cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ομοφωνία (μουσική)
Ιστορικά στοιχεία
Στις αρχές του 18ου αιώνα, τη λεγόμενη περίοδο του Μπαρόκ, η ομοφωνία γίνεται κυρίαρχο ύφος, ως επακόλουθο της αρμονίας. Οι συνθέτες δίνουν προτεραιότητα στο κάθετο άκουσμα (αντπρβλ. αντίστιξη), το οποίο βρίσκει τη βασική του έκφανση στο συνεχές βάσιμο. Σταδιακά, εδραιώνεται η τετράφωνη αρμονία και έκτοτε καθιερώνεται το τετράπτυχο "Σοπράνο - Άλτο - Τενόρος - Μπάσος" στην Ευρωπαϊκή Μουσική. Τα πρώτα δείγματα ομοφωνίας απαντώνται στη θρησκευτική μουσική της περιόδου και στη συνέχεια επεκτείνονται και στα υπόλοιπα μουσικά είδη, αντικαθιστώντας την πολυφωνία και τη μονοφωνία.
Η έννοια του ομοφωνικού ύφους εδραιώνεται εφεξής και μέχρι τις μέρες μας· κύρια εξαίρεση αποτελεί ή επιστροφή σε αντιστικτικές φόρμες, που επανήλθαν στο προσκήνιο χάρη στη σειραϊκή μουσική του Άρνολντ Σένμπεργκ και γενικώς τον εναγκαλισμό όλων των μουσικών ειδών μέσα στον 20ό αιώνα.
Μελωδική ομοφωνία
Η ομοφωνία αποτελεί το βασικό ύφος κατά βάση των τραγουδιών, όπου κυριαρχεί μια μελωδία, ενώ η συνοδεία συνιστά μια συγχορδιακή υποστήριξη. Υπ' αυτή την έννοια, η μελωδική ομοφωνία είναι το βασικό στυλ της σύγχρονης λαϊκής μουσικής, όπου ο τραγουδιστής εκτελεί κάποιον μελωδικό σκοπό και συνοδεύεται από κάποια μουσικά όργανα (συνήθως πιάνο, κιθάρα, ακορντεόν κλπ). Σε πολλές περιπτώσεις η μελωδία ανταλλάσσεται μεταξύ του τραγουδιστή και κάποιου οργάνου (π.χ. βιολί, κλαρίνο), εν είδει συμμετρικής ομοιοκαταληξίας.
Η μονωδία του 17ου αιώνα μοιράζεται αρκετά κοινά στοιχεία με τη μελωδική ομοφωνία, κυρίως στο ότι αντιπαραβάλλεται μια σόλο μελωδία έναντι οργανικής συνοδείας. Ωστόσο, η μελωδική ομοφωνία περικλείει ευρύτερες περιπτώσεις, όπως την ύπαρξη περισσοτέρων μελωδικών φωνών, που μεταξύ τους μπορούν να λειτουργούν τόσο σε ομοφωνικό, όσο και σε αντιστικτικό ύφος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Homophonie
Χινοτέπε
Η Χινοτέπε (ισπανικά: Jinotepe) είναι η πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Καράσο και του ομώνυμου δήμου. Έχει πληθυσμό 29.500 κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χ Χ Κατηγορία:Καράσο
Κάρσον (Καλιφόρνια)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλιφόρνια
Τακελότ Β΄
O Τακελότ Β΄ ήταν φαραώ της 23ης δυναστείας της Αιγύπτου. Κατά την ενθρόνισή του έλαβε το πριν-το-όνομα επίθετο Εντζκεπερρέ Σετεπενρέ. Απεκαλείτο Σι-Εσέ, της Ίσιδας γιος. Ταυτίζεται με τον ανώτερο ιερέα τού Άμωνα Τακελότ F, γιο τού ανώτερου ιερέα του Άμωνα Νιμλότ C στις Θήβες και εγγονό τού βασιλιά Οσορκόν Β΄, σύμφωνα με τις τελευταίες ακαδημαϊκές έρευνες. Βασισμένοι σε δύο σεληνιακές ημερομηνίες που ανήκουν στον Τακελότ Β΄, αυτός ο φαραώ της Άνω Αιγύπτου πιστεύεται τώρα, ότι είχε ανέλθει στον θρόνο μίας διαιρεμένης Αιγύπτου το 845 ή το 834 π.Χ. Οι περισσότεροι Αιγυπτιολόγοι σήμερα, όπως οι Έινταν Ντόντσον, Γκέραρντ Μπρέκμαν, Γύργκεν φον Μπέκερατ, Μ. Α. Λέιχυ και Καρλ Γιάνσεν-Γουίνκελν αποδέχονται επίσης την υπόθεση τού Ντέιβιντ Άστον ότι ο σοσένκ Γ΄ ήταν ο πραγματικός διάδοχος τού Οσορκόν Β΄ στην Τάνιδα, παρά ο Τακελότ Β΄. Όπως ο Έινταν Ντόντσον και ο Ντάιαν Χίλτον έγραψαν στο περιεκτικό βιβλίο για τις βασιλικές οικογένειες της Αιγύπτου, "ο Τακελότ Β΄ είναι πιθανό να ταυτίζεται με τον ανώτερο ιερέα Τακελότ F, που αναφέρεται στις επιγραφές τού Καρνάκ ότι ήταν γιος τού Νιμλότ C και τού οποίου το πιθανό διάστημα υπηρεσίας βρίσκεται καθαρά λίγο πριν την εμφάνιση τού Τακελότ Β΄".
Πηγές
Κατηγορία:Φαραώ της 23ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Κοντέγα
Η Κοντέγα (ισπανικά: Condega) είναι ένας από τους έξι δήμους του Διαμερίσματος Εστελί της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Κοντέγα.
Παραπομπές
Κ Κ
Κόμμωση
thumb|right|Κούρεμα ενός παιδιού Κόμμωση ή αλλιώς κούρεμα είναι το κόψιμο των μαλλιών ενός ανθρώπου ή ζώου. Γίνεται συνήθως από επαγγελματίες κουρείς και κομμώτριες σε κομμωτήρια ή κουρεία, αλλά και στο σπίτι με τη χρήση ψαλιδιού ή κουρευτικών μηχανών. Σε αρκετούς επαγγελματικούς χώρους το κούρεμα των μαλλιών της κεφαλής σε κοντό μήκος επιβάλλεται, όπως π.χ. στους στρατιωτικούς. Άλλες φορές επιβάλλεται για λόγους υγείας, όπως για παράδειγμα όταν στο τριχωτό αναπτυχθούν ψείρες. Ιστορικά παρατηρούμε τη γυναίκα αλλά και τον άντρα να δίνουν μεγάλη σημασία στα μαλλιά, να φροντίζουν την κόμη τους (από την αρχαία Αίγυπτο που εμφανίστηκαν οι πρώτες χτένες, μέχρι και το Βυζάντιο).
Το κούρεμα ή κόμμωση γίνεται από άνδρες και γυναίκες και ποικίλλει σε στιλ, ανάλογα με τη μόδα. Ειδικότερα, στους άνδρες, από τη δεκαετία του ' 90 έχει επικρατήσει το κοντό κούρεμα αλλά και κάποιοι άλλοι τύποι. Αρκετοί είναι αυτοί που κάνουν κούρεμα με την ψιλή. Στις γυναίκες, τα κουρέματα είναι επίσης διαφόρων ειδών και μάλλον περισσότερα από αυτά των ανδρών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως σε διαδηλώσεις, το κούρεμα έχει λάβει χαρακτήρα διαμαρτυρίας ενώ όταν γίνεται με τη βία συνήθως έχει σκοπό τον εξευτελισμό, κυρίως των γυναικών, αλλά και των τέντυ μπόιδων στην Ελλάδα παλαιότερα.
Δημήτρης Πιατάς
Ο  Δημήτρης Πιατάς (γεν. Αθήνα 1951, ως Δημήτριος Πιατάς) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Ξέπλυμα μαύρου χρήματος
Νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες, (κοινώς, ξέπλυμα μαύρου χρήματος) ονομάζεται η διαδικασία μετατροπής χρήματος που αποκτήθηκε με παράνομους τρόπους, σε χρήμα που αποκτήθηκε με νόμιμους τρόπους. Το χρήμα που έχει αποκτηθεί με μη νόμιμο τρόπο ονομάζεται στην καθομιλουμένη βρώμικο χρήμα, ή μαύρο χρήμα
Δημήτρης Πιατάς
Θέατρο
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Πιατάς, ως ηθοποιός.
Ξέπλυμα μαύρου χρήματος
Η συνηθισμένη διαδικασία νομιμοποίησης τέτοιων εσόδων γίνεται με την τοποθέτησή τους σε νόμιμες δραστηριότητες, όπως παραδείγματος χάρη είναι η κατάθεση σε τράπεζα και στην συνέχεια η ανάληψη για κάλυψη διαφορών αναγκών, ή η απ΄ευθείας αγορά μετοχών από χρηματιστήριο κ.α.
