cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κριστιάν Ατσού
Θάνατος στον σεισμό Τουρκίας-Συρίας 2023
Στις 6 Φεβρουαρίου 2023, ο Ατσού χάθηκε αμέσως μετά το σεισμό Τουρκίας-Συρίας του 2023. Υπήρχαν φόβοι ότι ήταν μεταξύ εκείνων που είχαν παγιδευτεί κάτω από τα ερείπια των κεντρικών γραφείων της Χαταϊσπόρ στην Αντάκια μετά τον σεισμό. Σε απάντηση στα νέα, τόσο η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γκάνας όσο και δύο από τις πρώην ομάδες του, η Νιούκασλ Γιουνάιτεντ και η Τσέλσι, εξέδωσαν επίσημες δηλώσεις υπέρ του Ατσού στους αντίστοιχους λογαριασμούς τους στο Twitter. Μεταγενέστερες αναφορές ανέφεραν ότι διασώθηκε από τα ερείπια και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με τραύματα στο δεξί του πόδι και αναπνευστικά προβλήματα, ενώ άλλοι αρνήθηκαν αυτούς τους ισχυρισμούς. Στις 18 Φεβρουαρίου επιβεβαιώθηκε από τον ατζέντη του ότι βρέθηκε νεκρός στα ερείπια του κτιρίου όπου διέμενε. Τα ΜΜΕ ανακοίνωσαν το θάνατό του γύρω στις στις 6 π.μ. GMT.
Διακρίσεις
Πόρτο
Νιούκασλ Γιουνάιτεντ
Γκάνα
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκανέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γκάνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2017 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίο Άβε ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φίτεσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Μπόρνμουθ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλαγα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Ραέντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουδαραβικού Επαγγελματικού Πρωταθλήματος Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σαουδική Αραβία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαταϊσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Σεισμοί Τουρκίας-Συρίας το 2023
Μαντώ Μαυρογένους
Η Μαντώ Μαυρογένους γεννήθηκε στην Τεργέστη το 1796 και πέθανε στην Πάρο το 1840. Ήταν Ελληνίδα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, με καταγωγή από τη Μύκονο. Για τη συνολική της προσφορά στον Αγώνα τιμήθηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια με τον βαθμό της Αντιστρατη Διώχθκαι εξορίστηκε από τον πολιτικό Ιωάννη Κωλέττη και τελικά πέθανε πάμφτωχη στην Πάρο, καθώς είχε ξοδέψει όλη της την περιουσία για τον αγώνα.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Τεργέστη το 1796 με το βαπτιστικό όνομα Μαγδαληνή-Αδαμαντία και ήταν κόρη του εμπόρου και μέλους της Φιλικής Εταιρείας, Νικόλαου Μαυρογένη και της Ζαχαράτης Μπάτη.
Ο πατέρας της καταγόταν από την Πάρο και η μητέρα της από τη Μύκονο, αλλά έμεναν στην Τεργέστη ήδη δέκα χρόνια, επειδή ο πατέρας της Νικόλας ήταν σπαθάρης (υπασπιστής) του ηγεμόνα της Μολδαβίας και η μητέρα της, η Ζαχαράτη, ήταν δραστήρια γυναίκα που διηύθυνε εκεί τις εμπορικές υποθέσεις του άντρα της.
Ένας από τους προγόνους της, ο μεγάλος θείος του πατέρα της, Νικόλαος Μαυρογένης, ήταν Δραγουμάνος (Διερμηνέας) του Στόλου και Πρίγκηπας της Βλαχίας. Εγκαταστάθηκαν στην Τεργέστη και εκεί ο πατέρας της, Νικόλαος ασχολήθηκε με το εμπόριο. Λίγο καιρό πριν την Επανάσταση μετακόμισε με τον θείο της τον παπα-Μαύρο στην Τήνο. Ήταν μια όμορφη γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής, και μεγάλωσε σε μια μορφωμένη οικογένεια, επηρεασμένη από την εποχή του Διαφωτισμού.
Η δράση στην Επανάσταση
Με πλοία εξοπλισμένα με δικά της έξοδα, καταδίωξε 200 Αλγερινούς που λυμαίνονταν τις Κυκλάδες, και αργότερα πολέμησε στην Κάρυστο, τη Φθιώτιδα και τη Λιβαδειά. Κάτοχος της γαλλικής γλώσσας, συνέταξε συγκινητική έκκληση προς τις γυναίκες της Γαλλίας, ζητώντας τη συμπαράστασή τους στον πληθυσμό της Ελλάδας. Επίσης, εκτός από τα Γαλλικά, μιλούσε άπταιστα Ιταλικά, αλλά και Τουρκικά.
Εξόπλισε δύο επανδρωμένα και ιδιωτικά πλοία με δικά της έξοδα, με τα οποία καταδίωξε τους πειρατές που επιτέθηκαν στη Μύκονο και σε άλλα νησιά των Κυκλάδων. Μετά την καταστροφή της Χίου, μία μοίρα Αλγερινών σκαφών, με συνολική δύναμη 200 ανδρών, επιχείρησε να αποβιβαστεί στη Μύκονο, αλλά υποχρεώθηκε ν' αποχωρήσει ύστερα από την αντίσταση που προέβαλαν οι νησιώτες, οργανωμένη από τη Μαυρογένη. Στις 22 Οκτωβρίου 1822, πάλι υπό την ηγεσία της, οι Μυκονιάτες απώθησαν εκ νέου τους Τούρκους που είχαν αποβιβαστεί στη νήσο. Εξόπλισε και εφοδίασε 150 άνδρες για να εκστρατεύσει στην Πελοπόννησο και έστειλε δυνάμεις και οικονομική υποστήριξη στη Σάμο, όταν το νησί απειλήθηκε από τους Τούρκους. Αργότερα, η Μαυρογένη έστειλε ένα άλλο σώμα 50 ανδρών στην Πελοπόννησο, οι οποίοι συμμετείχαν στην Άλωση της Τριπολιτσάς από τους Έλληνες. Επίσης ξόδεψε χρήματα για την ανακούφιση των στρατιωτών και των οικογενειών τους, αλλά και για την προετοιμασία μιας εκστρατείας προς τη Βόρεια Ελλάδα με την υποστήριξη πολλών Φιλελλήνων.
Η Μαντώ απηύθυνε έκκληση στις γυναίκες του Παρισιού και του Διαφωτισμού στην Ευρώπη ώστε να πάρουν το μέρος των Ελλήνων. Μετακόμισε στο Ναύπλιο το 1823, για να βρίσκεται στον πυρήνα του αγώνα, αφήνοντας την οικογένειά της, ενώ περιφρονούνταν ακόμα και από τη μητέρα της λόγω των επιλογών της. Την εποχή εκείνη η Μαυρογένους γνώρισε τον Δημήτριο Υψηλάντη, με τον οποίον και αρραβωνιάστηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σύντομα, έγινε διάσημη σε όλη την Ευρώπη για την ομορφιά και τη γενναιότητά της. Αλλά το Μάιο του ίδιου χρόνου, το σπίτι της κάηκε τελείως και η περιουσία της εκλάπη. Μετά από αυτό πήγε στην Τρίπολη για να είναι μαζί με τον Υψηλάντη, ενόσω ο Παπαφλέσσας τής παρείχε τροφή.
Για τον Αγώνα διέθεσε όλη της την περιουσία. Όταν ο πόλεμος τελείωσε, για τη συνολική δραστηριότητά της ο Ιωάννης Καποδίστριας τής απένειμε — τιμή μοναδική σε γυναίκα — το αξίωμα της Αντιστράτηγου επί τιμή και της παραχώρησε μια κατοικία στο Ναύπλιο, όπου και μετακόμισε. Είχε στην κατοχή της ένα σπαθί-κειμήλιο με την επιγραφή «Δίκασον Κύριε τους αδικούντας με, τους πολεμούντας με, βασίλευε των Βασιλευόντων». Το ξίφος αυτό λέγεται ότι προέρχεται από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και ότι η Μαυρογένους το έδωσε στον Καποδίστρια.
