cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδρέας Ίσκος
Βιογραφία
Το 1829, εκλέχτηκε πληρεξούσιος στη Δ' Εθνοσυνέλευση. Πέθανε στο Αιτωλικό το 1857 και τάφηκε στο Μεσολόγγι.
Ο Ανδρέας Ίσκος είχε πολλά παιδιά (Γεώργιος, Νίκος, Θανάσης, Αλεξάνδρα, Μαρία Ελένη και Ευθυμία). Αδελφός του ήταν ο Ιωάννης Ίσκος, που έλαβε μέρος σε πολλές μάχες κατά την επανάσταση. Συγγενής του ήταν και ο Χρόνης Ίσκος, που πολεμώντας τους Τούρκους έχασε το ένα του χέρι. Ο Χρόνης έχασε τη ζωή του κατά την Έξοδο του Μεσολογγίου.
Προεπαναστατικά χρόνια
Υπηρέτησε στην αυλή του Αλή πασά και έλαβε μέρος με άλλους Έλληνες στην εκστρατεία του μπέη Ομέρ Βρυώνη κατά του πασά του Μπερατίου. Συνέπραξε μαζί με άλλους οπλαρχηγούς με τον Αλή το 1820 και του ανατέθηκε η ενίσχυση της φρουράς των Αγράφων.
Τρίτο έτος της Επανάστασης
Μαζί με τον δεσπότη Πορφύριο, τον Βαλτινό και τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη πήγε στον Κάλαμο, για να συναντήσουν τον Βαρνακιώτη και να τον μεταπείσουν προκειμένου να επανέλθει στο ελληνικό στρατόπεδο, αλλά απέτυχαν. Ο Αναγνώστης Καραγιάννης προσπαθεί να προσελκύσει τους Βαλτινούς για να πάρει την καπετανία. Οι Βαλτινοί όμως δεν τον ακολούθησαν και δέχτηκαν τον Ίσκο ως καπετάνιο τους. Ακολούθησαν ανταγωνισμοί και αντιζηλίες των οπλαρχηγών, στις οποίες αναμείχθηκε και ο Ίσκος. Φιλοξένησε στο Βάλτο τον θείο των Μπουκουβαλαίων, Γιαννάκη Μπουκουβάλα, που τον είχε διώξει ο Καραϊσκάκης, κάτι που θύμωσε πολύ τον τελευταίο, γιατί όχι μόνο ο Ίσκος πήγε με τον Ράγκο εναντίον του, αλλά φιλοξενούσε και τον αντίπαλό του. Είναι η πρώτη φορά που ο Ίσκος και ο Καραϊσκάκης χαλάνε τη σχέση τους, έστω και προσωρινά. Το θέμα των αντιζηλιών των καπεταναίων αντιμετωπίσθηκε από την κυβέρνηση με αθρόες προαγωγές στις 5, 12, 15 και 16 Ιουνίου σε στρατηγούς των Ανδρέα Ίσκου, Γιολδάση, Τσόγκα, Μακρή, Πεσλή, Καραϊσκάκη, Ράγκου, Σιαδήμα, Γρίβα, Ζυγούρη Τζαβέλα, Βλαχόπουλου και Γριβογιώργου. <pre style="white-space: pre-wrap; white-space: -moz-pre-wrap; white-space: -pre-wrap; white-space: -o-pre-wrap; word-wrap: break-word;"> Αριθμ. 99                ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ Προς τον εκλαμπρότατον Πρόεδρον του Εκτελεστικού. Εν τη σημερινή συνελεύσει ανεγνώσθη το προβούλευμα του Εκτελεστικού υπ’ αριθμ. 1373, ενώ προβάλλει τον κ. Ανδρέαν Ίσκον,................................................ εις προβιβασμόν στρατηγίας ομοφώνως ενέκρινε και το Βουλευτικόν τους ανωτέρω προβιβασμούς. Τη 5 Ιουνίου 1823 εν Τριπολιτσά Ο Αντιπρόεδρος του Βουλευτικού   	   Ο α΄ Γραμματέας Βρεσθένης Θεοδώρητος			  Ιω. Σκανδαλίδης Όταν ο Μουστάης πασάς και ο Βρυώνης εκστρατεύουν εναντίον της Στερεάς, η ανάγκη για ενότητα των Ελλήνων είναι επιτακτική. Ο Ίσκος επιμένει για την αποκατάσταση του Βαρνακιώτη και την ένταξή του στο ελληνικό στρατόπεδο. Η προσπάθεια όμως για αποκατάσταση του φίλου του δεν έφερε αποτέλεσμα. Στη σύσκεψη που έγινε στα Κερασοβίτικα Καλύβια, αρχές Ιουλίου, υπό την ηγεσία του γενικού έπαρχου Δυτικής Στερεάς, Κων/νου Μεταξά, αποφασίστηκε ο Ίσκος με τον Ράγκο να πιάσουν το Μακρυνόρος, ο Μακρής τη Λάσπη και ο Τσόγκας τη Βόνιτσα, για να αποκρούσουν τον Βρυώνη. Αρχές Αυγούστου δέχονται νέες προτάσεις του Βρυώνη μέσω του απεσταλμένου του, Γιαννάκη Στράτου, για «προσκύνημα». Τα είχε κυρίως με τον Ίσκο που καταπάτησε τη συμφωνία και δεν τον ακολούθησε μετά την πολιορκία του Μεσολογγίου. Ο Ίσκος και οι Βαλτινοί στη νέα πρόσκληση του εχθρού αποφάσισαν να κάμουν το χρέος τους. Ο θάνατος του Μπότσαρη διχάζει πάλι τους καπεταναίους για την αρχηγία. Οι Ίσκος και Ράγκος πληροφορούν τον Μεταξά ότι με τις λιγοστές δυνάμεις που διαθέτουν δε θα μπορέσουν να σταματήσουν τον εχθρό. Ο Βρυώνης περνά το αφύλακτο Μακρυνόρος και στρατοπεδεύει στη Λεπενού. Ο Μεταξάς τούς διατάζει να πιάσουν θέσεις έξω από το Μεσολόγγι. Ο Ίσκος όμως για άγνωστους λόγους δε βρέθηκε στο Μεσολόγγι. Στα μέσα Οκτωβρίου «ησυχάζει» στον Κάλαμο.
Τέταρτο έτος της Επανάστασης
Οι Τούρκοι ετοιμάζονταν για νέα εκστρατεία. Τον Ιούνιο μαθαίνουν στο Μεσολόγγι πως ο Βρυώνης με χιλιάδες άνδρες ήταν έτοιμος να εισβάλει στην περιοχή. Οι πασάδες Γιουσούφ και Αλμπάς με 7.000 στρατό στα ανατολικά ξεκίνησαν για να επιτεθούν στα Σάλωνα. Στους οπλαρχηγούς που διατάχθηκαν να αναχαιτίσουν τον εχθρό ήταν και ο Ίσκος, ο οποίος στις 19 Ιουνίου ταμπουρώθηκε στο Γιδοβούνι {Λαμία}. Μετά την επιτυχή απομάκρυνση των Τούρκων επέστρεψε στο Βάλτο για την οργάνωση της άμυνας στη σχεδιαζόμενη κάθοδο του Βρυώνη. Αρχές Ιουλίου γράφει στον Μαυροκορδάτο <pre style="white-space: pre-wrap; white-space: -moz-pre-wrap; white-space: -pre-wrap; white-space: -o-pre-wrap; word-wrap: break-word;">
«Εκλαμπρότατε πρίγκηψ (Α.Μαυροκορδάτε εις Ξηρόμερον)
Σε ειδοποιώ ότι και εχθές με άλλην μου γραφήν σε εφανέρωσα τον ερχομόν του Ομέρ πασά οπού με οκτώ χιλιάδας ασκέρι ήλθεν εις Ιωάννινα και έρριξε το ορδί του ανάμεσα Πέτα και Κομπότι, ο οποίος έχει απόφασιν δια κίνημα και να ρίξη ορδί εδώ εις Βάλτον. Όθεν εκλαμπρότατε, να μας καταφθάσης με τζεπχανέν, ότι είμεθα τελείως άδειοι. Ομοίως ...ο κόσμος, από τον απερασμένον φόβον του εχθρού, είναι διασκορπισμένος ακόμα και δια τούτο να μην μας αφήσης άδειους από ασκέρι τζεπχανέ, και ιστεράν και μην τα στοχασθής διαφορετικά, ότι είναι βεβαιότατον και μένω. Τη 4 Ιουλίου 1824   Εις τους ορισμούς σας Βάλτος Ανδρέας Καραΐσκου». και αυτός ανήσυχος για τις κινήσεις του εχθρού συμμερίζεται τους φόβους του Ίσκου και υπόσχεται να του στείλει σημαντική δύναμη στο Μακρυνόρος . Οι Τούρκοι όμως δεν περίμεναν. Και ένα βράδυ εκείνες τις μέρες γράφει ειρωνικά ο Αναγνώστης Καραγιάννης στον Μαυροκορδάτο . Ο Ίσκος τότε γράφει στον Μαυροκορδάτο σχετικά με όσους τον κατηγορούν, νιώθοντας την ανάγκη να απολογηθεί. Αποφασίζεται ο Ανδρέας με το σώμα του να παραμείνει στο Βάλτο. Ίσκος, Ράγκος και Καραγιάννης ρίχτηκαν κατά των Τούρκων στην Αγραπιδιά, χωρίς αποτέλεσμα. Ο Ράγκος απέδωσε την αποτυχία στον Ίσκο και ο Ίσκος, που κινδύνευσε στη μάχη, στον Ράγκο. Ο Μαυροκορδάτος προσπάθησε να τους συμφιλιώσει, διορίζοντας και τους δύο στην εκστρατεία εναντίον της Άρτας. Έστειλε από το Μεσολόγγι τροφές και άλλα αναγκαία. Δεν τα κατάφερε και οι Βαλτινοί καπεταναίοι δεν ξεκίνησαν μαζί. Ο Ίσκος αναχώρησε με καθυστέρηση δύο ημερών. Το σχέδιο του Φαναριώτη πολιτικού ήταν να ενωθούν τα σώματα των στρατηγών Ίσκου, Ράγκου, Στουρνάρη, για να απωθήσουν τις όποιες τουρκικές δυνάμεις βρίσκονταν γύρω από την Αμφιλοχία και βορειότερα, ώστε να αρχίσουν συστηματικά την πολιορκία της Άρτας. Αυτό προϋπόθετε ομόνοια και εμπιστοσύνη ανάμεσα στους πρωτεργάτες. Οι αντιζηλίες και οι καχυποψίες όμως εξακολουθούσαν. Ο Ράγκος και ο Στουρνάρης διατυπώνουν στον Μαυροκορδάτο τις αμφιβολίες τους για τα φρονήματα του Ίσκου. Με τη συνεχιζόμενη και αγεφύρωτη αντιπάθεια Ίσκου και Ράγκου ασχολήθηκε και η κυβέρνηση. Ο Οκτώβριος πέρασε με τις συνηθισμένες μικροσυμπλοκές και με την απροθυμία για πόλεμο.
