cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φίλιππος ο Τετράρχης
Καισάρεια Φιλίππου και Ιουλιάς
Το 30/31 αναβάθμισε σε πόλη το χωριό Βηθσαϊδά, που βρισκόταν στις όχθες της Θάλασσας της Γαλιλαίας. Η Βηθσαϊδά μετονομάστηκε σε Ιουλιάδα προς τιμήν της Λιβίας, μητέρας του Αυτοκράτορα Τιβέριου. Προς τιμήν της επίσης οικοδομήθηκε στην πόλη και ένας ελληνορωμαϊκός ναός.
Οικογένεια
Ο Φίλιππος μεταξύ άλλων νυμφεύτηκε τη Σαλώμη Γ΄, κόρη της Ηρωδιάδας, η οποία εμφανίζεται στη Βίβλο να σχετίζεται με τη θανάτωση του Ιωάννη του Βαπτιστή.
Σε δύο Ευαγγέλια στο Κατά Μάρκον(Μαρκ.6.17 ) και στο Κατά Ματθαίον(Ματθ.14.3 ) η Ηρωδιάς εμφανίζεται να χωρίζει από τον σύζυγο της προκειμένου να παντρευτεί τον Αντίπατρο και αναφέρεται ότι σύζυγος της είναι ο Φίλιππος ο αδελφός του Αντίπατρου. Στο σημείο αυτό οι δυο ευαγγελιστές αναφέρονται όχι στον Φίλιππο τον Τετράρχη αλλά στον Ηρώδη Φίλιππο Ι ή Ηρώδη ΙΙ, δημιουργώντας μια μικρή ασάφεια. Ο Ηρώδης Φίλιππος Ι ήταν ασφαλώς ο σύζυγος της Ηρωδιάδας, ο οποίος δεν κατέλαβε ποτέ κανένα δημόσιο αξίωμα. Ήταν επίσης ετεροθαλής αδελφός και των δύο προηγούμενων (του Αντίπατρου και του Φίλιππου του Τετράρχη). Σε αυτόν προφανώς αναφέρεται και ο ευαγγελιστής Λουκάς ο οποίος μιλάει μόνο για τον αδελφό του "Ηρώδη του Τετράρχη" (δηλαδή του Ηρώδη Αντίπατρο), χωρίς όμως να αναφέρει το όνομα του συγκεκριμένου αδελφού(Λουκ.3.19 ).
Ο Φίλιππος ο Τετράρχης πέθανε άτεκνος. Ύστερα από το θάνατό του τα εδάφη της επικράτειάς του προσαρτήθηκαν στη ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία Κατηγορία:Ρωμαίοι αξιωματούχοι Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ
Ατάκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική αργκό
Dhaka Tribune
Η Dhaka Tribune είναι μια εθνική αγγλόφωνη συμπαγής καθημερινή εφημερίδα που εκδίδεται στην Ντάκα του Μπαγκλαντές. Ο ιδρυτικός συντάκτης Ζαφάρ Σομπάν τακτικά καλείται να σχολιάσει ειδήσεις που σχετίζονται με το Μπανγκλαντές για διεθνείς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς, σε θέματα όπως η ελευθερία του λόγου και τους πρόσφυγες.
Ξεκίνησε το 2013. Έχει έντυπες και διαδικτυακές εκδόσεις με αναγνώστες από το Μπαγκλαντές και τον κόσμο. Ο εκδότης της εφημερίδας είναι ο Καζί Ανίς Αχμέντ, ο οποίος είναι επίσης ένας από τους διευθυντές.
Ιστορία
Καθώς η έναρξή της σχεδόν συμπίπτει με τη κατάρρευση του Ράνα Πλάζα, οι δημοσιογράφοι και οι φωτογράφοι της έχουν καλύψει μεγάλες ιστορίες με παγκόσμιο αντίκτυπο και απήχηση όπως η προσφυγική κρίση των Ροχίνγκια.
Στην εκτύπωση, η εφημερίδα ξεκίνησε ως μια εφημερίδα μεγάλου σχήματος πριν γίνει συμπαγής την 1η Μαρτίου του 2015.
Πολιτική θέση
Η εφημερίδα περιγράφει την εκδοτική πολιτική ως φιλελεύθερη οικονομικά και κοινωνικά.
Η Dhaka Tribune υποστηρίζει ενεργά τα ίσα δικαιώματα των φύλων στο Μπαγκλαντές. Έχει καλέσει για την κατάγρηση των νομοθετικών διακρίσεων κατά των ομοφυλόφιλων στο Μπαγκλαντές. Αρκετές σελίδες της εφημερίδας είναι ανοικτές σε διαφορετικούς συντελεστές.
Η 2Α Media Limited, εταιρεία του Ομίλου Gemcon που ανήκει στον ηγέτη της ομάδας Αουάμι Καζί Ναμπίλ Αχμέντ, είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθημερινές εφημερίδες Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Μπανγκλαντές
Σαλιαγκός Αντιπάρου
Το νησί επισκέφθηκε το 1959 ο τότε επιμελητής Αρχαιοτήτων Νικ. Ζαφειρόπουλος, ο οποίος και εντόπισε τα κατάλοιπα προϊστορικού οικισμού. Η συστηματική ανασκαφή τελικά πραγματοποιήθηκε από τους C. Renfrew και J.D. Evans της Αγγλικής Αρχαιολογικής Σχολής κατά τα έτη 1964-1965 από αρχαιολόγους του Βρετανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στην Αθήνα που διενήργησε τις ανασκαφές και την αρχαιολογική μελέτη. Ο Ρένφριου καθόρισε τον Πολιτισμό του Σάλιαγκου μετά από ανασκαφές που πραγματοποίησε με τον Έβανς στην ομώνυμη θέση. Χρονολογείται στη νεολιθική εποχή και σύμφωνα με τη μέθοδο της ραδιοχρονολόγησης ήταν κατοικημένη μεταξύ 4300 - 3700 π.Χ. δηλαδή στην Ύστερη Νεολιθική εποχή του Αιγαίου.
Περιγραφή του οικισμού
Παρόλο που ο οικισμός κατοικήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, το έδαφος έχει τρεις στρώσεις. Στην επιφανειακή στρώση ο οικισμός έχει διαστάσεις 15 x 17 μέτρα.
Ευρήματα
Στα ερείπια του οικισμού βρέθηκε μεγάλος αριθμός κεραμικών θρυμμάτων. Σχεδόν 3,5 τόνου του κεραμικού υλικού μελετήθηκε από τους επιστήμονες, που κατόρθωσαν να συναρμολογήσουν 60 πήλινα δοχεία και σκεύη ολικά ή εν μέρει. Το υλικό κατασκευής των πήλινων δοχείων προέρχεται από την περιοχή. Μερικά από τα σκεύη (περίπου 12%) έχουν εξαιρετικά λεία επιφάνεια και πρόκειται μάλλον για σκεύη που χρησίμευαν ως πιάτα για το φαΐ. Ένα 10% είναι ποτήρια ή κανάτες, ενώ τα υπόλοιπα είναι πιατέλες, πιάτα και κεσεδάκια. Ο πηλός έχει διάφορα χρώματα και αποχρώσεις κίτρινου, καφετί ή γκρι σκούρο και τα περισσότερα είναι διακοσμημένα με άσπρες ζωγραφιές γεωμετρικών σχηματισμών μεγάλης ποικιλίας. Που και που έχουν και διακοσμητικές αποτυπώσεις ή επικολλήσεις. Δυο μαρμάρινα θρύμματα μαρτυράν ότι σπάνια υπήρχαν και πολυτελή σκεύη. thumb|left|Ειδώλιο παχιάς Κυρίας στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πάρου εύρημα από τη νήσο Σάλιαγκο Επίσης βρέθηκαν τρία ειδώλια από μάρμαρο. Το ένα παριστάνει μια θεότητα της γονιμότητας με μορφή πολύ παχιάς γυναικείας σιλουέτας. Τα άλλα δύο ειδώλια έχουν μορφή πιο αφηρημένης τέχνης και θυμίζουν το σχήμα που έχει το βιολί. Το σχήμα αυτό θα παραμείνει σε χρήση για τα επόμενα 1000 χρόνια ακόμα και στα γύρω νησιά ως την εποχή του χαλκού.