Δίωξη από τον Κωλέττη και τελευταία χρόνια
Στον αρραβώνα της Μαυρογένη με τον Υψηλάντη αντιτάχθηκαν πολλοί από τους ισχυρούς πολιτικούς, οι οποίοι είδαν την ενοποίηση των δύο αυτών ισχυρών οικογενειών, οι οποίες διέθεταν φιλικές σχέσεις, ως απειλή. Ο επικεφαλής των αντιπάλων τους στην Ελλάδα ήταν ο πολιτικός Ιωάννης Κωλέττης, ο οποίος κατάφερε και διέλυσε τον αρραβώνα. Η Μαντώ, μετά τη διάλυση του αρραβώνα επέστρεψε στο Ναύπλιο όπου ζούσε βαθιά καταθλιπτικά, σε κατάσταση εξαθλίωσης, στερήσεων και φτώχειας, και δεν έλαβε κάποια σημαντική τιμητική σύνταξη (απλά, κατόπιν υπομνήματός της, εγκρίθηκε γι' αυτήν ένα μικρό βοήθημα που τότε δινόταν σε απομάχους της ζωής), ούτε της αποπληρώθηκε κάποιο ποσό από τα χρήματα που είχε δώσει για τη χρηματοδότηση των διάφορων μαχών. Μετά το θάνατο του Υψηλάντη, και με ενέργειες του Ιωάννη Κωλέττη, εξορίστηκε από το Ναύπλιο και οδηγήθηκε στη Μύκονο. Ακολούθως, μετακόμισε στην Πάρο το 1840, όπου κατοικούσαν μερικοί από τους συγγενείς της. Πέθανε από τυφοειδή πυρετό στην Πάρο τον Ιούλιο του 1840, μόνη, λησμονημένη και πάμφτωχη, έχοντας ξοδέψει όλη της την περιουσία για τον αγώνα για την ελευθερία.
Υστεροφημία
Η κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας της Μυκόνου φέρει το όνομά της και εκεί έχει ανεγερθεί η μαρμάρινη προτομή της. Η κεντρική πλατεία της πόλης και λιμένα της Παροικιάς της Πάρου πήρε το όνομά της. Η Ελλάδα έχει τιμήσει την ηρωίδα με την ονομασία πολλών δρόμων σε ολόκληρη τη χώρα. Η ελληνική κυβέρνηση κυκλοφόρησε πολλά αναμνηστικά κέρματα προς τιμήν της. Μια ταινία για τη ζωή της, με τίτλο Μαντώ Μαυρογένη, γυρίστηκε και προβλήθηκε το 1971, με την Τζένη Καρέζη να την ενσαρκώνει.
Η Μαυρογένη απεικονίστηκε στο κέρμα των 2 δραχμών (1988-2001).
Ιστορικές αναφορές
Τη Μαυρογένη γνώρισε από κοντά ο Γάλλος Μαξίμ Ρεμπώ το 1821, και την περιγράφει ως ευγενική προσωπικότητα με φλογερό πατριωτισμό. Συγκρίνοντάς τη με τη Μπουμπουλίνα αναφέρει:
«Από τη μια μεριά [Μπουμπουλίνα] το θάρρος, σπάνιο σε γυναίκες, που συνοδεύεται όμως από τη βουλιμία για το κέρδος… Κι από την άλλη [Μαντώ] η φιλοπατρία σε όλη της την καθαρότητα, χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας, η απόλυτη αυτοθυσία, η πιο συγκινητική απρονοησία για το προσωπικό μέλλον.»
«''Μου έλεγε η Μαντώ: Δεν με νοιάζει τι θα γίνω αν είναι να ελευθερωθεί η πατρίδα μου. Όταν θα έχω χρησιμοποιήσει όλα όσα μπορώ να διαθέσω για την ιερή υπόθεση της ελευθερίας, θα τρέξω στο στρατόπεδο των Ελλήνων για να τους ενθαρρύνω με την απόφασή μου να πεθάνω, αν χρειαστεί, για την ελευθερία.''»
Παρόμοια εντύπωση για τη Μαντώ σχημάτισε και ο Άγγλος Έντουαρντ Μπλακιέρ, ο οποίος προσθέτει ότι του έκανε εντύπωση η φιλοδοξία της να δει όλες τις τάξεις ενωμένες.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Μαντώ Μαυρογένη, Μαντώ Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821 Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Ιαπωνικές γενικές εκλογές 2014
Στην Ιαπωνία οι 47ες γενικές εκλογές για την εκλογή των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων διεξήχθησαν στις 14 Δεκεμβρίου 2014. Οι εκλογές της Κάτω Βουλής οδήγησαν και σε εκλογή πρωθυπουργού από τη Δίαιτα (παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός όπως ορίζει το σύνταγμα) και στο διορισμό νέου υπουργικού συμβουλίου (αν και επαναδιορίστηκαν οι ίδιοι υπουργοί). Πρωθυπουργός έγινε ξανά ο Σίνζο Άμπε.
Πλαίσιο
Οι εκλογές προκηρύχθηκαν πρόωρα από τον πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε και είχαν χαρακτήρα δημοψηφίσματος για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν χαμηλή, όμως ο συντηρητικός συνασπισμός του Άμπε κατήγαγε μεγάλη νίκη, κερδίζοντας περισσότερες από 317 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ο υπουργός Γεωργίας Κόγια Νισικάουα,έχασε την έδρα του με διαφορά 199 ψήφων από τον πρώην κυβερνήτη Άκιο Φουκούντα.
Μεταξύ των μελών του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιαπωνίας που απέτυχαν να επανεκλεγούν ήταν και ο ηγέτης του κόμματος Μπανρί Καέιντα.
Αποτελέσματα
Βουλή των Αντιπροσώπων, 14 Δεκεμβρίου 2014 }} ! colspan="4" rowspan="2" | Πολιτικό κόμμα ! colspan="3" | Ψήφος τοπικής περιφέρειας	!! colspan="3" | Αναλογική ψήφος ! colspan="2" | Σύνολο εδρών !! colspan="2" | +/− ! Ψήφοι ! Ψήφοι !! % !! Έδρες !Σύνολο !! % ! Προηγούμενες εκλογές !! Τελευταίες εκλογές ! style="text-align:left;" colspan="4" | Σύνολο ! 52.939.789 !! 100,00% !! 295 ! 53.334.447 !! 100,00% !! 180 ! 475 !! 100% !! -5* !! - ! colspan="14" | *(μειώθηκαν σε αριθμό από 480 σε 475)
Παραπομπές
2014
Σέρτζιο Ντοναντόνι
Ο Φαμπρίτσιο Σέρτζιο Ντοναντόνι (13 Οκτωβρίου 1914 – 31 Οκτωβρίου2015) ήταν Ιταλός αρχαιολόγος που εργάστηκε στο πεδίο της αιγυπτιολογίας.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Παλέρμο το 1914, είχε γοητευτεί από την αρχαία Αίγυπτο από παιδί, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην Προλεμαϊκή και Ρωμαϊκή Αίγυπτο (332 π.Χ.–641 μ.Χ.). Το 1931 γράφτηκε στη Scuola Normale Superiore της Πίζας, και αργότερα μετακόμισε στη Γαλλία, όπου σπούδασε με καθηγητές τους Gustave Lefebvre, Alexandre Moret και Étienne Drioton. Ο Ντοναντόνι κατόπιν πήγε στην Αίγυπτο, και από το 1935 συμμετείχε σε μια ανασκαφική αποστολή στην Αντινοόπολι υπό τον δάσκαλό του, αρχαιολόγο Evaristo Breccia. Το 1938 ήταν μαθητής του Hermann Junker στο Κάιρο. Από το 1938 ως το 1940 συμμετείχε στην ανασκαφή του ναού του Μέσου Βασιλείου στο Μεντίνετ Μάντι υπό τον Achille Vogliano. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 επέστρεψε στην Ιταλία όπου άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, και αργότερα στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Ντοναντόνι προσκλήθηκε να συμμετάσχει την ομάδα των αρχαιολόγων που θα εργάζονταν στη μεταφορά των ναών του Αμπού Σίμπελ στη Νουβία λόγω της κατασκευής του φράγματος του Ασουάν και την συνεπαγόμενη δημιουργία της Λίμνης Νάσερ. Ανάμεσα στους μαθητές του εκείνη την περίοδο ήταν η Edda Bresciani, και η and Άννα Μαρία Ροβέρι, που αργότερα έγινε γυναίκα του. Οι μετέπειτα αρκετές ανασκαφές και μελέτες επικεντρώνονται κυρίως στη Νουβία. Μεταξύ άλλων, από το 1973 και μετά ανάσκαψε το Γκέμπελ Μπαρκάλ. Επίσης, τον τάφο TT27 στις Θήβες που ανήκε στον Σοσένκ, αρχιθαλαμηπόλο της Θείας Λάτριδος του Άμμωνα Ανχανεσνεφεριμπρέ. Ένα αξιοσημείωτο έργο του Σέρτζιο Ντοναντόνι, Οι Αιγύπτιοι, εκδόθηκε πρώτη φορά στα Αγγλικά το 1997. Αργότερα, ο Ντοναντόνι έγινε ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντζα, ενώ ήταν μέλος της Ακαδημίας των Λυγκέων. Το 2000 τιμήθηκε με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Τιμής της Ιταλικής Δημοκρατίας. Πέθανε στις 31 Οκτωβρίου 2015 στη Ρώμη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί αρχαιολόγοι
Λόφος του Βούδα (Σαππόρο)
Ο Λόφος του Βούδα (αγγλ.: Hill of the Buddha, ιαπωνικά: 頭大仏 Ατάμα Νταϊμπούτσου, δηλαδή Το Κεφάλι του Βούδα) είναι ένα βουδιστικό ιερό, που βρίσκεται στο κοιμητήριο Μακομανάι Τακίνο (Makomanai Takino, Ιαπωνικά: 真駒内滝野霊園) στο Σαππόρο της Ιαπωνίας. Σχεδιάστηκε από τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Ταντάο Άντο (Tadao Ando), με στόχο την ένταξη του αγάλματος του Βούδα που προϋπήρχε στο κοιμητήριο σε ένα ιερό και την εναρμόνισή του με το σύνολο του κοιμητηρίου μέσω του συγκερασμού φυσικού και τεχνητού τοπίου, που φανερώνεται στην πορεία που ακολουθεί ο περιηγητής μέχρι την κατάληξή του στο ιερό. Η πρόθεση του αρχιτέκτονα ήταν η δημιουργία μια "χωρικής ακολουθίας" κατά την διαδρομή προς το ιερό με αποκορύφωμα το άγαλμα του Βούδα στο τέλος της.
