cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιαπωνικό στιλ δρόμου
Ντεκόρα
μικρογραφία|241x241εσ| Ένα μοντέλο με στολή Κέιρ Μπίαρ Κέι. Το στυλ ντεκόρα προέκυψε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 / αρχές της δεκαετίας του 2000 και αυξήθηκε σε μεγάλη δημοτικότητα τόσο εντός όσο και εκτός της Ιαπωνίας. Ένα παράδειγμα είναι η τραγουδίστρια Κιάρι Πάμιου Πάμιου. Τα ρούχα του στυλ ντεκόρα είναι συνήθως σε μαύρο, σκούρο ροζ ή ροζ μωρό, αλλά υπάρχουν και ρούχα σε άλλα χρώματα. Ένα απλό πουκάμισο και το φούτερ με κουκούλα συχνά φορούνταν με μικρές φούστες σαν τουτού. Τα μαλλιά (συχνά κόβονται σε χαμηλές αλογοουρές με μακριά κτυπήματα) και το ίδιο το μακιγιάζ τείνουν να είναι αρκετά σαφή. Ωστόσο, το πιο σημαντικό κομμάτι της διακόσμησης είναι η συσσώρευση πολλών στρώσεων χαριτωμένων αξεσουάρ, μέχρι τα κτυπήματα και το πουκάμισο να είναι ελάχιστα ορατά. Οι κάλτσες, οι τσέπες, οι βραχίονες και οι κάλτσες στο γόνατο φορούνται επίσης το ένα πάνω στο άλλο σε διαφορετικά στρώματα. Οι κοινές λεπτομέρειες περιλαμβάνουν επίσης τα σχέδια με λεοπάρδαλης και τις οδοντικές μάσκες με σχέδια. Το στυλ τελικά συγχωνεύθηκε / αντικαταστάθηκε στα τέλη του 2000 από την νεράιδα κέι και τη λολίτα OTT (πάνω από τη κορυφή) στην Ιαπωνία, αν και εξακολουθεί να είναι σχετικά δημοφιλές ύφος στο εξωτερικό.
Κουρόι Νίτζι
Το Κουρόι Νίτζι σημαίνει "μαύρο ουράνιο τόξο" και το στυλ είναι ένα μίγμα ανάμεσα σε πράγματα από τη γενική μαύρη σκηνή και τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Οπτικό κέι
Το οπτικό κέι είναι στυλ που δημιουργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '80 από Γιαπωνέζους μουσικούς που χαρακτηρίζονταν από εντυπωσιακό μακιγιάζ, ασυνήθιστα στυλ μαλλιών και φανταχτερά κοστούμια, παρόμοια με το Western glam rock και το glam metal. Το ανδρόγυνο είναι επίσης δημοφιλής πτυχή του στυλ. Μερικοί από τους πιο γνωστούς και σημαντικούς καλλιτέχνες του στυλ συμπεριλαμβάνουν τους X Japan, Luna Sea, Versailles, The Gazette, Mejibray, Royz, L'Arc en Ciel, An Cafe, Malice Mizer, και Diaura.
Οσάρε κέι
Το Οσάρε κέι είναι έκδοση του οπτικού κέι και θεωρείται ως η πιο μοντέρνα και αιχμή του στυλ. Το στυλ εστιάζει πολύ στην ανάμειξη διαφορετικών μοτίβων, φωτεινών χρωμάτων και στοιχείων πανκ για να δημιουργήσει μια μοναδική εμφάνιση. Σε αντίθεση με το οπτικό κέι, το μέικαπ είναι πιο ήπιο και στρέφεται περισσότερο στα μάτια μόνο του. Τα τρυπήματα προσώπου είναι επίσης κοινά. Ακριβώς όπως το οπτικό κέι, το οσάρε κέι έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από μουσικούς καλλιτέχνες. Μερικοί είναι οι An Cafe, Panic Channel, Ichigo69, Lolita23q, SuG, Delacroix, LM.C, και Aicle.
Ανγκούρα κέι
Το Ανγκούρα κέι είναι το πιο σκοτεινό στυλ γραφικού στιλ. Τα ρούχα του στυλ τείνουν να είναι κυρίως μαύρα, αλλά με αιχμές και αλυσίδες. Το μέικαπ φοριέται σκούρο και βαρύ. Το στυλ έχει συγκριθεί με το μοντέρνο γκοθ. Όπως και τα άλλα δύο στυλ που αναφέρθηκαν, το ανγκούρα κέι επηρεάζεται έντονα από την υπόγεια μουσική με το ίδιο όνομα. Μερικοί γνωστοί καλλιτέχνες του είδους είναι οι MUCC, Floppy, Guniw Tools, Metronome και Nookicky.
Καλτ πάρτι κέι
Το καλτ πάρτι κέι, το οποίο πήρε το όνομά του από το εμπορικό πάρκο Χαρατζούκου, είναι σχετικά νέο στυλ που βασίζεται σε δυτικά θρησκευτικά αντικείμενα όπως σταυροί ή Βίβλοι. Η Βίβλος είναι μεταξύ των σχεδίων των ρούχων που αντιπροσωπεύουν το στυλ. Το μέικαπ και η περιποίηση των μαλλιών δεν είναι τόσο πάνω σε σχέση με τα άλλα στυλ. Στην πραγματικότητα, το καλτ πάρτι κέι φοριέται συχνά με μακιγιάζ με φυσική εμφάνιση χωρίς μεγαλύτερη έμφαση στα μάτια και απλά μαλλιά με τριαντάφυλλα. Το καλτ πάρτι κέι θεωρείται από ορισμένους ότι είναι ένα υποσύνολο του ντόλι κέι.
Ντόλι κέι
Το ντόλι κέι είναι στυλ που βασίζεται στην ιαπωνική άποψη για το Μεσαίωνα και τα ευρωπαϊκά παραμύθια, ειδικά για τους αδελφούς Γκριμ και Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Περιλαμβάνει πολλά ρούχα βίντατζ και μερικές φορές έχει θρησκευτικά σύμβολα. Το Grimoire είναι κατάστημα στην Ιαπωνία που έχει χαρακτηριστεί ως το «πρωτοποριακό κατάστημα πίσω από τη σκηνή της μόδας Ντόλι κέι».
Νεράιδες
Είναι παιδικό στυλ, βασισμένο στη μόδα της δεκαετίας του 1980. Τα ρούχα αποτελούνται από παστέλ χρώματα (όπως λεβάντα, μπλε μωρό, ανοιχτό ροζ, πράσινο μέντα, ανοιχτό κίτρινο κλπ.). Το στυλ περιέχει άγγελους, παιχνίδια, μοτίβα με μωρά και στοιχεία και αξεσουάρ από δυτικές σειρές παιχνιδιών της δεκαετίας του 1980 και αρχές της δεκαετίας του 1990, όπως τα Polly Pocket, My Little Pony, Strawberry Shortcake, Rainbow Brite, Popples, Lady Lovely Locks, Barbie, Wuzzles, και Care Bears. Τα παστέλ έγχρωμα μαλλιά είναι κοινά αν και τα φυσικά μαλλιά είναι επίσης δημοφιλή. Ο όρος κέι νεράιδας προέρχεται από το περιοδικό Zipper (παρά την κοινή πεποίθηση ότι δημιουργήθηκε από τον Σαγιούρι Ταμπούτσι, ιδιοκτήτης του καταστήματος μόδας Spank!, ο οποίος ήταν ο τυχαίος δημιουργός του στυλ).
Μόρι γκερλ
Το μόρι γκερλ (που σημαίνει δάσος) χρησιμοποιεί μαλακά, χαλαρά τοποθετημένα στρώματα ενδυμάτων όπως φουσκωτά φορέματα και καρδιές. Δίνει έμφαση στα φυσικά υφάσματα (βαμβάκι, λινό, μαλλί) και χειροποίητα ή βίντατζ αξεσουάρ με θέμα φύσης. Το χρωματικό σχέδιο τείνει να είναι ελαφρύ και ουδέτερο, αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν και μοντέλα όπως γκίνγκαμ και φλοράλ. Από την άποψη της περιποίησης μαλλιών, τα κτυπήματα (συχνά κατσαρωμένα) και πλεξούδες είναι πολύ δημοφιλή. Το στυλ είναι παρόμοιο με το ντόλι κέι στο ότι ο στόχος είναι να δημιουργηθεί μια εμφάνιση που μοιάζει με κούκλα, αλλά με έναν πιο απλό, γήινο τρόπο.
Στυλ κιμονό
Η ιαπωνική μόδα επηρεάζεται από την ιστορική κουλτούρα. Ειδικά στην Γκίνζα, υπάρχουν πολλοί Ιάπωνες που φορούν κιμονό. Επιπλέον, εξακολουθούν να διατηρούν τη παράδοση να φορούν κιμονό για ειδικά και σημαντικά γεγονότα, όπως βαθμολογήσεις, γάμοι κλπ. Οι νέοι στην Ιαπωνία αποδέχονται και την ανάμειξη κιμονό και μοντέρνου στυλ στη μόδα. Συνδυάζουν συνήθως το δικό τους στυλ μαζί με κιμονό, φορώντας τσάντες σχεδιαστών αντί για παραδοσιακό καλάθι και φορώντας ψηλά τακούνια αντί για τσόκαρα. Υπάρχουν ακόμη και σύγχρονοι σχεδιαστές που έχουν συλλογές για να εμπνευστούν, όπως το "TANZEN" από την ISEEY MIYAKE.
