cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκέτο του Σιέντλτσε
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, η γερμανική μεραρχία Panzer Kempf κύλησε στο Σιέντλτσε στις 12 Σεπτεμβρίου 1939 μετά από μια σκληρή μάχη κατά μήκος του ποταμού Μπουκ με τον πολωνικό Στρατό του Μόντλιν, ο οποίος παραδόθηκε αμέσως μετά. Το Σιέντλτσε καταστράφηκε και βομβαρδίστηκε πολλές φορές από τη Luftwaffe. Τον Οκτώβριο, οι διώξεις των Εβραίων από τη νέα γερμανική διοίκηση άρχισαν με τη σύλληψη των 50 πιο επιφανών ατόμων. Η δημιουργία του Εβραϊκού Συμβουλίου Γιούντενρατ διατάχθηκε στα τέλη Νοεμβρίου. Μεταξύ των 25 μελών του ήταν ο Ιτζάκ Νάχουμ Βάιντραουμπ (πρόεδρος, πρώην επικεφαλής του εβραϊκού νοσοκομείου), ο Χερς Άιζενμπεργκ (αντιπρόεδρος) και ο Χερς Τένενμπαουμ (γραμματέας, σύνδεσμος με την Γκεστάπο). Την Παραμονή των Χριστουγέννων οι Ναζί έβαλαν φωτιά στη συναγωγή και την έκαψαν ολοσχερώς, κυρίως με Εβραίους πρόσφυγες μέσα.
Πάνω από χίλιοι Εβραίοι που εκδιώχθηκαν από το Κάλις απελάθηκαν στο Σιέντλτσε το 1940, με τους συμπατριώτες τους από το Λοτζ και το Παμπιανίτσε να προσαρτώνται στο Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Προκειμένου να σπείρει τρόμο στις πολυσύχναστες γειτονιές, η γερμανική αστυνομία οργάνωσε μια τριήμερη δράση πυροβολισμών τον Μάρτιο του 1941. Η επίσημη δημιουργία ενός γκέτο στο Σιέντλτσε προκηρύχθηκε στις 2 Αυγούστου 1941. Ο μικρότερος αριθμός μη Εβραίων Πολωνών που ζούσαν σε καθορισμένες περιοχές έλαβε εντολή να απομακρυνθούν πριν από τις 8:00 μ.μ. στις 6 Αυγούστου. Στις εβραϊκές οικογένειες (πάνω από το ήμισυ του πληθυσμού της πόλης) δόθηκε προθεσμία δύο εβδομάδων για να εγκατασταθούν εκεί, μαζί με τους Ρομά. Η ζώνη του γκέτο αποτελούνταν από πολλά μικρά τετράγωνα της πόλης και πάνω από δώδεκα βατούς δρόμους στο κέντρο της πόλης βόρεια της Παλιάς Πλατείας. Το γκέτο αποκλείστηκε με έναν φράχτη από συρματόπλεγμα και αποκόπηκε από τον έξω κόσμο την 1η Οκτωβρίου 1941, με μόνο τρεις πύλες να οδηγούν έξω, τις οποίες φρουρούσαν ναζιστικές περιπολίες.
Η ζωή στο γκέτο
μικρογραφία| Δημόσια ανακοίνωση της ναζιστικής αρχής κατοχής που διέταξε την επανεγκατάσταση όλων των [[Ρομά από το Πόβιατ Σιέντλτσε στο εβραϊκό γκέτο, με το γράμμα "Z" για τον Zigeuner (Τσιγγάνος στα γερμανικά) στα περιβραχιόνια τους.]] Οι συνθήκες στο γκέτο ήταν φρικτές, με υπερβολικά ανεπαρκείς ποσότητες φαγητού. Κάποια στιγμή, 15 άτομα ζούσαν σε μονόκλινα δωμάτια χωρίς εγκαταστάσεις υγιεινής. Δεν επιτρεπόταν στους Εβραίους να κατέχουν προϊόντα γούνας. Άνθρωποι που προσπαθούσαν να περάσουν παράνομα τον φράχτη πυροβολήθηκαν στην πλάτη κατά δεκάδες. Μια επιδημία τύφου ξέσπασε τον χειμώνα του 1941 – 42. Υπήρχαν πέντε στρατόπεδα εργασίας που έστησαν οι Γερμανοί κοντά στο γκέτο.
Στις αρχές του 1942 η Τελική Λύση στο Εβραϊκό Ζήτημα τέθηκε σε κίνηση από τη Ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης της Βάνζεε και η μοίρα των γκετοποιημένων Εβραίων σε όλη την κατεχόμενη Πολωνία επισφραγίστηκε. Το στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα – που χτίστηκε βόρεια του Σιέντλτσε αποκλειστικά για την υλοποίηση της Επιχείρησης Ράινχαρντ άρχισε να εξολοθρεύει με αέρια Εβραίους τον Ιούλιο του 1942. Τον επόμενο μήνα, στις 22 Αυγούστου 1942, η δράση εκκαθάρισης του Γκέτο του Σιέντλτσε ξεκίνησε σοβαρά, υπό τον SS-Obersturmführer Σουλτς. Η Γιούντερατ είχε ενημερωθεί για τη μαζική «μεταφορά προς τα ανατολικά» προσωπικά από τον Gruppenführer Λούντβιχ Φίσερ, τον κυβερνήτη του Γενικού Κυβερνείου. Άτομα που δεν μπορούσαν να κινηθούν και προσπαθούσαν να κρυφτούν πυροβολήθηκαν στα σπίτια τους από τις ομάδες περιπλανώμενων αντρών Τραβνίκι με τη βοήθεια της Ordnungspolizei που έφτασε στο Σιέντλτσε από το Γουοσίτσε για αυτόν τον συγκεκριμένο σκοπό. δεξιά|μικρογραφία| Απέλαση 10.000 Πολωνοεβραίων στην [[Στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα|Τρεμπλίνκα κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης του γκέτο στο Σιέντλτσε, αρχής γενομένης στις 23 Αυγούστου 1942]]
Εκκαθάριση του γκέτο
Περίπου 10.000 Εβραίοι συνωστίστηκαν στην πλατεία στις 22 Αυγούστου, συμπεριλαμβανομένων όλων των αιχμαλώτων που έφερε η Ordnungspolizei με τα πόδια από τα γκέτο διέλευσης σε τρεις κοντινούς οικισμούς. 500 άνδρες επιλέχθηκαν για να επιστρέψουν στα στρατόπεδα εργασίας τους. Τους υπόλοιπους έβαλαν να καθίσουν στο έδαφος όλη τη νύχτα, όπου βασανίστηκαν και πυροβολήθηκαν. Την επόμενη μέρα συγκεντρώθηκαν σε σειρές και βάδισαν στο σιδηροδρομικό σταθμό με απόλυτο τρόμο, καθώς οι συνδετικοί δρόμοι ήταν γεμάτοι πτώματα. Οι Εβραίοι στριμώχνονταν σε φορτηγά βαγόνια που περίμεναν (στη φωτογραφία) και στάλθηκαν στην Τρεμπλίνκα, 62 χλμ. απόσταση.
Ενώ οι Εβραίοι έξω από την πόλη ήταν συγκεντρωμένοι στην πλατεία την πρώτη ημέρα της συγκέντρωσης, οι ντόπιοι Εβραίοι αναγκάστηκαν να εισέλθουν στο νεκροταφείο στην οδό Σκόλνα. Η ομάδα των Ουκρανών Τραβνίκι έχει σταλεί από την Γκεστάπο γύρω στο μεσημέρι για να πραγματοποιήσει πυροβολισμούς εκεί ώστε να προκαλέσει τρόμο. Το βράδυ της 24ης Αυγούστου 1942 – μια μέρα μετά την πρώτη μεταφορά του Ολοκαυτώματος – περίπου 5.000 με 6.000 άνθρωποι από το νεκροταφείο στάλθηκαν στο θάνατο. Εν τω μεταξύ, ο συνολικός αριθμός των Εβραίων που πυροβολήθηκαν στο νεκροταφείο και ρίχτηκαν σε ομαδικούς τάφους ήταν 3.000, όπως υπολογίζεται από τους Πολωνούς ιστορικούς. Την ημέρα του επιχείρησης εκκαθαρίστηκε το εβραϊκό νοσοκομείο, με όλους να σκοτώνονται επιτόπου είτε στα κρεβάτια τους είτε έξω στον προαύλιο χώρο.
