cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικολά Λεονάρ Σαντί Καρνό
Σκέψεις επί της κινητήριας δυνάμεως του πυρός
Όταν ο άρχισε να ασχολείται με τις μελέτες του, είχε ήδη αναγνωρισθεί η οικονομική και βιομηχανική αξία των ατμομηχανών, ωστόσο δεν είχε γίνει καμία πραγματική επιστημονική μελέτη για αυτές. Ο Άγγλος σιδεράς Νιουκόμεν είχε εφεύρει την πρώτη ατμομηχανή που λειτουργούσε με πιστόνι πάνω από έναν αιώνα πριν, το 1712. Περίπου 50 χρόνια μετά, ο Σκωτσέζος εφευρέτης και στη συνέχεια βιομήχανος Τζέιμς Βατ έκανε σημαντικές βελτιώσεις, οι οποίες ήταν υπεύθυνες για τη μεγάλη αύξηση της αποδοτικότητας και της πρακτικότητας των ατμομηχανών. Οι σύνθετοι κινητήρες (κινητήρες με περισσότερα από ένα στάδια εκτόνωσης) είχαν ήδη εφευρεθεί και υπήρχε ακόμη και μια πρωτόγονη μορφή μηχανής εσωτερικής καύσης, με την οποία ο Καρνό ήταν εξοικειωμένος και την περιέγραψε λεπτομερώς στο βιβλίο του. Αν και υπήρχε κάποια διαισθητική κατανόηση της λειτουργίας των κινητήρων, η επιστημονική θεωρία για τη λειτουργία τους ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Το 1824 η αρχή της διατήρησης της ενέργειας ήταν ακόμα στα πρώϊμα στάδια της αποδοχής της και θα περνούσε περισσότερο από μια δεκαετία ώστε να υπάρξει μια ακριβής διατύπωση του πρώτου νόμου της θερμοδυναμικής και το μηχανικό ισοδύναμο της θερμότητας θα χρειάζονταν ακόμα δύο δεκαετίες. Η επικρατούσα θεωρία της θερμότητας ήταν η θερμιδική θεωρία, σύμφωνα με την οποία θερμότητα είναι ένα είδος αβαρούς και αόρατου ρευστού που ρέει από το θερμότερο στο ψυχρότερο σώμα όταν δεν υπάρχει θερμική ισορροπία.
Ο κύκλος του Καρνό
Η Καρνό ήθελε να απαντήσει σε δύο ερωτήσεις σχετικά με τη λειτουργία των κινητήρων θερμότητας: «Είναι το έργο που μπορεί να παράγει μια πηγή θερμότητας δυνητικά απεριόριστο;» και «Μπορούν οι θερμικές μηχανές να βελτιωθούν με την αντικατάσταση του ατμού με κάποιο άλλο υγρό ή αέριο ως μέσον μεταφοράς θερμότητας;» Προσπάθησε να απαντήσει σε αυτά σε ένα εκλαικευμένο έργο που εκδόθηκε το 1824 όταν ήταν μόλις 28 ετών. Είχε τον τίτλο Réflexions sur la Puissance Motrice du Feu (= «Σκέψεις επί της κινητήριας δυνάμεως του πυρός»). Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της μελέτης του ήταν η πρόθεση του, διατυπωμένη ήδη από τον πρόλογο, να ασχοληθεί με τις βασικές αρχές των θερμικών μηχανών, ανεξάρτητα από τον σχεδιασμό τους και όχι να αναφερθεί σε κάποια από τις ήδη υπάρχουσες. Χρησιμοποιώντας τη θερμιδική θεωρία για τη θερμότητα, κατέληξε σε συμπεράσματα που ισχύουν σε μια γενικευμένη και ιδεατή μορφή θερμικής μηχανής που ονομάστηκε μηχανή του Καρνό. Κατάφερε να αποδείξει ότι η απόδοση μιας τέτοιας μηχανής είναι περιορισμένη και εξαρτάται από τις ακραίες τιμές της θερμοκρασίας λειτουργίας της.
Έτσι μπορούμε να πούμε ότι οι Καρνό πατέρας και γιός ήταν πρωτοπόροι στην προσέγγιση των δύο βασικών χαρακτηριστικών της ενέργειας, της διατήρησης της ο πρώτος και της υποβάθμισής της ο δεύτερος.
Το βιβλίο του Καρνό έλαβε πολύ λίγη προσοχή από τους συγχρόνους του. Η αξία του έργου του άρχισε να γίνεται εμφανής όταν εκσυγχρονίστηκε από τον Εμίλ Κλαπεϊρόν το 1834 και στη συνέχεια επεξεργάστηκε από τους Κλαούζιους και Κέλβιν, οι οποίοι βασίστηκαν σε αυτό για να εισάγουν την έννοια της εντροπίας και να διατυπώσουν τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής.
Η Καρνό πέθανε κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας χολέρας το 1832, σε ηλικία 36 ετών. Λόγω της μεταδοτικής φύσης της χολέρας, πολλά από τα υπάρχοντα και τα γραπτά του Καρνό θάφτηκαν μαζί του μετά τον θάνατό του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να διασωθεί μικρό μέρος από ταεπιστημονικά του χειρόγραφα.
Μετά τη δημοσίευση τoυ, το βιβλίο Σκέψεις επί της κινητήριας δυνάμεως του πυρός, εξαντλήθηκε σύντομα και για κάποιο χρονικό διάστημα ήταν πολύ δύσκολο να βρεθεί. Ο Λόρδος Κέλβιν, για παράδειγμα, δυσκολεύθηκε να αποκτήσει αντίγραφο του βιβλίου. Το 1890 δημοσιεύθηκε μια αγγλική μετάφραση του βιβλίου από τον R.H. Thurston. Αυτή η έκδοση έχει χρησιμοποιηθεί στις πρόσφατες επανεκδόσεις, με πιο πρόσφατο εκείνη από το εκδοτικό οίκο Dover το 2005. Ορισμένα χειρόγραφα του Καρνό έχουν επίσης μεταφραστεί στα αγγλικά. Δεν έχει υπάρξη έκδοση υποιουδήποτε κειμένου του Καρνό σε ελληνική μετάφραση.
Βιβλιογραφία
Σε μια προγενέστερη έκδοση της αγγλικής έκδοσης αυτού του άρθρου έχει χρησιμοποιηθεί κείμενο από το βιβλίο A short Account of the History of Mathematics του Ρους Μπολ (4η έκδοση, 1908), το οποίο είναι ελεύθερο πνευματικών δικαιωμάτων (public domain).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι επιστήμονες Κατηγορία:Απόφοιτοι της École Polytechnique Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Επιστήμη Έργου
Η Επιστήμη Έργου είναι ένα διεπιστημονικό πεδίο των κοινωνικών και συμπεριφορικών επιστημών αφιερωμένο στη μελέτη του ανθρώπου ως «ον έργου» (occupational being). Όπως χρησιμοποιείται εδώ, ο όρος «έργο» αναφέρεται στις στόχο-κατευθυνόμενες δραστηριότητες οι οποίες χαρακτηρίζουν την καθημερινή ζωή του ανθρώπου καθώς και στα χαρακτηριστικά και στα πρότυπα της σκόπιμης δραστηριότητας που λαμβάνουν χώρα κατά την διάρκεια της ζωής, καθώς αυτές επηρεάζουν την υγεία και την ευημερία.
Ιστορία
Η Επιστήμη Έργου εξελίχθηκε ως αόριστα οργανωμένη προσπάθεια από πολλούς μελετητές σε διάφορους κλάδους για να κατανοήσουν την αξιοποίηση του χρόνου του ανθρώπου. Πήρε το όνομά της και της δόθηκε περαιτέρω ώθηση το 1989 από μια ομάδα της σχολής του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας με επικεφαλής την Elizabeth Yerxa, η οποία είχε επηρεαστεί από το έργο των μεταπτυχιακών φοιτητών υπό την επίβλεψη της Mary Reilly.
