cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασπριά Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Ασπριά είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στους πρόποδες του όρους Αετόπετρα, ανάμεσα στα δυο όρη Μακριά Ράχη και Μακρυνόρος και ανάμεσα σε δύο χειμάρρους που καταλήγουν στον ποταμό Μόρνο. Απέχει 97 χλμ. από το Μεσολλόγγι, 48 χλμ. απο την Ναύπακτο και βρίσκεται στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει τα χωριά Λιμνίτσα, Κοκκινοχώρι, Χρίσοβο και Κεντρική.
Αξιοθέατα του χωριού είναι η "Δρακότρυπα", ένα φυσικό λαβυρινθώδες σπήλαιο σε απόσταση 3 χλμ. προς την Αναβρυτή με υπόγειο ποταμό, μικρές λίμνες, σταλαγμίτες και σταλακτίτες, που ανακαλύφθηκε το 1969 και έχουν του οποίου έχουν εξερευνηθεί πάνω από 500 μέτρα διαδρομών. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το παλιό παραδοσιακό κτίριο στον κεντρικό δρόμο του χωριού που έχει αναπαλαιωθεί και πρόκειται να εγκατασταθεί λαογραφική συλλογή και ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού, ο ενοριακός ναός Άγιος Γεώργιος (ο παλιός είχε κτισθεί το 1802) και το ανακαινισμένο παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου με επιγραφές 1832, 1890.
Ιστορία
Διάσπαρτα ευρήματα της περιοχής, όπως οι πλακοεπένδυτοι τάφοι στις τοποθεσίες "Σκαλόραχη", "Λακκούλα" και "Ελληνομνήματα", τα κεραμικά στη "Λακκούλα", μεγάλοι λίθοι στην "Παλιόλακα" και αγνύθες (βαρίδια αργαλειού) στην "Αργασταριά" και "Μηλιανού" μαρτυρούν, μετά από ραδιοχρονολόγηση, ότι υπήρχε αρχαίος οικισμός από το 500 π.Χ..
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, το όνομα Ασπριά εμφανίζεται στα πρώιμα επίσημα οθωμανικά κατάστιχα και ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την αναφέρει, ως Ασπριάς, στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων να κατοικείται από 10 οικογένειες.
Διοικητικά
Την περίοδο 1999 - 2010, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, αποτελούσε το Διαμερισματικό/Δημοτικό διαμέρισμα Ασπριάς και ανήκε στο Δήμο Αποδοτίας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης εντάχθηκε στη Τοπική Κοινότητα Ασπριάς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 78 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Στέφανος Σγούρος
Ο  Στέφανος Σγούρος  (Πουλάδες Κέρκυρας, 1924 - Κέρκυρα, 31 Αυγούστου 2017) ήταν Έλληνας ζωγράφος και αγιογράφος της Επτανησιακής Σχολής που διακρίθηκε κυρίως στην τοπιογραφία και την ανθρώπινη μορφή.
Βιογραφία
Ο Στέφανος Σγούρος γεννήθηκε στους Πουλάδες της Κέρκυρας το 1924. Ήταν γιος και μαθητής του ζωγράφου και αγιογράφου Διονυσίου Σγούρου (1887-1977). Οι σπουδές του στη ζωγραφική συνεχίστηκαν στο Istituto Volontà της Ρώμης, από το οποίο αποφοίτησε το 1952 με τιμητικούς τίτλους και διακρίσεις. Εγκαταστάθηκε στην Άνω Κορακιάνα της Κέρκυρας, την οποία ιδιαίτερα αγάπησε μέχρι τον θάνατό του. Ήταν παντρεμένος με την Κατερίνα Σγούρου και απέκτησαν μαζί δύο κόρες. Πέθανε στην Κέρκυρα την 31 Αυγούστου 2017, σε ηλικία 93 ετών.
Τεχνοτροπία & έργο
Ο Σγούρος ασχολήθηκε τόσο με την ελαιογραφία όσο κυρίως και με την υδατογραφία. Ήταν κυρίως τοπιογράφος, αλλά άφησε έργα και σε άλλα είδη ζωγραφικής, όπως η προσωπογραφία, η ηθογραφία και οι νεκρές φύσεις. Από το 1947 επιδόθηκε και στην αγιογραφία. Εικόνες και εικονογραφημένα λάβαρα (σκόλες λέγονται στην Κέρκυρα) υπάρχουν σε πολλούς ναούς της Κέρκυρας, αλλά και σε ιδιωτικές συλλογές. Κατά την περίοδο 1958-1980 εικονογράφησε οροφές ναών (ουρανίες λέγονται στα Επτάνησα), συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διάσωση του είδους. Ουρανίες του υπάρχουν μεταξύ άλλων στους ναούς: της Υπεραγίας Θεοτόκου Αγίων Θεοδώρων Λευκίμμης (1959), της Υπεραγίας Θεοτόκου Οδηγήτριας Πέλεκα (1960), του Παντοκράτορος Εβροπούλων (1967), του Αγίου Σπυρίδωνος Σαρόκου (1979), του Αγίου Νικολάου Κορακιάνας (1980).
Στις ελαιογραφίες του ασχολείται κυρίως με την ανθρώπινη μορφή, καθώς και με την ηθογραφία και τις νεκρές φύσεις, περιοριζόμενος στο ακαδημαϊκό ρεαλιστικό ιδίωμα. Τα έργα υδατογραφίας του ακολουθούν την επτανησιακή παράδοση για τη ζωγραφική τέχνη, όπως αυτή διαμορφώνεται από τον 16ο αιώνα μέχρι και σήμερα. Ο Στέφανος Σγούρος έγραψε σχετικά: "Η τέχνη της ζωγραφικής είμαι μία και μόνη. Η επιστήμη της αναπαράστασης του φυσικού είναι πάντοτε η ίδια". Ήταν ο τελευταίος από τους συνεχιστές της παράδοσης της ακουαρέλας των κλασικών Κερκυραίων, κυρίως όμως του Άγγελου Γιαλλινά.
Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε στην Κέρκυρα το 1956. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στην Κέρκυρα το 1971 και το 1975, καθώς και στις Βρυξέλλες τον Μάιο του 1975. Το καλοκαίρι του 2005 έγινε αναδρομική έκθεση των έργων του στη Δημοτική Πινακοθήκη της Κέρκυρας. Η τελευταία του αναδρομική έκθεση έγινε τον Ιούλιο 2011 στην Πινακοθήκη "Λέανδρος Μ. Σπαρτιώτης" στην Πρέβεζα.
Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του βρίσκεται σε ιδιωτικές συλλογές. Στη συλλογή της οικογένειάς του συμπεριλαμβάνονται έργα των περισσότερων φάσεων της δημιουργίας του.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι Κατηγορία:Κέρκυρα Κατηγορία:Επτανησιακή σχολή
Ένγκελμπερτ Β΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Ο Ένγκελμπερτ Β΄, γερμ. Engelbert II (17 Μαΐου 1451 - 31 Μαΐου 1504) από τοτν Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του δυτικού Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1475-1504), κύριος της Μπρέντα και κυβερνήτης των Αψβουργικών Κάτω Χωρών (1485-86, 1501-04).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Δ΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Μαρίας του Λόον, κόρης του Ιωάννη Β΄ κυρίου του Γύλιχ, Χάινσμπεργκ & Λέβενμπεργκ. Μικρότερος αδελφός του ήταν ο Ιωάννης Ε΄.
Ήταν στρατιωτικός και αυλικός, ενώ για κάποιο διάστημα ήταν αρχηγός του προσωπικού συμβουλίου του δούκα της Βουργουνδίας και σημαντικός προστάτης των τεχνών. Ήταν κύριος της Μπρέντα (1475-1504). Το 1475 απεβίωσε ο πατέρας του και συμφώνησε με τον αδελφό του να λάβει τις περιοχές δυτικά του Ρήνου. Ο Κάρολος Βαλουά, δούκας της Βουργουνδίας τον έχρισε ιππότη του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος το 1473.
Όταν ο Κάρολος απεβίωσε, ο Ένγκελμπερτ Β΄ εισήλθε στον στρατό του Μαξιμιλιανού Α΄ των Αψβούργων, γαμπρού του Καρόλου. Το 1479 διοίκησε τμήμα στρατού στη μάχη του Γκινγκάτ και στην καταστολή της εξέγερσης στο Μπρυζ.
Το 1487 στη μάχη του Μπετύν αιχμαλωτίστηκε από τους Γάλλους και ελευθερώθηκε δύο χρόνια αργότερα με την καταβολή υψηλών λύτρων. Το 1496 ορίστηκε κυβερνήτης (stadtholder) της Φλάνδρας και έπειτα από δύο έτη ονομάστηκε πρόεδρος του Μεγάλου Συμβουλίου.
