cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (2008)
Η τελευταία έκθεση δημοσιεύτηκε το 2007, ωστόσο το 2008 η κατάταξη των χωρών αναθεωρήθηκε. Τα τελευταία στατιστικά στοιχεία δημοσιεύτηκαν στις 18 Δεκεμβρίου του 2008. Περιλαμβάνει συνολικά 179 χώρες (μεταξύ των οποίων 177 από τις 192 συνολικά χώρες που είναι μέλη του ΟΗΕ), το Χονγκ Κονγκ, τα Παλαιστινιακά εδάφη και τη Δημοκρατία της Κίνας. Πρώτη στον κατάλογο των χωρών είναι η Ισλανδία και τελευταία η Σιέρα Λεόνε.
Αμερική
10 υψηλότεροι δείκτες HDI
10 χαμηλότεροι δείκτες HDI
Ασία & Ωκεανία
10 υψηλότεροι δείκτες HDI
10 χαμηλότεροι δείκτες HDI
Αφρική
10 υψηλότεροι δείκτες HDI
Ευρώπη
10 υψηλότεροι δείκτες HDI
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΔΑΑ
Μπραντ Λιτλ
Ο Μπράντλεϊ Τζέι Λιτλ (αγγλικά: Bradley "Brad" Jay Little, 15 Φεβρουαρίου 1954), είναι Αμερικανός πολιτικός, που υπηρετεί ως 33ος Κυβερνήτης του Άινταχο από τον Ιανουάριο του 2019. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 42ος Αντικυβερνήτης του Άινταχο υπό τον Κυβερνήτη Μπούτς Ότερ από το 2009 έως το 2019, καθώς και ως Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας του Άινταχο για την 8η και την 11η περιφέρεια, από το 2001 έως το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Άινταχο Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Αλόνσο Κάνο
Ο Αλόνσο Κάνο (Alonso Cano, 1601-1667) ήταν Ισπανός ζωγράφος, αρχιτέκτονας και γλύπτης στο μεταίχμιο του ιταλικού μανιερισμού και του μπαρόκ.
Βιογραφία
Χαρακτήρας δύσκολος, σπούδασε ζωγραφική μαζί με τον Βελάθκεθ καθώς και γλυπτική και κατασκεύασε τέμπλα και θρησκευτικά αγάλματα. Σε μια μονομαχία τραυμάτισε βαριά τον αντίπαλό του και σώθηκε μόνο χάρη στην μεσολάβηση του Βελάθκεθ. Το 1644 η γυναίκα του βρέθηκε νεκρή στο κρεββάτι της. Ο Κάνο κατηγόρησε τον υπηρέτη τους, αλλά απαγγέλθηκε κατηγορία εναντίον του. Διέφυγε, συνελήφθη, βασανίστηκε αλλά δεν ομολόγησε. Αφέθηκε ελεύθερος και έγινε ιερέας της μητρόπολης της Γρανάδας την οποία διακόσμησε κατά τρόπον εξαιρετικό.
Όταν ζήτησε εκατό δουβλόνια για ένα άγαλμα που κατασκεύασε, ο βασιλικός ελεγκτής δαπανών παρατήρησε ότι η τιμή ήταν υπερβολική και έγινε μεταξύ τους ο εξής διάλογος : «Πόσες μέρες χρειαστήκατε για την κατασκευή του αγάλματος ;» - «Εικοσιπέντε» - «Εκτιμάτε λοιπόν την εργασία σας σε τέσσερα δουβλόνια ημερησίως ;» - «Είστε κακός λογιστής. Για να κάνω αυτό το άγαλμα σπούδαζα πενήντα χρόνια» - «Κι εγώ ξόδεψα τη νιότη μου και την πατρική κληρονομιά για να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο, και τώρα που έγινα βασιλικός ελεγκτής, επάγγελμα πολύ ευγενέστερο από το δικό σας, κερδίζω μόνο ένα δουβλόνι τη μέρα» - «Ευγενέστερο επάγγελμα ! Μάθετε ότι ο βασιλιάς μπορεί να κάνει ελεγκτές από την σκόνη του δρόμου, αλλά μόνο ο Θεός μπορεί να κάνει ένα Αλόνσο Κάνο». Κι αρπάζοντας ένα σφυρί, ο Κάνο συνέτριψε το άγαλμα.
