cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νομός Σάμου
Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών του νομού, δείτε επίσης Διοικητική διαίρεση νομού Σάμου.
Ιωάννης Κοκονέτσης
Ο Ιωάννης Κοκονέτσης (15 Ιανουαρίου 1924 - 8 Νοεμβρίου 2003) ήταν μουσικός και μαέστρος.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Αίγειρα Αχαΐας τον γνώρισε τη δεκαετία του '60, όταν και έφτιαξε εκεί το εξοχικό του. Το όνομα του συνδέθηκε με την ίδρυση της Φιλαρμονικής Αιγείρας Ο ΑΡΙΩΝ Ο ΚΙΘΑΡΩΔΟΣ, το 1980, αφού ήταν ο άνθρωπος εκείνος που από το ξεκίνημα της και για δεκαπέντε χρόνια περίπου συνεισέφερε στην ανάπτυξη της μουσικής παιδείας στη περιοχή της Ανατολικής Αιγιάλειας. Δίδασκε αφιλοκερδώς μουσική στα παιδιά και διεύθυνε τη μπάντα ως μαέστρος, ενώ δεν έκρυβε τη χαρά του για το γεγονός ότι αρκετοί μαθητές του σταδιοδρομούν ως μουσικοί. Το 1982, η τότε Κοινοτική Αρχή τον τίμησε, κάνοντας τον επίτιμο Δημότη Αιγείρας.
Τα τελευταία χρόνια, λόγω προβλημάτων υγείας, είχε αποσυρθεί από το δημόσιο βίο. Από το 1996 οι εμφανίσεις του από τη θέση του επιτίμου πλέον Αρχιμουσικού της Φιλαρμονικής (από τα τέλη του ιδίου έτους έως και τις αρχές του 2002 είχε αναλάβει τη διεύθυνση ο νυν αρχιμουσικός της Δημοτικής Φιλαρμονικής Αιγείρας, κ. Παναγιώτης Παναγάκος) ήταν επιλεκτικές.
Το Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2003, ο Ιωάννης Κοκονέτσης απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών στο σπίτι του, στην Αγία Παρασκευή Αττικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Σέμπρωνας Χανίων
Ο Σέμπρωνας είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας. Απέχει 38 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 620 μ. σε μικρό οροπέδιο με περίπου 80 πηγές νερού. Η οικονομία του είναι κυρίως αγροκτηνοτροφική, με κύρια προϊόντα τα κάστανα, το ελαιόλαδο, τα γαλακτομικά, το μέλι, τα μήλα και το κρασί.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Sembrona, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Gavumera Sembrino με 142 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Sembrona στην επαρχία Κισάμου. Αντίθετα, στο χρονικό του Αντόνιο Τριβάν αναφέρεται ότι υπαγόταν στην επαρχία Κυδωνίας. Πιθανόν ο οικισμός να βρισκόταν στα σύνορα των δύο επαρχιών και να άλλαζε η διοικητική υπαγωγή του.
Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Sembronas. Το 1881 ανήκε στον δήμο Λάκκων και σύμφωνα με την απογραφή είχε μικτό πληθυσμό, με 69 χριστιανούς και 70 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 102 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 ανήκε στον αγροτικό δήμο Νέων Ρουμάτων. Το 1925 το χωριό προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πρασέ, αλλά το 1930 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον τότε δήμο Μουσούρων. Το 2011 έντάχθηκε πάλι ως κοινότητα στον νέο δήμο Πλατανιά.
Δείτε επίσης: Κοινότητα Σέμπρωνα
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον άγιο Γεώργιο. Κτίστηκε το 1910. Στο χωριό βρίσκεται επίσης ο μονόχωρος ναός του Αγίου Ιωάννη, πιθανόν της βενετσιάνικης περιόδου. Στο εσωτερικό του ναού σώζονται τοιχογραφίες σε κακή κατάσταση. Στην κορυφή του υψώματος Αποπηγάδι βρίσκεται ναός αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη, ο οποίος κτίστηκε το 1873. Εορτάζει στο Γενέσιο του Προδρόμου. Κοντά στο ναό αυτό βρίσκεται η πηγή Γητεμένη βρύση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Όμπερχαουζεν
Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Όμπερχαουζεν (γερμ. Internationale Kurzfilmtage Oberhausen) καθιερώθηκε το 1954 και θεωρείται ένα από τα Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους με την μεγαλύτερη παράδοση παγκοσμίως. Διοργανώνεται ετησίως στην γερμανική πόλη Όμπερχαουζεν. Το φεστιβάλ είναι εξειδικευμένο σε ταινίες μικρού μήκους μυθοπλασίας και πειραματικές, γυρισμένες σε φιλμ η σε βίντεο. Διάφοροι διάσημοι σκηνοθέτες όπως οι Βιμ Βέντερς, Τζορτζ Λούκας, Ρόμαν Πολάνσκι και Μάρτιν Σκορσέζε έχουν συμμετάσχει στο φεστιβάλ.
Διάφορες πληροφορίες
Στα πλαίσια τεσσάρων διαγωνισμών (International, Deutsch, Kinder und Jugend, MuVi-Preis) παρουσιάζονται ταινίες και βίντεο από ολόκληρο τον κόσμο τραβώντας την προσοχή τηλεοπτικών συντακτών, εκπροσώπων άλλων φεστιβάλ και δημοσιογράφων. Το κύριο βραβείο του φεστιβάλ είναι το μεγάλο βραβείο της πόλης του Όμπερχαουζεν στον διεθνή διαγονισμό (Großer Preis der Stadt Oberhausen), που χρηματοδοτείται με 7.500 €. Επιπλέον απονέμεται το βραβείο ARTE για την καλύτερη ευρωπαϊκή ταινία μικρού μήκους, που χρηματοδοτείται με 7.500 €ενώ η καλύτερη γερμανική συνεισφορά βραβεύεται με 5.000 €.
Κάθε χρόνο αγοράζονται επιλεγμένες συνεισφορές από τους διαγωνισμούς και τα πρόσθετα προγράμματα του φεστιβάλ, αρχειοθετούνται και παρουσιάζονται ή διανέμονται μη εμπορικά σε ολόκληρο τον κόσμο. Έτσι το αρχείο του φεστιβάλ διαθέτει σήμερα (2006) περίπου 1.300 ταινίες κυρίως συνεισφορές από την πρώην Γιουγκοσλαβία, την Τσεχοσλοβακία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Πολωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το αρχείο λειτουργεί με βάση τις προδιαγραφές της FIAF (Féderation International des Archives du Film).
