cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χοσέ Φερνάντο Μποναπάρτε
Βιογραφικά
Ο Μποναπάρτε ήταν γιος ενός Ιταλού ναυτικού χωρίς σχέση με την Οικογένεια Βοναπάρτη του Μεγάλου Ναπολέοντα. Ο Χοσέ γεννήθηκε στην πόλη Ροσάριο της Αργεντινής και μεγάλωσε στο Μερσέδες της Επαρχίας Μπουένος Άιρες. Παρά το ότι δεν είχε σπουδάσει παλαιοντολογία, άρχισε να συλλέγει απολιθώματα μαζί με πολλούς φίλους του από μικρή ηλικία και δημιούργησε ένα μουσείο στη Μερσέδες. Αργότερα έγινε ο έφορος των συλλογών του Εθνικού Πανεπιστημίου του Τουκουμάν, από το οποίο ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας το 1976. Λίγο αργότερα προσλήφθηκε ως επιστήμονας στο Αργεντίνειο Μουσείο Φυσικών Επιστημών, στο Μπουένος Άιρες. Ο Μποναπάρτε είχε πάρει δύο φορές υποτροφίες Γκούγκενχαϊμ, ενώ από τη δεκαετία του 1970 και μετά έπαιρνε κατά καιρούς χρηματοδότησε από τη National Geographic Society. Αναφέρεται ότι ήταν εργατικός, πεισματάρης και με ισχυρή προσωπικότητα, ακόμα και βίαιος. Πέθανε στο Μερσέδες σε ηλικία 91 ετών.
Ανακαλύψεις
Η υπερήπειρος Παγγαία χωρίστηκε κατά την Ιουράσια περίοδο στη Λαυρασία στα βόρεια και την Γκοντβάνα στα νότια. Αργότερα, κατά την Κρητιδική περίοδο, η Νότια Αμερική διαχωρίσθηκε από την υπόλοιπη Γκοντβάνα. Ο πρώτος διαχωρισμός προκάλεσε μία απόκλιση ανάμεσα στους βόρειους και στους νότιους τοπικούς εξελικτικούς κλάδους, με αποτέλεσμα τα νότια ζώα να φαίνονται ιδιόμορφα σε όσους είναι εξοικειωμένοι με τη βόρεια πανίδα. Τα ευρήματα του Μποναπάρτε αποτελούν παράδειγμα αυτής της αποκλίσεως και έκαναν τον παλαιοντολόγο Ρόμπερτ Μπάκερ να του δώσει το παρατσούκλι «Δάσκαλος του Μεσοζωικού». Λέγεται ότι, παρά το γεγονός πως ήταν κυρίως γνωστός για τις ανακαλύψεις δεινοσαύρων, ο Μποναπάρτε προτιμούσε τη μελέτη των απολιθωμάτων θηλαστικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιοντολόγοι Κατηγορία:Αργεντινοί επιστήμονες
Αεικαλλιέργεια
Η Αεικαλλιέργεια η Περμακουλτούρα η Μόνιμη καλλιέργεια (ταυτόχρονα σημαίνει και μόνιμος πολιτισμός, αγγλ: permaculture) είναι ένα σχεδιαστικό σύστημα που στοχεύει στη δημιουργία βιώσιμων ανθρώπινων οικισμών συμβατών με τα σχέδια της φύσης.
Η αγγλική λέξη «Permaculture», που χρησιμοποιείται διεθνώς, πλάστηκε από τους Αυστραλούς Bill Mollison και David Holmgren τη δεκαετία του '70 ως σύντμηση των εννοιών «μόνιμη καλλιέργεια» (permanent agriculture)και «μόνιμος πολιτισμός» (permanent culture). Στα ελληνικά δεν μπορεί να αποδοθεί το ίδιο λογοπαίγνιο, οπότε χρησιμοποιούνται και οι δύο λέξεις: «μόνιμη καλλιέργεια και πολιτισμός», αλλά συνήθως για απλότητα το «και πολιτισμός» παραλείπεται. Παρ'όλα αυτά, η λέξη καλλιέργεια στα ελληνικά σημαίνει επίσης την ενασχόληση με μια επιστήμης ή μια τέχνη. Επομένως η ονομασία "μόνιμη καλλιέργεια" μπορεί να έχει την διττή σημασία που αποδίδει και ο αγγλικός όρος permaculture.
Οι υποστηρικτές της αεικαλλιέργειας πιστεύουν ότι πειραματίζονται με κάτι το οποίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για το μέλλον του πλανήτη. Η αεικαλλιέργεια είναι ένα σύστημα για παραγωγή τροφής και χρήση της γης, καθώς και για σχεδιασμό κοινοτήτων. Έχει ολιστικό τρόπο σκέψης. Έτσι, σύμφωνα με αυτήν, μια κοινότητα ανθρώπων που επιθυμεί να γίνει βιώσιμη πρέπει να συνδυάσει πολλά στοιχεία. Μερικά από αυτά είναι: οικολογία, τοπογραφία, βιολογική καλλιέργεια, αρχιτεκτονική, δασολογία, πράσινη οικονομία και κοινωνικά συστήματα. Η εστίασή της είναι περισσότερο στις σχέσεις μεταξύ αυτών, παρά στο κάθε στοιχείο ξεχωριστά. Μια κεντρική πρακτική της αεικαλλιέργειας είναι η παρατήρηση. Παρατηρώντας ένα μέρος, λένε οι υποστηρικτές της, μπορείς να μάθεις πολλά όχι μονάχα για τον κύκλο της φύσης και του συγκεκριμένου φυσικού συστήματος, αλλά και γενικές πληροφορίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και σε άλλα μέρη του πλανήτη.
Κεντρική ιδέα
Η κεντρική ιδέα της αεικαλλιέργειας είναι ότι δεν υπάρχει αυτόνομη διαδικασία στη φύση, ούτε καν μεταξύ ολόκληρων οικοσυστημάτων. Ξεκινώντας από τον ήλιο και τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης στα φυτά μέχρι τη μέλισσα και το μανιτάρι, υπάρχει ένας δίκτυο αλληλεπίδρασης της ζωής στη φύση. Το στοίχημα της αεικαλλιέργειας είναι η δημιουργία οικισμών όπου αυτός ο κύκλος θα συνεχίζεται, χωρίς την παρέμβαση του ανθρώπου, αλλά παράλληλα θα μπορεί να προσφέρει φαγητό και στέγη στον άνθρωπο.
ΑΕΚ Παλαιάς Κοκκινιάς
Η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπολιτών Κοκκινιάς γνωστή και με τη σύντμηση ΑΕΚ Κοκκινιάς είναι αθλητικό σωματείο του Πειραιά, με έδρα τη συνοικία της Παλαιάς Κοκκινιάς. Διατηρεί τμήματα υποδομών ράγκμπι λιγκ και τμήματα τριάθλου και μοντέρνου πεντάθλου. Στο παρελθόν διέθετε και τμήματα ποδοσφαίρου και ράγκμπι λιγκ ανδρών.
Αεικαλλιέργεια
Κεντρική ιδέα
Για παράδειγμα, μπορούμε σε ένα θερμοκήπιο να βάλουμε κότες και φυτά. Οι κότες παράγουν θερμότητα και διατηρούν το θερμοκήπιο ζεστό, χωρίς μηχανήματα. Κάποια φυτά προσφέρουν στις κότες τροφή. Το μόνο που χρειάζεται για να πετύχει αυτό είναι να μπουν, απλά, τα φυτά σε κάποιο ύψος.
ΑΕΚ Παλαιάς Κοκκινιάς
Ιστορία
Ιδρύθηκε σαν ποδοσφαιρικός σύλλογος στην Παλαιά Κοκκινιά το 1977 με την ονομασία ΑΕΚ Παλαιάς Κοκκινιάς και αποτέλεσε σημείο αναφοράς της παλαιότερης ομώνυμης ιστορικής ομάδας ΑΕΚ Πειραιώς, η οποία ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920 από Κωνσταντινουπολίτες πρόσφυγες στο Νέο Φάληρο του Πειραιά. Από την ίδρυση της αγωνιζόταν επίσημα στα πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά και τη σεζόν 1990-91 αγωνίστηκε για πρώτη και μοναδική φορά στην κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το 2002 και έπειτα από οικονομικές δυσκολίες οδήγησαν την ΑΕΚ Παλαιάς Κοκκινιάς στη συγχώνευση και την αναστολή της λειτουργίας της, γεγονός που σηματοδότησε το ουσιαστικό τέλος της ποδοσφαιρικής ιστορίας του σωματείου. Το 2003 η ΑΕΚ Παλαιάς Κοκκινιάς επαναλειτουργεί και συνεχίζει σαν ανεξάρτητο ποδοσφαιρικό σωματείο.
