cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμπλουτισμός των μεταλλευμάτων
Ηλεκτροστατικός και μαγνητικός διαχωρισμός
Ο ηλεκτροστατικός διαχωρισμός στηρίζεται στην διαφορά ηλεκτρικής αγωγιμότητας ανάμεσα στο μετάλλευμα και το στείρο. Συνήθως εφαρμόζεται σε ξηρά και πολύ λεπτομερή τεμαχίδια, όπως οι άμμοι προσχωματικών (αλλουβιακών) κοιτασμάτων.
Ο μαγνητικός διαχωρισμός στηρίζεται στην διαφορά μαγνητικών ιδιοτήτων ανάμεσα στο μετάλλευμα και το στείρο. Σιδηρομαγνητικά ορυκτά, όπως ο μαγνητίτης (Fe3O4), και παραμαγνητικά υλικά, όπως ο αιματίτης (Fe2O3), ο πυρροτίτης (FeS), ο χρωμίτης (FeCr2O4), ο ιλμενίτης (FeTiO3), ο σιδηρίτης (FeCO3) κ.ά., εμπλουτίζονται εύκολα με την βοήθεια μαγνητικών διαχωριστών χαμηλής έντασης πεδίου. Μαγνητικοί διαχωριστές υψηλής έντασης (πεδίο πιο ισχυρό από 2 Τ) χρησιμοποιούνται για τον διαχωρισμό παραμαγνητικών ορυκτών με μικρή διαφορά στην μαγνητική επιδεκτικότητα, όπως ζιρκόνιο (ZrSiO3), απατίτης (Ca5(PO4)3(F,Cl,OH)), κ.τ.λ.
Επίπλευση
Ο διαχωρισμός κατά την επίπλευση στηρίζεται στην διαφορά των επιφανειακών ιδιοτήτων — υδρόφιλο, υδρόφοβο — ανάμεσα στο μετάλλευμα και το στείρο, αλλά και σε άλλα πιο πολύπλοκα επιφανειακά φαινόμενα. Ορισμένα ορυκτά, όπως π.χ. το αυτοφυές θείο (S), είναι εκ φύσεως υδρόφοβα. Έτσι εάν εμφυσηθεί αέρας σε έναν υδατικό πολφό που περιέχει θείο, τότε το υδρόφοβο θείο προσκολλάται στις φυσαλίδες και επιπλέει, ενώ τα άλλα υδρόφιλα ορυκτά βυθίζονται στον πυθμένα ή παραμένουν σε αιώρηση.
300px|right|thumb|Εμπλουτισμός μεικτού θειούχου μεταλλεύματος χαλκοπυρίτη (CuFeS2) – σφαλερίτη (ZnS) – σιδηροπυρίτη (FeS2) με την μέθοδο της επίπλευσης (μεταλλείο Πυχασάλμι (Pyhäsalmi), [[Φινλανδία, 1976).]] Ορισμένα άλλα ορυκτά γίνονται υδρόφοβα με κατάλληλη προοδοποίηση, δηλ. με την προσθήκη κατάλληλων αντιδραστηρίων που αλλάζουν τις επιφανειακές ιδιότητες των ορυκτών. Για παράδειγμα, ο σφαλερίτης (ZnS) γίνεται υδρόφοβος εάν στον υδατικό πολφό του ορυκτού διαλυθεί μικρή ποσότητα θειικού χαλκού (CuSO4). Τα ιόντα του δισθενούς χαλκού αντιδρούν με τον σφαλερίτη και στην επιφάνεια των κόκκων του ορυκτού δημιουργείται ένα λεπτό στρώμα θειούχου χαλκού: ZnS(s) + Cu2+(aq) → Zn2+(aq) + CuS(s). Ο θειούχος χαλκός αντιδράει εύκολα με υδρόφοβες οργανικές ενώσεις όπως οι ξανθάτες, και έτσι ο κόκκος γίνεται υδρόφοβος.
Οι συσκευές που χρησιμοποιούνται για την επίπλευση είναι συνήθως δύο ειδών. Είτε πρόκειται για δεξαμενές μικρού ύψους και ορθογώνιας διατομής με αναδευτήρες που προκαλούν την εισροή αέρα στον πολφό (κυψέλες επίπλευσης), είτε πρόκειται για κυλινδρικές δεξαμενές μεγάλου ύψους και μικρής διαμέτρου χωρίς μηχανική ανάδευση και με εμφύσηση αέρα από τον πυθμένα (στήλες επίπλευσης).
Η επίπλευση βρίσκει μεγάλη εφαρμογή στον εμπλουτισμό θειούχων μεταλλευμάτων με μέγεθος κόκκου μικρότερο από περίπου 0,5 mm, όπως συμβαίνει και στα μεικτά θειούχα του Στρατωνίου. Η επίπλευση βρίσκει επιπλέον εφαρμογή και στον διαχωρισμό οξειδίων με την προσθήκη κατάλληλων προοδοποιητικών αντιδραστηρίων.
Τελική επεξεργασία συμπυκνώματος
Το συμπύκνωμα που προκύπτει από τον εμπλουτισμό συχνά είναι ένας πολφός από τον οποίο πρέπει να αφαιρεθεί ένα μεγάλο μέρος του νερού για να είναι το υλικό εμπορεύσιμο. Για τον λόγο αυτό ο πολφός του συμπυκνώματος υποβάλλεται σε πύκνωση και διήθηση.
Η πύκνωση επιτυγχάνεται με την καθίζηση των στερεών σε μεγάλες δεξαμενές που αποκαλούνται πυκνωτές. Η υπερχείλιση του πυκνωτή είναι απαλλαγμένη από στερεά, ενώ η υπορροή του πυκνωτή είναι πολφός με περιεκτικότητα σε στερεά πολύ υψηλότερη σε σύγκριση με την τροφοδοσία του πυκνωτή. Η αφυδάτωση του συμπυκνώματος συμπληρώνεται με διήθηση σε ειδικούς διηθητήρες (φίλτρα) που μπορεί να έχουν την μορφή κυλίνδρων (κυλινδρικοί διηθητήρες), δίσκων (δισκόφιλτρα) ή πιεστηρίων (φιλτρόπρεσες). Τέλος, η αφυδάτωση ολοκληρώνεται με ξήρανση σε περιστροφικές καμίνους.
220px|right|thumb|Σωροί συσσωματωμάτων (συσφαιρωμάτων) σιδηρομεταλλεύματος που προορίζεται για την παραγωγή [[χυτοσίδηρος|χυτοσιδήρου και χάλυβα. ]] Συμπυκνώματα που πρέπει να έχουν συγκεκριμένο μέγεθος και συγκεκριμένη μορφολογία υποβάλλονται και σε συσσωμάτωση, που μπορεί να είναι απλή ή να συνοδεύεται και από πύρωση, προκειμένου τα συσσωματώματα να αποκτήσουν μεγάλη αντοχή. Στην δεύτερη περίπτωση γίνεται λόγος για πυροσυσσωμάτωση. Η συσσωμάτωση γίνεται σε ειδικούς κεκλιμένους δίσκους ή σε περιστροφικά τύμπανα με την προσθήκη μπεντονίτη ή άλλων συνδετικών υλικών. Η πύρωση των συσσωματωμάτων γίνεται σε περιστροφικές ή φρεατώδεις καμίνους.
Σε περιπτώσεις που το συμπύκνωμα διατίθεται ως έχει στην αγορά, όπως συμβαίνει με ορισμένα βιομηχανικά (μη μεταλλικά) ορυκτά, τότε μπορεί να γίνεται και συσκευασία σε σάκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταλλουργία Κατηγορία:Βιομηχανικές διεργασίες
Άγιο γέλιο
Το άγιο γέλιο είναι φαινόμενο που παρατηρείται τις τελευταίες δεκαετίες σε ένα μικρό μέρος του Πεντηκοστιανισμού και του Χαρισματικού Κινήματος. Σύμφωνα με τους θιασώτες του κινήματος του "άγιου γέλιου", το Άγιο Πνεύμα επισκέπτεται τους πιστούς με γέλιο. Η συντριπτική πλειοψηφία των Πεντηκοστιανών απορρίπτει το "άγιο γέλιο", ενώ δεν υπάρχει κάποια ομάδα του κινήματος αυτού στην Ελλάδα, αν και υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις σε διάφορες ομάδες.
