cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάγος
Παραγωγή - Χρήση
thumb|right|250px|Πάγος στο ποτάμι Σε πολλές χώρες ο φυσικός πάγος λιμνών και ποταμών κόβεται με ειδικά πριόνια για βιομηχανική χρήση όπου μεταφέρεται σε ειδικές υπόγειες αποθήκες, ή αρχαιότερα σε σπήλαια προκειμένου να χρησιμοποιηθεί σε άλλη εποχή. Ακόμα και στην Αθήνα, πριν τη δημιουργία των Παγοποιείων, ο πάγος που επωλείτο το καλοκαίρι φυλασσόταν στις Λάκκες της Πάρνηθας. Όμως ακόμα και σήμερα, σε πολλές ορεινές περιοχές χρησιμοποιείται φυσικός πάγος.
Το μεγαλύτερο όμως ποσοστό του χρησιμοποιούμενου σήμερα πάγου, προέρχεται από βιομηχανικές ψυκτικές μονάδες στις οποίες γίνεται εκμετάλλευση του παραγόμενου ψύχους από τη ταχεία εξάτμιση αερίων (αμμωνίας, ανθρακικού οξέος, Φρέον κ.λ.π.) που διατηρούνται σε υγρή κατάσταση, λόγω εξαιρετικά χαμηλών θερμοκρασιών. Με την χρήση τους, ψύχεται διάλυμα άλατος ή χλωριούχου ασβεστίου που ο βαθμός τήξης αυτών είναι χαμηλότερος του μηδενός, λόγω του διαλυμένου άλατος. Στη συνέχεια, το ψυχρό αυτό διάλυμα ψύχει δοχεία που περιέχουν καθαρό νερό που βαθμηδόν στερεοποιείται σε συμπαγή πάγο (παγοκολώνες).
Τα τελευταία όμως χρόνια η κατανάλωση πάγου συνεχώς περιορίζεται, αφού συνεχώς επεκτείνεται η διάδοση των ηλεκτρικών παγομηχανών, σε βαθμό που και κάθε οικιακό μεγάλο ψυγείο να παράγει τεμάχια πάγου.
Η χρήση του πάγου απαντάται κυρίως στη διατήρηση τροφίμων, ιδίως αλιευμάτων, στη βιομηχανία χρωμάτων, στην ιατρική, στη ζυθοποιία, σε εργοστάσια παραφίνης κ.λ.π. Για τη διατήρηση μεταφερομένων αγαθών, υφίστανται σήμερα ειδικά οχήματα ψυγεία, αλλά και πλοία ψυγεία με τεράστιες ψυκτικές μηχανές.
Ο αθλητισμός στον πάγο
Η Παγοδρομία είναι γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο αθλητισμός στον πάγο συνήθως απαιτεί παγοπέδιλα και εξασκείται συνήθως σε τεχνητό πάγο σε παγοδρόμια. Αθλήματα στον πάγο περιλαμβάνουν το Καλλιτεχνικό πατινάζ, την παγοδρομία ταχύτητας, το Χόκεϊ επί πάγου και το Κέρλινγκ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νερό Κατηγορία:Κατάσταση της ύλης
Αναστασιούπολις - Περιθεώριον
thumb|right|320px|Πύργος οχύρωσης: Αναστασιούπολις - Περιθεώριον. Ο αρχαιολογικός χώρος Αναστασιούπολις - Περιθεώριον βρίσκεται νοτιοανατολικά του χωριού Αμαξάδες στο Νομό Ροδόπης στη Θράκη. Σήμερα εκεί σώζονται ερείπια οχυρώσεων της αρχαίας πόλης Αναστασιούπολης (5ος - 9ος αιώνας) και του Περιθεωρίου (9ος αιώνας και μετά) τα οποία χρονολογούνται από τα παλαιοχριστιανικά και μέχρι και τα βυζαντινά χρόνια. Επί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η οχύρωση ήταν γνωστή ως Μπουρού Καλέ (Τουρκικά: Το κάστρο της Μπουρού - δηλαδή το κάστρο της Βιστωνίδας λίμνης). Η αρχαία πόλη αποτελούσε σημαντικό λιμάνι του Αιγαίου (μέσω της λίμνης Βιστωνίδας). Αρχικά η πόλη ονομαζόταν Αναστασιούπολις και στη συνέχεια πήρε το όνομα Περιθεώριον, ενώ υπάρχει και η θεωρία ότι είναι δύο πόλεις ξεχωριστές.
Σήμερα σώζονται ερείπια των τειχών τα οποία έχουν κάτοψη ακανόνιστου τραπεζίου με την μεγαλύτερη πλευρά νοτίως. Σώζονται επίσης πύργοι κυκλικοί και τετράγωνοι (τέσσερις στην βόρεια και νότια πλευρά και δύο στην δυτική και ένα στην ανατολική πλευρά). Στην νότια πλευρά, στην κύρια τοξωτή πύλη που οδηγεί στο λιμάνι, σώζονται μονογράμματα των Παλαιολόγων (περιόδου 1341).
Αναστασιούπολις
Η πόλη βρίσκεται σε εύφορη περιοχή βορείως της λίμνης Βιστωνίδας και στην ομηρική εποχή θεωρούνταν ότι εκεί έβοσκαν τα άλογα του Διομήδη, γι αυτό και στα ρωμαϊκά οδοιπορικά ο σταθμός στην εκεί περιοχή λεγόταν Stabulo Diomedis. Η πόλη περιγράφεται τον 6ο αιώνα από τον ιστορικό Προκόπιο. Το όνομα Αναστασιούπολις, κατά τον Καντακουζηνό, πήρε από τον αυτοκράτορα Αναστάσιο Α' (491-518) ο οποίος ξεκίνησε τα οχυρωματικά έργα εκεί. Στην συνέχεια ο Ιουστινιανός Α' έκτισε παράλιο τείχος στη λίμνη Βιστωνίδα αλλά και τείχος μέχρι τους πρόποδες της οροσειράς της Ροδόπης, με σκοπό τον έλεγχο της αρχαίας Εγνατίας οδού. Ο Ιουστινιανός έφτιαξε και υδραγωγείο το οποίο μετέφερε νερό από τη Ροδόπη στην πόλη. Η πόλη αποτελούσε, μέσω της λίμνης Βιστωνίδας, σημαντικό λιμάνι στο Αιγαίο. Η επισκοπή της Αναστασιουπόλεως υπόκειταν στη μητρόπολη της Τραϊανουπόλεως από τον 7ο μέχρι τον 12ο αιώνα.
Περιθεώριον
Κατά τον 9ο αιώνα χρησιμοποιείται το όνομα Περιθεώριον και το οχύρωμα αποκτά στρατηγική σημασία τον έλεγχο της περιοχής. Σύμφωνα με το Βυζαντινό Λεξικό της Οξφόρδης η ταύτιση της Αναστασιούπολης με το Περιθεώριον είναι εσφαλμένη και οφείλεται στον Καντάκ, ιστορικό του 14ου αιώνα, ο οποίος αναφέρει ότι η Αναστασιούπολις μετονομάστηκε σε Περιθεώριον από τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο. Σύμφωνα με τις σημειώσεις του πατριάρχη Νικολάου Α΄ Μυστικού η πόλη Περιθεώριον ήταν γνωστή νωρίτερα ως ξεχωριστή πόλη από την Αναστασιούπολη, με ξεχωριστή επισκοπή.
Τον 11ο αιώνα το Περιθεώριον ήταν αγροτική πόλη. Το 1203 ο Καλογιάν της Βουλγαρίας διεξήγαγε επιδρομή στην περιοχή, καταστρέφοντας την πόλη αυτή όπως και τη γειτονική Μαξιμιανούπολη, και μετεγκατέστησε τους κατοίκους της στις όχθες του ποταμού Δούναβη. Στην συνέχεια η πόλη παρακμάζει. Το 1341 ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Γ' Παλαιολόγος επισκεύασε την οχύρωση και η πόλη μετά το θάνατό του το 1341 αναβαθμίστηκε σε μητρόπολη. Το 1342-3 ο Καντακουζηνός δεν κατάφερε να καταλάβει την πόλη η οποία αργότερα έπεσε στα χέρια του, βουλγαρικής καταγωγής, στασιαστή βυζαντινού στρατιωτικού Μομιτζίλου. Στις 7 Ιουλίου 1345 έξω από τα τείχη της πόλης έλαβε χώρα η μάχη μεταξύ του Μομιτζίλου και των συνασπισμένων βυζαντινών και οθωμανικών δυνάμεων του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού και του Ουμούρ Μπέη από το εμιράτο του Αϊδινίου. Η μάχη είναι γνωστή ως η Μάχη στο Περιθεώριον όπου νίκησαν δυνάμεις του συνασπισμού και σκοτώθηκε ο Μομιτζίλος. Αργότερα η πόλη έπεσε στα χέρια του Ματθαίου, υιού του Καντακουζηνού. Το Περιθεώριον είναι από τις τελευταίες πόλεις της Θράκης που κατελήφθησαν από τους Οθωμανούς. Το 1422 την πόλη την κατείχε ο Οθωμανός Σουλτάνος Μουράτ Β' ο οποίος την χάρισε στον Γενοβέζο σύμμαχό του Ιωάννη Αδούρνο (ιταλικά: Giovanni Adorno). Έως τα μέσα του 17ού αιώνα, το Περιθεώριον παρότι παρηκμασμένο φαίνεται να κατοικείτε, όπως αναφέρει και ο Οθωμανός περιηγητής Evliya celebi.
