cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλης Κοντογιαννόπουλος
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά την πτώση της Χούντας πολιτεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία με την οποία εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής από το 1974 μέχρι το 1996. Διετέλεσε υφυπουργός παιδείας κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεων Κωνσταντίνου Καραμανλή και Γεώργιου Ράλλη. Ανέλαβε υπουργός παιδείας πρώτη φορά κατά την πρώτη οικουμενική κυβέρνηση υπό τον Τζαννή Τζαννετάκη και δεύτερη φορά το 1990 στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Την ημέρα που ανέλαβε Υπουργός Παιδείας η μητέρα του σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα. Την περίοδο αυτή επιχείρησε να περάσει μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα καταθέτοντας ένα πολυνομοσχέδιο που προέβλεπε σημαντικές αλλαγές σε όλες τις βαθμίδες τις εκπαίδευσης. Το πολυνομοσχέδιο που χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα αναχρονιστικό και συντηρητικό για τα μέτρα της εποχής του, προκάλεσε πολύ μεγάλες αντιδράσεις και οδήγησε στις μεγαλύτερες μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις που είχαν πραγματοποιηθεί μέχρι τότε στην Ελλάδα. Μετά τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα σε σχολείο που βρισκόταν υπό κατάληψη, υπέβαλε την παραίτηση του και αντικαταστάθηκε από τον Γεώργιο Σουφλιά. Από 3 Δεκεμβρίου 1992 - 13 Οκτωβρίου 1993 ήταν υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας και ταυτόχρονα υπουργός Εμπορίου. Το 1998 διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία και στη συνέχεια προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ με το οποίο εκλέχθηκε βουλευτής στη Β΄Αθηνών στις εκλογές του 2000. Τον Ιούλιο του 2003 έγινε υφυπουργός υγείας και πρόνοιας στην κυβέρνηση Σημίτη. Το 2008 αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ. Υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη του κόμματος Δράση το οποίο συμμετείχε μόνο στις Ευρωεκλογές του 2009 και δεν εξέλεξε κανέναν Ευρωβουλευτή. Τον Ιούλιο του 2009 αποχώρησε από τη Δράση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγείας και Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Λευτέρης Κιουτσούκ Αντωνιάδης
Ο Λευτέρης Κιουτσούκ Αντωνιάδης  (τούρκικα: Lefter Küçükandonyadis, 22 Δεκεμβρίου 1925 - 13 Ιανουαρίου 2012), ήταν Έλληνας της Τουρκίας από την Πρίγκηπο, ποδοσφαιριστής - θρύλος του τουρκικού ποδοσφαίρου. Ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες παγκοσμίως τη δεκαετία του ’50. Αγωνίστηκε 46 φορές με την Εθνική ομάδα της Τουρκίας από το 1948 ως το 1963, από τις οποίες τις εννιά ως αρχηγός, ενώ είχε και τέσσερις συμμετοχές με την Ολυμπιακή ομάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1948 στο Λονδίνο.
Η οικογένειά του
Ο Λευτέρης Αντωνιάδης γεννήθηκε το 1925 στην Πρίγκηπο από Έλληνες γονείς. Ο πατέρας του ήταν ψαράς και ονομαζόταν Χριστοφής Αντωνιάδης. Η μητέρα του λεγόταν Αργυρώ και είχε άλλα δέκα παιδιά. Ποδοσφαιριστής υπήρξε και ο αδελφός του Παναγής Αντωνιάδης στην ομάδα του Πέρα Κλουμπ. Στον Λευτέρη, επειδή ήταν μικρόσωμος, κόλλησαν το παρατσούκλι "Κιουτσούκ" (τουρκικά ο μικρός) και το τουρκικό επώνυμό του καταγράφηκε ως Κιουτσουκαντωνιάδης. Ο Αντωνιάδης δημιούργησε οικογένεια με τη σύζυγό του Σταυριανή Μπεκιάρη (του Ιωάννη και της Μαρίας), αποκτώντας τρία παιδιά.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Άρχισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Τακσίμ Σπορ (Taksim Spor), μια συνοικιακή ομάδα της Πόλης. Το 1947 πήρε μεταγραφή στη Φενερμπαχτσέ κι αμέσως άρχισε να διακρίνεται το ταλέντο του. Το 1951 πήρε μεταγραφή στην ιταλική Φιορεντίνα, ο πρώτος ποδοσφαιριστής από την Τουρκία που μεταγράφηκε στο εξωτερικό επ' αμοιβή. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στη γαλλική Νις.
Το 1964 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ αν και ήταν ήδη 39 ετών. Όμως πρόλαβε να αγωνιστεί μόνο σε πέντε ματς σκοράροντας δύο γκολ. Τραυματίστηκε σε έναν αγώνα με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης και αναγκάστηκε να τερματίσει την καριέρα του.
Εθνική Τουρκίας
Αγωνίστηκε 50 φορές στην τουρκική εθνική ομάδα, αν και επισήμως αναφέρονται 46 συμμετοχές, τις 9 ως αρχηγός. Οι άλλες τέσσερις ήταν με την ολυμπιακή ομάδα. Μετείχε στην Ολυμπιάδα του 1948, όπου έπαιξε και στους δύο αγώνες που έδωσε η Τουρκία : φάση των 16 με Κίνα (4-0), προημιτελικά με Γιουγκοσλαβία (1-3), ενώ πέτυχε ένα γκολ, το τέταρτο της ομάδας του κατά της Κίνας στο 87'.
Έπαιξε στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954, όπου έφερε το περιβραχιόνιο του αρχηγού, ενώ πέτυχε δύο γκολ, ένα κατά της Δυτικής Γερμανίας και ένα κατά της Νότιας Κορέας. Την ίδια χρονιά επιλέχτηκε στη Μικτή Κόσμου. Υπήρξε επί τέσσερις δεκαετίες κορυφαίος σκόρερ του τουρκικού εθνικού συγκροτήματος με τα 21 τέρματα που σημείωσε, μέχρι το 1997 που τον ξεπέρασε ο Χακάν Σουκούρ, ενώ ακόμα και σήμερα παραμένει στην τέταρτη θέση των σκόρερ της Εθνικής Τουρκίας.
Υπήρξε ο πρώτος ποδοσφαιριστής της Τουρκίας που τιμήθηκε με το Χρυσό μετάλλιο της τουρκικής ομοσπονδίας.
Προπονητική καριέρα
Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο εργάστηκε ως προπονητής. Αρχικά στην Αθήνα στο Αιγάλεω κι έπειτα στη Νότια Αφρική στη Supersport United του Γιοχάνεσμπουργκ.
Το 1967 επέστρεψε στην Τουρκία, όπου δούλεψε ως προπονητής κυρίως στις ομάδες Σαμσουνσπόρ, Ορντουσπόρ, Μερσίν Ιντμάν Γιουρντού και Μπόλουσπορ.
Ζωντανός θρύλος
Ο Λεφτέρ, όπως τον αποκαλούσαν οι Τούρκοι, είχε το παρατσούκλι Ordinaryüs, δηλαδή καθηγητής, διότι είχε άνεση στο σκοράρισμα και σχεδόν πάντα έβρισκε τα δίκτυα με σιγουριά. Λέγεται ότι δεν είχε χάσει ποτέ πέναλτι. Το όνομά του είναι θρύλος μεταξύ των οπαδών της Φενερμπαχτσέ, οι οποίοι ακόμα τραγουδούν το σύνθημα: 'Ver Lefter'e, Yazsin Deftere', που σημαίνει «Δώσε στον Λευτέρη, θα γράψει στο τεφτέρι».
Ο Λευτέρης μετείχε στην ομάδα της Εθνικής Τουρκίας, που είχε καταφέρει να νικήσει τη θρυλική ουγγρική ομάδα του Φέρεντς Πούσκας το 1956 με 3-1 και μάλιστα είχε πετύχει δύο γκολ. Μετά το ματς οι Ούγγροι παραδέχτηκαν την ανωτερότητα των αντιπάλων τους, λέγοντας πως αν η Τουρκία είχε παίξει έτσι και το 1954 στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, θα είχε σίγουρα τερματίσει στην τετράδα.