Βιομηχανία μόδας και δημοφιλείς εμπορικές εταιρίες
Παρόλο που η ιαπωνική μόδα του δρόμου είναι γνωστή για τον συνδυασμό διαφορετικών στυλ και ειδών και δεν υπάρχει κανένας μοναδικός εμπορικός όμιλος που να μπορεί να προσελκύει με συνέπεια όλες τις ομάδες μόδας, η τεράστια ζήτηση που δημιουργείται από τον κόσμο της μόδας τροφοδοτείται και υποστηρίζεται από τη ζωντανή βιομηχανία της Ιαπωνίας. Οι Ίσεϊ Μιγιάκε, Γιότζι Γιαμαμότο και Κομ ντε Γκαρσόν συχνά αναφέρονται ως οι τρεις βασικές μάρκες της ιαπωνικής μόδας. Είναι ιδιαίτερα αναγνωρισμένοι στην ιαπωνική μόδα, για την εντατική χρήση του μονόχρωμου χρώματος και της πρωτοποριακής σχεδίασης.
Η Ιαπωνία είναι επίσης γνωστή για τη σημαντική κατανάλωσή προϊόντων από ξένες μάρκες πολυτελείας. Σύμφωνα με στοιχεία του 2006, η Ιαπωνία κατανάλωσε το 41% του συνόλου των προϊόντων πολυτελείας στον κόσμο. Η Burberry είναι από τις πιο επιτυχημένες σε αυτόν τον τομέα.
Διεθνής επιρροή
Η ιαπωνική μόδα της οδού επηρεάζει τη δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι κορυφαίες μάρκες μόδας, όπως οι Κομ ντε Γκαρσόν, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια βιομηχανία από τη δεκαετία του '80, ειδικά μέσω της συχνής διασταυρούμενης φιλοξενίας με άλλες μάρκες. Το 2008 ο Ρέι Καβακούμπο σχεδίασε για τη Louis Vuitton και την H & M.
Το έργο του Τομόκο Γιαμανάκα παρουσιάστηκε στην Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου 2010.
Κοινωνικά κίνητρα
Τα κίνητρα που οδηγούν την επιδίωξη της μόδας στην Ιαπωνία είναι πολύπλοκα. Πρώτον, το σχετικά μεγάλο διαθέσιμο εισόδημα που διατίθεται στην ιαπωνική νεολαία είναι σημαντικό. Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτό κατέστη δυνατό μέσω της διαβίωσης των νέων με τους γονείς τους στο σπίτι, μειώνοντας τα έξοδα διαβίωσης. Επιπλέον, η εμφάνιση μιας έντονης νεανικής κουλτούρας στη δεκαετία του 1960 και της δεκαετίας του 1970 συνεχίζεται σήμερα (ειδικά στην περιοχή Χαρατζούκου) οδηγεί σε μεγάλο βαθμό στην προσπάθεια για νέα και διαφορετικά βλέμματα. Η άνοδος του καταναλωτισμού σε ένα σημαντικό μέρος του "εθνικού χαρακτήρα" της Ιαπωνίας κατά την οικονομική άνοδο της δεκαετίας του '80 και ακόμη και μετά την κατάρρευση της φούσκας καταναλωτισμού συμβάλλει επίσης στην επιδίωξη της μόδας. Αυτοί οι παράγοντες οδηγούν σε γρήγορο κύκλο εργασιών και μεταβλητότητα στα δημοφιλή στυλ σε οποιαδήποτε στιγμή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Κουλτούρα του δρόμου Κατηγορία:Μόδα
Παρνασσός
Ο Παρνασσός είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας που εκτείνεται στους νομούς Βοιωτίας, Φθιώτιδας και Φωκίδας. Το βουνό οφείλει το όνομά του στον μυθικό ήρωα Παρνασσό, γιο του Ποσειδώνα και της νύμφης Κλεοδώρας ο οποίος είχε κτίσει πάνω στο βουνό μια πόλη. Έχει μέγιστο ύψος 2.457 μέτρα, (υψηλότερη κορυφή η Λιάκουρα) και είναι ένα από τα υψηλότερα βουνά της Ελλάδας.
Στα βορειοδυτικά ενωνεται με τη Γκιώνα ενώ στα νότια συνδέεται με την Κίρφη. Ο Παρνασσός είναι άμεσα συνδεδεμένος με την ελληνική ιστορία και μυθολογία, κυρίως για το γνωστότερο μαντείο της Αρχαίας Ελλάδας, το Μαντείο των Δελφών, το οποίο ήταν χτισμένο στους πρόποδες του βουνού, στην ομώνυμη περιοχή των Δελφών. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα οι Δελφοί, ο «ομφαλός της γης», αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων τουριστών από ολόκληρο τον κόσμο, προσδίδοντας με τη φήμη τους, αίγλη στον Παρνασσό.
Ονομασία
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, το βουνό οφείλει το όνομά του στον ήρωα Παρνασσό, ο οποίος είχε κτίσει πάνω στο βουνό μια πόλη, η οποία καταστράφηκε από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Τότε οι κάτοικοι της πόλης ακολουθώντας τις κραυγές των λύκων οδηγήθηκαν ψηλότερα στο βουνό για να γλιτώσουν από τον κατακλυσμό, όπου έχτισαν μια νέα πόλη την οποία ονόμασαν Λυκώρεια, που σημαίνει κραυγές των λύκων. Το όνομα αυτό διασώζεται μέχρι και σήμερα ελαφρώς παραλλαγμένο. Ο Παρνασσός παλαιότερα ονομαζόταν Λιάκουρα, που αποτελεί δημώδη ονομασία που συναντάται κυρίως στα κλέφτικα τραγούδια και προέρχεται από το Λυκώρεια. Επίσης έτσι ονομάζεται η υψηλότερη κορυφή του Παρνασσού.
Ετυμολογικά, η λέξη Παρνασσός, υποστηρίζεται ότι προέρχεται από το προελληνικό υπόστρωμα, δηλαδή την γλώσσα που μιλούσαν οι Πελασγοί, και στων οποίων τα τοπωνύμια ήταν συχνή η κατάληξη -σσος.
Μυθολογία
Στην Φωκίδα μια παράδοση ήταν ότι, ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα πήγαν στους Δελφούς, στο ιερό της Θέμιδος, την οποία παρακάλεσαν για την επαναδημιουργία του ανθρωπίνου γένους. Εκείνη τους είπε ότι θα έπρεπε να καλύψουν τα πρόσωπά τους και να πετούν πίσω τους τα οστά της μητέρας τους. Έτσι εκείνοι, ερμηνεύοντας τον χρησμό, κάλυψαν τα πρόσωπά τους και πέταξαν πίσω τους πέτρες, τα οστά δηλαδή της μητέρας Γης. Κάθε πέτρα που πετούσε ο Δευκαλίων γινόταν άνδρας και κάθε πέτρα της συζύγου του γινόταν γυναίκα. Ένας άλλος σχετικός μύθος αφηγείται ότι οι κάτοικοι της πόλης που είχε κτίσει ο ήρωας Παρνασσός ήταν οι μόνοι που σώθηκαν από τον κατακλυσμό, ακολουθώντας τα ουρλιαχτά των λύκων και ανεβαίνοντας σε μεγαλύτερο ύψος από αυτό των κατακλυσμιαίων υδάτων. Εκεί, ίδρυσαν μια πόλη την οποία ονόμασαν Λυκώρεια. Παραφθορά της θεωρείται η σημερινή ονομασία της υψηλότερης κορυφής του βουνού, της Λιάκουρας. Το βουνό συνδέθηκε από πολύ νωρίς με τον Απόλλωνα. Εδώ θεωρείται ότι ο Απόλλωνας γνώρισε τον Ορφέα και του χάρισε τη χρυσή λύρα και το χάρισμα να ημερεύει τα άγρια ζώα με τη φωνή και το τραγούδι του. Εδώ πάλι ο Απόλλωνας σκότωσε τον Πύθωνα, το φοβερό φίδι που φυλούσε το ιερό των χθόνιων θεοτήτων, και απέκτησε το χάρισμα της μαντικής, το οποίο μεταβίβασε στην ιέρειά του, την Πυθία. Το Κωρύκειο άντρο ήταν από τα πανάρχαια χρόνια τόπος λατρείας και συνδέθηκε με τον Πάνα και τις Μούσες (αν και κατ' άλλη εκδοχή τόπος διαμονής των Μουσών ήταν ο Ελικώνας).
