cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Ροδωπού Κισάμου)
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Σφίνιετς (ποταμός)
Ο Σφίνιετς (πολωνικά: Świniec) είναι ποταμός στο Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας της Πολωνίας. Σχηματίζεται από την ένωση τριών μικρότερων ποταμών: Νιεμίτσα, Βόουτσα και Στουχόφσκα Στρούγκα. Στην καθοδική πορεία του έχει τον χαρακτήρα ρυθμισμένου καναλιού ελεύθερης ροής. Εκβάλλει στον κόλπο Καρπίνκα, ο οποίος είναι μέρος της Λιμνοθάλασσας του Καμιένσκι, κοντά στην πόλη Κάμιεν Πομόρσκι. Έχει μήκος 39 χιλιόμετρα.
Το 2008, η ποιότητα του νερού του Σφίνιετς ελέγθηκε στο σημείο εκβολής προς την Καρπίνκα. Ως αποτέλεσμα, τα φυσικοχημικά στοιχεία αξιολογήθηκαν ως κάτω από καλή κατάσταση, τα βιολογικά στοιχεία ταξινομήθηκαν ως κατηγορία Ι και η οικολογική κατάσταση ως μέτρια. Στη γενική αξιολόγηση δύο σταδίων, διαπιστώθηκε η κακή κατάσταση των υδάτων του Σφίνιετς.
Το όνομα Σφίνιετς εισήχθη επίσημα με διάταξη το 1948, αντικαθιστώντας το προηγούμενο γερμανικό όνομα του ποταμού - Schwenzer Bach (Σφένσερ Μπαχ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Ντζίβνα Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας
Ηγεμόνας Αχμέτ (γιος του Βαγιαζίτ Β΄)
Ο ηγεμόνας Αχμέτ (τούρκικα: Şehzade Ahmet, 1465 - 1513) ήταν Οθωμανός πρίγκιπας που αγωνίστηκε για να κερδίσει τον θρόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1512-1513.
Ιστορία
Ο Ηγεμόνας Αχμέτ γεννήθηκε το 1465 και ήταν ο μεγαλύτερος επιζών γιος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄. Η μητέρα του ήταν η Μπουλμπούλ Χατούν. Σύμφωνα με την οθωμανική παράδοση, όλοι οι ηγεμόνες (πρίγκιπες), ήταν υποχρεωμένοι να εργάζονται ως διοικητές σε επαρχίες (Σαντζάκια) της Ανατολίας, ως μέρος της εκπαίδευσής τους. Ο Ηγεμόνας Αχμέτ ήταν διοικητής της Αμάσειας, μίας σημαντικής πόλης της Ανατολίας. Παρά το γεγονός ότι η κατάσταση δεν ήταν επίσημη, ο Αχμέτ συχνά αναφερόταν ως διάδοχος του θρόνου κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων βασιλείας του πατέρα του, εν μέρει λόγω του Μεγάλου Βεζίρη, Χαντίμ Αλί πασά.
Κατάληψη του Ικονίου
Όταν έμαθε ότι ο Σελίμ έχασε στην μάχη με τον πατέρα του, ο Αχμέτ αυτοανακηρύχθηκε σουλτάνος της Ανατολίας και άρχισε να πολεμά με έναν ανιψιό του (του οποίου ο πατέρας είχε πεθάνει).Ο Αχμέτ κατέλαβε το Ικόνιο και παρόλο που ο Βαγιαζίτ του ζήτησε να επιστρέψει στο σαντζάκι του, ο ίδιος παρέμεινε στο Ικόνιο. Προσπάθησε επίσης να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη, αλλά απέτυχε γιατί τον εμπόδισαν οι στρατιώτες, δηλώνοντας την προτίμηση τους για ένα πιο ικανό σουλτάνο. Ο Σελίμ, στη συνέχεια, επέστρεψε από την Κριμαία και ανάγκασε τον πατέρα του να παραιτηθεί από τον θρόνο υπέρ του Σελίμ και στέφθηκε σουλτάνος ως Σελίμ Α΄.
Μάχη με τον Σελίμ
Ο Αχμέτ συνέχισε να ελέγχει ένα μέρος της Ανατολίας κατά τους πρώτους μήνες της εξουσίας του Σελίμ. Τέλος οι δυνάμεις του Σελίμ και του Αχμέτ, πολέμησαν κοντά στο Γενισεχίρ της Προύσας, στις 24 Απριλίου του 1513, όπου οι δυνάμεις του Αχμέτ ηττήθηκαν, ο ίδιος συνελήφθη και εκτελέστηκε αμέσως μετά.
Οικογένεια
Ο γιος του, Ηγεμόνας Μουράτ, (Αμάσεια 1495 - Ισφαχάν 1519), ήταν παντρεμένος με την Σαχναβάζ Χανούμ, κόρη του Σαχ Ισμαήλ Α΄ και είχαν 3 γιούς:
Κατηγορία:Οθωμανοί
Κωδικοί ATC C
Δείτε επίσης
C
Κωδικοί ATC D
Δείτε επίσης
D
Πετσάλια Αιτωλοακαρνανίας
Τα Πετσάλια είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 600 μέτρα. Βρίσκεται στα βόρεια όρια με την περιφερειακή Ενότητα Άρτας, στις βορειοανατολικές πλαγιές του Μακρυνόρους, σε απόσταση 55 χλμ. Β.-ΒΑ. της Αμφιλοχίας και 33,5 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Άρτα. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1940 να ανήκει στην τότε κοινότητα Πατιοπούλου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Θύαμο, τα Διακόπια, το Πατιόπουλο και τα Φράγκου αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πατιοπούλου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 85 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
ESPN
Το ESPN (ολογράφως: Entertainment and Sports Programming Networks) είναι παγκόσμιο καλωδιακό και δορυφορικό αθλητικό τηλεοπτικό κανάλι που εδρεύει στις ΗΠΑ, το οποίο ανήκει στην ESPN Inc., κοινή επιχείρηση μεταξύ της εταιρείας The Walt Disney Company και της Hearst Corporation (κατέχει μειοψηφικό μερίδιο 20%).
Το ESPN μεταδίδεται κυρίως από στούντιο που βρίσκονται στο Μπρίστολ του Κοννέκτικατ. Το δίκτυο διαθέτει επίσης γραφεία στο Μαϊάμι, τη Νέα Υόρκη, το Σιάτλ, το Σαρλότ και το Λος Άντζελες. Ενώ το ESPN είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα αθλητικά δίκτυα, ασκείται πολλή κριτική προς αυτό, η οποία περιλαμβάνει κατηγορίες για μεροληπτική κάλυψη, όπως και διαμάχες με μεμονωμένους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς και αναλυτές.
Από το Φεβρουάριο του 2015, το ESPN είναι διαθέσιμο σε περίπου 94.396.000 συνδρομητές (81,1% των συνδρομητών με τουλάχιστον μία τηλεόραση) στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η εταιρεία μετρήσεων Nielsen ανέφερε πολύ χαμηλότερο αριθμό το 2017, κάτω από 90.000.000 συνδρομητές και απώλειες 10.000 συνδρομητών την ημέρα. Εκτός από το κύριο κανάλι και τα επτά συναφή κανάλια στις Ηνωμένες Πολιτείες, το ESPN μεταδίδει σε περισσότερες από 200 χώρες, λειτουργώντας περιφερειακά κανάλια στην Αυστραλία, τη Βραζιλία, τη Λατινική Αμερική και το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ κατέχει και 20% του The Sports Network (TSN), καθώς και τα πέντε θυγατρικά του δίκτυα στον Καναδά.
