cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρυονέρι Θεσσαλονίκης
Εκπαίδευση
Το Δημοτικό Σχολείου Κρυονερίου ανεγέρθηκε το 1930, είναι ένα μικτό σχολείο για παιδιά 7-12 ετών. Το σχολείο επί του παρόντος έχει περίπου 40 μαθητές. Είναι ένα πολύ μικρό σχολείο κοντά στην πλατεία του χωριού. Το σχολείο έχει τροποποιηθεί με την πάροδο του χρόνου. Το σχολείο κατέχει 5 αίθουσες εκ των οποίων η μια λειτουργεί ως γυμναστήριο, μια άλλη ως γραφείο διευθυντή και οι άλλες 3 λειτουργούν ως αίθουσες διδασκαλίας. Οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Κρυονερίου μετά το 6ο έτος της εκμάθησής τους πηγαίνουν στο Γυμνάσιο Σοχού.
Ένα νηπιαγωγείο λειτουργεί δίπλα από το δημοτικό σχολείο, το οποίο φροντίζει παιδιά ηλικίας 5-7 ετών
Δημόσια Κτίρια
Στο κέντρο του χωριού υψώνεται το επιβλητικό πέτρινο κτίριο του Κοινοτικού Καταστήματος. Ένα από τα ωραιότερα κτίσματα της περιοχής, χτισμένο γύρω στο 1930. Κοντά στο Πάρκο, βρίσκεται το αθλητικό γήπεδο ποδοσφαίρου της τοπικής ομάδας «Α.Ο. Κρυονερίου» και δίπλα του η παιδική χαρά με πολλά όργανα, τσουλήθρες, μονόζυγα κ.λ.π.
Αξιοθέατα
Στο χωριό επίσης υπάρχουν δύο σιντριβάνια και ένας μεγάλος σταυρός στο περιβόλι της εκκλησίας του Αγίου Ραφαήλ που μοιάζει να προστατεύει ολόκληρο το χωριό, καθώς και ένα μικρό πέτρινο αμφιθέατρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Τζον Μπίζλι
Ο Τζον Μπίζλι (Σερ Τζον Ντέιβιντσον Μπίζλι Sir John Davidson Beazley) (13 Σεπτεμβρίου 1885 - 6 Μαΐου 1970) ήταν Βρετανός κλασικός αρχαιολόγος και ιστορικός της τέχνης, γνωστός κυρίως για την ταξινόμηση των αττικών αγγείων βάσει του καλλιτεχνικού στιλ. Ήταν καθηγητής της κλασικής αρχαιολογίας και τέχνης στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης από το 1925 έως το 1956.
Πρώιμος βίος
Ο Μπίζλι γεννήθηκε στη Γλασκώβη της Σκωτίας στις 13 Σεπτεμβρίου 1885 και ήταν γιος του Μαρκ Τζον Μάρει Μπίζλι (θ. 1940) και της Μαίρης Κάθριν Μπίζλι (πατρ. Ντέιβιντσον) Έλαβε τη βασική του εκπαίδευση στο σχολείο Κινγκ Έντουαρντ VI, στο Σαουθάμπτον και στο Κράιστς Χόσπιταλ, στο Σάσεξ. Κατόπιν παρακολούθησε το Μπάλιολ Κόλετζ, στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Αποφοίτησε με ΒΑ το 1907. Όντας στην Οξφόρδη συνδέθηκε με στενή φιλία με τον ποιητή Τζέιμς Ελρόι Φλέκερ (James Elroy Flecker).
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Μετά την αποφοίτησή του ο Μπίζλι πέρασε αρκετό χρόνο στη Βρετανική Σχολή Αθηνών. Επέστρεψε στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ως φοιτητής και επιμελητής των Κλασικών Σπουδών στον Κράιστ Τσερτς της Οξφόρδης
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μπίζλι υπηρέτησε στη στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών. Τη μεγαλύτερη περίοδο του πολέμου εργάστηκε στην Αίθουσα 40, του Τμήματος Ναυτικών Πληροφοριών του Ναυαρχείου, με τον προσωρινό βαθμό του σημαιοφόρου από τον Μάρτιο έως τον Οκτώβριο του 1916 , όταν αποσπάστηκε στον στρατό ξηράς.
Το 1925 έγινε καθηγητής της κλασικής αρχαιολογίας και τέχνης στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Εξειδικεύτηκε στην αρχαιοελληνική κεραμική (ιδιαίτερα στον μελανόμορφο και τον ερυθρόμορφο ρυθμό), γενόμενος παγκοσμίως αυθεντία επί του θέματος. Υιοθέτησε την ιστορικο-καλλιτεχνική προσέγγιση του Τζιοβάνι Μορέλλι (Giovanni Morelli) για να αποδώσει το ιδιαίτερο στιλ συγκεκριμένων εργαστηρίων και καλλιτεχνών, ακόμα και σε ανυπόγραφα αγγεία, όπως για παράδειγμα ο Ζωγράφος του Βερολίνου. Ουσιαστικά μέσω της μελέτης ολοκληρωμένων αγγείων αλλά και μικρών ή μεγάλων ενεπίγραφων οστράκων κατόρθωσε να διαμορφώσει την ιστορία των εργαστηρίων και των καλλιτεχνών στην αρχαία Αθήνα.
Ζωγράφοι Αττικών αγγείων
Η ενασχόλησή του με τους ζωγράφους των αττικών αγγείων άρχισε το 1911, όταν ασχολήθηκε με το Ζωγράφο του Βερολίνου. Συνέχισε το 1919 με το βιβλίο «Attic Red-Figure Vases in American Museums». Το 1925 εξέδωσε στη γερμανική γλώσσα το Attische Vasenmaler des rotfigurigen Stils, έναν κατάλογο ερυθρόμορφων αγγείων συσχετισμένο με τους δημιουργούς - καλλιτέχνες τους. Η αγγλική έκδοση του βιβλίου, «Attic Red-figure Vase painters για τους ζωγράφους ερυθρόμορφων αγγείων, έγινε το 1942. Το 1956 εκδόθηκε το «Attic Black-figure Vase-painters» (γνωστού στη βιβλιογραφία για την αρχαία ελληνική κεραμική ως ABV). Το 1956 εξέδωσε την τελική έκδοση, σε τρεις τόμους, του Attic Red-figure Vase painters για τους ζωγράφους των μελανόμορφων αγγείων. Συνέχισε να γράφει και να ενημερώνει τα βιβλία αυτά για την υπόλοιπη ζωή του.
Ύστερος βίος
Ο Μπίζλι συνταξιοδοτήθηκε το 1956, αλλά συνέχισε να εργάζεται ως τον θάνατό του. Το προσωπικό του αρχείο βρισκόταν στο Ασμόλειο Μουσείο, αλλά το 2007 επονομάστηκε ως "Ερευνητικό κέντρο κλασικής τέχνης" και μετακινήθηκε στη σχολή Κλασικών Σπουδών της Οξφόρδης, με δικό του διαδικτυακό τόπο ("The Beazley Archive"). Πέθανε στην Οξφόρδη στις 6 Μαΐου 1970.
Τιμητικές διακρίσεις και αναγνώριση
Ο Μπίζλι εκλέχθηκε μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας το 1927. Έγινε ιππότης (Knight Bachelor) το 1949. Το 1954, έγινε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Έγινε μέλος του Τάγματος των Συντρόφων της Τιμής το 1959 "Για τις υπηρεσίες του στη γνώση". Επίσης ήταν μέλος της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, της Academie des Inscriptions et Belles Lettres, της Αmerican Philosophical Society, του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, της Pontificia Academia Romana , της Academia dei Lincei, της Ακαδημίας της Δανίας, της Αυστριακής Ακαδημίας.
Δημοσιεύσεις
Μερικές από τις δημοσιεύσεις του Μπίζλι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης
Αρχέλαος (στρατηγός Μιθριδάτη)
Ο Αρχέλαος (άκμασε κατά το δεύτερο μισό του 2ου αι. π.Χ. και το πρώτο μισό του 1ου αι. π.Χ., απεβ. το 63 π.Χ.) ήταν ο μεγαλύτερος στρατηγός, που υπηρέτησε υπό τον Βασιλιά Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου στη βόρεια Μικρά Ασία και ήταν ο αγαπημένος του στρατηγός.
Οικογένεια και παιδική ζωή
Ο Αρχέλαος ήταν Καππαδόκης Έλληνας ευγενής, , ενδεχομένως Μακεδονικής καταγωγής, αγνώστων γονέων. Ίσως οι πρόγονοί του καταγόταν από τους Έλληνες, που έφτασαν στην Ανατολία μετά την εκστρατεία Μεγάλου Αλεξάνδρου. Είχε έναν αδελφό, που ονομαζόταν Νεοπτόλεμος και η οικογένειά του ήταν ενεργή στην Αυλή τού Πόντου. Καθώς ήταν φίλος του Μιθριδάτη ΣΤ΄, ο βασιλιάς του Πόντου έδωσε στον Αρχέλαο τον αυλικό τίτλο φίλος.