Μονή Σκαφιδιάς
Η γυναικεία Ιερά Μονή Σκαφιδιάς είναι Ορθόδοξο Ελληνικό μοναστήρι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου και βρίσκεται στον Νομό Ηλείας, στην Τοπική Κοινότητα Σκαφιδιάς, στα 12 χλμ. έξω από την πόλη του Πύργου. Υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης.
Ιστορικά στοιχεία - Παράδοση
Το μοναστήρι της Παναγίας της Σκαφιδιώτισσας ή Σκαφιδιάς, από την οποία πήρε το όνομα, χτίστηκε περίπου τον 10ο αιώνα μ.Χ. δίπλα από τα καταγάλανα νερά του Ιονίου, στις εκβολές του ποταμού Ιάρδανου. Έκθαμβος θα μείνει ο επισκέπτης αντικρίζοντας από μακριά το μεσαιωνικό φρούριο που το περιστοιχίζει. Εκτός από την αξιόλογη αρχιτεκτονική του έχει και πολλούς θρησκευτικούς και ιστορικούς θησαυρούς όπως: Ιερά σκεύη, άμφια, λειψανοθήκες, στολές, όπλα, εικόνες, νομίσματα, αναθήματα και το λάβαρο της Μονής από χειροκέντητη εικόνα με αφιέρωση στην Παναγία. Σημαντικό είναι το αρχείο της Μονής και η βιβλιοθήκη με πολλά χειρόγραφα βιβλία, που αναφέρονται  σε λειτουργικά, μουσικά, αγιογραφικά και άλλα θέματα, αλλά και στην ιστορία της Μονής και τη συμμετοχή της στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Γενικά στοιχεία
Η τέως Ηγουμένη Μοναχή Μακαρία Αναστασοπούλου απεβίωσε στις 12 Ιανουαρίου 2016.
Νέα Ηγουμένη της Μονής Σκαφιδιάς είναι η μοναχή Μακαρία Ευστρατίου (Μακαρία β')
Φωτογραφίες εξωτερικών συνδέσμων
Σ Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Θόδωρος Ζάκκας
Ο Θόδωρος Ζάκκας (γένν. 1965) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε στον Πανιώνιο και το βελγικό πρωτάθλημα.
Βιογραφικό
Ο Θόδωρος Ζάκκας γεννήθηκε στις 11-12-1965 στο Βέλγιο. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην επίθεση συνήθως ως δεξί εξτρέμ. Έπαιξε στην ομάδα του Πανιώνιου στα τέλη της δεκαετίας του '80 και στις αρχές της δεκαετίας του '90. Διακρινόταν για την ταχύτητά του και την ντρίμπλα του.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της ΡΣΚ Άντερλεχτ, στην οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στη συνέχεια αγωνίστηκε ως δανεικός στην Άαλστ ως το καλοκαίρι του 1988, που ήρθε στον Πανιώνιο.
Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης έμεινε τρεις σεζόν. Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1989. Αφού απέκλεισε τον ΠΑΟΚ με 0-2, 3-0 και την Λάρισα με 2-0, 0-0, στον τελικό ηττήθηκε από τον ΠΑΟ με 3-1. Ο Ζάκκας σημείωσε το μοναδικό γκολ του Πανιωνίου στο 36΄, ισοφαρίζοντας προσωρινά τον αγώνα.
Το 1991 επέστρεψε στο Βέλγιο, όπου αγωνίστηκε μερικές σεζόν. Στη συνέχεια επέστρεψε στο ελληνικό πρωτάθλημα κι έπαιξε στις ομάδες της Καλαμάτας και της Χαλκίδας.
Σήμερα ζει στο Βέλγιο, όπου εργάζεται ως ανιχνευτής ταλέντων (σκάουτερ).
Στην Εθνική
Ο Θόδωρος Ζάκκας υπήρξε τρεις φορές διεθνής με την εθνική ομάδα, το 1989-90. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά ήταν στις 25/10/1989 στον εκτός έδρας ισόπαλο 1-1 αγώνα με την Ουγγαρία, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 46΄. Για τελευταία φορά αγωνίστηκε με την εθνική στις 28/3/1990 στον εντός έδρας φιλικό αγώνα με το Ισραήλ (σκορ 2-1), όταν μπήκε ως αλλαγή στο 60΄.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έεντραχτ Άαλστ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΑΑ Λουβιερουάζ Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Συναξάριο
Εξέλιξη και χρήση
Στα Συναξάρια προστέθηκαν με τον καιρό και βίοι οσίων, ιεραρχών, μοναχών κ.λπ. με καθαρά εποικοδομητικό χαρακτήρα καθώς και περιγραφές άλλων εκκλησιαστικών γεγονότων όπως ανακομιδές λειψάνων, θαύματα και σχετικοί σεισμοί ή άλλες καταστροφές, με συνέπεια, έχοντας ευρύ περιεχόμενο, τα συναξάρια να διακρίνονται επιμέρους σε ιστορικά, εγκωμιαστικά και δημώδη.
Τα Συναξάρια περιλαμβάνονται στα βιβλία λειτουργικής και χρησιμοποιούνται κυρίως στις ακολουθίες του Όρθρου μετά την 6η ωδή των κανόνων.
Κυριότερες συλλογές και πηγές
Κυριότερες συλλογές συναξαρίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι του Συμεών του Μεταφραστού, το Μηνολόγιο του Αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου που φέρει την ονομασία «Βασιλειανό Συναξάριο», του Νικόδημου του Αγιορείτη, που πρωτοεκδόθηκε στη Βενετία, του Κ. Δουκάκη κ.ά.
Παρόμοια βιβλία υφίστανται και στη Καθολική Εκκλησία, με την ονομασία "Synaxarium" (εκ της ελληνικής), σε διάκριση όμως του Μαρτυρολογίου που αφορά Μάρτυρες εποχής των Διωγμών.
Σημαντικές πηγές για τα κείμενα αυτά αποτελούν οι εκδόσεις των Βολλανδιστών: Το πολύτομο έργο Acta Sanctorum και το ειδικό περιοδικό τους με τίτλο Analecta Bollandiana. Επίσης η συλλογή του Jacques-Paul Migne, Patrologia Graeca με 161 τόμους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλία Λειτουργικής
Τζούλιο Τσέζαρε Προκατσίνι
μικρογραφία|307x307εσ| Αυτοπροσωπογραφία, Μουσείο Cerralbo, [[Μαδρίτη. ]] Ο Τζούλιο Τσέζαρε Προκατσίνι (Giulio Cesare Procaccini, 1574–1625) ήταν Ιταλός ζωγράφος και γλύπτης της πρώιμης μπαρόκ εποχής στο Μιλάνο.
Βιογραφία
Γεννημένος στην Μπολόνια ήταν γιος του Μανιεριστή ζωγράφου Έρκολε Προκατσίνι του πρεσβύτερου και αδελφός του Καμίλλο Προκατσίνι και του Κάρλο Αντόνιο Προκατσίνι. Η οικογένεια μετακόμισε στο Μιλάνο γύρω στο 1585 με τη βοήθεια του πλούσιου συλλέκτη τέχνης Πίρρο Βικσόντι (Pirro Visconti).
Ξεκίνησε ως γλύπτης στον Καθεδρικό Ναό και στην εκκλησία του Μιλάνου Santa Maria presso San Celso. Το 1610 ζωγράφισε έξι από τα Quadroni, μεγάλους πίνακες σε καμβά που εξυμνούσαν τον Άγιο Κάρλο Μπορρομέο.
