cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταλαάτ πασάς
Ο Μεχμέτ Ταλαάτ πασάς (Mehmet Tâlât, 1 Σεπτεμβρίου 1874 - 15 Μαρτίου 1921) ήταν Τούρκος πολιτικός, που μαζί με τους Ενβέρ και Τζεμάλ αποτελούσε την τριανδρία του τουρκικού κομιτάτου "Ένωση και Πρόοδος" των Νεότουρκων από την επικράτησή τους το 1908 μέχρι την τουρκική ήττα του 1918.
Βιογραφικά στοιχεία
Σημειώνεται ότι πριν το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ο Ταλαάτ υποστήριζε τις δυνάμεις της Αντάντ. Με την έναρξη όμως του πολέμου η Οθωμανική Αυτοκρατορία τάχθηκε στο πλευρό των κεντρικών δυνάμεων κατά την τότε επιθυμία όπως αποδείχθηκε του υπουργού Στρατιωτικών Εμβέρ Πασά. Τότε ως υπουργός Εσωτερικών ο Ταλαάτ ανέλαβε την ευθύνη για τον εκτοπισμό των μειονοτήτων και κυρίως Αρμενίων και Ελλήνων.
Το 1917 ανέλαβε Μέγας Βεζίρης (1917-1918), θέση από την οποία και παραιτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1918, λίγο πριν τη συνθηκολόγηση
Διακρινόταν για την οξύνοια, την τόλμη αλλά και την απίστευτη σκληρότητά του, πρωτοστατώντας στα υπό των Γερμανών οργανωτών του οθωμανικού στρατού υποδειχθέντα σχέδια εκτοπισμού κάθε ελληνογενούς στοιχείου από τη Θράκη, τα παράλια της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Ήταν ο κύριος υποκινητής και πρωταγωνιστής της διπλής γενοκτονίας αρχικά των Αρμενίων και στη συνέχεια των Χριστιανών Ελληνογενών, (παρότι επίσημα ήταν Οθωμανοί υπήκοοι), με σφαγές και εκτοπισμούς κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου που υλοποιήθηκαν με δική του εντολή από την Άνοιξη του 1914 μέχρι το 1918.
Μία από τις πολλές μαρτυρίες της οργανωμένης εκείνης εξολόθρευσης είναι και η ακόλουθη διαταγή του Ταλαάτ ως υπουργού Εσωτερικών προς τη νομαρχία Χαλεπίου, που βρέθηκε στο Χαλέπι το 1918, μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου κατά το πιθανότερο παρόμοιες πρέπει να εστάλησαν και σε άλλες νομαρχίες, αν όχι σ΄ όλες.
Αμέσως μετά την υπογραφή της ανακωχής του Μούδρου ο Ταλαάτ μαζί με τους άλλους δύο ηγέτες της τριανδρίας, Εμβέρ πασά και Κεμάλ πασά, διέφυγαν στη Γερμανία. Εκεί τρία χρόνια μετά, το 1921, ο Ταλαάτ δολοφονήθηκε από τον Αρμένιο φυγά Τεϋλιριάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες
Επώδυνο μυοπεριτονιακό σύνδρομο
Τα επώδυνα μυοπεριτονιακά σύνδρομα είναι σύνδρομα που χαρακτηρίζονται από ήπιο χρόνιο πόνο, αλλά και από πόνο που εκλύεται μετά από πίεση σε καθορισμενα μυοπεριτονιακά σημεία, τα οποία αναφέρονται  και ως σημεία πυροδότησης πόνου. Μπορεί να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος, συνήθως όμως εντοπίζονται στον αυχένα, στην οσφύ, στον ώμο, ή και στο κινητικό σύστημα της γνάθου, οπότε συνήθως αναφέρεται ως μασητηριακή μυαλγία.
Τα χαρακτηριστικά ενός σημείου πυροδότησης (myofascial trigger point) περιλαμβάνουν: ευαισθησία κατά την επαφή του σημείου πυροδότησης, την αναπαραγωγή του πόνου κατά την ψηλάφηση του σημείου, ψηλαφητή σκλήρυνση των μυών μετά τη δοκιμασία ψηλάφησης, ψευδο-αδυναμία των εμπλεκόμενων μυών, πόνο και περιορισμένο εύρος της κίνησης, μετά από περίπου 5 δευτερόλεπτα παρατεταμένης πίεσης στο συγκεκριμένο σημείο.
Τα συμπτώματα
Το κύριο σύμπτωμα του μυοπεριτονιακού πόνου δεν είναι άλλο παρά ο πόνος στους μυς ή τις περιτονίες (ένα είδος συνδετικού ιστού που περιβάλλει τους μυς). Αυτό μπορεί να συμβεί σε διακριτές, απομονωμένες περιοχές του σώματος. Επειδή κάθε μυς ή περιτονία στο σώμα μπορεί να επηρεαστεί, αυτό μπορεί να προκαλέσει και μια ποικιλία από τοπικά συμπτώματα.
Γενικά, ο μυϊκός πόνος είναι συνεχής, αμβλύς και διάχυτος. Ανάλογα με την περίπτωση και τη θέση, η ένταση μπορεί να κυμαίνεται από ήπια ενόχληση, μέχρι σε βασανιστικό πόνο και, κάποτε, σε πόνο οξύ και έντονο σαν "αστραπή".
Αιτιοπαθογένεια
Τα αίτια του συνδρόμου δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένα ή κατανοητά. Ορισμένες συστηματικές παθήσεις, όπως νόσοι του συνδετικού ιστού, μπορεί να προκαλέσουν το σύνδρομο, αλλά στις περιπτώσεις αυτές η θεραπεία πρέπει να επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση της αρχικής νόσου. Ο εργαστηριακός έλεγχος είναι απαραίτητος όταν υπάρχει υποψία ρευματοειδούς αρθρίτιδος. Η συνηθέστερη αίτια του συνδρόμου είναι η αυξημένη δραστηριότητα του μυϊκού συστήματος σε συγκεκριμένη περιοχή του σώματος, που αρχικά εκδηλώνεται με αύξηση της εντάσεως του μυϊκού τόνου (υπερτονία), ενώ τελικά προκαλεί επώδυνες μυϊκές συσπάσεις. Η κακή στάση του σώματος και κάποιες συναισθηματικές διαταραχές όπως το ψυχικό stress και το άγχος, μπορούν να υποκινήσουν ή να συμβάλουν στην εμφάνιση του συνδρόμου.
Θεραπεία
Μυϊκή χαλάρωση, η οποία περιλαμβάνει ήπια  χειραγώγηση και μασάζ, μπορούν να βελτιώσουν ή και να θεραπεύσουν πλήρως την ενόχληση.
Η αξιολόγηση της στάσης του σώματος και η εργονομία προσφέρουν σημαντική ανακούφιση στα πρώτα στάδια της θεραπείας. Θεραπείες με ειδικές ασκήσεις, όπως η Τεχνική Alexander και Μέθοδος Feldenkrais μπορεί επίσης να είναι χρήσιμες.
Ήπιες, σταθερές ασκήσεις μέσα σε ένα άνετο εύρος της κίνησης, έχουν αποδειχθεί ότι μειώνουν τον πόνο. Η κανονική, μη-έντονη, κινητική δραστηριότητα πρέπει επίσης να ενθαρρύνεται.
Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία
εναλλ.=Ρόδο του Λούθηρου, σύμβολο του Λουθηρανισμού στις ΗΠΑ.|μικρογραφία|Ρόδο του Λούθηρου, σύμβολο του [[Λουθηρανισμός|Λουθηρανισμού στις ΗΠΑ.]] Η Aμερικανική Λουθηρανική Eκκλησία (The American Lutheran Church / TALC) ήταν ένα χριστιανικό προτεσταντικό δόγμα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά που υπήρχε από το 1960 έως το 1987. Η έδρα της εκκλησίας ήταν στη Μινεάπολη της Μινεσότα. Με την ίδρυσή της το 1960, η TALC όρισε τον Εκδοτικό Οίκο του Άουγκσμπουργκ (Augsburg Publishing House), που επίσης βρίσκεται στη Μινεάπολη, ως εκδότης της εκκλησίας. Το Lutheran Standard (Λούδεραν Σάνταρντ) ήταν το επίσημο περιοδικό της Αμερικανικής Λουθηρανικής Εκκλησίας.