Αμπρότζο Λορεντσέττι
Βιογραφία
Το έργο του, αν και πιο φυσιοκρατικό, εμφανίζει την επιρροή του Σιμόνε Μαρτίνι. Το παλαιότερο έργο του ζωγράφου της Σιένα είναι η Παναγία και το Βρέφος (1319, Museo Diocesano, San Casciano). Η παρουσία του τεκμηριώθηκε στη Φλωρεντία μέχρι το 1321. Επέστρεψε εκεί αφού πέρασε αρκετά χρόνια στη Σιένα. αριστερά|μικρογραφία| Αλληγορία της κακής κυβέρνησης: Δύο στρατιώτες ληστεύουν γυναίκα Αργότερα ζωγράφισε την Αλληγορία της Καλής και Κακής Κυβέρνησης. Οι τοιχογραφίες στους τοίχους της αίθουσας των εννέα (Sala dei Nove ) ή της αίθουσας της ειρήνης (Sala della Pace ) στο "Palazzo Pubblico" της Σιένα είναι ένα από τα αριστουργήματα της κοσμικής ζωγραφικής της πρώιμης Αναγέννησης. Το «εννέα» ήταν η ολιγαρχική συνέλευση συντεχνιών και νομισματικών συμφερόντων που διέπει τη δημοκρατία. Τρεις τοίχοι είναι ζωγραφισμένοι με τοιχογραφίες που αποτελούνται από μια μεγάλη συλλογή αλληγορικών μορφών αρετών στην Αλληγορία της Καλής Κυβέρνησης. Στα άλλα δύο πάνελ που βλέπουν, ο Αμπρότζο "υφαίνει" πανοραμικά οράματα των επιπτώσεων της καλής διακυβέρνησης στην πόλη και τη χώρα, και την αλληγορία της κακής διακυβέρνησης και τις επιπτώσεις της στην πόλη και τη χώρα (που ονομάζεται επίσης "πόλη και χώρα που δεν κυβερνάται"). Η καλύτερα διατηρημένη "πόλη και χώρα με καλή διοίκηση" είναι μια ασυναγώνιστη εικονική εγκυκλοπαίδεια περιστατικών σε ένα ήσυχο μεσαιωνικό " borgo " και η εξοχή.
Επιλεγμένα έργα
εναλλ.=The Oath of St. Louis of Toulouse.|μικρογραφία| Επένδυση του Saint Louis της Τουλούζης, 1329 εναλλ.=Lorenzettis' Maestà|μικρογραφία| Maestà, 1335 Ο Ευαγελισμός, ο τελευταίος πίνακας του 1344 του Λορεντσέττι, που αφηγείται την ιστορία της Παναγίας που έλαβε τα νέα από τον Άγγελο για τον ερχομό του βρέφους Ιησού, περιέχει την πρώτη χρήση της σαφούς γραμμικής προοπτικής. Αν και δεν είναι τέλειο, και το χρυσό φόντο που είναι παραδοσιακό της εποχής δίνει μια επίπεδη αίσθηση, αλλά οι διαγώνιοι που έχουν δημιουργηθεί στο δάπεδο δημιουργούν αίσθηση βάθους.
Παναγία Βρεφοκρατούσα, 1319
Απονομή του Αγίου Λουδοβίκου της Τουλούζης, 1329
Σε αυτήν την τοιχογραφία, ο Άγιος Λουδοβίκος χαιρετίζεται από τον Πάπα Βονιφάτιο Η΄  καθώς του απονέμεται ο τίτλος του Επισκόπου της Τουλούζης. Ήταν μία από μια σειρά τοιχογραφιών ζωγραφισμένων με τον αδελφό του, Πιέτρο Λορεντσέττι, για τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης. Αυτή η τοιχογραφία είναι ιδιαίτερα γνωστή για τη ρεαλιστική αίσθηση του βάθους σε αρχιτεκτονικό περιβάλλον, λόγω του επιβλητικά τρισδιάστατου χώρου του Λορεντσέττι. Επιπλέον, οι μορφές του τοποθετούνται με πολύ φυσικό και οικείο τρόπο, εισάγοντας τη συνειδητοποίηση του φυσιοκρατισμού στην τέχνη. Η κυριαρχία του Λορεντσέττι στη χωρική προοπτική θεωρείται ότι διαμορφώνει την Ιταλική Αναγέννηση. Αυτή η τοιχογραφία δείχνει επίσης το ταλέντο του για την απεικόνιση συναισθημάτων, όπως βλέπουμε στο πρόσωπο του Βασιλιά Καρόλου Β' κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του βασιλιά για την απόρριψη υλικών αγαθών και της εξουσίας από τον γιο του. Αυτή η προσοχή στη λεπτομέρεια υποδηλώνει πιθανώς πνευματική περιέργεια. Ο Βαζάρι, στο έργο του Lives of the Most Excellent, Painters, Sculptors and Architects, έγραψε για τις πνευματικές ικανότητες του Λορεντσέττι, λέγοντας ότι οι τρόποι του ήταν «περισσότερο ενός τζέντλεμαν και φιλοσόφου παρά ενός καλλιτέχνη».
Maestà, 1335
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Κωστής Καπελώνης
Ο Κωστής Καπελώνης είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1952 στο Ρέθυμνο.
Το 1976 αποφοίτησε από το τμήμα Μαθηματικών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Kατά την διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών, από το 1971 ως το 1976, υπήρξε βασικό στέλεχος του Θεατρικού Tμήματος του Πανεπιστημίου Aθηνών, όπου συμμετείχε, ως ηθοποιός, στα έργα: Σπύρου Mελά: “Παπαφλέσσας”, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ: “Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας”, Αισχύλου: “Ευμενίδες”, Μπέρτολτ Μπρεχτ: “Ο κύκλος με την κιμωλία” και Πέτερ Bάις: “H ανάκριση” και ως σκηνοθέτης στην “Aνάκριση” του Πέτερ Bάις.
Το 1981 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης - Κάρολος Κουν και έκτοτε δουλεύει ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Τα χρόνια 1998-2000 είχε αναλάβει τη θέση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή στο ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης ενώ είχε ανέλαβε επίσης τη θέση του συμβούλου του καλλιτεχνικού διευθυντή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (2000-2001).
Tο 2002 ίδρυσε τον θίασο “Θ όπως Θέατρο” και παρουσίασε τα έργα «Παραμύθι από χαρτί» (Bραβείο Δραματουργίας «Kάρολος Kουν, 2003»), «Όταν ο Kολοκοτρώνης κάλπαζε προς Mαίριλυν» (2005) και «Περλιμπλίν και Μπελίσα» (2013).
Ακόμη έχει διδάξει σε σχολές υποκριτικής (Θεάτρου Τέχνης, Κ.Θ.Β.Ε. κ.ά.) αλλά και στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Είναι εταίρος της Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου “Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»”,  Αντιπρόεδρος του Διοικητικού της Συμβουλίου και Διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης.
Ραδιόφωνο
Ως ηθοποιός: “Γέρμα” του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, “Μαριάννα Πινέδα” του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, “Φιλουμένα Mαρτουράνο” του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο, “Ο βασιλιάς Yμπύ” του Αλφρέ Zαρρύ.
Κινηματογράφος
Ως ηθοποιός: Συμμετοχή στη μικρού μήκους ταινία Νειλώ, του Τάσου Μπουλμέτη, (1979)
Τηλεόραση
Ως ηθοποιός: Συμμετοχή στα σίριαλ Μαύρη χρυσαλίδα, (1990) – Κινούμενη άμμος, (2006) – Ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα, (2008)
Έχει σκηνοθετήσει τις μικρού μήκους ταινίες:
Η βόλτα, για την έκθεση «Οδός Μελίνας Μερκούρη», στο Μουσείο Μπενάκη, (2014).
Χειρώναξ Άγγελος, ένα φιλμ για τον Νίκο Αλεξίου (Συμμετοχή στο 5ο Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας, 2015).