Περιβάλλον
Το κοιμητήριο Μακομανάι Τακίνο απλώνεται σε μία έκταση 180 εκταρίων στην νοτιοανατολική πλευρά του Σαππόρο ενώ ο Λόφος του Βούδα καταλαμβάνει μόλις 2,5 εκτάρια. Η είσοδος του κοιμητηρίου βρίσκεται στην νοτιοδυτική πλευρά, η οποία πρόκειται για το πιο τουριστικό τμήμα καθώς σε αυτή συναντάμε τον Λόφο του Βούδα, μια σειρά από αντίγραφα των αγαλμάτων από το νησί του Πάσχα σε φυσικό μέγεθος και ένα αντίγραφο του Stonehenge της Αγγλίας πάλι σε φυσικό μέγεθος, με αυτή τη σειρά. Μια σειρά από δέντρα λειτουργεί ως όριο, ξεχωρίζοντας την νοτιοδυτική πλευρά του κοιμητηρίου και παρεμποδίζοντας την οπτική θέαση πίσω από αυτά, στο ανατολικό τμήμα, όπου και ξεκινούν οι τάφοι. Αξιοσημείωτο είναι και το νεκροταφείο κατοικίδιων, που καταλαμβάνει το άκρα βορειοανατολικό τμήμα του κοιμητηρίου.
Χρήση
Aπό το 2000 μέχρι το 2015 όταν ολοκληρώθηκε ο ναός, το άγαλμα του Βούδα στεκόταν μόνο του σε ένα αχανές χωράφι. Η ένταξή του σε ναό ήταν μια πρωτοβουλία του ιδιοκτήτη με στόχο την δημιουργία ενός οριοθετημένου χώρου προσευχής γύρω από αυτό έτσι ώστε να αναδειχθεί το άγαλμα και να προσφέρει ένα γαλήνιο αίσθημα στον επισκέπτη.
Κάτοψη
Το σχήμα της  κάτοψης του λόφου μπορεί να παρομοιαστεί με αυτό ενός πετάλου. Στις δύο άκρες του εντοπίζουμε τους πρόποδες και τα χαμηλότερα σημεία του, ενώ η κορύφωσή του γίνεται στο ιερό του Βούδα. Ο επισκέπτης εισέρχεται μέσω ενός δρόμου από μπετόν αξονικά στο λόφο και ανάμεσα στους δύο πρόποδες. Τη διαδρομή διακόπτει, περίπου στο μέσον της, μια ορθογώνια επιφάνεια νερού η οποία περιβάλλεται από μπετονένια τοιχία, που ο επισκέπτης καλείται να διασχίσει περιμετρικά, προκειμένου να προσεγγίσει το ναό. Στις μικρές πλευρές του ορθογωνίου βρίσκονται δυο περίκλειστοι κυκλικοί χώροι στους οποίους εκτίθενται σχέδια και φωτογραφίες από την πορεία κατασκευής του έργου. Η είσοδος στον κυρίως ναό επιτυγχάνεται μέσω ενός τοξωτού τούνελ από αναδιπλωμένο σκυρόδεμα μήκους 40 μ. Το τούνελ καταλήγει στο χώρο του ιερού, σχήματος κώνου, επίσης από αναδιπλωμένο σκυρόδεμα, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται το βάθρο με το άγαλμα του Βούδα, καθώς και άλλα αγάλματα σε προθήκες. Το κεφάλι του αγάλματος εξέχει από το λόφο μέσω ενός κυκλικού ανοίγματος.
Νερό
Ο υδάτινος κήπος στους πρόποδες του λόφου λειτουργεί ως ένα ιερό όριο ανάμεσα στην υλικό κόσμο και τον πνευματικό κόσμο στον οποίο πρόκειται να εισέλθει ο άνθρωπος. Το νερό στον Βουδισμό συμβολίζει την αγνότητα, την διαύγεια και την ηρεμία. Στην προσπάθεια να κατακτήσει αυτές τις αρετές ο άνθρωπος λερώνεται σωματικά και πνευματικά. Το νερό καθαρίζει τον άνθρωπο, αναζωογονεί το σώμα και  απομακρύνει τις δυσάρεστες σκέψεις που βαρύνουν το πνεύμα. Ωστόσο η διαδρομή που ακολουθεί ο επισκέπτης δεν περνά μέσα από το υδάτινο σώμα αλλά γύρω από αυτό. Η πορεία αυτή δίνει το χρονικό περιθώριο στον άνθρωπο να καθαρίσει την ψυχή και το πνεύμα του ενώ τα ψηλά τοιχία από μπετόν συμβάλλουν στην απομόνωση του ατόμου κατά την πράξη του εξαγνισμού. Σύμφωνα με τον Βουδισμό, τα υδάτινα σώματα χρησιμοποιούνταν από δασκάλους ως μέσο για να ξορκίσουν κάποιον δαίμονα ή κακόβουλο πνεύμα παγιδεύοντάς το στο νερό. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι άνθρωποι δεν πρέπει να έρχονται σε επαφή με το νερό αυτό διότι υπάρχει ο κίνδυνος να ελευθερωθεί το πνεύμα που είναι φυλακισμένο μέσα. Έτσι, ο υδάτινος κήπος του κοιμητηρίου μπορεί να θεωρηθεί ως το καθαρτήριο της ψυχής και ταυτόχρονα η φυλακή των προσωπικών “δαιμόνων” που κουβαλάει ο κάθε άνθρωπος.
Λεβάντα
Η λεβάντα λόγω της ηρεμιστικής της ιδιότητας, αποτελεί σύμβολο γαλήνης και αγνότητας. Για τους λόγους αυτούς χρησιμοποιείται στον διαλογισμό και την προσευχή. Το μωβ χρώμα στον Ινδουισμό και τον βουδισμό συσχετίζεται με την ένωση με τον Θεό, τη σοφία, την αγνότητα και την κάθαρση. Ο λόφος του Βούδα είναι φυτεμένος με πάνω από 150.000 φυτά λεβάντας, τα οποία ανθίζουν από τα τέλη της άνοιξης μέχρι την αρχή του καλοκαιριού, διαδραματίζοντας βασικό ρόλο σε ορισμένα τελετουργικά του ναού, ενώ παράλληλα η μυρωδιά τους προσφέρει ένα αίσθημα αγνότητας και ηρεμίας. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ο λόφος και το ιερό καλύπτονται από χιόνι και αποτελούν ένα επίσης γαλήνιο και μοναδικό θέαμα.
