cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάνης Βηλαράς
Ο Ιωάννης Βηλαράς (Κύθηρα, 1771 - Τσεπέλοβο Ζαγορίου Ιωαννίνων, 1823) ήταν λυρικός και σατιρικός ποιητής και πεζογράφος, με σημαντική συνεισφορά στο γλωσσικό ζήτημα. Ασκούσε το επάγγελμα του γιατρού.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Βηλαράς γεννήθηκε στα Κύθηρα, το 1771, αλλά μεγάλωσε και σπούδασε στα Ιωάννινα, την πατρίδα του πατέρα του. Διδάχτηκε λατινικά, ιταλικά, γαλλικά και στοιχειώδη μαθηματικά. Ο πατέρας του ήταν επιφανής γιατρός στην περιοχή. Ο ίδιος σπούδασε από το 1789 ιατρική στην Ιταλία, συγκεκριμένα στην Πάδοβα όπου πήρε και το πτυχίο του και στην Μπολόνια. Με την επιστροφή του στην ηπειρωτική πρωτεύουσα διορίστηκε ως προσωπικός γιατρός του Βελή πασά, γιου του Αλή Πασά, τον οποίο ακολούθησε στην Πελοπόννησο και στην Θεσσαλία, του χαρεμιού του αλλά και του ιδίου του Αλή Πασά. Μάλιστα κατάφερε να κερδίσει την εύνοια του Αλβανού πασά ενώ για να τον τιμήσει του αφιέρωσε τιμητικό επίγραμμα. Σύμφωνα με τον μαρξιστή ιστορικό Γιάννη Κορδάτο, η εκτίμηση και ο θαυμασμός του Βηλαρά προς τον Αλή δεν πήγαζε από κολακεία αλλά από θαυμασμό προς τον φιλοπρόοδο και φωτισμένο κυβερνήτη.
Ο Βηλαράς διατηρούσε επικοινωνία με σημαντικούς πνευματικούς παράγοντες των Ιωαννίνων, όπως ο Αθανάσιος Ψαλίδας, αλλά και από τον υπόλοιπο τότε ελληνικό κόσμο. Παράλληλα υπήρξε προοδευτικός στις απόψεις του και ορθολογιστής (επηρεασμένος από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό).
Μετά την πολιορκία των Ιωαννίνων, από τα τούρκικα στρατεύματα, ο Γιάννης Βηλαράς εγκατέλειψε τον Αλή Πασά για να εγκατασταθεί στο χωριό Τσεπέλοβο του Ζαγορίου. Εκεί πέθανε, ύστερα από τρία χρόνια 1823, αφήνοντας σε άσχημη οικονομική κατάσταση τη σύζυγό του και τους δύο γιους του.
Το μοναδικό του ποίημα που σχετίζεται με την οικογένειά του και έχει διασωθεί, είναι ένα τρυφερό πατρικό γράμμα προς έναν από τους 2 γιούς του. Από τα πιο άμεσα και ωραία έργα του ποιητή.
Έργο
Ο Γιάννης Βηλαράς ήταν από τους πρώτους ποιητές της νεοελληνικής ιστορίας και θεμελίωσε τις βάσεις της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Υποστήριζε τον δημοτικισμό αλλά και τον πατριωτισμό χωρίς συμβιβασμούς (αφού χρησιμοποιούσε την δημοτική και όχι την κοινή ελληνική γλώσσα) και επίσης εναντιωνόταν στην ιστορική ορθογραφία (τόνοι, πνεύματα και ομόηχα φωνήεντα). Έγραφε στίχους με πολύ μεγάλη ευκολία και αγωνιζόταν για την αναγέννηση του ελληνικού έθνους με όλες του τις δυνάμεις. Το πιο γνωστό του έργο, Ρομεηκη γλοσα [sic], το οποίο αφιέρωσε στον προσωπικό του φίλο Αθανάσιο Ψαλίδα, τυπώθηκε στην Κέρκυρα το 1814, μέσα στο οποίο είναι διατυπωμένες οι γλωσσικές και ορθογραφικές του πεποιθήσεις οι οποίες ήταν πολύ ριζοσπαστικές όχι μόνο για την εποχή εκείνη αλλά και σήμερα αφού κατάργησε την ιστορική ορθογραφία και πρότεινε την φωνητική ορθογραφία, και τις οποίες εφάρμοσε σε μερικά ποιήματα αλλά και σε δυο μεταφράσεις κλασικών έργων. Η γραμματική του αναπτυσσόταν σε χώρο δυο σελίδων. Επίσης έγραφε διδακτικά κείμενα,επιστολές,γλωσσικά δοκίμια και άλλες διατριβές ενώ μετέφρασε κείμενα στην δημοτική γλώσσα.
Άλλα έργα του είναι τα πεζά Αμαρτία και το περίφημο Γνώθι σαυτόν. Το 1953 εκδόθηκαν τα Άπαντα του Γιάννη Βηλαρά, που περιλαμβάνουν ερωτικά, σατιρικά και λυρικά ποιήματα, μύθους και αινίγματα. Δέχθηκε σημαντικές επιρροές από το αρκαδικό λογοτεχνικό ύφος. Πέρα από το πλούσιο συγγραφικό του έργο ο Βηλαράς μετάφρασε και αρχαία ελληνικά αποσπάσματα.
Εργογραφία
Ποίηση
Πεζογραφία
Μεταφράσεις
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Σημασία έχει ν' αγαπάς
Η ταινία Σημασία έχει ν' αγαπας (γαλλικά: L'important c'est d'aimer), είναι ένα ρομαντικό δράμα Γαλλικής παραγωγής του 1975 σε σκηνοθεσία του Αντρέι Ζουλάφσκι. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι η Ρόμι Σνάιντερ, Φάμπιο Τέστι και Κλάους Κίνσκι.
Το 1975, ο Αντρέι Ζουλάφσκι έγραψε και σκηνοθέτησε αυτή την ταινία, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Κρίστοφερ Φρανκ La Nuit américaine (Αμερικάνικη νύχτα) (που δεν σχετίζεται με την ταινία του Φρανσουά Τριφό του 1973). Η επιτυχία στη Γαλλία ήταν τέτοια, με την πολύ δημοφιλή ηθοποιό Ρόμι Σνάιντερ και τον Γάλλο τραγουδιστή Ζακ Ντουτρόνκ, όπου επέτρεψε στον Ζουλάφσκι να επιστρέψει στην Πολωνία.
Η ταινία είχε συνολικά 1.544.986 εισητήρια στη Γαλλία, με την Σνάιντερ να κερδίζει το πρώτο βραβείο Σεζάρ Α' γυναικείου ρόλου του θεσμού. Ο Ισπανός σκηνοθέτης Πέδρο Αλντομόβαρ αφιέρωσε την ταινία Όλα για τη μητέρα μου μερικώς σε αυτό τον ρόλο της Ναντίν Σεβαλιέ.
Υπόθεση
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μιας πορνογραφικής ταινίας, ο φωτογράφος Σερβέ Μοντ συναντά την Ναντίν Σεβαλιέ, μια υποβιβασμένη ηθοποιό που αναγκάζεται για να επιβιώσει να παίζει σε ταινίες χαμηλής ποιότητας κυρίως πορνογραφικές. Ο Σερβέ γοητευμένος από την προσωπικότητα της Ναντίν, αποφασίζει να την βοηθήσει για να ανακάμψει η καριέρα της, δανειζόμενος έναν μεγάλο χρηματικό ποσό από τον τοκογλύφο Μαζελί για να χρηματοδότησει μια θεατρική παραγωγή όπου θα πάρει τον βασικό ρόλο η Ναντίν.
Η Ναντίν αρχίζει να ερωτεύεται τον Σερβέ, αλλά βρίσκεται σε διλήμμα για να χωρίσει τον συζύγο της Ζακ, επειδή αισθάνεται μόνο ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι πριν από αρκετά χρόνια την έσωσε από την εξάρτηση της στα ναρκωτικά.
Η θεατρική παράσταση στη πρεμιέρα της θα πάει αρκετά καλά, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι ένα συγκλονιστικό φιάσκο και θα δεχθεί πολύ αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς. Ο παραγωγός της παράστασης Κέσλερ, ένας πρώην ηθοποιός, αποφασίζει να εγκαταλείψει το θεάτρο και έχοντας καταλάβει τι έκανε ο Σερβέ, του αφήνει ένα τεράστιο χρηματικό ποσό, ωστόσο ο Σερβέ δεν το χρησιμοποιεί για να εξοφλήσει το χρέος του στον τοκογλύφο, αλλά το δίνει στην Ναντίν, η οποία με την σειρά της το δίνει στον σύζυγός της.
