χρειάζονται συντήρηση
Οι ισορροπιστές
Οι ισορροπιστές (Les Équilibristes) είναι γαλλική δραματική ταινία του 1991 σε σενάριο και σκηνοθεσία Νίκου Παπατάκη.
Πλοκή
Τη δεκαετία του 1960, ο γνωστός γκέι συγγραφέας και ποιητής Μαρσέλ Σπαντίς, λάτρης του τσίρκου και των ακραίων κινδύνων που κρύβει, βάζει στόχο να μετατρέψει έναν νεαρό Άραβα στον καλύτερο σχοινοβάτη του κόσμου. Η υπόθεση αποτελή ανοιχτή αναφορά στον Ζαν Ζενέ που είχε μια σύντομη σχέση με τον Αμπντουλά, στον οποίο ο συγγραφέας εστίασε αποκλειστικά κατά τη διάρκειά της παραμελώντας την τέχνη του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1991
Τετιάνα Ντανιλένκο
Η Τετιάνα Βολοντιμίριβνα Ντανιλένκο (Тетя́на Володи́мирівна Даниле́нко, γεννημένη στις 30 Οκτωβρίου 1983 στο Ζιτόμιρ), είναι Ουκρανή τηλεοπτική δημοσιογράφος και τηλεοπτικός οικοδεσπότης για το Channel 5 και ο Hromadske.tv, συντάκτης ιστολογίου στο Ukrayinska Pravda.
Βιογραφία
Η Ντανιλένκο γεννήθηκε σε μια οικογένεια του Ουκρανού συγγραφέα και καθηγητή Ουκρανικής γλώσσας, Βολοντίμιρ Ντανιλένκο. Μερικές φορές μεταξύ του 1998 -2001 μαζί με την οικογένειά της, μετακόμισε στο Κίεβο, όπου η Ντανιλένκο εγγράφηκε στο Ινστιτούτο Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου του Κιέβου. Το 2002 κατά τη διάρκεια του δεύτερου έτους σπουδών της, η Ντανιλένκο έγινε δεκτή ως ανταποκριτής στο STB όπου εργάστηκε μέχρι το 2004.
Το 2007-08 είχε σχέση με τον επιχειρηματία και πρώην πολιτικό Βλαντίσλαβ Κάσκιβ.
Το 2010 η Ντανιλένκο εμπλέκεται ακούσια σε ξενοφοβική υπόθεση των αστυνομικών δυνάμεων της Ουκρανίας (militsiya) (μαζί με τον Μπέρκουτ) προς έναν άλλο Ουκρανό δημοσιογράφο Μουσταφά Νάγιεμ, όταν το αυτοκίνητό της σταμάτησε από αξιωματούχους.
Από τις 23 έως τις 25 Αυγούστου 2011, μαζί με τον Παύλο Κούζεεβ, πραγματοποίησε τον Τηλεμαραθώνιο της Ουκρανικής Ανεξαρτησίας στο Channel 5, αφιερωμένο στην 20η επέτειο της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, η οποία διήρκεσε ακριβώς 52 ώρες. Λόγω αυτού, μπήκε στο Guinness Book of Records και στα αρχεία της Ουκρανίας ως οικοδεσπότης της μεγαλύτερης τηλεοπτικής εκπομπής στην ιστορία.
Φιλοξενούσε βραδινά προγράμματα στο "Radio NV", φιλοξενούσε προηγουμένως προγράμματα « ΠΡΟΣΩΠΟ 2 ΠΡΟΣΩΠΟ » σε τηλεοπτικά κανάλια ZIK TV, ακόμη νωρίτερα στα Αποτελέσματα της εβδομάδας "στο" [Κανάλι 5] και ".
Τον Αύγουστο του 2014, η Ντανιλένκο εξεπλάγη από το επίπεδο της ρωσικής προπαγάνδας όταν μίλησε με πολλούς ανθρώπους από τη Λευκορωσία που εμφανίστηκαν πολύ φιλοσοβιετικοί (βλ. Νεο-σοβιετισμός ) και τους χαρακτήριζαν ως σοβοκ.
