cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίλχελμ Φόκε
Τα πρώτα χρόνια, η πτήση και ο πόλεμος
Ο Φόκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε στα Δαρδανέλλια στην Τουρκία όπου και τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια μιας μάχης ενάντια των Άγγλων. Αποσύρθηκε από το μέτωπο και επανήλθε στον πόλεμο έως το 1916 υπηρετώντας στην αεροπορία πετώντας πάνω από τη Βόρεια Θάλασσα σε αποστολές αναγνώρισης και διάσωσης πιλότων, και ιατρικής βοήθειας. Εκείνη την εποχή εφεύρισκε συνεχώς νέα μοντέλα αεροσκαφών και κυρίως υδροπλάνα, για τα οποία υπάρχουν σκίτσα και προτάσεις. Σε μία έκτακτη κατάσταση στο θαλάσσιο σταθμό του Νόρντερνεϋ γνώρισε τον ζωγράφο Πόπε Φόλκερτς ( γ: Poppe Folkerts), με τον οποίο έμειναν φίλοι αρκετά χρόνια.
Τέχνες
Ο ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Μαξ Λίμπερμαν ( γ: Max Liebermann) που ήταν φίλος του πατέρα του Φόκε, ενθουσιασμένος με τους πίνακες με άλογα του Βίλχελμ, του νοίκιασε μια αίθουσα για έκθεση αυτών των πινάκων. Η πρώτη του μεγάλη έκθεση με πίνακες με άλογα έγινε το 1909-1910 στο Τίργκαρτεν στο Βερολίνο στην αίθουσα «Κασίρερ» με την μεσολάβηση του Λίμπερμαν. Ο ιδιοκτήτης της γκαλερί Πάουλ Κασίρερ ( γ: Paul Cassirer) και ο συνιδιοκτήτης και εκδότης Μπρούνο Κασίρερ ( γ: Bruno Cassirer) ήταν λάτρεις των αλόγων και ιδιοκτήτες αλόγων κούρσας, και υποστήριξαν τον Φόκε. Επίσης, ο Φόκε ήταν ενεργό μέλος στις συζητήσεις της ένωσης καλλιτεχνών «Βερολινέζικη Απόσχιση» ( γ: «Berliner Secession»). Στους πίνακές του εκείνης της εποχής μπορούν να διακριθούν τόσο τα στοιχεία του ιμπρεσιονισμού, όσο και η μικρή απόστασή του από την καλλιτεχνική ομάδα «Η Γέφυρα» ( γ: «Die Brücke») των εξπρεσιονιστών όπως οι Μαξ Πέχσταϊν ( γ: Hermann Max Pechstein), Καρλ Σμιντ-Ρότλουφ ( γ: Karl Schmidt-Rottluff), Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ ή Ότο Μύλερ ( γ: Otto Müller). Κρατούσε αποστάσεις απότην ακαδημαϊκή ζωγραφική και προχώρησε στη ζωγραφική του γυμνού ανθρώπινου σώματος στην ελεύθερη φύση.
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο δίδαξε για δέκα χρόνια, έως το 1929, στο «Σχολείο της Τέχνης» στη Βρέμη με θέματα τα ζώα, τη νεκρή φύση και τα τοπία. Παράλληλα έκανε διάφορα σχέδια και εφευρέσεις κατά τη διάρκεια των διακοπών του στο νησί Γιούιστ των Ανατολικών Φριζικών Νήσων και στα περίχωρα της Βρέμης. Τον χρόνο τον διακοπών του τον περνούσε κάνοντας ιστιοπλοΐα και στα σκάφη πάγου. «Ο αέρας είναι φίλος μου», δήλωνε ο ίδιος. Εκεί σχεδίασε το καταμαράν με δυο καρίνες και αεροτουρμπίνες.
Κράτησε αποστάσεις από τους Ναζί και διέφυγε στο εσωτερικό, πηγαίνοντας στην επαρχία, όπου συνέχισε να σχεδιάζει άλογα στα ειδυλλιακά τοπία του Μέκλενμπουργκ. Εκεί είχε βρει το ιδανικό μοτίβο για τη ζωγραφική του. Στη βόρειο Γερμανία τον ευχαριστούσε να απεικονίζει τη θάλασσα και τη φύση, τα οποία μαζί με τα έργα του με ζώα, πωλούνταν αρκετά ακριβά. Αυτά τα χρήματα τον βοήθησαν να επιζήσει μετά τον πόλεμο. Μέχρι τα 70 του χρόνια έκανε σκι στο Μέλανα Δρυμό ζωγραφίζοντας και τα εκεί τοπία.
Επειδή δεν του άρεσε ιδιαίτερα η διδασκαλία, ο Φόκε, από το 1930 εργαζόταν σαν ελεύθερος καλλιτέχνης μέχρι το θάνατό του. Πολλές από τις εφευρέσεις του εξελίχθηκαν αργότερα και ο ίδιος απέσπασε πολλές διακρίσεις.
Ποδόσφαιρο
Ο Φόκε ανήκε στη «Βρέμη» ( γ: «Allgemeine Turn- und Sportverein Bremen von 1860») και όταν μετακόμισε στο Μόναχο μεταγράφηκε στην «MTV Μονάχου» ( γ: «Männer-Turn-Verein München von 1879») και συμμετείχε αργότερα, το 1900, στην ίδρυση της Μπάγερν Μονάχου όντας και ο αρχηγός της ομάδας.
Μετά τις σπουδές του στο Βερολίνο και την επιστροφή του στη Βρέμη ασχολήθηκε λιγότερο με το ποδόσφαιρο και περισσότερο με τη ζωγραφική και την πτήση. Παρέμεινε όμως αθλητικός.
Αρτηίς
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία
Πυθέας ο Μασσαλιώτης
Ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης (Πυθεύς, περ. 380 – περ. 310 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας έμπορος, εξερευνητής και γεωγράφος από τη Μασσαλία της σημερινής Γαλλίας. Είναι γνωστός για το ταξίδι που πραγματοποίησε στις θάλασσες της βόρειας Ευρώπης, κατά το οποίο έφτασε σε ένα νησί με το όνομα Θούλη, το οποίο πιθανόν ταυτίζεται με την σημερινή Ισλανδία και σε μία θαλάσσια περιοχή όπου ο αέρας αποθέτεται σε πάγο, πιθανόν κοντά στον αρκτικό κύκλο και στην σημερινή Γροιλανδία.
Το ταξίδι του Πυθέα
αριστερά|μικρογραφία|345x345εσ Ο Πυθέας περιέγραψε το ταξίδι του στα βιβλία του Περί Ωκεανού και Γης περίοδος, από τα οποία σώζονται μόνο αποσπάσματα, σε αναφορές άλλων συγγραφέων. Ανάμεσα σε αυτούς, ο Στράβων και ο Πολύβιος που αμφιβάλουν για το αν ο Πυθέας έκανε πραγματικά το ταξίδι που περιγράφει.
Η Θούλη
αριστερά|μικρογραφία|295x295εσ Σχετικά με το ποια ήταν η Θούλη που επισκέφτηκε ο Πυθέας έχουν γίνει διάφορες υποθέσεις. Εικάζεται ότι πρόκειται για την Ισλανδία, τις ακτές της Νορβηγίας, τις Νήσους Φερόες ή τις Νήσους Σέτλαντ.
Βόρεια της Θούλης, σε απόσταση μίας μέρας ναυτικού ταξιδιού, ξεκινούσε μία περιοχή όπου η θάλασσα αναμιγνυόταν με τον πάγο, τη στεριά και τον αέρα. Υπάρχουν θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες ο τόπος που περιγράφει ο Πυθέας είναι οι περιοχές του Αρκτικού κύκλου κοντά στην Ισλανδία ή τη Νορβηγία, όπου το θαλασσινό νερό αρχίζει να πήζει και υπάρχει πυκνή ομίχλη. Ο συνδυασμός αυτός (νερό-πάγοι-ομίχλη) του έδωσε την εντύπωση της ανάμιξης των στοιχείων της φύσης.
Στη συνέχεια ο Πυθέας ταξίδεψε στη Βόρεια Θάλασσα και πιθανώς και στη Βαλτική.
Στράβων (απόσπασμα)
Πηγή: Στράβων-Γεωγραφικὰ Β'.5.8
῾Ο μὲν οὖν Μασσαλιώτης Πυθέας τὰ περὶ Θούλην τὴν βορειοτάτην τῶν Βρεττανίδων ὕστατα λέγει, παρ᾿ οἷς ὁ αὐτός ἐστι τῷ ἀρκτικῷ ὁ θερινὸς τροπικὸς κύκλος· παρὰ δὲ τῶν ἄλλων οὐδὲν ἱστορῶ, οὔθ᾿ ὅτι Θούλη νῆσός ἐστί τις οὔτ᾿ εἰ τὰ μέχρι δεῦρο οἰκήσιμά ἐστιν, ὅπου ὁ θερινὸς τροπικὸς ἀρκτικὸς γίνεται.
