cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φροσύνη Θεσπρωτίας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Κυριότερες ασχολίες των κατοίκων, είναι η κτηνοτροφία και οι εργολαβικές εργασίες. Στο χωριό διοργανώνεται παραδοσιακό πανηγύρι στις 6 Αυγούστου, κατά τον εορτασμό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Σούλι Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Συμμετοχή του Εσουατίνι στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το Εσουατίνι (παλαιότερα ονομαζόταν Σουαζιλάνδη) μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1972.
Γενικές πληροφορίες
Η Σουαζιλάνδη -όπως ήταν τότε γνωστή η περιοχή- ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Βρετανική Κοινοπολιτεία το 1968. Η Ολυμπιακή Επιτροπή της ιδρύθηκε το ίδιο έτος και αναγνωρίστηκε επίσημα από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή το 1972. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στη χώρα να πραγματοποιήσει το ντεμπούτο της στην Ολυμπιάδα εκείνης της χρονιάς με 2 αθλητές.
Από τότε και με εξαίρεση τους Αγώνες του 1976 και του 1980, η χώρα έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων, καθώς και στους Χειμερινούς του 1992, με συνολικά 45 αθλητές, αλλά δεν έχει κατακτήσει κάποιο Ολυμπιακό μετάλλιο. Η μεγαλύτερη επιτυχία ήρθε από τον Μούσα Σιμελάνε το 2000, όταν τερμάτισε ένατος στην κατηγορία του στην πυγμαχία. Η Σουαζιλάνδη μετονομάστηκε σε Εσουατίνι το 2018.
Ορνιθίνη
Η Ορνιθίνη είναι ένα μη πρωτεϊνογενετικό αμινοξύ το οποίο αποτελεί μέρος του κύκλου της ουρίας.
Ρόλος στον κύκλο της ουρίας
H ορνιθίνη είναι ένα κεντρικό μέρος στον κύκλο της ουρίας επειδή είναι προϊόν του ενζύμου αργινάσης στην L-αργινίνης, αυτό επιτρέπει την απόρριψη του περίσσιου αζώτου. Η ορνιθίνη ανακυκλώνεται και, κατά κάποιο τρόπο, είναι καταλύτης. Στην αρχή, η αμμωνία μετατρέπεται σε φωσφορικό καρβαμοΰλιο, τότε η ορνιθίνη μετατρέπεται σε ένα παράγωγο της ουρίας από την λίγαση του φωσφορικού καρβαμοϋλίου. Ένα άλλο άζωτο προστίθεται από το ασπαραγινικό οξύ, παράγοντας το φουμαρικό οξύ και η προκύπτουσα αργινίνη (ένωση γουανιδινίου) υδρολύεται πίσω στην ορνιθίνη, παράγοντας ουρία. Τα άζωτα της ουρίας προέρχονται από την αμμωνία και το ασπαραγινικό οξύ, και το άζωτο στην ορνιθίνη παραμένει ανέπαφο.
Στέλιος Χιλιαδάκης
Ο '''Στέλιος Ε. Χιλιαδάκης''' (Αθήνα, 1890 - 1955) ήταν Έλληνας φυσιολάτρης, λογοτέχνης και δημοσιογράφος. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης και ανάπτυξης του πεζοπορικού τουρισμού στην Ελλάδα.
Βιογραφία
μικρογραφία|Τιμητική επιγραφή για τον Στέλιο Χιλιαδάκη Ο Στέλιος Ε. Χιλιαδάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1890 από οικογένεια με καταγωγή τη Χίο.
Τα πρώτα του λογοτεχνικά βήματα τα κάνει στον μουσικό και φιλολογικό σύλλογο η "Τέχνη", τον οποίο συνιδρύει μαζί με άλλους, πρόδρομη οργάνωση του μετέπειτα ΘεάτρουΤέχνης.
Ο Χιλιαδάκης αρθρογραφούσε στο περιοδικό Τουρισμός, που εξέδιδε η Ελληνική Περιηγητική Λέσχη καθώς και στο στο Κυπριακό περιοδικό «Μηνιαίον Δελτίον του Εκδρομικού».
Το 1923 εκτελούσε χρέη γενικού γραμματέα στον Οδοιπορικό Σύνδεσμο.
Το 1927 προσλαμάνεται ως στέλεχος στον νεοϊδρυθέν Αυτόνομο Οργανισμό Τουρισμού στον οποίο έγινε διευθυντής το 1928.
Το 1931 ως τμηματάρχης του Οργανισμού Τουρισμού ήταν μέλος του Κομιτάτου της Αποκριάς, που προσπαθούσε να αναβιώσει την παλιά Αθηναϊκή Αποκριά διοργανώνοντας γιορτές και καρναβαλικές εκδηλώσεις. Ο ίδιος έγραφε του στίχους του Τραγουδιού της Αποκριάς.
Στο διάστημα 1939-1940 διετέλεσε Διευθυντής της Τουριστικής Οργανώσεως του Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού.
Το 1944 υπήρξε εκπρόσωπος του Υπουργίου Παιδείας στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών μιλώντας για την πνευματική κίνηση της χώρας.
Μεταπολεμικά υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΟΤ.
Το 1953 συμμετείχε καθοριστικά στη δημιουργία της Γιορτής του Κρασιού στο Δαφνί Χαϊδαρίου.
Πέθανε στην Αθήνα, στις 14 Αυγούστου 1955.
Στις 22 Νοεμβρίου 1957 έγινε στη μνήμη του φιλολογικό μνημόσυνο στη Στέγη Γραμμάτων και Καλών Τεχνών, διοργανωμένο από τον Σύνδεσμο Ελλήνων Λογοτεχνών με τη σύμπραξη της Περιηγητικής Λέσχης.
Βιβλιογραφία - Αρθρογραφία
Ο Στέλιος Ε. Χιλιαδάκης δημοσίευσε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Αριστέας ο Χίος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μισθοφόροι
Επιδημία οπιοειδών
Με τον όρο επιδημία οπιοειδών ή κρίση οπιοειδών εννοούμε την υπερβολική χρήση ή κατάχρηση εθιστικών οπιοειδών φαρμάκων με σημαντικές ιατρικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες, συμπεριλαμβανομένου του θανάτου από υπερβολική δόση.
Οπιοειδή
Τα οπιοειδή είναι μια ευρεία κατηγορία σχετικά ισχυρών αναλγητικών, όπως η οξυκωδόνη (συνήθως πωλείται με τις εμπορικές ονομασίες OxyContin και Percocet), υδροκωδόνη (Vicodin, Norco) και ενός πολύ ισχυρού αναλγητικού, της φεντανύλης, τα οποία δημιουργούνται συνθετικά για να μοιάζουν με άλλα οπιούχα όπως η μορφίνη και η ηρωίνη. Η ισχύς και η διαθεσιμότητα αυτών των ουσιών, παρά τον υψηλό κίνδυνο εθισμού και υπερδοσολογίας, τις έχουν καταστήσει δημοφιλείς τόσο ως ιατρικές θεραπείες όσο και ως ναρκωτικά ψυχαγωγικής χρήσης. Λόγω της ηρεμιστικής τους επίδρασης στο τμήμα του εγκεφάλου που ρυθμίζει την αναπνοή, το αναπνευστικό κέντρο του προμήκους μυελού, τα οπιοειδή σε υψηλές δόσεις παρουσιάζουν το ενδεχόμενο αναπνευστικής καταστολής και μπορεί να προκαλέσουν αναπνευστική ανεπάρκεια και θάνατο.
