cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Τσιάρας
Ως αθλητής
Στις 8 Μαΐου 2015 συμφώνησε την επιστροφή του στο ελληνικό πρωτάθλημα με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Τον Αύγουστο του 2015 ανακοινώθηκε από την ομάδα των Τρικάλων, ενώ τον Αύγουστο 2016 υπέγραψε στην ομάδα του Απόλλωνα Πάτρας. Την πρώτη σεζόν αγωνίστηκε στην Α1 και την δεύτερη στην Α2.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2018, ανακοινώθηκε από την ομάδα της Κύμης.
Ως τιμ μάνατζερ
Το 2020, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση και ανέλαβε χρέη τιμ μάνατζερ στον Ηρακλή (συνδετικός κρίκος μεταξύ τεχνικής ηγεσίας και παικτών).
Εθνική Ομάδα
Το 1998 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Εφήβων ενώ το 2000 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Νέων.
Κυμπριάλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ντόμπριτς
thumb|250px|Ντόμπριτς: Η παλιά πόλη
Η Ντόμπριτς (βουλγαρικά:Добрич) είναι η ένατη σε πληθυσμό πόλη της Βουλγαρίας, διοικητικό κέντρο της ομώνυμης επαρχίας και πρωτεύουσα της περιοχής της Νότιας Δοβρουτσάς. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, 30 χλμ. δυτικά της Βουλγαρικής Ακτής της Μαύρης Θάλασσας σε μικρή απόσταση από θέρετρα όπως τα Αλμπένα, Μπάλτσικ και Χρυσή Αμμος. Τον Ιανουάριο του 2012 το Ντόμπριτς κατοικείτο από 90.375 ανθρώπους μέσα στα όρια της πόλης, ενώ μαζί με τα ανήκοντα στο δήμο γειτονικά χωριά ο πληθυσμός ήταν 112.203 κάτοικοι. Η πόλη πήρε το όνομά της από το Βούλγαρο μεσαιωνικό άρχοντα της γύρω περιοχής, Ντομπρότιτσα. Είναι κτισμένη στις όχθες του ομώνυμου ποταμού Ντόμπριτς. Βρίσκεται στο Οροπέδιο της Δοβρουτσάς, 51 χλμ βορειοδυτικά της Βάρνας, 512 χλμ βορειοανατολικά της Σόφιας και 37 χλμ από τα βουλγαρο-ρουμανικά σύνορα. Η πόλη έχει φαρδείς δενδροφυτεμένους δρόμους και αποτελεί σημαντικό εμπορικό, διοικητικό και παραθεριστικό κέντρο της περιοχής, ενώ ο πιο αναπτυγμένος κλάδος της οικονομίας είναι η γεωργία.
Ετυμολογία
Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Ντομπρότιτσα, ηγεμόνα της Δοβρουτσάς του 14ου αιώνα, από τη Σλαβική ρίζα ντομπρ, "καλός".
Ιστορία
Οι πρώτες μαρτυρίες κατοίκησης του σημερινού Ντόμπριτς χρονολογούνται από τον 4ο ή 3ο αιώνα π.Χ. Με το Λατινικό όνομα Abrittum ήταν πόλη της Ρωμαϊκής επαρχίας της Κάτω Μοισίας, αρκετά σημαντική ώστε να γίνει χωρεπισκοπή της Μητρόπολης της πρωτεύουσας Μαρκιανούπολης, αλλά η Καθολική επισκοπή αργότερα έσβησε. Εχουν επίσης βρεθεί ερείπια από το 2ο ως τον 4ο και από τον 7ο ως τον 11ο αιώνα, μεταξύ αυτών μια Βουλγαρική νεκρόπολη με ειδωλολατρικούς τάφους στο κέντρο της πόλης.Υποτάχθηκε διαδοχικά στους Γότθους, τους Σλάβους και τους Βουλγάρους.
Τον 11ο αιώνα εισβολές των Πετσενέγων ερήμωσαν το εσωτερικό της Δοβρουτσάς, αφήνοντας πολλούς οικισμούς στην περιοχή ακατοίκητους την εποχή της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας (1185–1396/1422).
Ο οικισμός ιδρύθηκε για δεύτερη φορά το 16ο αιώνα από τον Τούρκο έμπορο Χατζίογλου Παζαρτσίκ, του οποίου το όνομα έφερε μέχρι το 1882. Σύμφωνα με Οθωμανικά στοιχεία του 1646–1650 υπήρχαν στην πόλη πάνω από 1000 κατοικίες, περίπου 100 καταστήματα, τρία πανδοχεία, τρία Τουρκικά λουτρά, δώδεκα τζαμιά και δώδεκα σχολεία. Από το 17ο ως το 19ο αιώνα η πόλη αναπτύχθηκε ως κέντρο χειροτεχνίας, εμπορίου και γεωργίας και φημιζόταν για τα υφαντά, τα χειροποίητα ρούχα, την επεξεργασία χαλκού, τα δερμάτινα και τα αγροτικά της προϊόντα, όπως σιτάρι, λιναρόσπορο, μαλλί και τυρί. Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα, η πόλη έγινε θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια των ρωσοτουρκικών πολέμων και ο πληθυσμός της έφθασε τις 12.000, πολλοί από τους οποίους ήταν πρόσφυγες από την ανατολική Βουλγαρία μετά τους πολέμους αυτούς, και επίσης διαμορφώθηκε η πολιτιστική φυσιογνωμία της πόλης. Η πρώτη Ορθόδοξη εκκλησία ανεγέρθηκε το 1843. Η πόλη απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στις 27 Ιανουαρίου 1878 και μετονομάστηκε Ντόμπριτς στις 19 Φεβρουαρίου 1882.
Το 1949, κατά την περίοδο του κομμουνισμού, το Ντόμπριτς μετονομάστηκε Τολμπούχιν, από το Σοβιετικό Στρατάρχη Φίοντορ Τολμπούχιν. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1990 προεδρικό διάταγμα επανέφερε το παληό όνομα της πόλις Ντόμπριτς. Παρά την επαναφορά του ονόματος Ντόμπριτς αρχιτεκτονικά διατηρεί μια πρώην κομμουνιστική όψη ακόμη και τον 21ο αιώνα, ενώ οι πινακίδες κυκλοφορίας των οχημάτων της περιοχής φέρουν τα αρχικά TX (Τολμπούχιν).
Το Ντόμπριτς συνδέεται με τη ζωή και το έργο του μεγάλου Βούλγαρου μυθιστοριογράφου και δραματικού συγγραφέα Γιορντάν Γιόφκοφ (Yordan Yovkov, 1880 - 1937), ο οποίος στα διηγήματα και τα θεατρικά έργα του πραγματεύεται τη ζωή των χωρικών στη Δοβρουτσά και τη ζωή του χωριού στα Βαλκάνια. Η πόλη του Ντόμπριτς είναι γενέθλια πόλη της διάσημης Βουλγάρας δραματικής ηθοποιού Αντριάνα Μπούντεφσκα (Adriana Boudevska, 1878 - 1955) και της ποιήτριας Ντόρα Γκάμπε (Dora Gabe, 1888 -1983), η οποία είχε μεταφράσει και ποίηση του Γιάννη Ρίτσου.
Ατμόσφαιρα
Στο Δήμο του Ντόμπριτς η ποιότητα του ατμοσφαιρικού αέρα παρακολουθείται από τον κινητό σταθμό για τον έλεγχο των εκπομπών της Περιφερειακής Επιθεώρησης Περιβάλλοντος και Υδάτινων Πόρων της Βάρνας. Ο σταθμός είναι εξοπλισμένος με συσκευές αυτόματης μέτρησης που καταγράφουν τις ποσότητες διοξείδιου του άνθρακα, όζοντος, οξειδίων του αζώτου, διοξείδιου του θείου και μικροσωματιδίων σκόνης. Ο δήμος εφαρμόζει ένα πρόγραμμα μείωσης των σωματιδίων σκόνης, που εγκρίθηκε από το δημοτικό συμβούλιο το 2003.
Υδάτινοι πόροι
Οι επιφανειακοί υδάτινοι πόροι είναι ανεπαρκείς. Η πόλη υδρεύεται από γειτονικές γεωτρήσεις και λεκάνες απορροής. Οκτώ αντλιοστάσια παρέχουν καθαρό πόσιμο νερό, που δεν χρειάζεται περαιτέρω επεξεργασία. Ένας χώρος ασφαλείας περιβάλλει κάθε υδάτινο πόρο και η διανομή του νερού ελέγχεται από υπολογιστές. Ο δήμος διαθέτει πλήρες δίκτυο ύδρευσης.