Εκπληκτικά είναι ο μεγάλος αριθμός και η ποικιλία των ευρημάτων του οικισμού. Βρέθηκαν περισσότερα από 25.000 εργαλεία από οψιανός, μεταξύ τους και 1100 λεπίδες που κατασκευάστηκαν στο νησί, ενώ το υλικό προέρχεται από τη Μήλο που απέχει 60 χιλιόμετρα, σπάνια δε και από το Γυαλί των Δωδεκανήσων, που σημαίνει ότι γινόταν εμπόριο σε ακτίνα σχεδόν 200ων χιλιομέτρων.
Ζωή και πολιτισμός
Ευρήματα από οστά και ψαροκόκαλα μας δείχνουν της συνήθεις διατροφής των νησιωτών στην εποχή του λίθου. Τρώγανε κυρίως τόννο, που σήμερα έχει εξαφανισθεί από το Αιγαίο. Έχουν βρεθεί επίσης και υπολείμματα από μια θαλάσσια φάλαινα Κρέας κατσικίσιο, αρνί, καθώς και μοσχάρι ή και χοιρινό συμπλήρωνε το γεύμα τους και τους προμήθευε με μαλλί και γάλα. Από δημητριακά βρέθηκαν σιτάρι και κριθάρι. Οι αρχαίοι τάφοι βρίσκονται βυθισμένοι στη θάλασσα μετά από την αύξηση της στάθμης της επιφάνειας του νερού, και γι' αυτό δεν έχουμε αντίστοιχα ευρήματα.
Στα γύρω νησιά βρίσκουμε που και που μαρτυρίες ανθρώπινης δράσης, ακόμα και λίγα κεραμικά, π.χ. στη Νάξο. Ο Σαλιαγκού είναι το μοναδικό νησί του Αιγαίου που είχε κτηνοτροφία την εποχή εκεινή. Η σύνθεση του αρχαιοζωολογικού υλικού που έχει βρεθεί στο Σαλιαγκό είναι χοίροι σε ποσοστό 12,1%, 3,5% βοοειδή, και σε αιγοπρόβατα 83,5%, ενώ άλλα είδη φτάνει το 0,9% Αρχαιοζωολογικά κατάλοιπα άγριας πανίδας δεν έχουν εντοπιστεί: λίγα μόνο οστά ελαφιού.
Ένα είδος κοινοτικής εγκατάστασης αποθήκευσης έχει εντοπιστεί, μια σιταποθήκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αντιπάρου Κατηγορία:Νεολιθικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Αλεξάντερ Σαμσόνοβ
Ο Αλεξάντερ Βασίλγεβιτς Σαμσόνοβ (ρωσ. Алекса́ндр Васи́льевич Самсо́нов) ήταν αξιωματικός ιππικού στον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό και Στρατηγός στα πλαίσια του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Βιογραφικό
Ο Σαμσόνοβ γεννήθηκε στο Κυβερνείο της Χερσώνας (νυν Ουκρανία) στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Μετά την αποφοίτηση από το Σώμα Δόκιμων του Βλαδίμηρου του Κιέβου και τη Σχολή Ιππικού Νικολάεβ, τάχθηκε στον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό στην ηλικία των 18 ετών και υπηρέτησε στο 12ο Σύνταγμα Ουσάρων.
Ο Σαμσόνοβ συμμετείχε στον πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1877-1878). Μετά τον πόλεμο φοίτησε στην Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου στην Αγία Πετρούπολη. Στις 4 Νοεμβρίου 1888 ορίστηκε ανώτερος βοηθός στο επιτελείο της 20ης Μεραρχίας Πεζικού και από τις 10 Ιουλίου 1885 υπηρέτησε ως Ανώτερος Υπασπιστής Επιτελείου στη Μεραρχία Γρεναδιέρων του Καυκάσου. Από τις 11 Μαρτίου 1890 μέχρι τις 26 Ιουλίου 1896 υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις στη Στρατιωτική Περιοχή της Βαρσοβίας. Έγινε Φρούραρχος στη Σχολή Ιππικού στο Ελισαβετγκράντ. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης των Μπόξερς (1900), ο Σαμσόνοβ διοικούσε μια μονάδα ιππικού.
Κατά τη διάρκεια του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου (1904-1905), ο Σαμσόνοβ ήταν διοικητής μιας ταξιαρχίας ιππικού της Σιβηρικής Μεραρχίας Κοζάκων. Προήχθη στη θέση του Διοικητή όλων των ρωσικών δυνάμεων ιππικού στο 1ο Σιβηρικό Σώμα Στρατού μετά την ήττα των Ρώσων στη μάχη του Τελίσσου. Οι δυνάμεις του προστάτευαν τα άκρα της ρωσικής παράταξης στη μάχη του Λιαογιάνγκ. Κατά τη διάρκεια αυτών των συγκρούσεων, ο Σαμσόνοβ έλαβε τη φήμη ενεργού και επιτυχημένου ηγέτη, αλλά μερικοί ιστορικοί επικρίνουν τις στρατηγικές ικανότητες του. Μετά τη μάχη του Μουκντέν, το 1905, κατηγόρησε τον Στρατηγό Πάβελ φον Ρεννενκάμπφ ότι δεν προσέφερε την κατάλληλη βοήθεια κατά τη διάρκεια της μάχης - αυτό το γεγονός έκανε τους δύο αξιωματικούς εχθρούς.
Κατά την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Σαμσόνοβ ανέλαβε τη διοίκηση της 2ης Στρατιάς, η οποία ανέλαβε την εισβολή στην Ανατολική Πρωσία. Προωθήθηκε αργά στα βορειοδυτικά της Ανατολικής Πρωσίας, σε μια προσπάθεια να ενωθεί με τις δυνάμεις του Στρατηγού Ρέννενκαμπφ, οι οποίες είχαν προωθηθεί από τα νοτιοανατολικά. Ωστόσο, η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των δύο στρατιών δυσκόλευε τη συνεργασία.
Ο Στρατηγός (μετέπειτα Αρχιστράτηγος) Πάουλ φον Χίντενμπουργκ και ο Στρατηγός Έριχ Λούντεντορφ, οι οποίοι αντικατέστησαν στο Ανατολικό Μέτωπο τον Στρατηγό Μαξιμιλιάν φον Πρίττβιτς, συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις του Σαμσόνοβ στις 22 Αυγούστου. Για έξι μέρες, οι Ρώσοι είχαν το πλεονέκτημα χάρη στην αριθμητική υπεροχή τους, ωστόσο, μέχρι τις 29 Αυγούστου, οι Γερμανοί απέκοψαν τις ασύρματες επικοινωνίες των Ρώσων, και περικύκλωσαν τη 2η Στρατιά του Σαμσόνοβ στα δάση μεταξύ του Άλλενσταϊν και του Βίλλενμπεργκ (στα πλαίσια της μάχης του Τάτενμπεργκ).
Ο Στρατηγός Σαμσόνοβ προσπάθησε να υποφύγει, αλλά η στρατιά του περικυκλώθηκε από τους Γερμανούς. Η 8η Γερμανική Στρατιά σκότωσε ή αιχμαλώτισε τους περισσότερους στρατιώτες του Σαμσόνοβ - μονάχα 10.000 από τους 150.000 Ρώσους στρατιώτες κατάφεραν να ξεφύγουν από τον κλοιό. Ο Σαμσόνοβ, μη αντέχοντας να μεταφέρει την είδηση της ντροπιαστικής ήττας στον Τσάρο Νικόλαο Β', αυτοκτόνησε στις 30 Αυγούστου 1914 κοντά στο Βίλλενμπεργκ. Το σώμα του εντοπίστηκε από Γερμανούς κατάσκοπους, έχοντας μια σφαίρα στο κεφάλι και ένα πιστόλι στο χέρι του. Το 1916, το σώμα του μεταδόθηκε από τους Γερμανούς στη σύζυγο του Σαμσόνοβ μέσω του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Ρώσοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Ιωάννης Ζαΐμης
Ο Ιωάννης Ζαΐμης (1797-1882) ήταν έλληνας πολιτικός, γόνος της ιστορικής οικογένειας των Ζαΐμηδων, που διετέλεσε πρώτος δήμαρχος Πατρέων, από το 1836 έως το 1837 βουλευτής Καλαβρύτων και πληρεξούσιος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1797 και ήταν γιος του Ασημάκη Ζαΐμη, γόνου της ισχυρής οικογένειας των Ζαϊμηδων. Πήρε μέρος στην επανάσταση του 1821 και εγκαταστάθηκε στην Πάτρα. Παντρεύτηκε την Αγγελική Κανακάρη-Ρούφου. Το 1824-25 είχε μεταβεί στο Λονδίνο για τη σύναψη των εθνικών δανείων. Το 1836 διορίστηκε δήμαρχος από την δημαιρεσιακή επιτροπή της Αντιβασιλείας, αντικαθιστώντας τον τελευταίο εκπρόσωπο του θεσμού της δημογεροντίας, το δημογέροντα Δημήτριο Ρετινιώτη. Τον επόμενο χρόνο όμως παραιτήθηκε για να τον αντικαταστήσει ο Ιωάννης Μπουκαούρης. Στη δεύτερη δημαρχιακή εκλογή (1837) έγινε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου. Το 1841 διορίστηκε βουλευτής Καλαβρύτων ενώ το 1843 ξαναχρημάτισε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.
