cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μωάμεθ
Η περίοδος στη Μεδίνα
Ο Μωάμεθ έφτασε στο χωριό Κουμπά (Qubāʾ), σε μικρή απόσταση από τη Μεδίνα, μετά από ταξίδι είκοσι ημερών και εκεί διέταξε να χτιστεί το πρώτο τέμενος του Ισλάμ. Όταν εγκαταστάθηκε τελικά στη Μεδίνα, διαμορφώθηκε εκεί η πρώτη ισλαμική κοινότητα, αποτελούμενη αρχικά από τους εξόριστους της Μέκκας και τους κατοίκους της Μεδίνας που ασπάστηκαν το Ισλάμ. Από τις αραβικές φυλές, ο Μωάμεθ συνάντησε εναντίωση μόνο από λίγες οικογένειες. Αντιπαλότητες μεταξύ διαφορετικών φυλών συνέχισαν να διατηρούνται, ενώ σταθερή υπήρξε και η παρουσία μιας ισχυρής εβραϊκής παροικίας, της οποίας η εχθρότητα με τη νέα ισλαμική κοινότητα μεγάλωσε. Στο δεύτερο έτος της Εγίρας ο Μωάμεθ διαμόρφωσε το λεγόμενο «σύνταγμα της Μεδίνας», που αποτελούσε μια επίσημη γραπτή συμφωνία, μέσα από την οποία καθορίζονταν οι σχέσεις μεταξύ των διαφορετικών κοινοτήτων και οικογενειών. Το κείμενο, όπως είναι γνωστό μέσα από το έργο του Ιμπν Ισχάκ, θεωρείται ενδεικτικό των διπλωματικών δεξιοτήτων του. Ως ανώτερη αρχή για τη διευθέτηση οποιασδήποτε διαφωνίας αναγνωριζόταν ο Θεός και ο Μωάμεθ, ενώ παράλληλα διαμορφωνόταν μια ενιαία κοινότητα (ummah), σε ένα περίκλειστο έδαφος, ακόμα όχι αμιγώς μουσουλμανική καθώς περιλαμβάνονταν σε αυτή Εβραίοι και πολυθεϊστές. Εν τέλει, ο Μωάμεθ κατέστη ο απόλυτος άρχων της κοινότητας, ως διοικητής, δικαστής, στρατιωτικός ηγέτης και προφήτης ταυτόχρονα. Για τους μουσουλμάνους, αυτή υπήρξε η πρώτη ιδανική ισλαμική κοινωνία, όπου η ενσωμάτωση των διαφόρων φυλών, οικονομικών και κοινωνικών ομάδων, βασιζόταν στην έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ο Μωάμεθ διαχώρισε τα μέλη της κοινότητας σε εκείνους που είχαν μεταναστεύσει μαζί του από τη Μέκκα (muhajirun) και σε όσους είχαν προσηλυτιστεί στη Μεδίνα (ansar), επιβάλλοντας συγχρόνως κάθε μέλος της μιας ομάδας να «υιοθετήσει» ένα μέλος της άλλης στο οποίο θα πρόσφερε τη βοήθεια του, ενδυναμώνοντας με αυτό τον τρόπο τις σχέσεις τους. Δεν είναι γνωστό με ακρίβεια το μέγεθος της πρώιμης μουσουλμανικής κοινότητας, ωστόσο παραδοσιακές εξιστορήσεις αναφέρουν πως έξι μήνες μετά την άφιξη του Μωάμεθ στη Μεδίνα αριθμούσε περίπου 1500 μέλη.
Την περίοδο αυτή, η εχθρότητα εκ μέρους των Κουραϊσιτών παρέμενε ισχυρή, όπως φαίνεται και από το γεγονός πως ορισμένοι οικειοποιήθηκαν τα υπάρχοντα και την περιουσία όσων κατέφυγαν στη Μεδίνα. Με τη σειρά τους, εκείνοι πραγματοποιούσαν επιδρομές σε καραβάνια από τη Μέκκα από ή προς τη Συρία, προκειμένου να εξασφαλίσουν υπάρχοντα ίσης αξίας. Από τις συνολικά 74 επιδρομές που αριθμεί ο άραβας ιστορικός αλ-Γουακιντί, οι επτά χρονολογούνται στους πρώτους έντεκα μήνες μετά τη Χιτζρά, με συμμετοχή του Μωάμεθ κυρίως σε εκείνες που πραγματοποιήθηκαν στα τέλη του 623. Παράλληλα φρόντιζε να συγκεντρώνει πληροφορίες για τις κινήσεις των Κουραϊσιτών. Την ίδια περίοδο ο Μωάμεθ επικαλέστηκε νέα θεϊκή προσταγή (Κοράνιο 22:39-40) που από τους μουσουλμάνους ερμηνεύτηκε ως κήρυξη πολέμου στους ειδωλολάτρες Κουραΐσίτες της Μέκκας. Οι επιδρομές αυτές ήταν αναμφίβολα επικίνδυνες και ριψοκίνδυνες, καθώς τα καραβάνια συνοδεύονταν συνήθως από ένοπλη φρουρά ενώ η σχετική εμπειρία των μουσουλμάνων ήταν πολύ μικρή. Πέρα από το πρακτικό αποτέλεσμα της αντιμετώπισης της φτώχειας της κοινότητας, εξυπηρετούσαν πιθανώς μακροπρόθεσμους στρατηγικούς στόχους του Μωάμεθ, ο οποίος εξοπλισμένος με μια βαθιά πίστη στη θέληση του Θεού, όπως αυτή του αποκαλυπτόταν, παρέβλεψε τις αντικειμενικές δυσκολίες μιας πολεμικής σύγκρουσης με τη Μέκκα. Συγχρόνως, η Μεδίνα πρόσφερε ορισμένα τακτικά πλεονεκτήματα λόγω της γεωγραφικής θέσης και της μορφολογίας του εδάφους της.
Μάχη του Μπαντρ
Τον Μάρτιο του 624 πραγματοποιήθηκε μια από τις σημαντικότερες μάχες στην ιστορία του Ισλάμ, στην περιοχή Μπαντρ της δυτικής Αραβίας (σημ. Σαουδική Αραβία). Αντιμέτωποι ήταν περίπου 1000 Κουραϊσίτες και περίπου 300 μουσουλμάνοι οι οποίοι επιδίωξαν να στήσουν ενέδρα σε πλούσιο καραβάνι από τη Μέκκα, το οποίο προοριζόταν να σταθμεύσει στο Μπαντρ. Ο διοικητής του καραβανιού, Αμπού Σουφιάν (Abu Sufyan), αντιλήφθηκε το σχέδιο των μουσουλμάνων και απέστειλε μήνυμα στη Μέκκα, με αποτέλεσμα σύντομα να σπεύσει στην περιοχή ο στρατός των Κουραϊσιτών, υπό τις οδηγίες του Αμπού Τζαλ. Αλλάζοντας την πορεία του, το καραβάνι έφτασε με ασφάλεια στη Μέκκα και όταν ο Μωάμεθ με τους συντρόφους κατέφθασαν στο Μπαντρ, ήρθαν τελικά αντιμέτωποι με τον στρατό του Αμπού Τζαλ. Αρκετοί από τον στρατό της Μέκκας επιθυμούσαν την αποφυγή της πολεμικής σύγκρουσης καθώς ανάμεσα στους μουσουλμάνους βρίσκονταν επίσης συγγενικά πρόσωπα ή μέλη της ίδιας πατρίας. Εισήλθαν έτσι στη μάχη με μεγάλη επιφύλαξη, σε αντίθεση με τους συντρόφους του Μωάμεθ, των οποίων το ηθικό αποδείχτηκε καθοριστικό για την έκβαση της σύγκρουσης, παρά το αριθμητικό μειονέκτημα. Οι μουσουλμάνοι έχασαν 14 πολεμιστές στη μάχη. Από τον στρατό των Κουραϊσιτών σκοτώθηκαν 49-70 άνδρες, με περίπου ισάριθμους αιχμαλώτους από τους οποίους ορισμένοι θανατώθηκαν ενώ άλλοι απελευθερώθηκαν έναντι καταβολής λύτρων. Αν και με τα σύγχρονα δεδομένα η μάχη του Μπαντρ φαίνεται μικρής σημασίας, αποτέλεσε το σημαντικότερο ίσως στρατιωτικό γεγονός στην ισλαμική ιστορία, καθώς θεωρείται αρκετά πιθανό πως σε περίπτωση ήττας η πρώιμη μουσουλμανική κοινότητα θα κατέρρεε. Για τους μουσουλμάνους, η νίκη στο Μπαντρ θεωρήθηκε αποτέλεσμα θεϊκής παρέμβασης, ενώ παράλληλα ενδυνάμωσε την πεποίθηση πως ο Μωάμεθ ήταν προφήτης και απόστολος του Θεού.