Δημήτρης Πιατάς
Θέατρο
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Ξέπλυμα μαύρου χρήματος
Φορείς μαύρου χρήματος ή ξεπλύματος χρήματος μπορεί να είναι τόσο φυσικά πρόσωπα όσο και νομικά πρόσωπα (ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου), ή ακόμα και κυβερνήσεις χωρών. Γενικά το μαύρο χρήμα και οι όποιες δραστηριότητες επ΄ αυτού συνιστούν ευρύτερα την έννοια της παραοικονομίας. Αναφορά σε πολύ μεγάλα ποσά μαύρου χρήματος τότε αυτή ανάγεται σε εκδήλωση οργανωμένου εγκλήματος
Δημήτρης Πιατάς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ξέπλυμα μαύρου χρήματος
Τα διάφορα κράτη προκειμένου ν΄ αντιμετωπίσουν φαινόμενα παραγωγής μαύρου χρήματος θεσπίζουν κατάλληλες νομοθεσίες για την πάταξή τους, μεταξύ των οποίων μπορεί να είναι ειδικές ελεγκτικές υπηρεσίες, περιορισμοί ελεύθερης διακίνησης χρήματος, κ.λπ. Ο Ο.Η.Ε. συνέστησε ειδική επιτροπή, διαδικασίες αλλά και λίστα υπόπτων για την αποτροπή και την πάταξη ενεργειών σχετικών με το "Ξέπλυμα χρήματος" ενώ διεθνώς υπάρχει η αναγνώριση της Ομάδας Χρηματοπιστωτικής Δράσης (Financial Action Task Force-FATF) από περισσότερες από 190 χώρες.
Πηγές
Κατηγορία:Παράνομη οικονομία Κατηγορία:Δραστηριότητες οργανωμένου εγκλήματος
Λαϊκό Βήμα
Παρασκήνιο
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αλβανία αποτελούσε μέρος του Ανατολικού Μπλοκ. Η κυβέρνηση της Αλβανίας αποτελούταν από ένα κομμουνιστικό καθεστώς με επικεφαλής τον Ενβέρ Χότζα. Η κομμουνιστική Αλβανία ήταν ένα από τα τελευταία επιζώντα σταλινικά καθεστώτα παγκοσμίως, όπου ο τύπος βρισκόταν υπό αυστηρό δικτατορικό έλεγχο μέχρι τη κατάρρευση της πολιτικής τάξης του Ανατολικού Μπλοκ.
Αυτό το καθεστώς κατέστειλε τις τοπικές ελληνικές κοινότητες και πήρε μέτρα για να τη διασκορπίσει ή τουλάχιστον να την κρατήσει πιστή στην Αλβανία. Υπό αυτές τις περιστάσεις, οι Έλληνες, οι οποίοι παραδοσιακά κατοικούσαν στο νότο της χώρας (Βόρεια Ήπειρος) ήταν θύματα σοβαρών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδιαίτερα σε όρους θρησκευτικής ελευθερίας, εκπαίδευση στην ελληνική γλώσσα και ελευθερία εκδόσεων.
Ίδρυση και λογοκρισία (1945–1991)
Το Λαϊκό Βήμα ιδρύθηκε στις 25 Μαΐου 1945, από το τοπικό παράρτημα του Εργατικού Κόμματος της Αλβανίας, και ήταν η μόνη ελληνόγλωσση εφημερίδα για τις ανάγκες της κοινότητας. Το Λαϊκό Βήμα δημοσιευόταν στο Αργυρόκαστρο, κατοικία μιας μεγάλης ελληνικής μειονότητας, ενώ ήταν διαθέσιμη μόνο στην επαρχία Αργυροκάστρου. Η εφημερίδα ήταν όργανο του τοπικού παραρτήματος του κόμματος και κάθε άρθρο λογοκρινόταν πριν δημοσιευθεί.
Το 1956, το Λαϊκό Βήμα προσέθεσε μια λογοτεχνική σελίδα, αρχικά υπό την αρχισυνταξία του Πάνου Τσούκα, ενεργού μέλους του Εργατικού Κόμματος. Από το 1960 έως το 1968 η δημοσίευση της λογοτεχνικής σελίδας διεκόπη, ενώ από το 1968 έως το 1988 η σελίδα επανήλθε, αυτή τη φορά με την αρχισυνταξία του ποιητή Ανδρέα Ζαρμπαλά. Από το 1988 έως το 1991 έγινε ξεχωριστό λογοτεχνικό περιοδικό με τίτλο "Λογοτεχνικό Λαϊκό Βήμα". Το περιοδικό περιείχε ποίηση και πεζογραφία από καθιερωμένους και νέους ποιητές, ενώ αποτελούσε και λογοτεχνικό κόμβο για τη περιοχή. Επίσης, για να αποφύγουν τη λογοκρισία, αρκετά ποιήματα χρησιμοποιούσαν αλληγορίες και μεταφορές.
Το 1970, μετά από 25 χρόνια κυκλοφορίας, ο Ενβέρ Χότζα βράβευσε την εφημερίδα, έχοντας παίξει πρωταρχικό ρόλο στην επαναστατική εκπαίδευση της Ελληνικής μειονότητας.
Μετακομμουνιστική περίοδος
Στις αρχές του 1991, λόγω της πτώσης του κομμουνιστικού καθεστώτος και της επακόλουθης φιλελευθεροποίησης στην Αλβανία, το Λαϊκό Βήμα συνέχισε να δημοσιεύεται αλλά αυτή τη φορά ως ιδιωτική εφημερίδα με Έλληνες ιδιοκτήτες από το Αργυρόκαστρο. Εκτός από το Λαϊκό Βήμα, το οποίο εκδίδεται μέχρι σήμερα, εκδίδονται και άλλες ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά, τα οποία εξυπηρετούν τις ελληνικές κοινότητες της περιοχής. Επίσης είναι διαθέσιμα σε περιοχές της γειτονικής Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Αργυρόκαστρο Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αλβανία στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Κομμουνιστικές εφημερίδες στην Αλβανία
Σύνταγμα της Σλοβενίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Σλοβενίας Σλοβενια
Χόρχε Σαλίνας
Ο Χόρχε Σαλίνας (Jorge Salinas Pérez, 27 Ιουλίου 1968 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός.
Γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού το 1968. Είναι γιος του Χόρχε Σαλίνας Ινίγες και της Μαρίας Γουαδαλούπε Πέρες Οκάνια. Το 1990 σπούδασε ηθοποιία στο CEA (Centro de Educación Artística) της Televisa. Ένα χρόνο αργότερα έκανε το ντεμπούτο του στην τηλεόραση ως Ρομπέρτο Ερρέρα στην τηλενουβέλα Cadenas de amargura.
Έχει συμμετάσχει επίσης στις τηλενουβέλες El abuelo y yo, Valeria y Maximiliano, Mágica juventud,  Dos mujeres, un camino και María Isabel.
Το 1999 συμμετείχε στην ταινία Sexo, pudor y lágrimas και το 2000 στην ταινία του Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου, Amores perros. Η ταινία κέρδισε το βραβείο BAFTA και ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Σφαίρα και το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.
Έχει παίξει πρωταγωνιστικούς ρόλους σε τηλενουβέλες όπως Tres mujeres, Mi Destino Eres Tú, Las Vías del Amor, Mariana de la Noche και La esposa virgen.
Έχει παίξει επίσης στις τηλενουβέλες Fuego en la sangre, La que no podía amar και Qué bonito amor. Το 2014 έπαιξε στην κωμική τηλενουβέλα Mi corazón es tuyo.
Προσωπική ζωή
Στις 15 Οκτωβρίου 2011, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, την ηθοποιό Ελισαμπέτ Άλβαρες, με την οποία γνωρίστηκε στα γυρίσματα της τηλενουβέλας Fuego en la sangre. Τον Ιούλιο του 2015 ο Σαλίνας ανακοίνωσε ότι η σύζυγός του είναι έγκυος σε δίδυμα μωρά. Στις 2 Δεκεμβρίου 2015 η σύζυγός του γέννησε ένα κορίτσι και ένα αγόρι, και ονομάστηκαν Μάξιμα και Λεόν.
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ταινίες
Θέατρο
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Neutral Milk Hotel
Οι Neutral Milk Hotel ήταν αμερικανικό ίντι ροκ συγκρότημα από το Ruston της Λουιζιάνα που σχηματίστηκε από τον τραγουδιστή, κιθαρίστα και τραγουδοποιό Τζεφφ Μάνγκαμ στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το συγκρότημα είναι αναγνωρισμένο για το πειραματικό του ήχο, τους αφηρημένους στίχους του και ετερόκλητη ενορχήστρωση.