Τα τελευταία χρόνια ζούσε στο νησί Πρίγκηπος (Büyükada), το μεγαλύτερο των Πριγκιποννήσων, όπου ένας δρόμος φέρει το όνομά του. Δρόμος με το όνομά του υπάρχει και στην Πόλη. Πέθανε στις 13 Ιανουαρίου 2012 σε ηλικία 86 ετών σε νοσοκομείο της Κωνσταντινούπολης, όπου νοσηλευόταν με προβλήματα υγείας τις τελευταίες ημέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Τούρκοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σούπερσπορ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μερσίν Ιντμάν Γιουρντού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σαμσουνσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τακσίμ ΣΚ Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Τζούλιους Μαάντα Μπίο
Ο Τζούλιους Μαάντα Μπίο (Julius Maada Bio, 12 Μαΐου 1964-) είναι πολιτικός από τη Σιέρα Λεόνε και ο 5ος πρόεδρος της χώρας από τις 4 Απριλίου 2018. Είναι απόστρατος αξιωματικός του στρατού και ήταν επικεφαλής της στρατιωτικής κυβέρνησης από τις 16 Ιανουαρίου 1996 ως τις 29 Μαρτίου 1996 υπό το Εθνικό Προσωρινό Κυβερνητικό Συμβούλιο (NPRC) που σχηματίστηκε από τη στρατιωτική χούντα της χώρας. Ο Μπίο ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές με το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Λαϊκό Κόμμα της Σιέρα Λεόνε. Κέρδισε τον υποψήφιο του κυβερνώντος Παλλαϊκού Κογκρέσου Σαμούρα Καμάρα  στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών με ποσοστό 51,8% των ψήφων έναντι 48,2% για τον Καμάρα. Οι διεθνείς και οι τοπικοί παρατηρητές ανακήρυξαν τις εκλογές ελεύθερες, δίκαιες και αξιόπιστες. Ο Μπίο διαδέχθηκε τον πρόεδρο Έρνεστ Μπάι Κορόμα, ο οποίος δεν δικαιούτο από το σύνταγμα να διεκδικήσει άλλη θητεία, έχοντας υπηρετήσει δύο πενταετίες.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου του μήνα στην προεδρία και κατά την υπόσχεσή του στην προεκλογική εκστρατεία, ο Μπίο θεσμοθέτησε με νόμο την δωρεάν εκπαίδευση για τους μαθητές των κρατικών σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε ολόκληρη τη χώρα. Επίσης, προέβη στην κατάργηση των διδάκτρων για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες των κρατικών πανεπιστημίων.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο χωριό Τιχούν της επαρχίας Μπόνθε έξω από την πόλη Μάτρου Τζονγκ, στην Νότια Επαρχία της Σιέρα Λεόνε. Είναι το 33ο παιδί από τα συνολικά 35 του Υπέρτατου Αρχηγού των Σέρμπρο Τσάρλι Μπίο του Δεύτερου. Ο ίδιος ο Μπίο ανήκει στην εθνοτική ομάδα των Σέρμπρο και είναι Καθολικός στο θρήσκευμα.
Μετά την ολοκλήρωση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Ρωμαιοκαθολικό Σχολείο της γενέτειράς του, φοίτησε στο σχολείο Μπο και αποφοίτησε το 1984 με A-level σε ηλικία 20 ετών.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Μπίο ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και παρακολούθησε την στρατιωτική ακαδημία της Μπενγκουέμα, έξω από την πρωτεύουσα Φρίταουν.
Αποφοίτησε από την Ακαδημία σε ηλικία 23 ετών με το βαθμό του Second Lieutenant τον Οκτώβριο του 1987. Το 1990 στάλθηκε μαζί με τον λοχαγό Βαλεντίν Στράσερ στη Λιβερία ως μέρος της στρατιωτικής δύναμης ECOMOG.
Στις 29 Απριλίου 1992 έλαβε μέρος μαζί με τον Στράσερ και άλλους στρατιωτικούς στο αναίμακτο στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε την κυβέρνηση του Τζόζεφ Σαϊντού Μόμο.
Μετά τον στρατό
Έπειτα από την αποστρατεία του το 1996, ο Μπίο εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στις Διεθνείς Σχέσεις από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιοτης Ουάσιγκτον.
Προσωπική ζωή
Ο Μπίο είναι της εθνοτικής ομάδας Σέρμπρο και Χριστιανός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η σύζυγός του, Φατιμά, είναι Μουσουλμάνα και υπήκοος Γκάμπιας και Σιέρα Λεόνε. Το ζεύγος παντρεύτηκαν το 2013 στο Λονδίνο με διαθρησκευτική τελετή, που συμπεριελάμβανε χριστιανικά και μουσουλμανικά έθιμα. Οι δυο τους έχουν ένα παιδί που γεννήθηκε στο Λονδίνο. Ο Μπίο έχει άλλα τρία παιδιά από προηγούμενο γάμο, όλα γεννημένα στις ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Πρόεδροι της Σιέρα Λεόνε Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Σιέρα Λεόνε
Βασίλης Ρώτας
Ο Βασίλης Ρώτας (5 Μαΐου 1889 - 30 Μαΐου 1977) ήταν Έλληνας συγγραφέας, στρατιωτικός, κριτικός και μεταφραστής.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου/5 Μαΐου του 1889 στο Χιλιομόδι Κορινθίας. Φοίτησε στο γυμνάσιο της Κορίνθου και αποφοίτησε από το Βαρβάκειο Γυμνάσιο Αθηνών. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών (1906-1910). Το 1910 φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Κέρκυρας. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) σαν ανθυπολοχαγός, στις μάχες Κιλκίς, Ναλμπάγκιοϊ, Τζουμαγιά, Ουράνοβο, Σέτε Βρατς, Στενά της Κρέσνας, Σιμιτλί. Στη διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, στα 1916, υπηρετούσε ως αξιωματικός στο Δ΄ Σώμα Στρατού, στην Καβάλα. Ολόκληρο το Δ΄ Σώμα Στρατού μεταφέρθηκε στο Γκέρλιτς της Γερμανίας, σε μια ιδιότυπη αιχμαλωσία, μέχρι το 1919. Πήρε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία και για δύο χρόνια (1921-1922) υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία του Βερολίνου. Το 1920 παντρεύτηκε την παιδική του φίλη Κατερίνη Γιαννακοπούλου, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά: τον Ρένο (γιατρό) (1922-2012), την Μαρούλα (ηθοποιό) (1925-1996) και τον Νικηφόρο (συνθέτη) (1929-2004). Αποστρατεύτηκε στα 1926 με το βαθμό του συνταγματάρχη και από τότε αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία, τη μετάφραση και το θέατρο. Στη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Από το τέλος της δεκαετίας του '40 συντρόφισσά του ήταν η συγγραφέας Βούλα Δαμιανάκου (1922-2016), με την οποία έζησε από το 1954 στη Νέα Μάκρη Αττικής. Πέθανε το 1977 στην Αθήνα σε ηλικία 88 ετών.
Το έργο του
Ξεκίνησε να δημοσιεύει ποιήματα στο περιοδικό Νουμάς το 1908. Άρθρα, διηγήματα, κριτική θεάτρου και μαρτυρίες του δημοσιεύθηκαν στον παράνομο τύπο στη διάρκεια της κατοχής, τα Ελεύθερα Νέα, τη Βραδυνή, την Πρωία, την Εστία και στο περιοδικό Θέατρο (1961-1965) και στον Λαϊκό Λόγο (1965-1967). Υπήρξε βασικός συνεργάτης του περιοδικού Ελληνικά Γράμματα και ίδρυσε μαζί με άλλους φοιτητές στα 1910 τη Φοιτητική Συντροφιά.
