cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Νουμιδικός
Εξορία και μετέπειτα ζωή
Μετά το τέλος τού Σατουρνίνου και την εκλογική ανατροπή για τη λαϊκή μερίδα, η νέος τριβούνος Κόιντος Καλίδιος, πρότεινε να επιτραπεί η επιστροφή τού Μέτελλου στη Ρώμη το 99 π.Χ. Ο γιος του, Κόιντος Κ. Μ. Πίος κέρδισε το προσωνύμιο (agnomen) Ευσεβής (Pius), χάρη στις πιστές προσπάθειές του να υποστηρίξει την πρόταση τού Καλίδιου, η οποία έγινε όπως έπρεπε. Ο Μέτελλος επέστρεψε στη Ρώμη και στα σπίτια του στον Παλατίνο Λόφο και στη Βία Τιβουρτίνα και έζησε εκεί τις υπόλοιπες ημέρες του, παρεμβαίνοντας ελάχιστα στις δημόσιες υποθέσεις.
Ο Κικέρων αναφέρει αμφίβολα μία φήμη ότι ο Κόιντος Βάριος, τριβούνος των πληβείων για το 91 π.Χ., δηλητηρίασε τελικά τον Μέτελλο, πιθανώς τον Μέτελλο Νουμιδικό.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολίτες
32P/Κόμας Σολά
Ο Κομήτης Κόμας Σολά (32P/Comas Solà) είναι περιοδικός κομήτης με σημερινή περίοδο περιφοράς γύρω από τον Ήλιο 8,8 (γήινα) έτη. Ο πυρήνας του εκτιμάται ότι έχει διαστάσεις περί τα 8,4 χιλιόμετρα.
Ιστορικό
Ο κομήτης ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Ισπανό-Καταλανό αστρονόμο Χοσέπ Κόμας Σολά, όταν, ως μέρος της έρευνάς του επί των αστεροειδών στο Αστεροσκοπείο Φάμπρα της Βαρκελώνης (του οποίου υπήρξε ο πρώτος διευθυντής), φωτογράφιζε τα ουράνια με ένα τηλεσκόπιο 15 εκατοστών. Η τροχιακή εξέλιξη του κομήτη κατά το παρελθόν κατέστη ενδιαφέρον θέμα, καθώς αρκετοί αστρονόμοι υπεστήριξαν αρχικώς ότι το «νέο» ουράνιο σώμα μπορεί να αποτελούσε την επιστροφή του τότε χαμένου περιοδικού κομήτη 113P/Σπιτάλερ (Spitaler). Το 1935 πρόσθετες θέσεις του κομήτη είχαν παρατηρηθεί και ο Π. Ραμένσκι μελέτησε την τροχιά του προς τα πίσω στον χρόνο, μέχρι το 1911. Βρήκε ότι ο κομήτης πέρασε πολύ κοντά από τον Δία τον Μάιο του 1912 και ότι πριν από την προσέγγιση αυτή η τροχιά του ήταν αρκετά διαφορετική, με απόσταση περιηλίου 2,15 AU και περίοδο περιφοράς 9,43 έτη. Αυτό απέδειξε ότι δεν επρόκειτο για τον Κομήτη Σπιτάλερ.
Το 1933 η Δανή αστρονόμος Γιούλιε Βίντερ Χάνσεν πραγματοποίησε σημαντική νέα έρευνα, υπολογίζοντας την τροχιά του κομήτη μέχρι το 1980 και προβλέποντας πότε θα περνούσε κοντά από τη Γη στο μέλλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κομας Σολα
Στροφή του Κρόιφ
thumb|Ο Γιόχαν Κρόιφ με τη φανέλα της εθνικής Ολλανδίας το 1974 δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Ο Χαλ Ρόμπσον-Κανού έκανε μια στροφή του Κρόιφ για να σκοράρει στην ιστορική νίκη της [[Εθνική Ουαλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Ουαλίας στον προημιτελικό του Βελγίου στο UEFA Euro 2016. ]]
Η στροφή του Κρόιφ είναι μια κίνηση αποφυγής ντρίμπλας που χρησιμοποιείται στο ποδόσφαιρο και πήρε το όνομά του από τον Ολλανδό ποδοσφαιριστή Γιόχαν Κρόιφ.
Στο 24ο λεπτό του αγώνα εναντίον της Σουηδίας στη φάση των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974, ενώ ο Κρόιφ είχε τον έλεγχο της μπάλας σε θέση επίθεσης, αλλά βρισκόταν απέναντι από την εστία του και φυλασσόταν αυστηρά από τον Σουηδό αμυντικό Γιαν Όλσον, ο Κρόιφ προσποιήθηκε μια πάσα προτού σύρει τη μπάλα πίσω από το όρθιο πόδι του, γυρίσει 180 μοίρες και επιταχύνει μακριά. Με την απλότητα, την αποτελεσματικότητα και την απρόβλεπτη συμπεριφορά της, η στροφή Κρόιφ παραμένει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες κινήσεις ντρίμπλας στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Πύργος Μαμτζιουρίδη (Μάμτζιου)
Ο πύργος του Μαμτζιουρίδη βρίσκεται στην κωμόπολη της Τσαριτσάνης.
Τοποθεσία
200px|right|thumb|Πύργος Μαμτζιουρίδη (Μάμτζιου)Παλιότερα σώζονταν 3 πύργοι, οι δύο όμως έχουν γκρεμιστεί από την εγκατάλειψη και τον χρόνο. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της Τσαριτσάνης, στη μεγαλύτερη και πιο κεντρική συνοικία, της Παναγίας, και απέναντι από την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η θέση αυτή είναι οχυρή από τη φύση της και ασφαλής, γιατί στα βόρεια απλώνονται μεγάλοι λόφοι και προς τα νοτιοδυτικά κυλάει ένα ποτάμι. Στο σημείο αυτό η ορατότητα ήταν μεγάλη και προς την πόλη και προς την πεδιάδα και βοηθούσε για τον έλεγχο των κινήσεων των ντόπιων και των ξένων επιδρομέων, όπως οι Τούρκοι. Χρησίμευε και για την προστασία των κατοίκων του χωριού που κατέφευγαν εκεί, και σε κρίσιμες στιγμές έβγαιναν προς τα βόρεια, στα βουνά, όπου βρίσκονταν τα μοναστήρια του Αγίου Δημητρίου και του Αγίου Αθανασίου.
Υπόγειο
Η κάτοψη του Πύργου είναι τετράγωνη και έχει 3 ορόφους με ημιυπόγειο, με βάθος 1,8 μ.
Αρχικά είχε τρεις πέτρινες εξωτερικές σκάλες, σήμερα όμως δεν διασώζονται. Στη βόρεια πλευρά, στο υπόγειο υπάρχει μία καταπακτή, που ανοίγει από τα νότια προς τα βόρεια. Κάτω από την καταπακτή υπάρχει μία ξύλινη σκάλα με 6 βάθρα, από τα οποία σώζονται σήμερα μόνο τα δύο. Το δάπεδο είναι χωμάτινο και η ξύλινη οροφή του αποτελεί το δάπεδο του ισογείου. Το υπόγειο χρησίμευε ως αποθήκη υλικού και διαθέτει 10 πολεμίστρες, 4 στην ανατολική και στη νότια πλευρά και 2 στη δυτική. Οι πολεμίστρες εξωτερικά έχουν ορθογώνιο σχήμα που μοιάζει με σχισμή και εσωτερικά αυξάνουν κατά πολύ, για να υπάρχει χώρος για την κίνηση. Η διάταξη αυτή είναι λοξοειδής για ασφάλεια. Τα βόλια εξοστρακίζονταν πάνω στη λοξή επιφάνεια και προφύλατταν τον αμυνόμενο, επειδή άφηνε στον εχθρό πολύ μικρή επιφάνεια. Παράθυρα δεν υπάρχουν. Στην ανατολική πλευρά υπάρχει εντοιχισμένο στο δάπεδο, ένα μεγάλο πιθάρι, που χρησίμευε ως δεξαμενή νερού ή ως αποθηκευτικός χώρος για τη φύλαξη πολύτιμων αντικειμένων σε περιπτώσεις πολιορκίας κ.ά.