Πέθανε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1882. Ήταν θείος του μετέπειτα πρωθυπουργού Θρασύβουλου Ζαΐμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών Ιωαννης Κατηγορία:Βουλευτές Καλαβρύτων
Νεμπόισα Κρουπνίκοβιτς
Ο Νεμπόισα Κρουπνίκοβιτς (σερβ. Небојша Крупниковић - Nebojša Krupniković) είναι πρώην μεσοεπιθετικός ποδοσφαιριστής από τη Σερβία, με μακροχρόνια καριέρα στην Μπουντεσλίγκα και σε άλλα πρωταθλήματα. Έχει ύψος 1,84 μ. και σταμάτησε το 2008.
Βιογραφικό
Ο Νεμπόισα Κρουπνίκοβιτς γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1973 στην πόλη Ποζέγκα (Požega) της δυτικής Σερβίας. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Ερυθρό Αστέρα και συνέχισε στη Ραντνίσκι Βελιγραδίου. Το 1993 ήρθε στον Πανιώνιο, με τον οποίο έκανε ένα πλήρες πρωτάθλημα και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του συλλόγου με 9 γκολ. Ακολούθως, επέστρεψε στον Ερυθρό Αστέρα για δυο σεζόν και στη συνέχεια περιπλανήθηκε σε διάφορες χώρες και ομάδες: Σταντάρ Λιέγης στο Βέλγιο, Γκάμπα Οζάκα Ιαπωνίας και Μπαστιά Γαλλίας. Το 1999 έπαιξε για πρώτη φορά στη Γερμανία, στην Κέμνιτσερ, για να παραμείνει ως το 2006 παίζοντας στην Μπουντεσλίγκα με το Ανόβερο και την Αρμίνια Μπίλεφιλντ. Μεσολάβησε ένα έτος στην γιαπωνέζικη Ιτσιχάρα και επέστρεψε στη Γερμανία, στην Παντερμπόρν, τελευταίο σταθμό της μακροχρόνιας περιπλάνησής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου κ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κέμνιτσερ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αννόβερο 96 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΚ Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΖΕΦ Γιουνάιτεντ Ιστιχάρα Τσίμπα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκάμπα Οσάκα
Ανώγειο Πρέβεζας
Το Ανώγειο ή Ανώι είναι ορεινό χωριό του νομού Πρέβεζας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές του όρους Ξηροβούνι και αποτελεί τον πιο ορεινό οικισμό του νομού Πρέβεζας. Το Ανώγειο είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας που ανήκει στον δήμο Ζηρού και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 118 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Το Ανώγειο βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του Νομού Πρέβεζας σε υψόμετρο 1.190 μέτρων. Υπάγεται στο δημοτικό διαμέρισμα Ανωγείου του δήμου Ζηρού. Στο χωριό υπάρχουν οι εκκλησίες του προφήτη Ηλία, του Αγίου Σώζοντος, της Αγίας Άννης και του Αγίου Νικολάου.
Από το Ανώγειο κατάγονταν και οι διαβόητοι λήσταρχοι αδερφοί Ρεντζαίοι, Κώστας και Θύμιος, που έδρασαν την εποχή του Μεσοπολέμου σε ολόκληρη την Ήπειρο.
Κατά τον Ιούλιο του 1943, σημειώθηκαν στο Ανώγειο μάχες μεταξύ του Αρχηγείου Ξηροβουνίου του ΕΔΕΣ υπό την ηγεσία του Αλέκου Παπαδόπουλου και των δυνάμεων Κατοχής.
Η Κοινότητα Ανωγείου υδροδοτήθηκε, συνδεόμενη στο δίκτυο ύδρευσης, το καλοκαίρι του 2020.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ανωγείου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 25,263 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Άνω Δρυμώνας.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Σταύρος Θεοδωράκης
Ο Σταύρος Θεοδωράκης (Δραπανιάς Χανίων, 21 Φεβρουαρίου 1963) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, παρουσιαστής και πολιτικός, ιδρυτής του κόμματος «Το Ποτάμι». Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής με το κόμμα του, το οποίο κατέλαβε συνολικά 17 έδρες επί συνόλου 300. Τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς το κόμμα του κατέλαβε 11 έδρες.
Τα πρώτα χρόνια και η δημοσιογραφία
Γεννήθηκε στον Δραπανιά το 1963 και μεγάλωσε στην Αγία Βαρβάρα. Σύμφωνα με τον ίδιο ήταν «ένας μέτριος μαθητής που έκρυβε την εφημερίδα μέσα στα σχολικά τετράδια» και είχε κακούς δασκάλους, ενώ δούλευε και έκανε μεροκάματα σε χειρωνακτικές μικροδουλειές, όπως σε φορτηγά.
Πολιτική
Τον Φεβρουάριο του 2014, ο Σταύρος Θεοδωράκης ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει τη δημοσιογραφία για να ιδρύσει το φιλοευρωπαϊκό κόμμα «Το Ποτάμι», το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως παράταξη με ασαφές πολιτικό στίγμα. Σε προτάσεις που δημοσιεύτηκαν το 2015 από τον ίδιο συμπεριλαμβάνονταν η αντίθεση σε επιβολή νέων φόρων και οι αποκρατικοποιήσεις. Οι πρώτες εκλογές στις οποίες συμμετείχε το νέο κόμμα ήταν οι ευρωεκλογές του 2014, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να θέτει υποψηφιότητα. Το Ποτάμι ήρθε πέμπτο σε ψήφους με ποσοστό 6,6%, εκλέγοντας έτσι 2 ευρωβουλευτές, κάτι που χαρακτηρίστηκε ως «πολιτικός άθλος» από τον αρχηγό του.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 το Ποτάμι ήρθε τέταρτο σε ψήφους με ποσοστό 6,1% και κατέλαβε 17 έδρες στο Κοινοβούλιο, ενώ ο αρχηγός του επέλεξε την έδρα των Χανίων. Το Ποτάμι δεν συμμετείχε στην Κυβέρνηση Τσίπρα, λόγω της συμμετοχής των Ανεξάρτητων Ελλήνων σε αυτήν, καθώς θεωρεί τους ΑΝΕΛ ως «αντιευρωπαϊστές». Στο δημοψήφισμα τάχθηκε υπέρ του «Ναι». Στις επόμενες εκλογές, ο Σταύρος Θεοδωράκης επέλεξε την έδρα της Α΄ Θεσσαλονίκης, ενώ το κόμμα του ήρθε έκτο σε ψήφους με ποσοστό 4,09% και εξέλεξε 11 βουλευτές.
Έχει ασκήσει έντονη κριτική στην Κυβέρνηση Τσίπρα όσο αφορά τις προεκλογικές δεσμεύσεις και τους μετέπειτα χειρισμούς της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Το Ποτάμι Κατηγορία:Δημοσιογράφοι στο ραδιόφωνο Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης
Φορεσιά του Ρουμλουκιού
Η φορεσιά του Ρουμλουκιού, της μακεδονικής περιοχής γύρω από την Αλεξάνδρεια Ημαθίας (παλαιός Γιδάς), είναι ξεχωριστή από τις υπόλοιπες ελληνικές φορεσιές με σημαντική παράδοση που φημίζεται να φτάνει έως τον Μέγα Αλέξανδρο. Ανήκει στην κατηγορία των φορεσιών με το καβάδι.
