cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμμουδιά Πρέβεζας
Ονόματα που πέρασαν από την Αμμουδιά
Το βασίλειο του Πλούτωνα και της Περσεφόνης επισκέφθηκαν ηχηρά ονόματα του αρχαίου Ελληνικού κόσμου. Η αναλυτική περιγραφή του Ομήρου στην κ’ ραψωδία, φανερώνει ότι ο ίδιος είχε επισκεφθεί την περιοχή και μέσα από τη φαντασία του, ο Οδυσσέας έφτασε στην κοινότητα των ψυχών για να επικοινωνήσει με την ψυχή του μάντη Τειρεσία έτσι ώστε να ενημερωθεί για το γυρισμό του στην Ιθάκη. Ο Ηρόδοτος περιγράφει την επίσκεψη των απεσταλμένων του Περίανδρου στο Νεκρομαντείο για να ρωτήσουν την ψυχή της γυναίκας του Μέλισσας για τον κρυμμένο θησαυρό. Επίσης ο Ορφέας κατέβηκε στον Άδη για να ζητήσει πίσω με όπλο τη μουσική του, την αγαπημένη του Ευρυδίκη. Επίσης ο Θησέας με τον φίλο του Πειρίθου κατέβηκαν με σκοπό να αρπάξουν την Περσεφόνη θέλοντας να παντρευτούν κόρες θεών. Ο Ηρακλής ενσάρκωσε τον 12ο άθλο του, που αφορούσε τον Κέρβερο στις πύλες του Άδη. Πλήθος άλλων θεών ημίθεων και ηρώων κατέφθαναν κατά διαστήματα στο Νεκρομαντείο.
Επανάσταση του 1821
Κατά την Τουρκοκρατία, η Αμμουδιά έγινε μάρτυρας της ηρωικής θυσίας του Μανιάτη ήρωα Κυριακούλη Μαυρομιχάλη. Η κυβέρνηση Μαυροκορδάτου έστειλε τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη με 500 συμπατριώτες του προς ενίσχυση των Σουλιωτών. Ο Μαυρομιχάλης αποβιβάστηκε στην Αμμουδιά και επέλεξε τη Μονή της Αγίας Ελένης ως βάση των εξορμήσεών του. Μέσω προδοσίας οι Τούρκοι πληροφορήθηκαν τις προετοιμασίες της πρώτης εξόρμησης και το πρωί της 16ης Ιουλίου 1822 περίπου 4.000 Τουρκαλβανοί με επικεφαλής το Μουσταφά Μπέη επιτέθηκαν κατά των Ελλήνων σηματοδοτώντας την έναρξη της «μάχης της Σπλάντζας». Η Ελληνική δύναμη τοποθετημένη κοντά στο τελωνείο απέκρουε αποτελεσματικά τα αντίπαλα στρατεύματα μέχρι την απώλεια των επικεφαλής των δύο δυνάμεων. Ο ηρωικός θάνατος του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη σήμανε το τέλος της μάχης και την οπισθοχώρηση των Ελληνικών στρατευμάτων. Στη Μονή της Αγίας Ελένης έγινε η ταφή του Μαυρομιχάλη και αργότερα τα οστά του μεταφέρθηκαν στην πατρίδα του.
Γερμανική Κατοχή
Η Αμμουδιά πυρπολήθηκε και λεηλατήθηκε την 12η Αυγούστου του 1943 από τους Γερμανούς με αποτέλεσμα να αναγκαστούν οι κάτοικοι να εγκαταλείψουν το χωριό και να μεταβούν στην Πάργα. Το 1948, το χωριό ανοικοδομήθηκε από την υπηρεσία στεγάσεως πυροπαθών.
Κατακτητές
Εξαιτίας της θέσης της η Αμμουδιά περιήλθε στην κυριότητα:
Η Αμμουδιά σήμερα
Η Αμμουδιά αποτελεί σημαντικό τουριστικό θέρετρο κυρίως λόγω της μεγάλης παράδοσης και της σημαντικής περιβαλλοντικής της αξίας. Τόσο οι πληροφορίες που προέρχονται από τα μνημεία, όσο και τα σπάνια είδη της χλωρίδας και πανίδας που υπάρχουν στην περιοχή, αποτελούν σημαντική πηγή γνώσης και έρευνας.
Θερινό Πανεπιστήμιο
Το χωριό της Αμμουδιάς φιλοξενεί το θερινό πρόγραμμα  του Κέντρου Διδασκαλίας Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, το οποίο θεσμοθετήθηκε το 1996. Βασικός στόχος του προγράμματος είναι η διδασκαλία των ελληνικών ως δεύτερης ξένης γλώσσας και η προώθηση τόσο του ελληνικού πολιτισμού, όσο και της τοπικής παράδοσης, σε αλλοδαπούς φοιτητές απ’όλο τον κόσμο.
Οικονομία της περιοχής
Οι κάτοικοι της Αμμουδιάς απασχολούνται κατά βάση με τον τουρισμό και την αλιεία ενώ κάποιοι επιδίδονται σε γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες. Στον τομέα της αλιείας, με σκοπό να προωθηθεί η αναπαραγωγή των ψαριών αλλά και να αποφευχθούν οι καταστροφικές για το θαλάσσιο περιβάλλον συνέπειες της ανεξέλεγκτης αλιείας από μηχανότρατες, έγινε πόντιση τεχνητών υφάλων. Με τους ύφαλους αυτούς δημιουργούνται στην παράκτια ζώνη αποικίες ψαριών και διατηρείται η βασιζόμενη στην αλιεία οικονομία.
Οικολογία
Η ευρύτερη περιοχή της Αμμουδιάς και γενικότερα το Δέλτα του Αχέροντα, ανήκει στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Προστατευόμενων Περιοχών NATURA 2000 (με κωδικό GR2140001), συνολικής έκτασης 4935 εκταρίων. Οι εκβολές του Αχέροντα αποτελούν σημείο αναφοράς των υγρότοπων της Δυτικής Ελλάδας καθώς στις όχθες του συναντώνται πλήθος σπάνιων ειδών χλωρίδας και πανίδας τα οποία προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις. Στο Δέλτα του Αχέροντα, υπάρχουν συνολικά 19 τύποι οικότοπων και 449 είδη χλωρίδας ενώ στις πλέον αξιόλογες υγροτοπικές περιοχές εντάσσεται και το έλος της Αμμουδιάς. Το 10% της πεδιάδας του Αχέροντα καταλαμβάνουν αβαθείς κόλποι και κολπίσκοι, ένας οικότοπος που συναντάται σε αβαθή θαλάσσια οικοσυστήματα ενώ στις εκτάσεις του Δέλτα με αλατούχα νερά βρίσκεται ο οικότοπος «Αλοφυτική βλάστηση και είδη λασπωδών και αμμωδών ζωνών».Επίσης η περιοχή της Αμμουδιάς χαρακτηρίζεται από υφάλμυρα έλη ενώ ο οικότοπος με τη μεγαλύτερη προτεραιότητα αναφέρεται ως «Λόχμες των παραλιών με αρκεύθους».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
GoAmmoudia
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας
Ωγκυστέν-Λουί Κωσύ
Ο βαρώνος Ωγκυστέν-Λουί Κωσύ (γαλλικά: Augustin Louis Cauchy, 21 Αυγούστου 1789 – 23 Μαΐου 1857) ήταν Γάλλος μαθηματικός από τους πρωτοπόρους της ανάλυσης. Ξεκίνησε να διατυπώνει και να αποδεικνύει τα θεωρήματα του απειροστικού λογισμού με αυστηρό τρόπο, απορρίπτοντας κάθε ευρετική αρχή της γενικότητας της άλγεβρας που χρησιμοποιήθηκε από παλιότερους συγγραφείς. Όρισε τη συνέχεια με απειροστικούς όρους, έδωσε αρκετά σημαντικά θεωρήματα στη μιγαδική ανάλυση και ξεκίνησε τη μελέτη των αντιμεταθετικών ομάδων στην αφηρημένη άλγεβρα. Ο Κωσύ, όντας βαθυστόχαστος μαθηματικός, επηρέαζε σημαντικά τους σύγχρονους μαθηματικούς, αλλά και τους μεταγενέστερους. Τα έγγραφά του καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα των μαθηματικών και της μαθηματικής φυσικής.
«Από όλους τους μαθηματικούς, ο Κωσύ είναι αυτός του οποίου το όνομα συναντάται στις περισσότερες έννοιες και θεωρήματα (στην ελαστικότητα μόνο υπάρχουν δεκαέξι έννοιες και θεωρήματα που φέρουν το όνομα του Κωσύ).» Έγραψε περίπου οκτακόσια ερευνητικά άρθρα και πέντε ολοκληρωμένα εγχειρίδια. Ήταν ευσεβής Καθολικός, βασιλόφρονας του Οίκου των Βουρβόνων και στενός συνεργάτης των Ιησουιτών.