Το φθινόπωρο του 2017 ο υπουργός των Εσωτερικών της Ουκρανίας Αρσέν Αβάκοφ μήνυσε την Τατιάνα Ντανιλένκο για σχόλια, που έγιναν κατά τη διάρκεια της συνέντευξης της με τον Μιχαήλ Σαακασβίλι.
Το καλοκαίρι του 2018 το όνομά της (Danilenko ή Danylenko) εμφανίστηκε σε αναφορά του Γενικού Εισαγγελέα της Ουκρανίας (GPU) σε σχέση με την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Αρκάντι Μπαμπτσένκο και υποτίθεται ότι η Ντανιλένκο ήταν επίσης στη «λίστα υποψηφίων θυμάτων».
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2018 υπέγραψε επιστολή διαμαρτυρίας αφού ο Γενικός Εισαγγελέας της Ουκρανίας επέτρεψε την πρόσβαση σε πληροφορίες από ένα ιδιωτικό τηλέφωνο άλλης Ουκρανής δημοσιογράφου της Radio Liberty Ναταλία Σεντλέτσκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί δημοσιογράφοι
Τιτάνες Παλαμά (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Παλαμά «Οι Τιτάνες» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο, που δραστηριοποιείται με έδρα την περιοχή του Παλαμά, στην Καρδίτσα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1979 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης αποτελεί νομικά ένα από τα ερασιτεχνικά τμήματα του συλλόγου. Έδρα της ομάδας είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Παλαμά «Αεθλίου Μέλαθρον», χωρητικότητας 350 θεατών.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2022-2023, ο Γ.Σ. Τιτάνες Παλαμά διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και ειδικότερα στον 4ο Όμιλο Βορρά.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Παλαμά «Αεθλίου Μέλαθρον», χωρητικότητας 350 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Αρχοντής Βασίλειος και Αθλητικός Διευθυντής ο Σακελλαρίου Δημήτρης. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Ιούνιο του 2022 ο Βαρδακούλης Λάμπρος.
Η ομάδα των Τιτάνων Παλαμά κατέλαβε την 4η θέση και την πρόκριση στα μπαράζ ανόδου για τη Β' Εθνική. Ηττήθηκε στον ημιτελικό από την ομάδα του Γ.Σ. Αλμυρού με σκορ σειράς 3-2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Ανδρων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1979
Μαραθόβουνος
O Μαραθόβουνος είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Καλή Βρύση Δράμας
Η Καλή Βρύση είναι χωριό του δήμου Προσοτσάνης του νομού Δράμας στην Ανατολική Μακεδονία. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της Καλής Βρύσης ανέρχεται στους 705 κατοίκους.
Περιγραφή
Η Καλή Βρύση είναι κτισμένη 23 χλμ. βορειοδυτικά της Δράμας, στις υπώρειες του Μενοίκιου Όρους και στη δυτική πλευρά της πεδιάδας της Προσοτσάνης. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων της Καλής Βρύσης σχετίζονται με τις καλλιέργειες, την κτηνοτροφία και την εξόρυξη μαρμάρων. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο και χρονολογείται στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|Το αρχαίο ιερό του [[Διόνυσος|θεού Διόνυσου στην Καλή Βρύση Προσoτσάνης Δράμας.|εναλλ.=|αριστερά]] Στην ευρύτερη περιοχή έχουν ανακαλυφθεί αρχαιότητες που χρονολογούνται από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, το ιερό του Διονύσου του 4ο αιώνα π.Χ., καθώς και ρωμαϊκές επιγραφές. Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1890 στο χωριό (το οποίο ήταν γνωστό ως Γκόρνιτσα) λειτουργούσε ελληνικό σχολείο με 80 μαθητές, ενώ γύρω στο 1905 αναφέρεται από τον Έλληνα σχολικό επιθεωρητή Γ. Χατζηκυριακού ως ένας αποκλειστικά χριστιανικός οικισμός με 120 σπίτια. Την ίδια περίοδο αναφέρεται πως περίπου το 1/3 των κατοίκων είχε προσχωρήσει (για διάφορους λόγους) στη βουλγαρική Εξαρχία. Παράλληλα, το χωριό έγινε στόχος Βούλγαρων κομιτατζήδων, οι οποίοι σκότωσαν το 1905 τον πρόεδρο του χωριού, Δημήτριο Μάρτζιο και το επόμενο έτος τον μακεδονομάχο ιερέα Ιωάννη Παπαεμμανουήλ ή Παπαοικονόμου. Από την άλλη πλευρά, αρκετοί κάτοικοι της Γκόρνιτσας, όπως ο Ιωάννης Μάρτζιος, ο Βασίλειος Κάλλιας, η οικογένεια Λιόκα κλπ έδρασαν ως αντάρτες ή πράκτορες του Μακεδονικού Κομιτάτου.