Η μεταναστευτική κληρονομιά της TALC προήλθε κυρίως από τη Γερμανία, τη Νορβηγία και τη Δανία, και το δημογραφικό της κέντρο ήταν στην Άνω Μέση Δύση (με ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό στη Μινεσότα). Θεολογικά, η εκκλησία επηρεάστηκε από τον πιετισμό. Ήταν ελαφρώς πιο συντηρητική από την Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική (Lutheran Church in America / LCA), με την οποία τελικά θα συγχωνευόταν. Ενώ επίσημα δίδαξε το Βιβλικό αλάθητο (ότι δηλαδή η Βίβλος είναι χωρίς λάθος ή σφάλμα σε όλες τις διδασκαλίες της) και το ενσωμάτωσε στο σύνταγμά της, αυτό σπάνια επιβλήθηκε με μέσα όπως αιτήματα αίρεσης.
Κωνσταντίνος Σπυριδάκις
Ο Κωνσταντίνος Σπυριδάκις ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός, εκπαιδευτικός, λόγιος και συγγραφέας. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας της Κύπρου.
Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία
Η Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία ήταν ιδρυτικό μέλος του «Λουθηρανικού Συμβουλίου στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής», το οποίο ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1967. Η TALC συνεργάστηκε με τη Λουθηρανική Εκκλησία-Σύνοδο του Μιζούρι σε πολλές επιχειρήσεις, αλλά οι δεσμοί έληξαν όταν ξεκίνησαν συνομιλίες σχετικά με τη συγχώνευση της TALC με τη Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική.
Κωνσταντίνος Σπυριδάκις
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος Σπυριδάκις γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1903. Αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο το 1919. Στη συνέχεια σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1919-1923). Το 1923 διορίστηκε καθηγητής στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, όπου και δίδαξε έως το 1931. Την περίοδο 1931-1934 σπούδασε αρχαία ιστορία και κλασσική φιλολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου με υποτροφία της Αρχιεπισκοπής Κύπρου. Το 1934 αναγορεύθηκε διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Ακολούθως υπηρέτησε ως καθηγητής (1934-1935), ως υποδιευθυντής (1935-1936) και ως γυμνασιάρχης (1936-1960) στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Ταυτόχρονα διετέλεσε μέλος του Εθναρχικού Συμβουλίου και του Γραφείου Εθναρχίας Κύπρου (1948-1960). Ακόμη, διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Ελλήνων Προσφύγων εις Κύπρον, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Το 1954 διορίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως αναπληρωτής (για την Κύπρο) του γενικού επιθεωρητή σχολών αλλοδαπής του Υπουργείου Παιδείας της Ελλάδας, ωστόσο ο διορισμός του ανακλήθηκε σύντομα λόγω αντιδράσεως των Βρετανών, που την εποχή εκείνη διοικούσαν την Κύπρο.
Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία
Μετά από έξι χρόνια, το 1966, καναδικές συναθροίσεις της TALC δημιούργησαν την αυτόνομη Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία του Καναδά (Evangelical Lutheran Church of Canada / ELCC), η οποία το 1986 εντάχθηκε με τη Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική - Τμήμα Καναδά (Lutheran Church in America – Canada Section / LCA-CS) για τη δημιουργία της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας στον Καναδά (Evangelical Lutheran Church in Canada / ELCIC).
Σχηματισμός
Η Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία ιδρύθηκε το 1960 από τα ακόλουθα λουθηρανικά εκκλησιαστικά σώματα:
Κωνσταντίνος Σπυριδάκις
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1960 η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος. Κατά τη μεταβατική περίοδο 1959-1960 διορίστηκε πρόεδρος του Ελληνικού Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και στη συνέχεια (1960-1965) πρόεδρος της Ελληνικής Κοινοτικής Συνελεύσεως. Στις 31 Μαρτίου 1965, με την ίδρυση του Υπουργείου Παιδείας, διορίστηκε Υπουργός Παιδείας στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1960, αξίωμα το οποίο διατήρησε και στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968 μέχρι τις 30 Ιουνίου 1970.
Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία
Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία (1930 - 1960)
Η πρώτη Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία ιδρύθηκε το 1930 με συγχώνευση της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Συνόδου της Αϊόβα και Άλλων Κρατών (περίπου 1854), της Λουθηρανικής Συνόδου του Μπάφαλο (περίπου 1845) και της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Συνόδου του Οχάιο και Άλλων Κρατών (ιδρύθηκε το 1818 από το Υπουργείο της Πενσυλβανίας), με έδρα στο Κολόμπους του Οχάιο. Μετά τη συγχώνευση του 1960, αυτό το σώμα αναφέρεται ανεπίσημα ως «Παλαιά Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία» ή «Πρώτη Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία» για να το διακρίνει κανείς από το μεταγενέστερο σώμα στο οποίο είχε απορροφηθεί. Το συγχωνευμένο σώμα ονομάστηκε «The American Lutheran Church» (με το "The" ως μέρος του επίσημου τίτλου και επομένως κεφαλαιοποιήθηκε), το οποίο συντομεύτηκε ως TALC. Ως εκ τούτου, το «ALC» ορίζει το σώμα των 1930-1960, ενώ το «TALC» ορίζει το σώμα των 1960-1987.
Κωνσταντίνος Σπυριδάκις
Βιογραφικά στοιχεία
Επιπλέον, ήταν ιδρυτής και πρόεδρος της Εταιρείας Κυπριακών Σπουδών (1936-1976). Ακόμη, ήταν εκ των ιδρυτών και πρόεδρος (1947-1976) του Ελληνικού Πνευματικού Ομίλου Κύπρου (ΕΠΟΚ), εκ των ιδρυτών και πρόεδρος (1962-1974) του Συνδέσμου Ελλήνων Φιλολόγων Κύπρου «Στασίνος», πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ μεταξύ 1953 και 1959, και επίτιμος πρόεδρος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου και του Ομίλου Παιδαγωγικών Ερευνών Κύπρου. Επιπλέον, ήταν ιδρυτής του Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών Κύπρου (1962).
Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία
Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία
Η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία ιδρύθηκε το 1917 και ήταν γνωστή από την ίδρυσή της έως το 1946 ως Νορβηγική Λουθηρανική Εκκλησία της Αμερικής (Norwegian Lutheran Church of America / NLCA). Η ίδια η NLCA σχηματίστηκε από μια συγχώνευση της Συνόδου Χογκ (ιδρύθηκε το 1876), της Νορβηγικής Συνόδου (ιδρύθηκε το 1853) και της Ενωμένης Νορβηγικής Λουθηρανικής Εκκλησίας της Αμερικής (ιδρύθηκε το 1890).
Ενωμένη Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία
Η Ενωμένη Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία ιδρύθηκε το 1896 και ήταν γνωστή ως το 1946 ως Ενωμένη Δανική Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία (United Danish Evangelical Lutheran Church / UDELC). Η UDELC σχηματίστηκε από μια συγχώνευση της Δανικής Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας στην Αμερική (η «Εκκλησία Μπλερ», που ιδρύθηκε το 1884) και της Δανικής Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας στη Βόρεια Αμερική (η «Βόρεια Εκκλησία», που ιδρύθηκε το 1894).
Λουθηρανική Ελεύθερη Εκκλησία
Η Λουθηρανική Ελεύθερη Εκκλησία (Lutheran Free Church), η οποία είχε αποχωρήσει από την Ενωμένη Νορβηγική Λουθηρανική Εκκλησία το 1897, προσχώρησε στην ALC την 1η Φεβρουαρίου 1963. Σαράντα εκκλησίες της επέλεξαν να μην συμμετάσχουν στη συγχώνευση, και αντ 'αυτού σχημάτισαν την Ένωση Ελεύθερων Λουθηρανικών Εκκλησιών, σήμερα η έκτη μεγαλύτερη λουθηρανική εκκλησία στις ΗΠΑ με πάνω από 250 εκκλησίες.
Χειροτονία γυναικών
Η ALC άρχισε να χειροτονεί τις γυναίκες ως ιέρειες / ποιμένες τον Δεκέμβριο του 1970, όταν η αιδεσιμότατη Μπάρμπαρα Άντριους έγινε η δεύτερη γυναίκα που χειροτονήθηκε ως Λουθηρανή ιερέας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1970, μια έρευνα σε 4.745 ενήλικες Λουθηρανούς από την Στρέμεν, διαπίστωσε ότι το 66% των Λουθηρανών της ALC που συμμετείχαν στην έρευνα συμφώνησαν ότι οι γυναίκες πρέπει να χειροτονούνται, σε σύγκριση με το 75% των Λουθηρανών της LCA και το 45% των Λουθηρανών της LCMS. Η πρώτη ιαθγενής γυναίκα της Αμερικής που έγινε ιέρεια Λουθηρανών στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Αιδ. Μαρλίν Ουάιτραμπιτ Χέλγκεμο, χειροτονήθηκε από την ALC τον Ιούλιο του 1987.
