cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θόδωρος Κεφαλόπουλος
Προς το τέλος της σταδιοδρομίας του (δεκαετία '60), ερμήνευσε με επιτυχία χαρακτηριστικούς ρόλους διάφορες ταινίες (Η ωραία του κουρέα κ.ά.). Το 1961 είχε τη μοναδική συμμετοχή του σε ξένη ταινία. Πρόκειται για την ταινία γαλλικής παραγωγής Ο Τεν Τεν και το μυστήριο του Χρυσόμαλλου Δέρατος, που γυρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη, τον Πειραιά, το Λουτράκι και τα Μετέωρα και μαζί του έπαιξαν ο Δημήτρης Μυράτ σε πρωταγωνιστικό ρόλο (Αντόν Καραμπίν), ο Δημήτρης Νικολαΐδης στο ρόλο αστυνομικού στον Πειραιά, ο Δήμος Σταρένιος παίζει κλαρίνο με το αστείο όνομα Σκουμπίντοβιτς και η Μαίρη Μεταξά σε ρόλο χωριάτισσας που χορεύει στο πανηγύρι, ενώ ο ίδιος έπαιξε τον ταβερνιάρη του χωριού. Επίσης, στους τίτλους της ταινίας αναφέρεται και η Δόρα Στράτου που έκανε τις χορογραφίες.
Υπήρξε και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Αλληλοβοήθειας των ηθοποιών. Πέθανε το 1987.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γεράρδος Δ΄ της Αλσατίας
Ο Γεράρδος Δ΄ (Gérard d'Alsace, 1030 - 14 Απριλίου 1070) από τον Οίκο της Λωρραίνης (Μετς) ήταν κόμης του Μετς, του Σατενουά και δούκας της Λωρραίνης (1048 - 1070), από την χρονιά που ο αδελφός του δούκας Αδαλβέρτος σκοτώθηκε. Με το τέλος του Αδαλβέρτου την επόμενη χρονιά έγινε ο Γεράρδος Δ΄ δούκας της Άνω Λωρραίνης και παρέμεινε έως το τέλος του. Ο Γεράρδος Δ΄ ήταν δεύτερος γιος του Γεράρδου του Μπουζονβίλ, κόμη του Μετς, και της Γκιζέλας, κόρης του Θεοδώριχου Α΄ των Αρντέν-Μπαρ δούκα της Άνω Λωρραίνης.
Βιογραφία
Ο Γερμανός αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄ είχε παραχωρήσει (1047) τη Λωρραίνη στον μεγαλύτερο αδελφό εκείνου Αδαλβέρτο, ενώ την διεκδικούσε ο Γοδεφρείδος Γ΄ των Αρντέν-Βερντέν. Ο Γοδεφρείδος Γ΄, εξοργισμένος από την πράξη του αυτοκράτορα, σκότωσε τον Αδαλβέρτο σε μάχη την επόμενη χρονιά. Ο αυτοκράτορας παραχώρησε τη Λωρραίνη τότε στον Γεράρδο Δ΄ και από τότε ξεκίνησαν οι άριστες σχέσεις, που είχαν όλοι οι απόγονοί του με τους αυτοκράτορες της Γερμανίας. Ο Γοδεφρείδος Γ΄ δεν το έβαλε κάτω και με την υποστήριξη μίας ομάδας ευγενών κατόρθωσε να φυλακίσει τον Γεράρδο Δ΄, αλλά ο τελευταίος είχε την υποστήριξη του κλήρου, που κατόρθωσε να τον ελευθερώσει (1049). Τότε ο αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄, με τη βοήθεια στρατού, κατόρθωσε την αποκατάστασή του. Ο Γεράρδος Δ΄ έκανε πολλά έργα, αναδιοργάνωσε το δουκάτο και έκτισε κάστρο στο Πρενύ, γύρω από το οποίο θα δημιουργηθεί η νέα πρωτεύουσα Νανσύ. Πέθανε δηλητηριασμένος στο Ρεμιρεμόν, ενώ προσπαθούσε να καταπνίξει μία εξέγερση.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Χέντβιχ/Εντβίγη, κόρη τού Αλβέρτου Β΄ κόμη τού Ναμύρ, απέκτησε:
Παραπομπές
Γεράρδος
Ο θάνατος του Λάδα
Ο θάνατος του Λάδα είναι έργο του ζωγράφου Τζορτζ Μάρεϊ. Ο πλήρης τίτλος του έργου είναι «Ο θάνατος του Λάδα, Έλληνα δρομέα που πέθανε κατά την απονομή του στέμματος της νίκης στο ναό της Ολυμπίας» (The Death Of Ladas, The Greek Runner, Who Died When Receiving The Crown Of Victory In The Temple Of Olympia).
Περιγραφή
Εικονίζει καλλιτεχνικά τη στιγμή του θανάτου του αρχαίου Ολυμπιονίκη Λάδα του Αιγιέα μετά τη νίκη του στο στάδιο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αγγλικοί πίνακες
Μεθυλοφωσφίνη
Η μεθυλοφωσφίνη (αγγλικά: methylphosphine) είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο CH5P, αν και αποδίδεται συχνά και με τον ημισυντακτικό της τύπο H2PCH3. Eίναι η απλούστερη οργανική φωσφίνη και αποτελεί το «φωσφορούχο» ανάλογο της μεθαναμίνης. Μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται από τη «μητρική» ένωση «φωσφίνη» (PH3), με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου της τελευταίας από μεθύλιο (CH3-). Ομοίως, βέβαια, μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται από το μεθάνιο, με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου του τελευταίου από φωσφύλιο (-PH2). Η χημικά καθαρή μεθυλοφωσφίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι δύσοσμο αέριο, που μπορεί να συμπυκνωθεί σε άχρωμο υγρό.
Μοριακή δομή
Η μοριακή δομή της μεθυλοφωσφίνης συνδυάζει την τετραεδρική δομή του μεθανίου, με την αντικατάσταση του ενός ατόμου υδρογόνου από το άτομο του φωσφόρου, με την τριγωνική πυραμιδική της φωσφίνης, με την αντικατάσταση του ενός ατόμου υδρογόνου από το άτομο του άνθρακα. Ο δεσμός άνθρακα - φωσφόρου είναι ελαφρά πολωμένος κατά την έννοια Cδ--Pδ+, επειδή ο άνθρακας έχει υψηλότερη ηλεκτραρνητικότητα από το φωσφόρο (2,55 έναντι 2,19 κατά Paouling).
Από άλατα φωσφιδίου
Μπορεί να παραχθεί με μεθυλίωση αλάτων φωσφιδίου:
Με οργανομαγνησιακή ένωση
Με επίδραση μεθυλομαγνησιοβρωμίδιου (CH3MgBr) σε χλωροφωσφίνη (PH2Cl) παράγεται μεθυλοφωσφίνη :
Με μεθυλένιο
Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε φωσφίνη (PH3) παράγεται μεθυλοφωσφίνη
Με μεθυλίωση φωσφίνης
Με επίδραση μεθυλαλογονιδίου (CH3X) σε φωσφίνη παράγεται μεθυλοφωσφίνη
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Η ένωση παρουσιάζει τις χαρακτηριστικές ιδιότητες μιας πρωτοταγούς αλκυλοφωσφίνης, δηλαδή χημικής ένωσης του γενικού τύπου RPH2. Έχουν έντονο πυρηνόφιλο χαρακτήρα, λόγω της μεγάλης επιδεκτικότητας πόλωσης του φωσφόρου.
Οξεοβασικές ιδιότητες
Η μεθυλοφωσφίνη μπορεί να υδρογονωθεί από οξέα:
To CH3PH3+ ονομάζεται μεθυλοφωσφώνιο.
Μπορεί, όμως, και να αποπρωτονιωθεί από ισχυρές βάσεις: Το CH3PH– ονομάζεται μεθυλοφωσφίδιο.
Αναγωγικές ικανότητες
Γενικά, οι ενώσεις του τρισθενούς φωσφόρου, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αναγωγικά μέσα, συνήθως για να αφαιρέσουν οξυγόνο ή θείο από διάφορες ενώσεις. Μερικά σχετικά παραδείγματα είναι τα ακόλουθα :
1. Αναγωγή θειοξειδίων (RSOR) σε θειαιθέρες (RSR):
3. Αναγωγή οξιράνιου σε αιθένιο: 40px|Οξιράνιο
Όπου τα R συμβολίζουν υδροκαρβύλια, και σε όποια ένωση αναφέρονται δύο από αυτά δεν είναι απαραίτητο να είναι ίδια μεταξύ τους.