Το χωριό, όπως και ο υπόλοιπος νομός Δράμας, περιήλθε στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου. Αργότερα εγκαταστάθηκαν σε αυτό Έλληνες πρόσφυγες από τις περιοχές της Ανατολικής Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας, ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Καλή Βρύση. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το χωριό περιήλθε μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης στη Βουλγαρία. Στα τέλη του 1941, οι βουλγαρικές δυνάμεις Κατοχής προχώρησαν στην εκτέλεση 12 κατοίκων στο πλαίσιο αντιποίνων για την εξέγερση της Δράμας. Μεταξύ των θυμάτων περιλαμβάνονταν και οι βετεράνοι του Μακεδονικού Αγώνα, Β. Κάλλιας και Ι. Λιάκος.
Τα Μπαμπούγερα
Στην Καλή Βρύση Δράμας το τριήμερο 6,7 και 8 Ιανουαρίου λαμβάνουν χώρα τα «Μπαμπούγερα», ένα αρχαίο μακεδονικό έθιμο με διονυσιακές ρίζες. Οι άντρες μεταμφιεσμένοι ζωόμορφα, ζωσμένοι με βαριά κουδούνια, με σακίδιο στάχτης που κρατούν στο χέρι χτυπούν τον κόσμο για να ξορκίσουν το κακό. Η μάσκα που φορούν γίνεται από δέρματα ζώων, έχει τη μορφή τράγου, που συμβολίζει τη δύναμη για ζωή. Επίσης, τα κουδούνια που ζώνονται στη μέση βγάζουν έναν ήχο για να ξυπνήσουν τη φύση. τα μπαμπούγερα, κατά την εποχή του Διόνυσου, ήταν σάτυροι, ακόλουθοι του θεού, που γλεντούσαν σε μια ζωή ανέμελη γεμάτη κρασί και χορό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Προσοτσάνης
Ουλούκισλα
Το Ουλούκισλα είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσας στην μη αναγνωρισμένη Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Μαραθόβουνος. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Ρούφους Σέπαρντ
Ο Λέσλι Φρέντερικ Ρούφους Σέπαρντ (αγγλικά: Leslie Frederick [Rufus] Sheppard, 1905-1944) ήταν πανεπιστημιακός,αξιωματικός του βρετανικού στρατού και στέλεχος της SOE. Αποτελούσε ένα από τα ελάχιστα φιλοΕΑΜικά στελέχη της. Σκοτώθηκε από νάρκη του ΕΛΑΣ κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Ο ρόλος της δράσης του στην κατεχόμενη Ελλάδα, παραμένει ανεξιχνίαστος.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1905 σε ένα χωριό της νήσου Ουάιτ. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, και ήταν καθηγητής αγγλικών στο πανεπιστήμιο του Καΐρου.
