cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυλάκι Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Αναφέρεται ως οικισμός από την εποχή της Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Φαλάρων. Το 1929 με το ΦΕΚ 221Α - 06/07/1929 αποσπάστηκε από την κοινότητα Στυλίδος και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την κοινότητα Αυλακίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυλίδας του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 471 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 24,538 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Μελίσσια Φθιώτιδας
Τα Μελίσσια είναι μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 5 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Μελίσσια βρίσκονται στα βόρεια παράλια του Μαλιακού κόλπου σε απόσταση 4 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 25 χλμ. Α. από τη Λαμία. Είναι κτισμένα ανάμεσα στους οικισμούς Πλάκες (ΒΔ.) και Κούτσουρο (ΝΑ.) ενώ δίπλα τους περνάει η παλιά ΕΟ Αθήνας - Θεσσαλονίκης. Η παραλία τους είναι αμμουδερή με ψιλό χαλικάκι και στην περιοχή υπάρχει κάμπινγκ. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά επίσημα το 1981 να απογράφεται στον δήμο Στυλιδας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Στυλίδα, τη Βασιλική, το Κούτσουρο, τους Πεταράδες και τις Πλάκες αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Στυλίδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυλίδας του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό 24 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Επί των Δεήσεων
Ο επί των Δεήσεων (δηλ. ο υπεύθυνος των αναφορών) ήταν ένα Ρωμαϊκό αξίωμα, του οποίου ο κάτοχος ήταν υπεύθυνος για τη λήψη και απάντηση των αναφορών στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα. Υφιστάμενοι αξιωματούχοι με τον ίδιο τίτλο υπήρχαν στις επαρχίες· επίσης ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης είχε επίσης έναν επί των Δεήσεων.
Χαράλαμπος Δεληγιάννης
Ο Χαράλαμπος Παπαγιαννόπουλος (Δεληγιάννης) ( Λαγκάδια Αρκαδίας, 1798-Αθήνα, 1864) ήταν γιος του Αναγνώστη Δεληγιάννη και εγγονός του κοτζαμπάση της Πελοποννήσου, Ιωάννη Δεληγιάννη.
Επί των Δεήσεων
Το αξίωμα θεωρείται συνήθως (σύμφωνα με τον Τζον Μπέρυ) ως άμεση συνέχιση του magister memoriae της Ρωμαϊκής εποχής, αλλά αυτή η ταύτιση δεν είναι σίγουρη. Ο τίτλος πιστοποιείται για πρώτη φορά σε σφραγίδα του 7ου αι. Στους καταλόγους προτεραιότητας αξιωμάτων, όπως το Κλητορολόγιον, καταμετρείται μεταξύ των δικαστικών αξιωματούχων (κριτών) και οι διασωθείσες σφραγίδες δείχνουν ότι μέχρι τον 11ο αι. οι κάτοχοί του είχαν σχετικά μεσαίας τάξης διακρίσεις, όχι υψηλότερες από αυτές τού πρωτοσπαθάριου. Ωστόσο από το τελευταίο μισό του 11ου αι. και κατά τη διάρκεια του 12ου το αξίωμα αυξήθηκε πολύ σε σημασία, με τους κατόχους του να λαμβάνουν υψηλότερους τίτλους και να προέρχονται από την αριστοκρατία της Αυτοκρατορίας. Ο τελευταίος κάτοχος Γεώργιος Χατζίκης πιστοποιείται το 1321, αλλά το αξίωμά του αναφέρεται ακόμη ως ενεργό δεκαετίες αργότερα, από τον Ψευδο-Κωδινό.
Χαράλαμπος Δεληγιάννης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Λαγκάδια Αρκαδίας. Σπούδασε στη σχολή της Δημητσάνας και κατά την διάρκεια της επανάστασης του ΄21 πολέμησε στο πλευρό του πατέρα του και των θείων του.
Επί των Δεήσεων
Είναι άγνωστο αν είχε υφισταμένους υπαλλήλους (officium) ή ποια ήταν η σύνθεση του γραφείου του. Αυτοί απουσιάζουν από το Κλητορολόγιον, αλλά είναι γνωστή μία σφραγίδα ενός πιθανώς υπαλλήλου "γραμματέα των αναφορών" (νοτάριου των Δεήσεων). Οι σφραγίδες μαρτυρούν επίσης την ύπαρξη επαρχιακών αξιωματούχων με τίτλο επί των Δεήσεων, όπως στη Σικελία και στην Πελοπόννησο.
Χαράλαμπος Δεληγιάννης
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά την απελευθέρωση ανέλαβε από το 1841 μέχρι το 1854 διάφορες διοικητικές θέσεις μεταξύ των οποίων διοικητής ή έπαρχος Νάξου, Τήνου, Μεγαρίδος, Κυνουρίας και Ευρυτανίας.
Επί των Δεήσεων
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί δικαστικοί τίτλοι
Χαράλαμπος Δεληγιάννης
Βιογραφικά στοιχεία
Προς το τέλος της ζωής του καταπιάστηκε με την συγγραφή ενός μεγάλου έργου: "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους" το οποίο δεν εκδόθηκε ποτέ και θεωρείται σήμερα χαμένο. Απεβίωσε στην Αθήνα.
Χαραλαμπος Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες έπαρχοι Κατηγορία:Έπαρχοι Μεγαρίδος
Εστεμμένη Παρθένα
Εστεμμένη Παρθένα (Αγγλικός τίτλος: The Virgin Queen) είναι μια ιστορική δραματική ταινία του 1955 όπου πρωταγωνιστούν οι Μπέτι Ντέιβις, ο Ρίτσαρντ Τοντ, η Τζόαν Κόλινς, ο Χέρμπερτ Μάρσαλ και ο Νταν Ο'Χέρλυ. Επικεντρώνεται στην σχέση μεταξύ της Ελισάβετ Α' της Αγγλίας και του Σερ Ουόλτερ Ράλεϊ. Η ταινία είναι η δεύτερη φορά που η Ντέιβις ενσάρκωσε τη Βρετανίδα μονάρχη· η πρώτη ήταν η ταινία Ελισάβετ και Έσσεξ (The Private Lives of Elizabeth and Essex)'' το 1939.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Η Εστεμμένη Παρθένα προτάθηκε για το Όσκαρ Κοστουμιών, για το έργο του Τσαρλς Λε Μαιρ και της Μέρι Ουίλλις. Ο Λε Μαιρ έχασε από τον εαυτό του από το Έκσταση και πάθος (Love Is a Many-Splendored Thing, 1955)''.
Ακαμαντίδα φυλή
Ονομασία
Η Ακαμαντίδα, πήρε το όνομά της από τον μυθικό Ακάμα, γιο του Θησέα.
Οι 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας
Η φυλή και η περιοχή των Ακαμαντίδων δήμων ήταν μέρος της μεγάλης πόλης-κράτους της αρχαίας Αθήνας, η οποία διοικούταν από εκπροσώπους των 10 φυλών της Αττικής, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, οι οποίες ήταν οι εξής:
Οι δήμοι Ακαμαντίδος
Η φυλή Ακαμαντίς, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, είχε κατανεμηθεί σε διάφορες περιοχές, που καταλάμβαναν οι δήμοι, που ανήκαν σε αυτήν και έφεραν τις ονομασίες:
Ιστορικές ασάφειες
Υπάρχουν μερικές ιστορικές ασάφειες σχετικά με την ταύτιση ή τα ονόματα μερικών δήμων αυτής της φυλής, σε σχέση με άλλες:
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Η αντιπροσωπευτική ποσόστωση των εκπροσώπων - βουλευτών των δήμων της Ακαμαντίδας (στον παρακάτω πίνακα) αποδεικνύει και τη σημαντική συμμετοχή της φυλής αυτής, κατά την πρώτη (508 π.Χ. - 306 π.Χ.) και τη δεύτερη περίοδο (306 π.Χ. - 223 π.Χ.) της διακυβέρνησής της, μέσω της αρχαίας αθηναϊκής Βουλής και της Εκκλησίας του δήμου, ειδικότερα την περίοδο μεταξύ των ετών 343 π.Χ. - 253 π.Χ..