Προστάτης της Τέχνης
Ο Ένγκελμπερτ Β΄ ήταν ένας από τους τελευταίους σημαντικούς προστάτες των μικρογραφημένων χειρογράφων και παρήγγειλε ίσως το πιο πλούσια διακοσμημένο χειρόγραφο του ποιητικού έργου «Μυθιστορία του ρόδου». Περιέχει 92 μεγάλες και υψηλής ποιότητας μινιατούρες, παρότι είναι του 15ου αιώνα. Το κείμενό του αντιγράφηκε από ένα έντυπο βιβλίο, ενώ τις μικρογραφίες φιλοτέχνησε ένας καλλιτέχνης μικροαγιογραφιών που έμεινε γνωστός ως "Δεξιοτέχνης των Προσευχηταρίων περί το 1500". Το έργο βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Άλλο χειρόγραφο που παρήγγειλε είναι το «Βιβλίο των Ωρών του Ένγκελμπερτ του Νάσσαου», που βρίσκεται στη Βολδιανή Βιβλιοθήκη της Οξφόρδης.
Η προσωπογραφία του από τον "Δεξιοτέχνη των Πορτρέτων των Πριγκίπων" βρίσκεται στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ. Πιστεύεται ότι ήταν ο Ένγκελμπερτ Β΄, που παρήγγειλε από τον Ιερώνυμο Μπος το τρίπτυχο «Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων», που βρίσκεται στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης.
Οικογένεια
Εντούτοις απέκτησε δύο εκτός γάμου τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Tomek
Τόμεκ Γιοβάνης ή Tomek, είναι Έλληνας δημιουργός κόμικς, εικονογράφος και animator. Ξεκίνησε την καριέρα του στον χώρο του animation στις αρχές της δεκαετίας το '90 και τη δεκαετία του 2000 άρχισε την πορεία του στην ένατη τέχνη. Τα κόμικς του είναι χιουμοριστικά και συχνά σουρεαλιστικά. Από το 2010 ασχολείται αποκλειστικά με τα κόμικς και την εικονογράφηση. Δουλειές του Τόμεκ μπορείτε να βρείτε επίσης σε εξώφυλλα βιβλίων, μουσικά άλμπουμ και αφίσες, αλλά και στα έντυπα Athens Voice και Εφημερίδα των Συντακτών.
Πρώτα χρόνια
Ο Τόμεκ Γιοβάνης γεννήθηκε στη Jelenia Góra, Πολωνία, από Έλληνα πατέρα και Πολωνή μητέρα και ήρθε στην Ελλάδα στις αρχές των 80's.
Καριέρα
Ο Tomek είναι απόφοιτος του Τμήματος Γραφιστικής της Σχολής Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών του ΤΕΙ Αθήνας, με ειδικότητα το animation.
Ασχολήθηκε επαγγελματικά με το animation για πολλά χρόνια, στην παραγωγή διαφημιστικών και τίτλων σειρών για την τηλεόραση. Ανήκε στη δημιουργική ομάδα πίσω από τη σειρά Πανδώρα και Πλάτωνας, ενώ εργάστηκε και στην αμερικανική ταινία Rugrats go Wild.
Η πρώτη εμφάνιση του Tomek στα κόμικς ήταν τη δεκαετία του 1990 στο μουσικό φανζίν The Thing, στο οποίο συνέβαλλε με το στριπ 21st Century Boy. Το 2006 και το 2007 συν εκδίδει με τον Γιάννη Μπαρδάκο τα δύο πρώτα τεύχη της αυτοέκδοσης Hehe!. Το 2010 κυκλοφόρησε ένα τρίτο τεύχος, αυτή τη φορά από την Giganto.
Το 2011 ξεκίνησε ίσως η πιο γνωστή δουλειά του Tomek, η χιουμοριστική σειρά Κουλούρι (Jemma Press), στην οποία συνδυάζει σουρεαλιστικές ιστορίες και προσωπικά του στιγμιότυπα, ενώ πειραματίζεται με τις γωνίες και το στήσιμο των καρέ. Στο έβδομο τεύχος, που βγήκε το 2017, συνεργάστηκε με τον Βασίλη Μπαμπούρη για μια ιστορία μεγαλύτερης έκτασης, η οποία εμπνέεται από τον κόσμο του Κθούλου του Χ.Φ. Λάβκραφτ. Η σειρά έχει επανειλημμένως λάβει υποψηφιότητες στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς, μεταξύ των οποίων και για Καλύτερο Κόμικ. Τα εξώφυλλα των δύο πρώτων τευχών βραβεύτηκαν με το βραβείο ΕΒΓΕ 2012.
Ο Tomek ήταν ο εμπνευστής του ιστολογίου The Very Closed Circle, στο οποίο συνέβαλαν διάφοροι δημιουργοί, με μόνο κανόνα όλα τα στριπ να αποτελούνται από τέσσερα τετράγωνα, ισομεγέθη καρέ. Το 2016 κυκλοφόρησε ένα ομότιτλο κόμικ με καινούργια στριπ πολλών μελών του, όπως ο Τάσος Ζαφειριάδης, ο Tasmar, ο Σταύρος Κιουτσιούκης, η Δήμητρα Αδαμοπούλου, ο Έκτορας και ο Θανάσης Πετρόπουλος κ.α. Το ίδιο έτος, ο Tomek ήταν ο τιμώμενος καλλιτέχνης στο 11o Comicdom Con Athens, για το οποίο και φιλοτέχνησε την αφίσα.
Από το 2016 ξεκινάει τη συνεργασία με τις Εκδόσεις Πατάκη για την δημιουργία εικονογραφήσεων, εξωφύλλων και κόμικς. Το 2017 ξεκινάει για τον λογαριασμό των Εκδόσεων Πατάκη τη βιβλιοφιλική κόμικ στριπ σειρά Οι Αναγνώστες η οποία είναι η πρώτη στο είδος της προσπάθεια από έναν εκδοτικό οίκο να επικοινωνήσει με το κοινό του μέσω web comics.
Επιρροές
Οι καλλιτέχνες που επηρέασαν το σχέδιο και το χιούμορ του Tomek ανήκουν σε μια μεγάλη γκάμα, απόρροια του ότι έζησε για κάποια χρόνια στην Πολωνία. Έτσι, οι πρώτες του επιρροές ήρθαν από την πολωνική σκηνή των δεκαετιών του 1960 και 1970 και ειδικά από τον Tadeusz Baranowski και Henryk Chmielewski. Αργότερα επηρεάστηκε σημαντικά από την αισθητική του περιοδικού Mad, την Γάλλο-Βελγική σχολή, από διάφορους Αμερικανούς και Ευρωπαίους δημιουργούς (Robert Crumb, Peter Begge, Daniel Clowes, Ivan Brunetti) και από τους Monty Python.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς
Χρίσοβο Αιτωλοακαρνανίας
Το Χρίσοβο ή Χρύσοβο είναι μικρό ορεινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Χρίσοβο είναι αμφιθεατρικά χτισμένο στους νότιους πρόποδες του όρους της Μακριάς Ράχης σε υψόμετρο 670 μέτρων. Απέχει 88 χλμ. από το Μεσολλόγγι, 39 χλμ. απο την Ναύπακτο και βρίσκεται στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει τα χωριά Λιμνίτσα, Κοκκινοχώρι, και Ασπριά. Μαζί με το κοντινό χωριό Κοκκινοχώρι (απόσταση 2 χλμ.) και τη Λιμνίτσα αναφέρονται στη δημοτική παράδοση ως "Λεβεντοχώρια". Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, το όνομα Χρύσοβο εμφανίζεται σε οθωμανικά κατάστιχα του 1454 με την ονομασία Hirsova, σλαβικής προελεύσεως σύμφωνα με κάποιους μελετητές. Ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την αναφέρει, ως Χρύσοβο, στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων να κατοικείται από 10 οικογένειες.
