cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υδραυλική ενέργεια
Ενέργεια από την πτώση του νερού
Η ποσότητα της παραγόμενης ενέργειας καθορίζεται από τον όγκο του νερού που ρέει, τη διαφορά μανομετρικού ύψους μεταξύ της ελεύθερης επιφάνειας του ταμιευτήρα και του στροβίλου, κ.α.. Συνεπώς, ο παραγόμενος ηλεκτρισμός εξαρτάται από την ποσότητα του νερού του ταμιευτήρα. Για το λόγο αυτόν μόνο σε περιοχές με σημαντικές βροχοπτώσεις, πλούσιες πηγές και κατάλληλη γεωλογική διαμόρφωση είναι δυνατόν να κατασκευαστούν υδροηλεκτρικά έργα. Συνήθως η ενέργεια που τελικώς παράγεται, χρησιμοποιείται μόνο συμπληρωματικά ως προς άλλες συμβατικές πηγές ενέργειας, καλύπτοντας φορτία αιχμής. Στην Ελλάδα η υδροηλεκτρική ενέργεια ικανοποιεί περίπου το 9% των ενεργειακών μας αναγκών σε ηλεκτρισμό.
Υδροηλεκτρικά έργα
Τα υδροηλεκτρικά έργα ταξινομούνται σε μεγάλης και μικρής κλίμακας. Τα μικρής κλίμακας υδροηλεκτρικά έργα διαφέρουν σημαντικά από της μεγάλης κλίμακας σε ότι αφορά τις επιπτώσεις τους στο περιβάλλον. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να ξέρουμε τον ρόλο και τις διαφορές αυτών καθώς παίζουν μεγάλο ρόλο ανάλογα με το σκοπό μας.
Πηγές
Κατηγορία:Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας Κατηγορία:Νερό Κατηγορία:Ενεργειακές πηγές Κατηγορία:Μετατροπή ενέργειας
Κάρλο Μπένετον
Ο Κάρλο Μπένετον (Carlo Benetton, 26 Δεκεμβρίου 1943 – 10 Ιουλίου 2018) ήταν Ιταλός δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας. Ήταν ένας από τους συνιδρυτές του Ομίλου Benetton, του ιταλικού ομίλου μόδας.
Τον Μάιο του 2015, το περιοδικό Forbes εκτίμησε ότι η καθαρή περιουσία του Κάρλο Μπένετον και καθενός από τα τρία αδέρφια του ήταν US$2.9 δις.
Είχε τέσσερα παιδιά και κατοικούσε στο Τρεβίζο της Ιταλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί επιχειρηματίες
Κατάλογος μοναρχών της Πορτογαλίας
Η απαρίθμηση των Πορτογάλων βασιλέων ξεκινά με την ανεξαρτησία της Πορτογαλίας από το βασίλειο του Λεόν το 1128 υπό τον Αλφόνσο Ενρίκες, ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε βασιλέας το 1139. Τελειώνει με την ανακήρυξη της Πορτογαλικής Δημοκρατίας, στις 5 Οκτωβρίου 1910, κατά τη βασιλεία του Εμμανουήλ Β΄, του Πατριώτη ή του Χαμένου Βασιλιά.
Ο Αλφόνσος Α΄ αναγνωρίστηκε επισήμως ως βασιλιάς το 1143 από τον Αλφόνσο Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλλης και το 1179 από τον Πάπα της Ρωμαιοκαθολικής Χριστιανικής Εκκλησίας Αλέξανδρο Γ΄.
Οι οίκοι που βασίλευσαν διαδοχικά είναι:
Οίκος της Βουργουνδίας (1139–1383)
Ο Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας, γνωστός ως Αλφονσινή Δυναστεία, υπήρξε ο βασιλικός οίκος που ίδρυσε το Βασίλειο της Πορτογαλίας. Πριν από την ίδρυση του βασιλείου, η δυναστεία αυτή κυβερνούσε την Κομητεία της Πορτογαλίας, φέουδο του Βασιλείου της Γαλικίας. Όταν ο κόμης Αλφόνσος Α΄ κήρυξε την ανεξαρτησία της Πορτογαλίας, η οικογένειά του αναβιβάστηκε σε βασιλική και οι διάδοχοί του κυβέρνησαν την Πορτογαλία για περισσότερο από δύο αιώνες. Το 1383 απεβίωσε ο τελευταίος του Οίκου Φερδινάνδος Α΄ και ακολούθησε μία κρίση διαδοχής. Η κόρη του Φερδινάνδου Βεατρίκη και ο σύζυγός της Ιωάννης Α΄ της Καστίλης διεκδίκησαν τον θρόνο, αλλά η νομιμότητά τους ως μοναρχών αμφισβητήθηκε. Βασιλιάς έγινε ο Ιωάννης Α΄, νόθος αδελφός του Φερδινάνδου Α΄, που είναι ο ιδρυτής της επόμενης δυναστείας, των Αβίς, κλάδου του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας.
Οίκος του Αβίς (1385-1580)
Ο κλάδος του Αβίς διαδέχτηκε τον Πορτογαλικό κλάδο του Οίκου της Βουργουνδίας ως η επόμενη δυναστεία του βασιλείου της Πορτογαλίας. Ο Οίκος αυτός ιδρύθηκε από τον νόθο Ιωάννη Α΄ της Πορτογαλίας, ο οποίος ήταν Μέγας Διδάσκαλος του Τάγματος του Αβίς. Όταν ο τελευταίος της δυναστείας Ερρίκος Α΄ των Αβίς απεβίωσε, ξεκίνησε ο πόλεμος για τη διαδοχή του πορτογαλικού θρόνου. Ο Αντώνιος των Αβίς θα ανακηρυχθεί βασιλιάς, ωστόσο η νομιμότητά του αμφισβητήθηκε και λόγω επιγαμίας βασιλιάς έγινε ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας, ως Φίλιππος Α΄ της Πορτογαλίας, από τον Οίκο των Αψβούργων.
Οίκος των Αψβούργων (1581–1640)
Η επόμενη δυναστεία, που ήταν γνωστή και ως Δυναστεία των Φιλίππων, είχε τον έλεγχο της Πορτογαλίας από το 1581 ως το 1640. Αφετηρία της δυναστείας θεωρείται η ανακήρυξη του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας σε Φίλιππο Α΄ της Πορτογαλίας το 1580. Η μητέρα του Ισαβέλλα των Αβίς ήταν κόρη του Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Ο Φίλιππος διακυβέρνησε την Πορτογαλία ως ξεχωριστό βασίλειο από εκείνο της Ισπανίας, στο πλαίσιο όμως της Ιβηρικής Ένωσης.
Οίκος της Μπραγκάνσα (1640–1834)
Ο Οίκος της Μπραγκάνσα ήρθε στην εξουσία το 1640, όταν ο Ιωάννης Β΄ δούκας της Μπραγκάνσα, διεκδίκησε τον θρόνο ως νόμιμος διάδοχος του πρώην Οίκου του Αβίς. Οι Μπραγκάνσα ήταν πλάγιος κλάδος των Αβίς και επιπλέον ο Ιωάννης ήταν τρισεγγονός του Εμμανουήλ Α΄ των Αβίς. Η Ισπανία θα αναγνωρίσει τελικώς τη νέα κατάσταση μετά από τον Πορτογαλικό Πόλεμο της Παλινόρθωσης και ο Ιωάννης θα γίνει βασιλιάς ως Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας.
Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Ο Ιωάννης ΣΤ΄ είχε δύο τέκνα, τον Πέτρο Δ΄ και τον Μιχαήλ. Τον Πέτρο Δ΄ διαδέχθηκε η ανήλικη κόρη του Μαρία Β΄ με επίτροπο τον Μιχαήλ, που τη μνηστεύθηκε και κατέλαβε τον θρόνο. Όμως ο απολυταρχικός βασιλιάς εκθρονίστηκε από την Επανάσταση των Φιλελεύθερων. Η Μαρία Β΄ παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Β΄ των Βέττιν, του κλάδου Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Ωστόσο οι άρρενες απόγονοι του Μιχαήλ, του Οίκου της Μπραγκάνσα, διεκδικούν τη διαδοχή.
