cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καθολική Εκκλησία
Αγία Έδρα, Ρωμαϊκή Κούρια και Κολλέγιο των Καρδιναλίων
Το Κολλέγιο των Καρδιναλίων είναι το σώμα όλων των καρδιναλίων της Καθολικής Εκκλησίας. Μια λειτουργία του κολλεγίου είναι να συμβουλεύει τον Πάπα για εκκλησιαστικά ζητήματα όταν τους καλεί σε ένα τακτικό συμβούλιο.Επίσης συνέρχεται με τον θάνατο ή την παραίτηση ενός πάπα ως παπικό κονκλάβιο για να εκλέξει έναν διάδοχο.Το κολλέγιο δεν έχει εξουσία εκτός της περιόδου sede vacante και ακόμη και τότε οι εξουσίες της είναι εξαιρετικά περιορισμένες από τους όρους του τρεχόντος δικαίου, το οποίο περιλαμβάνεται στο Αποστολικό σύνταγμα Universi Dominici Gregis και τον Θεμελιώδη Νόμο του Βατικανού. Ιστορικά, οι καρδινάλιοι ήταν ο κλήρος της πόλης της Ρώμης, υπηρετώντας τον Επίσκοπο Ρώμης ως Πάπα, ο οποίος κλήρος είχε κληρικά καθήκοντα σε ενορίες της πόλης.
Λατινική και Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Η Καθολική Εκκλησία αποτελείται από 24 αυτόνομες Εκκλησίες, την Λατινική (Ρωμαϊκή) Εκκλησία και 23 αυτόνομες Ανατολικές καθολικές Εκκλησίες. Η Λατινική Εκκλησία αριθμεί περί τα 1.255 δισεκατομμύρια πιστούς, είναι η μεγαλύτερη και  συγκεντρώνει περίπου το 98% των καθολικών πιστών. Οι Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες αριθμούν συνολικά περί τα 17 εκατομμύρια πιστούς και αποτελούν το υπόλοιπο 2% των πιστών της Καθολικής Εκκλησίας:
Λατινική Εκκλησία: Ονομάζεται και  Ρωμαϊκή  και  Δυτική  Εκκλησία. Είναι η μεγαλύτερη sui iuris (αυτόνομη) εκκλησία σε πλήρη κοινωνία με τον Πάπα και την υπόλοιπη Καθολική Εκκλησία. Οι απαρχές της ανιχνεύονται στα πρώιμα χρόνια του χριστιανισμού και χρησιμοποιεί το λατινικό λειτουργικό τυπικό.
Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες: Οι Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες είναι 23 αυτόνομες Εκκλησίες οι οποίες βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με τον Πάπα. Οι λειτουργικές, λατρευτικές και θεολογικές παραδόσεις τους, μοιράζονταν από κοινού με άλλες Ανατολικές Χριστιανικές εκκλησίες με τις οποίες κάποτε συνδέονταν, όπως οι Ανατολικές Ορθόδοξες και οι Αρχαίες Ανατολίτικες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Από τις Εκκλησίες αυτές, η Μαρωνιτική Εκκλησία θεωρείται ως η μόνη η οποία βρίσκεται σε διαχρονική, αδιάκοπη και πλήρη κοινωνία με την Αγία Έδρα, ενώ διεκδικούν επίσης αδιάκοπη κοινωνία η Μελχιτική Εκκλησία  και η ιταλοβυζαντινή Εκκλησία. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες ανατολικές Εκκλησίες ενώθηκαν με την Καθολική Εκκλησία μετά τον 16ο αιώνα.
Ιστορία
Η Καθολική Εκκλησία υπήρξε κινητήρια δύναμη σε μεγάλα γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας όπως στον εκχριστιανισμό της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής, την διάδοση της παιδείας και την ίδρυση Πανεπιστημίων, μοναχισμό, την ανάπτυξη τέχνης, μουσικής και αρχιτεκτονικής, την Ιερά Εξέταση, τις Σταυροφορίες και την αναλυτική φιλοσοφική μέθοδο.
Η ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας είναι μακρόχρονη και πολύπλοκη και εκτείνεται σε διάφορες χρονικές περιόδους στις οποίες ο ρόλος της Εκκλησίας ήταν πρωταγωνιστικός στην διαμόρφωση του πολιτισμού όπως τον ξέρουμε σήμερα. Παρ' όλα αυτά, η Καθολική Εκκλησία θεωρεί ότι διατήρησε αναλλοίωτα τα ουσιαστικά της δόγματα και την οργάνωσή της από τον 1ο μ.Χ. αιώνα.
Με το πέρασμα του χρόνου, η Καθολική Εκκλησία ήρθε αντιμέτωπη με προβλήματα και διαιρέσεις, όπως το σχίσμα του 1054 μ.Χ. που χώρισε την Χριστιανική Εκκλησία σε Ανατολική και Δυτική, το λεγόμενο "Σχίσμα της Δύσης" όπου από το 1378 και επί 40 χρόνια υπήρξαν μέχρι και τρεις πάπες στη διοίκηση της Δυτικής Εκκλησίας και βέβαια η Μεταρρύθμιση του Λούθηρου που οδήγησε στη δημιουργία του Προτεσταντισμού.
Πρόλογος: Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (4 π.Χ. έως 37|33 μ.Χ.)
Για την Καθολική Εκκλησία, η ιστορία της αρχίζει από την στιγμή που ο Χριστός παραδίδει στον Πέτρο την εξουσία και τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών, ο οποίος θεωρείται από την Παράδοση της Εκκλησίας αυτής, ως ο πρώτος Πάπας.
Δόγματα
Από τα πρώτα χρόνια της, η Καθολική Εκκλησία δημιούργησε και ακολούθησε κείμενα γνωστά ως "Σύμβολα Πίστεως" τα οποία είχαν συγγραφεί είτε από τον Επίσκοπο Ρώμης είτε από Οικουμενική Σύνοδο (π.χ. Σύμβολο Νίκαιας) και εξέφραζαν την δογματική αλήθεια της Εκκλησίας. Το παλαιότερο Σύμβολο Πίστεως που διασώζεται είναι το Παλαιό Ρωμαϊκό Σύμβολο, που διαμορφώθηκε τον 2ο μ.Χ. αιώνα. Μεταγενέστερη έκδοση του ιδίου Συμβόλου Πίστεως είναι το Σύμβολο των Αποστόλων που χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα από την Καθολική Εκκλησία. Αργότερα ακολούθησε μία ακόμη πιο αναλυτική έκδοση του Παλαιού Ρωμαϊκού Συμβόλου, το Σύμβολο της Νίκαιας το 325 μ.Χ. με την τελευταία επεξεργασία του να έχει γίνει στη Σύνοδο του Τολέδο η οποία πρόσθεσε το filioque το οποίο αποτέλεσε και το πρώτο σημείο τριβής με τα υπόλοιπα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία της Κωνσταντινουπόλεως της Αλεξάνδρειας της Αντιόχειας και των Ιεροσολύμων όπου το 1054 έφερε το Σχίσμα των Εκκλησιών. Αργότερα Σύμβολα Πίστεως υπήρξαν ο περίφημος Τύπος του Πάπα Όρμισδα ο οποίος αφορά το Παπικό πρωτείο και το Πιστεύω του λαού του Κυρίου του Πάπα Παύλου ΣΤ' που εκδόθηκε στις 30 Ιουνίου 1968. Ένα ακόμη δόγμα είναι και η Άμωμος Σύλληψη της Θεοτόκου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκκλησιολογία Κατηγορία:Αχιλιασμός Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Παραφινέλαιο
Το παραφινέλαιο είναι μείγμα υγρών υδρογονανθράκων της σειράς του Μεθανίου προερχόμενο κυρίως από τον οζοκηρίτη από το οποίο και εξάγεται με ειδική κατεργασία και τη βοήθεια θειικού οξέος.
Χρησιμοποιείται κυρίως στη παρασκευή αλοιφών, στη φαρμακευτική ως διαλυτικό ορισμένων φαρμάκων, καθώς επίσης και ως συστατικό καλλυντικών.Επίσης χρησιμοποιείται για το σφράγισμα δεξαμενών κρασιού.
