cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δεξιά (πολιτική)
Πηγές
Κατηγορία:Δεξιά (πολιτική) Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Πολιτική ορολογία Κατηγορία:Καπιταλισμός Κατηγορία:Συντηρητισμός Κατηγορία:Παράδοση
Κότσανη
Η Κότσανη ή Κότσιανη ή το Κότσανι (Кочани, ΔΦΑˈkɔtʃani) είναι πόλη της Βόρειας Μακεδονίας 120 χλμ από τα Σκόπια, στο ανατολικό τμήμα της επικράτειας, με πληθυσμό 28.330 ατόμων. Η πόλη είναι έδρα του Δήμου Κότσανη.
Γεωγραφία και δημογραφία
Η Κότσανη έχει έκταση 18,6 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 28.330 κατοίκων γεγονός που την κάνει τρίτο περιφερειακό κέντρο στο ανατολικό τμήμα της χώρας:
Εθνοτική δομή
thumb|180px|right|Κότσανη
Κλίμα
Το κλίμα είναι ήπιο ηπειρωτικό, και επηρεάζεται από το μεσογειακό κλίμα που διεισδύει μέσω του ποταμού Μπρεγκάλνικα. Η μέση θερμοκρασία είναι 12.9 C με 538χιλ βροχόπτωσης.
Ιστορία
Εξαιτίας της γεωγραφικής του θέσης, και των φυσικών κλιματικών χαρακτηριστικών του, η Κότσανη κατοικήθηκε σε πρώιμους χρόνους από Παίονες και Θράκες.
Αργότερα κατά τον 6ο αιώνα οι Σλάβοι κατοίκησαν τμήματα της περιοχής. Ακριβέστερα, κατά τον 7ο αι. μέλη της σλαβικής φυλής Σμόλυανι αποίκησαν την κοιλάδα Κότσανη και έχτισαν οχυρό. Οι Κύριλλος και Μεθόδιος, θεμελιωτές της σλαβικής εκπαίδευσης, έμειναν στην κοιλάδα από το έτος 845 έως το 855 και στην περιοχή Μπρεγκάλνικα άρχισαν να κηρύσσουν τον χριστιανισμό στη σλαβική γλώσσα.
Αν και η εγκατάσταση προϋπήρχε, η Κότσανη πρωτοαναφέρθηκε σε συμφωνητικό ειδικής παραχώρησης του 1337, στο οποίο ο Γιοβάν Όλιβερ δώρισε την εκκλησία του αγ. Δημητρίου στην Κότσανη.
Αρχαιολογική μαρτυρία|Αρχαιολογικά ευρήματα στην ίδια την πόλη αποκάλυψαν λείψανα ρωμαϊκής και βυζαντινής εγκατάστασης. Στις αρχές του 15ου αι. η περιοχή υποτάχθηκε στην οθωμανική κυριαρχία. Ο χρονικογράφος ταξιδευτής Εβλιγιά Τσελεμπί, που επισκέφθηκε την πόλη το 1662, ανέφερε ότι είχε 600 νοικοκυριά, ένα τζαμί, ένα μαζίντ, ένα πανδοχείο και 15 καταστήματα χειροτεχνίας. Κατά τον 18ο και στις αρχές του 19ου αι. Η πόλη απέκτησε δημογραφικό πρόβλημα. Η πληθυσμιακή ανάκαμψη ξεκίνησε το 1878, περίοδο κατά την οποία η πόλη διέθετε 450 - 500 νοικοκυριά. Στην πόλη υπήρχαν δύο φεουδαλικές κατοικίες σε σχήμα πύργων που θεωρείται ότι χρονολογούνται από τον 16ο - 17ο αι.
Το 1945 εγκαταστάθηκαν στην Κότσανη, πολλές οικογένειες Σαρακατσαναίων που ζούσαν σε διάφορες περιοχές της Βόρειας Μακεδονίας, πολλοί από τους οποίους σήμερα έχουν προσφύγει στην Ελλάδα. Το ακόλουθο δημοτικό τραγούδι της Κότσιανης, εξιστορεί το γεγονός:
Μνημεία
Πολυάριθμα πολιτιστικά και ιστορικά μνημεία, από την αρχαία εποχή έως τον μεσαίωνα είναι απλωμένα στην ευρύτερη περιοχή της Κότσανης. Ένα από αυτά αφορά στην αρχαιολογική θέση Ντόλνο Γκράντιστε και το άλλο τους μεσαιωνικούς πύργους ης Κότσανης στο κέντρο της πόλης.
Τα μοναστηριακά συμπλέγματα των γειτονικών χωριών Μορόντβις και Παντελέι είναι γνωστά τόσο για την αρχιτεκτονική όσο και τις τοιχογραφίες τους.
Χαρακτηριστικά
thumb|260px|Η ορθόδοξη εκκλησία του Αγ. Γεωργίου thumb|260px|Το μνημείο της Ελευθερίας Η πόλη καλύπτεται από πράσινο, ιδίως κατά μήκος του ποταμού Κότσανι. Η πόλη είναι πολύ καθαρή και έχει τον τίτλο της καθαρότερης πόλης της χώρας.
Σήμερα η Κότσανη είναι μια σύγχρονη πόλη με σχεδιασμένες υποδομές, δρόμους, πολλά μοντέρνα κτίρια και πολυκατοικίες, νοσοκομείο, εμπορικό κέντρο, πάρκο και νεόδμητη βιομηχανική ζώνη. Όλα αυτά είναι προσεκτικά σχεδιασμένα και δομημένα, σύμφωνα με τα σύγχρονα πρότυπα διαβίωσης και αισθητικής. Νέα προάστια έχουν κατασκευαστεί κυρίως στα ανατολικά, όπου η πόλη φθάνει σχεδόν τα πρώτα σπίτια του Οριζάρι και στα δυτικά, πέρα από τη βιομηχανική ζώνη.
Αδελφές πόλεις
Η Κότσανη διατηρεί δεσμούς με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία) Κατηγορία:Δήμος Κότσανης
Δυτική Αυστραλία
Η Δυτική Αυστραλία (αγγλικά: Western Australia, συνήθης συντομογραφία WA ) είναι πολιτεία της Αυστραλίας που καταλαμβάνει το δυτικό 33% της χερσαίας έκτασης της Αυστραλίας, εξαιρουμένων των εξωτερικών εδαφών. Οριοθετείται από τον Ινδικό Ωκεανό στα βόρεια και δυτικά, τον Νότιο Ωκεανό στα νότια, τη Βόρεια Επικράτεια στα βορειοανατολικά και τη Νότια Αυστραλία στα νοτιοανατολικά. Η Δυτική Αυστραλία είναι η μεγαλύτερη πολιτεία της Αυστραλίας, με συνολική έκταση 2527013 km2. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη υποδιαίρεση χώρας του κόσμου, την οποία ξεπερνά σε έκταση μόνο η Δημοκρατία των Σαχά στη Ρωσία. Το 2021, η πολιτεία είχε 2,76 εκατομμύρια κατοίκους — 11 % του συνολικού εθνικού πληθυσμού. Η συντριπτική πλειοψηφία (92%) ζει στη νοτιοδυτική γωνία. Το 79% του πληθυσμού ζει στην περιοχή του Περθ, ενώ το υπόλοιπο τμήμα της πολιτείας είναι αραιοκατοικημένο.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που επισκέφτηκαν τη Δυτική Αυστραλία ανήκαν στην Ολλανδική αποστολή του Ντιρκ Χάρτογκ, ο οποίος επισκέφτηκε τις ακτές της Δυτικής Αυστραλίας το 1616. Η πρώτη μόνιμη ευρωπαϊκή αποικία στη Δυτική Αυστραλία εμφανίστηκε μετά την απόβαση μιας αποστολής υπό τον Ταγματάρχη Έντμουντ Λόκιερ στις 26 Δεκεμβρίου 1826, εκ μέρους της αποικιακής κυβέρνησης της Νέας Νότιας Ουαλίας. Ο Λόκιερ εγκαθίδρυσε στο King George III Sound μια στρατιωτική φρουρά στηριζόμενη σε καταδίκους, στο σημερινό Όλμπανι, και στις 21 Ιανουαρίου 1827 κατέλαβε επίσημα για το το Βρετανικό Στέμμα το δυτικό τμήμα της ηπείρου για το οποίο μέχρι τότε δεν κατείχε το Στέμμα. Ακολούθησε η ίδρυση της αποικίας του ποταμού Swan το 1829, συμπεριλαμβανομένης της τοποθεσίας της σημερινής πρωτεύουσας, του Περθ.