Φωτοστέφανο
Το φωτοστέφανο χρησιμοποιείται συχνά στις απεικονίσεις του θεού Βούδα της βουδιστικής εικονογραφίας, ενώ κάποια βουδιστικά κείμενα αναφέρουν ότι ο Βούδας ακτινοβολούσε όταν βρισκόταν σε νιρβάνα. Το κυκλικό άνοιγμα πάνω από το άγαλμα του Βούδα, πέραν της λειτουργίας του ως πηγή φωτός, λειτουργεί ως φωτοστέφανο για το άγαλμα. Από την οπτική πλευρά του επισκέπτη, ο ουρανός μετατρέπεται σε φωτοστέφανο, με την μοναδική πηγή φωτός να μοιάζει πως πηγάζει από το άγαλμα του Βούδα.
Ο Δρόμος
Στην ασιατική κουλτούρα και ιδιαίτερα στις θρησκείες του βουδισμού και του ταοϊσμού ο Δρόμος είναι η πορεία του ανθρώπου προς την πνευματική ανύψωση και την κατάκτηση του Κενού. Ο ίδιος ο Άντο σε πολλά έργα του επιχειρεί, μέσω διαφόρων χωρικών διαδικασιών μύησης να εισάγει τον επισκέπτη στην έννοια του Δρόμου και συνεπώς στην επίτευξη της πνευματικής του ανόρθωσης. Στο συγκεκριμένο έργο, η αναφορά του Άντο στο Δρόμο φανερώνεται στα στάδια της πορείας- διαδρομής  που ακολουθεί ο επισκέπτης με στόχο να φτάσει στο ιερό. Στην αρχή της διαδρομής  ο επισκέπτης κινείται βλέποντας την είσοδο προς το ιερό. Η αξονική του πορεία διακόπτεται καθώς εισέρχεται στον υδάτινο κήπο τον οποίο καλείται να διασχίσει περιμετρικά οδηγούμενος από τους ψηλούς, λείους μπετονένιους τοίχους που τον περιβάλλουν. Ο προορισμός χάνεται από το οπτικό πεδίο του ενώ τα τοιχία απομονώνουν τον επισκέπτη από τον έξω κόσμο. Χωρίς ορατό στόχο η σκέψη δεν ταλανίζεται πλέον από το βάρος του σκοπού (μη σκέψη) ενώ το σώμα του κινείται ελεύθερο έχοντας εμπιστοσύνη στον Δρόμο. Όταν ο επισκέπτης εξέρχεται από τον υδάτινο κήπο αποκτά ξανά οπτική επαφή με την είσοδο του ναού, αλλά έχει αφήσει πίσω του το άγχος της καθημερινότητας έχοντας έρθει πιο κοντά στο Κενό. Φτάνοντας στην είσοδο του ναού, η επαφή με τον ουρανό και το φως χάνεται καθώς ο επισκέπτης εισέρχεται στη σήραγγα. Για άλλη μια φορά, ο επισκέπτης καλείται να εμπιστευτεί το Δρόμο και να συνεχίσει έτσι ώστε να ξαναβρεί την επαφή του με τον ουρανό. Έτσι, στο τέλος της σήραγγας όταν φτάνει στο ιερό, βρίσκει ξανά το φως  πάνω από το κεφάλι του αγάλματος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Βούδας χαρίζει την πνευματική διαύγεια στον επισκέπτη που έφτασε στο τέλος του ταξιδιού του, γίνεται ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στον επισκέπτη και τον ουρανό, ανάμεσα στον άνθρωπο και το Κενό.
Υλικά
Ολόκληρη η κατασκευή του ναού στο λόφο του Βούδα είναι από σκυρόδεμα. Το λείο σκυρόδεμα που χαρακτηρίζει τα έργα του Άντο οφείλεται στον ξυλότυπο, που χρησιμοποιεί, έχοντας και ο ίδιος γνώσεις ξυλουργού, και τον τρόπο με τον οποίο τον προετοιμάζει, όχι τόσο στην ίδια την πρόσμιξη του σκυροδέματος. Ο Άντο θεωρεί πως σήμερα το καλύτερο υλικό για να δημιουργήσεις μια αρχιτεκτονική φωτός και χώρου είναι το οπλισμένο σκυρόδεμα. Ωστόσο χρησιμοποιώντας το, δεν επιθυμεί την δημιουργία ενός συμπαγούς και βαρέως χωρίσματος, αντιθέτως, στόχος του είναι να δημιουργεί επιφάνειες ομοιογενείς και ελαφριές. Όπως αναφέρει και ο ίδιος “Όταν το οπλισμένο σκυρόδεμα συμφωνεί με την αισθητική μου, η επιφάνεια τoυ χωρίσματoς, τoυ τoίχoυ, γίνεται αφηρημένη. Μετατρέπεται σε κενό και προσεγγίζει το άπειρο. Η ύπαρξη του τοίχου ως ύλης εξαφανίζεται, τo μόνo πoυ εμφανίζεται ως οπτική αντίληψη είναι η οριοθέτηση του χώρου”. Όσον αφορά το εν λόγω έργο, στον κύριο χώρο του ναού όπως και στην σήραγγα που οδηγεί σε αυτόν  το σκυρόδεμα δημιουργεί τριγωνικές αναδιπλώσεις ενώ στον υδάτινο κήπο και τα δύο περίπτερα εκατέρωθέν του έχουμε απλά μεπτονένια τοιχία.
Ο αρχιτέκτονας
Ο Ταντάο Άντο γεννήθηκε το 1941 στην Οσάκα της Ιαπωνίας. Από μικρή ηλικία μαθήτευσε στο πλάι ενός ξυλουργού. Πριν ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική εργαζόταν ως μποξέρ. Ήταν αυτοδίδακτος και απέκτησε τις γνώσεις του επισκεπτόμενος μεγάλα κτήρια της δυτικής αρχιτεκτονικής  και παραδοσιακά κτήρια Ιαπωνικής αρχιτεκτονικής καθώς και αναλύοντας κτήρια μεγάλων αρχιτεκτόνων όπως του Λε Κορμπυζιέ (Le Corbusier), του Μις Βαν Ντε Ρόε (Mies Van Der Rohe), του Φρανκ Λόιντ Ράιτ (Frank Lloyd Wright) και του Λούις Καν (Louis Khan). Έχει κερδίσει πολλά σημαντικά βραβεία μεταξύ των οποίων και το βραβείο Pritzker (1995). Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τον μοναδικό τρόπο που χρησιμοποιεί το σκυρόδεμα στις κατασκευές του προκειμένου να δημιουργήσει πολύπλοκες χωρικές ποιότητες διατηρώντας ταυτόχρονα πλήρη οπτική απλότητα. Η αρχιτεκτονική του είναι ισχυρά επηρεασμένη από την Ιαπωνική θρησκεία και τον τρόπο ζωής με έντονους συμβολισμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουδισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Ιαπωνία
Κατάλογος έργων της Τέιτ Μπρίταιν
Η σελίδα αυτή περιλαμβάνει εικονογραφημένο κατάλογο έργων της Τέιτ Μπρίταιν.
Προραφαηλίτες
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Ελκεσαΐτες
Οι Ελκεσαΐτες ήταν ιουδαιοχριστιανική γνωστικίζουσα αίρεση του 2ου αιώνα μετά Χριστόν.
Οι απαρχές
Περί το 200 μ.Χ. ή το 220 μ.Χ. θα κάνει την εμφάνισή του στη Ρώμη ο Αλκιβιάδης από την Απάμεια και μίλησε για τον προφήτη Ελκεσάϊ, ένα μυθικό-φανταστικό πρόσωπο, στον οποίο αποκαλύφθηκε από τον Χριστό-άγγελο το περιεχόμενο του βιβλίου.
