cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροπορία στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
1915: Η Μάστιγα των Fokker
Τα Fokker E.III, Airco DH-2 και Nieuport 11 ήταν τα πρώτα μονοθέσια μαχητικά αεροσκάφη που χρησιμοποιήθηκαν και από τις δύο πλευρές στον πόλεμο. Πολύ γρήγορα ξεκαθαρίστηκε πως ο πρωταρχικός ρόλος των μαχητικών θα ήταν η επίθεση στα διθέσια των εχθρών, τα οποία γινόταν ολοένα και πιο σημαντικά ως πηγές αναγνώρισης και παρατήρησης του πυροβολικού, ενώ παράλληλα συνόδευαν και υπερασπιζόταν τα φιλικά διθέσια από τα εχθρικά μαχητικά. Τα μαχητικά χρησιμοποιήθηκαν επίσης για την επίθεση σε εχθρικά αερόστατα αναγνώρισης, τον βομβαρδισμό επίγειων εχθρικών στόχων, και την υπεράσπιση του εναέριου χώρου από τα εχθρικά βομβαρδιστικά.
Σχεδόν όλα τα μαχητικά που ήταν σε χρήση και από τις δύο πλευρές συνέχιζαν να έχουν το ξύλο ως βασικό δομικό υλικό, με εξαίρεση τα Fokker που διέθεταν άτρακτο από χάλυβα. Τα καλυμμένα με ύφασμα φτερά στήριζαν την εξωτερική αντιστήριξη με σύρμα. Ωστόσο, το πρώτο πρακτικό πλήρως μεταλλικό αεροσκάφος κατασκευάστηκε από τον Ούγκο Γιούνκερς, ο οποίος χρησιμοποίησε αρθρωτή διάταξη πτερύγων με μεταλλική κάλυψη. Οι πρώτες δοκιμαστικές πτήσεις του πρώτου αεροσκάφους με αυτή τη τεχνολογία, του μονοπλάνου Junkers J 1, έλαβαν χώρα στο τέλος του 1915 κηρύσσοντας το μέλλον του σχεδιασμού των αεροσκαφών.
1916: Βερντέν και Σομμ
Όταν ξεκίνησε η μάχη του Βερντέν στις 21 Φεβρουαρίου 1916, η εναέρια πρωτοκαθεδρία επέτρεψε στους Γερμανούς να θέσουν αποκλεισμό στις Γαλλικές μοίρες. Ωστόσο οι Γάλλοι ήδη εξόπλιζαν τις ειδικές μαχητικές μοίρες τους, τις Escadrilles de chasse, και έτσι με το Nieuport 11, και με νέα επιθετική στρατηγική ξεπέρασαν γρήγορα τον αποκλεισμό αυτό, λαμβάνοντας και πάλι την πρωτοκαθεδρία στον αέρα κατά τη διάρκεια της μάχης τον Απρίλιο.
Στο μεσοδιάστημα, στον απόηχο της Μάστιγας των Fokker, η ανάγκη για μεγαλύτερα και καλύτερα εξοπλισμένα αεροσκάφη στο Βασιλικό Σώμα Αεροπορίας έγινε εμφανής, και η διαδικασία δημιουργίας νέων Βρετανικών μοιρών ξεκίνησε. Σε σύντομο διάστημα, η δημιουργία νέων μονάδων ήταν ευκολότερη από την παραγωγή αεροσκαφών που θα τις εξόπλιζαν, και την εκπαίδευση ανδρών που θα τις επάνδρωναν. Όταν ξεκίνησε η μάχη του Σομμ τον Ιούλιο του 1916, οι περισσότερες μοίρες της RFC διέθεταν ακόμη αεροσκάφη BE.2c, τα οποία είχαν αποδειχθεί εύκολος στόχος για τα Eindecker της Fokker. Νέα μοντέλα όπως το Sopwith 1½ Strutter έπρεπε να μεταφερθούν από τη γραμμή παραγωγής που προοριζόταν για την RNAS. Ακόμη πιο σοβαρό πρόβλημα ήταν, πως οι αναπληρωματικοί πιλότοι που αποστέλονταν στη Γαλλία είχαν ελάχιστες ώρες πτήσης.
Παρ' όλα αυτά, η εναέρια υπεροχή και η «επιθετική» στρατηγική διευκόλυναν τη μεγάλη εξέλιξη της ιδίας της RFC στο πεδίο της μάχης, σε αυτό που έγινε γνωστό κατά την εποχή αυτή ως «βομβαρδισμός των χαρακωμάτων» – στη σύγχρονη εποχή, ως στενή συνεργασία. Για το υπόλοιπο του πολέμου, αυτό έγινε ρουτίνα, με το επιτιθέμενο και το αμυνόμενο πεζικό να είναι συνεχώς υποκείμενα σε επιθέσεις από πολυβόλα και ελαφρές βόμβες προερχόμενα από τον αέρα. Την περίοδο αυτή, η κατά μέτωπο επίθεση από το έδαφος ήταν λιγότερο αποτελεσματική από ότι έγινε αργότερα, όταν κατακτήθηκαν οι αναγκαιές τεχνικές του πυροβολισμού εκτροπής.
Το πρώτο βήμα προς τις αεροπορικές μονάδες μαχητικών ειδικού σκοπού στον Γερμανικό στρατό ήταν η ίδρυση των αποκαλούμενων σχηματισμών Kampfeinsitzer Kommando (μονάδα μάχης μονοθέσιων αεροσκαφών, με συντομογραφία KEK) από τον Γενικό Επιθεωρητή Φρίντριχ Στέμπελ τον Φεβρουάριο του 1916. Αποτελούνταν από Eindecker και άλλα νέα μοντέλα, όπως η σειρά μονοπλάνων Pfalz E, τα οποία αποχώρησαν από την πρώην μονάδα τους Feldflieger Abteilung τον χειμώνα του 1915-16 και τοποθετήθηκαν μαζί σε ζεύγη ή τετράδες σε στρατηγικά σημεία, μιας και οι μονάδες της KEK σχηματίστηκαν στο Χάμπσχαΐμ, το Βω, το Αβιγιέρ, το Ζαμέ και το Κυνέλ, και σε άλλα στρατηγικά σημεία του Δυτικού Μετώπου ώστε να επιχειρούν ως μονάδες Luftwachtdienst (εναέριοι φρουροί), που αποτελούνταν μόνο από μαχητικά. Με μια πρωτοποριακή κίνηση τον Μάρτιο του 1916, ο Γερμανός ειδικός και εναέριος επιτελικός Όσβαλντ Μπέλκε είχε την ιδέα οι «εμπρόσθιοι παρατηρητές» να τοποθετηθούν κοντά στις μπροστινές γραμμές ώστε να εντοπίζουν αεροσκάφη των Συμμάχων που πλησιάζουν στο μέτωπο, ώστε να αποφευχθεί η φθορά στην τριάδα των κατασκοπευτικών αεροσκαφών Fokker Eindecker που χρησιμοποιούσε στην δική του μονάδα KEK στο Σιβρύ-συρ-Μες, λίγο βόρεια από το Βερντέν. Μέχρι τον Απρίλιο του 1916, η εναέρια υπεροχή που εγκαθιδρύθηκε από τους πιλότους των Eindecker και διατηρήθηκε μέσω των σχηματισμών της KEK, είχε αρχίσει να εξασθενεί μιας και το Halberstadt D.II άρχισε να κυριαρχεί ως το πρώτο μοντέλο μαχητικού διπλάνου της Γερμανίας, με τις πρώτες σειρές των μαχητικών διπλάνων Fokker D να σμίγουν με τα Halberstadt, και να τίθεται στόχος για την ίδρυση 37 νέων μοιρών τους επόμενους 12 μήνες - πλήρως εξοπλισμένων με μονοθέσια μαχητικά, και επανδρωμένα από ειδικά επιλεγμένους και εκπαιδευμένους πιλότους, που θα αντιμετώπιζαν τις μοίρες μαχητικών των Συμμάχων που ήδη κατείχαν αξιοσημείωτη επιτυχία, ως επιχειρήσεις των Βασιλικού Σώματος Αεροπορίας και του Γαλλικού Αεροναυτικού Στρατού. Ο μικρός αριθμός των Fokker D.III που τοποθετήθηκαν στο μέτωπο πρωτοπόρησε με την τοποθέτηση διδύμων πολυβόλων lMG 08 πριν το τέλος του 1916, μιας και η κατασκευή των παρομοίως εξοπλισμένων και περισσότερο τρομερών μαχητικών Albatros που σκόπευαν στην επαναφορά της Γερμανικής εναέριας υπεροχής κατά το πρώτο μισό του 1917.
