cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λόρι Λάιτφουτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Αφροαμερικανοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Αδραμύττιο
Το Αδραμύττιο ή Αδραμύττιον (τουρκικά: Edremit, Εντρεμίτ) είναι πόλη της Τουρκίας, η οποία βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας, στην επαρχία Μπαλικεσίρ. Είναι χτισμένη στο βάθος του ομώνυμου κόλπου, σε μικρή απόσταση από τις ακτές του. Η πόλη έχει πληθυσμό 50.464 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση του 2009.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον συγγραφέα Στέφανο Βυζάντιο, η πόλη χτίστηκε από έναν γιο του βασιλιά των Λυδών, Κροίσου. Το 422 κατέφυγαν σε αυτή κάτοικοι της Δήλου, διωγμένοι από τους Αθηναίους. Η πόλη σταδιακά εξελληνίστηκε. Κατά την Ρωμαϊκή περίοδο ονομαζόταν Αντραμύττιουμ (Adramyttium) και γνώρισε ακμή που συνεχίστηκε και την Βυζαντινή περίοδο. Από την πόλη καταγόταν ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Γ΄ ο επονομαζόμενος και Αδραμυττηνός. Κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς στα μέσα του 14ου αιώνα. Η πόλη διατηρούσε σημαντικό ελληνικό πληθυσμό μέχρι το 1922. Σήμερα η περιοχή του Αδραμυττίου γνωρίζει σημαντική τουριστική ανάπτυξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Ζιρωντέλ
Το Ζιρωντέλ (γαλλικά: Giraudel) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Βρίσκεται στον Άγιο Γεώργιο. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Γεωργίου. Έχει πολύ μικρό πληθυσμό. Βρίσκεται σε συνταγμένες 15° 16' 59.88 Β -61° 22' 0.12 Δ.
Γεωγραφία
Το Ζιρωντέλ βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται νότια του Μορν Προσπέρ και του Τραφαλγκάρ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Δομινίκας Κατηγορία:Άγιος Γεώργιος, Δομινίκα
Βακτρία
Η Βακτρία ή Βακτριανή (αραβ. باختر / Μπάκχταρ, λατ. Bactria, κινέζικα 大夏 Ντα Ξια) ή Τοχαριστάν, είναι ιστορική περιοχή στην οποία υπήρξε κράτος με πρωτεύουσα τα Βάκτρα, το σημερινό Μπαλχ. Εκτείνεται βόρεια του Χίντου Κους και νότια του ποταμού Ώξου. Ήταν πατρίδα του θρησκευτικού ηγέτη Ζωροάστρη. Σήμερα ανήκει στο Τατζικιστάν, στο Ουζμπεκιστάν, και στο Αφγανιστάν το Τουρκμενιστάν. Κάτοικοι της Βακτρίας ήταν οι Βάκτριοι και οι Σκύθες.
Ιστορική αναδρομή
thumb|right|Πριγκίπισσα της Βακτρίας, 2ος αιώνας π.Χ. Ο Πέρσης Αυτοκράτορας Κύρος Β' εισέβαλε στη Βακτρία το 538 π.Χ. και τη μετέτρεψε σε σατραπεία της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Η Βακτρία ήταν τότε εύφορη και πυκνοκατοικημένη περιοχή, γνωστή ως «Βασίλειο των χιλίων πόλεων». Φημίζονταν για τα άλογά της και τους ικανούς ιππείς της, οι οποίοι στελέχωναν τον περσικό στρατό.
Δύο αιώνες αργότερα, το 330 π.Χ., όταν ο Μέγας Αλέξανδρος κατέλυσε την Περσική Αυτοκρατορία, έφτασε στη Βακτρία καταδιώκοντας τον σατράπη της, Βήσσο, ο οποίος είχε σκοτώσει τον Δαρείο Γ' και είχε αυτοανακηρυχθεί βασιλιάς.
Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου, η Βακτρία περιέπεσε αρχικά στο Βασίλειο των Σελευκιδών, έγινε ορμητήριο του επίγονου Αντίοχου Α' εναντίον της επεκτατικής πολιτικής της Ινδίας και αποχωρίστηκε το 240 π.Χ. επί Διοδότου. Γύρω στο 150 π.Χ., το μεγαλύτερο μέρος της Βακτρίας καταλήφθηκε από τους Πάρθους και το υπόλοιπο του βασιλείου υπέκυψε σταδιακά στις επιδρομές νομαδικών λαών από τα ανατολικά.
Ο «Χρυσός της Βακτρίας»
thumb|Στατήρας του Ευκρατίδη Α΄ (171 - 145 π.Χ.)) Η Βακτρία φημίζονταν για το χρυσό της. Ο Δαρείος Α' αναφέρει τη Βακτρία ως προμηθευτή χρυσού για το αυτοκρατορικό του παλάτι στη Σούσα. Το εμπόριο χρυσού με προέλευση τη Σιβηρία άνθιζε. Το χρυσό κέρμα του Ευκρατίδη είναι το μεγαλύτερο χρυσό νόμισμα της αρχαιότητας.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Ιράν Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Πακιστάν Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Κίνας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Τατζικιστάν Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Ιρανικές χώρες και εδάφη
Εκλογές στη Ρουμανία
Στη Ρουμανία διεξάγονται εκλογές σε εθνικό επίπεδο για αρχηγό κράτους- τον πρόεδρο- και για το κοινοβούλιο. Ο πρόεδρος εκλέγεται από το λαό για πενταετή θητεία (ως τις εκλογές του 2004 ήταν τετραετής) και το διθάλαμο Κοινοβούλιο (Parlamentul României) εκλέγεται για 4 χρόνια. Τα δύο σώματά του είναι η Αίθουσα των Αντιπροσώπων (Camera Deputaţilor) με 346 μέλη και η Γερουσία (Senatul) με 143 μέλη. Λειτουργεί πολυκομματικό σύστημα και συνηθέστερες είναι οι κυβερνήσεις συνασπισμού.
Στις 25 Νοεμβρίου 2007 οι Ρουμάνοι για πρώτη φορά εξέλεξαν αντιπροσώπους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
2014
Στις προεδρικές εκλογές του 2014, που έγιναν στις 2 Νοεμβρίου και στις 16 Νοεμβρίου, κέρδισε ο Κλάους Γιοχάνις από το Εθνικό Κόμμα Φιλελευθέρων επικρατώντας του Βίκτορ Πόντα από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.
2009
Οι προεδρικές εκλογές του 2009 διεξήχθησαν σε 2 γύρους. Στον δεύτερο γύρο, στις 6 Δεκεμβρίου, αναμετρήθηκαν ο νικητής του πρώτου γύρου, Τραϊάν Μπασέσκου με τον αντίπαλό του, Μίρτσεα Τζεοάνα. Ο Μπασέσκου αναδείχθηκε νικητής με 50,33% των ψήφων, έναντι 49,66 για τον σοσιαλδημοκράτη αντίπαλό του. . Η αντιπολίτευση αμφισβήτησε το αποτέλεσμα και προσέφυγε στο συνταγματικό δικαστήριο, κατηγορώντας τον Μπασέσκου για εκλογική νοθεία. Η νίκη του Μπασέσκου στο δεύτερο γύρο επιβεβαιώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου έπειτα από την επαναληπτική καταμέτρηση των ψήφων, που είχαν ακυρωθεί με εντολή του συνταγματικού δικαστηρίου.
2008
Στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 30 Νοεμβρίου 2008, οι Σοσιαλδημοκράτες προέβαλαν ως νικητές. Το Δημοκρατικό Φιλελεύθερο Κόμμα συγκέντρωσε λίγο περισσότερο από το 30% των ψήφων. Τρίτο κόμμα ήρθε το κυβερνών Κόμμα των Εθνικοφρόνων Φιλελευθέρων με ποσοστό άνω του 20%. Χαρακτηριστική στις εκλογές αυτές ήταν η χαμηλή προσέλευση στις κάλπες, της τάξεως του 39%. Το ποσοστό αυτό θεωρείται το μικρότερο ποσοστό συμμετοχής αφότου κατέρρευσε το κομμουνιστικό σύστημα της χώρας το Δεκέμβριο του 1989. . Οι εκλογές διεξήχθησαν με νέο εκλογικό σύστημα και συνέπεσαν με εθνική εορτή, κάτι που δικαιολογεί σε μεγάλο βαθμό την υψηλή αποχή.
2019
Στις 26 Μαΐου 2019 οι Ρουμάνοι ψηφοφόροι ενέκριναν σε δημοψήφισμα, μεταξύ άλλων, την απαγόρευση να χορηγείται αμνηστία και χάρη σε περιπτώσεις αδικημάτων διαφθοράς.