Το 2011, η ιστορία και η άνοδος του ESPN καλύπτεται στο βιβλίο The Guys Have All the Fun, γραμμένο από τον Τζέιμς Άντριου Μίλερ και τον Τομ Σέιλς και δημοσιευμένο από τη Little, Brown and Company.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικάνικοι τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Νικητές Webby Award
Ιερός Ναός Αγίας Μαρίνας (Ραβδούχα Κισάμου)
Ο Ιερός Ναός Αγίας Μαρίνας είναι εκκλησία στη Ραβδούχα Κισάμου. Χτισμένος ανάμεσα σε βράχους στην πλαγιά βουνού, ο ναός της Αγίας Μαρίνας στη Ραβδούχα Κισάμου χρονολογείται στον 14ο αι. Στο εσωτερικό φέρει τοιχογραφικό διάκοσμο από τον ζωγράφο Θεόδωρο - Δανιήλ Βενέρη, που εξέφραζε τις συντηρητικές τάσεις του τέλους του 13ου αιώνα. Ο ναός αποκαταστάθηκε πρόσφατα, ωστόσο οι περισσότερες τοιχογραφίες καταστράφηκαν με το πέρασμα του χρόνου.
Κωδικοί ATC H
Δείτε επίσης
H
Κυριάκος Τυρίμος
Ο Κυριάκος Τυρίμος είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1996-2006. Το 2008 παρόλο Παρόλο έπρεπε να καταλάβει την κενωθείσα θέση για τρίτη θητεία σε αντικατάσταση τού Τάκη Χατζηγεωργίου ο οποίος εκλεγεί στην ευρωβουλή τη θέση κατέλαβε ο πανικός Χαμπας παρόλο που ο Κυριάκος Τυριμος είχε 7007 ψήφους περισσότερους ο λόγος που δεν κατέλαβε την θέση είναι ότι  σε συνέντευξή του στην εφημερίδα φιλελεύθερός διαφώνησε με την υποψηφιότητα Δημήτρη Χριστόφια για την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Λόγο της επερχόμενης οικονομικής κρησης και υποστήριξέ την υποψηφιότητα Τάσσου Παπαδοπούλου για δεύτερη θητεία.εισηγήθηκε στο ΑΚΕΛ ο ΓΓ να διεκδίκηση την προεδρία του κράτους για την επόμενη πενταετία ούτος ώστε να είναι καλλίτερα προετοιμασμένο για την διαχείριση της οικονομικής κρίσης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κυριάκος Τυρίμος γεννήθηκε στο Καλό Χωριό Ορεινής στις 7 Σεπτεμβρίου 1948. Απεφοίτησε το  1967 το οικονομικό λύκειο Λευκωσίας το 1970-72 ήταν ο τερματοφύλακας του Ορφέα Λευκωσίας Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη ρωσική γλώσσα. Το 1972 μετέβη για σπουδες στην Σοβιετική ένωση,Σπούδασε ιατρική στο Ινστιτούτο Ροστόβ - Ντον με ειδίκευση στην Παθολογία - Γαστρεντερολογία. Υπήρχε πρόεδρος της διεθνούς ένωσης φοιτητών για σειρά ετών.Μέχρι το 1996 εργαζόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Μετά την εκλογή του στη θέση του βουλευτή, εργάστηκε ως ιδιώτης γιατρός.
Είναι νυμφευμένος με την Σαββούλα Σπύρου και έχε ένα υιόι και δύο κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε γραμματέας της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΔΟΝ) Στροβόλου και μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής ΑΚΕΛ Λευκωσίας. Ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ.
Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου και του διοικητικού συμβουλίου γιατρών της Παγκύπριας Συντεχνίας Δημοσίων Υπαλλήλων (ΠΑΣΥΔΥ). Επιπλέον, ήταν πρόεδρος των συμβασιούχων γιατρών. Επιπρόσθετα, διετέλεσε πρόεδρος της Γαστρεντερολογικής Εταιρείας Κύπρου και μέλος της Ευρωπαϊκής Γαστρεντερολογικής Εταιρείας.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1996 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2001 για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2006 αλλά δεν κατέλαβε την κοινοβουλευτική έδρα για τους λογούς που αναφέρονται πιο πάνω.
.
Το 2008 διαγράφηκε από το ΑΚΕΛ. Στις προεδρικές εκλογές του 2013 υποστήριξε τον Γιώργο Λιλλήκα. Ακολούθως εντάχθηκε στη Συμμαχία Πολιτών. Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 συμμετείχε ως αριστίνδην υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο του Δημοκρατικού Κόμματος μετά από πρόταση του προέδρου του κόμματος, Νικόλα Παπαδόπουλου, αλλά δεν εκλέχθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι παθολόγοι Κατηγορία:Κύπριοι γαστρεντερολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Σπάρτοκος Δ΄ του Βοσπόρου
Ο Σπάρτοκος Δ΄ (3ος αι. π.Χ.) από τη δυναστεία των Σπαρτοκιδών ήταν βασιλιάς τού βασιλείου του Βοσπόρου από το 245 έως το 240 π.Χ.
Βιογραφία
Ο Σπάρτοκος Δ΄ ήταν γιος του Παιρισάδη Β΄ και είναι γνωστός από μία επιγραφή σε νομίσματα μετά το τέλος τού πατέρα του, που τον δείχνει να αυτοαποκαλείται βασιλιάς, με την επιγραφή ΠΑΝ. Η σύντομη βασιλεία του έληξε, όταν τον σκότωσε ο μικρότερος αδελφός του Λεύκων Β΄, αφού ανακάλυψε ότι κοιμόταν με τη σύζυγό του Aλκαθόη, η οποία αργότερα σκότωσε τη Λεύκωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Σπαρτοκιδών
Ιερός Ναός Αγίου Παύλου (Ροδωπού Κισάμου)
Ο Ιερός Ναός Αγίου Παύλου (Ροδωπού Κισάμου) είναι ένας Ιερός Ναός που βρίσκεται μέσα σε έναν όρμο του ακρωτηρίου Σπάθα, στο Ροδωπού Χανιών. Πρόκειται για το μονόχωρο καθολικό της ομώνυμης μονής, που ιδρύθηκε στα τέλη του 14ου αι. Στο εσωτερικό του φέρει τοιχογραφίες που ανάγονται σε δύο εποχές. Οι πρώτες, στο ανατολικό μέρος του ναού, συμβαδίζουν με την εποχή θεμελίωσης της μονής και αποτελούν λαϊκότροπες  απηχήσεις  της   Μακεδονικής  Σχολής στην  Κρήτη. Οι νεώτερες, που ιστορήθηκαν στην επέκταση του ναού προς τα δυτικά, είναι του 15ου αι. και αποτελούν πρώιμα έργα της Κρητικής Σχολής.
Πηγές
Παυλος Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Κωδικοί ATC L
Δείτε επίσης
L
Κωδικοί ATC J
Παραπομπές
J
Κωδικοί ATC M
Παραπομπές
M
Κωδικοί ATC N
Δείτε επίσης
N
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσπρωτίας 1985–86
Για την περίοδο 1985–86, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσπρωτίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Θεσπρωτίας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Θεσπρωτίας κερδίζει την άνοδο στη Δ εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Θεσπρωτίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 1985–86, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θεσπρωτίας είναι η εξής:
Α' Κατηγορία
Συμμετείχαν 10 ομάδες.
Β' Κατηγορία
Συμμετείχαν 10 ομάδες.
Γ' Κατηγορία
Συμμετείχαν 15 ομάδες χωρισμένες σε 2 ομίλους.
Κύπελλο
Στο κύπελλο συμμετέχουν οι ομάδες της ΕΠΣ Θεσπρωτίας.
Τελικός
Ο τελικός έγινε στις 18 Μαρτίου 1986
Θεσπρωτός-Θύαμις Καστρίου 1-1 (1-1 παρ. 4-1 πεν.)