Ιστορία
Η ίδρυση του Μαντείου των Δελφών, στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Παρνασσού, προσέδωσε αίγλη στο βουνό από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, κάνοντάς το εξίσου ιερό στα μάτια των Ελλήνων με τον Όλυμπο. Ο Παρνασσός ήταν αφιερωμένος στον Απόλλωνα και στις «Κωρυκειάδες νύμφες», οι οποίες ζούσαν στο Κωρύκειο άντρο πάνω στην Λυκώρεια, ενώ σε αυτόν ζούσαν και οι Μούσες. Σε αυτόν επίσης βρισκόταν η γνωστή Κασταλία πηγή. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, ο Παρνασσός αποτελούσε τον προμαχώνα των ελληνικών φύλων της νότιας Ελλάδας, έναντι των επιδρομέων από τον βορρά, με κορυφαίο γεγονός τη Μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ. κατά των Περσών.
Το βουνό έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, αφού σε αυτό έλαβαν μέρος σπουδαίες μάχες μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, κυρίως οι μάχες της Αλαμάνας και της Γραβιάς.
Από το 1938, ο Παρνασσός αποτελεί εθνικό δρυμό της Ελλάδας, με τον πυρήνα του να καλύπτει έκταση 3.513 εκτάρια.
Χαρακτηριστικά
right|250px|thumb|Ο Παρνασσός από την [[Τιθορέα Φθιώτιδας]] thumb|250px|Αεροφωτογραφία του Παρνασσού Ο Παρνασσός αποτελεί μία από τις νότιες απολήξεις της Πίνδου. Εκτείνεται με νοτιοανατολική κατεύθυνση και χωρίζει την κοιλάδα του Βοιωτικού Κηφισού από εκείνη της Άμφισσας. Ουσιαστικά αποτελεί το νοτιοανατολικό τμήμα του μεγάλου ορεογραφικού συμπλέγματος της κεντρικής Ρούμελης, από τα άλλα δύο τμήματα του οποίου, την Γκιώνα και τα Βαρδούσια, υπολείπεται σε ύψος λίγα μόλις μέτρα.
Οι ψηλότερες κορυφές του είναι η Λιάκουρα στα 2.457μ. , η οποία είναι και η υψηλότερη, η Τουμποράχη που υψώνεται στα 2.430 μ. , ο Τσάρκος στα 2.414 και ο Γεροντόβραχος στα 2.367 μ. που βλέπει προς τον Κορινθιακό κόλπο, ανάμεσα στις οποίες βρίσκεται η ράχη Αρνόβρυση, στην οποία βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο. Σε όλη τη διάρκεια του έτους αυτές οι κορυφές είναι γυμνές από βλάστηση, ενώ από το Φθινόπωρο έως και τα μέσα Μαΐου καλύπτονται από χιόνι. Οι πλαγιές του βουνού είναι δασώδεις, με πυκνή βλάστηση και με κύριο δέντρο το έλατο, αλλά και κέδρους (αρκεύθους), μαυροπεύκα, αγριοκορομηλιές, πεύκα οξειές και πουρνάρια. Επίσης υπάρχουν σπάνια ενδημικά φυτά που την άνοιξη μέχρι και τις αρχές του καλοκαιριού κατακλύζουν το βουνό σε μεγάλα υψόμετρα.
thumb|Το λογότυπο του Εθνικού Δρυμού Παρνασσού Υπάρχει ακόμα ο Εθνικός Δρυμός Παρνασσού, ο οποίος έχει έκταση 36.000 στρέμματα και ιδρύθηκε το 1938. Είναι τοποθετημένος στα όρια των νομών Φωκίδας και Βοιωτίας, ανάμεσα στους Δελφούς, την Αράχωβα και την Αγόριανη. Στον χώρο του Δρυμού υπάρχουν εντυπωσιακές καταβόθρες, σπήλαια και βραχώδεις κορυφές και συναντά κανείς τα περισσότερα από τα είδη χλωρίδας και πανίδας που προαναφέρθηκαν. Οριοθετείται στα ανατολικά από την κοιλάδα του Βοιωτικού Κηφισού και στα Δυτικά από την κοιλάδα της Άμφισσας. Η γεωλογική ιδιαιτερότητα του Παρνασσού συνίσταται στα πλούσια κοιτάσματα βωξίτη, γεγονός που έχει οδηγήσει σε συστηματική εξόρυξη ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1930, με αποτέλεσμα την οικολογική φθορά μέρους του βουνού. Από την άλλη μεριά, η σημαντική βιοποικιλότητα, τόσο της χλωρίδας όσο και της πανίδας, οδήγησε τους αρμόδιους φορείς στη δημιουργία του Εθνικού Δρυμού Παρνασσού ήδη από το 1938, τη χρονιά δηλαδή που άρχισε και συστηματική εκμεταλλευση των κοιτασμάτων βωξίτη. Ο Δρυμός εκτείνεται στην ορεινή περιοχή που οριοθετείται από τους Δελφούς, την Αράχωβα και την Αγόριανη. Μεταξύ των ενδημικών προστατευόμενων ειδών είναι η κεφαλληνιακή ελάτη και η παρνασσική παιώνια. Στην περιοχή του Δρυμού παρεπιδημούν επίσης αρπακτικά πτηνά, αλλά και λύκοι, αγριογούρουνα, κουνάβια, νυφίτσες κ.ά. 250px|left|thumb|Ο Παρνασσός από το [[Γαλαξίδι]] Τα τοπία που προσφέρει η οροσειρά του Παρνασσού είναι μοναδικά. Πάνω του μπορεί κανείς να δει έντονη την αντίθεση, της αξιοποίησης ορισμένων σημείων του βουνού και της άγριας, ανέγγιχτης ομορφιάς κάποιων άλλων. Η θέα που προσφέρει ο Παρνασσός στα δυτικά, προς το Κρισαίο πεδίο, τον Κορινθιακό και την οροσειρά της Γκιώνας είναι αξιοθαύμαστη, και δεν είναι τυχαίο ότι οι αρχαίοι Έλληνες διάλεξαν ένα σημείο με τόσο επιβλητική θέα για να φτιάξουν το μεγαλύτερο μαντείο της αρχαιότητας. Επίσης υπάρχουν πολλές ορειβατικές διαδρομές διάσπαρτες σε όλο τον ορεινό όγκο, ενώ την δυτική πλευρά του βουνού διασχίζει το Ευρωπαϊκό μονοπάτι μεγάλων διαδρομών, γνωστό ως Ε4.
Ο Παρνασσός είναι ιδιαίτερα γνωστός εκτός από τους Δελφούς, για το χιονοδρομικό κέντρο του, την Αράχωβα, καθώς και για τα παραδοσιακά χωριά του με πιο γνωστή την Αγόριανη.
Χωριά
Στον ορεινό όγκο του Παρνασσού βρίσκονται αρκετά μεγάλα ή μικρότερα παραδοσιακά χωριά. Η Αράχωβα και οι Δελφοί βρίσκονται στις νότιες πλαγιές του βουνού σε υψόμετρο 960μ. και 570μ. αντίστοιχα. Και τα δύο χωριά δέχονται μεγάλο όγκο επισκεπτών καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Η Αγόριανη (Επτάλοφος) βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του Παρνασσού σε υψόμετρο που εκτείνεται από 830 μ.-950 μ.. Χωριό με πολλά νερά και πυκνά δάση ελάτης, αλλά και με την πανέμορφη πλατεία με τα πλατάνια και τον καταρράκτη, θεωρείται το ομορφότερο χωριό της περιοχής, κυρίως λόγω του φυσικού του κάλλους. Η Αμφίκλεια είναι κωμόπολη, βρίσκεται στη βόρεια πλευρά και αποτελεί το κέντρο του Βορρά. Η Πολύδροσος βρίσκεται σε υψόμετρο 350μ. επίσης στη βόρεια πλευρά του βουνού και έχει άμεση πρόσβαση στα περισσότερα χωριά του Παρνασσού, αλλά και στο χιονοδρομικό. Η Άνω Τιθορέα βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά του όρους στην αρχή της χαράδρας της Βελίτσας σε υψόμετρο 400μ. Ένα από τα ομορφότερα χωριά του Παρνασσού είναι η Βάργιανη και βρίσκεται στο δυτικό άκρο του βουνού, στα σύνορα με τη Γκιώνα και σε υψόμετρο 900μ. με πλούσια βλάστηση και πολλά νερά.