Το τέλος
Η Ιερά Εξέταση τον είχε προγράψει αλλά ο Φίλιππος Δ΄ τον προστάτευσε και ο Κάνο συνέχισε να δημιουργεί. Ξόδευε τα περισσότερα χρήματά του σε ελεημοσύνες και στο τέλος ζούσε από βοηθήματα της μητρόπολης. Στην επιθανάτια κλίνη του, απομάκρυνε τον Εσταυρωμένο που του πρότεινε ο ιερέας γιατί ήταν κακοφτιαγμένος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ισπανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γλύπτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Γλύπτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Ισπανοί γλύπτες
Κομητείες της Βόρειας Ιρλανδίας
right|thumb|300px|Counties of Northern Ireland Η Βόρεια Ιρλανδία είναι ένα από τα τέσσερα συστατικά μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου. Αποτελεί το ένα πέμπτο του νησιού της Ιρλανδίας, και αποτελείται από έξι από τις κομητείες της Ιρλανδίας. Το εξαμερές αστέρι στη σημαία της τέως Κυβέρνησης της Βόρειας Ιρλανδίας υπήρχε για να αντιπροσωπεύει τις έξι κομητείες οι οποίες αποτελούν τη Βόρειο Ιρλανδία.
Κομητεία Άντριμ
80px|right Η Κομητεία Άντριμ βρίσκεται στην βορειοδυτική γωνία της Βόρειας Ιρλανδίας. Είναι μια από τις δύο κομητείες που δεν συνορεύει με την Δημοκρατία. Η πρωτεύουσα της είναι η Μπαλλιμέρα. Έχει έναν υπολογισμένο πληθυσμό 566.000 κατοίκων, και ένα σπουδαίο αξιοθέατο της κομητείας είναι οι Κοιλάδες του Άντριμ. Η μισή από την περιοχή του Ευρύτερου Μπέλφαστ βρίσκεται σε αυτήν την κομητεία.
Κομητεία Άρμα
80px|right Η Κομητεία Άρμαφ βρίσκεται στα νότια της Βόρειας Ιρλανδίας. Είναι η μικρότερη από τις έξι κομητείες, και είναι γνωστή από μερικούς ως η Κομητεία των Περιβολιών επειδή η γη είναι πολύ εύφορη για καλλιέργεια μήλων. Η πρωτεύουσα της είναι το Άρμα, και η κομητεία έχει έναν υπολογισμένο πληθυσμό 141.000. Το Νότιο Άρμα ήταν η πιο στρατιωτικοποιημένη περιοχή στη Δυτική Ευρώπη εξαιτίας της ιστορίας των Ταραχών.
Κομητεία Ντάουν
80px|right Η Κομητεία Ντάουν βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της Βόρειας Ιρλανδίας. Η πρωτεύουσα είναι το Ντάουνπατρικ, και ημεγαλύτερη πόλη είναι το Μπάνγκορ, αν και η μισή από την πειροχή του Ευρύτερου Μπέλφαστ βρίσκεται στο Ντάουν. Η Κομητεία Ντάουν φιλοξενεί μια οροσειρά, τα Όρη Μάουρν, που βρίσκονται υπό εξέταση για να γίνουν το πρώτο Εθνικό Πάρκο της Βόρειας Ιρλανδίας. Θεωρούνται ως ένα από τα καλύτερα μέρη για πεζοπόρους στη γη της Ιρλανδίας. Η Κομητεία Ντάουν έχει έναν εκτιμώμενο πληθυσμό 454.000 κατοίκων.
Κομητεία Φέρμανα
80px|right Η Κομητεία Φέρμανα βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Βόρειας Ιρλανδίας. Είναι μια από τις τέσσερις κομητείες που συνορεύουν με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Η πρωτεύουσα της είναι το Έννισκιλλεν Η κομητεία έχει έναν εκτιμώμενο πληθυσμό 55.000 κατοίκων,, και ένα μεγάλο τουριστικό αξιοθέατο είναι τα Σπήλαια των Μαρμάρινων Αψίδων.
Κομητεία Λόντοντερρυ
80px|right Η Κομητεία Λόντοντερρυ (επίσης γνωστή ως Κομητεία Ντέρρυ) βρίσκεται στα βορειοδυτικά της Βόρειας Ιρλανδίας. Έχει έναν εκτιμώμενο πληθυσμό 213.000 κατοίκων. Η κομητεία έχει την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βόρειας Ιρλανδίας, επίσης καλούμενη Λόντοντερρυ/Ντέρρυ, 'Πόλη του χαδιού' ή Πόλη του Ντέρρυ.