Νομική διαμάχη
Η επιδημία οπιοειδών ξεκίνησε από τις ΗΠΑ. Από το 1999 έως το 2016, περισσότεροι από 453.300 Αμερικανοί πέθαναν από υπερβολική δόση συνταγογραφούμενων ή παράνομων οπιοειδών. Οι φαρμακοβιομηχανίες που είναι κυρίως υπεύθυνες για τη διάθεση οπιοειδών στις ΗΠΑ, Johnson & Johnson, Teva, Endο και Allergan, αντιμετωπίζουν δυνητικές αποζημιώσεις 50 δις δολαρίων. Επίσης, αλυσίδες φαρμακείων αντιμετωπίζουν κατηγορίες ότι δεν έλεγχαν αν οι ιατρικές συνταγές ήταν έγκυρες και πλημμύρισαν την κοινότητα με εθιστικά χάπια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φάρμακα Κατηγορία:Ιατρικές διαμάχες Κατηγορία:Παρενέργειες
Οικοκυρική Σχολή Μαρίας Καΐρου
Η Οικοκυρική Σχολή Μαρίας Καΐρου ιδρύθηκε και λειτούργησε στη Σάμο από το 1908 έως το 1914.
Ίδρυση
Η Οικοκυρική Σχολή Μαρίας Καΐρου ιδρύθηκε από την παλιά διευθύντρια της Μαυρογενείου Σχολής Μαρία Καΐρου μετά από σχετικό αίτημα που υπέβαλε στη Συνέλευση στις 21 Ιουνίου 1908.
Στέγαση
Η σχολή αρχικά στεγαζόταν στην οικία του Ιωάννη Ιωαννίδη (Κρύου) Από το 1911-1912 μεταστεγάζεται από το Βαθύ στο Καρλόβασι λόγω των περισσότερων αναγκών των κατοίκων της εκεί περιοχής. Θα λειτουργήσει εκεί έως το 1914.
Οικονομικοί πόροι
Το ποσό των τριάντα οθωμανικών λιρών εγκρίθηκε αρχικά ως συνδρομή προς τη σχολή,μετά από σχετικό αίτημα που υποβλήθηκε προς τη συνέλευση. Το 1910 επίσης εγκρίθηκε έκτακτη χορήγηση με το ποσό των δεκαπέντε εικοσάφραγκων. Η Μαρία Καΐρου ζήτησε και εγκρίθηκε να εκθέσει σε λαχείο τα εργόχειρα που φτιάχνονταν στη σχολή της. Το 1911 έλαβε έκτακτη χορηγία τριακοσίων χρυσών φράγκων.
Τα μαθήματα
Τα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν κοπτική, ραπτική, γυμνασιακά μαθήματα από καθηγητές του γυμνασίου και τη Βασιλική Βαρβούνη αριστούχο απόφοιτο του Αρσακείου. Επίσης η γαλλική γλώσσα από τη Γαλλίδα Γαβριέλα και από ειδικές δασκάλες κλειδοκύμβαλο και ζωγραφική. Κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών παραδίδονταν μαθήματα γαλλικής γλώσσας και νηπιαγωγείου σε όσους επιθυμούσαν με δίδακτρα είκοσι γρόσια για παιδιά νηπιαγωγείου και σαράντα γρόσια το μήνα για μαθητές ανώτερων τάξεων.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Σάμου Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα
Bleib bei uns, denn es will Abend werden, BWV 6
thumb|280px|right|Η εκκλησία του Αγ. Θωμά στην Λειψία πριν την αναπαλαίωσή της (γκραβούρα του 1880) Η καντάτα Bleib bei uns, denn es will Abend werden (Μείνε μαζί μας, γιατί βραδιάζει), με αριθμό BWV 6, είναι το έκτο σε αρίθμηση έργο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, σύμφωνα με τον συγκεκριμένο κατάλογο τον οποίο εισήγαγε ο Γερμανός μουσικολόγος Βόλφγκανγκ Σμίντερ (Wolfgang Schmieder, 1901 – 1990) και χρησιμοποιείται ευρύτατα σήμερα. Το έργο ανήκει στις εκκλησιαστικές καντάτες του μεγάλου κάντορα και συνετέθη κατά την παραμονή του στην Λειψία, το 1725. Παρουσιάστηκε στις 2 Απριλίου του ιδίου έτους, την Δευτέρα του Πάσχα (Feria 2 Paschatos).
Τζουλιάνο δούκας του Νεμούρ
O Τζουλιάνο, ιταλ. Giuliano, (12 Μαρτίου 1479 - 17 Μαρτίου 1516) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν κυβερνήτης της Φλωρεντίας (1513-1516) και δούκας του Νεμούρ (1515-1516).
Bleib bei uns, denn es will Abend werden, BWV 6
Ιστορικό
Ο Μπαχ έγραψε την καντάτα το 1725, κατά το τρίτο έτος παραμονής του στη Λειψία, και ανήκει στον περίφημο δεύτερο ετήσιο κύκλο καντατών, ωστόσο δεν ανήκει στις κοράλ (χορωδιακές) καντάτες, -όπως και όλες αυτές που έγραψε μετά το Πάσχα του 1725. Τα προβλεπόμενα αναγνώσματα για την συγκεκριμένη ημέρα παρουσίασής της (Δευτέρα του Πάσχα, 15 Οκτωβρίου 1924) ήταν από τις Πράξεις των Αποστόλων (10: 34–43) και από το Ευαγγέλιο του Λουκά, ο Δρόμος προς Εμμαούς (Κατά Λουκάν 24: 13-35). Η Μεγάλη Εβδομάδα εκείνης της χρονιάς, από τις πιο εργασιακά «φορτωμένες» του Μπαχ, περιελάμβανε εκτελέσεις της καντάτας Wie schön leuchtet der Morgenstern, BWV 1 (Κυριακή των Βαΐων), την δεύτερη έκδοση των Κατά Ιωάννη Παθών (Μεγάλη Παρασκευή), της καντάτας Christ lag in Todes Banden, BWV 4 και του Ορατορίου του Πάσχα (Κυριακή του Πάσχα).
Τζουλιάνο δούκας του Νεμούρ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και ήταν ο τριτότοκος γιος του Λαυρέντιου Α΄ του μεγαλοπρεπούς κυβερνήτη της Φλωρεντίας και της Κλαρίτσε Ορσίνι. Τον αποκαλούσαν και Τζουλιάνο του Λαυρέντιου (Giuliano di Lorenzo). Μεγαλύτεροί του αδελφοί ήταν ο Πέτρος Β΄ και ο πάπας Λέων Ι΄.
Όταν απεβίωσε το 1492 ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε ο Πέτρος Β΄, αλλά μετά την άτυχη διαχείριση της διέλευσης του στρατού του Καρόλου Η΄ της Γαλλίας από την Τοσκάνη, οι Φλωρεντιανοί έδιωξαν τον Πέτρο Β΄, δύο έτη μόνο μετά που ανέλαβε. Μαζί του ο Τζουλιάνο κατέφυγε στη Βενετία. Την έξωση υποστήριξαν οι Γάλλοι. Αργότερα όμως, ο πάπας, η Ισπανία και η Αυστρία δημιούργησαν τον Ιερό Σύνδεσμο, που έδιωξε τους Γάλλους από την Ιταλία και το 1512 επανήλθε ως κυβερνήτης στη Φλωρεντία ο Τζουλιάνο· ο αδελφός του είχε αποβιώσει 9 έτη πριν.
Το 1515 νυμφεύτηκε τη Φιλιμπέρτα, κόρη του δούκα της Σαβοΐας στην Αυλή της Γαλλίας. Με την ευκαιρία αυτή -και την παρέμβαση του αδελφού του πάπα Λέοντα Ι΄- ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας τον έκανε δούκα του Νεμούρ. Απεβίωσε το επόμενο έτος και τάφηκε στο ταφικό παρεκκλήσιο των Μεδίκων στον ναό του Σαν Λορέντσο. Το ταφικό μνημείο το δημιούργησε ο Μιχαήλ Άγγελος και έχει επάνω το άγαλμα του Τζουλιάνο και κάτω τις μορφές της Νύχτας και της Ημέρας. Δεν πρέπει να συγχέεται ο τάφος του με αυτόν του θείου του Τζουλιάνο Α΄, που βρίσκεται στο ίδιο παρεκκλήσιο. Τον διαδέχθηκε ο γιος τού Πέτρου Β΄, ο Λαυρέντιος Β΄, ως κυβερνήτης της Φλωρεντίας.