Υπήρξε επίσης ιδρυτής του Λαϊκού Θεάτρου Αθηνών (1930-1937) στο Παγκράτι, που όμως έκλεισε με την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής οργάνωσε το Θεατρικό Σπουδαστήριο με συνεργάτες τον Μάρκο Αυγέρη, τη Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Αντώνη Φωκά, τον Μάνο Κατράκη κ.ά. και διεύθυνε το Θεατρικό Όμιλο ΕΠΟΝ Θεσσαλίας, στα βουνά της Ελεύθερης Ελλάδας και στο θεσσαλικό κάμπο (1944, με τη συνεργασία ηθοποιών, λογοτεχνών και μελών της ΕΠΟΝ) και έδωσε θεατρικές παραστάσεις στο βουνό και σε χωριά της Θεσσαλίας. Δίδαξε επίσης στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Πειραιώς.
Εκτός από την ποιήση και το θέατρο ασχολήθηκε και με την μετάφραση. Στην ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου πέρασε και για τις μεταφράσεις των έργων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Επίσης ιστορική έμεινε η μετάφρασή του της κωμωδίας του Αριστοφάνη Όρνιθες για την παράσταση του 1959 από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν. Ο Βασίλης Ρώτας δεν επηρεάστηκε τόσο από τα αισθητικά ρεύματα της εποχής του όσο από την λαϊκή παράδοση και το δημοτικό τραγούδι, αλλά και από τα λαϊκά παραμύθια και τον Καραγκιόζη. Η στάση του αυτή εκφράζει και την άποψή του ότι "δημιουργός, καταλύτης και αποδέκτης των πάντων είναι ο λαός". Επίσης μεγάλη επιρροή στο έργο του είχε η σαιξπηρική δραματουργία και το αρχαίο ελληνικό δράμα. Σε πολλά έργα του ο Ρώτας ακολούθησε τη μορφή και τη δομή της ελληνικής τραγωδίας (όπως στα Ελληνικά Νιάτα, 1946), των ιστορικών δραμάτων του Σαίξπηρ (Ρήγας Βελεστινλής, 1936 - Κολοκοτρώνης, 1955) και του Ελληνικού Θεάτρου Σκιών (Καραγκιόζικα, 1955).
Πηγές
Αφιέρωμα (επιμέλεια: Θαν. Ν. Καραγιάννης),: "Βασίλης Ρώτας: 25 χρόνια απ' το θάνατό του", περ. "Το Σχολείο και το Σπίτι", τεύχ. 444-445, σ. 358-379
Α΄ Πόλεμος Άγγλων και Σιχ
Ο Α΄ Πόλεμος Άγγλων και Σιχ ήταν η πολεμική σύγκρουση μεταξύ της Αυτοκρατορίας των Σιχ και της βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, την περίοδο 1845-1846. Κατέληξε με τη μερική υποταγή του κράτους των Σιχ στους Βρετανούς.
Ιστορικό υπόβαθρο και αιτίες του πολέμου
Το βασίλειο των Σιχ στο Παντζάμπ (αρχαία Πενταποταμία) είχε ιδρυθεί, επεκταθεί και σταθεροποιηθεί από το χαρισματικό μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ στις αρχές του 19ου αιώνα, περίπου την ίδια εποχή που οι βρετανικές κτήσεις στην Ινδία επεκτείνονταν μέχρι τα σύνορα του Παντζάμπ. Ο Ραντζίτ Σινγκ διατήρησε μια πολιτική επιφυλακτικής φιλίας με τους Βρετανούς, παραχωρώντας τους τμήμα του εδάφους του νότια του ποταμού Σάτλετζ, ενώ την ίδια στιγμή εργαζόταν ακαταπόνητα για την προπαρασκευή του στρατού του για να αποκρούσει τη βρετανική επιθετικότητα από τα νοτιοανατολικά και να κηρύξει τον πόλεμο στους Αφγανούς (Αυτοκρατορία των Ντουρράνι) στα δυτικά, οι οποίοι επέδραμαν συχνά στην περιοχή του, λεηλατώντας πόλεις και χωριά. Για το σκοπό αυτό προσέλαβε Αμερικανούς και Ευρωπαίους μισθοφόρους στρατιώτες-συμβούλους για να εκπαιδεύσουν το σώμα του πυροβολικού του, και επίσης ενσωμάτωσε τμήματα Ινδουιστών και Μουσουλμάνων στις δυνάμεις του.
Εκμεταλλευόμενοι τη διχόνοια μεταξύ των Αφγανών, οι Σιχ κατέκτησαν τις πόλεις και ευρύτερες επαρχίες της Πεσαβάρ και του Μουλτάν, ενσωματώνοντας επίσης τα κρατίδια της περιοχής Τζαμμού και Κασμίρ στην αυτοκρατορία τους.
Όταν αποκαταστάθηκε η κεντρική εξουσία στο Αφγανιστάν, οι Βρετανοί υπό την πεποίθηση ότι ο εμίρης Ντοστ Μοχάμμεντ, ο ηγέτης του Αφγανιστάν, συνωμοτούσε με την τσαρική Ρωσία, ξεκίνησαν τον Α΄ Αγγλοαφγανικό Πόλεμο για να τον αντικαταστήσουν με τον παλαιότερο σάχη του Αφγανιστάν, Σούτζα Σαχ Ντουρράνι, ελέγχοντας έτσι το Αφγανιστάν και χρησιμοποιώντας το ως ανάχωμα σε πιθανή κάθοδο των Ρώσων στα πλούσια εδάφη της Ινδίας (τη σημαντικότερη πηγή πλούτου της Βρετανίας). Η κίνηση αυτή υποστηρίχθηκε από τους Σιχ, σε αντάλλαγμα για την παραχώρηση από το Σουτζά Σαχ (κατόπιν υπόδειξης των Βρετανών) της Πεσαβάρ στην Αυτοκρατορία τους.
Αρχικώς επιτυχής, η βρετανική εισβολή πήρε καταστροφική στροφή με τη σφαγή του στρατού του Ελφινστόουν, που μείωσε το κύρος των Βρετανών, και κυρίως εκείνο του Στρατού της Βεγγάλης της Αγγλικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Οι Βρετανοί τελικώς αποσύρθηκαν από το Αφγανιστάν και από την Πεσαβάρ την οποία κατείχαν ως προκεχωρημένη βάση, το έτος 1842.
Κλίμακα Κελσίου
right|thumb|upright|[[Θερμόμετρο διαβαθμισμένο στην κλίμακα Κελσίου, ενώ δείχνει θερμοκρασία -17 °C.]] thumb|350px|{{legend|#339966|Χώρες που χρησιμοποιούν [[Κλίμακα Φαρενάιτ.}} {{legend|#66cc99|Χώρες που χρησιμοποιούν και τις δύο κλίμακες.}} {{legend|#cccccc|Χώρες που χρησιμοποιούν Κλίμακα Κελσίου.}}]]
Η κλίμακα Κελσίου είναι εμπειρική κλίμακα μέτρησης της θερμοκρασίας. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Σουηδού αστρονόμου και μαθηματικού Άντερς Κέλσιου.
Οι 0 °C αντιστοιχούν στο υπό κανονικές συνθήκες σημείο πήξης του νερού και οι 100 °C στο σημείο βρασμού του νερού. Υπάρχουν δύο ορισμοί της κλίμακας: Ο πρώτος είναι ο αρχικός ορισμός της κλίμακας και συνδέει το μηδέν της κλίμακας με το σημείο πήξης του νερού σε ατμοσφαιρική πίεση και τους εκατό βαθμούς με το σημείο βρασμού του νερού στην ίδια πίεση. Ο ορισμός που ισχύει από το 1954 μέχρι και σήμερα θέτει το τριπλό σημείο του νερού στους 0,01 °C και διαφορά 1 °C ίση με το 1/273,16 της διαφοράς θερμοκρασίας μεταξύ απολύτου μηδενός και του τριπλού σημείου του νερού.
Α΄ Πόλεμος Άγγλων και Σιχ
Τα γεγονότα στο Παντζάμπ
Την εποχή εκείνη υπήρχαν δύο σημαντικές φατρίες στο Παντζάμπ που διαγκωνίζοντο για την εξουσία. Οι Σιχ Σιντανβάλιας και οι Ινδουιστές Ντογκράς. Οι Ντογκράς επέτυχαν να ανεβάσουν στο θρόνο το Σερ Σινγκ, μεγαλύτερο νόθο γιο του Ραντζίτ Σινγκ, τον Ιανουάριο του 1841. Οι πιο επιφανείς Σιντανβάλιας κατέφυγαν τότε στο βρετανικό αποικιοκρατικό ινδικό έδαφος, διατηρώντας όμως ακόμα πολλούς οπαδούς στο Στρατό του Παντζάμπ.