Κλίμα
αριστερά|μικρογραφία| [[Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν|Κλιματικοί τύποι Köppen στη Δυτική Αυστραλία]] Η νοτιοδυτική παράκτια περιοχή έχει μεσογειακό κλίμα παρόμοιο με αυτό της Καλιφόρνια. Αρχικά περιελάμβανε μεγάλες δασικές εκτάσεις, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων συστάδων karri, ένα από τα ψηλότερα δέντρα στον κόσμο. Αυτή η γεωργική περιοχή είναι ένας από τους εννέα χερσαίους βιότοπους με τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα, με υψηλότερο ποσοστό ενδημικών ειδών από τις περισσότερες άλλες ισοδύναμες περιοχές. Χάρη στο υπεράκτιο ρεύμα Leeuwin, η περιοχή είναι μία από τις έξι κορυφαίες περιοχές για θαλάσσια βιοποικιλότητα και περιέχει τους πιο νότιους κοραλλιογενείς υφάλους στον κόσμο.
Η μέση ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται από 300 χιλιοστά (12 in) στην άκρη της περιοχής Wheatbelt έως 1.400 χιλιοστά (55 in) στις πιο υγρές περιοχές κοντά στο Νόρθκλιφ, αλλά από τον Νοέμβριο έως τον Μάρτιο η εξάτμιση υπερβαίνει τις βροχοπτώσεις και υπάρχει γενικά μεγάλη ξηρότητα. Τα φυτά είναι προσαρμοσμένα σε αυτό καθώς και στην στα υπερβολικά φτωχά εδάφη.
Τα κεντρικά δύο τρίτα της πολιτείας εκτείνονται σε άνυδρες και αραιοκατοικημένες εκτάσεις. Η μόνη σημαντική οικονομική δραστηριότητα είναι η εξόρυξη. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι μικρότερη από 300 χιλιοστά (8–10 in), τα περισσότερα από τα οποία παρατηρούνται σε σποραδικές καταρρακτώδεις βροχοπτώσεις που συνδέονται με συμβάντα κυκλώνων το καλοκαίρι.
Εξαίρεση σε αυτό αποτελούν οι βόρειες τροπικές περιοχές. Το Κίμπερλι έχει ένα εξαιρετικά θερμό μουσωνικό κλίμα με μέση ετήσια βροχόπτωση που κυμαίνεται από 500 έως 1.500 χιλιοστά (20-60 in), αλλά υπάρχει μια πολύ μεγάλη σχεδόν στεγνή περίοδος από τον Απρίλιο έως τον Νοέμβριο. Το 85% τοις εκατό της απορροής της πολιτείας συμβαίνει στο Kimberley, αλλά επειδή συμβαίνει σε βίαιες πλημμύρες και λόγω των εξαιρετικά φτωχών και γενικά ρηχών εδαφών, η μόνη ανάπτυξη που έχει λάβει χώρα είναι κατά μήκος του ποταμού Ορντ.
Οι χιονοπτώσεις είναι σπάνιες στην πολιτεία και συνήθως εμφανίζονται μόνο στην οροσειρά Stirling κοντά στο Όλμπανι, καθώς είναι η μόνη οροσειρά αρκετά νότια και αρκετά ανυψωμένη. Πιο σπάνια, μπορεί να πέσει χιόνι στην κοντινή οροσειρά Porongurup. Χιονοπτώσεις εκτός αυτών των περιοχών αποτελούν εξαιρέσεις· εμφανίζεται συνήθως σε λοφώδεις περιοχές της νοτιοδυτικής Αυστραλίας. Η εκτεταμένη χιονόπτωση συνέβη στις 26 Ιουνίου 1956, όταν έγιναν αναφορές για χιόνι στο λόφους του Περθ, βόρεια ως τους λόφους Γουόνγκαν και ανατολικά ως Σάλμον Γκαμς. Ωστόσο, ακόμη και στην οροσειρά Stirling, οι χιονοπτώσεις σπάνια ξεπερνούν 5 cm και σπάνια εγκαθίστανται για περισσότερο από μία ημέρα.
Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι 50,7 °C (123,3 °F) και παρατηρήθηκε στο Onslow στις 13 Ιανουαρίου 2022. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ήταν -7,2 °C (19,0 °F) στο Παρατηρητήριο Eyre Bird στις 17 Αυγούστου 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες της Αυστραλίας Κατηγορία:Δυτική Αυστραλία Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Αλφόνς Λαβεράν
Με την έναρξη του Γαλλο-Πρωσικού Πολέμου το 1870, κατατάχθηκε στο γαλλικό στρατό. Σε ηλικία 29 ετών έγινε πρόεδρος στρατιωτικών νόσων και επιδημιών στο Βαλ-ντε-Γκρας. Στο τέλος της θητείας του το 1878 δούλευε στην Αλγερία, οπού και πραγματοποίησε τα σημαντικότερα κατορθώματά του. Ανακάλυψε ότι το πρωτόζωο παράσιτο πλασμώδιο προκαλεί την ελονοσία και ότι το τρυπανόσωμα προκαλεί τρυπανοσωμίαση ή νόσο του ύπνου. Το 1894 επέστρψε στη Γαλλία οπού υπηρέτησε σε διάφορες στρατιωτικές ιατρικές υπηρεσίες. Το 1896 έγινε μέλος του ινστιτούτου Παστέρ και από αυτή τη θέση τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ. Με τα μισά χρήματα τα οποία του απονεμήθηκαν μαζί με το βραβείο ίδρυσε το εργαστήριο τροπικής ιατρικής του ινστιτούτου Παστέρ. Το 1908 ίδρυσε τη κοινότητα εξωτικής παθολογίας (Société de Pathologie Exotique).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες
Lazaretto (άλμπουμ)
Το "Lazaretto" είναι το δεύτερο σόλο άλμπουμ του τραγουδιστή των The White Stripes, Jack White. Κυκλοφόρησε στις 10 Ιουνίου του 2014 από την Third Man Records σε συνεργασία με τις XL Recordings και Columbia Records. Το "Ultra" LP της ειδικής έκδοσης περιέχει διάφορα κρυφά τραγούδια και ολογράμματα τα οποία εμφανίζονται πάνω στο δίσκο καθώς γυρνάει. Το "Lazaretto" έχει εμπνευστεί κατά ένα μέρος από μια συλλογή διηγημάτων, ποιημάτων και θεατρικών έργων τα οποία είχε γράψει ο White σε ηλικία 19 ετών και ανακάλυψε χρόνια μετά στη σοφίτα του σπιτιού του. Το "Lazaretto" έκανε το ντεμπούτο του στο #1 του Billboard 200, πουλώντας 138.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα διαθεσιμότητας.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια έχουν γραφτεί από τον Jack White εκτός από το "Three Women", που είναι βασισμένο στο "Three Women Blues" του Blind Willie McTell
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Sampsa Astala
Ο Sampsa Astala (γνωστός και με τα ψευδώνυμα Stala και Kita) είναι ο πρώην ντράμερ του φινλανδικού συγκροτήματος Lordi και ιδρυτής της γκλάμ ροκ μπάντας Stala & So.
Γεννημένος στην περιοχή Vantaa της Φινλανδίας στις 23 Ιανουαρίου 1974, ο Sampsa Astala εκτός από τραγουδιστής, ντράμερ και κιθαρίστας έχει δικό του στούντιο ηχογράφησης και όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος, βοηθάει μικρές μπάντες να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.
