cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Χρηστομάνος
Τα χρόνια της Βιέννης
Το 1898 κυκλοφόρησε στη Βιέννη και στα γερμανικά Το βιβλίο της αυτοκράτειρας Ελισάβετ - Φύλλα Ημερολογίου, δύο μήνες μετά τη δολοφονία της αυτοκράτειρας Ελισάβετ. Η βασιλική Αυλή όμως, που δεν επιθυμούσε καθόλου να γίνει γνωστό οτιδήποτε από το βασιλικό περιβάλλον στο ευρύτερο κοινό, δυσαρεστήθηκε μαζί του. Η αυστριακή λογοκρισία απαγόρευσε την κυκλοφορία του βιβλίου, η εφημερίδα διέκοψε τη συνεργασία μαζί του, και του υπέδειξαν ότι δεν ήταν πια ευπρόσδεκτος στη χώρα τους. Στις αρχές του 1901 ύστερα από περιπλάνηση στη φιλολογική και θεατρική Ευρώπη εγκαθίσταται οριστικά στην Αθήνα.
Η επιστροφή στην Αθήνα και η Νέα Σκηνή
Στην Αθήνα θα γίνει ιδρυτής του θιάσου Νέα Σκηνή και θα επηρεάσει βαθιά την εξέλιξη του νεοελληνικού θεάτρου εισάγοντας για πρώτη φορά την έννοια του σκηνοθέτη (παράλληλα με τον Θωμά Οικονόμου του Βασιλικού Θεάτρου). Αναφέρεται μάλιστα ότι το πρακτικό της ίδρυσης της Νέας Σκηνής διαβάστηκε από τον ίδιο στο Θέατρο του Διονύσου την 27η Φεβρουαρίου του 1901 μπροστά σε επιφανείς λογοτέχνες -μεταξύ των οποίων διακρίνουμε τους Κωστή Παλαμά, Παύλο Νιρβάνα και Γρηγόριο Ξενόπουλο- που το προσυπέγραψαν. Ο Χρηστομάνος για τα επόμενα χρόνια θα αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι, στο θέατρό του. Θα δώσει τις ώρες του, την υγεία του, την περιουσία του για το θέατρο. Θα γίνει ο σκηνοθέτης, ο σκηνογράφος, ο υποβολέας, ο ηθοποιός, ο θεατρώνης και θα καταφέρει τελικά, με την ακούραστη ιδιοσυγκρασία του, να δώσει θαυμάσιες παραστάσεις σε έργα του σύγχρονου δραματολογίου του καιρού του και θα εξοβελίσει τελειωτικά την καθαρεύουσα, τον ακατάσχετο λυρισμό, το φτιαχτό και υπερβολικό στον τρόπο παιξίματος των ηθοποιών για να δώσει τη θέση τους, στον ρεαλισμό, που ήταν το ζητούμενο του καιρού του.
Η Νέα Σκηνή, όμως, δεν ήταν κερδοφόρα. Το πολύ κοινό, που μπορούσε να συντηρεί παραστάσεις, δεν ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για το εκλεκτό μεν, δύσκολο δε, δραματολόγιο. Έτσι, θα αναγκαστεί το 1906, να σταματήσει τη λειτουργία της.
Θα ασχοληθεί πλέον μόνο με το γράψιμο.
Τελευταία χρόνια
Η κατάθλιψη, μόνιμη σύντροφος της ζωής του, ξαναεμφανίστηκε, πιο δυνατή αυτή τη φορά. Σχετικά γράφει η εφημερίδα Εστία της Τετάρτης 2 Νοεμβρίου 1911: Πέθανε - από καρδιακό πρόβλημα - την 1η Νοέμβρη του 1911, και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Απήχηση
Ο βίος του Χρηστομάνου αντιμετωπίζεται συχνά σαν μία ακόμα δοξαστική λεπτομέρεια του μύθου της αυτοκράτειρας Ελισάβετ και περιβάλλεται από το ρομαντικό παραμύθι, όπου ο ευγενής και χτυπημένος από τη μοίρα καμπούρης ερωτεύεται παθιασμένα αλλά πλατωνικά την απρόσιτη βασίλισσά του.
Στην πραγματικότητα ο Χρηστομάνος υπήρξε ο πρώτος Έλληνας που είχε ευρωπαϊκή εκδοτική επιτυχία (με το πολυμεταφρασμένο Tagebucher), ενώ θεωρείται ο κατεξοχήν πρωτεργάτης του νεοελληνικού θεάτρου. Η προσπάθεια που έκανε με τη Νέα Σκηνή μνημονεύεται μέχρι τις μέρες μας ως η εκσυγχρονιστική στροφή του θεάτρου μας και η βάση της θεατρικής παιδείας του τόπου. Η γενικότερη συνεισφορά του στο ελληνικό θέατρο παραμένει ανεκτίμητη.
Το μυθιστόρημά του Κερένια κούκλα θα γίνει ταινία το 1916 από τον Μιχάλη Γλητσό (η πρώτη μεταφορά ελληνικού λογοτεχνικού έργου στον κινηματογράφο με πρωταγωνίστρια τη Βιργινία Διαμάντη) και αργότερα σειρά στην ελληνική τηλεόραση. Το 1987 την Κερένια κούκλα διασκεύασε τηλεοπτικά ο συγγραφέας Γιάννης Κανδήλας και παρουσιάστηκε στη ΕΤ-2. . Η προσωπικότητα του Χρηστομάνου και το έργο του συνεχίζουν να προκαλούν ακόμα και σήμερα το ενδιαφέρον λογοτεχνών και ανθρώπων του θεάτρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Γκούγκολ
Ένα γκούγκολ (googol) αντιστοιχεί σε μία μονάδα, ακολουθούμενη από 100 μηδενικά. Ο όρος επινοήθηκε από τον εννιάχρονο Μίλτον Σιρόττα, ανιψιό του Αμερικανού μαθηματικού Έντουαρντ Κάσνερ το 1938 και εκφράζει τον αριθμό 10100:
Ολογράφως, πρόκειται για τον αριθμό δέκα τριακονταδυάκις εκατομμύρια. Σ' αυτόν τον αριθμό οφείλει η γνωστή εταιρία "Google" το όνομά της, το οποίο αποτελεί μια παράφραση της λέξης "γκούγκολ" (googol), θέλοντας να υποδηλώσει την τεράστια ποσότητα πληροφοριών την οποία διαχειρίζεται.
Το Googolplex
To googolplex αντιστοιχεί στο 10, υψωμένο στην 10100 δύναμη, δηλαδή το 1 ακολουθούμενο από 10100 μηδενικά.
Μετρό Παρισιού
thumb|right|300px|Σταθμος École Militaire. Ο μητροπολιτικός σιδηρόδρομος του Παρισιού (γαλλικά: Métro de Paris) είναι το σύστημα υπογείων, επιγείων και υπέργειων αστικών σιδηροδρόμων του Παρισιού. Σήμερα έχει μήκος 226,9 χλμ. και 308 σταθμούς.
Το σύστημα περιλαμβάνει 16 γραμμές, που προσδιορίζονται από τους αριθμούς από 1 έως 14, με δυο δευτερεύουσες γραμμές, 3bis και 7bis, που αριθμούνται έτσι επειδή ήταν κλάδοι των αντίστοιχων αρχικών γραμμών τους και αργότερα έγιναν ανεξάρτητες. Το δίκτυο του μετρό συμπληρώνεται από το προαστιακό σιδηροδρομικό δίκτυο, γνωστό ως RER, που εξυπηρετεί την προαστιακή ζώνη του Παρισιού.
Κατασκευή και επεκτάσεις
Μια σημαντική διαφορά του Μετρό του Παρισιού από αυτά των άλλων μεγάλων πρωτευουσών και γενικώς μεγαλουπόλεων, είναι ότι σχεδιάστηκε εξ αρχής ως ένα ευρύτερο δίκτυο 9 γραμμών. Η κατασκευή του δικτύου ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1898. Η πρώτη γραμμή, Porte Maillot - Porte de Vincennes, εγκαινιάστηκε στις 19 Ιουλίου 1900, κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας έκθεσης του Παρισιού το 1900, και τότε τα σχέδια αναθεωρήθηκαν για τελική ανάπτυξη 10 γραμμών. Η επιχείρηση που διαχειρίστηκε αρχικά το δίκτυο ήταν γνωστή ως Chemin de Fer Métropolitain de Paris (Μητροπολιτικός Σιδηρόδρομος του Παρισιού) ή C.M.P. που αναφερόταν και ως «Métropolitain». Ήδη στα πρώτα χρόνια, το όνομα μετατράπηκε γρήγορα στο συντομότερο Métro και μάλιστα από αυτό το όνομα καθιερώθηκε και ο γνωστός διεθνής όρος «μετρό». Η ανάπτυξη του δικτύου πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια τριών σταδίων. Αρχικά, από τις αρχές του 20ού αιώνα έως τη δεκαετία του 1920, ο πυρήνας του δικτύου μετρό ήταν αποκλειστικά μέσα στο Παρίσι. Μεταγενέστερα, από τη δεκαετία του 1930 στη δεκαετία του 1950 το δίκτυο επεκτάθηκε στα κοντινά προάστια και με τη δημιουργία της γραμμής 11 τελικά, από τη δεκαετία του 1960 στη δεκαετία του 1980, η μεγαλύτερη επέκταση έγινε προς τα προάστια.
