cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλεντινιανός Γαλάτης
Βιογραφία
Ο φιλόσοφος και ρήτορας Θεμίστιος είχε εκφωνήσει έναν πανηγυρικό λόγο επί τη αναλήψει της υπατείας εκείνου το 369, πράγμα που υποθέτει ότι είχε οριστεί παιδαγωγός του Βαλεντινιανού Γαλάτη.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Βαλεντινιανού
Ένωση Κομμουνιστών Μακεδονίας
H Ένωση Κομμουνιστών Μακεδονίας (στα Сојуз на комунистите на Македонија, προφ. Σογιούζ να Κομουνίστιτε να Μακεντόνια, СКМ) ήταν ο σλαβομακεδονικός κλάδος της Ένωσης Κομμουνιστών Γιουγκοσλαβίας, μοναδικού νόμιμου πολιτικού κόμματος από το 1945 ως το 1989. Το κόμμα ονομαζόταν αρχικά Κομμουνιστικό Κόμμα Μακεδονίας (Комунистичка партија на Македонија, προφ. Κομμουνίστιτσκα Παρτία να Μακεντόνια, KPM) κατά την αντίσταση το 1943 μέχρι τη μετονομασία του το 1952.
1η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η 1η Συμφωνία σε Μι ύφεση μείζονα, K. 16 (γερμανικά: Sinfonie Es-Dur KV 16) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, την οποία συνέθεσε σε ηλικία μόλις 8 ετών. Εκείνη την περίοδο ήταν γνωστός στην Ευρώπη ως «παιδί θαύμα», παρά ως συνθέτης. Χειρόγραφο της σύνθεσης βρίσκεται στη Biblioteka Jagiellońska, στην Κρακοβία.
Υπόβαθρο
Το κομμάτι γράφτηκε όταν, κατά την Μεγάλη Περιοδεία στην Ευρώπη, η οικογένεια βρισκόταν στο Λονδίνο και χρειάστηκε να μετακομίσουν στο Τσέλσι, εξ αιτίας μίας ασθένειας του Λέοπολντ. Στο σπίτι, όπου διέμεναν, βρισκόταν στον αριθμό 180, στον Ebury Street, που τώρα είναι προάστιο του Γουέστμινιστερ, μάλιστα στο σπίτι που γράφτηκε υπάρχει και blue plaque.
Η Συμφωνία έκανε πρεμιέρα στις 21 Φεβρουαρίου του 1765. Η συγκεκριμένη σύνθεση του Μότσαρτ, δείχνει τις επιρροές που είχε, ανάμεσα σε αυτές ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και ιδιαίτερα ο γιος του, ο Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ, τον οποίον ο Μότσαρτ τον είχε συναντήσει κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Λονδίνο.
Μέρη και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία αποτελείται από τρία μέρη:
Στο δεύτερο μέρος, ο 8χρονος Μότσαρτ, χρησιμοποιεί τέσσερις νότες ως μοτίβο, τις οποίες τις χρησιμοποίησε και στο στο φινάλε στη 41η Συμφωνία. Οι τέσσερις νότες είναι οι Ντο, Ρε, Φα, Μι, το μοτίβο αυτό απαντάται σε αρκετά έργα του Μότσαρτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
01 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ύφεση μείζονα
Μπαμπαλού Αγιέ
Ο Μπαμπαλού Αγιέ είναι θεότητα στη θρησκεία των Γιορούμπα. Καταπολεμέι ασθένειες και επιδημίες, και ιδιαίτερα την ευλογιά, το Aids, τη νευροδερματίτιδα και άλλες μολυσματικές ασθένειες. Καταπραύνει τον δυνατό πόνο. Θεωρείται ότι είναι πορσωποποίηση της οργής και η θερμότητας της γης, και την εξιλεώνει από τις απάρατες νόσους. Ισοδυναμεί με τον Άγιο Λάζαρο της χριστιανικής πίστης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λαογραφία στη Βραζιλία Κατηγορία:Μυθολογίες της Αφρικής
Άβελ της Δανίας
Ο Άβελ της Δανίας (δανικά: Abel af Danmark, 1218 - 29 Ιουνίου 1252) ήταν δούκας του Σλέσβιχ από το 1232 έως το 1252 και βασιλιάς της Δανίας από το 1250 μέχρι τον θάνατό του το 1252. Ήταν ο δεύτερος γιος του κορυφαίου βασιλιά Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας και της δεύτερης συζύγου του Μπερεγκαρίας της Πορτογαλίας, αδελφός των βασιλέων της Δανίας Έρικ Δ΄ και Χριστόφορου Α΄. Διαδέχθηκε στο Σλέσβιχ τον μεγαλύτερο αδελφό του Έρικ όταν ορκίστηκε βασιλιάς της Δανίας, σαν δούκας του Σλέσβιχ ο Άβελ ήρθε σε σύγκρουση με τον αδελφό του γι'αυτό πολλοί τον θεώρησαν ύποπτο για την δολοφονία του. Πήρε όρκο ότι δεν έχει καμιά σχέση με την δολοφονία και στην συνέχεια ορκίστηκε νέος βασιλιάς, μετά από μια σύντομη περίοδο σκοτώθηκε σε εκστρατεία εναντίον της Φρισίας. Η βασιλεία του ήταν η πιο σύντομη βασιλεία Δανού μονάρχη από τον 9ο αιώνα οι απόγονοι του η οικογένεια του Άβελ είχε την διοίκηση του δουκάτου του Σλέσβιχ μέχρι το 1375,
Σύγκρουση με τον μεγαλύτερο αδελφό του Έρικ
Παντρεύτηκε (1237) την Ματθίλδη του Χόλσταϊν, κόρη του Αδόλφου Δ΄ του Χόλσταϊν, ο κόμης Αδόλφος αποσύρθηκε σε μονή Φραγκισκιανών την ίδια χρονιά και ο Άβελ έγινε αντιβασιλιάς για λογαριασμό των ανήλικων κουνιάδων του Ιωάννη και Γεράρδου. Τον πατέρα του διαδέχθηκε στον θρόνο της Δανίας ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρικ (1241), τα επόμενα χρόνια ο Άβελ συγκρούστηκε με τον αδελφό του προκειμένου να κερδίσει ανεξαρτησία στο δουκάτο του Σλέσβιχ αλλά ο Έρικ αντεπιτέθηκε την επόμενη χρονιά και ανάγκασε τον Άβελ να δραπετεύσει. Ο εμφύλιος πόλεμος συνεχίστηκε ανάμεσα στα δυο αδέλφια μέχρι που κλείστηκε ειρήνη με την μεσολάβηση της αδελφής τους Σοφίας. Ο Έρικ δολοφονήθηκε ενώ ήταν προσκεκλημένος του αδελφού του στο Σλέσβιχ (1250), αυτό άφησε πολλές υποψίες ότι βρισκόταν ο αδελφός του πίσω από την δολοφονία αφού δολοφόνος ήταν ο ίδιος ο αρχιθαλαμηπόλος του Λάβε Γκούντμουντσεν. Ο Άβελ μαζί με 24 ευγενείς του ορκίστηκαν ότι δεν έχουν καμιά σχέση με την δολοφονία, όταν η υπόθεση ξεκαθαρίστηκε ο Άβελ ορκίστηκε νέος βασιλιάς της Δανίας στις 1 Νοεμβρίου 1250 στο Βίμποργκ.
Δολοφονία του Άβελ
Η βασιλεία του Άβελ διήρκεσε μόνο ενάμιση χρόνο στην συνέχεια συνάντησε σκληρές αντιδράσεις από τους αγρότες της Φρισίας για τους ψηλούς φόρους που επέβαλε. Ο Άβελ ετοίμασε τον στρατό του για να τους τιμωρήσει αλλά δολοφονήθηκε από τον τροχοποιό Έννερ Μπρίτζ στις 29 Ιουνίου 1252 κοντά στο Έιντερστεντ. Την εποχή της δολοφονίας του ο γιος του Βάλντεμαρ ήταν αιχμάλωτος του αρχιεπισκόπου της Κολωνίας γι'αυτό τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Δανίας ο μικρότερος αδελφός του Χριστόφορος Α΄ της Δανίας, η σύζυγος του Ματθίλδη αποσύρθηκε σε μοναστήρι αλλά αργότερα επανήλθε στην κοσμική ζωή και παντρεύτηκε τον Μπίργκερ Τζάρλ της Σουηδίας (1261).