Ο Ραφαήλ, ζωγράφος που προτιμούσε ο Λέων Ι΄, του έκανε την προσωπογραφία στη Ρώμη.
Bleib bei uns, denn es will Abend werden, BWV 6
Οργανοθεσία και δομή
Η καντάτα είναι γραμμένη στην Ντο Ελάσσονα και έχει 6 μέρη. Ο Μπαχ την συνέθεσε για τέσσερις σολίστες φωνής, τετράφωνη χορωδία και μπαρόκ ενόργανο σύνολο από δύο όμποε, όμποε da caccia, 2 βιολιά, βιόλα, βιολοντσέλο πίκολο και μπάσο κοντίνουο. Στο κοράλ του φινάλε, τα όργανα παίζουν colla parte στις φωνές.
Τζουλιάνο δούκας του Νεμούρ
Οικογένεια
Το 1515 νυμφεύτηκε τη Φιλιμπέρτα της Σαβοΐας, κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Σαβοΐας, αλλά δεν είχε τέκνα.
Bleib bei uns, denn es will Abend werden, BWV 6
Πίκολο βιολοντσέλο
Ο Μπαχ χρησιμοποίησε το πίκολο βιολοντσέλο σε 8 καντάτες του, μεταξύ Νοεμβρίου 1724 και Νοεμβρίου 1725. Το όργανο, με μέγεθος μεταξύ βιόλας και βιολοντσέλου, έχει 5 χορδές και κουρδίζεται σε διαστήματα 5ης. Άλλες ονομασίες του είναι viola da spalla και viola da pomposa. Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν με βεβαιότητα εάν παιζόταν σε όρθια θέση (όπως το σημερινό βιολοντσέλο) ή πάνω στο στήθος (όπως η βιόλα).
Τζουλιάνο δούκας του Νεμούρ
Οικογένεια
Από μια εκτός γάμου σχέση του με την Πατσίφικα Μπραντάνο, γιος του ήταν ο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Δούκισσες του Νεμούρ
Bleib bei uns, denn es will Abend werden, BWV 6
Πηγές
Κατηγορία:Καντάτες του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
Ζαν-Μαρκ Μουεμά
Ο Ζαν-Μαρκ Μουεμά (γαλλικά: Jean-Marc Mwema) (γενν. 5 Δεκεμβρίου 1989) είναι Βέλγος-Κονγκολέζος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ/πάουερ φόργουορντ για την Άντβερπ Τζάιαντς. Εκπροσωπεί την Εθνική Βελγίου.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Μουεμά έπαιξε από το 2009 έως το 2016 στην Άντβερπ Τζάιαντς. Τη σεζόν 2011–12, ο Μουεμά ονομάστηκε ο Πιο Υποσχόμενος Παίκτης του πρωταθλήματος Βελγίου.
Τον Δεκέμβριο του 2016, ο Μουεμά υπέγραψε συμβόλαιο με την ΜΚ Οστένδης. Στις 19 Φεβρουαρίου 2017, ο Μουεμά κέρδισε τον πρώτο του τίτλο, με την ομάδα να κερδίζει το Κύπελλο Βελγίου. Ο Μουεμά υπέγραψε επέκταση ενός έτους με την ομάδα στις 28 Ιουλίου 2020. Στις πέντε σεζόν του με την Οστένδη, κέρδισε πέντε συνεχόμενες φορές το Πρωτάθλημα Βελγίου.
Εθνική ομάδα
Ο Μουεμά εκπροσώπησε το Βέλγιο στο Ευρωμπάσκετ 2015, όπου η ομάδα αποκλείστηκε στη φάση των 16 μετά την ήττα με 75–54 από την Ελλάδα. Έχει αγωνιστεί επίσης στα Ευρωμπάσκετ 2013, 2017 και 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Βέλγοι με καταγωγή από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άντβερπ Τζάιαντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Βελγίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Οστάνδης
Τυδέας ο Χίος
Ο Τυδέας ο Χίος (Τῡδεύς ὁ Χῖος) ήταν αρχαίος Έλληνας πολιτικός.
Φαίνεται ότι ήταν ένας από τους αρχηγούς του δημοκρατικού κόμματος της Χίου και ένας από αυτούς που εκτελέστηκαν το 412 π.Χ. από τον Λακεδαιμόνιο διοικητή της Χίου Πεδάριτο (ή Παιδάρετο), με την κατηγορία του «αττικισμού» - την πίστη του στην αθηναϊκή συμμαχία -, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη.
Πιθανόν να ήταν γιος του τραγικού ποιητή Ίωνα του Χίου.
Υπό την εποπτεία του Πεδάριτου η Χίος κυβερνήθηκε από αντι-Αθηναίους και όταν η μικρή πολιτική παράταξη του Τυδέα θεωρήθηκε ύποπτη ότι ευνοούσε τους Αθηναίους, ο αρχηγός της και αρκετοί συνεργάτες του θανατώθηκαν
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί
Γαράζο Ρεθύμνου
Το Γαράζο (επίσημο: το Γαράζον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Από το 1998 έως το 2010 ήταν έδρα του Δήμου Κουλούκωνα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 270 μέτρων, σε απόσταση 37 χιλιομέτρων από το Ρέθυμνο, με θέα στην κοιλάδα του Μυλοποτάμου.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Garaso στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Garaso με 314 κατοίκους. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Garasso και στην τουρκική απογραφή του 1671 ως Garazo με 65 χαράτσια. Το χωριό δεν αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834. Το 1881 αναφέρεται ως Γαράζο με 425 κατοίκους, όλοι χριστιανοί και ήταν έδρα ομώνυμου δήμου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1997 στο ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 να ορίζεται έδρα του δήμου Κουλούκωνα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Μουρτζανά, Ομάλα και Φαράτσι αποτελούν την κοινότητα Γαράζου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουλούκωνα του δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 305 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Γαράζου
Αξιοθέατα
Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται μια μεγάλη πλατεία. Σε αυτή στο παρελθόν βρίσκονταν τρεις τεράστιες βελανιδιές, οι οποίες όμως δεν υπάρχουν σήμερα, παρά μόνο μια μικρότερη βελανιδιά. Ο νέος οικισμός συνδέεται με τον παλιό μέσω ενός κατηφορικού πλακόστρωτου, γνωστό ως του Ντορέ. Η πρώτη γειτονιά του παλαιού οικισμού είναι γνωστή ως Βόλτα, με κεντρικό σημείο τις τρεις καμάρες με τις τουρκικές φυλακές. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται ο ναός του Ιωάννη του Προδρόμου. Μέσα από τον προαύλιο χώρο της διερχόταν το μονοπάτι το οποίο συνέδεε το χωριό με την κάτω βρύση. Στη συνοικία Αρκαλιά βρίσκεται το παλιό υδραγωγείο, κατασκευασμένο το 1915. Η κρήνη-δεξαμενή του χωριού αποτελεί αξιόλογο δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής και έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. thumb|250px|Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός που είναι αφιερωμένος στη Κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι δίκλιτος, με το έτερο κλίτος αφιερωμένο στον Άγιο Χαράλαμπο, και η πρόσοψή του είναι αντίγραφο αυτής του καθολικού της Μονής Αρκαδίου. Είναι έργο του αρχιτέκτονα Μάρκου Μακρίδη. Η επιγραφή στην πρόσοψη του ναού αναφέρει:
Στον προαύλιο χώρο του ναού βρίσκεται ο τάφος του Ιάκωβου Πλουμή.
Στο Γαράζο λειτουργούν τρία μουσεία:
Στην παλιά εθνική οδό Ρεθύμνου - Ηρακλείου, κοντά στο Γαράζο, βρίσκεται πέτρινο τρίτοξο γεφύρι. Κατασκευάστηκε το 1909-1910. Έχει μήκος καταστρώματος 50 μέτρα και άνοιγμα τόξου 10. Το ύψος τόξου είναι 5,4 μέτρα. Η γέφυρα σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση και έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο.
