cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θέκλα Ρέσβολ
Βιογραφία
Η Ρέσβολ γεννήθηκε στο Vågå στο Όπλαντ (Oppland) της Νορβηγίας. Ήταν η κόρη του Χάνς Ρέσβολ (Hans Resvoll) (1823–1908) και της Τζούλι Μάρτιν Ντέιχμαν (Julie Martine Deichman) (1831–1902). Εργάστηκε ως νοσοκόμα σε ένα σπίτι της ανώτερης τάξης στη Στοκχόλμη προτού ξεκινήσει σπουδές στη φυσική ιστορία στο Royal Frederick University (τώρα Πανεπιστήμιο του Όσλο) στην Kristiania 1894. Έγινε ειδικευόμενη του καθηγητή βοτανικής, Άξελ Μπλίτ (Axel Blytt). Μετά την αποφοίτησή της το 1899, πήγε στην Κοπεγχάγη όπου εργάστηκε στο βοτανικό εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης υπό τον καθηγητή Eugen Warming. Το 1900, επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Έγινε αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Βοτανικό Κήπο του Πανεπιστημίου το 1902.
Πήρε το διδακτορικό της το 1918 βασισμένη σε μία διατριβή με τίτλο Τα φυτά που ταιριάζουν σε ένα κρύο και σύντομο καλοκαίρι (On Plants Suited to a Cold and Short Summer), στην οποία παρουσίασε μελέτες σχετικά με τις προσαρμογές των αλπικών φυτών στο σκληρό περιβάλλον. Αυτές οι μελέτες ήταν Warmingian φύσης, δηλαδή βασίστηκαν σε σχολαστικές παρατηρήσεις των φυτών — της κλωνικής και σεξουαλικής διάδοσής τους, της πολυετούς επιβίωσης τους κλπ. Έτσι, ήταν η οικολογία του πληθυσμού των φυτών πριν από τη σύλληψη αυτού του κλάδου.
Η Θέκλα Ρέσβολ επισκέφθηκε την Ιάβα και τον βοτανικό κήπο στο Buitenzorg το 1923-24. Σπούδασε Fagaceous δέντρα στη χλωρίδα της Ιάβα (Javan). Διαπίστωσε ότι είχαν μπουμπούκια χειμέριας νάρκης και το ερμήνευσε ως περιττό γνώρισμα - ένα βασικό στοιχείο από την εύκρατη καταγωγή τους. Παρέμεινε στο Βοτανικό Εργαστήριο μέχρι την συνταξιοδότησή της το 1936. Τα μαθήματα βοτανικής της επηρέασαν σημαντικά πολλές γενιές Νορβηγών μαθητών Έγραψε επίσης ένα βιβλίο για τη βοτανική για μαθητές λυκείου.
Προσωπική ζωή
Παράλληλα με την ακαδημαϊκή της καριέρα, η Θέκλα Ρέσβολ συμμετείχε στο κίνημα για την ισότητα των γυναικών στη Νορβηγία. Ήταν επικεφαλής του νορβηγικού συλλόγου γυναικών φοιτητών και υπηρέτησε στο διοικητικό συμβούλιο του κινήματος ψηφοφορίας των γυναικών (Kvinnestemmeretsforeningen ).
Παντρεύτηκε τον μηχανικό ορυχείων Ανδρέας Χόλμσεν (Andreas Holmsen) (1869-1955) του οποίου ο αδελφός Γκούνναρ Χόλμσεν (Gunnar Holmsen) (1880-1976) ήταν παντρεμένος με την αδερφή της Χάννα (Hanna). Ήταν η τρίτη γυναίκα που έγινε μέλος της Νορβηγικής Ακαδημίας Επιστημών και Επιστολών. Πέθανε το 1948 στο Όσλο.
Αδέλα του Μιλάνου
Η Αδέλα του Μιλάνου (π. 975 - μετά το 1012) ήταν ευγενής γυναίκα της Βόρειας Ιταλίας, που με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μιλάνου.
Βιογραφία
Οι γονείς και ο Οίκος της Αδέλας είναι άγνωστοι, αν και έχει προταθεί ότι συσχετίζονται με τον Λάνφρανκ κόμη της Πιασέντσα και της Αουσίας (μίας μεσαιωνικής κομητείας, έδαφος μεταξύ της Πάρμα, της Πιασέντσα και της Κρεμόνα). Η Αδέλα εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ιστορική καταγραφή το 1011, όταν αγόρασε αγαθά από έναν διάκονο με το όνομα Δονίνο. Το επόμενο έτος η Αδέλα αγόρασε 250 γιόκ γης (1 γιοκ = όσο μπορεί να οργώσει ένα ζεύγος βοών, ίσο π. με 120 στρέμματα) από τον Δονίνο. Επίσης το 1012 Αδέλα παραχώρησε 290 γιόκ γης στην εκκλησία της Κρεμόνας, με τη συγκατάθεση τού συζύγου της, και του κόμη Λάνφρανκ. Αυτές οι συναλλαγές ενδέχεται να είχαν σκοπό να προστατεύσουν την περιουσία τους από δήμευση: ο σύζυγός της Αλβέρτος-Άτσο Β΄ είχε υποστηρίξει τον Αρντουίνο της Ιβρέα εναντίον του Ερρίκου Β΄ της Γερμανίας στον πόλεμο για τον θρόνο της Λομβαρδίας.
Χακοντάτε
Η Χακοντάτε (函館市, Hakodate-shi) είναι μία πόλη, που βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο του νησιού Χοκκάιντο της Ιαπωνίας. Η πόλη είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στο νησί Χοκκάιντο μετά το Σαππόρο και την Ασαχικάβα.
Αδέλα του Μιλάνου
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αλβέρτο-Άτσο Α΄ μάργραβο του Μιλάνου και είχε τουλάχιστον δύο παιδιά:
Χακοντάτε
Η πόλη είχε ανοίξει πρώτη στο διεθνές εμπόριο το 1859 μαζί με τη Γιοκοχάμα και το Ναγκασάκι και έχει έρθει σε επαφή με διάφορους ξένους πολιτισμούς. Αυτό διακρίνεται άνετα από τα κτίσματα, που υπάρχουν στην πόλη, μεταξύ των οποίων είναι και η Ρωσική ορθόδοξη εκκλησία. Η μαγευτική νυχτερινή θέα, που προσφέρει το γειτονικό βουνό Χακοντάτε (ύψους 334 μέτρων), τα φρέσκα και άφθονα ψάρια, οι ιαματικές πηγές είναι στοιχεία, που προσελκύουν περίπου πέντε εκατομμύρια τουρίστες το χρόνο στην πόλη αυτή. Η πόλη επίσης έχει πολλούς ξένους κατοίκους.
Αδέλα του Μιλάνου
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Χακοντάτε
Ιστορία
Το βουνό Χακοντάτε δημιουργήθηκε από ηφαιστειακή δραστηριότητα. Με την πάροδο του χρόνου το βουνό Χακοντάτε, που ήταν αρχικά νησί, ενώθηκε με την απέναντι χερσόνησο και δημιουργήθηκε μια πεδιάδα πάνω στην οποία χτίστηκε σταδιακά η πόλη Χακοντάτε. Οι πρώτοι άνθρωποι κατοίκησαν εκεί πριν από 5000 χρόνια. Οι Γουατζίν μετανάστευσαν στο νησί Χοκκάιντο το 14ο αιώνα και άρχισαν να εγκαθίστανται στους πρόποδες του βουνού Χακοντάτε. Συχνά υπήρχαν συγκρούσεις με τους αυτόχθονες Αϊνού. Το 1854 η Ιαπωνία σύναψε συνθήκη με τις Η.Π.Α. για το άνοιγμα της χώρας στις δυτικές χώρες. Έτσι, η Χακοντάτε και η Σιμόντα επιλέχθηκαν ως λιμάνια μέσα στα πλαίσια της εμπορικής συμφωνίας. Πολλοί ξένοι επιχειρηματίες έπειτα επισκέφθηκαν τη Χακοντάτε και αναπτύχθηκαν οι εμπορικές σχέσεις με τις Η.Π.Α, τη Γαλλία και άλλες δυτικές χώρες. Στο Χακοντάτε ιδρύθηκαν πολλά προξενεία. Στο Ρωσικό προξενείο στάλθηκε ο Νικολάι Κασάτκιν ως ιερέας για τις ανάγκες των Ρώσων υπαλλήλων και στρατιωτικών. Ο Νικολάι Κασάτκιν εισήγαγε από το 1861 σταδιακά τον ορθόδοξο Χριστιανισμό στην Ιαπωνία. Το 1868 λιποτάκτες από το σογκουνάτο Έντο χρησιμοποιούσαν το φρούριο Γκοριόκακου σαν βάση και διεξήγαγαν πόλεμο με τις δυνάμεις της κυβέρνησης Μεϊτζί. Οι κυβερνητικές δυνάμεις νίκησαν σ' αυτόν τον πόλεμο τον Ιούνιο του 1869. Μετά το τέλος του πολέμου η κυβέρνηση Μεϊτζί εκσυγχρόνισε το λιμάνι του Χακοντάτε. Το 1908 έγινε η σύνδεση με φέρρυ του νησιού Χονσού με το Χοκκάιντο. Έτσι, η Χακοντάτε έγινε η πύλη εισόδου στο νησί Χοκκάιντο. Το 1933 η Χακοντάτε έγινε η ένατη μεγαλύτερη πόλη της Ιαπωνίας με πληθυσμό, που ξεπερνούσε τους 200000 κατοίκους. Το 1922 η Χακοντάτε ανακηρύχθηκε πόλη. Σταδιακά η πόλη συγχωνεύθηκε με άλλες πόλεις (Γιουνοκάβα το 1939, Ζενικαμεζάβα το 1966, Καμέντα το 1972, Τόι, Εσάν, Τοντοχόκκε και Μινάμι-Καγιάμπε το 2004).
