cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madame Monsieur
Καριέρα
Στις 4 Νοεμβρίου 2016, οι Madame Monsieur κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, το Tandem. Το άλμπουμ περιλαμβάνει τα σίνγκλς "You Make Me Smile", "Égérie", "See Ya", "Morts ou vifs", "Partir" και "Tournera". Στις 1 Ιανουαρίου 2018 επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή τους στο Destination Eurovision 2018 με το τραγούδι "Mercy". Το τραγούδι αυτό γράφτηκε για ένα κορίτσι με το ίδιο όνομα που γεννήθηκε στη μέση της Ευρωπαϊκής μεταναστευτικής κρίσης. Συμμετείχαν στον δεύτερο ημιτελικό που έλαβε χώρα στις 9 Ιανουαρίου 2018 και παρουσιάστηκε στις 20 Ιανουαρίου 2018. Παρουσίασαν μια άλλη εκδοχή του "Désenchantée" της Mylène Farmer και το τραγούδι τους για τη Eurovision. Προκρίθηκαν στον τελικό, αφού πρώτα κέρδισαν τον ημιτελικό. Τελικά, κατάφεραν να κερδίσουν στον τελικό και έτσι θα εκπροσωπήσουν τη Γαλλία στη Eurovision 2018.
Επιρροές
Το μουσικό στύλ του γκρούπ συνδέεται - όπως αναφέρουν οι The Huffington Post και Wiwibloggs - από την avant-pop τραγουδίστρια-τραγουδοποιό Christine and The Queens.
Συμμετοχές
Συναντάμε τη φωνή της Εμιλύ Σατ σε διαφημιστικά σποτ για τις εταιρείες Materne, Balisto και Blackberry αλλά και στις διαφημίσεις για τα καταστήματα U. Το τραγούδι Come Wander with Me, που ερμηνεύει η ίδια, χρησιμοποιήθηκε από την εταιρεία Lacoste στην παγκόσμια διαφήμισή της για το άρωμα « Love of pink ». Η Εμιλύ Σατ δάνεισε επίσης τη φωνή της στη διαφήμιση για το άρωμα « Chance » της Chanel, η οποία δημιουργήθηκε από τον Jean-Paul Goude.
Ερμηνεύει επίσης το τραγούδι Hey you στην ταινία Une semaine sur deux (et la moitié des vacances scolaires) του παραγωγού Ivan Calbérac.
Διακρίσεις
Η Εμιλύ Σατ εκλέχθηκε από τους αναγνώστες του περιοδικού Nice-Matin 3 ως η προσωπικότητα της χρονιάς το 2015.
Άγιοι Δέκα Κέρκυρας
Οι Άγιοι Δέκα είναι χωριό της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην ομώνυμη τοπική κοινότητα, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αχιλλείων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Οι Άγιοι Δέκα, είναι ηπειρωτικός οικισμός στην κεντρική Κέρκυρα, στις βορειοανατολικές απολήξεις του βουνού Γαλίκιο (Γαλίσιο), λίγο πριν τις Μπενίτσες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150. Απέχει περίπου 11 χλμ Ν. της πόλης της Κέρκυρας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 3,457 χμ² (2011).
Ιστορικά στοιχεία
Η ίδρυση των Αγίων Δέκα είναι από τις κυριότερες μαρτυρίες εγκατάστασης στην Κέρκυρα, προσφύγων από την Κρήτη. Αυτό, πιθανόν, ξεκίνησε τον 9ο μ.Χ. αιώνα, όταν την Κρήτη κατέλαβαν οι Άραβες. Επίσημη αναφορά του χωριού, ως Casal Aghius Dheca, γίνεται για πρώτη φορά στους καταλόγους του Πέτρου Καστροφύλακα, το 1583. Επόμενη μαζική μετανάστευση Κρητών στο νησί έγινε κατά τη διάρκεια του Ε’ Βενετοτουρκικού Πολέμου (1645-69).
Το χωριό έχει πολλά παραδοσιακά κτήρια και εκκλησίας. Οι κάτοικοι ονομάζονται Αγιοκαδίτες, από σύντμηση του ''Αγιο(δε)καδίτες. ''
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Χρυσιδέων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίων Δέκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎
Αμπντουλάχ Αμπντουλάχ
Ο Αμπντουλάχ Αμπντουλάχ (Abdullah Abdullah, Dari / Paşto: عبدالله عبدالله, (γενν. 1960) είναι Αφγανός πολιτικός και υπηρετεί ως αρχηγός της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν από τον Σεπτέμβριο του 2014. Από τον Οκτώβριο του 2001 έως τον Απρίλιο του 2005, υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών. Πριν από αυτό ήταν ανώτερο μέλος της Βόρειας Συμμαχίας που εργάστηκε ως σύμβουλος του Αχμάτ Σαχ Μασούντ. Εργάστηκε επίσης ως ιατρός κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Ο Αμπντουλάχ έτρεξε εναντίον του προέδρου Χαμίντ Καρζάι στις προεδρικές εκλογές του Αφγανιστάν το 2009, τερματίζοντας στη δεύτερη θέση με το 30,5% των συνολικών ψήφων. Το 2010, δημιούργησε το Συνασπισμό για την Αλλαγή και την Ελπίδα (σήμερα Εθνικός Συνασπισμός του Αφγανιστάν), το οποίο είναι ένα από τα κορυφαία δημοκρατικά αντιπολιτευτικά κινήματα στο Αφγανιστάν. Το 2011, ο συνασπισμός μετατράπηκε σε Εθνικό Συνασπισμό του Αφγανιστάν. Έλαβε μέρος ξανά στις προεδρικές εκλογές του 2014 και πήγε στον δεύτερο γύρο με ποσοστό 45%. Ο πλησιέστερος αντίπαλός του, ο Ασράφ Γκάνι, εξασφάλισε το 35% της συνολικής ψήφου. Λόγω σημείων απάτης, τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου αμφισβητήθηκαν έντονα και οδήγησαν σε αδιέξοδο. Παρά την αμφισβήτηση των αποτελεσμάτων του δεύτερου γύρου εκλογών, το τελικό πιστοποιημένο αποτέλεσμα της Ανεξάρτητης Εκλογικής Επιτροπής του Αφγανιστάν δείχνει ότι ο Άσραφ Γκάνι έλαβε το 55,3% των ψήφων, ενώ ο Αμπντουλάχ Αμπντουλάχ είχε εξασφαλίσει το 44,7% των ψήφων. Μετά από μήνες συνομιλιών και αμερικανικής διαμεσολάβησης, οι δύο υποψήφιοι εγκαθίδρυσαν μια εθνική κυβέρνηση ενότητας στην οποία ο Αμπντουλάχ παίζει ρόλο αρχηγού της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Αφγανοί πολιτικοί
Φερδινάνδος Κέττλερ
Ο Φερδινάνδος (1 Νοεμβρίου 1655 - 4 Μαΐου 1737) από τον Οίκο των Κέττλερ ήταν δούκας της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας από το 1730 έως το 1737.
Μάχη του Γαλατσίου
Η Μάχη του Γαλατσίου ήταν η πρώτη πραγματική μάχη στην Μολδοβλαχία ανάμεσα στις δυνάμεις της Φιλικής Εταιρίας, του πρίγκιπα Αλέξανδρου Υψηλάντη και των στρατευμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στα ευρύτερα πλαίσια της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Έλαβε χώρα στις 1 τού Μάη τού 1821  στο Γαλάτσι (Γκαλάτσι) της Μολδοβλαχίας. Αρχηγός των Ελλήνων, Κρητικών στη καταγωγή, ήταν ο Αθανάσιος Καρπενησιώτης, των δε Τούρκων ο Γιουσούφ Πασάς Περκόφτσαλης, ο Χατζή Καρά Αχμέτ εφέντης και ο Σελήμ Μεχμέτ Εφέντης.
