cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεξάντερ Σουβόροφ
Ρωσοτουρκικός πόλεμος 1787-1792
Το έτος 1789, ο Σουβόροφ επικεφαλής επτά χιλιάδων ανδρών, ανέλαβε τη φρούρηση της αριστερής ακτής του Προύθου και την παροχή βοήθειας στους Αυστριακούς. Οι Τούρκοι, εκμεταλλευόμενοι την αργή προώθηση των Ρώσων, κινήθηκαν με τριάντα χιλιάδες στρατιώτες στην Αντζούντα, αναγκάζοντας τον Φρειδερίκο-Ιωσία πρίγκιπα του Κόμπουργκ να ζητήσει τη βοήθεια του Σουβόροφ, ο οποίος ενώθηκε με τους Αυστριακούς στις 17 (28) Ιουλίου και την επόμενη μέρα βάδισε προς τη Φωξάνη. Κατά τη διάρκεια της νικηφόρας για το Σουβόροφ μάχης σκοτώθηκαν 1.600 Τούρκοι και 400 Ρώσοι/Αυστριακοί.
Μετά τη νίκη αυτή, ο Ποτέμκιν μετέφερε τις κύριες δυνάμεις του στις Μπεντέρες, ενώ οι Τούρκοι, έχοντας στη διάθεση τους 200.000 άνδρες υπό την ηγεσία του Γιουσούφ πασά, κινήθηκαν στη Φωξάνη. Κατόπιν εκκλήσεως των Αυστριακών, ο Σουβόροφ διέσχισε την απόσταση των εκατό χιλιομέτρων μέσα σε 2–3 μέρες και ενώθηκε με τους Αυστριακούς. Στις 11 (22) Σεπτεμβρίου 1789, έχοντας υπό τις διαταγές του 25.000 στρατιώτες, πέρασε τον ποταμό Ρίμνικ και επιτέθηκε στους Τούρκους που διέθεταν τετραπλάσιες δυνάμεις. Στη μάχη, η οποία διήρκεσε δώδεκα ώρες, σκοτώθηκαν 20.000 Τούρκοι και μόλις 600 Ρώσοι/Αυστριακοί. Για τη νίκη αυτή, ο Σουβόροφ τιμήθηκε με τον τίτλο του Κόμη του Ρίμνικ, το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Α' Τάξεως και τον τίτλο του Κόμη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
thumb|150px|right| Γραμματόσημο της ΕΣΣΔ, από τη σειρά «Για τα 150 χρόνια μετά την κατάληψη του οχυρού του Ισμαηλίου ». Η πολιορκία του Ισμαηλίου. [[1941, 15 καπίκια ]]
Το 1790, η Ρωσική Νότια Στρατιά του Ποτέμκιν μετά από πολλές νίκες έφθασε στο Ισμαήλιο με σκοπό να καταλάβει το οχυρό, αλλά απέτυχε. Γι' αυτόν το λόγο, ο Ποτέμκιν διέταξε τον Σουβόροφ να αναλάβει την πολιορκία του οχυρού. Αυτός, μέσα σε οκτώ μέρες, ετοίμασε τους άνδρες του για μάχη και απαίτησε την παράδοση του Μεχμέτ πασά. Στις 11 (22) Δεκεμβρίου 1790 ξεκίνησε η πολιορκία του οχυρού, όταν ο Μεχμέν πασά αρνήθηκε να παραδοθεί. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας σκοτώθηκαν 4.000 Ρώσοι, ενώ άλλοι 6.000 τραυματίστηκα. Απ'την πλευρά των Τούρκων σκοτώθηκαν 26.000 άνδρες και μονάχα 9.000 επέζησαν. Η κατάληψη του οχυρού έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη λήξη του πολέμου και έδωσε στον Σουβόροφ τον τιμητικό τίτλο του Αντισυνταγματάρχη του Σώματος του Πρεομπραζένσκι.
thumb|198px|left|Άγαλμα του Σουβόροφ στην [[Τιράσπολη]]
Ο Σουβόροφ δεν έμεινε ικανοποιημένος από την ανταμοιβή του, κυρίως επειδή ο Ποτέμκιν, με τον οποίο δε διατηρούσε καλές σχέσεις, είχε λάβει περισσότερα βραβεία και τιμές. Το 1791, ενώ βρίσκονταν στη Φινλανδία, ανέλαβε την οχύρωση περιοχών στα σύνορα με τη Σουηδία, αλλά το επόμενο έτος, εξαιτίας του θανάτου του Ποτέμκιν, του ανετέθη η ηγεσία της Ρωσικής Νότιας Στρατιάς. Αργότερα ανέλαβε την ενίσχυση των ρωσοτουρκικών συνόρων στον Δνείστερο και έχτισε ένα οχυρό στην Τιράσπολη.
Πολωνική εξέγερση του 1794
Τον Μάιο του 1794, ο Σουβόροφ ξεκίνησε την ετοιμασία για δεύτερη εκστρατεία στην Πολωνία. Στα μέσα του Αυγούστου ενώθηκε με το σώμα του Νικολάι Ρέπνιν με 4-5 χιλιάδες άνδρες και ανέλαβε την ηγεσία ενός σώματος από έντεκα χιλιάδες στρατιώτες. Μέσα σε έξι μέρες πέτυχε τέσσερις νίκες: στο Ντίβιν και στο Κόμπριν (3-4 (14-15) Σεπτεμβρίου), στο Κρούπνιτς και στο Μπρεστ, όπου κατατρόπωσε το σώμα του Πολωνού στρατηγού Σερακόφσκι στις 8 (19) Σεπτεμβρίου. Τον επόμενο μήνα, ο ηγέτης της πολωνικής εξέγερσης Αντζέι Κοστιούσκο αιχμαλωτίστηκε από τον Ιβάν Φέρζεν, ο οποίος ενώθηκε με τον στρατό του Σουβόροφ και με 17.000 άνδρες βάδισαν κατά της Βαρσοβίας. Στις 15 (26) Οκτωβρίου, κατά τη διάρκεια μάχης στο Κόμπλικ, ο Σουβόροφ κατατροπώνει τον Πολωνό στρατηγό Μαϊένα και αναγκάζει αρκετούς Πολωνούς να υποχωρήσουν στην Πράγα. Μέχρι τις 21 Οκτωβρίου (1 Νοεμβρίου) ο Σουβόροφ ήταν απασχολημένος με την προετοιμασία των στρατευμάτων του.
Πολιορκία της Πράγας
thumb|267px|right|«Σφαγή στην Πράγα». Μια ματιά στα γεγονότα από την πολωνική πλευρά
Στις 23 Οκτωβρίου (3 Νοεμβρίου) 1794, ο Σουβόροφ με 25.000 άνδρες επιτέθηκε στην Πράγα (προάστιο της Βαρσοβίας). Την επόμενη μέρα, οι Ρώσοι έφθασαν κοντά στα μισοκατεστραμμένα τείχη της πόλης και επιτέθηκαν από διάφορα σημεία, αναγκάζοντας τους Πολωνούς να παραδοθούν αμέσως. Κατά τη διάρκεια της μάχης σκοτώθηκαν, σύμφωνα με μερικές πηγές, δέκα με δέκα τρεις χιλιάδες άνδρες - απ' την άλλη, ο Ρώσος ιστορικός και στρατηγός Μπαντίς-Καμένσκι δηλώνει πως στη μάχη σκοτώθηκαν 20.000 Πολωνοί και 580 Ρώσοι, ενώ άλλοι 960 Ρώσοι στρατιώτες τραυματίστηκαν. Ο Ρώσος στρατηγός Μπουλγκάριν αναφέρει στα απομνημονεύματα του τη διήγηση του στρατηγού φον Κλούγκεν: «οι κάτοικοι μας πυροβολούσαν απ' τις στέγες των σπιτιών ενώ οι στρατιώτες μας έμπαιναν στα σπίτια και σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους..οι αξιωματικοί δεν είχαν τη δύναμη να σταματήσουν την αιματοχυσία...τα δάκρυα των γυναικών και των παιδιών προκαλούσαν πόνο στη ψυχή».
thumb|174px|right|Καρικατούρα της κεφαλής του Σουβόροφ, έργο του [[Γιαν Νόρμπλιν]] Ο Σουβόροφ υποδέχθηκε τους ηττημένους Πολωνούς επαναστάτες στο πεδίο της μάχης, εν μέσω πτωμάτων, προφανώς για να προειδοποίησει τους Πολωνούς για τις συνέπειες της περαιτέρω αντίστασης τους, δέχθηκε τα κλειδιά της Βαρσοβίας στις 29 Οκτωβρίου (9 Νοεμβρίου), και έγραψε στην Αικατερίνη Β' αναφορά, λέγοντας: «Ζήτω! Η Βαρσοβία είναι δική μας!» Η απάντηση της Αικατερίνης Β' ήταν «Ζήτω! Στρατάρχη Σουβόροφ!» και η προαγωγή του Σουβόροφ στον βαθμό του Στρατάρχη. Στις αρχές του 1795 είχε υπό τις διαταγές του όλες τις ρωσικές δυνάμεις στην Πολωνία, ενώ αργότερα ανέλαβε την ηγεσία 80.000 Ρώσων στρατιωτών στο Χάρκοβο και σ' άλλες πόλεις. Εκείνη την εποχή έγραψε το βιβλίο «Επιστήμη της νίκης» ).