Το 1997 ο Sampsa δημιούργησε τη δική του μπάντα, τους So., με τους οποίους κυκλοφόρησε κάποια EP. Κατά τη διάρκεια μιας κρουαζιέρας των Kiss στη Σουηδία το 2000, γνώρισε τον Mr.Lordi και κάποια άλλα μέλη της μπάντας και έτσι μπήκε ως ο ντράμερ Kita. To 2006 με τους Lordi εκπροσώπησαν τη Φινλανδία στην Eurovision και πήρανε την πρωτιά. Μέσα από τις μεγάλες τιμές που απονεμήθηκαν στην μπάντα ήτανε και το όνομα Kita, που πήρανε κάποιες γυμνασιακές εγκαταστάσεις στην πόλη Karkkila στην οποία ο Sampsa πέρασε τα παιδικά του χρόνια έως και την αποφοίτησή του από το λύκειο.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2010, μέσω του site της Eurovision, ανακοινώθηκε οτι η μπάντα του Sampsa, Stala & So. ήτανε από τους υποψήφιους που θα εκπροσωπούσαν τη Φινλανδία στη Γιουροβίζιον 2011 στο Ντίσελντοφ, και τότε ο Sampsa κλήθηκε να αποφασίσει εάν θα συνέχιζε την επιτυχημένη πορεία του στους Lordi ή θα ρίσκαρε να συμμετάσχει με την μπάντα του. Έτσι και έγινε. 4 μέρες αργότερα, στις 4 Οκτωβρίου του 2010, μέσω του site των Lordi ήρθε η επίσημη ανακοίνωση ότι ο Kita θα αποχωρούσε από την μπάντα διότι επιθυμούσε να συνεχίσει την πορεία του με τους Stala & So. ως τραγουδιστής και προφανώς δεν θα μπορούσε να συνεχίσει και στις 2 μπάντες παράλληλα, αφού ο κανονισμός των Lordi απαγορεύει στα μέλη να δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο επί σκηνής. Σε μια συνέντευξή του λίγους μήνες αργότερα δήλωσε ότι το τραγούδι είναι μια φυσική ανάγκη για εκείνον και ίσως θα τον επηρέαζε ψυχολογικά το να μην μπορεί να βγεί στη σκηνή και να τραγουδήσει. Δυστυχώς όμως οι Stala & So. δεν επιλέχτηκαν να εκπροσωπήσουν τη Φινλανδία στη Γιουροβίζιον με το τραγούδι "Pamela".
Ο Sampsa μαζί με το συγκρότημα του μέχρι σήμερα έχουν καταφέρει να κάνουν πολλές περιοδείες στην Ευρώπη όπως και να κυκλοφορήσουν νέο υλικό.
Get Heavy - 2002 The Monsterican Dream - 2004 The Arockalypse - 2006 Deadache - 2008 Babez For Breakfast - 2010
Με τους Stala & So. (Από το 2011 και μετά καθώς οι προηγούμενες κυκλοφορίες τους δεν έχουν γίνει γνωστές)
It Is So. - 2011 Gimme Five - 2012 Play Another Round - 2013
Έχει επίσης συμμετάσχει σε ένα ντουέτο με την μπάντα Honey Hellraiser την οποία προωθεί στο single τους "Nothing but, nothing but right!"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς
Ιστορία της Κω
Η ιστορία της Κω ξεκινάει από πολύ παλιά, σχεδόν από την 3η χιλιετία π.Χ, από τα τέλη δηλαδή της νεολιθικής εποχής. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, είναι το μονα​​δικό νησί της Δωδεκανήσου που κατοικείται από τότε.
Μυθολογία
Η Κως στη συλλογική συνείδηση των Ελλήνων είναι παρούσα ήδη από τη μυθολογία. Στο μύθο της Γιγαντομαχίας αναφέρεται ότι η μάχη που ξέσπασε ανάμεσα στους Θεούς του Ολύμπου και στους Γίγαντες έλαβε χώρα και στο νησί της Κω. Εκεί ο θεός Ποσειδώνας πλησίασε τον γίγαντα Πολυβώτη, πήρε με την τρίαινά του ένα τμήμα από το ακρωτήριο Χελώνα και με αυτό καταπλάκωσε τον γίγαντα.
Η Κως συνδέθηκε και με τους άθλους του Ηρακλή, ο οποίος, σύμφωνα με το μύθο, βρέθηκε ναυαγός μαζί με ελάχιστους συντρόφους του στις βόρειες αμμουδιές της Κω. Ο βασιλιάς Ευρύπυλος θεωρώντας τον Ηρακλή ληστή, τον κυνήγησε, με αποτέλεσμα αυτός να διαφύγει σε ένα ορεινό μέρος. Μετά τη νίκη του επί του βασιλιά της Κω, ο Ηρακλής έφυγε για τη Φλέγρα, αφού προηγουμένως αναγνώρισε τον Χάλκωνα ως νόμιμο βασιλιά της Κω, της Νισύρου, της Καλύμνου και των άλλων γειτονικών νησιών. Μ’ αυτόν τον τρόπο κυριάρχησε η γενιά των Ηρακλειδών στην Κω, από την οποία η παράδοση θέλει να κατάγεται και ο Ιπποκράτης. Ο Ηρακλής στους ιστορικούς χρόνους λατρεύτηκε στο νησί της, όπως φανερώνουν τα ερείπια μεγαλοπρεπών ναών στην πόλη αλλά και ανεκδοτολογικού χαρακτήρα στοιχεία όπως για παράδειγμα η ονομασία του δήμου Αντιμαχιδών (σημερινή Αντιμάχεια) από το όνομα του υιού του Ηρακλή Αντίμαχου.
Αρχαία ελληνική περίοδος
Με το πέρασμα των χρόνων η Κως απέκτησε μινωικό χαρακτήρα και αναπτύχθηκε γύρω από το λιμάνι, και αργότερα μυκηναϊκό, κάτι που φανερώνουν μυκηναϊκά όπλα που βρέθηκαν στην περιοχή του Ασκληπιείου και μυκηναϊκοί τάφοι στο Πυλί. Το 1100 π.Χ ακολούθησε η κάθοδος των Δωριέων και η Κως απέκτησε δωρική φυσιογνωμία, σε μια περίοδο που χτίστηκε και το ιστορικό Ασκληπιείο. Αργότερα το 700 με 600 π.Χ. η Κως, η Ιαλυσός, η Λίνδος, η Κάμειρος, η Κνίδος και η Αλικαρνασσός ίδρυσαν τη Δωρική Εξάπολη κατά την οποία κυρίαρχη πόλη του νησιού είναι η Αστυπάλαια, την οποία μεταγενέστεροι ιστορικοί τοποθετούν στη θέση Καμάρες, κοντά στην Κέφαλο. Την εποχή αυτή η Κως ακμάζει τόσο πολύ, ώστε οποιαδήποτε προσβολή την αντιμετωπίζει με πόλεμο. Επίσης αλλάζει το πολίτευμα από μοναρχία σε ολιγαρχία, στην διάρκεια της οποίας η Κως κυβερνάται από ισόβιους, αργότερα δεκαετείς και τελικά ετήσιους άρχοντες.
Το 546 π.Χ. η Περσική αυτοκρατορία υποτάσσει τους Κώους και τη διοίκηση του νησιού καταλαμβάνουν διοικούν ντόπιοι τύραννοι για λογαριασμό των Περσών. Το 478 π.Χ η Κως εισέρχεται στην Αθηναϊκή Συμμαχία και απελευθερώνεται. Το 460 π.Χ γεννήθηκε ο Ιπποκράτης.
Οι αλλεπάλληλες μετακινήσεις της Κω μεταξύ της αθηναϊκής και της σπαρτιατικής συμμαχίας προκαλούν εμφύλιο πόλεμο ως αποτέλεσμα της όξυνσης της αντιπαράθεσης των Κώων ολιγαρχικών με τους δημοκρατικούς. Η διαμάχη λήγει με συμβιβασμό των δύο παρατάξεων. Μέρος του συμβιβασμού αυτού ήταν η απόφαση να γίνει συνοικισμός των κατοίκων της Κω-Μεροπίδος και όλων των γειτονικών οικισμών σε μια νέα πόλη, την Κω, η οποία παραμένει μέχρι σήμερα η πρωτεύουσα του νησιού.
Το 288 π.Χ. το νησί περιέρχεται στο κράτος των Πτολεμαίων. Η εξαρχής φιλική προδιάθεση των Κώων προς τους νέους κυρίους του νησιού ανταμείβεται με την μη εγκατάσταση στο νησί στρατιωτικής φρουράς, με την εξαίρεση από τη φορολογία και με την ταυτόχρονη διατήρηση όλων των προνομίων ενός κράτους-μέλους της πτολεμαϊκής επικράτειας. Από τη χρονιά εκείνη η Κως εισήλθε στο "χρυσό της αιώνα", ο οποίος τελειώνει το 197 π.Χ. με την έλευση των Ρωμαίων. Η συμμαχία των Κώων και των Ρωμαίων και οι φιλικές σχέσεις με τον βασιλιά της Περγάμου, Ευμενη Β΄, συμβάλλουν αποφασιστικά στην ανέγερση του μεγάλου ναού του Ασκληπιού, αλλά και όλων των σημαντικών μνημείων της Ρωμαϊκής περιόδου του νησιού.