Φερδινάνδος Κέττλερ
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιακώβου δούκα της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας και της Λουίζας-Καρλόττας των Χοεντσόλερν, κόρης του Γεωργίου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Γεννήθηκε στο Μίταου (νυν Γιέλγκαβα της Λετονίας). Αυτός και η οικογένειά του κρατήθηκαν αιχμάλωτοι από τους Σουηδούς στη Ρίγα. Μεταφέρθηκαν στο Iβάνγκοροντ, τότε τμήμα της Σουηδικής Ίνγκερμανλαντ και κρατήθηκαν εκεί μεταξύ 1658 και 1660 (συνολικά δύο έτη).
Μάχη του Γαλατσίου
Το ιστορικό της μάχης
Ο Περκόφτσαλης ξεκίνησε έχοντας 2 χιλιάδες άνδρες πεζικό, 3 χιλιάδες ιππείς και κανόνια. Αρχηγός της άμυνας του Γαλατσίου ήταν ο Θανάσης Καρπενησιώτης, που οργάνωσε δύναμη από 600 αγωνιστές. Επισκεύασε τους ρωσικούς προμαχώνες του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1806–1812) και έστησε 19 κανόνια από αυτά που έστειλαν οι Έλληνες της Οδησσού και της Βεσσαραβίας για τον στρατό του Υψηλάντη. Αφήνοντας 400 άνδρες του μέσα στην πόλη, μετακινεί τους υπόλοιπους 200 και τους κατανέμει στους τρεις προμαχώνες.
Στις 30 του Απρίλη η εμπροσθοφυλακή των Τούρκων πέρασε τον παραπόταμο του Δούναβη, τον Σερέτη και 18 μαούνες των Τούρκων με κανόνια κατέβηκαν τον Δούναβη για να χτυπήσουν τους Έλληνες από το ποτάμι. Ο Καρπενησιώτης κράταγε το κεντρικό ταμπούρι. Τα άλλα τα κράταγαν οι αδερφοί Μαγγλέροι από την Κεφαλλονιά, ο Γιώργης Παπάς από την Αδριανούπολη, ο Δαμιανάκος από τα Σφακιά και ο παπάς Πέτρος Μονίκ, που παράτησε το Ισμαήλ "και έλαβε τον σταυρόν και τα όπλα, και ήλθε να συμμεθέξη εις τούτον τον υπέρ πίστεως καί πατρίδος ιερόν αγώνα".
Φερδινάνδος Κέττλερ
Βιογραφία
Μετά το τέλος τού πατέρα του Ιακώβου το 1682, το δουκάτο πέρασε στον μεγαλύτερο αδελφό τού Φερδινάνδου, στον Φρειδερίκο-Καζιμίρ. Ο Φρειδερίκος-Καζιμίρ βρισκόταν στον πολωνικό στρατό, όπου είχε φθάσει στον βαθμό τού αντιστράτηγου και συμμετείχε σε πολλές μάχες ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετά το τέλος του Φρειδερίκου-Καζιμίρ το 1698, η χήρα του και ο Φερδινάνδος έγιναν κηδεμόνες τού ανηλίκου κληρονόμου, τού Φρειδερίκου-Γουλιέλμου και κυβέρνησε το δουκάτο στο όνομα εκείνου.
Μάχη του Γαλατσίου
Το ιστορικό της μάχης
Για τους λίγους επιζώντες αγωνιστές δεν υπήρχε πια ελπίδα σωτηρίας. Τα χαράματα πέταξαν έξω τις κάπες τους στις οποίες οι Τούρκοι αδειάσαν τα τουφέκια τους και πριν οι Τούρκοι τα ξαναγέμισαν, σπάσαν με επίθεση τον κλοιό. 20 αγωνιστές, μαζί τους και ο Καρπενησιώτης κατάφεραν να ξεφύγουν ζωντανοί. Όπως γράφει ο Ξόδιλος "Ή μάχη αυτή της 1 τού Μάη έν Γαλαζίω, άν καί φαίνεται ζημιώδης διά τούς Έλληνας, υπήρξεν όμως διά αυτούς αρκετά ένδοξος και τρανόν προμήνιμα της νίκης των Ελλήνων κατά των Τούρκων".
Φερδινάνδος Κέττλερ
Μετέπειτα ζωή
Εν τω μεταξύ ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος νυμφεύτηκε την Άννα της Ρωσίας. Όταν ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος απεβίωσε, άφησε τον Φερδινάνδο ως τον τελευταίο κληρονόμο του δουκάτου της Κουρλάνδης από τον Οίκο των Κέττλερ. Ωστόσο ο Φερδινάνδος ήταν απρόθυμος να επιστρέψει, και αντ' αυτού κυβέρνησε η Άννα της Ρωσίας, η οποία ενήργησε ως επίτροπος. Το 1725 το Συμβούλιο του Δουκάτου εξέλεξε τον Μαυρίκιο της Σαξονίας ως νέο δούκα. Ωστόσο αυτός εγκατέλειψε σύντομα την Κουρλάνδη, λόγω τριβής με τη Ρωσική Αυτοκρατορική διοίκηση.
Μάχη του Γαλατσίου
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας
Φερδινάνδος Κέττλερ
Μετέπειτα ζωή
Το 1730 ο Φερδινάνδος, τότε 75 ετών, νυμφεύτηκε τη νεαρή Ιωάννα-Μαγδαληνή της Σαξονίας-Βάισενφελς. Την ίδια χρονιά η Άννα της Ρωσίας έγινε Αυτοκράτειρα της Ρωσίας. Το Συμβούλιο του δουκάτου αναγνώρισε τελικά τον Φερδινάνδο ως δούκα. Ωστόσο το 1736 ο Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας, σε ιδιωτική συνάντηση, προσέφερε το δουκάτο της Κουρλάνδης στον Έρνστ-Γιόχαν φον Μπίρον. Ο Μπίρον ήταν εραστής της Άννας και είχε μεγάλη επιρροή στις κρατικές υποθέσεις.
Ο Φερδινάνδος απεβίωσε στο Ντάντσιχ της Πολωνίας, στις 4 Μαΐου 1737. Δεν είχε παιδιά. Έναν μήνα αργότερα, το Συμβούλιο του δουκάτου εξέλεξε τον Ερνστ-Γιόχαν φον Μπίρον ως νέο δούκα της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιωάννα-Μαγδαληνή των Βέττιν, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Κέττλερ Κατηγορία:Γερμανοί της Βαλτικής Κατηγορία:Δούκες της Κουρλάνδης
Οχυρώσεις των Χανίων
Οι οχυρώσεις των Χανίων είναι μία σειρά από αμυντικά τείχη και άλλες οχυρώσεις, που περιβάλλουν την πόλη των Χανίων στην Κρήτη. Τα τείχη της εσωτερικής πόλης κτίστηκαν για πρώτη φορά στην αρχαιότητα και ξανακτίστηκαν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Τα εξωτερικά τείχη κτίστηκαν τον 16ο αι. από τη Δημοκρατία της Βενετίας. Ορισμένες από τις οχυρώσεις κατεδαφίστηκαν τον 20ο αι., αλλά τμήματα τόσο του Βυζαντινού, όσο και του Βενετικού τείχους παραμένουν ανέπαφα.
Ελληνιστικά και Βυζαντινά τείχη
Στην αρχαιότητα στη θέση των σύγχρονων Χανίων υπήρχε οικισμός γνωστός ως Κυδωνία. Κατά την ελληνιστική περίοδο, γύρω στον 3ο αι. π.Χ., η Κυδωνία περιβαλλόταν από τείχη. Αυτά ενισχύθηκαν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία τον 6ο και 7ο αιώνα μ.Χ., πριν η πόλη καταστραφεί από τους Σαρακηνούς το 828.
Τελικά οι Βυζαντινοί ανακατέλαβαν την πόλη και έκτισαν ένα νέο φρούριο στο λόφο Καστέλι τον 10ο αι., για να αποτρέψουν μία δεύτερη Αραβική εισβολή. Ορισμένα τμήματα του Βυζαντινού τείχους υπάρχουν ακόμη στην οδό Σήφακα.
Ενετικά τείχη
μικρογραφία|Φρούριο Φιρκάς.