Ιστορικό
Η πρώτη καταγεγραμμένη εμφάνιση του "αγίου γέλιου" συνέβη το 1993 σε μια εκκλησία των Συνάξεων του Θεού στο Λέικλαντ της Φλόριντα, υπό την καθοδήγηση του ηγέτη της Κίνησης της Πίστης, Ρόντνευ Χάουαρντ-Μπράουν ο οποίος περπατούσε ανάμεσα στους παρευρισκόμενους, ακουμπούσε τα χέρια του πάνω τους και τους καλούσε να "γεμίσουν" με πνεύμα. Στη συνάντηση εκείνη πολλοί έπεφταν στο πάτωμα γελώντας και σπαρταρώντας, και λιποθυμούσαν. Το 1994, στην εκκλησία Airport Vineyard του Τορόντο, υπό την καθοδήγηση του πάστορα της χαρισματικής εκκλησίας της "Αμπέλου" Ράντυ Κλαρκ, συνέβη η δεύτερη πολύ μεγαλύτερη εκδήλωση του φαινομένου, που ονομάστηκε από τα βρετανικά ΜΜΕ "η ευλογία του Τορόντο". Το γεγονός ξεκίνησε ως τετραήμερη σειρά συναντήσεων, αλλά εξελίχθηκε σε μήνες νυχτερινών λειτουργιών, από τις οποίες κάποιες διαρκούσαν μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα. Στην εκκλησία εκείνη συνέρρευσαν Χριστιανοί που δεν ήταν μόνο Πεντηκοστιανοί, αλλά και Μεννονίτες, Ναζαρηνοί, Αγγλικανοί, Μεθοδιστές, Ρωμαιοκαθολικοί, Βαπτιστές κ.α. Τα μέσα ενημέρωσης όλου του κόσμου ασχολήθηκαν με την "ευλογία του Τορόντο", η οποία χαρακτηρίστηκε "η κορυφαία τουριστική ατραξιόν του 1994". Κατά τη διάρκειά της εκδήλωσης του φαινομένου, δεν σημειώθηκαν μόνο τα ανεξέλεγκτα γέλια της προηγούμενης εμφάνισής του. Επιπροσθέτως με το γέλιο, άντρες και γυναίκες σέρνονταν στο έδαφος, περπατούσαν μετα τέσσερα και γαύγιζαν σαν σκυλιά, μούγκριζαν σαν λιοντάρια, χτυπούσαν το έδαφος και ρουθούνιζαν σαν ταύροι, γρύλλιζαν και μιμούνταν φωνές διάφορων ζώων (γουρούνια, αγελάδες κ.α.). Επίσης υπήρχαν ανεξέλεγκτες συσπάσεις και τινάγματα του κεφαλιού και του σώματος, ανεξέλεγκτοι χοροί, κινήσεις πολεμικών τεχνών και μίμηση ωδινών και τοκετού. Παρόμοια φαινόμενα έχουν ξεκινήσει από το 1995 στo Μπράουνσβιλ, κοντά στην Πενσακόλα της Φλόριντα, υπό την καθοδήγηση του Στηβ Χιλ.
Εξάπλωση του "αγίου γέλιου"
300.000 Χριστιανοί απ’ όλο τον κόσμο που παρακολούθησαν την "ευλογία του Τορόντο" έχουν ενθουσιαστεί με την κίνηση του αγίου γέλιου. Από αυτούς, 15.000 ήταν Χριστιανοί κληρικοί οι οποίοι ακολούθως έφεραν την κίνηση στα ποίμνιά τους σ’ όλο τον κόσμο.
Η "εκκλησία της Αμπέλου" ισχυρίζεται, δημοσιεύοντας στοιχεία και φωτογραφίες των συνεργαζόμενων παστόρων, ότι η κίνηση του Τορόντο έχει εξαπλωθεί στις χώρες: Καναδάς, Κένυα, Νιγηρία, Αυστραλία, Ρωσία, Λευκορωσία, Βραζιλία, Χιλή, Δανία, Φινλανδία, Γερμανία, Ισραήλ, Ιαπωνία, Λεττονία, Μοζαμβίκη, Ολλανδία, Νέα Ζηλανδία, Βόρεια Ιρλανδία, Νορβηγία, Νότια Αφρική, Σουηδία, Ουκρανία, Ζάμπια, και Ηνωμένο Βασίλειο.
Έχει δημοσιευθεί ότι μόνο στην Αγγλία, 7.000 εκκλησίες (περιλαμβανομένων και αρκετών της Εκκλησίας της Αγγλίας) συμμετέχουν στην κίνηση αυτή.
Ερμηνεία του φαινομένου
Ο Ρόντνευ Χάουαρντ-Μπράουν έχει χαρακτηρίσει την κίνηση ως τεκμήριο "ενός ισχυρού ανέμου του πνεύματος" που φέρνει μαζί του "το πνεύμα της ευθυμίας", που "μας μετακινεί ενεργητικά σε ανώτερα επίπεδα με τον Θεό".
Υψηλά ιστάμενοι της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας δηλώνουν μέλη ή υποστηρικτές του χαρισματικού κινήματος, όχι όμως και του "Αγίου Γέλιου". Από την άλλη (σε σχέση με το άγιο γέλιο) υπάρχουν διαφωνούντες όπως ο Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος Κόλιν Ντόνοβαν.
Στη γενικότερη διδασκαλία των ορθοδόξων ασκητικών πατέρων, δεν αρμόζει "γέλωτας τον καιρό της προσευχής" και γενικά κατακρίνονται τα λεγόμενα άκαιρα γέλια, σε αντίθεση με τον "πνευματικό γέλωτα της ψυχής" που επαινείται. Οι διδαχές αυτές είναι σχετικές με το επίπεδο συνειδητότητας που οφείλει κάθε χριστιανός να έχει για τις πράξεις του και τη διαρκή ανάμνηση της θυσίας του Χριστού επάνω στο Σταυρό. Από τη μια, η διαρκής προσευχή και η σιωπή που προέρχονται από ευσεβή διάθεση και η άτακτη και επιφανειακή χαρά από την άλλη, διαχωρίζουν "τo πνεύμα της αλήθειας από το πνεύμα της πλάνης".
Ο Ορθόδοξος ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ σχολιάζει συγκεκριμένα το "άγιο γέλιο" ως εξής: "Αυτή η εμπειρία είναι καθαρά κοσμική και παγανιστική, κι εκεί που δεν μπορεί να εξηγηθεί με όρους συναισθηματικής υστερίας, μπορεί μόνο να οφείλεται σε κάποιο βαθμό «κατάληψης» από έναν ή περισσότερους παγανιστικούς θεούς, τους οποίους η Ορθόδοξη Εκκλησία αποκαλεί δαίμονες". Από τον ορθόδοξο ιερομόναχο Δαμασκηνό Κρίστενσεν σημειώνεται σχετικά με τις μιμήσεις ζώων ότι "στην Ορθόδοξη Εκκλησία, οι περισσότερες από αυτές τις εκδηλώσεις έχουν ιστορικά εκτιμηθεί ως φανερά σημεία δαιμονοκαταληψίας".
Ο Μπέντζαμιν Κρεμ, του "Κέντρου Τάρα" (Tara Center), ο οποίος προπαγανδίζει τον ερχομό του "Νέου Διδασκάλου της εποχής του Υδροχόου" "Μαιτρέγια Χριστού" έχει δηλώσει για την "ευλογία του Τορόντο" ότι "οι άνθρωποι αντιδρούν σε νέες ενέργειες που εισβάλλουν στον πλανήτη μας. Ενέργειες που εκπορεύονται από τον 'Χριστό' τους δίνουν μία αίσθηση ειρήνης".
65 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άγιο γέλιο
Ερμηνεία του φαινομένου
Η ψυχιατρική και η ψυχολογία αποδίδουν τέτοιου είδους φαινόμενα σε ψυχολογικούς παράγοντες όπως η υποβολή η μη ορθή διαχείριση του συνδρόμου Τουρέ κ.ά. Η παραδοχή των μη κανονικών συμπεριφορών ως δαιμονοληψιών και όχι ως περιπτώσεων που χρήζουν ιατρικής φροντίδας στη σύγχρονη εποχή οδήγησε σε δολοφονίες ανθρώπων, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την καταδίκη των ιερέων και των συνεργών τους στους τελούμενους εξορκισμούς. Οι γνωστότερες πρόσφατες περιπτώσεις είναι εκείνη της Ανελιέζ Μισέλ, στην οποία ο καθολικός ιερέας και οι γονείς κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν για ανθρωποκτονία εξ αμελείας και του ορθόδοξου μοναχού Ντανιέλ Πέτρου Κορογκεάνου, ο οποίος καταδικάστηκε μαζί με τις μοναχές συνεργούς του για τη σταύρωση της μοναχής Μαρίτσιτσας Ιρίνας Κορνίτσι. Η περίπτωση της Ανελιέζ Μισέλ αποτέλεσε το υπόβαθρο για την ταινία "Ο εξορκισμός της Έμιλυ Ρόουζ".
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Θρησκευτικές πρακτικές
Σβεν Γ΄ της Δανίας
thumb|right|250px|Ανδριάντας του βασιλιά της Δανίας Σβεν Γ΄ Ο Σβεν Γ΄ της Δανίας (δανικά: Svend III Grathe, 1125 - 23 Οκτωβρίου 1157), βασιλιάς της Δανίας (1146 - 1157) ήταν νόθος γιος του βασιλιά της Δανίας Έρικ Β΄ του Αλησμόνητου και της ερωμένης του Θίνας ευρισκόμενος σε συνεχώς μεταβαλλόμενες συμμαχίες με τον Κνούτο Ε΄ και τον ξάδελφό του Βάλντεμαρ Α΄ της Δανίας. Ο Σβεν Γ΄ αποπειράθηκε κατά τη διάρκεια ενός δείπνου να σκοτώσει τους ανταγωνιστές του, δεν κατόρθωσε όμως να δολοφονήσει τον Βάλντεμαρ από τον οποίο στη συνέχεια ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη μάχη του Γκράθ Χίθ.
