cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκδόσεις επί πληρωμή
Διαφορές από τους κύριους και τους αυτοεκδότες
Στο παραδοσιακό μοντέλο εκδόσεων, ο εκδότης αναλαμβάνει τον κίνδυνο δημοσίευσης και κόστους παραγωγής, επιλέγει τα έργα που πρόκειται να δημοσιευτούν, επιμελείται το κείμενο του συγγραφέα και προβλέπει μάρκετινγκ και διανομή, παρέχει το ISBN και ικανοποιεί οποιαδήποτε νόμιμη κατάθεση και διατυπώσεις εγγραφής πνευματικών δικαιωμάτων αν απαιτείται. Ένας τέτοιος εκδότης καταβάλλει συνήθως στον συγγραφέα ένα τέλος, που ονομάζεται προκαταβολή, για το δικαίωμα δημοσίευσης του έργου του συγγραφέα. και περαιτέρω πληρωμές, που ονομάζονται δικαιώματα, με βάση τις πωλήσεις του έργου. Αυτό οδήγησε στο ρητό του James D. Macdonald, «Τα χρήματα πρέπει πάντα να ρέουν προς τον συγγραφέα» (μερικές φορές ονομάζεται Νόμος του Γιόγκ ).
Επιχειρηματικό μοντέλο
Με τη έκδοση επί πληρωμή, οι συγγραφείς πληρώνουν για τη δημοσίευση των βιβλίων τους. Επειδή ο συγγραφέας πληρώνει για να εκδώσει το βιβλίο, το βιβλίο δεν περνά από διαδικασία έγκρισης ή σύνταξης όπως θα γινόταν σε ένα παραδοσιακό περιβάλλον όπου ο εκδότης αναλαμβάνει οικονομικό κίνδυνο για την ικανότητα του συγγραφέα να γράφει επιτυχώς. Ενδέχεται να προσφέρονται υπηρεσίες επεξεργασίας και μορφοποίησης.
Οι αυτοεκδότες αναλαμβάνουν τις λειτουργίες ενός εκδότη για τα δικά τους βιβλία. Μερικοί «αυτοεκδότες» γράφουν, επεξεργάζονται, σχεδιάζουν, εκδίδουν, προωθούν και προωθούν τα βιβλία τους οι ίδιοι, στηριζόμενοι σε έναν τυπογράφο μόνο για πραγματική εκτύπωση και δέσιμο. Άλλοι γράφουν το χειρόγραφο μόνοι τους, αλλά προσλαμβάνουν ελεύθερους επαγγελματίες για να παρέχουν υπηρεσίες επιμέλειας και παραγωγής.
Πιο πρόσφατα, εταιρείες έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους για να λειτουργήσουν ως ένα είδος πράκτορα μεταξύ του συγγραφέα και μιας μικρής εκτυπωτικής επιχείρησης.
Ένα ελαφρώς πιο εξελιγμένο μοντέλο έκδοσης επί πληρωμή περιγράφεται από τον Ουμπέρτο Έκο στο Εκκρεμές του Φουκώ. Η εταιρεία που παρέχει το αρχικό σκηνικό για το μυθιστόρημα λειτουργεί ως εκ των προτέρων έναν μικρό αλλά αξιοσέβαστο εκδοτικό οίκο τεχνών και ανθρωπιστικών επιστημών. Δεν αποφέρει κέρδος αλλά φέρνει μια σταθερή ροή κατώτερων συγγραφέων. Απορρίπτονται ευγενικά και στη συνέχεια παραπέμπονται σε μια άλλη εκδοτική εταιρεία στο ίδιο γραφείο - τον εκδότη επί πληρωμή που θα τυπώσει οτιδήποτε.
Ορισμένες εταιρείες χρησιμοποιούν τεχνολογίες εκτύπωσης κατά παραγγελία που βασίζονται σε σύγχρονες ψηφιακές εκτυπώσεις. Αυτές οι εταιρείες είναι συχνά σε θέση να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους με μικρό ή καθόλου προκαταρκτικό κόστος στον συγγραφέα, αλλά εξακολουθούν να θεωρούνται εκδότες ματαιοδοξίας από τους υποστηρικτές των συγγραφέων. Οι εκδότες ματαιοδοξίας κερδίζουν τα χρήματά τους όχι από πωλήσεις βιβλίων σε αναγνώστες, όπως κάνουν άλλοι εκδότες, αλλά από πωλήσεις και υπηρεσίες στους συγγραφείς των βιβλίων. Ο συγγραφέας λαμβάνει την αποστολή των βιβλίων του/της και μπορεί να επιχειρήσει να τα μεταπωλήσει μέσω οποιωνδήποτε διαθέσιμων καναλιών.
Παραλλαγές έκδοσης
Ορισμένοι εκδότες επί πληρωμή που χρησιμοποιούν τεχνολογία εκτύπωσης κατά παραγγελία λειτουργούν ως τυπογράφοι, καθώς και πωλητές υπηρεσιών υποστήριξης για συγγραφείς που ενδιαφέρονται για αυτοέκδοση. Οι αξιόπιστες επιχειρήσεις αυτού του τύπου χαρακτηρίζονται συνήθως από σαφείς όρους συμβολαίου, έλλειψη υπερβολικών τελών, τιμές λιανικής συγκρίσιμες με αυτές των εμπορικών τυπογράφων, έλλειψη πίεσης για την αγορά «επιπλέον» υπηρεσιών, συμβάσεις που δεν διεκδικούν αποκλειστικά δικαιώματα για το έργο που δημοσιεύεται (αν και κάποιος θα ήταν πολύ πιεσμένος να βρει έναν νόμιμο εκδότη πρόθυμο να βγάλει μια ανταγωνιστική έκδοση, καθιστώντας τη μη αποκλειστικότητα χωρίς νόημα), και ειλικρινείς ενδείξεις για τις υπηρεσίες που θα παρέχουν και δεν θα παρέχουν και ποια αποτελέσματα εύλογα μπορεί να αναμένει ο συγγραφέας. Ωστόσο, η διάκριση μεταξύ των χειρότερων αυτών των εταιρειών και των εκδοτών ματαιοδοξίας είναι ουσιαστικά ασήμαντη, αν και μια πηγή μεγάλης σύγχυσης, καθώς τα χαμηλά τέλη έχουν προσελκύσει δεκάδες χιλιάδες συγγραφείς που θέλουν να αποφύγουν το στίγμα της ματαιοδοξίας, ενώ κάνουν αυτό ακριβώς.
Ματαιόδοξη δημοσίευση σε άλλα μέσα
Το μοντέλο ματαιοδοξικής έκδοσης έχει επεκταθεί και σε άλλα μέσα. Ορισμένες εταιρείες παράγουν βίντεο, μουσική, και άλλα έργα με λιγότερο αντιληπτές εμπορικές δυνατότητες έναντι αμοιβής από τους δημιουργούς αυτών των έργων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η εταιρεία μπορεί να συνεισφέρει πρωτότυπο περιεχόμενο στα έργα (π.χ. παροχή στίχων για μια μελωδία). Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι το ARK Music Factory, το οποίο παρήγαγε και κυκλοφόρησε το 2011 το δημοφιλές βίντεο της Rebecca Black «Friday».
Υπάρχουν επίσης ακαδημαϊκά περιοδικά ματαιοδοξίας, τα οποία συχνά ονομάζονται ψεύτικα περιοδικά, τα οποία δημοσιεύονται με μικρή ή καθόλου εκδοτική εποπτεία (αν και μπορεί να ισχυριστούν ότι αξιολογούνται από ομοτίμους). Για παράδειγμα, ένα τέτοιο ψεύτικο περιοδικό ( International Journal of Advanced Computer Technology) δέχτηκε για δημοσίευση ένα έγγραφο με το όνομα Get me off Your Fucking Mailing List  οποία, εκτός από δύο επικεφαλίδες και αναφορές, αποτελείται από την πρόταση «Βγάλτε με από τη γαμημένη λίστα αλληλογραφίας σας» επαναλαμβανόμενο πολλές φορές.
Ιστορία
Τον δέκατο ένατο και στις αρχές του εικοστού αιώνα ήταν σύνηθες για τους συγγραφείς, αν είχαν την οικονομική δυνατότητα, να πληρώνουν τα έξοδα έκδοσης των βιβλίων τους. Τέτοιοι συγγραφείς θα μπορούσαν να περιμένουν περισσότερο έλεγχο της δουλειάς τους, μεγαλύτερα κέρδη ή και τα δύο. Μεταξύ αυτών των συγγραφέων ήταν ο Λιούις Κάρολ, ο οποίος πλήρωσε τα έξοδα έκδοσης της Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων και τα περισσότερα από τα επακόλουθα έργα του. Οι Μαρκ Τουαίην, Ε Λιν Χάρις, Ζέιν Γκρέι, Άπτον Σίνκλερ, Καρλ Σάντμπεργκ, Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, Χένρι Ντέιβιντ Θόρω, Ουώλτ Ουίτμαν και Αναΐς Νιν επίσης αυτοδημοσίευσαν μερικά ή όλα τους τα έργα. Δεν ήταν όλοι αυτοί οι συγγραφείς επιτυχημένοι στις προσπάθειές τους. Η εκδοτική επιχείρηση του Μαρκ Τουέιν, για παράδειγμα, χρεοκόπησε.