Στο τέλος τού θέρους ή το φθινόπωρο τού 88 π.Χ. (ή ίσως το 87 π.Χ.) ο βασιλιάς έδωσε στον Αρχέλαο τη διοίκηση τού μεγάλου στόλου του και στρατό για να καταλάβει την Αθήνα. Ο Αρχέλαος και ο Ποντικός στρατός εστάλησαν σε απάντηση των Αθηναίων, που είχαν ζητήσει να αποσπαστούν από τη Ρωμαϊκή εξουσία· ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ ήθελε να κατακτήσει την πόλη. Στη διαδρομή ο Αρχέλαος κατέλαβε τις Κυκλάδες με τη Δήλο. Έπειτα κατέλαβαν τον Πειραιά και μετά την Αθήνα. Για τρεις ημέρες πολεμούσε με τον Βρούττιο Σούρα, απεσταλμένο τού υποδιοικητή (propraetor) της Μακεδονίας με το μικρό απόσπασμα Ρωμαίων στρατιωτών. Η παρουσία τού Ποντικού στρατού υπό τον Αρχέλαο ενθάρρυνε τη Νότιο Ελλάδα να εξεγερθεί εναντίον της Ρωμαϊκής εξουσίας. Όταν όμως έφθασε ο Σύλλας με μεγάλο Ρωμαϊκό στρατό, ο Αρχέλαος με τον στρατό του αποσύρθηκε από τη Βοιωτία πίσω στην Αθήνα. Οχυρώθηκαν στον Πειραιά και άφησαν στην Αθήνα τον τύραννο Αριστίονα. Τότε ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ έστειλε τον γιο του Αρκάθιο και έναν μεγαλύτερο στρατό να ενισχύσει τον Αρχέλαο. Καθώς ο Αρκάθιος προχωρούσε δια μέσου της βόρειας Ελλάδας, ο Αρχέλαος έκανε αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες να στείλει προμήθειες στην Αθήνα. Στις 1 Μαρτίου 86 π.Χ. ο Σύλλας με τις λεγεώνες του εισέβαλε στην Αθήνα. Εν τω μεταξύ ο Αρκαθίας απεβίωσε στη διαδρομή προς την Αθήνα. Ο στρατός του ήταν άθικτος και καταδίωξε τα υπολείμματα των λεγεώνων στη Μακεδονία. Ο σύμμαχος τού Αρχελάου Αριστίων κατέφυγε στην Ακρόπολη της Αθήνας. Ο Αρχέλαος και οι σύμμαχοί του έχασαν τον έλεγχο τού Πειραιά και αποσύρθηκαν στη χερσόνησο της Μουνιχίας. Τελικά ο Αρχέλαος πήρε το στρατό του και συνάντησε τις υπόλοιπες δυνάμεις στη Θεσσαλία, όπου κατέλαβαν τις Θερμοπύλες.
Ο Σύλλας πήγε να τον συναντήσει στη Βοιωτία. Οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν στη Χαιρώνεια το 86 π.Χ., όπου ο Αρχέλαος ηττήθηκε ολοσχερώς. Διέφυγε στη Χαλκίδα, όπου έλαβε 80.000 ενισχύσεις από τον Μιθριδάτη ΣΤ΄. Καθώς ο Σύλλας δεν είχε στόλο, ο Αρχέλαος έκανε επιδρομές στις ακτές και κατέστρεψε τη μεταφορά της εμπροσθοφυλακής των ενισχύσεών του. Τελικά ο Σύλλας τον αντιμετώπισε στον Ορχομενό το 86/85 π.Χ.· έπειτα από μάχη δύο ημερών, ο Αρχέλαος ηττήθηκε αποφασιστικά από τους Ρωμαίους. Αφού αναγκάστηκε να κρυφτεί δύο ημέρες στους βάλτους της Κωπαΐδας, κατάφερε να δραπετεύσει στη Χαλκίδα.
Όταν ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ άκουσε τα νέα των καταστρεπτικών ηττών, διέταξε τον Αρχέλαο να κάνει ειρήνη με τον Σύλλα. Στη συνάντηση που έγινε στο τέλος τού 86 π.Χ., ο Αρχέλαος πρότεινε να αναγνωριστεί το status quo στην Ασία με αντάλλαγμα τη συμμαχία τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ εναντίον των εχθρών της Ρώμης. Ο Σύλλας, έμπειρος σε τέτοιες διαπραγματεύσεις, τον κάλεσε να παραδώσει τον στόλο του και να γίνει σύμμαχος της Ρώμης.
Οι τελικοί όροι τού Σύλλα ήταν, ο Μιθριδάτης να παραδώσει μέρος τού Ποντικού στόλου, όλες τις κατακτήσεις στην Ασία και να πληρώσει αποζημίωση 2000 ταλάντων με αντάλλαγμα τη φιλία και τη συμμαχία της Ρώμης. Ο Αρχέλαος έμενε με τον Σύλλα, όσο οι όροι αυτοί εστάλησαν στον βασιλιά. Ανησυχούσε για τη φήμη του στον Πόντο και βρισκόταν όλο και πιο κοντά στον Σύλλα· τον συνόδευσε στην εκστρατεία του εναντίον των Θρακών. Ο Αρχέλαος έλαβε μεγάλες ιδιοκτησίες στην Ελλάδα, που περιελάμβαναν 27.000 στρέμματα γης στη Βοιωτία και απεκαλείτο φίλος και σύμμαχος τού Ρωμαϊκού λαού. Κάποια στιγμή επισκέφθηκε τη Ρώμη, όπου τιμήθηκε από τη Σύγκλητο. Ο στόλος του αποσύρθηκε από την Ελλάδα. Ο Αρχέλαος μπόρεσε να πείσει τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ να συναντήσει τον Σύλλα και να συμφωνήσει με τους όρους του, εκτός της παράδοσης τού στόλου και της εκκένωσης της Παφλαγονίας. Αργότερα ο Αρχέλαος εξέπεσε της εύνοιας τού βασιλιά, που πίστευε, ότι ο Αρχέλαος έκανε πάρα πολλές παραχωρήσεις στον Σύλλα. Ο Αρχέλαος βοήθησε τους Ρωμαίους στον Β΄ Μιθριδατικό Πόλεμο και τον Λ. Λ. Λούκουλλο στον Γ΄ Μιθριδατικό Πόλεμο.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Αρχέλαου Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Μιθριδατικοί πόλεμοι
Επιτροπή Τσερτς
Η Επιτροπή Τσερτς (επίσημη ονομασία: Εξεταστική Επιτροπή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Μελέτη Κυβερνητικών Επιχειρήσεων σε Σχέση με τις Δραστηριότητες Πληροφοριών), (αγγλικά:United States Senate Select Committee to Study Governmental Operations with Respect to Intelligence Activities) ήταν μια Εξεταστική Επιτροπή της Γερουσίας των ΗΠΑ του 1975 που διερεύνησε τις καταχρήσεις από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA), την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας (NSA), το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI) και της Υπηρεσίας Εσωτερικών Εσόδων (IRS).
Υπό την προεδρία του Γερουσιαστή του Αϊντάχο Φρανκ Τσερτς (Δημοκρατικοί), η Επιτροπή ήταν μέρος μιας σειράς ερευνών για τις παραβιάσεις πληροφοριών το 1975, επονομάζομενο και ως «Έτος των Πληροφοριών», συμπεριλαμβανομένης της Επιτροπής Πάικ και της Προεδρικής Επιτροπής Ροκφέλερ. Οι προσπάθειες της Επιτροπής είχαν σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας μόνιμης Επιτροπής Πληροφοριών για τη Γερουσία των ΗΠΑ .Η δημιουργία της Επιτροπής Τσερτς εγκρίθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1975, με ψηφοφορία 82 υπέρ και 4 κατά από την Γερουσία.
Επισκόπηση
Το τελικό πόρισμα της Επιτροπής Τσερτς δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 1976 σε έξι τόμους και δημοσιεύτηκαν επίσης επτά τόμοι ακροάσεων της Επιτροπής στη Γερουσία.
Πριν από την κυκλοφορία του τελικού πορίσματος, η επιτροπή δημοσίευσε επίσης μια ενδιάμεση έκθεση με τίτλο «Φερόμενες δολοφονίες που εμπλέκουν ξένους ηγέτες», η οποία διερεύνησε τις φερόμενες απόπειρες δολοφονίας ξένων ηγετών, συμπεριλαμβανομένης του Πατρίς Λουμούμπα του Ζαΐρ, του Ραφαέλ Τρουχίλιο της Δομινικανής Δημοκρατίας, του Νγκο Ντιν Ντιεμ του Νοτίου Βιετνάμ, του Στρατηγού Ρενέ Σνάιντερ της Χιλής και του Φιντέλ Κάστρο της Κούβας. Ο Πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ προέτρεψε τη Γερουσία να παρακρατήσει το πόρισμα από το κοινό, αλλά απέτυχε και υπό τις συστάσεις και τις πιέσεις της επιτροπής, ο Φορντ εξέδωσε το Εκτελεστικό Διάταγμα αρ. 11905 (όπου τελικά αντικαταστάθηκε το 1981 από το Εκτελεστικό Διάταγμα του Προέδρου Ρέιγκαν αρ. 12333) για την απαγόρευση των αμερικανικών δολοφονιών των ξένων ηγετών.