Στις 27 Αυγούστου 1942, το γκέτο δεν υπήρχε πια. Οι εναπομείναντες Εβραίοι σκλάβοι εργάτες της πόλης επέστρεψαν στο «μικρό γκέτο» και στις 25 Νοεμβρίου 1942 βάδισαν στην αποικία Γκέσι Μπόρεκ (Gęsi Borek) με το πρόσχημα της επανεμφάνισης του κινδύνου επιδημίας τύφου. Αρκετές χιλιάδες από αυτούς σφαγιάστηκαν τρεις μέρες αργότερα, στις 28 Νοεμβρίου. Τα πτώματά τους δυστυχώς δεν θάφτηκαν, αλλά στάλθηκαν στην Τρεμπλίνκα με ένα φορτηγό τρένο που αποτελούνταν από 40 βαγόνια πτωμάτων, γεγονός που εξόργισε τη Σούτσσταφφελ. Το περιστατικό περιγράφηκε από τον κρατούμενο της Ζοντερκομάντο Σάμουελ Βίλενμπεργκ, ο οποίος δραπέτευσε επιτυχώς κατά τη διάρκεια της επικίνδυνης εξέγερσης της Τρεμπλίνκα και ο οποίος συμμετείχε στην εκφόρτωση των φορτηγών βαγονιών. Το περιέγραψε με τον εξής τρόπο στο βιβλίο του Εξέγερση στην Τρεμπλίνκα: «Ακόμα και όταν αδειάζαμε είκοσι βαγόνια βοοειδών, άλλα είκοσι ανέβηκαν στην πλατφόρμα. Και αυτά ήταν γεμάτα κορμιά. Και πάλι υπήρξαν οι άγριοι ξυλοδαρμοί των Ουκρανών και των ανδρών των SS, και η κόλαση άρχισε εκ νέου. Ήμασταν μελανιασμένοι από την κορυφή ως τα νύχια. Και πάλι αδειάσαμε τα βαγόνια από πτώματα, μόνο πτώματα. Σε αρκετές ώρες, μεταφέραμε 6.000–7.000 από αυτά στο Λαζάρετ. Μάθαμε ότι η μεταφορά είχε έρθει από το Σιέντλτσε, μια πόλη περίπου 60 χιλιόμετρα από την Τρεμπλίνκα». Τα δύο τελευταία βαγόνια ήταν γεμάτα με ρούχα των θυμάτων που δεν περιείχαν τίποτα αξίας.
Προσπάθειες απόδρασης και διάσωσης
Καθ΄ όλη τη διάρκεια της ύπαρξης του γκέτο, υπήρξαν πολυάριθμες προσπάθειες διαφυγής και διάσωσης, παρόλο που ο ακριβής αριθμός των Εβραίων επιζώντων είναι ασαφής. Κάποιοι κατάφεραν να ξεφύγουν από τους Ναζί στην υπό σοβιετική κατοχή ανατολική Πολωνία στην αρχή του πολέμου. Άλλοι κατάφεραν να αποκτήσουν Άρια έγγραφα από το Πολωνικό Υπόγειο Κράτος. Πολλοί Εβραίοι δραπέτευσαν από το Σιέντλτσε το 1941. Δεκαέξι επιζώντες βρήκαν καταφύγιο στο σπίτι της οικογένειας Οσίνσκι εκεί κοντά, στους οποίους απονεμήθηκαν μετάλλια των Δικαίων των Εθνών το 1990, περίπου πενήντα χρόνια μετά το γεγονός. Οικονομική βοήθεια για την αγορά τροφίμων παρείχε το μυστικό Συμβούλιο Ζεγκότα για να βοηθήσει τους Εβραίους, του οποίου ο πρόεδρος Γιούλιαν Γκρομπέλνι έζησε 40 χλμ. ανατολικά του Σιέντλτσε. μικρογραφία| Δημόσια ανακοίνωση της θανατικής ποινής για τους Πολωνούς που βοηθούν Εβραίους να εγκαταλείψουν παράνομα το γκέτο, υπογεγραμμένη από τον κυβερνήτη του [[Γενικό Κυβερνείο|Γενικού Κυβερνείου, Σεπτέμβριος 1942]] Η νεαρή Τσιπόρα Ζόνσταϊν (το γένος Γιάμπουον) με τη μικρή της κόρη, Ραχέλα, κατάφεραν να δραπετεύσουν από το γκέτο τον Αύγουστο του 1942. Τους έσωσε η οικογένεια Ζαβάντσκι από το Σιέντλτσε. Η Τσιπόρα δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς τον σύζυγό της και τους γονείς της. Άφησε το παιδί με τους διασώστες και επέστρεψε στο γκέτο μόνη της, εγκαίρως για μαζικές απελάσεις. Πήρε ένα δηλητηριώδες χάπι όταν ο σύζυγός της, Γιάκουμπ, μεταφέρθηκε σε ένα τρένο θανάτου για την Τρεμπλίνκα, σύμφωνα με μάρτυρες. Η μικρή Ραχέλα μεταφέρθηκε στο Ζακσούβεκ το καλοκαίρι του 1943 και επέζησε υπό τη φροντίδα της Ζόφια Ολσακόφσκα-Γκλάζερ και μιας από τις αδερφές του Ζαβάντσκι. Όλοι αναγνωρίστηκαν ως Δίκαιοι των Εθνών το 1988. Η Ζόφια φρόντιζε επίσης μια άλλη Εβραία, την Ντορότα Μάτσικ (Μόντσικ), η οποία επέζησε του Ολοκαυτώματος μαζί τους.
Στις 17 Δεκεμβρίου 1943, 10 άτομα πυροβολήθηκαν. Ένας από τους λόγους ήταν η παροχή καταφυγίου σε Εβραίους.
Παραπομπές
Σιεντλτσε Κατηγορία:Σιέντλτσε
Αληκτώ
Η Αληκτώ είναι μία από τις Ερινύες στην ελληνική μυθολογία. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, ήταν η κόρη της Γαίας και του Αιθέρα, ή της Νύκτας και του Αχέροντα, που η μανία της φύτρωσε από το αίμα που χύθηκε από τον Ουρανό όταν ο Κρόνος τον ευνούχισε. Είναι αδελφή της Τισιφόνης και της Μέγαιρας, θεοτήτων τιμωρών. Η Αληκτώ είναι η Ερινύα με την αποστολή της αιώνιας οργής επί των ηθικών εγκλημάτων (όπως ο θυμός), ειδικότερα εκείνων που συνέβαιναν μεταξύ των ανθρώπων. Η εξουσία της είναι παρόμοια με της Νέμεσης, με τη διαφορά ότι η εξουσία της τελευταίας είναι να τιμωρεί εγκλήματα που στρέφονταν εναντίον των θεών. Φέρεται να έκλαψε μόνο μία φορά, όταν άκουσε τους θρήνους του Ορφέα στο θάνατο της αγαπημένης του Ευρυδίκης.
Η Αληκτώ αναφέρεται στην Αινειάδα του Βιργιλίου, (7, 324), με το όνομα "Μέλαινα", όπως ομοίως την αναφέρει και ο Απολλόδωρος. Μνεία αυτής γίνεται επίσης στη Θεία Κωμωδία του Δάντη (Κόλαση) ως μία από τις τρεις Ερινύες.
Η Αληκτώ αποτελεί την αρχέγονη ελληνική ιδεατή αντίληψη (θεότητα) του καταλογισμού (ή επιμερισμού) της ποινής επί των εγκλημάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της εκδίκησης Κατηγορία:Ποινική Δικονομία
Σόφισμα του βέλους
Ως σόφισμα του βέλους χαρακτηρίζεται η αρχαία φράση "βέλος φερόμενον έστηκε", (= βέλος που εκτοξεύτηκε ακινητεί), του φιλόσοφου Ζήνωνα του Ελεάτη.
Ο Ζήνωνας μ΄ αυτή την «αφορισματική» του φράση προσπάθησε ν΄ αποδείξει δια της λογικής ότι η "κίνηση" ενός ριπτόμενου βέλους, από ένα τοξότη, σε στιγμιαίο χρόνο, είναι αδύνατη. Για την απόδειξη αυτού, ο Ζήνωνας έκανε τον ακόλουθο συλλογισμό που οδηγούσε στην εις άτοπον απαγωγή: «''Το βέλος που κινείται ανά χρονική στιγμή κατέχει ορισμένο χώρο. Αλλά το να κατέχει αυτό χώρο, σημαίνει ότι τούτο ηρεμεί (ακινητεί). Φανερό λοιπόν είναι ότι, το βέλος που φαίνεται ότι κινείται στην πραγματικότητα αυτό ηρεμεί, και δεν κινείται αφού δεν μπορεί το ίδιο πράγμα σε ορισμένη χρονική στιγμή να ηρεμεί και να κινείται ταυτόχρονα.''».
Κοινωνική απόδειξη
Η κοινωνική απόδειξη, ένας όρος που επινοήθηκε από τον Ρόμπερτ Σιαλντίνι το 1984 στο βιβλίο του με τίτλο influence, είναι επίσης γνωστός και ως ενημερωτική κοινωνική επιρροή, ή πληροφοριακή κοινωνική επιρροή. Περιγράφει ένα ψυχολογικό και κοινωνικό φαινόμενο στο οποίο οι άνθρωποι αντιγράφουν και μιμούνται τις ενέργειες των άλλων στην προσπάθειά τους να συμπεριφερθούν κατάλληλα σε μια δεδομένη κατάσταση.