Πηγές
Κατηγορία:Υδρογονάνθρακες
Νότια Προάστια Αθηνών
εναλλ.=|μικρογραφία|χάρτης παραλιακής ζώνης Τα Νότια Προάστια των Αθηνών είναι ένα συγκρότημα δήμων, οικοδομημένων νότια του κέντρου της Αθήνας, ανάμεσα στον Υμηττό και το Σαρωνικό. Αρχικά ξεκίνησε η οικοδομική δραστηριότητα με αφορμή την εγκατάσταση του αεροδρομίου του Ελληνικού, αλλά σύντομα διαμόρφωσαν ένα ιδιαίτερο ύφος δόμησης, συνδυάζοντας βουνό και θάλασσα. Σήμερα το αεροδρόμιο λειτουργεί ως εκθεσιακό πάρκο(μετά την εγκατάσταση του Διεθνούς Αερολιμένος Ελευθέριος Βενιζέλος στα Σπάτα). Τις υψηλότερες αξίες συγκεντρώνει η παραλιακή ζώνη, με μεγάλες αποκλίσεις από τη μέση αξία σε αρκετούς δήμους (π.χ. η παραλιακή της Καλλιθέας συγκεντρώνει στο αντικειμενικό σύστημα τιμές της τάξης των 1.700ε/τ.μ. δόμησης, το Μοσχάτο επίσης). Το δίκτυο του μετρό φτάνει μέχρι το Ελληνικό, με ενδιάμεσες στάσεις τον Άγιο Δημήτριο, την Ηλιούπολη, τον Άλιμο και την Αργυρούπολη.
Παραλιακή Αθηνών
Η παραλιακή ζώνη των Αθηνών εκτείνεται από ΝΔ. μέχρι ΝΑ. του κέντρου της. Ξεκινάει από το Νέο Φάληρο, συνεχίζει από Μοσχάτο και Καλλιθέα (παραλιακά) και καταλήγει στα υπόλοιπα νότια προάστια. Κύρια διαδρομή της είναι η δια της λεωφόρου Ποσειδώνος και αφού περάσει ο επισκέπτης από το Παλαιό Φάληρο, τον Άλιμο, το Καλαμάκι και το Ελληνικό, διέρχεται από τη Γλυφάδα και τη Βούλα, το Καβούρι και τη Βουλιαγμένη μέχρι να καταλήξει στη Βάρκιζα Βάρης και στην Σαρωνίδα. Η παραλιακή ζώνη αποτελεί οικιστικά την πιο ακριβή περιοχή των Αθηνών μαζί με τα βόρεια προάστια, χάρη στην πλούσια νυχτερινή ζωή, τα πολυτελή καταστήματα και ξενοδοχεία, τις παραλίες και την σχετικά κοντινή απόστασή της από το κέντρο της πρωτεύουσας. Επίσης συναγωνίζεται το ιστορικό κέντρο των Αθηνών (Πλάκα, Ηρώδου Αττικού) και το Σύνταγμα σε υψηλές αξίες. Συγκεντρώνει πληθώρα κόσμου το καλοκαίρι και εξυπηρετείται από το τραμ με αφετηρίες το Νέο φάληρο και την Πλατεία Συντάγματος και τέρμα το Ασκληπείο Βούλας, παράλληλα με το υφιστάμενο δίκτυο λεωφορειοδρόμων.
Οικονομικά στοιχεία
Στην πιο ακριβή περιοχή της παραλιακής αναδείχθηκε το 12μηνο του 2007 η Βάρκιζα , σύμφωνα με έρευνα του τμήματος στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, με μέση τιμή τα 3.958 ευρώ/τ.μ. και το 25% των προσφερόμενων κατοικιών να συγκεντρώνει τιμή πώλησης που υπερέβη τα 4.202 ευρώ/τ.μ. Η οικονομικότερη ζώνη εντοπίζεται στην Καλλιθέα, με μέση τιμή τα 1.725 ευρώ/τ.μ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοπογραφία της Αθήνας
Ληλάντιος Πόλεμος
Ο πόλεμος αυτός ήταν ένας από τους πρώτους γνωστούς μεγάλους πολέμους μεταξύ αρχαιοελληνικών πόλεων και πήρε πανελλήνιες διαστάσεις καθώς οι αντιμαχόμενοι Χαλκιδαίοι και Ερετριείς συμμάχησαν και με άλλες ελληνικές πόλεις. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος με τους Χαλκιδαίους συμμάχησαν οι Σάμιοι, ενώ με τους Ερετριείς οι Μιλήσιοι. Επίσης με τους Χαλκιδείς συμμάχησαν οι Θεσσαλοί, γεγονός που αναφέρεται από τον Πλούταρχο. Η ακριβής ημερομηνία αυτού του πολέμου δεν είναι σήμερα γνωστή. Τοποθετείται στα τέλη του 8ου αιώνα και στις αρχές του 7ου, ανάμεσα στα έτη 710 και 650 π.Χ.. Για τα γεγονότα του πολέμου υπάρχουν πολύ λίγες αναφορές σε αρχαίους συγγραφείς. Από ένα ποιήμα του Θέογνι μαθαίνουμε πως κατά την διάρκεια αυτής της σύγκρουσης καταστράφηκε η Ομηρική πόλη Κήρινθος. Ο πόλεμος ήταν αμφίρροπος και προκάλεσε τεράστιες καταστροφές στις δύο πόλεις και τις οδήγησε τελικά στην παρακμή. Την θέση τους ως εμπορικές δυνάμεις του αρχαίου κόσμου πήραν η Κόρινθος, τα Μέγαρα, οι πόλεις της Ιωνίας και η Αθήνα.
Παραπομπές
Ληλαντιος
Επαναστατικό Συμβούλιο (Αφγανιστάν)
Το Επαναστατικό Συμβούλιο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν (ΛΔΚΑ) διοίκησε τη Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν από το 1978 μέχρι την κατάρρευση της το 1992. Το συμβούλιο ήταν η ανώτατη κρατική εξουσία κατά το κομμουνιστικό καθεστώς και αποτελούσε πιστό αντίγραφο του Ανώτατου Σοβιέτ. Το συμβούλιο συγκαλούνταν δύο φορές τον χρόνο για να εγκρίνει τις αποφάσεις του προεδρείου.
Άνοδος στην εξουσία
Μετά την Εξέγερση του Σαούρ το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισε το κόμμα ήταν η εσωτερική σύγκρουση μεταξύ των δύο μεγαλύτερων συνιστωσών του κόμματος, του Χαλκ και του Παρτσάμ. Μετά την ανάληψη της εξουσίας, ο Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί αρνήθηκε να αποκαλύψει πληροφορίες σχετικά με την οργάνωση του ΛΔΚΑ και πώς δομούνταν. Ο Ταρακί δεν αποκάλυψε ποτέ την ταυτότητα των μελών του Επαναστατικού Συμβουλίου κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του.
Στις 24 Μαΐου 1978, το Πολιτικό Γραφείο ανακοίνωσε τη διεύρυνση του Επαναστατικού Συμβουλίου. Το νέο αυτό διευρυμένο συμβούλιο συναντήθηκε για πρώτη φορά στις 12 Ιουνίου 1978 και αυτή η συνάντηση χαρακτηρίζεται από δύο αμφιλεγόμενες αλλαγές. Η πρώτη ήταν η αλλαγή της σημαίας και η αντικατάστασή με μία πλήρως κόκκινη. Η άλλη ήταν η διακήρυξη της βασιλικής οικογένειας ως προδότες και η άρση της αφγανικής ιθαγένειας τους. Πέντε ημέρες αργότερα, το Επαναστατικό Συμβούλιο είχε μια νέα συνάντηση για το Παρτσάμ στην κυβέρνηση. Αν και δεν κυκλοφόρησαν πολλές πληροφορίες σχετικά με αυτή τη συνάντηση, οι περισσότεροι πολιτικοί του κόμματος του Παρτσάμ απεστάλησαν στο εξωτερικό ως πρέσβεις.
Υπό το καθεστώς του Καρμάλ, το Παρτσάμ κατέλαβε τις σημαντικότερες κυβερνητικές θέσεις, ενώ ανεξάρτητοι πολιτικοί κατέλαβαν θέσεις εξουσίας. Η συνιστώσα Χαλκ εξακολουθούσε να υπερτερεί του Παρτσάμ, ειδικά στον αφγανικό στρατό και άλλους τομείς ασφαλείας. Λόγω της διαμάχης για εξουσία στο κόμμα μεταξύ Χαλκ και Παρτσάμ, η πειθαρχία διερράγη. Ο Καρμάλ προσπάθησε να αντικαταστήσει επτά στρατιωτικούς αξιωματικούς του Χαλκ με μέλη του Παρτσάμ για να αποκτήσει καλύτερο έλεγχο στο κόμμα, αλλά οι αξιωματικοί κατέληξαν να αρνούνται τις προτάσεις. Η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για να παρέμβει ή να σταματήσει αυτούς τους αξιωματικούς, ενώ η κυβέρνηση του Καρμάλ τελικά εκτέλεσε δεκατρείς υποστηρικτές του Αμίν. Αυτό οδήγησε έμμεσα σε αποτυχημένα στρατιωτικά πραξικοπήματα του Χαλκ τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Οκτώβριο του 1980 και τελικά οδήγησε στην εκκαθάριση των μελών του Χαλκ από την κυβέρνηση, κάτι που ουσιαστικά έφερε την κυβέρνηση σε τέλμα παραδίδοντας τη χώρα στα χέρια των σοβιετικών συμβούλων. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης το Παρτσάμ με τη βοήθεια των Σοβιετικών μπόρεσε να ανατρέψει το πραξικόπημα την τελευταία στιγμή. Ενώ ο Καρμάλ απέτυχε όταν αποφάσισε να διαλύσει τον κομματισμό στο κόμμα, το κόμμα έγινε πιο ασφαλές λόγω της εκκαθάρισης του Χαλκ από την κυβέρνηση. Τον Ιούνιο του 1981 και πάλι το Επαναστατικό Συμβούλιο με την Κεντρική Επιτροπή διευρύνθηκαν, έχοντας πλέον δεκαπέντε μέλη. Σε αυτή τη συνάντηση ο Νουρ διορίστηκε Πρόεδρος του Συμβουλίου και ο Σουλτάν Αλί Κεστμάντ έγινε ο νέος Πρωθυπουργός του Αφγανιστάν.