Επιπλέον, η Επιτροπή Τσερτς εκπόνησε επτά περιπτωσιολογικές μελέτες για μυστικές επιχειρήσεις, αλλά δημοσιεύσε μόνο μία για τη Χιλή, με τίτλο «Μυστική Δράση στη Χιλή: 1963-1973». Οι υπόλοιπες κρατήθηκαν μυστικές κατόπιν αιτήματος της CIA..
Σύμφωνα με μια αποχαρακτηριμένη αναφορά της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας, η Επιτροπή Τσερτς βοήθησε επίσης να αποκαλύψει τη Λίστα Παρακολούθησης της NSA. Οι πληροφορίες για τη λίστα συγκεντρώθηκαν στο λεγόμενο «Λεξικό Ράιμινγκ», το οποίο στο απόγειό του κατείχε εκατομμύρια ονόματα, με χιλιάδες από τα οποία ήταν πολίτες των ΗΠΑ. Μερικοί εξέχοντες πολίτες αυτής της λίστας ήταν οι Τζοάν Γούντγουρντ, Τόμας Γουάτσον, Γκρέγκορι Πεκ, τα μέλη της Επιτροπής Τσερτς: Γουόλτερ Μόντεϊλ, Χάουαρντ Μπέικερ και του Προέδρου της Φρανκ Τσερτς και άλλοι.
Αλλά μεταξύ των πιο συγκλονιστικών αποκαλύψεων της Επιτροπής ήταν η αποκάλυψη της Επιχείρησης Σάμροκ, στην οποία οι μεγάλες εταιρείες τηλεπικοινωνιών μοιράστηκαν τα αρχεία τους με την NSA από το 1945 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Οι πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν σε αυτήν τη επιχείρηση εισήχθησαν απευθείας στη λίστα παρακολούθησης. Το 1975, η Επιτροπή αποφάσισε να αποχαρακτηρίσει μονομερώς τα στοιχεία αυτής της επιχείρησης, ενάντια στις αντιρρήσεις της διοίκησης του Προέδρου Φορντ.
Οι εκθέσεις της Επιτροπής Τσερτς λέγεται ότι αποτελούν την πιο εκτεταμένη ανασκόπηση των δραστηριοτήτων πληροφοριών που διατέθηκαν ποτέ στο κοινό. Μεγάλο μέρος του περιεχομένου ταξινομήθηκε, αλλά πάνω από 50.000 σελίδες αποχαρακτηρίστηκαν σύμφωνα με τον Πρόεδρο John F. Kennedy Assassination Records Collection Act του 1992.
Άνοιγμα αλληλογραφίας
Η Επιτροπή Τσερτς έμαθε ότι, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1950, η CIA και το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών είχαν ανοίξει και φωτογραφίσει περισσότερα από 215.000 φάκελοι αλληλογραφίας τη στιγμή που το πρόγραμμα ('HTLINGUAL) έκλεισε το 1973. Αυτό το πρόγραμμα ήταν μέρος μιας διαδικασία με την οποία η κυβέρνηση κατέγραφε - χωρίς καμία απαίτηση για ένταλμα ή ειδοποίηση - όλες τις πληροφορίες στο εξωτερικό ενός φακέλου ή πακέτου, συμπεριλαμβανομένου του ονόματος του αποστολέα και του παραλήπτη.
Η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η CIA ήταν προσεκτική στη παρακράτηση της Ταχυδρομικής Υπηρεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών από την εκμάθηση και ότι οι κυβερνητικοί πράκτορες άνοιγαν τις ταχυδρομικές επιστολές. Οι πράκτορες της CIA μετέφεραν όλο την αλληλογραφία που τους ενδιέφερε σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο για να ανοίξουν τους φακέλους ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, τους άνοιγαν τη νύχτα αφού τους έβαζαν σε χαρτοφύλακες ή σε τσέπες για να εξαπατήσουν τους ταχυδρομικούς υπαλλήλους.
Η διοίκηση Φορντ και η Επιτροπή Τσερτς
Στις 9 Μαΐου 1975, η Επιτροπή Τσερτς αποφάσισε να καλέσει τον αναπληρωτή διευθυντή της CIA Γουίλιαμ Κόλμπι που την ίδια μέρα οι κορυφαίοι υπουργοί και σύμβουλοι του Φορντ (Χένρι Κίσινγκερ, Ντόναλντ Ράμσφελντ, Φίλιπ Μ. Μπάχεν και Τζον Μάρς) συνέταξαν μια σύσταση για να εξουσιοδοτηθεί ο Κόλμπι να ενημερώνει μόνο και όχι να καταθέτει στην Επιτροπή και ότι θα του ζητηθεί να συζητήσει μόνο το γενικό θέμα, αποφευγόντας τις λεπτομέρειες για συγκεκριμένες μυστικές ενέργειες που έπρεπε να αναφερθούν εκτός από τις ρεαλιστικές υποθέσεις. Αλλά η Επιτροπή Τσερτς είχε την πλήρη εξουσία να καλέσει για ακρόαση και να απαιτήσει την κατάθεση του Κόλμπι. Ο Φορντ και οι κορυφαίοι σύμβουλοί του συναντήθηκαν με τον Κόλμπι για να τον προετοιμάσουν για την ακρόαση. Ο Κόλμπι κατέθεσε μεταξύ άλλων:
Αποτελέσματα της έρευνας
Στις 17 Αυγούστου 1975, ο γερουσιαστής Φρανκ Τσερτς εμφανίστηκε στη τηλεοπτική εκπομπή Meet the Press του δικτύου NBC και συζήτησε για τη NSA, χωρίς να την αναφέρει ονομαστικά:
Συνέπειες
Ως αποτέλεσμα της πολιτικής πίεσης που δημιουργήθηκε από τις αποκαλύψεις της Επιτροπής Τσερτς και των ερευνών της Επιτροπής Πάικ, ο Πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ εξέδωσε το Εκτελεστικό Διάταγμα αρ. 11905. Αυτή η εκτελεστική εντολή απαγόρευε τις πολιτικές δολοφονίες αναφέροντας πως:«Κανένας υπάλληλος της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών δεν θα εμπλακεί ή θα συνωμοτήσει σε πολιτική δολοφονία». Ο γερουσιαστής Τσερτς επέκρινε αυτήν την κίνηση με το επιχείρημα ότι οποιοσδήποτε μελλοντικός πρόεδρος θα μπορούσε εύκολα να παραμερίσει ή να αλλάξει αυτό το εκτελεστικό διάταγμα με ένα νέο εκτελεστικό διάταγμα. Επιπλέον, ο Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ εξέδωσε το Εκτελεστικό Διάταγμα αρ. 12036, το οποίο με κάποιο τρόπο επέκτεινε το εκτελεστικό Διάταγμα αρ. 11905.
Το 1977, ο δημοσιογράφος Καρλ Μπερνστάιν έγραψε ένα άρθρο στο περιοδικό Rolling Stone, δηλώνοντας ότι η σχέση μεταξύ της CIA και των ΜΜΕ ήταν πολύ πιο εκτεταμένη από ό, τι αποκάλυψε η Επιτροπή Τσερτς. Ο Μπερνστάιν είπε ότι η Επιτροπή την είχε συγκαλύψει, γιατί θα είχε δείξει «ενοχλητικές σχέσεις τη δεκαετία του 1950 και του 1960 με μερικές από τις πιο ισχυρές οργανώσεις και άτομα στην αμερικανική δημοσιογραφία».
Ο Έμμμετ Τάιρελ, εκδότης του συντηρητικού περιοδικού The American Spectator, έγραψε ότι η Επιτροπή Τσερτς «προδίδει πράκτορες και επιχειρήσεις της CIA». Η επιτροπή δεν είχε λάβει πληροφορίες για ονόματα, οπότε δεν είχε κανένα να δημοσιεύσει, όπως επιβεβαιώθηκε από τον μεταγενέστερο διευθυντή της CIA Τζορτζ Μπους. Ωστόσο, ο γερουσιαστής Τζιμ Μάκλουρ χρησιμοποίησε αυτόν τον ισχυρισμό στις εκλογές του 1980, όταν η Επιτροπή Τσερτς σταμάτησε την έρευνα.
Το έργο της Επιτροπής επικρίθηκε πιο πρόσφατα μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, επειδή οδήγησε σε νομοθεσία που μειώνε την ικανότητα της CIA να συγκεντρώνει σημαντικές πληροφορίες.