Παιδικά χρόνια
Ο Σβεν Γ΄ σε νηπιακή ηλικία ταξίδευσε με τον πατέρα του στη Νορβηγία ο οποίος αναζητούσε βοήθεια προκειμένου να ανατρέψει τον θείο του Νιλς, όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε (1137) τον διαδέχθηκε ο ξάδελφος του Ερρίκος Γ΄ της Δανίας ο μικρός Σβεν στάλθηκε στην αυλή του Γερμανού βασιλιά Κορράδου Γ΄ όπου έγινε στενός φίλος με τον μελλοντικό Γερμανό αυτοκράτορα Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα. Μαζί με τον ξάδελφο του Βαλντεράμ ταξίδευσαν στη Σκανία προκειμένου να πιέσουν τον αρχιεπίσκοπο του Λουντ Εσκίλ να αγιοποιηθεί ο πατέρας του Βάλντεμαρ Κνούτος Λαβάρντ. Ο Έρικ Γ΄ παραιτήθηκε για άγνωστους λόγους πιθανότατα υγείας, τότε οι ευγενείς του Σγιέλαν εξέλεξαν νέο βασιλιά της Δανίας τον Σβεν Γ΄ ενώ οι ευγενείς της Γιουτλάνδης εξέλεξαν νέο βασιλιά τον Κνούτο Ε΄ γιο του βασιλιά Μάγκνους Α΄ της Σουηδίας και εγγονό του Νιλς της Δανίας.
Εμφύλιος πόλεμος με Βάλντεμαρ και Κνούτο
Τα επόμενα χρόνια ξέσπασε στη Δανία εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον Έρικ και τον Σβεν για τη διεκδίκηση του θρόνου, ο Σβεν είχε την υποστήριξη του Βάλντεμαρ και ο Κνούτος του αρχιεπισκόπου Εσκίλ, ο Σβεν με τη σειρά του ήθελε σίγουρα τη στήριξη του αρχιεπισκόπου γι'αυτό προσπάθησε να τον δωροδοκήσει με μεγάλες εκτάσεις γης. Το 1147 ο Σβεν και ο Κνούτος συμφιλιώθηκαν προσωρινά προκειμένου να συμμετάσχουν σε Σταυροφορία εναντίον των Σλάβων, μετά την επιστροφή τους ο εμφύλιος ξέσπασε ξανά. Μετά από πολλές μάχες ο Σβεν κατέκτησε τη Φούνεν με τμήματα της Γιουτλάνδης και τοποθέτησε τον Βάλντεμαρ δούκα του Σλέσβιχ, ο Σβεν εξεστράτευσε εναντίον του Αδόλφου Β΄ του Χόλσταϊν συμμάχου του Κνούτου, Σβεν κατάφερε να διώξει τον Κνούτο (1150) αλλά την επόμενη χρονιά μπήκε ξανά στη χώρα με τη βοήθεια των Γερμανικών στρατευμάτων, τόσο ο Σβεν όσο και ο Κνούτος αναζητούσαν έντονα τη Γερμανική συμμαχία. Το 1152 νέος Γερμανός βασιλιάς εξελέγη ο Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα με την καθοδήγηση του οποίου έκλεισαν συμφωνία να είναι ο Σβεν βασιλιάς της Δανίας, ο Κνούτος αντιβασιλιάς με την κατοχή μεγάλου τμήματος εδαφών και ο Βάλντεμαρ δούκας του Σλέσβιχ. Η συμφωνία δεν τηρήθηκε επειδή ο Σβεν παραχώρησε ελάχιστα εδάφη στον Κνούτο σε σχέση με αυτά που είχαν συμφωνήσει από την άλλη κατηγορήθηκε ότι υπονομεύει τη Δανία στους Γερμανούς.
Ανατροπή απο τον Βάλντεμαρ και δολοφονία
Το 1154 ο Βάλντεμαρ συμμάχησε με τον Κνούτο και με τη βοήθεια τού πεθερού τού Κνούτου Σβέρκερ Α΄ της Σουηδίας ανέτρεψαν τον Σβεν. Ο Βάλντεμαρ ορίστηκε αντιβασιλιάς, ενώ ο αρχιεπίσκοπος Εσκίλ και οι οπαδοί του Σβεν εξορίστηκαν στη Γερμανία. Ο Σβεν τρία χρόνια αναζητούσε βοήθεια να τους ανατρέψει, στη συνέχεια επέστρεψε με τη βοήθεια του Γερμανού δούκα Ερρίκου του Λέοντος (1157) και αυτό ώθησε τους ευγενείς να μοιράσουν το βασίλειο της Δανίας στα 3: στη Σκάνια, τη Γιουτλάνδη και τη Σγιέλαν. Στη συνέχεια κλείστηκε ειρήνη, αλλά σε ένα γεύμα που ακολούθησε στο Ρόσκιλντ στις 9 Αυγούστου 1157, ο Σβεν σχεδίασε να σκοτώσει τους ανταγωνιστές του: ο Κνούτος δολοφονήθηκε, αλλά ο Βάλντεμαρ κατόρθωσε να δραπετεύσει και έβαλε για τα καλά στόχο να ανατρέψει τον Σβεν. Στην τελική μάχη του Γκραθ Χιθ στις 23 Οκτωβρίου του 1157 ο στρατός του Σβεν συνετρίβη· ο ίδιος δολοφονήθηκε από εξαγριωμένους αγρότες. Τον διαδέχθηκε ο Βάλντεμαρ ως Βάλντεμαρ Α΄, ο οποίος πήρε -λόγω της μάχης του Γκραθ Χιθ- το προσωνύμιο Μέγας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε to 1152 την Αδέλα των Βέττιν, κόρη του Κορράδου μαργράβου του Μάισσεν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Μέθοδος Χαουσχόλντερ
Στα μαθηματικά και πιο συγκεκριμένα στην αριθμητική ανάλυση, οι μέθοδοι του Χαουσχόλντερ είναι μια κλάση αλγορίθμων εντοπισμού ρίζας που χρησιμοποιούνται για τις εξισώσεις μιας πραγματικής μεταβλητής με συνεχή παράγωγα μέχρι κάποια τάξη
δ + 1
. Κάθε μία από αυτές τις μεθόδους χαρακτηρίζεται με τον αριθμό
δ
, η οποία είναι γνωστή ως η σειρά της μεθόδου. Ο αλγόριθμος είναι επαναληπτικός και έχει ρυθμό σύγκλισης
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλγόριθμοι
66 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δημήτρης Ψαριανός
Γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1948 στην Πρέβεζα. Σπούδασε τραγούδι και κιθάρα. Το 1972 ερμήνευσε τα τραγούδια του "Μεγάλου Ερωτικού" του Μάνου Χατζιδάκι μαζί με τη Φλέρη Νταντωνάκη. Το 1975 ερμηνεύει τραγούδια σε μουσική του Γιώργου Κοντογιώργου στο δίσκο "Στ' ουρανού τα περιβόλια". Το 1980 ερμήνευσε τον κύκλο τραγουδιών "Τα ερωτικά" σε μουσική του Χρήστου Γκάρτζου και ποίηση Πάμπλο Νερούδα σε ελεύθερη απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου. Τα επόμενα χρόνια κυκλοφόρησε τον δίσκο "Τα τραγούδια που Αγαπώ", ενώ συμμετείχε και σε άλλες δισκογραφικές δουλειές γνωστών συνθετών και τραγουδοποιών, όπως ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας, ο Σάκης Τσιλίκης, κ.ά.
Απεβίωσε σε ηλικία 72 ετών στις 17 Νοεμβρίου 2020
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Κατσιμίδι Αττικής
Στην περιοχή του Κατσιμιδίου έχουν βρεθεί ίχνη οχύρωσης του 4ου αιώνα π.Χ. Η οχύρωση χρησίμευε ως παρατηρητήριο ή ως φρυκτωρία. Στον χώρο αυτόν λειτουργεί σήμερα πυροφυλάκιο της πυροσβεστικής υπηρεσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Γκιζέλα Ντάλι
Η Γκιζέλα Ντάλι (πραγματικό όνομα Αδαμαντία Μαυροειδή, Πλάκα 23 Αυγούστου 1937 - 10 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Σπούδασε στη σχολή χορού Ανωμερίτου, στη σχολή «Καλών Τεχνών» και στη δραματική σχολή «Εθνικού Ωδείου». Έγινε γνωστή στις δεκαετιες του '60 και '70 κυρίως από τον κινηματογράφο. Αποσύρθηκε νωρίς από τον καλλιτεχνικό χώρο (1976). Από εκεί και ύστερα έζησε στη Νάξο - την πατρίδα της από τη μεριά της μητέρας της - όπου ανέπτυξε και πολιτιστική δραστηριότητα. Πιο συγκεκριμένα στο χωριό Κόρωνος.