Παραπομπές
Μοναρχες Πορτογαλίας
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2000-01
Η διοργάνωση της περιόδου 2000-2001 ήταν η ένατη από την καθιέρωση του Champions League και η τεσσαρακοστή έκτη από το ξεκίνημα του κυπέλλου πρωταθλητριών. Το κύπελλο κατέκτησε η Μπάγερν για τέταρτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό τη Βαλένθια ΚΦ στη διαδικασία των πέναλτι με 5-4. Ο κανονικός αγώνας είχε λήξει ισόπαλος 1-1. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαΐου, στο Μιλάνο  και τον παρακολούθησαν 72.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2000 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2001
Τέμενος (αποσαφήνιση)
Όταν αναφερόμαστε στη λέξη Τέμενος μπορεί να εννοούμε:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Λωράνς (Ερώ)
Το Λωράνς (γαλλικά: Laurens, οξιτανικά: Laurenç) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λωραντιέν (γαλλικά: Laurentiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Κάστρο του Μανιάκη
Το Κάστρο του Μανιάκη (ιταλικά : Castello Maniace) είναι ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία της Σουηβικής περιόδου στις Συρακούσες της Ιταλίας και ένα από τα πιο όμορφα κάστρα του Φρειδερίκου.
Ιστορία
Στο χώρο όπου βρίσκεται το κάστρο υπήρχαν οχυρώσεις από την εποχή των Βυζαντινών, δεδομένου ότι είναι στρατηγικής σημασίας για την άμυνα της περιοχής και του λιμένα της πόλης. Αναφέρεται ότι το 1038 ο Βυζαντινός στρατηγός Γεώργιος Μανιάκης από τον οποίο πήρε το όνομά του το κάστρο, το κατασκεύασε για να υπερασπιστεί το λιμάνι της Ορτυγίας κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής εκστρατείας του. Λίγα χρόνια αργότερα οι Άραβες το πήραν, όπως και τις Συρακούσες, μέχρι το 1087 όταν νικήθηκαν και εκδιώχθηκαν από τους Νορμανδούς. Υπάρχουν ωστόσο εμφανή ίχνη προηγούμενων κατασκευών.
Το αρχικό σημερινό κάστρο οφείλεται στον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄ ο οποίος ανέθεσε την κατασκευή στον αρχιτέκτονα Ρικάρντο ντα Λεντίνι μεταξύ 1232 και 1239, λίγο μετά την επιστροφή του από τη σταυροφορία στους Αγίους Τόπους. Χτίστηκε το ίδιο χρονικό διάστημα μαζί με άλλα κάστρα του Φρειδερίκου στη Σικελία και τη νότια Ιταλία. Η ομοιότητα είναι αρχιτεκτονική μαρτυρία του γεγονότος αυτού[5]. Πέρασε στα χέρια των Ανδηγαυών και το 1266 δέχθηκε επίθεση και καταλήφθηκε από τους Συρακούσιους στην εξέγερση τις 11 Απριλίου 1282. Το 1302 ο Φρειδερίκος της Αραγωνίας εκεί υπέγραψε την ανακωχή με τους Ανδηγαυικούς. thumb|Εσωτερική άποψη αίθουσας του κάστρου
Το 1321 αποτέλεσε την έδρα του κοινοβουλίου της Σικελίας κι εκεί ο Φρειδερίκος Γ΄της Αραγωνίας το συγκάλεσε για να τιμωρήσει τον γιο και κληρονόμο του Αλφόνσο Γ΄ της Αραγωνίας. Στο 1325 ο Πέτρος Β΄ της Αραγωνίας ανακατασκεύασε τις τάφρους και κατασκεύασε δύο πύργους για υποστήριξη του κάστρου. Αργότερα αποτέλεσε κατοικία μελών της βασιλικής οικογένειας και δόθηκε προίκα στη βασίλισσα. από το 1305 έως 1536 αναφέρεται ιδιοκτησία των βασιλισσών Κωνσταντίας το 1362, της Μαρίας το 1399, της Λευκής το 1416 και τέλος της Τζερμάνας, δεύτερη σύζυγος του Φερδινάνδου του καθολικό. Το κάστρο αποτέλεσε την σκηνή της στάσης των βαρόνων των Συρακουσών που δεν αποδέχονταν το κοινοβούλιο και την κεντρική εξουσία. Στο 1448 ο Αλφόνσο ο μεγαλόψυχος έθεσε τέλος στην αναταραχή των βαρόνων κι έστειλε στις Συρακούσες στον Ιωάννη Βεντιμίλια όπου αποκεφάλισε 20 βαρώνους που διαφωνούσαν. Από το γεγονός τα δύο χάλκινα έμβολα στις πλευρές της πύλης που κοσμούσαν την πρόσοψη του κάστρου, (που αποδίδονται στον Μανιάκη) παραχωρήθηκαν από τον αντιβασιλέα στον Χιμένες Λόπες ντε Ουρέα που τα πήρε μαζί του στο Καστελμπουόνο. Μετά το θάνατό του, ο γιος του Αντόνιο τα τοποθέτησε να κοσμούν τον τάφο του πατέρα του.
Στις 5 Νοεμβρίου 1704 το κτίριο ταρακουνήθηκε από έκρηξη της πυριτιδαποθήκης του. Στα νεότερα χρόνια υποβλήθηκε σε ανακατασκευή και διασκευή κατά την οποία απομακρύνθηκαν τα φθαρμένα τμήματα που κατεδαφίστηκαν από την έκρηξη κι έγινε επέκταση του ναυπηγείου, ενώ κατασκευάστηκαν και αποθήκες. thumb|Η σημερινή είσοδος του κάστρου
Κατά την περίοδο του Ναπολέοντα το κάστρο ανέκτησε τις στρατιωτικές λειτουργίες του, ήταν εφοδιασμένο με όπλα και παρέμεινε έτσι σαν στρατώνας μέχρι το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τέλος, στο κατώφλι της νέας χιλιετίας και μετά από μια μακρά ανακαίνιση αποκρατικοποιήθηκε με το κλείσιμο των ιστορικών στρατώνων του και το μνημείο επέστρεψε σε δημόσια χρήση. Σήμερα στον χώρο γίνονται θεατρικές παραστάσεις στα πλαίσια του "Φεστιβάλ Ορτυγίας".
Το κάστρο
Το κάστρο έχει τετράπλευρη δομή 51 μέτρα, σε κάθε πλευρά και περίπου 12 μέτρα ύψος [9]. Στις τέσσερις γωνίες του κτιρίου υπάρχουν τέσσερις κυλινδρικοί πύργοι που έχουν εισαχθεί αρμονικά στην τοιχοποιία.
Είναι προσβάσιμο μέσω της πύλης του πρώην "στρατοπέδου Αμπέλα". Διασχίζοντας το στην επόμενη αυλή είναι μια πέτρινη γέφυρα που στηρίζεται σε μια πύλη με στήλες στα πλευρά της ισπανικής εποχής (δέκατος έκτος αιώνα). Η γέφυρα αυτή αντικατέστησε την παλαιά κινητή ξύλινη γέφυρα που υπήρχε από την κατασκευή του και χώριζε το κάστρο από την νοτιότερη άκρη του νησιού της Ορτυγίας. Η μεγάλη τάφρος συμπληρώθηκε τον δέκατο έκτο αιώνα, συνέδεε το "μεγάλο λιμάνι" με την ανοιχτή θάλασσα και η γέφυρα αναδιπλωνόταν επιτρέποντας την καλύτερη άμυνα του κάστρου σε περίπτωση επίθεσης. Εκσκαφές γίνονται για τους αρχαιολογικούς σκοπούς κι έδειξαν ότι το αρχικό ύψος των τοιχωμάτων ήταν περίπου 18 μέτρα. Το μέσο πάχος του στα κύρια τοιχώματα είναι περίπου 3,5 μέτρα. Η κύρια πρόσοψη είναι προσανατολισμένη προς την Ορτυγία, η βόρειοανατολική πλευρά και η νοτιοδυτική κατά τη στιγμή της κατασκευής τους ήταν με θέα τη θάλασσα, και έτσι παρέμειναν μέχρι το δέκατο έκτο αιώνα όταν οι Ισπανοί ανήγειραν τις δύο αντίστοιχες αντηρίδες. thumb|Αντίγραφο του ενός από τα δύο χάλκινα κριάρια του Μανιάκη. Από τα πρωτότυπα έχει διασωθεί μόνο το ένα που βρίσκεται στο [[Μουσείο Σαλίνας του Παλέρμο]]
Έρχεται σε αντίθεση με τη γενική εμφάνιση του έργου, κυρίως στρατιωτικά, η μαρμάρινη διακοσμημένη πύλη. Αν κι έχει διαβρωθεί από το χρόνο και έχει πληγεί από τη χρήση του σαν στρατόπεδο, μια σειρά από μαρμάρινους κίονες με κιονόκρανα με φύλλα εξακολουθούν να διατηρούνται.