Ναρθάκι Λάρισας
Το Ναρθάκι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ναρθακίου, της Δημοτικής Ενότητας Ναρθακίου και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Ναρθάκι Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 327 μέτρων και έχει πληθυσμό 355 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.288077" longitude="22.436142" zoom="12" width="1000" height="400" align="center" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Κωδικοί ATC R
Δείτε επίσης
R
Πηγάδια Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πηγάδια
Τα Πηγάδια είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 840 μέτρα. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά όρια με την περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, δυτικά του Αχελώου ποταμού και βόρεια της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών, σε απόσταση 61 χλμ. ΒΑ. της Αμφιλοχίας. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1928 να ανήκει στην τότε κοινότητα Σακαρετσίου (Περδικάκι). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Περδικάκι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Περδικακίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 47 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (συγχρονισμένη κολύμβηση)
Ιστορική αναδρομή
Το 1990, η τότε διοίκηση του ερασιτέχνη Ολυμπιακού, αποφάσισε να ιδρύσει τμήμα συγχρονισμένης κολύμβησης, το οποίο θα λειτουργούσε και θα συμμετείχε στις επίσημες διοργανώσεις που διεξάγονταν στην Ελλάδα υπό την αιγίδα της Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας. Το τμήμα συγχρονισμένης κολύμβησης αποτελεί ένα από τα νεότερα τμήματα στην ιστορία του Ολυμπιακού Πειραιώς μαζί με την αντισφαίριση (1998), το Τάε Κβον Ντο (2013) και το Κικ Μπόξινγκ (2013).
Η ύπαρξη τμημάτων συγχρονισμένης κολύμβησης δεν αποτελούσε πρωτόγνωρο γεγονός για την Ελλάδα. Οι προσπάθειες για ανάπτυξη της, στη χώρα, είχαν αρχίσει ήδη από το 1985. Το 1989 αποτέλεσε σταθμό για την ιστορία του συγκεκριμένου αθλήματος, καθώς τότε η Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΚΟΕ) αποφάσισε να αναπτύξει το άθλημα αυτό στη σε εθνικό-πανελλήνιο επίπεδο. Το 1990 διοργανώθηκε το πρώτο πρωτάθλημα συγχρονισμένης κολύμβησης, ενώ μέσα στα επόμενα δύο χρόνια είχαν σχηματιστεί ήδη πάνω από δέκα ομάδες οι οποίες δήλωσαν κανονικά τη συμμετοχή τους στο πρωτάθλημα αυτό.
Τα πρώτα χρόνια
Το 1999 η ομάδα του Ολυμπιακού κατέκτησε την τρίτη θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα έχοντας καταφέρει να συγκεντρώσει συνολικά 37 βαθμούς χάρη στις επιδόσεις των αθλήτριών του, Αντωνιόζα και Παπαδημητρίου.
Παρακμή και διάλυση
Το 2000, συμμετείχε για ακόμα μια χρονιά στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, ωστόσο δεν κατάφερε να διακριθεί και βρέθηκε μόλις στην όγδοη θέση. Τα επόμενα χρόνια, δεν δόθηκε ιδιαίτερη βάση στο συγκεκριμένο τμήμα με αποτέλεσμα να αποδυναμωθεί με σταθερούς ρυθμούς.
Το τμήμα σήμερα δεν υφίσταται.
Διακεκριμένες αθλήτριες
Με αλφαβητική σειρά:
Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου (Σκονίζο Κυδωνίας)
Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου (Σκονίζο Κυδωνίας). Κτισμένος κατά τον 16ο αι., σύμφωνα με χάραγμα στο θύρωμα του, ο μονόχωρος ναός του Αγίου Αντωνίου στο Σκονίζω Κυδωνίας πιθανόν να αποτέλεσε καθολικό μοναστηριακού συγκροτήματος. Αποτελούσε ιδιοκτησία της μητρόπολης Κρήτης, η οποία το 1875 το πούλησε στην ιερά μονή Χρυσοπηγής για να χρηματοδοτήσει την ανέγερση ενός σχολείου από τη δημογεροντία Χανίων. Στο εσωτερικό του ναού αποκαλύφθηκε μια καμπάνα, η οποία φαίνεται ότι είχε καλυφθεί το 1645 λόγω της οθωμανικής εισβολής.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Ρόλαντ Γκέργκι
Ο Ρόλαντ Γκέργκι (Ουγγρικά: Roland Gergye, 24 Φεβρουαρίου 1993, Κάποσβαρ) είναι Ούγγρος διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται με τη φανελα του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στη θέση του ακραίου.
Διεθνείς διοργανώσεις
'''Κύπελο CEV
Εθνικά Πρωταθλήματα
'''3 Πρωταθλήματα Ογγαρίας '''1 Πρωτάθλημα Γερμανίας
Εθνικά Κύπελλα
'''3 Κύπελλα Ουγγαρίας '''2 Κύπελλα Γερμανίας
Κατηγορία:Ούγγροι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Κωδικοί ATC S
Δείτε επίσης
S
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Ισημερινού
Η Σέριε Α (ισπανικά: Serie A) είναι επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στον Ισημερινό. Βρίσκεται στην κορυφή του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ισημερινού και αποτελεί είναι ο πρώτη ποδοσφαιρική κατηγορία της χώρας. Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ισημερινού. Αποτελείται από δώδεκα συλλόγους με σύστημα ανόδου και υποβιβασμού με τη Σέριε Β. Η αγωνιστική περίοδος διαρκεί από το Φεβρουάριο έως το Δεκέμβριο και συνήθως διεξάγεται σε πολλαπλά στάδια.
Ενώ αρχικά δεν αποτελούσε πρωτάθλημα, η Σέριε Α έχει τις ρίζες της στο εθνικό πρωτάθλημα μεταξύ των κορυφαίων ομάδων των δύο περιφερειακών ενώσεων του Ισημερινού. Για τις πρώτες εννέα περιόδους, οι ομάδες από το Γκουαγιακίλ και το Κίτο προκρίνονταν στη διοργάνωση μέσω των επαγγελματικών περιφερειακών ενώσεών τους. Το 1967, η συγκεκριμένη μέθοδος πρόκρισης εγκαταλήφθηκε με σκοπό να σχηματιστεί ένα ενιαίο πρωτάθλημα. Από την πρώτη αγωνιστική περίοδο το 1957, το πρωτάθλημα διοργανώνεται ετησίως (εκτός από το 1958 και το 1959). Η περίοδος του 2005 είχε δύο πρωταθλητές. Είναι ταξινομημένο από το IFFHS ως το 13ο ισχυρότερο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στον κόσμο για το 2011, και το 5ο ισχυρότερο στη Νότια Αμερική.
Πολυνίκης είναι η Μπαρτσελόνα με 16 πρωταθλήματα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βενεζουέλας Βενεζουέλας
Ιερός Ναός Παναγίας της Φανερωμένης (Κάτω Πλατανιάς Κυδωνίας)
Ο ναός της Παναγίας της Φανερωμένης ή Γυρογιαλίτισσας βρίσκεται στον Κάτω Πλατανιά Χανίων.
Αρχικά, είχε κτιστεί τον 16ο με 17ο αι. ένα μικρό ένα μονόχωρο, καμαροσκέπαστο εκκλησάκι, το οποίο επεκτάθηκε στα δυτικά κατά τα μέσα του 19ου αιώνα.