Υπήρξε σύζυγος του σκηνοθέτη Ντίμη Δαδήρα. Απεβίωσε από καρκίνο, με τον οποίο διαγνώστηκε το 2010.
2027
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2027 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το 2027 (MMXXVII) θα αρχίσει την Παρασκευή κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Θα είναι το 2027ο έτος της χριστιανικής χρονολογίας, το 27ο έτος της 3ης χιλιετίας, το 27ο έτος του 21ου αιώνα και το 8ο έτος της δεκαετίας του 2020.
Ημερομηνία άγνωστη
== Ηλιακές και Σεληνιακές Εκλείψεις το 2027 ==
Πόλεμος στο Ντονμπάς
Ο Πόλεμος στο Ντονμπάς (ονομάζεται επίσης Πόλεμος στην Ανατολική Ουκρανία) είναι μια συνεχιζόμενη ένοπλη σύγκρουση στην περιοχή Ντονμπάς της Ουκρανίας που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2014 και τον Φεβρουάριο του 2022 εξελίχθηκε σε ένα από τα κύρια μέτωπα του Ρωσο-ουκρανικού πολέμου.
Από τον Μάρτιο του 2014 και ως απάντηση στο κίνημα Γιουρομαϊντάν και στη λεγόμενη Επανάσταση της Αξιοπρέπειας, φιλορωσικές και αντικυβερνητικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στις περιφέρειες (όμπλαστ) του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ της Ουκρανίας. Η απάντηση της Ρωσίας σε αυτό το πραξικόπημα κατά του προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς, όπως το θεώρησε, ήταν η προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία. Η κίνηση αυτή τροφοδότησε μια σειρά φιλορωσικών διαδηλώσεων σε ολόκληρη τη νότια και ανατολική Ουκρανία, οι οποίες κλιμακώθηκαν σε ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των αποσχιστικών δυνάμεων των περιοχών αυτών που εν τω μεταξύ προχώρησαν στην ανεξαρτητοποίηση τους από την Ουκρανία και στη δημιουργία της Λαϊκής Δημοκρατίας Ντονέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας Λουγκάνσκ Σύμφωνα με τον Αμερικανό πρέσβη στην Ουκρανία, πριν την αλλαγή της ανώτατης ηγεσίας του Αυγούστου, οι αυτονομιστές σε μεγάλο βαθμό καθοδηγούνταν από ντόπιους ηγέτες.
Μεταξύ 22 και 25 Αυγούστου 2014 το ρωσικό πυροβολικό, προσωπικό, και αυτό που Ρωσία ονόμασε «ανθρωπιστική νηοπομπή», φέρεται να διέσχισαν τα σύνορα της ουκρανικής επικράτειας χωρίς την άδεια της ουκρανικής κυβέρνησης. Σύμφωνα με πληροφορίες, κινήθηκαν τόσο σε περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των φιλορωσικών δυνάμεων, όσο και σε περιοχές που δεν ήταν υπό τον έλεγχό τους, όπως το νοτιοανατολικό τμήμα της περιφέρειας Ντονέτσκ, κοντά στο Νοβοαζόφσκ. Αυτά τα γεγονότα, όπως αναφέρεται, ακολούθησαν τον βομβαρδισμό ουκρανικών θέσεων από τη ρωσική πλευρά των συνόρων κατά τη διάρκεια του προηγούμενου μήνα. Ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ουκρανίας Βαλεντίν Ναλιβαϊτσένκο είπε ότι τα γεγονότα της 22ας Αυγούστου ήταν μια «άμεση εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία». Δυτικοί και Ουκρανοί αξιωματούχοι χαρακτήρισαν αυτά τα γεγονότα ως «λαθραία εισβολή» της Ουκρανίας από τη Ρωσία. Ως εκ τούτου, οι φιλορώσοι αντάρτες ανέκτησαν μεγάλο μέρος του εδάφους που είχαν χάσει κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής επίθεσης της προηγούμενης κυβέρνησης.
Η πρώτη συμφωνία για τη διευθέτηση της διένεξης και την κατάπαυση πυρός, πραγματοποιήθηκε στο Μινσκ της Λευκορωσίας (Μινσκ Ι), και υπεγράφη στις 5 Σεπτεμβρίου του 2014. Τα όσα συμφωνήθηκαν όμως στο Μινσκ ανάμεσα στους ηγέτες της Ρωσίας, της Ουκρανίας και τον ΟΑΣΕ, δεν έγιναν αποδεκτά από τους ηγέτες των δυο περιοχών και οι μάχες αναζωπυρώθηκαν με σφοδρότητα σε όλη την εμπόλεμη ζώνη, συμπεριλαμβανομένων και των αεροδρομίων του Ντονέτσκ και του Ντεμπάλτσεβο. Η δεύτερη προσπάθεια εξεύρεσης λύσης στη διένεξη (Μινσκ ΙΙ) πραγματοποιήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2015. Παρά τη νέα συμφωνία κατάπαυσης του πυρός όμως, οι δυνάμεις των αυτονομιστών εξαπέλυσαν επίθεση στο Ντεμπάλτσεβο και ανάγκασαν τις ουκρανικές δυνάμεις να αποσυρθούν από αυτό. Τους μήνες που ακολούθησαν την πτώση του Ντεμπάλτσεβο, οι αψιμαχίες συνεχίστηκαν κατά μήκος της γραμμής επαφής, αλλά δεν σημειώθηκαν εδαφικές αλλαγές. Αυτή η κατάσταση αδιεξόδου οδήγησε στο να χαρακτηριστεί ο πόλεμος ως «παγωμένη σύγκρουση» με την περιοχή να παραμένει εμπόλεμη ζώνη, και με δεκάδες στρατιώτες και πολίτες να σκοτώνονται κάθε μήνα.
Το 2017, κατά μέσο όρο ένας Ουκρανός στρατιώτης πέθαινε στη μάχη κάθε τρεις ημέρες, με τον αριθμό των ρωσικών και αυτονομιστικών στρατευμάτων, που παρέμεναν στην περιοχή να υπολογίζεται σε 6.000 και 40.000 αντίστοιχα.
Μέχρι το τέλος του 2017, η αποστολή του παρατηρητηρίου του ΟΑΣΕ είχε στείλει περίπου 30.000 άτομα με στρατιωτική ενδυμασία ανάμεσα στα δύο συνοριακά σημεία ελέγχου, με σκοπό την παρακολούθηση και καταγραφή των εχθροπραξιών.
Από την έναρξη της σύγκρουσης υπήρξαν 29 εκεχειρίες, καθεμία από τις οποίες είχε σκοπό να παραμείνει σε ισχύ επ' αόριστον, αλλά καμία από αυτές δεν σταμάτησε τη βία. Η πιο επιτυχημένη προσπάθεια διακοπής των μαχών ήταν το 2016, όταν επιτεύχθηκε εκεχειρία για έξι συνεχόμενες εβδομάδες.
Η Ουκρανία, η Ρωσία, η ΛΔΝ, η ΛΔΛ και ο ΟΑΣΕ συμφώνησαν σε ένα σχέδιο για τον τερματισμό της σύγκρουσης την 1η Οκτωβρίου 2019. Ωστόσο, η σύγκρουση δεν σταμάτησε από τότε και, μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού του 2020, παρέμενε ακόμη ανεπίλυτη σε πολλά επίπεδα. Η τελευταία εκεχειρία (29η) συμφωνήθηκε στις 27 Ιουλίου 2020 και για ένα διάστημα τριών μηνών οι θάνατοι στρατιωτών περιορίστηκαν.
