cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος χαρακτήρων του Άβαταρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου
Ζούκο
Ο Ζούκο επιστρέφει στο Έθνος της Φωτιάς. Η Αζούλα λέει στον πατέρα τους πώς ο Ζούκο σκότωσε τον Αβατάρ και ο Οζάι την πιστεύει. Ο Ζούκο επισκέπτεται συχνά τον θείο του, και μια μέρα μαθαίνει πώς ο Άβαταρ Ρόκου είναι ο προπάππους του. Στην αρχή αυτό τον τρομάζει τόσο που προσέλαβε τον Εξολοθρευτή(Combustion Man) ή όπως τον έλεγε ο Σόκκα Σπίνθηρας Σπινθήρας (Sparky Sparky Boom), αλλά όταν συνέρχεται αποφασίζει πώς πρέπει να βοηθήσει τον Άανγκ. Κατά τη διάρκεια της εκλείψεως, το ανακοινώνει στον πατέρα του, ο οποίος προσπαθεί με τους κεραυνούς του να τον σκοτώσει, αλλά ο Ζούκο αποκρούει το χτύπημα. Φεύγει και φτάνει στον Δυτικό Ναό του Αέρα, όπου βρίσκει τον Άανγκ και τους φίλους του και τους πείθει ότι είναι με το μέρος τους. Μαθαίνει στον Άανγκ το φωτοδάμασμα και του λέει το σχέδιο του πατέρα του. Στην τελική αναμέτρηση, ο Ζούκο, χάρη στη βοήθεια της Κατάρα, νικά την Αζούλα. Γίνεται ο νέος Άρχοντας της Φωτιάς και ανακοινώνει τη λήξη του πολέμου.
Ο Ζούκο είναι ερωτευμένος με τη Μέι. Τη γνώριζει από την παιδική ηλικία, όταν η Μέι έγινε φίλη της Αζούλα. Όταν αποφασίζει να βοηθήσει τον Άανγκ, αναγκάζεται να την αφήσει. Τη ξανασυναντά στη φυλακή του θείου της, όπου βρίσκεται φυλακισμένος. Στην αρχή, αυτή θυμώνει μαζί του, μα όταν ο Ζούκο μαζί με τον Σόκκα ξεφεύγουν, τους βοηθά να μη πέσουν στη βραστή λίμνη. Μετά την τελική αναμέτρηση, βγαίνει από τη φυλακή και ξανασυναντά τον Ζούκο.
Τον Ζούκο υποδύεται ο Ντάντε Μπάσκο.
Αζούλα
thumb|right|200px|Η Αζούλα Γεννήθηκε στο Έθνος της Φωτιάς. Είναι κόρη του Άρχοντα της Φωτιάς Οζάι και της γυναίκας του, Όυρσα, αδερφή του Ζούκο, ανιψιά του Άιρο και εγγονή του Άρχοντα της Φωτιάς Αζουλόν, προς τιμή του οποίου έλαβε το όνομα της.
Είναι πριγκίπισσα του Έθνους της Φωτιάς. Όταν ο Οζάι γίνεται Βασιλιάς Φίνιξ εκείνη έπρεπε να αναλάβει τον ρόλο του Άρχοντα της Φωτιάς, κάτι που δεν θα έκανε ποτέ καθώς στην τελική αναμέτρηση θα ηττηθεί από την Κατάρα και τον Ζούκο. Πιο πριν, προδόθηκε από τις παιδικές της φίλες, Μέι και Τάι Λι.
Ο Οζάι στέλνει την Αζούλα για να πιάσει τον Ζούκο και τον Άιρο, μιας και ο Οζάι τους θεωρεί υπεύθυνους για την ήττα στον Βόρειο Πόλο. Η Αζούλα προσπαθεί να τους πιάσει, αλλά δεν τα καταφέρνει. Για αυτό τον λόγο, βρίσκει τις παιδικές της φίλες, Μέι και Τάι Λι.
Η Αζούλα και οι φίλες της ψάχνουν τον Άανγκ. Παρά τις προσπάθειες τους, δεν τα καταφέρνουν, μιας και ο Άανγκ και οι φίλοι του πάντα ξεφεύγουν. Μια μέρα συναντούν τις Πολεμίστριες της Κιόσι και καταφέρνουν να τις νικήσουν. Χάρη στα ρούχα τους, μεταμφιέζονται σε Πολεμίστριες της Κιόσι και καταφέρουν να μπουν στην Μπα-Σιν-Κσε. Εκεί βρίσκουν τον Ζούκο και τον Άιρο. Την ίδια ώρα, όταν ο Λονγκ Φενγκ, ο επικεφαλής των Ντάι Λι, βρίσκεται στη φυλακή,οπότε η Αζούλα αναλαμβάνει τη διοίκηση των Ντάι Λι. Καταφέρνει να τους κάνει να πάρουν το μέρος τους, κάτι που κάνει και με τον Ζούκο. Χάρη στη βοήθεια του, καταφέρνει να νικήσει την Κατάρα. Καθώς ο Άανγκ μπαίνει στην Κατάσταση του Άβαταρ, ρίχνει ένα κεραυνό και τον τραυματίζει θανάσιμα, αλλά χάρη στην Κατάρα, αυτός μένει ζωντανός.
Επιστρέφει στο Έθνος της Φωτιάς και λέει στον πατέρα της πώς ο Ζούκο σκότωσε τον Άβαταρ. Μιας και ήξερε για την εισβολή κατά τη διάρκεια της εκλείψεως, κατάφερε να ετοιμάσει ένα σχέδιο άμυνας, το οποίο πετυχαίνει. Αυτό το καταφέρνει και χάρη στην αγάπη του Σόκκα για τη Σούκι. Τον παραπλανεί, λέγοντας του πώς η Σούκι βρίσκεται στη φυλακή, κάτι που θυμώνει τον Σόκκα. Μόλις φεύγει ο Ζούκο, γίνεται η μοναδική διάδοχος του θρόνου. Στην τελική αναμέτρηση, θα αντιμετωπίσει τον Ζούκο. Καταφέρνει να τον χτυπήσει άσχημα, αλλά η Κατάρα της βάζει αλυσίδες και έτσι η Αζούλα χάνει την αναμέτρηση.
Την Αζούλα υποδύεται η Γκρέι ΝτεΛίσλε.
Οζάι
thumb|left|200px|Ο Οζάι Γεννήθηκε στο Έθνος της Φωτιάς. Είναι γιος του Άρχοντα της Φωτιάς Αζουλόν και της συζύγου του, Ιλάχ, μικρότερος αδερφός του Άιρο, πατέρας του Ζούκο και της Αζούλα και θείος του Λου Τέν.
Μετά τον θάνατο του Λου Τεν, ο Οζάι ζήτησε από τον πατέρα του να αποκληρώσει τον Άιρο και να δώσει σε εκείνο τον θρόνο. Ο Άζουλον θύμωσε μαζί του, αλλά αν ο Οζάι ήθελε πραγματικά τον θρόνο, έπρεπε να σκοτώσει τον πρωτότοκο του γιο, τον Ζούκο, για να μην αδικηθεί ο Άιρο, ο οποίος έχασε τον γιο του. Ο Οζάι ήταν πρόθυμος να το κάνει, αλλά η γυναίκα του, Ούρσα, το κατάλαβε και κατάφερε να σώσει τον Ζούκο. Την ίδια ώρα, με "μυστήριο" τρόπο, ο Άζουλον πεθαίνει και σύμφωνα με τη διαθήκη του, ο Οζάι έγινε Άρχοντας της Φωτιάς.
Λίγα χρόνια αργότερα, εξαιτίας ενός πολεμικού συνεδρίου, εξορίζει τον Ζούκο. Ο Ζούκο ήταν αντίθετος με ένα στρατηγό, και παρόλο που είχε δίκαιο, δεν είχε το δικαίωμα να κάνει σχόλια. Ο Οζάι θύμωσε, και ο Ζούκο έπρεπε να αποδείξει ότι είχε δίκαιο. Για να το κάνει αυτό, έπρεπε να αναμετρηθεί στο Άγκνι Κάι. Ο Ζούκο δεν ήξερε, πώς αφού ντρόπιασε το συμβούλιο των στρατηγών, έπρεπε να μονομαχήσει με τον πατέρα του. Ζητά έλεος, αλλά ο Οζάι δεν τον ακούει και του καεί το αριστερό μάτι. Μετά από αυτό, τον στέλνει στην εξορία και του λέει πώς θα γυρίσει πίσω μόνο όταν πιάσει τον Άβαταρ.