Μάχη του Ουχούντ
Μετά τη μάχη του Μπαντρ, ο Μωάμεθ εκδίωξε από τη Μεδίνα την εβραϊκή φυλή Καϊνούκα. Επιπλέον συνεχίστηκαν οι επιδρομές σε καραβάνια που προέρχονταν από τη Μέκκα, γεγονός που οδήγησε στην απόφαση των Κουραϊσιτών να λάβουν πιο δραστικά μέτρα. Το 624-5, με στρατό περίπου 3.000 ανδρών υπό τις οδηγίες του Αμπού Σουφιάν, κινήθηκαν προς τη Μεδίνα. Παρά την προτροπή αρκετών συντρόφων του να αμυνθούν εντός της Μεδίνας, ο Μωάμεθ επέλεξε να μεταφέρει τον στρατό του στην πλαγιά του όρους Ουχούντ. Ενώ αρχικά η μάχη εξελισσόταν υπέρ τους, εξαιτίας της απειθαρχίας μιας ομάδας τοξοβόλων που εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, οι μουσουλμάνοι τελικά ηττήθηκαν και τράπηκαν σε φυγή, ειδικά από τη στιγμή που διαδόθηκε πως ο Μωάμεθ είχε σκοτωθεί στη μάχη. Στην πραγματικότητα, ο Μωάμεθ είχε τραυματιστεί, ωστόσο κατάφερε να διασωθεί με τη βοήθεια συντρόφων του, εκμεταλλευόμενος και το γεγονός πως ο στρατός των Κουραϊσιτών δεν επιδίωξε να συνεχίσει την επίθεσή του. Σε περίπτωση που ο στρατός του Αμπού Σουφιάν επέλεγε να κινηθεί προς τη Μεδίνα, θεωρείται μάλλον βέβαιο πως δεν θα μπορούσε να συναντήσει ισχυρή αντίσταση και ενώ αρχικά κατευθυνόταν πίσω στη Μέκκα επανεξετάστηκε το ενδεχόμενο να επιστρέψει τελικά στη Μεδίνα συνεχίζοντας την επίθεσή του. Τελικά το ενδεχόμενο αυτό αποτράπηκε χάρη στην έμπνευση του Μωάμεθ να παραπλανήσει τον αντίπαλό του. Μια ομάδα βεδουίνων που ανήκε στη φυλή Khuza συνάντησε τυχαία τον Μωάμεθ και τους συντρόφους του. Κατόπιν σχεδίου, ο αρχηγός των βεδουίνων, ονόματι Μαμπάντ, έδωσε ψευδείς πληροφορίες στους Κουραϊσίτες, λέγοντας στον Αμπού Σουφιάν πως στην πορεία τους οι βεδουίνοι είχαν συναντήσει έναν πολυάριθμο μουσουλμανικό στρατό αποφασισμένο να πολεμήσει και να εκδικηθεί. Αυτή η παραπλανητική πληροφορία απέτρεψε τελικά τον στρατό της Μέκκας να εισβάλλει στη Μεδίνα.
Μάχη της Τάφρου
Το επόμενο διάστημα, ο Μωάμεθ διαπραγματεύτηκε συμμαχίες με διάφορες πατριές, ενώ παράλληλα διενεργούσε επιδρομές εναντίον άλλων εχθρικών φυλών επιδιώκοντας να αποτρέψει μια πιθανή στρατιωτική συνεργασία τους με τη Μέκκα. Δύο χρόνια μετά τη μάχη του Ουχούντ, η φήμη του Μωάμεθ είχε εξαπλωθεί και στη σφαίρα επιρροής του ανήκαν πλέον μακρινές περιοχές που εκτείνονταν μέχρι τον νότο της Μέκκας και ανατολικά μέχρι την περιοχή της Γιάμαμα. Οι μουσουλμάνοι είχαν επιπλέον κατορθώσει να ελέγχουν τις εμπορικές οδούς προς τη Μέκκα, προκαλώντας σημαντικά προβλήματα στην οικονομία της πόλης. Κατά τον Νοέμβριο του 626, ήταν ήδη γνωστό πως ο Αμπού Σουφιάν ετοίμαζε μια μεγάλη στρατιωτική επιδρομή στη Μεδίνα. Κατά τον Ιμπν Ισχάκ, οι Ιουδαίοι που είχαν εκδιωχθεί νωρίτερα από τη Μεδίνα και κατέφυγαν στην περιοχή Χεϊμπάρ ήταν εκείνοι που έπεισαν τους Κουραϊσίτες της Μέκκας να επιτεθούν. Η εκδοχή αυτή αμφισβητείται, καθώς θεωρείται πιθανότερο πως η κρίσιμη οικονομική κατάσταση της Μέκκας ήταν από μόνη της ένα ισχυρότερο κίνητρο. Ο στρατός της Μέκκας αριθμούσε περίπου 10.000 άνδρες που προέρχονταν από διάφορες φυλές. Περισσότεροι σε πλήθος ήταν οι Κουραϊσίτες (4.000 άνδρες) και οι βεδουίνοι Γαταφάν (περ. 2.000). Περίπου 700 άνδρες προέρχονταν ακόμα από τη φυλή Σουλαϊμ, ενώ οι υπόλοιποι από μικρότερες φυλές που συμμετείχαν είτε επί πληρωμή είτε με σκοπό να λάβουν μερίδιο από μελλοντικά λάφυρα. Ο στρατός της Μεδίνας αριθμούσε περίπου 3.000 άνδρες και περιλάμβανε σχεδόν ολόκληρο τον πληθυσμό της πόλης. Σε αντίθεση με τη μάχη του Ουχούντ, οι μουσουλμάνοι δεν αντιμετώπισαν τον αντίπαλο στρατό σε ανοικτό πεδίο. Επιπλέον, υιοθέτησαν μια αμυντική θωράκιση που περιλάμβανε την κατασκευή μιας τάφρου κατά μήκος του εδάφους που ήταν ανοικτό σε επίθεση από το αντίπαλο ιππικό, κυρίως στα βόρεια και ανατολικά. Η ιδέα της κατασκευής της τάφρου ανήκει μάλλον σε έναν Πέρση, πρώην δούλο, με το όνομα Σαλμάν, ο οποίος είχε βοηθηθεί στο παρελθόν από τον Μωάμεθ να αποκτήσει την ελευθερία του και είχε μεταστραφεί στον μουσουλμανισμό.
Ο στρατός της Μέκκας έφτασε στη Μεδίνα τον Μάρτιο του 627 και στρατοπέδευσε στα βόρεια της πόλης. Η τάφρος αποδείχθηκε εξαιρετικά δύσκολο εμπόδιο για τους άνδρες του Αμπού Σουφιάν και για περίπου τρεις εβδομάδες οι δύο πλευρές παρέμειναν στις θέσεις τους. Στη διάρκεια της ανεπιτυχούς πολιορκίας της Μεδίνας τόσο ο Μωάμεθ όσο και ο Αμπού Σουφιάν επιχείρησαν να βρουν μια πολιτική λύση. Ο Μωάμεθ επιδίωξε να πείσει τους βεδουίνους Γαταφάν να αποχωρήσουν υποσχόμενος να τους παραχωρήσει το ένα τρίτο της σοδειάς χουρμάδων της Μεδίνας, ωστόσο η πρόταση αυτή βρήκε αντίθετους τους κτηματίες. Από τη δική του πλευρά, ο Αμπού Σουφιάν επιχείρησε να στρέψει τους Εβραίους Μπανού Κουρανταγιάχ (Bani Quraydhah) εναντίον των μουσουλμάνων, επίσης χωρίς επιτυχία. Καθώς η πολιορκία συνεχιζόταν η έλλειψη φαγητού και η κόπωση άρχισε να πλήττει τον στρατό της Μέκκας. Μια ισχυρή κακοκαιρία που ξέσπασε προκαλώντας φθορές και απώλεια εξοπλισμού οδήγησε τελικά τον Αμπού Σουφιάν στην απόφαση να διατάξει την αποχώρηση του στρατού και τη λήξη της πολιορκίας.
Μετά την αποχώρηση του στρατού της Μέκκας, ο Μωάμεθ διέταξε την εξολόθρευση των Εβραίων Μπανού Κουρανταγιάχ, τους οποίους είχε προσεγγίσει ο Αμπού Σουφιάν στην προσπάθειά του να τους πείσει να επιτεθούν στους μουσουλμάνους από τον νότο. Ο Ιμπν Ισχάκ δεν παραδίδει τα αίτια αυτής της επίθεσης στην εβραϊκή πατριά, αναφέροντας μόνο πως ο Μωάμεθ είχε δεχθεί θεϊκή εντολή. Παρά τις διαπραγματεύσεις τους με τους Κουραϊσίτες, κατά την πολιορκία της Μεδίνας, δεν υπάρχουν σημαντικές μαρτυρίες που να επιβεβαιώνουν πως οι Μπανού Κουρανταγιάχ πράγματι πρόδοσαν τους μουσουλμάνους. Ο Μωάμεθ πιθανώς διέβλεπε πως η εξόντωσή τους είχε σημαντικά πολιτικά οφέλη καθώς η στρατιωτική τους δύναμη ήταν σημαντική και μελλοντικά θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε κίνδυνο για την ενότητα και ασφάλεια των μοουσουλμάνων. Επιπλέον, η εξολόθρευσή τους έστελνε ένα ισχυρό μήνυμα προς τους εξόριστους εβραίους της Χεϊμπάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προφήτες του Ισλάμ Μωάμεθ Κατηγορία:Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Άραβες
NucleaRDB
Το NucleaRDB είναι μια βάση δεδομένων των πυρηνικών υποδοχέων. Περιέχει δεδομένα σχετικά με τις αλληλουχίες, τους σταθερούς συνδέτες ακολουθίας και τις μεταλλάξεις αυτών των πρωτεϊνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιολογικές βάσεις δεδομένων Κατηγορία:Οικογένειες πρωτεϊνών Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Angelus Novus
Το Angelus Novus είναι υδατογραφία του Ελβετο-Γερμανού ζωγράφου Πάουλ Κλέε, η οποία φιλοτεχνήθηκε το 1920.