Η πόλη Χακοντάτε έχει υποστεί πολλές ζημιές από φωτιές, που έχουν ανάψει σε διάφορες χρονικές περιόδους (π.χ. το 1878, το 1879, το 1907). Κατά τη διάρκεια της φωτιάς το 1934 πάνω από 2000 άτομα σκοτώθηκαν και πάνω από τη μισή πόλη καταστράφηκε. Η πόλη υπέστη πολλές ζημιές και από βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου αναπτύχθηκε η πόλη τουριστικά. Το 1964 δημιουργήθηκε ο πύργος Γκοριόκακου, που βρίσκεται κοντά στο φρούριο Γκοριόκακου. Οι θεατές μπορούν να έχουν μία πανοραμική θέα του φρουρίου, όταν ανέβουν πάνω στον πύργο. Οι τουρίστες μπορούν να ανέβουν στο βουνό Χακοντάτε με πεζοπορία μέσα από συγκεκριμένα μονοπάτια ή με λεωφορείο ή με τελεφερίκ και μπορούν να απολαύσουν μία πανοραμική θέα της περιοχής από ψηλά.
Τον Μάρτιο του 2016 η σιδηροδρομική γραμμή Χοκκάιντο Σινκανσέν (Hokkaido Shinkansen) τέθηκε σε λειτουργία. Το υποθαλάσσιο τούνελ Seikan μείωσε σημαντικά το χρόνο ταξιδιού προς το Χακοντάτε.
Πληθυσμιακή μεταβολή
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Χακοντάτε κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Κλίμα
Ο πόλη Χακοντάτε βρίσκεται σε υψόμετρο 35 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κλίμα στην πόλη Χακοντάτε είναι ηπειρωτικό με ζεστά καλοκαίρια. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Χακοντάτε είναι 8.9°C. Κατά μέσο όρο ο θερμότερος μήνας του έτους είναι ο Αύγουστος με μέση θερμοκρασία 22.2°C ενώ ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία -2.8°C. Η υψηλότερη θερμοκρασία, που έχει καταγραφεί είναι 32.8°C και έχει σημειωθεί μήνα Αύγουστο ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι -17.8°C και έχει σημειωθεί μήνα Δεκέμβριο. Ο ετήσιος μέσος όρος βροχοπτώσεων ανέρχεται σε 1158,2 χιλιοστά βροχής. Το υψηλότερο ποσοστό βροχοπτώσεων κατά μέσο όρο σημειώνεται κατά τον μήνα Σεπτέμβριο και το χαμηλότερο ποσοστό βροχοπτώσεων κατά μέσο όρο παρατηρείται κατά τον μήνα Φεβρουάριο.
Εικόνες
== Αδελφοποιημένες πόλεις ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας
Φερδινάνδος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Φερδινάνδος μπορεί να αναφέρεται:
Καθολική ψηφοφορία
μικρογραφία| Η ψηφοφορία αποτελεί σημαντικό μέρος του σύγχρονου [[Δημοκρατία|δημοκρατικού πολιτεύματος.]] Η καθολική ψηφοφορία δίνει το δικαίωμα ψήφου σε όλους τους ενήλικες πολίτες, ανεξάρτητα από το φύλο, το εισόδημα, την κοινωνική στάση, τη φυλή, την εθνικότητα τις πολιτικές πεποιθήσεις κ.α. Η αρχική χρήση του όρου έγινε από μεταρρυθμιστές στη Μεγάλη Βρετανία τον 19ο αιώνα, αν και με αυτόν εννοούσαν μόνο το καθολικό δικαίωμα ψήφου για τον ανδρικό πληθυσμό. Το δικαίωμα ψήφου επεκτάθηκε και στις γυναίκες μόνο έπειτα από ανάλογο κίνημα.
Ο τρόπος εφαρμογής της καθολικής ψηφοφορίας διαφέρει από χώρα σε χώρα. Η ελάχιστη ηλικία ψήφου βρίσκεται συνήθως μεταξύ 18 και 25 ετών. Σε κάποιες χώρες οι «παράφρονες», οι καταδικασμένοι για ορισμένες ψηφοφορίες και όσοι τιμωρούνται για ορισμένα εκλογικά αδικήματα τους αίρεται το δικαίωμα ψήφου.
Στις πρώτες αστικές δημοκρατίες, οι κυβερνήσεις περιόριζαν το δικαίωμα ψήφου μόνο σε όσους είχαν περιουσία και πλούτο, δηλαδή συνήθως σε μια μειοψηφία του ανδρικού πληθυσμού. Ορισμένες φορές, υπήρχαν άλλοι περιορισμοί, όπως η απαίτηση από τους ψηφοφόρους να ασκούν μια δεδομένη θρησκεία. Παρόλα αυτά, σε όλες τις σύγχρονες δημοκρατίες, ο αριθμός των ανθρώπων που μπορούσαν να ψηφίσουν αυξανόταν προοδευτικά με τον χρόνο. Στη διάρκεια του 19ου αιώνα αναδύθηκαν πολλά κινήματα που υποστήριζαν την «καθολική ανδρική ψηφοφορία», κυρίως στην Ευρώπη, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Βόρεια Αμερική.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την καθιέρωση της αρχής «ένας άνθρωπος, μία ψήφος» στις αρχές της δεκαετίας του 1960 από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, το Κογκρέσο των ΗΠΑ συνέχισε και να επεκτείνει σταδιακά το δικαιώματα ψήφου σε όλους τους Αμερικανούς, ιδιαίτερα στους Αφροαμερικανούς, μέσω του Civil Rights Act του 1964, του Voting Rights Act του 1965 και πολλών αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Επιπλέον, δεν μπορεί να παραλειφθεί το κίνημα για την απόκτηση δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες. Το κίνημα αυτό ξεκίνησε στα μέσα του 19ου αιώνα. Η πρώτη χώρα που υιοθέτησε το διακίωμα ψήφου των γυναικών ήταν η Νέα Ζηλανδία (το 1893). Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι γυναίκες κατοχύρωσαν το δικαίωμα ψήφου 1920, με την 19η αναθεώρηση του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στην Ελλάδα η καθολική ψηφοφορία για το σύνολο του αντρικού πληθυσμού καθιερώθηκε με το σύνταγμα του 1844. Στο σύνταγμα του 1864 οι γυναίκες αναγνωρίστηκαν ως πολίτες όμως δεν απέκτησαν δικαίωμα ψήφου. Αυτό έγινε σταδιακά πολλά χρόνια αργότερα: το 1934 επιτράπηκε η συμμετοχή των γυναικών στις δημοτικές εκλογές, ενώ το 1952 κατοχυρώθηκε το δικαίωμα ψήφου και στις βουλευτικές εκλογές.
Ιστορική αναδρομή: επέκταση του δικαιώματος
μικρογραφία| Το [[Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι το μόνο διεθνές όργανο που εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία (από το 1979).]] Η Γαλλία, με το σύνταγμα των Ιακωβίνων του 1793, ήταν η πρώτη μεγάλη χώρα που υιοθέτησε την καθολική ψηφοφορία για όλους τους ενήλικες άνδρες, αν και ποτέ δεν εφαρμόστηκε τελικά: το σύνταγμα ανεστάλη πριν προλάβει να εφαρμοστεί και οι επόμενες εκλογές έγιναν το 1795 μετά την πτώση της κυβέρνηση των Ιακωβίνων το 1794. Η νέα κυβέρνηση αναίρεσε τα περισσότερα μέτρα της κυβέρνησης των Ιακωβίνων, συμπεριλαμβανομένου και αυτού του συντάγματος. Αλλού στον γαλλόφωνο κόσμο, η Δημοκρατία της Αϊτής καθιέρωσε για την καθολική ψηφοφορία των ανδρών το 1816. Η Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία θέσπισε το δικαίωμα ψήφου σε όλους τους ενήλικες άνδρες μετά την επανάσταση του 1848.