Ο ίδιος ο όρος vanity press εμφανίστηκε στις γενικές εκδόσεις των ΗΠΑ ήδη από το 1941. Ήταν η χρονιά που ο CM Flumiani καταδικάστηκε σε 18 μήνες σε φυλακή στις ΗΠΑ για απάτη μέσω ταχυδρομείου, που προέκυψε από το σχέδιό του που υποσχόταν προώθηση βιβλίων (μια γραμμή σε κατάλογο), επιμέλεια από ειδικούς (δέχονταν όλα τα βιβλία) και ενεργώντας ως πράκτορας που έφερνε βιβλία στους δικούς του εκδοτικούς οίκους.
Μέχρι το 1956, οι τρεις κορυφαίοι αμερικανικοί εκδότες ματαιοδοξίας (Vantage Press, Exposition Press και Pageant Press) δημοσίευαν ο καθένας πάνω από 100 τίτλους το χρόνο.
Ο Ernest Vincent Wright, συγγραφέας του μυθιστορήματος Gadsby του 1939, γραμμένο εξ ολοκλήρου σε λειπόγραμμα, δεν μπόρεσε να βρει εκδότη για το έργο του και τελικά επέλεξε να το δημοσιεύσει μέσω ενός εκδότη ματαιοδοξίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έκδοση Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
On n'est pas couché
Το On n'est pas couché είναι τηλεοπτική εκπομπή διαλόγου η οποία εκπέμπει από τις 16 Σεπτεμβρίου 2006 στο γαλλικό τηλεοπτικό κανάλι France 2, κάθε Σάββατο βράδυ κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού της βραδινής τηλεοπτικής ζώνης, και πιο συγκεκριμένα προς τις 22:50, ενώ παρουσιαστής της είναι ο Λοράν Ρυκιέ και είναι σε συμπαραγωγή της Κατρίν Μπαρμά και του Λοράν Ρυκιέ.
Χαρακτηριστικά
Η εκπομπή μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 16 Σεπτεμβρίου 2006. Μαγνητοσκοπείται κάθε πέμπτη βράδυ στο Moulin Rouge στο Παρίσι και διαρκεί συνολικά περίπου τρεις με τέσσερις ώρες. Είναι μία από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια του PAF. Το μουσικό της θέμα και η μουσική που παίζεται πιο συχνά στη διάρκειά της είναι απόσπασμα από το κομμάτι In the Shadows του φινλανδικού μουσικού συγκροτήματος, The Rasmus.
Στην αρχή της εκπομπής, ο Λοράν Ρυκιέ παρουσιάζει με χιουμοριστικό τρόπο « Ceux qui n'ont pas pu venir ce soir » (αυτούς που δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν αυτό το βράδυ), δηλαδή, προσωπικότητες οι οποίες μπορεί να μην δίνουν το παρόν στην εκπομπή, ωστόσο, πρωταγωνίστησαν στην ειδησεογραφία της εβδομάδας. Στη διάρκεια της σεζόν 2012-2013, η ενότητα αυτή μετονομάστηκε σε "Flop ten", ωστόσο διατήρησε την ίδια λογική και το ίδιο πνεύμα. Στη συνέχεια, ένας πολιτικός καλεσμένος συμμετέχει στην εκπομπή, για την διεξαγωγή συζήτησης πολιτικού περιεχομένου πάνω στην επίκαιρη ειδησεογραφία ή να παρουσιάσει κάποιο προσωπικό του έργο (με εξαίρεση τις προεκλογικές περιόδους). Έπειτα, ο κάθε καλεσμένος σχολιάζει από ένα σκίτσο που ξεχώρισε στη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας στον Τύπο. Μετά από αυτό, οι καλεσμένοι περνούν, ο καθένας με την σειρά του, από την πολυθρόνα της συνέντευξης, όπου δέχονται τις ερωτήσεις των παρουσιαστών. Γιόρτασε την 100ή της έκδοση το Σάββατο 11 Απριλίου του 2009.
Αρκετές ήταν οι εντάσεις που έλαβαν χώρα στη διάρκειά των μεταδόσεών της: οι Ζακ Αταλί, Μπερνάρ Ταπί, Doc Gynéco, Μικαέλ Γιούν, Μυριέλ Ρομπέν και Κροστόφ Οντελάτ απεχώρησαν, μεταξύ άλλων, εν μέσω της εκπομπής.
Οι Κριστόφ Αλεβέκ και Πατρίκ Τιμσίτ είναι οι προσωπικότητες που έχουν εμφανιστεί τις περισσότερες φορές (7 φορές) από την έναρξη των μεταδόσεων της εκπομπής έως τον Ιούνιο του 2011 (η Ναντίν Μορανό μεταξύ των πολιτικών, με συνολικά 5 παρουσίες στην εκπομπή).
Γυναίκα Γεράκι
Το Χόκγκερλ (αγγλικά:Hawkgirl-ελληνικά:Γυναίκα Γεράκι) είναι το όνομα διαφόρων φανταστικών υπερήρωων που εμφανίζονται στα αμερικανικά κόμικς που εκδόθηκαν από την DC Comics. Η πρώτη Hawkgirl, η Σιέρα Σάντερς Χολ, δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Γκάρτνερ Φοξ και τον καλλιτέχνη Ντένις Νεβιλ και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Flash Comics #1 (Ιανουάριος 1940). Η Shayera Hol δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Gardner Fox και τον καλλιτέχνη Joe Kubert και πρωτοεμφανίστηκε στο The Brave και το Bold # 34 (Μάρτιος 1961). Η Kendra Saunders δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα David S. Goyer και τον καλλιτέχνη Stephen Sadowski και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο JSA: Secret Files and Origins # 1 (Αύγουστος 1999). Μία από τις πρώτες σούπερ-ηρωίδες του DC, Hawkgirl έχει εμφανιστεί σε πολλές από τις κορυφαίες εταιρίες τίτλων της εταιρείας όπως η Justice Society of America και η Λεγεώνα της Δικαιοσύνης της Αμερικής.
Αρκετές ενσαρκώσεις της Hawkgirl εμφανίστηκαν στα DC Comics, τα οποία χαρακτηρίζονται από τη χρήση αρχαϊκών όπλων και τεχνητών πτερυγίων, που συνδέονται με μια ιμάντα από το ειδικό μέταλλο του Nth που επιτρέπει πτήση. Οι περισσότερες ενσαρκώσεις του Hawkgirl συνεργάζονται στενά με ένα συνεργάτη / ρομαντικό ενδιαφέρον Hawkman. Δεδομένου ότι το continuity της DC ξαναγράφηκε με την σειρά Crisis on Infinite Earths το 1985, η ιστορία της Hawkgirl έχει μπερδευτεί με αρκετές νέες εκδοχές του χαρακτήρα που εμφανίζονται καθ 'όλη τη διάρκεια των ετών, μερικές από τις οποίες σχετίζουν τον χαρακτήρα με την αρχαία Αίγυπτο και μερικές με τον φανταστικό πλανήτη Θάναγκαρ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερήρωες της DC Comics Κατηγορία:Αμερικανοί χαρακτήρες κόμικς Κατηγορία:Φανταστικοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Φανταστικοί χαρακτήρες με αθανασία
Άγιος Αθανάσιος Αρκαδίας
Ο Άγιος Αθανάσιος είναι χωριό του νομού Αρκαδίας που ανήκει στο Δήμο Γορτυνίας. Βρίσκεται νότια των Λαγκαδίων με τα οποία όμως δεν συνδέεται απευθείας οδικώς καθώς παρεμβάλλεται βαθιά χαράδρα. Οδικώς ο οικισμός συνδέεται με τον εθνικό δρόμο Τριπόλεως - Δημητσάνας καθώς και με το γειτονικό χωριό Σέρβου του πρώην δήμου Ηραίας.
Ο Άγιος Αθανάσιος είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.047 μέτρων στις πλαγιές του όρους Μαίναλο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αρκαδίας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στον τότε δήμο Λαγκαδίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 10 κατοίκους ενώ με την απογραφή του 2001 είχε 12 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου
Χρυσά Όρη των Αλτάι
Το όνομα Αλτάι, σημαίνει «Χρυσό Βουνό» στην τουρκική και μογγολική γλώσσα.