Αξιοθέατα
Το πιο σημαντικό αξιοθέατο είναι ο Ναός του Σωτήρος ή "Σωτήρω" για τους ντόπιους, σε απόσταση 4 χλμ., ο οποίος είναι ότι απέμεινε από το Μοναστήρι του Σωτήρος που κτίστηκε περίπου τον 13ο αιώνα από τους μοναχούς της Ιεράς Μονής Παναγίας της Βαρνάκοβας και ήταν μετόχι της. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν το λιθόστρωτο δάπεδο, το λιθόκτιστο τέμπλο, η πέτρινη Αγία Τράπεζα και κυρίως οι αγιογραφίες και ο διάκοσμος των τοίχων του ναού. Ο καθηγητής Παύλος Λαζαρίδης (1975-1982) μελέτησε τις αγιογραφές του ναού στις αρχές της δεκαετίας του 60 και απέδειξε οτι η αγιογράφηση έγινε σε τέσσερις χρονικές περιόδους: το 1270, το 1400 - 1500, τον 16ο αι. και γύρω στο 1629. Αναφέρει μάλιστα ότι "Ο αρμονικός συνδυασμός μιας μεγάλης ποκιλίας χρωμάτικών διαβαθμίσεων, η σταθερότης, η ακρίβεια του σχεδίου και η σύνθεσις των σκηνών καθιστούν τη Σωτήρω ένα σημαντικό μνημείο στο οποίο αντιπροσωπεύεται η Βυζαντινή ζωγραφική πολλών αιώνων". Το μοναστήρι του Σωτήρος διαλύθηκε το 1834.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα γραμμένος Χρύσοβον, μετά την Επανάσταση του 1821, το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αποδωτίας. Το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Χρίσοβον. Την περίοδο 1999 - 2010, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ανήκε στο Δήμο Αποδοτίας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης μαζί με το Κοκκινοχώρι και τη Σωτήρω συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Κοκκινοχωρίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 40 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Ντουόμο του Μιλάνου
O Ντουόμο του Μιλάνου (ιταλικά: Duomo di Milano) είναι καθεδρικός ναός στο Μιλάνο, Ιταλία. Είναι αφιερωμένος στο Γενέσιο της Θεοτόκου και αποτελεί έδρα του αρχιεπισκόπου Μιλάνου. Ο γοτθικός καθεδρικός χρειάστηκε σχεδόν έξι αιώνες για να ολοκληρωθεί. Είναι η μεγαλύτερη εκκλησία στην Ιταλία, αφού η βασιλική του Αγίου Πέτρου βρίσκεται στο Βατικανό, και τρίτη μεγαλύτερη στον κόσμο.
Ιστορία
Ο πρώτος καθεδρικός, η νέα βασιλική αφιερωμένη στην Αγία Θέκλα, ολοκληρώθηκε το 355 και βρισκόταν στη θέση όπου βρίσκεται ο σύγχρονος ναός. Μια παρακείμενη βασιλική κτίστηκε το 836. Αμφότεροι οι ναοί καταστράφηκαν από πυρκαγιά το 1075. Η κατασκευή του σύγχρονου ναού άρχισε το 1386 από τον αρχιεπίσκοπο Αντόνιο ντα Σαλούτσο. Η έναρξη της κατασκευής συμπίπτει με την άνοδο του Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι στην εξουσία. Ο Βισκόντι επιθυμούσε να ακολουθήσει τις νεότερες τάσεις στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική. Το 1389, διορίστηκε αρχιμηχανικός ο Γάλλος Νικολά ντε Μποναβετούρ, ο όποιος πρόσθεσε στην εκκλησία γαλλικό γοτθικό ρυθμό, ασυνήθη στην Ιταλία. Αποφάσισε ότι η πλίνθινη κατασκευή θα καλυφθεί με μάρμαρο. Ο Γκαλεάτσο παραχώρησε για την κατασκευή του ναού την αποκλειστική χρήση του μαρμάρου από το λατομείο Καντόλια απαλλαγμένη από φόρους. Δέκα χρόνια, ένας άλλος Γάλλος αρχιτέκτονας, ο Ζαν Μιγνιό, κλήθηκε από το Παρίσι για να κρίνει και να βελτιώσει το σχέδιο, καθώς ο οικοδόμοι χρειάζονταν νέες τεχνικές ώστε να ανυψωθούν οι πέτρες σε μεγάλο ύψος.
αριστερά|thumb|250px|Ο Ντουόμο όπως φαίνεται από την πλατεία Ντουόμο
Οι εργασίες προχώρησαν γρήγορα, και όταν ο Τζαν Γκαλεάτσο πέθανε το 1402, σχεδόν ο μισός καθεδρικός είχε ολοκληρωθεί. Οι εργασίες, όμως, σταμάτησαν σχεδόν τελείως μέχρι το 1480, εξαιτίας της έλλειψης χρηματοδότησης και ιδεών. Από το 1500 μέχρι το 1510, υπό του Λουντοβίκο Σφόρτσα, ολοκληρώθηκε ο οκτάγωνος τρούλος και το εσωτερικό διακοσμήθηκε με τέσσερις σειρές με δεκαπέντε αγάλματα η καθεμία, αναπαριστώντας αγίους, προφήτες και άλλες βιβλικές μορφές. Το εξωτερικό παρέμεινε χωρίς διακόσμηση, με την εξαίρεση με το οβελό του Αμαντέο (Guglietto dell'Amadeo), ο οποίος κατασκευάστηκε το 1507-1510. thumb|250px|Ο Ντουόμο περί το 1745 Το 1577, ο Κάρλο Μπορρομέο καθαγίασε το οικοδόμημα ως νέα εκκλησία. . Το 1682 ολοκληρώθηκε η επικάλυψη της στέγης. Το 1762 ανεγέρθηκε ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ναού, ο οβελός της Μαντονίνα, ύψους 108,5 μέτρα. Ο οβελός σχεδιάστηκε από τον Κάρλο Πελλικάνι και στην κορυφή του βρίσκεται το άγαλμα της Μαντονίνα, έργο του Τζουζέπε Περέτζο.
Τις 20 Μαΐου 1805, ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης, ο οποίος ετοιμαζόταν να στεφθεί βασιλιάς της Ιταλίας, διέταξε η πρόσοψη να ολοκληρωθεί από τον Πελλικάνι. Ενθουσιασμένος, επιβεβαίωσε ότι το κόστος της κατασκευής θα καλυφθεί από το θησαυροφυλάκιο της Γαλλίας, το οποίο θα αποζημίωνε την εταιρία κατασκευής για την πώληση περιουσίας της. Αν και η αποζημίωση δεν πληρώθηκε, η πρόσοψη ολοκληρώθηκε σε μόλις εφτά χρόνια. Ο Πελικάνι ακολούθησε παλαιότερο σχέδιο, προσθέτοντας μερικές νεογοτθικές λεπτομέρειες στα άνω παράθυρα. Ως ένδειξη ευχαριστίας, ένα άγαλμα του Ναπολέοντα βρίσκεται στην κορυφή ενός οβελού. Ο Ναπολέων στέφθηκε βασιλιάς της Ιταλίας στο Ντουόμο.
Τα επόμενες χρόνια κατασκευάστηκαν οι περισσότερες από τις υπόλοιπες αντηρίδες και οβελοί. Κατά τη διάρκεια του συμμαχικού βομβαρδισμού του Μιλάνου, στο Β΄ΠΠ, ο ναός υπέστη μερικές καταστροφές, αν και όχι τόσο σημαντικές όσο άλλα κτίρια της περιοχές, όπως η Σκάλα του Μιλάνου. Επιδιορθώθηκε γρήγορα, προσφέροντας τόπο διαμονής και τους εκτοπισμένους ντόπιους. Οι τελευταίες λεπτομέρειες του ναού ολοκληρώθηκαν μόλις στις 6 Ιανουαρίου 1965, με την αποπεράτωση της τελευταίας πύλης.
Αρχιτεκτονική
thumb|250px|Το εσωτερικό του ναού Το σχέδιο του ναού αποτελείται από ένα κλίτος με τέσσερις πλευρικούς διαδρόμους, το εγκάρσιο κλίτος και στη συνέχεια τη χορωδία και το ιερό. Το ύψος του κλίτους είναι 45 μέτρα, το ψηλότερο σε γοτθικό ναό που έχει ολοκληρωθεί (ο καθεδρικός ναός της Μπωβαί έχει ύψος 48 μέτρα, αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ). Τα τέσσερα μεγάλα κλίτη του ναού, τα οποία χωρίζονται με 40 κίονες, αντικατοπτρίζονται στις πύλες της πρόσοψης. Πλευρικούς διαδρόμους διαθέτουν και τα εγκάρσια κλίτη. Οι κίονες των κλιτών έχουν ύψος 24,5 μέτρα και τα παράθυρα στο ιερό έχουν διαστάσεις 20,7 επί 8,5 μέτρα. Η φέρουσα οικοδομή του ναού είναι από τούβλα και το εξωτερικό του είναι επικαλυμμένο με μάρμαρο από τα λατομεία της Καντόλια.