Σε απάντηση σε αυτήν την κριτική, ο επικεφαλής σύμβουλος της επιτροπής, Φρέντερικ Σβαρτς, απάντησε με ένα βιβλίο που συνέγραψε ο Αζίζ Χαγκ, καταγγέλλοντας τη χρήση της κυβέρνησης Μπους που ήταν μια ενέργεια «άνευ προηγουμένου σε αυτή την πλευρά του Βόρειου Ατλαντικού».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών
Αναγνώστης Στριφτόμπολας
Ο Αναγνώστης (Δημήτριος) Στριφτόμπολας ήταν Έλληνας αγωνιστής και οπλαρχηγός του 1821 με καταγωγή από την Κέρτεζη Καλαβρύτων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρτεζη Καλαβρύτων το 1778. Το πραγματικό όνομα του ήταν Δημήτριος αλλά ονομάστηκε Αναγνώστης από τους δασκάλους του λόγω του ότι ήταν ιδιαίτερα επιμελής μαθητής.
Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική και είχαν αποκτήσει δύο γνωστές κόρες, τη Βασιλική και την Αικατερίνη κι έναν γνωστό γιό τον Γεώργιο, όπου και αυτός υπήρξε αγωνιστής της Επανάστασης.
Ο Στριφτόμπολας είχε συγγενική σχέση και με τους Κολοκοτρωναίους, καθώς η γιαγιά του, σύζυγος του παππού του Δημητρίου, ήταν αδερφή του Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη, πατέρα του Γέρου του Μωριά, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Το 1800 αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Τριπολιτσά για να εργαστεί ως διδάσκαλος. Εκεί όμως αντί να μαθαίνει τα παιδιά γράμματα τα μάθαινε την τέχνη του πολέμου, και ειδικά πως να χειρίζονται το μαχαίρι. Ήταν άσπονδος εχθρός των Τούρκων και φιλονικούσε συνέχεια μαζί τους, ώσπου μία μέρα σκότωσε κάποιον Τούρκο. Το 1805 κατέφυγε στην ορεινή περιοχή της Λακωνίας και έπειτα στη Ζάκυνθο, όπου κατατάχτηκε στον Αγγλικό στρατό. Το 1814 επέστρεφε στην περιοχή των Καλαβρύτων και το 1818 στην Τριπολιτσά ως σωματοφύλακας του Ασημάκη Ζαΐμη. Το 1817 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Όταν βρίσκονταν στην Τριπολιτσά αρρώστησε βαριά και φοβούμενος τους Τούρκους κατέφυγε στο σπίτι του Ιωάννη Στεφανόπουλου, ωρολογοποιού στο επάγγελμα, ο οποίος έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης από τους Τούρκους, έως ότου ανάρρωσε. Το 1821 συγκρότησε πολυάριθμο επαναστατικό σώμα με επικεφαλής 15 μπουλουξίδες, με το οποίο πήρε μέρος στην πολιορκία και την κατάληψη των Καλαβρύτων στις 21 Μαρτίου του 1821. Στη συνέχεια πολέμησε με τα παλληκάρια του στην πολιορκία του Ακροκορίνθου, στη μάχη του Λεβιδίου όπου και σκοτώθηκε.
Ανώνυμος συγγραφέας του 1850 που αφηγείται λεπτομέρειες της δράσης της οικογένειας Στριφτόμπολα, αναφέρει την παρουσία της ομάδας του Αναγνώστη Στριφτόμπολα στη δοξολογία και ορκωμοσία αγωνιστών στην Αγία Λαύρα την 17 Μαρτίου 1821 (εορτή του Αγίου Αλεξίου, πολιούχου των Καλαβρύτων). Αναφέρει μάλιστα ότι μέλος της εν λόγω ομάδας ήταν ο σημαιοφόρος της σημαίας με τον Φοίνικα. Ανωνύμου με αρχικά Α.Κ., Απαντήσεις και παρατηρήσεις εις το ανωνύμως εκδοθέν αχρονολόγητον φυλλάδιον επωνομαζόμενον «Ιστορικαί Αλήθειαι ή η Πετιμεζαϊκή οικογένεια», Ναύπλιο, 1850.
Σελ. 7: "Στρατιωτικοί δε αρχηγοί … επί της ενάρξεως της επαναστάσεώς μας, εν Αγία Λαύρα και εν Καλαβρύτοις, ήτον πρώτος ο Αναγνώστης Στριφτόμπολας …. Είχε δεκαπέντε περίπου μπουλουξίδες … τον ανδρείον Αναγνώστην Κορδή εκ του τμήματος των Χασίων, Σημαιοφόρον, όστις εβάσταξε την πρώτην Σημαίαν της παλιγγενεσίας, όταν εψάλη ικετήριος δοξολογία εις τον Ύψιστον υπέρ ευοδόσεως της Ελληνικής κατά των Τούρκων επιχειρήσεως την 17 Μαρτίου 1821 εν των Ναώ της υπεραγίας Θεοτόκου, την οποίαν Σημαίαν σήμερον εικονίζουσιν εις τας χείρας του Ιεράρχου Γερμανού Παλαιών Πατρών…» Η παρουσία του Αν. Στριφτόμπολα στις πρώτες πολεμικές ενέργειες στα Καλάβρυτα και μετέπειτα στο Λεβίδι πιστοποιείται από έγγραφο που υπογράφουν το 1827 ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης και άλλοι ήρωες της Επανάστασης. Ως αγωνιστής αναφέρεται και ο γιος του Γεώργιος.
Ανεψιός του ήταν ο Αλέξιος Στριφτόμπολας.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Μάικλ Κόουλ
Ο Μάικλ Σιν Κούλθαρντ (Michael Sean Coulthard, 8 Δεκεμβρίου 1968) είναι ένας Αμερικανός σχολιαστής αγώνων επαγγελματικής πάλης και περιστασιακός επαγγελματίας παλαιστής. Είναι επίσης πρώην δημοσιογράφος ειδήσεων και αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο σχολιαστή με το WWE.
Δημοσιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος σε ένα ραδιόφωνο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Από το 1988 έως και το 1996, κάλυψε πολύ σημαντικά γεγονότα των Η.Π.Α., όπως καμπάνιες του Μπιλ Κλίντον και του Μάικλ Δουκάκης, ενώ έκανε ρεπορτάζ και στον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία.
WWE
Από το 1997 συνεργάζεται με το WWE. Ξεκίνησε ως δημοσιογράφος στα παρασκήνια την περίοδο 1997-1999, στο τηλεοπτικό πρόγραμμα Raw. Από το 2000 ως το 2008 ήταν σχολιαστής στο τηλεοπτικό πρόγραμμα SmackDown. Από το 2009 έως και σήμερα είναι σχολιαστής στο Raw. Εκτός από χρέη σχολιαστή, από το 2008 συμμετέχει και σε διάφορα σενάρια, ενώ έχει αγωνιστεί ως παλαιστής σε ορισμένες περιπτώσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Μιχαήλ ο Γενναίος
Ο Μιχαήλ ο Γενναίος (ρουμανικά: Mihai Viteazul ή Mihae Bravu, ουγγρικά: Vitéz Mihály, 1558 - 9 Αυγούστου 1601) ήταν πρίγκιπας της Βλαχίας (ως Μιχαήλ Β΄, 1593–1601), της Μολδαβίας (1600) και de facto ηγεμόνας της Τρανσυλβανίας (1599–1600). Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους εθνικούς ήρωες της Ρουμανίας και θεωρείται από τη Ρουμανική ιστοριογραφία ο πρωτουργός της Ρουμανικής ενότητας.
Η διοίκησή του της Βλαχίας άρχισε το φθινόπωρο του 1593. Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε πόλεμος με τους Οθωμανούς, μια σύγκρουση κατά την οποία ο Πρίγκιπας πολέμησε στη μάχη του Τσιλουγκιρένι, που θεωρείται μία από τις σημαντικότερες μάχες της βασιλείας του. Παρόλο που οι Βλάχοι εξήλθαν νικητές από τη μάχη, ο Μιχαήλ αναγκάστηκε να υποχωρήσει με τα στρατεύματά του και να περιμένει βοήθεια από τους συμμάχους του, τον πρίγκιπα Σιγισμόνδο Μπάτορι της Τρανσυλβανίας και το Ροδόλφο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο πόλεμος συνεχίστηκε μέχρι τον Ιανουάριο του 1597, αλλά η ειρήνη κράτησε μόνο ενάμισι χρόνο, για να επανέλθει στα τέλη του 1599, όταν ο Μιχαήλ δεν μπόρεσε να συνεχίσει τον πόλεμο λόγω έλλειψης υποστήριξης από τους συμμάχους του.
Η ζωή του
Ο Μιχαήλ γεννήθηκε με το επώνυμο Πατράσκου (Pătraşcu). Το 1601, κατά τη διάρκεια διαμονής στην Πράγα, απεικονίσθηκε από το ζωγράφο Αιγίδιο Σάντελερ, που σημείωσε στο πορτρέτο τις λέξεις aetatis XLIII («στο 43ο του έτος»), που υποδεικνύουν το 1558 ως το έτος γέννησης του Μιχαήλ. Πολύ λίγα είναι γνωστά για την παιδική του ηλικία και τα πρώτα χρόνια ως ενήλικα. Υποστηρίζεται από τους περισσότερους ιστορικούς ότι ήταν νόθος γιος του Πρίγκιπα της Βλαχίας Pătraşcu cel Bun (Πατράσκου του Καλού) του κλάδου Ντρακουλέστι του Οίκου των Βασάραβα Α΄, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι απλώς επινόησε την καταγωγή του, προκειμένου να δικαιολογήσει την ηγεμονία του. Μητέρα του ήταν η Θεοδώρα Καντακουζηνή, μέλος των Καντακουζηνών, οικογένειας ευγενών της Βλαχίας και της Μολδαβίας, που υποτίθεται ότι καταγόταν από το Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό.