Βιβλία
1997, “H Eλπίδα βγαίνει από την Kατάψυξη”, (Mυθιστόρημα, εκδ. Oιακιστής),
1997, “Δύο Σκαλαθυρμάτια περί την Tέχνην” (Ποιητικό δοκίμιο, εκδ. Λαγουδέρα),
2000, “Kατίνα και Έρως, Eρήμην” (Ποιήματα με φωτογραφίες, εκδ. Oιακιστής),
2019, “ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ / ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ 1985-1998” (Φωτογραφικό λεύκωμα, εκδ. Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» / Αιγόκερως)
Εκθέσεις
Φωτογραφίες, στο Kαφέ «Aιολίς» (τον Φεβρουάριο του 1998), όπου και η ομάδα “Kαινό” παρουσίασε, σε 4 παραστάσεις, το θέαμα-ακρόαμα με τίτλο “Στην αυλή των μυστικών”, με κείμενα του, σε μουσική Σταύρου Σιόλα.
"Έμψυχες εικόνες μιας προσωπικής εξιστόρησης". Φωτογραφίες από το λεύκωμα "ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ / ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ 1985-1998” (2020 στο Ρέθυμνο, 2021 στη Ζάκυνθο και την Πάτρα).
"Από το Πριν στο Μετά", Έκθεση θεατρικών μακετών, στο φεστιβάλ "Νίκος Σκεπετζής", από 19 έως  31 Οκτωβρίου 2022, στο Ρέθυμνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Λαϊκή αγορά
thumb|right|350px|Πάγκος λαϊκής αγοράς σε πλατεία του [[Βερολίνο|Βερολίνου.]] Η λαϊκή αγορά είναι εβδομαδιαία διοργάνωση πώλησης φρέσκων τροφίμων με κύριο σκοπό την προμήθευση του πληθυσμού με βασικά προϊόντα διατροφής κατευθείαν από τον παραγωγό από την μια, και για να δώσει την δυνατότητα στον παραγωγό να διοχετεύσει τα προϊόντα του κατευθείαν στον καταναλωτή από την άλλη μεριά. Βέβαια εκτός από γεωργικά τρόφιμα στην λαϊκή αγορά συναντούμε και άλλα προϊόντα, διατροφής και μη, π.χ. ψάρια, ρουχισμό και άλλα.
Η λαϊκή αγορά συνήθως διοργανώνεται μια φορά την εβδομάδα σε προκαθορισμένο, πάντα το ίδιο μέρος, που συνήθως είναι μια πλατεία ή ένας δρόμος. Διαρκεί λίγες ώρες. Συνήθως από το πρωί (οχτώ η ώρα) μέχρι το μεσημέρι (δύο ή τρεις). Οι πάγκοι είναι φορητοί, συναρμολογούνται το πρωί και αποσυναρμολογούνται στο τέλος της αγοράς.
Η λαϊκή αγορά σε ορισμένες περιοχές του κόσμου, διεκδικώντας τις ρίζες της στην αρχαιότητα, όπως για παράδειγμα στην Καμπανία της Ιταλίας, θεωρείται πολιτιστική κληρονομιά και πόλος τουριστικής έλξης. Οι λαϊκές αγορές στην εν λόγω περιφέρεια θεωρούνται περισσότερες από ό,τι σε άλλες περιφέρειες της Ιταλίας.
Λαϊκές αγορές στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα ο θεσμός αυτός ήταν γνωστός από τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν γινόταν το γνωστό "παζάρι" σε μεγάλα οικιστικά κέντρα, μια καθορισμένη ημέρα της εβδομάδας. Τότε οι παραγωγοί (αγρότες, κηπουροί, κτηνοτρόφοι, βιοτέχνες που κατασκεύαζαν ιδίως, υποδήματα, δισάκια και σχοινιά κ.α.) από την γύρω περιοχή πωλούσαν την παραγωγή τους απευθείας στους καταναλωτές.
Στις ελληνικές λαϊκές αγορές υπάρχουν δύο κατηγορίες πωλητών: Οι παραγωγοί και οι επαγγελματίες.
Οι παραγωγοί είναι αγρότες ή μελισσοκόμοι οι οποίοι διαθέτουν προς πώληση τα προϊόντα που παράγουν οι ίδιοι.(φρούτα, λαχανικά, μέλι) και οι επαγγελματίες αγοράζουν τα προϊόντα τα οποία πωλούν από διάφορες πηγές χωρίς απαραιτήτως να είναι οι ίδιοι οι παραγωγοί τους. Για την άσκηση του επαγγέλματος πωλητή στις λαϊκές αγορές απαιτείται ειδική άδεια, οι προϋποθέσεις της οποίας καλύπτονται από τον νόμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμπορικά καταστήματα
Δεκαδικό Σύστημα Ταξινόμησης Ντιούι
Το Δεκαδικό Σύστημα Ταξινόμησης Ντιούι (Dewey Decimal Classification) είναι ένας τρόπος οργάνωσης της ανθρώπινης γνώσης και χρησιμοποιείται από πολλές βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο. Πήρε το όνομά του από τον Μέλβιλ Ντιούι (Melvil Dewey) (1851-1931) ο οποίος επινόησε το σύστημα το 1876 για να οργανώσει τη συλλογή βιβλίων της βιβλιοθήκης του Κολλεγίου Άμχερστ στο οποίο εργαζόταν. Μαζί με το Σύστημα ταξινόμησης της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου είναι μακράν τα δύο επικρατέστερα συστήματα ταξινόμησης που χρησιμοποιούνται σε βιβλιοθήκες διεθνώς.
Πώς δουλεύει
Το σύστημα συγκροτείται αρχικά από δέκα τάξεις
Κάθε μία από τις δέκα τάξεις υποδιαιρείται σε δέκα διαιρέσεις και τελικά κάθε διαίρεση υποδιαιρείται σε δέκα τμήματα, έτσι καταλήγουμε σε χίλια διαφορετικά "τμήματα". Η αριθμητική αυτή κατηγοριοποίηση / υποδιαίρεση μπορεί θεωρητικά να συνεχιστεί ιεραρχικώς επ' άπειρον. Έτσι, ένα βιβλίο για τις γάτες έχει τον ταξινομικό αριθμό 636.8. Αυτός ο αριθμός αποδίδεται διότι το συγκεκριμένο βιβλίο αφορά την τεχνολογία (τάξη 600), πρόκειται για θέμα κτηνοτροφίας (διαίρεση 630), πιο συγκεκριμένα ασχολείται με το θέμα της περιποίησης ζώων (τμήμα 636), και τελικά επειδή αφορά συγκεκριμένο κατοικίδιο, τις γάτες 636.8.
000 Έργα Γενικής φύσεως Η/Υ
· 010 Βιβλιογραφίες / Κατάλογοι
· 020 Βιβλιοθηκονομία
· 030 Γενικές Εγκυκλοπαίδειες/ Λεξικά/ Πληροφοριακά βιβλία
· 040 Συλλογές δοκιμίων, διαλέξεων που δεν υπάγονται σε ειδικό θέμα
· 050 Περιοδικά γενικής φύσεως / Επιθεωρήσεις
· 080 Συλλογές έργων διαφόρων θεμάτων ενοποιημένων σε ένα έργο, συλλογή, σειρά κλπ.