Η περιγραφή της UNESCO
Όπως αναφέρεται στην περιγραφή της UNESCO "η περιοχή αντιπροσωπεύει την πληρέστερη αλληλουχία υψομετρικών ζωνών βλάστησης στην κεντρική Σιβηρία, από στέπες, στέπες-δάση, μεικτά δάση, υποαλπική έως αλπική βλάστηση". Λαμβάνοντας την απόφασή της, η UNESCO ανέφερε επίσης τη σημασία των ρωσικών Αλτάι για τη διατήρηση θηλαστικών που κινδυνεύουν με εξαφάνιση όπως η λεοπάρδαλη του χιονιού και το αργκάλι των Αλτάι. Η τοποθεσία καλύπτει περιοχή με έκταση 16.175 χλμ².
Πολιτισμική κληρονομιά
Εκτός από το φυσικό κάλλος, η περιοχή διακρίνεται και για την ιδιαίτερη πολιτισμική κληρονομιά της, καθώς στην ευρύτερη περιποχή εμφανίστηκαν ανθρωπίδες πριν από 1 εκατ. χρόνια, όπως φαίνεται από εγκαταστάσεις της παλαιολιθικής, ειδικότερα στο Ουστ-Κάνσκαγια, την αρχαιότερη παλαιολιθική αρχαιολογική θέση στα Αλτάι. Η ευρύτερη περιοχή υπήρξε επίσης το πεδίο συνάντησης φυλών, χανάτων και αυτοκρατοριών έως ότου έγιναν κατά τον 18ο αιώνα τμήμα της ρωσικής αυτοκρατορίας. Η περιοχή είναι αραιοκατοικημένη με ντόπιους πληθυσμούς Ρώσων και Αλταΐσκι τουρκόφωνης φυλής, που χρησιμοποιούν παραδοσιακές μεθόδους κτηνοτροφίας και μικρής έντασης γεωργία, κυνήγι και τροφοσυλλογή, όντας ταυτόχρονα ιδιαίτερα δεμένοι με το φυσικό περιβάλλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρά Αλτάι Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Ρωσία
Ημέρα ANZAC
Η Ημέρα Anzac είναι η εθνική μέρα μνήμης στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία η οποία γενικότερα τιμά τη μνήμη όλων των Αυστραλών και Νεοζηλανδών «που υπηρέτησαν την πατρίδα τους και πέθαναν σε όλους τους πολέμους, διαμάχες και ειρηνευτικές επιχειρήσεις» και «τη συμβολή και τα πάθη όλων εκείνων που υπηρέτησαν». Κάθε χρόνο στις 25 Απριλίου, η Ημέρα Anzac ξεκίνησε αρχικά με σκοπό να τιμήσει τα μέλη των Αυστραλιανών και Νεο-Ζηλανδών Σωμάτων Στρατού (ANZAK) που πολέμησαν στην Καλλίπολη ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ανάμεσα στις Βρετανικές δυνάμεις της Καλλίπολης ήταν και κάποιοι Καναδοί στρατιώτες, που είχαν καταταγεί για υπηρεσία με το Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης, πολλά Καναδικά υπαίθρια στρατιωτικά νοσοκομεία, είχαν υποστηρίξει την εκστρατεία. Η Ημέρα Anzac τηρείται επίσης και στα νησιά Κουκ, στη νήσο Νιούε, στα Νησιά Πίτκαιρν, στην Τόνγκα και παλαιότερα ήταν επίσης εθνική αργία στην Παπούα Νέα Γουινέα και τη Σαμόα. Αν και η Ημέρα Anzac δεν είναι αργία, τηρείται στον Καναδά. Κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, η Newfoundland ήταν μια ανεξάρτητη επικράτεια και το Βασιλικό Σύνταγμα του Newfoundland ήταν η μόνη Βόρειο-Αμερικάνικη μονάδα που πολέμησε στην Καλλίπολη.
εκστρατεία της Καλλίπολης
Το 1915, Αυστραλοί και Νεο-Ζηλανδοί στρατιώτες σχημάτισαν ένα τμήμα μιας συμμαχικής εκστρατείας και διατάχτηκαν να καταλάβουν τη χερσόνησο της Καλλίπολης, ώστε να ανοίξουν το δρόμο προς τη Μαύρη Θάλασσα για το Συμμαχικό ναυτικό. Στόχος ήταν να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη, της πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία ήταν σύμμαχος της Γερμανίας κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι Δυνάμεις ANZAC έφτασαν στην Καλλίπολη στις 25 Απριλίου, αντιμέτωποι με την άγρια αντίσταση του Οθωμανικού Στρατού, υπό τη διοίκηση του Μουσταφά Κεμάλ (αργότερα γνωστός ως Ατατούρκ). Αυτό που είχε σχεδιαστεί να είναι ένα τολμηρό χτύπημα που να θέσει τους Οθωμανούς εκτός πολέμου, έγινε πολύ γρήγορα αδιέξοδο και η εκστρατεία διήρκησε για οχτώ μήνες. Στο τέλος του 1915, οι Συμμαχικές δυνάμεις εκκένωναν την περιοχή, αφού και οι δύο πλευρές είχαν υποστεί βαριές απώλειες και τεράστιες ταλαιπωρίες. Οι Συμμαχικές απώλειες περιλάμβαναν 21.255 από το Ηνωμένο Βασίλειο, περίπου 10.000 νεκρούς στρατιώτες από τη Γαλλία, 8.709 από την Αυστραλία, 2.721 από τη Νέα Ζηλανδία και 1.358 από τη Βρετανική Ινδία. Τα νέα από την άφιξη στην Καλλίπολη είχαν ένα βαθύ αντίκτυπο στους Αυστραλούς και Νεο-Ζηλανδούς στην πατρίδα και η 25η Απριλίου έγινε γρήγορα η ημέρα που την οποία θα θυμούνταν την θυσία αυτών που πέθαναν στον πόλεμο. Αν και η εκστρατεία της Καλλίπολης απέτυχε να κατορθώσει τον αντικειμενικό της σκοπό που ήταν η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και να θέσει εκτός πολέμου την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι δράσεις των Αυστραλών και Νεο-Ζηλανδών στρατιωτών κατά την εκστρατεία, κληροδότησαν μια αδιόρατη αλλά ισχυρή κληρονομιά. Η δημιουργία αυτού που έγινε γνωστό ως ο «θρύλος του Anzac» έγινε σημαντικό κομμάτι της εθνικής ταυτότητας και στις δύο χώρες. Αυτό διαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο οι πολίτες τους έβλεπαν τόσο το παρελθόν, αλλά και την αντίληψη για το παρόν.
Τα θεμέλια της ημέρας Anzac
Στις 30 Απριλίου του 1915, όταν τα πρώτα νέα της απόβασης έφτασαν στη Νέα Ζηλανδία, κηρύχθηκε ημιαργία και έλαβαν χώρα πρόχειρες τελετές. Στη Νότια Αυστραλία, έγιναν τα αποκαλυπτήρια του πρώτου κτιστού μνημείου της Αυστραλίας, από τον Κυβερνήτη της Νότιας Αυστραλίας, κατά τη «Wattle Day», στις 7 Σεπτεμβρίου 1915, τέσσερις μόλις μήνες μετά τις πρώτες αποβάσεις, στη μνήμη αυτών που σκοτώθηκαν στα Δαρδανέλια. Το μνημείο βρισκόταν σε μια περιοχή που ονομάζεται «Wattle Grove», στην οδό Sir Lewis Cohen στο South Parklands, αλλά αργότερα μετακινήθηκε σε μια περιοχή με γκαζόν, στην οδό South Terrace κοντά στη διασταύρωση με τη λεωφόρο Anzac. Απομεινάρια δενδρυλλίων των αρχικών ακακιών ακόμη είναι φυτεμένα στην οδό Wattle. Επίσης, στη Νότια Αυστραλία, η Ημέρα των Οχτώ Ωρών, στις 13 Οκτωβρίου 1915, μετονομάστηκε σε «Ημέρα Anzac» και διοργανώθηκε ένα πανηγύρι για να μαζευτούν χρήματα για το Ταμείο των Τραυματισμένων Στρατιωτών. Η ημερομηνία της 25ης Απριλίου ονομάστηκε Ημέρα Anzac επίσημα το 1916. Εκείνη τη χρονιά σημειώθηκε μια πληθώρα τελετών και λειτουργιών σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, συμπεριλαμβανομένης και μιας εορταστικής παρέλασης στο Λονδίνο, με συμμετοχή Αυστραλών και Νεο-Ζηλανδών στρατιωτών. Στη Νέα Ζηλανδία επισημοποιήθηκε ως ημιαργία. Τα ημερολόγια των ταγμάτων και ταξιαρχιών των Μεγάλων Πολέμων της Αυστραλίας, δείχνουν, πως σε αυτή την πρώτη επέτειο, μονάδες, μεταξύ των οποίων και αυτών που ήταν στην πρώτη γραμμή, έκαναν προσπάθειες να επισημοποιήσουν τη μνήμη αυτών που σκοτώθηκαν εκείνη τη μέρα, δώδεκα μήνες πριν. Εκδόθηκε μια συνηθισμένη διάταξη η οποία βρέθηκε στα πολεμικά ημερολόγια από Αυστραλούς και Νεο-Ζηλανδούς στρατιώτες, ώστε να αρχίσει η μέρα με επιμνημόσυνη δέηση την αυγή και να συνεχίσει με μια αναμνηστική τελετή στα μέσα του πρωινού. Μετά το γεύμα οργανώθηκαν αθλητικές δραστηριότητες, των οποίων τα κέρδη από τα στοιχήματα πήγαν στα ταμεία των Ταγμάτων. Αυτό έλαβε επίσης χώρα και στην Αίγυπτο.