Συγχώνευση της ELCA
Την 1η Ιανουαρίου 1988, η Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία έπαψε να υπάρχει όταν, μαζί με τη Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική και την Ένωση Ευαγγελικών Λουθηρανικών Εκκλησιών, ενώθηκαν για να σχηματίσουν την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική με τη νέα έδρα της στο Λουθηρανικό Κέντρο Ουέστ Χίγκινγκς Ρόουντ στο προαστιακό Σικάγο, Ιλινόι. Τη στιγμή της συγχώνευσης, η ALC ήταν το τρίτο μεγαλύτερο λουθηρανικό εκκλησιαστικό σώμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, πίσω από τη Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική και τη Λουθηρανική Εκκλησία – Σύνοδο του Μιζούρι.
Το 1986, λίγο πριν από τη συγχώνευση με την ELCA, η ALC είχε 7.671 ποιμένες, 4.959 εκκλησίες και 2.319.443 μέλη. Η ALC έφερε περίπου 2,25 εκατομμύρια μέλη στην ELCA. Δώδεκα συντηρητικές εκκλησίες της ALC που δεν ήθελαν να συμμετάσχουν στη συγχώνευση δημιούργησαν την Αμερικανική Ένωση Λουθηρανικών Εκκλησιών, η οποία έκτοτε έχει αυξηθεί σε 87 εκκλησίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λουθηρανικές εκκλησίες Κατηγορία:Λουθηρανισμός στην Αμερική
Κωνσταντίνος Σπυριδάκις
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε το 1976.
Συγγραφικό έργο
Συνέγραψε άρθρα και μελέτες με ιστορικό, φιλολογικό και εκπαιδευτικό περιεχόμενο, τα οποία δημοσιεύθηκαν στα ετήσια δελτία της Εταιρείας Κυπριακών Σπουδών και σε άλλα έντυπα. Επίσης, εξέδωσε βιβλία με άρθρα και λόγους του.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Κωνσταντίνος Σπυριδάκις δέχθηκε πολλές τιμητικές διακρίσεις:
Επίσης, ανακηρύχθηκε σε αντεπιστέλλων εταίρος της Ακαδημίας Αθηνών, της Ιονίου Ακαδημίας και του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός. Αναγορεύθηκε σε επίτιμο διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ακόμη, αναγορεύθηκε σε επίτιμο μέλος της Επιστημονικής Εταιρείας Αθηνών, της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1960 Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968
Βασίλης Ραφαηλίδης
Ο Βασίλης Ραφαηλίδης (14 Ιανουαρίου 1934 - 8 Σεπτεμβρίου 2000) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και κριτικός κινηματογράφου.
Νικόλαος Στάπας
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Συκέα Λακωνίας το 1937 και φοίτησε στη Σχολή Ικάρων ως το 1958 (αποφοίτησε με το βαθμό του Ανθυποσμηναγού) και επίσης στη Σχολή Πολέμου Αεροπορίας και αργότερα στη Σχολή Διοικητών Μοιρών και Εκπαιδευτών των ΗΠΑ.
Λόγω της αντίθεσής του προς τη χούντα των συνταγματαρχών (είχε συμμετάσχει στο κίνημα του Ναυτικού κατά της χούντας), συνελήφθη, βασανίστηκε, φυλακίστηκε στα κρατητήρια της ΕΑΤ/ΕΣΑ και αποτάχθηκε το 1973, για να επανέλθει δύο χρόνια μετά, αφού αποκαταστάθηκε η δημοκρατία.
Βασίλης Ραφαηλίδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου του 1934 στα Σέρβια του νομού Κοζάνης και πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου 2000 στην Αθήνα. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από την Κωνσταντινούπολη, την οποία και ο ίδιος αναγνώριζε ως πατρίδα του (κυρίως διότι του άρεσε ως πόλη). Εξάλλου είχε και άλλες «πατρίδες». Κατεξοχήν, την Καστοριά στην οποία πέρασε την εφηβεία, λόγω μετάθεσης των γονέων του. Σημειωτέον, οι γονείς του ήταν αμφότεροι εκπαιδευτικοί - φιλόλογος ο πατέρας (Απόστολος), δασκάλα η μητέρα του (Ελένη). Η μητέρα του κατάγονταν από το Βελβεντό Κοζάνης.
Νικόλαος Στάπας
Σταδιοδρομία
Τον Μάρτιο του 1984 έγινε υπαρχηγός του ΓΕΑ και το 1986 ανέλαβε αρχηγός. Εισήγαγε οργανωτικές αλλαγές και προώθησε πρακτικές για να αντιμετωπίσει τη γραφειοκρατία στην Πολεμική Αεροπορια.
Βασίλης Ραφαηλίδης
Βιογραφία
Σπούδασε το 1959 κινηματογράφο στη σχολή Σταυράκου στην Αθήνα και μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε σαν βοηθός του Νίκου Κούνδουρου και του Ροβήρου Μανθούλη, ενώ το 1962 γύρισε και ο ίδιος δύο ταινίες - ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, το Βυζαντινό Μνημόσυνο και τους γουναράδες της Καστοριάς και την τέχνη τους. Η πρώτη του ταινία, γυρισμένη με πενιχρά και πεπαλαιωμένα μέσα, ήταν εξαιρετικά φιλόδοξη, αλλά ο ίδιος την απέρριψε αμέσως ως αισθητικά απαράδεκτη και έκτοτε αδιαφόρησε παντελώς για την τύχη της παρότι βραβεύτηκε αργότερα από διεθνές φεστιβάλ.
Νικόλαος Στάπας
Σταδιοδρομία
Ο Στάπας τιμήθηκε με πολλά μετάλλια και παράσημα, συμπεριλαμβανομένου του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα.
Βασίλης Ραφαηλίδης
Βιογραφία
Το 1963 αποφασίζει να εγκαταλείψει την προοπτική του επαγγελματία σκηνοθέτη για να γίνει επαγγελματίας κριτικός κινηματογράφου. Αρχικά εργάστηκε σ' αυτό το πόστο σε έντυπα της αριστεράς στην οποία ιδεολογικά ανήκε, αρχικά την Επιθεώρηση Τέχνης και αργότερα στη Δημοκρατική Αλλαγή. Στη συνέχεια εξέδωσε το περιοδικό Ελληνικός Κινηματογράφος το οποίο έκλεισε η Χούντα για να το επανεκδώσει στη συνέχεια με τον τίτλο Σύγχρονος Κινηματογράφος.
Νικόλαος Στάπας
Σταδιοδρομία
Απεβίωσε εν αποστρατεία στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας στις 14 Ιουνίου 2011 και η σορός του διατέθηκε στο Ανατομείο του Πανεπιστημίου των Αθηνών, για επιστημονικούς σκοπούς.
Βασίλης Ραφαηλίδης
Βιογραφία
Με τη μεταπολίτευση εργάστηκε σε διάφορες εφημερίδες όπως Το Βήμα (1974-1983), Έθνος (1983-1998) και Ελευθεροτυπία (1998 ως τον θάνατό του το 2000), μη περιοριζόμενος στην κριτική κινηματογράφου, αλλά γράφοντας σχόλια και επιφυλλίδες που άπτονταν ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών θεμάτων.
Επίσης παρέδιδε σεμινάρια και δίδαξε κινηματογράφο στη Σχολή Σταυράκου, στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, στο Ινστιτούτο Γκαίτε και αλλού. Επίσης εργάστηκε και σε ραδιοφωνικό σταθμό σε εκπομπές διαλόγου. Στη διάρκεια της δικτατορίας βασανίστηκε και εκτοπίστηκε στις φυλακές της Αίγινας. Υπήρξε συνειδητοποιημένος μαρξιστής-κομμουνιστής και μέσα από κάποια βιβλία του ανέλυσε τη μαρξιστική και κομμουνιστική θεωρία με τρόπο απλό αλλά όχι απλουστευτικό.