Συνεργάστηκε με τον Τζοβάννι Μπαττίστα Κρέσπι (il Cerano) και τον Πιέρ Φραντσέσκο Ματσουκέλλι (Pier Francesco Mazzucchelli, il Morazzone ) ακολουθώντας τις οδηγίες του Καρδιναλίου Φεντερίκο Μπορρομέο, προστάτη των τεχνών και ξάδελφος του Κάρλο Μπορρομέο. Από εκείνη την εποχή διασώζεται μια όμορφη γιρλάντα που δημιούργησε ο Προκατσίνι σε συνεργασία με τον φλαμανδό ζωγράφο Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο, ο οποίος εργαζόταν επίσης για τον Καρδινάλιο Μπορρομέο εκείνη την εποχή, ανήκει στις συλλογές του Μουσείου του Πράδο και προέρχεται από την ισπανική βασιλική συλλογή. Επίσης ζωγράφισε μικρούς θρησκευτικούς πίνακες σε καμβά για πλούσιες οικογένειες, στο Μιλάνο και στη Γένοβα, όπου είδε τα έργα του Ρούμπενς.
Το ύφος του δείχνει την επιρροή του Μπολονέζικου μανιερισμού και της ενετικής χρήσης των χρωμάτων και σηματοδοτεί την αρχή του μπαρόκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Παρθενοπαίος
Στην ελληνική μυθολογία ο Παρθενοπαίος ήταν ο ένας από τους επτά αρχηγούς που εξεστράτευσαν εναντίον των Θηβών και έγιναν γνωστοί ως οι Επτά επί Θήβας. Υπήρξε γιος της Αταλάντης και του Ιππομένη ή Μελανίωνα, ή του Μελεάγρου ή ακόμα και του θεού του πολέμου Άρη. Σύμφωνα με τοπική, αργειακή παράδοση, ο Παρθενοπαίος ήταν αδελφός του Αδράστου, γιος του Ταλαού και της Λυσιμάχης. Ο Παρθενοπαίος σκοτώθηκε από τον Περικλύμενο (γιο του Ποσειδώνα), κατά τον Ευριπίδη (Φοίνισσες, στίχοι 1160 κ.ε.), ή από τον Αμφίδικο (γνωστό και ως Ασφόδικο), κατά τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Γ 6, 8) και τον Παυσανία (Θ 18, 6).
Ο Παρθενοπαίος αναφέρεται και από τον Βιργίλιο στην Αινειάδα (VI 480).
Παρθενοπαιος
Έρεντιβιζι
Το Ολλανδικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου ή Έρεντιβιζι (ολλανδικά Eredivisie, ολλανδική προφορά: ˈeː.rə.di.ˌvi.zi, μεταφράζεται ως Τιμητική Κατηγορία) είναι η ανώτερη ποδοσφαιρική κατηγορία στην Ολλανδία. Η κατηγορία αυτή ιδρύθηκε το 1956, δύο χρόνια μετά την καθιέρωση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην χώρα, διαδεχόμενη την Χούφτκλασε, που τότε ήταν η πρώτη κατηγορία της Ολλανδίας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η εταιρεία Eredivisie CV (Eredivisie Commanditaire Vennootschap). Το πρωτάθλημα χαρακτηρίζεται από την σχεδόν καθολική κυριαρχία τριών ομάδων, του ΑΦΚ Άγιαξ, της ΠΣΦ Αϊντχόφεν και της Φέγενορντ, οι οποίες δεν έχουν υποβιβαστεί πότε και κατέκτησαν όλα τα πρωταθλήματα από το 1965 μέχρι το 2008 (43 έτη), εκτός από το 1981, χρονιά που πρωταθλήτρια στέφθηκε η ΑΖ Άλκμααρ. Εκτός από τις τρεις αυτές ομάδες, η τέταρτη ομάδα που δεν έχει υποβιβαστεί είναι η Ουτρέχτη.
Δομή πρωταθλήματος
Η κατηγορία αποτελείται από 18 ομάδες, που αγωνίζονται εντός και εκτός έδρας με κάθε αντίπαλο. Στο τέλος της σεζόν η πρωταθλήτρια ομάδα κερδίζει το εισιτήριο για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, η 2η μετέχει στον 3ο προκριματικό γύρο της ίδιας διασυλλογικής διοργάνωσης, η 3η στα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ και η 4η στον 3ο προκριματικό γύρο. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 5 ως 8 αγωνίζονται στα πλέι-οφ για να κερδίσουν την είσοδο στα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ. Παράλληλα η τελευταία ομάδα υποβιβάζεται αυτόματα στην Ίιρστε Ντιβίζι, ενώ η 16η και η 17η δίνουν αγώνες στο δεύτερο γύρο των πλέι-οφ ανόδου/υποβιβασμού με τις νικήτριες ομάδες του πρώτου γύρου και τις ομάδες που τερμάτισαν από την 2η θέση ως την 5η στην κατάταξη της Ίιρστε Ντιβίζι. Προβιβάζονται στην Έρεντιβιζι η πρωταθλήτρια ομάδα της Ίιρστε Ντιβίζι και οι ομάδες που κέρδισαν στον τρίτο γύρο των πλέι-οφ ανόδου/υποβιβασμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα  Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Απόλλωνας Νάξου
Ο Απόλλωνας είναι παραλιακό χωριό στη βόρεια Νάξο, στον ομώνυμο όρμο, με 129 κατοίκους (απογραφή 2011). Διοικητικα υπάγεται στο δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων της Περιφερειακής Ενότητας Νάξου της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου (κατά το Σχέδιο Καλλικράτης).
Παλαιότερα ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Νάξου του νομού Κυκλάδων.Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμου Δρυμαλίας.Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Δρυμαλίας, του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.
Είναι παραλιακό χωριό στον ομώνυμο όρμο της ΒΒΑ. Νάξου. Αποτελεί το επίνειο της Κωμιακής Νάξου. Στο μυχό του όρμου αυτού βρίσκονται αρχαία λατομεία σπάνια εκμεταλευόμενα.Επίσης επί του δυτικού υψώματος και σχετικά κοντά στο χωριό βρίσκεται αρχαίο κολοσσιαίο άγαλμα κούρου σε ύπτια θέση.
Πληροφορίες
Ο Απόλλωνας Νάξου αποτελούσε παλαιότερα λιμένα προσέγγισης των πλοίων που εκτελούσαν την "άγονη γραμμή" των Κυκλάδων. Μέχρι περίπου το 1960 όπου και άρχισε η διάνοιξη αμαξωτού δρόμου από στρατιωτική μονάδα (ΜΟΜΑ), το χωριό αυτό συνδέονταν με τα γύρω χωριά με ημιονική οδό.
Σήμερα ο Απόλλωνας Νάξου έχει εξελιχθεί σ΄ ένα τουριστικό θέρετρο με πολλές παραλιακές ταβέρνες και καφενεία. Υφίσταται μικρός προβλήτας που εξυπηρετεί κυρίως αλιευτικά σκάφη και μικρά θαλαμηγά. Ο ομώνυμος όρμος είναι αρκετά ευρύς για θαλάσσια σπορ και παρέχει ασφάλεια κυρίως σε νότιους και νοτιοδυτικούς ανέμους. Το 1951 αριθμούσε περίπου 171 κατοίκους που κύριες ασχολίες τους ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία.
Ο Απόλλωνας Νάξου συνδέεται με τη Χώρα Νάξου και με όλα τ΄ άλλα χωριά με τον δυτικό οδικό άξονα (Χώρα Νάξου- Εγγαρές - Απόλλωνας) και με τον κεντρικό άξονα (Χώρα Νάξου - Σταυρός Κεραμωτής - Απόλλωνας).
Αρχαιότητα
Στην κορυφή του λόφου του λατομείου υπάρχει η επιγραφή "όρος χωρίου ιερόν Απόλλωνος" που χρονολογείται στον 5ο προς 4ο αιώνα π. Χ. και πιθανώς ανήκει σε ιερό του Θεού που υπήρχε εκεί.Στο βουνό "Καλόγερος" ανατολικά του όρμου του Απόλλωνα κείτονται τα ερείπια του "κάστρου του Καλοέρου", που λειτουργούσε από την προϊστορική εποχή ως τους βυζαντινούς χρόνους και την τουρκοκρατία. Σώζονται ένας προϊστορικός πύργος με κυκλώπεια τείχη και μερικές από τις εγκαταστάσεις των βυζαντινών χρόνων (πύργοι, δωμάτια και δεξαμενές). Τελευταία εντοπίστηκαν τα απομεινάρια (παλιός μόλος) του "αρχαίου λιμανιού του Απόλλωνα" από το οποίο φορτώνονταν στην αρχαιότητα οι μαρμάρινοι όγκοι και τα αγάλματα για να μεταφερθούν διά θαλάσσης στη Δήλο και αλλού. Έχει εντοπιστεί επίσης το μαρμάρινο καλντερίμι πάνω στο οποίο μετέφεραν στη θάλασσα με το σύστημα της διολίσθησης τους μαρμάρινους όγκους για φόρτωση. Άλλα προϊστορικά κάστρα βρίσκονται στις περιοχές Μυρίση-Κανά και γυναικόπετρα (Ελληνικά).