Τον Οκτώβριο του 1998 εγκαινιάστηκε η πλήρως αυτόματη γραμμή 14, η πρώτη εντελώς καινούρια γραμμή μετά από 63 χρόνια και η πρώτη στο μετρό του Παρισιού με αυτόματες πόρτες στις πλατφόρμες των σταθμών, έτσι ώστε να παρεμποδίζονται οι αυτοκτονίες και τα ατυχήματα πτώσεων ανθρώπων στις γραμμές των τραίνων. Στη συνέχεια (οι εργασίες ξεκίνησαν το 2007 και τελικώς ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο του 2011) μετατράπηκε και η γραμμή 1 σε αυτόματη. Μετά από αυτές, μετατράπηκε και η γραμμή 4 σε αυτόματη, και οι πρώτοι πλήρως αυτόματοι συρμοί ξεκίνησαν να κυκλοφορούν σε αυτήν στις 12 Σεπτεμβρίου 2022.
Σημερινό δίκτυο
Το δίκτυο του Μετρό έχει γραμμές μήκους 226,9 χλμ. και 308 σταθμούς (εκ των οποίων 62 προσφέρουν ανταπόκριση μεταξύ των γραμμών). Αυτοί οι αριθμοί δεν περιλαμβάνουν το προαστιακό δίκτυο RER, ούτε και το δίκτυο τραμ του Παρισιού (το οποίο έχει 12 γραμμές, συνολικό μήκος 156 χιλιόμετρα και 235 σταθμούς).
Επειδή το Μετρό του Παρισιού κατασκευάστηκε με σκοπό την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση του πληθυσμού του, η μέση απόσταση μεταξύ των σταθμών είναι μόλις στα 548 μέτρα και η μικρότερη μέση απόσταση είναι στη γραμμή 4, μόλις 424 μέτρα, με μέγιστο στη νεότερη γραμμή 14 που είναι στο 1 χιλιόμετρο. Το αποτέλεσμα είναι μια πολύ πυκνή συγκέντρωση σταθμών και χαμηλή μέγιστη επιτρεπόμενη ταχύτητα των συρμών, στα 70 χιλιόμετρα την ώρα, λόγω των σύντομων αποστάσεων, με μοναδική εξαίρεση τη γραμμή 14, όπου η μέγιστη ταχύτητα έχει οριστεί στα 80 χιλιόμετρα την ώρα. Ωστόσο, το μετρό δεν προσφέρει προσβασιμότητα σε ΑΜΕΑ (καθώς δεν διαθέτει ανελκυστήρες), επειδή οι σταθμοί του κατασκευάστηκαν σε εποχές του παρελθόντος όπου το ζήτημα αυτό δεν είχε τεθεί ακόμα, σε παγκόσμια κλίμακα.
Το Μετρό είναι στο μεγαλύτερο μέρος του υπόγειο, στα 197 χιλιόμετρα του δικτύου. Υπάρχουν, ωστόσο, και επίγεια και υπέργεια τμήματα στις γραμμές 1, 2, 5 και 6 μέσα στο Παρίσι, καθώς και στις προαστιακές άκρες των γραμμών 1, 5, 8 και 13. Σχεδόν όλες οι σήραγγες είναι μικρού βάθους και κοντά στην επιφάνεια, λόγου του έντονα μεταβλητού υπεδάφους του Παρισιού, που καθιστά ιδιαίτερα δύσκολη την εκσκαφή σε βαθύτερα στρώματα. Κάποιες λίγες εξαιρέσεις σταθμών μεγαλύτερου βάθους υπάρχουν σε τμήματα της γραμμής 12 κάτω από τον λόφο της Μονμάρτρης και σε τμήματα της γραμμής 2 κάτω από το Ménilmontant. Επειδή οι περισσότερες σήραγγες κατασκευάστηκαν με τη μέθοδο της εκσκαφής και επικάλυψης (cut and cover) των οδών, ακολουθούν τις τροχιές και τις στροφές των οδών πάνω από αυτές.
Όλα τα τρένα σταματούν σε όλους τους σταθμούς, με την εξαίρεση του σταθμού Liège, που είναι κλειστός τα βράδια και τις Κυριακές. Κάθε γραμμή έχει δικές τις πλατφόρμες, ακόμη και στους σταθμούς ανταπόκρισης (δηλαδή οι γραμμές δεν μοιράζονται τις πλατφόρμες). Αυτή η ιδιομορφία ισχύει επίσης και για τις προαστιακές γραμμές RER.
Το 2004 η ετήσια κυκλοφορία σε όλες τις γραμμές του μετρό του Παρισιού έφτασε συνολικά τα 1,336 δισεκατομμύρια επιβάτες και το 2015 έφτασε τα 1,520 δισεκατομμύρια επιβάτες ή 4,16 εκατομμύρια επιβάτες ημερησίως.
Χαρακτηριστικές για το Μετρό του Παρισιού είναι οι είσοδοι αρκετών σταθμών του, σχεδιασμένες από τον Εκτόρ Γκιμάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παρισι Μετρο Μετρο Παρισιου
Η Νύχτα με τις Μάσκες (ταινία, 1978)
Η Νύχτα με τις Μάσκες (πρωτότυπος τίτλος: Ηalloween) είναι αμερικανική ταινία σλάσερ του 1978. Ήταν από τα πιο επιτυχημένα δείγματα κινηματογραφικών ταινιών είδους σλάσερ, το οποίο γινόταν ολοένα και πιο δημοφιλές εκείνη την εποχή. Σκηνοθέτης είναι ο Τζον Κάρπεντερ και πρωταγωνιστές οι Ντόναλντ Πλέζανς ως Δρ. Σαμ Λούμις, Τζέιμι Λι Κέρτις ως Λόρι Στρόουντ, και ο Νικ Καστλ ως Μάικλ Μάγιερς (ο δολοφόνος). Η ταινία επικεντρώνεται στην απόδραση του Μάγιερς από το φρενοκομείο, στους φόνους του, και στην προσπάθεια του Δρ. Λούμις να τον σταματήσει.
Ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν The Babysitter Murders. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στη Βόρεια Καλιφόρνια το Μάιο του 1978 με έξοδα μόλις 325,000 δολάρια, προτού κάνει πρεμιέρα τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, όπου απέσπασε 70 εκατομμύρια δολάρια και έγινε μια από τις πιο κερδοφόρες ταινίες ανεξάρτητης παραγωγής. Παίρνοντας κυρίως καλές κριτικές για τη σκηνοθεσία και τη μουσική του Κάρπεντερ, πολλοί αποδίδουν στη Νύχτα με τις Μάσκες ότι ήταν η πρώτη σε μια μακρά σειρά ταινιών σλάσερ, εμπνευσμένες από το Ψυχώ (1960) του Άλφρεντ Χίτσκοκ και Τρόμος στο Παρθεναγωγείο (1974) του Μπομπ Κλαρκ. Κάποιοι κριτικοί έχουν υποθέσει ότι η Νύχτα με τις Μάσκες μπορεί να ενθαρρύνει το σαδισμό και το μισογυνισμό σε θεατές που ταυτίζονται με το δολοφόνο. Άλλοι έχουν υποθέσει πως η ταινία είναι μια κοινωνική κριτική της ανηθικότητας των νέων και των εφήβων στην Αμερική της δεκαετίας του 1970, με πολλά από τα θύματα του Μάγιερς να χαρακτηρίζονται από σεξουαλική ασυδοσία και κατάχρηση ουσιών, ενώ η μόνη ηρωίδα απεικονίζεται ως αθώα και άπειρη, για αυτό και επιζεί.
