cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραβείο Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο
Το Βραβείο Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο (αγγλικά:San Francisco Film Critics Circle For Best Adapted Screenplay) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο από το 2006 για να τιμήσει τον σεναριογράφο ο οποίος έχει κάνει την καλύτερη προσαρμογή σεναρίου από βιβλίο ή νουβέλα σε κινηματογραφική ταινία.
Λουδοβίκος Λιπαρίνι
right|thumb|200px|Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός υψώνει τη σημαία της Ανεξαρτησίας Λιθογραφία του πίνακα εκτίθεται στην μόνιμη έκθεση του [[Εθνικό Ιστορικό Μουσείο|Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.]] Ο Λουδοβίκος Λιπαρίνι (Ludovico Lipparini, 17 Φεβρουαρίου 1800 - 10 Μαρτίου 1856) ήταν φιλέλληνας Ιταλός καλλιτέχνης.
Εμπνεύστηκε από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Διάσημα έργα του που έχουν σχέση με την επανάσταση είναι Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός υψώνει τη σημαία της Ανεξαρτησίας και Ο Όρκος του Λόρδου Βύρωνα.
Charlie Hebdo
Το Charlie Hebdo (προφορά: Σαρλί Εμπντό) είναι γαλλικό εβδομαδιαίο περιοδικό σατιρικού περιεχομένου, του οποίου ο πολιτικός προσανατολισμός βρίσκεται προς την αριστερά. Σε μεγάλο βαθμό εικονογραφημένο, αποτελείται από αριθμό στηλών, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις πραγματοποιεί ερευνητική δημοσιογραφία δημοσιεύοντας ρεπορτάζ από το εξωτερικό ή αναφορικά με θεματολογίες όπως οι αιρέσεις, η ακροδεξιά, ο καθολικισμός, ο ισλαμισμός, ο ιουδαϊσμός, η πολιτική, ο πολιτισμός, κτλ. Σύμφωνα με τον Στεφάν Σαρμπονιέ, αρχισυντάκτη, η σύνταξη του περιοδικού αντικατοπτρίζει «όλες τις συνιστώσες της πλουραλιστικής αριστεράς, καθώς και τους απέχοντες των εκλογών».
Τρομοκρατική επίθεση
Στις 7 Ιανουαρίου 2015, δύο οπλισμένα άτομα επιτέθηκαν στα γραφεία του περιοδικού, σε τρομοκρατική επίθεση που είχε σαν αποτέλεσμα τη δολοφονία 12 ανθρώπων, ανάμεσα στους οποίους ήταν μέλη της συντακτικής ομάδας του περιοδικού και τον τραυματισμό πολλών άλλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τη Γαλλία
Rafflesia arnoldii
Το Rafflesia arnoldii είναι σπάνιο φυτό του γένους Ραφλέσια. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ορισμένα φυτά με μεγαλύτερη άνθηση οργάνων όπως το άμορφος φαλλός και το κορυφή η σκιαδωτή το Rafflesia arnoldii κατέχει τον τίτλο του μεγαλύτερου άνθους στον κόσμο. Φυτρώνει και μεγαλώνει στην Νοτιοανατολική Ασία, το μέγεθός του μπορεί να φτάσει το ένα μέτρο και το βάρος του τα 11 κιλά. Το φυτό Rafflesia arnoldii εισχωρεί στις ρίζες άλλων φυτών διότι το ίδιο δεν διαθέτει ρίζες, μίσχο αλλά ούτε και φύλλα. Eίναι δηλαδή παρασιτικό, σε είδη του γένους Tetrastigma (που φύεται σε αδιατάραχτα τροπικά δάση). Ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από τον Louis Deschamps στην Ιάβα της Ινδονησίας, μεταξύ του 1791 και του 1794, ωστόσο η φήμη του φυτού δεν είχε φτάσει στη Δύση παρά μόνο μέσα στον 19ο αιώνα, όταν το εντόπισε στη Σουμάτρα ο οδηγός του γιατρού και φυσιοδίφη Joseph Arnold, από τον οποίο έλαβε το μισό όνομά του. Επίσης το Rafflesia arnoldii είναι ένα από τα τρία εθνικά λουλούδια στην Ινδονησία, τα άλλα δύο είναι το άσπρο γιασεμί και η ορχιδέα του φεγγαριού.
Πηγές
Κατηγορία:Αγγειόσπερμα
Βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου (Ασίζη)
Η Βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου βρίσκεται στην Ασίζη, στην περιφέρεια της Ούμπρια, στη κεντρική Ιταλία.
Χτίστηκε το 13ο αιώνα και αποτελείται από δύο εκκλησίες, την Άνω Εκκλησία (Basilica superiore) και την Κάτω Εκκλησία (Basilica inferiore), η οποία είναι χτισμένη κάτω από την πρώτη. Κάτω από τη δεύτερη υπάρχει κρύπτη στην οποία βρίσκονται τα λείψανα του Αγίου Φραγκίσκου. Δίπλα στη Βασιλική βρίσκεται το Ιερό Μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης (Sacro Convento di San Francesco in Assisi).
Το 2000 η Βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου, το μοναστήρι και μερικές ακόμα εκκλησίες που βρίσκονται στην περιοχή και σχετίζονται με τον Άγιο Φραγκίσκο εντάχθηκαν στη λίστα των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία Κατηγορία:Ούμπρια
Πόρτα Νίγκρα
Η Πόρτα Νίγκρα (λατινικά: Porta Nigra, μτφ. «μαύρη πόρτα», γερμανικά: Schwarzes Tor) είναι ρωμαϊκή πύλη στην Τριρ της Γερμανίας. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ρωμαϊκή πύλη που διασώζεται βόρεια των Άλπεων. Η ονομασία Πόρτα Νίγκρα, που έχει τις ρίζες της στον Μεσαίωνα, προέρχεται από το σκούρο χρώμα που έχουν οι πέτρες που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή της. Η ρωμαϊκή ονομασία της πύλης δεν είναι γνωστή.
Η Πόρτα Νίγκρα μαζί με άλλα ρωμαϊκά μνημεία της Τριρ ανήκουν στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Ιστορία του μνημείου
Η Πόρτα Νίγκρα χρονολογείται το 170 μ.Χ. και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το τέλος της ρωμαϊκής εποχής στην Τριρ.
Η ρωμαϊκή πόλη Τριρ είχε σχήμα περίπου ορθογώνιο και οι δύο βασικές οδοί της είχαν κατεύθυνση από βορρά προς νότο και από ανατολή προς δύση, όπως συνέβαινε σε όλες τις ρωμαϊκές πόλεις. Στα άκρα των δύο οδών βρίσκονταν η Πόρτα Νίγκρα και η Πόρτα Μέντια και η Πόρτα Άλμπα και η Πόρτα Ίνκλιτα αντίστοιχα. Από τις τέσσερις πύλες μόνο η Πόρτα Νίγκρα έχει διασωθεί.