Βυζαντινή περίοδος
Με την έλευση της βυζαντινής εποχής και ιδιαίτερα από το το 384 μ.Χ. και μετά, διατάσσονται οι κατεδαφίσεις των μη χριστιανικών ιερών. Αλλεπάλληλοι ισχυροί σεισμοί (469, 554) προκαλούν την κατάρρευση πολλών σημαντικών οικοδομημάτων. Παράλληλα, διαδοχικές επιδρομές Βανδά​​​λων, Ισαύρων, Βησιγότθων και αργότερα και Σαρακηνών πλήττουν τον πληθυσμό του νησιού. Το Ασκληπιείο από τον 6ο μ.Χ. αι. εγκαταλείφθηκε πλέον οριστικά και το νησί εισέρχεται σε μια μακρά περίοδο παρακμής.
Βενετοκρατία και τουρκοκρατία
Το 1306 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος παραχώρησε τη διοίκηση της Κω σε ένα Γενοβέζο τυχοδιώκτη και κουρσάρο, τον Βινιόλο Βινιόλι. Αυτός με τη σειρά του παρέδωσε την Κω μαζί με την Κάλυμνο και τη Λέρο στους Ιωαννίτες Ιππότες. Η αντίδραση των Βενετών, επικυρίαρχων την περίοδο αυτή του νησιού, καθυστέρησε τη κατάληψη του νησιού από τους Ιωαννίτες μέχρι το 1314, οπότε και οι τελευταίοι καταλαμβάνουν με έφοδο την Κω. Κατά την περίοδο των Ιπποτών έγιναν τα οχυρωματικά έργα του νησιού, μερικά από τα οποία είναι το σημερινό Κάστρο της Κω, και το νησί μετονομάστηκε σε Νεραντζιά λόγω του ότι φυτεύτηκαν πολλές νεραντζιές.
Ήδη από το 1457 οι Τούρκοι επιχειρούν επανειλημμένα να καταλάβουν την Κω, κάτι που καταφέρνουν μόλις το 1523. Έτσι ξεκινά η περίοδος της Τουρκοκρατίας, κατά την οποία η Κως εξακολουθεί να δέχεται συχνές επιδρομές από Αλγερινούς και Φλωρεντίνους πειρατές, Ιωαννίτες ιππότες και Βενετούς από την Κρήτη. Η κατάσταση εμφανίζεται πιο ήρεμη κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, περίοδο κατά την οποία το λιμάνι της Κω γίνεται σημαντικός σταθμός των εμπορικών πλοίων της Δύσης και κομβικό διαμετακομιστικό κέντρο για τα εμπορεύματα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Παρ' όλα αυτά, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την αγριότητα των Τούρκων, με ιδιαίτερη ένταση σε περιόδους αναταραχής, όπως στην επανάσταση του 1821 ή στην Κρητική επανάσταση του 1869.
Νεότεροι χρόνοι
Το 1911 η Τουρκία και η Ιταλία εμπλέκονται σε πόλεμο και από τον Απρίλιο του 1912 αρχίζει η σταδιακή κατάληψη των Δωδεκανήσων από τους Ιταλούς. Στις 20 Μαΐου 1912 οι Ιταλοί κατέλαβαν αμαχητί την Κω και οι κάτοικοι τους υποδέχτηκαν ως απελευθερωτές. Η ιταλική κυβέρνηση δηλώνει ότι η κατοχή των Δωδεκανήσων και κατά συνέπεια της Κω θα είναι προσωρινή, και τους καθησυχάζει, λέγοντας ότι το μέλλον τον νησιών δεν μπορεί παρά να είναι η αυτονομία.
Στις 24 Ιουλίου 1923 υπογράφεται η Συνθήκη της Λωζάνης, με την οποία τα Δωδεκάνησα προσαρτώνται στην Ιταλία ως κτήση (Κτήση των Ιταλικών Νήσων του Αιγαίου) και όχι ως αποικία. Οι Δωδεκανήσιοι θεωρούνται Ιταλοί πολίτες με ιδιότυπη υπηκοότητα (Cittadini del Regno αντί Sudditi Italiani) και αυτό σημαίνει κυρίως ότι ούτε αποκτούν τα δικαιώματα των Ιταλών πολιτών ούτε έχουν δικαίωμα να εκλέξουν αντιπροσώπους. Στις 25 Ιουλίου του 1943 ανατράπηκε ο Μουσολίνι και στις 8 Οκτωβρίου οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την Κω.
Οι Γερμανοί ναζιστές απαγχόνισαν αρκετούς Κώους, τόσο για παραδειγματισμό όσο για αντιστασιακή δράση. Στις 8 Μαΐου του 1945 οι Γερμανοί υπέγραψαν την άνευ όρων παράδοση στους Συμμάχους και οι Άγγλοι εγκατέστησαν προσωρινή Στρατιωτική Διοίκηση μέχρι να αποφασισθεί το οριστικό καθεστώς της Δωδεκανήσου.
Στις 27 Ιουνίου 1946 οι ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Αγγλία και Γαλλία αποφάσισαν την παραχώρηση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Στις 7 Μαρτίου 1948 γίνεται στη Ρόδο η τυπική τελετή για την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου, επέτειος που γιορτάζεται μέχρι και σήμερα σε όλα τα Δωδεκάνησα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2010
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2010 ήταν η 55η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision. Πραγματοποιήθηκε στο Όσλο της Νορβηγίας, μετά τη νίκη του Αλεξάντερ Ρίμπακ στο διαγωνισμό του στη Μόσχα της Ρωσίας με το τραγούδι "Fairytale". Ήταν η τρίτη φορά που η Νορβηγία φιλοξένησε το διαγωνισμό, αφού το είχε κάνει στο παρελθόν το και το. Με τη διοργάνωση να αναλαμβάνουν η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) και ο τηλεοπτικός οργανισμός Norsk rikskringkasting (NRK), ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στο Telenor Arena, και αποτελούνταν από δύο ημιτελικούς στις 25 και 27 Μαΐου, και τον τελικό στις 29 Μαΐου 2010. Τις τρεις ζωντανές εκπομπές παρουσίασαν οι Έρικ Σόλμπακεν, Χάντι Νίγιε και Νάντια Χασνάουι.
Στο διαγωνισμό συμμετείχαν τριάντα εννέα χώρες, με τη Γεωργία να επιστρέφει μετά την απουσία ενός έτους. Εν τω μεταξύ, η, το , η και η  αποφάσισαν να μην συμμετάσχουν, κυρίως για οικονομικούς λόγους που σχετίζονται με την παγκόσμια οικονομική κρίση. Η ανακοίνωσε αρχικά τη μη συμμετοχή της, αλλά αργότερα μεταξύ των συμμετεχόντων επιβεβαιώθηκε από την EBU.
Νικήτρια χώρα αναδείχθηκε η Γερμανία με το τραγούδι "Satellite", ερμηνευμένο από τη Λένα και γραμμένο από τη Τζούλι Φροστ και τον Τζον Γκόρντον. Αυτή ήταν η δεύτερη νίκη της Γερμανίας στο διαγωνισμό, μετά τη νίκη τους το, και η πρώτη τους νίκη ως ενοποιημένη χώρα. Ήταν επίσης η πρώτη νίκη για μία από τις χώρες των "Μεγάλων Τεσσάρων", μετά από την εισαγωγή του κανόνα το. Η Τουρκία, η Ρουμανία, η Δανία και το Αζερμπαϊτζάν ολοκλήρωσαν την πρώτη πεντάδα. Η Ρουμανία, τερματίζοντας τρίτη, ισοψήφησε με το καλύτερο αποτέλεσματης από το, ενώ η Γεωργία πέτυχε το καλύτερο αποτέλεσμα μέχρι σήμερα, τερματίζοντας ένατη. Ήταν επίσης η πρώτη φορά μετά την εισαγωγή των ημιτελικών το που η Σουηδία δεν προκρίθηκε στον τελικό. Η τελευταία φορά που η Σουηδία απουσίαζε από τον τελικό της Eurovision ήταν το.