2009
Στις 22 Νοεμβρίου διεξήχθη δημοψήφισμα για να εισαχθεί ένα μονοθάλαμο (κοινοβούλιο αποτελούμενο από ένα σώμα) κοινοβούλιο με συνολικά ως 300 βουλευτές σε αντικατάσταση του σημερινού διθάλαμου. Το δημοψήφισμα κηρύχθηκε έγκυρο καθώς η συμμετοχή ήταν της τάξης του 50,16% και πάνω από 70% των ψηφισάντων υπερψήφισαν την πρόταση.
2018
Η συμμετοχή ήταν μόνο 21,1%, κάτω από το απαιτούμενο όριο του 30% ώστε να ισχύσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
Ακράσι Λέσβου
Το Ακράσι είναι ένα μικρό χωριό της Λέσβου και βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού. Σύμφωνα με στοιχεία οι κάτοικοι του είναι 211 (2011) ενώ αρκετοί είναι και οι επισκέπτες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Ειδικότερα, το Ακράσι ανήκει στη Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου και πιο συγκεκριμένα στην περιφερειακή ενότητα Λέσβου. Μέχρι το 2010 άνηκε στο Δήμο Πλωμαρίου του νομού Λέσβου (Σχέδιο Καλλικράτης). Πρόκειται για ένα χωριό που συνορεύει με αυτά του Αμπελικού και του Νεοχωρίου ενώ διαχρονικά έχει μεγάλη προσφορά στην τοπική ιστορία. Στο Ακράσι εδρεύουν δύο καφενεία ενώ επίσης στη κεντρική του πλατεία βρίσκεται ο περίφημος "Πλάτανος" ο οποίος αριθμεί πάνω από 150 χρόνια ζωής. Τη περίοδο του καλοκαιριού λαμβάνουν χώρα πολλές παραδοσιακές εκδηλώσεις εκ των οποίων η σημαντικότερη είναι "Η Γιορτή Του Τραχανά".
Πολιτιστικό Κέντρο Ακρασίου (Ιωάννης Κοντέλλης)
Στο πρώην δημοτικό σχολείο Ακρασίου βρίσκεται πλέον το πολιτιστικό κέντρο του χωριού, προσφορά του Ιωάννη Κοντέλλη ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών. Στο μουσείο αυτό υπάρχει πληθώρα εκθεμάτων που αφηγούνται τόσο την ιστορία του Ακρασίου όσο και ολόκληρου του νησιού κατ' επέκταση.
Το Ακράσι ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νησιά Αιγαίου και έχει υψόμετρο 352 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Ουίλιαμ Χόλμαν Χαντ
Ο Ουίλιαμ Χόλμαν Χαντ (William Holman Hunt, Λονδίνο 2 Απριλίου 1827 – Λονδίνο 7 Σεπτεμβρίου 1910), Μέλος του Τάγματος της Αξίας ήταν Άγγλος ζωγράφος και ένας από τους ιδρυτές της «Προραφαηλιτικής Αδελφότητας» (Pre-Raphaelite Brotherhood), μαζί με τους δύο άλλους ζωγράφους Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι και Τζων Έβερετ Μίλαι.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χαντ παντρεύτηκε δύο φορές. Αφού διαλύθηκε ο αρραβώνας του το 1859 με το μοντέλο του Άνι Μίλερ (Annie Miller, 1835 – 1925), νυμφεύθηκε την Fanny Waugh, η οποία όμως πέθανε στην ώρα του τοκετού της στην Ιταλία. Για δεύτερη φορά παντρεύεται την αδελφή της Fanny Waugh, Edith. Την εποχή εκείνη ήταν παράνομο στη Βρετανία να παντρεύεται κανείς την αδελφή της πεθαμένης συζύγου κι έτσι ο Χαντ αναγκάστηκε να ταξιδέψει στο εξωτερικό για να τελέσει το δεύτερο γάμο του.
Καλλιτεχνικό έργο
Οι πίνακες του Χαντ, με έντονες νατουραλιστικές σκηνές της σύγχρονής του αγροτικής και αστικής ζωής, όπως το βουκολικής έμπνευσης «The Hireling Shepherd” (1851) και «Η ένοχη συνείδηση» (1853, Πινακοθήκη Τέητ, Λονδίνο), του χάρισαν ξεχωριστή αναγνώριση στους καλλιτεχνικούς κύκλους της αγγλικής πρωτεύουσας. Ήταν όμως οι πίνακές του με θρησκευτικό περιεχόμενο που τον έκαναν διάσημο, όπως το αριστουργηματικό «Το Φως του Κόσμου» (1851 – 1853), που βρίσκεται σήμερα στο Κολέγιο Κίμπλ (Keble College) της Οξφόρδης, όπως και μια δεύτερη παραλλαγή του που υπάρχει στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1850, ο Χαντ ταξίδεψε στους Αγίους Τόπους σε αναζήτηση τοπογραφικού και εθνογραφικού υλικού για τους θρησκευτικούς πίνακές του. Εκεί ζωγράφισε τους πίνακες «Ο αποδιοπομπαίος τράγος» (1854 – 55, Πινακοθήκη Τέχνης, Μάντσεστερ), «Η εύρεση του Σωτήρα στο Ναό» (1860) και «Η σκιά του θανάτου» (1871, Πινακοθήκη Τέχνης, Μάντσεστερ).
Επισκέφτηκε επίσης το Κάιρο το 1854, πριν ακόμη από διάνοιξη της Διώρυγας του Σουέζ, όπου εντυπωσιάστηκε από το διαφορετικό πολιτισμό, τα ήθη και έθιμα και τις σκηνές στους δρόμους, που του ενέπνευσαν τον οριενταλιστικό πίνακα «Η ερωτοτροπία του φανοποιού: Μια σκηνή σε δρόμο του Καϊρου» (περ. 1854). Στο ίδιο κλίμα είναι και ο πίνακας «Η νύφη του Λιβάνου» (1891, Λίβερπουλ, Walker Art Gallery).
Ο Χαντ ζωγράφισε ακόμη πολλά έργα βασισμένα σε ποιήματα, όπως «Ισαβέλα ή Η γλάστρα με το βασιλικό» (1868), από ένα ποίημα του Τζων Κητς (John Keats) και « Η κυρία του Σάλοτ» (1905), από μια βικτωριανή μπαλάντα του Άλφρεντ Τένυσον (Alfred Tennyson), έργο που άρχισε να το ζωγραφίζει το 1886 και το τελείωσε μετά είκοσι περίπου χρόνια το 1905, ένα από τα τελευταία μεγάλα έργα της προραφαηλιτικής ζωγραφικής.
Ύδρα V (φρεγάτα)
thumb|250px|Η φρεγάτα Ύδρα (κλάσης MEKO-200) του Π.Ν. στο Ναύσταθμο του Πόρτσμουθ το 2005.
Η Ύδρα V (Φρεγάτα)/ F-452 'ΜΕΚΟ 200 ΗΝ’ είναι πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού.
Το όνομα του προέρχεται από το νησί Ύδρα οι κάτοικοι του οποίου κατά τον αγώνα του 1821 αφού εξόπλισαν τον αξιόλογο ιστιοφόρο τους Στόλο τον διέθεσαν για να αποκτηθεί η θαλάσσια κυριαρχία στο Αιγαίο. Το πλοίο ναυπηγήθηκε στο Αμβούργο της Γερμανίας το 1992.
Μήκος : 117 μέτρα. – Πλάτος : 14,8 μέτρα. – Μέγιστο βύθισμα : 6,5 μέτρα. – Εκτόπισμα 3200 ΤΝ. – Πρόωση : 2 αεροστρόβιλοι General Electric 2Χ30000 HP LM2500, 2 Diesel MTU 20V956, 4 Ηλεκτρομηχανές MTU 8V396. – Μέγιστη ταχύτητα 32,4 κόμβοι. – Οικονομική ταχύτητα : 16 κόμβοι. – Μέγιστη αυτονομία : 4100 ν.μ. (με 16 κόμβους), 1600 ν.μ. (με 31 κόμβους). – Πλήρωμα : 34 Αξιωματικοί, 100 Υπαξιωματικοί και 55 Ναυτοδίοποι.
Ιδίου τύπου πλοία : 'Ύδρα V', ‘ΣΠΕΤΣΑΙ’, ‘Ψαρά V’ και ‘ΣΑΛΑΜΙΣ’.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υδρα
Πρεγκαμπαλίνη
Η πρεγκαμπαλίνη, που διατίθεται στο εμπόριο με την επωνυμία Lyrica μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της επιληψίας, του νευροπαθητικού πόνου, της ινομυαλγίας, του συνδρόμου ανήσυχων ποδιών και της γενικευμένης διαταραχής άγχους. Χρησιμοποιείται στην επιληψία είναι ως πρόσθετη θεραπεία για εστιακές επιληπτικές κρίσεις. Όταν χρησιμοποιείται πριν από τη χειρουργική επέμβαση, μειώνει τον πόνο, αλλά οδηγεί σε μεγαλύτερη καταστολή και οπτικές διαταραχές. Λαμβάνεται από το στόμα.
Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν πονοκέφαλο, ζάλη, υπνηλία, σύγχυση, προβλήματα με τη μνήμη, κακό συντονισμό, ξηροστομία, πρόβλημα με την όραση και αύξηση βάρους. Σοβαρές παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν αγγειοοίδημα, κατάχρηση ναρκωτικών και αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας. Όταν η πρεγκαμπαλίνη λαμβάνεται σε υψηλές δόσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να εμφανιστεί εθισμός, αλλά εάν ληφθεί σε συνήθεις δόσεις ο κίνδυνος είναι χαμηλός. Δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία για την ασφάλεια της χρήσης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του θηλασμού. Η πρεγκαμπαλίνη είναι ένα γκαμπαπεντινοειδές και δρα αναστέλλοντας ορισμένους διαύλους ασβεστίου.
Η πρεγκαμπαλίνη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2004. Αναπτύχθηκε για να διαδεχτεί στην γκαμπαπεντίνη. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο σε ορισμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2019. Το 2017, ήταν το 72ο πιο συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες με περισσότερες από 11 εκατομμύρια συνταγές. Στις ΗΠΑ, η πρεγκαμπαλίνη είναι ελεγχόμενη ουσία τάξης V σύμφωνα με τον νόμο περί ελεγχόμενων ουσιών του 1970, όπως και στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου έχει ενταχθεί στην κατηγορία Γ.
Επιληπτικές κρίσεις
Η πρεγκαμπαλίνη είναι χρήσιμη όταν προστίθεται σε άλλες θεραπείες, όταν αυτές οι άλλες θεραπείες δεν ελέγχουν την εστιακή επιληψία. Η χρήση του από μόνη της είναι λιγότερο αποτελεσματική από κάποια άλλα αντιεπιληπτικά φάρμακα. Δεν είναι σαφές πώς συγκρίνεται με τη γκαμπαπεντίνη για αυτήν τη χρήση.
Νευροπαθητικός πόνος
Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Νευρολογικών Εταιρειών συνιστά την πρεγκαμπαλίνη ως παράγοντα πρώτης γραμμής για τη θεραπεία πόνου που σχετίζεται με διαβητική νευροπάθεια, μεθερπητική νευραλγία και κεντρικό νευροπαθητικό πόνο. Μια μειοψηφία είχε ουσιαστικό όφελος και ένα μεγαλύτερο ποσοστό μέτριο όφελος. Δίνεται ίση βαρύτητα με τη γκαμπαπεντίνη και τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά ως παράγοντες πρώτης γραμμής, ωστόσο τα τελευταία είναι λιγότερο ακριβά όσον αφορά το 2010. Τα στοιχεία δεν υποστηρίζουν ότι είναι χρήσιμο σε ισχιαλγία ή οσφυαλγία.
Αγχώδεις διαταραχές
Η πρεγκαμπαλίνη είναι μέτρια αποτελεσματική και είναι ασφαλής για τη θεραπεία γενικευμένης διαταραχής άγχους. Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Βιολογικής Ψυχιατρικής συνιστά την πρεγκαμπαλίνη ως έναν από τους διάφορους παράγοντες πρώτης γραμμής για τη θεραπεία της γενικευμένης αγχώδους διαταραχής, αλλά συνιστά και άλλους παράγοντες, όπως SSRIs, ως θεραπεία πρώτης γραμμής για την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και τη διαταραχή μετατραυματικού στρες. Φαίνεται ότι έχει αγχολυτικά αποτελέσματα παρόμοια με τις βενζοδιαζεπίνες με μικρότερο κίνδυνο εξάρτησης.
Τα αποτελέσματα της πρεγκαμπαλίνης εμφανίζονται μετά από μία εβδομάδα χρήσης και είναι παρόμοια ως προς την αποτελεσματικότητα με τη λοραζεπάμη, την αλπραζολάμη και τη βενλαφαξίνη, αλλά η πρεγκαμπαλίνη έχει δείξει ότι είναι καλύτερη, καθώς είναι πιο συνεπής στην θεραπεία των συμπτωμάτων ψυχοσωματικού άγχους. Οι μακροχρόνιες δοκιμές έχουν δείξει συνεχή αποτελεσματικότητα χωρίς την ανάπτυξη ανοχής και, επιπλέον, σε αντίθεση με τις βενζοδιαζεπίνες, έχει ευεργετική επίδραση στον ύπνο και την αρχιτεκτονική του, που χαρακτηρίζεται από την ενίσχυση του ύπνου αργών κυμάτων. Παράγει λιγότερο σοβαρή γνωστική και ψυχοκινητική βλάβη σε σύγκριση με αυτά τα φάρμακα. Έχει επίσης χαμηλές πιθανότητες κατάχρησης και εξάρτησης και μπορεί να προτιμάται από τις βενζοδιαζεπίνες για αυτούς τους λόγους.
Μια ανασκόπηση του 2019 διαπίστωσε ότι η πρεγκαμπαλίνη μειώνει τα συμπτώματα και ήταν γενικά καλά ανεκτή.
Άλλες χρήσεις
Υπάρχουν στοιχεία που υποδεικνύουν μικρό όφελος και σημαντικό κίνδυνο σε άτομα με χρόνια οσφυαλγία. Τα στοιχεία για το όφελος από την απόσυρση αλκοόλ είναι φτωχά όσον αφορά το 2016.
Παρενέργειες
Η έκθεση στην πρεγκαμπαλίνη σχετίζεται με αύξηση βάρους, υπνηλία και κόπωση, ζάλη, ίλιγγος, οίδημα στα πόδια, διαταραγμένη όραση, απώλεια συντονισμού και ευφορία. Έχει προφίλ ανεπιθύμητων ενεργειών παρόμοιο με άλλα κατασταλτικά του κεντρικού νευρικού συστήματος. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με τη χρήση πρεγκαμπαλίνης περιλαμβάνουν:
Συμπτώματα στέρησης
Μετά από απότομη ή ταχεία διακοπή της πρεγκαμπαλίνης, μερικοί άνθρωποι ανέφεραν συμπτώματα που υποδηλώνουν σωματική εξάρτηση. Το FDA διαπίστωσε ότι το προφίλ εξάρτησης από την ουσία της πρεγκαμπαλίνης, όπως μετρήθηκε από μια προσωπική φυσική λίστα ελέγχου απόσυρσης, ήταν ποσοτικά μικρότερη από τις βενζοδιαζεπίνες. Ακόμη και άτομα που έχουν διακόψει τη μετά από βραχυχρόνια χρήση πρεγκαμπαλίνης έχουν εμφανίσει συμπτώματα στέρησης, όπως αϋπνία, κεφαλαλγία, ναυτία, άγχος, διάρροια, συμπτώματα όπως γρίπη, νευρικότητα, μείζονα κατάθλιψη, πόνο, σπασμούς, υπεριδρωσία και ζάλη.
Δεν είναι σαφές εάν είναι ασφαλές για χρήση κατά την εγκυμοσύνη με ορισμένες μελέτες να δείχνουν πιθανή βλάβη.
Αναπνοή
Τον Δεκέμβριο του 2019, η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) προειδοποίησε για την εμφάνιση σοβαρών αναπνευστικών προβλημάτων όσους λαμβάνουν γκαμπαπεντίνη ή πρεγκαμπαλίνη όταν χρησιμοποιούνται μαζί με κατασταλτικά του ΚΝΣ ή για άτομα με πνευμονικά προβλήματα.
Το FDA απαίτησε να προστεθούν νέες προειδοποιήσεις σχετικά με τον κίνδυνο αναπνευστικής καταστολής στις πληροφορίες συνταγογράφησης των γκαμπαπεντινοειδών. Το FDA ζήτησε επίσης από τους κατασκευαστές φαρμάκων να διενεργήσουν κλινικές δοκιμές για να αξιολογήσουν περαιτέρω το δυναμικό κατάχρησης, ιδίως σε συνδυασμό με οπιοειδή, επειδή η κατάχρηση και κακή χρήση αυτών των προϊόντων μαζί αυξάνεται και η ταυτόχρονη χρήση μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο αναπνευστικής καταστολής.