Το όνομα του κάστρου
Το κάστρο πήρε το όνομά του από τον Γεώργιο Μανιάκη, Βυζαντινό στρατηγό που το 1038 ανακατέλαβε την πόλη από τα χέρια των Αράβων, αλλά για σύντομο χρονικό διάστημα. Η κατάληψη των Συρακουσών από τους βυζαντινούς ήταν η αφορμή για την οικοδόμηση ενός οχυρού, που ονομάστηκε από τους ανθρώπους "Πύργος του Μανιάκη", το διακόσμησε με δύο χάλκινα κριάρια, ελληνιστικής εποχής, που έφερε μαζί του από την Κωνσταντινούπολη και είχαν τοποθετηθεί στην είσοδο του φρουρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2004-2005
Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2004–05, ήταν το 12ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 24ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ. Στο πρωτάθλημα μετείχαν δέκα ομάδες.
Στο πρωτάθλημα αυτής της περιόδου δεν διεξήχθησαν play off, και καθώς οι Αναγέννηση Άρτας και Ορμή Πάτρας δεν γνώρισαν καμία βαθμολογική απώλεια από τις υπόλοιπες ομάδες, ο τίτλος της πρωταθλήτριας κρίθηκε στους μεταξύ τους αγώνες. Η Αναγέννηση επικράτησε στην Πάτρα για την 4η αγωνιστική με 33-29, ενώ στην Άρτα κατά τη 13η αγωνιστική επικράτησε ξανά με 31-25 και έφτασε έτσι στην κατάκτηση του 11ου συνεχόμενου πρωταθλήματος και για 8η συνολικά ως αήττητη.
Στην Α2 υποβιβάστηκαν ο Άρης Νίκαιας και ο Ποσειδώνας Βέροιας, ο οποίος αγωνίστηκε στις τρεις πρώτες αγωνιστικές και ύστερα αποχώρησε.
Σύστημα διεξαγωγής
Οι δέκα ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους και σύνολο 18 αγωνιστικών, ενώ δεν υπήρξε διαδικασία play off για πρώτη φορά μετά την περίοδο 2000–01.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2004 2005 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2004 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2005
Τρίκαλα Ημαθίας
Τα Τρίκαλα Ημαθίας είναι κωμόπολη του Νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στο ανατολικό κομμάτι του νομού, μεταξύ των ποταμών Αλιάκμονα και Λουδία, νοτιοανατολικά της Αλεξάνδρειας Ημαθίας.
Ιστορία
Οι ρίζες των Τρικάλων εντοπίζονται στα τέλη του 18ου αιώνα. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου χτίστηκε το 1750. Το αρχικό όνομα των Τρικάλων δεν γνωρίζουμε ποιο ήταν, πάντως υπάρχει έγγραφο επιτροπής που εκδόθηκε από την Μητρόπολη Θεσσαλονίκης να πληρώσει η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης σε δυο μέλη της σχολικής επιτροπής φόρο για το σχολείο δυο γρόσια προς το Οθωμανικό κράτος για λογαριασμό του σχολείου Τρικάλων.
Τα Τρίκαλα ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1913 και στη συνέχεια έγινε μέρος της Ελλάδας. Η πλειοψηφία του πληθυσμού των Τρικάλων μέχρι σήμερα αποτελείται από γηγενείς και από ομογενείς πρόσφυγες που ήρθαν από τη Μοναρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας πρώην Μακεδονίας με πρωτεύουσα τη Φιλιππούπολη, ύστερα από διωγμό που υπέστησαν από το 1895 μέχρι το 1925 αμοιβαία ανταλλαγή πληθυσμών δεν έγινε μεταξύ των δύο χωρών και των απογόνων τους ποτέ. Το 1935, τα Τρίκαλα είδαν μια εισροή Σαρακατσάνων Ελλήνων κτηνοτρόφων που ζούσαν νομαδικά, καθώς και πολλών προσφύγων από τον Πόντο, και τη Ρωσία πριν το 1940.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αλεξάνδρειας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας
Γλαύκος ΙΙΙ (υποβρύχιο)
Το υποβρύχιο Γλαύκος ΙΙΙ (S-110) ήταν το πρώτο παγκοσμίως συμβατικό υποβρύχιο τύπου 209/1100, ήταν το πρώτο και ομώνυμο στη σειρά των τεσσάρων υποβρυχίων που διέθετε το Ελληνικό πολεμικό ναυτικό. Παραγγέλθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση στα ναυπηγεία HDW του Κίελου της δυτικής Γερμανίας το Νοέμβριο του 1967. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1971 παρελήφθη στο Κίελο. Στις 6 Δεκεμβρίου 1971 κατέπλευσε στο ναύσταθμο Σαλαμίνας. Από τον Μάρτιο του 1996 έως τον Αύγουστο του 1998 έλαβαν χώρα εργασίες εκσυγχρονισμού του στις εγκαταστάσεις του ναυστάθμου Σαλαμίνος για την επιχειρησιακή και τεχνολογική του αναβάθμιση στις απαιτήσεις του σύγχρονου πολέμου. Eίχε ύψος (άνευ ιστών) 11,38 μέτρα. Το Γλαύκος ΙΙΙ είναι το δεύτερο υποβρύχιο στην ιστορία του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού με αυτό το όνομα. Το Γλαύκος ΙΙ ήταν το πρώτο υποβρύχιο με χαρακτηριστικό αριθμό Υ-6 το οποίο έδρασε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ίδιου τύπου είναι τα: Νηρεύς ΙΙ, Πρωτεύς ΙΙ και Τρίτων ΙΙ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Πάπας Ευγένιος Β΄
Ο Πάπας Ευγένιος Β΄  (Papa Eugenio II, ... – 27 Αυγούστου 827) ήταν Πάπας από τις 11 Μαΐου του 824 έως το θάνατό του το 827. Γεννημένος στη Ρώμη, επιλέχθηκε να διαδεχθεί τον Πάπα Πασχάλη Α'.
Κατηγορία:Πάπες 9ου αιώνα Κατηγορία:Πάπες
Σαρικαβάκ (Τσαμλιγιαλά)
Η Άναυα ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας της Μικράς Ασίας.
Πρόκειται για την σημερινή Σαρί Καβάκ (Sari Kavak).
Αεροδρόμιο Στεφανοβικείου
Το Αεροδρόμιο Στεφανοβικείου (συντομογραφία ICAO: LGSV) είναι στρατιωτικό αεροδρόμιο που βρίσκεται πλησίον του χωριού Στεφανοβίκειο, του νομού Μαγνησίας. Απέχει 20 χιλιόμετρα από τη πόλη του Βόλου.
Γενικά
Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 45 μέτρων (146 πόδια) από τη στάθμη της θάλασσας. Διαθέτει διάδρομο σε διεύθυνση 06/24 διαστάσεων 1.303x30 μέτρα (4.275x98 πόδια). Ο διάδρομος είναι φωτισμένος και ασφαλτοστρωμένος. Επίσης, διαθέτει αεροβοήθημα τύπου VOR. Χρησιμοποιείται απόκλειστικά από την Πολεμική Αεροπορία και τις Ένοπλες Δυνάμεις γενικότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Μαγνησίας
Tetrabaena socialis
thumb|Μια Tetrabaena socialis ενώ κολυμπάει
Η Tetrabaena socialis είναι μικροσκοπικό είδος πράσινης άλγης και ο απλούστερος γνωστός πολυκύτταρος οργανισμός, αποτελούμενος από τέσσερα κύτταρα. Έχει δύο μαστίγια ανά κύτταρο.