Κλίμακα Κελσίου
Ο βαθμός Κελσίου (°C) είναι η πλέον διαδεδομένη μονάδα μέτρησης της θερμοκρασίας διεθνώς, με εξαίρεση τις ΗΠΑ και τη Λιβερία, όπου χρησιμοποιείται η Κλίμακα Φαρενάιτ.
Α΄ Πόλεμος Άγγλων και Σιχ
Τα γεγονότα στο Παντζάμπ
Ο στρατός μεγάλωσε ταχύτατα μετά το θάνατο του Ραντζίτ Σινγκ, από τις 29.000 άντρες (με 192 κανόνια) το 1839, στις πάνω από 80.000 το 1845, καθώς οι φεουδάρχες και οι ακόλουθοί τους πήραν τα όπλα τους. Ο στρατός αυτοανακηρύχθηκε ως "Χάλσα", δηλαδή ενσάρκωση του έθνους των Σιχ. Οι επιτροπές ηγεσίας των στρατιωτικών του συνταγμάτων, σχημάτισαν μια διαφορετική πηγή δύναμης μέσα στο βασίλειο, διακηρύσσοντας ότι τα ιδανικά του γκουρού Γκομπίντ Σινγκ για την περίφημη κοινοπολιτεία των Σιχ, είχαν αναγεννηθεί, με τη Σαρμπάτ Χάλσα να αναλαμβάνει τον πλήρη έλεγχο των εκτελεστικών, στρατιωτικών και πολιτικών εξουσιών του κράτους, κάτι που οι Βρετανοί παρατηρητές επέκριναν ως μια "επικίνδυνη στρατιωτική δημοκρατία".
Κλίμακα Κελσίου
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μονάδες θερμοκρασίας Κατηγορία:Κλίμακες Κατηγορία:Παραγόμενες μονάδες του SI
Α΄ Πόλεμος Άγγλων και Σιχ
Τα γεγονότα στο Παντζάμπ
Η Χάλσα παρόλα αυτά δεν ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο στο χρονικό αυτό σημείο. Παρόλο δε που η Τζιντ Καούρ δημοσίως ορκίστηκε εκδίκηση για τους δολοφόνους του αδερφού της, παρέμεινε αντιβασίλισσα χωρίς να την ανατρέψουν. Ο Λαλ Σινγκ, αναφερόμενος ως εραστής της, έγινε βεζίρης, και ο Τετζ Σινγκ διοικητής του στρατού. Οι ιστορικοί των Σιχ αναφέρουν ότι και οι δύο αυτοί άντρες ήταν επιφανή μέλη της φατρίας Ντογκρά. Αρχικώς ανώτερης κάστας Ινδουιστές με προέλευση εκτός του Παντζάμπ, και οι δύο είχαν ασπαστεί το Σιχισμό το 1818.
Βρετανικές ενέργειες
Αμέσως μετά το θάνατο του Ραντζίτ Σινγκ, η βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, είχε ξεκινήσει να αυξάνει τη στρατιωτική της δύναμη στις όμορες περιοχές με το Παντζάμπ, ιδρύοντας στρατόπεδο στην πόλη Φεροζεπούρ, μόλις λίγα χλμ. από τον ποταμό Σάτλετζ, ο οποίος σηματοδοτούσε το σύνορο μεταξύ της βρετανοκρατούμενης Ινδίας και της περιοχής του Παντζάμπ. Το 1843, οι Βρετανοί κατέλαβαν και προσάρτησαν την Σινδ, στα νότια του Παντζάμπ, ενέργεια που ακόμα και πολλοί Βρετανοί θεώρησαν ως κυνική και ανέντιμη. Επιπλέον, αύξησε τις υποψίες των Σιχ για τα πραγματικά βρετανικά κίνητρα.
Οι ενέργειες και συμπεριφορές των Βρετανών, υπό τον Στρατηγό Κυβερνήτη της Ινδίας, λόρδο Έλενμπορο, και το διάδοχό του, σερ Χένρυ Χάρντιγκς, αποτελούν αντικείμενο διαμάχης. Σύμφωνα με τους περισσότερους βρετανικούς υπολογισμούς, κύρια ανησυχία τους ήταν η ύπαρξη της Χάλσα, η οποία χωρίς ισχυρή κεντρική εξουσία να την περιορίσει, αποτελούσε σοβαρή απειλή για τις βρετανικές αποικιοκρατικές κτήσεις στην Ινδία που βρίσκονταν κατά μήκος των συνόρων. Ινδοί και Σιχ ιστορικοί αντικρούουν ότι οι στρατιωτικές προετοιμασίες που έγιναν από τους προαναφερόμενους Στρατηγούς Κυβερνήτες ήταν αμυντικής φύσεως. Όμως, οι πολιορκητικές μοίρες πυροβολικού και οι μονάδες γεφυροποιίας φανερώνουν κάτι διαφορετικό από μια απλή αμυντική επιχείρηση.
Η βρετανική στάση επηρεάστηκε από αναφορές από το νέο πολιτικό αντιπρόσωπό τους στις συνοριακές περιοχές, ταγματάρχη Τζωρτζ Μπρόντφουτ, που τόνισε την αναρχία στο Παντζάμπ και ανέφερε κάθε περίπτωση διεφθαρμένης συμπεριφοράς στην Αυλή. Για κάποιους Βρετανούς αξιωματούχους, υπήρχε ισχυρή επιθυμία για επέκταση της βρετανικής επιρροής και ελέγχου στο Παντζάμπ, καθώς αποτελούσε τη μόνη στρατιωτική δύναμη που μπορούσε να απειλήσει τη βρετανική εξουσία στην Ινδία και το τελευταίο ανεξάρτητο βασίλειο στην περιοχή, που δεν ήταν υπό αγγλική επιρροή. Το βασίλειο των Σιχ φημιζόταν επίσης για το ότι ήταν το πλουσιότερο βασίλειο στην περιοχή, με το περίφημο διαμάντι "Κοχ-ι Νουρ" (μετ. Βουνό του Φωτός) να αποτελεί ένα μόνο από τους πολλούς θησαυρούς του βασιλικού θησαυροφυλακίου. Η απροκάλυπτη βρετανική επιθετικότητα αύξησε τις εντάσεις στο Παντζάμπ και τη Χάλσα.
Ξέσπασμα και πορεία του πολέμου
Σε απάντηση στη βρετανική κίνηση, ο στρατός των Σιχ άρχισε να διασχίζει το Σάτλετζ στις 11 Δεκεμβρίου 1845. Παρόλο που οι διοικητές και οι βασικές μονάδες του στρατού ήταν Σιχ, υπήρχαν επίσης και άλλοι στρατιώτες μη Σιχ από το Παντζάμπ (Παντζάμπι), καθώς και μονάδες πεζικού των Παστούν και των Κασμίρι. Το πυροβολικό αποτελείτο κυρίως από μονάδες βαρέων πυροβόλων, που είχαν οργανωθεί και εκπαιδευτεί από Ευρωπαίους μισθοφόρους.
Οι Σιχ ισχυρίστηκαν ότι απλώς μετακινούντο εντός των κτήσεών τους (ειδικώς στο χωριό Μόραν, που ήταν υπό αμφισβήτηση) στην ανατολική όχθη του ποταμού, αλλά η κίνηση αυτή θεωρήθηκε από τους Βρετανούς ως καθαρά εχθρική και κήρυξαν τον πόλεμο. Μια στρατιά των Σιχ υπό τον Τετζ Σινγκ, προήλασε προς τη Φεροζεπούρ αλλά δεν έκανε καμία ενέργεια να περικυκλώσει ή επιτεθεί στις εκτεθειμένες βρετανικές δυνάμεις εκεί. Μια άλλη δύναμη υπό τον Λαλ Σινγκ συγκρούστηκε με τις προελαύνουσες δυνάμεις των Γκαφ και Χάρντιγκς στη μάχη του Μούντκι στις 18 Δεκεμβρίου 1845, όπου οι Βρετανοί κέρδισαν μια χαοτική νίκη.