Παρνασσισμός
Η σύνδεση του βουνού με τις Μούσες αποτέλεσε το έναυσμα για τη νεότερη “μυθοποίησή” του με το ποιητικό-καλλιτεχνικό ρεύμα του 19ου αιώνα που ονομάστηκε «Παρνασσισμός» Η κίνηση του Παρνασσισμού εδραιώθηκε στη Γαλλία κατά τη δεκαετία 1866-1876 και αποτέλεσε μια αντίδραση στον ρομαντισμό, με επαναφορά στοιχείων κλασικισμού και εμμονή στο δόγμα «Η τέχνη για την τέχνη» που πρώτος διατύπωσε ο Θεόφιλος Γκωτιέ (Theophile Gautier). Το περιοδικό «Σύγχρονος Παρνασσός» που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1866 από τους Κατούλ Μεντές (Catul Mendes) και Ξαβιέ Ρικάρ (Xavier Ricard) περιείχε άμεσες αναφορές στο ορος Παρνασσός και τη μυθολογική του υπόσταση ως κατοικία των Μουσών. Οι παρνασσιστές, που δεν ξεπέρασαν σε αριθμό τους είκοσι ποιητές, άσκησαν αρκετά μεγάλη επίδραση στην πνευματική ζωή του Παρισιού, κυρίως με την εμμονή τους στη λεξιλογική και μετρική τελειότητα. Ο παρνασσισμός επηρέασε αρκετούς Γάλλους ποιητές, όπως τον Μπωντλέρ (Charles Baudelaire), αλλά άσκησε επίδραση και στην ελληνική ποίηση, κυρίως στον Παλαμά και τον Γρυπάρη. Το όνομα του βουνού (Mont Parnasse) δόθηκε επισης και σε μια συνοικία του Παρισιού στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, στην οποία συνέρρεαν καλλιτέχνες και ποιητές, οι οποίοι απήγγειλλαν δημόσια τα ποιήματά τους. Το Montparnasse είναι σήμερα μια από τις πιο ονομαστές συνοικίες της Πόλης του Φωτός και στο νεκροταφείο του είναι θαμμένοι πολλοί σημαντικοί άνθρωποι της τέχνης και του πνεύματος.
Πηγές-Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Βοιωτίας Κατηγορία:Βουνά της Φθιώτιδας Κατηγορία:Βουνά της Φωκίδας Κατηγορία:Εθνικοί δρυμοί της Ελλάδας
Μίνως Ζώτος
Ο Μίνως Ζώτος (1905–1932) ήταν Έλληνας ποιητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1905 στο Νεοχώρι Μεσολογγίου, όπου και παρακολούθησε τα πρώτα του σχολικά μαθήματα. Στη συνέχεια, παρακολούθησε τα μαθήματα του Σχολαρχείου στο Αιτωλικό και του Γυμνασίου στο Μεσολόγγι. Το 1922 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ με τη συμβολή του Μιλτιάδη Μαλακάση διορίστηκε ταμίας του Δήμου Αθηναίων.
Οι σπουδές του δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ μιας και είχε αρχίσει να ασχολείται με τη συγγραφή ποιητικών έργων. Γνωρίστηκε με τη Μαρία Πολυδούρη, η οποία αποτέλεσε έρωτα της ζωής του, το 1928. Μετά τον θάνατό της το 1930, η υγεία του επιβαρύνθηκε. Για τον λόγο αυτό επέστρεψε στη γενέτειρά του το φθινόπωρο του 1932, ωστόσο πέθανε από φυματίωση στις 17 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους.
Εργογραφία
Η πρώτη του εμφάνιση στην ποίηση έγινε το 1923 με τη δημοσίευση ποιημάτων στο περιοδικό Μούσα. Στη συνέχεια δημοσίευσε ποιήματα και σε άλλα περιοδικά, όπως τα Βίγλα (Μεσολόγγι), Νεοελληνική Τέχνη, Νέα Εστία και Ελληνική Επιθεώρησις μεταξύ άλλων. Εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές, ενώ έγραψε και μερικά κριτικά άρθρα και μετέφρασε λογοτεχνικά έργα στα ελληνικά. Τοποθετείται στους νεώτερους εκπροσώπους της μεσοπολεμικής ποίησης επηρεασμένος από τα ρεύματα του νεορομαντισμού και του νεοσυμβολισμού αλλά και το έργο των Μιλτιάδη Μαλακάση και Κώστα Καρυωτάκη. Στα έργα του χρησιμοποιεί κυρίως λυρική και ρομαντική γραφή. Τα έργα του ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Έκθεση Plowden
Έκθεση Plowden είναι το ανεπίσημο όνομα για την έκθεση του 1967 της Κεντρικής Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Εκπαίδευση στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση της Αγγλίας. Η συγκεκριμένη έκθεση, με τίτλο «Τα Παιδιά και τα Δημοτικά Σχολεία τους» επανεξέτασε την Πρωτοβάθμια εκπαίδευση με έναν πιο ενιαίο τρόπο. Η συγκρότηση και ολοκλήρωση της έκθεσης διήρκεσε περίπου 3 χρόνια. Το Συμβούλιο ήταν υπό την προεδρία της Μπρίτζετ, Λαίδης Πλάουντεν (Bridget, Lady Plowden) από την οποία πήρε και το όνομά της η έκθεση.
Η έκθεση ανατέθηκε στον υπουργό Παιδείας, Έντουαρντ Μπόιλ (Edward Boyle) το 1963. Ο ίδιος ζήτησε από το Συμβούλιο «να εξετάσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε όλες της τις πτυχές και τη μετάβαση στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση».
Την εποχή εκείνη, η τελευταία έρευνα σχετικά με την οργάνωση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης είχε αναληφθεί από την Επιτροπή Hadow με επικεφαλής τον William Henry Hadow στις αρχές του 1930. Κατά τη διάρκεια της συλλογής πληροφοριών για την έκθεση, η κυβέρνηση των Εργατικών της περιόδου εκείνης εισήγαγε εγκύκλιο με αριθμό πρωτοκόλλου 10/65 με την οποία ζητούσαν, οι τοπικές εκπαιδευτικές αρχές να υποβάλουν σχέδια για να αντικαταστήσουν το τριμερές σύστημα και την εξέταση που υποβάλλονταν τα παιδιά μετά τα ένδεκα έτη, σε ενιαία εκπαίδευση. Η διοίκηση επίσης, κατέστησε σαφή την πρόθεσή της να αυξήσει το όριο ηλικίας εγκατάλειψης του σχολείου έως τα 16 έτη (που έως τότε ήταν 15).
Στα χρόνια που προηγήθηκαν, και κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης της έκθεσης, επικράτησε η σκέψη ότι η εκπαιδευτική ψυχολογία επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από ανθρώπους όπως ο Ζαν Πιαζέ ο οποίος δημοσίευσε μια δημιουργική εργασία για το συγκεκριμένο ζήτημα το 1962.
Κύριες Διαπιστώσεις
Η έκθεση ήταν ευρέως γνωστή για την εξύμνηση των παιδοκεντρικών προσεγγίσεων ως προς την εκπαίδευση, τονίζοντας ότι «στο επίκεντρο της εκπαιδευτικής διαδικασίας βρίσκεται το παιδί».
Οι εκπαιδευτικές προτάσεις της έκθεσης, συμπεριελάμβαναν μεταξύ άλλων και τις εξής παρακάτω:
Εφαρμογή
Από την στιγμή που η έκθεση επεστράφη στο Υπουργείο Παιδείας, η αλλαγή της κυβέρνησης οδήγησε στον διορισμό του Anthony Crosland στην θέση του υπουργού, ο οποίος παρέλαβε την έκθεση το 1967. Ωστόσο η εφαρμογή των συστάσεων ήταν αποσπασματική. Σε ορισμένες περιοχές, τοπικές εκπαιδευτικές αρχές εφάρμοσαν αλλαγές, όπως την εισαγωγή του τριμερούς εκπαιδευτικού συστήματος σε πολλά μέρη. Ομοίως, κατά τη διάρκεια των 40 χρόνων, πολλές από τις συστάσεις που πρωτοεμφανίστηκαν στην έκθεση, έχουν εξελιχθεί και εμφανίστηκαν στη νομοθεσία υπό άλλες μορφές, όπως είναι η διαδεδομένη εισαγωγή της κρατικής νηπιακής πρόνοιας, τα Εκτεταμένα Σχολεία, η απαίτηση για την σύναψη συμφωνίας μίας Κατ’ οίκον Σχολικής Εκπαίδευσης προς παρουσίαση (ωστόσο χωρίς να έχει υπογραφεί), η απαγόρευση της σωματικής τιμωρίας, τα προγράμματα ESOL, οι Ζώνες Εκπαιδευτικής Δράσης και πάνω απ' όλα το ολοκληρωμένο σύστημα. Ωστόσο το τριμερές σύστημα πλέον είναι ασυνήθιστο στη Βρετανία, λόγω του δυαδικού συστήματος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, που ακολουθείται από την μετάβαση στην ηλικία των 11 ετών μέχρι και το τέλος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που είναι κανονιστική. Το σύστημα μεταφοράς των παιδιών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην ηλικία των 12 ετών έχει εγκαταλειφθεί σχεδόν ολοκληρωτικά. Οι άνδρες εκπαιδευτικοί παραμένουν μικρή μειοψηφία στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Νέα Πρωτοβάθμια Αξιολόγηση
Μια νέα αναθεώρηση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Αγγλία άρχισε στις 2 Οκτωβρίου 2006, υπό την ηγεσία του Καθηγητή Robin Alexander, με τον τίτλο «Η Πρωτοβάθμια Αξιολόγηση».