Η κοινωνική απόδειξη θεωρείται εξέχουσα σε αμφίβολες κοινωνικές καταστάσεις όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν να προσδιορίσουν τον κατάλληλο τρόπο συμπεριφοράς και προέρχεται από την υπόθεση ότι οι γύρω άνθρωποι έχουν περισσότερες γνώσεις για την τρέχουσα κατάσταση.
Τα αποτελέσματα της κοινωνικής επιρροής μπορούν να φανούν στην τάση των ομάδων με πολλά μέλη να συμμορφώνονται με αποφάσεις, είτε είναι σωστές είτε λανθασμένες. Αυτό το φαινόμενο αναφέρεται σε κάποιες δημοσιεύσεις ως συμπεριφορά αγέλης. Αν και η κοινωνική απόδειξη αντικατοπτρίζει ένα λογικό κίνητρο να αντιληφθεί και να συνυπολογίσει το άτομο τις γνώσεις που οι άλλοι ήδη κατέχουν, η επίσημη έρευνα δείχνει ότι μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να συγκλίνουν υπερβολικά γρήγορα σε μια διαφορετική επιλογή, με αποτέλεσμα οι αποφάσεις των ακόμη μεγαλύτερων κοινωνικών ομάδων ενδεχωμένως να στηρίζονται σε πολύ λίγες πληροφορίες (βλέπε καταρράκτες πληροφοριών).
Η κοινωνική απόδειξη συχνά οδηγεί όχι μόνο στην δημόσια συμμόρφωση του ατόμου (συμμόρφωση με τη συμπεριφορά των άλλων δημοσίως χωρίς απαραίτητα να υπάρχει η πεποίθηση ότι αυτή η συμπεριφορά είναι σωστή), αλλά και στην προσωπική αποδοχή (σύμπνοια με την συμπεριφορά των άλλων λόγω αληθινής πεποίθησης ότι οι άλλοι είναι σωστοί). Η κοινωνική απόδειξη είναι πιο ισχυρή όταν η ανάγκη να είσαι σωστός και ακριβής είναι πιο σημαντική, και όταν οι άλλοι θεωρούνται ειδικοί, γνώστες του αντικειμένου ή/και ιδιαίτερα ευφυείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιρροή (κοινωνική και πολιτική) Κατηγορία:Ανθρώπινη συμπεριφορά
Νομός Φθιώτιδος και Φωκίδος
Η Φθιωτιδοφωκίδα (επίσημη ονομασία: Νομός Φθιώτιδος και Φωκίδος) υπήρξε για κάποια διαστήματα ένας από τους νομούς της Ελλάδας και ένας από τους δέκα πρώτους νομούς. Βρισκόταν στο κεντρικό μέρος της Ελλάδας. Ο νομός ήταν μια ένωση της Φθιώτιδας και της Φωκίδας. Πρωτεύουσά του νομού ήταν αρχικά η Άμφισσα και μετέπειτα η Λαμία.
Ο Νομός ιδρύθηκε για πρώτη φορά κατά τη διοικητική διαίρεση του τότε νεοσύστατου ελληνικού κράτους το 1833, αρχικά με την ονομασία "Νομός Φωκίδος & Λοκρίδος", ο οποίος περιελάμβανε τις μέχρι τότε επτά επαρχίες Σαλώνων, Γαλαξειδίου, Λιδωρικίου, Μαλανδρίνου, Ζητουνίου, Πατρατζικίου και Βουδουνίτσης.
Μετέπειτα ο νομός αυτός χωρίστηκε σε τέσσερις επαρχίες και Πρωτεύουσα του νομού ορίστηκε η Άμφισσα:
Ω, λαμπρή αυγή του Μάη
Το Όι, σβιέτλα μάισκα ζόρο (Ој, свијетла мајска зоро / Ω, λαμπρή αυγή του Μάη) είναι ο Εθνικός Ύμνος του Μαυροβουνίου από το 2004. Πριν να γίνει εθνικός ύμνος ήταν αγαπημένο παραδοσιακό τραγούδι των Μαυροβούνιων, με πολλές παραλλαγές. Ο ύμνος έχει δεχτεί κριτική, καθώς διατηρεί ορισμένους από τους στίχους που επέβαλλε ο Σέκουλα Ντρλίεβιτς (Секула Дрљевић), επικεφαλής της φασιστικής κυβέρνησης-μαριονέτας του Μαυροβουνίου που διορίστηκε από τους Ναζί κατακτητές κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Νομός Φθιώτιδος και Φωκίδος
Το 1845 ιδρύθηκε εκ νέου ο παλαιός νομός, με την ονομασία "Νομός Φθιώτιδος και Φωκίδος", με την έδρα του νομού να μεταφέρεται στη Λαμία.
Ω, λαμπρή αυγή του Μάη
Πριν από το Όι, σβιέτλα μάισκα ζόρο, μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, το Μαυροβούνιο είχε δύο ύμνους: τον επίσημο Ούμπαβοϊ ναμ Τσρνόι Γκόρι (Убавој нам Црној Гори, Στο όμορφο μας Μαυροβούνιο) και τον δημοφιλή Ονάμο ΄νάμο (Онамо, 'намо, Εκεί, πέρα εκεί).
Νομός Φθιώτιδος και Φωκίδος
Το 1899 ο νομός διασπάστηκε σε δυο ξεχωριστούς νομούς και έτσι για πρώτη φορά ιδρύθηκαν δύο ξεχωριστοί νομοί, ο Νομός Φωκίδος (με έδρα την Άμφισσα) και ο Νομός Φθιώτιδος (με έδρα τη Λαμία), στον νομό Φθιώτιδας εντάχθηκε και η Επαρχία Δομοκού στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 1909. Στο διάστημα 1909-1911 επανήλθε στον Νομό Λαρίσης και από το 1911 επανεντάχθηκε στον νομό Φθιώτιδας και παρέμεινε αμετάβλητη τα επόμενα χρόνια μέχρι την κατάργησή της το 1997.
Το 1909 με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1909 δημιουργήθηκαν ξανά οι 16 νομοί και επανιδρύθηκε για δεύτερη φορά ο νομός Φθιώτιδος και Φωκίδος (Φθιωτιδοφωκίδος), με πρωτεύουσα νομού τη Λαμία.
Στις 31 Μαρτίου 1943 διασπάστηκε ξανά, αυτή τη φορά οριστικά μέχρι και σήμερα, με τον νομό Φωκίδας να αποτελείται από τις δύο επαρχίες (Παρνασσίδα και Δωρίδα), μέχρι την κατάργηση των επαρχιών και την ίδρυση των καποδιστριακών δήμων το 1997.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομοί της Ελλάδας
Διαμερίσματα της Κολομβίας
280px|left|μικρογραφία|Η Μεγάλη Κολομβία, 1824-1830 280px|left|μικρογραφία|Ηνωμένες Πολιτείες της Κολομβίας, 1861-1886 280px|left|μικρογραφία|Γεωγραφικά διαμερίσματα της Κολομβίας, 1991
Νταν Μαυραειδής
Ο Nταν Μαυραειδής, γεννημένος στην Βοστώνη στις 1 Δεκεμβρίου 1988, είναι έλληνοαμερικανός καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,93 m και αγωνίζεται στη θέση του πόιντ γκαρντ-Σούτινγκ γκαρντ.
Καριέρα
Ο Μαυραειδής έπαιξε στο λύκειο Junípero Serra και την Phillips Exeter Academy και στην συνέχεια φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον, όπου με την ομάδα των Τάιγκερς αγωνίστηκε μέχρι το 2011 σε 97 αγώνες, με μέσους όρους 10,9 πόντων, 3,8 ριμπάουντ και 1,5 ασίστ.
Στην συνέχεια, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα του Άρη, πετυχαίνοντας 93 πόντους σε 23 αγώνες (μ.ο. 3,9) και κατακτώντας την έβδομη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φελίτσε Σκαντόνε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων‎
Σαρ-ε Πολ
Το Σαρ-ε Πολ ή Σαρί Πουλ είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και περιφέρειας στο βόρειο Αφγανιστάν. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 160 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά από το Μπαλχ. Η περιοχή ήταν αντικείμενο διαμάχης μεταξύ της Καμπούλ και της Μπουχάρα, αλλά τελικά αποδόθηκε στους Αφγανούς με τη Αγγλορωσική μεθοριακή σύμβαση του 1873.
Η καταγωγή του πληθυσμού της πόλης προέρχεται από τους Ουζμπέκους και τους Χάζαρους. Ο επίσημος πληθυσμός της πόλης το 2015 ήταν 51.075 κάτοικοι. Συνολικά υπήρχαν 5.675 κατοικίες και η έκταση της πόλης κάλυπτε επιφάνεια 2.990 εκταρίων.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Αφγανιστάν
Κύριλλος (επιγραμματοποιός)
Ο Κύριλλος ήταν ποιητής / επιγραμματοποιός του οποίου έχει διασωθεί ένα μόνο επίγραμμα στην Παλατινή Ανθολογία του 10ου αιώνα. Το επιγράμμά του βρισκόταν στην παλαιότερη συλλογή Στέφανος του Φιλίππου του Θεσσαλονικέα του 1ου αιώνα, μέρος της οποίας σώθηκε στην Παλατινή ανθολογία. Δεν είναι γνωστός από άλλη πηγή.