Θόρυβος
Στο Δήμο του Ντόμπριτς υπάρχουν τρεις πηγές θορύβου - οι βιομηχανίες, τα νοικοκυριά και τα κατασκευαστικά έργα. Ο θόρυβος του δρόμου μετριέται σε πάνω από 20 σημεία. Τα υψηλά επίπεδα θορύβου στις βιομηχανικές περιοχές επηρεάζουν μόνο τους εκεί εργαζόμενους. Τα επίπεδα θορύβου στις περιοχές κατοικίας, που βρίσκονται μακριά από το κέντρο της πόλης είναι απολύτως αποδεκτά, ενώ τα χαμηλότερα επίπεδα είναι στα πάρκα της πόλης.
Περιοχές πρασίνου
Το δημοτικό Σχέδιο Συστήματος Πρασίνου εξετάζει την κατάσταση των υφιστάμενων περιοχών αστικού και περιαστικού πρασίνου, καθώς και την ποικιλία των φυτικών ειδών. Το Σύστημα Πρασίνου περιλαμβάνει τις εξής κατηγορίες περιοχών πρασίνου : δημόσια πάρκα και κήπους, ειδικά πάρκα και κήπους, υγειονομικό/προστατευτικό πράσινο, οδικό πράσινο και πράσινο περιορισμένης χρήσης.
Απόβλητα
Τα είδη των αποβλήτων στο δήμο είναι οικιακά, κατασκευαστικά, βιομηχανικά και επικίνδυνα. Η συσσώρευση απορριμμάτων είναι γύρω στο μέσο όρο της χώρας, διπλάσια όμως εκείνης στις αναπτυγμένες χώρες. Τα βιομηχανικά απόβλητα ποικίλλουν. Λόγω της οικονομικής κρίσης μετά το 1989 η βιομηχανική δραστηριότητα στην περιοχή υποχώρησε. Το Μάρτιο του 2000 τη συλλογή και μεταφορά των απορριμμάτων ανέλαβε η Scheele Bulgaria, πλήρως ελεγχόμενη θυγατρική της Scheele. Ολα τα απορρίμματα εναποτίθενται σε χώρο κοντά στο χωριό Μπογκντάν, 5 περίπου χλμ. από την πόλη του Ντόμπριτς.
Οικονομία
Η γενική κατάσταση της Περιφέρειας του Ντόμπριτς δεν μπορεί να θεωρηθεί καλή. Το κατά κεφαλή ΑΠ (Ακαθάριστο Προϊόν) είναι μόνο 69% του ΑΕΠ. Η ανεργία παραμένει σχετικά υψηλή, παρά τη σημαντική ανάκαμψη της αγοράς εργασίας το 2012. Τα εισοδήματα των νοικοκυριών αυξάνονται αλλά οι επιχειρήσεις δεν δείχνουν αισιοδοξία για το μέλλον. Η περιοχή έχει ένα από τους πιο αναπτυγμένους γεωργικούς τομείς στη χώρα, που παράγει σχεδόν το ένα τέταρτο του συνολικού εισοδήματος των επιχειρήσεών. Καλλιεργούνται κυρίως σιτηρά, γεγονός με κάποιες αρνητικές συνέπειες. Η παραγωγή σιτηρών δεν δημιουργεί πολλές θέσεις εργασίας και ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τη ρύπανση από νιτρικά άλατα. Ο πληθυσμός της περιοχής μειώνεται με ρυθμό ταχύτερο από τον εθνικό μέσο όρο, αλλά διατηρεί ακόμη μια σχετικά θετική ηλικιακή διάρθρωση. Η εκπαίδευση και η υγεία είναι ανεπαρκείς. Το ποσοστό φοίτησης στα σχολεία έχει μειωθεί, ενώ εκείνο εγκατάλειψης της εκπαίδευσης εξακολουθεί να είναι υψηλό. Οσον αφορά τις ιατρικές υπηρεσίες επιτακτική ανάγκη για ειδικευμένους γιατρούς. Περίπου το 40% όσων χρειάστηκαν περίθαλψη τους τελευταίους 12 μήνες προσέφυγαν για αυτό εκτός της περιφέρειας. Η περιοχή έχει αναπτυξιακές δυνατότητες αλλά απαιτούνται πιο τολμηρές μεταρρυθμίσεις στο επιχειρηματικό περιβάλλον.
Εθνολογική και θρησκευτική σύνθεση
Το ποσοστό των Ορθόδοξων Χριστιανών, σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, είναι 86%, ενώ περίπου 10% του πληθυσμού είναι Μουσουλμάνοι.
Εκκλησία "Αγίου Γεωργίου"
Η εκκλησία είναι η παλαιόετρη στο Ντόμπριτς από την περίοδο της Εθνικής Αναγέννησης. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, πολύ κοντά στην Εθνογραφική Κατοικία. Το κτίριο είναι μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Ανεγέρθηκε το 1864, στη θέση παλαιότερης Χριστιανικής εκκλησίας του 1843, που είχε καεί κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο, μαζί με την κάτω Βουλγαρική συνοικία.
Από αρχιτεκτονική άποψη η νέα εκκλησία είναι μια τρίκλιτη βασιλική. Κατασκευάσθηκε με τις δωρεές του Βουλγαρικού πληθυσμού του Ντόμπριτς και της περιφέρειάς του στην αυλή της μεγάλης μορφής της Βουλγαρικής Αναγέννησης Ιβάν Χατζή Βάλκοφ. Εικάζεται ότι η εκκλησία φτιάχτηκε από άγνωστους μαστόρους, που ανήκαν ή τουλάχιστον γνώριζαν τον περίφημο Βούλγαρο αρχιμάστορα Κόλιου Φιτσέτο. Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό έγιναν από τον Κοσμά Μπλαζένοφ, εκπρόσωπο της Σχολής του Ντέμπαρ, που κατασκεύασε επίσης το σκαλιστό τέμπλο. Οι εικόνες φιλοτεχνήθηκαν από γνωστούς ζωγράφους της εποχής - Νέντκο Τοντόροβιτς από τη Ζέραβνα, Χαραλάμπη Τοντόροφ από το Πίρντοπ και Νικολάι Βασίλιεφ από το Σούμεν. Η εκκλησία καθαγιάστηκε το 1889 από τον Επίσκοπο Συμεών.
Εκκλησία "Αγίας Τριάδας"
Η Εκκλησία της "Αγίας Τριάδας" βρίσκεται στο κέντρο του Ντόμπριτς. Στη θέση αυτή βρισκόταν παλαιότερη εκκλησία από το 1859, στα αριστερά της εισόδου της σημερινής εκκλησίας. Αργότερα ενσωματώθηκε στο πρώτο σχολείο της πόλης, όπου χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της αλληλοδιδασκαλίας. Η σημερινή εκκλησία κατασκευάσθηκε το 1911. Από αρχιτεκτονική άποψη αποτελείται από τρίκλιτη βασιλική, τρούλο και καμπαναριό. Οι εικόνες του τέμπλου της φιλοτεχνήθηκαν από το Γκοσπόντιν Ζελιάκοφ, μαθητή του Ρέπιν.
Αρμενική Εκκλησία "Αγίου Χόβχανες"
Ανεγέρθηκε το 1894, στη θέση παλαιότερου ναού του 1830. Σχεδιάσθηκε από Ιταλούς αρχιτέκτονες. Είναι μονόκλιτη εκκλησία με πέτρινα θεμέλια και τοίχους και ξύλινη οροφή. Στο ναό ύπάρχουν εικόνες Αρμενίων αγίων του 19ου αιώνα.
Αξιοθέατα
Υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα των ρωμαϊκών οικισμών του 3ου και 4ου μ. Χ. αιώνα και το Αρχαιολογικό Μουσείο, με σπάνια συλλογή νομισμάτων, μεταξύ των οποίων χρυσούς στατήρες του Μακεδόνα βασιλιά Φιλίππου Γ' Αριδαίου (323 - 317 π. Χ.)
Δημοτικό Πάρκο Αγίου Γεωργίου
Το Δημοτικό Πάρκο του Αγίου Γεωργίου (Σβέτι Γιόργι), ή δημοτικός κήπος, όπως είναι γνωστό στους κατοίκους του Ντόμπριτς, είναι το μέρος της πόλης που δέχεται τις περισσότερες επισκέψεις από κατοίκους και επισκέπτες. Το 1867 το Μπιλντιέτο (Δημοτικό Συμβούλιο) επέλεξε το μέρος στη γειτονιά Καραμποκλούκα για την ίδρυση του πρώτου δημοτικού κήπου. Τεράστια συμβολή στην ανάπτυξη του δημοτικού κήπου είχε η οικογένεια Γκραντινάροφ. Η έκτασή του είναι 43 στρέμματα και διαιρείται σε επτά τομείς - τον "Παλιό Κήπο", τον Παιδικό τομέα - μια ζώνη αναψυχής, ζώνη λιμνών του πάρκου, ζώνη βραχόκηπων σε αναβαθμίδες, ζώνη αθλημάτων κ.α. Το 1999 ο παλιός κήπος του δημοτικού πάρκου ανακηρύχτηκε πολιτιστικό μνημείο και καλλιτεχνικός κήπος. Το πάρκο βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην κεντρική πεζοδρομημένη ζώνη του Ντόμπριτς. Ακόμη και σήμερα οι επισκέπτες μπορούν να δουν μερικά είδη φυτών εισαχθέντα από την Ευρώπη στις αρχές του περασμένου αιώνα. Στο πάρκο υπάρχει επίσης ένα από τα μουσεία της πόλης, με ξεχωριστό χώρο για προσωρινές και μόνιμες εκθέσεις.