Περιγραφή
Τα υφάσματα της φορεσιάς είθισται να είναι όλα φτιαγμένα από υλικά του τόπου τους και υφασμένα από ειδικούς επαγγελματίες τεχνίτες, τους ραφτάδες. Όλα τα υφάσματα ήταν βαμβακερά ή μάλλινα κατά την τελευταία περίοδο χρήσης της φορεσιάς του Ρουμλουκιού, ενώ παλαιότερα ήταν από λινάρι, εκτός από την τσόχα για το κοντόσι και τον κατηφέ για τις ποδιές του σαγιά, τα οποία προμηθεύονταν από άλλα χωριά. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, οι νύφες χρησιμοποιούσαν μεταξωτά υφάσματα για το αντιρί –νυφιάτικος εσωτερικός επενδύτης- και για τα μαντήλια τους.
Η γυναικεία φορεσιά αποτελείται από:
Το χειμώνα πρόσθεταν το καπότι και το κοντογούνι (μάλλινοι επενδύτες) κάλτσες, σκουφούνια, κουντούρες και τα γεμένια (μποτίνια). Τη φορεσιά συμπλήρωναν ο κεφαλόδεσμος -το κατσούλι και τα άλλα κοσμήματα- και η στολισιά στο κορμί.
Το καντάρι, το πουκάμισο, η τραχηλιά και το αντίρι
Το καταστάρι, η εσωτερική φανέλα φοριόταν κατάσαρκα από τις γυναίκες του Ρουμλουκιού. Ήταν βαμβακερό, πλεχτό με καλτσοβελόνες ή υφαντό από τον αργαλειό. Συχνά φορούσαν και χρωματιστές φανέλες, τις οποίες άφηναν μέχρι τον βραχίονα να φαίνονται για περισσότερο στολισμό της φορεσιάς.
Το πουκάμισο ήταν χοντρό, βαμβακερό με γεωμετρικά σχέδια κεντημένα από μετάξι και χρυσάφι σε αυστηρό χρωματισμό και φοριόταν πάνω από το καταστάρι. Είχε μακριά μανίκια και ένα πρόσθετο κέντημα στην τραχηλιά σαν μικρό γιακά. Είχαν κεντήματα από πλούσιο υλικό και διακοσμητικά θέματα που χρησιμοποιούσαν μόνο οι γυναίκες του Ρουμλουκιού, όπως γεωμετρικά σχέδια και μαύρα περιθώρια. Ακόμα ένα χαρακτηριστικό των ποκαμίσων, ειδοποιός διαφορά για τις ελληνικές φορεσιές των υπόλοιπων περιοχών, είναι το κέντημα στο πίσω μέρος του πουκαμίσου. Τα μανίκια του παρουσιάζουν ομοιότητες με άλλων περιοχών, όπως στη φορεσιά της Αττικής, της Λειβαδιάς, στης Μάνης, των Δωδεκανήσων, αλλά και άλλων μακεδονικών χωριών.
Η τραχηλιά ήταν ένα τετράγωνο ύφασμα με άνοιγμα στη μέση για τις γιορτινές τους μέρες, φτιαγμένο από οβγιαστό ή κιμπάρικο (πλούσιο υλικό, αρχοντικό) ύφασμα με μετάξι. Είχε πάνω της λεπτό κέντημα, δαντέλα ή σειρήτι χρωματιστό (γαλάζιο ή κόκκινο).
Το αντιρί φοριόταν πάνω από το ποκάμισο και την τραχηλιά στη νυφιάτικη φορεσιά, ενώ στην καθημερινή και στη γιορτινή έβαζαν το σαγιά. Το αντιρί είναι γνωστό σε πολλά ελληνικά μέρη, όμως στο Ρουμλούκι θεωρούταν δείγμα πολυτέλειας και ευρωστίας. Το μεταξωτό μεσοφόρι ήταν κομμάτι της αστικής φορεσιάς που υιοθετήθηκε μετέπειτα από τη χωρική. Ήταν γαλάζιο, μωβ, κίτρινο ή μαύρο.
Ο σαγιάς, το ζουνάρι, το κοντόσι και τα μπρουμάνικα
Το κοντόσι, το κοντογέλεκο δηλαδή με τα μανίκια, φτάνει ως τη μέση. Είναι υφαντό από χοντρό μαλλί για τις καθημερινές, ενώ το νυφικό ήταν από τσόχα με πολλά κεντήματα. Τα μπρουμάνικα, ήταν πρόσθετα μανίκια ως τον αγκώνα που βάζουν κάτω από τα μανίκια του κοντοσιού. Φτιάχνονται από κατηφέ και έχουν χρυσά κεντήματα.
Η φούτα, το καποτί και τα σκουφούνια
Φούτα, ονομάζεται η ποδιά που μπαίνει κάτω από το ζωνάρι. Είναι από μαλλί και βαμβάκι και έχει διάφορα σχέδια, τα ξόμπλια. Το καποτί ή κοντογούνι, φοριέται πάνω από τη φορεσιά για προστασία από το κρύο. Είναι πανωφόρι από μαλλί, ενώ όταν δεν είχε μανίκια λεγόταν κοντογούνι. Τα σκουφούνια, είναι κάλτσες από σκούρο μαλλί με πολύχρωμα σχέδια.
Ο κεφαλόδεσμος και τα κοσμήματα
Στον κεφαλόδεσμο συναντάμε το κατσούλι, δηλαδή δύο άσπρα μαντήλια, τον νταρτμά και το τσεμπέρι και ένα μαύρο, το μαφέσι. Ο περίτεχνος τρόπος δεσίματος καθιστά τον κεφαλόδεσμο της Ρουμπλουκιώτισσας έργο τέχνης.
Τα κοσμήματα στο κεφάλι είναι αρκετά μεταξύ των οποίων το μαγλικουτάρι, οι δαυλοί, τα τσουράκια, τα φλουριά και  το ασημογιόρντανο. Στο κορμί συναντάμε την καδένα, το σκαλομάγκαρο, τον κοψά, το ασημομάχαιρο, τα παφίλια, τα σκαλουτάρια, τη ζώστρα, τα μπιλιτζίκια και τα δαχτυλίδια.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Αγία Άννα Νάξου
Η Αγία Άννα είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας Αγίου Αρσενίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νάξου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Η Αγία Άννα είναι παράλιο χωριό της Δ. Νάξου. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του όρμου του Αγίου Προκοπίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει περίπου 7 χλμ. ΝΔ. της Χώρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Αρσενίου της Νάξου. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Αρσενίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νάξου. Με το ΦΕΚ 87Α - 7/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Νάξου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.
Τουρισμός
Η Αγία Άννα είναι από τα παλαιότερα και πολυπληθέστερα τουριστικά θέρετρα της Νάξου, με σημαντική ξενοδοχειακή υποδομή και κάμπινγκ (στη θέση «Μάραγκας»). Υπήρξε σημείο συγκέντρωσης των «χίπις» κατά τη δεκαετία του ’70 (σε καλαμένια σπιτάκια). Σταδιακά, εξελίχτηκε σε επίκεντρο θαλάσσιου τουρισμού του νησιού, με μικρό λιμάνι με αποθήκες, που διακινούσε παλαιότερα το εμπόριο της τοπικής πατάτας, και που σήμερα δένουν κυρίως αλιευτικά σκάφη.
Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι της Αγίας Άννας στις 25 Ιουλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Πολύλοφος Μεσσηνίας
Ο Πολύλοφος είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας και υπάγεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 182 μέτρων, έχει 99 κατοίκους σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 και απέχει από την Καλαμάτα 25 χιλιόμετρα.
Πληροφορίες
Το χωριό πρωτοεμφανίστηκε το 1845 στον τότε Δήμο Ιθώμης, με το όνομα Δαλακλή, όνομα που κράτησε μέχρι το 1927. Οι κάτοικοί του προέρχονται από τα χωριά Άνω και Κάτω Δαλακλή, που βρίσκονταν βορειότερα του σημερινού χωριού. Στα όριά του βρίσκεται το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, που κτίστηκε το 1491 και στα θεμέλια του οποίου, αναβλύζουν οι ομώνυμες πηγές, απ’ όπου υδρεύονται 10 Κοινότητες. Στο εκκλησάκι αυτό, λέγεται ότι λειτούργησε ο Παπαφλέσσας, πηγαίνοντας προς το Μανιάκι το 1825. Λίγο πιο κάτω, υπάρχει και ο ομώνυμος καταρράκτης.