Σχέσεις με τον Παύλο Α΄ και δυσμένεια
thumb|left|200px|Ο Αλεξάντρ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ στο χωριό Κοντσάσκογιε, έργο του Ρώσου ζωγράφου Λ. Βάσλια
Η Αικατερίνη Β' πέθανε στις 6 (17) Νοεμβρίου 1796 και τη θέση της έλαβε ο Παύλος Α', ο οποίος ήταν φανατικός θαυμαστής του Φρειδερίκου του Μέγαλου της Πρωσίας, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν μεγάλες αλλαγές στον ρωσικό στρατό. Αυτές οι αλλαγές δεν ικανοποίησαν τον Σουβόροφ, ο οποίος συνέχιζε να εκπαιδεύει τους στρατιώτες με τον δικό του τρόπο, επαναλαμβάνοντας συνέχεια τη φράση «οι Ρώσοι πάντα νικούσαν τους Πρώσους, τι έχουμε εμείς να μάθουμε απ' αυτούς;» Αυτή η φράση προκάλεσε την οργή του Παύλου Α', ο οποίος έδιωξε τον Σουβόροφ απ' τον στρατό.
Τον Απρίλιο, ο Σουβόροφ βρισκόταν στο Κόμπριν ενώ τον επόμενο μήνα στάλθηκε στο χωριό Κοντσάνσκογιε-Σουβόροφσκογιε. Η παρακολούθηση του ανατέθηκε στον Α. Λ. Βιντόμσκι και αργότερα στον Α. Ν. Νικολάεφ, ο οποίος έφτασε στο Κόμπριν με διαταγή αποχώρησης του Σουβόροφ στο Κοντσάνσκογιε-Σουβόροφσκογιε και σύλληψης όποιων στρατιωτικών τον επισκέπτονταν. Κατά τον Ρώσο ιστορικό Αλεξάντρ Πετρουσέφσκι, την περίοδο αυτή ο Σουβόροφ ξυπνούσε νωρίς, έψαλνε ύμνους στην εκκλησία αλλά δεν μιλούσε σε κανένα εκτός από μερικούς φίλους, οι οποίοι παραιτήθηκαν από τον στρατό.
Στις 1 (12) Φεβρουαρίου 1798, ο Κόμης Αντρέι Ιβάνοβιτς Γκορτσάκοφ μετέφερε στον Σουβόροφ το μήνυμα ότι μπορεί να επιστρέψει στην Αγία Πετρούπολη, αλλά ο Σουβόροφ αρνήθηκε, έχοντας αποφασίσει, λόγω προβλημάτων υγείας, να αποσυρθεί σε μοναστήρι. Έστειλε σχετική αναφορά στον Τσάρο Παύλο Α', ο οποίος απάντησε: «Κόμη Αλεξάντρ Βασίλιεβιτς! Τώρα δεν είναι ώρα για διαφωνίες. Τον φταίχτη θα τον συγχωρέσει ο Θεός. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας σας θέλει διοικητή του στρατού του και σας παραδίδει το μέλλον της Αυστρίας και της Ιταλίας. Εγώ πρέπει να συμφωνήσω ενώ εσείς να τους σώσετε. Παρακαλώ να έρθετε γρήγορα για να μην χάνετε την ώρα της δόξας και να μην χάσω εγώ τη χαρά να σας δω». Τον Σεπτέμβριο, ο υποστράτηγος Πρέβο ντε Λουμίνα ρώτησε τον Σουβόροφ τι έπρεπε να κάνει σ' αναμέτρηση με τους Γάλλους - ο τελευταίος του υπαγόρευσε εννέα κανόνες που είχαν ως κύριο χαρακτηριστικό την επίθεση.
Εκστρατεία στην Ιταλία (1799)
thumb|300px|right|Ν. Α. Σαμπούνιν: Ο Σουβόροφ φεύγει από το χωριό Κοντσάνσκογιε στην εκστρατεία του 1799 Η Ρωσική Αυτοκρατορία έγινε μέλος της Β' αντιγαλλικού συνασπισμού μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστρία, την Τουρκία και το Βασίλειο της Νάπολης, το έτος 1798. Οι Αυστριακοί και οι Ρώσοι αποφάσισαν να στείλουν στρατό για να εκδιώξουν τον στρατό του Διευθυντηρίου της Γαλλίας από τα εδάφη της Βόρειας Ιταλίας. Στην αρχή, οι Σύμμαχοι θέλησαν τον Αρχιδούκα Ιωσήφ στην αρχηγία του στρατού, αλλά οι Βρετανοί έπεισαν τον Παύλο Α' να δώσει στον Σουβόροφ αυτή τη θέση. Ο Σουβόροφ έφτασε στη Βιέννη, στις 14 (25) Μαρτίου, όπου έλαβε τον βαθμό του Στρατάρχη από τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Β΄. Ένα μήνα αργότερα έφτασε στη Βερόνα και στο Βαλέτζο (ιτ. Vallegio sul Mincio, Βαλέτζο σουλ Μίντσο). Στις 8 (19) Απριλίου, ο Σουβόροφ προώθησε τον ρωσοαυστριακό στρατό (80.000 στρατιώτες) στον ποταμό Άντα και δύο μέρες αργότερα διεξήχθη η πρώτη μάχη μεταξύ Γάλλων και Συμμάχων, που είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της Μπρέσια από τους τελευταίους και την πολιορκία της Μάντουας και της Πεσκιέρας. Οι Σύμμαχοι κινήθηκαν στο Μιλάνο και στις 15 (26) Απριλίου κατέλαβαν τη Λέκκο, ενώ την επόμενη νίκησαν τους Γάλλους στον ποταμό Άντα. Στη μαχη σκοτώθηκαν 3.000 Γάλλοι στρατιώτες, ενώ άλλοι 5.000 αιχμαλωτίστηκαν.
200px|thumb|left|[[Μάχη του ποταμού Άντα]] Μετά από δύο ημέρες, οι Σύμμαχοι έφθασαν στο Μιλάνο και μετά στον ποταμό Πάδο, αφήνοντας φρουρές από Αυστριακούς στην Πεσκιέρα, στην Τορτόνα και στο Πινιγκετόνε. Στις αρχές του Μάη, ο Σουβόροφ φθάνει στο Τορίνο, ενώ πέντε μέρες αργότερα οι Γάλλοι επιτέθηκαν στους Αυστριακούς στο Μαρένγκο, αλλά ηττήθηκαν χάρη στη βοήθεια που στάλθηκε από τον Πιότρ Μπαγκρατιόν - οι Γάλλοι αναγκάστηκαν να αφήσουν τα οχυρά τους στο Καζάλε και στο Βαλέτζο, ενώ το Τορίνο παραδόθηκε στα μέσα του μήνα. Παράλληλα, στη Φλωρεντία έφτασε το σώμα του Μακντόναλντ, το οποίο κινήθηκε στη Γένοβα για να ενωθεί με τους στρατιώτες του Μορό. Στις 6 (17) Ιουνίου σημειώθηκε σύγκρουση στον ποταμό Τρέβια μεταξύ Ρώσων/Αυστριακών και Γάλλων, που είχε ως αποτέλεσμα την ήττα των Γάλλων - μετά από τρεις ημέρες μαχών - και την απώλεια του μισού στρατού τους. Τον Ιούλιο του 1799 έπεσαν τα οχυρά στην Αλεσσάντρια και στη Μάντουα, κάτι που έδωσε στον Σουβόροφ τον τίτλο του πρίγκιπα του Οίκου της Σαβοϊας και άλλες μεγάλες τιμές απ' τον βασιλιά της Σαρδηνίας. Ωστόσο, ο Μπαρτελεμί Ζουμπέρ, νέος ηγέτης των γαλλικών δυνάμεων στην περιοχή, συγκέντρωσε αρκετό στρατό και κινήθηκε στο Πεδεμόντιο. Στις 3 (14) Αυγούστου, οι Γάλλοι κατέλαβαν το Νόβι, αλλά την επόμενη μέρα ηττήθηκαν σε μάχη από τους Συμμάχους - επτά χιλιάδες Γάλλοι (μαζί με τον Ζουμπέρ) σκοτώθηκαν, 4,5 χιλιάδες αιχμαλωτίστηκαν, άλλοι πέντε χιλιάδες τραυματίστηκαν ενώ τέσσερις χιλιάδες Γάλλοι λιποτάκτισαν.