Η εκκλησία στην Πόρτα Νίγκρα λειτουργούσε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα οπότε ο Ναπολέων Βοναπάρτης έκλεισε τόσο αυτή όσο και το μοναστήρι του οσίου Συμεών και επανέφερε την πύλη στην αρχική της μορφή. Σύμφωνα με έναν τοπικό θρύλο ο Βοναπάρτης ήθελε να κατεδαφίσει τελείως το κτίσμα αλλά οι ντόπιοι τον έπεισαν να μη το κάνει λέγοντάς του ότι πριν μετατραπεί σε εκκλησία ήταν χώρος όπου οι Γαλάτες τελούσαν τις γιορτές τους. Κατά μια άλλη εκδοχή οι ντόπιοι έπεισαν το Βοναπάρτη να το επαναφέρει στην αρχική μορφή του όταν του είπαν ότι είχε ρωμαϊκή προέλευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γερμανία Κατηγορία:Ρωμαϊκές οχυρώσεις Κατηγορία:Πύλες (αρχιτεκτονική) Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία
Καλοήθης όγκος
Καλοήθης όγκος (ή και καλόηθες νεόπλασμα), είναι κυτταρική μάζα που δημιουργείται σε οποιαδήποτε περιοχή του ανθρώπινου οργανισμού (αν και παρόμοιες διεργασίες παρατηρούνται και στα ζώα) και χαρακτηρίζεται από άναρχο πολλαπλασιασμό και επέκταση, κατά συνέχεια ιστού. Διακρίνεται από τον κακοήθη όγκο (ή κακόηθες νεόπλασμα), λόγω του ότι αναπτύσσεται με πιο αργό ρυθμό, δεν διασπά το τοίχωμα των γειτονικών του ιστών ή οργάνων (δηλαδή δεν τους διηθεί αλλά απλώς τους πιέζει), δεν χορηγεί μεταστάσεις και δεν προκαλεί το θάνατο του ασθενή, παρά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις. Η αιτιολογία του παραμένει ασαφής, αφού θεωρείται αποτέλεσμα της συνέργειας διαφόρων παραγόντων (εξωγενών, επίκτητων ή συγγενών) όπως και, ενίοτε, συνέπεια Κληρονομικότητας. Λόγω της ευνοϊκής τους πρόγνωσης οι καλοήθεις όγκοι δεν βλάπτουν, σε γενικές γραμμές, την υγεία των ασθενών, ενώ η θεραπεία τους (αφαίρεση ή καταπολέμηση) είναι, βασικά, χειρουργική και συνήθως δεν απαιτούν συμπληρωματικές επεμβάσεις. Σε αρκετές περιπτώσεις, όταν η θέση τους κρίνεται παραπλήσια σε ζωτικά όργανα και η διαδικασία αφαίρεσής τους είναι δυνατόν να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές ή βλάβες σε αυτά (π.χ. πλησίον εγκεφάλου, βασικών αγγείων ή νεύρων κλπ) τότε μπορεί να συστηθεί η παραμονή και παρακολούθησή τους, ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Στον αντίποδα, υπάρχουν τύποι καλοήθων όγκων, οι οποίοι, αν αφεθούν δίχως θεραπεία, δύνανται να εξελιχθούν σε κακοήθεις (Κακοήθης μεταπλασία). Η εξακρίβωση της μη κακοήθειάς τους, γίνεται ή κλινικά ή (το ορθότερο) με λήψη ιστοτεμαχίου και ιστολογική εξέταση («βιοψία»).
Παραπομπές
Ογκος καλοηθης
Ίαν Κέρσοου
Ο Ίαν Κέρσοου (γενν. 29 Απριλίου 1943 στο Όλνταμ της Αγγλίας) είναι Άγγλος ιστορικός και γνωστός βιογράφος του Αδόλφου Χίτλερ.
Ο Κέρσοου σπούδασε στο Λίβερπουλ και στην Οξφόρδη. Αφού τελείωσε τις σπουδές του έγινε καθηγητής μεσαιωνικής και νεότερης ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Το 1983-1984 δούλεψε στο πανεπιστήμιο του Μπόχουμ στη Γερμανία. Το 1987 ανέλαβε την θέση καθηγητού νεότερης ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ. Δύο χρόνια αργότερα πήγε στο Σέφιλντ, όπου διδάσκει μέχρι σήμερα νεότερη ιστορία.
Ο Κέρσοου ανήκει στους αναγνωρισμένους ειδικούς όσον αφορά το αντικείμενο της γερμανικής ιστορίας του 20ού αιώνα. Απέκτησε διασημότητα με την δίτομη βιογραφία που δημοσίευσε για τον Χίτλερ το 1998 και το 2000.
Το 1994 τιμήθηκε από το γερμανικό κράτος με το παράσημο Bundesverdienstkreuz για την πολύτιμη προσφορά του στο θέμα αναλύσεως της ιστορίας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Ελί Ουλντ Μοχάμεντ Βαλ
Ο Ελί Ουλντ Μοχάμετ Βαλ (1953-2017) ήταν Μαυριτανός στρατιωτικός και πολιτικός. Ήταν αρχηγός της Αστυνομίας από το 1987 ως το 2005 και έγινε αρχηγός κράτους στη χώρα του έπειτα από το πραξικόπημα του 2005. Κυβέρνησε ως το 2007, οπότε παραιτήθηκε υπέρ του εκλεγμένου προέδρου Σίντι Ουλντ Σεΐχ Αμπνταλαχί.
Καριέρα
Γεννήθηκε στη Νουακσότ το 1953. Ήταν επί πολλά χρόνια φίλος του προέδρου Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια (ο οποίος παρέμεινε στην εξουσία επί 21 χρόνια). Μάλιστα έλαβε μέρος στο πραξικόπημα του 1984, με το οποίο ο Τάγια ανήλθε στην εξουσία. Το 1987 έγινε αρχηγός της αστυνομίας (Sûreté Nationale).
Πραξικόπημα 2005
Στις 3 Αυγούστου 2005 ανακηρύχθηκε Πρόεδρος της Μαυριτανίας από το Στρατιωτικό Συμβούλιο για τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία, τα μέλη του οποίου ήταν αξιωματικοί που ανέτρεψαν σε αναίμακτο πραξικόπημα τον Πρόεδρο Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια, του οποίου το καθεστώς χαρακτήρισαν ως "ολοκληρωτικό". Διενεργήθηκε δημοψήφισμα για νέο Σύνταγμα στις 25 Ιουνίου του 2006, που υποστηρίχθηκε από το 97% των ψηφοφόρων. Με βάση το νέο Σύνταγμα το όριο για τη θητεία του προέδρου μειώθηκε σε δύο πενταετείς θητείες (επί προεδρίας Τάγια, ο πρόεδρος είχε απεριόριστο αριθμό θητειών και η θητεία του ήταν εξαετής). Επίσης, ο πρόεδρος υποχρεώνεται να ορκίζεται ότι δεν θα αλλάξει τα χρονικά όρια για τη θητεία του (πολλές άλλες αφρικανικές χώρες έχουν απαλείψει τα όρια για περισσότερες θητείες με σκοπό να μπορούν να είναι ξανά υποψήφιοι οι πρόεδροί τους για επανεκλογή).
Διεθνείς αντιδράσεις
Σε αντίθεση με το εσωτερικό της Μαυριτανίας, όπου έτυχε υποστήριξης γενικά, το πραξικόπημα του 2005 καταδικάστηκε έντονα από τη διεθνή κοινότητα. Ωστόσο, η αντίθεση στο νέο καθεστώς χαλάρωσε σταδιακά και οι ξένες χώρες σιωπηρά υποστήριξαν το καθεστώς.
Αποχώρηση
Ο Βαλ δεν ήθελε τον τίτλο του προέδρου, επειδή όπως υποστήριζε ήταν αξίωμα που προοριζόταν για εκλεγμένους ηγέτες. Ακολούθησε η διεξαγωγή βουλευτικών και τοπικών εκλογών, στις 19 Νοεμβρίου του 2006. Υποσχέθηκε ότι θα αποχωρούσε μετά τις προεδρικές εκλογές του Μαρτίου του 2007, όπως και έγινε. Όπως και τα υπόλοιπα μέλη του στρατιωτικού συμβουλίου, ο Βαλ δεν κατήλθε υποψήφιος για το προεδρικό αξίωμα .
Διαδοχή
Στις εκλογές νικητής αναδείχτηκε στον δεύτερο γύρο ο Αμπνταλαχί, ο οποίος ανέλαβε την προεδρία τον Απρίλιο. Οι αντίπαλοι του νέου προέδρου υποστήριξαν ότι ο Αμπνταλαχί είχε την στήριξη του Βαλ. Προτού αναλάβει ο νέος πρόεδρος, η Αφρικανική Ένωση δέχτηκε ξανά ως μέλος της τη Μαυριτανία στις 10 Απριλίου του 2007. Η ορκωμοσία του Αμπνταλαχί έγινε στις 19 Απριλίου του 2007.
Ο Βαλ πέθανε από καρδιακό έμφραγμα στις 5 Μαΐου 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Μαυριτανίας Κατηγορία:Στρατιωτικοί Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Queer as Folk (αμερικανική τηλεοπτική σειρά)
Το Queer as Folk είναι Αμερικανική-Καναδέζικη δραματική τηλεοπτική σειρά, η οποία προβλήθηκε στο κανάλι Showtime από τις 3 Δεκεμβρίου 2000 μέχρι τις 7 Αυγούστου 2005. Η παραγωγή έγινε για το Showtime και το Showcase από τις εταιρίες Cowlip Productions, Tony Jonas Productions, Temple Street Productions και Showtime Networks, σε συνεργασία με την Crowe Entertainment. Την ανάπτυξη και το σενάριο ανέλαβαν οι Ρον Κόουεν και Ντάνιελ Λίπμαν, οι οποίοι ήταν επίσης και εκτελεστικοί παραγωγοί της σειράς μαζί με τον Τόνι Τζόνας, τον πρώην πρόεδρο της Warner Bros. Television.