Η παγκόσμια οικονομική κρίση εκείνη την εποχή, επηρέασε τον τρόπο εκτέλεσης του γεγονότος. Ο κεντρικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός NRK αναγκάστηκε να πουλήσει τα δικαιώματα εκπομπής του για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 στην TV 2 και την Viasat προκειμένου να χρηματοδοτήσει την εκδήλωση.
Η EBU ανακοίνωσε πριν από το διαγωνισμό, ότι το σύστημα ψηφοφορίας που χρησιμοποιήθηκε στους ημιτελικούς θα άλλαζε από τα προηγούμενα χρόνια για να εξισορροπήσει την ψηφοφορία των επιτροπών με το κοινό. Προτάθηκε επίσης μια επιστροφή συνοδείας από ορχήστρα, αλλά δεν συνέβη.
Οπτικός σχεδιασμός
Η NRK ανακοίνωσε τη θεματική τέχνη, το σλόγκαν και του σχεδιασμό για το διαγωνισμό στις 4 Δεκεμβρίου 2009, κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής των Εμβλημάτων της Διοργανώτριας Πόλης μεταξύ των Δημάρχων της Μόσχας, του Όσλο και του Μπέρουμ, σηματοδοτώντας την επίσημη έναρξη της σεζόν της Eurovision 2010. Η θεματική τέχνη, μια σειρά τεμνόμενων κύκλων, επιλέχτηκε για να "αντιπροσωπεύει τους συγκεντρωμένους ανθρώπους και την ποικιλομορφία των συναισθημάτων που περιβάλλουν τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision." Εκτός από το βασικό χρώμα του λευκού, το λογότυπο δημιουργήθηκε σε μαύρο, χρυσό και ροζ. Μια προεπισκόπηση του σκηνικού σχεδιασμού κυκλοφόρησε στις 6 Μαΐου 2010, χωρίς οθόνες LED, επιλέγοντας αντ'αυτού διάφορες άλλες τεχνικές φωτισμού.
Καρτ ποστάλ
Η βασική σύνοψη των καρτ-ποστάλ είναι μια πολυάριθμη ομάδα μικρών χρυσών μπαλών (το θέμα της ESC 2010) να σχηματίζει το σχήμα κάθε χώρας. Στη συνέχεια, κινούνται και σχηματίζουν μια οθόνη όπου μπορούμε να δούμε ένα προ-ηχογραφημένο βίντεο από ένα μικρό πλήθος από μια πόλη της χώρας (συνήθως την πρωτεύουσα) που θα υποστηρίζει και θα ζητωκραυγάσει για τη συμμετοχή της. Μετά από αυτό, εμφανίζονται μερικά δευτερόλεπτα από τον ερμηνευτή της χώρας που ετοιμάζεται στη σκηνή και στη συνέχεια, οι μπάλες δημιουργούν τη σημαία της χώρας που υποστηρίζεται.
Στο τμήμα του σχηματισμού της χώρας, υπήρχαν μικρές αποκλίσεις: τα σχήματα ορισμένων χωρών, όπως αυτά για τη Σερβία, το Ισραήλ, την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, δεν εμφανίστηκαν πλήρως, λόγω εδαφικών ή συνοριακών διαφορών σε αυτές τις περιοχές.
Παρουσιαστές
Το NRK ανακοίνωσε τους παρουσιαστές του διαγωνισμού στις 10 Μαρτίου 2010. Εκείνοι που επελέγησαν ήταν οι Έρικ Σόλμπακεν, Χάντι Νίγιε και Νάντια Χασνάουι. Ο Σόλμπακεν και η Νίγιε άνοιξαν τις τρεις παραστάσεις, παρουσίασαν τους καλλιτέχνες και έκαναν αναφορές από το πράσινο δωμάτιο κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, με τη Χασνάουι να παρουσιάζει το τμήμα ψηφοφορίας και τις ανακοινώσεις του πίνακα αποτελεσμάτων. Αυτή ήταν η δεύτερη οικογένεια εκδηλώσεων της Eurovision που είχε παρουσιάσει η Χασνάουι, με την πρώτη φορά να είναι ο Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2004, στο Λίλεχαμερ. Το τρίο καθοδήγησε το κοινό και τους θεατές όλη τη νύχτα στα Αγγλικά, στα Γαλλικά και στα Νορβηγικά. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που περισσότεροι από δύο άνθρωποι παρουσίασαν τις παραστάσεις, μετά το Διαγωνισμό του.
Ψηφοφορία
Στις 11 Οκτωβρίου 2009, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) ανακοίνωσε ότι η μορφή των ημιτελικών θα πρέπει να αλλάξει έτσι ώστε τα αποτελέσματα να καθορίζονται με συνδυασμό 50% εθνικής κριτικής επιτροπής και 50% τηλεψηφοφορίας, καθιστώντας το πιο συνεπές με τομ τελικό. Οι ψήφοι κάθε χώρας καθορίστηκαν συνδυάζοντας τις ψήφους της κριτικής επιτροπής και τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας. Οι χώρες με τους δέκα κορυφαίους βαθμούς σε κάθε ημιτελικό θα προκρίνονται για συμμετοχή στον τελικό του διαγωνισμού. Αντικαθιστά το σχήμα που χρησιμοποιήθηκε στους ημιτελικούς για τους διαγωνισμούς το 2008 και το 2009, στους οποίους οι χώρες με τις εννέα μεγαλύτερες βαθμολογίες από το αποτέλεσμα της τηλεψηφοφορίας, προκρίνονται στον τελικό. Στη συνέχεια, η δέκατη θέση και τελευταίο εισιτήριο για τον τελικό δόθηκε στη χώρα με τον υψηλότερο αριθμό βαθμών από τις ψήφους των κριτικών επιτροπών που δεν είχε προκριθεί στον τελικό από τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας. Στις 26 Οκτωβρίου 2009, η EBU ανακοίνωσε ότι η ψηφοφορία θα είναι ανοικτή καθ' όλη τη διάρκεια του διαγωνισμού και θα ολοκληρωθεί 15 λεπτά μετά το τέλος του τελευταίου τραγουδιού.
Τελετή κατά της διάρκειας του σόου (Ενδιάμεση)
Η ενδιάμεση πράξη, μετά το πέρας των συμμετοχών και πριν το μέρος της ψηφοφορίας, περιελάμβανε μια σειρά από ζωντανές δημόσιες υπαίθριες χορευτικές εκδηλώσεις από όλη την Ευρώπη, οι οποίες είχαν προγραμματιστεί για διαφημιστικούς σκοπούς, αλλά έγιναν με το στυλ μιας σειράς αυθόρμητων flashmob. Τα υπαίθρια πλάνα διακόπηκαν με πλάνα από κάμερα από μεμονωμένα ιδιωτικά νοικοκυριά. Ο Peter Svaar, Επικεφαλής Τύπου του διαγωνισμού εκ μέρους του ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού NRK, δήλωσε: «Θέλουμε να μοιραστούμε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, αντί να το μεταδώσουμε απλώς». Το τραγούδι διάρκειας επτάμισι λεπτών, που ονομάζεται "Glow", δημιουργήθηκε και συν-γράφτηκε από την ομάδα του Element και ερμήνευσε και συνέγραψε ο Madcon.
Κλήρωση κατανομής στους ημιτελικούς
Την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010, πραγματοποιήθηκε η κλήρωση για να αποφασιστεί ποιες χώρες θα εμφανιστούν είτε στον πρώτο είτε στο δεύτερο ημιτελικό. Οι συμμετέχουσες χώρες, εξαιρουμένων των αυτόματων φιναλίστ (Γαλλία, Γερμανία, Νορβηγία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) χωρίστηκαν σε πέντε δοχεία, με βάση το πώς είχαν ψηφίσει αυτές οι χώρες σε προηγούμενους διαγωνισμούς. Από αυτά τα δοχεία, οι μισοί (ή όσο το δυνατόν πλησιέστεροι στο μισό) διαγωνίστηκαν στον πρώτο ημιτελικό στις 25 Μαΐου 2010. Οι άλλοι μισοί σε αυτό το συγκεκριμένο δοχείο αγωνίστηκαν στον δεύτερο ημιτελικό στις 27 Μαΐου 2010. Αυτή η κλήρωση έδρασε επίσης ως σειρά εμφάνισης, προκειμένου οι αντιπροσωπείες από τις χώρες να γνωρίζουν πότε θα ξεκινήσουν οι πρόβες τους και να καθορίσουν σε ποιο ημιτελικό θα επιτρέπεται στους ψηφοφόρους να ψηφίσουν. Η κλήρωση καθόρισε επίσης σε ποιον από τους ημιτελικούς οι αυτόματοι φιναλίστ θα μπορούσαν να ψηφίσουν. Η κλήρωση για την τρέχουσα σειρά εμφάνισης στους ημιτελικούς, στον τελικό και της σειράς ψηφοφορίας πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαρτίου 2010.
