cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας
Εικαστικές τέχνες
Αξιοσημείωτοι ζωγράφοι ήταν οι Τζόρτζε Αντρέγεβιτς Κουν, Πέταρ Λούμπαρντα, Μέρσαντ Μπέρμπερ, Μίλιτς οντ Μάτσβε και άλλοι. Διάσημος γλύπτης ήταν ο Αντουν Αουγκούστιντιτς, που έργο του είναι μνημείο μπροστά από την Εδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη.
Παραδοσιακή μουσική
Διάσημοι καλλιτέχνες παραδοσιακής μουσικής ήταν το βραβευμένο σύνολο Τάνεκ, η Έσμα Ρετζέποβα της τσιγγάνικης μουσικής και άλλοι.
Ένα πολύ δημοφιλές είδος στη Γιουγκοσλαβία, που επίσης εξήχθη σε άλλες γειτονικές χώρες και επίσης δημοφιλές μεταξύ της γιουγκοσλαβικής διασποράς παγκοσμίως, ήταν η Νάροντνα μούζικα. Τη σλοβενική πιο δημοφιλή παραδοσιακή μουσική έπαιζαν οι αδελφοί Αβσενικ (Ansambel bratov Avsenik) και ο Λόιζε Σλακ. Η παραδοσιακή μουσική εμφανίστηκε δυναμικά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, ενώ τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 εμφανίστηκε το λεγόμενο novokomponovana Muzika στυλ εμφανίστηκε και άνοιξε χώρο στο αμφιλεγόμενο τούρμπο - φόλκ στυλ. Η Λέπα Μπρένα τη δεκαετία του '80 έγινε η δημοφιλέστερη τραγουδίστρια της Γιουγκοσλαβίας και κορυφαία σε πωλήσεις με πάνω από 40 εκατομμύρια δίσκους. [93] [94] [95] Οι λαϊκοί καλλιτέχνες απολάμβαναν μεγάλη δημοτικότητα και είχαν σταθερή παρουσία στις εφημερίδες και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η γιουγκοσλαβική μουσική σκηνή με τα διάφορα είδη της είδη έγινε παγκοσμίως γνωστή, από την παραδοσιακή λαϊκή μουσική, μέχρι τη ροκ-ποπ, στην Ανατολική και, σε μικρότερο βαθμό, στη Δυτική Ευρώπη, και την τούρμπο - φόλκ ευρέως στις γειτονικές χώρες.
Ποπ μουσική
Η γιουγκοσλαβική ροκ σκηνή, που εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ήταν μία από τις πιο ανεπτυγμένες και ποικίλες της Ευρώπης. Τα σημαντικότερα γιουγκοσλαβικά ροκ συγκροτήματα ήταν τα Atomsko Sklonište, Azra, Bajaga i Instruktori, Τζόρτζε Μπαλάσεβιτς, Bijelo Dugme, Buldožer, Crvena Jabuka, Ζντράβκο Τσόλιτς, Divlje Jagode, Ekatarina Velika, Električni Orgazam, Film, Galija, Haustor, Idoli, Indexi, Korni Grupa, KUD Idijoti, Laboratorija Zvuka, Lačni Franz, Laibach, Leb i Sol, Γιοσιπα Λισας, Pankrti, Paraf, Parni Valjak, Partibrejkers, Pekinška Patka, Plavi Orkestar, Prljavo Kazalište, Psihomodo Pop, Riblja Čorba, September, Smak, Šarlo Akrobata, Time, YU Grupa και Zabranjeno Pušenje. Η ΣΟΔΓ Γιουγκοσλαβίας ήταν η μόνη κομμουνιστική χώρα που συμμετείχε στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, από το 1961, ακόμα και πριν από μερικά Δυτικά κράτη, με το συγκρότημα Riva να κερδίζει το 1989.
Αρχιτεκτονική κληρονομιά
Παρόλο που οι πόλεις και οι πόλεις της Γιουγκοσλαβίας έμοιαζαν αρχιτεκτονικά και ακολουθούσαν τους ρυθμούς της Κεντρικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης, το πιο χαρακτηριστικό της περιόδου της ΣΟΔΓ ήταν η δημιουργία κτιρίων και συνοικιών μιας μπρουταλιστικής σοβιετικού στυλ αρχιτεκτονικής. Οι γιουγκοσλαβικές πόλεις επεκτάθηκαν σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και η κυβέρνηση συχνά επέλεξε τη δημιουργία συνοικιών σχεδιασμένων κατά το σοβιετικό στυλ για να στεγάσει την αυξανόμενη εργαζόμενη μεσαία τάξη. Τέτοια χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι συνοικίες Nόβι Μπέογκραντ και Nόβι Ζάγκρεμπ στις δύο μεγάλες πόλεις.
Αθλητισμός
Η ΟΛΔ / ΣΟΔΓ Γιουγκοσλαβίας ανέπτυξε μια ισχυρή αθλητική κοινότητα, κυρίως σε ομαδικά αθλήματα, όπως το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το χάντμπολ, η υδατοσφαίριση και το βόλεϊ.
Ποδόσφαιρο
Το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό επίτευγμα της χώρας ήταν σε επίπεδο συλλόγων με τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, που κέρδισε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών 1990-1991, κερδίζοντας την Ολιμπίκ Μαρσέιγ στον τελικό που διεξήχθη στις 29 Μαΐου 1991. Αργότερα εκείνο το έτος, έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής, κερδίζοντας την Κόλο-Κόλο 3 -0 στο Διηπειρωτικό Κύπελλο. Προγενέστερα ο Ερυθρός Αστέρας ήταν ήδη φιναλίστ του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1979. Αλλος σύλλογος με έδρα το Βελιγράδι, η Παρτιζάν, ήταν φιναλίστ του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου το 1966 και η Ντιναμό Ζάγκρεμπ νικητής του Κυπέλλου Διεθνών Εκθέσεων του 1966-67. Εξάλλου η ΝΚ Τσέλικ Ζένιτσα (δύο φορές), ο Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου, η Βοϊβοντίνα, η Παρτιζάν, η Ίσκρα Μπούγκοϊνο και η Μπόρατς Μπάνια Λούκα κέρδισαν το Μιτρόπα Καπ και η Βελέζ Μόσταρ, η Ριέκα, Ντιναμό Ζάγκρεμπ και η Ραντνίτσκι Νις κέρδισαν το Βαλκανικό Κύπελλο.
Σε επίπεδο εθνικών ομάδων η ΟΛΔ / ΣΟΔΓ Γιουγκοσλαβίας προκρίθηκε σε επτά Παγκόσμια Κύπελλα της FIFA, με το καλύτερο αποτέλεσμα το 1962 στη Χιλή με 4η θέση (την ίδια θέση με το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας το 1930).
Η χώρα συμμετείχε επίσης σε τέσσερα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Τα καλύτερα αποτελέσματα ήταν το 1960 και το 1968, όταν η ομάδα έχασε στον τελικό - το 1960 από τη Σοβιετική Ένωση και το 1968 από την Ιταλία. Η Γιουγκοσλαβία ήταν επίσης η πρώτη μη δυτικοευρωπαϊκή χώρα που φιλοξένησε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, εκείνο του 1976.
Ακόμη η Γιουγκοσλαβική Ολυμπιακή ομάδα (κάτω των 23 ετών) κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης το 1960, αφού προηγουμένως είχε κερδίσει τρεις φορές διαδοχικά το αργυρό - το 1948 στο Λονδίνο, το 1952 στο Ελσίνκι και το 1956 στη Μελβούρνη -, καθώς και το χάλκινο το 1984 στο Λος Άντζελες.
Στην κατηγορία νέων, η ομάδα της Γιουγκοσλαβίας κάτω των 20 ετών προκρίθηκε μόνο σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα της FIFA U-20 (γνωστά τότε ως Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων της FIFA), αλλά κέρδισε εκείνο του 1987 στη Χιλή, ενώ η Γιουγκοσλαβική ομάδα κάτω των 21 ετών προκρίθηκε σε τέσσερα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Ποδοσφαίρου Κάτω των 21, κερδίζοντας την πρώτη διοργάνωση το 1978 και φιναλίστ το 1990.