Η Νύχτα με τις Μάσκες δημιούργησε ένα franchise ταινιών που αποτελείται από έντεκα ταινίες, που βοήθησαν στο να σχηματιστεί μια εκτενής ιστορία για τον ανταγωνιστή Μάικλ Μάγιερς. Το 2007, ξαναγυρίστηκε ως ριμέικ, ενώ ακολούθησε και ένα σίκουελ το 2009. Η ενδέκατη ταινία που είναι ένα άμεσο σίκουελ του πρώτου Η Νύχτα με τις Μάσκες και που αγνοεί όλες τις υπόλοιπες ταινίες, κυκλοφόρησε το 2018. Δυο σίκουελ για τη ταινία του 2018 θα κυκλοφορήσουν με τις ονομασίες Η Νύχτα με τις Μάσκες Σκοτώνει και Η Νύχτα με τις Μάσκες Τελειώνει οι οποίες θα προβληθούν στις 15 Οκτωβρίου 2021 και 14 Οκτωβρίου 2022 αντίστοιχα. Το 2006 η Νύχτα με τις Μάσκες επιλέχθηκε να διατηρηθεί στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών διότι θεωρήθηκε πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική."
Υπόθεση
Στις 31 Οκτωβρίου του 1963, στη φανταστική πόλη του Χάντονφιλντ του Ιλινόις, ο εξάχρονος Μάικλ Μάγιερς μαχαιρώνει ανεξήγητα την αδερφή του, Τζούντιθ, μέχρι θανάτου στο σπίτι τους. Για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια, ο Μάικλ μένει έγκλειστος στο Φρενοκομείο Σμιθ Γκρόουβ. Στις 30 Οκτωβρίου 1978, ο ψυχίατρος του Μάικλ, Δρ. Σάμιουελ Λούμις, και η συνεργάτιδα του, Μάριον Τσέιμπερς, φτάνουν στο φρενοκομείο για να συνοδεύσουν το Μάικλ στο δικαστήριο για μια ακρόαση. Ο Λούμις ελπίζει πως η απόφαση που θα βγει από την ακρόαση θα είναι ο Μάικλ να μην αποδεσμευτεί ποτέ από το Σμιθ Γκρόουβ. Ωστόσο, ο Μάικλ κλέβει το αυτοκίνητο τους και διαφεύγει από το φρενοκομείο, σκοτώνοντας ένα μηχανικό για τη φόρμα του στο δρόμο του για το Χάντονφιλντ. Όταν επέστρεψε, ο Μάικλ έκλεψε μια λευκή και ανέκφραστη μάσκα από ένα κατάστημα.
Τη μέρα του Χαλοουίν, βλέπει την έφηβη Λόρι Στρόουντ να ρίχνει ένα κλειδί στο εδώ και χρόνια εγκαταλελειμμένο σπίτι των Μάγιερς το οποίο ο πατέρας της προσπαθεί να πουλήσει. Ο Μάικλ τη παρακολουθεί καθόλη τη διάρκεια της μέρας, όμως οι φίλες της, Άνι Μπράκετ και Λίντα Βαν ντερ Κλοκ, απορρίπτουν το προβληματισμό της. Ο Λούμις καταφθάνει στο Χάντονφιλντ αναζητώντας το Μάικλ και βρίσκει τη ταφόπλακα της Τζούντιθ να λείπει από το τοπικό νεκροταφείο. Ο ψυχίατρος συναντά το πατέρα της Άνι, Σερίφη Λι Μπράκετ, και ερευνούν το σπίτι του Μάικλ, όπου ο Λούμις λέει στο Μπράκετ πως ο Μάικλ είναι καθαρά διαβολικός. Ο Μπράκετ αμφιβάλλει για το κίνδυνο όμως πηγαίνει για περιπολία, ενώ ο Λούμις μένει στο σπίτι, περιμένοντας το Μάικλ να επιστρέψει. Εκείνη τη νύχτα, η Λόρι προσέχει το μικρό Τόμι Ντόιλ, ενώ η Άνι προσέχει τη Λίντσεϊ Ουάλας στον απέναντι δρόμο.
μικρογραφία|αριστερά|Ο Μάικλ Μάγιερς με ένα κουζινομάχαιρο στο χέρι
Ο Μάικλ τους ακολουθεί, παρακολουθώντας επίμονα την Άνι και σκοτώνοντας το σκύλο της οικογένειας Ουάλας. Ο Τόμι βλέπει το Μάικλ από το παράθυρο και νομίζει πως είναι ο μπαμπούλας, όμως η Λόρι δεν τον πιστεύει. Η Άνι αργότερα μεταφέρει τη μικρή Λίντσεϊ στο σπίτι των Ντόιλ για να περάσει τη νύχτα με το σύντροφο της, Πολ. Όταν μπαίνει στο αυτοκίνητο, ο Μάικλ εμφανίζεται από τη πίσω θέση, όπου τη στραγγαλίζει και μετά της κόβει το λαιμό. Λίγο αργότερα η Λίντα και ο σύντροφος της, Μπομπ Σιμς, φτάνουν στο σπίτι των Ουάλας και το βρίσκουν άδειο. Αφού έκαναν έρωτα, ο Μπομπ πηγαίνει στο κάτω όροφο για μια μπύρα, όμως ο Μάικλ τον μαχαιρώνει με ένα μαχαίρι κουζίνας. Ο Μάικλ τότε ρίχνει ένα σεντόνι πάνω του και παριστάνει το φάντασμα σαν το Μπομπ. Αφού αντικρύζει τη Λίντα, εκείνη τον πειράζει χωρίς αποτέλεσμα. Ενοχλημένη, τηλεφωνεί στη Λόρι για να μάθει τι συνέβη στην Άνι. Ο Μάικλ τη στραγγαλίζει με το καλώδιο του τηλεφώνου ενώ η Λόρι ακούει, νομίζοντας πως είναι αστείο. Εντωμεταξύ, ο Λούμις ανακαλύπτει το κλεμμένο αυτοκίνητο και ξεκινά να ψάχνει τους δρόμους. Αφού υποψιάζεται πως κάτι γίνεται λόγω του τηλεφωνήματος, η Λόρι πηγαίνει στο σπίτι των Ουάλας και βρίσκει τις σωρούς των φίλων της, καθώς και τη ταφόπλακα της Τζούντιθ, σε ένα υπνοδωμάτιο. Όντας τρομοκρατημένη τρέχει στο χολ, όπου ο Μάικλ ξαφνικά εμφανίζεται από το σκοτάδι και τη μαχαιρώνει στο χέρι, κάνοντας τη να πέσει από τη κουπαστή των σκαλιών.
Η τραυματισμένη Λόρι ξεφεύγει παραλίγο και τρέχει στο σπίτι των Ντόιλ, όπου διατάζει το Τόμι και τη Λίντσεϊ να κρυφτούν. Ο Μάικλ μπαίνει κρυφά μέσα από το παράθυρο και της επιτίθεται ξανά, αλλά εκείνη του καρφώνει μια βελόνα πλεξίματος στο λαιμό και τον βγάζει εκτός μάχης. Νομίζοντας πως είναι νεκρός, η Λόρι πηγαίνει στο πάνω όροφο για να βρει τα παιδιά, όμως σοκάρεται όταν βλέπει το Μάικλ ζωντανό. Αμέσως λέει στα παιδιά να κρυφτούν στο μπάνιο ενώ εκείνη κρύβεται στη ντουλάπα ενός υπνοδωμάτιου, όμως ο Μάικλ τη βρίσκει και μπαίνει στο δωμάτιο. Η Λόρι τον τρυπά στο μάτι με μια κρεμάστρα και στο στήθος με το δικό του μαχαίρι. Τότε λέει στο Τόμι και στη Λίντσεϊ να φύγουν και να καλέσουν την αστυνομία από ένα γειτονικό σπίτι. Αφού τρέχουν, ο Μάικλ ξυπνά πάλι και πλησιάζει αργά τη Λόρι η οποία δεν τον έχει αντιληφθεί. Ο Λούμις βλέπει τα παιδιά να τρέχουν έξω από το σπίτι και μπαίνει μέσα για να το διερευνήσει, βλέποντας το Μάικλ και τη Λόρι να μάχονται. Η Λόρι βγάζει τη μάσκα του Μάικλ, με το δολοφόνο να διστάζει να τη φορέσει ξανά. Ο Λούμις πυροβολεί έξι φορές το Μάικλ, ο οποίος πέφτει από ένα μπαλκόνι. Η Λόρι ρωτά το Λούμις αν ο Μάικλ ήταν ο «μπαμπούλας», με το Λούμις να απαντά θετικά. Ο ψυχίατρος κοιτά κάτω και βλέπει ότι ο Μάικλ έχει εξαφανιστεί, χωρίς αυτό να του προκαλεί εντύπωση. Ο Λούμις κοιτά το νυχτερινό ουρανό και η Λόρι αρχίζει να κλαίει. Ενώ ακούγεται η ανάσα του Μάικλ κάτω από τη μάσκα ενώ βλέπουμε ένα μοντάζ από τις τοποθεσίες που επισκέφτηκε πρόσφατα, υποδεικνύοντας ότι μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε.