Κομητεία Τάϊρον
80px|right Η Κομητεία Τάίρον βρίσκεται στα δυτικά τηε Βόρειας Ιρλανδίας. Κατά την περίοδο των Ταραχών έζησε την χειρότερη επίθεση στην πρωτεύουσα, την Όμα. Είναι η μεγαλύτερη κομητεία στην Βόρεια Ιρλανδία όσον αφορά την έκταση, με έναν εκτιμώμενο πληθυσμό 166.516 κατοίκων.
Κυβέρνηση
Αντίθετα με την Δημοκρατία της Ιρλανδίας, οι κομητείες δεν χρησιμοποιούνται πια για σκοπούς τοπικής αυτοδιοίκησης. Μια μεγάλη αναδιοργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 1973 αντικατέστησε τις έξι διοικητικές κομητείες και δύο κομητείες δημοτικά διαμερίσματα (το Μπέλφαστ και το Λόντοντερρυ) από εικοσιέξι "μοναδικής σειράς" περιφέρειες για σκοπούς τοπικής αυτοδιοίκησης, και αυτές περνούν τα παραδοσιακά όρια των κομητειών.
Το 201, μεγάλη αναδιοργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης αναμένεται να μειώσει τον αριθμό των περιφερειών από είκοσι έξι σε έντεκα.
Περιοχές τοποτήρησης
Ένας Λόρδος Τοποτηρητής διορίζεται για καθεμία από τις κομητείες του Άντριμ, του Άρμα, του Ντάουν, του Φέρμανα, του Λόντοντερρυ και του Τάϊρον και για τις πόλεις του Μπέλφαστ και του Λόντοντερρυ
Πρώην κομητείες
Πρώην κομητείες που αποτέλεσαν τις έξι σύχρονες κομητείες της Βόρειας Ιρλανδίας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βόρεια Ιρλανδία Βορεια Ιρλανδια
Σάπκα
Η Σάπκα είναι βουνό της Θράκης στα όρια της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου με την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης των οποίων αποτελεί και φυσικό σύνορο. Έχει μέγιστο υψόμετρο 1.065 μέτρα (κορυφή Σίλο). Αποτελεί φυσική, προς τα νοτιοανατολικά, συνέχεια της οροσειράς της Ανατολικής Ρόδόπης. Εκτός από το Σίλο, άλλη υψηλή κορυφή είναι η ομώνυμη Σάπκα (1.044 μ.), η Καλλιθέα (944 μ.) κ.α. Ο ορεινός όγκος της Σάπκας χωρίζεται βόρεια, βορειοδυτικά από τα Όρη Βυρσίνης (ή Μεγάλο Λιβάδι), με τον αυχένα του Μικρού Κέχρου και νότια από την Επτάδενδρο με το Ποντικόρρεμα, παραπόταμο του Λίσσου. Ανατολικά απολήγει στη λοφοσειρά της Γκίμπραινας, στο Δάσος της Δαδιάς.
Από τις βόρειες πλαγιές της Σάπκας, πηγάζει ο Ερυθροπόταμος, παραπόταμος του Έβρου. Στην κορυφή του Σίλου, έχει εγκατασταθεί ένα από τα μεγαλύτερα Αιολικά πάρκα της Ελλάδας, το Αιολικό Πάρκο Κέχρου. Η βορειοδυτική πλαγιά της Σάπκας προστατεύεται από το Δίκτυο Natura 2000, ενώ η βορειοανατολική πλαγιά της είναι καταφύγιο Άγριας Ζωής.