Γιορτή κίτρου
Κάθε χρόνο στα μέσα Αυγούστου τελείται στο χωριό η λεγόμενη «Παγκρήτια γιορτή του κίτρου», με την ευκαιρία συγκομιδής του καρπού, ο οποίος παλαιότερα ήταν μια από τις κυριότερες καλλιέργειες της περιοχής. Σήμερα η παραγωγή του είναι περιορισμένη. Στο χωριό παρασκευάζεται κιτροράκη, δηλαδή ρακή αρωματισμένη με κίτρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Ίντα Νόντακ
Η Ίντα Νόντακ (25 Φεβρουαρίου 1896 - 24 Σεπτεμβρίου 1978), η Νέ Τάκκε, ήταν Γερμανίδα χημικός και φυσικός. Το 1934 ήταν η πρώτη που ανέφερε την ιδέα που αργότερα ονομάστηκε πυρηνική σχάση. Με τον σύζυγό της - Γουόλτερ Νόντακ - και τον Όττο Μπεργκ, ανακάλυψε το στοιχείο 75, το ρήνιο. Προτάθηκε τρεις φορές για το βραβείο Νόμπελ Χημείας.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ίντα Τάκε γεννήθηκε στο Λάκχαουζεν (σήμερα μέρος της πόλης Βέζελ ) στη βόρεια περιοχή του Ρήνου το 1896. Περιέγραψε πώς επέλεξε την πορεία της μελέτης δηλώνοντας, "αφού δεν ήθελα καθόλου να είμαι δασκάλα, και η έρευνα και η βιομηχανία απασχολούσαν αναλογικά λιγότερους φυσικούς εκείνη την εποχή, αποφάσισα να γίνω χημικός - μια απόφαση που επικροτήθηκε από τον πατέρα μου που είχε ένα μικρό εργοστάσιο βερνικιών στην περιοχή του Κάτω Ρήνου. " Επέλεξε να παρακολουθήσει το Πολυτεχνείο του Βερολίνου, επειδή την προσέλκυσαν τα μακρά και απαιτητικά του προγράμματα. Μπήκε στο πανεπιστήμιο το 1915, έξι χρόνια μετά την άδεια των γυναικών να σπουδάσουν σε όλα τα πανεπιστήμια του Βερολίνου. Εννέα στα ογδόντα πέντε μέλη της τάξης της σπούδασαν χημεία. Το 1918, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο με πτυχίο χημικής και μεταλλουργικής μηχανικής, ειδικά σε ανυδρίτες ανώτερων αλειφατικών λιπαρών οξέων. Ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες στη Γερμανία που σπούδασε χημεία και ήταν μέρος μιας από τις πρώτες γενιές γυναικών φοιτητών στη Γερμανία. Επιπλέον, το ποσοστό των γυναικών που σπούδαζαν χημεία αυξήθηκε από 3% πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε 35% κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μετά την αποφοίτησή της, εργάστηκε στο εργαστήριο χημείας του εργοστασίου στροβίλων του Βερολίνου της AEG, η οποία είναι εταιρεία που συνδέεται με την General Electric στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το κτίριο στο οποίο εργάστηκε, σχεδιάστηκε από τον Πέτερ Μπέρενς, ήταν παγκοσμίου φήμης και έμοιαζε με τουρμπίνα. Γνώρισε τον σύζυγό της, Γουόλτερ Νόντακ, στο Πολυτεχνείο του Βερολίνου ενώ εργαζόταν ως ερευνητής. Παντρεύτηκαν το 1926. Τόσο πριν όσο και μετά το γάμο τους εργάστηκαν ως συνεργάτες, δηλαδή σαν "Arbeitsgemeinschaft" ή ως "μονάδα εργασίας".
Πυρηνική διάσπαση
Η Νόντακ επέκρινε σωστά τα χημικά αποδεικτικά στοιχεία του Ενρίκο Φέρμι στα πειράματα βομβαρδισμού νετρονίων του 1934, από τα οποία υποστήριξε ότι μπορεί να έχουν παραχθεί διαουρανικά στοιχεία. Αυτή η θεωρία έγινε ευρέως αποδεκτή για μερικά χρόνια. Ωστόσο, το έγγραφο της Νόντακ "On Element 93" πρότεινε ορισμένες δυνατότητες, αλλά επικεντρώθηκε στην αποτυχία του Φέρμι να απομακρύνει όλα τα ελαφρύτερα χημικά στοιχεία από το ουράνιο στις αποδείξεις του αντί για το μόλυβδο. Το άρθρο θεωρείται ιστορικά σημαντικό σήμερα, όχι μόνο επειδή επεσήμανε σωστά το ελάττωμα στη χημική απόδειξη του Φέρμι, αλλά επειδή πρότεινε την πιθανότητα ότι «είναι πιθανό ο πυρήνας να χωριστεί σε πολλά μεγάλα θραύσματα, τα οποία φυσικά θα ήταν ισότοπα γνωστών στοιχείων αλλά δεν θα ήταν γείτονες του ακτινοβολημένου στοιχείου. " Με αυτόν τον τρόπο προέβλεψε αυτό που θα γίνει γνωστό λίγα χρόνια αργότερα ως πυρηνική σχάση. Ωστόσο, η θεωρία της Νόντακ δεν έδειξε πειραματική απόδειξη ή θεωρητική βάση για αυτήν την πιθανότητα. Ως εκ τούτου, το έγγραφο γενικά αγνοήθηκε και κοροϊδεύτηκε από άλλους, παρά το γεγονός ότι ήταν σωστό. Αρκετοί Γερμανοί επιστήμονες, όπως ο Ότο Χαν, είδαν το έργο της Νόντακ ως «γελοίο». Η θέση της γυναίκας στο χώρο εργασίας είχε πληγεί για χρόνια λόγω της συντριβής της Γουόλ Στριτ του 1929. Το 1932, τέθηκε σε ισχύ ένας γερμανικός νόμος, που αναπαράγει άλλους στην Ευρώπη, ο οποίος υποχρέωνε τις παντρεμένες γυναίκες να εγκαταλείψουν τη δουλειά τους και να γίνουν νοικοκυρές, έτσι ώστε να υπάρχουν περισσότερες θέσεις για τους άνδρες. Η Νόντακ μπόρεσε να ξεφύγει από αυτόν τον νόμο λόγω της κατάστασής της ως «μη αμειβόμενης συνεργάτης». Αυτός μπορεί να ήταν ο λόγος που περιφρονούνταν από τους άνδρες στο πεδίο καθώς μπορούσε να εργαστεί μόνο ως "παραθυράκι".
Η ιδέα της Νόντακ για πυρηνική σχάση επιβεβαιώθηκε πολύ αργότερα. Πειράματα παρόμοια με αυτά του Φέρμι, από τους Ιρέν Ζολιό-Κιουρί, Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί και τον Πάβλε Σάβιτς το 1938 έθεσαν αυτό που αποκαλείτο «ερμηνευτικές δυσκολίες» όταν τα υποτιθέμενα διουρανικά στοιχεία παρουσίασαν τις ιδιότητες των σπάνιων γαιών παρά εκείνων των γειτονικών στοιχείων. Τελικά στις 17 Δεκεμβρίου 1938, ο Όττο Χαν και ο Φριτζ Στράσμαν έδωσαν χημική απόδειξη ότι τα προηγουμένως υποτιθέμενα διαουρανικά στοιχεία ήταν ισότοπα βαρίου και ο Χαν έγραψε αυτά τα συναρπαστικά αποτελέσματα στην εξόριστη συνάδελφό του Λίζε Μάιτνερ, εξηγώντας τη διαδικασία ως «έκρηξη» του ουρανικού πυρήνα σε ελαφρύτερα στοιχεία. Η Μάιτνερ και ο Ότο Φρισς χρησιμοποίησαν την υπόθεση πτώσης υγρών των Φριτζ Κάλκαρ και Νιλς Μπορ (που προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Τζορτζ Γκάμοφ το 1935) για να παράσχουν ένα πρώτο θεωρητικό μοντέλο και μαθηματική απόδειξη του τι επινόησε ο Φρισς πυρηνική σχάση. Ο Φρισς επαλήθευσε επίσης πειραματικά την αντίδραση σχάσης μέσω ενός θαλάμου νέφους, επιβεβαιώνοντας την απελευθέρωση ενέργειας. Επομένως, η αρχική υπόθεση του Noddack έγινε τελικά αποδεκτή.