Ακόμη, μπορεί να οξειδωθεί, ακόμη και από το ατμοσφαιρικό οξυγόνο, παράγοντας μεθυλοφωσφονικό οξύ:
Αλκυλίωση
Η αντίδραση με αλκυλαλογονίδια γίνεται εύκολα, και η δευτεροταγής αλκυλομεθυλοφωσφίνη (RPHCH3), που παράγεται, είναι σταθερότερη :
Επίδραση μεθυλενίου
Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε μεθυλοφωσφίνη παράγονται αιθυλοφωσφίνη (CH3CH2PH2) και διμεθυλοφωσφίνη (CH3PHCH3) :
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Αλκυλοφωσφίνες Κατηγορία:C1
Αντιλόπη
δεξιά|μικρογραφία|[[Ινδική αντιλόπη]] Οι αντιλόπες είναι αρτιοδάκτυλα, μηρυκαστικά ζώα, που εξαπλώνονται στην Αφρική και την Ευρασία. Όλα ανήκουν στην οικογένεια των Βοοειδών, σε πολλές διαφορετικές υποοικογένειες όμως. Πάντοτε σχηματίζουν κοπάδια, ώστε να προστατεύονται από τα αρπακτικά.
Είδη
Υπάρχουν 91 είδη αντιλοπών, που ανήκουν σε 30 γένη. Τα περισσότερα ζούνε στην Αφρική. Οι υποοικογένειες στις οποίες ανήκουν είναι οι εξής: Αλκελαφίνες, Αντιλοπίνες, Ιπποτραγίναι, Ρεντουνκίνες, Κεφαλοφίνες, επίσης πολλοί Βοοίνες, το Γκρίζο ρέντμποκ (Pelea capreolus), και το Ιμπάλα (Aepyceros melampus).
Μορφολογία
Οι αντιλόπες είναι ζώα με κομψή κατασκευή. Ποικίλουν σε μέγεθος, καθώς η μικρότερη αντιλόπη, η βασιλική αντιλόπη (Neotragus pygmaeus) έχει ανώτατο μήκος 40 εκατοστά, ενώ η μεγαλύτερη, ο γιγάντιος ταυρότραγος (Taurotragus derbianus), έχει μήκος 4 μέτρα και βάρος έως και 1 τόνο. Έχουν ψηλά, λεπτά πόδια που τις βοηθάνε να τρέχουν γρήγορα.
Οι αντιλόπες είναι μηρυκαστικά ζώα και έχουν καλά ανεπτυγμένους γομφίους για την μάσηση του λεγόμενου cud (μπάλες τροφίμων που αποθηκεύονται στο στομάχι) σε έναν πολτό για περαιτέρω πέψη. Δεν έχουν άνω κοπτήρες, αλλά μάλλον ένα σκληρό "μαξιλάρι" στα άνω ούλα, όπου οι κάτω κοπτήρες το δαγκώνουν για να σχίσουν το γρασίδι, τους βλαστούς και τα φύλλα.
Κέρατα
μικρογραφία|320x320px|Πορτρέτα διαφόρων τύπων αντιλοπών Τα κέρατα των αντιλοπών επίσης διαφέρουν ανά υποοικογένεια ή φυλή. Έχουν ποικιλία μεγεθών και σχημάτων. Μερικών τα κέρατα είναι σε σχήμα ανάποδου "S", που οι άκρες του γέρνουν προς τα μέσα (Αλκελαφίνες). Στο γένος Αλκέλαφος τα κέρατα φτάνουν σε μήκος τα 75 εκατοστά, ενώ στο Δαμαλίσκος μόνο τα 40 εκατοστά. Φέρουν παχιούς δακτύλιους, που συνεχίζονται μέχρι τα 2/3 του κεράτου.
Άλλου είδους κέρατα είναι τοξοειδή (δηλαδή σχηματίζουν "καμάρα"), που γέρνουν προς τα πίσω και φέρουν λεπτούς, αρκετά διακριτούς δακτύλιους (Ιπποτραγίνες, Κόβυς).
Στις μικρές αντιλόπες (μαζί με το νιλγκάι) τα κέρατα είναι λεπτά, μυτερά εξογκώματα, που έχουν μικρό μήκος και δεν είναι εντυπωσιακά.
Βιότοπος
Οι αντιλόπες ζουν σε διαφορετικούς τύπους βιότοπων. Οι μεγάλες αντιλόπες ζουν σε ημιερημικές περιοχές με χαμηλή βλάστηση. Οι αντιλόπες του νερού όμως προτιμούν και τις υδάτινες περιοχές για εύρεση τροφής και για να αποφύγουν τα αρπακτικά. Οι κεφάλοφοι ζουν συνήθως μέσα στα δάση για να αποφύγουν τα αρπακτικά, ενώ οι ορεότραγοι ζουν σε προεξοχές βράχων και πλαγιές. Επίσης υπάρχουν αντιλόπες, όπως το ορεινό νυάλα (Tragelaphus buxtoni) και η θιβετιανή αντιλόπη (Pantholops hodgsonii) που ζουν σε ορεινά δάση ή πεδιάδες αντίστοιχα, άνω από το όριο των 3.000 μέτρων .
Συμπεριφορά
Οι αντιλόπες ακολουθούν μια σειρά από στρατηγικές άμυνας, που συχνά υπαγορεύονται από τη μορφολογία τους.
Οι μεγάλες αντιλόπες που συγκεντρώνονται σε μεγάλα κοπάδια, όπως τα γκνου, βασίζονται στους αριθμούς των ατόμων και την λειτουργία της ταχύτητας για την προστασία τους από τα αρπακτικά. Οι μικρές αντιλόπες, ειδικά οι κεφάλοφοι (Cephalophinae), αποφεύγουν τους θηρευτές κάνοντας μεγάλα άλματα ανάμεσα στους πυκνούς θάμνους όπου τα αρπακτικά δεν μπορούν να συνεχίσουν. Τα σπρίνγκμποκ χρησιμοποιούν μια τακτική που λέγεται stotting, για να μπερδέψουν τα αρπακτικά.
Κατάσταση πληθυσμού
Επιπλέον εννέα είδη είναι στην επόμενη κατηγορία της απειλής, τα Κινδυνεύοντα, και άλλα εννέα έχουν χαρακτηρισθεί ως Τρωτά στην Κόκκινη Λίστα των απειλούμενων ειδών. Σχεδόν το 70% των ειδών αντιλοπών δεν απειλούνται με εξαφάνιση και ορισμένες περιοχές του κόσμου είναι καλύτερες από τις άλλες, από άποψη των πληθυσμών αντιλοπών. Η Ινδία, για παράδειγμα, είναι το σπίτι για τέσσερα είδη αντιλόπης και μόνο ένα από αυτά θεωρείται σήμερα ως απειλούμενο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοοειδή Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας
Κύματα ντε Μπρολί
Στη φυσική, σύμφωνα με την υπόθεση που διατύπωσε πρώτος ο Γάλλος φυσικός Λουί ντε Μπρολί, η ύλη μπορεί να έχει κυματική συμπεριφορά (κυματοσωματιδιακός δυϊσμός) και επομένως τα υλικά σωματίδια συμπεριφέρονται σε ορισμένες περιπτώσεις ως κύματα, γνωστά και ως κύματα ντε Μπρολί ή Υλοκύματα. Σύμφωνα με την κυματική αυτή υπόθεση, ένα ελεύθερο ηλεκτρόνιο μάζας m και ταχύτητας v, χαρακτηρίζεται από ένα μήκος κύματος,
όπου h η σταθερά του Πλανκ, ενώ η συχνότητά του συνδέεται επίσης με την ενέργειά του, κατά τον ίδιο τρόπο όπως για ένα φωτόνιο,
Ο ντε Μπρολί διατύπωσε την πρότασή του στα πλαίσια της διδακτορικής του διατριβής, το 1923, σε μία εποχή που δεν υπήρχαν ακόμα πειραματικές ενδείξεις για τα κυματικά χαρακτηριστικά των σωματιδίων, και αργότερα βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής.
Κατηγορία:Κβαντική μηχανική
Σφυριχτή γλώσσα
μικρογραφία|Επικοινωνία με σφυριχτή γλώσσα |305x305εσ Η σφυριχτή γλώσσα είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος επικοινωνίας που βασίζεται αποκλειστικά στα σφυρίγματα και εξαπλώθηκε σε πολλές περιοχές του κόσμου, εντούτοις περιορίζεται σε περιοχές όπου το σφύριγμα λειτουργεί πιο αποτελεσματικά από την ομιλία (κυρίως σε βουνά, σε πυκνά δάση). Σήμερα έχουν καταγραφεί 70 τοπικές κοινωνίες στον κόσμο που επικοινωνούν με κάποια σφυριχτή γλώσσα. Συνήθως οι σφυριχτές γλώσσες δεν είναι ανεξάρτητες γλώσσες αλλά λειτουργούν σαν προέκταση μιας τοπικής γλώσσας.
