cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βερενίκη Φερνοφόρος
Η Βερενίκη, γνωστή σαν Βερενίκη η Σύρα ή Βερενίκη η Φερνοφόρος, ήταν κόρη του φαραώ της Αιγύπτου Πτολεμαίου Β’ του Φιλάδελφου και της πρώτης του συζύγου, Αρσινόης Α’. Διατέλεσε βασίλισσα των Σελευκιδών κατά την περίοδο 252 - 246 π.Χ. στο πλάι του Αντίοχου Β' του Θεού. Η επωνυμία Φερνοφόρος σημαίνει «αυτή που φέρει προίκα».
Ο Γάμος
Το 274 π.Χ. η μητέρα της, Αρσινόη Α΄, κατηγορήθηκε για συνωμοσία κατά του συζύγου της και εξορίστηκε. Στα επίσημα έγγραφα του κράτους τα παιδιά της αναφέρονταν πλέον σαν τέκνα της δεύτερης συζύγου και αδελφής του Πτολεμαίου, της Αρσινόης Β΄.
Η Κρίση της Διαδοχής
Μετά το θάνατο του Πτολεμαίου όμως, το 246 π.Χ., η Βερενίκη απομακρύνθηκε από τον Αντίοχο που δέχτηκε πίσω τη Λαοδίκη. Η έκπτωτη βασίλισσα παραμένει στην πόλη της Αντιόχειας με το γιο της. Ο Αντίοχος πεθαίνει το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς αφήνοντας μια πολύ μπερδεμένη κατάσταση όσον αφορά τη διαδοχή, μιας και είχε γιους και με τις δύο γυναίκες. Η Λαοδίκη υποστήριξε πως, πριν πεθάνει, ο Αντίοχος είχε ορίσει διάδοχό του τον πρωτότοκο γιο τους, το Σέλευκο.
Σύμμαχοι της Λαοδίκης δηλητηρίασαν το μικρό Αντίοχο και κατόπιν την ίδια τη Βερενίκη (πηγές: Πολύαινος, Junianus Justinus), λίγο προτού ο αδελφός της Βερενίκης, Πτολεμαίος Γ' Ευεργέτης, ο οποίος είχε στο μεταξύ διαδεχτεί τον πατέρα τους, καταφθάσει στην Αντιόχεια. Ο Πτολεμαίος συνέχισε τον καινούριο αυτό πόλεμο που ονομάστηκε Τρίτος Συριακός Πόλεμος ή "Λαοδίκειος Πόλεμος" και που στοίχισε στους Σελευκίδες σημαντικά εδάφη.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών
Χάακον ΣΤ΄ της Νορβηγίας
Ο Χάακον ήταν ο νεότερος γιος του Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας (Magnus Eriksson), βασιλιά της Νορβηγίας και της Σουηδίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Έρικ ΙΒ' της Σουηδίας, επρόκειτο να διαδεχτεί τον πατέρα του στον θρόνο της Σουηδίας, ενώ ο Χάακον έγινε βασιλιάς της Νορβηγίας ενώ ο πατέρας του ήταν εν ζωή. Ο Μάγκνους ευνόησε σε μεγάλο βαθμό τον Χάακον έναντι του Έρικ, πράγμα που οδήγησε στην εξέγερση του τελευταίου και την κατάληψη της Νότιας Σουηδίας. Ο Έρικ πέθανε το 1359 και ο Χάακον έγινε συγκυβερνήτης της Σουηδίας με τον πατέρα του τρία χρόνια αργότερα. Οι δυο τους βασίλευσαν στη Σουηδία μαζί μέχρι το 1364, οπότε εκθρονίστηκαν υπέρ του ανιψιού (από αδελφή) του Μάγκνους, Αλβέρτου, από κλίκα εξόριστων Σουηδών ευγενών με επικεφαλής τον Μπο Γιόνσον Γκριπ. Ο Μάγκνους και ο Χάακον προσπάθησαν να ξαναπάρουν τον σουηδικό θρόνο, αλλά χωρίς επιτυχία.
Το 1363 ο Χάακον παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας. Ο γάμος, ένας σημαντικός σταθμός στη σκανδιναβική πάλη για την εξουσία, οδήγησε στη γέννηση ενός γιου, του Όλαφ. Οι συνεχείς συγκρούσεις του Χάακον με τον πεθερό του έληξαν μόνο με τον θάνατο του τελευταίου το 1375. Ο Χάακον άδραξε την ευκαιρία να εκλεγεί ο γιος του διάδοχος του Βάλντεμαρ, παρά τις αξιώσεις των συγγενών του ίδιου και της γυναίκας του από το Μεκλεμβούργο.
Μετά τον θάνατό του το 1380 τον διαδέχθηκε ο Όλαφ, με τη Μαργαρίτα ως αντιβασιλέα. Ο Όλαφ πέθανε άτεκνος επτά χρόνια αργότερα και η χήρα του Χάακον διεκδίκησε την εξουσία και στα τρία σκανδιναβικά βασίλεια ως η πρώτη γυναίκα μονάρχης τους.
Πρώτα χρόνια
Ο Χάακον γεννήθηκε το 1340 (πιθανώς στα μέσα Αυγούστου), πιθανότατα στη Σουηδία, αν και η ακριβής ημερομηνία και τοποθεσία της γέννησής του παραμένει άγνωστη. Ήταν ο νεότερος γιος του Μάγκνους Έρικσον, βασιλιά της Σουηδίας και της Νορβηγίας, και της Λευκής του Ναμύρ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Eρικ ήταν αντίπαλος βασιλιάς της Σουηδίας εναντίον του πατέρα τους μεταξύ 1356 και 1359. Ο Χάακον και η πατρική οικογένειά του ανήκαν στον Σουηδικό Οίκο του Μπγιέλμπο, που είχε διαδεχθεί τον Οίκο του Έρικ στη Σουηδία και τον Οίκο του Σβέρε στη Νορβηγία. Ο Χάακον ήταν δισέγγονος του Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας από τη μοναδική νόμιμη κόρη του Ίνγκεμποργκ και θεωρήθηκε αποδεκτός κληρονόμος του θρόνου από τους Νορβηγούς ευγενείς. Αλλος σημαντικός πρόγονος του Χάακον, από τον εκ πατρός προπάππο του Έρικ Μάγκνουσον, δούκα του Σάντερμανλαντ ήταν ο Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας.
Ανάρρηση στη Νορβηγία
Ο Χακόν ανατράφηκε στη Νορβηγία, ώστε να προετοιμαστεί ως νεαρός πρίγκιπας για να κυβερνήσει αργότερα το βασίλειο ο ίδιος. Στις αρχές του φθινοπώρου του 1343 τα πιο εξέχοντα μέλη του Νορβηγικού Συμβουλίου του Βασιλείου παραβρέθηκαν σε μια συνάντηση με τον Μάγκνους στο Κάστρο Βάρμπεργκ. Στις 15 Αυγούστου 1343 εστάλησαν επιστολές σε ολόκληρη τη Νορβηγία και τη Σουηδία, που ανακοίνωναν ότι ο Βασιλιάς και το Συμβούλιο είχαν αποφασίσει να τοποθετήσουν τον Χάακον στον θρόνο της Νορβηγίας.
Μόλις ένα χρόνο αργότερα εκπρόσωποι των πόλεων και γενικά του λαού συγκεντρώθηκαν στο Κάστρο Μπόχους, όπου χαιρέτισαν τον Χάακον ως βασιλιά τους και έδωσαν όρκο αιώνιας υποτέλειας και υποταγής. Αν και η συνάντηση στο Κάστρο Μπόχους σφυρηλατούσε ιστορικούς δεσμούς με την παλαιά αιρετή μοναρχία της Νορβηγίας, στα έγγραφα της ενθρόνισης που ενέκρινε το Συμβούλιο του Βασιλείου αναφερόταν ότι ο Χάακον θα κυβερνούσε μόνο τμήματα της Νορβηγίας και επίσης διατυπωνόταν προσεκτικά ότι θα εφαρμοζόταν ο Νορβηγικός Νόμος της Διαδοχής, αν δεν άφηνε κανένα νόμιμο γιο, εξασφαλίζοντας έτσι ότι θα διατηρείτο η κληρονομική μοναρχία. Ο επόμενος στη σειρά για τον νορβηγικό θρόνο θα ήταν τότε ο μεγαλύτερος αδελφός του Eρικ και οι απόγονοί του, αλλά η διάταξη κατέστη ανενεργός όταν ο Eρικ πέθανε το 1359. Οι συναντήσεις που έγιναν στα Κάστρα Βάρμπεργκ το 1343 και Μπόχους το 1344 επικυρώθηκαν αργότερα σε νέα συνάντηση στην πόλη του Μπέργκεν μόλις το 1350.