Πέμπτο έτος της Επανάστασης
Ο Κιουταχής ετοιμαζόταν να εισβάλει στη Στερεά. Κύριος στόχος του ήταν να πάρει πρώτα το Μεσολόγγι και ύστερα να εκκαθαρίσει την κεντρική Ελλάδα. Στις 7 Μαρτίου η τοπική διοίκηση με προκήρυξη καλούσε στα όπλα όλους τους κατοίκους της δυτικής Στερεάς. Η κυβέρνηση στο Ναύπλιο διόρισε αρχηγό της άμυνας στο Μακρυνόρος τον Ίσκο, και τον διέταξε να πάει στη θέση του. Έως τις αρχές Μαρτίου ήταν στο Ναύπλιο. Στις 10 του μήνα φτάνει στη Γαστούνη και από εκεί στις 12 πέρασε στο Μεσολόγγι. Ξεκινά για το Βάλτο στις 19 ή 20 Μαρτίου, γιατί στις 20 ήταν στη Λεπενού. Εκείνη τη μέρα έγινε επίθεση μικρής τουρκικής δύναμης στο Μακρυνόρος. Κίνησε από τη Λεπενού, για να οργανώσει την άμυνα στα στενά, όπου οι οπλαρχηγοί μπροστά στην πολυάριθμη εχθρική δύναμη άρχισαν να κάνουν πίσω. Ο καπετάνιος, όταν έφτασε και είδε από κοντά τα συμβαίνοντα, ενημέρωσε την τοπική διοίκηση στο Μεσολόγγι. Η εφημερίδα του Μεσολογγίου «Ελληνικά Χρονικά» σχολιάζει την επιστολή, δημοσιεύοντάς τη.
Ουσιαστικά το έργο του καπετάνιου μπροστά στην κατάσταση που βρήκε, ήταν να καθυστερήσει όσο γινόταν την κάθοδο του εχθρού, για να προλάβουν να φύγουν και να κρυφτούν οι κάτοικοι. Βρίσκεται πάλι στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι από τον Κιουταχή. Ενώ αρχικά θεωρεί πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα και πως πρέπει να συμφωνήσουν με τον Κιουταχή, το επόμενο πρωί είπε πως το Μεσολόγγι πρέπει να κρατηθεί έως τον τελευταίο πολεμιστή και το τελευταίο βόλι. Το όνομά του πάλι αναμείχθηκε σε σχέδια, αποστασίες, συνεργασίες με τους Τούρκους και κινήματα, και γι' αυτό μέσω επιστολής του διαβεβαιώνει τον Μαυροκορδάτο για την πίστη του. Ο Μαυροκορδάτος ασχολήθηκε με τα φρονήματα του Ίσκου, και αιτία για να ξεκινήσουν οι αμφιβολίες και οι υποψίες ήταν οι συκοφαντίες των Τσόγκα και Ράγκου, που ήθελαν με αυτόν τον τρόπο να δικαιολογήσουν τη λιποταξία τους. Μέσα στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι όμως, παρόλο που είχε χαλαρώσει ο αποκλεισμός των Τούρκων από τις συνεχείς νεροποντές που τους είχαν ακινητοποιήσει, αρχίζει να παρατηρείται έλλειψη τροφίμων. Ο Ίσκος εξελέγη στην επταμελή στρατιωτική επιτροπή προς διευθέτηση του προβλήματος. Οι ενισχύσεις που έφερε ο Μιαούλης (τροφές και πολεμοφόδια) δεν κράτησαν πολύ. Ο Ίσκος αναφέρει τα εξής στη Διοίκηση στις 25 Δεκεμβρίου:.
Έβδομο και όγδοο έτος της Επανάστασης
Στα μέσα Μαρτίου του 1827, οι ελάχιστες τουρκικές δυνάμεις κατέχουν μόνο τη Βόνιτσα, το Μεσολόγγι και τη Ναύπακτο. Έμεναν κλεισμένες στα κάστρα και το μόνο που τους έδινε θάρρος ήταν η στάση του Ίσκου, όπως αναφέρει και ο Ράγκος σε επιστολή του στον Κολοκοτρώνη. Όταν αργότερα αρχιστράτηγος αναλαμβάνει ο Ρίτσαρντ Τσωρτς και ετοιμάζει εκστρατεία στη δυτική Στερεά, ο Ίσκος μαζί με τον Βαρνακιώτη, τον Κοντογιάννη, τον Μπακόλα και τον Στάικο βρίσκονται με το μέρος των Τούρκων, οι οποίοι φοβισμένοι, προκειμένου να τους συγκρατήσουν έβαλαν τον μητροπολίτη της Άρτας Νεόφυτο Δ΄ και τους έγραψε να μείνουν «πιστοί ραγιάδες». Όταν στις 29.02.1828 ο Βαρνακιώτης εγκατέλειψε τους Τούρκους, ο Ίσκος επικοινώνησε με τον Τσωρτς στις 12 Μαρτίου και του υποσχέθηκε πως θα επιστρέψει και αυτός. Στα τέλη Ιουνίου που ο Καποδίστριας ήρθε στη δυτική Ελλάδα, έστειλε άνθρωπο του να τον διαβεβαιώσει πως θα προσχωρήσει στις ελληνικές δυνάμεις. Ο Ίσκος επιθυμούσε να μάθει αν ο Βάλτος θα συμπεριλαμβανόταν στο νέο ελληνικό κράτος και αν ο ίδιος θα είχε κάποιες προσωπικές εγγυήσεις, έχοντας κατά νου τη στρατιωτική του σταδιοδρομία και επιδιώκοντας μια θέση χιλίαρχου στη νέα στρατιωτική οργάνωση υπό τον Καποδίστρια. Ο Κυβερνήτης αποδέχεται τη συνεργασία του και του απευθύνει τιμητικότατη επιστολή στις 3 Οκτωβρίου. Το μεγάλο ενδιαφέρον βέβαια και η μεροληψία για τον Ίσκο εξηγείται από το γεγονός ότι ο καπετάνιος κρατούσε τη σπουδαία για τους Έλληνες θέση του Μακρυνόρους, όπως επιβεβαιώνεται και από την επιστολή που έστειλε ο κυβερνήτης στον Τσωρτς. Βέβαια ο Ίσκος τους ταλαιπώρησε πολύ, γιατί πέρα από τη νευραλγική θέση που κατείχε στο Μακρυνόρος είχε και μεγάλη επιρροή στους άλλους "προσκυνημένους". Γι' αυτό ο Τσωρτς στις 25 Νοεμβρίου αποβιβάστηκε στο Κορακονήσι με σκοπό να διαπιστώσει την κατάσταση που επικρατούσε στην απέναντι ακτή του Αμβρακικού και να συναντηθεί με τον Ίσκο, όπως είχαν συνεννοηθεί. Ήταν αποφασισμένος να τον αναγκάσει να πάρει ξεκάθαρη θέση ως εχθρός ή ως φίλος, γιατί δεν μπορούσε πια να τον εμπιστευτεί, καθώς φημολογούνταν πως ο ερχομός ισχυρών εχθρικών δυνάμεων που είχαν εμφανιστεί στο Καρπενήσι οφειλόταν σε δική του πρόσκληση. Ο Ίσκος δεν πήγε να τον συναντήσει, αλλά ούτε και τον κυβερνήτη που τον είχε καλέσει στο Ναύπλιο, για να συζητήσουν, εξακολουθώντας να θέτει τους δικούς του όρους.