Από την αρχαιότητα έως σήμερα
'Στο βιβλίο Δ' Ιστορία του Ηροδότου υπάρχει μια αναφορά «σε τρωγλοδύτες Αιθίοπες» που η γλώσσα που μιλούν δε μοιάζει με καμιά άλλη, είναι κάτι σαν τα «τσιρίσματα που βγάζουν οι νυχτερίδες». Ηρόδοτος Ιστορίαι (4.183.4) Μελπόμενη'''
[4.183.4] ''Κι οι Γαράμαντες αυτοί βγαίνουν και κυνηγούν τους τρωγλοδύτες Αιθίοπες με άρματα που τα σέρνουν τέσσερα άλογα. Γιατί οι τρωγλοδύτες Αιθίοπες είναι πιο γοργοπόδαροι απ᾽ όλους τους λαούς, απ᾽ αυτούς για τους οποίους μας έρχονται πληροφορίες. Και τρέφονται οι τρωγλοδύτες με φίδια και σαύρες κι άλλα παρόμοια ερπετά· η γλώσσα που μιλούν δε μοιάζει με καμιά άλλη, είναι κάτι σαν τα τσιρίσματα που βγάζουν οι νυχτερίδες''. Παλιές Μαρτυρίες θαλασσοπόρων αναφέρουν ότι οι Γουάντσε (ισπανικά: Guanche) αυτόχθονες κάτοικοι των Κανάριων Νήσων (Ισπανία) εκτός από τη συνηθισμένη ομιλία χρησιμοποίησαν μια σφυριχτή γλώσσα, γνωστή σήμερα με την ονομασία silbo (σφυρίζω στα ισπανικά). Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας τους επέτρεψε να επικοινωνούν στις απομακρυσμένες κοιλάδες (Ο ήχος ενός σφυρίγματος φτάνει πολύ μακριά). Από το 2009 η σφυριχτή γλώσσα «Silbo Gomero» συγκαταλέγεται στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Σύμφωνα με μαρτυρίες ευρωπαίων θαλασσοπόρων μια παρόμοια γλώσσα υπήρχε στις κοιλάδες των Άνδεων (της Νότιας Αμερικής). Η επιβίωση της γλώσσας αυτής επιβεβαιώθηκε από τις έρευνες του Julien Meyer, ειδικού στον τομέα της βιοακουστικής.
Υπάρχουν διάφορα διηγήματα που μαρτυρούν ότι η σφυριχτή γλώσσα αποτελούσε τον καλύτερο τρόπο επικοινωνία σε μεγάλες αποστάσεις για τους βοσκούς. Οι κάτοικοι του χωριού Αας (στα Δυτικά Πυρηναία) επικοινωνούσαν χάρις σε σφυρίγματα από πλαγιά σε πλαγιά και αναπαρήγαν την Οξιτανική διάλεκτο.
Στην Ελλάδα οι κάτοικοι του ορεινού χωριού Αντιά Εύβοιας επικοινωνούν μέσω σφυριγμάτων. Η ελληνική σφυριχτή γλώσσα ονομάζεται σφυριά και βγήκε στη δημοσιότητα το 1969 όταν συνετρίβη αεροσκάφος στα βουνά της Αντιάς τότε τα σωστικά συνεργεία εντυπωσιάστηκαν από τα σφυρίγματα των βοσκών.
Κατανομή
Σήμερα υπάρχουν 70 σφυριχτές γλώσσες στον κόσμο.
•	Ευρώπη: Στην περιοχή Μπεάρν (Γαλλία) και στο χωριό Αντιάς Ευβοίας (Ελλάδα). •	Ασία: Στα βορειοδυτικά της Τουρκίας, στους Akhas et les Χμονγκ (Νοτιοανατολική Ασία), στους Yupiks της Σιβηρίας. •	Αφρική: Στο νησί Λα Γκομέρα (νησί των Καναρίων Νήσων), στον Άτλαντα στο Μαρόκο, στο Τόγκο, στην Αιθιοπία. •	Αμερική: Στους Wayãpi στους Éperviers (pt) (Αμαζόνα της Βραζιλίας), στη Γουιάνα και στις Άνδεις. •	Ωκεανία: στην Παπούα Νέα Γουινέα.
Διάφορες πρωτοβουλίες για την διατήρηση των σφυριχτών γλωσσών:
Χρησιμότητα
Η σφυριχτή γλώσσα επιτρέπει την επικοινωνία σε μεγάλες αποστάσεις. Ο ήχος ενός σφυρίγματος φτάνει πολύ μακριά και όταν ευνοεί η διαμόρφωση τού εδάφους, έως και 4 χλμ.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Γλώσσες της Ελλάδας Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Νομός Εύβοιας
Το πλοίο των τρελών
Το πλοίο των τρελών (Αγγλ.Ship Of Fools) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1964 και σκηνοθεσίας Στάνλεϊ Κρέιμερ που διηγείται τις ιστορίες των επιβατών ενός γερμανικού πλοίου που αναχωρεί από τη Γερμανία με προορισμό το Μεξικό το 1933. Η ταινία περιλαμβάνει μια σειρά μεγάλων ηθοποιών της περιόδου, όπως η Βίβιαν Λι, η Σιμόν Σινιορέ, ο Λι Μάρβιν και ο Χοσέ Φερρέρ και είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Κάθριν Αν Πόρτερ.
Υπόθεση
Το 1933, ένα γερμανικό πλοίο αφήνει τη Βέρακρούζ του Μεξικό με προορισμό τη Γερμανία. Στην τρίτη θέση ταξιδεύουν φτωχοί Μεξικανοί και Ισπανοί διωγμένοι από την Κούβα. Στην πρώτη θέση επιβάτες διαφόρων εθνικοτήτων και κοινωνικών τάξεων κρύβουν ιστορίες, που σχετίζονται με προσωπικές και επαγγελματικές αποτυχίες ή με όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Οι ζωές των επιβατών συγκλίνουν και λέγονται αλήθειες που δεν είχαν ειπωθεί ποτέ, καθώς αναδύονται στην επιφάνεια θέματα όπως ο ρατσισμός κοινωνικός ή φυλετικός, η ανάγκη του ανθρώπου ν'αγαπήσει και ν'αγαπηθεί, ο αγώνας για δικαιοσύνη κι η σκληρότητα κι η αδιαφορία του ανθρώπου για το πλησίον του, όλα αυτά σε μια περίοδο που ο πόλεμος που άλλαξε την ιστορία της ανθρωπότητας παραμονεύει.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 8 βραβεία όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο έχασε από την ταινία Η Μελωδία της Ευτυχίας (The Sound Of Music, 1965). Τα μέλη της ακαδημίας βράβευσαν την ταινία για την ασπρόμαυρη φωτογραφία και την καλλιτεχνική της διεύθυνση.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητες:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κρέιμερ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε πλοία
Ίρμγκαρντ Ροστ
Η Ίρμγκαρντ Ροστ (γερμανικά: Irmgard Rost), (1909-1970), ήταν Γερμανίδα πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Η φωτογραφία της διακοσμούσε πακέτο τσιγάρων στη Γερμανία.
Το 1929 στο Γερμανικό όπεν σε σκληρό τερέν ήταν πρώτη στο μονό και πρώτη στο μεικτό με συμπαίκτη τον Φραντς Βίλχελμ Ματέικα. Επίσης ήταν φιναλίστ στο μονό στο Βισμπάντεν, φιναλίστ στο μονό στο Μοντρέ, φιναλίστ στο διπλό στο Μεράνο.
Το 1930 ήταν πρώτη στο Γερμανικό πρωτάθλημα σκληρού τερέν στο μεικτό, φιναλίστ στο μεικτό στο τουρνουά του Βερολίνου, φιναλίστ στο πρωτάθλημα της Ανδριατικής.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήτα νικήτρια στο απλό το 1931 επί της Νέλλυ Νέπαχ με 6-4, 6-2. Το 1931 ήταν φιναλίστ στο μονό στο πρωτάθλημα του Βερολίνου και νικήτρια στο διπλό, φιναλίστ στο μονό στο Γερμανικό πρωτάθλημα σε σκληρό τερέν , στο Διεθνές πρωτάθλημα Αυστρίας ήταν φιναλίστ στο μονό και στο μεικτό, νικήτρια στο μονό στο "Grand Hotel Panhans " στην Αυστρία, φιναλίστ στο μονό στο Γερμανικό πρωτάθλημα, φιναλίστ στο μονό στο όπεν Αργεντινής, ήταν φιναλίστ στο όπεν Αργεντινής. Την ίδια χρονιά ήταν πρώτη στο μονό και στο μεικτό στο πρωτάθλημα Δανίας σε σκληρό τερέν, και φιναλίστ στο μονό στο όπεν Χιλής.
Ήταν νικήτρια στο μονό στο διεθνές πρωτάθλημα του Μπάντεν Μπάντεν, επίσης είχε συμμετάσχει στο Γουίμπλεντον και το Γαλλικό όπεν χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Ιωάννης Ρωμανίδης
Ο πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Ρωμανίδης (2 Μαρτίου 1927 - 1 Νοεμβρίου 2001) ήταν Ρωμαίος (Ρωμηός) θεολόγος μικρασιατικής καταγωγής.
Η ζωή του
Οι γονείς του ήταν από την Ρωμαϊκή Καστρόπολη της Αραβησσού της Καππαδοκίας. Γεννήθηκε στον Πειραιά, στις 2 Μαρτίου 1927. Έφυγε από την Ελλάδα και μετανάστευσε στην Αμερική, στις 15 Μαΐου 1927, με τους γονείς του και μεγάλωσε στην πόλη της Νέας Υόρκης στο Μανχάταν στην 46η οδό μεταξύ της 2ας και της 3ης Λεωφόρου.