«Ο μεν λοιπόν Πυθέας ο Μασσαλιώτης σχετικά με την Θούλη. λέει ότι είναι βορειότερη από τα Βρετανικά νησιά και αποτελεί το έσχατο μέρος του κόσμου, όπου και ο θερινός τροπικός κύκλος είναι ίδιος με τον αρκτικό κύκλο. Από δε τους άλλους τίποτε δε διηγούμαι (εννοεί συγγραφείς), ούτε ότι υπάρχει κάποιο νησί Θούλη, ούτε εάν τα μέρη αυτά τώρα είναι κατοικήσιμα, εκεί όπου ο θερινός τροπικός γίνεται αρκτικός»
Κριτικές
Ο Πολύβιος και ο Στράβων αμφισβητούσαν τον Πυθέα, κυρίως ο δεύτερος, ωστόσο ο Ερατοσθένης και ο Ίππαρχος πήραν στα σοβαρά κυρίως τις αστρονομικές του παρατηρήσεις και  με την πάροδο του χρόνου, οι παρατηρήσεις αυτές επιβεβαιώθηκαν επιστημονικά.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες θαλασσοπόροι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Εξερευνητές της Ευρώπης Κατηγορία:Αρχαία Μασσαλία
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (ο εξ απορρήτων)
Ο Αλέξανδρος Νικολάου Μαυροκορδάτος (7 Σεπτεμβρίου 1641 – 23 Δεκεμβρίου 1709), ο επιλεγόμενος «ο εξ απορρήτων», ήταν σημαντικός Φαναριώτης ιατρός και διπλωμάτης του 17ου αιώνα. Τρισέγγονός του ήταν ο γνωστός ως πολιτικός στην Ελληνική Επανάσταση και μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865).
Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος Ν. Μαυροκορδάτος «ο εξ απορρήτων» γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Γονείς του ήταν ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος από τη Χίο και η Λοξάνδρα από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Κατά το 1649 έμεινε ορφανός από πατέρα και γι' αυτό έμαθε τα πρώτα γράμματά του από τη μητέρα του. Φοίτησε στο Ελληνικό Κολέγιο του Αγίου Αθανασίου στη Ρώμη και μετά σπούδασε Φιλολογία και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Ρώμης. Μετά πήγε στην Πάδοβα, όπου σπούδασε ιατρική και αναγορεύθηκε διδάκτορας κατά το 1662. Μετά τις σπουδές του έμεινε για λίγο καιρό στη Χίο και τελικά εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί αρχικώς δίδαξε στη Σχολή Μανωλάκη και κατόπιν διορίσθηκε σχολάρχης της Πατριαρχικής Σχολής (1665-1672), ενώ παραλλήλως ασκούσε την Ιατρική με επιτυχία. Η ευρυμάθεια και η γλωσσομάθειά του έκαναν μεγάλη εντύπωση: Εκτός από τις ευρωπαϊκές γλώσσες γνώριζε άπταιστα την τουρκική, την αραβική, την περσική, γαλλική και την εβραϊκή γλώσσα. Ως συνέπεια αυτού, επιβλήθηκε σύντομα στους επιστημονικούς και κοινωνικούς κύκλους της Κωνσταντινούπολης και, μετά τον θάνατο του διερμηνέα της Υψηλής Πύλης Παναγιώτη Νικουσίου το 1673, ο Μαυροκορδάτος -που είχε διατελέσει γραμματέας του Νικούσιου- κλήθηκε και ανέλαβε Μέγας Διερμηνέας της Πύλης.
Υπό την ιδιότητα αυτή σταδιοδρόμησε τόσο στον πολιτικό, όσο και στον διπλωματικό τομέα. Το 1683 όμως, μετά την αποτυχημένη πολιορκία της Βιέννης από τους Οθωμανούς, έπεσε σε δυσμένεια, η περιουσία του δημεύθηκε και ο ίδιος, η μητέρα και η σύζυγός του φυλακίστηκαν για μία χρονιά. Στην συνέχεια διέφυγε στη Σωζόπολη και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1685, όταν ο νέος Μέγας Βεζίρης τον αποκατέστησε στην παλαιά του θέση και του επέστρεψε την περιουσία του. Τα επόμενα χρόνια αναδείχθηκε σε προσωπικότητα με διεθνές κύρος, ιδίως μετά την συμμετοχή του στην υπογραφή της ιστορικής Συνθήκη του Κάρλοβιτς (στη σημερινή αυτόνομη περιφέρεια της Βοϊβοντίνας)1699, ως πληρεξουσίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οπότε και έφθασε στο απόγειο της δόξας του χειριζόμενος το ζήτημα της ειρήνης με τη μοναρχία των Αψβούργων με λεπτότητα και σοφία. Αλλά και ο Λεοπόλδος του οίκου των Αψβούργων ανύψωσε αυτόν στον τίτλο του πρίγκηπα εν αγνοία των Τούρκων. Ο δε Yemeniz Eugene αναφέρει: «ο αυτοκράτορας Λεοπόδος γοητευμένος από τα ταλέντα του, του χάρισε πενήντα χιλιάδες φιορίνια... και του απένειμε τον κληρονομικό τίτλο του πρίγκηπα».
Ήταν νυμφευμένος από το 1670 με τη Σουλτάνα, κόρη του Ιωάννη Χρυσοσκουλαίου και της Κασσάνδρας Ηλία Βόδα, με την οποία απέκτησε τον
Απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη στις 23 Δεκεμβρίου του 1709 και τάφηκε στον ναό της Αγίας Παρασκευής. Θεωρήθηκε ως ένας από τους πιο μορφωμένους Έλληνες της εποχής του, καθώς και άτομο που μέσω της θέσης του προστάτευσε τις ελληνικές κοινότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τα προνόμια της Ορθόδοξης Εκκλησίας επί του Παναγίου Τάφου.
Εργογραφία
Ως επιστήμονας ιατρός, ο Α. Ν. Μαυροκορδάτος υπήρξε από τους γνωστότερους του 17ου αιώνα σε όλη την Ευρώπη. Μεταξύ των επιστημονικών του εργασιών, εκείνη που τον έκανε γνωστό ήταν η διδακτορική διατριβή του, δια της οποίας απεδείκνυε, με πειράματα σε ζώα, την κυκλοφορία του αίματος στους πνεύμονες. Η εργασία αυτή εκδόθηκε στα λατινικά στη Μπολόνια το 1664 με τίτλο Instrumentum Pneumaticum Circulandi Sanguinis sive modu usu pulmonum. Επανεκδόθηκε στη Φραγκφούρτη το 1665 και στη Λειψία το 1682, εντυπωσιάζοντας τους επιστημονικούς κύκλους της εποχής. Ακόμα και οι Τούρκοι σχολίαζαν ποικιλοτρόπως την ανακάλυψη αυτή, μέχρι του σημείου πολλοί δύσπιστοι να θεωρούν τον Μαυροκορδάτο μάγο. Αυτός, για να διαλύσει την πλάνη μεταξύ των Τούρκων, μετέφρασε και εξέδωσε το έργο του και στην τουρκική γλώσσα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 17ου αιώνα Αλεξανδροις Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Διευθυντές Μεγάλης του Γένους Σχολής Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Διερμηνείς της Υψηλής Πύλης
Μπαγκμπανλάρ (Μπιλασουβάρ)
Το Μπαγκμπανλάρ (επίσης, Μπαγκμπανλί, γνωστή ως Αρξανγκελόβκα μέχρι το 1991) είναι χωριό και δήμος της επαρχίας Μπιλασουβάρ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 3.739.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπιλασουβάρ
Παιδιά του δρόμου
350px|μικρογραφία|Πολυεθνική ομάδα «παιδιών του δρόμου» στην [[Κωνσταντινούπολη, 1921]] Τα παιδιά του δρόμου είναι φτωχά ή άστεγα παιδιά, που ζουν στους δρόμους μιας πόλης, μιας πόλης ή ενός χωριού. Οι άστεγοι νέοι αποκαλούνται συχνά παιδιά του δρόμου, ή χαμίνια. Ο ορισμός των παιδιών του δρόμου αμφισβητείται, αλλά πολλοί επαγγελματίες και υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής χρησιμοποιούν την έννοια της UNICEF για αγόρια και κορίτσια, ηλικίας κάτω των 18 ετών, για τα οποία «ο δρόμος» (συμπεριλαμβανομένων των ακατοίκητων σπιτιών και των ερημικών εκτάσεων) έχει γίνει σπίτι ή/και η πηγή τους για βιοποριστικούς λόγους και τα οποία προστατεύονται ή εποπτεύονται ανεπαρκώς. Τα κορίτσια του δρόμου μερικές φορές ονομάζονται χαμίνια,  ένας όρος που χρησιμοποιείται επίσης για τα παιδιά του δρόμου της Κολομβίας και των δύο φύλων.