Την επόμενη μέρα, οι Βρετανοί έφτασαν πλησίον των μεγάλων οχυρώσεων των Σιχ στη Φεροζεπούρ. Ο Γκαφ επιθυμούσε την άμεση επίθεση, αλλά ο Χάρντιγκς, εκμεταλλευόμενος τη θέση του ως Στρατηγού Κυβερνήτη, τον υποσκέλισε και τον διέταξε να περιμένει να φτάσει η μεραρχία από τη Φεροζεπούρ. Όταν αυτή εμφανίστηκε αργά το βράδυ της 21ης Δεκεμβρίου, ο Γκαφ επιτέθηκε στις λίγες ώρες που απέμεναν ώς το πρώτο φως της αυγής. Το καλά επανδρωμένο πυροβολικό των Σιχ προκάλεσε βαριές απώλειες στις βρετανικές δυνάμεις, ενώ το πεζικό τους πολέμησε απεγνωσμένα. Η ελίτ όμως του στρατού των Σιχ, το ιππικό, κρατήθηκε μακριά από το πεδίο της μάχης από τον Λαλ Σινγκ, αδυνατώντας έτσι να αποδειχθεί αποτελεσματικό απέναντι στο πεζικό και ιππικό του Γκαφ.
Με τον ερχομό της νύχτας, κάποιες βρετανικές μονάδες υπό τον Γκαφ, κατάφεραν να φτάσουν σε τμήματα των οχυρώσεων των Σιχ, αλλά άλλες μονάδες αντικρούστηκαν και υποχώρησαν, ευρισκόμενες σε μεγάλη σύγχυση. Ο Χάρντιγκς, φοβούμενος οριστική ήττα των Βρετανών την επόμενη μέρα, διέταξε τα κρατικά έγγραφα στο Μούντκι να καταστραφούν στην πυρά. Παρόλα αυτά, το επόμενο πρωινό, ο Βρετανικός Στρατός και ο Στρατός της Βεγγάλης εφόρμησαν και εκδίωξαν τους Σιχ από τις υπόλοιπες οχυρώσεις τους. Ο Λαλ Σινγκ δεν έκανε καμία προσπάθεια εφόρμησης ή ανασυγκρότησης του στρατού του, ενώ εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε και ο στρατός του Τετζ Σινγκ. Για ακόμη μια φορά, ο ήδη εξαντλημένος στρατός του Γκαφ αντιμετώπισε το φάσμα της ήττας και της καταστροφής, αλλά ο Τετζ Σινγκ ανεξήγητα αποσύρθηκε, ισχυριζόμενος ότι το βρετανικό ιππικό και πυροβολικό, που στη φάση αυτή της μάχης αποσύρονταν για να αναπληρώσουν τα πυρομαχικά τους, στην πραγματικότητα εκτελούσαν πλευρική υπερκερωτική κίνηση.
Οι επιχειρήσεις προσωρινώς σταμάτησαν, κυρίως επειδή η στρατιά του Γκαφ ήταν εξουθενωμένη και χρειαζόταν ανάπαυση και ενισχύσεις. Οι Σιχ, αν και αρχικώς τρομοκρατημένοι από τις ήττες και τις πράξεις των διοικητών τους, ξαναβρήκαν το κουράγιο τους και εφόρμησαν ακόμα μια φορά, όταν νέες μονάδες και διοικητές προστέθηκαν σε αυτές, και η μαχαρανί Τζιντ Καούρ ενθάρρυνε 500 επίλεκτους αξιωματικούς να ανανεώσουν τις προσπάθειές τους.
Όταν οι εχθροπραξίες στη Φεροζεπούρ ολοκληρώθηκαν, ένα σώμα στρατού των Σιχ διέσχισε το Σάτλετζ κοντά στην Αλιβάλ, απειλώντας τις γραμμές εφοδιασμού και επικοινωνιών του Γκαφ. Μια μεραρχία υπό το σερ Χάρρυ Σμιθ εστάλη τότε να τους αντιμετωπίσει. Το ιππικό των Σιχ επιτέθηκε επανειλημμένα στη δύναμη του Σμιθ κατά την προέλασή της και κατέλαβε τις αποσκευές της, αλλά ο Σμιθ έλαβε ενισχύσεις και στη μάχη της Αλιβάλ στις 28 Ιανουαρίου 1846, επέτυχε μια υποδειγματική νίκη, εξολοθρεύοντας το προγεφύρωμα των Σιχ στον ποταμό Σάτλετζ.
Ο κύριος στρατός του Γκαφ είχε τώρα λάβει ενισχύσεις και επανενώθηκε με τη μεραρχία του Γκαφ, επιτιθέμενοι μαζί στο κύριο προγεφύρωμα των Σιχ στο Σομπραόν στις 10 Φεβρουαρίου. Ο Τετζ Σινγκ λέγεται ότι εγκατέλειψε το στρατό του νωρίς στη μάχη. Παρόλο που ο στρατός των Σιχ αντιστάθηκε το ίδιο πεισματικά όπως στη Φεροζεπούρ δύο μήνες πριν, οι δυνάμεις του Γκαφ διέρρηξαν τελικώς τις θέσεις του. Οι γέφυρες στα νώτα των Σιχ καταστράφηκαν από τα πυρά του βρετανικού πυροβολικού, ή καταστράφηκαν κατόπιν διαταγών του Τετζ Σινγκ (με πρόσχημα να εμποδίσει τη διάβασή τους από τους Βρετανούς και την καταδίωξη των μονάδων του που υποχωρούσαν). Έτσι όμως, ο κύριος όγκος του στρατού των Σιχ εγκλωβίστηκε στην ανατολική όχθη του ποταμού, όπου και κατεσφάγη, καθότι ουδείς παραδόθηκε και οι Βρετανοί δεν έδειξαν έλεος. Η συντριπτική αυτή ήττα κατέλυσε το στρατό των Σιχ.
Ακολούθησε η Συνθήκη της Λαχώρης στις 9 Μαρτίου 1846, με την οποία οι Σιχ αναγκάστηκαν να παραδώσουν την πολύτιμη περιοχή μεταξύ των ποταμών Μπέας και Σάτλετζ. Η Αυλή της Λαχώρης (πρωτεύουσα τότε των Σιχ) υποχρεώθηκε επίσης να πληρώσει στους Βρετανούς αποζημίωση 15.000.000 ρουπίων. Επειδή δεν ήταν δυνατό να πληρωθεί άμεσα μια τέτοια αποζημίωση, οι Σιχ αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν το Κασμίρ, τη Χαζάρα και όλα τα οχυρά, περιοχές, δικαιώματα και εμπορικά συμφέροντα στις λοφώδεις περιοχές που βρίσκονταν μεταξύ των ποταμών Μπέας και Ινδού, στην Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών. Σε μια χωριστή αργότερα συμφωνία (Συνθήκη της Αμριτσάρ), ο Ράτζα (βασιλιάς) του Τζαμμού, Κουλάμπ Σινγκ, αγόρασε το Κασμίρ από την Εταιρεία έναντι 7.500.000 ρουπίων και αυτοανακηρύχθηκε ως μαχαραγιάς του Τζαμμού και Κασμίρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμοι
Γεγονότα Σεπτεμβρίου 2009
30 Σεπτεμβρίου
Γεγονοτα 09
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1994–95
Τα Αθηναϊκά τοπικά πρωταθλήματα Αθηνών της αγωνιστικής περιόδου 1994-95 διεξήχθησαν σε δυο ομίλους (των 18 ομάδων έκαστος) για την πρώτη κατηγορία, τέσσερις ομίλους (των 18 ομάδων) στη δεύτερη και έξι ομίλους (των 14-15 ομάδων) στην τρίτη κατηγορία. Συνολικά, στη διοργάνωση έλαβαν μέρος 193 σωματεία (36 στην Α΄, 72 στη Β΄ και 85 στη Γ΄Αθηνών).
Το πρωτάθλημα της Α΄ ΕΠΣΑ κατέκτησαν ο Άρης Πετρούπολης στον Α΄ όμιλο και ο Ολυμπιακός Λιοσίων στο Β΄ όμιλο. Υπερπρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Λιοσίων, που νίκησε στον άτυπο Τελικό τον αντίπαλό του.
