cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισομορφισμός
Σχέση με την ισότητα
για έναν μη φυσικό ισομορφισμό και
≅
V ≈ V*
V ≅ V**.
Η σύμβαση αυτή δεν είναι καθολικά ακολουθούμενη, και συγγραφείς που επιθυμούν να διακρίνουν τον μη-φυσικό ισομορφισμό και τον φυσικό ισομορφισμό θα αναφέρουν γενικά ρητά την διάκριση.
Γενικά, λέγοντας ότι δύο αντικείμενα είναι ίσα προορίζονται για το όταν υπάρχει μια έννοια ενός μεγαλύτερου (περιβάλλοντος) διαστήματος που αυτά τα αντικείμενα υπάρχουν εκεί μέσα. Συχνότερα, μιλώντας για ισότητα των δύο υποσυνόλων από ένα δεδομένο σύνολο (όπως και στο ακέραιο σύνολο  του παραπάνω παραδείγματος), αλλά όχι από δύο αντικείμενα που παρουσιάζονται αφηρημένα. Για παράδειγμα, η δισδιάστατη σφαίρα σε έναν  τρισδιάστατο χώρο.
και η σφαίρα του Riemann
ή όπως της μιγαδικής προβολικής γραμμής (χώρος πηλίκο)
είναι τρεις διαφορετικές περιγραφές για ένα μαθηματικό αντικείμενο, τα οποία όλα είναι ισόμορφα, αλλά δεν είναι ίσα, επειδή δεν είναι όλα τα υποσύνολα ενός ενιαίου χώρου: το πρώτο είναι υποσύνολο του R3, το δεύτερο είναι του
C ≅ R
2, συν ένα επιπλέον σημείο, και το τρίτο είναι ένα υποπηλίκο του C2
Στο πλαίσιο της κατηγορικής θεωρίας, τα αντικείμενα είναι συνήθως πιο ισομορφικά—πράγματι, ένα κίνητρο για την ανάπτυξη της κατηγορικής θεωρίας, δείχνει ότι οι διαφορετικές κατασκευές στην θεωρίας ομολογιών απέδωσαν ισοδύναμες (ισομορφικές) ομάδες. Δεδομένου απεικόνισης μεταξύ δύο αντικειμένων X και Y, ωστόσο, το ερώτημα αν είναι ίσες ή όχι (είναι και τα δύο στοιχεία από το σύνολο Hom(X, Y), ως εκ τούτου,η ισότητα αυτή είναι η σωστή σχέση), ιδιαίτερα σε αντιμεταθετικά διαγράμματα.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μορφισμοί
Ερνάν Κορτές
thumb|Ο Ερνάν Κορτές Ο Ερνάν Κορτές (Χερνάντο ή Φερδινάνδος), (Hernán Cortés, 1485 – 2 Δεκεμβρίου 1547) ήταν Ισπανός εξερευνητής και κατακτητής (κονκισταδόρ), που στις αρχές του 16ου αιώνα ηγήθηκε των επιχειρήσεων για την κατάκτηση της αυτοκρατορίας των Αζτέκων, στο σημερινό Μεξικό, προς όφελος του Στέμματος της Καστίλης. Ο Κορτές υπήρξε από τις σημαντικές προσωπικότητες της πρώτης φάσης των εξερευνήσεων που ξεκίνησε ο Χριστόφορος Κολόμβος.
Ο Κορτές γεννήθηκε στο Μεδεγίν της Ισπανίας, από οικογένεια μεσαίας τάξεως. Γοητευμένος από την ανακάλυψη της νέας ηπείρου, έσπευσε στην Ισπανιόλα της Κούβας. Το 1519 εξελέγη επικεφαλής της τρίτης εξερευνητικής αποστολής προς τις ηπειρωτικές περιοχές της νέας ηπείρου. Λόγω όμως της αντιδικίας του με τον Ισπανό κυβερνήτη της Κούβας, Ντιέγο Βελάσκεθ ντε Κουέγιαρ, η αποστολή ακυρώθηκε, διαταγή όμως που ο ίδιος την αγνόησε. Μόλις κατέφθασε στην ηπειρωτικές περιοχές, με πολυμήχανο τρόπο κατάφερε να συμμαχήσει με ορισμένες ιθαγενείς φυλές ώστε να επιβληθεί και στις υπόλοιπες. Χαρακτηριστικά χρησιμοποίησε επιτυχημένα μια ιθαγενή, την Δόνια Μαρίνα, ως μεταφράστρια, η οποία στην πορεία του χάρισε ένα γιο. Όταν ο κυβερνήτης της Κούβας έστειλε φρουρά να συλλάβει τον Κορτές για ανυπακοή, δεν δίστασε να τους αντιμετωπίσει ενόπλως και να τους εξουδετερώσει.
Τέλος, με τη σύλληψη του Κουαουτέμοκ, ο Τλατοάνι (ο κυβερνήτης της Τενοτστιτλάν), στις 13 Αυγούστου του 1521, η αυτοκρατορία εξαφανίστηκε. Ο Κορτές αλληλογραφούσε απευθείας με τον βασιλιά της Ισπανίας ζητώντας να του αναγνωριστούν οι επιτυχίες του, αντί να τιμωρηθεί για αποστασία. Μετά την επιτυχημένη κατάλυση της τοπικής Αυτοκρατορίας των Αζτέκων με την κατάληψη της πρωτεύουσά τους Τενοτστιτλάν, ο Κορτές απέκτησε τον τίτλο του Μαρκήσιου. Επέστρεψε στην Ισπανία όπου και πέθανε το 1547.
Ο Ερνάν Κορτές υπήρξε από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της εποχής, ιδιαίτερα λόγω των ελάχιστων ιστορικών πηγών που αναφέρονται σε αυτή. Ορισμένοι ιστορικοί τον περιγράφουν ως αδίστακτο ιδιοτελή κατακτητή, ενώ συγκεκριμένες πηγές του επισυνάπτουν στοιχεία ανθρωπιάς και αντιπάθειας προς τις ωμότητες των ισπανικών αρχών κατά των ιθαγενών πληθυσμών.
Παραπομπές
Κορτες Κορτες Κορτες
Βαασά
Ο Βαασά είναι πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.
Εξελληνισμένος τύπος (από τους Εβδομήκοντα) του σημιτικού ονόματος Μπα-εσχά που ο Ιώσηπος τον αποδίδει ως "Βασάνας". Λέγεται και Βαάσα ή Βασά.
Ο Βαασά φέρεται ως σφετεριστής Βασιλιάς που άρπαξε το θρόνο του Ισραήλ από τον νόμιμο Βασιλέα Ιεροβοάμ Α΄ θέτοντας τέρμα στη δυναστεία του Ιεροβοάμ δολοφονώντας και τον τελευταίο αυτής Βασιλέα Ναδάβ και την οικογένειά του, ιδρύοντας έτσι τη δεύτερη δυναστεία της οποίας επίσης το τέλος υπήρξε οικτρό επί του γιου και διαδόχου του Ηλά.
Ο Βαασά διατηρούσε ως πρωτεύουσά του την πόλη Θέρσα και υπήρξε σύμμαχος των Συρίων, προστάτης των "ειδωλολατρών" στη χώρα του και αντίπαλος του Βασιλέως Ασά της φυλής του Ιούδα. Έχτισε μεγάλα οχυρά στη πόλη Ραμά απειλώντας την Ιερουσαλήμ. Βασίλευσε 24 έτη υπολογιζόμενα μεταξύ του 953 και 930 π.Χ. (κατά θεολόγους)
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ
Θυιάδες
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Θυιάδες (Θυιάδαι) ή και Θυάδες (Θυάδαι) αναφέρεται μία ομάδα γυναικών που λάτρευαν τον θεό Διόνυσο, όπως ήταν οι Βάκχες και οι Μαινάδες. Κατά την παράδοση οι Θυιάδες ήταν κόρες της πρώτης ιέρειας του Διονύσου στους Δελφούς, της Θυίας (βλ.λ.), από όπου και πήραν το όνομά τους.