Ο Μάγκνους παραιτήθηκε από τον νορβηγικό του θρόνο κάπου μεταξύ 8 και 18 Αυγούστου το 1355. Ο Χάακον θα κυβερνούσε τότε ως μοναδικός βασιλιάς στο βασίλειο, αν και ο πατέρας του εξακολούθησε να ασκεί τον έλεγχο της Νορβηγίας τα επόμενα χρόνια, αν και όχι πλέον κατ' όνομα. Το πρώτο τεκμηριωμένο γεγονός στο οποίο ο Χάακον ενήργησε ως μοναδικός βασιλιάς και κυβερνήτης του βασιλείου του ήταν στις 22 Ιανουαρίου 1358, όταν έστειλε επιστολή έγκρισης των προνομίων της πρωτεύουσας του Όσλο. Η Νορβηγία το 1355 χωρίστηκε στην πραγματικότητα μεταξύ του Χάακον και του Μάγκνους: ο δεύτερος είχε ζητήσει συγκεκριμένα τα εδάφη του Χολόγκαλαντκαι τα Νορβηγικά νησιά στη Βόρειο Θάλασσα κατά τη συνάντηση επικύρωσης στο Μπέργκεν το 1350. Ο Μάγκνους επιπλέον κράτησε τα εδάφη του Τένσμπεργκ και του Σίεν και ήταν επίσης ο πραγματικός ηγεμόνας στα εδάφη του Μπόργκαρ και στο μεγαλύτερο μέρος του Μπόχουσλεν, που ήταν προσωπικά φέουδα της Βασίλισσας Λευκής. Εξαιτίας αυτών το βασίλειο του Μάγκνους επικεντρωνόταν στα νοτιοανατολικά, απέναντι στη σημαντική Νοτιοσουηδική ύπαιθρο και τη Σουηδική επαρχία Σκάνια.
Ανάρρηση στη Σουηδία
Ως βασιλιάς ο Χάακον σύρθηκε αμέσως στην εσωτερική διαμάχη του πατέρα του στη Σουηδία, όπου μια αυξανόμενη σύγκρουση τελικά είχε ξεσπάσει σε ανοιχτό πόλεμο. Ο Eρικ ήταν δυσαρεστημένος με τον πατέρα του, πιθανότατα επειδή δεν τον είχε κάνει μέλος του Σουηδικού Συμβούλιου του Βασιλείου και λόγω της προτίμησης που ο Μάγκνους έδειχνε προς τον μικρότερο γιο του. Με τον Eρικ ως ενοποιό μορφή, ένα μέρος των πιο ισχυρών ευγενών της Σουηδίας εξεγέρθηκε ενάντια στην κυριαρχία του Μάγκνους. Η εξέγερση ήταν βραχύβια και οι Μάγκνους και Eρικ έκαναν ειρήνη μεταξύ τους ένα χρόνο μετά την έκρηξη της σύγκρουσης. Ο Έρικ ΙΒ΄ αναδείχτηκε Βασιλιάς της Σουηδίας και έγινε συνηγεμόνας με τον πατέρα του στην ειρηνευτική συμφωνία που ακολούθησε. Ελαβε επίσης την κυριαρχία της νότιας Σουηδίας. Όλα πήραν μια δραματική στροφή όταν ο Eρικ πέθανε ξαφνικά από την πανώλη το 1359. Σύμφωνα με την ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ πατέρα και μεγαλύτερου γιου το 1357 η σουηδική αριστοκρατία εκθρόνισε αμέσως τον Μάγκνους και εξέλεξε τον Χάακον ως Βασιλιά της Σουηδίας στην Ουψάλα στις 15 Φεβρουαρίου 1362. Το 1357 Ο Χάακον είχε ονομαστεί "Κύριος της Σουηδίας", τίτλο που απέβαλε κατά την εκλογή του και αυτοανακηρύχθηκε "Βασιλιάς της Νορβηγίας και της Σουηδίας".
Γάμος
Το 1359 η μικρότερη κόρη Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας Μαργαρίτα αρραβωνιάστηκε τον Χάακον σε ένα γαμήλιο συμβόλαιο που προοριζόταν να είναι μέρος μιας μεγαλύτερης συνθήκης συμμαχίας μεταξύ του Μάγκνους και του Βάλντεμαρ. Προβλεπόταν ότι ο Βάλντεμαρ θα βοηθούσε τον Μάγκνους στην προαναφερθείσα εξέγερση, που ξεκίνησε ο μεγαλύτερος γιος του Eρικ, εισβάλλοντας στην επαρχία της Σκάνιας, που είχε δοθεί από τον Χριστόφορο Β΄ της Δανίας πριν από τον θάνατό του το 1332 στον Μάγκνους και ήταν υπό Σουηδική κυριαρχία. Ο Βάλντεμαρ με τη σειρά του θα έπαιρνε το Κάστρο του Χέλσινγκμποργκ ως αποζημίωση γι'αυτή τη βοήθεια, αλλά τον Ιούνιο του 1359 ο Eρικ πέθανε απροσδόκητα από την πανώλη και ο Μάγκνους προσπάθησε να απαρνηθεί την υπόσχεσή του να επιστρέψει το Κάστρο στο Δανικό Στέμμα. Ο Βάλντεμαρ ήταν πολύ φιλόδοξος ηγεμόνας για να αφήσει το σχέδιό του ανασύστασης του Βασίλειου της Δανίας να αποτύχει και έτσι προχώρησε σε εισβολή στη Σκάνια το 1360 με τον μισθοφορικό στρατό του. Οι δυνάμεις του κατέλαβαν γρήγορα την επαρχία και άρχισαν να πολιορκούν το Κάστρο του Χέλσινγκμποργκ, αναγκάζοντας τελικά τη σουηδική φρουρά να το παραδώσει. Με την κατάληψη του κάστρου ο Βάλντεμαρ απέκτησε ουσιαστικά τον έλεγχο όλης της Σκάνιας και όταν αποδείχθηκε αδύνατο για τον Μάγκνους να ανακτήσει την επαρχία με τη βία, αυτή επανήλθε στην κυριαρχία της Δανίας. Η περαιτέρω διαμάχη μεταξύ των δύο βασιλείων ανέστειλε το γαμήλιο συμβόλαιο για μερικά χρόνια, ως ότου τα δύο μέρη τελικά συμφιλιώθηκαν το 1363. Ο Χάακον και η Μαργαρίτα παντρεύτηκαν εκείνη τη χρονιά στον Καθεδρικό Ναό της Κοπεγχάγης. Ο γάμος αυτός θεωρήθηκε ευρέως τμήμα της διαπάλης για την εξουσία στις Βόρειες Χώρες.
Eπανάσταση στη Σουηδία
Το 1363 πρώην μέλη του Σουηδικού Συμβουλίου του Βασιλείου, με επικεφαλής τον Μπο Γιόνσον Γκριπ, έφθασαν στην αυλή του Δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Οι Σουηδοί ευγενείς έπεισαν αμέσως τον Δούκα Αλβέρτο Β΄ του Μεκλεμβούργου, που είχε επιρροή στις υποθέσεις της Σουηδίας έχοντας παντρευτεί την αδελφή του Μάγκνους Ευφημία, να παρέμβει εναντίον των Mάγκνους και Χάακον στη Σουηδία και να τους εκθρονίσει υπέρ του γιου του ίδιου και της Ευφημίας Αλβέρτου. Το 1364 ο Δούκας Αλβέρτος εξασφάλισε στρατιωτική υποστήριξη από αρκετούς ισχυρούς ευγενείς της Βόρειας Γερμανίας και προχώρησε στην άμεση εισβολή και κατάκτηση της Σουηδίας και στη συνέχεια εγκατέστησε τον γιο του ως νέο βασιλιά. Τον Νοέμβριο του 1365 ο Αλβέρτος ο νεότερος ανακηρύχθηκε επίσημα ως νέος βασιλιάς της Σουηδίας, αν και είχε ήδη στεφθεί στις 18 Φεβρουαρίου 1364. Ο Mάγκνους προσπάθησε να καταφύγει με τον γιο του στη Νορβηγία, όπου σχεδίασαν αμέσως την ανακατάληψη της Σουηδίας. Μετά την εισβολή δημιουργήθηκε μια προσωρινή εκεχειρία μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων μερών και, παρόλο που ο Χάακον και ο Mάγκνους είχαν χάσει τον έλεγχο μεγάλου μέρους της Σουηδίας, διατηρούσαν τον έλεγχο των σημαντικών επαρχιών Βεστεργκέτλαντ, Ντάλσλαντ και Βέρμλαντ.
