cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιβάν Κόνιεφ
Μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση το 1941, ο Κόνιεφ συμμετείχε σε μια σειρά από μεγάλες εκστρατείες, συμπεριλαμβανομένων των μαχών της Μόσχας και του Ρζεφ. Ο Κόνιεφ επιπλέον διοικούσε δυνάμεις σε μεγάλες σοβιετικές επιθέσεις στο Κουρσκ, στις επιθέσεις Δνείπερου-Καρπαθίων και Βιστούλα-Όντερ. Τον Φεβρουάριο του 1944, έγινε στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης. Την παραμονή της γερμανικής ήττας, το 1ο Ουκρανικό Μέτωπο του Κόνιεφ πρόφτασε και πέρασε τα στρατεύματα του Γκεόργκι Ζούκοφ στον αγώνα προς το Βερολίνο. Ο Κόνιεφ εισήλθε πρώτος στην πόλη, αλλά ο Στάλιν έδωσε στον Ζούκοφ την τιμή να καταλάβει το Βερολίνο. Ο Κόνιεφ ήταν επίσης ο πρώτος εκ των Συμμάχων διοικητής, που εισήλθε στην Πράγα, την πρωτεύουσα της Τσεχοσλοβακίας, μετά την εξέγερση της Πράγας.
Η Κύπρος την εποχή του Ιουστινιανού
Οι τέχνες και τα γράμματα
Στην Κωνσταντία επίσης υπήρχε η βασιλική του Αγίου Επιφανίου, στην οποία σύμφωνα με το βίο του θάφτηκε εκεί. Τον 6ο αιώνα μ.Χ, η εκκλησία μετατράπηκε από επτάκλιτη σε πεντάκλιτη. Οι τοίχοι της καλύπτονταν από ψηφιδωτά. Το βαπτιστήριο που υπήρχε στο χώρο του ναού ήταν θερμαινόμενο. Ο γραπτός διάκοσμος αυτοτελούς αγιάσματος κοντά στη βασιλική, ανακεφαλαιώνει την ιστορία του νησιού κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο.
Ιβάν Κόνιεφ
Αντικατέστησε τον Ζούκοφ ως διοικητή των σοβιετικών επίγειων δυνάμεων το 1946. Το 1956 διορίστηκε διοικητής των ενόπλων δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας και ηγήθηκε της βίαιης καταστολής της Ουγγρικής Επανάστασης. Το 1961, ως διοικητής των Σοβιετικών δυνάμεων στην Ανατολική Γερμανία, διέταξε το κλείσιμο του Δυτικού Βερολίνου στο Ανατολικό Βερολίνο κατά την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου.
Η Κύπρος την εποχή του Ιουστινιανού
Οι τέχνες και τα γράμματα
Η εκκλησία της Παναγιάς της Κανακαριάς στη Λυθράγκωμη έχει μοναδικά ψηφιδωτά. Στα μετάλλια γύρω από την απεικόνιση της Παναγίας με το Χριστό, υπήρχαν οι Απόστολοι. Ανάμεσα τους ήταν και οι 4 Ευαγγελιστές. Το ψηφιδωτό της Κανακαριάς απεικονίζει την Παναγία καθισμένη κατ’ ενώπιον πάνω σε θρόνο κρατώντας το Χριστό στα γόνατα της. Σπάνια η Παναγία περιβάλλεται από Δόξα. Συνήθως η Δόξα χρησιμοποιείτο για να πλαισιώνει το Χριστό ως ένδειξη της Θεότητάς Του. Ο Κοντάκωφ χαρακτήρισε την απεικόνιση της Θεοτόκου ως «Κυπριακή» ή «Κύπρια Θεοτόκο». Η μορφή του Χριστού δε παρουσιάζεται ως βρέφος αλλά σε ανεπτυγμένη ηλικία. Στα χέρια του κρατά το Ειλητάριο. Δίπλα από την Παναγία βρίσκονται οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ. Οι ψηφίδες αποτελούνταν από μάρμαρο, βουτηγμένο σε χρώματα. Επίσης υπήρχαν λίγες γυάλινες ψηφίδες, ιδίως στο χρυσό. Το ψηφιδωτό χρονολογείται μεταξύ του 526 με 530.
Ιβάν Κόνιεφ
Ο Κόνιεφ παρέμεινε δημοφιλής στρατιωτική προσωπικότητα στη Σοβιετική Ένωση μέχρι το θάνατό του το 1973.
Η Κύπρος την εποχή του Ιουστινιανού
Οι τέχνες και τα γράμματα
Το ψηφιδωτό της Παναγίας της Κυράς στο χωριό Λειβάδια της επαρχίας Αμμοχώστου, απεικονίζει 2 αγγέλους οι οποίοι έχουν μεταφερθεί στους τοίχους δεξιά και αριστερά της αψίδας. Στο τεταρτοσφαίριο της αψίδας, η Παναγία εικονίζεται με τα χέρια υψωμένα σε δέηση, χωρίς τον Χριστό. Στην βασιλική της Παναγίας της Αγγελόκτιστη στο Κίτι, στο ψηφιδωτό οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ κρατώντας σφαίρες και ράβδο βηματίζουν μάλλον προς τη Θεοτόκο. Οι φτερούγες τους είναι μίμηση των φτερούγων των παγωνιών. Η Παναγία βρίσκεται κατ’ ενώπιον με το βάρος του σώματος στα αριστερά κρατώντας στην αριστερή αγκαλιά το Χριστό. Ο τύπος είναι της Παναγίας της Οδηγήτριας. Η τεχνική και η τεχνοτροπία του ψηφιδωτού είναι οι ίδιες με το ψηφιδωτό της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας στην αψίδα του Αγίου Βιταλίου στη Ραβέννα. Οι ψηφίδες που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία των προσώπων είναι πολύ μικρές. Επίσης η απεικόνιση του περιβάλλοντος προκαλεί την ψευδαίσθηση του βάθους και μια οικειότητα στον πιστό, καθώς απεικονίζονται πουλιά, άκανθοι διάφορα αγγεία και ζώα.
Ιβάν Κόνιεφ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Κόνιεφ γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1897 στο χωριό Λοντέινο στο Νικόλσκι Ουγιέζντ του Κυβερνείου Βολόγκντα σε αγροτική οικογένεια ρωσικής εθνικότητας. Αποφοίτησε από ενοριακό σχολείο στο χωριό Γιακοβλέβσκαγια Γκόρα το 1906 και αργότερα από το σχολείο Νικολό-Πουσέμσκι Ζέμστβο στο γειτονικό χωριό Σέτκινο το 1912. Σε ηλικία 15 ετών, βρήκε δουλειά ως δασοφύλακας και ξυλοκόπος στο Ποντοσίνοβετς και στο Αρχάγγελσκ.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Κόνιεφ ως διοικητής συντάγματος Την άνοιξη του 1916 στρατολογήθηκε στον Αυτοκρατορικό Ρωσικό Στρατό. Στάλθηκε στη 2η Ταξιαρχία Βαρέος Πυροβολικού στη Μόσχα και μετά αποφοίτησε από εκπαίδευση στο πυροβολικό. Το 1917 στάλθηκε στο 2ο Ανεξάρτητο Τάγμα Βαρέος Πυροβολικού στο νοτιοδυτικό μέτωπο ως υπολοχίας και πολέμησε στην επίθεση του Κερένσκι.
Η Κύπρος την εποχή του Ιουστινιανού
Οι τέχνες και τα γράμματα
Ανασκαφές που έγιναν στη θέση Άγιος Γεώργιος Πέγειας, στην Αμαθούντα, στα μοναστήρια του Αποστόλου Βαρνάβα στη Κωνσταντία, της Αχειροποιήτου στη Λαμπούσα και του Αγίου Σπυρίδωνα στη Τρεμετουσιά ανέδειξαν μοναδικά ψηφιδωτά. Πολλά από αυτά καταστράφηκαν από τους Τούρκους μετά την εισβολή στο νησί το 1974. Άλλα έργα της εποχής του Ιουστινιανού έχουν καταστραφεί κατά τη διάρκεια των αραβικών επιδρομών.