Συγκεκριμένα, και σύμφωνα με τις ουκρανικές αρχές, από τις 27 Ιουλίου 2020 έως τις 7 Νοεμβρίου 2020 οι θανατηφόρες απώλειες της Ουκρανίας υποδεκαπλασιάστηκαν (τρεις Ουκρανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν) και ο αριθμός των επιθέσεων μειώθηκε 5,5 φορές. Το πρώτο τρίμηνο του 2021 σημειώθηκε μεγάλη αύξηση των θανάτων από την Ουκρανία (25, σε σύγκριση με 50 θανάτους ολόκληρο το 2020) και συσσώρευση μεγάλης ρωσικής στρατιωτικής δύναμης στα σύνορα Ντονμπάς-Ρωσίας στα τέλη Μαρτίου έως τις αρχές Απριλίου 2021 και από τα τέλη Οκτωβρίου και τον Νοέμβριο του 2021 και μετά. Στις 21 Φεβρουαρίου 2022 ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν με τηλεοπτικό διάγγελμα ανακοίνωσε την αναγνώριση της ανεξαρτησίας των περιοχών Ντονέτσκ και Λουχάνσκ εκ μέρους της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Παράλληλα διέταξε το υπουργείο Άμυνας να αναπτύξει στρατεύματα σε αυτές τις περιοχές, για να αναλάβουν «ειρηνευτικό» ρόλο, χωρίς να διευκρινίζεται η διάρκεια και η έκταση της εισβολής των ρωσικών στρατευμάτων. Οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις από τις πρώτες πρωινές ώρες της 24ης Φεβρουαρίου 2022 άρχισαν να πλήττουν στρατιωτικές υποδομές σε διάφορες περιοχές της Ουκρανίας, ξεκινώντας την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Περιφέρεια Ντόνετσκ
thumb|left|Φιλορωσικές διαδηλώσεις στο Ντόνετσκ, 9 Μαρτίου 2014. Οι προσπάθειες κατάληψης του κτηρίου της περιφερειακής κρατικής διοίκησης του Ντόνετσκ (RSA) ξεκίνησαν από τότε που ξέσπασαν φιλορωσικές διαδηλώσεις στις ανατολικές και νότιες περιοχές της Ουκρανίας, στον απόηχο της ουκρανικής επανάστασης του 2014. Οι φιλορώσοι διαδηλωτές κατέλαβαν την RSA του Ντόνετσκ από την 1η έως τις 6 Μαρτίου 2014, προτού απομακρυνθούν από την Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας (SBU). Στις 6 Απριλίου, 1.000–2.000 άτομα συγκεντρώθηκαν σε μια συγκέντρωση στο Ντόνετσκ, για να απαιτήσουν δημοψήφισμα για το καθεστώς παρόμοιο με αυτό, που έγινε στην Κριμαία τον Μάρτιο. Οι διαδηλωτές εισέβαλαν στο κτήριο της RSA και πήραν υπό τον έλεγχό τους τους δύο πρώτους ορόφους του. Είπαν ότι εάν δεν πραγματοποιούνταν έκτακτη νομοθετική σύνοδος από περιφερειακούς αξιωματούχους για την εφαρμογή δημοψηφίσματος για το καθεστώς, θα έπαιρναν τον έλεγχο της περιφερειακής κυβέρνησης με «λαϊκή εντολή» και θα απέλυαν όλους τους εκλεγμένους περιφερειακούς συμβούλους και μέλη του κοινοβουλίου. Καθώς αυτά τα αιτήματα δεν ικανοποιήθηκαν, οι ακτιβιστές πραγματοποίησαν συνάντηση στο κτήριο της RSA και ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας από την Ουκρανία. Ανακήρυξαν τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ (DPR) (ΛΔΝ) στις 7 Απριλίου 2014.
Περιφέρεια Λουχάνσκ
Οι αναταραχές στην Περιφέρεια Λουχάνσκ ξεκίνησαν στις 6 Απριλίου, όταν περίπου 1.000 ακτιβιστές κατέλαβαν το κτήριο της SBU στην πόλη Λουχάνσκ, μετά από παρόμοιες καταλήψεις στις πόλεις Ντόνετσκ και Χάρκοβο. Οι διαδηλωτές έκλεισαν το κτήριο και απαίτησαν να απελευθερωθούν όλοι οι συλληφθέντες αυτονομιστές ηγέτες. Η αστυνομία μπόρεσε να ανακτήσει τον έλεγχο του κτηρίου, αλλά οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν για μια «λαϊκή συνέλευση» έξω από το κτήριο και κάλεσαν για μια «λαϊκή κυβέρνηση», απαιτώντας είτε ομοσπονδιοποίηση είτε ενσωμάτωση στη Ρωσική Ομοσπονδία. Στη συνέλευση αυτή εξέλεξαν τον Βαλέρι Μπολότοφ στη θέση του «Λαϊκού Κυβερνήτη».
Ανακοινώθηκαν δύο δημοψηφίσματα, ένα στις 11 Μαΐου, για να καθοριστεί, εάν η περιοχή πρέπει να επιδιώξει κάποια μορφή αυτονομίας και ένα δεύτερο προγραμματισμένο για τις 18 Μαΐου, για να καθοριστεί, εάν η περιοχή θα ενταχθεί στη Ρωσική Ομοσπονδία ή αν θα κηρύξει ανεξαρτησία. Η Λαϊκή Δημοκρατία του Λουχάνσκ (LPR) ανακηρύχθηκε στις 27 Απριλίου. Οι εκπρόσωποι της Δημοκρατίας ζήτησαν από την ουκρανική κυβέρνηση να παράσχει αμνηστία για όλους τους διαδηλωτές, να κατοχυρώσει τα ρωσικά ως επίσημη γλώσσα και να διεξαγάγει δημοψήφισμα για το καθεστώς της περιοχής. Εξέδωσαν τελεσίγραφο, που έλεγε ότι εάν το Κίεβο δεν ικανοποιούσε τα αιτήματά τους μέχρι τις 14:00 της 29ης Απριλίου, θα ξεκινούσαν μια εξέγερση παράλληλα με αυτή της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ.
Απρίλιος 2014: Έναρξη της διαμάχης
Στις 12 Απριλίου, φιλορώσοι μαχητές χωρίς διακριτικά κατέλαβαν το γραφείο της πόλης του Υπουργείου Εσωτερικών του Ντόνετσκ και δύο άλλα αστυνομικά γραφεία στην περιφέρεια, αν και απωθήθηκαν μετά από επίθεση στο γραφείο του γενικού εισαγγελέα και δεν κατάφεραν να καταλάβουν το αστυνομικό γραφείο στο πόλη Σαχτάρσκ. Μετά από διαπραγματεύσεις μεταξύ των μαχητών και εκείνων, που βρίσκονταν στο κτήριο, ο αρχηγός του γραφείου παραιτήθηκε από τη θέση του. Αξιωματικοί της ειδικής αστυνομικής δύναμης Μπερκούτ, η οποία είχε διαλυθεί από την κυβέρνηση μετά την επανάσταση του Φλεβάρη, συμμετείχαν στην κατάληψη από την πλευρά των αυτονομιστών. Αφού απέκτησαν τον έλεγχο της RSA του Ντόνετσκ και ανακήρυξαν τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ, οι φιλορωσικές ομάδες ορκίστηκαν να υποστηρίξουν και να πάρουν τον έλεγχο της στρατηγικής υποδομής σε όλη την Περιφέρεια του Ντόνετσκ και απαίτησαν από τους δημόσιους αξιωματούχους, που επιθυμούσαν να συνεχίσουν το έργο τους να ορκιστούν πίστη στη Δημοκρατία. αριστερά|μικρογραφία|Δημοψήφισμα, που διοργανώθηκε από φιλορώσους αποσχιστές (Ντόνετσκ 11-05-2014) Μέχρι τις 14 Απριλίου, φιλορώσοι μαχητές με επικεφαλής τους πρώην πράκτορες της GRU Ιγκόρ Γκίρκιν και Ιγκόρ Μπέζλερ είχαν πάρει τον έλεγχο των κυβερνητικών κτηρίων σε πολλές άλλες πόλεις εντός της περιφέρειας, συμπεριλαμβανομένων των Σλοβιάνσκ, Μαριούπολης, Χόρλιβκα, Κραματόρσκ, Γιενακίεβε, Μακίιβκα, Ντρουζχίβκα και Ζντανίβκα. Μετά την κατάληψη της RSA του Ντόνετσκ, οι μαχητές άρχισαν να επεκτείνουν τον έλεγχό τους σε όλη την πόλη. Το κτήριο της δημοτικής διοίκησης καταλήφθηκε από τους αντάρτες στις 16 Απριλίου. Περαιτέρω ενέργειες των αυτονομιστών κατέληξαν στην κατάληψη των γραφείων του περιφερειακού κρατικού τηλεοπτικού δικτύου στις 27 Απριλίου. Αφού κατέλαβαν το κέντρο εκπομπής, οι μαχητές άρχισαν να μεταδίδουν ρωσικά τηλεοπτικά κανάλια. Στις 4 Μαΐου, η σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ υψώθηκε πάνω από το αρχηγείο της αστυνομίας στην ίδια την πόλη του Ντόνετσκ.
Σε απάντηση στη διευρυνόμενη αναταραχή, ο ενεργών πρόεδρος της Ουκρανίας, Αλεξάντερ Τουρτσίνοφ, υποσχέθηκε να ξεκινήσει μια «Αντιτρομοκρατική Επιχείρηση» (ATO) κατά των αυτονομιστικών κινημάτων στην Περιφέρεια του Ντόνετσκ. Ο υπουργός Εσωτερικών, Αρσέν Αβάκοφ, δήλωσε στις 9 Απριλίου ότι η αναταραχή στην περιφέρεια του Ντόνετσκ θα επιλυθεί εντός 48 ωρών, είτε μέσω διαπραγματεύσεων είτε με χρήση βίας. Ο Πρόεδρος Αλεξάντερ Τουρτσίνοφ υπέγραψε ένα διάταγμα για την ανακατάληψη του κτηρίου RSA του Ντονέτσκ, και για να τεθεί "υπό κρατική προστασία", και πρόσφερε αμνηστία στους διαδηλωτές, εάν κατέθεταν τα όπλα.