Το επίγραμμά του έχει ως εξής:
ΙΧ 369
(μετάφραση)
Πηγές
Κατηγορία:Στέφανος του Φιλίππου Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Μπαζ Λούρμαν
Ο Μπάζμαρκ («Μπαζ») Λούρμαν (Bazmark Luhrmann), που γεννήθηκε ως Μαρκ Άντονυ Λούρμαν (Mark Anthony Luhrmann) στις 17 Σεπτεμβρίου 1962, είναι Αυστραλός σκηνοθέτης, συγγραφέας και παραγωγός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, της όπερας, του θεάτρου, μουσικός-δισκογραφικός παραγωγός και στιχουργός. Θεωρείται από πολλούς ως ένα σύγχρονο παράδειγμα «οτέρ» για το στιλ του και τη βαθιά του ανάμιξη σε πολλές πλευρές (σκηνοθεσία, σκηνογραφία, μουσική και συγγραφή) όλων των έργων του. Αποτελεί τον πλέον επιτυχημένο εμπορικώς Αυστραλό σκηνοθέτη κινηματογράφου, με 4 από τις ταινίες του να συγκαταλέγονται στις 10 κορυφαίες αυστραλιανές ταινίες όλων των εποχών σε παγκόσμιες εισπράξεις.
Στον κινηματογράφο είναι περισσότερο γνωστός για την «Τριλογία της κόκκινης αυλαίας» («Red Curtain Trilogy»), που αποτελείται από τη ρομαντική κωμωδία Τα βήματα που γοητεύουν (1992), το ρομαντικό δράμα Ρωμαίος και Ιουλιέτα (1996) και το Moulin Rouge! (2001). Από τα μεταγενέστερα της τριλογίας έργα ξεχωρίζουν οι ταινίες Αυστραλία (2008) και Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ (2013), καθώς και η δραματική τηλεοπτική σειρά The Get Down. Σε άλλες τέχνες ξεχωρίζουν οι παραγωγές του της όπερας Λα Μποέμ για την Όπερα της Αυστραλίας και για το Μπρόντγουεϊ.
Ο Λούρμαν είναι γνωστός και για τα υποψήφια για Βραβείο Γκράμι σάουνττρακ του Moulin Rouge! και του Υπέροχου Γκάτσμπυ, καθώς και για τη δισκογραφική εταιρεία του, τη «House of Iona», μια κοινή προσπάθεια με την RCA Records. Το άλμπουμ του με τίτλο Something For Everybody περιέχει μουσική από πολλές από τις ταινίες του, καθώς και την επιτυχία «Everybody's Free (To Wear Sunscreen)».
Η επιρροή του Μπαζ Λούρμαν έχει επεκταθεί και εκτός του παραδοσιακού χώρου των μέσων ψυχαγωγίας: Βαθιά αναμεμιγμένος στον κόσμο της μόδας, έχει συνεργασθεί στενά με το Κέντρο Ενδυμασιών «Άννα Γουίντουρ» του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης, έχοντας προεδρεύσει στο ετήσιο Met Gala και παραγάγει μια ταινία μικρού μήκους για το μουσείο, τιμώντας τη Μιούτσα Πράντα και την Έλσα Σκιαπαρέλι.
Προσωπική ζωή
Ο Λούρμαν γεννήθηκε στο Σίδνεϊ. Η μητέρα του, η Μπάρμπαρα Κάρμελ το γένος Μπρέναν (Brennan), ήταν δασκάλα χορού και ιδιοκτήτρια καταστήματος ρούχων, ενώ ο πατέρας του, ο Λέοναρντ Λούρμαν, είχε ένα βενζινάδικο και μια αίθουσα κινηματογράφου. Ο Μπαζ μεγάλωσε στο Χέρονς Κρηκ, έναν μικρό αγροτικό οικισμό στη βόρεια Ουαλία, περίπου 290 χιλιόμετρα από το Σίδνεϊ. Επέστρεψε στη γενέτειρά του προκειμένου να εκπαιδευθεί στο Κολέγιο Σαιν Πωλ, όπου έπαιξε στη σχολική παράσταση του έργου Ερρίκος Δ΄, Μέρος 1 του Σαίξπηρ, καθώς και στο Αθλητικό Γυμνάσιο Ναραμπήν (Narrabeen Sports High School), όπου γνώρισε τον μελλοντικό συνεργάτη του σεναριογράφο Κραιγκ Πηρς.
Ο Λούρμαν πήρε το παρατσούκλι «Μπαζ» από τον πατέρα του, επειδή είχε μαλλιά σε στιλ «άφρο», όπως η αλεπού Μπάζιλ Μπρας (Basil Brush) ενός βρετανικού παιδικού τηλεοπτικού προγράμματος. Την εποχή που πήγαινε στο γυμνάσιο, ο Λούρμαν άλλαξε το όνομά του σε «Μπάζμαρκ», ενώνοντας το παρατσούκλι με το βαφτιστικό του όνομα. Το 1980 τελείωσε το σχολείο και το ίδιο έτος έπαιξε στη δραματική αυστραλιανή ταινία Winter of Our Dreams, δίπλα στη Τζούντυ Ντέιβις. Το 1982, σε ηλικία 20 ετών, με τα χρήματα που είχε κερδίσει από εμφανίσεις στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, ίδρυσε τη δική του θεατρική εταιρεία, την «Bond Theatre Company», μαζί με τους μελλοντικούς φίλους και συνεργάτες Νέλυ Χούπερ και Γκαμπριέλ Μέισον. Από το επόμενο έτος πήρε μαθήματα υποκριτικής στο Εθνικό Ινστιτούτο Δραματικής Τέχνης, στο προάστιο Κένσινγκτον του Σίδνεϊ, από όπου απεφοίτησε το 1985. Στις 26 Ιανουαρίου 1997 πήρε ως σύζυγό του τη σχεδιάστρια παραγωγής Κάθριν Μάρτιν (Catherine Martin, γενν. 1965) την ημέρα των γενεθλίων της (η 26η Ιανουαρίου είναι επίσης η εθνική εορτή της Αυστραλίας). Σήμερα το ζεύγος έχει δύο τέκνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αυστραλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Σκηνοθέτες όπερας Κατηγορία:Αυστραλοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Θήβαι Αιγύπτου
Ως Θήβαι της Αιγύπτου, αρχαιοελλην. μεταγραφή:, εννοείται η αρχαία πόλη Νιούτ (στην Αιγυπτιακή: niwt, [Η] Πόλη) και Νιούτ ρεσέτ (niwt-rst, [Η] Νότια Πόλη). Βρίσκεται περίπου 800 χλμ. νότια της Μεσογείου, στην ανατολική όχθη του Νείλου.
Η αρχαία πόλη υπήρξε πρωτεύουσα της Ουασέτ, της τέταρτης νομής της Άνω Αιγύπτου, αν και το όνομα Ουασέτ χρησιμοποιείτο για να προσδιορίσει και την ίδια την πόλη. Οι Θήβες έγιναν πρωτεύουσα της Αιγύπτου κατά την 11η Δυναστεία τού Μέσου βασιλείου και κατά την 18η δυναστεία του Νέου Βασιλείου, αν και οι περισσότερες υπηρεσίες ελέγχου και διαχείρισης της Αιγύπτου παρέμειναν στη Μέμφιδα. Κατά τη 19η δυναστεία η διοικητική έδρα μετακινήθηκε στο Δέλτα του Νείλου. Τα αρχαιολογικά κατάλοιπα των Θηβών προσφέρουν μία ουσιαστική μαρτυρία για τον αιγυπτιακό πολιτισμό στην περίοδο της ακμής του.