Ολυμπιακός Λιοσίων και Άρης Πετρούπολης κέρδισαν την άνοδο στη Δ΄Εθνική.
Στους τέσσερις ομίλους της Β΄ Αθηνών τους τίτλους πήραν ο Π.Α.Ο. Ρουφ, ο Διαγόρας Αιγάλεω, ο Α.Ο. Ανθούπολης και ο Πανερυθραϊκός.
Κυπελλούχος ΕΠΣΑ για το 1995 αναδείχτηκε ο Γ.Σ. Μαρκό. Επικράτησε στον Τελικό με 2-1  του Α.Ο. Αγίου Ιεροθέου.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1994-1995
Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75
To Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75 αποτέλεσε το 20ό πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο ΑΠΟΠ Πάφου για 4η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Το καλοκαίρι του 1974 πραγματοποιήθηκε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Όταν οι συνθήκες της περιόδου το επέτρεψαν, η ΚΟΠ αποφάσισε τη διεξαγωγή Ειδικού μικτού πρωτάθλημα Β΄- Γ΄ κατηγορίας 1974-75 πρωταθλήματος με συμμετοχή των ομάδων της Β΄ και Γ΄ κατηγορίας χωρισμένο σε δύο ομίλους, αφού αρκετές ομάδες δεν ήταν σε θέση να συμμετάσχουν. Η συμμετοχή ήταν προαιρετική. Ο πρωταθλητής του πρωταθλήματος αυτού θεωρείται ως πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας 1974-75.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχαν 19 ομάδες και αποτελείτο από δύο ομίλους: τον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας και τον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου-Αμμοχώστου.Σε κάθε όμιλο οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Στη συνέχεια, οι πρωταθλήτριες των δύο ομίλων αναμετρήθηκαν σε αγώνες μπαράζ. Πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας ανακηρύχτηκε η ομάδα που κέρδισε στους αγώνες μπαράζ. Δεν ίσχυσε ο προβιβασμός στην Α΄ κατηγορία.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1973-74
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1974-75
Ομάδες που δεν δήλωσαν συμμετοχή
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1973-74:
Επιπρόσθετα η ΠΑΕΚ ενοποιήθηκε με την ΑΕΚ Καβαρά δημιουργώντας την ΠΑΕΚ/ΑΕΚ (που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε ΠΑΕΕΚ).
Αλλαγές σε σχέση με το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1973-74
Ομάδες που δεν δήλωσαν συμμετοχή
Πέτρος Ευθυμίου
Ο Πέτρος Ευθυμίου (γενν. 27 Μαρτίου 1950) είναι Έλληνας πολιτικός που έχει διατελέσει βουλευτής, ευρωβουλευτής και υπουργός παιδείας επί μία τετραετία.
Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75
Αλλαγές σε σχέση με το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1973-74
Επιπρόσθετα η ΑΕΚ Καβαρά ενοποιήθηκε με την ΠΑΕΚ δημιουργώντας την ΠΑΕΚ/ΑΕΚ (που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε ΠΑΕΕΚ).
Πέτρος Ευθυμίου
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λάρισα και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Εργάστηκε αρχικά ως εκπαιδευτικός και στη συνέχεια ως δημοσιογράφος όπου υπήρξε συντάκτης της εφημερίδας «Το Βήμα», αρχισυντάκτης του περιοδικού «Αντί» και παρουσιαστής δημοσιογραφικής εκπομπής στην ΝΕΤ. Μετείχε στην Αντίσταση κατά της Χούντας (1967-1974). Το 1999 τοποθετήθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ με το οποίο εξελέγη Ευρωβουλευτής. Έναν χρόνο μετά, το 2000 ανέλαβε εξωκοινοβουλευτικός υπουργός παιδείας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Σημίτη, θέση την οποία διατήρησε μέχρι την πτώση της κυβέρνησης το 2004. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ σε τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, το 2004, το 2007 και το 2009 εκλεγόμενος στην περιφέρεια της Β΄Αθήνας. Εξελέγη Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Ο.Α.Σ.Ε., τον Ιούλιο του 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής μεγάλου μέρους της Κύπρου από τα τουρκικά στρατεύματα, πολλές ομάδες απώλεσαν τις έδρες τους (ΑΕΜ Μόρφου, Δόξα Κατωκοπιάς, Ηρακλής Γερολάκκου, ΠΑΕΚ/ΑΕΚ Κερύνειας, Παρθενών Ζώδιας, Εθνικός Άσσιας, Εθνικός Άχνας).
Όμιλος Λευκωσίας-Κερύνειας
Η τελική βαθμολογία του ομίλου ήταν:
Όμιλος Λάρνακας-Λεμεσού-Πάφου-Αμμόχωστος
Η τελική βαθμολογία του ομίλου ήταν:
Μπαράζ
Στους αγώνες μπαράζ αναμετρήθηκαν ο Εθνικός Άσσιας και ο ΑΠΟΠ Πάφου. Στον πρώτο αγώνα ο ΑΠΟΠ κέρδισε με 2-1 εκτός έδρας. Στον δεύτερο αγώνα ο ΑΠΟΠ κέρδισε ξανά με 4-0 και αναδείχθηκε πρωταθλητής Β΄ Κατηγορίας για 4η φορά στην ιστορία του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1974-1975 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Βολέζα, Αλβανία
Η Βολέζα είναι χωριό της Αλβανίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας και απέχει 5 χιλιόμετρα από την αλβανική πόλη Επισκοπή και επτά χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία. Άνηκε στον πρώην δήμο Καστριότ, στην κομητεία Ντίμπερ, έως τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2015, οπότε και εντάχθηκε στο δήμο Ντίμπερ. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.100 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας και ο πληθυσμός του με βάση την απογραφή του 2011 ήταν 65 άνθρωποι.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
Βουνοβάτραχος
Περιγραφή
Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους βάτραχο, του οποίο το ολικό μέγεθος δεν ξεπερνά τα 11cm.
Βιολογία
Προτιμά ορεινές, δασώδεις και σχετικά ψυχρές περιοχές συνήθως κοντά σε τρεχούμενα ή στάσιμα νερά, μέχρι και σε πολύ μεγάλα υψόμετρα. Δραστηριοποιείται τόσο την ημέρα όσο και την νύχτα. Μετακινείται μαζικά πολύ νωρίς την άνοιξη προς περιοχές με νερά, διανύοντας μεγάλες αποστάσεις, για να ζευγαρώσει. Τα θηλυκά γεννούν αρκετές εκατοντάδες αυγών σε μία ή δύο συστάδες μέσα σε ρηχά νερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμφίβια της Ελλάδας Κατηγορία:Αμφίβια της Ευρώπης Κατηγορία:Άνουρα
Επιτάφιος (Γιάννης Ρίτσος)
Ο Επιτάφιος του Γιάννη Ρίτσου είναι ποίημα που δημοσιεύθηκε στις 8 Ιουνίου 1936, από το εκδοτικό της εφημερίδας Ριζοσπάστης. Ήδη από τον προηγούμενο μήνα είχαν εκδοθεί από την ίδια εφημερίδα, τα πρώτα 3 άσματα, από τα 20 συνολικά, υπό τον τίτλο Μοιρολόι, στις 12 Μάη του 1936. Τα 10.000 χιλιάδες αντίτυπα που κυκλοφόρησαν, από το εκδοτικό της εφημερίδας είχαν σχεδόν εξαντληθεί, αριθμός ρεκόρ, για την εποχή. Όμως, εκείνη την περίοδο, ανακηρύχθηκε δικτάτορας ο Ιωάννης Μεταξάς και κάηκαν τα τελευταία 250 εναπομείναντα αντίτυπα στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, μαζί με άλλα «ανατρεπτικά» βιβλία. Η οριστική μορφή του ποιήματος, εκδόθηκε 20 χρόνια αργότερα, το 1956, η οποία περιλαμβάνει και τα 20 άσματα του Επιταφίου, έξι δηλαδή παραπάνω από αυτά που περιείχε η εκδοτική του Ριζοσπάστη το 1936.