Οργάνωση
Το Προεδρείο του Επαναστατικού Συμβουλίου απαρτιζόταν από τους εκπροσώπους του Επαναστατικού Συμβουλίου και μερικούς άλλους. Ο κύριος ρόλος του Προεδρείου στην πολιτική του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν ήταν να λειτουργεί ως νομοθέτης τους, εγκρίνοντας κρατικές αποφάσεις που θα κυρωνόταν ενώπιον του Επαναστατικού Συμβουλίου. Το γραφείο του Προεδρείου παρακολουθούσε επίσης το Υπουργικό Συμβούλιο. Κανένας πλην λίγων μελών του Προεδρείου δεν ήταν μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου, δηλώνοντας έτσι μια σκόπιμη προσπάθεια διαχωρισμού της εξουσίας μεταξύ των δύο κυβερνητικών οργάνων. Δεν γνωρίζουμε πολλά για το Προεδρείο κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ταρακί και του Αμίν μεταξύ 1978 και 1979. Αμέσως μετά τη σοβιετική εισβολή, αποτελούνταν από επτά μέλη, από τα οποία τέσσερα ήταν μέλη του Παρτσάμ και τρία του Χαλκ.
Το Προεδρείο ήταν το μόνιμο κυβερνητικό όργανο του Επαναστατικού Συμβουλίου. Τα μέλη του Προεδρείου εκλεγόταν από το Επαναστατικό Συμβούλιο. Πρόεδρος του Επαναστατικού Συμβουλίου ήταν ο Επικεφαλής του Προεδρείου. Οι αρμοδιότητες του Προεδρείου ήταν η επιβολή των νόμων, η χορήγηση αμνηστίας ή οι ποινές μεταξύ άλλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Αφγανιστάν
Μύρα
thumb|200px|Ο τάφος του αγίου Νικολάου Τα Μύρα ήταν αρχαία πόλη της Λυκίας στη Μικρά Ασία, στη θέση της σημερινής μικρής πόλης Kale (Demre) της επαρχίας της Αττάλειας στην Τουρκία. Η ονομασία προερχόταν από τον ποταμό Μύρο (Demre Çay). Η πόλη βρισκόταν κοντά στην οροσειρά του Μασσικύτου (Alaca Dağ). Προς τα ανατολικά η πόλη των Μύρων συνόρευε με τα Λίμυρα, μία σημαντική πόλη της Λυκίας. Από τα Μύρα ήταν η καταγωγή του Αγίου Νικολάου.
Ιστορία
Αν και ορισμένοι μελετητές εξισώνουν τα Μύρα με την πόλη Μύρα στην Αρζάβα, δεν υπάρχει καμία απόδειξη για τη σύνδεση. Δεν υπάρχει τεκμηριωμένη γραπτή αναφορά για τα Μύρα πριν καταγραφεί ως μέλος της Λυκιακής Συμμαχίας (168 π.Χ. – 43 μ.Χ.). Σύμφωνα με τον Στράβωνα (14:665) ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της συμμαχίας.
Οι αρχαίοι Έλληνες πολίτες λάτρευαν την Άρτεμη Ελευθερία, η οποία ήταν η προστάτιδα θεά της πόλης. Ο Δίας, η Αθηνά και η Τύχη λατρεύονταν επίσης. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος γράφει ότι στα Μύρα υπήρχε η πηγή του Απόλλωνα, που ονομαζόταν Curium και όταν κληθούν τρεις φορές από τον σωλήνα τα ψάρια έρχονται να δώσουν προφητικές απαντήσεις.
Ο Μέγας Αλέξανδρος κατέλαβε τη Λυκία και μετά το θάνατό του η περιοχή υπήχθη στο κράτος του Αντίγονου. Περίπου το 250 π.Χ. οι Πτολεμαίοι κατέλαβαν τη Λυκία και αργότερα οι Σελευκίδες. Το 43 μ.Χ. η περιοχή της Λυκίας περιήλθε στους Ρωμαίους διατηρώντας την αυτονομία της ως ένα βαθμό.
Στη ρωμαϊκή περίοδο η πόλη Μύρα αποτελούσε μέρος του ελληνόφωνου κόσμου της Κοίνης Ελληνιστικής, που ασπάστηκε γρήγορα τον Χριστιανισμό. Ένας από τους πρώτους Έλληνες επισκόπους της ήταν ο Άγιος Νικόλαος.
Οι Άραβες κυρίευσαν τα Μύρα της Λυκίας το 1038 μ.Χ. μετά από μακρά πολιορκία και υπέστησαν φοβερή καταστροφή.
Τα ερείπια της πόλης της Λυκίας και της Ρωμαϊκής πόλης καλύπτονται κυρίως από προσχωσιγενείς λάσπες. Η ακρόπολη στο οροπέδιο Ντεμρέ, το ρωμαϊκό θέατρο και τα ρωμαϊκά λουτρά (εσκί χαμάμ) έχουν εν μέρει ανασκαφεί. Το ημικυκλικό θέατρο καταστράφηκε σε σεισμό το 141, αλλά ξαναχτίστηκε στη συνέχεια.
Υπάρχουν δύο νεκροπόλεις λυκιακών λαξευμένων σε βράχο τάφων με τη μορφή μετώπων ναών λαξευμένες στις κάθετες όψεις των βράχων στα Μύρα: η νεκρόπολη του ποταμού και η ωκεάνια νεκρόπολη. Η ωκεάνια νεκρόπολη βρίσκεται ακριβώς βορειοδυτικά του θεάτρου. Ο πιο γνωστός τάφος στη νεκρόπολη του ποταμού, 1,5 km πάνω από το Demre Cayi από το θέατρο, είναι ο "Τάφος του Λιονταριού", που ονομάζεται επίσης "Ζωγραφισμένος Τάφος". Όταν ο ταξιδιώτης Τσαρλς Φέλλοους είδε τους τάφους το 1840, ήταν ακόμα βαμμένοι με διάφορα χρώματα (κόκκινο, κίτρινο και μπλε).
Η Ανδριακή (ή Ανδριάκη), που βρισκόταν σε απόσταση 5 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Μύρων, ήταν το λιμάνι των Μύρων στην αρχαιότητα, αλλά αργότερα καλύφθηκε από προσχώσεις. Η κύρια κατασκευή, που σώζεται εκεί μέχρι σήμερα είναι μία σιταποθήκη, που χτίστηκε κατά τη βασιλεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού (117–138 μ.Χ.). Δίπλα από αυτήν την σιταποθήκη υπάρχει ένας μεγάλος σωρός από κοχύλια Murex, απόδειξη ότι στην Ανδριακή υπήρχε διαρκώς μια επιχείρηση για την παραγωγή μωβ βαφής.
Από το 2009 γίνονται ανασκαφές στην Ανδριακή. H σιταποθήκη μετατράπηκε σε Μουσείο Λυκιακών Πολιτισμών. H σιταποθήκη έχει επτά δωμάτια και έχει μήκος 56 μέτρα και πλάτος 32 μέτρα. Στο μουσείο τοποθετήθηκαν αντικείμενα, που βρέθηκαν κατά τις ανασκαφές στη Λυκία. Αποκαταστάθηκαν οι κατασκευές στην αγορά του λιμανιού καθώς και η αγορά, η συναγωγή και μια δεξαμενή βάθους έξι μέτρων, μήκους 24 μέτρων και πλάτους 12 μέτρων. Μπροστά από το μουσείο τοποθετήθηκαν ένα σκάφος ρωμαϊκής εποχής μήκους 16 μέτρων, ένας γερανός και ένα φορτηγό αυτοκίνητο.