Ισόγειο
Το ισόγειο έχει ύψος 2,20 μ. Το δάπεδο και η οροφή αποτελούνται από 10 δοκούς και από 22 σανίδια. Η σκάλα που υπήρχε και οδηγούσε στον πρώτο όροφο αποτελούνταν από 2 ισχυρά δοκάρια και 10 σκαλοπάτια που ήταν ελεύθερα και λίγο επικλινή για να διευκολύνεται η κίνηση. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά και εφάπτεται στον τοίχο. Έχει 15 πολεμίστρες, 4 στην ανατολική και στη βόρεια πλευρά, 2 στη δυτική και 5 στη νότια πλευρά. Ο φωτισμός και εδώ γίνεται από τις πολεμίστρες, γιατί δεν έχει παράθυρα. Η είσοδος βρίσκεται στη δυτική πλευρά, στο αριστερό άκρο. Εξωτερικά είναι τοξωτή και αρκετά στενή για λόγους άμυνας. Η πόρτα είναι σιδερένια και αποτελείται από 16 ορθογώνιες λάμες, που στηρίζονται πάνω σε σιδερένιο πλαίσιο. Ασφαλιζόταν πολύ καλά με κινητή και ακίνητη κλειδαριά και με δύο ξύλινους πασσάλους (μάνταλα), που μπαίνουν σε δύο εσοχές του δυτικού τοίχους.
Πρώτος όροφος
Ο πρώτος όροφος έχει το ίδιο ύψος με το ισόγειο και διαθέτει 20 πολεμίστρες, 5 ανατολικά, 4 δυτικά, 4 στη νότια και 7 στη βόρεια πλευρά. Ο όροφος αυτός και ο τελευταίος διαθέτουν τις περισσότερες πολεμίστρες, γιατί αποτελούσαν τα ζωτικότερα αμυντικά σημεία. Υπάρχει ένα παράθυρο στη δυτική πλευρά, που βοηθούσε στον αερισμό και στο φωτισμό του δωματίου. Το τετράξυλο του παραθύρου, που το περιβάλλει ένα σιδερένιο πλέγμα, βρίσκεται προς τα εξωτερικά άκρα του τοίχου τοποθετημένο έτσι, που να είναι στην ίδια εξωτερική επιφάνεια της τοιχοποιίας του Πύργου, για να εμποδίζεται η αναρρίχηση του εχθρού και για να εξοικονομείται χώρος. Το παράθυρο έχει σιδερένιες βέργες στερεωμένες με ισχυρές λάμες. Το μεταλλικό κάλυμμα είναι ασφαλισμένο με μάνταλο οριζόντια και γάντζο κάθετα.
Δεύτερος όροφος
Ο δεύτερος όροφος έχει το ίδιο ύψος, το ίδιο δάπεδο και την ίδια οροφή με τον πρώτο όροφο. Έχει 14 πολεμίστρες, 4 στην ανατολική πλευρά και στο ίδιο ύψος, 4 στη βόρεια σε κανονικές και αυτές αποστάσεις, 4 στη νότια πλευρά, από τις οποίες οι 2 είναι στο ίδιο ύψος με τις προηγούμενες και οι άλλες 2 πάνω τους. Στη δυτική πλευρά έχει μόνο 2 πολεμίστρες γιατί στο μέσο της πλευράς αυτής, η άμυνα ενισχύεται με τη καταχύστρα ή «ζεματίστρα». Από εκεί έριχναν καυτό λάδι στους εχθρούς που πλησίαζαν. Η πλευρά αυτή ενισχύθηκε από την καταχύστρα, γιατί ήταν πιο ευαίσθητη στην πολιορκία λόγω της κεντρικής εισόδου στο ισόγειο. Υπάρχει και εδώ ένα παράθυρο με σιδερένιο κάλυμμα, καρφιά στους τοίχους που λειτουργούσαν ως κρεμάστρες και ένα εντοιχισμένο πιθάρι όπου φύλαγαν το λάδι ή το νερό ή τα πολύτιμα αντικείμενα του οικοδεσπότη. Από αυτά διαπιστώνουμε ότι ο δεύτερος όροφος ήταν κατοικήσιμος.
Τρίτος όροφος
Ο τελευταίος αυτός όροφος ήταν πιο ασφαλής λόγω του ύψους και της οχύρωσης και γι’ αυτό διέμενε σ’ αυτόν ο Πυργοδεσπότης και η οικογένεια του. Έχει το ίδιο ύψος και δάπεδο με τον προηγούμενο όροφο και η οροφή του είναι θολωτή, πετρόχτιστη και επιχρισμένη. Στις 4 πλευρές υπάρχουν σανίδες καρφωμένες στον τοίχο που χρησίμευαν ως κρεμάστρες. Υπάρχουν και εδώ δύο γωνιακά εντοιχισμένα πιθάρια (ερμάρια) για την φύλαξη τροφίμων ή αντικειμένων.
Τοιχοποιία
Το πάχος της τοιχοποιίας του Πύργου δεν είναι ομοιόμορφο. Στο υπόγειο είναι 1 μ. και προς τα πάνω μειώνεται σταδιακά και φτάνει στα 0,78 μ. Η Βόρεια και η ανατολική πλευρά έχουν μεγαλύτερο πάχος, επειδή δέχονταν το μεγαλύτερο βάρος του Πύργου, τις περισσότερες επιθέσεις και τους ισχυρότερους βόρειους ανέμους και βροχές. Εσωτερικά η τοιχοποιία είναι επιχρισμένη. Εξωτερικά ήταν ασβεστόχτιστη και αποτελούνταν από ακανόνιστους σχιστόλιθους, των οποίων οι αρμοί καλύπτονται με πλούσιο και πλατύ αρμολόγημα από ασβεστοκονίαμα, γεγονός που δυσκόλευε την αναρρίχηση του επιτιθέμενου. Οι επιφάνειες των τοίχων συγκλίνουν προς τα πάνω και δίνουν την αίσθηση σταθερότητας.
Τείχος
Ο Πύργος περιβάλλονταν από ισχυρό τείχος. Στα βόρεια πλευρά σώζεται ένα τμήμα σε ύψος 2 μ., ενώ το υπόλοιπο τμήμα του σώζεται μόνο στα θεμέλιά του. Τα τείχη ήταν χτισμένα από ακανόνιστες πέτρες, πηλόχτιστες, και σε κανονικές αποστάσεις είχε γερές δρύινες ξυλοδεσιές και πολλές πολεμίστρες δεξιά και αριστερά.
Στη νότια πλευρά υπήρχε μια ορθογώνια κινστέρνα που μοιάζει μ’ ένα μεγάλο πιθάρι. Είναι ασβεστόχτιστη κι επιχρισμένη με γερό ασβεστοκονίαμα. Συνήθως ήταν χωμένες στο έδαφος και μόνο το κυκλικό στόμιό τους που το κάλυπτε η καταπακτή, βρισκόταν στην επιφάνεια. Τα κτίσματα αυτά ονομάζονται «Χαβούζια». Γέμιζαν κυρίως με βρόχινα νερά ή με δίκτυο για ύδρευση ή με το νερό που κουβαλούσαν από τις βρύσες του οικισμού.
Στα αριστερά της νότιας πλευράς του Πύργου διασώζονται ελάχιστα δύο κυλινδρικές στοές κατασκευασμένες από πέτρα. Οι στοές αυτές μοιάζουν με ‘κρυψάνες’, που ίσως να ήταν αποθήκες των υλικών ή και καταφύγια των πολιορκημένων. Έχουν μικρά τοξωτά ανοίγματα για να επικοινωνούν μεταξύ τους και με το υπόγειο του πύργου. Η τοπική παράδοση θέλει να αποτελούσαν υπόγειες μυστικές εξόδους που οδηγούσαν σε τοποθεσίες μακριά από τον Πύργο.
Ο Πύργος, ο πυργίσκος και το τείχος που τον περιέβαλαν έμοιαζαν με απόρθητο φρούριο και ενέπνεαν το αίσθημα της ασφάλειας σε εκείνους που το κατοικούσαν στις δύσκολες εποχές, όπως η Τουρκοκρατία. Παρόλο αυτά η εξισορρόπηση των τάσεων και η αρμονία των γραμμών των επιφανειών και των όγκων, δίνουν σ’ αυτό το αμυντικό οικοδόμημα τόνο περήφανης ομορφιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας Μαμτζιουριδη
Πυγμαλίων
Με το όνομα Πυγμαλίων φέρονται ένας μυθικός βασιλιάς της Κύπρου, και ένας βασιλιάς της Τύρου οι:
Αναφέρεται επίσης σε:
ΦΚ Αβενίρ Μπέγκεν
Η ΦΚ Αβενίρ Μπέγκεν είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Μπέγκεν του δυτικού Λουξεμβούργο. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1915 σαν ΦΚ Ντάρινγκ Μπέγκεν. Άλλαξε το όνομα της σε ΦΚ Αβενίρ Μπέγκεν ένα χρόνο αργότερα. Το 1940 μετονομάστηκε σε ΣΒ 1915 Μπέγκεν, αλλά το 1944 επανήλθε στο ΦΚ Αβενίρ Μπέγκεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1915 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λουξεμβούργου
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (υδατοσφαίριση γυναικών)
Το τμήμα υδατοσφαίρισης γυναικών του Ολυμπιακού ιδρύθηκε το 1988 και αγωνίζεται στην Α1 Εθνική κατηγορία. Είναι η πιο επιτυχημένη ελληνική ομάδα στην Ευρώπη, έχοντας να επιδείξει 3 κατακτήσεις του Κυπέλλου Πρωταθλητρίων (LEN Euro League) το 2015, το 2021 και το 2022, την κατάκτηση του Σούπερ Καπ Ευρώπης τις ίδιες χρονιές, καθώς και του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης (LEN Trophy) το 2014. Παράλληλα είναι η πολυνίκης και στις εγχώριες διοργανώσεις.