Σλοβιάνσκ
thumbnail|300px|Φιλορώσοι αντάρτες καταλαμβάνουν το κτήριο διοίκησης της πόλης Σλοβιάνσκ, 14 Απριλίου 2014 Μια ομάδα μασκοφόρων φιλορώσων μαχητών υπό τη διοίκηση ενός συνταξιούχου αξιωματικού της FSB Ιγκόρ Γκίρκιν ανέλαβε τον έλεγχο του κτηρίου της διοίκησης της πόλης, των αστυνομικών γραφείων και του κτηρίου SBU στο Σλοβιάνσκ, μια πόλη στο βόρειο τμήμα της περιφέρειας Ντόνετσκ, στις 12 Απριλίου. Αφού οι μαχητές κατέλαβαν την πόλη, η δήμαρχος του Σλοβιάνσκ Νέλια Στέπα εμφανίστηκε για λίγο σε ένα κατεχόμενο αστυνομικό τμήμα και εξέφρασε την υποστήριξή της στους μαχητές. Άλλοι συγκεντρώθηκαν έξω από το κτήριο και εξέφρασαν ομοίως την υποστήριξή τους στους μαχητές. Είπαν στους Ουκρανούς δημοσιογράφους, που έκαναν ρεπορτάζ για την κατάσταση να «πάνε πίσω στο Κίεβο». Η Νέλια Στέπα συνελήφθη αργότερα από τους εξεγερμένους και αντικαταστάθηκε από τον αυτοαποκαλούμενο «λαϊκό δήμαρχο» Βιάτσεσλαβ Πονομάρεφ.
Οι μαχητές απέκτησαν τον έλεγχο της αποθήκης όπλων της αστυνομίας της πόλης και κατέσχεσαν εκατοντάδες πυροβόλα όπλα, γεγονός που ώθησε την ουκρανική κυβέρνηση να ξεκινήσει μια «αντιτρομοκρατική» επιχείρηση, για να ανακαταλάβει την πόλη. Αυτή η κυβερνητική αντεπίθεση ξεκίνησε το πρωί της 13ης Απριλίου. Ως αποτέλεσμα, ακολούθησε μια παγιωμένη αντιπαράθεση μεταξύ των φιλορωσικών δυνάμεων και των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, σηματοδοτώντας την έναρξη της μάχης στο Ντονμπάς. Η πόλη παρέμεινε υπό πολιορκία μέχρι τις 5 Ιουλίου, όταν οι ουκρανικές δυνάμεις την ανακατέλαβαν, με περίπου 15.000–20.000 ανθρώπους να εκτοπίστηκαν λόγω των μαχών. Η δήμαρχος Στέπα συνελήφθη στις 11 Ιουλίου 2014 για φερόμενη συνεννόηση με φιλορωσικές δυνάμεις.
Λίγο μετά τον έλεγχο του Σλοβιάνσκ, η ομάδα του Γκίρκιν εκτέλεσε ένα μέλος του δημοτικού συμβουλίου Βολόντιμιρ Ιβάνοβιτς Ρίμπακ καθώς και τέσσερις άλλους πολίτες της Ουκρανίας, μεταξύ των οποίων ο 25χρονος Γιούρι Ντιακόφσκι και ένας 19χρονος άνδρας, που δεν κατονομάζεται. Ο Γκίρκιν ανέλαβε την ευθύνη για αυτές τις εκτελέσεις το 2020, παρόλο που τα προηγούμενα χρόνια ο ίδιος και άλλοι φιλορώσοι μαχητές ισχυρίστηκαν ότι ο Ρίμπακ είχε απελευθερωθεί από την κράτηση.
Κραματόρσκ
Στο Κραματόρσκ, μια πόλη στη βόρεια περιφέρεια του Ντόνετσκ, αυτονομιστές επιτέθηκαν σε αστυνομικό τμήμα στις 13 Απριλίου, με αποτέλεσμα ανταλλαγή πυροβολισμών. Οι μαχητές, μέλη της πολιτοφυλακής του Ντονμπάς, κατέλαβαν αργότερα το αστυνομικό τμήμα. Αφαίρεσαν την πινακίδα του αστυνομικού τμήματος και ύψωσαν τη σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ πάνω από το κτήριο. Στη συνέχεια, εξέδωσαν τελεσίγραφο, που έλεγε ότι εάν ο δήμαρχος και η διοίκηση της πόλης δεν ορκιστούν πίστη στη Δημοκρατία μέχρι την επόμενη Δευτέρα, θα τους απομάκρυναν από τα καθήκοντά τους. Ταυτόχρονα, ένα πλήθος διαδηλωτών περικύκλωσε το κτήριο της διοίκησης της πόλης, το κατέλαβε και ύψωσε τη σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ πάνω του. Ένας εκπρόσωπος της Δημοκρατίας απευθύνθηκε σε ντόπιους έξω από το κατεχόμενο αστυνομικό τμήμα, αλλά έγινε δεκτός αρνητικά και αποδοκιμάστηκε.
Μετά από μια κυβερνητική αντεπίθεση στο πλαίσιο της «Αντιτρομοκρατικής Επιχείρησης» στην Περιφέρεια του Ντόνετσκ στις 2–3 Μαΐου, οι αντάρτες εκτοπίστηκαν από το κατεχόμενο κτίριο SBU του Κραματόρσκ. Παρόλα αυτά, τα ουκρανικά στρατεύματα αποσύρθηκαν γρήγορα από την πόλη για άγνωστους λόγους και οι αυτονομιστές ανέκτησαν γρήγορα τον έλεγχο. Οι σποραδικές μάχες συνεχίστηκαν μέχρι τις 5 Ιουλίου, όταν οι αντάρτες αποχώρησαν από το Κραματόρσκ.
Χόρλιβκα
Μαχητές προσπάθησαν να καταλάβουν το αρχηγείο της αστυνομίας στη Χόρλιβκα στις 12 Απριλίου, αλλά εμποδίστηκαν. Η Ukrayinska Pravda ανέφερε ότι η αστυνομία είπε ότι ο σκοπός της απόπειρας κατάσχεσης ήταν να αποκτήσουν πρόσβαση σε μια κρύπτη όπλων. Είπαν ότι θα χρησιμοποιούσαν βία, εάν χρειαζόταν, για να υπερασπιστούν το κτήριο από «εγκληματίες και τρομοκράτες». Μέχρι τις 14 Απριλίου, ωστόσο, οι μαχητές είχαν καταλάβει το κτήριο μετά από τεταμένη αντιπαράθεση με την αστυνομία. Μερικά μέλη της τοπικής αστυνομικής μονάδας είχαν αυτομολήσει στη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ νωρίτερα την ημέρα, ενώ οι υπόλοιποι αξιωματικοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, επιτρέποντας στους αντάρτες να πάρουν τον έλεγχο του κτηρίου. Ο τοπικός αρχηγός της αστυνομίας συνελήφθη και ξυλοκοπήθηκε άγρια από τους αντάρτες. Ένας βουλευτής του δημοτικού συμβουλίου της Χόρλιβκα, ο Βολόντιμιρ Ρίμπακ, απήχθη από μασκοφόρους, που πιστεύεται ότι ήταν φιλορώσοι μαχητές στις 17 Απριλίου. Το σώμα του βρέθηκε αργότερα σε ένα ποτάμι στις 22 Απριλίου. Το κτήριο της διοίκησης της πόλης καταλήφθηκε στις 30 Απριλίου, ενισχύοντας τον έλεγχο των αυτονομιστών στη Χόρλιβκα. Ο αυτοαποκαλούμενος δήμαρχος της Χόρλιβκα Βολόντιμιρ Κολόσνιουκ συνελήφθη από την SBU ως ύποπτος για συμμετοχή σε "τρομοκρατικές δραστηριότητες" στις 2 Ιουλίου.
Μαριούπολη
Ακτιβιστές της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ ανέλαβαν τον έλεγχο του κτηρίου της διοίκησης της πόλης στη Μαριούπολη στις 13 Απριλίου. Η ουκρανική κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι «απελευθέρωσε» το κτήριο στις 24 Απριλίου, αλλά αυτό διαψεύστηκε από ντόπιους, που έδωσαν συνέντευξη στο BBC κοντά στο κτήριο.
Οι συγκρούσεις μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και των φιλορωσικών ομάδων κλιμακώθηκαν στις αρχές Μαΐου, όταν το κτήριο της διοίκησης της πόλης ανακαταλήφθηκε για λίγο από την ουκρανική Εθνοφρουρά. Οι φιλορωσικές δυνάμεις πήραν γρήγορα το κτήριο πίσω. Στη συνέχεια, οι μαχητές εξαπέλυσαν επίθεση σε τοπικό αστυνομικό τμήμα, οδηγώντας την ουκρανική κυβέρνηση να στείλει στρατιωτικές δυνάμεις. Οι αψιμαχίες μεταξύ των στρατευμάτων και των ντόπιων διαδηλωτών προκάλεσαν την πυρπόληση του κτηρίου της διοίκησης της πόλης. Οι κυβερνητικές δυνάμεις, ωστόσο, δεν κατόρθωσαν να διώξουν τους φιλορώσους, και το μόνο που προκάλεσαν ήταν περαιτέρω εντάσεις στη Μαριούπολη. Στις 16 Μαΐου, ωστόσο, οι χαλυβουργοί της Metinvest, μαζί με τις τοπικές αστυνομικές δυνάμεις και τις δυνάμεις ασφαλείας, έδιωξαν τους αντάρτες από τη διοίκηση της πόλης και άλλα κατεχόμενα κυβερνητικά κτήρια στην πόλη. Οι περισσότεροι αντάρτες έφυγαν από την πόλη, και όσοι είχαν απομείνει λέγεται ότι ήταν άοπλοι. Παρόλα αυτά, η έδρα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ στην πόλη παρέμεινε ανέγγιχτη και οι φιλορώσοι διαδηλωτές εξακολουθούσαν να φαίνονται έξω από την καμένη διοίκηση της πόλης.