Ο Οζάι στέλνει την Αζούλα να βρει τον Ζούκο και τον Άιρο, για να τους φέρει πίσω στο Έθνος της Φωτιάς, έτσι ώστε αυτοί να μην τον ντροπιάζουν. Ελέγχει τον πόλεμο από το Αυτοκρατορικό Παλάτι και ετοιμάζει σχέδια για την κατάληψη του Βασιλείου της Γης. Όταν επιστρέφει ο Ζούκο και η Αζούλα, τους καλωσορίζει σαν ήρωες. Την ημέρα της εκλείψεως, ο Ζούκο του ανακοινώνει πώς θα πάρει το μέρος του Άβαταρ. Ο Οζάι προσπαθεί να τον σκοτώσει, αλλά ο Ζούκο αποκρούει το χτύπημα και ξεφεύγει. Την προηγουμένη, ο Οζάι ανακοίνωσε το σχέδιο του για την καταστροφή του Βασιλείου της Γης την ημέρα που θα πέσει ο κομήτης. Αρχικά, δέχτηκε την πρόταση της Αζούλα να το κάνουν μαζί, αλλά στο τέλος ο Οζάι αποφάσισε να οδηγήσει μόνος τον στρατό του στο Βασίλειο της Γης. Μετονομάστηκε σε Βασιλιά Φοίνικα και έδωσε τον θρόνο στην Αζούλα.
Στην τελική αναμέτρηση αντιμετωπίζει τον Άανγκ. Στην αρχή βγαίνει νικητής, αλλά ο Άανγκ καταφέρνει να μπει στην Κατάσταση του Άβαταρ και έτσι ο Οζάι αρχίζει να χάνει. Στη μάχη των ψυχών, καταφέρνει στην αρχή να κλέψει τη μαγεία του Άανγκ, αλλά αυτός θυμάται τη συμβουλή της λιονταροχελώνας και καταφέρνει να πάρει το φωτοδάμασμα του Οζάι. Ο Οζάι μένει χωρίς το φωτοδάμασμα του και έτσι δεν είναι ικανός πια να συνεχίσει τον πόλεμο. Βγαίνει ηττημένος και φυλακίζεται.
Τον Οζάι υποδύεται ο Μάρκ Χάμιλ.
Άιρο
thumb|right|200px|Ο Άιρο Γιος του Άρχοντα της Φωτιάς Αζουλόν, μεγαλύτερος αδερφός του Οζάι, πατέρας του Λου Τέν, θείος του Ζούκο και της Αζούλα. Αρχηγός του Λευκού Λόττου. Στρατηγός της Φυλής της Φωτιάς, και μάλιστα με τον τίτλο «Δράκος της Δύσης», καθώς είχε περάσει μια δοκιμασία με τους δράκοντες, οι οποίοι του έδωσαν το μυστικό της μαγείας της φωτιάς.
Ο Άιρο έχασε τον γιο του, τον Λου Τέν, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μπά-Σιν-Κσέ. Από εκείνη τη στιγμή, ο Άιρο θεωρεί πώς γιος του είναι ο Ζούκο, τον οποίο επίσης αγαπούσε πολύ. Ο Άιρο έπρεπε να είχε γίνει Άρχοντας της Φωτιάς, αλλά εξαιτίας του Οζάι δεν έγινε. Παρ΄ όλα ταύτα, παραμένει στη θέση του στρατηγού και μέλος του συμβουλίου των στρατηγών.
Ο Άιρο ταξιδεύει μαζί με τον Ζούκο για να βρουν τον Άβαταρ. Τον οποίο βρίσκουν στη Νότια Φυλή του Νερού. Ο Ζούκο καταφέρνει να τον πιάσει, μα ο Άανγκ ξεφεύγει. Μετά συνεχίζουν το ψάξιμο για τον Άβαταρ, αλλά βρίσκουν ως εμπόδιο τον ναύαρχο Ζάο. Παρά τις προσπάθειες του Άιρο να ηρεμήσει τον Ζούκο και να το πείσει πώς κανένας δε θα του δώσει την τιμή του, ο Ζούκο συνεχίζει την προσπάθεια. Μετά, πέφτουν σε πειρατές, οι οποίοι τους κλέβουν το καράβι. Βρίσκουν άλλο, και καθώς συνεχίζουν τον δρόμο τους, συναντούν τον Ζάο. Αυτός προσπαθεί να σκοτώσει τον Ζούκο, αλλά αυτός μένει ζωντανός. Ο Άιρο τον βοηθά να μπει στο καράβι του Ζάο μεταμφιεσμένος σε στρατιώτη. Φτάνοντας στη Βόρεια Φυλή του Νερού, μένει στο καράβι καθώς ο Ζούκο συνεχίζει το ψάξιμο. Όταν ο Ζάο σκοτώνει το πνεύμα της Σελήνης, ο Άιρο επιτίθεται και κατατροπώνει όλους τους αντιπάλους του, αλλά ο Ζάο ξεφεύγει. Βλέποντας τη Γιούε, της λέει πώς αυτή έλαβε τη ζωή της από το πνεύμα της Σελήνης και την πείθει να του τη γυρίσει πίσω.
Μετά, ο Άιρο και ο Ζούκο ζουν σαν πρόσφυγες στο Βασίλειο της Γης. Για μια στιγμή θα χωριστούν. Ο Άιρο τον ψάχνει, και βρίσκει την Τοφ, όταν αυτή έφυγε από τον Άανγκ και τους φίλους του, επειδή θύμωσε με την Κατάρα. Ο Άιρο την πείθει να γυρίσει πίσω στους φίλους της, και εκείνη τη στιγμή βρίσκει τον Ζούκο, όταν αυτός αντιμετωπίζει την Αζούλα και τον Άανγκ. Μαζί του φτάνουν στην Μπα-Σιν-Κσε, μιας και μαθαίνουν πώς καταζητούνται. Εκεί, ο Άιρο τους βρίσκει δουλειά σε ένα μαγαζί και μετά δέχεται μια πρόταση να ανοίξει το δικό του μαγαζί. Την ίδια ώρα, ο Ζούκο αρρωσταίνει βαριά, αλλά χάρη στη βοήθεια του Άιρο καταφέρνει να αναρρώσει. Ο Άιρο προσπαθεί να πείσει τον Ζούκο να διαλέξει το καλό, αλλά αυτός δέχεται την πρόταση της Αζούλα και έτσι προδίδει τον Άιρο. Ο Άιρο βοηθά την Κατάρα να σώσει τον Άανγκ. Μόλις καταλαβαίνει πώς η Κατάρα και ο Άανγκ είναι ασφαλείς, παραδίνεται.
Ο Άιρο βρίσκεται στη φυλακή. Όλοι νομίζουν πώς τρελάθηκε, αλλά αυτό δεν είναι έτσι. Όταν κανείς δεν τον βλέπει, γυμνάζεται και ετοιμάζει το σχέδιο απόδρασης του από τη φυλακή. Το πραγματοποιεί την ημέρα της εκλείψεως. Σπάζει τα κάγκελα της φυλακής του και ξεφεύγει. Καλεί όλα τα μέλη του Λευκού Λόττου να συγκεντρωθούν για κάτι σημαντικό στην Μπα-Σιν-Κσε. Όταν ο Ζούκο και η υπόλοιπη ομάδα "Άβαταρ" φτάνουν στην πόλη, ο Άιρο τους λέει πώς θα πάρει την Μπα-Σιν-Κσε από τη Φυλή της Φωτιάς. Ο Άιρο καταφέρνει να πάρει την Μπα-Σιν-Κσε από τη Φυλή της Φωτιάς και να ξανανοίξει το μαγαζί του.
Τον Άιρο αρχικά υποδύεται ο Μάκο Ιβαμάτσου, ο οποίος πέθανε στις 21 Ιουλίου 2006. Εις μνήμην του στο επεισόδιο "Ιστορίες της Μπά-Σιν-Κσέ", στο τέλος της ιστορίας του Άιρο εμφανίζεται η επιγραφή "Εις μνήμην του Μάκο" (αγγ. "IN HONOR OF MAKO"). Εις μνήμην του επίσης ονομάστηκε "Μάκο" και ένας από τους πρωταγωνιστές στη μεταγενέστερη σειρά Ο Θρύλος της Κόρρα. Μετά τον Άιρο υποδύεται ο Γκρέγκ Μπάλντουιν.
Περασμένοι Άβαταρ
Δεν αναφέρεται συγκεκριμένα πόσοι Άβαταρ υπήρξαν πρίν τον Άανγκ αλλά από διάφορες αναφορές, αλλά και από την ατέλειωτη γραμμή των πνευμάτων των περασμένων Άβαταρ, είναι γνωστό ότι ο Άβαταρ είναι ένας πολύ παλιός θεσμός. Στον Θρύλο της Κόρρα στον δεύτερο κύκλο αποκαλύπτεται ότι ο πρώτος Άβαταρ, ο Ουάν, έζησε πρίν δέκα χιλιάδες χρόνια. Εδώ αναφέρεται η βιογραφία και το έργο των τεσσάρων Άβαταρ που έζησαν πρίν τον Άανγκ.