Θρύλοι
Πολλοί πίστεψαν ότι η δολοφονία του Άβελ ήταν θεία δίκη για την δολοφονία του αδελφού του, ενώ η σορός του βρισκόταν στον καθεδρικό ναό του Σλέσβιχ την νύχτα οι μοναχοί άκουσαν περίεργους ήχους που τους τρομοκράτησαν πιστεύοντας ότι είναι το φάντασμα του Άβελ. Στην συνέχεια ακούστηκαν πολλές αναφορές για έναν μαύρο άντρα ο οποίος πάνω σε ένα άσπρο άλογο με λαμπερά κυνηγόσκυλα κυνηγούσε στα δάση του Σλέσβιχ. Οι απόγονοι του Άβελ, η "Άβελ οικογένεια" βασίλευσε στην νότια Γιουτλάνδη έως το 1375 συχνά σε συμβασιλεία με τους συγγενείς τους στο Χόλσταϊν δημιουργώντας μόνιμο πρόβλημα στο στέμμα της Δανίας με την απειλή της διάσπασης. Ο δισέγγονος του Άβελ θα γίνει για μικρό χρονικό διάστημα βασιλιάς της Δανίας ως Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας. Οι απόγονοι της δισέγγονης του Έλβιγκ του Χόλσταϊν η οποία παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας θα διεκδικήσουν ξανά τον θρόνο της Δανίας. Ο Χριστιανός Α΄ της Δανίας του Οίκου του Όλντενμπουργκ από τον οποίο κατάγονται οι σύγχρονοι βασιλείς της Δανίας ήταν απόγονος του Άβελ μέσω της κόρης του Σοφίας.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Ματθίλδη των Σάουενμπουργκ, κόρη του Αδόλφου Δ΄ κόμη του Χόλσταϊν, απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ
Άννα Κόβεντρι, κόμισσα του Κόβεντρι
Η Ανν Κόβεντρυ, κόμισσα του Κόβεντρυ (22 Ιουλίου 1673 - 14 Φεβρουαρίου 1763) διάσημη Βρετανή συγγραφέας και ευγενής ήταν τρίτη και μικρότερη κόρη του Χένρυ Σόμερσετ, 1ου δούκα του Μπώφορ και της Μαίρυ Κάπελλ, κηπουρού και βοτανολόγου. Ο πατέρας της έγινε ο πρώτος δούκας του Μπώφορ (1682). Η μητέρα της ήταν κόρη του πρώτου βαρόνου των Κάπελλ του Χάντχαμ και χήρα του Χένρυ Σέυμουρ, λόρδου Μπώσαμ (1626 - 1654) γιου του δούκα του Σόμερσετ. Ο Γουίλιαμ Σέυμουρ, 3ος δούκας του Σόμερσετ (1652 - 1675) και η Ελισάβετ Μπρους, κόμισσα του Έιλσμπερυ (πέθανε το 1697) ήταν ετεροθαλή αδέλφια της Άννας από τον πρώτο γάμο της μητέρας της.
Επιστήμες και τέχνες
Η Λαίδη Κόβεντρυ ήταν γνωστή για την καλοσύνη, την ευγένεια της και το ενδιαφέρον που έδειξε στην εκπαίδευση των γυναικών. Βοήθησε την Μαίρυ Άστελλ (1666 - 1731) να ιδρύσει την Φιλανθρωπική Σχολή Κορασίδων στην Τσέλσι (1709) σε συνεργασία με την Εταιρεία Προώθησης της Χριστιανικής Γνώσης. Έγινε στενή φίλη με την φεμινίστρια Μαίρυ Άστελλ με την οποία είχε πολλά κοινά ενδιαφέρονται, υπάρχουν πολλές υποψίες για Ιακωβίστικες δραστηριότητες με την Μαίρυ Άστελλ και την μεγαλύτερη αδελφή της Μαίρυ Μπάτλερ, δούκισσα του Όρμοντ, αλλά δεν κατηγορήθηκαν ποτέ δημόσια. Η Ανν στην διαθήκη της επιβεβαίωσε το ισχυρό ενδιαφέρον που είχε για την εκκλησία της Αγγλίας. Δημοσιεύτηκε το βιβλίο της Η Δίκαιη Τιμητική Ανν σχετικά με τα ενδιαφέροντα και τους προβληματισμούς της, το βιβλίο της αναδημοσιεύτηκε το 1727. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τονίζουν ότι ήταν πολύ ευσεβής, μελετηρή και "φανατική συλλέκτρια βιβλίων" που κρατούσε στην βιβλιοθήκη της.
Η Ανν Κόβεντρυ βρέθηκε ανάμεσα στις καταγραφές του συλλέκτη Τζορτζ Μπάλλαρντ (1706 - 1755) στο έργο του "Σοβαρές κυρίες της Μεγάλης Βρετανίας" (1752), στο έργο του υμνεί τις ικανότητες και το ενδιαφέρον των προσώπων για τις επιστήμες και τις τέχνες. Στο βιβλίο υπάρχει μεγάλη συλλογή από τα έργα τους ιδιαίτερα από τις κωμωδίες της εποχής. Η Έμμα Μέιτζορ στο "Βιογραφικό Λεξικό της Οξφόρδης" σημειώνει "έβλεπε τα γεγονότα με εκλεπτυσμένη άποψη και ακολουθούσε την μόδα, η ευχαρίστηση της στην ζωή την οδήγησε να πλησιάσει την Άστελλ και να μοιραστεί μαζί της την δόξα".
Οικογένεια
Σε ηλικία 17 ετών (1691) η Ανν Κόβεντρυ παντρεύτηκε τον Τόμας Κόβεντρυ, 2ο κόμη του Κόβεντρυ, και της ίδια χρονιά την ζωγράφισε ο Γκόντφρυ Νέλλερ (1646 - 1723). Ο Λόρδος Κόβεντρυ πέθανε το 1710 αφήνοντας στην Ανν σημαντικά χρέη που αποπλήρωσε πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του. Το μοναδικό τους παιδί που πέθανε αμέσως μετά τον πατέρα του ήταν :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Ελβετικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Ελβετίας σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1932.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Γρατιανός ο Πρεσβύτερος
Ο Γρατιανός ο Πρεσβύτερος, λατιν. Gratianus Major (έζησε το πρώτο ήμισυ του 4ου αι.) καταγόταν από την Ιλλυρία και έγινε στρατιωτικός στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι γιοί του Ουαλεντινιανός Α΄ και Ουάλης έγιναν αυτοκράτορες.
Βιογραφία
Καταγόταν από την πόλη Κιβάλαι (νυν Βινκόβτσι) στη νότια Παννονία Σακούνδα (νυν Κροατία), μάλλον στη δεκαετία του 280. Κατά τη νεότητά του απέκτησε το προσωνύμιο funarius (σχοινέμπορος), καθώς αυτό ήταν το επάγγελμά του. Ο Γρατιανός εισήλθε στον στρατό και ανήλθε τους βαθμούς, ώσπου έγινε protector domesticus κατά τη βασιλεία τού Κωνσταντίνου Α΄.
Όμως ο Κωνστάντιος Β΄ (βασ. 337-360), που τον υποπτευόταν για συνεργασία με τον σφετεριστή Μαγνέντιο, κατέσχεσε όλες τις ιδιοκτησίες εκείνου. Παρ' όλα αυτά ήταν ακόμη δημοφιλής στο στράτευμα και πρέπει αυτό να συνέβαλε στην επιτυχημένη σταδιοδρομία των γιων του. Όταν ο γιος του Ουάλης έγινε αυτοκράτορας το 364, η Σύγκλητος στην Κωνσταντινούπολη αποφάσισε την ανέγερση ενός ορειχάλκινου ανδριάντα του.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Βαλεντινιανού Κατηγορία:Ιλλυριοί
2η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η 2η Συμφωνία σε Σι ύφεση μείζονα, KV 17 (γερμανικά: Sinfonie in B-Dur KV 17) είναι μία συμφωνία που πιστευόταν ότι γράφτηκε από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, αλλά πλέον περισσότερο πιθανό θεωρείται να είναι έργο του πατέρα του, Λέοπολντ Μότσαρτ. Της είχε δοθεί ο αριθμός Anhang C 11.02, στην έκτη έκδοση του καταλόγου του Λούντβιχ Ρίτερ φον Κέχελ, αλλά πλέον συγκαταλέγεται και στον κατάλογο του Κλιφ Εσιέν, με τις συμφωνίας του Λέοπολντ.
Η Γυναίκα Λυκάνθρωπος
Η Γυναίκα Λυκάνθρωπος (αγγλικά: Howling II: Stirba - Werewolf Bitch) είναι μια ταινία τρόμου του 1985 σε σκηνοθεσία Philippe Mora και είναι η πρώτη συνέχεια της ταινίας Το Ουρλιαχτό. Παρά το γεγονός ότι ο Gary Brandner, συγγραφέας του μυθιστορήματος The Howling, συν-έγραψε το σενάριο, το Howling II είναι σε μεγάλο βαθμό άσχετο με το μυθιστόρημα του Bradner, Howling II του 1979.