Στο μέτωπο των παικτών η Γιουγκοσλαβία έβγαλε μερικούς σημαντικούς ποδοσφαιριστές της παγκόσμιας σκηνής, όπως Ράικο Μίτιτς, Στέφαν Μπόμπεκ (προπονητής του Παναθηναϊκού (1963-1967 και 1974-1975), του Ολυμπιακού (1969-1970) και του Παναιτωλικού (1975-1976)), Μπέρναρντ Βούκας, Βλαντιμίρ Μπέαρα, Ντράγκοσλαβ Σεκούλαρατς, Μίλαν Γκάλιτς, Γιόσιπ Σκόμπλαρ, Ιβάν Τσούρκοβιτς, Βέλιμπορ Βάσοβιτς, Ντράγκαν Τζάγιτς, Σαφέτ Σούσιτς, Ντράγκαν Στόικοβιτς, Ντέγιαν Σαβίτσεβιτς, Ντάρκο Πάντσεφ, Ρόμπερτ Προσίνετσκι, Βέλιμιρ Ζάετς (Παναθηναϊκού), και άλλοι.
Μπάσκετ
Σε αντίθεση με το ποδόσφαιρο που κληρονόμησε πολλές από τις υποδομές και την τεχνογνωσία του από το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το μπάσκετ είχε ελάχιστη προηγούμενη κληρονομιά. Ετσι το μπάσκετ αναπτύχθηκε ουσιαστικά από το μηδέν εντός της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας από θιασώτες του όπως οι Νεμπόισα Πόποβιτς, Μπόρα Στάνκοβιτς, Ράντομιρ Σάπερ, Ακα Νίκολιτς και Ράνκο Ζεράβιτσα.
Δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο η Γιουγκοσλαβική Εθνική ομάδα για να γίνει πρωταγωνιστής στην παγκόσμια σκηνή. Τα σημαντικότερα επιτεύγματα της χώρας ήταν τρία Παγκόσμια Κύπελλο Μπάσκετ της FIBA ​​(1970, 1978 και 1990), ένα χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του 1980 στη Μόσχα και πέντε Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (τρία από αυτά διαδοχικά 1973, 1975 και 1977 και  δύο ακόμη διαδοχικά το 1989 και το 1991).
Επιπλέον, σε επίπεδο συλλόγων, Γιουγκοσλαβικοί σύλλογοι κέρδισαν το Κύπελλο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, του ανώτερου πρωταθλήματος μπάσκετ της ηπείρου επτά φορές - η Μπόσνα το 1979, η Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ το 1985 και το 1986, η Γιουγκοπλάστικα Σπλιτ το 1989, το 1990 και το 1991 και η Παρτίζαν το 1992.
Σημαντικοί παίκτες ήταν οι Ράντιβο Κόρατς, Ιβο Ντάνεου, Κρέζιμιρ Τσόσιτς (αγωνίστηκε στην Α.Ε.Κ. (1988-1989 και 1990-1992), Ζόραν Σλάβνιτς, Ντράζεν Νταλιπάγκιτς, Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, Μίρζα Ντελίμπασιτς, Ντράζεν Πέτροβιτς, Βλάντε Ντίβατς, Ντίνο Ράτζα (αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό (1997-1999) και στον Ολυμπιακό (2000–2001), Τόνι Κούκοτς και Ζάρκο Πάσπαλι (αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό (1991-1994), τον Παναθηναϊκό (1994-19950, τον Πανιώνιο (1995–1996) και τον Άρη (1997–1998).
Υδατοσφαίριση
Η υδατοσφαίριση είναι ένα άλλο άθλημα με ισχυρή κληρονομιά στην εποχή που προηγήθηκε της δημιουργίας της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας.
Σε όλη τη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η Γιουγκοσλαβική εθνική ομάδα πάντα πρωταγωνιστούσε, αλλά δεν κατάφερε να κάνει το τελικό βήμα, παρά μόνο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968, όπου η γενιά με επικεφαλής τους Μίρκο Σάντιτς και ο Όζρεν Μπόνατσιτς πήρε τελικά το χρυσό, νικώντας τη Σοβιετική Ένωση στην παράταση. Η χώρα κέρδισε άλλα δύο Ολυμπιακά χρυσά - το 1984 και το 1988.
Επίσης κέρδισε δύο τίτλους Παγκόσμιου Πρωταθλήματος - το 1986 και το 1991, το δεύτερο χωρίς τους Κροάτες παίκτες, που τότε είχαν ήδη φύγει από την εθνική ομάδα.
Και τελικά η ομάδα κέρδισε μόνο ένα τίτλο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, το 1991, αφού δεν το κατάφερε τα προηγούμενα 40 χρόνια, οπότε ερχόταν πάντα δεύτερη ή τρίτη.
Η χρυσή εποχή για τη γιουγκοσλαβική υδατοσφαίριση ήταν η δεκαετία του 1980 και οι αρχές της δεκαετίας του 1990, οπότε παίκτες όπως οι Ιγκόρ Μιλάνοβιτς, Πέριτσα Μπούκιτς, Βέσελιν Ντούχο, Ντένι Λούσιτς, Ντούπραβκο Σίμεντς, Αλεκσάνταρ Σόσταρ καθιερώθηκαν ως οι καλύτεροι στον κόσμο.
Χάντμπολ
Η Γιουγκοσλαβία κέρδισε δύο Ολυμπιακά χρυσά μετάλλια, το 1972 στο Μόναχο (το χάντμπολ επέστρεψε ως Ολυμπιακό άθλημα μετά από 36 χρόνια απουσίας) και το 1984 στο Λος Άντζελες. Η χώρα κέρδισε επίσης τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος το 1986. Η ΣΟΔΓ Γιουγκοσλαβίας δεν συμμετείχε ποτέ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, γιατί αυτό καθιερώθηκε το 1994.
Ο Βέσελιν Βούγιοβιτς ψηφίστηκε Παγκόσμιος Παίκτης της Χρονιάς το 1988 (πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκε η ψηφοφορία) από τη ΔΟΧ. Άλλοι αξιόλογοι παίκτες ήταν οι Αμπαζ Αρσλάνατζιτς, Ζόραν "Τούτα" Ζίβκοβιτς, Μπράνισλαβ Πόκραγιατς, Ζλάταν Αρναουτόβιτς, Μίρκο Μπάσιτς, Γιόβιτσα Ελέζοβιτς, Μίλε Ισάκοβιτς κ.α.
Από την πλευρά των γυναικών υπήρχαν επίσης αξιοσημείωτα αποτελέσματα - η ομάδα των γυναικών κέρδισε το χρυσό Ολυμπιακό το 1984, ενώ κέρδισε επίσης το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1973.
Υπήρξε μεγάλος ενθουσιασμός στη Γιουγκοσλαβία όταν το Σαράγεβο επελέγη για τη διεξαγωγή των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1984.
Ατομικά αθλήματα
Η ΟΛΔ / ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας έβγαλε πλήθος επιτυχημένων αθλητών σε ατομικά αθλήματα.