Ως έδρα της μεμφιτικής κοσμογονίας και της Τριάδας των Αμούν, Μουτ και Κχονσού, οι Θήβες ήταν γνωστές στην αρχαία Αιγυπτιακή κατά το τέλος του Νέου Βασιλείου ως Νιούτ-ιμν (niwt-imn), «Η Πόλη του Αμούν». Αυτή η ονομασία, στη Βίβλο αναφέρεται ως נא אמון nōˀ ˀāmôn (Ναούμ 3:8) και φέρει το ίδιο νόημα πιθανώς με την ονομασία נא (Νο) (Ιεζεκιήλ 30:14). Στην αρχαία Ελληνική αναφέρεται ως Διόσπολις, εξαιτίας της ταύτισης τού Δία με τον Αμούν, στα συμφραζόμενα του ελληνοαιγυπτιακού συγκρητισμού, ενώ ήδη από την αρχαϊκή περίοδο ο Όμηρος σχολιάζει τα πλούτη των Θηβών στην Ιλιάδα. Η Διόσπολις ονομάστηκε επίσης μεγάλη, για να διαχωρίζεται από τις άλλες πόλεις, που έφεραν το ίδιο όνομα· στη ρωμαϊκή περίοδο ονομάζεται Diospolis Magna.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αίγυπτο Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αιγύπτου
Γενικές εκλογές Ισημερινού 2009
Οι γενικές εκλογές στον Ισημερινό διεξήχθησαν πρόωρα στις 26 Απριλίου του 2009. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις έξω από τα εκλογικά κέντρα, ο Κορρέα επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο, με ποσοστό 51,7% των ψήφων. Ο βασικός αντίπαλός του, Λούσιο Γκουτιέρρες, πρώην πρόεδρος του Ισημερινού, έλαβε 28% και ο Άλβαρο Νομπόα 11,6%. Οι πολίτες ψήφισαν ταυτόχρονα για την ανάδειξη των 124 μελών του Κογκρέσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στον Ισημερινό
Εμπορειός Χίου
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Εμπορειός
Ο Εμπορειός ή Καμάρι είναι ένας οικισμός χτισμένος δίπλα σε έναν ημικυκλικό ορμίσκο που επέχει 6 χιλιόμετρα από το Πυργί. Είναι το επίνειο του Πυργίου.
Ανασκαφές και ευρήματα
Κατά τις ανασκαφές, αποκαλύφθηκε μια πόλη, η οποία είχε ιδρυθεί, όπως διαπιστώθηκε πρόσφατα, κατά τους τελευταίους αιώνες της Αρχαιοελληνικής εποχής και άρχισε να ακμάζει μαζί με τους αρχαιότερους πολιτισμούς της Τροίας. Η πόλη αυτή, σύμφωνα με τον διενεργήσαντα τις ανασκαφές Κ. Σίνκλερ Χουντ, παρουσίαζε κατά την εποχή του Χαλκού εκδηλώσεις πολιτισμού όπως της Τροίας κατά την 3η και 2η χιλιετηρίδα ΠΚΕ.
Τα ευρήματα και τα ερείπια των ανασκαφών του Εμπορειού αντιπροσωπεύουν όχι μόνο τον πολιτισμό των προϊστορικών αιώνων, από τα τελευταία χρόνια της νεολιθικής εποχής ως τη μυκηναϊκή περίοδο, αλλά και τη μεταγενέστερη εποχή, επειδή η πόλη ξαναχτίστηκε κατά την αρχαϊκή εποχή, τον 7ο αιώνα π.Χ., και καταστράφηκε τελικά από τους Άραβες, όταν αυτοί έκαναν επιδρομή στο Αιγαίο πέλαγος και πολιόρκησαν την Κωνσταντινούπολη κατά τα έτη 674-678 μ.Χ.
Πιστεύεται ότι ο πληθυσμός του Εμπορειού εγκαταστάθηκε μετά την καταστροφή στο Πυργί και τα ευρήματα των ανασκαφών του Εμπορειού είναι αποκαλυπτικότατα για τον πολιτισμό των περιόδων τις οποίες αντιπροσώπευαν. Τα ευρήματα αυτά βρίσκονται στο μουσείο της Χίου, ωστόσο έχει προταθεί να μεταφερθούν και πάλι στον Εμπορειό σε ξεχωριστό μουσείο.
Ο όρμος του Εμπορειού προστατεύεται από τους νότιους ανέμους με μια χερσόνησο, στην οποία είχε ιδρυθεί ο οικισμός της περιοχής κατά την εποχή του χαλκού.
Στη ΝΑ πλαγιά του βραχώδους λόφου του προφήτη Ηλία και μέχρι το ύψος της ακροπόλεως ανακαλύφθηκαν από τον Χουντ τα ερείπια 50 περίπου οικιών της αρχαϊκής πόλεως του 7ου π.Χ. αιώνα. Μέσα στο τείχος του οικισμού αυτού αποκαλύφθηκε ο ναός της Αθηνάς και παλάτι του βασιλιά του τόπου. Οι δρόμοι ανόδου στη πόλη και στην σύγχρονη τους αρχαϊκή ακρόπολη ήταν λαξευτοί ή κτιστοί στους βράχους των πλαγιών του γυμνού από χώματα λόφου του προφήτη Ηλία. Η αρχαιολογική έρευνα διαπίστωσε τον κύριο δρόμο σε μήκος 300 μέτρων, σε σύστημα ζιγκ-ζαγκ. Τα πενήντα σπίτια του οικισμού, τα ερείπια του ναού της Αθηνάς και της κατοικίας του άρχοντα στην ακρόπολη αποτυπώνουν μια εικόνα ελληνικής πόλεως της αρχαϊκής περιόδου.
Τα σπίτια αυτά προκαλούν μεγάλη εντύπωση για την εξαιρετική επιμέλεια που έχουν κτιστεί και δίνουν ακόμη ένα παράδειγμα της καλαισθησίας των Ελλήνων των χρόνων εκείνων. Ο συγκεκριμένος οικισμός αποδεικνύεται από τα ερείπια του ότι ήταν ιδιαίτερα πλούσιος. Οι Άγγλοι αρχαιολόγοι παραδέχονται ότι ο οικισμός αυτός ονομάζεται Λευκώνιο από τις άσπρες πέτρες από τις οποίες ήταν κτισμένα τα σπίτια και ότι μπορεί να ήταν η πόλη που αναφέρει ο Θουκυδίδης ότι κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο οι Αθηναίοι έκαναν αποβάσεις. Τα Στρατηγήματα του Πολυαίνου αναφέρουν ότι εξαιτίας μιας πόλης που ονομαζόταν Λευκωνία ή Λευκώνιο, οι Χιώτες βρίσκονται σε πόλεμο με τους κατοίκους της απέναντι μικρασιατικής Ερυθραίας. Αναφορά στις γυναίκες της Χίου και στη Λευκωνία κάνει και ο Πλούταρχος στο έργο του Γυναικών Αρεταί.
Λευκώνιο - Λευκωνία
Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, το Λευκώνιο ή Λευκωνία χτίστηκε από οικογένειες που είχαν εξοριστεί από την κυρίως πόλη της Χίου, επειδή τα μέλη τους είχαν φονεύσει τον βασιλιά της Χίου σε φιλονικία, η οποία προέκυψε κατά τη διάρκεια ενός γαμήλιου συμποσίου. Από τα ευρήματα αποδεικνύεται ότι η πόλη βρίσκεται κατά την εποχή αυτή σε επικοινωνία με άλλες ελληνικές πόλεις της ανατολικής περιοχής του Αιγαίου και με την Κόρινθο.
Έξω από το ναό στη βόρεια πλευρά του υπήρχε ο βωμός για τις θυσίες. Ο βωμός είχε ορθογώνιο σχήμα και ήταν κοίλος, περικλειόταν δε από μικρό τείχος. Αργότερα μετά την εγκατάλειψη των οικιών της νοτιοανατολικής πλαγιάς και την ανάπτυξη της πόλης κοντά στην παραλία του όρμου, κτίστηκε στην είσοδο του ναού βωμός χωρίς κοιλότητα. Τα αγγεία, τα πήλινα κουταλάκια («ειδώλια») και γενικά τα αφιερώματα τα οποία βρέθηκαν μέσα στο ναό της ακρόπολης είναι όλα σχεδόν από τα εργαστήρια αγγειοπλαστικής της Χίου. Μεταξύ των ευρημάτων του ναού είναι λύχνοι, πιάτα και το κάτω μέρος μικρού μαρμάρινου αγάλματος αρχαϊκής κόρης, 15 πήλινα αγαλματάκια, τα οποία παριστάνουν μορφές γυναικών και άλλα διάφορα.
Οι ανασκαφές απέδειξαν ότι κατά τον 7ο αιώνα π.Χ., όταν εγκαταλείφθηκε ο οικισμός του προφήτη Ηλία, είχε ιδρυθεί στην παραλία του Εμπορειού ένα άλλο ιερό, πιθανώς πλουσιότερο από εκείνο της ακρόπολης. Το ιερό αυτό λατρευόταν προς τιμή της Ήρας και του Απόλλωνα. Τα ευρήματα του ιερού ναού της παραλίας αποδεικνύουν ότι είχε χτιστεί ο ναός αυτός κατά τον 7ο & 6ο π.Χ. αιώνα. Στην παραλία του όρμου βρέθηκαν κομμάτια ενός αγάλματος από μάρμαρο του Απόλλωνα του 5ου π.Χ. αιώνα φυσικού μεγέθους. Ο ναός αυτός είχε 4 ιωνικούς κίονες του 5ου π.Χ. αιώνα.
Ρωμαϊκή εποχή
Η ζωή της πόλης της παραλίας του Εμπορειού συνεχίζεται και κατά τη ρωμαϊκή εποχή και κατά την επικράτηση της χριστιανικής θρησκείας. Κατά τους χρόνους του Ιουστινιανού χτίστηκε βασιλική με μεγάλο βαπτιστήριο, για την ανέγερση του οποίου χρησιμοποιήθηκαν και αρχιτεκτονικά μέλη του ειδωλολατρικού ναού του 5ου π.Χ. αιώνα.