Το FDA εξέτασε τα αποτελέσματα δύο τυχαιοποιημένων, διπλά τυφλών, ελεγχόμενων με εικονικό φάρμακο κλινικών δοκιμών σε υγιείς ανθρώπους, τριών μελετών παρατήρησης και αρκετών μελετών σε ζώα. Μία δοκιμή έδειξε ότι η χρήση της πρεγκαμπαλίνης μόνης της και η χρήση της με ένα οπιοειδές αναλγητικό μπορεί να καταστείλει την αναπνευστική λειτουργία. Η άλλη δοκιμή έδειξε ότι η γκαμπαπεντίνη από μόνη της αύξησε τις παύσεις στην αναπνοή κατά τη διάρκεια του ύπνου. Οι τρεις μελέτες παρατήρησης σε ένα ακαδημαϊκό ιατρικό κέντρο έδειξαν συσχέτιση μεταξύ των γκαμπαπεντινοειδών που δόθηκαν πριν από τη χειρουργική επέμβαση και της αναπνευστικής καταστολής που συμβαίνει μετά από διαφορετικά είδη χειρουργικών επεμβάσεων. Ο FDA εξέτασε επίσης αρκετές μελέτες σε ζώα που έδειξαν ότι η πρεγκαμπαλίνη μόνη της και η πρεγκαμπαλίνη συν οπιοειδή μπορούν να καταστέλλουν την αναπνευστική λειτουργία.
Υπερβολική δόση
Αρκετά άτομα με νεφρική ανεπάρκεια εμφάνισαν μυοκλωνό ενώ έλαβαν πρεγκαμπαλίνη, προφανώς ως αποτέλεσμα της σταδιακής συσσώρευσης του φαρμάκου. Η οξεία υπερδοσολογία μπορεί να εκδηλωθεί με υπνηλία, ταχυκαρδία και υπερτονία. Οι συγκεντρώσεις πρεγκαμπαλίνης στο πλάσμα, στον ορό ή στο αίμα μπορούν να μετρηθούν για την παρακολούθηση της θεραπείας ή για την επιβεβαίωση της διάγνωσης δηλητηρίασης σε νοσηλευόμενα άτομα.
Φαρμακοδυναμική
δεξιά|μικρογραφία| Η πρεγκαμπαλίνη δεν είναι αγωνιστής υποδοχέα GABA A ή GABA Β. Η πρεγκαμπαλίνη είναι ένα γκαμπαπεντινοειδές και δρα αναστέλλοντας ορισμένους διαύλους ασβεστίου. Συγκεκριμένα πρόκειται για προσδέτη της βοηθητικής α2δ υπομονάδας ορισμένων τασεοεξαρτώμενων διαύλων ασβεστίου (VDCCs), και ως εκ τούτου δρα ως αναστολέας των υπομονάδων α2δ αυτών των υποδοχέων. Υπάρχουν δύο τύποι α2δ υπομονάδων, α2δ-1 και α2δ-2, και η πρεγκαμπαλίνη έχει παρόμοια συγγένεια για (και συνεπώς στερούνται της εκλεκτικότητας μεταξύ) αυτές τις δύο θέσεις. Η πρεγκαμπαλίνη είναι εκλεκτική στη δέσμευση της προς την α2δ υπομονάδα. Παρά το γεγονός ότι η πρεγκαμπαλίνη είναι ανάλογο GABA, δεν συνδέεται με τους υποδοχείς GABA, δεν μετατρέπεται σε GABA ή άλλο αγωνιστή υποδοχέα GABA in vivo και δεν ρυθμίζει άμεσα τη μεταφορά ή το μεταβολισμό του GABA. Ωστόσο, η πρεγκαμπαλίνη έχει βρεθεί ότι προκαλεί δοσοεξαρτώμενη αύξηση της έκφρασης της αποκαρβοξυλάσης L-γλουταμινικού οξέος (GAD), του ενζύμου που είναι υπεύθυνο για τη σύνθεση του GABA, στον εγκέφαλο και ως εκ τούτου μπορεί να έχει κάποια έμμεση δράση GABAεργική δράση, αυξάνοντας τα επίπεδα του GABA στον εγκέφαλο. Δεν υπάρχει επί του παρόντος καμία ένδειξη ότι οι επιδράσεις της πρεγκαμπαλίνης διαμεσολαβούνται από οποιονδήποτε μηχανισμό εκτός από την αναστολή των υποδοχέων με α2δ υπομονάδα. Έτσι, η αναστολή των διαύλων ασβεστίου με α 2 δ-1 από την πρεγκαμπαλίνη φαίνεται να είναι υπεύθυνη για τη δράση της ως αντισπασμωδικό, αναλγητικό και αγχολυτικό.
Τα ενδογενή α-αμινοξέα L -λευκίνη και  L -ισολευκίνη, τα οποία μοιάζουν πολύ με την γκαμπαπεντίνη και τα άλλα γκαμπαπεντνοειδή σε χημική δομή, είναι συνδέτες της α2δ υπομονάδας με παρόμοια συγγένεια με τα γκαμπαπεντινοειδή (π.χ., IC50 = 71 nM για L -ισολευκίνη), και υπάρχουν στο ανθρώπινο εγκεφαλονωτιαίο υγρό σε μικρομοριακές συγκεντρώσεις (π.χ. 12.9 μM για L- λευκίνη, 4.8 μM για L -ισολευκίνη). Έχει θεωρηθεί ότι μπορεί να είναι οι ενδογενείς συνδέτες της υπομονάδας και ότι μπορούν να ανταγωνίζονται τη δράση των γκαμπαπεντινοειδών. Έτσι, ενώ γκαμπαπεντινοειδή όπως η γκαμπαπεντίνη και η πρεγκαμπαλίνη έχουν νανομοριακή συγγένεια για την α2δ υπομονάδα, η ισχύ τους in νίνο είναι στο χαμηλό μικρομοριακό εύρος, και ο ανταγωνισμός ως προς τη δέσμευση από τα ενδογενή L -αμινοξέα έχει υποστηριχθεί ότι μπορεί να είναι υπεύθυνη για αυτή την ασυμφωνία.
Η πρεγκαμπαλίνη βρέθηκε να έχει 6 φορές υψηλότερη συγγένεια από τη γκαμπαπεντίνη για τους VDCC με υπομονάδες α 2 δ σε μία μελέτη. Ωστόσο, μια άλλη μελέτη διαπίστωσε ότι η πρεγκαμπαλίνη και η γκαμπαπεντίνη είχαν παρόμοιες συγγένειες για την ανθρώπινη ανασυνδυασμένη α 2 δ-1 υπομονάδα (ΚI = 32 nM και 40 nM, αντίστοιχα). Σε κάθε περίπτωση, η πρεγκαμπαλίνη είναι 2 έως 4 φορές πιο ισχυρή από τη γκαμπαπεντίνη ως αναλγητικό και, σε ζώα, φαίνεται να είναι 3 έως 10 φορές πιο ισχυρή από τη γκαμπαπεντίνη ως αντισπασμωδικό.
Φαρμακοκινητική
Η πρεγκαμπαλίνη απορροφάται από το έντερο με μια ενεργή διαδικασία μεταφοράς που διαμεσολαβείται μέσω του μεγάλου μεταφορέα ουδέτερων αμινοξέων 1 (LAT1, SLC7A5), ενός μεταφορέα για αμινοξέα όπως L- λευκίνη και  L- φαινυλαλανίνη. Πολύ λίγα (λιγότερα από 10 φάρμακα) είναι γνωστό ότι μεταφέρονται από αυτόν τον μεταφορέα. Σε αντίθεση με τη γκαμπαπεντίνη, η οποία μεταφέρεται αποκλειστικά από τον LAT1, η πρεγκαμπαλίνη φαίνεται να μεταφέρεται όχι μόνο από το LAT1 αλλά και από άλλους φορείς. Το LAT1 μπορεί να κορεστεί εύκολα, επομένως η φαρμακοκινητική της γκαμπαπεντίνης εξαρτάται από τη δόση, με μειωμένη βιοδιαθεσιμότητα και καθυστερημένα επίπεδα αιχμής σε υψηλότερες δόσεις. Αντίθετα, αυτό δεν ισχύει για την πρεγκαμπαλίνη, η οποία δείχνει γραμμική φαρμακοκινητική και χωρίς κορεσμό απορρόφησης.
Η από του στόματος βιοδιαθεσιμότητα της πρεγκαμπαλίνης είναι μεγαλύτερη από ή ίση με 90% σε ολόκληρο το εύρος κλινικών δόσεων (75 έως 900 mg/ημέρα) και ακόμη παραπέρα το εύρος κλινικών δόσεων. Η τροφή δεν επηρεάζει σημαντικά τη στοματική βιοδιαθεσιμότητα της πρεγκαμπαλίνης. Η πρεγκαμπαλίνη απορροφάται γρήγορα όταν χορηγείται με άδειο στομάχι, με Tmax (χρόνος μέχρι μέγιστη συγκέντρωση) γενικά μικρότερο από ή ίσο με 1  ώρα σε δόσεις 300 mg ή λιγότερο. Ωστόσο, βρέθηκε ότι η τροφή καθυστερεί σημαντικά την απορρόφηση της πρεγκαμπαλίνης και ότι μειώνει σημαντικά τα επίπεδα αιχμής χωρίς να επηρεάζει τη βιοδιαθεσιμότητα του φαρμάκου. Το T max για πρεγκαμπαλίνη σε κατάσταση νηστείας είναι 0,6 ώρες και 3,2 ώρες σε κατάσταση σίτισης (διαφορά 5 φορές) και το Cmax μειώνεται κατά 25-31% σε γεμάτο στομάχι έναντι νηστείας.