Πύργος Τηλεόρασης
Ο Πύργος Τηλεόρασης του Ντόμπριτς περιέχει εξοπλισμό για ραδιόφωνο, τηλεόραση και τηλεπικοινωνίες. Εχει ύψος 146 μέτρα και είναι κατασκευασμένος από οπλισμένο σκυρόδεμα. Ο πύργος σχεδιάστηκε από τον Πέταρ Αντρέεφ, ολοκληρώθηκε το 1979, έχει μια εξέδρα-παρατηρητήριο αναιχτή για τους τουρίστες και είναι αξιόλογος για το σχεδιασμό του.
Κέντρο Προστασίας Φύσης και Ζώων
Το κέντρο είναι το μοναδικό του είδους του όχι μόνο στη Βουλγαρία αλλά και στην Ανατολική Ευρώπη. Ιδρυμένο από ένα Βουλγαροελβετικό πρόγραμμα, διαθέτει έκταση 160 στρεμμάτων, 30ετή βλάστηση (δένδρων και θάμνων) και εύκολη πρόσβαση. Ο ζωολογικός κήπος φιλοξενεί πάνω από 100 είδη ζώων - ελάφια, ζαρκάδια, λάμα, (άγρια) άλογα Πρζεβάλσκι, αγριοκάτσικα, φασιανούς, βίσονες, εξωτικά και υδρόβια πτηνά, κ.α. - που ζουν σε συνθήκες πολύ όμοιες με το φυσικό τους περιβάλλον. Προτεραιότητα του ζωολογικού κήπου είναι η αναπαραγωγή και η επαναφορά στο φυσικό περιβάλλον απειλούμενων ζωικών ειδών.
Σιμόνε Μπατσόκι
Ο Σιμόνε Μπατσόκι (γεννηθ. 22 Ιανουαρίου 1977) είναι διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής από το Σαν Μαρίνο. Αγωνίζεται στην Sporting Novafeltria και στην Εθνική Σαν Μαρίνο. Στην εθνική ομάδα έχει 57 συμμετοχές και κατέχει το ρεκόρ συμμετοχών με την Εθνική Ομάδας της πατρίδας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγίου Μαρίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τον Άγιο Μαρίνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντομαγκνιάνο
Αρμενία
Η Αρμενία (αρμενικά: Հայաստան, μτγ: χαγιαστάν, ΔΦΑ: ), επίσημα ως Δημοκρατία της Αρμενίας, είναι χώρα της Ευρασίας ανάμεσα στη Μαύρη Θάλασσα και την Κασπία Θάλασσα στην περιοχή της Καυκασίας και στο νότιο τμήμα των Ορέων του Καυκάσου. Συνορεύει στα δυτικά με την Τουρκία, στα βόρεια με τη Γεωργία, στα ανατολικά με το Αζερμπαϊτζάν και στα νότια με το Ιράν. Βρίσκεται στο σταυροδρόμι ανάμεσα στην Ανατολική Ευρώπη και τη Δυτική Ασία, ενώ είχε και έχει εκτεταμένους κοινωνικοπολιτικούς, πολιτιστικούς και οικονομικούς δεσμούς με την Ευρώπη. Ο πληθυσμός της Αρμενίας σύμφωνα με την πιο πρόσφατη απογραφή, αυτήν του 2011, ανέρχεται σε 3.018.854 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση για το 2023 ο πληθυσμός της είναι 2.981.200 κάτοικοι.
Πρώην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία και τμήμα της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης, η Αρμενία είναι σήμερα μια πολυκομματική δημοκρατία, με αρχαία και ιστορική πολιτιστική κληρονομιά. Το Βασίλειο της Αρμενίας ήταν το πρώτο κράτος που υιοθέτησε το Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία στις αρχές του 4ου αιώνα (η παράδοση αναφέρει ως ημερομηνία το έτος 301). Η σύγχρονη Δημοκρατία της Αρμενίας είναι κατά το σύνταγμα Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική Δημοκρατία και η χριστιανική ορθόδοξη πίστη παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία και τη συνείδηση του αρμένικου λαού.
Η Αρμενία είναι μέλος σε πάνω από 40 διεθνείς οργανισμούς, μεταξύ άλλων στα Ηνωμένα Έθνη, την Ασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης, την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και τον Οργανισμό για την Οικονομική Συνεργασία στη Μαύρη Θάλασσα. Συμμετέχει επίσης στο πρόγραμμα της συμμαχίας του ΝΑΤΟ «Συνεργασία για την ειρήνη» (PfP) και στον Οργανισμό Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας. Είναι επίσης μέλος-παρατηρητής στην Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα και στο Κίνημα των Αδεσμεύτων. Η χώρα, εξαιτίας της στρατηγικής γεωγραφικής της θέσης, βρίσκεται ανάμεσα στις σφαίρες επιρροής της Ρωσίας και της Δύσης.
Ετυμολογία του ονόματος
Η ονομασία της χώρας στην Αρμένικη γλώσσα προέρχεται από το όνομα Χαΐκ. Κατά τον Μεσαίωνα, το όνομα αυτό επεκτάθηκε σε Χαγιαστάν με την προσθήκη της περσικής κατάληξης -σταν (που σημαίνει χώρα, τόπος). Το όνομα κατά την παράδοση προέρχεται από τον Χαΐκ, μυθικό γενάρχη των Αρμενίων και δισέγγονο του Νώε, που σύμφωνα με τον Μωυσή της Κορέν, νίκησε τον Βαβυλώνιο βασιλιά Μπελ το 2492 π.Χ. και εγκαταστάθηκε μαζί με τον λαό του στην περιοχή του όρους Αραράτ. Δεν υπάρχει ωστόσο επιβεβαιωμένη περαιτέρω εξήγηση του ονόματος.
Το εξώνυμο Αρμενία απαντάται για πρώτη φορά το 515 π.Χ. στην επιγραφή του Μπεχιστούν στην παλαιά περσική ως Αρμίνα. Στα ελληνικά το όνομα Αρμενία απαντάται περίπου την ίδια εποχή, με πιθανή προέλευση ένα απόσπασμα που αποδίδεται στον Εκαταίο τον Μιλήσιο από τα 476 π.Χ. Ο Ηρόδοτος στα 440 π.Χ. έγραφε «Ἀρμένιοι δὲ κατά περ Φρύγες ἐσεσάχατο, ἐόντες Φρυγῶν ἄποικοι» δηλαδή «οι Αρμένιοι ήταν εξοπλισμένοι σαν τους Φρύγες, αφού ήταν άποικοι των Φρυγών» (7.73). Μερικές δεκαετίες αργότερα ο Ξενοφώντας, στην περιγραφή της εκστρατείας του κατά των Περσών, περιγράφει με αρκετή λεπτομέρεια τη ζωή των Αρμενίων χωρικών και τη φιλοξενία τους. Αναφέρει ότι μιλούσαν μια γλώσσα που στα δικά του αυτιά έμοιαζε με τη γλώσσα των Περσών.
Αρχαιότητα
400px|thumb|Το [[Βασίλειο της Αρμενίας στη μέγιστη ακμή του κατά τη βασιλεία του Τιγράνη του Μέγα]]
Οι Αρμένιοι κατάγονται από τους αρχαίους Χουρρίτες οι οποίοι από την 3η χιλιετία π.Χ. δημιούργησαν αξιόλογους πολιτισμούς στα υψίπεδα που περιβάλλουν το Αραράτ, πάνω στο οποίο, σύμφωνα με την ιουδαϊκή και χριστιανική πίστη, προσάραξε η κιβωτός του Νώε μετά τον κατακλυσμό (Γένεση 8:4). Το πρώτο γνωστό βασίλειο των Χουρριτών βρισκόταν την 3η χιλιετία π.Χ. στην πόλη Ουρκές (σημερινή Τέλλ Μοζάν), σύμμαχοι των Ακκάδων, καταλύθηκαν από τους Αμορραίους της Μαρί τον 18ο αιώνα π.Χ. Ακολούθησε το βασίλειο των Γιαμχάντ στη βόρεια Συρία, καταλύθηκε από τους Χετταίους στη διάρκεια της εκστρατείας του βασιλιά Μουρσίλις Α΄ εναντίον της Βαβυλώνας. Η κοσμοκρατορία των Μιτάννι κράτησε περίπου δύο αιώνες (15ος – 14ος αιώνας π.Χ.), κατέλαβαν και την Ασσυρία ως την εποχή που ο Χετταίος βασιλιάς Σουπιλουλιούμας Α΄ τους έκανε υποτελείς τους. Στη συνέχεια κυριάρχησαν στην περιοχή τα βασίλεια των Χαγιάζα-Άσι (1500-1200 π.Χ.), οι Ναϊρί (1200 – 1000 π.Χ.) και οι Ουραρτού (1000 – 600 π.Χ.) Καθένας από αυτούς τους λαούς και τα βασίλεια συντέλεσαν στην εθνογένεση του αρμενικού λαού. Το Γερεβάν, πρωτεύουσα της σύγχρονης Αρμενίας, ιδρύθηκε το 782 π.Χ. από τον βασιλιά των Ουραρτού Αργκίσθι Α΄.