Πλοκή
Όταν η αδερφή του δολοφονείται από λυκανθρώπους βοηθάει έναν ερευνητή να κυνηγήσουν τους λυκάνθρωπους στις ΗΠΑ καθώς και στην Ευρώπη.
Υποδοχή
Όπως όλες οι συνέχειες της ταινίας Το Ουρλιαχτό η ταινία γνώρισε αρνητικές κριτικές από το κοινό. Έχει μια βαθμολογία των 3,2/10 στο IMDb. Στο Rotten Tomatoes κρατάει μια βαθμολογία των 14% βασισμένη σε 7 κριτικές.
Κυκλοφορία
Η Metro-Goldwyn-Mayer κυκλοφόρησε την ταινία σε DVD το 2005. Το επανακυκλοφόρησε το 2010 σε μια έκδοση με δύο δίσκους η οποία περιείχε και το κλασσικό The Howling του 1981. Το καλοκαίρι του 2015, η ταινία θα κυκλοφορήσει για πρώτη φορά σε Blu Ray από την Scream Factory.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1985 Κατηγορία:Ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσεχία Κατηγορία:Λυκάνθρωποι σε ταινίες
Τουρλουπίνοι
Οι Τουρλουπίνοι ήταν θρησκευτική σέκτα στη Μεσαιωνική Γαλλία, χαλαρά σχετιζόμενη με τις Βεγίνες και τους Βεγάρδους και τους Αδελφούς του Ελευθέρου Πνεύματος. Η ονομασία τουρλουπίνος αποτελεί ειρωνικό επίθετο, ενώ οι ίδιοι φαίνεται να αυτοαποκαλούνταν "εταιρεία των πτωχών" ή "αδελφότητα της πενίας". Αναφορές για αυτούς έχουν διασωθεί μόνον σε συγγράμματα των αντιπάλων τους, οι οποίοι τους καταδίκασαν ως αιρετικούς. Ως εκ τούτου, λιγοστές είναι οι γνωστές για το πρόσωπό τους πληροφορίες, ωστόσο φαίνεται να φορούσαν λίγα ρούχα ως τρόπο έκφρασης του όρκου πενίας τους, γεγονός το οποίο και οδήγησε σε εναντίον τους κατηγορίες για γυμνισμό και ακολασία. Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν πως η σημασία τους πιθανώς να ήταν υπερβολική, προκειμένου να δοθεί "τοπικό χρώμα" σε ακαδημαϊκές θεολογικές διαμάχες.
Η σέκτα δραστηριοποιήθηκε κυρίως κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού του 14ου αιώνα στην ευρύτερη περιοχή του Παρισιού, αποτελώντας μία από τις λιγοστές αιρετικές σέκτες οι οποίες ήσαν ενεργές στο Παρίσι εκείνη την περίοδο. Το 1372, αριθμός των μελών της φυλακίσθηκε, με μια θηλυκή ηγέτη της, την Ζαν Ντωμπεντόν, να καίγεται στην πυρά για μαγγανεία και αίρεση. Παρόμοια σέκτα πιθανώς να δραστηριοποιούνταν στην διάρκεια της δεκαετίας του 1460 στην ευρύτερη περιοχή της Λιλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Θρησκευτικές οργανώσεις Κατηγορία:Ασκητές Κατηγορία:Σέκτες Κατηγορία:Χριστιανοί μυστικιστές Κατηγορία:Μεσαιωνικό Παρίσι
Δορυφόροι του Δία
Μέχρι στιγμής υπάρχουν 80 επιβεβαιωμένοι φυσικοί δορυφόροι του Δία, 57 εξ αυτών έχουν ονομαστεί, καθιστώντας τον έτσι τον πλανήτη με τους περισσότερους δορυφόρους «ασφαλούς τροχιάς» στο ηλιακό μας σύστημα. Οι μεγαλύτεροι από αυτούς, οι τέσσερις δορυφόροι του Γαλιλαίου, ο Γανυμήδης, η Καλλιστώ, η Ιώ και η Ευρώπη, ανακαλύφθηκαν το 1610 και ήταν τα πρώτα σώματα που βρέθηκαν να περιστρέφονται γύρω από ένα ουράνιο σώμα που δεν ήταν ούτε η Γη, ούτε ο Ήλιος. Από το τέλος του 19ου αιώνα, έχουν βρεθεί δεκάδες μικρότεροι δορυφόροι του Δία και έχουν λάβει τα ονόματα εραστών, κατακτήσεων ή θυγατέρων του θεού Δία.
Πίνακας δορυφόρων
Οι δορυφόροι του Δία έχουν τοποθετηθεί με βάση την περίοδο περιφοράς. Οι δορυφόροι, των οποίων το όνομα είναι έντονο, έχουν σφαιρικό ή σχεδόν σφαιρικό σχήμα. Ενώ οι ακανόνιστοι δορυφόροι έχουν σκιαστεί με ανοιχτό γκρι όταν έχουν ορθή φορά και με σκούρο γκρι όταν έχουν ανάδρομη φορά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Βούτυρο Ευρυτανίας
Το Βούτυρο ή Βουτύρο είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας σε υψόμετρο 840 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Βούτυρο ή Βουτύρου βρίσκεται αμφιθεατρικά κτισμένο στις βορειοανατολικές απολήξεις του όρους Χελιδώνα και δυτικά του Καρπενησιώτη ποταμού. Είναι κτισμένο κοντά στην επαρχιακή οδό Καρπενησίου - Προυσού - Καλλιθέας και απέχει 8 χλμ. ΝΔ. από το Καρπενήσι. Έχει θέα προς τη κοιλάδα της Ποταμιάς, πετρόχτιστα σπίτια και πέτρινη πλατεία, όπου υπάρχει η πέτρινη εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (του 1926) που είναι η μεγαλύτερη σε μέγεθος στην Ευρυτανία. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το εξωκλήσι του Άγιου Ιωάννη, στα ανατολικά του χωριού, με θέα προς το Καρπενήσι και τα μικρά μουσεία Μανιταριών και Εκπαίδευσης. Η περιοχή στα βορειοδυτικά του χωριού και μέχρι τους Κορυσχάδες και τη Μεσαμπελιά έχει χαρακτηριστεί ως μόνιμο Καταφύγιο Άγριας Ζωής "Κορυσχάδων - Βουτύρου".
Διοικητικά
Ως κοινότητα συστάθηκε για πρώτη φορά το 1912 και ο οικισμός ορίστηκε έδρα της. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Βουτύρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπενησίου του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 67 κατοίκους.
Ροντ Λαβέρ
Ο Ροντ Λαβέρ (αγγλ. Rodney George Laver, γεννημένος στις 9 Αυγούστου 1938) είναι Αυστραλός πρώην πρωταθλητής του τένις και ένας από τους πιο σημαντικούς αθλητές στην ιστορία της αντισφαίρισης. Κατέλαβε το νο. 1 της παγκόσμιας κατάταξης το 1964, το διατήρησε όλα τα χρόνια από το 1965 έως το 1969 και μερικούς μήνες εντός του 1970. Οι συνολικοί τίτλοι του Λαβέρ στο απλό ανδρών είναι οι περισσότεροι στην ιστορία του τένις, συνολικά 198. Αυτό είναι το ρεκόρ του για άνδρες όλων των εποχών με 10 ή περισσότερους τίτλους ανά έτος για επτά συνεχόμενα χρόνια (1964–70). Διέπρεψε σε όλες τις επιφάνειες των γηπέδων τένις της εποχής του, δηλ. γρασιδιού, χωμάτινης, σκληρής, τεχνητού τάπητα και ξύλινης.
Ο Λαβέρ κέρδισε επίσης οκτώ τίτλους Pro Slam, συμπεριλαμβανομένου του pro Grand Slam το 1967, και κατέκτησε πέντε τίτλους Davis Cup για την Αυστραλία σε μια εποχή που το Davis Cup θεωρούνταν το ίδιο σημαντικό με τα τέσσερα μεγάλα τουρνουά.
Σήμερα, προς τιμήν του, το όνομά του φέρουν τόσο το τουρνουά Laver Cup, όσο και η Rod Laver Arena της Μελβούρνης (Australian Open).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν Κατηγορία:Νικητές του Γουίμπλεντον Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1971-72
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1971-72 διεξήχθη και πάλι σε τρεις ομίλους αλλά με 20 ομάδες, δηλαδή μετείχαν συνολικά 60 ομάδες. Οι νικητές των τριών ομίλων ανέβηκαν απευθείας στην Α΄ εθνική κατηγορία.
Διοργάνωση
Το νέο στοιχείο στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1971-72 ήταν η αύξηση του αριθμού των ομάδων σε 20 ανά όμιλο. Την άνοδο στην Α΄ Εθνική κατηγορία κατέκτησαν και πάλι οι τρεις πρωταθλητές των ομίλων, ενώ προβλεπόταν ο υποβιβασμός των 2 τελευταίων ομάδων από κάθε όμιλο, δηλαδή συνολικά έξι. Με τη λήξη όμως του πρωταθλήματος, ο Α.Σ. Λαμία που είχε καταλάβει την 4η θέση τιμωρήθηκε με απευθείας υποβιβασμό για απόπειρα δωροδοκίας που επιχείρησε άνθρωπος της διοίκησης του σωματείου. Η ΕΠΟ αποφάσισε πως η κενή θέση που άφησε η ομάδα της Λαμίας θα καλυφτεί σε αγώνες κατάταξης μεταξύ των ομάδων που κατέλαβαν την 18η θέση κάθε ομίλου, δηλαδή οι Παναιτωλικός, Α.Π.Σ. Πάτραι και Φ.Σ. Κοζάνη, με την ομάδα των Πατρών να διαμαρτύρεται έντονα για την απόφαση αυτή καθώς ήταν ο νόμιμος διάδοχος της κενής θέσης μιας και η Λαμία άνηκε στον όμιλο του, απειλώντας να μην κατέλθει στους αγώνες και ακόμα την απόσυρσή του από τα πρωταθλήματα ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Τελικά η απόφαση της ΕΠΟ οριστικοποιήθηκε και κληρώθηκαν κανονικά οι αγώνες κατάταξης, οι οποίοι διεξήχθησαν στο ουδέτερο γήπεδο Αιγάλεω στην Αθήνα, με νικήτρια τον Α.Π.Σ. Πάτραι που παρέμεινε στην κατηγορία.
Πρώτοι σκόρερ
Οι πρώτοι σκόρερ των 3 ομίλων ήταν οι εξής :
Βαθμολογίες
{|
Β΄ όμιλος
* Υποβιβάστηκε για εξωαγωνιστικό λόγο.
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1971-1972
Αντωνίου
Το ελληνικό όνομα Αντωνίου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Γαλανόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Γαλανόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Νυχτερινή πτήση
Η Νυχτερινή πτήση (γαλλικός τίτλος: Vol de nuit) είναι μυθιστόρημα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1931. Το μυθιστόρημα κέρδισε το βραβείο Femina την ίδια χρονιά.
Η δημοτικότητα του έργου αυξήθηκε με τις ιδεολογικές συγκρούσεις της δεκαετίας του 1930 - 1940, λόγω του κυρίου θέματός του που συνοψίζεται στη σημασία του καθήκοντος και στη θυσία του ατόμου για έναν ανώτερο σκοπό.
Ιστορικό
Το βιβλίο είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ και βασίζεται στις εμπειρίες του όταν εργαζόταν ως πιλότος ταχυδρομικών πτήσεων και διευθυντής της αεροπορικής εταιρείας Αεροποστάλ της Αργεντινής, με έδρα το Μπουένος Άιρες. Οι χαρακτήρες είναι εμπνευσμένοι από ανθρώπους που γνώριζε ο συγγραφέας όταν εργαζόταν στη Νότια Αμερική. Συγκεκριμένα, ο χαρακτήρας του Ριβιέρ βασίστηκε στον διευθυντή επιχειρήσεων της αεροπορικής εταιρείας, τον Ντιντιέ Ντωρά.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη Νότια Αμερική, την εποχή των απαρχών της εμπορικής αεροπλοΐας. Ο Σαιντ-Εξυπερύ, ο οποίος το 1929 εργάστηκε στην Αεροποστάλ της Αργεντινής, αφηγείται τη ζωή του Ριβιέρ, κεντρικού χαρακτήρα του μυθιστορήματος και διευθυντή μιας αεροπορικής εταιρείας και της ομάδας των πιλότων του, που αποδέχονται τους κινδύνους της δουλειάς που έχουν επιλέξει. Βασιζόμενος στη δική του εμπειρία και στους συναδέλφους του πιλότους, ο Σαιντ-Εξυπερύ τους απεικονίζει να απαρνούνται τα πάντα για το σκοπό που πιστεύουν. Η σχέση των πιλότων και του διευθυντή τους βασίζεται στην ελευθερία, με μοναδικό περιορισμό την υποταγή τους στο καθήκον. Ο κύριος στόχος που θέτει ο Ριβιέρ, είναι να αποδείξει ότι το αεροπλάνο είναι ένα πιο γρήγορο μέσο μεταφοράς από το τρένο για τη μεταφορά αλληλογραφίας, υπό την προϋπόθεση ότι οι πιλότοι πρέπει να πετούν σε νυχτερινές πτήσεις για να μην χάνουν χρόνο, γεγονός εξαιρετικά επικίνδυνο. Έτσι, εμψυχώνει τους πιλότους του να επιδείξουν ανδρεία εμφυσώντας τους αρετή και θάρρος.
Τρία ταχυδρομικά αεροπλάνα από την Παταγονία, τη Χιλή και την Παραγουάη επιστρέφουν από το νότο, τα δυτικά και τα βόρεια στο Μπουένος Άιρες, όπου αναμένεται το φορτίο τους για να αναχωρήσει, γύρω στα μεσάνυχτα, το αεροπλάνο για την Ευρώπη. Τρεις πιλότοι, χαμένοι μέσα στη νύχτα, διαλογίζονται την πτήση τους ταξιδεύοντας αργά μέσα στον θυελλώδη ή γαλήνιο ουρανό τους προς τη μεγάλη πόλη.
Ο Ριβιέρ, υπεύθυνος για ολόκληρο το δίκτυο, περπατάει ανήσυχος πάνω-κάτω στον αεροδιάδρομο του Μπουένος Άιρες. Ο Φαμπιάν, ένας από αυτούς τους πιλότους, που έφερνε το ταχυδρομείο της Παταγονίας, παγιδευμένος σε έναν κυκλώνα, ξέμεινε από καύσιμα και έχασε την επαφή με τον ασύρματο, ενώ ο Ριβιέρ προσπαθεί να κάνει ό,τι ήταν δυνατόν για να εντοπιστεί το αεροσκάφος. Ο Φαμπιάν δεν κατάφερε να επιστρέψει, θυσιάστηκε, όπως τόσοι άλλοι, για να πετύχει το εγχείρημα του Ριβιέρ.
Ο Ριβιέρ διδάσκει στους άνδρες του να μη φοβούνται τον θάνατο και να παραμένουν πιστοί στην αποστολή που τους έχει ανατεθεί. Πρέπει να ενεργούν «σαν κάτι να υπερβαίνει σε αξία την ανθρώπινη ζωή»: το ταχυδρομείο είναι ιερό, είναι απαραίτητο να φτάνει στον προορισμό του κάθε μέρα την ίδια ώρα. Οι πιλότοι είναι υπεύθυνοι για αυτό, το ξέρουν και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ζουν. Προσηλωμένος στον στόχο του, ο Ριβιέρ καταγγέλλει τις αδυναμίες και τιμωρεί τις αποτυχίες. Είναι «αδιάφορος στο αν φαίνεται δίκαιος ή άδικος». Απολύει έναν μηχανικό όταν έκανε ένα λάθος στη συναρμολόγηση μιας μηχανής παρά τα είκοσι χρόνια υπηρεσίας του, ταπεινώνει έναν πιλότο που του λείπει το θάρρος, τιμωρεί έναν διευθυντή αεροδρομίου επειδή δεν τήρησε τις οδηγίες. Όταν η σύζυγος του Φαμπιάν εμφανίζεται για να μάθει νέα για τον άνδρα της, ο Ριβιέρ έχει το θλιβερό καθήκον να της ανακοινώσει ότι ο σύζυγός της πέθανε, αλλά παρά το γεγονός ότι έχασε έναν άλλο πιλότο, ο Ριβιέρ υπακούοντας στο καθήκον του ζητάει να κληθούν περισσότεροι πιλότοι για να διασφαλίσει ότι τα γράμματα θα παραδοθούν στην ώρα τους. Ο Ριβιέρ πιστεύει ότι η αλήθεια της αγάπης και η αλήθεια του καθήκοντος είναι αντιφατικές και όμως εξίσου ισχυρές και ο Σαιντ-Εξυπερύ θέτει σαν κύριο θέμα του μυθιστορήματός του το αίσθημα του καθήκοντος, τη δράση για την επίτευξη ενός μακροπρόθεσμου στόχου που είναι πιο σημαντική και από τη ζωή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς
Τόμας Τσάτερτον
Ο Τόμας Τσάττερτον (20 Νοεμβρίου 1752 – 24 Αυγούστου 1770) ήταν Άγγλος ποιητής.
Αν και ορφανός από πατέρα μεγαλωμένος μέσα στην φτώχεια, ήταν ένα εξαιρετικά φιλομαθές παιδί, που εξέδωσε ώριμο έργο από την ηλικία των έντεκα ετών. Επινόησε το ψευδώνυμο Τόμας Ρόουλυ, με το οποίο υπέγραφε ποιήματα και ιστορίες που πολλοί στο τέλος πίστεψαν ότι ήταν αληθινά και ότι τα είχε, πράγματι, γράψει ένας μοναχός του 15ου αιώνα. Στα δεκαεπτά του, αναζήτησε διεξόδους για τα πολιτικά του γραπτά στο Λονδίνο, αφού εντυπωσίασε και τον Δήμαρχο του Λονδίνου Ουίλλιαμ Μπέκφορντ αλλά και τον ηγέτη των ριζοσπαστων Τζον Ουίλκς. Δυστυχώς τα κέρδη του δεν ήταν αρκετά και τελικά αυτοκτόνησε. Η ασυνήθιστη ζωή και ο θάνατός του προσέλκυσε μεγάλο ενδιαφέρον ανάμεσα στους ρομαντικούς ποιητές, και ο Αλφρέ ντε Βινύ έγραψε ένα θεατρικό έργο που εξακολουθεί παίζεται μέχρι και σήμερα. Η ελαιογραφία Ο Θανάτος του Τσάττερτον από τον Προ -Ραφαηλίτη καλλιτέχνη Χένρυ Ουόλλις θεωρείται κλασσικό.
Παιδική ηλικία
Ο Τόμας Τσάττερτον γεννήθηκε στο Μπρίστολ, στις 20 Νοεμβρίου 1752. Η οικογένειά του ήταν οικογένεια κληρικών. Ο θείος του, Ρίτσαρντ Φίλλιπς, ήταν παπάς στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας του Ρέντκλιφ του Μπρίστολ. Ο πατέρας του ήταν μουσική μεγαλοφυία, εν μέρει ποιητής, και ασχολούνταν και και με τις απόκρυφες τέχνες. Πέθανε τέσσερις μήνες πριν γεννηθεί ο ποιητής, και έτσι ο Τσάττερτον επηρεάστηκε σ’ όλη του τη ζωή μονάχα από τη μητέρα του. Η κληρονομική ιερατική οικογένεια του Τσάττερτον κατάντησε να θεωρεί την εκκλησία της Αγίας Μαρίας του Ρέντκλιφ δική της. αριστερά|μικρογραφία|Ο τοίχος δεξιά στη φωτογραφία είναι ότι απέμεινε από το σπίτι όπου μεγάλωσε ο Τόμας Τσάττερτον. Μετά την γέννηση του Τσάττερον (15 εβδομάδες μετά το θάνατο του πατέρα του στις 7 Αυγούστου 1752), η μητέρα του, ίδρυσε ένα σχολείο θηλέων και ασχολήθηκε με το ράψιμο και τα διακοσμητικά κεντήματα. Ο Τσάττερτον εισήχθη στο σχολείο "Έντουαρντ Κόλστον" στο οποίο το πρόγραμμα σπουδών ήταν περιορισμένo σε ανάγνωση, γραφή, αριθμητική και κατήχηση.
Ο Τσάττερτον, ωστόσο, ήταν πάντα γοητευμένος με το θείο του τον νεωκόρο και την εκκλησία της Αγίας Μαρίας του Ρέντκλιφ. Οι ιππότες, οι κληρικοί, οι πολιτικοί αξιωματούχοι μέσω των ταφικών μνημείων τους έγιναν πρόσωπα οικεία στον νεαρό Τσάττερτον. Σε πολύ μικρή ηλικία βρήκε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον σε παλιά δρύινα κιβώτια φυλαγμένα μέσα στον ναό μέσα στα οποία βρίσκονταν ξεχασμένες περγαμηνές χρονολογούμενες από την εποχή των Πολέμων των Ρόδων. Ο Τσάττερτον έμαθε τα πρώτα του γράμματα από το εικονογραφημένο παλιό μουσικό βιβλίο και έμαθε να διαβάζει από μια βίβλο. Δεν του άρεσε, κατά την αδελφή του, η ανάγνωση μικρών βιβλίων. Χωρίς καθοδήγηση από τα πρώτα χρόνια, και αδιάφορος στα παιχνίδια των άλλων παιδιών, εκπαιδευόταν προς τα πίσω. «Οταν μιά μέρα η άδελφή του τον ρώτησε τι θα ήθελε να γράψουν πάνω σ’ ένα βάζο πού θα του δώριζαν, αυτός απάντησε: «Ζωγραφίστε μου έναν άγγελο με φτερά και σάλπιγγα, να σαλπίζει το όνομά μου στα πέρατα τής γης!»
Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του βυθιζόταν σε ατελείωτες ονειροπολήσεις. Του άρεσε να κάθεται με τις ώρες σε αυτό που φαινόταν σαν μια έκσταση, ή να κλαίει χωρίς λόγο. Οι μοναχικές συνθήκες στις οποίες μεγάλωσε συνέβαλλαν στην συστολή του  αι στην αγάπη του για το μυστήριο. Όταν ο Τσάττερτον ήταν έξι ετών, η μητέρα του άρχισε να αναγνωρίζει τις ικανότητες του. Στα οχτώ του μπορούσε να περάσει όλη τη μέρα διαβάζοντας και γράφοντας αν δεν τον διέκοπτε κανείς. Στην ηλικία των έντεκα, είχε γίνει αρθρογράφος στην εφημερίδα "Φήλιξ Φάρλεϋ" του Μπρίστολ.
Η βάπτισή του τον ενέπνευσε να γράψει μερικά θρησκευτικά ποιήματα. Το 1763 ένας σταυρός, που κοσμούσε την εκκλησία της Αγίας Μαρίας του Ρέντκλιφ για πάνω από τρεις αιώνες, καταστράφηκε από ένα νεωκόρο. Μετά το γεγονός έστειλε στην τοπική εφημερίδα στις 7 Ιανουαρίου 1764 μια σάτιρα για την ενορία βανδάλων. Του άρεσε επίσης να κλειδώνεται σε μια μικρή σοφίτα που είχε διατεθεί ως γραφείο του, και εκεί, με τα βιβλία, αγαπημένες περγαμηνές, το παιδί ζούσε με τη σκέψη του με τους ήρωες και ηρωίδες του 15ου αιώνα. μικρογραφία|Ο θάνατος του Τσάττερτον, Χένρυ Ουόλλις, 19ος αιώνας Η πιο διάσημη εικόνα του Τσάττερτον είναι ο πίνακας Ο Θάνατος του Τσάττερτον (1856) του Χένρυ Ουόλλις. Πρόκειται για μια ελαιογραφία σε καμβά του Άγγλου ζωγράφου Χένρυ Ουόλλις που σήμερα βρίσκεται στη Tate Britain του Λονδίνου, ενώ δύο αντίτυπα (σκίτσο και αντίγραφο) στεγάζονται το ένα στο Birmingham Museum and Art Gallery και το άλλο στο Yale Center for British Art. Η ελαιογραφία του Tate, η οποία ολοκληρώθηκε το 1856, έχει διαστάσεις 62,2 εκ x 93,3 εκ. και έχει ως θέμα τον 17χρονο Άγγλο ποιητή του πρώιμου Ρομαντισμού Τόμας Τσάττερτον, νεκρό μετά την αυτοκτονία του με κατάποση αρσενικού, έχοντας γίνει στα 86 χρόνια που είχαν μεσολαβήσει από τον θάνατό του, σύμβολο των νέων καλλιτεχνών που πάσχιζαν για την αναγνώριση.
Παραμομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές
Ελένα Τόπια
Η Ελένα Τόπια, αλβαν.: Helena Thopia (άκμασε 1388–1403) ήταν μία Αλβανίδα πριγκίπισσα τού Οίκου Tόπια, που κράτησε την περιοχή Κρούγια ως κυρίαρχη κυρία για δύο περιόδους: 1388-1392 και 1394–1403.
Βιογραφία
Το 1394 ο εξάδελφός της Koνσταντίν Μπάλσιτς (ανιψιός της Βογισλάβας), ο οποίος διορίστηκε από τους Οθωμανούς να κυβερνήσει την Κρούγια, τη νυμφεύτηκε. Ο Κονσταντίν κυβέρνησε ως Οθωμανός υποτελής και σκοτώθηκε το 1402. Το 1403 ο Νικήτα Τόπια κατέλαβε το κάστρο από την Ελένα. Μετά το τέλος του Κονσταντίν, η Ελένα και ο γιος τους Στέφαν πήγαν πρώτα στη Βενετία και μετά έζησαν με την αδερφή της Μαρία, σύζυγο τού Φιλίππο ντι Μαραμόντε (Maramonte = Μαυροβούνιο). Ο Στέφαν έμεινε γνωστός ως Μαραμόντε (τού συζύγου της θείας του).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Mάρκο Μπαρμπαρίγκo.
Στη συνέχεια η Ελένα έκανε το 1394 δεύτερο γάμο με τον εξάδελφό της Koνσταντίν Μπάλσιτς το 1394. Απέκτησε ένα τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αλβανοί ευγενείς του Μεσαίωνα Κατηγορία:Μονάρχες του 14ου αιώνα στην Ευρώπη
Ερρίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Βιογραφία
Ο Ερρίκος Κάρολος Λουδοβίκος Γεώργιος ήταν δευτερότοκος γιος του Καρόλου Γ΄ της Πάρμα και της Μαρίας Καρολίνας Φερδινάνδης Λουίζας των Βουρβόνων, κόρης του Καρόλου Φερδινάνδου, Δούκα του Μπερρύ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1873 τη Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Η Μαρία Λουίζα απεβίωσε τρεις μήνες αργότερα. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1876 έκανε δεύτερο γάμο με την Αδελγόνδη των Μπραγκάνσα, Δούκισσα του Γκουμαράες, κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Αν και η Αδελγόνδη έμεινε εννέα φορές έγκυος, δεν απέκτησε επιζώντα τέκνα.
Μπισκότο της τύχης
thumb|Μη ανοιγμένα μπισκότα της τύχης Το μπισκότο της τύχης είναι ένα τραγανό και ζαχαρούχο μπισκότο το οποίο συνήθως φτιάχνεται από αλεύρι, ζάχαρη, βανίλια και σησαμέλαιο με ένα κομμάτι χαρτί μέσα, την «τύχη» ή «μοίρα», συνήθως ένας αφορισμός ή μια αόριστη προφητεία. Το μήνυμα μέσα μπορεί επίσης να περιλαμβάνει μια κινεζική φράση με μετάφραση ή/και μια λίστα με τυχερούς αριθμούς που χρησιμοποιούνται από ορισμένους ως αριθμούς λοταρίας. Τα μπισκότα της τύχης σερβίρονται συχνά ως επιδόρπιο σε κινέζικα εστιατόρια στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και άλλες χώρες, αλλά δεν είναι κινεζικής προέλευσης. Η ακριβής προέλευση των μπισκότων της τύχης είναι ασαφής, αν και διάφορες ομάδες μεταναστών στην Καλιφόρνια ισχυρίζονται ότι τα έχουν διαδώσει στις αρχές του 20ου αιώνα. Πιθανότατα προήλθαν από μπισκότα που έφτιαχναν Ιάπωνες μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 19ου ή στις αρχές του 20ου αιώνα. Η ιαπωνική εκδοχή δεν είχε τους κινέζικους τυχερούς αριθμούς και τρώγονταν με τσάι. Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις Κατηγορία:Τύχη
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2018
Το Σούπερ Καπ 2018 ήταν η 43η έκδοση του ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, ενός ετήσιου αγώνα ποδοσφαίρου που διοργανώνεται από την UEFA και διεκδικείται από τους πρωταθλητές των δύο κύριων ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων, του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Στον αγώνα συμμετείχαν δύο ισπανικές ομάδες, η Ρεάλ Μαδρίτης, η νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ 2017–18 και η Ατλέτικο Μαδρίτης, η νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ 2017–18. Παίχτηκε στο Στάδιο Λιλέκουλα στο Ταλίν της Εσθονίας, στις 15 Αυγούστου 2018 και ήταν ο πρώτος ευρωπαϊκός τελικός συλλόγων που πραγματοποιήθηκε στην Εσθονία.
Τον Μάρτιο του 2018, η UEFA ανακοίνωσε ότι θα επιτρεπόταν μια τέταρτη αλλαγή στην παράταση και ότι ο αριθμός των αναπληρωματικών είχε αυξηθεί από 7 σε 12. Η ώρα έναρξης άλλαξε επίσης από 20:45 σε 21:00 Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης.
Η Ατλέτικο Μαδρίτης κέρδισε τον αγώνα με 4–2 μετά την παράταση για τον τρίτο της τίτλο στο Σούπερ Καπ.
Στάδιο
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Το [[Στάδιο Λιλέκουλα φιλοξένησε τον τελικό]] Το Στάδιο Λιλέκουλα ανακοινώθηκε ως ο τελικός χώρος διεξαγωγής στις 15 Σεπτεμβρίου 2016, μετά την απόφαση της συνεδρίασης της Εκτελεστικής Επιτροπής της UEFA στην Αθήνα.
Αγώνας
μικρογραφία|220x220εσ| Ο αγώνας Ο νικητής του Τσάμπιονς Λιγκ ορίζεται ως «γηπεδούχος».
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
2018
Μαγκνταλένα Άντερσον
Η Εύα Μαγκνταλένα Άντερσον (Eva Magdalena Andersson, γεννημένη 23 Ιανουαρίου 1967) είναι Σουηδή πολιτικός, αρχηγός του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος από τις 4 Νοεμβρίου 2021. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Σουηδίας από το 2021 έως το 2022. . Στις 24 Νοεμβρίου 2021, το σουηδικό Κοινοβούλιο την εξέλεξε ως την πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό της Σουηδίας, τερματίζοντας έτσι το καθεστώς της Σουηδίας ως της μοναδικής σκανδιναβικής χώρας που δεν είχε ποτέ γυναίκα ως επικεφαλής της κυβέρνησης και θα αναλάμβανε και επίσημα τα καθήκοντα της πρωθυπουργού στις 26 Νοεμβρίου 2021. Ωστόσο υπέβαλλε οκτώ ώρες μετά την παραίτηση της λόγω του ότι καταψηφίστηκε ο προϋπολογισμός του 2022. Στις 29 Νοεμβρίου 2021 θα διεξαχθεί νέα ψηφοφορία ώστε να εγκριθεί ο διορισμός της στον πρωθυπουργικό θώκο.
Προσωπική ζωή
Από το 1997, η Άντερσον είναι παντρεμένη με τον Ρίτσαρντ Φρίμπεργκ, ο οποίος είναι καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών της Στοκχόλμης και έχουν δύο παιδιά. Αυτή και ο σύζυγός της είναι μανιώδεις άνθρωποι σε εξωτερικούς χώρους κάνουν συχνά πεζοπορία, καγιάκ και ορειβασία.Η  Άντερσον κατοικεί στη Νάκα της Στοκχόλμης.
Ηγέτης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος
Μετά την ανακοίνωση της παραίτησης του πρωθυπουργού Στέφαν Λεβέν στις 22 Αυγούστου 2021 μέσω διαγγέλματος του και μετά από συζητήσεις ανακοινώθηκε στα μέσα Σεπτεμβρίου ότι θα ήταν η μόνη υποψήφια για την ηγεσία του κόμματος στο συνέδριο του Νοεμβρίου 2021. Στις 4 Νοεμβρίου 2021 εκλέχθηκε στην ηγεσία του κόμματος.
Πρώτη εκλογή στην πρωθυπουργία της Σουηδίας
Μετά την εκλογή της ως ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών η ίδια μετά την παραίτηση του Στέφαν Λεβέν στις 10 Νοεμβρίου, η ίδια προτάθηκε για το πρωθυπουργικό αξίωμα. Μετά από διαπραγματεύσεις με το Κεντρώο Κόμμα και το Αριστερό Κόμμα, εγκρίθηκε ο διορισμός της στην πρωθυπουργία στις 24 Νοεμβρίου, με την ίδια να αναλαμβάνει και επίσημα τα καθήκοντα της στις 26 Νοεμβρίου.
Παραίτηση
Μετά την καταψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού 2022 που συνέταξε η κυβέρνηση, το συγκυβερνών κόμμα απέσυρε την στήριξη του, όταν εγκρίθηκε ο προϋπολογισμός που συνέταξε η αντιπολίτευση, με αποτέλεσμα η ίδια να υποβάλλει την παραίτηση της μετά από 8 ώρες αφότου εκλέχθηκε στην Πρωθυπουργία.
Η ίδια ανακοίνωσε ότι θα ζητήσει τον σχηματισμό μονοκομματικής κυβέρνησης, συμφωνώντας και με το Αριστερό και Κεντρώο Κόμμα ότι θα υπερψηφίσουν ενώ με το Πράσινο Κόμμα να δηλώνει ότι θα απέχει από την ψηφοφορία. Η επόμενη ψηφοφορία για την ανάδειξη της στην πρωθυπουργία ορίστηκε για τις 29 Νοεμβρίου 2021.
Δεύτερη εκλογή στην πρωθυπουργία της Σουηδίας
Στις 29 Νοεμβρίου 2021 επανεκλέχθηκε για δεύτερη φορά στην πρωθυπουργία της χώρας με την ίδια να σχηματίζει μια μονοκομματική κυβέρνηση μειοψηφίας λαμβάνοντας υποστήριξη από το Πράσινο, το Αριστερό και το Κεντρώο Κόμμα με οριακή πλειοψηφία. Αναμένεται να αναλάβει επίσημα τα καθήκοντά της στις 30 Νοεμβρίου 2021, αφού θα παρουσιάσει την νέα κυβέρνηση ενώπιον του βασιλιά Κάρολου ΙΣΤ΄ Γουσταύου της Σουηδίας.
Πρωθυπουργός της Σουηδίας
Η ίδια ανέλαβε και επίσημα καθήκοντα στις 30 Νοεμβρίου, αφότου είχε παρουσιάσει την κυβέρνηση της ενώπιον του Βασιλιά Κάρολου ΙΣΤ΄ Γουσταύου της Σουηδίας, σε συμβούλιο όπου είχαν μεταξύ τους, ώστε να λάβει έγκριση. Είναι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην ιστορία της Σουηδίας.
Έπειτα από την απώλεια της πλειοψηφίας για το κόμμα της στις γενικές εκλογές του 2022, η Άντερσον ανακοίνωσε την πρόθεσή της να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία. Την διαδέχθηκε ο Ουλφ Κρίστερσον στις 18 Οκτωβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί Κατηγορία:Σουηδοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σουηδίας
Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη
Μέχρι σήμερα, έχουν σχηματισθεί δυο κυβερνήσεις με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη:
Γκίνης
Το ελληνικό επώνυμο Γκίνης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
3η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η 3η Συμφωνία σε Μι ύφεση μείζονα, K. 18 (γερμανικά: Sinfonie in Es-Dur KV 18) είναι μία συμφωνία, η οποία πιστευόταν ότι γράφτηκε από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, αλλά πλέον πιστώνεται στον Καρλ Φρίντριχ Άμπελ, Γερμανός σημαντικός συνθέτης της κλασικής περιόδου. Η συμφωνία αποτελείται από τρία μέρη.
Υπόβαθρο
Η Συμφωνία είχε πιστωθεί στον Μότσαρτ, καθότι είχε βρεθεί στα υπάρχοντά του χειρόγραφό της, κι έτσι καταχωρήθηκε στον κατάλογο του Κέχελ, ενώ πρωτοκυκλοφόρησε και ως συμφωνία του Μότσαρτ από τον οίκο Breitkopf & Härtel. Αργότερα, ανακαλύφθηκε ότι επρόκειτο για έργο του Καρλ Φρίντριχ Άμπελ, και ο λόγος που ο Μότσαρτ ως αγόρι μικρό τότε, είχε χειρόγραφο της συμφωνίας ήταν για εκπαιδευτικούς λόγους. Τελικώς, η συμφωνία κυκλοφόρησε και υπό τον όνομα του Άμπελ, έχοντας διαφορές παρόλα αυτά από την κυκλοφορία του Μότσαρτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
03 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ύφεση μείζονα
Νατάλια Εσπερόν
Η Νατάλια Εσπερόν (Natalia del Carmen Esperón Alcocer, γενν. 14 Νοεμβρίου 1974) είναι Μεξικανή ηθοποιός και μοντέλο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Ράικο Ιωαννίνων
Το Ράικο ή του Ράικου είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Ράικο βρίσκεται κοντά στον ποταμό Καλαμά (Θύαμις) σε περιοχή με πολλά τρεχούμενα νερά και σε λόφο με υψόμετρο 350 μέτρα. Απέχει περίπου 25 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 31 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Η αρχική του θέση ήταν βορειότερα της σημερινής, στην τοποθεσία "Παλιόσπιτα", και μετακινήθηκε (άγνωστο πότε) λόγω επιδημίας χολέρας. Η ονομασία του προέρχεται από το επώνυμο "Ράικοζ", τύπος πού είναι προσαρμογή στα ελληνικά του σλαβικού Rajko ο οποίος πρέπει να υπήρξε ο πρώτος Σλάβος οικιστής ή ιδιοκτήτης της περιοχής. Νότια του χωριού, επάνω στον Καλαμά και τον δρόμο που συνέδεε τα Γιάννενα με τους Φιλιάτες, ήταν το πέτρινο μονότοξο γεφύρι "του Ράικου", το οποίο είχε κτίσει ο Αλή Πασάς και υπήρχε φυλάκιο στρατού, χάνι και υποτελωνείο και το οποίο  τον Φεβρουάριο του 1902, εξαιτίας σφοδρών βροχοπτώσεων αλλά δεν ξανακτίστηκε.
Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται για πρώτη φορά ως Ράικον από τον Μελέτιο στη "Παλαιά και Νέα Γεωγραφία", η οποία είναι γραμμένη στα τέλη του 17ου αιώνα καθώς και σε συμφωνητικό γράμμα της Μονής Παλιουρής στις 13 Μαίου 1733. Ο Λαμπρίδης, αναφέρει πριν από το 1735, ότι ανήκε στις ιδιοκτησίες του Στέμματος από όπου το αγόρασαν «οι βαθύπλουτοι Καραγιανναίοι των Ιωαννίνων». Ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ γράφει στο  «Ταξίδι στην Ελλάδα» τα εξής: "το 1806 η επικράτεια του Βεζύρη Αλή τελείωνε στη γέφυρα του Ράϊκου. Από τη γέφυρα αυτή το χωριό απείχε σε απόσταση 1μιλίου το ομώνυμο χωριό χτισμένο σε ένα λόφο τριγυρισμένο από πυκνά δάση και λόχμες". Τέλος ο Αραβαντινός, στα μέσα του περασμένου αιώνα το αναφέρει να έχει 20 σπίτια και 44 οικογένειες ενώ υπαγόταν στην Επισκοπή Βελάς και Κόνιτσας και ήταν εθνικό.
Διοικητικά στοιχεία
Μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ράικου της δημοτικής ενότητας Ευρυμενών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 24 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Ιωάννης Α΄ της Κύπρου
Ο Ιωάννης Α΄ (περί το 1260 - 20 Μαΐου 1285) από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν Βασιλιάς της Κύπρου (1284 - 1285) και Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1284 - 1285).
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ούγου Γ΄ της Κύπρου και της Ισαβέλλας των Ιμπελέν, κόρης του Γκυ κοντόσταυλου της Κύπρου.
Ο Ιωάννης Α΄, αν και ανήκε στον Οίκο του Πουατιέ, διατήρησε το επώνυμο της γιαγιάς του που ανήκε στον Οίκο των Λουζινιάν. Στέφθηκε στον ναό της Αγίας Σοφίας της Λευκωσίας ως βασιλιάς της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ (24 Μαρτίου 1284). Ωστόσο τα δικαιώματα στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ αμφισβήτησε ο Κάρολος Α΄ της Σικελίας-Νάπολης. Δεν παντρεύτηκε ποτέ· απεβίωσε δηλητηριασμένος από τα αδέλφια του (20 Μαΐου 1285) και τάφηκε στη Λευκωσία. Τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος αδελφός του Ερρίκος Β΄.
Γκαλερί
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κύπρου Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Ελληνιστικός Ιουδαϊσμός
Ο Ελληνιστικός Ιουδαϊσμός ήταν μια μορφή Ιουδαϊσμού στην κλασική αρχαιότητα που συνδύαζε την εβραϊκή θρησκευτική παράδοση με στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού. Μέχρι την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τις πρώιμες μουσουλμανικές κατακτήσεις της ανατολικής Μεσογείου, τα κύρια κέντρα του Ελληνιστικού Ιουδαϊσμού ήταν η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και η Αντιόχεια (σήμερα στη νότια Τουρκία), οι δύο κύριοι ελληνικοί αστικοί οικισμοί της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, οι οποίοι ιδρύθηκαν στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Ελληνιστικός Ιουδαϊσμός επίσης υπήρχε στην Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια της ιουδαϊκής περιόδου του Δεύτερου Ναού, όπου υπήρξε σύγκρουση μεταξύ των Εξελληνισμένων και των παραδοσιακών (των μερικές φορές αποκαλούμενων Ιουδαϊστών).