Τον 6ο μ.Χ. αιώνα χτίστηκε πάνω στο βραχώδη λόφο της χερσονήσου του όρμου ένα βυζαντινό φρούριο με περίβολο 300 μέτρα μήκος και 100 μέτρα πλάτος. Προς το μέρος της ξηράς, το φρούριο είχε τρεις ορθογώνιους πύργους διαφορετικού μεγέθους και την Κύρια πύλη προς τη βόρεια πλευρά και προς το μέρος του όρμου. Μια μικρότερη πύλη από τη νότια πλευρά επέτρεπε την κάθοδο προς την παραλία. Ο μεγαλύτερος από τους πύργους είχε στο εσωτερικό του διαμέρισμα, που χρησίμευε ως αποθήκη εφοδίων της φρουράς των Βυζαντινών στρατιωτών. Στην αποθήκη του πύργου βρέθηκαν μεγάλοι πίθοι και αμφορείς κρασιού.
Γύρω στα 674-678 μ.Χ. το βυζαντινό αυτό φρούριο καταστράφηκε, καθώς και η βασιλική με το βαπτιστήριο, από τους Άραβες, όταν μετέβαιναν για την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Όταν η πόλη του Εμπορειού καταστράφηκε από τους Άραβες, αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Κωνσταντίνος Πωγωνάτος, ο οποίος κατέστρεψε τα πλοία των Αράβων με υγρό πυρ το 678. Η αντίσταση του φρουρίου του Εμπορειού είναι δυνατόν να συνετέλεσε στην αποτυχία των σχεδίων των Αράβων, οι οποίοι μάταια για 5 χρόνια προσπαθούσαν να κυριεύσουν την πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Λόγω της καταστροφής αυτής της πόλης του Εμπορειού, οι κάτοικοι αποσύρθηκαν στα μεσόγεια και στο μέρος του σημερινού Πυργίου. Από το όνομα Εμπορειός, αποδεικνύεται ότι ήταν λιμάνι με μεγάλη εμπορική κίνηση και δικαιολογείται από την εξαγωγή μαστίχας των Μαστιχοχωρίων των νοτίων χωριών της Χίου.
Από επιγραφή που βρέθηκε σε μια εκκλησία της περιοχής αποδεικνύεται ότι ο όρμος λεγόταν Εμποριός ή Εμπόριο και πριν από την καταστροφή της πόλης από τους Άραβες του χαλίφη Μωαβία, ιδρυτή της δυναστείας των Ομεϋαδών, ο οποίος επιχείρησε την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Θαρθουέλα
thumb|100px|right|Ο [[Πέδρο Καλντερόν δε λα Μπάρκα]] Η θαρθουέλα είναι ένα είδος (ισπανικού) μουσικού θεάτρου/όπερας, που με συχνά σατιρική και κωμική διάθεση συνδυάζει τραγούδι, χορό και θεατρικό διάλογο. Η λέξη προέρχεται από το Παλάτι της Zarzuela, βασιλική κατοικία κοντά στη Μαδρίτη, όπου πρωτοπαρουσιάστηκαν παραστάσεις θαρθουέλας. Πρωτοεμφανίζεται τον 17ο αιώνα, με κύριο εκπρόσωπο τον Ισπανό Πέδρο Καλντερόν δε λα Μπάρκα, ως ψυχαγωγικό μέσο των ηγεμόνων και των αριστοκρατών. Περιλαμβάνει εκτός από τους διάλογους σε πεζό λόγο και άριες, ρετσιτατίβα, χορωδιακά μέρη, μπαλέτο και άλλους χορούς.
Σερβία και Μαυροβούνιο
thumb|250px|Χάρτης της Σερβίας και Μαυροβουνίου από τη [[CIA]] Η Σερβία και Μαυροβούνιο (Σερβοκροατικά:Србија и Црна Гора, Srbija i Crna Gora), επίσημα Ένωση Κρατών Σερβίας και Μαυροβουνίου, ήταν συνομοσπονδιακό κράτος και πρώην ένωση κρατών της Ευρώπης, στο κέντρο της Βαλκανικής χερσονήσου, που δημιουργήθηκε από τις δύο απομένουσες δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας μετά τη διάλυσή της το 1992. Οι δημοκρατίες της Σερβίας και του Μαυροβουνίου ίδρυσαν μαζί μια ομοσπονδία το 1992 ως Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας ή Ο.Δ.Γ.. Με το μετασχηματισμό της ομοσπονδίας σε Ένωση Κρατών το 2003 τα δύο μέρη της ακολουθούσαν διαφορετική πολιτική και οι διάφοροι οργανισμοί του κράτους ήταν χωρισμένοι, έτσι ώστε άλλοι βρίσκονταν στο Βελιγράδι και άλλοι στην Ποντγκόριτσα, οι οποίες ήταν η πρωτεύουσα της Σερβίας και του Μαυροβουνίου αντίστοιχα.
Η ΟΔΓ φιλοδοξούσε να είναι ο μοναδικός νόμιμος διάδοχος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, αλλά στις αξιώσεις αυτές αντιτάχθηκαν οι άλλες πρώην δημοκρατίες. Τα Ηνωμένα Έθνη απέρριψαν επίσης το αίτημά της για αυτόματη συνέχιση της ιδιότητας του μέλους του πρώην κράτους. Τελικά, μετά την ανατροπή του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς από την εξουσία ως πρόεδρου της ομοσπονδίας το 2000, η ​​χώρα απέσυρε τις φιλοδοξίες αυτές και αποδέχτηκε τη γνωμάτευση της Επιτροπής Διαιτησίας Μπανεντέρ σχετικά με την από κοινού διαδοχή. Επανέλαβε την αίτηση για μέλος του ΟΗΕ στις 27 Οκτωβρίου και έγινε δεκτή την 1η Νοεμβρίου 2000.
Στην ΟΔΓ κυριαρχούσε αρχικά ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ως Πρόεδρος της Σερβίας (1989-1997) και στη συνέχεια ως Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας (1997-2000). Ο Μιλόσεβιτς εγκατέστησε και εξανάγκασε σε απομάκρυνση αρκετούς ομοσπονδιακούς προέδρους (όπως ο Ντόμπριτσα Τσόσιτς) και πρωθυπουργούς (όπως ο Mίλαν Πάνιτς). Ωστόσο η κυβέρνηση του Μαυροβουνίου, αρχικά ενθουσιώδης υποστηρικτής του Μιλόσεβιτς, άρχισε σταδιακά να παίρνει αποστάσεις από τις πολιτικές του. Αυτό κατέληξε σε αλλαγή καθεστώτος το 1996, όταν ο πρώην σύμμαχός του Μίλο Τζουκάνοβιτς αντέστρεψε την πολιτική του, έγινε αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος του Μαυροβουνίου και στη συνέχεια απέπεμψε τον πρώην Μαυροβούνιο ηγέτη Μομίρ Μπουλάτοβιτς, που παρέμενε πιστός στην κυβέρνηση Milošević. Καθώς ο Μπουλατόβιτς από τότε έλαβε κεντρικές θέσεις στο Βελιγράδι (ως ομοσπονδιακός πρωθυπουργός), ο Ντουκάνοβιτς συνέχισε να κυβερνά το Μαυροβούνιο και τον απομόνωσε περαιτέρω από τη Σερβία, έτσι ώστε από το 1996 ως το 2006 το Μαυροβούνιο και η Σερβία ήταν μόνο κατ' όνομα μία χώρα - η διακυβέρνηση, οπουδήποτε ήταν εφικτό γινόταν τοπικά (στο Βελιγράδι για τη Σερβία και στην Ποντγκόριτσα για το Μαυροβούνιο).
Μια χαλαρή ένωση, η Σερβία και το Μαυροβούνιο, ήταν ενωμένες μόνο σε ορισμένους τομείς, όπως η άμυνα. Οι δύο δημοκρατίες λειτουργούσαν χωριστά καθ 'όλη την περίοδο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας και συνέχισαν να λειτουργούν με χωριστές οικονομικές πολιτικές, καθώς και με τη χρήση ξεχωριστών νομισμάτων (το ευρώ ήταν το μόνο νόμιμο νόμισμα στο Μαυροβούνιο). Στις 21 Μαΐου 2006 πραγματοποιήθηκε το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου και το 55,5% των ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας. Η κρατική ένωση τερματίστηκε μετά την επίσημη διακήρυξη ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου στις 3 Ιουνίου 2006 και την επίσημη κήρυξη της ανεξαρτησίας της Σερβίας στις 5 Ιουνίου. Μετά τη διάλυση η Σερβία έγινε ο νόμιμος διάδοχος της ένωσης, ενώ το Μαυροβούνιο υπέβαλε εκ νέου αίτηση συμμετοχής σε διεθνείς οργανισμούς.