Στον όρμο του Απόλλωνα διασώζονται τα απομεινάρια του αρχαίου λιμανιού του Απόλλωνα. Το καλοκαίρι του 2007 η αρχαιολόγος Αγγελική Σίμωσι, της Εφορίας Εναλίων Αρχαιοτήτων τα εντόπισε (παλιός μόλος). Αναφορά στον αρχαίο μόλο του Απόλλωνα κάνει ο περιηγητής Ιγνάτιος Λίχτε, ηγούμενος της μονής Ιησουιτών στο κάστρο της Νάξου, στο βιβλίο του " Νάξος" που δημοσιεύτηκε σε μετάφραση του Γ. Κρέμου στο περιοδικο "Απόλλων εν Πειραιεί" (1892). Εκεί ο Λίχτε, που επισκέφτηκε τον Απόλλωνα την περίοδο 1680-1690, αναφέρει ''...ο λιμένας δεν αξίζει διόλου, επειδή είναι το στόμιον αυτού πάρα πολύ ανοικτόν και υπόκειται εις τον βορειοανατολικόν άνεμον. Όμως ήτο ένα πρόχωμα (μώλος) από το οποίον απομένει μόνον τόσον όσον χρειάζεται διά να μην αλησμονηθεί ολοτελώς''.
Από τον μόλο αυτόν φορτώνονταν στην αρχαιότητα οι μαρμάρινοι όγκοι και τα αγάλματα για να μεταφερθούν διά θαλάσσης στη Δήλο και αλλού. Η αρχαιολόγος Αγγ. Σϊμωσι, σε άρθρο της στο περιοδικό "Ναξιακά" (Σεπτέμβριος-Νοέμβριος 2007) με τίτλο "ένα αρχαίο λιμενικό έργο στον Απόλλωνα Νάξου" το χρονολογεί στον 6ο με 7ο αιώνα π.Χ.
Ο ομότιμος καθηγητής της αρχαιολογίας Βασ. Λαμπρινουδάκης στην ανακοίνωσή του στο 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο με θέμα η Νάξος διά μέσου των αιώνων" (Κωμιακή Νάξου 2008) αναφέρεται στην ύπαρξη αρχαίου λιμανιού στον Απόλλωνα και επισημαίνει ότι ο μόλος αυτός εξυπηρετούσε κατά την αρχαιότητα όχι μόνο την εξαγωγή μαρμάρινων έργων, αλλά και τη διακίνηση άλλων προϊόντων.
Στο ίδιο συνέδριο η καθηγήτρια της αρχαιολογίας στο Παν/μιο ΑΘήνών Γεωργία Κοκκορου - Αλευρά αναφέρεται επίσης σε σχετική ανακοίνωσή της στον αρχαίο αυτό μόλο.
Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) με ομόφωνη απόφασή του (24.4.2012) οριοθέτησε ως ενάλιο αρχαιολογικό χώρο τον όρμο του Απόλλωνα για την προστασία του αρχαίου μόλου (ΦΕΚ 292/14.9.2012).
Στον Απόλλωνα και μέσα στον οικισμό έχει εντοπιστεί σε θεμέλια κτιρίων, πεζουλών κ.λπ. ο αρχαίος δρόμος, ένα μαρμαροστρωμένο καλντερίμι, πάνω στο οποίο μετέφεραν στη θάλασσα με το σύστημα της διολίσθησης τους μαρμάρινους όγκους για φόρτωση.
μικρογραφία|κέντρο|upright=3|Το λιμάνι του Απόλλωνα
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγιά ( 31 κ.), Κάμπο ( 31 κ.), Κορωνίδα (Κωμιακή 279 κ.), Μυρίση (55 κ.), Ταξιάρχη ( 22 κ.), Φαρακλό ( 5 κ.) και Χίλια Βρύση ( 42 κ.) την τοπική κοινότητα Κορωνίδος ( 594 κ.). Η τ.κ. Κορωνίδος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Πηγή Κιλκίς
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Πηγή
Η Πηγή είναι ημιορεινό χωριό του νομού Κιλκίς σε υψόμετρο 200 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Πηγή βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Πάικο, δυτικά του Αξιού ποταμού και νότια του παραπόταμού του Μέγα Ρέμα (Κοτζά Ντερέ). Απέχει 75 χλμ. ΒΔ. της Θεσσαλονίκης, 5,5 χλμ. ΒΔ. της Αξιούπολης και 14 χλμ. από τα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία (τελωνείο Ευζώνων). Κατοικείται στη πλειοψηφία του, από πρόσφυγες Ποντιακής καταγωγής, λίγες οικογένειες Θρακιωτών, Βλάχων και γηγενών Μακεδόνων. Ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να περπατήσει στο βουνό, δίπλα στο Μέγα Ρέμα, να κολυμπήσει στον καταρράκτη και να δει τη θέα στη Λίμνη Μεταλλείου.
Ιστορία
Ανάμεσα στην Πηγή και την Αξιούπολη, στη τοποθεσία "Μπαϊρια", έχει βρεθεί νεκροταφείο της εποχής σιδήρου και των πρώιμων αρχαϊκών χρόνων με σημαντικά ευρήματα. Για το λόγο αυτό η τοποθεσία από το 1994 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.
Η παλιά ονομασία του χωριού, μέχρι το 1921, ήταν Ίσβορο και ανήκε διαδοχικά στον νομό Θεσσαλονίκης και Πέλλης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αξιούπολη, αποτελεί τη δημοτική κοινότητα Αξιούπολης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αξιούπολης του Δήμου Παιονίας της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 152 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Κατάλογος νησιών περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας
Στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας (πληθυσμός 547.390 το 2011) υπάρχουν τα εξής νησιά (ταξινομημένα ανά νομό) :
Νομός Βοιωτίας (117.920)
<U>Δήμος Θηβαίων</U> (έδρα Θήβα) <U>Δήμος Λεβαδέων</U> (έδρα Λιβαδειά)
Νήσος Εύβοια (191.205)
<U>Δήμος Χαλκιδέων</U> (έδρα Χαλκίδα) <U>Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων</U> (έδρα Ψαχνά) <U>Δήμος Ερέτριας</U> (έδρα Ερέτρια) <U>Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού</U> (έδρα Ιστιαία) <U>Δήμος Καρύστου</U> (έδρα Κάρυστος) <U>Δήμος Κύμης - Αλιβερίου</U> (έδρα Αλιβέρι) <U>Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας</U> (έδρα Λίμνη Ευβοίας)
Νήσος Σκύρος (2.994)
38.85917°N, 24.55583°W <U>Δήμος Σκύρου</U> (έδρα Σκύρος)
Νομός Φθιώτιδας (158.231)
<U>Δήμος Λοκρών</U> (έδρα Αταλάντη) <U>Δήμος Στυλίδας</U> (έδρα Στυλίδα)
Νομός Φωκίδας (40.343)
<U>Δήμος Δελφών</U> (έδρα Άμφισσα) <U>Δήμος Δωρίδος</U> (έδρα Λιδωρίκι)
Σημειώσεις
Σε παρένθεση αναφέρεται, εφ' όσον κατοικούνται, ο μόνιμος πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2011 της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.)
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες βασίζονται στην απεικόνιση του δορυφορικού χάρτη του Google Maps. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν υπάρχει απεικόνιση από τον δορυφορικό χάρτη, αλλά από τον εδαφικό χάρτη του προγράμματος Google Maps, τίθεται αστερίσκος (*) πριν από τις αναφερόμενες συντεταγμένες. Εάν, παρ' όλα αυτά δεν υπάρχει καμία απεικόνιση ή η ακριβής τους θέση δεν κατέστη δυνατόν να προσδιοριστεί, τίθεται λατινικό ερωτηματικό (?) πριν από τις αναφερόμενες συντεταγμένες και απλώς σημειώνεται η θέση τους, σύμφωνα με τις ιστοσελίδες GeoNames και SatelliteViews οι οποίες αναπαράγουν τα δεδομένα από το National Geospatial-Intelligence Agency.
Πηγές
Τα ελληνικά βουνά - Γεωγραφική εγκυκλοπαίδεια: Νίκος Νέζης - Αθήνα 2010, εκδ. Ε.Ο.Ο.Α. & Κληροδότημα «Αθ. Λευκαδίτη». σελ. 193 - 196. ISBN 978-960-86676-5-5.