Συνολικά αριθμεί 12 ευρωπαϊκούς τελικούς, 5 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (LEN Euroleague) (2015, 2017, 2019, 2021, 2022), 3 στο Κυπέλλο Κυπελλούχων Ευρώπης (LEN Trophy) (2008, 2014, 2018) και 4 στο Σούπερ Καπ Ευρώπης (2014, 2015, 2021, 2022).
Μετά το τρεμπλ της σεζόν 2020-21, έγινε ο μοναδικός σύλλογος στην Ευρώπη που έχει κατακτήσει πρωτάθλημα, κύπελλο και ευρωπαϊκό σε μία σεζόν και σε άνδρες και γυναίκες.
Ίδρυση – Άνοδος στην Α' Εθνική
Στις αρχές του 1988 μια παρέα από πρώην κολυμβήτριες του Ολυμπιακού, ανάμεσά τους και η μετέπειτα αρχηγός Ζηνοβία Καραγιάννη, αποφάσισαν να δημιουργήσουν το τμήμα γυναικείας υδατοσφαίρισης και ξεκίνησαν από κοινού προπονήσεις με την ομάδα της Καστέλας. Το 1989 με προπονητή το Βούλγαρο Ρούσιτς Σιάροφ η νεοσύστατη ομάδα αγωνίζεται στη Β΄ Εθνική και γνωρίζει τον υποβιβασμό. Το 1990 παίρνει μέρος στο πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής με προπονητή τον Γιώργο Κατσούλη, και κερδίζει την άνοδο στη Β΄ Εθνική, και το 1991 η κατάκτηση του πρωταθλήματος (μετά από νίκη σε αγώνα μπαράζ με αντίπαλο τον Ηρακλή Θεσσανίκης με γκολ της Ευτυχίας Καραγιάννη στην παράταση) έφερε το τμήμα για πρώτη φορά στην Α΄ Εθνική. Εκεί, στην πρώτη της χρονιά στην κατηγορία και μετά από δύο συνεχόμενες ανόδους, η ομάδα πήρε την τέταρτη θέση.
Πρωταθλητής Ελλάδος 1995
Το 1995 ήρθε το πρώτο Πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του τμήματος, με προπονητή τον Φώντα Μουδάτσιο, έφορο τον Άκη Λογοθέτη και σημαντικότερες αθλήτριες τις Ζηνοβία Καραγιάννη και Ευτυχία Καραγιάννη, Δήμητρα Ασιλιάν, Μαρία Κανελλοπούλου, Βάσω Ευστρατιου, Χριστιάνα Καρούσου, Μαρία Κατσαρή, Άννα Χατζηγεωργάκη, Χριστίνα Κωστάρογλου, Πωλίνα Πάτερου, Σοφία Μωραϊτη, Σοφία Πισκιτζή, Πόπη Σηφάκη.
Τέταρτη θέση στην Ευρώπη (1996) – Πρωτάθλημα Ελλάδος 1998
Το 1996 η ομάδα κατέκτησε την τέταρτη θέση στο Φάιναλ-8 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, στην πρώτη της εμφάνιση στην Ευρώπη. Η ομάδα του Φώντα Μουδάτσιου επικράτησε με 13–9 της γερμανικής Νουκόλιν και με 7–6 της ουγγρικής Ζέντες. Στον ημιτελικό γνώρισε βαριά ήττα από την Σκιφ Μόσχας ενώ στον αγώνα της τρίτης θέσης πάλεψε αλλά έχασε από την Οριτζόντε Κατάνια.
Το 1998 κατέκτησε το δεύτερο Πρωτάθλημα Ελλάδος, με βάση την ομάδα του '95, αλλά με προπονητή αυτή τη φορά τον Άκη Κακαρνάκη.
Ευρωπαϊκή καταξίωση, τελικός Λεν Τρόφι 2008, Πρωταθλητής Ελλάδος 2009 και 2011
Το τμήμα έχει να επιδείξει σημαντικές ευρωπαϊκές επιτυχίες: 3 συμμετοχές σε Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (4η θέση το 1996, 4η το 2010, 3η το 2011), 2 συμμετοχές στο Φάιναλ Φορ του Λεν Τρόφι (4η θέση το 2001 και το 2007) καθώς και 2 παρουσίες στα ημιτελικά της διοργάνωσης (το 2009 και το 2012), ενώ το 2008 η ομάδα έφτασε στον τελικό του Λεν Τρόφι και βρέθηκε πολύ κοντά στον τίτλο, χάνοντας όμως το τρόπαιο στις λεπτομέρειες από την Ρασίνγκ Ρόμα (σκορ 9–10), καταλαμβάνοντας τελικά τη 2η θέση.
Το 2009 η ομάδα θα φτάσει στα ημιτελικά του Λεν Τρόφι (χωρίς Φάιναλ Φορ πλέον), αντιμετωπίζοντας την ουγγρική Ντουναουϊβάρος, αλλά η εντός έδρας ήττα (10–13), την αφήνει εκτός τελικού.
Το 2011 ο Ολυμπιακός συμμετέχει εκ νέου στο Φάιναλ Φορ του Τσάμπιονς Καπ, στη Βαρκελώνη και ηττάται στην παράταση στον ημιτελικό, από την Οριτζόντε Κατάνια με 14–13, για να κατακτήσει τελικά την 3η θέση, νικώντας στον μικρό τελικό την Κίνεφ Κίρισι με 14–12.
Το 2012 η ομάδα κατάφερε να φτάσει ξανά στα ημιτελικά του Λεν Τρόφι.
Στην Ελλάδα αρχίζει να εδραιώνεται στις κορυφαίες δυνάμεις με την κατάκτηση 2 τίτλων.
Το 2009 το τμήμα κατέκτησε το τρίτο Πρωτάθλημα Ελλάδας της ιστορίας του με 3–2 νίκες, έχοντας προπονητή τον Χάρη Παυλίδη και αθλήτριες τις Ανθή Μυλωνάκη, Γιασμίν Σμιτ, Ηλέκτρα Ψούνη, Φιλιώ Μανωλιουδάκη, Άλκηστη Αβραμίδου, Βάσω Μαυρέλου, Έστερ Τομάσκοβιτς, Σταυρούλα Αντωνάκου, Μαρία Μπαλωμενάκη, Ράνια Κοτσαύτη, Τόνια Μωραΐτη, Ξένια Λεοντσίνη και Σουν Γιατίνγκ, σπάζοντας το πλεονέκτημα έδρας στον αγώνα εναντίον της Πρωταθλήτριας Ευρώπης Βουλιαγμένης.
Το 2011 με κορμό και πάλι τις Ελληνίδες Αβραμίδου, Μαυρέλου, Αντωνάκου, Μπαλωμενάκη, Μανωλιουδάκη, Μυλωνάκη, Ψούνη και με τις σημαντικές προσθήκες της παγκόσμιας κλάσης φουνταριστής Ίφκε Φαν Μπέλκουμ, της γκολκίπερ της Εθνικής ομάδας Μαρίας Τσουρή και της Αμερικανίδας φουνταριστής Κάμι Κρεγκ θα κατακτήσει το τέταρτο Πρωτάθλημα στην ιστορία του, επικρατώντας της Βουλιαγμένης με 3–1 νίκες ξεκινώντας και πάλι τη σειρά των τελικών με μειονέκτημα έδρας.