Ιστορία
Με τη διάλυση της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας τη δεκαετία του 1990, μόνο οι δημοκρατίες της Σερβίας και του Μαυροβουνίου συμφώνησαν να διατηρήσουν το Γιουγκοσλαβικό κράτος και καθιέρωσαν ένα νέο σύνταγμα για μια νέα Γιουγκοσλαβία το 1992. Με την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη, το νέο κράτος ακολούθησε το κύμα της δημοκρατικής αλλαγής. Εγκατέλειψε τον πρώην κομμουνιστικό συμβολισμό: το κόκκινο αστέρι απομακρύνθηκε από την εθνική σημαία και το κομμουνιστικό έμβλημα αντικαταστάθηκε από ένα λευκό δικέφαλο αετό, που περιείχε τα εθνόσημα της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Το νέο κράτος εγκατέλειψε επίσης τη συλλογική προεδρία της πρώην ΣΟΔΓ και την αντικατέστησε με το σύστημα του ενός μόνο πρέδρου, που αρχικά διορίστηκε με τη συγκατάθεση των δημοκρατιών της Σερβίας και του Μαυροβουνίου μέχρι το 1997, αφότου οποία ο πρόεδρος εκλεγόταν δημοκρατικά.
Ιδρυση
Με τη διάλυση της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και των θεσμών της το 1991-1992, προέκυψε το ζήτημα της ενότητας των δύο δημοκρατιών που παρέμεναν στην υπό διάλυση ομοσπονδία, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, καθώς και των περιοχών με Σερβική πλειοψηφία εδάφη στην Κροατία και τη Βοσνία, που επιθυμούσαν να παραμείνουν ενωμένες. Το 1991 οι διπλωματικές συνομιλίες, υπό την προεδρία του Λόρδου Κάριγκτον, με τους ηγέτες των έξι δημοκρατιών της υπό διάλυση ομοσπονδίας, είχαν ως αποτέλεσμα όλες οι δημοκρατίες εκτός από τη Σερβία συμφώνησαν η Γιουγκοσλαβία να διαλυθεί και ότι κάθε δημοκρατία να γίνει ανεξάρτητο κράτος. Η σερβική κυβέρνηση εξεπλάγη και εξοργίσθηκε από την απόφαση του Μαυροβουνίου υπέρ της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, καθώς η κυβέρνηση Μπουλάτοβιτς ήταν μέχρι τότε στενά συνδεδεμένη με την κυβέρνηση του Μιλόσεβιτς στη Σερβία. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ξεκίνησε το 1991, όταν η Σλοβενία, η Κροατία και η Βόρεια Μακεδονία (τότε με την ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας) ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους.
Στις 26 Δεκεμβρίου 1991 η Σερβία, το Μαυροβούνιο και οι κατεχόμενες από εξεγερμένους Σέρβους περιοχές της Κροατία συμφώνησαν να αποτελέσουν μια νέα «τρίτη Γιουγκοσλαβία». Προσπάθειες έγιναν επίσης το 1991 να συμπεριληφθεί η ΣΔ Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στην ομοσπονδία, με διαπραγματεύσεις μεταξύ του Μιλόσεβιτς, του Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος της Βοσνίας, και του Βόσνιου υπέρμαχου της ένωσης - Αντιπρόεδρου της Βοσνίας Αντίλ Ζουλφικαρπάσιτς που έλαβε μέρος στις συζητήσεις. Ο Ζουλφικάρπασιτς πίστευε ότι η Βοσνία θα μπορούσε να επωφεληθεί από μια ένωση με τη Σερβία, το Μαυροβούνιο και την Κράινα, έτσι υποστήριζε μια ένωση που θα εξασφάλιζε την ενότητα των Σέρβων και των Βοσνίων. Ο Μιλόσεβιτς συνέχισε τις διαπραγματεύσεις με Ζουλφικαρπάσιτς για να συμπεριλάβει τη Βοσνία σε μια νέα Γιουγκοσλαβία, ωστόσο οι προσπάθειες να συμπεριληφθεί το σύνολο της Βοσνίας σε μια νέα Γιουγκοσλαβία ουσιαστικά έληξαν στα τέλη του 1991, καθώς ο Ιζετμπέγκοβιτς σχεδίαζε να πραγματοποιήσει δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία, ενώ οι Σερβοβόσνιοι και οι Κροάτες της Βοσνίας συγκρότησαν αυτόνομες περιοχές.
Γιουγκοσλαβικοί Πόλεμοι
Η ΟΔΓ τέθηκε εκτός από διάφορους διεθνείς οργανισμούς. Αυτό οφειλόταν στους συνεχιζόμενους Γιουγκοσλαβικούς Πολέμους τη δεκαετία του 1990, που είχαν αποτρέψει την κατάληξη σε συμφωνία για τη διαχείριση των ομοσπονδιακών περιουσιακών στοιχείων και υποχρεώσεων, ιδίως του εθνικού χρέους. Η κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας υποστήριξε τους Σέρβους της Κροατίας και της Βοσνίας στους πολέμους από το 1992 ως το 1995. Εξαιτίας αυτού η χώρα υπέστη οικονομικές και πολιτικές κυρώσεις, που οδήγησαν στην οικονομική της καταστροφή που ανάγκασε χιλιάδες νέους πολίτες της να μεταναστεύσουν από τη χώρα.
Στο ντοκιμαντέρ του BBC Ο Θάνατος της Γιουγκοσλαβίας και αργότερα στη μαρτυρία του ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία κατά τη δίκη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, ο Γιουγκοσλάβος αξιωματούχος Μπόρις Γιόβιτς αποκάλυψε ότι ο Σερβοβοσνιακός στρατός προήλθε από τις Γιουγκοσλαβικές στρατιωτικές δυνάμεις στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ισχυρίστηκε ότι είχε συνειδητοποιήσει ότι η Βοσνία και Ερζεγοβίνη επρόκειτο να αναγνωριστεί από τη διεθνή κοινότητα και εφόσον τα στρατεύματα του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού (JNA) θα βρίσκονταν εκεί εκείνη τη στιγμή, η παρουσία τους στη Βοσνιακή επικράτεια θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατηγορία της ΟΔΓ για επιθετικότητα. Για να αποφύγουν αυτό, αυτός και ο Μιλόσεβιτς αποφάσισαν να μεταφέρουν όλους τους στρατιώτες του JNA που προέρχονταν από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο στη Σερβία και το Μαυροβούνιο και όλους τους στρατιώτες Σερβοβοσνιακής καταγωγής στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Με αυτό τον τρόπο, όλοι οι Σερβοβόσνιοι μεταφέρθηκαν από το Γιουγκοσλαβικό στρατό στο νεοσύστατο Σερβοβοσνιακό Στρατό. Ετσι ο Σερβοβοσνιακός στρατός έλαβε επίσης εκτεταμένο στρατιωτικό εξοπλισμό και πλήρη χρηματοδότηση από την ΟΔΓ, καθώς η Σερβοβοσνιακή παράταξη από μόνη της δεν μπορούσε να ανταπεεξέλθει οικονομικά. Επιπλέον ο ιδρυτής και παραστρατιωτικός του Σερβικού Ριζοσπαστικού Κόμματος, Βόισλαβ Σέσελι, ισχυρίστηκε ότι ο Πρόεδρος Μιλόσεβιτς του ζήτησε προσωπικά να στείλει παραστρατιωτικούς στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Το 1995 ο Πρόεδρος της Σερβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς εκπροσώπησε την ΟΔΓ και τους Σερβοβόσνιους σε ειρηνευτικές συνομιλίες στο Ντέιτον του Οχάιο (ΗΠΑ), που κατέληξαν στον τερματισμό του πολέμου στη Βοσνία με τη Συμφωνία του Ντέιτον.