Moυσική
Ένας από τους κυριότερους λόγους της επιτυχίας της ταινίας ήταν η χαρακτηριστική μουσική της, η οποία ακούγεται σε αρκετά σημεία, τόσο στην αρχή όσο και στα τελευταία πλάνα. Η μελωδία παίζεται σε πιάνο, σε ρυθμό 5/4. Ο ίδιος ο Τζον Κάρπεντερ την συνέθεσε, με την βοήθεια του συνθέτη Νταν Γουάιμαν, ο οποίος εργαζόταν στο πανεπιστήμιο Σαν Τζοζέ. Εξάλλου, ο Κάρπεντερ έχει δηλώσει σε συνέντευξή του πως "Μπορώ να παίξω πλήκτρα, αλλά δεν μπορώ να διαβάσω ή να γράψω νότες".
Ο δίσκος με την μουσική της ταινίας (soundtrack) κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Αμερική τον Οκτώβριο του 1983, και μετά επανακυκλοφόρησε το 1990 και το 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 1978 Κατηγορία:Ταινίες τρόμου σλάσερ Κατηγορία:Ταινίες του Η Νύχτα με τις Μάσκες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Κάρπεντερ Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Χαλοουίν μυθοπλασία
Ρου
Το ρου είναι μαγειρεμένο μείγμα λιπαρής ουσίας και αλευριού το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για το δέσιμο σαλτσών και σούπας. Παρασκευάζεται βάζοντας τη λιπαρή ουσία να ζεσταθεί και στη συνέχεια προσθέτοντας ίση ποσότητα αλευριού. Περίπου 120 γραμμάρια ρου χρησιμοποιούνται για να δέσουν 1 λίτρο υγρού.
Είδη και χρήσεις
μικρογραφία|Λευκό ρου Το λευκό ρου το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για ανοιχτόχρωμες σάλτσες και σούπες. Χρειάζεται περίπου 3 λεπτά ψήσιμο και το χαρακτηριστικό του είναι ότι μυρίζει σαν ζύμη.
Το ξανθό ρου το οποίο χρησιμοποιείται για σάλτσες και σούπες παρόμοιου χρωματισμού. Χρειάζεται περίπου 6 έως 7 λεπτά ψήσιμο και το χαρακτηριστικό του είναι ότι το άρωμά του θυμίζει καβουρδισμένους ξηρούς καρπούς.
Το σκούρο ρου το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για σκουρόχρωμες σάλτσες. Χρειάζεται περίπου 11 έως 14 λεπτά ψήσιμο και η ικανότητα σταθεροποίησης του, είναι 30% λιγότερο ισχυρή από την αντίστοιχη του λευκού ρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαγειρική
Λαγγόνα
Η Λαγγόνα είναι υδρόβιο πτηνό της οικογενείας των Φαλακροκορακιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Microcarbo pygmaeus  και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ονοματολογία
Η ονομασία της λαγγόνας παραμένει προβληματική όπως και η συστηματική ταξινομική της (βλ. Συστηματική ταξινομική). Μέχρι σήμερα, υπάρχουν σημαντικές διαφωνίες και είναι πιθανόν να μεταβάλλονται συνεχώς τα κατά καιρούς δεδομένα.
Η επιστημονική ονομασία του γένους Microcarbo είναι (νεο-)λατινικός όρος που απαρτίζεται από τα συνθετικά micro «ελάσσων, μικρός» + carbo-onis «άνθρακας, κάρβουνο», με προφανή σημασία η οποία παραπέμπει, αφ’ ενός στο -μικρό- μέγεθος του πτηνού, αφ’ ετέρου στο σκούρο χρώμα του πτερώματός του. Η άμεση απόδοση στην ελληνική γλώσσα Μικροκάρβων < μικρός + κάρβων-ονος «κάρβουνο» < carbo, παραπέμπει στην ίδια ετυμολογία και σημασία.
Ο όρος pygmeus στην επιστημονική ονομασία του είδους είναι άμεση λατινική απόδοση της ελληνικής λέξης πυγμαίος < πυγμή «ο έχων μέγεθος πυγμής, ο μικρόσωμος», που παραπέμπει στο μέγεθος του πτηνού. Ωστόσο, η ορθή γραφή της λέξης στα λατινικά είναι pygmaeus και, η γραφή χωρίς a προήλθε, πιθανόν, εκ παραδρομής και απαιτείται διόρθωση (emendation) (βλ. και Σημειώσεις).
Για την προέλευση της ελληνικής λαϊκής ονομασίας λαγγόνα, δεν υπάρχουν αναφορές και, η περαιτέρω ετυμολογία και σημασία της παραμένουν άγνωστες.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε αρχικά από τον Γερμανό ζωολόγο και βοτανικό Πέτερ Πάλας (Peter Simon Pallas, 1741-1811) ως Pelecanus pygmeus (Κασπία Θάλασσα, 1773). Κατά καιρούς, μεταφέρθηκε στο Phalacrocorax, γένος που είχε προταθεί από τον Γάλλο ζωολόγο Ματουρέν Μπρισόν (Mathurin Jacques Brisson, 1723-1806), το 1760, στο Halietor (Collar & Andrew, 1988), και στο Microcarbo (del Hoyo & Collar 2014), γένος που είχε προταθεί από τον Γάλλο βιολόγο και ορνιθολόγο Σαρλ Μποναπάρτ (Charles Lucien Bonaparte, 1803-1857), το 1856. Η ταξινομική του είδους παραμένει προβληματική, με συνεχείς αλλαγές στην ονομασία του γένους, όπως Pelecanus, Phalacrocorax, Microcarbo, αλλά και άλλες πολλές, που σήμερα υφίστανται μόνον ως συνώνυμα (π.χ. Halietor). Επίσης, η ίδια η οικογένεια Phalacrocoracidae έχει πολλά ταξινομικά προβλήματα, τα οποία έχουν ενταθεί μετά την εμφάνιση των μοριακών δεδομένων.
Η λαγγόνα εντάσσεται σε φυλογενετική γραμμή που, από κάποιους ερευνητές, περιλαμβάνει είδη που πρέπει να ταξινομηθούν ως υποοικογένεια Phalacrocoracinae, με τους μικρότερους αρτίγονους κορμοράνους από τον Παλαιό Κόσμο και την Αυστραλία (γένος Microcarbo, παλαιότερα Halietor). Ωστόσο, είναι πολύ πιθανόν αυτές οι ταξινομήσεις να αλλάξουν και πάλι στο άμεσο μέλλον.
Γεωγραφική εξάπλωση
Η λαγγόνα είναι είδος με περιορισμένη εξάπλωση στη ΝΑ. Ευρώπη και τη ΝΔ. Ασία. Μάλιστα, οι περιοχές όπου απαντά είναι, κατ’ ουσίαν, μικροί θύλακες, ειδικά στην ασιατική επικράτεια.
Στην Ευρώπη, απαντά από την Ιταλία και ανατολικότερα, στην Ουγγαρία, τη ΝΑ. Ουκρανία και τα Βαλκάνια, κυρίως στη Ρουμανία, όπου είναι επιδημητικό πτηνό. Στην Ασία, η εξάπλωση αρχίζει από τη Μικρά Ασία στα δυτικά και, μέσω του Ιράκ και του Ιράν, φθάνει μέχρι το Καζακστάν (βόρειο όριο) και τα υψίπεδα στα σύνορα μεταξύ των χωρών Ουζμπεκιστάν και Τατζικιστάν (ανατολικό όριο).
Μικροί θύλακες υπάρχουν στην Εγγύς Ανατολή (Συρία, Λίβανος, Ισραήλ).
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Η λαγγόνα είναι μεταναστευτικό, μερικώς αποδημητικό και επιδημητικό πτηνό, ανάλογα με την περιοχή κατανομής, ενώ οι «μεταναστεύσεις» περιορίζονται σε σχετικά μικρές αποστάσεις. Οι πληθυσμοί των Βαλκανίων διαχειμάζουν εν μέρει στην ενδοχώρα και εν μέρει στις βορειοανατολικές μεσογειακές ακτές, ή κοντά σε αυτές. Οι πληθυσμοί της Μαύρης Θάλασσας, μετακινούνται σαφώς περισσότερο, ενώ οι βόρειοι πληθυσμοί εγκαταλείπουν σε μεγάλο βαθμό τους τομείς τους κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ενώ πολλοί «κατεβαίνουν» μέχρι το Β. Αιγαίο.
Η φθινοπωρινή αποδημία πραγματοποιείται Αύγουστο-Σεπτέμβριο, και η επιστροφή στα εδάφη αναπαραγωγής Μάρτιο-Απρίλιο. Αναφέρονται αρκετές περιπτώσεις τυχαίων επισκεπτών στα δυτικά και βόρεια του εύρους αναπαραγωγής, ενώ, περιστασιακά, παρατηρούνται «εισβολές» κατά κύματα σε μικρά σμήνη.