Μετά τη γαλλική επανάσταση, εμφανίστηκαν κινήσεις στον δυτικό κόσμο για τη θεσμοθέτηση της καθολικής ψηφοφορίας στις αρχές του 19ου αιώνα και επικεντρώθηκαν στην άρση της προϋπόθεσης να έχει κάποιος την απαιτούμενη περιουσία για να συμμετάσχει στις εκλογές. Το 1867, η Γερμανία (τότε ως Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία) θέσπισε το δικαίωμα ψήφου για όλους τους ενήλικες άνδρες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, οι σκλάβοι ελευθερώθηκαν και τους παραχωρήθηκαν διάφορα πολιτικά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος ψήφου. Ωστόσο, αρκετές πολιτείες έθεσαν αυστηρούς περιορισμούς, με συνέπεια να αναιρούν στην ουσία τα δικαιώματα που τους παραχωρήθηκαν. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, το επίκεντρο του κίνημα της καθολικής ψηφοφορίας μετατοπίστηκε στην απόκτηση δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες, όπως συνέβη σε πολλά δυτικά κράτη και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1890 και σε κάποιες βρετανικές αποικίες (Νέα Ζηλανδία, Αυστραλία κλπ).
Η Ελλάδα θεσμοθέτησε την καθολική ψηφοφορία των ανδρών το 1844. Η Ισπανία αναγνώρισε δικαίωμα αυτό στο Σύνταγμα του 1869 ενώ η Γαλλία και η Ελβετία το αναγνώρισαν μετά από τις Επαναστάσεις του 1848 (και εδώ μόνο καθολική ψηφοφορία μόνο ανδρών αρχικά). Αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως και η Λιβερία στην Αφρική, αφού ανεξαρτητοποιήθηκαν, υιοθέτησαν καθολική ψηφοφορία για τον ανδρικό πληθυσμό, ωστόσο στη συνέχεια περιόρισαντο δικαίωμα ψήφου, εισάγοντας απαιτήσεις ιδιοκτησίας. Η Γερμανική Αυτοκρατορία εφάρμοσε το καθολικό δικαίωμα ψήφου στους άνδρες το 1871.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες της εποχή της ανασυγκρότησης, η 15η τροποποίηση του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών (1870), διασφάλιζε καθολική ψηφοφορία για όλους του άνδρες, ανεξαρτήτου φυλής, χρώματος ή προηγούμενης κατάστασης δουλείας. Αυτή η τροπολογία είχε στόχο να εγγυηθεί το δικαίωμα ψήφου στους Αφροαμερικανούς, πολλοί από τους οποίους ήταν δούλοι στο Αμερικανικό Νότο πριν από το τέλος (1865) του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου και την κατάργηση της δουλείας το 1864-1865. Παρά την τροποποίηση, μετά το 1877, διάφορες Νότιες Πολιτείες εισήγαγαν ευφάνταστους νόμους, με τους οποίους απέκλειαν πρακτικά τους μαύρους από το δικαίωμα ψήφου, ενώ παράλληλα χρησιμοποίησαν βία και τρομοκρατία για να εκφοβίσουν ορισμένοι μαύρους από το να επιδιώξουν να ψηφίσουν. Οι μαύροι του Νότου έπρεπε να περιμένουν να τους εξασφαλιστεί το δικαίωμα ψήφου έως το Κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων τη δεκαετία του 1960.
Το 1893 η αυτοδιοικούμενη αποικία της Νέας Ζηλανδίας έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο (εκτός από τη βραχύβια Δημοκρατία της Κορσικής του 18ου αιώνα) που παραχώρησε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Ωστόσο, ενώ μπορούσαν να ψηφίζουν, οι γυναίκες δεν μπορούσαν να είναι υποψήφιες για τις εκλογές, μέχρι το 1919.
Το 1902 η Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας έγινε η πρώτη χώρα που χορήγησε πλήρη στις γυναίκες τόσο το δικαίωμα του εκλέγειν όσο και το δικαίωμα του εκλέγεσθαι.
Ωστόσο η Αυστραλία ακόμα δεν εφάρμοζε καθολική ψηφοφορία καθώς δεν επέτρεπε στους Αβορίγινες Αυστραλούς να ψηφίσουν μέχρι το 1962.
Αρκετά ευρωπαϊκά έθνη που είχαν θεσπίσει καθολική ψηφοφορία, την ανέστειλαν κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 με 1918.
Πολλές κοινωνίες στο παρελθόν είχαν αρνηθεί την πολιτική εκπροσώπηση κάποιων φυλών ή εθνικοτήτων. Για παράδειγμα, στη Νότια Αφρική με την εφαρμογή του απαρτχάιντ, οι μη-λευκοί δεν μπορούσαν γενικά να ψηφίσουν στις εθνικές εκλογές μέχρι τις πρώτες πολυκομματικές εκλογές το 1994. Η Ροδεσία υιοθέτησε μία παρόμοια πολιτική στη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της το 1965, το οποίο ωστόσο επέτρεπε έναν μικρό αριθμό αντιπροσώπων για τη σημαντικά μεγαλύτερη πλειοψηφία των Μαύρων (σύμφωνα με το σύνταγμα του 1961, υπήρχαν τάξεις ψηφοφόρων που βασίζονταν σε κοινωνικοοικονομικά κριτήρια, Αυτά απέκλειαν τους περισσότερους μαύρους και λίγους λευκούς ψηφοφόρους σε ένα ξεχωριστό σύνολο εκλογικών περιφερειών· αυτό αντικαταστάθηκε το 1969 από ένα ανοιχτά φυλετικό διαχωρισμό, με κατάταξη όλων των μαύρων στον κατάλογο ψηφοφόρων «Β»).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισότητα δικαιωμάτων Κατηγορία:Δικαίωμα ψήφου
Γιώργος Σίδερης (ποδοσφαιριστής, 1948)
Ο Γιώργος Σίδερης (γενν. Πάτρα, 15 Αυγούστου 1948 - απεβ. Πάτρα, 28 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Η θέση του ήταν στα μετόπισθεν.
Ήταν ιδιαίτερα καλός στον αέρα με το κεφάλι, όπου και για αυτό είχε αποκτήσει το παρατσούκλι «Σημαδούρας».
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Πάτρα, στις 15 Αυγούστου του 1948. Μεγάλωσε στην περιοχή του Αγίου Γερασίμου και από παιδί έπαιζε στις γύρω αλάνες ποδόσφαιρο.
Σε εφηβική ηλικία, κατά την δεκαετία του ’60, πήγε στην Προοδευτική Πατρών, της οποία προπονητής τότε ήταν ο Γιώργος Καπουράλος. Κλήθηκεκαι από τη Μικτή Πατρών όντας ακόμα μαθητής.
Το 1966 πήρε μεταγραφή για την Παναχαϊκή, με την φανέλα της οποίας έπαιξε για πολλά χρόνια γνωρίζοντας μεγάλες στιγμές, όπως την άνοδο και καθιέρωση της ομάδας στην Α' Εθνική καθώς και την κατάκτηση τέταρτης θέσης τη σεζόν 1973-74 , που είχε ως αποτέλεσμα την εξασφάλιση του ευρωπαϊκού εισιτηρίου για τη συμμετοχή στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της περιόδου 1974-75, κάτι πρωτοφανές για το σωματείο, που αποτέλεσε την πρώτη ελληνική επαρχιακή ομάδα που καταφέρνει κάτι τέτοιο.
Το 1976 μεταγράφεται στον Α.Π.Σ. Πάτραι￼ όπου αγωνίζεται τα χρώματα του για έναν χρόνο και την επόμενη σεζόν (1977-78) παίρνει μεταγραφή στον Πανηλειακό. Το 1978 επιστρέφει στην ομάδα του Πάτραι και το 1979 γίνεται παίκτης της Θύελλας Πατρών. Νωρίτερα, είχε και πρόταση να πάει στον Παναιτωλικό αλλά τελικά η μεταγραφή δεν πραγματοποιήθηκε.
Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελλάδος Ενόπλων. Επίσης, ήταν μέλος της Ελληνικής Αστυνομίας, από την οποία αποστρατεύτηκε το 1987.