Βασικές πηγές
Τα επίσημα στοιχεία της επιτροπής Plowden συμπεριλαμβάνονται στα αρχεία που δημιουργήθηκαν ή κληρονομήθηκαν από το Τμήμα Παιδείας και Επιστημών, καθώς και από σχετικούς φορείς των Εθνικών Αρχείων. Τα προσωπικά έγγραφα της Μπρίτζετ Πλάουντεν, που συμπεριλαμβάνουν στοιχεία σχετικά με την Έκθεση Plowden, βρίσκονται στα αρχεία του Ινστιτούτου Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Περαιτέρω Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Αγγλία Κατηγορία:Πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Γυαλί
Το γυαλί είναι υλικό στερεό και άμορφο, δηλαδή δεν παρουσιάζει κρυσταλλική δομή. Είναι ημιδιάφανο ή διάφανο, εύθραυστο, άκαμπτο και σκληρό. Λόγω της μη κρυσταλλικότητάς του, ο όρος «ύαλος» (γυαλί) ή «υαλώδης» έχει επεκταθεί σημαίνοντας όλα τα άμορφα στερεά. Η διαφάνειά του αφορά στο ορατό φως, γιατί το κοινό γυαλί είναι αδιάφανο για την υπεριώδη ακτινοβολία. Ως υλικό είναι χημικά και βιολογικά αδρανές, πλήρως ανακυκλώσιμο και, κατά συνέπεια, ιδιαίτερα κατάλληλο για χρήση σε κατασκευή συσκευασιών τροφίμων και ποτών.
Παρασκευή
Το γυαλί παρασκευάζεται με σύντηξη χαλαζιακής άμμου, η οποία αποτελεί το βασικό συστατικό του (διαμορφωτή), ενός ή περισσότερων συλλιπασμάτων και ενός (ή περισσότερων) σταθεροποιητών. Αν δεν χρησιμοποιηθεί σταθεροποιητής, τότε το γυαλί γίνεται εύθρυπτο και αποσαθρώνεται από το νερό. Το κοινό γυαλί παρασκευάζεται με σύντηξη χαλαζιακής άμμου (SiO2) (73,7%), ανθρακικού νατρίου (κοιν. Σόδα, Na2CO3)) (16%), οξειδίου του καλίου (K2O) (0,5%) (συλλιπάσματα) και ανθρακικού ασβεστίου (κοιν. ασβεστόλιθου (CaCO3)) (5,2%) ανθρακικού μαγνησίου (MgCO3) (3,6%) και οξειδίου του αργιλίου (Al2O3) (1%) (σταθεροποιητές). Ανάλογα με τον τύπο και το ποσοστό των συλλιπασμάτων και των σταθεροποιητών λαμβάνονται και οι διάφοροι τύποι γυαλιού.
Το γυαλί, αφού παρασκευαστεί ως πρώτη ύλη, μπορεί να πάρει το επιθυμητό σχήμα με τρεις τρόπους: Είτε με εμφύσηση (φυσητό γυαλί) είτε με τη βοήθεια καλουπιών είτε με συσκευές που δημιουργούν φύλλα («ελάσματα») γυαλιού.
Βασικοί τύποι
Το κοινό γυαλί είναι φθηνό στην κατασκευή του και παρουσιάζει οπτικές και φυσικές ιδιότητες κατάλληλες για την κατασκευή κοινών αντικειμένων, όπως υαλοπίνακες και οικιακά σκεύη (ποτήρια, φιάλες, δοχεία τροφίμων). Επειδή δεν είναι πορώδες, δεν συγκρατεί κανένα συστατικό και καθαρίζεται εύκολα. Δεν αντιδρά με υδατικά διαλύματα ή έλαια και λίπη, κι έτσι δεν αλλοιώνει τη σύσταση των τροφίμων και τη γεύση ή την οσμή τους. Είναι, επίσης, βιολογικά αδρανές και δεν επηρεάζεται από την ύπαρξη βακτηρίων ή μυκήτων.
Το κοινό γυαλί είναι, επίσης, αδιαφανές στην φωτεινή ακτινοβολία με μήκη κύματος μικρότερα των 400 nm. Αυτό το κάνει κατάλληλο για χρήση σε υαλοπίνακες παραθύρων. Έχει, όμως, το μειονέκτημα να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο σε απότομες μεταβολές θερμοκρασίας και να σπάζει όταν αυτό συμβεί.
thumb|right|Οπτικές ίνες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υλικά Κατηγορία:Διηλεκτρικά
Πόλεμος Λιβάνου 2006
thumb|right|300px|Περιοχές που επλήγησαν από τις συγκρούσεις και βομβαρδισμούς.
Ο πόλεμος του Λιβάνου το 2006 - γνωστός στο Λίβανο ως Πόλεμος του Ιούλη (حرب تموز, Ḥarb Tammūz) και στο Ισραήλ ως Δεύτερος πόλεμος του Λιβάνου (מלחמת לבנון השנייה, Milhemet Levanon HaShniya) - διάρκειας 34 ημερών,  διεξήχθη στα εδάφη του βορείου Ισραήλ και του Λιβάνου, ανάμεσα στην  ένοπλη πτέρυγα της οργάνωσης Χεζμπολάχ (Hezbollah) και τις Αμυντικές Δυνάμεις του Ισραήλ (IDF). Ο πόλεμος ξεκίνησε στις 12 Ιουλίου του 2006, έληξε ανεπίσημα στις 14 Αυγούστου όταν τέθηκε σε εφαρμογή το ψήφισμα-απόφαση του ΟΗΕ για κατάπαυση πυρός, και επίσημα στις 8 Σεπτεμβρίου του 2006 όταν το κράτος του Ισραήλ ήρε τον ναυτικό αποκλεισμό του Λιβάνου.
Στις 12 Ιουλίου του 2006, η Χεζμπολάχ ξεκίνησε την Επιχείρηση «Αληθινή Υπόσχεση», ονομαζόμενη από μια «υπόσχεση» του αρχηγού της Σεΐχη Χασάν Νασράλα να αιχμαλωτίσει Ισραηλινούς στρατιώτες και να τους ανταλλάξει με τρεις Λιβανέζους κρατουμένους υπό την κατοχή του Ισραήλ. Η επιδρομή τις πρώτες πρωινές ώρες στο ισραηλινό έδαφος κατέληξε με οκτώ Ισραηλινούς στρατιώτες νεκρούς και δύο αιχμαλωτισμένους. Το Ισραήλ απάντησε τότε με την Επιχείρηση «Δίκαιη Ανταμοιβή», αργότερα μετανομαζόμενη σε Επιχείρηση «Αλλαγή Κατεύθυνσης».
Υπάρχουν αιτιάσεις διεθνώς κατά των Ισραηλινών για χρήση υπερμέτρης βίας ενώ σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές η φαινομενικά περίεργη ως προς το εύρος της πολεμική απάντηση του Ισραήλ, οφείλεται σε προηγούμενη συνενόηση σε υψηλό επίπεδο με τις Η.Π.Α. η οποία αποσκοπεί σε βαθμιαία αποδυνάμωση της Συρίας και του Ιράν. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος Μπους, έχει κατ'επανάληψη δηλώσει ότι πραγματική αιτία της σύρραξης είναι η Χεζμπολάχ, η οποία καθοδηγείται και ελέγχεται από τη Συρία και το Ιράν. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές ως πιθανή αιτία αποδίδεται ο φόβος των Η.Π.Α. για τη μετεξέλιξη του Ιράν σε πυρηνική δύναμη.
Παραπομπές
Λιβανου 2006 Πολεμος Λιβανου 2006 Πολεμος Λιβανου 2006
Γκόνος Γιώτας
Ο Γεώργιος (ή Γκόνος) Γιώτας (βουλγάρικα: Гоно Йотов) (1880 - 12 Φεβρουαρίου 1911) ήταν σλαβόφωνος Μακεδονομάχος οπλαρχηγός. Καταγόταν από τον σήμερα εγκαταλελειμμένο οικισμό Πλουγκάρ (Λουδίας) και έζησε αρκετά χρόνια στα Γιαννιτσά. Έδρασε στην περιοχή των Γιαννιτσών. Από το 1900 ως το 1904 πολέμησε με την ΕΜΕΟ. Ξεκίνησε τη δράση του με την ελληνική πλευρά στο βάλτο, τον Οκτώβριο του 1904, σαν οδηγός της ομώνυμης λίμνης και βοήθησε στην επιστροφή έξι χωριών από την Βουλγαρική Εξαρχία στο Πατριαρχείο. Ίσως ο σημαντικότερος μαχητής την περίοδο του Μακεδονικού αγώνα στην Κεντρική Μακεδονία, στο πιο νευραλγικό σημείο: το Βάλτο των Γιαννιτσών. Η δράση του έγινε θρύλος και του προσδόθηκαν τα προσωνύμια «στοιχειό του Βάλτου» και «θεριό του Βάλτου».