Γύρω στο 600 π.Χ. ιδρύθηκε το Βασίλειο της Αρμενίας από τη Δυναστεία των Οροντιδών. Το βασίλειο έφτασε στην ακμή του κατά το 95-66 π.Χ., την εποχή του Τιγράνη του Μέγα, και ήταν ένα από τα πιο ισχυρά βασίλεια της περιοχής. Το βασίλειο της Αρμενίας υπήρξε άλλοτε ανεξάρτητο και άλλοτε προτεκτοράτο ισχυρότερων αυτοκρατοριών. Η στρατηγική θέση της Αρμενίας, μεταξύ δυο ηπείρων, προκάλεσε την εισβολή πολλών λαών ανά τους αιώνες, όπως οι Ασσύριοι, οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί, οι Άραβες, οι Μογγόλοι, οι Πέρσες, οι Οθωμανοί και οι Ρώσοι.
Στις αρχές του 4ου αιώνα η Αρμενία έγινε το πρώτο κράτος στην ιστορία που υιοθέτησε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία, ενώ χριστιανικές κοινότητες είχαν κάνει την εμφάνισή τους ήδη από το 40 μ.Χ. Υπήρχαν επίσης και παγανιστικές κοινότητες, όμως προσηλυτίστηκαν στο χριστιανισμό από τους πολυάριθμους ιεραπόστολους που έδρασαν στην Αρμενία. Ο Τιριδάτης Γ΄ έγινε ο πρώτος μονάρχης που εκχριστιάνισε επίσημα τους υπηκόους του, δέκα χρόνια πριν την παύση των διώξεων από τον Γαλέριο και τριάντα χρόνια πριν βαπτιστεί ο Μέγας Κωνσταντίνος.
Μετά την κατάρρευση του Βασιλείου της Αρμενίας στα 428, το μεγαλύτερο μέρος του ενσωματώθηκε στην Περσική Αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Μετά την αρμενική εξέγερση που κορυφώθηκε στη Μάχη του Βαρτανάντζ το 451, οι Χριστιανοί Αρμένιοι διατήρησαν τη θρησκευτική τους ελευθερία, ενώ στην περιοχή παραχωρήθηκε καθεστώς αυτονομίας. Το δυτικό τμήμα του βασιλείου της Αρμενίας ενσωματώθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και οργανώθηκε σε τέσσερα θέματα από τον Ιουστινιανό, οι Αρμένιοι στο τμήμα αυτό έγιναν Βυζαντινοί πολίτες. Οι Αρμένιοι ήταν μεγάλοι στρατιωτικοί ηγέτες και σκληροί μαχητές γι'αυτό διέπρεψαν τον επόμενο αιώνα στο Βυζάντιο αναδεικνύοντας ισχυρούς στρατηγούς και αυτοκράτορες όπως ο Ηράκλειος, γιος ενός επίσης σπουδαίου Αρμένιου στρατηγού, του Ηρακλείου έξαρχου της Καρχηδόνας. Ο Αρμένιος ιστορικός Σεβεός που έζησε τον 7ο αιώνα μ.Χ., περιγράφει αναλυτικά τα γεγονότα της εποχής του ως την κατάκτηση της χώρας του από τους Άραβες το 661.
Μεσαίωνας
thumb|Η Αρμενία των Βαγρατιδών κατά το έτος 1000 thumb|Χάρτης του Αρμενικού Βασιλείου της [[Κιλικίας, 1199-1375]] Μετά την κατάκτησή της από τους Άραβες, η Αρμενία έγινε το Εμιράτο της Αρμενίας, μια αυτόνομη περιοχή μέσα στην Αραβική αυτοκρατορία, παίρνοντας πίσω και τα εδάφη που είχαν πριν αποτελέσει τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το Εμιράτο κυβερνούνταν από τον Πρίγκιπα της Αρμενίας, που αναγνωριζόταν από τον Χαλίφη και τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα. Ήταν τμήμα της διοικητικής υποδιαίρεσης Αμρινίγια που δημιουργήθηκε από τους Άραβες, που περιελάμβανε και τμήματα της Γεωργίας και της Αλβανίας του Καυκάσου, και είχε ως πρωτεύουσα την αρμενική πόλη Ντβιν. Το πριγκιπάτο διατηρήθηκε μέχρι το 884, όταν και απέκτησε και πάλι την ανεξαρτησία του από την αποδυναμωμένη πλέον Αραβική Αυτοκρατορία.
Το νέο βασίλειο κυβερνήθηκε από τη Δυναστεία των Βαγρατιδών, και κράτησε έως το 1045. Με το πέρασμα του χρόνου, πολλά τμήματα της Βαγρατιδικής Αρμενίας διαχωρίστηκαν ως ανεξάρτητα βασίλεια και πριγκιπάτα, όπως το βασίλειο του Βασπουραχάν που κυβερνούνταν από τον Οίκο των Αρτσρούνι, που ωστόσο αναγνώριζαν την εξουσία των Βαγρατιδών βασιλέων.
Το 1045, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατέκτησε τη Βαγραδιτική Αρμενία και σύντομα και τα υπόλοιπα αρμενικά κράτη. Η κατοχή από τους Βυζαντινούς ήταν σύντομη, καθώς το 1071 οι Σελτζούκοι Τούρκοι τους νίκησαν στη Μάχη του Ματζικέρτ κατακτώντας την Αρμενία και εγκαθιδρύοντας την Αυτοκρατορία των Σελτζούκων. Για να αποφύγει τον θάνατο ή την υποτέλεια στα χέρια αυτών που δολοφόνησαν τον πρόγονό του Γκαγκίκ Β΄, βασιλιά της Ανί, πρωτεύουσας του βασιλείου των Βαγρατίδων, ο Ρουπέν Α΄, μαζί με μερικούς ακόμη Αρμένιους, κατέφυγε στα φαράγγια της οροσειράς του Ταύρου και από εκεί στην Ταρσό της Κιλικίας. Ο Βυζαντινός κυβερνήτης της πόλης τους φιλοξένησε. Λίγο αργότερα εκεί θα ιδρυόταν το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας.
Η αυτοκρατορία των Σελτζούκων σύντομα άρχισε να καταρρέει. Στις αρχές του 12ου αιώνα, πρίγκιπες από των οίκο των Ζακαριδών εγκαθίδρυσαν ένα ημιαυτόνομο πριγκιπάτο στη βόρεια και ανατολική Αρμενία, που έμεινε γνωστό ως Ζακαριδική Αρμενία. Οι ευγενείς της οικογένειας των Ομπελιάν διακυβέρνησαν μαζί με τους Ζακαρίδες διάφορα τμήματα της χώρας.
Υπό ξένη κατοχή
Κατά τη δεκαετία του 1230 οι Μογγόλοι Ιλκχάν κατέκτησαν το πριγκηπάτο και την υπόλοιπη Αρμενία. Τις εισβολές των Μογγόλων σύντομα ακολούθησαν αυτές άλλων φυλών της Κεντρικής Ασίας, που συνεχίστηκαν έως και το 15ο αιώνα. Μετά από τόσες εισβολές, που καθεμιά τους έφερνε την καταστροφή στη χώρα, η Αρμενία αποδυναμώθηκε. Κατά το 16ο αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι Πέρσες Σαφαβίδες, μοιράστηκαν την Αρμενία. Αργότερα, η Ρωσική Αυτοκρατορία ενσωμάτωσε την ανατολική Αρμενία (που αποτελούνταν από τα χανάτα του Γερεβάν και του Καραμπάχ) το 1813 και 1828.