· 090 Σπάνια βιβλία / Χειρόγραφα
100 Φιλοσοφία και ψυχολογία
· 110 Μεταφυσική
· 120 Μεταφυσικές θεωρίες
· 130 Κλάδοι της ψυχολογίας
· 140 Φιλοσοφικά συστήματα
· 150 Ψυχολογία
· 160 Λογική
· 170 Ηθική
· 180 Ανατολική και αρχαία φιλοσοφία
· 190 Νεότερη φιλοσοφία
200 Θρησκεία
· 210 Φιλοσοφία και θεωρία θρησκείας
· 220 Βίβλος
· 230 Δογματική θεολογία
· 240 Πρακτική θεολογία
· 250 Ποιμαντορική θεολογία
· 260 Εκκλησιαστική θεολογία
· 280 Χριστιανικές Εκκλησίες και Αιρέσεις
· 290 Άλλες θρησκείες
300 Κοινωνικές επιστήμες
· 310 Στατιστική
· 320 Πολιτικές Επιστήμες
· 330 Οικονομικές Επιστήμες
· 340 Δίκαιο
· 360 Κοινωνική Πρόνοια
· 380 Εμπόριο
· 390 Ήθη και έθιμα
400 Γλώσσα
· 410 Συγκριτική φιλολογία
· 420 Αγγλική γλώσσα
· 430 Γερμανική γλώσσα
· 440 Γαλλική γλώσσα
· 450 Ιταλική γλώσσα
· 460 Ισπανική και Πορτογαλική γλώσσα
· 470 Λατινική γλώσσα
· 480 Ελληνική γλώσσα
· 490 Άλλες Γλώσσες
500 Μαθηματικά / Φυσικές επιστήμες
· 510 Μαθηματικά
· 520 Αστρονομία
· 530 Φυσική
· 540 Χημεία / Ορυκτολογία / Κρυσταλλογραφία
· 550 Γεωλογία
· 560 Παλαιοντολογία
· 570 Βιολογία
· 580 Βοτανική
· 590 Ζωολογία
600 Εφαρμοσμένες επιστήμες / Ιατρική / Τεχνολογία
· 610 Ιατρική
· 620 Μηχανική
· 630 Γεωργία
· 640 Οικιακή Οικονομία
· 650 Επιχειρήσεις και μέθοδοι επιχειρήσεων
· 660 Βιομηχανική χημεία
· 670 Μεταποίηση (βιομηχανικοί κλάδοι και προϊόντα αυτών)
· 680 Διάφορες βιομηχανίες(ι βιομηχανίες ορισμένων κατεργασμένων προϊόντων)
700 Καλές τέχνες / Ψυχαγωγία / Αθλητισμός
· 710 Αρχιτεκτονική του τοπίου
· 720 Αρχιτεκτονική
· 730 Γλυπτική
· 740 Σχέδιο / Διακοσμητική τέχνη
· 750 Ζωγραφική
· 760 Χαρακτική
· 770 Φωτογραφία
· 780 Μουσική
· 790 Ψυχαγωγία / Αθλητισμός
800 Λογοτεχνία και ρητορική
· 810 Αμερικανική λογοτεχνία
· 830 Γερμανική λογοτεχνία
· 840 Γαλλική λογοτεχνία
· 850 Ιταλική λογοτεχνία
· 860 Ισπανική και Πορτογαλική λογοτεχνία
· 870 Λατινική λογοτεχνία
· 880 Ελληνική λογοτεχνία
· 890 Λογοτεχνία άλλων γλωσσών
900 Γεωγραφία / Βιογραφία / Ιστορία
· 910 Γεωγραφία / Ταξίδια
· 930 Αρχαία παγκόσμιος ιστορία
· 940 Ευρωπαϊκή ιστορία
· 950 Ιστορία της Ασίας
· 960 Ιστορία της Αφρικής
· 970 Ιστορία της Β. Αμερικής
· 980 Ιστορία της Ν. Αμερικής
Κωδικοποίηση εκτός Ντιούι
ΕΜ -  ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
ΕΔ -  ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΗΓΗΜΑ
ΞΜ -  ΞΕΝΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
ΞΠ -  ΞΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ
ΞΔ -  ΞΕΝΟ ΔΙΗΓΗΜΑ
Στα ελληνικά
Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία Κατηγορία:Συστήματα ταξινόμησης
Βασίλειο της Πρωσίας
Το Βασίλειο της Πρωσίας (γερμανικά: Königreich Preußen) ήταν ένα γερμανικό βασίλειο από το 1701 μέχρι το 1918. Από το 1871 έως την ενοποίηση της Γερμανίας και την ήττα του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πρωσία περιλάμβανε σχεδόν τα δύο-τρίτα της επικράτειας της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Πήρε το όνομά του από την περιοχή της Πρωσίας, παρότι το κέντρο του ήταν το Βραδεμβούργο.
Ίδρυση
Από το 1618 το Ελεκτοράτο του Βραδεμβούργου και το Δουκάτο της Πρωσίας κυβερνούνταν από την προσωπική ένωση του οίκου του Χοεντσόλερν (Βραδεμβούργο-Πρωσία). Στη διάρκεια του δεύτερου Βορείου πολέμου, η συνθήκη του Λαμπιάου και η συνθήκη του Γουιλάου-Μπρόμερκ εγγυήθηκαν την σωτηρία του οίκου στο Πρωσικό δουκάτο. Σε αντάλλαγμα για την συμμαχία εναντίον της Γαλλίας στον πόλεμο της Ισπανικής διαδοχής ο Αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α΄ της Αυστρίας πρόσφερε τον τίτλο "Βασιλείας στην Πρωσία" στον Ελέκτορα Φρειδερίκο Γ΄ και έτσι στέφθηκε ως Φρειδερίκος ο Α΄ της Πρωσίας το 1701. Τεχνικά, κανένα βασίλειο δεν μπορούσε να υπάρχει στη Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκτός του βασιλείου της Βοημίας. Όμως, ο Φρειδερίκος έλαβε υπόψη ότι η Πρωσία δεν ανήκε ποτέ στην αυτοκρατορία και ότι οι Χοεντσόλερν ήταν κυρίαρχοι αυτής, αρά μπορούσε να κάνει την Πρωσία βασίλειο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικά ιστορικά κράτη Πρωσια
Βλαντ Τοπάλοφ
Ο Βλαντισλάφ Μιχαήλοβιτς Τοπάλοφ (Ρώσικα: Владислав Михайлович Топалов) είναι Ρώσος τραγουδιστής, ηθοποιός και χορευτής γεννημένος 25 Οκτωβρίου του 1985.
Smash! και Σόλο καριέρα
Το 2001 ο Τοπάλοφ μαζί με τον φίλο του Σεργκέι Λάζαρεφ έφτιαξαν ένα γκρουπ ονόματι Smash!, το γκρουπ ήταν τεράστια επιτυχία, και τα τραγούδια επίσης, και οι δύο τους έγιναν πολύ διάσημοι στη Ρωσία, ερμήνευαν τραγούδια στα ρώσικα, αγγλικά και γαλλικά. Το 2004 διαλύθηκαν, διότι ο Τοπάλοφ έκανε χρήση κοκαΐνης. Από τότε ο καθένας τους έκανε σόλο καριέρα. Ο Τοπάλοφ είναι πάρα πολύ γνωστός στη Ρωσία, κάνοντας επιτυχία και στο εξωτερικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ρώσοι χορευτές
Ερμενγάρδη του Τουρ
Η Ερμενγάρδη του Τουρ (απεβ. 20 Μαρτίου 851) από τον Οίκο των Έτιχονεν ήταν κόρη του κόμη του Τουρ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Φράγκων.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ούγου κόμη του Τουρ με καταγωγή από τους Μεροβίγγειους βασιλείς.
Ο ιστορικός Σεντούλιους αναφέρει, ότι «η φωνή της ήταν καθαρή σαν τον χρυσό και άπεφθη όπως η νότα του σαντουριού. Το δέρμα της ήταν σαν ρόδα να έχουν αναμειχθεί με τριαντάφυλλα. Τα ξανθά μαλλιά της περικύκλωναν το κεφάλι της όπως ο χρυσόλιθος. Τα μάτια της ήταν ζωηρά, ο λαιμός της λευκός όπως το γάλα, τα κρίνα, το φίλντισι. Τα χαριτωμένα χέρια της ήταν όπως το χιόνι».