Ο Γερμανός κριτικός Βάλτερ Μπένγιαμιν, ιδιοκτήτης του έργου για πολλά χρόνια, εκτιμούσε πως απεικόνιζε «τον άγγελο της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Όπου εμείς αντιλαμβανόμαστε μια αλυσίδα γεγονότων, αυτός βλέπει μία μοναδική καταστροφή που συνεχίζει να συσσωρεύει το ένα ερείπιο πάνω στο άλλο».
Ο Όττο Καρλ Βερκμάιστερ σε σχόλιά του έχει ισχυριστεί πως αυτή η ερμηνεία του αγγέλου από τον Μπέντζαμιν έχει οδηγήσει στο να καταστεί ο άγγελος «ίνδαλμα της αριστεράς».
Το όνομα και η σύλληψη του αγγέλου έχει εμπνεύσει έργα άλλων καλλιτεχνών και μουσικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πίνακες του Πάουλ Κλέε Κατηγορία:Πίνακες του 1920 Κατηγορία:Άγγελοι στην τέχνη
Μανωλάκης Καστοριανός
Ο Μανωλάκης Καστοριανός (πραγματικό όνομα: Εμμανουήλ Φιλίππου, περ. 1620 - 1699) ήταν Έλληνας αρχιγουναράς στην Κωνσταντινούπολη.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από την Καστοριά. Άκμασε το 1660. Ίδρυσε το εν Κωνσταντινουπόλει ρουφέτι (συντεχνία) και ήταν μεγάλος ευεργέτης στην ίδρυση κυρίως ελληνικών σχολείων. Αναμφίβολα, παρατηρεί ο Ζαχαρίας Μαθάς, «ο φιλογενής ανήρ Μανολάκης ο εκ Καστορίας, εν άλλαις πόλεσι συστήσας σχολεία, δεν ήθελε παραλείψει την ιδιαιτέραν του πατρίδα Καστορίαν και στερήσει αυτήν του ευεργητήματος τούτου. Συνέστησε δε άλλας τέσσαρας εν Κωνσταντινοπόλει, Χίω, Άρτη και Ανατολικώ». Το 1661 επανίδρυσε την Πατριαρχική Σχολή στην Κωνσταντινούπολη για την οποία όχι μόνον αγόρασε ειδικό κτίριο στο Φανάρι, αλλά ανέλαβε να χρηματοδοτεί και τρεις δασκάλους «ένα δια τα κοινά (στοιχειώδη) γράμματα, να πηγαίνει όποιον παιδί θέλει να μαθαίνει χωρίς πληρωμή, άλλον δάσκαλο της κυκλοπαιδείας δηλ. γραμματικής, ρητορικής και λογικής και έτερον τρίτον δάσκαλο σοφόν και επιστήμονα φιλοσοφίας και θεολογίας. Δίδει δε εισόδημα να τρέφονται δώδεκα μαθηταί, να έχωσι την τροφήν τους και τα ενδύματά τους από το σχολείον. Οι απόγονοί του υιοθέτησαν το επώνυμο "Μάνος" και είναι η γνωστή Φαναριώτικη οικογένεια Μάνου που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Άλλες δραστηριότητες
Στα 1666 ίδρυσε στη Χίο, μετά από εισήγηση του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Νεκτάριου, μια νέα σχολή κοντά στο ναό του Αγίου Βίκτωρος, η οποία δεν αποκλείεται να αποτελεί τη συνέχεια του Φροντιστηρίου των Αγίων Αναργύρων. Ο ίδιος δωρίζει εις τον πατριαρχικό ναό το μέγα και καλλιτεχνικά επεξεργασμένο ελεφαντοκόλλητον παγκάριον με την επιγραφή: «Μανουήλ υιός Πέτρου εκ Καστορίας αφοσιοί έτει ΑΧΞΘ’» (1669).
Έκανε επίσης γενναίες δωρεές στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στα μοναστήρια του Αγίου Όρους και στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Τέλος κατέβαλε τις δαπάνες και τα υλικά για την ανακατασκευή του ναού της Γέννησης της Βηθλεέμ. Συνοψίζοντας τη δράση του αυτή, ένα πατριαρχικό σιγίλιο του 1663 χαρακτηρίζει τον Μανωλάκην «ως άλλον τινά χρυσορρόαν Νείλον, τοις της ελεημοσύνης ρεύμασι την οικουμένη καταρδεύοντα». Ενδεικτικό του ρόλου και της κοινωνικής επιρροής του Μανωλάκη Καστοριανού είναι το ότι ο πατριάρχης Καλλίνικος εξελέγη το 1688 στο σπίτι του πλούσιου γουναρά.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Οικογένεια Μάνου
Καλώδιο CAT6
Τα καλώδια της κατηγορίας 6 (αγγλ. category 6 ή CAT 6), γνωστά απλά και ως CAT 6, είναι ένας τύπος καλωδίων που χρησιμοποιούνται ειδικά για την σύνδεση ηλεκτρονικών υπολογιστών και συγκεκριμένα για την καλωδίωση δικτύων Gigabit Ethernet. Αναμένεται να είναι συμβατό με την προδιαγραφή του πρότυπου 10GBASE-T.
Το καλώδιο της κατηγορίας 6 είναι συμβατό με τα καλώδια της κατηγορίας 5, παρέχει όμως υψηλότερη ηλεκτρική πιστότητα και λιγότερες ηλεκτρονικές παρεμβολές σε σύγκριση με αυτό.
Χαρακτηριστικά του καλωδίου
Το καλώδιο της κατηγορίας 6 είναι φτιαγμένο από τέσσερα ζεύγη περιπλεγμένων μονωμένων μεταλλικών ινών που περιβάλλονται από έναν κοινό μανδύα. Η προδιαγραφή ANSI/TIA/EIA-568-B επιβάλει ένα μέγιστο μήκος 100 μέτρων για καλώδια της κατηγορίας 6.
Τα βύσματα που χρησιμοποιούνται ονομάζονται τύπου 8P8C. Η παρεμφερής ονομασία RJ-45 που αναφέρεται είναι άστοχη και λάθος, γιατί πρόκειται για διαφορετικές προδιαγραφές.
Σύνδεση του βύσματος
Για την σύνδεση του βύσματος ισχύουν οι προδιαγραφές T568A και T568B. Αν και η προδιαγραφή T568B είναι κατά πολύ η ευρύτατα χρησιμοποιημένη μέθοδος, και οι δυο είναι συμβατές και μπορούν να χρησιμοποιούνται. Θέλει προσοχή όμως να μην μπερδευτούν. Το σταυρωτό καλώδιο θέλει ειδική σύνδεση.
Βελτιωμένη Κατηγορία 6 (CAT 6a)
Η επιτροπή TIA (αγγλ. Telecommunications Industry Association) ετοιμάζει μια νέα προδιαγραφή που θα καθορίσει τα ενισχυμένα πρότυπα απόδοσης για τα καλώδια UTP. Το προσχέδιο της προδιαγραφής με το όνομα ANSI/TIA/EIA-568-B.2-10 διευκρινίζει την "Βελτιωμένη κατηγορία 6" ή κοινώς "CAT 6a", η οποία προορίζεται για καλώδια που θα λειτουργούν στις συχνότητες μέχρι 500 MHz και θα παράσχουν μέχρι το εύρος ζώνης 10 Gbit/s και θα έχουν μέγιστο μήκος 100 μέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μηχανική Τηλεπικοινωνιών και Δικτύων Κατηγορία:Υλικό δικτύωσης
Θανάσης Αγγέλου
Ο Θανάσης Αγγέλου γεννήθηκε στη Χαλκίδα (3 Σεπτεμβρίου 1944- 17 Νοεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας ηθοποιός και συγγραφέας σκηνοθέτης και μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία. Αποφοίτησε από το Σμαράγδειο και σπούδασε θέατρο στην Αθήνα στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη. Έλαβε μέρος και συμπρωταγωνίστησε σε αρκετά κινηματογραφικά και θεατρικά έργα.