Εκστρατεία στην Ελβετία
Μετά την ανάκτηση της Βόρειας Ιταλίας, ο Σουβόροφ πρότεινε επίθεση στη Γαλλία με την προώθηση των κύριων συμμαχικών δυνάμεων στην Γκρενόμπλ, στη Λυών και στο Παρίσι. Ωστόσο, οι Σύμμαχοι, φοβούμενοι την αύξηση της ρωσικής επιρροής στην περιοχή, αρνήθηκαν και δοκίμασαν να απομακρύνουν τους Ρώσους από την Ιταλία. Γι' αυτό και ο Σουβόροφ διατάχθηκε να βαδίσει στην Ελβετία για να επιτεθεί στις γαλλικές θέσεις. Οι Ρώσοι χρειάστηκαν έξι μέρες για να φτάσουν από την Αλεσσάντρια στο Ταβέρνο, όπου έμαθαν ότι αν και οι Αυστριακοί υποσχέθηκαν να στείλουν 1429 ζώα έστειλαν μονάχα 650 - κι αυτό μετά από τέσσερις μέρες. Επίσης συνειδητοποίησαν ότι οι Αυστριακοί τους έδωσαν λανθασμένες πληροφορίες για τις γαλλικές δυνάμεις.
Στις 31 Αυγούστου (11 Σεπτεμβρίου), οι Ρώσοι άρχισαν την επίθεση και ταυτόχρονα την ελβετική εκστρατεία του Σουβόροφ, η οποία έμελλε να γίνει και η τελευταία του. Η πρώτη σοβαρή μάχη με τους Γάλλους σημειώθηκε στο πέρασμα Γκόταρντ, έναντι του στρατηγού Λεμπούρ. Μετά την κατάληψη της Ούρζερν και του Χοσπεντάλ (γερ. Hospental - ή Χόσπενταλ), οι Ρώσοι επιτέθηκαν στο πέρασμα Γκόταρντ (13 (24) Σεπτεμβρίου), το οποίο κατέλαβαν με την τρίτη προσπάθεια. Μετά, οι Ρώσοι βάδισαν κατά του Σβίτς, αν και στον δρόμο έπρεπε να πολιορκήσουν τα γαλλικά οχυρά υπό πολύ δύσκολες συνθήκες. Οι Ρώσοι κατάφεραν να απωθήσουν τους Γάλλους στη Γέφυρα του Διαβόλου (Teufelsbrücke), την οποία κατέλαβαν χωρίς να καταστρέψουν. Μετά από πολλές δυσκολίες κατόρθωσαν να προωθηθούν αλλά έχασαν πολλές δυνάμεις στο βουνό Μπίντνερμπεργκ και μετά ανακάλυψαν ότι δεν υπήρχε δρόμος μέχρι τον ποταμό Λιούτσερνκ - όπως τους είπαν οι Αυστριακοί - άρα θα τους ήταν δύσκολο να προωθηθούν στο Σβίτς.
thumb|right|200px|Ο Αλεξάντρ Σουβόροφ και το σώμα του περνούν από τη Γέφυρα του Διαβόλου, έργο του Γερμανού ζωγράφου Αλεξάντρ Κοντσέμπου Εν τω μεταξύ, οι Γάλλοι συγκέντρωσαν τις κύριες δυνάμεις τους στον ποταμό Φιρβαλστέντσκι, γι' αυτό και ο Σουβόροφ επέλεξε να περάσει από το Ρόστοκ, την κοιλάδα Μούττενσκ και μετά να κινηθεί στο Σβίτς. Καθώς περνούσαν το Ρόστοκ αρρώστησε σοβαρά, ενώ αργότερα οι Ρώσοι επιτέθηκαν στην κοιλάδα Μούττενσκ, αλλά έμαθαν ότι οι δυνάμεις του Κορσακόφ ηττήθηκαν. Οι Ρώσοι είχαν περικυκλωθεί από τους Γάλλους, αλλά μετά από σκληρές μάχες κατάφεραν να προωθηθούν στα χιονισμένα βουνά και περάσματα έχοντας υποστεί μεγάλες απώλειες. Στις 20 Σεπτεμβρίου, επτά χιλιάδες Ρώσοι στρατιώτες υπό τις διαταγές του Αντρέι Ρόζενμπεργκ διέλυσαν το σώμα του Μασσενά, το οποίο είχε τους διπλάσιους στρατιώτες - στη μάχη σκοτώθηκαν περίπου πέντε χιλιάδες Γάλλοι, ενώ άλλοι χίλιοι αιχμαλωτίστηκαν. Απ' την άλλη, οι Ρώσοι έχασαν 650 άντρες. Μετά τη νίκη, οι Αυστριακοί άφησαν τους Ρώσους στο Γκλάρους και οι τελευταίοι αποφάσισαν να περάσουν απ' την κοιλάδα του Πάνκις για να ενωθούν με τον Κορσάκοφ. Οι Γάλλοι προσπάθησαν να σταματήσουν τους Ρώσους, αλλά χωρίς επιτυχία - η εκστρατεία έληξε στο Φέλντκιρχ. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, ο Σουβόροφ έχασε πέντε χιλιάδες άνδρες ενώ οι Γάλλοι δεκαπέντε-είκοσι χιλιάδες άνδρες. Απόδειξη του ρωσικού θριάμβου αποτέλεσε η αιχμαλωσία περίπου τριών χιλιάδων ανδρών - αν και κατάφεραν να κρατήσουν ζωντανούς μονάχα τους μισούς. Χάρη στην εκστρατεία αυτή, ο Σουβόροφ έλαβε τον βαθμό του Αρχιστράτηγου.
Επιστροφή στη Ρωσία και θάνατος
Στις 29 Οκτωβρίου (9 Νοεμβρίου) ο Σουβόροφ έλαβε διαταγή από τον Παύλο Α' να διακόψει τη συνεργασία με τους Αυστριακούς και να επιστρέψει στη Ρωσία. Κατά τη διάρκεια της επιστροφής, οι Ρώσοι σταμάτησαν στη Βοημία και στη Βόρεια Αυστρία (ο Σουβόροφ βρισκόταν στην Πράγα), καθώς πίστευαν ότι θα ξανάρχιζε ο πόλεμος με τους Γάλλους. Αυτό δεν έγινε και στις 14 (25) Ιανουαρίου 1800, ο Σουβόροφ και οι στρατιώτες του επέστρεψαν στη Ρωσία. Στην Κρακοβία παρέδωσε τον έλεγχο της πόλης στον Αντρέι Ρόζενμπεργκ και πήγε στην Αγία Πετρούπολη. Ωστόσο, αρρώστησε και έμεινε στο Κόμπριν μέχρι να βελτιωθεί η υγεία του ώστε να μπορεί να πραγματοποιήσει θριαμβευτική είσοδο στην πρωτεύουσα. Ο Σουβόροφ, όμως, έπεσε ξαφνικά σε δυσμένεια - ο λόγος είναι άγνωστος, ωστόσο θεωρείται ότι έπεσε σε δυσμένεια επειδή οι αντίπαλοι του, οι οποίοι τον ζήλευαν, ανάφεραν στον Αυτοκράτορα ότι ο Αλεξάντρ είχε υπό τις διαταγές του επιτελικό στρατηγό, κάτι που μπορούσε να κάνει μόνο ο μονάρχης. Αυτή η πράξη είχε προσβάλλει τον Σουβόροφ.
thumb|150px|right|Η νεκρική μάσκα του Σουβόροφ Η σωματική υγεία του Σουβόροφ χειροτέρευε μέρα με τη μέρα, γι' αυτό και η υποδοχή ακυρώθηκε. Ο Σουβόροφ έμεινε στο σπίτι του Ντμίτρι Χβαστόφ (σύζυγος της ανιψιάς του) και, μετά από άδεια του Παύλου Α', δεχόταν επισκέψεις από φίλους του ενώ ήταν ετοιμοθάνατος. Σύμφωνα με μια εκδοχή, ο Σουβόροφ είπε στον Ιβάν Κουταϊσοφ: «Ετοιμάζομαι να δώσω αναφορά στον Θεό, ενώ για τον Τσάρο δεν θέλω να σκέφτομαι». Ο Αλεξάντρ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ πέθανε στην Αγία Πετρούπολη, στις 6 (18) Μαΐου 1800, στις 14:00. Τον έθαψαν στη Λαύρα της Αγίας Τριάδας και του Αλέξανδρου Νιέφσκι με την επιγραφή «Εδώ κοιμάται ο Σουβόροφ».