Η εναέρια υπεροχή των Συμμάχων διατηρήθηκε στο ύψος της κατά τη διάρκεια των δύο μαχών, και αύξησε την αποτελεσματικότητα της Συμμαχικής εναέριας δραστηριότητας που έφθασε σε σημείο παρενόχλησης του υψηλοβάθμιου επιτελείου της Oberste Heeresleitung. Μια πλήρης επανοργάνωση των Fliegertruppen des deutschen Kaiserreiches σε αυτό που έγινε γνωστό επισήμως ως Luftstreitkräfte ολοκληρώθηκε σε γενικές γραμμές τον Οκτώβριο του 1916. Η επανοργάνωση αυτή δημιούργησε τις Γερμανικές μοίρες στρατηγικών βομβαρδισμών που επέφεραν τόσο φόβο στην Αγγλία το 1917 και το 1918, και τις μοίρες ειδικού σκοπού στενής υποστήριξης (Schlachtstaffeln) που επέφεαν τόσα προβλήματα στο Βρετανικό πεζικό στο Καμπραί και κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Εαρινής επίθεσης του 1918. Η πιο γνωστή και δραματική επίδραση, ωστόσο, περιελάμβανε την εξέλιξη των μοιρών ειδικού σκοπού ή Jagdstaffeln - ένα χρόνο μετά παρόμοιες μονάδες είχαν γίνει μέρος της RFC και της Γαλλικής Aéronautique Militaire. Αρχικά αυτές οι μονάδες ήταν εξοπλισμένες με αεροσκάφη Halberstadt D.II (Το πρώτο μαχητικό διπλάνο της Γερμανίας), Fokker D.I και D.II, μαζί με τα εναπομείναντα Eindecker, όλα τους μοντέλα διπλάνων που ήταν εξπολισμένα με απλό οπλισμό, πριν την άφιξη των μοντέλων με δίδυμα όπλα στο μέτωπο.
1917: Ματωμένος Απρίλης
Το πρώτο μισό του 1917 ήταν μια περίοδος επιτυχιών για την jagdstaffeln ενώ η RFC υπέστη σημαντικότερες απώλειες από τους αντιπάλους της. Ενώ τα νέα μαχητικά των Συμμάχων όπως τα Sopwith Pup, Sopwith Triplane, και SPAD S.VII τίθενταν σε υπηρεσία, σε αυτό το στάδιο οι αριθμοί ήταν μικροί, και υπέφερεν από κατώτερα πυρά, μιας και τα τρια μοντέλα ήταν εξοπλισμένα με ένα απλό συγχρονισμένο πολυβόλο Vickers. Από την άλλη πλευρά, η jagdstaffeln βρισκόταν στη διαδικασία αντικατάστασης του πρώτου ανομοιόμορφου εξοπλισμού της με τη σειρά μαχητικών Albatros D σχεδιασμένη από τον Ρόμπερτ Τέλεν και εξοπλισμένη με δίδυμα συγχρονισμένα πολυβόλα Spandau. Τα μοντέλα D.I και D.II των τελών του 1916 αντικαταστάθηκαν από το νέο Albatros D.III, το οποίο ήταν παρά τις κατασκευαστικές δυσμορφίες του, «το καλύτερο κατασκοπευτικό μαχητικό του Δυτικού Μετώπου» στην εποχή του. Την ίδια ώρα, οι περισσότερς διθέσιες μοίρες της RFC πετούσαν ακόμη με αεροσκάφη BE.2e, μια ελάχιστα βελτιωμένη έκδοση των BE.2c, και ήταν ακόμη κατά βάση ανέτοιμες για αερομαχίες.
Αυτό κορυφώθηκε τον Απρίλιο του 1917, ο οποίος έγινε γνωστός ως «Ματωμένος Απρίλης». Η RFC (Royal Flying Corps, Βασιλικό Σώμα Αεροπορίας) υπέφερε από σοβαρές απώλειες, παρά την πολιτική «επιθετικής περιπολίας» του Ούγκο Τρενσάρντ, η οποία μετακίνησε όλα τα μαχητικά αεροπλάνα στη Γερμανική πλευρά.
1918 – η Εαρινή Επίθεση
Η παράδοση των Ρώσων και η Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ τον Μάρτιο του 1918, καθώς και η επακόλουθη απελευθέρωση των στρατευμάτων του Ανατολικού Μετώπου έδωσε στους Γερμανούς μια «τελευταία ευκαιρία» να κερδίσουν τον πόλεμο προτού οι Αμερικάνοι εμπλακούν ενεργά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την τελευταία μεγάλη Γερμανική επίθεση στον πόλεμο, την «Εαρινή Επίθεση» η οποία άρχισε στις 21 Μαρτίου. Η κύρια επίθεση έγινε στο Βρετανικό μέτωπο στην υπόθεση πως μια ήττα του Βρετανικού στρατού θα είχε ως αποτέλεσμα την παράδοση των αποδυναμωμένων Γάλλων. Στον αέρα, η μάχη στιγματίστηκε από την προσεκτικά συντονισμένη χρήση των Schlachtstaffeln ή μοιρών «μαχητικών σκαφών», που ήταν εξοπλισμένες με ελαφριά διθέσια τύπου CL κατασκευασμένα από τις εταιρείες του Χάλμπερσταντ και του Ανόβερου, τα οποία αποδείχθκαν πολύ αποτελεσματικά στη Γερμανική αντεπίθεση στη Μάχη του Καμπραί στις αρχές Οκτωβρίου. Το νέο Γερμανικό μαχητικό ήταν το αξιοσημείωτο Fokker D.VII, το οποίο ναι μεν αναβίωσε τη Γερμανική εναέρια υπεροχή πριν από αυτή μάχη, αλλά δεν οδήγησε την Jagdstaffeln σε σηματνικά επιτεύγματα, παρά την πρεμιέρα του στο Δυτικό Μέτωπο κατά τα μέσα της άνοιξης του 1918. Όπως και σε πολλές επιθέσεις από αμφότερες τις πλευρές, ο λεπτομερής σχεδιασμός και η προετοιμασία οδήγησαν σε αρχική επιτυχία, και για την ακρίβεια σε πιο βαθιά εισχώρηση από αυτή που επετεύχθη και από τις δύο πλευρές από το 1914. Πολλά Βρετανικά πεδία εγκαταλείφθηκαν στους προωθημένους Γερμανούς σε έναν νέο πόλεμο της κίνησης. Οι απώλειες αεροσκαφών και πληρωμάτων ήταν σοβαρές και για τις δύο πλευρές – ειδικά από ελαφριά και αντι-αεροπορικά πυρά. Ωστόσο, από την εποχή του θανάτου του Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν, του διάσημου Κόκκινου Βαρώνου, στις 21 Απριλίου, η μεγάλη επίθεση σταμάτησε σε μεγάλο βαθμό. Τα νέα Γερμανικά μαχητικά δεν κατέφθασαν ακόμη, και οι Βρετανοί κυριαρχούσαν στον αέρα.
Ο Απρίλιος του 1918 ξεκίνησε με την ενοποίηση των ξεχωριστών Βρετανικού Σώματος Αεροπορίας (RFC) με την Αεροπορική Υπηρεσία του Βασιλικού Ναυτικού (RNAS) στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία (Royal Air Force, RAF), τον πρώτο ανεξάρτητο βραχίονα αεροπορίας που δεν ήταν υφιστάμενος του εθνικού στρατού ή ναυτικού. Από το τέλος Απριλίου, τα νέα Fokker, τα μαχητικά Pfalz και Roland άρχισαν να αντικαθιστούν τον πεπαλαιωμένο εξοπλισμό των Jagdstaffeln, αλλά αυτό δεν προχώρησε στον βαθμό που θα μπορούσε να έχει, εξαιτίας της έλλειψης προμηθειών στην πλευρά των Κεντρικών Δυνάμεων, και έτσι πολλές Jastas πετούσαν ακόμη με τύπους Albatros D στην περίοδο της ανακωχής. Τα ελικοφόρα Fokker D.VIII και Siemens-Schuckert D.IV, καθώς και τα σωζώμενα Τριπλάνα της Fokker, υπέφεραν από χαμηλή αξιοπιστία και μειωμένη διάρκεια ζωής του κινητήρα τους εξαιτίας των καυσίμων με βάση τη βολτόλη που χρησιμοποιήθηκαν ως αντικατάσταση του σπανίζοντος καστορέλαιου – τα αιχμαλωτισμένα και περισωμένα αεροσκάφη των Συμμάχων (ειδικά τα Sopwith Camels) κλάπηκαν, όχι μόνο για τους κινητήρες και τον εξοπλισμό τους, αλλά και για τα λιπαντικά τους. Παρ' όλα αυτά, από τον Σεπτέμβριο οι απώλειες της RFC έφτασαν στο υψηλότερο επίπεδο από τον «Ματωμένο Απρίλη» – και οι Σύμμαχοι διατηρούσαν την εναέρια πρωτοκαθεδρία στα νούμερα αλλά όχι σε τεχνικη υπεροχή.