Ανήκει στο είδος Tetrabaena.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιολογία
Λωρέ (Ερώ)
Το Λωρέ (γαλλικά και οξιτανικά: Lauret) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λωρεταίν (γαλλικά: Laurétains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 14.130.12)
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας του Κλεοφράδη που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 14.130.12 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων.
Περιγραφή
Η όπισθεν όψη εικονίζει σκηνή από αγώνα δρόμου. Πέντε αθλητές της σταδιοδρομίας τρέχουν προς τα δεξιά.
Ιστορική τοποθέτηση
Ο αγγειογράφος Ευφίλητος ήταν άριστος στην μελανόμορφη τέχνη. Είναι έργο του έτους 530 π.Χ. περίπου.
Πηγές
Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Παναθηναϊκός αμφορέας Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης 530 Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός
Κίνγκσταουν
Γεωγραφία
Η Κίνγκσταουν βρίσκεται κεντρικά του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων, νότια του Άγιου Βικέντιου και νοτιοδυτικά της ενορίας. Έχει συνολική έκταση 5 τ.χλμ..
Αξιοθέατα και οικονομική ζωή
Η πόλη έχει χαρακτηριστικά πλακόστρωτα, που απηχούν το αποικιακό της παρελθόν. . Σημαντικό αγροτικό κέντρο, μεταξύ των σπουδαιότερων προϊόντων που εξάγονται είναι οι μπανάνες, οι καρύδες και το αραρούτι. Σημαντικό αξιοθέατο της πόλης είναι ο Βοτανικός Κήπος της, που χρονολογείται από το 1765.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κινγκσταουν
Κατάλογος Κάστρων Νομού Ευρυτανίας
Ο παρακάτω κατάλογος των κάστρων, των φρουρίων και των λοιπών οχυρωματικών μνημείων του Νομού Ευρυτανίας, είναι ταξινομημένος κατά ουσιαστική αλφαβητική σειρά (χωρίς δηλαδή τα προθέματα ακρόπολη, κάστρο, καστέλι, πύργος, μπούρτζι κλπ). Σημαντικό ρόλο στην ανεύρεση, ανασκαφή, ανάδειξη, κήρυξη ως ιστορικά διατηρητέων και τη συντήρηση των οχυρωματικών μνημείων του νομού εκτελούν οι εξής υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού: ΙΔ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (ΙΔ’ ΕΠΚΑ), που έχει έδρα τη Λαμία και αρμοδιότητα που εκτείνεται στους Νομούς Ευρυτανίας και Φθιώτιδας και η 24η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων (24η ΕΒΑ), που έχει έδρα τη Λαμία και αρμοδιότητα που εκτείνεται στους Νομούς Ευρυτανίας, Φθιώτιδας και Φωκίδας.
Λωρού
Το Λωρού (γαλλικά: Lauroux, οξιτανικά: Laurós) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λωρουσιέν (γαλλικά: Lauroussiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Άγιος Απολλινάριος της Ραβέννας
Ο Άγιος Απολλινάριος γεννήθηκε στην Αντιόχεια. Ήταν επίσκοπος της Ραβένας και, κατά τη χριστιανική παράδοση, έζησε γύρω στο 75 μ.Χ., έγινε επίσκοπος από τον Άγιο Πέτρο και βρήκε μαρτυρικό θάνατο αφού βασανίστηκε. Κατά μια άλλη εκδοχή, επέζησε από τα φριχτά βασανιστήρια και κατέφυγε στη Δαλματία όπου και συνέχισε τη δράση του. Κατά μια άλλη εκδοχή, έζησε γύρω στο 200 μ.Χ.
Ο τάφος του Απολλινάριου βρίσκεται στην Ραβένα. Το 549 εγκαινιάστηκε η ομώνυμη εκκλησία στο λιμάνι Classe της πόλης (Άγιος Απολλινάριος in Classe με το όνομά του επάνω στον τάφο του. Τα οστά του μεταφέρθηκαν τον 9ο αιώνα στην εκκλησία Βασιλική Αγίου Απολλινάριου του Νέου της Ραβένας, επειδή η προηγούμενη εκκλησία δεν παρείχε αρκετή ασφάλεια. Σήμερα οστά του βρίσκονται στην εκκλησία του στο Ρεμάγκεν, στο Ντύσελντορφ της Γερμανίας, στο Χόρινχεμ της Ολλανδίας, στη Ντιζόν και τη Ρενς της Γαλλίας.
Ο Άγιος Απολλινάριος είναι προστάτης των πόλεων της Ραβένας, της Ρεμάγκεν και του Ντύσελντορφ. Προς τιμή του γιορτάζεται το μεγαλύτερο πανηγύρι στον Ρήνο.
Καθολική και Ορθόδοξη Εκκλησία τιμούν τη μνήμη του στις 23 Ιουλίου (η Καθολική και στις 20 Ιουλίου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Απολλινάριος Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Ραβέννας
Καμηλοδρομία
μικρογραφία|Καμηλοδρομία του 1878 στην [[Αίγυπτος|Αίγυπτο]] δεξιά|μικρογραφία|Καμηλοδρομία κατά τη διάρκεια του 2009 Camel Cup που πραγματοποιήθηκε στο [[Άλις Σπρινγκς.]] δεξιά|μικρογραφία|Η Al-Shahaniya, η μεγαλύτερη πίστα καμηλοδρομιών στο [[Κατάρ.]] δεξιά|μικρογραφία|Καμηλοδρομία στο [[Ντουμπάι.]] Η Καμηλοδρομία είναι ένα δημοφιλές άθλημα στη Δυτική Ασία, τη Βόρεια Αφρική, το Κέρας της Αφρικής, το Πακιστάν, τη Μογγολία και την Αυστραλία. Οι επαγγελματικές καμηλοδρομίες όπως και οι ιπποδρομίες, είναι μια εκδήλωση για στοιχήματα και τουριστική ατραξιόν. Οι καμήλες μπορούν να τρέξουν με ταχύτητες έως και 65 χλμ/ώρα σε σύντομα σπριντ και μπορούν να διατηρήσουν ταχύτητα 40 χλμ/ώρα για μια ώρα. Οι καμήλες ελέγχονται συχνά από παιδιά αναβάτες, αλλά οι ισχυρισμοί για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οδήγησαν σε πανεθνικές απαγορεύσεις για την εργασία ανηλίκων στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ. Στις σύγχρονες καμηλοδρομίες, οι καμήλες ελέγχονται συχνά από τηλεκατευθυνόμενα ρομποτικά μαστίγια.
Ένας σημαντικός αγώνας καμήλας είναι το Camel Cup που διεξάγεται στο Άλις Σπρινγκς, το οποίο είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αγώνας καμηλοδρομίας στην Αυστραλία. Πραγματοποιείται ετησίως και περιλαμβάνει όχι μόνο τους αγώνες με καμήλες, αλλά και μια συλλογή από πάγκους στην αγορά και άλλη ψυχαγωγία. Ο μεγαλύτερος αγώνας καμήλας με χρηματικό έπαθλο στην Αυστραλία είναι το "The Boulia Desert Sands" με ένα έπαθλο 500.000 δολαρίων Αυστραλίας στο Κουίνσλαντ.
Ιστορία
Η καμηλοδρομία είναι ένα αγώνισμα αιώνων, το οποίο ασκείται ως παραδοσιακό άθλημα της Μέσης Ανατολής από τους μεσαιωνικούς χρόνους. Μπορεί τουλάχιστον να αναχθεί στην Αραβική Χερσόνησο του 7ου αιώνα μ.Χ., όπου ήταν ένα λαϊκό άθλημα που ασκούνταν σε κοινωνικές συγκεντρώσεις και φεστιβάλ.