Άβαταρ Ρόκου
thumb|right|250px|Αβατάρ Ρόκου Ο Ρόκου (κιν. 肉刳) είναι φωτοδαμαστης και ο Άβαταρ πριν από τον Άανγκ. Κατά τη διάρκεια μιας γιορτής που διοργάνωνε με τον Σόζιν, ο Ρόκου έμαθε πώς είναι ο Άβαταρ.
Μετά αρχίζει το ταξίδι του στις υπόλοιπες φυλές για να δαμάσει τα υπόλοιπα 3 στοιχεία: αέρα, νερό και γη. Πρώτο επισκέπτεται τον Νότιο Ναό του Αέρα, όπου γίνεται φίλος του Γκιάτσο, δάσκαλο του Άανγκ. Μετά κατευθύνεται στη Βόρεια Φυλή του Νερού όπου μαθαίνει τη μαγεία του νερού από ένα μάγο νερού και μετά τελειώνει την αποστολή του στο Βασίλειο της Γης, όπου μαθαίνει τη μαγεία της γης από το Σουντ, με τον οποίο γίνεται φίλος.
Ο Άβαταρ Ρόκου είναι επίσης ο προπάππους του πρίγκιπα Ζούκο.Όταν ο Ζούκο το μαθαίνει αλλάζει και πάει με το μέρος του Άανγκ.
Άβαταρ Κιόσι
thumb|right|250px|Η Κιόσι Η Κιόσι (κιν. 虛子) είναι γαιοδαμαστρια και Άβαταρ πριν από τον Ρόκου. Σε αντίθεση με τους επόμενους Άβαταρ, πίστευε πώς μόνο η δικαιοσύνη θα σώσει τον κόσμο, γι'αυτό δε φοβάται να σκοτώσει ανθρώπους για να πετύχει αυτόν τον στόχο.
Ο Τσιν ο Κατακτητής ήθελε να κατακτήσει όλο τον κόσμο και η Κιόσι ως Άβαταρ που ήταν, έπρεπε να το σταματήσει. Μια μέρα ο Τσιν και ο στρατός του έφτασαν μέχρι τη χερσόνησο της Κιόσι. Αυτή του ζήτησε να παραδοθεί, αλλά αυτός αρνήθηκε να το κάνει. Η Κιόσι μπήκε στην Κατάσταση του Άβαταρ και έτρεψε τον στρατό του Τσιν σε άτακτη φυγή. Ο Τσιν έπεσε από την κοιλάδα στη θάλασσα και πέθανε, ενώ την ίδια ώρα δημιουργήθηκε ξανά το Νησί της Κιόσι.
Άβαταρ Κούρουκ
Ο Κούρουκ ήταν νεροδαμαστής από τη Βόρεια Φυλή του Νερού και Άβαταρ πρίν την Κιόσι. Ζούσε σε μία εποχή διαρκούς ειρήνης και έτσι χρησιμοποιούσε τις ικανότητές του ως Άβαταρ για να συμμετέχει σε διάφορους διαγωνισμούς. Οι ικανότητές του με την πάροδο του χρόνου τον έκαναν αναιδή και αλαζόνα. Ο Κούρουκ αναζητούσε συνεχώς γυναικεία συντροφιά, την οποία εντυπωσίαζε με τις ικανότητές του στο δάμασμα. Ο Κούρουκ όμως όταν γνώρισε τον έρωτα της ζωής του την Ούμμι φάνηκε να αλλάζει τρόπο ζωής και να γίνεται ένας ώριμος και ευτυχισμένος άνθρωπος. Όμως, την ώρα που παντρεύονταν στην Όαση των Πνευμάτων, το πνεύμα Κόχ, επίσης γνωστό με το όνομα Κόχ, ο κλέφτης των προσώπων, έκλεψε το πρόσωπο της αγαπημένης του για να τον τιμωρήσει για την αλαζονική του ζωή. Ο Κούρουκ πέρασε την υπόλοιπη ζωή του ψάχνοντας τον Κόχ για να τον σκοτώσει, αλλά όταν μετά από καιρο του δόθηκε η ευκαιρία δεν το έκανε. Εάν σκότωνε τον Κόχ θα χανόταν και η αγαπημένη του.
Άβαταρ Γιάνκ Τσένκ
thumb|right|250px|Γιάνκ Τσενκ Η Γιάνκ Τσενκ ήταν ανεμοδαμάστρια και Άβαταρ πρίν τον Κούρουκ. Ταξίδευε στον κόσμο με τους δύο της λεμούριους του Λαού του Αέρα, Πικ και Πακ καταπολεμόντας την αδικία. Ήταν ένα σεβαστό Άβαταρ γνωστό για τη δύναμη, την αποφασιστικότητα και τη σοφία του. Χάρη στην αφοσίωσή και το έργο της διατηρήθηκε ειρήνη όχι μόνο κατα την περίοδο της ζωής της, αλλά και κατά τα χρόνια του Άβαταρ Κούρουκ, που τη διαδέχτηκε. Στη ζωή της έκανε πολλά θαυμαστά πράγματα μεταξύ των οποίων, πολέμισε ένα πανίσχυρο γιγάντιο πνεύμα το οποίο απειλούσε να καταστρέψει μία ολόκληρη πόλη. Όταν το πνεύμα της επικοινωνεί με τον Άανγκ, προσπαθεί να τον πείσει να μη φοβάται καθώς όλοι οι προηγούμενοι Άβαταρ είχαν κάνει και αυτοί λάθη. Επίσης του λέει πώς ο Άβαταρ πρέπει να ανήκει στον κόσμο και όχι στον εαυτό του.
Άππα
thumb|right|200px|Ο Άππα Είναι ιπτάμενος βίσονας και ζώο-προστάτης του Άανγκ. Όταν ο Άανγκ έμαθε πώς είναι ο Άβαταρ, τον παίρνει μαζί του και φεύγει. Ο Άππα θα μείνει μαζί του στον παγετώνα για 100 χρόνια, μέχρι να τους βρουν ο Σόκκα και η Κατάρα.
Μένει για 100 χρόνια σε ένα παγετώνα μαζί με τον Άανγκ. Καταφέρνει να επιζήσει επειδή ο Άανγκ μπαίνει στην Κατάσταση του Άβαταρ. Λόγω της παραμονής του στον παγετώνα, στην αρχή δυσκολεύεται να πετάξει. Όταν όμως ο Άανγκ γίνεται αιχμάλωτος του Ζούκο, χάρη στον Σόκκα καταφέρνει να ξαναπετάξει.
Όταν βρίσκονται στην έρημο Σι Βόνγκ, κάποιοι νομάδες τον αιχμαλωτίζουν. Το πουλούν σε δύο ιδιοκτήτες ενός τσίρκου του Εθνους της Φωτιας . Ο Άππα προσπαθεί να αντισταθεί, μα ένας από τους δύο ιδιοκτήτες τον ακινητοποιεί. Μένει για λίγο στο τσίρκο, από το οποίο ξεφεύγει κατά τη διάρκεια μιας παράστασης. Μετά αντιμετωπίζει ένα αγριογούρουνο σε ένα δάσος και καταφέρνει να τον νικήσει. Εκεί στο δάσος βρίσκει καταφύγιο. Λίγες μέρες αργότερα, το βρίσκει η Σούκι, η οποία μαζί με τις άλλες Πολεμίστριες του Κιόσι μάζευε φρούτα. Αυτές το φροντίζουν, αλλά την ίδια ώρα η Αζούλα και οι φίλες της επιτίθενται. Ο Άππα ξεφεύγει και κατευθύνεται στην Μπα-Σιν-Κσε. Εκεί ακούει ένα σφύριγμα και νομίζει πώς είναι ο Άανγκ, ο οποίος είχε μια σφυρίχτρα σε σχήμα ιπτάμενου βίσονα. Στην πραγματικότητα, αυτός ήταν ο Λόνγκ Φένκ. Αυτός τον φυλακίζει στη λίμνη Λάογκαϊ, από όπου τον βγάζει ο Ζούκο. Καθώς ο Άανγκ βρίσκεται σε κίνδυνο, εμφανίζεται και ρίχνει τους Ντάι Λι και τον αρχηγό τους στη λίμνη.
Δεν κάνει σημάντικες εμφανίσεις μέχρι την ημέρα της εκλείψεως. Ο Σόκκα του φτίαχνει μεγάλη πανοπλία έτσι ώστε να μη καεί από χτυπήματα των φωτοδαμαστων. Στην τελική αναμέτρηση, θα πετάξει μαζί με τον Ζούκο και την Κατάρα στο Έθνος της Φωτιας.