Δράση στην κατεχόμενη Ελλάδα
Ο Σέπαρντ έφτασε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1943, με σκοπό να δίνει απευθείας αναφορά στο αρχηγείο της SOE στο Κάιρο. Οι πληροφορίες που έστελνε σχετικά με τον ΕΛΑΣ, ήταν αντικρουόμενες με τις πληροφορίες άλλων πρακτόρων (συγκεκριμένα του Έντι Μάγιερς και του Κρις Γουντχάουζ), υποστηρίζοντας πως ο ΕΛΑΣ αποτελούσε ένα καθαρά αντιστασιακό κίνημα που περιελάμβανε όλες τις πολιτικές τάσεις, ενώ ταυτόχρονα ασκούσε κριτική στους επικεφαλής της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής για την αντιεαμική τους στάση και την προκατάληψη τους υπέρ του Ζέρβα. Ο Μάγιερς και ο Ντένυς Χάμσον θεωρούσαν τον Σέπαρντ «γιέσμαν» του ΕΛΑΣ ενώ ο Γούντχαουζ «αφελή ιδεαλιστή που δεν μπορούσε να πιστέψει στην δολιότητα των άλλων».
Παρότι φιλοΕΑΜικός, ο Σέπαρντ είχε αναλάβει την προετοιμασία της άφιξης των βρετανικών στρατευμάτων στην Αθήνα. Ο Αμερικάνος δημοσιογράφος Ντρού Πίρσον υποστήριξε σε άρθρο του στη Washington Post ότι στο πτώμα του Σέπαρντ είχαν βρεθεί στοιχεία που αποδείκνυαν ότι δούλευε για τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες χρηματοδοτώντας δεξιές οργανώσεις για να δράσουν εναντίον του ΕΛΑΣ. Κατά τον Λουκιανό Χασιώτη, η φαινομενικά μυστήρια ιδεολογική του μεταστροφή, εξηγείται από το γεγονός ότι αποτελούσε έναν από τους πιο έμπειρους πράκτορες της υπηρεσίας ειδικών αποστολών, ο οποίος υπάκουσε στις εντολές των ανωτέρων του. Ο ρόλος του στην κατεχόμενη Ελλάδα παραμένει ανεξιχνίαστος, λόγω έλλειψης διαθέσιμων πηγών.
Θάνατος
Το πρωί της 30ής Δεκεμβρίου 1944, ο Σέπαρντ είχε μεταβεί στη Κηφισιά προκειμένου να μεταφέρει τα απαραίτητα για την ορκωμοσία του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού ως Αντιβασιλέα. Λίγα μέτρα έξω από το ξενοδοχείο "Ακροπόλ", το αυτοκίνητο του συγκρούστηκε με νάρκη του ΕΛΑΣ, σκοτώνοντας τον και τραυματίζοντας ελαφρά τον οδηγό του αυτοκινήτου. Ενταφιάστηκε στο Πολεμικό κοιμητήριο Φαλήρου.
Βιβλιογραφία
Σεπαρντ Κατηγορία:Πράκτορες της SOE στην Ελλάδα
Κατάλογος ηγετών του Αφγανιστάν
Η Αυτοκρατορία των Χοτάκ δημιουργήθηκε μετά την επιτυχημένη εξέγερση του Μίρβαϊς Χοτάκ και άλλων Αφγανών αρχηγών τοπικών φυλών από την Κανταχάρ εναντίον της κυριαρχίας των Μουγκάλ και των Περσών. Μετά από μια μακρά σειρά πολέμων, η Αυτοκρατορία των Χοτάκ αντικαταστάθηκε τελικά από την Αυτοκρατορία των Ντουρανί που ιδρύθηκε από τον Αχμάντ Σαχ Ντουρανί το 1747. Μετά την κατάρρευση της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί το 1823, η Δυναστεία των Μπαρακζάι ίδρυσε το Εμιράτο του Αφγανιστάν (που μετατράπηκε σε Βασίλειο του Αφγανιστάν το 1926) και κυβέρνησε το Αφγανιστάν μέχρι το 1973, όταν ο τελευταίος του βασιλιάς, Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ, εκθρονίστηκε έπειτα από πραξικόπημα που πραγματοποίησε ο ξάδελφός του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν. Ο Νταούντ έπειτα προχώρησε στην ίδρυση της Δημοκρατίας του Αφγανιστάν, η οποία άντεξε μέχρι την Εξέγερση του Σαούρ το 1978.