Γιορτή σύκου
Κύρια ασχολία των κατοίκων αποτελεί η γεωργία, με παραγωγή σύκων, λαδιού, ελιών και σταφίδας. Προς τιμήν του σύκου μάλιστα, διοργανώνεται μεγάλη Γιορτή σύκου στο χωριό κάθε καλοκαίρι, αναπτύσσοντας παράλληλα έντονη πολιτιστική δραστηριότητα.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.124739" longitude="21.869659" zoom="13" width="1000" height="630" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης Κατηγορία:Δήμος Υάμειας
Συνοίκια
alt=Η θεά Ειρήνη να κρατά στην αγκαλιά της τον Πλούτο ως βρέφος. |μικρογραφία|500x500εσ|τη [[Ειρήνη (μυθολογία)|θεά Ειρήνη να κρατά στην αγκαλιά της τον Πλούτο ως βρέφος.]] Συνοίκια ονομαζόταν μια αρχαία τοπική γιορτή στην Αττική προς τιμή του Θησέα και της Αθηνάς.
Η παράδοση της γιορτής
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, ο Θησέας ήταν αυτός που ένωσε τους δήμους της Αττικής και έκανε την Αθήνα πρωτεύουσα. Πριν από τον Θησέα, οι διάφοροι οικισμοί της Αττικής αντιμαχούσαν και συχνά είχαν διχόνοια. Ο Θησέας τότε τερμάτισε τις αψιμαχίες «καταλύοντας» την αυτονομία των δήμων και ορίζοντας την Αθήνα ως πρωτεύουσα, φέρνοντας με αυτόν τον τρόπο την ειρήνη.
Ο Πλούταρχος αναφέρει τη γιορτή «Μετοίκια» στις 16 του Εκατομβαιώνα, η οποία μάλλον είναι τα Συνοίκια. Μας λέει επίσης ότι γινόταν θυσία. Επίσης μεμονωμένα, άλλες πηγές αναφέρουν τη γιορτή αυτή ως «Μεταγείτνια».
Εορτασμός
Τα Συνοίκια, που λέγονταν και «Συνοικέσια» εορτάζονταν στις 16 του Εκατομβαιώνα, όπως μας μαρτυράει ένας σχολιαστής.
Η γιορτή γινόταν στο βόρειο τμήμα της Ακρόπολης, εκεί που ήταν το πολύ παλιό Πρυτανείο.
Κατά τη διάρκεια της γιορτής αυτής, γινόταν μια τελετή στην οποία τιμούσαν την πρόεδρο του Πρυτανείου Εστία και αναφέρονταν οι τρεις τάξεις των πολιτών που εγκαθίδρυσε ο Θησέας και τα ονόματα των δώδεκα δήμων της Αττικής. Αναφερόταν επίσης το Πρυτανείο ως διοικητική υπηρεσία όλης της Αττικής.
Κυρίως όμως τιμούσαν τη θεά Αθηνά. Γινόταν πομπή από το παλιό Πρυτανείο ως το Πανδρόσιο, τον περίβολο του Ερεχθείου.
Συμφώνα με τον Αριστοφάνη
Εἰρήνη (1019)
'''ΤΡ. τιὴ τί δή; '''ΟΙ. οὐχ ἥδεται δήπουθεν Εἰρήνη σφαγαῖς, '''1020οὐδ᾽ αἱματοῦται βωμός. ΤΡ. ἀλλ᾽ εἴσω φέρων '''θύσας τὰ μηρί᾽ ἐξελὼν δεῦρ᾽ ἔκφερε, '''χοὔτω τὸ πρόβατον τῷ χορηγῷ σῴζεται. '''
''ΤΡΥ. Γιατί; ΥΠΗ. Δεν αγαπά σφαγές η Ειρήνη ''κι ούτε να χύνεται αίμα στο βωμό της. ''1020ΤΡΥ. Τότε, πάρ᾽ το στο σπίτι, κάνε μέσα ''τη θυσία, και τα μπούτια μόνο φέρε· ''έτσι τ᾽ αρνί στο θέατρο θ᾽ απομείνει.
Συμφώνα με τον Θουκυδίδη
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ - Ἱστορίαι
"''[2.15.2] Όταν, όμως, βασιλεύς έγινε ο Θησεύς, που ήταν δυνατός και σώφρων, έκανε πολλές μεταρρυθμίσεις, κατάργησε τις βουλές και τις αρχές των άλλων οικισμών και οργάνωσε την πολιτεία στη σημερινή της μορφή μ᾽ ένα βουλευτήριο κι ένα πρυτανείο. Άφησε τους κατοίκους να νέμονται τα κτήματά τους όπως και πριν, αλλά τους ανάγκασε να έχουν μια κοινή πολιτεία, την Αθήνα, η οποία εξελίχθηκε σε μεγάλη πολιτεία, και τέτοια την παράδωσε ο Θησεύς στους μεταγενεστέρους. Από την εποχή εκείνη οι Αθηναίοι εορτάζουν τα «Ξυνοίκια» προς τιμήν της θεάς Αθηνάς. Η εορτή γίνεται με δημόσια δαπάνη."
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Ανατολική επαρχία (Κένυα)
Η Ανατολική Επαρχία ήταν μία από τις οκτώ επαρχίες της Κένυας. Πρωτεύουσα είναι το Εμπού.
Κοινότητες
Η επαρχία διαιρείται σε 3 κοινότητες:
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, η Ανατολική επαρχία είχε 5.668.123 κατοίκους και πυκνότητα 40,28 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Δείτε επίσης
Επαρχίες της Κένυας
Tapping the Vein
Tapping the Vein είναι ο τίτλος του πέμπτου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Sodom, το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "SPV/Steamhammer".
Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος με τον Witchhunter πίσω από το σετ των τυμπάνων, ο οποίος μετά την κυκλοφορία του "Tapping the Vein" αντικαταστάθηκε από τον "Atomic Steif" (Γκίντο Ρίχτερ). Το εν λόγω άλμπουμ παρουσίασε περισσότερα death metal χαρακτηριστικά σε σχέση με τις υπόλοιπες κυκλοφορίες των Sodom.
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν ανάμεικτες, με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με 2,5 / 5, αλλά το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 3,8 / 5, το "Metal Archives" με 90%, το "Metal Crypt" με 4,2 / 5 και το "Metal Storm" με 8,1 / 10.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Tapping the Vein (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 1 Αυγούστου 1992
Τα μέλη των Sodom
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Tapping the Vein" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Sodom Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Βόρεια Αφρική
Βόρεια Αφρική καλείται η βόρεια περιοχή της Αφρικανικής ηπείρου, η οποία γεωπολιτικά, πολιτισμικά και κοινωνιολογικά είναι χωρισμένη από τη λεγόμενη Υποσαχάρια Αφρική, όρος που χρησιμοποιείται και ως προς τη διάκριση μεταξύ των δύο αυτών εκτενών γεωγραφικών περιοχών. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών για το 2022, εκτιμάται σε 259.969.000 κατοίκους, αποτελώντας το 18,2% του συνολικού πληθυσμού της Αφρικής και το 3,3% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Τα κράτη της Βόρειας Αφρικής, όπως ορίζονται από τα Ηνωμένα Έθνη (Ο.Η.Ε.), περιλαμβάνουν την Αίγυπτο, την Αλγερία, τη Δυτική Σαχάρα, τη Λιβύη, το Μαρόκο, το Σουδάν και την Τυνησία. Ορισμένες φορές συνηθίζεται να περιλαμβάνονται και οι ισπανικές Κανάριες Νήσοι και η πορτογαλική Μαδέρα, ενώ επίσης καθαρά από γεωγραφική σκοπιά, η Αιθιοπία, η Ερυθραία, η Μαυριτανία, το Μάλι, ο Νίγηρας, το Νότιο Σουδάν, το Τζιμπουτί και το Τσαντ περιλαμβάνονται εξίσου στο βόρειο τμήμα της ηπείρου.
Οι κάτοικοι της Βόρειας Αφρικής χωρίζονται γενικά κατά τις κύριες γεωγραφικές περιοχές της Βόρειας Αφρικής, οι οποίες είναι οι εξής: το Μαγκρέμπ, η Έρημος Σαχάρα και η Κοιλάδα του Νείλου.