Προσωπικότητες από την Ακαμαντίδα
Με καταγωγή από τον αρχαίο Δήμο Χολαργού, αναφέρονται οι εξής:
Αρχαίες πηγές
Κατηγορία:Φυλές της αρχαίας Αθήνας
Παράλιο κάστρο της Σιδώνας
Το παράλιο κάστρο της Σιδώνας (قلعة صيدا البحرية) κτίστηκε τον δέκατο τρίτο αιώνα από τους σταυροφόρους ως οχυρό των Αγίων Τόπων. Είναι ένα από τα πιο εξέχοντα ιστορικά μνημεία στο λιμάνι της Σιδώνας στον Λίβανο.
Ιστορία
Η πόλη της Σιδώνας βρίσκεται στη Μεσογειακή ακτή του Λιβάνου. Αυτή η αρχαία φοινικική πόλη έχει μεγάλη θρησκευτική, πολιτική και εμπορική αξία και λέγεται πως κατοικειται από το 4000 π.Χ.. Το 1228 μ.Χ., οι σταυροφόροι έχτισαν το παράλιο κάστρο της Σιδώνας ως ένα οχυρό σε ένα μικρό νησί, το οποίο συνδεόταν με την ηπειρωτική χώρα μέσω ενός στενού δρόμου μήκους ογδόντα μέτρων. Στο παρελθόν, στο νησί υπήρχε ένας ναός ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον Μελκάρτ, τη φοινικική εκδοχή του Ηρακλή. Την ομορφιά του κάστρου μπορεί να την δει κάποιος σε παλιές εικονογραφήσεις του· ωστόσο, έπειτα από αρκετούς πολέμους έχει καταστραφεί και ανακαινιστεί πολλές φορές. Έχει καταστραφεί εν μέρη από τους Μαμελούκους όταν αυτοί κατέλαβαν την πόλη από τους σταυροφόρους, αλλά μετέπειτα το ξαναέχτισαν και πρόσθεσαν και το μακρύ μονοπάτι. Αργότερα, το κάστρο έπεσε σε αχρηστία αλλά ανακαινίστηκε για ακόμη μία φορά τον 17ο αιώνα από τον εμίρη Φαχρ-αλ-Ντιν Β΄, μόνο για να υποστεί μεγάλη ζημιά από αυτό.
Υπάρχει η πιθανότητα το νησί στο οποίο χτίστηκε το κάστρο να ήταν, στην πραγματικότητα, η τοποθεσία του παλατιού του Φοίνικα Βασιλιά και αρκετών άλλων φοινικικών μνημείων, τα οποία καταστράφηκαν από τον Εσαρχαδδών και μεταγενέστερους σεισμούς. Το νησί χρησιμοποιήθηκε επίσης ως ένα καταφύγιο από εγχώριες επιθέσεις στην πόλη. Η Μεγάλη Σιδώνα, η Μικρή Σιδώνα, ισχυρά φρούρια, λιβάδια, δεξαμενές και άλλες οχυρώσεις, αναφέρονται όλα στις καταγραφές του Ασσύριου βασιλιά Σενναχειρείμ από τις επιθέσεις του στη Σιδώνα και κοντινές πόλεις.
Περιγραφή
Σήμερα, το κάστρο αποτελείται κυρίως από δύο πύργους οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους με ένα τείχος. Στα εξωτερικά τοιχώματα, χρησιμοποιήθηκαν ρωμαϊκές κολόνες ως οριζόντιες ενισχύσεις, ένα χαρακτηριστικό το οποίο εμφανίζεται συχνά σε οχυρώσεις που χτίστηκαν σε ρωμαϊκούς χώρους ή κοντά σε αυτούς. Ο ορθογώνιος δυτικός πύργος στα αριστερά της εισόδου είναι καλύτερα διατηρημένος από τον ανατολικό πύργο. Υπάρχει επίσης ένας μεγάλος θολωτός χώρος διάσπαρτος με παλιά σκαλιστά κιονόκρανα και σκουριασμένα κανόνια. Μία ελικοειδής σκάλα οδηγεί στην οροφή, όπου υπάρχει ένα μικρό τζαμί με τρούλο της Οθωμανικής εποχής. Από την οροφή, μπορεί κάποιος να απολαύσει τη θέα της παλιάς πόλης και του ψαρολίμανου. Ο ανατολικός πύργος, ο οποίος όπως αναφέρθηκε δεν είναι το ίδιο καλά διατηρημένος, χτίστηκε σε δύο φάσεις· το κατώτερο τμήμα του χρονολογείται από την περίοδο των σταυροφόρων, ενώ το ανώτερο τμήμα του χτίστηκε από τους Μαμελούκους. Υπήρξαν επίσης ενδείξεις πως η παλιά φοινικική πόλη θάφτηκε κάτω από τη θάλασσα στην περιοχή που περιβάλλει το κάστρο, αφού βρέθηκαν δομές τοίχων, κίονες, σκάλες, ερείπια κτιρίων, αγάλματα και δεξαμενές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λίβανο Κατηγορία:Κάστρα
La Celestina
La Celestina είναι το όνομα με το οποίο έχει γίνει γνωστή η Ιλατραγωδία της Καλλιστώς και της Μελίβοιας, που αποδίδεται στον Φερνάντο δε Ρόχας. Η σύνθεσή του χρονολογείται από τα τελευταία χρόνια του 15ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Καθολικών Μονάρχων στην Ισπανία και η εξαιρετική επιτυχία της έκδοσης ξεκίνησε τον 16ο αιώνα και συνεχίστηκε, με σκαμπανεβάσματα, μέχρι την απαγόρευσή του το 1792.
Κατηγορία:Ισπανικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Βιβλία του 15ου αιώνα Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Φρανθίσκο ντε Ορεγιάνα
Ο Φρανθίσκο ντε Ορεγιάνα (Francisco de Orellana, Τρουχίγιο, Ισπανία, 1511 - Αμαζόνιος, Νοέμβριος 1546) ήταν Ισπανός εξερευνητής και κατακτητής. Ολοκλήρωσε την πρώτη γνωστή πλοήγηση κατά μήκος του Αμαζόνιου ποταμού και ίδρυσε την πόλη Γουαγιακίλ στον Ισημερινό.
Βιογραφία
Ο Ορεγιάνα γεννήθηκε στο Τρουχίγιο της Ισπανίας το 1511 και ήταν στενός φίλος και ενδεχομένως συγγενής του Φρανθίσκο Πιθάρρο, του γεννημένου στο Τρουχίγιο κατακτητή του Περού (σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, ήταν ξάδερφός του). Ταξίδεψε στις Δυτικές Ινδίες όταν ήταν 16 ετών (1527) και υπηρέτησε στη Νικαράγουα μέχρι που αργότερα μπήκε στο στρατό του Πιθάρο στο Περού. Κατά τη σύγκρουση του Πιθάρο με τον Ντιέγο ντε Αλμάγρο (1538), ο Ορεγιάνα υποστήριξε τον Πιθάρο και ήταν Γενικός Σημαιοφόρος μίας δύναμης που στάλθηκε από τη Λίμα στον Ερνάντο Πιθάρο, αδερφό του Φρανθίσκο. Μετά τη νίκη επί των ανδρών του Αλμάγρο, του δόθηκε γη στις ακτές του Ισημερινού και ίδρυσε το Γουαγιακίλ, του οποίου έγινε κυβερνήτης.