Από τη χρονιά του 1978, το Αφγανιστάν βρίσκεται σε μια κατάσταση συνεχιζόμενου εσωτερικού πολέμου και ξένων παρεμβάσεων. Ο πρόεδρος Χαμίντ Καρζάι ήταν ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος ανώτατος άρχοντας του Αφγανιστάν και παρέμεινε στην εξουσία από τις 7 Δεκεμβρίου 2004 μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου 2014. Ως το 2021 πρόεδρος ήταν ο Ασράφ Γανί, ο οποίος ανατράπηκε από τους Ταλιμπάν.
Κατάλογος ηγετών
(Ημερομηνίες σε πλάγια γραφή υποδεικνύουν ντε φάκτο συνέχιση θητείας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατάλογοι Κατηγορία:Πολιτική του Αφγανιστάν
Z46
Το Z46 ήταν γερμανικό βομβαρδιστικό πλοίο της κλάσης 1936C, το οποίο ανήκε στο ναυτικό της Ναζιστικής Γερμανίας (Kriegsmarine). Χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Η κατασκευή του διατάχθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1941 και ανάδοχος κατασκευής ορίστηκε η Deutsche Schiff- und Maschinenbau στη Βρέμη. Η κατασκευή του σταμάτησε το 1942 και συνεχίστηκε το 1943. Η κατασκευή του προχώραγε πολύ αργά (ενώ το 1942-1943 η κατασκευή του σταμάτησε) λόγω υλικών ελλείψεων και βομβαρδισμών από βρετανικά αεροσκάφη. Τα μοντέλα του Ζ46 καταστράφηκαν το 1945, με ανατινάξεις των τελευταίων αντιτύπων από συμμαχικές δυνάμεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικά_πολεμικά_πλοία_του_Α%27_Παγκοσμίου_Πολέμου
Μελάναρκα
Η Μελάναρκα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Όνγκους Α΄ των Πίκτων
Ο Όνγκους Α΄ των Πίκτων (Αρχ. Ιρλανδικά : Angus mac Fergus, πέθανε το 761) βασιλιάς των Πίκτων (732 - 761) ανέβηκε στον θρόνο μετά από μια περίοδο αναρχίας στα τέλη της δεκαετίας του 720. Την εποχή του υποτάχθηκαν το γειτονικό βασίλειο της Νταλ Ριάτα και το βασίλειο του Στραθκλάιντ με μικρότερη επιτυχία, ο ισχυρός βασιλιάς της Σκωτίας περιπλέχτηκε σε πολέμους με την Αγγλία και την Ιρλανδία. Οι βασιλείς από την οικογένεια του Όνγκους κυβέρνησαν τους Πίκτες μέχρι το 839 την χρονιά που μια καταστροφική ήττα από τους Βίκινγκ έφερε νέα περίοδο αστάθειας μέχρι την άνοδο του Κένεθ Α΄ της Σκωτίας. Οι πηγές των Πίκτων ήταν ελάχιστες, στις αρχές της δεκαετίας του 720 αναφέρεται η ίδρυση του Αγίου Ανδρέα που ονομαζόταν τότε Κένριγκμονάιντ. Οι κύριες πηγές ήταν τα Ιρλανδικά Χρονικά από τα οποία τα πιο αξιόπιστα ήταν τα Χρονικά του Ούλστερ και τα Χρονικά του Τίγκερναχ, οι πληροφορίες περιέχουν υλικό που διατηρήθηκε στο μοναστήρι του Ίωνα στην Σκωτία. Ο Όνγκους και οι Πίκτες εμφανίζονται σποραδικά σε Ουαλικές πηγές όπως τα Χρονικά του Καμπραί και πιο συχνά σε πηγές της Νορθουμβρίας τις οποίες καταγράφουν ο Βέδας και ο Συμεών του Ντάραμ στο έργο του Βασιλική Αγγλική Ιστορία. Οι Πίκτες ήταν μια από τις τέσσερις εθνότητες της βόρειας Βρετανίας στις αρχές του 8ου αιώνα, η Πικτία βρισκόταν νότια από τον ποταμό Φορθ περιλαμβάνοντας τις Ορκάδες, την Σέτλαντ και τις Εβρίδες, πριν την εποχή των Βίκινγκ το κέντρο του βασιλείου ήταν το Φορτριού. Οι σημαντικότερες τοποθεσίες στο Φορτριού ήταν το Μπούργκχιντ και το Ινβερνές, η χώρα των Πίκτων είχε μόνο μια επισκοπή το Ρόζμαρι.