Κάτω από την οθωμανική κυριαρχία, οι Αρμένιοι απολάμβαναν σχετικά μεγάλη αυτονομία στις περιοχές τους και ζούσαν σε σχετική αρμονία με τις άλλες εθνοτικές ομάδες της αυτοκρατορίας (συμπεριλαμβανομένων των κυρίαρχών, τους Τούρκων). Παρόλα αυτά, σαν Χριστιανοί που ζούσαν σε ένα αυστηρά Μουσουλμανικό κοινωνικό σύστημα, οι Αρμένιοι υπήρξαν θύματα διακρίσεων. Στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν οι Αρμένιοι άρχισαν να διεκδικούν την αυτονομία τους, προέκυψε και το λεγόμενο αρμενικό ζήτημα. Το πρόβλημα της αυτοδιάθεσής τους, όταν ανέλαβαν να το ενισχύσουν και οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, πήρε διεθνείς διαστάσεις. Όταν άρχισαν να διεκδικούν περισσότερα δικαιώματα, ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ οργάνωσε σφαγές των Αρμενίων κατά το 1894-96, με τελικό απολογισμό 100-200.000 θύματα.
Ειδικά κατά των Αρμενίων, όπως και κατά άλλων χριστιανών, κάποτε εφαρμόστηκαν ακραία μέτρα όπως η απαγόρευση χρήσης της μητρικής γλώσσας επί ποινή κοψίματος της γλώσσας, κάτι που θεωρείται σύμφωνο με την τουρκική παράδοση. Επίσης, σε έγγραφα του Βρετανικού Foreign Office του 1911, αναφέρεται ότι τοπικοί αξιωματούχοι, παρακάμπτοντας τα προνόμια που είχαν δοθεί στο Αρμενικό Πατριαρχείο για τη λειτουργία των σχολείων, έθεταν νομικά εμπόδια στη λειτουργία κάποιων σχολείων.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και η Γενοκτονία των Αρμενίων
Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την περιφερειακή διαμάχη μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας στον Καύκασο και την Περσία, η νέα κυβέρνηση άρχισε να βλέπει με καχυποψία τους Αρμένιους, επειδή στον Ρωσικό στρατό υπήρχε ένα τμήμα Αρμενίων εθελοντών. Στις 24 Απριλίου 1915 διάφοροι σημαίνοντες και διανοούμενοι Αρμένιοι, διώχτηκαν από την Κωνσταντινούπολη. Στις 29 Μαΐου 1915 το Οθωμανικό Κοινοβούλιο πέρασε νόμο με τον οποίο διατασσόταν η μετακίνηση των αρμενικών πληθυσμών προς τη σημερινή Συρία, καθώς θεωρούνταν απειλή για την εθνική ασφάλεια. Κατά τη διάρκεια αυτής της μετακίνησης, πέθαναν ή δολοφονήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένιοι, στα γεγονότα που σήμερα περιγράφονται με τον όρο «Γενοκτονία των Αρμενίων». Τα γεγονότα αυτά θεωρούνται από τους Αρμένιους και από μεγάλο μέρος των Δυτικών ιστορικών, ως γενοκτονία οργανωμένη από το τουρκικό κράτος. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας υποστηρίζουν τη θέση ότι δεν υπάρχουν αδιαμφισβήτητες αποδείξεις που επιτρέπουν τον χαρακτηρισμό των γεγονότων ως γενοκτονία, αν και πρόσφατα η Γενοκτονία των Αρμενίων αναγνωρίστηκε από το Κοινοβούλιο των ΗΠΑ. Οι τουρκικές αρχές υποστηρίζουν ότι οι θάνατοι ήταν αποτέλεσμα εμφυλίου πολέμου, ασθενειών και λιμού, και ότι θύματα υπήρξαν και από τις δυο πλευρές. Οι περισσότερες πηγές υπολογίζουν τον αριθμό των θυμάτων από 30.000 έως 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους. Η Αρμενία και η αρμενική διασπορά εδώ και πάνω από 30 χρόνια κάνουν διεθνή εκστρατεία για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Ως ημέρα μνήμης θεωρείται η 24η Απριλίου, όταν και ξεκίνησαν οι διωγμοί κατά των Αρμενίων.
Αν και ο Ρωσικός στρατός κυρίευσε το μεγαλύτερο μέρος της Οθωμανικής Αρμενίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι εδαφικές αυτές κτήσεις χάθηκαν με τη Ρωσική Επανάσταση του 1917. Τότε, η υπό ρωσικό έλεγχο Ανατολική Αρμενία, η Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν επιχείρησαν να δημιουργήσουν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Υπερκαυκασίας, που ωστόσο διήρκεσε μόλις μέχρι τον Μάιο του 1918, όταν τα συμβαλλόμενα μέρη αποφάσισαν τη διάλυσή της. Κατόπιν, η Ανατολική Αρμενία ανεξαρτητοποιήθηκε στις 28 Μαΐου 1918 ως Δημοκρατία της Αρμενίας.
Δημοκρατία της Αρμενίας
thumb|350px|left|Χάρτης της πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας. Τα δυτικά σύνορα απεικονίζονται όπως είχαν προταθεί από τον Γούντροου Ουίλσον Η σύντομη αυτή ανεξαρτησία σημαδεύτηκε από πόλεμο, εδαφικές αμφισβητήσεις, μαζική εισροή προσφύγων από την καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, επιδημίες και λιμό. Παρ' όλα αυτά, οι νικήτριες του πολέμου δυνάμεις της Αντάντ, θέλησαν να ενισχύσουν το νέο αρμενικό κράτος με κεφάλαια και άλλες μορφές βοήθειας.
Κατά το τέλος του πολέμου, η Αντάντ επεδίωκε τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Συνθήκη των Σεβρών, που υπογράφηκε ανάμεσα στους νικητές του πολέμου και την Υψηλή Πύλη στις 10 Αυγούστου 1920, εγγυάτο την ύπαρξη της Δημοκρατίας της Αρμενίας και προέβλεπε την προσθήκη σε αυτήν επιπλέον των εδαφών της Οθωμανικής Αρμενίας. Καθώς τα νέα σύνορα της χώρας χάραξε ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον, το κράτος μερικές φορές αποκαλείται «Ουιλσονιανή Αρμενία». Υπήρχε επίσης η σκέψη να γίνει η Αρμενία προτεκτοράτο των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Συνθήκη, παρ' όλα αυτά, απορρίφθηκε από το Τουρκικό Εθνικό Κίνημα και δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Το Κίνημα, με αρχηγό τον Κεμάλ Ατατούρκ, χρησιμοποίησε τους ταπεινωτικούς όρους της Συνθήκης ως αφορμή για να πάρει την εξουσία στην Τουρκία και να αντικαταστήσει τη μοναρχία με τη δημοκρατία, επανιδρύοντας το κράτος με πρωτεύουσα την Άγκυρα.
Το 1920, τουρκικές εθνικιστικές δυνάμεις εισέβαλαν στη Δημοκρατία της Αρμενίας από τα ανατολικά, κι έτσι ξεκίνησε ο Τουρκοαρμενικός πόλεμος. Οι τουρκικές δυνάμεις υπό την ηγεσία του Καζίμ Καραμπεκίρ, κατέλαβαν τα εδάφη που είχε προσαρτήσει η Ρωσία μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877, καθώς και το Αλεξαντροπόλ (το σημερινό Γκιουμρί). Οι συγκρούσεις τελείωσαν με τη Συνθήκη του Αλεξαντροπόλ, που υπογράφηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1920. Η Συνθήκη ανάγκασε την Αρμενία να αφοπλίσει το μεγαλύτερο μέρος του στρατού της, να επιστρέψει στην Τουρκία περισσότερο από 50% των προπολεμικών εδαφών της, και να εγκαταλείψει τις αξιώσεις για αρμενικό κράτος κατά το σχέδιο Ουίλσον και τους όρους της Συνθήκης των Σεβρών. Ταυτόχρονα όμως, η Εντέκατη Στρατιά της Σοβιετικής Ένωσης εισέβαλε στην Αρμενία στο Καραβανσαράι (το σημερινό Ιτζεβάν) στις 29 Νοεμβρίου. Έως τις 4 Δεκεμβρίου, οι Σοβιετικές δυνάμεις είχαν μπει στο Γερεβάν, σημαίνοντας και το τέλος της Δημοκρατίας της Αρμενίας.
Σοβιετική Αρμενία
200px|thumb|right|Το εθνόσημο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας τη Αρμενίας, με το Αραράτ στο κέντρο του Η Αρμενία ενσωματώθηκε στη Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ) και μαζί με τη Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν αποτέλεσε την Ομοσπονδία Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών της Υπερκαυκασίας, που ιδρύθηκε στις 12 Μαρτίου του 1922. Με την προσάρτηση αυτή, η Συνθήκη της Αλεξανδρούπολης αντικαταστάθηκε με την τουρκο-σοβιετική Συνθήκη του Καρς. Σύμφωνα με αυτήν, η Τουρκία παρέδιδε στη Σοβιετική Ένωση τον έλεγχο της Αζαρίας και του λιμανιού Μπατούμι, με αντάλλαγμα την κυριαρχία στις πόλεις Καρς, Αρνταχάν και Ιγντίρ, που όλες ήταν τμήμα της Ρωσικής Αρμενίας.