Στατιστικά στοιχεία και κατανομή
Τα παιδιά του δρόμου βρίσκονται στη μεγάλη πλειονότητα των διάσημων πόλεων του κόσμου, με το φαινόμενο να είναι πιο διαδεδομένο σε πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα αναπτυσσόμενων ή οικονομικά ασταθών περιοχών, όπως χώρες στην Αφρική, τη Νότια Αμερική, την Ανατολική Ευρώπη και τη Νοτιοανατολική Ασία.
Σύμφωνα με μια έκθεση του 1988 του Consortium for Street Children, μιας κοινοπραξίας σχετικών μη κυβερνητικών οργανώσεων (ΜΚΟ) με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, η UNICEF υπολόγισε ότι 100 εκατομμύρια παιδιά μεγάλωναν σε αστικούς δρόμους σε όλο τον κόσμο. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, το 2002 η UNICEF ανέφερε παρομοίως πως Οι τελευταίες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό αυτών των παιδιών έως και εκατό εκατομμύρια. Πιο πρόσφατα, η οργάνωση πρόσθεσε: ''Ο ακριβής αριθμός των παιδιών του δρόμου είναι αδύνατο να ποσοτικοποιηθεί, αλλά ο αριθμός είναι σχεδόν σίγουρα δεκάδες εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο. Είναι πιθανό ότι οι αριθμοί αυξάνονται''. Σε μια προσπάθεια να σχηματιστεί μια πιο αξιόπιστη εκτίμηση, αναπτύχθηκε ένα στατιστικό μοντέλο με βάση τον αριθμό των παιδιών του δρόμου και τους σχετικούς κοινωνικούς δείκτες για 184 χώρες. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, υπάρχουν 10 έως 15 εκατομμύρια παιδιά του δρόμου στον κόσμο. Αν και παρήγαγε μια στατιστικά αξιόπιστη εκτίμηση του αριθμού των παιδιών του δρόμου, το μοντέλο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ορισμό των «παιδιών του δρόμου», τις εθνικές εκτιμήσεις και τα δεδομένα που συλλέγονται για το αναπτυξιακό επίπεδο της χώρας, και επομένως είναι περιορισμένο σε εύρος. Ο αριθμός των εκατό εκατομμυρίων παιδιών εξακολουθεί να αναφέρεται συνήθως για τα παιδιά του δρόμου, αλλά δεν βασίζεται στην τρέχουσα διαθέσιμη ακαδημαϊκή έρευνα. Ομοίως, είναι συζητήσιμο εάν ο αριθμός των παιδιών του δρόμου αυξάνεται παγκοσμίως ή αν έχει αυξηθεί η ευαισθητοποίηση των παιδιών του δρόμου στις κοινωνίες.
Η εκτενής έρευνα σε επίπεδο δρόμου, που ολοκληρώθηκε το 2000 στο Κέιπ Τάουν απέδειξε ότι οι διεθνείς εκτιμήσεις για δεκάδες χιλιάδες παιδιά του δρόμου που ζούσαν στους δρόμους του Κέιπ Τάουν ήταν εσφαλμένες. Αυτή η έρευνα απέδειξε ότι ακόμη και με παιδιά του δρόμου που ζητιανεύουν σε κάθε διασταύρωση, ή που κοιμούνται στα πεζοδρόμια τη νύχτα και με συμμορίες παιδιών του δρόμου που περιφέρονται στους δρόμους, υπήρχαν λιγότερα από 800 παιδιά που ζούσαν στους δρόμους του μεγαλύτερου Κέιπ Τάουν, αυτή τη στιγμή. Αυτή η επίγνωση επέτρεψε να αναπτυχθεί μια εντελώς νέα προσέγγιση για τα παιδιά του δρόμου, μια που δεν βασίζεται στην παροχή βασικής φροντίδας σε μάζες παιδιών του δρόμου, αλλά επικεντρώνεται στη βοήθεια μεμονωμένων παιδιών, στη θεραπεία, την εκπαίδευση, τη σταθεροποίηση και την ανάπτυξή τους μόνιμα μακριά από τη ζωή στο δρόμο, καθώς και τη διαχείριση της εκμετάλλευσης των παιδιών του δρόμου και των παραγόντων υποστήριξης που τα κρατούν στο δρόμο.
Ιστορία
350px|μικρογραφία|Παιδιά που κοιμούνται στην οδό Μάλμπερι, [[Νέα Υόρκη, 1890]]
Μέχρι το 1922, υπήρχαν τουλάχιστον επτά εκατομμύρια άστεγα παιδιά στη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία λόγω της καταστροφής από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Εγκαταλελειμμένα παιδιά σχημάτισαν συμμορίες και ασχολούνταν με μικροκλοπές και πορνεία.
Αιτίες
Οι αιτίες αυτού του φαινομένου είναι ποικίλες, αλλά συχνά σχετίζονται με οικιακές, οικονομικές ή κοινωνικές αναταραχές. Αυτό περιλαμβάνει, αλλά δεν περιορίζεται σε: φτώχεια, κατάρρευση κατοικιών ή/και οικογενειών· πολιτική αναταραχή, σεξουαλική, σωματική ή συναισθηματική κακοποίηση, ενδοοικογενειακή βία. Επίσης παρασύρονται από μαστροπούς, αρπακτικά του Διαδικτύου ή συνδικάτα επαιτείας. Τα παιδιά μπορεί να καταλήξουν στους δρόμους λόγω πολιτισμικών παραγόντων. Για παράδειγμα, μερικά παιδιά σε μέρη του Κονγκό και της Ουγκάντας αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις οικογένειές τους με την υποψία ότι είναι μάγισσες που φέρνουν κακή τύχη. Στο Αφγανιστάν, νεαρά κορίτσια που κατηγορούνται για «εγκλήματα τιμής», που ντροπιάζουν τις οικογένειές τους και/ή τις πολιτιστικές πρακτικές τους μπορεί να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους - αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει την άρνηση ενός κανονισμένου γάμου ή ακόμη και το βιασμό ή τη σεξουαλική κακοποίηση, αν ληφθεί υπόψη η μοιχεία στον πολιτισμό τους.
Κένυα
Η UNICEF συνεργάζεται με την CARITAS και με άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις στην Κένυα για την αντιμετώπιση των παιδιών του δρόμου. Η ταχεία και μη βιώσιμη αστικοποίηση στη μετα-αποικιακή περίοδο, η οποία οδήγησε σε εδραιωμένη αστική φτώχεια σε πόλεις όπως το Ναϊρόμπι, το Κισουμού και τη Μομπάσα είναι μια υποκείμενη αιτία της έλλειψης στέγης παιδιών. Η μετανάστευση από την ύπαιθρο προς την πόλη διέλυσε εκτεταμένες οικογένειες που στο παρελθόν λειτουργούσαν ως δίκτυο υποστήριξης, φροντίζοντας τα παιδιά σε περιπτώσεις κακοποίησης, παραμέλησης και εγκατάλειψης.
Το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα ανέφερε ότι τα ναρκωτικά αποτελούν τον πυρήνα της «κουλτούρας του δρόμου» στο Ναϊρόμπι και ότι η πλειοψηφία των παιδιών του δρόμου στην πόλη είναι συνήθεις χρήστες ουσιών. Έρευνα που διεξήχθη από τον Cottrell-Boyce για το African Journal of Drug and Alcohol Studies διαπίστωσε ότι η χρήση ναρκωτικών των παιδιών του δρόμου της Κένυας ήταν κατά κύριο λόγο λειτουργικό – μετριάζοντας τις αισθήσεις ενάντια στις δυσκολίες της ζωής στο δρόμο – αλλά παρείχε επίσης μια σύνδεση με τη δομή υποστήριξης η «οικογένεια του δρόμου» ως ισχυρό σύμβολο κοινής εμπειρίας.
Νότια Αφρική
Τα παιδιά του δρόμου προστατεύονται νομικά από τον Νόμο για τα παιδιά της Νότιας Αφρικής, με τον Νόμο 38 του 2005, ο οποίος ορίζει τα παιδιά του δρόμου ως "παιδιά που ζουν, εργάζονται και ζητιανεύουν στο δρόμο" και ως "Παιδιά που χρειάζονται φροντίδα και προστασία". Η Νότια Αφρική έχει κάνει πολλά για να αντιμετωπίσει τα παιδιά του δρόμου και η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής σήμερα χρηματοδοτεί εν μέρει οργανώσεις παιδιών του δρόμου. Οι γονείς ευάλωτων παιδιών μπορούν να έχουν πρόσβαση σε μηνιαία επιχορήγηση παιδικής μέριμνας και οι οργανώσεις έχουν αναπτύξει αποτελεσματική προσέγγιση στο δρόμο, κέντρα νοσηλείας, θεραπευτική φροντίδα σε κατοικίες και υπηρεσίες πρόληψης και έγκαιρης παρέμβασης για παιδιά του δρόμου.
Η ολοκληρωμένη έρευνα σε επίπεδο δρόμου, που ολοκληρώθηκε το 2000 στο Κέιπ Τάουν, απέδειξε ότι οι διεθνείς εκτιμήσεις για δεκάδες χιλιάδες παιδιά του δρόμου που ζούσαν στο δρόμο ήταν εσφαλμένες. Αυτή η έρευνα απέδειξε ότι ακόμη και με παιδιά του δρόμου που ζητιανεύουν σε κάθε διασταύρωση, ή που κοιμούνται στα πεζοδρόμια τη νύχτα και με συμμορίες παιδιών του δρόμου που περιφέρονται στους δρόμους, υπήρχαν λιγότερα από 800 παιδιά που ζούσαν στους δρόμους του μεγαλύτερου Κέιπ Τάουν αυτή τη στιγμή. Αυτή η επίγνωση επέτρεψε να αναπτυχθεί μια εντελώς νέα προσέγγιση για τα παιδιά του δρόμου, μια που δεν βασίζεται στην παροχή βασικής φροντίδας σε μάζες παιδιών του δρόμου, αλλά επικεντρώνεται στη βοήθεια μεμονωμένων παιδιών, στη θεραπεία, την εκπαίδευση, τη σταθεροποίηση και την ανάπτυξή τους μόνιμα μακριά από η ζωή στο δρόμο, καθώς και η διαχείριση της εκμετάλλευσης των παιδιών του δρόμου και των παραγόντων υποστήριξης που τα κρατούν στο δρόμο.
Αυτή η προσέγγιση έχει ουσιαστικά μειώσει τον αριθμό των παιδιών που ζουν στους δρόμους του Κέιπ Τάουν κατά περισσότερο από 90%, ακόμη και με περισσότερα από 200 παιδιά να συνεχίζουν να κυκλοφορούν στο δρόμο κάθε χρόνο. Έχει επίσης δει τα ποσοστά φυγής από τη φροντίδα να μειώνονται σε λιγότερο από 7%, και το ποσοστό επιτυχίας για την απομάκρυνση των παιδιών από το δρόμο φτάνει το 80 με 90%. Ο αριθμός των ευάλωτων στο δρόμο παιδιών, δηλαδή ο αριθμός των χρόνια παραμελημένων, σεξουαλικά και σωματικά κακοποιημένων, τραυματισμένων παιδιών της κοινότητας, παραμένει ωστόσο απαράδεκτα υψηλός, με τα ποσοστά εγκατάλειψης του σχολείου να αποτελούν πραγματική ανησυχία και με τα σχολεία να παλεύουν να αντιμετωπίσουν τον υψηλό αριθμό τραυματισμένα παιδιά με τα οποία πρέπει να αντιμετωπίσουν.
Μπαγκλαντές
350px|μικρογραφία|Ένα παιδί του δρόμου στο [[Μπανγκλαντές.]]
Ινδονησία
350px|μικρογραφία|Ένα παιδί του δρόμου στο Σιπινάγκ, της [[Τζακάρτα.]]
Σύμφωνα με μια μελέτη του 2007, στην Ινδονησία ζούσαν πάνω από 170.000 παιδιά του δρόμου. Το 2000, περίπου 1.600 παιδιά ζούσαν στους δρόμους της Γιογκιακάρτα. Περίπου πεντακόσια από αυτά τα παιδιά ήταν κορίτσια ηλικίας τεσσάρων έως δεκαέξι ετών. Πολλά παιδιά άρχισαν να ζουν στους δρόμους μετά την ασιατική οικονομική κρίση του 1997 στην Ινδονησία. Τα κορίτσια που ζουν στο δρόμο αντιμετωπίζουν περισσότερες δυσκολίες από τα αγόρια. Τα κορίτσια στο δρόμο συχνά κακοποιούνται από τα αγόρια του δρόμου λόγω της πατριαρχικής φύσης της κουλτούρας: Κακοποιούν κορίτσια, αρνούνται να τα αναγνωρίσουν ως παιδιά του δρόμου, αλλά τα παρομοιάζουν με πόρνες. Πολλά κορίτσια εξαρτώνται από φίλους και λαμβάνουν υλική υποστήριξη σε αντάλλαγμα το σεξ.
Τα παιδιά του δρόμου στην Ινδονησία θεωρούνται δημόσια ενόχληση: Κρατούνται, υφίστανται λεκτική και σωματική κακοποίηση, κατάσχονται τα βιοποριστικά τους μέσα (κιθάρες για μεταφορά με λεωφορείο, εμπορεύματα προς πώληση) και ορισμένα πυροβολήθηκαν προσπαθώντας να διαφύγουν από την αστυνομία.
Ιράν
Υπολογίζεται ότι υπάρχουν μεταξύ 60.000 και 200.000 παιδιά του δρόμου στο Ιράν (2016).
Φιλιππίνες
Σύμφωνα με την έκθεση του 1998 με τίτλο "Κατάσταση της Νεολαίας στις Φιλιππίνες", υπάρχουν περίπου 1,5 εκατομμύρια παιδιά του δρόμου στις Φιλιππίνες,, το 70% των οποίων είναι αγόρια. Παιδιά του δρόμου που είναι έως και δέκα ετών μπορούν να φυλακιστούν μαζί με ενήλικες σύμφωνα με τον νόμο περί αλητείας της χώρας. Σε προηγούμενες περιπτώσεις, έχει συμβεί σωματική και σεξουαλική κακοποίηση ως αποτέλεσμα αυτής της νομοθεσίας.
Βόρεια Κορέα
Από την πείνα της Βόρειας Κορέας τη δεκαετία του 1990, η Βόρεια Κορέα έχει φιλοξενήσει έναν μεγάλο πληθυσμό άστεγων παιδιών που είναι γνωστά ως «ανθοφόρα χελιδόνια». Το 2018, η Daily NK ανέφερε ότι η κυβέρνηση κρατούσε παιδιά σε καταυλισμούς και ότι εκεί άρχισαν να υποφέρουν από υποσιτισμό. Το 2021 το κρατικό Κορεατικό Κεντρικό Πρακτορείο Ειδήσεων ανέφερε ότι εκατοντάδες άστεγα ορφανά «προσφέρθηκαν» εθελοντικά να εργαστούν σε έργα χειρωνακτικής εργασίας, εγείροντας ανησυχίες σχετικά με την πιθανότητα στρατολόγησης άστεγων παιδιών από τη Βόρεια Κορέα σε προγράμματα καταναγκαστικής εργασίας. Ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών ανέφερε επίσης ότι τα άστεγα παιδιά αντιμετώπιζαν αυξανόμενους κινδύνους πείνας λόγω της πανδημίας COVID-19 και της επακόλουθης κρίσης επισιτιστικής ασφάλειας.
Τουρκία
Από τα 30.891 παιδιά του δρόμου της Τουρκίας, τα 30.109 ζουν στην Κωνσταντινούπολη, έδειξε έρευνα που διεξήχθη από την Προεδρία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Τουρκίας. Από τα παιδιά του δρόμου, τα 20 εντοπίστηκαν στην Άγκυρα και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, η Σμύρνη, δεν είχε κανένα. Η επαρχία Κοτζάελι αναφέρθηκε ότι είχε 687 παιδιά του δρόμου ενώ το Εσκίσεχιρ έχει 47. Η έρευνα αποκάλυψε επίσης ότι 41.000 παιδιά αναγκάζονται να ζητιανεύουν στους δρόμους, περισσότερα από τα μισά από τα οποία βρίσκονται στην Κωνσταντινούπολη. Άλλες πόλεις με υψηλά ποσοστά περιλαμβάνουν την Άγκυρα (6.700), το Ντιγιάρμπακιρ (3.300), τη Μερσίνη (637) και το Βαν (640).
Με βάση ανεπίσημους υπολογισμούς, 88.000 παιδιά στην Τουρκία ζουν στους δρόμους και η χώρα έχει το τέταρτο υψηλότερο ποσοστό κατάχρησης ουσιών ανηλίκων στον κόσμο. Το 4 τοις εκατό όλων των παιδιών στην Τουρκία υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση, με το 70 τοις εκατό των θυμάτων να είναι μικρότερα των 10 ετών. Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, τα αγόρια υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση τόσο συχνά όσο και τα κορίτσια. Στις αναφερόμενες περιπτώσεις παιδιών που υπόκεινται σε εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση, το 77 τοις εκατό των παιδιών προέρχονταν από κατεστραμμένα σπίτια. Το 23 τοις εκατό ζούσαν με τους γονείς τους, αλλά σε αυτά τα σπίτια ήταν συχνή η ενδοοικογενειακή βία. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζουν τα παιδιά που τρέχουν και ζουν στο δρόμο είναι η σεξουαλική εκμετάλλευση. Παιδιά που έχουν απαχθεί από τις νοτιοανατολικές επαρχίες εξαναγκάζονται σε πορνεία εδώ. Σήμερα, είναι αδύνατο να πούμε με βεβαιότητα πόσα παιδιά στην Τουρκία υφίστανται εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση, αλλά πολλοί λένε ότι οι επίσημες πληροφορίες είναι μειωμένες κατά τουλάχιστον 85 τοις εκατό.
Ελλάδα
Η δραστηριότητα των παιδιών του δρόμου στην Ελλάδα συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την εμπορία ανθρώπων. Το 2003, παιδιά του δρόμου που βρίσκονταν σε κρατικές εγκαταστάσεις είχαν εξαφανιστεί. Η εξαφάνιση φέρεται να συνδέεται με εμπορία ανθρώπων. Οι αριθμοί έχουν μειωθεί τα τελευταία χρόνια και η Ελλάδα έχει λάβει «νομοθετικά μέτρα για την ποινικοποίηση της εμπορίας ανθρώπων και των σχετικών εγκλημάτων», αν και η Διεθνής Αμνηστία αναφέρει ότι το πρόβλημα εξακολουθεί να υφίσταται και ότι υπάρχει αποτυχία της κυβερνητικής προστασίας και δικαιοσύνης των παιδιών που διακινούνται.
Η επαιτεία και άλλες δραστηριότητες στο δρόμο έχουν τεθεί εκτός νόμου στην Ελλάδα από το 2003, αλλά η πρόσφατη αύξηση της ανεργίας αύξησε τα επίπεδα αυτών των δράσεων.
Ελάχιστα είναι τα προγράμματα για εκτοπισμένα παιδιά στην Ελλάδα, τα οποία δημιούργησαν πρόβλημα στα παιδιά του δρόμου στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Η παροχή ανάδοχων γονέων σε παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν είναι κάτι που έχει κάνει η ελληνική κυβέρνηση, οδηγώντας σε μεγαλύτερο αριθμό παιδιών του δρόμου με σωματική ή διανοητική αναπηρία. Υπάρχουν επίσης ανασταλτικοί παράγοντες για τους εργαζόμενους και τους φτωχούς γονείς στην Ελλάδα, καθιστώντας τους πιο πρόθυμους να εξαναγκάσουν τα παιδιά τους στους δρόμους. Για παράδειγμα, στα ορφανά χορηγούνται οικονομικά οφέλη, αλλά εάν ζουν σε κρατικές εγκαταστάσεις δεν μπορούν να λάβουν αυτά τα επιδόματα. Για να λάβουν οι εργαζόμενοι γονείς κρατικές επιδοτήσεις, συχνά πρέπει να έχουν περισσότερα από ένα παιδιά.
Ρουμανία
Το φαινόμενο των παιδιών του δρόμου στη Ρουμανία πρέπει να γίνει κατανοητό μέσα στο τοπικό ιστορικό πλαίσιο. Το 1966, στην κομμουνιστική Ρουμανία, ο ηγέτης Νικολάε Τσαουσέσκου απαγόρευσε την αντισύλληψη και την άμβλωση, εφαρμόζοντας μια επιθετική πολιτική, σε μια προσπάθεια να αυξήσει τον πληθυσμό. Καθώς οι οικογένειες δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν, χιλιάδες ανεπιθύμητα παιδιά τοποθετήθηκαν σε κρατικά ορφανοτροφεία όπου αντιμετώπιζαν τρομερές συνθήκες. Ο αγώνας των οικογενειών επιδεινώθηκε τη δεκαετία του 1980, όταν το κράτος συμφώνησε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα λιτότητας με αντάλλαγμα τα διεθνή δάνεια, που οδήγησε σε δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου και σε δελτίο τροφίμων και η πτώση του κομμουνισμού τον Δεκέμβριο του 1989 σήμαινε πρόσθετη οικονομική και κοινωνική ανασφάλεια. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, τη δεκαετία του 1990, πολλά παιδιά βγήκαν στους δρόμους, με ορισμένα να προέρχονται από ορφανοτροφεία, ενώ άλλα να έχουν δραπετεύσει από φτωχές οικογένειες. Κατά τη μεταβατική περίοδο από τον κομμουνισμό στην οικονομία της αγοράς στη δεκαετία του 1990, κοινωνικά ζητήματα όπως αυτά των παιδιών ήταν χαμηλά στην ατζέντα της κυβέρνησης. Ωστόσο, μέχρι την αλλαγή του αιώνα τα πράγματα βελτιώνονταν. Μια έκθεση του 2000 από το Συμβούλιο της Ευρώπης υπολόγιζε ότι υπήρχαν περίπου 1.000 παιδιά του δρόμου στην πόλη του Βουκουρεστίου. Η επικράτηση των παιδιών του δρόμου έχει οδηγήσει σε μια ραγδαία αυξανόμενη επιχείρηση σεξουαλικού τουρισμού στη Ρουμανία. Ωστόσο, έχουν γίνει προσπάθειες για τη μείωση του αριθμού των παιδιών του δρόμου στη χώρα. Η ταινία ντοκιμαντέρ Children Underground του 2001 καταγράφει τα δεινά των παιδιών του δρόμου της Ρουμανίας, ιδιαίτερα τους αγώνες τους με τον υποσιτισμό, τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την κατάχρηση ουσιών. Τη δεκαετία του 1990, παιδιά του δρόμου εθεάθησαν συχνά να ζητιανεύουν και να περιφέρονται γύρω από το μετρό του Βουκουρεστίου. Τον 21ο αιώνα, ο αριθμός των παιδιών που ζούσαν μόνιμα στους δρόμους μειώθηκε σημαντικά, αν και περισσότερα παιδιά δούλευαν στους δρόμους όλη την ημέρα, αλλά επέστρεφαν στο σπίτι στους γονείς τους τη νύχτα. Μέχρι το 2004, υπολογίστηκε ότι λιγότερα από 500 παιδιά ζούσαν μόνιμα στους δρόμους στο Βουκουρέστι, ενώ λιγότερα από 1.500 εργάζονταν στους δρόμους κατά τη διάρκεια της ημέρας, επιστρέφοντας σπίτι στις οικογένειές τους το βράδυ. Μέχρι το 2014, τα παιδιά του δρόμου της δεκαετίας του 1990 ήταν ενήλικες και πολλά αναφέρθηκαν ότι ζούσαν «υπόγεια» στις σήραγγες και τους υπονόμους κάτω από τους δρόμους του Βουκουρεστίου, με μερικά να έχουν τα δικά τους παιδιά.
Ρωσία
Το 2001, υπολογίστηκε ότι η Ρωσία είχε περίπου ένα εκατομμύριο παιδιά του δρόμου και ένα στα τέσσερα εγκλήματα αφορούσε ανήλικα άτομα. Επισήμως, ο αριθμός των παιδιών χωρίς επίβλεψη είναι πάνω από 700.000.
Σύμφωνα με τη UNICEF, υπήρχαν 64.000 άστεγα παιδιά του δρόμου που μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία από διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες (π.χ. αστυνομία) το 2005. Το 2008, ο αριθμός ήταν 60.000.
Σουηδία
Το 2012, ασυνόδευτοι ανήλικοι άνδρες από το Μαρόκο άρχισαν να ζητούν άσυλο στη Σουηδία. Το 2014, 384 ζήτησαν άσυλο. Γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητές τους να λάβουν το καθεστώς του πρόσφυγα ήταν ελάχιστες, συχνά έφευγαν από το σπίτι των προσφύγων για να ζήσουν στους δρόμους.
Το 2016, από τα περίπου 800 παιδιά του δρόμου στη Σουηδία, προέρχονται από το Μαρόκο που είναι η πιο διαδεδομένη χώρα καταγωγής. Το 2016, οι κυβερνήσεις της Σουηδίας και του Μαρόκου υπέγραψαν συνθήκη για τη διευκόλυνση του επαναπατρισμού τους στο Μαρόκο. Οι προσπάθειες των αρχών να βοηθήσουν τους νέους απορρίφθηκαν από τους νέους που προτιμούσαν να ζουν στο δρόμο και να συντηρούνται από το έγκλημα. Το Μαρόκο αρχικά ήταν απρόθυμο να δεχτεί τους επαναπατρισθέντες, αλλά καθώς μπορούσαν να αναγνωριστούν χρησιμοποιώντας τη βάση δεδομένων των μαροκινών δακτυλικών αποτυπωμάτων, ο επαναπατρισμός θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόλις αποδειχθεί η μαροκινή υπηκοότητα. Από τους 77 άνδρες που έγιναν δεκτοί από το Μαρόκο, οι 65 είχαν δηλώσει ψεύτικη ταυτότητα όταν ζήτησαν άσυλο στη Σουηδία.
Ηνωμένες Πολιτείες
350px|μικρογραφία|Άστεγα παιδιά στις Ηνωμένες Πολιτείες Ο αριθμός των αστέγων παιδιών στις ΗΠΑ αυξήθηκε από 1,2 εκατομμύρια το 2007 σε 1,6 εκατομμύρια το 2010. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ορίζουν την έλλειψη στέγης σύμφωνα με τον νόμο McKinney–Vento για τη βοήθεια των αστέγων. Ο αριθμός των άστεγων παιδιών έφτασε σε υψηλά επίπεδα ρεκόρ το 2011, 2012, και το 2013 περίπου τριπλάσιο από τον αριθμό τους το 1983 Εκτιμάται ότι δύο εκατομμύρια [νέοι] αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η διαφορά σε αυτούς τους αριθμούς μπορεί να αποδοθεί στον προσωρινό χαρακτήρα των παιδιών του δρόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε αντίθεση με το πιο μόνιμο κράτος στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες το 83% των «παιδιών του δρόμου» δεν εγκαταλείπουν την πολιτεία καταγωγής τους. Εάν εγκαταλείψουν την πολιτεία καταγωγής τους είναι πιθανό να καταλήξουν σε μεγάλες πόλεις, ιδίως στη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες, το Πόρτλαντ και το Σαν Φρανσίσκο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα παιδιά του δρόμου είναι κατά κύριο λόγο Καυκάσιες γυναίκες και το 42% αναγνωρίζονται ως λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι ή τρανς LGBT).
Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών καταβάλλει προσπάθειες από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 για να φιλοξενήσει αυτό το τμήμα του πληθυσμού. Ο νόμος Runaway and Homeless Youth Act του 1978 έκανε διαθέσιμη χρηματοδότηση για καταφύγια και χρηματοδότησε τον National Runaway Switchboard. Άλλες προσπάθειες περιλαμβάνουν τον Νόμο για την Κακοποίηση και τη Θεραπεία Παιδιών του 1974, το Εθνικό Σύστημα Δεδομένων για την Κακοποίηση και την Παραμέληση Παιδιών και τον Νόμο για την Πρόληψη της Δικαιοσύνης και της Παραβατικότητας Ανηλίκων. Σημειώθηκε επίσης μείωση των ποσοστών συλλήψεων στους νέους του δρόμου, με πτώση σε 30.000 συλλήψεις από το 1998 έως το 2007. Αντίθετα, οι αρχές παραπέμπουν τους άστεγους νέους σε κρατικούς φορείς κοινωνικών υπηρεσιών.
Ονδούρα
Στην Ονδούρα μεταξύ 1998 και 2002, εκατοντάδες παιδιά του δρόμου φέρεται να απήχθησαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από την αστυνομία και τα πολιτικά "τμήματα καθαρισμού".
Νότια Αμερική
Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις που έγιναν το 1982 από τη UNICEF, υπήρχαν σαράντα εκατομμύρια παιδιά του δρόμου στη Λατινική Αμερική, τα περισσότερα από τα οποία εργάζονται στους δρόμους, αλλά δεν ζουν απαραίτητα στους δρόμους. Η πλειοψηφία των παιδιών του δρόμου στη Λατινική Αμερική είναι άντρες ηλικίας μεταξύ 10 και 14 ετών. Υπάρχουν δύο κατηγορίες παιδιών του δρόμου στη Λατινική Αμερική: αυτά που κατοικούν στο σπίτι και αυτά που είναι στο δρόμο. Τα παιδιά που κατοικούν στο σπίτι έχουν οικογένειες να επιστρέψουν, ενώ τα παιδιά στο δρόμο όχι. Η πλειοψηφία των παιδιών του δρόμου στη Λατινική Αμερική κατοικούν στο σπίτι.
Βραζιλία
Η κυβέρνηση της Βραζιλίας εκτιμά ότι ο αριθμός των παιδιών και των εφήβων το 2012 που εργάζονται ή κοιμούνται στους δρόμους ήταν περίπου 23.973, με βάση τα αποτελέσματα της εθνικής απογραφής που εξουσιοδοτήθηκε από τη Γραμματεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Προεδρίας (SDH) και το Ινστιτούτο για Βιώσιμη Ανάπτυξη.
Αυστραλία
Από το 2016, περίπου 24.200 Αυστραλοί νέοι είχαν καταγραφεί ως άστεγοι. Η πλειοψηφία των αστέγων νέων βρίσκεται στην Πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας. Η έλλειψη στέγης των νέων έχει αποτελέσει αντικείμενο μιας σειράς ανεξάρτητων μελετών, ορισμένες από τις οποίες ζητούν από την Αυστραλιανή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να διεξαγάγει έρευνα για το θέμα.
Θέσεις από τις κυβερνήσεις
Ενώ ορισμένες κυβερνήσεις έχουν εφαρμόσει προγράμματα για την αντιμετώπιση των παιδιών του δρόμου, η γενική λύση περιλαμβάνει την τοποθέτηση των παιδιών σε ορφανοτροφεία, σπίτια ανηλίκων ή σωφρονιστικά ιδρύματα. Έχουν γίνει προσπάθειες από διάφορες κυβερνήσεις για υποστήριξη ή συνεργασία με μη κυβερνητικές οργανώσεις. Στην Κολομβία, η κυβέρνηση προσπάθησε να εφαρμόσει προγράμματα για να βάλει αυτά τα παιδιά σε κρατικά σπίτια, αλλά οι προσπάθειες απέτυχαν σε μεγάλο βαθμό και τα παιδιά του δρόμου έχουν γίνει θύματα κοινωνικής εκκαθάρισης από την Εθνική Αστυνομία επειδή θεωρούνται ότι είναι χρήστες ναρκωτικών και εγκληματίες. Στην Αυστραλία, η κύρια απάντηση στην έλλειψη στέγης είναι το Πρόγραμμα Βοήθειας Υποστηριζόμενης Διαμονής. Το πρόγραμμα είναι περιορισμένη στην αποτελεσματικότητά του. Εκτιμάται ότι ένας στους δύο νέους που αναζητούν κρεβάτι από το SAAP απορρίπτεται επειδή οι υπηρεσίες είναι γεμάτες.
Θέσεις των ΜΚΟ
Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις χρησιμοποιούν μια μεγάλη ποικιλία στρατηγικών για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες και τα δικαιώματα των παιδιών του δρόμου. Ένα παράδειγμα προσπάθειας ΜΚΟ είναι η «Ημέρα των παιδιών του δρόμου», που ξεκίνησε από τον Jugend Eine Welt στις 31 Ιανουαρίου 2009 για να τονίσει την κατάσταση των παιδιών του δρόμου. Η «Ημέρα του Παιδιού του Δρόμου» γιορτάζεται κάθε χρόνο από την έναρξή της το 2009.
Τα παιδιά του δρόμου διαφέρουν ως προς την ηλικία, το φύλο, την εθνικότητα, την κοινωνική τάξη και αυτά τα παιδιά είχαν διαφορετικές εμπειρίες κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Η UNICEF διαφοροποιεί τους διαφορετικούς τύπους παιδιών που ζουν στο δρόμο σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες: υποψήφιοι για το δρόμο (παιδιά του δρόμου που εργάζονται και κάνουν παρέα στους δρόμους), παιδιά στο δρόμο (παιδιά που εργάζονται στο δρόμο αλλά έχουν σπίτι για να πηγαίνουν το βράδυ), και τα παιδιά του δρόμου (παιδιά που ζουν στο δρόμο χωρίς οικογενειακή υποστήριξη).
Το βιβλίο του του Οράτιου Άλτζερ, "The Story of a Street Arab" (1871), είναι ένα πρώιμο παράδειγμα της εμφάνισης των παιδιών του δρόμου στη λογοτεχνία. Το βιβλίο ακολουθεί την ιστορία ενός άστεγου κοριτσιού που ζει με το μυαλό της στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Άλλα παραδείγματα από τη δημοφιλή μυθοπλασία περιλαμβάνουν τον Κιμ, από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, ο οποίος είναι παιδί του δρόμου στην αποικιακή Ινδία. Ο Gavroche, στους Άθλιους του Βίκτωρ Ουγκώ, η ομάδα των παιδιών πορτοφολάδων στο Όλιβερ Τουίστ του Κάρολου Ντίκενς, μια παρόμοια ομάδα παιδιών στο The Thief Lord της Cornelia Funke και οι "Baker Street Irregulars " του Σέρλοκ Χολμς είναι άλλα αξιοσημείωτα παραδείγματα της παρουσίας των παιδιών του δρόμου σε λαϊκά λογοτεχνικά έργα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεολαία Κατηγορία:Παιδική ηλικία Κατηγορία:Κουλτούρα του δρόμου Κατηγορία:Αστεγία
Πράγα
Η Πράγα (τσέχικα: Praha), είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Τσεχίας. Χτισμένη στον ποταμό Μολδάβα (Vltava), στην κεντρική Βοημία, έχει 1,309 εκατομμύρια κατοίκους σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία το 2019. Αποκαλείται επίσης «η χρυσή πόλη» και «μητέρα των πόλεων». Από το 1992, το ιστορικό κέντρο της Πράγας ανήκει στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία
Η ευρύτερη περιοχή της Πράγας κατοικείται από την Παλαιολιθική Εποχή. Γύρω στο 200 π.Χ., Κέλτες εγκαταστάθηκαν σε μια περιοχή προς τα νότια ονόματι Ζάβιστ, αλλά αργότερα εκδιώχθηκαν ή αφομοιώθηκαν από γερμανικά φύλα. Από τον 4ο αιώνα κι έπειτα, η περιοχή βρισκόταν υπό την εξουσία των Σλάβων, αν και για μια περίοδο υποτάχτηκαν στους Αβάρους.
Σύμφωνα με το θρύλο, η Πράγα ιδρύθηκε από την Πριγκίπισσα Λιμπούσε και το σύζυγό της, Πρέμυσλ, ιδρυτή της ομώνυμης δυναστείας. Τον αρχικό πυρήνα της πόλης αποτελούσε ένα κάστρο σε ένα λόφο στη δεξιά όχθη του Μολδάβα, γνωστό ως Βίσεχραντ, που σημαίνει «υψηλό, ανώτερο κάστρο». Σύντομα, η πόλη έγινε η έδρα των Βασιλέων της Βοημίας, κάποιοι εκ των οποίων κυβέρνησαν αργότερα ως αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καθώς και σημαντικότατο εμπορικό κέντρο, το οποίο προσέλκυε εμπόρους από όλη την Ευρώπη. Η πόλη έγινε επισκοπάτο το 973.
Η πόλη άνθισε το 14ο αιώνα, κατά τη βασιλεία του Καρόλου του 4ου, ο οποίος διέταξε την κατασκευή του Νόβε Μιέστο, της Νέας Πόλης, δίπλα στην Παλαιά. Παράλληλα ανεγέρθηκε η Γέφυρα του Καρόλου, η οποία και συνέδεε τη νέα περιοχή με τη Μάλα Στράνα. Μνημεία της εποχής αυτής είναι και ο Καθεδρικός του Αγίου Βίτου μέσα στο κάστρο Χράντσανι, ο παλαιότερος γοτθικός καθεδρικός ναός στην κεντρική Ευρώπη, καθώς και το Πανεπιστήμιο Καρόλου, το παλαιότερο πανεπιστήμιο στην κεντρική Ευρώπη. Κατά τη βασιλεία του Βεντσεσλάβου Δ΄, ο Γιαν Χους, θεολόγος και λέκτορας Πανεπιστημίου, διεξήγαγε τις ομιλίες του στην Πράγα, κηρύσσοντας τις ιδέες του για τη μεταρρύθμιση της εκκλησίας. Έχοντας γίνει επικίνδυνος για πολιτικούς και θρησκευτικούς λόγους, ο Χους κάηκε στην πυρά το 1415.
Στους επόμενους δύο αιώνες, η Πράγα καθιερώθηκε ως εμπορικό κέντρο στην καρδιά της Ευρώπης. Το 1526, το Βασίλειο της Βοημίας παραχωρήθηκε στους Αψβούργους. Ευημερία γνώρισε η πόλη όσο ήταν στο θρόνο ο Αυτοκράτορας Ροδόλφος Β΄, εκλεγμένος βασιλιάς της Βοημίας το 1576. Ζούσε στο Κάστρο, όπου συγκέντρωνε στην αυλή του πλήθος από αστρολόγους, μάγους και άλλες παράξενες φυσιογνωμίες.
Στις 23 Μαΐου 1618, η περίφημη Εκπαραθύρωση της Πράγας προκάλεσε τον Τριακονταετή Πόλεμο, όταν οι προτεστάντες ηγέτες πέταξαν από το παράθυρο τους καθολικούς απεσταλμένους της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με τη λήξη του πολέμου και τη Συνθήκη της Βεστφαλίας, ο βασιλιάς Φερδινάνδος μετέφερε την αυλή στη Βιέννη κι έτσι η Πράγα έπεσε σε παρακμή: ο πληθυσμός έφτασε τους 20.000 από 60.000 κατοίκους που ζούσαν εκεί πριν από τον πόλεμο.
Το 1784, υπό τον Ιωσήφ το 2ο, οι τέσσερις δήμοι της Πράγας (Μάλα Στράνα, Νόβε Μιέστο, Στάρε Μιέστο, Χράντσανι) ενώθηκαν σε έναν. Μόλις το 1850 συμπεριλήφθηκε και η εβραϊκή συνοικία, το Γιόζεφοβ, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του. Η Βιομηχανική Επανάσταση επηρέασε σημαντικά την Πράγα. Το 1817, δημιουργήθηκε το προάστιο Κάρλιν, ενώ οι πρώτες σιδηροδρομικές γραμμές κατασκευάστηκαν το 1842.
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος έληξε με την ήττα της Αυστροουγγαρίας και τη δημιουργία της Τσεχοσλοβακίας, με πρωτεύουσα την Πράγα. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κυριάρχησε απολυταρχικό καθεστώς. Το 1967, στο 4ο Συνέδριο Τσεχοσλοβάκων Συγγραφέων στην Πράγα, εκδηλώθηκε μια σφοδρή αντίθεση ενάντια στο καθεστώς. Με ηγέτη το νέο γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος, Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ, ξεκίνησε η περίοδος του «σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο». Ήταν η «Άνοιξη της Πράγας», η οποία όμως προκάλεσε την αντίδραση της Σοβιετικής Ένωσης: τον Αύγουστο του 1968 στρατεύματα του Συμφώνου της Βαρσοβίας κατέλαβαν την Τσεχοσλοβακία και την πρωτεύουσα καταπνίγοντας την εξέγερση.
Το 1989, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και τη Βελούδινη Επανάσταση στους δρόμους της Πράγας, κατέρρευσε το κομμουνιστικό καθεστώς στην Τσεχοσλοβακία. Το 1993, η Πράγα έγινε η πρωτεύουσα της νεοσύστατης Τσεχίας.
Χρονοδιάγραμμα της ιστορίας της Πράγας
thumb|250px|Η εκκλησία της Παναγίας του Τυν στην κεντρική πλατεία της Πράγας
Συγκοινωνία
Η Πράγα αποτελεί τον βασικό σιδηροδρομικό κόμβο της Τσεχίας. Το αεροδρόμιο της πόλης είναι το μεγαλύτερο της χώρας. Η "Dopravní podnik hl. m. Prahy" έχει αναλάβει την αστική συγκοινωνία της πόλης. Το 2006 το σύστημα συγκοινωνιών περιελάμβανε 3 γραμμές μετρό, τραμ (ιστορική τουριστική γραμμή 91), λεωφορεία, και ένα τελεφερίκ.