Άνοδος στον θρόνο
Τα Ιρλανδικά γενεαλογικά δέντρα καταγράφουν τον Όνγκους μέλος της δυναστείας του Έογκαναχ του Μάνστερ, απογόνους μιας θρυλικής μορφής του "Καίμπρ του μικρού Πίκτου" γιου του Κόναλ Κορκ που κυβέρνησε το βασίλειο του Ιάρμουμαν. Η δυναστεία κυβέρνησε το Κιρκίν μια περιοχή που σχετίζεται με τις σημερινές περιοχές του Άνγκους και του Μερνς. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τα πρώτα χρόνια της ζωής του, την εποχή που εμφανίστηκε ήταν ήδη μεσήλικας. Οι πιο στενοί του συγγενείς ήταν οι δυο γιοι του Μπρίντει και Τάλοργκαν Β΄ των Πίκτων και οι δυο του αδελφοί Τάλοργκαν και Μπρίντει Ε΄ των Πίκτων. Ο Νέχταν μακ Ντερ-Ίλει γιος του Ντερ-Ίλει παραιτήθηκε για να μπει σε μοναστήρι (724) και φυλακίστηκε από τον διάδοχο του Ντρεστ Ζ΄ των Πίκτων (726). Μετά το 728 εμφανίστηκαν τέσσερις διεκδικητές του θρόνου των Πίκτων : ο Ντρεστ Ζ΄, ο Νέχταν, ο Άλπιν Α΄ των Πίκτων και τελευταίος ο ίδιος ο Όνγκους Α΄ σαν οπαδός και διάδοχος του Νέχταν. Την διετία 728 - 729 καταγράφηκαν τέσσερις μάχες μάχες στην Ιρλανδία, ο Άλπιν ηττήθηκε δυο φορές από τον Όνγκους και ο Νέχταν επανήλθε στον θρόνο, σε νέα μάχη μεταξύ των οπαδών του Όνγκους και των εχθρών του Νέχταν κοντά στο Φέττερτσαιν (729) οι οπαδοί του Νέχταν ήταν νικητές. Ο Νέχταν μετά την επαναφορά του στον θρόνο κυβέρνησε μέχρι τον θάνατο του (732). Στις 12 Αυγούστου 729 ο Όνγκους νίκησε και σκότωσε τον Ντρεστ σε μάχη που δεν έχει προσδιοριστεί η θέση της.