Ήταν απόφοιτος του Ελληνικού Κολεγίου Μπρούκλαϊν, Μασαχουσέτης, της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Γέηλ, Διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ (School of  Arts  and  Sciences). Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου στην Θεσσαλονίκη και  Επισκέπτης  Καθηγητής  της Θεολογικής  Σχολής  του Αγίου  Ιωάννου Δαμασκηνού  του  Πανεπιστημίου  Μπαλαμάντ, του Λιβάνου από το 1970.
Σπούδασε ακόμη στο Ρωσικό Σεμινάριο του Αγίου Βλαδίμηρου της Νέας Υόρκης, στο επίσης Ρωσικό Ινστιτούτο Αγίου Σεργίου στο Παρίσι και στο Μόναχο της Γερμανίας. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1951 και έκτοτε διακόνησε ως εφημέριος σε διάφορες ενορίες των ΗΠΑ. Μεταξύ των ετών 1958 και 1965 υπηρέτησε ως καθηγητής στη Θεολογική Σχολή Τιμίου Σταυρού, παραιτήθηκε όμως το 1965, διαμαρτυρόμενος για την απομάκρυνση του π. Γεωργίου Φλορόφσκι από την Σχολή.
Απεβίωσε την 1 Νοεμβρίου 2001, αφήνοντας πίσω του πλούσιο θεολογικό και ιστορικό έργο.
Το έργο του
Έχει συγγράψει πλήθος μελετών, πολλές από τις όποιες είναι ακόμη ανέκδοτες. Η διδακτορική του διατριβή αφορούσε το Προπατορικό αμάρτημα. Το έργο και η προσφορά του στην επιστήμη έχουν διερευνηθεί συστηματικά στη διδακτορική διατριβή του Andrew Sopko, Prophet  of  Roman  Orthodoxy – The  Theology  of  John  Romanides, Canada,  1998.
Μεγάλη υπήρξε η συμβολή και η προσφορά του στην Ορθόδοξη Εκκλησία με τη συμμετοχή του στους Θεολογικούς Διάλογους με Ετερόδοξους, ιδιαίτερα με τον Αγγλικανισμό, αλλά και αλλόδοξους (Ιουδαϊσμό και Ισλάμ). Συμμετείχε επίσης στο Διάλογο με την Παγκόσμια Λουθηρανική Ομοσπονδία (1978 κ.ε.).
Ο Ρωμανίδης υποστήριζε την σχέση Θεολογίας και αγιοπνευματικής εμπειρίας και τους σταθμούς της πνευματικής πορείας των Αγίων: κάθαρσις - φωτισμός - θέωσις, ως προϋπόθεση των Οικουμενικών Συνόδων και της αυθεντικής αποδοχής των, κάτι που θεωρούσε ότι έχει χαθεί στη Δύση, αλλά και στη δυτικίζουσα, κατά τη γνώμη του, σημερινή Ορθόδοξη θεολογική σκέψη. Η στροφή αυτή στην πατερικότητα, ως εκκλησιαστική γνησιότητα, συνέχισε και συνεπλήρωσε την ανάλογη κίνηση του π. Γεωργίου Φλορόφσκι, την πορεία του οποίου ακολούθησε στον οικουμενικό Διάλογο, θεωρούμενος και αυτός συχνά ενοχλητικός και όχι εύκολος συνομιλητής.
S/1995 S 5
Ο S/1995 S 5 είναι ένας υποθετικός δορυφόρος του Κρόνου. Ανακαλύφθηκε από φωτογραφίες του ΔΤΧ. Βρίσκεται ανάμεσα στον Προμηθέα και τον δασκτύλιο F. Σύμφωνα με νέες μελέτες, πιστεύεται πως ήταν μια παροδική μάζα σκόνης, η οποία δαλύθηκε. Η ακριβής του διάμετρος δεν είναι γνωστή, αλλά υπολογίζεται σε λίγες δεκάδες χιλιομέτρων (10-30). Το S/1995 S 5 είναι βοσκός δακτυλίων, όπως ο Προμηθέας και η Πανδώρα.
Πηγές
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου Κατηγορία:Υποθετικοί δορυφόροι
Ατιράου (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ατιράου μπορεί να αναφέρεται σε:
Τζοβάνι Σοράντσο
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Γερμανικός ιδεαλισμός
right|thumb|200px|Φρήντριχ Βίλχελμ Γιόζεφ φον Σέλινγκ, από τους πιο ονομαστούς εκπροσώπους του γερμανικού Ιδεαλισμού thumb|200px|Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε, ξεχωριστός εκπρόσωπος του φιλοσοφικού ρεύματος του γερμανικού Ιδεαλισμού Ο Γερμανικός Ιδεαλισμός υπήρξε φιλοσοφικό κίνημα που σημάδεψε τη φιλοσοφία στη Γερμανία στα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα. Τις βάσεις του έθεσε η φιλοσοφική εργασία του Ιμμάνουελ Καντ τις δεκαετίες του 1780 και 1790 και ήταν στενά συνδεδεμένο με το ρομαντισμό και την επαναστατική πολιτική του Διαφωτισμού. Οι πιο διάσημοι στοχαστές του κινήματος υπήρξαν οι Γιόχαν Φίχτε, Φρίντριχ Σέλινγκ, Γκέοργκ Χέγκελ ενώ ξεχώρισαν επίσης οι λιγότεροι γνωστοί αλλά με σημαντική προσφορά, Φρίντριχ Γιάκομπι, Γκότλομπ Σούλτσε, Καρλ Ράινχολντ και Φρίντριχ Σλάιερμαχερ.
Ορισμός του Ιδεαλισμού
Ο ορισμός του Ιδεαλισμού είναι σύνθετος. Ο φιλοσοφικός ορισμός του ιδεαλισμού της γερμανικής σχολής είναι ότι οι ιδιότητες που προσδίδουμε στα διάφορα πράγματα μέσω της ανακάλυψής τους, εξαρτώνται από τον τρόπο που αυτά τα αντικείμενα εμφανίζονται σε εμάς και γίνονται καταληπτά ως αισθητότητες, ως μείγμα δηλαδή των αισθητηριακών μας οργάνων και της εμπειρίας μας, όπως αυτή είναι συσσωρευμένη μέσω του γονιδιακού επικαθορισμού μας και των πρώιμων παραστάσεών μας, σηματοδοτώντας και νοηματοδοτώντας τις αντιλήψεις μας. Τουτέστιν, οι ιδιότητες που μπορεί να έχει ένα αντικείμενο ανεξαρτήτως της Ιδέας, είναι ασυνάρτητο με τον Ιδεαλισμό ως φιλοσοφικό ρεύμα.
Ο Καντ
Ο Ιμμάνουελ Καντ (1724–1804) θεωρείται συχνά ως ο πιονέρος των γερμανών ιδεαλιστών. Η εργασία του Καντ αποσκοπούσε να αποτελέσει τη γέφυρα μεταξύ των δυο κυρίαρχων φιλοσοφικών σχολών του 18ου αιώνα: του Ρασιοναλισμού (Ορθολογισμός) και του Εμπειρισμού. Ο ρασιοναλισμός πρέσβευε την απόκτηση της γνώμης μόνο μέσω της λογικής επαγωγής, ενώ ο εμπειρισμός θεωρούσε ότι η γνώση αποκτάτο μόνο μέσω των αισθήσεων (των προσλαμβανουσών τους με την εμπειρία δηλαδή, όπως ένας καθρέφτης αντανακλά ένα ορισμένο είδωλο το οποίο μέσω της συνέχειάς του (συνέχεια με την υλιστική έννοια) γίνεται νοητό ως αντικειμενική οντότητα). Η λύση που πρότεινε ο Καντ εστίαζε στην υπόθεση ότι ενώ συγκεκριμένα αντικείμενα μπορούσαν να γίνουν αισθητά μόνο μέσω της αισθητότητας (της ανθρώπινης ικανότητας να αισθάνεται με την αντικειμενική έννοια του όρου), θα μπορούσαμε ωστόσο να γνωρίζουμε από πριν τη μορφή που αυτά παίρνουν πριν την επίδραση της εμπειρίας μέσω της αλληλεπίδρασης του αντικειμένου με τις αισθήσεις.
Ο Φίχτε
Ο Γιόχαν Φίχτε είχε ένα επιτηδευμένο και πολύπλοκο στυλ γραφής και ανάπτυξης των ιδεών του, το οποίο πλησίαζε πολύ εκείνο του Καντ. Ο Φίχτε απέδιδε τη μέγιστη σπουδαιότητα στο Εγώ του ατόμου, καθιστώντας το πυρήνα της Ιδέας, θεωρώντας ότι καθετί εξωτερικό στοιχείο δεν ήταν παρά οι προβολές του Εγώ μας στον κόσμο. Στη φιλοσοφική του πραγματεία το Εγώ αποτελούσε το αίτιο και κάθε εξωτερικό αντικείμενο το αιτιατό, το οποίο αυστηρώς καθοριζόταν από την άρρηκτη πνευματική αγωγιμότητά του με το Εγώ, περιοριζόμενο όμως στο ρόλο του απολύτως παθητικού δέκτη.