Επισκοπή
αριστερά|μικρογραφία|Λαξευτοί τάφοι στα Μύρα Οι Πράξεις του Παύλου (Acta Pauli) πιθανώς μαρτυρούν την ύπαρξη χριστιανικής κοινότητας στα Μύρα τον 2ο αιώνα. Ο Απόστολος Παύλος αποβιβάστηκε για σύντομο διάστημα στο λιμάνι της Ανδριακής το 60 μ.Χ., ενώ ταξίδευε προς τη Ρώμη μετά τη σύλληψή του στην Ιερουσαλήμ. Ο Le Quien ανοίγει τον κατάλογο των επισκόπων αυτής της πόλης με τον άγιο Νίκανδρο, που μαρτύρησε επί Δομιτιανού το 95 μ.Χ., ο οποίος, σύμφωνα με το Ελληνικό Μηνολόγιο, χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Άγιο Τίτο.
Το 325, η Λυκία έγινε και πάλι ρωμαϊκή επαρχία διαφορετική από αυτή της Παμφυλίας, με πρωτεύουσα τα Μύρα. Εκκλησιαστικά έγινε έτσι η μητροπολιτική έδρα της επαρχίας. Επίσκοπος Μύρων εκείνη την εποχή ήταν ο Άγιος Νικόλαος. Ο Index του 6ου αιώνα του Θεόδωρου Λέκτωρ είναι το πρώτο έγγραφο, που τον κατατάσσει μεταξύ των πατέρων της Α' Συνόδου της Νίκαιας το 325 μ.Χ.. Ο Άγιος Νικόλαος αγωνίστηκε για την εδραίωση του χριστιανισμού κατά τον πρώιμο 4ο αιώνα. Αυτός θεμελίωσε έναν χριστιανικό ναό στο λιμάνι της Ανδριακής και γι' αυτό ίσως για το λόγο θεωρείται προστάτης των ναυτικών. Μετά το θάνατό του τάφηκε εκτός των τειχών, εκεί όπου λίγο αργότερα ανεγέρθηκε η εκκλησία, που είναι αφιερωμένη στη μνήμη του.
Πολλοί άλλοι επίσκοποι των Μύρων κατονομάζονται σε σωζόμενα έγγραφα, συμπεριλαμβανομένου του Πέτρου, του συγγραφέα θεολογικών έργων για την υπεράσπιση της Συνόδου της Χαλκηδόνας, που παραθέτει ο Άγιος Σωφρόνιος ο Ιεροσολύμων και ο Φώτιος (Bibliotheca, Codex 23). Ο Θεόδωρος και ο Νικόλαος ήταν και οι δύο στη Β' Σύνοδο της Νίκαιας το 787 μ.Χ., ο πρώτος αποκήρυξε την προηγούμενη εικονομάχη θέση του, ο δεύτερος ήταν ο καθολικός επίσκοπος τον οποίο είχαν εκδιώξει οι εικονομάχοι. Η Notitia Episcopatuum of Pseudo-Epiphanius, που συντάχθηκε περίπου το 640 υπό τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ηράκλειο, αναφέρει ότι τα Μύρα εκείνη την εποχή είχαν 36 έδρες βοηθού επισκόπου. Η Notitia των αρχών του 10ου αιώνα, που αποδόθηκε στον Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ' τον Σοφό απαριθμεί μόνο 33.
Τα Μύρα κατατάσσονται σήμερα από την Καθολική Εκκλησία ως τιτουλάριος επισκοπή τόσο γενικά όσο και ως επισκοπή της Καθολικής Εκκλησίας των Μελκιτών ειδικότερα. Ενώ οι Λατίνοι επίσκοποι δεν διορίζονται πλέον σε αυτήν την επισκοπική έδρα της Ανατολής, οι Μελκίτες επίσκοποι διορίζονται.
Πολιορκία του 809
Μετά από πολιορκία το 809 μ.Χ., η πόλη των Μύρων καταλήφθηκε από τα στρατεύματα των Αββασιδών υπό τον χαλίφη Χαρούν αλ-Ρασίντ. Στις αρχές της βασιλείας του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (κυβέρνησε μεταξύ 1081 και 1118), η πόλη των Μύρων καταλήφθηκε ξανά από Μουσουλμάνους εισβολείς, αυτή τη φορά τους Σελτζούκους Τούρκους.
Μέσα στη σύγχυση, ναυτικοί από το Μπάρι της Ιταλίας άρπαξαν τα λείψανα του Αγίου Νικολάου, λόγω των αντιρρήσεων των μοναχών, που τα φρόντιζαν, και μετέφεραν τα λείψανα στο Μπάρι, όπου έφτασαν στις 20 Μαΐου 1087, και σύντομα οι επισκέπτες της πόλης έρχονταν για προσκύνημα στα ιερά λείψανα του Αγίου Νικολάου. Τρία χρόνια μετά την μετακομιδή των λειψάνων του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι οι επίσκοποι της περιοχής του Μπάρι μετέφεραν τα λείψανα από την εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου στην νεόκτιστη εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι. Στις 20 Μαΐου κάθε έτος εορτάζεται η μετακομιδή των ιερών λειψάνων τόσο από τα Μύρα της Λυκίας στο Μπάρι όσο και από την εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Εκκλησία του Αγίου Νικολάου
μικρογραφία|Κάτοψη του ναού του Αγίου Νικολάου Η παλαιότερη εκκλησία του Αγίου Νικολάου στα Μύρα χτίστηκε στην περιοχή του τάφου του Αγίου Νικολάου από την Ανατολική Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία τον 5ο ή 6ο αιώνα. Έχουν διατηρηθεί κάποια λείψανα από τη βορειοδυτική και τη νοτιοανατολική περιοχή, εκεί όπου βρισκόταν η σαρκοφάγος με το λείψανο του Αγίου. Η σημερινή εκκλησία είναι τρίκλιτη βασιλική με τρούλο και χτίστηκε κυρίως από τον 8ο αιώνα και μετά για τους Βυζαντινούς Έλληνες κατοίκους της πόλης. Ένα ελληνορθόδοξο μοναστήρι προστέθηκε στο δεύτερο μισό του 11ου αιώνα.
Το 1863, ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Β' της Ρωσίας αγόρασε το κτήριο και άρχισε να αναστηλώνεται, αλλά το έργο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Το 1923 ο ναός εγκαταλείφθηκε όταν οι χριστιανοί κάτοικοι της πόλης αναγκάστηκαν να φύγουν για την Ελλάδα λόγω της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Το 1963 ανασκάφηκε η ανατολική και η νότια πλευρά του ναού. Το 1968 στεγάστηκε ο τάφος του Αγίου Νικολάου.
Το δάπεδο του ναού είναι κατασκευασμένο από opus sectile, ένα μωσαϊκό από χρωματιστό μάρμαρο, ενώ στους τοίχους υπάρχουν μερικά υπολείμματα τοιχογραφιών. Οι τοιχογραφίες του ναού είναι πολύ σημαντικές γιατί απεικονίζουν μεταξύ άλλων και τον κύκλο του θαυματουργού βίου του Αγίου Νικολάου.
Μια αρχαία ελληνική μαρμάρινη σαρκοφάγος είχε ξαναχρησιμοποιηθεί για την ταφή του Αγίου. Αλλά τα οστά του κλάπηκαν το 1087 από εμπόρους από το Μπάρι, και τώρα κρατούνται σε αυτήν την πόλη, στη Βασιλική του Αγίου Νικολάου.
Το 2007 το Τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού έδωσε την άδεια να τελεστεί η Θεία Λειτουργία στην εκκλησία για πρώτη φορά μετά από αιώνες. Στις 6 Δεκεμβρίου 2011 χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος, ο οποίος έχει τον τίτλο του επισκόπου Μύρων.
Αρχαιολογική έρευνα
Οι αρχαιολόγοι εντόπισαν για πρώτη φορά την αρχαία πόλη το 2009 χρησιμοποιώντας ραντάρ διείσδυσης στο έδαφος, που αποκάλυψε ανωμαλίες των οποίων το σχήμα και το μέγεθος υποδηλώνουν τοίχους και κτήρια. Τα επόμενα δύο χρόνια ανέσκαψαν ένα μικρό, εκπληκτικό παρεκκλήσι του 13ου αιώνα σφραγισμένο σε μια ασυνήθιστη κατάσταση διατήρησης. Σκαλισμένος σε έναν τοίχο είναι ένας σταυρός που, όταν φωτίζεται από τον ήλιο, ακτινοβολεί το σχήμα του στο βωμό.
Στο αρχαίο θέατρο, που χρονολογείται μεταξύ 1ου και 2ου αιώνα π.Χ., οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει αρχαίες μάσκες θεάτρου, που χρησιμοποιούσαν οι ηθοποιοί στην αρχαιότητα. Στο θέατρο υπάρχουν ονόματα χαραγμένα σε διάφορα σημεία. Αυτός ήταν ένας τρόπος, για να κρατάει κάποιος τη θέση του για όλες τις παραστάσεις. Σε ένα σημείο του θεάτρου υπάρχει μία επιγραφή, που σημαδεύει τη θέση του Γελασίου, ενός μικροπωλητή, που εφοδίαζε με τρόφιμα και ποτά τους θεατές. Επίσης, σύμφωνα με μία επιγραφή στο δάπεδο της ορχήστρας τα Μύρα υποχρεώνονταν να πληρώνουν στο Κοινό των Λυκίων 7.000 δηνάρια ετησίως από τα έσοδα των δασμών.