Συμμετέχουσες χώρες
Συνολικά 39 χώρες επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή τους στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2010, συμπεριλαμβανομένης της Γεωργίας, η οποία επέστρεψε στο διαγωνισμό μετά την απουσία της το 2009, όταν η συμμετοχή της "We Don't Wanna Put In" (από τους Stephane & 3G), απαγορεύτηκε λόγω πολιτικών αναφορών στον νεοεκλεγμένο Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, το οποίο παραβίασε τους κανόνες του διαγωνισμού.
Η EBU ανακοίνωσε ότι θα εργαστεί πιο σκληρά για να φέρει πίσω την Αυστρία, την Ιταλία και το Μονακό στο Διαγωνισμό του 2010. Τον Σεπτέμβριο του 2009 ο διευθυντής της EBU Bjørn Erichsen δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου της EBU ότι "η Αυστρία θα επιστρέψει" και ότι η EBU "έχει λόγους να πιστεύει ότι το Λουξεμβούργο και το Μονακό θα κάνουν το ίδιο" και ότι "τώρα μόνο λείπει η Ιταλία". Στα τέλη Οκτωβρίου 2009, ο διαχειριστής έργου του Διαγωνισμού 2010, Jon Ola Sand, δήλωσε ότι "χώρες όπως το Μονακό και το Λουξεμβούργο έχουν δηλώσει ότι επιθυμούν να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό του επόμενου έτους στη Νορβηγία". Ωστόσο, οι εκπρόσωποι των ραδιοτηλεοπτικών φορέων της Αυστρίας, του Μονακό και του Λουξεμβούργου αρνήθηκαν τη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό του 2010. Ο Wolfgang Lorenz, διευθυντής προγράμματος του αυστριακού ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού Österreichischer Rundfunk (ORF), ενημέρωσε την Αυστρία ότι δεν θα συμμετάσχει στον διαγωνισμό δηλώνοντας ότι ο διαγωνισμός έχει "καταστραφεί από τους κανονισμούς". Ο Télé Monte Carlo (TMC) έχει επίσης δηλώσει ότι το Μονακό δεν θα επιστρέψει στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision για την έκδοση του 2010, κυρίως λόγω έλλειψης οικονομικών για την αποστολή μιας συμμετοχής. Η Ομάδα του RTL είχε ανακοινώσει ότι πραγματοποιούσαν σοβαρές συζητήσεις σχετικά με μια πιθανή επιστροφή για το Λουξεμβούργο στο διαγωνισμό για πρώτη φορά από το 1993, αλλά αργότερα επιβεβαίωσε ότι ούτε η συγκεκριμένη χώρα θα ήταν παρούσα για το Διαγωνισμό του 2010. Ο Άγιος Μαρίνος σκέφτηκε επίσης να επιστρέψει στον διαγωνισμό το 2010. Ωστόσο, μετά από διαβουλεύσεις με Ιταλούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένου του ιταλικού αδελφού δίδυμου Paola & Chiara, ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας Sammarinnese Radiotelevisione della Repubblica di San Marino (SMRTV) ενημερώθηκε να παρακρατήσει την επιστροφή μετά από αποτυχία να λάβει χρηματοδότηση από το κοινοβούλιο ή από χορηγούς.
Η EBU είχε συνομιλίες με τον μοναδικό τηλεοπτικό σταθμό του Λιχτενστάιν 1FLTV για να συμμετάσχουν στην EBU και να γίνουν μέρος του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Ο διευθυντής προγράμματος του 1FLTV, Peter Kolbel, είχε επιβεβαιώσει το ενδιαφέρον για τη συμμετοχή του Λιχτενστάιν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision μόλις χορηγηθεί η πλήρης συμμετοχή στην EBU, η οποία μπορεί να είχε συμβεί τον Δεκέμβριο του 2009. Έτσι ετοιμαζόταν να κάνουν το ντεμπούτο τους το 2010, λαμβάνοντας υπόψη μια εθνική τελική ιδέα παρόμοια με η γερμανική έκδοση της σειράς Idol - Deutschland Sucht den Superstar (DSDS). Τον Νοέμβριο, η FLTV αποφάσισε να μην υποβάλει αίτηση συμμετοχής στην EBU τον Δεκέμβριο για οικονομικούς λόγους, αποκλείοντας το ντεμπούτο του στο διαγωνισμό του 2010. Ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός θα εξετάσει τώρα άλλες επιλογές για τη χρηματοδότηση της συμμετοχής στην EBU στο μέλλον.
Το 2009, η Jillian Evans, εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από την Ουαλία, δήλωσε το ενδιαφέρον της να εξασφαλίσει μια θέση στην Ουαλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2010 στη Νορβηγία, αλλά στο τέλος αποφασίστηκε ότι δεν θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό. Το ντεμπούτο τους απορρίφθηκε επειδή η Ουαλία δεν είναι κυρίαρχο κράτος και το BBC έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να εκπροσωπεί το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Ουαλία θα μπορούσε να εκπροσωπείται είτε από το BBC Cymru Wales, από το ITV Cymru Wales είτε από το S4C.
Από τον Ιούλιο έως τον Δεκέμβριο του 2009, πέντε χώρες που συμμετείχαν στο διαγωνισμό του 2009 ανακοίνωσαν τη μη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό του 2010. Η Τσεχία δήλωσε ότι δεν θα συμμετάσχει λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος από τους Τσέχους θεατές μετά από τρεις διαδοχικές αποτυχίες από το ντεμπούτο τους το 2007.
Ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Ανδόρρας, Ràdio i Televisió d'Andorra (RTVA), ανακοίνωσε μείωση κατά 10% στον προϋπολογισμό δαπανών για το 2010. Η RTVA είχε υποβάλει μια προκαταρκτική αίτηση για συμμετοχή στο διαγωνισμό. Ωστόσο, επειδή δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει επιπλέον χρήματα έως τις 11 Δεκεμβρίου 2009, αποφάσισε να αποσυρθεί από το Διαγωνισμό του 2010. Μετά από αυτήν την ανακοίνωση, πολλοί πρώην διαγωνιζόμενοι της Ανδόρρας στη Eurovision εξέφρασαν την απογοήτευσή τους για την απόφαση του RTVA, και η έλλειψη δημοσιότητας που θα λάβει η χώρα τώρα που δεν θα είναι διαγωνιζόμενοι στο διαγωνισμό. Η Ουγγαρία δεν συμμετείχε στο Διαγωνισμό του 2010, λόγω οικονομικών δυσκολιών του εθνικού ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού Magyar Televízió (MTV). Ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας του Μαυροβουνίου, RTCG, αρνήθηκε επίσης τη συμμετοχή λόγω οικονομικών προβλημάτων, με τρόπο να επιτύχει οικονομική ενοποίηση μετά από τρία χρόνια ως ανεξάρτητο κράτος.
Ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Λιθουανίας, LRT, ανακοίνωσε αρχικά τη μη συμμετοχή του αφού δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τα απαραίτητα κεφάλαια 300.000 λίτας (90.000 ευρώ) για τη συμμετοχή. Αργότερα επιβεβαιώθηκε από την EBU ότι η Λιθουανία θα συμμετείχε πράγματι στο Όσλο. Η χρηματοδότηση δόθηκε τελικά από τη λιθουανική εταιρεία Teo LT, η οποία επέτρεψε στη Λιθουανία να συμμετάσχει στο διαγωνισμό.
Τριάντα τέσσερις χώρες συμμετείχαν στους ημιτελικούς του διαγωνισμού. Η ημιτελική κλήρωση κατανομής πραγματοποιήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2010, ενώ η κλήρωση για την τρέχουσα σειρά εμφάνισης πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαρτίου 2010.
Για να διατηρηθεί η ένταση υψηλά, οι φιναλίστ ανακοινώθηκαν σε τυχαία σειρά και οι βαθμολογίες δημοσιεύθηκαν στο διαδίκτυο μόνο μετά τον τελικό.