Το βιβλίο του Ελκεσάϊ
Ο Χριστός παρουσιάζεται σε αυτό ως ένα υπερμεγέθες ον, 96 μίλια ύψος, είναι υιός του Θεού,κι έχει μετενσαρκωθεί άπειρες φορές. Μαζί του έχει την αδελφή του Ρούχαν (Πνεύμα) ανάλογων διστάσεων. Ίσως το έργο αρχικά να γράφτηκε στα αραμαϊκά και μετά να μεταφράστηκε στα ελληνικά. Έχει ιουδαϊκά στοιχεία με γνωστικά στοιχεία.
Άλλες πεποιθήσεις
Οι Ελκεσαΐτες εφάρμοζαν την Περιτομή κι άλλες διατάξεις του Μωσαϊκού Νόμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες χριστιανικές ομολογίες Κατηγορία:Γνωστικισμός Κατηγορία:Χριστιανισμός και Ιουδαϊσμός
Ροδρίγο Ρέι
Ο Ροδρίγο Ρέι (γεννημένος στις 8 Μαρτίου του 1991 στο Λας Παρέχας, Αργεντινή) είναι Αργεντίνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την ομάδα Χιμνάσια στην θέση του τερματοφύλακα.
Καριέρα
Ο Ρέι βγήκε από την ακαδημία νέων της Ριβέρ Πλέιτ και ανέπτυξε ένα πάθος για το άθλημα από μικρή ηλικία. Οι ικανότητές του ήταν ο λόγος που κλήθηκε στην Αργεντινή U20 για το Παγκόσμιο Κύπελλο Κ20 του 2011 στην Κολομβία. Οι προπονητές της Ρίβερ πειραματίστηκαν με διάφορους τερματοφύλακες που θα αντικαθιστούσαν τον θρυλικό Χουάν Πάμπλο Καρίθο. Εκεί, είχε λίγες πιθανότητες να είναι μέρος της αρχικής ενδεκάδας, μαζί με το γεγονός ότι η Ρίβερ αποφάσισε να αγοράσει τον Μαρσέλο Μπαροβέρο για 2 εκατομμύρια δολάρια. Έτσι, ο Ρέι υπέγραψε με ελεύθερη μεταγραφή στους Νιούελς Ολντ Μπόις το καλοκαίρι του 2012. Στην ομάδα, έπρεπε να ανταγωνιστεί για μία θέση βασικού μαζί με τον Ναουέλ Γκουζμάν, έναν από τους καλύτερους τερματοφύλακες της χώρας, κάνοντας τον ανταγωνισμό για τη θέση πιο δύσκολο καθώς ο σύλλογος έπαιζε για τον τίτλο στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, τον οποίο και κέρδισε εκείνη τη χρονιά με το προπονητικό τιμ να αποφασίζει ότι ο Γκουζμάν ήταν αναντικατάστατος. Ο Ρέι ήξερε καλά ότι η μόνη λύση για να πάρει αγωνιστικό χρόνο ήταν να ενταχθεί σε μία ομάδα εκτός από κάποιο κορυφαίο σύλλογο. Με ένα σταθερό ρόλο σε έναν μικρότερο σύλλογο, επέλεξε την Γοδόι Κρουζ, μία ομάδα με μέτρια επιτυχία στο Αργεντίνικο πρωτάθλημα στη σύγχρονη ιστορία.
Στην Γοδόι, πήρε την φανέλα του βασικού και έμεινε εκεί για τρία χρόνια. Το καλοκαίρι του 2017 έρχεται στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΠΑΟΚ και γίνεται αμέσως ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας. Σύντομα όμως έχασε την θέση του από τον έτερο τερματοφύλακα του ΠΑΟΚ, Αλέξανδρο Πασχαλάκη. Το υπόλοιπο εκείνης της χρονιάς, όπως και την επόμενη (2018-2019) θα έχει δεύτερο ρόλο στην ομάδα. Με την λήξη της αγωνιστικής περιόδου του 2018-2019 έφτασε σε συμφωνία με την ομάδα του ΠΑΟΚ για να μετακομίσει δανεικός, στην Μεξικάνικη ΚΦ Πατσούκα, με σκοπό να λάβει περισσότερες ευκαιρίες. Αργότερα, δόθηκε δανεικός στην παλιά του ομάδα, Γοδόι Κρουζ, ενώ με την λήξη της συνεργασίας του με τον ΠΑΟΚ τον χειμώνα του 2020, υπέγραψε συμβόλαιο στην ομάδα Χιμνάσια, της Αργεντινής. Με την ομάδα του ΠΑΟΚ έφτασε στην κατάκτηση δύο κυπέλλων (2017-2018 και 2018-2019) καθώς και στην κατάκτηση του πρωταθλήματος την σεζόν 2018-2019 (την χρονιά 2018-2019 έκανε το νταμπλ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ20 Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γοδόι Κρους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Garage rock
Το Garage rock (ελληνική απόδοση: Γκαράζ ροκ) είναι προοιωνός της ροκ μουσικής. Εναλακτικά ονομάστηκε επίσης γκαράζ πανκ και πανκ του '60.
Μουσικό στυλ
Χαρακτηριστικό στοιχείο του γκαράζ ροκ είναι η απλότητα, το γνήσιο ροκ εν ρολ η ρύθμ εν μπλουζ. Παίζουν μόνο λίγες απλές επαναλαμβανόμενες συγχορδίες.
Ιστορική αναδρομή
Εμφανίστηκε στη δεκαετία του 1960.Το όνομα προήλθε από το ότι τα νεανικά συγκροτήματα του είδους συνήθιζαν να κάνουν μουσικές πρόβες στα γκαράζ των σπιτιών τους.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Κάλλιππος ο Αθηναίος
Ο Κάλλιππος ο Αθηναίος (4ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Αθήνα, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του πένταθλου κατά τους 112ους (332 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Κατηγορήθηκε ωστόσο πως είχε δωροδοκήσει τους αντιπάλους του ώστε να ηττηθούν και να γίνει ο ίδιος ολυμπιονίκης, με αποτέλεσμα να επιβληθεί πρόστιμο από τους ελλανοδίκες σε όλους. Η πόλη των Αθηνών ωστόσο παρενέβη μέσω του ρήτορα Υπερείδη (Ὑπὲρ Καλλίππου) και δεν δέχτηκε τις κατηγορίες για τον αθλητή της, ωστόσο οι αρχές της Ολυμπίας δεν έκαναν πίσω και απείλησαν να αποκλείσουν τους Αθηναίους αθλητές από τα υπόλοιπα αγωνίσματα. Οι Αθηναίοι κατέφυγαν στο μαντείο των Δελφών όπου εκεί τους ειπώθηκε πως θα έπρεπε να οπισθοχωρήσουν και να δεχτούν το σφάλμα του Καλλίπου, κάτι που τελικώς έκαναν, και με τα πρόστιμα που πληρώθηκαν κατασκευάστηκαν 6 αγάλματα του Δία (Ζάνες) στην Ηλεία.
Σέργιος Β΄ του Αμάλφι
Ο Σέργιος Β΄, ήταν Δούκας του Αμάλφι, την περίοδο 958–966 υποτελής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα όπου του είχε απονεμηθεί τον τίτλο του Πατρικίου.
Ήταν γιος του επίσης Σεργίου κι εγγονός του Μόσχου. Το 972 δολοφόνησε τον δούκα Μάσταλο Β΄ και σφετερίστηκε το δουκάτο, η θητεία του διήρκεσε επτάμισι χρόνια,το 984 έκανε συνυβερνήτη τον γιο του Αδελφέριο αλλά μετά δύο χρόνια έχασαν την εξουσία.
Ήταν παντρεμένος με αγνώστου ονόματος γυναίκα και παιδιά τους ήταν οι :
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Οίκος Σεργίων του Αμάλφι
Καθιστή Γυναίκα του Τσαταλχογιούκ
thumb|right|Η Καθιστή Γυναίκα του Τσαταλχογιούκ Η Καθιστή Γυναίκα του Τσαταλχογιούκ είναι ένα πήλινο αγαλματίδιο γυναίκας, που ανακαλύφθηκε το 1961, στο νεολιθικό οικισμό του Τσαταλχογιούκ, κοντά στο Ικόνιο, στη νότια Τουρκία και χρονολογείται από το 6.000 π.Χ.