Η βορειοδυτική Αφρική πιστεύεται ότι κατοικείται από Βέρβερους από την αρχή της ιστορίας, ενώ στη βορειοανατολική Αφρική κατοίκησαν οι Αιγύπτιοι, διάφορες φυλές της Ερυθραίας, Αβησσύνιοι και Νούβιοι. Τον 7ο αιώνα, μετά την κυριαρχία των Αράβων, η περιοχή πέρασε σε μια περίοδο εξαραβισιμού και εξισλαμισμού, κάτι που καθόρισε ριζικά την πολιτιστική της ταυτότητα.
Πολλές νομαδικές φυλές, όπως οι Βεδουίνοι, διατηρούν έναν παραδοσιακό ποιμενικό τρόπο ζωής στις παρυφές της ερήμου, μετακινώντας τα κοπάδια τους (αιγοπρόβατα, καμήλες) από περιοχή σε περιοχή, περνώντας τα σύνορα των χωρών για να βρουν βοσκοτόπια.
Αυτόνομες Περιοχές
* 2020
Λουμινίτσα Ανγκέλ
Η Λουμινίτσα Άνγκελ (ρουμανικά: Luminița Anghel) (γενν. 7 Οκτωβρίου 1968, Βουκουρέστι) είναι Ρουμάνα τραγουδίστρια, τηλεοπτική προσωπικότητα και πολιτικός. Είναι διεθνώς γνωστή για τη συμμετοχή της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον 2005 για τη Ρουμανία μαζί με το συγκρότημα Sistem. Το τραγούδι τους, «Let Me Try», έφτασε στην τρίτη θέση στον τελικό μετά την πρώτη θέση του στους ημιτελικούς. Είναι η καλύτερη εμφάνιση της χώρας στην κατάταξη, μαζί με τη δεύτερη τρίτη θέση το 2010 από την Πόλα Σέλινγκ και τον Οβίντιου Τσερναουτεάνου με το Playing with Fire.
Η Άνγκελ γνώρισε ιδιαίτερα επιτυχία στην πατρίδα της με νέες ηχογραφήσεις, με αποτέλεσμα να λάβει μια προσφορά από την Ντίσνεϊ για να υποδυθεί την Γκόθελ στη ρουμανική μεταγλώττιση της ταινίας Μαλλιά Κουβάρια το 2010. Κέρδισε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων διακρίσεων από Βουλγαρία και Μάλτα.
Πρόωρη ζωή και πρόωρη σταδιοδρομία
Η Άνγκελ γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1968 στο Βουκουρέστι από Ρουμάνους γονείς. Είναι απόφοιτος της Σχολής Λαϊκής Τέχνης, όπου παρακολούθησε το τμήμα φωνητικής-ελαφριάς μουσικής και τη σχολή κοινωνιολογίας και ψυχολογίας εντός του Πανεπιστημίου Σπίρου Χαρέτς. Αγαπούσε τη μουσική από τη παιδική ηλικία της και είχε κάνει την πρώτη της συναυλία στα 8 έτη. Από τότε, η καλλιτεχνική της καριέρα έχει περάσει από δύναμη σε δύναμη. Σήμερα η Άνγκελ είναι πολύ δημοφιλής και εκτιμημένη καλλιτέχνιδα και έχει παραλάβει πολλά βραβεία, τόσο σε εγχώριους όσο και σε διεθνείς διαγωνισμούς τραγουδιού. Ως έφηβη, άρχισε να εργάζεται με το σύνολο «Doina». Μαζί με αυτό το σύνολο συμμετείχε σε μια σειρά διαγωνισμών στην πατρίδα της και στο εξωτερικό.
Η Άνγκελ έγινε γνωστή στη Ρουμανία το 1993, όταν κέρδισε το πρώτο βραβείο και το τρόπαιο στο Φεστιβάλ Μουσικής της Μαμάια, και το 1995 κέρδισε το τρίτο βραβείο στον ίδιο διαγωνισμό. Επίσης, το 1995, πρωταγωνίστησε στην ταινία Κάπτεν Κόναν, σε σκηνοθεσία Μπερτράρντ Ταβερνιέ. Το 2001, κέρδισε το πρώτο βραβείο για την καλύτερη απόδοση, και το βραβείο δημοτικότητας στο Διεθνές Φεστιβάλ Το Χρυσό Ελάφι σε Ρουμανία. Ένα χρόνο αργότερα ήρθε πρώτη στο μαλτέζικο φεστιβάλ «Τραγούδι για την Ευρώπη». Η Άνγκελ τιμήθηκε εκεί με το πρώτο βραβείο και το τρόπαιο για την καλύτερη διεθνή φωνή. Κέρδισε επίσης βραβεία στο διεθνές φεστιβάλ Ντισκάβερι στη Βουλγαρία και στο Ουνιβέρσταλεντ λίγους μήνες αργότερα. Το 2003, κέρδισε το πρώτο βραβείο για την καλύτερη διεθνή εκτέλεση στο Διεθνές Φεστιβάλ Φωνή της Ασίας, το δεύτερο βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Δημιουργίας στο Κάιρο 2003, με το τραγούδι I Ask You Why. Έχει παρουσιάσει προγράμματα για τα κανάλια TVR1, TVR2, TVRi και Antena 1.
Ντιρκ Νοβίτσκι
Ο Ντιρκ Βέρνερ Νοβίτσκι (γερμανικά/αγγλικά: Dirk Werner Nowitzki, γεννήθηκε 19 Ιουνίου 1978) είναι Γερμανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν ειδικός σύμβουλος των Ντάλας Μάβερικς. Θεωρείται ευρέως ως ο κορυφαίος Ευρωπαίος καλαθοσφαιριστής όλων των εποχών και ένας από τους καλύτερους παίκτες στη θέση του όλων των εποχών. Έχει ύψος 2,13 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ, αλλά μπορούσε να καλύψει και τη θέση του σέντερ.
Λουμινίτσα Ανγκέλ
Πρόωρη ζωή και πρόωρη σταδιοδρομία
Το σινγκλ της "Love Will Come" έφτασε στο νούμερο 5 στη Ρουμανία.
Ντιρκ Νοβίτσκι
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Βίρτσμπουργκ. Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ από την άσημη γερμανική ομάδα Βίρτσμπουργκ (DJK Würzburg), προτού τον ανακαλύψουν οι Αμερικανοί σκάουτερ και γίνει ντραφτ (νούμερο εννέα το 1998) για λογαριασμό των Μιλγουόκι Μπακς και ανταλλάχθηκε αμέσως στους Ντάλας Μάβερικς. Από το 1998 μέχρι το τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε στην ομάδα του Τέξας. Έχει συμμετάσχει 14 φορές στο NBA All-Star Game και έχει συμπεριληφθεί 12 φορές σε μια από τις καλύτερες πεντάδες της χρονιάς στο NBA. Το 2007 έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος καλαθοσφαιριστής που ανακηρύχθηκε MVP της κανονικής διάρκειας του NBA. Κατάφερε να γίνει ο πρώτος ξένος σκόρερ στην ιστορία του ΝΒΑ ξεπερνώντας τον Χακίμ Ολάζουον και είναι ο 6ος σκόρερ στην ιστορία αφήνοντας στην 7η θέση τον Ουίλτ Τσάμπερλεϊν.
Επίσης είναι ο πρώτος παίκτης που κατάφερε να έχει 30.000 πόντους 10.000 ριμπάουντ 1.000 κοψίματα 1.000 κλεψίματα και 1.900 τρίποντα. Επίσης είναι μέλος του κλειστού κλαμπ με 50-40-90, το οποίο μόλις 8 ακόμα παίκτες το έχουν καταφέρει (ποσοστά ευστοχίας εντός παιδιάς, τρίποντα και ελεύθερες βολές). Βρίσκεται ανάμεσα στους επτά παίκτες που κατάφεραν να σπάσουν του φράγμα των 30.000 πόντων, (οι υπόλοιποι είναι οι Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ, Καρλ Μαλόουν, Κόμπι Μπράιαντ, Μάικλ Τζόρνταν, Ουίλτ Τσάμπερλεϊν και ΛεΜπρόν Τζέιμς), όντας ο μοναδικός Ευρωπαίος.