Νεότητα και εκπαίδευση
Ο Κωσύ ήταν ο γιος του Λουί Φρανσίς Κωσύ (1760-1848) και της Μαρί-Μαντλέν Ντεζέστρ. Ο Κωσύ είχε δυο αδελφούς, τον Αλεξάντρ-Λωράν Κωσύ (1792-1857), ο οποίος έγινε πρόεδρος μιας μεραρχίας του εφετείου το 1847 και δικαστής στο Αναιρετικό Δικαστήριο το 1849, και τον Εζέν-Φρανσουά Κωσύ (1802-1877), ο οποίος ήταν δημοσιολόγος και έγραψε επίσης αρκετά μαθηματικά έργα.
Με συμβουλή του Λαγκράνζ, ο Ωγκυστέν-Λουί γράφτηκε το φθινόπωρο του 1802 στο Κεντρικό Σχολείο, το καλύτερο γυμνάσιο του Παρισιού εκείνης της εποχής. Το μεγαλύτερο μέρος των μαθημάτων περιλάμβανε κλασσικές γλώσσες. Ο νέος και φιλόδοξος Κωσύ, όντας λαμπρός μαθητής, κέρδισε πολλά βραβεία στα Λατινικά και στην Ανθρωπολογία. Παρά αυτές τις επιτυχίες, ο Ωγκυστέν-Λουί επέλεξε την καριέρα στη μηχανική και προετοιμάστηκε για τις εισαγωγικές εξετάσεις στην Πολυτεχνική Σχολή.
Το 1805 έδωσε εξετάσεις, ήρθε δεύτερος μεταξύ των 293 υποψηφίων και εισήχθη στην Πολυτεχνική Σχολή. Ένας από τους στόχους της σχολής ήταν να παρέχει στους μελλοντικούς πολιτικούς και στρατιωτικούς μηχανικούς υψηλή επιστημονική και μαθηματική εκπαίδευση. Η σχολή λειτουργούσε βάσει στρατιωτικής πειθαρχίας, κάτι το οποίο προκάλεσε δυσκολίες στον νεαρό και θρήσκο Κωσύ μέχρι τελικά να προσαρμοστεί. Παρ’ όλα αυτά, τελείωσε την Πολυτεχνική Σχολή το 1807, στην ηλικία των 18 ετών, και πήγε στη Σχολή των Γεφυρών και των Δρόμων. Αποφοίτησε ως πολιτικός μηχανικός με τις μεγαλύτερες τιμές.
Οι μέρες του ως πολιτικού μηχανικού
Αφού τελείωσε τη σχολή το 1810, ο Κωσύ δέχτηκε να δουλέψει ως βοηθός μηχανικός στο Χερβούργο, όπου ο Ναπολέων σκόπευε να κατασκευάσει μια ναυτική βάση. Ο Ωγκυστέν-Λουί έμεινε εκεί για τρία χρόνια, και παρόλο που είχε μια αρκετά απαιτητική διευθυντική θέση, βρήκε χρόνο για να ετοιμάσει τρία μαθηματικά χειρόγραφα, τα οποία και υπέβαλλε στην Ανώτερη Τάξη του Γαλλικού Ινστιτούτου. Τα δύο από τα χειρόγραφα του Κωσύ (πάνω στα πολύεδρα) έγιναν δεκτά, ενώ το τρίτο (πάνω στις διευθύνσεις των κωνικών τομών) απορρίφθηκε.
Τον Σεπτέμβριο του 1812, σε ηλικία 23 ετών, αφού αρρώστησε από την υπερκόπωση, ο Κωσύ επέστρεψε στο Παρίσι. Άλλος ένας λόγος της επιστροφής του στην πρωτεύουσα ήταν ότι άρχισε να χάνει το ενδιαφέρον του για τη μηχανική, και άρχισε να ελκύεται όλο και περισσότερο από την αφηρημένη ομορφιά των μαθηματικών. Ακόμη, στο Παρίσι θα είχε περισσότερες ευκαιρίες για να βρει μια μαθηματική θέση. Αν και επίσημα κράτησε τη θέση του μηχανικού, συνέχισε να πληρώνεται από το Υπουργείο Εσωτερικών και όχι από το Υπουργείο Ναυτιλίας. Τα επόμενα τρία χρόνια ο Ωγκυστέν-Λουί ήταν σε αναρρωτική χωρίς αποδοχές άδεια, και ξόδεψε τον χρόνο του αρκετά καρποφόρα δουλεύοντας πάνω στα μαθηματικά (στις συμμετρικές συναρτήσεις, στις συμμετρικές ομάδες και στις αλγεβρικές εξισώσεις ανώτατων τάξεων). Προσπάθησε να εισαχθεί στην Ανώτερη Τάξη του Γαλλικού Ινστιτούτου αλλά απέτυχε τρεις φορές μεταξύ του 1813 και του 1815. Το 1815 ο Ναπολέων ηττήθηκε στο Βατερλό και ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΗ΄, που μόλις είχε ανέβει στην εξουσία, ανέλαβε να επαναφέρει την κατάσταση. Η Ακαδημία Επιστημών αποκαταστάθηκε τον Μάρτιο του 1816, ο Λαζάρ Καρνό και ο Γκασπάρ Μονζ διώχτηκαν από την Ακαδημία λόγω πολιτικών συμφερόντων και ο βασιλιάς διόρισε τον Κωσύ για να αναλάβει τη θέση ενός από τους δυο. Οι αντιδράσεις των ομότιμων του Κωσύ ήταν έντονες. Θεώρησαν προσβολή την αποδοχή του Κωσύ να γίνει μέλος την Ακαδημίας και από τότε ο Κωσύ απέκτησε πολλούς εχθρούς στους επιστημονικούς κύκλους.
Καθηγητής στην Πολυτεχνική Σχολή
Το Νοέμβριο του 1815, ο Λουί Πουανσό, ο οποίος ήταν αναπληρωτής καθηγητής στην Πολυτεχνική Σχολή, ζήτησε να απαλλαχτεί από τα διδακτικά του καθήκοντα για λόγους υγείας. Ο Κωσύ ήταν ήδη τότε ανερχόμενο μαθηματικό αστέρι και του άξιζε σίγουρα μια θέση καθηγητή. Μια από τις μεγάλες του επιτυχίες εκείνην την εποχή ήταν η απόδειξη του θεωρήματος των πολυγωνικών αριθμών του Φερμά. Ωστόσο, το γεγονός ότι ο Κωσύ ήταν πιστός στους Βουρβόνους, συντέλεσε αναμφίβολα στο να διαδεχθεί τον Πουανσό. Τελικά, παραιτήθηκε από τη θέση του μηχανικού και υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους για να διδάξει μαθηματικά στους δευτεροετής φοιτητές της Πολυτεχνικής Σχολής. Το 1816, αυτή η ολιγαρχική και μη θρησκόληπτη σχολή αναδιοργανώθηκε, και αρκετοί φιλελεύθεροι καθηγητές απολύθηκαν. Ο αντιδραστικός Κωσύ προάχθηκε σε καθηγητή.
Όταν ο Κωσύ ήταν 28 ετών, έμενε ακόμα με τους γονείς του. Ο πατέρας του πίστευε ότι ήταν η ώρα για να παντρευτεί και του βρήκε μια ιδανική νύφη, την Αλουάζ ντε Μπυρ, πέντε χρόνια νεότερή του. Η οικογένεια ντε Μπυρ ήταν τυπογράφοι και βιβλιοπώληδες, και δημοσίευσαν τα περισσότερα από τα έργα του Κωσύ. Η Αλουάζ και ο Ωγκυστέν παντρεύτηκαν στις 4 Απριλίου του 1818, με καθολική τελετή στην εκκλησία Saint-Sulpice. Το 1819 γεννήθηκε η πρώτη κόρη του ζευγαριού, Μαρί-Φρανσουάζ-Αλισιά, και το 1823 η δεύτερη, Μαρί-Ματίλντ. Ο Κωσύ είχε δυο αδερφούς, τον Αλεξάντρ-Λωράν Κωσύ, ο οποίος έγινε πρόεδρος μιας μεραρχίας του εφετείου το 1847 και δικαστής στο Αναιρετικό Δικαστήριο το 1849, και τον Εζέν-Φρανσουά Κωσύ, ο οποίος ήταν δημοσιολόγος και έγραψε επίσης αρκετά μαθηματικά έργα.