Απεβίωσε στις 28 Ιανουαρίου του 2022 σε ηλικία 74 ετών. Η κηδεία του τελέστηκε την 1η Φεβρουαρίου στον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέα Πατρών και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Παραλίας Πατρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ιωάννης Καλημέρης
Ο Ιωάννης Καλημέρης ήταν Έλληνας αγωνιστής και πολιτικός του 1821.
Ο Καλημέρης ήταν καπετάνιος και πλοιοκτήτης από τα Ψαρά, κατά την διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα ήταν πρόκριτος της νήσου. Ήταν γιος του Αναγνώστη Καλημέρη κι αδελφός του Δημητρίου, συγγενής του Νικολή Αποστόλη του οποίου το πραγματικό επώνυμο ήταν Καλημέρης.
Το 1823 από την Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους εκλέχτηκε μέλος του Εκτελεστικού του 1823, της δεύτερης ελληνικής κυβέρνησης, όπου διορίσθηκε υπουργός των ναυτικών μαζί με τους Ιωάννη Λαζάρου και Γεώργιο Κιβωτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Καπεταναίοι του 1821
Λεοπόλδος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Ερλ Τάπερ
Ο Ερλ Τάπερ (Earl Silas Tupper, 28 Ιουλίου 1907 - 5 Οκτωβρίου 1983) ήταν Αμερικανός επιχειρηματίας, εφευρέτης των κλεισμένων αεροστεγώς πλαστικών δοχείων για αποθήκευση τροφίμων, που φέρουν το όνομά του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου του 1907 στο Βερολίνο του Νιου Χαμσάιρ των ΗΠΑ. Μετά το τέλος του σχολείου του, ασχολήθηκε με τη διαρρύθμιση χώρων και την κηπουρική (φυτώρια) ως την περίοδο της μεγάλης οικονομικής κρίσης, οπότε η επιχείρησή του χρεοκόπησε. Στη συνέχεια εργάστηκε στην εταιρεία χημικών προϊόντων Ντιπόντ (DuPont).
Εφεύρεση των τάπερ
Χρησιμοποιώντας ανθεκτικά κομμάτια σκωρίας από πολυαιθυλένιο, τα οποία του είχαν δοθεί από την εταιρεία DuPont, ο Τάπερ καθάρισε τη σκουριά και την έκανε καλούπι, διαμορφώνοντάς την σε ελαφριά και άθραυστα δοχεία, φλιτζάνια, πιάτα και μπωλ. Κατασκεύασε ακόμα και αντιασφυξιογόνες μάσκες, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια έφτιαξε καλύμματα που έκλειναν αεροστεγώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες
Γανωματής
Γανωματής ή γανωματάς ή γανωτής ή γανωτζής ή καλατζής ονομάζεται ο τεχνίτης που επικαλύπτει τα χάλκινα σκεύη με κασσίτερο.
Ο γανωματής είναι ένα από τα πιο παλιά επαγγέλματα. Παλαιότερα, τα περισσότερα σκεύη που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι για τις καθημερινές τους δουλειές και ιδιαίτερα για τη μαγειρική ήταν χάλκινα (μπακιρένια). Αυτά με τον καιρό και με τη μεγάλη χρήση οξειδώνονταν και γίνονταν επικίνδυνα για δηλητηριάσεις. Έπρεπε λοιπόν να γανωθούν, να καλυφθεί δηλαδή η επιφάνειά τους για προστασία με ένα ειδικό μέταλλο, το καλάι (κράμα κασσίτερου).
Η εργασία του γανωτή
Ο γανωτής πρώτα έπρεπε να καθαρίσει τα σκεύη από τη γανάδα, δηλαδή την πράσινη σκουριά των χάλκινων σκευών, και γενικά από τις σκουριές τα άλλα μεταλλικά αντικείμενα, όπως τα κουτάλια που δεν ήταν χάλκινα αλλά γανώνονταν. Στην πρώτη φάση της εργασίας του ο γανωτής άλειφε την επιφάνεια, που ήθελε να γανώσει με σπίρτο, για να διασπαστούν οι γανάδες κι οι σκουριές της και να καθαριστεί. Στη δεύτερη φάση, έτριβε το σκεύος με άμμο, για να απομακρύνει τα υλικά της διάσπασης που προηγήθηκε. Στη συνέχεια, αν ήθελε να κάνει καλή δουλειά, ζέσταινε το σκεύος και το έτριβε με πανί για να καθαρίσει το καλάι από το παλιό γάνωμα. Στην τρίτη φάση έπιανε το σκεύος με τη μασιά, το έβαζε πάνω από τη φωτιά, το ζέσταινε καλά και άπλωνε μέσα το νισαντήρι (χλωριούχο αμμώνιο). Για να στρώσει καλύτερα το καλάι, έλεγαν οι γανωτήδες. Κι έστρωνε καλύτερα γιατί το προϊόν της διάσπασης του χλωριούχου αμμωνίου διασπούσε και τα τελευταία υπολείμματα από τις σκουριές και τις γανάδες. Για ένα τελευταίο καθάρισμα άλειφε την επιφάνεια του σκεύους με σπίρτο που το είχε αραιωμένο με νερό και το είχε καλά σβησμένο με τσίγκο (Το σβήσιμο του σπίρτου με τσίγκο, δίνει χλωριούχο ψευδάργυρο, που σημαίνει ότι στην ουσία αυτό το υλικό χρησιμοποιούσαν για τον τελευταίο καθαρισμό). Στη συνέχεια, το σκούπιζε καλά και μετά άπλωνε το καλάι σε όλη την επιφάνειά του. Για το άπλωμα, έτριβε πάνω στη ζεστή επιφάνεια το στερεό καλάι που είχε για το γάνωμα και το έστρωνε χρησιμοποιώντας βαμβάκι. Και τελείωνε το γάνωμα με το κρύωμα, που έκανε στα σκεύη ακουμπώντας τη βάση τους, από την εξωτερική πλευρά, στο νερό. Κρύωνε έτσι το σκεύος, και το έτριβε με βαμβάκι για να γυαλίσει περισσότερο. .
Σήμερα, η δουλειά του γανωτή σχεδόν δεν υπάρχει, αφού τα μαγειρικά σκεύη είναι πλέον ανοξείδωτα και δεν χρειάζονται γάνωμα. Κάποιοι ελάχιστοι επιμένουν, περιπλανώμενοι από τόπο σε τόπο να μαζεύουν για γάνωμα[1] από τα υπολείμματα χάλκινων σκευών, αυτά που ξέμειναν στα χέρια όσων επιμένουν να αντιστέκονται στη σύγχρονη εποχή, που επέβαλε τα ανοξείδωτα και τα εμαγιέ σκεύη. Προσφέρουν, όμως, αυτοί οι ελάχιστοι και μια άλλη υπηρεσία: Κάνουν σαν καινούρια τα χάλκινα σκεύη που προορίζονται μόνο για να διακοσμήσουν ιδιωτικές συλλογές ή για συμπληρώσουν τις προθήκες των λαογραφικών μουσείων.
Πολιτική κρίση του 2020 στο Ελ Σαλβαδόρ
Η Ελσαλβαδορική πολιτική κρίση του 2020 ήταν όταν στις 9 Φεβρουαρίου 2020 ο Πρόεδρος Μπουκέλε μπήκε στη Βουλή με 40 άντρες των Ενόπλων Δυνάμεων για να ασκήσει πίεση ώστε να εγκριθεί το αίτημά του για δάνειο. Αυτή η ενέργεια χαρακτηρίστηκε ως απόπειρα πραξικοπήματος.
Ιστορικό
Στις προεδρικές εκλογές του 2019 στο Ελ Σαλβαδόρ ο πρώην δήμαρχος του Σαν Σαλβαδόρ, ο Ναγίμπ Μπουκέλε, πλειοψήφησε και σε ηλικία 37 χρονών έγινε ο νεαρότερος Πρόεδρος στην ιστορία του Ελ Σαλβαδόρ. Ένα χρόνο μετά, ο Πρόεδρος Μπουκέλε ήθελε η Βουλή να εγκρίνει μία αίτηση δανείου από την Κεντροαμερικανική Τράπεζα, για 109 εκατομμύρια δολάρια, με τα οποία θα χρηματοδοτούσε το πρόγραμμά του για την κρατική ασφάλεια. Στην προεκλογική του εκστρατεία είχε υποσχεθεί ότι θα καταπολεμήσει το οργανωμένο έγκλημα και την διαφθορά, και με τα χρήματα αυτά σχεδίαζε να αγοράσει καινούρια περιπολικά, αστυνομικό εξοπλισμό και στολές, και ένα ελικόπτερο. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η ΕΘΡΕΣ και το ΜΕΑ Φαραμπούντο Μαρτί, τα οποία είχαν την πλειοψηφία στη βουλή, θα απέρριπταν το αίτημά του επειδή ο Μπουκέλε δεν υπέβαλλε αναλυτική αναφορά για τις δαπάνες.