Οι Θυιάδες αποκαλούνταν και Θυστάδες ή Θυίαι. Ο Παυσανίας γράφει (Ι΄ 4, 3 κ.ε.) ότι οι Θυιάδες κατάγονταν από την Αττική και μία φορά κάθε δύο χρόνια ανέβαιναν στον Παρνασσό, όπου μαζί με άλλο «θίασο» (ομάδα) γυναικών από τους Δελφούς τελούσαν τα «όργια» του Διονύσου. Στον δρόμο οι Θυιάδες έκαναν στάσεις και χόρευαν με τραγούδια και μουσικά όργανα. Οι στάσεις αυτές γίνονταν σε χώρους με λατρευτική σημασία, όπως στον Πανοπέα της Φωκίδας. Είναι άγνωστο το πόσες γυναίκες αποτελούσαν τον θίασο των Θυιάδων. Ως μέτρο συγκρίσεως υπάρχουν οι 11 Διονυσιάδες της Σπάρτης και οι 16 γυναίκες της Ήλιδας. Ο Παυσανίας γράφει (Ι΄ 19, 4) ότι στο δυτικό αέτωμα του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς απεικονιζόταν εκτός των άλλων το ηλιοβασίλεμα, ο Διόνυσος και οι Θυιάδες. Τα έργα αυτά ανήκαν στον Αθηναίο γλύπτη Ανδροσθένη. Η νεότερη έρευνα διετύπωσε την επιφύλαξη ότι μπορεί οι γυναίκες αυτές να ήταν Βάκχες και όχι Θυιάδες, επειδή υποστηρίχθηκε ότι οι τελευταίες ανήκουν στους ιστορικούς χρόνους, ενώ οι Βάκχες είναι γνωστές από τη μυθική εποχή.
Πηγές
Θυιαδες Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Φωκίδας
Ζαβουλών
Ο Ζαβουλών είναι πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη. Ήταν ένας από τους 12 γιους του Ιακώβ και γενάρχης της ομώνυμης φυλής του Ισραήλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Κέιμπριτζ (Μασαχουσέτη)
Το Κέιμπριτζ (αγγλικά: Cambridge) είναι πόλη στην κομητεία Μίντλσεξ της Μασαχουσέτης, βόρεια της Βοστώνης και κατά μήκος του Ποταμού Τσαρλς. Η πόλη ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ της Αγγλίας, ενός σημαντικού κέντρου για την πουριτανική θεολογία, την οποία ασπάστηκαν πολλοί από τους ιδρυτές της πόλης. Στο Κέιμπριτζ βρίσκονται δύο από τα σημαντικότερα πανεπιστήμια του κόσμου, το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης. Το Κολλέγιο Ράντκλιφ, ένα από τα σημαντικότερα κολέγια τα οποία ήταν αποκλειστικά για γυναίκες, βρισκόταν στο Κέιμπριτζ προτού συγχωνευτεί με το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Μασαχουσέτης, μετά από την Βοστώνη, το Ουόρστερ, το Σπρίνγκφιλντ και το Λόουελ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μασαχουσέτης
Γκαέτα
Η Γκαέτα (Gaeta) είναι πόλη της Ιταλίας που βρίσκεται στην περιφέρεια Λάτιο. Απέχει 120 χλμ. από τη Ρώμη και 80 χλμ. από τη Νάπολη. Ιδρύθηκε κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους ως οχυρό, ενώ κατά τον 15ο αιώνα, όταν ανήκε διοικητικά στο Βασίλειο της Νάπολης (αργότερα στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών) τα τείχη της πόλης επεκτάθηκαν πολύ. Σήμερα, η Γκαέτα είναι σημαντικό λιμάνι για το εμπόριο ψαριού και πετρελαίου. Το ΝΑΤΟ κατέχει στρατιωτική βάση κοντά στην πόλη.
Αρχαιότητα
Η Γκαέτα ιδρύθηκε κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους ως Καϊέτα, το οποίο προήλθε ίσως από την Αρχαιοελληνική λέξη «Καϊέτας», που σημαίνει σπήλαιο -ονομασία, λόγω των παραλίων σπηλαίων της περιοχής. Ο Στράβων την αναφέρει ως αποικία των Ιώνων της Σάμου. Όμως υπάρχει και η εκδοχή ότι η ονομασία είναι φοινικική και σήμαινε αετός. Η αρχαία Καϊέτα βρίσκεται στους πρόποδες του Όρους Τόρρε ντι Ορλάντο σε μια πλεονεκτική θέση με την οποία επιβλέπει τη Μεσόγειο. Οι πρώτοι της κάτοικοι από τον 10ο αιώνα π.Χ. ήταν οι Ιταλικοί αυτόχθονες πληθυσμοί Αύσονες που μιλούσαν την Οσκική γλώσσα μέχρι την εποχή που η Γκαέτα κατακτήθηκε από τη Ρωμαϊκή δημοκρατία. Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η Γκαέτα μαζί με τις γειτονικές πόλεις Φόρμια και Σπερλόνγκα έμειναν διάσημες για το θαυμάσιο κλίμα τους, έγιναν παραθεριστικά θέρετρα διάσημων Ρωμαϊκών προσωπικοτήτων, συνδέθηκε με τη Ρώμη μέσω της Αππίας οδού. Ο αυτοκράτορας Αντωνίνος ο Ευσεβής αποκατέστησε το λιμάνι της πόλης και του έδωσε έντονη στρατηγική σημασία. Το Μαυσωλείο του Λούκιου Σεμπρώνιου Ατρατίνος ήταν άλλο ένα εντυπωσιακό μνημείο, βρισκόταν σε μιά τεράστια βίλλα στο Μόντε Ορλάντο που επέβλεπε τον κόλπο της Γκαέτα. Ο Λούκιος Σεμπρώνιος Ατρατίνος ενταφιάστηκε με τον θάνατο του (7 μ.Χ.) στη βίλλα του που οικοδομήθηκε στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. Ο Λούκιος Σεμπρώνιος Ατρατίνος διετέλεσε Ύπατος (40 π.Χ., 34 π.Χ.), Ύπατος στην Ελλάδα (39 π.Χ.) και πρώτος διοικητής στον στόλο του Μάρκου Αντώνιου (38 π.Χ.-34 π.Χ.). Ο Οκταβιανός Αύγουστος τον διόρισε Ύπατο στην Αφρική (21 π.Χ.), εκεί πέτυχε έναν θρίαμβο. Ο αυτοκράτορας Δομιτιανός (81 μ.Χ.-96 μ.Χ.) είχε επίσης στην περιοχή μια βίλλα.
Το Βυζαντινό Δουκάτο της Γκαέτα
Στις αρχές του Μεσαίωνα επιτέθηκαν στην Ιταλία οι Λομβαρδοί, η Γκαέτα παρέμεινε ανεξάρτητη υπό την κυριαρχία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Η Γκαέτα, η Αμάλφι, το Σορρέντο και η Νάπολη παρέμειναν τυπικά ανεξάρτητα λιμάνια με ισχυρές εμπορικές επαφές με το Λεβάντες. Η Βυζαντινή επίδραση στη νότια Ιταλία ξεκίνησε σταδιακά να φθίνει, οι πόλεις βρήκαν την ευκαιρία να ενισχύσουν τη θέση τους. Η Γκαέτα και πολλές άλλες πόλεις όπως το Αμάλφι και η Νάπολη δημιούργησαν μια νέα μορφή δημοκρατικής διακυβέρνησης που διοικούσε ένας Δουξ. Το Δουκάτο βρισκόταν υπό την υψηλή κυριαρχία του Βυζαντινού Εξαρχάτου της Ραβέννας σαν ασπίδα προστασίας για την επίθεση που ετοίμαζαν οι Σαρακηνοί. Η ηγεμονία έγινε κατόπιν κληρονομική (830) με έναν Ύπατο ή Σύμβουλο (830). Ο πρώτος ήταν ο Κωνσταντίνος της Γκαέτα (839–866) που βοήθησε τον πάπα Λέων Δ΄ στη "Ναυμαχία της Όστια" (847). Την ίδια εποχή (846) ιδρύθηκε η επισκοπική έδρα της Γκαέτα από τον επίσκοπο της Φόρμιας που εγκαταστάθηκε στην περιοχή, Δουξ ήταν τότε ο γιος του Κωνσταντίνου Μαρίνος Α΄ της Γκαέτα. Την επισκοπή ανέτρεψε βίαια ο Ντοκιμπίλης Α΄ της Γκαέτα (866) ο οποίος έκλεισε ειρηνικές συνθήκες με τους Σαρακηνούς με αποτέλεσμα να έρθει σε σύγκρουση με τον πάπα, επέκτεινε ωστόσο σημαντικά το δουκάτο του και ξεκίνησε την ανέγερση των ανακτόρων. Ο μεγαλύτερος από τους Υπάτους ήταν ο Ιωάννης Α΄ της Γκαέτα γιος του Ντοκιμπίλη Α΄, είχε σημαντική συμβολή στη συντριβή των Αράβων στη "μάχη του ποταμού Γκαριγκλιάνο" (915). Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ του παραχώρησε σαν αμοιβή τον τίτλο του Πατρίκιου και ο Πάπας Ιωάννης Ι΄ τις πόλεις Τρέττο και Φοντί.