Το συντηρητικό πολιτικό κλίμα που επικράτησε μέχρι το 1830 βοήθησε πολύ τον Κωσύ. Το 1824 ο Λουδοβίκος ο ΙΗ΄ πέθανε και τον διαδέχτηκε ο ακόμα πιο αντιδραστικός αδελφός του, Κάρολος Ι’. Κατά τη διάρκεια των χρόνων αυτών, ο Κωσύ ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός και δημοσίευε τις μαθηματικές διατριβές του τη μια πίσω από την άλλη. Ακόμη, τον ζητούσαν ταυτόχρονα το Κολλέγιο της Γαλλίας και το Τμήμα Επιστημών του Πανεπιστημίου.
Στην εξορία
Τον Ιούλιο του 1830 η Γαλλία υπέστη ακόμα μια επανάσταση. Ο Κάρολος Ι’ έφυγε από τη χώρα και τον διαδέχθηκε ο βασιλιάς Λουδοβίκος-Φίλιππος του Οίκου της Ορλεάνης. Ταραχές από όχλους, στις οποίες μάλιστα ένστολοι φοιτητές της Πολυτεχνικής Σχολής έπαιξαν μεγάλο ρόλο, συνήθως ξεσπούσαν κοντά στο σπίτι του Κωσύ στο Παρίσι.
Εκείνα τα γεγονότα αποτέλεσαν σημείο στροφής στη ζωή του Κωσύ και μια διακοπή στη μαθηματική του παραγωγικότητα. Ο Κωσύ, κλονισμένος από την πτώση της κυβέρνησης, και υποκινούμενος από ένα αίσθημα μίσους προς τους φιλελεύθερους που ανέβηκαν στην εξουσία, έφυγε από το Παρίσι αφήνοντας πίσω την οικογένειά του. Έμεινε για λίγο καιρό στο Φράιμπουργκ της Ελβετίας, όπου έπρεπε να αποφασίσει αν θα έπαιρνε όρκο πίστης στο νέο καθεστώς. Αρνήθηκε να το κάνει και κατά συνέπεια έχασε όλες τις θέσεις του στο Παρίσι, εκτός από αυτή της Ακαδημίας, για την οποία δεν χρειαζόταν κάποιος όρκος. Το 1831 ο Κωσύ πήγε στο Τουρίνο της Ιταλίας, και αφού πέρασε λίγο καιρό εκεί, δέχτηκε μια προσφορά από τον Βασιλιά της Σαρδηνίας (ο οποίος κυβερνούσε το Τορίνο και τη γύρω περιοχή του Πιεμόντε) για μια έδρα στον τομέα της θεωρητικής φυσικής που δημιουργήθηκε ειδικά για αυτόν. Δίδαξε στο Τουρίνο από το 1832 μέχρι και το 1833. Το 1831 εκλέχτηκε ως ξένος μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών.
Τον Αύγουστο του 1833 ο Κωσύ άφησε το Τορίνο για να πάει στην Πράγα για να διδάξει τον δεκατριάχρονο Δούκα του Μπορντό, Ερρίκο Ε΄ (1820-1883), που ήταν εξόριστος εστεμμένος πρίγκιπας και εγγονός του Καρόλου Ι΄. Ως καθηγητής στην Πολυτεχνική Σχολή, ο Κωσύ ήταν εμφανώς κακός λέκτορας, από την άποψη ότι μόνοι λίγοι από του καλύτερους μαθητές του μπορούσαν να κατανοήσουν τη διδασκαλία του, και ότι γέμιζε το πρόγραμμά του με πάρα πολύ υλικό. Ο νεαρός Δούκας δεν είχε ταλέντο ούτε στα μαθηματικά, ούτε στις επιστήμες, έτσι το ζευγάρι μαθητή και δασκάλου δεν ήταν καθόλου ταιριαστό. Παρόλο που ο Κωσύ πήρε την αποστολή του πολύ σοβαρά, την έκανε με μεγάλη αδεξιότητα και με εκπληκτική έλλειψη κυριαρχίας πάνω στον Δούκα.
Ως πολιτικός μηχανικός, ο Κωσύ ανέλαβε για σύντομο χρονικό διάστημα την επιδιόρθωση των υπονόμων του Παρισιού και έκανε το λάθος να το πει στον μαθητή του. Με μεγάλη χαιρεκακία, ο νεαρός Δούκας έλεγε συνεχώς ότι ο κύριος Κωσύ άρχισε την καριέρα του στους υπονόμους του Παρισιού. Ο ρόλος του ως δάσκαλος κράτησε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1838, όταν ο Δούκας έγινε 18 ετών. Στη χρονική περίοδο αυτών των πέντε χρόνων, ο Κωσύ δεν ασχολήθηκε καθόλου με την έρευνα, ενώ το Δούκας απέκτησε μια ισόβια αντιπάθεια προς τα μαθηματικά. Το μόνο καλό που βγήκε αυτό ήταν η προαγωγή του Κωσύ σε Βαρώνο, έναν τίτλο τον οποίον ο Κωσύ θεωρούσε αρκετά πολύτιμο. Το 1834 η γυναίκα του και οι κόρες του μετακόμισαν στην Πράγα και ο Κωσύ επιτέλους ξανάσμιξε με την οικογένειά του, μετά από τέσσερα χρόνια εξορίας.
Τελευταία χρόνια
Στα τέλη του 1838 ο Κωσύ επέστρεψε στο Παρίσι και στη παλιά του θέση στην Ακαδημία Επιστημών. Δεν μπορούσε όμως να ανακτήσει τις θέσεις του ως καθηγητής επειδή ακόμα αρνιόταν να πάρει τον όρκο πίστης. Όμως, ήθελε απεγνωσμένα μια επίσημη θέση στις επιστήμες του Παρισιού.
frame|left
Τον Αύγουστο του 1839 υπήρξε κενή θέση στο Γραφείο Προσδιορισμού Γεωγραφικών Μηκών. Το Γραφείο αυτό είχε κάποιες ομοιότητες με την Ακαδημία. Για παράδειγμα, είχε το δικαίωμα να εκλέγει τα μέλη του. Ακόμη, υπήρχε η εντύπωση ότι τα μέλη του Γραφείου μπορούσαν να «ξεχάσουν» τον όρκο πίστης, αν και επίσημα, σε αντίθεση με τους Ακαδημαϊκούς, υποχρεούνταν να τον πάρουν. Το Γραφείο Προσδιορισμού Γεωγραφικών Μηκών ήταν ένας οργανισμός που ιδρύθηκε το 1795 για να λύσει το πρόβλημα του προσδιορισμού της θέσης στη θάλασσα – κυρίως του γεωγραφικού μήκους, αφού το γεωγραφικό πλάτος μπορούσε να προσδιοριστεί εύκολα από τη θέση του ήλιου. Επειδή υπήρχε η εντύπωση ότι η θέση στη θάλασσα μπορούσε να προσδιοριστεί καλύτερα από αστρονομικές παρατηρήσεις, το Γραφείο αναπτύχθηκε σε έναν οργανισμό που έμοιαζε με την ακαδημία των αστρονομικών επιστημών.
Τον Νοέμβριο του 1839 ο Κωσύ εκλέχτηκε από το Γραφείο, αλλά αμέσως ανακάλυψε ότι δεν μπορούσε να ξεφορτωθεί τόσο εύκολα τον όρκο. Χωρίς τον όρκο αυτόν, ο βασιλιάς αρνιόταν να εγκρίνει την εκλογή. Για τέσσερα χρόνια ο Κωσύ ήταν στην παράλογη κατάσταση μεταξύ εκλεγμένου αλλά όχι εγκεκριμένου. Έτσι, δεν ήταν επίσημο μέλος του Γραφείου, δε λάμβανε πληρωμή, δεν μπορούσε να συμμετάσχει σε συναντήσεις, και δεν μπορούσε να υποβάλλει εργασίες. Ακόμα ο Κωσύ αρνιόταν να πάρει τον οποιοδήποτε όρκο. Ωστόσο, αισθανόταν αρκετά πιστός στη δουλειά του ώστε να απευθύνει την έρευνά του στην ουράνια μηχανική. Το 1840 παρουσίασε πολλές εργασίες πάνω σε αυτό το θέμα στην Ακαδημία. Επίσης, περιέγραψε την αναπαράσταση αριθμών σε μορφή προσημασμένου ψηφίου, μια καινοτομία που παρουσιάστηκε στην Αγγλία το 1727 από τον Τζον Κόλσον. Η περίεργη αυτή συμμετοχή του στο Γραφείο διήρκησε μέχρι τα τέλη του 1843, όταν ο Κωσύ αντικαταστήθηκε τελικά από τον Πουανσό.