Κυπελλούχος Ευρώπης και Πρωταθλητής Ελλάδας 2014
thumb|right|150px|Η [[Αυστραλία|Αυστραλή Μπρόνγουεν Νοξ πέτυχε το νικητήριο γκολ του Ολυμπιακού στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης (LEN Trophy) το 2014 απέναντι στην ιταλική Φιρέντσε (10–9).]] Το 2014, ο Ολυμπιακός με προπονητή τον Χάρη Παυλίδη πανηγύρισε τον πρώτο ευρωπαϊκό του τίτλο, κατακτώντας το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (LEN Trophy) στο Φάιναλ Φορ της Φλωρεντίας. Στον ημιτελικό απέκλεισε τη ρωσική Κίνεφ Κίρισι, την οποία κέρδισε με σκορ 8–5, παίζοντας υποδειγματική άμυνα σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Στον συγκλονιστικό μεγάλο τελικό ο Ολυμπιακός νίκησε με 10–9 τη γηπεδούχο Φιρέντσε, με την Μπρόνγουεν Νοξ να σκοράρει το νικητήριο γκολ της ομάδας του Πειραιά 24 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του αγώνα. Η Αυστραλή παίκτρια του Ολυμπιακού έκλεψε τη μπάλα και αφού διέσχισε μόνη της όλη την πισίνα, πέτυχε ένα μνημειώδες γκολ με λόμπα πάνω από την τερματοφύλακα της ιταλικής ομάδας. Η αρχηγός του Ολυμπιακού Φιλιώ Μανωλιουδάκη ήταν η πρώτη σκόρερ της ομάδας με 4 γκολ, ενώ από 2 πέτυχαν η Μπάρμπαρα Μπούικα, η Μπρόνγουεν Νοξ και η Μαργαρίτα Πλευρίτου. Η Άλκηστη Αβραμίδου αγωνίστηκε σε όλο τον τελικό με σπασμένα δάχτυλα, τραυματισμό που αποκόμισε στις πρώτες φάσεις του αγώνα.
Αναλυτικά η σύνθεση του Ολυμπιακού στον τελικό ήταν η εξής: Χρυσή Διαμαντοπούλου, Εύη Τετζαλίδου, Ελευθερία Πλευρίτου, Μαρία Σώρα, Φιλιώ Μανωλιουδάκη, Άλκηστη Αβραμίδου, Μίλβα Καλογεράκου, Μαργαρίτα Πλευρίτου, Βιργινία Νιαρχάκου, Μπάρμπαρα Μπούικα, Μπρόνγουεν Νοξ, Αγγελική Βασιλακοπούλου, Ιωάννα Σταματοπούλου.
Πρωταθλητής Ευρώπης και Ελλάδας 2015
Το 2015 ο Ολυμπιακός κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (Len Euroleague), γεγονός που αποτέλεσε την κορυφαία μέχρι τότε διάκριση στην ιστορία του τμήματος. Στο φάιναλ φορ, που διεξήχθη στον Πειραιά, νίκησε με 10-8 την Κίνεφ Κίρισι στον ημιτελικό και με 10-9 την τότε Πρωταθλήτρια Ευρώπης ΚΝ Σαβαδέλ. Στον ημιτελικό η Ρομπέρτα Μπιανκόνι έκανε σπουδαία εμφάνιση πετυχαίνοντας 6 απο τα συνολικά 10 γκολ της ομάδας. Ο τελικός είχε πολλές ανατροπές. Ο Ολυμπιακός βρέθηκε να χάνει με 4-1 στα μέσα της 2ης περιόδου, αλλά κατάφερε να ισοφαρίσει και να προηγηθεί. Στο 3ο λεπτό της τελευταίας περιόδου η Σαβαδέλ ξαναπήρε το προβάδισμα, όμως η αρχηγός του Ολυμπιακού, Φιλιώ Μανωλιουδάκη, με 2 συνεχόμενα γκολ έγραψε το τελικό 10-9 υπέρ των ερυθρολεύκων. Με τη νίκη του αυτή ο Ολυμπιακός κατάφερε παράλληλα να σπάσει και το σερί νικών της Σαβαδέλ, η οποία πριν το ματς ήταν αήττητη για 115 συνεχόμενα παιχνίδια.
Αναλυτικά η σύνθεση του Ολυμπιακού στον τελικό ήταν η εξής: Χρυσή Διαμαντοπούλου, Εύη Τετζαλίδου, Ελευθερία Πλευρίτου, Μαρία Σώρα, Φιλιώ Μανωλιουδάκη, Άλκηστη Αβραμίδου, Αλεξάνδρα Ασημάκη, Μίλβα Καλογεράκου, Μαργαρίτα Πλευρίτου, Ασλει Σάουθερν, Ρομπέρτα Μπιανκόνι, Βιργινία Νιαρχάκου, Ιωάννα Σταματοπούλου.
Υπερπρωταθλητής Ευρώπης 2015
Στις 20 Νοεμβρίου 2015 διεξήχθη στο Παπαστράτειο ο τελικός του Σούπερ Καπ Ευρώπης υδατοσφαίρισης γυναικών μεταξύ του Ολυμπιακού και της ιταλικής Πλεμπίσιτο Πάντοβα. Η Πάντοβα προηγήθηκε 2-3 στην 1η περίοδο αλλά στην συνέχεια ο Ολυμπιακός με ένα σερί 7-0 κυριάρχησε στο παιχνίδι που έληξε με τελικό σκορ 10-6. Ο Ολυμπιακός κατακτώντας το Σούπερ Καπ στέφθηκε υπερπρωταθλητής Ευρώπης και έτσι μέσα σε 2 χρόνια κατάφερε να κατακτήσει και τους 3 ευρωπαϊκούς τίτλους της γυναικείας υδατοσφαίρισης (Λεν Τρόφι, Κύπελλο πρωταθλητριών και Σούπερ Καπ Ευρώπης).
2015-2020
Από την περίοδο 2015-16 μέχρι και το 2020 προσθέτει άλλα 5 Πρωταθλήματα Ελλάδας φτάνοντας τις 7 σερί κατακτήσεις, ενώ κατακτάει και το 1ο κύπελλο Ελλάδας στην ιστορία της γυναικείας υδατοσφαίρισης, επιτυγχάνοντας και το 1ο νταμπλ. Στην Ευρώπη συνεχίζει με συνέπεια να είναι ανάμεσα στις παραδοσιακές ευρωπαϊκές δυνάμεις του αθλήματος, με άλλες 3 συμμετοχές σε ευρωπαϊκούς τελικούς, δύο στο Κύπελλο πρωταθλητριών το 2017 και το 2019 και μια στο Λεν τρόφι το 2018, χάνοντας τα τρόπαια στις λεπτομέρειες.
2020-
Την περίοδο 2020-21 ο Ολυμπιακός κατακτά το πρώτο τρεμπλ στην ιστορία του αθλήματος (Πρωτάθλημα Ελλάδας, Κύπελλο πρωταθλητριών και Κύπελλο Ελλάδας), κάτι που επαναλαμβάνει και την επόμενη περίοδο (2021-22), προσθέτοντας και το Σούπερ Καπ Ευρώπης), επιτυγχάνοντας έτσι ένα ιστορικό καρέ τίτλων μέσα σε μια περίοδο.
Τρέχουσα Σύνθεση
Η ομάδα όπως ήταν στις 1 September 2023
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υδατοσφαιριση Γυναικων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης
Μελανιππίδης
Ο Μελανιππίδης ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής διθυράμβων από τη Μήλο. Άκμασε περί τα τέλη του Στ' και Ε' αιώνα π.Χ. Υπήρξε ο αρχαιότερος αντιπρόσωπος της νέας τότε τεχνικής των διθυράμβων όπου οι διάλογοι δεν απαγγέλλονταν πλέον αλλά αυτά τα ίδια τα πρόσωπα εμφανίζονταν και παρίσταναν την υπόθεση. Αυτός πρώτος εισήγαγε τις «αναβολές» (= μικρά προοίμια), τα οποία και καυτηριάζει ο Αριστοτέλης στη «Ρητορική».
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες διθυραμβικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Μήλιοι
Εδαφική εξέλιξη της Πολωνίας
μικρογραφία|380x380εσ| Αλλαγές συνόρων στην ιστορία της Πολωνίας, έτη: 1000, 1569, 1939 και 1945 Η Πολωνία είναι μια χώρα στην Κεντρική Ευρώπη, η οποία συνορεύει με τη Γερμανία στα δυτικά, την Τσεχία και τη Σλοβακία στα νότια, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και τη Λιθουανία στα ανατολικά και τη Βαλτική Θάλασσα και το Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ, ένα ρωσικό αποσπασμένο έδαφος, στα βόρεια. Η συνολική έκταση της Πολωνίας είναι 312.697 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καθιστώντας την την 69η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο και την ένατη μεγαλύτερη στην Ευρώπη.