Συγγραφικό έργο
Το 1965 δημοσιεύονται διηγήματα και ποιήματα του σε περιοδικά και εφημερίδες, ενώ το 1975 γράφει την πρώτη ποιητική συλλογή «Συλλαβίζοντας» .Το 1977 το σενάριο για τον Ιταλικό κινηματογράφο «Αντίστροφη μέτρηση». Ακολουθεί η ποιητική συλλογή «Ενάτη Ημέρα» και δυο θεατρικά έργα, το «Κονιάκ μετά την καταιγίδα» και το «Παγίδα για όνειρα» καθώς επίσης και τα μυθιστορήματα «Το κουμπί», «Εφιαλτικός παράλληλος» και «Βρόμικος ποταμός» σε συνεργασία με τον Νικόλαο Μεταλληνό. Το 2012 γράφει το μυθιστόρημα «Ο ήχος των τενεκέδων» και ακολουθούν «Το πέταγμα της πεταλούδας», «Πειρασμός και σωτηρία» και το θεατρικό «Έσχατο όριο» καθώς και η ποιητικη συλλογή "Ορίζοντες" η οποια παρουσιάστηκε στις 3 Ιουνίου 2015. Απεβίωσε από κορωνοϊό          (COVID-19) σε ηλικία 77 ετών στις 17  Νοεμβρίου 2021
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Μάκης Βολτυράκης
Βιογραφικό
Ο Μάκης Βολτυράκης ξεκίνησε την καριέρα του στο Ν.Ο. Χανίων και το 1988 πήρε μεταγραφή στον Εθνικό, με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1991. Το 1992 πήγε στον Ολυμπιακό Πειραιά, με τον οποίο κατέκτησε πολλούς ελληνικούς τίτλους, ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1997 και του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 2001, το οποίο κατέκτησε το 2002.
Από το 1991 ως το 1997 αγωνιζόταν στην εθνική ομάδα, με την οποία έλαβε μέρος σε δύο Ολυμπιάδες: Βαρκελώνη 1992 και Ατλάντα 1996, στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα 1994, σε δύο ΦΙΝΑ Καπ (1995, 1997) και σε τρία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (1993, 1995, 1997).
Ως προπονητής εργάστηκε στον Εθνικό (2003-2008), με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο το 2005 και το Πρωτάθλημα Ελλάδος το 2006. Τη σεζόν 2008-09 δεν εργάστηκε σε καμία ομάδα. Από τον Ιούνιο του 2009 έως το 2011 ήταν προπονητής της ομάδας πόλο του Πανιωνίου. Ενώ από το 2011 είναι προπονητής της Ναυτικού Ομίλου Χανίων. Είναι παντρεμένος με την οδοντίατρο Μαρία Μπερτσουλάκη και έχουν τρεις γιους.
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες προπονητές υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές υδατοσφαίρισης Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές υδατοσφαίρισης Πανιωνίου
Διπλή Παγίδα
Το Διπλή Παγίδα (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Entrapment) είναι ταινία τρόμου του 1999, σε σκηνοθεσία του Jon Amiel και σε σενάριο του Ρόναλντ Μπας. Πρωταγωνιστούν ο Σον Κόνερι και η Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς. Συμμετέχουν επίσης οι Γουίλ Πάτον, Βινγκ Ρέιμς και Μόρι Τσέικιν. Η ταινία επικεντρώνεται στην σχέση ανάμεσα στην ερευνήτρια Βιρτζίνια "Τζιν" Μπέικερ και στον επαγγελματία κλέφτη Ρόμπερτ "Μακ" ΜακΝτούγκαλ καθώς επιχειρούν μια ληστεία στο γύρισμα της νέας χιλιετίας. Ο Simon West και ο Antoine Fuqua ήταν σε συζητήσεις για τη σκηνοθεσία πριν προσληφθεί ο Amiel.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες των Ηνωμένων Πολιτειών στις 30 Απριλίου 1999 και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 2 Ιουλίου 1999.
Πλοκή
Η Βιρτζίνια "Τζιν" Μπέικερ είναι ερευνήτρια της εταιρείας Waverly Insurance. Ο Ρόμπερτ "Μακ" ΜακΝτούγκαλ είναι επαγγελματίας κλέφτης που ειδικεύεται στη διεθνή τέχνη. Ένας ανεκτίμητης αξίας πίνακας του Ρέμπραντ κλέβεται μια νύχτα από ένα κτίριο γραφείων στη Νέα Υόρκη και η Τζιν στέλνεται μυστική για να ερευνήσει τον Μακ ως κύριο ύποπτο. Προσπαθεί να τον παγιδεύσει με μια πρόταση, ισχυριζόμενη ότι είναι και η ίδια επαγγελματίας κλέφτης, και του υπόσχεται ότι θα τον βοηθήσει να κλέψει μια ανεκτίμητης αξίας κινεζική μάσκα από το καλά φυλασσόμενο παλάτι του Μπέντφορντ. Πριν συμφωνήσει, ο Μακ λέει στην Τζιν τον Κανόνα Νούμερο Ένα : «Ποτέ μην κουβαλάς όπλο. Αν κουβαλάς όπλο, μπορεί να μπεις στον πειρασμό να το χρησιμοποιήσεις». Ταξιδεύουν στη Σκωτία και σχεδιάζουν την περίπλοκη κλοπή στο κρησφύγετο του Μακ, ένα απομονωμένο κάστρο. Ο Aaron Thibadeaux, προφανώς ο μόνος σύμμαχος που εμπιστεύεται ο Μακ, φτάνει με προμήθειες για τη ληστεία. Ενώ ο Μακ είναι απασχολημένος με τις τελευταίες προετοιμασίες, η Τζιν επικοινωνεί με το αφεντικό της, τον Έκτορ Κρουζ, από ένα καρτοτηλέφωνο και τον ενημερώνει για το πού βρίσκεται ο Μακ. Δεν γνωρίζει ότι όλο το νησί είναι παγιδευμένο, επιτρέποντας στον Μακ να κρυφακούσει τη συνομιλία τους. Ο Μακ φροντίζει επίσης να κρατήσει μακριά τις ρομαντικές προτάσεις της Τζιν, χωρίς να είναι σίγουρος αν είναι πραγματική συνεργάτης στο έγκλημα ή μια φιλόδοξη γυναίκα καριέρας σε αποστολή.
Αφού κλέψουν τη μάσκα, ο Μακ κατηγορεί τον Τζιν ότι σχεδιάζει να πουλήσει τη μάσκα σε έναν αγοραστή στην Κουάλα Λουμπούρ και στη συνέχεια να τον καταδώσει. Η Τζιν τον πείθει ότι η δουλειά της στο ασφαλιστικό γραφείο είναι η πραγματική κάλυψη και ότι έχει σχεδιάσει μια ακόμη μεγαλύτερη ληστεία στην Κουάλα Λουμπούρ: 8 δισεκατομμύρια δολάρια από τη "Διεθνή Τράπεζα Εκκαθάρισης" (που παραπέμπει στην Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών της Μαλαισίας) στον Βόρειο Πύργο των Πύργων Πετρόνας. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας τους, ο Κρουζ και η ομάδα του (με την καθοδήγηση του αθόρυβου Τιμπαντό) εντοπίζουν την Τζιν και επιβεβαιώνουν ότι εξακολουθεί να βρίσκεται σε αποστολή για να φέρει τον Μακ.
Παρά την παρουσία του Κρουζ και άλλων μελών της ασφάλειας που παρακολουθούν το κτίριο, η κλοπή πραγματοποιείται στα τελευταία δευτερόλεπτα της αντίστροφης μέτρησης της νέας χιλιετίας του 2000. Η Τζιν βγάζει πρόωρα την πρίζα του φορητού της υπολογιστή και ενεργοποιεί τους συναγερμούς. Γλιτώνουν με δυσκολία από το θησαυροφυλάκιο των υπολογιστών και αναγκάζονται να διασχίσουν τα φώτα που κρέμονται από το κάτω μέρος της γέφυρας που συνδέει τους δύο πύργους. Μετά από μια στιγμή θανάτου όταν το καλώδιο σπάει, η Τζιν και ο Μακ φτάνουν σε ένα φρεάτιο εξαερισμού, όπου ο Μακ εξηγεί το "Σχέδιο Β". Χρησιμοποιώντας μίνι αλεξίπτωτα, επρόκειτο να διαφύγουν από το φρεάτιο. Η Τζιν είχε χάσει το αλεξίπτωτό της νωρίτερα κατά τη διάρκεια της απόδρασης, οπότε ο Μακ της δίνει το δικό του. Της λέει να τον συναντήσει το επόμενο πρωί στο σιδηροδρομικό σταθμό της Πούντου.