Τον Φεβρουάριο του 2021, ερευνητές του Πανεπιστημίου Akdeniz με επικεφαλής τον Nevzat Çevik ανακοίνωσαν την ανακάλυψη δεκάδων γλυπτών από τερακότα ηλικίας 2.200 ετών με επιγραφές. Οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν επίσης κάποια υπολείμματα υλικού του ελληνιστικού θεάτρου από κεραμικό, μπρούτζο, μόλυβδο και ασήμι. Τα ειδώλια με μερικώς διατηρημένα χρώματα περιείχαν απεικονίσεις ανδρών, γυναικών, ιππικού, ζώων, ορισμένων ελληνικών θεοτήτων και ονόματα καλλιτεχνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας Κατηγορία:Ντεμρέ
Σουλτανάτο των Μαρινιδών
Το Σουλτανάτο των Μαρινιδών ήταν ένα Βερβερικό μουσουλμανικό κράτος από τα μέσα του 13ου έως τον 15ο αιώνα που έλεγχε το σημερινό Μαρόκο και, κατά διαστήματα, άλλα μέρη της Βόρειας Αφρικής (Αλγερία και Τυνησία) και της νότιας Ιβηρικής Χερσονήσου (Ισπανία) γύρω από το Γιβραλτάρ. Πήρε το όνομά του από την Βερβερική φυλή Μπάνου Μαρίν (Αραβικά: بنو مرين). Το Σουλτανάτο διοικήθηκε από την δυναστεία των Μαρινιδών, που ιδρύθηκε από τον Αμπντ αλ-Χακ I.
Το 1244, οι Μαρινίδες, έχοντας υπηρετήσει πολλά χρόνια υπό την εξουσία των Αλμοάδων, ανέτρεψαν το Αλμοαδικό Χαλιφάτο που έλεγχε το Μαρόκο. Στο απόγειο της δύναμής τους στα μέσα του 14ου αιώνα, κατά την βασιλεία του Άμπου αλ-Χασάν και του γιού του, Άμπου Ινάν, η δυναστεία των Μαρινιδών κυριάρχησε για λίγο στο μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Αφρικής (Μαγκρέμπ), συμπεριλαμβανομένων μεγάλων τμημάτων της σύγχρονης Αλγερίας και της Τυνησίας.
Μάχη του Μυριοκέφαλου
Η μάχη του Μυριοκέφαλου διεξήχθη μεταξύ Βυζαντινών και Σελτζούκων του Ικονίου, στις 17 Σεπτεμβρίου 1176, στην ομώνυμη τοποθεσία (εγκαταλελειμμένος οικισμός) στη Φρυγία, κοντά στην πόλη Λαοδίκεια (σημερινό Ντενιζλί στην Τουρκία). Αν και η μάχη αυτή έληξε ισόπαλη με τεράστιες απώλειες από την πλευρά των Σελτζούκων, το γεγονός ότι οι Σελτζούκοι κατάφεραν να εξουδετερώσουν τις πολιορκητικές μηχανές των Βυζαντινών ακυρώνοντας την εκστρατεία τους πέρασε στην ιστορία ως "συντριπτική νίκη" του Σουλτάνου του Ικονίου Κιλίτς Αρσλάν Β΄ και ως "πανωλεθρία" του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού.
Η μάχη που έγινε σ’ αυτό το δύσβατο ορεινό πέρασμα υπήρξε σχεδόν εξ ίσου καταστρεπτική με τη μάχη του Μαντζικέρτ. Αποκομμένοι και περικυκλωμένοι μέσα στις στενές διαβάσεις οι Βυζαντινοί υπέστησαν φοβερή σφαγή. Επί πλέον, σφοδρή αμμοθύελλα είχε τόσο πολύ ελαττώσει την ορατότητα, ώστε ήταν αδύνατο οι πολεμιστές να διακρίνουν τους αντιπάλους τους, με αποτέλεσμα να αλληλοσκοτώνονται. Το απόγευμα, όταν κόπασε ή θύελλα, φαινόταν ότι οι Τούρκοι νικούσαν. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι το ηθικό του βυζαντινού στρατού έπεσε ακόμη περισσότερο κατά τη διάρκεια της νύχτας με τις εκκλήσεις των Τούρκων, προς τους χριστιανούς ομοεθνείς τους να εγκαταλείψουν τους Βυζαντινούς, όσο ήταν ακόμη καιρός. Η καταπόνηση του στρατού ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο Μανουήλ σκέφθηκε σοβαρά να φύγει κρυφά και να εγκαταλείψει τον στρατό του στο έλεος των αντιπάλων.
Οι απώλειες δεν ήταν αντίστοιχες της μάχης του Μαντζικέρτ, όμως θεωρείται ότι τα αποτελέσματα στα χρόνια που ακολούθησαν ήταν η σταδιακή συρρίκνωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ολοένα και δυτικότερα, καθώς και η παράδοση της Πόλης και της Αυτοκρατορίας στα χέρια των Λατίνων και Φράγκων.
Το Μυριοκέφαλο όπως ελέχθη, είχε περισσότερο ψυχολογικό παρά στρατιωτικό αντίκτυπο, διότι όπως αποδείχθηκε η αυτοκρατορία δεν μπορούσε να καταστρέψει την δύναμη των Σελτζούκων στην κεντρική Ανατολία, παρά τις προόδους που πραγματοποιήθηκαν κατά τη βασιλεία του Μανουήλ. Ουσιαστικά, το πρόβλημα ήταν ότι ο Μανουήλ είχε εστιάσει την προσοχή του σε μια σειρά από ζητήματα ήσσονος σημασίας στην Ιταλία και την Αίγυπτο, αντί να ασχολείται με το κρίσιμο ζήτημα των Τούρκων. Αυτό έδωσε στον Σουλτάνο το χρονικό περιθώριο να εξαλείψει τους αντιπάλους του και να συγκροτήσει ικανή στρατιωτική δύναμη για να αντιμετωπίσει το Βυζαντινό στρατό σε μάχη πεδίου. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, ο Μανουήλ διέπραξε πολλά σοβαρά λάθη τακτικής, όπως το γεγονός ότι παρέλειψε να προβεί σε αναγνώριση της περιοχής/διαδρομής με ανιχνευτές, παραβλέποντας τις συμβουλές των στρατηγών του. Αυτά τα λάθη οδήγησαν τις δυνάμεις του κατευθείαν σε μία κλασική ενέδρα. Ωστόσο στην υπεράσπιση ο Μανουήλ οργάνωσε τον στρατό με πολύ αποτελεσματικό τρόπο. Ο στρατός αποτελείτο από τμήματα, καθένα από τα οποία ήταν αυτοδύναμο και μπορούσε να λειτουργήσει ως ένας μικρός ανεξάρτητος στρατός. Έχει υποστηριχθεί ότι αυτή ακριβώς η οργάνωση επέτρεψε στο μεγαλύτερο μέρος του στρατού του να επιβιώσει της ενέδρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Ικονίου Κατηγορία:Σελτζούκοι Τούρκοι Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Φρυγία Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας)
Ωογαλακτοχορτοφαγία
μικρογραφία| Χορτοφαγικός μπουφές Η ωογαλακτοχορτοφαγία είναι τύπος χορτοφαγίας που επιτρέπει την κατανάλωση ζωικών προϊόντων όπως τα αυγά και τα γαλακτοκομικά. Σε αντίθεση με την ιχθυοχορτοφαγία, δεν περιλαμβάνει ψάρια ή άλλα θαλασσινά. Μια τυπική ωογαλακτοχορτοφαγική δίαιτα μπορεί να περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, δημητριακά, ξηρούς καρπούς, σπόρους, βότανα, ρίζες, μύκητες, γάλα, τυρί, γιαούρτι, κεφίρ και αυγά.
Θρησκεία
μικρογραφία| Ωογαλακτοχορτοφαγικό γεύμα της αεροπορικής εταιρείας [[Aegean Airlines το 2018]] Στις ινδικές θρησκείες όπως ο Ινδουισμός και ο Βουδισμός, τα περισσότερα άτομα είτε ανατρέφονται ως ωογαλακτοχορτοφάγοι είτε ως γαλακτοχορτοφάγοι.
Η Βιβλική Χριστιανική Εκκλησία ήταν μια χριστιανική χορτοφαγική αίρεση που ιδρύθηκε από τον Ουίλιαμ Κάουχερντ το 1809. Ο Κάουχερντ ήταν ένας από τους φιλοσοφικούς προδρόμους της Χορτοφαγικής Εταιρείας που ιδρύθηκε το 1847. Η Βίβλος Χριστιανική Εκκλησία προώθησε τη χρήση αυγών, γαλακτοκομικών και μελιού ως τροφή που έδωσε ο Θεός για «τη γη της επαγγελίας που ρέει γάλα και μέλι» (Έξοδος 3:8).