Η περίοδος της συμβασιλείας ξεκίνησε όταν ο Ντοκιμπίλης Β΄ της Γκαέτα γιος του Ιωάννη Α΄ διορίστηκε συμβασιλέας μαζί με τον πατέρα του. Σε κάποια χρονική στιγμή (933) η Γκαέτα κυβερνήθηκε από τρεις γενεές Ιωάννης Α΄, Ντοκιμπίλης Β΄ και Ιωάννης Β΄ της Γκαέτα που πήρε πρώτος τον τίτλο του Δουκός. Με τον Ιωάννη Β΄ (πέθανε το 954) με τον οποίο η δόξα της πόλης έφτασε στο αποκορύφωμα ξεκίνησε η διάσπαση του δουκάτου στα μέλη της οικογένειας, ο ίδιος κυβέρνησε την Γκαέτα και ο αδελφός του Μαρίνος τη Φοντί με τον ισάξιο τίτλο του δουκός. Μετά τον θάνατο του Ιωάννη Β΄ ακολούθησε η διαίρεση του δουκάτου στα μέλη της οικογένειας με αποτέλεσμα την παρακμή της δυναστείας. Στα τέλη του 9ου αιώνα το Πριγκιπάτο της Κάπουα διεκδίκησε την Γκαέτα σαν τίτλο για τον δεύτερο γιο του άρχοντα του πριγκιπάτου. Στα μέσα του 10ου αιώνα στο έργο Περί βασιλείου τάξεως του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου η στέψη του "πρίγκιπα της Γκαέτα" περιγράφεται με ξένα πρωτόκολλα σε σχέση με το Βυζαντινό. Ο πρίγκιπας Πανδόλφος Δ΄ της Κάπουα κατέλαβε την Γκαέτα (1032) και απέκτησε τους ηγεμονικούς τίτλους αφού εκθρονίστηκε ο τελευταίος δούκας Ιωάννης Ε΄ της Γκαέτα. Ο πρίγκιπας Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο το κατέλαβε για λογαριασμό των Νορμανδών (1038), ίδρυσε τη Νορμανδική δυναστεία των κομήτων της Αβέρσα σαν Κράτος-μαριονέτα των πριγκίπων της Καπούα. Η γηγενής δυναστεία έκανε μια τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια να ανακαταλάβει την πόλη όταν ο σφετεριστής Λέων Α΄της Γκαέτα προσπάθησε να ανατρέψει τον Γουαϊμάρο Δ΄ (1042).
Μεσαίωνας
Ο Νορμανδός Ατενούλφος Α΄ της Γκαέτα εξελέγη από τους κατοίκους της Γκαέτα δούκας της πόλης (1045). Ο γιος του Ατενούλφος Β΄ της Γκαέτα δήλωσε υποταγή στον Νορμανδό πρίγκιπα Ριχάρδο Α΄ της Κάπουα όταν κατέλαβε την Γκαέτα ο γιος του Ιορδάνης Α΄ της Κάπουα. Στην πόλη τοποθετήθηκαν μια σειρά από δούκες-μαριονέτες διορισμένοι από τους πρίγκιπες της Κάπουα που είχαν σφετεριστεί τους δουκικούς τίτλους. Οι δούκες αυτοί που ήταν εξιταλισμένοι Νορμανδοί κυβέρνησαν την Γκαέτα σε κάποιο επίπεδο ανεξαρτησίας μέχρι την εποχή που πέθανε ο Ριχάρδος Γ΄ της Γκαέτα (1140). Την ίδια εποχή ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας προσάρτησε την Γκαέτα στο Βασίλειο της Σικελίας και την παραχώρησε στον γιο του Ρογήρο Γ΄ της Απουλίας που εξελέγη δούκας από τους ευγενείς της πόλης. Οι Νορμανδοί είχαν διατηρήσει το νομισματικό τους σύστημα μέχρι το 1229 αν και τους είχε αντικαταστήσει ο Οίκος των Χοενστάουφεν. Από την εποχή που δημιουργήθηκε το Βασίλειο των Δύο Σικελιών η Γκαέτα δέχθηκε πολλές επιθέσεις λόγω της στρατηγικής της θέσης. Οι Πιζανοί σύμμαχοι του αυτοκράτορα Ερρίκου ΣΤ΄ κατέλαβαν την πόλη (1194). Ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν γιος του Ερρίκου ΣΤ΄ που έγινε Βασιλιάς της Σικελίας (1198) βρέθηκε στην Γκαέτα και επέκτεινε το κάστρο της (1227).
Την εποχή που ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ συγκρούστηκε με τον Πάπα η Γκαέτα επαναστάτησε εναντίον του αυτοκράτορα και παραδόθηκε στον Πάπα όταν οι Παπικές δυνάμεις κατέστρεψαν το κάστρο της πόλης (1228). Με την "Ειρήνη του Σαν Τζέρμανο" (1230) η Γκαέτα επέστρεψε στο Βασίλειο της Σικελίας, ο Φρειδερίκος Β΄ ανέκτησε το λιμάνι και το κάστρο (1233). Όταν διαιρέθηκε το Βασίλειο της Σικελίας η Γκαέτα έγινε η έδρα στο Βασίλειο της Νεαπόλεως. Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός οικοδόμησε ξανά το κάστρο της πόλης και ενίσχυσε τις οχυρώσεις (1279). Ο Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας πολιόρκησε την πόλη αλλά χωρίς αποτέλεσμα (1289), αργότερα φιλοξενήθηκε ο Αντίπαπας Κλήμης Ζ΄ (1378). Ο μελλοντικός Λαδίσλαος Α΄ της Νεαπόλεως εγκαταστάθηκε στην Γκαέτα και παντρεύτηκε την Κωνσταντία Κιαραμόντε (21 Σεπτεμβρίου 1387), τη χώρισε σε τρία χρόνια. O Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας αποφάσισε να κατακτήσει την Γκαέτα με στόχο να τη χρησιμοποιήσει σαν βάση για να κατακτήσει στη συνέχεια το Βασίλειο της Νεαπόλεως (1435). Μετά από μιά καταστροφική ναυμαχία κατέλαβε την πόλη, ενίσχυσε το κάστρο που έγιναν τα βασιλικά του ανάκτορα και δημιούργησε ένα νομισματοκοπείο. Ο Αλφόνσος Ε΄ υπέγραψε τη "Συνθήκη της Γκαέτας" με τον Αλβανό ηγεμόνα Σκεντέρμπεη (1451), σύμφωνα με αυτή ο Σκεντέρμπεης αναγνώριζε την πολιτική ηγεμονία του Αλφόνσου Ε΄ και ο ίδιος με τη σειρά του θα είχε υπό την προστασία του τα Αλβανικά εδάφη. Το 1495 ο Κάρολος Η' της Γαλλίας κατέκτησε την πόλη, ωστόσο ο Φρειδερίκος της Νεαπόλεως κατέκτησε ξανά την πόλη. Η πόλη πέρασε στα χέρια πολλών χωρών, όπως της Αυστρίας, της Γαλλίας και της Σαρδηνίας.
Νεότερα χρόνια
Το 1862, η Γκαέτα προσαρτήθηκε στο ενωμένο, πλέον, Βασίλειο της Ιταλίας. Τον Απρίλιο του 1938, έγιναν πολλές διαδηλώσεις από Γερμανούς και Αυστριακούς κληρικούς στην πόλη, διαμαρτυρόμενοι για την Προσάρτηση της Αυστρίας στη Ναζιστική Γερμανία. Το 1943 ο Μπενίτο Μουσολίνι εξορίστηκε στο κοντινό νησί Πόνζα (ένα από τα νησιά που οι Έλληνες ονόμαζαν "Πόντιαι νήσοι"). Ύστερα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, άρχισε η ανοικοδόμηση της πόλης. Σήμερα, είναι δημοφιλές τουριστικό θέρετρο.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Λάτιου Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στο Λάτιο
22 Οκτωβρίου
21 Οκτωβρίου | 22 Οκτωβρίου | 23 Οκτωβρίου
Αργίες και εορτές
Πανηγύρι του Οσίου Αβερκίου στο χωριό Εμπορείο της Σαντορίνης.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Βαγγέλης Παπανικολάου
Ο Βαγγέλης Παπανικολάου (1936-2018), του Ηλία, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στον νομό Αργολίδας, από το 1989 ως το 1993. Στη συνέχεια η πολιτική του πορεία επισκιάστηκε από την καταδίκη του για απάτη με υποσχέσεις για διορισμούς στο Δημόσιο και την ανάμιξη του ονόματός του σε κύκλωμα πλαστών διαθηκών, κατηγορία την οποία αρνήθηκε.