Το 849 η Ερμενγάρδη έκανε δωρεά στο αββαείο του Έρσταϊν στο Έλσας. Δύο έτη μετά απεβίωσε και τάφηκε σε αυτό.
Οικογένεια
Τον Οκτώβριο του 821 έγινε σύζυγος του Λοθαρίου Α΄ τωνΚαρολιδών βασιλιά των Φράγκων. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Φράγκοι ευγενείς Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Λομβαρδίας Κατηγορία:Μονάρχες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Αριοσοφία
Θεμελιώδη στοιχεία
Στο πλαίσιο της αριοσοφίας συνθέτονται οι ρατσιστικές θεωρίες του Αρθούρου ντε Γκομπινώ (Αρτύρ ντε Γκομπινώ Arthur de Gobineau, κοινωνικός δαρβινισμός) με την αποκρυφιστική μελέτη των ρούνων και τη θεοσοφική πολιτιστική θεωρία της Έλενας Μπλαβάτσκυ. Το κεντρικό αξίωμα είναι η ύπαρξη της άριας φυλής, ένα είδος τέλειας φυλής θεανθρώπων, στην Ευρώπη του απώτερου παρελθόντος, η οποία ήταν η περισσότερο εξελιγμένη από όλες. Με το αξίωμα αυτό, οι αριοσοφιστές δικαιολογούν την υποτιθέμενη ανωτερότητα των απογόνων της άριας φυλής σε σχέση με άλλους λαούς. Ως απόγονοι των αρίων υπολογίζονται τα ευρωπαϊκά φύλα και μεταξύ αυτών κυρίως οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και οι Γερμανοί.
Επομένως η κάθε γενετική ανάμιξη με ξένα φύλα σημαίνει την εξασθένιση της «ηρωικής άριας φυλής» και πρέπει οπωσδήποτε να αποτραπεί. Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, ο φον Λιστ πρότεινε την ανάλογη καλλιέργεια «αριοποίησης» και τη στείρωση των κατωτέρων φυλών. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί μια θεμελιώδης αντίθεση μεταξύ αριοσοφίας και της θεωρίας του Γκομπινώ, ο οποίος μεν υποστήριζε ότι η άρια φυλή ήταν η ανώτατη φυλή αλλά επίσης υποστήριζε ότι λόγω ανάμιξης με άλλες φυλές ανήκει στο παρελθόν και έχει χαθεί.
Η αριοσοφική θεωρία είναι η ιδεολογική βάση της «φυλετικής υγιεινής», η οποία αποτελούσε βασικό αίτημα των εθνικοσοσιαλιστών.
Αριοσοφία και θεοσοφία
Ενώ δεν υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ δυο αυτών διδασκαλιών, ο Γκουίντο φον Λιστ χρησιμοποιεί την θεοσοφική πολιτιστική θεωρία ερμηνεύοντάς την έτσι ώστε να βρει ιδεολογική βάση για τον ρατσισμό της διδασκαλίας του. Η θεωρία πολιτισμού των θεοσοφιστών υποστηρίζει την άποψη, ότι η ανθρωπότητα εξελίχθηκε φυλετικά, από φυλές χαμηλού επιπέδου σε όλο και υψηλότερα στάδια, με υψηλότατο την «άρια φυλή». Οι φυλές αυτές πάλι διαιρούνται σε υποφυλές. Σε αντίθεση με τον φον Λιστ, οι θεοσοφιστές χρησιμοποιούν τον όρο της «φυλής» ως υποθετικό όρο. Η σημερινή φυλή (η πέμπτη) κατά τους θεοφιστές έχει τη ρίζα της στην Ατλαντίδα και είναι χωρισμένη σε πέντε υποφυλές, οι οποίες βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια εξέλιξης, με ανώτατη την άρια φυλή. Στο σημείο αυτό ο φον Λιστ βρίσκει περιθώριο να τεκμηριώσει τον μυστικιστικό ρατσισμό και τον κοινωνικό δαρβινισμό που υποστηρίζει.
Ενώ όμως οι θεωρίες του φον Λιστ είναι επηρεασμένες πολύ από τη θεοσοφία, διαφέρουν σε βασικά σημεία. Πρόκειται δηλαδή για παρερμηνεία ή και κατάχρηση της θεοσοφίας.
Πηγές
Α Α
Χουάν Χοσέ Φλόρες
Φυσιογνωμία και χαρακτήρας
Οι σύγχρονοί του περιγράφουν τον Φλόρες ως λιγνό άνδρα μετρίου αναστήματος, με καλές αναλογίες, που ακτινοβολούσε μια ευστροφία και ηγετική παρουσία. Βασικά ήταν αυτοδίδακτος, ωστόσο παρά την έλλειψη τυπικής παιδείας εξελίχθηκε σε καλό ρήτορα και σε βιβλιόφιλο αναγνώστη Ευρωπαίων συγγραφέων, όπως του Ρουσσώ, του Μοντεσκιέ, του Χόλμπαχ και του Εμέρ ντε Βατέλ. Ο Φλόρες είχε συναρπασθεί τόσο με το διάβασμα, ώστε το 1826 ζήτησε και έλαβε ένα φορτίο βιβλίων από τον στρατηγό Σάνταντερ, τότε αντιπρόεδρο της Μείζονος Κολομβίας. Αρκετά αργότερα οι καθηγητές του Πανεπιστημίου του Κίτο ανεγνώρισαν αυτή τη δίψα και του απένειμαν έναν τίτλο διδάκτορα τιμής ένεκεν το 1842.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις 13 Μαΐου 1830, την ημέρα που το κράτος του Ισημερινού αποσπάσθηκε από τη Μείζονα Κολομβία, ο Φλόρες ορίσθηκε ανώτατος διοικητής της νέας χώρας και τρεις μήνες αργότερα, στις 14 Αυγούστου 1830, ονομάσθηκε προσωρινός Πρόεδρος. Τέλος, στις 22 Σεπτεμβρίου άρχισε η επίσημη θητεία του ως Προέδρου του Ισημερινού, 11 ημέρες μετά την εκλογή του σε αυτή τη θέση από την εθνοσυνέλευση στη Ριομπάμπα. Αυτή η θητεία ήταν τετραετής, μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου 1834, και σημαδεύθηκε από αναταραχές. Ο Φλόρες αντιμετώπισε μια εξέγερση καθοδηγούμενη από τον Λούις Ουρδανέτα (1768-1831), πιστό στον Μπολίβαρ, που αντιτασσόταν στην απόσχιση του Ισημερινού από την Κολομβία. Ο Φλόρες αντιμετώπισε επίσης μια απειλή από έναν βουλευτή του νέου κράτους, τον Βιθέντε Ροκαφουέρτε, ο οποίος επεχείρησε να τον ανατρέψει. Τελικώς οι δυο τους συμφώνησαν να γίνει ο Ροκαφουέρτε Πρόεδρος μετά τη λήξη της θητείας του Φλόρες και ο Φλόρες αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Εκτός αυτών, ο Φλόρες το 1832 πολέμησε μια εισβάλλουσα στρατιά από την Κολομβία. Οι Κολομβιανοί εισέβαλαν και πάλι το 1834, αλλά ο Φλόρες τελικώς τους κατενίκησε, ως αρχιστράτηγος πλέον, στις 18 Ιανουαρίου 1835 στη Μινιαρίκα, κοντά στο Αμπάτο. Το 1837 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Γερουσίας του Ισημερινού.