Νικόλαος Στάπας
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (Ελλάδα)
Βασίλης Ραφαηλίδης
Βιογραφία
Απεβίωσε το 2000 σε ηλικία 66 ετών από καρκίνο και κηδεύτηκε στην Πάτρα. Κατοικούσε στην ιστορική συνοικία της Νεάπολης επί της οδού Ιπποκράτους.
Βιβλία
Ενδεικτικά κάποια βιβλία από την πλούσια συγγραφική του δραστηριότητα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι
Έλενα Τσαουσέσκου
Η Έλενα Τσαουσέσκου (Elena Ceauşescu, γεννημένη ως Lenuţa Petrescu, 7 Ιανουαρίου 1916 - 25 Δεκεμβρίου 1989) ήταν Ρουμάνα κομμουνίστρια πολιτικός, σύζυγος του Νικολάε Τσαουσέσκου, γενικού γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας και αρχηγού της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρουμανίας. Ήταν επίσης Αντιπρόεδρος της χώρας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε ως Λενούτζα Πετρέσκου σε οικογένεια αγροτών στην κοινότητα Petreşti της επαρχίας Dâmboviţa, στην ιστορική περιοχή της Βλαχίας. Ο πατέρας της εργαζόταν ως ζευγολάτης. Μπόρεσε να αποκτήσει μόνο στοιχειώδη σχολική εκπαίδευση. Μετά το δημοτικό σχολείο, μετακόμισε μαζί με τον αδελφό της στο Βουκουρέστι, όπου εργάστηκε ως βοηθός εργαστηρίου πριν βρει εργασία σε κλωστοϋφαντουργικό εργοστάσιο. Προσχώρησε σε τοπική οργάνωση Βουκουρεστίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας το 1939 και συναντήθηκε με τον 21χρονο Νικολάε Τσαουσέσκου. Ο Νικολάε την ερωτεύτηκε άμεσα και, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν κοίταξε ποτέ ερωτικά άλλη γυναίκα. Η σχέση τους διακόπηκε από τις συχνές καθείρξεις του Νικολάε, αλλά τελικά κατέληξε σε γάμο στις 23 Δεκεμβρίου 1947.
Καριέρα στην κυβέρνηση
Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Κομμουνιστές, η Έλενα Τσαουσέσκου εργάστηκε ως γραμματέας στο Υπουργείο Εξωτερικών και είχε ασήμαντο ρόλο μέχρι ότου ο σύζυγός της έγινε Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος. Από τον Ιούλιο του 1972, δόθηκαν στην Έλενα Τσαουσέσκου διάφορα αξιώματα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Τον Ιούνιο του 1973 έγινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου, αναδεικνυόμενη έτσι στο δεύτερο σημαντικότερο πρόσωπο μετά τον ίδιο τον Νικολάε. Ασχολήθηκε ενεργά με τη διοίκηση του κόμματος παράλληλα με τον σύζυγό της και ήταν ένας από τις λίγες συζύγους ηγέτη Κομμουνιστικού Κόμματος με τόσο προσωπικό υψηλό πολιτικό προφίλ.
thumb|Έλενα και [[Νικολάε Τσαουσέσκου με τον αυτοκράτορα Χιροχίτο κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο Τόκιο το 1975.]] Η Έλενα συχνά συνόδευε τον σύζυγό της στις επίσημες επισκέψεις στο εξωτερικό. Κατά τη διάρκεια κρατικής επίσκεψης στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας τον Ιούνιο του 1971, παρατήρησε πώς η Τζιανγκ Τσινγκ, σύζυγος του προέδρου Μάο Τσετούνγκ διατηρούσε θέση πραγματικής εξουσίας. Πιθανότατα εμπνευσμένη από αυτό, άρχισε να σχεδιάζει την δική της πολιτική άνοδο στη Ρουμανία. Τον Ιούλιο του 1971, μετά από μια μινι-πολιτιστική επανάσταση που ξεκίνησε ο σύζυγός της, εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Κοινωνικοοικονομικής Προβλέψεως και τον Ιούλιο του 1972 έγινε πλήρες μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Ρουμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Τον Ιούνιο του 1973, μετά από πρόταση του Emil Bodnăraş, εξελέγη στην εκτελεστική επιτροπή του κόμματος. Τον Νοέμβριο του 1974, στο 11ο Συνέδριο του Κόμματος, έγινε μέλος της (μετονομασμένης) πολιτικής εκτελεστικής επιτροπής και τον Ιανουάριο του 1977 έγινε μέλος του ανώτατου κομματικού οργάνου, του Μόνιμου Γραφείου της Πολιτικής Εκτελεστικής Επιτροπής. Τον Μάρτιο του 1975, εκλέχτηκε στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, το νομοθετικό όργανο της χώρας, καταλαμβάνοντας την έδρα του Πιτέστι, στην κομητεία Άρτζες, τη σημαντικότερη βιομηχανική περιοχή της χώρας, μέχρι το θάνατό της το 1989. Τον Μάρτιο του 1980, έγινε πρώτη αναπληρώτρια πρωθυπουργός, κρατικός τίτλος που κατείχε και μέχρι την εκτέλεσή της στην Ρουμανική Επανάσταση. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Έλενα ήταν αντικείμενο προσωπικής λατρείας, τόσο έντονης όσο αυτή του συζύγου της, η οποία την ανύψωνε σε «Μητέρα του Έθνους». Με κάθε τρόπο, η ματαιοδοξία και η επιθυμία για τιμητική διάκριση ξεπερνούσαν εκείνες του συζύγου της. Όπως και με τον σύζυγό της, η ρουμανική τηλεόραση είχε αυστηρές εντολές για μεγάλη φροντίδα στην απεικόνισή της στην οθόνη. Για παράδειγμα, δεν θα έπρεπε ποτέ να εμφανίζεται σε προφίλ, λόγω της μεγάλης μύτης της και της συνολικού παρουσιαστικού νοικοκυράς που είχε.
Καλές ήταν οι σχέσεις του ζεύγους Τσαουσέσκου και με την τότε Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή (1974-77) της Ελλάδας, με γνωστότερη απόδειξη την ανάδειξη της αποφοίτου δημοτικού Έλενας Τσαουσέσκου σε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1976.
Πτώση από την εξουσία
Η Έλενα δραπέτευσε με τον σύζυγό της στις 22 Δεκεμβρίου 1989, μετά από τα γεγονότα στην Τιμισοάρα που οδήγησαν στην Ρουμανική Επανάσταση, αλλά συνελήφθησαν στην πόλη του Τιργκόβιστε. Στη δημόσια δίκη που ακολούθησε, απάντησε μόνο μερικές ερωτήσεις, καθώς ο σύζυγός της πήρε προστατευτικό ρόλο, της ζήτησε να ηρεμήσει και κουνούσε το κεφάλι κάθε φορά που άνοιγε το στόμα της για να απαντήσει με θυμό.
Εκτέλεση
Το απόγευμα της 25ης Δεκεμβρίου 1989 (Ημέρα Χριστουγέννων) εκτελέστηκαν στο Τιργκόβιστε με τα χέρια της και αυτά του συζύγου της δεμένα πίσω από τις πλάτες τους. Ο δημοφιλής ιστορικός Σιμόν Σεμπάγκ Μοντεφιόρε ισχυρίστηκε ότι πριν από την εκτέλεση των ποινών η Έλενα αντέδρασε πολύ πιο επιθετικά από τον σύζυγό της, φωνάζοντας υβριστικούς χαρακτηρισμούς προς τους εκτελεστές της ενώ οδηγούνταν στον τοίχο. Την ίδια στιγμή ο Νικολάε Τσαουσέκου τραγουδούσε τη «Διεθνή». Η πραγματική τους εκτέλεση δεν είχε κινηματογραφήθηκε εγκαίρως -η ομάδα πυροβολισμού βιάστηκε να εκτελέσει τη εντολή- αλλά τα επακόλουθα, συμπεριλαμβανομένων των ήχων της τελικής βολής, του καπνού και των σωμάτων αμέσως μετά, πιάστηκαν στην κάμερα. Ήταν 73 ετών. Ήταν η μόνη γυναίκα που εκτελέστηκε ποτέ από το σύγχρονο κράτος της Ρουμανίας.