Στο Λονδίνο, πάνω από 2.000 Αυστραλοί και Νεο-Ζηλανδοί στρατιώτες παρέλασαν στους δρόμους της πόλης. Μια εφημερίδα του Λονδίνου τους ανέφερε στο πρωτοσέλιδό της ως «Οι Ιππότες της Καλλίπολης». Παρελάσεις έλαβαν μέρος απανταχού στην Αυστραλία το 1916. Τραυματίες στρατιώτες από την Καλλίπολη παρεβρέθησαν στην παρέλαση του Σίδνεϋ σε νηοπομπή αυτοκινήτων, συνοδευόμενοι από νοσοκόμες. Πάνω από 2.000 άνθρωποι παρεβρέθησαν στην τελετή της Rotorua. Τα υπόλοιπα χρόνια του πολέμου, η Ημέρα Anzac χρησιμοποιήθηκε ως ευκαιρία για πατριωτικά συλλαλητήρια και καμπάνιες στρατολόγησης, καθώς και παρελάσεις υπηρετούντων στο AIF, οι οποίες έλαβαν χώρα στις περισσότερες πόλεις. Από το 1916 και μετά, τόσο στην Αυστραλία, όσο και στη Νέα Ζηλανδία, γινόταν μνημόσυνα στις 25 Απριλίου ή λόγο της ημέρας αυτής, τα οποία οργανώνονταν από επαναπατρισμένους στρατιώτες και παιδιά του σχολείου σε συνεργασία με τις τοπικές διοικήσεις. Η Ημέρα Anzac δημοσιεύτηκε ως δημόσια αγρία στη Νέα Ζηλανδία το 1920, με το Νόμο της Ημέρας Anzac, μετά από άσκηση πιέσεων του Οργανισμού Επαναπατρισμένων Νεο-Ζηλανδών Στρατιωτών (RSA). Στην Αυστραλία, το 1921, στο Συμβούλιο των Πρωθυπουργών των Πολιτειών, αποφασίστηκε ότι η Ημέρα Anzac, θα τιμάται στις 25 Απριλίου κάθε χρόνο. Ωστόσο, δεν τηρούνταν ομοιόμορφα σε όλες τις πολιτείες.
Κατά τη διάρκεια του 1920, η ημέρα Anzac καθιερώθηκε ως Εθνική Ημέρα μνημόσυνου για τους 60.000 Αυστραλούς και 18.000 Νεο-Ζηλανδούς που πέθαναν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η πρώτη χρονιά κατά την οποία όλες οι Αυστραλιανές πολιτείες τήρησαν κάποια μορφή δημόσιας αργίας όλες μαζί την ημέρα Anzac, ήταν το 1927. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’30, όλες οι ιεροτελεστίες που πλέον σχετίζονταν με την ημέρα –ολονυχτίες ως την αυγή, παρελάσεις, μνημόσυνα, επανενώσεις, παιχνίδια- έγιναν μέρος της κουλτούρας της Ημέρας Anzac. Οι εορτασμοί της Νέας Ζηλανδίας, υιοθέτησαν κάποιες από αυτές τις ιεροτελεστίες, με την τελετή της αυγής να προέρχεται από την Αυστραλία το 1939.
Η Ημέρα Anzac μέχρι το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο
Με τον ερχομό του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η ημέρα Anzac έγινε η ημέρα κατά την οποία θα τιμούνταν η μνήμη των Αυστραλών και Νεο-Ζηλανδών που χάθηκαν και σε αυτό τον πόλεμο, καθώς και στα ακόλουθα χρόνια. Το νόημα αυτό διευρύνθηκε περαιτέρω, ώστε να συμπεριλάβει αυτούς που σκοτώθηκαν σε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, στις οποίες οι δύο χώρες συμμετείχαν. Η Ημέρα Anzac γιορτάστηκε αρχικά στο Αυστραλιανό Μνημείο Πολέμου το 1942, αλλά, λόγο κυβερνητικής εντολής που απαγόρευε τις μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις, σε περίπτωση Ιαπωνικής αεροεπιδρομής, ήταν μια μικρή γιορτή και δεν υπήρχε ούτε παρέλαση, αλλά ούτε κάποιο μνημόσυνο. Η Ημέρα Anzac εορταζόταν ετησίως στο Αυστραλιανό Μνημείο Πολέμου από τότε. Στη Νέα Ζηλανδία, η Ημέρα Anzac είχε μια μεγάλη άνοδο στη δημοτικότητά της, αμέσως μετά το 2ο ΠΠ. Ωστόσο, αυτό κράτησε για λίγο και μέχρι τη δεκαετία του ’50, πολλοί Νεο-Ζηλανδοί είχαν γίνει ανταγωνιστικοί ή αδιάφοροι σε ότι αφορούσε την ημέρα αυτή. Μεγάλο μέρος αυτού συνδεόταν με τη νόμιμη απαγόρευση του εμπορίου την Ημέρα Anzac και την απαγόρευση αθλητικών δραστηριοτήτων και άλλων ειδών ψυχαγωγίας από πολλές τοπικές αρχές. Ιδιαίτερη ενόχληση προκλήθηκε όταν το 1953 και το 1959 η Ημέρα Anzac έπεσε Σάββατο. Υπήρχε μια εκτενή δημόσια διαμάχη για το θέμα αυτό, με κάποιους να ζητούν τη μετακίνηση της δημόσιας αργίας στην κοντινότερη Κυριακή ή την κατάργηση όλων. Το 1966, μια νέα Νομοθεσία για την Ημέρα Anzac, επέτρεπε τις αθλητικές δραστηριότητες και την ψυχαγωγία το απόγευμα.
Από τη δεκαετία του ’60, αλλά ιδιαίτερα στις δεκαετίες του ’70 και ’80 η Ημέρα Anzac έγινε ολοένα και πιο αμφιλεγόμενη, τόσο στην Αυστραλία, όσο και στη Νέα Ζηλανδία. Οι διαμαρτυρίες ενάντια στον Πόλεμο του Βιετνάμ γινόταν κατά την Ημέρα Anzac στη διάρκεια του ’60 και του ’70. Το 1967, δύο μέλη του αριστερού Προοδευτικού Κινήματος Νέων στο Christchurch, έκαναν μια μικρή διαμαρτυρία κατά τη διάρκεια της τελετής της Ημέρας Anzac, καταθέτοντας στεφάνι και διαδηλώνοντας έτσι κατά του Πολέμου του Βιετνάμ. Στη συνέχεια καταδικάστηκαν για απρεπή συμπεριφορά. Το 1978, μια ομάδα γυναικών κατάθεσε στεφάνι στη μνήμη όλων των γυναικών που βιάστηκαν και σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια πολέμων και κινήματα φεμινισμού, δικαιωμάτων των γκέι και ειρήνης, χρησιμοποίησαν το συμβάν για να τραβήξουν την προσοχή για σχετικούς σκοπούς κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80. Τη δεκαετία του ’80, οι Αυστραλοί φεμινιστές χρησιμοποίησαν την ετήσια παρέλαση της Ημέρας Anzac για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στους βιασμούς και τη βία του πολέμου και τους απαγορεύτηκε να παρελάσουν. Ωστόσο, από το τέλος περίπου της δεκαετίας του ’80, υπήρξε μια διεθνή αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τον 1ο ΠΠ και τους εορτασμούς του. Οι συγκεντρώσεις του κόσμου την Ημέρα Anzac αυξήθηκαν σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, με τους νέους να δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οι διαμαρτυρίες και οι διαμάχες έγιναν πολύ σπάνιες. Μέχρι το 1981 η Παπούα Νέα Γουινέα τιμούσε τους νεκρούς των πολέμων της την Ημέρα Anzac. Ωστόσο, από τότε η Ημέρα της Ενθυμίσεως τηρείται στις 23 Ιουλίου, την ημερομηνία της πρώτης επίθεσης του Τάγματος Πεζικού της Παπούα, εναντίον της Ιαπωνίας στην Awala το 1942 κατά τη διάρκεια της εκστρατείας Kodoka Track.