Η δεύτερη προεδρική θητεία του Φλόρες άρχισε την 1η Φεβρουαρίου 1839 και έληξε στις 15 Ιανουαρίου 1843. Η αρχή της αυτή τη φορά ήταν ειρηνική και υπήρξε κάποια κοινωνική ανάπτυξη. Ο Φλόρες κράτησε την υπόσχεσή του να κυβερνήσει δίκαια και να υπερασπισθεί την ελευθερία. Ωστόσο το 1843 αναμίχθηκε, και μάλιστα στρατιωτικώς, στις εσωτερικές υποθέσεις της Νέας Γρανάδας (του διάδοχου κράτους της Μείζονος Κολομβίας), μαχόμενος τον παλαιό του αντίπαλο Χοσέ Μαρία Ομπάντο. Αργότερα, όταν υποχρεώθηκε να παρέμβει και πάλι, δέχθηκε την επίθεση του κολομβιανού στρατού και η δημοτικότητά του στο εσωτερικό του Ισημερινού έπεσε. Τελικώς, μετά από ατασθαλίες στις εκλογές του 1842, πίεσε να ακυρωθεί το Σύνταγμα του 1835, το πέτυχε, και το νέο σύνταγμα, που τού δόθηκε από τον λαό το παρατσούκλι «Carta de la esclavitud» («Χάρτα της σκλαβιάς»), του επέτρεψε να συνεχίσει να κυβερνά για μια τρίτη θητεία, η οποία άρχισε στις 1 Απριλίου 1843. Στη διάρκειά της ο φλόρες πάλεψε για να παραμείνει στην εξουσία, αλλά τελικώς ανατράπηκε στις 6 Μαρτίου 1845 από μια εξέγερση υπό τους Ροκαφουέρτε και Βιθέντε Ραμόν Ρόκα, με τον δεύτερο να γίνεται ο επόμενος Πρόεδρος του Ισημερινού.
Θάνατος
Ο Φλόρες πέθανε από ουραιμία σε ηλικία 64 ετών, ευρισκόμενος στη Νήσο Πούνα του Εκουαδόρ, σε εκστρατεία υπέρ της προεδρίας του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μορένο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φλορες, Χουαν Χοσε
Κάστορας
Ο κάστορας είναι μεγάλο νυκτόβιο τρωκτικόή και σε σπίτια. Περιλαμβάνει δύο είδη, τον Κυπριακό κάστορα (Castor canadensis) και τον Ευρασιατικό κάστορα (Castor fiber). Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο τρωκτικό μετά τον υδρόχοιρο (capybara). Ο πληθυσμός του Βορειοαμερικανικού κάστορα κυμαινόταν πρόσφατα γύρω στα 60 εκατομμύρια. Αυτή η μείωση του πληθυσμού οφείλεται στο εκτεταμένο κυνήγι τους για τη γούνα τους. Υπάρχουν φόβοι ότι λόγω του εκτεταμένης θήρευσης για τη γούνα τους, μπορεί να γίνουν στο μέλλον είδος απειλούμενο με εξαφάνιση (ολικό αφανισμό). Ανήκει στην οικογένεια Καστορίδες.
Ονοματολογία
Η λέξη Κάστορας (λατιν. Castor) είναι ελληνική. Είναι γνωστό ότι ένας από τους δύο αδελφούς της ωραίας Ελένης λεγόταν Κάστορας. Μαζί με τον αδελφό του, Πολυδεύκη, οι θεοί τούς έκαναν αστερισμό που βρίσκεται στον νυχτερινό ουρανό του βορείου ημισφαιρίου.
Είδη
Δύο είδη κάστορα επιβιώνουν μέχρι σήμερα: ο Αμερικανικός κάστορας (Castor canadensis) και ο Ευρασιατικός κάστορας (Castor fiber). Τα άλλα είδη, όπως λόγου χάρη ο Κάστορας της Καλιφόρνιας (Castor californicus), έχουν εκλείψει.
Περιγραφή
Οι κάστορες έχουν δυνατούς κοπτήρες, με τους οποίους κόβουν κλαδιά και κορμούς δέντρων και τα χρησιμοποιούν για να φτιάχνουν τη φωλιά τους. Φτιάχνουν ακόμα και φράγματα σε ποταμούς, για να δημιουργήσουν μικρές τεχνητές λίμνες, στις οποίες χτίζουν τη φωλιά τους. Ένας ενήλικος κάστορας έχει μήκος πάνω από 40 εκ. και ζυγίζει περίπου 25 κιλά. Η μέση διάρκεια ζωής τους είναι τα 20-24 χρόνια.
Λόγω της γούνας τους, η οποία χρησιμοποιείται στη γουνοποιία, ο πληθυσμός τους μειώνεται παγκοσμίως.
Κατηγορία:Καστορίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Σύμβολα του Όρεγκον
Αγλαΐα
Η Αγλαΐα λέγεται ότι ήταν η νεότερη από τις Τρεις Χάριτες, οι οποίες προσωποποιούσαν τη γοητεία, την ομορφιά, τη φύση, τη γονιμότητα και τη δημιουργικότητα στην Ελληνική Μυθολογία. Το όνομα «Αγλαΐα» εξάλλου σημαίνει λαμπερή και ωραία.
Η Αγλαΐα παντρεύτηκε τον θεό Ήφαιστο, αλλά απέκτησε ένα γιο, τον Νιρέα, με τον βασιλιά της Σύμης Χάροπο. Ο Νιρέας ήταν ονομαστός για την ομορφιά του.
Δείτε επίσης
Α Κατηγορία:Παιδιά του Δία
NGC 185
Ο NGC 185 (γνωστός και ως Caldwell 18) είναι νάνος σφαιροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κασσιόπη, ο οποίος ανήκει στην τοπική ομάδα γαλαξιών. Απέχει περίπου 2 εκατομμύρια έτη φωτός και είναι δορυφόρος του γαλαξία της Ανδρομέδας. Σε αντίθεση με τους περισσότερους νάνους σφαιροειδείς γαλαξίες, ο NGC 185 περιλαμβάνει νεαρούς αστρικούς πληθυσμούς, ενώ περιλαμβάνει ενεργό πυρήνα, τύπου Σίφερτ 2, αν και αυτό αμφισβητείται. Πιθανότατα είναι κοντινότερος γαλαξίας Σίφερτ στη Γη και ο μόνος στην τοπική ομάδα γαλαξιών.
Ιστορικό
Ο Ουίλιαμ Χέρσελ ανακάλυψε τον NGC 185 στις 30 Νοεμβρίου 1787, και το καταχώρησε στον κατάλογό του ως Η II.707. Ο Τζον Χέρσελ παρατήρησε τον γαλαξία ξανά το 1833, και τον καταλογογράφησε ως h 35 και το 1864 ως GC 90 στον γενικό του κατάλογο νεφελωμάτων και σμηνών. Ο πρώτος που φωτογράφησε τον γαλαξία ήταν ο Τζέιμς Έντουαρτ Κέλερ ανάμεσα στο 1898 και 1900 από αστεροσκοπείο Λικ. Ο Βάλτερ Μπάαντε αναγνώρισε τον NGC 185, μαζί με τον γειτονικό NGC 147, ως μέλη της τοπικής ομάδας γαλαξιών, τον κατάφερε να τον αναλύσει σε άστρα με τον τηλεσκόπιο τον 100 ιντσών του αστεροσκοπείου του όρους Γουίλσον.