Επιρροή
Ο ήχος των Neutral Milk Hotel επιρρέασε πολυάριθμους καλλιτέχνες και συγκροτήματα συμπεριλαμβανόμενων τους Bright Eyes, την Μέλανι Μαρτίνεζ, τους MewithoutYou, τους Beirut και τους The Decemberists. Τα τραγούδια τους έχουν διασκευαστεί από διάφορους καλλιτέχνες και συγκροτήματα συμπεριλαμβανόμενων τουs Matt Pond PA, τους Eisley ("In The Aeroplane Over The Sea"), τους The Mountain Goats, τους The Dresden Dolls ("Two Headed Boy"), τον Κέβιν Ντεβίν ("Holland, 1945", "Two Headed Boy Pt. Two") και τους The Flowers of Hell ("Avery Island" / "April 1st").
Δισκογραφία
Demo
Άλμπουμ
EP
Singles
Βυζαντινό Μουσείο Χίου
Το Βυζαντινό Μουσείο Χίου είναι μουσείο στη Χίο. Το μουσείο εκθέτει ευρήματα που τοποθετούνται χρονικά κατά τη Βυζαντινή περίοδο, τη Γενοβέζικη κατοχή του νησιού, αλλά και αργότερα, κατά την Τουρκοκρατία. Το κτίριο του μουσείου στεγάζεται στο πρώην Μετζιτιέ Τζαμί, οθωμανικό τέμενος που κτίστηκε με χορηγεία του σουλτάνου Αβδούλ Μετζήτ στα μέσα του 19ου αιώνα. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης της Χίου, δίπλα στην κεντρική πλατεία. Άρχισε να λειτουργεί το 1980. Πρόσφατα, το κτήριο ανακαινίστηκε.
Neutral Milk Hotel
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά indie rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από τη Λουιζιάνα
Αθλέτικ Μπιλμπάο
Η εμφάνιση του ποδοσφαίρου στο Μπιλμπάο και η Βισκάγια
Το ποδόσφαιρο εισήχθη στο Μπιλμπάο από Βρετανούς. Στα τέλη του 1800 το Μπιλμπάο ήταν μια βιομηχανική περιοχή με ορυχεία και ναυπηγεία σιδήρου. Σε αυτά δούλευαν πολλοί εργάτες από τη Βρετανία. Αυτοί οι εργάτες το 1890 ίδρυσαν την πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα στο Μπιλμπάο. Εν τω μεταξύ στην Αγγλία την ίδια εποχή σπούδαζαν πολλά παιδιά πλούσιων οικογενειών από το Μπιλμπάο, οι οποίοι γυρίζοντας έφτιαξαν μια δεύτερη ομάδα παίζοντας μεταξύ τους παιχνίδια. Το 1898 οι σπουδαστές του γυμνασίου Zamacois ιδρύουν την Βισκάγια. Το 1901 σε μια συνεδρίαση, που πραγματοποιήθηκε στο καφέ Garcia, θεσπίστηκαν οι πιο επίσημοι κανόνες και κανονισμοί ποδοσφαίρου. Το 1902 οι δύο σύλλογοι του Μπιλμπάο κατέβασαν στο Ισπανικό κύπελλο μια ενωμένη ομάδα, τη Βισκάγια (Vizcaya), κατακτώντας τελικά και το κύπελλο, καθώς νίκησαν στον τελικό τη Μπαρτσελόνα.
Βυζαντινό Μουσείο Χίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ελλάδα
Αθλέτικ Μπιλμπάο
Χρώματα
Τα πρώτα χρώματα της Αθλέτικ ήταν το μπλε και το άσπρο και το 1910 τα άλλαξαν σε κόκκινο και άσπρο. Υπάρχουν δύο θεωρίες για αυτή την αλλαγή. Η μία λέει ότι άλλαξαν προς τιμήν των αγγλικών συλλόγων Σάντερλαντ και Σαουθάμπτον, από όπου κατάγονταν οι εργάτες των ορυχείων και είχαν τα ίδια χρώματα. Μια άλλη εκδοχή, που θεωρείται και η πιθανότερη, λέει ότι τα υφάσματα αυτά ήταν πιο φτηνά.
Η Βισκάγια και τα πρώτα κύπελλα Ισπανίας
Η Βισκάγια στα πρώτα χρόνια ήταν ομάδα κυπέλλου, αφού σημείωσε πολλές επιτυχίες σε αυτή την διοργάνωση. Κέρδισε ξανά το κύπελλο το 1903, 1904, 1911, 1914, 1915 και 1916. Το ξανακέρδισε το 1923, το 1930, 1931, 1932, 1933.
Αθλέτικ Μπιλμπάο
Το 1941 η Βισκάγια με διάταγμα του Φρανθίσκο Φράνκο αλλάζει όνομα σε Αθλέτικ. Το 1943 κατέκτησε το κύπελλο της Ισπανικής λίγκας (Generalisimo), το οποίο ξανακατέκτησε το 1956 και το 1958. Στο κύπελλο οι επιτυχίες συνεχίστηκαν το 1944 και 1945. Το 1956 έπαιξε και το πρώτο της ευρωπαϊκό παιχνίδι. Στη δεκαετία του '60 η Αθλέτικ κατέκτησε ένα κύπελλο, το 1969. Ένα ακόμα κατέκτησε τη δεκαετία του '70 (1973). Το 1977 έχασε στον τελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ από τη Γιουβέντους. Την δεκαετία του '80 η ομάδα ανακάμπτει και κερδίζει το πρωτάθλημα το 1983 και το κύπελλο το 1984. Το 1984 ξαναπαίρνει το πρωτάθλημα Ισπανίας. Το 2012 έφτασε στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ, αφού απέκλεισε μεγαθήρια του Ευρωπαικού ποδοσφαίρου όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η ΦΚ Σάλκε 04, όπου έχασε από την Ατλέτικο Μαδρίτης με 3-0.
Γυναικείο τμήμα
Η Αθλέτικ έχει και γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου, την Αθλέτικ, που έχει κατακτήσει το Ισπανικό πρωτάθλημα το 2003, 2004 και 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Χώρας των Βάσκων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1898 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1898
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βιετνάμ
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βιετνάμ (βιετναμικά: Liên Đoàn Bóng Đá Việt Nam, LĐBĐVN, Vietnam Football Federation, VFF) είναι το διοικητικό σώμα του ποδοσφαίρου στο Βιετνάμ. Είναι υπεύθυνη για τις ανδρικές, γυναικείες, ολυμπιακές και νεανικές εθνικές ομάδες του Βιετνάμ, καθώς και για τις εθνικές διοργανώσεις.
Ιερά Μονή Επάνω Χρέπας Αρκαδίας
Η Ιερά Μονή Επάνω Χρέπας βρίσκεται σε υψόμετρο 1274 μέτρων σε κατάφυτη πλαγιά του Μαίναλου και φαίνεται από την πόλη της Τρίπολης. Το Μοναστήρι της Επάνω Χρέπας τιμά την Κοίμηση της Θεοτόκου και έχει θέα όλον τον κάμπο της Μαντινείας έως τον Πάρνωνα και τον Ταΰγετο. Είναι το υψηλότερο μοναστήρι της Πελοποννήσου και λέγεται γι’ αυτό «μπαλκόνι της Τρίπολης». Το 1935 το μοναστήρι μετατράπηκε σε γυναικείο.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βιετνάμ
Ιστορία
Το 1960, ιδρύθηκε η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βιετνάμ στο Βορρά. Ο πρώτος πρόεδρος, Χα Ντανγκ Αν, ήταν επικεφαλής του Τμήματος Σιδηροδρόμων και διάσημος πρώην ποδοσφαιριστής. Στο Νότο, υπό τον έλεγχο της Δημοκρατίας του Βιετνάμ, ιδρύθηκε επίσης μια παρόμοια ομοσπονδία για τη διαχείριση των ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων στην περιοχή.
Ιερά Μονή Επάνω Χρέπας Αρκαδίας
Στη Μονή φυλάσσεται το Δισκοπότηρο, που σύμφωνα με την παράδοση κοινωνήθηκε ο Γέρος του Μοριά και το Ευαγγέλιο που ασπάστηκε πριν την Απελευθέρωση της Τριπολιτσάς. Η θαυματουργή της εικόνα σύμφωνα με την παράδοση διάλεξε η ίδια, με τη χάρη της Παναγίας να εγκατασταθεί στην ελατοβριθή πλαγιά.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βιετνάμ
Ιστορία
Το ποδόσφαιρο υπάρχει στο Βιετνάμ από τις αρχές του 20ού αιώνα, ωστόσο, λόγω του πολέμου, δεν είχε εξελιχθεί ιδιαίτερα. Λόγω της διαίρεσης του Βιετνάμ, το ποδόσφαιρο παιζόταν διαφορετικά στα δύο τμήματα της χώρας μέχρι το 1975.