Αξιοθέατα
Η Πράγα ήταν μια από τις λίγες ευρωπαϊκές πόλεις που έμειναν σχετικά άθικτες κατά τη διάρκεια των παγκόσμιων πολέμων. Υπάρχουν πολλά παλαιά κτήρια με όμορφες τοιχογραφίες. Περιέχει μια από πιο παλιές και ποικίλες συλλογές της αρχιτεκτονικής παγκοσμίως, από μπαρόκ, την αναγέννηση μέχρι αρ νουβώ και κυβισμό. Μερικά από τα πιο γνωστά αξιοθέατα είναι:
Άλλα αξιοθέατα είναι η Βιβλιοθήκη του Στάχοφ (η μεγαλύτερη μοναστική βιβλιοθήκη στη χώρα), η Λορέτα (ένας μπαρόκ τόπος προσκυνήματος ο οποίος ιδρύθηκε από την Μπενίγκνα Κάτε ίνα Λόμπκοβιτς το 1626), η Μάλα Στράνα (μια παραδοσιακή συνοικία γύρω από τους πρόποδες του Κάστρου της Πράγας), το Κτίριο που χορεύει στη Νέα Πόλη (γνωστό επίσης και ως Φρεντ και Τζίντζερ, προσομοιώνει την κίνηση, διατηρώντας παράλληλα τη λειτουργικότητά του), το Θέατρο των Τάξεων (1783), η Κρατική Όπερα και το Δημαρχείο της Παλαιάς Πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πόλεις της Τσεχίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Βαθμοί ελευθερίας
Σε πολλά επιστημονικά πεδία, οι βαθμοί ελευθερίας ενός συστήματος είναι ο αριθμός των παραμέτρων του συστήματος, ο οποίος ενδέχεται να ποικίλει ανεξαρτήτως. Για παράδειγμα, η θέση ενός σχήματος πάνω σε ένα επίπεδο έχει τρεις βαθμούς ελευθερίας, τον προσανατολισμό και τις δύο συντεταγμένες του οποιουδήποτε σταθερού σημείου του σχήματος.
Στα μαθηματικά, η έννοια αυτή έχει επισημοποιηθεί ως διάσταση ενός πολυειδούς ή μιας αλγεβρικής ποικιλίας. Όταν χρησιμοποιούνται οι βαθμοί ελευθερίας αντί των διαστάσεων, αυτό συνήθως σημαίνει ότι το πολυειδές ή η ποικιλία των μοντέλων αυτών καθορίζουν το σύστημα μόνο σιωπηρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία Κατηγορία:Στατιστική μηχανική Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Δελχί
Η πόλη έχει μακραίωνη ιστορία, καθώς κατοικείται από τη δεύτερη χιλιετία προ Χριστού. Η πόλη ήταν γνωστή στους Άραβες και τους Πέρσες για τη μεγαλοπρέπειά της. Ήταν πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας Μουγκάλ, της οποίας έδρα ήταν το Κόκκινο Οχυρό. Η πόλη κατελήφθη το 1803 από τους Άγγλους. Οι Άγγλοι διατήρησαν στην εξουσία τον Μεγάλο Μογγόλο, ο οποίος ήταν κατ' όνομα αρχηγός της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Μογγόλου μέχρι το 1857, οπότε και οι Ινδοί επαναστάτησαν και έσφαξαν τους χριστιανούς κατοίκους και κατέστρεψαν μέρος της πόλης. Οι Άγγλοι κατάφεραν να ανακαταλάβουν την πόλη και την ανακατασκεύασαν. Το 1877, η βασίλισσα Βικτωρία στέφθηκε αυτοκράτειρα των Ινδιών στο Δελχί. Διάλεξε την πόλη εξαιτίας της μακραίωνης ιστορίας της. Το 1911 άρχισε η ανοικοδόμηση του Νέου ή αυτοκρατορικού Δελχί, αλλά διακόπηκε εξαιτίας του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η πόλη τελικά ολοκληρώθηκε το 1926.
Την πόλη εξυπηρετείται το αεροδρόμιο «Ίντιρα Γκάντι» και σε αυτή λειτουργεί μετρό. Το Δελχί είναι επίσης το κέντρο της Εθνικής Περιφέρειας Πρωτεύουσας (ΕΠΠ) που είναι μια μοναδική περιοχή 'διαπολιτειακού περιφερειακού σχεδιασμού' δημιουργημένη από τον Νόμο Συμβουλίου Σχεδιασμού της Εθνικής Περιφέρειας Πρωτεύουσας του 1985.
Ετυμολογία
Υπάρχει ένας αριθμός μύθων και θρύλων που συνδέονται με τη προέλευση του ονόματος του Δελχί. Ένας από αυτός προέρχεται από το Ντίλλου ή Ντίλου, ένα βασιλιά που έχτισε μια πόλη σε αυτή τη τοποθεσία το 50 π.Χ. και την ονόμασε με παράγωγο του ονόματος του. Ένας άλλος μύθος ισχυρίζεται ότι το όνομα της πόλης βασίζεται στη λέξη ντίλι (χαλαρός) των Χίντι/Πρακρίτ και ότι χρησιμοποιήθηκε από τον Τομάρας για να αναφερθεί στην πόλη επειδή ο σιδερένιος πυλώνας του Δελχί είχε ένα αδύναμο θεμέλιο και έπρεπε να μετακινηθεί. Τα νομίσματα που κυκλοφορούσαν στην περιοχή όταν κυβερνούσε ο Τομάρας ονομάζονταν ντεχλιουάλ. Σύμφωνα με τον Μπαβίσια Πουράνα, ο βασιλιάς Πριθβιράτζα του Ιντραπράσθα έχτισε νέο φρούριο στη σύγχρονη περιοχή Πουράνα Κίλα προς όφελος των τεσσάρων καστών που ζούσαν στο βασίλειό του. Ο ίδιος διέταξε την κατασκευή μιας πύλης στο φρούριο και αργότερα την ονόμασε Οχυρό Ντεχάλι. Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι το όνομα προέρχεται από τη λέξη Ντίλι, ένα παράγωγο των Ινδουστανικών λέξεων ντεχλίζ ή ντεχάλι. Οι δύο όροι σημαίνουν «κατώφλι» ή «πύλη» - και συμβολίζουν τη πόλη ως πύλη προς τη Γαγγητική Πεδιάδα. Μια άλλη θεωρία υποδηλώνει ότι το αρχικό όνομα της πόλης ήταν το Ντιλίκα.
Ο λαός του Δελχί αναφέρεται στον εαυτό του με τα ονόματα Δελχιίτες ή Ντιλλιβάλας. Η πόλη αναφέρεται σε διάφορες φράσεις των βόρειων Ινδοάριων γλωσσών. Μερικά παραδείγματα είναι τα παρακάτω:
Αστική διοίκηση
Τον Ιούλιο του 2007, η Εθνική Επικράτεια Πρωτεύουσας του Δελχί αποτελούταν από εννέα επαρχίες, 27 τεχσίλ, 59 πόλεις απογραφής και 300 χωριά. Την ίδια περίοδο, η πόλη διοικούταν από τρεις δημοτικές επιχειρήσεις, τη Δημοτική Επιχείρηση του Δελχί (ΔΕΔ) - με έκταση 1.397 τ.χλμ., το Δημοτικό Συμβούλιο του Νέου Δελχί με έκταση 42.7 τ.χλμ. και το Συμβούλιο Κατασκηνώματος του Δελχί με έκταση 4.3 τ.χλμ.
Μετά τη τριχοτόμηση ΔΕΔ στις αρχές του 2012, το Δελχί διοικείται από πέντε τοπικές δημοτικές επιχειρήσεις: τις Δημοτικές Επιχειρήσεις του Βόρειου Δελχί, Νότιου Δελχί και Ανατολικού Δελχί, το Δημοτικό Συμβούλιο του Νέου Δελχί και το Συμβούλιο Κατασκηνώματος του Δελχί. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, λίγο μετά την τριχοτόμηση της ΔΕΔ, η κυβέρνηση του Δελχί δημιούργησε δύο νέες επαρχίες.
Η αστική διοίκηση του Δελχί βγήκε 5η μεταξύ 21 πόλεων για την καλύτερη διακυβέρνηση και διοικητικές πρακτικές στην Ινδία το 2014. Έλαβε 3.6 στα 10 σε σύγκριση με τον εθνικό μέσο όρο, που φτάνει τους 3.3 βαθμούς.
Στο Δελχί εδρεύει το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας. Το Ανώτατο Δικαστήριο του Δελχί καλύπτει μόνο την ενωσιακή επικράτεια του Δελχί. Επίσης, στο Δελχί εδρεύει το Δικαστήριο Μικρών Υποθέσεων (για αστικές υποθέσεις), το Δικαστήριο Ειρηνοδικών και το Δικαστήριο Συνεδριών (για ποινικές υποθέσεις). Διοικητικά, το Δελχί χωρίζεται σε έντεκα αστυνομικές ζώνες.
Τουρισμός
μικρογραφία|Τζαντάρ Μαντάρ