Υποταγή της Νταλ Ριάτα
thumb|right|250px|Το βασίλειο της Νταλ Ριάτα Την δεκαετία του 730 ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στην Νταλ Ριάτα και τον Όνγκους, στην Νταλ Ριάτα κυρίαρχοι και προστάτες η Ιρλανδική δυναστεία της Κένελ Κονάιλ που είχε εξασθενήσει. Ο στόλος της Νταλ Ριάτα πολέμησε για λογαριασμό του Φλέθμπερταχ μακ Λουάνγκσιγκ Υψηλού βασιλιά της Ιρλανδίας εναντίον του Εντ Αλλάν της Κένελ εν Έογκαν και είχε βαριές απώλειες (733). Η Νταλ Ριάτα κυβερνήθηκε τότε από τον Έοχεντ μακ Έχνταχ της δυναστείας των Κένελ εν Γκαμπραίν που πέθανε το 733 και οι βασιλικοί κατάλογοι για εκείνη την εποχή είναι ασαφείς. Οι Κένελ Λόαρν του βορείου Άρτζιλ κυβέρνησαν την Νταλ Ριάτα με τον Ντουνγκάλ μακ Σελμπάιγκ τον οποίο εκθρόνισε την δεκαετία του 720 ο Έοχεντ. Το 731 καταγράφονται μάχες ανάμεσα στον γιο του Όνγκους Α΄ Μπρίντει και τον Τάλοργκαν μακ Κονγκούζα της Νταλ Ριάτα. Ο Ντουνγκάλ μακ Σελμπάιγκ βεβήλωσε το ιερό του Τόρι Ίσλαντ όταν έσυρε έξω από αυτό τον Μπρίντει, ο Ντούνγκαλ είχε εκθρονιστεί από επικυρίαρχος της Νταλ Ριάτα και βασιλιάς των Κένεθ Λόαρν και αντικαταστάθηκε από τον ξάδελφο του Μουιρεντάχ μακ Έιμπγκελαιγκ.
Ο Ταλοργκάν μακ Κονγκούζα παραδόθηκε στους Πίκτες από τον αδελφό του και πνίγηκε. Ο Ταλοργκάν γιος του Ντρόσταν συνελήφθη κοντά στο Νταν Ολλαίνγκ και πνίγηκε υπό τις διαταγές του Όνγκους (739). Ο Ντουνγκάλ έγινε διπλός στόχος εκείνη την εποχή, τραυματίστηκε, το κάστρο του Νταν Λέιθφιν καταστράφηκε και ο ίδιος δραπέτευσε στην Ιρλανδία για να βρεθεί εκτός της εξουσίας του Όνγκους. Τα χρονικά αναφέρουν δεύτερη εκστρατεία του Όνγκους στην Νταλ Ριάτα (736). Ο Ντουνγκάλ που είχε επιστρέψει από την Ιρλανδία και ο αδελφός του Φερεντάχ συνελήφθησαν και αλυσοδέθηκαν, τα κάστρα του Κρέικ και του Ντανάντ κυριεύθηκαν. Ο Μουιρεντάχ του Κένελ Λόαρν δεν είχε καλύτερη τύχη αφού συνετρίβη από τον αδελφό του Όνγκους Α΄ Ταλοργκάν, στην τελική εκστρατεία η Νταλ Ριάτα ηττήθηκε ξανά (741), τα Χρονικά του Ούλστερ σημειώνουν την "τελική επικράτησε στην Νταλ Ριάτα του Όνγκους γιου του Φέργκους". Μετά την ήττα η Νταλ Ριάτα χάθηκε από τις ιστορικές καταγραφές για μια γενιά. Ο Όνγκους στην συνέχεια βρέθηκε σε πολέμους στην Ιρλανδία στο πλευρό του Εντ Αλλάν ή εναντίον του σαν σύμμαχος του Κέιθαλ μακ Φινγκουίν. Τα στοιχεία γι'αυτή την εμπλοκή είναι περιορισμένα, υπάρχει παρουσία του Μπρίντει γιου του Όνγκους στην Τόρι Ίσλαντ στην βορειοδυτική ακτή του Ντόνεγκαλ (733) στα εδάφη του εχθρού του Εντ Αλλάν Φλάιθμπερταχ μακ Λουάνγκσιγκ. Τα Θραυσματικά Χρονικά της Ιρλανδίας αναφέρουν παρουσία στόλου των Πίκτων από το Φορτριού (733) σε μάχη με τον Φλάιθμπερταχ σαν σύμμαχοι ή εναντίον του.