Ο Ζακ θα νιώσει ταπεινωμένος για αυτή την πράξη της Ναντίν και αποφασίζει να της χαρίσει την ελευθερία της και να μην σταθεί εμπόδιο αναμέσα σε αυτήν και τον Σερβέ. Εν τω μεταξύ, ο Σερβέ πηγαίνει και συναντά τον Μαζελί, όπου του ζητά μια προθεσμία μόλις δέκα ημέρων για να αποπληρώσει το χρέος του. Παρόλο που ο Σερβέ θα καταφέρει τελικά να συγκεντρώσει τα χρήματα και να τα παραδώσει μια μέρα αργότερα στον Μαζελί, αυτός αποφασίζει να τον τιμωρήσει στελνόντας τους μπράβους του στο σπίτι του Σερβέ όπου και θα τον χτυπήσουν πολύ άσχημα. Η Ναντίν, μόνη και απελπισμένη πηγαίνει στο σπίτι του Σερβέ, όπου τον βρίσκει στο έδαφος να αιμορραγεί και τον παίρνει στην αγκαλιά της λεγόντας του ότι τον αγαπά.
Υποδοχή
Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 88%, με βάση 8 κριτικές και μέση βαθμολογία 8.5/10.
Κριτικές
Ο Μπεν Σαξ, του Chicago Reader, σημειώνει ότι "η λάμψη στο L'Important C'Est D'Aimer είναι μια αληθινή αίσθηση ότι η αγάπη μας επιτρέπει να ξεπεράσουμε τις πιο υποβαθμισμένες εμπειρίες μας" . Ενώ οι New York Times ανέφεραν: "η φλεγόμενη και μερικές φορές συγχυσμένη ταινία προβάλλει το αισθηματικό κόσμο και ταλέντο της Ρόμι Σνάιντερ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αντρέι Ζουλάφσκι Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα
Σκάρμπορο (Τορόντο)
μικρογραφία|420x420εσ|Η ευρύτερη περιοχή του Σκάρμπορο από ψηλά.
Σκάρμπορο (αγγλικά: Scarborough,, Απογραφή του 2011: 625.698) είναι μια διοικητική περιφέρεια και πρώην δήμος στο Τορόντο, του Οντάριο, στον Καναδά. Βρίσκεται στην κορυφή των απόκρημνων βράχων του Σκάρμπορο (Scarborough Bluffs) και καταλαμβάνει το ανατολικό τμήμα της πόλης. Το Σκάρμπορο βρίσκεται στα σύνορα της λεωφόρου Βικτώρια Πάρκ (Victoria Park) στα δυτικά, της λεωφόρου Στήλς (Steeles) στα βόρεια, του ποταμού Rouge και της πόλης Πίκερινγκ (Pickering) προς τα ανατολικά και της λίμνης Οντάριο στα νότια. Συνορεύει με το Παλιό Τορόντο, την Ανατολική Υόρκη και τη Βόρεια Υόρκη στα δυτικά και με την πόλη Μάρκαμ (Markham) στο βορρά. Το Σκάρμπορο πήρε το όνομά του από την αγγλική πόλη Σκάρμπορο, στο Βόρειο Γιορκσάιρ.
Αφού εγκαταστάθηκαν Ευρωπαίοι στη δεκαετία του 1790, το Σκάρμπορο αναπτύχθηκε από μια σύμπραξη από μικρά αγροτικά χωριά και αγροκτήματα για να γίνει πλήρως αστικοποιημένο με μια διαφορετική πολιτιστική κοινότητα. Ενσωματώθηκε το 1850 ως δήμος, και το Σκάρμπορο έγινε μέλος του μητροπολιτικού Τορόντου το 1953 και ανασυστάθηκε ως δήμος το 1967. Το Σκάρμπορο αναπτύχθηκε γρήγορα ως προάστιο του Παλαιού Τορόντου κατά την επόμενη δεκαετία και έγινε πόλη το 1983. Το 1998, το Σκάρμπορο και το υπόλοιπο μητροπολιτικό Τορόντο συγχωνεύθηκαν στην σημερινή πόλη του Τορόντο. Το Σκάρμπορο είναι μια διοικητική περιοχή του Τορόντο και έχει δικό του κοινοτικό συμβούλιο. Το Αστικό Κέντρο Σκάρμπορο, που ήταν το πρώην Δημαρχείο, χρησιμοποιείται ακόμα από την τοπική κυβέρνηση του Τορόντο.
Το Σκάρμπορο είναι ένας δημοφιλής προορισμός για διαμονή νέων μεταναστών στον Καναδά. Ως εκ τούτου, είναι μια από τις πιο ποικίλες και πολυπολιτισμικές περιοχές στην ευρύτερη περιοχή του Τορόντο, που φιλοξενεί διάφορες θρησκευτικές ομάδες και χώρους λατρείας. Περιλαμβάνει μερικά από τα δημοφιλή φυσικά ορόσημα του Τορόντο, όπως ο ζωολογικός κήπος του Τορόντο και το πάρκο Rouge. Η βορειοανατολική γωνία του Σκάρμπορο είναι σε μεγάλο βαθμό αγροτική, με μερικές από τις τελευταίες γεωργικές εκμεταλλεύσεις του Τορόντο, με αποτέλεσμα η φήμη του Σκάρμπορο να είναι πιο πράσινη από οποιοδήποτε άλλο μέρος του Τορόντο.
Ετυμολογία
Η περιοχή πήρε το όνομά της από το Scarborough στο Ηνωμένο Βασίλειο από την Elizabeth Simcoe, τη σύζυγο του John Graves Simcoe, του πρώτου υποδιοικητή του Άνω Καναδά. Τα απόκρημνα βράχια κατά μήκος των ακτών της λίμνης Οντάριο του Σκάρμπορο της υπενθύμισαν τα ασβεστολιθικά βράχια στο Σκάρμπορο της Αγγλίας. Στις 4 Αυγούστου 1793 έγραψε στο ημερολόγιό της: "Η ακτή είναι εξαιρετικά τολμηρή και έχει την εμφάνιση κιμωλίων, αλλά πιστεύω ότι είναι μόνο λευκή άμμος. Φάνηκαν τόσο καλά που μιλήσαμε για την οικοδόμηση μιας θερινής κατοικίας εκεί και την αποκαλούμε Σκάρμπορο. "  Πριν από αυτό, η περιοχή ονομάστηκε Γλασκόβη, όπως και η πόλη της Σκωτίας.
Το Σκάρμπορο έχει αποκτήσει πολλά ψευδώνυμα. Το πιο δημοφιλές είναι το Σκαρμπερία, μία σύνθεση του Σκάρμπορο και του Σιβηρία, κάνωντας μια αναφορά στην φαινομενικά μακρινή ανατολική του θέση από το κέντρο του Τορόντο και την προφανή έλλειψη αξιοσημείωτων αξιοθέατων. Η λέξη ξεκίνησε κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1960 και από τότε εξακολουθεί να αποτελεί πηγή διαμάχης. Τον Μάιο του 1988, ο Joyce Trimmer, ο οποίος έκανε εκστρατεία για να βγεί δήμαρχος της πόλης του Σκάρμπορο, δήλωσε: "Η πόλη του Σκάρμπορο χρειάζεται ισχυρή ηγεσία εάν πρόκειται να αποτινάξει την εικόνα της "Σκαρμπερία". Το Σκάρμπορο έχει αποκτήσει επίσης ψευδώνυμα που σχετίζονται με την ποικιλομορφία του.  Αυτά τα ψευδώνυμα χρησιμοποιούν συνήθως το πρόθεμα "Σκάρ" και μια κατάληξη που προέρχεται από το όνομα μιας περιοχής, έθνους ή εθνικότητας. για παράδειγμα, "Σκόμπτον" ή "Σκάρλεμ", υπογραμμίζοντας το Κόμπτον (Compton) και το Χάρλεμ (Harlem) αντίστοιχα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|326x326εσ| Ένας χάρτης του Σκάρμπορο από το 1880 Οι πρώτες γνωστές αποδείξεις ύπαρξης ανθρώπων στο Σκάρμπορο προέρχονται από τον αρχαιολογικό χώρο στο Φένγουντ Χάιτς (Fenwood Heights), που χρονολογείται από το 8000 π.Χ. Η περιοχή περιέχει τα ερείπια ενός καταυλισμού νομαδικών κυνηγών και βοσκοτόπων και δεν υπάρχουν αποδείξεις μόνιμων εποίκων.