Ωστόσο, το κύριο χαρακτηριστικό της μεταναστευτικής συμπεριφοράς της λαγγόνας είναι ότι, σε πολλές περιοχές όπου απαντά, αναμιγνύονται μόνιμοι, μεταναστευτικοί ή διαχειμάζοντες πληθυσμοί, με αποτέλεσμα σε όλες τις εποχές του έτους να παρατηρούνται άτομα του είδους.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Σουηδία και την Πολωνία, την Τυνησία και το Αφγανιστάν.
Στην Ελλάδα, η λαγγόνα απαντά σε όλες τις καταστάσεις μετακίνησης (επιδημητικό, μεταναστευτικό, διαχειμάζον πτηνό), κυρίως στη βόρεια χώρα. Ωστόσο, η Ελλάδα αποτελεί κυρίως περιοχή διαχείμασης, από τις σημαντικότερες παγκοσμίως (βλ. Κατάσταση στην Ελλάδα).
Από την Κρήτη αναφέρεται ως πολύ σπάνιος χειμερινός επισκέπτης, και από την Κύπρο, ως σπάνιο μεταναστευτικό πτηνό.
Βιότοπος
thumb|right|300px|Η παρουσία δένδρων είναι απαραίτητη στις λαγγόνες για κούρνιασμα και επόπτευση του χώρου Η λαγγόνα αναπαράγεται σε καλαμιώνες, στις μεταβατικές ζώνες μεταξύ των καλαμιώνων και των ανοικτών υδάτων, στις ακτές όπου υπάρχει εκτεταμένη βόσκηση και υγρά λιβάδια, ενώ κατά τη διάρκεια του χειμώνα, σε παράκτιους υγροτόπους, κατά μήκος των ποταμών, και μερικές φορές σε λίμνες.
Γενικά, αγαπάει τα θερμά κλίματα, γι’ αυτό περιορίζεται κυρίως σε πεδινές περιοχές γλυκών υδάτων και υφάλμυρων οικοτόπων. Έχει παρατηρηθεί σε εκτεταμένες ανοικτές παρυδάτιες περιοχές, αλλά οπωσδήποτε με την παρουσία δένδρων για να κουρνιάζει, σε υφάλμυρα έλη, τέλματα, ορυζώνες, βάλτους και πλημμυρισμένα χωράφια, όπου μπορεί εύκολα να πιάσει ψάρια στα ρηχά νερά. Τέλος, απαντάται και σε περιοχές με πυκνή βλάστηση και δέντρα, σε θάμνους, ακόμη και σε μικρές πλωτές «νησίδες» από νεκρά φυτά. Δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για τις περιοχές όπου είναι διαβατικό πτηνό.
Μορφολογία
Η λαγγόνα είναι ο μικρότερος κορμοράνος παγκοσμίως, στοιχείο που εύκολα τη διαφοροποιεί από τα συγγενικά της γένη στην παρατήρηση πεδίου.
Κατά την αναπαραγωγική περίοδο, το κεφάλι και ο λαιμός έχουν πλούσιο ερυθροκαφετί-μαυριδερό χρώμα, ενώ το υπόλοιπο σώμα είναι μαύρο με ιριδίζουσα πρασινωπή απόχρωση και κάποια διάσπαρτα λευκά στίγματα, που δεν υπάρχουν στις άλλες εποχές. Το στρογγυλεμένο, «αναμαλλιασμένο» κεφάλι με το μικρό και παχύ ράμφος είναι, επίσης, διακριτά στοιχεία, ενώ η ουρά του που έχει σχήμα κουπιού, είναι σχετικά μακριά και εξέχει από το σώμα όσο περίπου και το κεφάλι. Το σαγόνι και το ράμφος είναι πιο ανοικτόχρωμα από το υπόλοιπο κεφάλι, ενώ τα πόδια είναι μαύρα. Τον οφθαλμό περιβάλλει «αχνός» οφθαλμικός δακτύλιος. Ο λαιμός μοιάζει κοντός, αλλά μπορεί να εκτείνεται όταν το πουλί κολυμπάει.
Τα νεαρά άτομα είναι πιο ανοικτόχρωμα, ελαφρά κηλιδωτά, με άσπρο λαιμό και υπόλευκη κάτω επιφάνεια του σώματος.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:      )
Τροφή
thumb|right|500px|Ενήλικη λαγγόνα Η λαγγόνα τρέφεται κατά το μεγαλύτερο ποσοστό με ψάρια, αν και, μικρά θηλαστικά, καρκινοειδή, βδέλλες και μεγάλα έντομα έχουν κατά καιρούς συμπεριληφθεί στη διατροφή της. Δεκαπέντε είδη ψαριών καταγράφηκαν στο διαιτολόγιο 130 ατόμων στο δέλτα του Δούναβη. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται τα Perca fluviatilis σε ποσοστό 18,8%, Rutilus rutilus 14,8%, Cyprinus carpio 10,8%, Cobitis taenia 9,7% και Esox lucius 5,6%, Το μέσο βάρος των ψαριών είναι 15 γραμμάρια. Οι λαγγόνες αναζητούν τη λεία τους αποκλειστικά σε ρηχά νερά.
Ηθολογία
Οι λαγγόνες συνηθίζουν να κολυμπούν κατά πυκνές ομάδες, ενώ σκαρφαλώνουν στα καλάμια και κουρνιάζουν στα κλαδιά των δένδρων. Όπως και άλλοι κορμοράνοι, συχνά στέκεται σε ένα σταθερό σημείο με απλωμένες τις πτέρυγες στο ηλιακό φως για να τις στεγνώσει και να ζεστάνει το σώμα της.
Πτήση
Το πέταγμα της λαγγόνας είναι πολύ γρήγορο σαν της πάπιας, με δυνατά, διαδοχικά φτεροκοπήματα που διακόπτονται από σύντομες αερολισθήσεις (glides).
Αναπαραγωγή
Τα ζευγάρια αναπαραγωγής αρχίζουν να δημιουργούνται, ήδη, από τα εδάφη διαχείμασης, ενώ η περίοδος φωλιάσματος είναι, συνήθως, από τα τέλη Απριλίου μέχρι τα τέλη Μαΐου. Το φώλιασμα πραγματοποιείται κατά αποικίες, συχνά μαζί με άλλους κορμοράνους, αν και φωλιάζει αργότερα εάν συμπίπτει η περίοδος αναπαραγωγής με αυτούς. Επίσης, μαζί με ερωδιούς, χαλκόκοτες και πλαταλέες. Στους βιοτόπους αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), οι λαγγόνες κατασκευάζουν τη φωλιά τους σε δένδρα ή θάμνους, πάνω σε κλαδιά που απέχουν λίγο (1-1,5 μ.) από την επιφάνεια του νερού, ή μέσα σε πυκνούς καλαμιώνες. Τα προτιμώμενα ενδιαιτήματα ωοτοκίας περιλαμβάνουν κυρίως ιτιές, αλλά στο Αζερμπαϊτζάν τα πουλιά αναπαράγονται κυρίως σε ενδιαιτήματα με αλμυρίκια. thumb|right|300px|Λαγγόνες φωτογραφημένες στο Δέλτα του Δούναβη Η φωλιά, βαθιά κυπελοειδής δομή, αποτελείται από καλάμια εάν είναι κατασκευασμένη σε καλαμιώνες, ενώ πάνω στα δένδρα κατασκευάζεται από μικρά κλαδάκια και επιστρώνεται με λεπτό υλικό. Οι φωλιές επαναχρησιμοποιούνται κάθε χρόνο και, επειδή προστίθεται νέο υλικό, μπορεί να αποκτήσουν πολύ μεγάλες διαστάσεις, ειδικά εκείνες πάνω στα δένδρα. Τα υλικά κατασκευής μεταφέρεται και από τα δύο φύλα που φτιάχνουν μαζί τη φωλιά.
Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι, γεννιούνται γυμνοί, αλλά γρήγορα αποκτούν υποτυπώδες καφετί χνούδι. Σιτίζονται από τους γονείς με μικρά ψάρια και άλλα υδρόβια ζώα. Στις 2 εβδομάδες εμφανίζονται τα φτερά των πτερύγων, ενώ η τελική πτέρωση (fledging) είναι στις 6 εβδομάδες. Οι νεαρές λαγγόνες ανεξαρτητοποιούνται στις 70 ημέρες, περίπου.
Η αναπαραγωγική επιτυχία φθάνει το 77,1%, με το ποσοστό βιωσιμότητας των νεοσσών στην ηλικία των 3 εβδομάδων, να φθάνει το 69,1%.