Η ΟΣΣΔΥ συνέχισε να υπάρχει έως το 1936, οπότε διαιρέθηκε σε τρεις ξεχωριστές οντότητες, τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αρμενίας, τη ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν και τη ΣΣΔ της Γεωργίας. Οι Αρμένιοι έζησαν σε κλίμα σχετικής σταθερότητας ως τμήμα της ΕΣΣΔ. Έλαβαν φάρμακα, τρόφιμα και άλλες ενισχύσεις από τη Μόσχα, και το κομμουνιστικό καθεστώς αποτέλεσε θετική εξέλιξη σε σχέση με τα προηγούμενα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η κατάσταση δυσκόλεψε για την εκκλησία, που αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα κατά τη Σοβιετική εποχή. Μετά τον θάνατο του Λένιν, ηγέτης της ΕΣΣΔ έγινε ο Ιωσήφ Στάλιν, οπότε και ξεκίνησε μια νέα εποχή διώξεων για τους Αρμένιους. Όπως συνέβη και με άλλες εθνοτικές μειονότητες που ζούσαν στην ΕΣΣΔ, πολλές χιλιάδες Αρμένιοι εκτοπίστηκαν και άλλοι εκτελέστηκαν.
Εκείνη την εποχή ξεκίνησε και η βιομηχανοποίηση της Αρμενίας, που αν και η μικρότερη από τις Σοβιετικές Δημοκρατίες θα γινόταν μία από τα σημαντικότερα παραγωγικά κέντρα της Σοβιετικής Ένωσης. Η Αρμενία ευτύχησε να μη γνωρίσει την καταστροφή που έπληξε τη δυτική ΕΣΣΔ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου, αν και ήταν στόχος των Ναζί, καθώς αποτελούσε πέρασμα για τα πετρέλαια του Καυκάσου· όμως τελικά τα σχέδιά τους δεν πέτυχαν. Οι Αρμένιοι συμμετείχαν στην πολεμική προσπάθεια της ΕΣΣΔ και θρήνησαν περίπου 150.000 θύματα. Ο Αρμένιος στρατηγός Χοβάνες Μπαγκραμιάν, ανέλαβε τη διοίκηση του Μετώπου της Βαλτικής και για τις επιτυχίες του εκεί τιμήθηκε ως Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης.
Με το τέλος του πολέμου, οι Αρμένιοι ζήτησαν από τον Στάλιν να παρθούν πίσω οι επαρχίες Καρς, Ιγκντίρ και Αρνταχάν που είχαν παραχωρηθεί στην Τουρκία κατά τη συνθήκη του Καρς. Η ΕΣΣΔ κήρυξε τη Συνθήκη άκυρη και ετοιμάστηκε να εισβάλλει στην Τουρκία προκειμένου να προσαρτήσει τα εδάφη αυτά, καθώς όμως εκείνη την εποχή ξεκινούσε ο Ψυχρός Πόλεμος η επέμβαση ματαιώθηκε προκειμένου να μη συμβεί ευρύτερη σύρραξη, καθώς η Τουρκία είχε αρχίσει να αναπτύσσει δεσμούς με τη Δύση.
Η ζωή στη Σοβιετική Αρμενία παρουσίασε βελτίωση όταν τα ηνία της ΕΣΣΔ ανέλαβε ο Νικήτα Χρουστσώφ το 1954. Η εκκλησία γνώρισε μια ανανέωση με την ανάληψη καθηκόντων από τον Καθολικό Βάζγκεν Α' το 1955. Το 1967 κατασκευάστηκε ένα μνημείο για τα θύματα της Γενοκτονίας των Αρμενίων στους λόφους πάνω από τον ποταμό Χραζντάν στο Γερεβάν. Αυτό υπήρξε αποτέλεσμα των μαζικών διαμαρτυριών των Αρμενίων στα 50 χρόνια από τη Γενοκτονία το 1965.
thumb|337x337px|left|Δημόσια διαμαρτυρία κατά της πολιτικής του Σοβιετικού κράτους στην Όπερα του Γερεβάν το 1988 Στην εποχή του Γκορμπατσώφ κατά τη δεκαετία του '80, οι Αρμένιοι άρχισαν να απαιτούν περιβαλλοντικά μέτρα για την περιοχή τους, καθώς η έντονη βιομηχανοποίηση είχε δημιουργήσει μεγάλη ρύπανση. Άρχισαν επίσης εντάσεις μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και του θύλακα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, περιοχή όπου ο πληθυσμός της είναι κατά πλειοψηφία αρμενικός και διαχωρίστηκε από την Αρμενία κατά διαταγή του Ιωσήφ Στάλιν το 1923. Οι Αρμένιοι του Καραμπάχ απαιτούσαν την επανένωσή τους με τη μητέρα Αρμενία. Ειρηνικές πορείες στο Γερεβάν προς αλληλεγγύη των αιτημάτων των Αρμενίων του Καραμπάχ απαντήθηκαν με ένα πογκρόμ Αρμενίων στην αζερική πόλη του Σουμγκαίτ. Η δεκαετία έκλεισε με έναν καταστρεπτικό σεισμό μεγέθους 7,2 που έπληξε την Αρμενία το 1988 και προκάλεσε τον θάνατο 50.000 ανθρώπων και πάρα πολλές υλικές ζημιές.
Η ανικανότητα του Γκορμπατσώφ να λύσει τα προβλήματα της Αρμενίας (ειδικά αυτό του Καραμπάχ) δημιούργησε τάσεις ανεξαρτητοποίησης στη χώρα. Τον Μάιο του 1990 ιδρύθηκε ο Νέος Αρμενικός Στρατός, δύναμη με αποκλειστικά αρμενική σύνθεση σε αντίθεση με τον Κόκκινο Στρατό της Σοβιετικής Ένωσης. Σύντομα ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ του Αρμενικού Στρατού και Σοβιετικών Δυνάμεων Εσωτερικής Ασφάλειας στο Γερεβάν, όταν οι Αρμένιοι αποφάσισαν να γιορτάσουν την επέτειο της ίδρυσης της Δημοκρατίας της Αρμενίας, με απολογισμό πέντε νεκρούς Αρμένιους. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν κοντά στην πρωτεύουσα με αποτέλεσμα να βρουν τον θάνατο είκοσι έξι επιπλέον Αρμένιοι, κυρίως άμαχοι. Στις 17 Μαρτίου του 1991 η Αρμενία, καθώς και οι Βαλτικές Δημοκρατίες, η Γεωργία και η Μολδαβία, μποϊκοτάρισαν το δημοψήφισμα που διεξάχθηκε στη Σοβιετική Ένωση και στο οποίο 78% των πολιτών αποφάσισαν τη διατήρηση της Ένωσης με τροποποιημένη μορφή.
Ανεξαρτησία
Το 1991 η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε και η Αρμενία έγινε ξανά ανεξάρτητο κράτος. Αποτέλεσε την πρώτη μη-Βαλτική χώρα που διακήρυξε την ανεξαρτησία της στις 23 Αυγούστου του 1991. Όμως, τα πρώτα χρόνια εκτός Σοβιετικής Ένωσης σημαδεύτηκαν από οικονομικές δυσκολίες καθώς και από την εισβολή της Αρμενίας στο Καραμπάχ κατά τον Πόλεμο του Ναγκόρνο Καραμπάχ ανάμεσα στους Αρμένιους του Καραμπάχ και το Αζερμπαϊτζάν. Τα οικονομικά προβλήματα επιδεινώθηκαν σε μεγάλο βαθμό από αυτή τη σύγκρουση, καθώς το Κόμμα Λαϊκού Μετώπου του Αζερμπαϊτζάν έπεισε την κυβέρνηση να επιβάλλει σιδηροδρομικό και αεροπορικό αποκλεισμό στην Αρμενία. Το εμπάργκο τσάκισε την οικονομία της Αρμενίας καθώς το 85% των εισαγωγών και εξαγωγών της γίνονταν μέσω σιδηροδρόμου. Το 1993 η Τουρκία επέβαλλε και αυτή αποκλεισμό στην Αρμενία σε υποστήριξη του Αζερμπαϊτζάν.
Ο Πόλεμος του Καραμπάχ τελείωσε με την κατάπαυση πυρός που επιβλήθηκε το 1994 μετά από προσπάθειες των Ρώσων. Ο πόλεμος θεωρήθηκε επιτυχημένος για τους Αρμένιους του Καραμπάχ, που στο τέλος του, έλεγχαν το 14% του διεθνώς αναγνωρισμένου εδάφους του Αζερμπαϊτζάν, έκταση που συμπεριλαμβάνει και τον θύλακα του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Από τότε η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν διεξάγουν ειρηνευτικές συνομιλίες, υπό τη μεσολάβηση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Το διοικητικό καθεστώς του Καραμπάχ δεν έχει καθοριστεί ακόμη με σαφήνεια. Οι οικονομίες και των δυο χωρών έχουν πληγεί από την απουσία μιας τελικής συμφωνίας, και τα σύνορα της Αρμενίας με το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία, παραμένουν κλειστά.