Το 1918, ειδικά το δεύτερο μισό της χρονιάς, βρήκε τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλέκονται ολοένα και περισσότερο στον πόλεμο. Ενώ Αμερικανοί εθελοντές πετούσαν ήδη στις μοίρες των Συμμάχων από τα πρώτα χρόνια του πολέμου, δεν είχαν ενεργοποιηθεί Αμερικανικές μοίρες πλήρως μέχρι το 1918. Τεχνικά οι Αμερικάνοι βρισκόταν πίσω από τους Ευρωπαίους στην αεροπορία, και δεν υπήρχαν Αμερικανικά μοντέλα στον πόλεμο, με εξαίρεση τα αερόπλοια Curtiss. Αρχικά, οι Αμερικανοί χειριζόταν δεύτερης ποιότητας και απαρχαιωμένα αεροσκάφη, όπως τα Nieuport 28, Sopwith 1½ Strutter, και Dorand AR.2, και οι άπειροι Αμερικανοί πιλότοι είχαν λίγες ελπίδες απέναντι στους έμπειρους αντιπάλους τους. Καθώς οι αριθμοί αυξανόταν και ο εξοπλισμός βελτιωνόταν με την εισαγωγή του δίδυμου όπλου SPAD XIII καθώς και των Sopwith Camel και ακόμη και το S.E. 5a στην Αμερικανική αεροπορία κοντά στο τέλος του πολέμου, οι Αμερικάνοι έγιναν ανεξάρτητοι στον αέρα, αν και οι απώλειες ήταν μεγάλες, όπως ήταν και για τους Γάλλους και τους Βρετανούς, στην τελευταία απεγνωσμένη μάχη του αέρα. Ένα από τα Γαλλικά διθέσια αεροσκάφη αναγνώρισης που χρησιμοποιήθηκε τόσο από τους Γάλλους όσο και από την USAAS (United States Army Air Service - Αεροπορική Υπηρεσία του Αμερικανικού Στρατού), το Salmson 2.A2, ήταν μεταξύ των αεροσκαφών της εποχής του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που πρωτοπόρησαν με τη χρήση «σταθερών» ακτινικών κινητήρων σε στρατιωτικά αεροσκάφη — οι υδρόψυκτοι ακτινικοί κινητήρες που σχεδιάστηκαν από τους Τζορτζ Καντόν και Πιέρ Ουν τροφοδοτούσαν τα αεροσκάφη 2.A2, και ήταν μεταξύ των πρώτων «σταθερών» ακτινικών κινητήρων αεροσκαφών που σχεδιάστηκαν, και κατασκευάστηκαν από την εταιρεία Société des Moteurs Salmson από το 1908 έως το 1920.
Επιπτώσεις
Μέχρι το τέλος του πολέμου, οι επιπτώσεις των εναέριων αποστολών στο έδαφος ήταν κυρίως τακτικοί – στρατηγικοί βομβαρδισμοί, και ειδικότερα επρόκειτο για πολύ υποτυπώδεις. Αυτό συνέβη εν μέρει εξαιτίας της περιορισμένης χρηματοδότησης και χρήσης, όπως ήταν, εν τέλει, μια νέας τεχνολογίας. Από την άλλη πλευρά, για το πυροβολικό, το οποίο πιθανώς είχε τη μεγαλύτερη επίδραση σε στρατιωτικό βραχίονα σε αυτόν τον πόλεμο, ήταν σε μεγάλο βαθμό καταστροφική εξαιτίας της δυνατότητας εναέριας φωτογράφισης και «παρακολούθησης» από αερόστατα και αεροσκάφη. Μέχρι το 1917 ο κακός καιρός που περιόριζε τις πτήσεις θεωρούνταν τόσο αποτελεσματικός όσο το «να βγάλεις τα μάτια του οπλίτη».
Μερικοί διοικητές των Αμερικανικών μονάδων στη Γαλλία, όπως ο μέχρι τότε Ταξίαρχος Μπίλι Μίτσελ, ισχυρίστηκαν πως «η μοναδική ζημιά που έγινε [στη Γερμανία] ήταν από αέρος». Ο Μίτσελ ήταν γνωστός για την αμφιλεγόμενη άποψη του πως το μέλλον του πολέμου δεν ήταν στο έδαφος ή τη θάλασσα αλλά στον αέρα.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου, οι απώλειες των Γερμανικών αεροσκαφών έφτασαν τις 27.637 με όλα τα μέσα, ενώ οι απώλειες της Αντάντ αριθμούνται σε 88.613 (52.640 για τη Γαλλία και 35.973 για τη Μεγάλη Βρετανία).
Αντι-αεροπορικός οπλισμός
Αν και τα αεροσκάφη λειτουργούσαν ακόμη ως οχήματα παρατήρησης, άρχισαν σταδιακά να χρησιμοποιούνται και ως οπλισμός. Οι αερομαχίες ξέσπασαν στους αιθέρες πάνω από τις γραμμές του μετώπου, και τα αεροσκάφη άρχισαν να καταρρίπτονται. Η ανάγκη για καλύτερα αεροσκάφη και οπλισμό μεγάλωσε από τις μάχες αέρος-αέρος. Πέρα από από τα πολυβόλα, χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και ρουκέτες αέρος-αέρος όπως η ρουκέτα Le Prieur που χρησιμοποιούνταν ενάντια σε αερόστατα και αερόπλοια. Επίσης, αποπειράθηκε η χρήση τυφεκίων ανάκρουσης και αυτόματων κανονιών, αλλά τα πρώιμα μαχητικά έφταναν σε επικίνδυνα σημεία, ενώ είχαν αμελητέα απόδοση, με το Γερμανικό αυτόματο κανόνι Becker 20mm να τοποθετείται σε ελάχιστα δικινητήρια μεσαία βομβαρδιστικά της σειράς G της Luftstreitkräfte για τις επιθετικές της ανάγκες, και σε τουλάχιστον ένα ζέπελιν τύπου Kaiserliche Marine για άμυνα — το μοναδικά εξοπλισμένο μονοθέσιο μαχητικό SPAD S.XII διέθετε ένα πολυβόλο Vickers, και ένα ειδικό, χειροκίνητο ημι-αυτόματο όπλο 37mm το οποίο έριπτε ανάμεσα από έναν κοίλο άξονα του έλικα. Μια ακόμη πρωτοπορία ήταν ο βομβαρδισμός αέρος-αέρος εάν ένα μαχητικό είχε τη δυνατότητα να πετάξει πάνω από ένα αερόπλοιο. Το βέλος Ranken σχεδιάστηκε ακριβώς για αυτό το σκοπό.
Η ανάγκη για βελτιώσεις δεν περιοριζόταν στις μάχες αέρος-αέρος. Στο έδαφος, οι μέθοδοι που αναπτύχθηκαν πριν τον πόλεμο χρησιμοποιήθηκαν για να εμποδίσουν αεροσκάφη από την παρατήρηση και τον βομβαρδισμό. Το πεζικό πραγματοποιούσε αντιαεροπορικές βολές προς τον αέρα, οι οποίες εκρήγνονταν και προκαλούσαν σύννεφα καπνού και θρυμματισμό, που ονομαζόταν archie από τους Βρετανούς.
Το πυροβολικό με αντι-αεροπορικά χρέη συγκεντρωνόταν γύρω από τα αερόστατα παρατήρησης, τα οποία γινόταν συχνός στόχος των εχθρικών μαχητικών που ήταν εξοπλισμένα με ειδικές εμπρηστικές σφαίρες. Μιας και τα αερόστατα ήταν εύφλεκτα, λόγω του [υδρογόνο]]υ που χρησιμοποιούνταν για να τα φουσκώσει, οι στρατιώτες διέθεταν αλεξίπτωτα που τους επέτρεπαν να πραγματοποιήσουν άλμα με ασφάλεια. Κατά ειρωνικό τρόπο, μόνο ελάχιστα άτομα είχαν αυτή τη δυνατότητα, λόγω κυρίως της εσφαλμένης αντίληψης για επιθετικότητα, και εν μέρει εξαιτίας του βάρους τους.
Η πρώτη κατάρριψη αεροπλάνου από αντι-αεροπορικό πεζικό
Κατά τη διάρκεια επιδρομής βομβαρδισμού πάνω από το Κραγκούγιεβατς στις 30 Σεπτεμβρίου 1915, ο στρατιώτης Ραντόγιε Λιούτοβατς του Σερβικού Στρατού κατέρριψε με επιτυχία ένα από τα τρία αεροσκάφη. Ο Λιούτοβατς χρησιμοποιούσε ένα ελαφρώς τροποποιημένο Τουρκικό κανόνι το οποίο είχε κλαπεί μερικά χρόνια νωρίτερα. Ήταν η πρώτη φορά που στρατιωτικό αεροπλάνο καταρρίφθηκε από πυρά εδάφους-αέρα του πυροβολικού, και έτσι αποτέλεσε κρίσιμη στιγμή για τον αντι-αεροπορικό οπλισμό.