Ο Τζιν φτάνει στο σταθμό περιμένοντας τον Μακ. Εμφανίζεται αργοπορημένος μαζί με τον Aaron Thibadeaux, ο οποίος αποκαλύπτεται μαζί με άλλους πράκτορες του FBI. Εξηγεί ότι η Κρουζ είναι εδώ και ότι το FBI την ψάχνει εδώ και καιρό. Δύο χρόνια νωρίτερα, όταν ο πράκτορας Thibadeaux τον έπιασε και τον συνέλαβε, ο Mac έκανε μια συμφωνία να βοηθήσει το FBI να συλλάβει την Gin, καθώς αυτή ήταν ο πρωταρχικός στόχος από την αρχή. Ωστόσο, ο γερασμένος κλέφτης έχει άλλο σχέδιο: να τη βοηθήσει να δραπετεύσει. Ο Μακ δίνει στην Τζιν ένα όπλο, ένα νέο διαβατήριο και ταξιδιωτικά έγγραφα και εξηγεί αθόρυβα ότι επέστρεψε μόνο επτά από τα οκτώ δισεκατομμύρια δολάρια που είχαν κλέψει ηλεκτρονικά κατά τη ληστεία. Στη συνέχεια, η Τζιν προσποιείται ότι κρατάει τον Μακ όμηρο με την απειλή όπλου, απειλώντας να τον πυροβολήσει αν οι πράκτορες την ακολουθήσουν. Επιβαίνει σε ένα τρένο και το FBI κατευθύνεται στον επόμενο σταθμό. Η Τζιν πηδάει τα τρένα στη μέση του σταθμού και φτάνει πίσω στην Πούντου. Λέει στον Μακ ότι τον χρειάζεται για μια άλλη δουλειά και επιβιβάζονται και οι δύο σε ένα τρένο.
Μουσική
Τη μουσική της ταινίας συνέθεσε ο Κρίστοφερ Γιανγκ.
Ο Βρετανός τραγουδοποιός Seal ερμηνεύει το "Lost My Faith" στους τίτλους τέλους. Στο μουσικό βίντεο εμφανίζεται ο Seal να εκτελεί μια ληστεία σε ένα ψηλό κτίριο, όπου κλέβει ένα φυλαχτό αλλά ενεργοποιεί τον συναγερμό. Καθώς η αστυνομία εισβάλλει στο κτίριο, ο Seal τελικά δραπετεύει πηδώντας από ένα παράθυρο. Στην αρχή, φαίνεται να πέφτει ελεύθερα, αλλά ένας καθετήρας που είναι συνδεδεμένος (ο ίδιος που χρησιμοποιεί ο Τζιν στην ταινία) τον σταματά πριν φτάσει στο έδαφος. Ο Seal ξεκολλάει και απομακρύνεται. Το μουσικό βίντεο περιέχει αποσπάσματα από την ταινία, όπως τον Σον Κόνερι και την Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς ως συνεργάτες του Seal.
Υποδοχή
Η ταινία σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, με εισπράξεις πάνω από 87 εκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ και 212 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Σύμφωνα με τον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, το 40% των κριτικών έδωσαν στην ταινία θετική κριτική βάσει 85 κριτικών, με μέσο όρο βαθμολογίας 5,2/10. Η συναίνεση των κριτικών του ιστότοπου αναφέρει: "Μια κακώς αναπτυγμένη πλοκή βαραίνει κάθε πιθανή χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών της ταινίας». Στο Metacritic, η ταινία έχει σταθμισμένη μέση βαθμολογία 54 στα 100 βάσει 24 κριτικών, υποδεικνύοντας "μικτές ή μέτριες κριτικές».
Κριτικοί όπως η Janet Maslin των New York Times, το New York Magazine, η Chicago Sun-Times, το Variety και ο Desson Howe/Thomson της Washington Post επαίνεσαν την ταινία.
Ο Roger Ebert έδωσε στην ταινία τρία από τα τέσσερα αστέρια. "Λειτουργεί επειδή είναι φτιαγμένη με στυλ. Η πλοκή είναι συναρμολογημένη σαν ελβετικό ρολόι που αλλάζει συνεχώς ζώνες ώρας: Είναι ακριβής και παραπλανητική ταυτόχρονα. Η ταινία αποτελείται από τη μία περίτεχνη σεκάνς καπέλου μετά την άλλη, και συναγωνίζεται τις ταινίες Μποντ στην κλιμακούμενη σεκάνς δράσης της. Οι κασκαντέρ και τα f/x εδώ κάνουν καλή δουλειά... Το μεγαλύτερο μέρος της δράσης της ταινίας είναι ακριβώς αυτό - δράση - και όχι ακραία βία". Ο Ebert σημείωσε για τη Zeta-Jones: "Μπορώ μόνο να αναλογιστώ, όπως έκανα όταν την παρακολουθούσα στη "Μάσκα του Ζορό", ότι ενώ οι όμορφες γυναίκες είναι δεκάδες στον κινηματογράφο, εκείνες με φωτιά, λάμψη και χιούμορ είναι πολύ πιο σπάνιες».
"Υπάρχει μια παράδοση που ανατριχιάζει την κοιλιά των συνταξιούχων κινηματογραφικών τύπων που ζευγαρώνουν με όμορφα μωρά..." παραπονέθηκε το OK! στην κριτική του. «Με δυσκολία πιστέψαμε τον Σον και τη Μισέλ Φάιφερ στο Σπίτι της Ρωσίας- μια δεκαετία αργότερα, ο Σον και η Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς; Πρέπει να αστειεύεστε. Η ταινία είναι εντάξει».
Αντιδράσεις από την κυβέρνηση της Μαλαισίας
Μετά την κυκλοφορία της ταινίας τον Ιούνιο του 1999, ο πρωθυπουργός της Μαλαισίας Μαχαθίρ Μοχάμαντ κατηγόρησε την ταινία ότι παρουσιάζει μια στρεβλή εικόνα της Μαλαισίας. Ο Μαχαθίρ εξέφρασε την αντίθεσή του με την ταινία που συνδύαζε εικόνες από τους δίδυμους πύργους Πετρόνας με φτωχογειτονιές από τη Μαλάκκα. Η κυβέρνηση της Μαλαισίας είχε βοηθήσει την Twentieth Century Fox με την επεξεργασία της βίζας, τον εκτελωνισμό, τις τηλεπικοινωνίες και την ασφάλεια σε μια προσπάθεια να προωθήσει τη Μαλαισία ως τόπο γυρισμάτων.
Μοχαμάντ Χασάν Σαρκ
Ο Μοχαμάντ Χασάν Σαρκ (παστού:, 17 Ιουλίου 1925) ήταν Αφγανός πολιτικός κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής διακυβέρνησης του Αφγανιστάν. Ο Σαρκ έγινε πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της υποστηριζόμενης από τους Σοβιετικούς κυβέρνησης, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν. Επιλέχθηκε ως συμβιβαστικός υποψήφιος μετά την επικύρωση από τη λογιά τζιργκά (εθνοσυνέλευση) ενός νέου συντάγματος το 1987. Ωστόσο, η εξουσία του αξιώματός του ήταν σχετικά μικρή σε σύγκριση με αυτή της Προεδρίας.
Σταδιοδρομία
Το νέο κοινοβούλιο το οποίο συγκροτήθηκε στις 30 Μαΐου 1989, δύο εβδομάδες μετά την έναρξη ισχύος των Συμφωνιών της Γενεύης και την έναρξη της αποχώρησης των σοβιετικών στρατευμάτων το 1989, απαρτιζόταν από 184 βουλευτές στην βουλή των αντιπροσώπων και 115 γερουσιαστές. 62 έδρες αντιπροσώπων και 82 έδρες γερουσιαστών έμειναν κενές για την αντιστεκόμενη «αντιπολίτευση». Ως υποψήφιος για τον συμβιβασμό, ο Σαρκ επιλέχθηκε από τον πρόεδρο Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ ως νέος Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών, αντικαθιστώντας τον Σουλτάν Αλί Κεστμάντ. Ο διορισμός του είχε στόχο να ενισχύσει την άποψη ότι το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν θα υποχωρούσε. Ωστόσο, το νέο σύνταγμα, το οποίο μετέφερε τις κυριότερες αρμοδιότητες στην Προεδρία και στον Νατζιμπουλάχ, δεν επιβεβαίωσε αυτόν τον κεντρικό ρόλο στον Σαρκ.
Ο Σαρκ είχε διατελέσει αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών από τον Ιούνιο του 1987 και πριν από αυτό πρέσβης στην Ινδία. Η σχέση του Σαρκ με τη συνιστώσα Παρτσάμ, η οποία χρονολογείται από την εποχή διακυβέρνησης του Νταούντ, έκανε τον τίτλο «μη κομματικό μέλος» που του είχε αποδοθεί, άνευ σημασίας. Ομοίως, στις 7 Ιουνίου, όταν ο Σαρκ ανακοίνωσε το υπουργικό του συμβούλιο, αποτελούμενο από 11 νέα μέλη και δέκα πρώην, τα μη-κομματικά διαπιστευτήρια των «νέων» υπουργών υπονομεύθηκαν από το γεγονός ότι οι περισσότεροι είχαν υπηρετήσει την κυβέρνηση του καθεστώτος προηγουμένως σε άλλες θέσεις. Επιπλέον, τα ισχυρά υπουργεία εσωτερικών, κρατικής ασφάλειας και εξωτερικών παρέμειναν στα χέρια του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος. Η σημαντικότερη εξαίρεση ήταν η προσπάθεια να συμπεριληφθεί ένας αντιστασιακός διοικητής ή ένας σεβαστός απόστρατος για τη θέση του υπουργού άμυνας. Αυτή η θέση παρέμεινε ανοικτή για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά τον Αύγουστο την έλαβε τελικά ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, στρατηγός Σαχναβάζ Ταναΐ της συνιστώσας Χαλκ.