Πρώτη εξερεύνηση του Αμαζόνιου
Το 1541 ο Γκονθάλο Πιθάρρο, ετεροθαλής αδερφός του Φρανθίσκο, ανέλαβε μία αποστολή για να εντοπίσει τη "Γη της Κανέλας", η οποία υποτίθεται ότι βρισκόταν κάπου ανατολικά από το Κίτο. Ο Ορεγιάνα ήταν ένας από τους υπασπιστές του Γκονζάλο Πιθάρο κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στην ενδοχώρα της Νότιας Αμερικής. Στο Κίτο, ο Γκονζάλο Πιθάρο συγκέντρωσε μία δύναμη από 220 Ισπανούς και 4000 ιθαγενείς, ενώ ο Ορεγιάνα, ως υπαρχηγός, εστάλη πίσω στο Γουαγιακίλ για να δημιουργήσει μία δύναμη ιππικού. Ο Πιθάρο έφυγε από το Κίτο το Φεβρουάριο του 1541 λίγο πριν ο Ορεγιάνα φτάσει με 23 άνδρες και άλογα. Ο Ορεγιάνα έσπευσε να προλάβει την κύρια αποστολή και ήρθε τελικά σε επαφή μαζί τους το Μάρτιο. Ωστόσο, για να φτάσουν στ' ανατολικά, χρειάστηκε να διασχίσουν τις Άνδεις. Ύστερα από μία πολυήμερη και κοπιαστική πορεία έφτασαν στον προορισμό τους αλλά δεν βρήκαν τίποτα από ό,τι περίμεναν. Είχαν ξεκινήσει από τόσο μακριά και είχαν υποστεί τα πάνδεινα για κάτι που ποτέ δεν υπήρξε παρά μόνο στη φαντασία των ντόπιων. Από την αρχική αποστολή, 3000 ιθαγενείς και 140 Ισπανοί είτε είχαν πεθάνει είτε λιποτάκτησαν. Όσοι είχαν απομείνει ήταν κατάκοποι και άρρωστοι, και τα τρόφιμά τους είχαν σχεδόν εξαντληθεί.
Φτάνοντας στον ποταμό Κόκα (παραπόταμο του Νάπο), κατασκευάστηκε ένα βριγαντίνο, το San Pedro, για να μεταφέρει τους αρρώστους και τις προμήθειες. Ο Γκονζάλο Πιθάρο διέταξε τον Ορεγιάνα να εξερευνήσει τον ποταμό Κόκα και να επιστρέψει μόλις φτάσει στο τέρμα του. Όταν έφτασαν στη συμβολή με τον ποταμό Νάπο, έναν από τους μεγαλύτερους παραποτάμους του Αμαζονίου, οι άντρες του Ορεγιάνα τον απείλησαν με ανταρσία αν δεν συνέχιζαν. Ο Ορεγιάνα και οι 50 άνδρες του πήραν το ρεύμα του Νάπο για να βρουν τροφή. Μην έχοντας τη δυνατότητα να επιστρέψει πηγαίνοντας αντίθετα στο δυνατό ρεύμα, ο Ορεγιάνα περίμενε τον Πιθάρο, στέλνοντας τελικά πίσω τρεις άντρες με ένα μήνυμα, και άρχισε την κατασκευή ενός δεύτερου βριγαντίνου, του Victoria. Ο Πιθάρο εν τω μεταξύ είχε επιστρέψει στο Κίτο από μία πιο βόρεια διαδρομή, έχοντας μείνει ζωντανοί μόνο 80 άνδρες του.
Στις 3 Ιουνίου του 1542 ο Ορεγιάνα έφτασε στον Αμαζόνιο, οπότε και αποφάσισε να βρει τις εκβολές του. Ήταν σίγουρος ότι εκεί θα έβρισκε τους αμύθητους θησαυρούς που λέγανε ότι υπάρχουν στις όχθες του. Μετά από πολύ επικίνδυνο ταξίδι, κατά το οποίο οι άνδρες κινδύνεψαν να πέσουν στα χέρια πολεμοχαρών φυλών που κατοικούσαν κοντά στο ποτάμι, τελικά στις 26 Αυγούστου τα κατάφεραν και έφτασαν στις εκβολές.
Η ονομασία του Αμαζόνιου
Όταν ο Ορεγιάνα κατέβηκε τον ποταμό αναζητώντας χρυσό, ο ποταμός λεγόταν ακόμα Ρίο Γκράντε ή Ρίο ντε Κανέλα, λόγω των μεγάλων δέντρων κανέλας που βρίσκονταν εκεί. Ο Ορεγιάνα διηγήθηκε αργότερα στο βασιλιά της Ισπανίας, Κάρολο, ότι μία λυσσαλέα ενέδρα από γυναίκες-πολεμιστές Icamiabas σχεδόν αποδεκάτισε την ισπανική αποστολή. Τότε ο βασιλιάς, εμπνευσμένος από τον ελληνικό μύθο των Αμαζόνων, ονόμασε τον ποταμό Αμαζόνιο.
Το δεύτερο ταξίδι στον Αμαζόνιο
Αφού σαγήνεψε την ισπανική αυλή με ιστορίες και υπερβολές για το ταξίδι του στον Αμαζόνιο, ο Ορεγιάνα έλαβε μετά από 9 μήνες την εντολή να κατακτήσει τις περιοχές που είχε ανακαλύψει. Του έδωσαν την άδεια να εξερευνήσει και να εγκαταστήσει τη Νέα Ανδαλουσία, με όχι λιγότερους από 200 πεζούς, 100 ιππείς και υλικό για την κατασκευή δύο πλοίων για ποτάμια ταξίδια. Κατά την άφιξή του στον Αμαζόνιο, θα κατασκεύαζε δύο πόλεις εκ των οποίων η μία στις εκβολές του ποταμού. Η εντολή έγινε αποδεκτή στις 18 Φεβρουαρίου 1544, αλλά οι προετοιμασίες για το ταξίδι ματαιώθηκαν λόγω καθυστερούμενων οφειλών, Πορτογάλων κατασκόπων και εσωτερικών λογομαχιών. Μετά από προσπάθειες του πατριού του Ορεγιάνα βρέθηκαν επαρκή κεφάλαια, αλλά τα προβλήματα επιδεινώθηκαν μετά την απόφαση του Ορεγιάνα να παντρευτεί μία πολύ νέα και φτωχή κοπέλα, την οποία σκόπευε να πάρει στο ταξίδι μαζί με τις αδερφές της. Μόνο μετά την άφιξη ενός πορτογαλικού κατασκοπευτικού στόλου στη Σεβίλλη, οι πιστωτές του Ορεγιάνα ενέδωσαν και του επέτρεψαν να σαλπάρει. Φτάνοντας στο Σανλούκαρ, ο Ορεγιάνα κρατήθηκε και πάλι καθώς οι αρχές ανακάλυψαν ότι ο αριθμός των ανδρών και των αλόγων δεν ήταν επαρκής και ότι μεγάλος αριθμός μελών του πληρώματος δεν ήταν Ισπανοί. Στις 11 Μαΐου 1545 ο Ορεγιάνα, αφού κρύφτηκε σε ένα από τα πλοία του, απέπλευσε κρυφά από το Σανλούκαρ με τέσσερα πλοία.
Σαλπάρησε πρώτα για τις Κανάριες Νήσους, όπου έκανε 3 μήνες προσπαθώντας να επανεφοδιάσει τα πλοία του. Κατόπιν ξόδεψε άλλους δύο μήνες στα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου, κατά τους οποίους έχασε ένα καράβι, 98 άντρες πέθαναν από αρρώστιες και 50 λιποτάκτησαν. Ένα ακόμη πλοίο χάθηκε στη μέση του Ατλαντικού, μεταφέροντας μαζί του 77 μέλη του πληρώματος, 11 άλογα και ένα πλοιάριο που θα το χρησιμοποιούσαν στον Αμαζόνιο. Ο Ορεγιάνα έφτασε στις βραζιλιάνικες ακτές λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1545 και προχώρησε εντός του Αμαζόνιου.
Κατασκευάστηκε ένα πλοίο για το ποτάμι αλλά 57 άτομα πέθαναν από την πείνα. Οι φυγάδες βρήκαν καταφύγιο ανάμεσα σε φιλικές φυλές ιθαγενών σε ένα νησί στο δέλτα, ενώ ο Ορεγιάνα και μία ομάδα ανδρών ξεκίνησαν με ένα πλοιάριο για να βρουν τροφή και να εντοπίσουν τον κύριο βραχίονα του Αμαζόνιου. Επιστρέφοντας στον καταυλισμό του ναυπηγείου, το βρήκαν έρημο καθώς οι άντρες είχαν κατασκευάσει ένα δεύτερο πλοιάριο και έφυγαν για να βρουν τον Ορεγιάνα. Τελικά το δεύτερο πλοιάριο εγκατέλειψε την αναζήτηση και ταξιδεύοντας κατά μήκος της ακτής έφτασε στο νησί της Μαργαρίτας. Ο Ορεγιάνα και το πλήρωμα του σκάφους, που μπήκαν και πάλι στο ποτάμι για να εντοπίσουν το κύριο κανάλι, δέχθηκαν επίθεση από ιθαγενείς. 17 άτομα σκοτώθηκαν από δηλητηριασμένα βέλη, ενώ ο ίδιος ο Ορεγιάνα πέθανε άρρωστος και δυστυχισμένος το Νοέμβριο του 1546.