Παναγιώτης Βλαστός
Ο Παναγιώτης Βλαστός (γεννηθείς το 1971 ) είναι Έλληνας κακοποιός και αφεντικό του οργανωμένου εγκλήματος. Θεωρείται από τους πιο σκληρούς νονούς της νύχτας και έχει γίνει ευρέως γνωστός για την αιματηρή βεντέτα με τους αδερφούς Ναστούλη, η οποία ξεκίνησε στις 29 Οκτωβρίου 1994 όταν ο Βλαστός μαζί με τον μεγάλο του αδερφό Κώστα, σκότωσαν έξω από το νυκτερινό κέντρο «College» στη Λεωφόρο Καβάλας, τον Γεράσιμο Ναστούλη, αδελφό του Κώστα Ναστούλη, ενός εκ των υπαρχηγών του συνδικάτου του εγκλήματος που έδρασε στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Ο "αρχηγός της Καμόρας των φυλακών", όπως τον έχουν χαρακτηρίσει αρκετά μέσα μαζικής ενημέρωσης, έχει εμπλακεί σε πάρα πολλές ποινικές υποθέσεις από το 1994, με δεκάδες κατηγορίες σε βάρος του που περιελάμβανουν, μεταξύ άλλων, την συμμετοχή του στο κύκλωμα των εκβιαστών το 2011, και την ηθική αυτουργία στην απαγωγή του εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου το 2009, για την οποία καταδικάστηκε σε ισόβια και 23 χρόνια κάθειρξη.
Τον Φεβρουάριο του 2013, ο Βλαστός επιχείρησε να αποδράσει από τις φυλακές Τρικάλων όπου κρατούνταν με χρήση ενός ελικόπτερου. Ωστόσο, η προσέγγιση του ελικοπτέρου στις φυλακές έγινε αντιληπτή από τους φρουρούς όπου ακολούθησε σφοδρή ανταλλαγή πυροβολισμών, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ο ίδιος ο Βλαστός και ακόμη ένας συνεργός του που επέβαινε στο ελικόπτερο. Τελικά, το ελικόπτερο εξαναγκάστηκε σε προσγείωση δίπλα από τις φυλακές και οι όλοι επιβαίνοντες συνελήφθησαν.
Μπλιντά
Η Μπλιντά (البليدة) είναι πόλη στην Αλγερία. Είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και βρίσκεται περίπου 45 χλμ. νοτιοδυτικά του Αλγερίου, της πρωτεύουσας της χώρας. Το όνομα Μπλιντά, δηλαδή μπουλαϊντά, είναι υποκοριστικό της αραβικής λέξης μπελντά, που σημαίνει πόλη.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 331.779 κατοίκους, από 249.553 το 1998 σημειώνοντας αύξηση 2,95% κατ' έτος.
Γεωγραφία και φυσικά χαρακτηριστικά
Η Μπλιντά είναι γνωστή ως η πόλη των ρόδων λόγω του μεγάλου αριθμού τους στους κήπους της.
Η Μπλιντά περιβάλλεται από περιβόλια και κήπους, σε υψόμετρο 190 μ. πάνω από τη θάλασσα, στους πρόποδες της οροσειράς του Άτλαντα, στο νότιο άκρο της εύφορης πεδιάδας Μιτιντζά, και στη δεξιά όχθη της εξόδου του ποταμού Ουέντ ελ Κεμπίρ από το φαράγγι του Σιφά. Το άφθονο νερό αυτού του ρεύματος παρέχει ενέργεια για μεγάλα αλεστήρια καλαμποκιού και πολλά εργοστάσια και επίσης παρέχει νερό στα συντριβάνια και τους κήπους της πόλης. Η Μπλιντά περιβαλλόταν από τείχος με έξι πύλες ενώ το Πορτ Μιμιέχ, βρισκόταν στην κορυφή ενός απότομου λόφου στην αριστερή όχθη του ποταμού.
Το κοντινό φαράγγι του Σιφά είναι βιότοπος του απειλούμενου μακάκου της Μπαρμπαριάς, του Macaca sylvanus. αριστερά|μικρογραφία|Ο τάφος του Σιντ-Αχμέντ Ελ-Κεμπίρ.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|Τζαμί Αλ-Καουθάρ Η Μπλιντά ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα και ιδρυτής της ήταν ο Αχμέντ Ελ-Κεμπίρ, ο οποίος έχει ταφεί στο Σιντί Ελ-Κεμπίρ. Η πόλη έχει ιδιαίτερο γαλλικό χαρακτήρα με καλοσχεδιασμένες οδικές αρτηρίες, τζαμιά και εκκλησίες.
Η πόλη καταλαμβάνει τη θέση ενός στρατιωτικού σταθμού κατά την εποχή των Ρωμαίων, αλλά η σημερινή πόλη φαίνεται να χρονολογείται από τον 16ο αιώνα, όπου ιδρύθηκε από τους Μαυριτανούς. Ένα τζαμί κτίστηκε με εντολή του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, ενώ υπό τους Τούρκους η πόλη απέκτησε κάποια σημασία. Το 1825 καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από έναν σεισμό αλλά γρήγορα ανεγέρθηκε σε κοντινή τοποθεσία.
Το 1867, ένας άλλος σεισμός κατέστρεψε την Μπλιντά.
Για πολύ καιρό η Επαρχία της Μπλιντά φιλοξενούσε ένα σύμπλεγμα πόλεων που ομιλούσαν βερβερικές γλώσσες. Η διάλεκτος Αμαζίγκ της περιοχής σχετίζεται με την Ταμαζίγκτ των βουνών του Άτλαντα. Η Μπλιντά είναι ιδιαίτερα κοντά στο είδος της καβυλιακής γλώσσας που ομιλούνται ανατολικά της επαρχίας του Αλγερίου και παραδοσιακά θεωρείται ως ενδιάμεσος σταθμός μεταξύ της καβυλιακής και της γλώσσας Σενουά που είναι εγγενής στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας.
Κλίμα
Το κλίμα στην Μπλιντά είναι μεσογειακό (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Csa). Τον χειμώνα σημειώνονται περισσότερες βροχοπτώσεις από ότι το καλοκαίρι. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στη Μπλιντά είναι 17,9 °C. Περίπου 791 χιλιοστά βροχόπτωσης πέφτουν ετησίως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Μαρίγια Σέστιτς
Η Μαρίγια Σέστιτς (σερβικά Marija Šestić / Марија Шестић), γεννημένη στις 5 Μαΐου 1987 στη Μπάνια Λούκα, είναι Σερβοβόσνια τραγουδίστρια και μουσικός. Εκπροσώπησε τη Βοσνία & Ερζεγοβίνη στο Διαγωνισμό της Eurovision του 2007 με το τραγούδι Rijeka bez imena (Ποταμός χωρίς όνομα), καταλαμβάνοντας την 11η θέση. Ο πατέρας της, Ντούσαν Σέστιτς, είναι ο συνθέτης του εθνικού ύμνου της Βοσνίας & Ερζεγοβίνης, του οποίου ο τίτλος είναι Državna himna Bosne i Hercegovine.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Βόσνιοι τραγουδιστές Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι καλλιτέχνες
Ιερό Βιβλίο του Μεγάλου Αόρατου Πνεύματος
200px|εναλλ.=Ίχνος SVG μιας εικόνας της πέτρας ή του πολύτιμου λίθου του Αβράξα από τους Γνωστικούς και τα ερείπια τους από τον Τσαρλς Γ. Kίνγκ, 1887. Τα γράμματα είναι "ΙΑΩ", και "ΣΕΜΕΣ ΕΙΛΑΜ".|μικρογραφία|Ίχνος SVG μιας εικόνας της πέτρας ή του πολύτιμου λίθου του [[Αβράξας|Αβράξα από τους Γνωστικούς και τα ερείπια τους από τον Τσαρλς Γ. Kίνγκ, 1887. Τα γράμματα είναι "ΙΑΩ", και "ΣΕΜΕΣ ΕΙΛΑΜ".]] Δύο εκδοχές του πρώην χαμένου Ιερού Βιβλίου του Μεγάλου Αόρατου Πνεύματος (Holy Book of the Great Invisible Spirit) επίσης ανεπίσημα γνωστού ως Κοπτικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων, (το οποίο διαφέρει πολύ από το Ελληνικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων) ήταν μεταξύ των γραφών που βρέθηκαν στη βιβλιοθήκη Ναγκ Χαμαντί, που ανακαλύφθηκε το 1945. Έλαβε το όνομά του επειδή προς το τέλος του κειμένου εκφράζεται επίσης ως το «Αιγυπτιακό Ευαγγέλιο». Αν και είναι πιθανό ότι γράφτηκε στην Αίγυπτο, είναι πολύ πιο πιθανό ότι το όνομα βασίζεται σε συνδέσεις που έγιναν μεταξύ του Σηθ της Παλαιάς Διαθήκης και του Σετ, του αρχαίου αιγυπτιακού θεού της βίας, του χάους και των καταιγίδων. Αυτό το Ευαγγέλιο διαφέρει από το Ευαγγέλιο του Φιλίππου και το Ευαγγέλιο της Αλήθειας, δεδομένου ότι δεν είναι από τη Βαλεντιανική προοπτική και αντίθετα επικεντρώνεται σε μια άποψη που έχει τις ρίζες της στον Σηθιανισμό.