Στις αρχές του 1365 ο Χάακον και ο Mάγκνους συγκέντρωσαν έναν μεγάλο στρατό στο Βεστεργκέτλαντ, αποτελούμενο κυρίως από Νορβηγούς αλλά και μεγάλο αριθμός Σουηδών από την εν λόγω επαρχία, και βάδισε κατά της γερμανοκρατούμενης πόλης της Στοκχόλμης. Στις 27 Φεβρουαρίου ο Χάακον εξέδωσε μια διακήρυξη εναντίον του Αλβέρτος του Μεκλεμβούργου και των υποστηρικτών του, ενθαρρύνοντας τον τοπικό πληθυσμό να εξεγερθεί εναντίον του Γερμανού σφετεριστή. Ο Νορβηγικός στρατός εισχώρησε στο Ούπλαντ μέσω του Βεστερός και συγκρούστηκε με τον Σουηδογερμανικό στρατό στην ολέθρια Μάχη του Γκατασκόγκεν, όπου οι Χάακον και Mάγκνους υπέστησαν συντριπτική ήττα και ο δεύτερος συνελήφθη από τους Γερμανούς για να παραμείνει κρατούμενος για έξι χρόνια.
Η κύρια εξωτερική πολιτική του Χάακον ήταν τώρα να ανακτήσει τη Σουηδία από τους Γερμανούς και τον πατέρα του από την αιχμαλωσία. Εξακολουθούσε να κατέχει τη Δυτική Σουηδία και διαπίστωσε ότι θα μπορούσε να βασιστεί στην υποστήριξη πολλών ευγενών, που ήταν δυσαρεστημένοι με τους Γερμανούς. Ο πόλεμος μεταξύ Νορβηγίας και Σουηδίας συνεχίστηκε και ο Χάακον σύντομα χρειάστηκε συμμάχους. Συνήψε μια συμμαχία με τον Βασιλιά Βάλντεμαρ, πατέρα της συζύγου του, κάτι που αργότερα θα έστρεφε θεαματικά τη νορβηγική εξωτερική πολιτική προς τα ανατολικά, αντί για την παραδοσιακή δύση. Μετά από μια ταραχώδη σύγκρουση και πόλεμο κατά των πόλεων της Βόρειας Γερμανίας και της Χανσεατικής Ένωσης ο Χάακον ήταν και πάλι ελεύθερος να στρέψει την προσοχή του στη Σουηδία και ξεκίνησε μια επιτυχημένη εκστρατεία εναντίον των εκεί Γερμανών. Η εκστρατεία τερματίστηκε με την πολιορκία της Στοκχόλμης το 1371, όπου φαινόταν ότι ο Χάακον θα μπορούσε να νικήσει αποφασιστικά τους Γερμανούς και να πάρει εκδίκηση για την ήττα του στη Μάχη του Γκατασκόγκεν, αλλά ο Αλβέρτος και οι Γερμανοί υποστηρικτές του κατάφεραν να αντισταθούν στην πολιορκία και ο Χάακον αναγκάστηκε να υπογράψει μια συνθήκη ειρήνης. Η συνθήκη υπογράφηκε στις 14 Αυγούστου 1371 και ο Χάακον μπόρεσε να απελευθερώσει τον πατέρα του από την αιχμαλωσία έναντι πολλών λύτρων. Όταν απελευθερώθηκε ο Mάγκνους ανέκτησε την κυβέρνηση των απομενόντων κτήσεών του στη Νορβηγία και τη Σουηδία μέχρι τον θάνατό του το 1374, μόνο τρία χρόνια αργότερα.
Δανική διαδοχή
Στις 24 Οκτωβρίου 1375 ο Βάλντεμαρ υπέκυψε σε ασθένεια και πέθανε στο Κάστρο Γκούρε του Σέλαιν. Ο νέος μονάρχης έπρεπε να εκλεγεί από το Δανικό Συμβούλιο του Βασιλείου και οποιοσδήποτε δυνητικός υποψήφιος έπρεπε να εγκριθεί από τη Χανσεατική Ένωση. Δεδομένου ότι ο Βάλντεμαρ δεν άφησε κανένα άμεσο σαφώς διάδοχο του θρόνου προβλήθηκαν δύο υποψήφιοι για την εκλογή: ο Χάακον και η Μαργαρίτα πρότειναν τον μοναδικό τους γιο Όλαφ ως διεκδικητή του θρόνου. Ο γαμπρός τους Ερρίκος του Μεκλεμβούργου (χήρος της μεγαλύτερης αδελφής της Μαργαρίτας Ίνγκεμποργκ και γιος της θείας του Χάακον Ευφημίας) με τη σειρά του πρότεινε τον γιο του (και ανιψιό τους) Αλβέρτο ως αντίπαλο διεκδικητή. Ο Χάακον, έχοντας ήδη χάσει σημαντικό κομμάτι του Σουηδικού βασιλείου του από τους Γερμανούς, ήταν αποφασισμένος πολύ και με κάθε κόστος να εξασφαλίσει την ανάρρηση του γιου του στον θρόνο της Δανίας. Για να το πετύχει δανείστηκε μεγάλα χρηματικά ποσά και τα πρόσφερε στη Χανσεατική Ένωση με αντάλλαγμα την ουδετερότητά της στην επερχόμενη εκλογή, που το δέχτηκε αμέσως. Εκτός αυτού το Δανικό Συμβούλιο του Βασιλείου έκλινε περισσότερο σε μια ενδεχόμενη ένωση και συμμαχία με τη Νορβηγία, κυρίως λόγω των αντιγερμανικών αντιλήψεών στους κόλπους του του και της γενικής απροθυμίας για ένα δεύτερος Γερμανό ηγεμόνα στη Σκανδιναβία. Στις 3 Μαΐου 1376 ο Όλαφ εκλέχτηκε βασιλιάς στο Σλάγγελσε, διαδεχόμενος τον παππού του. Η εκλογή αποδείχθηκε μια σημαντική νίκη για τον Χάακον και τις φιλοδοξίες του στο εξωτερικό, περιορίζοντας τη γερμανική επιρροή, επεκτείνοντας παράλληλα σημαντικά τη δική του σε μεγάλο μέρος της Σκανδιναβίας.
Εσωτερική πολιτική
Το 1349 ο Μαύρος Θάνατος μεταδόθηκε στο Μπέργκεν από ένα αγγλικό εμπορικό πλοίο με καταστροφικές συνέπειες, σκοτώνοντας 50% ως 60% του πληθυσμού και αφήνοντας το βασίλειο σε περίοδο κοινωνικής και οικονομικής παρακμής. Η οικονομία του βασιλείου (που ήταν από την αρχή αδύναμη) ουσιαστικά κατέρρευσε καθώς η πανώλη σάρωσε το βασίλειο και η επιθετική εξωτερική πολιτική του Χάακον επιβάρυνε τη φθίνουσα οικονομία του βασιλείου. Το 1371 ο Χάακον πέτυχε την απελευθέρωση του πατέρα του από τις γερμανικές φυλακές εναντίον πολλών λύτρων (12.000 ασημένια μάρκα), που ήταν μεγαλύτερο από τα συνήθη φορολογικά εισοδήματα του βασιλείου λίγο πριν από την εκδήλωση της πανώλης. Έτσι ένας ειδικός φόρος επιβλήθηκε στους υπηκόους του για την πληρωμή των λύτρων. Το 1379 ο Χάακον επέλυσε τη διένεξη για τη διαδοχή της Κομητείας των Ορκάδων, νορβηγική κτήση εντός του Βασίλειου της Σκωτίας. Στις 2 Αυγούστου του ίδιου έτους, στο Μάρστραντ κοντά στο Τένσμπεργκ, ο Χάακον έδωσε και επικύρωσε τον τίτλο του Κόμη των Ορκάδων στον Ερρίκο Σίνκλερ, Βαρόνο του Ρόσλιν ενάντια στον αντίπαλο διεκδικητή, εξάδελφο του Σίνκλερ, Μάλιζ Σπαρ. Σε αντάλλαγμα ο Σίνκλερ υποσχέθηκε να καταβάλει ποσό 1.000 (χρυσών) νομπλ πριν από τις 11 Νοεμβρίου του ίδιου έτους και, όποτε καλείτο, να υπηρετεί τον Νορβηγό βασιλιά στις Ορκάδες ή αλλού με 100 εξοπλισμένους άνδρες για διάστημα ως και τρεις μήνες. Ως εγγύηση για την τήρηση αυτής της συμφωνίας ο Σίνκλερ άφησε πολύτιμους ομήρους όταν αναχώρησε για την κομητεία του. Είναι άγνωστο αν ο Χάακον προσπάθησε ποτέ να προσκαλέσει τις δυνάμεις που είχε υποσχεθεί ο Σίνκλερ ή αν το συμφωνηθέν ποσό πράγματι καταβλήθηκε. Λίγο πριν τον θάνατό του το 1380 ο Χάακον επέτρεψε στους ομήρους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Επιπλέον καθ' όλη τη βασιλεία του ο Χάακον φέρεται να είχε μια μη προβληματική σχέση με την εκκλησία. Επίσης, καθ 'όλη τη βασιλεία του, ιδιαίτερα μετά την απώλεια της Σουηδίας προς τους Γερμανούς, σημαντικός αριθμός Σουηδών ευγενών δεσμεύθηκε να υποστηρίξει τον Χάακον και εγκαταστάθηκε σε νορβηγικά δάφη. Ο γενικώς αποδεκτός λόγος ήταν η δυσαρέσκειά τους για τον Γερμανό σφετεριστή και την εύνοιά του προς τους δικούς του συγγενείς. Περιέργως Γερμανοί ευγενείς από το Μεκλεμβούργο φέρονται να εισήλθαν στην υπηρεσία του Χάακον κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. .