Η οροφή είναι προσβάσιμη στους τουρίστες (με αντίτιμο), από όπου είναι ορατά αρκετά από τα αγάλματα του ναού. Η οροφή είναι διάσημη για τους οβελούς της και τις αντηρίδες της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μιλάνο Μιλανο
Κορράδος Β΄ της Σουαβίας
Ο Κορράδος Β΄ (γερμ. Konrad II., Φεβρουάριος/Μάρτιος 1172 - 15 Αυγούστου 1196) από τον Οίκο των Χοενστάουφεν ήταν Δούκας της Σουηβίας (1191 - 1196).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας και Γ΄ δούκα της Σουαβίας και της Βεατρίκης Α΄ των Ιβρέα, κόρης και κληρονόμου του Ρενώ Γ΄ κόμη της Βουργουνδίας. Αδελφοί του ήταν ο Φρειδερίκος Ε΄, Ερρίκος ΣΤ΄, ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ και ο Φίλιππος.
Το 1187 αρραβωνιάστηκε τη Βερεγγάρια των Ιβρέα, κόρη του 3ου εξαδέλφου του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης, ο οποίος τον έχρισε ιππότη. Η Βερεγγάρια ήταν 9 ετών και έπειτα από 4 έτη αντιστάθηκε στον προτεινόμενο γάμο· ζήτησε ακύρωση της συμφωνίας, έτσι ο γάμος της δεν τελέστηκε.
Το 1191 ήταν παρών στη στέψη του αδελφού του Ερρίκου ΣΤ΄ της Γερμανίας, που έγινε στη Ρώμη. Έπειτα ακολούθησε τους Νορμανδούς στις εκστρατείες τους για την κατάληψη της Σικελίας (1191, 94). Ένας χρονογράφος τον περιγράφει ως "παραδομένο πλήρως στην πορνεία, μοιχεία και κάθε παραφροσύνη. Πάντως ήταν ορμητικός στη μάχη και γενναιόδωρος στους φίλους του".
Το 1196 δολοφονήθηκε στο Ντούρλαχ από τον σύζυγο μίας γυναίκας που είχε βιάσει, όπως πιστεύεται. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, όταν προσπάθησε να βιάσει μία παρθένο, αυτή τον δάγκωσε και από τη λοίμωξη που προέκυψε, ο Κορράδος Β΄ απεβίωσε.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Στάρτσοβο
Το Στάρτσοβο (Βουλγαρικά: Старчево ή Старчово, Στάρτσεβο ή Στάρτσοβο) είναι οικισμός στη Βουλγαρία. Βρίσκεται στο δήμο Πετριτσίου στην επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ, στο νότιο τμήμα της χώρας, 130 χλμ. νότια της πρωτεύουσας Σόφιας. Το υψόμετρο του Σταρτσόβου είναι 234 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και υπάρχουν 624 κάτοικοι. Στο χωριό βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Μηνά, στον οποίον κάθε χρόνο πραγματοποιείται θεία λειτουργία στα ελληνικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Μπλαγκόεβγκραντ
Τατζικική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια
Η Τατζικική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια (τατζικικά: Энциклопедияи советии тоҷик) είναι η πρώτη καθολική εγκυκλοπαίδεια στην Τατζικική γλώσσα, η οποία δημοσιεύθηκε στο Ντουσαμπέ από το 1978 έως το 1988 σε οκτώ τόμους. Ένας επιπλέον τόμος, ο Τατζικική ΣΣΔ, δημοσιεύθηκε στα Τατζικικά και τα Ρώσικα. Энциклопедияи советии тоҷик
Ο κύριος συντάκτης ήταν ο πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών της Τατζικικής ΣΣΔ, Μουχαμέντ Ασίμοφ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Τατζικιστάν-επέκταση Κατηγορία:Πολιτισμός του Τατζικιστάν Κατηγορία:Σοβιετικές εγκυκλοπαίδειες
Τουρκμενική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια
Η Τουρκμενική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια (τουρκμενικά: Түркмен совет энциклопедиясы) ήταν η πρώτη εγκυκλοπαίδεια στην τουρκμενική γλώσσα (σε Κυριλλικό αλφάβητο), και δημοσιεύθηκε στο Ασχαμπάτ σε δέκα τόμους από το 1974 έως το 1989.
Ένας συμπληρωματικός τόμος, με το όνομα Τουρκμενική ΣΣΔ, δημοσιεύθηκε στα Τουρκμενικά το 1983 και στα Ρωσικά το 1984.
Οι κύριοι συντάκτες ήταν ο Πιγκάμ Αζίμοφ στον πρώτο τόμο, και ο Νούρι Αταμαμέντοφ από τον 2ο έως τον 10ο τόμο.
Κατηγορία:Σοβιετικές εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πολιτισμός του Τουρκμενιστάν
Ρενέ του Σαλόν
Ο Ρενέ, γαλλ. René, λατιν. Renatus (5 Φεβρουαρίου 1519 - 15 Ιουλίου 1544) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας της Οράγγης (1530-44), βαρόνος της Μπρέντα (1538-44) και κυβερνήτης της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης και Γκέλντερς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μπρέντα και ήταν το μόνο τέκνο του Ερρίκου Γ΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Κλαυδίας των Ιβρέας - Σαλόν-Αρλαί, κόρης του Ιωάννη Δ΄ πρίγκιπα της Οράγγης. Το 1521 απεβίωσε η Κλαυδία και το 1530 απεβίωσε ο αδελφός της Φιλιμπέρτος πρίγκιπας της Οράγγης άγαμος, οπότε τον κληρονόμησε ο Ρενέ με τον όρο να χρησιμοποιεί τον θυρεό και το όνομα των Σαλόν. Έτσι έγινε γνωστός ως Ρενέ του Σαλόν-Οράγγης αντί του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.
Το 1540 έγινε κυβερνήτης (stadtholder) της Ολλανδίας, Ζηλανδίας και Ουτρέχτης. Το 1543 έγινε κυβερνήτης και του Γκέλντερς.
Το 1544 έλαβε μέρος στην πολιορκία του Σαιν Ντιζιέ που έκανε ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων. Πληγώθηκε θανάσιμα και απεβίωσε με τον Κάρολο Ε΄ δίπλα στην κλίνη του. Τάφηκε στη Μεγάλη Εκκλησία της Μπρέντα, δίπλα στο ολιγόζωο τέκνο του. Ένα κενοτάφιο φτιάχτηκε ως ανάμνησή του στον Άγ. Στέφανο του Μπαρ-λε-Ντυκ. Άφησε το πριγκιπάτο της Οράγγης και τη βαρονία της Μπρέντα στον εξάδελφό του Γουλιέλμο Α΄ που έγινε έτσι πρίγκιπας της Οράγγης, αν και δεν ήταν απόγονος των προηγούμενων πριγκίπων της. Έγινε έτσι ο ιδρυτής του κλάδου Οράγγης-Νάσσαου.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Φίλιππος Γουλιέλμος της Οράγγης
Ο Φίλιππος-Γουλιέλμος (Filips Willem van Oranje, 19 Δεκεμβρίου 1554 - 20 Φεβρουαρίου 1618) από τον Οίκο του Νασσάου ήταν πρίγκιπας της Οράγγης (1584-1618).
Βιογραφία
Απεβίωσε το 1618 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος, ετεροθαλής αδελφός του Μαυρίκιος ως πρίγκιπας της Οράγγης. Ήταν ένας Καθολικός πρίγκιπας της Οράγγης σε αντίθεση με τον πατέρα του, που έγινε Καλβινιστής και οδήγησε την Ολλανδία σε εξέγερση εναντίον των Αψβούργων της Ισπανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1606 την Ελεονώρα των Βουρβόνων-Κοντέ, κόρη του Ερρίκου πρίγκιπα του Κοντέ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Καζακική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια
Η Καζακική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια (καζακικά: Қазақ Кеңес энциклопедиясы) ήταν μια εγκυκλοπαίδεια πολλαπλών χρήσεων από το Καζακστάν, η οποία εκδόθηκε στην ΕΣΣΔ. Η Καζακική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια τυπώθηκε σε 12 τόμους στο Αλμάτι από το 1972 έως το 1978. Ένας επιπλέον τόμος, με το όνομα Καζακική ΣΣΔ, εκδόθηκε στα Καζακικά και στα Ρώσικα το 1985. Συνολικά η εγκυκλοπαίδεια είχε 48.931 άρθρα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σοβιετικές εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν
Καμινάρι Αρκαδίας
Το Καμινάρι είναι εγκαταλελειμμένος ημιορεινός οικισμός της Πελοποννήσου στην πρώην επαρχία Κυνουρίας και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας με υψόμετρο 196 μέτρα. Εγκαταλείφθηκε από τους τελευταίους κατοίκους τη δεκαετία του 1970, οι οποίοι μεταφέρθηκαν κυρίως στα γειτονικά χωριά Κάτω Δολιανά και Προσήλια. Γεωγραφικά, ο οικισμός βρίσκεται δυτικά των Κάτω Δολιανών και από τη νότια πλευρά του χειμάρρου Τάνου, σε απόσταση 10 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Άστρος (έδρα του δήμου) και 38 χλμ. Α.-ΝΑ. της Τρίπολης. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δολιανών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Δολιανών που υπάγεται στο Δήμο Βόρειας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Αρκαδίας
Ερρίκος του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1550-1574)
Ο Ερρίκος, ολλανδ. Hendrik (15 Οκτωβρίου 1550 - 14 Απριλίου 1574) ήταν από τον Οίκο του Νάσσαου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντίλενμπουργκ και ήταν ο πέμπτος γιος του Γουλιέλμου Α΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Ιουλιάνας, κόρης του Μπόντο Η΄, κόμη του Στόλμπεργκ-Βερνιγκερόντε. Ανατράφηκε ως Λουθηρανός και σπούδασε στο Λέβεν και το Στρασβούργο.