Βομβαρδισμός και αναγνώριση
Ενώ τα διθέσια βομβαρδιστικά και αναγνωριστικά αεροσκάφη ήταν αργά και ευάλωτα, δεν ήταν ανυπεράσπιστα. Τα διθέσια είχαν τη δυνατότητα τόσο για ευθείες όσο και για πλάγιες βολές. Κατά κανόνα, ο κυβερνήτης χειριζόταν σταθερά όπλα πίσω από τον έλικα, παρόμοια με τα όπλα των μαχητικών αεροσκαφών, ενώ ο παρατηρητής χειριζόταν ένα με το οποίο κάλυπτε το τόξο πίσω από το αεροσκάφος. Μια τακτική που χρησιμοποιούνταν από τα εχθρικά μαχητικά αεροσκάφη για να αποφύγουν τα πυρά ήταν να επιτεθούν από σημείο ελαφρώς χαμηλότερα από το μπροστινό μέρος των διθέσιων, μιας και ο οπλίτης δεν μπορούσε να στοχεύσει χαμηλότερα από το αεροσκάφος. Ωστόσο, τα διθέσια μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αυτή την τακτική πραγματοποιώντας βουτιά με μεγάλη ταχύτητα. Η επιδίωξη μιας βουτιάς σε ένα διθέσιο ήταν επικίνδυνη για τον κυβερνήτη του μαχητικού, μιας και αυτό θα ερχόταν ευθέως στη γραμμή πυρός του οπλίτη. Μερικοί ιπτάμενοι άσοι με υψηλά ρεκόρ χτυπήθηκαν από «χαμηλότερα» διθέσια. Μεταξύ αυτών ο Ραούλ Λάφμπερι, ο Έρβιν Μπέμε και ο Ρόμπερτ Λιτλ.
Στρατηγικός βομβαρδισμός
Ο πρώτος εναέριος βομβαρδισμός πολιτών έγινε κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις πρώτες εβδομάδες του πολέμου, Ζέπελιν βομβάρδισαν τη Λιέγη, την Αμβέρσα και τη Βαρσοβία ενώ άλλες πόλεις όπως το Παρίσι και το Βουκουρέστι ήταν στους στόχους. Τον Ιανουάριο του 1915 οι Γερμανοί ξεκίνησαν εκστρατεία βομβαρδισμού έναντι της Αγγλίας η οποία διήρκεσε μέχρι το 1918, με τη χρήση αεροπλοίων. Έγιναν 19 επιδρομές το 1915, ενώ ρίφθησαν 37 τόννοι βομβών, σκοτώνοντας 181 και τραυματίζοντας 455 ανθρώπους. Οι επιδρομές συνεχίστηκαν το 1916. Το Λονδίνο βομβαρδίστηκε κατά λάθος τον Μάιο, και τον Ιούλιο ο Κάιζερ επέτρεψε τις στοχευμένες επιδρομές σε αστικά κέντρα. Πραγματοποιήθηκαν 23 επιδρομές με αερόπλοια το 1916, στις οποίες ρίφθησαν 125 τόνοι βαρέος πυροβολικού, σκοτώνοντας 293 και τραυματίζοντας 691 ανθρώπους. Σταδιακά η Βρετανική αεράμυνα βελτιώθηκε. Το 1917 και το 1918 έγιναν μόνο έντεκα επιδρομές Ζέπελιν ενάντια στη Βρετανία, και η τελευταία επιδρομή έλαβε χώρα στις 5 Αυγούστου 1918, και είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του Πέτερ Στράσερ, διοικητή του Τμήματος Αεροπλοίων του Γερμανικού Ναυτικού. Μέχρι το τέλος του πολέμου, πραγματοποιήθηκαν 54 επιδρομές αεροπλοίων, στις οποίες 557 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 1.358 τραυματίστηκαν.
Οι επιδρομές των Ζέπελιν υποβοηθούνταν από το 1917 από τα βομβαρδιστικά Gotha G, τα οποία ήταν τα πρώτα βαρύτερα από τον αέρα βομβαρδιστικά που χρησιμοποιήθηκαν για τον σκοπό του στρατηγικού βομβαρδισμού, και από μια μικρή δύναμη πέντε γιγαντιαίων τετρακίνητων βομβαρδιστικών Zeppelin-Staaken R.VI από τα τέλη Σεπτέμβρη 1917 έως τα μέσα Μαΐου 1918. Είκοσι-οκτώ δικινητήρια βομβαρδιστικά Gotha χάθηκαν κατά τη διάρκεια των επιδρομών στην Αγγλία, χωρίς όμως να υπάρξουν απώλειες για τους γίγαντες Zeppelin-Staaken. Αμφισβητήθηκε πως οι επιδρομές είχαν κάποια αποτελεσματικότητα πέρα από υλικές ζημιές και τη μετακίνηση και παρεμπόδιση της παραγωγής πολέμου, καθώς και τη μετακίνηση δώδεκα μοιρών και πάνω από 17.000 ανδρών στην αεράμυνα. Έγιναν υπολογισμοί πάνω στον αριθμό των νεκρών και το βάρος των βομβών που ρίχτηκαν και αποδείχθηκε πως είχαν βαθειά επίδραση στη συμπεριφορά της Βρετανικής κυβέρνησης και του πληθυσμού κατά τον μεσοπόλεμο, όταν πιστευόταν πως «Το βομβαρδιστικό θα τα καταφέρνει πάντα».
Αερόστατα παρατήρησης
Επανδρωμένα αερόστατα παρατήρησης τα οποία έπλεαν πάνω από τα χαρακώματα χρησιμοποιήθηκαν ως σταθερά σημεία αναγνώρισης στις γραμμές του μετώπου, αναφέροντας τις θέσεις του εχθρικού στρατεύματος και κατευθύνοντας τα πυρά του πυροβολικού. Στα αερόστατα επέβαιναν συνήθως δύο άτομα πληρώματος τα οποία ήταν εξοπλισμένα με αλεξίπτωτα: σε περίπτωση εναέριας επίθεσης και το αερόστατο έπαιρνε φωτιά, το πλήρωμα θα πραγματοποιούσε άλμα ώστε να προστατευτεί. Έχοντας αναγνωριστεί για την αξία τους ως πλατφόρμες παρατήρησης, τα αερόστατα παρατήρησης αποτελούσαν σημαντικούς στόχους των εχθρικών σκαφών. Για να αμυνθούν απέναντι σε επίθεση από τον αέρα, προστατευόταν από μεγάλη συγκέντρωση αντιαεροπορικών όπλων ενώ περιπολούνταν από φιλικά αεροσκάφη. Τα αερόστατα βοήθησαν στην ακινησία των χαρακωμάτων του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, και συνέβαλλαν στις μάχες αέρος-αέρος για την εναέρια υπεροχή μιας και είχαν σημαντική αξία στην αναγνώριση.
Για να ενθαρρύνουν τους πιλότους να επιτίθενται σε εχθρικά αερόστατα, αμφότερες οι πλευρές καταμετρούσαν την κατάρριψη ενός αεροστάτου ως χτύπημα αέρος-αέρος, με την ίδια αξία με την κατάρριψη ενός εχθρικού αεροσκάφους. Μερικοί πιλότοι, γνωστοί ως balloon busters, διακρίθηκαν από την ικανότητα τους να καταρρίπτουν εχθρικά αερόστατα. Ο κυρίαρχος άσος κατάρριψης αεροστάτων ήταν ο Γουίλι Κόπενς: 35 από τις 37 νίκες του ήταν με κατάρριψη εχθρικών αεροστάτων.
Κυρίαρχοι άσοι
Καθώς οι πρωτοπόροι αεροπόροι εφηύραν τις αερομαχίες, οι αντιμαχόμενες πλευρές ανέπτυξαν διάφορες μεθόδους ανίχνευσης των εναέριων απωλειών και νικών. Οι αεροπόροι με πέντε ή περισσότερες νίκες σε αερομαχίες θεωρούνταν από τα σώματα που υπηρετούσαν ως «άσοι». Ο αριθμός τους αυξανόταν συνεχώς, και μέχρι το τέλος του πολέμου υπήρχαν πάνω από 1.800 άσοι.
Οι ακόλουθοι άσοι πέτυχαν τις περισσότερες νίκες στις υπηρεσίες τους.
Πρωτοπόροι στον εναέριο οπλισμό
Οι ακόλουθοι αεροπόροι ήταν οι πρώτοι που πέτυχαν σημαντικά ορόσημα στην ανάπτυξη των αερομαχιών κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ιστορία της αεροπορίας
Γκενεράλ Τόσεβο
Το Γκενεράλ Τόσεβο (Генерал Тошево, Casim) είναι μια πόλη στη βορειοανατολική Βουλγαρία, μέρος της επαρχίας Ντόμπριτς. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Νότιας Ντόμπρουγιας, είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου και ονομάστηκε έτσι από τον αξιοσημείωτο Βούλγαρο στρατηγό Στέφαν Τόσεβ. Τον Δεκέμβριο του 2009 η πόλη είχε πληθυσμό 7.130 κατοίκων.
Ιστορία
Το σημερινό Γκενεράλ Τόσεβο αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε Οθωμανικά φορολογικά μητρώα ως Κασίμ το 1573. Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, η περιοχή είχε κατοικηθεί από Γέτες στην αρχαιότητα και στη συνέχεια από τους Ρωμαίους. Η γύρω περιοχή έγινε μέρος της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας μετά την ίδρυση της το 681 και υποτάχθηκε στους Οθωμανούς στα τέλη του 14ου αιώνα, κατά τη διάρκεια των Βουλγαροοθωμανικών Πολέμων. Παρέμεινε υπό Οθωμανική κατοχή μέχρι την Απελευθέρωση της Βουλγαρίας το 1878. Μετά το Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο, η Βουλγαρία αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη πόλη στη Ρουμανία μαζί με όλη την Νότια Ντόμπρουγια. Αρχικά μετονομάστηκε σε Σφάντουλ Ντουμίτρου ("Άγιος Δημήτριος") και μετά σε Κασίμ. Από το 1934 ήταν γνωστό ως Ιόν Γκεόργκε Ντούκα προς τιμήν του πολιτικού και Πρωθυπουργού της Ρουμανίας που δολοφονήθηκε από την Σιδηρά Φρουρά το προηγούμενο έτος. Ήταν επίσης επαρχιακό κέντρο (πλασά) κέντρο της κομητείας Καλιάκρα σύμφωνα με τη ρουμανική κυβέρνηση.