Τον 17ο αιώνα, η περιοχή κατοικήθηκε από τους ινδιάνους Σενέκα (Seneca) στο χωριό Ganatsekwyagon οποίοι αργότερα εκτοπίστηκαν από τους ινδιάνους Μισσισάγκα (Missisauga) και οι οποίοι εκτοπίστηκαν από τους εποίκους που άρχισαν να φθάνουν στα τέλη του 18ου αιώνα. Οι πρώτοι άποικοι ήταν ο Ντέιβιντ και ο Αντρέι Τόμσον. Ήταν λιθοξόοι που εργάζονταν στα πρώτα κτίρια του κοινοβουλίου για την Υόρκη. Καθένας του έχτισε μύλο. Αυτή η δραστηριότητα οδήγησε στη δημιουργία ενός μικρού χωριού γνωστού ως Τόμσον Σέτλμεντ (Thomson Settlement ). Το πρώτο ταχυδρομείο άνοιξε το 1832, στο χωριό Σκάρμπορο.
Κατά τη διάρκεια του πρώιμου βίου του Άνω Καναδά, η τοπική διοίκηση και η δικαιοσύνη διοικούνταν από την αποικιακή κυβέρνηση. Από το 1792 έως το 1841, οι δικαστές διορίστηκαν από τα Επαρχιακά Συμβούλια. Υπήρχαν τέσσερις συνοικίες στην αποικία της οποίας ο Σκάρμπορο ήταν μέρος της Επαρχιακής Περιφέρειας. Εν μέρει λόγω μιας πολιτικής αναδιοργάνωσης που ήταν αποτέλεσμα της Έκθεσης Durham, το Σκάρμπορο κέρδισε εκλεγμένη αντιπροσωπεία στο Τοπικό Συμβούλιο. Το Σκάρμπορο εκλέγει δύο συμβούλους.
Το 1850, το Σκάρμπορο ενσωματώθηκε ως κοινότητα. Μετά την ενσωμάτωση, το Σκάρμπορο διοικείται από τον επικεφαλής του συμβουλίου, τον αναπληρωτή και τρεις συμβούλους που εκλέγονται σε ετήσια βάση. Αρχικά το συμβούλιο συναντήθηκε στο χωριό Γόμπερν (Woburn) αλλά μεταφέρθηκε στο Μπίρτσκλιφ (Birchcliff) το 1922, όπου βρισκόταν τότε ο μεγαλύτερος πληθυσμός. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης η τοπική κυβέρνηση ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Το Δημοτικό Συμβούλιο του Οντάριο ενέκρινε και όρισε μια επιτροπή εποπτείας η οποία εμπόδισε την κατάρρευση της τοπικής κυβέρνησης.
Η επέκταση του Τορόντο στα ανατολικά, τον 19ο αιώνα, οδήγησε στην ανάπτυξη οικιστικών αποθεμάτων κατά μήκος των διαδρόμων Κίνγκστον (Kingston Road) και Ντάνφορθ (Danforth Road) στο Σκάρμπορο. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία διαμετακομιστικής γραμμής διέλευσης. Το 1893, το Τορόντο και η Scarboro Electric Railway, Light and Power Company κατασκεύασαν μια μονή γραμμή ηλεκτρικού σιδηρόδρομου, κατά μήκος της οδού Κίνγκστον στο Μπλαντάιρ (Blantyre). Κατά τα επόμενα 13 χρόνια αυτό επεκτάθηκε στο West Hill. Το 1904, η γραμμή έγινε το τμήμα Σκάρμπορο του Τορόντο και του σιδηροδρόμου York Radial. Η υπηρεσία συνεχίστηκε κατά μήκος αυτής της γραμμής μέχρι το 1936, όταν αντικαταστάθηκε από το λεωφορείο.
Καθώς η αστική περιοχή εξακολούθησε να επεκτείνεται, μεγάλο μέρος του αγροτικού Σκάρμπορο μετατράπηκε σε προαστιακή ανάπτυξη στο τελευταίο τρίτο του 20ου αιώνα. Στις αρχές του 21ου αιώνα, η ανάπτυξη σημειώθηκε κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου 401 στο βόρειο άκρο του σταθμού Σκάρμπορο του RT. Τα έργα υψηλής ανάπτυξης του συγκροτήματος κατοικιών έχουν αυξήσει την πυκνότητα κατοικιών γύρω από το κέντρο της πόλης του Σκάρμπορο. μικρογραφία|406x406εσ|Το δημοτικό κέντρο του Σκάρμπορο Στις 15 Απριλίου 1953, το Σκάρμπορο συγκαταλέγεται στο μητροπολιτικό Τορόντο, με ένα νέο ανώτερο επίπεδο δημοτικής κυβέρνησης που έχει δικαιοδοσία για περιφερειακές υπηρεσίες όπως αρτηριακές οδούς και υπηρεσίες διαμετακόμισης, αστυνομίας και ασθενοφόρων, ενώ οι υπηρεσίες πυρόσβεσης παρέμειναν ξεχωριστές. Το Σκάρμπορο διατήρησε το τοπικό συμβούλιο του, αλλά κέρδισε εκπροσώπηση σε νέο συμβούλιο του Μητροπολιτικού δήμου. Το νέο συμβούλιο είχε 24 μέλη, 12 από την παλιά πόλη Τορόντο και 12 από τους προαστιακούς δήμους. Το συμβούλιο δεν εκλέχθηκε άμεσα, αλλά αποτελούταν από μέλη των τοπικών συμβουλίων. Η συνεισφορά του Σκάρμπορο ήταν ο πρόεδρος του συμβουλίου που τότε ήταν ο Oliver Crockford. μικρογραφία| Πληθυσμιακή άυξηση στο Σκάρμπορο μεταξύ 1796-2001. Το 1967, το Σκάρμπορο ενσωματώθηκε ως δήμος. Ο πρόεδρος του συμβουλίου αντικαταστάθηκε με δήμαρχο. Ο Άλμπερτ Κάμπελ, που ήταν προεδρος συμβουλίου από το 1957, έγινε ο πρώτος δήμαρχος του Σκάρμπορο. Το δημοτικό συμβούλιο του νέου συμβουλίου αποτελούνταν από τον δήμαρχο και τέσσερα μέλη του συμβουλίου ελέγχου (που λειτουργούσε ως εκτελεστική επιτροπή). Υπήρχαν επίσης δέκα μέλη. Ο δήμαρχος και οι ελεγκτές καθόρισαν επίσης το μητροπολιτικό Συμβούλιο. Το 1973, το Σκάρμπορο αυξήθηκε σε μέγεθος όταν η περιοχή West Rouge, πρώην Township of Pickering, μεταφέρθηκε σε αυτήν με τη δημιουργία του Περιφερειακού Δήμου Durham. Το καθεστώς του δήμου άλλαξε σε πόλη το 1983. Ο αριθμός των δημοτικών συμβούλων αυξήθηκε σε 14 και η θητεία τους παρατάθηκε σε τρία έτη από δύο.
Το 1988, υπήρξε αναδιοργάνωση. Το διοικητικό συμβούλιο καταργήθηκε. Δημιουργήθηκαν έξι επιπλέον θέσεις του συμβουλίου και αυτοί εκλέχθηκαν χωριστά για πρώτη φορά. Το συμβούλιο του Σκάρμπορο απαρτιζόταν από έναν δήμαρχο, 14 τοπικούς συμβούλους και έξι συμβούλους του μετρό.
Το 1998, το Σκάρμπορο συγχωνεύθηκε με τη Βόρεια Υόρκη, το Etobicoke, την Υόρκη, την Ανατολική Υόρκη και την παλιά πόλη του Τορόντο για να γίνει η νέα πόλη του Τορόντο.
Οικόσημο
Το οικόσημο του Σκάρμπορο υιοθετήθηκε από το Σκάρμπορο, του Οντάριο, όταν έγινε πόλη στις 29 Ιουνίου 1983. Έγκριση εκδόθηκε από την καναδική εραλδική αρχή την 1η Φεβρουαρίου 1996.
Ρητό Η οικία πάνω από τα τους απόκρημνους βράχους
δημογραφικά στοιχεία
δεξιά|μικρογραφία| Ορατός πληθυσμός μειονοτήτων από την απογραφή του 2006. Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του Σκάρμπορο αποτελείται από μετανάστες και απογόνους μεταναστών που έχουν φθάσει τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Το 2006, το 57% των κατοίκων ήταν αλλοδαποί. Οι ορατές μειονότητες αποτελούν το 67,4% του πληθυσμού. Ο πληθυσμός είναι 22.0% Νότιοασιάτες, 19.5% Κινέζοι, 10.3% έγχρωμοι και 6.5% Φιλιππινέζοι. Οι υπόλοιπες ορατές μειονοτικές ομάδες αντιπροσώπευαν καθε μία λιγότερο από το 2% του πληθυσμού. Ο πληθυσμός των μεταναστών έχει δημιουργήσει ζωντανές πολυπολιτισμικές τοποθεσίες σε διάφορες περιοχές του Scarborough. Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα μεταξύ τους είναι η μεγάλη συγκέντρωση κινεζικών επιχειρήσεων και εστιατορίων στη γειτονιά Agincourt. Πολλές από τις κύριες αρτηρίες του Σκάρμπορο, συμπεριλαμβανομένων των τμημάτων Kingston Road, Eglinton Avenue East και Lawrence Avenue East, διαθέτουν καραϊβικά, κινεζικά, αφρικανικά και ινδικά εστιατόρια και καταστήματα, καθώς και επιχειρήσεις που εκπροσωπούν τις άλλες εθνικές ομάδες στην περιοχή. Το Σκάρμπορο έχει επίσης τη μεγαλύτερη συγκέντρωση των Ταμίλ της Σρι Λάνκα έξω από τη Σρι Λάνκα.