Πολλοί ακόλουθοι της Εκκλησίας Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είναι ωογαλακτοχορτοφάγοι και έχουν συστήσει μια χορτοφαγική διατροφή, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει γαλακτοκομικά προϊόντα και αυγά, από τα τέλη του 19ου αιώνα.
Badland (βιντεοπαιχνίδι)
Το Badland (στυλιζαρισμένο: BADLAND) είναι βιντεοπαιχνίδι για κινητά που αναπτύχθηκε από την Frogmind Games και κυκλοφόρησε στις πλατφόρμες iOS και Android. Κυκλοφόρησε στο Windows Phone 8 τον Ιούνιο του 2014. Υπήρξε επίσης παιχνίδι της χρονιάς που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2015 για το PlayStation 3, PlayStation 4, PlayStation Vita, Xbox One, Wii U και το Steam για Linux, Microsoft Windows και OS X. Τον Δεκέμβριο του 2015, η συνέχεια του με το όνομα Badland 2 κυκλοφόρησε στο iOS.
Το παιχνίδι κέρδισε το βραβείο παιχνιδιού της χρονιάς iPad της Apple. για το 2013. Επίσης κέρδισε το βραβείο Grand Prix στα 9ο ετήσια Βραβεία Διεθνών Κινητών Παιχνιδιών. Το παιχνίδι έχει βαθμολογία στο Metacritic 85% με βάση 20 κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2015 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Android Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Windows Phone Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Wii U Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Φινλανδία
Ντούπνιτσα
Η Ντούπνιτσα (βουλγαρικά: Дупница) είναι πόλη της δυτικής Βουλγαρίας. Είναι στους πρόποδες της ψηλότερης οροσειράς της Βαλκανικής Χερσονήσου, της Ρίλα, και περίπου 50 χλμ. νότια της πρωτεύουσας Σόφιας. Η Ντούπνιτσα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Επαρχίας Κιουστεντίλ. Έχει πληθυσμό 35.506 κατοίκους (2012).
Τσεσσάλτο
Το Τσεσσάλτο (ιταλικά: Cessalto, βενετικά: Cesàlto ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Ντούπνιτσα
Προσωνύμιο της πόλης είναι "πόλη του φαρμακείου".
Τσεσσάλτο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Ντούπνιτσα
Η Ντούπνιτσα αναφέρεται επίσης ως "Πράσινη και Σκιερή Πόλη", λόγω της θέσης της που την καθιστά αρκετά σκιερή το καλοκαίρι και λόγω της αφθονίας των δένδρων της. Η Ντούπνιτσα είναι, όπως λέγεται συχνά, η "Μικρή Ιταλία της Βουλγαρίας". Το προσωνύμιο αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί κάτοικοι έχουν πάει όλα αυτά τα χρόνια για να εργαστούν και να ζήσουν στην Ιταλία και κάθε καλοκαίρι επιστρέφουν στην πατρίδα τους.
Ιστορία
Η πόλη υπάρχει από την Αρχαιότητα. Ο Γερμανός περιηγητής Αρνολντ φον Χαρφ επισκέφθηκε την Ντούπνιτσα το 1499 και την περιέγραψε ως "όμορφη πόλη". Ανά την ιστορία αναφέρονται τα ονόματα Τομπίνιτσα, Ντούπλα και Ντούμπνιτσα, το τελευταίο σε χρήση μέχρι την Απελευθέρωση της Βουλγαρίας (1878), οπότε το επίσημο όνομα έγινε Ντούπνιτσα. Το 1948 η πόλη μετονομάστηκε Στάνκε Ντινιτρόφ, για μια σύντομη περίοδο το 1949 ονομαζόταν Μάρεκ, για να ξαναονομαστεί Στάνκε Ντινιτρόφ το 1950. Μετά τις δημοκρατικές αλλαγές του 1989 και εξής αποκαταστάθηκε το παλιό όνομα Ντούπνιτσα.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και δεν υπήρξε εκτόπιση Βουλγάρων Εβραίων από πρώην Βουλγαρικά εδάφη, πάνω από 4.000 Εβραίοι από μέρη της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας, που είχαν προσαρτηθεί από τη Βουλγαρία συνελήφθησαν στις 4 Μαρτίου 1943 και εκτοπίστηκαν σε στρατόπεδο εγκλεισμού στην Ντούπνιτσα. Μετά από 10 μέρες στο στρατόπεδο της Ντούπνιτσα, στις 18-19 Μαρτίου μεταφέρθηκαν με τρένο στο Λομ, στο Δούναβη.
Σήμερα η Ντούπνιτσα είναι μια ταχέως αναπτυσσόμενη πόλη, που συνδυάζει νέα κτίρια με σύγχρονη αρχιτεκτονική με όλα τα ιστορικά της μνημεία. Λόγω της ωραίας θέσης της στους πρόποδες της οροσειράς Ρίλα η πόλη είναι θαυμάσιος προορισμός διακοπών. Ενας από τους κύριους βιομηχανικούς κλάδους είναι η φαρμακευτική εταιρεία Ακτάβις (πρώην ΧεΦεΚα, Βουλγαρικά ΧΦΚ) που δίνει εργασία στο 30%–40% των πολιτών. Οι μικρές επιχειρήσεις αναπτύσσονται ραγδαία λόγω της οικονομικής ανάπτυξης της πόλης.
Η Ντούπνιτσα είναι διάσημη για τα πολιτιστικά φεστιβάλ της. Από τη 1 Μαίου ως τις 2 Ιουνίου πραγματοποιούνται στην πόλη πολλά φεστιβάλ λόγω του πλούσιου Βουλγαρικού εορτολογίου. Η νυχτερινή ζωή είναι σημαντική. Υπάρχουν πολλές παμπ και κλαμπ, όπου οι νέοι συναντιούνται και διασκεδάζουν. Μερικά άλλα δημοφιλή μέρη για κοινωνικές επαφές είναι το πρόσφατα ανακαινισμένο Δημοτικό Πάρκο και ο Δημοτικός Κήπος (Градска градина, Γκράντσκα Γκράντινα).
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, οι άνθρωποι που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής : Σύνολο: 33,519
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης είναι η Μάρεκ Ντούπνιτσα. Η Μάρεκ ήταν κυρίαρχη δύναμη του Βουλγαρικού ποδοσφαίρου στα μέσα της δεκαετίας του 1970, τερματίζοντας 3η στο εθνικό πρωτάθλημα. Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον έκανε το ντεμπούτο του ως προπονητής με την Αμπερντίν εδώ το 1980, όταν η Αμπερντίν έχασε από τη Μάρεκ με 3-2. Ο Φέργκιουσον είπε ότι ακόμη θυμάται την πόλη με το τότε όνομα Στάνκε Ντινιτρόφ. Η πιο αξέχαστη νίκη της Μάρεκ με σκορ 2-0 ήταν επί της σημερινής κατόχου του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Μπάγερν Μονάχου στο Στάδιο Μπόντσουκ της Μάρεκ στα πλαίσια του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1977-1978. Ο τερματοφύλακας Ζεπ Μάγιερ έδωσε ως δώρο τα γάντια του στον τερματοφύλακα ης Μάρεκ Στογιάν Στογιάνοφ. Οι ηλικιωμένοι της πόλης θυμούνται ακόμη τη νίκη επί της Μπάγερν.
Η Μάρεκ κέρδισε επίσης το Κύπελλο Βουλγαρίας το 1978 νικώντας την ΤΣΣΚΑ στον τελικό με σκορ 1-0.
Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα παίζει στην Τρίτη Κατηγορία της Βουλγαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Προτομή του Περίανδρου (Μουσεία του Βατικανού)
Η προτομή του Περίανδρου που φιλοξενείται σήμερα στα μουσεία του Βατικανού είναι το μοναδικό επιγραφημένο γλυπτό που εικονίζει τον Περίανδρο, τύραννο της Κορίνθου. Θεωρείται όμως φανταστικό πορτραίτο.
Περιγραφή
Εικονίζει το κεφάλι ενός νεαρού άνδρα με ευγενή χαρακτηριστικά, κοντή κόμη και γένι. Ομοιάζει πολύ του Θαλή. Ο χαρακτήρας του προσώπου είναι σοβαρός και μελαγχολικός, που ίσως να εκφράζει το σκληρό πεπρωμένο της ζωής του εικονιζόμενου προσώπου. Φέρει την επιγραφή «ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ ΚΥΨΕΛΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΟΣ ΜΕΛΕΤΗ ΠΑΝ».