Παιδιά τζόκεϊ
Τα παιδιά ευνοούνται συχνά ως τζόκεϊ λόγω του μικρού τους βάρους. Έχει αναφερθεί ότι χιλιάδες παιδιά (μερικά αναφέρονται ως 2 ετών) διακινούνται συνήθως από χώρες όπως το Αφγανιστάν, το Μπαγκλαντές, το Ιράν, το Πακιστάν και το Σουδάν για χρήση ως αναβάτες σε αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου. Το 2005, οι εργαζόμενοι στον τομέα της βοήθειας υπολόγισαν ότι υπήρχαν από 5.000 – 40.000 παιδιά αναβάτες στην περιοχή του Περσικού Κόλπου.
Απαγόρευση
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήταν τα πρώτα που απαγόρευσαν τη χρήση παιδιών κάτω των 15 ετών ως αναβάτες σε καμηλοδρομίες όταν ο Σεΐχης Hamdan bin Zayed Al Nahyan ανακοίνωσε την απαγόρευση στις 29 Ιουλίου 2002 Το 2009 τα ΗΑΕ κατέβαλαν αποζημίωση σε 879 πρώην αναβάτες. Ενώ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δήλωσαν ότι επιβάλλουν κυρώσεις σε όσους βρεθούν να χρησιμοποιούν παιδιά ως αναβάτες, το 2010 εθελοντές από την Anti-Slavery International φωτογράφισαν παραβιάσεις της απαγόρευσης. Σήμερα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι η γενέτειρα των σημερινών ρομπότ τζόκεϊ, που έχουν σχεδιαστεί για να οδηγούν καμήλες. Το πρωτότυπο σχέδιο είναι μια κοινή προσπάθεια μεταξύ των ΗΑΕ και της Ελβετίας.
Στο Κατάρ, ο πρώην Εμίρης του Κατάρ, Χαμάντ Αλ Θάνι, απαγόρευσε τα παιδιά τζόκεϊ το 2005 και όρισε ότι, μέχρι το 2007, όλοι οι αγώνες καμήλας θα διευθύνονταν από ρομποτικά τζόκεϊ.
Αστεροσκοπείο Χελμού
Το Αστεροσκοπείο Χελμού ανήκει στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών και βρίσκεται στην Αχαΐα, στη δεύτερη ψηλότερη κορυφή του όρους Χελμός, τη Νεραϊδόραχη, σε υψόμετρο 2.340 μέτρων, επάνω από το χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων. Η τοποθεσία αυτή επιλέχθηκε γιατί είναι από τα σημεία της Ευρώπης με τη χαμηλότερη φωτορύπανση και το τηλεσκόπιο είναι συνήθως πάνω από τα σύννεφα. Οι πρώτες ενέργειες και τα πρώτα σχέδια έγιναν το 1997 από τον τότε Διευθυντή του Ελληνικού Ινστιτούτου Αστρονομίας και Αστροφυσικής Δρ. Ευάγγελο Κοντιζά. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 2001 και οι κτιριακές του εγκαταστάσεις στοίχισαν 10 εκατομμύρια ευρώ. Το 2007 έγιναν τα τελευταία έργα, η ηλεκτροδότηση και η οδική πρόσβαση.
Στις 20 Αυγούστου 2007 έγιναν τα εγκαίνια και παραδόθηκε επίσημα στην επιστημονική κοινότητα.
Το τηλεσκόπιο «Αρίσταρχος»
Στο Αστεροσκοπείο Χελμού έχει εγκατασταθεί το κατοπτρικό τηλεσκόπιο Αρίσταρχος, το οποίο στοίχισε 4 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία προήλθαν από ευρωπαϊκά κονδύλια του Υπουργείου Ανάπτυξης και κατασκευάστηκε από τη γερμανική εταιρία Zeiss. Η εγκατάστασή του έγινε το 2004 και από τότε μέχρι το 2007, που παραδόθηκε επίσημα, πραγματοποιήθηκε σειρά δοκιμών. Θεωρείται ένα από τα πιο προηγμένα τεχνολογικά τηλεσκόπια της Ευρώπης. Έχει διάμετρο 2,3 μέτρα και μεγάλη ακρίβεια στόχευσης και παρακολούθησης ουράνιων αντικειμένων. Με χρηματοδότηση των πανεπιστημίων της Πάτρας και του Μάντσεστερ, καθώς και του Ευγενιδείου Ιδρύματος, έχουν τοποθετηθεί στο τηλεσκόπιο κάμερες και ειδικά επιστημονικά όργανα. Έχει επίσης τη δυνατότητα της αλλαγής στόχου σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και η λειτουργία του απαιτεί σκοτεινό ουρανό, αφού είναι ευρύτατου οπτικού πεδίου, τύπου Ρίτσεϋ-Κρετιέν. Έχει πάρει το όνομά του από τον Αρίσταρχο τον Σάμιο, αστρονόμο της αρχαιότητας, (ο οποίος πρώτος διετύπωσε ότι το κέντρο του τότε γνωστού "σύμπαντος", ήταν ο ήλιος και όχι η Γη, κατά την τότε επικρατούσα άποψη). Το τηλεσκόπιο ανήκει στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, και είναι το μεγαλύτερο των Βαλκανίων και το δεύτερο μεγαλύτερο της Ηπειρωτικής Ευρώπης. Το τηλεσκόπιο υπολειτουργεί, καθώς δεν παρασχέθηκαν τα απαραίτητα κονδύλια από το ελληνικό κράτος για την υποστήριξή του με τεχνικό προσωπικό.
Κορίτσι
μικρογραφία|Μικρό κορίτσι από το [[Λάος.]] Ένα κορίτσι είναι ένας νεαρός άνθρωπος γυναικείου φύλου, συχνά παιδί ή έφηβη. Όταν γίνει ενήλικη περιγράφεται ως γυναίκα. Το πιο εμφανές χαρακτηριστικό που κάνει ένα κορίτσι να ξεχωρίζει από ένα αγόρι, είναι το ότι το αγόρι έχει πέος, ενώ το κορίτσι έχει κόλπο.
Κατηγορία:Άνθρωπος Κατηγορία:Παιδική ηλικία
Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής 1996-1997 (Άνδρες)
Στο '''Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α' Κατηγορίας Ανδρών Ε.Σ.Κ.Α. & Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. 1996–97''', νικήτρια ομάδα αναδείχτηκε στην ΕΣΚΑΝΑ ο Πανελευσινιακός, ο οποίος έτσι κέρδισε την άνοδό του στη Γ' εθνική κατηγορία. Τη χρονιά αυτή υποβιβάστηκαν τέσσερις ομάδες αντί για τρεις, λόγω μείωσης των ομάδων που θα συμμετείχαν την επόμενη χρονιά (14 από 16). Η τελική βαθμολογία:
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 '''Βαθμολογία Α' Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. 1996–97''' 20px|Α2 1 Τα Μέγαρα έχουν ένα μηδενισμό (–1 βαθμό). 2 Η Α.Ε. Καλλιθέας – Τζιτζιφιών έχει ένα μηδενισμό και –3 βαθμούς. 3 Ο Α.Σ. Πέρα έχει ένα μηδενισμό (–1 βαθμό).
Πάπας Γρηγόριος Δ΄
Ο Πάπας Γρηγόριος Δ΄ (Papa Gregorio IV, 795 – 25 Ιανουαρίου 844) διετέλεσε Πάπας της Ρώμης από τον Οκτώβριο του 827 έως τις 25 Ιανουαρίου 844.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες 9ου αιώνα Κατηγορία:Πάπες
Ραϊμπένσε
Το Ραϊμπένσε (রায়বেঁশে), εναλλακτικά, Ραϊμπέσε (রায়বেশে), είναι είδος Ινδικού λαϊκού πολεμικού χορού που εκτελείται από τους άνδρες μόνο. Αυτό το είδος χορού ήταν κάποτε πολύ δημοφιλές στην Δυτική Βεγγάλη. Επί του παρόντος, εκτελούνται ως επί το πλείστον στις επαρχίες Μπιρμπούμ, Μπαρντχαμάν και Μουρσινταμπάντ.