Ακαδημαϊκή εφαρμογή
Στις μέρες μας, πλέον, η Επιστήμη Έργου περιλαμβάνει ακαδημαϊκά προγράμματα πανεπιστημιακής βάσης που οδηγούν σε προπτυχιακούς και πτυχιακούς τίτλους σε αυτόν τον τομέα. Οι επιστημονικοί κλάδοι εντός των οποίων μπορούν να βρεθούν οι επιστήμονες έργου περιλαμβάνουν την εργοθεραπεία, την αρχιτεκτονική, τη μηχανική, την εκπαίδευση, το μάρκετινγκ, την ψυχολογία, την κοινωνιολογία, την ανθρωπολογία, τα οικονομικά, την δημόσια υγεία και τη γεωγραφία. Υπάρχουν διάφορες εθνικές, περιφερειακές και διεθνείς κοινότητες αφιερωμένες στην προώθηση της εξέλιξης του εν λόγω εξειδικευμένου τομέα της ανθρώπινης επιστήμης. Επιστημονικά περιοδικά με περιεχόμενο που σχετίζεται άμεσα με την επιστήμη έργου είναι το Journal of Occupational Science, OTJR: Occupation, Participation and Health, The Journal of Leisure Research, Journal of Happiness Studies, Quality of Life Research, Applied Research in Quality of Life, καθώς και διάφορα περιοδικά εργοθεραπείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εργοθεραπεία Εργου
Δικαστικός επιμελητής
Ο Δικαστικός Επιμελητής είναι άμισθος δημόσιος λειτουργός που βοηθά με τις υπηρεσίες του στην απονομή της Δικαιοσύνης από τα Δικαστήρια, καθώς και στην εκτέλεση των αποφάσεων που αυτά εκδίδουν (κυρίως τα Πολιτικά Δικαστήρια) Ο Δικαστικός Επιμελητής παρέχει τις υπηρεσίες του ελεύθερα, όπως και ο Δικηγόρος ή ο Συμβολαιογράφος.
Καθήκοντα
Στα θεσμοθετημένα καθήκοντά του Δικαστικού Επιμελητή περιλαμβάνεται κυρίως η επίδοση δικογράφων και εξώδικων εγγράφων, η ενέργεια διαπιστωτικών πράξεων καθώς και η αναγκαστική εκτέλεση εκτελεστών τίτλων-δικαστικών αποφάσεων κυρίως με την επιβολή κατασχέσεων στην όποια κινητή και ακίνητη περιουσία οφειλετών, τη διενέργεια αφαίρεσης κινητών πραγμάτων και την αποβολή από μίσθια ή καταπατημένα ακίνητα οφειλετών και την απόδοσή τους στον κύριό τους. Η διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί κατά την επιβολή αναγκαστικής εκτέλεσης θεσμοθετείται στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.
Τόπος άσκησης καθηκόντων
Ο Δικαστικός Επιμελητής ασκεί τα καθήκοντά του στην περιφέρεια του Εφετείου που είναι διορισμένος. Ο Δικαστικός Επιμελητής ασκεί τα καθήκοντά του είτε μόνος του από το ιδιωτικό του γραφείο στην έδρα του Πρωτοδικείου όπου είναι διορισμένος, είτε συνεταιριζόμενος με Δικαστικούς Επιμελητές του ίδιου πρωτοδικείου συστήνοντας αστικών εταιρεία με σκοπό την από κοινού παροχή των υπηρεσιών τους.
Αμοιβή Δικαστικού Επιμελητή
Παρότι στην πράξη ο Δικαστικός Επιμελητής δρα ως ελεύθερος επαγγελματίας, δηλαδή οι πελάτες του τον επιλέγουν ελεύθερα, η αμοιβή του δεν καθορίζεται από τον ίδιο αυθαίρετα, αλλά προκύπτει από απόφαση των Υπουργών Δικαιοσύνης και Οικονομίας και Οικονομικών. Το αμοιβολόγιο αυτό είναι υποχρεωτικό για τον Δικαστικό Επιμελητή. Σε γενικές γραμμές, η αμοιβή του Δικαστικού Επιμελητή προκύπτει από την άθροιση του πάγιου δικαιώματος που δικαιούται για κάθε τύπο πράξης (π.χ. για επίδοση δικογράφου, επιβολή κατάσχεσης κλπ) συν τα οδοιπορικά έξοδα που υπολογίζονται βάση της απόστασης που διάνυσε ο Δικαστικός Επιμελητής για τη διενέργεια της πράξης εκτέλεσης ή της επίδοσης.
Διορισμός Δικαστικού Επιμελητή
Τα προσόντα διορισμού κάποιου ως Δικαστικού Επιμελητή είναι: 1. Όριο ηλικίας από 22 έως 40 ετών. 2. Να είναι πτυχιούχος Νομικής Σχολής ημεδαπού πανεπιστημίου ή ισότιμου αλλοδαπού, αναγνωρισμένου από το νόμο 3. Πιστοποιητικό διενέργειας πρακτικής άσκησης έξι μηνών σε Δικαστικό Επιμελητή που ορίζεται από το Δ.Σ. του Συλλόγου Δικαστικών Επιμελητών. 4. Η επιτυχία σε σχετικό διαγωνισμό για την πλήρωση κενών θέσεων Δικαστικών Επιμελητών στα Πρωτοδικεία που προκηρύσσεται κάθε έτος από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και διενεργείται σε κάθε Εφετείο της χώρας. Στη συνέχεια, ενώ αρχικώς διαφαινόταν το άνοιγμα του επαγγέλματος, στην παράγραφο 10 του άρθρου 326 (ΦΕΚ Α 86/11.4.2012), ορίστηκε πλέον ότι ο υποψήφιος Δικαστικός Επιμελητής απαιτείται να είναι πτυχιούχος Νομικής Σχολής ημεδαπού πανεπιστημίου ή ισότιμου αλλοδαπού, αναγνωρισμένου από τον νόμο. Στο ενδιάμεσο το μέγιστο όριο ηλικίας αυξήθηκε στα 45 χρόνια και κατόπιν απόφασης του ΣΤΕ έγινε απεριόριστο· Η τελευταία φορά που διενεργήθηκαν εξετάσεις ήταν το 2015, μεταξύ των εγγεγραμμένων ασκουμένων πριν το 2012.
Εγγραφή σε Σύλλογο Δικαστικών Επιμελητών
Κάθε Δικαστικός Επιμελητής εγγράφεται υποχρεωτικά στον Σύλλογο Δικαστικών Επιμελητών του Εφετείου στο οποίο ανήκει το Πρωτοδικείο στο οποίο ασκεί τα καθήκοντά του. Οι Σύλλογοι Δικαστικών Επιμελητών είναι αρμόδιοι κυρίως για θέματα ασκουμένων Δικαστικών Επιμελητών και για τη διενέργεια πειθαρχικών διώξεων κατά των μελών τους σε περίπτωση που υποπέσουν σε πειθαρχικό παράπτωμα που τιμωρείται από τον Κώδικα Δικαστικών Επιμελητών. Οι Σύλλογοι Δικαστικών Επιμελητών σε όλη την επικράτεια είναι 8, ήτοι: 1) Σύλλογος Δικαστικών Επιμελητών Εφετείων Αθηνών - Πειραιώς - Αιγαίου - Δωδεκανήσου - Λαμίας - Βορείου Αιγαίου και Ευβοίας, 2) Σύλλογος Δικαστικών Επιμελητών Εφετείου Θεσσαλονίκης, 3) Σύλλογος Δικαστικών Επιμελητών Εφετείου Θράκης, 4) Σύλλογος Δικαστικών Επιμελητών Εφετείων Ιωαννίνων - Κέρκυρας, 5) Σύλλογος Δικαστικών Επιμελητών Εφετείων Κρήτης και Ανατολικής Κρήτης, 6) Σύλλογος Δικαστικών Επιμελητών Εφετείων Λάρισας - Δυτικής Μακεδονίας, 7) Σύλλογος Δικαστικών Επιμελητών Εφετείων Ναυπλίου και Καλαμάτας, 8) Σύλλογος Δικαστικών Επιμελητών Εφετείων Πάτρας και Δυτικής Στερεάς Ελλάδας.
Προνόμια & Δικαιώματα Δικαστικού Επιμελητή
Ο Δικαστικός Επιμελητής κατά την άσκηση του λειτουργήματός του απολαμβάνει σεβασμού εκ μέρους κάθε Αρχής και προσώπου, δικαιούται δε να εισέρχεται ελεύθερα σε όλα τα δημόσια καταστήματα, προκειμένου να εκτελέσει τα καθήκοντά του.
Βάσει του Κώδικα Δικαστικών Επιμελητών, και για την απρόσκοπτη άσκηση των καθηκόντων τους, έχουν δοθεί στους Δικαστικούς επιμελητές τα παρακάτω προνόμια:
Δικαίωμα έρευνας περιουσιακών στοιχείων οφειλετών
Ο Δικαστικός Επιμελητής δικαιούται, με αποκλειστικό σκοπό την εξεύρεση περιουσιακών στοιχείων οφειλετών, εναντίον των οποίων έχει εντολή να διενεργήσει κατάσχεση ή άλλη πράξη εκτελέσεως, να ενεργεί έρευνες στα δημόσια βιβλία που τηρούνται στα υποθηκοφυλακεία, κτηματολογικά γραφεία, νηολόγια, ναυτικά υποθηκολόγια, μητρώα αεροσκαφών, διευθύνσεις συγκοινωνιών.Επίσης, για τον ίδιο σκοπό δικαιούται να λαμβάνει γνώση και να ζητά αντίγραφα όλων των προς μεταγραφή πράξεων των συμβολαιογράφων, των συμβολαιογραφικών εγγράφων,μεταβιβάσεως κυριότητας κινητών και των εγγράφων που αφορούν αναγκαστική εκτέλεση και είναι κατατεθειμένα σε συμβολαιογράφο.