Το χωριό επεστράφη στη Βουλγαρία σύμφωνα με τη Συνθήκη της Κραϊόβας του 1940. Απέκτησε τη σημερινή του ονομασία το 1942 και ανακηρύχθηκε πόλη το 1960.
Υπάρχει ένα παγκοσμίως αναγνωρισμένο Ινστιτούτο για το Σιτάρι και τον Ηλίανθο που ιδρύθηκε το 1951.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γκενεράλ Τόσεβο είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Ευστάθιος Μπάλλιολ
Ο Ευστάθιος Μπάλλιολ ή Ευστάθιος Ελικούρ (Eustace de Balliol) λόρδος του Μπάλλιολ, πέθανε περί το 1209) ήταν ξάδελφος και διάδοχος του Βερνάρδου Β΄ Μπάλλιολ λόρδου του Μπάλλιολ και του κάστρου του Μπάρναρντ. Μετά τον θάνατο του άτεκνου ξαδέλφου του κληρονόμησε τα εδάφη του πήρε το επώνυμο Μπάλλιολ και ξαναπαντρεύτηκε. Την διετία 1189 - 1195 σαν διάδοχος του Βερνάρδου του ζητήθηκαν 60 μάρκα για την απαλλαγή του από τα οποία είχε πληρώσει τα 10, έδωσε επιπλέον £120 για την δεύτερη και την τρίτη απαλλαγή η οποία αναβλήθηκε από τον Ιωάννη τον Ακτήμονα. Μερικές φορές την περίοδο 1199 - 1205 αναγκάστηκε να επιβεβαιώσει στους σύμβουλους των εκκλησιών του Γκαίνφορντ και του Σταιντον στο Γιορκσάιρ τους τίτλους που του είχε παραχωρήσει παλιότερα ο Γκυ Β΄ Μπάλλιολ.
Την περίοδο 1199 - 1205 κατοχύρωσε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Γιορκ τους συμβούλους των εκκλησιών του Γκαίνφορντ, του Σταιντον, του Ντάραμ και του Στόκσλει στο Γιορκσάιρ και τους τίτλους που τους είχε παραχωρήσει ο Γκυ Β΄ Μπάλλιολ. Το 1200 ο ίδιος και ο γιος του Ούγος ζήτησαν την παραίτηση του Ροβέρτου, ηγουμένου της Γιορκ και συμβούλου των εκκλησιών του Γκαίνφορντ, του Ντάραμ, του κάστρου του Μπάρναρντ, του Μίντλετον και του Ντέντον. Με την πρώτη σύζυγο του που δεν είναι γνωστό το όνομα της απέκτησε τέσσερις γιους τους : Ούγο, Ένγκερραντ, Μπέρναρντ και Ερρίκο. Ο μεγαλύτερος γιος του Ούγος Μπάλλιολ τον διαδέχθηκε (1209), οι μικρότεροι γιοι του απέκτησαν την υποστήριξη των Σκωτσέζων βασιλέων και έγιναν ιδρυτές βασιλικών κλάδων.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπάλλιολ
Άλτντορφ
Το Άλτντορφ (γερμανικά Altdorf) είναι πρωτεύουσα του καντονιού του Ούρι που βρίσκεται στο κέντρο της Ελβετίας. Το 2018 είχε πληθυσμό 9.401 κατοίκους και θεωρείται ως πόλη από την Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία της Ελβετίας.
Επίσημη γλώσσα στο Άλτντορφ είναι τα γερμανικά, ενώ η καθομιλουμένη γλώσσα είναι η τοπική διάλεκτος των αλεμαννικών.
Ιστορία
thumb|left|250px|Φωτογραφία του Άλτντορφ από το 1900
Τα παλαιότερα στοιχεία ύπαρξης ανθρώπινης παρουσίας στο Άλτντορφ είναι χάλκινα τσεκούρια και σιδερένια εργαλεία που χρονολογούνται από την εποχή του πολιτισμού Λα Τεν τον 3ο αιώνα προ Χριστού. Οι άνθρωποι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, αρχικά εγκαταστάθηκαν στο δάσος και αργότερα μετακινήθηκαν προς τις όχθες του Ρόις. Καθώς ο Ρόις πλημμύριζε συχνά, οι πεδινοί οικισμοί καταστράφηκαν και οι κάτοικοι οδηγήθηκαν πίσω στον «παλιό οικισμό», μια πιθανή πηγή του ονόματος Άλτντορφ.
Μετά την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο τοπικός γαλλο-ρωμαϊκός (κελτικός) πληθυσμός του Άλτντορφ άρχισε να αναμειγνύεται με το γερμανικό φύλλο των Αλαμαννών κατά τον 7ο αιώνα. Η πρώτη απόδειξη είναι ο τάφος (χρονολογείται στο 670-680) ενός ένοπλου ιππέα που βρίσκεται στην τοπική εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου.
Η σημερινή πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά το 1223 ως Άλτντορφ. Από το 16ο έως και το 19ο αιώνα ήταν γνωστό ως Ούρι.
Το Άλτντορφ είναι γνωστό ως ο τόπος όπου, σύμφωνα με το θρύλο, ο Γουλιέλμος Τέλλος πέτυχε το μήλο στο κεφάλι του γιου του. Αυτό συνέβη στην αγορά της πόλης, όπου το 1895, στη βάση ενός παλιού πύργου (με τοιχογραφίες που μνημονεύουν το μύθο), βρίσκεται χάλκινο άγαλμα (από τον Ρίχαρντ Κίσσλινγκ από τη Ζυρίχη) του Γουλιέλμου Τέλλου και του γιου του. Το 1899 άνοιξε θέατρο στο κέντρο της πόλης όπου ανέβηκε το έργο του Σίλερ "Γουλιέλμος Τέλλος". Την ίδια χρονιά ανοίχθηκε νέος δρόμος από το Άλτντορφ μέσω του Σέχενταλ και του ορεινού περάσματος Κλάουζεν (1.948 μέτρα) προς το χωριό Λίνταλ στο καντόνι του Γκλάρους.
Το 1906 κατασκευάστηκε το τραμ Άλτντορφ-Φλούελεν για να συνδέσει το κέντρο του Άλτντορφ με το σιδηροδρομικό σταθμό του Φλούελεν. Το ηλεκτρικό τραμ λειτουργούσε μέχρι το 1951, οπότε και αντικαταστάθηκε από λεωφορείο.
Γεωγραφία
Το Άλτντορφ αποτελείται από την πόλη που βρίσκεται στην επίπεδη προσχωσιγενή πεδιάδα του ποταμού Ρόις, ανάμεσα στη δεξιά όχθη του ποταμού και στους πρόποδες του Ρόσστοκ (2461 m) προς τα ανατολικά. Στην ορεινή περιοχή του δήμου (περίπου 1000 m) βρίσκεται ο οικισμός του Έγκμπεργκε στο ομώνυμο οροπέδιο. To Άλτντορφ γειτνιάζει με τους δήμους του Ατινγκχάουζεν και του Ζέεντορφ κατά μήκος του Ρόις στα δυτικά, το παραλίμνιο χωριό του Φλούελεν στα βόρεια, με το Μπούργκλεν στα ανατολικά και νότια, και με το Σάτντορφ προς τα νότια.
Ο δήμος έχει έκταση, 10,23 τ.χλμ.. Από αυτήν την έκταση, το 35,9% αφορά γεωργικές χρήσεις, ενώ το 39,3% είναι δασικό. Από την υπόλοιπη έκταση, το 23% είναι κατοικημένες περιοχίες(κτίρια ή δρόμοι) και το υπόλοιπο (1,9%) είναι μη παραγωγικό (ποτάμια, παγετώνες ή βουνά) Στην έρευνα χρήσεων γης του 1993/97, το 37,2% της συνολικής έκτασης γης ήταν δασικό. Από τη γεωργική γη, το 0,7% χρησιμοποιείται για εκτροφή ή βοσκότοπους, ενώ το 35,2% χρησιμοποιείται για οπωρώνες ή αμπελοκαλλιέργειες. Από τις κατοικημένες περιοχές, το 11,3% καλύπτεται από κτίρια, το 2,6% είναι βιομηχανικό, το 0,8% χαρακτηρίζεται ως ειδικών χρήσεων, το 1,5% χαρακτηρίζεται ως ζώνη πρασίνου και το 6,7% αφορά υποδομές μεταφορών. Από τις μη παραγωγικές περιοχές, το 1,1% αφορά ποτάμια, το 0,6% είναι βραχώδες και το 0,2% χαρακτηρίζεται ως άλλη μη παραγωγική γη.