Η πρεγκαμπαλίνη διασχίζει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό και εισέρχεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Ωστόσο, λόγω των χαμηλών της λιποφιλίας, η πρεγκαμπαλίνη απαιτεί ενεργή μεταφορά για να διαπεράσει τον φραγμό. Ο LAT1 εκφράζεται σε μεγάλες ποσότητες στον αιματοεγκεφαλικό φραγμό και μεταφέρει την πρεγκαμπαλίνη στον εγκέφαλο. Η πρεγκαμπαλίνη έχει αποδειχθεί ότι διασχίζει τον πλακούντα σε αρουραίους και υπάρχει στο γάλα των αρουραίων που θηλάζουν. Στους ανθρώπους, ο όγκος κατανομής μιας από του στόματος χορηγούμενης δόσης πρεγκαμπαλίνης είναι περίπου 0,56 L/kg. Η πρεγκαμπαλίνη δεν συνδέεται σημαντικά με τις πρωτεΐνες του πλάσματος (<1%).
Η πρεγκαμπαλίνη υφίσταται λίγο έως καθόλου μεταβολισμό. Σε πειράματα που χρησιμοποιούν τεχνικές πυρηνικής ιατρικής, αποκαλύφθηκε ότι περίπου το 98% της ραδιενέργειας που ανακτήθηκε στα ούρα ήταν αμετάβλητη πρεγκαμπαλίνη. Ο κύριος μεταβολίτης είναι η Ν -μεθυλοπρεγκαμπαλίνη.
Η πρεγκαμπαλίνη αποβάλλεται από τα νεφρά στα ούρα, κυρίως στην αμετάβλητη μορφή της. Έχει σχετικά μικρό χρόνο ημιζωής, με αναφερόμενη τιμή 6,3 ώρες. Λόγω του μικρού χρόνου ημιζωής της, η πρεγκαμπαλίνη χορηγείται 2 έως 3 φορές την ημέρα για να διατηρηθούν τα θεραπευτικά επίπεδα. Η νεφρική κάθαρση της πρεγκαμπαλίνης είναι 73 mL/λεπτό.
Ιστορία
Η πρεγκαμπαλίνη συντέθηκε το 1990 ως αντιεπιληπτικό. Εφευρέθηκε από το φαρμακευτικό χημικό Ρίτσαρντ Μπρους Σίλβερμαν στο Πανεπιστήμιο Northwestern στο Έβανστον, Ιλινόις. Ο Σίλβερμαν είναι πιο γνωστός για την αναγνώριση της πρεγκαμπαλίνης ως πιθανή θεραπεία για επιληπτικές κρίσεις. Από το 1988 έως το 1990, ο Ρίσαρντ Αντροσκίεβιτς, ένας επισκέπτης ερευνητής, συνέθεσε μια σειρά μορίων για τον Σίλβερμαν. Ένα φαινόταν ιδιαίτερα ελπιδοφόρο. Το μόριο διαμορφώθηκε αποτελεσματικά για μεταφορά στον εγκέφαλο, όπου ενεργοποίησε την αποκαρβοξυλάση L-γλουταμινικού οξέος, ένα ένζυμο. Ο Σίλβερμαν ήλπιζε ότι το ένζυμο θα αύξανε την παραγωγή του ανασταλτικού νευροδιαβιβαστή GABA και θα εμπόδιζε τους σπασμούς. Τελικά, το σύνολο των μορίων στάλθηκε στην Parke-Davis Pharmaceuticals για δοκιμή. Το φάρμακο εγκρίθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004. Οι ΗΠΑ έλαβαν έγκριση από το FDA για χρήση στη θεραπεία της επιληψίας, του διαβητικού νευροπαθητικού πόνου και της μεθερπητικής νευραλγίας τον Δεκέμβριο του 2004. Στη συνέχεια, η πρεγκαμπαλίνη εμφανίστηκε στην αμερικανική αγορά με το εμπορικό σήμα Lyrica το φθινόπωρο του 2005. Το 2017, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) ενέκρινε το Lyrica CR, μια εκτεταμένης αποδέσμευσης πρεγκαμπαλίνη, αλλά σε αντίθεση με το σκεύασμα άμεσης απελευθέρωσης, δεν εγκρίθηκε για τη διαχείριση της ινομυαλγίας ή ως πρόσθετη θεραπεία για ενήλικες με έναρξη εστιακών επιληπτικών κρίσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγχολυτικά Κατηγορία:Αντιεπιληπτικά Κατηγορία:Αναλγητικά Κατηγορία:Αμινοξέα
Νησί του Φαραώ
Το Νησί του Φαραώ (αραβικά : جزيرة فرعون) είναι νησί στο βόρειο κόλπο της Άκαμπα στην ακτή ανατολική της Αιγύπτου στην χερσόνησο του Σινά. Μαζί με την ακρόπολη της Αλ Γκουντί, επίσης, στην Αίγυπτο, η ακρόπολη στο νησί του Φαραώ προστέθηκε από την ΟΥΝΕΣΚΟ στα Μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς στον ενδεικτικό κατάλογο στις 28 του Ιουλίου του 2003, λόγω της παγκόσμιας πολιτιστικής αξίας του.
Λόγω της θέσης του κοντά στην Ιορδανία και το Ισραήλ το νησί και οι κοραλλιογενείς ύφαλοι του έχουν γίνει δημοφιλές αξιοθέατο για τους τουρίστες.
Κάστρο
Τον 11ο αιώνα σταυροφόροι για την υπεράσπιση της διαδρομής μεταξύ Καΐρου και της Δαμασκού έχτισαν πάνω στο νησί φρούριο γνωστό σαν "Île de Graye". Στα αραβικά χρονικά της εποχής αναφέρεται πόλη με το ίδιο όνομα σε ένα νησί στην απέναντι πλευρά του κόλπου, πιθανότατα το σημερινό κάστρο. Τον χειμώνα του 1116 το νησί ήταν σχεδόν έρημο.
Τον Δεκέμβριο του 1170 ο Σαλαντίν κατέλαβε το νησί και ανακατασκεύασε την ακρόπολη και άφησε μια φρουρά εκεί. Τον Νοέμβριο του 1181 Ο Ρευνιόν του Σαντιγιόν πολιόρκησε το φρούριο και προσπάθησε να δημιουργήσει ναυτικό αποκλεισμό εναντίον των μουσουλμάνων υπερασπιστών του κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1182 έως 1183. Ο αποκλεισμός επιχειρήθηκε από μόνο δύο πλοία και δεν ήταν επιτυχής. Μέχρι τον 13ο αιώνα όταν ο προσκυνητής "Θίετμαρ" πέρασε από το νησί το 1217, ολόκληρος ο χώρος ήταν ένα ψαροχώρι και κατοικείται από μουσουλμάνους και αιχμάλωτους Φράγκους. Ο Μαμελούκος κυβερνήτης της πόλης της Άκαμπα έζησε στην ακρόπολη μέχρι κάποια στιγμή τον 14ο αιώνα, γύρω στο 1320, όταν η έδρα του κυβερνήτη μεταφέρθηκε στην ίδια την πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Αιγύπτου στην Ερυθρά θάλασσα Κατηγορία:Κάστρα της Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Σταυροφορικά κάστρα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αίγυπτο
Ινδοελληνικό βασίλειο
Ο όρος Ινδοελληνικό βασίλειο περιγράφει γενικά έναν αριθμό από διάφορες τοπικές ηγεμονίες, οι οποίες είχαν τις πρωτεύουσές τους στα Τάξιλα, Πουσκαλαβάτι και Σάγαλα. Υπήρχαν και άλλες πόλεις για τις οποίες γίνονται αναφορές, όπως για παράδειγμα η Θεοφίλα, την οποία αναφέρει ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στα Γεωγραφικά του και η οποία πιθανώς υπήρξε βασιλική έδρα.
Ο Ευθύδημος Α´ ήταν σύμφωνα με τον Πολύβιο Έλληνας από τη Μαγνησία. Ο γιος του, Δημήτριος Α´ ο Ανίκητος, υπήρξε ο ιδρυτής του ελληνοϊνδικού βασιλείου. Κατά τη σύναψη ειρηνευτικής συμφωνίας με τον Αντίοχο Γ´ τον Μεγάλο, ο Δημήτριος Α΄ νυμφεύτηκε μία από τις κόρες του, η οποία είχε περσική καταγωγή κατά το ήμισυ. Η εθνικότητα των υπολοίπων ηγεμόνων είναι λιγότερο ξεκάθαρη.