Έτσι, σχεδόν δύο χρόνια μετά την ανακοίνωση της εθνικής πολιτικής συμφιλίωσης τον Ιανουάριο του 1987, ο Νατζιμπουλάχ δεν μπόρεσε να προσελκύσει μία σημαντική αντιστασιακή προσωπικότητα ή εξέχοντα Αφγανό πρόσφυγα για να ενταχθεί στην κυβέρνηση. Το 1988 δημιουργήθηκαν δύο νέες επαρχίες - το Σαρ-ε Πολ στα βόρεια και το Νουρεστάν στα βορειοανατολικά - με αποκοπή εδαφών από παρακείμενες επαρχίες. Σε κάθε περίπτωση, ο σκοπός φαίνεται να ήταν να δημιουργηθεί μια νέα οντότητα στην οποία θα κυριαρχούσε η εθνική μειονότητα, οι Χάζαροι και οι Νουρεστανοί. Αυτή η αναπροσαρμογή θα εξασφάλιζε την εκπροσώπηση στο νέο κοινοβούλιο για αυτές τις εθνοτικές ομάδες. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση του Σαρκ κατάργησε το ειδικό υπουργείο εθνικοτήτων, το οποίο υποδήλωνε ένα σοβιετικό σύστημα. Τον Φεβρουάριο του 1989 ο Σαρκ παραιτήθηκε από την κυβέρνηση του Νατζιμπουλάχ, μια κίνηση που υπογραμμίζει την αποτυχία των Αφγανών να δημιουργήσουν μια κυβέρνηση εθνικής συμφιλίωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αφγανιστάν
Νομός Δωδεκανήσου
Ο Νομός Δωδεκανήσου ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας και ανήκει στην περιφέρεια του Νοτίου Αιγαίου (Περιφερειακή Ενότητα Ρόδου). Ήταν νησιωτικός νομός και περιλαμβάνει τα νησιά του συμπλέγματος των Δωδεκανήσων. Βρισκόταν στο νοτιοανατολικό άκρο της Ελλάδας, κοντά στα δυτικά παράλια της Τουρκίας και ήταν ένας από τους ακριτικούς νομούς της χώρας.
Διοικητικές Μεταβολές
Τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν με την Ελλάδα το 1947 και ήταν η τελευταία περιοχή που ενσωματώθηκε στο τότε Βασίλειο της Ελλάδας, αρχικά με καθεστώς αυτονομίας ως Γενική Διοίκηση Δωδεκανήσου. Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου του 1948. Το 1955 η Δωδεκάνησος έγινε επισήμως νομός με πρωτεύουσα της νομαρχίας την Πόλη της Ρόδου. Η Νομαρχία είναι το πιο διάσημο αξιοθέατο της Ρόδου, η οποία σχεδιάστηκε από τον Φλορεστάνο Ντε Φάουστο κατά την 1η ιταλική περίοδο.
Αποτέλεσε νομός της Ελλάδας από το 1955 έως το 2010, χωρίς να υπάρξει ποτέ ουδεμία μεταβολή στην έκταση του νομού, ενώ καταργήθηκε οριστικά ο νομός με το Σχέδιο Καλλικράτης το 2011 και αποσπάστηκε σε τέσσερις περιφερειακές ενότητες, Καλύμνου, Καρπάθου, Κω και Ρόδου.
Σχέδιο Καποδίστριας
thumb|433x433px|Οι 25 δήμοι και οι 2 κοινότητες του νομού Δωδεκανήσου.
Κατηγορία:Δωδεκάνησα Κατηγορία:Νομός Δωδεκανήσου
Λιρέτα Βατικανού
Η Λιρέτα ήταν το νόμισμα του Βατικανού μεταξύ 1929 και 2002.
Το Παπικό Κράτος, τότε είχε μειωθεί σε μια μικρή περιοχή κοντά στη Ρώμη Το 1929, μετά τη Συνθήκη του Λατερανού με την οποία ιδρύθηκε το κράτος του Βατικανού, και σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, εισήχθη μια ξεχωριστή νομισματοκοπία, εκφρασμένη σε σεντεζίμινι και λίρες, όπως και η Λιρέτα Ιταλίας. Τα ιταλικά κέρματα και χαρτονομίσματα ήταν νόμιμα στο Βατικανό. Τα κέρματα του Βατικανού κόβονταν στη Ρώμη και ήταν νόμιμα στην Ιταλία και στον Άγιο Μαρίνο.
Το 2002, το Βατικανό ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το Ευρώ. Κόβει τα δικά του κέρματα ευρώ.
Φιλοκράτειος ειρήνη
Η Φιλοκράτειος ειρήνη υπογράφτηκε το 346 π.Χ. ανάμεσα στους Μακεδόνες του Φίλιππου του Β' και των Αθηναίων. Η ειρήνη ονομάστηκε έτσι από τον αντιπρόσωπο των Αθηναίων το Φιλοκράτη.
Προοίμιο
Το 356 π.Χ. άρχισε ο Γ' Ιερός Πόλεμος. Λίγο αργότερα οι Φωκείς μετά την απαγωγή της πλούσιας Βοιωτής κόρης κατάφεραν να καταλάβουν τους Δελφούς. Το 355 π.Χ. συγκλήθηκε αμφικτιονικό συμβούλιο στο οποίο αποφασίστηκε ο πόλεμος κατά των Φωκαίων. Αρχηγοί των Φωκαίων ήταν ο Φιλόμηλος και ο Ονόμαρχος. Το 354 π.Χ. ο Φιλόμηλος νίκησε τους Λοκρούς και τους Θεσσαλούς, αλλά τότε ήρθαν οι Βοιωτοί που βοήθησαν τους Θεσσαλούς και τους Λοκρούς και νίκησαν. Ο Φιλόμηλος τραυματίστηκε και αυτοκτόνησε και τη θέση του την πήρε ο Ονόμαρχος. Ο Ονόμαρχος τότε δημιούργησε μεγάλο μισθοφορικό στρατό περίπου 20.000 ανδρών. Το 353 π.Χ. ο Ονόμαρχος επιτέθηκε κατά του Ορχομενού και τον κατέστρεψε. Ακόμη, επιτέθηκε και κατά της Χαιρώνειας, αλλά απέτυχε λόγω του ερχομού των Βοιωτών. Οι Θεσσαλοί εντωμεταξύ ζήτησαν βοήθεια από τον Φίλιππο Β' λόγω των επιθέσεων του Λυκόφρονα, του τυράννου των Φερών. Όμως ο Ονόμαρχος τον απώθησε με τους 20.000 μισθοφόρους. Ο Φίλιππος Β' τότε υποχώρησε, αλλά κατέλαβε τις Παγασές και έθεσε υπό τον έλεγχό του τον Παγασητικό κόλπο. Το 352 π.Χ., με την μεγάλη άνοδο του Φιλίππου και τη σημαντική του νίκη στο Κροκοπέδιο, η ένωση της Χαλκιδικής θορυβήθηκε κι προσπάθησε να συμμαχήσει με την Αθήνα. Ο Φίλιππος τότε έδωσε την απάντησή του με την επίθεση στη Χαλκιδική το 349 π.Χ., ενώ το 348 π.Χ. είχε καταστρέψει την ένωση της Χαλκιδικής και είχε ισοπεδώσει την Όλυνθο. Τότε ένας πολιτικός της Αθήνας, ο Φιλοκράτης, πρότεινε ειρήνη το 348 π.Χ. στο Φίλιππο. Η αθηναϊκή συνέλευση όμως απέρριψε αυτή την πρόταση και ο πόλεμος συνεχίστηκε. Στη συνέχεια, ο Φίλιππος έστειλε διάφορους στρατηγούς του, οι οποίοι επιτέθηκαν στα νησιά του Αιγαίου που ήταν σύμμαχοι των Αθηναίων.
Οι διαπραγματεύσεις
Το 346 π.Χ. ο Φίλιππος αφήνει να εννοηθεί ότι θα επιτεθεί στη νότια Ελλάδα. Οι Φωκείς μαθαίνοντας τα σχέδια ετοιμάζουν στρατό στις Θερμοπύλες. Ακόμα έχουν την υποστήριξη των Αθηναίων και των Σπαρτιατών. Ο Αρχίδαμος Γ΄ στέλνει στρατό 1.000 οπλιτών και οι Αθηναίοι επιστρατεύουν όλους τους, τους οπλίτες κάτω των 40 ετών. Τότε όμως επειδή ο Φίλιππος έστειλε στρατηγούς στα νησιά του Αιγαίου οι Αθηναίοι αποχώρησαν και απέστειλαν τον Φιλοκράτη, το Δημοσθένη και τον Αισχίνη. Ο Αισχίνης ήθελε να παραδώσει ο Φίλιππος την Αμφίπολη για να κλείσουν την ειρήνη.