Δικαίωμα εξακρίβωσης στοιχείων ταυτότητας
Ο Δικαστικός Επιμελητής, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, δικαιούται να ενεργεί έλεγχο για την εξακρίβωση της ταυτότητας εκείνων τους οποίους αφορά η εκτέλεση ή η επίδοση. Στις περιπτώσεις αυτές, όποιος αρνηθεί να δηλώσει την ταυτότητά του ή δηλώσει ψευδή στοιχεία, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους ή με χρηματική ποινή. (βλ. άρθρο 23 Ν.2318/1995).
Δικαίωμα αίτησης συνδρομής της Αστυνομίας
Ο Δικαστικός Επιμελητής κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του δικαιούται να ζητά, όταν ο ίδιος το κρίνει αναγκαίο, τη βοήθεια της αρμόδιας αστυνομικής αρχής, η οποία υποχρεούται να τον συνδράμει αμέσως, χωρίς να παρεμβαίνει στα καθήκοντά του και χωρίς να τον απομακρύνει από τον τόπο της εκτελέσεως για οποιονδήποτε λόγο πριν τελειώσει το έργο του. Η συνδρομή αυτή μπορεί να ζητηθεί και προφορικά ή τηλεφωνικά. (βλ. άρθρο 24 Ν.2318/1995).
Δικαίωμα απομάκρυνσης προσώπων που παρεμποδίζουν το έργο του
Κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του ο Δικαστικός Επιμελητής δικαιούται να απομακρύνει από τον τόπο της εκτελέσεως ή της επιχειρούμενης πράξεως όσους με οποιονδήποτε τρόπο τον παρεμποδίζουν. Όποιος εξακολουθεί να παρεμποδίζει, τιμωρείται για απείθεια με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών.
Δικαίωμα αναζήτησης πληροφοριών από γείτονες, συνοίκους κτλ.
πολυκατοικιών ή μεγάρων.
Πειθαρχικά συμβούλια & παραπτώματα
Σε περίπτωση που ο Δικαστικός Επιμελητής υποπέσει σε πειθαρχικό παράπτωμα, τιμωρείται από το αρμόδιο (πρωτοβάθμιο και και δευτεροβάθμιο) πειθαρχικό συμβούλιο του Συλλόγου του με τις ποινές της: 1) έγγραφης επίπληξης, 2) προστίμου, 3) Προσωρινής παύσης, 4) οριστικής παύσης. Πειθαρχικό αδίκημα του Δικαστικού Επιμελητή αποτελεί κάθε υπαίτια παράβαση των καθηκόντων του και ιδίως: α) η έλλειψη πίστεως στην πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, β) η αδικαιολόγητη άρνηση ή αποφυγή εκτελέσεως της ανατιθέμενης σε αυτόν εντολής, καθώς και η πλημμελής εκτέλεση αυτής, γ) η παράβαση της επιβαλλόμενης εχεμύθειας για γεγονότα και πληροφορίες, των οποίων έχει λάβει γνώση κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, δ) η χρησιμοποίηση των πληροφοριών, που έχει από την εκτέλεση των καθηκόντων του, προκειμένου να αποκομίσει αυτός ή άλλος παράνομο όφελος, ε) κάθε πράξη ή παράλειψη που έγινε από δόλο ή βαριά αμέλεια και προκάλεσε ακυρότητα, στ) η μη τήρηση των βιβλίων και του αρχείου, που προβλέπονται από τον νόμο, ζ) ο αθέμιτος επαγγελματικός ανταγωνισμός που επιδιώκεται με την είσπραξη αμοιβών μικρότερων από τις οριζόμενες με τις αντίστοιχες υπουργικές αποφάσεις, θ) κάθε άλλο σχετικό με το λειτούργημά του παράπτωμα, που τελέσθηκε από πρόθεση και κατά τον ποινικό νόμο συνιστά τουλάχιστον πλημμέλημα.
Πηγές
Νόμος 2318/1995: Κώδικας Δικαστικών Επιμελητών
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομικά επαγγέλματα
Ναός της Ομόνοιας (Ακράγαντας)
Ο Ναός της Ομόνοιας είναι ένας αρχαίος Ελληνικός ναός στην Κοιλάδα των ναών του Ακράγαντα, στη νότια ακτή της Σικελίας. Είναι ο μεγαλύτερος και καλύτερα διατηρημένος δωρικός ναός της Σικελίας και ένας από τους πιο καλοδιατηρημένους ελληνικούς ναούς, ιδιαίτερα μεταξύ των δωρικών.
Ιστορία
Ο ναός κτίστηκε το 440-430 π.Χ. Η καλοδιατηρημένη περίσταση των 6 Χ 13 κιόνων στηρίζεται επάνω σε ένα κρηπίδωμα τεσσάρων βαθμίδων, το οποίο έχει διαστάσεις 39,42 Χ 16,92 μ. και 8,93 μ. ύψος. Οι κίονες έχουν ύψος 6 μ., έχουν 20 αυλακώσεις και ένταση (λεπτότεροι στην κορυφή και πιο κυρτοί περίπου στη μέση) για πιο αρμονικό αισθητικό αποτέλεσμα. Διαθέτει πρόναο εν παραστάσι και οπισθόδομο εν παραστάσι.
Όπως και ο γειτονικός ναός της Ήρας, κατασκευάστηκε σε συμπαγή βάση, που σχεδιάστηκε για να διορθώσει την ανομοιομορφία του βραχώδους εδάφους. Εκεί κοντά βρέθηκε μία επιγραφή, που αναφέρεται στην Concordia και ο ναός ονομάστηκε συμβατικά της Ομόνοιας, αν και η επιγραφή δεν συνδέεται με τον ναό.
Αν ήταν ακόμη σε λειτουργία ως τον 4ο-5ο μ.Χ. αι., τότε θα είχε σχέση με τις εκτελέσεις των ειδωλολατρών, όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έγινε χριστιανική. Ο ναός μετατράπηκε σε χριστιανική βασιλική τον 6ο αι., αφιερωμένος στους αποστόλους Πέτρο και Παύλο, από τον άγιο Γρηγόριο ντελλε Ράπε επίσκοπο του Ακράγαντα. Έτσι επιβίωσε της καταστροφής των τόπων λατρείας, που είχαν οι ειδωλολάτρες. Τότε στο κενό μεταξύ των κιόνων κτίστηκε τοίχος, κάτι που άλλαξε την αρχική μορφή του. Η διαίρεση σε σηκό και οπισθόδομο καταστράφηκε· οι τοίχοι του σηκού κόπηκαν, ώστε να σχηματιστούν αψίδες.
Το 1785 έγινε αποκατάσταση του μνημείου και οι χριστιανικές επεμβάσεις αφαιρέθηκαν: ο Γαβριήλ Λαντσιλλόττο Καστέλο πρίγκιπας της Τορρεμούτσα μετέφερε τον χριστιανικό βωμό κάπου αλλού και το 1788 άρχισε η αποκατάσταση του κλασικού κτηρίου. Eίναι -μετά από τον Παρθενώνα- ο καλύτερα σωζόμενος δωρικός ναός του κόσμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Αρχιεπισκοπή Παρισίων
300px|μικρογραφία|αριστερά|Τοποθεσία της επισκοπής στον χάρτη της Γαλλίας Η αρχιεπισκοπή των Παρισίων (στα λατινικά : Archidioecesis Parisiensis) είναι μητροπολιτική αρχιεπισκοπή της Καθολικής Εκκλησίας της Γαλλίας.
Ιδρυθείσα κατά τον 3ο αιώνα μ.Χ., η επισκοπή του Παρισιού (στα λατινικά : Dioecesis Parisiensis) αναβαθμίστηκε στον βαθμό της μητροπολιτικής αρχιεπισκοπής το 1622. Αποτελεί την ιστορική αρχιεπισκοπή της Ιλ-ντε-Φρανς. Το 1790 εκτεινόταν στη χώρα της Γαλλίας, το Υρπουά και μέρος της Μπρι, την γαλλική Μπρι. Από το 1801 ως το 1968 κάλυπτε τον νομό της Σεν, ο οποίος βρισκόταν εντός της Σεν-ε-Ουάζ που αποτελούσε την Επισκοπή του Βερσάιγ. Από το 1968 καλύπτει την κοινότητα-νομό του Παρισιού.
Σε αντίθεση με τους έξι πρώτους εκκλησιαστικούς ομοτίμους του Βασιλείου της Γαλλίας — τον αρχιεπίσκοπο-δούκα της Ρενς, τον επίσκοπο-δούκα του Λον, αυτόν του Λανγκρ, τον επίσκοπο-κόμη του Μπωβαί, αυτόν του Σαλόν και αυτόν του Νουαγιόν — και τον αββά του Αββαείου του Σαιν-Ρεμί στην Ρενς, φύλακα του Αγίου Φιαλιδίου, και αυτόν του Αββαείου του Σαιν-Ντενί, φύλακα των λοιπών βασιλικών κειμηλίων καθώς και της βασιλικής νεκρόπολης, οι επίσκοποι και μετέπειτα αρχιεπίσκοποι του Παρισιού δεν συμμετείχαν στην τελετή στέψης των βασιλέων της Γαλλίας στον Καθεδρικό της Ρενς.