Ανακάλυψη στοιχείων
Το στοιχείο 43 απομονώθηκε οριστικά το 1937 από τους Εμίλιο Σεγκρέ και Κάρλο Πριέρ από ένα απορριπτόμενο κομμάτι φύλλου μολυβδαινίου από ένα κυκλοτρόνιο που είχε υποστεί βήτα διάσπαση. Ονομάστηκε τελικά τεχνήτιο λόγω της τεχνητής πηγής του. Κανένα ισότοπο από τεχνήτιο δεν έχει χρόνο ημιζωής μεγαλύτερο από 4,2 εκατομμύρια χρόνια και υποτίθεται ότι εξαφανίστηκε στη Γη ως φυσικό στοιχείο. Το 1961 λεπτά ανακάλυψαν ποσότητες τεχνητίου σε ουρανινίτη από αυθόρμητη σχάση 238 U από τους B.T Κέννα και Πολ Κ. Κουροντα. Με βάση αυτήν την ανακάλυψη, ο Βέλγος φυσικός Πίετερ βαν Άσσε δημιούργησε μια ανάλυση των δεδομένων τους για να δείξει ότι το όριο ανίχνευσης της αναλυτικής μεθόδου των Νόντακ θα μπορούσε να ήταν 1000 φορές χαμηλότερη από την τιμή 10 −9 που αναφέρθηκε στο έγγραφό τους, προκειμένου να δείξει ότι οι Νόντακ θα μπορούσαν να ήταν οι πρώτοι που βρήκαν μετρήσιμες ποσότητες του στοιχείου 43, καθώς τα μεταλλεύματα που είχαν αναλύσει περιείχαν ουράνιο. Χρησιμοποιώντας τις εκτιμήσεις του Βαν Άσσς για τις συνθέσεις υπολειμμάτων των Νόντακς, ο επιστήμονας του NIST Τζον Τ. Άρμστρονγκ, προσομοίωσε το αρχικό φάσμα ακτίνων Χ με έναν υπολογιστή και ισχυρίστηκε ότι τα αποτελέσματα ήταν "εκπληκτικά κοντά στο δημοσιευμένο φάσμα τους!" Ο Γκάντερ Χέρμαν από το Πανεπιστήμιο του Μέινζ εξέτασε τα επιχειρήματα του Βαν Άσσε και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αναπτύχθηκαν επί τούτου και αναγκάστηκαν σε προκαθορισμένο αποτέλεσμα. Σύμφωνα με τους Κέννα και Κουρόντα, η περιεκτικότητα σε τεχνήτιο 99 που αναμένεται σε μια τυπική μπίλια (50% ουράνιο) είναι περίπου 10 −10 g / kg μεταλλεύματος. Ο Φ. Χαμπάσι επισήμανε ότι το ουράνιο δεν ήταν ποτέ περισσότερο από περίπου 5% στα δείγματα κολομπίτη των Νόντακ και ότι η ποσότητα του στοιχείου 43 δεν μπορούσε να υπερβαίνει τα 3 × 10 −11 μg / kg μεταλλεύματος. Μια τέτοια χαμηλή ποσότητα δεν μπορούσε να ζυγιστεί, ούτε να δώσει γραμμές ακτίνων Χ του στοιχείου 43 σαφώς διακριτές από τον θόρυβο του φόντου. Ο μόνος τρόπος να ανιχνευθεί η παρουσία του ήταν να πραγματοποιήσει ραδιενεργές μετρήσεις, μια τεχνική που δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οι Νόντακ αλλά οι Σεγκρέ και Πριέρ το έκαναν.
Ακολουθώντας τους ισχυρισμούς βαν Άσσε και Άρμστρονγκ, έγινε έρευνα για τα έργα του Μασάτακα Ογκάγουα που είχαν υποβάλει προηγουμένως αξίωση στους Νόντακς. Το 1908 ισχυρίστηκε ότι είχε απομονωθεί το στοιχείο 43, αποκαλώντας το Νιππόνιο. Χρησιμοποιώντας μια αρχική πινακίδα (όχι μια προσομοίωση), ο Κέντζι Γιοσισάρα διαπίστωσε ότι ο Ογκάγουα δεν βρήκε το στοιχείο 43 της Περιόδου 5 της ομάδας 7 (eka-manganese ), αλλά είχε διαχωρίσει με επιτυχία το στοιχείο 75 της περιόδου 7 της ομάδας 7 (dvi-manganese ) ( ρήνιο ), που προηγούνταν τους Νόντακς κατά 17 χρόνια. Ωστόσο, αυτός ο ισχυρισμός αμφισβητήθηκε από τον ιστορικό χημείας Έρικ Σκέρι στο βιβλίο του με τίτλο "Μια ιστορία επτά στοιχείων"
<cite class="citation book cs1" id="CITEREFE._R._Scerri2013">Μια ιστορία επτά στοιχείων. <cite class="citation book cs1" id="CITEREFE._R._Scerri2013">Νέα Υόρκη, Οξφόρδη: Oxford University Press. <cite class="citation book cs1" id="CITEREFE._R._Scerri2013">ISBN <cite class="citation book cs1" id="CITEREFE._R._Scerri2013">978-0-19-539131-2  <cite class="citation book cs1" id="CITEREFE._R._Scerri2013">.
Αξιοσημείωτες υποψηφιότητες και βραβεία
Η Ίντα Νόντακ προτάθηκε τρεις φορές για το Βραβείο Νόμπελ στη Χημεία λόγω της ανακάλυψης του ρήνιου και του μασουρίου. Η Νόντακ και ο σύζυγός της προτάθηκαν επανειλημμένα για βραβείο Νόμπελ το 1932, το 1933, το 1935 και το 1937 (μία φορά από τους Γουόλθερ Νερνστ και Κ. Λ. Γουόγκνερ για το 1933: και οι δύο Νόντακς προτάθηκαν από τον Γ. Τ. Μίλλερ το 1935 και από τον A. Σκράμπαλ το 1937). Και οι δύο απονεμήθηκαν επίσης το διάσημο μετάλλιο της Γερμανικής Χημικής Εταιρείας το 1931. Το 1934, έλαβαν το Μετάλλιο Scheele της Σουηδικής Χημικής Εταιρείας καθώς και το γερμανικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το συμπύκνωμα ρήνιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Έβρου 2017–18
Για την περίοδο 2017–18, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Έβρου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Έβρου.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Έβρου έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Έβρου, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Έβρου είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Με τη συμμετοχή 11 συλλόγων διεξήχθη η Α΄ Κατηγορία. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα του Εθνικού Αλεξανδρούπολης.
Β΄ Κατηγορία
Η Β΄ Κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 33 συνολικά ομάδων σε τρείς ομίλους των 12 ή 13 ομάδων ο καθένας. Οι πρωταθλήτριες κάθε ομίλου κερδίζουν την άνοδο στην Α' Κατηγορία.
Νότιος Όμιλος
1 Η ομάδα Α.Ο. Αγνάντια είναι ουσιαστικά η Κ20 του Εθνικού Αλεξανδρούπολης
2 Μετά το τέλος της περιόδου 2016-17 ο ΑΟ Αλεξανδρούπολης απορροφήθηκε από τον ΑΟ Θράκης, σύλλογο που μέχρι το 2017 είχε μόνο τμήμα γυναικών.
3 Ο ΑΟ Μοναστηρακίου αποχώρησε από το πρωτάθλημα.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Έβρου.
Πέδρο Καστίγιο
Ο Πέδρο Καστίγιο (José Pedro Castillo Terrones,,  γεννημένος στις 19 Οκτωβρίου 1969) είναι πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Περού, εκλεγμένος από τις 28 Ιουλίου 2021, νικητής των αντίστοιχων βουλευτικών εκλογών.