Όλον τον 19ο αιώνα το εκπαιδευτικό σύστημα της Γαλλίας πάλευε με το διαχωρισμό της Εκκλησίας και του Κράτους. Η Καθολική Εκκλησία που αγωνιζόταν για ελεύθερη παιδεία, βρήκε στον Κωσύ έναν αφοσιωμένο και εξέχοντα σύμμαχο. Ο Κωσύ δάνεισε το κύρος και τις γνώσεις του στην Εκκλησιαστική Σχολή, μια σχολή στο Παρίσι την οποία διοικούσαν Ιησουίτες, για την εκπαίδευση καθηγητών για τα κολέγιά της. Ακόμη, πήρε μέρος στην ίδρυση του Καθολικού Ινστιτούτου. Ο σκοπός του ινστιτούτου αυτού ήταν να αντιμετωπίσει τις επιδράσεις που είχε η έλλειψη Καθολικού πανεπιστημίου στη Γαλλία. Όμως, αυτές οι δραστηριότητες δεν έκαναν τον Κωσύ διάσημο μεταξύ των συναδέλφων του, οι οποίοι υποστήριζαν τα ιδεώδη του Διαφωτισμού της Γαλλικής Επανάστασης. Όταν άνοιξε μια θέση μαθηματικού στο Κολέγιο της Γαλλίας το 1843, ο Κωσύ έκανε αίτηση για να την πάρει αλλά πήρε μόνο 3 από τις 45 ψήφους.
Η χρονιά 1848 ήταν η χρονιά της επανάστασης σε ολόκληρη της Ευρώπη. Επαναστάσεις ξέσπασαν σε πολλές χώρες, ξεκινώντας από τη Γαλλία. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Φίλιππος, φοβούμενος μην έχει την ίδια τύχη με τον Λουδοβίκο ΙΗ΄, έφυγε στην Αγγλία. Ο όρκος πίστης καταργήθηκε, και ο δρόμος για μια ακαδημαϊκή καριέρα ήταν πια ανοιχτός για τον Κωσύ. Στη 1 Μαρτίου του 1849, αποκαταστάθηκε στη Σχολή Επιστημών ως καθηγητής της μαθηματικής αστρονομίας. Μετά από πολιτικές ταραχές που κράτησαν όλο το 1848, η Γαλλία αποφάσισε να γίνει δημοκρατική, κάτω από τον Πρόεδρο Λουδοβίκο Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ανιψιό του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, και γιο του αδερφού του Ναπολέων, ο οποίος ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Ολλανδίας. Σύντομα (αρχές του 1852) ο Πρόεδρος έγινε Αυτοκράτορας της Γαλλίας και πήρε το όνομα Ναπολέων Γ’.
Το όνομά του είναι χαραγμένο στα 72 ονόματα του Πύργου του Άιφελ.
Πρώτα έργα
Η ευφυΐα του Κωσύ φαίνεται από την απλή λύση που έδωσε στο Απολλώνιο πρόβλημα – κατασκευή κύκλου που εφάπτεται σε τρεις δοσμένους κύκλους – την οποία ανακάλυψε το 1805, από τη γενίκευση που έδωσε για τον τύπο του Όιλερ πάνω στα πολύεδρα το 1811, και από άλλα πολλά «κομψά» προβλήματα. Τα πιο σημαντικά είναι τα απομνημονεύματά του πάνω στη διάδοση των κυμάτων, χάρη στα οποία κέρδισε το Grand Prix της Γαλλικής Ακαδημίας των Επιστημών το 1816. Τα έγγραφα του Κωσύ κάλυπταν πολλά θέματα, όπως τη θεωρία σειρών, όπου ανέπτυξε την έννοια του ορίου ακολουθίας και ανακάλυψε πολλούς από τους βασικούς τύπους των q-σειρών, τη θεωρία αριθμών και μιγαδικών ποσοτήτων (ήταν ο πρώτος που όρισε τους μιγαδικούς αριθμούς ως ζευγάρια πραγματικών αριθμών), τη θεωρία ομάδων, τη θεωρία συναρτήσεων, διαφορικών εξισώσεων και οριζουσών.
Θεωρία κυμάτων, μηχανική, ελαστικότητα
Στη θεωρία του φωτός δούλευε πάνω στη θεωρία κυμάτων του Φρενέλ και στη διασπορά και στην πόλωση του φωτός. Επίσης, συνέβαλε σημαντικά στην έρευνα της μηχανικής αντικαθιστώντας την έννοια της συνέχειας στις γεωμετρικές μετατοπίσεις με την αρχή της συνέχειας της ύλης. Έγγραψε για την ισορροπία ράβδων και ελαστικών μεμβρανών και για τα κύματα πάνω σε ελαστικά μέσα. Εισήγαγε έναν 3 x 3 συμμετρικό πίνακα αριθμών, που είναι γνωστό ως τανυστής τάσης του Κωσύ. Στην ελαστικότητα όρισε τη θεωρία της τάσης, και τα αποτελέσματά του είναι τόσο σημαντικά όσο και αυτά του Συμεών Πουασόν. Άλλες σημαντικές συνεισφορές του στην επιστήμη περιλαμβάνουν και το ότι ήταν ο πρώτος που κατάφερε να αποδείξει το θεώρημα του Φερμά για τους πολυγωνικούς αριθμούς.
Μιγαδικές Συναρτήσεις
Ο Κωσύ είναι περισσότερο γνωστός για την ανάπτυξη της θεωρίας των μιγαδικών συναρτήσεων. Το πρώτο θεμελιώδες θεώρημα που αποδείχτηκε από τον Κωσύ, γνωστό και ως Ολοκληρωτικό Θεώρημα του Κωσύ, ήταν το παρακάτω: Όπου f(z) είναι μιγαδική συνάρτηση ολόμορφη στη μη-τεμνόμενη κλειστή καμπύλη C πάνω στο μιγαδικό επίπεδο. Το επικαμπύλιο ολοκλήρωμα μετριέται κατά μήκος της καμπύλης C. Η πρώτη δουλειά πάνω στο θεώρημα αυτό μπορεί να βρεθεί σε ένα έγγραφο που παρουσίασε ο 24χρονος Κωσύ στη Ακαδημία Επιστημών (όταν ακόμα ονομαζόταν «Ανώτερη Τάξη του Ινστιτούτου) στις 11 Αυγούστου του 1814. Το θεώρημα έφτασε στην τελική του μορφή το 1825, και πολλοί το θεώρησαν ως τη μεγαλύτερη συνεισφορά του Κωσή στα μαθηματικά.
Το 1826 ο Κωσύ έδωσε επίσημο ορισμό για το υπόλοιπο μιας συνάρτησης. Η έννοια αυτή αφορά συναρτήσεις που έχουν πόλους – μεμονωμένες ανωμαλίες, όπως για παράδειγμα σημεία όπου η συνάρτηση πηγαίνει στο θετικό ή στο αρνητικό άπειρο. Αν η μιγαδική συνάρτηση f(z) μπορεί να επεκταθεί σε περιοχή της ανωμαλίας a ως εξής όπου η φ(z) είναι αναλυτική (δηλαδή συμπεριφέρεται καλά χωρίς ανωμαλίες), τότε η f λέγεται ότι έχει πόλο τάξης n στο σημείο a. Προφανώς το υπόλοιπο στην περίπτωση του απλού πόλου ισούται με, Όπου αντικαθίσταται το B1 με το σύγχρονο συμβολισμό του υπολοίπου.
Το 1831, ενώ ήταν στο Τουρίνο, ο Κωσύ υπέβαλε δυο έγγραφε στη Ακαδημία Επιστημών του Τουρίνο. Στην πρώτη παρουσίασε τον τύπο γνωστό και ως Ολοκληρωτικό Τύπο του Κωσύ, όπου η f(z) είναι αναλυτική πάνω στην καμπύλη C και ο μιγαδικός αριθμός a βρίσκεται στο εσωτερικό της καμπύλης C. Το επικαμπύλιο ολοκλήρωμα μετριέται με την αντίθετη φορά του ρολογιού. Προφανώς, το ολοκλήρωμα ένα απλό πόλο στο z = a. Στη δεύτερη εργασία του παρουσίασε το Θεώρημα Ολοκληρωτικών Υπολοίπων όπου το σύνολο αφορά όλους τους n πόλους της f(z) που βρίσκονται πάνω και στο εσωτερικό της καμπύλης C. Αυτά τα αποτελέσματα του Κωσύ ακόμα αποτελούν τον πυρήνα της θεωρίας των μιγαδικών συναρτήσεων όπως διδάσκεται μέχρι και σήμερα στους φυσικούς και στους ηλεκτρολόγους μηχανικούς. Για αρκετό καιρό, οι σύγχρονοι του Κωσύ αγνοούσαν τη θεωρία του πιστεύοντας ότι είναι αρκετά πολύπλοκη. Μόνο μετά το 1840 η θεωρία του αυτή άρχισε να έχει ανταπόκριση. Ο Πιερ-Αλφόνσο Λοράντ ήταν ο πρώτος μαθηματικός, πέρα από τον Κωσύ, που έκανε και αυτός μια ουσιάδωση συνεισφορά στον τομέα των μαθηματικών (οι Σειρές Λοράντ δημοσιεύτηκαν το 1843).