Βασισμένη στην ομότιτλη βρετανική τηλεοπτική σειρά του Ράσελ Τ. Ντέιβις, το Queer as Folk απετέλεσε την πρώτη δραματική σειρά στην Αμερικανική τηλεόραση που απεικόνισε τις ζωές ομοφυλόφιλων αντρών και γυναικών. Αν και διαδραματίζεται στο Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνια, η σειρά γυρίστηκε στο Τορόντο και είχε διάφορους Καναδούς σκηνοθέτες γνωστούς για τη δουλειά τους σε ανεξάρτητες ταινίες (συμπεριλαμβανομένων των Μπρους ΜακΝτόναλντ, Ντέιβιντ Γουέλινγκτον, Κέλι Μακίν, Τζον Γκρέισον, Τζέρεμι Πόουντσβα και Μάικλ ΝτεΚάρλο), καθώς και τον Αυστραλιανό σκηνοθέτη Ράσελ Μαλκάχι, ο οποίος σκηνοθέτησε το πιλοτικό επεισόδιο. Επιπρόσθετοι σεναριογράφοι στους μετέπειτα κύκλους περιελάμβαναν τους Μάικλ ΜακΛέναν, Εφραίμ Σίγκερ, Μπραντ Φρέιζερ, Ντελ Σορς και Σον Ποστόφ.
Υπόθεση
Η σειρά ακολουθεί τις ζωές πέντε ομοφυλόφιλων αντρών που ζουν στο Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνια, των Μπράιαν, Τζάστιν, Μάικλ, Έμετ και Τεντ, καθώς επίσης και ενός ζευγαριού ομοφυλόφιλων γυναικών, Λίντσεϊ και Μέλανι, και της μητέρας του Μάικλ, Ντέμπι. Δύο επιπλέον βασικοί χαρακτήρες προστέθηκαν στον πρώτο και δεύτερο κύκλο, Ντέιβιντ και Μπεν αντίστοιχα, οι οποίοι απεικόνιζαν τον σύντροφο του Μάικλ στον αντίστοιχο κύκλο.
Σκηνικό
Η σειρά διαδραματίζεται στην πόλη του Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνια. Το Πίτσμπεργκ επιλέχθηκε ως η πιο κοντινή εκδοχή του σκηνικού του Μάντσεστερ της Αγγλίας από τη βρετανική εκδοχή της σειράς. Ωστόσο, επειδή το Πίτσμπεργκ δεν έχει μεγάλη γκέι συνοικία όπως το Σαν Φρανσίσκο ή η Νέα Υόρκη, σχεδόν όλες οι σκηνές της Liberty Avenue γυρίστηκαν στη γειτονιά Church and Wellesley του Τορόντο, η οποία αποτελεί το γκέι χωριό της πόλης. Στην πραγματικότητα, δε χρησιμοποιήθηκε ούτε μία λήψη της πραγματικής Liberty Avenue στη σειρά. Το Τορόντο επιλέχθηκε ως το κέντρο της παραγωγής λόγω του χαμηλού κόστους παραγωγής και της τηλεοπτικής και κινηματογραφικής βιομηχανίας της πόλης. Επίσης, το γκέι χωριό του Τορόντο είχε αυτό που ήθελαν και χρειάζονταν οι παραγωγοί για να φέρουν τη Liberty Avenue που εκείνοι οραματίζονταν στη ζωή.
Το Woody's, το κεντρικό μπαρ σε αυτό το φανταστικό Πίτσμπεργκ, είναι το όνομα ενός γκέι μπαρ στο Τορόντο, του οποίου η πραγματική πρόσοψη κινηματογραφήθηκε με μια ελαφρά προσαρμογή. Στον τέταρτο κύκλο, όπου αρκετοί από τους χαρακτήρες της σειράς ταξιδεύουν στο Τορόντο, το πραγματικό Woody's λειτούργησε ως "Moosie's". Το Babylon ήταν επίσης το όνομα ενός πραγματικού γκέι μπαρ στο Τορόντο, το οποίο ήταν ανοικτό κατά τη διάρκεια που η σειρά βρισκόταν στον αέρα, αλλά έκλεισε αργότερα. Στην πραγματικότητα ήταν ένα Μαρτίνι μπαρ και οι σκηνές της σειράς όπου οι χαρακτήρες χόρευαν γυρίστηκαν σε ένα άλλο βραδινό κλαμπ του Τορόντο, το Fly.
Πολιτιστικές επιπτώσεις
Η Αμερικανική εκδοχή του Queer as Folk έγινε γρήγορα η νούμερο ένα σειρά στο Showtime. Η αρχική προώθηση της σειράς από το κανάλι στόχευε στους ομοφυλόφιλους άντρες (και με κάποια επέκταση και στις ομοφυλόφιλες γυναίκες), κι όμως μια μεγάλη μερίδα των τηλεθεατών αποτελείτο από ετεροφυλόφιλες γυναίκες.
Η σειρά αφθονούσε σε πρωτοποριακές σκηνές, ξεκινώντας από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, το οποίο περιέχει την πρώτη σεξουαλική σκηνή ανάμεσα σε δύο άντρες που προβλήθηκε στην αμερικανική τηλεόραση (συμπεριλαμβανομένης αμοιβαίου αυνανισμού, πρωκτικού σεξ και rimming), εντούτοις πιο χαμηλών τόνων από την αντίστοιχη σκηνή στην οποία βασίστηκε από την βρετανική εκδοχή της σειράς.
Παρά τις ειλικρινείς απεικονίσεις της χρήσης ναρκωτικών και του περιστασιακού σεξ στο γκέι κλαμπ, η αναμενόμενη ανησυχία για πολιτικές αντιδράσεις, πέραν από κάποια αντιπολίτευση, δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Οι Κόουεν και Λίπμαν, ωστόσο, παραδέχτηκαν το 2015 πως ξαφνιάστηκαν με κάποιες αντιδράσεις από κάποια μέλη της ΛΟΑΤ κοινότητας, φοβούμενοι κάποιων αρνητικών συνεπειών που θα μπορούσαν να προκύψουν από τη σειρά.
Επίμαχα θέματα τα οποία διερευνήθηκαν μέσα από τις ιστορίες του Queer as Folk περιελάμβαναν τα εξής: coming out, γάμος ομοφυλοφίλων, αλλαγή σεξουαλικού προσανατολισμού έπειτα από θεραπείες μετατροπής, ψυχαγωγική χρήση ουσιών και κατάχρηση/εθισμός σε ουσίες (κοκαΐνη, μεθαμφεταμίνη, έκσταση, GHB (χάπι του βιασμού), κεταμίνη, κάνναβη), υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, τεχνητή γονιμοποίηση, ομάδες περιφρούρησης, ασφυξιοφιλία, εκφοβισμός ομοφυλοφίλων και ομοφοβικές επιθέσεις, ασφαλές σεξ, HIV/AIDS, περιστασιακό σεξ, "τα μπάνια", οροασύμβατα ζευγάρια, παιδική πορνεία, ομοφυλόφιλοι εν ενεργεία Καθολικοί ιερείς, διακρίσεις στον χώρο εργασίας εξαιτίας σεξουαλικού προσανατολισμού, διαδικτυακή βιομηχανία πορνογραφίας και bug chasers (άτομα που δεν είναι φορείς του HIV και επιδιώκουν να γίνουν).
Η σειρά, μερικές φορές, έκανε χιουμοριστικές αναφορές στην εικόνα της στην γκέι κοινότητα. Μερικά επεισόδια περιέχουν μια "σειρά μέσα στη σειρά" με τίτλο Gay as Blazes, ένα δυσάρεστο, βαρετό, με κακή υποκριτική και υπερβολικά πολιτικά ορθό δράμα με το οποίο ο Μπράιαν συνεχώς διαφωνεί και το οποίο τελικά κόπηκε.
Πολιτιστικές επιπτώσεις στην Ασία
Ενεργώντας ως ένα από τα πρωτοποριακά δράματα που απεικονίζουν ομοφυλόφιλους χαρακτήρες από μια πολύπλοκη οπτική γωνία, εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης και πλατφόρμες στην Ασία υιοθέτησαν τη σειρά. Στην περίπτωση της Νότιας Κορέας, το Queer φεστιβάλ ταινιών (αρχικά αναφέρθηκε στη σειρά ως "σκάνδαλο" το 1998) αποδέχτηκε τη σειρά αργά και τη διέδωσε και σε ολόκληρη την κοινωνία της χώρας - το Queer as Folk έπαιξε σημαντικό ρόλο όταν προβλήθηκε κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ το 2000, παρέχοντας μια αφήγηση για έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής ειδικά με σεβασμό προς τη ΛΟΑΤ κοινότητα.