Φήμη ως ερευνήτρια χημείας
thumb|Η Έλενα Τσαουσέσκου λαμβάνει επίτιμο διδακτορικό τίτλο στη [[Μανίλα (1975).]] Αφού αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο στο χωριό της και μετακόμισε στο Βουκουρέστι, η Έλενα προσπάθησε να συνεχίσει την εκπαίδευσή της μέσω νυχτερινών μαθημάτων, αλλά φέρεται να εκδιώχθηκε αφού συνελήφθη να αντιγράφει. Κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής περιόδου προήχθη σε επιστήμονα και της απονεμήθηκε και διδακτορικό στη χημεία.
Το 1957 ήταν ερευνήτρια στο ICECHIM (Εθνικό Ινστιτούτο Χημικών Ερευνών). Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 φερόταν ως γραμματέας της κομματικής επιτροπής του Κεντρικού Ινστιτούτου Χημικών Ερευνών του Βουκουρεστίου και, όταν ο σύζυγός της ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος τον Μάρτιο του 1965, έγινε διευθύντρια του ινστιτούτου. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους εξελέγη μέλος του νεοσυσταθέντος Εθνικού Συμβουλίου Επιστημονικής Έρευνας και τον Σεπτέμβριο του 1966 της απονεμήθηκε το Βραβείο Επιστημονικής Αξίας πρώτης τάξης. Τον Μάρτιο του 1974 έγινε μέλος του Τμήματος Χημικών Επιστημών της Ρουμανικής Ακαδημίας. Η Έλενα Τσαουσέσκου έλαβε πολλά τιμητικά βραβεία για επιστημονικά επιτεύγματα στον τομέα της χημείας πολυμερών κατά την περίοδο κατά την οποία ο σύζυγός της κυβέρνησε τη Ρουμανία. Αναφέρεται ως συν-εφευρέτης σε μια σειρά διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας.
Μετά τις επαναστάσεις του 1989, αρκετοί επιστήμονες ισχυρίστηκαν ότι η Έλενα Τσαουσέσκου τους είχε αναγκάσει να γράψουν εργασίες στο όνομά της. Έχουν επίσης εμφανιστεί ισχυρισμοί ότι το πανεπιστήμιο της έδωσε τον διδακτορικό τίτλο αποκλειστικά λόγω της πολιτικής της θέσης.
Σύμφωνα με μια έκθεση του Radio Free Europe του 1984, «Φημολογείται ότι, όταν ήθελε να λάβει διδακτορικό δίπλωμα από τη Σχολή Χημείας του Βουκουρεστίου, συνάντησε την έντονη αντίθεση του Ρουμάνου χημικού Costin D. Netinescu, Προέδρου της σχολής. Αναγκάστηκε αντ' αυτού να παρουσιάσει τη διατριβή της στους Cristofor Simionescu και Ioan Ursu στο Πανεπιστήμιο του Ιασίου, η οποία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία».
Συνοπτικά, παρατίθεται άρθρο σχετικά με τη λογοκλοπή στο κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό Nature : "...Η Έλενα Τσαουσέσκου δεν είχε πτυχίο, αλλά η ισχύς του συζύγου της Νικολάε -δικτάτορα της Ρουμανίας ως την πτώση του Κομμουνισμού– έκανε σίγουρη την παραχώρηση διδακτορικού από το Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Το περιεχόμενο των πολλών επιστημονικών της εργασιών γράφτηκε από άλλους"
Μερικές φορές αποκαλούνταν με το παρατσούκλι «Codoi», αναφερόμενο στην λανθασμένη προφορά της χημικής ένωσης CO2 (C για άνθρακα, O για οξυγόνο και "doi" - το δύο στα ρουμανικά). Χλευαζόταν από πολλούς, συμπεριλαμβανομένου ενός υπαλλήλου που την αποκάλεσε με αυτό το ψευδώνυμο κατά τη διάρκεια της δίκης της. Συνεισφέροντας στο χιουμοριστικό αποτέλεσμα, το «Codoi» είναι πραγματική λέξη στα ρουμανικά, που σημαίνει «μεγάλη ουρά».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνες Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι κομμουνιστές
Gran Turismo 6
Το Gran Turismo 6 (グランツーリスモ 6, Guran Tsūrisumo Shikkusu, συντομογραφία GT6) είναι βιντεοπαιχνίδι αγώνων που αναπτύχθηκε από την Polyphony Digital και δημοσιεύτηκε από την Sony Computer Entertainment για την κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών PlayStation 3. Είναι η έκτη κύρια έκδοση και το δωδέκατο παιχνίδι της σειράς βιντεοπαιχνιδιών Gran Turismo. Κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 6 Δεκεμβρίου 2013 και έλαβε θετικές κριτικές, κέρδισε βραβεία και μπήκε στην κορυφή των τσαρτς σε διάφορες χώρες του κόσμου. Τα νέα χαρακτηριστικά που προστέθηκαν περιλαμβάνουν νέα αυτοκίνητα και πίστες, βελτιώσεις στις επιλογές εξατομίκευσης αυτοκινήτων, και συνεργασίες με το Φεστιβάλ Ταχύτητας Γκούντγουντ, το Ινστιτούτο Άιρτον Σέννα, την FIA και τη ΝΑΣΑ. Το Gran Turismo 6 είναι το πρώτο βιντεοπαιχνίδι που έχει περιεχόμενο επίσημα πιστοποιημένο από τη FIA.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2013
Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Το Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Award For Best Actor) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες για να τιμήσει έναν ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Γκοτζίλα: Το Τέρας του Αιώνος
Το Γκοτζίλα (αγγλικά:Godzilla, ιαπωνικά: ゴジラ,Χέπμπορν:Gojira) είναι μια ιαπωνική ταινία καϊτζού του 1954 σε σκηνοθεσία Ισιρόο Χόντα, με ειδικά εφέ από τον Εϊτζί Τσουμπουράγια. Η ταινία είναι μια παραγωγή και διανομή της Toho Studios, είναι η πρώτη ταινία της σειράς Godzilla και της εποχής Σόουα.
Η ταινία μπήκε στην παραγωγή μετά την κατάρρευση της συμπαραγωγής Ιαπωνίας-Ινδονησίας. Ο Τσουμπουράγια αρχικά επέλεξε ένα τεράστιο χταπόδι προτού οι κινηματογραφιστές αποφασίσουν να βάλουν στον ρόλο αυτόν ένα πλάσμα εμπνευσμένο από τους δεινόσαυρους. Ο Godzilla πρωτοστάτησε σε μια μορφή ειδικών εφέ που ονομάζεται κοστούμι, στην οποία ένας ερμηνευτής κόλπου που φοράει ένα κοστούμι αλληλεπιδρά με μικροσκοπικά σετ. Τα γυρίσματα διήρκησαν 51 ημέρες και η κατασκευή των ειδικών εφέ διήρκεσε 71 ημέρες.
Ο Godzilla κυκλοφόρησε θεατρικά στην Ιαπωνία στις 3 Νοεμβρίου 1954 και απέφερε 183 εκατομμύρια γιεν (ποσό που αντιστοιχεί σε $1.6 εκατομμύρια δολάρια) κατά την αρχική του θεατρική παράσταση. Το 1956, μια εκ νέου τροποποιημένη έκδοση «Αμερικανικοποιημένη», με τίτλο Godzilla, King of the Monsters! κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ταινία δημιούργησε ένα μια σειρά πολυμέσων, αναγνωρισμένο από τα ρεκόρ Γκίνες ως η πιο μακροχρόνια σειρά ταινιών στην ιστορία. Ο χαρακτήρας Godzilla έγινε έκτοτε ένα διεθνές εικονίδιο ποπ κουλτούρας και η συγκεκριμένη ταινία του 1954 θεωρήθηκε σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για τη δημιουργία του προτύπου για τα μέσα ενημέρωσης τοκουσάτσου. Από την κυκλοφορία της, η ταινία έχει θεωρηθεί ως κινηματογραφικό επίτευγμα και μία από τις καλύτερες ταινίες τεράτων που έχουν γίνει ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Godzilla (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Toho
Επαγγελματικός προσανατολισμός
Ο επαγγελματικός προσανατολισμός μπορεί να αφορά τα εξής:
Ωρόρα
Η Ωρόρα ή Ορόρα (αγγλικά: Aurora) είναι πόλη στο Κολοράντο των ΗΠΑ, η οποία βρίσκεται στις κομητείες Αράπαχο, Άνταμς, και Ντάγκλας. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 386.261 κάτοικοι στην απογραφή των Ηνωμένων Πολιτειών του 2020 με 336.035 να κατοικούν στην κομητεία Αράπαχο, 47.720 να κατοικούν στην κομητεία Άνταμς και 2.506 να κατοικούν στην κομητεία Ντάγκλας. Η Ωρόρα είναι η τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην Πολιτεία του Κολοράντο και η 51η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ωρόρα αποτελεί κύρια πόλη της Στατιστικής Μητροπολιτικής Περιοχής Ντένβερ–Ωρόρα–Λέικγουντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Κολοράντο
Boys (τραγούδι, Lizzo)
Το "Boys" έγινε θετικά αποδεκτό από τους κριτικούς μουσικής, ένας από τους οποίους το συνέκρινε με το ομώνυμο τραγούδι του 2017 της Charli XCX. Το περιοδικό Time έβαλε το τραγούδι στο νούμερο 10 στα Top Ten Καλύτερα Τραγούδια του 2018. Το τραγούδι έγινε το πρώτο σινγκλ της Lizzo που μπήκε σε εμπορικό chart, φτάνοντας στην πρώτη σαραντάδα στο Βέλγιο. Ένα συνοδευτικό μουσικό βίντεο κυκλοφόρησε μαζί με το σινγκλ, στο οποίο η τραγουδίστρια ερμηνεύει το τραγούδι μπροστά από τον "τοίχο της μουσικής νότας" της Μινεάπολης, καθώς και σε πολλές άλλες τοποθεσίες. Για την προώθηση του σινγκλ, ανατέθηκαν τέσσερα remix για αυτό.