Κατά τους δύο αιώνες της κυριαρχίας τους, οι Ινδοέλληνες βασιλείς συνδύασαν την ελληνική και τις ινδοϊρανικές γλώσσες και σύμβολα, όπως μαρτυρείται από τα νομίσματα της περιόδου, καθώς και τα θρησκευτικά έθιμα του Ινδουισμού, τού Βουδισμού και της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, όπως φαίνεται από τα αρχαιολογικά τεκμήρια στις πόλεις τους. Υπήρξαν υποστηρικτές του Βουδισμού, τον οποίο συνδύασαν με ινδουιστικά και ελληνιστικά στοιχεία. Ο πολιτισμικός αυτός συνδυασμός είναι συλλογικά γνωστός ως ελληνοβουδισμός και ελληνοβουδιστική τέχνη.
Οι Ινδοέλληνες σταμάτησαν ως πολιτική οντότητα περί το 10 μ.Χ. μετά τις επιδρομές των Κουσανιτών και των Ινδοσκυθών, αν και υπήρξαν ομάδες ελληνικού πληθυσμού, που πιθανώς παρέμειναν για αρκετούς αιώνες υπό την ηγεμονία των Ινδοπάρθων και των Κουσανιτών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικό Βασίλειο της Βακτρίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Ινδοελληνικο Κατηγορία:Ελληνιστικά κράτη
Άργος Ορεστικό
Το Άργος Ορεστικό είναι κωμόπολη στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς της Μακεδονίας, που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Ελλάδας και εντάσσεται διοικητικά στην Περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας. Η περιοχή του πρώην Καποδιστριακού Δήμου Άργους Ορεστικού βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του Νομού Καστοριάς και αποτελεί τμήμα του νοτίου ορίου του Νομού στα σύνορά του με τον Νομό Κοζάνης. Με τη διοικητική αναμόρφωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Πρόγραμμα «Καλλικράτης»), ο πρώην Δήμος Άργους Ορεστικού συγχωνεύθηκε με τον παρακείμενο πρώην Καποδιστριακό Δήμο Ίωνος Δραγούμη και μαζί συναποτελούν πλέον τον Καλλικρατικό Δήμο Άργους Ορεστικού.
Ο Δήμος
Ο Δήμος του Άργους Ορεστικού είναι ο δεύτερος σε μέγεθος Δήμος μετά τον Δήμο Καστοριάς. Εκτείνεται στο νότιο όριο της Π.Ε. Καστοριάς, στα σύνορά του με την Π.Ε. Κοζάνης. Το Άργος Ορεστικό είναι η δεύτερη σε μέγεθος πόλη μετά την Καστοριά. Βρίσκεται 8 χλμ. περίπου νότια της Καστοριάς και είναι χτισμένο σε υψόμετρο 660 μ. Αποτελείται από έναν οικισμό και δώδεκα δημοτικά διαμερίσματα.
Η ονομασία του προέρχεται από την ομώνυμη αρχαία μακεδονική πόλη, η θέση της οποίας δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη. Η σημερινή πόλη δημιουργήθηκε στα μέσα του 15ου αιώνα και έκτοτε γνώρισε μεγάλη και σημαντική ανάπτυξη. Κατά την τελευταία απογραφή του 2011 ο μόνιμος πληθυσμός της πόλης είναι 7.473 κάτοικοι.
Οικονομία
Το Άργος αποτελούσε ήδη από την Τουρκοκρατία ένα αγροτικό και βιοτεχνικό κέντρο επεξεργασίας φλοκατών. Σήμερα, ένα ποσοστό του πληθυσμού ασχολείται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη δασική εκμετάλλευση αλλά η κύρια απασχόλησή του είναι η βιοτεχνία της γούνας. Μετά το 1996, όταν σταμάτησε η εμπορεία και η βιοτεχνία γουναρικών, η οικονομία της περιοχής στράφηκε αλλού, κυρίως στη γεωργία αλλά και στις τουριστικές επιχειρήσεις, μιας και το φυσικό περιβάλλον τους το επιτρέπει.
Ιστορία
Η περιοχή παρουσιάζει πολύ μεγάλο ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον για τα αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά της ευρήματα. Θεωρείται κοιτίδα του αρχαίου Μακεδονικού Βασιλείου. Ήταν το κέντρο των Ορεστών Μακεδόνων, οι ηγεμόνες των οποίων πίστευαν ότι κατάγονταν από την ομώνυμη πελοποννησιακή πόλη. Σύμφωνα με την παράδοση πήρε το όνομά του από τον Ορέστη, ο οποίος μετά τον φόνο του πατέρα του Αγαμέμνονα κατέφυγε στην περιοχή. Η λέξη Άργος έχει πελασγική προέλευση και συναντάται σε πολλές περιοχές του ελλαδικού χώρου. Το Άργος Ορεστικόν ήταν η πρωτεύουσα της αρχαίας Ορεστίδος, μιας επαρχίας της Άνω Μακεδονίας. Με βάση τα αρχαιολογικά δεδομένα, όλοι σήμερα οι ερευνητές ταυτίζουν ανεπιφύλακτα την πόλη με τα ερείπια που σώζονται στην τοποθεσία «Αρμενοχώρι», που βρίσκεται πολύ κοντά στη σημερινή ομώνυμη κωμόπολη.
Ο Στέφανος ο Βυζάντιος στο έργο του Εθνικών, αναφέρει με την ονομασία Άργος Ορεστικόν πόλη στη Σκυθία, για την οποία δεν γνωρίζουμε άλλα στοιχεία και πιθανόν να πρόκειται για λάθος αναφορά (είτε δεν υπήρχε καν πόλη Άργος Ορεστικόν ή Άργος στη Σκυθία, είτε λεγόταν Άργος).
Περί το τέλος του 3ου ή 4ου αι. μ.Χ. η Διοκλητιανούπολη δέχτηκε επιδρομές Γοτθικών πληθυσμών και ερημώθηκε. Οι περισσότεροι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στην Καστοριά που ιδρύθηκε τον 5ο αι. από τον Ιουστινιανό, αλλά πιθανότατα συνέχισε να υπάρχει ως μικρή εγκατάσταση την Πρωτοβυζαντινή Εποχή. Η σύγχρονη πόλη δημιουργήθηκε κατά τον 15ο αι. και στην Τουρκοκρατία ονομαζόταν Χρούπιστα. To 1598 μαρτύρησε στην κωμόπολη ο Μάρκος Πέτρου Μαρκούλη, επειδή αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει. Στην επανάσταση του 1821 ο οπλαρχηγός Ευάγγελος Σπανός υπήρξε από τους πρωτεργάτες της εξέγερσης των κατοίκων. Μετά την καταστολή της Επανάστασης, πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να εκπατριστούν για να αποφύγουν τις Οθωμανικές διώξεις και πολλοί κατέφυγαν στη Νιγρίτα, στα Κιμμέρια και αλλού. Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα οι κάτοικοι του Άργους αγωνίστηκαν για την ελευθερία, με σημαντικότερους Μακεδονομάχους τους Αναστάσιο Γκίνη, Αθανάσιο Νάσκο (καπετάν Φλώκας), Αχιλλέα Ζηκούλη (καπετάν Κοκοφύνας), Ναούμ Σπανό και τον ιερέα Ιωάννη Σπανό («Παπαγιαννάκη»). Τελικώς, η πόλη απελευθερώθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1912 από το ελληνικό ιππικό, με επικεφαλής τον Ι. Άρτη. Οι κάτοικοι της πόλης συμμετείχαν στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους του 20ου αι., όπως και στον Εμφύλιο Πόλεμο. Σήμερα, αποτελεί μια εύρωστη κωμόπολη, που αναπτύσσεται οικονομικά και δημογραφικά.
Αξιοθέατα
Σε απόσταση 15 χλμ. από το Άργος Ορεστικό, στην περιοχή του Νοστίμου - Ασπροκκλησιάς, βρίσκεται ένα απολιθωμένο δάσος η ηλικία του οποίου υπολογίζεται σε 15-20 εκατομμύρια χρόνια. Τα απολιθώματα εκτίθενται στο Μουσείο Παλαιοντολογίας & Παλαιοβοτανικής στο Νόστιμο.
Στο χωριό Αμμουδάρα βρίσκονται Ιαματικά Λουτρά, που σύμφωνα με μελέτες έχουν θεραπευτικές ιδιότητες. Το Υδροθεραπευτήριο βρίσκεται σε μία πανέμορφη τοποθεσία, 2,5 χλμ. έξω από το Άργος και λειτουργεί από τις αρχές του Ιουνίου μέχρι τις αρχές του Οκτωβρίου, υπό την αρμοδιότητα της Δημοτικής Επιχείρησης Τουρισμού του Δήμου Ορεστίδος.