Σεξουαλικός προσανατολισμός καστ στη ζωή
Ο σεξουαλικός προσανατολισμός των ηθοποιών στην πραγματική τους ζωή υπήρξε αντικείμενο συζήτησης από το κοινό. Σε μια συνάντηση δέκα χρόνια μετά το τέλος της σειράς, το 2015, οι ηθοποιοί Γκέιλ Χάρολντ και Σκοτ Λόουλ είπαν πως είχαν αρνηθεί να συζητήσουν τότε τη σεξουαλικότητά τους δημοσίως, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια προβολής του πρώτου κύκλου της σειράς, σε μια προσπάθεια να μειωθούν οι περισπασμοί, κάτι το οποίο επιβεβαίωσε και ο Λίπμαν, ο οποίος πρόσθεσε πως κατά τη διάρκεια του πρώτου κύκλου ούτε καν ο ίδιος δε γνώριζε για τη σεξουαλικότητά τους στην πραγματική ζωή.
Σε μια συνέντευξη στον δημοσιογράφο Λάρι Κινγκ για την εκπομπή του Larry King Live στο CNN στις 24 Απριλίου 2002, ο παρουσιαστής αναφέρθηκε στους Ράντι Χάρισον και Πίτερ Πέιτζ ως ομοφυλόφιλους, ενώ στους Μισέλ Κλούνι, Ρόμπερτ Γκαντ, Τία Γκιλ, Γκέιλ Χάρολντ, Σκοτ Λόουλ και Χαλ Σπαρκς ως ετεροφυλόφιλους. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ωστόσο, ο Γκαντ παραδέχτηκε πως ήταν ομοφυλόφιλος σε ένα άρθρο του περιοδικού The Advocate. Το 2004, η Γκιλ, ενώ ήταν ακόμα παντρεμένη με τον σκηνοθέτη Μπράιαν Ρίτσμοντ, παραδέχτηκε πως ήταν αμφιφυλόφιλη κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης στην εφημερίδα Windy City Times. Στο μεταξύ, η ζωή της Σάρον Γκλες ως μια παντρεμένη γυναίκα ήταν ήδη πολύ γνωστή μέχρι τη στιγμή που το Queer as Folk μπήκε σε παραγωγή, αφού παντρεύτηκε τον παραγωγό Μπάρνεϊ Ροζενσβάιγκ το 1991. Εξαιτίας αυτού, αναφέρθηκε ως ετεροφυλόφιλη γυναίκα.
Soundtracks
Τα soundtracks της σειράς αποτελούν την επίσημη μουσική που συνοδεύει την αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά του Queer as Folk και όχι την βρετανική, η οποία φέρει το δικό της soundtrack. Συνολικά κυκλοφόρησαν πέντε CD, το καθένα από τα οποία καλύπτει και έναν κύκλο της σειράς. Το κάθε soundtrack περιέχει τα πιο σημαντικά κομμάτια που ακούστηκαν στον κάθε κύκλο, έτσι κάποια τραγούδια τα οποία μπορεί να ακούστηκαν σε κάποια επεισόδια δεν υπάρχουν στο soundtrack. Τα πρώτα δύο κυκλοφόρησαν από την δισκογραφική εταιρία "RCA Victor", ενώ τα υπόλοιπα από την "The Silver Label".
Το κάθε soundtrack περιέχει το τραγούδι που ακούγεται στους τίτλους αρχής του κάθε κύκλου. Το τραγούδι "Spunk" από τους Greek Buck, χρησιμοποιήθηκε στους τρεις πρώτους κύκλους, ενώ το τραγούδι "Cue the Pulse to Begin" των Burnside Project χρησιμοποιήθηκε για τους δύο τελευταίους κύκλους της σειράς. Οι τίτλοι αρχής άλλαξαν επίσης στους δύο τελευταίους κύκλους.
Δεύτερος κύκλος (2002)
Το soundtrack του δεύτερου κύκλου της σειράς κυκλοφόρησε στις 7 Μαΐου 2002. 250px|thumb|Εξώφυλλο soundtrack δεύτερου κύκλου
Τρίτος κύκλος (2003)
Το soundtrack του τρίτου κύκλου της σειράς κυκλοφόρησε στις 20 Μαΐου 2003. 250px|thumb|Εξώφυλλο soundtrack τρίτου κύκλου
Τέταρτος κύκλος (2004)
Το soundtrack του τέταρτου κύκλου της σειράς κυκλοφόρησε στις 22 Ιουνίου 2004. 250px|thumb|Εξώφυλλο soundtrack τέταρτου κύκλου
Πέμπτος κύκλος (2005)
Το soundtrack του πέμπτου κύκλου της σειράς κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου 2005. 250px|thumb|Εξώφυλλο soundtrack πέμπτου κύκλου
Queer As Folk - Club Babylon
Μια ανεξάρτητη συλλογή με τίτλο "Queer as Folk - Club Babylon" η οποία περιείχε κομμάτια που κινούνταν στη χορευτική διάθεση του κλαμπ της σειράς, κυκλοφόρησε στις 26 Απριλίου 2005. 250px|thumb|Εξώφυλλο soundtrack Club Babylon
Home media
Στον παρακάτω πίνακα αναγράφονται οι ημερομηνίες κυκλοφορίας των κύκλων σε DVD ανά περιοχή.
Προβολή στο Netflix
Την 1η Φεβρουαρίου 2014, και οι πέντε κύκλοι της σειράς ήταν διαθέσιμοι για online προβολή στο Netflix. Ωστόσο, θαυμαστές της σειράς παραπονέθηκαν πως η μουσική ήταν διαφορετική από την αυθεντική εκδοχή της σειράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Καναδικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Showtime
Twisted Metal: World Tour
Το Twisted Metal: World Tour (γνωστό ως Twisted Metal 2 στις Η.Π.Α.) είναι το δεύτερο μέρος της επιτυχημένης σειράς με μάχες μεταξύ οπλισμένων οχημάτων, Twisted Metal. Δημιουργήθηκε από τη SingleTrac και κυκλοφόρησε το 1996 από την Sony για το PlayStation. To 1997 κυκλοφόρησε η έκδοση για υπολογιστές ενώ το 2007 έγινε διαθέσιμο για το αμερικάνικο και ιαπωνικό διαδικτυακό κατάστημα του PlayStation 3 (Playstation Network). Πρόκειται για τον ύστατο τίτλο στην σειρά δια χειρός SingleTrac μιας και από το τρίτο μέρος την ανάπτυξη ανέλαβε η 989 Studios.
Τρόπος παιχνιδιού
μικρογραφία|αριστερά|Ο Minion στο Παρίσι. Τα Twisted Metal είναι παιχνίδια καταστροφής μεταξύ ειδικά διαμορφωμένων πολεμικών οχημάτων και διαδραματίζονται σε μεγάλες αστικές περιοχές. Τα οχήματα ποικίλουν, από μοτοσυκλέτες και μπουλντόζες μέχρι τανκς και παγωτατζίδικα. Σκοπός του παιχνιδιού είναι η εξολόθρευση των αντιπάλων με την χρήση διαφόρων power ups όπως ναπάλμ, νάρκες, πύραυλοι, πάγος, εξοστρακιστικές βόμβες κ.α.
Πλοκή
μικρογραφία|αριστερά|Ο διοργανωτής των τουρνουά Twisted Metal, Calypso, έτσι όπως απεικονίζεται στο δεύτερο μέρος της σειράς. Η εισαγωγή δείχνει το, κατεστραμμένο από το πρώτο Twisted Metal, Λος Άντζελες του 2006. Ένα τουρνουά που διοργάνωσε την παραμονή των Χριστουγέννων της προηγούμενης χρονιάς ο παρανοϊκός Calypso.
Η τελική αναμέτρηση λαμβάνει μέρος στο Χονκ Κονγκ με αντίπαλο τον Dark Tooth. Όταν ο τελευταίος ηττηθεί, ο πρωταγωνιστής συναντάει τον Calypso για να λάβει το βραβείο του.