Την πρώτη εβδομάδα του Φεβρουαρίου 2020 οι οπαδοί του Μπουκέλε διαδήλωσαν έξω από το κτίριο της βουλής ζητώντας να εγκριθεί το δάνειο. Στις 6 Φεβρουαρίου ο Πρόεδρος Μπουκέλε επικαλέστηκε το άρθρο 167 του Συντάγματος του Ελ Σαλβαδόρ και συγκάλεσε έκτακτη συνεδρίαση της βουλής εντός του τριημέρου. Στις 9 Φεβρουαρίου ο Πρόεδρος Μπουκέλε μπήκε στη Βουλή συνοδευόμενος από 40 στρατιωτικούς, περπάτησε μεταξύ των εδράνων ενώ οι βουλευτές που συνεδρίαζαν κοίταζαν έκπληκτοι, και κάθισε στη θέση του προέδρου της βουλής που απουσίαζε. Στο ακροατήριό του ανακοίνωσε ότι «είναι απόλυτα σαφές το ποιος έχει την κατάσταση υπό έλεγχο και την απόφαση που θα πάρουμε θα την εναποθέσουμε στα χέρια του Θεού». Λίγα λεπτά μετά έφυγε από το κτίριο και απευθύνθηκε στους χιλιάδες οπαδούς του στο δρόμο. Στην ομιλία του έκανε λόγο για «εξέγερση» και έδωσε στους απατεώνες (βουλευτές της αντιπολίτευσης) θα μία εβδομάδα για να εγκρίνουν το αίτημά του. Την επόμενη ημέρα οι βουλευτές καταδίκασαν την όλη ενέργεια ως απόπειρα πραξικοπήματος από έναν δικτάτορα. Ο Μπουκέλε απάντησε στις κατηγορίες λέγοντας ότι αν ήταν δικτάτορας θα είχε «τον έλεγχο των πάντων».
Το ΕΘΡΕΣ καταδίκασε το αυτοπραξικόπημα και ζήτησε την επέμβαση του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών. Το ΜΕΑΦ Μαρτί έριξε την ευθύνη στον αρχηγό της αστυνομίας, με διαταγή του οποίου οι άντρες της αστυνομίας παρενόχλησαν πολίτες και τις οικογένειές τους, και στον Υπουργό Εξωτερικής Αμύνης, τον Ρενέ Μονρόι. Στις 16 Φεβρουαρίου οι οπαδοί του Μπουκέλε διαδήλωσαν και πάλι έξω από το κτίριο της βουλής ζητώντας να εγκριθεί το δάνειο. Το Συνταγματικό Δικαστήριο καταδίκασε την ενέργεια και ο Πρόεδρος Μπουκέλε είπε ότι θα συμμορφωθεί με την απόφαση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Ελ Σαλβαδόρ
Βίλα Μπελτζιογιόζο Μποναπάρτε
Η Βίλα των Μπελτζιογιόζο και Μποναπάρτε, ιταλ.: Villa Belgiojoso Bonaparte, επίσης γνωστή ως Βασιλική Βίλα του Μιλάνου (Villa Reale di Milano) και παλαιότερα ονομαζόταν Κοινοτική Βίλα (Villa Comunale), είναι ένα ανάκτορο στο Μιλάνο της Λομβαρδίας, στη βόρεια Ιταλία. Κτίστηκε μεταξύ 1790 και 1796 ως κατοικία του κόμη Λουντοβίκο Μπαρμπιάνο ντι Μπελτζιογιόζο. Η βίλα είναι σε νεοκλασικό στυλ και σχεδιάστηκε από τον Λεοπόλντο Πόλακ. Η κύρια είσοδος βρίσκεται στη βία Παλέστρo, με θέα στους Δημόσιους Κήπους (Giardini Pubblici) της Πόρτα Βενέτσια (Porta Venezia), την ανατολική πύλη της πόλης.
Κατά τη διάρκεια του βασιλείου της Ιταλίας έγινε η κατοικία του αντιβασιλιά Ευγένιου ντε Μπωαρναί (γιου της συζύγου τού Βοναπάρτη) και της οικογένειάς του.
Το 1920 η βίλα περιήλθε στην ιδιοκτησία της κοινότητας του Μιλάνου. το 1921 έγινε ο χώρος της Πινακοθήκης Σύγχρονης Τέχνης.
Δίπλα από τη βίλα βρίσκεται το Περίπτερο της Σύγχρονης Τέχνης (Padiglione d'Arte Contemporanea), ένας εκθεσιακός χώρος για τη σύγχρονη τέχνη, ο οποίος κτίστηκε το 1955 στη θέση των πρώην στάβλων του ανακτόρου, που καταστράφηκαν από τους βομβαρδισμούς του Μιλάνου κατά τον Β΄ Π. Π..
Οι κήποι της βίλας, σε αγγλικό στιλ με μια τεχνητή λίμνη, σχεδιάστηκαν από τον Λεοπόλντο Πόλακ. μικρογραφία|200x200εσ| Είσοδος της [[Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης (Μιλάνο)|Πινακοθήκης Σύγχρονης Τέχνης στη βία Παλέστρo]]
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μιλάνο
Ντέιβ Χάρντινγκ
Ο Ντέιβ Χάρντινγκ (Dave Harding) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή και μέλος της Εθνικής Αυστραλίας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974 στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας.
Βιογραφικό
Ο Χάρντινγκ γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1946 στο Λίβερπουλ της Αγγλίας και ξεκίνησε την καριέρα του στην Ρέξαμ. Αργότερα μετανάστευσε στην Αυστραλία όπου συνέχισε την σταδιοδρομία του αρχικά στην Pan Hellenic (την μετέπειτα Ολυμπίκ Σίντνεϊ) και μετέπειτα σε διάφορες ομάδες του αυστραλιανού πρωταθλήματος μέχρι το 1981 όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Με την Εθνική Αυστραλίας αγωνίστηκε συνολικά 45 φορές πετυχαίνοντας 11 τέρματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέξαμ ΦΚ
Αδέλα του Σαλούτσο
Η Αδέλα του Σαλούτσο (π. 995 - μετά το 1055) από τον Οίκο των Ομπερτιδών ήταν μία ευγενής γυναίκα της Βόρειας Ιταλίας. Με τον γάμο της έγινε μαρκησία του Σαλούτσο.
Βιογραφία
Οι γονείς της Αδέλας ήταν ο Αλβέρτος-Άτσο Α΄ μάργραβος του Μιλάνου και η Αδέλα του Μιλάνου. Ο αδελφός της Αλβέρτος-Άτσο Β΄ διαδέχτηκε τον πατέρα τους ως μάργραβος του Μιλάνου και δύο γιοί του έγιναν ιδρυτές του Οίκου των Γουέλφων και του Οίκου των Έστε αντίστοιχα.
Οικογένεια
Η Αδέλα παντρεύτηκε τον Άνσελμο Β΄ μάργραβο του Σαλούτσο, με τον οποίο είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Μαύροι καρδινάλιοι
Με την ονομασία μαύροι καρδινάλιοι, (Cardinaux noirs), φέρονται στην ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας οι 13 καρδινάλιοι της Γαλλίας που αρνήθηκαν να παραστούν στους γάμους του Ναπολέοντα Α΄ και της Μαρίας - Λουίζας στις 2 Απριλίου του 1810, μολονότι είχαν προσκληθεί ιδιαίτερα.
Οι καρδινάλιοι που δεν παρευρέθηκαν στους γάμους ήταν δεκαέξι συνολικά, όμως τρεις εξ αυτών (Despuiz, Dugnani και Erskine) θεωρήθηκαν δικαιολογημένοι ως πολύ ηλικιωμένοι ή ασθενείς. Οι υπόλοιποι δεκατρείς (Mattei, Pignatelli, Scotti, Della Somaglia, Consalvi, Brancadoro, Saluzzo, Galeffi, Litta, Ruffo, Oppizoni, Gabrielli, di Pietro) δεν έδωσαν κάποιο λόγο για την απουσία τους. Ο πραγματικός λόγος της απουσίας τους ήταν πως ο Πάπας Πίος Ζ΄ δεν είχε ακυρώσει τον πρώτο γάμο του Ναπολέοντα και δεν ήθελαν να φανεί ότι αψηφούν τη γνώμη του.