Σύμφωνα με την παράδοση, η ανέγερση του ναού αποδίδεται σε τάμα ναυτικών προς την Παναγία να τους γλυτώσει από θαλασσοταραχή και να τους «φανερώσει» ένα σημάδι: ένα φωτεινό σημείο στην παραλία, εκεί όπου έκτισαν την εκκλησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παναγια Φανερωμενη Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στην Παναγία Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης (Κουφός Κυδωνίας)
Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης (Κουφός Κυδωνίας). Ο ναός της Αγίας Αικατερίνης στον οικισμό Κουφό Κυδωνίας χρονολογείται στην ύστερη περίοδο της ενετοκρατίας στην Κρήτη (τέλη 16ου με αρχές 17ου αι.). Στο μονόχωρο κτίσμα έγιναν αρκετές παρεμβάσεις που αλλοίωσαν την αρχική του μορφή.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου (Πάνω Πλατανιάς Κυδωνίας)
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου (Πάνω Πλατανιάς Κυδωνίας). Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στον Πάνω Πλατανιά αποτελεί τον κεντρικό ναό του οικισμού. Κτισμένος τον 14ο με 15ο αι. στον αρχιτεκτονικό τύπο της βασιλικής, βρίσκεται στα όρια του οικισμού, στη νότια άκρη του βράχου. Στην απογραφή του 1637 είχε δηλωθεί ως μοναστηριακός ναός, ενώ κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας λειτουργούσε ως καθαρά ενοριακός. Επεκτάθηκε ανατολικά κατά τον 19ο αι., ενώ στις αρχές του 20ου αι., κάποια κελιά, που μέχρι πρόσφατα σώζονταν πέριξ του ναού, χρησιμοποιήθηκαν για τη στέγαση του δημοτικού σχολείου και ως αποθήκες κατά τη διάρκεια της κατοχής. Την ίδια περίοδο, το 1942, δημιουργήθηκε κάτω από την εκκλησία μια μεγάλη υπόγεια στοά για την ασφάλεια των Γερμανών στρατιωτών.
Μάρκο Παρόλο
Ο Μάρκο Παρόλο (Marco Parolo, 25 Ιανουαρίου 1985) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Λάτσιο και στην Εθνική Ιταλίας στη θέση του μέσου.
Καριέρα
Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά το 2004 από την Κάλτσιο Κόμο και στη συνέχεια έπαιξε σε διάφορες ιταλικές ομάδες. Από το 2014 αγωνίζεται στη Λάτσιο, με την οποία έχει κατακτήσει ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας.
Στην Εθνική Ιταλίας κλήθηκε πρώτη φορά το 2011. Έχει αγωνιστεί στο Μουντιάλ του 2014 και στο Euro του 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Τσεζένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Κόμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Πιστοϊέζε 1921 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ζαν-Μπατίστ Μπορί ντε Σαιν-Βενσάν
Ο Ζαν-Μπατίστ Μπορί ντε Σαιν-Βενσάν (γαλλικά: Jean-Baptiste Bory de Saint-Vincent) ήταν Γάλλος φυσιοδίφης, αξιωματικός και πολιτικός. Γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1778 στο Αζέν και πέθανε στις 22 Δεκεμβρίου 1846 στο Παρίσι. Βιολόγος και γεωγράφος, ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την ηφαιστειολογία, τη συστηματική και την βοτανική. Η συνηθισμένη συντομογραφία συγγραφέας Bory χρησιμοποιείται για να υποδείξει αυτό το άτομο ως συγγραφέα όταν παρατίθεται ένα βοτανικό όνομα.
Νεολαία
Γεννημένος στο Αζέν στις 6 Ιουλίου 1778, γιος του Ζερώ Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν (Géraud Bory de Saint-Vincent) και της Μαντλίν ντε Ζουρνύ (Madeleine de Journu), ο Ζαν-Μπατίστ Μπορί ντε Σαιν-Βενσάν ανήκε σε μια βασιλόφρων οικογένεια που τον μεγάλωσε με αισθήματα εχθρικά προς την Επανάσταση. Σπούδασε πρώτα στο κολέγιο του Αζέν, και στη συνέχεια με τον θείο του Journu-Auber στο Μπορντώ το 1787. Είχε λάβει μαθήματα ιατρικής και χειρουργικής από το 1791 έως το 1793. Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Τρομοκρατίας το 1793, η οικογένεια του διώχτηκε και κατέφυγε στις Λαντ.
Το 1794, ως πρώιμος φυσιοδίφης, στην ηλικία των 15 ετών μόνο, έσωσε τον γνωστό εντομολόγο Πιερ-Αντρέ Λατρέιγ (Pierre-André Latreille), του οποίου είχε διαβάσει το έργο, από τη φυλακή της Καγιέν στη Γαλλική Γουϊάνα. Ο Λατρέιγ θα γίνει αργότερα ο σημαντικότερος εντομολόγος της εποχής του και ο Μπορύ και αυτός θα παραμένουν φίλοι για το υπόλοιπο των ημερών τους. Έστειλε επίσης, σε αυτή την ηλικία, τις πρώτες επιστημονικές δημοσιεύσεις του στην Ακαδημία του Μπορντώ. Στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με πολλούς φυσιοδίφες. Ήταν μαθητής του γεωλόγου και ορυκτολόγου Ντεοντά Ντολομιέ (Déodat Gratet de Dolomieu) στην Σχολή Ορυχείων του Παρισιού.
Μετά το θάνατο του πατέρα του, εντάχθηκε στο στρατό της Γαλλικής Επανάστασης το 1799. Χάρη στη σύσταση του Jean-Gérard Lacuée, επίσης από το Αζέν, σύντομα διορίστηκε δεύτερο υπολοχαγό. Εξυπηρέτησε πρώτα στον στρατό της Δύσης και μετά στον στρατό του Ρήνου με τις εντολές του Στρατηγού Ζαν Βικτόρ Μορό. Ανατέθηκε στη Βρετάνη και μετακόμισε στη Ρεν. Ήταν σε αυτή τη εποχή που απέκτησε ευνοϊκά αισθήματα για τον Στρατηγό Βοναπάρτη.
Πρώτες αποστολές στους ωκεανούς της Αφρικής
αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ|Χάρτης του νησιού της [[Ρεϋνιόν (σχεδιασμένο το 1802 από τον Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν)]] Το 1799, έμαθε για την προσεχή αποχώρηση μιας επιστημονικής εκστρατείας στην Αυστραλία που διοργανώθηκε από την κυβέρνηση και, χάρη στον θείο του και στη σύσταση του διάσημου φυσιοδίφη Μπερνάρ-Ζερμαίν ντε Λασεπέντ (Bernard-Germain de Lacépède), έλαβε τη θέση του επικεφαλής βοτανολόγου σε μια από τις τρεις συμμετέχοντες κορβέτες. Έτσι, μετά την αποχώρηση από τον στρατό της Δύσης στα τέλη Αυγούστου και μετά την απόκτηση μιας άδειας αόριστης διάρκειας από το Υπουργείο Πολέμου, ο Μπορύ έφυγε από το Παρίσι στις 30 Σεπτεμβρίου και επιβιβάστηκε στη Χάβρη στις 2 Οκτωβρίου 1799 στη κορβέτα του Καπετάνιου Nicolas Baudin, Le Naturaliste (Ο Φυσιοδίφης)''. ''
Μετά από αρκετές στάσεις στη Μαδέρα, στις Κανάριες Νήσους και στο Πράσινο Ακρωτήριο και μετά τη διέλευση του Ακρωτήριου της Καλής Ελπίδος, προς το μέσο του ταξιδιού, ο Μπορύ έφυγε ξαφνικά από το πλοίο του καπετάνιου Baudin με τον οποίο ήρθε σε σύγκρουση  και στη συνέχεια διερευνήθηκε μόνος του (με περιορισμένους πόρους) αρκετά νησιά των αφρικανικών θαλασσών. Σταμάτησε σε μια ενδιάμεση στάση στο Μαυρίκιο τον Μάρτιο του 1800. Από εκεί πήγε στο γειτονικό νησί της Ρεϋνιόν, οπού τον Οκτώβριο 1801 έκανε την ανάβαση και την πρώτη γενική επιστημονική περιγραφή του Piton de la Fournaise, του ενεργού ηφαιστείου του νησιού. Έδωσε το όνομά του πρώην καθηγητή του Ντολομιέ, που είχε μόλις πεθάνει, και το δικό του στις κρατήρες της κορυφής του ηφαιστείου: Le cratère Dolomieu και Le cratère Bory. Κατά την επιστροφή του, συνέχισε τις γεωγραφικές, φυσικές και βοτανικές του εξερευνήσεις στη νήσος της Αγίας Ελένης.