Καθώς μπαίνει στον 21ο αιώνα, η Αρμενία αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες. Παρ' όλα αυτά, έχει καταφέρει κάπως να βελτιώσει τη θέση της. Έχει στραφεί προς την οικονομία της αγοράς και το 2008 κατατάχθηκε ως η 28η οικονομικά πιο απελευθερωμένη χώρα του κόσμου. Οι σχέσεις της με την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών, έχουν συμβάλει στην ανάπτυξη του εμπορίου της. Φυσικό αέριο, πετρέλαιο και άλλες πρώτες ύλες, φτάνουν μέσω δυο χωρών, της Γεωργίας και του Ιράν, με τις οποίες η Αρμενία διατηρεί καλές και στενές σχέσεις.
Διακυβέρνηση
Το πολιτικό σύστημα της Αρμενίας είναι Κοινοβουλευτική δημοκρατία, πολυκομματική αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας, ο Πρόεδρος είναι ο αρχηγός του κράτους. Η εκτελεστική εξουσία εξασκείται από την κυβέρνηση με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο, το οποίο ελέγχεται από τον συνασπισμό τριών κομμάτων: του συντηρητικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Αρμενίας, του κόμματος «Ευημερούσα Αρμενία» και της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας. Τα κυριότερα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι τα «Εξουσία του Νόμου» και «Κληρονομιά», που αμφότερα επιθυμούν την ένταξη της Αρμενίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση￼￼ και το ΝΑΤΟ.
Δεδηλωμένη πρόθεση της κυβέρνησης, είναι να οικοδομήσει μια προεδρευομένη κοινοβουλευτική Δημοκρατία Δυτικού τύπου. Τον Δεκέμβριο του 2015 με δημοψήφισμα, οι πολίτες ψήφισαν υπέρ της μετατροπής του πολιτεύματος σε κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι Αρμένιοι πολίτες είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Οι διεθνείς παρατηρητές του Συμβουλίου της Ευρώπης και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχουν αμφισβητήσει την εγκυρότητα των κοινοβουλευτικών και προεδρικών εκλογών και του δημοψηφίσματος για το Σύνταγμα από το 1995, σημειώνοντας παρατυπίες στις εκλογικές διαδικασίες, απροθυμία συνεργασίας της Εκλογικής Επιτροπής και αμέλεια στην τήρηση των εκλογικών καταλόγων και τη συντήρηση των εκλογικών κέντρων. Η ΜΚΟ Freedom House χαρακτηρίζει την Αρμενία ως «σχετικά ελεύθερη» αν και δεν την κατατάσσει στις «εκλογικές δημοκρατίες». Παρά το γεγονός ότι οι προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου του 2008 χαρακτηρίστηκαν ως γενικά δίκαιες από τον ΟΑΣΑ και άλλους δυτικούς παρατηρητές, ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης και πρώην Πρόεδρος Λεβόν Τερ-Πετροσιάν τις χαρακτήρισε νόθες. Στη χώρα ξέσπασαν ταραχές που είχαν αποτέλεσμα τον θάνατο οκτώ ανθρώπων και την επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Ο Τερ-Πετροσιάν κάλεσε τους υποστηρικτές του να αποφύγουν τις συγκρούσεις με την αστυνομία, και το ζήτημα των εκλογών εξετάστηκε στο συνταγματικό δικαστήριο, επικυρώνοντας το αποτέλεσμα και δίνοντας την προεδρία στον Σερζ Σαρκσιάν.
Εξωτερικές σχέσεις
Η Τουρκία έχει επίσης μακρά ιστορία κακών σχέσεων με την Αρμενία, κυρίως λόγω της Γενοκτονίας των Αρμενίων και της διαφορετικής άποψης που έχουν οι δυο χώρες πάνω στο θέμα αυτό. Η διαμάχη στο Καραμπάχ έγινε η επίσημη αιτία να κλείσουν και τα τουρκικά σύνορα με την Αρμενία το 1993. Η Τουρκία μέχρι σήμερα, δεν έχει άρει τον αποκλεισμό παρά τις πιέσεις Τούρκων επιχειρηματιών που ενδιαφέρονται για επενδύσεις στις αγορές της Αρμενίας.
Στις 10 Οκτωβρίου του 2009, η Αρμενία και η Τουρκία υπέγραψαν πρωτόκολλα για την εξομάλυνση των σχέσεων, τα οποία καθόρισαν ένα χρονοδιάγραμμα για την αποκατάσταση των διπλωματικών δεσμών και την επανέναρξη των κοινών συνόρων. Η επικύρωση αυτών έπρεπε να γίνει στα εθνικά κοινοβούλια. Στην Αρμενία πέρασε τη νομοθετικά απαιτούμενη έγκριση του Συνταγματικού Δικαστηρίου και απεστάλη στο κοινοβούλιο για τελική επικύρωση. Ο Πρόεδρος είχε κάνει πολλές ανακοινώσεις, τόσο στην Αρμενία όσο και στο εξωτερικό, ότι, ως ηγέτης της πολιτικής πλειοψηφίας της Αρμενίας, διαβεβαίωσε την επικύρωση των πρωτοκόλλων, αν την κυρώσει και η Τουρκία. Παρ' όλα αυτά η διαδικασία σταμάτησε, καθώς η Τουρκία προσέθεσε συνεχώς περισσότερες προϋποθέσεις στην επικύρωσή της και «καθυστέρησε την πάροδο της εύλογης χρονικής περιόδου».
Λόγω της δύσκολης θέσης της ανάμεσα σε δυο μη φιλικές χώρες, η Αρμενία διατηρεί ισχυρή συμμαχία με τη Ρωσία. Μετά από αίτημα της αρμενικής κυβέρνησης, η Ρωσία διατηρεί μια στρατιωτική βάση στην πόλη Γκιουμρί της νοτιοδυτικής Αρμενίας, ως αποτρεπτική δύναμη κατά της Τουρκίας, και αεροπορική δύναμη για την επιτήρηση του εναέριου χώρου της Αρμενίας. Οι καλές σχέσεις των δύο χωρών ενισχύονται και από το γεγονός ότι μοιράζονται κοινή χριστιανική θρησκεία και πολιτιστικούς δεσμούς. Παρ' όλα αυτά, η Αρμενία προσανατολίζεται και στη συνεργασία με Ευρωατλαντικές δυνάμεις τα τελευταία χρόνια. Διατηρεί καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα καθώς υπάρχει μεγάλη αρμενική διασπορά στη χώρα αυτή. Σύμφωνα με πηγές των Ηνωμένων Εθνών, στις ΗΠΑ το 2000 ζούσαν 385.488 Αρμένιοι, από τους οποίους η πλειοψηφία βρίσκεται στην Καλιφόρνια.
Λόγω των παράνομων αποκλεισμών των συνόρων από το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία, η Αρμενία εξακολουθεί να διατηρεί σταθερές σχέσεις με τη νότια γειτονική της χώρα, το Ιράν, ιδίως στον οικονομικό τομέα. Έχουν αναπτυχθεί οικονομικά έργα όπως ένας αγωγός φυσικού αερίου από το Ιράν προς την Αρμενία. Επίσης, η Αρμενία διατηρεί σχέσεις και με τη βόρεια γειτονική της χώρα, τη Γεωργία, με την οποία συνδέονται και θρησκευτικά, παρότι οι σχέσεις μεταξύ Γεωργίας και Ρωσίας δεν είναι ιδιαίτερα καλές. Χαρακτηριστικό είναι ότι στη νότια Γεωργία, υπάρχουν αρκετοί Αρμένιοι.
Η Αρμενία είναι επίσης μέλος του προγράμματος Συνεργασία για την Ειρήνη, του ΝΑΤΟ και του Συμβουλίου της Ευρώπης, και διατηρεί φιλικές σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ειδικά με τη Γαλλία και την Ελλάδα, όπου υπάρχει σχετικά μεγάλη αρμενική παροικία. Μάλιστα την Ελλάδα και την Αρμενία τις συνδέει και η ορθόδοξη χριστιανική πίστη και παράδοση. Μια δημοσκόπηση του 2005 έδειξε ότι 64% των πολιτών θα ήταν υπέρ της συμμετοχής της Αρμενίας στην Ε.Ε. Πολλοί Αρμένιοι αξιωματούχοι έχουν επίσης εκφράσει την επιθυμία για εισδοχή της χώρας στην Ε.Ε. καθώς και στο ΝΑΤΟ. Ο πρώην Πρόεδρος Ρόμπερτ Κοτσαριάν, ωστόσο, θέλησε να κρατήσει την Αρμενία συνδεδεμένη με τη Ρωσία και την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών, επιθυμώντας τη συνεργασία με την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ αλλά όχι την πλήρη ενσωμάτωση της χώρας στις δύο αυτές δομές.