Αναβίωση
Μετά τη συμμετοχή της Αυστραλίας στον πόλεμο του Βιετνάμ, το ενδιαφέρον για την Ημέρα Anzac έφτασε στο χαμηλότερο σημείο του. Στις 26 Απριλίου 1975, η εφημερίδα Australian έγραψε για την Ημέρα Anzac σε μια μικρή στήλη. Παρόλα αυτά, στα πρόσφατα χρόνια η Ημέρα Anzac σημείωσε ρεκόρ πλήθους, με ένα μεγάλο αριθμό των παρευρεθέντων να είναι νεαροί Αυστραλοί, πολλοί εκ των οποίων παρίστανται σε τελετές τυλιγμένοι με Αυστραλιανές σημαίες, φορώντας πράσινα καα χρυσαφί μπλουζάκια και σκούφους και με τατουάζ της Αυστραλιανής σημαίας τυπωμένα στο δέρμα τους. Το φαινόμενο αυτό, κάποιοι το βλέπουν ως σκέψη της επιθυμίας των νεότερων γενεών της Αυστραλίας να τιμήσουν τις θυσίες που έγιναν από τις προηγούμενες γενεές. Αυστραλοί και Νεο-Ζηλανδοί αναγνωρίζουν την 25η Απριλίου ως μια τελετουργική περίσταση που φέρνει στη σκέψη το κόστος του πολέμου και για να θυμούνται αυτούς που πολέμησαν και έχασαν τις ζωές τους για τη χώρα τους. Γίνονται αναμνηστικές τελετές και παρελάσεις την αυγή, που είναι η ίδια ώρα της τότε άφιξης και λαμβάνουν χώρα κυρίως σε μνημεία πολέμου και πόλεις και στα δύο έθνη, καθώς και στα μέρη κάποιων από των πιο γνώριμων μαχών και μεγάλων απωλειών της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας, όπως το Villers-Bretonneux στη Γαλλία και την Καλλίπολη στην Τουρκία.
Μια από τις παραδόσεις την Ημέρα Anzac, είναι οι «πυροβολισμοί του πρωινού» (καφές αναμεμιγμένος με ρούμι) και γίνεται αμέσως μετά από τις τελετές της αυγής και ανακαλεί το «πρωινό» που έπαιρναν πολλοί στρατιώτες πριν έρθουν αντιμέτωποι με τη μάχη. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της ημέρας, πρώην υπηρετούντες, άντρες και γυναίκες συμμετέχουν σε παρελάσεις στις μεγάλες πόλεις και σε πολλά μικρά κέντρα.
Η τελετή της αυγής
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι στρατιώτες που επέστρεψαν αναζήτησαν τη συντροφικότητα που ένιωθαν σε αυτές τις ήρεμες, ειρηνικές στιγμές πριν την αυγή. Με συμβολική τη σύνδεση της απόβαση στην Καλλίπολη την αυγή, η τελετή της αυγής έγινε μια συνηθισμένη μορφή τελετής κατά τη διάρκεια της Ημέρας Anzac κατά τη δεκαετία του ’20.
Γυμνοί στο δρόμο
Το Γυμνοί στο δρόμο είναι ελληνικό κοινωνικό δράμα του 1969 της Φίνος Φιλμ σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
Ημέρα ANZAC
Η τελετή της αυγής
Η πρώτη επίσημη τελετή της αυγής, έλαβε χώρα στο Κενοτάφειο του Σίδνεϋ το 1927. Οι τελετές της αυγής αρχικά ήταν πολύ απλές και ήταν συνέχεια των λειτουργικών τελετουργιών. Σε πολλές περιπτώσεις ήταν μόνο για βετεράνους. Η τελετή κατά τη διάρκεια της ημέρας ήταν για οικογένειες και άλλων καλοθελητών και η τελετή της αυγής ήταν για επαναπατρισμένους στρατιώτες, ώστε να θυμηθούν και να συλλογιστούν με τους συντρόφους τους, με τους οποίους μοιράστηκαν ένα ιδιαίτερο δεσμό. Πριν την αυγή, οι βετεράνοι που ήταν μαζεμένοι διαταζόταν να έρθουν σε στάση προσοχής και ακολουθούσαν δύο λεπτά σιγής. Με την εκκίνηση αυτών των δύο λεπτών, μια σάλπιγγα έπαιζε το κομμάτι Last Post και μετά έκλεινε η τελετή με το εμβατήριο Reveille. Στα πιο πρόσφατα χρόνια οι οικογένειες και οι νεότεροι ενθαρρύνονταν να λάβουν μέρος στις τελετές της αυγής και οι τελετές ανά τις μεγάλες πόλεις της Αυστραλίας βίωσαν τις πιο μεγάλες συγκεντρώσεις που έγιναν ποτέ. Με αυτή την αλλαγή, οι τελετές έγιναν πιο λεπτομερείς, ενσωματώνοντας ύμνους, αναγνώσεις, αυλήτες και ομοβροντίες όπλων. Άλλες τελετές ωστόσο, διατήρησαν το απλό σχήμα με τη στάση προσοχής, το οποίο είναι γνωστό σε τόσο πολλούς στρατιώτες.
Γυμνοί στο δρόμο
Πλοκή
Η Ξένια, κόρη του πλούσιου ιδιοκτήτη μιας περιοχής που κατοικείται από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, συναντά ένα βράδυ τον Ανδρέα, έναν εργάτη που μένει στην περιοχή τους, και τον ερωτεύεται. Ο κεραυνοβόλος έρωτας είναι και για τους δύο πολύ δυνατός, αλλά ο Ανδρέας έχει να αντιμετωπίσει τόσο τις κοινωνικές προκαταλήψεις, όσο και την καχυποψία του Χρήστου, του αδελφού της αγαπημένης του. Ο Χρήστος θα προσπαθήσει να χωρίσει το ζευγάρι, αλλά τα σχέδιά του θα έχουν τραγικά αποτελέσματα.
Ημέρα ANZAC
Η τελετή της αυγής
Οι σύγχρονες τυπικές τελετές της αυγής ακολουθούν ένα πρότυπο το οποίο είναι τώρα γνωστό σε γενεές Αυστραλών, το οποίο περιέχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: εισαγωγή, ύπνος, προσευχή, προσφώνηση, κατάθεση στεφάνων, απαγγελία, τον κομμάτι Last Post, ενός λεπτού σιγή, το εμβατήριο Reveille και τους Εθνικούς ύμνους της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Στο Μνημείο των Αυστραλιανών Πολέμων, ακολουθούν τελετές όπως η Ημέρα Ενθυμίσεως και η ημέρα Anzac, όπου οικογένειες τοποθετούν τεχνητές παπαρούνες δίπλα στα ονόματα των συγγενών τους στην πλακέτα του Μνημείου Τιμής. Στην Αυστραλία, η άνθη δεντρολίβανου τοποθετούνται στο πέτο και στη Νέα Ζηλανδία οι παπαρούνες έχουν αναλάβει τον ίδιο ρόλο.
Γυμνοί στο δρόμο
Πληροφορίες
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 24 Μαρτίου 1969, κόβοντας 335.054 εισιτήρια και αποτελεί την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η γειτονιά των αγγέλων», το οποίο είχε ανέβει αρχικά στο θέατρο, το 1963, από την Τζένη Καρέζη και τον Νίκο Κούρκουλο. Τη σκηνογραφία επιμελήθηκε ο Μάρκος Ζέρβας, τις χορογραφίες ο Βαγγέλης Σειληνός, ενώ η Μαρινέλλα και ο Νίκος Κούρκουλος ερμηνεύουν τέσσερα τραγούδια («Αστέρι στο παράθυρο», «Δυο αδέλφια», «Μην πιεις νερό», «Τα ρολόγια») σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου. Ο Ανδρέας Μπάρκουλης κάνει μια γκεστ εμφάνιση ως φίλος της Ξένιας.
Ημέρα ANZAC
Εορτασμοί
Σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, η τελετή της Ημέρας Anzac περιέχει επίσημες «Τελετές της Αυγής» και «Παρελάσεις της Αυγής», μια παράδοση που ξεκίνησε στο Albany της Δυτικής Αυστραλίας, στις 25 Απριλίου 1923 και επικρατεί πλέον στα πολεμικά μνημόσυνα απανταχού στις δύο χώρες και συνοδεύεται από σκέψεις αυτών που χάθηκαν σε πολέμους με τους τελετουργικούς ήχους της τρομπέτας του κομματιού Last Post. Απαγγέλεται η τέταρτη στροφή του ποιήματος του Laurence Binyon με τίτλο For the Fallen (είναι επίσης γνωστό και ως Ode of Remembrance, ή απλά ως «the Ode»).
Γυμνοί στο δρόμο
Πληροφορίες
Αρχικά την ταινία θα πλαισιωνόταν από μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε επειδή στο μεταξύ ο Αλέκος Παναγούλης αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, γεγονός που οδήγησε σε αυτηρή απαγόρευση της μουσική του συνθέτη. Το σάουντρακ, γραμμένο από τον Σταύρο Ξαρχάκο, δεν εκδόθηκε ποτέ σε δίσκο με τους ερμηνευτές της ταινίας, αλλά τα τραγούδια κυκλοφόρησαν την ίδια χρονιά στον δίσκο του Ξαρχάκου "Κόσμε Αγάπη μου" με ερμηνευτές τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, την Βίκυ Μοσχολιού και τον Σταμάτη Κόκοτα.