Κατηγορία:Φιλοσοφικά κινήματα ιδεαλισμος Κατηγορία:Ηπειρωτική φιλοσοφία Κατηγορία:Ορθολογισμός
Ανδριάντας του Λάδα
Ο Ανδριάντας του Λάδα ήταν φημισμένο έργο του αρχαίου Έλληνα καλλιτέχνη Μύρωνα, από το οποίο δεν έχουν σωθεί ούτε το πρότυπο, αλλά ούτε και αντίγραφά του στις ημέρες μας. Στην εποχή του έρχιζε μεγαλύτερης φήμης και από το άλλο υπέροχο έργο του καλλιτέχνη αυτού, τον δημοφιλέστατο Δισκοβόλο.
Περιγραφή
Εικόνιζε τον αρχαίο Ολυμπιονίκη Λάδα Αιγιέα. Δύο επιγράμματα περιγράφουν το άγαλμα αυτό:
ενώ ο Μπένντορφ προσθέτει και ένα τρίτο επίγραμμα, που είναι χαραγμένο σε βάση και το καταλογίζει στο έργο αυτό:
Από τις περιγραφές αυτές συμπεραίνουμε ότι ο ανδριάντας αυτός εικόνιζε τον Λάδα τη στιγμή λίγο πριν τον τερματισμό. Η έκφραση του πόθου της νίκης ήταν εμφανής όχι μόνο στο πρόσωπο, αλλά και σε όλο του το σώμα.
Χρονολόγηση
Πιστεύεται ότι ήταν τοποθετημένο στην Ολυμπία, αν και η πληροφορία αυτή δεν είναι εξακριβώσιμη. Ως έργο του Μύρωνα χρονολογείται στον 5ο αιώνα π.Χ.
Πηγές
Λ
Μαζικός αριθμός
Ο μαζικός αριθμός (Α) ή αριθμός νουκλεονίων, είναι ακέραιος θετικός αριθμός που δηλώνει το σύνολο νετρονίων (n) και πρωτονίων (p) που περιέχονται στον πυρήνα του ατόμου ενός χημικού στοιχείου : Α = p + n.
Ο αριθμός των πρωτονίων του πυρήνα που ονομάζεται "ατομικός αριθμός" συμβολίζεται με το "Ζ" και αν θεωρήσουμε ότι ο αριθμός νετρονίων συμβολίζεται με το "Ν" τότε έχουμε ακόμα : Α = Ζ + Ν.
Εισαγωγή
Ο μαζικός αριθμός του πυρήνα ενός στοιχείου (Σ) γράφεται στην αριστερή πλευρά και προς τα πάνω από το σύμβολο του στοιχείου. Κάτω αριστερά γράφεται ο Ζ :
Για παράδειγμα ο φυσικός άνθρακας αποτελείται κυρίως από το ισότοπο με Α = 12 το οποίο περιέχει 6 πρωτόνια και 6 νετρόνια :
Εναλλακτικά ο μαζικός αριθμός μπορεί να γραφεί μετά το όνομα ή το σύμβολο του στοιχείου : άνθρακας-12 ή C-12.
Για τους φυσικούς πυρήνες ο μαζικός αριθμός μεταβάλλεται από 1 (στο υδρογόνο, 1Η) μέχρι το 238 (στο ουράνιο, 238U). Ο βαρύτερος φυσικός σταθερός πυρήνας είναι ο 209Bi.
Ο μαζικός αριθμός είναι διαφορετικός για κάθε ισότοπο ενός χημικού στοιχείου αφού τα ισότοπα διαφέρουν μεταξύ τους στον αριθμό των νετρονίων που περιέχουν. Ως μαζικός αριθμός ενός στοιχείου αναφέρεται αυτός του σταθερού ισοτόπου και αν αυτά είναι πολλά, του ισοτόπου με τη μεγαλύτερη συμμετοχή στο χημικό στοιχείο. Π.χ. ο χρυσός (Au) που υπάρχει στη φύση αποτελείται από ένα σταθερό ισότοπο με μαζικό αριθμό 197 και επομένως ο μαζικός αριθμός του χρυσού είναι 197 (σύμβολο 197Au). Τα σταθερά ισότοπα του χαλκού είναι δύο : το 63Cu (με συμμετοχή στο φυσικό χαλκό περίπου 69 %) και το 65Cu (με συμμετοχή περίπου 31 %). Ο μαζικός αριθμός του χαλκού θεωρείται ο 63 : 63Cu).
Ο μαζικός αριθμός στις μεταστοιχειώσεις
Σε όλες τις διεργασίες όμως ισχύει η αρχή διατήρησης του αριθμού των νουκλεονίων (του μαζικού αριθμού) που είναι ουσιαστικά η αρχή διατήρησης της μάζας : Το άθροισμα των μαζικών αριθμών των σωματιδίων στα αντιδρώντα μιας μεταστοιχείωσης είναι ίσος με το άθροισμα των μαζικών αριθμών των προϊόντων. Έτσι για παράδειγμα στη μεταστοιχείωση : έχουμε για τους μαζικούς αριθμούς στα αντιδρώντα 27 + 4 = 31 και στα προϊόντα επίσης 30 + 1 = 31.
Διάσπαση α
Το σωμάτιο α είναι ένας πυρήνας ηλίου που αποτελείται από δύο πρωτόνια και δύο νετρόνια. Όταν συμβαίνει εκπομπή σωματίων α από ένα βαρύ πυρήνα (μητρικός πυρήνας) με Α > 210, ο μαζικός αριθμός μειώνεται κατά 4 και ο νέος πυρήνας (θυγατρικός) είναι σταθερότερος. Δηλαδή ισχύει : Για παράδειγμα, το ουράνιο-238 (238U) υφίσταται α-διάσπαση χάνοντας 2 νετρόνια και 2 πρωτόνια μετατρεπόμενο έτσι σε πυρήνα θορίου-234 (234Th) : Παρομοίως, το ράδιο-226 (226Ra) υφίσταται α-διάσπαση χάνοντας 2 νετρόνια και 2 πρωτόνια μετατρεπόμενο έτσι σε πυρήνα ραδονίου-222 (222Rn) :
Διασπάσεις β
Η διάσπαση β δίνει γενικά ισοβαρείς πυρήνες αφού διατηρείται ο μαζικός αριθμός στο θυγατρικό (Υ) και στο μητρικό (Χ) πυρήνα. Υπάρχουν τρία είδη διάσπασης β :
Εκπομπή ηλεκτρονίου, β–
Κατά τη διάσπαση β– ο αριθμός των πρωτονίων Ζ στο θυγατρικό πυρήνα αυξάνεται κατά ένα. Ταυτόχρονα εκπέμπεται ένα ηλεκτρόνιο (e-) και ένα αντινετρίνο : Για παράδειγμα, η β--διάσπαση του γερμάνιου-32 δίνει αρσενικό-33 :
Εκπομπή ποζιτρονίου, β+
Κατά τη διάσπαση β+ ο αριθμός των πρωτονίων Ζ στο θυγατρικό πυρήνα μειώνεται κατά ένα. Ταυτόχρονα εκπέμπεται ένα ποζιτρόνιο (e+) και ένα νετρίνο : Για παράδειγμα, η β+-διάσπαση του χαλκού-64 δίνει νικέλιο-64 :
Αρπαγή ηλεκτρονίου, EC
Κατά την αρπαγή ηλεκτρονίου ο αριθμός των πρωτονίων Ζ στο θυγατρικό πυρήνα μειώνεται κατά ένα. Ο μητρικός πυρήνας συλλαμβάνει ένα ηλεκτρόνιο, ενώ ταυτόχρονα εκπέμπεται ένα νετρίνο : Για παράδειγμα, η αρπαγή ηλεκτρονίου από το μαγγάνιο-53 δίνει χρώμιο-53 :
Διάσπαση γ
Πολύ συχνά ένας πυρήνας Χ, μετά από μια διάσπαση α ή β, μεταστοιχειώνεται σε άλλο πυρήνα Χ* ο οποίος όμως βρίσκεται σε διεγερμένη κατάσταση. Ο διεγερμένος πυρήνας μεταπίπτει σε χαμηλότερη ενεργειακή στάθμη (X) εκπέμποντας ταυτόχρονα ένα ή περισσότερα φωτόνια που ονομάζονται ακτίνες ή σωματίδια γάμμα και έχουν πολύ υψηλές ενέργειες. Κατά την εκπομπή της ακτινοβολίας γ δεν αλλάζει ούτε ο μαζικός αλλά ούτε και ο ατομικός αριθμός του πυρήνα. Γενικά λοιπόν : Για παράδειγμα το διεγερμένο έρβιο-164 αποδιεγείρεται κατά το σχήμα :
Μαζικός αριθμός και ιδιότητες του πυρήνα
Ο μαζικός αριθμός σχεδόν ταυτίζεται με τη μάζα του πυρήνα (σε μονάδες amu), έχει σχέση με το πλήθος των σταθερών ισοτόπων στη φύση, με την ενέργεια σύνδεσης ανά νουκλεόνιο του πυρήνα, με την πυρηνική ακτίνα και γενικά υπεισέρχεται σε αρκετά πυρηνικά φαινόμενα.