Πρόκειται για γυμνή και παχύσαρκη γυναικεία μορφή, που πιστεύεται ότι απεικονίζει τη Μεγάλη Μητέρα κατά τη διάρκεια της γέννας ενώ κάθεται στο θρόνο της και ακουμπά τα χέρια της σε κεφάλια αιλουροειδούς (λεοπάρδαλης ή πάνθηρα).
Κατά την ανασκαφή που έφερε στο φως το αγαλματίδιο, το κεφάλι της θεάς και το σημείο όπου ακουμπά το ένα χέρι δε βρέθηκαν και αναπληρώθηκαν. Σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Ανατολικών Πολιτισμών στην Άγκυρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προϊστορική τέχνη Κατηγορία:Αγάλματα
Τίχομιρ Νίκολιτς
Ο Τίχομιρ Νίκολιτς (σερβικά: Тихомиљ Николић) (1832-1896) ήταν Σέρβος στρατιωτικός, και επί τρεις θητείες υπουργός άμυνας της Σερβίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κραγκούγεβατς. Σπούδασε φιλοσοφία και έπειτα στη στρατιωτική ακαδημία του Βελιγραδίου και αργότερα ως ανθυπολοχαγός πυροβολικού στο Βέλγιο. Το 1874 διορίσθηκε διοικητής του Σερβικού στρατού και από το 1875 μέχρι το 1876 ήταν ο υπουργός άμυνας της Σερβίας, την πρώτη από τις τρεις θητείες του. Ο Νίκολιτς όταν ήταν υπουργός άμυνας στο υπουργείο του εγκαταστάθηκε τηλεφωνική γραμμή, η πρώτη στη Σερβία, 300 μέτρων όπου αναφέρεται ότι έγινε η πρώτη συνομιλία μέσω τηλεφώνου στη Σερβία μεταξύ του Νίκολιτς και του Ραντοσαβλίεβιτς.
Δεύτερη φορά υπουργός άμυνας ήταν το 1876 για λίγες ημέρες και ξανά την περίοδο 1882-1883.
Ήταν παντρεμένος με την κόρη του Ερμίρ Ομπρένοβιτς. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος του πρώτου αθλητικού συλλόγου του Βελιγράδι με τμήματα γυμναστικής και πάλης.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Σερβίας Κατηγορία:Σερβοτουρκικός πόλεμος 1876-1878 Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί
Κάνδαλος Αρκαδίας
Το χωριό Κάνδαλος (ή αλλιώς Ζέλι) βρίσκεται στον νομό Αρκαδίας και αποτελεί ένα από τα χωριά του Δήμου Τρίπολης (και συγκεκριμένα ένα από τα 16 χωριά του πρώην Δήμου Τεγέας). Είναι χτισμένο σε ορεινή περιοχή (810μ υψόμετρο) και απέχει μόλις 17χλμ από την Τρίπολη. Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκονται τα χωριά Κερασίτσα, Μανθυρέα (ή Καπαρέλι) και Βουνό. Εξαιτίας του υψηλού υψομέτρου το χωριό προσφέρει στους κατοίκους και στους επισκέπτες του πανοραμική θέα προς την λίμνη Τάκα και διάφορα χωριά της Τεγέας. Το χωριό τα τελευταία χρόνια λόγω της αστικοποίησης απαριθμεί ελάχιστους κατοίκους. Κύρια ασχολία αυτών είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Μερικά από τα προϊόντα που παράγουν οι κάτοικοι είναι μήλα, αχλάδια, πατάτες, ντομάτες, βύσιννα, κεράσια.
Νησιά Αδελφοί
μικρογραφία|Το νησί "Μεγάλος Αδελφός" μικρογραφία|Το νησί Μικρός Αδελφός Τα Νησιά Αδελφοί (αραβικά :, Αλ Ακχαουεΐν) είναι δύο νησιά της Αιγύπτου στην Ερυθρά Θάλασσα που βρίσκονται 67 χιλιόμετρα (42 μίλια) από την πόλη Αλ Κουσαΐρ. Το νησί "Μεγάλος Αδελφός" φιλοξενεί ένα φάρο που οικοδομήθηκε από τους Βρετανούς το 1883. Το νησί "Μικρός Αδελφός" βρίσκεται σε απόσταση ένα χιλιόμετρο νότια από τον Μεγάλο αδελφό.
Τα νησιά είναι μια περιοχή κατάδυσης που χαρακτηρίζεται από κοράλλια και τα δύο ναυάγια: το πλοίο "Μουμίντια" και το πλοίο "Αΐντα". Τα νησιά επίσης φημίζονται για τους λευκούς και άλλα είδη καρχαριών στα νερά τους. Ωστόσο η κατάδυση ενδείκνυνται μόνο για πολύ έμπειρους δύτες, λόγω της απομονωμένης θέσης των νησιών, τις δύσκολες συνθήκες της κατάδυσης, και τα πολύ ισχυρά ρεύματα. Κατά τη διάρκεια της υψηλής περιόδου υπάρχουν πολλές βάρκες κατάδυσης γύρω από τα δύο νησιά.
Το 2012, το CNN κατετάξε τα δύο νησιά στην ένατη θέση σε μια λίστα με τις 50 καλύτερες τοποθεσίες για κατάδυση στον κόσμο, και η δεύτερη στην Ερυθρά Θάλασσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Αιγύπτου στην Ερυθρά θάλασσα
Κάνδαλος Αρκαδίας
Ιστορικό πληθυσμού
Σύμφωνα με τις πρόσφατες απογραφές ο πληθυσμός του χωριού είναι ο εξής:
The Music Machine
Οι The Music Machine (1965–1969) ήταν αμερικάνικο συγκρότημα γκαράζ ροκ, ψυχεδέλια και πανκ της δεκαετίας του 1960. Ιδρύθηκε στο Λος Άντζελες.
Δισκογραφία
Κατηγορία:Garage rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Proto-punk συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Γιώργος Σαμαράς
Ο Γιώργος Σαμαράς (Ηράκλειο Κρήτης, 21 Φεβρουαρίου 1985) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Στην επαγγελματική του καριέρα αγωνίστηκε μόνο εκτός Ελλάδας, σε ευρωπαϊκούς συλλόγους, στις ΗΠΑ και στη Σαουδική Αραβία. Από το 2018, που ολοκλήρωσε την αθλητική του πορεία αποτελεί τον αντιπρόεδρο του ΟΦΗ.
Σε συλλογικό επίπεδο
Προέρχεται από τα τμήματα υποδομής του ΟΦΗ, όπου αγωνίστηκε ως το 2001. Ο πατέρας του, Γιάννης Σαμαράς, παλιός διεθνής παίκτης του ΟΦΗ και του Παναθηναϊκού, όταν ανέλαβε τεχνικός διευθυντής της Χέρενφεν τον πήρε μαζί του στον ολλανδικό σύλλογο. Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος που ο μικρός τότε Γιώργος πήρε τη μεγάλη απόφαση να δοκιμάσει τις δυνατότητές του στο εξωτερικό. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του, σε ποικίλες συνεντεύξεις του, ο ίδιος δεν είχε καμιά διάθεση να επιστρέψει στην Ελλάδα σαν ποδοσφαιριστής, εκτός αν ήταν για τη φανέλα με το εθνόσημο ή τον ΟΦΗ.
Το 2002 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα της Χέρενφεν όπου και παρέμεινε μία τετραετία (2002-06). Τον Ιανουάριο του 2006 αποκτήθηκε από τη Μάντσεστερ Σίτι, έναντι 8,5 εκατομμυρίων ευρώ.
Δύο χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 2008, ανακοινώθηκε η απόκτησή του με τη μορφή δανεισμού για 6 μήνες από τη σκωτσέζικη Σέλτικ, στην οποία υπέγραψε συμβόλαιο με κανονική μεταγραφή τον Ιούλιο του 2008, καθώς με τις εξαιρετικές του εμφανίσεις αμέσως καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα του συλλόγου.