Από την ανάληψη της Προεδρίας, ο Καστίγιο αντιμετώπισε ανοιχτό πόλεμο από την ελίτ και τα ΜΜΕ της χώρας του, με στόχο την ανατροπή του, σκοπός που διευκολύνεται και από την πολιτική του Καστίγιο, που φαίνεται αμφιταλαντευόμενη ανάμεσα σε ακροαριστερές αλλά και ακροδεξιές επιλογές. Η χώρα έχει αλλάξει 4 διαφορετικές κυβερνήσεις μέσα στους πρώτους 6 μήνες της διακυβέρνησης Καστίγιο ενώ ο ίδιος αντιμετώπισε δυο προτάσεις μομφής που απέτυχαν ωστόσο να συγκεντρώσουν τις απαραίτητες ψήφους για να τον απομακρύνουν από το αξίωμα. Μετά τη δεύτερη αποτυχημένη ψηφοφορία μομφής, έλαβε χώρα μια σειρά διαδηλώσεων λόγω της αύξησης των τιμών των καυσίμων η οποία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τους εργαζόμενους στις μεταφορές.
Ο Καστίγιο αποχώρησε από το κόμμα του Ελεύθερου Περού τον Ιούνιο του 2022 για να κυβερνήσει ως ανεξάρτητος. Τον Ιούλιο του 2022 ξεκίνησε μια πέμπτη έρευνα για τις φερόμενες εμπλοκές του Καστίγιο σε διαφθορά.
Στις 7 Δεκεμβρίου του 2022, ο Καστίγιο κήρυξε εθνική απαγόρευση κυκλοφορίας και προσπάθησε να θέσει τη χώρα σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης». Παράλληλα, επιχείρησε να διαλύσει το Κογκρέσο, προκειμένου να παρεμποδίσει τη διαδικασία παραπομπής του. Λίγο μετά τη δήλωσή του, το μεγαλύτερο μέρος του υπουργικού συμβουλίου του παραιτήθηκε, ενώ το Κογκρέσο προχώρησε με συνοπτικές διαδικασίες στην προγραμματισμένη ψηφοφορία με το ερώτημα της καθαίρεσης του προέδρου. Από τους συνολικά 130 βουλευτές, οι 101 τάχθηκαν υπέρ της απομάκρυνσης του Καστίγιο από την εξουσία.
Αναφέρθηκε επίσης πως ο Καστίγιο συνελήφθη και πως κατηγορείται για εξέγερση.
Λίγη ώρα αργότερα, το Κογκρέσο όρκισε νέα πρόεδρο την Ντίνα Μπολουάρτε, μέχρι τότε αντιπρόεδρο της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Περού Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Δίκτυς
Δίκτυς είναι όνομα τεσσάρων αντρών στην ελληνική μυθολογία:
29834 Μαριακάλλας
Ανακάλυψη
Ανακαλύφθηκε στις 17 Μαρτίου 1999 από το OCA–DLR Asteroid Survey (ODAS) μια συνεργασία μεταξύ του Γαλλικού Παρατηρητηρίου της Κυανής Ακτής (Observatoire de la Côte d'Azur, OCA) και του Γερμανικού Κέντρου Αεροδιαστημικής (Deutsches Zentrum für Luft- und Raumfahrt, DLR). Τα παρατηρησιακά δεδομένα λήφθηκαν από το Παρατηρητήριο CERGA στο Caussols της νοτιοανατολικής Γαλλίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του αστεροειδούς Μαριακάλλας προσδιορίστηκε στα 5,2 χλμ. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης) και η λευκαύγειά του βρέθηκε ίση με 0,215. Ο αστεροειδής Μαριακάλλας ολοκληρώνει μια περιφορά γύρω από τον εαυτό του κάθε 4.092 ώρες.
Ονοματοδοσία
Στο περιοδικό Minor Planet Circulars (M.P.C. 108697) του Κέντρου Ελασσόνων Πλανητών της ΔΑΕ, δόθηκε η εξής αιτιολόγηση για την επιλογή της κορυφαίας υψιφώνου Μαρίας Κάλλας για την ονομασία του συγκεκριμένου αστεροειδούς:"Η Σοφία Καικιλία Κάλος, επίσης γνωστή ως Μαρία Κάλλας (1923 –1977) ήταν Ελληνίδα σοπράνο. Ήταν και παραμένει η εμβληματική ντίβα, εκείνη με την οποία συγκρίνονται οι άλλες. (Sophia Cecelia Kalos, also known as Maria Callas (1923 –1977) was a Greek soprano. She was, and remains, the iconic diva, the one to which the others are compared)."
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστεροειδείς Κύριας Ζώνης Κατηγορία:Μαρία Κάλλας Κατηγορία:Αστεροειδείς της Οικογένειας της Κορωνίδος
Ε.Κ. Καβάλας
Η Ένωση Καλαθοσφαίρισης Καβάλας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Καβάλας, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Καλαμίτσας «Αλεξάνδρα Δήμογλου». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2003 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα ανδρικής και γυναικείας καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων. Αναφέρεται επίσης με το διακριτικό τίτλο «Αθλητικός Σύλλογος Ένωση Καλαθοσφαίρισης Καβάλας».
Ιστορία
Το 2003 αποφασίστηκε η ενοποίηση των τμημάτων καλαθοσφαίρισης ανδρών τριών συλλόγων της πόλης, του Α.Ο.Κ, του Αστέρα και του Ηρακλή, δημιουργώντας την Ένωση Καλαθοσφαίρισης Καβάλας.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα καλαθοσφάιρισης ανδρών της Ε.Κ. Καβάλας ιδρύθηκε το 2003. Έπειτα ο σύλλογος απορρόφησε το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του Α.Μ.Σ. Πανοράματος.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Το τμήμα καλαθοσφάιρισης γυναικών της Ε.Κ. Καβάλας δημιουργήθηκε το 2008. Την περίοδο 2014–15 διέκοψε τη λειτουργία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Καβάλας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2003
Φίλις Ντίλερ
Η Φίλις Ντίλερ (Phyllis Ada Diller, 17 Ιουλίου 1917 – 20 Αυγούστου 2012) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός και κωμικός, περισσότερο γνωστή για την εκκεντρική stage persona, το χιούμορ που έκανε για τον εαυτό της, τα ατίθασα μαλλιά και το άγριο ντύσιμό της καθώς και για το ιδιόρρυθμο γέλιο της.
Η Diller ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες κωμικούς που έγινε δημοφιλής στις ΗΠΑ, αντλώντας επιρροή από τις Joan Rivers, Roseanne Barr και Ellen DeGeneres, μεταξύ άλλων. Είχε μεγάλο ρεύμα από ομοφυλόφιλα άτομα και θεωρείται gay icon. Ήταν επίσης μια από τις πρώτες διασημότητες που έγινε πρωταθλήτρια της πλαστικής χειρουργικής, για την οποία αναγνωρίστηκε από την βιομηχανία της κοσμητικής χειρουργικής.
Η Diller συμμετείχε σε περισσότερες από 40 ταινίες, ξεκινώντας με την Splendor in the Grass (1961). Εμφανίστηκε σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές και στην δική της sitcom εκπομπή. Οι ρόλοι φωνής της περιλάμβαναν μεταξύ άλλων τα Mad Monster Party, A Bug's Life, The Adventures of Jimmy Neutron: Boy Genius και Family Guy. Βραβεύτηκε για τις ταινίες Night Gallery, The Muppet Show, Το πλοίο της αγάπης, Cybill, and Boston Legal, plus 11 seasons of The Bold and the Beautiful.
Τηλεόραση
-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αβεράρντο των Μεδίκων
O Αβεράρντο, ιταλ. Averardo, (1320 - 1363) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν πατέρας του Τζοβάνι ντι Μπίτσι, ιδρυτή της Τράπεζας των Μεδίκων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1320 και ήταν ο μόνος γιος του Σαλβέστρο του επιλεγόμενου κιαρίσιμο, απεσταλμένου της Φλωρεντίας στη Βενετία και της Λίζα Ντονάτι.