Η πολιτική άνοδος του Μιχαήλ ήταν αρκετά εντυπωσιακή, καθώς έγινε Μπαν του Μεχεντίντσι το 1588, στόλνικος (βογιάρος) στην αυλή του Μινέα Τουρτσιτούλ από το τέλος του 1588, καθώς και Μπαν της Κραϊόβα το 1593 - κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του Αλέξανδρου τσελ Ράου. Ο τελευταίος τον είχε βάλει να ορκιστεί μπροστά σε 12 βογιάρουςότι δεν ήταν πριγκιπικής καταγωγής. Ακόμα το Μάιο του 1593 ξέσπασε σύγκρουση μεταξύ του Αλέξανδρου και του Μιχαήλ, που αναγκάστηκε να καταφύγει στην Τρανσυλβανία, συνοδεόμενος από τον ετεροθαλή αδελφό του Ράντου Φλορέσκου, το Ράντου Μπουζέσκου και αρκετούς άλλους υποστηρικτές. Αφού πέρασε δύο εβδομάδες στην αυλή του Σιγισμόνδου Μπάτορι, έφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου, με βοήθεια από τον ξάδελφό του, Ανδρόνικο Καντακουζηνό (το μεγαλύτερο γιο του Μιχαήλ Σαϊτάνογλου Καντακουζηνού), και τον Πατριάρχη Ιερεμία Β΄, διαπραγματεύτηκε την Οθωμανική υποστήριξη για την άνοδό του στο θρόνο της Βλαχίας. Υποστηρίχθηκε από τον Άγγλο πρεσβευτή στην Οθωμανική πρωτεύουσα, Εντουαρντ Μπάρτον, και βοηθήθηκε με δάνειο 200.000 φιορινιών. Ο Μιχαήλ τοποθετήθηκε Πρίγκηπας από το Σουλτάνο Μουράτ Γ΄ το Σεπτέμβριο του 1593 και άρχισε την ουσιαστική του διακυβέρνηση στις 11 Οκτωβρίου. Θεωρήθηκε προδότης καθώς αναγκάστηκε να αγοράσει τον τίτλο του Domnitor (ηγεμόνα).
Βλαχία
Λίγο μετά αφότου ο Μιχαήλ έγινε Πρίγκιπας της Βλαχίας στράφηκε εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Την επόμενη χρονιά προσχώρησε στη Χριστιανική συμμαχία των Ευρωπαϊκών δυνάμεων που σχημάτισε ο Πάπας Κλήμης Η΄ εναντίον των Τούρκων και υπέγραψε συμφωνίες με τους γείτονές του: το Σιγισμόνδο Μπάτορι της Τρανσυλβανίας, τον Ααρών τον Τύρανο της Μολδαβίας και το Ροδόλφο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον των Τούρκων το φθινόπωρο του 1594, κατακτώντας αρκετά κάστρα κοντά στο Δούναβη, συμπεριλαμβανομένων των Τζιούρτζιου, Βραΐλας, Χίρσοβα και Σιλίστρας, ενώ οι Μολδαβοί σύμμαχοί του νίκησαν τους Τούρκους στο Ιάσιο και σε άλλα μέρη της Μολδαβίας. Ο Μιχαήλ συνέχισε τις επιθέσεις του βαθιά μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, παίρνοντας τα οχυρά της Νικόπολης, του Ρίμπνικ και της Κίλια, φτάνοντας μέχρι την Αδριανούπολη.
Το 1595 ο Σιγισμόνδος Μπάτορι έστησε ένα περίτεχνο σχέδιο και απομάκρυνε από την εξουσία τον Ααρών τον Τύρανο, βοεβόδα της Μολδαβίας. Ο Ιστβαν Γιόσικα (καγκελάριος του Μπάτορι και εθνοτικά Ρουμάνος) ήταν υπεύθυνος για την επιχείρηση. Ο Στέφαν Ραζβάν συνέλαβε τον Ααρών με την κατηγορία της προδοσίας τη νύχτα της 24ης Απριλίου (5 Μαΐου) και τον έστειλε στην πρωτεύουσα της Τρανσυλβανίας Άλμπα Ιούλια (Γκιουλαφέχερβαρ). Ο Ααρών πέθανε δηλητηριασμένος στα τέλη Μαΐου στο κάστρο του Βιντς. Ο Σιγισμόνδος αναγκάστηκε να δικαιολογήσει τις ενέργειές του ενώπιον των Ευρωπαϊκών δυνάμεων, καθώς ο Ααρών είχε διαδραματίσει ενεργό ρόλο στον αντιοθωμανικό συνασπισμό. Αργότερα, στην ίδια πόλη Άλμπα Ιούλια, οι βογιάροι της Βλαχίας υπέγραψαν μια συνθήκη με το Σιγισμόνδο για λογαριασμό του Μιχαήλ. Από τη σκοπιά της εσωτερικής πολιτικής της Βλαχίας η Συνθήκη της Άλμπα Ιούλια επισημοποίησε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί καθεστώς των βογιάρων, ενισχύοντας την ήδη σημαντική πολιτική δύναμη της ελίτ των ευγενών. Σύμφωνα με τη συνθήκη ένα συμβούλιο 12 μεγάλων βογιάρων θα συμμετείχε παράλληλα με το βοεβόδα στην εκτελεστικη εξουσία της χώρας.
Οι βογιάροι δεν μπορούσαν πλέον να εκτελεσθούν χωρίς τη γνώση και την έγκριση του Πρίγκιπα της Τρανσλαβανίας και, αν καταδικάζονταν για προδοσία, οι περιουσίες τους δεν μπορούσαν πλέον να κατασχεθούν. Προφανώς ο Μιχαήλ ήταν δυσαρεστημένος με την τελική μορφή της συνθήκης που διαπραγματεύτηκαν οι απεσταλμένοι του, αλλά αναγκάστηκε να συμμορφωθεί. Ο Πρίγκιπας Μιχαήλ είπε σε μια συνομιλία με τον Πολωνό απεσταλμένο Λουμπιενιέτσκι: ... δεν συνέχισαν όπως αναφερόταν στις οδηγίες τους, αλλά όπως απαιτούσε ότι το δικό τους καλό και απέκτησαν προνόμια για τον εαυτό τους. Στο υπόλοιπο της βασιλείας του Θα προσπαθούσε να αποφύγει τις υποχρεώσεις που του επιβλήθηκαν.
Στα τέλη του 1596 ο Μιχαήλ αντιμετώπισε μια απροσδόκητη επίθεση από τους Τάταρους, που είχαν καταστρέψει τις πόλεις Βουκουρέστι και Μπουζάου. Οταν ο Μιχαήλ συγκέντρωσε το στρατό του για να αντεπιτεθεί οι Τάταροι υποχώρησαν γρήγορα και έτσι δεν διεξήχθη μάχη. Ο Μιχαήλ ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει τον πόλεμο εναντίον των Οθωμανών, αλλά δεν του το επέτρεπε η έλλειψη στήριξης του Σιγισμόνδου Μπάτορι και του Ροδόλφου Β΄. Στις 7 Ιανουαρίου 1597 ο Χασάν Πασάς διακήρυξε την ανεξαρτησία της Βλαχίας υπό την ηγεμονία του Μιχαήλ, που όμως γνώριζε ότι αυτή ήταν μόνο μια προσπάθεια να τον εκτρέψει από την προετοιμασία για μια μελλοντική επίθεση. Ο Μιχαήλ ζήτησε εκ νέου την υποστήριξη του Ρούντολφ Β΄, που συμφώνησε τελικά να στείλει οικονομική βοήθεια στον ηγεμόνα της Βλαχίας. Στις 9 Ιουνίου 1598 επετεύχθη επίσημη συνθήκη μεταξύ του Μιχαήλ και του Ρούντολφ Β΄. Σύμφωνα με τη συνθήκη ο Αυστριακός ηγεμόνας θα έδινε στη Βλαχία αρκετά χρήματα για να διατηρεί στρατό 5.000 ατόμων, καθώς και εξοπλισμό και προμήθειες. Λίγο μετά την υπογραφή της συνθήκης ο πόλεμος με τους Οθωμανούς επαναλήφθηκε και ο Μιχαήλ πολιόρκησε τη Νικόπολη στις 10 Σεπτεμβρίου 1598 και ανέλαβε τον έλεγχο του Βίντιν. Ο πόλεμος με τους Οθωμανούς συνεχίστηκε μέχρι τις 26 Ιουνίου 1599, όταν ο Μιχαήλ, χωρίς πόρους και υποστήριξη για τη συνέχιση της διεξαγωγής του πολέμου, υπέγραψε ειρηνευτική συνθήκη.