Βιογραφία
Καταγόταν από το Κεφαλάρι. Ήταν πτυχιούχος της Παντείου και της Νομικής Σχολής της Θεσσαλονίκης και άσκησε τη δικηγορία στην Αργολίδα. . Παράλληλα ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και ήταν μέλος διοικητικών συμβουλίων στην ΑΕΚ, στην ΕΠΟ και στην ΕΠΑΕ. Χρημάτισε επίσης πρόεδρος του Παναργειακού.
Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά με την Νέα Δημοκρατία το 1985 χωρίς επιτυχία. Ωστόσο, εξελέγη τον Ιούνιο του 1989 δεύτερος στον νομό λαμβάνοντας 7.534 ψήφους και το 1990 επίσης δεύτερος με 10.603 ψήφους.
Στις εκλογές του 1993 δεν πέτυχε να επανεκλεγεί βουλευτής και στην έδρα του αντικαταστάθηκε από την Έλσα Παπαδημητρίου.
Ο Παπανικολάου καταδικάστηκε σε κάθειρξη 5 ετών για απάτη (την περίοδο Μαρτίου-Σεπτεμβρίου 1997 στο Ναύπλιο) και η καταδίκη του επικυρώθηκε από τον Άρειο Πάγο τον Φεβρουάριο του 2013 και του αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό του πρότερου εντίμου βίου.
Το 2017, και ενώ ήταν ήδη ασθενής, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης εναντίον του από τον ανακριτή για την υπόθεση ψεύτικων κληρονομιών, κατηγορία την οποία ο ίδιος αρνήθηκε.
Τις τελευταίες ημέρες της ζωής του νοσηλευόταν στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο "Γιώργος Γεννηματάς", όπου και κατέληξε στις 19 Ιουνίου 2018. Η σορός του εξετέθη σε προσκύνημα στο παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων στο Κεφαλάρι του Άργους, όπου εψάλη η εξόδιος ακολουθία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Αργολίδος
Βίκτορ Πόντα
Ο Βίκτορ Πόντα (γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1972) είναι ένας Ρουμάνος νομικός και πολιτικός, Πρωθυπουργός της Ρουμανίας από τότε που διορίστηκε από τον Πρόεδρο Τραϊάν Μπασέσκου τον Μάιο του 2012 ως την παραίτησή του, τον Νοέμβριο του 2015.
Πολιτική σταδιοδρομία
Είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος αρχηγός του από το 2010, καθώς επίσης είναι και μέλος της Ρουμανικής Βουλής από το 2004. Την περίοδο 2008-2009 στην κυβέρνηση του Εμίλ Μποκ ήταν υπουργός σχέσεων με το κοινοβούλιο. Κατά τις προεδρικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφιος πρόεδρος της χώρας, αλλά ηττήθηκε από τον Κλάους Γιοχάνις. Τον Ιούνιο του 2015 απορρίφθηκε πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησής του, με 194 ψήφους κατά και 13 υπέρ και με παρόντες τους 417 επί συνόλου 554 βουλευτών. Από τις 22 Ιουνίου ως τις 9 Ιουλίου προσωρινός πρωθυπουργός στη θέση του Πόντα ανέλαβε ο Γκαμπριέλ Οπρέα. Ο Πόντα παραιτήθηκε τον Νοέμβριο του 2015, έπειτα από τον τραγικό θάνατο 32 ατόμων από φωτιά σε νυχτερινό κέντρο στο Βουκουρέστι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας
Λιμάνι της Καβάλας
Ο Επιβατικός Λιμένας Καβάλας «Απόστολος Παύλος» είναι από τα μεγαλύτερα ελληνικά λιμάνια. Βρίσκεται μπροστά από τα τείχη.
Αρχαιότητα
Το λιμάνι της Αρχαίας Νεάπολης ήταν ένας φυσικός όρμος στις δυτικές ακτές της Χερσονήσου της Παναγίας, σήμερα έχει εξαφανισθεί κάτω από τις επιχώσεις. Όπως έδειξαν οι ανασκαφές, η αρχαία ακτογραμμή έφθανε ως τον σημερινό ναό του Αγίου Νικολάου. Σ’ αυτόν τον όρμο άραξαν οι Θάσιοι άποικοι τα καράβια τους πριν ανηφορίσουν για τη βραχώδη χερσόνησο της σημερινής Παναγίας, όπου έκτισαν τη Νέαν Πόλην με τα ισχυρά τείχη και το σεβάσμιο ιερό της Παρθένου, πολιούχου θεότητος της πόλεως που απεικονίζεται και στα νομίσματα τους. Το λιμάνι κράτησε ανοικτούς τους διαύλους επικοινωνίας της Νεαπόλεως με όλο τον ελληνικό κόσμο. Αρκετά από τα αναθήματα που εκθέτονται στο Αρχαιολογικό μουσείο έφθασαν στο λιμάνι με εμπορεύματα από Θάσο, Ρόδο, Κόρινθο, Λήμνο, Λέσβο και ελληνικές μικρασιατικές αποικίες. Επιγραφικά κείμενα αναφέρουν έσοδα της πόλης από λιμενικούς δασμούς. Το 49 μ.Χ. στο λιμάνι της Νεαπόλεως αποβιβάζεται ο Απόστολος Παύλος, μπροστά από τη σημερινή εκκλησία του Αγίου Νικολάου όπου υπάρχει και "Το Βήμα του Αποστόλου Παύλου", κομίζοντας χριστιανικά μηνύματα.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
250px|μικρογραφία|Το καρναγιο Κατά τα Βυζαντινά χρόνια η Χριστούπολις διαδραματίζει ισχυρό ρόλο στο Βυζαντινό εμπόριο. Ο Άραβας γεωγράφος Idrisi αναφέρεται ήδη από το 1154 στο θαλάσσιο εμπόριο της πόλης. Η Χριστούπολις καταστρέφεται από τους Τούρκους το 1391 μ.Χ. και ερημώνεται για πάνω από 150 χρόνια. Το 1591 αναφέρεται η ναυπήγηση πλοίων στα σημερινά Καλαφατιά πίσω από τις καμάρες. Παρά την ανασφάλεια χερσαίων και θαλασσίων δρόμων εξ αιτίας της πειρατείας και των ληστών, αντιστοίχως, από τις αρχές του 16ου αιώνος η μικρή σκάλα της Καβάλας με το κάστρο της και το καραβανσεράι παρείχε στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την ασφαλή στάθμευση ζώων και εμπόρων. Πρωταρχικός σκοπός του λιμανιού είναι η διοίκηση και η φορολογία της ευρύτερης περιοχής. Από το λιμάνι της πόλεως αποστέλλονται στην Κωνσταντινούπολη μπάλες κανονιών που κατασκευάζονται στην Ελευθερούπολη (τότε Πράβι) από τα μεταλλεία της. Το 1564 με Εντολή του Σουλεϊμάν του μεγαλοπρεπούς το λιμάνι ορίζεται ως τόπος πώλησης αγροτικών προϊόντων με προορισμό Κωνσταντινούπολη και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Τον 16ο αιώνα το εμπόριο βρίσκεται στα χέρια των Ενετών οι οποίοι εξαπολύουν επιδρομές. Τον 17ο αιώνα αραιώνουν την παρουσία τους τα ενετικά καράβια λόγω των ενετοτουρκικών πολέμων. Στο λιμάνι της Καβάλας διεξάγεται αποκλειστικά εξαγωγικό εμπόριο σίτου, βαμβακιού, ρυζιού, κεριού, μελιού, ξυλείας αλλά και δουλεμπορίου. Μαζί με τα εμπορεύματα από το λιμάνι της Καβάλας διακινούνται και αρχαιότητες με προορισμό την δυτική Ευρώπη. Το 1729 το λιμάνι της Καβάλας κατέστη τόπος διαφυγής χειρογράφων τα οποία είχε αγοράσει ο Αββάς Sevin για τον Λουδοβίκο ΙΕ’ όμως το πλοίο ναυάγησε. Στα τέλη του 18ου αιώνα η πόλη απέκτησε ιδιαίτερα προνόμια. Η Καβάλα έχασε την ευκαιρία δημιουργίας τεχνητού λιμανιού καθώς οι κάτοικοι προτίμησαν το Ιμαρέτ για δώρο από τον Μεχμέτ Αλή. Την περίοδο 1836-1876 η αύξηση της γεωργικής παραγωγής καθώς και με την καλλιέργεια καπνού η καθιέρωση της θαλάσσιας συγκοινωνίας συντελούν στην αύξηση του πληθυσμού. Η εμπορική σημασία της πόλης μεγαλώνει. Το ελληνικό στοιχείο πληθαίνει και παίζει ιδιαίτερο ρόλο στην οικονομία του τόπου. Το λιμάνι διαδραματίζει ιδιαίτερα αξιόλογο ρόλο ως κέντρο αλιείας. Με την καθιέρωση των ατμόπλοιων βελτιώνεται το θαλάσσιο δίκτυο με το οποίο συνδέεται η πόλη με τις Κωνσταντινούπολη, Οδησσό, Μασσαλία, Σμύρνη και Αλεξάνδρεια. Η εμπορική κίνηση αυξάνεται και η κατασκευή ενός τεχνητού λιμανιού αυξάνει την ανάγκη κατασκευής του. Το 1912 η Οθωμανική κυβέρνηση συνήψε συμφωνία με τον Γαλλικό όμιλο Κουβρέ για την κατασκευή του, όμως οι βαλκανικοί πόλεμοι ακύρωσαν τα έργα.