Απόσταση
Τουλάχιστον δύο τεχνικές έχουν χρησιμοποιηθεί για να μετρηθεί η απόσταση του NGC 185. Με βάση την μεταβολή της επιφανειακής φωτεινότητας η απόσταση υπολογίστηκε σε 2,08 ± 0,15 Mly (640 ± 50 kpc). Επίσης, με βάση τη μέθοδο του κλάδου των ερυθρών γιγάντων η απόστασή του υπολογίστηκε σε 2,05 ± 0,13 Mly (630 ± 40 kpc).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κασσιόπη (αστερισμός) Κατηγορία:Νάνοι γαλαξίες Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Τοπική ομάδα γαλαξιών 0185 018 02329 00396
Δημοτικό τραγούδι
thumb|448x448px|Στίχοι και μελωδία ποιμενικού τραγουδιού από την [[Αρκαδία, 1826. ]] Το ελληνικό δημοτικό τραγούδι ως λογοτεχνικό είδος αντλεί το υλικό του από την προφορική λογοτεχνική παράδοση, δηλαδή αυτήν που αναπτύσσεται από την ανάγκη που έχει κάθε άτομο και γενικότερα κάθε λαός να εκφράσει τα συναισθηματικά του και ψυχικά φορτία, τα ιδανικά του, τους πόνους και τις χαρές του, ακόμη τις εντυπώσεις και τις σκέψεις του μέσα στην ευκολομνημόνευτη ποίηση.
Γενικά
Δημοτική ποίηση έχουν αναπτύξει σχεδόν όλοι οι λαοί. Στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο των Βαλκανίων η δημοτική ποίηση είναι ιδιαίτερα έντονη ακριβώς λόγω των πολλών ιστορικών εξελίξεων που συνέβησαν από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα η οποία και συνδέεται με τις όψεις της κοινωνικής δραστηριότητας κάθε εποχής, ή -στην περίπτωση των επικών Κλέφτικων- με την πρακτική της κοινω­νικής αντί­δρασης, ατομικής ή συλλογικής, στον εκάστοτε εξουσιαστικό φορέα. Κατόπιν συνδέθηκε στενά με την πρακτική της εθνογένεσης, υπό την επίδραση της ρομαντικής ιδεολογίας του volksgeist
Δημοτικό τραγούδι και παραδόσεις
Ως παράδοση ή θρύλος αναφέρεται η μυθική (προφορική) αφήγηση, άμεσα συνδεδεμένη με δεδομένο τόπο, χρόνο και πρόσωπα. Οι φανταστικές επινοήσεις αλληλο­συμπλέκονται με ιστορικά ή πρωτοϊστορικά στοιχεία της προφορικής παράδοσης και το ακροατήριο τις αποδέχεται συνήθως ως αληθινές. Το αποτέλεσμα της συνδυαστικής εκφοράς του λόγου είναι η συναισθηματική φόρτιση όχι μόνο του υποκειμένου που δρα αλλά και του ακροατηρίου. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται ο υποβλητικός χαρακτήρας της αφήγησης και η πίστη στο περιεχόμενό της. Οι αναφορές σε ορισμένο τόπο, χρόνο και πρόσωπο αποτελούν το ρεαλιστικό χαρακτήρα της παράδοσης, όπως συμβαίνει άλλωστε και στο δημοτικό τραγούδι. Ο γεωγραφικός χώρος, οι περιγραφές από την καθημερινότητα της κοινοτικής ζωής ή χρηστικά αντικείμενα, όπως η βρύση, ο μύλος, ο βράχος, το γεφύρι, η στάμνα, το δακτυλίδι, ή η βέρα, το μαντήλι, κ.α «αποδεικνύουν» την εγκυρότητα του συμβάντος που περιγράφεται. Στα παραδοσιακά δημοτικά τραγούδια διακρίνουμε στοιχεία που σχετίζονται με την κοινωνική, θρησκευτική και υλική ζωή των Ελλήνων. Εξίσου κοινό σημείο της παράδοσης και του δημοτικού τραγουδιού είναι η αναγωγή της αφετηρίας τους σε βαθύτερες ρίζες. Έτσι τα θέματα και τα μοτίβα των δημοτικών τραγουδιών, όπως και της παράδοσης, πέρασαν στα νεότερα σημερινά τραγούδια.
Κοινοί είναι στις περισσότερες των περιπτώσεων και οι λόγοι που οδηγούν στη δημιουργία των τραγουδιών και της λαϊκής παράδοσης. Τόσο τα ιστορικά γεγονότα όσο και καθαρά ψυχολογικές δομές στην ατομική και τη συλλογική λειτουργία, είναι ικανές να προκαλέσουν την αυθόρμητη λυρική δημιουργία. Το δημοτικό τραγούδι, με την έννοια της απρόσωπης ποιητικής και μουσικής δημιουργίας, αντιστοιχεί στο κοινωνικό στρώμα της πατριάς. Στον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας, σε μια ομάδα που χαρα­κτηρίζεται από την κλειστή αγροτική οικονομία, υπάρχει ο τραγουδιστής, ο άνθρωπος που φτιάχνει το τραγούδι, χωρίς ωστόσο να έχει τη συνείδηση δημιουργού.
Η συλλογικότητα είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα και των δύο ανωτέρω ειδών της προφορικής λογοτεχνίας. Κατά τη δημιουργία των παραδόσεων, όπως και των δημοτικών τραγουδιών, ο δημιουργός συνθέτει αυτό που αργότερα μετουσιώνεται σε πνευματικό προϊόν της κοινότητας. Καθώς το τραγούδι μοιράζεται, στην πραγματικότητα μεταβάλλεται σε συνθετικό έργο ολόκληρων γενεών. Η ομήγυρη και η κοινωνική πραγμα­τικότητα αναπλάθει και αναπροσαρμόζει την παράδοση, όπως άλλωστε και ο καθένας που τραγουδάει το τραγούδι και το αλλάζει, είτε γιατί δεν το θυμάται, είτε γιατί το προσαρ­μόζει στη δική του ψυχική ιδιοσυγκρασία, εξ ου και οι διάφορες παρατηρούμενες παραλλαγές.
, τα φανταστικά και καθ’ υπερβολήν στοιχεία που παρουσιάζουν και τα δύο είδη καταλήγουν σε υποβλητικό αφηγηματικό χαρακτήρα και ενδυναμώνουν την πίστη στο περιεχόμενό τους. Στο σημείο αυτό αξιοσημείωτη διαφορά εντοπίζεται στην αδυναμία των προσώπων της παράδοσης κατά τις αναμετρήσεις τους με το υπερφυσικό στοιχείο και την παθητική υποταγή τους. Διαφορετικός εμφανίζεται ο κεντρικός χαρακτήρας τόσο των ακριτικών τραγουδιών, όσο και των κλέφτικων που δε γνωρίζει και δεν επιθυμεί συμβιβασμούς στη δράση του.