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Πλουγκάρ ή Πλούγαρ των Γιανιτσών, έναν ερειπωμένο σήμερα οικισμό μεταξύ Γαλατάδων, Καρυώτισσας και Αγίου Λουκά, που το 1927 μετονομάστηκε Λουδίας. Ήταν σλαβόφωνος   και πρώτος ξάδερφος του κομιτατζή βοεβόδα Αποστόλ Πέτκωφ. Από μικρός, εργάζονταν μαζί με τον πατέρα του Βασίλειο Γιώτα και τον μικρότερο αδελφό του Κωνσταντίνο Γιώτα (επίσης Μακεδονομάχους), στους αγρούς της Μονής Αγίου Λουκά, στο χωριό Βρέζι (Άγιος Λουκάς), δίπλα στο Βάλτο. Από μικρός, ανήλικος ακόμα, χειρίζονταν τα όπλα, αφού πολλές φορές χρησιμοποιούνταν από τον πατέρα του ως ένοπλος φρουρός των κτημάτων στον Άγιο Λουκά.
Από το 1900 ως το 1904 ήταν ενταγμένος στην Εσωτερική Μακεδονο-Αδριανουπολιτική Επαναστατική Επιτροπή και πολέμησε κατά των Οθωμανών. Όταν όμως η Βουλγαρική Οργάνωση διοργάνωσε το δημόσιο λιθοβολισμό του Μητροπολίτη Εδέσσης Στέφανου, στις αρχές του 1904, διαχώρισε τη θέση του και ανέλαβε πρωτοβουλία διοργανώνοντας την Ελληνική δράση στη Λίμνη των Γιαννιτσών. Το καλοκαίρι του 1904 στο ναό της Μονής του Αγίου Λουκά στο ομώνυμο χωριό, όταν κατά τη διάρκεια της Κυριακάτικης λειτουργίας, εισέβαλαν τρεις ένοπλοι Βούλγαροι που απαίτησαν να τελέσει τη θεία λειτουργία ένας εξαρχικός ιερωμένος, ο ένοπλος Γιώτας ανάγκασε τους κομιτατζήδες να αποχωρήσουν και έκτοτε είχε εχθρικές σχέσεις με την ΕΜΕΟ.
Μακεδονικός Αγώνας
250px|thumb|Το σώμα των Καπετάν Γκόνου και Απόστολου Ματόπουλου
Έδρασε συνεργαζόμενος καθ' όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα με τον οπλαρχηγό Απόστολο Ματόπουλο. Το Μάρτιο του 1905 πέρασε στο Βάλτο το πρώτο ελληνικό σώμα προερχόμενο από το ελεύθερο Ελληνικό κράτος, και ο Γκόνος Γιώτας ανέλαβε να το κατατοπίσει. Όταν το φθινόπωρο του 1905 εγκαταστάθηκε στη λίμνη το πρώτο ελληνικό σώμα, υπό τον καπετάν Πετρίλο (Κώστα Μπουκουβάλα), ξεκίνησαν κάποιες κοινές ελληνοτουρκικές επιχειρήσεις εναντίον των Βουλγάρων. Ο Γκόνος ήρθε σε συνεννόηση με τον Γκαλήπ πασά και έβαλαν από κοινού εναντίον των βουλγαρικών καλύβων, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν την καλύβα του Τσεκρίου (Παραλίμνης), η οποία στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως το γενικό αρχηγείο των ελληνικών σωμάτων. Τον επόμενο χρόνο συνεργάστηκε με τον Καπετάν Άγρα, καταφέρνοντας σημαντικές επιτυχίες. Σε συνεννόηση με τον Τούρκο τσιφλικά Εμίν μπέη και υπό την καθοδήγηση ενός υπαλλήλου του κατασκευάστηκε το 1906 η καλύβα της Πρίσνας, που σύμφωνα με τον Γκόνο ωφέλησε σημαντικά την ελληνική πλευρά. Κατά το 1907 ο Γκόνος συνεργάστηκε στο Βάλτο των Γιαννιτσών με τον οπλαρχηγό Παντελή Παπαϊωάννου (καπετάν Νικοτσάρα), ώσπου ο τελευταίος αναχώρησε για την περιοχή της Στρώμνιτσας. Την άνοιξη του 1907 το σώμα του Γκόνου συμμετείχε μαζί με τον τουρκικό στρατό σε μία από τις τελευταίες επιθέσεις που οδήγησαν στον εκτοπισμό των Βουλγάρων από τη Λίμνη των Γιαννιτσών, χάρη στο συνεχή βομβαρδισμό από τον τουρκικό στρατό. Σύμφωνα με την αφήγηση του Γκόνου για τη συντονισμένη ελληνοτουρκική επιχείρηση, ο βομβαρδισμός του τουρκικού στρατού ανάγκασε το σώμα του Αποστόλ Πέτκωφ να αποχωρήσει, ενώ το σώμα του Γκόνου καταδίωξε την οπισθοφυλακή που είχε μείνει για να αποκρύψει τα πολεμοφόδια. Ο Γκόνος ήταν πανθομολογουμένως η σημαντικότερη προσωπικότητα από την ελληνική πλευρά στην περιοχή του Βάλτου και ο μόνος που παρέμεινε στην περιοχή για τεσσεράμισι χρόνια. Ο Γεώργιος Μόδης έκρινε απαραίτητη την παρουσία του για τη δράση ελληνικών σωμάτων στην περιοχή, ενώ ο Δημήτριος Κάκκαβος τον χαρακτήρισε «στοιχειό του Βάλτου». Ενόσω πολεμούσε με την ελληνική πλευρά, ο Γκόνος έμαθε ελληνικά, κυρίως από Κρήτες, και γι' αυτό τα μιλούσε με κρητική προφορά.
Την περίοδο εκείνη υπήρχε μια διχόνοια ανάμεσα στα κορυφαία στελέχη της Βουλγαρικής Οργάνωσης στην περιοχή, με αποτέλεσμα άλλοι να καταφύγουν στη Βουλγαρία και άλλοι να προσχωρήσουν στην Ελληνική πλευρά. Ο Γκόνος Γιώτας, εκμεταλλευόμενος την κατάσταση, και όντας πλέον ο μόνος ισχυρός εκφραστής των Ελληνικών θέσεων στην περιοχή, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με αρκετούς κομιτατζήδες για να τους επαναφέρει στην Ελληνική πλευρά, συνομιλώντας έτσι με τον Τραϊανό (Τράικο) Κουκούδη και το Δημήτριο Μπάμπιανη. Οι προσπάθειες αυτές συνάντησαν τις αντιδράσεις πολλών ντόπιων Ελλήνων αφενός (ένοπλοι επιτέθηκαν στην οικία του Τράικου), και αφετέρου διακόπηκαν λόγω του Κινήματος των Νεοτούρκων. Την περίοδο εκείνη χάρισε μια καμπάνα στη Μονή του Αγίου Λουκά. Την ίδια χρονιά (1908) άρχισε να δρα με δική του ομάδα στη δυτική όχθη της Λίμνης των Γιαννιτσών, ενώ στο τέλος του 1908 κατέφυγε στην Αθήνα.
Μετέπειτα δράση
Μετά την επανάσταση των Νεότουρκων, αποφάσισε να μην παραδώσει τα όπλα και συνέχισε τη δράση στην ανατολική πλευρά του Βάλτου. Στο μεταξύ, ο πρακτικός "ιατρός" Αντωνάκης Αντωνιάδης (από το Πήλιο), ο οποίος υπήρξε πολύτιμος συνεργάτης και φίλος του Απόστολου Ματόπουλου, συνεργάστηκε με το νέο καθεστώς των Νεοτούρκων ελπίζοντας σε μια ανώτερη θέση στη διοίκηση. Με τις παραινέσεις του Αντωνάκη και του Χαλίλ μπέη (που ήταν συγγενής με τον, εκ των πρωτεργατών των Νεοτούρκων, Εμβέρ μπέη ), ο Απόστολος Ματόπουλος πείστηκε να παραδόσει τα όπλα, καθώς και τα όπλα που είχε κρύψει στο βάλτο ο Γεώργιος Γιώτας πριν αναχωρήσει για την Αθήνα.
Στις αρχές του 1909, ο Γεώργιος Γιώτας επανήλθε στη Μακεδονία, καθώς με την εύνοια των Οθωμανικών αρχών οι Βούλγαροι είχαν εξαπολύσει δολοφονικές επιθέσεις κατά Ελλήνων. Με τη δράση του αντιμετώπισε με επιτυχία τη δράση του κομιτατζή Απόστολου Τερζή (Πέτκωφ), είτε σε αλλεπάλληλες συγκρούσεις με το σώμα του, είτε ανταποδίδοντας τις δολοφονίες Ελλήνων προυχόντων των Γιαννιτσών και της γύρω περιοχής, με εκτελέσεις πρακτόρων του Βουλγαρικού Κομιτάτου. Ο Γκόνος Γιώτας κατά την επάνοδό του στη Μακεδονία το 1909, πληροφορήθηκε από τους χωρικούς την παράδοση των όπλων και υπέβαλε αναλυτική αναφορά στο Υπουργείο Εξωτερικών, κατηγορώντας τον Απόστολο Ματόπουλο ότι παρέδωσε τα όπλα για να αποκομίσει χρηματικά οφέλη, αδυνατώντας να εξηγήσει τη στάση του.