Πήρε το όνομά του από τον θρυλικό ιππότη του Μεσαίωνα Αβεράρντο, από τον οποίο οι Μέδικοι ισχυριζόταν ότι κατάγονται. Εξάδελφός του ήταν ο Τζουλιάνο, γιος του Τζοβένκο, ιδρυτών νεότερου κλάδου των Μεδίκων, που οι απόγονοί τους θα γίνουν κύριοι του Οταϊάνο. Τρίτος εξάδελφός του ήταν ο Σαλβέστρο, γιος του Αλαμάνο των Μεδίκων.
Ο Αβεράρντο είναι ο πατέρας του Τζοβάνι ντι Μπίτσι εμπόρου μαλλιού, που όταν πλούτισε δάνειζε χρήματα και τελικά ίδρυσε την Τράπεζα των Μεδίκων. Ο ίδιος ο Τζοβάνι απεβίωσε το 1363.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιακόμπα Σπίνι και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Λευτέρης Χριστοφόρου
Ο Λευτέρης Χριστοφόρου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2014 είναι ευρωβουλευτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ. Προηγουμένως διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λευτέρης Χριστοφόρου γεννήθηκε στο Πραστειό Αμμοχώστου στις 31 Αυγούστου 1963. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη διοίκηση επιχειρήσεων στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Είναι νυμφευμένος με τη Διαμάντω Ορθοδόξου και έχει ένα υιό και μια κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1996 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2001 με τον Δημοκρατικό Συναγερμό για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο, όπως και στις βουλευτικές εκλογές του 2006 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ακριτικών Περιοχών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων και μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση της Ορθοδοξίας.
Συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 2014, αλλά δεν εκλέχθηκε. Ωστόσο, μερικούς μήνες μετά τις εκλογές, ο ευρωβουλευτής του ΔΗΣΥ, Χρήστος Στυλιανίδης, παραιτήθηκε λόγω της ανάληψης του χαρτοφυλακίου του Ευρωπαίου Επίτροπου για τη Διεθνή Συνεργασία, την Ανθρωπιστική Βοήθεια και τη Διαχείριση Κρίσεων. Τη θέση του στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο πήρε στις 3 Νοεμβρίου 2014 ο Λευτέρης Χριστοφόρου ως πρώτος επιλαχών. Επανεκλέχθηκε στις ευρωεκλογές του 2019. Συμμετέχει στην πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Στις 16 Ιουνίου 2022 ανακοινώθηκε ο διορισμός του ως μέλος του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου (ECA), με ισχύ από τις 22 Νοεμβρίου 2022.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον ΔΗΣΥ Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Κατακλυσμιαίο ίζημα
μικρογραφία| Κατακλυσμιαία αυλαία στον ποταμό Κατούν, [[Δημοκρατία των Αλτάι|Δημοκρατία του Αλτάι]] μικρογραφία| Γιγάντιοι κυματισμοί αρχαϊκού ρεύματος στη λεκάνη του Κουράι, Αλτάι, Ρωσία Το κατακλυσμιαίο ίζημα (λατ. "Diluvium") είναι πεπαλαιωμένος όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά τη δεκαετία του 1800 για τις εκτεταμένες επιφανειακές αποθέσεις ιζημάτων που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν από την ιστορική δράση των ποταμών και των θαλασσών. Αρχικά υποστηρίχθηκε ότι τα κατακλυσμιαία ιζήματα αποτέθηκαν από τη δράση έκτακτων πλημμυρών τεράστιας έκτασης, συγκεκριμένα του Κατακλυσμού του Νώε.
Το 1822 και το 1823, ο William Buckland δημοσίευσε τον όρο diluvium στη μονογραφία του Reliquiae Diluvianae και στη μονογραφία του G. A. Mantel σχετικά με τη γεωλογία και την παλαιοντολογία της κομητείας του Σάσσεξ. Ο Buckland χώρισε τις επιφανειακές αποθέσεις που βρίσκονται πάνω από το περιφερειακό μητρικό πέτρωμα σε κατακλυσμιαίες (diluvium) και αργιλικές (alluvium). Κατακλυσμιαία ορίστηκαν ως τα ιζήματα, συμπεριλαμβανομένων των ογκόλιθων αργίλου, που αποθέτονται από γεωλογικές διεργασίες που δεν μπορούν πλέον να παρατηρηθούν. Ο Buckland θεώρησε ότι ο κατακλυσμός του Νώε ήταν μία από αυτές τις γεωλογικές διεργασίες που δεν υφίστανται πλέον. Το "κατακλυσμιαίο" χρησιμοποιήθηκε τελικά ευρέως στην Ευρώπη και διατηρήθηκε ακόμη και στον 20ο αιώνα για τις παγετώδεις αποθέσεις, πολύ καιρό αφότου η εξήγηση του κατακλυσμού του Νώε εγκαταλείφθηκε σιωπηλά. Ο Buckland όρισε τα αργιλικά ως επιφανειακά ιζήματα που αποτίθενται από διεργασίες που είναι σήμερα ενεργές και παρατηρήσιμες, όπως αυτές που σχετίζονται με υπάρχοντα ρεύματα και παράκτια περιβάλλοντα. Στη Γερμανία, τα κατακλυσμιαία ιζήματα ήταν επίσης γνωστά ως Eiszeit ή Glazialzeit και τα αργιλικά ως Postglazialzeit. Και τα δύο ομαδοποιούνταν σε Quartär ή Quartäre Eiszeitalter, που είναι ισοδύναμο με την Τεταρτογενή περίοδο. μικρογραφία| Κατακλυσμιαία αυλαία στην κεντρική [[οροσειρά Αλτάι, ποταμός Κατούν, Little Yaloman Village. Ιούλιος 2011]] Στα τέλη του 20ού αιώνα ο Ρώσος γεωλόγος Alexei Rudoy πρότεινε να επαναπροσδιοριστεί ο λατινικός όρος "diluvium" ώστε να χαρακτηρίζει αποκλειστικά τις αποθέσεις που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα των καταστροφικές εκρήξεις των γιγαντιαίων λιμνών που φράχτηκαν από παγετώνες στο Πλειστόκαινο, όπως οι πλημμύρες του Αλτάι στην Οροσειρά Αλτάι. Οι μεγαλύτερες από αυτές τις λίμνες, η Chuya και η Κουράι, είχαν όγκο νερού εκατοντάδων κυβικών χιλιομέτρων και η εκροή τους σε μέγιστο υδρογραφικό ρυθμό ροής ξεπέρασε τους μέγιστους ρυθμούς των γνωστών Πλειστοκαινικών πλημμυρών της Λίμνη Μισούλα στη Βόρεια Αμερική.
Το Deluvium, μια ελαφρώς διαφορετική γραφή του diluvium, χρησιμοποιήθηκε μερικές φορές για να χαρακτηρίσει τα αραιά ιζήματα (diluvium). Το 1888, ο Pavlov επινόησε τον όρο του deluvium, με "e", για να χαρακτηρίσει τα προϊόντα των αποσαθρωμένων και αλλοιωμένων πετρωμάτων που μεταφέρονται από τις αποθέσεις πλαγιάς (slopewash) και αποτίθενται σε πλαγιές και πεδιάδες. Σήμερα, ο όρος "deluvium" χρησιμοποιείται σε χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, όπως η Λιθουανία και η Πολωνία, για να περιγράψει τις αποθέσεις πλαγιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωμορφολογία Κατηγορία:Ιζηματολογία Κατηγορία:Πλειστόκαινο Κατηγορία:Κατακλυσμοί
Αλτβιλέρ
Το Αλτβιλέρ (Αλτβάιλερ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Μάρκο Μιλόσεβιτς
Ο Μάρκο Μιλόσεβιτς (Марко Милошевић; γεννημένος στις 3 Ιουλίου 1974) είναι γιος του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, πρώην προέδρου της Σερβίας και προέδρου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Υποτίθεται ότι συμμετείχε στο οργανωμένο έγκλημα στη Σερβία κατά τη διάρκεια των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων μέχρι που έφυγε από τη χώρα μετά την απομάκρυνση του πατέρα του από την εξουσία στις 5 Οκτωβρίου 2000. Ο Μιλόσεβιτς έλαβε αργότερα το καθεστώς του πρόσφυγα από τη Ρωσία και πιθανότατα ζει στη Μόσχα με τη σύζυγό του Μίλιτσα Γκάγιτς και τον γιο του Μάρκο.