1829 - 1833
Με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου συμπεριλαμβάνεται η Αιτωλοακαρνανία στο νέο κράτος, έως ένα σημείο στα βόρεια σύνορα της γραμμής Παγασητικού-Αμβρακικού. Η πτώση του φρουρίου της Βόνιτσας δεν άργησε να επιφέρει και την παράδοση των στενών του Μακρυνόρους. Τη νύχτα της 13ης Μαρτίου, 700 άνδρες υπό τις διαταγές των χιλίαρχων Τσέλιου και Ζέρβα αποβιβάσθηκαν σε διάφορα σημεία των στενών και κυρίως στο Μενίδι, χωρίς οι Τούρκοι να τους αντιληφθούν. Μαζί τους ενώθηκαν τα τμήματα του Ίσκου και άλλων καπεταναίων του Βάλτου που βρίσκονταν εκεί. Πήγε και ο Τσωρτς στο Μακρυνόρος, ζητώντας από τον Καποδίστρια να στείλουν ενισχύσεις. Λίγες ημέρες αργότερα κυριεύτηκε το κυριότερο οχύρωμα του Μακρυνόρους, όπου αιχμαλωτίστηκαν 300 Τούρκοι. Η κατάληψη του επίκαιρου αυτού σημείου από τις ελληνικές δυνάμεις σήμανε την αρχή του τέλους του πολέμου στη δυτική Στερεά. Στις 26 Μαρτίου ο Ίσκος ύψωσε την ελληνική σημαία στον Κραβασαρά, ενώ με την παράδοση του Αιτωλικού και του Μεσολογγίου στις 3 Μαΐου ο αγώνας ολοκληρώθηκε. Στη νέα κατάσταση ο καπετάνιος ζητά τη θέση του. Με τον ερχομό του νέου χρόνου η κυβέρνηση ενέταξε τον Ίσκο στον ελληνικό στρατό. Η προαγωγή του σε χιλίαρχο έγινε από τον Αυγουστίνο Καποδίστρια. Στις 14 Φεβρουαρίου ο προσωρινός διοικητής των επαρχιών Βάλτου και Βλοχού Μάριος Δεμιράλης δίνει γραπτή άδεια στον χιλίαρχο Ίσκο. Στο στρατιωτικό Δικαστήριο της Δυτικής Ελλάδος που συστήθηκε στο Μεσολόγγι με πρόεδρο τον Βαρνακιώτη, ο χιλίαρχος Ίσκος διορίστηκε μέλος. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια το Σεπτέμβριο του 1831, μη νιώθοντας σιγουριά με τον Αυγουστίνο, συνεννοήθηκε με τον Μαγγίνα να παρουσιαστούν στη Συνέλευση στο Άργος υπέρ του Κωλέττη. Η εκλογή όμως του Αυγουστίνου ως προέδρου της ελληνικής κυβέρνησης φέρνει χάσμα και συγκρούσεις. Ο Ίσκος στάλθηκε εκ μέρους της αντιπολίτευσης για συνδιαλλαγή. Προτείνουν λόγω έλλειψης πολεμοφοδίων και της πίεσης των κυβερνητικών στρατευμάτων να αποχωρήσουν ασφαλείς για τη Στερεά. Ο Αυγουστίνος το δέχτηκε. Αποχωρούν στις 12 Δεκεμβρίου. Το 1832 συγκρούεται με κυβερνητικές δυνάμεις. Αργότερα πάλι με τον Κωλέττη θριαμβεύει σε μάχη και εισβάλλει στο Ναύπλιο, όταν η Ε΄ Εθνική Συνέλευση ανακήρυξε τον Αυγουστίνο αντιβασιλιά. Συμμετέχει πάλι ως πληρεξούσιος του Βάλτου σε συνέλευση στο Άργος τον Ιούλιο, όπου με το Β΄ Ψήφισμά της αναγνωρίζεται και επικυρώνεται η εκλογή του Όθωνα. Το Σεπτέμβριο επιστρέφει στην επαρχία του, η οποία εδώ και καιρό είναι παραδομένη στη ληστεία, τη βία, την ανταρσία και τις καταχρήσεις. Με το διορισμό του Μαγγίνα ως επιτρόπου ξεκινούν εμφύλιες τοπικές συγκρούσεις. Συγκροτείται στρατιωτική επιτροπή από αξιωματικούς προσκείμενους σε αυτόν και ο Ίσκος ορίζεται υπεύθυνος στην επαρχία του Βάλτου.
Συμμετέχοντες στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Σχεδόν κάθε χώρα στον κόσμο συμμετείχε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την εξαίρεση ορισμένων κρατών που παρέμειναν ουδέτερα. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος πολεμήθηκε μεταξύ δύο μεγάλων αντίπαλων συμμαχιών: του Άξονα και των Συμμάχων. Οι κύριες δυνάμεις του Άξονα ήταν η Ναζιστική Γερμανία, το Βασίλειο της Ιταλίας και η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας. Η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία με τις αποικίες τους καθώς και η Κίνα, η Σοβιετική Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ήταν οι κυρίαρχες δυνάμεις των Συμμάχων.
Τα αίτια του πολέμου ήταν η άνοδος του Φασισμού στην Ιταλία και την Ιαπωνία και του ναζισμού σε μία βασανισμένη Γερμανία μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών που υπογράφτηκε μετά την ήττα της χώρας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα γεγονότα του επεκτατισμού της Ιαπωνίας στη Μαντζουρία και τη Συμφωνία του Μονάχου ισχυροποίησαν τις εντάσεις και οδήγησαν στην Εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία το 1939.
Αφγανιστάν
Το Αφγανιστάν κήρυξε ουδετερότητα και δεν συμμετείχε στον πόλεμο.
Αλβανία
Μετά την Ιταλική εισβολή στην Αλβανία τον Απρίλιο του 1939,100.000 Ιταλοί στρατιώτες και 11.000 Ιταλοί άποικοι που ήθελαν να ενσωματώσουν την Αλβανία στην Ιταλική αυτοκρατορία εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Αρχικά το αλβανικό φασιστικό κόμμα έλαβε την υποστήριξη των κατοίκων της περιοχής λόγω της ενσωμάτωσης του Κοσσυφοπέδιου και άλλων περιοχών με αλβανικό πληθυσμό στην Αλβανία μετά την κατάκτηση της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας από τον Άξονα την άνοιξη του 1941. Τον Οκτώβριο του 1941 μια μικρή ομάδα κομμουνιστών οργάνωσαν το κομμουνιστικό κόμμα της Αλβανίας υπό την ηγεσία του Ενβέρ Χότζα και μιας κεντρικής επιτροπής έντεκα ατόμων.