Ανάπτυξη
Ο σχεδιασμός του παιχνιδιού έγινε από τον Ντέιβιντ Τζάφι.
Η SingleTrac ξεκίνησε τη συγκέντρωση ιδεών για ένα sequel του Twisted Metal περί τα τέλη του 1995.
Υποδοχή
Το Gamespot του έδωσε 8.8 στα 10 σημειώνοντας πως «διαλύει τον ανταγωνισμό». Το IGN το βαθμολόγησε με 7.3 στα 10 τονίζοντας πως το παιχνίδι διαπρέπει στο 2 player mode.
Η βαθμολογία στο ηλεκτρονικό κατάστημα του Playstation είναι τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε από 3.935 αγοραστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Twisted Metal Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια αγώνων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1996 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1997 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Γαλλία
Βίτορ Περέιρα
Ο Βίτορ Μάνουελ ντε Οιλβέιρα Λόπες Περέιρα (πιο γνωστός ως Βίτορ Περέιρα) (πορτογαλικά: Vítor Manuel de Oliveira Lopes Pereira, Εσπίνιο 26 Ιουλίου 1968) είναι Πορτογάλος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου στη Σαγκάη ΣΙΠΓ ΦΚ.
Αρχή προπονητικής καριέρας
Ο Περέρια, ως ποδοσφαιριστής, αγωνίστηκε μόνο σε ερασιτεχνικό επίπεδο και η απόσυρσή του, από τους αγωνιστικούς χώρους έγινε στην ηλικία των 29. Κατόπιν άρχισε να προπονεί ποδοσφαιρικές ομάδες σε επίπεδο παίδων. Τη σεζόν 2004-05, όμως, ανέλαβε την πρώτη του ομάδα ως πρώτος προπονητής, την πορτογαλική A.D. Sanjoanense, που αγωνιζόταν στην τρίτη εθνική κατηγορία.
Κατόπιν, συνέχισε να δουλεύει στο ίδιο επίπεδο με την ομάδα της γενέτειρά του, τη ΣΚ Εσπίνιο. Μετά την απόλυσή του, επέστρεψε στην Πόρτο, ως προπονητής σε επίπεδο παίδων. Το 2008 όμως έγινε ξανά πρώτος προπονητής, στην πορτογαλική ομάδα ΚΝ Σάντα Κλάρα, η οποία αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία της Πορτογαλίας. Εκεί την πρώτη χρονιά έφτασε μέχρι την τρίτη θέση, ενώ τη δεύτερη έως την τέταρτη, πράγμα το οποίο δεν ήταν αρκετό, ώστε η ομάδα από τις Αζόρες να ανέβει στην πρώτη κατηγορία.
Πόρτο
Το 2010 έφυγε από την Σάντα Κλάρα και κατευθύνθηκε προς στην Πόρτο, στην οποία έγινε βοηθός προπονητή, στο πλευρό του Αντρέ Βίλας Μπόας. Στις 21 Ιουνίου 2011, ο Μπόας, μετεγγράφει στην Τσέλσι, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα, ο Περέιρα να βρεθεί επικεφαλής στην Πόρτο. Τον πρώτο του επίσημο αγώνα του, ως πρώτος προπονητής της Πόρτο, τον έδωσε στις 7 Αυγούστου 2011, εναντίον της Βιτόρια Γκιμαράες. Η πρώτη του επίσημη αναμέτρηση θεωρείται επιτυχής καθώς η Πόρτο εκτός από τον αγώνα που νίκησε (2-1) κατέκτησε και το Supertaça Cândido de Oliveira.
Παρά το γεγονός ότι η Πόρτο έμεινε εκτός από το Τσάμπιονς λιγκ και το Europa League, κατέκτησε το πρωτάθλημα, με τον Περέιρα να βρίσκεται στη θέση του βασικού προπονητή, την πρώτη του φορά.
Τον Μάρτιο του 2013, και μετά τον αποκλεισμό της Πόρτο από τη Μάλαγα (συνολικό σκόρ 1-2) στη φάση των 16 στο Τσάμπιονς Λιγκ, ο Περέιρα υπέστη μεγάλη κριτική, ειδικότερα για την απόφασή του να κρατήσει τον Χάμες Ροντρίγκεζ και στα στους δύο αγώνες στο πάγκο. Ο παίχτης εμφανίστηκε απογοητευμένος από την απόφαση του προπονητή του, παράλληλα, όμως, παραδέχεται ότι τον σέβεται και τον εμπιστεύεται, προσθέτοντας ότι πιθανώς έμεινε εκτός και στους δύο αγώνες, επειδή ήταν ανέτοιμος. Παρόλα αυτά, ισχυρίστηκε πως ήταν 100% έτοιμος.
Στις αρχές του Μάη, η Πόρτα βρέθηκε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, με τον Περέιρα να ασκεί κριτική στο Πορτογαλικό Πρωτάθλημα, χαρακτηρίζοντάς το «βρόμικο». Μόνο για λίγες μέρες, καθώς η Πόρτα κέρδισε την Μπενφίκα, στο σπίτι της και την ξεπέρασε στη βαθμολογία. Τελικώς, η Πόρτο τερμάτισε πρώτη και κατέκτησε το πρωτάθλημα παραχωρώντας 6 ισοπαλίες σε 30 αγώνες, με τον Περέιρα να χαρακτηρίζει αυτή τη φορά το πρωτάθλημα «διοργάνωση με ανταγωνιστικότητα και με κύρος».
Αλ Αχλί
Τον Μάρτιο του 2013 αναφέρθηκε σε συνέντευξη για το κενό στη θέση του προπονητή της Έβερτον, τελικά, όμως, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Αλ Αχλί, ομάδα που αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Σαουδικής Αραβίας.
Ολυμπιακός
Ο Περέιρα σχολιάστηκε αρκετά από τα Μέσα, για τους έντονους -και προκλητικούς για πολλούς-  πανηγυρισμούς του, στον ημιτελικό αγώνα Κυπέλλου Ελλάδος, κόντρα στην ΑΕΚ, με την επίτευξη του γκολ που έβαλε ο Χάρα, στο 89' της αναμέτρησης, το οποίο σηματοδοτούσε την πρόκριση του Ολυμπιακού στον τελικό της διοργάνωσης, τελικά ο αγώνας διεκόπη (τελικό σκορ 0-1). Αρκετούς μήνες αργότερα, όταν πια έφυγε από τον Ολυμπιακό, ταξιδεύοντας στην Τουρκία για λογαριασμό της Φενέρμπαχτσε, Τούρκοι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν για αυτό το περιστατικό, εκείνος απάντησε: ''«Ζω το ποδόσφαιρο με το δικό μου πάθος, είμαι γνήσιος, δεν είμαι ηθοποιός. Εάν η ομάδα μου σκοράρει στο 89ο λεπτό, πρέπει να τρέξω και να πανηγυρίσω»''
Παρόλα αυτά, ο Περέιρα πανηγύρισε 2 τρόπαιο με τον Ολυμπιακό, κατακτώντας το Ντάμπλ. Σχετικά με τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις του Ολυμπιακού, δεν υπήρξε κάποια επιτυχία, καθώς αποκλείστηκε στη φάση των 32 του Europa League, κόντρα στην Ντνίπρο, με συνολικό σκορ 4-2.
Στις 10 Ιουνίου του 2015, ο Ολυμπιακός, ανακοίνωσε τη λήξη της συνεργασίας του με τον Περέιρα.
Φενέρμπαχτσε
Στις 11 Ιουνίου 2015, η Τουρκική ομάδα, Φενέρμπαχτσε, ανακοίνωσε τον Περέιρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Πορτογάλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουνιάο Ντεσπορτίβα Ολιβεϊρένσε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Αχλί ΣΚ (Τζέντα) Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Γιόζεφ Φράιχερ φον Φράνκενσταϊν
Ο Γιόζεφ Φράιχερ φον Φράνκενσταϊν (πλήρες όνομα: Joseph Maria Casimir Konrad Michael Benedictus Maurus Placidus Freiherr von und zu Franckenstein) (30 Σεπτεμβρίου 1910 - 7 Οκτωβρίου 1963) ήταν Γερμανό-Αυστριακός φιλόλογος, αντιφρονών και αντιστασιακός κατά του ναζιστικού καθεστώτος.