Από το 1690 έως το 1790, οι αρχιεπίσκοποι του Παρισιού λάμβαναν τον τίτλο του Δούκα και ομότιμου του Σαιν-Κλου.
Από το 1801 ως το 1822, οι αρχιεπίσκοποι του Παρισιού λάμβαναν και τον τίτλο του αρχιεπισκόπου της Ρενς και αυτόν του αρχιεπισκόπου της Σανς.
Από το 1967, οι αρχιεπίσκοποι του Παρισιού λάμβαναν και τον τίτλο των καρδιναλίων-ιερέων της Εκκλησίας Σαιν-Λουί-ντε-Φρανσαί της Ρώμης.
Από το 2007, ο μητροπολιτικός επίσκοπος του Παρισιού είναι ο καρδινάλιος Αντρέ Βαντ-Τρουά, ο οποίος έχει ως βοηθούς επισκόπους τον Mgr Ζερόμ Μπω, τον Mgr Ρενώ ντε Ντινεσάν, Mgr Ερίκ ντε Μουλέν-Μπωφόρ και τον Mgr Μισέλ Ωπετί (διορισμένος).
Μεταξύ του 1790 και του 1801, το Παρίσι αποτέλεσε την επισκοπική έδρα της επισκοπής του νομού του Παρισιού και στη συνέχεια της Σεν, μία από τις ογδοντατρείς επισκοπές της Συνταγματικής Εκκλησίας που δημιουργήθηκαν με την Εκλαΐκευση του Κλήρου. Η επισκοπή αυτή κάλυπτε το νομό του Παρισιού ο οποίος έγινε, το 1795, αυτός της Σεν.
Ιστορία
Σύμφωνα με την παράδοση, το Παρίσι εκχριστιανίστηκε από τον Άγιο Διονύσιο. Διετέλεσε, μάλιστα, και πρώτος επίσκοπος του Παρισιού.
Μέσω της βούλας Universi orbis της 20ής Οκτωβρίου 1622, ο πάπας Γρηγόριος ΙΕ΄ αναβάθμισε το Παρίσι στον βαθμό της αρχιεπισκοπής εντός της εκκλησιαστικής ιεραρχίας.
Η βούλα Qui Christi Domini vices (29 Νοεμβρίου 1801), που επικύρωσε το Κονκορδάτο του 1801, όριζε ότι ο Αρχιεπίσκοπος του Παρισιού θα προσέθετε στον τίτλο του αυτούς των, ανύπαρκτων τότε εδρών, Ρενς και Σανς. Η προσθήκη αυτή έπαψε να υφίσταται μετά την επαναφορά των εδρών αυτών μέσω της βούλας Paternae caritatis (6 Οκτωβρίου 1822).
Εξωτερικοί sύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Γαλλία Αρχιεπισκοπ
Οφηλία (όνομα)
Οφηλία είναι ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία του ονόματος
Το όνομα φαίνεται ότι δημιουργήθηκε ως Ofelia το 15ο αιώνα από τον Ναπολιτάνο ποιητή Τζάκοπο Σαννατσάρο (Jacopo Sannazaro, 1457–1530) για το χαρακτήρα του ποιητικού του έργου Αρκαδία (Arcadia, 1480–1504), πιθανότατα από την αρχαιοελληνική λέξη ὄφελος, ως θηλυκός τύπος του αρχαιοελληνικού ονόματος Ὀφέλας. (Βλ. τον θαλασσοπόρο Οφέλα.) Έτσι, κατά το Online Etymology Dictionary  το Οφηλία προέρχεται από το ὄφελος «βοήθεια, πλεονέκτημα, όφελος», από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *obhel- «βοηθώ, ωφελώ». (Σύμφωνα με το Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, στην ίδια λεξικολογική οικογένεια ανήκει και η λέξη ὀ-φείλω, αν η σύνδεση με το μυκηναϊκό o-pe-ro «χρέος, έλλειμμα» είναι έγκυρη.) Επομένως το όνομα θα σήμαινε «αυτή που βοηθά». Το όνομα είναι γνωστό από τον Άμλετ του Σαίξπηρ (μάλιστα πολλές φορές η δημιουργία του αποδίδεται στον Άγγλο Βάρδο). Παρά το τραγικό τέλος της σαιξπηρικής Οφηλίας, το όνομα αγαπήθηκε και είναι σε χρήση από τον 19ο αιώνα.
Ονομαστική εορτή
Στις 3 Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης για την Καθολική Εκκλησία της Δανέζας μάρτυρος αγίας Οφηλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Νεότερα ονόματα Κατηγορία:Ονόματα ιταλικής προέλευσης Κατηγορία:Ονόματα αγγλικής προέλευσης Κατηγορία:Ονόματα από τη λογοτεχνία Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ονόματα
Αμπούτιου
Το αιγυπτιακό σκυλί Αμπούτιου (Abuwtiyuw), (πεθ. πριν το 2280 ΠΚΕ ) είναι ένα από τα παλαιότερα καταγεγραμμένα κατοικίδια του οποίου το όνομα είναι γνωστό. Πιστεύεται ότι ήταν βασιλικό σκυλί φύλακας που έζησε κατά την 6η Δυναστεία (2345–2181 ΠΚΕ), και τάφηκε με περίτεχνο τελετουργικό τρόπο στη Νεκρόπολη της Γκίζας με διαταγή άγνωστου φαραώ.
Μία λίθινη επιγραφή με τον κατάλογο των δώρων του φαραώ για την ταφή του Abuwtiyuw ανακαλύφθηκε από τον αιγυπτιολόγο Τζορτζ Άντριου Ρέισνερ τον Οκτώβριο του 1935. Η επιγραφή φαίνεται ότι ήταν τμήμα σπαραγμάτων που ήταν ενσωματωμένα σε ένα μαστάμπα της 6ης Δυναστείας, κατασκευασμένο μετά την κατεδάφιση του ταφικού κτίσματος που ανήκε στον ιδιοκτήτη του Αμπούτιου, όπου είχε, κατά πάσα πιθανότητα, τοποθετηθεί αρχικά η επιγραφή. Οι διαστάσεις της πινακίδας από ασβεστόλιθο ήταν 54.2 cm × 28.2 cm × 23.2 cm. Η επιγραφή αποτελείται από δέκα κατακόρυφες στήλες ιερογλυφικών διαχωρισμένες με κατακόρυφες γραμμές.
Ο Αμπούτιου πιθανότατα ήταν ελαφρύ κυνηγετικό σκυλί που έμοιαζε με τα σύγχρονα γκρέιχαουντ, με ανορθωμένα αυτιά και σγουρή ουρά. Ο τάφος στον οποίο βρέθηκε η επιγραφή είναι στο Κοιμητήριο G 2100 στο Δυτικό Πεδίο της Γκίζας, κοντά στην δυτική πλευρά της Πυραμίδας του Χέοπα.
Υπόβαθρο
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι στην Αρχαία Περσία τα σκυλιά ήταν προστατευόμενα ζώα και τα είχαν σε μεγάλη υπόληψη κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Σύμφωνα με τους Αρχαίους Έλληνες, τα σκυλιά στην Αρχαία Αίγυπτο τα μεταχειρίζονταν με τον ίδιο σεβασμό όπως και στην Περσία, όμως ήταν συνηθισμένο να τα ταριχεύουν με τον θάνατό τους και να τα θάβουν στους οικογενειακούς τάφους. Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι καθώς και άλλοι λαοί της Εγγύς Ανατολής πίστευαν ότι τα σκυλιά είναι πνευματικά όντα παρόμοια με τους ανθρώπους, και συχνά τα συσχέτιζαν με συγκεκριμένες θεότητες και τις δυνάμεις που είχαν. Αρκετές βασιλικές ταφικές θέσεις των πρώτων δυναστειών περιέχουν τάφους σκύλων, μαζί με τις γυναίκες και τους υπηρέτες του βασιλικού νοικοκυριού. Το νεκροταφείο της Ασκαλών στη Νότια Περιφέρεια του Ισραήλ είναι πιθανώς το καλύτερα τεκμηριωμένο νεκροταφείο σκύλων του αρχαίου κόσμου, έχουν ωστόσο βρεθεί μαζικά μούμιες σκυλιών σε θέσεις σε όλη την Αίγυπτο, όπως στη Ρόντα της Άνω Αιγύπτου, στις Θήβες, στην Άβυδο, και κοντά στην Μαγκάγκα
Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι ταρίχευαν πολλά είδη ζώων, από γάτες και γαζέλες έως κροκόδειλους, μπαμπουίνους και πουλιά,  αλλά σε αντίθεση με τα περισσότερα από αυτά, που τυπικά καταναλώνονταν και για το κρέας τους, είναι πολύ απίθανο ότι έτρωγαν και σκυλιά. Ακτινογραφίες σκύλων που έχουν βρεθεί, αποκάλυψαν ότι η διαδικασία της ταρίχευσης περιελάμβανε τύλιγμα των βαλσαμωμένων οστών μαζί με επιδέσμους και τοποθέτησή τους σε ξύλινα αγάλματα του Άνουβι, του κυνοκέφαλου θεού συσχετισμένου με την μουμιοποίηση και την μεταθανάτια ζωή στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία.