Τα ουκρανικά στρατεύματα απέκτησαν τον έλεγχο της πόλης στις 13 Ιουνίου, με τη βοήθεια της Εθνικής Φρουράς. Το αρχηγείο του DPR καταλήφθηκε. Στη συνέχεια, η Μαριούπολη ανακηρύχθηκε προσωρινή πρωτεύουσα της Περιφέρειας του Ντόνετσκ, στη θέση της πόλης του Ντόνετσκ, η οποία καταλήφθηκε από αυτονομιστές.
Άλλες πόλεις
Πολλές μικρότερες πόλεις εκτός ​​από το Ντονμπάς έπεσαν στα χέρια των αυτονομιστών.
70 έως 100 αντάρτες οπλισμένοι με τουφέκια και εκτοξευτές ρουκετών επιτέθηκαν σε ένα οπλοστάσιο στο Αρτεμίβσκ στις 24 Απριλίου. Η αποθήκη φιλοξενούσε περίπου 30 τανκς. Τα ουκρανικά στρατεύματα προσπάθησαν να πολεμήσουν τους αντάρτες, αλλά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, αφού ένας σημαντικός αριθμός ανδρών τραυματίστηκε από πυρά ανταρτών. Ο υπουργός Εσωτερικών, Αρσέν Αβάκοφ, είπε ότι οι εξεγερμένοι οδηγούνταν από έναν άνδρα με «εκτεταμένη γενειάδα», αναφερόμενος στον Ρώσο αγωνιστή Αλεξάντερ Μοζάεφ. Περίπου 30 μαχητές κατέλαβαν το αρχηγείο της αστυνομίας στην Κονσταντινόβκα στις 28 Απριλίου. Την επόμενη μέρα, ένα κτήριο διοίκησης της πόλης στο Περβομάισκ καταλήφθηκε από αντάρτες της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ, οι οποίοι στη συνέχεια ύψωσαν τη σημαία τους πάνω του. Την ίδια μέρα, μαχητές κατέλαβαν τον έλεγχο του κτηρίου της διοίκησης της πόλης στο Αλτσέφσκ. Στο Κράσνιι Λουτς, η διοίκηση της πόλης αποδέχθηκε τα αιτήματα των αυτονομιστών ακτιβιστών να υποστηρίξει τα δημοψηφίσματα για το καθεστώς του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ, που θα διεξαχθούν στις 11 Μαΐου, και ακολούθησε ύψωση της ρωσικής σημαίας πάνω από το κτήριο της διοίκησης της πόλης.
Οι αντάρτες κατέλαβαν το κτήριο της διοίκησης της πόλης στο Σταχάνοφ την 1η Μαΐου. Αργότερα μέσα στην εβδομάδα, κατέλαβαν το τοπικό αστυνομικό τμήμα, το επιχειρηματικό κέντρο και το κτίριο SBU. Ακτιβιστές στο Ρόβενκυ κατέλαβαν ένα κτήριο της αστυνομίας στις 5 Μαΐου, αλλά το εγκατέλειψαν γρήγορα. Την ίδια μέρα, το αρχηγείο της αστυνομίας στο Σλοβιανοσέρμπσκ καταλήφθηκε από μέλη του Στρατού της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, που συνδέεται με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουχάνσκ. Η πόλη Αντρατσίτ καταλήφθηκε από αρκετούς αποστάτες Κοζάκους του Ντον. Οι αντάρτες συνέχισαν και κατέλαβαν το γραφείο του εισαγγελέα στο Σεβεροντονέτσκ στις 7 Μαΐου. Την επόμενη μέρα, υποστηρικτές της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ κατέλαβαν κυβερνητικά κτήρια στο Σταρομπίλσκ.
Κυβερνητική αντεπίθεση κα ανακήρυξη των περιοχών ως Ζώνης Αντιτρομοκρατικών Επιχειρήσεων
Ο Αρσέν Αβάκοφ, υπουργός Εσωτερικών, δήλωσε στις 9 Απριλίου ότι το αυτονομιστικό πρόβλημα θα επιλυόταν εντός 48 ωρών είτε μέσω διαπραγματεύσεων είτε με χρήση βίας. Σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Ukrinform, είπε: «Υπάρχουν δύο αντίθετοι τρόποι για την επίλυση αυτής της σύγκρουσης – ένας πολιτικός διάλογος και η βαριά προσέγγιση. Είμαστε έτοιμοι και για τα δύο». Εκείνη την εποχή, ο Πρόεδρος Αλεξάντερ Τουρτσίνοφ είχε ήδη υπογράψει ένα διάταγμα, που ζητούσε το κτήριο της περιφερειακής κρατικής διοίκησης του Ντόνετσκ, το οποίο είχε καταληφθεί από αυτονομιστές, να τεθεί «υπό κρατική προστασία». Πρόσφερε αμνηστία σε όσους αυτονομιστές κατέθεσαν τα όπλα και παραδόθηκαν. Μέχρι τις 11 Απριλίου, ο Πρωθυπουργός, Αρσένι Γιάτσενιουκ, είπε ότι ήταν κατά της χρήσης της "επιβολής του νόμου" εκείνη την εποχή, αλλά ότι "υπήρχε ένα όριο" στο πόσα θα ανεχόταν η ουκρανική κυβέρνηση.
Σε απάντηση στην εξάπλωση του αυτονομιστικού ελέγχου σε όλη την περιφέρεια του Ντόνετσκ και στην άρνηση των αυτονομιστών να καταθέσουν τα όπλα, ο Τουρτσίνοφ υποσχέθηκε να ξεκινήσει μια στρατιωτική αντεπίθεση, που ονομάζεται «Αντιτρομοκρατική Επιχείρηση», κατά των ανταρτών στην περιοχή 15 Απριλίου. Στο πλαίσιο της αντεπίθεσης, τα ουκρανικά στρατεύματα κατέλαβαν εκ νέου το αεροδρόμιο στο Κραματόρσκ μετά από αψιμαχία με μέλη της πολιτοφυλακής του Ντονμπάς. Σύμφωνα με ρωσικά μέσα ενημέρωσης, ως αποτέλεσμα τουλάχιστον τέσσερις άνθρωποι πέθαναν.
Αφού οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας κατέλαβαν εκ νέου το αεροδρόμιο, ο διοικητής στρατηγός της μονάδας, που το είχε ανακαταλάβει, Βασίλ Κρούτοφ, περικυκλώθηκε από εχθρικούς διαδηλωτές, που ζήτησαν να μάθουν, γιατί τα ουκρανικά στρατεύματα είχαν πυροβολήσει κατά των κατοίκων της περιοχής. Στη συνέχεια, ο Κρούτοφ πήγε πίσω στην αεροπορική βάση μαζί με τη μονάδα του. Στη συνέχεια εμποδίστηκαν από τους διαδηλωτές, οι οποίοι ορκίστηκαν να μην αφήσουν τα στρατεύματα να φύγουν από τη βάση. Ο Κρούτοφ είπε αργότερα στους δημοσιογράφους ότι «αν [οι αυτονομιστές] δεν καταθέσουν τα όπλα, θα καταστραφούν». Οι αντάρτες της λαϊκής πολιτοφυλακής του Ντονμπάς εισήλθαν στο Σλοβιάνσκ στις 16 Απριλίου, μαζί με έξι τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, που ισχυρίστηκαν ότι είχαν αποκτήσει από την 25η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία, η οποία είχε παραδοθεί στην πόλη Κραματόρσκ.
Οι αναφορές λένε ότι μέλη της ταξιαρχίας αφοπλίστηκαν, αφού τα οχήματα εμποδίστηκαν να περάσουν από εξαγριωμένους ντόπιους. Σε άλλο περιστατικό, αρκετές εκατοντάδες κάτοικοι του χωριού Πτσιόλκινο, νότια του Σλοβιάνσκ, περικύκλωσαν μια άλλη φάλαγγα 14 ουκρανικών τεθωρακισμένων οχημάτων. Μετά από διαπραγματεύσεις, επετράπη στα στρατεύματα να απομακρύνουν τα οχήματά τους, αλλά μόνο αφού συμφώνησαν να παραδώσουν τους γεμιστήρες από τα τουφέκια εφόδου τους. Αυτά τα περιστατικά οδήγησαν τον Πρόεδρο Τουρτσίνοφ να διαλύσει την 25η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία. Τρία μέλη της λαϊκής πολιτοφυλακής του Ντονμπάς σκοτώθηκαν, 11 τραυματίστηκαν και 63 συνελήφθησαν, αφού προσπάθησαν και απέτυχαν να εισβάλουν σε μια βάση της Εθνικής Φρουράς στη Μαριούπολη.