Από έναν πυρήνα μεταξύ των ποταμών Όντερ και Βιστούλα στην Πεδιάδα της Βόρειας Ευρώπης, η Πολωνία έχει επεκταθεί στη μεγαλύτερη έκταση της μέχρι τη Βαλτική, το Δνείπερο, τη Μαύρη Θάλασσα και τα Καρπάθια, ενώ σε περιόδους εξασθένισης είχε συρρικνωθεί δραστικά ή έπαψε ακόμη και να υπάρχει.
Εδαφική ιστορία
Οι Πολωνοί είναι οι πιο πολυάριθμοι από τους Δυτικούς Σλάβους και καταλαμβάνουν αυτό που μερικοί πιστεύουν ότι είναι η αρχική πατρίδα των σλαβικών λαών. Ενώ άλλες ομάδες μετανάστευσαν, η Πολάνοι παρέμειναν in situ κατά μήκος του Βιστούλα, από τις πηγές του ποταμού μέχρι τις εκβολές της στη Βαλτική Θάλασσα. Δεν υπάρχει άλλο ευρωπαϊκό έθνος που να επικεντρώνεται σε τέτοιο βαθμό σε έναν ποταμό. Η ίδρυση του πολωνικού κράτους ταυτίζεται συχνά με την υιοθέτηση του χριστιανισμού από τον Μιέσκο Α΄ το 966 μ.Χ. (βλ. Βάπτισμα της Πολωνίας), όταν το κράτος κάλυπτε έδαφος παρόμοιο με αυτό της σημερινής Πολωνίας. Το 1025 μ.Χ., η Πολωνία έγινε βασίλειο. Το 1569, η Πολωνία εδραίωσε μια μακρά σχέση με το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, υπογράφοντας την Ένωση του Λούμπλιν και σχηματίζοντας την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία ήταν μία από τις μεγαλύτερες και πολυπληθέστερες χώρες στην Ευρώπη του 16ου και 17ου αιώνα. μικρογραφία|380x380εσ| Εδαφικές αλλαγές της Πολωνίας από το 1635 έως το 2009 Η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία είχε πολλά χαρακτηριστικά που την καθιστούσαν μοναδική μεταξύ των κρατών εκείνης της εποχής. Το πολιτικό σύστημα της Κοινοπολιτείας, που συχνά αποκαλείται Δημοκρατία των Ευγενών ή Χρυσή Ελευθερία, χαρακτηριζόταν από τη μείωση της εξουσίας του βασιλιά από τους νόμους και το νομοθετικό σώμα (Σέιμ), το οποίο ελεγχόταν από τους ευγενείς (σλάχτα). Αυτό το σύστημα ήταν προάγγελος των σύγχρονων εννοιών της ευρύτερης δημοκρατίας και της συνταγματικής μοναρχίας. Τα δύο κράτη της Κοινοπολιτείας ήταν τυπικά ίσα, αν και στην πραγματικότητα η Πολωνία ήταν κυρίαρχος εταίρος στην ένωση. Ο πληθυσμός του χαρακτηριζόταν από υψηλό επίπεδο εθνοτικής ποικιλομορφίας και το κράτος ήταν γνωστό ότι είχε θρησκευτική ανοχή ασυνήθιστη για την ηλικία του, αν και ο βαθμός ανοχής ποικίλλει με την πάροδο του χρόνου.
Στα τέλη του 18ου αιώνα, η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία άρχισε να καταρρέει. Τα γειτονικά της κράτη μπόρεσαν να διαμελίσουν αργά την Κοινοπολιτεία. Το 1795, το έδαφος της Πολωνίας διαμελήστηκε πλήρως μεταξύ του Βασιλείου της Πρωσίας, της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Μοναρχίας των Αψβούργων. Η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της ως Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία το 1918 μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά την έχασε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω της κατοχής από τη ναζιστική Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση. Η Πολωνία έχασε πάνω από έξι εκατομμύρια πολίτες στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναδύθηκε αρκετά χρόνια αργότερα ως σοσιαλιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας στο Ανατολικό Μπλοκ, υπό ισχυρή σοβιετική επιρροή.
Κατά τη διάρκεια των Επαναστάσεων του 1989, η κομμουνιστική κυριαρχία ανατράπηκε και η Πολωνία έγινε αυτό που είναι συνταγματικά γνωστό ως «Τρίτη Πολωνική Δημοκρατία». Η Πολωνία είναι ένα ενιαίο κράτος που αποτελείται από δεκαέξι βοεβοδάτα (πολωνικά: województwo). Η Πολωνία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).
2006 Πολόνσκαγια
Η Πολόνσκαγια (Polonskaya) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Σοβιετικής αστρονόμου Έλενα Ιβάνοβνα Καζιμίρτσακ-Πολόνσκαγια (Елена Ивановна Казимирчак-Полонская).
Εδαφική εξέλιξη της Πολωνίας
Εδαφική ιστορία
Επί του παρόντος η Πολωνία έχει πληθυσμό άνω των 38 εκατομμύρια κατοίκων, που την καθιστά την 34η πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο και ένα από τα πολυπληθέστερα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
2006 Πολόνσκαγια
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Πολόνσκαγια είναι άγνωστα. Η Πολόνσκαγια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 7 λεπτά και 6 δευτερόλεπτα, μία γρήγορη περιστροφή.
Εδαφική εξέλιξη της Πολωνίας
Εδαφικό χρονοδιάγραμμα
Στην περίοδο μετά την ανάδυση της Πολωνίας τον 10ο αιώνα, το πολωνικό έθνος ηγήθηκε από μια σειρά ηγεμόνων του Οίκου των Πιαστ, οι οποίοι προσηλύτισαν τους Πολωνούς στον χριστιανισμό, δημιούργησαν ένα σημαντικό κράτος της Κεντρικής Ευρώπης και ενσωμάτωσαν την Πολωνία στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Οι ανυπέρβλητοι ξένοι εχθροί και ο εσωτερικός κατακερματισμός διέβρωσαν αυτήν την αρχική δομή τον 13ο αιώνα, αλλά η εδραίωση τον 14ο αιώνα έθεσε τη βάση για το Βασίλειο της Πολωνίας.
Ξεκινώντας από τον Λιθουανό Μεγάλο Δούκα Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο, ο Οίκος των Γιαγκελλόνων (1385-1569) κυβέρνησε την Πολωνική-Λιθουανική Ένωση. Η Ένωση του Λούμπλιν του 1569 καθιέρωσε την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία ως παράγοντα με επιρροή στην ευρωπαϊκή πολιτική και ζωτική πολιτιστική οντότητα.
2006 Πολόνσκαγια
Πιθανός δορυφόρος
Το 2005 υποστηρίχθηκε με βάση παρατηρήσεις της καμπύλης φωτός ότι πιθανώς η Πολόνσκαγια έχει ένα μικρό δορυφόρο, διαμέτρου περίπου 3 χιλιομέτρων. Η ύπαρξη αυτού του σώματος δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί.
Εδαφική εξέλιξη της Πολωνίας
Δουκάτο της Πρωσίας
Το 1525, κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, ο Grand Master των Τευτόνων Ιπποτών, Αλβέρτος Χόχενζσολερν, εκκοσμίκευσε την πρωσική επικράτεια του τάγματος και έγινε Αλβέρτος, Δούκας της Πρωσίας. Το Δουκάτο της Πρωσίας, το οποίο είχε την πρωτεύουσα του στην Καινιξβέργη, ιδρύθηκε ως φέουδο του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας.
2006 Πολόνσκαγια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολονσκαγια
Εδαφική εξέλιξη της Πολωνίας
Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας
Το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας ήταν υποτελές κράτος του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας από το 1569 έως το 1726 και ενσωματώθηκε στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία το 1726. Το 1561, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Λιβονίας, η Συνομοσπονδία της Λιβονίας διαλύθηκε και το Λιβονικό Τάγμα, τάγμα Γερμανών ιπποτών, διαλύθηκε. Με βάση τη Συνθήκη του Βίλνιους, το νότιο τμήμα της Εσθονίας και το βόρειο τμήμα της Λετονίας παραχωρήθηκαν στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας και διαμορφώθηκαν στο Ducatus Ultradunensis (Pārdaugavas hercogiste).
Βασίλειο της Πολωνίας έως το 1385
Εδαφικές αλλαγές πριν και κατά τη διάρκεια του Βασιλείου της Πολωνίας (1025-1385), που τελείωσαν με την Ένωση του Κρέβο.