Σε έκθεση που υπέβαλε στο Υπουργείο Εξωτερικών το Νοέμβριο του 1909 ο Γκόνος κατέγραφε στο ενεργητικό του 86 «φόνους», 21 σε συμπλοκές και 65 σε ενέδρα. Ως αποζημίωση για βλάβες που υπέστη η περιουσία του κατά το Μακεδονικό Αγώνα ο Γκόνος ζήτησε από το ΥπΕξ 110 λίρες.
Στις αρχές του 1911 κυκλοφόρησε η φήμη ότι ο Γκόνος Γιώτας είναι οργισμένος με τη στάση του Απόστολου Ματόπουλου και τη συνεργασία του τελευταίου με τους Νεότουρκους, θεωρώντας ότι τον εκμεταλλεύονται. Η φήμη αυτή θορύβησε τον Απόστολο Ματόπουλο που εγκατέλειψε την περιοχή. Όταν στις 12 Φεβρουαρίου του 1911 ο Γκόνος Γιώτας σκοτώθηκε σε επιχείρηση του Οθωμανικού στρατού, πολλοί ήταν εκείνοι που κατηγόρησαν, το γιατρό Αντωνάκη και τον Απόστολο Ματόπουλο, ότι αυτοί ενημέρωσαν τις Οθωμανικές αρχές για την παρουσία του Γκόνου στο Νησί Ημαθίας. Οι Ελληνικές αρχές για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, φυγάδευσαν τον Απόστολο Ματόπουλο στις ΗΠΑ (θεωρώντας ότι η ενέργειά του ήταν προϊόν παραπλάνησης), ενώ τον ιατρό Αντωνάκη τον εκτέλεσαν ως επικίνδυνο για την Ελληνική υπόθεση   Ήταν 31 ετών.
Το Φεβρουάριο του 1912 ο πατέρας του, Βασίλειος, που είχε ήδη εισπράξει 20 λίρες, ζήτησε από το ελληνικό προξενείο της Θεσσαλονίκης να του δοθούν 30 λίρες, «υπεσχημένες και οφειλόμενες» στο γιο του και τελικά εκγρίθηκε η χορήγηση μιας μηνιαίας αποζημίωσης 2,5 λιρών.
Κείμενα του Γκόνου απόκεινται στο Αρχείο Μακεδονικού Αγώνα της Πηνελόπης Δέλτα, η οποία, ωστόσο, του απέδωσε δευτερεύοντα ρόλο στο μυθιστόρημά της Στα Μυστικά του Βάλτου.
thumb|Ο τάφος του Μακεδονομάχου Γκόνου Γιώτα στα Γιαννιτσά.
Το 1954 τοποθετήθηκαν δύο όμοιες προτομές του, μία στην πλατεία Βασιλείου Ρομφέη στη Θεσσαλονίκη και μία στα Γιαννιτσά, έργα του Φλωρινιώτη γλύπτη Δημήτριου Καλαμάρα.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Γιώτας Κατηγορία:Ιστορία της Πέλλας
Εξευγενισμός (πολεοδομία)
Ο εξευγενισμός (αγγλικά: gentrification) από την άποψη της πολεοδομίας είναι ένα κοινωνικοοικονομικό φαινόμενο. Χαρακτηρίζεται από την αγορά και ανακαίνιση κατοικιών και καταστημάτων σε υποβαθμισμένες αστικές γειτονιές, η οποία με τη πάροδο του χρόνου οδηγεί στην αναβάθμιση της συνοικίας και στην αύξηση της αξίας των ακινήτων και των ενοικιών. Συνεπώς η έννοια του εξευγενισμού είναι αλληλένδετη με τη μετατόπιση των αρχικών κατοίκων όπως επίσης και των μικρών επιχειρήσεων, των οποίων το εισόδημα δεν είναι πλέον βιώσιμο για την εν λόγω περιοχή.
Χαρακτηριστικά
Εξευγενισμός είναι συνήθως το αποτέλεσμα του αυξημένου ενδιαφέροντος σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον. Πρώιμοι εξευγενιστές ήταν πιθανώς καλλιτέχνες με χαμηλό εισόδημα και μποέμ κοινότητες, οι οποίες αύξαναν την ελκυστικότητα και την αίσθηση ενός συγκεκριμένου αστικού τοπίου μέσω της τέχνης τους. Ο εξευγενισμός περιλαμβάνει στοιχεία τοπικής ανάπτυξης, αυξημένη προσέλκυση επιχειρήσεων και τα χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας. Ο εξευγενισμός δεν προκύπτει σε όλες τις υποβαθμισμένες συνοικίες αλλά κυρίως σε αυτές που παρουσιάζουν ελκυστικά χαρακτηριστικά όπως μικρή απόσταση από κάποιο αξιοθέατο, καλή θέα, πράσινο, αρχιτεκτονική και που γενικά αποτελούν έναν εναλλακτικό τόπο κατοικίας ή εργασίας. Παραδείγματα συνοικιών στην Ελλάδα που έχουν εξευγενιστεί ή εξευγενίζονται επί του παρόντος είναι στην Αθήνα το Γκάζι, το Ψυρρή και το Μεταξουργείο και στη Θεσσαλονίκη τα Λαδάδικα.
Ωστόσο, εκτός από αυτά τα δυνητικά οφέλη, ο εξευγενισμός μπορεί να οδηγήσει σε εσωτερική πληθυσμιακή μετανάστευση.
Κοινωνιολογικές προεκτάσεις
Ενίοτε η απομάκρυνση συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων είναι στόχος του εξευγενισμού και όχι παρενέργειά του. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από την κοινωνιολόγο Ρουθ Γκλας (Ruth Glass) το 1964, προκειμένου να χαρακτηρίσει τις κοινωνικές μεταβολές που επήλθαν εξαιτίας αυτής της διαδικασίας στην εργατική τότε συνοικία Ίσλινγκτον του Λονδίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστική ανακαίνιση Κατηγορία:Κοινωνικά ζητήματα
Μόνωση
thumb|right|250px|[[Ορυκτοβάμβακας Υλικά θερμομόνωσης, 1600 dpi]] Μόνωση ονομάζεται η απομόνωση ενός χώρου από υγρά, θερμότητα ή ψύχος, από τον ήχο και, σε ειδικές περιπτώσεις, από ραδιενέργεια ή η απομόνωση ενός αγωγού από τον οποίο διέρχεται ηλεκτρικό ρεύμα ή ηλεκτρικά σήματα με σκοπό τη μη διαφυγή ηλεκτρισμού προς τη γη ή την αποτροπή βραχυκυκλώματος, τον περιορισμό της απώλειας σήματος. Για να επιτευχθεί μόνωση χρησιμοποιούμε εξειδικευμένα, κατάλληλα υλικά με θερμομονωτικές ηχομονωτικές ή στεγανοποιητικές ιδιότητες (για παράδειγμα ορυκτοβάμβακες, ξυλόμαλλο για θερμομονωτικές και ηχομονωτικές ιδιότητες, διογκωμένη και εξηλασμένη πολυστερίνη για θερμομονωτικές ιδιότητες, ασφαλτόπανα για στεγανοποιητικές ιδιότητες).
Κτιριακή μόνωση
Ο όρος κτιριακή μόνωση αναφέρεται ευρέως σε κάθε αντικείμενο και υλικό το οποίο χρησιμοποιείται μέσα στο κτίριο και εξυπηρετεί σκοπούς μόνωσης. Χρήσης τέτοιων υλικών αποσκοπεί κυρίως σε θερμομόνωση τμημάτων του κτιρίου, αλλά ο όρος δεν παύει να αναφέρεται και σε ηχομόνωση, πυροπροστασία, κρουστική μόνωση (εφαρμογές βιομηχανίας). Πολλές φορές τα μονωτικά υλικά επιλέγονται με τέτοιο τρόπο ώστε να πραγματοποιούν παράλληλα πολλές από τις προαναφερθείσες λειτουργίες.
Τύποι κτιριακής μόνωσης
Η μόνωση στα κτίρια διακρίνεται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες. Τη θερμομόνωση, τη στεγανοποίηση ή υγρομόνωση και την ηχομόνωση.
Θερμομόνωση
Η Θερμομόνωση ορίζεται ως η μείωση των αποτελεσμάτων ποικίλων διαδικασιών μεταφοράς θερμότητας μεταξύ αντικειμένων, τα οποία βρίσκονται σε θερμική επαφή ή σε απόσταση ικανή για επίδραση από ακτινοβολία.
Θερμότητα είναι μια ενέργεια που μεταφέρεται εξαιτίας της διαφοράς θερμoκρασίας. Η θερμότητα μεταφέρεται από σώμα υψηλότερης θερμοκρασίας προς σώμα χαμηλότερης θερμοκρασίας. Η μεταφορά θερμότητας σταματά όταν εξισώνονται οι θερμοκρασίες των σωμάτων. Αυτό ονομάζεται θερμική ισορροπία. Η θερμότητα που μεταφέρεται σ’ ένα σώμα εξαρτάται από τη μάζα του, το είδος του υλικού ή και από τη μεταβολή της θερμοκρασίας του!