Μετά την άρνηση αυτών ο Ναπολέων διέταξε τη σύλληψή τους, την αφαίρεση όλων των διακριτικών εμβλημάτων του βαθμού τους και στη συνέχεια με συνοδεία στρατιωτών την εξορία τους σε διάφορες απόμακρες περιοχές της Γαλλίας. Λόγω της αφαίρεσης του βαθμού αναγκάστηκαν να φορούν μαύρα ενδύματα, ίδια με αυτά των μη αξιωματούχων ιερέων, στα οποία οφείλεται και η ονομασία μαύροι καρδινάλιοι.
Πηγές
Κατηγορία:Καρδινάλιοι Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Γαλλία
Αισχρηίς
Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία η Αισχρηίς ήταν μία από τις 50 κόρες του Θεσπίου, τις λεγόμενες Θεσπιάδες, τις οποίες παντρεύτηκε εκ περιτροπής ο Ηρακλής, χωρίς να το γνωρίζει. Από τους πάνω από 50 γιους που απέκτησε από αυτές, ο Λευκώνης ήταν γιος της Αισχρηίδας.
Είναι έκδηλη η σκοπιμότητα του μύθου αυτού σχετικά τη γενεαλογία των Ηρακλειδών και ειδικότερα ως προς την προσπάθεια ευρύτερης αναγνώρισης του τόπου καταγωγής των. Χαρακτηριστικότερο του μύθου αυτού είναι ότι από τις Θεσπιάδες ο Ηρακλής απέκτησε μόνο γιους.
Πηγές
Κατηγορία:Θεσπιάδες Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Λίμνη Ντουλούτι
Η Λίμνη Ντουλούτι (Αγγλικά Lake Duluti και στα Σουαχίλι Ziwa Duluti), είναι ένας υδάτινος κρατήρας στην Περιφέρεια Αρούσα της Τανζανίας και βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Μεγάλης Ρηξιγενούς Κοιλάδας (Great Rift Valley).
Το μικρό δάσος γύρω από τη λίμνη, προστατεύεται ως Δασικό Καταφύγιο της περιοχής (Lake Duluti Forest Reserve).
Βρίσκεται σε υψόμετρο 1290 μ. στην Περιοχή Μέρου, κοντά στην πόλη Τενγκέρου (Tengeru) που απέχει 14 χλμ. από το κέντρο της Αρούσα (Arusha) και 1,31 χλμ. από τον οδικό άξονα Αρούσα - Μόσι (Arusha - Moshi).
Η λίμνη Ντουλούτι καλύπτει επιφάνεια 0,6 περίπου χλμ² και το περιβάλλον του Δασικού Καταφυγίου (Duluti Forestry Reserve) καλύπτει 76,9 στρέμματα (19 περίπου έικρς (acres)).
Το βαθύτερο σημείο της λίμνης στο κέντρο της είναι περίπου 9 μ· (Öberg et al., 2012) ενώ τα ρηχά της σημεία είναι στις όχθες της λίμνης, όπου το βάθος τους ποικίλει από πλευρά σε πλευρά.
Από τον δρόμο Αρούσα–Μόσι, ένας άλλος δρόμος, οδηγεί προς ένα εστιατόριο στη βόρεια όχθη της λίμνης, όπου εκεί νοικιάζονται και κανό.
Χλωρίδα - Πανίδα
Στη λίμνη Ντουλούτι δεν υπάρχουν κροκόδειλοι και ιπποπόταμοι.
Η λίμνη περιβάλλεται από πλήθος δέντρων του είδους Cordia africana· και αυτό την καθιστά ιδανική για οικοτουρισμό και δραστηριότητες κανό κτλ.
Τα νερά της λίμνης δεν ενδείκνυνται για κολύμβηση καθώς είναι μολυσμένα με το παράσιτο σχιστόσωμα.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
369 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γκουάβα
Η γκουάβα (ισπανικά: guava· ισπανική προφορά: γουάβα) είναι γένος τροπικών θάμνων και μικρών δέντρων της οικογένειας των Μυρτοειδών. Περιλαμβάνει γύρω στα 100 είδη και είναι ιθαγενές στο Μεξικό, την Κεντρική Αμερική, τη βορειότερη Νότια Αμερική, σε μέρη της Καραϊβικής και σε μερικά μέρη της Βόρειας Αφρικής. Σήμερα καλλιεργείται σε όλες τις τροπικές περιοχές. Η γκουάβα αναφέρεται με το όνομα Psidium guajava (Ψίδιον η γουαγιάβα) σε ποικίλες ιατρικές αναφορές.
Έχουν τα τυπικά χαρακτηριστικά των Μυρτοειδών, δηλαδή σκληρά φύλλα σκούρου χρώματος, τα οποία είναι απλά και το μήκος τους φθάνει τα 15 εκατοστά. Τα άνθη τους είναι λευκά, με πέντε πέταλα και πολυάριθμους στήμονες.
Τα γένη Accara και Feijoa (Φεϊζόα) (= Acca, Άκκα, γκουάβα ανανάς) είχαν συμπεριληφθεί παλαιότερα.
Ετυμολογία και τοπικά ονόματα
Η ονομασία προέρχεται από τη γλώσσα των ιθαγενών Αραουάκων «guayabo» («δέντρο γκουάβα»), μέσω του Ισπανικού guayaba. Έχει προσαρμοστεί σε πολλές Ευρωπαϊκές και Ασιατικές γλώσσες, που έχει παρόμοια μορφή.
Ένας άλλος όρος για τις γκουάβες είναι το «περού», που προέρχεται από το αχλάδι. Είναι κοινή στις χώρες που συνορεύουν με το δυτικό Ινδικό ωκεανό και κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από τα ισπανικά ή τα πορτογαλικά.
Στην Ινδική υποήπειρο και τη Μέση Ανατολή, η γκουάβα ονομάζεται «amrood», ενδεχομένως, μια παραλλαγή του «armoot» που σημαίνει «αχλάδι» στην αραβική και την τουρκική γλώσσα.
Στα σουαχίλι ονομάζεται «mapera».
Καλλιέργειες
Τα φυτά αυτά καλλιεργούνται σε τροπικές και υποτροπικές χώρες για τον εδώδιμο καρπό τους. Πολλά είδη καλλιεργούνται για εμπορικούς σκοπούς. Η γκουάβα-μήλο (P. guajava, Ψίδιον η γουαγιάβα) είναι η πιο γνωστή διεθνώς.
Τα ώριμα δέντρα στα περισσότερα είδη είναι κάπως ανθεκτικά στο κρύο και μπορούν να αντέξουν θερμοκρασίες των 5 °C, σε αντίθεση με τα ώριμα φυτά.
Γαστρονομία και διατροφική αξία
Τα φρούτα γκουάβα είναι στρογγυλά σε σχήμα αχλαδιού, ενώ η διάμετρός τους κυμαίνεται από 3 ως 10 εκατοστά. Έχουν χρώμα ωχροπράσινο προς κίτρινο (το δεύτερο όταν είναι ώριμα, μόνο σε μερικά είδη, ή ροζ με κόκκινο σε άλλα). Ο πολτός του είναι λευκός ή πορτοκαλί προς σομόν και έχει πολλά σκληρά κουκούτσια και άρωμα, που θυμίζει αυτό των αρωματικών φρούτων, όπως μήλων, φρούτων του πάθους ή φράουλας. Έχει ξινή αλλά ευχάριστη γεύση και άρωμα που θυμίζει αυτό των ροδοπετάλων.
Το φρούτο τρώγεται εξ ολοκλήρου. Πολλοί άνθρωποι προτιμούν να αποκόπτουν τους μεσαίους σκληρούς σπόρους που βρίσκονται μέσα στον πολτό. Ο πολτός είναι πολύ γλυκός στο κέντρο του, ενώ προς τα έξω είναι πικρός όπως στα άγουρα αχλάδια, ενώ η φλούδα είναι πικρή στη γεύση αλλά πλούσια σε φυτικές χημικές ουσίες. Συνήθως την αφαιρούν, όμως μπορεί να αποτελέσει μέρος δίαιτας ως πλούσια πηγή φυτικών ινών.
Συχνά επίσης το φρούτο προσφέρεται ως επιδόρπιο. Στις χώρες της Ασίας, η φρέσκια άγουρη γκουάβα εμβαπτίζεται σε σκόνη από δαμάσκηνο ή αλάτι. Η γκουάβα που είναι βρασμένη χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την παρασκευή γλυκών, μαρμελάδων, ζελέ και χυμών. Επίσης στην Ασία παρασκευάζεται αφέψημα από τα φύλλα και τους καρπούς του φυτού. Ο χυμός γκουάβας είναι πολύ δημοφιλής στο Μεξικό, στην Αίγυπτο και στη Νότια Αφρική. Οι κόκκινες guavas μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βάση για αλατισμένα προϊόντα και να αντικαταστήσουν την τομάτα, ειδικά σε όσους είναι ευαίσθητοι στα οξέα της τελευταίας.