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του πρώτου ημιτελικού:
Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του δεύτερου ημιτελικού:
Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του τελικού:
Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν
Το 2010 απονεμήθηκαν και τα βραβεία στη μνήμη του Μαρσέλ Μπεζανσόν. Τα βραβεία διαιρούνται σε 3 κατηγορίες: Τύπου, Καλλιτεχνικό Βραβείο και Βραβείο Κοινού.
OGAE
Τα βραβεία του Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision (περισσότερο γνωστού ως OGAE) απονέμονται από διαφορετικά φαν κλαμπ ανά τον κόσμο. Παρακάτω παρατίθενται τα 5 πρώτα συνολικά αποτελέσματα.
Περιστατικά
Η ερμηνεία του Ντανιέλ Ντίχες που εκπροσώπησε την Ισπανία διακόπηκε από έναν Καταλανό εισβολέα, τον Τζάουμε Μαρκέτ Κοτ, περισσότερο γνωστό ως Jimmy Jump. Η ερμηνεία συνεχίστηκε καθώς ο Μαρκέτ, φορώντας μια μπαρετίνα, ενώθηκε με τους χορευτές, όμως έφυγε μακριά όταν εμφανίστηκε στη σκηνή το προσωπικό ασφαλείας. Τελικά επιτράπηκε στην Ισπανία να ερμηνεύσει για δεύτερη φορά το τραγούδι της έπειτα από την είσοδο της Δανίας, που ήταν η 25η και τελευταία χώρα του τελικού.
Σχολιαστές
Οι περισσότερες χώρες έστειλαν σχολιαστές στο Όσλο ή σχολίασαν από τη δική τους χώρα. Οι σχολιαστές των 39 συμμετεχουσών χωρών ήταν:
Εκπρόσωποι βαθμών
Οι χώρες αποκάλυψαν τους βαθμούς τους με τη συγκεκριμένη σειρά:
Αναμεταδόσεις σε υψηλή ανάλυση
Για 3η φορά ο διαγωνισμός μεταδόθηκε σε υψηλή ανάλυση. Σε μερικές χώρες, επιτράπηκε στους τηλεθεατές να παρακολουθήσουν τον διαγωνισμό σε HD μέσω των εξής καναλιών:
Ευβουλέας
Το όνομα Ευβουλέας (Ευβουλεύς) μπορεί να αναφέρεται σε δύο πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, τα οποία ταυτίζονται μερικώς, τα εξής:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Πρωτοχρονιάτικη συναυλία της Φιλαρμονικής της Βιέννης
Η πρωτοχρονιάτικη συναυλία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης (Neujahrskonzert der Wiener Philharmoniker) είναι ετήσια συναυλία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης που λαμβάνει χώρα στο Μουζίκφεραϊν, αφιερωμένη στον εορτασμό της Πρωτοχρονιάς. Η ορχήστρα εκτελεί το ίδιο πρόγραμμα στις 30 Δεκεμβρίου, 31 Δεκεμβρίου και 1 Ιανουαρίου, αλλά μόνο η τελευταία συναυλία μεταδίδεται τακτικά σε ραδιόφωνο και τηλεόραση. Το πρόγραμμα μεταδίδεται ζωντανά σε 92 χώρες και παρακολουθείται ζωντανά από περισσότερους από 50 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Ιστορία
Υπήρξε παράδοση συναυλιών για την Πρωτοχρονιά στη Βιέννη από το 1838, αλλά όχι με τη μουσική και την ενορχήστρωση της οικογένειας Strauss. Από το 1928 έως το 1933 πραγματοποιήθηκαν έξι συναυλίες στο Musikverein, που ενορχηστρώθηκαν από τον Γιόχαν Στράους (υιό). Η πρώτη συναυλία πραγματοποιήθηκε αλλά στις 31 Δεκεμβρίου του 1939. Σύμφωνα με τον τύπο, ήταν μια "Έκτακτη Συναυλία", αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στο "Kriegswinterhilfswerk". Ο ιστορικός Fritz Trümpi απέδειξε ότι η συναυλία ήταν μέρος του μηχανισμού προπαγάνδας του Γιόζεφ Γκαίμπελς.
Κατηγορία:Συναυλίες Κατηγορία:Βιέννη
Babylon (άλμπουμ)
Το άλμπουμ περιέχει τη διασκευή στο κομμάτι "Burn" των Deep Purple, η οποία είχε αρχικά ηχογραφηθεί για το προηγούμενο άλμπουμ τους, "Dominator".
Το κομμάτι "Babylons Burning" αποτέλεσε το πρώτο βίντεο κλιπ των W.A.S.P. μετά το "Black Forever" από τον δίσκο "Still Not Black Enough".
Το άλμπουμ έλαβε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει 3,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,6 / 5 και το "Metal Archives" 81%. Οι πωλήσεις του ήταν καλύτερες σε σχέση με τον προκάτοχο του, αφού κατάφερε να μπει στο Top-40 στη Φινλανδία και τη Σουηδία, αλλά και τις χαμηλές θέσεις του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών.
Τραγούδια του δίσκου
2. Live to Die Another Day (Lawless) - 4:41
3. Babylon's Burning (Lawless) - 5:00
4. Burn (Blackmore, Coverdale, Lord, Paice) - 4:50
5. Into the Fire (Lawless) - 5:54
6. Thunder Red (Lawless) - 4:20
7. Seas of Fire (Lawless) - 4:34
8. Godless Run (Lawless) - 5:43
9. Promised Land (Berry) - 3:13
Θέσεις τσαρτ
Babylon (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 13 Οκτωβρίου 2009
Τα μέλη των W.A.S.P.
Το "Babylon" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των W.A.S.P. Κατηγορία:Άλμπουμ του 2009
Βασιλική Σαν Φραντσέσκο ντι Πάολα
Η Βασιλική Σαν Φραντσέσκο ντι Πάολα (στα ιταλικά : Basilica di San Francesco di Paola) είναι μια εκκλησία της Νάπολι, που βρίσκεται στην δυτική πλευρά της Piazza del Plebiscito, της κεντρικής πλατείας της πόλης. Αποτελεί μια βασιλική νεοκλασικού ρυθμού.
Ιστορία
Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Ζοακίμ Μυρά, βασιλιάς της Νάπολι, κατασκευάζει το μεγάλο κτίριο με κολόνες προς τιμή του αυτοκράτορα Ναπολέων Α'. Με το τέλος της Ναπολεόντιας Αυτοκρατορίας, οι Βουρβόνοι έλαβαν πίσω το Βασίλειο της Νάπολι και το 1815 ο Φερνινάνδος Α' συνεχίζει την κατασκευή και την αφιερώνει στον Άγιο Φραγκίσκο της Πάολα, ο οποίος είχε διαμείνει σε ένα μοναστήρι που βρισκόταν σε αυτή την τοποθεσία τον 16ο αιώνα. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1824, αλλά τα εγκαίνια της εκκλησίας γίνονται μόλις το 1836 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ', που της δίνει τον τίτλο της βασιλικής, την καθιστά ανεξάρτητη από την επισκοπή της Νάπολι και της δίνει το προνόμιο το ιερό της να βρίσκεται γυρισμένο προς τους πιστούς.
Εξωτερικό
Η εξωτερική όψη της εκκλησίας είναι λογικό να θυμίζει έντονα το Πάνθεον της Ρώμης. Εμπρός στην πρόσοψη βρίσκεται ένας νάρθηκας που στηρίζεται από έξι κολόνες και δύο ιωνικούς ημικίονες που στηρίζουν ένα επιστήλιο πάνω στο οποίο βρίσκεται χαραγμένη η επιγραφή : « DOMD FRANCISCO DE PAULA FERDINANDUS I EX VOTO A MDCCCXVI ». Το εσωτερικό της εκκλησίας είναι κυκλικό με δύο πλαϊνά παρεκκλήσια. Ο τρούλος έχει ύψος 53 μέτρα.
Ο νάρθηκας καλύπτεται από ένα αρχιτεκτονικό τύμπανο στην κορυφή του οποίου βρίσκονται τα αγάλματα που αναπαριστούν την Θρησκεία/Πίστη ανάμεσα στον Άγιο Φραγκίσκο της Πάολα (τον τιμώμενο άγιο της βασιλικής, στα αριστερά) και τον Άγιο Φερνινάνδο (στα δεξιά προς τιμήν του βασιλιά Φερνινάνδου).