Στρατός
Ο Αρμενικός Στρατός, η Πολεμική Αεροπορία της Αρμενίας, η Αεράμυνα και η Συνοριοφυλακή αποτελούν τους τέσσερις κλάδους των Αρμενικών Ενόπλων Δυνάμεων. Συγκροτήθηκαν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 και τη δημιουργία του Υπουργείου Άμυνας το 1992. Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος της χώρας. Το Υπουργείο Άμυνας έχει την πολιτική ηγεσία, ενώ η στρατιωτική εξουσία ασκείται από το Γενικό Επιτελείο, του οποίου ηγείται ο Επιτελάρχης.
Οι μάχιμες δυνάμεις αριθμούν περίπου 60.000 στρατιώτες, ενώ η εφεδρεία 32.000 και η «εφεδρεία της εφεδρείας» 350.000. Οι συνοριοφύλακες έχουν την ευθύνη της επιτήρησης των συνόρων της χώρας με τη Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν, ενώ τα σύνορα με την Τουρκία και το Ιράν φυλάσσουν Ρωσικές δυνάμεις. Η Ρωσία επιπλέον έχει αναλάβει και την επιτήρηση του εναέριου χώρου με δικά της αεροσκάφη, καθώς η Αρμενία δεν διαθέτει αξιόλογο αριθμό μαχητικών αεροσκαφών. Στην περίπτωση πολέμου, προβλέπεται η δυνατότητα επιστράτευσης όλων των αρτιμελών ανδρών μεταξύ 15 και 59 ετών που έχουν λάβει στρατιωτική εκπαίδευση.
Η Συνθήκη για τα Συμβατικά Όπλα στην Ευρώπη, που επιβάλλει περιορισμούς σε καίριες κατηγορίες στρατιωτικού εξοπλισμού, επικυρώθηκε από την Αρμενία το 1992. Τον Μάρτιο του 1993 η Αρμενία υπέγραψε τη [Σύμβαση για την κατάργηση των Χημικών Όπλων]], που προβλέπει τη σταδιακή κατάργηση των χημικών όπλων και τον Ιούλιο του 1993 τη Συνθήκη για τη μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων ως μη πυρηνική δύναμη. Είναι μέλος στον Οργανισμό της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας μαζί με τη Λευκορωσία, το Καζακστάν, το Κιργιζιστάν, τη Ρωσία, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Έχει αποστείλει στρατεύματα στο Κόσοβο ως μέρος της KFOR υπό ελληνική διοίκηση. Η Αρμενία έχει επίσης στείλει 46 μέλη των ενόπλων της δυνάμεων ως τμήμα των Συμμαχικών Δυνάμεων στο Ιράκ.
Διοικητική διαίρεση
Η Αρμενία χωρίζεται σε δέκα νομούς (που λέγονται μαρζ), ενώ το Γερεβάν και τα προάστιά του αποτελεί ξεχωριστή διοικητική περιφέρεια. Κάθε νομός διοικείται από τον κυβερνήτη (μαρζπέτ) που διορίζεται από την κυβέρνηση. Ο διοικητής της περιφέρειας του Γερεβάν είναι ο Δήμαρχος, που διορίζεται από τον Πρόεδρο της χώρας. Η Αρμενία έχει 953 χωριά, 48 πόλεις και 932 κοινότητες, από τις οποίες 871 είναι αγροτικές και 61 αστικές.
right|300px
Τοπογραφία
thumb|right|350px|Τοπογραφικό ανάγλυφο Η Αρμενία, που έχει έκταση 30.000 τ.χλμ., καταλαμβάνει το βορειοανατολικό τμήμα των Αρμενικών υψιπέδων (με συνολική έκταση 400.000 τ.χλμ.) που είναι γνωστά και ως «Ιστορική Αρμενία» και θεωρούνται πατρίδα των Αρμενίων. Το ανάγλυφο είναι κυρίως ορεινό, με ορμητικά ποτάμια και λίγα δάση. Το κλίμα είναι ορεινό ηπειρωτικό, δηλαδή η χώρα έχει ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες. Το ψηλότερο σημείο είναι το βουνό Αραγάτς (4.095 μ.) και το χαμηλότερο βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μ. Η λίμνη Σεβάν σε υψόμετρο 1.900 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας, καλύπτει περίπου το 5% της επικράτειας της χώρας.
Το όρος Αραράτ, που ιστορικά αποτελούσε τμήμα της Αρμενίας και είναι το ψηλότερο βουνό της ευρύτερης περιοχής. Αν και σήμερα αποτελεί τουρκικό έδαφος, είναι ορατό από την Αρμενία και το Γερεβάν, και θεωρείται από τους Αρμένιους χαρακτηριστικό σύμβολο της πατρίδας τους, ενώ απαντάται συχνά και στις παραδόσεις των Αρμενίων. Για αυτούς τους λόγους, το Αραράτ απεικονίζεται στο σημερινό εθνικό σύμβολο της Αρμενίας.
Περιβαλλοντικά προβλήματα
Η Αρμενία προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα πολλά περιβαλλοντικά της προβλήματα, κληρονομιά από την έντονη βιομηχανοποίηση της περιοχής επί Σοβιετικής Ένωσης. Έχει ιδρυθεί Υπουργείο Προστασίας της Φύσης, που επέβαλλε φόρους στη μόλυνση των υδάτων και της ατμόσφαιρας, καθώς και στη διάθεση των στερεών αποβλήτων, τα έσοδα από τους οποίους διατίθενται σε δράσεις προστασίας του περιβάλλοντος. Η χώρα επιδιώκει τη συνεργασία με την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών και με τη διεθνή κοινότητα για την αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών προβλημάτων. Η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να κλείσει το πυρηνικό εργοστάσιο του Μεντζαμόρ, που έπαθε ζημιές με τους σεισμούς του 1988 αν βρεθούν άλλες πηγές ενέργειας. Ωστόσο υπάρχουν σκέψεις και για την κατασκευή ενός πυρηνικού εργοστασίου διπλάσιου μεγέθους στην ίδια τοποθεσία, προκειμένου η Αρμενία να αποτελέσει ενεργειακό κέντρο της περιοχής.
Κλίμα
Το κλίμα της Αρμενίας χαρακτηρίζεται ως ηπειρωτικό. Τα καλοκαίρια είναι ξηρά και ηλιόλουστα, και κρατούν από τον Ιούνιο έως τα μέσα του Σεπτεμβρίου. Η θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ 22° και 36° βαθμούς Κελσίου, όμως η χαμηλή υγρασία μετριάζει τα αποτελέσματα της ζέστης. Η βραδινή αύρα που κατεβαίνει από τα βουνά, προσφέρει συχνά αναζωογονητική δροσιά. Η άνοιξη είναι σύντομη, σε αντίθεση με το φθινόπωρο. Οι χειμώνες είναι σχετικά βαρείς, με πολλές χιονοπτώσεις και θερμοκρασίες που κυμαίνονται μεταξύ -10° και -5 °C.
Μηνιαία θερμοκρασία και βροχόπτωση στο Γερεβάν
Πηγή : BBC Weather
Οικονομία
Η οικονομία της Αρμενίας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις επενδύσεις και την οικονομική βοήθεια των Αρμενίων της διασποράς. Πριν την ανεξαρτητοποίησή της, η οικονομία της Αρμενίας βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στη βιομηχανία, που παρήγαγε μεταξύ άλλων χημικά, ηλεκτρονικά, μηχανές, τρόφιμα, συνθετικό καουτσούκ και υφάσματα. Η Αρμενία ήταν σημαντικό παραγωγικό και βιομηχανικό κέντρο της Σοβιετικής Ένωσης, αυτό όμως είχε το μειονέκτημα ότι η οικονομία της εξαρτάτο από εξωτερικούς παράγοντες. Η αγροτική παραγωγή συνεισέφερε μόνο 20% στο ΑΕΠ πριν το 1991, και η Αρμενική ΣΣΔ προσέφερε εργαλειομηχανές, υφάσματα και άλλα βιομηχανικά προϊόντα στις άλλες Δημοκρατίες με αντάλλαγμα πρώτες ύλες και ενέργεια.
thumb|left|250px|Το θεματικό πάρκο Water World στο Γερεβάν
Τα ορυχεία της Αρμενίας παράγουν χαλκό, ψευδάργυρο, χρυσό και μόλυβδο. Το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας παράγεται με καύσιμα που έρχονται από τη Ρωσία, τόσο φυσικό αέριο όσο και πυρηνικά καύσιμα, για το μοναδικό πυρηνικό εργοστάσιο της Αρμενίας στο Μεντζαμόρ. Η κύρια πηγή ενέργειας είναι τα υδροηλεκτρικά έργα. Μικρά κοιτάσματα άνθρακα, φυσικού αερίου και πετρελαίου που έχουν εντοπιστεί δεν έχουν ακόμα αξιοποιηθεί.