Στα μέσα του 1942 ωστόσο το κόμμα έλαβε μεγαλύτερη υποστήριξη μετά το κάλεσμα των νέων για να πολεμήσουν με σκοπό να αποτινάξουν τον ιταλικό ζυγό. Τον Σεπτέμβριο του 1942 το κόμμα οργάνωσε μια μεγάλη οργάνωση το Αλβανικό εθνικό αντιφασιστικό μέτωπο που αποτελούνταν από πλήθος αντιστασιακών κομμάτων συμπεριλαμβανομένου και μερικών αυστηρά αντικομμουνιστικών και όλα μαζί οργάνωναν επιθέσεις ενάντια των Ιταλών κατακτητών
Η Γερμανία κατέλαβε την Αλβανία τον Σεπτέμβριο του 1943 με τη ρίψη αλεξηπτοτιστών στα Τίρανα πριν προλάβουν οι Αλβανοί αντιστασιαστές να καταλάβουν την πόλη. Η Γερμανική κυβέρνηση αργότερα αναγνώρισε μια ανεξάρτητη ουδέτερη Αλβανία και όρισε κυβέρνηση,αστυνομία και στρατό. Η Αλβανία ελευθερώθηκε πλήρως από τους Γερμανούς κατακτητές στις 29 Νοεμβρίου 1944. Οι Αλβανοί αντιστασιαστές ελευθέρωσαν επίσης το Κοσσυφοπέδιο, κομμάτια από το Μαυροβούνιο και τη νότια Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Αμερικανική Σαμόα
Η Αμερικανική Σαμόα είναι περιοχή που ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και χρησιμοποιήθηκε από αυτές ως στρατιωτική βάση κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Ανδόρα
Η Ανδόρα έμεινε ουδέτερη κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στην αρχή του πολέμου ένας μικρός αριθμός γαλλικών στρατευμάτων έμεινε στην περιοχή μετά το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου αλλά τα στρατεύματα αποσύρθηκαν το 1940.Όταν η Γαλλία έπεσε, ο Φιλίπ Πεταίν ορίστηκε επικεφαλής της κατοχικής κυβέρνησης με έδρα την πόλη Βισύ. Μετά την κατάληψη της Γαλλίας του Βισύ από γερμανικές δυνάμεις το 1942 οι Γερμανοί έστειλαν ένα στράτευμα στα σύνορα κοντά στην Ανδόρα. Οι Ισπανοί ως απάντηση έστειλαν επίσης στρατεύματα κοντά στα σύνορα χωρίς να καταπατήσουν τα σύνορα της χώρας. Το 1944 ο Σαρλ ντε Γκωλ εγκαθίδρυσε μια επαρχιακή κυβέρνηση στην περιοχή. Διέταξε τις γαλλικές δυνάμεις να καταλάβουν την Ανδόρα για τη διαφύλαξη της τάξης. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η Ανδόρα ήταν ένα μονοπάτι εξόδου των κατοίκων των κατεχόμενων από τους Γερμανούς περιοχών προς τον νότο.
Αργεντινή
Κατά τη διάρκεια του πολέμου η Αργεντινή διοικούταν από μια σειρά εθνικών κυβερνήσεων και στρατιωτικών δικτατορικών χούντων. Οι ιδέες για ουδετερότητα κυριαρχούσαν στον στρατό ο οποίος έβλεπε τον πόλεμο ως μια πιθανή πηγή ανάπτυξης για την οικονομία της χώρας μέσω των εξαγωγών γεωργικών προϊόντων και εφοδίων και στις δύο πλευρές του πολέμου. Η Αργεντινή επηρεασμένοι από το διεθνές προσκήνιο κήρυξε μαζί με άλλα κράτη της Λατινικής Αμερικής πόλεμο εναντίον της Γερμανίας και της Ιαπωνίας ένα μήνα πριν το τέλος του στις 27 Μαρτίου 1945.
Αυστραλία
Η Αυστραλία ήταν από τις πρώτες χώρες που ανακοίνωσαν πόλεμο ενάντια στη Γερμανία από τις 3 Σεπτεμβρίου 1939.Ο Αυστραλός πρωθυπουργός θεώρησε ότι η Αυστραλία ήταν δεσμευμένη με τη Μεγάλη Βρετανία και έτσι δεν έκανε διαφορετική διακήρυξη.
Περισσότεροι από 1 εκατομμύριο Αυστραλοί πολέμησαν στον πόλεμο από ένα συνολικό πληθυσμό 7 εκατομμυρίων. Παρ'όλο που οι Αυστραλοί δεν είχαν οργανωμένο στρατό σύντομα οργανώθηκαν και τα πολεμικά τους σώματα ενώθηκαν με εκείνα της Μεγάλης Βρετανίας και συμμετείχαν σε μεγάλες επιχειρήσεις στη Γερμανία, την Ιταλία, τη Βόρεια Αφρική και την Ελλάδα. Τα γερμανικά πλοία και υποβρύχια οργάνωσαν επιχειρήσεις κατά της Αυστραλίας στα νερά της χώρας.Ωστόσο η χώρα έπαθε τη μεγαλύτερη πλήξη στον πόλεμο ενάντια των Ιαπώνων. Η Αυστραλέζικη ενδοχώρα απειλήθηκε άμεσα με επιθέσεις Ιαπώνων, βομβιστικές και χερσαίες στο βόρειο τμήμα της χώρας. Ακολούθησαν και άλλες επιθέσεις του Άξονα στα αυστραλέζικα νερά με την αποκορύφωση στον βομβαρδισμό του λιμανιού του Σύδνεϋ.
Για τη συνέχεια του πολέμου οι αυστραλέζικες δυνάμεις επικεντρώθηκαν στη νοτιοανατολική Ασία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολιτική του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Εθνόσημο του Μονακό
right|300px Το Βασιλικό Οικόσημο του Αλβέρτου Β΄ του Μονακό αποτελεί και το εθνόσημο της μικρής χώρας.
Ο θυρεός του εθνοσήμου του Μονακό είναι ολόγραμμος ρομβοειδής με εναλλασσόμενα τα χρώματα της σημαίας της χώρας (κόκκινο και λευκό) σε διάταξη 15 ερυθρών, επί τριών σειρών ανά πέντε, και οκτώ λευκών επί δύο ενδιάμεσων σειρών ανά τέσσερις. Δύο αντιτακτοί ξιφουλκούντες μοναχοί παραστάτες, που συγκρατούν τον θυρεό υποδηλώνουν την κτήση του Μονακό, το 1297, όταν ο Φραγκίσκος Γκριμάλντι κατέλαβε τη περιοχή με τους άνδρες του, οι οποίοι ήταν μεταμφιεσμένοι σε μοναχούς και ανέδειξε αυτή σε κυρίαρχη Χώρα.
Επίσης ο θυρεός περιβάλλεται από το περιδέραιο μετά παρασήμου του ανωτάτου Τάγματος του Αγίου Καρόλου. Κάτω από το θυρεό φέρεται ως υποπόδιο λευκή ταινία με ερυθρά γράμματα το ρητό των Γκριμάλντι Deo Juvante περιβαλλόμενο μεταξύ δύο ερυθρών ισόκερων σταυρών, που αποδίδεται στην ελληνική: «Με τη βοήθεια του Θεού» ή ορθότερα «Ελέω Θεού».
Ολόκληρος ο παραπάνω θυρεός φέρεται εντός ηγεμονικής κυρίαρχης, (βασιλικής) σκηνής αποτελώντας έτσι Βασιλικό οικόσημο.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μονακό Μονακό
Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1972 με την επωνυμία ΣΤΑΓΙΕΡ ΕΛΛΑΣ ΑΒΕ, ως θυγατρική τις αυστριακής Steyr Daimler Puch, και κατασκεύαζε (αρχικά κάνοντας απλή συναρμολόγηση, με σταδιακά αυξανόμενο ποσοστό εγχώριας κατασκευής εξαρτημάτων) φορτηγά, άρματα μάχης και τρακτέρ της αυστριακής εταιρείας στην Ελλάδα. Το 1987 μετονομάσθηκε σε ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΧΗΜΑΤΩΝ (ΕΛΒΟ) ΑΒΕ, και ο πλήρης έλεγχος της εταιρείας πέρασε στο Ελληνικό Δημόσιο. Τον Αύγουστο του 2000, μετά από διεθνή διαγωνισμό, το 43% των μετοχών της εταιρείας, καθώς και η διοίκηση πέρασαν στην κοινοπραξία των εταιρειών του ομίλου Μυτιληναίος και ΜΕΤΚΑ Α.Ε. Το 2011 ο Όμιλος Μυτιληναίου μεταβίβασε τον έλεγχο πίσω στο Ελληνικό Κράτος έναντι συμβολικού τιμήματος ενός ευρώ.
Το 2001 παρουσίασε το πρωτότυπο αυτοκίνητο Aletis, ένα μικρό καμπριολέ σχεδιασμένο από το γραφείο Pininfarina.
2014-2019
Η ΕΛΒΟ τέθηκε σε καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης το 2014. Ο πρώτος διαγωνισμός για την πώληση της εταιρείας ακυρώθηκε και ο δεύτερος κρίθηκε άγονος. Η νέα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τον Ιούλιο του 2019 πέρασε της αρμοδιότητες της ΕΛΒΟ στο υπουργείο ανάπτυξης και επενδύσεων. Στις 3 Αυγούστου ο υπουργός ανάπτυξης και επενδύσεων Άδωνις Γεωργιάδης ανακοίνωσε δημόσια πως θα υπάρξει μέσα στον Σεπτέμβρη του 2019 3ος διαγωνισμός για την ιδιωτικοποίηση της ΕΛΒΟ.
2020-σήμερα
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2020 η ΕΛΒΟ πωλήθηκε στην κοινοπραξία του Ισραήλ Plasan και SK Group ως αποτέλεσμα ιδιωτικοποίησης κατέχοντας ποσοστό 79% ενώ το ελληνικό δημόσιο από το 2023 θα κατέχει το 21%.
Υποδομή
Οι εγκαταστάσεις της ΕΛΒΟ βρίσκονται στη Βιομηχανική Περιοχή Σίνδου της Θεσσαλονίκης, καταλαμβάνουν έκταση 270.000 τ.μ. με καλυμμένη επιφάνεια 60.000 τ.μ. Επιπλέον, διαθέτουν εγκατεστημένη ισχύ 8.660 KW και θερμική ισχύ 17,5 MW.