Οι άνδρες του δεύτερου πληρώματος, που είχαν φτάσει στο νησί Μαργαρίτα, βρήκαν 25 από τους συντρόφους τους, συμπεριλαμβανομένης και της νεαρής συζύγου του Φρανθίσκο ντε Ορεγιάνα, η οποία είχε φτάσει εκεί με ένα πλοίο του αρχικού στόλου. Συνολικά 44 άτομα (από τους αρχικά 300) διασώθηκαν τελικά από ένα ισπανικό καράβι. Πολλοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην Κεντρική Αμερική, στο Περού και τη Χιλή, ενώ η σύζυγος του Ορεγιάνα έζησε το υπόλοιπο της ζωής της στον Παναμά.
Επιρροές
Τα ταξίδια του Ορεγιάνα χρησίμευσαν εν μέρει ως πηγή έμπνευσης για την κινηματογραφική ταινία "Αγγίρρε, Η Μάστιγα Του Θεού" (Aguirre, the Wrath of God, 1972). Μία πρώιμη μορφή του σεναρίου από τον Βέρνερ Χέρτσογκ περιείχε τον ρόλο του Ορεγιάνα, αλλά τελικά έμεινε εκτός.
Βιβλιογραφία
Ο Gaspar de Carvajal, ο οποίος ήταν ο ιερέας της πρώτης αποστολής, έγραψε ένα χρονικό του ταξιδιού, με τίτλο "Relación del nuevo descubrimiento del famoso río Grande que descubrió por muy gran ventura el capitán Francisco de Orellana", το οποίο αναπαρήγαγε εν μέρει ο Ισπανός ιστορικός Gonzalo Fernández de Oviedo στο έργο του "La historia general y natural de las Indias" (1542), όπου συμπεριέλαβε επιπροσθέτως και δηλώσεις του Ορεγιάνα και κάποιων ανδρών του. Το χρονικό του Carvajal δημοσιεύτηκε το 1894 από τον Χιλιανό ιστορικό José Toribio Medina, ως μέρος του βιβλίου "Descubrimiento del Río de las Amazonas".
Το ταξίδι του Ορεγιάνα περιλαμβάνεται σε μυθιστορηματική μορφή στο βιβλίο του William Ospina "Η Χώρα της Κανέλας" (The Country of the Cinnamon).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί εξερευνητές
Κούτσουρο Φθιώτιδας
Το Κούτσουρο είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Μαλιακού κόλπου σε απόσταση 5 χλμ. ΝΑ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 26 χλμ. Α. από τη Λαμία. Είναι κτισμένο δίπλα (ΝΑ.) στα Μελίσσια και στη βόρεια άκρη του περνάει η παλιά ΕΟ Αθήνας - Θεσσαλονίκης. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Στυλίδος του δήμου Στυλίδος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Στυλίδα, τη Βασιλική, τα Μελίσσια, τους Πεταράδες και τις Πλάκες αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Στυλίδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυλίδας του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 14 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Λευκίμμη (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Λευκίμμη αναφέρονται:
Επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Οξύ θωρακικό σύνδρομο
Το οξύ θωρακικό σύνδρομο (acute chest syndrome) είναι μια αγγειοαποφρακτική κρίση της πνευμονικής αγγείωσης που εμφανίζεται συνήθως σε άτομο με δρεπανοκυτταρική αναιμία. Αυτή η κατάσταση εμφανίζεται συνήθως με αδιαφανοποίηση των πνευμόνων σε ακτίνες Χ στήθους.
Ενδείξεις και συμπτώματα
Η κρίση είναι συνηθισμένη επιπλοκή σε δρεπανοκυτταρικούς ασθενείς και μπορεί να σχετίζεται με ένα ή περισσότερα συμπτώματα περιλαμβανομένων πυρετού βήχα, πολύ έντονου πόνου, παραγωγής πτυέλου, δύσπνοιας, ή υποξίας.
Αίτια
Το οξύ θωρακικό σύνδρομο προκύπτει συχνά από λοίμωξη του πνεύμονα και η παραγόμενη φλεγμονή και απώλεια του κορεσμού σε οξυγόνο οδηγεί σε παραπέρα δρεπανοκυττάρωση των ερυθροκυττάρων, επιδεινώνοντας συνεπώς την πνευμονική και συστηματική υποξαιμία, τη δρεπανοκυττάρωση και την αγγειοαπόφραξη.
Διάγνωση
Η διάγνωση του οξέος θωρακικού συνδρόμου καθίσταται δύσκολη από την ομοιότητά του με την πνευμονία· και οι δύο μπορεί να εμφανιστούν με νέα αδιαφανοποίηση του πνεύμονα σε ακτινογραφία στήθους με ακτίνες Χ. Η παρουσία πυρετού, χαμηλών επιπέδων οξυγόνου στο αίμα, ο αυξημένος αναπνευστικός ρυθμός, ο θωρακικός πόνος και ο βήχας είναι επίσης συνηθισμένα στο οξύ θωρακικό σύνδρομο. Η διαγνωστική εξέταση περιλαμβάνει ακτίνες Χ στον θώρακα, πλήρη μέτρηση κυττάρων, μέτρηση δικτυοερυθροκυττάρων, ηλεκτροκαρδιογράφημα και καλλιέργειες αίματος και πτυέλου. Μπορεί επίσης να απαιτούνται πρόσθετες εξετάσεις αίματος ή απεικόνισης (π.χ. αξονική τομογραφία) για να αποκλειστούν καρδιακή προσβολή ή άλλη πνευμονική παθολογία.
Πρόληψη
Η υδροξυουρία είναι ένα φάρμακο που μπορεί να βοηθήσει στην αποτροπή του οξέος θωρακικού συνδρόμου. Μπορεί να προκαλέσει λευκοπενία (χαμηλό αριθμό λευκοκυττάρων), που μπορεί να προδιαθέσει το άτομο για κάποιους τύπους λοίμωξης.
Θεραπεία
Τα βρογχοδιασταλτικά μπορεί να είναι χρήσιμα, αλλά δεν έχουν μελετηθεί καλά.
Πρόγνωση
Μπορεί να καταλήξει σε θάνατο και είναι μία από τις πιο συνηθισμένες αιτίες θανάτου για άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασθένειες Κατηγορία:Σύνδρομα
Ρόζι Ο'Ντόνελ
Η Ρόζαν Ο'Ντόνελ (21 Μαρτίου 1962) είναι Αμερικανίδα κωμικός, παραγωγός, ηθοποιός, συγγραφέας και τηλεοπτική προσωπικότητα. Ξεκίνησε την καριέρα της ως κωμικός κατά την εφηβική της ηλικία και έγινε γνωστή στην τηλεοπτική σειρά Star Search το 1984. Μετά από μια σειρά τηλεοπτικών και κινηματογραφικών ρόλων που την έκαναν γνωστή σε ένα πιο ευρύ κοινό, η O'Donnell φιλοξένησε το δικό της καθημερινό talk show, The Rosie O'Donnell Show, από το 1996 έως το 2002, με το οποίο κέρδισε αρκετά βραβεία Έμμυ. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, υιοθέτησε το ψευδώνυμο "Queen of Nice" καθώς και μια φήμη για το φιλανθρωπικό έργο της.
Από το 2006 έως το 2007, η Ο'Ντόνελ σχολιάστηκε για την συμμετοχή της στο talk show The View, εξαιτίας του οποίου ήρθε σε διαμάχη με τον Ντόναλντ Τραμπ και σε on-air διαμάχες όσον αφορά την πολιτική του προέδρου Τζόρτζ Μπους απέναντι στον πόλεμο του Ιράκ. Ήταν η οικοδέσποινα του Rosie Radio στο Sirius XM Radio από το 2009 έως το 2011 ενώ από το 2011 έως το 2012 φιλοξένησε ένα δεύτερο talk show στο OWN, The Rosie Show. Η Ο'Ντόνελ επέστρεψε στο The View το 2014, από το οποίο αποχώρησε μετά από πέντε μήνες εξαιτίας προσωπικών λόγων. Από το 2017 έως το 2019, πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά του Showtime, SMILF.