Με την ομάδα της Γλασκώβης κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα Σκωτίας (2007–08, 2011–12, 2012-13, 2013-14), ένα κύπελλο (2008–09) και ένα Σούπερ Καπ (2010–11). Κατά την επταετή παραμονή του στην ομάδα, υπήρξε ένας από τους αγαπημένους ποδοσφαιριστές των φιλάθλων για την προσφορά του στον σύλλογο αλλά και για την ανθρωπιά του. Χαρακτηριστική ήταν η στιγμή όταν στον τελευταίο του αγώνα πήρε στην αγκαλιά του ένα εντεκάχρονο αγόρι με σύνδρομο Down, κερδίζοντας το χειροκρότημα των φιλάθλων.
Στις 22 Αυγούστου 2014 ανακοινώθηκε η απόκτησή του από την αγγλική Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον, με την οποία υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας, όμως στις 3 Φεβρουαρίου 2015 υπέγραψε ως δανεικός μέχρι τη λήξη της περιόδου στην Αλ Χιλάλ από τη Σαουδική Αραβία.
Τον Μάρτιο του 2016 ανακοινώθηκε η συμφωνία του με την Οκλαχόμα Σίτι Ράγιο, όπου περέμεινε μέχρι τα τέλη της χρονιάς λίγο πριν τη διάλυση της ομάδας. Ακολούθως, λίγους μήνες αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2017 υπέγραψε στη Ρεάλ Σαραγόσα.
Τον Αύγουστο του 2017 ανακοινώθηκε η συμφωνία του με την τουρκική Σαμσουνσπόρ, στη δεύτερη κατηγορία, στην οποία ολοκλήρωσε την καριέρα του σαν ποδοσφαιριστής το 2018.
Στις εθνικές ομάδες
Στις 28 Φεβρουαρίου 2006 έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Ελλάδας στο τουρνουά της Κύπρου, σημειώνοντας το μοναδικό τέρμα στον αγώνα εναντίον της Λευκορωσίας (1-0). Την αμέσως επόμενη ημέρα, αγωνίστηκε στον αγώνα της Ελλάδας απέναντι στο Καζακστάν (2-0), στον οποίο χρίστηκε και πάλι σκόρερ. Είναι από τους ελάχιστους ποδοσφαιριστές που έχουν καταφέρει να σκοράρουν και στους δύο πρώτους αγώνες τους με την εθνική τους ομάδα.
Ο Γιώργος Σαμαράς συμμετείχε στις αποστολές της Ελλάδας για τις τελικές φάσεις του Euro 2008, του Μουντιάλ 2010 και του Euro 2012, στις οποίες αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας.
Σημαντική ήταν η προσφορά του στην πορεία της Ελλάδας στα προκριματικά του Euro 2012, καθώς είχε οκτώ συμμετοχές και ένα καθοριστικό τέρμα, το πρώτο στον εντός έδρας αγώνα με την Κροατία (2-0) στις 7 Οκτωβρίου 2011, ενώ μία από τις σημαντικότερες στιγμές του με τη "γαλανόλευκη" ήταν στις 22 Ιουνίου 2012, όταν σκόραρε εναντίον της Γερμανίας (2-4) στον προημιτελικό αγώνα για την τελική φάση της διοργάνωσης, ισοφαρίζοντας προσωρινά σε 1-1.
Υπήρξε μέλος της αποστολής που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 2014 στη Βραζιλία, αγωνιζόμενος και στους τέσσερις αγώνες. Στις καθυστερήσεις του τελευταίου αγώνα της φάσης των ομίλων εναντίον της Ακτής Ελεφαντοστού (2-1), σημείωσε με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι, που λίγο νωρίτερα είχε κερδίσει ο ίδιος, το νικητήριο τέρμα της Ελλάδας οδηγώντας την στην επόμενη φάση της διοργάνωσης. Σε ένα ακόμα δείγμα της ποιότητας του χαρακτήρα του, με τη λήξη του αγώνα έσπευσε να παρηγορήσει τον αντίπαλο τερματοφύλακα ως ένδειξη fair play.
Υπήρξε επίσης μέλος της εθνικής Ελπίδων την περίοδο 2004-06, καταγράφοντας συνολικά 5 συμμετοχές.
Προσωπική ζωή
Από το 2017 βρίσκεται σε σχέση με την ηθοποιό Κωνσταντίνα Κομμάτα. Στις 19 Μαΐου 2021, απέκτησαν το πρώτο τους παιδί, μια κόρη, την Ιωάννα.
Πηγές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Χέρενφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέλτικ Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Χιλάλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σαραγόσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαμσουνσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Σκωτίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σαουδική Αραβία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Θράκες
μικρογραφία|300x300εσ|Η Θράκη κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Οι Θράκες ήταν ένας ινδοευρωπαϊκός λαός, που κατοικούσε στη νοτιοανατολική Ευρώπη, σε μια περιοχή που χονδρικά ταυτίζεται με τη σημερινή Βουλγαρία και την ιστορική περιοχή της Θράκης, από το όρος Παγγαίο αλλά και σε συγκεκριμένα νησιά του Αιγαίου όπως την Θάσο, την Τένεδο και μέχρι ορισμένες περιοχές στο νησί της Λήμνου καθώς και σε περιοχές της σημερινής Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας και Σερβίας. Συνόρευαν με τους Σκύθες και τους (Δάκες) στο βορά, τους Παίονες και τους Ιλλυριούς στη δύση, τους Μακεδόνες στο νότο και τη Μαύρη Θάλασσα στην ανατολή. Μιλούσαν τη Θρακική γλώσσα, μία γλώσσα της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας. Για τη θρακική γλώσσα έχουμε ελάχιστα γραπτά μνημεία και η γνώση μας περιορίζεται σε κύρια ονόματα Θρακών, τοπωνύμια, και ελάχιστες λέξεις που μας διασώζουν Έλληνες και Ρωμαίοι συγγραφείς στα κείμενά τους. Η μελέτη των Θρακών και του Θρακικού πολιτισμού είναι γνωστή ως Θρακολογία.
Οι Θράκες αναφέρονται για πρώτη φορά στην Ιλιάδα του Ομήρου, ως σύμμαχοι της Τροίας. Εκ του Ομήρου συνάγεται η πληροφορία ότι οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τους Θράκες μη ελληνικό φύλο, καθώς οι σύμμαχοι των Τρωών ήταν όλοι «μη Αχαιοί». Οι ονομασίες «Θράκες» και «Θράκη» ήταν εξώνυμα καθώς δημιουργήθηκαν από τους Έλληνες. thumb|Ο [[Δημόκριτος (~460 π.Χ. - 370 π.Χ., Έλληνας φιλόσοφος από τα Άβδηρα της Θράκης.]] Στην Ελληνική μυθολογία ο Θραξ θεωρείτο ένας από τους γιους του θεού Άρη. Στην Άλκηστι ο Ευριπίδης αναφέρει ότι ένα από τα ονόματα του ίδιου του Άρη ήταν Θραξ, καθώς θεωρείτο προστάτης της Θράκης.
Η καταγωγή των Θρακών είναι ασαφής. Στοιχεία για τους πρωτοθράκες στην προϊστορική περίοδο στηρίζονται σε αρχαιολογικά ευρήματα. Ο Λέο Κλέιν ταυτοποιεί τους πρωτοθράκες με ένα πολιτισμό της Μέσης Εποχής του Ορείχαλκου (22ος έως 18ος αιώνας π.Χ.), που απωθήθηκε από την Ουκρανία από τον προελαύνοντα πολιτισμό Σρούμπνα της Ύστερης Εποχής του Ορείχαλκου (18ος - 12ος αιώνες π.Χ.). Θεωρείται γενικά ότι οι πρωτο-Θράκες, μετά την απόσπασή τους από τον ινδοευρωπαϊκό κορμό, ήλθαν και εγκαταστάθηκαν στη χερσόνησο των Βαλκανίων, κατά την Πρώιμη Εποχή του Ορείχαλκου (1500 π.Χ.), και από αυτούς, κατά την Εποχή του Σιδήρου (περίπου 1000 π.Χ.), προέκυψαν οι Θράκες και ίσως και οι Δάκες.