Αεικαλλιέργεια
Ζώνες της μόνιμης καλλιέργειας
Η ιδέα των ζωνών είναι από τις πιο σημαντικές της αεικαλλιέργειας. Οι ζώνες είναι «τρισδιάστατες περιοχές» οι οποίες διακρίνονται σε συνάρτηση με την ανθρώπινη προσοχή και φροντίδα που χρειάζονται για να είναι βιώσιμες.
Σημείωση: Δεν είναι ανάγκη οι ζώνες να είναι πάντα ίδιες.
ΑΕΚ Παλαιάς Κοκκινιάς
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά
Αεικαλλιέργεια
Κριτική
Κάποιοι, όπως ο John Robin, ασκούν έντονη κριτική στην αεικαλλιέργεια. Υποστηρίζει ότι δεν δέχεται τη διάκριση που κάνουν όλοι οι αγρότες, μεταξύ ζιζανίων και φυτών και έτσι έχει μια τάση να παράγει ζιζάνια. Επίσης υποστηρίζει ότι δεν ταιριάζει στα ψυχρά κλίματα, αλλά περισσότερο σε Τροπικά ή Μεσογειακά κλίματα.
Έφη Θώδη
Η Έφη Θώδη (γενν. 18 Ιανουαρίου 1964, Βραγκιανά Καρδίτσας) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια παραδοσιακών και δημοτικών τραγουδιών.
Αεικαλλιέργεια
Κριτική
Ο ιδρυτής της αεικαλλιέργειας, Bill Mollison, προσπάθησε κάποια στιγμή να πάρει εμπορικό σήμα (trademark) αλλά απέτυχε. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι το έκανε αυτό για να μην υποστηρίζουν κάποια άτομα ότι εξασκούν αεικαλλιέργεια έπειτα από ένα ή δύο μαθήματα.
Έφη Θώδη
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Βραγκιανά Καρδίτσας το 1964 και ξεκίνησε να τραγουδά από το 1984. Το 1983 γνωρίζεται με τον κλαρινίστα Γιώργο Δημητρόπουλο και μαζί αρχίζουν να περιοδεύουν στην ελληνική επαρχία. Το 1985 κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο Μεγάλες Επιτυχίες, ο οποίος σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Οι δυο τους χαρακτηρίστηκαν ως «αχτύπητο δίδυμο». Το 1988 ηχογραφεί το τραγούδι Γλύκα - Γλύκα που γίνεται το σήμα κατατεθέν των εμφανίσεων της. Τα τελευταία χρόνια έγινε ευρύτερα γνωστή και λόγο των αρκετών εμφανίσεων της σε τηλεοπτικές εκπομπές.
Αεικαλλιέργεια
Κριτική
Ο Greg Williams υποστηρίζει ότι η μόνιμη καλλιέργεια δίνει βάρος στα δέντρα και στη δενδροφύτευση. Ο ίδιος πιστεύει ότι αυτό οδηγεί στη μείωση της παραγωγής χρήσιμων φυτών γιατί το οικοσύστημα φθίνει καθώς τα δέντρα μεγαλώνουν.
Παραδείγματα
Παραδείγματα αεικαλλιέργειας υπάρχουν πάρα πολλά στον πλανήτη. Επειδή η θεωρία της αναμιγνύει την ανθρώπινη κατοικία και τη γεωργική παραγωγική έκταση στο ίδιο μέρος, έχει αποτελέσει το μοντέλο για πολλές οικοκοινότητες τα τελευταία χρόνια. Είναι συγκριτικά ιδιαίτερα δημοφιλής στη Μεγάλη Βρετανία, όπου και τα τελευταία χρόνια έχει συνδεθεί στενά με το όλο και πιο ραγδαία αναπτυσσόμενο Κίνημα Μετάβασης που εγκαινιάστηκε το 2005 από τον Rob Hopkins.
Έφη Θώδη
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Μουσική-επέκταση
Αεικαλλιέργεια
Παραδείγματα
Στην Ελλάδα υπάρχουν μερικα παραδείγματα εφαρμογής της αεικαλλιέργειας όπως η περίπτωση της "Νέας Γουινέας", οι Περβολάρηδες Θεσσαλονίκης, της ομαδας φυσικής δόμησης Cob.gr και αρκετές άλλες.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Μέθοδοι Καλλιέργειας Κατηγορία:Βιώσιμο σύστημα τροφίμων Κατηγορία:Βιώσιμη γεωργία Κατηγορία:Φυτοκομία και κηπουρική Κατηγορία:Αρχιτεκτονική τοπίου Κατηγορία:Περιβαλλοντικός σχεδιασμός Κατηγορία:Οικολογία συστημάτων Κατηγορία:Αγροτική ανάπτυξη
Αρχιεπισκοπή Αχρίδος (Βόρειας Μακεδονίας)
Η Αρχιεπισκοπή Αχρίδος (Охридска Архиепископија) είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας και προέκυψε από την διάσπαση των τριών νοτιότερων επαρχιών του Πατριαρχείου Σερβίας, δηλαδή των μητροπόλεων Σκοπίων, Ζλετόβου και Στρωμνίτσης και Αχρίδος και Βιτωλίων, τον Οκτώβριο του 1958. Μέχρι τις 9 Μαΐου 2022 τελούσε σε σχίσμα με την υπόλοιπη Ορθόδοξη Εκκλησία, όταν η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αποφάσισε και δέχτηκε «σε ευχαριστιακή κοινωνία την Ιεραρχία, τον κλήρο και τον λαό της», με το όνομα Εκκλησία Αχρίδος «αποκλείουσα τον όρον "Μακεδονική" και οιοδήτι άλλο παράγωγο της λέξεως "Μακεδονία"». Ακολούθησε το Πατριαρχείο Σερβίας, στις 16 Μαΐου 2022, όπου με απόφαση της Ιεράς Συνόδου, αναγνώρισε και δέχθηκε σε εκκλησιαστική κοινωνία την εκκλησία της Αχρίδος. Απόδοση αυτοκεφάλου καθεστώτος, μέχρι στιγμής, δεν έχει ληφθεί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο για τη συγκεκριμένη Εκκλησία. Προκαθήμενος της είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Στέφανος.
Με την ίδρυση της, το 1958, βρίσκονταν σε κανονική ενότητα με το Πατριαρχείο Σερβίας και ο πρώτος επίσκοπος της χειροτονήθηκε από τον Πατριάρχη Σερβίας. Το 1967, όμως, ανακήρυξε μονομερώς το αυτοκέφαλο της, με αποτέλεσμα η έκτακτη Σύνοδος της Ιεραρχίας του Πατριαρχείου Σερβίας, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, να κηρύξει την ηγεσία της σχισματική.
Το 2005 και μετά από διάλογο που δεν κατέληξε σε συμφωνία μεταξύ του Πατριαρχείου της Σερβίας και της τότε σχισματικής Εκκλησίας, το Πατριαρχείο Σερβίας είχε προχωρήσει στην ίδρυση αυτόνομης επισκοπής με την ονομασία Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αχρίδος στην Βόρεια Μακεδονία. Η Εκκλησία αυτή, στις 20 Μαΐου 2023, υπάχθηκε στην Αρχιεπισκοπή Αχρίδος (Βόρειας Μακεδονίας) με νεότερη απόφαση της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Προϊστορία του σχίσματος
μικρογραφία|Επιστολή της Επιτροπής Πρωτοβουλίας που απευθύνεται στο Οικονομικό Συμβούλιο του προεδρείου της Αντιφασιστικής Συνέλευσης για την Λαϊκή Απελευθέρωση της Μακεδονίας (ASNOM), ζητώντας την οργάνωση της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Σκόπια, 3 Φεβρουαρίου 1945. Από το 1922 οι επαρχίες της σημερινής Βορείου Μακεδονίας (Νοτίου Σερβίας κατά τους Σέρβους) και Βορείου Σερβίας ανήκαν στο Πατριαρχείο Σερβίας. Όταν στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου οι Βούλγαροι κατέλαβαν τη Νότια Σερβία, στα πλαίσια των μέτρων που έλαβαν για την προσάρτηση της περιοχής ήταν και η απομάκρυνση των Σέρβων επισκόπων και ιερέων και η αντικατάστασή τους από Βουλγάρους. Έτσι ο Σκοπίων, Ιωσήφ και ο Ζλετόβου και Στρωμνίτσης, Βικέντιος απομακρύνθηκαν. Όταν ολοκληρώθηκε ο πόλεμος η Ένωση Κομμουνιστών Γιουγκοσλαβίας δεν επέτρεψε την επιστροφή των Σέρβων ιερέων και επισκόπων.