thumb|left|Ο τάφος του Σουβόροφ στη Λαύρα του Αλέξανδρου Νιέφσκι, με την επιγραφή «Εδώ κοιμάται ο Σουβόροφ»
Ο Γαβριήλ Ντερζάβιν αφιέρωσε στον Σουβόροφ το παρακάτω επιτάφιο επίγραμμα:
Προσωπικότητα
Διάφοροι αυτοκράτορες, στρατηγοί και άλλοι αξιωματούχοι, Ρώσοι και άλλοι είχαν περιγράψει την προσωπικότητα του Σουβόροφ. Ο μετέπειτα Λουδοβίκος ΙΗ' της Γαλλίας, μετά από συνάντηση που είχε μαζί του, έγραψε στα απομνημονεύματα του ότι ο Σουβόροφ ήταν «το σπαθί της Ρωσίας, ο απόλυτος τρόμος και φόβος για Τούρκους και Πολωνούς...ήταν σκληρός και ένωνε τις αδυναμίες των Ρώσων και τα χαρακτηριστικά των ηρώων». Ο Αλεξάντρ Λανζερόν έγραψε ότι ο Σουβόροφ ήταν εξαίρετος στρατιωτικός και πολιτικός. Ο Λουί Φιλίπ Σεγκύρ, ο οποίος ήταν πρέσβης της Γαλλίας στη Ρωσία, έγραψε ότι ο Σουβόροφ είχε χαρακτήρα που προκαλούσε συχνά απορίες, αλλά μπορούσε να εμπνεύσει τους στρατιώτες του και να επιτελέσει ένα θαύμα. Ο ίδιος ο Σουβόροφ δήλωνε ότι «είχε πολλούς φίλους, όπως τον Καίσαρα, τον Αννίβα, τον Βωμπάν, τον Μίννο ντε Κόχορν (ή Κέγκορν εκρωσισμένα) κ.α...είναι αμαρτία να αλλάζεις τους παλιούς φίλους με καινούριους».
Αλτίσσιμο (Ιταλία)
Το Αλτίσσιμο (ιταλικά: Altissimo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Σπυρίδων Σπυρομήλιος
Το όνομα Σπυρίδων Σπυρομήλιος μπορεί να σχετίζεται με τα παρακάτω πρόσωπα:
Αλεξάντερ Σουβόροφ
Η συνεισφορά του στην πολεμική επιστήμη
Ο Σουβόροφ θεωρείται εξαίρετος στρατιωτικός και εφευρέτης τακτικών για ανοιχτό πεδίο, ενώ επίσης ήταν ένας από τους πιο μορφωμένους της εποχής του σε πολλές επιστήμες, αφήνοντας μεγάλη κληρονομία στον στρατιωτικό τομέα. Ο Σουβόροφ συμμετείχε σε εξήντα μάχες, κατά τις οποίες δεν υπέστη καμία ήττα. Κατά την τακτική του, κύριος στόχος ήταν η καταστροφή του αντίπαλου στρατού σ' ανοιχτό πεδίο, ως αποτέλεσμα της επίθεσης στο πιο αδύναμο σημείο του αντιπάλου. Ωστόσο, αν ήταν αναγκαίο, ο Σουβόροφ δεχόταν να κάνει ένα αμυντικό ελιγμό για να σώσει τους άνδρες του.
thumb|left|210px|Άγαλμα του Σουβόροφ στην [[Αγία Πετρούπολη, Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Καζόφσκι, 1801]] Ο Σουβόροφ παρέτασσε τα σώματα του σε εκτεταμένη σειρά, χρησιμοποιώντας πυροβόλα όπλα και λόγχες, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που χρησιμοποιούσε κατάσκοπους για να μάθει τις κινήσεις των αντιπάλων. Αυτές οι τακτικές χρησιμοποιήθηκαν στη Δύση την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης και τελειοποιήθηκαν από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Κύριος στόχος του Σουβόροφ ήταν να πείσει τον κάθε στρατιώτη ότι είναι αποφασιστικό όργανο για τη νίκη, αφού πρώτα του έλεγε τι πρέπει να κάνει στη μάχη ώστε να φέρει τη νίκη. Ήταν μαθητής του Ρουμάντσιεφ και πιστός στις ιδέες του Πέτρου Α' της Ρωσίας και είχε εκπαιδεύσει γνωστούς Ρώσους στρατιώτες όπως ο Κουτούζοφ και ο Μπαγκρατιόν - οι ιδέες του είχαν εμπνεύσει τους Ντμίτρι Μιλιούτιν, Μιχαήλ Ντραγκαμίροφ, Αλεξέι Μπρουσίλοφ κ.α.
Αλτίσσιμο (Ιταλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Αλεξάντερ Σουβόροφ
Η συνεισφορά του στην πολεμική επιστήμη
Ο Ρώσος ιστορικός Φ. Γκλίνκα, στο έργο «Σημειώσεις της Πολεμικής Ιστορίας», αναφέρει ότι ο Ναπολέοντας χρησιμοποίησε αρκετές φορές τις τακτικές του Σουβόροφ, κάτι που αποδέχεται και ο ίδιος ο Βοναπάρτης σε γράμματα του από την Αίγυπτο - εκεί ο Ναπολέων έγραψε ότι κανείς δεν θα νικήσει τον Σουβόροφ αν δεν μάθει τους κανόνες του. Αρκετοί αντίπαλοί του αναγνώρισαν την εφευρετικότητα του Σουβόροφ. Ο Ζαν Βικτόρ Μορό δήλωσε ότι η στρατηγική του στη μάχη του Τρέβια ήταν «δείγμα εξαιρετικής πολεμικής σκέψης». Ο Γάλλος Στρατάρχης Μακντόναλντ, αναφερόμενος στην ίδια μάχη, δήλωσε ότι «η στρατιωτική τιμή του σώθηκε μόνο και μόνο επειδή τον είχε νικήσει ο μεγάλος Σουβόροφ», ενώ ο Στρατάρχης Μασσενά δήλωσε ότι «θα έδινε όλες τις νίκες του για μια ελβετική εκστρατεία σαν αυτή του Σουβόροφ».
Όπως αναφέρει άρθρο των «Times», ο Σουβόροφ μοιραζόταν με τους στρατιώτες του διάφορες στιγμές της ζωής τους. Όταν περνούσαν από τις Άλπεις, είχε αναθέσει μια πολύ δύσκολη δουλειά στους άνδρες του, οι οποίοι εκτελούσαν απρόθυμα. Τότε άνοιξε ένα λάκκο, μπήκε μέσα και είπε: «Ρίξτε χώμα πάνω μου, ο στρατηγός σας θέλει να θαφτεί, αφού τον προδώσατε». Τότε οι στρατιώτες άρχισαν να πέφτουν στα πόδια του. Αργότερα ο Αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α΄ διέταξε να στηθεί ανδριάντας προς τιμή του στρατηγού - αλλά, το άρθρο τελειώνει με τα λόγια: «ωστόσο αυτές οι τιμές δεν μπορούν να σβήσουν την ατιμία για τη σκληρότητα του [αναφέρεται προφανώς στην σφαγή της Πράγας που συγκλόνισε την δυτική κοινή γνώμη] και να αναγκάσουν τον ιστορικό να γράψει για τον Σουβόροφ με άλλες πινελιές απ' αυτές που χρησιμοποιούν για να περιγράψουν ένα τυχερό τρελό μιλιταριστή ή πονηρό βάρβαρο».