Κλίμα
Μεταξύ 1961 και 1990, το Άλτντορφ είχε κατά μέσο όρο 133,7 ημέρες βροχόπτωσης ανά έτος και κατά μέσο όρο έλαβε βροχόπτωση 1,099 χιλιοστά. Ο μήνας με τις υψηλότερες βροχόπτωσεις ήταν ο Αύγουστος, κατά τη διάρκεια του οποίου το Άλτντορφ είχε κατά μέσο όρο 135 χιλιοστά βροχόπτωσης. Κατά τη διάρκεια του Αυγούστου παρατηρήθηκε βροχόπτωση κατά μέσο όρο 13,2 ημέρες. Ο μήνας με τις περισσότερες ημέρες βροχόπτωσης ήταν ο Ιούνιος, με μέσο όρο 14,4, αλλά με βροχόπτωση μόνο 127 χιλιοστά. Ο ξηρότερος μήνας του έτους ήταν ο Φεβρουάριος με μέση βροχόπτωση 66 χιλιοστά και 13,2 ημέρες με βροχόπτωση. Σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, το Άλτντορφ είναι ταξινομημένο ως Cfb, ή ως εύκρατο ωκεάνιο κλίμα.
Δημογραφία
Το Altdorf είχε πληθυσμό 9.4012 κατοίκους το 2018. Το 2017 1.347 άτομα ή το 14,8% του πληθυσμού απαρτιζόταν από αλλοδαπούς. Από το 2008 έως το 2017 ο πληθυσμός αυξήθηκε με ετήσιο ρυθμό 0,8%. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού (2000) μιλούσε γερμανικά (88.3%), το 4,2% σερβοκροατικά το δεύτερο και το 2,5% ιταλικά. Το 2007 η κατανομή του φύλου στον πληθυσμό ήταν 48,4% άνδρες και 51,6% γυναίκες.
Στο Altdorf, περίπου το 65,2% του πληθυσμού (ηλικίας 25-64 ετών) ολοκλήρωσε είτε μη υποχρεωτική εκπαίδευση είτε επιπρόσθετα τριτοβάθμια εκπαίδευση (σε πανεπιστήμιο ή σε Fachhochschule).
Το Altdorf είχε ποσοστό ανεργίας 1,45% το 2005, οπότε και απασχολούνταν 137 άτομα στον πρωτογενή τομέα με περίπου 49 επιχειρήσεις στον τομέα. 1.748 άτομα απασχολούνται στο δευτερογενή τομέα με 77 επιχειρήσεις, ενώ 3.585 άτομα απασχολούνται στον τριτογενή τομέα, με 403 επιχειρήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Μάιλς Τέλερ
Παιδικά και εφηβικά χρόνια
Ο Τέλλερ γεννήθηκε στο Ντάουνιγκταουν της Πενσυλβάνια με γονείς τη Merry, μεσίτριας, και του Michael, μηχανικού πυρηνικής ενέργειας. Έχει δύο μεγαλύτερα αδέρφια, την Έριν και τη Ντάνα.Ο ένας παππούς του έχει ρωσική εβραϊκή καταγωγή, ενώ ο άλλος Αγγλική, Ιρλανδική, Πολωνική και Γαλλική. Στην παιδική του ηλικία έμεινε σε πολλά μέρη, λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του. Μεταξύ αυτών ήταν η Πολιτεία της Φλόριντα, της Πενσυλβάνιας και του Ντέλαγουερ. Στο γυμνάσιο έπαιζε σαξόφωνο, ήταν ντράμερ της εκκλησιαστικής μαθητικής χορωδίας και πρόεδρος της υποκριτικής λέσχης. Μπορεί, επίσης, να παίξει πιάνο και κιθάρα, ενώ ήταν μέλος και της ομάδας μπέιζμπολ του σχολείου του, με την ελπίδα να γίνει επαγγελματίας. Αποφοίτησε από το Tisch School of Arts του Πανεπιστημίου της Ν. Υόρκης με Μπάτσελορ στις Καλές Τέχνες.
Το 2007 ενεπλάκη σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, καθώς επενέβαινε σε όχημα το οποίο έχασε τον έλεγχο στα 80 μίλια την ώρα και αναποδογύρισε 8 φορές, με αποτέλεσμα ο ίδιος να εκσφενδονιστεί από το παράθυρο. Εξαιτίας του ατυχήματος έχει πολλές διακριτές ουλές στο πρόσωπό του.
Καριέρα
Προτού κάνει το επαγγελματικό ντεμπούτο του ο Τέλλερ συμμετείχε σε πολλές ταινίες μικρού μήκους, ενώ μετά την αποφοίτησή του πήρε μέρος σε ταινίες όπως Απώλεια (αγγλικά: Rabbit Hole, 2010) και Footloose (2011).
Το 2013, πρωταγωνίστησε στην ταινία 21 & Over, σε σενάριο και σκηνοθεσία Τ. Λούκας και Σ. Μουρ, όπως επίσης και στην ταινία The Spectacular Now, χάρη στην οποία κέρδισε το βραβείο του καλύτερου ηθοποιού σε δράμα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς.
Το 2014, πρωταγωνίστησε στην ταινία That Awkward Moment, μαζί με τον Ζακ Έφρον και τον Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, όπως επίσης και στην ταινία Χωρίς Μέτρο (2014)(αγγλικά: Whiplash), για την ερμηνεία του στην οποία προτάθηκε για διάφορα βραβεία, μεταξύ των οποίων και για BAFTA Ανερχόμενου Αστεριού.
Ο Τέλλερ έγινε ακόμα πιο γνωστός μέσω της συμμετοχής του στην τριλογία ταινιών The Divergent και στην ταινία Fantastic Four του 2015. To 2016, πρωταγωνίστησε, δίπλα στον Τζόνα Χιλ στην επιτυχημένη περιπέτεια War Dogs, καθώς επίσης και στη βιογραφία του μποξέρ Β. Παζ με τίτλο Bleed For This.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Φρα Αντζέλικο
Ο Φρα Αντζέλικο (Beato Angelico, 1395 - 18 Φεβρουαρίου 1455), κατά κόσμον Γκουίντο ντι Πιέτρο, ήταν Ιταλός δομινικανός μοναχός και ζωγράφος της Σχολής της Φλωρεντίας κατά την πρώιμη Αναγέννηση. Ήταν περισσότερο γνωστός στους συγχρόνους του ως «Αδελφός Τζοβάννι ντα Φιέζολε» (ιταλ. Fra Giovanni da Fiesole), ενώ ο Τζόρτζιο Βαζάρι τον αναφέρει ως «Φρα Τζοβάννι Αντζέλικο» (Fra Giovanni Angelico). Στην Ιταλία είναι γνωστός ως «il Beato Angelico» (beato = ευλογημένος).
Σύντομο βιογραφικό
Ο Φρα Αντζέλικο γεννήθηκε στην κοινότητα Βίκιο (Vicchio) κοντά στη Φλωρεντία. Για τους γονείς του δεν είναι τίποτε γνωστό. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γκουίντο (Guido) ή Γκουιντολίνο (Guidolino). Πρώτη φορά αναφέρεται ως ζωγράφος το 1417 (υπό το όνομα Γκουίντο ντι Πιέτρο) ενώ αυτός και ο αδελφός του κατατάχθηκαν, το 1407, στη μονή του τάγματος των Δομινικανών στο Φιέζολε κοντά στη Φλωρεντία, όπου και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, εκλεγόμενος, το 1450, ηγούμενος της μονής. Για την εκπαίδευσή του ως ζωγράφου δεν γνωρίζουμε τίποτε. Πιθανότατα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως εικονογράφος χειρογράφων. Πιθανολογείται, επίσης, ότι ο αδελφός Μπενεντέττο (Fra Benedetto), ο οποίος θεωρείτο ταλαντούχος εικονογράφος και μικρογράφος χειρογράφων της μονής, είναι αυτός που βοήθησε τον Αντζέλικο στη δημιουργία των νωπωγραφιών στη γυναικεία μονή του Σαν Μάρκο της Φλωρεντίας. Ο Μπενεντέττο ήταν ηγούμενος στη μονή του Αντζέλικο και απεβίωσε το 1448. Ο Αντζέλικο παρέμεινε επί ένα διάστημα στο Φολίνιο, απ' όπου είχε εύκολη πρόσβαση στην Ασσίζη και επηρεάστηκε πολύ από τις νωπογραφίες του Τζιότο και, εγκαταλείποντας πλέον τις εικονογραφήσεις θρησκευτικών χειρογράφων βιβλίων πέρασε στη ζωγραφική, ζωγραφίζοντας αποκλειστικά έργα με θρησκευτικό περιεχόμενο, στους οποίους απεικόνιζε τις μορφές με ένα περίεργο θρησκευτικό μυστικισμό. Η πεποίθησή του ήταν ότι η τέχνη ήταν μια έκφανση θρησκευτικής προσήλωσης.