Στρατιωτική πολιτική
Καθ 'όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Χάακον ο νορβηγικός στρατός αναμορφώθηκε εκτεταμένα. Η στρατιωτική δομή μεταβλήθηκε από εκείνη της παραδοσιακής στρατολόγησης των αγροτών σε νέα τον άμεσο έλεγχο των πιστών στον βασιλιά Νορβηγών αρχόντων. Ο Νορβηγός προκάτοχός του είχε ακολουθήσει μια εσωτερική πολιτική για τη δημιουργία μιας λειτουργικής δημόσιας υπηρεσίας στο βασίλειό του, που επεκτεινόταν και στον στρατό. Αυτό όμως δεν συνεχίστηκε από τον Χάακον, που επέλεξε να μεταβιβάσει περισσότερες εξουσίες και στρατιωτικές ευθύνες στους πιστούς του άρχοντες. Ως εκ τούτου ήταν σε θέση να έχει πολύ μεγαλύτερο στρατό, αλλά η διατήρηση αυτού του συστήματος ήταν όλο και πιο δαπανηρή. Λόγω του πολέμου κατά της Σουηδίας και της επιθετικής νορβηγικής πολιτικής στα ανατολικά ο Χάακον αναγκάστηκε να δανειστεί σε μια άνευ προηγουμένου κλίμακα για να διατηρήσει τα στρατεύματά του και έπρεπε να βασίζεται όλο και περισσότερο στους Νορβηγούς ευγενείς και στους πλούσιους Γερμανούς εμπόρους. Η σημαντική αύξηση του εξωτερικού χρέους θα κατέληγε τελικά στη μετατόπιση της πολιτικής εξουσίας στη Νορβηγία και σταδιακά εξασθένησε τη δύναμη του μονάρχη.
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Προς το τέλος της ζωής του ο Χάακον ήταν εξαντλημένος από τους σχεδόν συνεχείς πολέμους και την έντονη σύγκρουση με τον ξάδερφό του, Αλβέρτο του Μεκλεμβούργου. Έχει υποτεθεί ότι αυτό, εκτός από τις σημαντικές οικονομικές δυσκολίες της βασιλείας του, μπορεί να συνέβαλε στον πρώιμο θάνατό του. Ο Χάακον δεν έπαψε ποτέ να ακολουθεί την κληρονομημένη του ευθύνη να ανακτήσει τα χαμένα σουηδικά εδάφη και τον Μάρτιο του 1380 έστειλε επιστολές για να προετοιμαστεί για πόλεμο εναντίον των Γερμανών στη Σουηδία. Οι επιστολές ζητούσαν τη συγκέντρωση του στόλου και την προετοιμασία για απόπλου. Προφανώς οι Γερμανοί είχαν αθετήσει την προηγούμενη συνθήκη ειρήνης και συνωμοτούσαν για πόλεμο εναντίον του Χάακον. Ωστόσο δεν υπάρχουν σωζόμενες πηγές για πόλεμο ή μάχες που να διεξήχθησαν αυτή την περίοδο. Κάποια στιγμή στα τέλη του καλοκαιριού ή στις αρχές του φθινοπώρου ο Χάακον πέθανε στο Όσλο, μόλις έφτασε στην ηλικία των σαράντα και ετάφη εκεί στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας. Ο γιος του τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Νορβηγίας με τη βασίλισσα Μαργαρίτα να ενεργεί ως αντιβασιλέας του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1383 τη Μαργαρίτα Α΄ των Έστριντσεν βασίλισσα της Δανίας, κόρη του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας και είχαν τέκνο:
Εξκωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Χαακον 6 Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Ευβοίας
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Ευβοίας.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ευβοίας
Metalcore
Το Metalcore είναι είδος heavy metal μουσικής, το οποίο έχει τις ρίζες του στο crossover thrash της δεκαετίας του 1980 και το hardcore punk, με την ονομασία του να αποτελεί αμάλγαμα του heavy metal και του hardcore.
Χαρακτηριστικά
Το metalcore συνδυάζει στοιχεία του πανκ και του χέβι μέταλ, όντας διαφορετικό από το crossover thrash λόγω της έντονης χρήσης διπλών μπάσων τυμπάνων. Συνδυάζει τα ουρλιαχτά στα φωνητικά και τα κοφτά ριφ κιθάρας του hardcore, με πιο δεμένη μουσικότητα και τα χαμηλά κουρδίσματα στις κιθάρες, όπως συμβαίνει και στο death metal. Πολλά συγκροτήματα χρησιμοποιούν καθαρά φωνητικά, ιδιαίτερα στα ρεφρέν, ενώ οι στίχοι ποικίλουν από το κοινωνικοπολιτικό στυλ του πανκ σε θέματα όπως η αγάπη, η θρησκεία, η ψυχολογική κατάσταση, κ.α.. Σε αντίθεση με το ακραίο metal, το metalcore τείνει να παρουσιάζει πιο θετικούς στίχους και λιγότερο βίαιο στιχουργικό περιεχόμενο.
Ιστορία του είδους
thumb|230px|Οι Killswitch Engage Ο συνδυασμός του metal και του punk εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του '80 σε thrash metal συγκροτήματα όπως οι Anthrax, οι Overkill και οι Slayer. Πιο καθαρό ηχητικό αποτέλεσμα ήλθε με το crossover thrash, με συγκροτήματα όπως οι Suicidal Tendencies, Sick of It All και Agnostic Front, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του '90 ένα νέο κύμα συγκροτημάτων με ακόμη περισσότερες επιρροές από το heavy metal ήλθε, με ονόματα όπως οι Snapcase, Hatebreed και Earth Crisis. Παράλληλα, συγκροτήματα όπως οι Sepultura και οι Pantera πειραματίστηκαν με hardcore στοιχεία, καλλιεργώντας το έδαφος για την δημιουργία του metalcore.
Πρώτος δίσκος του είδους θεωρείται το "Destroy the Machines" των Earth Crisis, το οποίο κυκλοφόρησε το 1995. Στις αρχές της επόμενης δεκαετίας, η παρακμή του Nu metal είχε οδηγήσει σε εμπορική πτώση της σκληρής μουσικής. Το metalcore αναδείχθηκε στο εμπορικότερο είδος του metal εκείνη την περίοδο, παρά το γεγονός ότι τα συγκροτήματα του δεν έλαβαν ανάλογη ανταπόκριση από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς των Ηνωμένων Πολιτειών. Ονόματα όπως οι Killswitch Engage, Bleeding Through, Unearth και God Forbid γνώρισαν επιτυχία βασίζοντας τον ήχο τους στο metalcore αλλά προσθέτοντας καθαρά φωνητικά στα ρεφρέν.
Οι Killswitch Engage αποτέλεσαν ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα του είδους, με την επιτυχία τους να οδηγεί σε πολλούς μιμητές, οι οποίοι αποσκοπούσαν στην εμπορική επιτυχία, με σχήματα όπως οι Bullet for my Valentine και Avenged Sevenfold να κάνουν την εμφάνιση τους χρησιμοποιώντας ποπ και emo στοιχεία.
Melodic metalcore
Το μελωδικό metalcore περιέχει στοιχεία μελωδικού death metal, κυρίως με την χρήση φωνητικών του death metal, τα οποία διακόπτονται από καθαρά φωνητικά, αρμονικές κιθάρες και hardcore σπασίματα. Κύριοι εκπρόσωποι του είδους είναι οι All That Remains και As I Lay Dying.
Mathcore
Το είδος αναπτύχθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '90 με κύριους εκπροσώπους τους Converge, Botch και The Dillinger Escape Plan. Χαρακτηρίζεται από αυξημένη ταχύτητα, τεχνικά ριφ και πολυσύνθετες συνθέσεις.
Deathcore
Χαρακτηρίζεται από τον συνδυασμό του metalcore με το death metal και περιέχει ακραία ριφ και blast-beats. Συγκροτήματα του είδους είναι οι Suicide Silence, Whitechapel, Knights of the Abyss, Carnifex και Chelsea Grin.
Nintendocore
Το Nintendocore συνδυάζει το metalcore, το hardcore και το thrash metal με ήχους από βιντεοπαιχνίδια, συνθεσάιζερ και μουσική 8-bit. Εκπρόσωποι του είδους είναι οι Megas και Horse the Band.
Πηγές
Κατηγορία:Είδη heavy metal
Ευγενία ντε Μοντίχο
Η Δόνια Μαρία Ευγενία Ιγνατία Αυγουστίνα δε Πάλαφοξ-Πορτοκαρέρο δε Γκούθμαν υ Κερκπάτρικ, 16η κόμισσα του Τέμπα και 15η μαρκησία του Αρδάλες (Αγγλικά Doña María Eugenia Ignacia Augustina de Palafox y KirkPatrick, 16th Countess of Teba, 15th Marchioness of Ardales, 5 Μαΐου 1826 - 11 Ιουλίου 1920), πιο γνωστή ως Ευγενία δε Μοντίχο ή και Μοντίγιο (γαλλ. Eugénie de Montijo), ήταν η τελευταία βασίλισσα των Γάλλων (από το 1853 έως το 1871), ως σύζυγος του Αυτοκράτορα Ναπολέοντος Γ΄.
Τα πρώτα χρόνια
205px|μικρογραφία|αριστερά|Ευγενία του Μοντίχο, 1856 Η Μαρία Ευγενία Ιγνατία Αυγουστίνα γεννήθηκε στη Γρανάδα της Ισπανίας. Γονείς της ήταν ο δον Θιπριάνο δε Πάλαφοξ υ Πορτοκαρέρο (1785–1839), άρχοντας της Ισπανίας, 8ος κόμης του Αμπλίτας, 9ος κόμης του Μοντίχο, 15ος του Τέμπα, 8ος του Φουεντιδουένια, 14ος μαρκήσιος του Αρδάλες, 17ος του Μόγια και 13ος της Αλγάμπα, και η σύζυγός του Μαρία Μανουέλα Ενρικέτα Κερκπάτρικ δε Κλόσμπουρν υ δε Γκρεβινιέ (1794 – 1879), η οποία ήταν κατά το ήμισυ Σκωτσέζα και κατά το 1/4 Γαλλοβελγίδα και Ισπανή.
Η Ευγενία του Μοντιζό, όπως έγινε γνωστή στη Γαλλία, σπούδασε κυρίως στο Παρίσι, αρχίζοντας στο Σακρέ Κερ, από το 1835 ως το 1836. Συνέχισε σε ένα λιγότερο συντηρητικό σχολείο, το Gymnase Normale, Civile et Orthosomatique, ως το 1837, που απηχούσε στην αθλητική της πλευρά (ένας σχολικός έλεγχος εξυμνούσε την ισχυρή κλίση της προς την αθλητική εξάσκηση, αναφέροντας ακόμα ότι, αν και ήταν αδιάφορη μαθήτρια, ο χαρακτήρας της ήταν «καλός, γενναιόδωρος, δραστήριος και σταθερός»). Ωστόσο, η περισσότερη εκπαίδευσή της έγινε κατ' οίκον, από τις Αγγλίδες γκουβερνάντες της Δεσποινίδα Κόουλ και Δεσποινίδα Φλάουερς, καθώς και από οικογενειακούς γνωστούς, όπως ο Προσπέρ Μεριμέ και ο Ανρί Μπεΰλ.
Αυτοκράτειρα
Συνάντησε για πρώτη φορά τον μελλοντικό της σύζυγο όταν εκείνος είχε γίνει Πρόεδρος της Δεύτερης Γαλλικής Δημοκρατίας ως Λουδοβίκος-Ναπολέων, σε μία δεξίωσή του στο Ανάκτορο των Ηλυσίων στις 12 Απριλίου 1849. Σε ένα λόγο του στις 22 Ιανουαρίου 1853, έχοντας πλέον γίνει ο Αυτοκράτορας Ναπολέων Γ΄, ανακοίνωσε επίσημα τους αρραβώνες του, λέγοντας: «Προτίμησα μία γυναίκα που αγαπώ και σέβομαι από μία γυναίκα άγνωστη σε εμένα, μία συμμαχία με την οποία θα ενείχε πλεονεκτήματα ανάμικτα με θυσίες». Οι γάμοι τους έγιναν στις 29 Ιανουαρίου 1853, με μία πολιτική τελετή στο Ανάκτορο του Κεραμεικού, και την επόμενη ημέρα έγινε μία πολύ πιο μεγαλόπρεπη θρησκευτική τελετή στην Παναγία των Παρισίων.
Ο γάμος έγινε μετά από αρκετή αναζήτηση σχετικά με το ποια θα ήταν κατάλληλη σύζυγος, η οποία περιελάμβανε βασιλικούς οίκους και την εξέταση της εξωτερικής πολιτικής. Η τελική επιλογή βρήκε αντίθετους πολλούς, με την Ευγενία να θεωρείται υπερβολικά χαμηλού κοινωνικού στάτους από κάποια μέλη της αυτοκρατορικής οικογενείας και του υπουργικού συμβουλίου.
Η Ευγενία είχε ασυνήθιστη δυσκολία να αποκτήσει παιδιά. Μία αρχική αποβολή το 1853 μετά από εγκυμοσύνη τριών μηνών τη φόβισε και την πίκρανε. Στις 16 Μαρτίου 1856, μετά από δύο ημερών πόνους τοκετού, η Αυτοκράτειρα γέννησε ένα αγόρι, τον Ναπολέοντα, με τον εκ γενετής τίτλο «αυτοκρατορικός πρίγκιπας». 200px|μικρογραφία|δεξιά|Η Αυτοκράτειρα Ευγενία σε [[νταγκεροτυπία.]]
Ως προς τον τρόπο ζωής της, η Ευγενία διακρίθηκε για τη λαμπρότητα των εορτών της στο Ανάκτορο του Κεραμεικού, όπου, αφού συγκέντρωσε τα έπιπλα της Μαρίας Αντουανέττας και αντέγραψε τη γραμμή τους, διακόσμησε τα διαμερίσματά της.
Η Ευγενία ασκούσε προσωπική γοητεία στον Αυτοκράτορα, ο οποίος συχνά τη συμβουλευόταν επί σημαντικών ζητημάτων, και ασκούσε καθήκοντα αντιβασίλισσας κατά τη διάρκεια των απουσιών του το 1859, το 1865 και το 1870. Το 1860 το αυτοκρατορικό ζεύγος επισκέφθηκε το Αλγέρι. Ως συντηρητική Ρωμαιοκαθολική, η Ευγενία εξισορροπούσε με την επιρροή της τις όποιες φιλελεύθερες τάσεις στην πολιτική του Αυτοκράτορα. Της επέρριψαν ευθύνες για την αποτυχία της γαλλικής επεμβάσεως στο Μεξικό και τον συνακόλουθο θάνατο του Μαξιμιλιανού Α΄.
Το 1868 η Αυτοκράτειρα επισκέφθηκε το Ανάκτορο Ντολμά Μπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη, και την Περτεβνιγιάλ Σουλτάν,ως ανταπόδοση της επισκέψεως του γιου της, σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ, στη Γαλλία το 1867. Η Περτεβνιγιάλ Σουλτάν εξοργίσθηκε από την ευρωπαϊκής ελευθεριότητας κίνηση της Ευγενίας να πάρει αγκαζέ έναν από τους γιους της όταν την ξεναγούσε στον κήπο του ανακτόρου, και τη χτύπησε στην κοιλιά, ως μία υπενθύμιση ότι δεν βρισκόταν στη Γαλλία.
Μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο
155px|μικρογραφία|αριστερά|Η Ευγενία θρηνεί τον γιο της, 1880. Με την ανατροπή της Γαλλικής Αυτοκρατορίας μετά την ήττα της Γαλλίας στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο (1870–71), οπότε λέγεται ότι η Ευγενία διεδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στις πολιτικές μηχανορραφίες με τον στρατάρχη Μπαζαίν, η Αυτοκράτειρα και ο σύζυγός της κατέφυγαν στην Αγγλία και εγκαταστάθηκαν στο προάστιο Τσίζελχερστ του Λονδίνου. Μετά τον θάνατο του συζύγου της το 1873 και του γιου της το 1879, η Ευγενία μετακόμισε το 1885 στη Villa Cyrnos (ονομασμένη έτσι από την αρχαία ελληνική ονομασία της Κορσικής), που είχε κτιστεί για εκείνη στο Ακρωτήριο Μαρτέν της Κυανής Ακτής, όπου έζησε απέχοντας πλέον από την πολιτική.
Η πρώην Αυτοκράτειρα απεβίωσε τον Ιούλιο του 1920, σε ηλικία 94 ετών, κατά τη διάρκεια μιας επισκέψεώς της στον συγγενή της Ιάκωβο Fitz-James Στούαρτ, 17ο δούκα της `Αλμπα, στη Μαδρίτη, και τάφηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη του Αββαείου του Αγίου Μιχαήλ, στο Φάρνμπορω της Αγγλίας, μαζί με τον σύζυγο και τον γιο της που ήταν ήδη θαμμένοι εκεί. Η Ευγενία άφησε την περιουσία της σε διάφορους συγγενείς της: τα ακίνητά της στην Ισπανία πήγαν στους εγγονούς της αδελφής της, τους δούκες του Μπέργουικ και της Άλμπα, το σπίτι της στο Φάρνμπορω με τις συλλογές του στον κληρονόμο του γιου της, τον πρίγκηπα Βίκτωρα Βοναπάρτη, και τη Villa Cyrnos στην αδελφή του, Μαρία Λετίζια. Η χρηματική περιουσία διαιρέθηκε σε τρία ίσα μέρη που δόθηκαν στους παραπάνω, εκτός από το ποσό των 100.000 γαλλικών φράγκων που κληροδοτήθηκε στην επιτροπή για την εκ νέου ανοικοδόμηση του Καθεδρικού Ναού της Ρενς.
Οι φιλικές σχέσεις της εκθρονισμένης οικογένειάς της με το Ηνωμένο Βασίλειο αντανακλώνται στο γεγονός ότι το 1887 η Ευγενία έγινε η νονά της Βικτωρίας Ευγενίας του Μπάττενμπεργκ (1887–1969), εγγονής της Βασίλισσας Βικτωρίας. Η νεοφώτιστη θα γινόταν αργότερα σύζυγος του βασιλιά της Ισπανίας Αλφόνσου ΙΓ΄. Η βάπτιση αυτή ήταν ένα από τα πρώτα παραδείγματα οικουμενισμού στα χριστιανικά δόγματα, καθώς η Βικτωρία Ευγενία βαπτίσθηκε κατά το δόγμα της Προτεσταντικής Εκκλησίας της Σκωτίας.
Ονομάσθηκαν προς τιμή της
250px|μικρογραφία|δεξιά|Μονογράμματα «N» και «E» για τον Ναπολέοντα Γ΄ και την Ευγενία, αντιστοίχως, στην πρόσοψη του [[Οπερά Γκαρνιέ|Παλαί Γκαρνιέ στο Παρίσι.]]
Απεικονίσεις στον κινηματογράφο
200px|μικρογραφία|δεξιά|Η Αυτοκράτειρα Ευγενία. Πίνακας του Πιερ Γκυγιεμέ ή του Αντάρ Τεοφίλ Κβιατκόφσκι από πρωτότυπο του Φραντς Βίντερχάλτερ ([[Μουσείο Ορσέ).]]
Τίτλοι
Ο πλήρης τίτλος της ήταν: Η Αυτοκρατορική Μεγαλειότητα Δόνια Ευγενία Μαρία Ιγνατία Αυγουστίνα δε Πάλαφοξ-Πορτοκαρέρο δε Γκούθμαν υ Κερκπάτρικ, Αυτοκράτειρα της Γαλλίας, 16η Κόμισσα του Τέμπα και 15η Μαρκησία του Αρδάλες, Κόμισσα του Αμπλίτας, Κόμισσα του Μπάνιος, Κόμισσα του Μόρα, Κόμισσα της Σάντα Κρούθ δε λα Σιέρρα, Μαρκησία του Μόγια, Μαρκησία της Οσέρα, Υποκόμησσα της δε λα Κάλθαδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών
Κλονάς
Στην ελληνική μυθολογία, ο Κλονάς ήταν λυρικός ποιητής, που άκμασε στα μέσα του 7ου αιώνα. Καταγόταν από τη Θήβα, ήταν ο πρώτος από τους τέσσερις αρχηγέτες μετά τον Τέρπανδρο, και ένας από εκείνους που επινόησαν τους νόμους της αυλωδικής τέχνης.
Ο Κλονάς ήταν εκείνος που συνέθεσε τους νόμους της αυλωδικής γράφοντας ελεγείες και έπη σε εξάμετρους στίχους σύμφωνα προς τη μελωδία τους.Επίσης στον Κλονά αποδίδονται και τα προσόδια, συμπεραίνοντας έτσι ότι εκείνη την εποχή οι πρόσοδοι συνοδεύονταν από αυλωδικές μελωδίες και κατά την ακρόαση.Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Κλονάς ήταν ο εφευρέτης των τριμερών νόμων, των οποίων τα μέρη ονομάζονται αρχή, μέσον, και έκβασις.
Με τη σύνθεση των αυλωδικών νόμων και τα άλλα του έργα, ο Κλονάς προώθησε τη μουσική στη Θήβα μέχρι την εποχή της Μύρτιδας, της Κόριννας και του Πίνδαρου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Θηβαίοι
Ωραίο Ξάνθης
Το Ωραίο είναι ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και είναι κτισμένο στις νότιες πλαγιές της οροσειράς Κούλας σε υψόμετρο 620 μέτρα. Πολιτισμικά ανήκει στα Πομακοχώρια της Ξάνθης και στα πομάκικα λέγεται Σέλο. Επί τουρκοκρατίας το ονόμαζαν Kışlalar ή Γιάσορα ενώ μετά την απελευθέρωση αναφέρεται στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζεται έδρα της τότε κοινότητας Ωραίου. Ο πληθυσμός του στην απογραφή του 2011 ήταν 576 κάτοικοι.
Η σύζυγος του Τομ Χανκς και αστέρι της Χόλυγουντ, Ρίτα Γουίλσον έχει καταγωγή από το Ωραίο. Ο πατέρας της ο Άλαν Γουίλσον με παλιά ονομασία Χασάν Χαλήλ Ιμπραήμ, μετέπειτα Ιμπραήμωφ γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό κοντά στο Ωραίο, στο Ρεύμα, μετά έμεινε στο Ωραίο και στη συνέχεια έφυγε στις ΗΠΑ.
Στο Ωραίο υπάρχουν αξιοθέατα όπως το φρούριο Γκράντιστε και το "Γεφύρι του Παπά" κοντά στο Ρεύμα, εκεί που βρίσκεται ο παραδοσιακός νερόμυλος του Χαλίλ. Η γέφυρα του Παπά όπως και η γέφυρα του Ρέμματος έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Μάικλ Μπεν Ντέιβιντ
Ο Μάικλ Μπεν Ντέιβιντ (מיכאל בן דוד, γεννημένος στις 26 Ιουλίου 1996) είναι Ισραηλινός τραγουδιστής που εκπροσώπησε το στο. Ερμήνευσε το τραγούδι "I.M" στον δεύτερο ημιτελικό. Το Ισραήλ κατετάγη 13ο στον ημιτελικό, αποτυγχάνοντας να προκριθεί στον μεγάλο τελικό.
Ζωή και καριέρα
Ο Μπεν Ντέιβιντ γεννήθηκε το 1996 ως ο δεύτερος από τα έξι αδέρφια, από πατέρα και μητέρα Γεωργιανούς Εβραίους που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από το Κίεβο της Ουκρανίας. Άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα φωνητικής και να μελετά χορό υπό τον Ισραηλινό χορογράφο Oz Morag σε νεαρή ηλικία. Εργάστηκε επίσης ως τραγουδιστής σερβιτόρος σε ένα μπαρ στο Τελ Αβίβ. Μετά την ολοκλήρωση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας παρακολούθησε το Beit Zvi School of Performing Arts, όπου παρήγαγε αρκετούς πρώην Ισραηλινούς καλλιτέχνες της Eurovision όπως η Ρίτα, η Σίρι Μαϊμόν και ο Χαρέλ Σκάατ, που αποφοίτησε το 2020. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο σχολείο, έπαιξε σε θεατρικά έργα και μιούζικαλ.
The X Factor Israel και Eurovision 2022
Τον Οκτώβριο του 2021, ο Μάικλ Μπεν Ντέιβιντ πέρασε από οντισιόν για την τέταρτη σεζόν του The X Factor Israel, η οποία θα χρησιμοποιηθεί για την επιλογή του εκπροσώπου του Ισραήλ για το. Μετά από μια επιτυχημένη ακρόαση, συνδυάστηκε με τη νικήτρια της Eurovision και Ισραηλινή ποπ σταρ Νέτα. Κατά τη διάρκεια του σόου ερμήνευσε μια σειρά από τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων των "Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)" των ABBA, το "Idontwannabeyouanymore" της Μπίλι Άιλις και το "It's a Sin" των Pet Shop Boy. Ο Μπεν Ντέιβιντ κέρδισε τον τελικό με το τραγούδι "I.M και εκπροσώπησε το Ισραήλ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022.
Προσωπική ζωή
Από το 2022, ο Μάικλ Μπεν Ντέιβιντ ήταν σε σχέση με τον Ρόι Ραμ, τον οποίο γνώρισε ενώ σπούδαζε στο Beit Zvi, για τρία χρόνια. Το ζευγάρι πρωταγωνίστησε σε μια σειρά από μιούζικαλ μαζί όπως τα Χίλιες και μία νύχτες και King Solomon and Shlomo the Shoemaker και τη φάρσα The Kitchen]. Ο Ραμ εξακολουθεί να εργάζεται στον κόσμο του μουσικού θεάτρου, δουλεύοντας σε μια περιοδεία του 2022 σε μια διασκευή του The Wizard of Oz του Φρανκ Μπάουμ. Στις 11 Μαΐου 2022, μια ημέρα πριν από τον ημιτελικό του, ο Μπεν Ντέιβιντ ανακοίνωσε στο Instagram ότι είχε κάνει πρόταση γάμου στον Ραμ στο Τορίνο της Ιταλίας και ότι τώρα αρραβωνιάστηκαν.
I.M
Το "I.M" είναι ένα τραγούδι του Εβραίου τραγουδιστή Μάικλ Μπεν Ντέιβιντ. Το τραγούδι εκπροσώπησε το Ισραήλ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 μετά τη νίκη του στο The X Factor Israel, τον εθνικό τελικό του Ισραήλ. Μια ανανεωμένη έκδοση του τραγουδιού κυκλοφόρησε στις 14 Μαρτίου 2022.
Ιστορικό
Το "I.M" είναι εμπνευσμένο από την παιδική ηλικία του Μπεν Ντέιβιντ και μεταφέρει ένα μήνυμα ότι έχεις εσωτερική δύναμη με τους ενδυναμωτικούς στίχους του τραγουδιού. Ως παιδί, ο Μπεν Ντέιβιντ υπέστη εκφοβισμό επειδή τραγουδούσε με ψηλή φωνή και είχε μια ταραχώδη σχέση με τη μητέρα του επειδή ήταν γκέι. Ο πατριός του είπε να μην κρεπάρεται, να μην μιλάει δυνατά και να μην τραγουδάει καθώς σύμφωνα με τον πατριό του "έτσι συμπεριφέρονται τα κορίτσια". Τελικά ο Μπεν Ντέιβιντ έδωσε στη μητέρα του τελεσίγραφο, λέγοντας ότι δεν θα ερχόταν σε καμία οικογενειακή συγκέντρωση αν δεν μπορούσε να έρθει ο σύντροφός του. Άρχισε να αποδέχεται τον εαυτό του μετά γι' αυτό που ήταν και συγχώρεσε όσους τον είχαν εκφοβίσει, λέγοντας ότι "Ξαφνικά, δεν έχω εκδίκηση. Είμαι σίγουρος ότι δεν με θυμούνται ούτε αυτοί που με πέταξαν στα σκουπίδια. Η εκδίκηση δεν είναι η ιστορία. Πέρασα έναν τρελό τρόπο, πέρασα μια διαδικασία με τον εαυτό μου.
The X Factor Israel
Μετά τη φάση της ακρόασης του διαγωνισμού, 33 διαγωνιζόμενοι προκρίθηκαν αφού έλαβαν ένα «ναι» από τουλάχιστον τέσσερις από τους πέντε κριτές. Κατά τη φάση των Judge Houses and Chairs, κάθε μέλος της κριτικής επιτροπής επέλεξε από κάθε κατηγορία τους τέσσερις από τους οκτώ/εννέα διαγωνιζόμενους που προκρίθηκαν από τη φάση της ακρόασης. Οι δεκαέξι εναπομείναντες διαγωνιζόμενοι διαγωνίστηκαν στη συνέχεια κατά τη διάρκεια των ζωντανών παραστάσεων που διεξήχθησαν σε έξι εβδομάδες και είχαν ως αποτέλεσμα την επιλογή τεσσάρων φιναλίστ μετά την πέμπτη εβδομάδα. Οι τέσσερις φιναλίστ ήταν οι: Έλι Χούλι, Ίνμπαλ Μπίμπι, Μάικλ Μπεν Ντέιβιντ και Σαπίρ Σαμπάν.
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2022. Ο νικητής επιλέχθηκε σε δύο γύρους. Στον γύρο της μονομαχίας οι τέσσερις φιναλίστ χωρίστηκαν σε δύο μονομαχίες και ο καθένας ερμήνευσε ένα τραγούδι διασκευής. Δύο συμμετοχές προχώρησαν στον τελικό γύρο, ενώ οι δύο άλλες αντιμετώπισαν η μία την άλλη σε μια άλλη μονομαχία που επέλεξε τον τρίτο συμμετέχοντα του τελικού γύρου. Στον τελικό γύρο, οι τρεις φιναλίστ που προκρίθηκαν από το γύρο της μονομαχίας παρουσίασαν τις υποψήφιες συμμετοχές τους στη Eurovision που επιλέχθηκαν μέσω του γύρου επιλογής τραγουδιού. Ο νικητής επιλέχθηκε με συνδυασμό των ψήφων από μια δημόσια ψηφοφορία (50%) και δύο ομάδες κριτικής επιτροπής που αποτελούνταν από τους κριτές του The X Factor Israel 2022 (25%) και την επαγγελματική επιτροπή (25%).
Το "Ι.Μ" πέρασε απευθείας στον τελικό, σημειώνοντας 65 πόντους. Στον τελικό το τραγούδι κέρδισε τον διαγωνισμό σε μια κλειστή μάχη ενάντια στους "Blinded Dreamers" του Eli Huli, τερματίζοντας μόλις έναν πόντο πάνω από αυτό με 214 πόντους.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2022
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλα τα έθνη με εξαίρεση τη διοργανώτρια χώρα και τις Μεγάλες Πέντε (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) πρέπει να προκριθούν από έναν από τους δύο ημιτελικούς προκειμένου να διαγωνιστούν για τον τελικό, ενώ οι δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό θα προκριθούν στον τελικό. Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, με χώρες με ευνοϊκή ιστορία ψηφοφορίας να τοποθετούνται στο ίδιο δοχείο. Στις 25 Ιανουαρίου 2022, διεξήχθη κλήρωση κατανομής που έφερε κάθε χώρα σε έναν από τους δύο ημιτελικούς, καθώς και σε ποιο μισό της παράστασης θα ερμήνευε. Το Ισραήλ κληρώθηκε στον δεύτερο ημιτελικό, που πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαΐου 2022, και εμφανίστηκε στο πρώτο μισό της παράστασης. Το Ισραήλ εμφανίστηκε 2ο στη σειρά, στα αποτελέσματα το Ισραήλ δεν ανακοινώθηκε ως φιναλίστ για τον τελικό. Όταν ανακοινώθηκαν τα πλήρη αποτελέσματα των ημιτελικών, το Ισραήλ τερμάτισε 13ο με 61 βαθμούς με 27 βαθμούς από την τηλεψηφοφορία και 34 βαθμούς από την επαγγελματική κριτική επιτροπή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισραηλινοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Ισραήλ Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2022 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κεβρήνιοι
Οι Κεβρήνιοι ήταν κατά την αρχαιότητα θρακική φυλή. Αναφορά σε αυτούς γίνεται στα «Στρατηγήματα» του Πολύαινου, καθώς επίσης και στο έργο του γεωγράφου Στράβωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες
Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα
Η Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα (απαντάται στα ελληνικά και ως Λευκή Αδελφότητα), συστήματα πεποιθήσεων παρόμοια του Θεοσοφισμού και της Νέας Εποχής, λέγεται ότι είναι υπερφυσικά όντα με μεγάλη δύναμη τα οποία μετάδωσαν πνευματικά διδάγματα μέσω επιλεγμένων ανθρώπων. Τα μέλη της Αδελφότητας μπορεί να είναι γνωστά ως Διδάσκαλοι της Αρχαίας Σοφίας ή Αναληφθέντες Διδάσκαλοι  της  Σοφίας (Ascended Masters). Το πρώτο άτομο που μίλησε για αυτούς στη Δύση ήταν η Έλενα Μπλαβάτσκυ (Θεοσοφία), μετά που αυτή και άλλα άτομα ισχυρίστηκαν ότι δέχτηκαν μηνύματα από αυτούς. Τα άτομα αυτά περιλαμβάνουν τους Άλιστερ Κρόουλι, Άλις Μπέιλι, Γκάι Μπάλαρντ, Τζεραλντίν Ινοσέντε, Ελίζαμπεθ Κλερ Πρόφετ και Μπέντζαμιν Κρεμ
Ιστορία
Η ιδέα ενός μυστικού οργανισμού πεφωτισμένων μυστικιστών, οι οποίοι κατευθύνουν την πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους, εισήχθη στα τέλη του 18ου αιώνα από τον Karl von Eckartshausen (1752-1803) δυο βιβλίο του The Cloud upon the Sanctuary. Ο Eckartshausen αποκάλεσε αυτό το σύνολο των μυστικιστών, -οι οποίοι παρέμειναν ενεργοί μετά το φυσικό τους θάνατο στη γη-, Συμβούλιο του Φωτός. Η επικοινωνία με τη σειρά της που υπέθεσε ο Eckartshausen μεταξύ νεκρών και ζωντανών μυστικιστών έλκει εν μέρει την καταγωγήτ ης από Χριστιανικές ιδέες όπως η Κοινωνία με τους Αγίους (communio sanctorum), και ειδικότερα με Ευρωπαϊκές ιδέες που κυκλοφορούσαν ήδη για μυστικές εταιρείες πεφωτισμένων, μυστικιστών ή με μαγικές ικανότητες μυστών, οι οποίες μετά τυποποιήθηκαν από τους Ροδόσταυρους και τους Illuminati .
Η έκδοση των Επιστολές των Μαχάτμα στον Πίνετ άρχισε το 1881 με πληροφορίες που υποτίθεται ότι αποκαλύφθηκαν από τον "Κουτ Χουμί" στον Άλφρεντ Πίνετ, και είχαν επιρροή στην πρώιμη ανάπτυξη της παράδοσης της Μεγάλης Λευκής Αδελφότητας. Ο Κουτ Χουμί, μέσω του Σίνετ, αποκάλυψε ότι υψηλόβαθμα μέλη μυστικών οργανισμών στην Ινδία και το Θιβέτ μπορούσαν να έχουν τηλεπαθητική επαφή ο ένας με τον άλλο, και έσι μπορούσαν να επικοινωνούν μεταξύ τους, και επίσης με τον Σίνετ, χωρίς γραπτή ή προφορική επικοινωνία, και με παρόμοιο τρόπο με αυτόν που ισχυρίζονται ότι επικοινωνούν τα μέντιουμ με τα πνεύματα των νεκρών. Οι επιστολές δημοσιεύτηκαν από τον Σίνετ, και οι οποίες πρότειναν το αμφιλεγόμενο δόγμα της μετενσάρκωσης, λέγεται ότι αποκαλύφθηκαν μέσω αυτού του τηλεπαθητικού τρόπου.
Οι ιδέες του Eckartshausen επεκτάθηκαν στις διδασκαλίες της Μπλαβάτσκι όπως αναπτύχτηκαν από τους Τσαρλς Γουέμπστερ Λιντμπίτερ, Άλις Μπέιλι, και Ελένα Ρέριχ. Η Μπλαβάτσκι ίδρυσε τη Θεοσοφική Εταιρεία, αποδίδοντας τις διδασκαλίες της ακριβώς σε τέτοιους είδους μύστες. Στο βιβλίο της του 1877 Ίσις Αποκαλυμμένη, αποκαλεί αυτούς που της αποκάλυψαν τις διδασκαλίες της "Διδασκάλους της Μυστικής Αδελφότητας" ή οι "Μαχάτμα". Η Μπλαβάτσκι ισχυρίστηκε ότι είχε έρθει σε φυσική επαφή με αυτούς τους γήινους αντιπρόσωπους αυτών των μυστών στο Θιβέτ. Αλλά και επίσης, ότι συνέχιζε να λαμβάνει διδασκαλίες από αυτούς μέσω ψυχικών καναλιών λόγω των ικανοτήτων της ως πνευματικό μέντιουμ. .
Μετέπειτα εξέλιξη του όρου
Οι ιδέες για αυτό το μυστικό συμβούλιο σοφών, με διαφορετικά ονόματα, ήταν ευρέως διαδεδομένο χαρακτηριστικό του εσωτερισμού του τέλους του 19ου και αρχών του 20ου αιώνα. Ο Άρθρουρ Γουέιτ στο βιβλίο του, 1898, Book of Black Magic and of Pacts, υπονόησε την ύπαρξη μιας μυστικής ομάδας μυημένων οι οποίοι διασπείρουν αλήθεια και σοφία σε αυτούς που είναι άξιοι. Νέος ο Άλιστερ Κρόουλι διαβάζοντας το παραπάνω, έγραψε στον Γουέτι, και κατευθύνθηκε από εκείνων να διαβάσει το βιβλίο von Eckartshausen. Η αναζήτηση του Κρόουλι για αυτή τη μυστική γνώση τελικά τον οδήγησε να μυηθεί στο Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής, το οποίο έθετε τον εαυτό του ως την ορατό και γήινο τάγμα της Μεγάλης Λευκής Αδελφότητας. Μέσα στην ίδια Χρυσή Αυγή, οι διδασκαλίες της υποτίθεται ότι προέρχονταν από το ίδιο σώμα μυημένων οι οποίοι στα πλαίσια αυτής της παράδοσης ονομάζονται Μυστικοί Αρχηγοί.
Η ακριβής φράση "Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα" χρησιμοποιούταν εκτενώς στο βιβλίο του 1925 του Λιντμπίτερ Οι Διδάσκαλοι και η Ατραπός (The Masters and the Path). Η Άλις Μπέιλι επίσης ισχυρίστηκε ότι δέχτηκε πολλές αποκαλύψεις από τη Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα μεταξύ του 1920 και 1949, τις οποίες συνέλεξε στα βιβλία της. Από την εισαγωγή της φράσης, ο όρος "Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα" σε κάποιους κύκλους χρησιμοποιείται ως γενικός όρος αναφορικά με κάθε έννοια μιας πεφωτισμένης κοινότητας μυστών, στη γη ή στη μετά θάνατον ζωή, με αγαθούς σκοπούς προς την πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους, και χωρίς αυστηρούς συσχετισμούς με τους όρους που χρησιμοποιούνται στη γενική παράδοση. Η Ντίον Φόρτσιουν υιοθετεί το όνομα για να αναφερθεί στην κοινωνία των ζωντανών και νεκρών μυστών.
Οι μάγοι της τελετουργικής μαγείας της Δυτικής μυστικιστικής παράδοσης κάποιες φορές αναφέρονται στη Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα ως "Μεγάλη Λευκή Στοά", όνομα το οποίο φαίνεται να υποδηλώνει ότι φαντάζονται ότι αποτελείται από ιεραρχία μύησης παρόμοια με αυτή του Τεκτονισμού. Ο Γκάρεθ Νάιτ περιγράφει τα μέλη της ως "Διδασκάλους" ή "Inner Plane Adepti" (Μύστες Εσωτερικού Επιπέδου), οι οποίοι έχουν “αποκτήσει όλη την εμπειρία, και όλη την σοφία που πηγάζει από την εμπειρία, και η οποία είναι αναγκαία για την πνευματική εξέλιξη στους κόσμους της μορφής”. Ενώ μερικοί προχωρούν σε μια "υψηλότερη εξέλιξη σε άλλες σφαίρες", άλλοι γίνονται Διδάσκαλοι που διδάσκουν που μένουν πίσω για να βοηθήσουν νεότερους μυημένους στην "κυκλική εξέλιξη σε αυτόν τον πλανήτη". Στο ανθρώπινο γένος είναι γνωστοί μόνο λίγοι από αυτήν την Κοινότητα. Αυτοί είναι οι "Διδάσκαλοι που διδάσκουν".
External links
Κατηγορία:Εσωτερισμός Κατηγορία:Νέα θρησκευτικά κινήματα Κατηγορία:Μυθολογικές κοσμολογίες
Ιερά Σινδόνη
right|thumb|250px|Φωτογραφία της Σινδόνης του Τορίνο από τον Τζουζέπε Ενρίε το 1931. Η Σινδόνη του Τορίνο ή Ιερά Σινδόνη είναι ένα κομμάτι ύφασμα πάνω στο οποίο είναι αποτυπωμένη η εικόνα ενός γενειοφόρου άνδρα, και η τοποθέτηση του πάνω στο ύφασμα πιστεύεται ότι ταιριάζει σε σώμα που έχει σταυρωθεί και τραυματιστεί. Έχει αποτελέσει πηγή διαμάχης μεταξύ της θρησκευτικής και της επιστημονικής κοινότητας για αιώνες, καθώς υποστηρίζεται ότι πρόκειται για το σάβανο στο οποίο εναποτέθηκε το σώμα του Ιησού Χριστού, μετά την αποκαθήλωσή του από τον Σταυρό, ενώ σύμφωνα με κάποιες επιστημονικές μελέτες αποτελεί ανθρώπινο κατασκεύασμα. Η Σινδόνη είναι ένα λινό ύφασμα κιτρινωπού χρώματος, διαστάσεων 4,3 μέτρων μάκρος και 1,1 μέτρων φάρδος, που φυλάσσεται από το 1578 στον καθεδρικό ναό του Τορίνο. Η ύφανση του είναι από ψαροκόκκαλο από ίνες λιναριού, υλικά που χρησιμοποιούνταν την εποχή του Ιησού Χριστού.
Για την αυθεντικότητα και την προέλευσή της έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις. Επιστημονικές αναλύσεις και χρονολογήσεις του υφάσματος αναφέρονται από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν παρατηρήθηκε πως οι χρωματικοί τόνοι των εικόνων της Σινδόνης είχαν μάλλον το χαρακτήρα φωτογραφικών αρνητικών. Το 1988, τρεις ανεξάρτητες μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σε εργαστήρια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, της Αριζόνας και του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Ελβετίας αντίστοιχα, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως πρόκειται για δημιούργημα που χρονολογείται την περίοδο 1290-1390. Με βάση τα αποτελέσματα των ερευνών, η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία αποδέχτηκε τη Σινδόνη ως μη αυθεντική.