Απειλές
Το είδος απειλείται από την υποβάθμιση των υγροτόπων μέσω αποστράγγισης για τη γεωργία και τις αλλαγές στο υδρολογικό καθεστώς. Υποφέρει επίσης από διώξεις, λόγω της ανάπτυξης του κλάδου της υδατοκαλλιέργειας,   ενώ, συχνά, διώκεται από τους ψαράδες διότι δρα «ανταγωνιστικά» με αυτούς στις περιοχές αλίευσης. Τέλος, υπάρχει κίνδυνος από την κατάποση τοξικών μετάλλων (λ.χ.Hg, Pb, χλωριωμένοι υδατάνθρακες) μέσω της τροφής. Επίσης, υφίσταται σημαντική πίεση από το κυνήγι για «αναψυχή» και για εμπορική χρήση (πωλείται σε αγορές τροφίμων), στο Ιράν.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος αναβαθμίστηκε στη Λίστα της IUCN, από Σχεδόν Απειλούμενο (ΕΝ) σε Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) διότι, παρά τη μείωση αρκετών πληθυσμών σε κάποιες χώρες μεταξύ 1990-2000, οι μεγάλοι πληθυσμοί-κλειδιά στο Αζερμπαϊτζάν και τη Ρουμανία παρέμειναν σταθεροί ή αυξήθηκαν, οπότε ο συνολικός παγκόσμιος πληθυσμός εμφάνισε μικρή αύξηση.
Οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί αναπαραγωγής της Ευρώπης (75%-94% του παγκόσμιου πληθυσμού) απαντούν στη Ρουμανία (Jijia Largă, Maţa, Rădeanu, Vădeni, Cârja, Vlădeşti, Calinovăţ, Brăila, Dunăreni, Parches-Somova), ενώ ακολουθούν η Σερβία μαζί με το Μαυροβούνιο και η Ελλάδα. Στην Ασία οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί αναπαραγωγής βρίσκονται στο Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία. Στη ΝA. Ευρώπη, τα μέτρα διαχείρισης έχουν αποφέρει σημαντικά αποτελέσματα, αν και εξακολουθεί να υπάρχει ανησυχία σχετικά με την καταστροφή των ενδιαιτημάτων και τις διώξεις στις περιοχές διαχείμασης.
Το είδος ήταν πιο διαδεδομένο κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, συμπεριλαμβανομένων ακόμη και των βρετανικών νήσων. Η αναπαραγωγή του στην περιοχή της λίμνης Αράλης, διακόπηκε στη δεκαετία του 1970, ενώ υπήρξε είδος αναπαραγωγής στην Αλγερία κατά τον 19ο αιώνα. Το 1940 φώλιασε για τελευταία φορά στο Ισραήλ, αλλά μπορεί να αναπαράγεται σήμερα και πάλι, αν και φωλιές δεν έχουν βρεθεί ακόμη. Επαναναπαράγεται στην Ιταλία μετά το 1980, όταν ανακαλύφθηκαν τρία (3) ζεύγη αναπαραγωγής, στη ζώνη του Δέλτα του ποταμού Πάδου.
Καθεστώς προστασίας
Συμπεριλαμβάνεται στο Παράρτημα Ι της Οδηγίας 79/409/ΕΟΚ για την προστασία των πουλιών και των βιοτόπων τους, ενώ Ευρωπαϊκό Σχέδιο Δράσης για το είδος εκπονήθηκε το 1996.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Η λαγγόνα είναι πολύ πιο διαδεδομένη ως διαχειμάζον είδος στην Ελλάδα (βλ. Κατάσταση πληθυσμού) αν και, πάλι, απαντά κυρίως σε Μακεδονία και Θράκη, ενώ δεν φαίνεται να «κατεβαίνει» νότια από το ύψος του Μεσολογγίου και της ΒΔ. Πελοποννήσου. Η Κερκίνη, εκτός από αναπαραγωγική, αποτελεί και σημαντική θέση διαχείμασης μαζί με το Πόρτο Λάγος και το Δέλτα του Νέστου, με τους περισσότερους πληθυσμούς να καταφθάνουν μετά τον Νοέμβριο, ενώ φεύγουν τον Μάρτιο και τον Απρίλιο, κυρίως. Το φθινόπωρο, ορισμένα άτομα παρατηρούνται στο Δέλτα Αξιού, στο Δέλτα Καλαμά και στη ΒΔ. Πελοπόννησο, ενώ στα νησιά (Κυκλάδες, Σποράδες, Κρήτη) είναι εξαιρετικά σπάνιο να παρατηρηθεί, αν και μικρός πληθυσμός διαχειμάζει στη Λέσβο. Το 1997 άρχισε η εφαρμογή τριετούς προγράμματος LIFE για την Προστασία του είδους στην Ελλάδα που υλοποιείται από το WWF, την ΕΟΕ και την Εταιρία Προστασίας Πρεσπών σε 10 υγροτόπους στη Μακεδονία και τη Θράκη.
Άλλες ονομασίες
Η λαγγόνα απαντά στον ελλαδικό χώρο και με τις ονομασίες Νανοκορμοράνος Κολοκότσα (Αμβρακικός) και Καραμπότα (Μεσολόγγι), ενώ είναι πιθανόν η Ώφυια των αρχαίων και ο Καταρράκτης του Αριστοτέλη.
Σημειώσεις
i. Πολλές αυθεντίες (authorities) της συστηματικής ταξινομικής θέλουν την τάξη Πελεκανόμορφα να ονομάζεται Σουλόμορφα, ή τουλάχιστον να γίνουν αποδεκτές οι δύο ονομασίες ως ισότιμα συνώνυμα.
ii. Το συνθετικό κάρβων-ονος «κάρβουνο, άνθρακας» είναι υπαρκτός και δόκιμος όρος, που εμφανίστηκε στον Μεσαίωνα και απαντά στην ελληνική βιβλιογραφία, ωστόσο δεν έχει γίνει ευρέως αποδεκτός στη νεοελληνική γραμματεία.
iii. Η ορθή λατινική γραφή του είδους είναι pygmaeus και όχι pygmeus που έχει επικρατήσει σε πολλές ορνιθολογικές αναφορές, πιθανότατα εκ παραδρομής, λόγω αρχικού λάθους. Άλλωστε αυτή είναι η ορθή γραφή στα λατινικά λεξικά. Στη συγκεκριμένη διόρθωση, αναφέρεται και η κατά Howard & Moore ταξινομική, επικαλούμενη τον J. S. Peters (1931)
Πηγές
Κατηγορία:Φαλακροκορακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
Τιμολέων Αργυρόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ο ιδρυτής του πρώτου πειραματικού εργαστηρίου Φυσικής στο Πανεπιστήμιο. Διετέλεσε επίσης καθηγητής της Σχολής των Ευελπίδων και της Σχολής των Δοκίμων.
Διετέλεσε μέλος του πρώτου διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου προς Διάδοσιν Ωφέλιμων Βιβλίων, καθώς και πρόεδρος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, από το 1880 έως το 1912. Επίσης, το 1909 εξελέγη κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών και έμεινε στη θέση αυτή για ένα χρόνο.
Θεωρείται ότι εισήγαγε την νεώτερη ηλεκτρολογία στην Ελλάδα.
Απεβίωσε στις 16 Ιανουαρίου 1912
Συγγράμματα
Μεταξύ των συγγραμμάτων του περιλαμβάνονται τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Ακόντιος
Στην ελληνική μυθολογία ο Ακόντιος ήταν ένας ωραίος νέος, γόνος πλούσιας οικογένειας της Κέας. Μία φορά που επισκέφθηκε τη Δήλο, ο Ακόντιος είδε μέσα στον ναό της Αρτέμιδας μια Αθηναία νέα, την Κυδίππη, που φημιζόταν για την ομορφιά της, κι έτσι την ερωτεύθηκε αμέσως. Της πέταξε λοιπόν ένα κυδώνι πάνω στο οποίο είχε χαράξει τη φράση: «Ορκίζομαι μέσα στο ναό της Αρτέμιδας να πάρω για άντρα μου τον Ακόντιο.» Η Κυδίππη μόλις διάβασε τον όρκο οργίσθηκε και έφυγε από τον ιερό τόπο, αλλά είχε πλέον δεσμευθεί ενώπιον της θεάς διαβάζοντας τον όρκο εκεί μέσα. Από τότε, κάθε φορά που η Κυδίππη αρραβωνιαζόταν με κάποιον, αρρώσταινε και θεραπευόταν μόνο όταν διαλυόταν ο αρραβώνας. Τελικά ο πατέρας της ρώτησε το ίδιο το Μαντείο των Δελφών, που του απάντησε ότι ο μόνος τρόπος για να ησυχάσουν ήταν να παντρευτεί η κόρη του τον Ακόντιο, ώστε να καταπραϋνθεί ο θυμός της θεάς για τις «καταπατήσεις» του όρκου. Η Κυδίππη τότε υπάκουσε στον χρησμό και παντρεύθηκε τον Ακόντιο.