Περιεχόμενο
Τα κύρια περιεχόμενα του βιβλίου αφορούν την κατανόηση του Σηθιανικού Γνωστικισμού για το πώς δημιουργήθηκε η γη, πώς ο Σηθ, στην ερμηνεία των Γνωστικών, ενσαρκώθηκε ως Ιησούς για να απελευθερώσει τις ψυχές των ανθρώπων από την κακή φυλακή που είναι η Δημιουργία. Πιο συγκεκριμένα, το κείμενο μπορεί να χωριστεί σε τέσσερα μέρη που αφορούν τη δημιουργία του κόσμου:
Περιέχει επίσης έναν ύμνο, μέρη του οποίου είναι ασυνήθιστα ως χωρίς νόημα (ακολουθίες φωνηέντων που πιστεύεται ότι είναι μια αναπαράσταση της πρώιμης χριστιανικής γλωσσολαλίας), αν και τα φωνήεντα της τελευταίας παραγράφου (u aei eis aei ei o ei ei ei ei) μπορούν να χωριστούν για να διαβάσει κανείς (στα ελληνικά) ''που υπάρχεις ως Υιός για πάντα και για πάντα. Είσαι αυτό που είσαι, είσαι αυτό που είσαι''. Μια εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι αυτά τα φωνήεντα συνδέονται με το θεϊκό όνομα ΓΧΒΧ. Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι τα φωνήεντα θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν έναν μυστικό, ιερό τρόπο ώστε η ψυχή του αναγνώστη να πλησιάσει πιο κοντά στη γνώση.
Τριάδες
Το Ιερό Βιβλίο του Μεγάλου Αόρατου Πνεύματος απαριθμεί μια σειρά από έξι διαφορετικές θεϊκές τριάδες (η τέταρτη, πέμπτη και έκτη τριάδα αναφέρονται επίσης στον Ζωστριανό).
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόκρυφα κείμενα της Καινής Διαθήκης
Θεόφιλος των Παροπαμισάδων
μικρογραφία|Νόμισμα του Θεόφιλου. Εμπρόσθια όψη: Προτομή του βασιλιά Θεόφιλου με περιδέραιο από χάντρες και τροχούς. Επιγραφή: ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ. Οπίσθια όψη: [[Ηρακλής (μυθολογία)|Ηρακλής όρθιος.]] μικρογραφία|Τυπικό Ινδικό νόμισμα του Θεόφιλου. Εμπρόσθια όψη: προτομή του Ηρακλή. Οπίσθια: η κορύνη (ρόπαλο) του ήρωα. Ο Θεόφιλος ήταν ένας ανήλικος Ινδο-Έλληνας βασιλιάς, που κυβέρνησε για λίγο στους Παροπαμισάδες. Ήταν πιθανώς συγγενής του Ζωίλου Α΄ και είναι γνωστός μόνο από νομίσματα. Είναι πιθανό ότι μερικά από τα νομίσματα του Θεόφιλου ανήκουν στην πραγματικότητα σε έναν άλλο κυβερνήτη, στην Ελληνική Βακτρία, κατά την ίδια περίπου περίοδο.
Η περίοδος της βασιλείας
Ενώ ο Μποπεαράχχι προτείνει π. 90 π.Χ., ο R.C. Senior πιστεύει ότι ο Θεόφιλος κυβέρνησε τη δεκαετία του 130 π.Χ. Και οι δύο νομισματολόγοι υποδηλώνουν, ότι οι βασιλείες του Θεόφιλου και του Νικία ήταν γειτονικές.
Νομίσματα του Θεόφιλου
Ακριβώς όπως και ο Ζώιλος Α΄, ο Θεόφιλος έκοψε ινδικά αργυρά νομίσματα με τον Ηρακλή, ένα κοινό σύμβολο τού Οίκου τού Ευθύδημου Α΄ και το επίθετο Δίκαιος (Ντραμικάσα, ο οπαδός του Ντάρμα). Τα μονογράμματα είναι κυρίως τα ίδια με αυτά του Νικία. Τα χάλκινα νομίσματα έχουν παρόμοιες επιγραφές.
Ένας Βακτριανός βασιλιάς Θεόφιλος;
Ωστόσο, υπάρχει ένα εντελώς διαφορετικό και πολύ σπάνιο, αττικής τεχνοτροπίας, νόμισμα ενός βασιλιά Θεόφιλου. Αυτού του τύπου τα νομίσματα βρέθηκαν στη Βακτρία και αυτά τα νομίσματα έχουν στην οπίσθια όψη μία καθιστή Αθηνά με τη Νίκη και έναν διαφορετικό τίτλο: "ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ"· επίσης ένα ξεχωριστό μονόγραμμα. Αν και αυτό δεν είναι πολύ συχνό φαινόμενο στα ινδο-ελληνικά νομίσματα, τα νομίσματα του Θεόφιλου έχουν γενικά γίνει δεκτά ως ανήκοντα σε έναν μοναδικό βασιλιά. Ο Όσ. Μποπεαράχχι υποστήριξε αυτήν την πρόταση, επισημαίνοντας την ομοιότητα μεταξύ των πορτρέτων και της ίδιας σχεδίασης του διαδήματος (το ένα άκρο της ταινίας ίσιο, το άλλο κυματιστό).
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Γιάκομπσον υποστηρίζει, ότι τα νομίσματα που εκδόθηκαν από τους μετέπειτα Ινδο-Έλληνες βασιλείς για εξαγωγή στη Βακτρία, ήταν σταθερά όμοια με τα κανονικά ινδικά νομίσματα αυτών των βασιλιάδων. Κατά συνέπεια, τα νομίσματα του Αυτοκράτορος Θεοφίλου δεν ήταν για περιπτώσεις εξαγωγής, αλλά έπρεπε να ανήκουν σε έναν Βακτριανό ηγεμόνα. Ο Γιάκομπσον προτείνει ότι ο Αυτοκράτωρ Θεόφιλος ήταν Βακτριανός πρίγκιπας, που διατηρήθηκε για λίγο ηγεμόνας σε κάποιο μέρος της Βακτρίας, αφού το Ελληνιστικό βασίλειο εκεί είχε κατακτηθεί από νομάδες, πιθανώς τη δεκαετία του 120 π.Χ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες Βασιλείς Βακτρίας & Ινδίας
Δίκορφο Ιωαννίνων
Το Δίκορφο ή Δικόρυφο είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων και ανήκει στο συγκρότημα των Ζαγοροχωρίων της Ηπείρου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις βόρειοανατολικές πλαγιές του όρους Μιτσικέλι. Το Δίκορφο υπάγεται στον Δήμο Ζαγορίου ενώ έως το 2010 ανήκε στον δήμο Κεντρικού Ζαγορίου. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ήταν 33 κάτοικοι, οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τον αγροτουρισμό. Απέχει 38 χλμ. από τα Ιωάννινα.
Η έκταση του χωριού καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από δάση, ενώ έχει και πλούσια πανίδα. Το υπέδαφος αποτελείται από σχιστόλιθο και ασβεστόλιθο.
Ιστορία
Ο οικισμός χρονολογείται τουλάχιστον από το 1431 ("Μικρή Τζοντίλα"), όταν μαζί με άλλους οικισμούς της περιοχής συνθηκολόγησε με τους Τούρκους και απέκτησε προνόμια, με αντάλλαγμα 38 "βοϊνίκηδες", άνδρες στην υπηρεσία των σουλτανικών στάβλων. Ωστόσο, στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί ερείπια φρουρίου και αγγεία της ύστερης ρωμαϊκής περιόδου. Λίγο έξω από το χωριό, υπάρχει η περιοχή Γκούβα, μια χαράδρα με έναν απότομο βράχο, όπου σε μια οπή, κατοικία άγριων περιστεριών, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών έκρυβαν τα υπάρχοντά τους για να μην τα βρουν οι ληστές, που έκαναν συχνά επιδρομές στο χωριό.
Λόγω των προνομίων αυτών, αναπτύχθηκε το εμπόριο περισσότερο από τη γεωργία και την κτηνοτροφία, χαρίζοντας ευημερία στην περιοχή από το 17ο έως το 19ο αιώνα. Ο πλούτος αυτός αποτυπώθηκε στην κατασκευή των κατοικιών, μεγάλων και ιδιαίτερα διακοσμημένων. Τη μεγαλύτερη ακμή τη γνώρισε το Δίκορφο κατά το 19ο αιώνα, όταν ο πληθυσμός του έφτασε τα 1200 άτομα: το 1835 ιδρύθηκε ελληνικό σχολείο και Παρθεναγωγείο το 1890.