Ιστορική τοποθέτηση
Το πορτραίτο φέρει χαρακτηριστικά της τέχνης του τέλους του 4ου αιώνα. Η επιγραφή είναι της εποχής του Αδριανού, μιμείται όμως το αρχαϊκό ελληνικό αλφάβητο.
Προίκα
Προίκα είναι ένας θεσμός κατά τον οποίο η οικογένεια παραχωρεί στη νύφη την περιουσία της όταν παντρεύεται. Ο θεσμός της προίκας υπήρχε από τα αρχαία χρόνια και αποτελούσε τη συμβολή της γυναίκας στον κοινό βίο του ζευγαριού. Οι συνήθεις λόγοι που επιβαλλόταν ήταν αρχικά οικονομικοί και στη συνέχεια κοινωνικοί. Πέρα από τα φυσικά προσόντα της νύφης, αιτία γάμου αποτελούσε και η προίκα. Η προίκα ήταν ένα συμβόλαιο, έγγραφο και ενυπόγραφο, το οποίο επιβεβαιωνόταν από το προικοσύμφωνο. Ήταν μια ενέργεια στην οποία το συναίσθημα είχε ανύπαρκτο ρόλο στην διαδικασία λήψεως της απόφασης.
Προτομή του Περίανδρου (Μουσεία του Βατικανού)
Πηγές
Κατηγορία:Προτομές Κατηγορία:Εκθέματα στα Μουσεία Βατικανού
Προίκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Κατηγορία:Κοινωνία Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Γάμος Κατηγορία:Γυναίκες στην κοινωνία
Smartwings
Η Smartwings Α.Ε. (πρώην Travel Service Α.Ε.) είναι τσέχικη αεροπορική εταιρεία αναψυχής χαμηλού κόστους, με την έδρα της στο Διεθνές Αεροδρόμιο Πράγας «Βάτσλαβ Χάβελ», στη συνοικία Ρουζίνιε της Πράγας. Είναι η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία στην Τσεχία και εκτελεί προγραμματισμένες και ναυλωμένες πτήσεις, κυρίως σε προορισμούς αναψυχής, καθώς και μίσθωση αεροσκαφών σε άλλες αεροπορικές εταιρείες. Κατέχει επίσης το 98% της Czech Airlines και έχει θυγατρικές στην Πολωνία, στην Ουγγαρία και στη Σλοβακία.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Πρώην ταξιδιωτική πτήση με [[Boeing 737 Next Generation|Boeing 737-800 το 2013]] Το 2007, η εταιρεία μετέφερε 2,2 εκατομμύρια επιβάτες και ένα χρόνο αργότερα περίπου 2,3 εκατομμύρια επιβάτες. Το 2014, μετέφερε 4,3 εκατομμύρια επιβάτες, περίπου 1,2 από αυτούς σε τακτικές πτήσεις με το εμπορικό σήμα Smartwings.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2007, η Icelandair Group απέκτησε το 50% των μετοχών της εταιρείας μεταφορών και αγόρασε περαιτέρω μετοχές για να αυξήσει το ποσοστό συμμετοχής της στο 80% έως τον Απρίλιο του 2008. Τον Δεκέμβριο του 2008 μείωσε το ποσοστό συμμετοχής της στο 66% με την πώληση μετοχών στους άλλους μετόχους, την Unimex. Το 2009 το μερίδιό της μειώθηκε περαιτέρω στο 50,1% μέσω μιας νέας έκδοσης μετοχών. Πούλησαν επίσης ένα μέρος του μεριδίου τους σε συναδέλφους ιδιοκτήτες, μειώνοντας το ποσοστό συμμετοχής τους σε 30%. Το 2009, η Icelandair έστρεψε το μερίδιο της 30% στην Travel Service σε μια νέα εταιρεία, η οποία εξαγοράστηκε από τους πιστωτές της Icelandair. Ο κινεζικός επενδυτικός όμιλος CEFC China Energy κατέχει πλέον το 49,9% της Travel Service.
Η Travel Service κατέχει το 98% της Czech Airlines, καθώς αγόρασε το 64% από την Prisko και την Korean Air το 2017. Στο παρελθόν, κατείχε 34%, το οποίο είχε αποκτήσει το 2014.
Το 2013, η Travel Service ακύρωσε την παραγγελία της για τα Boeing 787 Dreamliner και παρήγγειλε τα Boeing 737 Max 8.
Τον Οκτώβριο του 2017, ανακοινώθηκε ότι η Travel Service σχεδίαζε να μεταφέρει την επωνυμία της από μια αεροπορική εταιρεία σε μια εταιρεία χαρτοφυλακίου και θα μεταφέρει όλες τις δραστηριότητές της υπό την επωνυμία Smartwings. Το 2018, ανακοινώθηκε ότι η Travel Service θα αντικατασταθεί από τα χρώματα της Smartwings. Επίσης το ίδιο έτος, άρχισαν οι παραδόσεις των νέων Boeing 737 MAX.
Η Travel Service μετονομάστηκε σε Smartwings, το όνομα της πρώην θυγατρικής της εταιρείας χαμηλού κόστους, το Δεκέμβριο του 2018.
Τον Μάρτιο του 2019, η Smartwings ανακοίνωσε σχέδια για τη δημιουργία μιας γερμανικής θυγατρικής έως τα τέλη του 2019 και για τη μετάβαση της θυγατρικής της Czech Airlines σε έναν ολόκληρο στόλο Boeing 737. Ωστόσο, από το 2021 αυτά τα σχέδια δεν υλοποιήθηκαν και η Czech Airlines έχει τώρα πολλά αεροσκάφη Airbus σε παραγγελία.
Τον Φεβρουάριο του 2021, η Smartwings ανακοίνωσε την επιστροφή των αποθηκευμένων Boeing 737 MAX στις πτήσεις μέχρι το τέλος του μήνα, την πρώτη ευρωπαϊκή αεροπορική εταιρεία που το έπραξε.
Επιχειρηματικά στοιχεία
εναλλ.=|μικρογραφία| Κεντρικά της Smartwings στην [[Πράγα]]
Τρέχων στόλος
εναλλ.=|μικρογραφία| Smartwings [[Boeing 737 Next Generation|Boeing 737-800]] μικρογραφία| Smartwings [[Boeing 737 MAX|Boeing 737 MAX 8]] Τον Φεβρουάριο του 2021, ο στόλος της Smartwings αποτελούταν από τα παρακάτω αεροσκάφη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικές εταιρείες της Τσεχίας Κατηγορία:Εταιρείες με έδρα την Πράγα Κατηγορία:Τσέχικα εμπορικά σήματα Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Τσεχικά (cs)
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΟΦΚ)
Στα προκριματικά της ΟΦΚ για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014 ανταγωνίζονται οι ομάδες της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Ωκεανίας για μια θέση στα τελικά που το 2014 πραγματοποιούνται στη Βραζιλία.
Πρώτος γύρος
Με βάση την κατάταξή τους οι τελευταίες τέσσερις εθνικές ομάδες λαμβάνουν μέρος στον πρώτο γύρο. Αυτές ήταν η Αμερικανική Σαμόα, οι Νήσοι Κουκ, η Σαμόα και η Τόνγκα. Οι αγώνες παίχτηκαν σε ένα ενιαίο τουρνουά στη Σαμόα από 22 έως 26 Νοεμβρίου 2011 και η Σαμόα ως νικητής του τουρνουά προχώρησε στο δεύτερο γύρο.
Δεύτερος γύρος
Ο νικητής του πρώτου γύρου ενώθηκε με τις υπόλοιπες επτά ομάδες του ΟΦΚ στο Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας του 2012. Οι τέσσερις ημιφιναλίστ (οι δύο πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο της φάσης αυτής) προχωρούν στον τρίτο γύρο. Οι όμιλοι των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου κληρώθηκαν στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας στις 30 Ιουλίου 2011.
Το τουρνουά πραγματοποιήθηκε στις Νήσους του Σολομώντα μεταξύ 1 και 10 Ιουνίου 2012. Τα Νησιά Φίτζι είχαν προταθεί για να φιλοξενήσουν το τουρνουά, αλλά τα δικαιώματα φιλοξενίας τους ανακλήθηκαν στις 14 Μαρτίου 2012.
Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας (Φάση νοκ-άουτ)
Οι τέσσερις ημι-φιναλίστ στο Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας του 2012 προχωρούν στον τρίτο γύρο του Παγκοσμίου Κυπέλλου, παρά την έκβαση των τελικών της φάσης νοκ-άουτ του ίδιου του Κυπέλλου Εθνών Ωκεανίας. Τα τελικά αποτελέσματα των νοκ-άουτ αγώνων μετράνε με διαφορετικό τρόπο, στο πλαίσιο των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς η FIFA καταμετρά τους σκόρερ στα στατιστικά στοιχεία των προκριματικών, όπως και τις κάρτες που έχουν δοθεί, οι οποίες λαμβάνονται υπ' όψη στον τρίτο γύρο των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Τρίτος γύρος
Οι τέσσερις ομάδες που πέρασαν στον τρίτο γύρο έπαιξαν ένα διπλούς αγώνες μεταξύ 7 Σεπτεμβρίου 2012 και 26 Μαρτίου 2013, με την κορυφαία ομάδα να προχωρεί στο διηπειρωτικό μπαράζ.