Ιβάν Κόνιεφ
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Όταν ξέσπασε η Ρωσική Επανάσταση το 1917, επέστρεψε στην πατρίδα του, αλλά το 1918 εντάχθηκε στο κόμμα των Μπολσεβίκων και στον Κόκκινο Στρατό υπηρετώντας στο Πυροβολικό. Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, υπηρέτησε με τον Κόκκινο Στρατό στη Ρωσική Δημοκρατία της Άπω Ανατολής. Ο διοικητής του τότε ήταν ο Κλιμέντ Βοροσίλοφ, αργότερα στενός συνάδελφος του Ιωσήφ Στάλιν και του Κομισάριου για την άμυνα. Αυτή η σύνδεση ήταν το κλειδί για την επακόλουθη καριέρα του Κόνιεφ και την προστασία του κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης. Στα απομνημονεύματά του, έγραψε: «Μαζί με μια ομάδα απόστρατων, οργάνωσα την ανατροπή της διαχείρισης γης, τη δήμευση γεωργικής γης και τη φυλάκιση εμπόρων». Συμμετείχε στη βίαιη καταστολή της εξέγερσης της Κροστάνδης του 1921.
Μονταιγκύ (Ζυρά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ιβάν Κόνιεφ
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Το 1926 ο Κόνιεφ ολοκλήρωσε προχωρημένη κατάρτιση αξιωματικών στη Στρατιωτική Ακαδημία Φρούνζε και από τότε έως το 1941 κατείχε μια σειρά προοδευτικά ανώτερων αξιωμάτων και έγινε επικεφαλής πρώτα της Τρανσβαϊκάλης και μετά των στρατιωτικών περιοχών του Βόρειου Καυκάσου το 1940 και το 1941, αντίστοιχα. Το 1934 έγινε διοικητής και πολιτικός κομισάριος της 37ης Μεραρχίας Τυφεκιοφόρων. Το 1937 έγινε αναπληρωτής του Ανώτατου Σοβιέτ και το 1939 υποψήφιο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος.
B΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία|Ο Κόνιεφ στο Ανατολικό Μέτωπο, 1945 Όταν η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, ο Κόνιεφ ανέλαβε τη διοίκηση της 19ης Στρατιάς στην περιοχή Βίτσεμπσκ και διεξήγαγε μια σειρά αμυντικών μαχών κατά τη διάρκεια της υποχώρησης του Κόκκινου Στρατού πρώτα στο Σμόλενσκ και μετά στις προσεγγίσεις στη Μόσχα.
Διοίκησε το Μέτωπο Καλίνιν από τον Οκτώβριο του 1941 έως τον Αύγουστο του 1942, διαδραματίζοντας βασικό ρόλο στις μάχες γύρω από τη Μόσχα και τη σοβιετική αντεπίθεση κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1941–42. Για τον ρόλο του στην επιτυχή υπεράσπιση της σοβιετικής πρωτεύουσας, ο Στάλιν προήγαγε τον Κόνιεφ σε αρχιστράτηγο. Το καλοκαίρι του 1942, ο Κόνιεφ οδήγησε το Μέτωπο Καλίνιν και αργότερα το Δυτικό μέτωπο στη μάχη του Ρζεφ.
Διοίκησε το Σοβιετικό Δυτικό Μέτωπο έως τον Φεβρουάριο του 1943, το Βορειοδυτικό Μέτωπο το διάστημα Φεβρουαρίου-Ιουλίου 1943 και το 2ο Ουκρανικό Μέτωπο από τον Ιούλιο του 1943 (αργότερα 1ο Ουκρανικό Μέτωπο) μέχρι τον Μάιο του 1945. μικρογραφία|Ο Κόνιεφ ως διοικητής του [[Μέτωπο της Στέπας|Μετώπου της Στέπας με τον Γκεόργκι Ζούκοφ κατά τη Μάχη του Κουρσκ, 1943]] Συμμετείχε στη Μάχη του Κουρσκ, διοικώντας το νότιο τμήμα της σοβιετικής αντεπίθεσης, το Μέτωπο της Στέπας, όπου ήταν ενεργός και ενεργητικός εκθέτης της μασκιρόφκα, της χρήσης στρατιωτικού καμουφλάζ και εξαπάτησης. Μεταξύ των μέτρων μασκιρόφκα που υιοθέτησε για να επιτύχει τακτικό αιφινιδιασμό ήταν η κάλυψη των αμυντικών γραμμών και των αποθηκών, ψεύτικες μονάδες και σημεία προμήθειας, εικονικό δίκτυο άμυνας και χρήση μονάδων αναγνώρισης για την επαλήθευση της ποιότητας των έργων καμουφλάζ και εξαπάτησης του στρατού του. Κατά την άποψη του Ντέιβιντ Γκλαντζ, οι δυνάμεις του Κόνιεφ «δημιούργησαν ένα μεγάλο μέρος του στοιχείου του αιφνιδιασμού».
Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι Γερμανοί υποτίμησαν σοβαρά τη δύναμη των σοβιετικών αμυνών. Ο στρατηγός Γκούσταβ Σμιτ έγραψε ότι «υποθέσαμε ότι υπήρχε ούτε το ένα τέταρτο [της ρωσικής δύναμης] από αυτό που θα αντιμετωπίζαμε».
Μετά τη νίκη στο Κουρσκ, οι στρατοί του Κόνιεφ ανέκτησαν το Μπέλγκοροντ, την Οδησσό, το Χάρκοβο και το Κίεβο. Η επακόλουθη επίθεση Κόρσουν-Σεβτσενκόβσκι οδήγησε στη Μάχη του Κορσούν-Θύλακα Τσερκάσι από τις 24 Ιανουαρίου έως τις 16 Φεβρουαρίου 1944. Αποτελούσε τμήμα της επίθεσης Δνείπερου-Καρπαθίων, όπου το 1ο και το 2ο Ουκρανικό Μέτωπο, που διοικούνταν, αντιστοίχως, από τους Νικολάι Βατούτιν και Κόνιεφ, παγίδευσαν τις γερμανικές δυνάμεις της Ομάδας Στρατιών Νότου σε ένα θύλακα δυτικά του ποταμού Δνείπερου. Κατά τη διάρκεια εβδομάδων μάχης, τα δύο μέτωπα του Κόκκινου Στρατού προσπάθησαν να εξαλείψουν τον θύλακα. Η ακόλουθη μάχη του Κόρσουν τα κατάφερε. μικρογραφία|Ο Κόνιεφ στην απελευθέρωση της Πράγας από τον Κόκκινο Στρατό τον Μάιο του 1945. Για τα επιτεύγματά του στην Ουκρανία, ο Κόνιεφ προήχθη από τον Στάλιν σε στρατάρχη της Σοβιετικής Ένωσης τον Φεβρουάριο του 1944. Ήταν ένας από τους αγαπημένους στρατηγούς του Στάλιν και ένας από τους λίγους ανώτερους διοικητές, τους οποίους ακόμη και ο Στάλιν θαύμαζε για τον ανηλεή χαρακτήρα του.
Κατά τη διάρκεια του 1944 τα στρατεύματα του Κόνιεφ προχώρησαν από την Ουκρανία και τη Λευκορωσία στην Πολωνία και αργότερα στην Τσεχοσλοβακία. Τον Μάιο συμμετείχε σε μια αποτυχημένη εισβολή στα Βαλκάνια μαζί με τους στρατηγούς Ρόντιον Μαλινόφσκι και Φιόντορ Τολμπούχιν.
Μέχρι τον Ιούλιο είχε προχωρήσει στον ποταμό Βιστούλα στην κεντρική Πολωνία και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Τον Σεπτέμβριο του 1944, οι δυνάμεις του, που τώρα ορίστηκαν ως 4ο Ουκρανικό Μέτωπο, προχώρησαν στη Σλοβακία και βοήθησαν τους Σλοβάκους αντιστασιακούς στην εξέγερσή τους εναντίον της Γερμανικής Κατοχής.
Μεταπολεμική σταδιοδρομία
Ωστόσο, μετά το θάνατο του Στάλιν, ο Κόνιεφ επέστρεψε στο προσκήνιο. Έγινε βασικός σύμμαχος του νέου ηγέτη του Κόμματος, Νικήτα Χρουστσόφ, και του ανατέθηκε η δίκη του αρχηγού της σταλινικής αστυνομίας, Λαβρέντι Μπέρια, το 1953. Διορίστηκε και πάλι ως Πρώτος Αναπληρωτής Υπουργός Άμυνας και διοικητής των σοβιετικών χερσαίων δυνάμεων, θέσεις που κατείχε μέχρι το 1956, όταν ορίστηκε Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Λίγο μετά το διορισμό του ηγήθηκε της καταστολής της Ουγγρικής Επανάστασης.
Κατείχε αυτήν τη θέση μέχρι το 1960, όταν αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία. Το 1961-62, ωστόσο, ανακλήθηκε και ήταν και πάλι διοικητής των σοβιετικών δυνάμεων στην Ανατολική Γερμανία, όπου διέταξε το κλείσιμο του Δυτικού Βερολίνου στο Ανατολικό Βερολίνο κατά την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου. Στη συνέχεια διορίστηκε στην επίτιμη μάλλον θέση του Γενικού Επιθεωρητή του Υπουργείου Άμυνας.
Μετά την Άνοιξη της Πράγας, ο Κόνιεφ ηγήθηκε αντιπροσωπείας, που επισκέφθηκε την Τσεχοσλοβακία τον Μάιο του 1968 για να γιορτάσει την επέτειο της σοβιετικής νίκης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Υποστηρίχθηκε ότι ο Κόνιεφ επισκέφθηκε στρατιωτικές μονάδες στην Τσεχοσλοβακία για να λάβει από πρώτο χέρι πληροφορίες για καλύτερη αξιολόγηση της κατάστασης στη χώρα, αλλά δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που να το υποστηρίζουν.
Ο Κόνιεφ παρέμεινε μια από τις πιο θαυμαστές στρατιωτικές προσωπικότητες της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι το θάνατό του το 1973. Παντρεύτηκε δύο φορές και η κόρη του, Νατάλια, είναι Πρύτανης του Τμήματος Γλωσσολογίας και Λογοτεχνίας στο Ρωσικό Στρατιωτικό Πανεπιστήμιο.
Το 1969, το Υπουργείο Άμυνας της ΕΣΣΔ δημοσίευσε το πολεμικό υπόμνημα 285 σελίδων του Κόνιεφ. Μεταφράστηκε αργότερα στα αγγλικά τον ίδιο χρόνο και δημοσιεύτηκε από την Progress Publishers στη Μόσχα. Αυτό το έργο καταπιάνεται με την κατάληψη Βερολίνου και Πράγας από τον Κόνιεφ, το έργο του με τον Ζούκοφ, τον Στάλιν, την επιτόπια συνάντησή του με τον στρατηγό Ομάρ Μπράντλεϊ. Δημοσιεύθηκε επίσης στα ισπανικά και στα γαλλικά.
Ο Ιβάν Στεπανόβιτς Κόνεφ θάφτηκε στο Τείχος του Κρεμλίνου μαζί τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της ΕΣΣΔ και αποτελεί σημείο επίσκεψης ακόμα και σήμερα.
Η Κύπρος την εποχή του Ιουστινιανού
Οι τέχνες και τα γράμματα
Εκτός από την εκκλησιαστική τέχνη, ιδιαίτερα ανεπτυγμένη ήταν την εποχή εκείνη οι τέχνες της αργυροχοΐας και της χρυσοχοΐας. Πολλά από αυτά τα εξαίσια έργα μικροτεχνίας έχουν χαθεί στο πέρασμα των αιώνων και πολλά που ήρθαν στο φως με τις σύγχρονες έρευνες βρίσκονται εκτός της Κύπρου νόμιμα ή παράνομα. Η ευημερία του νησιού σκιαγραφείται στους πολύτιμους θησαυρούς της Λαμπούσας. Οι δυο θησαυροί ανακαλύφθηκαν τυχαία στις αρχές του 20ου αιώνα, με λίγα χρόνια διαφορά. Το σύνολο των ευρημάτων χωρίζονται σε 2 κατηγορίες. Πολλά από τα αντικείμενα ήταν εκκλησιαστικής χρήσης. Η πρώτη ομάδα περιλάμβανε ένα ασημένιο θυμιατήριο, διακοσμημένο με παραστάσεις του Χριστού, της Παναγίας και τεσσάρων Αποστόλων, δυο δίσκους-ένα μεγάλο και ένα μικρό – και 24 ασημένια κουτάλια. Η δεύτερη ομάδα αποτελούνταν από 14 αργυρούς δίσκους με παραστάσεις από τη ζωή του Δαυίδ και άλλες. Την ομάδα συμπλήρωναν 16 χρυσά μετάλλια με επιγραφές και παραστάσεις Βυζαντινών Αυτοκρατόρων, σταυροί, ζώνες και χρυσά κοσμήματα διακοσμημένα με πολύτιμους λίθους. Ιδιαίτερα οι ασημένιοι δίσκοι αποτελούν θαυμαστά δείγματα της πρωτοβυζαντινής τέχνης στο νησί.
Η αυτοκρατορική μέριμνα για το νησί είναι σπάνια. Αν και ο Προκόπιος αναφέρει ότι επί Ιουστινιανού ιδρύθηκε το πτωχοκομείο του Άγιου Κόνωνος. Επίσης η Εκκλησία ήταν υπεύθυνη γα την ανέγερση ναών και άλλων δημοσίων κτισμάτων ή και για την συντήρηση τους. Πάλι όμως δεν έχουμε γραπτές πηγές που να αναφέρονται στο έργο της Εκκλησίας την εποχή αυτή.
Τέλος, αγαπημένο ανάγνωσμα κατά τα βυζαντινά έργα ήταν οι βιογραφίες Αγίων. Ο Λεόντιος Νεαπόλεως έγραψε βίους Αγίων και Απολογίες. Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται οι βίοι του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονα και του Αγίου Συμεών. Επίσης ο λαϊκός συγγραφέας Γεώργιος ο Κύπριος, από τη Λάπηθο, έγραψε μια πολιτική γεωγραφία του Βυζαντίου. Ο Κύπριος μοναχός Αλέξανδρος έγραψε την ιστορία της ανεύρεσης του λειψάνου του Αποστόλου Βαρνάβα, με σκοπό να υπερασπιστεί το Αυτοκέφαλο της Κυπριακής Εκκλησίας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμονας έδρασε κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. και αργότερα εγκαταλείποντας το νησί έγινε Πατριάρχης Αλεξανδρείας.
Βιβλιογραφία
Ιουστινιανος Κύπρος Κατηγορία:6ος αιώνας Κύπρος
Ιβάν Κόνιεφ
Μνημεία
Ο Κόνιεφ έχει μνημεία στο Σβίντνικ, στο Χάρκοβο, στο Πάρκο των Πατριωτών στη Μόσχα, στο Κίροφ, στο Μπέλγκοροντ, στο Νίζνι Νόβγκοροντ, στο Ομσκ και στο Βολόγκντα.
Στις 9 Ιανουαρίου 1991, το μνημείο του στην Κρακοβία διαλύθηκε. Το γλυπτό δόθηκε στη ρωσική πόλη Κίροφ. Η αναμνηστική πλάκα μπροστά από την πολυκατοικία, στην οποία έμενε (τρία τετράγωνα από το Κρεμλίνο), είναι ακόμη τοποθετημένη στον τοίχο από τούβλα.
Το μνημείο του Κόνιεφ, που ανεγέρθηκε από την κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας στο 6ο Διαμέρισμα της Πράγας, το 1980 έγινε αντικείμενο διαμάχης, που κλιμακώθηκε το 2018, μετά την οποία η διοίκηση της πόλης πρόσθεσε επεξηγηματικό κείμενο στο μνημείο, σημειώνοντας τη συμμετοχή του Κόνιεφ στην καταστολή της Ουγγρικής Επανάστασης και της Άνοιξης της Πράγας.
Το μνημείο αφαιρέθηκε στις 3 Απριλίου 2020, με τον Τσέχο πρόεδρο Μίλος Ζέμαν να επικρίνει την απομάκρυνση ως «κατάχρηση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης». Μέσα σε λίγες μέρες, η Ερευνητική Επιτροπή της Ρωσικής Ομοσπονδίας ανακοίνωσε ότι θα ξεκινήσει μια συμβολική έρευνα για την υποτιθέμενη «βεβήλωση των συμβόλων της στρατιωτικής δόξας της Ρωσίας». Ο δήμαρχος του 6ου Διαμερίσματος στη συνέχεια κρυβόταν υπό αστυνομική προστασία λόγω ανησυχιών για φερόμενη απόπειρα δηλητηριασμού του για τις ενέργειές του σχετικά με το άγαλμα. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν εσφαλμένη είδηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Στρατάρχες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας (1943-1989) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 1η τάξη Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989)
Θάνατοι το 1971
Ιούνιος
Κανελλόπουλου και πατέρας της Αμαλίας Κανελλοπούλου.
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1971
Μπριουάτ
μικρογραφία|Μπριουάτ Ένα μπριουάτ είναι γλυκή ή αλμυρή σφολιάτα. Είναι μέρος της Μαροκινής κουζίνας. Τα Μπριουάτ γεμίζονται με κρέας (συνήθως κοτόπουλο ή αρνί) και αναμειγνύονται με τυρί, λεμόνι και πιπέρι. Είναι τυλιγμένο σε ουάρκα (φύλλο ζύμης) σε τριγωνική ή κυλινδρική μορφή. Τα Μπριουάτ μπορεί επίσης να είναι γλυκιά, γεμάτη με αμύγδαλο ή πάστα φιστικιού και τηγανισμένα, και μετά να βουτήγονται σε ζεστό μέλι αρωματισμένο με νερό άνθους πορτοκαλιάς.
Το μπριουάτ είναι τηγανητά ή ψητά και στη συνέχεια πασπαλίζεται με βότανα, μπαχαρικά και μερικές φορές με (σκόνη) και ζάχαρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Μαροκινή κουζίνα
Ραχούλ Γκάντι
Ο Ραχούλ Γκάντι (19 Ιουνίου 1970) είναι Ινδός πολιτικός που στις εκλογές του 2014 συμμετείχε ως πρωθυπουργικός υποψήφιος του κόμματος του "Κογκρέσου".
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Νέο Δελχί και είναι γιος του Ρατζίβ Γκάντι, που διετέλεσε πρωθυπουργός της Ινδίας, και της ιταλίδας Σόνια Γκάντι, προέδρου του κόμμαος του "Κογκρέσου". Από την πλευρά του πατέρα του είναι μέλος της πιο διάσημης πολιτικής οικογένειας Νεχρού - Γκάντι της Ινδίας καθώς είναι εγγονός της Ίντιρα Γκάντι και δισέγγονος του Τζαβαχαρλάλ Νεχρού. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και στο Rollins College και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στις αναπτυξιακές σπουδές στο Κολέγιο Τρίνιτι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Εργάστηκε τρία χρόνια στο Λονδίνο, στην Monitor Group.
Το 2004 εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου και το 2007 ανέλαβε χρέη γενικού γραμματέα του κόμματος του "Κογκρέσου". Τον Ιανουάριο του 2013 ανέλαβε αντιπρόεδρος του ίδιου κόμματος και στη συνέχεια ορίστηκε πρωθυπουργικός υποψήφιος στις για τις εκλογές του 2014, στις οποίες και απέτυχε να εκλεγεί. Συγκεκριμένα το κόμμα του υπέστη την χειρότερη ήττα στην ιστορία του καθώς συγκέντρωσε 49 έδρες σε σύγκριση με τις 209 που είχε συγκεντρώσει στις εκλογές του 2009. Ο ίδιος επανεξελέγη μέλος του κοινοβουλίου.
Κατοικεί στο Νέο Δελχί και δεν είναι παντρεμένος.
Προφίλ
Αν και μέλος του κοινοβουλίου από το 2004, ο ίδιος δεν υποστήριξε ποτέ κάποιο νομοσχέδιο. Έχει χαρακτηριστεί ως "απρόθυμος πρίγκιπας" καθώς υποστηρίζεται ότι ο ίδιος δεν είχε ποτέ προσωπικές φιλοδοξίες για τον πρωθυπουργικό θώκο.
Πηγές
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Μουσαβάρ
Το Μουσαβάρ είναι χωριό στο δήμο της Αράν στην επαρχία Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
Βασίλης Παπαχρήστου
Ο Βασίλης Παπαχρήστου είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1959 στο Λίθινο Ιωαννίνων. Είναι απόφοιτος του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Επιστημών Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού), έχοντας ειδικότητα ποδοσφαίρου.
Αγωνιζόταν στη θέση του μέσου. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Ατρόμητο Ιωαννίνων. Το 1976 εντάχθηκε στην ομάδα του ΠΑΣ Γιάννινα. Τη σεζόν 1981 με 1982, ήταν ο πρώτος σκόρερ του ΠΑΣ με 7 γκολ στην Α' Εθνική.
Το 1985 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό. Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε το Πρωτάθλημα του 1987, συμμετέχοντας σε 16 αγώνες και σκοράροντας ένα γκολ.
Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε προπονητής. Έχει καθίσει στον πάγκο πολλών ομάδων Α', Β' και Γ' Εθνικής Κατηγορίας. Έχει υπάρξει επίσης προπονητής στον ΠΑΣ Γιάννενα. Την περίοδο 2000-2001 και 2004-2005, ήταν προπονητής του Πανηλειακού.
Τα τελευταία χρόνια έχει ασχοληθεί με την πολιτική σε περιφερειακό επίπεδο.
Είναι παντρεμένος στα Γιάννενα και έχει 2 γιους.
Διεθνής
Έχει συμμετάσχει με την εθνική μεσογειακή ομάδα το 1983 στην Καζαμπλάνκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα
Δυναστεία Μεχμέτ Αλή
Η Δυναστεία Μεχμέτ Αλή ήταν η κυρίαρχη δυναστεία της Αιγύπτου και του Σουδάν από τον 19ο έως τα μέσα του 20ού αιώνα. Πήρε το όνομά του από τον πρόγονό του, Μεχμέτ Αλή Πασά, που θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης Αιγύπτου. Ήταν επίσης πιο επίσημα γνωστό ως η δυναστεία των Αλαουίγια ή των Αλαουιτών και ως Al-ʾUsra al-ʿAlawiyya (الأسرة العلوية) στα αραβικά. Επειδή η πλειοψηφία των ηγεμόνων αυτής της δυναστείας έφερε τον τίτλο Χεδίβη, συχνά αναφερόταν από τους σύγχρονους ως η δυναστεία των Χεδίβων.
Σιερ-Γκω
Το Σιερ-Γκω (γαλλικά: Cierp-Gaud, οξιτανικά: Cièrp e Gaud) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιερπουά (γαλλικά: Cierpois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Εκλογές στο Βανουάτου
Στο Βανουάτου διεξάγονται εκλογές σε εθνικό επίπεδο για αρχηγό κράτους (πρόεδρο) και για κοινοβούλιο. Το Κοινοβούλιο του Βανουάτου ή Parlement έχει 52 μέλη, τα οποία εκλέγονται για θητεία 4 ετών σε πολυεδρικές περιφέρειες. Ο πρόεδρος εκλέγεται για πενταετή θητεία από το κοινοβούλιο.
Η χώρα έχει πολυκομματικό σύστημα και από τα πολλά κόμματα που λειτουργούν, κανένα κόμμα δεν μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Κατά συνέπεια, η πολιτική ιστορία της χώρας κυριαρχείται από κυβερνήσεις συνασπισμού.
2022
Η τελευταία προεδρική εκλογή διεξήχθη τον Ιούλιο του 2022.
2009
Εκλογή για Πρόεδρο διεξήχθη τον Σεπτέμβριο του 2009. Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, οι 52 βουλευτές και οι 6 επικεφαλής των τοπικών κυβερνήσεων ψήφισαν μεταξύ 11 υποψηφίων, ανάμεσα στους οποίους ήταν και 2 γυναίκες. Ο Βίνσεντ Μπουλεκόνε προηγήθηκε με 16 ψήφους έναντι 14 για τον Ματασκελεκέλε και 11 για τον Ιόλου Άμπιλ. Ο Κάλο Νάιαλ και η Ιβέτ Σαμ έλαβαν αμφότεροι επτά ψήφους. Για την εκλογή προέδρου απαιτούνται 39 ψήφοι τουλάχιστον, συνεπώς θεωρήθηκε απαραίτητη η διεξαγωγή και δεύτερου γύρου, στις 2 Σεπτεμβρίου του 2009. Ο δεύτερος γύρος επίσης δεν ανέδειξε νικητή και τελικά στον τρίτο γύρο στις 2 Σεπτεμβρίου εξελέγη πρόεδρος ο Ιόλου Άμπιλ με 41 ψήφους, υποστηριζόμενος από τον πρωθυπουργό Ναταπέι. . Ο Άμπιλ ορκίστηκε πρόεδρος την ίδια ημέρα.
2017
Στην προεδρική εκλογή του 2017, που έγινε στις 6 Ιουλίου, πρόεδρος εξελέγη ο Τάλις Ομπέντ Μόουζες.
Εκλογές πριν την ανεξαρτησία (1975-79)
Οι πρώτες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις τότε Νέες Εβρίδες στις 10 Νοεμβρίου 1975. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το Εθνικό Κόμμα Νέων Εβρίδων, που κέρδισε 17 έδρες στην νέα συνέλευση των αντιπροσώπων. Οι εκλογές έγιναν με βάση τη συμφωνία του 1974 ανάμεσα στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο για το μέλλον του εδάφους, η οποία προέβλεπε την αντικατάσταση του Συμβουλευτικού Συμβουλίου με μία συνέλευση με ενισχυμένες εξουσίες που να εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία.
Οι επόμενες εκλογές έγιναν πρόωρα στις 29 Νοεμβρίου 1977 μετά τη διάλυση της εκλεγμένης συνέλευσης δύο χρόνια νωρίτερα. Αυτό έγινε γιατί το Εθνικό Κόμμα Νέων Εβρίδων (το οποίο δεν πήρε μέρος στις εκλογές του 1977) εμπόδισε το έργο της σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή διορισμένων μελών στη συνέλευση. Στις εκλογές νίκησε το γαλλόφωνο Μετριοπαθές Κόμμα.
Οι τελευταίες εκλογές πριν την ανεξαρτησία διενεργήθηκαν στις 14 Νοεμβρίου 1979 και το Vanua'aku Pati κέρδισε 26 επί συνόλου 39 εδρών. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν της τάξεως του 90,3%.
1983
Στις 2 Νοεμβρίου 1983 διεξήχθησαν οι πρώτες εκλογές μετά την ανεξαρτησία το 1980. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τα 39 μέλη του εθνικού Κοινοβουλίου με την προσέλευση στις κάλπες να πλησιάζει το 75%. Το κυβερνών Vanua'aku Pati εξασφάλισε 24 έδρες έναντι 12 για την Ένωση Μετριοπαθών Κομμάτων. Πρωθυπουργός παρέμεινε ο Ουόλτερ Λίνι.
1987
Στις επόμενες εκλογές στις 30 Νοεμβρίου 1987 οι βουλευτές αυξήθηκαν σε 46 από 39. Με 25 έδρες το κυβερνών Vanua'aku Pati διατηρήθηκε στην εξουσία, ενώ 19 έδρες πήρε η Ένωση Μετριοπαθών Κομμάτων.
1991
Επτά κόμματα πήραν μέρος στις εκλογές στις 2 Δεκεμβρίου 1991 (με συμμετοχή 71,3%), με την Ένωση Μετριοπαθών Κομμάτων να παίρνει 19 έδρες, όσες ακριβώς και στις προηγούμενες εκλογές. Αντίθετα το Vanua'aku Pati και το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα πήραν από 10 έδρες το καθένα, με αποτέλεσμα την πρώτη εκλογική ήττα στην ιστορία του πρώτου. Το UMP σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με το NUP. Ο Μαξίμ Καρλότ Κορμάν (UMP) έγινε ο δεύτερος γαλλόφωνος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας, με αντιπρόεδρο της κυβέρνησης το συνιδρυτή του NUP Σέθι Ρενγκενβάνου.
1995
Ο αριθμός των εδρών του Κοινοβουλίου αυξήθηκε σε 50 στις εκλογές που έγιναν στις 30 Νοεμβρίου 1995, με τη συμμετοχή στις κάλπες να διαμορφώνεται στο 72,4%. Το Μέτωπο της Ενότητας, που κέρδισε τις εκλογές με 20 έδρες, συναποτελείτο από το Vanua'aku Pati (με ηγέτη τον Ντόναλντ Καλπόκας), το Μελανησιακό Προοδευτικό Κόμμα (με πρόεδρο τον Μπαράκ Σοπέ) και το Tanunion (με επικεφαλής τον Βίνσεντ Μπουλεκόνε). Η Ένωση Μετριοπαθών Κομμάτων του πρωθυπουργού Κορμάν πήρε 17 έδρες, ενώ το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα του Ουόλτερ Λίνι έλαβε 9. Έτσι σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού από τη γαλλόφωνη Ένωση Μετριοπαθών Κομμάτων και το αγγλόφωνο Εθνικό Ενωτικό Κόμμα με πρωθυπουργό το Σερζ Βοχόρ (UMP) και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τον Ουόλτερ Λίνι.
1998
Στον απόηχο της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης μετά τις ταραχές στην Πορτ Βίλα εναντίον της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης έγιναν οι βουλευτικές εκλογές στις 6 Μαρτίου 1998.Η κατάσταση εκείνη είχε ως αποτέλεσμα τη χαμηλή συμμετοχή (61,6%). Το Vanua'aku Patiμε αρχηγό τον Καλπόκας πήρε 18 έδρες, ενώ η κυβερνώσα Ένωση Μετριοπαθών Κομμάτων έμεινε στις 12 έδρες, το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα πήρε 11 και το Μελανησιακό Προοδευτικό Κόμμα 6. Έτσι, επέστρεψε στην εξουσία το κόμμα Vanua'aku Pati για πρώτη φορά από το 1991, σχηματίζοντας κυβέρνηση συνασπισμού με το NUP. Πρωθυπουργός έγινε ο Ντόναλντ Καλπόκας (VP) με αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τον Ουόλτερ Λίνι (NUP) και την κυβέρνηση να είναι αποκλειστικά αγγλόφωνη.
2002
Ακολούθησε η διεξαγωγή εκλογών στις 2 Μαΐου 2002 στις οποίες κέρδισε η Ένωση των Μετριοπαθών Κομμάτων με 15 επί συνόλου 52 εδρών. Μετά τις εκλογές το Κοινοβούλιο επανεξέλεξε πρωθυπουργό τον ηγέτη του VP Έντουαρντ Ναταπέι.
2004
Στις 6 Ιουλίου 2004 οι εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα τη νίκη για το συνασπισμό του VP-VNP, αν και απέτυχε να πάρει την πλειοψηφία. Πρωθυπουργός έγινε ο Σερζ Βοχόρ και σχηματίστηκε κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Ωστόσο, έπειτα από διαφωνίες για τη σύναψη διπλωματικών σχέσεων με την Ταϊβάν, ο Βοχόρ απομακρύνθηκε από την πρωθυπουργία με πρόταση δυσπιστίας από το Κοινοβούλιο και αντικαταστάθηκε από τον Χαμ Λϊνι του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος του Βανουάτου. Στις εκλογές πήραν μέρος και 9 γυναίκες-υποψήφιες, εκ των οποίων εξελέγησαν 2.
Παραπομπές
Εκλογες *
Δημήτρης Λέντζος
Ο Δημήτρης Λέντζος (1960) είναι Έλληνας ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Μηλιές της Αρχαίας Ολυμπίας και από το 1979 ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Το 1986 σε ηλικία 26 ετών εκδίδει την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Η Θεία Λειτουργία της Ηλιανής και έως σήμερα έχει εκδώσει έναν σημαντικό αριθμό τίτλων διηγημάτων, θεατρικών έργων και ποιητικών συλλογών.
Το 2003 εμφανίζεται στη δισκογραφία ως στιχουργός με τον δίσκο Μεθυσμένο άλογο σε μουσική Μιχάλη Τερζή, το 2007 συνεργάζεται με τον συνθέτη Χρήστο Λεοντή στον κύκλο τραγουδιών Έρωτας Αρχάγγελος και συνολικά έχουν δισκογραφηθεί δεκαπέντε κύκλοι τραγουδιών σε δικούς του στίχους με σημαντικούς συνθέτες και ερμηνευτές όπως ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Μαρία Φαραντούρη, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Μίλτος Πασχαλίδης, η Πίτσα Παπαδοπούλου, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Βασίλης Λέκκας, ο Γιάννης Κότσιρας και πολλούς άλλους.
Το 2012 ανεβαίνει στη σκηνή το πρώτο του έργο για θέατρο με τίτλο Η μεγάλη διαδήλωση του ενός σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Σπηλιόπουλου ενώ πολλά άλλα έργα του έχουν παιχτεί σε θεατρικές σκηνές της Αθήνας.
Πηγές
https://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/59526
https://www.ogdoo.gr/prosopa/synenteykseis/o-dimitris-lentzos-kai-to-antartiko-ton-stixourgon
http://epohi.gr/lexeis-me-anthrwpinh-myrwdia/
https://www.alithia.gr/politismos/121-iliotropia-san-pinakas-toy-van-gkogk
Μονκυζέλ
Το Μονκυζέλ (γαλλικά: Montcusel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονκυζελουά (γαλλικά: Montcuselois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μανασσής Δ΄ του Ρετέλ
Ο Μανασσής Δ΄, γαλλ: Manasses IV comte de Rethel (απεβ. 1199) από τον Οίκο του Βιτρύ,  ήταν κόμης του Ρετέλ.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκυτιέ κόμη του Ρετέλ και της Βεατρίκης, κόρης του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ναμύρ. Διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Ρετέλ το 1171. Μάλλον είναι αυτός ο κόμης του Ρετέλ, που ήταν υπεύθυνος για την απογύμνωση των εκκλησιών στις αρχές της βασιλείας του Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας.
Οικογένεια
Ο Μανασσής Δ' ήταν νυμφευμένος με τη Ματίλντα της Άνω Λωρραίνης και γιος του ήταν ο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βιτρύ
Ορλάντο Ορτέγα
Σταδιοδρομία
Αρχικά, συμμετείχε με την Κούβα, τη γενέτειρά του, που είχε κατακτήσει μόνο ένα μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση, και αυτό στους Παναμερικανικούς Αγώνες από το 2011. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2012, όπου ήταν 9ος, και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012, όπου ήταν 6ος. Είχε συμμετάσχει και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013, όπου ήταν 25ος στον 1ο γύρο.
Με την Ισπανία έπειτα, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, τερματίζοντας 7ος και στα δύο. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 στο Βερολίνο, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με επίδοση 13,34.
Από τον Μάρτιο του 2019 έχει ως βάση του την Κύπρο, όπου προπονείται υπό τον Αντώνη Γιαννουλάκη, μαζί με τον Κύπριο πρωταθλητή Ευρώπης Μίλαν Τραΐκοβιτς. Στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου 2019 στα 110 μέτρα μετ' εμποδίων, ήταν από τα φαβορί για μετάλλιο, όμως, ο Ομάρ ΜακΛάοντ έχασε την ισορροπία του και παρέσυρε τον Ορτέγα, τερματίζοντας στην πέμπτη θέση. Έπειτα από ένσταση της Ισπανικής Ομοσπονδίας Στίβου, η επιτροπή ενέκρινε αυτή την ένσταση, βάζοντας τον Ορτέγα στο χάλκινο μετάλλιο μαζί με τον Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ.
Παραπομπές
__ΜΕΠΠ__
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κουβανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Σεντγκαμπέλ
Το Σεντγκαμπέλ (γαλλικά: Cintegabelle, οξιτανικά: Senta Gabèla) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεντγκαμπελουά (γαλλικά: Cintegabellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κονγκό
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κονγκό (γαλλικά: Championnat du Congo de football) αποτελεί την ανώτατη εθνική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κονγκό. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Κονγκό (FECOFOOT).
Ιστορία
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1961. Έως το 1977 δεν υπήρχε σταθερή κατηγορία και οι πρωταθλήτριες των περιφερειών Μπραζαβίλ, Πουάντ-Νουάρ και Νιαρί αγωνίζονταν μεταξύ τους με σκοπό την κατάκτηση του τίτλου της πρωταθλήτριας Κονγκό. Το διάστημα μεταξύ 1978 και 1993 το πρωτάθλημα διεξάγονταν ως εθνική κατηγορία. Από το 1994 έως το 2008 η FECOFOOT διεξήγαγε αγώνες πλέι-οφ μετά τη λήξη των περιφερειακών πρωταθλημάτων. Το 2009 επανήλθε το πρωτάθλημα ως εθνική κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κονγκο Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Δημοκρατία του Κονγκό
Σαρακηνό Σκύρου
Το Σαρακηνό (ή Σαρακήνικο) είναι μικρή νησίδα του Αιγαίου πελάγους, που βρίσκεται νοτιοδυτικά της Σκύρου, σε πολύ μικρή απόσταση από αυτή και είναι γνωστή για τη "χρυσή" παραλία της. Διοικητικά ανήκει από το 1961 στον νομό Ευβοίας στον δήμο Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 είναι ακατοίκητο. Η έκταση του είναι 3,4 τ.χλμ. με αποτέλεσμα να είναι το 122ο μεγαλύτερο ελληνικό νησί. Το υψηλότερο σημείο στο νησί είναι 131 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Εύβοιας Κατηγορία:Σποράδες
Σιδηροδρομική γραμμή Ευαγγελισμού - Τεμπών - Ραψάνης
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Ευαγγελισμού - Τεμπών - Ραψάνης ήταν ελληνική σιδηροδρομική γραμμή κανονικού εύρους, με μήκος 12 χιλιόμετρα πού ένωνε τον Ευαγγελισμό με τη Ραψάνη της Λάρισας μέσα από τα Τέμπη. Αποτελεί παράλληλη της γραμμής Αθηνών - Θεσσαλονίκης.
Η γραμμή κατασκευάστηκε το 1916 και ήταν στην αρχή της ενωτικής γραμμής Παπαπουλίου Λάρισας – Πλατέος Ημαθίας (Χ.Θ. 394,026 – 482,567). Η γραμμή αυτή σύνδεσε τον Λαρισαϊκό Σιδηρόδρομο με το δίκτυο της S.M. (Chemins de fer de Salonique à Monastir) στη Μακεδονία και κατ' επέκταση σύνδεσε σιδηροδρομικά την πρωτεύουσα με την Θεσσαλονίκη και την υπόλοιπή Ευρώπη. Από το 2004, όμως, η νέα σιδηροδρομική γραμμή υψηλών ταχυτήτων περνά τα Τέμπη μέσα από μία σήραγγα πέντε περίπου χιλιομέτρων.
Υπάρχει προγραμματισμός από το Πολιτιστικό Κέντρο Σιδηροδρομικών Λάρισας ώστε το τμήμα Τέμπη-Ραψάνη να επαναλειτουργήσει τον Μάρτιο 2020 ως τουριστικό τραίνο κοιλάδας Τεμπών εποχιακά από Μάιο έως Σεπτέμβριο κάθε ΣαββατοΚύριακο. Ήδη εκτελούνται κατά καιρούς δρομολόγια με δρεζίνα από το Πολιτιστικό Κέντρο Σιδηροδρομικών περιοχής Λάρισας με τελευταίο δρομολόγιο στις 19/11/2022.
Η γραμμή κινείται παράλληλα με την Γέφυρα Πηνειού στα Τέμπη, η οποία αναβαθμίστηκε τον Μάρτιο του 2021, ως τμήμα της παλαιάς Εθνικής Οδού που καταργήθηκε, όταν παραδώθηκε η οδική σήραγγα Τεμπών.
Σταθμοί
Οι κυριότεροι σταθμοί της σιδηροδρομικής γραμμής ήταν οι εξής:
Υπηρεσίες
Μελλοντικά, η γραμμή αναμένεται να επαναλειτουργήσει με μια νέα υπηρεσία που θα εκτελείται από μία γραμμή του προαστιακού Θεσσαλονίκης.
Σιρές
Το Σιρές (γαλλικά: Cirès, οξιτανικά: Cirés) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιρεζουά (γαλλικά: Cirésois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας
Ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας είναι ο κύριος συντονιστής και εκπρόσωπος της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η θέση δημιουργήθηκε με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ, ως Ύπατος Εκπρόσωπος για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας, κάτοχος της οποίας ήταν ο Χαβιέ Σολάνα για δέκα χρόνια και εν συνεχεία η ευθύνη της επεκτάθηκε από τη Συνθήκη της Λισαβόνας, ώστε να συμμετέχει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και να προεδρεύει του Συμβουλίου των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ.
Μετά τη Συνθήκη της Λισαβόνας, η θέση αυτή επικουρείται από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης που συστάθηκε τον Δεκέμβριο του 2010. Σήμερα τη θέση κατέχει ο Ζοζέπ Μπορέλ, τρίτος σε σειρά και πρώτος άντρας Ύπατος Εκπρόσωπος μετά την Συνθήκη της Λισαβόνας. Η θέση έχει παρομοιαστεί με Υπουργό Εξωτερικών για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τίτλοι
Ο Ύπατος Εκπρόσωπος έχει επισήμως τον τίτλο του Ύπατου Εκπροσώπου της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας. Ωστόσο, ήταν παλαιότερα με τον τίτλο του Ύπατου Εκπροσώπου της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας και ήταν, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, να φέρει τον τίτλο του Υπουργού Εξωτερικών της Ένωσης. Αυτός ο τελευταίος τίτλος, ως Υπουργός Εξωτερικών της ΕΕ εξακολουθεί να εφαρμόζεται από τους σχολιαστές και τα τμήματα των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Ρόλοι
Όταν η εξωτερική πολιτική έχει συμφωνηθεί μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ., ο Ύπατος Εκπρόσωπος μπορεί να μιλήσει για την ΕΕ στον τομέα αυτό, όπως διαπραγματεύσεις εξ ονόματος των κρατών μελών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας Κατηγορία:Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Σουζάνα της Βουρβόνης
Η Σουζάνα της Βουρβόνης (Suzanne de Bourbon, 10 Μαΐου 1491 - 28 Απριλίου 1521) ήταν δούκισσα της Βουρβόνης και της Οβέρνης, Κόμισσα του Κλερμόν (1503 - 1521) συγκυβερνήτης με τον ξάδελφο και σύζυγο της Κάρολο των Βουρβόνων. Δεύτερο παιδί και μοναδική θυγατέρα του Πέτρου Β΄, δούκα της Βουρβόνης και της συζύγου του Άννας της Γαλλίας της μεγαλύτερης θυγατέρας του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΑ΄ που είχε δώσει ο βασιλιάς σύζυγο στον πατέρα της. Οι γονείς της Σουζάνας ήταν αντιβασιλείς της Γαλλίας την περίοδο (1483 - 1491) που ο γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου ΙΑ΄, Κάρολος Η΄ ήταν ακόμα ανήλικος, η μικρότερη αδελφή της Άννας και θεία της Σουζάνας Ιωάννα παντρεύτηκε τον πρίγκηπα Λουδοβίκο που έγινε βασιλιάς της Γαλλίας ως Λουδοβίκος ΙΒ΄ μετά τον θάνατο του Καρόλου (1498).
Κληρονόμος του πατέρα της
Η Σουζάνα είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό τον Κάρολο που πέθανε πρόωρα και άγαμος το 1498 σε ηλικία 22 ετών, παρέμεινε η ίδια μοναδική κληρονόμος αλλά προκειμένου να κρατήσει το δουκάτο της έπρεπε σύμφωνα με τον Σαλικό νόμο να παντρευτεί πρίγκηπα από τον Οίκο των Βουρβόνων. Ο μνηστήρας ήταν ο έφηβος Βουρβόνος Λουδοβίκος Β΄, κόμης του Μονπανσιέ, μεγαλύτερος γιος του Γιλβέρτου του Μονπανσιέ ήταν δεύτερος ξάδελφος της Σουζάνας αφού οι παππούδες τους ήταν αδέλφια. Το 1498 που πέθανε σε ατύχημα ο βασιλιάς Κάρολος Η΄ ο πατέρας της είχε πολύ ψηλή θέση στην Γαλλική αυλή και ο ρόλος του στην επιλογή του νέου βασιλιά ήταν καθοριστικός, έκανε συμφωνία με τον νέο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΒ΄ να τον αναγνωρίσει σαν βασιλιά με τον όρο να επιτρέψει να τον διαδεχτεί στο δουκάτο του η κόρη του Σουζάνα.
Οι μνηστήρες της Σουζάνας
Οι γονείς της Σουζάνας είχαν συμφωνήσει σαν μνηστήρα της κόρης τους τον Λουδοβίκο του Μονπανσιέ αλλά ο έφηβος με αυθαδέστατη συμπεριφορά προσέβαλε τον Πέτρο λέγοντας του ότι τα εδάφη είναι δική του κληρονομιά από τον πατέρα του σαν πρωτότοκος γιος και δεν έχει καμιά υποχρέωση στον ίδιο και την κόρη του. Ο Πέτρος εξοργισμένος ακύρωσε τον αρραβώνα επιλέγοντας σαν μνηστήρα για την Σουζάνα τον Κάρολο Δ' του Αλανσόν ο οποίος ήταν και ευνοούμενος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄, η επιλογή αυτή δυσαρέστησε την σύζυγο του Άννα αλλά ο Πέτρος προχώρησε για την πραγματοποίηση του γάμου χωρίς την συγκατάθεση της συζύγου του. Ο γάμος δεν πρόλαβε να πραγματοποιηθεί επειδή ο Πέτρος πέθανε από πυρετό και η σύζυγος του τον ακύρωσε, επόμενος μνηστήρας και τελικός σύζυγος της Σουζάνας θα είναι ο Κάρολος Γ΄ των Βουρβόνων του Μονπανσιέ, μικρότερος αδελφός του πρώτου μνηστήρα της Λουδοβίκου που είχε εν τω μεταξύ πεθάνει πρόωρα.
Δούκες των Βουρβόνων με τον σύζυγο της Κάρολο
Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαΐου 1505, στην συνέχεια το ζεύγος σαν συγκυβερνήτες είχαν και οι δυο τον τίτλο του δούκα των Βουρβόνων και έκαναν γαμήλια περιοδεία σε όλες τις περιοχές του δουκάτου τους. Οι πραγματικοί κυβερνήτες ήταν ο Κάρολος και η πεθερά του Άννα, η ίδια η Σουζάνα λόγω της άσχημης υγείας της δεν μετείχε στις κρατικές υποθέσεις. Έκαναν έναν γιο (1517) που τον ονόμασαν Φραγκίσκο προς τιμή του προστάτη τους βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α΄ αλλά πέθανε σε βρεφική ηλικία, ακολούθησε η γέννηση δίδυμων που πέθαναν επίσης σε βρεφική ηλικία έτσι το ζευγάρι παρέμεινε άτεκνο.
Η Σουζάνα πέθανε σε ηλικία 30 ετών αφού η υγεία της είχε χειροτερέψει άσχημα τα τελευταία χρόνια κάτι που ανησυχούσε έντονα την μητέρα της, η ίδια η Άννα πέθανε έναν χρόνο αργότερα. Ο Κάρολος δεν ξαναπαντρεύτηκε γι'αυτό τα εδάφη τους μετά τον θάνατο του Καρόλου συγχωνεύτηκαν με το Γαλλικό στέμμα, πραγματικός διάδοχος θα είναι ο Κάρολος των Βουρβόνων δούκας του Βαντόμ, του οποίου οι απόγονοι θα κερδίσουν το Γαλλικό στέμμα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκισσες της Βουρβόνης Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Μαλσούκα
μικρογραφία|Μαλσούκα Η Μαλσούκα (τυνησιακά αραβικά: ملسوقة) είναι Τυνησιακό γλυκό. Τα φύλλα μαλσούκα συνήθως πωλούνται σε στοίβες τυλιγμένες σε σελοφάν. Η μαλσούκα χρησιμοποιείται για τη παρασκευή σαμόσα και μπρικ ( Τυνησιακή αλμυρή ζύμη), εκτός από πιάτα με μια ποικιλία από άλλες γαρνιτούρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Αρτοσκευάσματα Κατηγορία:Τυνησία-επέκταση
Μανασσής Ε΄ του Ρετέλ
Ο Μανασσής Ε΄, γαλλ.: Manasses V comte de Rethel (απεβ. το 1272) από τον Οίκο του Βιτρύ ήταν κόμης του Ρετέλ (1262-1272).
Βιογραφία
Ήταν ο 5ος γιος του Ούγου Β΄ κόμη του Ρετέλ και της συζύγου του Φελισιτά ντε Μπρουά (Broyes), κυρίας του Μπωφόρ & Ραμερούπ. Οι τρεις πρώτοι αδελφοί του απεβίωσαν (1242, 1251, 1262) και ο 4ος (απεβ. 1233) ήταν αρχιδιάκονος, έτσι το 1262 διαδέχθηκε τον 3ο αδελφό του Γκωσέρ/Βάλτερ ως κόμης του Ρετέλ. Το 1270 πώλησε την καστελανία του Μπωφόρ στη Λευκή του Αρτυοά, σύζυγο του Ερρίκου Α΄ των Μπλουά κόμη της Καμπανίας και μετά βασιλιά της Ναβάρρας, αντί 7.000 λιβρών τουρνουά.
Οικογένεια
Ο Mανασσής Ε΄ ήταν νυμφευμένος (1242) με την Eλισάβετ του Εκρύ (Écry) και ήταν πατέρας:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βιτρύ Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα
Κωδικοποίηση δεδομένων
Η κωδικοποίηση δεδομένων χρησιμοποιείται για την μετάδοση των σημάτων (ψηφιακά ή αναλογικά) μια πηγής (ψηφιακής ή αναλογικής) μέσω ενός καναλιού μετάδοσης. Η κωδικοποίηση που επιλέγεται εξαρτάται από τις απαιτήσεις, το επικοινωνιακό σύστημα , το μέσο μετάδοσης και τον διαθέσιμο εξοπλισμό. Οι δυνατές κωδικοποιήσεις είναι
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων
Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν
δεξιά|150 px|μικρογραφία|Άγαλμα του Σαν Μαρτίν στην [[Πλατεία Σαν Μαρτίν (Μπουένος Άιρες)|ομώνυμη πλατεία του Μπουένος Άιρες]] μικρογραφία|Άγαλμα του Σαν Μαρτίν στο [[Ροσάριο της Αργεντινής.]] Ο Χοσέ Φρανσίσκο δε Σαν Μαρτίν Ματόρρας (José Francisco de San Martín y Matorras, 25 Φεβρουαρίου 1778 – 17 Αυγούστου 1850) ήταν Αργεντινός επαναστάτης, εθνικός ήρωας της χώρας, καθώς και ελευθερωτής της Χιλής και του Περού από την ισπανική κυριαρχία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1778 στο Γιαπεγιού της Αργεντινής από οικογένεια κρεολών Ισπανών ευγενών, όπου λίγα χρόνια μετά την γέννησή του εγκαταστάθηκαν στην Ισπανία. Το 1791 κατατάχθηκε στον ισπανικό στρατό και διακρίθηκε στους πολέμους εναντίον του Μέγα Ναπολέοντα. Το 1811, ως αντισυνταγματάρχης, επέστρεψε στην Αργεντινή όπου έλαβε μέρος στον επαναστατικό αγώνα για την εκδίωξη των Ισπανών από την χώρα. Μετά την νικηφόρα μάχη του Σαν Λορένσο (1813), ανέλαβε την ηγεσία του επαναστατικού στρατού της Αργεντινής και συνέβαλε αποφασιστικά στην πλήρη επικράτηση του αγώνα.
Ο Σαν Μαρτίν κατέβαλε ιδιαίτερες προσπάθειες για την οργάνωση γενικότερου στρατηγικού σχεδίου για την επέκταση του απελευθερωτικού αγώνα και στις γειτονικές ισπανοκρατούμενες περιοχές, που θα μπορούσε να οδηγήσει και σε πολιτική και εθνική ενοποίηση των λαών της Νότιας Αμερικής. Στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής, ο Σαν Μαρτίν οργάνωσε ισχυρές δυνάμεις, από Αργεντίνους και Χιλιανούς που πέρασε τις Άνδεις (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1817) και κατόρθωσε να νικήσει τους Ισπανούς στην μάχη στο Τσακαμπούκο, τον ίδιο χρόνο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την ανεξαρτησία της Χιλής. Αμέσως μετά στράφηκε προς το Περού και με την βοήθεια του χιλιανού στόλου, απελευθέρωσε την Λίμα (Ιανουάριος 1821). Για ένα διάστημα διατέλεσε προσωρινός κυβερνήτης του Περού, και εφάρμοσε πρωτοποριακές μεταρρυθμίσεις για την εποχή, όπως κατάργηση της δουλείας και βελτίωση της ζωής των εκεί Ινδιάνων.
Το 1822 ο Σαν Μαρτίν συναντήθηκε με τον Βενεζουελανό απελευθερωτή Σιμόν Μπολιβάρ, στον Ισημερινό αλλά δεν κατάφεραν να συντονίσουν τον στρατηγικό και την πολιτική τους, στα πλαίσια ενός κοινού απελευθερωτικού αγώνα και οι συζητήσεις κατέληξαν σε αποτυχία. Ως συνέπεια αυτής της αποτυχίας, όπως και άλλων διαφορών που είχαν ανακύψει στο επαναστατικό στρατόπεδο της Αργεντινής, ο Σαν Μαρτίν παραιτήθηκε, την 20 Σεπτεμβρίου 1822 και αυτοεξορίστηκε στις Βρυξέλλες του Βελγίου (1824). Πέθανε στην Βουλώνη της Γαλλίας. Σήμερα τιμάται ως εθνικός ήρωας στην Αργεντινή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Αργεντινοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ιστορία της Χιλής Κατηγορία:Πρόεδροι του Περού
Ούγος Β΄ του Ρετέλ
Ο Ούγος Β΄, γαλλ.: Ηugh II comte de Rethel (απεβ. το 1227) από τον Οίκο του Βιτρύ, ήταν κόμης του Ρετέλ.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Mανασσή Δ΄ κόμη του Ρετέλ και της συζύγου του, Mατθίλδης του Κύρμπουργκ. Το 1199 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Ρετέλ.
Οικογένεια
Το 1191 παντρεύτηκε τη Φελισιτά (απεβ. 1257), κόρη του Σίμωνα του Μπρουά (. Είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βιτρύ Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα
Εύρος ζώνης
Το εύρος ζώνης (αγγλ. Bandwidth) είναι μέγεθος που χαρακτηρίζει φάσματα συχνοτήτων ηλεκτρικών σημάτων ή ακτινοβολιών. Χαρακτηρίζει επίσης ηλεκτρονικές διατάξεις. Εύρος ζώνης του φάσματος συχνοτήτων ενός σήματος, ονομάζεται η διαφορά της μεγαλύτερης συχνότητας μείον την μικρότερη συχνότητα του φάσματος συχνοτήτων του. Περιγράφεται μαθηματικά από την σχέση: BW = fmax-fmin (με BW συμβολίζεται το εύρος ζώνης και με f η συχνότητα).
Ορισμός
Εύρος ζώνης συχνοτήτων μίας ηλεκτρονικής διάταξης ονομάζεται η περιοχή συχνοτήτων μέσα στην οποία το σήμα της εισόδου περνάει αναλλοίωτο στην έξοδο. Διατάξεις που έχουν κατασκευαστεί με περιορισμένο εύρος ζώνης, ώστε να αποκόπτουν μέρος του φάσματος των σημάτων, που οδηγούνται στην είσοδό τους, ονομάζονται ηλεκτρονικά φίλτρα.
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες Κατηγορία:Επεξεργασία σήματος
Πανεπιστήμιο Παρί-Παντεόν-Ασσάς
thumb|180px|Λογότυπο του ιδρύματος το διάστημα 2016-2021