Στις πλαγιές της Σάπκας υπάρχουν οι ακόλουθοι οικισμοί:
Δυτικά:
Βόρεια:
Αλφόνς Ντωντέ
Ο Αλφόνς Ντωντέ (Alphonse Daudet, Νιμ (Nîmes) 13 Μαΐου 1840 - Παρίσι 16 Δεκεμβρίου 1897) ήταν Γάλλος πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Περίφημα έγιναν τα έργα του Ο Ταρταρέν της Ταρασκόν και το τρίπρακτο δράμα L'Arlésienne.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Αλέξανδρος Γ΄ της Σκωτίας
Ο Αλέξανδρος Γ΄ της Σκωτίας (Alexander III, 4 Σεπτεμβρίου 1241 – 19 Μαρτίου 1286) βασιλιάς της Σκωτίας (1249 - 1286) ήταν γιος και διάδοχος του Αλεξάνδρου Β΄ της Σκωτίας και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας του Κουσί. . Ο Αλέξανδρος Γ΄ ήταν εγγονός του Γουλιέλμου του Λέοντα, ο πατέρας του πέθανε στις 8 Ιουλίου 1249 και ο ίδιος στέφθηκε βασιλιάς της Σκωτίας στις 13 Ιουλίου 1249 στη Σκον σε ηλικία μόλις 7 ετών. Την εποχή που ήταν ανήλικος συγκρούστηκαν σε δυο αντίπαλες ομάδες βαρόνων η πρώτη υπό την ηγεσία του Γουόλτερ Κόμυν, κόμη του Μεντέιθ και η δεύτερη υπό την ηγεσία του Άλαν Ντούρβαρντ δικαστή της Σκωτίας. Ο Αλέξανδρος Γ΄ παντρεύτηκε (1251) τη Μαργαρίτα της Αγγλίας κόρη του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας, ο Άγγλος βασιλιάς βρήκε την ευκαιρία να ζητήσει από τον γαμπρό του να του δώσει όρκο υποτέλειας αλλά εκείνος το αρνήθηκε. Σε μάχη στο Κέλσο η ομάδα του Μεντέιθ έχασε από την ομάδα του Ντούρβαρντ αλλά παρά την ήττα τους διατήρησαν τα επόμενα δυο χρόνια το μερίδιο της εξουσίας στην κηδεμονία του βασιλιά.
Μάχες με τη Νορβηγία
Όταν έφτασε 21 έτους (1262) δήλωσε την πρόθεση να επαναλάβει τις επιχειρήσεις του στα Δυτικά νησιά που είχαν διακοπεί με τον θάνατο του πατέρα του πριν 13 χρόνια. Ο Αλέξανδρος υπέβαλε αίτημα στον Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας ο οποίος το απέρριψε και εκστράτευσε με μεγάλο στρατό εναντίον της Σκωτίας, μέσω των δυτικών ακτών της Σκωτίας έφτασε έξω από τη νήσο του Άρραν και οι δυο βασιλείς ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις. Ο Αλέξανδρος Γ΄ προσπάθησε να τις καθυστερήσει μέχρι να φτάσουν οι φθινοπωρινές καταιγίδες που θα εξασθενούσαν τον στόλο του Χάακον, ο Χάακον όταν κατάλαβε την καθυστέρηση επιτέθηκε αλλά οι καταιγίδες κατέστρεψαν τα πλοία του. Στη μάχη του Λαργκς που ακολούθησε τον Οκτώβριο του 1263 οι Σκωτσέζοι ήταν νικητές, ο Χάακον οπισθοχώρησε για τη Νορβηγία και πέθανε στις 15 Δεκεμβρίου 1263 στις Ορκάδες. Τα νησιά βρέθηκαν στην κυριαρχία του Αλεξάνδρου Γ΄, ο γιος και διάδοχος του Χάακον Δ΄ Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας υπέγραψε τη Συνθήκη του Περθ με την οποία παραχώρησε τη Νήσο του Μαν και τα Δυτικά Νησιά στη Σκωτία έναντι χρηματικής αποζημίωσης, στη Νορβηγία παρέμειναν μόνο οι Ορκάδες και η Σέτλαντ.
Οικογένεια
Ο Αλέξανδρος Γ΄ νυμφεύτηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1251 την τέταρτη ξαδέλφη του Μαργαρίτα της Αγγλίας, κόρη του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Προβηγκίας. Η Μαργαρίτα πέθανε το 1275 και μαζί της απέκτησε τρία παιδιά :
Τα Χρονικά του Λάνερκοστ αναφέρουν ότι την επόμενη δεκαετία μέχρι τον θάνατο του δεν ξαναπαντρεύτηκε : "δεν απείχε από θύελλες ή κακοκαιρίες ή από τους χειρότερους κινδύνους αλλά δεν επισκέφτηκε ποτέ χήρα ή μοναχή ή παρθένα, οι ίδιες του έκαναν επίσκεψη μεταμφιεσμένες"
Ο Αλέξανδρος Γ΄ ατύχησε να δει τον θάνατο και των τριών παιδιών του σε λίγα χρόνια, χωρίς διάδοχο έπεισε το κοινοβούλιο να ορίσει διάδοχο την εγγονή του Μαργαρίτα της Νορβηγίας (1284). Η ανάγκη να αποκτήσει γιο τον οδήγησε να παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τη Γιολάντα του Ντρε στις 1 Νοεμβρίου 1285.