Τρανσυλβανία
Αντιμετωπίζοντας αυτή τη νέα απειλή, ο Μιχαήλ ζήτησε από τον Αυτοκράτορα Ροδόλφο να γίνει επικυρίαρχος της Βλαχίας. Στις 25 Σεπτεμβρίου (5 Οκτωβρίου) ο Μπάτορι εξέδωσε τελεσίγραφο ζητώντας από το Μιχαήλ να εγκαταλείψει το θρόνο του. Ο Μιχαήλ αποφάσισε αμέσως να του επιτεθεί για να αποτρέψει την εισβολή. Θα περιγράψει αργότερα τα γεγονότα:
Ξεσηκώθηκα με τη χώρα μου, τα παιδιά μου, παίρνοντας τη σύζυγό μου και όλα όσα είχα και με το στρατό μου [βαδίσαμε στην Τρανσυλβανία], έτσι ώστε ο εχθρός να μη με τσακίσει εδώ.
Όταν ο Μιχαήλ εισήλθε στην Τρανσυλβανία δεν απελευθέρωσε αμέσως ή δεν χορήγησε δικαιώματα στους Ρουμάνους κατοίκους, που ήταν κυρίως αγρότες, αλλά, παρ 'όλα αυτά, αποτελούσαν σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού. Ο Μιχαήλ επέδειξε την υποστήριξή του διατηρώντας την Ένωση των Τριών Εθνών, που αναγνώριζε μόνο τα παραδοσιακά δικαιώματα και προνόμια των Ούγγρων, των Σέκελι και των Σαξόνων, αλλά δεν αναγνώριζε τα δικαιώματα των Ρουμάνων. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο Μιχαήλ θέλησε οι Ρουμάνοι της Τρανσυλβανίας να διαδραματίσουν έναν πολιτικό ρόλο. Πράγματι, ενώ έφερε μερικούς από τους βοηθούς του της Βλαχίας στην Τρανσυλβανία, κάλεσε επίσης μερικούς Σέκελι και άλλους Ούγγρους της Τρανσυλβανίας να βοηθήσουν στη διοίκηση της Βλαχίας, όπου ήθελε να μεταφέρει το πολύ πιο προηγμένο φεουδαρχικό σύστημα της Τρανσυλβανίας.
Ο Μιχαήλ άρχισε να διαπραγματεύεται με τον Αυτοκράτορα στην επίσημη θέση του στην Τρανσυλβανία. Ο τελευταίος ήθελε το Πριγκηπάτο υπό άμεση Αυτοκρατορική κυριαρχία με το Μιχαήλ ως κυβερνήτη. Ο βοεβόδας της Βλαχίας, από την άλλη, ήθελε τον τίτλο του Πρίγκηπα της Τρανσυλβανίας για τον εαυτό του και διεκδικούσε επίσης την περιοχή του Πάρτιουμ (Δυτική Τρανσυλβανία). Ο Μιχαήλ, ωστόσο, ήταν διατεθειμένος να αναγνωρίσει την επικυριαρχία των Αψβούργων.
Moλδαβία
Ο Πρίγκιπας της Μολδαβίας Ιερεμίας Μοβίλα ήταν από παλιά εχθρός του Μιχαήλ, έχοντας υποκινήσει τον Αντρέα Μπάτορι να στείλει στο Μιχαήλ το τελεσίγραφο που απαιτούσε την παραίτησή του. Ο αδελφός του, Συμεών Μοβίλα διεκδικούσε το θρόνο της Βλαχίας για τον εαυτό του και χρησιμοποιούσε τον τίτλο του Βοεβόδα από το 1595. Γνωρίζοντας την απειλή που εκπροσωπούσαν οι Μοβίλα, ο Μιχαήλ είχε ιδρύσει το Βανάτο του Μπουζάου και της Βραϊλας τον Ιούλιο του 1598 και ο νέος μπαν επιφορτίσθηκε με τη συνεχή παρακολούθηση των κινήσεων των Μολδαβών, των Τατάρων και των Κοζάκων, παρόλο που ο Μιχαήλ σχεδίαζε μια εκστρατεία στη Μολδαβία για αρκετά χρόνια. Στις 28 Φεβρουαρίου ο Μιχαήλ συναντήθηκε με Πολωνούς απεσταλμένους στο Μπρασόβ. Ήταν πρόθυμος να αναγνωρίσει τον Πολωνό Βασιλιά ως επίκυρίαρχό του με αντάλλαγμα το στέμμα της Μολδαβίας και την αναγνώριση του κληρονομικού δικαιώματος των αρρένων κληρονόμων του επί των τριών πριγκιπάτων, Τρανσυλβανίας, Μολδαβίας και Βλαχίας. Αυτό όμως δεν καθυστέρησε σημαντικά την επίθεσή του. Στις 14 Απριλίου 1600 τα στρατεύματα του Μιχαήλ εισήλθαν στη Μολδαβία από πολλά σημεία, με τον ίδιο τον Πρίγκιπα να ηγείται του κύριου πλήγματος στο Τρότους και στο Ρόμαν. Έφτασε στην πρωτεύουσα Ιάσιο στις 6 Μαΐου. Η φρουρά παρέδωσε το κάστρο την επόμενη μέρα και οι δυνάμεις του Μιχαήλ πρόφθασαν το διαφεύγοντα Ιερεμία Μοβίλα, που γλύτωσε τη σύλληψή του μόνο θυσιάζοντας τον οπισθοφύλακά του. Ο Μοβίλα βρήκε καταφύγιο στο κάστρο του Χοτίν μαζί με την οικογένειά του, μια χούφτα πιστών βογιάρων και τον πρώην Πρίγκιπα της Τρανσγυαλβανίας, Σιγισμόνδο Μπάτορι. Οι Μολδαβοί στρατιώτες στο κάστρο λιποτάχτησαν, αφήνοντας ένα μικρό Πολωνικό απόσπασμα ως μοναδικό υπερασπιστή. Κάποια στιγμή πριν από τις 11 Ιουνίου, ο Μοβίλα κατάφερε να ξεφύγει νύχτα από τα τείχη και περνώντας το Δνείστερο στο στρατόπεδο του στρατάρχη Στάνισλαβ Ζολκιέβσκι.
Τα γειτονικά κράτη θορυβήθηκαν από αυτή την ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων, ιδιαίτερα οι Ούγγροι ευγενείς στην Τρανσυλβανία, που εξεγέρθηκαν κατά του Μιχαήλ. Με τη βοήθεια του Μπάστα νίκησαν το Μιχαήλ στη Μάχη του Μιρισλάου, αναγκάζοντας τον πρίγκιπα να εγκαταλείψει την Τρανσυλβανία μαζί με όσα στρατεύματά του του απέμεναν πιστά. Ένας Πολωνικός στρατός με επικεφαλής το Γιαν Ζαμόισκι εκδίωξε τους Βλάχους από τη Μολδαβία και νίκησε το Μιχαήλ στο Νιένι, το Τσέπτουρα και το Μπουτσόβ. Ο Πολωνικός στρατός μπήκε επίσης στην ανατολική Βλαχία και εγκατέστησε κυβερνήτη το Συμεών Μοβίλα. Δυνάμεις πιστές στο Μιχαήλ παρέμειναν μόνο στην Ολτενία.
Τελευταία νίκη και δολοφονία
Ο Μιχαήλ ζήτησε ξανά βοήθεια από τον Αυτοκράτορα Ροδόλφο κατά την επίσκεψή του στην Πράγα μεταξύ 23 Φεβρουαρίου και 5 Μαρτίου 1601, που του δόθηκε όταν ο αυτοκράτορας άκουσε ότι ο Στρατηγός Τζόρτζο Μπάστα είχε χάσει τον έλεγχο της Τρανσυλβανίας από τους Ούγγρους ευγενείς, με επικεφαλής το Σιγισμόνδο Μπάτορι, που αποδεχόταν την Οθωμανική προστασία. Εν τω μεταξύ, δυνάμεις πιστές στο Μιχαήλ στη Βλαχία με επικεφαλής το γιο του, Νικολάι Πατράσκου, εκδίωξαν το Συμεών Μοβίλα από τη Μολδαβία και ήταν έτοιμοι να ξαναεισβάλουν στην Τρανσυλβανία. Ο Μιχαήλ, συμμαχώντας με το Μπάστα, νίκησε τον Ουγγρικό στρατό στη Μάχη του Γκουρουσλίου. Λίγες μέρες αργότερα ο Μπάστα, που επιζητούσε να ελέγχει ο ίδιος την Τρανσυλβανία, προέβη στη δολοφονία του Μιχαήλ με τη διαταγή του Αυτοκράτορα των Αψβούργων. Έλαβε χώρα κοντά στο Κάμπια Τουρζίι στις 9 Αυγούστου 1601. Σύμφωνα με το Ρουμάνο ιστορικό Κονσταντίν Γ. Τζουρέσκου:
Ποτέ στη ρουμανική ιστορία μια στιγμή τέτοιας μεγαλοσύνης και δόξας δεν την ακολουθούσε μια τόσο πικρή αποτυχία.