Χορός
Παραδοσιακά, ο χορός αυτός συνεπάγεται με έντονες κινήσεις του σώματος, μαζί με τα ακροβατικά του ραϊμπάνς (ένα μακρύ ραβδί από μπαμπού), από το οποίο παίρνει το όνομά του. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, οι ερμηνευτές εφαρμόζουν τις ενέργειες του σχεδιάσματος ενός τόξου, ρίχνοντας το δόρυ και κουνώντας το σπαθί. Οι εκτελεστές φορούν ένα βραχιόλι από ορείχαλκο (νουπούρ) στο δεξί αστράγαλο. Αυτός ο χορός συνοδεύεται από ντολ (τύμπανα) και Κάνσι. Αυτός ο χορός παραδοσιακά εκτελούνταν από τη κοινότητα των Μπάγκντι, οι οποίοι εργάζονταν ως  Bagdi κοινότητας, ο οποίος εργάζονταν ως  σωματοφύλακες των ιδιοκτητών στη μεσαιωνική Βεγγάλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Δυτικής Βεγγάλης
Σάνα (αγωνίστρια του 1821)
Η Σάνα, ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Η Σάνα, δεν έχει διασωθεί το επώνυμο της ούτε αν ήταν αυτό το πραγματικό της όνομα, ήταν από τους επιζώντες της Εξόδου του Μεσολογγίου το 1826. Η Σάνα είχε προσληφθεί ως υπηρέτρια της οικογένειας του από τον Ιωάννη Μάγερ. Το βράδυ της εξόδου η Σάνα μαζί με τον Μάγερ, την σύζυγο του Αλτάνα Ιγγλέζου και τα δυο παιδιά τους βγήκαν μαζί, η Σάνα μάλιστα φορούσε αντρική ενδυμασία και έφερε όπλα, αλλά σώθηκε μόνο η Σάνα από τους τέσσερις σύμφωνα με την μαρτυρία της ίδιας.
Με το όνομα Σάνα (Σάννα) μαρτυρείται στο Σούλι Σουλιώτισσα, σύζυγος του Γιαννούση Πανομάρα που μητέρα της ήταν η Κίτσα που έσωσε, κουβαλώντας στην πλάτη της, τον τραυματισμένο σε μάχη Κώστα Δράκο. Αν η Σάνα ήταν Σουλιώτισσα είχε έρθει στην πόλη πιθανότατα μετά την πτώση του Σουλίου το 1803.
Μπενισανγούλ Γκουμούζ (περιφέρεια)
Το Μπενισανγκούλ Γκουμούζ (αμχ. ቤንሻንጉል-ጉምዝ) είναι περιφέρεια της Αιθιοπίας που βρίσκεται στα δυτικά σύνορα της χώρας με το Σουδάν. Συνορεύει με τις Περιφέρειες Ορόμια και την Αμχάρα. Παλαιότερα ήταν γνωστή ως Περιφέρεια 6. Πρωτεύουσα της είναι η Ασόσα. Έχει πληθυσμό περίπου 625.000 κατοίκων και έκταση 49.289 τετ.χλμ. Μετά την υιοθέτηση του συντάγματος του 1995, η περιφέρεια δημιουργήθηκε από το δυτικότερο τμήμα της πρώην επαρχίας Γκοτζάμ (το τμήμα βόρεια του ποταμού Abay) και το βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας Welega (το τμήμα νότια του Abay). Το όνομα της περιοχής προέρχεται από την ονομασία των δύο σημαντικότερων φυλών που κατοικούν στην περιοχή - τους Μπέρτα (ονομάζονται επίσης Μπενισανγκούλ) και τους Γκουμούζ. Η περιοχή αντιμετωπίσει μεγάλες προκλήσεις για την οικονομική της ανάπτυξη, λόγω της έλλειψης βασικών υποδομών μεταφορών και επικοινωνιών. Ο ποταμός Γαλάζιος Νείλος χωρίζει την περιφέρεια και δεν υπήρχε γέφυρα που να τον διασχίζει μέχρι το 2012. Ο κύριος δρόμος που συνδέει τη ζώνη Μετεκέλ και τη ζώνη Ασόσα κατασκευάστηκε από την China Construction Company μόλις το 2012. Ο δρόμος περιλαμβάνει την 365-μέτρων γέφυρα που διασχίζει το ποταμό και καθιστά εύκολο το ταξίδι μεταξύ της περιφερειακής πρωτεύουσας Ασόσα και του Γκιλγκίλ Μπέλες, της πρωτεύουσας της ζώνης Μετεκέλ. Προηγουμένως έπρεπε να ταξιδέψει κανείς μέσω των γειτονικών περιοχών Ορόμια και Αμχάρα, δηλαδή μια απόσταση 1.250 χιλιομέτρων,ενώ με τον νέο δρόμο και τη γέφυρα, η απόσταση έχει μειωθεί περίπου στα 378 χιλιόμετρα. Οι συνθήκες για ταξίδια εντός των ζωνών ποικίλλουν, αλλά είναι συχνά κακές και υπόκεινται σε διαταραχές από την περίοδο των βροχών.
Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ 2018-19
Η Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ 2018-19 αποτέλεσε το 47ο πρωτάθλημα στη Α΄ κατηγορίας ΠΟΑΣΠ. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Γεροσκήπου FC για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ΠΟΑΣΠ 2018-19 συμμετείχαν 11 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας ΠΟΑΣΠ 2019-20.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2018-19. Επιπρόσθετα, η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτιζαν στην δεύτερη και τρίτη θέση είχα δικαίωμα συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2019, μέσα από τα οποίο καθορίζονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν την επόμενη ποδοσφαιρική περίοδο στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2019-20.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Πηγή:
Σημείωση: Σημείωση: 1 Ο Προμηθέας Μούτταλλου αποχώρησε λίγο μετά την έναρξη του πρωταθλήματος. Όλοι οι αγώνες του κατακυρώθηκαν υπέρ των αντιπάλων του με σκορ 3-0.
Ισοβαθμίες: α Α.Σ. Μανδριών-Χρυσομηλιά 2-1, Χρυσομηλιά-Α.Σ. Μανδριών 2-1
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019
400 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ο δρόμος 400 μέτρων είναι «αγώνας παρατεταμένης ταχύτητας» και αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αγωνίσματα του στίβου των Ολυμπιάδων.
Τα 400 μέτρα είναι ένα κλασικό αγώνισμα καθώς πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα διεξάγεται από την Ολυμπιάδα του 1964 στο Τόκιο.
Ρεκόρ
Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 43,03 δευτ. και σημειώθηκε από τον Νοτιοαφρικανό Γουέιντ Φαν Νίκερκ την 14 Αυγούστου 2016 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 48,25 δευτ. και σημειώθηκε από την Γαλλίδα Μαρί-Ζοζέ Περέκ στις 29 Ιουλίου 1996 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα.
Παραπομπές
Δρόμος 400 μ
Σταχτοκαρχαρίας
Ο σταχτοκαρχαρίας (Carcharhinus plumbeus) είναι είδος καρχαρία που ανήκει στην οικογένεια των Καρχαρινιδών, του οποίου κύριο χαρακτηριστικό είναι το ψηλό πρώτο ραχιαίο πτερύγιο και η ακρολοφία ανάμεσα στα δύο ραχιαία πτερύγια. Διαθέτει επίσης μεγάλα θωρακικά πτερύγια. Τα θηλυκά έχουν μήκος 2 με 2,8 μέτρα και τα αρσενικά μέχρι περίπου 1,8 μέτρα, γεγονός που τους κατατάσσει ανάμεσα στα μεγαλύτερα παράκτια είδη καρχαριών. Απαντάται σε ζεστές και τροπικές θάλασσες, ανάμεσα στις οποίες και η Μεσόγειος. Τα θηλυκά ενηλικιώνονται μετά από 13 έτη, όταν έχουν μήκος περίπου 1,5 μέτρο. Είναι ζωοτόκο. Συγγενεύει με τον σκοτεινό καρχαρία, τον ταυροκαρχαρία και το μεγαλόρυγχο καρχαρίνο. Τρέφεται κυρίως με οστεϊχθύες, μικρούς καρχαρίες, κεφαλόποδα και γαρίδες.