Εκτός από την κωμωδία, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, η Ο'Ντόνελ έχει εργαστεί επίσης ως διευθύντρια περιοδικού, celebrity blogger και συγγραφέας απομνημονευμάτων, συμπεριλαμβανομένων των Find Me (2002) και Celebrity Detox (2007). Χρησιμοποίησε τα 3 εκατ. δολάρια από τα κέρδη του βιβλίου Find Me για να ιδρύσει τον For All foundation και προώθησε και άλλα φιλανθρωπικά έργα.
Κονκόρδια
Το Σαν Αντόνιο ντε Πάδουα ντε λα Κονκόρδια, γνωστό ευρύτερα ως Κονκόρδια, είναι μια πόλη στα βορειοανατολικά της επαρχίας Έντρε Ρίος στην Περιφέρεια Μεσοποταμίας. Το 2010 είχε 152.282 κατοίκους.
Η πόλη είναι γνωστή για την παραγωγή εσπεριδοειδών. Το Εθνικό Πάρκο Ελ Παλμάρ, που φιλοξενεί τα ιδιαίτερα φοινικόδεντρα Γιαταΐ, βρίσκεται 60 χιλιόμετρα νότια της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Ριχάρδος Α΄ (Χαίντελ)
μικρογραφία|Πορτρέτο του Χαίντελ|265x265εσ Ριχάρδος Α΄, Βασιλιάς της Αγγλίας (ιταλικά: Riccardo Primo, re d'Inghilterra) είναι το όνομα μιας όπερα σέρια σε τρεις πράξεις του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ σε λιμπρέτο του Πάολο Αντόνιο Ρόλι, το οποίο είναι βασισμένο σε ένα άλλο με τίτλο Ισαάκιος τύραννος (Isacio tiranno) του Φραντσέσκο Μπριάνι. O Xαίντελ έγραψε την όπερα για την σεζόν 1726–27 της Μουσικής Ακαδημίας αλλά και ως φόρο τιμής στον Γεώργιο Β' της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος πρόσφατα είχε στεφτεί βασιλιάς, και το έθνος όπου ο συνθέτης είχε μόλις λάβει την υπηκοότητα.
Ήταν η τρίτη όπερα που έγραψε ο Χαίντελ για το διάσημο τρίο των Ιταλών τραγουδιστών όπερας, τον καστράτο Σενεζίνο και τις σοπράνο Φραντζέσκα Κουτζόνι και Φαυστίνα Μπορντόνι.
Ιστορικό απόδοσης
Έκανε πρεμιέρα στο King's Theatre του Λονδίνου στις 11 Νοεμβρίου 1727 και ακολούθησαν άλλες έντεκα παραστάσεις. Η όπερα πραγματοποιήθηκε επίσης στο Αμβούργο και στο Μπράουνσβαϊγκ τον Φεβρουάριο του 1729. Λίγη μουσική επαναχρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον συνθέτη στις όπερες Σκιπίων (1726) και Πτολεμαίος (1728). Δυστυχώς όμως, η όπερα ξεχάστηκε μετά το κλείσιμο της Βασιλικής Ακαδημίας το 1728.
Όμως τελικά ανακαλύφθηκε ξανά και εκτελέστηκε στο Λονδίνο στις 8 Ιουλίου το 1964 από την Handel Opera Society. Αργότερα παραστάσεις πραγματοποιήθηκαν στο Αμφιθέατρο του Κουρίου στη Κύπρο το 1991, με αφορμή τον εορτασμό της 800ης επετείου από τα ιστορικά γεγονότα στα οποία βασίζεται η όπερα, στο Φεστιβάλ του Γκέτινγκεν το 1996 και στο Φεστιβάλ Χαίντελ στο Badisches Staatstheater το 2014 και το 2015. Επίσης πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Opera Theatre of Saint Louis κατά τη διάρκεια της σεζόν του 2015 με τον τίτλο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες
Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Το Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης (αγγλικά: Boston Film Critics Award For Best Actor) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης για να τιμήσει έναν ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Τσαρλς Πόντσι
Ο Τσαρλς Πόντσι (αγγλικά: Charles Ponzi), γνωστός και ως Τσαρλς Πόνζι, ήταν Αμερικανός εγκληματίας και επενδυτής ιταλικής καταγωγής, που έδρασε σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά κατά την διάρκεια των Roaring Twenties. Ο ίδιος είναι γνωστός για το σχέδιο επενδυτικής απάτης, γνωστό και ως Σχήμα Πόντσι.
Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Τσαρλς Πόντσι
Βιογραφία
O Τσαρλς Πόντσι γεννήθηκε στο Λούγκο της Ιταλίας στις 3 Μαρτίου του 1882, κατέφθασε στις ΗΠΑ το 1903 σε ηλικία 21 ετών με 2,5 δολάρια στις τσέπες του για να καταστεί το 1920 ένας από τους πλουσιότερους επενδυτές εκείνης της εποχής, υιοθετώντας ένα προκλητικά πολυτελή τρόπο ζωής. Τον Ιούλιο του 1920 τα εισοδήματά του έφταναν τα 250.000 δολάρια την ημέρα. Την 1η Νοεμβρίου του ίδιου έτους δήλωσε ένοχος για απάτη, με 85 κατηγορίες να εκκρεμούν εις βάρους του. Ο ίδιος πέρασε πέντε χρόνια σε ομοσπονδιακή φυλακή και εννέα χρόνια σε πολιτειακή φυλακή των ΗΠΑ, ενώ είχε περάσει από σωφρονιστικά ιδρύματα και πριν ξεσπάσει το ομώνυμο σκάνδαλο για μικροαπάτες. Βγήκε οριστικά από τη φυλακή το 1934 και απελάθηκε στην Ιταλία, καθώς ουδέποτε είχε λάβει την αμερικανική υπηκοότητα. Ο Πόντσι που πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του περιπλανώμενος σε διαφορές πόλεις της Αμερικής και του Καναδά, έκανε πολλές δουλείες καθώς και απάτες που του στέρησαν τη ελευθερία του και τον μύησαν σε νέες τακτικές και ραδιουργίες Στις 26 Δεκεμβρίου 1919, ο Πόντσι σύστησε μια "εταιρία φάντασμα" που ονομαζόταν The Security Exchange Company. Ο Πόντσι έπεισε αρκετούς να επενδύσουν ό,τι ποσό ήθελαν σ' αυτόν, με τη δέσμευση ότι θα είχαν κέρδος 50% επί του ποσού που είχαν επενδύσει κάθε 90 ημέρες. Πλήρωνε τους πρώτους με τα λεφτά που έβαζαν όσοι εισέρχονταν σ' αυτή την "πυραμίδα", με αποτέλεσμα να πεισθούν όλοι ότι είναι μια κερδοφόρος επένδυση. Το σχήμα κατέρρευσε τον Αύγουστο του 1920, έπειτα από δημοσίευμα της εφημερίδας "The Boston Globe". Μέχρι τότε, ο Πόντσι έπαιρνε περίπου 200.000 δολάρια την ημέρα από "επενδυτές" που προσπαθούσαν να ανέβουν στο "τρένο" των κερδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Ιταλοί εγκληματίες
Χάνες Θορ Χάλντορσον
Ο Χάνες Θορ Χάλντορσον (γεννημένος στις 27 Απριλίου 1984) είναι Ισλανδός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της Ράντερς ΦΚ.
Συλλογική Καριέρα
Ο Χάνες αγωνίστηκε στην Ισλανδία με τα χρώματα των Λέικνιρ, Αφτουρέλντινγκ, Στγιάρναν, Φραμ και ΚΡ.
Τον Δεκέμβριο του 2013, ο Χάνες μεταγράφηκε στην νορβηγική Σάντνες Ουλφ, με την οποία και προπονείτο από τον Οκτώβριο του 2013, εν αναμονή της αναμέτρησης για τα προκριματικά πλέι-οφ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 με αντίπαλο την Κροατία.
Στις 6 Ιουλίου 2015, η ομάδα της ολλανδικής Ερεντιβίζιε, ΝΕΚ ανακοίνωσε την απόκτηση του Χάνες, με τον παίκτη να βάζει την υπογραφή του σε συμβόλαιο διετούς διάρκειας.