Ρωσικά
thumb|150px|right|Το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α' Τάξεως. Το απεικονισμένο αστέρι και η ταινία του βραβείου ανήκουν προσωπικά στον Αλέξανδρο Βασίλιεβιτς Σουβόροφ
Ο Σουβόροφ είχε λάβει τα παρακάτω παράσημα :
Μνήμη
thumb|190px|δεξιά|Το [[Τάγμα του Σουβόροφ Γ' Τάξεως]]
Ο Σουβόροφ είναι ο πρώτος στρατιωτικός, προς τιμήν του οποίου άνοιξε στη Ρωσία προσωπικό μουσείο, όπως και σε άλλες χώρες. Πολλές πόλεις, χωριά, πλατείες, ένας αστεροειδής, ένα θωρηκτό και διάφορα στρατιωτικά και πολιτικά δικαστήρια έλαβαν το όνομα του στρατηγού. Προς τιμήν του ανεγέρθηκε ανδριάντας στη Ρωσία και σ' άλλες χώρες. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, θεσπίστηκε στην ΕΣΣΔ το Τάγμα του Σουβόροφ, το οποίο αποτελείτο από τρεις τάξεις. Το παράσημο αυτό απονεμήθηκε περισσότερες από επτά χιλιάδες φορές.
Επίσης δημιουργήθηκαν, με διατάγμα του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ, διάφορες στρατιωτικές σχολές στις οποίες δόθηκε το όνομα του Σουβόροφ. Το 1986 κυκλοφόρησαν και διάφορες επιστολές του Σουβόροφ. Το πρόσωπο του στρατηγού απεικονίζεται σε νομίσματα της Υπερδνειστερίας (περιοχή στη Μολδαβία) και γι' αυτό το 1993 πήραν το όνομα «σουβόρικι», καθώς και σε αναμνηστικά νομίσματα της Ρωσίας. Στην Ελβετία και στο Λίχτενσταϊν εκδόθηκαν μάρκες (γραμματόσημα) με τον στρατηγό απεικονισμένο σ' αυτές. Τη ζωή του Σουβόροφ έχει θέμα ομώνυμη σοβιετική κινηματογραφική ταινία του 1941.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Σε άλλες γλώσσες
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σύρου
Ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος είναι ορθόδοξος ναός στην Ερμούπολη της Σύρου και έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το δημαρχείο της πόλης και το Θέατρο Απόλλων.
Γενικά στοιχεία
Ο ναός χτίστηκε το 1824 από πρόσφυγες των Ψαρών και της Χίου σε έναν ανηφορικό δρόμο κοντά στη σημερινή Πλατεία Μιαούλη. Είναι τρίκλιτη εκκλησία, ρυθμού βασιλικής με τρούλο και ο σχεδιασμός της παραπέμπει στην Παναγία της Τήνου. Διαθέτει δύο κωδωνοστάσια, όπου μεταξύ άλλων φιλοξενείται και η καμπάνα του Αγίου Νικολάου των Ψαρών.
Στο δυτικό μέρος του προαυλίου χώρου βρίσκεται το σημείο ταφής του Άνθιμου Γαζή, ενώ δίπλα από την εκκλησία λειτουργεί εκκλησιαστικό μουσείο που φιλοξενεί ιερά σκεύη, βιβλία και χειρόγραφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεταμόρφωση Κατηγορία:Ερμούπολη
Μεσελέροι Λασιθίου
Οι Μεσελέροι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπτρας, στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται περίπου 11 χλμ. βόρεια της Ιεράπετρας, και σε υψόμετρο 360 μέτρα.
Ιστορία
Το χωριό πήρε το όνομά του από τους αρχαίους οικισμούς Ώλερο και Ωλερία, αφού βρίσκεται στο μέσον τους. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραγκίσκο Μπαρότσι το 1577 ως Messolerus, και από τον Καστροφύλακα το 1583, με 155 κατοίκους. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναγράφεται ως Meseleruz και στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Meseleri, με 40 χριστιανικές οικογένειες. Το 1881 είχε 174 κατοίκους. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητικά
Οι Μεσελέροι αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελούν την κοινότητα Μεσελέρων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 135 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Μεσελέρων
Σημεία ενδιαφέροντος
Στην ευρύτερη περιοχή σώζονται κάποια αρχαία κτίσματα. Αξιοθέατο του χωριού αποτελεί η Ιερά Μονή Παναγίας Βρυωμένης, η οποία συγκεντρώνει αρκετούς επισκέπτες κατά την Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου. Το υπέρθυρο φέρει τη χρονολογία 1577.
Το φυσικό περιβάλλον του χωριού υπέστη σοβαρό πλήγμα κατά την πυρκαγιά της 17ης Αυγούστου 1994, η οποία κατέστρεψε μεγάλο μέρος από το πευκοδάσος που το περιβάλλει. Μετά την πυρκαγιά, και με τη συμμετοχή του Φιλοδασικού Συλλόγου Μεσελέρων, έχουν γίνει προσπάθειες αναδάσωσης, έτσι ώστε το δάσος να επανακτήσει, όσο αυτό είναι δυνατό, την αρχική εικόνα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Εχούντ Ολμέρτ
Ο Εχούντ 'Ολμερτ είναι Ισραηλινός πολιτικός, που έγινε πρωθυπουργός στις 4 Ιανουαρίου του 2006. Υπέβαλε την παραίτησή του την 1η Αυγούστου του 2008 και παρέμεινε πρωθυπουργός προσωρινά μέχρι να αναδειχθεί η κυβέρνηση μετά τις εκλογές του 2009. Τον διαδέχθηκε στις 31 Μαρτίου του 2009 ο Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Βιογραφία και πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1945. Την περίοδο 1993-2003 ήταν δήμαρχος της Ιερουσαλήμ. Έγινε Πρωθυπουργός προσωρινά στις 4 Ιανουαρίου 2006, έπειτα από τη ραγδαία επιδείνωση της υγείας του Αριέλ Σαρόν. Ως ηγέτης του κόμματος Καντίμα, κέρδισε τις εκλογές της 28 Μαρτίου 2006.
Εκλογές 2006
Με το σλόγκαν «στα βήματα του Σαρόν» η κεντρώα παράταξη Καντίμα κατέκτησε βάσει των exit poll την πρώτη θέση με 29 έως 32 έδρες σε μία ιστορική αναμέτρηση-«δημοψήφισμα» για το μέλλον της Δυτικής Όχθης και τη χάραξη των μόνιμων συνόρων του Ισραήλ. Ακολούθησαν οι Εργατικοί με 20-22 έδρες, ενώ την έκπληξη έκαναν οι υπερορθόδοξοι αφήνοντας στην τέταρτη θέση το Λικούντ. Το τελικό ποσοστό συμμετοχής των Ισραηλινών ψηφοφόρων στην εκλογική διαδικασία άγγιξε το 63,2%, το χαμηλότερο ποσοστό στην ιστορία των εκλογικών αναμετρήσεων στο Ισραήλ και χαμηλότερο κατά 5,7 ποσοστιαίες μονάδες συγκριτικά με τις εκλογές του 2003. Ο Ολμέρτ ανέλαβε επίσημα την πρωθυπουργία στις 4 Μαΐου του 2006.
Ασθένεια
Στις 29 Οκτωβρίου του 2007 αποκάλυψε ο ίδιος σε έκτακτη συνέντευξη Τύπου ότι διαγνώστηκε με καρκίνο του προστάτη.
Καταγγελία για σκάνδαλο
Ο 'Ολμερτ κατηγορήθηκε για εμπλοκή σε σκάνδαλο δωροληψίας, κάτι που ο ίδιος αρνήθηκε. Ανακρίθηκε για το λόγο αυτό το Μάιο του 2008. Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα «Γεντιότ Αχρονότ», ο πρωθυπουργός βαρύνεται με την υποψία ότι έλαβε σημαντικά χρηματικά ποσά από Αμερικανό επιχειρηματία για να χρηματοδοτήσει κάποιες από τις προεκλογικές του εκστρατείες. Λίγες ημέρες μετά, ο 'Ολμερτ εξέφρασε την πρόθεσή του να παραιτηθεί από το πρωθυπουργικό αξίωμα αν οι κατηγορίες επιβεβαιωθούν.
Έπειτα από την κατάθεση του Αμερικανού επιχειρηματία Μόρις Ταλάνσκι, στενοί συνεργάτες του 'Ολμερτ του ζήτησαν να παραιτηθεί. Ο επιχειρηματίας κατέθεσε ότι σε μία περίοδο 14 ετών, πρώτα όταν ο 'Ολμερτ ήταν δήμαρχος Ιερουσαλήμ και στη συνέχεια υπουργός Τουρισμού, του είχε δώσει 500 χιλιάδες δολάρια, 150 χιλιάδες από τα οποία από την προσωπική του περιουσία. Ο επικεφαλής του Εργατικού Κόμματος Εχούντ Μπάρακ μάλιστα ζήτησε από τον 'Ολμερτ να παραιτηθεί ειδάλλως θα ανέτρεπε ο ίδιος την κυβέρνηση και του έδωσε τελεσίγραφο.