Ο σταχτοκαρχαρίας θεωρείται σε παγκόσμιο επίπεδο εκτεθειμένος σε κίνδυνο εξαφάνισης, ενώ στη Μεσόγειο το είδος θεωρείται ότι κινδυνεύει. Αντιθέτως στη Χαβάη θεωρείται ελαχίστης σημασίας. Ο κύριος κίνδυνος που αντιμετώπιζει αυτό το είδος είναι η παράκτια αλιεία, καθώς αποτελεί σημαντικό μέρος των αλιευμάτων. Περίπου το 2-3 % των πτερυγίων καρχαρία που πωλούνται στο Χονγκ Κονγκ προέρχονται από αυτό το είδος. Το είδος θεωρείται ότι έχει χαμηλό αναπαραγωγικό ρυθμό, αν και ζει πολύ, και για αυτό το λόγο θεωρείται ότι απειλείται λόγω της υπεραλιείας, ενώ έχει παρατηρηθεί ότι ο πληθυσμός του παγκοσμίως έχει μειωθεί. Εξαίρεση αποτελεί η Χαβάη, όπου ο καρχαρίας δεν αλιεύεται. Στην Αυστραλία έχουν παρθεί μέτρα για να μη μειωθεί περισσότερο ο πληθυσμός.
Πηγές
Κατηγορία:Καρχαρίες Κατηγορία:Καρχαρινόμορφα
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 56.171.6)
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας του Κλεοφράδη που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στη Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 56.171.6 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων. Λέγεται ότι βρέθηκε στη Βεγγάζη.
Περιγραφή
Η έμπροσθεν όψη εικονίζει τη θεά Αθηνά Πολιάδα, πλαισιωμένη από δύο κίονες με Νίκη στην κορυφή. Οι δύο νίκες κρατούν φοίνικες. Πριν από τον αριστερό κίονα διαβάζουμε την επιγραφή «ΤΩΝ ΑΘΕΝΕΘΕΝ ΑΘΛΟΝ», ενώ πριν από τον δεξιό κίονα την επιγραφή «ΠΟΛΥΖΗΛΟΣ ΑΡΧΟΝ». Η όπισθεν όψη είναι διακοσμημένη με σκηνή αγώνα δρόμου, κατά την οποία τρεις αθλητές τρέχουν προς τα δεξιά.
Ιστορική τοποθέτηση
Από τον 4ο αιώνα π.Χ. και μετά συναντάμε την επιγραφή του άρχοντα που κυβερνούσε την Αθήνα κατά τη συγκομιδή της ιερής ελιάς, από την οποία γίνονταν το λάδι έπαθλο των Παναθηναίων. Ο Πολύζηλος υπηρέτησε την περίοδο 367-368 π.Χ. και χρονολογεί την κατασκευή του αμφορέα ετούτου.
Πηγές
Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Παναθηναϊκός αμφορέας Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης 366 Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός
Τρίκαλα (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Τρίκαλα μπορεί να αναφέρονται:
Αραχωσία
Οι γειτονικές της επαρχίες αποτελούνταν από τη Δραγγιανή στη δύση, τις Παροπαμισάδες (Γανδάρα) στο βορρά, μέρος της βόρειας Ινδίας στην ανατολή, και τη Γεδρωσία στο νότο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ιστορική γεωγραφία Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Σατραπείες της Περσικής Αυτοκρατορίας
Λαβαλέτ (Ερώ)
Το Λαβαλέτ (γαλλικά: Lavalette, οξιτανικά: La Valeta) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαβαλετουά (γαλλικά: Lavalettois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Επαρχία των Καρμπόνια-Ιγκλέσιας
Η επαρχία των Καρμπόνια-Ιγκλέσιας (ιταλικά: Provincia di Carbonia-Iglesias) είναι επαρχία της Σαρδηνίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.495 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 131.074 (2006) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η Καρμπόνια (Carbonia) και η Ιγκλέσιας (Iglesias). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 23 δήμους. Βρέχεται νότια και δυτικά από τη Μεσόγειο θάλασσα, ενώ συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο και ανατολικά με την επαρχία του Κάλιαρι. Στην επαρχία ανήκουν επίσης και τα νησιά του Αγίου Αντίοχου (που συνδέεται με έναν τεχνητό ισθμό με τη Σαρδηνία) και του Αγίου Πέτρου, τα οποία αποτελούν το «Αρχιπέλαγος Σούλτσις» (Arcipelago del Sulcis). Με κυβερνητικό διάταγμα ενώθηκε με την Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας (4 Φεβρουαρίου 2016).
Οι Φοίνικες και η Καρχηδόνα ίδρυσαν πολλές αποικίες στην περιοχή τον 9ο και τον 8ο αιώνα στην περιοχή. Η περιοχή ήταν εξαιρετικά δημοφιλής τον 19ο αιώνα χάρη στα ορυχεία βαρίου, χαλκού, μολύβδου, αργύρου και ψευδαργύρου αλλά η παραγωγή πέρασε σε μεγάλη πτώση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Νέες επαρχίες
Στις 6 Μαΐου 2012 ξεκίνησαν στη Σαρδηνία μια μεγάλη σειρά από δημοψηφίσματα με στόχο τη δημιουργία ή την κατάργηση ορισμένων επαρχιών, τα δημοψηφίσματα επικυρώθηκαν από το τοπικό Κοινοβούλιο της Σαρδηνίας (24 Μαίου 2012). Η επαρχία της Καρμπόνια-Ιγκλέσιας πήρε εντολή να δημιουργήσει ένα νέο διοικητικό σώμα ή να καταργηθεί στις 1 Μαρτίου 2013, η προθεσμία επεκτάθηκε μέχρι τις 1 Ιουλίου 2013. Η επαρχία τελικά παρέμεινε επειδή δεν υπήρχαν προτάσεις για την αντικατάσταση της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρμπονια-Ιγκλεσιας
Βισβανάθαν Άναντ
Ο Βισβανάθαν Άναντ (विश्वनाथन आनंद, 11 Δεκεμβρίου 1969) είναι Ινδός διεθνής γκρανμαίτρ σκακιστής και πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής. Έχει κερδίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού πέντε φορές (2000, 2007, 2008, 2010, 2012) και ήταν ο αδιαφιλονίκητος (επίσημος) παγκόσμιος πρωταθλητής από το 2007 έως το 2013. Επίσης, ήταν ο Παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι μπλιτς το 2000.
Ο Άναντ ήταν σύμφωνα με τη FIDE ο παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι ράπιντ το 2003, και θεωρείται ευρέως ως ο ισχυρότερος παίκτης της γενιάς του στο είδος αυτό. Είναι ένας από τους δύο παγκόσμιους πρωταθλητές που έχει κερδίσει παγκόσμια πρωταθλήματα στο κλασικό σκάκι καθώς και στις ράπιντ και μπλιτς φόρμες. Έχει κερδίσει το Σκακιστικό Όσκαρ έξι φορές (1997, 1998, 2003, 2004, 2007, 2008). Ο Άναντ είναι ο μόνος παγκόσμιος πρωταθλητής που κέρδισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα παίζοντας σε όλες τις διαφορετικές μορφές διεξαγωγής του έως τώρα (αγώνες, τουρνουά, και νοκ-άουτ).
Ο Άναντ έγινε ο πρώτος Ινδός γκρανμαίτρ το 1988. Ήταν επίσης ο πρώτος αποδέκτης του βραβείου Ρατζίβ Γκάντι Κχελ Ράτνα (Rajiv Gandhi Khel Ratna) το 1991-92, που αποτελεί την υψηλότερη αθλητική τιμή στην Ινδία. Το 2007, του απονεμήθηκε το δεύτερο υψηλότερο πολιτικό βραβείο της Ινδίας, το Πάντμα Βιμπούσαν (Padma Vibhushan). Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας που το βραβείο απονεμήθηκε σε αθλητή.
Κατείχε θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκάκι FIDE 2000-2002. Έγινε ο αδιαφιλονίκητος (επίσημος) παγκόσμιος πρωταθλητής το 2007 και υπερασπίστηκε τον τίτλο του ενάντια στον Βλαντίμιρ Κράμνικ το 2008. Στη συνέχεια, υπερασπίστηκε τον τίτλο του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 εναντίον του Βέσελιν Τοπάλοφ και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2012 εναντίον του Μπόρις Γκέλφαντ. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2013 ηττήθηκε από τον τότε διεκδικητή Μάγκνους Κάρλσεν, όπως και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014.