Ο πρώτος αδελφός του Γουλιέλμος Α΄, πρίγκιπας της Οράγγης ο σιωπηλός, ο τρίτος αδελφός του Λουδοβίκος και ο ίδιος εισήλθαν στο στρατό των Ουγενότων του Λουδοβίκου Α΄ των Βουρβόνων, πρίγκιπα του Κοντέ και έλαβε μέρος στη μάχη του Μονκοντούρ το 1569. Πέντε έτη μετά πολέμησε στη μάχη του Μόκερχαϊντε, όπου απεβίωσε σε ηλικία 23 ετών· ο αδελφός του Λουδοβίκος απεβίωσε επίσης εκεί 36 ετών και οι σοροί τους δεν βρέθηκαν ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ιωάννης Ζ΄ του Νάσσαου-Ζίγκεν
Ο Ιωάννης Ζ΄ ο Μεσαίος, γερμ. Johann der Mittlere (7 Ιουνίου 1561 - 27 Σεπτεμβρίου 1623) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ζίγκεν.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄ του Πρεσβύτερου, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Γεωργίου Γ΄ λαντγράβου του Λόιχτενμπεργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1581 την Μαγδαληνή, κόρη του Φιλίππου Δ΄ κόμη του Βάλντεκ-Βίλντουνγκεν και είχε τέκνα:
Η Μαγδαληνή απεβίωσε το 1599 και ο Ιωάννης Ζ΄ έκανε το 1603 δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα, κόρη του Ιωάννη Β΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Γαλέρα
μικρογραφία|250x250εσ|Μοντέλο τυπικού σχεδίου [[Μάλτα|Μαλτέζικης πολεμικής γαλέρας του 16ου αιώνα, της τελευταίας μεγάλης εποχής των πολεμικών γαλερών]] Η γαλέρα είναι είδος πλοίου που προωθείται κυρίως με κουπιά. Η γαλέρα χαρακτηρίζονταν από το μακρόστενο σκαρί της, το μικρό βύθισμά της, και το χαμηλό ύψος εξάλων της, δηλαδή του χώρου ανάμεσα στη θάλασσα και τα κάγκελα του πλοίου. Σχεδόν όλα τα είδη της γαλέρας είχαν και πανιά, που χρησιμοποιούνταν σε περίπτωση ευνοϊκού ανέμου, αλλά η ανθρώπινη δύναμη ήταν πάντα η κύρια μέθοδος προώθησής τους. Αυτό επέτρεπε στις γαλέρες να πλέουν ανεξάρτητα από την πορεία των ανέμων και των ρευμάτων. Η γαλέρα προήλθε από τους ναυτικούς πολιτισμούς που κατοικούσαν γύρω από τη Μεσόγειο Θάλασσα, στις αρχές της 1ης χιλιετίας π.Χ., αν και κάποιοι πρώιμοι τύποι εμφανίστηκαν νωρίτερα. Παρέμεινε σε χρήση, σε διάφορες μορφές, μέχρι και τις αρχές του 19ου αιώνα, με εφαρμογές στον πόλεμο, στο εμπόριο και στην πειρατεία.
Οι γαλέρες ήταν τα πολεμικά πλοία που χρησιμοποιήθηκαν από τις πρώτες Μεσογειακές ναυτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων, των Φοινίκων, και (αργότερα) και των Ρωμαίων. Παρέμειναν ο κυρίαρχος τύπος των πλοίων που χρησιμοποιήθηκαν για τον πόλεμο και την πειρατεία στη Μεσόγειο Θάλασσα μέχρι και τις τελευταίες δεκαετίες του 16ου αιώνα. Ως πολεμικά και πειρατικά πλοία, οι γαλέρες μετέφεραν διάφορα είδη όπλων, σε όλην την μακροχρόνια ύπαρξή τους, συμπεριλαμβανομένων εμβόλων, κριών (π.χ. στην πολιορκία της Τύρου), καταπελτών, υγρού πυρός και (τέλος) κανονιών. Στηρίχθηκαν, επίσης, σε μεγάλο βαθμό στα (σχετικά) μεγάλα πληρώματά τους, για να εξουδετερώνουν τα εχθρικά πλοία με ρεσάλτο. Οι γαλέρες ήταν το πρώτο είδος πλοίου που χρησιμοποίησε αποτελεσματικά βαριά κανόνια ως όπλα εναντίον εχθρικών πλοίων αλλά και εναντίον παράκτιων εγκαταστάσεων. Ως ιδιαίτερα αποδοτικές πλατφόρμες, ανάγκασαν σε αλλαγές προσαρμογής στο σχεδιασμό των μεσαιωνικών παράκτιων φρουρίων, καθώς και βελτίωση του σχεδιασμού των αντίπαλων πολεμικών πλοίων.
Το αποκορύφωμα της πολεμικής χρήσης των γαλερών ήρθε στα τέλη του 16ου αιώνα, με τη ναυμαχία της Ναυπάκτου, το 1571, που ήταν μία από τις μεγαλύτερες ναυμαχίες της ιστορίας. Από τον 17ο αιώνα, ωστόσο, τα ιστιοφόρα πλοία και κάποια υβριδικά σκάφη, όπως τα σεμπέκα, εκτόπισαν (σταδιακά) τις γαλέρες από τις ναυμαχίες. Ήταν, όμως, το πιο συνηθισμένο είδος πλοίων στον Ατλαντικό Ωκεανό, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, και αργότερα είχαν περιορισμένη χρήση στην Καραϊβική, στις Φιλιππίνες και στον Ινδικό Ωκεανό, κατά την πρώιμη νεότερη περίοδο, κυρίως ως περιπολικά σκάφη, κυρίως για την καταπολέμηση της πειρατείας. Από τα μέσα του 16ου αιώνα οι γαλέρες ήταν σε διαλείπουσα χρήση στη Βαλτική Θάλασσα, με τις σύντομες αποστάσεις της και τα εκτεταμένα αρχιπελάγη της. Υπήρξε μικρή αναβίωση της πολεμικής γαλέρας κατά το 18ο αιώνα, κατά τους πολέμους μεταξύ Ρωσίας, Σουηδίας και Δανίας.