Το 1989, μετά τις μεταρρυθμίσεις Ντόι Μόι, ο αθλητισμός του Βιετνάμ άρχισε να επιστρέφει στις διεθνείς διοργανώσεις. Μετά από τρεις μήνες προετοιμασίας, τον Αύγουστο του 1989, πραγματοποιήθηκε στο Ανόι το Πρώτο Συνέδριο της νέας ομοσπονδίας ποδοσφαίρου, όπου ανακοινώθηκε η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βιετνάμ. Ο Τριν Νοκ Τσου, αναπληρωτής υπουργός της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, εξελέγη πρόεδρος της ομοσπονδίας και ο Λε Τε Το διορίστηκε γενικός γραμματέας.
Πρόεδρος
Ο νυν πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βιετνάμ είναι ο Λε Καν Χάι.
Ιερά Μονή Επάνω Χρέπας Αρκαδίας
Διοικητικές μεταβολές
Μονή Επάνω Χρέπας (Αρκαδίας)
Άλλες πληροφορίες
Πληθυσμιακή μεταβολή κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την Ελληνική στατιστική Αρχή:
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βιετνάμ
Λογότυπο
Το λογότυπο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βιετνάμ έχει μεταβληθεί στο πέρασμα του χρόνου. Το 1994 σχεδιάστηκε ένα λογότυπο το οποίο εμπεριείχε μια μπάλα ποδοσφαίρου, την ονομασία του φορέα και τη συντομογραφία στην αγγλική γλώσσα. Το 2008 παρουσιάστηκε ένα λογότυπο με μια μπάλα ποδοσφαίρου, που περιβάλλεται από τη σημαία του Βιετνάμ και σχεδιάστηκε από τον καλλιτέχνη Νγουέν Κονγκ Ντοάν.
Ιερά Μονή Επάνω Χρέπας Αρκαδίας
Πηγές
Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης
Παραπομπές
Ε Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης
Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας
Ο Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας ή Κάρολος ο Νικητής (γαλλικά: Charles VII de France, 22 Φεβρουαρίου 1403 - 22 Ιουλίου 1461) ήταν μονάρχης του Οίκου των Βαλουά, κυβέρνησε ως βασιλιάς της Γαλλίας (1422 - 1461. Η νομιμότητά του αμφισβητήθηκε από τον Ερρίκο ΣΤ' της Αγγλίας. Στα μέσα του Εκατονταετούς Πολέμου ο Κάρολος Ζ΄ κληρονόμησε τον θρόνο της Γαλλίας κάτω από δραματικές συνθήκες. Οι δυνάμεις από το Βασίλειο της Αγγλίας και ο Δούκας της Νορμανδίας κατέλαβαν πρώτα την Γκιγιέν και κατόπιν ολόκληρη τη βόρεια Γαλλία μαζί με το Παρίσι και τη Ρενς, παραδοσιακό τόπο στέψης των Γάλλων βασιλέων. Ο πατέρας του αναγκάστηκε να τον αποκληρώσει από τον θρόνο (1420), διάδοχος του ορίστηκε ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας που ήταν ο μεγάλος νικητής.
Την ίδια εποχή ξέσπασε σκληρός εμφύλιος πόλεμος στον Οίκο των Βαλουά ανάμεσα στον κλάδο των Βαλουά και τον κλάδο της Βουργουνδίας. Η βασιλική αυλή μετακινήθηκε στο Μπουρζ νότια του Λίγηρα, ο Κάρολος πήρε τον τίτλο "βασιλιάς της Μπουρζ" επειδή η περιοχή γύρω από την πόλη ήταν από τις ελάχιστες που του είχαν απομείνει. Η πολιτική και στρατιωτική του θέση βελτιώθηκε σημαντικά με την εμφάνιση της Ιωάννας της Λωρραίνης μια προικισμένη γυναίκα με τεράστια προσόντα. Η Ιωάννα της Λωρραίνης με τον Γαλλικό στρατό συνάντησε τους Άγγλους στην Ορλεάνη ένα στρατηγικό σημείο στον Λίγηρα και τους συνέτριψε. Ο λαός της Ρενς ενθουσιασμένος άλλαξε την υποστήριξη του και άνοιξε τις πύλες στους Γάλλους, ακολούθησε η στέψη του Καρόλου Ζ΄ στον Καθεδρικό Ναό της Ρενς (1429). Σε λίγα χρόνια έληξε με τη Συνθήκη του Αράς (1435) η συμμαχία των Άγγλων με τους Βουργουνδούς, ανακαταλήφθη το Παρίσι (1436) και η Νορμανδία τη δεκαετία του 1440 με έναν πολύ οργανωμένο στρατό της τελευταίας τεχνολογίας. Μετά τη "μάχη του Καστιγιόν" (1453) οι Άγγλοι εκδιώχθηκαν από ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη, τους έμεινε μόνο η περιοχή του Καλαί. Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Καρόλου Ζ΄ έμειναν γνωστά για τις συγκρούσεις με τον ταραχοποιό γιο του, τον μελλοντικό Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας.
Πρώτα χρόνια
thumb|left|Η στέψη του Καρόλου Ζ΄ στον καθεδρικό ναό της Ρενς. [[Φρέσκο από το Πάνθεον του Παρισιού, έργο του E. Lenepveu (1889), λεπτομέρεια]] Γεννημένος τη βασιλική διαμονή των Παρισίων στο Χότελ Σαίντ-Πολ ο Κάρολος ήταν ενδέκατο παιδί, πέμπτος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου ΣΤ΄ του Παράφρονα, και της Ισαβέλλας της Βαυαρίας μέλος του Οίκου των Βαλουά. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Κάρολος (1386), ο Κάρολος (1392-1401), ο Λουδοβίκος του Γκυγιέν (1397–1415) και ο Ιωάννης της Γαλλίας (1398-1417) (1398–1417), ο καθένας με τη γέννηση του πήρε τον τίτλο του Δελφίνου, διαδόχου του Γαλλικού θρόνου. Οι τέσσερις μεγαλύτεροι αδελφοί του πέθαναν όλοι πρόωρα και άτεκνοι, ο Κάρολος κληρονόμησε όλους τους τίτλους. Οι απειλές που είχε να αντιμετωπίσει από την πρώτη στιγμή που πήρε τον τίτλο του Δελφίνου ήταν ασταμάτητες. Με την άνοδο του στον τίτλο του Δελφίνου τράπηκε σε φυγή στο Παρίσι (29 Μάϊου 1418) αφού οι στρατιώτες του Δούκα της Βουργουνδίας Ιωάννη του Άφοβου επιχειρούσαν να καταλάβουν την πόλη. Την επόμενη χρονιά (1419) ίδρυσε την αυλή του στο Μπουρζ και ένα Κοινοβούλιο στο Πουατιέ. Ο Κάρολος και ο Ιωάννης ο Άφοβος έκαναν μιά πρώτη προσπάθεια να συμφιλιωθούν σε μιά συνάντηση κοντά στη βασιλική κατοικία στο Μελάν (11 Ιουλίου 1419). Η συνάντηση δεν έφερε ικανοποιητικά αποτελέσματα και ο δελφίνος ζήτησε νέα συνάντηση (10 Σεπτεμβρίου 1419) στη γέφυρα του Μοντερώ. Ο δούκας υπέθεσε ότι η συνάντηση θα ήταν καλόπιστη και ειρηνική, δεν πήρε μαζί του ισχυρή αστυνομική φύλαξη, οι άντρες του Δελφίνου το εκμεταλλεύτηκαν, του επιτέθηκαν και τον δολοφόνησαν. Δεν είναι γνωστό το ποσοστό συμμετοχής του ίδιου του Δελφίνου στη δολοφονία, ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι δεν το γνώριζε. Η δολοφονία είχε σαν αποτέλεσμα να τερματίσει κάθε προσπάθεια να συμφιλιωθούν ο κλάδος των Αρμανιάκ με τον κλάδο της Βουργουνδίας. Ο Κάρολος Ζ΄ συμφώνησε με τον γιο και διάδοχο του Φίλιππο τον Αγαθό να του πληρώσει κάποιο ποσό για αποζημίωση, δεν πληρώθηκε ποτέ.