Κληρονομιά
Η διακυβέρνηση του Μιχαήλ του Γενναίου, με τη ρήξη του με την Οθωμανική κυριαρχία, τις τεταμένες σχέσεις με άλλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις και την ηγεσία των τριών κρατών, θεωρήθηκε σε μεταγενέστερες περιόδους ως πρόδρομος μιας σύγχρονης Ρουμανίας, θέση που υποστηρίχθηκε πολύ έντονα από το Νικολάε Μπιλτσέσκου. Αυτή η θεωρία έγινε σημείο αναφοράς για τους εθνικιστές, καθώς και καταλύτης για διάφορες Ρουμανικές δυνάμεις για την επίτευξη ενός ενιαίου Ρουμανικού κράτους. Από τους Ρουμάνους εθνικιστές θεωρήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους εθνικούς ήρωες της Ρουμανίας. Ο πρίγκιπας άρχισε να εκλαμβάνεται ως ενοποιητής προς τα μέσα του 19ου αιώνα. Μια τέτοια ερμηνεία λείπει εντελώς από την ιστοριογραφία των χρονικογράφων του 17ου αιώνα και ακόμη και από εκείνη της Σχολής της Τρανσυλβανίας γύρω στο 1800. Αυτό που τόνισαν, εκτός από την εξαιρετική προσωπικότητα του ίδιου του Μιχαήλ, ήταν η ιδέα της Χριστιανοσύνης και οι στενές σχέσεις τυ με τον Αυτοκράτορα Ροδόλφο. Η φιλοδοξία του κατακτητή αναφερεται επίσης συχνά ως κίνητρο για τη δράση του, καταλαμβάνοντας στο ερμηνευτικό σχήμα τη θέση που αργότερα κατέλαβε η Ρουμανική ιδέα.
Στα γραπτά του Μολδαβού χρονικογράφου Μίρον Κοστίν ο Μιχαήλ ο Γενναίος εμφανίζεται στο ρόλο του κατακτητή της Τρανσυλβανίας και της Μολδαβίας, "αιτία πολλών αιματοχυσιών μεταξύ Χριστιανών" και χωρίς ιδιαίτερη εκτίμηση ακόμη και από τους δικούς του Βλάχους: "Οι Βλάχοι κουράστηκαν από τη φιλοπόλεμη κυβέρνηση του Βοεβόδα Μιχαήλ".
Η άποψη των ίδιων των Βλάχων εντοπίζεται στην Ιστορία των Πριγκίπων της Βλαχίας, που αποδίδεται στο χρονικογράφο Ράντου Ποπέσκου (1655-1729), που συνδέει αδιακρίτως όλους τους αντιπάλους του Μιχαήλ, Ρουμάνους και αλλοδαπούς: "Υπέταξε τους Τούρκους, τους Μολδαβούς και τους Ούγγρους στην κυριαρχία του, σαν να ήταν γαϊδούρια του". Η γραφική έκφραση χρησιμεύει μόνο για να επιβεβαιώσει την απουσία οποιασδήποτε Ρουμανικής ιδέας. Ο Σαμουήλ Μίκου, μέλος της Σχολής της Τρανσυλβανίας, αναφέρει στο έργο του Σύντομη Εξήγηση της Ιστορίας των Ρουμάνων (που γράφτηκε στη δεκαετία του 1790): «Το έτος 1593, ο Μιχαήλ, που ονομάζεται ο Γενναίος, ανέλαβε την ηγεμονία της Βλαχίας. Ήταν ένας μεγάλος πολεμιστής ο οποίος πολέμησε τους Τούρκους και νίκησε τους Τρανσυλβανούς. Και πήρε την Τρανσυλβανία και την έδωσε στον Αυτοκράτορα Ροδόλφο».
Ο Πέτρε Π. Παναϊτέσκου δηλώνει ότι κατά την εποχή του Μιχαήλ η έννοια του Ρουμανικού έθνους και η επιθυμία για ενοποίηση δεν υπήρχαν ακόμη. Ο Α. Ν. Ξένοπολ αναφέρει σαφώς την απουσία οποιουδήποτε εθνικού στοιχείου στην πολιτική του Μιχαήλ, υποστηρίζοντας ότι η έλλειψη επιθυμίας του να συνενώσει τις διοικήσεις των πριγκιπάτων απέδειξε ότι οι ενέργειές του δεν είχαν κίνητρο μια τέτοια έννοια.
Το Μιχάι Βιτεάζουλ, μια κοινότητα στην Επαρχία του Κλουζ, πήρε το όνομά του από το Μιχαήλ το Γενναίο. Ο Μιχαήλ τιμάται επίσης από τους μοναχούς της Μονής Σίμωνος Πέτρας του Άγιου Όρους για τις μεγάλες χορηγίες του με τη μορφή γης και χρημάτων για την ανακατασκευή του μοναστηριού που είχε καταστραφεί από πυρκαγιά.
Το Μιχάι Βιτεάζουλ, μια ταινία του Σέρτζιου Νικολαέσκου, διάσημου Ρουμάνου σκηνοθέτη, αποτελεί μια αναπαράσταση της ζωής του ηγεμόνα της Βλαχίας και της θέλησής του να ενώσει τα τρία Ρουμανικά πριγκιπάτα (Βλαχία, Μολδαβία και Τρανσυλβανία) σε μια χώρα.
Το Παράσημο του Μιχαήλ του Γενναίου, η υψηλότερη στρατιωτική διάκριση της Ρουμανίας, πήρε το όνομά του από το Μιχαήλ.
Το όνομα και το πορτρέτο του Μιχαήλ του Γενναίουτ εμφανίζονται σε τουλάχιστον δύο ρουμανικά νομίσματα: των 5 Λέι του 1991, του οποίου κόπηκαν μόνο 3 κομμάτια και το κέρμα δεν τέθηκε σε κυκλοφορία και των 100 Λέι, που κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1990.
Όλο αυτό το δύσκολο, αλλά σωτήριο, έργο του για τη Ρουμανία οδήγησε το έθνος του να τον αναφέρει στον εθνικό του ύμνο, Desteapta-te Romane (Ξύπνα, Ρουμάνε): «Priviţi, măreţe umbre, Mihai, Ştefan, Corvine, Româna naţiune, ai voştri strănepoţi, Cu brațele armate, cu focul vostru-n vine, "Viața-n libertate ori moarte!", strigă toți». που σημαίνει: «Δείτε, δοξασμένες σκιές, Μιχαήλ, Στέφανε, Κορβίνε, το Ρουμανικό έθνος, τα δισέγγονα σας, Με τα χέρια οπλισμένα, με τη φωτιά σας στις φλέβες, "Ζωή εν ελευθερία ή θάνατος!" φωνάζουν όλοι.»
Πέθανε το 1601.
Στον Μιχαήλ έγραψε εκτενές χρονικό ποίημα 1312 ζευγαρωτών ομοικατάληκτων στίχων ο ακόλουθός του Σταυρινός από την Ήπειρο, με τίτλο «Διήγησις ωραιοτάτη του Μιχαήλ Βοϊβόδα, πως αφέντευσεν εις την Βλαχίαν και πώς έκοψε τους Τούρκους όπου ευρέθησαν εκεί και πώς έκαμε πολλαίς ανδραγαθίαις και ύστερα εθανατώθη διά φθόνον χωρίς πόλεμον». Η Ελληνική δημοτική παράδοση διέσωσε τη μνήμη της επανάστασης του Μιχαήλ του Γενναίου που έδωσε ελπίδες στους υπόδουλους Έλληνες με το ακόλουθο αφηγηματικό τραγούδι της Δυτικής Θράκης:
Σφραγίδα
Η σφραγίδα περιλαμβάνει τα οικόσημα της Μολδαβίας, της Βλαχίας και της Τρανσυλβανίας: στο μέσο, σε ασπίδα, ο ταύρος της Μολδαβίας, πάνω από τον αετό της Βλαχίας, ανάμεσα στον ήλιο και το φεγγάρι, που κρατάει σταυρό στο ράμφος, κάτω από το οικόσημο της Τρανσυλβανίας: δυο όρθια λιοντάρια, που κρατάνε ένα σπαθί, πατώντας σε επτά βουνά. Η Μολδαβική ασπίδα κρατιέται από δύο μορφές εστεμμένων.
Υπάρχουν δύο επιγραφές στη σφραγίδα. Η πρώτη κυκλική, στη Σλαβονική, στο Ρουμανικό Κυριλλικό αλφάβητο "IO MIHAILI UGROVLAHISCOI VOEVOD ARDEALSCOI MOLD ZEMLI", που σημαίνει "Εγώ ο Μιχαήλ, Βοεβόδας της Βλαχίας, των Χωρών της Τρανσυλβανίας και της Μολδαβίας». Η δεύτερη κατά μήκος ενός κυκλικού τόξου που χωρίζει το οικόσημο της Βλαχίας από την υπόλοιπη σύνθεση "I ML BJE MLRDIE", που θα μπορούσε να μεταφραστεί "Μέσω της Μεγάλης Χάρης του Θεού".