Διεθνής Καριέρα
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως διεθνής με τα χρώματα της Ισλανδίας το 2011, διατηρώντας την εστία του απαραβίαστη σε προκριματική αναμέτρηση για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012 με αντίπαλο την Κύπρο.
Ο Χάνες θεωρείται ως βασικός τερματοφύλακας της χώρας του, καθώς αγωνίστηκε και στις 12 αναμετρήσεις για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 με την Ισλανδία.
Ο Χάνες συμπεριλήφθηκε στην αποστολή της Εθνική Ισλανδίας, ενόψει της συμμετοχής της στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2016, η οποία και ήταν η πρώτη στην ιστορία της.
Προσωπική ζωή
Ο Χάνες εργαζόταν ως σκηνοθέτης, παράλληλα με την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής. Σκηνοθέτησε, μεταξύ άλλων, το βίντεο της Ισλανδίας για την συμμετοχή της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 2012. Η εργοδότρια εταιρεία του, SagaFilm, του υποσχέθηκε, προτού ο ίδιος αναχωρήσει για τη Νορβηγία ώστε να συνεχίσει επαγγελματική καριέρα ως ποδοσφαιριστής, πως θα έβρισκε εκ νέου την παλιά του θέση εργασίας με την επιστροφή του στην Ισλανδία, μετά το πέρας της εκτός συνόρων ποδοσφαιρικής του καριέρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χανες Χαλντορσον Χανες Χαλντορσον Χανες Χαλντορσον Χανες Χαλντορσον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπραν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ν.Ε.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τίπελιγκαεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στγιάρναν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπόντε/Γκλιμτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράντερς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Σκηνοθέτες Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Δανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Νορβηγία
Πεταράδες Φθιώτιδας
Τα Πεταράδες είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Μαλιακού κόλπου. Απέχει 7 χλμ. ΝΔ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 27 χλμ. Α. από τη Λαμία ενώ βόρεια περνάει η παλιά ΕΟ Αθήνας - Θεσσαλονίκης. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά επίσημα το 1971 να απογράφεται στον δήμο Στυλίδας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Στυλίδα, τη Βασιλική, το Κούτσουρο, τα Μελίσσια και τις Πλάκες αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Στυλίδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυλίδας του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό 36 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Σταυροδρόμι Τεριαχίου Ιωαννίνων
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Σταυροδρόμι
Το Σταυροδρόμι είναι ορεινός οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 666 μέτρα
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Σταυροδρόμι βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, αμφιθεατρικά κτισμένο και σε καταπράσινη περιοχή. Απέχει 60 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα, 27 Δ.-ΒΔ. από το Καλπάκι και 10 χλμ. ΒΑ. από τον συνοριακό σταθμό Κακαβιάς. Μέχρι το 1929 ονομαζόταν Βομπλό και ιστορικά ανήκει στα χωριά του Πωγωνίου. Το χωριό είναι γνωστό για την Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ή Μονή Βομπλού, κτισμένη το 1677 στα βορειοδυτικά του με το χειροποίητο ξυλόγλυπτο τέμπλο της που πανηγυρίζει στις 24 Ιουνίου. Ο Ιωάννης Λαμπρίδης αναφέρει ότι επί εποχής του βρέθηκαν "ψηφιδωτά μετά μεγάλων μαρμαρίνων τριπόδων και τριών κιόνων, έξω της εκκλησίας ερριμένων, φερόντων δε και επιγραφάς ελληνικάς φθαρείσας". Την περίοδο της κατοχής, στις 10 Αυγούστου 1944 οι Γερμανοί κατέστρεψαν το χωριό και έκαψαν το δημοτικό σχολείο.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Βομπλό το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τεριαχίου. Μετονομάστηκε σε Σταυροδρόμι το 1929 με το ΦΕΚ 431Α - 12/12/1929. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Τεριάχι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Τεριαχίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 11 μόνιμους κατοίκους.
Σημείωση
Στο δήμο Πωγωνίου βρίσκεται το συνώνυμο χωριό Σταυροδρόμι Παρακαλάμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Επί του Στρατού
Ο τίτλος του επί του Στρατού (δηλ. υπεύθυνου του στρατεύματος) ήταν ένα Ρωμαϊκό στρατιωτικό αξίωμα, που πιστοποιείται κατά τον 14ο αι.
Ιστορία και καθήκοντα
Σύμφωνα με το Βιβλίο των Αξιωμάτων του Ψευδο-Κωδινού, γραμμένο λίγο μετά τα μέσα του 14ου αι., ο επί του Στρατού ήταν υποδεέστερος αξιωματούχος από τον μεγάλο Δομέστικο, τον γενικό διοικητή του Ρωμαϊκού Στρατού. Σε εκστρατεία ανίχνευε μπροστά από τον στρατό, για να βρει έναν κατάλληλο τόπο στρατοπέδευσης, αλλά η επιλογή του έπρεπε να επιβεβαιωθεί από το μέγα Δομέστικο. Οι περισσότεροι από τους κατόχους του αξιώματος ήταν στρατιωτικοί διοικητές και οι πραγματικές τους ευθύνες ήταν ευρύτερες από αυτές που υπονοεί ο Ψευδο-Κωδινός. Σύμφωνα με τον Ροντόλφ Γκιγιάν στην πραγματικότητα φαίνεται ότι το αξίωμα απλώς δινόταν, για να δώσει στον κάτοχό του μία θέση στην Αυτοκρατορική ιεραρχία.
Στο έργο του Ψευδο-Κωδινού το αξίωμα καταλαμβάνει την 29η θέση στην Αυτοκρατορική σειρά προτεραιότητας, μεταξύ του πρωτασηκρήτου και του μυστικού. Το διακριτικό ένδυμα του επί του Στρατού στην Αυλή αποτελείτο από έναν χρυσοκέντητο πίλο (σκιάδιον), ένα απλό μεταξωτό χιτώνα με χειρίδες (καββάδιον) και ένα θολωτό καπέλο από κίτρινο μετάξι, διακοσμημένο με κέντημα από χρυσό σύρμα και με δύο πορτρέτα του Αυτοκράτορα: ένα εμπρός με τον Αυτοκράτορα ένθρονο και ένα πίσω με τον Αυτοκράτορα να ιππεύει (σκαράνικον). Δεν είχε ράβδο αξιώματος (δικανίκιον).
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι
Καρολίνα της Δανίας
Η Καρολίνα της Δανίας (δανικά: Caroline af Danmark, 28 Οκτωβρίου 1793, Κοπεγχάγη - 31 Μαρτίου 1881, Κοπεγχάγη) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ, ήταν η μεγαλύτερη επιζήσασα κόρη του Φρειδερίκου ΣΤ΄ της Δανίας. Ήταν ανεπίσημα γνωστή ως "kronprinsesse Caroline" (εστεμμένη πριγκίπισσα Καρολίνα) πριν από το γάμο της και αργότερα ως "arveprinsesse Caroline" (κληρονομική πριγκίπισσα Καρολίνα). Παντρεύτηκε τον εξάδελφο του πατέρα της, τον Φερδινάνδο της Δανίας, ο οποίος ήταν υποψήφιος κληρονόμος τού θρόνου από το 1848 έως το 1863.
Νεανική ζωή
αριστερά|μικρογραφία|Η Πριγκίπισσα Καρολίνα, π. 1820. Η πριγκίπισσα Καρολίνα γεννήθηκε στο ανάκτορο Κρίστιανσμποργκ στην Κοπεγχάγη στις 28 Οκτωβρίου 1751. Οι γονείς της ήταν ο εστεμμένος πρίγκιπας Φρειδερίκος (ο μελλοντικός Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Δανίας) και η σύζυγος και εξαδέλφη του, η πριγκίπισσα Μαρία Σοφία, κόρη του Καρόλου της Έσσης-Κάσσελ. Επειδή ο εκ πατρός πάππος της, ο Χριστιανός Ζ΄, ήταν ψυχικά ασταθής, ο πατέρας της ενεργούσε ως αντιβασιλέας από το 1784. Η γέννησή της ήταν ευπρόσδεκτη από το κοινό, καθώς τα αδέλφια της είχαν αποβιώσει λίγο μετά τη γέννησή τους. Τέσσερις μήνες μετά τη γέννησή της, στις 26 Φεβρουαρίου 1794, το ανάκτορο Κρίστιανσμποργκ καταστράφηκε από πυρκαγιά. Στη συνέχεια η πριγκίπισσα Καρολίνα μετακόμισε με τους γονείς της στο ανάκτορο Αμάλιενμποργκ όπου μεγάλωσε, περνώντας τα καλοκαίρια στο ανάκτορο Φρέντερικσμπεργκ. Μετά το τέλος του πάππου της Χριστιανού Ζ΄ το 1808, ο πατέρας της στέφθηκε βασιλιάς της Δανίας.