Ο μύθος αυτός έγινε το θέμα ποιήματος του Καλλιμάχου.
Μπεστιά Ιωαννίνων
Η Μπεστιά ή Μπεστία είναι ημιορεινό χωριό της Δωδώνης στην Ήπειρο σε υψόμετρο 480 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μπεστιά βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων κοντά στα όρια με το νομό Θεσπρωτίας. Το χωριό είναι κτισμένο σε πλαγιά από τα Όρη Σουλίου, στα δυτικά του ενός και μεγαλυτέρου από τους δύο παραποτάμους που σχηματίζουν στο Πολυστάφυλο τον ποταμό Αχέροντα (βλ. Το Ορεινό τμήμα του Αχέροντα), ανάμεσα στα χωριά Κάτω Ζωτικό (βόρεια) και Σιστρούνι (νότια). Απέχει 46 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων και 18,5 χλμ. νότια από τον κόμβο Τύριας της Εγνατίας Οδού.
Το χωριό συγκαταλέγεται μεταξύ των 27 χωριών της "Λάκκας Σουλίου" ή "Λακκοχώρια" και ειδικότερα στα 14 της "Λάκκας Μπότσαρη", έτσι όπως αυτά ονομάστηκαν την περίοδο της τουρκοκρατίας προς τιμή του ήρωα του 1821, Μάρκου Μπότσαρη, ο οποίος καταγόταν και έζησε στην περιοχή για ένα διάστημα.
Διοικητικά
Ο οικισμός αναφέρεται το 1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σειστρουνίου με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919. Ως κοινότητα συστάθηκε το 1935 με το ΦΕΚ 451Α - 09/10/1935 μετά από απόσπαση του οικισμού Μπεστιά από την τότε κοινότητα Μουκοβίνας και τον ορισμό της ως έδρα της κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Κάμπο και τη Μουκοβίνα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μπεστιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 83 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
1674
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1674 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λαμπιόνε
Το Λαμπιόνε (ιταλ. Lampione) είναι ιταλικό νησί με έκταση 1,2 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο. Είναι το μικρότερο, σε έκταση, νησί του συμπλέγματος των Πελαγίων νήσων. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λαμπεντούζα και Λινόζα (Lampedusa e Linosa), στην Επαρχία του Αγκριτζέντο, ο οποίος περιλαμβάνει επίσης τα νησιά Λαμπεντούζα και Λινόζα.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σικελίας Κατηγορία:Νησιά της Ιταλίας
Ζαν-Μπατίστ Ματόν
Ο Ζαν-Μπατίστ Ματόν (γαλλ. Jean-Baptiste Mathon, 1893-1971) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας.
Ξεκίνησε από πολύ νωρίς τις σπουδές του στην αρχιτεκτονική στη Λυών. Μαθητής των Gaston Redon και Albert Tournaire στην Σχολή Καλών Τεχνών (École des Beaux-Arts) στο Παρίσι, κέρδισε το πρώτο βραβείο Prix de Rome σε αρχιτεκτονικό διαγωνισμό το 1923 ,με θέμα που έφερε τον τίτλο "Μια κατοικία του εκπροσώπου της Γαλλίας στο Μαρόκο."(Une résidence du représentant de la France au Maroc).
Από 1 ης Γενάρη  1924 έως 30  Απρίλιος  1927 αναδεικνύεται νικητής στην Ακαδημία της Γαλλίας (Académie de France) στη Ρώμη. Επικεφαλής αρχιτέκτονας των δημόσιων κτιρίων και των εθνικών παλατιών,έχει επίσης ιδιωτική επίτευξη στη Salle Pleyel Aubertin και Granet, στο Ειδικό Σχολείο Δημοσίων Έργων, Οικισμού και Βιομηχανίας (ESTP PARIS) πάνω στην Λεωφόρο Σαιν-Ζερμαίν του Παρισιού, το Παλάτι του Ραδιοφώνου ( Palais de la Radio) στην έκθεση του 1937, καθώς επίσης και σημαντικά δημόσια κτίρια στην γαλλική κοινότητα Cachan (δημαρχείο,σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης).
Στην συνέχεια της πορείας του γίνεται καθηγητής στο Ειδικό Σχολείο Δημοσίων Έργων και το «αφεντικό» ενός εργαστηρίου της Σχολής Καλών Τεχνών. Ο Ματόν ανέπτυξε το σχέδιο ανασυγκρότησης της γαλλικής πόλης Μπρεστ (Brest),το οποίο ήταν επικουρούμενο από τον Γενικό Επιθεωρητή των αυτοκινητοδρόμων Maurice Mead( 1902 - 1995 ).
Επίσης έχτισε το σχολείο της πόλης Kerichen,το πολιτιστικό κέντρο (βιβλιοθήκη, αμφιθέατρο και μουσικό σχολείο),την Περιφερειακή Σχολή Καλών Τεχνών και τα διοικητικά κτίρια των Τελωνείων στο εμπορικό λιμάνι. Επίσης έργο του είναι το μνημείο που βρίσκεται σε πλατεία που φέρει το όνομα του και ολοκληρώνει την προοπτική της κύριας αρτηρίας rue de Siam.
Μεταξύ της χρονικής περιόδου 1954-1956 συνειδητοποιεί τις νέες θέσεις ξενοδοχείου στο Σαμπερί(Chambéry).
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Μεταλλευματοφόρο πλοίο
Μεταλλευματοφόρο πλοίο (ore carrier), κοινώς "μινεραλάδικο" (εκ του minerals), χαρακτηρίζεται ο ειδικός τύπος φορτηγού πλοίου που προορίζεται για μεταφορά μεταλλευμάτων. Τα πλοία αυτά είναι ιδιαίτερα ισχυρής κατασκευής, λόγω του χαμηλού συντελεστού στοιβασίας, με ενισχυμένα κύτη (αμπάρια), και υψηλά διπύθμενα, ακριβώς λόγω της ιδιομορφίας του φορτίου και των κινδύνων που συνοδεύει αυτό.
Τα "μινεραλάδικα" μοιάζουν με τα δεξαμενόπλοια και τα Μπάλκ κάριερς. Συνήθως στερούνται ιδίων μέσων φορτοεκφόρτωσης, περιοριζόμενα σ' εκείνα των λιμενικών ή βιομηχανικών εγκαταστάσεων. Η φόρτωσή τους γίνεται είτε με κυλιόμενες ταινίες που οδηγούν πάνω από τα στόμια των κυτών, είτε από εξειδικευμένες εγκαταστάσεις τύπου "σιλό", ανάλογα της μορφής του μεταλλεύματος (κοκκώδης μορφή). Η δε εκφόρτωσή τους γίνεται με ειδικούς κάδους ή αρπάγες ή και με ηλεκτρομαγνητικούς συλλέκτες (πιο σύγχρονος τρόπος) γερανοφόρων εγκαταστάσεων.
Στις νεότερες σχεδιάσεις και ναυπηγήσεις μεταλλευματοφόρων πλοίων, ειδικότερα για οικονομικούς λόγους, έγινε ένας συνδυασμός ναυπήγησης πλοίου διπλής χρηστικότητας, μεταφοράς υγρών φορτίων και μεταλλεύματος, δηλαδή Δεξαμενοπλοίου - Μεταλλευματοφόρου. Αυτά τα πλοία είναι τα λεγόμενα "oil/ore carriers" και εξ αυτού "νταμπλ-όου κάριερς" (o-o). Ασφαλώς τα πλοία αυτά έχουν μεγαλύτερο εύρος μεταφορών, με αντίστοιχα μεγαλύτερη ευκολία εξεύρεσης ναύλου. Η οικονομική επιτυχία τους οδήγησε τελευταία στη γενικευμένη πλέον ναυπήγηση φορτηγών πλοίων πολλαπλής μεταφοράς (multi-purpose), δηλαδή μεταφοράς μεταλλεύματος, πετρελαίων και "χύδην" φορτίων, σ' ένα επιπλέον συνδυασμό Μεταλλευματοφόρου + Δεξαμενοπλοίου + Μπαλκ κάριερ, τα γνωστά "ore/bulk/oil carriers", τα λεγόμενα διεθνώς πλοία όμπο.
Κατηγορία:Φορτηγά πλοία
Βαθύπεδο Ιωαννίνων
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε Βαθύπεδο Άρτας
Το Βαθύπεδο είναι οικισμός στην Ήπειρο και την Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφία
Το Βαθύπεδο βρίσκεται άνω και ανατολικά του χωριού Κράψη, απέχει από τα Γιάννενα περίπου 40 χιλιόμετρα και έχει υψόμετρο 1.150 περίπου μέτρα και είναι βλάχοχώρι.