Στις θέσεις Αρμενοχώρι και Παραβέλα, 2 χλμ. βόρεια της πόλης, στον δρόμο προς Μανιάκι, βρίσκονται τα τείχη της ρωμαϊκής Διοκλητιανούπολης. Στην Παραβέλα διεξάγεται από το 2009 Πανεπιστημιακή Ανασκαφή υπό τη διεύθυνση των επίκουρων καθηγητών κλασικής αρχαιολογίας Δημήτρη Πλάντζου (Πανεπιστήμιο Αθηνών) και Δημήτρη Δαμάσκου (Πανεπιστήμιο Πατρών).
Λαογραφία
Στο βιβλίο «Λαογραφικά Άργους Ορεστικού (Χρούπιστας)» του Μορφωτικού Συλλόγου «Ορεστίς» που εκδόθηκε το 2000 γίνεται εκτενής αναφορά στα τοπικά ήθη και έθιμα.
Σύγχρονος πολιτισμός
Πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής:
Στο Άργος λαμβάνει χώρα το «Αργείτικο Καρναβάλι» κάθε πρωτοχρονιά, με παρέλαση αρμάτων και μπουλούκια καρναβαλιστών που κατακλύζουν την κώμη κατά τη διάρκεια της νύχτας, παίζοντας παραδοσιακή μουσική και χορεύοντας. Το «Αργείτικο Καρναβάλι» έγινε ιδιαίτερα γνωστό και απασχόλησε τα ΜΜΕ της Ελλάδας, λόγω της συμμετοχής σε αυτό του βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ, Ευάγγελου Διαμαντόπουλου, και την κριτική που δέχθηκε για τις σκωπτικές του ενέργειες στη καρναβαλική παρέλαση.
Η Κοινωφελής Επιχείρηση του Δήμου διοργανώνει τα «Ορέστεια», μια σειρά εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται κάθε καλοκαίρι, κατά το τελευταίο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου. Εξέχουσα θέση έχει η συναυλία της Φιλαρμονικής του δήμου, που πραγματοποιείται ανήμερα της γιορτής της πολιούχου Αγίας Παρασκευής, στις 26 του μήνα.
Ετήσια, με βάση το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου, διεξάγεται στην πόλη μεγάλη λαϊκή εμποροπανήγυρη, που αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων επισκεπτών από Ελλάδα και Εξωτερικό
Η «Γιορτή του Κάστανου» γίνεται την τελευταία Κυριακή του Οκτώβρη στην κοινότητα του Καστανοφύτου. Στους επισκέπτες προσφέρονται κάστανα της τοπικής παραγωγής και δωρεάν κρασί, υπό τους ήχους ζωντανής παραδοσιακής μουσικής με τη συνοδεία χορευτικών. Παράλληλα πραγματοποιείται έκθεση παραδοσιακών στολών και φωτογραφίας.
Grand prix στίβου, τουρνουά ποδοσφαίρου 5x5
Αθλητισμός
Στην πόλη εδρεύουν και δραστηριοποιούνται 3 αθλητικοί σύλλογοι.
Ο ποδοσφαιρικός Παναργειακός, με έτος ίδρυσης το 1953, που διατηρεί Ανδρικό και Παιδικά τμήματα. Την τρέχουσα περίοδο (2013-2014), η πρώτη ομάδα αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Καστοριάς.
Ο μπασκετικός Α.Σ. Άργους Ορεστικού, που φέτος παίζει στον Βόρειο Όμιλο της Β΄ Εθνικής Κατηγορίας. Διατηρεί τμήματα υποδομών όλων των ηλικιών, καθώς και γυναικείο τμήμα νεανίδων-κορασίδων.
Ο σύλλογος κλασσικού αθλητισμού Φιλαθλητικός.
Συγκοινωνίες
Στο Άργος βρίσκεται ο Κρατικός Αερολιμένας Καστοριάς «Αριστοτέλης» στον οποίον εκτελούνται πτήσεις από/για Αθήνα σε εβδομαδιαία βάση. Καθημερινά υπάρχει τακτική αστική συγκοινωνία με την πόλη της Καστοριάς, από όπου πραγματοποιείται και η υπεραστική δρομολογιακή σύνδεση μέσω του Κ.Τ.Ε.Λ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας  Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Ορεστίδος
Γαλλόφωνοι άλτες του Μέιν
Οι γαλλόφωνοι άλτες του Μέιν (αγγλικά: Jumping Frenchmen of Maine, γαλλικά: Sauteurs du Maine) ήταν ομάδα ξυλοκόπων γαλλικής καταγωγής στο Μέιν των βορειοανατολικών ΗΠΑ κατά τον 19ο αιώνα, οι οποίοι παρουσίαζαν μια σπάνια νευρολογική διαταραχή αγνώστου προελεύσεως. Το σύνδρομο που παρουσίαζαν αφορούσε ξαφνικές αντανακλαστικές κινήσεις οι οποίες έμοιαζαν με μη ελεγχόμενα άλματα, ενώ κάποιοι παρουσίαζαν τη συμπεριφορά αυτή σε όλα τα σημεία του σώματος τους, καθώς και ήταν εξαιρετικά ευάλωτοι στην υποβολή αρκεί να γινόταν με ξαφνικό τρόπο.
Συμπτώματα
Τα άτομα με αυτήν την πάθηση εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην περιοχή της λίμνης Μούσχεντ στο βόρειο τμήμα της πολιτείας του Μέιν, και η πρώτη περιγραφή τους έγινε το 1878 από τον Αμερικανό νευρολόγο Τζωρτζ Μίλερ Μπερντ. Κατά τις σημειώσεις του κατέγραψε συμπτώματα όπως ξαφνικές κινήσεις, άλματα, και συμπεριφορές που έμοιαζαν με τικ, και θεώρησε πως η συμπεριφορά αυτή ήταν κληρονομική.
Άλλα συμπτώματα ήταν πως οι ασθενείς υπάκουαν την οποιαδήποτε εντολή, ακόμα και να χτυπήσουν κάποιο οικείο τους πρόσωπο, αρκεί αυτή να δίνονταν με ξαφνικό τρόπο, και γενικά αντιδρούσαν αφύσικα όταν τους δίδονταν ξαφνικά ερεθίσματα. Τα πλέον κοινά και λιγότερα έντονα συμπτώματα τους ήταν τα άλματα, οι φωνασκίες, και τα χτυπήματα. Τα άτομα αυτά εκδήλωναν επίσης υπερβολικά ξεσπάσματα, και πολλοί περιέγραφαν τους εαυτούς τους ως εσωστρεφείς.
Υπήρχαν και περιπτώσεις όπου εκδήλωναν ηχολαλία -επανάληψη του ότι άκουγαν από άλλα άτομα- και ηχοπραξία -επανάληψη κινήσεων άλλων ατόμων-. Τα άτομα αυτά ήταν εύκολα στην υποβολή και δεν μπορούσαν να αντισταθούν στο να επαναλαμβάνουν λέξεις ή ήχους όταν τους ζητούνταν με επιτακτικό τρόπο.
Κατά τη μελέτη του φαινομένου από τον Γάλλο νευρολόγο Ζαν-Μαρτέν Σαρκό, έγινε σύγκριση των ξυλοκόπων στο Μέιν έναντι παρόμοιων περιπτώσεων που είχαν αναφερθεί στη Μαλαισία και τη Σιβηρία. Όσο για τις μελέτες του Μπερντ, αυτές μεταφράστηκαν στα γαλλικά από τον Ζωρζ-Ζυλ ντε λα Τουρέτ (Georges Gilles de la Tourette) το 1879, και κατόπιν το 1885 ο Τουρέτ εξέδωσε νέα μελέτη στην οποία ανέφερε τα παραπάνω συμπτώματα, και εντός της ίδιας έκδοσης περιέγραψε για πρώτη φορά το σύνδρομο Τουρέτ κάνοντας λόγο για πιθανή σύνδεση μεταξύ των 2 ως παθήσεων σπασμωδικού τικ. Οι υποθέσεις που έκανε ο Τουρέτ στη μελέτη αυτή αμφισβητήθηκε πως εμφανίζονταν πράγματι στους ασθενείς που μελετήθηκαν και από μερίδα συναδέλφων της εποχής του, ενώ το ίδιο αμφισβητήθηκε και σε μελέτες που έγιναν το 1980.
Aιτίες
Η αιτία της πάθησης είναι άγνωστη. Μια από τις διάφορες θεωρίες είναι πως πρόκειται για γενετική πάθηση, καθώς βάσει παρατηρήσεων σε 50 περιστατικά αυτά σημειώθηκαν σε απομακρυσμένες τοποθεσίες και ήταν συγκεντρωμένα στην περιοχή του βορείου Μέιν, με 14 από αυτά τα περιστατικά να εμφανίζονται στα μέλη 4 οικογενειών, καθώς και μια περίπτωση όπου στην ίδια οικογένεια ο πατέρας, οι 2 γιοί του, και τα 2 εγγόνια του όλοι παρουσίαζαν την ίδια συμπεριφορά με τα άλματα.