Cours d'Analyse
frame|left Πέρα από το έργο του στις μιγαδικές συναρτήσεις, ο Κωσύ ήταν ο πρώτος που τόνισε τη σημαντικότητα της αυστηρότητας στην ανάλυση. Το βιβλίο του Cours d'Analyse έκανε τέτοια επίδραση που η Judith Grabiner έγραψε ότι ο Κωσή ήταν «ο άνδρας που έμαθε αυστηρή ανάλυση σε ολόκληρη την Ευρώπη». Το βιβλίο αυτό συχνά αναφέρεται ως το πρώτο μέρος όπου οι ανισότητες και επιχειρήματα της μορφής άρχισαν να εισάγονται στο λογισμό. Ο Κωσύ εκμεταλλεύτηκε τα απειροελάχιστα και έγραψε στην εισαγωγή του ότι ήταν «…αδύνατος ο διαμερισμός κάνοντας τις βασικές ιδιότητες των απείρως μικρών ποσοτήτων γνωστές…». Ο Barany (2011) ισχυρίστηκε ότι η Σχολή ζήτησε μόνο μια περίληψη των απειροστικών μεθόδων παρά την καλύτερη κρίση του Κωσύ. Ο Gilain (1989) υποστήριξε ότι τα απειροστικά κεφάλαια του βιβλίου ήταν μια αργοπορημένη εισαγωγή. Οι Laugwitz (1989) και Benis-Sinaceur (1973) υποστήριξαν ότι ο Κωσύ δεν ήταν υποχρεωμένος να διδάξει απειροστικά, τονίζοντας το ότι συνέχισε να τα χρησιμοποιεί στη δουλειά του μέχρι τα τέλη του 1853.
Ο Κωσύ έδωσε έναν σαφή ορισμό για τα απειροστικά χρησιμοποιώντας ακολουθίες που τείνουν στο μηδέν. Ειδικότερα, μια τέτοια μηδενική ακολουθία «γίνεται» απειροστικό σύμφωνα με την ορολογία του Κωσύ και του Λαζάρ Καρνό. Πολλές πηγές διαφωνούν με το ότι ο Κωσύ όρισε την έννοια του απειροστικού με όρια. Κάποιοι υποστήριξαν ότι ο ισχυρισμός αυτός είναι ασαφής, και ότι στην ουσία ήταν απλώς ένα παιχνίδι λέξεων με τον όρο «όριο». Ομοίως, κάποιες πηγές ισχυρίστηκαν ότι ο Κωσύ περίμενε τις αυστηρές μεθόδους του Καρλ Βάιερστρας, και επισήμαναν εσωτερικές αντιφάσεις στη δουλειά του Κωσύ μετά τον Βάιερστρας σε σχέση με το εγχειρίδιο του Κωσύ που δημοσιεύτηκε το 1853 πάνω στο θεώρημα των αθροισμάτων.
Ο Barany πρόσφατα υποστήριξε ότι ο Κωσή είχε παρόμοια κινητική αντίληψη για τα όρια με τον Νεύτωνα. Ασχέτως το πώς εκλάμβανε ο Κωσύ την αυστηρότητα της χρήσης απειροστικών μεθόδων, αυτές οι μέθοδοι συνέχισαν να εφαρμόζονται πολύ μετά το Cours d'Analyse, τόσο από τον Κωσύ όσο και από άλλους μαθηματικούς και αποδειχθούν και από σύγχρονες τεχνικές.
Επιχείρημα της Αρχής, σταθερότητα
Σε μια εργασία που δημοσίευσε το 1855, δυο χρόνια πριν το θάνατό του, ο Κωσύ έκανε λόγο για κάποια θεωρήματα, ένα από τα όποια είναι παρόμοιο με το «Επιχείρημα της Αρχής» που συναντάτε σε πολλά σύγχρονα εγχειρίδια της μιγαδικής ανάλυσης. Στα εγχειρίδια της μοντέρνας θεωρίας ελέγχου, το Επιχείρημα της Αρχής του Κωσύ χρησιμοποιείται συχνά για να παράγει το Κριτήριο Σταθερότητας του Nyquist, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προβλέψει τη σταθερότητα του ενισχυτή αρνητικής ανάδρασης και της αρνητικής ανάδρασης των συστημάτων ελέγχου. Επομένως, το έργο του Κωσύ είχε μεγάλη επίδραση τόσο στα καθαρά μαθηματικά, όσο και στην πρακτική μηχανική.
Έγγραφα
Ο Κωσύ ήταν πολύ παραγωγικός, και έρχεται δεύτερος όσον αφορά στον όγκο εργασιών, αμέσως μετά τον Λέοναρντ Όιλερ. Χρειάστηκε σχεδόν ένας ολόκληρος αιώνας για να συλλεχθούν όλα τα γραπτά του σε 27 μεγάλους τόμους: Οι μεγαλύτερες συνεισφορές του στη μαθηματική επιστήμη περιλαμβάνονται στις αυστηρές μεθόδους που παρουσίασε και ενσωματώνονται κυρίως στις τρεις μεγάλες του διατριβές: Άλλες του δουλειές περιλαμβάνουν:
Πολιτική και θρησκευτικές πεποιθήσεις
Ο Ωγκυστέν-Λουί Κωσύ μεγάλωσε σε ένα σπιτικό ενός ένθερμου βασιλόφρονα. Αυτό έκανε τον πατέρα του να φύγει στο Arcueil κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Προφανώς και η ζωή τους εκεί ήταν δύσκολη. Ο πατέρας του Ωγκυστέν-Λουί, Louis François, είπε ότι ζούσε με ρύζι, ψωμί και παξιμάδια εκείνη την περίοδο. Μια παράγραφος ενός γράμματος που έστειλε ο Louis François στη μητέρα του στο Ρουέν έλεγε:
Εν πάση περιπτώσει, ο Κωσή κληρονόμησε από τον πατέρα του αυτήν την ένθερμη βασιλοφροσύνη και γι’ αυτό αρνήθηκε να πάρει τον οποιοδήποτε όρκο προς την κυβέρνηση μετά την πτώση του Καρόλου Ι’.
Ήταν το ίδιο ένθερμος Καθολικός και μέλος της Αδελφότητας του Saint Vincent de Paul. Επίσης, είχε διασυνδέσεις στην Αδελφότητα του Ιησού και του υπερασπιζόταν στην Ακαδημία όταν ήταν πολιτικά ασύνετο να το κάνει. Ο ζήλος του για την πίστη τον οδήγησε στο να φροντίσει τον Κάρολο Χερμίτ τις μέρες της αρρώστιας του και να οδηγήσει τον Χερμίτ να γίνει πιστός Καθολικός. Ακόμα ενέπνευσε τον Κωσύ να προσευχηθεί για λογαριασμό των Ιρλανδών κατά την περίοδο της Μεγάλου Λιμού.