Ορισμός και ορολογία
Ο αρχαιολόγος Λάινελ Κάσον (Lionel Casson) χρησιμοποίησε τον όρο «γαλέρα» για να περιγράψει και όλη τη Βορειοευρωπαϊκή ναυτιλία, από τις αρχές ως τα τέλη του Μεσαίωνα, συμπεριλαμβανομένων των εμπορικών Βίκινγκ, ακόμη και τα διάσημα μακρόπλοιά τους, αν και αυτή η χρήση του όρου είναι σπάνια. Πολεμικά κωπήλατα πλοία ναυπηγούνταν στα Βρετανικά Νησιά κατά τον 11ο-13ο αιώνα και βασίζονταν σε Σκανδιναβικά σχέδια, αλλά παρ ' όλα αυτά αναφέρονταν ως «γαλέρες». Πολλά από αυτά ήταν παρόμοια με τα μπίρλινς (birlinns), που ήταν στενοί συγγενείς των τύπων μακρόπλοιων, όπως τα σνέκια (snekkja). Από το 14ο αιώνα, είχαν αντικατασταθεί από τα μπάλινγερς (balingers) στη νότια Βρετανία, ενώ οι «ιρλανδικές γαλέρες», που ήταν επίσης τύπου μακρόπλοιων, απέμειναν σε χρήση καθ΄όλον το Μεσαίωνα στη Βόρεια Βρετανία. μικρογραφία|[[Υδατογραφία|Ακουαρέλα των Ηνωμένων Πολιτειών: Πλοία στην μάχη της νήσου Βαλκούρ, που απεικονίζουν διάφορες «γαλέρες σειράς», καθώς και κάποια παρόμοιας λειτουργίας, αλλά βασίζοναι σε πολύ διαφορετικά σχέδια από τις γαλέρες της Μεσογείου.]] Οι μεσαιωνικές και οι πρώιμες νεότερες γαλέρες είχαν διαφορετική ορολογία από τους προκατόχους τους. Τα ονόματα, με βάση τα μεταβαλλόμενα σχέδια, που εξελίχθηκαν από τα αρχαία κωπήλατα σκάφη είχαν ενδιάμεσα ξεχαστεί και ως σκάφη και περισσότερο ως ονομασίες. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά είναι οι Βυζαντινοί δρόμωνες, που ήταν προκάτοχοι της ιταλικής galea sottila. Αυτό ήταν το πρώτο βήμα προς την τελική μορφή της μεσογειακής πολεμικής γαλέρας. Οι γαλέρες έγιναν αναπόστατο μέρος για ένα προηγμένο (για την εποχή) σύγχρονο σύστημα πολέμου και κρατικής διοίκησης. Χωρίστηκαν σε διάφορες κατηγορίες, με βάση το μέγεθος των σκαφών και τον αριθμό πληρώματος που μετέφεραν. Οι πιο βασικές κατηγορίες ήταν οι ακόλουθες: Ο ναυτικός ιστορικός Ίαν Γκλέτε (Jan Glete) έχει χαρακτηρήσει αυτό το σύστημα διάκρισης μεταξύ των γαλερών ως ένα είδος του προκατόχου του μεταγενέστερου συστήματος ταξινόμισης πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού και των αντίστοιχων των άλλων ναυτικών της Βόρειας Ευρώπης.
Το γαλλικό ναυτικό και το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό ναυπήγησαν μια σειρά από «γαλεροφρεγάτες» (galley - frigates), στη χρονική περίοδο (κατά προσέγγιση) 1670-1690, που ήταν μικρά δίκροτα καταδρομικά (της εποχής) που πλέουν με ένα σύνολο κωπομπουκαπορτών στο κατώτερο κατάστρωμα. Οι τρεις (3) Βρετανικές γαλεροφρεγάτες είχαν, επίσης, χαρακτηριστικά ονόματα: «Τζέημς γαλέρα» (James Galley), «Τσαρλς γαλέρα» (Charles Galley) και «Μαίρη γαλέρα» (Mary Galley).
Στα τέλη του 18ου αιώνα, ο όρος «γαλέρα» εχρησιμοποιείτο για να περιγράψει μικρά κωπήλατα οπλισμένα σκάφη, που δεν ταίριαζαν με την αντίστοιχη κατηγορία του κλασικού Μεσογειακού τύπου. Κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης και σε άλλους πολέμους με τη Γαλλία και τη Βρετανία, το πρώιμο Ναυτικό των ΗΠΑ και άλλες ναυτικές δυνάμεις ναυπήγησαν σκάφη που ονομάζονταν «γαλέρες» ή «γαλέρες σειράς», αν και στην πραγματικότητα ήταν βριγαντίνια ή Βαλτικές κανονιοφόροι.
Αυτό το είδος περιγραφής ήταν περισσότερο για τον χαρακτηρισμό του πολεμικού τους ρόλου, και εν μέρει λόγω τεχνικών στη διοίκηση και την ναυτική χρηματοδότηση.
Λευκορωσική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια
Η Λευκορωσική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια (Λευκορωσικά: Беларуская Савецкая Энцыклапедыя) είναι η πρώτη καθολική εγκυκλοπαίδεια στην Λευκορωσική γλώσσα σε 12 τόμους τυπωμένους στο Μινσκ, από το 1969 έως το 1975.
Περισσότεροι από πέντε χιλιάδες συγγραφείς έγραψαν για την εγκυκλοπαίδεια, συμπεριλαμβανομένων 125 ακαδημαϊκών και μελών της Ακαδημίας Επιστημών της ΛΣΣΔ ή της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ και των παραρτημάτων της. Πάνω από το 85% των συγγραφέων έζησαν και εργάστηκαν στην Λευκορωσική ΣΣΔ.
Οι πρώτοι έντεκα τόμοι περιέχουν εγκυκλοπαιδικά άρθρα, ενώ ο δωδέκατος ήταν αφιερωμένος στην ΛΣΣΔ. Ο συνολικός αριθμός των άρθρων στην εγκυκλοπαίδεια είναι 34.409, εκ των οποίων περίπου το 40% είναι αφιερωμένο σε θέματα της Λευκορωσίας. Υπάρχουν περίπου 6.000 άρθρα για την ιστορία, περίπου 10.000 για τις φυσικές επιστήμες, περίπου 6.700 για την γεωγραφία, γύρω στα 6.800 για τον πολιτισμό και περίπου 7.000 βιογραφικά.
Γαλέρα
Τα πρώτα πολεμικά πλοία
Η πρώτη (αναφερόμενη) χρήση για γαλέρες στον πόλεμο ήταν να μεταφέρουν ακτοπλοϊκά μαχητές από το ένα μέρος στο άλλο, (τουλάχιστον) μέχρι τα μέσα της 2ης χιλιετίας π.χ.. Δεν υπήρχε ακόμη καμία πραγματική διάκριση από τα εμπορικά: Ίδια σκάφη χρησιμοποιούνταν για εμπόριο, πειρατεία ή και για πόλεμο.
Λευκορωσική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια
Οι δώδεκα τόμοι περιέχουν 112 έγχρωμα ένθετα (1554 εικόνες και 172 χάρτες), 215 ασπρόμαυρα ένθετα (3002 απεικονίσεις) και περίπου 8.000 εικόνες και 500 χάρτες που περιλαμβάνονται στο κείμενο.
Γαλέρα
Τα πρώτα πολεμικά πλοία
Η ανάπτυξη του εμβόλου κάποια στιγμή πριν από τον 8ο αιώνα π.Χ. άλλαξε τη φύση του ναυτικού πολέμου, που μέχρι τότε ήταν το θέμα ρεσάλτου και μάχης μεταξύ των πληρωμάτων. Το έμβολο ήταν μια βαριά προβολή που προεξείχε στην πλώρη και τυλιγόταν με μέταλλο, συνήθως μπρούτζο. Με τη χρήση του εμβόλου ένα εμβολοφόρο πλοίο μπορούσε να ακινητοποιήσει (ή και να βυθίσει) ένα εχθρικό πλοίο, ανοίγοντας μια τρύπα στο σανίδωμα του τελευταίου. Η σχέση ταχύτητας και ευελιξίας των πλοίων έγινε σημαντική, καθώς ένα πιο αργό πλοίο θα μπορούσε να στριμωχτεί και να απενεργοποιηθεί (ή και να βυθιστεί) από ένα πιο γρήγορο (ή και πιο επιδέξια ελισσόμενο). Τα πρώτα σχέδια είχαν μόνο μία σειρά κωπηλάτες που καθόντουσαν σε κύτη χωρίς κατάστρωμα, κωπηλατώντας με την πλάτη προς την πλώρη, με κουπιά που περνούσαν από τις τρύπες ανάμεσα στα κάγκελα της κουπαστής του πλοίου. Το πρακτικό άνω όριο για ξύλινες κατασκευές γρήγορες και αρκετά ευέλικτες για ναυτικό πόλεμο ήταν περίπου 25-30 κουπιά ανά πλευρά. Με την προσθήκη άλλου ενός επιπέδου κουπιών, μια ανάπτυξη που σημειώθηκε το αργότερο γύρω στο 750 π.Χ., μια γαλέρα μπορούσε να γίνει μικρότερη (κατά μήκος), αλλά με περισσότερους κωπηλάτες, ενώ ταυτόχρονα γίνονταν αρκετά ισχυρή για να είναι αποτελεσματική κατά τον εμβολισμό.
Λευκορωσική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Λευκορωσία-επέκταση Κατηγορία:Σοβιετικές εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Πολιτισμός της Λευκορωσίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης
Γαλέρα
Τα πρώτα πολεμικά πλοία
Ο έντονος ανταγωνισμός ανάμεσα στα περισσότερο προηγμένα ναυτικά κράτη έδωσε νέα ώθηση στην ανάπτυξη ακόμη πιο προηγμένων γαλερών με πολλές σειρές κωπηλάτες. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού της 1ης χιλιετίας π.Χ., οι ναυτικές δυνάμεις της Μεσογείου ανέπτυσσαν διαδοχικά μεγαλύτερα και πολυπλοκότερα πολεμικά σκάφη, με πιο προηγμένο τύπο σε αυτήν τη χρονική περίοδο την κλασική τριήρη, με 170 κωπηλάτες. Οι τριήρεις αναφέρθηκε ότι πολέμησαν σε αρκετές αποφασιστικές ναυμαχίες, όπως αυτές των Περσικών Πολέμων (502-449 π. Χ.) και του Πελοποννησιακού πολέμου (431-404 π.Χ.). Σε αυτές τις ναυμαχίες συμπεριλαμβάνεται και η Ναυμαχία στους Αιγός Ποταμούς, το 405 π.Χ., η οποία σφράγισε την ήττα της Αθήνας (και των συμμάχων της) από τη Σπάρτη και τους συμμάχους της. Η τριήρης ήταν ένα προηγμένο (για την εποχή) πλοίο που κόστιζε (σχετικά) ακριβά για να ναυπηγηθεί, να διατηρηθεί και να παραμείνει με (σχετικά μεγάλο) ετοιμοπόλεμο πλήρωμα. Μέχρι τον 5ο π.Χ. αιώνα, οι προηγμένες πολεμικές γαλέρες (τριήρεις) είχαν αναπτυχθεί από τα αξιόλογα μεγάλα ναυτικά κράτη, εφόσον είχαν αρκετά αναπτυγμένες οικονομίες για να τις ναυπηγήσουν ή και να τις συντηρήσουν. Ήταν σαφώς συνδεδεμένες με την τελευταία (για τότε) ναυτική πολεμική τεχνολογία, γύρω στον 4ο π.Χ. αιώνα και μπορούσαν να αναπτυχθούν μόνο σε ανεπτυγμένα κράτη με ανεπτυγμένες οικονομίες και επίσης ανεπτυγμένη διοίκηση. Εκτός από τα σκάφη καθεαυτά απαιτούσαν και προικισμένους κωπηλάτες που συνήθως ήταν ελεύθεροι πολίτες, εξασκημένοι για χρόνια στην κωπηλασία.
Ελληνιστική εποχή και άνοδος της Ρωμαϊκής «Δημοκρατίας»
μικρογραφία|Μια Ρωμαϊκή [[διήρης απεικονίζεται σε ένα ανάγλυφο από το Ναό του Fortuna Primigenia στην Πραίνεστο (Palastrina),, ο οποίος (ναός) χτίστηκε γύρω στο
Αδόλφος του Νάσσαου
Ο Αδόλφος, ολλανδ. Adolf (11 Ιουλίου 1540 – 23 Μαΐου 1568) ανήκε στον Οίκο του Νάσσαου.
Γαλέρα
Ελληνιστική εποχή και άνοδος της Ρωμαϊκής «Δημοκρατίας»
120 π. Χ. Εκτίθεται στο Μουσείο Πίο-Κλεμεντίνο (Museo Pio-Clementino) στα Μουσεία του Βατικανού. ]] μικρογραφία|300x300εσ|Ο [[Οδυσσέας και οι Σειρήνες, «Μωσαϊκό του Οδυσσέα», του 2<sup title="Οδυσσέας" href="Οδυσσέας">ο αιώνα μ. Χ., που εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Βάρντο στην Τύνιδα, Τυνησία.]]
Καθώς οι πολιτισμοί γύρω από τη Μεσόγειο αυξήθηκαν σε μέγεθος και σε πολυπλοκότητα, οι στόλοι τους από γαλέρες, αυξήθηκαν, τόσο σε αριθμούς, όσο και σε (μέσο) μέγεθος. Το βασικό σχέδιο με μία ως τρεις σειρές κουπιά παρέμεινε το ίδιο, αλλά σταδιακά προστέθηκαν περισσότεροι κωπηλάτες ανά κουπί. Οι ακριβείς λόγοι γι' αυτήν την εξέλιξη δεν είναι γνωστοί, αλλά πιστεύεται ότι προκλήθηκε από την επιθυμία αύξησης του αριθμού των μεταφερόμενων πεζοναυτών και την προσθήκη βαρύτερων όπλων στα πλοία, όπως καταπέλτες. Επίσης, για το ανερχόμενο μέγεθος των ναυτικών δυνάμεων της εποχής, ήταν δύσκολο να βρεθεί ο ανάλογος αριθμός αρκετά εξειδικευμένων κωπηλατών για το σύστημα του ενός ανδρός ανά κουπί που εφαρμόζονταν από τις πρώτες τριήρεις. Με περισσότερα από ένα άτομο ανά κουπί, αρκεί μόνο ο ένας από αυτούς τους κωπηλάτες να ακολουθήσει το ρυθμό, ενώ οι υπόλοιποι απαιτείται απλά να ακολουθήσουν το ρυθμό αυτού. Έτσι, περισσότεροι ανειδίκευτοι κωπηλάτες μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ικανοποιητικά.
Αδόλφος του Νάσσαου
Βιογραφία
Σπούδασε στο Βίτενμπεργκ και το 1566 πολέμησε εναντίον των Τούρκων, οι οποίοι προωθούντο στην Ευρώπη. Το 1568 ο πρωτότοκος αδελφός του Γουλιέλμος Α΄ ο Σιωπηλός, πρίγκιπας της Οράγγης οδήγησε σε εξέγερση την Ολλανδία εναντίον του Φίλιππου Β΄ των Αψβούργων βασιλιά της Ισπανίας. Ο Αδόλφος πολέμησε δίπλα του στη Βραβάντη. Έπειτα ακολούθησε το στρατό του τρίτου αδελφού του Λουδοβίκου στα βόρεια εναντίον των Ισπανών του Ζαν ντε Λιν, δούκα του Άρενμπεργκ. Το 1568 στη μάχη του Χάιλιγκερλεε οι Ολλανδοί νίκησαν, αλλά ο Αδόλφος σκοτώθηκε. Το γεγονός αναφέρεται στον εθνικό ύμνο της Ολλανδίας: "ο κόμης Άντολφ έμεινε πίσω, στη Φρισία, στη μάχη".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Γαλέρα
Ελληνιστική εποχή και άνοδος της Ρωμαϊκής «Δημοκρατίας»
Οι Διάδοχοι της Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου έκτιζαν γαλέρες που ήταν σαν τριήρεις στη διάταξη των σειρών κουπιών, αλλά ήταν επανδρωμένες με επιπλέον κωπηλάτες ανά κουπί. Ο τύραννος Διονύαιος Α΄ των Συρακουσών (432 - 367 π.Χ.) πιστώθηκε την εφεύρεση της πεντήρους και της εξήρους. Οι όροι «πεντήρης» και «εξήρης» σημαίνουν γαλέρες με πέντε (5) ή έξι (6) σειρές κωπηλατών, αντιστοίχως, που περιέχουν δηλαδή κάποιες σειρές κουπιών με δύο (2) κωπηλάτες ανά κουπί. Ο Πτολεμαίος Β΄ (283 - 246 π.Χ.) δημιούργησε έναν από τους μεγαλύτερους στόλους με πολυήρεις. Ο στόλος του αναφέρεται ότι είχε ξεφύγει από κάθε προηγούμενο, για τα δεδομένα της εποχής του, περιέχοντας δωδεκήρεις, ως και μια τεσσερακονταήρη. Φυσικά, η τελευταία, τουλάχιστον, ήταν πλοίο καθαρά επίδειξης, αφού θεωρείται ότι το μέγεθος αυτό δεν ήταν αρκετά πρακτικό για πραγματική πολεμική χρήση. Στόλοι με πολυήρεις τέθηκαν σε δράση σε συγκρούσεις όπως οι Καρχηδονιακοί Πόλεμοι (246-146 π.Χ.), μεταξύ της Ρωμαϊκής δημοκρατίας και της Καρχηδόνας, οι οποίες (συγκρούσεις) περιελάμβαναν τεράστιες ναυμαχίες, με εκατοντάδες σκάφη και (συνολικά) δεκάδες χιλιάδες πεζοναύτες, ναύτες και κωπηλάτες.