Ελλάδα
250px|μικρογραφία|Ο επιβατικός λιμένας και το τελωνείο Στις 26 Ιουνίου 1913 στο λιμάνι έφθασε το αντιτορπιλικό "Δόξα" που απελευθέρωσε την πόλη. Την ίδια χρονιά φορτώθηκαν 4800 τόνοι καπνού. Το 1920 η Καβάλα αποκτά Λιμενική Επιτροπή με σκοπό την κατασκευή τεχνητού λιμανιού που ξεκινάει το 1923 με μελέτη του Ιταλού καθηγητή Andruzzil. Το 1928 μετά από μειοδοτικό διαγωνισμό τα έργα κατακυρώθηκαν στην Ανώνυμο Εργοληπτικό Εταιρία Θαλασσίων και Υδραυλικών Έργων. Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν τον Νοέμβριο του 1929 με παρουσία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Τα ιστορικά γεγονότα (Β Παγκόσμιος Πόλεμος και Εμφύλιος) αλλά και οι εργασιακές κωλυσιεργίες λόγω φυσικών φαινομένων και απεργιών δεν επέτρεψαν την ολοκλήρωση του έργου μέχρι την δεκαετία του 50 που ολοκληρώθηκαν και οι επιχωματώσεις και η παραλία έχει τη σημερινή της μορφή. Με την εξέλιξη των θαλασσίων μεταφορών και την οικιστική επέκταση προέκυψε η δημιουργία νέου λιμανιού έξω από την πόλη. Γενικές και ειδικές μελέτες εκπνοήθηκαν από το 1966 και μετά και κατέληξαν στην πρόταση για τη δημιουργία του λιμανιού στη ΒΙ.ΠΕ έξω από την Καρβάλη. Η μελέτη του έργου συντάχθηκε από τον Καβαλιώτη Ν. Τουφεξή που ξεκίνησαν το 1990 και τελείωσαν τον Δεκέμβριο του 2002. Τον Ιούνιο του 2013 ανεγείρεται ο νέος τερματικός σταθμός και ο λιμένας μετονομάζεται σε "Απόστολος Παύλος". Το 2016 κατεδαφίστηκαν οι παλαιές αποθήκες που βρισκόταν στο λιμάνι και ανήκαν στο τελωνείο ενώ την ίδια χρονιά τοποθετήθηκαν πλωτές εξέδρες για τα σκάφη.
Προορισμοί
Ο παρακάτω πίνακας διαθέτει διάφορους προορισμούς οι οποίοι είναι προσβάσιμοι από το λιμάνι της Καβάλας, ταξινομημένοι ανά την εταιρία που εξυπηρετεί δρομολόγια από και προς αυτούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας
Βραβεία Γκράμι του 1989
Βραβεία Γκράμι του 1989
Νικητές των Βραβείων: Linda Goldstein (παραγωγός) & Bobby McFerrin για το "Don't Worry, Be Happy"
George Michael (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Faith
Bobby McFerrin για το "Don't Worry, Be Happy"
Tracy Chapman
Blues
Willie Dixon για το Hidden Charms
The Robert Cray Band για το "Don't Be Afraid Of The Dark "
Παιδικά
Ry Cooder (παραγωγός & Συνθέτης), Mark Sottnick (παραγωγός) & Robin Williams για το Pecos Bill
Κλασική Μουσική
Robert Woods (παραγωγός), Louis Lane, Robert Shaw (διευθυντής ορχήστρας) & the Atlanta Symphony Orchestra για το Rorem: String Symphony; Sunday Morning; Eagles
Carlo Maria Giulini (διευθυντής ορχήστρας), Vladimir Horowitz & the La Scala Όπερα Orchestra for Mozart: Piano Concerto No. 23
Alicia De Larrocha για το Albeniz: Iberia, Navarra, Suite Espagnola
John Adams (Συνθέτης), Edo de Waart (διευθυντής ορχήστρας) & the San Francisco Symphony για το Adams: Nixon in China
Robert Woods (παραγωγός), Robert Shaw (διευθυντής ορχήστρας) & the Atlanta Symphony Orchestra & Chorus για το Verdi: Requiem & Operatic Choruses
Κωμωδία
Robin Williams για το Good Morning Vietnam
Σύνθεση και Διευθέτηση
Mike Post (Συνθέτης) για το "The Theme From LA Law"
Phil Collins and Lamont Dozier (τραγουδοποιοί) για το "Two Hearts" σε ερμηνεία Phil Collins
Roger Kellaway (διευθετητής) για το "Memos Από το Paradise" σε ερμηνεία Eddie Daniels
Κάντρι Μουσικής
K.T. Oslin για το "Hold Me"
Randy Travis για το Old 8x10
The Judds για το "Give a Little Love"
k.d. lang & Roy Orbison για το "Crying"
Asleep at the Wheel για το "Sugarfoot Rag"
K.T. Oslin (τραγουδοποιός) για το "Hold Me"
Bill Monroe για το Southern Flavor
Folk
Don DeVito, Harold Leventhal, Joe McEwen & Ralph Rinzler (παραγωγοί) για το Folkways - A Vision Shared: A Tribute to Woody Guthrie & Leadbelly σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Tracy Chapman για το Tracy Chapman
Gospel
Larnelle Harris για το Christmas
BeBe Winans για το "Abundant Life"
Ιστορικά
Bill Levenson (παραγωγός) για το Crossroads σε ερμηνεία Eric Clapton
Τζαζ
Betty Carter για το Look What I Got!