Τον Άππα υποδύεται ο Ντι Μπράντλεϊ Μπάκερ.
Καθεδρικός Ναός Αγίας Σοφίας (Κίεβο)
Ο καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας βρίσκεται στο Κίεβο της Ουκρανίας και είναι ένα εξαιρετικό αρχιτεκτονικό Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς των Ρως του Κιέβου. Ο ναός αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της πόλης του Κιέβου και από το 1990 είναι ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO. thumb|283x283px|αριστερά|Ο καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας Ανοικοδομήθηκε από τον ηγεμόνα Γιαροσλάβ Α΄ τον Σοφό αρχές του 11ου αιώνα και εικονογραφήθηκε από βυζαντινούς καλλιτέχνες. Ο καθεδρικός ναός έχει πράσινους και χρυσούς τρούλους, ενώ στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν ψηφιδωτά και αγιογραφίες γραμμένοι στα Ελληνικά. Στο εξωτερικό του ναού υπάρχουν διάφοροι κήποι και το μεγάλο χρυσό καμπαναριό, στην είσοδο του καθεδρικού ναού το ύψος του φτάνει τα 16 μέτρα.
Παραπομπές
Σοφια Αγια Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Κίεβο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ουκρανία
Κατάλογος χαρακτήρων του Άβαταρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου
Μόμο
thumb|right|200px|Ο Μόμο (莫莫) Είναι ο τελευταίος λεμούριος του Λαού του Αέρα.
Όταν ο Άανγκ, ο Σόκκα και η Κατάρα φτάνουν στον Νότιο Ναό του Αέρα, βρίσκουν μια αίθουσα με τα αγάλματα των προηγούμενων Άβαταρ, και καθώς μπαίνουν βρίσκουν μια σκιά. Πιστεύουν πώς είναι μάγος φωτιάς και ετοιμάζονται να επιτεθούν. Βγαίνοντας από την κρυψώνα τους βλέπουν πώς η σκιά είναι ο Μόμο. Ο Σόκκα, ο οποίος ήταν πολύ πεινασμένος, κυνήγησε τον Μόμο για να τον φάει. Ο Άανγκ κυνηγά και αυτός τον Μόμο για να γίνουν φίλοι. Ο Μόμο τον οδηγεί σε μια σκηνή, όπου ο Άανγκ βρίσκει τον σκελετό του Γκιάτσο. Την ίδια ώρα μπαίνει ο Σόκκα, ο οποίος του λέει πώς δεν ήθελε να φάει τον λεμούριο, αλλά ο Άανγκ δεν τον άκουγε καθώς ήταν στην Κατάσταση του Άβαταρ. Όταν ο Άανγκ συνέρχεται, πιάνει τον λεμούριο και τον ονομάζει Μόμο.
Όταν ο Άππα αιχμαλωτίζεται, ο Μόμο και οι υπόλοιποι αναγκάζονται να περάσουν την έρημο Σι Βονγκ. Ο Σόκκα βρίσκει έναν κάκτο, και μαζί με τον Μόμο δοκιμάζουν τον χυμό του. Ως αποτέλεσμα, για λίγο καιρό, και οι δύο τρελαίνονται, ωστόσο συνεχίζουν μαζί με τους υπόλοιπους το ταξίδι. Συνέρχονται μόλις βγαίνουν από την έρημο. Στην Μπα-Σιν-Κσε, ο Μόμο φυλακίζεται για λίγο, αλλά καταφέρνει να ξεφύγει. Σώζει και κάποιες γάτες, οι οποίες του δείχνουν ένα ίχνος που άφησε ο Άππα.
Τον Μόμο, όπως και τον Άππα, υποδύεται ο Ντι Μπράντλεϊ Μπάκερ.
Μέι
Γεννήθηκε στη Φυλή της Φωτιάς. Είναι φίλη της Αζούλα και της Τάι Λι. Από παιδί είναι ερωτευμένη με τον Ζούκο.
Η Αζούλα επισκέπτεται την Ομάσου, όταν ο πατέρας της Μέι ήταν βασιλιάς της πόλης. Η Μέι δέχεται αμέσως να βοηθήσει την Αζούλα να βρει τον Ζούκο, τον Άιροx και τον Άανγκ. Βοηθά την Αζούλα να νικήσει τις Πολεμίστριες της Κιόσι και κατευθύνεται με τις υπόλοιπες στην Μπα-Σιν-Κσε.
Επιστρέφει στη Φυλή της Φωτιάς. Όταν ο Ζούκο φεύγει, της αφήνει ένα σημείωμα όπου προσπαθεί να της ζητήσει συγγνώμη. Η Μέι το ξαναβρίσκει στη φυλακή του Καυτού Βράχου, όπου ο θείος της είναι διευθυντής. Στην αρχή θυμώνει μαζί του, αλλά στο τέλος τον βοηθάει να ξεφύγει. Η Αζούλα μένει άφωνη από αυτό που έκανε και ετοιμάζεται να της επιτεθεί, αλλά η Τάι Λι την ακινητοποιεί. Για αυτό και οι δύο μένουν στη φυλακή. Όταν ο Ζούκο γίνεται Άρχοντας της Φωτιάς, η Μέι απελευθερώνεται και συμφιλιώνεται με τον Ζούκο.
Τη Μέι υποδύεται η Κρίκετ Λέι
Τάι Λι
Γεννήθηκε στη Φυλή της Φωτιάς. Είναι φίλη της Αζούλα και της Μέι, αν και στο τέλος διαλέγει μόνο τη Μέι. Γνωστή για την ικανότητα της να ακινητοποιεί τον αντίπαλο, μιας και ξέρει τα αδύνατα του σημεία.
Η Αζούλα τη βρίσκει καθώς κατευθύνεται στην Ομάσου για να βρει τη Μέι. Της προτείνει να έρθει μαζί της, αλλά η Τάι Λι, αρχικά, αρνείται. Μετά από την παράσταση της, τελικά αποφασίζει να ακολουθήσει την Αζούλα. Όταν πολιορκούν την Μπα-Σιν-Κσε, καταφέρνει να ακινητοποιήσει πολλούς στρατιώτες του Βασιλείου της Γης. Βοηθά την Αζούλα να φυλακίσει τον Σόκκα και την Τοφ, οι οποίοι στο τέλος ξεφεύγουν.
Επιστρέφει στη Φυλή της Φωτιάς. Όταν ο Ζούκο και ο Σόκκα βρίσκονται στη φυλακή του Καυτού Βράχου, μαζί με την Αζούλα επισκέπτεται τη φυλακή. Συμμετέχει σε μια μονομαχία, όπου αντιμετωπίζει τη Σούκι, όμως όλοι αναγκάζονται να φύγουν. Όταν η Μέι σώζει τον Ζούκο, η Αζούλα θυμώνει και ετοιμάζεται να επιτεθεί στη Μέι, αλλά η Τάι Λι την ακινητοποιεί. Μετά από αυτό, φυλακίζεται μαζί με τη Μέι. Μόλις τελειώνει ο πόλεμος, απελευθερώνεται και γίνεται Πολεμίστρια του Κίοσι.
Την Τάι Λι υποδύεται η Ολίβια Χακ.
Σούκι
Γεννήθηκε στο Νησί της Άβαταρ Κιόσι. Η Σούκι είναι η αρχηγός των Πολεμιστριών του Κιόσι.
Όταν ο Ζούκο επιτέθηκε στο Νησί της Κιόσι, εκείνη και οι υπόλοιπες Πολεμίστριες του Κιόσι, καθώς και ο Σόκκα, αμύνονται. Αρχικά, χάνουν, αλλά χάρη στη βοήθεια του Άανγκ, ο Ζούκο και οι στρατιώτες του φεύγουν από το χωριό. Εμπνευσμένη από τον Σόκκα, η Σούκι και οι υπόλοιπες Πολεμίστριες του Κιόσι φεύγουν στον πόλεμο.
Ξανασυναντά τον Σόκκα και την παρέα του, όταν αυτοί κατευθύνονται στην Μπα-Σιν-Κσε, διαμέσου του λιμανιού, στο οποίο η Σούκι δούλευε ως φρουρός. Τους ακολουθεί στο φιδίσιο πέρασμα, και όταν φτάνουν στην Μπα-Σιν-Κσε, επιστρέφει πίσω. Σε ένα δάσος, βρίσκει τον Άππα και τον φροντίζει. Ετοιμάζεται να τον επιστρέψει στον Άανγκ, αλλά την ίδια ώρα της επιτίθενται η Αζούλα και οι φίλες της. Έτσι η Σούκι μπαίνει στη φυλακή, αλλά μιας και ήταν αρχηγός, τη στέλνουν στη φυλακή του Καυτού Βράχου.