Γύρω στο 1430 ο Αντζέλικο δέχεται νέα επίδραση στη ζωγραφική του από τα έργα γλυπτικής του Γκιμπέρτι. Αποτέλεσμα αυτών των επιδράσεων ήταν η εμφάνιση νέας μορφής ρεαλισμού και όγκου στις μορφές που απεικόνιζε, καθώς και γραμμικής προοπτικής.
Στη μονή του Σαν Μάρκο ο Αντζέλικο και οι βοηθοί του δημιούργησαν, κατά την περίοδο 1438 -1445, περίπου πενήντα νωπογραφίες, μερικές από αυτές σε κελιά μοναχών και προορίζονταν ως βοηθήματα στη θρησκευτική τους προσήλωση, έχοντας άψογη χρωματική ισορροπία, σωστή οικονομία στο σχεδιασμό και τη σύνθεση και απελευθέρωση από τον τόπο και το χρόνο.
Κατά την τελευταία περίοδο της ζωής του ο Αντζέλικο εργάστηκε στην Περούτζια και στο Ορβιέτο, αλλά και στη Ρώμη όπου δημιούργησε τις νωπογραφίες στο ιδιωτικό παρεκκλήσιο του Πάπα Νικολάου Ε΄ με σκηνές από τη ζωή των Αγίων Στεφάνου και Λαυρεντίου (1447-1450).
Ο Αντζέλικο αναμιγνύει στα έργα του το προγενέστερο γοτθικό στυλ με το επερχόμενο αναγεννησιακό. Όταν απεβίωσε ο Μαζάτσο (Masaccio) το 1428, ο Αντζέλικο υπήρξε ένας από τους λίγους καλλιτέχνες, που αντιλήφθηκαν το ανανεωτικό του νατουραλιστικό στυλ, αλλά και την προοπτική που χρησιμοποιούσε και το έργο του Αντζέλικο επηρεάστηκε σαφώς από αυτόν. Η «Αποκαθήλωση» (1434) ήταν από τις πρώτες προσπάθειες των Ιταλών καλλιτεχνών να ενσωματώσουν αρμονικά μία ομάδα μορφών σε ένα περιβάλλον φυσικού τοπίου.
Ο Αντζέλικο απεβίωσε στη Ρώμη το 1455, πιθανότατα ενώ ακόμη εργαζόταν στο παρεκκλήσιο που του ανέθεσε ο Νικόλαος Ε΄. Τάφηκε στον ιερό ναό Santa Maria sopra Minerva της πόλης. Το 1984 οσιοποιήθηκε από το Βατικανό και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Ιταλοί κληρικοί
Ελίσα Ροσάλες Οτσόα
Η Ελίσα Ροσάλες Οτσόα (ισπανικά: Elisa Rosales Ochoa, γεννημένη στις 3 Δεκεμβρίου 1897 στο Μπουτουάν και αποβιώσασα στις 20 Σεπτεμβρίου 1978 στην ίδια πόλη) ήταν Φιλιππινέζα νοσηλεύτρια και πολιτικός. Αποτέλεσε την πρώτη γυναίκα εκλεγμένη βουλευτή στην ιστορία της χώρας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Κανούτο Ροσάλες και της Ραμόνα Βιγιανουέβα. Έχοντας παρακολουθήσει σπουδές νοσηλευτικής, εργάστηκε σε αριθμό νοσοκομείων, ενώ, παράλληλα, διετέλεσε πρόεδρος της Philippine Nurses Association. Το 1941, εξελέγη βουλευτής της Εθνοσυνέλευσης εκπροσωπώντας την γενέθλιο επαρχία της του Αγουσάν, αξίωμα στο οποίο και παρέμεινε έως το 1946. Εκείνη την περίοδο, αποτέλεσε την πρώτη χρονικά, καθώς και μοναδική, εκλεγείσα γυναίκα. Η κοινοβουλευτική θητεία της, ωστόσο, διακόπηκε εκ των πραγμάτων από την ιαπωνική κατοχή των Φιλιππίνων.
Παράλληλα, αποτέλεσε εξαίρετη αθλήτρια της αντισφαίρισης για τα δεδομένα της εποχής της, κατακτώντας, μεταξύ άλλων, το εθνικό πρωτάθλημα αντισφαίρισης γυναικών των Φιλιππίνων κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1928 και 1930.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλιππινέζοι πολιτικοί
Βερνάρδος Β΄ Μπάλλιολ
Ο Βερνάρδος Β΄ Μπάλλιολ (Bernard Balliol, πέθανε περί το 1190) ήταν τέταρτος και μικρότερος γιος του Βερνάρδου Α΄ Μπάλλιολ, λόρδου του Μπάλλιολ και του κάστρου του Μπάρναρντ. Ο Βερνάρδος Β΄ διαδέχθηκε στις κομητείες του Μπάλλιολ τον μεγαλύτερο αδελφό του Γκυ Β΄ Μπάλλιολ την περίοδο 1160 - 1167.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπάλλιολ
Εσθονοί Πράσινοι
Οι Εσθονοί Πράσινοι (Erakond Eestimaa Rohelised, EER) είναι πράσινο πολιτικό κόμμα της Εσθονίας. Αρχικά ιδρύθηκε το 1989, με το κόμμα να ιδρύεται με την σημερινή του μορφή το 2006. Κατείχε έξι έδρες στο Εσθονικό Κοινοβούλιο από το 2007 έως το 2011. Στόχος του είναι να διασφαλίσει ότι η ανάπτυξη της Εσθονίας είναι φιλική προς το περιβάλλον, βιώσιμη, πολιτικά σταθερή και οικονομικά αποδοτική.
Ιδεολογία
Οι Εσθονοί Πράσινοι έχουν μια δημοκρατική κοινοβουλευτική πολιτική που αποσκοπεί στο να διασφαλίσει ότι η ανάπτυξη της Δημοκρατίας της Εσθονίας είναι φιλική προς το περιβάλλον, βιώσιμη, πολιτικά σταθερή και οικονομικά αποδοτική. Το κόμμα αντιτίθεται στην υπερβολική συγκέντρωση πολιτικής, διοικητικής και οικονομικής εξουσίας, ευνοώντας την αυτόνομη λήψη αποφάσεων και την σημασία της συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα.
Υποστηρίζει σθεναρά την επιστήμη: την συμμετοχή ερευνητών σε διαδικασίες λήψης αποφάσεων, εφαρμογή αποτελεσμάτων ερευνών, ενίσχυση της υγειονομικής περίθαλψης και εγγύηση της πρόσβασης του κοινού σε υπηρεσίες υγείας, καλύτερη κατανόηση του εκπαιδευτικού περιεχομένου και οργάνωση και ανάπτυξη τεχνολογιών πληροφοριών, καθιστώντας τις προτεινόμενες λύσεις πιο αξιόπιστες και ανθρώπινες. Σκοπεύει να ενθαρρύνει την καινοτομία στη βιομηχανία και την γεωργία και την εγκατάλειψη του σχιστόλιθου ως καυσίμου.
Οικονομική πολιτική
Το κόμμα ενθαρρύνει καινοτόμες, βασισμένες στη γνώση, υπεύθυνες για το περιβάλλον και φιλικές προς τους εργαζόμενους και καταναλωτές επιχειρήσεις. Υποστηρίζει πόρους και περιβαλλοντικές πολιτικές που λαμβάνουν υπόψη το κόστος του πετρελαίου σχιστόλιθου. Τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που συνδέονται με το κλείσιμο του κλάδου του σχιστόλιθου στην επαρχεία Ίντα-Βίρου μπορούν να μετριαστούν με δικαιώματα αξιοποίησης πόρων.
Ενεργειακός τομέας
Οι στόχοι του κόμματος στον ενεργειακό τομέα είναι:
Κοινότητα και κράτος
Το κόμμα στοχεύει να κάνει την Εσθονία μια χώρα συμμετοχικής, άμεσης δημοκρατίας που βασίζεται σε τακτικά δημοψηφίσματα, παρόμοια με την Ελβετία. Νομοθετεί με δημοψήφισμα την εισαγωγή μιας νέας νομοθετικής διάταξης ή την προσφυγή μιας απόφασης του Κοινοβουλίου, μια ευκαιρία που προσφέρει η πρώτη περίοδος ανεξαρτησίας από το εσθονικό σύνταγμα. Για να οργανωθεί ένα δημοψήφισμα, πρέπει να συλλεγεί ορισμένος αριθμός υπογραφών. Το δημοψήφισμα θα προηγηθεί από δημόσια συζήτηση ενός μηνός και ισότιμη κάλυψη των μέσων ενημέρωσης και από τις δύο πλευρές.