Το ποίημα αυτό είναι ένα από τα γνωστότερα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, καθώς και το ποίημα που τον έκανε γνωστό στο ελληνικό κοινό.
Ιστορία συγγραφής - Σύλληψη
Τα γεγονότα διαδραματίστηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1936. Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν γύρω στον Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης.
Οι εργατικές κινητοποιήσεις κορυφώθηκαν στην πόλη τον Μάιο του 1936, με τη μεγάλη απεργία και διαδήλωση των καπνεργατών, που πνίγηκε στο αίμα από την δικτατορική κυβέρνηση Μεταξά, με συνολικά δώδεκα νεκρούς ανάμεσα στους οποίους και ο 25χρονος αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης όταν αιφνιδιαστικά, αστυνομικοί, άρχισαν να πυροβολούν προς τη συγκέντρωση. Κατόπιν, οι απεργοί αντέδρασαν και αυτό που ακολούθησε είναι απερίγραπτο. Την επόμενη μέρα ο Ριζοσπάστης, αφιερώνει το εξώφυλλο του, για αυτά τα γεγονότα. Στο εξώφυλλο του υπάρχει μια φωτογραφία, που απεικονίζει μια μητέρα, να θρηνεί πάνω από το νεκρό παιδί της, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Εγνατία.
Πρόλογος
Ο ίδιος ο ποιητής νιώθει την ανάγκη να προλογίσει το ποίημά του. Ο ίδιος ενημερώνει το αναγνωστικό κοινό από πού εμπνεύστηκε το ποίημα, αλλά και τι θα ακολουθήσει:
Η δομή του έργου
"«Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου, πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου, ''πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;»"
"«''Πῶς μ᾿ ἄφησες νὰ σέρνουμαι καὶ νὰ πονῶ μονάχη χωρὶς γουλιά, σταλιὰ νερὸ καὶ φῶς κι ἄνθο κι ἀστάχυ;»"
"«Μαλλιὰ σγουρὰ ποὺ πάνω τους τὰ δάχτυλα περνοῦσα» «Φρύδι μου, γαϊτανόφρυδο καὶ κοντυλογραμμένο» «Μάτια γλαρὰ ποὺ μέσα τους ἀντίφεγγαν τὰ μάκρη» ( κ.ο.κ )"
"«Γιέ μου, ποιὰ Μοῖρα στὄγραφε καὶ ποιὰ μοῦ τὄχε γράψει τέτοιον καημό, τέτοια φωτιὰ στὰ στήθεια μου ν᾿ ἀνάψει;»"
"«Σήκω, γλυκέ μου, ἀργήσαμε· ψηλώνει ὁ ἥλιος· ἔλα, καὶ τὸ φαγάκι σου ἔρημο θὰ κρύωσε στὴν πιατέλα.»"
"«Θὰ καρτεράει τὸ κρύο νερὸ τὸ δροσερό σου στόμα, θὰ καρτεράει τὰ χνῶτα σου τ᾿ ἀσβεστωμένο δῶμα.»"
"«Μέρα Μαγιοῦ μοῦ μίσεψες, μέρα Μαγιοῦ σὲ χάνω, ἄνοιξη, γιέ, ποὺ ἀγάπαγες κι ἀνέβαινες ἀπάνω»"
"«Πῶς θὰ γυρίσω μοναχή στὸ ἐμραδιακό καλύβι; Ἔπεσε ἡ νύχτα στὴν αὐγή καὶ τὸ στρατί μοῦ κρύβει»"
"«Κανείς μὴ γγίξει ἀπάνω του, παιδί μου εἶναι δικό μου. Σιωπή∙ σιωπή∙ κουράστηκε, κοιμᾶται τὸ μωρό μου.»"
"«Ποιός μοῦ τὸ πῆρε; Ποιός μπορεῖ νὰ μοῦ τὸ πάρει ἐμένα; Ἄσπρισαν τὰ χειλάκια του, τὰ μάτια του κλεισμένα.»"
"«Δέν ἔμενες, καρδοῦλα μου, στ' ἄσπρο μικρούλι σπίτι, νὰ σ' ἔχω σάν ἀφέντη μου, νὰ σ' ἔχω σάν σπουργίτι.»"
"«Κι, ἄχ, Θέ’ μου, Θέ’ μου, ἄν εἰσουν Θεός κι ἄν εἴμασταν παιδιά σου θὰ πόναγες καθὼς ἐγώ, τὰ δόλια πλάσματά σου.»"
"«Καὶ πάλι ἡ ἔρμη ντρέπουμαι, γιόκα μου, ἐσύ νὰ λείπεις κι ἀκόμα ἐγώ νἀχω φωνή – ξόμπλι φτηνό της λύπης.»"
Μέρη XIV, XV, XVI, XVII : Ο Μετασχηματισμός: Στα επόμενα τέσσερα μέρη, η μητέρα, μετά το μοιρολόι, αρχίζει και μπαίνει σε ένα μεταβατικό στάδιο, και περνά λίγο πριν την Ανάσταση: "«Καὶ σύναζα ὅλα σου βουβά, σάν τὰ πουλιὰ μιά κλώσσα – καὶ τώρα πού μοῦ μίσεψές μοῦ λύθηκεν ἡ γλῶσσα»"
"«...Καὶ τὸ καράβι βούλιαξε κι ἔσπασε τὸ τιμόνι καὶ στοῦ πελάγου τὸ βυθό πλανιέμαι τώρα μόνη.»"
"«Κι ἀκόμα μήτε νὰ πνιγῶ, μήτε ν’ ἀνέβω πάνω – κάνω ἀπὸ κάπου νὰ πιαστῶ καὶ φύκι μόνο πιάνω»"
"«Λίγο ψωμάκι ζήτησες καὶ σοὔδωκαν μαχαίρι, τὸν ἵδρωτά σου ζήτησες καὶ σοὔκοψαν τὸ χέρι.»"
"«Καὶ στὸ αἷμα τους τὴ φοῦστα μου κόκκινη νὰν τὴ βάψω, καὶ νὰ χορέψω... Ἄχ, γιόκα μου, δέν πάει μου νὰ σὲ κλάψω.»"
"«Κόσμος περνᾶ καὶ μὲ σκουντᾶ, στρατός καὶ μὲ πατάει κ' ἐμέ τὸ μάτι οὐδέ γυρνᾶ κι οὐδέ σὲ παρατάει.»"
"«Καὶ δές, μ' ἀνασηκώνουνε... χιλιάδες γιούς ξανοίγω, μά, γιόκα μου, ἀπ' τὸ πλάγι σου δέ δύνουμαι νὰ φύγω.»"
"«Κι ἂν δέ λυγάω σὲ προσευχή, τὰ χέρια κι ἄν δέν πλέκω, γιέ μου, τὸ ξέρεις, πιο ἀπὸ πρίν τώρα κοντά σου στέκω.»"
"«Νἆχα τ'ἀθάνατο νερό, ψυχή καινούρια νἆχα νὰ σοὔδινα, νὰ ξύπναγες γιὰ μιά στιγμή μονάχα»"
"«Νὰ δεῖς, νὰ πεῖς, νὰ τὸ χαρεῖς ἀκέριο τ'ὄνειρό σου νὰ στέκεται ὁλοζώντανο κοντά σου, στὸ πλευρό σου.»"
"«Γιέ μου, στ’ ἀδέλφια σου τραβῶ καὶ σμίγω τὴν ὀργή μου, σοὺ πῆρα τὸ ντουφέκι σου – κοιμήσου, ἐσύ, πουλί μου.»"
Ύφος - Τεχνική
Το ποίημα του Επιταφίου είναι γραμμένο σε ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο, με επιρροές από μανιάτικο μοιρολόι, ενώ αφομοιώνει και στοιχεία Κρητικής Αναγέννησης.