Επίλογος
Η πρεσβεία τότε γύρισε στην Αθήνα μαζί με μια μακεδονική για να οριστικοποιήσουν τη συμφωνία. Η Αθήνα προσπάθησε να κάνει αυτήν την ειρήνη κοινή προς όλους τους Έλληνες. Ο Δημοσθένης όμως δεν συμφωνούσε με αυτή την ειρήνη. Τελικώς η ειρήνη έγινε ανάμεσα στην Μακεδονία και την Αθήνα και τους συμμάχους της από τη Β' Αθηναϊκή Συμμαχία. Οι Αθηναίοι ορκίστηκαν υπό την επιτήρηση της μακεδονικής πρεσβείας. Μερικοί από τους όρους της ειρήνης ήταν η συμμαχία των Αθηναίων με τη Μακεδονία και το τέλος της ηγεμονίας τους στην Αμφίπολη.
Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης αρχαίας ελληνικής ιστορίας Κατηγορία:Συνθήκες του Μακεδονικού Βασιλείου κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Αθήνας
Μουσείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας
thumb|260px|Ένα από τα κτίρια του Μουσείου Το Μουσείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας (πολωνικά: Muzeum Powstania Warszawskiego),      είναι μουσείο αφιερωμένο στην Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή Βόλα της Βαρσοβίας στην Πολωνία. Το μουσείο ως νομικό πρόσωπο ιδρύθηκε το 1983, αλλά καμία εργασία κατασκευής δεν έγινε για πολλά χρόνια, και το μουσείο τελικά άνοιξε στις 31 Ιουλίου 2004, σηματοδοτώντας την 60ή επέτειο της Εξέγερσης.
Οι χορηγοί του Μουσείου ανιχνεύουν την ιστορία της Εξέγερσης και την ιστορία και τα αντικείμενα του Μυστικού Κράτους της Πολωνίας. Το μουσείο Συλλέγει και συντηρεί εκατοντάδες ευρήματα, από όπλα που χρησιμοποιήθηκαν από τους εξεγερμένους μέχρι ερωτικά γράμματα, με σκοπό να παρουσιάσει μια πλήρη εικόνα των ανθρώπων που ενεπλάκησαν. Οι διακηρυγμένοι στόχοι του Μουσείου περιλαμβάνουν τη δημιουργία ενός αρχείου ιστορικών δεδομένων για την Εξέγερση και να καταγράψει ιστορίες και μνήμες των συμμετεχόντων στην Εξέγερση που παραμένουν εν ζωή. Διευθυντής του μουσείου είναι ο Γιαν Οουντακόφσκι.
Το μουσείο είναι μέλος του οργανισμού της Πλατφόρμας Ευρωπαϊκής Μνήμης και Συνείδησης.
Εκθέσεις
Το μουσείο είναι αφιερωμένο σε όλες τις πτυχές της Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Οι εκθέσεις είναι γεμάτες με φωτογραφίες, γραπτούς λογαριασμούς και άλλες μαρτυρίες για το πως ήταν η ζωή κατά την διάρκεια του 1944. Κάποια τμήματα του περιλαμβάνουν:
Vivo cantando
Το "Vivo cantando" είναι ένα τραγούδι που ηχογράφησε η Ισπανή τραγουδίστρια Salomé. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Μαρία Χοσέ ντε Θεράτο και Ανιάνο Αλκάλντε με παραγωγή του Αουγκούστο Αλχέρο. Είναι κυρίως γνωστό το τραγούδι ως η ισπανική νικητήρια συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1969.
Το τραγούδι ήταν από κοινού νικητής με το "Boom Bang-a-Bang" του Ηνωμένου Βασιλείου που ερμήνευσε η Λουλού, το "De troubadour" της Λένι Κουρ της Ολλανδίας και το "Un jour, un enfant" που τραγουδήθηκε για τη Γαλλία από τη Φρίντα Μποκαρά. Ήταν η δεύτερη νικήτρια συμμετοχή της Ισπανίας στο διαγωνισμό και η τελευταία μέχρι σήμερα.
Ιστορικό
Το τραγούδι είναι ένας πολύ up-tempo αριθμός, τραγουδισμένος από την προοπτική μιας γυναίκας που λέει στον εραστή της για τις θετικές αλλαγές που έχει κάνει πάνω της, ειδικά ότι τώρα ζει τη ζωή της τραγουδώντας.
Η Salomé ηχογράφησε το τραγούδι σε έξι γλώσσες, στα Ισπανικά (Castellano), στα Καταλανικά (ως "Canto i vull viure"), στα Βασκικά ("Kantari bizi naiz"), στα Αγγλικά ("The Feeling of Love"), στα Γαλλικά ("Alors je chante") και στα Ιταλικά ("Vivo cantando" ). Ο Ισραηλινός τραγουδιστής Rika Zaraï κυκλοφόρησε μια διασκευή του τραγουδιού στο Alors je Chante και πέρασε τρεις εβδομάδες στο νούμερο ένα στο γαλλικό single chart από τις 16 Αυγούστου έως τις 5 Σεπτεμβρίου 1969.
Eurovision
Δύο αξέχαστες πτυχές της παράστασης στο Eurovision ήταν το κοστούμι της Salomé - ένα παντελόνι Pertegaz καλυμμένο με μακριά σκέλη από πορσελάνη που μοιάζει με χάντρες - και το γεγονός ότι ο τραγουδιστής επέλεξε να χορέψει επί τόπου κατά τη διάρκεια ορισμένων τμημάτων του τραγουδιού. Ο χορός ήταν αντίθετος με τους κανόνες του Διαγωνισμού Τραγουδιού τότε. Η Salomé δεν τιμωρήθηκε, ωστόσο, καθώς οι ερμηνευτές από την Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο είχαν κάνει το ίδιο και το ίδιο έτος.
Διαδέχτηκε ως ισπανική συμμετοχή στο Διαγωνισμό του 1970 ο Χούλιο Ιγκλέσιας με το "Gwendolyne" και στο Διαγωνισμό του 1971 η Karina με το "En un mundo nuevo".
Επιπλέον ιστοσελίδες
Κατηγορία:Νικητήρια τραγούδια του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Ισπανόφωνα τραγούδια Κατηγορία:Μουσική στην Ισπανία Κατηγορία:Τραγούδια του 1969 Κατηγορία:Τραγούδια της Ισπανίας στη Eurovision
Ωγκύστ ντε Μαρμόν
Ο Αύγουστος Φρειδερίκος Λουδοβίκος ντε Βις Μαρμόν (Auguste Frédéric Louis de Viesse Marmont) (1774 - 1852) ήταν Γάλλος ευγενής και στρατάρχης του Ναπολέοντα από τον οποίο έλαβε και τον τιμητικό τίτλο του Δούκα της Ραγούσης (Duc de Raguse) (Ντουμπρόβνικ). Παρά ταύτα εξελίχθηκε αποστάτης, εγκαταλείποντάς τον κατά τις δραματικές στιγμές του Παρισιού το 1814, αναλαμβάνοντας στη συνέχεια αρχηγός της βασιλικής φρουράς. Στην Ιστορία της Γαλλίας ο απονεμηθείς τίτλος του, φέρεται ως συνώνυμο της προδοσίας.
Βιογραφία
Ο Αύγουστος ντε Μαρμόν καταγόταν από οικογένεια ευγενών, όχι ιδιαίτερα σημαντικών. Όταν εκδηλώθηκε η Γαλλική Επανάσταση το 1789 ήταν 15 ετών οι ιδέες της οποίας μάλλον τον επηρέασαν. Σπουδάζοντας αρχικά στη σχολή Ντιζόν είχε μια γνωριμία με τον Ναπολέοντα μετά την οποία και ακολούθησε στρατιωτικό επάγγελμα φοιτώντας στη σχολή πυροβολικού του Σαλόν. Αργότερα κατά την πολιορκία της Τουλόν ο Ναπολέων διακρίνοντας τις στρατιωτικές του αρετές τον προσέλαβε υπασπιστή του στην εκστρατεία της Ιταλίας. Ο Α. ντε Μαρμόν επιδεικνύοντας παντού ανδρεία αλλά και μεγάλη αντίληψη στρατηγικής προήχθη νεότατος σε στρατηγό με τον βαθμό τον οποίο και συνόδευσε τον Ναπολέοντα στην Αίγυπτο. Επιστρέφοντας συμμετείχε στο πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ όπου και ανέλαβε σύμβουλος της επικρατείας, διατηρώντας τη διοίκηση του πυροβολικού στη μάχη του Μαρέγγου στην Ιταλία. Το 1801 ανέλαβε επιθεωρητής του πυροβολικού και το 1805 έγινε ανώτατος αξιωματικός στη Λεγεώνα της Τιμής. Με την εγκατάσταση της Γαλλικής Αυτοκρατορίας απεστάλη, το 1805, ως αρχηγός του γαλλικού αυτοκρατορικού στρατού στη κατάληψη της Ολλανδίας όπου και μετείχε στη μάχη της Ουλμ, καταλαμβάνοντας τη Στυρία. Ακολούθως ανέλαβε αρχηγός του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος στη Δαλματία, καταλαμβάνοντας την περιοχή της Ραγκούσας εδιώκοντας από εκεί τους Ρώσους, παραμένοντας επί τετραετία διοικητής της περιοχής. Για την επιτυχία του αυτή ο Ναπολέων του απένειμε, το 1808, τον τίτλο του Δούκα της Ραγκούσας ή Ραγούσας.