Η βασιλοφροσύνη του και ο θρησκευτικός του ζήλος τον έκαναν αμφισβητήσιμο, κάτι το οποίο δημιούργησε δυσκολίες με τους συναδέλφους του. Ένιωθε να τον κακομεταχειρίζονται για τις πεποιθήσεις του, αλλά οι αντίπαλοί του ένιωθαν ότι επίτηδες προκαλούσε τους ανθρώπους κάνοντας επιπλήξεις πάνω σε θρησκευτικά θέματα ή με το να υπερασπίζεται του Ιησουίτες μετά την καταπίεση που υπέστησαν. Ο Νιλς Χένρικ Άμπελ τον έλεγε «φανατικό Καθολικό» και πρόσθεσε ότι ήταν «τρελός και δεν μπορούσε να γίνει τίποτα για αυτό», αλλά την ίδια στιγμή τον επαινούσε ως μαθηματικό. Οι απόψεις του Κωσύ δεν συμβάδιζαν με αυτές των υπόλοιπων μαθηματικών, και όταν ο Guglielmo Libri Carucci dalla Sommaja πήρε έδρα μαθηματικού πριν από αυτόν, αυτός και πολλοί άλλοι ένιωθαν ότι οι απόψεις του αυτές ήταν η αιτία. Όταν ο Libri κατηγορήθηκε ότι έκλεβε βιβλία αντικαταστήθηκε από τον Ιωσήφ Λουβίλ, κάτι που δημιούργησε ένα χάσμα μεταξύ αυτού και του Κωσύ. Ακόμα μια διαμάχη υπήρχε με τον Jean Marie Constant Duhamel σχετικά με τις ανελαστικές δονήσεις. Αργότερα, αποδείχτηκε από τον Ζαν Βικτόρ Πονσελέ ότι ο Κωσύ έκανε λάθος πάνω στο θέμα αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Τζέιμι Χάινεμαν
Ο Τζέιμι Χάινεμαν (James Franklin Hyneman, γεννημένος στις 25 Σεπτεμβρίου 1956) είναι ένας Αμερικανός ειδικός στα ειδικά εφέ που είναι περισσότερο γνωστός ως πρώην συν-παρουσιαστής της τηλεοπτικής σειράς MythBusters μαζί με τον Adam Savage, όπου έγινε γνωστός για το χαρακτηριστικό του μπερέ και το μουστάκι του. Είναι επίσης ιδιοκτήτης του M5 Industries, του εργαστηρίου ειδικών εφέ όπου γυρίστηκε το MythBusters. Είναι γνωστός ανάμεσα στους θιασώτες του Robot Wars για τη συμμετοχή του στο ρομπότ Blendo, η οποία θεωρήθηκε πολύ επικίνδυνη για να μπει στον διαγωνισμό. Είναι ο εφευρέτης του Sentry, ενός μη επανδρωμένου πυροσβεστικού ρομποτικού οχήματος. Είναι επίσης ένας από τους σχεδιαστές του εναέριου καλωδιακού ρομποτικού συστήματος κάμερας Wavecam που χρησιμοποιείται σε αθλητικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις.
Νεανικά χρόνια
Ο Χάινμαν γεννήθηκε στο Μάρσαλ του Μίσιγκαν και μεγάλωσε σε μια φάρμα στο Κολόμπους της Ιντιάνα. Είπε, "Ήμουν ένα προβληματικό παιδί, να είμαι σίγουρος. Έφυγα από το σπίτι στα 14 μου και έκανα ωτοστόπ σε όλη τη χώρα." Ως παιδί, ο Hyneman περνούσε χρόνο στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, όπου η μητέρα του ήταν πτυχιούχος βιβλιοθηκάριος. Ο Hyneman αποφοίτησε από το Columbus North High School το 1974.
Ακαδημαϊκή ζωή
Απέκτησε πτυχίο στη ρωσική γλωσσολογία από το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα.
Τον Νοέμβριο του 2021, ο Hyneman διορίστηκε καθηγητής πρακτικής στο Πανεπιστήμιο LUT στη Lappeenranta της Φινλανδίας, για πενταετή θητεία μέχρι τον Νοέμβριο του 2026.
Επίτιμοι τίτλοι σπουδών
Έλαβε τιμητικά διδακτορικό Μηχανικών από το Πανεπιστήμιο Villanova στις 16 Μαΐου 2010, και εκφώνησε την εναρκτήρια ομιλία. Στις 25 Νοεμβρίου 2011, ο Hyneman αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας από το Πανεπιστήμιο του Twente για τον ρόλο του στη διάδοση της επιστήμης και της τεχνολογίας. Τον Φεβρουάριο του 2017 ανακηρύχθηκε ένας από τους δεκατέσσερις νέους επίτιμους διδάκτορες τεχνολογίας από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Lappeenranta.
Καριέρα
Ο Hyneman έχει εργαστεί ως καπετάνιος σκαφών, πιστοποιημένος πλοίαρχος κατάδυσης, ειδικός σε θέματα επιβίωσης στην άγρια φύση, γλωσσολόγος, ιδιοκτήτης καταστήματος κατοικίδιων σε εμπορικό κέντρο σε ηλικία 15 ετών, μηχανικός, επιθεωρητής σκυροδέματος και σεφ. Η πιο αξιοσημείωτη στιγμή της καριέρας του είναι ως συμπαρουσιαστής του MythBusters (2003–2018).
Προσωπική ζωή
Το 1984, ο Hyneman γνώρισε την καθηγήτρια επιστήμης Eileen Walsh όταν ήταν ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης ναύλωσης καταδύσεων ιστιοφόρου στις Παρθένες Νήσους. Ο Hyneman και η Walsh παντρεύτηκαν το 1989.
Ο Hyneman είναι σκεπτικιστής και άθεος.
Θεόδωρος Γ. Αγγελόπουλος
Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος (19 Οκτωβρίου 1883 - 11 Μαΐου 1981) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και έκανε μετεκπαίδευση σε πανεπιστήμια της αλλοδαπής. Δίδαξε διοικητικό δίκαιο επί δύο δεκαετίες.
Από τις 10 Οκτωβρίου 1914 ως τις 29 Μαρτίου 1915 ήταν υπηρεσιακός Γενικός Διοικητής Ηπείρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Διοικητές Ηπείρου
Κωνσταντίνος Πνευματικός
Ο Κωνσταντίνος Πνευματικός (1928-1977) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και νομάρχης. Ήταν αδερφός του βουλευτή Ευβοίας της Νέας Δημοκρατίας, Άγγελου Πνευματικού.
Βιογραφικά στοιχεία
Αποστρατεύτηκε από τη χούντα το 1968 με τον βαθμό του Ταγματάρχη. Μετά την αποστρατεία του διορίστηκε νομάρχης.
Αρχικά, το 1974, διορίστηκε Νομάρχης Φθιώτιδας.
Το 1976 διορίστηκε Νομάρχης Έβρου.
Απεβίωσε εν ενεργεία σε ηλικία 49 ετών στις 11 Μαΐου 1977 όταν υπέστη έμφραγμα του μυοκαρδίου ενώ ανέβαινε τις σκάλες της οικίας του. . Για τις συνθήκες του θανάτου του, σύμφωνα με τον τοπικό Τύπο, ο νομάρχης ήταν απόστρατος Συνταγματάρχης Μηχανικού και υπέστη καρδιακή προσβολή στο Διδυμότειχο, χωρίς όμως να δώσει σημασία στους πόνους, καθώς συνέχισε να εργάζεται. Μετά την επιστροφή του στην Αλεξανδρούπολη υπέστη και δεύτερο έμφραγμα, οξύ αυτή τη φορά, το οποίο οδήγησε στον θάνατό του. Κηδεύτηκε πάνδημα στη Χαλκίδα στις 12 Μαΐου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Έβρου Κατηγορία:Νομάρχες Φθιώτιδας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Δήμος Νέσσωνος
Ο Δήμος Νέσσωνος λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος του Nομού Λάρισας από το 1999 έως το 2010 με έδρα το Συκούριο.
Είχε (πραγματικό) πληθυσμό 5.486 κατοίκους. Η ονομασία του Δήμου προέρχεται από την αρχαία πόλη Νέσσων, η οποία βρισκόταν κοντά στο σημερινό χωριό Νέσσωνας.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από την 1η Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο Δήμο Τεμπών της  Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Ο δήμος περιελάμβανε τα εξής 7 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμο
Νεσσωνος
Λόφος Φιλοπάππου
μικρογραφία|Ο λόφος Φιλοπάππου
Ο λόφος Φιλοπάππου ή λόφος Μουσών ή λόφος Σέγγιο είναι λόφος της Αθήνας που βρίσκεται απέναντι, νοτιοδυτικά, από την Ακρόπολη. Συνδέεται με τους παρακείμενους λόφους του Αστεροσκοπείου (λόφος Νυμφών) και της Πνύκας. Στην κορυφή του υπάρχει το μνημείο Φιλοπάππου που έστησε ο ύπατος Φιλόπαππος κατά την ρωμαϊκή κατοχή και έδωσε το όνομά του στον λόφο. Γύρω από τον λόφο Φιλοπάππου βρίσκεται η ομώνυμη συνοικία καθώς και οι συνοικίες Κουκάκι, Ασύρματος, Πετράλωνα και Ακρόπολη. Στην νότια πλευρά του λόφου υπάρχει επίσης το θέατρο Δόρα Στράτου.
Η παλαιότερη ονομασία "λόφος Σέγγιο" χρονολογείται από την εποχή της Φραγκοκρατίας που διατηρήθηκε μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Η ετυμολογία της ονομασίας αυτής προφανώς προέρχεται από την ιταλική λέξη σένιο, (segno = σινιάλο, σήμα), ίσως επειδή επί Φραγκοκρατίας υπήρχε στη νότια προβολή της κορυφής του λόφου είδος σηματογραφικού σταθμού που λάμβανε και μετέδιδε σήματα και πληροφορίες με άλλους πύργους παρατηρητήρια, κατά μήκος ακτών και νήσων του Σαρωνικού, που αφορούσαν κυρίως εμφάνιση στόλων ή πειρατικών πλοίων.