Πρώτα χρόνια
Ο Βαρώνος Γιόζεφ Φράνκενσταϊν ήταν ο εγγονός του γαιοκτήμονα και Λόρδου του Τράουνεγκ Χάινριχ Μαρία Φρίντριχ Καρλ Φράιχερ φον Φράνκενσταϊν και της Κόμισσας Έλεν του Άρκο Τσίνεμπεργκ. .
Αφού σπούδασε κλασική φιλολογία και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του, εργάστηκε ως περιστασιακός δημοσιογράφος και ορειβάτης στην Αυστρία σε δύσκολες οικονομικές περιόδους και πολιτικές αναταραχές μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Λίγο μετά τη προσάρτηση της Αυστρίας στη Ναζιστική Γερμανία το 1938, άρχισε να αντιτίθεται ανοιχτά στο ναζιστικό καθεστώς. Αυτό τον οδήγησε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν-Γκούζεν από το οποίο κατάφερε να φύγει το 1939. Ο μεγαλύτερος αδερφός του Χάιρνιχ, ο οποίος είχε ήδη φύγει από τη Γερμανία το 1934 και είχε μεταναστεύσει στην Τουρκία, καθώς και ο ξάδερφος του Γιοργκ φον Φράνκενσταϊν τον υποστήριξαν.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το φθινόπωρο του 1940 γνώρισε την Αμερικανίδα συγγραφέα Κέι Μπόιλ στη γαλλική πόλη Μεγκέβ, της οποίας τα παιδιά από τον πρώτο γάμο της δίδαξε ως δάσκαλος. Ο Φράνκενσταϊν παντρεύτηκε την Κέι Μπόιλ το 1943 και κατόπιν εργάστηκε με Αμερικανική υπηκοότητα στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ ως αξιωματικός στην υπηρεσία πληροφοριών. Υποστηριζόμενος σθεναρά από τη σύζυγό του, τελικά διορίστηκε στο OSS το 1944 και ήταν σε θέση να πολεμήσει ενεργά ως κατασκόπος στη Γαλλία για την υποστήριξη της Αντίστασης εναντίον των Ναζί κατόπιν δικού του αιτήματος. Αφού συνελήφθη από τα Waffen-SS και καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά κατάφερε να αποδράσει ξανά και να επιστρέψει στην Αγγλία.
Μεταπολεμικός βίος
Επέστρεψε στη Γερμανία το 1946 ως αξιωματικός τύπου της στρατιωτικής κυβέρνησης, ενώ η Κέι Μπόιλ άρχισε να εργάζεται στη Γερμανία ως ξένη ανταποκρίτρια του περιοδικού The New Yorker. Ωστόσο, η ίδια αρχικά αρνήθηκε να ζήσει στη Γερμανία και πήγε με την οικογένεια της πρώτα στο Παρίσι, απ' όπου πήγε ερευνητικά ταξίδια στη Γερμανία. Μόνο τον Μάιο του 1948 μετακόμισε με τα τρία μικρότερα παιδιά της στον σύζυγό της στο Μάρμπουργκ της Έσσης. Στα τέλη του 1948 η οικογένεια μετακόμισε, αυτή τη φορά στη Φρανκφούρτη, όπου ο Φράνκενσταϊν δημοσίευε άρθρα στη Die Neue Zeitung, μια γερμανική εφημερίδα αμερικανικής ιδιοκτησίας.
Μετά την επιστροφή της στις ΗΠΑ, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Κονέκτικατ όπου ο Φράνκενσταϊν δίδαξε σε πανεπιστήμιο θηλέων. Όπως πολλοί μη δημοφιλείς Αμερικανοί διανοούμενοι της εποχής - συμπεριλαμβανομένων των ναζιστικών αντιπάλων και των εξόριστων, όπως ο Μπέρτολτ Μπρεχτ και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, αλλά και Αμερικανοί, όπως ο ηθοποιός και ακτιβιστής πολιτικών δικαιωμάτων Πωλ Ρόμπεσον, παρακολουθούνταν στενά, κάτι που άφησε ένα ιδιαίτερα βαθύ οικονομικό και προσωπικό σημάδι στον Φράνκενσταϊν.
Ύστερα χρόνια
Το 1960 ο Γιόζεφ φον Φράνκενσταϊν έγινε Πολιτιστικός σύμβουλος στην Τεχεράνη, αλλά έπρεπε να επιστρέψει στις ΗΠΑ το 1963 λόγω της σοβαρής επιδείνωσης της υγείας του.
Απεβίωσε στις 7 Οκτωβρίου στο Σαν Φρανσίσκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αντιστασιακοί Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
4η Μεραρχία Πεζικού (Ελλάδα)
Η 4η Μεραρχία Πεζικού (επίσημη ονομασία: IV Μεραρχία Πεζικού, IV ΜΠ) είναι μεραρχία του Ελληνικού Στρατού. Ιδρύθηκε το 1912 ως μεραρχία πεζικού και συνεχίζει να υφίσταται ως έφεδρη και εκπαιδευτική μεραρχία, με έδρα τη Τρίπολη. Έχει πολεμήσει μεταξύ άλλων στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο.
Ιστορία
Η μεραρχία ιδρύθηκε το 1912 στο Ναύπλιο με πρώτο διοικητή τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μοσχόπουλο. Η μεραρχία περιλάμβανε το 8ο, το 9ο και το 11ο σύνταγμα πεζικού. Ο Μοσχόπουλος διοίκησε τη μεραρχία κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, όπου αγωνίστηκε στα μέτωπα Μακεδονίας και Ηπείρου, καθώς και κατά το Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο εναντίον της Βουλγαρίας. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, η μεραρχία (8ο, 11ο και 35ο τάγμα) επέστρεψε στην Πελοπόννησο, υπό το νεοσύστατο Β΄ Σώμα Στρατού.
Η μεραρχία συμμετείχε στην μικρασιατική Εκστρατεία όπου σχεδόν καταστράφηκε στην μάχη του Τουμλού Μπουνάρ τον Αύγουστο του 1922, όπου αντιμετώπισε το κύριο βάρος της τουρκικής επίθεσης. Μεταρρυθμίστηκε στην Ελλάδα, πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου και διαλύθηκε μετά την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Η μεραρχία αποκαταστάθηκε στην Τρίπολη το 1951 και εδρεύει εκεί από τότε. Κατηγορία:Τρίπολη Αρκαδίας
Έμιλι Μάιερ
Η Έμιλι Λουίσε Φριντερίκα Μάιερ (γερμανικά: Emilie Luise Friderica Mayer, 14 Μαΐου 1812 - 10 Απριλίου 1883) ήταν Γερμανίδα συνθέτις της ρομαντικής μουσικής. Γεννημένη στο Φρίντλαντ, Μέκλενμπεργκ-Βόρπομερντ, από σχετικά εύπορη οικογένεια φαρμακοποιών, ξεκίνησε τις μουσικές της σπουδές σε πρώιμη ηλικία. Η μικρή Έμιλι έπασχε από διατροφικές διαταραχές γεγονός που την επηρέαζε τόσο στη ζωή της όσο και στις συνθέσεις της. Στις 28 Αυγούστου του 1840, η ζωή της επηρεάζεται βαθιά, όταν ο πατέρας της αυτοκτόνησε, μία μέρα αργότερα αφού έθαψαν τη μητέρα της. Το 1841, και σχετικά σε προχωρημένη ηλικία, παρακολουθεί μαθήματα σύνθεσης, με τον Καρλ Λόβε. Με τον Λόβε να λέει, ότι ο θάνατος του πατέρας της, γιατρευόταν για αυτήν μόνο μέσω της σκληρής δουλειάς της.
Ο Λόβε εκθείαζε και το πόσο δοτική ήταν αλλά και πόσο αυστηρή με τον εαυτό της. Επίσης της έλεγε ότι έχει πολύ ταλέντο πράγμα που την έκανε να δουλεύει ακόμα πιο σκληρά. Ο Λόβε απεβίωσε το 1869 και αμέσως μετά δημιουργήθηκε οργανισμός για αυτόν. Η Μάιερ αφιέρωσε στην οικογένεια του αλλά και στον οργανισμό αυτόν δύο σονάτες για τσέλο. Η Op.47 αφιερώθηκε στον Βαρόνο Σέκεντορφ και η Op.40 στον Μάρτιν Πλάντερμαν. Το 1847 αφού έκανε την πρεμιέρα των πρώτων δύο συμφωνιών της (της σε Ντο ελάσσονα και σε Μι ελάσσονα) μετακόμισε στο Βερολίνο για να συνεχίσει τις σπουδές της στη σύνθεση. Εκεί σπούδασε φούγκα και αντίστιξη με τον Άντολφ Μπέρνχαρντ Μαρξ και ενορχήστρωση με τον Βίλχελμτ Βίεπρεχτ.