Οι Πράσινοι Εσθονίας υποστηρίζουν την απαίτηση μεταπτυχιακού τίτλου για όλους τους υπουργούς. Ο Υπουργός Παιδείας και Έρευνας πρέπει να έχει διδακτορικό ή ισοδύναμη κατάρτιση. Το κόμμα αντιτίθεται στη δυσφήμιση των άλλων, διακρίνοντας μεταξύ της δυσφήμισης και της ελευθερίας της έκφρασης. Αποσκοπεί στην τροποποίηση της νομοθεσίας που διέπει τις θαλάσσιες υποθέσεις, ώστε τα πλοία των εφοπλιστών της Εσθονίας να επιστρέψουν στην εσθονική σημαία. Το κόμμα τάσσεται υπέρ μιας προσωπικής εκλογής με τη μέθοδο μιας ενιαίας μεταβιβάσιμης ψηφοφορίας που χρησιμοποιήθηκε στις εκλογές του Ανώτατου Συμβουλίου του 1990, ώστε να επιτραπεί η επιλογή όλων των κατάλληλων υποψηφίων, ανεξάρτητα από το κόμμα. Υποστηρίζει τη μείωση της ηλικίας ψήφου στα 16 και την επέκταση της βάσης εσόδων της τοπικής αυτοδιοίκησης με τη μεταφορά των περισσότερων προσωπικών εσόδων και εταιρικών φόρων στις τοπικές κυβερνήσεις.
Βικ Μόροου
Ο Βίκτορ ("Βικ") Μόροου (Victor 'Vic' Morrow, γεννημένος Victor Morozoff, 14 Φεβρουαρίου 1929 - 23 Ιουλίου 1982) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, του οποίου η σταδιοδρομία περιλαμβάνει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1960 Μάχη, διακεκριμένες συμμετοχές σε δεκάδες άλλες τηλεοπτικές και κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως και ένα αξιοσημείωτο αριθμό από έκτακτες εμφανίσεις (ως προσκεκλημένος σταρ) στην τηλεόραση. Αυτός και δυο παιδιά πέθαναν με τραγικό τρόπο, όταν ένα ελικόπτερο που συμμετείχε στα γυρίσματα της τελευταίας του ταινίας με τίτλο "Η Ζώνη του Λυκόφωτος: Η Ταινία" ("Twilight Zone: The Movie"), συνετρίβη πάνω τους.
Εσθονοί Πράσινοι
Κοινότητα και κράτος
Το κόμμα υποστηρίζει τις αρχές ασφαλείας, την αστυνομία και τη φορολογική διοίκηση και τον πολιτικό έλεγχο των δραστηριοτήτων τους. Υποστηρίζει μικρότερη υποχρεωτική στρατιωτική θητεία και μεγαλύτερη περιοδική εκπαίδευση. Η Εσθονική Αμυντική Ένωση θα πρέπει να ενισχυθεί, με μεγαλύτερη συνεργασία με τις Εσθονικές Αμυντικές Δυνάμεις. Το κόμμα υποστηρίζει τη μείωση του αμυντικού προϋπολογισμού της χώρας σε δύο τοις εκατό του ΑΕΠ και μια διευρυμένη ικανότητα ανάπτυξης και εφαρμογής τεχνολογιών άμυνας και ασφάλειας συμμετέχοντας σε διεθνείς ασκήσεις.
Προστασία του περιβάλλοντος
Το κόμμα υποστηρίζει δραστηριότητες που συμβάλλουν στη διατήρηση φυσικών τοπίων, οικοσυστημάτων και κοινοτήτων, αυξάνουν τον αυτοκαθαρισμό των υδάτινων σωμάτων και βελτιώνουν την οικολογική κατάσταση. Στόχος του είναι να σταματήσει η αποψίλωση των δασών, καθιστώντας τη βιομηχανία ξυλείας βιώσιμη και περιορίζοντας την κοπή σε λιγότερο από πέντε εκατομμύρια κυβικά μέτρα τουλάχιστον έως το 2030. Οι υλοτόμοι (δημόσιοι και ιδιωτικοί) πρέπει να διαπραγματευτούν με τις τοπικές κοινότητες, παρουσιάζοντας μια λίστα με τα οφέλη και τις επιπτώσεις της προγραμματισμένης υλοτομίας. Η τοπική κοινότητα πρέπει να έχει προληπτικό δικαίωμα να αγοράζει δασική γη και δικαιώματα υλοτομίας. Οι ζημιές σε οικοσυστήματα θα πρέπει να φορολογούνται.
Βικ Μόροου
Νεανικά χρόνια και οικογένεια
Ο Μόρροου γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης και ήταν παιδί μιας μεσοαστικής οικογένειας Εβραίων, ο γιος της Τζιν (το γένος Κρες) και του Χάρι Μόροου, ενός ηλεκτρολόγου μηχανικού. Στην ηλικία των 17 ετών, ο Μόροου εγκατέλειψε το γυμνάσιο και κατατάχθηκε στο Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Παντρεύτηκε την ηθοποιό Μπάρμπαρα Τέρνερ με την οποία απέκτησαν δυο παιδιά: την ηθοποιό Τζένιφερ Τζέϊσον Λέι και την Κάρι Αν Μόροου. Ο γάμος του Μόροου με την Μπάρμπαρα διήρκεσε επτά χρόνια και κατέληξε σε διαζύγιο το 1964. Δεν ξαναπαντρεύτηκε παρά το 1975, πάνω από μια δεκαετία αργότερα, όταν γνώρισε την Τζέϊν Λέστερ (μετέπειτα Τζέϊν Μόροου Μπάτλερ). Έμειναν παντρεμένοι για πέντε έτη και χώρισαν λίγο πριν τον απροσδόκητο θάνατο του Μόροου.
Εσθονοί Πράσινοι
Υγεία και κοινωνική προστασία
Οι Πράσινοι Εσθονίας υποστηρίζουν ασφάλιση υγείας για όλους τους πολίτες και ευκαιρίες για ηλικιωμένους και άλλα άτομα με ειδικές ανάγκες να διαχειρίζονται τον χρόνο τους. Υποστηρίζεται πως η μοναξιά στο σύνολο της κοινωνίας πρέπει να αντιμετωπιστεί συστηματικά. Πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες για αύξηση του ποσοστού γεννήσεων, ενίσχυση της γονικής ασφάλειας και προσέγγιση των γενεών. Το κόμμα υποστηρίζει οικιακή φροντίδα και καινοτόμα γηροκομεία προσφέροντας αξιοπρεπή ζωή, με κοινοτικές δραστηριότητες.
Εκπαίδευση
Το κόμμα υποστηρίζει ένα ευέλικτο, προσανατολισμένο στις αξίες πρόγραμμα σπουδών. Η εκπαίδευση πρέπει να είναι πιο δημιουργική και συλλογική. Τα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης πρέπει να προσφέρουν προαιρετικά επαγγελματικά μαθήματα και να χρησιμοποιούν την τεχνική βάση των επαγγελματικών σχολών όσο το δυνατόν περισσότερο. Η δια βίου μάθηση πρέπει να υποστηρίζεται, με περιβαλλοντικές αρχές και σεβασμό της φύσης ενσωματωμένη σε όλα τα προγράμματα σπουδών, τα επίπεδα εκπαίδευσης, τα μαθήματα και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να προσληφθούν, με υποστήριξη για εξειδίκευση και έρευνα. Η διατήρηση και επέκταση της ευκαιρίας εκμάθησης της εσθονικής γλώσσας πρέπει να υποστηρίζεται σε ξένα σχολεία εάν η εσθονική κοινότητα είναι αρκετά μεγάλη.
Βικ Μόροου
Καριέρα
Ο πρώτος ρόλος του Βικ Μόροου καταγράφηκε στην ταινία "Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα" ("Blackboard Jungle") το 1955, μετά τον οποίο στράφηκε στην τηλεόραση, για την οποία γύρισε, ανάμεσα σε άλλα, την πολεμική σειρά "Η μάχη" (Combat). Αργότερα, πρωταγωνίστησε ως προσκεκλημένος σταρ στη σειρά γουέστερν του Τζον Πέιν "Το Ακούραστο Όπλο" ("The Restless Gun") για το δίκτυο "NBC". Στις 16 Απριλίου του 1959 εμφανίστηκε στην πρεμιέρα της δραματικής σειράς εποχής (δεκαετίας του '20) "Τα Άνομα Χρόνια" ("The Lawless Years") (NBC), στο επεισόδιο "Η Ιστορία του Νικ Τζόζεφ" ("The Nick Joseph Story"). Κατόπιν, ο Μόροου εμφανίσθηκε από το 1960-1961 στο ρόλο του Τζο Κάνον, σε τρία επεισόδια της σειράς "Οι Εκτός Νόμου" ("The Outlaws") (NBC) με τον Μπάρτον Μακλέιν. Στις 6 Οκτωβρίου του 1961 πρωταγωνίστησε στη σειρά του ABC "Στόχος: Οι Διαφθορείς" ("Target: The Corruptors"), μαζί με τους Στίβεν Μακνάλι και Ρόμπερτ Χάρλαντ.
Εσθονοί Πράσινοι
Ευρώπη και κόσμος
Το κόμμα δίνει προτεραιότητα στην πολυμερή παγκόσμια τάξη και την πανευρωπαϊκή συνεργασία. Ο κεντρικός ρόλος των Ηνωμένων Εθνών ως πλατφόρμα παγκόσμιων συμφωνιών πρέπει να διατηρηθεί, αλλά η εξουσία λήψης αποφάσεων των μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας πρέπει να μειωθεί υπέρ της Γενικής Συνέλευσης.