Σύνθεση
Το "Boys" είναι ένα τραγούδι φανκ, ποπ , και ηλεκτροποπ εμπνευσμένο από ρετρό που περιέχει βαριά μπάσα γραμμή, μεταλλικό κουδούνισμα και ίχνη κιθάρας, που οδηγούν σε ένα "βαρύ ποπ" ρεφρέν. Το τραγούδι έχει περιγραφεί ότι περιέχει "αραιούς αλλά δυνατούς ρυθμούς". Περιγράφεται στιχουργικά ως ένας ενεργητικός φόρος τιμής στη διαθεσιμότητα της τραγουδίστριας, όπου ραπάρει τους στίχους «I like big boys, itty bitty boys / Mississippi boys, inner city boys». Στη συνέχεια, η τραγουδίστρια τραγουδά στο ρεφρέν ότι η επιθυμία της για συντροφιά δεν ισοδυναμεί με την ανάγκη δέσμευσης.
Κριτικές
Ο Έρικ Τόρες των Pitchfork αποκάλεσε το τραγούδι ένα «εκστατικό, ατελείωτα ευχάριστο αφιέρωμα στη διαθεσιμότητας της Lizzo». Ο Κρις Τόμας που γράφει για το Out ονόμασε το τραγούδι «πνευματικό σύντροφο του ομώνυμου πιασάρικου κομματιού της Charli XCX ». , οι δυο τους θα συνεργαζόντουσαν αργότερα το 2019 στο τραγούδι " Blame It on Your Love ". Ο Justin Myers, γράφοντας για την Official Charts Company, ονόμασε το τραγούδι "γεμάτο από αυτοπεποίθηση".
Καταχώριση Κομματιών
Ψηφιακή λήψη
Remix Pink Panda
Remix Dave Audé
Black Caviar Remix
Juice Boys Remix
Boys (Remixes) — EP
Προσωπικό
Τροποποιημένος από το Tidal.
Βιβλιογραφικές Αναφορές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2018
Οπτάνθρακας
δεξιά|μικρογραφία| Ακατέργαστος οπτάνθρακας Ο οπτάνθρακας, κοκ ή κωκ είναι ένα γκρίζο, σκληρό και πορώδες καύσιμο με υψηλή περιεκτικότητα σε άνθρακα και λίγες ακαθαρσίες, που παράγεται με θέρμανση άνθρακα ή πετρελαίου απουσία αέρα - μια καταστροφική διαδικασία απόσταξης. Είναι σημαντικό βιομηχανικό προϊόν, που χρησιμοποιείται κυρίως στην τήξη σιδηρομεταλλεύματος, αλλά και ως καύσιμο σε σόμπες και σιδηρουργεία όταν η ατμοσφαιρική ρύπανση προκαλεί ανησυχία.
Ο όρος "οπτάνθρακας" αναφέρεται συνήθως στο προϊόν που προέρχεται από λιθάνθρακα με χαμηλή περιεκτικότητα σε τέφρα και χαμηλή περιεκτικότητα σε θείο με μια διαδικασία που ονομάζεται οπτανθρακοποίηση. Ένα παρόμοιο προϊόν που ονομάζεται οπτάνθρακας πετρελαίου ή πετ κοκ λαμβάνεται από αργό πετρέλαιο σε διυλιστήρια πετρελαίου. Ο οπτάνθρακας μπορεί επίσης να σχηματιστεί φυσικά με γεωλογικές διεργασίες.
Κίνα
Ιστορικές πηγές που χρονολογούνται στον 4ο αιώνα περιγράφουν την παραγωγή οπτάνθρακα στην αρχαία Κίνα. Στις πρώτες δεκαετίες του ενδέκατου αιώνα, οι Κινέζοι σιδηρουργοί στην κοιλάδα του Κίτρινου Ποταμού άρχισαν να τροφοδοτούν τους φούρνους τους με οπτάνθρακα, λύνοντας το πρόβλημα με τα καύσιμα σε αυτήν την αραιή περιοχή των δέντρων.
Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός και εξαγωγέας οπτάνθρακα σήμερα. Η Κίνα παράγει το 60% του παγκόσμιου κωκ. Οι ανησυχίες για την ατμοσφαιρική ρύπανση έχουν παρακινήσει τεχνολογικές αλλαγές στη βιομηχανία οπτάνθρακα με την εξάλειψη των απαρχαιωμένων τεχνολογιών οπτανθρακοποίησης που δεν είναι ενεργειακά αποδοτικές.
Βρετανία
Το 1589, χορηγήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στους Τόμας Πρόκτορ και Ουίλιαμ Πάτερσον για την κατασκευή σιδήρου και χάλυβα και την τήξη μολύβδου με γαιάνθρακα και τύρφη. Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας περιέχει μια ευδιάκριτη νύξη για την παρασκευή άνθρακα με «ψήσιμο». Το 1590, χορηγήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στον Ηγούμενο του Γιορκ για να «καθαρίσει τον άνθρακα και να τον απαλλάξει από την προσβλητική του μυρωδιά». Το 1620, χορηγήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σε μια εταιρεία αποτελούμενη από τον Ουίλιαμ Στ. Τζον και άλλοι ιππότες, αναφέροντας τη χρήση του οπτάνθρακα στην τήξη μεταλλευμάτων και την κατασκευή μετάλλων. Το 1627, χορηγήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στον Σερ Τζον Χάκετ και τον Οκτάβιους ντε Στράντα για μια μέθοδο που καθιστούσε τον λιθάνθρακα και το κάρβουνο τόσο χρήσιμο όσο το κάρβουνο για χρήση σε σπίτια, χωρίς να ενοχλεί με τη μυρωδιά ή τον καπνό.