Ημέρα ANZAC
Αυστραλιανά γραμματόσημα
Το Αυστραλιανό ταχυδρομείο κυκλοφόρησε γραμματόσημα για να τιμήσει την Ημέρα Anzac, με το πρώτο το 1935 για την 20η επέτειο της απόβασης στην Καλλίπολη. Η πλήρης λίστα των γραμματοσήμων που εκδόθηκαν έχει ως εξής: •	1935 – 20η Επέτειος (2 αντίτιμα) 2 δολάρια το κόκκινο και 1 δολάριο το μαύρο, που απεικονίζουν το Κενοτάφειο του Λονδίνου •	1955 – μνημειακό γραμματόσημο με τις λέξεις “ANZAC 191-1955 40 YEARS LEST WE FORGET” που τους προστέθηκε η τιμή από 1 δολάριο με 1 λίρα στην τιμή πώλησης του γραμματοσήμου, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν στην ανέγερση ποσού για τις τελετές της Ημέρας Anzac. Πιστεύεται πως η έγκρισή τους εξουσιοδοτήθηκε από γραμματέα ηγετικού κλαμπ του RSL Μελβούρνης. •	1965 – 50η επέτειος (3 αντίτιμα) 5 δολάρια σε χακί χρώμα, 8 δολάρια σε μπλε χρώμα και 2/3 του δολαρίου σε καστανό χρώμα, τα οποία απεικονίζουν τον Simpson και το γάιδαρό του. •	1990 – 75η επέτειο (5 αντίτιμα) 41 σεντ 2 κομμάτια, 65 σεντ, 1 δολάριο και 1,10 δολάρια, τα οποία όλα απεικονίζουν διάφορα θέματα σχετικά με τα Anzac. •	2000 – Θρύλοι των ANZAC (4 αντίτιμα) 45 σεντ 4 κομμάτια τα οποία απεικονίζουν τον Walter Parker, τον Roy Longmore, τον Alec Campbell και το μετάλιο Anzac.
Γυμνοί στο δρόμο
Πληροφορίες
Η ταινία κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί στις 15/03/2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές ταινίες
Ημέρα ANZAC
Αυστραλιανό ποδόσφαιρο
Επί πολλά έτη, αγώνες του Αυστραλιανού ποδοσφαίρου παιζόταν εκτός Αυστραλίας σε μέρη όπως η Νότιο Αφρική, το Βιετνάμ και το Ιράκ, ως ένδειξη εορτασμού της Αυστραλιανής κουλτούρας, αλλά και ως τρόπος συνένωσης μεταξύ των στρατιωτών. Η μοντέρνα παράδοση ξεκίνησε το 1995 και γίνονται παιχνίδια μεταξύ των παραδοσιακών αντίπαλων ομάδων του AFL, του Collingwood και του Essendon στο γήπεδο Melbourne Cricket Ground. Ο ετήσιος αυτός αγώνας, θεωρείται συχνά ο μεγαλύτερος του πρωταθλήματος AFL της σεζόν εκτός των τελικών και πολλές φορές συγκεντρώνει μεγαλύτερα πλήθη από κάθε άλλο αγώνα εκτός του Μεγάλου Τελικού και πολλές φορές τα εισιτήρια ξεπουλιούνται καιρό πριν. Ένα ρεκόρ πλήθους των 94.825 ατόμων σημειώθηκε στον εναρκτήριο αγώνα το 1995. Το Μετάλλιο Anzac απονέμεται στον παίχτη, που κατά τη διάρκεια του αγώνα δείχνει με τον τρόπο του το πνεύμα του Anzac –επιδεξιότητα, κουράγιο, αυτοθυσία, ομαδική εργασία και δίκαιο παιχνίδι. Η ομάδα του Collingwood έχει το προβάδισμα με 11 νίκες 8 ήττες και μια ισοπαλία (την πρώτη χρονιά το 1995). Το 2013, οι ομάδες St Kilda και Sydney Swans, έπαιξαν το παιχνίδι της Ημέρας Anzac στο Wellington της Νέας Ζηλανδίας, που ήταν και ο πρώτος αγώνας του πρωταθλήματος AFL εκτός Αυστραλίας. Η νικήτρια ομάδα του Σίδνεϋ, βραβεύτηκε με το Τρόπαιο Simpson-Henderson από τον πρωθυπουργό της Νέας Ζηλανδίας. Το τρόπαιο είχε πάρει το όνομά του από δύο στρατιώτες του Anzac: τον John Simpson Kirkpatrick και τον Richard Alexander Henderson.
Τουρκία
Στην Τουρκία το όνομα «Ορμίσκος του ANZAC» αναγνωρίστηκε επίσημα από την Τουρκική κυβέρνηση την Ημέρα Anzac το 1985. Το 1934, ο Κεμάλ Ατατούρκ μετέφερε τα ακόλουθα λόγια στους πρώτους Αυστραλούς, Νεο-Ζηλανδούς και Βρετανούς που επισκέφτηκαν το πεδίο μάχης της Καλλίπολης. Αυτά τα λόγια αργότερα χαράχθηκαν σε ένα μονόλιθο στο νεκροταφείο του Ari Burnu (παραλία ANZAC) του οποίου τα αποκαλυπτήρια έγιναν το 1985. Τα λόγια επίσης υπάρχουν και στο Μνημείο Κεμάλ Ατατούρκ, στην Καμπέρα και στο μνημείο Ατατούρκ στο Wellington. «Αυτούς τους ήρωες που έχυσαν το αίμα τους Και έχασαν τη ζωή τους Κοίτεστε τώρα στο χώμα μιας φιλικής χώρας. Για αυτό αναπαυτείτε εν ειρήνη. Δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ των Τζώνιδων Και των Μεμέτηδων σε εμάς που τώρα κοίτωνται δίπλα δίπλα Εδώ σε αυτή τη δική μας χώρα. Εσείς, οι μητέρες, Που στείλατε τους γιου σας από μακρινές χώρες Σκουπίστε τα δάκρυά σας, Οι γιοί σας τώρα κοίτωνται στο στήθος μας Και είναι εν ειρήνη Έχοντας χάσει τις ζωές τους σε αυτή τη γη, έχουν Γίνει και δικοί μας γιοί. Το 1990, για την 75η επέτειο της απόβασης της Καλλίπολης, ανώτεροι Κυβερνητικοί υπάλληλοι από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία (μαζί με τον Αυστραλό Πρωθυπουργό Bob Hawkeκαι το Νεο-Ζηλανδό Γενικό Κυβερνήτη Paul Reeves, καθώς επίσης και με τους περισσότερους από τους τελευταίους επιζώντες βετεράνους της Καλλίπολης και πολλούς Αυστραλούς και Νεο-Ζηλανδούς τουρίστες, ταξίδεψαν στην Τουρκία για μια ιδιαίτερη Τελετή της Αυγής στην Καλλίπολη. Η Τελετή της Αυγής στην Καλλίπολη έλαβε μέρος στο νεκροταφείο Ari Burnu στον Ορμίσκο του Anzac, αλλά το τεράστιο πλήθος των παρεβρισκομένων που μεγάλωνε, συντέλεσε στην κατασκευή ενός πιο ευρύχωρου τοπίου στη Βόρεια Παραλία, γνωστό ως «Εορταστικό Τοπίο Anzac» ακριβώς πριν την τελετή του 2000. Επικράτησε ψηφοφορία για να διανεμηθούν εισιτήρια για του Αυστραλούς και Νεο-Ζηλανδούς που επιθυμούσαν να παρευρεθούν τους εορτασμούς της Ημέρας Anzac στην Καλλίπολη το 2015. Από τα 10.500 άτομα που με ασφάλεια και άνεση μπορούν να φιλοξενηθούν στο Τοπίο Εορτασμού του Anzac το 2015, το πλήθος αυτό περιλαμβάνει: 8.000 Αυστραλούς, 2000 Νεο-Ζηλανδούς και 500 επισήμους από όλα τα έθνη που πήραν μέρος στην εκστρατεία της Καλλίπολης.
Ανταρκτική
Η Βάση Σκοτ κάνει μια τελετή στην οποία τιμά τους πεσόντες της Ημέρας ANZAC. Στην τελετή αυτή παρευρίσκονται πολλές φορές Αμερικανοί από το γειτονικό σταθμό McMurdo.
Βέλγιο
Στο Ypres του Βελγίου, η τελετή της ημέρας ANZAC έλαβε μέρος στο Menin Gate στις 11πμ
Λίμνη Νικαράγουα
Η Λίμνη Νικαράγουα, που τοπικά ονομάζεται Κοσίμπολκα (= γλυκό νερό), είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Δημοκρατίας της Νικαράγουας, αλλά και της κεντρικής Αμερικής. Βρίσκεται σε υψόμετρο 33 μέτρα, στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας, και χωρίζεται από τον Ειρηνικό ωκεανό με τον ισθμό Ρίβας.