Ταινία
Η ζωή και η δράση του Μιχαήλ του Γενναίου, έγινε ταινία από του διάσημο Ρουμάνο σκηνοθέτη Σέργιου Νικολαέσκου (Sergiu Nicolaescu).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας Κατηγορία:Οίκος των Ντρακουλέστι
Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο
Ο Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο (Sebastiano del Piombo, πραγματικό όνομα Σεμπαστιάνο Λουτσιάνι (Sebastiano Luciani), περ. 1485 - 21 Ιουνίου 1547) ήταν Ιταλός ζωγράφος της ύστερης Αναγέννησης και του πρώιμου μανιερισμού, μέλος της Βενετικής Σχολής ζωγραφικής. Έγινε διάσημος για τη χρήση των χρωμάτων τα οποία προσπάθησε να συνδυάσει με τις μνημειακές μορφές του Ρωμανικού ρυθμού στα έργα του.
Βίος
Ο Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο ανήκει στη σχολή ζωγραφικής της γενέτειρας πόλης του, Βενετίας, αλλά δραστηριοποιήθηκε, για μεγάλο χρονικό διάστημα της σταδιοδρομίας του, στη Ρώμη. Προερχόταν από οικογένεια σχετικά καλής οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης. Αρχικά ήταν μουσικός, σολίστ στο λαούτο και περιζήτητος στην αριστοκρατία της Βενετίας. Σύντομα στράφηκε προς τη ζωγραφική και έγινε μαθητής του Τζοβάννι Μπελλίνι και στη συνέχεια του Τζορτζόνε, του οποίου η επιρροή είναι εμφανής στο έργο του. Ορισμένες από τις εργασίες του Σεμπαστιάνο όντως είχαν μπερδευτεί με αυτά του Τζορτζόνε, όπως η Σαλώμη του 1510. Όταν απεβίωσε ο Τζορτζόνε, ορισμένα ημιτελή του έργα τα ολοκλήρωσαν ο ντελ Πιόμπο και ο Τιτσιάνο.
Έργα σε ρωμανική τεχνοτροπία
Τα τέσσερα αυτά σχέδια ήταν η Πιετά, στον ναό των Καλογραιών (Conventuali) στο Βιτέρμπο, η Μεταμόρφωση και η Μαστίγωση στο παρεκκλήσιο Μποργκερίνι του Αγίου Πέτρου του Μοντόριο στη Ρώμη και, το πιο διάσημο από όλα, η Ανάσταση του Λαζάρου (σήμερα στον Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου). Αυτό το μεγαλειώδες έργο, ιδιαίτερα αξιοσημείωτο ως προς τη δύναμη της εικονογραφικής του σύλληψης - όχι τόσο για τις λεπτομέρειες ούτε για τις συναισθηματικές του εκφράσεις - έχει διαστάσεις 3,5 x 2,5 μέτρων και οι κύριες μορφές του μεταφέρθηκαν από το (αρχικό) ξύλο σε καμβά το 1771. Ο πίνακας δημιουργήθηκε κατά την περίοδο 1517 - 1519. Τον είχε παραγγείλει ο Τζούλιο των Μεδίκων, μετέπειτα Πάπας Κλήμης Ζ΄ για τον Επίσκοπο της Ναρμπόν. Ο πίνακας παρέμεινε στον Καθεδρικό ναό της Ναρμπόν μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα, οπότε τον αγόρασε ο Επίσκοπος της Ορλεάνης και, το 1792, μεταφέρθηκε στην Αγγλία ως μέρος της Συλλογής της Ορλεάνης.
Σήμερα γενικά είναι αποδεκτό ότι η σχεδιαστική "υπογραφή" του Μικελάντζελο είναι εμφανής στη μορφή του Λαζάρου και αυτών που ασχολούνται μαζί του. Δύο σχέδια του Λαζάρου, θεωρούμενα ως δημιουργημένα από το χέρι του Μικελάντζελο σήμερα φυλάσσονται στο Βρετανικό Μουσείο, αλλά το αν ο ίδιος συμμετείχε στη δημιουργία του πίνακα θεωρείται εξαιρετικά αμφίβολο, καθώς εγκατέλειψε τη Ρώμη την εποχή που ξεκινούσε η δημιουργία του.
Η Μεταμόρφωση του Ραφαήλ δημιουργήθηκε για λογαριασμό του ίδιου προστάτη των τεχνών (του Κίτζι) και για τον ίδιο χώρο. Τα δύο έργα εκτέθηκαν μαζί και ορισμένοι δεν έκρυψαν την προτίμησή τους για το έργο του Σεμπαστιάνο.
Η Μαστίγωση του Χριστού, αν και αρχικά είχε τον χαρακτηρισμό της τοιχογραφίας, σύμφωνα με τον Βαζάρι ζωγραφίστηκε μεν σε τοίχο αλλά με χρήση ελαιοχρωμάτων. Η μέθοδος αυτή εφαρμόστηκε για πρώτη φορά από τον Ντομένικο Βενετσιάνο και στη συνέχεια και από άλλους καλλιτέχνες, αλλά μόνον ο Σεμπαστιάνο κατόρθωσε να αποτρέψει το μαύρισμα των χρωμάτων με τον χρόνο. Σε αυτό το έργο η μορφή του Χριστού, σύμφωνα με πολλούς κριτικούς τέχνης, είναι φτιαγμένη από τον Μικελάντζελο. Ο Σεμπαστιάνο, ο οποίος δεν ήταν και ιδιαίτερα ταχύς όταν ζωγράφιζε, ασχολήθηκε επί έξι χρόνια με αυτό το έργο, ενώ παράλληλα συνεργαζόταν στη "Μεταμόρφωση" και τους Αγίους που εμφανίζονται σε αυτήν.{sfn|Rossetti|1911}}
Βενετική και Φλωρεντινή Σχολή
Στην ιταλική Αναγέννηση ο όρος "colorito" (=επιχρωμάτωση) χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει την προτεραιότητα που έδιναν οι καλλιτέχνες της Βενετικής Σχολής στην κυριαρχία των χρωστικών και των χρωματικών τόνων στους πίνακες που δημιουργούσαν.
Η κύρια εναλλακτική στο colorito ήταν το "disegno", (=σχεδίαση), που ευνοούσε περισσότερο τη σχεδίαση των πινάκων απέναντι στον επιχρωματισμό, καθώς, κατά την αντίληψη των οπαδών της, ο επιχρωματισμός ήταν αναπόσπαστα δεμένος με την ίδια τη ζωγραφική κι έτσι η σχεδίαση υπερτερούσε απέναντι στον επιχρωματισμό. Αυτό πρέσβευε η Σχολή της Φλωρεντίας και η διαμάχη, που διήρκεσε καθ' όλη την περίοδο της πρώιμης Αναγέννησης (1400 - 1490) αλλά και της όψιμης (1490 - 1530) αποτέλεσε αντικείμενο σφοδρών διαφωνιών μεταξύ ηγετικών μορφών της ακαδημαϊκής κριτικής της τέχνης, οι οποίες διήρκεσαν μέχρι τον 19ο αιώνα. Ο συνδυασμός και των δύο αυτών στοιχείων ήταν που ανέδειξε τα έργα του Σεμπαστιάνο, καθώς τα μεν σχέδια, με την ακρίβεια αγαλμάτων, είχε κάνει ο Μικελάντζελο, ενώ τον επιχρωματισμό ο Σεμπαστιάνο. Η συνεργασία αυτή, όπως ήταν φυσικό, επέφερε ανταγωνισμό μεταξύ Σεμπαστιάνο και Ραφαήλ.
Ανάληψη αξιώματος
Το 1523 ο Τζούλιο των Μεδίκων αναγορεύτηκε Πάπας με το όνομα Κλήμης Ζ΄. Το αξίωμα του σφραγιδοφύλακα των επίσημων επιστολών του αποστολικού συμβουλίου έμεινε κενή. Υποψήφιοι για την κατάληψη αυτού του αξιώματος εμφανίστηκαν δύο ζωγράφοι: ο Σεμπαστιάνο Λουτσιάνι, ο οποίος ήταν σχετικά φτωχός, και ο Τζοβάννι ντα Ούντινε. Ο Σεμπαστιάνο τελικά έλαβε το αξίωμα το 1531 με τον όρο να δίνει, από τις απολαβές του, 300 σκούδα ετησίως στον Τζοβάννι. Για τον λόγο αυτό έγινε καλόγερος, παρά το ότι είχε σύζυγο και δύο παιδιά. Από αυτό το αξίωμα, της φύλαξης των μολύβδινων σφραγίδων, ο Σεμπαστιάνο Λουτσιάνι μετονομάστηκε σε "ντελ Πιόμπο" (piombo = μόλυβδος στα ιταλικά). Όπως προαναφέρθηκε, ο Σεμπαστιάνο ήταν ήδη αργός στην υλοποίηση των πινάκων του. Με την ανάληψη του αξιώματος, το οποίο απαιτούσε να συνοδεύει τον Πάπα σε όλα του τα ταξίδια, έγινε ακόμη πιο αργός, σχεδόν νωχελικός, σε αξιοσημείωτο βαθμό και, σύμφωνα με τον Βαζάρι, ζωγράφιζε κυρίως πορτρέτα.