Λουμινίτσα Ανγκέλ
Ιδιωτική ζωή
Η Άνγκελ παντρεύτηκε τον σύντροφό της, Σιλβίου Ντουμιτριάντε, σε ιδιωτική αστική τελετή, στο Μανγκάλια της Ρουμανίας, τον Οκτώβριο του 2011. Το ζευγάρι ξαναπαντρεύτηκε ο ένας τον άλλον, αυτή τη φορά σε μια Χριστιανική Ορθόδοξη θρησκευτική τελετή στην Ισπανία στις 20 Μαρτίου 2012.
Ντιρκ Νοβίτσκι
Σταδιοδρομία
Το 2006 οδήγησε τους Μάβερικς στους τελικούς του ΝΒΑ με εξαιρετικές εμφανίσεις στα πλέι-οφ αλλά το Μαϊάμι κατέκτησε το τίτλο. To 2011 κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή στο NBA με εξέχουσα παρουσία σε όλη τη διάρκεια των πλέι οφ και κυρίως στους τελικούς, όταν και βραβεύτηκε ως ο πολυτιμότερος παίκτης των τελικών (έγινε ο δεύτερος Ευρωπαίος που πήρε το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη του ΝΒΑ μετά τον Τόνι Πάρκερ το 2007).
Λουμινίτσα Ανγκέλ
Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision
Η Άνγκελ, μαζί με τους Τόνι Τόμας και Αντριάν Πίπερ συμμετείχαν στο Selecția Națională 2010 στις 6 Μαρτίου 2010. Παρουσίασαν το τραγούδι τους «Save Their Lives» σε μια προσπάθεια να εκπροσωπήσουν τη Ρουμανία στο διαγωνισμό τραγουδιού Γιουροβίζιον 2010. Το 2013, η Άνγκελ προσπάθησε να εκπροσωπήσει τη Ρουμανία με το τραγούδι «Unique». Το τραγούδι τερμάτισε τρίτο συνολικά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις βουλευτικές εκλογές του 2008 ήταν υποψήφια των σοσιαλδημοκρατών για μια έδρα στη Βουλή των Αντιπροσώπων του Βουκουρεστίου, όπου έχασε από την Έλενα Ουντρέα.
Ντιρκ Νοβίτσκι
Σταδιοδρομία
Τον Ιανουάριο του 2022 οι Ντάλας Μάβερικς απέσυραν τη φανέλα του με το νούμερο 41, ενώ το Δεκέμβριο του 2022 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος προς τιμήν του έξω από το γήπεδο των Ντάλας Μάβερικς. Τον Αύγουστο του 2023 έγινε η εισαγωγή του στο Hall of fame του ΝΒΑ.
Ήταν μέλος της Εθνικής Γερμανίας και από το Ευρωμπάσκετ του 1999, με την οποία έχει ως ύψιστα κατορθώματα το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2002 και το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2005 έχοντας πάντα μέτριους σε σύγκριση με αυτόν συμπαίκτες. Ο ίδιος μετράει πολλές προσωπικές διακρίσεις και σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Είναι τρίτος σκόρερ όλων των εποχών των Ευρωπαϊκών Πρωταθλήματων με 1.052 πόντους.
Λουμινίτσα Ανγκέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από τη Ρουμανία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Ρουμανία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ντιρκ Νοβίτσκι
Σταδιοδρομία
Το 2020, μετά από ψηφοφορία στον ιστότοπο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, βρέθηκε στην καλύτερη πεντάδα της Εθνικής Ομάδας των τελευταίων δύο δεκαετιών (2000-2020) σε Ευρωμπάσκετ, όντας πρώτος σε ψήφους του κοινού. Επίσης στις 11 Αυγούστου 2020, επιλέχθηκε στην καλύτερη πεντάδα της τελευταίας εικοσαετίας (2000-2020) της FIBA στην ιστορία των Ευρωμπάσκετ σε γενικό σύνολο παικτών. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του. Η εθνική Γερμανίας απέσυρε το Σεπτέμβριο του 2022 τη φανέλα με το νούμερο 14 προς τιμήν του.
Στατιστικά
Συνολικά στο ΝΒΑ σε 1.522 αγώνες κανονικής περιόδου είχε 31.560 πόντους, 11.489 ριμπάουντ, 3.651 ασίστ, 1.281 κοψίματα, 1.210 κλεψίματα, πετυχαίνοντας 11.169/23.734 σουτ εντός πεδιάς με 1.982/5.210 τρίποντα (38 %) και 9.187/18.524 δίποντα (49,6 %) και 7.240/8.239 βολές (87,9 %).
Επιρροές
Είναι ο αθλητής που προκάλεσε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την καλαθοσφαίριση στη Γερμανία, αφού στη χώρα το άθλημα είχε υποτιμηθεί μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1993. Θεωρείται ο πιο αναγνωρίσιμος Γερμανός αθλητής της σύγχρονης εποχής μαζί με τον πιλότο της Φόρμουλα 1, Μίχαελ Σουμάχερ. Αξιολογείται ως αναμφισβήτητα ο καλύτερος Ευρωπαίος καλαθοσφαιριστής της τελευταίας δεκαετίας και από πολλούς θεωρείται ως ο κορυφαίος Ευρωπαίος καλαθοσφαιριστής όλων των εποχών έχοντας τα πιο σημαντικά ατομικά επιτεύγματα.
Με την Εθνική ομάδα
Τίτλοι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σ.Όλιβερ Βίρτσμπουργκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1999 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2001 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2003 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2005 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2007 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2002 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Κοινή οχιά
Η κοινή οχιά ή κερασφόρος οχιά, Vipera ammodytes (Linnaeus, 1758) είναι ένα ιοβόλο είδος οχιάς που απαντάται στη Νότια Ευρώπη, τα Βαλκάνια και περιοχές της Μέσης Ανατολής. Το δεύτερο μέρος της επιστημονικής της ονομασίας, ammodytes, προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις άμμος και δύτης και ίσως δεν είναι το καταλληλότερο όνομα για ένα είδος που προτιμά βραχώδη ενδιαιτήματα.
Ένα
Παρουσία στην Ελλάδα
Αποτελεί το πιο κοινό από τα πέντε είδη οχιάς που απαντώνται στον ελλαδικό χώρο, καθώς τα υπόλοιπα τέσσερα είδη έχουν πολύ περιορισμένη εξάπλωση. Συγκεκριμένα η κοινή οχιά μπορεί να βρεθεί στην Ηπειρωτική Ελλάδα, Πελοπόννησο, Εύβοια, Βόρειες Σποράδες, Ιόνια νησιά (δεν υπάρχει καταγραφή του είδους από Ζάκυνθο), Κυκλάδες (Πάρος, Αντίπαρος, Μύκονος, Δήλος, Νάξος, Ίος, Σίκινος, Τήνος, Άνδρος, Σύρος, Στρογγυλό, Ηρακλειά, Επάνω Κουφονήσι, ίσως και στο Τραγονήσι, πιθανόν και σε άλλα νησιά), Θάσο και πιθανότατα στη Σαμοθράκη.
μικρογραφία|500x500εσ|left|Γεωγραφική κατανομή των πέντε ειδών οχιάς στην Ελλάδα Στην Ελλάδα εκτός από την κοινή οχιά, απαντώνται τα εξής είδη οχιάς: Στην Κύπρο εντοπίζεται η φίνα ή κοντονούρα (λόγω της κοντής της ουράς), που ανήκει στο είδος Macrovipera lebetina.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εχιδνίδες
Ιερός ναός Μεταμόρφωσης Σωτήρα (Λιβανάτες)
Αν και η επίσημη αναφορά σε χειρόγραφα για την ύπαρξη του μοναστηριού γίνεται στα 1825 ως «Μονή Μεταμορφώσεως Βιλιόβου» ή «Βιλιβούς», θεωρείται ότι λειτουργούσε πολύ νωρίτερα, κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, μόλις 4 χλμ. έξω από την πόλη των Λιβανατών. Ιδρύθηκε αρχικά ως ανδρικό ενώ αργότερα, μετά την επανασύσταση του, λειτούργησε ως γυναικείο. Τα λείψανα αγίων που βρίσκονταν στο Μοναστήρι ήταν αυτά των: Χαραλάμπους, Στυλιανού, Μεγαλομάρτυρος Ειρήνης, Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης, Οσίου Δαβίδ και Μάρτυρος Ιουστίνης.(1)
Τουρκοκρατία
Αποτέλεσε σημείο αναφοράς παράδοσης και πίστης κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας με δεκάδες καλόγερους, οι οποίοι προσέφεραν προστασία και περίθαλψη στους αγωνιστές της επανάστασης. Ο φόνος Τούρκου υπηκόου πλησίον του μοναστηριού προκάλεσε τη μήνη των Τούρκων που ανταπάντησαν με σφαγές μοναχών.(2)
Διάλυση του Μοναστηριού
Το 1834 όσα μοναστήρια στην περιοχή δεν είχαν αρκετούς μοναχούς για τη λειτουργία τους διατάχθηκε η διάλυση τους. Ανάμεσα σε αυτά υπήρξε και το μοναστήρι Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στις Λιβανάτες. Η διάλυση του σήμαινε την εκποίηση και παραχώρηση της περιούσιας (καλλιεργήσιμη γη, οικίες, μύλοι κλπ) στο ελληνικό δημόσιο.
Σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, το 1846 ο δήμος Δαφνουσίων απευθύνει αίτηση επαναλειτουργίας του μοναστηριού προς τη Βουλή των Ελλήνων. Τα κυριότερα επιχειρήματα για την επανίδρυση που αναφέρονταν στην πράξη του δημοτικού συμβουλίου ήταν: δεν απαιτούταν καμία επιπλέον συνδρομή από το ελληνικό κράτος κατά τη διαδικασία της επανασύστασης. Αντίθετα η επαναλειτουργία της μονής θα σήμαινε έσοδα για το ελληνικό δημόσιο που θα προέκυπταν από την καλλιέργεια των εδαφών.
Επίσης ο θρησκευτικός ζήλος των κατοίκων θα εκφραζόταν με την προσφορά ζωντανών και σπόρων σιταριού για την εκμετάλλευση της αγροτικής γης. Τέλος επεσήμανε το ενδιαφέρον μοναχών για μόνιμη εγκατάσταση και επάνδρωση του μοναστηριού. Η προσπάθεια αυτή του δήμου δεν απέδωσε.
Στη διάρκεια των ετών που δε λειτουργούσε το μοναστήρι, το ελληνικό κράτος εισέπραττε τα έσοδα από την εκμετάλλευση της περιούσιας. Η ακίνητη περιούσια του μοναστηριού (οικίες, αμπέλια, ελαιόδεντρα, βοσκοτόπια, νερόμυλοι, κλπ.)  κατόπιν δημοπρασιών παραχωρούταν με τη μορφή ενοικιοστάσιου στους κατοίκους της περιοχής. Η διαχείριση της περιούσιας προκάλεσε πολλές φορές διενέξεις μεταξύ των εμπλεκομένων. Ο δήμος Δαφνουσίων για παράδειγμα αξίωσε την παραχώρηση οικήματος στην πόλη των Λιβανατών προτείνοντας την επισκευή του αντί καταβολής ενοικίου και τη διατήρηση των μοναστηριακών κτημάτων υπέρ του δήμου όπως όριζε σχετική βασιλική εντολή. Το χωριό Μεγαπλάτανος για πολλά χρόνια απασχόλησε τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες με τη διεκδίκηση ορίων γης από το μοναστήρι.
Επαναλειτουργία του Μοναστηριού
Στις 27 Μαΐου 1976 με υπουργική απόφαση το μοναστήρι επαναλειτουργεί ως γυναικείο. Πρώτη ηγουμένη του μοναστηριού υπήρξε η Αμβροσία Αργυροπούλου. Σήμερα ανεγείρονται εγκαταστάσεις για μια νέα πτέρυγα στη μονή.(1)
Εορτή
Η εικόνα του μοναστηρίου «Μεταμορφώσεως του Σωτήρος» χρονολογείται περί τα μέσα του 19ου αιώνα και γιορτάζει στις 6 Αυγούστου.(2)
ΠΗΓΕΣ
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Φθιώτιδα
Κυπριακή κουζίνα
μικρογραφία|Κυπριακά εδέσματα|280x280εσ μικρογραφία|Παραδοσιακό κυπριακό οινοπνευματώδες [[Ζιβανία]] Η κυπριακή κουζίνα είναι η κουζίνα της Κύπρου και ανήκει στις μεσογειακές κουζίνες. Όπως και οι μεσογειακές ελληνικές κουζίνες, επηρεάστηκε σε κάποιο βαθμό από τις κουζίνες της Ανατολίας και της Εγγύς Ανατολής. Έχει επηρεαστεί επίσης από τις βυζαντινές, γαλλικές, ιταλικές, καταλανικές, οθωμανικές και μεσογειακές κουζίνες. Είναι μεσογειακού τύπου, και σχετικά κοντά στην ελληνική κουζίνα και την τουρκική κουζίνα.
Επίδραση άλλων πολιτισμών
Λόγω της συγκεκριμένης θέσης του νησιού στη Μεσόγειο Θάλασσα, η Κύπρος για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν υπό την κυριαρχία διαφόρων αυτοκρατοριών που κυριαρχούσαν εκείνη την εποχή στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή. Η Κύπρος καταλήφθηκε με τη σειρά της από τους Ασσύριους, Αιγύπτιους, Πέρσες, Έλληνες και Ρωμαίους. Το 395, έγινε μέρος του Βυζαντίου για 800 χρόνια. Τον 12ο αιώνα, το νησί καταλήφθηκε από τον Άγγλο βασιλιά Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο. Κατά τη διάρκεια της Τρίτης Σταυροφορίας, στα τέλη του 15ου αιώνα, πέρασε υπό την κυριαρχία της Ενετικής Δημοκρατίας. Το 1571, το νησί πέρασε στην κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στα τέλη του 19ου αιώνα έγινε βρετανική αποικία. Το 1960 ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία της Κύπρου. Σήμερα ο πληθυσμός του νησιού είναι περίπου 80% Ελληνοκύπριοι και 20% Τουρκοκύπριοι.
Η μεγαλύτερη επιρροή στην κυπριακή κουζίνα ασκήθηκε από την ελληνική και την τουρκική κουζίνα, αντίστοιχα, των οποίων τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είναι είτε το μαγείρεμα στη σχάρα είτε σε μορφή παχύρρευστων στιφάδων μαζί με τη χρήση μεγάλης ποσότητας γιαουρτιού, μαϊντανού και σκόρδου. Σε αντίθεση με την τυπική τουρκική και αραβική κουζίνα, το φαγητό στην Κύπρο είναι λιγότερο πικάντικο και τα παραδοσιακά τουρκικά μπαχαρικά κύμινο και καυτερές πιπεριές χρησιμοποιούνται λιγότερο συχνά. Από την ιταλική κουζίνα υιοθετήθηκαν συστατικά όπως η μέντα, ο κόλιανδρος, το εστραγκόν, ο βασιλικός, το κάρδαμο, η κανέλα και η ρόκα. Από τις μέρες της Κύπρου ως βρετανικής αποικίας, έχουν παραμείνει μερικές μαγειρικές παραδόσεις της Βόρειας Ευρώπης και της Ασίας, όπως η χρήση ινδικού κάρυ και πιπερόριζας.
Τυπικά προϊόντα
Η Κύπρος διακρίνεται για ένα αρκετά εύφορο έδαφος στο οποίο καλλιεργούνται διάφορες καλλιέργειες οπωροκηπευτικών. Ροδακινιές, αχλαδιές, μηλιές, καρυδιές και αμπελώνες αναπτύσσονται στις πλαγιές της οροσειράς του Τροόδους. Το υπόλοιπο νησί περιέχει κυπαρίσσια, χαρουπιές και ελιές. Στα νότια του νησιού, κοντά στη Λεμεσό, καλλιεργούνται εσπεριδοειδή: πορτοκάλια και γκρέιπφρουτ. Στο πιο εύφορο έδαφος στα νοτιοανατολικά, καλλιεργούνται πατάτες, μελιτζάνες, τομάτες, αγγούρια, κρεμμύδια και άλλα λαχανικά. Οι συκιές και τα ροδιές φέρουν καρπούς στο βορειοδυτικό τμήμα. Στα νοτιοδυτικά της Κύπρου, κοντά στην Πάφο, υπάρχουν φυτείες μπανάνας.
Η κυπριακή κουζίνα διακρίνεται από μεγάλο αριθμό πιάτων με κρέας, κυρίως αρνί, χοιρινό, πουλερικά και κουνέλι, λιγότερο συχνά βοδινό, λόγω της μάλλον περιορισμένης έκτασης βοσκοτόπων για εκτροφή βοοειδών.