Τα περισσότερα από τα σωζόμενα έγγραφα στοιχεία παρέχονται για την πολεμική ελληνική και ρωμαϊκή ναυτιλία, αν και είναι πιθανό ότι υπήρχαν παρόμοιες εμπορικές γαλέρες σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Τα εμπορικά της εποχής αναφέρονται στα ελληνικά ως «ιστιοκόποι», όρος που απεικονίζει ότι στηρίζονταν σε δυο τύπους προώθησης της εποχής, ιστίο και κουπί. Ο αντίστοιχος λατινικός όρος ήταν actuaria (navis), τονίζοντας ότι τα σκάφη αυτά ήταν ικανά να κινούνται,, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες. Ως ένα παράδειγμα, για την ακρίβεια και την αξιοπιστία τους, κατά τη διάρκεια της παρουσίας τους, στη διάσημη ομιλία του "Carthago delenda est", ο Κάτων ο Πρεσβύτερος επέδειξε την εγγύτητα της ρωμαϊκής αψίδας με την εχθρική (τότε) ακτή της Καρχηδόνας, με το να παρουσιάσει στο κοινός του ένα φρέσκο σύκο, το οποίο ισχυρίσθηκε ότι μάζεψε από τη Βόρειο Αφρική μόλις τρεις (3) ημέρες πριν από αυτήν την παρουσίαση. Άλλα είδη που μετέφεραν οι εμπορικές γαλέρες της εποχής συμπεριλάμβαναν μέλι, τυρί, κρέας και ζωντανά ζώα, που προορίζονταν για αναμέτρηση με μονομάχους. Οι Ρωμαίοι είχαν αρκετούς τύπους εμπορικών γαλερών που ειδικεύονταν σε διάφορα καθήκοντα. Ο πιο ευέλικτος σε εφαρμογές από αυτούς τους ρωμαϊκούς τύπους εμπορικών γαλερών ήταν οι actuaria, με πενήντα (50) κωπηλάτες. Οι υπόλοιποι τύποι συμπεριλάμβαναν τις phaselus, για μεταφορά ταξιδιωτών, και τις lembus, ένα μικρής κλίμακας ταχύ μεταφορικό. Πολλά από αυτά τα σχέδια σκαφών συνέχισαν να χρησιμοποιούνται ως το Μεσαίωνα.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορική εποχή
αριστερά|μικρογραφία|Απεικονίσεις των δύο συμπαγών λιβυρνιδών που χρησιμοποιούνταν από τους Ρωμαίους κατά τις εκστρατείες τους ενάντια στους Δάκες, στις αρχές του 2ου αιώνα μ. Χ.: Ανάγλυφα από η Στήλη του Τραϊανού, γύρω στο 113. Η Ναυμαχία του Ακτίου το 31 π. Χ., μεταξύ των δυνάμεων του Οκταβιανού Αυγούστου και του Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας, σηματοδότησε την κορύφωση χρήσης της ρωμαϊκής πολεμικής γαλέρας. Μετά τη νίκη του Οκταβιανού Αυγούστου στο Άκτιο, τα περισσότερα από τα πλοία του ρωμαϊκού στόλου που επέζησαν της ναυμαχίας αποσυναρμολογήθηκαν ή και κάηκαν. Κατά το υπόλοιπο αυτού του ρωμαϊκού εμφυλίου έγιναν κυρίως χερσαίες δυνάμεις, ενώ από τη δεκαετία του 160 μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ. δεν καταγράφηκε καμία σημαντική πολεμική ναυτική δράση. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, οι περισσότερες γαλέρες και τα πληρώματά τους είτε διαλύθηκαν είτε χρησιμοποιήθηκαν για ψυχαγωγικούς σκοπούς σε εικονικές μάχες ή για ασκήσεις στο χειρισμό ιστίων για να χρησιμοποιηθούν παρόμοιες κατασκευές ως σκίαστρα για τον ήλιο, στις μεγαλύτερες ρωμαϊκές αρένες. Οι στόλοι γαλερών παρέμειναν σε υπηρεσία ως βοηθητικά μέσα για τις δυνάμεις ξηράς, ενώ οι άνδρες των πληρωμάτων των γαλερών αυτοαποκαλούνταν milites, δηλαδή «στρατιώτες», αντί nautae, δηλαδή «ναύτες».
Οι ρωμαϊκοί στόλοι γαλερών είχαν μετατραπεί σε δυνάμεις επαρχιακής περιπολίας και στηρίχθηκαν σε μεγάλο βαθμό στις λιβυρνίδες, που ήταν τύποι συμπαγών διηρών με 25 ζεύγη κουπιών. Η ονομασία αυτού του τύπου προήλθε από τους Ιλλυριούς, που ήταν γνωστοί στους Ρωμαίους για τις θαλάσσιες περιπλανήσεις τους. Οι ρωμαϊκές αντίστοιχες εμπνεύστηκαν από τέτοια μικρότερα σκάφη. Οι λιβυρινίδες και άλλες μικρές γαλέρες περιπολούσαν στα ποτάμια της ηπειρωτικής Ευρώπης και έφθασαν να χρησιμοποιούνται έως και στη Βαλτική, με σκοπό να μάχονται τις τοπικές εξεγέρσεις και να ελέγχουν εχθρικές απόπειρες εισβολής. Οι Ρωμαίοι διαχειρίζονταν πολυάριθμες βάσεις σκορπισμένες σε όλην την αυτοκρατορία τους, αλλά κυρίως κατά μήκος των όχθων των ποταμών της Κεντρικής Ευρώπης, σε συνδυασμό με αλυσίδες οχυρών. Επίσης, είχαν ανάλογες εγκαταστάσεις κατά μήκος των βόρειων θαλάσσιων ευρωπαϊκών ακτών της αυτοκρατορίας τους, καθώς επίσης στα βρετανικά νησιά, στη Μεσοποταμία, στη Βόρεια Αφρική. Στις βάσεις αυτές συμπεριλαμβάνονταν η Τραπεζούντα, η Βιέννη, το Βελιγράδι, το Ντόβερ, η Σελεύκεια και η Αλεξάνδρεια. Ωστόσο, υπάρχουν μερικές πραγματικές ναυμαχίες με γαλέρες της εποχής, που καταγράφηκαν σε αρχεία. Μια τέτοια δράση καταγράφηκε το 70 μ.Χ., στη ακαθόριστη θέση της Νήσου Μπαταβίας, κατά τη διάρκεια της Μπαταβιακής εξέγερσης. Στις δυνάμεις που κατέστηλαν την εξέγερση περιλαμβάνονταν μια τριήρης που χρησίμευσε ως Ρωμαϊκή ναυαρχίδα. Ο τελευταίος επαρχιακός στόλος, ο στόλος Βρετανίας (classis Britannica) διαλύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 200 μ.Χ., αν και υπήρξε μια μικρής διάρκειας ναυτική ανάκαμψη, σύμφωνα με τον «κανόνα» του Κωνσταντίνου (272-337). Ο κανόνας του είδε επίσης την τελευταία μεγάλη ναυμαχία της ενιαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας [πριν από τη μετέπειτα μόνιμη διαίρεση σε Δυτική και Ανατολική (αργότερα Βυζαντινή) Αυτοκρατορίες]. Ήταν η ναυμαχία του Ελλήσποντου, το 324. Μετά από τη ναυμαχία αυτή, έπειτα από κάποια χρονικά απροσδιόριστη στιγμή και μετά, η κλασική τριήρης περιέπεσε πλέον σε αχρηστία, με αποτέλεσμα ο σχεδιασμός της να ξεχαστεί. μικρογραφία|Θρίαμβος του [[Ποσειδώνας (μυθολογία)|Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης που δείχνουν το ζευγάρι σε πομπή, λεπτομέρεια από ένα τεράστιο μωσαϊκό από Cirta, Ρωμαϊκή Αφρική (ca. 315-325 AD, σήμερα στο Λούβρο)]]
Μεσαίωνας
Μια μετάβαση από τη γαλέρα σε ιστιοπλοϊκά σκάφη, όπως οι πιο κοινοί τύποι πολεμικών πλοίων ξεκίνησε το Μεσαίωνα (γ. 11ος αι.). Μεγάλα high-sided ιστιοφόρα ήταν πάντα τρομερά εμπόδια για γαλέρες. Σε χαμηλό ύψος εξάλων oared σκάφη, το πιο ογκώδης ιστιοφόρα, το γρανάζι και το κάρακ, ήταν σχεδόν σαν οχυρά, είναι δύσκολο να πινάκων και ακόμα πιο δύσκολο να συλλάβει. Οι γαλέρες παρέμεινε χρήσιμες ως πολεμικά πλοία σε όλη την ολόκληρο το Μεσαίωνα, λόγω της ευελιξίας. Τα ιστιοφόρα της εποχής είχαν συνήθως με ένα μόνο, μεγάλο τετράγωνο πανί. Αυτό τα έκανε δυσκίνητα για να κατευθυνθούν και ήταν σχεδόν αδύνατο να πλέουν προς την κατεύθυνση του ανέμου. Οι γαλέρες, επομένως, ήταν ο μόνος τύπος πλοίου, ικανός για τις παράκτιες επιδρομές και τις αμφίβιες αποβάσεις, και τα δύο βασικά στοιχεία του medieval warfare.