992
αριστερά|μικρογραφία|225x225εσ| Πολωνία (σκούρο ροζ) και κατακτήσεις υπό την κυριαρχία του Μιέσκο (περ. 960-992) Ο Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας ήταν ο πρώτος ιστορικός ηγεμόνας του πρώτου ανεξάρτητου πολωνικού κράτους που καταγράφηκε ποτέ - του Δουκάτου της Πολωνίας. Ήταν υπεύθυνος για την εισαγωγή και την επακόλουθη εξάπλωση του Χριστιανισμού στην Πολωνία. Κατά τη μακρά βασιλεία του, τα περισσότερα από τα εδάφη που κατοικούνταν από πολωνικές φυλές και άλλους Δυτικούς Σλάβους προστέθηκαν προσωρινά στο έδαφός του σε ένα ενιαίο πολωνικό κράτος, σύντομα και πάλι ανεξάρτητο. Η τελευταία από τις κατακτήσεις του ήταν η Σιλεσία και η Ελάσσων Πολωνία που ενσωματώθηκαν λίγο πριν το 990.
1025
μικρογραφία| Πολωνία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου, οι σχέσεις μεταξύ της Πολωνίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επιδεινώθηκαν, με αποτέλεσμα μια σειρά πολέμων (1002-1005, 1007-1013, 1015-1018). Από το 1003-1004 ο Μπολέσλαφ επενέβη στρατιωτικά σε τσεχικές δυναστικές συγκρούσεις. Αφού οι δυνάμεις του απομακρύνθηκαν από τη Βοημία το 1018, ο Μπολέσλαφ διατήρησε τη Μοραβία. Το 1013 πραγματοποιήθηκε ο γάμος μεταξύ του γιου του Μπολέσλαφ, Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ και της Ρίχετσα της Λοθαριγγίας, ανιψιάς του αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ και μέλλουσας μητέρας του Καζίμιρ Α΄ του Αποκαταστάτη. Οι συγκρούσεις με τη Γερμανία έληξαν το 1018 με τη συμφωνία της Ειρήνης του Μπάουτσεν, με ευνοϊκούς όρους για τον Μπολέσλαφ. Στο πλαίσιο της εκστρατείας του Κιέβου το 1018, ο Μπολέσλαφ ανέλαβε το δυτικό τμήμα της Ερυθράς Ρουθηνίας. Το 1025, λίγο πριν από τον θάνατό του, ο Μπολέσλαφ Α΄ ο Γενναίος πέτυχε τελικά να λάβει την παπική άδεια για να στεφθεί, και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Πολωνίας.
1050
δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ| Πολωνία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του [[Καζίμιρ Α΄ ο Αποκαταστάτης|Καζίμιρ Α΄ της Πολωνίας]] Η πρώτη μοναρχία των Πιαστ κατέρρευσε μετά το θάνατο του γιου του Μπολέσλαφ, Βασιλιά Μιέσκο Β΄, το 1034. Στερημένη από κυβέρνηση, η Πολωνία καταστράφηκε από αντιφεουδαρχική και ειδωλολατρική εξέγερση και το 1039 από τις δυνάμεις του βασιλιά του Δουκάτου της Βοημίας, Μπρετίσλαφ Α΄. Η χώρα υπέστη εδαφικές απώλειες και η λειτουργία της αρχιεπισκοπής του Γκνιέζνο διαταράχθηκε.
Μετά την επιστροφή του από την εξορία το 1039, ο Δούκας Καζίμιρ Α΄ (1016-1058), ορθώς γνωστός ως Αποκαταστάτης, ξαναχτίστηκε την πολωνική μοναρχία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας μέσα από διάφορες στρατιωτικές εκστρατείες: το 1047, η Μασοβία πάρθηκε πίσω από την Μιέτσουαφ και το 1050 η Σιλεσία από τους Τσέχους. Ο Καζίμιρ έλαβε βοήθεια από τους μέχρι πρόσφατα αντιπάλους της Πολωνίας, την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και το Ρως του Κιέβου, όπου και οι δύο αντιπαθούσαν το χάος στην Πολωνία. Ο γιος του Καζίμιρ, Μπολέσλαφ Β΄ ο Γενναιόδωρος, κατάφερε να αποκαταστήσει το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης και της επιρροής της χώρας και μπόρεσε να στεφθεί βασιλιάς το 1076. Το 1079 υπήρξε μια συνωμοσία ή σύγκρουση κατά του Μπολέσλαφ που περιελάμβανε τον επίσκοπο της Κρακοβίας. Ο Μπολέσλαφ εκτέλεσε τον Επίσκοπο Στανίσλαους του Στσεπάνουφ. Στη συνέχεια, ο Μπολέσλαφ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον πολωνικό θρόνο λόγω της πίεσης από την Καθολική Εκκλησία και τη φιλο-αυτοκρατορική παράταξη των ευγενών. Η κυριαρχία επί της Πολωνίας πέρασε στα χέρια του μικρότερου αδελφού του, Βλαντίσλαφ Α΄ Χέρμαν.
1125
αριστερά|μικρογραφία|225x225εσ| Πολωνία κατά τη βασιλεία του [[Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος|Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου]] Μετά από έναν αγώνα εξουσίας, ο Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος (γιος του Βλαντίσλαφ Α΄ Χέρμαν, βασίλευε 1102-1388) έγινε δούκας της Πολωνίας νικώντας τον ετεροθαλή αδελφό του το 1106-1107. Το σημαντικότερο επίτευγμα του Μπολέσλαφ ήταν η ανακατάληψη όλης της Πομερανίας του Μίεσκο Α, ένα έργο που ξεκίνησε από τον πατέρα του και ολοκληρώθηκε από τον Μπολέσλαφ περίπου το 1123. Το Στσέτσιν υποτάχθηκε σε μια αιματηρή κατάληψη και η Δυτική Πομερανία μέχρι το Ρύγκεν, εκτός από το άμεσα ενσωματωμένο νότιο τμήμα, έγινε φέουδο του Μπολέσλαφ, για να κυβερνηθεί τοπικά από τον Βαρτσίσουαφ Α΄, τον πρώτο δούκα του Οίκου της Πομερανίας.
Εκείνη την εποχή, ο εκχριστιανισμός της περιοχής ξεκίνησε σοβαρά, μια προσπάθεια που στέφθηκε με την ίδρυση της Πομερανικής Επισκοπής του Βόλιν μετά το θάνατο του Μπολέσλαφ το 1140.
1145
δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|[[Διαθήκη του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου:]] Η Διαθήκη του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου ήταν μια πολιτική πράξη του δούκα Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου της Πολωνίας, στην οποία καθιέρωσε κανόνες για τη διακυβέρνηση του Βασιλείου της Πολωνίας από τους τέσσερις επιζώντες γιους του μετά το θάνατό του. Με τη διαθήκη, ο Μπολέσλαφ σχεδίαζε να εγγυηθεί ότι οι κληρονόμοι του δεν θα πολεμούσαν μεταξύ τους και θα διατηρούσαν την ενότητα των εδαφών του υπό τον Οίκο των Πιαστ. Ωστόσο, απέτυχε, καθώς αμέσως μετά το θάνατό του οι γιοι του πολέμησαν μεταξύ τους και η Πολωνία εισήλθε σε μια περίοδο κατακερματισμού που διήρκεσε περίπου 200 χρόνια.
1248
Λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Ερρίκου Β΄ του Ευσεβή ο γιος του, Μπολέσλαφ Β΄ ο Φαλακρός, πούλησε το βορειοδυτικό τμήμα του δουκάτου του - τη Γη του Λούμπους - στον Αρχιεπίσκοπο του Μαγδεμβούργου, Βίλμπραντ φον Κάφενμπουργκ και στο ασκάνιο μαργραβινάτο του Βραδεμβούργου. Αυτό είχε τεράστιες αρνητικές συνέπειες για την ακεραιότητα των δυτικών συνόρων, οδηγώντας σε επέκταση των κτήσεων του Βραδεμβούργου στα ανατολικά του ποταμού Όντερ. Ως αποτέλεσμα, ένα ευρύ κομμάτι γης προσαρτήθηκε από την Πολωνία και την Πομερανία που μαζί με τη τη Γη του Λούμπους σχημάτισαν τη νεοσύστατη επαρχία Βραδεμβούργου του Νόιμαρκ.
1295
δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ| Πολωνία την εποχή του Πσέμισλ Το 1295, ο Πσέμισλ Β΄ της Μείζονος Πολωνίας έγινε ο πρώτος, μετά τον Μπολέσλαφ Β΄, ο δούκας των Πιαστ που στέφθηκε βασιλιάς της Πολωνίας, αλλά κυβέρνησε μόνο ένα μέρος της επικράτειας της Πολωνίας (συμπεριλαμβανομένης από το 1294 της Πομερέλιας) και δολοφονήθηκε αμέσως μετά τη στέψη του.