Ο νάρθηκας είναι προσβάσιμος τόσο από το προστώο όσο και από τα σκαλοπάτια της αυλής. Στο προστώο βρίσκονται τα αγάλματα των τεσσάρων βασικών και των τριών θεολογικών αρετών.
Στην οροφή της βασιλικής υπάρχουν τρεις τρούλοι. Αυτός του κέντρου έχει 53 μέτρα ύψος κα είναι χτισμένος πάνω σε ένα αρχιτεκτονικό τύμπανο μεγάλο σε ύψος και ταυτόχρονα πλατύ.
Εσωτερικό
thumb|upright 1.2|Ο θόλος όπως φαίνεται από το έδαφος. Φτάνουμε σε ένα αίθριο, το οποίο πλαισιώνεται από δύο παρεκκλήσια εκ των οποίων το δεξιό περιλαμβάνει ένα Sant΄ Onofrio orante, ένα νεανικό έργο του Λούκα Τζιορντάνο.
Στο κέντρο μια ροτόντα διαμέτρου 34 μέτρων καλύπτεται από τον θόλο, ο οποίος στηρίζεται από 34 κολόνες κορινθιακού ρυθμού ύψους 11 μέτρων με αρχιτεκτονικά τύμπανα από μάρμαρο Μοντραγκόν, που εναλλάσονται με πυλώνες.
Πάνω από την κυονοστοιχία βρίσκονται οι θέσεις που χρησιμοποιούνταν από την βασιλική αυλή και κατά μήκος των δεξιών τοιχών οχτώ αγάλματα: Στα ιερά των παρεκκλησίων βρίσκονται, από τα δεξιά προς τα αριστερά, οι παρακάτω πίνακες : Απέναντι από την είσοδο του θόλου βρίσκεται το κυρίως ιερό, έργο του Ανσέλμο Κανγκιάνο (1641), το οποίο μεταφέρθηκε το 1835 από την εκκλησία Santi Apostoli, πλούσιο από λάπις λάζουλι και πολύτιμους λίθους. Στα πλάγια δύο άγγελοι Θεοφόροι σε επιχρυσωμένο συμπιεσμένο χαρτόνι. Στην αψίδα: Saint François de Paule ressuscite un mort, πίνακας του Βιτσέντζο Καμουτσίνι.
Στο σκευοφυλάκιο : Immaculée, του Γκασπάρε Λάντι και μια Circoncision του Αντόνιο Κάμπι.
Σχετικά Λήμματα
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νάπολη
Κολοκοτρώνης
Το επίθετο Κολοκοτρώνης μπορεί να αντιστοιχεί στα παρακάτω λήμματα:
Ντράγκομιρ Γιοβάνοβιτς
Ο Ντράγκομιρ "Ντράγκι" Γιοβάνοβιτς (σερβικά: Драгомир Јовановић) (Ποζάρεβατς 27 Ιουλίου 1902 - Βελιγράδι 17 Ιουλίου 1946), ήταν Σέρβος διευθυντής της αστυνομίας και δήμαρχος Βελιγραδίου στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο. Ήταν πιόνι των στρατευμάτων κατοχής και καταδικάστηκε σαν εγκληματίας πολέμου μετά τον πόλεμο.
Ποντικός
Το ποντίκι (αρχ. ελλ.: μῦς) στη ζωολογία αναφέρεται σε ένα μικρό ζώο της ομοταξίας των θηλαστικών, και της τάξης των τρωκτικών. Είναι το πιο γνωστό και το πιο διαδεδομένο τρωκτικό στον κόσμο. Είναι δραστήριο κατά το λυκόφως και τη νύχτα, παμφάγο, αρχίζει να αναζητά την τροφή του μόλις πέσει το σκοτάδι. Έχουν εξαιρετική όραση στο σκοτάδι και αυτό τους βοηθά να εξασφαλίσουν την τροφή τους. Ζει σε μικρές «ανδροκρατούμενες» οικογενειακές ομάδες. Μερικές φορές τα αρσενικά δίνουν τρομερές μάχες για να εξασφαλίσουν τη θέση τους στην ιεραρχία της ομάδας. Ζει δυόμιση χρόνια περίπου και είναι πολύ γόνιμος: Ζευγαρώνει όλο τον χρόνο και το θηλυκό γεννά 4 έως 8 φορές το χρόνο, από 7 έως 10 μικρά κάθε φορά. Τα ποντικάκια μπορούν να έχουν τα δικά τους μικρά μόλις φτάσουν σε ηλικία 2 μηνών. Δύο ποντίκια σε 18 μήνες μπορούν να αποκτήσουν 1 εκατομμύριο απογόνους. Τα ποντίκια έχουν πολλούς εχθρούς, όπως τη γάτα, τα φίδια και την κουκουβάγια που περιορίζουν τους πληθυσμούς τους. Βέβαια ο μεγαλύτερος εχθρός του είναι ο άνθρωπος, που εξοντώνει είτε άμεσα (ποντικοφάρμακα, φόλες), είτε έμμεσα (φυτοφάρμακα κ.ά.).
Ντράγκομιρ Γιοβάνοβιτς
Γεννήθηκε στο Ποζάρεβατς το 1902 από τον σέρβο Λούμπομιρ και τη γερμανίδα Βίλμα. Σπούδασε στο Βελιγράδι και προσλήφθηκε σαν αξιωματικός της αστυνομίας στην πόλη. Κατά τη γερμανική κατοχή συνεργάστηκε με τους Γερμανούς αναλαμβάνοντας διάφορες θέσεις όπως αρχηγός της χωροφυλακής σε όλη τη Σερβία, κυβερνητικός επίτροπος, και δήμαρχος του Βελιγραδίου. Κατά τη θητεία του ανάμεσα σε άλλα συνέλαβε ανέκρινε και οδήγησε στο εκτελεστικό απόσπασμα 1500 σέρβους κομμουνιστές. Μαζί με τους συνεργάτες του υπέβαλε σε βασανιστήρια τους κρατούμενους του με μεθόδους που είχε υιοθετήσει από την Γκεστάπο.
Ηφαίστειο Κλίβελαντ
Ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στο τόξο των Αλεούτιων, το Κλίβελαντ έχει εκραγεί τουλάχιστον 22 φορές τα τελευταία 230 χρόνια. Μια έκρηξη ισχύος 3 στη κλίμακα VEI το 1944 ήταν η μόνη γνωστή που ήταν θανατηφόρα στο ηφαιστειακό τόξο. Πιο πρόσφατα, το όρος Κλίβελαντ έχει εκραγεί τέσσερις φορές, το 2009, δύο το 2010, μία φορά το 2011 και η πιο πρόσφατη έκρηξή του έλαβε χώρα το Μαΐο του 2013. Το ηφαίστειο παρακολουθείται από το Παρατηρητήριο Ηφαιστείων της Αλάσκας, αλλά λόγω της μεγάλης απόστασης του ηφαιστείου, οι παρατηρήσεις γίνονται κύριως με τη χρήση δορυφόρου. Το ηφαίστειο είναι κυρίως επικίνδυνο για τα αεροσκάφη, πολλές από τις πτήσεις πάνω από το Βόρειο Ειρηνικό προσεγγίζουν την περιοχή του ηφαιστείου και η ηφαιστειακή τέφρα που απελευθερώνεται από τις εκρήξεις μπορεί να καταστρέψει ευαίσθητες ηλεκτρονικές συσκευές και αισθητήρες.
Ντράγκομιρ Γιοβάνοβιτς
Το 1944 λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση της Σερβίας κατέφυγε στην Αυστρία όπου συνελήφθη από Γάλλους στρατιώτες την 1 Μαΐου 1945. Κρατήθηκε στην Καρλσρούη όπου στις 12 Ιουλίου εκδόθηκε στις Γιουγκοσλαβικές αρχές. Κατά τη διάρκεια της σύλληψής του προσπάθησε να αυτοκτονήσει με κάψουλα που περιείχε δηλητήριο χωρίς να τα καταφέρει.
Ποντικός
Κατηγορία:Μυΐδες
Ντράγκομιρ Γιοβάνοβιτς
Το 1946 δικάστηκε για προδοσία και συνεργασία με τον Γερμανικό στρατό κατοχής. Κρίθηκε ένοχος, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 17 Ιουλίου 1946 στο Βελιγράδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Βελιγραδίου Κατηγορία:Σέρβοι εγκληματίες Κατηγορία:Σέρβοι αστυνομικοί