Η Κρήτη καταλήφθηκε από τη Δημοκρατία της Βενετίας τον 13ο αι. Αρχικά οι Βενετοί εγκαταστάθηκαν εντός των Βυζαντινών τειχών στο λόφο του Καστελίου, αλλά ο οικισμός τελικά αναπτύχθηκε και πλήθος γειτονιών (burgs) αναπτύχθηκε έξω από τα τείχη της πόλης. Το 1336 αποφασίστηκε να κτιστούν τείχη γύρω από τις γειτονιές και οι οχυρώσεις ολοκληρώθηκαν μέσα σε 20 χρόνια. Τα τείχη τροποποιήθηκαν με την πάροδο του χρόνου και το ύψος τους αυξήθηκε.
Στις αρχές του 16ου αι. η επεκτεινόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία έγινε μεγάλη απειλή για τους Βενετούς και αποφάσισαν να κτίσουν νέες οχυρώσεις στα Χανιά, καθώς και στο Ηράκλειο και στο Ρέθυμνο. Οι εργασίες για τις νέες οχυρώσεις ξεκίνησαν το 1536, σε σχέδιο του Mικέλε Σανμικέλι και ολοκληρώθηκαν το 1568. Η κατασκευή των οχυρώσεων των Χανίων, καθώς και ενός φρουρίου στη νήσο Θοδωρού κόστισε συνολικά 87.000 δουκάτα.
Το 1620 κτίστηκε το φρούριο Φιρκάς για να προστατεύσει το λιμάνι των Χανίων. Το 1630 η πόλη οπλίστηκε με 319 κανόνια, 30.695 οβίδες και 413.274 λίβρες πυρίτιδας.
Τουρκοκρατία μέχρι σήμερα
Τμήματα των τειχών στη νότια πλευρά κατεδαφίστηκαν από την Κρητική Πολιτεία στις αρχές του 20ου αι., αφού περιόριζαν την ανάπτυξη της πόλης. Η ένωση της Κρητικής Πολιτείας με την Ελλάδα εορτάστηκε στο φρούριο Φιρκάς την 1η Δεκεμβρίου 1913.
Διάταξη
μικρογραφία|Ο προμαχώνας Mοτσενίγκο.
Οι οχυρώσεις των Χανίων είχαν περίπου τετράγωνο σχήμα και οι γωνίες ενισχύονταν από τους εξής προμαχώνες:
Το φρούριο Φιρκάς βρίσκεται κοντά στον προμαχώνα Σαν Σαλβατόρε.
Οι τοίχοι ήταν μέχρι 20 μ. υψηλοί και περιβάλλονταν από μία τάφρο, που ήταν 60 μ. πλατιά και 15 μ. βαθιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Χανιά
The Call UP (αποσαφήνιση)
Το τίτλος The Call Up μπορεί να σχετίζεται με ένα από τα παρακάτω λήμματα:
Ασράφ Γανί
Ο Ασράφ Γανί (Mohammad Ashraf Ghanī Ahmadzai (Παστούν/محمد اشرف غني احمدزی) (19 Μαΐου 1949-) είναι Αφγανός πολιτικός και και πρώην πρόεδρος του Αφγανιστάν (21 Σεπτεμβρίου 2014 - 15 Αυγούστου 2021).
Με την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν τον Αύγουστο του 2021, ο Γανί με εκατόν εξήντα εννιά εκατομμύρια δολάρια έφυγε εσπευσμένα από τη χώρα, εγκαταλείποντας το  αξίωμά του, με προορισμό την Τουρκία.
Έχει χρηματίσει μεταξύ άλλων Υπουργός Οικονομικών της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν στη κυβέρνηση του Χαμίντ Καρζάι (2002 - 2004), Πρύτανης στον Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, (2004 - 2009), σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας, υπό την ιδιότητα του Ανθρωπολόγου (1991 - 2001), και καθηγητής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς (1983 - 1991).
Προεδρικές θητείες
Έθεσε υποψηφιότητα για την Προεδρία της χώρας στις Προεδρικές εκλογές του 2009, όπου κατέλαβε την 4η θέση, πίσω από τους Χαμίντ Καρζάι, Αμπντουλάχ Αμπντουλάχ και Ραμαζάν Μπασχάρντοστ.
Στις Προεδρικές εκλογές του 2014, ο Γανί ήρθε δεύτερος με 32% των ψήφων έναντι 45% για τον Αμπντουλάχ. Στο δεύτερο γύρο όμως, κατάφερε να κερδίσει τον Αμπντουλλάχ με ποσοστό 56,44% των ψήφων. Αν και ο Αμπντουλάχ αμφισβήτησε τα αποτελέσματα των εκλογών, η ανεξάρτητη εφορευτική επιτροπή, ανακήρυξε τον Γκάνι Πρόεδρο της χώρας.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2019 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές, τις οποίες κέρδισε ο Γανί, σύμφωνα με τα αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν με μεγάλη καθυστέρηση πέντε μήνες μετά. Ορκίστηκε ως πρόεδρος στις 9 Μαρτίου 2020, παρότι ο αντίπαλός του, Αμπντουλάχ Αμπντουλάχ, αρνήθηκε να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα και κινήθηκε προς τον σχηματισμό παράλληλης κυβέρνησης.
Αποχώρηση από την Προεδρία
Στις 15 Αυγούστου 2021, ο Γανί έφυγε από το Αφγανιστάν με την γυναίκα του και δύο συνεργάτες του καθώς οι Ταλιμπάν καταλάμβαναν την Καμπούλ. Το προεδρικό παλάτι, καταλήφθηκε μετά από λίγες ώρες. Αφγανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ο Γανί κατέφυγε στην πρεσβεία των ΗΠΑ το πρωί της Κυριακής. Από τότε αναφέρεται ως ο πρώην πρόεδρος.
Την ίδια ημέρα, ο πρώτος αντιπρόεδρος Αμρουλάχ Σαλέχ δήλωσε ότι αναλάμβανε ως υπηρεσιακός πρόεδρος, σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας.
Λέζαϊσκ
Το Λέζαϊσκ (πολωνικά: Leżajsk, γίντις: ליזשענסק, Лежа́йськ), επίσημα Ελεύθερη Βασιλική Πόλη του Λέζαϊσκ (Wolne Królewskie Miasto Leżajsk), είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Λέζαϊσκ, στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων της νοτιοανατολικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 13.492 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Μπαρόκ Βασιλική της Παναγίας και της Μονής των Κιστερκιανών]] Το Λέζαϊσκ είναι μια παλιά βασιλική πόλη της Πολωνίας. Η ανάπτυξη του Λέζαϊσκ ήταν αργή, λόγω των πολυάριθμων και καταστροφικών επιδρομών των Τάταρων και των Βλάχων, που έλαβαν χώρα το 1498, το 1500, το 1509, το 1519 και το 1524. Μετά από αυτές τις επιδρομές, οι Πολωνοί βασιλιάδες παραχώρησαν αρκετά προνόμια στη λεηλατημένη πόλη και τελικά, στις 23 Σεπτεμβρίου 1524 στο Λβουφ, ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας αποφάσισε να μεταφέρει το Λέζαϊσκ σε μια νέα τοποθεσία, που ήταν ευκολότερο να υπερασπιστεί. Η πόλη μεταφέρθηκε περίπου 5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά και το νέο της όνομα ήταν Λέζαϊσκ Ζιγκμουντόφσκι. Η παλιά τοποθεσία είναι από τότε γνωστή ως το χωριό Στάρε Μιάστο («Παλιά Πόλη»). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σιγισμούνδος Β΄ Αύγουστου της Πολωνίας, το Λέζαϊσκ ευημερούσε χάρη στην προστασία του σταρόστα (τοπικός κυβερνήτης), Κσίστοφ Σιντουοβιέτσκι (οικόησμο Οντρόβονς), ο οποίος ήταν Καγκελάριος του Στέμματος. Το 1608, Κιστερκιανοί μοναχοί από το κοντινό Πσέβορσκ μεταφέρθηκαν στο Λέζαϊσκ από τον Επίσκοπο του Πσέμισλ και δύο χρόνια αργότερα, χτίστηκε η πρώτη εκκλησία από τούβλα. Το 1624, το Λέζαϊσκ λεηλατήθηκε και κάηκε από τους Τάταρους της Κριμαίας και η επακόλουθη σουηδική εισβολή στην Πολωνία (1655–1660) έφερε περισσότερες καταστροφές.
Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας (1772), το Λέζαϊσκ προσαρτήθηκε από τη Μοναρχία των Αψβούργων και παρέμεινε στην Αυστριακή Γαλικία μέχρι τον Νοέμβριο του 1918. Το 1809, η πόλη καταλήφθηκε από το Δουκάτο της Βαρσοβίας, αλλά αμέσως μετά, ανακαταλήφθηκε από τους Αυστριακούς. Το 1896–1900, ολοκληρώθηκε μια σιδηροδρομική γραμμή που ένωνε το Λέζαϊσκ με το Πσέβορσκ και το Ροζβάντουφ. Η πόλη υπέφερε κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς ο Αυστροουγγρικός και ο Ρωσικός στρατός πολέμησαν εδώ το 1914 και το 1915. Το Λέζαϊσκ καταλήφθηκε από Ρώσους μεταξύ Νοεμβρίου 1914 και Μαΐου 1915.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, που πυροδότησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 13 Σεπτεμβρίου 1939, το Λέζαϊσκ καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ. Στη συνέχεια, η Einsatzgruppe I μπήκε στην πόλη για να διαπράξει διάφορες θηριωδίες κατά του πληθυσμού. Στις 3 Νοεμβρίου 1939, η γερμανική αστυνομία ασφαλείας πραγματοποίησε μαζικές συλλήψεις ντόπιων Πολωνών ως μέρος της Ιντελιγκέντσακτιον. Οι Πολωνοί τότε είτε φυλακίστηκαν στην τοπική φυλακή είτε σφαγιάστηκαν στο τοπικό νεκροταφείο. Ανάμεσα στους σφαγιασμένους Πολωνούς ήταν δάσκαλοι, διευθυντές σχολείων, ιερείς και στρατιωτικοί. Πολωνοί από το Λέζαϊσκ ήταν επίσης μεταξύ των θυμάτων της μεγάλης Σφαγής του Κάτιν, που διαπράχθηκε από τους Ρώσους τον Απρίλιο–Μάιο του 1940. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Πολωνικός Εσωτερικός Στρατός ήταν πολύ δραστήριος στην περιοχή. Από τον Μάιο του 1940, η παράνομη πολωνική εφημερίδα Odwet («Αντίποινα») διανεμόταν στο Λέζαϊσκ από το πολωνικό κίνημα αντίστασης. Στις 28 Μαΐου 1943, Γερμανοί πυροβόλησαν 43 κατοίκους της πόλης. Το Λέζαϊσκ καταλήφθηκε από τον Εσωτερικό Στρατό στις 27 Ιουλίου 1944.
Εβραϊκή κοινότητα
Το εβραϊκό νεκροταφείο στο Λέζαϊσκ είναι ένας τόπος προσκυνήματος για τους Εβραίους από όλο τον κόσμο, που έρχονται να επισκεφθούν τον τάφο του Ελιμελέχ του Λίζενσκ, του μεγάλου Χασιδιστή Ραββίνου του 18ου αιώνα. Από τις αρχές του 15ου αιώνα μέχρι την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος, υπήρχε μεγάλη εβραϊκή παρουσία στο Λέζαϊσκ. Μετά τις απελάσεις των Εβραίων από την Ισπανία το 1492, πολλοί Εβραίοι κατέληξαν στο Λέζαϊσκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 1764, η κοινότητα αριθμούσε 909 άτομα, και στις αρχές του 20ου αιώνα, υπήρχαν 1.700 Εβραίοι στην κοινότητα. Μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων, 4.500 Εβραίοι ζούσαν στο Λέζαϊσκ.
Όταν η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στο Λέζαϊσκ τον Σεπτέμβριο του 1939, σχεδόν όλοι οι Εβραίοι της πόλης μεταφέρθηκαν στη σοβιετική κατεχόμενη ζώνη, όπου αργότερα σφαγιάστηκαν από το Einsatzgruppen.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Καρπαθίων Κατηγορία:Πόβιατ Λέζαϊσκ Κατηγορία:Στετλ Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία Κατηγορία:Εβραϊκοί τόποι προσκυνήματος
Γέφυρα του Ριάλτο
Η Γέφυρα του Ριάλτο (Ponte di Rialto) είναι η παλαιότερη από τις τέσσερις γέφυρες που στο Μεγάλο Κανάλι στη Βενετία της Ιταλίας. Σύνδεση του σεστιέρι (συνοικίες) του Αγίου Μάρκου και του Σαν Πόλο, έχει ξαναχτιστεί αρκετές φορές από την πρώτη κατασκευή του ως πλωτή γέφυρα το 1173, και αποτελεί πλέον σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο στην πόλη.
Ιστορία
Η ανάπτυξη και η σημασία της αγοράς του Ριάλτο στην ανατολική όχθη αύξησε την κίνηση στην πλωτή γέφυρα, οπότε αντικαταστάθηκε το 1255 από μια ξύλινη γέφυρα. Αυτή η δομή είχε δύο κεκλιμένες ράμπες που συναντώνται σε ένα κινητό κεντρικό τμήμα, που θα μπορούσε να ανυψωθεί για να επιτρέψει τη διέλευση των ψηλών πλοίων. Η σύνδεση με την αγορά οδήγησε τελικά σε αλλαγή ονόματος για τη γέφυρα. Κατά το πρώτο μισό του 15ου αιώνα, χτίστηκαν δύο σειρές καταστημάτων στις πλευρές της γέφυρας. Τα ενοίκια έφεραν εισόδημα στο Δημόσιο Ταμείο, το οποίο βοήθησε στη διατήρηση της γέφυρας.
Η συντήρηση ήταν ζωτικής σημασίας για την ξύλινη γέφυρα. Κάηκε εν μέρει στην εξέγερση με επικεφαλής τον Μπατζαμόντε Τιεπόλο το 1310. Το 1444, κατέρρευσε κάτω από το βάρος ενός πλήθους που έσπευσε να δει το γάμο του Μαρκησίου της Φερράρα και κατέρρευσε ξανά το 1524.
Η ιδέα της ανοικοδόμησης της γέφυρας από πέτρα προτάθηκε για πρώτη φορά το 1503. Αρκετά έργα εξετάστηκαν τις επόμενες δεκαετίες. Το 1551, οι αρχές ζήτησαν, μεταξύ άλλων, προτάσεις για την ανανέωση της γέφυρας του Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο. Σχέδια προτάθηκαν από διάσημους αρχιτέκτονες, όπως ο Τζάκοπο Σανσοβίνο, ο Αντρέα Παλλάντιο και ο Βινιόλα, αλλά όλοι αφορούσαν μια κλασική προσέγγιση με αρκετές καμάρες, η οποία κρίθηκε ακατάλληλη για την κατάσταση. Ο Μιχαήλ Άγγελος προτάθηκε επίσης για σχεδιαστής της γέφυρας.
Σήμερα, η γέφυρα είναι ένα από τα κορυφαία τουριστικά αξιοθέατα στη Βενετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βενετία Κατηγορία:Γέφυρες στην Ιταλία
Νικολά Τουρνιέ
Ο Νικολά Τουρνιέ (γαλλικά: Nicolas Tournier) (περ. 1590 – περ. 1639) ήταν Γάλλος ζωγράφος του μπαρόκ. Ανήκει στο κίνημα των Καραβατζιστών της Γαλλικής τέχνης του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικολά Τουρνιέ γεννήθηκε περίπου το 1590, βαφτίστηκε 12 Ιουλίου 1590, στο Μονμπελιάρ και ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του, Αντρέ Τουρνιέ, «προτεστάντη ζωγράφου από τη Μπεζανσόν». Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του πριν από την άφιξή του στη Ρώμη, όπου εργάστηκε μεταξύ 1619 και 1626, και όπου επηρεάστηκε από το έργο του Καραβάτζιο, όπως και άλλοι ζωγράφοι, μεταξύ των οποίων και οι Βαλεντέν ντε Μπουλόνι, Νικολά Ρενιέ και Ζωρζ ντε Λα Τουρ, οι οποίοι ανακαλύφθηκαν ξανά κατά τη διάρκεια έκθεσης που πραγματοποιήθηκε το 1934 στο Μουσείο Ορανζερί. Σύμφωνα με τις πηγές, ήταν μαθητής του Βαλεντέν ντε Μπουλόνι. Οι πίνακες του Τουρνιέ στην Ιταλία στυλιστικά βρίσκονται κοντά στα έργα του Μπαρτολομέο Μανφρέντι.
Ζωγράφισε τόσο κοσμικά όσο και θρησκευτικά θέματα, όπως τη Σταύρωση (Παρίσι, Λούβρο). Μετά το 1626, ο Τουρνιέ εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στη νότια Γαλλία. Πέθανε στην Τουλούζη πριν από τον Φεβρουάριο 1639.
Έργο
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Χαρούμενη παρέα, [[Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης]] Το ζωγραφικό του ύφος ακολουθεί ως επί το πλείστον την τεχνοτροπία των Καραβατζιστών, που χαρακτηρίζεται από την αντίθεση μεταξύ φωτός και σκιών (κιαροσκούρο), θρησκευτικά και κοσμικά θέματα σε απομυθοποιητικό τόνο και νατουραλιστικά στοιχεία. Οι πίνακές του αναπαράγουν με σχολαστική ακρίβεια τις λεπτομέρειες (υφάσματα, κοσμήματα, χτενίσματα, ρούχα), με προσεκτική και αρμονική επιλογή του χρωματικού εύρους και διακρίνονται από μεγάλη φινέτσα και κομψότητα στις στάσεις. Ομοίως, οι ανθρώπινοι τύποι τείνουν να εξιδανικεύονται και κατανέμονται σε γεωμετρικά μοτίβα.
Το έργο του Η Μεταφορά του Σταυρού, ζωγραφισμένο γύρω στο 1632, βρισκόταν αρχικά στο παρεκκλήσι της Εταιρείας των Μαύρων Μετανοητών στην Τουλούζη. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης κατασχέθηκε από το κράτος και μεταφέρθηκε σε μουσείο, από όπου εκλάπη το 1818. Αφού θεωρούνταν χαμένο για σχεδόν δύο αιώνες, εμφανίστηκε ξανά το 2009 κατά τη διάρκεια πώλησης έργων τέχνης στη Φλωρεντία. Σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο των Αυγουστίνων της Τουλούζης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Ιρλανδικός πόλεμος της ανεξαρτησίας
Ο Ιρλανδικός πόλεμος της ανεξαρτησίας ή Αγγλο-Ιρλανδικός πόλεμος ήταν μια στρατιωτική σύγκρουση από το 1919 έως το 1921 ανάμεσα στον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό (Ι.Ρ.Α.) και τις Βρετανικές δυνάμεις ασφαλείας της Ιρλανδίας. Ήταν η κατάληξη του αγώνα των Ιρλανδών για την επίτευξη ανεξαρτησίας από τη Βρετανία, ο οποίος μετατράπηκε στο τελευταίο του στάδιο, σε μια καθαρά ένοπλη σύρραξη. Το Δεκέμβριο του 1918 το Δημοκρατικό Κόμμα της Ιρλανδίας Σιν Φέιν (Sinn Fein) κέρδισε τις εκλογές στη χώρα και στις 21 Ιανουαρίου 1919 τα στελέχη του σύστησαν μια επαναστατική κυβέρνηση και κήρυξαν μονομερώς την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας. Την ίδια μέρα, μέλη του ΙΡΑ τα οποία έδρασαν αυτοβούλως, σκότωσαν δυο άνδρες της αστυνομίας στην Κομητεία Tipperary, ενέργεια η οποία σηματοδότησε την αρχή του πολέμου.
Στις 11 Ιουλίου του 1921 οι δυο πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου και ακολούθως ιδρύθηκε η ανεξάρτητη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, στην επικράτεια της οποίας περιήλθε όλη η χώρα, πλην του βορειοανατολικού τμήματός της, το οποίο συνέχισε να ανήκει στη Μεγάλη Βρετανία. Η Αγγλο-Ιρλανδική συνθήκη υπογράφτηκε τελικά, στις 6 Δεκεμβρίου του 1921. Ακολούθως, ξέσπασαν ταραχές στη Βόρεια Ιρλανδία, μεταξύ καθολικών (που ήταν οπαδοί της ένωσης με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας) και προτεσταντών (που υποστήριζαν την παραμονή στη Μεγάλη Βρετανία)
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ιρλανδίας
Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
Το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου (αγγλικά: Chicago Film Critics Award For Best Director) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου για να τιμήσει έναν σκηνοθέτη που έχει επιδείξει εξαιρετικό επιτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου Σικάγου
Ρίτσαρντ Μπόρτσερντς
Ο Ρίτσαρντ Γιούεν Μπόρσερντς (γενν. στις 29 Νοεμβρίου 1959, Κέιπ Τάουν) είναι Βρετανός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στα πλέγματα, τη θεωρία ομάδων και τις άλγεβρες απείρων διαστάσεων, για το οποίο του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Φιλντς το 1998.
Νεανική ηλικία
Ο Μπόρτσερντς γεννήθηκε στη Νότια Αφρική, αλλά η οικογένεια μετακόμισε στο Μπέρμιγχαμ του Ηνωμένου Βασιλείου όταν ήταν έξι μηνών.
Αργότερα φοίτησε στη Σχολή Κινγκ Έντουαρτ του Μπέρμιγχαμ και στο Κολέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ, όπου σπούδασε υπό την καθοδήγηση του Τζον Χόρτον Κόνγουεϊ. .
Σταδιοδρομία
Αφού πήρε το διδακτορικό του το 1985, ο Μπόρχερντς κατείχε διάφορες διαδοχικές θέσεις στο Κέιμπριτζ και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, ενώ από το 1987 έως το 1988 διετέλεσε Επίκουρος Καθηγητής Μαθηματικών Morrey στο Μπέρκλεϊ. Υπήρξε υπότροφος πανεπιστημιακής έρευνας της Βασιλικής Εταιρείας. Από το 1996 κατείχε θέση ερευνητή καθηγητή της Βασιλικής Εταιρείας στο Κέιμπριτζ, προτού επιστρέψει στο Μπέρκλεϊ το 1999 ως καθηγητής Μαθηματικών.
Μια συνέντευξη με τον Σάιμον Σινγκ για την εφημερίδα The Guardian, στην οποία ο Μπόρχερντς ισχυρίστηκε ότι ενδεχομένως να έχει συμπτώματα που σχετίζονται με το σύνδρομο Άσπεργκερ, οδήγησε στη συνέχεια σε ένα κεφάλαιο βιβλίου για τον αυτισμό από τον Σάιμον Μπάρον-Κόγκεν. Ο Μπάρον-Κόγκεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ενώ ο Μπόρχερντς είχε πολλά αυτιστικά χαρακτηριστικά, δεν άξιζε μια επίσημη διάγνωση του συνδρόμου Άσπεργκερ.
Βραβεία
Το 1992 ο Μπόρχερντς ήταν ένας από τους πρώτους νικητές των βραβείων EMS που απονεμήθηκαν στο πρώτο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Μαθηματικών στο Παρίσι, ενώ το 1994 ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Ζυρίχη. Το 1994 εξελέγη μέλος της Βασιλικής Εταιρείας. Το 1998 στο 23ο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στο Βερολίνο έλαβε το μετάλλιο Φιλντς μαζί με τους Μαξίμ Κόντσεβιτς, Ουίλιαμ Τίμοθι Γκάουερς και Κέρτις ΜακΜάλεν. Το βραβείο τον ανέφερε "για τη συνεισφορά του στην άλγεβρα, τη θεωρία των αυτομορφικών μορφών και τη μαθηματική φυσική, συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής των αλγεβρών κορυφής και των αλγεβρών Lie του Borcherds, της απόδειξης της εικασίας του φεγγαριού των Conway-Norton και της ανακάλυψης μιας νέας κατηγορίας αυτομορφικών άπειρων παραγώγων. Το 2012 έγινε μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας και το 2014 εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Φ.Α.Ο. Ομόνοια Ναυπάκτου
Ο «Φιλαθλητικός Όμιλος Ναυπάκτου η Ομόνοια» είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Ναύπακτο. Ιδρύθηκε το 1984 αλλά σταδιακά παρήκμασε και ανέστειλε την λειτουργία του. Από το 2003 ξεκίνησε μια καινούρια πορεία με την επανίδρυση τμημάτων. Διατηρεί τμήματα πετοσφαίρισης, καλαθοσφαίρισης, μπιτς βόλεϊ, αντισφαίρισης και μπιτς τένις. Στο παρελθόν είχε τμήματα ποδοσφαίρου, σκάκι,επιτραπέζιας αντισφαίρισης, στίβου,ορειβασίας.
Πετοσφαίριση
Το τμήμα δημιουργήθηκε το 1986 από τον καθηγητή Νίκο Μάρκο. Ακολούθησε το γυναικείο τμήμα και οι υποδομές και για τα δυο τμήματα. Από το 2003 τα τμήματα του συλλόγου επανιδρύθηκαν. Συμμετείχαν αρχικά στις διοργανώσεις ΕΣΠΕΔΕ και εν συνεχεία στις διοργανώσεις της ΕΣΠΕΠ. Υπάρχουν τμήματα ανδρών, γυναικών, εφήβων, παίδων, παμπαίδων, κορασίδων, παγκορασίδων και ακαδημιών.
Καλαθοσφαίριση
Το τμήμα ιδρύθηκε το 1984. Την ίδια εποχή δημιουργήθηκαν και τμήματα υπδομών.Κατά την δεκαετία του 90' πρωταγωνίστησε στην Γ εθνική. Αργότερα παραχώρησε το διακαίωμα συμμετοχής στην Γ εθνική σε άλλο σύλλογο και διαλύθηκε. Το τμήμα επανασυστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 2010 από τον Κώστα Παπούλια. Συμμετέχει στις διοργανώσεις της ΕΣΚΑΒΔΕ. Το τμήμα διατηρεί ακαδημίες στην Ναύπακτο.
Μπιτς βόλεϊ
Το τμήμα ιδρύθηκε το 2005.Διοργανώνει διάφορα τουρνουά σε εγκαταστάσεις στην παραλία της πόλης. Το 2011 έκανε για 6η χρονιά τουρνούα για άνδρες γυναίκες και για 2η για άνδρες γυναίκες που δεν είναι αθλητές πετοσφαίρισης.Ακόμα έγινε τουρνουά μικτών ομάδων (3η χρονιά), 3on3 (3η χρονιά).Το 2010 ξεκίνησε αγωνιστικό τμήμα εκμάθησης και το 2011 τμήμα εκμάθησης αρχαρίων (ενηλίκων-παίδων). Κάθε καλοκαίρι από την ίδρυση του τμήματος υπάρχουν τουρνουά.
Αντισφαίριση
Το τμήμα λειτούργησε το 2013. Ασχολείται με την καλλιέργεια του αθλήματος με τμήματα εκμάθησης σε παιδιά, αρχάριους και ενήλικες.
Μπιτς τένις
Ο σύλλογος παρουσίασε στην πόλη το άθλημα το 2013. Το 2014 διοργάνωσε το πρώτο τουρνουά. Τουρνουά διεξάγονται κάθε καλοκαίρι.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Π. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1984 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1984
Γουλιέλμος Α΄ του Μομφερράτου
Ο Γουλιέλμος Α΄, ιταλ. Guglielmo I (απεβ. πριν το 933) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι είναι ο προπάτορας της δυναστείας, που κυβέρνησε το Μομφερράτο το διάστημα 924-1305.
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Α΄ μετέφερε τη συμμαχία του πάλι μετά την αποβίωση τού βασιλιά: εμφανίζεται για τελευταία φορά το 924, παρεμβαίνοντας υπέρ τού επισκόπου της Πλακεντίας στον Ροδόλφο Β΄ των Παλαιών Γουέλφων της Βουργουνδίας, που ήταν διεκδικητής τού στέμματος. Δεν εμφανίζεται ξανά και το δίπλωμα τού γιου του το 933 θέτει την αποβίωσή του το διάστημα 924-933. Η άποψη ιστορικών ότι ζούσε το 961, οφείλεται σε λανθασμένη ερμηνεία τού καταστατικού ίδρυσης της μονής τού Γρατσάνο από τον Άλεραμ το έτος αυτό.
Οικογένεια
Οι εικασίες καταγωγής της δικής του ή της συζύγου του από τη Σαξονία ή το Κεντ δεν ερείδονται σε έγγραφα. Είχε γιο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αλεράμιτσι
Τζωρτζ Νέβιλ, 13ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Ο Τζωρτζ Νέβιλ, 13ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (1659 - 11 Μαρτίου 1721) Άγγλος ευγενής, 13ος Βαρόνος του Μπεργκαβεννί ήταν μεγαλύτερος γιος του Τζωρτζ Νέβιλ (πέθανε το 1665) μέλους της Οικογένειας Νέβιλ, δισέγγονου του Έντουαρντ Νέβιλ, 8ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί, και της Μαρίας Ουιτλοκ. Η μητέρα του ήταν κόρη του μεγάλου δικηγόρου Σερ Μπάλστροντ Ουιτλοκ (1605 - 1675) και της δεύτερης συζύγου του Φραγκίσκης Ουίλομπι, διαδέχθηκε στην βαρονία του Μπεργκαβεννί τον άτεκνο μακρινό ξάδελφο του Τζωρτζ Νέβιλ, 12ο βαρόνο του Μπεργκαβεννί.
Δαφνάτα Κέρκυρας
Τα Δαφνάτα είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 34 κατοίκους.
Τζωρτζ Νέβιλ, 13ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Άννα Γουόκερ (22 Οκτωβρίου 1698), κόρη του καπετάνιου Νεεμία Γουόκερ απέκτησε :
Δαφνάτα Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Τζωρτζ Νέβιλ, 13ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Οικογένεια
Ο γάμος ήταν ατυχής και το ζεύγος χώρισε (1712), η Άννα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Τζων Γουέστ, 1ο κόμη του Ντε λα Γουόρ και πέθανε το 1748.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Σονάτα για πιάνο No. 30 (Μπετόβεν)
Η Σονάτα για Πιάνο No. 30 σε Μι μείζονα, Op. 109 (αγγλικά: Piano Sonata No. 30, γερμανικά: Nr. 30 op. 109 in E-Dur) είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, γραμμένη το 1820, και αφιερωμένη στην Μαξιμιλιανή Μπρετάνο, την κόρη του φίλου του, Αντόνι Μπρετάνο. Η σονάτα αυτή χαρακτηρίζεται από την ελευθερία και αυθεντικότητα μίας σονάτας. Η εστίασή της επικεντρώνεται στο τρίτο μέρος, με μια σειρά από παραλλαγές που ερμηνεύουν το θέμα της σε μια ευρεία ποικιλία των επιμέρους τρόπων.
Το έργο αποτελείται από τρία μέρη: I. Vivace ma non troppo / Adagio espressivo, Μι μείζονα, 2/4 - II. Prestissimo, Μι ελάσσονα, 6/8 - III. ''Gesangvoll, mit innigster Empfindung. Andante molto cantabile ed espressivo'', Μι μείζονα, 3/4. Μία τυπική εκτέλεση της σονάτας διαρκεί περίπου 20 λεπτά, με το τελευταίο μέρος να διαρκεί πάνω από τον μισό συνολικό χρόνο. Συνολικά, η σονάτα είναι "προικισμένη" με πλούσια μελωδία και ενδιαφέρουσα, περίπλοκη αρμονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σονατα 30 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι μείζονα Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε φίλους ή συγγενείς
Πατρίδα Ημαθίας
Το Δημοτικό διαμέρισμα Πατρίδος Ημαθίας είναι μεγάλος πεδινός οικισμός (υψόμετρο 120μ., κάτοικοι 1.287). Βρίσκεται 6 χιλ. βόρεια της πόλης της Βέροιας. Διασχίζεται από την Ε.Ο Βέροιας - Έδεσσας.
Από το 2011 με τη διοικητική ανασυγκρότηση που επέφερε το "Πρόγραμμα Καλλικράτης" ανήκει στο Δήμο Βέροιας. Την περίοδο 1998, με το σχέδιο "Καποδίστριας", ανήκε στο Δήμο Δοβρά.
Ιδρυτής του χωριού είναι ο Ευστάθιος Χωραφάς, το όνομα του οποίου φέρει ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού. Οι κάτοικοι είναι επί το πλείστον ποντιακής καταγωγής, προερχόμενοι από το χωριό Ταχταγράν Καρς Καυκάσου.
Στην Πατρίδα λειτουργεί παιδικός σταθμός, νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Υπάρχουν τρεις εκκλησίες η Αγ. Παρασκευή, ο Αγ. Νικόλαος και η Υπαπαντή του Χριστού. Μέχρι πρότινος υπήρχαν δυο ποδοσφαιρικές ομάδες η "Κίτρινη Θύελλα Πατρίδος" και οι Ιπτάμενοι".
Το χωριό συνδέεται με την πόλη της Βέροιας καθημερινώς με αστικό λεωφορείο από τις 7 το πρωί έως τις 9 το βράδυ (με συχνότητα δρομολογίων ένα ανά ώρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Γουλιέλμος Α΄ της Απουλίας
Ο Γουλιέλμος Α΄ της Απουλίας ή Γουλιέλμος ο Σιδηρόχειρ (πριν το 1010 - 1046) ήταν ο πρώτος Κόμης της Απουλίας και της Καλαβρίας (1042 - 1046), από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Τανκρέδου και της πρώτης συζύγου του Μουριέλας.
Βιογραφία
Οκτώ από τους υιούς του Τανκρέδου έφυγαν από τη Νορμανδία αναζητώντας την τύχη τους στη N. Ιταλία. Πρώτα πήγε ο Γουλιέλμος Α' με τον Ντρόγκο περίπου το 1035, μετά από εκκλήσεις για βοήθεια άλλων Νορμανδών που είχαν πάει πριν, όπως ο τυχοδιώκτης Ραϊνούλφος Ντρενγκό κόμης της Αβέρσα. Οι εκεί Ρωμαίοι είχαν προσλάβει Λομβαρδούς και Νορμανδούς εναντίον των Σαρακηνών. Ο Γουλιέλμος Α' το διάστημα 1038-40 πολέμησε μαζί με τους μισθοφόρους αυτούς, μάλιστα στην πολιορκιά των Συρακουσών σκότωσε τον εμίρη της πόλης, πράξη που του έδωσε το παρωνύμιο Σιδηρόχειρ. Ο αρχηγός των Λομβαρδών Αρντουίν αρνήθηκε να παραδώσει έναν ίππο από τα λάφυρα στο στρατηγό Γεώργιο Μανιάκη και ο στρατηγός τον ταπείνωσε δημόσια. Ο Αρντουίν αποχώρησε μαζί με τους Λομβαρδούς, Νορμανδούς και Βαράγγους. Ο Μανιάκης ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ο επόμενος Κατεπάνω Ιταλίας Μιχαήλ Δοκειανός διόρισε τον Αρντουίν τοποτηρητή του Μέλφι, που βρίσκεται μεταξύ Απουλίας και Καλαβρίας. thumb|200px|left|Ο οικογενειακός τάφος των πρώτων Ωτβίλ στο αββαείο της Αγ. Τριάδος στη Βενόζα Το 1040 οι Λομβαρδοί στην Απουλία και το Μέλφι, υποστηριζόμενοι και από τους Νορμανδούς, εξεγέρθηκαν εναντίον των Ρωμαίων· ο Δουκειανός εξαγόρασε τους αρχηγούς τους, τον Ατενούλφ, τον Αργυρό και ίσως τον Αρντουίν. Το 1042 οι Νορμανδοί εξέλεξαν ηγέτη τους (κόμη) τον Γουλιέλμο Α', ο οποίος μαζί με άλλους αρχηγούς των Νορμανδών ζήτησε από τον Γουαϊμάρος Δ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο να τους αναγνωρίσει τις κατακτήσεις τους· τον ανακήρυξαν δούκα της Απουλίας και Καλαβρίας. Έτσι το 1043 ο Γουαϊμάρος Δ' έδωσε φέουδα στους βαρόνους: ο Γουλιέλμος Α' νυμφεύτηκε την ανιψιά του Γκουίντα και πήρε το Άσκολι, ο Ντρόγκο τη Βενόζα, ο Πέτρος το Τράνι, κά. Το επόμενο έτος ο Γουλιέλμος Α' και ο Γκουϊμάρ Δ' άρχισαν την κατάκτηση της Καλαβρίας και έκτισαν το μεγαλο κάστρο Στρίντουλα, μάλλον κοντά στο Σκυλίσιο. Το 1045 ηττήθηκε στον Τάραντα από τον Αργυρό. Απεβίωσε το επόμενο έτος και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ντρόγκο. Ονόμαζε τον εαυτό του κόμη των Νορμανδών στην Απουλία και Καλαβρία, αν και ποτέ δεν του απονεμήθηκε ο τίτλος αυτός.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μια ανιψιά του Γουαϊμάρος Δ', τη Γκουίντα, κόρη του Γκυ δούκα του Σορέντο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Κόμητες της Απουλίας και της Καλαβρίας
Βαλτοτόπι Σερρών
Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Βαλτοτόπι Κιλκίς
Το Βαλτοτόπι Σερρών είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 14 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Βαλτοτόπι βρίσκεται νοτιοανατολικά από την πόλη των Σερρών σε απόσταση απέχει 15 χιλιόμετρα από αυτήν. Ανήκει στον δήμο Εμμανουήλ Παπά και έχει πληθυσμό 846 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 . Η παλιά του ονομασία μέχρι το 1926 είναι Μπεϊλίκ Μαχαλέ και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γενή Μαχαλά (Πεπονιάς). Το 1922 στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τα Μάλγαρα της Ανατολικής Θράκης.
Το τριήμερο 16 με 18 Ιουλίου πραγματοποιούνται εκδηλώσεις στην πλατεία του χωριού προς τιμήν της Αγίας Μαρίνης, καθώς και στην γιορτή του Αγίου Γεωργίου: εκείνη τη μέρα ο πολιτιστικός σύλλογος διοργανώνει το "κουρμπάνι", όπου όλο το χωριό μαζεύεται στην πλατεία και παρακολουθεί τους παραδοσιακούς χορούς. Το κουρμπάνι είναι ένα ζώο που ψήνεται από τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού και δίνεται στην εκκλησία. Η εκκλησία με τη σειρά της το μοιράζει πρώτα στους φτωχούς και ότι μείνει στους κατοίκους του χωριού. Έπειτα ακολουθούν παραδοσιακοί χοροί από τον πολιτιστικό σύλλογο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Εμμανουήλ Παππά
Αλεποχώρι Κέρκυρας
Το Αλεποχώρι είναι οικισμός της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Καμάρας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αχιλλείων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Το Αλεποχώρι είναι οικισμός της νοτιοκεντρικής Κέρκυρας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές υπώρειες του βουνού «Άγιοι Δέκα» (573 μ.), μετά την Καμάρα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150. Απέχει 14 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Κέρκυρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καμάρας του νομού Κέρκυρας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καμάρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αχιλλείων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αχιλλείων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων.
Αξιοθέατα
Η κεντρική πλατεία με την εκκλησία του οικισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021 θα πραγματοποιηθεί στις 5 Μαρτίου, τοπική ώρα 10:11 (προκριματικά) και στις 6 Μαρτίου, τοπική ώρα 10:53 (τελικός).
Προκριματικά
Πρόκριση: 16,80 (Q) ή οι 8 καλύτερες επιδόσεις (q) προκρίνονται στον τελικό.
Παραπομπές
ΑΤριπλούνΑν 2021Α
Ράχες Φθιώτιδας
Οι Ράχες είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 58 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Ράχες βρίσκονται προς τα βόρεια παράλια του Μαλιακού κόλπου σε απόσταση 17 χλμ. Α. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 33 χλμ. Α. από τη Λαμία ενώ νότιά τους περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από τη διαμόρφωση του εδάφους που είναι κτισμένο και το οποίο χαρακτηρίζεται από συστάδα μικρών λόφων (ραχούλες). Η παρουσία του οικισμού χρονολογείται πριν την κατάληψη της Φθιώτιδας από τους Τούρκους που την ανέφεραν στα τουρκικά ως «τσιφλίκι Ράχες». Στην τοποθεσία όπου είναι κτισμένες οι Ράχες πιθανολογείται ότι ήταν και η αρχαία πόλη Αλόπη. Στο ύψωμα «Προδότης» (υψόμετρο 224 μέτρα), το οποίο έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος υπάρχουν αρχαία λείψανα ενώ σε τοποθεσία περίπου 300 μέτρα δυτικά του χωριού αρχαίο κρηπίδωμα.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται ως οικισμός επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κρεμαστής Λαρίσης. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Παραλία Ραχών, τους Φούρνους και τη Φτιλιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Ραχών η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πελασγίας του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως τοπική κοινότητα έχει πληθυσμό 1.175 κατοίκους ενώ ως οικισμός 593.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Σπύρος Αστερίου
Ο Σπύρος Αστερίου είναι σύγχρονος Έλληνας ποιητής και νομικός.
Κατάγεται από την Κέρκυρα.
Βιογραφικό
Το περιεχόμενο των έργων του, το οποίο βασίζεται σε προσωπικά βιώματα αλλά και σε φιλοσοφικές αναλύσεις και θεωρίες, χωρίς συχνά να λείπουν οι ιστορικές αναφορές, διατυπώνεται με στίχους που έχουν ιδιαίτερη λυρική χροιά, επαναλαμβανόμενο ρυθμό και τεχνική.
Τα έργα τα οποία αντλούν τα θέματα τους από το σύγχρονο και το επίκαιρο κατατάσσονται στην κατηγορία της σύγχρονης λυρικής ποίησης.
Μέχρι και σήμερα, έχουν εκδοθεί 3 ποιητικές συλλογές από τον Εκδοτικό Οίκο Λιβάνη.
Ζει με την οικογένεια του στην Αθήνα.
Έργα
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Εσταυρωμένος Κέρκυρας
Ο Εσταυρωμένος είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 39 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Θάνατοι τον Σεπτέμβριο του 2019
Παραπομπές
09
Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα
Η Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα (Восто́чно-Сиби́рское мо́ре) είναι περίκλειστη θάλασσα στον Αρκτικό Ωκεανό. Βρίσκεται μεταξύ του Αρκτικού Ακρωτηρίου στα βόρεια, της ακτής της Σιβηρίας στα νότια, των Νήσων Νέας Σιβηρίας στα δυτικά και του Ακρωτηρίου Μπίλινγκς, κοντά στη Χερσόνησο Τσούκτσι και της Νήσου Βράνγκελ στα ανατολικά. Η Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα συνορεύει με τη Θάλασσα Λάπτεφ στα δυτικά και τη Θάλασσα Τσούκτσι στα ανατολικά.
Η Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα είναι μια από τις λιγότερο μελετημένες στην περιοχή της Αρκτικής. Χαρακτηρίζεται από έντονο κλίμα, χαμηλή αλατότητα νερού και έλλειψη χλωρίδας, πανίδας και ανθρώπινου πληθυσμού, καθώς και από ρηχά αβαθή (κυρίως μικρότερα από 50 μ.), αργά θαλάσσια ρεύματα, χαμηλές παλίρροιες (κάτω από 25 εκ.), συχνές ομίχλες, ειδικά το καλοκαίρι και άφθονα πεδία πάγου που λιώνουν πλήρως μόνο τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο. Οι ακτές της θάλασσας κατοικήθηκαν για χιλιάδες χρόνια  από αυτόχθονες φυλές Γιουκαγκίρ και Τσούκτσι και στη συνέχεια από τους Εβένους και Εβένκους, που ασχολούνταν με το ψάρεμα, το κυνήγι και την εκτροφή ταράνδων. Στη συνέχεια απορροφήθηκαν από τους Γιακούτ και αργότερα από τους Ρώσους.
Οι κύριες βιομηχανικές δραστηριότητες στην περιοχή είναι η εξόρυξη και η ναυσιπλοΐα εντός της Βόρειας Θαλάσσιας Διαδρομής. Η εμπορική αλιεία είναι ελάχιστα αναπτυγμένη. Η μεγαλύτερη πόλη και λιμάνι είναι το Πεβέκ, η βορειότερη πόλη της ηπειρωτικής Ρωσίας.
Όνομα
Το σημερινό όνομα δόθηκε στη θάλασσα στις 27 Ιουνίου 1935 με Διάταγμα της Σοβιετικής Κυβέρνησης. Πριν από αυτό, η θάλασσα δεν είχε ξεχωριστό όνομα και μια ποικιλία ονομάτων χρησιμοποιήθηκαν εναλλακτικά για να αναφερθούν σε αυτήν στη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων των Indigirskoe, Kolymskoe, Severnoe (Βόρεια), Sibirskoe και Ledovitoe (Παγωμένη).
Έκταση
Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει τα όρια της της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας ως εξής: Στη Δύση. Το ανατολικό όριο της Θάλασσας Λάπτεφ (Από το βόρειο άκρο της Νήσου Κοτέλνι – μέσω της Νήσου Κοτέλνι έως το ακρωτήριο Μανβέγι. Στη συνέχεια, μέσω του νησιού Μικρό Λιάχοφσκι, στο ακρωτήριο Βάγκουιν στο νησί Μεγάλο Λιάχοφσκι. Από εκεί στο ακρωτήριο Σβιάροϊ Νος στην ηπειρωτική χώρα).
Στο Βορρά. Μια γραμμή από το βορειότερο σημείο της Νήσου Βράνγκελ (179°30'W) έως τις βόρειες πλευρές των Νήσων Ντε Λονγκ (συμπεριλαμβανομένων των νησιών Ενριέτα και Τζανέτ) και της Νήσου Μπένετ, από εκεί έως το βόρειο άκρο της Νήσου Κοτέλνι.
Στην Ανατολή. Από το βορειότερο σημείο της Νήσου Βράνγκελ και μέσω αυτού του νησιού έως το Ακρωτήριο Μπλόσομ και από εκεί στο Ακρωτήριο Γιακάν στην ηπειρωτική χώρα (176°40'E).
Τοπογραφία
δεξιά|μικρογραφία| Δορυφορική φωτογραφία των Νήσων της Νέας Σιβηρίας, με τη Θάλασσα Λάπτεφ στα αριστερά και μέρος της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας να φαίνεται στα δεξιά. Επειδή είναι ανοιχτοί προς τον Αρκτικό Ωκεανό στα βόρεια, οι κύριοι κόλποι της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας, όπως ο Κόλπος Κολίμα και ο Κόλπος Τσαούνσκαγια, βρίσκονται όλοι στα νότια όριά του. Δεν υπάρχουν νησιά στη μέση της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας, αλλά υπάρχουν μερικά νησιά και νησιωτικές ομάδες στα παράκτια ύδατά της, όπως η Νήσος Αγιόν και το νησιωτικό συγκρότημα Μεντβέζι. Η συνολική έκταση των νησιών είναι μόλις 80 χλμ2. Ορισμένα νησιά αποτελούνται κυρίως από άμμο και πάγο και σταδιακά διαβρώνονται.