Εκεί τη βρίσκει ο Σόκκα και ο Ζούκο και την απελευθερώνουν. Έτσι η Σούκι γίνεται μέλος της ομάδας "Αβατάρ". Μαζί με το Σόκκα και την Τοφ καταφέρνουν να διαλύσουν τον ιπτάμενο στόλο του Οζάι. Στο τέλος της ιστορίας, επιστρέφει στις Πολεμίστριες του Κιόσι.
Τη Σούκι υποδύεται η Τζένι Κβάν.
Χακόντα
Είναι αρχηγός της Νότιας Φυλής του Νερού, πατέρας της Κατάρα και του Σόκκα, σύζυγος της Κάια. Φεύγει στο Βασίλειο της Γης με τον υπόλοιπο στρατό της Νότιας Φυλής του Νερού, για να βοηθήσει το Βασίλειο της Γης.
Ο Χακόντα βρίσκεται σε ένα λιμάνι, όπου ο Σόκκα το βρίσκει, καθώς ο Άανγκ πετά για τον Ανατολικό Ναό του Αέρα. Ετοιμάζονται να αναμετρηθούν με καράβια της Φυλής της Φωτιάς, αλλά εκείνη την ώρα εμφανίζεται ο Άανγκ, ο οποίος λέει πώς η Κατάρα έχει σοβαρά προβλήματα. Έτσι ο Χακόντα και ο γιος του θα χωριστούν.
Ο Χακόντα και οι στρατιώτες του καταφέρνουν να κλέψουν ένα καράβι της Φυλής της Φωτιάς και σε αυτό θα βρίσκεται ο Άανγκ μέχρι να ξυπνήσει από το χτύπημα που δέχτηκε από τη Αζούλα στην Μπα-Σιν-Κσε. Η επόμενη φορά που θα συναντηθούν θα είναι τη μέρα της εκλείψεως. Ο Χακόντα αναλαμβάνει να συγκεντρώσει τον στρατό, να τους εξηγήσει το σχέδιο και να τους οδηγήσει στη μάχη. Σε μια μονομαχία, όμως, ο Χακόντα τραυματίζεται και δε μπορεί να συνεχίσει τη μάχη. Εξαιτίας της αποτυχίας, ο Χακόντα θα πάει στη φυλακή του Καυτού Βράχου, όπου θα τον απελευθερώσει ο Σόκκα.
Τον Χακόντα υποδύεται ο Αντρέ Σογκλιούζο. δωστε ολοι οσοι μπενουν την ιστοσελιδα τηλεφωνα οκ;
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Αβαταρ Αβαταρ Avatar
Ναχαβάντ
Το Ναχαβάντ (περσικά:نهاوند), είναι πόλη και πρωτεύουσα της Περιοχής του Ναχαβάντ, της Επαρχίας του Χαμαντάντ στο Ιράν. Στην απογραφή του 2006 είχε 72.218 πληθυσμό σε 19.419. Βρίσκεται στα νότια της πόλης του Χαμαντάν, ανατολικά του Μαλαγιέρ και βορειοδυτικά του Μπορουτζέρντ. Το Ναχαβάντ είναι μία από τις πιο παλιές πόλεις του Ιράν.
Όνομα
Σε βιβλία και πηγές το όνομα της πόλης απαντάται με πολλές ορθογραφίες και ονόματα: αγγλικά: Nahavand, Nahavend, Nahawand, Nahaavand, Nehavand, Nihavand, Nehavend, παλιά Mah-Nahavand, Nemavand και Niphaunda, και στην αρχαιότητα: Λαοδίκεια (αραβικά: Ladhiqiyya) (στα αγγλικά επίσης και Laodiceia and Laodikeia), Λαοδίκεια της Μηδίας, Λαοδίκεια της Περσίας, Αντιόχεια της Περσίας, Αντιόχεια του Χοσρόη, και Αντιόχεια της Μηδίας.
Ιστορία
Η τοποθεσία Tepe Giyan βρίσκεται στην περιοχή και περιλαμβάνει ζωγραφισμένα κεραμικά από τον 4.000 π.Χ. .
Η πόλη ιδρύθηκε από τον Δαρείος Α΄ στην Μηδία, μαζί με άλλες δύο πόλεις των Αχαιμενιδών Απάμεα και Ξέρξης (Στράβωνας xi. σ. 524, Ξέρξης "Λαοδικεία"). Ο Πλίνιος (vi. 29) την περιγράφει στα όρια της Μηδίας, και ότι (επαν)ιδρύθηκε από τον Ξέρξης Α΄.
Η πόλη ήταν το κέντρο της αυτοκρατορίας του Χορσόη Α΄. Μετά από στρατιωτικές αποτυχίες (περίπου το 540) που ακολούθησαν τη λεηλασία από αυτόν της Αντιόχεια της Μεγάλης το 538, αναγκάστηκε να μετονομάσει την πόλη σε "Αντιόχεια".
Η τοποθεσία είναι το μέρος όπου δόθηκε η Μάχη του Χαμαντάντ το 642, η οποία ολοκλήρωσε την πτώση της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών και την Ισλαμική κατάκτηση του Ιράν. Κυβερνιόταν από τους Οθωμανούς από το 1589 ως το 1603 και μετά πάλι από το 1634 ως το 1730.
Άτομα από το Ναβαντάν περιλαμβάνουν τους Μπετζιαμίν Ναχαβαντί (Benjamin Nahawandi), ο οποίος ήταν κεντρική φιγούρα στην ανάπτυξη του Καραϊτικού Ιουδαϊσμού κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα, και τον αστρονόμο του 8ου αιώνα Αχμάντ Ναχαβαντί (Ahmad Nahavandi), ο οποίος δούλευε στην Ακαδημία του Γκοντισαπούρ. Ο ήρωας της Περσίας Πιρούζ Ναχαβαντί επίσης γεννήθηκε εδώ. Η πόλη κάποιες φορές αποκαλείται πόλη των μυστικών, επειδή κάτω από τη σημερινή πόλη βρίσκονται πολλές πόλεις.
Μουσική
Το Ναχαβάντ επίσης δίνει το όνομά του στο μουσικό τρόπο (μακάμ) Nahwand στην Αραβοπερσική μουσική και Nihâvend  (Νίχαβεντ) στην Κλασική Οθωμανική μουσική, το οποίο μέλος είναι διαδεδομένο και σε μεγάλο εύρος δυτικών μελωδιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το άρθρο περιλαμβάνει κείμενο από το έργο του William Smith (ed), τώρα κοινό κτήμα, Dictionary of Greek and Roman Geography Laodiceia, Λονδίνο, 1854.
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν Κατηγορία:Αντιόχεια Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Intel 8051
Η οικογένεια της Intel 8051 σχεδιάστηκε αρχικά χρησιμοποιώντας την τεχνολογία NMOS, αργότερα πέρασε στη τεχνολογία CMOS, η οποία αναγνωρίζεται στα τσιπάκια με το γράμμα "C" στο όνομά τους π.χ. 80C51. Η CMOS χρησιμοποιεί λιγότερη ενέργεια από την NMOS - κάτι που έκανε τους επεξεργαστές αυτούς να είναι συμβατοί με συσκευές που χρησιμοποιούν μπαταρία.
Κατηγορία:Ιστορία υπολογιστών Κατηγορία:Μικροελεγκτές
Μυρτίλος (μυθολογία)
Ο Μυρτίλος, πρόσωπο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, ήταν ο ηνίοχος του Οινομάου, του βασιλιά της Πίσας στην Ήλιδα. Ο Μυρτίλος πρόδωσε το αφεντικό του εξαιτίας του Πέλοπα.
Ο μύθος
Ο Μυρτίλος ήταν γιος του θεού Ερμή και της Φαέθουσας, κόρης του Δαναού, ή της Κλυμένης. Ως υπεύθυνος για το τέθριππο άρμα του Οινομάου, που το προετοίμαζε για τις αρματοδρομίες στις οποίες ο βασιλιάς κέρδιζε τους επίδοξους μνηστήρες της κόρης του Ιπποδάμειας (βλ. λ.) δέχθηκε την επίσκεψη ενός από αυτούς, του Πέλοπα. Ο Πέλοπας υποσχέθηκε στον Μυρτίλο ότι θα του έδινε το μισό βασίλειο ή την Ιπποδάμεια για μια νύχτα, αν τον βοηθούσε να νικήσει στην αρματοδρομία. Τότε ο Μυρτίλος, που κατά μία εκδοχή ήταν κρυφά ερωτευμένος με την Ιπποδάμεια, αντικατέστησε τα ορειχάλκινα καρφιά στον άξονα του εμπρόσθιου τροχού του άρματος του βασιλιά με κέρινα, ή δεν έβαλε καθόλου καρφιά. Μόλις λοιπόν ξεκίνησε ο αγώνας μεταξύ του Οινομάου και του Πέλοπα, το τέθριππο του βασιλιά αναποδογύρισε και ο Οινόμαος σκοτώθηκε. (Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή του μύθου, ο Πέλοπας νίκησε τον Οινόμαο χάρη στα άλογα που του είχε χαρίσει ο Ποσειδών και μετά σκότωσε ο ίδιος τον Οινόμαο.) Μετά τη νίκη του, ο Πέλοπας διέφυγε προς την πατρίδα του με την Ιπποδάμεια και τον Μυρτίλο.