Ο μαζικός αριθμός και η μάζα του πυρήνα
Για τη μέτρηση των μαζών των πυρήνων δε χρησιμοποιείται το Kg αλλά η "μονάδα ατομικής μάζας]] u ή amu". Αυτό γίνεται για να είναι οι μάζες των υποατομικών σωματιδίων εύκολα συγκρίσιμες μεταξύ τους και γιατί η μάζα ενός πυρήνα σε u είναι περίπου ίση με το μαζικό αριθμό, Α.
Υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους η μάζα ενός πυρήνα είναι διαφορετική από το μαζικό του αριθμό :
Ο μαζικός αριθμός και η ακτίνα του πυρήνα
Με διάφορες μεθόδους (μεσονικά άτομα, σκέδαση νετρονίων, σκέδαση σωματίων α, κατοπτρικοί πυρήνες κ.ά.) βρέθηκε ότι η πυρηνική ακτίνα R κάποιου νουκλιδίου δίνεται από μια έκφραση της μορφής : R = R0 \cdot A1/3 όπου Α ο μαζικός αριθμός και R0 σταθερά με τιμή εξαρτώμενη από την πειραματική μέθοδο και μεταξύ 1.1×10-15 m (1.1 fm) και 1.5×10-15 m (1.5 fm).
Ο μαζικός αριθμός και ο όγκος του πυρήνα
Θεωρώντας ότι ο πυρήνας έχει σφαιρικό σχήμα, ο όγκος του θα είναι ο όγκος σφαίρας δηλ. V = 4πR3/3 και αφού R = R0A1/3 έχουμε τελικά ότι : V = 4πR0A/3. Άρα ο όγκος ενός πυρήνα είναι ανάλογος προς το μαζικό του αριθμό.
Ο μαζικός αριθμός και η πυκνότητα του πυρήνα
Θεωρώντας ότι ο πυρήνας έχει σφαιρικό σχήμα και η μάζα του είναι περίπου ίση με το μαζικό του αριθμό, αποδεικνύεται ότι η πυκνότητα ενός πυρήνα είναι σταθερή και δεν εξαρτάται από το μαζικό αριθμό. Η πυκνότητα των πυρήνων είναι τεράστια και περίπου ίση με d = 108 τόννοι/cm3.
Ο μαζικός αριθμός και το spin του πυρήνα
Το spin ενός πυρήνα είναι η συνισταμένη των spin των νουκλεονίων που τον αποτελούν. Το πυρηνικό spin είναι κβαντισμένο μέγεθος, έχει μέτρο Ι (σε μονάδες h/2π όπου h = σταθερά του Planck = 6.63×10-34 J.s) και εξαρτάται από το αν ο μαζικός αριθμός είναι άρτιος ή περιττός. Αν ο Α είναι περιττός, η τιμή του Ι είναι (περιττός)/2 δηλ. 3/2, 5/2, 7/2 κλπ. Αν ο Α είναι άρτιος, τότε το Ι είναι 0 ή ακέραιος θετικός αριθμός. :
Μαζικός αριθμός και σταθερότητα των πυρήνων
Με την τεχνική της φασματοσκοπίας μάζας και του ισοτοπικού διαχωρισμού είναι δυνατό να βρεθούν τα ισότοπα των 83 σταθερών χημικών στοιχείων. Γιαυτά τα στοιχεία έχουν βρεθεί 270 σταθερά ισότοπα και έχουν μελετηθεί περισσότερα από 900 ραδιενεργά.
Μαζικός αριθμός και ενέργεια σύνδεσης ανά νουκλεόνιο
Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η ισοδύναμη ενέργεια που αντιστοιχεί στο έλλειμμα μάζας ενός πυρήνα ονομάζεται ενέργεια σύνδεσης, ΕΒ και εκφράζεται συνήθως σε MeV. Αν διαιρέσουμε την ΕΒ με το μαζικό αριθμό του πυρήνα (ΕΒ/Α) παίρνουμε την "ενέργεια σύνδεσης ανά νουκλεόνιο" που αποτελεί μέτρο της σταθερότητας του πυρήνα. Όσο μεγαλύτερο είναι το κλάσμα ΕΒ/Α, τόσο σταθερότερος είναι ο πυρήνας.
Στο διπλανό σχήμα παρατηρούμε ότι η ενέργεια σύνδεσης ανά νουκλεόνιο αυξάνεται γρήγορα στα στοιχεία μικρού μαζικού αριθμού (από περίπου 1.1 MeV/νουκλεόνιο στο 2D μέχρι μιας μέγιστης τιμής περίπου 8,8 MeV/νουκλεόνιο στον πυρήνα 56Fe), έχει ένα πλατύ μέγιστο στην περιοχή από Α = 56 ως Α = 60, και μειώνεται αργά στα βαριά στοιχεία μέχρι το 238U (περίπου 7.6 MeV). Παρατηρούμε επίσης την ιδιαίτερη σταθερότητα των πυρήνων 4He (περίπου 7.1 MeV/νουκλεόνιο) και του 12C (περίπου 7.7 MeV/νουκλεόνιο).
Πυρηνικά ισομερή
Ένα διαφορετικό είδος ασταθούς πυρηνικής κατάστασης (ισομέρειας) είναι τα "ισομερή σχάσης". Σε μερικούς πυρήνες χημικών στοιχείων των ακτινιδών, οι κβαντομηχανικές καταστάσεις μπορούν να υπάρξουν ακόμα και όταν η κατανομή των πρωτονίων και των νετρονίων είναι σημαντικά μη-σφαιρική, σε τέτοιο βαθμό ώστε η αποδιέγερση να εμποδίζεται έντονα. Τέτοια ισομερή σχάσης δηλώνονται συνήθως με το γράμμα "f" και όχι "m" π.χ. το πλουτώνιο-240 σημειώνεται Pu-240f.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυρηνική χημεία Κατηγορία:Χημικές ιδιότητες
M3 Grant
Το μέσο άρμα μάχης Μ3 ήταν ένα αμερικάνικο άρμα μάχης που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Στη Βρετανία το άρμα κλήθηκε από δύο ονόματα με βάση τη διαμόρφωση του πυργίσκου και το μέγεθος του πληρώματος. Άρματα με πυργίσκους μοτίβου των ΗΠΑ ήταν ονομάζονταν "Lee", από το όνομα του Νοτιοαμερικανού στρατηγού Ρόμπερτ Λη, ενώ η παραλλαγή που χρησιμοποιούσε βρετανικού μοτίβου πυργίσκους ήταν γνωστή ως "Grant", από το όνομα του Βορειοαμερικανού στρατηγού Γκραντ. Ο σχεδιασμός ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1940 και τα πρώτα M3 λειτούργησαν στα τέλη του 1941. Ο στρατός των ΗΠΑ χρειαζόταν ένα μέσο άρμα μάχης οπλισμένο με ένα 75 χιλιοστών όπλο, και σε συνδυασμό με το αίτημα του Ηνωμένου Βασιλείου για το 3650 μέσα άρματα μάχης αμέσως, άρχισε την παραγωγή του Lee κατά τα τέλη του 1940 με στόχο να παράγει ένα άρμα το συντομότερο δυνατό. Το Μ3 είχε σημαντική δύναμη πυρός καθώς ήταν καλά οπλισμένο και με την προϋπόθεση καλής προστασίας, αλλά είχε και κάποια σοβαρά μειονεκτήματα στο γενικό σχεδιασμό και το σχήμα του, όπως: υψηλή σιλουέτα, μια αρχαϊκή sponson τοποθέτηση του κύριου όπλου, και κακή εκτός δρόμου απόδοση. Η συνολική απόδοση δεν ήταν ικανοποιητική και αποσύρθηκε από τον χώρο της πρώτης γραμμής - με εξαίρεση τις απομακρυσμένες περιοχές του Θεάτρου της Ασίας, όπου χρησιμοποιήθηκε από τις βρετανικές δυνάμεις μέχρι τα μέσα του 1944 ή πιθανώς αργότερα - μόλις το M4 Sherman έγινε διαθέσιμο σε μεγάλους αριθμούς.
Ιστορία
Το 1939, ο στρατός των Η.Π.Α κατείχε περίπου 400 άρματα μάχης, ως επί το πλείστον M2 Light Tank, με 18 από τα M2 Medium Tank  να θεωρούνται "σύγχρονα" Το χρηματοδοτούμενο από την αμερικανική ανάπτυξη άρμα κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου δεν είχε καμία υποδομή για την παραγωγή και μικρή εμπειρία στο σχεδιασμό.