Η αστυνομία αποφάσισε στις 26 Μαρτίου του 2009 να εγκαταλείψει την έρευνα σε μία από τις τρεις υποθέσεις διαφθοράς και απάτης λόγω  έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Στις 30 Αυγούστου του 2009 απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον του Ολμέρτ από τον γενικό εισαγγελέα. Οι κατηγορίες περιλαμβάνουν απάτη, διάρρηξη εμπιστοσύνης και φοροδιαφυγή και σχετίζονται με την περίοδο πριν το 2006. Η δίκη του Ολμέρτ ξεκίνησε στις 25 Σεπτεμβρίου 2009.
Αναγγελία παραίτησης
Στις 30 Ιουλίου του 2008 σε αιφνιδιαστικό διάγγελμα, απολογήθηκε για τα λάθη που διέπραξε και προανήγγειλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία το Σεπτέμβριο. Επίσης, τόνισε ότι δε θα διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος Καντίμα στις εσωκομματικές εκλογές. Δυο μέρες μετά, υπέβαλε επίσημα την παραίτησή του και ανακρίθηκε για τέταρτη φορά στην οικία του, στην Ιερουσαλήμ. Το Σεπτέμβριο του 2008 εξελέγη νέα πρόεδρος στο κόμμα Καντίμα η Τζίπι Λίβνι. Ο Ολμέρτ επέδωσε επίσημα την παραίτησή του στον πρόεδρο Σιμόν Πέρες στις 21 Σεπτεμβρίου του 2008. Στις 22 Σεπτεμβρίου του 2008 η Τζίπι Λίβνι έλαβε από τον πρόεδρο Σιμόν Πέρες εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού.
Εκλογές 2009
Στις 24 Οκτωβρίου του 2008 το Σας αρνήθηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Η Λίβνι εγκατέλειψε τις προσπάθειές της για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού και η χώρα της οδηγήθηκε σε πρόωρες εκλογές. Τα κυριότερα θρησκευτικά κόμματα, όπως το Σας, διαφώνησαν με τη Λίβνι στα θέματα της κοινωνικής πρόνοιας αλλά και του πολιτικού καθεστώτος της Ιερουσαλήμ.Οι εκλογές διενεργήθηκαν στις 10 Φεβρουαρίου του 2009. Ο Ολμέρτ παρέμεινε πρωθυπουργός μιας υπηρεσιακής κυβέρνησης. Διαψεύδοντας τις προβλέψεις, το Καντίμα της Λίβνι επικράτησε του δεξιού Λικούντ του πρώην πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου με οριακή διαφορά μίας έδρας στην Κνεσέτ. Η πρόεδρος του Καντίμα ζήτησε από τον αντίπαλό της να συμπράξει με το κόμμα της για το σχηματισμό μιας κυβέρνησης ενότητας. Μετά τη συμφωνία του Νετανιάχου με τους Εργατικούς σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού, η οποία ορκίστηκε στις 31 Μαρτίου του 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ισραήλ
The Pink Spiders
Οι Pink Spiders είναι ένα αμερικανικό μουσικό συγκρότημα της power pop από το Νάσβιλ του Τενεσί.
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2003 και αποτελείται από τους Matt Friction (κιθάρα και τραγούδι, 2 Αυγούστου 1981-), Jon Decious και Bob Ferrari. Ο Friction ήταν αρχικά μέλος στο συγκρότημα Silent Friction και συνδημιούργησε τους Pink Spiders στα τέλη του 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά garage rock συγκροτήματα Κατηγορία:Garage punk συγκροτήματα
Christ Illusion
Στο άλμπουμ συμπεριλαμβάνεται το τραγούδι "Eyes of the Insane" για το οποίο το συγκρότημα κέρδισε βραβείο "Grammy" στην 49η απονομή τους, το 2007.
Ιστορία του δίσκου
Η ηχογράφηση του "Christ Illusion" έγινε στα "NRG Studios" και τα "Westlake Studios" του Λος Άντζελες. Ο δίσκος χαρακτηρίστηκε από την επιστροφή του ντράμερ Ντέιβ Λομπάρντο στα τύμπανα και ήταν το πρώτο τους στούντιο άλμπουμ από το 1990 με αυτή τη σύνθεση. Οι ηχογραφήσεις ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο του 2005 με παραγωγή του Τζος Άμπραχαμ και του Ρικ Ρούμπιν. Οι ρυθμικές κιθάρες του άλμπουμ ηχογραφήθηκαν αποκλειστικά από τον Κέρι Κινγκ, ενώ το συγκρότημα δημιούργησε έντεκα κομμάτια, αφήνοντας τελικά εκτός δίσκου το "Final Six", το οποίο κέρδισε βραβείο "Grammy" το 2008.
Το ασιατικό κομμάτι της περιοδείας περιελάμβανε τέσσερις εμφανίσεις σε Σιγκαπούρη και Ιαπωνία στα μέσα Οκτωβρίου, πριν οι Slayer μεταβούν στην Ευρώπη, όπου με τους In Flames, τους Lamb of God, τους Children of Bodom και τους Mastodon να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους, έδωσαν 22 συναυλίες σε χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης.
Οι εμφανίσεις του συγκροτήματος συνεχίστηκαν στη Βόρεια Αμερική κατά το Φεβρουάριο του 2007, στην Ωκεανία για έξι συναυλίες τον Απρίλιο και άλλη μία ευρωπαϊκή περιοδεία τον Ιούνιο του 2007, πριν ολοκληρώσουν την προώθηση του "Christ Illusion" με 25 συναυλίες στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, από τις 25 Ιουλίου μέχρι τις 1 Σεπτεμβρίου του 2007.
Τραγούδια
1. Flesh Storm (King) - 4:14
2. Catalyst (King) - 3:07
3. Skeleton Christ (King) - 4:22
4. Eyes of the Insane (Hanneman, Araya) - 3:22
5. Jihad (Hanneman, Araya) - 3:30
6. Consfearacy (Hanneman, King) - 3:06
7. Catatonic (Hanneman, King) - 4:53
8. Black Serenade (Hanneman, Araya) - 3:16
9. Cult (King) - 4:39
10. Sypremist (King) - 3:51
Μέλη των Slayer
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Christ Illusion" είχε την εξής μορφή:
Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσο
Κέρι Κινγκ - κιθάρα
Τζεφ Χάνεμαν - κιθάρα
Ντέιβ Λομπάρντο - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Slayer Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006
Αριστόδημος ο Μαλακός
Βιογραφία
Όταν ο Αριστόδημος ήταν τύραννος της Κύμης, η πόλη ήδη διέθετε στενές σχέσεις με την Ρώμη, σχέσεις οι οποίες έχουν έρθει στο φως χάρη στην αρχαιολογική έρευνα, ενώ είναι ορατές και εντός των αρχαίων παραδόσεων, ειδικότερα εκείνη η οποία αναφέρεται στην απόκτηση από την Ρώμη των Σιβυλλικών Βιβλίων, κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Ταρκύνιου του Υπερήφανου.
Στρατηγός της πόλεως της Κύμης, καθώς και σύμμαχος του Ταρκύνιου και των Λατίνων, καθόρισε την τελική έκβαση των ενόπλων συγκρούσεων, σκοτώνοντας τον ηγέτη των ετρουσκικών στρατευμάτων το 524 π.Χ. και λύνοντας την Πολιορκία της Κύμης. Το 506 π.Χ., έσπευσε σε βοήθεια των στρατευμάτων των Λατίνων, οι οποίοι δέχονταν επίθεση από ετρουσκικές δυνάμεις υπό την ηγεσία του Πορσένα, ενώ νίκησε τις τελευταίες στην Μάχη της Αρικίας. Το γεγονός αυτό συνέβαλε στο να αλλάξει η στάση του Πορσένα απέναντι στη νεοσυσταθείσα ρωμαϊκή δημοκρατία.
Ήταν μέσω πραξικοπήματος όπου ο Αριστόδημος κατέλαβε, στην συνέχεια, την εξουσία στην Κύμη, το 505 ή το 504 π.Χ.. Ο πολιτικός του σχεδιασμός αντιτίθετο στην αριστοκρατία, ενώ πρότεινε τον διαμοιρασμό των γαιών και την διαγραφή των χρεών. Σύμφωνα με αρχαίες πηγές, μεροληπτικές και αρνητικά διακείμενες προς τον Αριστόδημο (ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς εμπνεύστηκε, πιθανώς, από τον Τίμαιο τον Ταυρομενίτη ή τον Υπέροχο τον Κυμαίο), οι αριστοκράτες σφαγιάστηκαν, ενώ οι γόνοι τους εξορίστηκαν.