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν ¨Προυσβάλα¨ .Δυο εκδοχές υπάρχουν για το όνομα αυτό. Η μεν πρώτη από το Πες-Βάλη που σημαίνει κάτω από το ποτάμι, η δε δεύτερη από μια παράδοση σύμφωνα με την οποία οι τότε κάτοικοι του χωριού ξύρισαν κάποιον από το διπλανό χωριό που πήγε στο χωριό τους πράγμα που θεωρήθηκε από τους άλλους σαν προσβολή , χάριν όμως συντομίας το χωριό από Προυσβάλα λεγότανε και Προυσβάλα. Το 1930 το χωριό πήρε την σημερινή του ονομασία (ΒΑΘΥΠΕΔΟ) από την γεωγραφική του θέση, δηλαδή χωριό βρισκόμενο σε πεδιάδα περιβαλλόμενη από βουνά.
Πράγματι αποτελεί ένα γραφικό χωριό που το περιτριγυρίζουν βουνά, ιδανικά για κτηνοτροφία , έχει άφθονα νερά τα οποία κατεβαίνουν από τα βουνά και καταλήγουν στον Άραχθο ποταμό. Το κλιμα του είναι ξηρό και πολύ υγιεινό.
Ιστορία
Κύρια ασχολία του χωριού όπως προαναφέραμε ήταν η κτηνοτροφία. Έτσι οι τυροκόμοι οι οποίοι εργαζόταν ποιο παλιά στα γύρω χώρια το 1920-30 δημιουργούν το πρώτο τυροκομείο στο χωριό τους .Από την ίδρυση του λειτουργούσε μύλος και νεροτροβιά.
Μεχρι το 1876 το Βαθύπεδο ( τεως Πουσβαλα ) αποτελουσε μια κοινοτητα με το Συρρακο. Από το 1876 και μετα αποτελεσε ξεχωριστη κοινοτητα.
Πρεπει να τονισουμε ότι μεχρι το 1900 δεν υπηρχαν συνορα στο χωριο. Ο ορισμος των συνορων εγινε το 1909 με την αγορα και οριοθετηση της περιοχης που κατεχει το σημερινο Βαθύπεδο.
Η αγορα εγινε από τον Μπεη των ιωαννινων με συμβολαιογραφικα εγγραφα και η αξια ανηλθε στο ποσο των 400 λιρων και πληρωθηκ σε τεσσερις ετησιες δοσεις, από το 1909 μεχρι το 1913. Το ποσο αυτό ξεπληρωσαν οι βαθυπεδιώτες στον Μπεη με φορολογια που υπεβαλαν στα γιδοπροβατα.
Επι τουρκοκρατιας το χωριο διοικουνταν από τους γεροντοτερους που ειχαν έναν επικεφαλής που ονομαζοταν ¨Μουχτάρης¨. Στην αρχή ο Μουχτάρης είχε έδρα το χωριό Κράψη και από εκεί διηύθυνε το Βαθύπεδο. Όλες οι ενέργειες αυτών γινότανε αφού πρώτα ενέκρινε ο Μπέης των Ιωαννίνων.
Αργότερα ο Μουχταρης βρισκόταν στο Κοντοβράκι και από εκεί πλέον επέβλεπε.
Μετά βέβαια από το 1914 εφαρμόστηκε ο νόμος περί Δήμων και κοινοτήτων και έκτοτε το χωριό διοικείται από πενταμελές κοινοτικό συμβούλιο.
Σημαντική μείωση παρατηρείται στην κτηνοτροφία, που ήταν το κυριότερο επάγγελμα του Βαθυπέδου , το 1929 που στην Ελλάδα ήρθαν και εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες. Τότε έγινε και απαλλοτρίωση στους γεωργούς.
Αυτό στάθηκε και η μεγαλύτερη αιτία μείωσης της κτηνοτροφίας καθότι δεν έβρισκαν πλέον εκτάσεις για ενοικίαση στα χειμαδιά του νόμου Άρτας, στο Ξηρόμερο και στη Θεσσαλία που κατέβηκαν να ξεχειμάσουν οι βαθυπεδιώτες.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι κτηνοτρόφοι μετακινούνταν με όλη τους την οικογένεια σε αντίθεση με τους τεχνίτες που η οικογένεια τους έμενε όλο το χρόνο στο χωριό.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται με την παλιά ονομασία του Προσβάλα, μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Βαθύπεδον το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Βαθυπέδου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βαθυπέδου του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 86 κατοίκους.
Δικτυακοί τόποι
Εκλογικά αποτελέσματα από την ΕΕΤΑΑ
Εκκλησίες
Το Βαθύπεδο έχει δύο εκκλησίες. Η πρώτη είναι η Αγία Παρασκεύη και η δεύτερη της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Δελφίνι (Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας)
Το δελφίνι φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας.
Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο της τελευταίας εικοσιπενταετίας του 5ου αιώνα π.Χ.
Πολ Τίμπετς
Ο Πολ Γουόρφιλντ Τίμπετς (Paul Warfield Tibbets, Jr., 23 Φεβρουαρίου 1915-1 Νοεμβρίου 2007) ήταν αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, πιλότος του Ενόλα Γκέι, του αεροσκάφους που έριξε την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα.
Βιογραφικό
Ο Τίμπετς γεννήθηκε στο Κουίνσι του Ιλινόις και ήταν γιος του Πολ Γουόρφιλντ Τίμπετς και της Ενόλα Γκέι Τίμπετς. Αν και γεννήθηκε στο Ιλινόις, ο Τίμπετς μεγάλωσε στο Σίνταρ Ρέιπιντς της Αϊόβα, όπου ο πατέρας του έκανε χονδρεμπόριο ζαχαρωδών. Στην απογραφή του 1920 η οικογένεια ήταν σε αυτή την πόλη, όμως στην απογραφή του 1930 καταγράφεται ότι είχαν μετακομίσει στο Ντε Μόιν της Αϊόβα. Στη συνέχεια μετακόμισαν στην Φλόριντα. Ο Τίμπετς φοίτησε στο εκεί Πανεπιστήμιο.
Στρατιωτική καριέρα
Στις 25 Φεβρουαρίου του 1937 κατατάχτηκε ως ιπτάμενος δόκιμος στην Αεροπορία Στρατού των ΗΠΑ στο Φορτ Τόμας του Κεντάκι. Έγινε ανθυπολοχαγός το 1938 και ορκίστηκε στην Αεροπορική Βάση Κέλλυ στο Τέξας. Το Μάρτιο του 1942 έγινε διοικητής της 340 Μοίρας Βομβαρδισμού, η οποία επιχειρούσε με αεροσκάφη B-17 Flying Fortress με βάση το αεροδρόμιο Πόλμπρουκ στην Αγγλία. Πέταξε το αεροσκάφος που ήταν επικεφαλής του σχηματισμού στην πρώτη αποστολή της Όγδοης Αεροπορικής Δύναμης πάνω από την Ευρώπη στις 17 Αυγούστου 1942, και αργότερα πέταξε σε αποστολές στο θέατρο επιχειρήσεων της Μεσογείου, ώσπου επέστρεψε στις ΗΠΑ ως δοκιμαστής πιλότος του B-29 Superfortress. Είχε τη φήμη του καλύτερου πιλότου της Αεροπορίας Στρατού. Ένας από αυτούς που πίστευαν στη φήμη του αυτή ήταν και ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, προσωπικός πιλότος του οποίου υπήρξε ο Τίμπετς κατά καιρούς στη διάρκεια του πολέμου.
Το Σεπτέμβρη του 1944 επιλέχτηκε ως ο διοικητής της 509th Composite Πτέρυγας, που έδρευε στο αεροδρόμιο Ουεντόβερ της Γιούτα και αποστολή της είχε να αναπτύξει και να δοκιμάσει μεθόδους ρίψης των νέων τότε ατομικών βομβών, σε συντονισμό με το υποπρόγραμμα Αλμπέρτα του Σχεδίου Μανχάτταν.
Στις 5 Αυγούστου του 1945, ο Τίμπετς ονόμασε επίσημα το Β-29 με αριθμό σειράς 44-86292 Ενόλα Γκέι κατά το όνομα της μητέρας του (που είχε πάρει το δικό της όνομα από την ηρωίδα Ενόλα ενός μυθιστορήματος που άρεσε στον πατέρα της). Στις 2:45 π.μ. της 6ης Αυγούστου 1945, το Ενόλα Γκέι απογειώθηκε από τη νήσο Τίνιαν των Μαριανών με τον Τίμπετς στα χειριστήρια και προορισμό τη Χιροσίμα στην Ιαπωνία. Η ατομική βόμβα, με κωδικό όνομα Little Boy, εξερράγη πάνω από τη Χιροσίμα στις 8:15 π.μ., σκοτώνοντας επί τόπου 70.000 ανθρώπους, και ακόμα περισσότερους τα επόμενα χρόνια λόγω της ραδιενέργειας.