Η ομώνυμη συνοικία
Η συνοικία του Φιλοπάππου βρίσκεται ανάμεσα στις συνοικίες Κουκάκι, Πετράλωνα, Μακρυγιάννη και Ακρόπολη. Πήρε το όνομά της από το Λόφο Φιλοπάππου γύρω από τον οποίο αναπτύχθηκε. Εξυπηρετείται από τη γραμμή 2 του μετρό (σταθμός Συγγρού-Φιξ) και από γραμμές τρόλεϊ.
Παραπομπές
*
Διεθνές Κίνημα Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου
Το Διεθνές Κίνημα Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου (γαλλικά: Mouvement International de la Croix-Rouge et du Croissant-Rouge), που ονομάζεται χάριν συντομίας Ερυθρός Σταυρός, αποτελεί ανθρωπιστικό κίνημα και περιλαμβάνει σήμερα ένα πλήθος οργανώσεων με κοινούς σκοπούς. Το απαρτίζουν η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (ICRC), η Διεθνής Ομοσπονδία Συλλόγων Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου (IFRC) και 188 Εθνικοί Σύλλογοι Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου.
Η παλαιότερη οργάνωση στους κόλπους του κινήματος είναι η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (ICRC), η οποία ιδρύθηκε το 1863 ως ιδιωτική ανθρωπιστική οργάνωση από πέντε επιφανείς πολίτες της Γενεύης την οποία ίδρυσε ο Ερρίκος Ντυνάν. Η αρχική της ονομασία ήταν «Διεθνής Επιτροπή για την ανακούφιση των τραυματιών» και έλαβε το σημερινό της όνομα το 1876.
Ιστορία
Το 1864 με την παρότρυνση της Επιτροπής και με πρωτοβουλία της ελβετικής κυβέρνησης οργανώθηκε μια διεθνής διπλωματική διάσκεψη η οποία ενέκρινε τη Συνθήκη της Γενεύης για τη βελτίωση της τύχης των τραυματιών και των αιχμαλώτων του πολέμου. Η συνθήκη αυτή εδραίωσε την υποχρέωση βοήθειας και θεραπείας προς τους τραυματίες και αρρώστους οποιασδήποτε εθνικότητας καθώς και την ουδετερότητα των στρατιωτικών νοσοκομείων, ασθενοφόρων και υγειονομικού προσωπικού.
Σύμβολα
thumb|right|150px|Σημαία του Ερυθρού Σταυρού. thumb|right|150px|Σημαία της Ερυθράς Ημισελήνου. Υιοθέτησε το σήμα του κόκκινου σταυρού σε λευκό φόντο, που ισχύει σ' ολόκληρο τον κόσμο και είναι εύκολα αναγνωρίσιμο. Το σύμβολο του κόκκινου (ερυθρού) σταυρού επιλέχθηκε προς τιμήν της Ελβετίας, ουδέτερης χώρας που φιλοξένησε το συνέδριο, αντιστρέφοντας τα χρώματα της σημαίας της. Την ίδια χρονιά ιδρύθηκαν σε ευρωπαϊκές χώρες οι πρώτοι Εθνικοί Σύλλογοι Ερυθρού Σταυρού.
Το 1877, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, η Οθωμανική αυτοκρατορία, όπως στη συνέχεια και όλες οι μουσουλμανικές χώρες, αποφάσισε να υιοθετήσει αντί για το σταυρό, που είναι χριστιανικό σύμβολο, την κόκκινη ημισέληνο. Η επίσημη αναγνώριση της Ερυθράς Ημισελήνου έγινε το 1929 με την τροποποίηση του καταστατικού της Συνθήκης της Γενεύης. Το 1944 απονεμήθηκε στη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (ICRC) το Νόμπελ Ειρήνης.
Αρμοδιότητες
Στις μέρες μας ο Ερυθρός Σταυρός, εκτός από την περίθαλψη των τραυματιών και την προστασία των αιχμαλώτων πολέμου, ασχολείται και με τους πρόσφυγες. Παρεμβαίνει επίσης και σ' όλο τον κόσμο, σε περιπτώσεις καταστροφών.
Όργανα διοίκησης
Πρόεδρος είναι ο Ιταλός Φραντσέσκο Ρόκα από τις 8 Νοεμβρίου 2017. Γενικός Γραμματέας από την 1η Φεβρουαρίου 2020 είναι ο Τζέιγκαν Τσαπαγκέιν από το Νεπάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Επακόλουθα πολέμου
Παρίδειο Δροσιάς
Το Εθνικό Σωματείο Παρίδειο Δροσιάς Λάρνακας ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την περιοχή Δροσιά του Δήμου Λάρνακας.
Ιστορία
Το Παρίδειο Δροσιάς ιδρύθηκε το 1983 και χρώματα είχε το μπλέ και το άσπρο. Το όνομα του σωματείου προέρχεται από τον ήρωα Μιχαλάκη Παρίδη, ο οποίος ήταν αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Η ποδοσφαιρική ομάδα αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ). Το 1988 εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Συμμετείχε στον Δ΄ όμιλο. Τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Η ομάδα πλέον έχει διαλυθεί. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Το Παρίδειο συμμετείχε στον Δ΄ όμιλο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1983 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Δήμος Λάρνακας
Διεθνής Ένωση Σχολικών Βιβλιοθηκών
Η Διεθνής Ένωση Σχολικών Βιβλιοθηκών (αγγλικά: International Association of School Librarianship - IASL) ιδρύθηκε το 1971 και αποτελεί το διεθνή οργανισμό για την προώθηση των σχολικών βιβλιοθηκών αλλά και της Βιβλιοθηκονομίας γενικότερα. Η IASL διευθύνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο (Board) απαρτιζόμενο από την Εκτελεστική Επιτροπή (Executive Committee) τον Εκτελεστικό Διευθυντή (Executive Director) και τρεις Περιφερειακούς Διευθυντές (Regional Directors), το οποίο συνεδριάζει σε κάθε ετήσιο συνέδριο (Annual Conference) της ένωσης.
Ιστορία
Στις αρχές του 1960 εκφράστηκε η επιθυμία για μια διεθνή ένωση που θα υποστηρίζει το έργο όσων σχετίζονται με τις σχολικές βιβλιοθήκες και το 1962 έγινε η πρώτη προσέγγιση του Προέδρου της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Οργανώσεων του Επαγγέλματος του Εκπαιδευτικού (World Confederation of Organizations of the Teaching Profession - WCOTP) για τη δημιουργία της. Με την πάροδο των χρόνων και των συναντήσεων της WCOTP συστάθηκε μια Διεθνής Οργανωτική Επιτροπή με συγκεκριμένο σκοπό λειτουργίας, η οποία εκπροσωπούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, το Ηνωμένο Βασίλειο, την [Αυστραλία, την Κένυα, τη Μαλαισία και την ]Παραγουάη. Στη συνάντηση της Συνομοσπονδίας στο Δουβλίνο το 1968 ψηφίστηκε η δημιουργία μιας επιτροπής για την ανάπτυξη των σχολικών βιβλιοθηκών και στη συνάντηση που ακολούθησε στο Σίδνει το 1970 εγκρίθηκε ένα πλαίσιο για τη λειτουργία της IASL ως ανεξάρτητο οργανισμό.
Μέλη
Μέλη της IASL μπορούν να γίνουν όσοι σχετίζονται ή απασχολούνται σε σχολικές βιβλιοθήκες και επιθυμούν να συμμετάσχουν στο έργο της ένωσης. Τα μέλη της IASL διακρίνονται στις εξής κατηγορίες:
Δράση
Η IASL δραστηριοποιείται ποικιλοτρόπως και έχει αναπτύξει συνεργατικές σχέσεις με συναφείς ενώσεις και οργανισμούς, προκειμένου να συμβάλλει στην ανάπτυξη των σχολικών βιβλιοθηκών και την προώθηση του έργου τους. Παράλληλα, διοργανώνει εκπαιδευτικά προγράμματα καθώς και ένα ετήσιο συνέδριο (IASL Conference) κατά το οποίο προβάλλονται οι εξελίξεις στο χώρο και εξετάζονται σημαντικά ζητήματα. Για τη βέλτιστη υλοποίηση των έργων της η ένωση έχει συστήσει Μόνιμες (Standing Committees) και Ειδικές Επιτροπές (Ad Hoc Committees), οι οποίες κατέχουν συγκεκριμένο ρόλο και περιορισμένη χρονική διάρκεια. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της εντάσσεται και η δημιουργία Ομάδων Ειδικού Ενδιαφέροντος (Special Interest Groups), με σκοπό την επικοινωνία μεταξύ των μελών της, τα οποία μοιράζονται κοινά επαγγελματικά συμφέροντα. Στις συγκεκριμένες ομάδες μπορούν να συμμετάσχουν μόνο μέλη της IASL και μέσω της συμμετοχής τους διασφαλίζεται η πλήρης ενημέρωση των μελών της για ζητήματα της ένωσης, αλλά και της Βιβλιοθηκονομίας γενικότερα.. Επιπρόσθετα, η IASL δραστηριοποιείται και στο χώρο των εκδόσεων, με σημαντική έκδοση το εξαμηνιαίο περιοδικό «School Libraries Worldwide», κάθε τεύχος του οποίου καλύπτει διαφορετικά θέματα που αφορούν τις σχολικές βιβλιοθήκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Force of Habit
Το Force of Habit είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Exodus, το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Capitol Records" τον Αύγουστο του 1992. Επανεκδόθηκε στις 11 Μαρτίου 2008 από την "Caroline Distribution" με τα επιπλέον κομμάτια "Crawl Before You Walk" και "Telepathetic".