Βόρεια Αφρική
Από τa 6.258 M3 παραγωγής Η.Π.Α., 2855 M3 διατέθηκαν στο βρετανικό στρατό, και περίπου 1.386 στην Σοβιετική Ένωση. Πρώτη δράση του μέσου αμερικανικού Μ3 κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν το 1942, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της βόρειας Αφρικής. Βρετανικά Lee και Grants ήταν σε δράση στις δυνάμεις κατά του Ρόμελ στη Μάχη της Gazala στις 27 Μαΐου του ίδιου έτους. Η εμφάνισή τους ήταν μια έκπληξη για τους Γερμανούς, οι οποίοι ήταν απροετοίμαστοι για τον M3 75 gun mm. Σύντομα ανακάλυψαν ότι τα Μ3 θα μπορούσαν να εμπλακούν πέρα από το αποτελεσματικό εύρος του 5 cm Pak 38 αντιαρματικού πυροβόλου τους, και του 5 cm Kwk 39 του Panzer III. To Μ3 ήταν επίσης πολύ καλύτερo από τα Fiat M13/40 και Fiat M14/41 άρματα που χρησιμοποιούνταν από τα ιταλικά στρατεύματα, των οποίων τα 47 mm gun ήταν αποτελεσματικά μόνο στην κενή σειρά σημείου, ενώ μόνο τα λίγα  Semovente da 75/18 αυτοπροωθούμενα πυροβόλα όπλα ήταν σε θέση να το καταστρέψουν. Grant και Lee εφοδιίασαν τους Βρετανούς στη Βόρειο Αφρική μέχρι το τέλος της εκστρατείας. Μετά από την εισβολή της γαλλικής Βόρειας Αφρικής, οι ΗΠΑ πολέμησαν και στη Βόρεια Αφρική, με τη χρήση του Μ3 Lee. Στη συνέχεια, ένα σύνταγμα ακόμα που χρησιμοποιούσε το Μ3 Lee έφτασε να πολεμήσουν στη Βόρεια Αφρική. Το Μ3 εκτιμάται πως ήταν σε γενικές γραμμές κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Βορείου Αφρικής για την μηχανική αξιοπιστία του, καλής προστασίας πανοπλία και βαριά δύναμη πυρός.
Και στις τρεις περιοχές, το Μ3 ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει γερμανικά τανκς και συρόμενα αντιαρματικά όπλα. Ωστόσο, η ψηλή σιλουέτα ήταν τακτικό μειονέκτημα, καθώς και η χρήση των καρφιών στην υπερκατασκευή πανοπλίας κύτους για τις πρόωρες εκδόσεις οδήγησε στον θρυμματισμό τους, όπου ο αντίκτυπος των κελυφών εχθρού προκαλούσε σπάσιμο στα καρφιά και τα έκανε βλήματα μέσα στο άρμα. Αργότερα μοντέλα κατασκευάστηκαν με όλη την πανοπλία συγκολλημένη για την εξάλειψη αυτού του προβλήματος. Τα διδάγματα αυτά εφαρμόστηκαν για το σχεδιασμό και την παραγωγή του Μ4. Το Μ3 αντικαταστάθηκε από τον M4 Sherman μόλις το Μ4 ήταν διαθέσιμο.
Πόλεμος του Ειρηνικού
Στον πόλεμο του Ειρηνικού το άρμα έπαιξε δευτερεύοντα ρόλο λόγω του ότι οι κύριες μάχες δόθηκαν με ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις. . Στον Ειρηνικό, ο στρατός των ΗΠΑ αναμείχθηκε μόνο με το ένα τρίτο των 70 ξεχωριστών ταγμάτων των αρμάτων του, και κανένα από τα θωρακισμένα τμήματα, ενώ από το Σώμα των Πεζοναυτών αναμείχθηκαν έξι τάγματα αρμάτων. Όταν ο βρετανικός στρατός έλαβε M4 Sherman, περίπου 900 άρματα Μ3 μεταφέρθηκαν στον Βρετανικό Ινδικό Στρατό και έλαβαν δράση στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας. . Βρετανικά Lee και Grant χρησιμοποιήθηκαν από τους Βρετανούς στη 14η Στρατιά μέχρι την πτώση της Ρανγκούν, και εκτέλεσαν "αξιοθαύμαστα" στη Βιρμανία κατά το 1944-1945, τον αρχικό τους ρόλο: την υποστήριξη πεζικού. . Στην Άπω Ανατολή, το κύριο καθήκον του Μ3 ήταν η υποστήριξη του πεζικού. Αυτό διαδραμάτισε καίριο ρόλο κατά τη διάρκεια της μάχης της Ιμπχάλ, κατά την οποία το 14ο σύνταγμα αρμάτων του Αυτοκρατορικού ιαπωνικού στρατού αντιμετώπισε άρματα M3 για πρώτη φορά. Παρά την χειρότερη από το μέσο όρο των επιδόσεων εκτός δρόμου, τα M3 απέδωσαν καλά, καθώς διέσχισαν τις απότομες πλαγιές γύρω από το Imphal. Παρά το ότι τα Lee δηλώθηκαν επισήμως παρωχημένα τον Απρίλιο του 1944, έδρασαν μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο αυστραλιανός στρατός έλαβε επίσης περίπου 1.700 Μ3 Grant (μέρος εντολής του Ηνωμένου Βασιλείου). Το Αυστραλιανό Σώμα Τεθωρακισμένων είχε διαμορφωθεί το 1941 για να λάβει μέρος στην εκστρατεία της βόρειας Αφρικής, αλλά συγκρατήθηκε στην Αυστραλία μετά από το ξέσπασμα των εχθροπραξιών με την Ιαπωνία. Το 1941-42, σχηματίστηκαν 3 τεθωρακισμένες μεραρχίες - όλες αυτές ήταν εξοπλισμένες εν μέρει με  Μ3 Grant - εκτός από τα M3 Stuart. Τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1942, η 1η Μεραρχία Τεθωρακισμένων άρχισε εκ νέου τον εξοπλισμό με Μ3 Grant και ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της σε μια σειρά μεγάλων ασκήσεων γύρω από το Narrabri, στη Νέα Νότια Ουαλία. Η 2η Μεραρχία Τεθωρακισμένων καθώς και η 3η  επίσημα δημιουργήθηκαν το 1942 και ήταν επίσης εν μέρει εξοπλισμένες με Μ3 Grant. Τον Ιανουάριο του 1943, το σώμα της 1ης Μεραρχίας Τεθωρακισμένων ανέλαβε τα καθήκοντά του στην εγχώρια υπεράσπιση μεταξύ Περθ και Geraldton, στη Δυτική Αυστραλία. Ωστόσο, τα Grant κρίθηκαν ακατάλληλα για την εκτέλεση των καθηκόντων στο εξωτερικό και μονάδες του Μ3 ήταν εκ νέου εξοπλισμένες με τα Matilda II προτού αναπτυχθεί στην Νέα Γουινέα εκστρατεία. Λόγω έλλειψης προσωπικού, οι τρεις μεραρχίες επίσημα διαλύθηκαν κατά τη διάρκεια του 1943 και υποβαθμίστηκαν σε ταξιαρχία και τάγματα. Κατά τη διάρκεια της μάχης για το νησί Ταράουα το 1943, ο στρατός των ΗΠΑ επιτέθηκε σε κοντινή απόσταση, ενέργεια που θεωρήθηκε ως λιγότερο δαπανηρή διαδικασία. Ο στρατός υποστηρίχθηκε από μια διμοιρία αρμάτων M3A5 Lee από το 193ο Τάγμα Τεθωρακισμένων του Στρατού των ΗΠΑ, καθιστώντας σε αυτή τη μάχη την μοναδική χρήση του Μ3 από την Αμερική στο χώρο του Ειρηνικού. Το αμερικανικό Σώμα των Πεζοναυτών δεν έκανε χρήση του Μ3 Lee, γιατί τα τάγματά τους ήταν εξοπλισμένα με M3 Stuart έως ότου αντικατασταθούν από M4 Sherman στα μέσα του 1944.
Μεταπολεμική χρήση στην Αυστραλία
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Αυστραλιανός Στρατός είχε τροποποιήσει κάποια M3 Grant για ειδικούς σκοπούς, συμπεριλαμβανομένων σε μικρό αριθμό των παραλλαγών μπουλντόζας (θωρακισμένο όχημα αποκατάστασης παραλίας) και αμφίβιου οχήματος. Μετά το τέλος του πολέμου 14 Grant της Αυστραλίας τροποποιήθηκαν σε αυτοπροωθούμενα όπλα, με το Yeramba να γίνει το μόνο αυτοπροωθούμενο όπλο που αναπτύχθηκε ποτέ από τον αυστραλιανό στρατό. Εξοπλισμένο με ένα πυροβόλο όπλο 25-λιβρών, το Yeramba παρέμεινε στην υπηρεσία στο 22ο Σύνταγμα (Βασιλικό Αυστραλιανό Πυροβολικό), μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950. θεωρείται πλεόνασμα ότι πολλά M3 του Στρατού της Αυστραλίας αγοράστηκαν από μη στρατιωτικούς αγοραστές κατά τη διάρκεια του 1950 και του 1960 για τη μετατροπή τους σε χωματουργικά μηχανήματα ή  και τρακτέρ.