Διαιρεμένοι σε ξεχωριστές φυλές, οι Θράκες, δεν κατάφεραν να συγκροτήσουν ενιαία πολιτική οργάνωση, αλλά ήταν διαιρεμένοι σε μικρές φυλές ή βασίλεια. Στις ορεινές περιοχές ζούσαν οι πιο πολεμικές και άγριες Θρακικές φυλές, ενώ οι Θράκες στις πεδιάδες θεωρούντο πιο ειρηνικοί. Οι Θράκες κατοίκησαν τμήματα των αρχαίων επαρχιών: Θράκη, Μοισία, Μακεδονία, Δακία, Μικρά Σκυθία, Σαρματία, Βιθυνία, Μυσία, Παννονία και άλλες περιοχές στα Βαλκάνια και στη Μικρά Ασία.thumb|Διακόσμηση αρχαίου Θρακικού τάφου.
Αρχαϊκή περίοδος
Οι Θράκες θεωρούντο βάρβαροι και άξεστοι από τους εκλεπτυσμένους και αστικοποιημένους Έλληνες γείτονές τους, όμως, είχαν αναπτύξει μορφές τέχνης, όπως τη μουσική, κάποιο είδος ποίησης, τη βιοτεχνία και τη χειροτεχνία. Όπως οι Γαλάτες και άλλες Κελτικές φυλές, πιστεύεται ότι και οι Θράκες ζούσαν σε μικρά οχυρωμένα χωριά, συνήθως σε κορυφές λόφων. Αν και η έννοια του αστικού κέντρου δεν εμφανίζεται στον θρακικό πολιτισμό μέχρι τη Ρωμαϊκή περίοδο, παρόλα αυτά υπήρχαν και μεγαλύτερες οχυρώσεις, που λειτουργούσαν ως τοπικά εμπορικά κέντρα. Ακόμη, παρά τον Ελληνικό αποικισμό σε περιοχές όπως το Βυζάντιο, η Απολλωνία και τη Χαλκιδική, οι Θράκες απέφευγαν την αστική ζωή. Οι πρώτες Ελληνικές αποικίες ιδρύθηκαν στη Θράκη τον 8ο αιώνα π.Χ. Η Θράκη (εκτός από τη χώρα των Βησσών) κυβερνιόταν από τους Πέρσες υπό το Δαρείο το Μέγα, που διεξήγαγε μια εκστρατεία στην περιοχή το 513 και 512 π.Χ. Οι Πέρσες ονόμαζαν τη Θράκη, τη Μακεδονία, την Παιονία και τη Βρυγία (Βαλκανική Φρυγία), με το γενικό όνομα "Skudra" και θεωρούσαν τους λαούς αυτούς συγγενικούς με τους λαούς της σατραπίας "Sparda" δηλαδή Σάρδεις, όπου περιελάμβανε τους Λυδούς, τους Φρύγες, τους Βιθυνούς, τους Κάρες, τους Ασσύριους και τους Κίλικες εν μέρει, τους Καππαδόκες, τους Πισιδούς και τους Λυκίους.
Κλασική περίοδος
Τον 5ο αιώνα π.Χ. οι Θράκες ήταν τόσο πολυπληθείς, ώστε, ο Ηρόδοτος τους ονομάζει το δεύτερο πολυπληθέστερο λαό του κόσμου (μετά τους Ινδούς). Οι Θράκες της κλασικής εποχής ήταν διασπασμένοι σε έναν μεγάλο αριθμό ξεχωριστών φυλών και βασιλείων. Ένα είδος στρατιώτη αυτής της εποχής, ο λεγόμενος πελταστής, προέρχεται πιθανόν από τη Θράκη. Κατά την περίοδο αυτή εμφανίζεται στη Θράκη μια θρησκευτική ομάδα, οι λεγόμενοι "κτίσται", οι οποίοι θεωρούνταν ιερείς και μάντεις. Την εποχή αυτή εντάθηκαν οι επαφές των Θρακών και με τους Έλληνες. Πριν την επέκταση του Μακεδονικού Βασιλείου, κατά την περσική κατάκτηση, η Θράκη ήταν διαιρεμένη σε τρεις τομείς (Ανατολικό, Κεντρικό και Δυτικό) μετά την αποχώρηση των Περσών, ένας Θράκας φύλαρχος, ο Κερσοβλέπτης, προσπάθησε να επεκτείνει την εξουσία του στις Θρακικές φυλές, αλλά τελικά νικήθηκε από τους Μακεδόνες. Έτσι τελικά οι Θράκες εντάχθηκαν στο μακεδονικό βασίλειο. Ο Θρακικός πολιτισμός δεν ήταν αστικός και οι μεγαλύτερες Θρακικές πόλεις ήταν στην πραγματικότητα μεγάλα χωριά. Οι Θράκες κατά κανόνα δεν έχτιζαν μεγάλες πόλεις. Οι ονομασίες των οικισμών τους είχαν την κατάληξη σε -μβρια και -δαμα, -δαβα, -δεβα (Πουλπούδεβα, Ευμολπία ή Φιλιππούπολη).
Ελληνιστική περίοδος
Στην πρακτικότητα το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του Μακεδονικού βασιλείου, βόρεια του ποταμού Αλιάκμονα και μέχρι το όρος Παγγαίο, τους ποταμούς Στρυμόνα και Νέστο, ήταν εδάφη στα οποία κατοικούσαν, πριν τη μακεδονική κατάκτηση, Θράκες. Π.χ. η Ημαθία, η Αλμωπία, η Βιστονία, η Βοττιαία, η Μυγδονία, η Ηδωνία, η Κρηστωνία, η Βισαλτία, η Σιντική, η Βοττική, η Οδομαντική, η Παιονία, κατοικούνταν όλες από θρακικές φυλές.
Ο Φίλιππος ο Β' και ο Αλέξανδρος ο Μέγας, ολοκλήρωσαν την υποταγή της Θράκης στο Μακεδονικό βασίλειο και σε εδάφη πέραν των προαναφερθέντων εδαφών.
Ο Λυσίμαχος από τους Διαδόχους και άλλοι Ελληνιστικοί ηγεμόνες κυβέρνησαν τμήματα της Θράκης μέχρι την πτώση της στους Ρωμαίους. To 279 π.X. οι Γαλάτες προέλασαν στη Μακεδονία, τη Κεντρική Ελλάδα και τη Θράκη. Απωθήθηκαν γρήγορα από τη Μακεδονία και τη Κεντρική Ελλάδα, αλλά παρέμειναν στη Θράκη μέχρι το τέλος του 3ου αιώνα π.Χ. Από τη Θράκη τρεις Κελτικές φυλές προχώρησαν στη Μικρά Ασία και σχημάτισαν ένα νέο βασίλειο ονόματι Γαλατία. Σε τμήματα της Μοισίας (βορειοανατολική Σερβία) oι Κέλτες Σκορδίσκοι και οι Θράκες ζούσαν μαζί, όπως φανερώνουν αρχαιολογικά ευρήματα ανασκαφών και θησαυρών από τον 3ο ως τον 1ο αιώνα π.Χ. Κατά τους Μακεδονικούς Πολέμους η σύγκρουση μεταξύ Ρώμης και Θράκης ήταν αναπόφευκτη. Η διάλυση των κυβερνήσεων στη Μακεδονία αποσταθεροποίησε την εξουσία της επί της Θράκης και οι φυλετικές της ηγεσίες άρχισαν για μια ακόμη φορά να ενεργούν κατά την κρίση τους. Μετά τη Μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ. η Ρωμαϊκή εξουσία επί της Μακεδονίας φαινόταν αναπόφευκτη και η διακυβέρνηση της Θράκης περιήλθε στη Ρώμη. Ούτε οι Θράκες ούτε οι Μακεδόνες είχαν ακόμη υποταχθεί στη Ρωμαϊκή κυριαρχία και αρκετές εξεγέρσεις έγιναν αυτή τη μεταβατική περίοδο. Η επανάσταση του Ανδρίσκου το 149 π.Χ. για παράδειγμα στηρίχτηκε κυρίως στη Θράκη. Αρκετές επιδρομές από τοπικές φυλές στη Μακεδονία συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια, αν και υπήρχαν φυλές, που οικειοθελώς συμμαχούσαν με τη Ρώμη, όπως οι Δενθηλήτες και οι Βησσοί. Μετά τον Τρίτο Μακεδονικό Πόλεμο (171 - 168 π.Χ.) η Θράκη αναγνώρισε τη Ρωμαϊκή εξουσία. Το υποτελές κράτος της Θράκης περιελάμβανε πολλές διαφορετικές φυλές.