Bobby McFerrin για το Brothers
Take 6 για το "Spread Love"
Michael Brecker για το Don't Try This at Home
Roy Haynes, Cecil McBee, David Murray, Pharoah Sanders & McCoy Tyner για το Blues για το Coltrane: A Tribute to John Coltrane
Gil Evans για το Bud & Bird σε ερμηνεία Gil Evans & the Monday Night Orchestra
Yellowjackets για το Politics
Latin
Ρουμπέν Μπλάδες για το Antecedente
Linda Ronstadt για το Canciones de Mi Padre
Μουσικής Παράστασης
Stephen Sondheim (Συνθέτης & στιχουργός), Jay David Saks (παραγωγός), & διάφοροι καλλιτέχνες για το Into the Woods
Βιντεοκλίπ
Susan Zwerman (παραγωγός), Jay Levey (σκηνοθέτης) & "Weird Al" Yankovic για το "Fat"
Michael Hamlyn, Ben Dossett (παραγωγοί), Meiert Avis (σκηνοθέτης) & U2 για το "Where the Streets Have No Name"
New Age
Shadowfax για το Folksongs για το a Nuclear Village
Συσκευασία και Σημειώσεις
Bill Johnson (σχεδιαστής) για το Tired of Runnin' σε ερμηνεία O'Kanes
Anthony DeCurtis (συγγραφέας σημειώσεων) για το Crossroads σε ερμηνεία Eric Clapton
Ποπ
Tracy Chapman για το "Fast Car"
Bobby McFerrin για το "Don't Worry, Be Happy"
The Manhattan Transfer για το Brasil
David Sanborn για το Close-up
Tom Lord-Alge (μηχανικός ήχου) για το Roll With It σε ερμηνεία Steve Winwood
Jack Renner (μηχανικός ήχου), Robert Shaw (διευθυντής ορχήστρας) & the Atlanta Symphony Orchestra for Verdi: Requiem & Operatic Choruses
Neil Dorfsman
Robert Woods
R&B
Terence Trent D'Arby για το Introducing the Hardline According to Terence Trent D'arby
Gladys Knight & The Pips για το "Love Overboard"
Chick Corea για το "Light Years"
Rap
DJ Jazzy Jeff & the Fresh Prince για το "Parent's Just Don't Understand"
Reggae
Ziggy Marley & the Melody Makers για το Conscious Party
Rock
Tina Turner για το Tina Live in Europe
U2 για το "Desire"
Jethro Tull για το Crest of a Knave
Προφορικός Λόγος
Jesse Jackson για το Speech by Rev. Jesse Jackson
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Λιβονία
thumb|250px|Η Λιβονία το 1534 Η Λιβονία (λιβονικά: Līvõmō, Liivimaa, γερμανικά και σκανδιναβικές γλώσσες: Livland, λετονικά και λιθουανικά Livonija, Inflanty, Лифляндия / Λιφλιάντιγια) είναι ιστορική περιοχή στις ανατολικές ακτές της Βαλτικής, βόρεια της Λιθουανίας. Αν και η ονομασία χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τα εδάφη στα οποία κατοικούσαν ο φιννοουγγρικός λαός των Λιβ, στις εκβολές του Νταουγκάβα και Γκάουγια, κατέληξε να αναφέρεται σχεδόν σε ολόκληρη τη σημερινή Λετονία και Εσθονία. Η Λιβονία ήταν επίσης γνωστή μετά τον εκχριστιανισμό της ως Terra Mariana (Γη της Παναγίας).
Ιστορία
Τον 12ο αιώνα τα πριγκιπάτα των Ρως πραγματοποίησαν επιδρομές στην περιοχή, ενώ προς το τέλος του αιώνα οι Δανοί δημιούργησαν εμπορικούς σταθμούς και Γερμανοί προσπάθησαν να εκχριστιανίσουν τις φυλές, χωρίς όμως αποτέλεσμα με αποτέλεσμα να στείλουν Σταυροφόρους, γνωστοί ως το Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους, οι οποίοι κατάφεραν να κατακτήσουν τη Λιβονία και να την εκχριστιανίσουν. Δημιουργήθηκε η επισκοπή της Λιβονίας, η οποία μετατράπηκε σύντομα σε αρχιεπισκοπή. Παράλληλα, οι Δανοί εγκαταστάθηκαν στη βόρεια Λιβονία, αλλά εκδιώχθηκαν το 1227 από τους αδελφούς του Ξίφους. Μετά την ήττα τους στη μάχη του Σιαουλάι, το Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους μετατράπηκε στο Τάγμα της Λιβονίας, το οποίο ήταν κλάδος του Τευτονικού Τάγματος.
Τα εδάφη που είχαν κατακτηθεί οργανώθηκαν σε συνομοσπονδία αποτελούμενη από εκκλησιαστικά κράτη, ελεύθερες πόλεις και περιοχές που διοικούσαν άμεσα οι Ιππότες. Η Ρίγα, το Τάρτου και μερικές άλλες πόλεις της Λιβονίας εντάχθηκαν στη Χανσεατική Ένωση τον 13ο αιώνα. Το 1419, μετά την ήττα των Τευτόνων στη μάχη του Γκρούνβαλντ, αυτές οι οντότητες συνασπίστηκαν ώστε να έχουν κοινή νομοθεσία και οι Ιππότες αναδείχθηκαν ως οι κυρίαρχοι. Όμως τα αντικρουόμενα συμφέροντα και η καχυποψία ανάμεσα στους Ιππότες και στις πόλεις οδήγησαν σε ταχεία εξάπλωση του προτεσταντισμού τον 16ο αιώνα.
Η Ρωσία εισέβαλε στην περιοχή το 1558, ξεκινώντας τον Λιβονικό Πόλεμο (1558-1583) ώστε να εμποδίσει την επέκταση της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας στην περιοχή. Το Λιβονικό Τάγμα ήταν ανίκανο να αμυνθεί με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό της Λιβονίας από τον Γκότχαρντ Κέτλερ, τον τελευταίο μάγιστρο του τάγματος το 1561 με την ένωση του Βίλνο, και τις εκτάσεις κατέλαβε το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας  (Δουκάτο της Λιβονίας), η Πολωνία, ενώ οι Σουηδοί κατέλαβαν τη βόρεια Εσθονία. Μετά την ένωση του Λούμπλιν και τον σχηματισμό της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας το δουκάτο έγινε συγκύριαρχο, διοικούμενο άμεσα από βασιλιά και δούκα.
Το 1621 οι Σουηδοί κατέλαβαν τη Ρίγα και το Γιέλγκαβα και μεγάλο τμήμα της Λιβονίας και μόνο ένα μικρό τμήμα στα ανατολικά παρέμεινε υπό πολωνική κυριαρχία.
Μετά την ήττα της Σουηδίας στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο το 1721, η Λιβονία είχε σε μεγάλο βαθμό καταστραφεί. Τα εδάφη της μοιράστηκαν Ρωσία, Δανία και Πολωνία με τη συνθήκη Νίσταντ, με τη Ρωσία να παίρνει τη μερίδα του λέοντος. Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας στο τέλος του 18ου αιώνα, η Λιβονία πέρασε στην κατοχή της Ρωσίας και αποτελούσε το κυβερνείο της Λιβονίας μέχρι το 1918. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Λετονία και η Εσθονία ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους. Ενσωματώθηκαν στη Σοβιετική Ένωση από το 1940 μέχρι το 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λετονίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Λετονίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Εσθονίας
Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου
Ιστορικό
Ιδρύθηκε το 1895 από μέλη της Φαβιανής Εταιρείας (Fabian Society), Βρετανούς σοσιαλιστές που επιθυμούσαν να φέρουν το σοσιαλισμό στη Βρετανική Αυτοκρατορία, αλλά απέρριπταν την επανάσταση και πίστευαν στην «από μέσα» αλλαγή του κοινωνικού συστήματος και την βελτίωση της ανθρωπότητας μέσω των κοινωνικών επιστημών. Αυτή η ριζοσπαστική χροιά στο πανεπιστήμιο δεν εμπόδισε τους αποφοίτους του να καταλαμβάνουν ηγετικές θέσεις σε κράτη, διεθνείς οργανισμούς και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Ανήκει στο ευρύτερο σχήμα του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και βρίσκεται στην καρδιά της πόλης του Λονδίνου. Διαθέτει τη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του κόσμου για κοινωνικές επιστήμες και προσφέρει προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σε διάφορα κοινωνικά πεδία επιστημών, όπως η λογιστική και η χρηματοδότηση, η ανθρωπολογία, η εφαρμοσμένη στατιστική, η αναλογιστική επιστήμη, η οικονομική ιστορία, η οικονομία, η γεωγραφία, η διεθνής ανάπτυξη, οι διεθνείς σχέσεις, το δίκαιο, η φιλοσοφία, η πολιτική, η ψυχολογία, η κοινωνική πολιτική, η κοινωνιολογία, τα μαθηματικά και η στατιστική.
Στους αποφοίτους της σχολής συγκαταλέγονται πρωθυπουργοί, περίοπτοι ακαδημαϊκοί, υπουργοί, διπλωμάτες, υψηλόβαθμα στελέχη σε επιχειρήσεις και οργανισμούς, μεγιστάνες της παγκόσμιας οικονομίας και πολλοί νομπελίστες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Λονδίνο Κατηγορία:Πανεπιστήμια στο Ηνωμένο Βασίλειο
Μαρούσι
Το Μαρούσι (συναντάται και ως Αμαρούσιο ) είναι η έδρα του Δήμου Αμαρουσίου και βρίσκεται στην καρδιά του Βορείου Τομέα Αθηνών, στο Αθηναϊκό Πεδίο της Αττικής. Καταλαμβάνει έκταση 13 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 71.830 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021.