Ημέρα ANZAC
Καναδάς
•	Στον Καναδά, ο εξοχότατος David Johnston, που είναι ο Γενικός Κυβερνήτης και Αρχιστράτηγος του Καναδά, τίμησε την 100η επέτειο της ημέρας ANZAC κατά τη διάρκεια της τελετής, που έλαβε μέρος στο Πολεμικό Μουσείο του Καναδά στην Οττάβα του Οντάριο στις 25 Απριλίου του 2015. «Θα είναι τιμή μου, ως Αρχιστράτηγος του Καναδά, να αποδώσω φόρο τιμής σε 8709 Αυστραλούς και 2779 Νεο-Ζηλανδούς στρατιώτες που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Καλλίπολης, η οποία ξεκίνησε στις 25 Απριλίου του 1915. Έναν αιώνα μετά, τιμούμε τη μνήμη αυτών των στρατιωτών, όπως επίσης και των Καναδών που πολέμησαν δίπλα τους σε αυτό τον απαίσιο πόλεμο. Ο εξοχότατος είπε: Να μη ξεχνάμε». Και άλλες Καναδικές κοινωνίες τίμησαν επίσης την Ημέρα ANZAC, κυρίως με μνημόσυνη λειτουργία την αυγή, την οποία ακολούθησε δείπνο και η προβολή ενός φιλμ για την Καλλίπολη. •	Στο Newfoundland του Καναδά ε επίθεση της Καλλίπολης τιμάται κάθε χρόνο στις 25 Απριλίου από το Βασιλικό Σύνταγμα του Newfoundland, το οποίο έκανε παρέλαση από το σπίτι του Κυβερνήτη μέσα από τους δρόμους του St. John μέχρι το Εθνικό Πολεμικό Μνημείο. Μέλη των Αυστραλιανών και Νεο-Ζηλανδικών ενόπλων δυνάμεων προσκαλούνται κάθε χρόνο να λάβουν μέρος στην παρέλαση και την τελετή κατάθεσης στεφάνων. •	Το Κάλγκαρι είχε μια ετήσια τελετή κενοταφείου στο Cantral Park με τη συμμετοχή του τοπικού στρατού. •	Στο Winnipeg της Manitoba η τελετή της Ημέρας ANZAC λαμβάνει μέρος στο Βασιλικό Μουσείο Αεροπορίας του Δυτικού Καναδά, από το σύλλογο Down Under του Winnipeg. •	Στο Edmonton της Alberta η τελετή της αυγής της ANZAC λαμβάνει μέρος κάθε χρόνο στο κενοτάφειο του δημαρχείου του Edmonton. •	Στο Λονδίνο του Οντάριο, η τελετή ANZAC λαμβάνει μέρος στο στρατώνων του Wolseley, στο μνημείο του Βασιλικού Καναδικού Συντάγματος. •	Στο Τορόντο του Οντάριο η τελετή ANZAC λαμβάνει χώρα στην αίθουσα αξιωματικών του κολλεγίου των Καναδικών ενόπλων δυνάμεων. •	Στο Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας η τελετή ANZAC γίνεται κάθε χρόνο στην πλατεία Victory του Βανκούβερ.
Λίμνη Νικαράγουα
Έχει σχήμα ωοειδές, μήκος 162 χιλιόμετρα, πλάτος 71 χιλιόμετρα, βάθος έως 70 μέτρα και συνολική επιφάνεια 9.583 τ.χλμ. Από το νοτιοανατολικό άκρο της πηγάζει ο ποταμός Σαν Χουάν, που χύνεται στην Καραϊβική Θάλασσα. Αντιδιαμετρικά αντίθετα, το βορειοδυτικό άκρο της συνδέεται με τη λίμνη Μανάγουα μέσω του ποταμού Τιπιτάπα.
Ημέρα ANZAC
Κριτική
Η Ημέρα Anzac επικρίθηκε από ένα αριθμό Αυστραλών και Νεο-Ζηλανδών. Από την έναρξή της, η Ημέρα Anzac αντιμετώπισε κριτική από το εργατικό κίνημα της Αυστραλίας αλλά και σε μεγάλο βαθμό από τη χώρα, όπου υπήρχε μια αντιπαράθεση προς την πολιτική εκμετάλλευση, σε κάτι που εμφανιζόταν ως μια ημέρα θρήνου. Μια διαμάχη εξελίχθηκε το 1960 με την έκδοση του κλασικού θεατρικού έργου του Alan Seymour, The One Day of the Year, όπου δραματοποιούσε τον αυξανόμενο κοινωνικό διχασμό στην Αυστραλία και τις αμφισβητήσεις των παλιών αξιών. Στο έργο, η Ημέρα Anzac κριτικάρεται από τον κεντρικό ήρωα, το Χιούι, ως μέρα μεθυσιού και κραιπάλης από τους επαναπατρισμένους στρατιώτες και ως μια μέρα όπου πρέπει να εγερθεί το ερώτημα του τι σημαίνει να είσαι πιστός σε ένα έθνος ή μια Αυτοκρατορία. Το έργο προγραμματίστηκε να παιχθεί την εναρκτήρια μέρα του Φεστιβάλ Τεχνών της Αδελαΐδας, αλλά μετά από παράπονα από το Σύνδεσμο Επαναπατρισμένων Στρατιωτών, οι κυβερνήτες του φεστιβάλ αρνήθηκαν το να παιχτεί το έργο. Τον Οκτώβριο του 2008, ο πρώην Αυστραλός Πρωθυπουργός Paul Keating, δήλωσε ότι είναι λάθος το να μαζεύονται άνθρωποι κάθε χρόνο στον Ορμίσκο του Anzac για τους εορτασμούς της απόβασης στην Καλλίπολη, επειδή είναι μια «απόλυτη και πλήρη ανοησία» υπαινίσσοντας πως το έθνος «γεννήθηκε ξανά ή ακόμη και εξαγοράστηκε εκεί». Αργότερα ο Αυστραλός Πρωθυπουργός Kevin Rudd απέρριψε τις απόψεις του Keating, λέγοντας πως η εκστρατεία της Καλλίπολης είναι «μέρος της εθνικής μας συνείδησης, είναι μέρος της εθνικής μας ψυχής, είναι μέρος της εθνικής μας ταυτότητας και κατά τη δική μου γνώμη, ως Πρωθυπουργός της χώρας, είμαι απόλυτα υπερήφανος για αυτήν».
Λίμνη Νικαράγουα
Στη λίμνη Νικαράγουα υπάρχουν πολλά νησιά, μεγαλύτερο των οποίων είναι το Ομετέπε, επί του οποίου υπάρχουν δύο ηφαίστεια, καθώς και η Σαπατέρα. Κυριότερες παραλίμνιες πόλεις της λίμνης Νικαράγουα είναι η Γρανάδα και η «Σαν Κάρλος» (Άγιος Κάρολος) που βρίσκεται κοντά στις πηγές του Σαν Χουάν. Από την παραλίμνια πόλη Σαν Κάρλος και σε απόσταση 2 ώρες με το λιμναίο φεριμπότ βρίσκεται το λιμναίο αρχιπέλαγος Σολεντινάμε.
Ημέρα ANZAC
Κριτική της αναβίωσης της συμμετοχής του πλήθους
Κάποιοι κριτικοί είπαν πως η αναβίωση στο ενδιαφέρον του κοινού για την ημέρα Anzac προς τους νέους, αποτελείται από το γεγονός ότι οι νέοι Αυστραλοί δεν έχουν δικές τους πολεμικές εμπειρίες. Οι κριτικοί βλέπουν την αναβίωση ως μέρος ανόδου του άστοχου εθνικισμού στην Αυστραλία, ο οποίος ανατράφηκε ιδιαίτερα από τον τότε Πρωθυπουργό της Αυστραλίας, τον John Howard. Επί δεκαετίες, υπήρξαν ανησυχίες πως η συμμετοχή των νέων στην Ημέρα Anzac είχε εισχωρήσει μέσα τους ένα πανηγυρικό στοιχείο μέσα σε κάτι που είναι μια παραδοσιακά ιεροπρεπή περίσταση. Η αλλαγή σηματοδοτήθηκε από μια συναυλία τύπου ροκ το 2005 στην τελετή στον Ορμίσκο του Anzac, κατά τη διάρκεια της οποίας οι παρεβρισκόμενοι μέθυσαν και κοιμήθηκαν ανάμεσα σε ταφόπετρες. Μετά την τελετή, το τοπίο αφέθηκε σπαρμένο με σκουπίδια. Το 2013, ο ιστορικός Jonathan King εξέφρασε ανησυχίες για την αυξανόμενη δημοτικότητα της Ημέρας Anzac, υποστηρίζοντας πως «η κλιμάκωση των εμπορικών πιέσεων, απειλούν να μετατρέψουν την εκατονταετηρίδα (της απόβασης στην Καλλίπολη) σε μια μέρα μεγάλου γλεντιού».