Νεανικά χρόνια
Ο Μάρκο Μιλόσεβιτς γεννήθηκε το 1974  στο Βελιγράδι. Εκείνη την εποχή, η μητέρα του, Μιριάνα Μάρκοβιτς, ήταν καθηγήτρια κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και ο πατέρας του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς άρχιζε να αποκτά θέση στην πολιτική σκηνή της χώρας. Ο Μάρκο πήρε το όνομά του από έναν θρυλικό οικογενειακό πρόγονο της οικογένειας Μιλόσεβιτς, έναν Σέρβο οπλαρχηγό, που πολέμησε εναντίον των Τούρκων τον 18ο αιώνα και ο οποίος αναφέρεται σε σερβικά δημοτικά ποιήματα. Στα νεανικά του χρόνια ο Μιλόσεβιτς είχε γνωρίσει πολλούς πολιτικούς υψηλού επιπέδου. Ο νεαρός τότε Μιλόσεβιτς είχε προφανώς οικογενειακή, πατρική σχέση με τον Σέρβο Πρόεδρο Ιβάν Στάμπολιτς.
Ο Μιλόσεβιτς ανατράφηκε ως άθεος, αν και ο πατέρας του προώθησε τις κοινωνικοπολιτικές και εθνικιστικές σχέσεις της οικογένειας με τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η μητέρα του Μιλόσεβιτς δίδαξε αστρολογία στον Μάρκο και τη δέκα χρόνια μεγαλύτερη αδελφή του Μαρία. Ο Μιλόσεβιτς αναφέρθηκε ευρέως ως κακομαθημένος έφηβος, πατροναριστικός και αδιάφορος για το σχολείο.
Σε ένα ιδιωτικό σχολείο στο Βελιγράδι, ζούσε με την ευρύτερη οικογένεια της μητέρας του στο Ποζάρεβατς, έχοντας μεγαλύτερη προσωπική έκθεση στους σωματοφύλακες παρά στους γονείς του. Άρχισε επίσης να συλλέγει όπλα και αυτοκίνητα και παράτησε το γυμνάσιο.
Οργανωμένο έγκλημα
Ενδιαφερόμενος για τους αγώνες αυτοκινήτων, η πρώτη έκθεση του Μιλόσεβιτς με το οργανωμένο έγκλημα προήλθε από αλληλεπιδράσεις με το μέλος της αγωνιστικής ομάδας Βλάντα Κοβάσεβιτς, ο οποίος πούλησε οχήματα σε Σέρβους παραστρατιωτικούς διοικητές, που δρούσαν στην Κροατία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Αφού απέφυγε το στρατιωτικό στρατό επειδή κρίθηκε «ακατάλληλος» για υπηρεσία,  ο Μιλόσεβιτς στράφηκε στην πρόσβαση του πατέρα του στα κρατικά έσοδα, για να χρηματοδοτήσει έναν πλούσιο τρόπο ζωής και να δημιουργήσει ένα εγκληματικό δίκτυο στο Ποζάρεβατς. Γύρω στο 1994, στον Μιλόσεβιτς δόθηκε δουλειά στη διεύθυνση ενός πρόσφατα ανακαινισμένου νυχτερινού κέντρου στο Ποζάρεβατς, που ονομαζόταν Μαντόνα, το οποίο εξυπηρετούσε τις ελίτ της νοτιοανατολικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων καταζητούμενων μελών σερβικών οργανωμένων εγκληματικών οργανώσεων. Ο Μιλόσεβιτς κατηγορείται για συμμετοχή σε λαθρεμπόριο πολλών προϊόντων μέσω της Σερβίας, συμπεριλαμβανομένων τσιγάρων,  πετρελαίου, κλεμμένων αυτοκινήτων και ναρκωτικών όπως η κοκαΐνη, τα οποία υποτίθεται ότι τα είχε για δική του χρήση. Ο Μιλόσεβιτς απέκτησε επίσης την ιδιοκτησία ενός ραδιοφωνικού σταθμού, ενός αρτοποιείου, ενός καταστήματος ηλεκτρονικών υπολογιστών, ενός καταστήματος πολυτελών αρωμάτων με το όνομα Scandal, και διορίστηκε αναπληρωτής πρόεδρος ενός σόου αλόγων στο Λιουμπίτσεβο. Άλλες πηγές εσόδων περιελάμβαναν την κερδοσκοπία συναλλάγματος και το εμπόριο μεταξύ δηναρίων και γερμανικών μάρκων και τη διαχείριση της κατασκευής ενός σερβικού εθνικιστικού θεματικού πάρκου αξίας $380.000 που ονομάζεται Bambipark. Ο Μιλόσεβιτς φορούσε στρατιωτική στολή ενώ διαχειριζόταν το Bambipark, για να δείξει τον πατριωτισμό του κατά τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία. Μέχρι το 1998, είχε αγοράσει μια μεγάλη νέα βίλα στο Ποζάρεβατς, είχε στην κατοχή του πάνω από 17 πολυτελή αυτοκίνητα,  και αγόρασε ένα γιοτ για 500.000 γερμανικά μάρκα. Το 2000, τα συνολικά περιουσιακά στοιχεία από τη μαύρη αγορά, που κατείχε ο Μιλόσεβιτς υπολογίστηκαν σε 500 εκατομμύρια £. Ο Μιλόσεβιτς χρησιμοποίησε βία και εκφοβισμό, για να επεκτείνει και να ελέγξει την αυτοκρατορία του στη μαύρη αγορά, καταστέλλοντας αντίπαλες συμμορίες και τα σερβικά μέσα ενημέρωσης. Αυτή η χρήση βίας περιλάμβανε υποτιθέμενες διασυνδέσεις με τη δολοφονία του παραστρατιωτικού ηγέτη και επιχειρηματία Ζέλικο Ραζνάτοβιτς, στις 15 Ιανουαρίου 2000, στο Βελιγράδι.
Πτώση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς
Στις 5 Οκτωβρίου 2000, η κυβέρνηση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς αντικαταστάθηκε από τη Δημοκρατική Αντιπολίτευση της Σερβίας. Αυτό στέρησε τον Μάρκο από την πρόσβαση στα κρατικά έσοδα, την εξουσία και την προστασία. Το Scandal και η Madona βανδαλίστηκαν και καταστράφηκαν από διαδηλωτές κατά του Μιλόσεβιτς. Ο Μάρκο έφυγε από τη Σερβία για τη Μόσχα με την αδελφή του Μαρία, τη μητέρα του Μίρα και τον θείο του Μπόρισλαβ. Στη συνέχεια προσπάθησε να συνεχίσει για το Πεκίνο, αλλά απελάθηκε πίσω στη Ρωσία στις 9 Οκτωβρίου 2000 για κατοχή πλαστού διαβατηρίου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σέρβοι πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-20 2015
Το  είναι η 18η ευρωπαϊκή διοργάνωση για παίκτες κάτω των 20 ετών. Οι αγώνες θα γίνουν στην πόλη Λατισάνα της Ιταλίας.
Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών
Το Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών (αγγλικά: Minor Planet Center, MPC) είναι το επίσημο όργανο για την παρατήρηση και την καταγραφή μικρών πλανητών. Ιδρυθέν το 1947, σήμερα λειτουργεί στο Αστροφυσικό Παρατηρητήριο του Σμισθόνιαν υπό την αιγίδα της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-20 2015
Ματς Κατάταξης Θέσεων 13-16
Οι αγώνες διεξήχθησαν στις 17 και 19 Ιουλίου 2015.