Ανακάλυψη
Η μόνη πηγή από την οποία είναι γνωστός ο Αμπούτιου είναι μία λίθινη επιγραφή ενδεχομένως προερχόμενη από τον τάφο του ιδιοκτήτη του. Η πινακίδα ήταν κατά τα φαινόμενα ανάμεσα σε σπαράγματα που χρησιμοποιήθηκαν για το χτίσιμο άλλου τάφου γύρω στο 2280 ΠΚΕ, ενός μαστάμπα της 6ης δυναστείας, μετά την κατεδάφιση του αρχικού τάφου. Ανακαλύφθηκε στις 13 Οκτωβρίου από τον Αιγυπτιολόγο Τζωρτζ Άντριου Ρέισνερ κατά την διάρκεια μιας κοινής αποστολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του Μουσείου Καλών Τεχνών της Βοστώνης, και αφαιρέθηκε από την θέση που βρέθηκε τέσσερις ημέρες αργότερα.
Το εύρημα καταγράφηκε από τον κύριο φωτογράφο της αποστολής, Μοχαμεντανί Ιμπραΐμ, ο οποίος τράβηξε πάνω από 9321 μεγάλου μεγέθους εικόνες σε γυάλινες πλάκες, από τις αποστολές του Ρέισνερ. Η πινακίδα βρίσκεται σήμερα στο Αιγυπτιακό Μουσείο στο Κάιρο (αριθμός ευρετηρίου JE 67573).
Ούτε ο τάφος αλλά ούτε και η μούμια του σκύλου έχουν βρεθεί. Ο τάφος στον οποίο βρέθηκε η πινακίδα βρίσκεται στο Κοιμητήριο G 2100 στο Δυτικό Πεδίο της Γκίζας, κοντά στη δυτική πλευρά της Πυραμίδας του Χέοπα. Η λευκή πινακίδα από ασβεστόλιθο έχει διαστάσεις 54.2 x 28.2 x 23.2 cm και έχει εγγεγραμμένες δέκα στήλες ιερογλυφικά, τα οποία διαχωρίζονται από κατακόρυφες γραμμές. Στην πάνω δεξιά γωνία φαίνεται ένα τμήμα από λουρί, υποδεικνύοντας ότι στην πινακίδα υπήρχε εικόνα του Αμπούτιου με τον ιδιοκτήτη του.
Το κείμενο της επιγραφής, όπως μεταφράστηκε από τον Ρέισνερ, περιγράφει τα δώρα που προσφέρθηκαν από τον φαραώ για την κηδεία του Αμπούτιου:
Το σκυλί το οποίο ήταν φύλακας της Αυτού Μεγαλειότητος, Abuwtiyuw είναι το όνομά του. Η Αυτού Μεγαλειότητα διέταξε να ταφεί (τελετουργηκά), να του δοθεί φέρετρο από το βασιλικό θησαυροφυλάκιο, εκλεκτό λινό σε μεγάλη ποσότητα, (και) θυμίαμα. Η Αυτού Μεγαλειότητα (επίσης) έδωσε αρωματική αλοιφή, και (διέταξε) ότι ο τάφος να χτιστεί για αυτόν από την ομάδα των χτιστών. Η Αυτού Μεγαλειότητα το έκανε αυτό για αυτόν ώστε αυτός (ο σκύλος) να μπορεί να Τιμηθεί (ενώπιον του μεγάλου θεού, Άνουβι).
Ερμηνεία
Αν και ήταν συνήθης η ταφή σκύλων στην αρχαία Αίγυπτο, η κηδεία του Αμπούτιου ήταν αρκετά περίτεχνη, τιμή που επιφυλάσσονταν συνήθως για ανθρώπους των ανώτερων τάξεων. Τα δώρα του φαραώ αποκαλύπτουν ότι το πτώμα ταριχεύτηκε, όπως γίνονταν συνήθως με τους ανθρώπους εκείνο τον καιρό, με την πεποίθηση ότι το Κα του νεκρού θα εισέρχονταν στην μεταθανάτια ζωή του μέσω της τελετουργικής ταφής. Αν και δεν έχουν βρεθεί εικόνες του Αμπούτιου, το κείμενο τον χαρακτηρίζει ως  (Τεσέμ), λεπτοκαμωμένο κυνηγόσκυλο παρόμοιο με γκρέιχαουντ, με στητά αυτιά και σγουρή ουρά. Τα σκυλιά Τεσέμ εμφανίζονται σε προδυναστικές απεικονίσεις, κάνοντάς τα έτσι την παλαιότερη γνωστή ράτσα σκύλου, ενώ συνηθίζονταν σε απεικονίσεις σε όλη την αρχαία αιγυπτιακή ιστορία. Σύμφωνα με τον Ρέισνερ, το όνομα «Αμπούτιου» (Abuwtiyuw) δεν μπορεί να μεταφραστεί πλήρως, υπέθεσε όμως ότι το  ("bu") είναι ονοματοποιητική λέξη για το γαύγισμα του σκύλου, καθώς αυτό το θέμα βρίσκεται συχνά σε ονόματα αρχαίων αιγυπτιακών σκυλιών. Ο Έντουαρντ Τσ. Μάρτιν Τζ. ισχυρίζεται ότι το όνομα, ή η παραλλαγή του, Αμπούτιου (Abutiu), σημαίνει «με μυτερά αυτιά», το οποίο ταιριάζει με την περιγραφή του Τεσέμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος
Γιώργος Νικολαΐδης
Ο Γιώργος Νικολαΐδης έχει γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη και είναι σκηνοθέτης. Μαζί με τον Κώστα Τσατσούλη ίδρυσε το 1978 το «Καφεθέατρο». Ήταν ιδρυτικό μέλος του Κέντρου Ελληνικού Ντοκιμαντέρ και μέλος της οργανωτικής επιτροπής του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας. Είναι συνιδρυτής με τον Βασίλη Μεντόγιαννη της UFR Team.
Εργογραφία
Έχει σκηνοθετήσει ντοκιμαντέρ, βίντεο clip, διαφημιστικά spot και έχει κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο.
Τηλεόραση
Στην τηλεόραση έκανε τις παρακάτω σειρές:
Ραδιόφωνο
Από το 1989 έως το 1995 εργάστηκε στους σταθμούς:
Συγγραφικό έργο
Έχει συγγράψει με τους Βασίλη Μεντόγιαννη και Κωστή Μητσοτάκη το βιβλίο «52 Μέρες 1943» των εκδόσεων Καστανιώτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Δημήτριος Αλαμπάνος
Ο Δημήτριος Αλαμπάνος είναι Έλληνας πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1948 στο Αμούρι Φθιώτιδας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Διετέλεσε βουλευτής Φθιώτιδας του ΠΑΣΟΚ από το 1989 ως το 2004, και υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών από τον Ιούλιο του 1994 ως τον Σεπτέμβριο του 1995.
Γλώσσες Μάγια
Οι Γλώσσες Μάγια είναι μια γλωσσική ομάδα γλωσσών ομιλούμενη στην Μέση Αμερική, κυρίως στο Μπελίζ, τη Γουατεμάλα και νοτιοανατολικά του Μεξικό.
Οι γλώσσες μάγια προέρχονται από την πρωτομάγια, μια πρωτογλώσσα που πιθανώς ομιλιόταν περίπου 5000 χρόνια πριν, κρίνοντας από τον βαθμό εσωτερικής διαφοροποίησης σε μια κοντινή περιοχή εκεί όπου τώρα μιλιούνται οι γλώσσες μάγια.
Η οικογένεια γλωσσών μάγια είναι έχει αρχειοθετηθεί σε μεγάλο βαθμό και είναι ίσως η πιο μελετημένη ιθαγενής αμερικάνικη οικογένεια γλωσσών. Το 1996, η Γουατεμάλα αναγνώρισε ως επίσημες 21 γλώσσες μάγια και στις 26 Μαίου 2003 πρόσθεσε την γλώσσα Τσαλτσιτέκο ως 22η. Το Μεξικό έχει αναγνωρίσει 8 επίσημες γλώσσες μάγια το 2001 με τον Γενικό Νόμο των Γλωσσικών Δικαιωμάτων των Ιθαγενών.