Οι επιδρομές ληστών στις αρχές του 20ού αιώνα έφεραν μείωση του πληθυσμού, ενώ κατά την Κατοχή λεηλατήθηκε από τους Γερμανούς και κάηκαν 3 σπίτια κατά τον Εμφύλιο.
Το Νοέμβριο του 2008, ανέλαβαν την αναδάσωση των καμένων περιοχών του χωριού τα πανεπιστήμια Ιωαννίνων και Κωνσταντινούπολης.
Αξιοθέατα
thumb|200px|Δρόμος στο χωριό Οι παραδοσιακές κατοικίες και τα αρχοντικά του χωριού έχουν χτιστεί με πέτρα και μαύρη πλάκα, ενώ έχουν διακοσμηθεί με τα έργα των Χιοναδιτών ζωγράφων.
Στο κέντρο του χωριού, βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Μηνά του Αιγυπτίου, τρίκλιτη βασιλική, που ιδρύθηκε το 1778, με καμπαναριό που ανακατασκευάστηκε το 1896 από κάτοικο του χωριού, έμπορο στη Ρουμανία.
Το ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη, μονόκλιτη βασιλική, χτίστηκε το 1898 και βρίσκεται σε λόφο πάνω από το χωριό. Η εκκλησία ξανακτίστηκε με υλικά από ερείπια βυζαντινού φρουρίου.
Στην πλαγιά του Μιτσικελιού, νότια του χωριού βρίσκεται το μοναστήρι της Στούπαινας, όπου μεταφέρθηκε το 1708 στη θέση παλαιότερου σλάβικου μοναστηριού, που χτίστηκε το 950, κατά το Φώτη Κόντογλου, και διαλύθηκε το 1583 από την πανώλη. Καταστράφηκε το 1841 από τους Ιταλούς, αλλά ξαναχτίστηκε το 1963.
Κοντά στο χωριό υπάρχουν επίσης τα γεφύρια του καπετάν-Αρκούδα, του Στάθη (1906) και της Σιάμαινας. Στο χωριό γίνεται τριήμερο πανηγύρι στις 29 Αυγούστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Απολλώνια (Σικυώνας)
Τα Απολλώνια της Σικυώνας ήταν εξιλαστήρια αρχαία εορτή που τελούνταν στη Σικυώνα προς τιμή του θεού Απόλλωνα.
Κατ΄ αυτή την εορτή 7 νέοι και 7 νέες μετέβαιναν στο Σύθα ποταμό και στη συνέχεια πήγαιναν στο ναό της Πειθούς και από εκεί κατέληγαν στο ναό του Απόλλωνα που ήταν στην αγορά της πόλης. Εκεί υποτίθεται πως συνόδευαν τους δίδυμους θεούς Απόλλωνα και Άρτεμη. Η εορτή αυτή γίνονταν σε ανάμνηση μυθικού γεγονότος της επίσκεψης των θεών στη πόλη. Τότε δηλαδή που ο Απόλλωνας και η Άρτεμη μετά το φόνο του Πύθωνα ήλθαν στην Αιγιάλεια (κατά τον Παυσανία) και κατελήφθησαν από φόβο, εκ του οποίου και το σημείο εκείνο που βρέθηκαν ονομάσθηκε "φόβος". Υπό την επίδραση εκείνου του συναισθήματος οι θεοί στη συνέχεια έφυγαν στη Κρήτη όπου και τους «εκάθαρε» ο Καρμάνωρ. Στο μεταξύ όμως, στη χώρα της Σικυώνας (Σικυωνία) είχε ενσκήψει φοβερός λοιμός που είχε ερημώσει τις πόλεις και οι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να καταφύγουν σε Μαντείο απ΄ όπου και έλαβαν το χρησμό να εξευμενίσουν τους δίδυμους θεούς στέλνοντας προς αυτούς 7 έφηβους και 7 κόρες. Και όταν πράγματι συνέβη αυτό οι θεοί πείσθηκαν από τις ικεσίες αυτών των νέων και επέστρεψαν στη Σικυώνα όπου οι κάτοικοι, στο σημείο που πάτησαν οι θεοί κατά την επιστροφή τους, έκτισαν το ναό της Πειθούς ως ευχαριστήρια και αμέσως μετά την απαλλαγή από το λοιμό έκτισαν το ναό του Απόλλωνα στην αγορά της Πόλης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές Κατηγορία:Σικυώνα
Χορστ Στάλμπεργκ
Ο Χορστ Στάλμπεργκ (γερμανικά: Horst Stahlberg), γεννημένος στις 14 Φεβρουαρίου 1937, είναι Γερμανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης στην Ανατολική Γερμανία και σήμερα προπονητής. Μαζί με τους Πέτερ Φέρμαν, Βέρνερ Ράουτενμπεργκ και Κόνραντ Τσάνγκερ ήταν από τους καλύτερους αντισφαιριστές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας στη δεκαετία του 1950 και του 1960. Ο Ίδιος ήταν την ίδια περίοδο Νο1 στην ανατολική Γερμανία.
Το 1955 κέρδισε τρεις τίτλους στο εθνικό πρωτάθλημα της ανατολικής Γερμανίας. Σε ηλικία 20 ετών κέρδισε το διεθνές τουρνουά της Zinnowitz και του επετράπη να ταξιδέψει με τον Κόνραντ Τσάνγκερ για να συμμετάσχουν στο διπλό του Διεθνές τουρνουά της Αιγύπτου κατά το επόμενο έτος όπου πήραν την τρίτη θέση. Το 1960 νίκησε στο μεικτό στο Κάιρο, το 1961 συμμετείχε σε ένα τουρνουά στο Βόλφσμπουργκ και σε ένα τουρνουά του τένις κλαμπ Μπλάου Βάις στο Δυτικό Βερολίνο. Το 1961 βρισκόταν σε τουρνουά στην Δυτική Γερμανία μαζί με άλλους συμπαίκτες του και επιστρέφοντας στο Βερολίνο συνάντησαν φράχτες στον σταθμό, είχε γίνει ο χωρισμός της Γερμανίας, αλλά επέλεξαν να επιστρέψουν και να μην μείνουν στη Δυτική πλευρά, ο ίδιος σαν αντίδραση αποσύρθηκε προσωρινά από το άθλημα στο Πότσνταμ. Εκεί εργάστηκε ως πλήρους απασχόλησης καθηγητής φυσικής αγωγής και αργότερα γράφτηκε στον τοπικό σύλλογο αντισφαίρισης.
Την ίδια χρονιά κέρδισε το διεθνές τουρνουά της Zinnowitz για δεύτερη και τελευταία φορά. Τη δεκαετία του 1980 ήταν προπονητής ποδοσφαίρου της "Motor Babelsberg".
Μετά την πτώση του τείχους πήρε το ασημένιο παράσημο της τιμής της Γερμανικής Ομοσπονδίας αντισφαίρισης (DTB) σε ασήμι επειδή ήταν υποψήφια για την επιλογή του Βερολίνου-Βραδεμβούργου τέσσερις φορές. Στην συνέχεια δούλεψε σαν προπονητής αντισφαίρισης στον τοπικό σύλλογο.
Πηγές
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές της αντισφαίρισης
Άννα Ιβάνοβνα της Ρωσίας
Η Άννα Ιβάνοβνα (ρωσικά: Анна Иоанновна, 7 Φεβρουαρίου 1693 - 28 Οκτωβρίου 1740) ήταν η αυτοκράτειρα της Ρωσίας της δυναστείας των Ρομάνοφ. Δεύτερη κόρη του τσάρου Ιβάν Ε΄ (αδελφού και συγκυβερνήτη του τσάρου Πέτρου Α΄) από τη Πρασκόβια Σαλτύκοβα. Παντρεύτηκε το 1710 τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο δούκα της Κουρλάνδης. Έγινε χήρα 4 μήνες μετά το γάμο της και έμεινε στην Κουρλάνδη. Μετά το θάνατο του Πέτρου Β΄ κλήθηκε το 1730 στο θρόνο από το Ανώτατο Μυστικό Συμβούλιο ως μονάρχης με περιορισμένες εξουσίες.