Κατά τη μάχη του Παρισιού (1814) έπαιξε σπουδαίο ρόλο στη συνθηκολόγηση και παράδοση της πόλης στις δυνάμεις του λεγόμενου έκτου συνασπισμού των ηγεμόνων της Ευρώπης, χαρακτηρισθείσα η πράξη του λιποταξία. Αμέσως μετά την παράδοση του Παρισιού υποστήριξε την άμεση σύσταση προσωρινής κυβέρνησης μέχρι την άφιξη και ανάληψη Βασιλέως του Οίκου των Βουρβόνων οι οποίοι στη συνέχεια τον αντάμειψαν. Όταν ανήλθε στο θρόνο ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ διορίσθηκε αρχηγός της βασιλικής φρουράς και το 1820 χρίστηκε Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος και Ανώτατος Αξιωματικός του Τάγματος του Αγίου Λουδοβίκου. Το 1826 μετέβη στη Ρωσία ως έκτακτος πρέσβης Η επανάσταση όμως που ακολούθησε το 1830 και ανέτρεψε τους Βουρβόνους τον διέγραψε από τους στρατιωτικούς καταλόγους. Μετά από αυτή την εξέλιξη αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία συνοδεύοντας τον βασιλέα στην εξορία και ο ίδιος να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του περιπλανώμενος σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, τη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο καταλήγοντας στη Βιέννη όπου και έγινε ιδιαίτερα δεκτός και με τιμές. Λίγο πριν το τέλος της ζωής του ασχολήθηκε με συγγραφή βιβλίων στρατιωτικών αναμνήσεων καθώς και των εντυπώσεων από τις διάφορες περιηγήσεις του.
Ο Αύγουστος ντε Μαρμόν είχε νυμφευθεί το 1798 την Ορτάνς ντε Περεγκώ, κόρη μεγαλοτραπεζίτη την οποία και χώρισε το 1817, χωρίς ν' αποκτήσουν παιδιά. Πέθανε στις 2 Μαρτίου του 1852 διαμένοντας στη Βενετία. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του Σατιγιόν-συρ-Σάιν. Το όνομά του φέρεται στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι ενώ μνημείο του υφίσταται στη Λειψία.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατάρχες της Γαλλίας Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου Κατηγορία:Στρατάρχες της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας
Βασιλική Τρικάλων
Η Βασιλική είναι πεδινός οικισμός του Νομού Τρικάλων με πληθυσμό 1.375 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Παλαιότερα ανήκε στον Δήμο Βασιλικής, ωστόσο με τη νέα διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) από 1ης Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο Δήμο Καλαμπάκας της Περιφερείας Θεσσαλίας. Ο οικισμός βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μ. και σε απόσταση περίπου δέκα χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα του Δήμου Καλαμπάκας (Καλαμπάκα) και δώδεκα χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα του Νομού Τρικάλων, τα Τρίκαλα.
Ιστορία
Ο Αλή πασάς έδωσε ως τσιφλίκι στην Κυρα-Βασιλική (1793-1834) το παλιό χωριό Βοεβόδα ή Βοϊβόδα, που έκτοτε πήρε το όνομά της. Αργότερα και μέχρι την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το χωριό έγινε τσιφλίκι της Βαλιντέ σουλτάνας (μητέρας του σουλτάνου). Η Βασιλική, για να εξιλεωθεί για τον γάμο της με τον αλλόθρησκο Αλή, έχτισε πέντε εκκλησίες στον θεσσαλικό κάμπο — μία από αυτές ήταν και η εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Για την κατασκευή της, πάντα κατά την παράδοση, ο Αλή πασάς έστειλε τον πρωτομάστορά του Σάμπλο. Τα εγκαίνια του Αγ. Νικολάου, που είναι σταυροειδής ναός με τρούλο, έγιναν στις 12 Μαΐου 1818. Στην εξωτερικό τοίχο της κόγχης του ιερού, πάνω από μικρή αψίδα, παρίσταται η μορφή της κυρα-Βασιλικής. Ακόμη, η παράδοση μαρτυρά ότι, όταν ο Αλή πασάς έδωσε τη Βοϊβόδα στη Βασιλική, κατασκευάστηκε μέσα στο χωριό ένα χαντάκι, το οποίο καθόριζε το άσυλο για τους Χριστιανούς που καταδίωκαν οι Τούρκοι.
Λοιπά στοιχεία
Η Βασιλική διαθέτει ποδοσφαιρική ομάδα με το όνομα «Κεραυνός», η οποία αγωνίζεται στον Α' όμιλο της Α1 ερασιτεχνικής κατηγορίας Τρικάλων. Από τη Βασιλική κατάγεται επίσης ο πατέρας του διεθνούς ποδοσφαιριστή Χοσέ Χολέμπας που αγωνίζεται στον Ολυμπιακό Πειραιώς, καθώς και ο Πέτρος Παναγιωτόπουλος, παππούς του γνωστού φυσικού-θεολόγου, Πέτρου Παναγιωτόπουλου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Καλαμπάκας Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Γκόταρντ Χάινριτσι
Γεννημένος στο Γκούμπινεν, Ανατολική Πρωσία, και γιος Ευαγγελικού πάστορα, ήταν βαθιά θρησκευόμενος, και εξίσου συντηρητικός. Πολέμησε κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά τον τραυματισμό του στη μάχη του Βερντέν (1916) έλαβε επιτελικές θέσεις. Παρέμεινε στον γερμανικό στρατό του Μεσοπολέμου, λαμβάνοντας πάλι κυρίως επιτελικές θέσεις.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Χάινριτσι διοίκησε το XXXXIII Σώμα Στρατού, με το οποίο διακρίθηκε ιδιαίτερα στις εκστρατείες της Γαλλίας (1940) και κατά τα πρώτα στάδια της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση (1941). Έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στη μάχη της Μόσχας (Χειμώνας 1941/42) όπου κατόρθωσε να σταθεροποιήσει το μέτωπο έξω από τη Μόσχα. Ηγήθηκε της 4ης Στρατιάς στον κεντρικό τομέα του μετώπου, αλλά λόγω της αντίθεσής του στη ναζιστική πολιτική της «καμένης γης» στην Ανατολή έπεσε στη δυσμένεια του Χέρμαν Γκέρινγκ και τον Αδόλφου Χίτλερ και παραμερίστηκε. Μετά από αρκετούς μήνες ανενεργούς υποχρεωτικής παραμονής στη Βοημία, επανήλθε και διοίκησε μια φερώνυμη Ομάδα Στρατιάς στην Ουγγαρία (1944-1945) απέναντι σε υπέρτερες Σοβιετικές δυνάμεις. Αναδείχτηκε κατά τη μάχη του Βερολίνου, κατά τη διάρκεια της οποίας ανέλαβε να κρατήσει το μέτωπο του Όντερ, ως διοικητής της Ομάδας Στρατιών «Βιστούλας», και για τη μάχη στα Υψώματα Ζέελοβ. Προσπαθώντας να περιορίσει τις άσκοπες καταστροφές υποδομών που διέταζε η παραπαίουσα ναζιστική ηγεσία, όπως και τις απώλειες στρατιωτών σε απέλπιδα μέτωπα, απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του λίγες ημέρες πριν την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας (8 Μαΐου 1945). Αν και υπήρξε από τους καλύτερους στρατιωτικούς ηγέτες που αναδείχτηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παραμένει σχεδόν άγνωστος ως σήμερα, αποτελώντας έτσι έναν από τους πιο παραγνωρισμένους στρατηγούς του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Περιήλθε κατόπιν σε βρετανική αιχμαλωσία, περνώντας τα τρία επόμενα χρόνια σε στρατόπεδα υψηλόβαθμων αιχμαλώτων πολέμου πριν την απελευθέρωσή του. Επέστρεψε στη Γερμανία και πέθανε στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, δώδεκα ημέρες πριν τα 85α γενέθλιά του.
Πρόσωπο και προσωπικότητα
Λίγες λεπτομέρειες είναι γνωστές για την προσωπική ζωή του Χάινριτσι. Ήταν ξάδερφος του Στρατηγού Γκερντ φον Ρούντστεντ και είχε νυμφευθεί την Εβραϊκής καταγωγής Γκέρτρουντ Χάινριτσι, με την οποία είχε αποκτήσει ένα γιο (Χάρτμουτ) και μία κόρη (Γκιζέλα, γενν. 1926). Η οικογένειά του έμεινε αλώβητη από το Ολοκαύτωμα, καθώς η Γκέρτρουντ έλαβε Πιστοποιητικό Γερμανικού Αίματος από τον ίδιο τον Αδόλφο Χίτλερ. Ο Χάρτμουτ μάλιστα σπούδασε Ευαγγελικός Θεολόγος. Η οικογένειά του κατοικούσε στο Μύνστερ.