Κατηγορία:Ιθαγενείς γλώσσες της Αμερικής Κατηγορία:Μάγια
Ευθύμιος Τυρνόβου
Ο Ευθύμιος Τυρνόβου (1325/1330-1400/1405) ήταν Βούλγαρος πατριάρχης και λόγιος του 14ου αιώνα.
Βίος
Ο Ευθύμιος Τυρνόβου γεννήθηκε μεταξύ 1325 και 1330 στην πρωτεύουσα του Β΄ Βουλγαρικού κράτους, το Τύρνοβο. Προερχόταν από εύπορη οικογένεια που του επέτρεψε να λάβει φροντισμένη εκπαίδευση. Όχι πολύ αργότερα από την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του έγινε μοναχός σε κάποια από τις πολυάριθμες μονές που βρίσκονταν στην περιοχή του Τυρνόβου. Μαθήτευσε μέχρι το 1363 κοντά στον Θεοδόσιο Τυρνόβου και στη μονή του Κελιφάρεβο. Θα διακριθεί για τις οργανωτικές δυνατότητες γι΄ αυτό ο ηγούμενος Θεοδόσιος θα τον έχει στενό συνεργάτη του και θα τον συμπεριλάβει σε ταξίδι του στην Κωνσταντινούπολη.
Η παραμονή στην Κωνσταντινούπολη
Εκεί, μετά τον θάνατο του Θεοδοσίου, θα παραμείνει για ένα μόλις χρόνο. Παρά τη σύντομη διαμονή του θα έλθει σε στενότερη επαφή με την ομιλούμενη ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό, κάτι που είχε ξεκινήσει από την περίοδο άσκησής του στη μονή του Κελιφάρεβο. Τη βυζαντινή γραμματεία θα έχει τη δυνατότητα να μελετήσει στις μοναστικές βιβλιοθήκες του Αγίου Μάμαντος και της Μονής Στουδίου. Παράλληλα εξοικειώνεται με την λειτουργική ζωή της Βυζαντινής πρωτεύουσας.
Η παραμονή στο Άγιο Όρος
Επτά χρόνια διήρκησε η παραμονή του στην Αθωνική Πολιτεία, από το 1364 μέχρι το 1371. Αρχικά εγκαταστάθηκε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και μελέτησε τη βιβλιοθήκη της. Πολύ πιθανώς να γνώρισε και τον Φιλόθεο Κόκκινο. Στη συνέχεια μετακινήθηκε στον πύργο Σέλινα ο οποίος βρισκόταν κοντά στην Μονή Ζωγράφου αλλά και τις άλλες σλαβικές μονές. Η παραμονή του στο Άγιον Όρος θα είναι γόνιμη ως προς τις μελέτες του, και ως προς τη συνειδητοποίηση πως η σλαβική γλώσσα είχε εξελιχθεί. Η επτάχρονη παραμονή του θα κλείσει εκεί με κάτι δυσάρεστο για εκείνον: ο αυτοκράτορας Ιωάννης Ε' Παλαιολόγος θα τον εξορίσει-για σύντομο χρονικό διάστημα όμως- στη Λήμνο, για άγνωστη αιτία
Η επιστροφή στο Τύρνοβο
Η επιστροφή του Ευθύμιου δεν ήταν άσχετη με τον θάνατο του πατριάρχη Τυρνόβου Θεοδοσίου Β΄το 1371 και την κένωση του θρόνου, καθώς υπήρχαν προοπτικές ανόδου του στον πατριαρχικό θρόνο. Θα περάσει για λίγο από την Κωνσταντινούπολη και θα καταλήξει στην πατρίδα του. Αρχικά επέλεξε να μείνει σε μία σπηλιά, αλλά η παρουσία πολλών θαυμαστών του που εξελίχθηκαν σε μαθητές του, οδήγησε στην ίδρυση του μοναστηριού της Αγίας Τριάδος. Με τη συμπαράσταση του πατριάρχη Τυρνόβου Ιωαννίκιου Β΄ και του τσάρου Ιωάννη Σισμάν παρήχθη ένα πολύ σημαντικό έργο από τη συγκεκριμένη μονή.
Πατριάρχης Τυρνόβου
Μετά τον θάνατο του Ιωαννίκιου Β’, το 1375 εξελέγη πατριάρχης Τυρνόβου. Η εκλογή του υπαγορεύθηκε από πολλούς λόγους, α) διέθετε κύρος οφειλόμενο στην πνευματικότητα και τη λογιοσύνη του. β) πολιτικούς: ως εκ τούτου ήταν το πιο κατάλληλο πρόσωπο για να διευθετήσει την ρίξη ανάμεσα στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και την Βουλγαρική Εκκλησία, που προέκυψε στα μέσα του 14ου αιώνα. Ο Ευθύμιος αποδείχθηκε πρόθυμος να δεχθεί τα αιτήματα του πατριάρχη Καλλίστου Α΄ που είχε διατυπώσει σε σχετική επιστολή του προς τη Βουλγαρική πλευρά μερικά χρόνια πιο πριν.
Το ποιμαντικό έργο του
Πλούσιο ήταν και το ποιμαντικό του έργο το οποίο εκτεινόταν από την άσκηση φιλανθρωπίας μέχρι την αντιμετώπιση αιρεσιαρχών που δρούσαν την εποχή εκείνη στην Βουλγαρική πρωτεύουσα: επρόκειτο για τους Πιρόν και Φουντούλ που η διδασκαλία τους ήταν ένα κράμα Νεστοριανισμού, Βαρλααμιτισμού, Εικονομαχίας και μαγείας. Με τα κηρύγματά του αλλά και θεσμικά (Συνοδική καταδίκη και εξορία τους) τους αντιμετώπισε επιτυχώς.
Το μεταρρυθμιστικό-ορθογραφικό του έργο
Ο Ευθύμιος από την εποχή ήδη που ήταν στο Άγιον Όρος και πλησίον των εκεί σλαβικών μονών συνειδητοποίησε την εξέλιξη της σλαβικής γλώσσας και τη διαφοροποίησή της από το Κυριλλομεθοδιανό πρότυπο:χαρακτηριζόταν από έλλειψη ενότητας και αποξένωση από τις ομιλούμενες Σλαβικές γλώσσες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως ο ίδιος θεμελιώνει αυτήν την προσπάθεια, αλλά το έργο του εντάσσεται σε μια ήδη εκδηλωμένη προσπάθεια από τις αρχές του 14ου αιώνα. Έτσι υπήρξε μεταρρυθμιστής της ορθογραφίας, του συντακτικού και του λεξιλογίου της. .
Το μεταρρυθμιστικό-λειτουργικό του έργο
Αναθεώρησε βασικά λειτουργικά βιβλία διορθώνοντας λάθη τους, ενώ ανανέωσε και το λειτουργικό τυπικό. Η αναθεώρηση των λειτουργικών βιβλίων εκκινούσε από την πεποίθησή του πως «η δημόσια ευημερία και ηθική, όπως επίσης και η καθαρότητα της Ορθόδοξης πίστης, εξαρτιόταν από την ακρίβεια και τις λογοτεχνικές αρετές των ιερών βιβλίων » Οι ελλείψεις των βιβλίων αυτών οφείλονταν σε παρανοήσεις του προτοτύπου εκ μέρους των σλάβων μεταφραστών και στη λογοτεχνική τους ανικανότητα.
Αποτίμηση του μεταρρυθμιστικού του έργου
Όπως παρατηρεί ο Δημήτριος Ομπολένσκυ, η σύνδεση ανάμεσα στην ηθική παρακμή, στην εμφάνιση των αιρέσεων, στην αντίληψη πως το παρόν ήταν κατώτερο από το ένδοξο παρελθόν, αλλά και η σταδιακή επέκταση των Τούρκων στην Βαλκανική, η σύνδεση όλων αυτών με την πνευματική διαίρεση των Χριστιανών, που οφειλόταν στην αλλοίωση της ορθογραφίας των εκκλησιαστικών χειρογράφων μπορεί για τον σύγχρονο άνθρωπο να μοιάζει υπερβολική. Όμως για τον μεσαιωνικό άνθρωπο, επειδή τα χειρόγραφα αυτά περιείχαν τα ιερά κείμενα της Χριστιανικής θρησκείας, ακόμα και μια ελαττωματική αντιγραφή θα μπορούσε να ενοχοποιηθεί για δογματική πλάνη και αίρεση. Έτσι οδηγήθηκε στην φιλολογική τυποποίηση ο Ευθύμιος, κι όχι μόνο, για να περισώσει την πολιτιστική κληρονομιά τους.