Το τένις (αντισφαίριση) ήταν πάντα ένα δημοφιλές και με πολλούς θιασώτες άθλημα στη χώρα. Ωστόσο, λόγω της έλλειψης οικονομικών μέσων για τις υποδομές του και την υποστήριξη των μεμονωμένων αθλητών, τα ποσοστά συμμετοχής των Γιουγκοσλάβων νέων σε αυτό ήταν πάντα χαμηλό σε σύγκριση με άλλα αθλήματα. Όλα αυτά σήμαιναν ότι οι ταλαντούχοι παίκτες που ήθελαν να φτάσουν σε επαγγελματικό επίπεδο έπρεπε να βασίζονται κυρίως στις δικές τους οικογένειες και όχι στην ομοσπονδία αντισφαίρισης της χώρας. Οι Γιουγκοσλάβοι παίκτες παρόλα αυτά κατάφεραν να πετύχουν μερικά αξιοσημείωτα αποτελέσματα, κυρίως στο γυναικείο άθλημα. Το 1977 η χώρα είχε την πρώτη της πρωταθλήτρια του Grand Slam, όταν η σπεσιαλίστας στο χωμάτινο γήπεδο Μίμα Γιαούσοβετς κέρδισε στο Ρολάν Γκαρός, νικώντας τη Φλορέντσα Μιχάι. Η Γιαούσοβετς έφτασε σε δύο ακόμα τελικούς του Γαλλικού Όπεν (το 1978 και το 1983) αλλά τους έχασε. Η χώρα έγινε υπερδύναμη στο γυναικείο τένις με την εμφάνιση τη δεκαετία του 1990 του εφηβικού φαινομένου Mόνικα Σέλες, που κέρδισε πέντε Grand Slam με τη σημαία της ΣΟΔΓ Γιουγκοσλαβίας - δύο του Γαλλικού, δύο του Αυστραλιανού και ένα του Αμερικανικού Οπεν. Συνέχισε κερδίζοντας τρεις ακόμα τίτλους Grand Slam με τη σημαία της ΟΔ Γιουγκοσλαβίας (Σερβία και Μαυροβούνιο), καθώς και ένα ακόμη Grand Slam μετά τη μετανάστευσή της στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στο τένις ανδρώ, η Γιουγκοσλαβία ποτέ δεν έβγαλε πρωταθλητή Grand Slam, αν και είχε δύο φιναλίστ. Το 1970 ο Ζέλικο Φρανούλοβιτς έφτασε στον τελικό του Γαλλικού Οπεν, χάνοντας από το Γιαν Κόντες. Τρία χρόνια αργότερα, το 1973, ο Nίκολα Πίλιτς έφτασε στον τελικό του Γαλλικού Οπεν, αλλά έχασε από τον Ιλιε Ναστάσε.
Οι σκιέρ είχαν μεγάλες επιτυχίες στους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου και στους Ολυμπιακούς Αγώνες (Μπόγιαν Κρίζαϊ, Γιούρε Φράνκο, Μπόρις Στρελ, Mάτεγια Σβετ). Τα χειμερινά σπορ είχαν ιδιαίτερη ώθηση κατά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 1984 που πραγματοποιήθηκαν στο Σαράγεβο. Ο γυμναστής Mίροσλαβ Τσέραρ κέρδισε πολλές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων δύο Ολυμπιακά χρυσά μετάλλια στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Για πολλά χρόνια η Γιουγκοσλαβία θεωρείτο η δεύτερη πιο ισχυρή στο σκάκι χώρα στον κόσμο, μετά τη Σοβιετική Ένωση. Αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο όνομα στο γιουγκοσλαβικό σκάκι ήταν ο Σβέτοζαρ Γκλίγκοριτς, που έπαιξε σε τρία Τουρνουά Υποψηφίων μεταξύ 1953 και 1968 και το 1958 κέρδισε το Χρυσό Σήμα ως ο καλύτερος αθλητής της Γιουγκοσλαβίας.
Εθνικός ύμνος
Η Γιουγκοσλαβία μοιραζόταν τη μουσική του εθνικού της ύμνου με την Πολωνία. Οι πρώτοι στίχοι του γράφτηκαν το 1834 υπό τον τίτλο "Ε, Σλάβοι" (Hej, Sloveni) και από τότε ήταν ο ύμνος του Πανσλαβικού κινήματος, ο ύμνος του γυμναστικού και πολιτικού κινήματος Sokol και ο ύμνος της τη Σλοβακικής Δημοκρατίας κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, της Γιουγκοσλαβίας και της Σερβίας και Μαυροβουνίου. Θεωρείται επίσης ο δεύτερος, ανεπίσημος ύμνος των Σλοβάκων. Η μουσική του βασίζεται στο "Mάζουρεκ Νταμπρόβσκιεγκο", που είναι επίσης ο ύμνος της Πολωνίας από το 1926, αλλά είναι πολύ πιο αργή και πιο τονισμένη.
Η σημερινή κατάσταση
Αναφέρονται επίσης μερικές φορές ως "Γιουγκόσφαιρα", ή συντετμημένα ως Ex Yu, ExYu ή Ex-Yu.
Η μνήμη της εποχής του κοινού κράτους και τα θεωρούμενα θετικά χαρακτηριστικά του αναφέρονται ως "Γιουγκονοσταλγία". Οι άνθρωποι που ταυτίζονται με το πρώην Γιουγκοσλαβικό κράτος μπορεί να αυτοπροσδιορίζονται ως Γιουγκοσλάβοι.
Όλα τα διάδοχα κράτη είναι υποψήφια για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η Σλοβενία και η Κροατία έχουν ήδη προσχωρήσει. Η Σλοβενία προσχώρησε το 2004 και η Κροατία ακολούθησε το 2013. Η Βόρεια Μακεδονία, το Μαυροβούνιο και Σερβία είναι επίσημοι υποψήφιοι. Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη υπέβαλε αίτηση και το Κοσσυφοπέδιο δεν υπέβαλε αίτηση, αλλά αναγνωρίζεται ως "δυνητικός υποψήφιος" για πιθανή μελλοντική διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλα τα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας, με εξαίρεση το Κοσσυφοπέδιο, έχουν προσυπογράψει τη Διαδικασία Σταθεροποίησης και Σύνδεσης με την ΕΕ. Η EULEX (Αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Επιβολή του Νόμου στο Κοσσυφοπέδιο) είναι μια ανάπτυξη αστυνομικών και πολιτικών μέσων της ΕΕ στο Κοσσυφοπέδιο με σκοπό την αποκατάσταση του νόμου και την καταπολέμηση του εκτεταμένου οργανωμένου εγκλήματος.
Ο πληθυσμός των χωρών αυτών αναμένεται να κινηθεί πτωτικά μέσα στις επόμενες δεκαετίες, λόγω του δημογραφικού προβλήματος που υπάρχει. Αναλυτικά οι πληθυσμοί των χωρών:
Τα διάδοχα κράτη της Γιουγκοσλαβίας εξακολουθούν να έχουν μικρό θετικό ή αρνητικό ρυθμό αύξησης του πληθυσμού. Αυτό οφείλεται κυρίως στη μετανάστευση, που εντάθηκε κατά τους Γιουγκοσλαβικούς πολέμους και μετά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 έως το 2000, αλλά και λόγω του χαμηλού ποσοστού γεννήσεων. Περισσότεροι από 2,5 εκατομμύρια πρόσφυγες δημιουργήθηκαν από τις μάχες στη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο, γεγονός που οδήγησε σε τεράστια αύξηση της μετανάστευσης στη Βόρεια Αμερική. Περίπου 120.000 πρόσφυγες από την πρώην Γιουγκοσλαβία καταγράφηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1991 έως το 2002 και 67.000 μετανάστες από την πρώην Γιουγκοσλαβία καταχωρήθηκαν στον Καναδά μεταξύ 1991 και 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλαβία Κατηγορία:Ιστορία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ιστορία της Κροατίας Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας Κατηγορία:Ιστορία του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ιστορία της Σλοβενίας Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες
Κρύα Βρύση Εύβοιας
Με την ονομασία Κρύα Βρύση Εύβοιας αναφέρονται:
Άλαν Ντέιβιντσον
Ο Άλαν Ίτον Ντέιβιντσον (αγγλικά: Alan Eaton Davidson, 30 Μαρτίου 1924 – 2 Δεκεμβρίου 2003) ήταν Βρετανός διπλωμάτης και ιστορικός, διάσημος για το έργο του γύρω από το φαγητό και τη γαστρονομία. Ήταν ο συγγραφέας του 900-σελίδων εγκυκολοπαιδικού χαρακτήρα έργου The Oxford Companion to Food (1999, Δεύτερη έκδοση 2006). Λίγο πριν το θάνατό του το 2003, παρέλαβε το βραβείο Εράσμους από την βασίλισσα των Κάτω Χωρών Βεατρίκη για την προσφορά του στην βιομηχανία φαγητού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Βρετανοί ιστορικοί
Πατριάρχης Αλεξανδρείας Παρθένιος Β΄
Ο Παρθένιος Παγκώστας ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας (ως Παρθένιος Β΄) από το 1788 έως το 1805.
Γεννήθηκε στην Πάτμο περί το 1735. Διετέλεσε αρχικά πρωτοσύγκελλος του Μητροπολίτη Αδριανουπόλεως και κατόπιν του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Εκμεταλλευόμενος την εκστρατεία των οθωμανικών στρατευμάτων ενάντια στους Μαμελούκους και τη δύσκολη πολιτική κατάσταση στην Αίγυπτο, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Προκόπιος πέτυχε την εκλογή του πρωτοσυγκέλλου του ως Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Η εκλογή του, πρώτα σε Μητροπολίτη Πηλουσίου και κατόπιν σε Πατριάρχη Αλεξανδρείας, έγινε στις 13 Σεπτεμβρίου 1788.
Η εν γένει εκκλησιαστική του δράση δεν είναι γνωστή. Επισκεύασε την Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου Παλαιού Καΐρου και ανασυγκρότησε την Πατριαρχική Βιβλιοθήκη.
Το καλοκαίρι του 1798, ο γαλλικός στρατός υπό τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη εισέβαλε στην Αίγυπτο, κατέλαβε την Αλεξάνδρεια στις 2 Ιουλίου και εισήλθε στο Κάιρο πέντε ημέρες αργότερα. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1801 εγκαθιδρύθηκε ένα καθεστώς κατοχής στη χώρα. Παρά τις φιλο-ισλαμικές δηλώσεις, ο μουσουλμανικός πληθυσμός ήταν επιφυλακτικός και εχθρικός απέναντι στους εισβολείς, ενώ οι ντόπιοι Χριστιανοί έγιναν αξιόπιστοι υποστηρικτές της νέας κυβέρνησης. Η κατάργηση από τους Γάλλους των περιορισμών των νοικοκυριών που είχαν επιβληθεί νωρίτερα στους Ζιμμήδες, η κυριαρχία των «απίστων» στον κρατικό μηχανισμό, το εμπόριο και ακόμη και στην αστυνομία, που στελεχώθηκαν από Έλληνες και Σύριους, η υπέρβαση εξουσίας ορισμένων χριστιανών φορολογικών υπαλλήλων επιδείνωσε απότομα τις διαθρησκευτικές σχέσεις στην Αίγυπτο. Κατά τη διάρκεια των αντι-γαλλικών εξεγέρσεων που ξέσπασαν, πλήθη μουσουλμάνων κατέστρεψαν χριστιανικές συνοικίες. Μετά την απόσυρση των γαλλικών στρατευμάτων από την Αίγυπτο, οι οθωμανικές αρχές προσπάθησαν να αποτρέψουν ένα κύμα πογκρόμ εναντίον χριστιανών, αλλά δεν κατέστη δυνατόν να διατηρηθεί η τάξη στη χώρα και από το 1801 η Αίγυπτος παραδόθηκε σε αναταραχές.
Προκειμένου να αποφύγει τα επεισόδια και τους διωγμούς, ο Πατριάρχης Παρθένιος Β’ αναγκάστηκε να καταφύγει αρχικά στο Ραχήτιο και κατόπιν στη Ρόδο, όπου και πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου 1805.
Πηγές
Παρθενιος Β
Πανεπιστήμιο Λινναίος
Ιδρύθηκε το 2010, όταν ενώθηκε το πανεπιστήμιο του Βέξιε με αυτό του Κάλμαρ. Το όνομα του νέου πανεπιστημίου τιμά τον Σουηδό βοτανολόγο Κάρολο Λινναίο (Carl Nilsson Linnaeus).
Λινναιος
Αντίνοος
Ο Αντίνοος (27 Νοεμβρίου 111 - πριν τις 30 Οκτωβρίου 130) ήταν Έλληνας νέος με καταγωγή από τη Βιθυνία, ευνοούμενος και εραστής, του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού.
Καταγόταν από το Βιθύνιο (Κλαυδιούπολη) της Βιθυνία ς και ήταν εξαιρετικής ομορφιάς. Πνίγηκε στον Νείλο από αβέβαια αίτια. Άλλοι νομίζουν ότι ήθελε να θυσιαστεί για να παρατείνει τη ζωή του αυτοκράτορα, άλλοι για να μην χάσει την ομορφιά της, άλλοι πιστεύουν ότι η γυναίκα του Αδριανού τον είχε δολοφονήσει. Συντετριμμένος από το θάνατο του Αντίνοου, ο Αδριανός που τύγχανε να είναι νοσταλγός και ένθερμος οπαδός της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας αλλά και ευεργέτης του μαντείου των Δελφών, διέταξε να στηθούν αγάλματα του όμορφου νέου σε όλα τα ιερά και τις πόλεις, σε κάθε γωνιά της αυτοκρατορίας του. Διέταξε ακόμη τη θέσπιση και την καθιέρωση διεξαγωγής αγώνων προς τιμήν του Αντίνοου, που από τότε δοξάστηκε και λατρεύτηκε σαν θεός. Η μορφή του απαθανατίστηκε στην τέχνη από την αρχαιότητα, διαμέσου της αναγέννησης μέχρι τη σύγχρονη εποχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα της Αρχαιότητας Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Ταταουίν (Κυβερνείο)
Το Κυβερνείο (νομός) Ταταουίν είναι ένας από τους 24 νομούς της Τυνησίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας στα σύνορα με την Αλγερία και τη Λιβύη. Είναι το μεγαλύτερο σε έκταση Κυβερνείο της χώρας. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Ταταουίν. Έχει συνολική έκταση 38.889 τ.χλμ., (1ο σε έκταση), και πληθυσμό μόλις 144.200 κατοίκους (2007). Δημιουργήθηκε το 1981.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνεία της Τυνησίας
Λευκάκια Αργολίδας
Τα Λευκάκια (παλαιά ονομασία: Σπαιτζίκο) είναι πεδινό χωριό του Νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στην διαδρομή προς το Τολό και απέχει πέντε χιλιόμετρα από το Ναύπλιο. Είναι χτισμένο πάνω σε πέντε γήλοφους, σε υψόμετρο από 5 έως 25 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, εν μέσω του μεγάλου πορτοκαλεώνα της περιοχής. Στην ανατολική πλευρά του χωριού, ευρίσκεται ο επιμήκης λόφος, Μακρυβούνι (από την οδό Ασκληπιού – Επιδαύρου, μέχρι την θάλασσα, στον Αργολικό Κόλπο), με μοναδική θέα στον κάμπο της Ναυπλίας.
Το χωριό είναι πεδινό, με υψόμετρο από 5 έως 25 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, το χωριό είχε πληθυσμό 903 κατοίκων. Υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λευκακίων, του Δήμου Ναυπλιέων.
Πληθυσμός
Απο το 1879 μέχρι και το 1940 το χωριό είχε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση. Απο το 1951 μέχρι και το 1991 είχε μία μικρή μείωση στον πληθυσμό, απο το 1991 μέχρι και το 2011 είχε μία μεγάλη αύξηση ενώ το 2021 είχε μία μικρή μείωση.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Μπογιούκ Καραμουράντ
Το Μπογιούκ Καραμουράντ (επίσης, Μπιογιούκ-Καραμουράντ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Γκαμπαντάι του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2.684 κατοίκους. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Μπογιούκ Καραμουράντ, Αταξάλ, Κουρουντερέ και Τοπλάρ.
Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς
Οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς (αγγλικά: Golden State Warriors) είναι επαγγελματική ομάδα μπάσκετ με εδρα το Σαν Φρανσίσκο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ανήκουν στο τμήμα Ειρηνικού του National Basketball Association (NBA).
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1946 ως Philadelphia Warriors, στην Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, όπου κέρδισε το πρωτάθλημα στην εναρκτήρια σεζόν του Basketball Association of America (BAA), που στην συνέχεια εξελίχθηκε στο National Basketball Association (ΝΒΑ) μετά από την συγχώνευση του με την National Basketball League (NBL). Το 1962, ο σύλλογος μεταφέρθηκε στο Σαν Φρανσίσκο και μετονομάστηκε σε Σαν Φρανσίσκο Ουόριορς μέχρι το 1971, όταν το όνομά του άλλαξε σε Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Από το 1971 έως το 2019 η ομάδα έπαιζε τους εντός έδρας αγώνες στο γήπεδο, που σήμερα είναι γνωστό ως Oracle Arena. Τον Οκτώβρη του 2019 οι Ουόριορς μεταφέρθηκαν στο νεόκτιστο γήπεδο Chase Center.
Τίτλοι
Μαζί με τον τίτλο στο πρωτάθλημα της σεζόν 1946-47, οι Ουόριορς έχουν κερδίσει άλλα τρία πρωταθλήματα στην ιστορία τους, ένα στην Φιλαδέλφεια τη σεζόν 1955-56, ένα ως Γκόλντεν Στέιτ τη σεζόν 1974-75, κατατάσσοντας τους στην 4η θέση στο ΝΒΑ σε αριθμό πρωταθλημάτων, καθώς και αυτό της σεζόν 2017-18 αφού έκαναν μια πολύ καλή πορεία στο πρωτάθλημα.
Οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, άφου έφτασαν σε τελικούς ΝΒΑ μετά από 40 χρόνια όπου το είχαν κατακτήσει, και με πρώτο παιχνίδι στην έδρα τους και μπροστά στο κοινό τους να νικήσουν την παρέα του ΛεΜπρόν Τζέιμς και του Λοβ. Νικώντας στο πρώτο μάτς με ένα 108-100 απέναντι στους Καβαλίερς έκαναν το πρώτο βήμα. Έχασαν στα επόμενα δύο παιχνίδια. Ισοφάρισαν μέσα στην έδρα των Καβαλίερς κάνοντας το 2-2. Μετά το 2-2 κατάφεραν να κάνουν άλλες δύο συνεχόμενες νίκες απέναντι στην ομάδα του ΛεΜπρόν Τζέιμς.
Τις σεζόν 2016-2017 και 2017-2018 οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς κάνουν το back 2 back με τέταρτη συνεχόμενη παρουσία σε τελικούς ΝΒΑ και με τον τίτλο του MVP στον Κέβιν Ντουράντ για δεύτερη συνεχόμενη φορά. To 2017 πάλι ενάντια στον ΛεΜπρόν Τζέιμς και τους Καβαλίερς ο Στεφ, ο Ντουράντ και η παρέα των Ουόριορς οδήγησαν την ομάδα τους σε έναν ακόμα τίτλο επικρατώντας με 4-1 των μεταξύ τους τελικών σειρών.
To 2018 οι Ουόριορς πραγματοποίησαν το sweep με 4-0, πάλι ενάντια στους Καβαλίερς και οδήγησαν το σύλλογο στον 6ο NBA τίτλο του. Το 2019 έχασαν στη σειρά των τελικών του πρωταθλήματος από τους Τορόντο Ράπτορς με 4-2.
Το 2022 κατέκτησαν το 7ο πρωτάθλημα της ιστορίας τους, επικρατώντας στους τελικούς των Μπόστον Σέλτικς με 4-2.
Ονομασίες
Ακολουθούν οι ονομασίες του συλλόγου με χρονολογική σειρά:
Λογότυπα
Ακολουθούν τα λογότυπα του συλλόγου με χρονολογική σειρά:
Γήπεδα
μικρογραφία|260px|Το γήπεδο Oracle Arena
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1946
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 15
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-15 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Κατασκευάστηκε το 1959 μαζί με το LC-16, το LC-19 και το LC-20 για τα δοκιμαστικά του πυραύλου τύπου Titan και παρέμεινε σε λειτουργία μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Απενεργοποιήθηκε επίσημα τον Μάρτιο του 1967 και αποσυναρμολογήθηκε τρεις μήνες αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Αλμπερομπέλο
Διακρίνεται παγκοσμίως για τα μικρά ασβεστολιθικά και πέτρινα κτίσματα με κωνικές, πυραμιδικές ή θολωτές στέγες, τα οποία είναι γνωστά ως Τρούλοι. Οι «τρούλοι» είναι κατασκευές με την τέχνη της ξερολιθιάς στην περιοχή της Απουλίας, δηλαδή με την παραδοσιακή τεχνική δόμησης χωρίς κανένα συνδετικό υλικό. Οι Τρούλοι του Αλμπερομπέλο θεωρούνται από τα καλύτερα σύνολα ξερολιθικών κατασκευών στην Ευρώπη και συγκαταλέγονται, από τις 6 Δεκεμβρίου του 1996, στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ετυμολογία του ονόματος
Η εξήγηση του τοπωνυμίου Αλμπερομπέλο είναι αμφιλεγόμενη.
Ο Έντσο Λίπολις (Enzo Lippolis) υποστηρίζει ότι το όνομα αποδίδει τη γεωφυσική και ιστορική πραγματικότητα της τοποθεσίας. Όπως αποδεικνύει σειρά εγγράφων το αρχικό όνομα της πόλης ήταν Σίλβα Αλμπορέλι (Silva Alborelli), αλλά λόγω λαθών στη μεταγραφή του ονόματος κατέληξε σε Άρμπορ Μπέλι (Arbor Belli, «δέντρο του πολέμου») και Σίλβα Άρμπορις Μπέλι (Silva Arboris Belli, «δάσος του δένδρου του πολέμου»). Ο Λίπολις θεωρεί ότι το πρωτόγονο Αλμπορέλι (Alborelli) σταδιακά μετατράπηκε σε Άλμπορ-μπ-ελι (Albor-b-elli) και τελικά σε Αλμπερομπέλο («όμορφο δέντρο») που δεικνύει την ομορφιά των δένδρων του τόσων χιλιετιών δάσους.
Ωστόσο, μεταγενέστερη μελέτη του Τζιοβάνι Λουίτζι (Giovanni Liuzzi), η οποία βασίζεται σε αρχειακή έρευνα, προτείνει ότι το όνομα Αλμπερομπέλο έχει κυριολεκτική ερμηνεία «μεγαλοπρεπής βελανιδιά». Η βελανιδιά, που έδωσε το όνομά της στην περιοχή, βρισκόταν στο Αγρόκτημα του Πέντιμα Βετράνα (Masseria di Pentima Vetrana) ή του Απίτσο (di Appiccio) κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Δομήνικου και ήταν στοιχείο αναγνώρισης της οριογραμμής μεταξύ των περιοχών Αλμπερομπέλο και Μοτάλα. Η άποψη αυτή ενισχύεται από την απεικόνιση της περιοχής της Μοτάλα (Plan of the Territory of Mottala) σε σχέδιο του Ντονάτο Γκαλεράνο (Donato Gallerano) το 1704.
Ιστορία
Η δημιουργία του οικισμού αποδίδεται στους κόμητε ς Ακουαβίβα του Κονβέρσο, που απέκτησαν τον έλεγχο της περιοχής λόγω της συμμετοχής τους στις Σταυροφορίες. Το 1480 ο κόμης Ιούλιος Αντόνιο Α΄ Ακουαβίβα (Giulio Antonio I Acquaviva) έλαβε διαταγή από τον βασιλιά Φερδινάνδο Α΄ της Νεάπολης, πατέρα της βασίλισσας της Ουγγαρίας Βεατρίκης της Νεάπολης, να εμποδίσει τους Οθωμανούς να αποβιβαστούν κοντά στο Οτράντο. Η εκστρατεία στέφθηκε με επιτυχία, οι Οθωμανοί υποχώρησαν αλλά ο κόμης σκοτώθηκε στη μάχη. Η βασιλική ανταμοιβή, την οποία πλέον έλαβε ο γιος του, ο Αντρέα Ματέο Γ΄ Ακουαβίβα, ήταν μια ακατοίκητη περιοχή της Μούρτζια που μέχρι τότε ανήκε στους πρίγκιπες της Μαρτίνα Φράνκα. Ο νεαρός κόμης μετέφερε περίπου 40 αγροτικές οικογένειες από το φέουδο του Νότσι (Noci) για να καλλιεργήσουν τη γη, με την υποχρέωση να του αποδίδουν τον δασμό της δεκάτης, δηλαδή το 10% της καλλιέργειας.
Ο μικρός οικισμός σταδιακά μεγάλωσε, αλλά παρατηρείται ταχεία ανάπτυξη την εποχή του κόμη Τζιάν Τζιρολάμο Β΄ Ακουαβίβα. Σύμφωνα με μια υπόθεση, που υποστηρίζεται από ιστορικά έγγραφα, η ανάπτυξη του οικισμού συνδέεται με τη φοροδιαφυγή του κόμητος εις βάρος του βασιλιά της Νάπολης. Το 1635, στο κέντρο της περιοχής, ανήγειρε πανδοχείο, αίθουσα συνεστιάσεων, ταβέρνα, ορατόριο (παρεκκλήσιο) αφιερωμένο στην Παναγία του Λορέτο και στους Αγίους Κοσμά και Δαμιανό και συνέχισε την κατασκευή κατοικιών.
Η προέλευση του τρούλου είναι ασαφής. Συχνά υποστηρίζεται ότι ανάγεται σε ένα σχέδιο φοροδιαφυγής από τους κόμητες της Ακουαβίβα που κυβερνούσαν την περιοχή. Η «Πραγματεία των Βαρόνων» («Pragmatica de Baronibus»), το διάταγμα που επιβλήθηκε από τους Αραγώνιους βασιλιάδες στο βασίλειο της Νεάπολης, απαγόρευε την οικοδόμηση οικισμών χωρίς την άδεια του βασιλιά, επέβαλε φόρο σε κάθε νέα οικιστική περιοχή και φορολογούσε βαριά τις υπάρχουσες. Σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, οι κόμητες επέβαλαν στους κατοίκους τη δόμηση μόνο προσωρινών κατοικιών (ξερολιθιών) ώστε να αποσυναρμολογούνται εύκολα και γρήγορα και να αποφεύγουν τη φορολόγηση.
Υπάρχει μία καταγεγραμμένη περίπτωση αποσυναρμολόγησης ενός οικισμού τρούλων για φορολογικούς λόγους, που χρονολογείται το 1644. Αντιμετωπίζεται όμως ως μεμονωμένο περιστατικό που περιορίστηκε στην περιοχή του Αλμπερομπέλο, το μόνο αστικό περιβάλλον στο οποίο συναντάται αυτή η αγροτική αρχιτεκτονική. Η φοροδιαφυγή ως αιτιολογία δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε την ευρεία κατανομή, ούτε τον περιορισμό των τρούλων μόνο στις περιοχές Μούρτζια και Σαλέντο. Ωστόσο, τόσο τα αρχαιολογικά όσο και τα ιστορικά αρχεία που διαθέτουμε αποδεικνύουν ότι δεν κατασκευάστηκαν τρούλοι πριν από τον 17ο αιώνα στην Απουλία.
Η εξάπλωση της αρχιτεκτονικής τρούλου θεωρείται ότι επηρεάστηκε από τη διάλυση των μεγάλων φεουδαρχικών κτημάτων, καθώς ακολούθησε η δημιουργία μικρών οικισμών, με τους αγρότες να επεκτείνουν τη γη τους και τους νεοφερμένους να εγκαθίστανται στα δάση.
Το Αλμπερομπέλο παρέμεινε φέουδο των κόμητων Ακουαβίβα που κυβερνούσαν σκληρά, με τους δικούς τους νόμους. Λόγω των μεγάλων φορολογικών βαρών και μιας σειράς θηριωδιών, επτά εκπρόσωποι της πόλης αποφάσισαν το 1797 να μεταβούν στη Νεάπολη και να παραπονεθούν στον βασιλιά. Αν και την ίδια χρονική περίοδο ο βασιλιάς βρισκόταν στον Τάραντα, οπότε δεν χρειάστηκε να ταξιδέψουν μέχρι την πρωτεύουσα, δεν κατάφεραν να τον συναντήσουν. Ωστόσο, ένας δικηγόρος από τον Τάραντα, ο Ντον Νικόλα Βιβέτζιο (Don Nicola Vivenzio) ανέλαβε την υπόθεσή τους και συνέταξε μια λεπτομερή περιγραφή των δραστηριοτήτων των κόμητων, τονίζοντας ότι είχαν επανειλημμένως παραβιάσει την «Πραγματεία των Βαρόνων». Η επιστολή αυτή, απεστάλη στον πρωθυπουργό Τζον Άκτον (Sir John Acton, 6th Baronet) στις 15 Μαΐου 1797.
Στις 27 Μαΐου 1797 ο βασιλιάς της Νεάπολης Φερδινάνδος Δ΄ ανακήρυξε το Αλμπερομπέλο βασιλική (δημόσια) πόλη και το απελευθέρωσε από την εξουσία του φεουδάρχη. Στις 22 Ιουνίου 1797 εξελέγη ο πρώτος δήμαρχος της ελεύθερης πόλης, ο Φραντσέσκο Τζουζέπε Λίπολις (Francesco Giuseppe Lippolis). O Φραντσέσκο Ντ'Αμόρε (Francesco d'Amore) ανήγειρε το πρώτο σταθερό κτίριο με κονίαμα, την Κάζα Ντ'Αμόρε (Casa d'Amore). Η διώροφη κατοικία υπογράφει το πέρασμα από μια «παράνομη» πόλη σε μια «δημόσια». Η πρόσοψη φέρει την εξής λατινική επιγραφή: «EX AUCTORITATE REGIA HOC PRIMUM ERECTUM – A.D. 1797» («ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΝΕΓΕΡΘΕΝ ΚΤΙΡΙΟ ΑΠΟ ΕΞΟΥΣΙΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ – 1797 Μ.Χ.»).
Οι Τρούλοι του Αλμπερομπέλο
Το Αλμπερομπέλο, γνωστό και ως «πρωτεύουσα των Τρούλων», είναι η μοναδική πόλη της Απουλίας όπου έχουν διατηρηθεί ολόκληρες συνοικίες με τρούλους. Το όνομα τρούλοι (trulli) μπορεί να προέρχεται είτε από τη λέξη τύρρις (και τύρσις, turris), που σημαίνει πύργος, περιτειχισμένη πόλη ή οχυρωμένη οικία, είτε από την ελληνική λέξη θόλος , οικοδόμημα με καμπυλόσχημη στέγη.
Η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική έκφραση των Τρούλων αναγνωρίστηκε από την ιταλική κυβέρνηση ήδη από το 1910 όταν χαρακτήρισε ως μνημείο τη συνοικία Μόντι (Monti) και αργότερα, το 1930, τη συνοικία Αία Πίκολα (Aia Piccola). Το οικόσημο του Αλμπερομπέλο εγκρίθηκε το 1935 και απεικονίζει μια βελανιδιά σε μπλε φόντο με δύο ιπτάμενα περιστέρια από πάνω και έναν ιππότη να πολεμά ένα λιοντάρι στον κορμό του.
Οι στέγες είναι διακοσμημένες με κορυφές που αντιπροσωπεύουν την υπογραφή του αρχιτέκτονα (master trullaro).
Η ιστορία αυτών των πολύ ειδικών κτιρίων συνδέεται με διάταγμα του Βασιλείου της Νάπολης κατά τον δέκατο πέμπτο αιώνα. Η τεχνική κατασκευής τους είναι παρόμοια με αυτήν, με την οποία κατασκευάζονταν οι πρωτόγονες καλύβες των προϊστορικών χρόνων. Κατασκευάζονταν χωρίς κονίαμα για να χρησιμεύσουν ως προσωρινά καταφύγια και αποθήκες, αλλά και ως μόνιμη κατοικία από μικροϊδιοκτήτες γης, εργάτες και αγρότες. Ο λόγος που προτιμούσαν τέτοιου είδους κατασκευές ήταν προκειμένου να αποφεύγουν τη φορολόγηση από το Βασίλειο της Νάπολης, αφού πολύ εύκολα τα κτίσματα μπορούσαν να γκρεμιστούν και να κατασκευαστούν ξανά.
Ορισμένοι μελετητές ισχυρίστηκαν ότι οι τρούλοι προέρχονται από τη Μέση Ανατολή, αναφερόμενοι στα πλίθινα μελίσσια στο Χαρράν, στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας, που είναι –σύμφωνα με τη Βίβλο– η γενέτειρα του Αβραάμ. Αυτά τα σπίτια με κυψέλες έχουν παρόμοιο σχήμα και πιστεύεται ότι χρονολογούνται πριν από τουλάχιστον 3.000 χρόνια.
Τουρισμός
Trulli είναι το μεγαλύτερο τουριστικό αξιοθέατο, καλωσορίζοντας κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο. '''
Υποδομές και μεταφορές
Το Αλμπερομπέλο συνδέεται με το υπόλοιπο της Απουλίας μέσω σταθμού του Σιδηροδρόμων Νοτιοανατολικής Ιταλίας.
Ποδόσφαιρο
Η κύρια ομάδα ποδοσφαίρου της πόλης είναι το « ASD Ρεάλ Alberobello που παίζει στην κατηγορία Β Puglia.
Μπάσκετ
Ο Αθλητικός Σύλλογος Μπάσκετ Alberobello παίζει στην πρώτη κατηγορία Pugliese, ομάδα Β
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Φούλκων Β΄ του Ανζού
Ο Φούλκων Β΄ ο Καλός (Foulques II d'Anjou le Bon, 905 - 960) από τον Οίκο του Ινζελζέ ήταν κόμης του Ανζού (942 - 960).
Βιογραφία
Ήταν μικρότερος γιος και διάδοχος του Φούλκωνα Α΄ του Ερυθρού και της συζύγου του Ροζαλίας του Λος. Ο Φούλκων Β΄ ήταν δεύτερος κόμης του Ανζού, και διατήρησε τον τίτλο μέχρι το τέλος του στην Τουρ (960). Σύμφωνα με τον Χριστιανό Σεττιπάνι απεβίωσε σε ηλικία περίπου 55 ετών.
Γάμοι με μεγαλύτερες βασιλικές οικογένειες
Από την εποχή του πατέρα του η οικογένεια του είχε ρυθμίσει γάμους με μέλη μεγάλων βασιλικών οικογενειών ώστε η κομητεία να αρχίσει να αποκτά περισσότερη δύναμη. Ο πατέρας του Φούλκων ο Ερυθρός πάντρεψε τον ίδιο τον Φούλκωνα τον καλό με την Γερβέργα του Μέιν από την Δυναστεία των Καρολιδών κόρη του Ρατμπούρνου Α' επισκόπου της Βιέννας. Ο Φούλκων Β' με την σειρά του πάντρεψε την κόρη του Αδελαΐδα - Λευκή με έναν μελλοντικό βασιλιά των Φράγκων Λουδοβίκο Ε΄ και ο γιος τους Γκι έγινε επίσκοπος του Λε Πι, ήταν άνθρωπος καλλιεργημένος υψηλής παιδείας, ποιητής και καλλιτέχνης. Μετά τον θάνατο της συζύγου του Γερβέργης (952) ο Φούλκων προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την Αδελαΐδα χήρα του Άλαν Β', δούκα της Βρετάνης ο οποίος ήταν κόμης της Νάντης μέσω του δεύτερου γάμου του ο Φούλκων Β' έγινε επιπλέον και κόμης της Νάντης. Η Αδελαΐδα ήταν επιπλέον αδελφή του Θεοβάλδου Α΄ κόμη του Μπλουά κάτι που επέτρεψε στον Φούλκων Β΄ να δημιουργήσει συμμαχία με τον Οίκο του Μπλουά.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Γερβέργα του Μέιν, έκαναν πέντε παιδιά:
Με την δεύτερη σύζυγο του Αδελαΐδα των Μπλουά δεν αναφέρονται παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες του Ανζού Κατηγορία:Οίκος του Ινζελζέ
Κάζα Ιζολάνι (Μπολόνια)
Η Κάζα Ιζολάνι ή Οικία των Ιζολάνι (Ιταλ. Casa Isolani) είναι ένα μεσαιωνικό κτήριο στο ιστορικό κέντρο της Μπολόνια.
Πρόκειται για μία από τις σπάνιες μαρτυρίες αστικής αρχιτεκτονικής του 13ου αιώνα στην Μπολόνια. Είναι μία τριώροφη κατοικία ρομανικού – γοτθικού ρυθμού που κατασκευάστηκε από τον Πάνιο ντι Λάπο Πορτιτζιάνι ντα Φιέζολε (Pagno di Lapo Portigiani da Fiesole) το 1250. Η εσωτερική αυλή, εν μέρη, διατηρεί την αρχική της μορφή και κάποιες από τις αρχικές κολόνες με ενδιαφέροντα, αρχιτεκτονικά, κιονόκρανα. Κατά την αναπαλαίωση, που έγινε στα τέλη του 19ο αιώνα, βρέθηκαν, αναστηλώθηκαν και ανακατασκευάστηκαν οι αψίδες που βρίσκονται στα μαγαζιά του ισόγειου. Το ίδιο έγινε και με κάποια παράθυρα στον ημιώροφο και μια σειρά από δίφορες στον όροφο των ευγενών. Το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της οικίας είναι η στοά που βρίσκεται στην πρόσοψη επί της Στράντα Ματζιόρε (Strada Maggiore), έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους του κέντρου της Μπολόνια. Πρόκειται για την πιο ψηλή ξύλινη στοά της πόλης. Αποτελείται από κολόνες, ύψους 9 μέτρων, από δρύινο ξύλο που στηρίζουν τον τρίτο όροφο του κτηρίου. Στα δύο πλαϊνά υπάρχουν δύο τούβλινες κολόνες που αυξάνουν την σταθερότητα της κατασκευής. Η οροφή της στοάς είναι ξύλινη και στην οποία βρίσκονται τρία καρφωμένα βέλη για τα οποία υπάρχουν τρεις θρύλοι.
Ο πρώτος αναφέρεται σε έναν ευγενή που ήθελε να εκδικηθεί την γυναίκα του που τον είχε απατήσει. Γι αυτό έστειλε τρεις τοξότες να την σκοτώσουν αλλά εκείνη έριξε τα ρούχα που φορούσε, μένοντας γυμνή και εκείνοι αστόχησαν.
Ο δεύτερος αναφέρεται σε μία διαμάχη μεταξύ δύο ευγενών που διακόπηκε από τους τοξότες της συνοδείας τους.
Ο τρίτος αναφέρεται σε ένα αστείο που κάνανε κάποιοι φοιτητές στον Ραφφαέλε Φατσιολι (Raffaele Faccioli), που είχε αναπαλαιώσει το κτήριο το 1877, θέλοντας να προκαλέσουν ζημιά στη δουλειά του καρφώνοντας τα βέλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Μπολόνια
Σιντί Μπουζίντ (Κυβερνείο)
Το Κυβερνείο (νομός) Σιντί Μπουζίντ είναι ένας από τους 24 νομούς της Τυνησίας. Βρίσκεται στο κεντρικό μεσόγειο τμήμα της χώρας. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Σιντί Μπουζίντ. Έχει συνολική έκταση 6.994 τ.χλμ., (8ο σε έκταση), και πληθυσμό 403.500 (2007). Δημιουργήθηκε το 1973.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνεία της Τυνησίας
Α.Π.Ο. Θερμαϊκός Θέρμης
Ο Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Θερμαϊκός Θέρμης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Θέρμης του νομού Θεσσαλονίκης, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Επίσημο έτος ίδρυσης του είναι το 1949, με αρχικά χρώματα του ομίλου το κίτρινο και το μαύρο, ενώ από το 1951 και μετά αγωνίζεται με χρώματα το πράσινο και το λευκό και σήμα το τετράφυλλο τριφύλλι. Διαθέτει ενεργά τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης και σκακιού, ενώ στο παρελθόν διατηρούσε και τμήμα χειροσφαίρισης. Από το 2015 λειτουργεί και τμήμα δυναμικών αθλημάτων με ακαδημία κίκ μπόξινγκ και πυγμαχίας.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Με την ίδρυσή του το 1949 ο Α.Π.Ο. Θερμαϊκός Θέρμης διαθέτει ποδοσφαιρικό τμήμα ανδρών που πρωταγωνιστεί πάντα στα πρωταθλήματα όπου αγωνίζεται. Έδρα του είναι το δημοτικό γήπεδο Θέρμης που έχει φυσικό χλοοτάπητα και είναι χωρητικότητας 600 θέσεων. Την αγωνιστική περίοδο 2015-2016 αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.
Από την αγωνιστική περίοδο 2019-2020 ο Θερμαϊκός Θέρμης επέστρεψε στη Γ' Εθνική.
Πρώην Προπονητές
Υποστηρικτές: Ο σύνδεσμος των οργανωμένων οπαδών του Θερμαϊκου Θέρμης ονομάζονται Green Hell 2.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Έδρα του τμήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Θέρμης που βρίσκεται στην οδό Θέρμης - Τριαδίου. Το γυμναστήριο είναι χωρικότητας 500 θέσεων, έχει δάπεδο με παρκέ και η πρόσβαση σε αυτό γίνεται με λεωφορείο της γραμμή 67 Α.Σ. ΙΚΕΑ - Τριάδι.
Την περίοδο 2003-04, συμμετέχοντας στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, η ομάδα της Θεσσαλονίκης ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στη 10η θέση της βαθμολογίας, αποφεύγοντας τον υποβιβασμό. Δεν είχε την ίδια τύχη την επόμενη χρονιά, 2004-05, οπότε και η κατάληψη της 11ης θέσης την οδήγησε στη Γ' Εθνική.
Η καθοδική πορεία συνεχίστηκε και την επόμενη χρονιά, 2005-06, εφόσον η ομάδα απέσυρε τη συμμετοχή της και μηδενίστηκε σε όλους τους προγραμματισμένους της αγώνες. Κατά συνέπεια υποβιβάστηκε και στα πρωταθλήματα της τοπικής της Ένωσης.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2008-09, οπότε και διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της B' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.Θ., η ομάδα της Θέρμης τερμάτισε στην 8η θέση της βαθμολογίας του 3ου Ομίλου.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2012-13, ο Α.Π.Ο. Θερμαϊκός Θέρμης έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.Θ., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση της βαθμολογικής κατάταξης του 3ου Ομίλου.
Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Χαράλαμπος Αμπατζίδης. Καθήκοντα πρώτης προπονήτριας διατηρεί η Μαρία Βαχαροπούλου.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Η γυναικεία ομάδα καλαθοσφαίρισης αποτελεί νομικά ένα από τα ερασιτεχνικά τμήματα του συλλόγου. Έδρα του τμήματος είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Θέρμης, χωρητικότητας 500 θεατών.
Η ομάδα έχει μέχρι σήμερα αγωνιστεί σε δύο διαφορετικές περιστάσεις στην Α1 Εθνική Κατηγορία, ενώ την περίοδο 2003-04 αγωνίστηκε στο Final-4 του Κυπέλλου Ελλάδος.
Τμήμα σκακιού
Το σκακιστικό τμήμα του Θερμαϊκού δραστηριοποιείται από τουλάχιστον το 2002, αγωνιζόμενο στα τοπικά σκακιστικά πρωταθλήματα, διοργανωμένα από την Ε.Σ.Σ.Θ.-Χ.. Τις περισσότερες χρονιές ο Θερμαϊκός αγωνιζόταν στις χαμηλότερες κατηγορίες, την Γ' Εθνική και την Τοπική, χτυπώντας πάτο το 2004 και το 2005 όπου και τις δύο χρονιές τερμάτισε τελευταίος με 0 βαθμούς στην Τοπική κατηγορία της Ε.Σ.Σ.Θ.-Χ. Το 2009 ήταν σημαντική χρονιά μιας και ο Θερμαϊκός κατέλαβε την 1η θέση στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας και εξασφάλισε την άνοδο του στην Β' Εθνική, όπου παρέμεινε μέχρι και το 2011, όταν τερμάτισε 8ος ανάμεσα σε 9 ομάδες και υποβιβάστηκε.
Το 2013 ο Θερμαϊκός κατέλαβε την 7η θέση στην Α' Τοπική Κατηγορία της Ε.Σ.Σ.Θ.-Χ. και ως συνέπεια υποβιβάστηκε στην Β' Τοπική Κατηγορία, όπου και αναμένεται να αγωνιστεί το 2014.
Υπεύθυνος της ομάδας είναι ο Πέτρος Ζωνίδης. Οι αγώνες και προπονήσεις της ομάδας πραγματοποιούνται στο Γήπεδο Ποδοσφαίρου Θέρμης.
NGC 4754
Ο NGC 4754 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 53 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 15 Μαρτίου 1784 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών της Παρθένου. Επίσης αλληλεπιδρά βαρυτικά με τον φακοειδή γαλαξία NGC 4762.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) Κατηγορία:Αλληλεπιδρώντες γαλαξίες 4754 43654 08010
Αληθινοί Έρωτες
Αληθινοί Έρωτες είναι ο τίτλος ελληνικής τηλεοπτικής σειράς αυτοτελών επεισοδίων με αισθηματικό, δραματικό και ερωτικό περιεχόμενο. Προβλήθηκε τις τηλεοπτικές σεζόν 2007-2008 & 2008-2009 από τον Alpha TV. Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2007 και το τελευταίο την 1 Απριλίου 2009. Ο πρώτος κύκλος αποτελείται από 25 επεισόδια, ενώ ο δεύτερος από 15 επεισόδια.
Το περιεχόμενο των ιστοριών είναι αισθηματικό, ερωτικό, νεανικό και αφορά αληθινές ερωτικές ιστορίες τηλεθεατών. Οι ηθοποιοί καθώς οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες είναι διαφορετικοί σε κάθε επεισόδιο της σειράς. Σενάρια επεισοδίων της σειράς έχουν γράψει οι: Βλάσης Καραπάνος, Κατερίνα Μαρινάκη, Νίκος Μουρατίδης, Βίκυ Αλεξοπούλου, Γιάννης Φρίξος, Ιωάννα Μανούσακα, Νίκος Κατράκης, Γιάννης Σκαραγκάς, Νίκος Τζαβέλλας, Μαρία Λούκα, Άσπα Καλλιάνη, Αντώνης Χαϊμαλίδης, Στέλιος Καμμίτσης, Δημήτρης Εμμανουηλίδης, Θεοδώρα Κατσίφη, Αγγελίτα Τσούγκου, Γιώργος Κρητικός, Νίκος Λέρος και Άντα Γκουρμπαλή. Σκηνοθέτες των επεισοδίων έχουν υπάρξει οι: Βασίλης Ντούρος, Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, Βαγγέλης Σεϊτανίδης, Μπάμπης Σπανός, Νίκος Κρητικός, Παναγιώτης Φαφούτης, Βασίλης Τσελεμέγκος, Στρατούλα Θεοδωράτου, Παναγιώτης Πορτοκαλάκης και Λευτέρης Χαρίτος.
Στον πρώτο κύκλο επεισοδίων τον πρόλογο και των επίλογο των επεισοδίων διηγείται ο Νίκος Μουρατίδης που έχει το ρόλο του αφηγητή των ιστοριών. Στον δεύτερο κύκλο δεν υπάρχει αντίστοιχος ρόλος.
Το τραγούδι των τίτλων της σειράς, Δες καθαρά (Face à la mer), ερμηνεύει η Ανδριάνα Μπάμπαλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Alpha
Ανσιέ
Το Ανσιέ (γαλλικά: Ancier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Σούσα (Κυβερνείο)
Το Κυβερνείο (νομός) Σούσα είναι ένας από τους 24 νομούς της Τυνησίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό παραθαλάσσιο τμήμα της χώρας. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Σούσα. Έχει συνολική έκταση 2.621 τ.χλμ., (19ο σε έκταση), και πληθυσμό 579.200 (2007). Δημιουργήθηκε το 1956.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνεία της Τυνησίας
Tesla Supercharger
μικρογραφία|400x400εσ|Tesla Supercharger στην [[Αθήνα ]] Tesla Supercharger είναι ένα δίκτυο ταχυφορτιστών που κατασκευάστηκε και επεκτείνεται από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Tesla Inc. για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητά της. Το δίκτυο Tesla Supercharger κυκλοφόρησε το 2012. Ως τον Φεβρουάριο του 2021, η Tesla έχει κατασκευάσει 23.277 Supercharger φορτιστές σε 2.564 Supercharger σταθμούς παγκοσμίως (κατά μέσο όρο 9 φορτιστές ανά σταθμό). Αυτά περιλαμβάνουν 1.101 σταθμούς στη Βόρεια Αμερική, 592 στην Ευρώπη και 398 στην περιοχή Ασίας / Ειρηνικού. Κάθε φορτιστής διαθέτει βύσμα για παροχή ηλεκτρικής ισχύος έως και 250 kW συνεχούς ρεύματος.