Όσον αφορά τη θρησκεία, σύμφωνα με την Εθνική Έρευνα Νοικοκυριών του 2011, υπάρχουν 280.330 χριστιανοί (49,1%), 75.325 Ινδουιστές (13,1%) και 60.425 μουσουλμάνοι (10,5%) που διαμένουν στο Σκάρμπορο.
Η πλειοψηφία του πληθυσμού του Σκάρμπορο είναι μεταξύ 25 και 64 ετών. Το 52% βρίσκεται σε αυτή την "εργάσιμη ηλικία" κατά τη διάρκεια της τελευταίας μεγάλης έρευνας, όπου το 21% του πληθυσμού του Scarborough ήταν 14 χρονών ή νεότεροι, το 15% ήταν μεταξύ 15 και 24, ενώ ηλικιωμένοι ηλικίας 65+ το υπόλοιπο 12%. Όπως και ο υπόλοιπος Καναδάς, ο πληθυσμός του Σκάρμπορο γερνάει. Προβλέπεται ότι το 30% περίπου των κατοίκων του Σκάρμπορο θα είναι ηλικιωμένοι έως το 2041. Αυτό κάνει το Σκάρμπορο μια δημοφιλή τοποθεσία για τις κοινότητες συνταξιοδότησης, η οποία προσελκύει περισσότερους ηλικιωμένους στην περιοχή δημιουργώντας μια κατάσταση κατά την οποία οι δύο μεγαλύτερες  σε δημογραφικά στοιχεία ηλικίες στο Σκάρμπορο θα είναι άνω των 55 και κάτω των 25 ετών
Έγκλημα
Οι μακροπρόθεσμες τάσεις δείχνουν ότι ο Scarborough είναι λιγότερο επιρρεπής σε βίαιο έγκλημα από ό, τι το υπόλοιπο Τορόντο. Από το 1997 έως το 2006, το ποσοστό του βίαιου εγκλήματος που διαπράχθηκε στο Σκάρμπορο ήταν κατά μέσο όρο 20,4% παρά το γεγονός ότι κατά το διάστημα αυτό ανερχόταν κατά μέσο όρο στο 23,6% του συνολικού πληθυσμού της πόλης. Τα ποσοστά δολοφονιών για το Σκάρμπορο και το Τορόντο δεν δείχνουν ιδιαίτερη τάση. Από το 1997 έως το 2006, ο λόγος των δολοφονιών στο Σκάρμπορο σε σύγκριση με το υπόλοιπο Τορόντο κυμάνθηκε από χαμηλό 8,8% έως υψηλό 32,2%. Σύμφωνα με τον πρώην αρχηγό αστυνομίας του Τορόντο Μπιλ Μπλερ, "[το τμήμα 42 τμήμα είναι] το ασφαλέστερο τμήμα στην πόλη"! αυτό το τμήμα περιλαμβάνει το βόρειο Σκάρμπορο. Το ασφαλέστερο μέρος του Τορόντο είναι βόρεια του Σκάρμπορο από την Victoria Park Ave. στο σύνορο του Pickering, βόρεια του αυτοκινητόδρομου 401.
Πολιτισμός
Το 1974, ο ζωολογικός κήπος του Τορόντο μεταφέρθηκε από την αρχική του θέση στο κέντρο της πόλης μέχρι την σημερινή του θέση στην κοιλάδα του ποταμού Rouge. Η νέα τοποθεσία επέτρεψε στον ζωολογικό κήπο να αυξήσει τη συνολική έκταση. Ο ζωολογικός κήπος μετατράπηκε εκείνη την εποχή από ζωολογικό κήπο του 19ου αιώνα με λίγα ζώα που ήταν στενά πίσω από σιδερένιες ράβδους σε ζωολογικό κήπο, όπου χώρος παρέχεται σε ζώα και η ρύθμιση προσπάθησε να αντιγράψει τα φυσικά περιβάλλοντα των ζώων.
Το Σκάρμπορο είναι ένας από τους κυριότερους προορισμούς για τους Ταμίλ της Σρι Λάνκα στην ευρύτερη περιοχή του Τορόντο, οι οποίοι ήρθαν από τη Σρι Λάνκα κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Οι προσπάθειες για την ενσωμάτωση της κουλτούρας του Σρι Λάνκα Ταμίλ περιλαμβάνουν τη δημιουργία διαπολιτισμικών και διακρατικών συμμαχιών και την οικοδόμηση πολλών σχολών του Ταμίλ σε ολόκληρη την GTA.
Το Scarborough φιλοξενεί αρκετούς τοπικούς οργανισμούς τέχνης. Το παγκόσμιο φεστιβάλ κινηματογράφου Scarborough είναι μια ετήσια γιορτή πολυπολιτισμικών ταινιών που πραγματοποιείται κάθε πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου. Το Μουσικό Θέατρο του Σκάρμπορο, οι παίκτες Σκάρμπορο και το Guild Theater του Σκάρμπορο εργάζονται μαζί με το όνομα Theatre Σκάρμπορο. Η χορωδιακή κοινωνία του Σκάρμπορο εκτελεί μία συναυλία μουσικής και μια χριστουγεννιάτικη συναυλία κάθε χρόνο.
Μεσά μαζικής μεταφοράς
δεξιά|μικρογραφία| Ένα τρένο στη γραμμή 3 Scarborough που εγκαταλείπει το σταθμό Kennedy |286x286εσ Το Σκάρμπορο βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της γραμμής 2 - Bloor-Danforth του συστήματος του Μετρό του Τορόντο. Υπάρχουν τρεις σταθμοί μετρό στο Scarborough: Victoria Park, Warden , και Kennedy. Ξεκινώντας από το σταθμό Kennedy, η Γραμμή 3 του Σκάρμπορο, επίσης γνωστή ως RT Σκάρμπορο, εκτείνεται βόρεια και ανατολικά προς το κέντρο της πόλης Scarborough. Τρέχει στην τάξη για δύο στάσεις μέχρι την Ellesmere Road όπου καθίσταται ανυψωμένη μέχρι να φτάσει στο τέλος της στην McCowan Road. Η τροφοδοσία των σταθμών ταχείας διέλευσης είναι οι εκτεταμένες διαδρομές λεωφορείων που λειτουργούν από την Επιτροπή Διαμετακόμισης του Τορόντο (TTC) στο Σκάρμπορο. Η Metrolinx σχεδιάζει επέκταση της Γραμμής 2 στο Scarborough City Center και το κλείσιμο της Γραμμής 3 λόγω της γήρανσης της υποδομής. Η Γραμμή 5 Eglinton είναι μια ελαφρά σιδηροδρομική γραμμή υπό κατασκευή, η οποία θα έχει το ανατολικό άκρο της στο σταθμό Kennedy.
Δύο σιδηροδρομικές γραμμές που εκτελούν δρομολόγια από το GO Transit περνούν από το Σκάρμπορο και συνδέονται με επτά σταθμούς. Η γραμμή Lakeshore East εκτείνεται κατά μήκος του νότιου άκρου της περιοχής, ενώ η γραμμή Stouffville εκτείνεται από βορρά σε νότο στο δυτικό άκρο του Σκάρμπορο. Το GO Transit διαθέτει επίσης μερικά τερματικά λεωφορείων και στάσεις στο Σκάρμπορο.