Βεβαίως, το ποίημα απηχεί και στον ορθόδοξο Επιτάφιο Θρήνο. Το μοτίβο που χρησιμοποιεί ο ποιητής Θάνατος-Ανάσταση είναι εμπνευσμένο από την ιστορία του (σταυρωθέντος και αναστηθέντος) Ιησού, όπως επίσης και από αρχαιότερους (θνήσκοντες και εγειρομένους) θεούς της Αρχαίας Ελλάδας και της Αρχαίας Αιγύπτου (Ζευς, Διόνυσος, Άδωνις, Όσιρις). Ακολουθώντας, ο ποιητής, τη χριστιανική παράδοση, καταφέρνει με έναν εκπληκτικό τρόπο γραφής, να αποδώσει τις ψυχολογικές διακυμάνσεις μιας λαϊκής γυναίκας, που οδύρεται και θρηνεί, πάνω από το νεκρό σώμα του αδικοσκοτωμένου γιου της. Το γενικότερο ύφος του ποιήματος είναι γνήσιο λαϊκό. Το δημοτικό τραγούδι εισβάλλει, σε αυτό το ποίημα για πρώτη φορά στα έργα του ποιητή. Αν και ο Ρίτσος χρησιμοποίησε παραδοσιακό τρόπο γραφής, το ποίημα είναι σύγχρονο και καινοτόμο.
Το ποίημα συγγενεύει και με τη Μάνα του Χριστού, του Κώστα Βάρναλη.
Καινοτομίες (και λοιπές πληροφορίες)
Το ποίημα αυτό σηματοδοτεί το νέο ύφος γραφής του ποιητή, το οποίο ακολούθησε κι έκτοτε. Το ποιητικό έργο αυτό, είναι το πρώτο, που οριοθετεί τη γενιά του τριάντα σε δύο διακριτές φάσεις, τη φάση του καρυωτακισμού και στη φάση της νέας "κοινής" ποιητικής. Επίσης, είναι το πρώτο ποίημα, που φέρνει στην ποίηση μεγάλο τμήμα ανθρώπων, καθώς πραγματοποίησε μεγάλες πωλήσεις την εποχή εκείνη.
Επίσης η μεταφορά του στη μουσική «γέννησε» κι εκεί διάφορες καινοτομίες, όπως για παράδειγμα, ήταν το πρώτο έργο του Μίκη Θεοδωράκη κατά την επιστροφή του από το Παρίσι. Σηματοδότησε επιπλέον την πρώτη συνεργασία Χατζιδάκι - Θεοδωράκη, όπου ο Χατζιδάκις ενορχήστρωσε και έπαιξε ο ίδιος πιάνο στο έργο του Θεοδωράκη. Επιπλέον είναι το πρώτο ποίημα που εγγράφεται στην ελληνική δισκογραφία σε δίσκο LP (Long Play) δηλαδή 33 στροφών, το 1961. Τέλος, ήταν το πρώτο ποίημα, μεγάλου ποιητή, που μελοποιήθηκε, ανοίγοντας τον δρόμο για τη μελοποίηση άλλων επίσης μεγάλων ποιητών, και δημιουργώντας επαφή αυτών των ποιημάτων με τον λαό.
Πρόσληψη - Μελοποίηση
Το 1959, από το Παρίσι, εμφανίζεται ο Μίκης Θεοδωράκης, που έχει μελοποιήσει το ποίημα. Το έγραφε στο αυτοκίνητο του, περιμένοντας τη γυναίκα του που είχε πάει για ψώνια, σημειώνοντας τις νότες στο βιβλίο που του είχε στείλει ο ίδιος ο Ρίτσος. Κατόπιν το στέλνει πίσω στον Ρίτσο, στον Βύρωνα Σάμιο και στον Μάνο Χατζιδάκι. Η εταιρεία τον παρέπεμψε, στον ήδη γοητευμένο από μελοποιημένη ποίηση, Χατζιδάκι. Ο συνθέτης, δέχεται να το ενορχηστρώσει, στη πρώτη του λυρική εκτέλεση. Επιλέγοντας δική του φωνή (Νανά Μούσχουρη). Το αποτέλεσμα δεν ήταν το ζητούμενο, και δεν άρεσε ούτε στον Θεοδωράκη, ούτε στον Ρίτσο. Κι έτσι, ο Μίκης Θεοδωράκης κάνει τη δική του ενορχήστρωση σε ερμηνεία Γρηγόρη Μπιθικώτση και εκτέλεση Μανόλη Χιώτη. Αυτή η εκτέλεση θα μπει σε όλα τα στόματα και θα αποχαιρετήσει νεκρούς (Γρηγόρης Λαμπράκης) και μαζί με το έτερο ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, Ρωμιοσύνη, θα εμπνεύσει για καινούργιους αγώνες.
Εντούτοις, οι επιλογές του Θεοδωράκη αμφισβητήθηκαν καταρχήν, τόσο από τους διανοούμενους της εποχής, ελέω Μπιθικώτση (ρεμπέτης), αλλά όσο και από τον ίδιο τον ποιητή. Τελικά, ο Ρίτσος, ακούγοντας το αποτέλεσμα, θα πει:
Ο γοητευμένος Ρίτσος, από τη δουλειά που είχε γίνει στον μελοποιημένο Επιτάφιο, θα πει κάποτε στον Θεοδωράκη:
Εκδόσεις
180px|thumb| Το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης του Επιταφίου, στις 8 Ιουνίου 1936, σε εικονογράφηση [[Γιώργος Λυδάκης|Γιώργου Λυδάκη.]]
(Ακολουθούν ονομαστικά εκδόσεις του Επιταφίου σε ξενόγλωσσες εκδόσεις):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά ποιήματα Κατηγορία:Γιάννης Ρίτσος
Κουνουπιδιανά Χανίων
Τα Κουνουπιδιανά είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Χανίων στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της δυτικής Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας. Βρίσκονται σε υψόμετρο 120 μέτρων, 8 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Σε μικρή απόσταση βρίσκονται οι τάφοι των Βενιζέλων.
Στα Κουνουπιδιανά βρίσκεται επίσης το Πολυτεχνείο Κρήτης. Τα τελευταία χρόνια οι ενοικιάσεις διαμερισμάτων στη περιοχή έχουν αυξηθεί σημαντικά, μετατρέποντάς την έτσι σε μια μεγάλη φοιτητούπολη. Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει στην σημαντική ανάπτυξη της αγοράς ακινήτων και στην αύξηση των ενοικίων.
Αναφέρονται το 1842 στα Κρητικά του Χουρμούζη Μιχαήλ Βυζάντιου. Στην απογραφή του 1881 είχαν 179 χριστιανούς και 21 Τούρκους κατοίκους. Το 1925 ορίζονται έδρα της κοινότητας Κουνουπιδιανών και είχαν 148 κατοίκους. Στις επόμενες απογραφές είχαν 242 κ. (1940), 242 (1951), 246 (1961), 220 (1971), 445 (1981), 1.666 (1991), 3.757 (2001) και 6.334 (2011).
Διοικητική ιστορία
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1991 στον οικισμό προσαρτήθηκε ο καταργούμενος οικισμός Άγιος Ονούφριος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Καλαθά, το Καμπάνι, τον Σταυρό και τα Χωραφάκια αποτελούν την κοινότητα Κουνουπιδιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ακρωτηρίου του Δήμου Χανίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 6.334 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Κουνουπιδιανών
Τζοβάννι Γκραντενίγκο
Ο Τζοβάννι Γκραντενίγκο (Ιταλικά : Giovanni Gradenigo, πέθανε στις 8 Αυγούστου 1356) ήταν ο 56ος Δόγης της Βενετίας (21 Απριλίου 1355 - 8 Αυγούστου 1356), την περίοδο της βασιλείας του η Δημοκρατία της Βενετίας έκλεισε ειρήνη με την Δημοκρατία της Γένοβας. Ο Τζοβάννι Γκραντενίγκο γεννήθηκε στην Βενετία, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Ανδριάνα Μπορομέο και σε δεύτερο την Μαρίνα Καπέλλο. Πριν την εκλογή του είχε διοριστεί Ποντέστα στην Κόπερ, στην Πάντοβα, και το Τρεβίζο. Η βαθιά του πίστη στην δημοκρατία τον βοήθησαν να εκλεγεί νέος Δόγης της Βενετίας την εποχή που η φήμη της δημοκρατίας είχε τραυματιστεί βαριά μετά την εκτέλεση του προηγούμενου δόγη Μαρίνο Φαλιέρο για πραξικόπημα.