Το 1603, ο Χιου Πλατ πρότεινε ότι ο γαιάνθρακας μπορεί να απανθρακώνεται με τρόπο ανάλογο με τον τρόπο που παράγεται το κάρβουνο από το ξύλο. Αυτή η διαδικασία χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1642, όταν ο οπτάνθρακας χρησιμοποιήθηκε για το ψήσιμο της βύνης στο Ντέρμπισιρ. Προηγουμένως, οι ζυθοποιοί χρησιμοποιούσαν ξύλο, καθώς ο μη οπτανθρακοποιημένος άνθρακας δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην ζυθοποιία επειδή οι θειούχες αναθυμιάσεις του θα έδιναν άσχημη γεύση στην μπύρα. Θεωρήθηκε βελτίωση στην ποιότητα και επέφερε μια «μεταβολή που θαύμαζε όλη η Αγγλία»—η χρήση οπτάνθρακα επέτρεψε ελαφρύτερο ψήσιμο της βύνης, οδηγώντας στη δημιουργία αυτού που στα τέλη του 17ου αιώνα ονομαζόταν pale ale. μικρογραφία| Οι αρχικοί υψικάμινοι στο Μπλιστς Χιλ, στο Σρόπσιρ Το 1709, ο Έιμπραχαν Ντάρμπι Α΄ δημιούργησε μια υψικάμινο με καύση κοκ για την παραγωγή χυτοσιδήρου. Η ανώτερη αντοχή στη σύνθλιψη του οπτάνθρακα επέτρεψε στις υψικάμινους να γίνουν ψηλότερες και μεγαλύτερες. Η επακόλουθη διαθεσιμότητα φθηνού σιδήρου ήταν ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν στη Βιομηχανική Επανάσταση. Πριν από αυτό το διάστημα, η σιδηροβιομηχανία χρησιμοποιούσε μεγάλες ποσότητες ξυλάνθρακα, που παράγονταν από την καύση ξύλου. Καθώς η υλοτομία των δασών δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στη ζήτηση, η αντικατάσταση του οπτάνθρακα με τον ξυλάνθρακα έγινε κοινή στη Μεγάλη Βρετανία και ο οπτάνθρακας παρασκευαζόταν με καύση άνθρακα σε σωρούς στο έδαφος, έτσι ώστε μόνο το εξωτερικό στρώμα να καίγεται, αφήνοντας το εσωτερικό του σωρού σε απανθρακωμένη κατάσταση. Στα τέλη του 18ου αιώνα, αναπτύχθηκαν θολωτοί φούρνοι από τούβλα, οι οποίοι επέτρεψαν περισσότερο έλεγχο της διαδικασίας καύσης.
Το 1768, ο Τζον Γουίλκινσον κατασκεύασε έναν πιο πρακτικό φούρνο για τη μετατροπή του άνθρακα σε οπτάνθρακα. Ο Γουίλκινσον βελτίωσε τη διαδικασία χτίζοντας τους σωρούς άνθρακα γύρω από μια χαμηλή κεντρική καμινάδα χτισμένη από χαλαρά τούβλα και με ανοίγματα για την είσοδο των αερίων της καύσης, με αποτέλεσμα υψηλότερη απόδοση καλύτερου οπτάνθρακα. Με μεγαλύτερη επιδεξιότητα στο ψήσιμο, το κάλυμμα και το σβήσιμο των σωρών, οι αποδόσεις αυξήθηκαν από περίπου 33% σε 65% μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Η βιομηχανία σιδήρου της Σκωτίας επεκτάθηκε γρήγορα το δεύτερο τέταρτο του 19ου αιώνα.
Το 1802, μια ομάδα από θολωτούς φούρνους στήθηκε κοντά στο Σέφιλντ, για να οπτανθρακοποιήσει άνθρακα για χρήση στην τήξη χάλυβα σε χωνευτήριο. Μέχρι το 1870, υπήρχαν 14.000 θολωτοί φούρνοι σε λειτουργία στα ανθρακωρυχεία του Δυτικού Ντάραμ, που παρήγαγαν 4.000.000 τόνους οπτάνθρακα ετησίως. Ως μέτρο της επέκτασης της παραγωγής οπτάνθρακα, οι απαιτήσεις της βιομηχανίας σιδήρου στη Βρετανία ήταν περίπου 1.000.000 τόνοι ετησίως στις αρχές της δεκαετίας του 1850, αυξήθηκαν σε περίπου 7.000.000 τόνους μέχρι το 1880. Από αυτούς, περίπου 5.000.000 τόνοι παρήχθησαν στην κομητεία Ντάραμ, 1.000.000 τόνοι στα ανθρακωρυχεία της Νότιας Ουαλίας και 1.000.000 τόνοι στο Γιόρκσιρ και στο Ντέρμπισιρ. μικρογραφία| Η 41 018 των [[Γερμανικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι|Γερμανικών Σιδηροδρόμων ανεβαίνει στο διάσημο Σίφε Έμπενε, 2016]] Στα πρώτα χρόνια των ατμομηχανών, ο οπτάνθρακας ήταν το κύριο καύσιμο. Αυτό προέκυψε από μια πρώιμη περιβαλλοντική νομοθεσία: οποιαδήποτε προτεινόμενη ατμομηχανή έπρεπε να «καταναλώσει τον δικό της καπνό». Αυτό δεν ήταν τεχνικά δυνατό να επιτευχθεί στις πρώτες ατμομηχανές, αλλά η καύση οπτάνθρακα, με τις χαμηλές εκπομπές καπνού, θεωρήθηκε ότι πληρούσε την απαίτηση. Αυτός ο κανόνας καταργήθηκε αθόρυβα και ο φθηνότερος άνθρακας έγινε το κανονικό καύσιμο, καθώς οι σιδηρόδρομοι κέρδισαν την αποδοχή του κοινού.
Ηνωμένες Πολιτείες
Μεταξύ 1870 και 1905, ο αριθμός των θολωτών κλιβάνων στις ΗΠΑ εκτοξεύτηκε από περίπου 200 σε σχεδόν 31.000, οι οποίοι παρήγαγαν σχεδόν 18.000.000 τόνους οπτάνθρακα μόνο στην περιοχή του Πίτσμπουργκ. Ο αριθμός των θολωτών κλιβάνων στο Πίτσμπουργκ έφτασε στο μέγιστο το 1910, με σχεδόν 48.000.
Βιομηχανικοί κλίβανοι οπτάνθρακα
δεξιά|μικρογραφία| Φούρνος οπτάνθρακα σε εργοστάσιο χωρίς καπνό καυσίμων, Abercwmboi, Νότια [[Ουαλία, 1976]] Η βιομηχανική παραγωγή οπτάνθρακα από άνθρακα ονομάζεται οπτανθρακοποίηση. Το κάρβουνο ψήνεται σε κλίβανο χωρίς αέρα, "φούρνο οπτάνθρακα" ή "φούρνο οπτανθρακοποίησης", σε θερμοκρασίες έως και 2000 °C αλλά συνήθως περίπου 1000 - 1100 °C. Αυτή η διαδικασία εξατμίζει ή αποσυνθέτει οργανικές ουσίες στον άνθρακα, απομακρύνοντας πτητικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένου του νερού, με τη μορφή ανθρακαερίου και λιθανθρακόπισσας. Ο οπτάνθρακας είναι το μη πτητικό υπόλειμμα της αποσύνθεσης, το συνενωμένο κατάλοιπο άνθρακα και ορυκτών των αρχικών σωματιδίων άνθρακα με τη μορφή ενός σκληρού και κάπως υαλώδους στερεού.
Ορισμένες εγκαταστάσεις διαθέτουν φούρνους οπτανθρακοποίησης «παραπροϊόντων» στους οποίους τα πτητικά προϊόντα αποσύνθεσης συλλέγονται, καθαρίζονται και διαχωρίζονται για χρήση σε άλλες βιομηχανίες, ως καύσιμο ή χημική πρώτη ύλη. Διαφορετικά, τα πτητικά υποπροϊόντα καίγονται για να θερμανθούν οι φούρνοι οπτανθρακοποίησης. Αυτή είναι μια παλαιότερη μέθοδος, αλλά εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε νέες κατασκευές.
Χρήσεις
Ο οπτάνθρακας χρησιμοποιείται συνήθως ως καύσιμο στη σιδηρουργία.
Εφόσον τα συστατικά που παράγουν καπνό απομακρύνονται κατά τη διάρκεια της οπτανθρακοποίησης, ο οπτάνθρακας αποτελεί ένα επιθυμητό καύσιμο για σόμπες και φούρνους στους οποίους οι συνθήκες δεν είναι κατάλληλες για την πλήρη καύση του ίδιου του λιθάνθρακα. Ο οπτάνθρακας μπορεί να καεί παράγοντας λίγο ή καθόλου καπνό, ενώ ο λιθάνθρακας θα παράγει πολύ καπνό. Ο οπτάνθρακας χρησιμοποιήθηκε ευρέως ως άκαπνο καύσιμο υποκατάστατο του άνθρακα στην οικιακή θέρμανση μετά τη δημιουργία «ζωνών χωρίς καπνό» στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ιδιότητες
αριστερά|μικρογραφία| Φούρνοι στο [[Ντιτρόιτ. Πύργος άνθρακα πάνω από φούρνους οπτάνθρακα. Νοέμβριος 1942]] Το ειδικό βάρος του κωκ είναι συνήθως περίπου 0,77. Είναι πολύ πορώδες. Τόσο η χημική σύνθεση όσο και οι φυσικές ιδιότητες είναι σημαντικές για τη χρησιμότητα του κωκ σε υψικάμινους. Όσον αφορά τη σύνθεση, είναι επιθυμητή η χαμηλή περιεκτικότητα σε τέφρα και θείο. Άλλα σημαντικά χαρακτηριστικά είναι οι δείκτες δοκιμαστικής σύνθλιψης M10, M25 και M40, οι οποίοι μεταφέρουν την αντοχή του κωκ κατά τη μεταφορά στις υψικάμινους. Ανάλογα με το μέγεθος των υψικάμινων, τα λεπτά θρυμματισμένα τεμάχια οπτάνθρακα δεν πρέπει να επιτρέπονται στις υψικάμινους γιατί θα παρεμπόδιζαν τη ροή του αερίου μέσω της γόμωσης σιδήρου και οπτάνθρακα. Ένα σχετικό χαρακτηριστικό είναι ο δείκτης ισχύος οπτάνθρακα μετά την αντίδραση (CSR). αντιπροσωπεύει την ικανότητα του οπτάνθρακα να αντέχει τις βίαιες συνθήκες μέσα στον υψικάμινο πριν μετατραπεί σε λεπτά σωματίδια.