Παιδική ηλικία και μόρφωση
Η Άννα γεννήθηκε το 1693 και έζησε 15 χρόνια στο προαστιακό χωριό Ισμαήλοβο με τη μητέρα της. Τον Απρίλιο του 1708 η βασιλική οικογένεια συμπεριλαμβανομένης και της Άννας Ιβάνοβνα μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη. Το 1710 παντρεύεται τον Δούκα της Κυρλανδίας Φρειδερίκο Γουλιέλμο ο οποίος πεθαίνει μετά από 4 μήνες του γάμου τους. Κατόπιν του αιτήματος του Πέτρου Α΄, η Άννα Ιβάνοβνα συνέχισε να διαμένει στη Γιέλγκαβα (τώρα το δυτικό τμήμα της Λετονίας), υπό τον έλεγχο εκπροσώπου του Ρώσου πρωθυπουργού Μπεστούζεφ-Ρουμίν που για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν επίσης εραστής της. Στη ζωή της Άννας λίγο μετά μπήκε ο άνθρωπος που άσκησε μεγάλη επιρροή πάνω της μέχρι το θάνατό της. Το 1718 στην υπηρεσία της χήρας δούκισσας γράφτηκε ο 28χρονος ευγενής Γιόχαν Μπούρεν, ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε Δούκα Μπίρον.
Ενθρόνιση
Μετά το θάνατο του Πέτρου Β΄ στις 19 Ιανουαρίου 1730 το Ανώτατο Μυστικό Συμβούλιο ξεκινά τη συζήτηση σχετικά για τον νέο αυτοκράτορα. Το μέλλον της Ρωσίας βρίσκεται στα χέρια 7 ανθρώπων: τον Καγκελάριο Γκολόβκιν, 4 εκπρόσωπους του γένους Ντολγκορούκι και δύο Γκολιστίν (Ντμίτρι και Μιχαήλ). Ο αντιπρόεδρος και καγκελάριος Όστερμαν αρνήθηκε τη συζήτηση. Το θέμα ήταν περίπλοκο λόγω της ανυπαρξίας άμεσων απόγονων της δυναστείας των Ρομάνοφ στην ανδρική γραμμή. Τα μέλη του Συμβουλίου συζήτησαν για τους παρακάτω υποψηφίους: την Πριγκίπισσα Ελισάβετ (κόρη του Πέτρου Α΄), τη Βασίλισσα Λοπούχινα (1η σύζυγος του Πέτρου Α΄), τον Δούκα του Σλέσβιγκ (παντρεμένο με την κόρη του Πέτρου Α΄, Άννα Πετρόβνα), την Πριγκίπισσα Ντολγκορούκαγια (ήταν αρραβωνιασμένη με τον Πέτρο Β΄).
Τελικά το Συμβούλιο πήρε την απόφαση να ανέβει το θρόνο η Άννα Ιβάνοβνα,με σημαντικούς όμως περιορισμούς στην άσκηση της εξουσίας. Ουσιαστικά το Συμβούλιο ήθελε να διασφαλίσει την επιρροή του επάνω στην Άννα Ιβάνοβνα και έτσι έθεσε ως προϋπόθεση για την άνοδο της στο θρόνο την υπογραφή των όρων του. Στις 28 Ιανουαρίου η Άννα Ιβάνοβνα υπέγραψε τη "συμφωνία", κατά την οποία χωρίς το Ανώτατο Μυστικό Συμβούλιο δεν θα μπορούσε να κηρύττει πολέμους ή να συνάπτει ειρήνη, να εισάγει νέους φόρους και δασμούς, να ξοδεύει τα χρήματα από ταμείο, να παντρεύεται και να διορίσει διάδοχο του θρόνου. Στις 15 Φεβρουάριου η Άννα Ιβάνοβνα έφτασε στη Μόσχα, όπου οι υψηλότερες τάξεις του στρατού ορκίστηκαν πίστη στη αυτοκράτειρα. Ο αγώνας μεταξύ των δύο κομμάτων για το νέο κρατικό σύστημα μόλις άρχισε. Το Ανώτατο Συμβούλιο προσπάθησε να πείσει την Άννα να επιβεβαιώσει τις νέες εξουσίες του. Υποστηρικτές της απολυταρχίας (Όστερμαν, Θεοφάνης Προκοπόβιτς, Γιαγουζίνσκι, Καντεμίρ) και η αριστοκρατία ήθελαν να αναθεωρηθεί η "συμφωνία". Τελικά επικράτησε η αριστοκρατία, που έπεισε την Άννα Ιβάνοβνα να αναθεωρήσει την υπογραφή της "συμφωνίας" και έτσι η Άννα Ιβάνοβνα ανέλαβε την εξουσία χωρίς περιορισμούς και διέλυσε το Ανώτατο Μυστικό Συμβούλιο. Στις 1 Μαρτίου του 1730 ο λαός έδωσε ξανά τον όρκο του στη αυτοκράτειρα Άννα Ιβάνοβνα.
Εσωτερική και εξωτερική πολιτική
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της αυτοκράτειρας Άννας είχαν σχηματιστεί νέα συντάγματα της φρουράς. Το 1730 ξεκίνησε πόλεμος της πολωνικής διαδοχής. Το 1733 ο βασιλιάς Αύγουστος Β΄ πεθαίνει και η χώρα μένει χωρίς αρχηγό. Η Γαλλία καταφέρνει να διορίσει τον προστατευόμενο της τον Στανισλάβ Λεσζίνσκι. Για τη Ρωσία αυτό θα μπορούσε να είναι ένα σοβαρό πρόβλημα διότι η Γαλλία μπορούσε να δημιουργήσει ένα μπλοκ κρατών κατά μήκος των συνόρων της Ρωσίας μαζί με Πολώνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, τη Σουηδία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έτσι όταν ο γιος του Αυγούστου Β΄ ο Αύγουστος Γ΄ απευθύνθηκε στη Ρωσία, την Αυστρία και την Πρωσία να υπερασπιστούν την Πολωνική "μορφή της κυβέρνησης" από την παρέμβαση της Γαλλίας, αυτό έδωσε αφορμή για τον πόλεμο (1733-1735). Ο Γαλλικός στόλος νικήθηκε σε Ντανγκίζ και ο Λεσζίνσκι διέφυγε με γαλλικό πλοίο. Ο Αύγουστος Γ΄ έγινε βασιλιάς της Πολωνίας.
Η γαλλική διπλωματία κατά τη διάρκεια του πολέμου με σκοπό την αποδυνάμωση των προσπαθειών της Ρωσίας στη Δύση, προσπάθησε να αναθερμάνει την Ρώσο-τουρκική σύγκρουση χωρίς όμως τα επιθυμητά αποτελέσματα διότι η Υψηλή Πύλη ήταν ήδη σε πόλεμο με το Ιράν. Ωστόσο, ο πόλεμος με την Τουρκία άρχισε το 1735 λόγω του Καυκάσου αφού έγινε παράβαση των συνόρων από Ταταρικά στρατεύματα. Η Ρωσική διπλωματία γνωρίζοντας για τις επιθετικές προθέσεις της Πύλης προσπάθησε να εξασφαλίσει την υποστήριξη του Ιράν. Για το σκοπό αυτό στο Ιράν παραχωρήθηκαν τα πρώην εδάφη του κατά μήκος των δυτικών και νότιων ακτών της Κασπίας Θάλασσας. Όταν στην Κωνσταντινούπολη έλαβαν γνώση της συμφωνίας στον Καύκασο είχαν σταλεί οι Τάταροι της Κριμαίας για να κατακτήσουν τη γη που παραχωρήθηκε στο Ιράν.
Το 1736 τα στρατεύματα υπό τις διαταγές του Μίνιχ εισέβαλαν και κατέλαβαν την πρωτεύουσα του Χανάτου Μπακτσεσαράι. Εξαιτίας της νόσου ο Μίνιχ άφησε βιαστικά την Κριμαία. Το καλοκαίρι του 1736 η Ρωσία κατέλαβε επιτυχώς το φρούριο Αζόφ. Το 1737 κατάφερε να αποσπάσει και το φρούριο Οτσάκοφ. Τα έτη 1736-1738 το Χανάτο της Κριμαίας καταστράφηκε. Με πρωτοβουλία του σουλτάνου το 1737 στο συνέδριο ζητήθηκε σύναψη της ειρήνης με τη συμμετοχή της Ρωσίας, της Αυστρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι συνομιλίες δεν οδήγησαν σε ειρήνη και έτσι συνεχίστηκαν οι συγκρούσεις. Το 1739 τα ρωσικά στρατεύματα νίκησαν τους Οθωμανούς και πήραν το φρούριο Χοτίν. Όμως το ίδιο έτος οι Αυστριακοί είχαν υποστεί ήττα την μία μετά την άλλη και σύναψαν ειρήνη με την Υψηλή Πύλη. Το Σεπτέμβρη του 1739 συντάχθηκε συνθήκη της ειρήνης μεταξύ της Ρωσίας και της Υψηλής Πύλης. Συμφωνήθηκε ότι η Ρωσία δεν θα είχε δικαίωμα να κρατήσει στόλο στην Αζοφική, να πάρει μια μικρή περιοχή στην Ουκρανία, το Μεγάλο και το Μικρό Καντάρμπαχ στο Βόρειο Καύκασο και μεγάλο μέρος της περιοχής νότια της Αζοφικής θάλασσας.