Η Κύμη και ο τύραννός της υποδέχθηκαν, τότε, την οικογένεια των Ταρκύνιων. Ο Αριστόδημος κατέστη κληρονόμος τους και διεκδίκησε, στην συνέχεια, την διαδοχή τους, προσπαθώντας, το 492 π.Χ., να ασκήσει πίεση στη Ρώμη η οποία τροφοδοτείτο σε σιτάρι από την Καμπανία : αντιμετώπιζε, πλέον, την Ρωμαϊκή Δημοκρατία ως εχθρό, ωστόσο, το γεγονός αυτό δεν επηρέασε ουσιαστικά τις σχέσεις μεταξύ της Ρώμης και των Ελλήνων της Καμπανίας. Φονεύτηκε προς το 490 π.Χ. κατόπιν συνωμοσίας αριστοκρατών οι οποίοι είχαν την βοήθεια, στο έργο τους, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, μιας νεαρής γυναίκας με το όνομα Ξενοκρίτη. Οι αφηγήσεις σχετικά με το πρόσωπο του Αριστόδημου είναι ενδεικτικές του τρόπου με τον οποίον, εντός της αρχαίας πολιτικής σκέψης, η τυραννία παρουσιαζόταν και απονομιμοποιείτο ως γυναικοκρατία και παραχώρηση της εξουσίας στους δούλους.
Δευτερογενείς πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Ιταλίας
Οικλής
Στην ελληνική μυθολογία ο Οικλής ήταν ένας από τους απογόνους (εγγονός) του Μελάμποδα, γιος του Αντιφάτου ή, κατ' άλλους, του Μάντιου.
Ο Οικλής ήταν σύζυγος της Υπερμνήστρας και πατέρας αρκετών παιδιών, από τα οποία τα γνωστότερα είναι η Ιφιάνειρα, η Πολύβοια και ο Αμφιάραος.
Ο Οικλής συνόδεψε τον Ηρακλή και υπερασπίσθηκε τα πλοία των Αχαιών εναντίον του Λαομέδοντα, και σκοτώθηκε στη μάχη. Στον Οικλή (ή Οικλέα) αναφερόταν μια χαμένη ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή.
Πηγές
Οικλη Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Αναστάσιος Γκόγκος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην πιερική πρωτεύουσα το 1925 και η καλλιτεχνική του δραστηριότητα εκδηλώθηκε στο τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα. Τα έργα του είναι εμπνευσμένα από την πιερική φύση. Φιλοτέχνησε επίσης προσωπογραφίες. Τα έργα του τα έκανε δωρεά στον Δήμο Κατερίνης. Κοντά του μαθήτευσαν και άλλοι ζωγράφοι, όπως ο Αθανάσιος Σταθακόπουλος. Πέθανε στην Κατερίνη σε ηλικία 66 ετών το 1991 και τα παιδιά του ασχολήθηκαν επίσης με τις τέχνες, έχοντας σπουδάσει στη Γαλλία και έχοντας αποσπάσει τιμητικές διακρίσεις. Η οδός κοντά στο Εθνικό Στάδιο της Κατερίνης ονομάστηκε σε Ζωγράφου Γκόγκου, για να τιμηθεί ο καλλιτέχνης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Νικ Τζόνας
Το τρίτο στούντιο άλμπουμ της μπάντας, A Little Bit Longer (2008), συνέχισε την εμπορική επιτυχία του συγκροτήματος. Το κορυφαίο single του άλμπουμ " Burnin 'Up " έφτασε στους πέντε πρώτους στο Billboard Hot 100 chart. Μετά την κυκλοφορία του τέταρτου στούντιο άλμπουμ τους, Lines, Vines and Trying Times (2009), οι Jonas Brothers επιβεβαίωσαν το κενό. Ο Nick δημιούργησε ένα νέο συγκρότημα γνωστό ως Nick Jonas & the Administration, το οποίο κυκλοφόρησε το άλμπουμ Who I Am το 2010. Στη συνέχεια, ο Jonas μετατόπισε την προσοχή του στην υποκριτική και είχε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στην τηλεοπτική σειρά Smash .
Προσωπική ζωή
Τον Μάιο του 2018, ξεκίνησε τη σχέση του με την Ινδή ηθοποιό Πριγιάνκα Τσόπρα και επτά μόλις μήνες αργότερα, την 1η Δεκεμβρίου 2018, παντρεύτηκαν στο Τζοντχπούρ της Ινδίας. Τον Ιανουάριο του 2022, το ζευγάρι ανακοίνωσε στο Instagram ότι απέκτησε το πρώτο του παιδί, μέσω παρένθετης μητέρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Telefunken
Η Telefunken (Telefunken Gesellschaft für drahtlose Telegraphie m.b.H. / εταιρεία για την ασύρματη τηλεγραφία) ήταν γερμανική εταιρεία παραγωγής ραδιοφωνικών συσκευών και τηλεοράσεων. Η Telefunken και η διάδοχος εταιρεία κατασκεύαζε συσκευές εκπομπής και λήψης για τη ραδιοτηλεγραφία, τη ραδιοτηλεοπτική μετάδοση και την ενσύρματη και ασύρματη τεχνολογία μετάδοσης.
Εν τω μεταξύ, σχεδόν σε κάθε κατηγορία είναι διαθέσιμα ηλεκτρικά προϊόντα υπό την επωνυμία «Telefunken», συμπεριλαμβανομένων ραδιοφώνων με ρολόι, ραδιοφώνων αυτοκινήτου, φορτιστών, έξυπνων τηλεφώνων και πλυντηρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Βιομηχανίες Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα
Τζον Αμίτσι
Ο Τζον Αμίτσι αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, (John Uzoma Ekwugha Amaechi, 26 Νοεμβρίου 1970) είναι Άγγλος πρώην καλαθοσφαιριστής.
Γεννήθηκε στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Αγωνιζόταν στις θέσεις πάουερ φόργουορντ και σέντερ.
Έχει αγωνιστεί στο ΝΒΑ με τη φανέλα των Cleveland Cavaliers (1995–96), Orlando Magic ( 1999–2001 ) και Utah Jazz ( 2001–03 ). Στην Ευρώπη αγωνίστηκε με τον Παναθηναϊκό ( 1996-97 ) και τη Βίρτους Μπολόνια ( 1997-98 ).
Ο Τζον Αμίτσι ήταν από τους πρωταγωνιστές της ομάδας του Παναθηναϊκού για την κατάκτηση του τουρνουά Διηπειρωτικό Κύπελλο καλαθοσφαίρισης 1996|, καθώς ήταν ο πρώτος σκόρερ μαζί με το Φραγκίσκο Αλβέρτη στους τρεις αγώνες που έδωσε η ομάδα του απέναντι από τη Ολύμπια Τουέρτο σημειώνοντας 59 πόντους (23, 18, 18).
Μετά την απόσυρσή του από τα γήπεδα, έκανε διδακτορικό στην ψυχολογία και σήμερα ασκεί αυτό το επάγγελμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κλίβελαντ Καβαλίερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σολέ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αγγλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιμόζ ΣΣΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλάντο Μάτζικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γιούτα Τζαζ Κατηγορία:Άγγλοι απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Άγγλοι ψυχολόγοι Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Αρκουνιάνο
Το Αρκουνιάνο (ιταλικά: Arcugnano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Ιμπραχίμ Πασά (συνοικία Λευκωσίας)
To Ιμπραχίμ Πασά είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με τη Νεάπολη, στα βορειοανατολικά με τη συνοικία Αμπού Καβούκ, στα ανατολικά με τη συνοικία Αμπντί Τσαούς, στα νότια με τη συνοικία Ιπλίκ-Παζάρ-Κορκούτ Εφέντι, στα νοτιοδυτικά με τη συνοικία Αράπ Αχμέτ και στα δυτικά με τη συνοικία Μαχμούτ Πασά.
Κακόλακκος Δωδώνης Ιωαννίνων
Για τον συνώνυμο οικισμό στο νομό Ιωαννίνων δείτε το λήμμα: Κακόλακκος Πωγωνίου
Ο Κακόλακκος είναι ορεινό χωριό στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 520 μέτρων, το οποίο βρίσκεται κοντά στα όρια με τη Θεσπρωτία και απέχει 44 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων και 66 χλμ. ανατολικά της Ηγουμενίτσας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Καταμάχη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Καταμάχης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σελλών του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 23 κατοίκους
Χάραλντ Μπορ
Ο Χάραλντ Αουγκούστ Μπορ (Harald August Bohr, 22 Απριλίου 1887 – 22 Ιανουαρίου 1951) ήταν Δανός μαθηματικός και ολυμπιονίκης αθλητής (ποδοσφαιριστής). Στα μαθηματικά υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του κλάδου των σχεδόν περιοδικών συναρτήσεων, ενώ στο ποδόσφαιρο κέρδισε το αργυρό μετάλλιο με την Εθνική Ομάδα της Δανίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο βραβευμένος με Βραβείο Νόμπελ φυσικός Νιλς Μπορ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χάραλντ Μπορ γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και ήταν γιος του καθηγητή της φυσιολογίας Κρίστιαν Μπορ και της `Ελεν `Αντλερ, θυγατέρας μιας εύπορης εβραϊκής οικογένειας, γνωστής στη περιοχή. Ο Μπορ είχε μεγάλη φιλία με τον αδελφό του, τον Νιλς.
Το 1904, όπως είχαν κάνει ο πατέρας και ο αδελφός του, ο Χάραλντ εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, όπου σπούδασε μαθηματικά, συνεχίζοντας με μεταπτυχιακές σπουδές master (1909) και διδακτορικό (το πήρε το 1910). Μεταξύ των καθηγητών του ήταν οι Ιερώνυμος Τσέουτεν και Τόρβαλντ Τίλε.
Μαθηματικό έργο
Ο Χάραλντ Μπορ ειδικεύθηκε στη μαθηματική ανάλυση, και μάλιστα στη μιγαδική ανάλυση: Μεγάλο μέρος του πρώιμου έργου του ήταν αφιερωμένο στις σειρές Dirichlet, όπως και το διδακτορικό του, που είχε τίτλο Bidrag til de Dirichletske Rækkers Theori («Συμβολή στη θεωρία των Σειρών Dirichlet»). . Μία συνεργασία του με τον Έντμουντ Λαντάου απέφερε το Θεώρημα Μπορ-Λαντάου, για την κατανομή των μηδενικών τιμών στη Συνάρτηση ζήτα.
Στην ανάλυση, ο Χάραλντ Μπορ ίδρυσε ουσιαστικά το νέο ερευνητικό πεδίο των σχεδόν περιοδικών συναρτήσεων, ενώ συνεργάσθηκε με τον μαθηματικό του Κέμπριτζ Γκόντφρεϊ Χάρολντ Χάρντι.
Το 1915 ο Χάραλντ Μπορ έγινε καθηγητής στο Πολυτεχνείο της Δανίας, εργαζόμενος εκεί μέχρι το 1930, οπότε και δέχθηκε μία θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Παρέμεινε σε αυτή για 21 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 64 ετών. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της Μαθηματικής Εταιρείας της Δανίας από το 1926 ως το 1929 και πάλι από το 1937 μέχρι τον θάνατό του το 1951.
Κατά τη δεκαετία του 1930 ο Χ. Μπορ ήταν από τους κυριότερους επικριτές των αντισημιτικών πολιτικών στο γερμανικό μαθηματικό κατεστημένο και δημοσίευσε ένα άρθρο το 1934 στην εφημερίδα Berlingske Aften της Κοπεγχάγης στο οποίο επέκρινε τις απόψεις του Λούντβιχ Μπίμπερμπαχ.
Ως ποδοσφαιριστής
Ο Χάραλντ Μπορ υπήρξε επίσης ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής. Επί πολλά χρόνια έπαιζε στον σύλλογο Ακαντεμίσκ Μπόλντκλουμπ, αρχίζοντας σε ηλικία 16 ετών, το 1903. Το 1905 έπαιζε μαζί με τον αδελφό του Νιλς, ο οποίος ήταν τερματοφύλακας. Ο Χάραλντ επιλέχθηκε να παίξει με την Εθνική Ομάδα της Δανίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908, όπου το ποδόσφαιρο ήταν επίσημο αγώνισμα για πρώτη φορά. Παρότι μία δανέζικη ομάδα είχε παίξει στη «Μεσοολυμπιάδα» του 1906, το εναρκτήριο παιχνίδι του ολυμπιακού τουρνουά ποδοσφαίρου του 1908 υπήρξε ο πρώτος επίσημος διεθνής ποδοσφαιρικός αγώνας της Δανίας. Σε αυτόν, ο Χ. Μπορ σημείωσε δύο τέρματα, καθώς η Δανία συνέτριψε τη δεύτερη γαλλική ομάδα με 9–0. . Στον επόμενο αγώνα, τον ημιτελικό, ο Μπορ ήταν επίσης σκόρερ στο 17–1 κατά της πρώτης γαλλικής εθνικής ομάδας, σκορ που αποτελεί ακόμα ένα αξεπέραστο ολυμπιακό ρεκόρ. Η ομάδα της Δανίας αντιμετώπισε τη γηπεδούχο Μεγάλη Βρετανία στον τελικό, αλλά έχασε με 2–0 και ο Χ. Μπορ κέρδισε ένα αργυρό ολυμπιακό μετάλλιο. Μετά τους Ολυμπιακούς, ο Μπορ συμμετέσχε σε έναν ακόμα αγώνα της Εθνικής Δανίας, μία νίκη με 2–1 κατά μιας αγγλικής ερασιτεχνικής ομάδας το 1910. . Αναφέρεται ότι η δημοφιλία του ως ποδοσφαιριστή ήταν τόση, ώστε όταν υπερασπίσθηκε τη διδακτορική του διατριβή το ακροατήριο είχε περισσότερους ποδοσφαιρικούς οπαδούς από ό,τι μαθηματικούς.
Ως δάσκαλος
Ο Χάραλντ Μπορ ήταν γνωστός ως ένας ικανότατος ακαδημαϊκός δάσκαλος και το ετήσιο βραβείο εξαίρετης πανεπιστημιακής διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης αποκαλείται «το Χάραλντ» προς τιμή του. Από κοινού με τον Γιοχάνες Μόλερουπ, ο Χ. Μπορ συνέγραψε ένα σημαντικό τετράτομο πανεπιστημιακό σύγγραμμα, το Lærebog i Matematisk Analyse («Σύγγραμμα Μαθηματικής Αναλύσεως»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Δανοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Γ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος
Το προοίμιο του πολέμου
Το 1535, ο Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής σύναψε συνθήκη με τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας, δημιουργώντας δύο μέτωπα εναντίον της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ένα στο βορρά και ένα στο νότο της ιταλικής χερσονήσου. Η προσπάθεια όμως αυτή απέτυχε. Την άνοιξη του 1537 οι δυνάμεις του Σουλτάνου έφτασαν στα περίχωρα της Αυλώνας και ένα μήνα αργότερα ο οθωμανικός στόλος στο βόρειο Ιόνιο. Παρολ’ αυτά ο Φραγκίσκος Α΄, λόγω οικονομικών προβλημάτων και στη συνέχεια στρατιωτικών αποτυχιών, επεδίωξε να υπογράψει συνθήκες ειρήνης με τον Κάρολο Ε΄ (Bomy, 30 Ιουλίου και Monzon, 16 Νοεμβρίου 1537). Ο Σουλεϊμάν, ωστόσο, κατάφερε να υποτάξει την επαναστατημένη Χιμάρα, αποβιβάστηκε στην Απουλία και εκβίασε τη Βενετία να συμμαχήσει με τον Φραγκίσκο Α΄ εναντίον του Καρόλου Ε΄. Τα σοβαρά επεισόδια που ακολούθησαν οδήγησαν στον τρίτο Βενετοτουρκικό Πόλεμο.
Το ξέσπασμα του πολέμου
Οι εχθροπραξίες στη Χιμάρα ανάμεσα στους επαναστάτες και στις δυνάμεις του Σουλεϊμάν κράτησαν μήνες. Επεκτάθηκαν μάλιστα και στη θάλασσα με ναυμαχίες μεταξύ του οθωμανικού στόλου και του στόλου του Κάρολου Ε΄ υπό τον Γενουάτη ναύαρχο Ανδρέα Doria που συνεργαζόταν με τους επαναστάτες. Η κατάσταση οξύνθηκε περαιτέρω μετά τις νικηφόρες για τον Doria, ναυμαχίες της Λευκίμμης (14 Ιουλίου 1537) και εκείνης στα ανοιχτά της Πρέβεζας στις 22 του ίδιου μήνα. Αυτές οι εξελίξεις θορύβησαν τους Βενετούς οι οποίοι για να ενισχύσουν τις φρουρές τους στα νησιά του Ιονίου, έστειλαν στόλο 70 και πλέον πλοίων στην περιοχή.