Η εταιρεία προχώρησε στην πιστοποίηση του συστήματος Διαχείρισης Ποιότητας σύμφωνα με το σύνολο των απαιτήσεων του Ευρωπαϊκού Προτύπου ΕΛΟΤ ΕΝ ISO 9001:2000 μέσω του TÜV HELLAS, (μέλος του Γερμανικού Οργανισμού Πιστοποίησης RWTÜV και του TÜV CERT). Ο έλεγχος γίνεται για τα στρατιωτικά οχήματα με κρατική διασφάλιση σειράς AQAP100.
Παραγωγή
thumb|Steyr 680M του [[Ελληνικός Στρατός|Ελληνικού Στρατού (στη Βοσνία το 1996)|260x260εσ]]
Παλαιότερα προϊόντα
Ποντιακή κηδεία
Όταν πέθαινε κάποιος χωριανός στα χωριά του Πόντου – ή ένας γείτονας στις μεγαλύτερες πόλεις –, χτυπούσε η καμπάνα και όλοι σταματούσαν τις δουλειές τους. Μετά όλο το χωριό – ή στις πόλεις η γειτονιά – ελάμβανε μέρος σε διάφορα έθιμα και τυπικά, στα οποία αναδεικνυόταν το γεγονός της κοινότητας. Σε αυτά τα έθιμα ανήκαν το ξημέρωμα μαζί με τον μεταστάντα, η νεκρώσιμη ακολουθία στην εκκλησία, τα μοιρολόγια, η μακαρία και το λεγόμενο χαριτόπαρμαν, τέλος το «Σαρανταλείτουργο» και τα άλλα μνημόσυνα.
Γενικά
Στον Πόντο, όταν πέθαινε κάποιος, δεν πενθούσαν μόνο αυτοί που έχασαν τον άνθρωπό τους, αλλά ακόμη και οι πιο μακρινοί συγγενείς, όλοι οι γείτονες και όλο το χωριό. Πρόσωπα της γειτονιάς και συνήθως γυναίκες, έψηναν τα κόλλυβα, ετοίμαζαν το «σινίν με τα κοκκία», έκαναν κολοθόπα (ψωμάκια), αλλού λαβάσα (λαγάνες), που τα μοίραζαν, μετά τη νεκρώσιμη ακολουθία, στην εκκλησία.
Μετά τον ενταφιασμό πήγαινε ο κόσμος, μαζί με τον εφημέριο, στο σπίτι των πενθούντων. Έπειτα από το συνηθισμένο τρισάγιο, που έψελνε ο παπάς, έστρωναν τραπέζι και σερβίρανε συνήθως πιλάφι, σορβά και χασίλ, για να «φένε και να σ' χωρέσουν». Συνήθως η διανομή κολοθιών και το στρώσιμο τραπεζιών γινόταν στο ετήσιο μνημόσυνο και τότε έλεγαν «εποίκαμε ψαλμόν».
Μετά το θάνατο κάποιου, προπαντός ηλικιωμένου, γινόταν «Σαρανταλείτουργο». Σαράντα μέρες ο παπάς λειτουργούσε για τη συγχώρεση του πεθαμένου και την ανάπαυση της ψυχής του. Τα πρόσφορα, κάθε μέρα, στην εκκλησία τα πήγαιναν αυτοί που έκαναν το Σαρανταλείτουργο. Και επειδή τότε οι ιερείς δεν αμοίβονταν από το Κράτος, οι πενθούντες έδιναν στο λειτουργό για τις σαράντα λειτουργίες ένα ποσό, συνήθως χρυσές λίρες. Την τελευταία μέρα του Σαρανταλείτουργου έπρεπε να γίνουν κόλλυβα και την παραμονή καλούσαν τον κόσμο με κόλλυβα και κερί. Αυτό γινόταν σε κάθε μνημόσυνο. Στα Σαράντα, στα Εξάμηνα, στο Ετήσιο (σο χρονακόν). Σε πολλά μέρη, μετά τη λήξη του Σαρανταλείτουργου και το σχετικό μνημόσυνο, έστρωναν τραπέζι στους επισκέπτες, αφού διάβαζε ο παπάς στο σπίτι τα κόλλυβα. Ανάλογα με την οικονομική κατάσταση, δεν έλειπε ούτε το ρακί, ούτε το κρέας. Έπιναν, έτρωγαν και σ'χωρούσαν.
Τυπικά
Ιδιαίτερες ήταν οι τιμές και οι περιποιήσεις στο νεκρό, για να φύγει ευχαριστημένος και συγχωρεμένος και να είναι ευπρόσδεκτος στον άλλο κόσμο. Ο νεκρός έπρεπε να ταξιδέψει για την άλλη ζωή με κλειστά μάτια και σταυρωμένα χέρια, με άσπρο και καθαρό σάβανο και λουσμένος, ντυμένος με καινούρια ρούχα και παπούτσια και με κομμένα νύχια, με μια εικόνα στα σταυρωμένα του χέρια (το δεξί πάνω στο αριστερό), για να προσκυνούν οι συλλυπούμενοι, με την ευχή «Θεός σχωρέσ' τον». Στο μακρινό ταξίδι έπρεπε να τον προπέμπουν καντήλι αναμμένο, κοντά στο κεφάλι του, τοποθετημένο μέσα σε αλεύρι ή σιτάρι (σύμβολο της αναστάσεως) και θυμιατό, που να καίει διαρκώς. Απαραίτητο ήταν το διάβασμα, στο προσκεφάλι του νεκρού, όλων των Ψαλμών, εναλλάξ από διάφορα πρόσωπα.
Άλλα έθιμα γύρω από την κηδεία
Το νεκρό τον ξημέρωναν συγγενείς και φίλοι, προπαντώς ηλικιωμένες γυναίκες. Τη νύχτα σκέπαζαν το νεκρό μ' ένα σεντόνι. Η επιθυμία του νεκρού να μοιράζουν στα παιδιά αγνόψυχα, «πηκτόν» (ψυκτικόν) και κέρματα, τα οποία αποταμίευε πριν πεθάνει, τίποτε άλλο δε φανερώνει παρά την πεποίθησή του στην αθανασία της ψυχής, στη μέλλουσα κρίση και στην ανάγκη να είναι όλα έτοιμα και καθώς πρέπει για το μεταθανάτιο ταξίδι. Πολλοί μάλιστα, και πολλές, φύλαγαν ένα ποσό από χρήματα ή λίρες για τα έξοδα της κηδείας τους και για σαρανταλείτουργο. « Ατά είν'τα σκωσάτκα μ' », έλεγαν οι μειζοτέρ'  (οι ηλικιωμένοι).
Όταν πέθαινε κάποιος έλεγαν: «Τ' ατσάλ' ν ατ' ετελέθεν» (το λάδι του απόσωσε). Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, στον κάτω κόσμο, για κάθε άνθρωπο που γεννιέται, ανάβει ένα καντήλι γεμάτο λάδι. Όταν εξαντληθεί το λάδι, έρχεται ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και του παίρνει την ψυχή.
«Ανάσκαμμαν» (βλ. Λεξικό της Ποντιακής) λεγόταν η βρισιά, η βλαστήμια εναντίον του νεκρού. Ανάσκαμμαν εγέντν ο κύρς ατ'  (ο νεκρός πατέρας του έγινε αντικείμενο ύβρης και βλαστήμιας). Η βλαστήμια αυτή ήταν πολύ βαριά. Όποιος έβριζε τους νεκρούς θεωρούνταν απάνθρωπος, απολίτιστος, αντίχριστος. Η κοινή γνώμη τον καταδίκαζε σκληρά.
Συνήθως οι χωριανοί έφτιαχναν το φέρετρο και το σταυρό και άνοιγαν τον τάφο. Το φέρετρο, από το σπίτι στην εκκλησία και από την εκκλησία στα νεκροταφεία, το κουβαλούσαν τέσσερις χωριανοί. Το νεκροκρέβατο που είχε η εκκλησία κάθε ενορίας και το χρησιμοποιούσε για τη μεταφορά και την ταφή των νεκρών το έλεγαν κανόνιν. Το αποτελούσαν δύο κοντάρια που συνδέονταν μεταξύ τους με εγκάρσιες σανίδες.
Στον Πόντο συνηθιζόταν να φωτογραφίζουν τους νεκρούς πριν τους κηδέψουν μέσα στο φέρετρο. Τα νεκροταφεία στα χωριά του Πόντου ήταν συνήθως σε τόπους απλόχωρους. Αν δεν υπήρχε έλλειψη γης, τότε δεν έκαναν ανακομιδή των οστών. Στα περιμαντρωμένα νεκροταφεία των πόλεων, μετά τον τρίτο χρόνο, έβγαζαν τα κόκκαλα των νεκρών και φύλαγαν χωριστά τις κάρες, ενώ τα υπόλοιπα τα έριχναν στο χωνευτήρι. Σ' αυτά, κάθε οικογένεια είχε το δικό της χώρο, εκεί θάβονταν τα μέλη της. Μόνο αν τύχαινε να πεθάνει μέλος της οικογένειας, ενώ δεν είχαν περάσει τρία χρόνια από την ταφή άλλου μέλους της και ο χώρος ήταν κατειλημμένος, το έθαβαν σε μια άλλη μεριά του νεκροταφείου. Άλλοτε, τα οστά του προηγούμενου θανόντος απλώς τα μάζευαν και τ' απίθωναν σε μια γωνιά του τάφου κι έθαβαν έπειτα το νέο νεκρό.
Οι τάφοι ήταν απλοί, δίχως ιδιαίτερες διακοσμήσεις και μνημεία. Στη δυτική πλευρά τους είχαν έναν ειδικό μικρό περιφραγμένο χώρο (το κοιμητέρ'), όπου άναβαν τα κεριά. Οι καντήλες στους τάφους αλλού συνηθίζονταν και αλλού έλειπαν εντελώς. Στις πόλεις, ιδιαίτερα μετά τα μέσα του 19 ου αιώνα, όπου κάθε κοινότητα είχε τα δικά της νεκροταφεία, η κατάσταση ήταν διαφορετική. Εκεί, έχτιζαν τους τάφους. Στα νεκροταφεία των πόλεων υπήρχαν συνήθως και εκκλησίες, που ορισμένες φορές λειτουργούσαν και ως ενοριακοί ναοί.
Σύμφωνα με τις λαϊκές προλήψεις, δεν έπρεπε να περνάνε μικρά παιδιά α σα ταφία (απ' τα νεκροταφεία). Αυτό το απέφευγαν όμως και οι ενήλικες. Αν έβλεπαν μια γυναίκα να βγαίνει νύχτα από τα νεκροταφεία, έλεγαν συχνά ότι είναι μάγισσα.
Το μετά την κηδεία γεύμα λεγόταν θανέσα, περίδειπνο ή μακαρία. Ήταν γεύμα λιτό, φασολάδα ή σούπα με κορκότο. Συνοδευόταν πάντα από ελιές, φρέσκα κρεμμύδια, σκόρδα κτλ. Το γεύμα αυτό θεωρούνταν προσφορά του νεκρού προς εκείνους που τον τίμησαν στην κηδεία του.
Μνημόσυνα
Η ψυχική ανάγκη να βρίσκονται οι ζωντανοί σε διαρκή επαφή με τους νεκρούς καθιέρωσε το έθιμο των μνημοσύνων. Εκτός από τα καθιερωμένα μνημόσυνα (τρίτα, εννιάμερα, σαράντα, εξάμηνα, χρονακόν) έκαναν και το λεγόμενον «ψαλμόν». Μνημόσυνο ετήσιο και επίσημο, στο οποίο καλούνταν να πάρουν μέρος και να προσευχηθούν (να ψάλλουν το νεκρό) τα γειτονικά χωριά, κληρικοί, μοναχοί, ηγούμενοι, δημογέροντες, ο δεσπότης και ο απλός κόσμος. Στις κηδείες και τα μνημόσυνα γίνονταν και ομιλίες και τραπέζι «σον ψαλμόν». Πολλοί διέθεταν διάφορα ποσά για σχολεία, για τους φτωχούς και για τις εκκλησίες, στη μνήμη του νεκρού.
Η ψυχική επαφή με τους νεκρούς γινόταν σε τακτές μέρες. Τα ψυχοσάββατα, την παραμονή ή ανήμερα της Κυριακής του Θωμά, τα Σάββατα, τη Μεγάλη Παρασκευή, τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος και την παραμονή των Θεοφανείων. Την παραμονή των μνημοσύνων, μαζεύονταν στο σπίτι των πενθούντων γυναίκες και συζητούσαν γύρω από την προσωπικότητα του μακαρίτη. Το στόλισμα των κολλύβων ( το στόλισμαν τη σινί' ) ήταν δουλειά λίγων ειδικών στο χωριό.
Μοιρολόγια
Τα μοιρολόγια δεν εξεδήλωναν μόνο τον πόνο των βαρυπενθούντων, αλλά και την πεποίθηση στην ύπαρξη μεταθανάτιας ζωής. Γι' αυτό έστελναν «χαιρετίας», με το νεκρό σε φιλικά και συγγενικά πρόσωπα που είχαν πεθάνει. Συχνά οι μοιρολογήτριες ενδιαφέρονταν για τη μεταθανάτια τύχη του μεταστάντος. Ένα μοιρολόγι της Τριπόλεως:
Μερικά μοιρολόγια, αν και αυτοσχέδια, ήταν συγκλονιστικά, και μάλιστα πολλά από αυτά είχαν και μεταφυσικό περιεχόμενο:
Αν πέθαινε η μάνα, οι κόρες της μοιρολογούσαν κι έλεγαν:
Ο Άδης, ο θεός του κάτω κόσμου ή και ο ίδιος ο άλλος κόσμος, αναφέρεται συχνά στα ποντιακά μοιρολόγια ή στα δίστιχα:
Ή και:
Η χήρα
Ωστόσο, πάλι κατά τα δημώδη άσματα η χήρα είναι συνήθως αδικημένη, ακόμα κι όταν τη θάβουν.
Η χήρα φορούσε πάντα μαύρα και αν είχε κάποια ηλικία, τη σέβονταν όλοι. Αν μια γυναίκα χήρευε μικρή, η κοινή γνώμη, εκφρασμένη από τους συγγενείς της, απαιτούσε να συνάψει έναν καινούριο γάμο.
Βιβλιογραφία
Κηδεία Κατηγορία:Ταφικά έθιμα
Τάταροι της Κριμαίας στη Βουλγαρία
Η παλαιότερη καταγραφή Ταταρικής εισβολής στη Βουλγαρία ήταν το 1241. Μετά το 1241, η Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία διατήρησε σταθερές πολιτικές επαφές με τους Τατάρους. Σε αυτή την πρώιμη περίοδο (13ος και 14ος αιώνας), οι "Τάταροι" δεν ήταν εθνονύμιο, αλλά γενικός όρος για τους στρατούς των διαδόχων του Τζένγκις Χαν. Οι πρώτοι Ταταρικοί οικισμοί στη Βουλγαρία μπορεί να χρονολογούνται τον 13ο αιώνα και στις αρχές του 14ου αιώνα, όταν οι στρατιωτικές μονάδες διώχθηκαν ύστερα από δυναστικές έχθρες στη Χρυσή Ορδή που αποστάτησαν στους Βούλγαρους άρχοντες.
Σε αντίθεση με την κατάσταση στη Θράκη, η εθνική σύνθεση της Ντόμπρουγια πιστοποιεί την ύπαρξη μιας μεγάλης ταταρικής κοινότητας από τον 15ο έως τον 20ό αιώνα. Η οθωμανική κατάκτηση της Βεσσαραβίας δημιούργησε συνθήκες για τη συνεχή μετανάστευση των Τατάρων από τη Βόρεια περιοχή της Μαύρης Θάλασσας στη Ντόμπρουγια τη δεκαετία του 1530 και του 1540.
Ο 18ος αιώνας είδε την έναρξη μιας ριζικής αλλαγής στην εθνοτική σύνθεση της Βόρειας Μαύρης Θάλασσας ως αποτέλεσμα των ρωσικών εισβολών. Μεταξύ του 1783, όταν προσαρτήθηκε το Χανάτο της Κριμαίας στη Ρωσία, και του 1874, υπήρξαν αρκετά κύματα μετανάστευσης από την Κριμαία και το Κουμπάν και ένας σημαντικός αριθμός Τατάρων της Κριμαίας εγκαταστάθηκε στις περιοχές της Βουλγαρίας. Οι Τάταροι που ζουν σήμερα στη Βουλγαρία κατάγονται ακριβώς από εκείνους τους μετανάστες, οι οποίοι διατήρησαν την ταυτότητά τους.
Το μεγαλύτερο κύμα μετανάστευσης ήταν κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο της Κριμαίας (1853-1856). Από τους 230.000 περίπου Τατάρους που μετανάστευσαν από το 1854 έως το 1862, περίπου 60.000 εγκαταστάθηκαν στη βουλγαρική επικράτεια (Romanski, 1917, σελ. 266). Η πλειοψηφία διασκορπίστηκε στη Βόρεια Βουλγαρία, κυρίως στη Ντόμπρουγια, στις πεδιάδες κοντά στον ποταμό Δούναβη και στην περιοχή του Βίντιν.
Οι Τατάροι βρίσκονταν σε κατάσταση εθνοψυχολογικού σοκ, αλλά, κατά πάσα πιθανότητα, χάρη στο νομαδικό τους παρελθόν, κατάφεραν να προσαρμοσθούν στον «ξένο κόσμο». Αυτή η πρώτη περίοδος στη σύγχρονη ιστορία των Τατάρων στη Βουλγαρία (1862-1878) χαρακτηρίστηκε από την οικονομική και περιβαλλοντική προσαρμογή στις νέες πραγματικότητες και την εδραίωση όλων των προσφύγων που ομιλούσαν τη γλώσσα Κιπτσάκ.
Η ανάπτυξη της Ταταρικής ομάδας και η ταυτότητά τους μετά τη Βουλγαρική Απελευθέρωση του 1878 καθορίστηκε από πολιτικούς παράγοντες. Αφενός, η χώρα υποδοχής άλλαξε. Αφού εγκαταστάθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Τάταροι, που δεν είχαν αλλάξει το εθνοτικό και οικολογικό τους περιβάλλον, βρέθηκαν ξαφνικά σε έναν άλλο κράτος, τη Βουλγαρία, ένα κράτος που διέφερε πολύ από τον προκάτοχό του. Αυτό ήταν ένα άλλο εθνοψυχολογικό σοκ για τους Τάταρους και οδήγησε σε ένα νέο κύμα μετανάστευσης. Ακόμη και εκείνοι που παρέμειναν στη Βουλγαρία - περίπου 18.000 άνθρωποι οι περισσότεροι από αυτούς στις περιοχές με τουρκικούς πληθυσμούς στη βορειοανατολική Βουλγαρία δυσκολεύτηκαν να επιτύχουν ισορροπία και πολλοί από αυτούς τελικά μετανάστευσαν στην Τουρκία.
Ο δεύτερος παράγοντας των εθνοτικών αλλαγών ήταν η εθνική "αναγέννηση" των Τατάρων της Κριμαίας και η διαφοροποίηση στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Συγκεκριμένα, η εθνική ιδέα των Τατάρων αναπτύχθηκε σε μια εποχή που η πλειοψηφία τους δεν κατοικούσε εντός των όρια της ιστορικής πατρίδας τους. Δεδομένου ότι η εθνική ιδέα ήταν ανώριμη στους Τάταρους της Κριμαίας, ήταν ευαίσθητοι στην αφομοίωση, η οποία, υπό τις βουλγαρικές συνθήκες, δεν πραγματοποιήθηκε από το έθνος-κράτος αλλά από μια άλλη εθνική ομάδα, τους Βούλγαρους Τούρκους.
Άλλοι παράγοντες αντιπροσώπευαν επίσης την ιδιαιτερότητα κάθε περιόδου στην ιστορία των Τατάρων στη Βουλγαρία. Στην περίοδο μετά την Απελευθέρωση (1878-1912/1918), δεν υπήρξαν γενικά σημαντικές αλλαγές στην ομάδα του Τατάρων. Δεν υπήρξε μεγάλης κλίμακας μετανάστευση και συνεχίστηκε η διαδικασία εθνοτικής ενοποίησης.
Η περίοδος από τη Συνθήκη του Νεϊγί μέχρι τη Συνθήκη της Κραϊόβα (1919-1940) έδειξε μια σειρά από ριζικές αλλαγές. Η νότια Ντόμπρουγια, η οποία φιλοξενούσε τα δύο τρίτα του ταταρικού πληθυσμού στη Βουλγαρία, προσαρτήθηκε στη Ρουμανία. Οι Τατάροι βρήκαν τον εαυτό τους σε ένα κράτος με μεγάλους πληθυσμούς Τατάρων γύρω από τη Μεντγκιντία, τη Μανγκαλία και το Κιοστέντσε (Κονστάντσα). Από την άλλη πλευρά, η αρχή αυτής της περιόδου συνέπεσε με ένα βραχύβιο ταταρικό έθνος-κράτος στην Κριμαία και το σύνταγμα του τουρκικού κοσμικού κράτους. Ο σύγχρονος ταταρικός εθνικισμός αγκάλιασε τον Παντουρκισμό και γύρισε στην Άγκυρα για στήριξη ως αποτέλεσμα της κεμαλικής προπαγάνδας. Την περίοδο αυτή παρατηρήθηκε μεγάλης κλίμακας μετανάστευση των Τατάρων στην Τουρκία και η δημιουργία ενός κύκλου γύρω από το περιοδικό "Εμέλ" (1929-1930 στο Ντόμπριτς), το οποίο χρησιμοποίησε παντουρκικά συνθήματα ως εξώφυλλο για την έκδοση των τουρκικών πολιτικών. Αναμφισβήτητα, αυτή ήταν η αρχή του πολιτικού εκκαθαρίσματος των Τάταρων.
Οι γενικές τάσεις παρέμειναν οι ίδιες στην επόμενη περίοδο (1940 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1950), εκτός από το γεγονός ότι η Βουλγαρία ανέκτησε τη νότια Ντόμπρουγια, της οποίας ο πληθυσμός του Τατάρων είχε μειωθεί κατά το ήμισυ.
Κατά την κομμουνιστική περίοδο, η κολεκτιβοποίηση και η εκβιομηχάνιση κατέστρεψαν επίσης τον παραδοσιακό τρόπο ζωής των Τατάρων. Η φυσική αλλά αργή αφομοίωση στην ενδογενία της τουρκικής κοινότητας δεν ήταν πλέον δυνατή, δεδομένου του μικρού αριθμού των ταταρικών πληθυσμών, το οποίο εντατικοποιήθηκε με τον εκσυγχρονισμό. Υπήρξε επίσης ένας κοινωνικοοικονομικός παράγοντας: η επιθυμία να αξιοποιηθούν τα προνόμια που χορήγησαν οι κομμουνιστικές αρχές στην τουρκική κοινότητα.
Το κομμουνιστικό καθεστώς ακολουθούσε ασυνεπείς πολιτικές έναντι των Τατάρων. Αρχικά υιοθέτησε τη στάση της Μόσχας απέναντι στους Τάταρους της Κριμαίας, αγνοώντας επίσημα την παρουσία τους στη Βουλγαρία (αναφέρθηκαν για τελευταία φορά στην απογραφή του 1956, πριν επανεμφανιστούν το 1992).
Το 1962, το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος πρότεινε τη λήψη μέτρων εναντίον της Τουρκοποίησης των Τσιγγάνων, των Τατάρων και των Βούλγαρων Μουσουλμάνων. Τα μέτρα περιελάμβαναν μελέτη της εθνοτικής καταγωγής των Τάταρων της Βουλγαρίας. Αυτό επιβεβαίωσε μια νέα πολιτική: τονίζοντας την εθνοπολιτιστική ιδιαιτερότητα της κοινότητας σε μια προσπάθεια να αναδείξει και να αποκαταστήσει τη διάκριση (θολή ως αποτέλεσμα της Τουρκοποίησης) μεταξύ των Τατάρων και των Τούρκων.
Οι μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του 1990 οδήγησαν στην αποκατάσταση των ισλαμικών τούρκικων ονομάτων και στη δημιουργία συνθηκών για κανονικές επαφές με συγγενείς στην Τουρκία, καθώς και για ανεξάρτητες πολιτιστικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Έχουν υπάρξει ενδείξεις αναγέννησης της ταταρικής ταυτότητας.
Στην απογραφή του Δεκεμβρίου 1992, 4.515 άτομα (2.045 σε αστικές περιοχές και 2.470 σε αγροτικές περιοχές) αυτοαναγνωρίζονταν ως Τάταροι. Το εθνονύμιο διαδραματίζει κύριο ρόλο στην ταταρική αυτοδιάθεση.
Πηγές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Βουλγαρίας
204 Καλλιστώ
Η Καλλιστώ (Kallisto), που δεν πρέπει να συγχέεται με τον μεγάλο ομώνυμο δορυφόρο του πλανήτη Δία, είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,89. Ανακαλύφθηκε το 1879 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομά της (όπως και ο δορυφόρος) από την ομώνυμη Νύμφη της ελληνικής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Καλλιστούς εκτιμάται σε 49 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,208. Η Καλλιστώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 6 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλλιστω
Μονομαχία στον Κόκκινο Ήλιο
Η Μονομαχία στον Κόκκινο Ηλιο (γαλλικά: Soleil Rouge), είναι ένα γουέστερν του 1971 Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Τέρενς Γιανγκ. Πρωταγωνιστούν οι Τσαρλς Μπρόνσον, Τοσίρο Μιφούνε, Αλέν Ντελόν, και η Ουρσούλα Άντρες.
Πλοκή ταινίας
Ο ληστής Λινκ Στιουάρτ (Τσαρλς Μπρόνσον) συνεταιρίζεται με τον Γκος (Αλέν Ντελόν) για να ληστέψουν ένα τρένο. Στο τρένο όμως, από το Σαν Φρανσίσκο προς την Ουάσιγκτον ταξιδεύει και ο νέος Ιάπωνας πρεσβευτής, με τους σαμουράι- σωματοφύλακες του και ένα πανάκριβο, χειροποίητο χρυσό σπαθί, δώρο προς τον Προεδρο των ΗΠΑ. Ο Γκος όμως, αφου επιδοθεί σε μία τεράστια σφαγή στο τρένο, σκοτώνει  τον ένα από τους δύο σωματοφύλακες, αλλά  ο άλλος, Κουρόντα (Tοσίρο Μιφούνε) ορκίζεται εκδίκηση, δινόντας στον εαυτό του προθεσμία 7 ημέρων για να πάει το σπαθί πίσω στον Ιαπωνα πρέσβη, διαφορετικά θα προχωρήσει σε Σεπούκου (χαρακίρι), ως την ένδειξη αποτυχίας του.
Ο Λινκ αφού ξυπνήσει θα πάει στους Ιαπωνες και θα δεχθεί να συνεργαστεί μαζι τους για να εντοπίσουν τον Γκος, προκειμένου να γλυτώσει το κεφάλι του, αλλά συνειδητοποιεί ότι ο Κουρόντα θα σκοτώσει τον Γκος αμέσως, εμποδίζοντάς τον να πάρει πίσω το μερίδιο του από τα κλεμμένα λάφυρα από τον πρώην συνεργάτη του στην ληστεία. Γνωρίζοντας αυτό, ο Λινκ επανειλημμένα προσπαθεί να ξεφύγει από τον Κουρόντα, για να ματαίωσει το χαρακίρι του σαμουράι και να καταφέρει να πάρει το μερίδιο του από την ληστεία.
Η τούρτα της μαμάς
Η Τούρτα Της Μαμάς είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς η οποία προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες της ΕΡΤ1 τις σεζόν 2020-2022. Ολοκλήρωσε τον πρώτο κύκλο σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία και ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν, η οποία έχει ανάλογη πορεία. Αν και οι τηλεθεατές, όπως και οι ίδιοι οι συντελεστές, εξέφρασαν την επιθυμία τους να συνεχίσει και για τρίτο κύκλο, ο σταθμός αποφάσισε να την ολοκληρώσει το καλοκαίρι του 2022.
Ενδιαφέροντα στοιχεία
Η σειρά δανείζεται στοιχεία και από προηγούμενες δουλειές των δύο δημιουργών, Δημήτρη Αποστόλου και Αλέξανδρου Ρήγα. Συγκεκριμένα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 2020 Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Barbie: Life in the Dreamhouse
Το Barbie: Life in the Dreamhouse (ελληνικά: Η Λαμπερή Ζωή της Barbie) είναι αμερικανική διαδικτυακή κωμική σειρά κινουμένων σχεδίων CGI μικρού μήκους που δημιουργήθηκε από την Arc Productions και τη Mattel Creations (τμήμα παραγωγής της Mattel). Η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται στις 11 Μαΐου του 2012 και ολοκληρώθηκε το 2015. Είναι διαθέσιμη στo Barbie.com, Netflix και YouTube. Στη 1 Σεπτεμβρίου του 2013, προβλήθηκαν δύο special επεισόδια στο Nickelodeon. Μία σειρά reboot είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2017, υπό τον τίτλο Barbie: Dreamhouse Adventures.
Υπόβαθρο
Η σειρά τοποθετείται σε μία φανταστική εκδοχή του Μαλιμπού των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου οι κάτοικοι είναι κούκλες. Οι κούκλες συμπεριφέρονται όπως και οι άνθρωποι. Η σειρά επικεντρώνεται στη Barbie, τις αδερφές, τους φίλους, το αγόρι της, Ken, και τα κατοικίδιά της.
Φωνές ηθοποιών
Barbie - Κέιτ Χίγκινς
Ken - Σον Χάνκινσον
Raquelle - Χάβιλαντ Στίλγουελ
Chelsea - Λόρα Γκέροου
Ryan - Τσάρλι Μπόντιν
Teresa - Κέιτι Κράουν
Nikki - Νάκια Μπιούρις
Midge - Άσλιν Νικόλ Σέλικ
Summer - Τάρα Σάντς
Ρεπόρτερ - Ντέιβιντ Γουάιμπ
Ντουλάπα - Τοντ Ρέσνικ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Barbie (ταινίες)
Θαλασσοδάνειο
Η λέξη "θαλασσοδάνεια" (το 1817) ήταν δάνεια με πολύ υψηλό τόκο, που δινόταν στον ιδιοκτήτη πλοίου ή τον υπεύθυνο για την φόρτωση του εμπορεύματος και του οποίου η επιστροφή εξαρτιόταν από το αν το προϊόν θα έφτανε σώο στον προορισμό του ή όχι (λεξικό Μπαμπινιώτη Δ'Έκδοση)
Μεχμέτ Μεσίχ πασάς
Ο Μεχμέτ Μεσίχ πασάς, ο επιλεγόμενος Χαντίμ, και κατά πλήρες όνομα Χαντίμ Μεχμέτ Μεσίχ Πασάς, ήταν Μέγας Βεζίρης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επί εποχής Σουλτάνου Μουράτ Γ΄.
thumb|left|120px|Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων
Βιογραφία
Ο Μεχμέτ Μεσίχ αρχικά ήταν ευνούχος (Χαντίμ) στην Υψηλή Πύλη, στην συνέχεια μετά από μακρά εκπαίδευση ανέλαβε καθήκοντα «Κελαρτζήμπαση» (= αρχειοφύλακα). Εκτιμώντας ο Σουλτάνος το σημαντικό έργο του το 1585 τον διόρισε Μέγα Βεζίρη. Έξι όμως μήνες μετά, μη μπορώντας να ανταποκριθεί, παραιτήθηκε της θέσης αυτής επανερχόμενος στη πρότερη διοικητική θέση του.
Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες Κατηγορία:Ευνούχοι
Μεσίχ
Στην αραβική γλώσσα το όνομα Μεσίχ αποδίδεται κυρίως από τους Μουσουλμάνους ως ο Μεσσίας.
Το όνομα αυτό έφεραν κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δύο Μεγάλοι Βεζίρηδες:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κάρυ (αποσαφήνιση)
Η λέξη Κάρυ μπορεί να αναφέρεται:
Darcs
Το darcs είναι ένα σύστημα κατανεμημένου ελέγχου εκδόσεων που δημιουργήθηκε από τον David Roundy και σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει τα κεντρικά συστήματα ελέγχου πηγαίου κώδικα όπως το CVS και το Subversion. Δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της σχεδίασής του το διαχωρίζουν από το CVS. Κάθε αντίγραφο του δέντρου πηγαίου κώδικα λειτουργεί σαν πλήρες αποθετήριο (repository), επιτρέποντας τη συντήρηση διαφορετικών εκδόσεων σε διαφορετικές τοποθεσίες. Τα patches είναι καθολικά στο repository και μπορούν υπό προϋποθέσεις να αναδιαταχτούν, σύμφωνα με τη "θεωρία των patches" του εγχειρήματος.
Το όνομα είναι αναδρομικό αρκτικόλεξο της αγγλικής φράσης Darcs Advanced Revision Control System, αλλά συνήθως γράφεται με πεζά γράμματα (darcs), αν δεν βρίσκεται στην αρχή πρότασης.
Στη βασική του χρήση, ένας χρήστης μπορεί να πάρει (get) ένα αντίγραφο ενός repository, να κάνει κάποιες αλλαγές, να καταγράψει (record) τις αλλαγές αυτές, να τραβήξει (pull) αλλαγές από άλλα repositories, και στο τέλος να σπρώξει (push) ή να στείλει (send) αλλαγές σε άλλα repositories. Για να αρχίσει ένα νέο repository, ο χρήστης μπορεί να αρχικοποιήσει (init) έναν οποιοδήποτε φάκελο.
Τα άλλα repositories μπορούν να είναι τοπικοί φάκελοι, ή να είναι προσβάσιμα μέσω των πρωτοκόλλων SSH ή HTTP. Οι αλλαγές μπορούν να υποβληθούν μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε περιπτώσεις που ο χρήστης δεν έχει δικαίωμα εγγραφής σε ένα άλλο repository.
Το darcs είναι γραμμένο στη γλώσσα συναρτησιακού προγραμματισμού Haskell - ανάμεσα σε άλλα εργαλεία χρησιμοποιεί το QuickCheck.
Οι πιο πολλές εντολές του darcs είναι διαδραστικές, π.χ. επιτρέπουν στο χρήστη να υποβάλλει αλλαγές ή να τραβήξει συγκεκριμένα αρχεία επιλεκτικά. Αυτό το χαρακτηριστικό έχει σχεδιαστεί ώστε να ενθαρρύνει περισσότερη λεπτομέρεια στη δημιουργία patches. Λόγω αυτής της διαδραστικότητας, το darcs έχει λιγότερες ξεχωριστές εντολές σε σχέση με άλλα αντίστοιχα συστήματα ελέγχου εκδόσεων.