Συνθήκη του Τρουά
Με τον θάνατο του Καρόλου ΣΤ΄ η θέση του Δελφίνου ήταν αμφίβολη, σύμφωνα με τη "Συνθήκη της Τρουά" που υπέγραψαν οι δύο βασιλείς (21 Μαΐου 1420), διάδοχος του Γαλλικού θρόνου θα ήταν ο ίδιος ο Ερρίκος Ε΄ που θα παντρευόταν την κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ Αικατερίνη της Γαλλίας (1401-1437). Οι Γάλλοι οπαδοί αρνήθηκαν να δεχτούν τον Ερρίκο Ε΄, ισχυρίστηκαν ότι ο Κάρολος ΣΤ΄ υπέγραψε τη Συνθήκη υπό διανοητική διαταραχή, απαιτούσαν για νέο βασιλιά τον Δελφίνο Κάρολο. Οι εχθροί του Δελφίνου στη Γαλλία αναγνώρισαν σαν νόμιμο βασιλιά τον ξάδελφο του Κάρολο, δούκα της Ορλεάνης που ζούσε εκείνη την εποχή αιχμάλωτος στην Αγγλία. Οι μόνοι ωστόσο που είχαν την ικανότητα να πάρουν τον θρόνο με στρατιωτικά μέσα ήταν ο Δελφίνος και ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος ΣΤ΄, γιος του Ερρίκου Ε΄ που είχε πεθάνει λίγες μέρες πριν τον Κάρολο ΣΤ΄. Οι Άγγλοι είχαν καταλάβει ωστόσο ολόκληρη τη βόρεια Αγγλία με την πρωτεύουσα Παρίσι, στις περιοχές αυτές είχε αναγνωριστεί σαν Άγγλος αντιβασιλιάς ο Ιωάννης του Λάνκαστερ, μικρότερος αδελφός του Ερρίκου Ε΄ με έδρα τη Νορμανδία. Στα εφηβικά του χρόνια φημιζόταν για τη μεγάλη του γενναιότητα, ανδρεία, και τις ηγετικές του ικανότητες. Οδήγησε στρατό κατά της Αγγλίας ντυμένος στα κόκκινα, μπλε και άσπρα, τα εθνικά χρώματα της Γαλλίας. Το έμβλημα του ήταν μια σφιχτή γροθιά που αγκάλιαζε ένα γυμνό σπαθί. Όμως δυο γεγονότα του 1421 κλόνισαν την αυτοπεποίθησή του: σε μάχη με τον Ερρίκο Ε΄ της Αγγλίας αναγκάστηκε να υποχωρήσει, και κατόπιν οι γονείς του τον αποκήρυξαν από τη διαδοχή του θρόνου, ισχυριζόμενοι ότι ήταν καρπός μιας από τις περιβόητες εξωσυζυγικές σχέσεις της μητέρας του. Ο ίδιος ο πατέρας του σε μια στιγμή παραφροσύνης τον όρισε διάδοχο του θρόνου του. Με τον θάνατο του πατέρα του, βασιλιά Καρόλου ΣΤ΄ η διαδοχή ήταν αμφίβολη αφού υπήρχαν τρεις διεκδικητές του θρόνου:
Βασιλιάς της Μπουρζ
Οι Άγγλοι εκείνη την εποχή είχαν υπό τον πλήρη έλεγχο τους ολόκληρη τη βόρεια Γαλλία, οπότε απαιτούσαν να έχουν πάνω της και βασιλικά δικαιώματα, εγκατέστησαν στη Νορμανδία μια τοπική αντιβασιλεία. Ο Κάρολος παρ' όλα αυτά αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον Άγγλο ανιψιό του ως βασιλιά, ζητώντας δικαιολογημένα τον τίτλο για τον εαυτό του. Τον Ιούλιο του 1421 έμαθε ότι ο Ερρίκος Ε΄ με έναν μεγάλο Αγγλικό στρατό ξεκινούσε επίθεση από το Μαντ-λα-Ζολί, εγκατέλειψε την πολιορκία του Σαρτρ για να τον αντιμετωπίσει. Πήγε νότια από τον Λίγηρα υπο την προστασία της Γιολάντας που ήταν γνωστή ως "η βασίλισσα των τεσσάρων βασιλείων". Παντρεύτηκε την κόρη της Μαρία του Ανζού (22 Απριλίου 1422), την είχε αρραβωνιαστεί τον Δεκέμβριο του 1413 σε μιά τελετή στο Παλάτι του Λούβρου. Ο Κάρολος Ζ΄ διεκδίκησε τον τίτλο του βασιλιά της Γαλλίας αλλά παρέμεινε στη Νότια Γαλλία, από φόβο δεν πραγματοποίησε καμιά εκστρατεία εναντίον των Άγγλων. Επέτρεπε έτσι στην Αγγλία με την απουσία του να ισχυροποιήσει τη δύναμη της στη βόρεια Γαλλία. Προσπάθησε να συγκεντρώσει δυνάμεις διοικώντας μια αυλή περιπλανώμενη στην Κοιλάδα του Λίγηρα. Πήρε τον ειρωνικό τίτλο του "βασιλιά της Μπουρζ" πέρα από τον τίτλο του Δελφίνου από το όνομα της πόλης που ζούσε τον περισσότερο καιρό. Σποραδικά μετακινήθηκε στην Ιβηρική με στόχο να εξασφαλίσει στρατιωτική βοήθεια σε μελλοντικές εκστρατείες στη βόρεια Γαλλία.
Η Ιωάννα της Λωρραίνης
Οι πολιτικές συνθήκες πήραν θεαματικά στροφή υπέρ των Γάλλων σε μια περίοδο που ο Δελφίνος βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση (1429), η Ορλεάνη βρισκόταν από τον Οκτώβριο του 1428 υπό πολιορκία. Ο Άγγλος αντιβασιλιάς Ιωάννης του Λάνκαστερ (θείος του Ερρίκου ΣΤ΄), προωθήθηκε προς το δουκάτο του Μπαρ που το κυβερνούσε ο Ρενέ, κουνιάδος του Καρόλου, με τους στρατιώτες του Καρόλου για άλλη μια φορά να τρομοκρατούνται. Τότε σε ένα μικρό χωριό, το Ντομρεμύ, στα σύνορα μεταξύ Λωρραίνης και Καμπανίας, μια έφηβη κοπέλα, η Ζαν ντ' Αρκ ή Ιωάννα της Λωρραίνης διακήρυξε ότι ήταν απεσταλμένη του θεού ζητώντας από τον Ρενέ στρατό και ενισχύσεις για τον δελφίνο Κάρολο. Ζήτησε από τον τοπικό διοικητή να μαζέψει προμήθειες και στρατό, ισχυρίστηκε ότι είδε ένα όραμα με Αγίους και αγγέλους που της ανέθεσαν τη θεία αποστολή. Εφοδιάστηκε από τον δούκα με ένα γράμμα και πέντε βετεράνους στρατιώτες, και κατευθύνθηκε στο Σινόν, τον τόπο διαμονής του Καρόλου, όπου έφτασε στις 10 Μαρτίου. Ο Κάρολος αμφέβαλλε αρχικά για την αξιοπιστία της κοπέλας που δεν είχε ξαναδεί. Για να τη δοκιμάσει πήγε να την υποδεχτεί με τα ρούχα ενός απλού αυλικού. Παρόλα αυτά η Ζαν τον αναγνώρισε αμέσως, λέγοντας του: "να έχεις μια γλυκιά ζωή αφέντη βασιλιά μου!". Ο Κάρολος πίστευσε πραγματικά ότι η κοπέλα ήταν απεσταλμένη του θεού, γέμισε εμπιστοσύνη και πίστη ότι θα ολοκληρωθούν τα σχέδια του.
Η τελική νίκη επί των Άγγλων
Μετά τη συνάντηση της με τον Κάρολο η Ιωάννα οδήγησε τον Μάρτιο του 1429 τις Γαλλικές δυνάμεις στην Ορλεάνη με μια ομάδα από σπουδαίους στρατηγούς. Οι Άγγλοι έλυσαν την πολιορκία (8 Μάϊου 1429), αυτό ήταν το πρώτο βήμα στη στροφή του πολέμου, κατόπιν γνώρισαν μεγάλη συντριβή στη "μάχη του Πατάι" (18 Ιουνίου 1429) και έχασαν τις μισές από τις δυνάμεις τους. Οι Άγγλοι δραπέτευσαν σε περιοχή ελεγχόμενη από Βουργουνδούς και ο Κάρολος στέφτηκε βασιλιάς στον Καθεδρικό ναό του Ρενς σαν Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας (17 Ιουλίου 1429). Ο Ιωάννης Β΄ του Λινύ με στρατεύματα από τη Βουργουνδία συνέλαβε την Ιωάννα στην Κομπιένη (24 Μάϊου 1430) και την παρέδωσε στους Άγγλους. Σε ένα δικαστήριο που ακολούθησε με επιφανείς Άγγλους κληρικούς όπως ο Πιέρ Κοσόν καταδικάστηκε σε θάνατο για μαγεία, κάηκε στον πάσσαλο (30 Μάϊου 1431). Η Ιωάννα της Λωρραίνης και η σύζυγος του Μαρία του Ανζού που τον βοήθησε μέσω των δυνάμεων της πεθεράς του Γιολάντας ήταν οι δύο γυναίκες που πρόσφεραν τις πολυτιμότερες υπηρεσίες στον Κάρολο, η μεγάλη αγάπη της ζωής του ήταν η ερωμένη του Αγνή Σορέλ. Ο Κάρολος Ζ΄ και ο δούκας της Βουργουνδίας Φίλιππος ο Αγαθός υπέγραψαν τη "Συνθήκη του Άρρας" (1435), με αυτή τα δύο αντίπαλα ξαδέλφια συμφιλιώθηκαν και αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν μαζί τους Άγγλους. Με τη Συνθήκη αυτή ο Κάρολος Ζ΄ πέτυχε τον βασικό του στόχο, να τον αναγνωρίσει όλη η οικογένεια του βασιλιά των Γάλλων και να ενώσει τη χώρα του. Μέσα σε δύο δεκαετίες ανακατέλαβε ολόκληρη τη Γαλλία από τους Άγγλους, εκτός από το βορειότερο σημείο, το ακρωτήρι του Καλαί.
Εμφύλιος με τον γιο του
Οι αστρολόγοι απάντησαν στον Λουδοβίκο, ότι ο πατέρας του θα πέθαινε σε δυόμισι χρόνια. Πραγματικά για δυόμισι χρόνια η κατάσταση της υγείας του βασιλιά χειροτέρευε, αλλά δεν πέθαινε, μένοντας ωστόσο κατάκοιτος. Μετά από δυόμισι χρόνια ένα νέο απόστημα, που άρχισε ολοένα να μεγαλώνει, εμφανίστηκε στο στόμα του. Τότε ο Κάρολος κατάλαβε ότι πλησιάζει το τέλος του και έκανε νέα έκκληση στον γιο του να έρθει. Ο ισχυρογνώμων και κακόβουλος προς τον πατέρα του διάδοχος, για άλλη μια φορά αρνήθηκε λέγοντας ότι θα επιστρέψει μόνο μετά τον θάνατο εκείνου. Τελικά το απόστημα μεγάλωσε, τόσο πολύ που ο Κάρολος δεν μπορούσε ούτε καν να μιλήσει και να φάει. Έτσι στις 22 Ιουλίου 1461 πέθανε από ασιτία, τάφηκε στη Βασιλική Σαιν-Ντενί. Η βασιλεία του Καρόλου Ζ΄ παρά το γεγονός ότι επισκιάζεται από τον μαρτυρικό θάνατο της Ιωάννας της Λωρραίνης θεωρείται θετική, ο Εκατονταετής Πόλεμος έληξε θετικά για τους Γάλλους κάτι που δεν κατάφεραν όλοι οι προκάτοχοι του. Ο Νικολό Μακιαβέλι ισχυρίζεται στα Χρονικά του ότι αν ο γιος του Λουδοβίκος ΙΑ΄ συνέχιζε την ίδια πολιτική η Γαλλία θα γινόταν ανίκητη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1422 την 2η εξαδέλφη του Μαρία του Ανζού, κόρη τού Λουδοβίκου Β΄, δούκα τού Ανζού, παιδιά του ήταν:
Από μη νόμιμες σχέσεις, είχε φυσικά τέκνα. Από την Αγνή Σορέλ:
Άλλη ερωμένη του ήταν η Αντουανέτ ντε Μαινιελαί, εξαδέλφη της Αγνής Σορέλ.
Μηχάνημα αυτόματης πώλησης
δεξιά|μικρογραφία| Μηχάνημα αυτόματης πώλησης σνακ που κατασκευάστηκε το 1952 μικρογραφία| Μηχανήματα αυτόματης πώλησης εφημερίδων στο [[Μόναχο, Γερμανία]] Ένα μηχάνημα αυτόματης πώλησης είναι ένα αυτοματοποιημένο μηχάνημα που διανέμει αντικείμενα όπως σνακ, ποτά, αναψυκτικά και τσιγάρα στους καταναλωτές αφού οι τελευταίοι εισάγουν μετρητά, πιστωτική κάρτα ή άλλους τρόπους πληρωμής στο μηχάνημα. Τα πρώτα σύγχρονα μηχανήματα αυτόματης πώλησης αναπτύχθηκαν στην Αγγλία στις αρχές της δεκαετίας του 1880 και διένεμαν καρτ ποστάλ.
Ιστορία
Η παλαιότερη γνωστή αναφορά σε μηχάνημα αυτόματης πώλησης βρίσκεται στο έργο του Ήρωα της Αλεξάνδρειας, ενός μηχανικού και μαθηματικού στη Ρωμαϊκή Αίγυπτο του πρώτου αιώνα μ.Χ. Το μηχάνημά του δεχόταν ένα νόμισμα και στη συνέχεια διένειμε αγιασμό. Όταν το νόμισμα εισαγόταν μέσα στο μηχάνημα, έπεφτε επάνω σε ένα ταψί συνδεδεμένο σε ένα μοχλό. Ο μοχλός άνοιγε μια βαλβίδα η οποία άφηνε λίγο νερό να ρέει προς τα έξω. Το τηγάνι συνέχιζε να γέρνει λόγω του βάρους του κέρματος, μέχρι που έπεφτε, οπότε ένα αντίβαρο πίεζε τον μοχλό και έκλεινε τη βαλβίδα.
Μηχανήματα που λειτουργούσαν με κέρματα που διένειμαν καπνό λειτουργούσαν ήδη από το 1615 στις ταβέρνες της Αγγλίας. Τα μηχανήματα ήταν φορητά και κατασκευασμένα από ορείχαλκο. Το 1822, ένας Άγγλος βιβλιοπώλης, ο Ρίτσαρντ Καρλάιλ, επινόησε μια μηχανή διανομής εφημερίδων για τη διάδοση απαγορευμένων έργων. Το 1867, απονεμήθηκε στον Σάιμον Ντέναμ το Βρετανικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας αρ. 706 για το μηχάνημα διανομής γραμματοσήμων του, το πρώτο πλήρως αυτόματο μηχάνημα αυτόματης πώλησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναψυκτικά Κατηγορία:Ζαχαροπλαστική Κατηγορία:Αρχαιοελληνική τεχνολογία Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τεχνολογία Κατηγορία:Αιγυπτιακές εφευρέσεις Κατηγορία:Ελληνιστική μηχανική
Banca Monte dei Paschi di Siena
Η Banca Monte dei Paschi di Siena S.p.A. γνωστή ως BMPS ή απλώς MPS, είναι μια ιταλική τράπεζα. Η ιστορία της ανάγεται σε ένα ενεχυροδανειστήριο που ιδρύθηκε το 1472, με την τράπεζα να ιδρύεται στη σημερινή της μορφή το 1624. Αποτελεί την παλαιότερη τράπεζα στον κόσμο και την πέμπτη μεγαλύτερη ιταλική εμπορική και λιανική τράπεζα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία του Μεσαίωνα Κατηγορία:Ιστορία της τραπεζικής
Λα Τρινιδάδ (Εστελί)
Η Λα Τρινιδάδ (ισπανικά: La Trinidad) είναι ένας από τους έξι δήμους του Διαμερίσματος Εστελί της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Λα Τρινιδάδ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Νικαράγουας Κατηγορία:Εστελί
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2011
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2011 ήταν η 56η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Πραγματοποιήθηκε στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας, μετά τη νίκη της Λένα στο διαγωνισμό του 2010 στο Όσλο της Νορβηγίας με το τραγούδι "Satellite". Ήταν η τρίτη φορά που η Γερμανία φιλοξένησε το διαγωνισμό (και η πρώτη μετά τη Γερμανική επανένωση), το είχε κάνει στο παρελθόν το και το  (και τα δύο στη Δυτική Γερμανία). Με τη διοργάνωση να αναλαμβάνουν η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) και οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς Arbeitsgemeinschaft Rundfunkanstalten Deutschland (ARD) και Norddeutscher Rundfunk (NDR), ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στο Esprit Arena και αποτελούνταν από δύο ημιτελικούς στις 10 και 12 Μαΐου και τον τελικό στις 14 Μαΐου 2011. Τις τρεις ζωντανές εκπομπές παρουσίασαν οι Άνκε Ενγκέλκε, Γιούντιτ Ράκερς και Στέφαν Ράαμπ.
Στο διαγωνισμό συμμετείχαν σαράντα τρεις χώρες, που ισούται με το ρεκόρ της έκδοσης του. Τέσσερις χώρες επέστρεψαν στο διαγωνισμό φέτος. Η επέστρεψε μετά την τελευταία συμμετοχή της το, η  επέστρεψε μετά την τελευταία συμμετοχή της το , ο  επέστρεψε μετά την πρώτη συμμετοχή του το 2008. Η επέστρεψε επίσης στο διαγωνισμό μετά την τελευταία συμμετοχή της δεκατέσσερα χρόνια νωρίτερα, το.
Νικήτρια χώρα αναδείχθηκε το Αζερμπαϊτζάν με το τραγούδι "Running Scared" από τους Ell & Nikki, γραμμένο από τους Stefan Örn, Sandra Bjurman και Iain James Farquharson. Αυτή ήταν η πρώτη νίκη του Αζερμπαϊτζάν στο διαγωνισμό, μετά από μόλις 4 χρόνια συμμετοχής, και η πρώτη νίκη για μία από τις χώρες του Νότιου Καυκάσου. Ήταν επίσης το πρώτο δίδυμο άνδρα-γυναίκας που κέρδισε το διαγωνισμό από το. Η Ιταλία, η Σουηδία, η Ουκρανία και η Δανία ολοκλήρωσαν την πρώτη πεντάδα. Εκτός από την Ιταλία, η μοναδική άλλη χώρα των "Μεγάλων Πέντε" που τερμάτισε στην πρώτη δεκάδα ήταν η Γερμανία, τερματίζοντας δέκατη. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο ακολούθησε λίγο πιο πίσω, τερματίζοντας ενδέκατο. Αυτή ήταν η πρώτη φορά μετά την επαναφορά των επιτροπών παράλληλα με την τηλεψηφοφορία το 2009, όπου ο νικητής δεν κατέλαβε την πρώτη θέση στις ψήφους των επιτροπών. Η Ιταλία ήταν ο νικητής της κριτικής επιτροπής, ενώ το Αζερμπαϊτζάν ήταν ο νικητής της τηλεψηφοφορίας.
Η μετάδοση του τελικού κέρδισε το βραβείο Rose d'Or (Χρυσό Ρόδο) για την καλύτερη ζωντανή κάλυψη εκδήλωσης.
Τοποθεσία
Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στο Ντίσελντορφ - την έβδομη μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας. Αυτός ήταν ο πρώτος διαγωνισμός που πραγματοποιήθηκε έξω από την πρωτεύουσα της διοργανώτριας χώρας μετά το διαγωνισμό του στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν επίσης ο πρώτος διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision που πραγματοποιήθηκε στη Γερμανία μετά την επανένωση της Γερμανίας, με τη Δυτική Γερμανία να είχε φιλοξενήσει στο παρελθόν το διαγωνισμό το 1957 και το 1983. Η Γερμανία ήταν επίσης το πρώτο μέλος των "Μεγάλων Πέντε" που φιλοξένησε τον Διαγωνισμό μετά την εφαρμογή του κανόνα το 2000 που επιτρέπει στους πέντε μεγαλύτερους χρηματοοικονομικούς υποστηρικτές της EBU - Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία και Ιταλία - να προκρίνονται αυτόματα στον τελικό παράλληλα με τον νικητή του προηγούμενου έτους.
Το Esprit Arena - ένα πολυλειτουργικό γήπεδο ποδοσφαίρου - φιλοξένησε το διαγωνισμό. Το γήπεδο απέκτησε μια περίοδο ενοικίασης έξι εβδομάδων, προκειμένου να επιτρέψει την πραγματοποίηση εργασιών κατασκευής και αποσυναρμολόγησης σε σχέση με τον διαγωνισμό. Το γήπεδο φιλοξένησε 38.000 θεατές κατά τη διάρκεια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Το Ντίσελντορφ προσέφερε 23.000 κρεβάτια ξενοδοχείου και 2.000 επιπλέον κρεβάτια στη γύρω περιοχή του Ντίσελντορφ και σε πλοία στον ποταμό Ρήνο.
Φάση υποβολής προσφορών
Υπήρξαν ανησυχίες σχετικά με την ιδέα προσφοράς του Βερολίνου, η οποία συνίστατο σε μια φουσκωτή σκηνή που θα χτιζόταν στην περιοχή υπόστεγων του Τέμπελχοφ. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων στη NDR αμφισβήτησαν την ικανότητα του χώρου να παρέχει πλεονεκτικές ακουστικές συνθήκες. Ο ομιλητής του Βερολίνου, Ρίτσαρντ Μενγκ, ούτε το επιβεβαίωσε ούτε το αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι "το απόρρητο σχετικά με τις έννοιες των προσφορών υποσχέθηκε στη NDR".
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2010, ανακοινώθηκε ότι ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Fortuna Ντίσελντορφ είχε υποβάλει αίτηση στην Deutsche Fußball Liga για άδεια μετακίνησης των εντός έδρας αγώνων του στο Paul-Janes-Stadion, εάν το Esprit Arena στο Ντίσελντορφ κέρδισε το διαγωνισμό τραγουδιού 2011. Αυτό το μήνυμα έδειξε ότι οι συνομιλίες με το Ντίσελντορφ για τη διοργάνωση του διαγωνισμού τραγουδιού στο Esprit Arena ήταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο. Ο σύλλογος αργότερα ανακοίνωσε στις 6 Οκτωβρίου 2010 ότι είχε λάβει άδεια να μετακινήσει τα παιχνίδια του εάν ήταν απαραίτητο.
Η εφημερίδα Neue Ruhr Zeitung ανέφερε στις 12 Δεκεμβρίου 2010 ότι ο Fortuna Ντίσελντορφ επρόκειτο να μεταφερθεί στο Paul-Janes-Stadion λόγω του διαγωνισμού. Ο χώρος εκπαίδευσης του Fortuna Ντίσελντορφ δίπλα στο Esprit Arena θα ήταν εξοπλισμένος με κινητά περίπτερα από έναν ελβετικό ειδικό κατασκευαστή εκδηλώσεων, τον Nussli Group, δημιουργώντας 20.000 επιπλέον θέσεις. Αυτή η απόφαση ελήφθη επειδή το Arena Sportpark Ντίσελντορφ κατέχει καλύτερα λογιστικά προσόντα.
Στις 2 Οκτωβρίου 2010, η εφημερίδα Hamburger Abendblatt ανακοίνωσε ότι το Αμβούργο δεν θα μπορούσε να φιλοξενήσει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού του 2011, επειδή η πόλη δεν μπορούσε πλέον να πληροί τις απαιτούμενες οικονομικές προϋποθέσεις.
Επιλογή πόλης και χώρου διεξαγωγής
Στις 12 Οκτωβρίου 2010, ο γερμανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Norddeutscher Rundfunk (NDR) ανακοίνωσε ότι η Esprit Arena στο Ντίσελντορφ είχε επιλεγεί ως χώρος διοργάνωσης για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2011.
Υπόμνημα
Χώρος διεξαγωγής
Μορφή
Οι τέσσερις χώρες που είναι μέλη των "Μεγάλων Τεσσάρων", μαζί με την διοργανώτρια χώρα του διαγωνισμού, προκρίνονται αυτόματα στον τελικό. Δεδομένου ότι η Γερμανία ήταν και μέλος των "Μεγάλων Τεσσάρων" και ο διοργανωτής του διαγωνισμού του 2011, υπήρχε μια κενή θέση στον τελικό. Σε μια συνάντηση της Ομάδας Αναφοράς στο Βελιγράδι αποφασίστηκε ότι οι ισχύοντες κανόνες θα παραμείνουν σε ισχύ και ότι ο αριθμός των συμμετεχόντων στον τελικό θα μειωνόταν απλώς από είκοσι πέντε σε είκοσι τέσσερις. Στις 31 Δεκεμβρίου 2010, η επίσημη λίστα συμμετοχής δημοσιεύτηκε από την EBU, η οποία όριζε ότι με την επιστροφή της Ιταλίας στο διαγωνισμό, αυτό το έθνος θα γίνει μέλος των "Μεγάλων Τεσσάρων" και θα γινόταν οι "Μεγάλες Πέντε". Αυτή η αλλαγή επέτρεψε στην Ιταλία την αυτόματη πρόκριση στους τελικούς, μαζί με τη Γαλλία, την Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη διοργανώτρια Γερμανία, αποκαθιστώντας τον αριθμό των συμμετεχόντων στον τελικό σε είκοσι πέντε έθνη.
Στις 30 Αυγούστου 2010 ανακοινώθηκε ότι ο Σβάντε Στοκσέλιους, Εκτελεστικός Επόπτης του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, θα αποχωρήσει από τη θέση του στις 31 Δεκεμβρίου 2010. Στις 26 Νοεμβρίου 2010, η EBU ανέφερε ότι ο Γιο Όλα Σαντ θα ήταν ο νέος Εκτελεστικός Επόπτης του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision.
Κλήρωση κατανομής στους ημιτελικούς
Η κλήρωση για τον προσδιορισμό των σειρών εμφάνισης στους ημιτελικούς πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2011. Όλες οι συμμετέχουσες χώρες, εξαιρουμένων των αυτόματων φιναλίστ χωρίστηκαν σε έξι δοχεία, με βάση το ιστορικό των ψήφων αυτών των χωρών τα προηγούμενα χρόνια. Από αυτά τα δοχεία, οι μισοί (ή όσο το δυνατόν πλησιέστεροι στο μισό) διαγωνίστηκαν στον πρώτο ημιτελικό στις 10 Μαΐου 2011. Οι άλλοι μισοί σε αυτό το συγκεκριμένο δοχείο αγωνίστηκαν στον δεύτερο ημιτελικό στις 12 Μαΐου 2011. Αυτή η κλήρωση έδρασε επίσης ως σειρά εμφάνισης, προκειμένου οι αντιπροσωπείες από τις χώρες να γνωρίζουν πότε θα ξεκινήσουν οι πρόβες τους και να καθορίσουν σε ποιο ημιτελικό θα επιτρέπεται στους ψηφοφόρους να ψηφίσουν. Η κλήρωση καθόρισε επίσης σε ποιον από τους ημιτελικούς οι αυτόματοι φιναλίστ θα μπορούσαν να ψηφίσουν.
Ο ισραηλινός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός IBA ζήτησε να συμμετάσχει στον δεύτερο ημιτελικό, παρά στον πρώτο ημιτελικό που τραβήχτηκε στην κλήρωση, λόγω της Ημέρας Μνήμης του Ισραήλ που συμπίπτει με τον πρώτο ημιτελικό. Ο γερμανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός NDR ζήτησε επίσης να του επιτραπεί να ψηφίσει στο δεύτερο ημιτελικό για λόγους προγραμματισμού.
Γραφικός σχεδιασμός
Ο σχεδιασμός του διαγωνισμού δημιουργήθηκε γύρω από το σύνθημα "Feel your heart beat"/"Νιώσε την καρδιά σου να χτυπά", με το λογότυπο και τα γραφικά στην οθόνη που σχεδιάστηκαν από την Turquoise Branding. Η καρτ ποστάλ που παρουσίαζε κάθε παράσταση περιελάμβανε το λογότυπο στα χρώματα της χώρας εκτέλεσης (π.χ. το Ηνωμένο Βασίλειο με κόκκινο, λευκό και μπλε). Στη συνέχεια, ένα γερμανικό μέρος εμφανίστηκε σε μια εικόνα που μοιάζει με παιχνίδι χρησιμοποιώντας φωτογραφία κλίσης και έγινε μια ιστορία εκεί, των οποίων οι κύριοι χαρακτήρες ήταν άνθρωποι που ζούσαν στη Γερμανία ή τουρίστες από αυτήν τη χώρα. Το σύνθημα του διαγωνισμού, "Feel your heart beat", στη συνέχεια εμφανίστηκε ή ειπώθηκε στην εθνική ή μητρική γλώσσα της χώρας. Για παράδειγμα, στην πρώτη καρτ ποστάλ που εμφανίζεται (της Πολωνίας), ο φίλος ρίχνει ένα κομμάτι χαρτί. Στη συνέχεια, η κάμερα σβήνει στο χαρτί, για να δείξει την πολωνική φράση "Poczuj bicie serca" χειρόγραφη πάνω της. Στη δεύτερη καρτ ποστάλ που εμφανίζεται (της Νορβηγίας), ένας ορειβάτης από τη Νορβηγία ανεβαίνει στην κορυφή ενός βουνού και φωνάζει τη νορβηγική φράση "Kjenn ditt hjerte slå.". Στη συνέχεια, η καρδιά εμφανίστηκε για άλλη μια φορά, και η σκηνή και το πλήθος μπορούσαν να φανούν, με ήχους καρδιακού παλμού και ροζ φώτα να παλίζουν σε ρυθμό με τον καρδιακό παλμό, πριν ξεκινήσει η παράσταση.
Τα κύρια χρώματα των γραμματοκιβωτίων ήταν μαύρο και ροζ. Ο πίνακας αποτελεσμάτων έδειξε έναν εκπρόσωπο της χώρας να δίνει τις ψήφους του στα δεξιά, ενώ δείχνει έναν πίνακα αποτελεσμάτων στα αριστερά. Οι μεγάλοι βαθμοί (8, 10 και 12) επισημάνθηκαν με ροζ χρώμα, οι μικρότεροι βαθμοί (1-7) ήταν μοβ. Αυτός ο σχεδιασμός του πίνακα αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε ξανά το επόμενο έτος, με μικρές αλλαγές, όπως οι μεγάλοι βαθμοί να εμφανίζονται προοδευτικά μεγαλύτεροι σε μέγεθος σε σύγκριση με τους μικρότερους βαθμούς και τα επισημασμένα χρώματα άλλαξαν για να ταιριάζουν με το θέμα του 2012, "Light your fire!"/"Ανάψτε τη φωτιά σας!".
Εθνικός ραδιοτηλεοπτικός διοργανωτής
Το ARD, μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης για τη μετάδοση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision στη Γερμανία, είναι από κοινού οργανισμός των περιφερειακών δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών φορέων της Γερμανίας. Το ARD έχει 10 μέλη. Οι χώροι που εξετάστηκαν βρίσκονται στις περιοχές τριών διαφορετικών μελών: το Βερολίνο βρίσκεται στην περιοχή μελών του Rundfunk Berlin-Brandenburg (RBB), το Αμβούργο και το Αννόβερο στην περιοχή Norddeutscher Rundfunk (NDR) και το Ντίσελντορφ εντός της περιοχής εκπομπής του Westdeutscher Rundfunk (WDR). Ενώ το NDR ήταν υπεύθυνο για τη μετάδοση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision τα τελευταία χρόνια, όταν ο τελικός έλαβε χώρα σε άλλες χώρες, το οικονομικό πεδίο εφαρμογής των τριών ραδιοτηλεοπτικών φορέων φάνηκε να έχει καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία υποβολής αιτήσεων για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2011. Το Tagesspiegel ανέφερε στις 7 Οκτωβρίου 2010 ότι το κόστος για τη διοργάνωση αυτής της εκδήλωσης οδήγησε σε μια τεταμένη συζήτηση σχετικά με την απαραίτητη εξοικονόμηση σε άλλα περιεχόμενα του προγράμματος από τους τρεις ραδιοτηλεοπτικούς φορείς.
Παρουσιαστές
Στις 16 Δεκεμβρίου 2010, το NDR ανακοίνωσε ότι οι Άνκε Ενγκέλκε, Γιούντιτ Ράκερς και Στέφαν Ράαμπ θα ήταν οι παρουσιαστές του διαγωνισμού. Ήταν η τρίτη φορά που τρεις άνθρωποι θα παρουσίαζαν το διαγωνισμό, μετά το και το. Ο Ράαμπ είναι κυρίως γνωστός ως ο Γερμανός εκπρόσωπος στο διαγωνισμό του με το τραγούδι "Wadde hadde dudde da?", με την Ενγκέλκε να είναι ηθοποιός και κωμικός και τη Ράκερς να είναι δημοσιογράφος και τηλεοπτική παρουσιάστρια.
Ιδέα εκδήλωσης και πώληση εισιτηρίων
Στις 13 Οκτωβρίου 2010, ο Thomas Schreiber, συντονιστής του ARD, περιέγραψε λεπτομέρειες σχετικά με την ιδέα της εκδήλωσης του Ντίσελντορφ. Το Esprit Arena έπρεπε να χωριστεί σε δύο μέρη χωριστά μεταξύ τους. Από τη μία πλευρά του σταδίου θα εγκατασταθεί η σκηνή, ενώ η άλλη θα λειτουργεί ως "γκαρνταρόμπα" για τις αποστολές των καλλιτεχνών. Μια αθλητική αρένα δίπλα στο Esprit Arena θα λειτουργούσε ως κέντρο Τύπου για την εκδήλωση. Το Esprit Arena προσέφερε άνετα καθίσματα σχετικά κοντά στη σκηνή που δημιούργησε μια ατμόσφαιρα σε αρένα εσωτερικών εκδηλώσεων παρά μια ατμόσφαιρα ποδοσφαίρου-γηπέδου. Υπήρχαν σχέδια που θα επέτρεπαν στο κοινό την ευκαιρία να παρακολουθήσει τις πρόβες. Συνολικά, τα εισιτήρια πωλήθηκαν για επτά παραστάσεις (τον τελικό, δύο ημιτελικούς και τέσσερις πρόβες).
Είπε επίσης σε αυτή τη συνέντευξη ότι τα εισιτήρια για την εκδήλωση ήταν πιθανό να πωληθούν "εντός των επόμενων τεσσάρων εβδομάδων" (μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου 2010). Το NDR είχε ήδη ανοίξει ένα e-mail-newsletter προεγγραφής στον ιστότοπό της για όλα τα άτομα που ενδιαφέρονται για εισιτήρια για την εκδήλωση.
Τα εισιτήρια για τους ημιτελικούς πωλήθηκαν στα μέσα Ιανουαρίου, όταν ήταν γνωστό ποιες χώρες θα συμμετάσχουν σε κάθε ημιτελικό.