Ο δήμος συμμετέχει στον Σύνδεσμο Προστασίας και Ανάπλασης του Πεντελικού (Σ.Π.Α.Π.), στον Σύνδεσμο Δήμων βορειοανατολικής Αθήνας (Σ.Β.Α.Π.) και αποτελεί έδρα για μεγάλες σημαντικές ελληνικές και πολυεθνικές επιχειρήσεις στον χώρο των κατασκευών, των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, των τηλεπικοινωνιών και του εμπορίου λιανικής. Αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους τους κατοίκους του συγκροτήματος και είναι παγκοσμίως γνωστό για τις πλούσιες πολιτιστικές και αθλητικές του υποδομές, με πιο χαρακτηριστικά τοπόσημα το ΟΑΚΑ, το Δημαρχειακό Μέγαρο, την Πινακοθήκη, τη Βόρειο Βιβλιοθήκη και τους πολυσύχναστους συγκοινωνιακούς κόμβους «Νερατζιωτίσσα» και «Μαρούσι».
Δήμαρχος της περιοχής από το 2019 είναι ο Θεόδωρος Αμπατζογλου.
μικρογραφία
Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος
Ο Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος (24 Σεπτεμβρίου 1936 - 2 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, υδραυλικός μηχανικός και Ομότιμος καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Μαρούσι
Ετυμολογία
Η αρχαιοτέρα ονομασία της περιοχής που συναντάται σε κείμενα του Πλουτάρχου και λοιπών αρχαίων και νεοτέρων ιστορικών είναι "Άθμονον". Σε νεότερα κείμενα δε, εμφανίζεται και ως "Αθμόνη".
Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1965 εξελέγη υφηγητής της Υδραυλικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία έκτακτος και τακτικός καθηγητής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1975. Το ίδιο εξελέγη τακτικός καθηγητής Υδρολογίας και Υδραυλικών Έργων στη σχολή πολιτικών μηχανικών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το 2004 αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο με τον τίτλο του Ομότιμου Καθηγητή. Την περίοδο 1997 - 2003 διετέλεσε πρύτανης του Ε.Μ.Π. ενώ τις περιόδους 1981 - 1983 και 1995 - 1997 πρόεδρος της σχολής πολιτικών μηχανικών.
Μαρούσι
Ιστορική Εξέλιξη
180px|thumb|left|Η Άρτεμις, Θεά του κυνηγιού, ρωμαϊκό αντίγραφο.
Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Την περίοδο 1989 - 1993 χρημάτισε Γενικός Διευθυντής της ΔΕΗ. Τον Μάρτιο του 2004 διορίστηκε υφυπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ στον τομέα των δημοσίων έργων στην κυβέρνηση Καραμανλή, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2009.
Μαρούσι
Ιστορική Εξέλιξη
Η ιστορία του Αμαρουσίου χάνεται στους μύθους της αρχαίας Ελλάδος, όπου γίνονται πλείστες αναφορές στο αρχαίο Άθμονον, περιοχή που ταυτίζεται γεωγραφικά με τη σύγχρονη πόλη. Οι Αθμονείς είχαν οικοδομήσει ένα ιερό αφιερωμένο στην Αφροδίτη Ουρανία, προστάτιδα του πλατωνικού έρωτα. Το ιερό το είχε ιδρύσει ο Πορφυρίων, αρχαίος μυθικός βασιλιάς των Αθηνών πολλές χιλιετίες προ Χριστού.
Ένας από τους δώδεκα δήμους που ίδρυσε γύρω στο 3.000 π.Χ. ο Κέκροπας, ήταν το Άθμονον, με σκοπό να προστατεύσει την Αθήνα από τις επιδρομές των βαρβάρων. Οι κάτοικοί του ήταν φιλήσυχοι και εργατικοί, με μεγάλη παράδοση στην παραγωγή λαδιού και κρασιού. Μάλιστα, ο Αριστοφάνης στο έργο του Ειρήνη επαινεί τους Αθμονείς λέγοντας, αναφερόμενος στον Τρυγαίο, πως " προτιμούσε να ασχολείται με τα αμπέλια και τις ελιές του, παρά να συκοφαντεί και να μηχανορραφεί". Παρόμοιες αναφορές γίνονται και στις Όρνιθες με τον Πεισθέταιρο να αγωνίζεται μαζί με τον φίλο του Ευελπίδη να απαλλάξει την Αθήνα από τους δημαγωγούς. Επιγραφή δε που ανεκαλύφθη σε χριστιανικό ναό έφερε το όνομα "ΠΙΣΤΟΚΛΗΣ ΠΕΙΣΘΕΤΑΙΡΟΣ ΑΘΜΟΝΕΥΣ". Επρόκειτο για ένα δήμο που διατηρούσε στενούς δεσμούς και με άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας στον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού. Σύντομα εισήχθη από την Αμάρυνθο η λατρεία της Αρτέμιδος, θεάς του κυνηγιού τον 7ος αιώνας π.Χ..
Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε τις 2 Σεπτεμβρίου 2021 από πνιγμό, ενώ κολυμπούσε κοντά στο Σούνιο.
Μαρούσι
Ιστορική Εξέλιξη
Οι κάτοικοί του μάλιστα είχαν ιδρύσει ιερό, μπροστά στο οποίο διοργάνωναν κάθε χρόνο τα "Αμαρύσια", περιφερειακούς Ολυμπιακούς Αγώνες προς τιμήν της Αμαρυσίας Αρτέμιδος, όπως αποκαλείτο. Κάθε χρόνο την άνοιξη συγκεντρώνονταν στην πεδιάδα των Αθμονέων αθλητές από ολόκληρη την Ελλάδα για να συναγωνιστούν, να χορέψουν, να διασκεδάσουν και να επιδοθούν σε αγώνες οινοποσίας. Κατά τη διάρκεια δε των αγώνων επιβραβεύονταν με χρυσά στεφάνια οι άρχοντες που είχαν εκτελέσει τα καθήκοντά τους επιτυχώς.
Γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ. και μετά τον θάνατο του τυράννου Πεισιστράτου, ο μεγάλος νομοθέτης Κλεισθένης στην προσπάθειά του να εδραιώσει την ισηγορία και την ισονομία χώρισε την αττική γη στο άστυ, τη μεσόγαια και την παράλια χώρα. Κατάργησε τις φυλές και ίδρυσε δέκα τεχνητές, κατανέμοντας ισάριθμα τον πληθυσμό τους σε δήμους και από τις τρεις περιοχές. Κάθε δήμος έστελνε δε εκπροσώπους κάθε χρόνο στην αθηναϊκή βουλή. Το Άθμονον τοποθετείτο στη μεσόγαια χώρα και ανήκε στην Κεκροπίδα φυλή που τιμούσε με το όνομά της τον βασιλιά Κέκροπα. Το 358 π.Χ., πρώτος πρόεδρος της αθηναϊκής βουλής ήταν ο Χαρίνος ο Αθμονεύς, ο οποίος αγωνίστηκε να στρέψει τις ελληνικές πόλεις σε ομόνοια και τη συμμαχία με την Αθήνα.
Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Οικογένεια Αυγερινού Ξ
Μαρούσι
Ιστορική Εξέλιξη
Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η Αθήνα κατελήφθη από τους Ρωμαίους και το Άθμονο λεηλατήθηκε από τους κατακτητές. Έργα πνοής όμως πραγματοποίησε ο αυτοκράτορας Αδριανός, ο οποίος κατασκεύασε το περίφημο υδραγωγείο, με αγωγούς που περνούσαν κάτω από τον δήμο προς την Αθήνα. Μεγάλο και το ενδιαφέρον του Ηρώδη του Αττικού που μετακίνησε το ιερό της Αρτέμιδος σε ύψωμα.
Στα βυζαντινά χρόνια το Άθμονο εξακολουθεί να κατοικείται, καθώς ανασκαφές ανέδειξαν νεκροταφείο στον Ναό του Αγίου Γεωργίου που έχει χαρακτηρισθεί "προέχον βυζαντινό μνημείο". Με την επικράτηση του χριστιανισμού εγκαθίσταται πληθώρα ναών που αποτελούν σπάνια κειμήλια στην ευρύτερη περιοχή. Ορισμένα από αυτά είναι ο Ναός της Παναγιάς της Νερατζιώτισσας στα ερείπια του ιερού της Αρτέμιδος, του Αγίου Ιωάννου του Πέλικα, στη θέση του νέου ιερού, η Παναγιά η Μαρμαριώτισσα, οι Άγιοι Ασώματοι Ταξιάρχες και πολλοί άλλοι. Η πόλη είχε επικρατήσει να αποκαλείται Αμαρύσιον από την Αμαρυσία Αρτέμιδα.