αριστερά|μικρογραφία| Η πριγκίπισσα Καρολίνα και ο σύζυγός της Φερδινάνδος ως κληρονομικός πρίγκιπας, περ. 1863.
Είχε πολύ στενή σχέση με τον πατέρα της. Της δόθηκε μία ευρεία, αλλά όχι πολύ λεπτομερής ή βαθιά εκπαίδευση. Η Καρολίνα δεν περιγράφεται ως ταλαντούχα, ούτε όμορφη. Γνώρισε τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν το 1822 και ενδιαφερόταν πολύ για τα έργα του. Ο πατέρας της δεν είχε γιούς και η Καρολίνα και η αδελφή της Βιλελμίνη Μαρία (1808-1891) αποκλείονταν από τη διαδοχή στον θρόνο, ως αποτέλεσμα του Σαλικού Νόμου. Παρά το γεγονός αυτό, απεκαλείτο συνήθως και αναφερόταν ως εστεμμένη πριγκίπισσα πριν από τον γάμο της, καθώς ήταν το μεγαλύτερο παιδί τού πατέρα της, αν και δεν είχε τον τίτλο επίσημα.
Σχεδιάστηκαν αρκετοί πιθανοί γάμοι γι' αυτή, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Μετά την ενθρόνιση του πατέρα της ο Ναπολέων Βοναπάρτης πρότεινε, το 1810, έναν γάμο με τον διάδοχο του Σουηδικού θρόνου, τον Χριστιανό Αύγουστο του Αουγκούστενμποργκ. Ο πατέρας της το απέρριψε, αλλά ξεκίνησε διαπραγματεύσεις, οι οποίες διακόπηκαν από το τέλος του Χριστιανού-Αυγούστου λίγο αργότερα. Μεταξύ των γαμπρών που προτάθηκαν, ήταν και ο Βρετανός Πρίγκιπας Γουλιέλμος, Δούκας του Κλάρενς, μετέπειτα Γουλιέλμος Δ΄. Το 1812 μνηστεύθηκε με τον θείο της Χριστιανό της Έσσης-Κάσσελ, αλλά αυτός απεβίωσε το 1814. Τελικά την 1η Αυγούστου 1829 στο ανάκτορο Φρέντερικσμπεργκ παντρεύτηκε τον πρώτο εξάδελφο τού πατέρα της, τον Φερδινάνδο της Δανίας (1792-1863), ο οποίος ήταν τρίτος στη σειρά διαδοχής του θρόνου. Ο γάμος κανονίστηκε για πολιτικούς λόγους και έμεινε άτεκνος. Μετά τον γάμο της δεν εκαλείτο πια εστεμμένη πριγκίπισσα, ώσπου ο σύζυγός της έγινε κληρονομικός πρίγκιπας.
Κληρονομική πριγκίπισσα
μικρογραφία|Προτομή της κληρονομικής πριγκίπισσας Καρολίνας, από τον [[Μπέρτελ Θόρβαλντσεν|Μπέρτελ Τόρβαλντσεν.]] μικρογραφία|Το ανάκτορο Μπέρνστορφ.
Μετά το τέλος του Χριστιανού Η΄ το 1848 (ήταν αδελφός του συζύγου της Φερδινάνδου), ο σύζυγός της έγινε υποψήφιος κληρονόμος του θρόνου της Δανίας και έλαβε τον τίτλο του κληρονομικού πρίγκιπα. Η Καρολίνα έγινε πλέον κληρονομική πριγκίπισσα, αλλά σε αντίθεση με την περίπτωση πριν από τον γάμο της, έλαβε τώρα τον τίτλο επίσημα. Ωστόσο δεν έγινε ποτέ βασίλισσα, καθώς ο κληρονομικός πρίγκιπας Φερδινάνδος απεβίωσε τον Ιούνιο του 1863, πέντε μήνες πριν από τον ανιψιό του Φρειδερίκο Ζ΄ (γιο του Χριστιανού Η΄), και ο θρόνος πέρασε στον Χριστιανό Θ΄ (σύζυγο της Λουίζας, ανιψιάς του Φερδινάνδου).
Οι σύζυγοι ζούσαν στο παλάτι Μπέρνστορφ (Bernstorffske Palæ) στο Μπρέντγκαντε, το οποίο είχε ανακαινιστεί γι' αυτούς από τον Φρειδερίκο ΣΤ΄, αλλά δεν έπαιξαν ενεργό ρόλο στη βασιλική αυλή. Γενικά η Καρολίνα έζησε αρκετά αρμονικά με τον σύζυγό της· ανεχόταν τα προβλήματα μοιχείας και χρημάτων, που αυτός είχε. Μετά το τέλος τού πατέρα της το 1839, απομακρύνθηκε από την Αυλή. Στον σύζυγό της δόθηκε το καθήκον να συνοδεύει τη βασιλική ερωμένη Κόμισσα Ντάννερ (1815–1874), ενόσω αυτή είχε απομακρυνθεί από το βασιλικό ζεύγος.
Περιγράφεται ως υπάκουη, ικανή και ακριβής. Ήταν ιδιαίτερα πιστή προς την Αυλή της Κοπεγχάγης. Αυτή και ο σύζυγός της ήταν τα μόνα μέλη της βασιλικής οικογένειας κατά τη διάρκεια της επιδημίας χολέρας του 1853, που έμειναν στην πόλη.
Ως χήρα έζησε μία απομονωμένη ζωή, αναλαμβάνοντας να πληρώνει τα χρέη του συζύγου της. Κατά τα τελευταία χρόνια έγινε κωφή. Η κληρονομική πριγκίπισσα Καρολίνα απεβίωσε στην κατοικία της στην Κοπεγχάγη στις 31 Μαρτίου 1881.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Γεωργία Αποστόλου
Η Γεωργία Αποστόλου (5 Ιανουαρίου 1973 – 12 Ιουνίου 2016) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και έγινε ευρέως γνωστή μέσα από πρωταγωνιστικούς ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιανουαρίου του 1973 όπου και μεγάλωσε. Το 1991, σε ηλικία 18 ετών, ξεκίνησε τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου απ' όπου αποφοίτησε τρία χρόνια μετά. Το 1993, σε ηλικία μόλις 20 ετών, κέρδισε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στη δραματική τηλεοπτική σειρά Το μονοπάτι της αγάπης σε σενάριο Γιάννη Βόγλη και σκηνοθεσία Στράτου Μαρκίδη. Εκεί τη σεζόν 1993-1994 υποδύθηκε τη Ματίνα, συμπρωταγωνιστώντας μαζί με τον Νικήτα Τσακίρογλου και τη Μπέτυ Λιβανού. Την ίδια σεζόν ακολούθησαν δύο ακόμη πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε αυτοτελείς ιστορίες των σειρών Ανατομία ενός εγκλήματος και Εσύ Αποφασίζεις. Το 1994 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο στις παραστάσεις Καλντερόν, την άνοιξη του 1994, και στο αρχαίο δράμα Πλούτος το καλοκαίρι του ίδιου έτους. Τη σεζόν 1994-1995 συνεργάστηκε και πάλι με το Εθνικό Θέατρο στην παράσταση Η ταυτότητα.