''" «Πλην της αρχαίας απλότητας και λιτότητας, παρατηρούμεν και ακραφνές νεωτερικόν πάθος και σθένος ακαταδάμαστον εις τα δημοτικά τραγούδια, όπου η γλώσσα είναι έμπνεως ορμής προς απόσεισιν του ξενικού ζυγού και αδιαλλάκτου μίσους προς τους απίστους μουσουλμάνους. Τα κλέφτικα τραγούδια νομίζεις πως είναι χείμαρροι αφρισμένοι, εκρέοντες όχι από ανθρώπινα χείλη, αλλ΄από τους βράχους της Οίτης και του Ολύμπου». Mendelsohn Bartholdy
Ιστορικές συνάφειες
Το ελληνικό δημοτικό τραγούδι δεν έπαψε ποτέ να υφίσταται όπως και δεν έπαψαν οι Έλληνες να γλεντούν, να παντρεύονται ή να μοιρολογούν τα προσφιλή τους πρόσωπα. Η δημοτική ποίηση εμφανίζεται με την ίδια κοινωνική συμπτωματολογία της ανώνυμης ποίησης που ανιχνεύουμε στην αρχαιότητα. Το δημοτικό τραγούδι συνεχίζει αδιάλειπτα να αποτελεί τον εκπολιτιστικό καρπό μιας κοινωνίας που χαρακτηριζόταν από την πατριαρχική της οργάνωση και την κλειστή αγροτική οικονομία της.
Ο βασικός πυρήνας των δημοτικών τραγουδιών περιλαμβάνει στοιχεία κυρίως μη αφηγηματικά, στα οποία κυριαρχεί το συναίσθημα και οι άμεσες αναφορές στην καθη­μερινή ζωή, τις χαρές τις λύπες του λαού που τα δημιουργεί και τα χρησιμοποιεί. Τόσο στον κύκλο της ζωής (νανουρίσματα, ταχταρίσματα, μοιρολόγια, γάμου, ξενιτιάς) όσο και στον κύκλο του χρόνου (κάλαντα, αποκριάτικα) τα δημοτικά τραγούδια είναι αλληλένδετα με τα σχετικά έθιμα.
Από τις ανωτέρω κατηγορίες, βάσει της ταξινόμησης των ελληνικών τραγουδιών που επιχειρεί ο Ν. Πολίτης, ξεχωρίζουν για τη σύνδεσή τους με την ιστορία και την αφηγηματικότητά τους τα επικά τραγούδια. Στα επικά ανήκουν τα «ακριτικά», τα παλαι­ότερα δημιουργήματα της δημοτικής ποίησης του Πόντου και της Καππαδοκίας, που αφηγούνται τις δοκιμασίες των ακριτών της βυζαντινής περιόδου, αλλά αντλούν το υλικό τους από την αρχαιότερη παράδοση της ευρύτερης ιρανοαφγανικής επικράτειας και τις επικές αφηγήσεις των πεχλιβά(νηδων) ακριτών της επαρχίας του Σεϊστάν. Από την ίδια κατηγορία των επικών προβάλλουν τα «κλέφτικα», που τραγουδούν την αγωνία του ελληνισμού στα χρόνια της σκλα­βιάς και τα «ιστορικά», που παραθέτουν ιστορικά γεγονότα, αλώσεις πόλεων, μάχες, πολιορκίες και γενναίες πράξεις αγωνιστών. Ορισμένα από τα «ιστορικά» τραγούδια αναφέρονται και σε γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, της περιόδου 1881-1913, της μικρασιατικής καταστροφής, του β’ παγκόσμιου πόλεμου και του εμφυλίου.
Είναι γεγονός ότι μετά την οθωμανική κατάκτηση οι Έλληνες υπόδουλοι, ευρισκόμενοι ως κοινωνική ομάδα στο περιθώριο ενός αρνητικού απέναντί τους κράτους, του Οθωμανικού, στήριξαν την ομαδική τους λειτουργία στην παράδοσή τους. Το δημοτικό τραγούδι, εξελισ­σόμενο παρακολουθούσε την ιστορική πορεία του ελληνισμού, εκφράζοντας τις ιδιαιτε­ρότητες της ελληνικής κοινωνίας, αντανακλώντας τις εκάστοτε επικρατούσες συνθήκες, σχολιάζοντας τα γεγονότα. Στο πλαίσιο αυτό, ο λαο­γράφος Ζαμπέλιος, θεωρούσε ότι τα δημοτικά τραγούδια γεννήθηκαν μόλις χάθηκε η πολιτική ελευθερία και σκοπός τους ήταν να διαμηνύουν την ανάκτησή της. Τα τραγούδια, ο λαϊκός στίχος, οι κλέφτες «περί την αυτήν, ως έγγιστα, εποχήν θέλουσι αποσυρθεί της σκηνής, ήγουν τότε, ότε σύμπαν πολιτικώς το γένος αποκατασταθήσεται».
Τα λόγια αυτά, εκτός από την οριοθέτηση της πορείας των δημοτικών τραγουδιών, υποδηλώνουν την εθνική σκοπιμότητα που παρεισέφρυσε στη μελέτη και χρήση τους, μια τάση που κυριάρχησε και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ειδικότερα στον ελληνικό χώρο, το δημοτικό τραγούδι με την ποιητική αρετή του, ως ανάγκη πολιτιστικής φυσιογνωμίας, ως ζήτημα επιβίωσης, χρησιμοποιήθηκε αντισταθμιστικά ως προς τις θεωρίες του Φαλμεράυερ, λειτούργησε ως αποδει­κτική ζεύξη της ιστορικής συνέχειας του έθνους ανά τους αιώνες και ιδιαίτερα από το αποκαλούμενο ένδοξο ηρωικό παρελθόν της αρχαιότητας.
Τα δημοτικά τραγούδια στο πέρασμα του χρόνου υπέστησαν αρκετές αλλοιώσεις και σώζονται σε πολλές παραλλαγές. Πολλά παλιά δημοτικά τραγούδια που συγκεντρώθηκαν και ταξινομήθηκαν τον 19ο αι. έως τις αρχές του 20ου αι., ακόμη και τη στιγμή της καταγραφής τους από τους Έλληνες και ξένους μελετητές και λαογράφους, είτε καταγράφτηκαν σε κάποια ήδη υπάρχουσα παραλλαγή, είτε υπέστησαν παραποιήσεις και γλωσσικές αλλοιώσεις κατά την καταγραφή, αλλοιώσεις που υπαγορεύτηκαν από τις επικρατούσες απόψεις των λογίων της εποχής και τις προσωπικές γλωσσολογικές επιλογές των καταγραφέων.
Επιπλέον, είναι διαπιστωμένο ότι τα ακόμη «νωπά» δημοφιλή κλέφτικα και ιστορικά τραγούδια της επανάστασης, περιβεβλημένα με τους θρύλους και τα κατορθώματα της κλεφτουριάς και του αγώνα, υπέστησαν με τη διάδοσή τους τα αμέσως μετέπειτα χρόνια πολλές τροποποιήσεις και παραλλαγές στο στόμα του λαού. Και αυτό συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, εποχή που σύμφωνα με τους μελετητές αποτελεί ορόσημο για τον κύκλο του (αυθεντικού) δημοτικού τραγουδιού. Φαίνεται πως το ποιητικό περιεχόμενο μετουσιώνεται σε ιδεο­λόγημα, καθώς προσαρτούνται στην ιστορική διαδρομή ένδοξα κατορθώματα. Σε αυτά τα κατορθώματα οι αρματωλοί δεν έχουν θέση, ενώ οι κλέφτες, διακριτό παράδειγμα προ­επαναστατικής ένοπλης αντίστασης, έγιναν «πολέμιοι των Μουσουλμάνων και προ­στάτες των Χριστιανών. Ταυτόχρονα, αποσιωπήθηκε η αλληλεπίδραση της ελληνικής και τουρκικής μουσικής.