Ο Τουρτσίνοφ ξεκίνησε εκ νέου την αδιέξοδη αντεπίθεση κατά των φιλορώσων ανταρτών στις 22 Απριλίου, αφού δύο άνδρες, ο ένας τοπικός πολιτικός, βρέθηκαν «βασανισμένοι μέχρι θανάτου». Ο πολιτικός, Βολόντιμιρ Ρίμπακ, βρέθηκε νεκρός κοντά στο Σλοβιάνσκ μετά την απαγωγή του από φιλορώσους αντάρτες. Ο Τουρτσίνοφ είπε ότι «οι τρομοκράτες που ουσιαστικά έπιασαν όμηρο ολόκληρη την Περιφέρεια του Ντόνετσκ έχουν πλέον υπερβεί τα όρια». Το Υπουργείο Εσωτερικών ανέφερε ότι η πόλη Σβιατογκόρσκ, κοντά στο Σλοβιάνσκ, ανακαταλήφθηκε από τα ουκρανικά στρατεύματα στις 23 Απριλίου. Επιπλέον, το Υπουργείο Άμυνας είπε ότι είχε αναλάβει τον έλεγχο όλων των σημείων στρατηγικής σημασίας στην περιοχή γύρω από το Κραματόρσκ.
Την ίδια ημέρα, αξιωματούχοι της ουκρανικής κυβέρνησης είπαν ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις είχαν σκοπό να ανακαταλάβουν την πόλη Σλοβιάνσκ, αλλά ότι μια αυξημένη απειλή «ρωσικής εισβολής» σταμάτησε αυτές τις επιχειρήσεις. Οι ρωσικές δυνάμεις είχαν κινητοποιηθεί σε απόσταση 10 χιλιομέτρων (6+1⁄4 μίλι) από τα ουκρανικά σύνορα. Οι αξιωματούχοι είπαν ότι επτά στρατιώτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων της ημέρας. Ο Πρόεδρος Τουρτσίνοφ εξέδωσε δήλωση αργότερα μέσα στην ημέρα και είπε ότι η «Αντιτρομοκρατική Επιχείρηση» θα ξαναρχίσει, αναφέροντας ως λόγο τη συνεχιζόμενη κρίση ομήρων στο Σλοβιάνσκ. Στις 6 Μαΐου 14, ουκρανικά στρατεύματα είχαν πεθάνει και 66 είχαν τραυματιστεί στις μάχες. Νωρίς το πρωί στις 7 Μαΐου, η Εθνική Φρουρά ανακατέλαβε τη διοίκηση της πόλης στη Μαριούπολη μετά από σφοδρές μάχες με τους αντάρτες τη νύχτα. Αντικυβερνητικοί διαδηλωτές είπαν ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις είχαν χρησιμοποιήσει δακρυγόνα στη διάρκεια των επιχειρήσεων με αποτέλεσμα να προκληθούν τραυματισμοί, όταν οι διαδηλωτές προσπάθησαν να καταλάβουν ξανά το κτήριο μετά την αποχώρηση της Εθνικής Φρουράς. Το πρωί της 7ης Μαΐου, η σημαία της ΛΔΝ κυμάτιζε ξανά πάνω από το κτήριο. μικρογραφία|Σλοβιάνσκ (9-05-2014) Τα ουκρανικά στρατεύματα εξαπέλυσαν άλλη μια επίθεση κατά των ανταρτών στη Μαριούπολη στις 9 Μαΐου. Κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης σε ένα κατειλημμένο αστυνομικό κτήριο, αυτό το κτήριο πυρπολήθηκε από τις κυβερνητικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα οι αντάρτες να τραπούν σε φυγή. Ο Αρσέν Αβάκοφ είπε ότι 60 αντάρτες επιτέθηκαν στο κτήριο της αστυνομίας, όχι σε ουκρανικά στρατεύματα και ότι η αστυνομία και άλλες κυβερνητικές δυνάμεις κατάφεραν να απωθήσουν τους αντάρτες. Μεταξύ έξι και είκοσι αγωνιστών σκοτώθηκαν, μαζί με έναν αστυνομικό. Τέσσερις αγωνιστές συνελήφθησαν και πέντε αστυνομικοί τραυματίστηκαν.
Μάιος 2014: μάχες μετά το δημοψήφισμα
Αναφέρθηκε στις 12 Μαΐου ότι, μετά το δημοψήφισμα για την τοπική αυτονομία, ο ηγέτης της Λαϊκής Πολιτοφυλακής του Ντονμπάς, Ιγκόρ Γκίρκιν, αυτοανακηρύχθηκε «Ανώτατος Διοικητής» της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ. Στο διάταγμά του, ζήτησε από όλους τους στρατιώτες, που βρίσκονται στην περιοχή να ορκιστούν πίστη σε αυτόν εντός 48 ωρών και είπε ότι όλοι οι εναπομείναντες ουκρανοί στρατιωτικοί στην περιοχή θα «καταστραφούν επί τόπου». Στη συνέχεια, ζήτησε από τη Ρωσική Ομοσπονδία για στρατιωτική υποστήριξη για την προστασία από «την απειλή επέμβασης από το ΝΑΤΟ» και τη «γενοκτονία». Ο Πάβελ Γκουμπάρεφ, πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ, θέσπισε στρατιωτικό νόμο στις 15 Μαΐου και δεσμεύτηκε για «ολική εξόντωση» των ουκρανικών δυνάμεων, εάν δεν αποσυρθούν από το Ντονμπάς μέχρι τις 21:00. Ομοίως, ο πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ, Βαλέρι Μπολότοφ, κήρυξε στρατιωτικό νόμο στις 22 Μαΐου.
Ο μεγιστάνας του χάλυβα με έδρα το Ντόνετσκ, Ρινάτ Αχμέτοφ, κάλεσε τους 300.000 υπαλλήλους του στην περιοχή του Ντόνετσκ να «συγκεντρωθούν ενάντια στους αυτονομιστές» στις 20 Μαΐου. Οι σειρήνες ήχησαν το μεσημέρι στα εργοστάσιά του, για να σηματοδοτήσουν την έναρξη του συλλαλητηρίου. Μια λεγόμενη «Πορεία Ειρήνης» πραγματοποιήθηκε στο Donbas Arena στην πόλη του Ντόνετσκ, συνοδευόμενη από αυτοκίνητα, που χτυπούσαν τις κόρνες τους το μεσημέρι. Το BBC News και η Ukrayinska Pravda ανέφεραν ότι ορισμένα οχήματα δέχθηκαν επίθεση από αυτονομιστές και ότι ένοπλοι είχαν προειδοποιήσει τα γραφεία αρκετών υπηρεσιών ταξί της πόλης να μην λάβουν μέρος. Σε απάντηση στην άρνηση του Αχμέτοφ να πληρώσει φόρους στη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ, στις 20 Μαΐου ο πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου της ΛΔΝ, Ντενίς Πουσίλιν, ανακοίνωσε ότι η Δημοκρατία θα επιχειρούσε να εθνικοποιήσει τα περιουσιακά στοιχεία του Αχμέτοφ. Στις 25 Μαΐου, μεταξύ 2.000 και 5.000 διαδηλωτών παρέλασαν προς την έπαυλη του Αχμέτοφ στην πόλη του Ντονέτσκ και απαίτησαν την εθνικοποίηση της περιουσίας του Αχμέτοφ, ενώ φώναζαν «Ο Αχμέτοφ είναι εχθρός του λαού!».
18 στρατιώτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια επίθεσης ανταρτών σε σημείο ελέγχου του στρατού κοντά στην πόλη Βολνοβάκα, στις 22 Μαΐου. Τρία τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και πολλά φορτηγά καταστράφηκαν στην επίθεση, ενώ ένας αντάρτης σκοτώθηκε. Την ίδια μέρα, μια συνοδεία αποτελούμενη από 100 στρατιώτες προσπάθησε να διασχίσει μια γέφυρα στο Ρουμπεζνόγιε, στην περιφέρεια Λουχάνσκ, και να προχωρήσει σε εδάφη, που κατείχαν οι αντάρτες. Τους είχαν στήσει ενέδρα μια ομάδα μεταξύ 300 και 500 ανταρτών. Μετά από μάχες, που κράτησαν όλη την ημέρα, οι στρατιώτες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Από δύο έως δεκατέσσερις στρατιώτες και από επτά έως είκοσι αντάρτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των μαχών. Τρία οχήματα μάχης πεζικού του στρατού και ένα φορτηγό καταστράφηκαν και άλλα τρία τεθωρακισμένα οχήματα κατελήφθησαν από τους αντάρτες. Το Υπουργείο Εσωτερικών δήλωσε ότι ορισμένοι αντάρτες προσπάθησαν να εισέλθουν στην Περιφέρεια Λουχάνσκ από τη Ρωσία, αλλά απωθήθηκαν από τους συνοριοφύλακες.