Επέστρεψε στη μητροπολιτική Γαλλία στις 11 Ιουλίου 1802 και έμαθε ότι η μητέρα του είχε πεθάνει κατά την απουσία του. Δημοσίευσε το Essai sur les Îles Fortunées (Έκθεση για το αρχιπέλαγο των Καναρίων Νήσων) που του χάρισε την εκλογή του ως ανταποκριτής του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας (Muséum National d'Histoire Naturelle) τον Αύγουστο 1803, και πιο μετά ως ανταποκριτής της πρώτης τάξης της Γαλλικής Ακαδημίας (Ινστιτούτο της Γαλλίας) (τμήμα φυσικών επιστημών) την άνοιξη του 1808. Το 1804, δημοσίευσε το Ταξίδι στα τέσσερα κύρια νησιά των αφρικανικών θαλασσών (Voyage dans les quatre principales îles des mers d'Afrique).
Στρατιωτικές εκστρατείες
Επανέλαβε, εξάλλου, την υπηρεσία στο στρατό κατά την επιστροφή του και, όταν προήχθη σε Λοχαγό, μετακόμισε στο 5ο σύνταγμα ιππικού των Δραγώνων. Στη συνέχεια έγινε αναπληρωτής-Λοχαγός του Γενικού Επιτελείου του Στρατάρχη Νταβού (Louis Nicolas Davout) στις 3 Οκτωβρίου 1804 και ανατέθηκε τότε στο Στρατόπεδο της Βουλώνης όπου δημιουργήθηκε ο Μεγάλος Στράτος (Grande Armée) του Ναπολέοντα Α΄. μικρογραφία|346x346px|Ο [[Ζαν Σουλτ|Στρατάρχης Σουλτ, προστάτης του Bory de Saint-Vincent, κάτω από τις εντολές του οποίου υπηρέτησε από το 1809, ο οποίος τον διόρισε Συνταγματάρχη το 1814.]] Από το 1805 έως το 1814, ο Μπορύ θα ακολουθήσει το μεγαλύτερο μέρος των εκστρατειών του Ναπολέοντα με τον Μεγάλο Στράτο. Συμμετείχε στις εκστρατείες της Αυστρίας (1805), της Πρωσίας και της Πολωνίας (1806-1807) και πολέμησε στις διάσημες Μάχες της Ουλμ, του Άουστερλιτς, της Ιένας και του Φρίντλαντ.   Συνέχισε να σχεδιάζει στρατιωτικούς χάρτες (της Φρανκονίας και της Σουηβίας) και κατά τις επισκέψεις του στη Βαυαρία, στη Βιέννη και στο Βερολίνο, όπου βρήκε τα έργα του μεταφρασμένα στα γερμανικά, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να συναντήσει πολλούς επιστήμονες (συμπεριλαμβανομένων των βοτανολόγων Nikolaus Joseph von Jacquin και Carl Ludwig Willdenow), οι οποίοι τον αποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες και τον γέμιζαν με πολύτιμα δώρα.  Υπηρέτησε από τον Οκτώβριο του 1808 στο επιτελείο του Στρατάρχη Νεΰ (Michel Ney), τον οποίο άφησε σύντομα για να συνδεθεί με τον Στρατάρχη Σουλτ, Δούκα της Δαλματίας (Jean-de-Dieu Soult), ως υπασπιστής, από τον Οκτώβριο του 1809.    Έχοντας προήχθη σε Ταγματάρχης, ο Μπορύ συμμετείχε κυρίως σε στρατιωτικές αναγνωρίσεις, χάρη στις ικανότητες του στην γραφική εργασία.  Από το 1809 έως το 1813, συμμετείχε στην εκστρατεία της Ισπανίας και διακρίθηκε την πολιορκία του Badajoz την άνοιξη του 1811 και στις μάχες της Quebara και της Albuera.
Τον Μάιο του 1811, έγινε Αρχηγός Μοίρας και στη συνέχεια διορίστηκε Ιππότης του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής και Αντισυνταγματάρχης στο τέλος του έτους.
Μαζί με τον Στρατάρχη Σουλτ, έφυγε βιαστικά από την Ισπανία για να συμμετάσχει στην εκστρατεία της Γερμανίας (μάχες του Λύτσεν και του Μπάουτσεν του Μαΐου 1813) και μετά στην εκστρατεία της Γαλλίας (μάχες του Orthez και της Τουλούζης την άνοιξη του 1814) όπου διοργάνωσε στρατεύματα αντάρτικων και ανιχνευτών στην περιοχή του, στο Αζέν. Μετά την πρώτη παραίτηση του Ναπολέοντα τον Απρίλιο 1814 και την εξορία του στο νησί της Έλβας, ο Μπορύ γύρισε στο Παρίσι.
Ο Στρατάρχης Σουλτ, που συναντήθηκε στη νέα κυβέρνηση και διορίστηκε Υπουργός Πολέμου, κάλεσε τον Μπορύ δίπλα του και τον διόρισε Συνταγματάρχη.
Πολιτική εξορία
αριστερά|μικρογραφία|364x364εσ|Το Κλασικό Λεξικό Φυσικής Ιστορίας σε 17 τόμους (1822), υπό τη διεύθυνση του Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν, που θα εκδώσει, πίσω στο Παρίσι, μετά από 5 χρόνια εξορίας (1815-1820). Με την επιστροφή του Αυτοκράτορα (οι Εκατό Ημέρες), ο Μπορύ εξελέγη από το κολέγιο του νομού Λοτ-ε-Γκαρόν, στις 16 Μαΐου 1815, Βουλευτής του Αζέν στο Κοινοβούλιο των Εκατό Ημερών και κάθισε στην ομάδα των φιλελευθέρων.  Απεύθυνε έκκληση για ένα σύνταγμα, πρόφερε μια ηχηρή ομιλία στο βήμα, παρατήρησε ο πατριωτισμός του και βίαια αντιτάχτηκε στον υπουργό Αστυνομίας Joseph Fouché, δούκας του Otranto.
Απών από το Βατερλώ, επειδή η εντολή του ως βουλευτής τον κράτησε στο Κοινοβούλιο, παρακολούθησε την ανατροπή του Ναπολέοντα και την επιστροφή του βασιλιά Λουδοβίκος ΙΗ΄. Τοποθετημένος από τον Fouché στους καταλόγους προγραφής με το Διάταγμα της 24 Ιουλίου 1815,  που καταδίκασε 57 προσωπικότητες για την εξυπηρέτηση του Ναπολέοντα κατά τις Εκατό Ημέρες αφού υποσχέθηκαν υπακοή στον Λουδοβίκο ΙΗ΄, ο Μπορύ πρώτα κατέφυγε στην κοιλάδα του Montmorency, από όπου, κρυμμένος, δημοσίευσε το ''Αιτιολόγηση για τη συμπεριφορά και τις απόψεις του κ. Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν (Justification de la conduite et des opinions de M. Bory de Saint-Vincent).  Μέτα, ο «νόμος περί αμνηστίας της 12 Ιανουαρίου 1816» που διακήρυξε ο βασιλιάς τον καταδίκασε σε εξορία.   Πέρασε τα χρόνια από το 1816 έως το 1819 στην εξορία μεταξύ Βελγίου, Πρωσίας (προσκεκλημένος από τον βασιλιά της Πρωσίας χάρη στην προστασία του διάσημου φυσιοδίφης Αλεξάντερ φον Χούμπολτ) και Ολλανδίας όπου ήρθε με πλαστή ταυτότητα.  '' Του προσφέρθηκε μια θέση Στρατηγού στη νεοσύστατη Δημοκρατία της Κολομβίας του Μπολίβαρ από τον βοτανολόγο και φίλο του (και αντιπρόεδρο) Francisco Antonio Zea, όμως την αρνήθηκε. Στις Βρυξέλλες, ο Μπορύ συνάντησε τον γνωστό καθοδηγητή της Γαλλικής Επανάστασης Εμμανυέλ Ζοζέφ Σιεγές, και μαζί με τους Auguste Drapiez και Jean-Baptiste Van Mons, ίδρυσε και έγινε ένας από τους επιστημονικούς διευθυντές των Annales générales des Sciences physiques, που εκδόθηκαν από τον εκτυπωτή Weissenbruch από το 1819 έως το 1821.  Τα άρθρα, γραμμένα από διεθνή επιστημονικά φωτιστικά, απεικονίζονταν με λιθογραφίες τυπωμένες πρωτα από τον Duval de Mercourt, και στη συνεχεία από τον Marcellin Jobard.