Το τέλος του
Για τον χρόνο που πέθανε οι πληροφορίες είναι συγκεχυμένες. Μετά την πτώση του Τυρνόβου στους Τούρκους το 1393 εξορίσθηκε στην Μακεδονία και διέμεινε μέχρι τον θάνατο του στη μονή του Μπάτσκοβο. Ο θάνατός του δεν πρέπει να υπερβαίνει την πρώτη πενταετία του 15ου αιώνα Το 1905 υποδείχθηκε από τον ηγούμενο της μονής της Θεοτόκου του Μπάτσκοβο τάφος που περιείχε οστά με χειρόγραφο το οποίο ανέφερε πως ανήκουν στον Ευθύμιο. Όμως εξακολουθεί να διχάζει το εύρημα την επιστημονική κοινότητα.
Το συγγραφικό του έργο
Αν και όχι εκτενές, συνολικά δεκατέσσερα έργα, αποτελείται από βίους αγίων (Ιωάννη της Ρίλας, Ιλαρίωνας Μογλενών, Φιλοθέη του Τεμέν, Παρασκευή εξ Επιβατών), ομιλίες προς τιμήν αγίων (αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, Κυριακή, Μιχαήλ εκ Πότουκα, Ιωάννη Πολιβότσκι), επιστολές-τέσσερις- ασχολούμενες με θεολογικά και κοινωνικά προβλήματα και που παραλήπτες τους ήταν δύο μοναχοί και ο Άνθιμος Ουγγροβλαχίας. Τέλος συνέθεσε και μια Ακολουθία και μια Παράκληση προς την αυτοκράτειρα Θεοφανώ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πατριάρχες Βουλγαρίας Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς Κατηγορία:Βούλγαροι μοναχοί Κατηγορία:Αγιορείτες
Φαχρ αλ-Μουλκ Ραντβάν
Ο Φαχρ αλ-Μουλκ Ραντβάν (... - 10 Δεκεμβρίου 1113), επίσης γνωστός ως Ριντβάν ή Ρουντβάν, ήταν Σελτζούκος εμίρης του Χαλεπιού από το 1095 ώς το 1113 μ.Χ.
Ήταν γιος του Τουτούς Α΄, αδελφός του εμίρη της Δαμασκού, Ντουκάκ, και ανατράφηκε από τον αταμπέκ Τζανάχ αντ-Ντάουλα αλ-Χουσαΐν. Όταν ο Τουτούς πέθανε το 1095, ο Ραντβάν διεκδίκησε τη Συρία για λογαριασμό του, μη διστάζοντας να στραγγαλίσει τους δύο νεότερους αδελφούς του, ώστε να μη διεκδικήσουν κάποτε την εξουσία. Ο τρίτος νεότερος αδελφός, ο Ντουκάκ, ο οποίος αρχικώς είχε κληρονομήσει φέουδο στη Τζεζίρα (Μεσοποταμία), σώθηκε σκάζοντάς το κυριολεκτικώς την ύστατη στιγμή από το φρούριο στο Χαλέπι όπου κατοικούσε μαζί με τον Ραντβάν, και από τότε το μίσος μεταξύ των δύο αδελφών παρέμενε άσβεστο.
Στις ατελείωτες συρράξεις που ακολούθησαν, χωρίς να προκύψει "καθαρός" νικητής, ο Ντουκάκ είχε την υποστήριξη του εμίρη Γιαγκί Σιγιάν, κυβερνήτη της Αντιόχειας, ο οποίος αν και δεν είχε έρθει σε σύγκρουση με τον ίδιο τον Ραντβάν, αντιπαθούσε σφόδρα τον Τζανάχ αντ-Ντάουλα. Μαζί με τους Σιγιάν και Ντουκάκ ενώθηκε και ο Ιλγκαζί, εμίρης της Ιερουσαλήμ. Ο Ραντβάν σε απάντηση συμμάχησε με τον αδελφό του Ιλγκαζί, εμίρη της Άμιδας, Σοκμάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Τούρκοι
Όστρακο (αρχαιολογία)
thumb|right|350px|Όστρακο με το όνομα του Περικλή Κατά την Αρχαιολογία ο όρος όστρακο σημαίνει γενικά κάθε κυρτό αντικείμενο, ειδικότερα όμως κάθε τεμάχιο ή θραύσμα πήλινου αγγείου.
Γενικά τα όστρακα ως γραφικό υλικό τα μεταχειρίζονταν και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, από τους απώτατους χρόνους μέχρι και τους χριστιανικούς, όχι βέβαια ως ψηφοδέλτια αλλά, ως αντίγραφα θρησκευτικών ή φιλολογικών κειμένων, ή πινάκια διοικητικών πράξεων ή ως σημειώσεις λογαριασμών ή ακόμη και ως φυλαχτά με μαγικές ή αστρολογικές λέξεις, παραστάσεις.
Βιαμάξ
thumb|300px|Βιαμάξ R514 (μοντέλο του 1960) thumb|300px|Βιαμάξ F600 τρόλευ (μοντέλο του 1962) Η ΒΙΑΜΑΞ ήταν μεγάλη βιομηχανία αμαξωμάτων οχημάτων και ολοκληρωμένων οχημάτων (λεωφορείων), η οποία είχε εργοστάσια στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στη Λάρισα. Για πολλά χρόνια θεωρείτο εταιρία-πρότυπο για τα ελληνικά δεδομένα, με εξελιγμένες διαδικασίες ποιοτικού ελέγχου, τεχνικής εκπαίδευσης και έρευνας και ανάπτυξης.
Η οικογένεια Φωστηρόπουλου είχε δραστηριοποιηθεί στο χώρο των εισαγωγών αυτοκινήτων Mercedes-Benz από τη δεκαετία του 1930. Η ΒΙΑΜΑΞ ιδρύθηκε το 1956, αρχικά ως κατασκευαστής αμαξωμάτων λεωφορείων και, από το το 1960, ολοκληρωμένων λεωφορείων και πούλμαν, όπως των R495, R514, F530 και F580. Η εταιρία παρήγαγε συνολικά χιλιάδες οχήματα με σημαντικές εξαγωγές, ιδίως στην Ασία και την Αφρική.
Η BIAMAΞ σταμάτησε την παραγωγή στα μέσα της δεκαετίας του '80, κυρίως λόγω του ανταγωνισμού από την αθρόα εισαγωγή μεταχειρισμένων λεωφορείων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Διαμερισμός συνόλου
thumbnail|Διαμερισμός του συνόλου Α σε πέντε υποσύνολα.|200px Διαμερισμός, διαμέριση ή διαμελισμός ενός μη κενού συνόλου Α, είναι ένα σύνολο U=\{U_i\} υποσυνόλων του Α, τα οποία είναι ανά δύο ξένα μεταξύ τους και επιπλέον έχουν ένωση το σύνολο Α: και
Κάθε διαμερισμός U ενός συνόλου A ορίζει μία σχέση ισοδυναμίας \equiv_U μεταξύ των στοιχείων του συνόλου, ως εξής:
αν και μόνο αν
Αντίστροφα, κάθε σχέση ισοδυναμίας σε σύνολο επάγει και έναν διαμερισμό του συνόλου, που ορίζεται από τις κλάσεις ισοδυναμίας της.
Ο διαμερισμός ενός συνόλου χαρακτηρίζεται λεπτός ή αδρός ανάλογα με το πλήθος των υποσυνόλων που τον απαρτίζουν. Συγκεκριμένα, αν και  είναι δύο διαφορετικοί διαμερισμοί του ίδιου συνόλου, λέμε ότι ο πρώτος είναι λεπτότερος από το δεύτερο και ο δεύτερος αδρότερος από τον πρώτο, αν ο πληθάριθμος του I είναι μεγαλύτερος από τον πληθάριθμο του J.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων
Προσαρμοστικός εξοπλισμός
Προσαρμοστικός εξοπλισμός είναι οι συσκευές που χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν στην ολοκλήρωση των δραστηριοτήτων καθημερινής ζωής. Η ένδυση, η περιποίηση εαυτού, το λούσιμο, η χρήση της τουαλέτας και η σίτιση είναι δραστηριότητες αυτοφροντίδας που περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων στο φάσμα των Δραστηριοτήτων Καθημερινής Ζωής (ΔΚΖ).
Η Jennifer McLaughlin Maly, P.T./D.P.T., στο άρθρο της στο περιοδικό Exceptional Parent δίνει έναν πληρέστερο ορισμό του προσαρμοστικού εξοπλισμού: «Συνήθως, ένα κομμάτι του προσαρμοστικού εξοπλισμού χρησιμοποιείται για να αυξήσει την λειτουργικότητα ενός παιδιού. Παραδείγματα προσαρμοστικού εξοπλισμού ή υποστηρικτικής τεχνολογίας είναι τα αμαξίδια, οι ράμπες με ανελκυστήρες για ΑμεΑ, οι ορθοστάτες, μπάρες εκπαίδευσης βάδισης, βοηθητικές συσκευές επικοινωνίας, καρέκλες μπάνιο και αντικείμενα ψυχαγωγίας όπως οι τραμπάλες ή τα τρίκυκλα.». Μια αναπτυσσόμενη αγορά για τον προσαρμοστικό εξοπλισμού είναι στη χρήση των συσκευών κινητικότητας. Στην περίπτωση αυτή, προσαρμοστικός εξοπλισμός, γνωστός και ως υποστηρικτική τεχνολογία, μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο με αναπηρία να οδηγήσει ένα όχημα που σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ήταν σε θέση να χειριστεί.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εργοθεραπεία
Ιωάννης Μ. Πεσμαζόγλου
Ο Ιωάννης Πεσμαζόγλου (1921-2010) του Μιχαήλ ήταν Έλληνας διπλωμάτης.