Η αντίδραση Σερβικής Εκκλησίας
Η κληρικολαϊκή συνέλευση χαρακτηρίστηκε ως αντικανονική. Μάλιστα σχεδιαζόταν να αποσταλεί στα Σκόπια ο Ιωσήφ Σκοπίων προκειμένου να εξετάσει από κοντά την κατάσταση, αλλά δεν του επετράπη από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εξωτερικών. Όταν συνεκλήθη η Σύνοδος του Πατριαρχείου Σερβίας στις 22 Σεπτεμβρίου του 1945, ζήτησε την επιστροφή στο πριν το 1941 καθεστώς για την Εκκλησία των Σκοπίων, δηλαδή ως αναπόσπαστου κομματιού του Πατριαρχείου Σερβίας.
Η αντίδραση στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας
Τον Μάιο του 1946 συγκαλείται συνέλευση των ιερέων της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Η συνέλευση υποχώρησε από το αίτημα της Αυτοκεφαλίας συμβιβαζόμενη σε ένα καθεστώς εσωτερικής αυτοδιοίκησης. Ταυτόχρονα ζητούσε την διάλυση του Πατριαρχείου Σερβίας μέσα από την αντικατάστασή του από «Αρχιερατική Σύνοδο της Εκκλησίας της Γιουγκοσλαβίας» στην οποία θα συμμετέχουν οι εθνικοί αρχιερείς κάθε μιας Δημοκρατίας της Σοσιαλιστικής Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας. Δύο χρόνια αργότερα, τον Μάιο του 1948 επανήλθαν με νέες προτάσεις τους προς το Πατριαρχείο Σερβίας: εγκαταλείπουν την θέση της Πανγιουγκοσλαβικής Εκκλησίας, ικανοποιούνται με την Αυτονομία και την εξάρτησή τους από το Πατριαρχείο Σερβίας. Οι υποχωρήσεις τους θα συνεχιστούν ως προς την εξάρτηση από το Πατριαρχείο Σερβίας, προκειμένου να εξασφαλίσουν επισκόπους που δεν είχαν, αναγκαίους για να τελέσουν χειροτονίες κατώτερων κληρικών. Το 1954, η Επιτροπή πρωτοβουλίας επανήλθε με νέες υποχωρήσεις: η σλαβομακεδονική γλώσσα να χρησιμοποιείται μόνο στη διοίκηση της εκκλησίας ενώ η εκκλησιαστική σλαβονική στη λατρεία. Στάσιμη παρέμεινε η κατάσταση για όλα αυτά τα χρόνια. Όμως, το 1957 και 1958 θα ανταλλαγούν επισκέψεις ανάμεσα στην Επιτροπή πρωτοβουλίας και τον Πατριάρχη Σερβίας Βικέντιο. Το Πατριαρχείο Σερβίας προέβαλε όμως κανονικά κωλύματα για την εκλογή των νέων επισκόπων επειδή ήταν έγγαμοι. Τελικά ο αιφνίδιος θάνατος του Πατριάρχη Σερβίας Βικεντίου ανέτρεψε τις εξελίξεις.
Η β΄ Κληρικολαϊκή συνέλευση
Τον Οκτώβριο του 1958 συγκλήθηκε νέα κληρικολαϊκή συνέλευση στην Αχρίδα και αποφάσισε α) την ανασύσταση της «Αρχιεπισκοπής Αχριδών», β) ψήφισε ένα καταστατικό της Εκκλησίας και γ) εξέλεξε έναν μητροπολίτη, τον μέχρι τότε βικάριο επίσκοπο Τόπλιτσας του Πατριαρχείο Σερβίας Δοσίθεο και δύο επισκόπους. Επίσης, δ) η «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία» όπως ονομάστηκε, αποφάσισε να βρίσκεται σε κανονική ενότητα με το Πατριαρχείο Σερβίας. Η αρχιεπισκοπή αυτή αποτελείται από την αρχιεπισκοπή Αχρίδος και Σκοπίων με έδρα τα Σκόπια, και τις επισκοπές Πρέσπας και Βιτωλίων με έδρα τα Βιτώλια (Μοναστήρι) και Ζλετόβου και Στρωμνίτσης, με έδρα το Στιπ. Ο τότε Πατριάρχης Σερβίας Γερμανός μετέβη στα Σκόπια και τον Ιούλιο του 1959 χειροτόνησε τον Πρεσπών και Βιτωλίων Κλήμεντα. Στη συνέχεια οι Δοσίθεος και Κλήμης χειροτόνησαν τον Ζλετόβου και Στρωμνίτσης Ναούμ.
Η αποξένωση ανάμεσα σε Βελιγράδι και Σκόπια
Σημεία τριβής μεταξύ των δύο μερών αποτέλεσαν η έκταση, το περιεχόμενο και ο χαρακτήρας της αυτονομίας της Εκκλησίας. Έτσι για την σερβική πλευρά η αυτονομία της Εκκλησίας ήταν στο εσωτερικό διοικητικό επίπεδο. Εξακολουθούσε όμως να είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ενιαίου Πατριαρχείου Σερβίας. Για την Εκκλησία από την άλλη μεριά ίσχυε πως θεωρούσε τον εαυτό της ανεξάρτητο. Συνδεόταν με το Πατριαρχείο Σερβίας μόνο στο πρόσωπο του Πατριάρχη.
Η πορεία προς το αυτοκέφαλο και το σχίσμα
Με επιστολή της, στις 5 Δεκεμβρίου του 1966, η Σύνοδος της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας προς την Αρχιερατική Σύνοδο του Πατριαρχείου Σερβίας, ζητά να της χορηγήσει το Αυτοκέφαλο. Σε ειδική συνεδρία, που έγινε το επόμενο έτος, η Σύνοδος του Πατριαρχείου Σερβίας απέρριψε το αίτημα.
Η γ΄ Κληρικολαϊκή συνέλευση
Στις 17 Ιουλίου του 1967 συγκλήθηκε η Γ΄ Κληρικολαϊκή Συνέλευση  η οποία ανακήρυξε αυτοκέφαλη την "Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία". Τροποποιήσεις έγιναν και στον Καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας, καθώς προστέθηκαν δύο νέες επισκοπές: Δεβρών και Κιτσέβου και Αμερικής, Καναδά και Αυστραλίας. Ο προκαθήμενός της φέρει τον τίτλο του «Αρχιεπισκόπου Αχρίδος». Ο αρχιεπίσκοπος Δοσίθεος σε επιστολή του προς τον Πατριάρχη Σερβίας Γερμανό, ζήτησε να ανταποκριθεί σε ένα «δίκαιο αίτημα του [σλαβο]μακεδονικού λαού». Στις 14-15 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους συγκλήθηκε έκτακτη Σύνοδος της Ιεραρχίας του Πατριαρχείου Σερβίας η οποία κήρυξε την ηγεσία της Μακεδονικής Εκκλησίας σχισματική, όχι όμως και τους πιστούς της. Όμως, ο εκάστοτε τοποτηρητής της Μητροπόλεως των Σκοπίων εμποδιζόταν να επικοινωνήσει με το ποίμνιό του, καθώς οι πολιτικοεκκλησιαστικές αρχές των Σκοπίων προέβαλαν προσκόμματα.
Αναγνώριση από Οικουμενικό Πατριαρχείο και άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες
Στις 9 Μαΐου 2022 το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνώρισε και δέχθηκε σε εκκλησιαστική κοινωνία την εν λόγω εκκλησία. Στην απόφασή του αναφέρει ότι αναγνωρίζει ως όνομα της Εκκλησίας το «Ἀχρίδος», με δικαιοδοσία στην επικράτεια του κράτους της Βόρειας Μακεδονίας, αποκλείοντας τον όρο «Μακεδονική» και όποιο άλλο παράγωγο της λέξης «Μακεδονία». Ακολούθησε, στις 12 Ιουνίου, Κυριακή της Πεντηκοστής, κοινό συλλείτουργο, μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχη, Βαρθολομαίου και του Αρχιεπισκόπου Αχρίδος Στεφάνου, στον Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου, στο Φανάρι.
Μία εβδομάδα μετά, στις 16 Μαΐου 2022 και η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνώρισε και δέχθηκε σε εκκλησιαστική κοινωνία την Εκκλησία της Αχρίδος. Τρεις μέρες μετά, ο Πατριάρχης Σερβίας Πορφύριος και ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Στέφανος συλλειτούργησαν στον Καθεδρικό Ναό Αγίου Σάββα, στο Βελιγράδι. Στις 5 Ιουνίου 2022, ο Πατριάρχης Σερβίας παρέδωσε στον Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος «Τόμο Αυτοκεφαλίας», αποκαλώντας την «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία - Αρχιεπισκοπή Αχρίδος», παρά την ρητή απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Στις 25 Αυγούστου 2022, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνώρισε την Εκκλησία ως αυτοκέφαλη με το όνομα «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Ιερά Αρχιεπισκοπή Αχρίδας» και εντάσσοντας στα Ιερά Δίπτυχα το όνομα του Προκαθημένου της, ως Αρχιεπισκόπου Αχρίδας και Μακεδονίας. Στο ίδιο πλαίσιο ακολούθησε και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας, ενώ το Πατριαρχείο Αντιοχείας αρκέστηκε στην ευχή το συντομότερο να καμφθούν τα όσα προβλήματα ανακύπτουν με την τελική ονομασία και την επίλυση των όποιων διοικητικών εκκρεμοτήτων υπάρχουν ακόμη.
Παρόμοιες αποφάσεις, τον Φεβρουάριο του 2023, έλαβαν και οι Εκκλησίες Τσεχίας-Σλοβακίας, Ρουμανίας και Γεωργίας.
Ακολούθησε η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας, που συντάχθηκε με τις αποφάσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και «Ἀναγνωρίζει ὡς ὄνομα τῆς Ἐκκλησίας ταύτης τό “Ἀχρίδος” (νοουμένης τῆς περιοχῆς τῆς δικαιοδοσίας αὐτῆς μόνον ἐντός τῶν ὁρίων τῆς ἐπικρατείας τοῦ κράτους τῆς Βορείου Μακεδονίας)». Με ανακοίνωσή της αναφέρει ότι αναμένει την οριστική ρύθμιση του καθεστώτος της αυτοκεφαλίας καί το ακριβές όνομα της νέας τοπικής Εκκλησίας παρά του αρμοδίου Σεπτού Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες Μακεδονικη __ΜΕΠΠ__
455
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σταυρός Ακρωτηρίου Χανίων
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Σταυρός (αποσαφήνιση) Ο Σταυρός είναι παραλιακό χωριό της Δημοτικής Ενότητας Ακρωτηρίου του Δήμου Χανίων. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2011, στον Σταυρό κατοικούσαν 460 μόνιμοι κάτοικοι. Το χωριό και η παραλία του αποτελεί σημαντικό τουριστικό θέρετρο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η παραλία, η οποία βρίσκεται εντός ενός μικρού κόλπου, προστατεύεται από τον άνεμο και την ανοικτή θάλασσα. Απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα από την πόλη των Χανίων.
Το 1964, στην παραλία του Σταυρού γυρίστηκε ένα σημαντικό μέρος της ταινίας Ζορμπάς ο Έλληνας, στην οποία πρωταγωνίστησε ο Άντονι Κουίν. Συγκεκριμένα, οι συντελεστές βρίσκονταν εκεί τις πέντε από τις δεκαέξι εβδομάδες γυρισμάτων της ταινίας. Τον Σεπτέμβριο του 2014, πενήντα χρόνια μετά, η ταινία προβλήθηκε στην παραλία του χωριού.
Δείτε επίσης
Ο συνώνυμος οικισμός Σταυρός στον Δήμο Καντάνου - Σελίνου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
BTR-40
Το BTR-40 (БТР, από Бронетранспортёр, ή Bronetransporter, κυριολεκτικά "θωρακισμένος μεταφορέας") είναι ένα σοβιετικό μη αμφίβιο, τροχοφόρο τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού και αναγνωριστικό όχημα. Συχνά αναφέρεται ως Sorokovka στη σοβιετική υπηρεσία. Είναι επίσης το πρώτο σοβιετικό τέτοιο όχημα μαζικής παραγωγής. Το όχημα τελικά αντικαταστάθηκε στον ρόλο του στην υπηρεσία από το BTR-152 και στο ρόλο του ανιχνευτή αυτοκινήτου από το BRDM-1.
Ιστορία ανάπτυξης
Η ανάπτυξη του BTR-40 ξεκίνησε στις αρχές του 1947 στο γραφείο σχεδιασμού της Gorkovsky Avtomobilny Zavod (Εργοστάσιο αυτοκινήτων στο Γκόρκι) υπό την ηγεσία του VA Dedkov. Η ιδέα ήταν ένας διάδοχος του θωρακισμένου αυτοκινήτου BA-64B που σταμάτησε να παράγεται το 1946. Η ομάδα σχεδιασμού περιλάμβανε επίσης τους LW Kostikin και PI Muziukin. Δύο πρωτότυπα που ονομάστηκαν BTR-141 ολοκληρώθηκαν το 1947. Το πρώτο ήταν οπλισμένο με δύο ομοαξονικά 14,5 mm βαρέα πολυβόλα KPVT σε περιστρεφόμενη βάση που προστατεύονταν από πλάκα θωράκισης στο μπροστινό μέρος και στα πλάγια. Το δεύτερο δεν είχε σταθερό οπλισμό. Κανένα από τα δύο δεν έγινε δεκτό για υπηρεσία. Το 1950 κατασκευάστηκαν δύο νέα πρωτότυπα. Αυτά είχαν διαφορετικό σχήμα θωράκισης συμπεριλαμβανομένης μιας όρθιας πίσω θωράκισης. Και πάλι ένα πρωτότυπο δεν είχε σταθερό οπλισμό και το δεύτερο ήταν οπλισμένο με δύο ομοαξονικά 14,5 mm βαρέα πολυβόλα KPVT. Αυτά έγιναν δεκτά σε χρήση ως BTR-40 και BTR-40A αντίστοιχα.
Τα μειονεκτήματα του οχήματος, όπως οι κακές επιδόσεις του στην οδήγηση σε ανώμαλους δρόμους και τα προβλήματα με τη διέλευση υδάτινων εμποδίων, ανάγκασαν την ομάδα σχεδιασμού να παράγει, στα τέλη του 1954, αυτό που σχεδιαζόταν να είναι μια αμφίβια παραλλαγή του BTR-40. Έλαβε την ονομασία BTR-40P (με το «P» να σημαίνει plavayushchiy – «πλωτό»). Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας σχεδιασμού, το όχημα απομακρύνθηκε από την αρχική ιδέα του και έγινε ένα αμφίβιο θωρακισμένο αυτοκίνητο ανιχνευτών. Έλαβε μια νέα ονομασία, BRDM.
Προστασία
Η θωράκιση του BTR-40 είναι από το 6 χιλ έως 8 χιλ. πάχος που του παρέχει προστασία από πυρά φορητών όπλων και τα θραύσματα οβίδων της εποχής του, αλλά δεν το προστατεύει από σύγχρονα θραύσματα πυροβολικού και πυρά πολυβόλων 0,50 διαμετρήματος. Τα ελαστικά της σειράς BTR-40 δεν προστατεύονται από θωράκιση. Είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε διάτρηση από φωτιά κάθε είδους. Το όχημα δεν έχει οροφή και συνήθως καλύπτεται με μουσαμά για την προστασία του πληρώματος, του μεταφερόμενου φορτίου ή των στρατευμάτων από τη βροχή και το χιόνι. Ωστόσο, αυτό το κάνει να μην μπορεί να τοποθετήσει κανένα από τα πολυβόλα SGMB.
Εξοπλισμός
Η παραλλαγή APC δεν έχει μόνιμο οπλισμό, αλλά έχει βάσεις για τρεις 7.62 mm μεσαία πολυβόλα SGMB, ένα στο μπροστινό μέρος του θαλάμου του στρατεύματος και τα άλλα δύο στα πλάγια. Το όχημα διαθέτει επίσης δύο θυρίδες βολής και στις δύο πλευρές του κύτους που επιτρέπουν σε έως και τέσσερις στρατιώτες να χρησιμοποιούν τα όπλα τους ενώ προστατεύονται από την πανοπλία του APC.
Ικανότητα προς ελιγμό
Όπως το φορτηγό GAZ-63 στο οποίο βασίζεται, έτσι και το BTR-40 έχει τετρακίνηση. Το πλαίσιο, ωστόσο, είναι πιο κοντό σε σύγκριση με το GAZ-63. Το μόνο άλλο πράγμα που διακρίνει το πλαίσιο του BTR-40 από αυτό του GAZ-63 είναι τα πρόσθετα αμορτισέρ. Το BTR-40 έχει επίσης πιο ισχυρό κινητήρα. Η γωνία στροφής είναι 7,5 m.
Ιστορικό υπηρεσίας
Το BTR-40 κατασκευάστηκε στο Gorkovsky Avtomobilny Zavod (Εργοστάσιο οχημάτων στο Γκόρκι) από το 1950 έως το 1960. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά δημόσια στη στρατιωτική παρέλαση στη Μόσχα το 1950. Εκδόθηκε στον Κόκκινο Στρατό το 1950 και χρησιμοποιήθηκε σε ρόλους APC, αναγνώρισης και διοίκησης. Μετά από αρκετά χρόνια υπηρεσίας, έγινε φανερό ότι δεν ταίριαζε στο σύγχρονο πεδίο μάχης. Αντικαταστάθηκε από το BTR-152.
Το BTR-40 άρχισε να τίθεται σε υπηρεσία με δύο άλλα μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας στα τέλη του 1949, δηλαδή την Ανατολική Γερμανία και την Πολωνία, όπου χρησιμοποιήθηκε ως τυπικό APC μέχρι να διατεθούν πιο προηγμένα οχήματα όπως το BTR-152. Τα τελευταία BTR-40 αποσύρθηκαν από τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Το όχημα πωλήθηκε επίσης σε πολλές αραβικές και αφρικανικές χώρες στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ), είχε αναπτύξει ένα αντίγραφο του BTR-40 που ονομαζόταν Type 55. Είναι άγνωστο πόσα από αυτά τα οχήματα τέθηκαν σε υπηρεσία με την PLA. Το όχημα εξήχθη επίσης στη Βόρεια Κορέα, πιθανώς ως μέρος ενός προγράμματος στρατιωτικής βοήθειας κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας, όπου είδε μάχη για πρώτη φορά. Χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον στρατό του Βορείου Βιετνάμ κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ.
Το BTR-40 είδε επίσης υπηρεσία μάχης κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στη Βόρεια Υεμένη, κατά τη διάρκεια του οποίου τουλάχιστον ένα τέτοιο όχημα αιχμαλωτίστηκε από τους Αιγύπτιους από τους βασιλικούς αντάρτες.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις
Πίκο Ντουάρτε
Το Πίκο Ντουάρτε (Pico Duarte, δηλαδή «Κορυφή Ντουάρτε») είναι το υψηλότερο βουνό και κορυφή στη Δομινικανή Δημοκρατία, το υψηλότερο στη νήσο Ισπανιόλα και σε όλα τα νησιά της Καραϊβικής, με υψόμετρο 3.098 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Μόλις 15 νησιά της Γης έχουν υψηλότερο σημείο και από αυτά μόνο η Γροιλανδία και η Τενερίφη βρίσκονται στον Ατλαντικό.
Το Πίκο Ντουάρτε βρίσκεται στην Κεντρική Οροσειρά, τη μεγαλύτερη της Δομινικανής Δημοκρατίας, που εκτείνεται από τις πεδιάδες ανάμεσα στο Σαν Κριστόμπαλ και στο Μπανί μέχρι τη βορειοδυτική χερσόνησο της Αϊτής, όπου αποκαλείται Μασίφ ντυ Νορ. Τα μεγαλύτερα υψόμετρα της οροσειράς μετά το Πίκο Ντουάρτε βρίσκονται στον ορεινό όγκο της Βάλε Νουέβο.
Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη καταγεγραμμένη ανάβαση στην υψηλότερη αυτή κορυφή των Δυτικών Ινδιών έγινε το 1851 από τον Βρετανό πρόξενο και εξερευνητή σερ Ρόμπερτ Χέρμαν Σόμπουργκ. Εκείνος ονόμασε το βουνό «Μόντε Τίνα» και εκτίμησε το ύψος του σε 3.140 μέτρα. Το 1912 ο πατήρ Μιγκέλ Φουέρτες υποστήριξε αντιθέτως ότι η Λα Ρουσίλα ήταν η υψηλότερη κορυφή του νησιού όταν ανέβηκε σε αυτή. Το 1913 όμως ο Σουηδός βοτανολόγος Έρικ Λέοναρντ Έκμαν τάχθηκε με την εκτίμηση του Σόμπουργκ και απεκάλεσε τις δύο κορυφές «Πελόνα Γκράντε» και «Πελόνα Τσίκα» (Μεγάλη και Μικρή Πελόνα, αντιστοίχως). Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Ραφαέλ Τρουχίγιο η υψηλότερη κορυφή αποκλήθηκε «Πίκο Τρουχίγιο». Μετά τον θάνατο του δικτάτορα, μετονομάσθηκε στο σημερινό της όνομα προς τιμή του Χουάν Πάμπλο Ντουάρτε, ενός από τους ιδρυτές της Δομινικανής Δημοκρατίας. Στην κορυφή υπάρχει μπρούτζινη προτομή του Ντουάρτε πάνω σε πέτρινο βάθρο, η οποία βλέπει προς τα ανατολικά, και δίπλα της η σημαία της Δομινικανής Δημοκρατίας πάνω σε ιστό και ένας σταυρός.
Γεωγραφία
thumb|left|Τοπογραφικός χάρτης του Πίκο Ντουάρτε Το υψόμετρο της κορυφής ήταν αντικείμενο διχογνωμιών και μέχρι τα μέσα της δεκετίας του 1990 θεωρείτο γενικώς αρκετά μεγαλύτερο, 3.175 μέτρα. Μόλις το 2003 μετρήθηκε από ερευνητή με τεχνολογία GPS και βρέθηκε στα 3.098 μέτρα. Το επίσημο υψόμετρο, όπως καταγράφεται από τις αρχές της Δομινικανής Δημοκρατίας, είναι 3.087 μέτρα, μία μέτρηση που έχει επιβεβαιωθεί από αρκετές ομάδες αναβατών με προσωπικά GPS. Παρά το γεγονός αυτό, τα δεδομένα της SRTM υποδεικνύουν ως ακριβέστερη την πρώτη επαγγελματική μέτρηση. Είναι λίγα μόνο μέτρα υψηλότερη από την κορυφή Λα Πελόνα, που έχει ύψος 3.094 μέτρα και χωρίζεται από τη δίδυμη κορυφή της από έναν αυχένα πλάτους περίπου 1,5 χιλιομέτρου και μέσου υψομέτρου 2.950 μέτρων, τη Valle del Baíto (επίσημη ονομασία) ή Valle de Lilís (ανεπίσημη, προς τιμή του προέδρου Ουλίσες Ερώ).
Οικολογία
Το βουνό και οι γύρω περιοχές είναι καλυμμένες με δάση πεύκου της Ισπανιόλας (pino de cuaba, επιστ. ονομασία Pinus occidentalis). Τα πεύκα φιλοξενούν συχνά το επίφυτο guajaca (Tillandsia) και το παρασιτικό φυτό Dendropemon pycnophyllus. Μερικές περιοχές πάντως, όπως η Valle de Lilís, είναι άδενδροι ορεινοί λειμώνες με pajones (Danthonia domingensis). Υπάρχουν αρκετά είδη θάμνων στο δάσος, όπως τα Lyonia heptamera, Myrica picardae, Myrsine coriacea, Ilex tuerkheimii, Garrya fadyenii και Baccharis myrsinites. Τα είδη αυτά είναι προσαρμοσμένα στα όξινα εδάφη της περιοχής. thumb|left|Πεύκα της Ισπανιόλας Υπάρχουν ενδημικά είδη πτηνών στο βουνό, όπως τα Corvus palmarum palmarum, Carduelis dominicensis, Myadestes genibarbis, Loxia megaplaga και Priotelus roseigaster. Σε χαμηλότερα υψόμετρα απαντώνται τα Amazona ventralis, Patagioenas squamosa και το χρωματιστό χελιδόνι Tachycineta euchrysea. Υπάρχουν δύο ενδημικά είδη θηλαστικών στην Ισπανιόλα, των οποίων η σημερινή κατανομή περιλαμβάνει τα δάση πλατύφυλλων σε μικρότερα υψόμετρα: ο κυρίως νυκτόβιος σωληνόδων της Ισπανιόλας (Solenodon paradoxus) και ο καπρόμυς της Ισπανιόλας (Plagiodontia aedium). Αμφότερα είναι απειλούμενα είδη και παρατηρούνται σπάνια. Αγριόχοιροι, απόγονοι αυτών που εισάχθηκαν στο νησί από τον άνθρωπο κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, έχουν επίσης αναφερθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πικο Ντουαρτε
Η Μορφή του Νερού
Η Μορφή του Νερού (πρωτότυπος τίτλος: The Shape of Water) είναι μια αμερικανική δραματική ταινία φαντασίας του 2017 σε σκηνοθεσία του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο και σε σενάριο του ίδιου και της Βανέσα Τέιλορ. Η ταινία έλαβε κυρίως θετικές κριτικές και κέρδισε διάφορα βραβεία, ανάμεσα στα οποία ήταν και το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας στην 90ή απονομή των βραβείων Όσκαρ.
Πλοκή
Η Ελάιζα Εσπόζιτο είναι καθαρίστρια σε ένα εργαστήριο της κυβέρνησης την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Δεν μπορεί να μιλήσει, καθώς την τραυμάτισαν στις φωνητικές χορδές όταν ήταν έμβρυο. Κάνει παρέα με τη συνάδελφό της, Ζέλντα, και με τον γείτονά της, Τζάιλς, ο οποίος είναι κρυφά ομοφυλόφιλος.
Μία μέρα, φέρνουν στο εργαστήριο ένα ον, το οποίο αιχμαλώτισε ο Συνταγματάρχης Ρίτσαρντ Στρίκλαντ. Η Ελάιζα μπαίνει κρυφά στο εργαστήριο και ανακαλύπτει ότι είναι ένα ανθρωποειδές αμφίβιο ον. Συνεχίζει να μπαίνει κρυφά στο εργαστήριο και σιγά σιγά αποκτά επαφή μαζί του.
Οι αρχές δίνουν εντολή στον Στρίκλαντ να διαμελίσει το αμφίβιο, για να το χρησιμοποιήσουν στο διαστημικό πρόγραμμα της κυβέρνησης. Ο επιστήμονας δρ. Ρόμπερτ Χοφστέτλερ, που είναι κατάσκοπος των Σοβιετικών, προσπαθεί μάταια να τους μεταπείσει. Στη συνέχεια, οι Σοβιετικοί του ζητούν να σκοτώσει το πλάσμα. Η Ελάιζα μαθαίνει τι σκοπούς έχει ο Στρίκλαντ και ζητά από τον Τζάιλς να τη βοηθήσει να το απελευθερώσουν και εκείνος δέχεται. Κατά την επιχείρηση απελευθέρωσης, ο Χοφστέτλερ βοηθά την Ελάιζα, ενώ εμπλέκεται και η Ζέλντα.
Η Ελάιζα βάζει το πλάσμα στη μπανιέρα της και αποφασίζει να το απελευθερώσει σε ένα κανάλι που θα ανοίξει σε λίγες ημέρες. Μία ημέρα, γίνεται επιθετικό και φεύγει από το σπίτι και επιστρέφει όταν το βρίσκει η Ελάιζα. Οι δυο τους σύντομα θα έρθουν κοντά και ένα βράδυ θα έρθουν σε σεξουαλική επαφή.
Παράλληλα, απειλούν τον Στρίκλαντ να δώσει λύση στο θέμα σε 36 ώρες, ενώ ο Χοφστέτλερ ειδοποιείται ότι θα φύγει σε δύο ημέρες. Όσο περνούν οι μέρες, η υγεία του πλάσματος χειροτερυεύει.
Τη νύχτα που ο Χοφστέτλερ πάει να συναντήσει τους κατασκόπους, ο Στρίκλαντ τον παρακολουθεί. Σκοτώνει τον κατάσκοπο και πυροβολεί τον Χοφστέτλερ, ο οποίος υποδεικνύει την Ελάιζα και τη Ζέλντα. Στο σπίτι της Ζέλντα, ο άντρας της λέει στον Στρίκλαντ ότι το ον είναι στην Ελάιζα. Στο σπίτι της Ελάιζα βλέπει ότι έχει σημειώσει στο ημερολόγιο σε ποιο μέρος θα το απελευθερώσει.
Στο κανάλι, η Ελάιζα και ο Τζάιλς το απελευθερώνουν, ώσπου φτάνει ο Στρίκλαντ και πυροβολεί το πλάσμα και την Ελάιζα. Το πλάσμα επουλώνει τις πληγές του και σκοτώνει τον Στρίκλαντ. Όταν καταφθάνουν η Ζέλντα και η αστυνομία, το αμφίβιο παίρνει την Ελάιζα και μπαίνουν μαζί στο κανάλι και μετατρέπει τις ουλές της σε βράγχια. Οι δυο τους δραπετεύουν μαζί.
Βραβεία και διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο 74ο φεστιβάλ της Βενετίας.
Στα 90ά Βραβεία Όσκαρ η ταινία κέρδισε σε τέσσερις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρωτότυπης μουσικής και σχεδιασμού παραγωγής. Ήταν υποψήφια σε άλλες εννέα: Α' Γυναικείου Ρόλου (Σάλι Χόκινς), Β' Γυναικείου Ρόλου (Οκτάβια Σπένσερ), Β' Ανδρικού Ρόλου (Ρίτσαρντ Τζένκινς), πρωτότυπου σεναρίου, μοντάζ ήχου, μίξης ήχου, φωτογραφίας, σχεδιασμού κοστουμιών και μοντάζ.
Στις 75ες Χρυσές Σφαίρες η ταινία κέρδισε σε δύο κατηγορίες: σκηνοθεσίας και πρωτότυπης μουσικής, ενώ ήταν υποψήφια σε άλλες πέντε: καλύτερης δραματικής ταινίας, Α' Γυναικείου Ρόλου (Σάλι Χόκινς), Β' Γυναικείου Ρόλου (Οκτάβια Σπένσερ), Β' Ανδρικού Ρόλου (Ρίτσαρντ Τζένκινς) και σεναρίου.
Στα βραβεία BAFTA κέρδισε σε τρεις κατηγορίες: σκηνοθεσίας, πρωτότυπης μουσικής και σχεδιασμού παραγωγής, ενώ ήταν υποψήφια και σε άλλες εννέα: καλύτερης ταινίας, Α' Γυναικείου Ρόλου (Σάλι Χόκινς), Β' Γυναικείου Ρόλου (Οκτάβια Σπένσερ), πρωτότυπου σεναρίου, φωτογραφίας, μοντάζ, ήχου, οπτικών εφέ και σχεδιασμού κοστουμιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Λέοντα Κατηγορία:Ταινίες Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες με τέρατα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γκιγιέρμο ντελ Τόρο Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αλεξάντρ Ντεσπλά Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Ταινίες σκοτεινής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Fox Searchlight Pictures Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία Κατηγορία:Ταινίες της TSG Entertainment
Η νύφη φορούσε μαύρα
Η Νύφη φορούσε μαύρα (πρωτότυπος τίτλος La Mariée était en noir) είναι γαλλική ταινία του 1967, σε σκηνοθεσία του Φρανσουά Τριφό.
Υπόθεση
Όταν η Τζούλι βγαίνει μετά το γάμο της από την εκκλησία, ο σύζυγός της πυροβολείται και σκοτώνεται. Η Τζούλι αποφασίζει να εκδικηθεί.
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη γυναίκα Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μπέρναρντ Χέρμαν Κατηγορία:Γαλλικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Φρανσουά Τρυφώ
Ζαν-Πιερ Λεό
Ο Ζαν-Πιερ Λεό (Jean-Pierre Léaud, 28 Μαΐου 1944) είναι Γάλλος ηθοποιός. Η πρώτη του κινηματογραφική ερμηνεία έγινε όταν ήταν σε ηλικία δεκαπέντε ετών, ενσαρκώνοντας τον χαρακτήρα του Αντουάν Ντουανέλ στην ταινία Τα 400 χτυπήματα, του Φρανσουά Τριφό. Έκτοτε, συμμετείχε σε μία σειρά ταινιών του Τριφό, υποδυόμενος τον συγκεκριμένο κινηματογραφικό ήρωα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Εθνικό Μουσείο της Κίνας
Το Εθνικό Μουσείο της Κίνας (κινεζικά: 中国国家博物馆, πινγίν: Zhōngguó Guójiā Bówùguǎn) βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της πλατείας Τιενανμέν στο Πεκίνο της Κίνας. Η αποστολή του μουσείου είναι να διδάξει τις τέχνες και την ιστορία της Κίνας. Το μουσείο διαχειρίζεται το Υπουργείο Πολιτισμού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Είναι ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία στον κόσμο. Με 7,4 εκατομμύρια επισκέπτες το 2019, το Εθνικό Μουσείο της Κίνας ήταν το δεύτερο πιο δημοφιλές μουσείο τέχνης στον κόσμο, μετά το Μουσείο του Λούβρου.
Ιστορία
Το μουσείο ιδρύθηκε το 2003, με τη συγχώνευση των δύο ξεχωριστών μουσείων που βρίσκονταν στο ίδιο κτίριο από το 1959: το Μουσείο της Κινεζικής Επανάστασης στη βόρεια πτέρυγα (που προέρχεται από το Γραφείο του Εθνικού Μουσείου της Επανάστασης που ιδρύθηκε το 1950 για τη διατήρηση της κληρονομιάς της επανάστασης του 1949) και του Εθνικού Μουσείου Κινεζικής Ιστορίας στη νότια πτέρυγα (που προέρχεται από το Εθνικό Μουσείο Ιστορίας του Πεκίνου, που ιδρύθηκε το 1949, όσο και από το Προκαταρκτικό Γραφείο του Εθνικού Μουσείου Ιστορίας, που ιδρύθηκε το 1912, επιφορτισμένο με την προστασία της μεγαλύτερης ιστορικής κληρονομιάς της Κίνας).
Συλλογές
Το μουσείο, που καλύπτει την κινεζική ιστορία από τον Άνθρωπο Γιουάνμοου πριν από 1,7 εκατομμύρια χρόνια έως το τέλος της δυναστείας Τσινγκ (η τελευταία αυτοκρατορική δυναστεία στην κινεζική ιστορία), έχει μια μόνιμη συλλογή 1.050.000 αντικειμένων, με πολλά πολύτιμα και σπάνια αντικείμενα τα οποία δεν βρίσκονται σε μουσεία οπουδήποτε αλλού στην Κίνα ή στον υπόλοιπο κόσμο.
Το μουσείο έχει μια μόνιμη έκθεση με τίτλο «Ο Δρόμος προς την Αναζωογόνηση», η οποία παρουσιάζει την πρόσφατη ιστορία της Κίνας από την αρχή του Πρώτου Πολέμου του Οπίου, με έμφαση στην ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος και στα πολιτικά του επιτεύγματα.
Ρολόγια αντίστροφης μέτρησης
μικρογραφία| Το ρολόι αντίστροφης μέτρησης για την έναρξη των [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2008|Ολυμπιακών Αγώνων του 2008 στο Πεκίνο]] Λόγω της κεντρικής του τοποθεσίας στην πλατεία Τιενανμέν, το μπροστινό μέρος του μουσείου χρησιμοποιείται από τη δεκαετία του 1990 για την εμφάνιση ρολογιών αντίστροφης μέτρησης που σχετίζονται με περιπτώσεις εθνικής σημασίας, συμπεριλαμβανομένης της μεταβίβασης κυριαρχίας του Χονγκ Κονγκ το 1997, της μεταβίβασης κυριαρχίας του Μακάο το 1999, την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008 και το άνοιγμα της Παγκόσμιας Έκθεσης 2010 στη Σαγκάη.
Αντιπαραθέσεις
Μια τρίμηνη έκθεση από την μάρκα πολυτελείας Louis Vuitton το 2011 οδήγησε σε ορισμένες καταγγελίες για εμπορευματοποίηση του μουσείου, με τον καθηγητή Σιά Σουελουάν του Πανεπιστημίου του Πεκίνου να δηλώνει ότι ως δημόσιο κρατικό μουσείο, θα «πρέπει στην πραγματικότητα να είναι μόνο αφιερωμένο σε μη κερδοσκοπική πολιτιστική προβολή». Ο Υβ Καρσέλ, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Louis Vuitton Malletier, υπερασπίστηκε την έκθεση δηλώνοντας: «Αυτό που είναι σημαντικό είναι αυτό που πρόκειται να ανακαλύψετε. Νομίζω ότι πριν από τα χρήματα, υπάρχει ιστορία: 157 χρόνια δημιουργικότητας και δεξιοτεχνίας».
Ορισμένοι κριτικοί ισχυρίστηκαν επίσης ότι η σύγχρονη ιστοριογραφία του μουσείου τείνει να επικεντρώνεται στους θριάμβους του Κομμουνιστικού Κόμματος, ενώ ελαχιστοποιεί ή αγνοεί πολιτικά ευαίσθητα θέματα, όπως το Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός και η Πολιτιστική Επανάσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Πεκίνο Κινα Κατηγορία:Πλατεία Τιενανμέν
Ειρήνη Παπά
Η Ειρήνη Παπά (γεννημένη ως Ειρήνη Λελέκου, Χιλιομόδι Κορινθίας, 3 Σεπτεμβρίου 1929 - 14 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός με διεθνή σταδιοδρομία. Το 1995 τιμήθηκε ανάμεσα σε πολλές άλλες διακρίσεις και με το Παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος.
Προσωπικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1929 στο Χιλιομόδι Κορινθίας ως Ειρήνη Λελέκου μέλος οικογένειας δασκάλων, όπως ο παππούς της, οι γονείς της και η θεία της, που την επηρέασαν στη μόρφωσή της. Η μητέρα της Ελένη Λελέκου, από το γένος Πρεβεζάνου, ήταν δασκάλα, από την οποία είχε ακούσει πολλά παραμύθια και ιστορίες. Ο πατέρας της Σταύρος Λελέκος ήταν καθηγητής κλασικού δράματος, υπήρξε διευθυντής στο σχολείο του Σοφικού Κορινθίας και την έμαθε να διαβάζει αρχαίους Έλληνες. Οι γονείς της είχαν τέσσερα κορίτσια. Αδελφές της είναι η ιατρός Ευαγγελία Λελέκου-Μανθοπούλου και η λογοτέχνιδα και ποιήτρια Δέσποινα Λελέκου-Τατάκη. Ο προπάππος της Σταύρος Λελέκος, έγραψε βιβλία για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ανιψιός της είναι ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Μανούσος Μανουσάκης, γιός της αδελφής της Δέσποινας. Επίσης ανιψιός της είναι και ο ηθοποιός Αίαντας Μανθόπουλος, γιος της αδελφής της Ευαγγελίας.
Δεν απέκτησε δικά της παιδιά.
Το 1947 παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Άλκη Παπά (1922-2018), με τον οποίο χώρισαν το 1951, αλλά διατήρησε το επίθετό του. Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες ο γάμος τους διήρκεσε από το 1943 έως το 1947.
Η ίδια είχε αποκαλύψει το 2004 στην ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera, μετά τον θάνατο του Μάρλον Μπράντο, ότι είχαν συναντηθεί το 1954 στη Ρώμη, και ότι είχαν συνάψει μακροχρόνια σχέση. Όπως είπε τον εκτιμούσε πολύ, ήταν το «μεγάλο πάθος της ζωής της» και συναντήθηκαν για τελευταία φορά το 1999 στην Αθήνα.
Σταδιοδρομία
Ξεκίνησε από την ηλικία των 15 ετών ως ραδιοφωνική παραγωγός, τραγουδίστρια και χορεύτρια σε διάφορες εκδηλώσεις. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, που τότε ονομαζόταν Εθνική Σχολή Κλασικού Θεάτρου με δασκάλους τους Γιώργο Γληνό, Νικόλαο Παρασκευά, Λουκά Καρυντινό, Πέλο Κατσέλη, Δημήτρη Ροντήρη, κλπ..
Κινηματογράφος και θέατρο
Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1948, στην επιθεώρηση των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου Άνθρωποι… Άνθρωποι, στη Λυρική Σκηνή. Στην αυτοβιογραφία του ο Αλέκος Σακελλάριος, γράφει ότι την πρωτοείδε στο Σύνταγμα. Λόγω της εμφάνισής της, της ένδυσης και του περπατήματος της του έμοιαζε σαν «ζωντανή Καρυάτιδα». Την παρουσίασε στον Φίνο και έπαιξε στην πρώτη της ταινία το 1948, που ήταν οι Χαμένοι άγγελοι του Νίκου Τσιφόρου.
Το 1951 έγινε γνωστή διεθνώς με την κοινωνική δραματική ταινία Νεκρή Πολιτεία της Φίνος Φιλμ, στον Μυστρά, που προβλήθηκε, αντιπροσωπεύοντας την Ελλάδα, στο Φεστιβάλ των Καννών, του σκηνοθέτη Φρίξου Ηλιάδη και συμπρωταγωνιστή τον Γιώργο Φούντα (ο οποίος εμφανίζεται για πρώτη φορά στον κινηματογράφο) και διαδραματίζεται στον Μυστρά. Τρεις από τις ταινίες στις οποίες η Ειρήνη Παπά πρωταγωνίστησε προτάθηκαν για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, με την γαλλόφωνη Ζ του Κώστα Γαβρά να το κατακτά, ενώ υποψήφιες υπήρξαν επίσης και δύο ελληνικές ταινίες, μεταφορές στην μεγάλη οθόνη αρχαίων τραγωδιών, η Ηλέκτρα και η Ιφιγένεια.
Η Ειρήνη Παπά συμμετείχε σε πολλές χολιγουντιανές παραγωγές, ενώ πρωταγωνίστησε και στο θέατρο Μπρόντγουεϊ το 1967.
Το 1979 στο Ηρώδειο, όταν ήταν να παιχτεί το Αντώνιος και Κλεοπάτρα, βρέθηκε σε διαμάχη με τον Δημήτρη Χορν που είχε εκφραστεί απαξιωτικά εναντίον της.
Κριτικές
Σύμφωνα με τον κριτικό Ρότζερ Ίμπερτ, είχε τρία «μειονεκτήματα», το ύψος της, που έκανε πολλούς ηθοποιούς να μην θέλουν να σταθούν δίπλα της, την ομορφιά της που ήταν ανταγωνιστική για τις άλλες ηθοποιούς και τη «βαριά» πελοποννησιακή προφορά της. Ο Πορτογάλος σκηνοθέτης Μανοέλ Ντε Ολιβέιρα, είχε πει ότι είναι «η πανέμορφη και μεγαλοπρεπή φιγούρα που ενσαρκώνει τη γυναικεία ψυχή στη βαθύτερη έκφραση της και η εικόνα της Ελλάδας όλων των εποχών».
Αναγνώριση
μικρογραφία|Η Παπά το 1956 Στην Ελλάδα δεν έχει αναγνωριστεί τόσο, όσο διεθνώς. Τιμήθηκε με το Παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο το 1995.
Η Πορτογαλία έδειξε την εκτίμησή της με την υποστήριξη στο θέατρο που ίδρυσε εκεί για να παίζονται αρχαίες τραγωδίες. Γι' αυτό το θέατρο η Ειρήνη Παπά διέμενε στην Πορτογαλία τα τελευταία ενεργά χρόνια της.
Το 2000 τιμήθηκε με τον τίτλο «Γυναίκα της Ευρώπης» και το 2009 με τον Χρυσό Λέοντα Μπιενάλε του Θεάτρου της Βενετίας, από τα χέρια του σκηνοθέτη Μαουρίτσιο Σκαπάρο.
Πολιτική
Μεταπολιτευτικά είχε ασχοληθεί και με την πολιτική. Ήταν μέλος του ΚΚΕ, αλλά θαύμαζε την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου. Είχε γίνει φίλη με τη Δήμητρα Λιάνη, όταν στην τελευταία κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου η Λιάνη είχε γίνει στόχος επιθέσεων από τα ΜΜΕ, η Ειρήνη Παπά την υπερασπίστηκε.
Φιλμογραφία
Ενδεικτικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Γιάννης Κανδήλας
Ο Γιάννης Κανδήλας (Αγρίνιο 1932 - Αθήνα 1988) ήταν Έλληνας ηθοποιός, σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας.
Βιογραφία
Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη. Την περίοδο της στρατιωτικής θητείας του παρουσίασε εκπομπές λόγου στην ΕΡΤ Καβάλας, τότε Στρατιωτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Καβάλας, σε συνεργασία με τις μετέπειτα ηθοποιούς Βούλα Αβραμίδου και Βέτα Προέδρου.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ταινία Η δούκισσα της Πλακεντίας της Μαρίας Πλυτά το 1956, όπου ερμήνευσε το ρόλο του πρίγκιπα Όθωνα. Aπό τους πρώτους πρωταγωνιστικούς ρόλους που έχει ερμηνεύσει στο θέατρο ήταν ο ρόλος του φον Δημητράκη στο ομώνυμο έργο του Δημήτρη Ψαθά, το 1958.
Έπαιξε στο θέατρο, στο ραδιόφωνο και στον κινηματογράφο. Διασκεύασε βιβλία λογοτεχνίας για την τηλεόραση. Έγραψε σενάρια για τηλεοπτικά σήριαλ, για το ραδιόφωνο, για τον κινηματογράφο και θεατρικά έργα.
Ως ηθοποιός
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Καβασάκι (πόλη)
Ιστορία
Η περιοχή Καβασάκι ανήκε αρχικά στην επαρχία Μουσάσι. Κατά την περίοδο Έντο, η περιοχή απέκτησε σημαντική πολιτική σημασία ως στάση για ταξιδιώτες της διαδρομής Τοκάιντο μεταξύ Έντο (Τόκιο) και Κιότο. Η πόλη Καβασάκι δημιουργήθηκε την 1 Ιουλίου 1924, ύστερα από την ένωση πολλών χωριών και οικισμών, ενώ έφτασε στο σημερινό της μέγεθος το 1939. Η πόλη καταστράφηκε από αμερικάνικους βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ωστόσο ανέκαμψε γρήγορα. Η πόλη ξεπέρασε τους 500.000 κατοίκους το 1972 και χωρίστηκε σε 5 περιοχές, ενώ αργότερα αυξήθηκαν σε 7.
Πληθυσμιακή μεταβολή
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Καβασάκι κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
460
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 460 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σταχτοτσικνιάς
Στην Ελλάδα απαντάται το υποείδος Ardea cinerea cinerea (Linnaeus, 1758).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Ardea είναι λατινική, έχει αποδοθεί στην ελληνική γλώσσα ως ερωδιός και, πιθανότατα, προέρχεται από μετατροπή του α σε ε από τη λέξη αρωδιός, δηλαδή [ardea > αρωδιός > ερωδιός]. Η κατάληξη -ιός, συναντάται ως επίθημα και σε άλλες ονομασίες πτηνών π.χ. αιγωλιός, χαραδριός, κ.α. Η γραφή ερῳδιός, με υπογεγραμμένη στον Ηρωδιανό πρέπει να είναι υστερογενής και να οφείλεται σε αναλογία με τα επίθετα σε -ίδιος.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά, το 1757, από τον Λινναίο με την τωρινή του επιστημονική ονομασία.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Ardea cinerea Πράσινο σκούρο = όλο το έτος (επιδημητικό), Πράσινο ανοικτό = καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, Μπλε = περιοχές διαχείμασης Ο σταχτοτσικνιάς είναι ηπειρωτικό είδος του Παλαιού Κόσμου, δηλαδή ζει, αναπαράγεται και μετακινείται σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική.
Στην Ευρώπη αποτελεί κοινό είδος, ευρισκόμενο σε όλη την ήπειρο εκτός από τις βόρειες περιοχές της Φιννοσκανδιναβίας, σε διάφορες μορφές μετακίνησης (βλ. Πίνακα υποειδών).
Στην Ασία η εξάπλωσή του περιλαμβάνει όλο το κεντρικό τμήμα της ηπείρου, σε μια συμπαγή ζώνη αναπαραγωγής, από την Τουρκία και τη Δ. Ρωσία στα δυτικά, μέχρι την Ιαπωνία, την Α. Κίνα και τις Φιλιππίνες στα ανατολικά και, από τα όρια της Σιβηρίας στα βόρεια, μέχρι την Ινδία και την Ινδονησία στα νότια.
Τέλος, έχει εισαχθεί στα νησιά Κομόρες, στα βορειοδυτικά της Μαδαγασκάρης. (σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντάται στον ελλαδικό χώρο)