Την 1η Ιανουαρίου 1820, του επετράπη τελικά να επιστρέψει στη Γαλλία. Επέστρεψε στο Παρίσι, και επειδή απελάθηκε από το στρατό, έζησε εκεί χωρίς αμοιβή μέχρι το 1825.  Αναγκάστηκε να αφιερώσει όλο το χρόνο του στην εκδοτική εργασία (των Annales των Βρυξελλών ειδικότερα) και συνεργάστηκε με διάφορες φιλελεύθερες εφημερίδες. Παραιτήθηκε αργότερα, όταν, αφιερώνοντας τον εαυτό του αποκλειστικά στην Επιστήμη, βρήκε στα πολλά βιβλία που πωλούσε στους βιβλιοπώλες, αξιόλογα μέσα ύπαρξης (βλ. Την εντυπωσιακή βιβλιογραφία του από το 1819 έως το 1830).  Ωστόσο, το 1823 μονομάχησε με πιστόλι και τραυματίστηκε στο πόδι, και το 1825 πετάχτηκε στη φυλακή Sainte-Pélagie για χρέη , όπου παρέμεινε μέχρι το 1827.
Εκστρατεία του Μοριά (1829)
Προς το τέλος του έτους 1828, ο υποκόμης ντε Μαρτίνιακ (vicomte de Martignac), ο υπουργός Εσωτερικών του βασιλιά Κάρολο Ι΄ και πραγματικός αρχηγός της κυβέρνησης τότε (και ένας παιδικός φίλος του Μπορί ντε Σεν-Βενσάν στο Μπορντώ) ανέθεσε έξι ακαδημαϊκούς της Γαλλικής Ακαδημίας (Ινστιτούτο της Γαλλίας) (Ζωρζ Κυβιέ (Georges Cuvier), Ετιέν Ζοφρουά ντε Σεν Ιλέρ (Étienne Geoffroy Saint-Hilaire), Charles-Benoît Hase, Desiré Raoul Rochette, Jean-Nicolas Hyot και Jean-Antoine Letronne) να διορίσουν τους αρχηγούς και τα μέλη κάθε τμήματος μιας επιστημονικής επιτροπής που συνδέθηκε με την στρατιωτική αποστολή του Μοριά, όπως ακριβώς είχε γίνει προηγουμένως κατά την Εκστρατεία της Αιγύπτου του Βοναπάρτη το 1798.  Ο Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν έτσι διορίστηκε, στις 9 Δεκεμβρίου 1828, διευθυντής της επιτροπής.    Ο υπουργός και οι ακαδημαϊκοί καθορίστηκαν επίσης οι διαδρομές και οι στόχοι: « Οι κύριοι De Martignac και Siméon μου ζήτησαν ρητώς να μην περιορίσω τις παρατηρήσεις μου στις Μύγες και στα Βότανα, αλλά να τις επεκτείνω στους τόπους και στους ανθρώπους », έγραψε ο Μπορύ αργότερα. κέντρο|μικρογραφία|560x560εσ|Ο Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν και τα μέλη της επιστημονικής επιτροπής της Εκστρατείας του Μοριά μελετώντας τα ερείπια του σταδίου της [[Αρχαία Μεσσήνη|αρχαίας Μεσσήνης (από τον Prosper Baccuet)]] Ο Μπορύ και η ομάδα του των 19 επιστημόνων (συμπεριλαμβανομένων των Edgar Quinet, Γκιγιώμ-Αμπέλ Μπλουέ (Abel Blouet) και Pierre Peytier), οι οποίοι εκπροσώπησαν διάφορες ειδικότητες, φυσική ιστορία και αρχαιότητες (αρχαιολογία, αρχιτεκτονική και γλυπτική), αποβιβάστηκαν από τη φρεγάτα Κυβέλη (Cybèle) στο Ναβαρίνο στις 3 Μαρτίου 1829 και συνενώθηκαν εκεί με τον Στρατηγό Νικολά-Ιωσήφ Μαιζώνος (Nicolas-Joseph Maison) που διέταξε τη γαλλική εκστρατευτική δύναμη. Ο Μπορύ συνάντησε εκεί επίσης τον Στρατηγό Αντουάν Σιμόν Ντυριέ (Antoine Simon Durrieu), αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, καταγόμενος επίσης από τις Λαντ και με τον οποίο ο Μπορύ είχε ήδη δεσμευτεί πριν από μια δεκαετία. Ο Μπορύ θα παραμείνει στη Ελλάδα για 8 μήνες, μέχρι τον Νοέμβριο του 1829, και θα εξερευνήσει την Πελοπόννησο, την Αττική και τις Κυκλάδες. Το επιστημονικό έργο της επιτροπής είχε μεγάλη σημασία για τη γενική γνώση για την χώρα. Οι τοπογραφικοί χάρτες που παρήγαγαν (που έγιναν ευρέως αναγνωρισμένοι) είχαν μια πρωτοφανή υψηλή ποιότητα, ενώ οι καταγραφές, μελέτες, σχέδια, και προτάσεις αποκατάστασης των μνημείων ήταν τότε μια νέα προσπάθεια συστηματικής και εξαντλητικής απογραφής των αρχαίων ελληνικών ερειπίων. Η εκστρατεία του Μοριά και οι επιστημονικές εκδόσεις της προσέφεραν μια σχεδόν πλήρη περιγραφή των επισκεπτόμενων περιοχών και αποτελούσαν μια επιστημονική, αισθητική και ανθρώπινη απογραφή που παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα μια από τις καλύτερες που είχαν επιτευχθεί για την Ελλάδα. Ο Μπορύ κατέγραψε τα αποτελέσματα των ερευνών του και θα τα δημοσιεύσει αργότερα στο σημαντικό του έργο το 1832.
Ακαδημαϊκή και πολίτικη καριέρα
μικρογραφία|342x342εσ|Πορτρέτο του Συνταγματάρχη και Ακαδημαϊκού Ζαν-Μπατίστ Μπορί ντε Σαιν-Βενσάν (από τον Emile Lassalle, 1834). Μετά την επιστροφή του από την Ελλάδα, ο Μπορύ συνέχισε την ακαδημαϊκή καριέρα του: το 1830 παρουσίασε την υποψηφιότητα του στη Γαλλικής Ακαδημίας (Ινστιτούτο της Γαλλίας) για την άδεια θέση που άφησε το θάνατο του Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ (Jean-Baptiste de Lamarck), λαμβάνοντας τους ψήφους των Φρανσουά Αραγκό (François Arago), Ζωρζ Κυβιέ (Georges Cuvier), Ζοζέφ Φουριέ (Joseph Fourier) και Λουί Ζακ Τενάρ (Jacques Louis Thénard). Συμμετείχε επίσης στην ίδρυση της Εντομολογικής Εταιρείας της Γαλλίας, της παλαιότερης στον κόσμο, στις 29 Φεβρουαρίου 1832, μαζί με τον παλιό του φίλο Πιερ-Αντρέ Λατρέιγ (Pierre-André Latreille).