Το παλτό
Το παλτό (τίτλος στα ρωσικά: Шине́ль) είναι διήγημα του Ρώσου συγγραφέα Νικολάι Γκόγκολ που δημοσιεύτηκε το 1843 και συγκαταλέγεται στη συλλογή Ιστορίες της Πετρούπολης μαζί με άλλες τέσσερις ιστορίες του συγγραφέα που διαδραματίζονται στην Αγία Πετρούπολη.
Το διήγημα, σατιρίζοντας τη ρωσική γραφειοκρατία, παρουσιάζει την ιστορία ενός κατώτερου δημόσιου υπαλλήλου. Παρά τον πενιχρό μισθό του καταφέρνει με αιματηρές οικονομίες να παραγγείλει ένα καινούργιο παλτό για να προστατευτεί από τον σκληρό χειμώνα της Αγίας Πετρούπολης. Το παλτό τονώνει την αυτοεκτίμησή του αλλά όταν του το κλέβουν γίνεται η αφορμή του τραγικού του τέλους.
Γκουάβα
Γαστρονομία και διατροφική αξία
Συχνά τα φρούτα γκουάβα θεωρούνται υπερφρούτα, πλούσια σε βιταμίνες Α και C, Ω-3 και Ω-6 λιπαρά οξέα και φυτικές ίνες. Χαρακτηριστικό είναι ότι μία μόνο γκουάβα περιέχει 4 φορές τις ίδιες βιταμίνες C με ένα πορτοκάλι. Το φρούτο είναι επίσης πλούσιο σε κάλιο και μαγνήσιο.
Το παλτό
Το διήγημα, συνδυασμός ρεαλιστικής αφήγησης με στοιχεία φανταστικά, με ύφος αρχικά διασκεδαστικό και κωμικό που σταδιακά μετατρέπεται σε τραγικό, είχε μεγάλη επιρροή στη μεταγενέστερη ρωσική λογοτεχνία. Το περίφημο απόφθεγμα ότι «όλοι έχουμε βγει κάτω από το παλτό του Γκόγκολ», που αποδίδεται στον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, δείχνει τη μεγάλη επίδραση του έργου και του συγγραφέα στους Ρώσους ρεαλιστές συγγραφείς του 19ου αιώνα. Το 1941, ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ το χαρακτήρισε ως το καλύτερο ρωσικό διήγημα που γράφτηκε ποτέ.
Έχει διασκευαστεί για το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και το θέατρο.
Γκουάβα
Γαστρονομία και διατροφική αξία
Η διατροφική αξία εξαρτάται από το είδος, καθώς η γκουάβα-φράουλα περιέχει μόλις 37 χιλιοστογραμμάρια βιταμίνης C για κάθε 100 γραμμάρια.
Το παλτό
Υπόθεση
Το διήγημα αφηγείται τη ζωή και τον θάνατο του Ακάκι Ακάκιεβιτς Μπασμάτσκιν, ενός φτωχού κυβερνητικού υπαλλήλου στη ρωσική πρωτεύουσα Αγία Πετρούπολη. Ο Ακάκι ζει μια θλιβερή, μοναχική ζωή και το επάγγελμά του, είναι αντιγραφέας, γεμίζει όλη του την ύπαρξη. Κατά καιρούς, συνεχίζει να δουλεύει στο σπίτι τα βράδια. Αν και είναι αφοσιωμένος στη δουλειά του, η προσφορά του ελάχιστα αναγνωρίζεται στο τμήμα του. Αντίθετα, οι νεότεροι υπάλληλοι τον πειράζουν και προσπαθούν να του αποσπάσουν την προσοχή όποτε μπορούν. Το λιωμένο πανωφόρι του είναι συχνά το επίκεντρο των αστείων τους. Ο Ακάκι αποφασίζει ότι είναι απαραίτητο να επισκευάσει το παλτό του, οπότε το πηγαίνει στον ράφτη Πετρόβιτς, ο οποίος όμως του λέει ότι το παλτό δεν διορθώνεται πια, αλλά πρέπει να αγοράσει καινούργιο. μικρογραφία|Ρωσικό γραμματόσημο που απεικονίζει το διήγημα, αφιερωμένο στην 200η επέτειο γέννησης του [[Νικολάι Γκόγκολ, το 2009]] Το κόστος ενός νέου πανωφοριού είναι υπερβολικό για τον πενιχρό μισθό του Ακάκι, έτσι αναγκάζεται να περάσει μια μακρά περίοδο αποταμίευσης (και πείνας) για να εξοικονομήσει αρκετά χρήματα για να αγοράσει καινούργιο. Εν τω μεταξύ, συναντιέται συχνά με τον ράφτη Πετρόβιτς και συζητούν για το νέο παλτό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο ζήλος του Ακάκι για τη δουλειά του αντικαθίσταται από τον ενθουσιασμό του για το νέο του πανωφόρι, σε σημείο που δεν σκέφτεται τίποτε άλλο. Τέλος, με ένα απροσδόκητα μεγάλο δώρο εορτών στον μισθό του, εξοικονομεί αρκετά χρήματα για να αγοράσει το καινούργιο παλτό.
Ο Ακάκι και ο ράφτης Πετρόβιτς πηγαίνουν στα καταστήματα της Αγίας Πετρούπολης και διαλέγουν τα καλύτερα υλικά που μπορούν να αντέξουν οικονομικά ( η γούνα από κουνάβι ήταν πολύ ακριβή, επομένως χρησιμοποιούν γούνα γάτας για το γιακά). Το νέο παλτό είναι εντυπωσιακά καλής ποιότητας και εμφάνισης και στο γραφείο κάνει μεγάλη εντύπωση την ημέρα που φτάνει φορώντας το. Το παλτό μεταμορφώνει τον Ακάκι Ακάκιεβιτς τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Ο προϊστάμενός του αποφασίζει να διοργανώσει μια γιορτή για να τιμήσει το νέο παλτό, στην οποία ο συνήθως μοναχικός Ακάκι συμμετέχει απρόθυμα και βρίσκεται εκτός τόπου. Μετά τη γιορτή, τα μεσάνυχτα, ο Ακάκι φεύγει για το σπίτι του, πολύ αργότερα από ό,τι συνήθως.
Γκουάβα
Γαστρονομία και διατροφική αξία
Τα φρούτα περιέχουν ακόμα πολλά αντιοξειδωτικά. As pigments provide plant food their colors, guavas that are red, yellow or orange in color have more potential value as antioxidants sources than unpigmented species.
Το παλτό
Υπόθεση
Με μια ξαφνική αλλαγή στο ύφος της αφήγησης από το κωμικό στο τραγικό, ο αναγνώστης μαθαίνει ότι καθ' οδόν, του επιτίθενται δύο άντρες, του παίρνουν το παλτό, τον κλωτσούν και τον αφήνουν στο χιόνι.
Γκουάβα
Εχθροί
Τα είδη του γένους Psidium χρησιμοποιούνται ως τροφή από ορισμένα Λεπιδόπτερα, όπως την Erinnyis ello, Eupseudosoma aberrans, Snowy Eupseudosoma (E. involutum) και Hypercompe icasia. Τα είδη της μηλογκουάβας προσβάλλονται από ζιζάνια αλλά και από το βακτήριο Erwinia psidii. Εχθροί των φυτών είναι επίσης πολλά θηλαστικά και πτηνά. Στο γεγονός αυτό οφείλεται και η διάδοση του φυτού, καθώς τα ζώα συνήθως τρώνε τον καρπό και σκορπούν στη γη τους σπόρους με τις κουτσουλιές τους.
Το παλτό
Υπόθεση
Ο Ακάκι δεν βρίσκει βοήθεια από τις αρχές όπου απευθύνθηκε για να ανακτήσει το χαμένο παλτό του. Τέλος, με τη συμβουλή ενός συναδέλφου στο τμήμα του, απευθύνεται σε μια «σημαντική προσωπικότητα», έναν στρατηγό που προήχθη πρόσφατα στη θέση. Αφού αφήνει τον Ακάκι να περιμένει για ώρα, ο στρατηγός τον ρωτάει αυστηρά γιατί τον ενόχλησε για ένα τόσο ασήμαντο θέμα προσωπικά και δεν το παρουσίασε στον γραμματέα του. Η απάντηση του κοινωνικά αδέξιου Ακάκι προκαλεί μια τόσο ισχυρή επίπληξη από τον στρατηγό που παραλίγο να λιποθυμήσει και τον οδηγούν έξω από το γραφείο του στρατηγού. Λίγο αργότερα, ο Ακάκι αρρωσταίνει θανάσιμα με πυρετό. Τις τελευταίες του ώρες, παραληρεί, φαντάζεται ότι βρίσκεται ξανά μπροστά στον στρατηγό, βρίζει. (Εδώ τελειώνει η ρεαλιστική πλοκή του διηγήματος).
Τότε είναι που αρχίζουν να συμβαίνουν ανεξήγητα γεγονότα: ένα φάντασμα εμφανίζεται σε διάφορες γειτονιές της Πετρούπολης, τρομάζοντας τους περαστικούς και αρπάζοντας τα πανωφόρια τους. Η αστυνομία δυσκολεύεται να το συλλάβει. Το φάντασμα, αναγνωρίστηκε ως το φάντασμα του Ακάκι, τελικά συναντά τη «σημαντική προσωπικότητα», τον στρατηγό - ο οποίος, από τον θάνατο του Ακάκι, είχε αρχίσει να νιώθει ενοχές επειδή τον κακομεταχειρίστηκε - και του αρπάζει το παλτό, τρομάζοντας τον τρομερά. Ικανοποιημένος, ο Ακάκι Ακάκιεβιτς δεν εμφανίζεται ξανά. Ο αφηγητής τελειώνει την αφήγησή του με την αναφορά για την εμφάνιση ενός άλλου φαντάσματος σε άλλο μέρος της πόλης.
Πρόσωπα
Ακάκι Ακάκιεβιτς Μπασμάτσκιν: Κατώτερος κυβερνητικός υπάλληλος, γραφιάς τετάρτου βαθμού, σε ένα από τα τμήματα της ρωσικής κυβέρνησης στην πρωτεύουσα της Ρωσίας Αγία Πετρούπολη. Είναι γύρω στα πενήντα, ένας ήσυχος άντρας με λιγοστά κόκκινα μαλλιά και μικρή φαλάκρα. Δεν έχει καθόλου προσωπική ή κοινωνική ζωή. Η δουλειά του είναι να αντιγράφει έγγραφα, κυρίως επιστολές, και την απολαμβάνει, δεν καταπιέζεται από τη φύση της γραφειοκρατικής εργασίας σε αντίθεση με τον Μπάρτλεμπυ, ο γραφιάς (1853) του Χέρμαν Μέλβιλ. Αν και δεν κάνει ποτέ λάθη, δεν έχει καμία επιθυμία να αναλάβει πιο απαιτητικές εργασίες, συνειδητοποιώντας ότι έχει περιορισμένες δυνατότητες. Οι περισσότεροι από τους συναδέλφους του τον κοροϊδεύουν, κάτι που αυτός αγνοεί ή δεν παρατηρεί καθόλου. Το παλτό του είναι τόσο φθαρμένο που δεν μπορεί πλέον να τον προστατεύσει από το τσουχτερό κρύο, έτσι κάνει οικονομίες μαζεύοντας καπίκι-καπίκι για να αγοράσει καινούργιο. Στην προσπάθειά του να ξαναβρεί το παλτό όταν του το κλέβουν, έρχεται αντιμέτωπος με το εφιαλτικό γραφειοκρατικό κατεστημένο.
Πετρόβιτς: Μονόφθαλμος, βλογιοκομμένος, οικονομικός ράφτης που συνήθως επιδιόρθωνε ρούχα, στον οποίο απευθύνεται ο Μπασμάτσκιν για να φτιάξει το καινούργιο του παλτό. Ο Πετρόβιτς ήταν συχνά πιωμένος, επίσης κάποτε ήταν δουλοπάροικος.
Η σύζυγος του Πετρόβιτς: Γυναίκα άσχημη, την οποία ο Πετρόβιτς αποκαλεί «άπιστη και Γερμανίδα» όταν μαλώνουν.
Η σπιτονοικοκυρά του Ακάκι: Ηλικιωμένη γυναίκα που συμβουλεύει τον νοικάρη της να αναφέρει την κλοπή στον αρχηγό της αστυνομίας της περιοχής.
Αρχηγός της Αστυνομίας της Περιφέρειας: Αξιωματούχος που ακούει την αναφορά του Ακάκι για το κλεμμένο παλτό του. Ο αστυνομικός κάνει στον Ακάκι ενοχλητικές ερωτήσεις, τον αντιμετωπίζει σαν να ήταν εγκληματίας και δεν βοηθάει στην ανεύρεση του παλτού.
Υπάλληλος με συμβουλές: Συνάδελφος του Ακάκι στο γραφείο που τον συμβουλεύει να δει μια συγκεκριμένη «εξέχουσα προσωπικότητα» με κύρος σε ένα κυβερνητικό γραφείο που θα τον βοηθήσει να βρει το κλεμμένο παλτό.
Εξέχουσα προσωπικότητα: Ανώτερος υπάλληλος που ενδιαφέρεται κυρίως για την επίδειξη της δύναμης που ασκεί ως επόπτης. Υποτιμά και προσβάλει τους υφισταμένους του για να εδραιώσει την αυτοεκτίμησή του. Αποδοκιμάζει τον Ακάκι που δεν ακολούθησε την κατάλληλη διαδικασία για να τον συναντήσει. Δεν βοηθάει.
Γιατρός: Η σπιτονοικοκυρά του Ακάκι τον κάλεσε όταν ο Ακάκι έπεσε άρρωστος. Ο γιατρός της είπε να παραγγείλει φέρετρο.
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Το διήγημα έχει μεταφραστεί αρκετές φορές στα ελληνικά πάντα με τον τίτλο Το παλτό. Μερικές από τις μεταφράσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουβέλες του Νικολάι Γκόγκολ
Γκουάβα
Στην ιατρική
Τα φύλλα κυρίως του φυτού έχουν γίνει αντικείμενο έρευνας για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες από τη δεκαετία του 1950. Επί παραδείγματι, από προκαταρκτικές ιατρικές μελέτες, έχει διαπιστωθεί η χρήση του φυτού για τη θεραπεία του καρκίνου, φλεγμονών και του πόνου. Τα αρωματικά έλαια από τα φύλλα γκουάβας έχουν δείξει ισχυρή δράση κατά του καρκίνου σε πειράματα στο εργαστήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τροπικά φρούτα Κατηγορία:Μυρτοειδή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα του Μεξικού Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής
Κλίβους Παλατίνους
Η Κεκλιμένη Οδός του Παλατίνου, λατιν.: Clivus Palatinus, είναι ένας σύγχρονος όρος για έναν δρόμο στην αρχαία Ρώμη μεταξύ της Ρωμαϊκής Αγοράς και του Παλατίνου λόφου. Συνέχιζε την πομπική διαδρομή μετά την Ιερά Οδό κοντά στην Αψίδα του Τίτου και έφτανε μέχρι το Παλατίνο, όπου σταματά, αν και πιθανότατα πήγαινε μέχρι τον Οίκο του Αυτοκράτορα. Αρκετά τμήματα της πλακόστρωσης του δρόμου έχουν διασωθεί.
Υπογεννητικότητα
Υπογεννητικότητα είναι ο μειωμένος αριθμός γεννήσεων σε μία χώρα, ιδιαίτερα όταν αυτός ο αριθμός είναι μικρότερος ή όχι σημαντικά μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο αριθμό των θανάτων. Έτσι, μια χώρα στερείται σημαντικό δυναμικό για μακροπρόθεσμη χρήση και ο πολιτισμός της αδυνατεί να μεταφερθεί από γενιά σε γενιά.
Αρμάν Αμπεκασίς
Ο Αρμάν Αμπεκασίς (γαλλικά: Armand Abécassis), γεννημένος στις 16 Απριλίου 1933 στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου, είναι Γάλλος συγγραφέας μαροκινής και σεφαρδικής εβραϊκής καταγωγής , επίτιμος καθηγητής γενικής και συγκριτικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Μισέλ-ντε-Μονταίν (Μπορντώ 3). Διατελεί πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ρασί της Τρουά, διευθυντής του Κέντρου Εβραϊκών Σπουδών, με ειδίκευση στην εβραϊκή σκέψη.
Υπογεννητικότητα
Σε παγκόσμια κλίμακα, παρατηρήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες το φαινόμενο της υπογεννητικότητας. Σχετίζεται κυρίως με την ένταξη των γυναικών στην παραγωγική διαδικασία καθώς και με την ευκολότερη πρόσβαση σε μεθόδους αντισύλληψης.
Αρμάν Αμπεκασίς
Παράλληλα, διατελεί καθηγητής στη Σχολή Ακιμπά του Στρασβούργου, καθώς και στην Παγκόσμια Ισραηλιτική Συμμαχία.
Υπογεννητικότητα
Πηγές
Κατηγορία:Δημογραφία Κατηγορία:Πληθυσμός Κατηγορία:Γήρανση Κατηγορία:Οικονομικά προβλήματα Κατηγορία:Επακόλουθα πολέμου