Μετά το 1848 ξεκίνησε να δημοσιεύει τα έργα της καθώς και να δίνει πριβέ κονσέρτα. Στις 21 Απριλίου του 1850 ο Βίεπρεχτ με την ορχήστρα του, εκτέλεσαν αποκλειστικά έργα της, στο Βασιλικό Θέατρο. Οι κριτικοί αντιμετώπισαν πολύ θετικά τη δουλειά της κι αυτή αποφάσισε να συνεχίσει να συνθέτει για κοινό. Γενικά η Μάιερ έγραψε 8 συμφωνίες και τουλάχιστον 15 κονσέρτα, καθώς και πολυάριθμες μουσικές δωματίου και λίντερ. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, χρημάτισε και αναπληρώτρια διευθυντής της Ακαδημίας Όπερας του Βερολίνου. Γενικότερα η μουσική της ήταν εμπνευσμένη από τη βιενέζικη κλασική μουσική ωστόσο οι τελευταίες της συνθέσεις ήταν περισσότερο ρομαντικές. Επίσης της άρεσε και η περιπλοκότητα στον ρυθμό. Αρκετά έργα της έχουν πλέον ηχογραφηθεί.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Σοφία Ποτότσκα
Η Σοφία Ποτότσκα, το γένος Κλαβόνη (Zofia Potocka, Софія Костянтинівна Потоцька, 11 Ιανουαρίου 1760 - 24 Νοεμβρίου 1822), ήταν Ελληνίδα σκλάβα εταίρα και Ρωσίδα πράκτορας, αργότερα μία Πολωνή ευγενής. Ήταν διάσημη στη σύγχρονη Ευρώπη για την ομορφιά και την περιπετειώδη ζωή της. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1787-92), ήταν η ερωμένη του Ρώσου διοικητή πρίγκιπα Γκριγκόρι Ποτέμκιν και ενήργησε ως πράκτορας στη ρωσική υπηρεσία.
Οι συμπατριώτες της εποχής της έγραψαν: «Ήταν όμορφη σαν όνειρο, παιδί των νότιων χωρών. Όλοι εκείνοι που την έχουν δει θαυμάζουν την ομορφιά της, πυροδοτώντας φωτιά στις καρδιές των ανδρών και φθόνο στα μάτια των γυναικών.»
Πρώιμη ζωή
Περί το 1775, όταν ήταν 15 χρονών, ο πατέρας της Κωνσταντίνος πέθανε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Η μητέρα της παντρεύτηκε έναν Αρμένιο, ο οποίος επίσης πέθανε. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης φωτιάς στην Κωνσταντινούπολη, το σπίτι τους καίγεται. Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή για αυτούς, η μητέρα της Μαρία ζήτησε υποστήριξη από ξένες πρεσβείες.
Τον Μάιο του 1777, όταν η Σοφία δεν ήταν ακόμη 17 ετών, η Μαρία πούλησε τις δύο κόρες της στον Πρέσβη της Πολωνίας, Μπόσκαμπ Λιασοπόλσκι. Ο πρέσβης ήταν γνωστός για την εκπόρνευση κοριτσιών για τον Πολωνό βασιλιά. Μαθαίνοντας για την υποτιθέμενη ευγενή τους προέλευση και βλέποντας την ομορφιά των κοριτσιών, ο πρέσβης συμφώνησε να βοηθήσει. Η αδελφή ισχυρίστηκε ότι καταγόταν από την ευγενή αριστοκρατική οικογένεια Μαυροκορδάτου, η οποία προήλθε από την βασιλική οικογένεια της Ελλάδας και ήταν συγγενείς εξ αίματος με τους ηγεμόνες του Βυζαντίου.
Ο Πολωνός Κόμης Γιούζεφ Βιτ έμαθε το σκοπό του ταξιδιού και την αρχαία καταγωγή της. Έκανε μια προσφορά, την αγόρασε από το Λιασοπόλσκι και την παντρεύτηκε το 1779. Ο Γιούζεφ Βιτ ήταν γιος του διοικητή του φρουρίου Καμιανέτσκα και το ζευγάρι έζησε ένα χρόνο στο Καμιάνετς-Ποντίλσκι, προτού αναχωρήσει για την Ευρώπη το 1781.
Ευρώπη
Η Σοφία λέγεται πως έκανε εντυπωσιακή επιτυχία όταν παρουσιάστηκε στην αριστοκρατία από το σύζυγό της στις αίθουσες δεξιώσεων της Ευρώπης, στα παλάτια του Βερολίνου, του Αμβούργου, της Βιέννης, της Ρώμης, της Βενετίας και του Παρισιού. Έγινε πασίγνωστη ως «η πιο όμορφη γυναίκα στην Ευρώπη» και γνωστή για την έκφρασή της: «Τα μάτια μου πονάνε». Η ομορφιά της και η θαυμαστή της ικανότητα αυτοσχεδιασμού από δύσκολες καταστάσεις οδήγησε σε θαυμασμό και ερωτικές σχέσεις με αρκετές από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες της Ευρώπης εκείνη την εποχή, οι οποίες προσέλκυσαν μεγάλη προσοχή. Θεωρήθηκε ως μοντέρνο στολίδι σε κάθε δεξίωση στην υψηλή κοινωνία στις πόλεις που επισκέφτηκαν και πολιορκούταν από μονάρχες και υπουργούς.
Στην αρχή της ευρωπαϊκής περιοδείας τους, το ζευγάρι επισκέφθηκε τη Βαρσοβία. Στις αρχές Μαρτίου του 1781, κλήθηκε στο δικαστήριο για να παρουσιαστεί στον Βασιλιά Στάνισουαβ Αούγκουστ Πονιατόβσκι. Μετά τη Βαρσοβία, επισκέφθηκαν το Βερολίνο, όπου παρουσιάστηκε στο Βασιλιά της Πρωσίας, Φρέντερικ το Μέγα. Στην πόλη θέρετρο Σπα, η Σοφία παρουσιάστηκε στον Αυστριακό Αυτοκράτορα Γιόσεφ Β', ο οποίος φέρεται να ήταν τόσο ενθουσιασμένος και εντυπωσιασμένος από αυτήν, που διέταξε το Μότσαρτ να συνθέσει μουσική στο μοτίβο του τουρκικού χαρεμιού. Σε μία από τις επιστολές του προς την αδελφή του, τη Γαλλίδα Βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα, ο Γιόζεφ Β' συνέστησε το ζευγάρι Βιτ σε αυτήν.
Η Σοφία είδε τη Μαρία Αντουανέτα στο Πετί Τριανό, το οποίο εκείνη την εποχή ξαναχτιζόταν σε ένα διαμορφωμένο πάρκο. Αυτό ήταν ίσως από το οποίο εμπνεύστηκε η Σοφία για να δημιουργήσει ένα παρόμοιο πάρκο. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Μαρία Αντουανέτα ήταν γοητευμένη από αυτήν και μιλούσε για αυτήν ως υιοθετημένη κόρη της. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Παρίσι, η Σοφία έγινε η ερωμένη και των δύο αδελφών του Γάλλου βασιλιά, του Κόμη της Προβηγκίας, αργότερα Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΗ΄ της Γαλλίας και του Κόμη του Αρτουά, μελλοντικού Βασιλιά Κάρολου Ι΄ της Γαλλίας, αντίστοιχα.
Ρωσία
Το 1782, το ζευγάρι επέστρεψε στο Καμιάνετς, επισκέπτοντας στην πορεία τη Βιέννη, τη Μοραβία, τη Σλοβακία και τη Γαλικία. Το 1785, ο σύζυγός της διαδέχτηκε τον πατέρα του ως διοικητή του Καμιάνετς-Ποντίσκι, κάνοντας τη Σοφία πρώτη κυρία της Ποντόλια.
Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1787-92), μπήκε σε μια σχέση με το Ρώσο Πρίγκιπα Ποτέμκιν, τον διοικητή της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας, που διήρκεσε μέχρι το θάνατό του. Τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της μάχης του Χότιν, ο σύζυγός της διαχειριζόταν το δίκτυο κατασκόπων του Ποτέμκιν στη Νότια Πολωνία και τις επαφές του με κατασκόπους εντός του Χότιν. Στην πράξη, πιθανότατα αυτές τις επαφές διαχειρίζονταν, ή τουλάχιστον με τη βοήθεια της Σοφίας, της οποίας η μεγαλύτερη αδερφή ήταν παντρεμένη με τον Τούρκο Πασά του Χότιν. Ο Ποτέμκιν όρισε τον σύζυγο της κυβερνήτη του Χερσώνα και έδωσε στη Σοφία το άτυπο καθήκον να διαχειριστεί τις σχέσεις Τουρκίας-Πολωνίας. Το 1791 συνόδευσε τον Ποτέμκιν στην Αγία Πετρούπολη, όπου παρουσιάστηκε στην αριστοκρατία ως επίσημη ερωμένη του.
Μετέπειτα ζωή
Τον Φεβρουάριο του 1796, η Σοφία έφτασε στο Ουμάν και ανακοίνωσε το διαζύγιό της από τον Γιόζεφ Βιτ. Στις 17 Απριλίου 1798, στο Τούλτσιν, παντρεύτηκε τον Στανίσουαβ Στσόνσνι Ποτότσκι, ο οποίος είχε χωρίσει τη σύζυγό του για να την παντρευτεί. Η γαμήλια τελετή διεξήχθη με τη συμμετοχή ενός ορθόδοξου και ενός καθολικού ιερέα σε μία Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ως χήρα, φέρεται να απασχόλησε τον εαυτό της με την ανατροφή των παιδιών της και τις φιλανθρωπικές της δραστηριότητες. Κοιτώντας πίσω στο χρόνο της στη Ρωσία, περιέγραψε τον Ποτέμκιν ως αδελφό.
Θάνατος
Στις αρχές της δεκαετίας του 1820, βίωσε μία επιδείνωση της υγείας της. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο μυστικισμός των πολωνών Illuminati υποπτευόταν ότι επηρέασε την υγεία της. Ταξίδεψε στο Βερολίνο για να συμβουλευτεί Γερμανούς γιατρούς, όπου πέθανε.
Η Σοφία θάφτηκε στην κρύπτη κάτω από τη Βασιλική εκκλησία. Το 1877, το σώμα πειράχθηκε καθώς ο ναός υπέστη σοβαρές ζημιές από σεισμό. Τα λείψανα της επαναθάφτηκαν στο Τάλνε με εκείνα της μικρότερης κόρης της Όλγας, όπου ακόμα παραμένουν στην κρύπτη της εκκλησίας.
Η Σοφία Ποτότσκα πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1822, σε ηλικία 62 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες κατάσκοποι Κατηγορία:Ελληνίδες εταίρες Κατηγορία:Έλληνες σκλάβοι Σοφια Ποτοτσκα
Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο
Το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο (αγγλικά:San Francisco Film Critics Circle For Best Screenplay) ήταν ένα βραβείο που απονεμόνταν από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο από το 2004 έως το 2005 για να τιμήσει τον καλύτερο σεναριογράφο. Από το 2006 και μετά το βραβείο διαχωρίστηκε σε δύο νέες κατηγορίες (Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου και Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο
Μέιμπελ Όγκιλβι του Άιρλι
Η Μέιμπελ Όγκιλβι του Άιρλι (Mabell Ogilvy of Airlie, γεννημένη ως Μέιμπελ Φραγκίσκη Ελισάβετ Γκορ Mabell Frances Elizabeth Gore, 10 Μαρτίου 1866 - 7 Απριλίου 1956) ήταν Βρετανίδα ευγενής και Κυρία της Κρεβατοκάμαρας της Βασίλισσας Μαίρης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1866 στο Μέιφερ, και ήταν κόρη του Αρθούρου Γκορ, 5ου Κόμη του Άραν και της Εντίθ Τζόσελιν.
Στις 19 Ιανουαρίου 1886 παντρεύτηκε τον Δαβίδ Όγκιλβι, 11ο Κόμη του Άιρλι στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Χάνοβερ Σκουέρ στο Ουέστμινστερ. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
Τον Δεκέμβριο του 1901, έγινε Κυρία της Κρεβατοκάμαρας στην στενή φίλη της, την Πριγκίπισσα της Ουαλίας. Με την άνοδο του Βασιλιά Γεωργίου το 1910, η Μέιμπελ παρέμεινε στην αυλή ως Κυρία της Κρεβατοκάμαρας στη Βασίλισσα Μαίρη.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στήριξε τον Ερυθρό Σταυρό και χρίστηκε Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στην τιμητική λίστα μη στρατιωτικών του 1920 για τις υπηρεσίες της ως πρόεδρος του Νοσηλευτικού Συμβουλίου του Στρατού Βασίλισσα Αλεξάνδρα.
Το 1953, πέθανε η δια βίου φίλη της, η Βασίλισσα Μαίρη, και η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ την έχρισε Κυρία του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος για την πολυετή υπηρεσία της.
Ως έμπιστη της Βασίλισσας Μαίρης, η Μέιμπελ ήταν παρατηρητής των κυμαινόμενων σχέσεων της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας και περιέγραψε λεπτομερώς τις αναμνήσεις της σχετικά με αυτά στα απομνημονεύματα της, τα οποία ήταν ημιτελή κατά το χρόνο του θανάτου της.
Πέθανε στις 7 Απριλίου 1956 στο Πάντινγκτον σε ηλικία 90 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες της Κρεβατοκάμαρας Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών Κατηγορία:Βρετανίδες κόμισσες
Ζουλού Βικιπαίδεια
Η Ζουλού Βικιπαίδεια είναι μια έκδοση της Βικιπαίδειας, της ελεύθερης εγκυκλοπαίδειας στα Ζουλού και ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2003. Στις 13 Μαΐου του 2009 ο αριθμός των λημμάτων ανέβηκε στα 186, και στα 766 στις 25 Απριλίου του 2016, κάνοντάς την 247η μεγαλύτερη Βικιπαίδεια. Από τον Ιανουάριο του 2017 έχει 887 λήμματα και 24 χρήστες.
Ιστορικό
Παρόλο που ήταν η τρίτη Αφρικάνικη Βικιπαίδεια που έφτασε τα 100 λήμματα, η διαδικασία ήταν αργή, και πολλαπλές άλλες Αφρικάνικες Βικιπαίδειες την είχαν ξεπεράσει.
Καθώς η Ζουλού είναι πιο πολύ αμοιβαία κατανοητή με τα Κόσα, καθώς και οι δύο είναι γλώσσες Νγκούνι, είναι δυνατόν να μεταφραστούν λήμματα στα Κόσα από Ζουλού με ευκολία.
Τον Ιανουάριο του 2012, η Ζουλού Βικιπαίδεια είχε προταθεί για κλείσιμο, με την πρόταση να είχε απορριφθεί τον Μάρτιο του 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
Αλφόνσο Α΄ Πικκολόμινι
Ο Αλφόνσο Α΄ Πικκολόμινι ήταν ευγενής του Βασιλείου της Νάπολης και Δoύκας του Αμάλφι το 1493–1498.
Ήταν ο γιος του Αντωνίου Πικολομίνι και της Μαρίας Μαρζάνο της Αραγωνίας. Το 1490 παντρεύτηκε την Ιωάννας της Αραγωνίας.
Έγινε δούκας του Αλμάφι το 1493. Το 1497 παρακολούθησε τη στέψη του βασιλιά Φρειδερίκου Β΄ της Νάπολης στην Κάπουα. Τον επόμενο χρόνο επισκέφτηκε το Αμπρούζι για να διεκδικήσει τον έλεγχό του στο έδαφος εκεί. Ήρθε σε σύγκρουση με τον Κάρλο Σαντφραμόντι, τον Κόμη του Σελάνο, ο οποίος αμφισβήτησε τα δικαιώματα του Αλφόνσο στην περιοχή. Οι δύο άνδρες ήρθαν σε μονομαχία όπου ο Αλφόνσο τραυματίστηκε, τότε ένας από τους στρατιώτες σκότωσε τον τραυματισμένο Δούκα. [2]
Ο Αλφονσο θάφτηκε στην εκκλησία του Καπιστράνο στο Αμπρούζι. Η σύζυγος του ήταν έγκυος στον γιο τους Αλφόνσο Β΄ Πικκολόμινι ο οποίος γεννήθηκε πέντε μήνες μετά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Αλφονσο Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Νεαπόλεως