Περίπου την ίδια εποχή, στις 5 Ιουλίου 1831, εκλέχτηκε βουλευτής του τρίτου κολεγίου του νομού Λοτ-ε-Γκαρόν (στο Μαρμάντ) σε αντικατάσταση του φίλου του, του υποκόμης ντε Μαρτίνιακ.  Στο μανιφέστο του, εκφώνησε κατά της κληρονομικότητας του σώματος των ευπατριδών (la pairie), που ήταν αντιφατικό με την αρχή της ισότητας ενώπιον του νόμου, υπέρ «την αναθεώρηση των δημοτικών και εκλογικών νόμων και του νομού περί εθνοφρουράς» και υπέρ το ασυμβίβαστο της εντολής του νομοθέτη με τη δημόσια λειτουργία.  Οι συντηρητικές τάσεις της πλειοψηφίας τον ανάγκασαν σχεδόν αμέσως, μετά από μόλις δύο μήνες, να παραιτηθεί ως βουλευτής, στις 19 Αυγούστου 1831.   Αντικαταστάθηκε τον Οκτώβριο από τον υποκόμης ντε Μαρτίνιακ.
Το 1832, δημοσίευσε την έκθεση της εξερεύσεώς του στην Ελλάδα σε ένα θαυμάσιο έργο, το Relation du voyage de la commission scientifique de Morée dans le Péloponnèse, les Cyclades et l'Attique (Αφήγηση του ταξιδιού της επιστημονικής επιτροπής του Μοριά στην Πελοπόννησο, στις Κυκλάδες και στην Αττική) , για τo οποίo έλαβε πολλές επαίνους  και που του επέτρεψε να εκλεγεί επιτέλους ελεύθερο μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών (Ινστιτούτο της Γαλλίας) στις 17 Νοεμβρίου 1834.
Εκστρατεία της Αλγερίας (1839)
Μεταξύ 1835-1838, ο Μπορύ κάθισε στην Επιτροπή του Γενικού Επιτελείου και είχε εκδοθεί την Αιτιολόγηση (Justification) του 1815 με καινούριο τίτλο Απομνημονεύματα (Mémoires) το 1838. Στις 24 Αυγούστου 1839, μια επιτροπή επιστημονικής εξερεύνησης της Αλγερίας (Commission d'exploration scientifique d'Algérie) με βάση το μοντέλο που τέθηκε σε εφαρμογή στην Αίγυπτο (1798) και στο Μοριά (1829) σχεδιάστηκε για την Αλγερία που πρόσφατα κατακτήθηκε αλλά οπού η ειρήνη δεν είχε ακόμη αποκατασταθεί. Ο Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν, ο οποίος ήταν ένας από τους υποστηρικτές του, έγινε πρόεδρος αυτής της επιτροπής ως Συνταγματάρχης του Γενικού Επιτελείου και πήγε εκεί, συνοδευόμενος από τους συνεργάτες του, για να πραγματοποιήσει τις αναγνωρίσεις, έρευνες, δειγματοληψίες και επιστημονικές εξερευνήσεις του. Έφτασε στις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου 1840 στο Αλγέρι και επισκέφθηκε άλλες πόλεις της ακτής. Άφησε την Αλγερία στο πρώτο τρίμηνο του 1842.
Θα δημοσιεύσει πολλά βιβλία στη χώρα, όπως τα Notice sur la commission exploratrice et scientifique d’Algérie (Οδηγίες σχετικά με την εξερευνητική και επιστημονική επιτροπή της Αλγερίας) (1838), Sur la flore de l’Algérie (Περί χλωρίδας της Αλγερίας) (1843), Sur l’anthropologie de l’Afrique française (Περί ανθρωπολογίας της Γαλλικής Αφρικής) (1845) και το ''Exploration scientifique de l’Algérie pendant les années 1840, 1841, 1842. Sciences physiques (Επιστημονική εξερεύνηση της Αλγερίας κατά των ετών 1840, 1841, 1842. Φυσικές επιστήμες'') (1846-1867).
Τα τελευταία χρόνια
Άρρωστος, ο Μπορύ συνέχισε να σκέφτεται να κάνει ένα ταξίδι στα νησιά του Ινδικού Ωκεανού ή στην Αλγερία. Πέθανε όμως στις 22 Δεκεμβρίου 1846, σε ηλικία εξήντα οκτώ, από καρδιακή προσβολή, στο διαμέρισμά του στον 5ο όροφο, 6, rue de Bussy στο Παρίσι.  Άφησε μόνο τα χρέη και το Herbarium (φυτολόγιο) του, το οποίο πωλήθηκε το επόμενο έτος. Είναι θαμμένος στο κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ (Père-Lachaise, 49η διαίρεση).
Ένας αήττητος εργάτης, ο Μπορύ έχει γράψει σε διάφορους κλάδους της φυσικής ιστορίας, συμπεριλαμβανομένων των ερπετών, των ψαριών, των μικροσκοπικών ζώων και φυτών, των κρυπτογαμών κλπ. Ήταν ο κύριος συντάκτης της Bibliothèque physico-économique (Φυσικο-οικονομική Βιβλιοθήκη), του Dictionnaire classique d'histoire naturelle (Κλασικό Λεξικό Φυσικής Ιστορίας), και του επιστημονικού μέρος της Expédition de Morée (Εκστρατεία του Μοριά) (1832). Συμμετείχε στη Encyclopédie méthodique (Μεθοδολογική Εγκυκλοπαίδεια) για τα μέρη που αφορούν τα ζωοφύλακες και τους σκώληκες, καθώς και για τους όγκους της Φυσικής Γεωγραφίας και τον Άτλαντα που τα συνοδεύει. Έγραψε επίσης καλές γεωγραφικές περιλήψεις, συγκεκριμένα εκείνη της Ισπανίας, και έδωσε στη Σύγχρονη Εγκυκλοπαίδεια πολλά άρθρα αξιοσημείωτα για την πρωτοτυπία των ιδεών.
Ο Μπορύ υποστήριξε επίσης τη θεωρία της διαμετάλλαξης των ειδών του πρώτου μισού του δέκατου ένατου αιώνα μαζί με, μεταξύ άλλων, τον Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ (Jean-Baptiste de Lamarck). Το Κλασικό Λεξικό Φυσικής Ιστορίας του (Dictionnaire classique d’histoire naturelle) περιελάμβανε ήδη πληροφορίες για το Λαμάρκ και τη θεωρία των ειδών και είναι αξιοσημείωτο ότι ταξίδεψε μαζί με τον Κάρολο Δαρβίνο στο ''Beagle. ''
Ήταν επίσης ένας ένθερμος υπερασπιστής της αυτόματης γένεσης (θέμα της διάσημης αντιπαράθεσης μεταξύ του Λουί Παστέρ (Louis Pasteur) και του Félix Archimède Pouchet) και έναν ένθερμο υποστηρικτής της θεωρίας του "πολυγενισμού". Σκέφτηκε, πράγματι, ότι οι διαφορετικές ανθρώπινες φυλές, κατά την έννοια του χρόνου, ήταν αληθινά είδη, το καθένα με τη δική του προέλευση και ιστορία. Ήταν τελικά ένας διαβόητος αντίπαλος της δουλείας: ο Βίκτορ Σόελσερ τον αναφέρει ακόμη και μεταξύ των επιστημονικών συμμάχων του υπέρ της κατάργησης της.
Προσωπική ζωή
Το Σεπτέμβριο του 1802, ο Μπορύ παντρεύτηκε στη Ρεν, όπου ήταν σε φρουρά, την Anne-Charlotte Delacroix de la Thébaudais, με την οποία είχε δύο κόρες: η Κλοτίλδη (Clotilde), γεννημένη στις 7 Φεβρουαρίου 1801, και η Αυγουστίνη (Augustine), γεννημένη στις 25 Μαΐου 1803, που την αποκαλούσε τη μικρή του Αντιγόνη και με την οποία θα παραμείνει πολύ κοντά όλη του τη ζωή. Ο γάμος του, « που έχει συμβεί πολύ νωρίς για να είναι ευτυχισμένος  », δεν θα διαρκέσει. Η σύζυγός του πέθανε το 1823 μετά το χωρισμό τους.