Λίμνη Νικαράγουα
Η λίμνη Νικαράγουα ή Κοσίμπολκα είναι σήμερα μεγάλος τουριστικός πόλος έλξης.
Ημέρα ANZAC
Ανεπαρκής μνήμη της συμβολής της Νέας Ζηλανδίας
Άλλες κριτικές περιστράφηκαν γύρω από ένα αντιληπτό υπερβάλλοντα ζήλο της σύνδεσης της Αυστραλίας με το συμβάν, είτε από συμμετέχοντες που αγνοούσαν τις απώλειες, είτε από το ότι η εστίαση γίνεται σε βάρος της μνήμης της συμβολής της Νέας Ζηλανδίας. Το 2005, ο τότε πρωθυπουργός John Howard, επικρίθηκε πως αποφεύγει την τελετή Anzac της Νέας Ζηλανδίας στην Καλλίπολη και πως προτιμά να περνά το πρωινό του κάνοντας μπάρμπεκιου στην παραλία με Αυστραλούς στρατιώτες. Το 2009, ιστορικοί της Νέας Ζηλανδίας παρατήρησαν πως κάποια παιδιά της Αυστραλίας αγνοούσαν πως η Νέα Ζηλανδία ήταν μέρος του ANZAC. Το 2012 ένας Νεο-Ζηλανδός δημοσιογράφος προκάλεσε διαμάχη, της οποίας ακολούθησαν σχόλια του τύπου ότι οι Αυστραλοί στρατιώτες στον 1ο ΠΠ ήταν τεμπελχανάδες και κλέφτες.
Λίμνη Νικαράγουα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νικαραγουα
Ημέρα ANZAC
Ανεπαρκής μνήμη της συμβολής της Νέας Ζηλανδίας
Κατηγορία:Ιστορία της Αυστραλίας Κατηγορία:Ιστορία της Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Χαρράν
250px|thumb|Ερείπια του πανεπιστημίου της Χαρράν 250px|thumb|Παραδοσιακές πλίθινες κατοικίες του σημερινού χωριού Η Χαρράν ήταν αρχαία πόλη της Μεσοποταμίας, στη σημερινή Τουρκία, εκεί όπου τώρα βρίσκεται το ομώνυμο χωριό (επίσημη ονομασία Αλτουνμπασάκ ), 44 χλμ ΝΑ της πόλης Ούρφα (η αρχαία Έδεσσα). Αναφέρεται στη Βίβλο αλλά και σε ασσυριακές επιγραφές. Κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο βρισκόταν στο σύνορο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας με τους Πέρσες. Στον ελληνικό κόσμο ήταν γνωστή ως Κάρραι, ενώ στα πρωτοχριστιανικά χρόνια ήταν γνωστή ως «Ελληνόπολις».
Ιστορία
Κατά την Παλαιά Διαθήκη, στη Χαρράν μετακινήθηκε ο Αβραάμ και έζησε εκεί μέχρι τα 75 χρόνια του, όταν μετά από θεϊκή εντολή πήρε μαζί του τη γυναίκα του Σάρα, τον Λωτ, όλα τα υπάρχοντά τους και όλους τους υπηρέτες που είχαν αποκτήσει στη Χαρράν, και έφυγαν για τη γη Χαναάν. Σε άλλο σημείο της Π. Διαθήκης αναφέρεται ότι σε ένα πηγάδι στη Χαρράν ο Ιακώβ συνάντησε τη Ραχήλ και τους βοσκούς, αλλά και ότι ο Αδάμ με την Εύα στη Χαρράν κατέφυγαν όταν εκδιώχθηκαν από τον Κήπο της Εδέμ.
Η Χαρράν αποτέλεσε τμήμα της Ασσυριακής αυτοκρατορίας, μάλιστα ήταν η τελευταία πόλη που έπεσε στα χέρια των Περσών. Το 331 π.Χ. καταλήφθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο και μετά τον θάνατό του πέρασε στους Σελευκίδες οι οποίοι ίδρυσαν εκεί μακεδονική στρατιωτική αποικία. Αργότερα αποτέλεσε τμήμα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, εδώ μάλιστα δολοφονήθηκε το 217 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Καρακάλλας. Στη Χαρράν το 53 π.Χ. ο ρωμαϊκός στρατός, υπό την ηγεσία του Μάρκου Λικίνιου Κράσσου, γνώρισε ταπεινωτική ήττα από τους Πάρθους. Στη συνέχεια πέρασε στην κυριαρχία της Περσικής αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, και αργότερα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Με την επικράτηση του Χριστιανισμού εκεί κατέφυγαν οι τελευταίοι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι. Αργότερα αποτέλεσε πρωτεύουσα του αραβικού χαλιφάτου των Ομεϋαδών. Την εποχή των Ομεϋαδών γνώρισε μεγάλη ακμή και αποτέλεσε κέντρο μετάφρασης ελληνικών βιβλίων στην αραβική γλώσσα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας Κατηγορία:Ασσυρία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Flash (κόμικς)
Ο Flash (ή απλά σκέτο Flash) είναι το όνομα μερικών υπερήρωων που εμφανίζονται στα αμερικανικά κόμικς που εκδίδει η DC Comics. Δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Γκάρντνερ Φοξ και τον καλλιτέχνη Χάρυ Λάμπερτ, ο αρχικός Flash εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Flash Comics # 1 (ημερομηνία κάλυψης Ιανουάριος 1940 / μήνα απελευθέρωσης Νοέμβριος 1939). Αρχικά ονομάστηκε "Scarlet Speedster". Όλες οι ενσαρκώσεις του Flash περιλαμβάνουν την "σούπερ ταχύτητα", η οποία περιλαμβάνει την ικανότητα να τρέχει, να κινείται και να σκέφεται εξαιρετικά γρήγορα, να χρησιμοποιεί υπερανθρώπινα αντανακλαστικά και φαινομενικά να παραβιάζει ορισμένους νόμους της φυσικής.
Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικοί χαρακτήρες - από τους οποίους αποκτήθηκε με κάποιο τρόπο η δύναμη της "υπερταχύτητας " - έχουν αναλάβει την ταυτότητα του Flash στην ιστορία της DC: αθλητής κολλεγίων Jay Garrick (1940-1951, 1961-2011, 2017-παρόν ), ο εγκληματολόγος επιστήμονας Barry Allen (1956-1985, 2008-σήμερα), ο ανιψιός του Barry Wally West (1986-2011, 2016-σήμερα) και ο εγγονός του Barry Bart Allen (2006-2007). Κάθε ενσάρκωση του Flash είναι ένα βασικό μέλος τουλάχιστον μιας από τις κορυφαίες ομάδες του DC: η Δικαιοσύνη της Αμερικής, η Δικαιοσύνη και οι Teen Titans.
Βιογραφία
Ενώ πολλά άλλα άτομα έχουν χρησιμοποιήσει το όνομα Flash, αυτά έχουν ζήσει είτε σε άλλους παράλληλους κόσμους, είτε στο μέλλον. Ο Jay Garrick, ο Barry Allen και ο Wally West είναι τα πιο γνωστά υποδείγματα της ταυτότητας του Φλας.
Τζέι Γκάρικ
Ο Jay Garrick ήταν φοιτητής κολλεγίων το 1938, ο οποίος κατά λάθος εισέβαλε ατμούς βαρέος ύδατος αφού έλαβε ένα διάλειμμα καπνού στο εργαστήριό του όπου εργαζόταν. Ως αποτέλεσμα, διαπίστωσε ότι θα μπορούσε να τρέξει σε υπεράνθρωπη ταχύτητα και είχε παρόμοια γρήγορα αντανακλαστικά. Μετά από μια σύντομη καριέρα ως αστέρι ποδοσφαίρου, φορούσε ένα κόκκινο πουκάμισο με αστραπή και στυλιζαρισμένο μεταλλικό κράνος με φτερά (βασισμένο σε εικόνες της ελληνικής θεότητας του Ερμής ) και άρχισε να αγωνίζεται το έγκλημα ως Flash. Η πρώτη του υπόθεση αφορούσε τη μάχη με το "Faultless Four", μια ομάδα εκβιαστών. Ο Garrick κρατούσε την ταυτότητά του μυστικό για χρόνια χωρίς μάσκα, δονώντας συνεχώς το σώμα του ενώ ήταν στο κοινό, έτσι ώστε κάθε φωτογραφία του προσώπου του θα ήταν θολή. Αν και αρχικά από τη Γη-Δύο, ενσωματώθηκε στην ιστορία της Νέας Γης μετά την Crisis on Infinte Earth και εξακολουθεί να είναι ενεργός ως Flash που λειτουργεί από το Keystone City. Είναι μέλος της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης.