cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κιργιζία
Πολιτική
Από το 2010 το Κιργιστάν είναι η πρώτη χώρα με πολίτευμα που συνδυάζει Ημιπροεδρικό σύστημα και Κοινοβουλευτική δημοκρατία στην Κεντρική Ασία. Αρχηγός Κράτους στη χώρα είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κοινοβούλιο. Αρχηγός του κράτους είναι ο πρόεδρος της χώρας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο πρόεδρος προσωποποιεί την ενότητα των τοπικών εθνοτήτων και την κρατική εξουσία. Ο πρόεδρος εκλέγεται για 6 χρόνια με ψηφοδέλτια όλων των εκλογικών πολιτών της χώρας. Σύμφωνα με τον νόμο, απαγορεύεται το ίδιο πρόσωπο να είναι υποψήφιος για την προεδρία και να εκλεγεί για δύο θητείες. Κάθε πολίτης της Δημοκρατίας του Κιργιστάν έχει δικαίωμα να εκλεγεί ως πρόεδρος εφόσον είναι άνω των 35 και κάτω των 70 ετών, μπορεί να μιλά την κρατική γλώσσα και να διαμένει στη χώρα για τουλάχιστον 15 έτη συνολικά. Οι πρόσφατες προεδρικές εκλογές της Δημοκρατίας του Κιργιστάν διεξήχθησαν στις 4 Οκτωβρίου 2020 και ο 6ος Πρόεδρος του Κιργιστάν, επί του παρόντος, είναι ο Σαντίρ Ζαπάροβ (Sadyr Japarov). Το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας του Κιργιστάν (Jogorku Kenesh), είναι το ανώτατο αντιπροσωπευτικό όργανο που ασκεί νομοθετική εξουσία και εποπτικά καθήκοντα στο πλαίσιο της εντολής του. Αποτελείται από 120 μέλη που εκλέγονται για θητεία 5 ετών σύμφωνα με το αναλογικό σύστημα σε μια ενιαία εκλογική περιφέρεια. Στο αποτέλεσμα των εκλογών, κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχει το δικαίωμα να διαθέτει περισσότερες από 65 έδρες στη Βουλή. Κάθε πολίτης της Δημοκρατίας της Κιργιζίας που είναι 21 ετών την ημέρα των εκλογών και δεν του έχει αφαιρεθεί το εκλογικό δικαίωμα, μπορεί να εκλεγεί ως μέλος του κοινοβουλίου.
Στρατός
μικρογραφία|Κιργίζιοι στρατιώτες πραγματοποιούν ασκήσεις εύρεσης ναρκών
Οι ένοπλες δυνάμεις του Κιργιστάν σχηματίστηκαν μετά από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και αποτελούνται από τις Χερσαίες Δυνάμεις, την Πολεμική Αεροπορία, τις Εσωτερικές Δυνάμεις, την Εθνοφρουρά και τη Συνοριοφυλακή. Ο στρατός συνεργάζεται με τις Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ. Οι τελευταίες νοίκιαζαν μια εγκατάσταση, το Κέντρο Διέλευσης στο Μανάτ στο Διεθνές Αεροδρόμιο Μανάτ κοντά στην Μπισκέκ, μέχρι τον Ιούνιο του 2014. Τα τελευταία χρόνια, οι ένοπλες δυνάμεις έχουν αναπτύξει καλύτερες σχέσεις με τη Ρωσία, και υπογράφηκε μία συμφωνία εκσυγχρονισμού, με κόστος 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια. Επίσης, οι Κιργιζικές Ένοπλες Δυνάμεις συμμετέχουν σε περισσότερες ασκήσεις μαζί με ρωσικές δυνάμεις. Το Γραφείο της Εθνικής Ασφάλειας συνεργάζεται με τον στρατό και έχει παρόμοιους σκοπούς με τη σοβιετική προκάτοχό του, την KGB. Επίσης, έχει μία ειδική αντιτρομοκρατική ομάδα γνωστή ως «Άλφα», που έχει το ίδιο όνομα με άλλες πρώην σοβιετικές χώρες, συμπεριλαμβάνοντας τη Ρωσία και το Ουζμπεκιστάν. Η αστυνομία και η συνοριοφυλακή διευθύνονται από το Υπουργείο Εσωτερικών.
Διοικητική διαίρεση
Το Κιργιστάν διαιρείται σε εφτά περιφέρειες (ενικός: oblast (область), πληθυντικός: oblasttar (областтар)) που κυβερνώνται από διορισμένους κυβερνήτες. Η πρωτεύουσα, Μπισκέκ, και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη, το Ος, είναι διοικητικά ανεξάρτητες πόλεις (shaar) με καθεστώς ισοδύναμο με μια περιφέρεια.
Οι περιφέρειες, και οι ανεξάρτητες πόλεις είναι οι εξής: Κάθε περιφέρεια αποτελείται από έναν αριθμό επαρχιών (ραγιόν), και διοικούνται από αξιωματούχους διορισμένους από την κυβέρνηση («ακίμ»). Οι αγροτικές κοινότητες («ayıl ökmötü»), αποτελούνται από μέχρι 20 μικρούς οικισμούς, και έχουν δικούς τους εκλεγμένους δημάρχους και συμβούλια.
Γεωγραφία
μικρογραφία|350x350εσ|Ένας χάρτης του Κιργιστάν μικρογραφία|350x350εσ|Τοπογραφικός χάρτης του Κιργιστάν μικρογραφία|Χάρτης του Κιργιστάν σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν μικρογραφία|Η οροσειρά Τιεν Σαν στο Κιργιστάν μικρογραφία|Η νότια ακτή της Λίμνης Ισσύκ-Κολ, στην περιφέρεια Ισσύκ-Κολ
Το Κιργιστάν είναι ένα μεσόγειο κράτος στην Κεντρική Ασία, και συνορεύει με το Καζακστάν, την Κίνα, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Βρίσκεται μεταξύ του 39ου και 44ου παράλληλου βόρεια, και μεταξύ του 69ου και 81ου μεσημβρινού ανατολικά. Έχει τη μεγαλύτερη απόσταση από τη θάλασσα σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη χώρα, και όλοι οι ποταμοί της Κιργιζίας είναι ενδορρεϊκοί, δηλαδή δεν καταλήγουν στη θάλασσα. Η οροσειρά Τιαν Σαν καλύπτει πάνω από το 80% της χώρας (περιστασιακά αναφέρεται ως «Ελβετία της Κεντρικής Ασίας»).
Η λίμνη Ισσύκ-Κουλ, ή Ysyk-Köl στα Κιργιζικά, στα βορειοανατολικά Τιαν Σαν, είναι η μεγαλύτερη λίμνη στην Κιργιζία και η δεύτερη μεγαλύτερη ορεινή λίμνη στον κόσμο, μετά την Τιτικάκα. Οι μεγαλύτερες κορυφές βρίσκονται στην οροσειρά Κακσαάλ-Τόο, και σχηματίζουν τα κινεζικά σύνορα. Η κορυφή Τζενγκίς Τσόκουσου, που βρίσκεται στα 7.439 μέτρα, είναι το υψηλότερο σημείο και προσδιορίζεται από γεωλόγους ότι είναι η βορειότερη κορυφή με υψόμετρο πάνω από 7.000 μέτρα. Η βαριά χιονόπτωση και οι πλημμύρες την άνοιξη προκαλούν σοβαρές ζημιές στη χώρα. Η απορροή από τα βουνά χρησιμοποιείται επίσης για υδροηλεκτρισμό.
Το Κιργιστάν έχει σημαντικά αποθέματα μετάλλων, συμπεριλαμβανομένων του χρυσού και σπάνιων μετάλλων. Καθώς το μεγαλύτερο μέρος της χώρας είναι ορεινό, λιγότερο από το 8% της χώρας καλλιεργείται, και συγκεντρώνεται κυρίως στις βόρειες πεδιάδες και στην Κοιλάδα Φεργκάνα.
Το 2015, ο πληθυσμός της Μπισκέκ, της πρωτεύουσας της χώρας, ανερχόταν στα 937.400 άτομα. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη είναι η αρχαία πόλη Ος, που βρίσκεται στην κοιλάδα Φεργκάνα, κοντά στα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν. Ο κύριος ποταμός είναι ο Κάρα Ντάρια, που ρέει δυτικά διαμέσου της Κοιλάδας Φεργκάνα στο Ουζμπεκιστάν. Απέναντι από τα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν, συναντιέται με έναν μεγάλο κιργιζικό ποταμό, τον Ναρίν. Η συμβολή των δύο σχηματίζει τον Συρ Ντάρια, που αρχικά κυλούσε μέχρι τη λίμνη Αράλη. Το 2010, πλέον δεν φτάνει τη θάλασσα, καθώς τα νερά του χρησιμοποιούνται για να ποτίσουν φυτείες βαμβακιού στο Τατζικιστάν, στο Ουζμπεκιστάν και στο νότιο Καζακστάν. Ο ποταμός Τσου ρέει για λίγο στο Κιργιστάν πριν μπει στο Καζακστάν.
Δημογραφία
μικρογραφία|350x350εσ|Μια πληθυσμιακή πυραμίδα που δείχνει την ηλικιακή κατανομή της Κιργιζίας (2005)
Ο πληθυσμός του Κιργιστάν εκτιμόταν στα 6.586.600 εκατομμύρια τον Αύγουστο του 2020. . Από αυτούς, το 34,4% του πληθυσμού είναι κάτω των 15 και το 6,2% του πληθυσμού είναι άνω των 65. Η χώρα είναι αγροτική: περίπου το ένα τρίτο ζει σε αστικές περιοχές. Η μέση πυκνότητα πληθυσμού είναι 25 κάτοικοι ανά τ.χλμ.
Εθνικές ομάδες
Η μεγαλύτερη εθνική ομάδα της χώρας είναι οι Κιργίζιοι, ένα τουρκικό φύλο, που αποτελεί το 73,8% του πληθυσμού (εκτίμηση του 2021). Στις άλλες εθνικές ομάδες συμπεριλαμβάνονται οι Ρώσοι (5,1%) που συγκεντρώνονται στα βόρεια, και οι Ουζμπέκοι (14,8%) και είναι συγκεντρωμένοι στα δυτικά. Επίσης, υπάρχουν μικρές αλλά αξιοσημείωτες μειονότητες Ντουγκάνων (1,1%), Ουιγούρων (0,9 %), Τατζίκων (0,9%), Καζάκων (0,6%), και Ουκρανών (0,1%) και άλλες μικρότερες εθνικές μειονότητες (2,7%). Η χώρα έχει πάνω από 80 εθνικές ομάδες.
Ιστορικά, οι Κιργίζιοι είναι ημινομαδικοί κτηνοτρόφοι, που ζουν σε κυκλικές σκηνές που ονομάζονται γιουρτ, και εκτρέφουν πρόβατα, άλογα και γιακ. Αυτή η νομαδική δραστηριότητα συνεχίζει εποχιακά, καθώς οι κτηνοτροφικές οικογένειες επιστρέφουν στη βοσκή στα ψηλά βουνά (ή τζαϊλόο) το καλοκαίρι. Οι Ουζμπέκοι και οι Τατζίκοι παραδοσιακά έχουν αρδευόμενη γη στην Κοιλάδα Φεργκάνα.
Το Κιργιστάν έχει μια σημαντική αλλαγή στην εθνική του σύνθεση μετά από την ανεξαρτησία του. Το ποσοστό των Κιργίζιων έχει αυξηθεί από περίπου 50% το 1979, σε πάνω από 70% το 2013, ενώ οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί, οι Γερμανοί και οι Τάταροι έχουν μειωθεί από το 35% γύρω στο 7%. Από το 1991, ένας μεγάλος αριθμός Γερμανών, αν και αριθμούσαν 101.000 κατοίκους το 1989, έχουν μεταναστεύσει στη Γερμανία.
Πληθυσμός του Κιργιστάν σύμφωνα με την εθνική ομάδα (1926-2014)
Γλώσσες
Το Κιργιστάν είναι η μία από τις δύο πρώην σοβιετικές δημοκρατίες στην Κεντρική Ασία που διατήρησαν τα Ρωσικά ως επίσημη γλώσσα, ενώ η άλλη χώρα είναι το γειτονικό Καζακστάν. Τα Κιργιζικά προστέθηκαν ως επίσημη γλώσσα τον Σεπτέμβριο του 1991, κάνοντάς την Κιργιζία δίγλωσσο κράτος.
Τα Κιργιζικά είναι μία Τουρκική γλώσσα του κλάδου Κιπτσάκ, στενότερα σχετιζόμενη με τα Καζακικά, τα Καρακαλπακικά, και τα Νογκάι Ταταρικά. Τα Κιργιζικά γράφονταν με το αραβικό αλφάβητο μέχρι τον 20ο αιώνα. Το λατινικό αλφάβητο εισήχθη και υιοθετήθηκε το 1928, και αντικαταστάθηκε με το κυριλλικό αλφάβητο το 1941.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, 4,1 εκατομμύρια κάτοικοι ομιλούσαν τα Κιργιζικά ως μητρική ή δεύτερη γλώσσα και 2,5 εκατομμύρια κάτοικοι ομιλούσαν τα Ρώσικα ως μητρική ή δεύτερη γλώσσα. Τα Ουζμπεκικά είναι η δεύτερη μεγαλύτερη γλώσσα σε αριθμό ομιλητών στην Κιργιζία, και ακολουθείται από τα Ρωσικά. Τα Ρώσικα είναι η μεγαλύτερη πιο ομιλούμενη δεύτερη γλώσσα, και ακολουθείται από τα Κιργιζικά και τα Ουζμπεκικά.
Τα ρωσικά τηλεοπτικά κανάλια τυγχάνουν μεγάλης δημοτικότητας στην Κιργιζία, ειδικά στη σε μεγάλο βαθμό εκρωσισμένη πόλη της Μπισκέκ και την περιφέρεια Τσούι (γύρω από την Μπισκέκ), που το 1989 η Μπισκέκ είχε πλειοψηφία Ρώσων. Τα ρωσόφωνα μέσα ενημέρωσης ασκούν τεράστια επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης στη Κιργιζία, ειδικά σε πεδία όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι διεθνείς πολιτικές εξελίξεις, ενώ η ρωσική έκδοση της Βικιπαίδειας είναι η δημοφιλέστερη στη χώρα.
Επίσης, αρκετές επιχειρήσεις χρησιμοποιούν τη Ρώσικη γλώσσα. Μέχρι πρόσφατα, τα Κιργιζικά ήταν μία γλώσσα που ομιλούταν στο σπίτι και χρησιμοποιούταν σπανίως σε συναντήσεις ή άλλα γεγονότα. Ωστόσο, σήμερα οι περισσότερες βουλευτικές συναντήσεις λαμβάνουν χώρα στα Κιργιζικά, με διαθέσιμη ταυτόχρονη διερμηνεία για αυτούς που δεν μπορούν να μιλήσουν τα Κιργιζικά.
Θρησκεία
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, ο κρατικός αθεϊσμός ενισχύθηκε. Ωστόσο, σήμερα το Κιργιστάν είναι ένα κοσμικό κράτος, καθώς το Ισλάμ έχει μια αυξανόμενη επιρροή στην πολιτική και στην κοινωνία της χώρας. Για παράδειγμα, έχει γίνει προσπάθεια ώστε οι αξιωματούχοι να ταξιδέψουν στο Χατζ (το προσκύνημα στη Μέκκα), χωρίς φόρους.
Το 2021, υπήρχαν περίπου 3.000 ισλαμικές θρησκευτικές οντότητες στο Κιργιστάν, ενώ πληθαίνουν οι αναφορές για άνθηση παρανόμως λειτουργούντων χώρων προσευχής και θρησκευτικής εκπαίδευσης.
Στις 8 Αυγούστου 2023, οι κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας έκλεισαν 39 τζαμιά και 21 ισλαμικά σχολεία στη περιοχή του Ος στο πλαίσιο μιας συνεχιζόμενης μαζικής επιθεώρησης σε θρησκευτικά ιδρύματα. Στη σχετική δήλωσή της, η Κρατική Επιτροπή Εθνικής Ασφάλειας (GKNB), ανέφερε διάφορους λόγους για το κλείσιμο, που κυμαίνονταν από την αποτροπή του θρησκευτικού εξτρεμισμού (οι δάσκαλοι που εργάζονταν σε μια σειρά από αυτούς τους μεντρεσέδες δεν είχαν τα απαιτούμενα τυπικά προσόντα κληρικής εκπαίδευσης και παρείχαν ανεπίτρεπτη θρησκευτική εκπαίδευση στα παιδιά, πέρα από τα όρια του εγκεκριμένου από το κράτος Ισλάμ) έως και τη μη τήρηση των κανονισμών πυρασφάλειας ή την η παράνομη ανέγερση κτιρίων σε δημόσια γη. Τον Ιούνιο του 2023, το GKNB στην Περιφέρεια Τζαλάλ-Αμπάντ, είχε αναφέρει ότι εντόπισε 60 τζαμιά που λειτουργούσαν χωρίς σχετική άδεια από την κρατική επιτροπή θρησκευτικών υποθέσεων. Ένα μήνα νωρίτερα, οι υπηρεσίες ασφαλείας έκλεισαν δύο υπόγεια θρησκευτικές σχολές στην επαρχία Σουζάκ της περιφέρειας Τζαλάλ-Αμπάντ. Τα παιδιά που φοιτούσαν εκεί διαπιστώθηκε ότι δεν φοιτούσαν σε κανονικό σχολείο, ανέφερε το GKNB.
αριστερά|μικρογραφία|Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Μπισκέκ μικρογραφία|Τζαμί υπό κατασκευή στην Κιργιζία Επίσης, στη χώρα εξασκείται η Ρωσική Ορθοδοξία και η Ουκρανική Ορθοδοξία, και εξασκούνται κυρίως από τους Ρώσους και τους Ουκρανούς, αντίστοιχα. Επίσης, υπάρχει μια κοινότητα Μαρτύρων του Ιεχωβά, και αποτελείται από 5.000 έως 10.000 ανθρώπους. Μια μικρή μειονότητα Γερμανών είναι Χριστιανοί, κυρίως Λουθηριανοί και και Αναβαπτιστές. Επίσης, υπάρχει μια μικρή ρωμαιοκαθολική κοινότητα.
Σήμερα, στη χώρα επιβιώνουν μερικές ανιμιστικές παραδόσεις. Επίσης, υπάρχει μια μικρή κοινότητα Μπουχαριανών Εβραίων που ζουν στην Κιργιζία, αλλά κατά τη διάρκεια της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης οι περισσότεροι μετανάστευσαν σε άλλες χώρες, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ισραήλ. Επιπροσθέτως, υπάρχει μια μικρή κοινότητα Εβραίων Ασκενάζι, που μετανάστευσαν στη χώρα από την Ανατολική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Υγεία
Το 2008 στη χώρα ξέσπασε σκάνδαλο με δεκάδες βρέφη και παιδιά μολυσμένα από τον ιό HIV τον οποίο μετέδωσαν και στις μητέρες τους μέσω του θηλασμού. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 74,2 χρόνια (70,7 χρόνια οι άνδρες και 77,3 οι γυναίκες).
Επικοινωνίες και μεταφορές
Τον Απρίλιο του 2009 η ΕΕ συμπεριέλαβε τη χώρα στον κατάλογο με τους αερομεταφορείς που απαγορεύεται να εκτελούν πτήσεις προς τα 28 κράτη μέλη, για λόγους ασφαλείας. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Κράτη της Κεντρικής Ασίας Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη
Παύλος Γιαννακόπουλος
Ο Παύλος Γιαννακόπουλος (Αθήνα, 20 Αυγούστου 1929 - 10 Ιουνίου 2018, Αθήνα) ήταν Έλληνας φαρμακοβιομήχανος και πρώην πρόεδρος του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου στο μπάσκετ και στον ερασιτέχνη. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Βιογραφία
Ο Παύλος Γιαννακόπουλος γεννήθηκε το 1929. Γονείς του ήταν ο Δημήτρης και η Κατερίνα Γιαννακόπουλου. Αδέλφια του ο Θανάσης, ο Κώστας και μετά η Βασιλική κατά ηλικιακή σειρά. Η καταγωγή της οικογένειας ήταν από τη Σελλασία Λακωνίας, κοντά στη Σπάρτη, έζησε όμως όλα τα χρόνια της ζωής του στην Αθήνα. Φοίτησε στην ΑΣΟΕΕ και από μικρή ηλικία μαθήτευσε και αυτός στο φαρμακείο του πατέρα τους, του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Με την σύζυγό του Δέσποινα, το 1974 απέκτησαν ένα γιο, τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μαζί με τον αδελφό του Θανάση σπούδασε στην Ανωτάτη Εμπορική. Το 1960 ίδρυσε την εταιρία ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ με έδρα στην οδό Σωκράτους.
Ασχολήθηκε και με το εμπόριο μπανάνας.
Η ανάμειξή του στον Παναθηναϊκό
Ασχολήθηκε με τα διοικητικά του Παναθηναϊκού από το 1971. Το 1973 εκλέχθηκε πρόεδρος του Παναθηναϊκού Συναγερμού διεκδικώντας μαζί με άλλα στελέχη την ηγεσία του Παναθηναϊκού. Το 1979 τη χρονιά που η ποδοσφαιρική ομάδα του Παναθηναϊκού έγινε επαγγελματική και ανεξαρτητοποιήθηκε διοικητικά από τον ερασιτεχνικό σώμα ο Παύλος Γιαννακόπουλος δεν κατάφερε να εισχωρήσει στη διοίκηση της ΠΑΕ καθώς ο Γιώργος Βαρδινογιάννης απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των μετοχών. Το 2008 εισχώρησε στο πολυμετοχικό διοικητικό σχήμα της ΠΑΕ Παναθηναϊκός.
Από τις 4 Ιουλίου του 1987 έως το 1997 υπήρξε πρόεδρος όλων των ερασιτεχνικών τμημάτων του Παναθηναϊκού. Από το 1992 η ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού αυτονομήθηκε ως επαγγελματική, κι έτσι ανέλαβε τη διοίκησή της σε συνεργασία με τον αδερφό του Θανάση Γιαννακόπουλο.
Τιμές
Το 2011, βραβεύτηκε ως ο παράγοντας της χρονιάς από την Ευρωλίγκα, μαζί με τον αδελφό του Θανάση Γιαννακόπουλο.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2015, τιμήθηκε από τον Παναθηναϊκό, για την προσφορά του στον σύλλογο.
Θάνατος
Πέθανε στις 10 Ιουνίου 2018. Στην είδηση του θανάτου του Παύλου Γιαννακόπουλου η Παναθηναϊκή οικογένεια, ο κόσμος του αθλητισμού και ο πολιτικός κόσμος ανάμεσά τους και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εξέδωσαν συλλυπητήριες ανακοινώσεις.
Στις 13 Ιουνίου 2018, εψάλη η εξόδιος ακολουθία στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών. Νωρίτερα η σορός του είχε τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα, ενώ η ταφή του Παύλου Γιαννακόπουλου τελέσθη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Τουρνουά Παύλος Γιαννακόπουλος
Από το καλοκαίρι του 2018, η ομάδα του Παναθηναϊκού, διοργανώνει προς τιμήν του πρώην πρόεδρου της ομάδας ένα διήμερο τουρνουά με τέσσερις από σημαντικότερες ομάδες καλαθοσφαίρισης στην Ευρώπη. Μάλιστα την πρώτη χρονιά έγιναν τα αποκαλυπτήρια του λάβαρου του Παύλου Γιαννακόπουλου, το οποίο κοσμεί από τότε την οροφή του ΟΑΚΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Παράγοντες ΠΑΟ Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΟ Κατηγορία:Πρόεδροι ΚΑΕ Παναθηναϊκός‎ Κατηγορία:Παναθηναϊκός Α.Ο. Κατηγορία:Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο)
Grave Digger
Οι Grave Digger είναι γερμανικό heavy metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1980 στο Γκλάντμπεκ και συνεχίζει να ηχογραφεί και να περιοδεύει από τότε, με μία τετραετή παύση στα τέλη της δεκαετίας του '80.
Βιογραφία
Οι Grave Digger δημιουργήθηκαν το Νοέμβριο του 1980 από τον τραγουδιστή και μπασίστα Κρις Μπόλτενταλ, ο οποίος άφησε το μπάσο στον Μάρτιν Γκερλίτζκι και στη συνέχεια στον Βίλι Λάκμαν, το 1983. Την κιθάρα του συγκροτήματος ανέλαβε ο Πέτερ Μάσον και τα τύμπανα ο Άλμπερτ Έκαρντ για τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "Heavy Metal Breakdown", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1984. Με την γκεστ συμμετοχή του Ντίτμαρ Ντίλχαρτ, το άλμπουμ πούλησε περισσότερα από 40.000 αντίτυπα στην Ευρώπη, αν και οι πρώτες επίσημες ηχογραφήσεις των Grave Digger ήταν για τη συλλογή "Rock From Hell".
Για το δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο "Witch Hunter", το μπάσο ανέλαβε ο Ρενέ Τάιχγκρέμπερ, ενώ μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ εντάχθηκε στο συγκρότημα ο μπασίστας Σ.Φ.Φρανκ. Ο τρίτος τους δίσκος, "War Games", κυκλοφόρησε στις 1 Φεβρουαρίου 1986, αλλά λόγω χαμηλών πωλήσεων, μετά το τέλος της περιοδείας για την προώθηση του, όπου οι Grave Digger άνοιγαν τις εμφανίσεις των Celtic Frost και των Helloween, ο Μάσον αποχώρησε. Αντικαταστάτης του ήταν ο Ούβε Λούλις και το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Digger, ηχογραφώντας τον δίσκο "Stronger Than Ever". Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ το συγκρότημα διαλύθηκε.
left|thumb|190px|Ο Κρις Μπόλτενταλ Το 1991, ο Μπόλτενταλ σχημάτισε και πάλι τους Grave Digger με τον Λούλις στην κιθάρα, τον Τόμι Γκέτλιχ στο μπάσο και τον Πέτερ Μπράιτενμπαχ στα τύμπανα. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον δίσκο "The Reaper" το Νοέμβριο του 1993, με τον Γιοργκ Μίκαελ να αναλαμβάνει τα τύμπανα λίγο πριν ξεκινήσουν οι ηχογραφήσεις του δίσκου. Ακολούθησε το ΕΡ "Symphony of Death" την επόμενη χρονιά, πριν ο Μίκαελ ενταχθεί στους Running Wild και ο Φρανκ Ούλριχ γίνει ο νέος ντράμερ των Grave Digger. Ο Ούλριχ παρέμεινε στο συγκρότημα για το άλμπουμ "Heart of Darkness" του 1995, πριν δώσει τη θέση του στον Στέφαν Άρνολντ για να περιοδεύσει το συγκρότημα στη Γερμανία μαζί με τους Iced Earth, Running Wild, Gamma Ray, Glenmore και Rage.
Στις 25 Αυγούστου 1996, κυκλοφόρησαν το "Tunes of War", το πρώτο από τα τρία συνεχόμενα concept άλμπουμ των οποίων το θέμα είχε να κάνει με μεσαιωνική πολεμική ιστορία. Για την προώθηση του δίσκου, οι Grave Digger περιόδευσαν στη Γερμανία με τους Sinner να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους και το άλμπουμ κατάφερε να μπει στις χαμηλές θέσεις του καταλόγου επιτυχιών της πατρίδας τους.
Το "Knights of the Cross" συνέχισε στο ίδιο μοτίβο και κατάφερε να μπει στο Top-40 της Γερμανίας, ενώ ο Γιενς Μπέκερ είχε αντικαταστήσει τον Γκέτλιχ. Οι Grave Digger περιόδευσαν στην Ευρώπη με τους Iron Saviour και τους Αμερικάνους Imagika. Ακολούθησε ο δέκατος δίσκος τους με τίτλο "Excalibur", ο οποίος έφθασε στο # 21 στην πατρίδα τους, όπου περιόδευσαν με τους White Skull τον Ιανουάριο του 2000, πριν ο Λούλις αποχωρήσει δίνοντας τη θέση του στον Μάνι Σμιντ.
Τον Οκτώβριο του 2001 κυκλοφόρησαν το "The Grave Digger" με τον Χανς Πέτερ Κάτζενμπεργκ να αναλαμβάνει τα πλήκτρα. Για την προώθηση του άλμπουμ, οι Grave Digger περιόδευσαν στην Ευρώπη με τους Brainstorm να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους τον Ιανουάριο του 2002, με τις συναυλίες τους στο Βέλγιο και την Ολλανδία τον Μάρτιο να αναβάλλονται λόγω ίωσης του Σμιντ.
Τον Ιούνιο του 2003, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Rheingold", βασισμένο στην όπερα "Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν" του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Στις αρχές της επόμενης χρονιάς περιόδευσαν στην Ευρώπη με τους Symphorce και τους Wizard και στα τέλη του 2004 επέστρεψαν στο στούντιο για την ηχογράφηση του άλμπουμ "The Last Supper". Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 17 Ιανουαρίου 2005 και τις εμφανίσεις των Grave Digger, κατά την περιοδεία για την προώθηση του, άνοιγαν οι Astral Doors και Stormhammer. Αν και αρκετά από τα τραγούδια του έχουν να κάνουν με τα πάθη του Χριστού, ο δίσκος δεν έχει κοινό στιχουργικό περιεχόμενο.
Τον Σεπτέμβριο του 2006, κυκλοφόρησαν το ΕΡ "Yesterday", το οποίο περιείχε τη διασκευή τους στο "No Quarter" των Led Zeppelin και τέσσερις μήνες αργότερα ακολούθησε το άλμπουμ "Liberty or Death", το οποίο έφθασε στο # 30 των γερμανικών τσαρτ. Ο τίτλος του δίσκου είναι εμπνευσμένος από τον "Καπετάν Μιχάλη" του Νίκου Καζαντζάκη, έργο που είχε ως υπότιτλο τη φράση "Ελευθερία ή Θάνατος".
Ακολούθησε το "Ballads of a Hangman" στις αρχές του 2009 με τον Τίλο Χέρμαν ως δεύτερο κιθαρίστα, ο οποίος αποχώρησε μαζί με τον Σιντ λίγο αργότερα, με τον Άξελ Ριτ να γίνεται ο νέος κιθαρίστας του συγκροτήματος. Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το "The Clans Will Rise Again" τον Οκτώβριο του 2010, το οποίο έχει να κάνει με τον πολιτισμό της Σκωτίας και για την προώθηση του γυρίστηκε το βίντεο κλιπ του τραγουδιού "Highland Farewell".
Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2012, οι Grave Digger κυκλοφόρησαν το "Clash of the Gods" και περιόδευσαν στη Μεγάλη Βρετανία και την υπόλοιπη Ευρώπη πριν συνεχίσουν στη Βραζιλία για μερικές εμφανίσεις. Ο 17ος δίσκος του συγκροτήματος εκδόθηκε στις 20 Μαρτίου 2014 με τίτλο "Return of the Reaper" και ανέβηκε στο # 16 των γερμανικών τσαρτ, την υψηλότερη θέση από οποιονδήποτε άλλο δίσκο τους μέχρι τότε.
Τον Ιούνιο του 2016, ανακοινώθηκε ότι το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο με σκοπό την ηχογράφηση του επόμενου τους άλμπουμ, το οποίο ήταν προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο του 2017. Τρεις μήνες αργότερα έγινε γνωστός ο τίτλος και οι τίτλοι τραγουδιών, όπως και το εξώφυλλο του δίσκου, "Healed by Metal". Το άλμπουμ έφθασε ως την 15η θέση των γερμανικών τσαρτ και ήταν ο πρώτος τους με τον κιμπορντίστα Μάρκους Κνιπ στη σύνθεση τους.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανικά power metal συγκροτήματα Κατηγορία:Γερμανικά speed metal συγκροτήματα
Θωμάς ο Κεμπήσιος
Ο Θωμάς ο Κεμπήσιος, Θωμάς ο εκ Κέμπης (Thomas à Kempis) ή Θωμάς του Κέμπεν (1380 - 25 Ιουλίου 1471) ήταν Ρωμαιοκαθολικός μοναχός. Καταγόταν από την πόλη Κέμπεν (Kempen) της Γερμανίας και ήταν ο συγγραφέας του περίφημου βιβλίου Η Μίμηση του Χριστού.
Το έργο του Η Μίμηση του Χριστού
Απευθύνεται κυρίως στους μοναχούς, αλλά αγγίζει και όλους τους χριστιανούς, γιατί ενσταλάσσει στην ψυχή τους βάλσαμο παρηγοριάς, γεννάει ευφορία, αγαλλίαση και ελπίδα, ενισχύει την πίστη τους στον Σωτήρα Ιησού Χριστό, τους ανυψώνει ηθικά και τους γεμίζει με ευφροσύνη και κατάνυξη. Γι' αυτό και θεωρείται έργο υψηλής πνοής, που όχι μόνο αντέχει στο χρόνο, αλλά εξακολουθεί και σήμερα να ασκεί τεράστια επίδραση.
Η Μίμηση του Χριστού έχει μεταφραστεί και εκδοθεί σε πολλές γλώσσες. Στην Ελλάδα είναι δημοφιλές καθώς από το έτος 1956 γνωρίζει αλλεπάλληλες εκδόσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κληρικοί Θ Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Μαραθόκαμπος Σάμου
Ο Μαραθόκαμπος βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Σάμου.
Τοποθεσία
Ο Μαραθόκαμπος Σάμου βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού. Απλώνεται στη νότια πλαγιά του Κέρκη, στις παρυφές του Φτεριά με υψόμετρο περίπου στα 400 μέτρα από τη θάλασσα και «αγναντεύει» νότια τα Δωδεκάνησα, νοτιοδυτικά τους Φούρνους Κορσεών και απέναντί τη Σαμιοπούλα. Η έκταση της περιφέρειάς της είναι 48,09 τ.χλμ., που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% της συνολικής έκτασης του νησιού. Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής του Μαραθοκάμπου είναι ορεινό, βραχώδες και άγονο. Σε απόσταση σχεδόν τεσσάρων χιλιομέτρων από τον Μαραθόκαμπο βρίσκεται και ο οικισμός του Όρμου.
Είναι ένα μεσόγειο παραδοσιακό χωριό χτισμένο αμφιθεατρικά, με καμάρες και στενά δρομάκια στις νότιες παρυφές του Κέρκη. Έχει πανοραμική θέα, προς τον κόλπο, την Πάτμο και το Αγαθονήσι. Είναι ένα από τα πλέον αναπτυσσόμενα τουριστικά κέντρα της Σάμου καθώς συνδυάζει απέραντες παραλίες, ιστορία και διατηρεί πλούσια αρχιτεκτονική κληρονομιά.
Σήμερα η Δημοτική Ενότητα Μαραθοκάμπου απαρτίζεται από την Κοινότητα Μαραθοκάμπου, την Κοινότητα Κουμαίικων, Σκουραίικων και Καλλιθέας και μαζί με τη Δημοτική Ενότητα Καρλοβάσου αποτελούν τον έναν απ’ τους δυο δήμους του νησιού, τον Δήμο της Δυτικής Σάμου. Ο πληθυσμός του Μαραθοκάμπου σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 είναι 2.661 κάτοικοι.Συνοικισμοί του αποτελούν η Βελανιδιά, ο Όρμος Μαραθοκάμπου, τα Βοτσαλάκια – Κάμπος, Λιμνίωνας Αγία – Κυριακή, Παλαιοχώρι, Ισώματα.
Οι χιλιομετρικές αποστάσεις από τις κυριότερες πόλεις και χωριά είναι:
Ιστορία και πρώτοι κάτοικοι
Η ιστορία του Μαραθοκάμπου ξεκινά από τα Βυζαντινά χρόνια, όπου παίζει σημαντικό ρόλο στις ναυτικές και εμπορικές δραστηριότητες της αυτοκρατορίας. Συχνά έφταναν εδώ οι αγιορείτες καλόγεροι για να εμπορευθούν τα προϊόντα τους και να προμηθευτούν συγχρόνως τα προϊόντα της Σάμου που ήταν κυρίως λάδι και κρασί.
Οι οικιστικοί πυρήνες του Μαραθοκάμπου όπως μαρτυρούν διάφορα τοπωνύμια και παραδόσεις, έχουν την αφετηρία τους στην αρχαία Σάμο. Τότε λόγω της γειτνίασης με την Ιωνία, ο Σαμιακός Πολιτισμός άνθησε κυρίως γύρω από το Ιερό της Ήρας στην Ανατολική Σάμο, ενώ για την Κεντρική και Δυτική Σάμο ελάχιστα είναι γνωστά.
Όμως τα πολλά και σε ευρεία διασπορά ερείπια μεγάλων οικισμών με τείχη και ιερά στην περιοχή του Δήμου Μαραθοκάμπου, καθώς και έγγραφα στοιχεία επιβεβαιώνουν την έντονη ανάπτυξη της Νοτιοδυτικής Σάμου κατά τους Βυζαντινούς και κυρίως κατά τους Μεταβυζαντινούς χρόνους. Από τα φυσικά λιμάνια γίνονταν οι εμπορικές συναλλαγές με τη Δωδεκάνησο και την υπόλοιπη Ελλάδα, ενώ από εδώ ο Βυζαντινός στόλος ήλεγχε το κεντρικό Αιγαίο ελλιμενιζόμενος σε αυτά τα φυσικά ορμητήρια.
Πιο συγκεκριμένα, ο συνοικισμός του Μαραθοκάμπου σύμφωνα με τον Εμμανουήλ Κρητικίδη (1869) δημιουργήθηκε πιθανότατα το 1715 όταν κατακτήθηκε η Πελοπόννησος από τους Οθωμανούς. Υπάρχουν αναφορές ότι άρχισε να χτίζεται από κατοίκους που ήρθαν φυγάδες από το Μαραθονήσι, το αρχαίο δηλαδή Γύθειο της Πελοποννήσου, όταν οι Τούρκοι κατέκτησαν την Πελοπόννησο, απ’ όπου πήρε και το όνομα.
Άλλες πάλι πηγές αναφέρουν ότι ο Μαραθόκαμπος ονομάστηκε έτσι από τα πολλά μάραθα που φυτρώνουν στην περιοχή. Σύμφωνα με αναφορές του Επαμεινώνδα Σταματιάδη στα Σαμιακά, οι Τούρκοι ονόμαζαν το χωριό Αϊοντοβαλή, που μεταφράζεται χωριό με τα μάραθα, επιβεβαιώνοντας την προέλευση του ονόματος. Επίσης, ο Αρχιεπίσκοπος Ιωσήφ Γεωργειρήνης (1666-1671), στη περιγραφή της Σάμου αιτιολογεί την προέλευση του ονόματος της περιοχής λέγοντας ότι «δια την αφθονίαν των πέριξ φυομένων μαράθρων καλείται Μαραθόκαμπος». Πάντως όλα τα ιστορικά δεδομένα συντείνουν ότι οι πρώτοι κάτοικοι του Μαραθοκάμπου ήταν Πελοποννήσιοι, Χιώτες και Καρπάθιοι.
Ωστόσο, ακόμα νωρίτερα, το 1632, σύμφωνα με την Λάιου (2002), ο Μαραθόκαμπος αναφέρεται σε κατάστιχο των υπόχρεων κεφαλικού φόρου με 73 εστίες. Επίσης, ο Μανόλης Βουρλιώτης, σε δημοσίευσή του στην «Αντιπελάργηση» του Πνευματικού Ιδρύματος Δημητρίου, γράφει: «Μια πρώιμη μαρτυρία αποτελεί η αναφορά του ηγουμένου της μονής Χοζοβιώτισας Θεοδοσίου, ο οποίος στη διαθήκη του (27 Μαρτίου 1624) δηλώνει ρητά ότι γεννήθηκε στον Μαραθόκαμπο» και παρακάτω αναφέρει ότι το 1607 ο Μαραθοκαμπίτης Μιχάλης Ροδίτης δώρισε το σπίτι και τα δυο αμπέλια του στη μονή Πάτμου και σαν μάρτυρας υπογράφει ο εφημέριος της Αγίας Παρασκευής παπά-Ιωάννης.
Ο Επαμεινώνδας Σταματιάδης αναφέρει ότι ο Μαραθόκαμπος ξεκίνησε να δημιουργείται χαμηλότερα, στη θέση Λουκαίικα, Λ’καίικα στη Μαραθοκαμπίτικη διάλεκτο. Αργότερα όμως, ίσως για περισσότερη ασφάλεια ή ενδεχομένως εξαιτίας των πηγών ή ακόμα και γι’ άλλους λόγους, οι κάτοικοι δημιούργησαν τις οικίες τους στη σημερινή του θέση. Αρχικά,λοιπόν, τα σπίτια αναπτύχθηκαν γύρω απ’ την πλατεία της λούγκας και τον Προφήτη Ηλία φτάνοντας μέχρι και πάνω απ’ την Αγία Τριάδα και κάτω την Αγία Παρασκευή. Ο χώρος αυτός τοποθετείται μεταξύ δυο χειμάρρων που βρίσκονται οι πηγές της λούγκας, της σγουρούς, της άπλυτης και πιο ψηλά της φλέβας, που τους εξασφάλιζε το νερό ως κυριότερο αγαθό. Επίσης, οι απόκρημνες κοίτες των χειμάρρων ενδεχομένως να παρείχαν στους κατοίκους κάποια επί πλέον ασφάλεια. Με το πέρασμα των χρόνων το χωριό επεκτάθηκε προς τα δυτικά και τα νότια και κατέλαβε τη σημερινή του έκταση.
Η κάθε ομάδα εποίκων που ερχόταν έχτιζε τη δική της γειτονιά συνέχεια της άλλης, κι όπως συμβαίνει μέχρι και σήμερα, τα σπίτια ήταν συνεχόμενα με επίκοινους τοίχους με αποτέλεσμα τα περισσότερα να έχουν μόνο πρόσοψη και δώματα από χώμα. Οι δρόμοι ήταν στενοί και δαιδαλώδεις μ’ αρκετές καμάρες για να δυσκολεύουν το διάβα των ληστών.
Όπως αναφέρεται, απ’ τους πρώτους κατοίκους ήταν οι Χιώτες, οι λεγόμενοι χιοσάμιοι που οι πρόγονοί τους είχαν ακολουθήσει τους Γενοβέζους στη Χίο όταν εγκατέλειψαν τη Σάμο τον 15ον αιώνα. Αυτοί έφεραν και την εικόνα της Αγίας Ματρώνας, της Χιώτισσας Αγίας, που βρίσκεται στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Ακολούθησαν Πελοποννήσιοι, Κρητικοί, Καριώτες, Δωδεκανήσιοι κι από άλλες ακόμα περιοχές, οι περισσότεροι επαναστάτες και συμπολεμιστές των Ενετών και των Ρώσων κυνηγημένοι απ’ τους Τούρκους, που εύρισκαν άσυλο στη Σάμο με τα πρωτοφανή για την εποχή εκείνη προνόμια που της είχαν δοθεί απ’ τον Κιλίτς Αλή.
Ιστορικές Προσωπικότητες
Ο Μαραθόκαμπος είναι πατρίδα του χίλιαρχου της Σαμιακής επαναστάσεως και ήρωα του Κάβο – Φονιά καπετάν Σταμάτη Γεωργιάδη, και του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανού. Έχει αναδείξει μεγάλους άντρες ο Μαραθόκαμπος οι οποίοι διέπρεψαν στα γράμματα, στις τέχνες και στο εμπόριο. Σε αυτό συνέβαλε και το γεγονός της πολύχρονης ύπαρξης του Γυμνασίου, του πνευματικού αυτού φάρου της δυτικής Σάμου.
Ο Μαραθόκαμπος λοιπόν ήταν η γενέτειρα του Καπετάν Σταμάτη Γεωργιάδη, πολέμαρχου του Ναπολέοντα, στελέχους των Καρμανιόλων και ήρωα της Σαμιακής παλιγγενεσίας που η καταλυτική του παρουσία στη μάχη του Κάβο Φονιά έδωσε τη νίκη στα Σαμιακά όπλα. Η οικογένεια του Καπετάν Σταμάτη, τα αδέρφια του, οι αδερφές του και οι γαμπροί του (ο ποιητής της Σάμου Τυρταίος, ο Γεώργιος Κλεάνθης και ο αρχηγός της Σαμιακής επανάστασης Λυκούργος Λογοθέτης), έδωσαν τα πάντα για τον αγώνα και πέθαναν στη γη της εξορίας την Εύβοια, όταν η Σάμος έγινε ηγεμονία. Σώζεται ακόμα στο Μαραθόκαμπο το σπίτι του, όπου και φυλάσσονται τα προσωπικά αντικείμενα του αγωνιστή. Στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου που θεμελιώθηκε το 1904 φυλάσσεται η καμπάνα που ήχησε στον Μαραθόκαμπο στις 17 Απρίλη 1821 καλώντας το χωριό για τον μεγάλο ξεσηκωμό. Στην εκκλησία αυτή φυλάσσεται ακόμα η εικόνα που έδωσαν σαν τάμα οι καπεταναίοι που ακολούθησαν τον Καπετάν-Σταμάτη κατά την έναρξη της επαναστάσεως.
Στα χρόνια της ηγεμονίας και του μεσοπολέμου ο Μαραθόκαμπος ήταν Δήμος με Πρωτοδικείο, Ειρηνοδικείο, Αγρονομείο, Αστική Σχολή και Παρθεναγωγίο. Στις σχολές αυτές δίδαξαν φωτισμένοι δάσκαλοι που σπούδασαν στις σχολές της Ιωνίας και της Ευρώπης όπως οι χωριανοί Καρατζάς, Σφοίνης και Κώνστας.
Στα κινήματα του Θ. Σοφούλη, στους απελευθερωτικούς αγώνες του 12-13 και στη Μικρασιατική εκστρατεία, οι Μαραθοκαμπίτες έδωσαν μαχητικό παρόν. Αμέσως μετά την ένωση της Σάμου με την υπόλοιπη Ελλάδα (1912) τέσσερα αδέλφια από τον Μαραθόκαμπο, οι ξακουστοί "Γιαγάδες", νιώθοντας παραγκωνισμένοι, βγήκαν στην παρανομία. Με καταφύγιο τα βουνά και την υποστήριξη ομοϊδεατών τους, η ανταρσία τους κράτησε αρκετά χρόνια. Έτσι η ανταρσία των Γιαγάδων καταλαμβάνει ένα μεγάλο κομμάτι της Μαραθοκαμπίτικης Ιστορίας.
Στα χρόνια της ιταλογερμανικής κατοχής (1941-1944) οι Μαραθοκαμπίτες είχαν μεγάλη δράση στην Εθνική Αντίσταση. Με επίσημο όργανό τους την εφημερίδα "Καρμανιόλος" έδρασαν στα βουνά εναντίων των κατακτητών. Ανάμεσα στους νεκρούς τις Καστανιάς που δολοφόνησαν άνανδρα οι Ιταλοί, ήταν και πολλοί Μαραθοκαμπίτες. Ο Μαραθόκαμπος γέννησε τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανό και τον Μητροπολίτη Αλέξανδρο Δηλανά. Ο μεγάλος αρχαιολόγος Μανώλης Ανδρόνικος έζησε ένα μέρος από τα παιδικά του χρόνια στον Μαραθόκαμπο. Από το Γυμνάσιο Μαραθοκάμπου αποφοίτησαν ο λογοτέχνης Γιάννης Χατζίνης καθώς και ο λογοτέχνης και ιστορικός Αλέξης Σεβαστάκης.
Αξίζει να αναφέρουμε στις ιστορικές προσωπικότητες του Μαραθοκάμπου τον Παπά – Χάρακα. Ο Παπά – Χάρακας δίδαξε πρώτος στους κατοίκους της περιοχής τη συστηματική καλλιέργεια της ελιάς και ιδιαίτερα το κλάδεμα. Με τον τρόπο αυτό βοήθησε ιδιαίτερα στην πρόοδο της περιοχής.
Πληθυσμιακή εξέλιξη στην περιοχή
Σχετικά με την πληθυσμιακή εξέλιξη στην περιοχή του Μαραθοκάμπου, σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο Ιωσήφ Γεωργειρήνη (1666-1671), στην περιγραφή της Σάμου αναφέρει ότι κατά την εποχή του ο Μαραθόκαμπος αριθμούσε 200 σπίτια και δυο εκκλησίες, του Προφήτη Ηλία και της Αγίας Τριάδας.Υπολογίζοντας κατά προσέγγιση τον πληθυσμό, 4 με 5 άτομα κατά οικογένεια, θα πρέπει εκείνη την εποχή ο Μαραθόκαμπος να αριθμούσε 800 με 1000 κατοίκους, ενδεχομένως και περισσότερους,
Κατά την απογραφή του 1828 ο Μαραθόκαμπος είχε 3.127 κατοίκους (τετραπλασιάστηκε σε 150 χρόνια), του 1864 είχε 3630, ενώ και σε μεταγενέστερες απογραφές μέχρι το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθυσμός κυμαινόταν περίπουσε 3600 κατοίκους.
Όπως σημειώνεται στο βιβλίο του Εμμανουήλ Κρητικίδη «Τοπογραφία: Αρχαία και σημερινή της Σάμου», του 1869, ο Μαραθόκαμπος περιλάμβανε 790 κατοικίες, 7 ναούς, του Αγίου Αντωνίου, του Προφήτη Ηλία και της Αγίας Τριάδας όπου είναι βυζαντινού ρυθμού, Ιερά Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου όπου διέμεναν 10 μοναχές, 3 σχολεία από τα οποία το ένα ήταν ελληνικό και 2 αλληλοδιδακτικά. Επίσης, υπήρχε ένα δημοτικό κατάστημα το οποίο χρησίμευε ως δημαρχείο και Ειρηνοδικείο καθώς και 6 ελαιοτριβεία.
Ο συνολικός πληθυσμός του Μαραθοκάμπου το 1869 ήταν 3471 κάτοικοι, οι πλειονότητα των οποίων ασχολούνταν με τη γεωργία, τη βιομηχανία, το εμπόριο και τη ναυτιλία ενώ ένα μικρό ποσοστό ήταν ιερείς και διδάσκαλοι. Αργότερα, με την ανάπτυξη της σαπωνοποιίας στη περιοχή, πολλοί κάτοικοι ασχολήθηκαν με τον κλάδο. Σ’ όλη σχεδόν τη Σάμο πήγαιναν Μαραθοκαμπίτες σαπουνάδες και πωλούσαν το σαπούνι.
Το 1920 ο πληθυσμός του Μαραθοκάμπου υπολογίζεται σε 3.967 κατοίκους εκ των οποίων οι 1.779 ήταν άντρες. Στον πληθυσμός αυτό συμπεριλαμβάνεται και ο συνοικισμός του Όρμου Μαραθοκάμπου με 220 κατοίκους, Σακουλέικα με 122 κατοίκους και τα Σεβαστέικαμε 40 κατοίκους.
Κατά τη μεταπολεμική περίοδο σημειώθηκε μεγάλη μείωση του πληθυσμού. Πιο συγκεκριμένα κατά την τελευταία απογραφή του 2011 η Δημοτική ενότητα Μαραθοκάμπου είχε 1931 κατοίκους κατανεμημένους σε οκτώ οικισμούς, οι περισσότεροι νέοι λόγω της τουριστικής δραστηριότητας. Αναλυτικά, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 ο πληθυσμός της δημοτικής ενότητας Μαραθοκάμπου ήταν ο παρακάτω: Η Εξέλιξη του Πληθυσμού στον Δήμο Μαραθοκάμπου – Απογραφές 1991 και 2001 σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ.
Θέση – Έδαφος – Κλίμα
Ο Μαραθόκαμπος είναι αμφιθεατρικά χτισμένος στη Δυτική πλευρά του Φτεριά. Στη Δύση βρίσκεται ο Κέρκης, στην Ανατολή είναι τα Κουμέικα, τα Σκουρέικα και οι Σπαθαραίοι. Στον Νότο απλώνεται ο εύφορος κάμπος της Βελανιδιάς με το επίνειο του Μαραθοκάμπου, τον Όρμο.
Ο Μαραθόκαμπος έχει ψυχρό χειμώνα έχοντας κακό γείτονα τον Κέρκη. Το καλοκαίρι πάλι τον ζημιώνει γιατί οι φαλακρές κορφές του μαζεύουν ζέστη την ημέρα και την αφήνουν τη νύχτα. Η ζέστη αυτή κάνει και μεγάλες ζημιές στα ελαιόδεντρα της περιοχής. Ιδιαιτέρως σε περίοδο ανομβρίας συμπληρώνει την καταστροφή. Εδώ φαίνεται καθαρά η αξία του δάσους, Δεν ήταν πάντα γυμνός ο Κέρκης, είχε δάση που χάριζαν δροσιά και ευφορία.
Γειτονιές – Συνοικισμοί – Τοπωνύμια
Οι γειτονιές του Μαραθοκάμπου είναι τόσες όσες και οι ενορίες του. Εκτός αυτών όμως αναφέρονται και οι παρακάτω:
Χαρακτηριστικά κατοίκων
Ο Μαραθόκαμπος αποτελούσε μία από τις ακμαιότερες περιοχές του νησιού και είχε εμπορική δραστηριότητα έχοντας με σύμμαχο τη ναυτιλία. Στο Μαραθόκαμπο υπήρχαν δημόσια και δημοτικά καταστήματα, όπως το πρωτοδικείο, το ειρηνοδικείο, το σχολαρχείο και το παρθεναγωγείο.
Οι κάτοικοι του Μαραθοκάμπου απασχολούνταν με τη γεωργία και τη ναυτιλία. Επειδή το μέρος είναι ορεινό οι Μαραθοκαμπίτες ήταν μεγαλόσωμοι, γεροί και γενναίοι καθώς και μακρόβιοι. Σύμφωνα με τον Μανώλη Μαργαρώνη (1966), η παραγωγή ελαιόλαδου ήταν το κύριο προϊόν του χωριού. Τη δεκαετία του 1960, εκτός από αυτό οι κάτοικοι παρήγαγαν κρεμμύδια, σταφύλια, σιτηρά και όσπρια. Επίσης ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και την αλιεία. Επιπρόσθετα, υπήρχε σχετικά ανεπτυγμένη βιομηχανία με την ύπαρξη πολλών ελαιοτριβείων σε διάφορες περιοχές.
Μάλιστα, στον Όρμο Μαραθοκάμπου, από το 1924 μέχρι και σήμερα λειτουργεί εργοστάσιο σαπωνοποιίας. Να προσθέσουμε επίσης ότι στον Όρμο υπήρχαν και ναυπηγεία (ταρσανάδες) που κατασκεύαζαν ξύλινα σκάφη, βάρκες και καΐκια.
Έως και σήμερα τους διακρίνει η εργατικότητα, η αγωνιστικότητα και η διάθεση προσφοράς στον συνάνθρωπο. Δεμένη κοινωνία, γαλουχημένη με αξίες και αρχές που μένουν ανεπηρέαστες στον χρόνο. Οι γυναίκες δυνατές και κυρίαρχες, με έννοια τη φροντίδα του νοικοκυριού και το μεγάλωμα των παιδιών έδιναν τον καθημερινό αγώνα τους βοηθώντας συνάμα τους άντρες τους στις αγροτικές εργασίες ή καρτερούσαν στωικά την επιστροφή τους από κάποιο ταξίδι μιας και πολλοί ασχολούνταν με τη θάλασσα.
Αρχιτεκτονική
Η αρχιτεκτονική του χωριού παρουσιάζει ποικιλία κτισμάτων λόγω της έλευσης μαστόρων και χτιστάδων από διάφορα μέρη της Ελλάδος. Έτσι, συναντά κανείς σπίτια με ίχνη ηπειρωτικής αλλά και πελοποννησιακής αρχιτεκτονικής.Τα παλαιά σπίτια του χωριού διακρίνονται από ένα ελεύθερο οικιστικό σχέδιο και ελάχιστα είχαν κήπο. Τα περισσότερα κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο, ισόγεια άλλα και διώροφα. Ταράτσες με γείσο και καμάρες πάνω από τα πλακόστρωτα σοκάκια, σφιχταγκαλιάζονται με πετρόχτιστα κεραμοσκεπή οικοδομήματα.
Τακαλντερίμια – δρομάκια στρωμένα με πέτρα με αυλάκι στο ενδιάμεσο που διευκόλυναν το πέρας των ζώων και τη διαφυγή των νερών της βροχής. Η κάθε γειτονιά ασβεστωμένη και στολισμένη με άνθη. Δεν λείπουν όμως και τα στολίδια του χωριού, οι εκκλησίες του, οι βρύσες, τα πλυσταριά και τα νεοκλασικά κτίρια. Όλα αυτά αποτελούν στολίδια που τονίζουν τη γραφικότητα του χωριού και εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη.
Αξίζει να αναφερθούμε σε ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής, το σημερινό δημοτικό σχολείο αλλιώς Κεντούρειος Σχολή που χτίστηκε το 1920 από φημισμένους Μαραθοκαμπίτες μαστόρους πέτρας με ντόπιες πέτρες και συνδετικό υλικό την πορσελάνη. Αποτελεί ένα εκλεκτό δείγμα αρχιτεκτονικής που αποτελεί σημαντικό μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς.
Βρύσες και πλυσταριά
Η κεντρική πηγή του χωριού ρέει έως και σήμερα μέσα από μια περίτεχνη βρύση η οποία χτίστηκε το 1881 κάτω από αιωνόβια πλατάνια στην πλατεία της Λούγκας.
Η βρύση της Λάκας στο κάτω μέρος του χωριού χτίστηκε το 1891,όπως αναφέρει και η επιγραφή της. Οι κάτοικοι χρησιμοποιούν το νερό για πόση.
Επίσης, χαρακτηριστική είναι και η βρύση Σγουρού η οποία κατασκευάστηκεστα τέλη του 19ου αιώνα, μη γνωρίζοντας τη ακριβή χρονολογία. Το νερό της έως και σήμερα είναι πόσιμο αν και η πηγή της βρίσκεταιμακριά από το χωριό.
Στο πάνω μέρος του χωριού, στην περιοχή της Αγίας -Τριάδας, βρίσκεται η βρύση της Άπλυτης. Παλαιότερα ήταν πλυσταριά για τον καθαρισμό των ρούχων, ενώ τώρα υπάρχει μόνο η βρύση. Το όνομά της το πήρε από τον δωρητή της, ο οποίος την ανακαίνισε το 1847.
Η βρύση Κουρούμπλη είναι φτιαγμένη από μωσαϊκό και μοιάζει με αρχαίαστήλη η οποία κατασκευάστηκε από τον Ιωάννη Βουρούδη το 1930.
Εμπόριο – Προϊόντα
Σήμερα είναι σαφώς λιγότερα αλλά τεχνολογικά εξελιγμένα για να εξυπηρετούν τους ελαιοπαραγωγούς. Επίσης στην περιοχή της Βελανιδιάς, την κατεξοχήν αγροτική περιοχή του Μαραθοκάμπου, πέρα από τα ελαιόδεντρα καλλιεργούνται ξερά κρεμμύδια που ξεχωρίζουν για το κόκκινο χρώμα και τη γλύκα τους, πατάτες και διάφορα άλλα οπωροκηπευτικά.
Στο παρελθόν αξίζει να τονίσουμε ότι άκμαζε η υλοτομία (χάρη στη θαυμαστή ξυλεία του μαύρου πεύκου του Κέρκη), η παραγωγή κάρβουνου από καμίνια που έκαναν οι ντόπιοι και η εξόρυξη της μαραθοκαμπίτικης («σαντουρνίσας») πέτρας και φυσικά το εμπόριο αφού το λιμάνι του όρμου συνέδεε το νησί με τα λιμάνια των Δωδεκανήσων και των Κυκλάδων αλλά και με τα μικρασιάτικα παράλιά, και τις βόρειες ακτές της Κύπρου και της Αφρικής.
Επίσης στον όρμο λειτουργούσαν ξακουστά καρνάγια από τον 18ο τα οποία διατηρήθηκαν έως το 1970.
Η παραγωγή ποιοτικού σαπουνιού συνεχίζεται έως και σήμερα με τα προϊόντα της ελιάς να ταξιδεύουν ανά τον κόσμο.