Ο Άναντ είναι ένας από τους οκτώ παίκτες στην ιστορία που συμπλήρωσαν 2800 βαθμούς στη λίστα ΕΛΟ. Κατέλαβε την πρώτη θέση σε πολλές λίστες αξιολόγησης μεταξύ των ετών 2007 και 2011.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Βισβανάθαν (επώνυμο) Άναντ (όνομα) γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1969 στην ομόσπονδη πολιτεία Ταμίλ Ναντού της Ινδία ς, στην πόλη Μαγιλαντουθουράι (Mayiladuthurai). Λίγο αργότερα, η οικογένειά του μετακόμισε στο Τσεννάι (πρώην Μαντράς), όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας του, Βισβανάθαν Ιιέρ (Iyer), είναι συνταξιούχος Γενικός Διευθυντής των Νότιων Σιδηρόδρομων της Ινδίας και η μητέρα του Σουσίλα (Susheela) ήταν νοικοκυρά και ερασιτέχνις σκακίστρια. Έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Σιβακούμαρ (Shivakumar), ο οποίος είναι διευθυντής στην πολυεθνική ινδική ενεργειακή εταιρεία Κρόμπτον Γκρηβς (Crompton Greaves) και μια μεγαλύτερη αδελφή, την Ανουράντα (Anuradha), η οποία είναι καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στις Η.Π.Α. Ο Άναντ είναι 11 χρόνια νεότερος από την αδελφή του και 13 χρόνια νεότερος από τον αδελφό του.
Σκάκι διδάχτηκε από τη μητέρα του και έναν στενό οικογενειακό φίλο, τον Ντέπα Ραμακρίσναν (Deepa Ramakrishnan). Από μικρός φημιζόταν για το εξαιρετικό ταλέντο του και την εκπληκτική ταχύτητα παιχνιδιού του. Περιέγραψε το ξεκίνημά του στο σκάκι ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί σκακιστές Κατηγορία:Ινδοί συγγραφείς
Ιωσήφ Βεντσεσλάβος Φραγκίσκος Αναστάσιος του Λίχτενσταϊν
Ο Ιωσήφ-Βεντσεσλάβος-Φραγκίσκος-Αναστάσιος, γερμ. Joseph Wenzel Franz Anastasius (1767 - 1842) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν εξάδελφος των αδελφών Άλοϋς Α΄ και Ιωάννη Α΄ πριγκίπων του Λίχτενσταϊν.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Μπορρομέο και της Μαρίας-Άννας-Αντωνίας κόμισσας του Ντήτριχσταϊν-Βάιχσελστατ, βαρόνης του Χόλλενμπουρκ & Φίνκενσταϊν.
Από παιδί τον προόριζαν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, έτσι το 1774 -σε ηλικία 9 ετών- τον έστειλαν στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Το 1783-4 ζούσε στο Ροβερέτο των Ιταλικών Άλπεων υπό την κηδεμονία του ηγουμένου Κάρλο Τάκκι (1745-1813), όπως καταγράφτηκε στις αναμνήσεις του Ιταλού μουσικού Τζιάκομο Γκοτιφρέντο Φερράρι (1763-1842): "έδινα μαθήματα μουσικής δωρεάν και στο σπίτι του ηγουμένου Τάκκι παρέδιδα μουσική στον πρίγκιπα Βεγκεσλάβο του Λίχτενσταϊν, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας. Ήταν ο αγαπητός μου μαθητής, καθώς είχε ταλέντο, μελετούσε και μου συμπεριφερόταν με ευπροσηγορία. Το 1784 έφυγα για τη Ρώμη μαζί με τον Τάκκι και τον υπό τη φροντίδα του πρίγκιπα".
Το διάστημα 1785-6 ο πρίγκιπας έζησε στη Ρώμη, σπουδάζοντας θεολογία και ζούσε στη μονή του Σάντο Στέφανο ντελ Κάκκο. Το 1786 συνάντησε τον Γκαίτε στην Ακαντέμια ντέλι Αρκάντι, ένα μέρος όπου σύχναζαν εκλεκτά άτομα, όπως γνωστοί συγγραφείς και καλλιτέχνες. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1788.
Με τη συμβουλή του καρδιναλίου Γκαράμπι, συνέχισε τις σπουδές του σε ένα Γαλλικό εκπαιδευτήριο και έγινε ιερέας στο Ζάλτσμπουρκ. Όμως μετά τον έλκυσε η στρατιωτική σταδιοδρομία περισσότερο και το 1804 έγινε κοσμικός στη Ρώμη και ακολούθησε τον Αυστριακό στρατό. Ως το 1814 είχε προαχθεί σε αντιστράτηγο· απεβίωσε το 1842 σε ηλικία 75 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Πάπας Στέφανος ΣΤ΄
Ο Πάπας Στέφανος ΣΤ΄ (λατινικά: Stephanus VI, πέθανε τον Αύγουστο του 897) διετέλεσε Επίσκοπος της Ρώμης από τις 22 Μαΐου 896 έως τον θάνατό του τον Αύγουστο 897.
Κατηγορία:Πάπες 9ου αιώνα Κατηγορία:Πάπες
Εργαστήριο του Λεάγρου
thumb|Απεικόνιση [[Συμπόσιο|συμπόσιου σε ένα Ψυκτήρα, 6ος αιώνας π.Χ.]] Με την γενική ονομασία εργαστήριο του Λεάγρου φέρεται ομάδα αρχαίων Αττικών αγγειογράφων της μελανόμορφης τέχης.
Είναι οι χρονικά τελευταίοι αξιόλογοι αγγειογράφοι του μελανόμορφου ρυθμού. Διέπρεψαν στις δύο τελευταίες δεκαετίες του 6ου αιώνα π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αγγειογράφοι
Τζιμ Τζόουνς
Ο Τζέιμς Γουόρεν "Τζιμ" Τζόουνς (James Warren "Jim" Jones, 13 Μαΐου 1931 - 18 Νοεμβρίου 1978) ήταν ο ιδρυτής και ο ηγέτης του Ναού του Λαού, περισσότερο γνωστού για την τελετουργική δολοφονία/αυτοκτονία σέχτας το 1978, 909 μελών του στην Τζόουνσταουν (αγγλικά: Jonestown), Γουιάνα, και τη δολοφονία πέντε ατόμων σε ένα κοντινό διάδρομο προσγείωσης. Πάνω από 200 παιδιά δολοφονήθηκαν στην Τζόουνσταουν, σχεδόν όλα από δηλητηρίαση με κυανίδιο. Ο Τζόουνς πέθανε από τραύμα από σφαίρα στο κεφάλι.
Το περιστατικό στη Γουιάνα κατατάσσεται ανάμεσα στις μεγαλύτερες μαζικές αυτοκτονίες στην ιστορία, αν και το πιθανότερο είναι ότι ενέπλεκε αναγκαστική αυτοκτονία ή/και τη δολοφονία, και ήταν η μεγαλύτερη απώλεια της αμερικανικής ζωής πολιτών σε μία μη-φυσική καταστροφή μέχρι τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου. Μεταξύ των νεκρών ήταν ο Λίο Ράιαν (Leo Ryan), ο οποίος παραμένει το μόνο μέλος του Κογκρέσου που σκοτώθηκε στη γραμμή του καθήκοντος στην ιστορία των ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαζικές δολοφονίες Κατηγορία:Μαζικές αυτοκτονίες
Μπιουράκν
Το Μπιουράκν (αρμενικά: Բյուրակն, παλαιότερα γνωστό ως Γκιουλιμπουλάγ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 922 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Μάρκος Πόρκιος Κάτων (πατέρας του Κάτωνα του Νεότερου)
Ο Μάρκος Πόρκιος Κάτων, λατιν.: Marcus Porcius M. f. M. n. Cato, ήταν ο πατέρας τού Κάτωνα τού νεότερου. Η πολλά υποσχόμενη πολιτική του σταδιοδρομία διακόπηκε από το ξαφνικό τέλος του, στις αρχές τού 1ου αιώνα π.Χ.