Επισκόπηση
Συνοπτικά, το Μ3 ήταν σε θέση να αντεπεξέλθει στο πεδίο της μάχης του 1942. Η πανοπλία και η δύναμη πυρός του ήταν ή ίση ή ανώτερη από τις περισσότερες των απειλών που αντιμετώπιζαν, ιδιαίτερα στην περιοχή του Ειρηνικού. Μεγάλης εμβέλειας και υψηλής ταχύτητας όπλα δεν είχαν τεθεί ακόμη σε κοινή χρήση για τα γερμανικά τανκς στον αφρικανικό χώρο. Ωστόσο, ο ταχύς ρυθμός της ανάπτυξης των αρμάτων σημαίνει ότι τα Μ3 ξεπεράστηκαν πολύ γρήγορα. Μέχρι τα μέσα του 1942, με την εισαγωγή του γερμανικού Tiger Ι, του Panzer IV με μακρύ κανόνι 75mm, και την πρώτη εμφάνιση το 1943 του Panther, σε συνδυασμό με τη διαθεσιμότητα μεγάλου αριθμού M4 Sherman, το Μ3 αποσύρθηκε από την υπηρεσία στον ευρωπαϊκό χώρο.
Αμερικάνικες παραλλαγές
( οι βρετανικές ονομασίες σε παρένθεση ) πλαϊνές πόρτες. Κατασκευάστηκαν 322.
Αυστραλιανές παραλλαγές
.
Κινηματογραφικές εμφανίσεις
Στην αμερικανική ταινία του 1943 Σαχάρα, με πρωταγωνιστή τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, κύρια μορφή του χαρακτήρα είναι ένα Μ3 Lee που ονομάζεται "Lulu Belle". Το ίδιο ισχύει και για την ριμέικ ταινία του 1995, με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Μπελούσι.
Μενοίκιο όρος
Το Μενοίκιο είναι βουνό της Βόρειας Ελλάδας με υψόμετρο 1.963 μέτρα (κορυφή Μαυρομάτα). Βρίσκεται στα σύνορα των νομών Δράμας και Σερρών. Συνδέεται στα βόρεια με τον Όρβηλο, του οποίου μπορεί να θεωρηθεί και τμήμα του, ενώ στα δυτικά με τα Όρη Βροντούς. thumb|Κοντινή άποψη του Μενοίκιου, από τους πρόποδές του, 8 χλμ. βoρειοανατολικά του [[Εμμανουήλ Παππάς Σερρών|Εμμανουήλ Παππά.]] Στις παρυφές και τους πρόποδές του είναι χτισμένα χωριά και κωμοπόλεις με πλούσια λαϊκή και μακεδονίτικη αρχιτεκτονική και ιδιαίτερη μουσική και λαϊκή παράδοση, όπως η Καλή Βρύση, η Αλιστράτη, η Μικρόπολη, η Καλλιθέα, ο Εμμανουήλ Παπάς, το Χιονοχώρι, το Νέο Σούλι, το Άγιο Πνεύμα, η Αναστασιά, η Αγριανή, το Δαφνούδι, ο Σφελινός η Νέα Ζίχνη και η Σκοπιά.
Ιστορία
Κατά την αρχαιότητα, λειτουργούσαν στο βουνό (στην περιοχή του Αγίου Πνεύματος) λατομεία μαρμάρου και μεταλλεία σιδήρου,  ενώ και σήμερα λειτουργούν λατομεία στην περιοχή. Το γεγονός ότι υπάρχουν από την αρχαιότητα οικισμοί γύρω από το βουνό το αποδεικνύουν τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στην περιοχή του Αγίου Πνεύματος και του Νέου Σουλίου, αλλά και στις πηγές του Αγγίτη κοντά στο σπήλαιο του Μααρά (στη Δράμα). Επίσης στην περιοχή της Μικρόπολης υπάρχουν ενδείξεις κατοίκησης ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Κατά τον μεσαίωνα καινούργια χωριά άρχισαν να δημιουργούνται στους πρόποδες του βουνού ενώ και πάρα πολλές Μονές ιδρύθηκαν την ίδια εποχή, όπως η Μονή Τιμίου Προδρόμου. Η Μονή αυτή είναι γνωστή για το ότι είχε μονάσει σ' αυτήν και έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο πρώτος Πατριάρχης μετά την άλωση, Γεννάδιος Σχολάριος, ο οποίος πέθανε και θάφτηκε εκεί το 1473. Ο Θεσσαλονικιός λόγιος και εκπαιδευτικός Πέτρος Παπαγεωργίου, που είχε διατελέσει διευθυντής του ελληνικού γυμνασίου Σερρών την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα, αναφέρει στο έργο του "Αι Σέρραι μετά των προαστείων, τα περί τας Σέρρας και η Μονή Ιωάννου του Προδρόμου" (1894), ότι ο τάφος του Γεννάδιου βρισκόταν στη Μονή μέχρι και το 1854, οπότε και έγινε εκταφή και ανακομιδή των οστών του και στη θέση του τοποθετήθηκε η εξής επιγραφή:
Ἣδε μεν ἡ Προδρόμοιο Μονή τήν κόσμος αείδει
ἡ πολιή μήτηρ Μακεδόνων ζαθέων
ἥδε δε Γενναδίου πατριάρχεω, τοῦ κλέος εὐρύ,
νεκροδόχος λάρναξ ἀθανάτου φθιμένου.
Με την άφιξη των προσφύγων από τη Μικρά Ασία, μετά το 1922, κατασκευάστηκαν και τα τελευταία χωριά της περιοχής. Στο βουνό κατοικούσαν και Σαρακατσάνοι οι οποίοι μετά το 1950 εγκαταστάθηκαν στα γύρω χωριά. Επίσης υπήρχαν και οικισμοί με ανθρώπους Βουλγαρικής καταγωγής, οι πληθυσμοί των οποίων όμως μειώθηκαν μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου και τη Συνθήκη του Νεϊγύ, που προέβλεπε την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας, ενώ εγκαταλείφθηκαν τελείως με το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου, το βουνό υπήρξε κρησφύγετο των ανταρτών της περιοχής. Σήμερα, τόσο στο νομό Σερρών όσο και στο νομό Δράμας, υπάρχουν πολλοί οικισμοί με πλούσια λαϊκή και μακεδονίτικη παράδοση.
Το βουνό είχε αρκετά ονόματα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ο Ηρόδοτος το ονόμαζε Δύσωρο, ενώ οι Τούρκοι το έλεγαν Μποζ-νταγ, που θα πει “Γκρίζο βουνό”. Παραφθορά της τουρκικής αυτής ονομασίας αποτελούν τα "Μπόζντακας" και "Μπόζντας", ονόματα με τα οποία ήταν γνωστό το βουνό στους ελληνικούς πληθυσμούς της περιοχής κατά την τουρκοκρατία και τα οποία συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται αρκετά συχνά μέχρι και σήμερα. Το όνομα Μενοίκιο αναφέρεται για πρώτη φορά στα βυζαντινά χρόνια και είναι το επίσημο όνομα που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.
Μορφολογία
Το Μενοίκιο ως ορεινός όγκος, χαρακτηρίζεται από το πολύ έντονο ανάγλυφο, που οφείλεται στα ευκολοδιαβρώσιμα πετρώματα, τα οποία δημιουργούν τοπία με υψηλό δυναμικό αισθητικής. Οι ψηλότερες κορυφές του βουνού βρίσκονται στο βόρειο και δυτικό τμήμα. Δεν υπάρχουν απομονωμένες κορυφές, αλλά δημιουργούν ένα συνεχόμενο επίπεδο υπό τη μορφή οροπεδίου, με μικρές υψομετρικές διαφορές. Γεωλογικά, ολόκληρο το Μενοίκιο Όρος ανήκει στη κρυσταλλοσχιστώδη Μάζα της Ροδόπης. Στην ορεινή ζώνη υπάρχουν μάρμαρα, κατά θέσεις έντονα καρστικοποιημένα ή ρωγματωμένα, που δημιουργούν το φαινόμενο των δολινών (καρστικοί σχηματισμοί). Το στρώμα αυτό εμποδίζει τελείως τη διείσδυση του ύδατος στα βαθύτερα στρώματα με αποτέλεσμα τον μεγάλο αριθμό πηγών που εμφανίζονται στα κράσπεδα του ορεινού όγκου. Επίσης, χαρακτηριστικό του βουνού είναι τα πολλά σπήλαια που διαθέτει με πιο γνωστό το σπήλαιο της Αλιστράτης. Επίσης, γνωστά, κυρίως στον ντόπιο πληθυσμό, είναι το σπήλαιο Γκιαούρ Ντερέ στη Μικρόπολη, το σπήλαιο Τσιφλίκι και στον Εμμανουήλ Παππά το σπήλαιο του Θεοχάρη.