Το σημαντικότερο λογοτεχνικό προϊόν της επαφής του Ιουδαϊσμού της περιόδου του Δεύτερου Ναού και του ελληνιστικού πολιτισμού είναι η Μετάφραση των Εβδομήκοντα της εβραϊκής Βίβλου από την Βιβλική Εβραϊκή γλώσσα και τα βιβλικά Αραμαϊκά στην Κοινή Ελληνική, και πιο συγκεκριμένα, στην εβραϊκή Κοινή Ελληνική. Άξιες αναφοράς επίσης είναι οι φιλοσοφικές και ηθικές πραγματείες του Φίλωνος και τα ιστοριογραφικά έργα των άλλων Ελληνιστικών Εβραίων συγγραφέων.
Η παρακμή του ελληνιστικού ιουδαϊσμού ξεκίνησε τον 2ο αιώνα και οι αιτίες του δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητές. Ίσως τελικά να περιθωριοποιήθηκε, να απορροφήθηκε εν μέρει ή να έγινε προοδευτικά ο πυρήνας της ελληνόφωνης Πρωτοχριστιανικής Περιόδου, με επίκεντρο την Αντιόχεια και τις παραδόσεις της, όπως η Μελχιτική Ελληνική Καθολική Εκκλησία και η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αντιόχειας.
Ελληνισμός
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου που εκτείνεται ανατολικά και νότια της [[Μακεδονία (αρχαίο βασίλειο)|αρχαίας Μακεδονίας . ]] Οι κατακτήσεις του Αλέξανδρου στα τέλη του τέταρτου αιώνα π.Χ. διέδωσε τον ελληνικό πολιτισμό και τον αποικισμό—μια διαδικασία πολιτιστικής αλλαγής που ονομάστηκε Εξελληνισμός— σε μη ελληνικές χώρες, συμπεριλαμβανόμενου και του Λεβάντε. Αυτά έφεραν τον ερχομό της Ελληνιστικής περιόδου, με σκοπό την δημιουργία ενός κοινού ή παγκόσμιου πολιτισμού στην Αλεξανδρινή αυτοκρατορία βασισμένο σε αυτόν της Αθήνας του 5ου αιώνα, μαζί με σύντηξη των πολιτισμών της Εγγύς Ανατολής. Η περίοδος χαρακτηρίζεται από ένα νέο κύμα ελληνικού αποικισμού, το οποίο δημιούργησε ελληνικές πόλεις και βασίλεια στην Ασία και την Αφρική, με την πιο διάσημη να είναι η Αλεξάνδρεια στην Αίγυπτο. Οι νέες πόλεις που δημιουργήθηκαν αποτελούταν από αποίκους οι οποίοι ήρθαν από διάφορα μέρη του ελληνικού κόσμου, και όχι από κάποια συγκεκριμένη μητρόπολη όπως συνέβη πριν. μικρογραφία| Μωσαϊκό πάτωμα Εβραϊκής Συναγωγής στην [[Αίγινα (300 π.Χ.). ]] Αυτοί οι Εβραίοι που ζούσαν σε χώρες δυτικά του Λεβάντε σχημάτισαν την ελληνιστική διασπορά. Η αιγυπτιακή διασπορά είναι η πιο γνωστή από αυτές. Παρατηρήθηκαν στενοί δεσμοί, μάλιστα και με την σφιχτή οικονομική ενσωμάτωση, της Ιουδαίας με την Πτολεμαϊκή βασιλεία που κυβερνούσε από την Αλεξάνδρεια και με τις φιλικές σχέσεις που υπήρχαν μεταξύ της βασιλικής αυλής και των ηγετών της εβραϊκής κοινότητας. Αυτή ήταν μια διασπορά επιλογής, όχι επιβολής. Οι πληροφορίες είναι λιγότερο ισχυρές όσον αφορά τις διασπορές σε άλλες περιοχές. Δείχνει ότι η κατάσταση ήταν γενικά η ίδια όπως και στην Αίγυπτο.
Η εβραϊκή ζωή τόσο στην Ιουδαία όσο και στη διασπορά επηρεάστηκε από τον πολιτισμό και τη γλώσσα του Ελληνισμού. Οι Έλληνες είδαν ως ευνοϊκή την εβραϊκή κουλτούρα, ενώ αντίστροφα, ο Ελληνισμός απέκτησε υποστηρικτές μεταξύ των Εβραίων. Ενώ ο Ελληνισμός παρουσιάστηκε μερικές φορές (υπό την επιρροή του Β' Μακκαβαίων, ένα έργο γραμμένο στην ελληνική γλώσσα) ως απειλή αφομοίωσης διαμετρικά αντίθετης με την εβραϊκή παράδοση,
"Η προσαρμογή στο ελληνικό πολιτισμό δεν απαιτούσε συμβιβασμό των εβραϊκών νόμων ή της συνείδησης. Όταν ένα ελληνικό γυμνάσιον ιδρύονταν στην Ιερουσαλήμ, εγκαθιδρύονταν από κάποιον υψηλόβαθμο Εβραίο ιερέα. Και άλλοι ιερείς άρχισαν σύντομα να διαγωνίζονται σε αγώνες πάλης στην παλαίστρα. Δεν πίστευαν ότι τέτοιες δραστηριότητες υπονόμευαν τα ιερατικά τους καθήκοντα."
- Erich S. Gruen Το κύριο θρησκευτικό θέμα που διαχώριζε τους εξελληνισμένους Εβραίους από τους παραδοσιακούς Εβραίους ήταν η εφαρμογή των βιβλικών νόμων σε μία ελληνιστική (ή ρωμαϊκή ή άλλη μη εβραϊκή) αυτοκρατορία.
Ελληνιστικοί κυβερνήτες της Ιουδαίας
Υπό την επικυριαρχία της Πτολεμαϊκής βασιλείας και αργότερα της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, στην Ιουδαία παρατηρήθηκε μία περίοδος ειρήνης και προστασίας των θεσμών της. Για την βοήθεια τους ενάντια στους πτολεμαϊκούς εχθρούς τού, ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας υποσχέθηκε στους Εβραίους υπηκόους του μείωση σε φόρους και χρήματα για την επιδιόρθωση της πόλης της Ιερουσαλήμ και του Δεύτερου Ναού.
Ασμοναϊκός εμφύλιος πόλεμος
Ο Ασμοναϊκός εμφύλιος πόλεμος ξεκίνησε όταν ο αρχιερέας Υρκανός Β' (υποστηρικτής των Φαρισαίων) ανατράπηκε από τον νεότερο αδερφό του, Αριστόβουλο Β' (υποστηρικτή των Σαδδουκαίων). Μία τρίτη φατρία, αποτελούμενη κυρίως από Ιδουμαίους από την πόλη Μαρίσα, με ηγέτες τον Αντίπατρο και τον γιο του Ηρώδη, επανεγκατέστησε τον Υρκανό, ο οποίος, σύμφωνα με τον Ιώσηπο, ήταν απλά μαριονέτα του Αντίπατρου. Το 47 π.Χ., ο Αντίγονος, ανιψιός του Υρκανού Β' και γιος του Αριστόβουλου Β' ζήτησε από τον Ιούλιο Καίσαρα άδεια να ανατρέψει τον Αντίπατρο. Ο Καίσαρας τον αγνόησε, και το 42 π.Χ. ο Αντίγονος, με την βοήθεια των Πάρθων νίκησε τον Ηρώδη. Ο Αντίγονος κυβέρνησε για μόνο τρία χρόνια, μέχρι που ο Ηρώδης. με την βοήθεια της Ρώμης, τον ανέτρεψε και έβαλε να τον εκτελέσουν. Ο Αντίγονος ήταν ο τελευταίος Ασμοναίος ηγέτης.
Επιρροή
Το μεγαλύτερο λογοτεχνικό προϊόν της επαφής του Ιουδαϊσμού με τον ελληνιστικό πολιτισμό είναι η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, όπως και η Σοφία Σολομώντος, η Σοφία Σειράχ, τα Απόκρυφα και η ψευδεπιγραφική «αποκαλυπτική» λογοτεχνία (όπως η Ανάληψις Μωυσέως, οι Διαθήκαι των ΙΒ' Πατριαρχών, ο Βαρούχ, η Ελληνική Αποκάλυψη του Βαρούχ, κτλ.) που χρονολογούνται εκείνη την περίοδο. Σημαντικές πηγές είναι Φίλων ο Αλεξανδρεύς και ο Ιώσηπος Φλάβιος. Κάποιοι μελετητές εκτιμούν ότι και ο Σαύλος Ταρσεύς ήταν ελληνιστής, αν και ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του Φαρισαίο (Πράξεις 23:6).