Δρόμοι και αυτοκινητόδρομοι
Οι αρτηριακοί δρόμοι του Σκάρμπορο ήταν τοποθετημένοι σε ένα σύστημα πλέγματος βορρά-νότου και ανατολής-δύσης. Ο δρόμος Kingston Road και ο δρόμος Danforth Road δημιουργήθηκαν πριν από την έναρξη του δήμου, και οι δύο διατρέχουν διαγώνια σε νοτιοδυτική-βορειοανατολική κατεύθυνση κατά μήκος του νότιου άκρου του Σκάρμπορο. Από τα βόρεια προς τα νότια, οι μεγάλοι αρτηριακοί δρόμοι Ανατολής-Δύσης είναι η λεωφόρος Steeles, η λεωφόρος Finch, η λεωφόρος Sheppard, η οδός Ellesmere, η λεωφόρος Lawrence, η λεωφόρος Eglinton και η λεωφόρος St. Clair. Από τα δυτικά προς τα ανατολικά, οι μεγάλες Βορρά-Νότου οδικές αρτηρίες είναιοι Λεωφόροι Victoria Park, Pharmacy, Warden, και οι οδοί Birchmount, Kennedy, τη λεωφόρο Midland, Brimley, McCowan, Bellamy North, Markham, Neilson, Λεωφόρος Morningside, Meadowvale και Port Union.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Καναδά
Χουμπζ
μικρογραφία|Προετοιμασία του χουμπζ Το Χουμπζ, επίσης γράφεται ως χομπέζ, χουμπέζ, χομπζ ή χουμπούζ (خبز), επίσης γνωστό ως αραβικό ψωμί, είναι στρογγυλό προζύμι του μεσανατολίτικου επίπεδου ψωμιού, που αποτελεί ένα βασικό στοιχείο της τοπικής διατροφής από την Αραβική Χερσόνησο έως  το Μαρόκο.
Το Χουμπζ παραδοσιακά ψηνόταν σε τανούουρ, και έξι συνταγές χουμπζ με αυτόν τον τρόπο περιλαμβάνονται στο βιβλίο Κιτάμπ αλ-Ταμπίχ του Ιμπν Σαγιάρ αλ-Ουάρακ του 10ου αιώνα.
Στις Αραβικές χώρες και στην Τουρκία, το χουμπζ παράγεται ως ένα στρογγυλό ψωμί, με διάμετρο 25 εκατοστών. Δεδομένου ότι δεν περιέχει πρόσθετα λιπαρά, στεγνώνει γρήγορα και τρώγεται καλύτερα ενώ είναι ακόμα ζεστό από το φούρνο. Έχει μια κάπως σκληρή, μαστιχωτή υφή.
Το αρχαιότερο γνωστό ψωμί που έχει βρεθεί, βρέθηκε από τους αρχαιολόγους στη Βόρεια Ιορδανία, χρονολογείται 14.000 χρόνια πριν και είναι παρόμοιου τύπου με το σύγχρονο αραβικό ψωμί.
Ως αποτέλεσμα των οικονομικών κυρώσεων που έχουν επιβληθεί κατά του Ιράκ στη δεκαετία του 1990 υπήρξε μια αύξηση στην παραγωγή του χουμπζ με τον παραδοσιακό τρόπο σε πήλινο φούρνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Ιρακινή κουζίνα Κατηγορία:Ισραηλινή κουζίνα Κατηγορία:Ιορδανική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Μαροκινή κουζίνα Κατηγορία:Συριακή κουζίνα Κατηγορία:Υεμενική κουζίνα
Όλγα Τσομπανίδη
Η Όλγα Τσομπανίδη (16 Φεβρουαρίου 1983) είναι Ελληνίδα πρωταθλήτρια του στίβου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 16 Φεβρουαρίου 1983 και είναι αθλήτρια της Παναχαϊκής. Αγώνισμα της είναι οι δρόμοι ταχύτητας, τα 60 και 100 μέτρα και το άλμα εις μήκος. Πρωταθλήτρια Ελλάδας στα 100 μέτρα εμπόδια το 2006 και στα 60 μέτρα το 2008. Βαλκανιονίκης στα 100 μέτρα το 2007, 3η στους βαλκανικούς του 2008 και μια 5η θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 2007 με την ομάδα σκυταλοδρομίας στα 4Χ100. Είναι μέλος της εθνικής Ελλάδος στίβου, έχει επίσης πολλές πρώτες νίκες σε τοπικό επίπεδο και σε μίτινγκ.
Το 2008 βραβεύτηκε από την ΕΑΣ Βόρειας Πελοποννήσου για το ήθος και την πολύχρονη προσφορά της
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας
Κατηγορία:Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις μήκος
Ακίρα Κουροσάβα
Ο Ακίρα Κουροσάβα (Kyūjitai: 黒澤 明, Shinjitai: 黒沢 明, 23 Μαρτίου 1910 — 6 Σεπτεμβρίου 1998) ήταν Ιάπωνας σκηνοθέτης ταινιών και σεναριογράφος. Θεωρείται ένας απο τους καλύτερους και πιο σημαντικόυς σκηνοθέτες όλων των εποχών, έχοντας γυρίσει πάνω απο 30 ταινίες και έχοντας επηρεάσει πολλούς γνωστούς σκηνοθέτες. Είναι αναμφίβολα ο γνωστότερος στην Δύση Ιάπωνας σκηνοθέτης. Έλαβε τον Χρυσό Λέοντα για την ταινία Ρασομόν, δύο Χρυσούς Φοίνικες για τις ταινίες Καγκεμούσα και Ραν και ένα τιμητικό Όσκαρ το 1990. Το 1999, το CNN τον ονόμασε "Ασιάτη του Αιώνα" στην κατηγορία "Τέχνες, Λογοτεχνία και Κουλτούρα". Ανάμεσα στις πιο αναγνωρισμένες του ταινίες είναι τα Οι Επτά Σαμουράι (1954), Ρασομόν (1950), Ραν (1985), Ikiru (1952), Yojimbo (1961), High and Low (1963), Ο θρόνος του αίματος (1957), Το Μυστικό Φρούριο (1958) και Kagemusha (1980).
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ακίρα Κουροσάβα γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου του 1910 στην Όμορι (Τόκιο), τελευταίο των οκτώ παιδιών του Ισαμού (Isamu) και της Σίμα (Shima) Κουροσάβα. Αρχικά ήθελε να γίνει ζωγράφος, αλλά δεν έγινε δεκτός στην Ακαδημία Τεχνών. Το 1936 γίνεται βοηθός του σκηνοθέτη Γιαμαμότο Κατζίρο, που δούλευε σε μια γιαπωνέζικη εταιρεία παραγωγής ταινιών.
Στην εταιρεία αυτή ο Κουροσάβα γυρίζει την πρώτη του ταινία Σουγκάτα Σανσίρο (Sugata Sanshiirô) το 1943, μια ταινία δράσης που σύντομα έγινε δημοφιλής. Στα επόμενα χρόνια ο Κουροσάβα παράγει ταινίες πιο απλές και εμπορικές, όπως η συνέχεια του Σουγκάτα Σανσίρο (1945), οι οποίες γεννιούνται υπό τον έλεγχο της στρατιωτικής κυβέρνησης της Ιαπωνίας, που λογοκρίνει αυστηρά ολόκληρη την πνευματική δημιουργία της εποχής και ευνοεί κυρίως την παραγωγή λογοτεχνικών και κινηματογραφικών έργων με πατριωτικό περιεχόμενο. Η συνέχεια του Σουγκάτα Σανσίρο είναι, εξ' αιτίας αυτής της πίεσης εκ μέρους της κυβέρνησης, μια πατριωτική ταινία που σκοπεύει να δείξει στο κοινό την υπεροχή της γιαπωνέζικης πολεμικής τέχνης (τζούντο) απέναντι σ' εκείνη των εχθρών των Ιαπώνων, των Αμερικανών (μποξ). Για τον Κουροσάβα, που συμπορευόταν με την Αριστερά, η οποία στην Ιαπωνία της δεκαετίας του '20 είχε παίξει μεγάλο ρόλο κυρίως για την νέα γενιά, η εμπειρία της αντίδρασης εκ μέρους των συντηρητικών τάξεων και ομάδων της Ιαπωνίας, της έλλειψης ελευθερίας και του πολέμου υπήρξε σημαντικότατη.
Η πρώτη ταινία του μετά τον πόλεμο ήταν το Δεν λυπόμαστε την νεολαία μας. Το 1948, κυκλοφόρησε το Μεθυσμένος άγγελος, το οποίο γνώρισε μεγάλη κριτική αναγνώριση, και εδραίωσε τον Κουροσάβα ως έναν από τους πιο σημαντικούς νέους σκηνοθέτες της Ιαπωνίας. Στην ταινία πρωταγωνιστούσε ο τότε άγνωστος Τοσίρο Μιφούνε, που έπειτα έγινε ένας από τους πιο γνωστούς και αναγνωρισμένους Ιάπωνες ηθοποιούς, και πρωταγωνίστησε σε 15 ακόμα ταινίες του Κουροσάβα.
Η διεθνής καταξίωση
Το 1950 κυκλοφόρησε η ταινία που έκανε τον Κουροσάβα γνωστό έξω από την Ιαπωνία, το Ρασομόν. Η ταινία παρουσιάζει τέσσερις διαφορετικές και αντικρουόμενες εκδοχές του πως εξήχθη μια συγκεκριμένη δολοφονία από την οπτική γωνία τεσσάρων διαφορετικών μαρτύρων. Η ταινία ήταν τεράστια κριτική και εμπορική επιτυχία, και ακόμα και σήμερα θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Ήταν ο αναπάντεχος νικητής του Χρυσού Λέοντα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας του 1951 και προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας. Η επιτυχία της ταινίας οδήγησε τις δυτικές κινηματογραφικές αγορές στο να εστιάσουν για πρώτη φορά στα προϊόντα της ιαπωνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, κάτι το οποίο οδήγησε σε διεθνή αναγνώριση για πολλούς άλλους Ιάπωνες σκηνοθέτες.