Το 1995 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στη δραματική ταινία Ζωή του Γιώργου Κατακουζηνού, που αποτέλεσε μια συμπαραγωγή μεταξύ Ελλάδος, Ολλανδίας και Τουρκίας, υποδυόμενη την ομώνυμη ηρωΐδα. Η εν λόγω ταινία είναι εμπνευσμένη από ένα πραγματικό έγκλημα που συγκλόνισε το πανελλήνιο στα τέλη της δεκαετίας του 1980.Τη σεζόν 1996-1997 έπαιξε μαζί με τον Γιάννη Φέρτη, την Πέμη Ζούνη και τη Μπέτυ Λιβανού στην αισθηματική σειρά Βαμμένος Ήλιος στον ANT1 ενώ στο θέατρο έπαιξε μαζί με την Κάτια Δανδουλάκη στην παράσταση Υπηρέτης δυο αφεντάδων. Την επόμενη σεζόν πρωταγωνίστησε μαζί με τον Σπύρο Παπαδόπουλο στην κωμική σειρά του ANT1 Καραμπόλα. Επίσης, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα επεισόδιο της σειράς Μια νύχτα σαν κι αυτή. Θεατρικά έπαιξε στο έργο του Tennessee Williams Αμερικάνικα μπλουζ στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη. Την περίοδο 1998-1999 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Γιώργο Νινιό και τον Θανάση Ευθυμιάδη στη δραματική σειρά του Στράτου Μαρκίδη Τρικυμία στον ANT1. Την ίδια σεζόν πρωταγωνίστησε στο θέατρο μαζί με τον Γιώργο Κέντρο στο βραβευμένο με Πούλιτζερ Πώς έμαθα να οδηγώ της Πόλα Βόγκελ στο Απλό Θέατρο. Μετά από μία σεζόν τηλεοπτικής αποχής, επέστρεψε τηλεοπτικά τη σεζόν 2000-2001 με πρωταγωνιστική παρουσία σε δύο τηλεοπτικές σειρές. Από τη μία υποδύθηκε την ομώνυμη ηρωΐδα στην αισθηματική σειρά Αλίκη στον ANT1 ενώ την ίδια περίοδο πρωταγωνίστησε μαζί με τον Σταμάτη Γαρδέλη στην κωμική σειρά του Mega Channel Πες το ψέματα. Από το 2002 μέχρι το 2004 υποδύθηκε την Αγγελική Βασιλείου στην κοινωνική σειρά του ANT1 Φιλί Ζωής πρωταγωνιστώντας μαζί με την Αλεξάνδρα Παλαιολόγου. Τη σεζόν 2005-2006 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή σειρά του ANT1 Έρωτας υποδυόμενη τη Μάρθα Δούκα. Παρόλο που η σειρά εγκρίθηκε για δεύτερο κύκλο επεισοδίων τη σεζόν 2006-2007, η ίδια ανακοίνωσε πως αποχωρεί από το καστ και αποσύρεται οριστικά από το χώρο της υποκριτικής ύστερα από 12 χρόνια πορείας.
Έφυγε από τη ζωή στις 12 Ιουνίου του 2016 σε ηλικία 43 ετών από καρκίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Το Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης (Boston Film Critics Award For Best Actress) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης για να τιμήσει μια ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Τέοντορ Σάιμπφλουγκ
Ο Τέοντορ Σάιμπφλουγκ (γερμανικά: Theodor Scheimpflug) (7 Οκτωβρίου 1865 - 22 Αυγούστου 1911) ήταν Αυστριακός στρατηγός που ανέπτυξε μια συστηματική μέθοδο και συσκευή για τη διόρθωση της παραμόρφωσης της προοπτικής σε αεροφωτογραφίες, γνωστές τώρα ως η επώνυμη αρχή Σάιμπφλουγκ. Ωστόσο, αρνήθηκε την εφεύρεσή της, επικαλούμενος ένα αγγλικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του πρώην Γάλλου φωτογραφικού μηχανικού Ζουλ Καρπεντιέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί φωτογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί εφευρέτες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της φωτογραφίας
Βραχιά Θεσσαλονίκης
Η Βραχιά είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης, με πληθυσμό 557 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό της τοπικής κοινότητας Βραχιάς, η οποία ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αξιού, του Δήμου Δέλτα. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Καγιαλή.
Από τη Βραχιά κατάγεται ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, Απόστολος Τζιτζικώστας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Δέλτα
Ανάκτορο Φρέντερικσμπεργκ
Το ανάκτορο Φρέντερικσμπεργκ (δανικά: Fredericksberg Slot) είναι μία μπαρόκ κατοικία, που βρίσκεται στο Φρέντερικσμπεργκ της Δανίας, δίπλα στον ζωολογικό κήπο της Κοπεγχάγης. Διαθέτει εντυπωσιακή θέα στους κήπους Φρέντερικσμπεργκ, αρχικά σχεδιασμένων ως ανακτορικών κήπων σε μπαρόκ ρυθμό. Το ανάκτορο, που κατασκευάστηκε και επεκτάθηκε από το 1699 έως το 1735, χρησίμευσε ως θερινή κατοικία της βασιλικής οικογένειας μέχρι τα μέσα του 19ου αι. Από το 1869 στεγάζει τη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία της Δανίας.
Αρχιτεκτονικός ρυθμός και ιστορία
Ως πρίγκιπας, ο Φρειδερίκος Δ΄ είχε διευρύνει την εκπαίδευσή του ταξιδεύοντας στην Ευρώπη. Εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από την αρχιτεκτονική στην Ιταλία και κατά την επιστροφή του στη Δανία ζήτησε από τον πατέρα του Χριστιανό Ε΄ την άδεια να κτίσει ένα θερινό παλάτι στο Σόλμπιεργκ, όπως ήταν τότε γνωστός ο λόφος του Βάλμπυ.
Το αρχικό κτίριο, πιθανότατα σχεδιασμένο από τον Ερνστ Μπράντενπουργκερ, ολοκληρώθηκε το 1703 για τον Φρειδερίκο Δ΄ ως μία μικρή, μονόροφη, θερινή κατοικία. Η πρώτη μεγάλη επέκταση, όταν μετατράπηκε σε τριώροφο κτήριο σε σχήμα Η, ολοκληρώθηκε το 1709 από τον Γιόχαν Κόνραντ Ερνστ, δίνοντας στο παλάτι μια ιταλική μπαρόκ εμφάνιση. Ήταν ο Λάουριτς ντε Τούραχ, που εκτέλεσε την τρίτη και τελευταία επέκταση από το 1733 έως το 1738, όταν το παλάτι απέκτησε επεκτάσεις στις πλευρικές πτέρυγες, που περιέκλεισαν την αυλή.
Ο Φρειδερίκος Δ΄ πέρασε πολλά ευτυχισμένα έτη στο ανάκτορο. Το 1716 φιλοξένησε τον Πέτρο Α΄ της Ρωσίας στο ανάκτορο Φρέντερικσμπεργκ και το 1721, σύντομα μετά το τέλος της πρώτης συζύγου του Λουίζας, νυμφεύτηκε την ερωμένη του Άννα-Σοφία Ρέβεντλοβ εδώ. Ο Χριστιανός Ζ΄, που νυμφεύτηκε την Καρολίνα-Ματθίλδη πριγκίπισσα της Βρετανίας, επίσης πέρασε κάποιο χρόνο στο ανάκτορο. Ο γιος τους, που έγινε ο Φρειδερίκος ΣΤ΄, αγάπησε το ανάκτορο και έμεινε εδώ ως διάδοχος και μετά ως βασιλιάς.
Έπειτα από το τέλος της συζύγου τού Φρειδερίκου ΣΤ΄, της χήρας Μαρίας-Σοφίας, στο ανάκτορο τον Μάρτιο του 1852, το κτίριο έμεινε άδειο και εγκαταλείφθηκε. Το 1868 μετατράπηκε σε Υπουργείο Πολέμου και τον επόμενο χρόνο έγινε η Ακαδημία Αξιωματικών.
Το κτήριο έχει υποβληθεί δύο φορές σε σημαντικές εργασίες αποκατάστασης, πρώτα από το 1927 έως το 1932 και αργότερα από το 1993 έως το 1998.
Παρεκκλήσιο
μικρογραφία|200x200εσ|Τα φωτισμένα παράθυρα δείχνουν τη θέση του παρεκκλησίου στην ανατολική πτέρυγα. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του αρχικού κτηρίου του παλατιού, αποφασίστηκε ότι πρέπει να υπάρχει παρεκκλήσιο στην ανατολική πτέρυγα. Αυτό πιθανώς εξηγεί, το γιατί δεν υπάρχει καμία ένδειξη για το παρεκκλήσι από έξω. Αυτό καλύπτει τον χώρο πίσω από τα έξι κεντρικά παράθυρα του ισογείου.