Πέρα από τη γεωργία, μικρή μερίδα ασχολείται με την κτηνοτροφία αλλά και με τη μελισσοκομεία. Αξίζει να αναφερθεί ότι το μέλι που παράγεται είναι εξαιρετικής ποιότητας και ξεχωρίζει σε άρωμα και γεύση.
Οι κάτοικοι του Μαραθοκάμπου έχουν σημειώσει και συνεχίζουν να έχουν μια αξιοσημείωτη πορεία στη ναυτιλία. Στοιχεία υπάρχουν για 800 ναυτικά φυλλάδια ενεργών ναυτικών επί δεκαετίες. Η ενασχόληση των κατοίκων με τη θάλασσα συνεχίζεται μέχρι και σήμερα με πολλά νέα παιδιά να ακολουθούν το επάγγελμα λόγω παράδοσης αλλά και της οικονομικής κρίσης.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι κάτοικοι του Μαραθοκάμπου εδώ και τρεις δεκαετίες ασχολούνται ενεργά με τον τουρισμό.Ο Κάμπος, τουριστική περιοχή του Μαραθοκάμπου είναι ένα πανέμορφο τουριστικό θέρετρο στους πρόποδες του Κέρκη με άριστες τουριστικές υποδομές που ικανοποιούν τις απαιτήσεις όλων των επισκεπτών, συνδυάζοντας βουνό και θάλασσα δίνοντας εικόνες απαράμιλλή ομορφιάς.Οι κάτοικοι έχουν δημιουργήσει μονάδες, καταλύματά, καταστήματα εστίασης και ψυχαγωγίας και διάφορες άλλες επιχειρήσεις επενδύοντας συνεχώς στο τουριστικό προϊόν του τόπου.
Παραδοσιακά φαγητά
Γλυκά της περιοχής είναι οι κοσκινάδες, μπακλαβάς και γλυκά του κουταλιού όπως κυδώνι, νεράτζι, καρύδι, συκαλάκι και σταφύλι.
Άγιος Αθανάσιος Mαραθοκάμπου
Ο Άγιος Αθανάσιος Mαραθοκάμπου βρίσκεται μέσα στον οικισμό του Μαραθοκάμπου, προς τη χαμηλότερη νοτιοανατολική άκρη του και παλαιότερα ήταν ενοριακή. Για τη χρονολόγησή της ενδεικτική είναι η χρονολογία 1795 (Αύγουστος) σε επιγραφή χαραγμένη επάνω από τη νότια είσοδο. Το βορεινό κλίτος της είναι αφιερωμένο στην Αγία Βαρβάρα.
Ανήκει και αυτή στον τύπο της απλής δίκλιτης εκκλησίας με δρομικά θολοσκέπαστα, κλίτη. Αυτό που κυρίως τη χαρακτηρίζει σε σχέση με τις άλλες εκκλησίες του ίδιου τύπου είναι η μεγάλη ομοιότητα των δύο κλιτών, τόσο ως προς το μέγεθος όσο και ως προς τη διαμόρφωση των επί μέρους στοιχείων -εκτός από το δυτικό άκρο του βορινού κλίτους- που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ενιαία κατασκευή.
Η επικοινωνία μεταξύ των κλιτών γίνεται με τρεις καμάρες ανοιγμένες στον ενδιάμεσό τους τοίχο. Αυτές είναι κάπως ανόμοιες, σχετικά μικρές και άνισα κατανεμημένες, πράγμα που υποδηλώνει μεγαλύτερη έμφαση στην αυτονομία των δύο χώρων παρά στην ενοποίησή τους.
Οι θόλοι των κλιτών είναι ελαφρά οξυκόρυφοι, της ίδιας καμπυλότητας, και στις γενέσεις χωρίζονται από τους τοίχους με ελαφρά προεξοχή των επιφανειών τους.
Η διαμόρφωση του ανατολικού τοίχου εμφανίζεται και στα δύο κλίτη πανομοιότυπη με την κεντρική αψίδα του ιερού, κτισμένη στο κάτω μέρος, συμμετρικά πλαισιωμένη από τις μικρότερες κόγχες της πρόθεσης και του διακονικού και με την εξοχή προς τα έξω τρίπλευρη, πεπλατυσμένη. Η τυπική επανάληψη μάλιστα της διαμόρφωσης αυτής προχωρεί και στους πλάγιους τοίχους των δύο κλιτών, με την εμφάνιση δύο πρόσθετων μικρών κογχών στα προς ανατολάς άκρα τους (συμμετρικών ως προς τον διαχωριστικό τοίχο) και ακόμη δύο παραθύρων στο μέσο περίπου του μήκους τους, επίσης συμμετρικών.
Και η ομοιότητα προχωρεί και στη διαμόρφωση των δυτικών τοίχων των κλιτών με την εμφάνιση και στους δύο του ίδιου τυποποιημένου σχήματος των δύο παραθύρων, συμμετρικά ανοιγμένων ως προς τις εκεί εισόδους. Το ίδιο ισχύει και στο εσωτερικό με τις δαπεδοστρώσεις από σχετικά κανονικές πλάκες σε απλές διατάξεις, συμπληρούμενες με τμήματα από βοτσαλωτό, αλλά και με τα τέμπλα, που είναι του ίδιου σχεδίου, ξυλόγλυπτα και ελαφρά περίτεχνου λαϊκού ύφους.
'Όπως αναφέρθηκε βέβαια πιο πάνω, η ομοιότητα των δύο κλιτών δεν ισχύει για το δυτικό άκρο του βόρειου κλίτους. Εκεί, λόγω προφανώς μιας τοπικής απότμησης του οικοπέδου, οι τοίχοι γίνονται λοξοί, ο δυτικός μάλιστα μετατοπίζεται ελαφρά προς τα εμπρός και ο θόλος διακόπτεται και αντικαθίσταται από απλή, ξύλινη, μονόρριχτη, επικεραμωμένη στέγη. Στο τμήμα αυτό υπήρχε πιθανόν παλαιότερα γυναικωνίτης.
Ένα άλλο σημείο στο οποίο διαφέρουν τα δύο κλίτη, είναι η ύπαρξη και τρίτης εισόδου στο εμπρός άκρο του νότιου τοίχου, που ανοίγεται στη μικρή πλάγια αυλή που σχηματίζουν εκεί οι δρόμοι. Επάνω δε από την είσοδο αυτήν, στη στέγη, υψώνεται ένα μικρό, απλό, τοξωτό καμπαναριό. Εκείνο πάντως που κάνει περισσότερο εντύπωση στο εξωτερικό του κτίσματος είναι η εμφανής και εδώ ομοιομορφία των όγκων των δύο κλιτών, σε συνδυασμό με τις καλοδιαστρωμένες -από τετράγωνες πλάκες- επικαλύψεις των θόλων.
Άγιος Γεώργιος Μαραθοκάμπου
Ο Αγιος Γεώργιος Μαραθοκάμπου, βρίσκεται σε ένα πρόβουνο τoυ Κέρκη, σε απόσταση 7-8 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά του οικισμού του Μαραθοκάμπου. Ήταν εκκλησία παλαιού "μονιδρίου" -του οποίου σώζεται το περιτοίχισμα και μερικά κελιά- που ανήκε στη μονή της Πάτμου και μνημονεύεται από τον Γεωργειρήνη περί τα μέσα του 17ου αιώνα. Ο Σταματιάδης πάντως αναφέρει ότι η εκκλησία κτίστηκε το 1766.
Ανήκει στον τύπο του τρίκογχου ναού. Στα περισσότερα χαρακτηριστικά της δεν διαφέρει από τα άλλα κτίσματα του τύπου, εκτός από τον τρόπο διαμόρφωσης των γωνιών του μεταβατικού τετραγώνου κάτω από τον τρούλο, όπου βρίσκουμε και πάλι την ιδιοτυπία της χρησιμοποίησης ημιχωνίων -ή, μάλλον, σφαιρικών κογχών- αντί σφαιρικών τριγώνων, όπως και στις περιπτώσεις των εκκλησιών της Ευαγγελίστριας και της Παναγιάς της Μακρινής στο Καλαμπάχτασι.
Ως πρόσθετη ιδιοτυπία -μοναδική μάλιστα για τον τύπο αυτόν στο νησί- μπορεί να θεωρηθεί επίσης η εμφάνιση εδώ μικρών, αβαθών τυφλών αψίδων στις εσωτερικές επιφανείς των πλάγιων τοίχων, στα τμήματά τους πριν και μετά από τις πλευρικές κόγχες. Κατά τα άλλα, ο τρούλος είναι σχετικά χαμηλωμένος, η κόγχη του ιερού είναι μεγάλη, αλλά κτισμένη στο κάτω μέρος, με συμμετρικές στα πλάγιά της τις μικρότερες κόγχες της πρόθεσης και του διακονικού, και εξωτερικά τρίπλευρη, οι δε πλάγιες κόγχες των χορών είναι εξωτερικά καμπύλες.