Στόχος των θερμομονωτικών υλικών σε ένα κτίριο είναι να μειώσουν : • τη θερμική ροή μεταξύ σωμάτων ή • χώρων που βρίσκονται σε διαφορετική θερμοκρασία. Η θερμομόνωση μειώνει τη μεταφορά θερμότητας από αγωγή ή ακτινοβολία, εμποδίζοντας ή αντανακλώντας και όχι απορροφώντας την ενέργεια.
Στις κτιριακές κατασκευές τα θερμομονωτικά υλικά χαρακτηρίζονται από την τιμή του U-value (θερμοπερατότητα). Πρόκειται για την τιμή που χρησιμοποιείται για να δώσει την αποτελεσματικότητα διαφόρων μονωτικών υλικών με διάφορα πάχη. Είναι η θερμική αντίσταση ενός m2 υλικού συγκεκριμένου πάχους εκφράζει τη ροή θερμότητας που προκαλείται από τη διαφορά θερμοκρασίας.
Σημαντικός και αποτελεσματική κατασκευαστική λύση είναι και η εξωτερική θερμομόνωση.
Εξωτερική θερμομόνωση
Ως εξωτερική θερμομόνωση ορίζεται ένα σύστημα στο οποίο η μόνωση δεν διακόπτεται στα σημεία ένωσης των διαφορετικών δομικών στοιχείων. Η θερµοπρόσοψη εφαρµόζεται από τη δεκαετία του 1960 στη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη, προσφέροντας ιδιαίτερη ευελιξία στην κατασκευή καθώς το θερμομονωτικό υλικό τοποθετείται στην εξωτερική επιφάνεια του κτιρίου, μετά την αποπεράτωση των εργασιών κατασκευής της τοιχοποιίας και αποτελώντας την πλέον αποτελεσµατική λύση για την αναδροµική θερμομόνωση υφιστάμενων κτιρίων.
Στην εφαρμογή της θερµοπρόσοψης µπορούν να χρησιµοποιηθούν η διογκωμένη πολυστερίνη, η εξηλασµένη πολυστερίνη και ο πετροβάµβακας.
Στεγανοποίηση
Στεγανοποίηση ή υγρομόνωση ορίζεται ως η διαδικασία κατά την οποία ένα σώμα γίνεται αδιαπέρατο από το νερό με την εφαρμογή σε αυτό συγκεκριμένων αδιαβροχοποιητικών υλικών. Τα υλικά αυτά έχουν την ιδιότητα να είναι αδιαπέρατα από το νερό και να μην επηρεάζονται από αυτό, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Τέτοιου είδους υλικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε υγρό περιβάλλον, ακόμα και κάτω από το νερό για συγκεκριμένα βάθη.
Στην οικοδομή ο όρος στεγανοποίηση συναντάται κυρίως σε χώρους υπογείων, δωμάτων, ταρατσών, πισίνας, ζαρντινιερών κ.α.
Κατηγορία:Θερμότητα
Σεκταρισμός
Σεκταρισμός ή Σεχταρισμός (αγγλ. sectarism < λατ. secta) ονομάζεται η αυστηρή προσκόλληση στις πεποιθήσεις μιας σέκτας.
Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει την στενότητα πνεύματος και την έλλειψη ανεκτικότητας όσον αφορά την στάση και συμπεριφορά ομάδας ατόμων, που παρουσιάζεται σε θρησκευτικό, πολιτικό ή άλλο επίπεδο και εκδηλώνεται με την προσκόλληση σε μια ιδεολογία, δόγμα ή παράδοση με αδιαλλαξία και φανατισμό. Ο σεκταρισμός την περίπτωση αυτή μπορεί να περιλαμβάνει διακρίσεις και αποδοκιμασία προς εκείνους που είναι εκτός σέκτας.
Χρησιμοποιείται επίσης αναφορικά με ομάδες που ενυπάρχουν σε θρησκεύματα ή ομολογίες της ίδιας θρησκείας.
Σεκταρισμός και Χριστιανισμός
Σε σχέση με τον βασικό ορισμό του σεκταρισμού που αναφέρεται στο σύνολο των αρχών και των πεποιθήσεων που έχουν τα μέλη μιας θρησκευτικής σέκτας, μια χριστιανική σέκτα παρουσιάζεται συχνά ως Αποσχιστικού τύπου, απορρίπτει δηλ. τις επικρατούσες χριστιανικές εκκλησίες με βάση μια κριτική εξωτερικού τύπου του 17ου αιώνα, η οποία σύμφωνα με την Φιλοσοφία της θρησκείας είναι πλέον απαρχαιωμένη και μη αποδεκτή.
Αν και όλες οι σέκτες παρουσιάζονται να μονοπωλούν το ενδιαφέρον και την καθοδήγηση του Θεού, όπως και την κατοχή της αλήθειας σε σχέση με τις επικρατούσες εκκλησίες επειδή ισχυρίζονται ότι εγκατέλειψαν τις αρχές τους, για όσους βρίσκονται εκτός της επιρροής αυτών των ομάδων θεωρείται δυνατόν να προσδιοριστεί η αρχή τους και να ερμηνευτεί η παρουσία τους με πολιτικά και κοινωνικοοικονομικά κριτήρια.
Ο όρος "αιρέσεις" που χρησιμοποιείται κάποιες φορές γι' αυτό το φαινόμενο, αντιμετωπίζεται από αυτές τις θρησκευτικές ομάδες ως παραπειστικός, διότι υπονοεί μια παρέκκλιση από κάποιο "ορθό" δόγμα το οποίο εκείνες δεν αποδέχονται. Ο όρος σέχτα (sect) που χρησιμοποιείται διεθνώς θεωρείται καλύτερος, αλλά κι αυτός δεν έχει καμιά νομική βαρύτητα σε χώρες που υποτίθεται ότι δεν διώκουν το θρησκευτικό φρόνημα.
Βιβλιογραφία-Πηγές
Κατηγορία:Θρησκευτικές πίστεις, παραδόσεις και κινήματα
Λιγούστρο
Το λιγούστρο ή λιγκούστρο (Ligustrum) είναι γένος αειθαλών ή φυλλοβόλων θάμνων, οι οποίοι μπορεί να γίνουν δέντρα μικρού ή μεσαίου μεγέθους. Ανήκει στα ελαιοειδή. Το γένος απαρτίζεται από σαράντα περίπου είδη. Τα λιγούστρα χρησιμοποιούνται κυρίως για την δημιουργία φυτοφρακτών και πράσινων πλαισίων, ενώ μπορούν να φυτευτούν και σε γλάστρες. Είναι ημισκιόφυτα και φωτόφυτα και αναπτύσσονται σε καλά στραγγιζόμενα εδάφη. Πολλαπλασιάζονται με σπόρους και με μοσχεύματα. Οι δενδρώδεις ποικιλίες πολλαπλασιάζονται με εμβόλια πάνω στο L. japonicum.
Περιγραφή
Τα λιγούστρα είναι θάμνοι ή μικρά δέντρα, τα οποία μπορούν να φτάσουν σε ύψος έξι μέτρων ή και μεγαλύτερο, ανάλογα με το είδος. Τα φύλλα τους είναι απλά, επιμήκη ή οβάλ και έχουν αντίθετη φυλλοταξία. Ανθίζουν την άνοιξη και το καλοκαίρι και τα μικρά λευκά άνθη τους σχηματίζουν κωνικές ταξιανθίες. Τα άνθη αποτελούνται από τέσσερα πέταλα ενωμένα στο βασικό τους μισό. Οι καρποί είναι μικρά κηρώδη μπλε και μαύρα μούρα που παραμένουν πάνω στο φυτό το χειμώνα.
Τα φυτά είναι ολόκληρα τοξικά, συμπεριλαμβανομένων των καρπών. Η τοξική ουσία που παράγουν τα λιγούστρα είναι ένα γλυκοσίδιο, η συριγκίνη ή λιγουστρίνη, η οποία είναι ερεθιστική για τον άνθρωπο και μπορεί να προκαλέσει ναυτία, εμετό, διάρροια και κοιλιακές κράμπες, αλλά δεν υπάρχει καταγεγραμμένη περίπτωση δηλητηρίασης στον άνθρωπο από λιγούστρο. Αντίθετα, το φυτό είναι δηλητηριώδες για τα μηρυκαστικά.
Εκχυλίσματα των διαφόρων ειδών λιγούστρου φαίνεται ότι έχουν αντιοξειδωτική (προστατεύουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια από την αιμόλυση), αντιφλεγμονώδη και ηπατοπροστατευτική δράση. Θεωρείται επίσης ότι ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και βοηθάει στην πρόληψη του καρκίνου, αν και τα στοιχεία δεν είναι αρκετά. Εκχύλισμα από τα φύλλα του είδους L. robustum χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική.
Είδη
Το γένος περιλαμβάνει περίπου 40 είδη. Από αυτά έντεκα είναι δεκτά από το ITIS (Integrated Taxonomic Information System) :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελαιοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Θάμνοι Κατηγορία:Δέντρα