Όταν τοποθετήθηκε στους καταλόγους προγραφής με το Διάταγμα της 24 Ιουλίου 1815 και διέφυγε στη Ρουέν, συναντήθηκε εκεί με την ηθοποιό Maria Gros, με την οποία εγκαταστάθηκε το 1817. Θα τον ακολουθήσει καθ 'όλη την εξορία του μεταξύ των ετών 1815 και 1820.  Στις 17 Μαΐου 1818 γεννήθηκε η πρώτη κόρη τους, η Cassilda. Μια δεύτερη κόρη, η Athanalgide, γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1823, αλλά μετά το διαχωρισμό των γονέων της.
Παράσημα Στρατού και Τιμές
Ιππότης του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής (Μάιος 1811)
Αξιωματικός του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής (1η Μαΐου 1831)
Δημοσιεύσεις
Ο πλήρης κατάλογος των δημοσιεύσεων του Ζαν-Μπατίστ Μπορί ντε Σαιν-Βενσάν μπορεί να βρεθεί στο τέλος της εισαγωγής από τον Philippe Lauzun (σελ. 52-55) στο «Bory de Saint-Vincent, Correspondance, (Αλληλογραφία, δημοσιευμένη και σχολιασμένη από τον Philippe Lauzun), Maison d’édition et imprimerie moderne, 1908. » (Διαβάστε online στην ιστοσελίδα του Archive.org)
Σημειώσεις
<references group="Σ" />
Ιερός Ναός Αγίου Ελευθερίου (Γεράνι Κυδωνίας)
Ιερός Ναός Αγίου Ελευθερίου (Γεράνι Κυδωνίας). Ο ιερός ναός του Αγίου Ελευθερίου στον οικισμό Γεράνι Κυδωνίας κτίστηκε στα μέσα του 17ου αι. Αρχιτεκτονικά ανήκει στον τύπο της βασιλικής και ξεχωρίζει για το μεγαλοπρεπή καμπαναριό που δεσπόζει στην κεντρική είσοδό του. Στο εσωτερικό φέρει ένα πολύ αξιόλογο τέμπλο και πλούσιο φορητό διάκοσμο του 17ου και 18ου αι., με πιο σημαντική την εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους που ιστορήθηκε το 1640. Δίπλα από το ναό βρίσκεται το νεκροταφείο του οικισμού.
Πηγές
Ελευθεριος Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Όσκαρ Καρντόσο
Ο Όσκαρ Ρενέ Καρντόσο Μαρίν (ισπανικά: Óscar René Cardozo Marín, [προφορά: ˈoskaɾ reˈne karˈðoso maˈɾin], 20 Μαΐου 1983 - ) είναι Παραγουανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και διεθνής με την Εθνική Παραγουάης. Από το καλοκαίρι του 2017, αγωνίζεται στη Παραγουάη και ανήκει στην Λιμπερτάδ, όπου παίζει ως επιθετικός.
Ο Καρντόσο είναι γνωστός για το δυνατό του αριστερό πόδι, αλλά και την ευχέρεια του στο σκοράρισμα, μέσω στημένων φάσεων. Αγωνιζόμενος στη Νιούελς Ολντ Μπόις έλαβε κάποια αναγνωρισιμότητα, ενώ κατόπιν μίας σεζόν εκεί, μετακόμισε στην Πορτογαλία για λογαριασμό της Μπενφίκα. Εκεί, παίζοντας πολύ καλό ποδόσφαιρο, πέτυχε σχεδόν 200 γκολ, στις διάφορες διοργανώσεις όπου συμμετείχε. Ενώ κατέκτησε και 8 τίτλους. Το 2014, μετακόμισε στην Τουρκία για λογαριασμό της Τράμπζονσπορ, ενώ το 2016 ήρθε στον Ολυμπιακό.
Ο Καρντόσο, από το 2006 συμμετέχει και στην Εθνική Παραγουάης, με την όποια έχει κάνει πάνω από 45 συμμετοχές, συμμετέχοντας με αυτή, στο Κόπα Αμέρικα του 2007, καθώς και στο Μουντιάλ του 2010. Το 2006, ονομάστηκε ο καλύτερος Παραγουανός Ποδοσφαιριστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Παραγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Λιμπερτάδ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία
Εσεκιέλ Γκαράι
Ο Γκαράι ξεκίνησε την καριέρα του από την Νιούελς Ολντ Μπόις και σε ηλικία 19 ετών αποκτήθηκε από τη Ρασίνγκ Σανταντέρ. Το 2008 αποκτήθηκε από τη Ρεάλ Μαδρίτης αλλά την πρώτη του χρονιά δόθηκε δανεικός πίσω στη Σανταντέρ. Δεν κατάφερε να γίνει βασικός στην ομάδα και το 2011 αποκτήθηκε για 5,5 εκατομμύρια ευρώ από την Μπενφίκα. Με την Μπενφίκα κατέκτησε τέσσερις τίτλους, με πιο αξιοσημείωτο το εγχώριο τρεμπλ το 2013-14. Το 2014 αποκτήθηκε από τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και μετά από δύο από τη Βαλένθια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράθινγκ Σανταντέρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Ekahau Site Survey
Το Ekahau Site Survey είναι ένα εργαλείο σχεδιασμού δικτύων Wi-Fi, τοπογράφησης και διαχείρισης. Τρέχει σε Microsoft Windows ή macOS (beta) και υποστηρίζει τα ασύρματα δίκτυα τύπου 802.11 a / b / g / n / ac. Το Ekahau Site Survey αναπτύχθηκε από την Ekahau, Inc., μια εταιρεία με έδρα τις ΗΠΑ που ιδρύθηκε το 2000. Η Ekahau, Inc. είναι μια ιδιωτική εταιρία που υποστηρίζεται από επιχειρήσεις με έδρα το Northern Virginia Corridor στο Reston της Βιρτζίνια. Η εταιρεία κατέχει 10 διπλώματα ευρεσιτεχνίας για συστήματα εντοπισμού πραγματικού χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασύρματο δίκτυο
Ιλκάι Γκουντογκάν
Ο Ιλκάι Γκουντογκάν (ορθή προφορά: Ίλκαϊ Γκίντοαν) (İlkay Gündoğan, 24 Οκτωβρίου 1990) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος στη Μπαρτσελόνα και στην Εθνική Γερμανίας.
Σε συλλόγους
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2008 από τη δεύτερη ομάδα της Μπόχουμ και στη συνέχεια έπαιξε στη Νυρεμβέργη. Το 2011 υπέγραψε στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, με την οποία κέρδισε ένα πρωτάθλημα, ένα Κύπελλο και δύο Σούπερ Καπ Γερμανίας, ενώ έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2013, στον οποίο σκόραρε το γκολ της ομάδας του. Από τον Ιούνιο του 2016 είναι παίκτης της Μάντσεστερ Σίτι, με την οποία έχει κατακτήσει δύο πρωταθλήματα, δύο Κομιούνιτι Σιλντ δύο Λιγκ Καπ Αγγλίας και ένα Κύπελλο Αγγλίας.
Στην εθνική ομάδα
Στην Εθνική Γερμανίας παίζει από το 2011. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Euro του 2012. Σκόραρε το πρώτο του γκολ στις 26 Μαρτίου 2013 στον αγώνα εναντίον του Καζακστάν για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2014. Επίσης, αγωνίστηκε με την ομάδα στο Μουντιάλ 2018.