Στη διαδρομή, ο Πέλοπας αρνήθηκε να εκπληρώσει την υπόσχεσή του προς τον Μυρτίλο, οπότε ο τελευταίος προσπάθησε με τη βία να του αποσπάσει την Ιπποδάμεια. Τότε ο Πέλοπας τον σκότωσε γκρεμίζοντάς τον από ψηλά στη θάλασσα στην ανατολική πλευρά της Πελοποννήσου, η οποία ονομάσθηκε από τότε Μυρτώο Πέλαγος. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή πάντως, το συμβάν έλαβε χώρα σε ακρωτήριο της Εύβοιας. Πέφτοντας όμως ο Μυρτίλος πρόλαβε και καταράστηκε τον Πέλοπα και τους απογόνους του. Αυτή η κατάρα πιστευόταν ότι έφερε δυστυχίες στα παιδιά και τα εγγόνια του Πέλοπα και της Ιπποδαμείας, ιδίως στους Ατρείδες.
Μετά τον θάνατο του Μυρτίλου, ο πατέρας του, ο θεός Ερμής, τον τίμησε υψώνοντάς τον στον ουρανό, όπου τον βλέπουμε ακόμα και σήμερα: είναι ο αστερισμός Ηνίοχος. Κατ' άλλους, το σώμα του βρέθηκε και τοποθετήθηκε στον ναό του Ερμή, όπου και το τιμούσαν με ετήσιες θυσίες. Το σημείο ταφής του στην Ολυμπία ήταν γνωστό ως ταράξιππος, δηλαδή ένα μέρος όπου τα άλογα ταράσσονταν, όταν περνούσαν από εκεί.
Πηγές
Κατηγορία:Πέλοπας Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Παιδιά του Ερμή
Αλέξανδρος Ασωνίτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας
Η Μαρία Β΄ (Maria II de Portugal, Ρίο ντε Τζανέιρο, 4 Απριλίου 1819 - Λισαβώνα, 15 Νοεμβρίου 1853) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν βασίλισσα της Πορτογαλίας (1826-1853).
Βιογραφία
Η Μαρία ντα Γκλόρια Ιωάννα Καρλόττα Λεοπολδίνα ντα Κρουζ Φραγκίσκη Ιαβερία ντα Πάουλα Ισιδώρα Μιχαέλα Γαβριέλα Ραφέλα ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας (Πέτρου Δ΄ της Πορτογαλίας), και της πρώτης συζύγου του Μαρίας Λεοπολδίνας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Με τον θάνατο του παππού της, Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας, δημιουργήθηκαν τεράστια προβλήματα διαδοχής. Ο μεγαλύτερος γιος του, Πέτρος, βρισκόταν στη Βραζιλία, είχε ήδη ανακηρυχθεί αυτοκράτορας και δεν ήταν σε θέση να επιστρέψει στη Λισαβώνα και να αναλάβει βασιλιάς. Από την άλλη, ο μικρότερος γιος του, Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας, βρισκόταν σε εξορία στην Αυστρία, λόγω επαναστατικών κινημάτων που έκανε ενάντια του ίδιου του πατέρα του. Είχε μια ευνοούμενη κόρη, τη Μαρία Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, αλλά δεν μπορούσε να επιλέξει διάδοχο.
Η πλειοψηφία του λαού ήθελε ως βασιλιά τον νόμιμο διάδοχο Πέτρο, αλλά δεν επιθυμούσε την ένωση ξανά των βασιλείων Πορτογαλίας - Βραζιλίας και να κυβερνά ο βασιλιάς με έδρα τη Βραζιλία. Πολλοί ήταν έτοιμοι να επαναφέρουν από τη Βιέννη τον μικρότερο αδελφό Μιχαήλ. Τότε ο Πέτρος κατέφυγε σε ένα τέχνασμα: παραιτήθηκε υπέρ της μεγαλύτερης κόρης του Μαρίας και όρισε αντιβασιλέα τον αδελφό του Μιχαήλ, με τον όρο ότι θα γίνει συμβασιλέας όταν ενηλικιωθεί και την παντρευτεί. Ο Μιχαήλ προσποιήθηκε ότι δέχεται, αλλά όταν ήρθε στη Λισαβώνα, ανέτρεψε την ανιψιά του Μαρία, που κατέφυγε στην αυλή του παππού της, Αυτοκράτορα της Αυστρίας, και πήρε την απόλυτη εξουσία, παραβαίνοντας τη συμφωνία που είχε κάνει με τον αδελφό του.
Βασίλισσα της Πορτογαλίας
Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΔ΄ της απένειμε (1842) το Χρυσό Ρόδο.
Η βασιλεία της Μαρίας γνώρισε μονάχα ένα επαναστατικό κίνημα τον Μάη του 1846, που ανατράπηκε από τα βασιλικά στρατεύματα σε επτά μήνες, ενώ έμεινε ανεπηρέαστη από τα πανευρωπαϊκά επαναστατικά κινήματα του 1848. Ενδιαφέρθηκε για τον εκσυγχρονισμό και την εκπαίδευση της χώρας, ενώ αξιοσημείωτο γεγονός της βασιλείας της ήταν η επιδημία χολέρας. Οι γιατροί της είχαν επισημάνει τον κίνδυνο να πεθάνει από αποβολή αν συνεχίσει να μένει κάθε χρόνο έγκυος και αυτή ηθελημένα αγνόησε την ιατρική συμβουλή, αφού και η μητέρα της είχε πεθάνει για τον ίδιο λόγο. Έτσι πέθανε (1853) στη γέννα του πρίγκηπα Ευγένιου.
Οικογένεια
Το 1836 η Μαρία Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τον Φερδινάνδο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα και παιδιά τους ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Μονάρχες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Δούκες της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Δούκες του Πόρτο Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Ανδρέας Δ. Ζαΐμης
Ο Ανδρέας Ζαΐμης (1818-1883), γόνος της ιστορικής οικογένειας των Ζαΐμηδων, υπήρξε πολιτικός και βουλευτής Άργους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κερπινή Καλαβρύτων και ήταν γιος του προεστού Δημητράκη Ζαΐμη και της Ευδοκίας Περρούκα.
Ο Ανδρέας Ζαΐμης διακρίθηκε ως πληρεξούσιος της επαρχίας Άργους στη Β΄ Εθνοσυνέλευση της Αθήνας του 1862 και βουλευτής της πόλης μόνο μια φορά (1869). Η πολιτική του σταδιοδρομία δε θεωρείται ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Διακρινόταν ωστόσο για το πολιτικό του ήθος. Ο ιστορικός Δημ. Βαρδουνιώτης επισημαίνει στον επικήδειό του προς τον Α. Ζαΐμη ότι η τριαντάχρονη παρουσία του τελευταίου στο Άργος ήταν λαμπρή, ότι έκανε αγαθοεργίες και κοινωφελείς πράξεις και ότι συνέτρεχε τους πτωχούς και πάσχοντες.
Ο Ανδρέας Ζαΐμης πέθανε το 1883 από εγκεφαλικό σε ηλικία 65 ετών. Είχε σπουδάσει πολιτικές επιστήμες. Μετά το θάνατο της αδελφής του Παρασκευής, η οποία διακρίθηκε για τη φιλανθρωπία της, αλλά πέθανε πάμπτωχη το 1903, έσβησε και η οικογένεια Ζαΐμη από το Άργος.
Πηγές
Ανδρεας Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές Αργολίδος
Ιωάννης Στρατηγόπουλος
Ο Ιωάννης Στρατηγόπουλος ήταν αγωνιστής στην επανάσταση του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από τα Λαγκάδια της επαρχίας Καρύταινας. Έμεινε στην Ύδρα και πήρε μέρος στην εκεί γινόμενη στάση του Αντωνίου Οικονόμου κατά των αρχόντων. Αργότερα ήρθε στην πολιορκία της Τριπολιτσάς όπου πολέμησε. Ύστερα από τις μάχες εναντίον του Δράμαλη έγινε υπασπιστής του Δημήτρη Πλαπούτα.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κιζιλχατσιλί (Γκορανμπόι)
Το Κιζιλχατσιλί (επίσης, Κιζιλγκαντζιλί και Κιζιλγκάντζιλι) είναι το πιο πυκνοκατοικημένο χωριό και δήμος της επαρχίας Γκορανμπόι του Αζερμπαϊτζάν, εκτός από το Γκορανμπόι. Το χωριό έχει πληθυσμό 6.758. ο δήμος έχει πληθυσμό 8.380 ατόμων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Κιζιλχατσιλί, Μπαλακούρντ και Μπαλλιτσάγια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκορανμπόι
Λέσχη Φιλελευθέρων
Η Λέσχη Φιλελευθέρων είναι μία αθηναϊκή λέσχη. Ιδρύθηκε το 1917 μετά την απαγόρευση της εισόδου βενιζελικών στην Αθηναϊκή Λέσχη εξαιτίας του εθνικού διχασμού.
Ιστορία
Η Λέσχη Φιλελευθέρων δημιουργήθηκε το 1917, λίγο μετά την έξωση του βασιλιά Κωνσταντίνου από την Ελλάδα. Η ενοποίηση, όμως, του Κράτους της Αθήνας, το οποίο είχε πλήρως αποδεχτεί την πολιτική του στέμματος κατά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, με εκείνο της Θεσσαλονίκης, όπου από το 1916 κυριαρχούσε η μορφή του Ελευθερίου Βενιζέλου, δεν επέφερε τον κατευνασμό των παθών. Έτσι, παρά την υπό τον Βενιζέλο ευθυγράμμιση του συνόλου της ελληνικής επικράτειας με την πολιτική των Δυνάμεων της Αντάντ, ο πληθυσμός της Παλιάς Ελλάδας παρέμενε πιστός στον βασιλιά Κωνσταντίνο. Αποτέλεσμα της κατάστασης αυτής υπήρξε το γεγονός ότι στην Αθηναϊκή Λέσχη, κύριο πόλο κοινωνικής συναναστροφής και συσπείρωσης στην τότε Αθήνα, δεν γίνονταν δεκτοί βενιζελικοί. Έτσι, ο Ιωάννης Θεολογίτης, φίλος του Βενιζέλου, εύπορος, δώρησε το επί της τωρινής οδού Χρ. Λαδά, αρ. 2, ακίνητο, ακριβώς για να χρησιμεύσει ως κέντρο συναναστροφής αλλά και διαβουλεύσεων των προσωπικοτήτων που πλαισίωναν τον Βενιζέλο.
Παρά ταύτα, είναι σφάλμα να συγχέεται η Λέσχη Φιλελευθέρων με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Η ιδιότητα του μέλους του κόμματος δεν αποτελούσε προϋπόθεση εκλογής κάποιου ως μέλους της λέσχης. Στην λέσχη συναθροίζονταν πρόσωπα που, έστω και εάν δεν είχαν κομματική ταυτότητα, αποτελούσαν τον κοινωνικό κύκλο του Ελευθερίου Βενιζέλου. Και λόγω ανυπαρξίας κομματικής δέσμευσης, τα μέλη της Λέσχης ήταν συχνά σε θέση να αναλάβουν καίριο ρόλο όσον αφορά τη χάραξη της εθνικής πολιτικής. Η Λέσχη Φιλελευθέρων αποτελούσε την δεξαμενή σκέψης του βενιζελικού κόσμου.
Ο χαρακτήρας της λέσχης ως «δεξαμενής σκέψης» τονίστηκε κατά τον Μεσοπόλεμο και ακόμη περισσότερο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Η διάσπαση της παλιάς βενιζελικής παράταξης σε διάφορα κόμματα, που, όλα τους, κατά κανόνα, διεκδικούσαν το προνόμιο «αυθεντικής ερμηνείας» της πολιτικής και εθνικής παρακαταθήκης του Βενιζέλου, προσέδωσε ακόμη μεγαλύτερη σημασία στη Λέσχη Φιλελευθέρων. Οι ομιλίες, οι διαλέξεις και οι συζητήσεις που γίνονταν εκεί επέτρεπαν την ανάδειξη προσωπικοτήτων και την κυοφόρηση νέων ιδεών.
Αλλαγή του χαρακτήρα της λέσχης
Το δικτατορικό καθεστώς, που επιβλήθηκε στη χώρα κατά την περίοδο 1967-1974 επέβαλε την αλλαγή του χαρακτήρα της Λέσχης. Ο Στέφανος Στεφάνου, τελευταίος, κατά χρονολογική σειρά, γραμματέας του Ελευθερίου Βενιζέλου, παίρνοντας αφορμή από την αναστολή της πολιτικής δραστηριότητας στη χώρα, πήρε την απόφαση να μετατρέψει τη Λέσχη σε χώρο κατά κύριο λόγο ερευνητικό και μουσειακό. Με δική του πρωτοβουλία και με τη βοήθεια της Ελένης Νίχλου-Χατζάκη, που μέχρι τη συνταξιοδότησή της το 2004 ασκούσε καθήκοντα γραμματέως της Λέσχης, η βιβλιοθήκη εμπλουτίστηκε με όλα σχεδόν τα έντυπα που εκδόθηκαν είτε στα ελληνικά ή στις μεγάλες ευρωπαϊκές γλώσσες και αφορούν τον Ελευθέριο Βενιζέλο και την εποχή του. Επιπλέον, μαζεύτηκαν προσωπικά κειμήλιά του, δημιουργήθηκε φωτογραφικό αρχείο και αρχείο εφημερίδων και έγινε συστηματική προσπάθεια συλλογής των αρχειακών καταλοίπων τόσο του Ελευθερίου όσο και του Σοφοκλή Βενιζέλου. Το μεγαλύτερο, πάντως, μέρος του αρχείου του Ελευθερίου Βενιζέλου φαίνεται πως χάθηκε κατά την περίοδο της Κατοχής των ετών 1941-1944. Τέλος, δημιουργήθηκε και το Ίδρυμα Ιστορίας του Ελευθερίου Βενιζέλου και της αντίστοιχης Εθνικής Περιόδου, που αποτελεί χώρο αυστηρώς ερευνητικό.
Παραπομπές
Φιλελευθερων
Καραντονλού
Το Καραντονλού (επίσης, Καραντανλού, Καραντόν, Καραντονλού, και Καραντονλί) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Ιμισλί του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.185 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ιμισλί
Χρήστος Παναγούλιας
Ο Χρήστος Παναγούλιας ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από το Βαλτεσινίκο της επαρχίας Καρύταινας. Έγινε καπετάνιος λόγω της καταγωγής του, που ήταν από παλιά κλέφτικη οικογένεια. Υπηρέτησε παντού και σε όλες τις μάχες έως ότου έπεσε πολεμώντας στην μάχη των Τρικόρφων εναντίον του Ιμπραήμ Πασά.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κοινότητα Κρούστα
μικρογραφία|392x392εσ|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Η Κοινότητα Κρούστα είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον Κρούστα. Περιλαμβάνοντας μόνο την έδρα της, η κοινότητα έχει 476 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Ιωάννη Βάρδα. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Ομάδα Τέχνη (Μεσοπόλεμος)
Η Ομάδα Τέχνη, ή αλλιώς Ὁμὰς Τέχνη, του Μεσοπολέμου αποτελεί τον δεύτερο καλλιτεχνικό όμιλο που συστάθηκε με το ίδιο όνομα στην Αθήνα στα τέλη του 1929 από Ἐλληνες ζωγράφους και γλύπτες με σκοπό την προώθηση νεωτερικών τάσεων στην ελληνική τέχνη.
Με την ενεργή παρουσία της στον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο όλη τη δεκαετία του 1930, την προσέλκυση ώριμων και νέων καλλιτεχνών και τη συμμετοχή μελών της στην εκπροσώπηση της χώρας σε διεθνές επίπεδο, αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την ελληνική τέχνη της περιόδου. Η Ομάδα έπαψε να υφίσταται τυπικά το 1944, με την απορρόφησή της από το τότε νεοσυσταθέν Καλλιτεχνικό Επαγγελματικό Επιμελητήριο.
Σύσταση και ονομασία
220px|right|thumb|Δημήτριος Στεφανόπουλος (1881-1932), Σκυριανή (1929). Χαρακτηριστικό έργο ενός από τους ιδρυτές της Ομάδας Τέχνη του Μεσοπολέμου, το οποίο συνδυάζει ελληνικό θέμα και μεταϊμπρεσιονιστική απεικόνιση. Η πρωτοβουλία για τη σύσταση της ομάδας τοποθετείται στα τέλη του 1929 και ανήκει στο γλύπτη Μιχάλη Τόμπρο (1889-1974), τον ζωγράφο Δημήτριο Στεφανόπουλο (1881-1932) και τον χαράκτη Άγγελο Θεοδωρόπουλο (1883-1965). Οι δύο πρώτοι υπήρξαν μέλη της παλαιότερης καλλιτεχνικής ομάδας με το ίδιο όνομα, της «Ομάδας Τέχνη» που δραστηριοποιήθηκε την περίοδο 1917-1920.
Η αρχική «Ομάς Τέχνη», με μέλη μεταξύ άλλων τους ζωγράφους Νικόλαο Λύτρα, Κωνσταντίνο Παρθένη, Κωνσταντίνο Μαλέα και Θεόφραστο Τριανταφυλλίδη και το γλύπτη Μιχάλη Τόμπρο, υπήρξε η πρώτη καλλιτεχνική συσπείρωση στον ελληνικό χώρο που διαφοροποιήθηκε από την ακαδημαϊκή και γενικότερα συντηρητική παράδοση, υπερασπιζόμενη τη νεωτερική αντίληψη με έργα που κινούνταν τεχνοτροπικά στις μεταϊμπρεσιονιστικές τάσεις. Μετά το 1920, παρά την παύση της δραστηριότητάς της, οι επαφές ανάμεσα σε βασικά μέλη της διατηρήθηκαν και οδήγησαν σε ομαδικές εκθέσεις που πραγματοποιήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας. Στις εκθέσεις αυτές συμμετείχαν ο Δημήτρης Στεφανόπουλος, η Χαρίκλεια Αλεξανδρίδου-Στεφανοπούλου, ο Αντώνης Σώχος και ο Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης, καλλιτέχνες που θα αποτελούσαν λίγο αργότερα συνδετικούς κρίκους ανάμεσα στην πρώτη ομάδα και τη νεότερη συνέχειά της.
Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1920, οι συντηρητικοί καλλιτέχνες στην Ελλάδα διατηρούσαν την ισχύ τους τόσο στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών όσο και στο Σύνδεσμο Ελλήνων Καλλιτεχνών (ΣΕΚ), μοναδικό μέχρι τότε ελληνικό καλλιτεχνικό σωματείο και φορέα της ετήσιας καλλιτεχνικής έκθεσης. Την περίοδο αυτή, οι ανανεωτικές θεσμικές παρεμβάσεις της τελευταίας βενιζελικής κυβέρνησης (1928-1932), καθώς και η αποτυχία που σημείωσε κατά κοινή ομολογία η έβδομη ετήσια έκθεση του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών (Οκτώβριος 1929) έδωσαν την ώθηση για την επανασύσταση της «Ομάδας Τέχνη». Οι καλλιτέχνες Μ. Τόμπρος, Δ. Στεφανόπουλος και Ά. Θεοδωρόπουλος προχώρησαν στην επανίδρυση του ιστορικού σχήματος, δηλώνοντας με τον τρόπο αυτό την επιθυμία απεξάρτησης από τον ΣΕΚ και την πρόθεση συνέχισης της ανανεωτικής δράσης της πρώτης ομάδας.
Η προσθήκη της χρονολογίας «1930» δίπλα στο όνομα της νέας ομάδας εμφανίστηκε στον κατάλογο της δεύτερης έκθεσής της, που έγινε στο Ζάππειο το 1931. Η σύνθετη ονομασία «Ομάς Τέχνη 1930» τιτλοφόρησε δύο ακόμη καταλόγους εκθέσεων της ομάδας (Αίθουσα Λέσχης Καλλιτεχνών, 1933, και Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 1940), δεν καθιερώθηκε όμως ευρύτερα στη δεκαετία του 1930. Αντίθετα, η σύνθετη ονομασία άρχισε σταδιακά να επιβάλλεται στη μεταγενέστερη ιστοριογραφία και κριτική, καθώς εξασφάλιζε την άμεση διάκριση ανάμεσα στην παλαιότερη και τη νεότερη καλλιτεχνική ομάδα.
Τα μέλη της Ομάδας
Εκτός από τους Μ. Τόμπρο, Δ. Στεφανόπουλο και Ά. Θεοδωρόπουλο, στα ιδρυτικά μέλη της ομάδας συγκαταλέγονται οι ακόλουθοι καλλιτέχνες, οι οποίοι συμμετείχαν στην πρώτη έκθεσή της: Χαρίκλεια Αλεξανδρίδου-Στεφανοπούλου, Μαρία Αναγνωστοπούλου, Αγήνωρ Αστεριάδης, Μίμης Βιτσώρης, Πηνελόπη Οικονομίδου, Κώστας Πάγκαλος, Πολύκλειτος Ρέγκος, Φωκίωνας Ρωκ, Αντώνης Σώχος, Πηνελόπη Διαμαντοπούλου, Στέφανος Ξενόπουλος, Σελέστ Πολυχρονιάδη.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας ο κατάλογος των συμμετεχόντων αυξήθηκε, χωρίς να λείπουν οι συγκυριακές συμμετοχές καλλιτεχνών που εξέθεσαν μόνο μία φορά. Πάνω από μία φορά εξέθεσαν επίσης με την «Ομάδα Τέχνη» οι Γιώργος Γουναρόπουλος, Δημήτρης Γιολδάσης, Τάκης Ελευθεριάδης, Γιώργος Ζογγολόπουλος, Ορέστης Κανέλλης, Γιάννης Μηταράκης, Κωστής Παπαχριστόπουλος, Αντώνης Πολυκανδριώτης, Μπέλλα Ραφτοπούλου, Άγγελος Σπαχής και Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας.
Μετά τα μέσα της δεκαετίας και την αποχώρηση των Μ. Τόμπρου, Γ. Γουναρόπουλου και Ν. Χατζηκυριάκου-Γκίκα, δίπλα στις νέες προσχωρήσεις και τις απουσίες κατά τις εκθέσεις της, η Ομάδα έδρασε με ένα πιο κατασταλαγμένο, σταθερό πυρήνα μελών, που αποτελούνταν από τους Μ. Αναγνωστοπούλου-Βρανίκα, Α. Αστεριάδη, Σπ. Βασιλείου, Μ. Βιτσώρη, Γ. Ζογγολόπουλο, Ά. Θεοδωρόπουλο, Γ. Μηταράκη, Π. Οικονομίδου, Ευ. Παπαδημητρίου, Π. Ρέγκο, Θ. Τριανταφυλλίδη και Α. Σώχο.
Οι αισθητικές πεποιθήσεις στο εσωτερικό της Ομάδας
Πέρα από την κοινή αυτή αφετηρία, η ομάδα δεν χαρακτηρίζεται από ομοιογένεια ή σαφείς κοινές ιδεολογικές και αισθητικές αναζητήσεις. Στο εσωτερικό της διακρίθηκαν σύντομα δύο τάσεις, μία περισσότερο αφαιρετική και μία συνδεδεμένη πιο πολύ με την αναπαράσταση. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν κυρίως ο Μιχάλης Τόμπρος, ο Γιώργος Γουναρόπουλος και ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, καλλιτέχνες προσανατολισμένοι σε κυβιστικές και συμβολιστικές-σουρεαλίζουσες κατευθύνσεις. Και οι τρεις είχαν κάνει σπουδές σε παρισινές ακαδημίες και είχαν συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις μεγάλων παρισινών «σαλόν», ενώ οι δύο ζωγράφοι είχαν πραγματοποιήσει και ατομικές εκθέσεις στη γαλλική πρωτεύουσα. Στη δεκαετία του 1930 θεωρούνταν η αιχμή της πρωτοποριακής τέχνης στην Ελλάδα. Η απόκλισή τους από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας οδήγησε στην απομάκρυνσή τους από αυτήν το 1935 και την οργάνωση ομαδικής έκθεσής τους στον καλλιτεχνικό χώρο «Ατελιέ» την ίδια χρονιά. Οι τρεις καλλιτέχνες θα εκθέσουν ξανά με την Ομάδα στην έκτη έκθεσή της στη Θεσσαλονίκη το 1937, επανασύνδεση συγκυριακή, συνδεόμενη περισσότερο με τη φιλοσωματειακή πολιτιστική πολιτική του μεταξικού καθεστώτος. Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται ακόμη η ιδιότυπη περίπτωση του Άγγελου Σπαχή, αυτοδίδακτου ζωγράφου, σκιτσογράφου, διακοσμητή και γραφίστα, ο οποίος την εποχή αυτή εντάσσει ποικίλα υλικά (γύψο, σύρμα, ύφασμα, εφημερίδα, χαρτί συσκευασίας κ.ά.) στα ζωγραφικά έργα του.
Αντίθετα προς τους καλλιτέχνες αυτούς, πίσω από τον πολύ γενικό προσδιορισμό των νεωτερικών τάσεων, η μεγάλη πλειοψηφία των μελών της «Ομάδας Τέχνη»  αντιλαμβάνονταν μία συγκεκριμένη κατηγορία νεωτερικών αναζητήσεων, αυτήν της μεσοπολεμικής Σχολής του Παρισιού.