Εσκουιλίνος λόφος
Ο Εσκουιλίνος λόφος, λατιν. Esquiline Hill, είναι ένας από τους επτά λόφους της Ρώμης. Η πιο νότια προεξοχή του είναι ο Όππιος λόφος.
Ετυμολογία
Οι προέλευση του ονόματος του Εσκουιλίνου είναι ακόμη υπό συζήτηση. Μία άποψη είναι, ότι ο λόφος ονομάστηκε έτσι από την αφθονία δένδρων ιταλικής δρυός (aesculi), που φύονται εκεί. Άλλη άποψη είναι ότι, κατά τη βρεφική εποχή της Ρώμης, το Καπιτωλίνος λόφος, ο Παλατίνος και τα βόρεια άκρα του Καίλιου ήταν οι πιο κατοικημένες περιοχές της πόλης, της οποίας οι κάτοικοι εθεωρούντο εντός-του-άστεως (inquilini), ενώ οι κάτοικοι των εξωτερικών περιοχών Αουρέλιαν, Όππιους, Κίσπιους, Φαγκουτάλις εθεωρούντο εκτός-της-πόλης (exquilini, suburbanites).
Ιστορία
Ο λόφος υψώνεται επάνω από την κοιλότητα, στην οποία αργότερα κτίστηκε το Κολοσσαίο και ήταν ένας σύγχρονος τόπος διαμονής. Σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο η εγκατάσταση επί του Εσκουιλίνου επεκτάθηκε κατά τη διάρκεια τη βασιλείας του Σέρβιους Τούλιους, 6ου βασιλιά της Ρώμης, κατά τον 6ο αι. π.Χ. Ο βασιλιάς επίσης μετακίνησε την κατοικία του στον λόφο, με σκοπό να αυξήσει την αξιοπιστία του.
Ο πολιτικός σύμβουλος και προστάτης της τέχνης Γάιος Μαικήνας (70 - 8 π.Χ.) έκανε του κήπους του, τους πρώτους με Ελληνιστικό-Περσικό στυλ κήπους στη Ρώμη, στον Εσκουιλίνο λόφο, επάνω στο Τείχος του Σεβήρου και της εφαπτόμενης νεκρόπολης, κοντά στους κήπους της Λαμία. Οι διάσημοι Κήποι του Μαικήνα περιείχαν ταράτσες, βιβλιοθήκη και άλλα πολιτιστικά στοιχεία. Στο Όππιο άκρο ο Νέρωνας (37 μ.Χ. - 68) κατάσχεσε ιδιοκτησίες για να κτίσει τον υπερβολικό, ένα μίλι μακρύ, Χρυσό Οίκο. Αργότερα ακόμη και ο Τραϊανός (53 - 117) έκτισε το συγκρότημα των Λουτρών του. Και των δύο κτηρίων υπολείμματα υπάρχουν ορατά σήμερα. Τον 3ο αι. οι Κήποι Λικιάνι, ένα συγκρότημα κήπων (που περιλαμβάνει το σχετικά καλά διατηρημένο Νυμφαίο, που επίσημα ταυτίζεται με τον Ναό της Μινέρβας Ιατρού, ο οποίος δεν έχει βρεθεί), μάλλον κατασκευάστηκε στον Εσκουιλίνο. Πιο πέρα προς τα βορειοανατολικά, στην κορυφή του Κίσπιου, είναι η βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζόρε.
Ομώνυμα μέρη
Το μικρό χωριό Ελ Εσκουιλίντσουτσε στην Ονδούρα ονομάστηκε από τον λόφο.
Πηγές
Κατηγορία:Τοπογραφία της Ρώμης
Όστρουφ Λεντνίτσκι
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Το καραβάκι προς το Όστρουφ Λεντνίτσκι. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Μινιατούρα ανακατασκευής του μεσαιωνικού [[Γκορντ (αρχαιολογία)|γκορντ.]] Το Όστρουφ Λεντνίτσκι (πολωνικά: Ostrów Lednicki) είναι νησί στο νότιο τμήμα της λίμνης Λεντνίτσα στην Πολωνία, το οποίο βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Γκνιέζνο και Πόζναν. Η λέξη «ostrów» σημαίνει «νησί της λίμνης ή του ποταμού».
Ένα γκορντ (ένας μεσαιωνικός σλαβικός οχυρωμένος οικισμός) χτίστηκε εδώ τον Μεσαίωνα. Τα υπάρχοντα ερείπια ενός παρεκκλησιού, μιας εκκλησίας και ενός παλατιού, που θεωρείται ότι είναι το σπίτι των πρώτων Βασιλέων της δυναστείας των Πιάστ, έχουν στεγαστεί για συντήρηση. Σήμερα τα ερείπια είναι αρχαιολογικής σημασίας και ο χώρος του Μουσείου της Δυναστείας των Πιάστ άνοιξε το 1969. Είναι το μεγαλύτερο υπαίθριο μουσείο της Πολωνίας.
Σημασία
Το νησί είναι σημαντικό στην εθνική ιστορία της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πρώτων κυβερνήτων του πολωνικού κράτους, του Μιέσκο Α΄ και του Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου, στάθηκε ως ένα από τα κύρια αμυντικά και διοικητικά κέντρα του βασιλείου. Το ερειπωμένο κάστρο και άλλα κτίρια κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μιέσκο Α΄, λίγο πριν από το έτος 966.
Είναι επίσης ένα υποψήφιο μέρος ως τον ιστορικό χώρο του προσωπικού βαπτίσματος του Μιέσκο Α΄, της συζύγου του, Ντουμπράβκα της Βοημίας και ολόκληρης της αυλής του, που πραγματοποιήθηκε το Μεγάλο Σάββατο της 14ης Απριλίου 966. Αυτή η ημερομηνία είναι το Βάπτισμα της Πολωνίας, η ιστορική εισαγωγή του Χριστιανισμού στην Πολωνία. Η εκδήλωση σηματοδοτεί επίσης την αρχή του πολωνικού κράτους.
Το νησί είναι επίσης η σκηνή του ιστορικού μυθιστορήματος του 1876 του Γιούζεφ Ιγκνάτσι Κρασέφσκι, Μια Αρχαία Ιστορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Πολωνία Κατηγορία:Πόβιατ Γκνιέζνο Κατηγορία:Νησιά της Πολωνίας
Ταράς Μπούλμπα
Ο Ταράς Μπούλμπα (Тара́с Бу́льба) είναι ρομαντική ιστορική νουβέλα του Νικολάι Γκόγκολ. Συμπεριλήφθηκε στη συλλογή διηγημάτων Μίργκοροντ (1835), αλλά τελικά επεκτάθηκε το 1842 σε ολόκληρο μυθιστόρημα. Στο έργο αυτό ο Γκόγκολ περιγράφει τη ζωή των Κοζάκων στις απέραντες στέπες της Ρωσίας.
Πλοκή
Οι συχνές επιδρομές κατακτητών στην Ουκρανία κατά τον 15ο αιώνα ξεσήκωναν κάθε τόσο τους κατοίκους, που αναγκάζονταν να πολεμούν για να προστατεύσουν τα σπίτια τους και την ελευθερία τους. Έτσι, δημιουργήθηκαν σιγά-σιγά οι Κοζάκοι. Ήταν μία φυλή πολεμιστών, που θεωρούσε την ανδρεία ως τη μόνη αρετή του άνδρα και τον πόλεμο πανηγύρι.