1300
αριστερά|μικρογραφία|225x225εσ| Η Πολωνία την εποχή του Βεγκέσλαου Β΄: Πολωνικά εδάφη υπό τον άμεσο έλεγχο του Wenceslaus II Μια πιο εκτεταμένη ενοποίηση των πολωνικών εδαφών πραγματοποιήθηκε από έναν ξένο ηγεμόνα, τον Βεγκέσλαο Β΄ της Βοημίας του Οίκου των Πρεμυσλιδών, ο οποίος παντρεύτηκε την κόρη του Πσέμισλ και έγινε βασιλιάς της Πολωνίας το 1300. Οι βαρύτατες πολιτικές του Βεγκέσλαου προκάλεσαν σύντομα να χάσει την υποστήριξη που είχε νωρίτερα στη βασιλεία του. Πέθανε το 1305.
1333-70
δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ| Πολωνία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καζίμιρ του Μέγα Μετά το θάνατο του Βεγκέσλαου Γ΄ της Βοημίας - γιου του Βεγκέσλαου Β΄ - το 1306, τα περισσότερα πολωνικά εδάφη περιήλθαν στην κυριαρχία του Δούκα Βλαδίσλαου Α΄ του Βραχύ. Ωστόσο, σε αυτά τα σημεία, διάφορα ξένα κράτη διατύπωναν τις αξιώσεις τους σε ορισμένα μέρη της Πολωνίας. Το Μαργραβινάτο του Βραδεμβούργου εισέβαλε στην Πομερέλια το 1308, οδηγώντας τον Βλαδίσλαο Α΄ το Βραχύ να ζητήσει βοήθεια από τους Τεύτονες Ιππότες, οι οποίοι έδιωξαν τους Βρανδεμβούργους αλλά πήραν την περιοχή για τον εαυτό τους, την προσάρτησαν και την ενσωμάτωσαν στο Κράτος του Τευτονικού Τάγματος το 1309. Αυτό το γεγονός προκάλεσε μια μακροχρόνια διαμάχη μεταξύ της Πολωνίας και του Τευτονικού Τάγματος για τον έλεγχο της Πομερανίας του Γκντανσκ. Κατέληξε σε μια σειρά Πολωνικών-Τευτονικών Πολέμων κατά τον 14ο και τον 15ο αιώνα.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όλοι οι δούκες της Σιλεσίας δέχθηκαν τις αξιώσεις του Βλαδίσλαου για κυριαρχία έναντι άλλων Πιαστ. Αφού έλαβαν την παπική συγκατάθεση για τη στέψη του και οι εννέα δούκες της Σιλεσίας δήλωσαν δύο φορές (το 1319 πριν και το 1320 μετά τη στέψη) ότι τα βασίλεια τους βρίσκονται εντός των συνόρων του Βασιλείου της Πολωνίας. Ωστόσο, παρά την επίσημη συγκατάθεση του Πάπα για τη στέψη, το δικαίωμα του Βλαδίσλαου στο στέμμα αμφισβητήθηκε από τους διαδόχους του Βεγκέσλαου Γ΄ (βασιλιά της Βοημίας και της Πολωνίας) στο θρόνο της Βοημίας. Το 1327 ο Ιωάννης της Βοημίας εισέβαλε. Μετά την παρέμβαση του Βασιλιά Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας, έφυγε από την Ελάσσων Πολωνία, αλλά επιστρέφοντας επέβαλε την υπεροχή του πάνω στους Πιαστ της Άνω Σιλεσίας.
Το 1329, ο Βλαδίσλαος Α΄ ο Βραχύς πολέμησε με το Τεύτονο Τάγμα. Το Τάγμα υποστηρίχθηκε από τον Ιωάννη της Βοημίας που κυριάρχησε στους δούκες της Μασοβίας και της Κάτω Σιλεσίας.
Το 1335, ο Ιωάννης της Βοημίας απαρνήθηκε την αξίωσή του υπέρ του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα, ο οποίος σε αντάλλαγμα απαρνήθηκε τις αξιώσεις του στην επαρχία της Σιλεσίας. Αυτό επισημοποιήθηκε στη Συνθήκη του Τρέντσιν και στο Συνέδριο του Βίσεγκραντ (1335), επικυρώθηκε το 1339 και επιβεβαιώθηκε αργότερα στη Συνθήκη του Ναμίσουουφ το 1348.
Ο Βασιλιάς Καζίμιρ, έχοντας χάει τα ιστορικά και εθνοτικά πολωνικά εδάφη της Σιλεσίας και της Πομερέλιας, ζήτησε αποζημίωση για τις απώλειες αυτές στα ανατολικά. Μέσα από μια σειρά στρατιωτικών εκστρατειών μεταξύ του 1340 και του 1366 ο Καζίμιρ προσάρτησε τις πόλεις Χάλιτς και Βολοντίμιρ-Βολίνσκι του Βασιλείου της Γαλικίας-Βολυνίας. Η πόλη Λβουφ αναπτύχθηκε γρήγορα και έγινε κύρια πόλη αυτής της νέας περιοχής.
Σύμμαχος με τη Δανία και τη Δυτική Πομερανία, ο Καζίμιρ μπόρεσε να επιβάλει ορισμένες διορθώσεις και στα δυτικά σύνορα. Το 1365, το Ντρεζντένκο και το Σάντοκ έγιναν φέουδα της Πολωνίας, ενώ το Βάουτς το 1368 καταλήφθηκε εντελώς, διακόπτοντας τη χερσαία σύνδεση μεταξύ του Βρανδεμβούργου και του Τευτονικού κράτους και συνδέοντας την Πολωνία με την Ανατολική Πομερανία.
Βασίλειο της Πολωνίας (1385 έως 1569)
Εδαφικές αλλαγές κατά τη διάρκεια του Βασιλείου της Πολωνίας (1385-1569), ξεκινώντας από την Ένωση του Κρέβο και τελειώνοντας με την Ένωση του Λούμπλιν.
Πολωνική -Λιθουανική Κοινοπολιτεία (1569 έως 1795)
Εδαφικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, ξεκινώντας από την Ένωση του Λούμπλιν και τελειώνοντας με τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας.
1610 έως 1612
Κατά τη διάρκεια του Πολωνικού -Μοσχοβιτικού Πολέμου (1605-1618), η Πολωνία έλεγξε τη Μόσχα για δύο χρόνια, από τις 29 Σεπτεμβρίου 1610 έως τις 6 Νοεμβρίου 1612.
1635
μικρογραφία| Οι μπλε και άσπρες λωρίδες υποδεικνύουν τον έλεγχο της Πολωνικής επικράτειας από τη Σουηδία. Πορτοκαλί και λευκές ρίγες αντιπροσωπεύουν το [[Δουκάτο της Πρωσίας]] Η Σουηδία, αποδυναμωμένη από τη συμμετοχή στον Τριακονταετή Πόλεμο, συμφώνησε να υπογράψει την Συνθήκη του Στούμσντορφ (επίσης γνωστή ως Συνθήκη της Στούμσκα Βιες) το 1635, ευνοϊκή για την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία όσον αφορά τις εδαφικές παραχωρήσεις.
1655
μικρογραφία| Το μπλε αντιπροσωπεύει την εισβολή της Σουηδίας και το πράσινο την εισβολή της Ρωσίας Στην ιστορία της Πολωνίας και της Λιθουανίας, ο Κατακλυσμός αναφέρεται σε μια σειρά πολέμων στα μέσα έως τα τέλη του 17ου αιώνα που άφησαν την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία σε ερείπια. αριστερά|μικρογραφία| Ξένη κατοχή της Πολωνίας κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού Ο Κατακλυσμός αναφέρεται στη σουηδική εισβολή και κατοχή στο δυτικό μισό της Πολωνίας-Λιθουανίας από το 1655 έως το 1660 και στην Εξέγερση του Χμελνίτσκι το 1648, που οδήγησε στην εισβολή της Ρωσίας κατά τη διάρκεια του Πολέμου Πολωνίας-Ρωσίας (1654-1667).