Αυτή ήταν η τελευταία κυκλοφορία των Exodus πριν τη διάλυση τους, για να επανενωθούν για ένα χρόνο το 1997 κυκλοφορώντας το ζωντανά ηχογραφημένο "Another Lesson in Violence". Η επόμενη στούντιο κυκλοφορία του συγκροτήματος πραγματοποιήθηκε το 2004 με το άλμπουμ "Tempo of the Damned".
Στο άλμπουμ συμπεριλήφθηκαν οι διασκευές στα τραγούδια "Bitch" των Rolling Stones και "Pump it Up" του Έλβις Κοστέλο. Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε στα "Battery Studios" του Λονδίνου, ενώ η μίξη πραγματοποιήθηκε στο "Riversound" της Νέας Υόρκης. Επίσης, γυρίστηκε βίντεο κλιπ για το "A Good Day to Die".
Το "Force of Habit" έλαβε μέτριες κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια, το "Metal Archives" 73% και το "Ultimate Guitar" 8,7 / 10.
Από την αρχική του κυκλοφορία μέχρι τον Ιανουάριο του 2007, το "Force of Habit" είχε κάνει πωλήσεις του ύψους των 52.000 αντιτύπων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τραγούδια
1. Thorn in My Side (Holt, Souza) - 4:06
3. Force of Habit (Holt, Souza) - 4:19
4. Bitch (Jagger, Richards) - 2:48
5. Fuel for the Fire (Holt, Souza) - 6:04
6. One Foot in the Grave (Holt) - 5:19
8. Climb Before the Fall (Holt, Souza, Hunolt) - 5:38
9. Architect of Pain (Holt) - 11:02
10. When It Rains It Pours (Holt) - 4:20
11. Good Day to Die (Holt, Souza, Hunolt) - 4:48
12. Pump It Up (Costello) - 3:10
13. Feeding Time at the Zoo (Holt, Souza, Hunolt, Butler, Tempesta) - 4:33
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Force of Habit" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Exodus Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας
Ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) ήταν στρατός προσκείμενος στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου (1946–1949). Η συγκεκριμένη επωνυμία επιλέχθηκε για να υπάρχει συνάφεια με τον αντίστοιχο στρατό των δημοκρατικών μαχητών που πολέμησαν στον ισπανικό εμφύλιο κατά τα έτη 1936–1939.
Προϊστορία
Το τέλος της κατοχής της Ελλάδας από τα ναζιστικά στρατεύματα επήλθε στις 12 Οκτωβρίου του 1944, ημερομηνία κατά την οποία οι δυνάμεις κατοχής αποχώρησαν από την ελληνική πρωτεύουσα και συμβολικά ταυτίσθηκε με την απελευθέρωση της χώρας. Ωστόσο, παρά τη φαινομενική αγαλλίαση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, η κατάσταση σύντομα εκτραχύνθηκε με αφορμές που σχετίζονταν κυρίως με τις εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων ανταρτικών ομάδων (ΕΛΑΣ κυρίως, με ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ), καθώς και τις πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις που είχαν γεννηθεί στα χρόνια του μεσοπολέμου και επιδεινώθηκαν με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά (1936–1941).
Παρά τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας, σύντομα η κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό το Γεώργιο Παπανδρέου και στην οποία μετείχε και το ΕΑΜ αντιμετώπισε μια σοβαρή κρίση. Στα τέλη Νοεμβρίου του 1944 προέκυψε αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις για τη συγκρότηση ενιαίου εθνικού στρατού και οι υπουργοί που πρόσκεινταν στην Αριστερά παραιτήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Το ΕΑΜ και το ΚΚΕ κατήγγειλαν την κυβέρνηση ότι προσπαθεί να δημιουργήσει στρατό πραιτοριανών χωρίς αξιόλογη συμμετοχή σε αυτό των αριστερών στελεχών, ενώ ζήτησαν να προχωρήσει άμεσα η εκκαθάριση των δημοσίων υπηρεσιών και του κρατικού μηχανισμού από τους συνεργάτες των κατακτητών, να τιμωρηθούν οι δωσίλογοι και να προκηρυχθεί το συντομότερο δυνατό δημοψήφισμα για τη λύση του πολιτειακού ζητήματος.
Το ίδιο βράδυ ξέσπασε στην Αθήνα κίνημα του ΚΚΕ για την κατάληψη της εξουσίας που έμεινε στην ιστορία με την ονομασία Δεκεμβριανά και διήρκεσε ακριβώς 33 μέρες. Κατά τη διάρκεια του κινήματος βρήκαν τον θάνατο χιλιάδες μαχητές των δύο αντιμαχόμενων πλευρών, περίπου 300 Βρετανοί στρατιώτες (καθώς η Μεγάλη Βρετανία επενέβη με στρατιωτικές δυνάμεις υπέρ της κυβερνητικής πλευράς) και πάρα πολλοί πολίτες, που στην πλειοψηφία τους ήταν αμέτοχοι στη σύγκρουση αλλά έπεσαν θύματα αντεκδίκησης ή απεβίωσαν κατά τη διάρκεια ομηρείας τους. Η σύρραξη τερματίσθηκε στις 5 Ιανουαρίου του 1945 με την αναγκαστική αποχώρηση των ηττημένων δυνάμεων του ΚΚΕ, το οποίο υποχρεώθηκε να υπογράψει τη Συμφωνία της Βάρκιζας, στις 12 Φεβρουαρίου 1945.
Οι βασικοί όροι της συμφωνίας ήταν η αποστράτευση του ΕΛΑΣ, η τιμωρία των δωσιλόγων, η (μερική) αμνήστευση των κινηματιών και η εξασφάλιση των ατομικών ελευθεριών και των πολιτικών δικαιωμάτων των πολιτών. Σχεδόν κανένας από τους όρους αυτούς δεν τηρήθηκε με ευθύνη και των δυο πλευρών. Παράλληλα, στην επαρχία αλλά και στην πρωτεύουσα ξεκίνησε ένα κύμα σκληρής αντεκδίκησης των νικητών σε βάρος των ηττημένων (λευκή τρομοκρατία) το οποίο σύντομα οδήγησε στη συγκρότηση ομάδων αριστερών πρώην μαχητών του ΕΛΑΣ αλλά και απλών πολιτών που απειλούνταν με βιολογική εξόντωση, στα βουνά. Έτσι, δημιουργήθηκαν οι αρχικοί πυρήνες για τη σύσταση του ΔΣΕ. Η αυτοάμυνα ήταν αρχικά η επιδίωξη όλων αυτών των ανθρώπων, ωστόσο, πολύ γρήγορα η ηγεσία του ΚΚΕ πιεζόμενη και από τη βάση της την οποία αποτελούσαν άνθρωποι κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά αποκλεισμένοι από τον δημόσιο βίο, εξέτασε το ενδεχόμενο ενός συνδυασμού πολιτικής δράσης και ενόπλου αγώνα για την επίτευξη του πολιτικού της σκοπού, της συμμετοχής δηλαδή στην εξουσία. Στην πορεία, η στόχευση επικεντρώθηκε στην «απελευθέρωση» (κατάληψη για την αντίθετη πλευρά) εκτεταμένων εδαφικών περιοχών (κυρίως ορεινών ή ημιορεινών ζωνών) της βόρειας Ελλάδας, με τελικό σκοπό την εγκαθίδρυση μιας «δημοκρατικής κυβέρνησης» που θα είχε τα χαρακτηριστικά των λαοκρατικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης.