cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυτοκράτορας της Αυστρίας
Ο Αυτοκράτορας
Στις 2 Δεκεμβρίου του 1805 η Αυστρία και η Ρωσία υπέστησαν μία ταπεινωτική ήττα στη Μάχη του Άουστερλιτς από τη Γαλλική Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα. Ο τελευταίος κατάφερε να διαλύσει την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (η οποία εκείνη την περίοδο αποτελούσε μία ανίσχυρη συνομοσπονδία), παρακινώντας ή πιέζοντας αρκετούς Γερμανούς πρίγκιπες να ενταχθούν στη Συνομοσπονδία του Ρήνου. Στις 6 Αυγούστου 1806 ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄ κήρυξε τη Διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και παρέδωσε το Αυτοκρατορικό Στέμμα, που δημιουργήθηκε στο δεύτερο μισό του 10ου αιώνα.
Από το 1806 και μετέπειτα ο Φραγκίσκος ήταν μόνο Αυτοκράτορας της Αυστρίας. Μέχρι την διάλυση της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, το 1918, είχαν ανέβει στο θρόνο άλλοι τρεις αυτοκράτορες (Φερδινάνδος Α΄, Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ και Κάρολος Α΄). Δεν καθιερώθηκε ποτέ κάποια τελετή στέψης. Ο διάδοχος του θρόνου γινόταν αυτοκράτορας τη στιγμή που ο προκάτοχός του πέθαινε ή παραιτούνταν από το θρόνο. Το σύμβολο του Αυστριακού Αυτοκράτορα ήταν το ιδιωτικό στέμμα της δυναστείας, που χρονολογείται στα χρόνια του Ροδόλφου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1552–1612).
Τίτλοι του αυτοκράτορα
Οι Αυστριακοί αυτοκράτορες είχαν έναν εκτενή κατάλογο τίτλων και αξιωμάτων, που αντικατόπτριζαν τη γεωγραφική έκταση και την ποικιλομορφία των εδαφών που κυβερνούσε η δυναστεία των Αψβούργων. Ο πλήρης τίτλος του αυτοκράτορα της Αυστρίας είχε αλλάξει κάποιες φορές. Καθιερώθηκε με το διάταγμα της 1ης Αυγούστου 1804 και αναθεωρήθηκε το 1836 και το 1867. Σε επίσημα έγγραφα και διεθνείς συνθήκες χρησιμοποιήθηκαν συντομότερες εκδοχές του τίτλου, όπως: «Αυτοκράτορας της Αυστρίας, Βασιλιάς της Βοημίας και Αποστολικός Βασιλιάς της Ουγγαρίας», «Αυτοκράτορας της Αυστρίας και Αποστολικός Βασιλιάς της Ουγγαρίας» και η «Αυτού Μεγαλειότητα ο Αυτοκράτορας και ο Βασιλιάς» και η «Αυτού Αυτοκρατορική και Βασιλική Αποστολική Μεγαλειότητα».
Αυτοκράτορας της Αυστρίας, Αποστολικός Βασιλιάς της Ουγγαρίας, Βασιλιάς της Βοημίας, της Δαλματίας, της Κροατίας, της Σλαβονίας, της Γαλικίας, της Λοδομερίας και της Ιλλυρίας, Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ και ούτω καθεξής, Αρχιδούκας της Αυστρίας, Μεγάλος Δούκας της Τοσκάνης και της Κρακοβίας, Δούκας της Λωρραίνης, του Σαλτσβούργου, της Στυρίας, της Καρινθίας, της Καρνιόλας και της Μπουκοβίνα, Μεγάλος Πρίγκιπας της Τρανσυλβανίας, Μαργράβος της Μοραβίας, Δούκας της Άνω και Κάτω Σιλεσίας, της Μοδένας, της Πάρμας, της Πλακεντίας, της Γουαστάλλας, του Άουσβιτς, του Ζάτορ, του Τέσεν, του Φριούλι, της Ραγούσας και της Ζάρας, Πριγκιπικός Κόμης του Αψβούργου, του Τιρόλου, του Κιβούργου, της Γκορίτζια και της Γκραντίσκα, Πρίγκιπας του Τρέντου και του Μπρίξεν, Μαργράβος της Άνω και Κάτω Λουσατίας και της Ίστριας, Κόμης του Χοένεμς, του Φέλντκιρτς, του Μπρέγκεντς, Σόνενμπεργκ και ούτω καθεξής Άρχοντας της Τεργέστης, του Κότορ και του Βενδικού Μαργραβάτου, Μεγάλος Βοεβόδας του Βοεβοδάτου της Σερβίας και ούτω καθεξής Κυρίαρχος του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Οίκος και αυλή
Τα μέλη του Οίκου των Αψβούργων παρότι χαρακτηρίζονταν ως πρίγκιπες και πριγκίπισσες της Αυτοκρατορίας, έφεραν τον τιμητικό τίτλο του αρχιδούκας και της αρχιδούκισσας. Ο τόπος κατοικίας τους και τα ταξίδια τους στο εξωτερικό έπρεπε να συμφωνηθούν με τον εκάστοτε αυτοκράτορα.
Ένας αρχιδούκας ή μία αρχιδούκισσα της δυναστείας των Αψβούργων απαγορευόταν να παντρευτεί άτομο που δεν ανήκε σε βασιλικό οίκο, όπως προέβλεπε το Οικογενειακό Καταστατικό του Αυτοκρατορικού Οίκου που εκδόθηκε από τον Φερδινάνδο Α΄ το 1839. Διαφορετικά ο γάμος χαρακτηριζόταν μοργανοτικός, αποκλείοντας το ζεύγος και τους απογόνους του από κάθε δικαίωμα που κατείχε ο Οίκος των Αψβούργων.
Για τη διαχείριση της πολιτικής του αυτοκρατορικού οίκου, ο αυτοκράτορας διόριζε έναν ειδικό υπουργό μετά το 1867, ο οποίος ήταν ένας από τους τρεις κοινούς υπουργός στην Αυστρία και την Ουγγαρία. Κατά τη βασιλεία του Φραγκίσκου Α΄, το ρόλο αυτό τον έπαιζε ο Κλέμενς φον Μέττερνιχ, που έφερε τα αξιώματα του Καγκελαρίου του Οίκου, της Αυλής και του Κράτους.
Τα ανάκτορα του αυτοκράτορα, οι προσωπικοί του αξιωματούχοι και οι εγκαταστάσεις όπου εργάζονταν ονομάζονταν Hof («αυλή»). Οι τέσσερις ανώτατοι αξιωματούχοι που διοικούσαν την αυτοκρατορική αυλή ήταν ο Μεγάλος Μάγιστρος (Obersthofmeister), ο Μεγάλος Στρατάρχης (Obersthofmarschall), ο Μεγάλος Επιμελητής (Oberstkämmerer) και ο Μεγάλος Σταβλάρχης ( Oberststallmeister) και προέρχονταν από τις ανώτερες τάξεις των ευγενών.
Η αυτοκρατορική αυλή είχε υπό τη διαχείρισή της τις κάτωθι εγκαταστάσεις:
Επικεφαλής του Οίκου των Αψβούργων-Λωρραίνης (από το 1918)
Ο Κάρολος Α΄ δεν έβλεπε τον εαυτό του ως διεκδικητή του θρόνου, αλλά ως μονάρχη της Αυστρίας, ενώ ο Νόμος των Αψβούργων της Δημοκρατίας της Γερμανικής Αυστρίας, το 1919, τον αποκαλούσε ως «πρώην κομιστή του στέμματος» (der ehemalige Träger der Krone). Ο γιος του, Όθων των Αψβούργων, ο οποίος είχε χρησιμοποιήσει τον τίτλο του Αρχιδούκα της Αυστρίας, διακήρυξε ότι ήταν ένας πιστός πολίτης της Δημοκρατίας, προκειμένου να του επιτραπεί η είσοδος στην Αυστρία. Από το 1961 και μετά δεν χαρακτήριζε πλέον τον εαυτό του ως διεκδικητή του θρόνου. Ο γιος του Όθωνα, Κάρολος των Αψβούργων, δεν χαρακτήρισε ποτέ τον εαυτό του ως νόμιμο μονάρχη της Αυστρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αυστρίας
Χαράδρα Δράμας
Η Χαράδρα είναι μικρός οικισμός που απογράφεται στον Δήμο Δράμας και την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας της Ανατολικής Μακεδονίας. Βρίσκεται βορειοανατολικά από την πόλη της Δράμας, νότια της τεχνητής λίμνης του Νέστου και του βουνού Μακρυσύραχο. Η πρόσβαση σε αυτό γίνεται μέσω δασικού δρόμου, τα λίγα σπίτια του (τα περισσότερα ερειπωμένα) είναι αραιοκτισμένα ανάμεσα σε πεύκα και βαλανιδιές. Την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφερόταν με την ονομασία Ράτσενικ ενώ μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 18 προσφυγικές οικογένειες (60 άτομα).  Ως ξεχωριστός οικισμός, με την ονομασία Χαράδρα, αναφέρεται επίσημα το 2011 να απογράφεται στον δήμο Δράμας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Δενδράκια και το Λιβαδερό αποτελούν την τοπική κοινότητα Λιβαδερού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 40 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Αϊσέ Ερζάν
Η Αϊσέ Ερζάν (τουρκικά: Ayşe Erzan, γεννημένος το 1949) είναι μια Τουρκάλα θεωρητική φυσικός.
Βιογραφία
Η Ερζάν έγινε συνεργάτιδα της Τουρκικής Ακαδημίας Επιστημών το 1995 και έγινε δεκτή ως πλήρες μέλος το 1997. Έλαβε το επιστημονικό βραβείο της TÜBITAK (Επιστημονικό και Τεχνολογικό Ερευνητικό Συμβούλιο της Τουρκίας) το ίδιο έτους. Η Ερζάν έλαβε το Βραβείο Γυναικών στις Επιστήμες L'Oréal-UNESCO το 2003 και το Βραβείο Ράμμαλ το 2009. Είναι μέλος της Παγκόσμιας Ακαδημίας Επιστημών και είναι μέλος των συντακτικών επιτροπών της Εφημερίδας της Στατιστικής Φυσικής και της Ευρωπαϊκής Εφημερίδας Φυσικής Β΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι επιστήμονες
Αγγειίτιδα
Σημεία και συμπτώματα
Πιθανά σημεία και συμπτώματα περιλαμβάνουν:
Ταξινόμηση
Η αγγειίτιδα μπορεί να ταξινομηθεί με βάση την αιτία, τη θέση, τον τύπο του αγγείου ή το μέγεθος του αγγείου.
Ένας μικρός αριθμός έχει αποδειχθεί ότι έχει γενετική βάση. Αυτές περιλαμβάνουν την ανεπάρκεια αδενοσίνης απαμινάσης 2 και την απλοανεπάρκεια Α20.
Ανάλογα με το μέγεθος του προσβεβλημένου αγγείου, η αγγειίτιδα μπορεί να ταξινομηθεί σε:
Η αρτηρίτιδα του Τακαγιάσου, η οζώδης πολυαρτηρίτιδα και η γιγαντοκυτταρική αρτηρίτιδα αφορούν κυρίως αρτηρίες και επομένως μερικές φορές ταξινομούνται ειδικά στην αρτηρίτιδα.
Επιπλέον, υπάρχουν πολλές καταστάσεις που έχουν την αγγειίτιδα ως συνοδευτικό ή άτυπο χαρακτηριστικό, όπως:
Σε παιδιατρικούς ασθενείς η φλεγμονή της ανεμοβλογιάς μπορεί να ακολουθείται από αγγειίτιδα των ενδοκρανιακών αγγείων. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται αγγειοπάθεια μετά από ανεμευλογιά και μπορεί να είναι υπεύθυνη για αρτηριακά ισχαιμικά εγκεφαλικά στα παιδιά.
Αρκετές από αυτές τις αγγειίτιδες σχετίζονται με κυτταροπλασματικά αντισώματα κατά των ουδετερόφιλων. Αυτές είναι:
Διάγνωση
μικρογραφία| Εικόνα μικροσκοπίου που δείχνει μια αγγειίτιδα ( Ηωσινοφιλική κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα ). Χρώση ηωσίνης-αιματοξυλίνης. μικρογραφία| Σοβαρή αγγειίτιδα των κύριων αγγείων, που εμφανίζεται στο [[Τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων|FDG-PET/CT]]
Σε αυτόν τον πίνακα: ANA = Αντιπυρηνικά αντισώματα, CRP = C-αντιδρώσα πρωτεΐνη, ΤΚΕ = ταχύτητα καθίζησης ερυθροκυττάρων, ds DNA = δίκλωνο DNA, ENA = εκχυλίσιμα πυρηνικά αντιγόνα, RNP = ριβονουκλεοπρωτεΐνες. VDRL = Ερευνητικό Εργαστήριο Αφροδισίων Νόσων
Θεραπεία
Οι θεραπείες γενικά κατευθύνονται προς την ύφεση της φλεγμονής και την καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος. Τυπικά, χρησιμοποιούνται κορτικοστεροειδή όπως η πρεδνιζόνη. Επιπλέον, εξετάζονται και άλλα φάρμακα καταστολής του ανοσοποιητικού, όπως η κυκλοφωσφαμίδη και άλλα. Σε περίπτωση λοίμωξης, μπορεί να συνταγογραφηθούν αντιμικροβιακά φάρμακα, συμπεριλαμβανομένης της κεφαλεξίνης. Τα προσβεβλημένα όργανα (όπως η καρδιά ή οι πνεύμονες) μπορεί να απαιτούν ειδική ιατρική θεραπεία με σκοπό τη βελτίωση της λειτουργίας τους κατά την ενεργό φάση της νόσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλεγμονές Κατηγορία:Ρευματολογία Κατηγορία:Καρδιαγγειακές παθήσεις
Αλεξάντρουφ Κουγιάφσκι
Το Αλεξάντρουφ Κουγιάφσκι (πολωνικά: Aleksandrów Kujawski, μέχρι το 1879: Τρογιάνουφ [Trojanów], 1879–1919: Αλεξάντρουφ Πογκρανίτσνι [Aleksandrów Pograniczny]) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Αλεξάντρουφ, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βορειοκεντρικής Πολωνίας. Είναι η έδρα της Γκμίνα Αλεξάντρουφ Κουγιάφσκι (αν και δεν αποτελεί μέρος της επικράτειας αυτής της γκμίνα). Βρίσκεται περίπου 18 χλμ. νοτιοανατολικά του Τόρουν. Έχει έκταση 7,23 χλμ2 και πληθυσμό 11.910 κατοίκων (2021).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία της Μεταμορφώσεως Ο σιδηροδρομικός σταθμός Τρογιάνουφ, ο οποίος ιδρύθηκε κατά την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής από το Κούτνο στο Τόρουν μεταξύ 1859 και 1865, ήταν ο πυρήνας της πόλης, η οποία ιδρύθηκε το 1862. Εξίσου σημαντική ήταν η θέση του κοντά στα σύνορα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (Βασίλειο της Πολωνίας/Ρωσικός Διαμελισμός) με το Βασίλειο της Πρωσίας (Πρωσικός Διαμελισμός, αργότερα και η Γερμανική Αυτοκρατορία). Το 1879, μια συνάντηση μεταξύ του Ρώσου αυτοκράτορα Αλέξανδρου Β΄ και του Γερμανού αυτοκράτορα Γουλιέλμου Α΄ πραγματοποιήθηκε εδώ. Με την ευκαιρία αυτή, ο τόπος μετονομάστηκε σε Aleksandrowo και έλαβε δημοτικά δικαιώματα. Αργότερα μετονομάστηκε σε Aleksandrów Pograniczny («Αλεξάντρουφ στα σύνορα»).
Η πόλη έλαβε το σημερινό της όνομα το 1919 μετά την αποκατάσταση της Πολωνίας ως ανεξάρτητου κράτους. Κατά τα έτη 1921–1923 υπήρχε ένα στρατόπεδο εγκλεισμού για στρατιώτες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουκρανίας στο Αλεξάντρουφ Κουγιάφσκι. Το 1932, το Αλεξάντρουφ Κουγιάφσκι έγινε η έδρα του Πόβιατ Νιεσάβα, η οποία την 1η Απριλίου 1938 έγινε μέρος του Βοεβοδάτου Πομερανίας (1919-1939) στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας, μεταξύ Οκτωβρίου 1939 και Ιανουαρίου 1940, οι Γερμανοί δολοφόνησαν πολλούς Πολωνούς από την πόλη στο κοντινό δάσος Οντόλιον (βλ. ναζιστικά εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους). Τον Οκτώβριο του 1939, οι Γερμανοί συνέλαβαν πέντε Σαλεσιανούς από την πόλη και το 1940 έδιωξαν 735 Πολωνούς, τα σπίτια, τα εργαστήρια και τα γραφεία των οποίων στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος).
Μεταξύ 1975 και 1998 η πόλη ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Βουοτσουάβεκ.
Οδικές μεταφορές
Ο δρόμος βοεβοδάτου 266 (Κόνιν – Τσιεχοτσίνεκ) διέρχεται απευθείας από την πόλη. Ο Αυτοκινητόδρομος Α1, που αποτελεί μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού Ε75, περνάει περίπου 3 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης.
Σιδηροδρομικές μεταφορές
Οι σιδηροδρομικές γραμμές 18 και 245 διέρχονται από την πόλη. Η πόλη έχει σιδηροδρομικό σταθμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Πόβιατ Αλεξάντρουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939) Κατηγορία:Κυβερνείο Βαρσοβίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (1919-1939)
Ποδολία
μικρογραφία| Ο τίτλος των Χαρτών γράφει Βοεβοδάτο Ποδολίας, μέρος της Ουκρανίας Η Ποδολία (Поді́лля, Подо́лье, Podolya, Podole, Podolien, Podolė) είναι ιστορική περιοχή στην Ανατολική Ευρώπη, που βρίσκεται στο δυτικό-κεντρικό και νοτιοδυτικό τμήμα της Ουκρανίας και στη βορειοανατολική Μολδαβία (δηλ. τη βόρεια Υπερδνειστερία). Το όνομα προέρχεται από τα παλαιά σλαβικά po, που σημαίνει «δίπλα/δίπλα σε» και dol, «κοιλάδα».
Γεωγραφία
Η περιοχή είναι μέρος της αχανούς Πεδιάδας της Ανατολικής Ευρώπης, που ορίζεται από τον ποταμό Δνείστερο και το Καρπάθιο τόξο στα νοτιοδυτικά. Περιλαμβάνει μια έκταση περίπου 40.000 χλμ2, που εκτείνεται για 320 χιλιόμετρα από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά στην αριστερή όχθη του Δνείστερου. Στην ίδια κατεύθυνση τρέχουν δύο σειρές σχετικά χαμηλών λόφων που χωρίζονται από το Νότιο Μπουκ, διακλαδώσεις των υψίπεδων Αβράτινσκ. Τα Υψίπεδα Ποδολίας, ένα επίμηκες, μέχρι το 144 μέτρα ψηλό οροπέδιο, εκτείνεται από τους δυτικούς και νότιους ποταμούς Μπουκ μέχρι τον Δνείστερο και περιλαμβάνει λοφώδεις πλαγιές και ορεινές περιοχές με ποτάμιες κοιλάδες που μοιάζουν με φαράγγι.
Στην Ποδόλια κυριαρχεί το χώμα της «μαύρης γης» (chernozem), γεγονός που την καθιστά μια πολύ εύφορη γεωργική περιοχή. Τα έλη εμφανίζονται μόνο δίπλα στον Μπουκ. Επικρατεί ένα μέτριο κλίμα, με μέσες θερμοκρασίες 9 °C ( −4 °C τον Ιανουάριο, 20 °C τον Ιούλιο) στο Κάμιανετς-Ποντίλσκι.
Η ρωσοκρατούμενη Ποδολία το 1906 είχε κατ΄ εκτίμηση πληθυσμό 3.543.700 κατοίκων, που αποτελούνταν κυρίως από Ουκρανούς. Σημαντικές μειονότητες περιλάμβαναν Πολωνούς και Εβραίους, καθώς και 50.000 Ρουμάνους, μερικούς Γερμανούς και μερικούς Αρμένιους.
Η Ποδολία είναι γνωστή για τα κεράσια, τις μουριές, τα πεπόνια, τα νεροκολόκυθα και τα αγγούρια της.
Ιστορία
Η χώρα είχε κατοικηθεί τουλάχιστον από τις αρχές της νεολιθικής περιόδου. Ο Ηρόδοτος την αναφέρει ως έδρα του Ελλήνων-Σκυθών Αλιζώνων και, ενδεχομένως, των Σκυθών Νευρών. Στη συνέχεια, έφτασαν οι Δάκες και οι Γέτες. Οι Ρωμαίοι άφησαν ίχνη της κυριαρχίας τους στο Τείχος του Τραϊανού, το οποίο εκτείνεται στις σύγχρονες συνοικίες Κάμιανετς-Ποντίλσκι, Νόβα Ούσιτσα και Χμελνίτσκι.
Χούνη
Με την ονομασία Χούνη αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Ποδολία
Ιστορία
Κατά τη Μεγάλη Μεταναστευτική περίοδο, πολλές εθνικότητες πέρασαν από αυτήν την περιοχή ή εγκαταστάθηκαν σε αυτήν για κάποιο διάστημα, αφήνοντας πολλά ίχνη σε αρχαιολογικά κατάλοιπα. Ο Νέστορας ο Χρονικογράφος στο Πρώτο Χρονικό αναφέρει τέσσερις προφανώς σλαβικές φυλές: τους Μπουζάνους και Δουλέβους κατά μήκος του ποταμού Νότιος Μπουκ και τους Τιβέρτιους και Ουλίχους κατά μήκος του Δνείστερου. Οι Άβαροι εισέβαλαν τον 7ο αιώνα. Αργότερα, οι Βολοχοβένοι κατέλαβαν την ίδια περιοχή τον 13ο αιώνα.
Ρως του Κιέβου και Πολωνικό Στέμμα
Ο Πρίγκιπας Όλεγκ ο Σοφός, επέκτεινε την κυριαρχία του σε αυτήν την περιοχή γνωστή ως Πονίζιε (Ponizie), ή «πεδινές περιοχές». Αυτά τα πεδινά έγιναν αργότερα μέρος των ρωσικών πριγκιπάτων της Βολυνίας, του Κιέβου και της Γαλικίας. Τον 13ο αιώνα, η Μπάκοτα χρησίμευσε ως πολιτικό και διοικητικό κέντρο της. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Μογγόλοι λεηλάτησαν την Πονίζιε. Ο Αλγκίρντας, πρίγκιπας του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, την απελευθέρωσε από την κυριαρχία τους μετά τη νίκη του εναντίον της Χρυσής Ορδής στη Μάχη των Μπλε Νερών του 1362, προσαρτώντας την στα δικά του εδάφη με το όνομα Podolia, η οποία έχει την ίδια σημασία με το Ponizie. Ο πολωνικός αποικισμός ξεκίνησε τον 14ο αιώνα.
Μετά τον θάνατο του Λιθουανού Πρίγκιπα Βυτάουτας (Vitovt) το 1430, η Ποδολία ενσωματώθηκε στο Βοεβοδάτο Ποδολίας του Πολωνικού Στέμματος, με εξαίρεση το ανατολικό τμήμα της, το Βοεβοδάτο Μπράτσουαφ, το οποίο παρέμεινε με τη Λιθουανία μέχρι την ένωσή της με την Πολωνία στην Ένωση του Λούμπλιν του 1569. Από το 1672, η Ποδολία έγινε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου ήταν γνωστή ως Εγιαλέτι της Ποδολίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ήταν μια επαρχία, με κέντρο το Καμανίτσε, και χωρίστηκε σε σαντζάκια του Καμανίτσε, του Μπαρ, του Μεντζιμπίζ και του Γιαζλοβέτς. Παρέμεινε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα, επιστρέφοντας μόνο στο πολωνικό καθεστώς το 1699. Οι Πολωνοί διατήρησαν την Ποδολία μέχρι τους διαμελισμούς της χώρας τους το 1772 και το 1793, όταν η αυστριακή Μοναρχία των Αψβούργων και η Αυτοκρατορική Ρωσία προσάρτησαν το δυτικό και το ανατολικό τμήμα, αντίστοιχα.
Ρωσική Αυτοκρατορία
μικρογραφία|240x240εσ| Ποδόλιοι, πριν από το 1878 Από το 1793-1917, τμήμα της περιοχής ήταν το Κυβερνείο Ποδολίας (ρωσικά: Подольская губерния, ουκρανικά: Подільська губернія) στη νοτιοδυτική Ρωσία, το οποίο συνόρευε με την Αυστρία κατά μήκος του ποταμού Ζμπρουτς και με Βεσσαραβία κατά μήκος του Δνείστερου. Η έκτασή του ήταν 36.910 χλμ2.
Στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, οι Αυστριακοί Αψβούργοι είχαν πάρει τον έλεγχο ενός μικρού τμήματος της Ποδολίας δυτικά του ποταμού Ζμπρουτς (μερικές φορές αποκαλείται και «Νότια Ποδολία») γύρω από το Μπορστσίβ, στο σημερινό Όμπλαστ Τερνόπιλ. Εκείνη την εποχή, ο Αυτοκράτορας Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας περιόδευσε την περιοχή, εντυπωσιάστηκε από τη γονιμότητα του εδάφους και ήταν αισιόδοξος για τις μελλοντικές του προοπτικές. Η Πολωνία εξαφανίστηκε ως κράτος στον τρίτο διαμελισμό το 1795, αλλά οι Πολωνοί ευγενείς συνέχισαν να διατηρούν τον τοπικό έλεγχο τόσο στην ανατολική όσο και στη δυτική Ποδολία, σε έναν αγροτικό πληθυσμό που ήταν κυρίως Ουκρανοί, του οποίου η ομοιότητα με τους άλλους Ανατολικούς Σλάβους που ήδη υπάγονταν στη μοναρχία των Αψβούργων φάνηκε σε ένα βιβλίο του Αντάμ Φραντσίσεκ Κολάρ του 1772 και χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα υπέρ της προσάρτησης από τους Αψβούργους. Η περιοχή Τερνόπιλ της δυτικής Ποδολίας καταλήφθηκε για λίγο από τη Ρωσία το 1809, αλλά επανήλθε στην αυστριακή κυριαρχία το 1815. Εντός της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, η δυτική Ποδολία ήταν μέρος του Βασιλείου της Γαλικίας και της Λοδομερίας, το οποίο, το 1867 με το σχηματισμό της Αυστροουγγαρίας, έγινε μια εθνοτική πολωνική αυτόνομη μονάδα υπό τη διαχείριση του Αυστριακού Στέμματος. Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου, η Αυστριακή Ποδολία έγινε μάρτυρας μιας μεγάλης κλίμακας μετανάστευσης του αγροτικού πληθυσμού της στον δυτικό Καναδά.
Μεταξύ Πολωνίας και Σοβιετικής Ένωσης
Με την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας μετά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο το Νοέμβριο του 1918, η δυτική Ποδολία περιλήφθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας, αλλά τέθηκε υπό πολωνικό έλεγχο το 1919, κάτι που επιβεβαιώθηκε στη συμφωνία Πολωνίας και Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουκρανίας τον Απρίλιο του 1920. Η Ποδολία καταλήφθηκε για λίγο το 1920 από τους Σοβιετικούς κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου. Στον ίδιο πόλεμο, η Πολωνία κατέλαβε για λίγο την ανατολική Ποδολία το 1919 και ξανά το 1920. Μετά τη Συνθήκη της Ρίγας, ο πολωνικός έλεγχος της δυτικής Ποδολίας αναγνωρίστηκε από την ΕΣΣΔ. Η ΕΣΣΔ διατήρησε το ανατολικό τμήμα. Διεξήχθησαν πογκρόμ αυτή την περίοδο.
Στην Πολωνία από το 1921 έως το 1939, η δυτική Ποδολία ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Ταρνόπολ. Η Ανατολική Ποδολία παρέμεινε στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας και μεταξύ 1922 και 1940, στο νοτιοδυτικό τμήμα, δημιουργήθηκε η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μολδαβίας.
Το 1927, υπήρξε μια μαζική εξέγερση αγροτών και εργατών εργοστασίων στο Μοχιλίβ-Ποντίλσκι, στο Κάμιανετς-Ποντίλσκι, στο Τιράσπολ και σε άλλες πόλεις της νότιας ΣΣΔ της Ουκρανίας ενάντια στις σοβιετικές αρχές. Στρατεύματα από τη Μόσχα στάλθηκαν στην περιοχή και κατέστειλαν την αναταραχή, προκαλώντας περίπου 4.000 θανάτους, σύμφωνα με ανταποκριτές των ΗΠΑ που στάλθηκαν να αναφέρουν για την εξέγερση, κάτι που τότε είχε διαψευστεί πλήρως από τον επίσημο Τύπο του Κρεμλίνου.
Το 1939, μετά την υπογραφή του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ μεταξύ της Ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης και τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία στις 17 Σεπτεμβρίου 1939, η περιοχή έγινε μέρος της Σοβιετικής Ουκρανίας. Πολλοί κάτοικοι της περιοχής εκτοπίστηκαν σε στρατόπεδα εργασίας. Μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση το 1941, το μεγαλύτερο μέρος της Ποδολίας καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία και ενσωματώθηκε στο Ράιχσκομισαριατ Ουκρανία. Η περιοχή της Ποδολίας μεταξύ του Νότιου Μπουκ κάτω από τη Βίνιτσα και του Δνείστερου καταλήφθηκε από τη Ρουμανία των Δυνάμεων του Άξονα ως τμήμα της Υπερδνειστερίας.
Από τον Ιούλιο του 1941, οι Εβραίοι κάτοικοι υποβλήθηκαν σε μαζική εξόντωση με πυροβολισμούς σε μια γερμανική εκστρατεία που διεξήχθη από τέσσερις Einsatzgruppen («επιχειρησιακές ομάδες»), ειδικά οργανωμένες για το σκοπό αυτό. Αξιόπιστες εκτιμήσεις, συμπεριλαμβανομένων γερμανικών, σοβιετικών και τοπικών αρχείων δείχνουν ότι πάνω από 1,6 εκατομμύρια, ίσως και 2 εκατομμύρια, Εβραίοι δολοφονήθηκαν με αυτόν τον τρόπο. Οι περισσότεροι θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους, αλλά υπήρξαν επίσης περιπτώσεις κοινοτήτων που εξαναγκάστηκαν μαζικά σε κοινοτικά κτίρια ή συναγωγές που στη συνέχεια κάηκαν, ή συσσωρεύτηκαν σε τοπικά ορυχεία που στη συνέχεια ανατινάχτηκαν.
Το 1944, οι Σοβιετικοί ανέκτησαν την Ποδολία και το 1945, όταν τα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας ευθυγραμμίστηκαν επίσημα κατά μήκος της Γραμμής Κάρζον και ολόκληρη η Ποδολία παρέμεινε στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Οι περισσότεροι Πολωνοί και Εβραίοι που είχαν απομείνει κατέφυγαν ή εκδιώχθηκαν στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας.
Πολιτισμός
Η λαϊκή παράδοση της αγιογραφίας της Ποδολίας είναι γνωστή στην Ουκρανία. Η εκδήλωσή του είναι μεγάλα οικιακά εικονοστάσια ζωγραφισμένα σε μουσαμά στα τέλη του 19ου - αρχές του 20ου αιώνα. Κυριαρχούν τα χρώματα κόκκινο, πράσινο και κίτρινο, τα πρόσωπα των αγίων είναι λίγο μακριά και τα μάτια τους αμυγδαλωτά. Πάνω σε αυτά τα εικονοστάσια ήταν ζωγραφισμένοι οι πιο σεβαστοί άγιοι της οικογένειας. Οι συλλογές με τα λαϊκά εικονοστάσια της Ποδολίας βρίσκονται στο Μουσείο Τέχνης της Βίνιτσα και στο Μουσείο Ουκρανικών Οικιακών Εικόνων στο Κάστρο του Ραντομίσλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ουκρανίας Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Ουκρανία
Άμπου Γιακούμπ Γιουσούφ
μικρογραφία|263x263εσ|Νόμισμα που κόπηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Άμπου Γιακούμπ. Ο Άμπου Γιακούμπ Γιουσούφ, ή απλά Γιουσούφ I (αραβικά: أبو يعقوب يوسف) ήταν ο δεύτερος χαλίφης των Αλμοάδων που βασίλεψε από το 1163 έως το 1184 στο Μαρακές. Η βασιλεία του συνδέθηκε με την κατασκευή του πύργου Χιράλντα στη Σεβίλλη, ο οποίος θα αποτελούσε μέρος ενός νέου μεγάλου τζαμιού. Υπήρξε δεινός μαθητής της φιλοσοφίας και προστάτης του Αβερρόη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαλίφηδες Κατηγορία:Ιβηρική Χερσόνησος Κατηγορία:Χαλιφάτα
Αρένα Μορντόβια
Η Αρένα Μορντόβια («Мордовия Арена») είναι στάδιο ποδοσφαίρου στο Σαράνσκ, στη Δημοκρατία της Μορδοβίας της Ρωσίας, το οποίο κατασκευάστηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Φιλοξένησε την ΦΚ Μορντόβια Σαράνσκ, πριν από τη διάλυσή της το 2020 από τη Ρωσική Επαγγελματική Football League. Έχει χωρητικότητα 44.442 θεατών. Η συνολική έκταση της εγκατάστασης είναι 122.700 τ.μ.
Το στάδιο βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της πόλης και βρίσκεται σε κοντινή απόσταση με τα πόδια από τις βασικές υποδομές της πόλης. Ο σχεδιασμός του σταδίου βασίζεται στην εικόνα του ήλιου, το κύριο σύμβολο των αρχαίων μύθων και θρύλων των Μορδβίνων. Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, το στάδιο θα λειτουργήσει ως το μεγαλύτερο αθλητικό και ψυχαγωγικό κέντρο του Σαράνσκ και της Μορδοβίας.
Ιστορία
Στα τέλη του 2017, το νέο στάδιο στο Σαράνσκ πήρε την τελική του εμφάνιση που προοριζόταν από τον σχεδιασμό. Ο ολοκληρωμένος ατσάλινος σκελετός του σταδίου καλύφθηκε με φινιρίσματα, αποτελώντας το βασικό σχεδιαστικό χαρακτηριστικό της κατασκευής. Το περιβάλλον του εδάφους βελτιώθηκε, οι εσωτερικοί χώροι ολοκληρώθηκαν και τοποθετήθηκαν ανελκυστήρες. Η κατασκευή του σταδίου κατέστησε δυνατή την επίλυση μιας σειράς πολεοδομικών προβλημάτων μεγάλης κλίμακας για την επαρχιακή πόλη: σχεδιάστηκε ένα νέο πάρκο, αναπτύχθηκε το ανάχωμα του ποταμού Ινσάρ και η οικιστική περιοχή συνδέθηκε με το κέντρο της πόλης. Η περιοχή βελτιώθηκε με χώρο για αναψυχή, δημόσιες γιορτές και δραστηριότητες αναψυχής.
Σχέδιο
Στην προσφορά για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018 που υποβλήθηκε στη FIFA, το νέο στάδιο του Σαράνσκ παρουσιάστηκε με ένα προσωρινό σχέδιο από τον Γερμανό αρχιτέκτονα (το οποίο κατηγορείται ότι αντιγράφηκε από το Στάδιο Σόκερ Σίτι στη Νότια Αφρική, το οποίο φιλοξένησε τις τελετές έναρξης και λήξης και τον τελικό αγώνας του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010) Τιμ Χούπε. Για την τελική εμφάνιση του σταδίου επιλέχθηκε μια τοπική εταιρεία, η Saransk Grazhdan Proekt. Ο χώρος του σταδίου σε σχήμα μπολ πρόκειται να έχει όξινα πορτοκαλί καθίσματα και χωρητικότητα 44.442 θεατών, αλλά μόνο για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, οι ανώτερες κερκίδες πρόκειται να αποσυναρμολογηθούν, μειώνοντας τη χωρητικότητα στις 30.000. Μεταξύ των κερκίδων αριστερά και της οροφής πρόκειται να δημιουργηθεί ένας χώρος περιπάτου με χώρους λιανικής και αναψυχής. Το οβάλ στάδιο θα έχει διώροφο υπόγειο και πέντε ορόφους. Ο χλοοτάπητας του γηπέδου εισήχθη από τον Καναδά και έχει 37 χλμ. υποεδαφικής θέρμανσης, καθώς και υπέργειους θερμαντήρες.
Μηχανική
Το στάδιο έχει έναν ψηλό διώροφο στυλοβάτη καλυμμένο με ένα μπολ που προστατεύεται από το κέλυφος το οποίο σχηματίζει ένα κουβούκλιο πάνω από τα καθίσματα των θεατών. Η κύρια, δυτική πρόσοψη του σταδίου βλέπει στο κεντρικό τμήμα της πόλης και στο ανάχωμα του ποταμού Ινσάρ. Το κέλυφος του σταδίου αποτελείται από έντονα χρωματιστά διάτρητα και συμπαγή μεταλλικά πάνελ. Για να εξασφαλιστεί καλή θέα, η απόσταση από το κέντρο του γηπέδου ποδοσφαίρου μέχρι τις θέσεις των θεατών δεν είναι μεγαλύτερη από 90 μέτρα.
Οι κερκίδες χωρίζονται σε 4 τομείς και υποτομείς και περιλαμβάνουν ένα δωμάτιο VIP και ένα προεδρικό δωμάτιο. Κάθε τομέας έχει ξεχωριστές εισόδους, εξόδους κινδύνου, καταστήματα τροφίμων, σταθμούς πρώτων βοηθειών και τουαλέτες, συμπεριλαμβανομένων εγκαταστάσεων για άτομα με αναπηρία. Οι κερκίδες διαθέτουν θέσεις για θεατές με περιορισμένη κινητικότητα που χρησιμοποιούν αναπηρικά καροτσάκια και για τους συνοδούς τους, καθώς και θέσεις για άτομα με προβλήματα ακοής, με πίνακες πληροφοριών και βιντεοπροβολές στο άμεσο οπτικό τους πεδίο.
Το στάδιο διαθέτει έναν ειδικά διαμορφωμένο τομέα για τους φιλάθλους των φιλοξενούμενων ομάδων, με ξεχωριστές εισόδους, καταστήματα τροφίμων, σταθμούς πρώτων βοηθειών και τουαλέτες. Ο σχεδιασμός προβλέπει έναν ξεχωριστό οικογενειακό τομέα με playrooms σε κοντινή απόσταση. Το στάδιο διαθέτει media box, αίθουσα συνεντεύξεων τύπου, μικτή ζώνη για επικοινωνία των παικτών με τα μέσα ενημέρωσης, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά στούντιο. Στο μέλλον, το στάδιο αναμένεται να χρησιμεύσει ως το μεγαλύτερο αθλητικό και ψυχαγωγικό κέντρο του Σαράνσκ και της Μορδοβίας.
Κατασκευή
Η κατασκευή του τελευταίου, πέμπτου, ορόφου ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2015.
Οι τοίχοι και η οροφή είναι κατασκευασμένα από ένα ενιαίο κέλυφος διάτρητων μεταλλικών πλαισίων σε ηλιακά χρώματα. Αυτά υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν τη ζεστασιά και τη φιλοξενία. Η γαλβανισμένη βάση οροφής είναι κατασκευασμένη από φύλλα προφίλ που θα έχουν μόνωση και επίστρωση μεμβράνης στην κορυφή.
Η κατασκευή του γηπέδου ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2018. μικρογραφία|250x250εσ| Το στάδιο το βράδυ
Υπηρεσίες για φιλάθλους
Οι ακόλουθες υπηρεσίες είναι διαθέσιμες στους φιλάθλους που επισκέπτονται το γήπεδο:
Επιπλέον, το στάδιο είναι εξοπλισμένο με ανελκυστήρες, ράμπες και τουρνικέ για θεατές με περιορισμένη κινητικότητα. Ένας ξεχωριστός τομέας του σταδίου είναι ειδικά προσβάσιμος για άτομα με αναπηρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Ρωσία Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018
Χούνη Αργολίδας
Η Χούνη είναι πεδινό χωριό του Νομού Αργολίδος. Βρίσκεται σε υψόμετρο 180 μ. και είναι κτισμένη στην βόρεια πλευρά της στενής κοιλάδας του χειμάρρου Ξεριά. Στην απογραφή του 2011 είχε μόνιμο πληθυσμό 149 ατόμων ενώ αποτελεί τμήμα της κοινότητας Καρυάς. Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρως ενώ διαθέτει πλήθος ξωκλησιών.
Κύρια οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων αποτελεί ο αγροτικός-κτηνοτροφικός τομέας με το χωριό να διαθέτει αρκετές εκτάσεις ελαιόδεντρων, οποροφόρων δέντρων και λιβαδιών. Ο οικισμός είναι κτισμένος παρακείμενα του κεντρικού δρόμου Άργους - Καρυάς με επίκεντρο την εκκλησία. Παλιότερα διέθετε δημοτικό σχολείο το οποίο σήμερα όμως είναι εγκατελελειμένο. Πρωτοαναγωρίστηκε ως οικισμός το 1951 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της κοινότητας Καρυάς.
Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται οι οικισμοί Μποζιονελαίικα και Άκοβα.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Χούνης τις τελευταίες δεκαετίες είναι σταθερός ενώ κάποτε υπήρξε μεγαλύτερος αλλά μειώθηκε σημαντικά λόγω απόσπασης οικισμών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Αλβέρνια
Η Αλβέρνια (πολωνικά: Alwernia) είναι πόλη του Πόβιατ Χσάνουφ, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 36 χιλιόμετρα δυτικά της Κρακοβίας. Η πόλη έχει έκταση 8,88 χλμ2 και πληθυσμό 3.310 κατοίκων (2021).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία των Βερναρδίνων Το όνομα της πόλης προέρχεται από αυτό του φραγκισκανικού ερημητηρίου της Λα Βέρνα (La Verna, Alvernia) στην Τοσκάνη της Ιταλίας. Απονεμήθηκε στην τοποθεσία το 1616 από τον Καστελάνο Κσίστοφ Κοριτσίνσκι. Ένα μοναστήρι του τάγματος των Στιγμάτων του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης χτίστηκε σε ψηλό έδαφος μεταξύ 1625 και 1656. Η εκκλησία χρονολογείται από την περίοδο μεταξύ 1630 και 1676.
Κάτω από το μοναστήρι αναπτύχθηκε οικισμός που το 1776 έλαβε το δικαίωμα να κατέχει αγορά. Το 1796, η Αλβέρνια αναφέρεται ως ένα μικρό εμπορικό και διοικητικό κέντρο.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1977-1978
Το πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1977-78 διεξήχθη σε δυο ομίλους (νότου-βορρά) δώδεκα ομάδων έκαστος, με τους δύο πρώτους κάθε ομίλου να κερδίζουν την άνοδο στην Α΄ Εθνική κατηγορία (λόγω της αύξησης των ομάδων της Α' Εθνικής από δώδεκα σε δεκατέσσερις από την περίοδο 1978-79).
Αλβέρνια
Ιστορία
Μετά τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας, η πόλη έγινε μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και από το 1867 της Αυστροουγγαρίας. Στη πρόσφατα αναγεννημένη Πολωνία, η Αλβέρνια ανήκε διοικητικά στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939). Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη έγινε και πάλι μέρος του Βοεβοδάτου Κρακοβίας μέχρι το 1998.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1977-1978
Πρωταθλητές αναδείχθηκαν ο Έσπερος Καλλιθέας (Νότιος Όμιλος) και ο Ηρακλής (Βόρειος Όμιλος).
Η τελική κατάταξη των ομάδων:
Αλβέρνια
Ιστορία
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1993, η Αλβέρνια έλαβε το χάρτη της πόλης της.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1977-1978
Νότιος Όμιλος: Έσπερος Καλλιθέας, Τρίτων, Εθνικός Π., ΑΟ Ζωγράφου, Παγκράτι, Ηλυσιακός, Ιωνικός ΝΦ, ΕΑ Πατρών, Ολυμπιάς, Ηράκλειο, Εργοτέλης, Δωριεύς.
Αλβέρνια
Οικονομία
Τα χημικά εργοστάσια «Alventa» βρίσκονται στην πόλη. Τα εργοστάσια κατασκευάστηκαν το 1923–1924, στον Μεσοπόλεμο. Επικεντρώνονται κυρίως στην παραγωγή ενώσεων φωσφόρου και χρωμίου, καθώς και λιπασμάτων.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1977-1978
Βόρειος Όμιλος: Ηρακλής, Δημόκριτος, ΓΣ Λαρίσης, Έσπερος, Νίκη Βόλου, ΒΑΟ, Πιερικός, Πανσερραϊκός, Αναγέννηση, ΓΣ Βόλου, Γαλαξίας, Αρχέλαος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Β εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1977 1978 Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1977 1978
Αλβέρνια
Μεταφορές
αριστερά|μικρογραφία| Σιδηροδρομικός Σταθμός της Αλβέρνια
Οδικές μεταφορές
Η οδός βοεβοδάτου 780 διέρχεται απευθείας από την πόλη. Ο Αυτοκινητόδρομος Α4, ο οποίος αποτελεί μέρος της Ευρωπαϊκής Οδόυ Ε40, διέρχεται από το χωριό Ρούντνο, που βρίσκεται περίπου 4 χλμ. βόρεια της πόλης.
Σιδηροδρομικές μεταφορές
Ο σιδηρόδρομος Τσεμπίνια–Βαντοβίτσε, που άνοιξε το 1899, διέρχεται από την πόλη, ωστόσο τον Οκτώβριο του 2002 η εξυπηρέτηση επιβατών σταμάτησε. Το 2017 ξεκίνησε να λειτουργεί τουριστική τροχιά στον κλειστό σιδηρόδρομο. Ο διαχειριστής σιδηροδρομικής υποδομής στην Πολωνία, PKP Polskie Linie Kolejowe, σχεδιάζει την ανακατασκευή του σιδηροδρόμου.
Τουριστικά αξιοθέατα και μνημεία
μικρογραφία| Πυροσβεστικό μουσείο Τα τουριστικά αξιοθέατα και τα μνημεία της Αλβέρνια περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Χσάνουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939)
Νεσέτ Ερτάς
Ο Νεσέτ Ερτάς (1938 – 25 Σεπτεμβρίου 2012) ήταν ένας Τούρκος τραγουδιστής παραδοσιακής μουσικής, στιχουργός, μοντέρνος άσικ και βιρτουόζος του παραδοσιακού τουρκικού οργάνου το σάζι (bağlama). Το επάγγελμά του στα τουρκικά είναι γνωστό ως χαλκ οζάνι, το οποίο κυριολεκτικά σημαίνει "λαϊκός βάρδος". Ο Γιασάρ Κεμάλ έδωσε στον Ερτάς το ψευδώνυμό του, "Bozkırın Tezenesi" (κυριολεκτικά: "Πένα της Στέπας"), γράφοντάς το σε ένα βιβλίο που του το έδωσε ως δώρο.
Τα πρώτα χρόνια και η οικογενειακή ζωή
Ο Νεσέτ Ερτάς γεννήθηκε το 1938, στο Κιρτιλάρ, ένα χωριό στην επαρχία Κίρσεχιρ. Ο πατέρας του, Μουχάραμ Ερτάς, ήταν επίσης λαϊκός ποιητής. Η μητέρα του, Ντόνε Κοτς, ήταν η δεύτερη σύζυγος του Μουχάραμ, την οποία παντρεύτηκε αφού πέθανε νωρίς η πρώτη του γυναίκα, Χατιτζέ. Ο Νεσέτ ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά. Είχε έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Νετζάτι, από τον πρώτο γάμο του πατέρα του και δύο μικρότερες αδελφές, την Αϊσέ και την Νάντιε.
Η μητέρα του Ντόνε πέθανε επίσης νωρίς, και ο πατέρας του παντρεύτηκε ξανά, με την Αρτζού. Από τον τρίτο γάμο του γεννήθηκαν τέσσερις γιοι, ο Εκρέμ, ο Αλή, ο Μουχάραμ και ο Κεμάλ.
Ο Νεσέτ Ερτάς παντρεύτηκε τη Λεϊλά, τραγουδίστρια από το Μπολού, το 1960 στην Άγκυρα, όπου οι δύο είχαν συναντηθεί ενώ έπαιζαν σε νυχτερινό κέντρο. Απέκτησε δύο κόρες και έναν γιο με τη Λεϊλά. Το ζευγάρι χώρισε μετά από δέκα χρόνια γάμου.
Μουσική καριέρα
Στην ηλικία των πέντε και έξι, ο Νεσέτ Ερτάς άρχισε να παίζει πρώτα το βιολί και, στη συνέχεια, το σάζι (bağlama), το τουρκικό εθνικό όργανο. Ο πατέρας του κέρδισε τα προς το ζην παίζοντας σε γαμήλιες τελετές στα χωριά της Κεντρικής Ανατολίας και για οκτώ χρόνια ο Νεσέτ τον συνόδευε. Ως αποτέλεσμα, δεν μπόρεσε να τελειώσει το δημοτικό σχολείο.
Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, ο Νεσέτ Ερτάς πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έπαιζε σε νυχτερινό κλαμπ στο Μπέγιογλου. Μετά από δύο χρόνια, μετακόμισε στην Άγκυρα, για να συνεχίσει τη σταδιοδρομία του εκεί. Έκανε αίτηση στον κρατικό σταθμό του Τουρκικού Ραδιοφώνου (TRT) στην Άγκυρα και άρχισε να εκτελεί τουρκού, τουρκικά λαϊκά τραγούδια, σε ένα καθημερινό πρόγραμμα, που ονομάζεται Yurttan Sesler (κυριολεκτικά: "Ήχοι της πατρίδας") με το όνομα "Νεσέτ Ερτάς από το Κιρσεχίρ". Ταυτόχρονα, έπαιζε σε νυχτερινά κέντρα το βράδυ.
Έγινε πολύ δημοφιλής και έδωσε συναυλίες σε πολλές πόλεις, σε ορισμένες περιπτώσεις έξι ή επτά φορές. Οι συνθέσεις και οι ηχογραφήσεις του τον έκαναν διάσημο. Αλλά το 1978, τα δάχτυλά του παρέλυσαν. Σύντομα έγινε πάμφτωχος και δεν είχε κανένα μέσο πληρωμής για θεραπεία, αφού δεν είχε άλλες δεξιότητες. Έτσι το 1979 πήγε στη Γερμανία, όπου ζούσε ο αδερφός του. Εκεί, ανάρρωσε από την παράλυσή του και άρχισε πάλι να παίζει μουσική σε γαμήλιες τελετές και τοπικές εκδηλώσεις στις οποίες συμμετείχαν μέλη της τουρκικής κοινότητας στη Γερμανία. Πήρε επίσης τα τρία του παιδιά εκεί. Μια γερμανική σχολή τεχνών του πρόσφερε μια θέση διδασκαλίας για το μουσικό όργανο σάζι (saz). Αποδέχθηκε και υπηρέτησε για δύο χρόνια σε αυτή τη θέση.
Κατά τη διάρκεια του χρόνου παραμονής του στη Γερμανία, ο Ερτάς αφιερώθηκε στην εκπαίδευση των παιδιών του και σχεδόν ξεχάστηκε στη χώρα του. Ωστόσο, οι πειρατές συνέχισαν να επωφελούνται από την αναπαραγωγή της μουσικής και των στίχων του στην Τουρκία. Στις αρχές του 2000, διαμαρτυρήθηκε ανοιχτά ενάντια στο TRT, το οποίο είχε δηλώσει ότι ήταν νεκρός.
Μετά από 23 χρόνια, επέστρεψε στο σπίτι και καλωσορίστηκε από τα πλήθη. Το κοινό στην πρώτη του συναυλία, που πραγματοποιήθηκε στο Υπαίθριο Θέατρο Χαρμπιγιέ της Κωνσταντινούπολης, επευφημούσε και χειροκροτούσε όρθιο προς μεγάλη του έκπληξη, μια μεγάλη επιτυχία μετά από 30 χρόνια απουσίας. Ακολούθησαν περιοδείες σε όλη τη χώρα και δωρεάν συναυλίες. Έζησε και πάλι την ευχαρίστηση να συναντά τους ανθρώπους της πατρίδας του. Ωστόσο, απέρριψε τον τίτλο του "Εθνικού Καλλιτέχνη" τον οποίο το τουρκικό κράτος ήθελε να του απονείμει, λέγοντας, "Είμαι ήδη καλλιτέχνης αυτού του κράτους".
Ο πρώτος δίσκος του Ερτάς κυκλοφόρησε το 1957. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ηχογράφησε περισσότερα από 30 άλμπουμ. Υποστηρίζεται ότι λόγω των λανθασμένων νόμων περί πνευματικών δικαιωμάτων στην Τουρκία, δεν επωφελήθηκε πλήρως από τα ποιήματα, τη μουσική και τις ηχογραφήσεις του.
Ερμήνευσε μουσικά κομμάτια της Αμπντάλ -Τουρκομάνικης παράδοσης, ακολουθώντας τον πατέρα του. Με τον ισχυρό μπαγκλάμα του, τη ζεστή φωνή του και την καθαρή και απλή γλώσσα του, ο Νεσέτ Ερτάς συγκέντρωσε πρώτα τους κατοίκους της Κεντρικής Ανατολίας και μετά ολόκληρη τη χώρα.
Βραβεία
Το 2006, η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση του απένειμε το Κρατικό Μετάλλιο Διακεκριμένης Υπηρεσίας, το οποίο αποδέχθηκε, με τα λόγια του, "εκ μέρους της καταγωγής του".
Το 2010, ο Νεσέτ Ερτάς τιμήθηκε με το βραβείο «Εθνικός εν ζωή Ανθρώπινος Θησαυρός» της UNESCO.
Στις 25 Απριλίου 2011, του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι μουσικοί Κατηγορία:Τούρκοι τραγουδιστές
Πρόχορος Κυδώνης
Ο Πρόχορος Κυδώνης (π. 1332/33 - π. 1370) ήταν αντιπαλαμίτης μοναχός, θωμιστής θεολόγος και νεοπλατωνίζων σχολασικός φιλόσοφος. Υπέρμαχος της δυτικής νεοπλατωνικώς αριστοτελίζουσας σχολαστικής στη θωμιστική της έκφραση σκέψης, μετέφρασε από τα Λατινικά έργα κυρίως σχολαστικών θεολογοφιλοσόφων. Αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με τον Ησυχασμό, την κυρίαρχη σχολή της Ορθόδοξης νηπτικής θεολογίας, και ιδιαιτέρως με τη διδασκαλία του αγ. Γρηγορίου Παλαμά.
Μάσιμο Καρέρα
Ο Μάσιμο Καρέρα (ιταλικά: Massimo Carrera) (22 Απριλίου 1964) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Έχει το ψευδώνυμο la bandera (η σημαία).
Πρόχορος Κυδώνης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη γύρω στο 1332/33 και εισήλθε στη Μεγίστη Λαύρα, μονή του Όρους Άθω, σε νεαρή ηλικία. Κάποια στιγμή χειροτονήθηκε ιερομόναχος. Επηρεάστηκε βαθιά από τον Δυτικό Σχολαστικισμό.
Μάσιμο Καρέρα
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Καρέρα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Προ Σέστο, αλλά η φήμη του εκτοξεύτηκε με τη Μπάρι, στην οποία έπαιξε για πέντε σεζόν, πριν μετακομίσει στη Γιουβέντους το 1991. Υπό τον προπονητή Τζιοβάνι Τραπατόνι, μονιμοποιήθηκε ως δεξιός πλάγιος αμυντικός, έναν ρόλο που είχε επίσης στη Μπάρι. Πραγματοποίησε μια εξαιρετική πρώτη σεζόν, με αποκορύφωμα την κλήση του στην Εθνική Ιταλίας. Στη δεύτερη σεζόν του, κέρδισε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με το σύλλογο.
Πρόχορος Κυδώνης
Βιογραφία
Συνεργάστηκε με τον αδελφό του Δημήτριο Κυδώνη στη μετάφραση του μνημειώδους έργου Summa Theologiae (Άθροισμα Θεολογιών) του Θωμά Ακινάτη. Επίσης μετέφρασε έργα του Αυγουστίνου επισκόπου Ιππώνος και του Βοηθίου φιλοσόφου του 6ου αιώνα.
Η δική του πραγματεία "De essentia et operatione Dei" (Περί της ουσίας και της ενέργειας του Θεού) ήταν καταδίκη της μυστικής θεολογίας του Ησυχασμού, που είχε διαδοθεί από τον Παλαμά. Το 1368 η Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης καταδίκασε τις θεολογικές του αντιλήψεις, τον καθαίρεσε από ιερέα και τον επανέφερε στην τάξη των λαικών, αλλά και τον απέκοψε από το Εκκλησιαστικό Σώμα με αναθεματισμό. Η κύρια πηγή για τη ζωή του είναι δύο έργα του Δημητρίου, που επαινεί τον αδελφό του και καταγγέλλει τον υπεύθυνο της καταδίκης του Φιλόθεο Κόκκινο Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. Ο Πρόχορος απεβίωσε, έπειτα από σύντομη ασθένεια πιθανότατα, στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία λίγο μικρότερη των 40 ετών προς τα τέλη του 1370.
Μάσιμο Καρέρα
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Λόγω της άφιξης των ικανών αμυντικών Πιέτρο Βιέρκοβουντ και Πάολο Μοντέρο τη σεζόν που ακολούθησε, ο Καρέρα ερχόταν πιο συχνά από τον πάγκο, αλλά εξακολουθούσε να προσφέρει πολύτιμη συμβολή όταν καλούταν να αγωνιστεί.
Πρόχορος Κυδώνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι
Μάσιμο Καρέρα
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Μετά από 166 συμμετοχές με τη Γιουβέντους και έχοντας κερδίσει το Σκουντέτο, το Κύπελλο Ιταλίας, το Σούπερ Καπ Ιταλίας, το Τσάμπιονς Λιγκ και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, το καλοκαίρι του 1996 μετακινήθηκε στην Αταλάντα.
Έγινε γρήγορα αρχηγός και ηγέτης των Orobici, παίζοντας για οκτώ σεζόν με το σύλλογο, όπου συνολικά είχε 207 συμμετοχές και 3 γκολ. Έφυγε από το Μπέργκαμο το 2003 για να γίνει μέλος της Νάπολι και την επόμενη σεζόν, μετακινήθηκε στην Τρεβίζο.
Έμεινε στο Βένετο για μία μόνο σεζόν και στις 28 Οκτωβρίου 2005, σε ηλικία 41 ετών, υπέγραψε με την Προ Βερτσέλι.
Στο τέλος της σεζόν 2007-08, σε ηλικία 44 ετών, αποφάσισε να αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο, για να επικεντρωθεί στην προπονητική.
Διεθνής σταδιοδρομία
Οι εξαιρετικές επιδόσεις του Καρέρα στην πρώτη του σεζόν με τη Γιουβέντους, του κέρδισαν την πρώτη κλήση του στην Εθνική Ιταλίας, από τον προπονητή Αρίγκο Σάκι το 1991. Ο Καρέρα έκανε αργότερα το ντεμπούτο του και την μοναδική του συμμετοχή με την Εθνική Ιταλίας στις 19 Φεβρουαρίου 1992, σε μία φιλική νίκη με 4-0 εναντίον του Σαν Μαρίνου, που πραγματοποιήθηκε στην Τσεζένα.
Προπονητική σταδιοδρομία
Ο Καρέρα επανενώθηκε με τους πρώην συμπαίκτες του στη Γιουβέντους, Αντόνιο Κόντε και Άντζελο Αλέσιο το καλοκαίρι του 2011, όταν εντάχθηκε στο προπονητικό επιτελείο της ομάδας ως τεχνικός διευθυντής.
Λόγω ποινής 10 μηνών στον προπονητή Αντόνιο Κόντε για υποτιθέμενες συνέπειες της αποτυχίας του να αναφέρει το στήσιμο αγώνων και μια παρόμοια ποινή εναντίον του βοηθού του, Άντζελο Αλέσιο, ο Καρέρα ορίστηκε τον Ιούλιο του 2012 ως προσωρινός προπονητής της Γιουβέντους. Στον πρώτο επίσημο αγώνα του κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ιταλίας 2012, ύστερα από τη νίκη με 4-2 στην παράταση εναντίον της Νάπολι, που διεξήχθη στο Πεκίνο. Αφού αφαιρέθηκε η ποινή του Άντζελο Αλέσιο, επέστρεψε στη θέση τεχνικού διευθυντή, αφήνοντας τον πάγκο στον Αλέσιο.
Πριν από τη σεζόν 2016-17, προσλήφθηκε ως βοηθός προπονητής στη ρωσική Σπαρτάκ Μόσχας. Ο προπονητής Ντμίτρι Αλένιτσεφ παραιτήθηκε από τη θέση του στις 5 Αυγούστου 2016, ύστερα από τον αποκλεισμό της ομάδας στο Γιουρόπα Λιγκ από την ΑΕΚ Λάρνακας και ο Καρέρα ορίστηκε προσωρινός προπονητής. Στις 17 Αυγούστου 2016, προσλήφθηκε ως προπονητής της Σπαρτάκ σε μόνιμη βάση. Το ντεμπούτο του Καρέρα ως προπονητής έλαβε χώρα στις 21 Αυγούστου 2016 εναντίον της Κρασνοντάρ, όπου οι ερυθρόλευκοι έκαναν την πρώτη τους νίκη με 2-0. Κανένας άλλος προπονητής της Σπαρτάκ δεν είχε κατόρθωσε να ξεκινήσει την δουλειά του στην ομάδα τόσο επιτυχημένα όπως έκανε ο Καρέρα, με την Σπαρτάκ να συγκεντρώνει 28 από τα 36 βαθμούς στους πρώτους δώδεκα αγώνες του Καρέρα. Στις 7 Μαΐου 2017, η Σπαρτάκ εξασφάλισε τον πρώτο τίτλο Πρωταθλήματος Ρωσίας από το 2001, υπό τις οδηγίες του Καρέρα. Στις 6 Ιουνίου 2017, παρέτεινε τη σύμβαση του με το σύλλογο μέχρι τις 31 Μαΐου 2019.
Αποδεσμεύτηκε από τα καθήκοντά του στα τέλη του 2018 μετά από μια σειρά κακών αποτελεσμάτων, παρά το γεγονός ότι παρέμεινε φαινομενικά δημοφιλής στους οπαδούς, μια κίνηση που προκάλεσε αντιπαραθέσεις. Ειδικότερα, πολλοί κατηγορούν τον αρχηγό Ντενίς Γκλουσακόφ για την ενεργό υποστήριξη της απόφασης και ζήτησαν την απομάκρυνσή του από την ομάδα.
Στις 7 Δεκεμβρίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο ως προπονητής της ΑΕΚ. Στο ντεμπούτο του ως προπονητής του συλλόγου, κέρδισε εκτός έδρας τη Ξάνθη με 0-1. Στις 22 Δεκεμβρίου 2020, η ΑΕΚ ανακοινώθηκε τη λήξη συνεργασίας με τον Καρέρα, ο οποίος σε 50 αγώνες στον πάγκο της ομάδας, είχε απολογισμό 27 νίκες, 12 ισοπαλίες και 11 ήττες.
Διάφορα
Ο Καρέρα έπαιξε άθελά του έναν τεράστιο ρόλο στο να βοηθήσει τη Μίλαν να κάνει το αήττητο τη σεζόν 1991-92 της Σέριε Α. Κατά τη διάρκεια των καθυστερήσεων του αγώνα της Γιουβέντους εναντίον της Μίλαν στις 15 Σεπτεμβρίου 1991, μία αθώα σέντρα από τη δεξιά πλευρά χτύπησε το κεφάλι του Καρέρα και η μπάλα πέρασε πάνω από τον εμβρόντητο Στέφανο Τακόνι για την κρίσιμη ισοφάριση. Η Μίλαν θα συνέχιζε και θα τελείωνε αήττητη τη σεζόν και θα ξεκινούσε ένα ρεκόρ 58 αγωνιστικών χωρίς ήττα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σ.Σ.Ν. Προ Σέστο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ο.Σ. Ρούσι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Αλεσσάντρια Κάλτσιο 1912 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντελφίνο Πεσκάρα 1936 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μπάρι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣΝ Τρεβίζο 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Βερτσέλλι Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γιουβέντους Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπαρτάκ Μόσχας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Μπάρι
Δημήτριος Δούκας Καβάσιλας
O Δημήτριος Δούκας Καβάσιλας (άκμασε 1347-1387) ήταν ανώτερος αξιωματούχος και μεγιστάνας στη Βυζαντινής αυτοκρατορίας, κατά το β΄ ήμισυ του 14ου αι.
Βιογραφία
Η καταγωγή του δεν είναι γνωστή. Ο πατέρας του ονομαζόταν Γεώργιος Καβάσιλας και δεν γνωρίζουμε γιατί έφερε το επώνυμο "Δούκας".
Στα έγγραφα που πιστοποιούν τη σταδιοδρομία του, ο Δημήτριος εμφανίζεται να είχε συσχετιστεί με τον στρατό. Προήχθη σε μεγάλο άρχοντα το 1369· ο Δημήτριος Κυδώνης του απηύθυνε μία επιστολή το 1386/87.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα Λασκαρίνα και είχε τουλάχιστον δύο γιους:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού των Αδελφών Κατσιμίχα. Τους στίχους και τη μουσική του τραγουδιού έγραψε ο Διονύσης Τσακνής. Σύμφωνα με τον ίδιο, την εμπνεύση για τους στίχους την πήρε όταν παρακολούθησε συζήτηση πολιτικών προσώπων σε ραδιοφωνικό σταθμό. Οι καλεσμένοι της εκπομπής μιλούσαν για το μέλλον που οραματίζονταν οι ίδιοι, μια κατάσταση κωμικοτραγική, κατά τον στιχουργό, που δεν μπορούσε να υπάρξει. Κατόπιν, εισήλθε στον ανελκυστήρα, όπου και σκέφτηκε τους πρώτους τέσσερις στίχους. Αυτό συνέβη το 1989.