Στην δεκαετία του 1950 και στις αρχές τις δεκαετίας του 1960, ο Κουροσάβα σκηνοθετούσε περίπου μία ταινία την χρονιά. Σε αυτήν την περίοδο της καριέρας του έφτιαξε μερικές από τις πιο αναγνωρισμένες και σημαντικές του ταινίες. Οι περισσότερες από αυτές τις ταινίες εκτυλίσσονταν στην εποχή των Σαμουράι, και ως αποτέλεσμα, ο Κουροσάβα είναι πλέον γνωστός για τις "jidaigeki" ταινίες του (ο Ιαπωνικός όρος για ταινίες με Σαμουράι). Ανάμεσα σε αυτές τις ταινίες είναι τα: Γιοτζίμπο (1961), μια εξαιρετικά δημοφιλής ταινία δράσης η οποία έπειτα αποτέλεσε την βάση για το γουέστερν Για μια χούφτα δολάρια, Σαντζούρο (1962), το σίκουελ του Γιοτζίμπο, Ο θρόνος του αίματος (1957), μια προσαρμογή του Μακβέθ στην εποχή των Σαμουράι, Ο Κοκκινογένης (1965), Το Μυστικό Φρούριο (1958), το οποίο πολλοί θεωρούν ότι αποτέλεσε την βάση για την ταινία Star Wars, και Οι Επτά Σαμουράι (1954), το οποίο πολλοί θεωρούν ως το αριστούργημα του Κουροσάβα και μια απο τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Στην ίδια περίοδο σκηνοθέτησε και ταινίες που εκτυλίσσονταν στο παρόν, όπως το φιλμ νουάρ The Bad Sleep Well (1960), μια προσαρμογή του Άμλετ στην σημερινή εποχή, το High and Low (1963) ένα αστυνομικό δράμα που εξερευνά την πάλη των τάξεων και το Ikiru (1952), ένα δράμα για έναν άνδρα που μαθαίνει ότι σύντομα θα πεθάνει και καταλαβαίνει ότι δεν έζησε πραγματικά την ζωή του.
Τα τελευταία χρόνια
Μετά την δεκαετία του 1960, ο Κουροσάβα δεν έφτιαχνε πλέον ταινίες σε τόσο τακτική βάση (έφτιαξε μόνο 8 ταινίες μετά το 1965), μα οι ταινίες που έφτιαξε σε αυτήν την περίοδο της ζωής του συχνά κατατάσσονται ανάμεσα στις καλύτερες του. Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ταινίες του, οι ταινίες του αυτής της περιόδου ήταν έγχρωμες, και ο Κουροσάβα αναγνωρίστηκε για την χρήση του των χρωμάτων.
Ο χαμηλός αριθμός ταινιών που έφτιαξε σε αυτήν την περίοδο της ζωής του δεν οφειλόταν σε έλλειψη δημιουργικότητας εκ μέρους του Κουροσάβα, άλλα σε ανικανότητα να βρει χρηματοδότηση, παρά το πόσο δημοφιλής και αξιοσέβαστος ήταν ως σκηνοθέτης. Αυτή η αδυναμία να χρηματοδοτήσει τα έργα του και ορισμένα θέματα υγείας οδήγησαν τον Κουροσάβα σε μια απόπειρα αυτοκτονίας στις 22 Δεκεμβρίου 1971. Ο σκηνοθέτης ανάρρωσε γρήγορα αλλά παρέμενε αβέβαιος για το αν θα έφτιαχνε ποτέ ξανά άλλη ταινία. Αυτές οι αμφιβολίες αποδείχθηκαν λανθασμένες όταν το 1973 ένα Σοβιετικό στούντιο προσέγγισε τον Κουροσάβα, προτείνοντας μια συνεργασία. Αυτό οδήγησε στην Σοβιετική ταινία του 1975 Ντερσού Ουζαλά, την μόνη μη-ιαπωνική ταινία που ο Κουροσάβα σκηνοθέτησε. Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας και το Χρυσό Βραβείο στο Φεστιβάλ της Μόσχας.
Οι δύο πιο αξιοσημείωτες ταινίες αυτής της περιόδου της φιλμογραφίας του Κουροσάβα ήταν οι τελευταίες επικές ταινίες σαμουράι του, Καγκεμούσα (1980) και Ραν (1985). Και οι δύο αυτές ταινίες κέρδισαν τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών, προτάθηκαν για Όσκαρ και γνώρισαν διεθνή επιτυχία. Το Καγκεμούσα αφηγείται την ιστορία του σωσία ενός ισχυρού άρχοντα σαμουράι, ενώ το Ραν, το οποίο θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες του Κουροσάβα και του χάρισε την μοναδική του υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας, είναι μια προσαρμογή του Βασιλιά Ληρ. Το Καγκεμούσα χρηματοδοτήθηκε από τους διάσημους Αμερικάνους σκηνοθέτες Φράνσις Φορντ Κόπολα και Τζορτζ Λούκας, οι οποίοι ήταν μεγάλοι θαυμαστές του Κουροσάβα και είχαν επηρεαστεί πολύ από τις παλιότερες ταινίες του. Άλλοι γνωστοί Αμερικάνοι σκηνοθέτες που θαύμαζαν τον Κουροσάβα και τον βοήθησαν στις τελευταίες του ταινίες ήταν οι Στίβεν Σπίλμπεργκ και Μάρτιν Σκορσέζε.
Το 1990, ο Κουροσάβα σκηνοθέτησε το σουρεαλιστικό Όνειρα, μια προσαρμογή αληθινών του ονείρων για την μεγάλη οθόνη. Το 1991, σκηνοθέτησε το Ραψωδία τον Αύγουστο, με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γκήρ, που εξερευνούσε τις συνέπειες της ατομικής επίθεσης στο Ναγκασάκι. Το 1993 κυκλοφόρησε η τελευταία ταινία του, Ο δάσκαλος, που αφηγούνταν την ιστορία ενός γηραιού καθηγητή. Ο επικείμενος θάνατος ήταν μεγάλο θέμα της ταινίας.
Ο Κουροσάβα πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου 1998, σε ηλικία 88 ετών, από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες) Κατηγορία:Σκηνοθέτες ταινιών βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας
Προσωπικό καταστρώματος
μικρογραφία|Το προσωπικό καταστρώματος είναι αρμόδιο για την ασφαλή παραλαβή, φόρτωση και μεταφορά του [[Φορτίο πλοίου|φορτίου του πλοίου]]Στην κατηγορία προσωπικό καταστρώματος του προσωπικού πλοίων σύμφωνα με το άρθρο 73 του Κ.Δ.Ν.Δ. χορηγούνται γενικά τα εξής Αποδεικτικά ναυτικής ικανότητας που αποτελούν και τις επίσημες ειδικότητες του κλάδου:
Σε κάθε πλοίο το προσωπικό καταστρώματος διακρίνεται σε Αξιωματικούς Καταστρώματος, σε Υπαξιωματικούς Καταστρώματος και σε Πλήρωμα Καταστρώματος.
Κύρια καθήκοντα
Οι εργαζόμενοι σε πλοίο που ανήκουν στο προσωπικό καταστρώματος κατά τη διάρκεια του πλου εκτελούν τις ακόλουθες εργασίες:
Εργασίες γεφύρας κατά φυλακές
Εργασίες κατά βάρδιες (συνήθως τετραωρίες) σε κάθε μια των οποίων συμμετέχει ένας Αξιωματικός (Υποπλοίαρχος ή Ανθυποπλοίαρχος), ένας ναύτης πηδαλιούχος και ένας ναύτης οπτήρας. Ο Αξιωματικός Γεφύρας, με την είσοδό του στη γέφυρα, ενημερώνεται αμέσως από τον αποχωρούντα Αξιωματικό για οτιδήποτε κρίνεται απαραίτητο, για την θέση του πλοίου και στη συνέχεια προσέχει για την σωστή λειτουργία των φανών ναυσιπλοΐας, την τήρηση της πορείας του πλοίου, χειριζόμενος τα ναυτιλιακά όργανα και τις συσκευές ναυτιλίας του πλοίου, δίνοντας ανάλογες εντολές στον πηδαλιούχο. Επίσης το πρωί (πριν την ανατολή, κατά το λυκαυγές), το μεσημέρι (στη μεσουράνηση του ήλιου) και το απόγευμα (στο λυκόφως) υπολογίζει το γεωγραφικό στίγμα του πλοίου το οποίο και μεταφέρει στον ναυτικό χάρτη πορείας. Παράλληλα διενεργεί μετεωρολογικές παρατηρήσεις και συγχρόνως εποπτεύει των εργασιών καταστρώματος (κατά την ημέρα) ή των καθαρισμών των κυτών (στα δεξαμενόπλοια που γίνονται σε όλο το 24ωρο) και της καλής κατάστασης των φορτίων. Όλων των παραπάνω κάνει σχετική μνεία στο Ημερολόγιο Γεφύρας.
Ο Πηδαλιούχος με την είσοδό του στη γέφυρα ενημερώνεται για την ακολουθητέα πορεία του πλοίου, επαναλαμβάνοντας και επιβεβαιώνοντας αυτή, την οποία και συνεχίζει να ακολουθεί εκτελώντας τις εντολές του Αξιωματικού Γεφύρας στους ακριβείς χειρισμούς του πηδαλίου.
Ο Οπτήρας ναύτης με την είσοδό του στη γέφυρα ενημερώνεται και αυτός σχετικά από τον προηγούμενο για τυχόν στόχους, ή άλλου συμβάντος, στη συνέχεια παρακολουθεί την πορεία του πλοίου, τον γύρω θαλάσσιο χώρο, τους πλοϊκούς φανούς, αναφέροντας στον Αξιωματικό Γεφύρας παν ότι αντιληφθεί.
Γενικές εργασίες του σκάφους
Εκτός των παραπάνω απασχολουμένων οι υπόλοιποι εκτός βαρδιών ασχολούνται με καθαρισμούς, λιπάνσεις, σφυροκρούσεις (ματσακόνι), βαφές, προετοιμασία κυτών για επικείμενη φόρτωση κ.λπ.
Κατά την παραμονή του πλοίου εντός λιμένα ή σε όρμο ή σε αγκυροβόλιο, το προσωπικό καταστρώματος ασχολείται, επίσης κατά βάρδιες, σε γενικές εργασίες, καθώς και με την φύλαξη του σκάφους και τον έλεγχο του περί την αγκυροβολία θαλάσσιου χώρου.
Πηγές
Κατηγορία:Προσωπικό πλοίων
ΑΝΟ Γλυφάδας (υδατοσφαίριση γυναικών)
Το '''γυναικείο τμήμα υδατοσφαίρισης του Α.Ν.Ο. Γλυφάδας''' είναι μια από τις τέσσερις ελληνικές ομάδες που έχουν κατακτήσει Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σε επίπεδο συλλόγων. Έχει κατακτήσει 2 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ενώ έχει αγωνιστεί 5 φορές σε τελικό ευρωπαϊκού τροπαίου.
Ιστορία
Ο Αθλητικός Ναυτικός Όμιλος Γλυφάδας, ιδρύθηκε το 1946 στη Γλυφάδα. Το τμήμα πόλο συστάθηκε μεταγενέστερα. Το 1989 το τμήμα πόλο γυναικών της Γλυφάδας κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Ελλάδας. Επόμενη επιτυχία της ομάδας ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος Ελλάδας το 1996.
Ακολούθησε η πιο επιτυχημένη περίοδος της ομάδας. Η Γλυφάδα κατέκτησε 4 συνεχόμενα πρωταθλήματα Ελλάδας (1999, 2000, 2001, 20002), ενώ παράλληλα πρωταγωνίστησε και στο ευρωπαϊκό χώρο. Το 2000 κατέκτησε επίσης και το Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης επικρατώντας επί της Σκιφ Μόσχας με 7-5. Το 2001 υπερασπίστηκε τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης αναδείχθηκε όμως δευτεραθλήτρια Ευρώπης αφού ηττήθηκε από την Οριτζόντε Κατάνια.
Το 2003 αναδείχθηκε και πάλι πρωταθλήτρια Ευρώπης αφήνοντας στη δεύτερη θέση τη Ντουναουϊβάρος ΦΒΕ. Την επόμενη χρονιά το 2004 η Οριτζόντε Κατάνια στέρησε για μια ακόμη φορά το Κύπελλο Πρωταθλητριών από τη Γλυφάδα αφήνοντάς στη 2η θέση της δευτεραθλήτριας Ευρώπης. Στην Ελλάδα όμως η Γλυφάδα ανδείχθηκε πρωταθλήτρια για το 2004. Το 2004 στην Ολυμπιάδα της Αθήνας η Εθνική Ελλάδος υδατοσφαίρισης γυναικών κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο έχοντας στη σύνθεσή της 7 αθλήτριες του ΑΝΟΓ (Γεωργία Ελληνάκη, Σταυρούλα Κοζομπόλη, Αντωνία Μωραΐτη, Κατερίνα Οικονομοπούλου, Αγγελική Καραπατάκη, Κυριακή Λιόση, Ευτυχία Καραγιάννη).
Το 2006 η ΑΝΟ Γλυφάδας αγωνίστηκε στον τελικό του Λεν Τρόφι και το 2007 επέστρεψε στην ελίτ του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καθώς αναδείχθηκε 3η στο Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης Το η Γλυφάδα 2008 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας που ήταν και ο τελευταίος τίτλος της ομάδας.
Γιουτούρνα
Στη Ρωμαϊκή μυθολογία η Γιουτούρνα (Juturna) ήταν νύμφη προστάτιδα των πηγών. Ήταν αδελφή της Τούρνους (Turnus), μητέρα του Φόντους (Fontus) και σύζυγος του Ιανού. Στην αρχαία Ρώμη υπήρχαν δύο ιερές πηγές αφιερωμένες στην Γιουτούρνα, μία στο Λάτιο και ή άλλη στο Φόρουμ Ρομάνουμ όπου βρισκόταν και το ιερό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νύμφες της ρωμαϊκής μυθολογίας
Εκστρατεία του Δράμαλη
Η Εκστρατεία του Δράμαλη (Ιούνιος - Οκτώβριος 1822) ήταν μεγάλης κλίμακας προσπάθεια των Τούρκων να καταστείλουν την Ελληνική Επανάσταση στην κυριώτερη εστία της, την Πελοπόννησο. Μετά τις μεγάλες ήττες της στις μάχες των Δερβενακίων και του Αγιονορίου, η οθωμανική στρατιά παρέμεινε για ένα διάστημα αποκλεισμένη στην Κορινθία, όπου πέθανε ο αρχηγός της, Μαχμούτ Πασάς Δράμαλης. Μικρό μόνο τμήμα της στρατιάς αυτής κατάφερε τελικά να διαφύγει στην Πάτρα, τον Νοέμβριο του 1822. Πηγή: Δ.Κ.Βαρδουνιωτη, "Η Καταστροφή του Δράμαλη"Ανατύπωση "Ηρόδοτος" Επιστημονική Επιμέλεια Δ.Κ.Γιαννακοπουλος Αθήνα 2022.
Η κάθοδος του Δράμαλη
thumb|Ο στρατός του Δράμαλη στην Αργολίδα. Πίνακας του [[Αλέξανδρος Ησαΐας|Αλέξανδρου Ησαΐα]] Μετά από την τελική ήττα και τον θάνατο του Αλή Πασά, οι οθωμανικές δυνάμεις υπό τον Χουρσίτ πασά, οι οποίες είχαν σταθμεύσει στη Λάρισα (μεγάλο οθωμανικό στρατιωτικό κέντρο της εποχής), κινήθηκαν νότια, για να αντιμετωπίσουν την ελληνική επανάσταση με ισχυρότατο εκστρατευτικό σώμα. Επικεφαλής της στρατιάς αυτής, αποτελούμενη από περίπου 30.000 μάχιμους, τα τρία τέταρτα των οποίων ήταν έφιπποι, αρκετά πυροβόλα και πλήθος από φορτηγά ζώα , ήταν ο Μαχμούτ πασάς της Λάρισας ή αλλιώς Δράμαλης. Κύριος στόχος του Δράμαλη ήταν η ανάκτηση των οχυρών της Κορίνθου, του Ναυπλίου και της Τριπολιτσάς με επακόλουθο να συντρίψει την ελληνική εξέγερση, του Χαϊνί Ζορμπαλίκ όπως την αποκαλούσαν οι Οθωμανοί. Με τον Δράμαλη είχαν συστρατευθεί επίσης, ως υπαρχηγοί, και σωματάρχες τμημάτων ο Ζίχναλή Χασάν Πασάς, ο πρώην Μέγας Βεζίρης Τοπάλ ή Σεΐντ Αλή Πασάς, ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Ερήπ Αχμέτ Πασάς, ο Χασάν Κασάμπασης, ο Τσαρκατζή Αλή Πασάς, ο Μόραλη Αλή Πασάς, ο Δελή ή Ντελή Αχμέτ, ο Δελήμπασης και διάφοροι αυτόνομοι μπέηδες της Μακεδονίας, Θράκης και Μαγνησίας, καθώς και τιμαριώτες όπως ο Εμίναγας Κιοπρουλή, ο Καστοριά Μεχμέτμπεης, ο Γιακούμπ Αγάς Καραοσμάνογλους κ.ά.
Η κατάσταση της ελληνικής πλευράς
Η επικρατούσα την περίοδο εκείνη κατάσταση στο στρατόπεδο των Ελλήνων αγωνιστών δεν ήταν και η καλύτερη, καθώς τότε άρχισε να εμφανίζεται η πρώτη δυσπιστία μεταξύ των πολιτικών και προκρίτων με τους οπλαρχηγούς. Τον Ιανουάριο του 1822 η τότε ελληνική κυβέρνηση (Εκτελεστικό) απέστειλε στον Θ. Κολοκοτρώνη δίπλωμα στρατηγού και τον διόρισε αρχηγό της πολιορκίας της Πάτρας, ώστε οι οθωμανικές δυνάμεις που είχαν συγκεντρωθεί εκεί να μη ξεχυθούν στην Πελοπόννησο. Πράγματι ο Θ. Κολοκοτρώνης από τις 1 Μαρτίου ξεκινά την πολιορκία της Πάτρας με 6.500 ατάκτους Πελοποννησίους και μερικούς Ζακυνθινούς. Παράλληλα όμως οι πρόκριτοι κυρίως της ΒΔ. Πελοποννήσου ήθελαν ο αγώνας κατά των Οθωμανών να μετατοπιστεί στη Στερεά Ελλάδα, χωρίς βέβαια να λείψουν και οι ραδιουργίες και οι παρασκηνιακές αντενέργειες ιδίως των Δεληγιανναίων σε βάρος του Κολοκοτρώνη. Η μόνη δε αξιόλογη μάχη που έγινε τότε έξω από την Πάτρα ήταν στις 9 Μαρτίου, με νίκη των Ελλήνων. Τότε άρχισαν να διαδίδονται διάφορες φήμες από προκρίτους ότι ο Δημήτριος Υψηλάντης στην Κόρινθο, μαζί με κάποιους οπλαρχηγούς ετοιμάζονται να ανατρέψουν τον πρόεδρο του Εκτελεστικού (πρωθυπουργό) Α. Μαυροκορδάτο. Τα αποτελέσματα αυτών των φημών υπήρξαν ολέθρια, κυρίως στη στρατολόγηση αλλά και στη γενικότερη οργάνωση των Ελλήνων (πολιτική και στρατιωτική).
Τότε το Εκτελεστικό έστειλε διαταγές στους προκρίτους για υποχρεωτική στρατολόγηση ανδρών των περιοχών τους, προκειμένου να οργανωθεί τακτικός στρατός και να εκστρατεύσουν στην Ανατολική και Δυτική Στερεά. Η στρατολόγηση αυτή, που γινόταν υπό απειλή δήμευσης περιουσιών στους μη προσερχόμενους, είχε αποφασιστεί σε γενική συνέλευση και των δύο πολιτικών σωμάτων με δεδομένο ότι ο εχθρός εκινείτο στη Στερεά. Παρότι όμως το Βουλευτικό εξαιρούσε της στρατολόγησης τους άνδρες που βρίσκονταν περί την Πάτρα, οι πρόκριτοι φθονώντας τον Κολοκοτρώνη εφάρμοσαν το μέτρο και στην Πάτρα με συνέπεια να απογυμνώνεται σιγά σιγά ο στρατηγός από το στράτευμα που είχε δημιουργήσει. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον Θ. Κολοκοτρώνη ο οποίος και αποφάσισε τη λύση της πολιορκίας της Πάτρας. Ο ίδιος μετακινήθηκε στο Άργος όπου και προσκάλεσε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον Νικήτα Σταματελόπουλο και άλλους φίλους του σε συνάντηση. Η κίνησή του αυτή σε συνέχεια των φημών δημιούργησε έντονες αγωνίες για την εξέλιξη της κατάστασης τόσο στους χωρικούς όσο κυρίως στους προκρίτους. Την αγωνία εκείνη ήρθε και ενίσχυσε η είδηση της καταστροφής που σημειώθηκε στη μάχη του Πέτα (4 Ιουλίου), όπου ο φόβος εμφυλίου άρχισε να γίνεται ορατός. Σαν να μην έφθαναν αυτά, άρχισαν και οι φιλονικίες μεταξύ των οπλαρχηγών για την κατοχή κάποιων αρματολικιών όπως π.χ. των Αγράφων μεταξύ Καραϊσκάκη και Ράγκου, του Βλοχού μεταξύ Στάικου και Βλαχόπουλου, των Κραβάρων μεταξύ Πηλάλα και Καναβού, ενώ πολλοί ακόμα οπλαρχηγοί άρχιζαν να συνάπτουν ψεύτικα "καπάκια" με τους Τούρκους, δηλαδή να ψευτοπροσκυνούν προσωρινά τον εχθρό  όπως π.χ. ο Γώγος Μπακόλας, ο Ιωάννης Σιαφάκας, ο Στορνάρης κ.ά.
Στις κρίσιμες εκείνες στιγμές της Ελληνικής Επανάστασης, την έκρηξη εμφυλίου απέτρεψε κυριολεκτικά η συνταρακτική είδηση της εισβολής του Δράμαλη στην Πελοπόννησο και η κατάληψη του Ακροκόρινθου, η απώλεια του οποίου υπήρξε πλήγμα για τους Έλληνες. Έτσι ο φόβος του εμφυλίου μετατράπηκε σε πανικό από την κυβέρνηση μέχρι τους χωρικούς. Η δε ταχύτατη κάθοδος του Δράμαλη είχε ευνοηθεί ακριβώς από την γενικότερη ακαταστασία των τότε ελληνικών πραγμάτων, τόσο στη Στερεά όσο και στην Πελοπόννησο. Σημειώνεται ότι η τότε ελληνική διοίκηση δεν είχε καμία πληροφορία για την κάθοδο του Δράμαλη και των σκοπών του, παρότι από τις 24 Ιουνίου ο μόλις αμνηστευθείς Οδυσσέας Ανδρούτσος είχε στείλει στον αντιπρόεδρο του Εκτελεστικού, Αθανάσιο Κανακάρη, την περίφημη λακωνική επιστολή που ανέφερε: Κανείς όμως δεν έδωσε στοιχειώδη σημασία επειδή ακριβώς αποστολέας ήταν ο Δυσέας (όπως ονομαζόταν ο Ανδρούτσος στη γλώσσα των αγωνιστών).
Πανικός στην Αργολίδα
Η είδηση της εισβολής του Δράμαλη στην Πελοπόννησο καθώς και η αναφορά στην τεράστια στρατιά του σκόρπισε τον πανικό. Απελπισμένοι οι χωρικοί εγκατέλειψαν τα χωριά τους αναζητώντας καταφύγιο στα βουνά. Μεγαλύτερη όμως ταραχή και πανικός σημειώθηκε στο Άργος που την εποχή εκείνη είχαν μεταφερθεί εκεί οι πρόσφυγες των Κυδωνιών (σημ. Αϊβαλί της Τουρκίας) και της Χίου. Τα γυναικόπαιδα αυτών στην ιδέα ότι μπορεί να ξαναζήσουν τις τουρκικές αγριότητες που είχαν υποστεί πριν λίγους μήνες, με αλαλαγμούς και θρήνους άρπαζαν ότι πολύτιμο είχαν και σαν τρελοί έπαιρναν τον δρόμο για τους Μύλους. Η δε κυβέρνηση, που έδρευε τότε στο Άργος, αντί με το παράδειγμά της να δώσει θάρρος στον κόσμο, λιποψύχησε και τα περισσότερα μέλη του Εκτελεστικού, της Βουλευτικής επιτροπής και υπουργοί, ξεπερνώντας σε ταχύτητα την άτακτη φυγή των κατοίκων, έσπευσαν πανικόβλητα στους Μύλους όπου και επιβιβάστηκαν σε δύο πλοία - ημιολίες - που βρίσκονταν εκεί, μία των Κουντουριωτών και μία του Σπετσιώτη Κολομπόταση, με τις οποίες στη συνέχεια ανοίχτηκαν στον Αργολικό Κόλπο.
Παράλληλα στο Άργος είχαν καταφύγει και ο Δ. Υψηλάντης με λίγους ατάκτους του, αλλά και οι πρόκριτοι της Κορίνθου που έντρομοι ανακήρυξαν τον Θ. Κολοκοτρώνη αρχιστράτηγο με απόλυτη ελευθερία δράσης.