Κατά την τουρκοκρατία εγκαταστάθηκε ο Τούρκος Μπέης Αλή Μπαμπάς, ο οποίος κατέλαβε εκτάσεις της περιοχής και τις μεταβίβασε σε Οθωμανούς ευγενείς, τους οποίους γοήτευσε ο εύφορος αυτός τόπος με το υγιές κλίμα και τα πλούσια νερά. Οι περισσότεροι Μαρουσιώτες εργάζονταν στα κτήματα των αρχόντων, ενώ πολλοί μετανάστευσαν σε άλλες περιοχές της Ελλάδος, όπως στην Κόρινθο, το Άργος, την Αρκαδία, την Εύβοια, τις Κυκλάδες.
Επανάσταση του 1821
Η συμμετοχή των Μαρουσιωτών στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 εκφράστηκε χαρακτηριστικά με τη συνεισφορά τους σε διάφορες κρίσιμες φάσεις του Αγώνα στην Αττική, όπως π.χ. κατά την Πολιορκία της Ακρόπολης από τους Τούρκους το 1826.
Μαρουσιώτες στον Αγώνα
Όλο το χωριό του Μαρουσιού της εποχής εκείνης πήρε τα όπλα στον αγώνα υπέρ της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας. Ονόματα οικογενειών που έλαβαν μέρος περιλαμβάνουν τους: Αδάμη, Αλεπού, Βάση, Βιλιώτη, Γαρδέλη, Δέγγλερη, Δούση, Καλατζή, Καπνόριζα, Καρβέλα, Κερασιώτη, Κοροβέση, Κορωπιώτη, Κουντουμάδη, Κουσούρη, Κοτζιά, Κώτου, Λέκκα, Λίτσα, Λογοθέτη, Λούη, ΜπαΪραχτάρη, Μαργέτη, Μάρκου, Μασούρη, Μόσχα, Μοστρού, Ξενάκη, Πάλλη, Παναταγή, Παπαγιάννη, Παπαδημητρίου, Πέππα, Πετρούτσου, Πουλημένου, Πρέσσα, Σεραφίμη, Σούγκρα, Τρακάδα, Τριανταφύλλη, Τούντα, ΧαΪμαντά, Χασσιώτη. Αξίζει να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά σε μια γυναικεία φυσιογνωμία του Μαρουσίου στα χρόνια της Επανάστασης, την Όρσα Πετρούτσου. Βρέθηκε φυλακισμένη των Τούρκων στην Ακρόπολη, μέχρι που την κατέλαβαν οι Έλληνες το 1822. Στη συνέχεια πολέμησε δείχνοντας τέτοια γενναιότητα, έτσι ώστε τιμήθηκε αργότερα, αν και γυναίκα, με τον βαθμό του Υπαξιωματικού Α' Τάξεως.
Η στρατολόγηση και οι επικεφαλής
Ο Δήμος Αντωνίου ορίστηκε με πρόταση του Μελέτη Βασιλείου και με τη συγκατάθεση του Μητροπολίτου Αθηνών Διονυσίου ως γενικός αρχηγός. Κατέβηκε στην Αθήνα και συγκέντρωσε σώμα 1.200 ανδρών, που αποτελούνταν από Μαρουσιώτες, Χασιώτες, Μενιδιάτες, Σαλαμινίους, και Χαλανδριώτες. Επικεφαλής των Μαρουσιωτών αγωνιστών ήταν ο Γιωργάκης Πέππας, ο οποίος είχε υπό τις οδηγίες του 50 άνδρες και με αυτούς πολέμησε σε όλες τις μάχες στην Αττική καθώς και ο Σπύρος Λέκκας ως μπουλουξής (=αρχηγός 50 ανδρών) και ο αδερφός του Γιωργάκης Λέκκας. Έτσι οι χωρικοί του Αμαρουσίου συμμετείχαν στον επαναστατικό αγώνα με τρία μικρά σώματα, στα οποία περιλαμβάνονταν και στρατιώτες από άλλα μέρη.
Πρώτη πολιορκία της Ακρόπολης (Β΄ φάση)
Μετά την προηγούμενη νίκη τους οι Έλληνες μπήκαν ανενόχλητοι στη Αθήνα και άρχισαν την πολιορκία του Κάστρου στις 3 Νοεμβρίου 1821. Ανάμεσά τους βρίσκονταν και Μαρουσιώτες αγωνιστές, οι αρχηγοί των οποίων ήταν οι αδελφοί Γιωργάκης και Μήτρος Λέκκας. Η μάχη έληξε στις 9 Ιουνίου του 1822 με τη συνθήκη παράδοσης, την οποία υπέγραψε ο μητροπολίτης Αθηνών Διονύσιος και οι Μαρουσιώτες προύχοντες Θωμάς Λογοθέτης-Χωματιανός και Νεόφυτος Πεντελιώτης (Δέγγλερης), καθώς και ο οπλαρχηγός Γιωργάκης Λέκκας. Η συνθήκη ανάγκαζε τους Τούρκους να παραδώσουν τα όπλα και τη μισή τους περιουσία στους Έλληνες και να αναχωρήσουν μόνο με τον αναγκαίο ρουχισμό.
Μάχη στο Χαϊδάρι
Στη Μάχη του Χαϊδαρίου (1826), το σώμα των Μαρουσιωτών αγωνιστών είχε ενσωματωθεί στις δυνάμεις του στρατηγού Ευμορφόπουλου. Με διαταγή του αρχιστράτηγου Γ. Καραϊσκάκη, ο Ευμορφόπουλος και ο Γιωργάκης Λέκκας έσπευσαν να ενισχύσουν τη φρουρά της Ακρόπολης. Το υπόλοιπο τμήμα με τον Μήτρο Λέκκα και τους Πάλληδες, ύστερα από εντολή του Καραϊσκάκη, δουλεύοντας όλη τη νύχτα, έφτιαξαν οχυρώματα ανάμεσα στο Χαϊδάρι και στον Ελαιώνα, προκειμένου να εμποδίσουν τις δυνάμεις του Κιουταχή που κατευθύνονταν προς την Ελευσίνα. Το άλλο πρωί ο Κιουταχής βγήκε από τον Ελαιώνα και άρχισε την επίθεση κατά των οχυρωμένων Ελλήνων. Χάρη στη στρατηγική του Καραϊσκάκη, να αρχίσουν οι Έλληνες να πυροβολούν μόνο όταν αυτός δώσει εντολή, όχι μόνο πανικόβαλε τους Τούρκους. Ο Κιουταχής αναγκάστηκε να αλλάξει σχέδιο και έτσι ακολούθησε μια φονική σύγκρουση. Ανάμεσα στους Έλληνες που έπεσαν στην αιματηρή μάχη του Χαϊδαρίου ήταν και οι Μαρουσιώτες αγωνιστές Γιάννης και Σωτήρης Πάλλης.
Δεύτερη πολιορκία της Ακρόπολης
Αμέσως μετά τη μάχη του Χαϊδαρίου, στις 3 Αυγούστου 1826 ο Κιουταχής στένευε μέρα με τη μέρα τον κλοιό γύρω από την Αθήνα, με συνέπεια όλα τα γυναικόπαιδα να καταφύγουν στο κάστρο. Η κατάσταση που επικρατούσε στο εσωτερικό του γινόταν όλο και πιο ασφυκτική. Για αυτό τον λόγο πολλοί ήταν οι Μαρουσιώτες που έσπευσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην υπεράσπιση της Ακρόπολης από την πολιορκία του Κιουταχή (1826). Αφού κατάφεραν με αρχηγό τον Μήτρο Λίτζα να διαπεράσουν τις εχθρικές γραμμές, πρόσφεραν ρουχισμό και τρόφιμα στους πολιορκημένους. Αυτή η πολιορκία είχε αποτέλεσμα πολλοί Μαρουσιώτες αγωνιστές να χάσουν τη ζωή τους ή να τραυματιστούν σοβαρά. Η πολιορκία έληξε με την ήττα των Ελλήνων στις 25 Μαΐου 1827 και οι ίδιοι κατέφυγαν στα νησιά της Αίγινας, της Σαλαμίνας και του Πόρου.
Στα απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη εξυμνούνται οι Μαρουσιώτες για το δυναμικό "παρόν" που έδωσαν για την απελευθέρωση της Αθήνας από τον τουρκικό ζυγό, αλλά και τον αγώνα τους για να διασωθεί η Ακρόπολη από την πολιορκία του Κιουταχή.