Ιωάννης Χασλαμαΐδης
Ο Ιωάννης Χασλαμαΐδης είναι Έλληνας αθλητής της πετοσφαίρισης.
Γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1963. Έχει ύψος 2.00 μέτρα και αγωνίστηκε στις θέσεις του ακραίου, του διαγώνιου και του κεντρικού. Ξεκίνησε το Βόλεϊ το 1979 στον ΓΑΣ Κομοτηνής στο περιφερειακό πρωτάθλημα, απ' όπου την επόμενη χρονιά μετεγγράφηκε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης (Α' Εθνική). Στη συνέχεια, αγωνίστηκε 2 σαιζόν στον ΑΟ Νηρέα Κολωνού (Α' Εθνική) και επέστρεψε ξανά στον Ηρακλή (Α' Εθνική).
Ιωάννης Μ. Πεσμαζόγλου
Απόφοιτος της Νομικής Σχολής και των Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1947 εισήλθε στο Διπλωματικό Σώμα όπου υπηρέτησε ως Πρόξενος, Γενικός Πρόξενος, Σύμβουλος Πρεσβείας και Πρέσβης στην Ουγγαρία, Δανία, και Ιταλία.
Ιωάννης Χασλαμαΐδης
Τα επόμενα τρία χρόνια αγωνίστηκε στο νεοφώτιστο στην Α' Εθνική ΑΟ Ορεστιάδας, επιστρέφοντας το 1989 στην Κομοτηνή και συγκεκριμένα στην ΑΕ Κομοτηνής, η οποία ανέβηκε στην Α΄ Εθνική. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με την ΑΕΚ Κομοτηνής στην Α2, Β' Εθνική και Γ' Εθνική. Είναι 3 φορές διεθνής.
Ιωάννης Μ. Πεσμαζόγλου
Έγραψε πλείστα άρθρα σε διάφορα περιοδικά καθώς και οικονομικές μελέτες. Είχε πάρει μέρος σε πολλές αποστολές και Γενικές Συνελεύσεις του ΟΗΕ. Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα κυρίως σε διεθνείς οικονομικούς Οργανισμούς.
Ιωάννης Χασλαμαΐδης
Το 2003 αγωνίστηκε για τελευταία φορά στη Β' Εθνική και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, πάντα όμως κοντά στο άθλημα σαν παράγοντας και αργότερα σαν προπονητής της ΑΕΚ, με την οποία κατέκτησε πρωτάθλημα Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης.
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή
Ιωάννης Μ. Πεσμαζόγλου
Τιμήθηκε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικος, Μεγαλόσταυρο του Παναμά, Μεγαλόσταυρο του Βασιλικού Τάγματος της Δανίας "Daneborg" και με τον Ταξιάρχη της Σημαίας της Γιουγκοσλαβίας.
Ο Ιωάννης Πεσμαζόγλου ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Πολιτεία -Κηφισιά) και ομιλούσε επίσης αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά.
Απεβίωσε στις 11 Ιανουαρίου 2010 σε ηλικία 89 ετών και κηδεύτηκε τη μεθεπομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Μπανάζ
Το Πανάσιον ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας.
Βρισκόταν στη δυτική Φρυγία μεταξύ Κιδυησσού και Σιλάνδου, Αλίας και Άτυος χωρίου. Γύρω από το Πανάσιον απλωνόταν μια μεγάλη και εύφορη πεδιάδα (περίπου 65 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η σημερινή Banaz Ovası), στην οποία σήμερα υπάρχει ποικίλη αναδάσωση και μεγάλη αγροτική παραγωγή. Ο ομώνυμος ποταμός που διασχίζει τον κάμπο (Banaz Çayı) ενώνεται πιο κάτω με τον Μαίανδρο.
Η περιοχή του Πανασίου ήταν γνωστή για τα ζεστά ιαματικά λουτρά.
Κατά το 1176 (πριν την μάχη στο Μυριοκέφαλο) ο Βυζαντινός αυτοκράτωρ Μανουήλ Κομνηνός απώθησε τους Τούρκους νομάδες που κατοικούσαν στο Λακέριον και Πανάσιον, προσωρινά για να τα ξανακαταλάβουν μετά το Μυριοκέφαλο. Από το 1302 έως και το 1429 ήταν σε ανεξάρτητο τουρκικό πριγκηπάτο του Germiyanoğulları και μετά καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας
ΚΜ Μούρθια
thumb|90px|Λογότυπο 1993–2009 Η Κλουμπ Μπαλονθέστο Μούρθια (ισπανικά: Club Baloncesto Murcia) είναι ισπανικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης στη Μούρθια.
Ιδρύθηκε το 1985 και αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος της ισπανικής λίγκας (Liga ABC).
Ονομασία χορηγού
Ακολουθούν οι ονομασίες χορηγών του συλλόγου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1985 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1985
Παρανά (ποταμός)
thumb|right|200px| Δορυφορική άποψη του Παρανά, παρά τη [[Ροσάριο ]] Ο Παρανά είναι ο σπουδαιότερος ποταμός της Αργεντινής, ο δεύτερος σε μήκος της Νότιας Αμερικής και από τους μεγαλύτερους του κόσμου.
Σχηματίζεται από τη συμβολή δύο ποταμών του Ρίο Γκράντε και Παραναΐμπα στο νοτιοανατολικό τμήμα της Βραζιλίας και ρέοντας προς Νότο ορίζει τη μεθόριο μεταξύ της Βραζιλίας και της Παραγουάης και στη συνέχεια νοτιότερα τη μεθόριο Παραγουάης και Αργεντινής όπου και διερχόμενος της τελευταίας νοτιοανατολικά συνδέεται με τον ποταμό Παραγουάη όπου και εκβάλλει τελικά στο ποταμόκολπο του Ρίο ντε λα Πλάτα.
Ο ποταμός Παρανά έχει συνολικό μήκος 3.280 χλμ., όμως το κύριο μήκος του είναι 2.900 χλμ. και εξ αυτών τα 1.600 περίπου χλμ. από εκβολών του, είναι πλωτά και από μεγάλου εκτοπίσματος πλοία με τα οποία και πραγματοποιείται το εξαγωγικό εμπόριο της ενδοχώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αργεντινής Κατηγορία:Ποταμοί της Βραζιλίας Κατηγορία:Ποταμοί της Παραγουάης Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα
Νικόλαος Φαρμάκης
Το ελληνικό ονοματεπώνυμο Νικόλαος Φαρμάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Αιμιλία Υψηλάντη
Η Αιμιλία Υψηλάντη (Πύργος Ηλείας 22 Απριλίου 1942) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης και πρώην βουλευτής του ΚΚΕ.
Βιογραφικό
Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης.
Έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο το 1968, στο έργο Ο Λεωνίδας δεν Τρώει Λουλούδια. Ένα χρόνο αργότερα, έκανε και το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο, στο πλευρό του Θανάση Βέγγου, στην ταινία Ποιος Θανάσης;. Με τον Βέγγο συμπρωταγωνίστησε σε τέσσερις ταινίες. Γενικότερα, οι εμφανίσεις της στον κινηματογράφο δεν ήταν πολλές, καθόσον μετρά 19 συμμετοχές. Άλλες γνωστές συμμετοχές της ήταν στην ταινία Οι Γενναίοι του Βορρά (1970), Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα! (1972) και Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980). Στην τηλεόραση άρχισε να εμφανίζεται το 1973, στη σειρά της ΥΕΝΕΔ, Ποιος είναι ο ένοχος, με μία από τις πιο πρόσφατες ερμηνείες της να είναι στη σειρά Το κόκκινο δωμάτιο, το 2007. Επίσης συμμετείχε σε πολλές μεταγλωττισμένες παραγωγές της ΕΡΤ.
Πολιτική
Το 1978, η Υψηλάντη έγινε Δημοτική Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων, ενώ το 1981 εξελέγη βουλευτής με το ΚΚΕ. Επίσης, υπήρξε για 11 χρόνια και συνδικαλίστρια και πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Από εκεί και πέρα δεν εξελέγη ξανά βουλευτής αλλά έως και σήμερα υποστηρίζει και παρακολουθεί τη δράση του ΚΚΕ.
Ωστόσο, έχει ιδρύσει και μία καλλιτεχνική εταιρεία την «Αργώ», η οποία συμμετείχε σε φεστιβάλ και εκδηλώσεις.