Έχει επίσης εκφραστεί η άποψη πως πρόκειται για κοινωνιολογικό φαινόμενο ή συνήθεια, καθώς το μικρό μέγεθος της κοινότητας των γαλλόφωνων στις απομακρυσμένες και απομονωμένες δασικές περιοχές του βορείου Μέιν ευνοούσε την υιοθέτηση και αντιγραφή συμπεριφορών, ενώ η ντροπαλή φύση των περισσοτέρων σήμαινε πως όταν ακολουθούσαν το ιδιότυπο αυτό πρότυπο ανταμείβονταν μέσω της λήψης προσοχής από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας τα οποία το έβρισκαν αστείο και ψυχαγωγούνταν.
Παρόμοιες διαταραχές
Το σύνδρομο Τουρέτ χαρακτηρίζεται από πολλαπλά φυσικά -ανακλαστικά- τικ καθώς και τουλάχιστον ένα φωνητικό. Ωστόσο το αφύσικο άλμα των γαλλόφωνων του Μέιν προκαλείται πάντα από εξωτερικό παράγοντα, ενώ τα τικ του συνδρόμου Τουρέτ γίνονται ακουσίως.
Στη νοτιοανατολική Ασία η Λάτα (Latah) είναι πάθηση κατά την οποία η αντίδραση κάποιου σε ξαφνικό ερέθισμα είναι παρόμοια με αλλοιωμένη συνειδησιακή κατάσταση συνοδεία επαναλαμβανόμενου λόγου και κινήσεων.
Η Μιργιαχίτ (Miryachit) είναι πάθηση η οποία εμφανίζεται στη Σιβηρία και στην οποία επίσης εμφανίζονται συμπτώματα αλμάτων.
Η νευρασθένεια αποτελεί πάθηση όπου οι ξαφνικές αντιδράσεις προέρχονται κατά την κατάσταση μεγάλης κούρασης.
Η υπερεκπληξία είναι μια εξαιρετικά σπάνια αυτοσωματική κυρίαρχη νευρολογική διαταραχή. Τα συμπτώματα ξεκινούν κατά τη βρεφική ηλικία με υπερτονία των μυών και μειωμένη ευκαμψία μαζί με σπασμωδικές κινήσεις σε όλα τα ηλικιακά στάδια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις Κατηγορία:Ψυχικές διαταραχές και διαταραχές συμπεριφοράς
Ουρανία Ρεμπούλη
Η Ουρανία Ρεμπούλη γνωστή και ως Ράνια Ρεμπούλη είναι Ελληνίδα μαραθωνοδρόμος. Γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1989. Κατάγεται από τη Λέρο και τρέχει με τα χρώματα του Συλλόγου ΑΓΕΣ Κάμειρος. Από μικρή ηλικία έδειξε την κλίση της σε αγώνες αντοχής και ξεχώριζε για τις επιδόσεις της. Είναι απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας Αθηνών ΤΕΦΑΑ. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες της Βραζιλίας το 2016, καθώς νωρίτερα στον Μαραθώνιο του Βερολίνου είχε πιάσει το όριο, τερματίζοντας με χρόνο 2.39'52''.
Πανελλήνιο ρεκόρ
Στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016 στο Άμστερνταμ, έκανε πανελλήνιο ρεκόρ στον ημιμαραθώνιο με χρόνο 1.11'52. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Γυναικών στην Οστράβα,το 2011 κατέλαβε την 5η θέση στα 10 χλμ. με χρόνο 34.15'15, καταρρίπτοντας πανελλήνιο ρεκόρ, που κρατούσε από το 1986.
'''
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες Μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013
Ντιάνε Κρούγκερ
Η Ντιάνε Κρούγκερ (Diane Kruger, πραγματικό όνομα: Diane Heidkrüger, 15 Ιουλίου 1976) είναι Γερμανίδα ηθοποιός και πρώην φωτομοντέλο.
Τα πρώτα χρόνια & σταδιοδρομία
Η Κρούγκερ γεννήθηκε στην πόλη Χίλντεσχαϊμ της Γερμανίας και ξεκίνησε την καριέρα της στο Λονδίνο ως χορεύτρια σε πολύ μικρή ηλικία. Ένας τραυματισμός την έκανε να σταματήσει το χορό και μετέβη στο Παρίσι για να γίνει μοντέλο. Κέρδισε το διαγωνισμό του πρακτορείου μοντέλων Elite, "Look of the Year" το 1992, σε ηλικία 15 ετών. Σύντομα ενδιαφέρθηκε για την υποκριτική και άρχισε μαθήματα στη δραματική σχολή Cours Florent (όπου κατά τη φοίτηση της κέρδισε το βραβείο "Classe Libre" ως η καλύτερη ηθοποιός στο έτος της). Εμφανίστηκε σε μερικές γαλλικές παραγωγές και άλλαξε το επίθετό της σε μια προσπάθεια για μετάβαση στο Χόλυγουντ.
Η πρώτη της εμφάνιση σε αγγλόφωνη παραγωγή έγινε το 2002 στην τηλεταινία The Piano Player με συμπρωταγωνιστές τους Ντένις Χόπερ και Κριστόφ Λαμπέρ. Τα επόμενα δύο χρόνια εμφανίστηκε ανάμεσα σε άλλες στις ταινίες Michel Vaillant (2003) και Wicker Park (2004). Ο πιο αξιοσημείωτος ρόλος της μέχρι στιγμής ήταν αυτός της Ωραίας Ελένης που υποδύθηκε στην ιστορική περιπέτεια του Γούλφγκανγκ Πίτερσεν, Τροία. Το 2005 ψηφίστηκε 50η στη λίστα του περιοδικού Maxim με τις "100 πιο καυτές γυναίκες του 2005". Το 2004 συμπρωταγωνίστησε με τον Νίκολας Κέιτζ και τον Σον Μπιν στην επιτυχημένη περιπέτεια National Treasure, ενώ ακολούθησαν οι ταινίες Καλά Χριστούγεννα το (2005) και Copying Beethoven το (2006). Η ταινία της National Treasure: The Book of Secrets προβλήθηκε στις αμερικανικές αίθουσες το Δεκέμβριο του 2007.
Η Κρούγκερ παντρεύτηκε τον Γάλλο ηθοποιό Γκιγιόμ Κανέ την 1 Σεπτεμβρίου του 2001 και το 2006 κατέθεσαν αίτηση διαζυγίου. Αυτή τη στιγμή κατοικεί στο Παρίσι. To 2013 έλαβε την αμερικανική υπηκοότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί μοντέλα Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Εθνόσημο της Δομινίκας
200px|right Το εθνόσημο της Δομινίκας καθιερώθηκε στις 21 Ιουλίου 1961. Αποτελείται από ένα θυρεό, τον οποίο στηρίζουν δύο ενδημικά είδη του νησιού, οι παπαγάλοι Σισερού (Sisserou). Στο πάνω μέρος του θυρεού βρίσκεται ένα λιοντάρι που βρυχάται. Τα τεταρτημόρια του θυρεού εικονίζουν ένα πλεούμενο, μια μπανανιά, έναν φοίνικα και έναν βάτραχο των βουνών. Κάτω από το έμβλημα βρίσκεται, στα γαλλικά κρεόλ, το εθνικό ρητό: Après Bondie C'est La Ter (Μετά τον Θεό η Γη).
Πηγές
Δομινίκα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Δομινίκας
Ιερά Μητρόπολις Μαρωνείας και Κομοτηνής
Η Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας και Κομοτηνής είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η Κομοτηνή και αποτελεί τη μητρόπολη της περιοχής της Ροδόπης στη Θράκη.
Σήμερα μητροπολίτης είναι ο Παντελεήμων Μουτάφης.
Ιστορία
Ο μητροπολίτης Μαρωνείας Κωνστάντιος (1770-1821) αποτέλεσε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και αγωνιστής της Ελληνικής επανάστασης του 1821 όπως και ο διάδοχός του μητροπολίτης Μαρωνείας Ιωαννίκιος.
Ο σημερινός Μητροπολιτικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου βρίσκεται μέσα στα ερείπια του Φρούριου Κομοτηνής και χρονολογείται στο 1800. Πιθανολογείται ότι ο ναός χτίστηκε πάνω σε παλαιότερη μεταβυζαντινή εκκλησία του 1548.
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|Ο άγιος [[Γρηγόριος Παλαμάς, ο οποίος ασκήτεψε στο Παπίκιο όρος.]]
Τοπικές εορτές
Οι τοπικές εορτές περιλαμβάνουν τις εξής: