cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπιαρμοσούχια
Χαρακτηριστικά
Το κρανίο των μπιαρμοσούχιων μοιάζει με αυτό των σφενακοδοντίδων, και διαφέρει μόνο στα μεγαλύτερα κροταφικά ανοίγματα, ελαφρώς προς τα πίσω ινιακό οστό, μειωμένος αριθμός δοντιών, μονοί μεγάλοι κυνόδοντες και στα πάνω και στα κάτω σαγόνια, τα οποία σε πιο ειδικευμένα Μπιαμοσούχια μοιάζουν με τους κυνοδόντες των γοργονοψίδων και άλλα χαρακτηριστικά (Carroll 1988 pp.370, Benton 2000 p.114).
Αυτά τα συναψίδια μοιάζουν με τους σφενακοδοντίδες, αν και δεν έχουν το ιστίο, όπως αυτό του Διμετρόδοντα, αλλά οι ώμοι, η λεκάνη και τα πόδια δείχνουν ότι περπατούσε πιο όρθια. Τα πόδια είναι πιο συμμετρικά και κοιτούσαν συνέχεια μπροστά, και οι φάλαγκες των δακτύλων των ποδιών μίκρηναν σε μέγεθος (Carroll 1988 pp.370-1).
Εξωτερικού σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναψιδωτά
Άσκρη Βοιωτίας
Η Άσκρη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Θεσπιέων, του δήμου Δήμου Αλιάρτου-Θεσπιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Βοιωτίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Θηβών του νομού Βοιωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Η Άσκρη είναι ημιορεινό χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται στις πλαγιές της κορυφής «Παλιοβορός» (535 μ.) των ανατολικών απολήξεων του Ζαγαρά Ελικώνα και στην όχθη του μικρού ποταμού Περμησσού, πάνω στη διασταύρωση των επαρχιακών δρόμων Αλιάρτου-Άσκρης, Μαυρομματίου-Άσκρης και Άσκρης-Νεοχωρίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 380. Απέχει 33 χλμ. περίπου ΝΑ. της Λειβαδιάς. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 27,622 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Παλαιοπαναγιά και ορίστηκε έδρα του δήμου Άσκρης και, κατόπιν, του δήμου Θεσπιέων του, τέως, νομού Αττικής & Βοιωτίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Βοιωτίας και το 1909 πάλι στον νομό Αττικής & Βοιωτίας. Το 1943 υπήχθη οριστικά στον νομό Βοιωτίας. Το 1953 μετονομάστηκε σε Παναγία, το 1970 σε Ασκραία και το 1973 σε Άσκρη. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άσκρης και προσαρτήθηκε στον δήμο Θεσπιέων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Θεσπιέων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλιάρτου. Το 1912 ορίστηκε ιστορική έδρα του δήμου Αλιάρτου, ο οποίος το 2014 μετονομάστηκε σε δήμο Αλιάρτου-Θεσπιέων.
Αξιοθέατα
Από την Άσκρη περνάει το μονοπάτι Ο 22 που οδηγεί στην Ξηρονομή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Κοκκιωματώδης αμοιβαδική εγκεφαλίτιδα
μικρογραφία|Α: [[Μαγνητική τομογραφία που δείχνει τον υγροποιημένο νεκρωτικό ιστό του εγκεφάλου που προκλήθηκε από την ΚΑΕ έπειτα από μόλυνση με την αμοιβάδα Balamuthia mandrillaris
Β: Μαγνητική τομογραφία που δείχνει την επέκταση και πρόσθεση νεκρωτικών περιοχών 4 μέρες αργότερα]] Η κοκκιωματώδης αμοιβαδική εγκεφαλίτιδα (ΚΑΕ) είναι μια σπάνια, συνήθως θανατηφόρα, υποοξεία προς χρόνια ασθένεια η οποία επηρεάζει το κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλείται από ορισμένα είδη αμοιβάδων που ζουν ελεύθερες στο περιβάλλον, οι οποίες ανήκουν στα γένη Acanthamoeba, Balamuthia και Sappinia pedata. Ο όρος είναι χρησιμοποιείται περισσότερο όταν η μόλυνση γίνεται με την αμοιβάδα Acanthamoeba. Σε πιο σύγχρονες αναφορές, ο όρος "αμοιβαδική εγκεφαλίτιδα της μπαλαμουθίας" (ΑΕΜ) χρησιμοποιείται συνήθως όταν η αιτία της πάθησης είναι μόλυνση από την αμοιβάδα Balamuthia mandrillaris.
Συμπτώματα και σημάδια
Η ΚΑΕ αρχίζει να κάνει την εμφάνιση της σιγά-σιγά, εμφανίζοντας συμπτώματα όπως κεφαλαλγία, ναυτία, ζάλη, ευερεθιστότητα και χαμηλό πυρετό. Τα συμπτώματα που έχει το ΚΝΣ εξαρτώνται από το μέρος του εγκεφάλου που μολύνθηκε. Οι αλλαγές στη συμπεριφορά είναι σημαντικό σύμπτωμα. Τα συμπτώματα που προκαλούνται στο ΚΝΣ από την ΚΑΕ περιλαμβάνουν: επιληπτικές κρίσεις, εστιακά νευρολογικά σημεία, διπλωπία (διπλή όραση), ασθένεια των εγκεφαλικών νεύρων, αταξία, σύγχυση και αλλαγές στην προσωπικότητα.
Διάγνωση
Η κατάσταση μπορεί να δυσκολέψει τους γιατρούς να κάνουν σωστή διάγνωση, επειδή είναι μια σπάνια ασθένεια. Η βιοψία εγκεφάλου αποκαλύπτει την παρουσία μόλυνσης από παθογόνες αμοιβάδες. Στην ΚΑΕ αυτό παρουσιάζεται με την μορφή της γενικής φλεγμονής και αραιών κόκκων. Στη μικροσκοπική εξέταση, οι διηθήσεις των αμοιβαδικών κύστεων και/ή τροφοζωιτών είναι ορατές.
Ακανθαμοιβάδα
Τα αντιμυκητικά φάρμακα για την ΚΑΕ περιλαμβάνουν τα εξής: κετοκοναζόλη, μικοναζόλη, 5-φθοριοκυτοσίνη και πενταμιδίνη. Έχει αποδειχθεί ότι είναι "in vitro" αποτελεσματικά κατά της ακανθαμοιβάδας.
Μπαλαμούθια
Όπως και με την ακανθαμοιβάδα, η λοίμωξη του εγκεφάλου με αυτόν τον μικροοργανισμό ενέχει υψηλό ποσοστό θνησιμότητας. Ωστόσο, έχουν αναφερθεί ορισμένοι επιζώντες:
Δύο ασθενείς που επιβίωσαν από την μόλυνση είχαν λάβει φαρμακευτική αγωγή αποτελούμενη από φλουκυτοσίνη, πενταμιδίνη, φλουκοναζόλη, σουλφαδιαζίνη, και αζιθρομυκίνης. Τους δόθηκε επίσης θειοριδαζίνη ή τριφθοροπεραζίνη ήταν επίσης δεδομένη. Η επιτυχής θεραπεία σε αυτές τις περιπτώσεις πιστώθηκε "στο γεγονός ότι υπήρχε ευαισθητοποίηση για το ότι η Μπαλαμούθια ήταν ο οργανισμός που προκάλεσε την εγκεφαλίτιδα αλλά και λόγω του ότι ξεκίνησε άμεσα η αντιμικροβιακή θεραπεία."
Σε μία περίπτωση δοκιμάστηκαν κλοξακιλίνη, κεφτριαξόνη, και αμφοτερικίνη Β αλλά αυτό το πρωτόκολλο θεραπείας δεν αποδείχθηκε αποτελεσματικό.
Πρόγνωση
Ακόμη και με θεραπεία, η λοίμωξη του ΚΝΣ από την ακανθαμοιβάδα είναι συχνά θανατηφόρα. Υπάρχουν πολύ λίγοι καταγεγραμμένοι επιζώντες, εκ των οποίων σχεδόν όλοι είχαν μόνιμες επιπτώσεις στο νευρογνωστικό τομέα. Η πρόγνωση επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τη στιγμή της διάγνωσης, πόσο ισχυρή και ευαίσθητη είναι η αλληλουχία της ακανθαμοιβάδας, και το σημαντικότερο, η ανοσολογική κατάσταση του ατόμου. Λόγω του ότι συνήθως είναι μια ευκαιριακή λοίμωξη, η πρόγνωση για την ασθένεια είναι γενικά κακή, ενώ το ποσοστό θνησιμότητας πλησιάζει το 90%.
Η Sappinia pedata μπορεί να προκαλέσει ΚΑΕ. Έχει αναφερθεί μόνο μια περίπτωση λοίμωξης με ΚΑΕ από S. pedata. Ο ασθενής επέζησε χωρίς μακροπρόθεσμες συνέπειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδατογενείς ασθένειες Κατηγορία:Εγκεφαλίτιδες Κατηγορία:Σπάνιες μολυσματικές ασθένειες
3266 Μπερνάρντους
Ο Μπερνάρντους (Bernardus) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (την προς τον Ήλιο) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Γερμανό αστρονόμο Χανς-Έμιλ Σούστερ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών `Ανδεων, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ολλανδογερμανού αστρονόμου Άντρες Μπερνάρντους Μύλερ (Andres Bernardus Muller, 1918-2006). Δεν πρέπει να συγχέεται με τον αστεροειδή 2643 Βερνάρδο.
Ο Μπερνάρντους ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ουγγαρίας και είναι ένας από τους λίγους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που συμπληρώνουν μία περιφορά περί τον Ήλιο σε λιγότερο από χίλιες γήινες ημέρες. Μεγάλη είναι και η κλίση της τροχιάς του Μπερνάρντους ως προς την εκλειπτική, πάνω από 26 μοίρες.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπερνάρντους εκτιμάται σε 7,59 ± 0,25 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,255 ± 0,046. Ο Μπερνάρντους περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ώρες και 45,4 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπερναρντους
Γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα
Σε ορισμένους καταμήνιους κύκλους, οι ωοθήκες απελευθερώνουν ένα ωάριο, το οποίο περνά διαμέσου της σάλπιγγας στη μήτρα. Εάν, σε αυτή τη διέλευση, συναντηθεί με το σπέρμα, ένα σπερματοζωάριο (1-κύτταρο) μπορεί να εισέλθει και να συγχωνευθεί με το ωάριο (1-κύτταρο), γονιμοποιώντας το σε ζυγωτό (1-κύτταρο).
Η γονιμοποίηση συμβαίνει συνήθως στις σάλπιγγες και σηματοδοτεί την αρχή της εμβρυογένεσης. Το ζυγωτό στη συνέχεια θα μιτώσει σε αρκετές γενιές κυττάρων για να σχηματίσει βλαστοκύστη, η οποία εμφυτεύεται στον τοίχο της μήτρας. Αυτό ξεκινά την περίοδο κύησης και το έμβρυο θα συνεχίσει να αναπτύσσεται έως ότου ολοκληρωθεί. Όταν το έμβρυο έχει αναπτυχθεί αρκετά για να επιβιώσει έξω από τη μήτρα, ο τράχηλος διαστέλλεται και οι συστολές της μήτρας ωθούν το νεογέννητο μέσω του καναλιού γέννησης (του κόλπου).
Το αντίστοιχο ισοδύναμο μεταξύ των ανδρών είναι το ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα.
Εξωτερικά γεννητικά όργανα
Τα γυναικεία εξωτερικά αναπαραγωγικά όργανα είναι τα δευτερεύοντα όργανα που είναι ορατά εξωτερικά.
Αιδοίο
Το αιδοίο αποτελείται από όλα τα εξωτερικά μέρη και τους ιστούς και περιλαμβάνει τον ηβικό λοφίσκο, τη σχισμή αιδοίου, τα μεγάλα χείλη, τα μικρά χείλη, τους βαρθολίνειους αδένες, την κλειτορίδα και το κολπικό άνοιγμα.
Εσωτερικά όργανα
μικρογραφία| Τοξοειδής [[μαγνητική τομογραφία που δείχνει τη θέση του κόλπου, του τραχήλου της μήτρας και της μήτρας.]] μικρογραφία| Εικόνα που απεικονίζει το γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα (τοξοειδής προβολή). μικρογραφία| Μπροστινή άποψη ως σχήμα των αναπαραγωγικών οργάνων. Τα γυναικεία εσωτερικά αναπαραγωγικά όργανα είναι ο κόλπος, η μήτρα, οι σάλπιγγες και οι ωοθήκες.
Κόλπος
Ο κόλπος είναι ένας ινώδες μυϊκό (αποτελούμενος από ινώδες και μυϊκό ιστό) κανάλι που οδηγεί από το εξωτερικό του σώματος στον τράχηλο της μήτρας. Αναφέρεται επίσης ως το κανάλι γέννησης στο πλαίσιο της εγκυμοσύνης. Ο κόλπος δέχεται το αρσενικό πέος κατά τη σεξουαλική επαφή. Το σπέρμα που περιέχει σπερματοζωάρια εκσπερματίζεται από το αρσενικό κατά τον οργασμό μέσα στον κόλπο και επιτρέπει πιθανή γονιμοποίηση του ωαρίου.
Τράχηλος της μήτρας
Ο τράχηλος είναι ο λαιμός της μήτρας, το κάτω, στενό τμήμα όπου ενώνεται με το άνω μέρος του κόλπου. Έχει κυλινδρικό ή κωνικό σχήμα και προεξέχει μέσω του άνω πρόσθιου κολπικού τοιχώματος. Περίπου το ήμισυ του μήκους του είναι ορατό, το υπόλοιπο βρίσκεται πάνω από τον κόλπο εκτός θέασης. Ο κόλπος έχει ένα παχύ στρώμα εξωτερικά και είναι το άνοιγμα όπου το έμβρυο αναδύεται κατά τη διάρκεια του τοκετού.
Μήτρα
Η μήτρα είναι το κύριο γυναικείο αναπαραγωγικό όργανο. Η μήτρα παρέχει μηχανική προστασία, διατροφική υποστήριξη και απομάκρυνση λυμάτων για το αναπτυσσόμενο έμβρυο (εβδομάδες 1 έως 8) και το κύημα (από την εβδομάδα 9 έως τον τοκετό). Επιπλέον, οι συστολές στο μυϊκό τοίχωμα της μήτρας είναι σημαντικές για την ώθηση του εμβρύου κατά τη στιγμή της γέννησης.
Η μήτρα περιέχει τρεις ανασταλτικούς συνδέσμους που βοηθούν στη σταθεροποίηση της θέσης της μήτρας και περιορίζει το εύρος κίνησής της. Οι σύνδεσμοι της μήτρας εμποδίζουν το σώμα να κινείται κατώτερα και πρόσθια. Οι στρογγυλοί σύνδεσμοι περιορίζουν την οπίσθια κίνηση της μήτρας. Οι απόλυτοι σύνδεσμοι αποτρέπουν επίσης την κατώτερη κίνηση της μήτρας.
Ωοθήκες
Μετά την ωορρηξία, το ωάριο συλλαμβάνεται από τη σάλπιγγα, αφού ταξιδεύει κάτω από τη σάλπιγγα στη μήτρα, όπου περιστασιακά γονιμοποιείται στο δρόμο του από ένα εισερχόμενο σπερματοζωάριο. Κατά τη γονιμοποίηση, το ωάριο παίζει ρόλο, αφού απελευθερώνει ορισμένα μόρια που είναι απαραίτητα για την καθοδήγηση του σπερματοζωαρίου και επιτρέπει στην επιφάνεια του ωαρίου να προσκολληθεί στην επιφάνεια του σπερματοζωαρίου. Το αυγό μπορεί στη συνέχεια να απορροφήσει το σπερματοζωάριο και στη συνέχεια να ξεκινήσει η γονιμοποίηση. Οι σάλπιγγες είναι επενδυμένες με μικρές τρίχες (βλεφαρίδες) για να βοηθήσουν το ωάριο να ταξιδέψει.
Φυσιολογία
Ελλείψει γονιμοποίησης, το ωάριο τελικά θα διασχίσει ολόκληρη την αναπαραγωγική οδό από τη σάλπιγγα μέχρι την έξοδο από τον κόλπο μέσω της εμμηνορροίας.
Η αναπαραγωγική οδός μπορεί να χρησιμοποιηθεί για διάφορες διακοιλοτικές διαδικασίες, όπως η δουγλασιοσκόπηση, η ενδομήτρια σπερματέγχυση και η διακοιλοτική αποστείρωση.
Ανάπτυξη
Τα χαρακτηριστικά του χρωμοσώματος καθορίζουν το γενετικό φύλο ενός εμβρύου κατά τη σύλληψη. Αυτό βασίζεται ειδικά στο 23ο ζεύγος χρωμοσωμάτων που κληρονομείται. Εφόσον το αυγό της μητέρας περιέχει ένα χρωμόσωμα Χ και το σπέρμα του πατέρα περιέχει είτε ένα χρωμόσωμα Χ είτε ένα χρωμόσωμα Υ, είναι το αρσενικό που καθορίζει το φύλο του εμβρύου. Εάν το έμβρυο κληρονομήσει το χρωμόσωμα Χ από τον πατέρα, το έμβρυο θα είναι θηλυκό. Σε αυτήν την περίπτωση, η τεστοστερόνη δεν παράγεται και έτσι ο μεσονεφρικός πόρος θα υποβαθμιστεί και ο παραμεσονεφρικός πόρος θα εξελιχθεί σε γυναικεία γεννητικά όργανα. Η κλειτορίδα είναι τα απομεινάρια του μεσονεφρικού πόρου. Από την άλλη πλευρά, εάν το έμβρυο κληρονομήσει το χρωμόσωμα Υ από τον πατέρα, το έμβρυο θα είναι αρσενικό. Η παρουσία τεστοστερόνης θα διεγείρει το μεσονεφρικό πόροn που θα επιφέρει την ανάπτυξη των ανδρικών γεννητικών οργάνων και ο παραμεσονεφρικός πόρος θα υποβαθμιστεί.
Κολπίτιδα
Η κολπίτιδα είναι φλεγμονή του κόλπου και προκαλείται σε μεγάλο βαθμό από λοίμωξη. Είναι η πιο κοινή γυναικολογική κατάσταση που παρουσιάζεται. Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί οποιοσδήποτε οργανισμός που είναι πιο υπεύθυνος για την κολπίτιδα, διότι ποικίλλει από το εύρος της ηλικίας, τη σεξουαλική δραστηριότητα και τη μέθοδο μικροβιακής αναγνώρισης. Η κολπίτιδα δεν προκαλείται απαραιτήτως από μια σεξουαλικά μεταδιδόμενη λοίμωξη, καθώς υπάρχουν πολλοί μολυσματικοί παράγοντες που κάνουν χρήση της στενής γειτνίασης με τους βλεννογόνους και τις εκκρίσεις. Η κολπίτιδα διαγιγνώσκεται συνήθως με βάση την παρουσία κολπικής εκκρίσεως, η οποία μπορεί να έχει κάποιο χρώμα, οσμή ή ποιότητα.
Βακτηριακή κόλπωση
Πρόκειται για κολπική λοίμωξη στις γυναίκες. Διαφέρει από την κολπίτιδα στο ότι δεν υπάρχει φλεγμονή. Η βακτηριακή κόλπωση είναι πολυμικροβιακή, αποτελούμενη από πολλά είδη βακτηρίων. Η διάγνωση της βακτηριακής κόλπωσης γίνεται εάν υπάρχουν τρία από τα ακόλουθα τέσσερα κριτήρια: (1) Ομογενής, λεπτή εκκένωση, (2) 4,5 οξύτητα pH στον κόλπο, (3) επιθηλιακός ιστός στον κόλπο με βακτήρια συνδεδεμένα σε αυτόν ή (4) μια μυρωδιά ψαρίλας. Έχει συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο λοιμώξεων των γεννητικών οδών, όπως η ενδομητρίτιδα.
Μυκητιασική λοίμωξη
Αυτή είναι μια κοινή αιτία κολπικού ερεθισμού και σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, τουλάχιστον 75% των ενήλικων γυναικών έχουν βιώσει μία τουλάχιστον μία φορά στη διάρκεια της ζωής τους. Οι μυκητιασικές λοιμώξεις προκαλούνται από την υπερανάπτυξη του μύκητα στον κόλπο, γνωστό ως καντιντίαση. Οι μυκητιασικές λοιμώξεις προκαλούνται συνήθως από μια ανισορροπία του pH στον κόλπο, το οποίο είναι συνήθως όξινο. Άλλοι παράγοντες, όπως η εγκυμοσύνη, ο διαβήτης, το εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα, τα στενά ρούχα ή η χρήση κλύσματος μπορεί επίσης να είναι αιτία. Τα συμπτώματα των μυκητιασικών λοιμώξεων περιλαμβάνουν κνησμό, κάψιμο, ερεθισμό και μια λευκή έκκριση από τον κόλπο. Οι γυναίκες ανέφεραν επίσης ότι βιώνουν επώδυνη σεξουαλική επαφή και ούρηση. Η λήψη δείγματος των κολπικών εκκρίσεων και η τοποθέτησή τους σε μικροσκόπιο για ενδείξεις λοιμόξεων μπορεί να διαγνώσει μια μυκητιασική λοίμωξη. Η θεραπεία ποικίλλει, από κρέμες που μπορούν να εφαρμοστούν εντός ή γύρω από την κολπική περιοχή έως από του στόματος δισκία που σταματούν την ανάπτυξη του μύκητα.
Ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων
Υπάρχουν πολλές πρακτικές ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Τα δύο πιο κοινά είδη ακρωτηριασμού των γεννητικών οργάνων που ασκούνται είναι η κλειτοριδεκτομή, δηλαδή η περιτομή της κλειτορίδας και η εκτομή της κλειτοριδικής κουκούλας γύρω από την κλειτορίδα. Μπορούν όλα να περιλαμβάνουν μια σειρά από δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία, όπως αιμορραγία, ανεπανόρθωτη βλάβη των ιστών και σήψη, που μερικές φορές μπορεί να αποδειχθούν θανατηφόρα.
Πλαστική γεννητικών οργάνων
Η πλαστική γεννητικών οργάνων αναφέρεται σε χειρουργική επέμβαση που πραγματοποιείται για την αποκατάσταση των κατεστραμμένων γεννητικών οργάνων, ιδίως μετά τον καρκίνο και τη θεραπεία του. Υπάρχουν επίσης οι εκλεκτικές χειρουργικές επεμβάσεις που αλλάζουν την εμφάνιση των εξωτερικών γεννητικών οργάνων.
Αντισύλληψη
Υπάρχουν πολλά είδη αντισύλληψης που διατίθενται στις γυναίκες. Η αντισύλληψη μπορεί να είναι ορμονικής ή φυσικής φύσεως. Η στοματική αντισύλληψη μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση διαφόρων ιατρικών παθήσεων, όπως η εμμηνόρροια. Ωστόσο, τα από του στόματος αντισυλληπτικά μπορεί να έχουν ποικίλες παρενέργειες, συμπεριλαμβανομένης της κατάθλιψης.
Δικαιώματα αναπαραγωγής
Η Διεθνής Ομοσπονδία Γυναικολογίας και Μαιευτικής ιδρύθηκε το 1954 για να προωθήσει την ευημερία των γυναικών, ιδίως στην αύξηση των προτύπων γυναικολογικής πρακτικής και φροντίδας. Το 2010 συμμετείχαν 124 χώρες.
Τα δικαιώματα αναπαραγωγής είναι νομικά δικαιώματα που σχετίζονται με την αναπαραγωγή και την αναπαραγωγική υγεία. Οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να ελέγχουν θέματα που αφορούν τη σεξουαλικότητά τους, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας τους. Η παραβίαση αυτών των δικαιωμάτων περιλαμβάνει την αναγκαστική εγκυμοσύνη, την υποχρεωτική στείρωση, την αναγκαστική άμβλωση και τον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων. Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων είναι η πλήρης ή μερική αφαίρεση των εξωτερικών γεννητικών οργάνων μιας γυναίκας.
Ιστορία
Υποστηρίζεται στα ιπποκρατικά γραπτά ότι τόσο τα αρσενικά όσο και τα θηλυκά συμβάλλουν με τον σπόρο τους στη σύλληψη. Διαφορετικά, τα παιδιά δεν θα μοιάζουν με κανέναν ή και τους δύο γονείς τους. Τετρακόσια χρόνια αργότερα, ο Γαληνός «αναγνώρισε» την πηγή του «θηλυκού σπέρματος» ως ωοθήκες στα γυναικεία αναπαραγωγικά όργανα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νικήτας ο Στυλίτης
Ο Όσιος Νικήτας ο Στυλίτης ο Θαυματουργός (ρωσ. Никита Столпник, 12ος αιώνας) ήταν Ρώσος άγιος, που τιμάται στην ομώνυμη μονή στην όχθη της Λίμνης Πλεστσέγιεβο.
Ο Νικήτας έζησε μια ανέντιμη ζωή στα νιάτα του: Εργαζόμενος ως φοροεισπράκτορας για λογαριασμό του ηγεμόνα Ντολγκορούκι, ήταν βίαιος και έκανε μεγάλο κακό, καταπιέζοντας και κλέβοντας τους φτωχούς που δεν μπορούσαν να πληρώσουν τους φόρους τους, μαζί με φίλους του. Σε μια περίπτωση όμως που εισήλθε σε έναν χριστιανικό ναό την ώρα του Εσπερινού, άκουσε αμέσως μετά την είσοδό του να διαβάζονται τα λόγια του Προφήτη Ησαΐα (α΄ 16): «Λούσασθε καὶ καθαροὶ γίνεσθε ... παύσασθε ἀπὸ τῶν πονηριῶν ὑμῶν». Τότε μια βαθιά μεταστροφή στην ψυχή του τον οδήγησε προς τον Θεό.
Ο μεταστραφείς Νικήτας άφησε τα υπάρχοντά του και άρχισε να ζει ως ασκητής κοντά στην πόλη Περεγιασλάβλ (εξελληνισμένη ονομασία «Πρεσλαβία»), το σημερινό Περεσλάβλ-Ζαλέσκι. Η επιθυμία του για άσκηση τον έκανε να δένεται με αλυσίδες και να διαμένει στην κορυφή ενός μεγάλου στύλου (ή βράχου σε σχήμα στύλου), από όπου και η προσωνυμία στυλίτης. Με την πάροδο των ετών απέκτησε φήμη ως θεραπεύων θαυματουργικώς από ασθένειες. Ενδεικτικώς, θεράπευσε από εγκεφαλική παράλυση τον πρίγκιπα Μιχαήλ τού Τσέρνιγκοφ.
Ο όσιος δολοφονήθηκε τη νύκτα της 16ης Μαΐου 1186 από παραπλανημένους ληστές, οι οποίοι είχαν πιστέψει ότι ο ασκητής δενόταν με πολύτιμες ασημένιες αλυσίδες. Για τούτο χαρακτηρίζεται και ως «οσιομάρτυρας». Αφού οι ληστές απομακρύνθηκαν, κατάλαβαν ότι οι αλυσίδες ήταν σιδερένιες, οπότε τις πέταξαν στον ποταμό Βόλγα. Κατά την παράδοση, μοναχοί της μονής των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου του Γιαροσλάβλ, είδαν επάνω από τον ποταμό τρείς φωτεινές ακτίνες. Αμέσως έτρεξαν για να δουν τι συμβαίνει και με δέος είδαν τις αλυσίδες του Οσίου Νικήτα να επιπλέουν στον ποταμό. Τις πήραν με ευλάβεια και τις φύλαξαν στη μονή τους. Ωστόσο ο Νικήτας εμφανίσθηκε στον ύπνο του ηλικιωμένου μοναχού Συμεών της παραπάνω μονής και του είπε ότι επιθυμούσε οι αλυσίδες του να αποτεθούν δίπλα στο λείψανό του. Κι έτσι οι μοναχοί τις μετέφεραν στον τάφο του στο Περεγιασλάβλ.
Ο Νικήτας ανακηρύχθηκε άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία και η μνήμη του τιμάται στις 24 Μαΐου (μνήμη Οσιομάρτυρος Νικήτα στυλίτου του Ρώσου), μαζί με εκείνη του Συμεώνος του Θαυμαστορείτου, επίσης στυλίτη αγίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Ρώσοι άγιοι Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 12ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μοναχοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Στυλίτες
Δελφίνιον
Στην αρχαία Ελλάδα, με την ονομασία Δελφίνιον αποκαλούνταν οι ναοί του Απόλλωνος Δελφίνιου ο οποίος ήταν γνωστός και ως «Δελφικός Απόλλων» ή «Πυθιακός Απόλλων», ο κύριος θεός των Δελφών, ο οποίος θεωρούνταν ως ο προστάτης των λιμανιών και των πλοίων.
Τα ερείπια του Δελφίνιου στη Μίλητο διατηρούνται ακόμη.
Το Δελφίνιον στην Αθήνα, κοντά στην Ακρόπολη διέθετε δικαστήριο, το οποίο χρησιμοποιούνταν για την εκδίκαση υποθέσεων ανθρωποκτονιών, όπου ο κατηγορούμενος είχε αναλάβει την υπεράσπιση δικαιολογημένων ανθρωποκτονιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναοί του Απόλλωνα Κατηγορία:Αρχαίοι ναοί της Αθήνας
Ανθούπολη Θεσσαλονίκης
Η Ανθούπολη ή οι Ανθόκηποι είναι πεδινό χωριό του νομού Θεσσαλονίκης στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 140 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ανθούπολη βρίσκεται στα βόρεια της Θεσσαλονίκης σε απόσταση 9 χλμ. από το κέντρο της πόλης. Είναι κτισμένη ανάμεσα στην Ευκαρπία (Ν.), το Ωραιόκαστρο (Δ.-ΒΔ.), τη Λητή (ΒΑ.) και δίπλα της περνάει η Εθνική οδός Θεσσαλονίκης - Καβάλας. Στα νότια και προς της εθνική οδό (στο 9ο χιλιόμετρό της) βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος του Δερβενίου όπου έχει ανασκαφεί μακεδονική νεκρόπολις και έχουν βρεθεί πολλά και σημαντικά ευρήματα (βλ. Δερβένι Θεσσαλονίκης). Η παλιά ονομασία της ήταν Ανθόκηποι και με το όνομα αυτό αναφέρεται επίσημα το 1971 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λητής. Μετονομάστηκε σε Ανθόφυτο το 2001. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Λητή αποτελούν την τοπική κοινότητα Λητής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μυγδονίας του δήμου Ωραιοκάστρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 221 κατοίκους.
Κασεασαύρια
Τα Κασεασαύρια είναι ένας από τους δύο κύριους κλάδους των συναψιδωτών (ο άλλος είναι τα Ευπελυκοσαύρια). Είναι γνωστά μόνο από την πέρμια περίοδο και περιλαμβάνουν δύο τελείως διαφορετικές οικογένειες, τις μικρές εντομοφάγες ή σαρκοφάγες Εοθυρίδες και τις μεγάλες φυτοφάγες Κασείδες, όπως ο Κοτυλόρυγχος.
Αυτές οι δύο ομάδες μοιράζονται κάποια ειδικευμένα χαρακτηριστικά που αφορούν την μορφολογία της μύτης και τα εξωτερικά ρουθούνια και είναι πιθανό ότι το τελευταίο εξελίχθηκε από το πρώτο.
Άγιος Δημήτριος Μελισσοχωρίου Θεσσαλονίκης
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Άγιος Δημήτριος (αποσαφήνιση)
Ο Άγιος Δημήτριος είναι συνοικισμός του Μελισσοχωρίου της Θεσσαλονίκης στην Κεντρική Μακεδονία. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 2011 να προσαρτάται στο δήμο Ωραιοκάστρου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Μελισσοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Μελισσοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ωραιοκάστρου του δήμου Ωραιοκάστρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 22 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ωραιοκάστρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
3267 Γκλο
Φυσικά χαρακτηριστικά
Σύμφωνα με τις επισκοπήσεις των τεχνητών δορυφόρων IRAS και WISE (με τη συνακόλουθη αποστολή NEOWISE) η μέση διάμετρος του Γκλο εκτιμάται σε 6,45 ή 13,56 χιλιόμετρα, με γεωμετρικό άλβεδο 0,061 και 0,26 αντιστοίχως. Ο «Συνεργατικός σύνδεσμος καμπυλών φωτός αστεροειδών» συμφωνεί με τον IRAS και εξάγει άλβεδο 0,0725 και διάμετρο 13,59 χιλιόμετρα, με απόλυτο μέγεθος 12,8. Ο φασματικός τύπος του Γκλο είναι LS (κατά τη φωτομετρική επισκόπηση Pan-STARRS) ή S (λιθώδης). Αν αληθεύουν οι μεγαλύτερες διάμετροι, τότε ο Γκλο είναι ένας από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς που τέμνουν την τροχιά του Άρη.
Ο Γκλο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες 52 λεπτά και 41,5 δευτερόλεπτα, όπως προέκυψε από καμπύλη φωτός που αποκτήθηκε από παρατηρήσεις του Τσέχου αστρονόμου Πετρ Πράβετς στο Αστεροσκοπείο Όντρεγιοφ τον Ιανουάριο του 2006. Το πλάτος διακυμάνσεως της φωτεινότητας σε κάθε περιστροφή ήταν 0,33 του μεγέθους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκλο
Ανάκειο
Το Ανάκειο (αρχαία ελληνικά: Ἀνάκειον), επίσης γνωστό ως Ιερό των Διόσκουρων, ήταν ναός στην Αθήνα, κοντά στην Ακρόπολη, και αφιερωμένος στους Διόσκουρους, Κάστορα και τον Πολυδεύκη.
Ονομασία και Τοποθεσία
Η ονομασία του ναού προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη Ἄνακες (προερχόμενη από τη λέξη ἄνακτες, που σημαίνει «άρχοντας» ή «βασιλιάς»), η οποία αποδιδόταν ως τίτλος στους Διόσκουρους, Κάστορα και Πολυδεύκη, τους δίδυμους γιούς του Δία και της Λήδας, οι οποίοι ήταν ευρέως γνωστοί στην Αττική.
Η Παλαιά Αγορά, που προηγήθηκε της Αρχαίας Αγοράς, χρησιμοποιούνταν κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. και νωρίτερα ως σημείο συνάντησης, και αναφορές των Ανδοκίδη και Θουκυδίδη σε συναθροίσεις στο Ανάκειον το 415 και το 411 π.Χ. οδήγησαν τους μελετητές στο συμπέρασμα πως το Ανάκειον ίσως βρισκόταν σε μικρή απόσταση από τη Παλαιά Αγορά, πιθανώς στα ανατολικά της Ακρόπολης.
Διακόσμηση
Η διακόσμηση του Ανάκειου, σύμφωνα με τον Παυσανία, ανατέθηκε στους Μίκων και Πολύγνωτο. Ο πρώτος απεικόνισε τους Αργοναύτες, τους ακολούθους του Ιάσονα, με ιδιαίτερη προσοχή στον Άκαστο και τα άλογα του. Ο Πολύγνωτος απεικόνισε τον Βιασμό των Λευκιππιδών: τη βίαιη απαγωγή και γάμο της Φοίβης και της Ιλάειρας, θυγατέρων του Λεύκιππου, από τους Διόσκουρους. Αυτό το έργο ίσως ήταν αυτό που του έδωσε την Αθηναϊκή υπηκοότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ναοί της Αθήνας
3273 Ντρουκάρ
Ο Ντρουκάρ (Drukar) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή (την προς τον Δία) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 11,5. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναούτσνι της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή ενός εκ των πρώτων τυπογράφων στη Ρωσία και Ουκρανία, του Ιβάν Φιοντόροφ (16ος αι.), γνωστού απλώς ως «Ντρουκάρ» (= «τυπογράφος» στη ρωσική).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ντρουκάρ εκτιμάται σε 27,40 ± 0,09 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,067 ± 0,016. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Ντρουκάρ γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ντρουκαρ
3270 Ντάντλεϋ
Ο Ντάντλεϋ (Dudley) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 14,2. Ανακαλύφθηκε το 1982 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Κάρολυν Σουμέικερ και Σελτ Μπας, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του μηχανικού, εφευρέτη, επιχειρηματία και ευεργέτη Χ. Ντάντλεϋ Ράιτ (H. Dudley Wright).
Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, κατά το περιήλιό του ο Ντάντλεϋ τέμνει την τροχιά του πλανήτη Άρη, αν και δεν τον πλησιάζει πολύ, καθώς ο αστεροειδής αυτός έχει και μεγάλη κλίση τροχιάς ως προς την εκλειπτική, πάνω από 27 μοίρες.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Ντάντλεϋ είναι άγνωστα. Ο Ντάντλεϋ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 3 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Νταντλευ
Ηλεκτρονική μουσική
Η ηλεκτρονική μουσική είναι είδος μουσικής το οποίο χρησιμοποιεί ηλεκτρονικά μουσικά όργανα και γενικότερα ηλεκτρονική μουσική τεχνολογία για την παραγωγή της. Οι πρώτοι πειραματισμοί εμφανίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, ενώ στα τέλη του 20ού έγινε η κυρίαρχη μορφή μουσικής.
Κατηγοριοποίηση
Μια γενική διάκριση αυτού του μουσικού είδους, είναι ο ήχος ο οποίος παράγεται μέσω ηλεκτρομηχανικών μέσων όπως η ηλεκτρική κιθάρα, το τελαρμόνιο, και το όργανο Χάμοντ, και αυτός που παράγεται από τη χρήση ηλεκτρονικής και ψηφιακής τεχνολογίας όπως από ηλεκτρονικό υπολογιστή, πλήκτρα, και το θέρεμιν.
Ιστορία
μικρογραφία|Αφίσα όπου παρουσιάζεται η ηλεκτρονική μουσική συσκευή του [[Τελαρμόνιο|τελαρμονίου, 1907]]
Τα πρώτα στάδια
Οι πρώτες ηλεκτρονικές συσκευές για την αναπαραγωγή μουσικής -τελαρμόνιο- αναπτύχθηκαν στο τέλους του 19ου αιώνα, και σύντομα έπειτα τα μέλη του ιταλικού καλλιτεχνικού ρεύματος των φουτουριστών άρχισαν να πειραματίζονται με τις νέες αυτές ηχητικές κατευθύνσεις.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και του 1930, άρχισαν να παρουσιάζονται οι πρώτες μουσικές συνθέσεις για τα όργανα αυτά από μουσικούς, και κατά τη δεκαετία του 1940, γίνονταν πειραματισμοί με τις μαγνητοφωνήσεις των μελωδιών, αλλάζοντας την ταχύτητα περιστροφής των κυλίνδρων της κασέτας και επιταχύνοντας ή μειώνοντας τη συχνότητα της μουσικής αλλά και τη φορά της.
Οι εξελίξεις αυτές οδήγησαν στην ανάπτυξη της ηλεκτροακουστικής μουσικής ταινίας τη δεκαετία του 1940 σε Γαλλία και Αίγυπτο. Το είδος της musique concrète, δημιουργήθηκε στο Παρίσι το 1948 και βασίζονταν στον συνδυασμό ήχων από το φυσικό και από το βιομηχανικό περιβάλλον μαζί με επένδυση ηλεκτρονικών μελωδιών. Η πρώτη φορά που παράχθηκε μουσική αποκλειστικά με ηλεκτρονικά μέσα ήταν στη Γερμανία το 1953, ενώ ακολούθησαν και συνθέσεις στην Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και η αλγοριθμική σύνθεση μουσικής στην Αυστραλία κατά την ίδια δεκαετία.
Αύξηση της δημοτικότητας
Οι πρώτες μονοφωνικές ηλεκτρονικές συσκευές εμφανίστηκαν σε Αμερική και Ευρώπη στις αρχές του 1960, και κατά τη δεκαετία του 1970, οι ηλεκτρονικές μελωδίες άρχισαν να εμφανίζονται όλο και πιο συχνότερα στην ποπ μουσική με την εμφάνιση των μουσικών ειδών όπως η disco και η krautrock. Τη δεκαετία του 1980, η ηλεκτρονική μουσική ήταν κυρίαρχο συστατικό των περισσότερων τραγουδιών ποπ, κυρίως με τη χρήση πλήκτρων. Παράλληλα κατά την ίδια δεκαετία εμφανίστηκε και το πρότυπο MIDI για την ευρεία αναπαραγωγή μουσικών μελωδιών από ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Ιδιαίτερα στα τέλη του 1960, οι μουσικοί της ποπ και της ροκ, όπως οι Beach Boys και οι Beatles, άρχισαν να χρησιμοποιούν μουσικά όργανα όπως το θέρεμιν και το μέλλοτρον για τη συμπλήρωση των μουσικών συνθέσεων τους. Έως το τέλος της δεκαετίας, τα συνθεσάιζερ άρχισαν να χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο ιδιαίτερα στα μουσικά σχήματα της Progressive rock όπως οι Pink Floyd, Yes, Emerson, Lake & Palmer, και οι Genesis. Στην Ευρώπη ο ηλεκτρονικός ήχος χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από συγκροτήματα όπως οι Kraftwerk, Tangerine Dream, Can, και Faust, καθώς και μετέπειτα τον Μπράιαν Ίνο και τους Roxy Music
Το υβρίδιο της ηλεκτρονικής ροκ εμφανίστηκε και στην Ιαπωνία, με άλμπουμ όπως το Electric Samurai: Switched on Rock (1972) του Ισάο Τομίτα ο οποίος έκανε διασκευές γνωστών τραγουδιών της εποχής σε συνθεσάιζερ, αλλά και τον Οσάμου Κιτατζίμα και το άλμπουμ Benzaiten (1974). Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1970 εμφανίστηκαν μουσικοί οι οποίοι σημείωσαν μεγάλη επιτυχία και μετέπειτα άσκησαν ιδιαίτερα μεγάλη επιρροή όπως οι Ζαν Μισέλ Ζαρ, Βαγγέλης, και Τομίτα, οι οποίοι μαζί με τον Μπράιν Ίνο αποτέλεσαν τους κύριους εκπροσώπους της new age μουσικής.
Με την άφιξη της πανκ ροκ μουσικής, εμφανίστηκε και μια βασική μορφή της ηλεκτρονικής ροκ, με τα βρετανικά συγκροτήματα όπως οι Ultravox με το κομμάτι του 1977 με τίτλο Hiroshima Mon Amour, ο Γκάρι Νιούμαν, οι Depeche Mode, και οι Human League, ή οι Yellow Magic Orchestra από την Ιαπωνία. Συγκεκριμένα οι Yellow Magic Orchestra πρωτοπόρησαν στην εισαγωγή της Synthpop με το άλμπουμ Yellow Magic Orchestra του 1978 καθώς και το Solid State Survivor του 1979.
Η ανάπτυξη της τεχνολογίας ήχου MIDI και γενικότερα του ψηφιακού ήχου, έκανε την αναπαραγωγή και σύνθεση των μουσικών μελωδιών πολύ ευκολότερη. Έτσι ήρθε και η ανάπτυξη της Synthpop, χαρακτηριστικής μουσικής της δεκαετίας του 1980 η οποία υιοθετήθηκε από το μουσικό κίνημα των Νέων Ρομαντικών όπως οι Duran Duran, Spandau Ballet, Pet Shop Boys, A Flock of Seagulls, Culture Club, Talk Talk, Japan, και Eurythmics, παρομοίως όμως και οι πρωτοεμφανιζόμενοι ρυθμοί της ραπ και χιπ χοπ μουσικής βασίστηκαν σε ηλεκτρονικούς ήχους οι οποίοι απέδιδαν διάφορες κλίμακες των κρουστών και μπάσων ήχων. Η Synthpop χρησιμοποιούσε συχνά το συνθεσάιζερ ως το μόνο μουσικό όργανο αντικαθιστώντας όλα τα υπόλοιπα, μέχρι που η τάση αυτή άρχισε να χάνει δημοτικότητα από τα μέσα της δεκαετίας του 80 και έπειτα.
Δεκαετία του 1990 και έπειτα
μικρογραφία|Αίθουσα με φωτορυθμικό φωτισμό συνοδεία της ηλεκτρονικής μουσικής του είδους [[Hardstyle]]Με το κόστος της τεχνολογίας να χαμηλώνει, η επέκταση της ηλεκτρονικής μουσικής συνεχίστηκε και διευρύνθηκε και κατά τη δεκαετία του 1990, με είδη μουσικής όπως τέκνο, ρέιβ και trance.
Πέρα από τα παλαιά τεχνολογικά μέσα όπως το ραδιόφωνο και τις έντυπες εκδόσεις μουσικών περιοδικών, η μουσική εξαπλώθηκε και από τα νεότερα μέσα όπως ιστότοπους αφιερωμένους στη μουσική αυτή, και η αυξανόμενη δημοτικότητα προκάλεσε το ενδιαφέρον της μουσικής βιομηχανίας ως προς την προώθηση και επένδυση στα νέα αυτά μουσικά υποείδη.
Τα τεχνολογικά μέσα μέσω των οποίων μπορεί να δημιουργηθεί ηλεκτρονική μουσική είναι πλέον διαθέσιμα σε αφθονία, ιδίως σε ότι αφορά το μουσικό λογισμικό για την παραγωγή μουσικής σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Η ηλεκτρονική μουσική αποτελείται πλέον από πάρα πολλά είδη και υποείδη, τα οποία εκτείνονται από την πειραματική ηλεκτρονική μουσική έως την ηλεκτρονική χορευτική μουσική, και ως γενικότερο είδος μουσικής αποτελεί το κυρίαρχο είδος, σε αντίθεση με τις παλαιότερες εποχές πριν τη δεκαετία του 1980 όπου αποτελούσε εξεζητημένο τύπο.
Σφηνακοδοντίδες
Οι Σφηνακοδοντίδες είναι μία οικογένεια ανεπτυχμένων, σαρκοφάγων πελυκόσαυρων με μικρό έως μεγάλο μέγεθος που έζησε στην αρχή και το μέσο της πέρμιας περιόδου. Οι πρωτόγονες μορφές σφηνακοδοντίδων, όπως ο Απτόδους ήταν γενικά μικρά σε μέγεθος (60 cm έως 1 μέτρο), αλλά στο τελευταίο μέρος της αρχής του πέρμιου έγιναν σταδιακά μεγαλύτερα (3 μέτρα ή και μεγαλύτερα), για να γίνουν τα κορυφαία αρπακτικά του περιβάλλοντός τους. Απολιθώματά τους έχουν βρεθεί μόνο στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
Χαρακτηριστικά
Το κρανίο είναι μακρύ, βαθύ και στενό, μία προσαρμογή για πιο δυνατούς μύες των σαγονιών. Τα μπροστινά δόντια είναι μεγάλα και μοιάζουν με στιλέτα, ενώ τα πλαϊνά δόντια είναι πολύ μικρότερα (εξού και το όνομα του γένους διμετρόδοντας).
Πολλά μεγάλα και εξελιγμένα μέλη των σφηνακοδοντίδων (ο Κτενοσπόνδυλος, ο Σφηνακόδοντας, ο Σεκοδοντόσαυρος και ο Διμετρόδοντας) ξεχωρίζουν από το ψηλό ιστίο στην πλάτη τους, που αποτελείται από επιμηκισμένους σπόνδυλους, και που όταν ζούσαν πρέπει να καλυπτόταν από δέρμα και αιμοφόρα αγγεία και λογικά λειτουργούσε σαν θερμορυθμιστική κατασκευή. Όμως το ιστίο δεν φαίνεται να είναι απαραίτητο για όλα αυτά τα ζώα, καθώς κάποιες ομάδες δεν είχαν εξελίξει αυτό το ιστίο.
Ταξινόμηση
Οι Σφηνακοδοντίδες είναι στην πραγματικότητα παραφυλετική οικογένεια, καθώς αυτά τα ζώα αποτελούν το συνδετικό κρίκο που ενώνει τα πρωτόγονα συναψίδια με τα πρώτα θηριαψιδωτά. Ο κλάδος Σφηνακοδόντια χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει την ομάδα που περιλαμβάνει τους σφηνακοδοντίδες και όλους τους απογόνους τους (μαζί με τα θηλαστικά), ενώ οι Σφηνακοδοντίδες είναι μόνο οι ειδικευμένοι πελυκόσαυροι, και όχι πιο πρωτόγονα μέλη όπως ο Απτόδους, η Παλαιοχαττέρια, ο Παντελόσαυρος και η Κουτλέρια. Ο κλάδος Σφηνακοδοντείδεα χρησιμοποιείται από τους Laurin και Reisz 1997 για να προσδιορίσει τον πιο πρόσφατο πρόγονο των Σφηνακοδοντίδων και των Θηριαψιδωτών και όλους τους απογόνους τους, και καθορίζεται από ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό του κρανίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναψιδωτά
Σύνδρομο Μπάλερ-Τζέρολντ
Το σύνδρομο Μπάλερ-Τζέρολντ, ΣΜΤ (αγγλικά: Baller – Gerold Syndrome, BGS) είναι σπάνιο γενετικό σύνδρομο που περιλαμβάνει πρόωρη σύντηξη των οστών του κρανίου και δυσπλασίες των οστών του προσώπου, του αντιβράχιου και των χεριών. Τα συμπτώματα του συνδρόμου Μπάλερ-Τζέρολντ αλληλεπικαλύπτονται με χαρακτηριστικά μερικών άλλων γενετικών διαταραχών: σύνδρομο Ρότμουντ-Τόμσον και σύνδρομο Ραπαντιλίνο. Ο επιπολασμός (συχνότητα εμφάνισης) του ΣΜΤ είναι άγνωστος, καθώς υπήρξαν μόνο μερικές αναφερόμενες περιπτώσεις, αλλά εκτιμάται ότι είναι μικρότερος από 1 στο εκατομμύριο. Το όνομα του συνδρόμου προέρχεται από τους ερευνητές Μπάλερ και Τζέρολντ που ανακάλυψαν τις τρεις πρώτες περιπτώσεις.
Πρώτες ενδείξεις και συμπτώματα
αριστερά|μικρογραφία| Το στεφανιαίο ράμμα Τα πιο συνηθισμένα και καθοριστικά χαρακτηριστικά του ΣΜΤ είναι η κρανιοσύνθεση και η ανεπάρκεια ακτινικών ακτίνων. Οι παρατηρήσεις αυτών των χαρακτηριστικών επιτρέπουν τη διάγνωση του ΣΜΤ, καθώς αυτά τα συμπτώματα χαρακτηρίζουν το σύνδρομο. Η κρανιοσύνθεση περιλαμβάνει την προ-ώριμη σύντηξη οστών στο κρανίο. Η στεφανιαία κρανιοσύνθεση που παρατηρείται συνήθως σε ασθενείς με ΣΜΤ έχει ως αποτέλεσμα τη σύντηξη του κρανίου κατά μήκος του στεφανιαίου ράμματος. Λόγω των αλλαγών στον τρόπο με τον οποίο τα οστά του κρανίου συνδέονται μεταξύ τους, τα άτομα με ΣΜΤ αναπτύσσουν ασυνήθιστο σχήμα κεφαλής, γνωστό ως βραχυκεφαλία. Χαρακτηριστικά που παρατηρούνται συνήθως σε άτομα με στεφανιαία κρανιοσύνθεση είναι τα διογκωμένα μάτια, οι ρηχές οπές των ματιών και το προεξέχον μέτωπο. Η ανεπάρκεια ακτινικών ακτίνων είναι ένα άλλο κλινικό χαρακτηριστικό των ατόμων με ΣΜΤ, και έχει ως αποτέλεσμα την υποανάπτυξη (υποπλασία) ή την απουσία ( απλασία ) των οστών στα χέρια και τα χέρια. Αυτά τα οστά περιλαμβάνουν την ακτίνα, τα καρπιαία οστά που σχετίζονται με την ακτίνα και τον αντίχειρα. Η ολιγοδακτυλία μπορεί επίσης να προκύψει από ανεπάρκεια ακτινικών ακτίνων, που σημαίνει ότι κάποιος με ΣΜΤ μπορεί να έχει λιγότερα από πέντε δάχτυλα. Ανεπάρκεια ακτινωτών ακτίνων που σχετίζεται με σύνδρομα (όπως ΣΜΤ) εμφανίζεται αμφίδρομα, επηρεάζοντας και τους δύο βραχίονες.
Μερικά από τα άλλα κλινικά χαρακτηριστικά που μερικές φορές σχετίζονται με αυτή τη διαταραχή είναι η καθυστέρηση της ανάπτυξης και το ποικιλόδερμα. Αν και η παρουσίαση του ΣΜΤ μπορεί να διαφέρει μεταξύ των ατόμων, αυτά τα χαρακτηριστικά παρατηρούνται συχνά. Τα άτομα με ΣΜΤ μπορεί να έχουν διακοπή της ανάπτυξης, κοντό ανάστημα και προβλήματα στις επιγονατίδες. Το ποικιλόδερμα μπορεί επίσης να υπάρχει σε άτομα με αυτό το σύνδρομο, πράγμα που σημαίνει ότι το δέρμα τους μπορεί να έχει περιοχές υπερχρωματισμού και υποχρωματισμού, ή περιοχές όπου λείπει το δέρμα ( ατροφία ).
Γενεσιολογία
Το σύνδρομο Μπάλερ-Τζέρολντ προκαλείται από μετάλλαξη στο γονίδιο RECQL4 που βρίσκεται στο χρωμόσωμα 8p24. Οι μοριακές γενετικές δοκιμές που χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό μεταλλάξεων στο γονίδιο RECQL4 περιλαμβάνουν στοχευμένη ανάλυση παραλλαγών και ανάλυση αλληλουχίας ολόκληρης της κωδικοποιητικής περιοχής του γονιδίου. Αυτές οι μέθοδοι αναζητούν αλλαγές στην ακολουθία που κωδικοποιεί το RECQL4, καθώς η επιβλαβής μετάλλαξη στο γονίδιο θα αλλάξει την πρωτεΐνη και θα διακόψει την τυπική λειτουργία της. Το RECQL4 είναι ένα γονίδιο που κωδικοποιεί μια ελικάση DNA στην οικογένεια ελικάσης RecQ. Οι ελικάσες εμπλέκονται με το ξετύλιγμα του DNA κατά την προετοιμασία της αντιγραφής και της επισκευής του DNA.
Το σύνδρομο αυτό κληρονομείται σε ένα αυτοσωματικό υπολειπόμενο πρότυπο κληρονομιάς, που σημαίνει ότι ένα προσβεβλημένο παιδί πρέπει να έχει λάβει ένα μεταλλαγμένο αλληλόμορφο από κάθε γονέα για να εμφανίσει το σύνδρομο. Φορέας χαρακτηρίζεται κάποιος που έχει ένα μεταλλαγμένο αλληλόμορφο αλλά δεν έχει συμπτώματα. Εάν και οι δύο γονείς είναι φορείς, υπάρχει πιθανότητα 25% το παιδί να έχει ΣΜΤ. Υπάρχει επίσης 50% πιθανότητα το παιδί να έχει ένα μεταλλαγμένο αντίγραφο (να είναι φορέας) και να είναι ασυμπτωματικό και 25% πιθανότητα το παιδί να είναι ασυμπτωματικό και όχι φορέα. Για να έχει κάποιος ΣΜΤ, πρέπει να έχει δύο μεταλλαγμένα αντίγραφα του γονιδίου. Οι ενήλικες μπορούν να ακολουθήσουν γενετική συμβουλευτική για να κατανοήσουν το σύνδρομο, καθώς και τους κινδύνους και τις επιλογές σχετικά με τον οικογενειακό προγραμματισμό.
Θεραπεία
Ενώ δεν υπάρχει θεραπεία για το ΣΜΤ, τα συμπτώματα μπορούν να αντιμετωπιστούν καθώς αυτά προκύπτουν. Η χειρουργική επέμβαση λίγο μετά τη γέννηση μπορεί να επιδιορθώσει την κρανιοσύνωση, καθώς και ελαττώματα στα χέρια, ώστε να υπάρχει λειτουργικότητα. Υπάρχουν κίνδυνοι που σχετίζονται με τη μη θεραπεία της κρανιοσύνθεσης, επομένως απαιτείται συχνά χειρουργική επέμβαση για τον διαχωρισμό και την αναμόρφωση των οστών. Επειδή οι ασθενείς με μετάλλαξη RECQL4 ενδέχεται να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου, συνιστάται παρακολούθηση.
Pons Sublicious
Η Pons Siblicius (Pons Sublicius) (στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί και ως Πασσαλόπηκτη γέφυρα), είναι η παλαιότερη γνωστή γέφυρα του ποταμού Τίβερη στη Ρώμη και ένα από τα πρώτα δημόσια έργα της πόλης.
Βρίσκεται κοντά στην Αγορά των Βοοειδών απέναντι από τη νήσο Τιβερίνα, στους πρόποδες του Αβεντίνου λόφου. Σύμφωνα με την παράδοση η κατασκευή της παραγγέλθηκε από τον θρυλικό βασιλιά της αρχαίας Ρώμης, Άνκο Μάρκιο γύρω στο 642 π.Χ., κατά προσέγγιση. Ο Μάρκιος ήθελε να συνδέσει τον πρόσφατα οχυρωμένο Ιανίκουλο λόφο της ετρουσκικής πλευράς με την υπόλοιπη Ρώμη, μεγαλώνοντας το προϋπάρχον πέρασμα που υπήρχε εκεί.
Κάτω Μερόπη Ιωαννίνων
Η Κάτω Μερόπη είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Pons Sublicious
Η κατασκευή
μικρογραφία|275x275εσ|αριστερά|Σχέδιο του [[1896 από τον Φρήντριχ Πόλακ. Η Pons Sublicious αναπαρίσταται, λανθασμένα, σαν προβλήτα. Ωστόσο το σχέδιο παραμένει ακριβές ως προς τις κύριες λεπτομέρειες. Ο παρατηρητής στέκεται στη Βία Οστιένσις στους πρόποδες του Aβεντίνου, που βρίσκεται στην πλάτη του. Το ποτάμι ρέει προς το μέρος του. Το πέτρινο γεφύρι είναι η Πόντε Εμίλιο. Τα Σέρβια Τείχη πηγαίνουν κατά μήκος της όχθης του ποταμού, ενώ φαίνεται και η Πόρτα Τριγκεμίνα (με τα τρεις πύλες της). Πίσω από την πύλη είναι η Αγορά των Βοοειδών. Στο προσκήνιο βρίσκονται οι αποβάθρες.  Το άνοιγμα της Μεγάλης Αποχέτευσης βρίσκεται ανάμεσα στις αποβάθρες και την λίθινη γέφυρα. Στη σκηνή δεσπόζει ο Καπιτωλίνος λόφος, με τον ναό του Δία.]]
Κάτω Μερόπη Ιωαννίνων
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Κάτω Μερόπη βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία σε απόσταση 61 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα, 27 χλμ. ΒΔ. από το Καλπάκι (έδρα του Δήμου) και 17 χλμ. ΝΑ. από τον συνοριακό σταθμό Δρυμάδων. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 750 μέτρων, στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του όρους Δούσκο (Νεμέρτσικα), στην ευρύτερη περιοχή της κοιλάδας του Άνω Γορμού που ξεκινά από τον Κακόλακκο μέχρι το Κεφαλόβρυσο και ιστορικά ανήκει στα χωριά του Πωγωνίου.
Pons Sublicious
Η κατασκευή
Ο θρύλος λέει ότι η γέφυρα ήταν κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από ξύλο. Το όνομα προέρχεται από το λατινικό pons, pontis, «γέφυρα» και το επίθετο sublicius, «στηριζόμενη σε πασσάλους», από την αρχική λέξη sublicae, «πάσσαλοι». Καθώς το sublica σήμαινε οξύ εργαλείο, το sublicae σημαίνει μυτεροί στύλοι, δηλαδή η γέφυρα στηριζόταν σε πασσάλους, που είχαν τοποθετηθεί στην κοίτη του ποταμού.
Η γέφυρα ξανακτίστηκε επανειλημμένα. Η ημερομηνία της οριστικής εξαφάνισής της δεν είναι γνωστή, αλλά δεν είναι στην κλασική εποχή. Η Βία Λατίνα περνούσε από τη γέφυρα και συνδεόταν με τη Βία Κάσσια, μία οδό κτισμένη επάνω από έναν παλαιό ετρουσκικό δρόμο, που οδηγούσε στη πόλη των Βήιων. Η γέφυρα ήταν αγαπημένη καταφυγή για επαίτες, που κάθονταν επάνω της και ζητούσαν ελεημοσύνη, εξ ου και η λατινική έκφραση κάποιος της γέφυρας (aliquis de ponte) για έναν επαίτη.
Κάτω Μερόπη Ιωαννίνων
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Στην ευρύτερη περιοχή της κοιλάδας έχουν εντοπιστεί ακροπόλεις, αμυντικά συγκροτήματα, νεκρικοί χώροι και μνημεία, γι΄ αυτό και έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος. Σημαντικά θρησκευτικά αξιοθέατα, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία είναι στα δυτικά του χωριού το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου του 17ου αιώνα, στην νοτιοανατολική είσοδό του η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου του 16ου αιώνα και η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου του 15ου αιώνα.
Pons Sublicious
Η κατασκευή
Η γέφυρα ήταν απέναντι από τη Πόντε Εμίλιο, μία καλή, λίθινη γέφυρα, με την οποία μερικές φορές συγχέεται. Μεταξύ των δύο, η Μέγιστη Αποχέτευση (Cloaca Maxima), διοχετευόταν στον Τίβερη.
Κάτω Μερόπη Ιωαννίνων
Ιστορία
Η περιοχή υπήρξε τόπος κατοίκησης των αρχαίων Μολοσσών (από τον 11ο αιω. π.Χ.) οι οποίοι τον 4ο με 3ο αιώνα π.Χ. ίδρυσαν στην Ήπειρο το κράτος των Μολοσσών. Την ύστερη βυζαντινή περίοδο δημιουργήθηκε ένα βυζαντινό κεφαλοχώρι με όνομα μεταβαλλόμενο (Βέρτζιανη – Φραστανά), το οποίο τους δύο πρώτους αιώνες της τουρκοκρατίας (1431 – 1625) παρουσίασε αρκετή ανάπτυξη αλλά στα τέλη του 17ου αιώνα καταστράφηκε χωρίς όμως να ερημωθεί. Στα μέσα του 19ου αιώνα αριθμούσε περίπου 300 κατοίκους που οι περισσότεροι μετανάστευσαν στην Κωνσταντινούπολη και άρχισε να σημειώνεται ανοδική πορεία. Στις αρχές του αιώνα συμμετέχει στις δραστηριότητες της Φιλικής Εταιρίας ενώ εκπρόσωπος των Φραστανών το 1854 συμμετείχε στη σύσκεψη της Βήσσανης που οργάνωσε εξέγερση στο Πωγώνι εναντίον των Τούρκων με εντολή του Θεοδωράκη Γρίβα.
Διοικητικά
Η παλιά του ονομασία, από την τουρκοκρατία είναι Φραστανά και έτσι αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της τότε ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Κάτω Μερόπη το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Κάτω Μερόπης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Άνω Πωγωνίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 84 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Pons Sublicious
Ο Οράτιος Κόκλης στη γέφυρα
Ο θρύλος του Πόπλιου Οράτιου Κόκλη στη γέφυρα εμφανίζεται σε πολλούς κλασικούς συγγραφείς, κυρίως στον Λίβιο.
Κοτυλόρυγχος
Ο Κοτυλόρυγχος ήταν ένα μεγάλο θηλαστικόμορφο ερπετό (ή πιο σωστά συναψιδωτό) που έζησε στο νότιο μέρος αυτού που σήμερα είναι η Βόρεια Αμερική στην αρχή και το μέσο της πέρμιας περιόδου, πριν 265 εκατομμύρια χρόνια. Ο κοτυλόρυνχος είναι ένα από τα πιο γνωστά συναψίδια της οικογένειας κασείδες, που στην τάξη των πελυκοσαύριων. Οι κοτυλόσαυροι ήταν οι μεγαλύτεροι πελυκόσαυροι και χερσαία φυτοφάγα όταν ζούσαν με μήκος μέχρι 6 μέτρα και βάρος 2 τόνους, και χάρις στο μέγεθός τους δεν φοβόντουσαν κανένα σαρκοφάγο. Είχε δυσανάλογα μικρό κεφάλι και σχήμα βαρελιού.
Pons Sublicious
Ο Οράτιος Κόκλης στη γέφυρα
Μετά την ανατροπή της ρωμαϊκής μοναρχίας το 509 π.Χ., την εξορία της βασιλικής οικογένειας και του βασιλιά Λεύκιου Ταρκύκιου του Υπερήφανου και την ίδρυση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, ο Tαρκήνιος ζήτησε στρατιωτική βοήθεια, για να ανακτήσει τον θρόνο από τον Ετρούσκο βασιλιά του Κλούζιου (Clusium), τον Λαρς Πορσένα (Lars Porsena). Ο Πορσένα οδήγησε τον στρατό του εναντίον της Ρώμης το 508 π.Χ. Η μάχη πήγε άσχημα για τους Ρωμαίους και ο στρατός των Ετρούσκων ανέβηκε προς τη γέφυρα. Οι Ρωμαίοι αρχικά υποχώρησαν. Ωστόσο ο Οράτιος, με τη βοήθεια του Σπούριου Λάρκιου και του Τίτου Ερμίνιου Ακιλίνου, προσπάθησε να κερδίσει χρόνο και να σταματήσει την επίθεση, υπερασπιζόμενος το αντίθετο άκρο της γέφυρας, ενώ οι Ρωμαίοι στρατιώτες έσπαζαν τη γέφυρα.
Κοτυλόρυγχος
Πηγές
Κατηγορία:Συναψιδωτά
Pons Sublicious
Ο Οράτιος Κόκλης στη γέφυρα
Στη σύγχρονη αγγλική λογοτεχνία, η ιστορία του Οράτιου στη γέφυρα διηγήθηκε ξανά από τον Tόμας Μπάμπινγκτον Μακώλεϋ στο ποίημά του Οράτιος, που δημοσιεύτηκε ως μέρος των Επίπεδα της Αρχαίας Ρώμης (1842).