Μαυροβούνιο
Από το 1996 άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα δημόσια σημάδια πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ μέρους της ηγεσίας του Μαυροβουνίου και της ηγεσίας της Σερβίας. Το 1998, ταυτόχρονα με την επικράτηση του Πρωθυπουργού του Μαυροβουνίου Μίλο Τζουκάνοβιτς, που επικράτησε στον αγώνα εξουσίας με τον Πρόεδρο του Μαυροβουνίου Μομίρ Μπουλάτοβιτς, η δημοκρατία ακολούθησε διαφορετική οικονομική πολιτική υιοθετώντας το Γερμανικό Μάρκο ως νόμισμά της. Το φθινόπωρο του 1999, μετά τον Πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου και τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, ο Τζουκάνοβιτς (που έλεγχε τώρα σταθερά την εξουσία στο Μαυροβούνιο καθώς ο Μπουλατόβιτς ήταν εντελώς στο περιθώριο) συνέταξε ένα έγγραφο που ονομάστηκε Platforma za redefiniciju odnosa Crne Gore i Srbije (Πλατφόρμα για τον επαναπροσδιορισμό των σχέσεων εντός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας) ζητώντας σημαντικές αλλαγές στον καταμερισμό των αρμοδιοτήτων διακυβέρνησης εντός της Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας, αν και ακόμη επίσημα θεωρούσε το Μαυροβούνιο σε ένα κοινό κράτος με τη Σερβία. Ο Μιλόσεβιτς δεν απάντησε στην πλατφόρμα, θεωρώντας την αντισυνταγματική. Οι πολιτικές σχέσεις στο εσωτερικό του ομοσπονδιακού κράτους γίνονταν όλο και πιο τεταμένες, ιδίως με κύμα δολοφονιών εναντίον κορυφαίων πολιτικών, εγκληματικών και κρατικών επιχειρηματικών κύκλων και στις δύο δημοκρατίες ([έλικο "Αρκάν" Ραζνάτοβιτς, Πάβλε Μπουλάτοβιτς, Ζίκα Πέτροβιτς και Γκόραν Ζούγκιτς καθώς και δύο απόπειρες κατά της ζωής του αντιπολιτευόμενου πολιτικού Βουκ Ντράσκοβιτς). Τον Οκτώβριο του 2000 ο Μιλόσεβιτς έχασε την εξουσία στη Σερβία. Σε αντίθεση με τα αναμενόμενα, η ανταπόκριση του Τζουκάνοβιτς στην αλλαγή εξουσίας στο Βελιγράδι δεν ήταν να προωθήσει περαιτέρω την ατζέντα που περιέγραφε στην πλατφόρμα του, αλλά να αρχίσει ξαφνικά να πιέζει για πλήρη ανεξαρτησία, απορρίπτοντς έτσι εντελώς την πλατφόρμα. Οι μεταγενέστερες κυβερνήσεις του Μαυροβουνίου ακολούθησαν πολιτικές υπέρ της ανεξαρτησίας και οι πολιτικές εντάσεις με τη Σερβία συνεχίζονταν παρά τις πολιτικές αλλαγές στο Βελιγράδι.
Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου
Οταν η δεύτερη και τελευταία κατά το νόμο θητεία του Μιλόσεβιτς ως Πρόεδρου της Σερβίας έληξε το 1997, έσπευσε και εξελέγη πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας το 1997. Με την ανάληψη των καθηκόντων του ο Μιλόσεβιτς απέκτησε άμεσο έλεγχο των Γιουγκοσλαβικών στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων και τις διέταξε να συλλάβουν τους αυτονομιστές του Κοσσυφοπεδίου. Η σύγκρουση κλιμακώθηκε από το 1998 έως το 1999 και έγινε γνωστή ως Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου.
Οι Γιουγκοσλαβικές δυνάμεις διέπραξαν στο Κοσσυφοπέδιο σειρά θηριωδιών. Για να αποτρέψει την εθνοκάθαρση ο ΝΑΤΟ (ΝΑΤΟ) υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκίνησε αεροπορικές επιχειρήσεις, που ονομάστηκαν Operation Allied Force, κατά των Γιουγκοσλαβικών στρατιωτικών δυνάμεων και θέσεων και των υποτιθέμενων Σέρβων παραστρατιωτικών. Οι αεροπορικές επιθέσεις εναντίον του Βελιγραδίου από το ΝΑΤΟ ήταν οι πρώτες επιθέσεις στην πόλη από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάποιες από τις χειρότερες σφαγές εναντίον αμάχων Αλβανών από τις Σερβικές δυνάμεις συνέβησαν μετά την έναρξη των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία. Η Σερβική αστυνομία και παραστρατιωτικοί διέπραξαν επίσης σφαγές κατά τη διάρκεια του πολέμου, όπως εκείνες της Κούσκα και του Ποντούγεβο. Το ΝΑΤΟ υποσχέθηκε να τερματίσει τους βομβαρδισμούς του στη Γιουγκοσλαβία, όταν ο Μιλόσεβιτς συμφώνησε να αποσύρει όλες τις δυνάμεις ασφαλείας της Γιουγκοσλαβίας και της Σερβίας από το Κοσσυφοπέδιο. Μετά από μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων ο Μιλόσεβιτς υπέκυψε και ανακάλεσε όλες τις δυνάμεις και οι ειρηνευτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ εισήλθαν στο Κοσσυφοπέδιο.
Ενωση Κρατών
Το 2002 η Σερβία και το Μαυροβούνιο κατέληξαν σε νέα συμφωνία σχετικά με τη συνέχιση της συνεργασίας τους, που, μεταξύ άλλων αλλαγών, προέβλεπε το τέλος της ονομασίας Γιουγκοσλαβία, δεδομένου ότι ήταν τμήματα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Στις 4 Φεβρουαρίου 2003 η ομοσπονδιακή συνέλευση της Γιουγκοσλαβίας δημιούργησε μια χαλαρή κρατική ένωση - την Κρατική Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου. Συμφωνήθηκε ένας νέος συνταγματικός χάρτης που να παρέχει ένα πλαίσιο για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Την Κυριακή 21 Μαΐου 2006 οι Μαυροβούνιοι ψήφισαν σε ένα δημοψήφισμα 55,5% υπέρ της ανεξαρτησίας. Απαιτούντο τουλάχιστον πενήντα πέντε τοις εκατό καταφατικές ψήφοι για τη διάλυση της κρατικής ένωσης της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Η συμμετοχή ήταν 86,3% και το 99,73% των άνω των 477,000 ψήφων θεωρήθηκε έγκυρο.
Η εν συνεχεία ανακήρυξη ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου στις 3 Ιουνίου του 2006 και της Σερβίας στις 5 Ιουνίου έδωσαν τέλος στην Κρατική Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου, το τελευταία ίχνος που απέμενε της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Πολιτική
Η Ομοσπονδιακή Συνέλευση της ΟΔΓ (1992-2003) αποτελείτο από δύο σώματα: το συμβούλιο των πολιτών και το συμβούλιο των δημοκρατιών. Ενώ το συμβούλιο των πολιτών λειτουργούσε ως κοινή συνέλευση, εκπροσωπώντας το λαό της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, το συμβούλιο των δημοκρατιών αποτελείτο από ίσους αριθμούς εκπροσώπων των δημοκρατιών της ομοσπονδίας, για να διασφαλιστεί η ομοσπονδιακή ισότητα.
Επί της ΟΔΓ καταργήθηκε η παλιά συλλογική προεδρία της ΣΟΔΓ και εξελέγη ένας μόνο πρόεδρος. Η θέση της ηγεσίας του προέδρου της Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας ήταν ασταθής χωρίς κανένας πρόεδρος να παραμένει περισσότερο από τέσσερα χρόνια. Πρώτος πρόεδρος από το 1992 έως το 1993 ήταν ο Ντόμπριτσα Τσόσιτς, πρώην κομμουνιστής Γιουγκοσλάβος παρτιζάνος κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα ένας από τους περιθωριακούς συντάκτες του επίμαχου Μνημονίου της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Παρότι επικεφαλής της χώρας, ο Τσόσιτς αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το αξίωμά του το 1993 λόγω της αντίθεσής του προς τον Πρόεδρο της Σερβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Ο Τσόσιτς αντικαταστάθηκε από το Ζόραν Λίλιτς, που υπηρέτησε από το 1993 ως το 1997 και στη συνέχεια ακολούθησε ο Μιλόσεβιτς που έγινε Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας το 1997 μετά την τελευταία θητεία του ως Προέδρου της Σερβίας, που έληξε το 1997. Οι προεδρικές εκλογές του 2000 κατηγορήθηκαν ως αποτέλεσμα νοθείας. Οι Γιουγκοσλάβοι πολίτες βγήκαν στους δρόμους και προκάλεαν ταραχές στο Βελιγράδι, ζητώντας την απομάκρυνση του Μιλοσεβιτς από την εξουσία. Λίγο αργότερα ο Μιλόσεβιτς παραιτήθηκε και ο Βόισλαβ Κοστούνιτσα ανέλαβε πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας και παρέμεινε πρόεδρος μέχρι την ανασυγκρότηση του κράτους ως Κρατικής Ενωσης Σερβίας και Μαυροβουνίου.
Ο Ομοσπονδιακός Πρωθυπουργός Μίλαν Πάνιτς απογοητεύθηκε από την αυταρχική συμπεριφορά του Μιλοσεβιτς κατά τις διπλωματικές συνομιλίες του 1992 και είπε στον Μιλοσεβιτς να «δκάσει» επειδή η θέση του Μιλόσεβιτς ήταν επίσημα υποδεέστερη από τη δική του, αλλά ο Μιλόσεβιτς τον ανάγκασε αργότερα να παραιτηθεί. Ωστόσο αυτή η κατάσταση άλλαξε μετά το 1997, όταν ολοκληρώθηκε η δεύτερη και τελευταία θητεία του Μιλόσεβιτς ως Προέδρου της Σερβίας. Τότε ο ίδιος εξελέγη Πρόεδρος της Ομοσπονδίας, κατοχυρώνοντας έτσι την εξουσία που είχε ήδη εκ των πραγμάτων.