1660
μικρογραφία| Το ανοιχτό πράσινο αντιπροσωπεύει τη ρωσική κατοχή Στη Συνθήκη της Ολίβα, ο Πολωνός βασιλιάς, Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ, απαρνήθηκε τις αξιώσεις του για το σουηδικό στέμμα, το οποίο ο πατέρας του, Σιγισμούνδος Γ΄, είχε χάσει το 1599. Η Πολωνία παραχώρησε επίσημα τη σουηδική Λιβονία και την πόλη της Ρίγας, η οποία ήταν υπό de facto σουηδική κυριαρχία από τη δεκαετία του 1620. Η υπογραφή της συνθήκης τερμάτισε τη συμμετοχή της Σουηδίας στον Κατακλυσμό. αριστερά|μικρογραφία| Χάρτης της Σουηδικής Λιβονίας
1667
εναλλ.=Territorial changes of Poland 1667|δεξιά|μικρογραφία Ο πόλεμος για την Ουκρανία τελείωσε με τη Εκεχειρία του Αντρουσόβο της 13ης Ιανουαρίου 1667. Ο ειρηνευτικός διακανονισμός έδωσε στη Μόσχα τον έλεγχο της λεγόμενης Αριστερής Όχθης της Ουκρανίας με την Πολωνική Κοινοπολιτεία να διατηρεί τη Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας. Η υπογραφή της Συνθήκης τερμάτισε τη ρωσική κατοχή της πολωνικής συνομοσπονδίας και τον πόλεμο του Κατακλυσμού. Από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος, ο πληθυσμός της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας είχε σχεδόν μειωθεί στο μισό από τον πόλεμο και τις ασθένειες. Ο πόλεμος είχε καταστρέψει την οικονομική βάση των πόλεων και είχε προκαλέσει μια θρησκευτική θέρμη που έβαλε τέλος στην πολιτική θρησκευτικής ανοχής της Πολωνίας.
1672
alt=Poland losing [[Podolia in 1672|δεξιά|μικρογραφία]] Ως αποτέλεσμα του Πολωνικού-Οθωμανικού Πολέμου, η Πολωνική Κοινοπολιτεία παραχώρησε την Ποδολία στη Συνθήκη του Μπούτσατς το 1672. αριστερά|μικρογραφία| Περιοχή της Ποδολίας
1686
εναλλ.=Territorial changes of Poland 1686|δεξιά|μικρογραφία Η Συμφωνία Διαρκούς Ειρήνης του 1686 ήταν μια συνθήκη μεταξύ της Τσαρικής Ρωσίας και της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας που υπογράφηκε στις 6 Μαΐου 1686 στη Μόσχα. Επιβεβαίωσε την παλαιότερη Εκεχειρία του Ανδρουσόβο του 1667. Η συνθήκη εξασφάλισε την κατοχή από τη Ρωσία της Αριστερής Όχθης της Ουκρανίας, της Ζαπορίζια, του Νοβχορόντ-Σιβερσκίι, των πόλεων Τσερνίχιβ, Σταρόντουμπ και Σμολένσκ και των περιχώρων τους, ενώ η Πολωνία διατήρησε τη Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας.
1699
εναλλ.=Territorial changes of Poland 1699|δεξιά|μικρογραφία Η Συνθήκη του Κάρλοβιτς υπογράφηκε στις 26 Ιανουαρίου 1699 στο Σρέμσκι Καρλόβτσι, μια πόλη στη σύγχρονη Σερβία. Η Συνθήκη του Κάρλοβιτς υπογράφηκε μετά από δίμηνο συνέδριο μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Ιεράς Συμμαχίας του 1684, ένας συνασπισμός διαφόρων ευρωπαϊκών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης της Μοναρχίας των Αψβούργων, της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, της Βενετικής Δημοκρατίας και της Ρωσίας του Πέτρου Α΄ Αλεξεγιέβιτς. Η συνθήκη ολοκλήρωσε τον Αυστρο-Οθωμανικό Πόλεμο του 1683-1697, στον οποίο η Οθωμανική πλευρά είχε τελικά ηττηθεί στη Μάχη της Σέντα. Οι Οθωμανοί παραχώρησαν το μεγαλύτερο μέρος της Ουγγαρίας, της Τρανσυλβανίας και της Σλαβονίας στην Αυστρία, ενώ η Ποδολία επέστρεψε στην Πολωνία. Το μεγαλύτερο μέρος της Δαλματίας πέρασε στη Βενετία, μαζί με την Πελοπόννησο και την Κρήτη.
1772
εναλλ.=First partition of Poland in 1772|δεξιά|μικρογραφία Τον Φεβρουάριο του 1772, υπογράφηκε στη Βιέννη μια συμφωνία για τον διαμελισμό της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Στις αρχές Αυγούστου, ρωσικά, πρωσικά και αυστριακά στρατεύματα εισήλθαν ταυτόχρονα στην Κοινοπολιτεία και κατέλαβαν τις επαρχίες που είχαν συμφωνηθεί μεταξύ τους.
Με τον πρώτο διαμελισμό το 1772, η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία έχασε περίπου 211.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (το 30% της επικράτειάς της, που ανερχόταν τότε σε περίπου 733.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα), με πληθυσμό άνω των τεσσάρων έως πέντε εκατομμυρίων ανθρώπων (περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού των 14 εκατομμυρίων πριν από τον διαμελισμό).
1793
εναλλ.=2nd partition of Poland in 1793|δεξιά|μικρογραφία Μέχρι τη δεκαετία του 1790 η Πρώτη Πολωνική Δημοκρατία είχε επιδεινωθεί σε μια τέτοια ανίσχυρη κατάσταση που αναγκάστηκε επιτυχώς να συμμαχήσει με τον εχθρό της, την Πρωσία. Η συμμαχία εδραιώθηκε με το Πολωνο-Πρωσικό Σύμφωνο του 1790. Οι συνθήκες του Συμφώνου ήταν τέτοιες που οι δύο επόμενοι και τελικοί διαμελισμοί της Πολωνίας ήταν αναπόφευκτοι. Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου του 1791 εξασφάλισε την μπουρζουαζία, καθιέρωσε τον διαχωρισμό των τριών κλάδων της κυβέρνησης και εξάλειψε τις καταχρήσεις του Σέιμ του Ρεπνίν.
Αυτές οι μεταρρυθμίσεις προκάλεσαν επιθετικές ενέργειες από την πλευρά των γειτόνων της Πολωνίας, επιφυλακτικές για μια πιθανή αναγέννηση της Κοινοπολιτείας. Στον δεύτερο διαμελισμό, η Ρωσία και η Πρωσία πήραν τόσο πολύ έδαφος που μόνο το ένα τρίτο του πληθυσμού του 1772 παρέμεινε στην Πολωνία.
1795
εναλλ.=Third partition of Poland in 1795|δεξιά|μικρογραφία Οι εξεγερτικοί στρατοί του Κοστσιούσκο, που πολέμησαν για να ανακτήσουν την πολωνική επικράτεια, κέρδισαν μερικές αρχικές μάχες, αλλά τελικά έπεσαν μπροστά στις δυνάμεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι δυνάμεις διαμελισμού, βλέποντας την αυξανόμενη αναταραχή στην υπόλοιπη Κοινοπολιτεία, αποφάσισαν να λύσουν το πρόβλημα διαγράφοντας κάθε ανεξάρτητο πολωνικό κράτος από το χάρτη. Στις 24 Οκτωβρίου 1795, οι εκπρόσωποί τους υπέγραψαν συνθήκη που χώριζε τα υπόλοιπα εδάφη της Κοινοπολιτείας μεταξύ των τριών χωρών τους.
Διαμελισμένη Πολωνία (1795 έως 1918)
Οι εδαφικές αλλαγές κατά τη διάρκεια μετά τους διαμελισμούς, ξεκινώντας από τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας και τελειώνοντας με τη δημιουργία της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας.
Δουκάτο της Βαρσοβίας
εναλλ.=Territorial changes of Poland 1807|δεξιά|μικρογραφία Οι προσπάθειες του Ναπολέοντα να οικοδομήσει και να επεκτείνει την αυτοκρατορία του κράτησε την Ευρώπη σε πόλεμο για σχεδόν μια δεκαετία και τον έφερε σε σύγκρουση με τις ίδιες ευρωπαϊκές δυνάμεις που είχαν πολιορκήσει την Πολωνία τις τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα. Μια συμμαχία εξυπηρέτησης ήταν το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης. Εθελοντικές πολωνικές λεγεώνες προσκολλήθηκαν στους στρατούς του Βοναπάρτη, ελπίζοντας ότι σε αντάλλαγμα ο αυτοκράτορας θα επέτρεπε σε μια ανεξάρτητη Πολωνία να εμφανιστεί ξανά από τις κατακτήσεις του.
Το Δουκάτο της Βαρσοβίας ήταν ένα πολωνικό κράτος που ιδρύθηκε από τον Ναπολέοντα το 1807 από τα πολωνικά εδάφη που παραχωρήθηκαν από το Βασίλειο της Πρωσίας υπό τους όρους της Συνθήκης του Τιλσίτ. Το δουκάτο υπήρξε σε προσωπική ένωση από έναν από τους συμμάχους του Ναπολέοντα, τον Βασιλιά Φρειδερίκο Αύγουστο Α΄ της Σαξονίας.