Σημειώστε ότι, σε αντίθεση με την προηγούμενη κατάταξή τους, η ομάδα που προχωρεί στο διηπειρωτικό μπαράζ μπορεί να είναι διαφορετική από την ομάδα που έχει κερδίσει το Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας, και αυτή η ομάδα αντιπροσωπεύει την ΟΦΚ στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013.
Η κλήρωση για τους αγώνες διεξήχθηκε στην έδρα της ΟΦΚ στο Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας στις 26 Ιουνίου 2012. Οι αγώνες ήταν προγραμματισμένοι να λάβουν χώρα κατά την περίοδο από τις 7 Σεπτεμβρίου 2012 έως τις 26 Μαρτίου 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΟΦΚ)
Κώστας Μακρής
thumb|right|300px|Ο Κώστας Μακρής μαζί με τον Αλέξη Κούγια στη κερκίδα της [[Παναχαϊκή Γ.Ε.|Παναχαϊκής]] Ο Κώστας Μακρής (αγγλικά: Con Makris) είναι Ελληνοαυστραλός ομογενής επιχειρηματίας της Αυστραλίας και ένας από τους πλουσιότερους Αυστραλούς. Επίσης ήταν πρόεδρος και μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Παναχαϊκής.
Βιογραφικά στοιχεία
Μετανάστευε στην Αυστραλία το 1963 και αρχικά δούλεψε εργάτης σε χυτήρια, αργότερα ασχολήθηκε με την αγοραπωλησία ακινήτων αγοράζοντας τα σε χαμηλή τιμή και αξιοποιώντας τα πουλούσε σε μεγαλύτερη κάνοντας μεγάλη περιουσία.
Είναι ένας από τους πλουσιότερους επιχειρηματίες στην Αυστραλία και ο πλουσιότερος ομογενής, βρίσκεται στην 36η θέση της σχετικής λίστας με περιουσία που φτάνει τα 1,06 δισεκατομμύρια δολάρια. Μένει στην Αδελαΐδα όπου είναι και το κέντρο των επιχειρήσεών του οι οποίες περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, εμπορικά κέντρα και αγοραπωλησίες ακινήτων.
Ο Κώστας Μακρής το 2005 σε μια από τις επιχειρηματικές κινήσεις τους αποφάσισε να αγοράσει την Π.Α.Ε. Παναχαϊκή, η οποία βρισκόταν στην Β’ Εθνική κατηγορία, στην τιμή των 900.000 € από τον τότε κάτοχο της Π.Α.Ε., Στάθη Μουτζουρούλια. Στις 4 Μαΐου 2009 ο Κώστας Μακρής παραχώρησε το πλειοψηφικό πακέτο στον δικηγόρο Αλέξη Κούγια αποχωρώντας από τα διοικητικά της ομάδας.
Είναι παντρεμένος και έχει έναν γιό, τον Ρός Μακρή που το 2008 κατατάχθηκε πέμπτος στη λίστα με τους πλουσιότερους νέους της Αυστραλίας έχοντας περιουσία που υπολογίζεται στα 350 εκατομμύρια δολλάρια.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί Κατηγορία:Παναχαϊκή Γ.Ε. (ποδόσφαιρο)
Κάρολος Β΄ της Λωρραίνης
Ο Κάρολος Β΄ (Charles II de Lorraine, 1364 – 25 Ιανουαρίου 1431) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1390 – 1431) και Κοντόσταυλος της Γαλλίας (1418 – 1425). Ο Κάρολος Β΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ιωάννη Α΄ δούκα της Λωρραίνης και της Σοφίας, κόρης του Έμπερχαρτ Β΄ δούκα της Βυρτεμβέργης. Απαριθμείται ως Κάρολος Β΄ επειδή προϋπήρχε ο Κάρολος της Κάτω Λωρραίνης παρά το ότι στην εποχή του το δουκάτο του περιορίστηκε μόνο στην Άνω Λωρραίνη, αφού η Κάτω Λωρραίνη είχε υποταχθεί στην Βραβάντη.
Υποτέλεια στην Βουργουνδία
250px|μικρογραφία|αριστερά|Ο Κάρολος Β΄ της Λωρραίνης Την εποχή της ηγεμονίας του είχε πολύ φιλικές σχέσεις με τον Φίλιππο Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και τον συνόδευσε στις περισσότερες εκστρατείες. Η προσέγγιση με την Βουργουνδία ξεκίνησε από την εποχή του πατέρα του, στις προσπάθειες που έκανε για να αποδεσμεύσει την Λωρραίνη από την Γαλλική Αυλή. Η προσέγγιση με τους βασιλείς της Γαλλίας είχε ξεκινήσει πριν από ενάμισι αιώνα και οφειλόταν στις προσπάθειες που έκαναν οι δούκες της Λωρραίνης να αποδεσμευτούν από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στην οποία ήταν υποτελείς. Ο Κάρολος Β΄ είχε εχθρικές σχέσεις με τον Λουδοβίκο Α΄ δούκα της Ορλεάνης, επειδή είχε βοηθήσει τους επαναστάτες εναντίον του πατέρα του και του Βεντσεσλάβου Δ΄ της Βοημίας. Ο Βεντσεσλάβος Δ΄ εκθρονίστηκε (1400) και τον διαδέχτηκε ο Ρούπερτ της Γερμανίας, πεθερός του Καρόλου Β΄. Ο Κάρολος Β΄ συμμετείχε σε πολλές Σταυροφορίες, βρέθηκε στην Τυνησία (1391) και στην αποκαλούμενη «τελευταία Σταυροφορία», που κατέληξε στην καταστρεπτική μάχη της Νικόπολης (1396). Στη συνέχεια βρέθηκε στο πλευρό του Ιωάννη του Ισχυρού κόμη του Νεβέρ, γιου του συμμάχου του Φιλίππου Β΄. Υποστήριξε το Τευτονικό Τάγμα στην Λιβονία (1399).
Πολλές φορές ήρθε σε σύγκρουση με τη γαλλική Αυλή (1405 – 1406), ιδιαίτερα όταν ο δούκας της Ορλεάνης προσπάθησε να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο πριγκιπάτο στην περιοχή. Τελικά η ήττα του στο Σαμπινέλ και η δολοφονία του στο Παρίσι στις 23 Νοεμβρίου 1407 έθεσε τέρμα στα σχέδιά του.
Με τη δολοφονία του Λουδοβίκου η Γαλλία χωρίστηκε σε δύο παρατάξεις: οι Αρμανιάκ, που αρχηγός τους ήταν ο Βερνάρδος Ζ΄ κόμης του Αρμανιάκ, δάσκαλος του νεαρού Καρόλου Α΄ δούκα της Ορλεάνης και οι Βουργούνδιοι με αρχηγό τον Ιωάννη τον Ισχυρό, γιο και διάδοχο του Φιλίππου Β΄, που υποστήριζε τον Κάρολο Β΄. Ο Κάρολος Β΄ δεν συμμετείχε στον Εκατονταετή Πόλεμο, αντίθετα συμμετείχε ο μικρότερος αδελφός του Φρειδερίκος Α΄ κόμης του Βωντεμόν, ιδρυτής του κλάδου του Βωντεμόν, που έπεσε στη Μάχη του Αζενκούρ (1415). Η βασίλισσα Ισαβέλλα των Βίττελσμπαχ διόρισε ωστόσο τον Κάρολο Β΄ ως Κοντόσταυλο της Γαλλίας (1418), αλλά αργότερα αυτός αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω του βαρύτατου έργου του (1424).
Υποτέλεια στο βασίλειο της Γαλλίας
Ο Κάρολος Β΄ υιοθέτησε ένα νέο καθεστώς μετά την δολοφονία του Ιωάννη του Ισχυρού (1419). Ο γιος και διάδοχος εκείνου Φίλιππος Γ΄ δούκας της Βουργουνδίας είχε πολλά εδάφη στις Κάτω Χώρες και τα μόνα εμπόδια να ενώσει τα εδάφη του ήταν η Καμπανία και η Λωρραίνη. Με φόβο για τις φιλοδοξίες του Φιλίππου Γ΄, ο Κάρολος Β΄ αποφάσισε να προσεγγίσει τον Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας και πάντρεψε την κόρη του Ισαβέλλα με τον μετέπειτα Βασιλιά της Νεαπόλεως Ρενέ Α΄ των Βαλουά, 2ο εξάδελφο του Καρόλου Ζ΄.