Θάνατος σε ατύχημα
Μετά την αποβολή της Γιολάντης ο θρόνος της Σκωτίας πέρασε στην εγγονή του Αλέξανδρου Γ΄ Μαργαρίτα η οποία πέθανε σε ηλικία επτά ετών πριν προλάβει να φτάσει στη Σκωτία και γίνει η στέψη της (1290). Η στέψη του νέου βασιλιά Τζων Μπάλλιολ (1292) τερμάτισε τον πόλεμο διαδοχής που ξέσπασε μετά τον θάνατο της.
Φιλμογραφία
Ο Αλέξανδρος Γ΄ της Σκωτίας πρωταγωνιστεί στις εξής ταινίες :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος του Ντάνκελντ
Ροσβίτα
Η Ροσβίτα (Hroswitha ή Hrotsvit von Gandersheim, και πολλές ακόμη παραλλαγές του ονόματός της, 935 - μετά το 973) ήταν Γερμανίδα κοσμική μοναχή, δραματουργός και ποιήτρια του 10ου αιώνα. Το όνομά της στα αρχαία σαξονικά σημαίνει “ισχυρή τιμή”, αλλά η ίδια επέλεξε την παραφθορά του έτσι ώστε να σημαίνει “δυνατή φωνή”. Έζησε στο αββαείο του Γκάντερσχαϊμ στην Κάτω Σαξονία, το οποίο ιδρύθηκε από τη δυναστεία των Οθωνιδών. Θεωρείται ως ο πρώτος δραματικός συγγραφέας που συνέθεσε δράμα στην Δύση μετά την αρχαιότητα καθώς και η πρώτη γυναίκα θεατρική συγγραφέας, η πρώτη Γερμανίδα ποιήτρια και η πρώτη Γερμανίδα ιστορικός. Είναι επίσης η πρώτη Ευρωπαία ποιήτρια που γίνεται ευρέως γνωστή μετά την Σαπφώ. Αποτελεί παράδειγμα της λεγόμενης Οθωνικής Αναγέννησης. Την έχουν αποκαλέσει ως την “πιο αξιόλογη γυναίκα της εποχής της”.
Η ζωή της
Η Ροσβίτα γεννήθηκε περίπου το 930 μ.Χ. και προερχόταν από ευγενική οικογένεια της Σαξονίας. Ήταν ξαδέρφη της Ματθίλδης του Κέντλιμπεργκ. Κάποια στιγμή αποφάσισε να γίνει κανονική μοναχή στην μονή του Γκάντερσχάιμ που φημιζόταν ως πνευματικό, καλλιτεχνικό και εκπαιδευτικό κέντρο ήδη από τον 9ο αιώνα που είχε ιδρυθεί ως “ελεύθερο αβαείο”, δηλαδή ανεξάρτητο από την κεντρική Εκκλησία και από τον τοπικό μονάρχη. Το 947 μάλιστα το αβαείο τέθηκε υπό την προστασία της Αδελαΐδας της Βουργουνδίας και αποδεσμεύθηκε από οποιονδήποτε κοσμικό έλεγχο. Η Ροσβίτα, παρά το γεγονός ότι ήταν κοσμική καλόγρια και δεν ήταν υποχρεωμένη να ακολουθεί όλες τις αυστηρές επιταγές της μοναστικής ζωής, ακολουθούσε όμως τους κανόνες της υπακοής και της αγνότητας. Αντίθετα, διατηρούσε το δικαίωμα της προσωπικής περιουσίας, μπορούσε να έχει υπηρέτες, να δέχεται επισκέπτες και να μπαινοβγαίνει προς και από το μοναστήρι ελεύθερα.
Η Ροσβίτα μορφώθηκε στο trivium (γραμματικη, λογική, ρητορεία και διαλεκτική) αλλά και στο quadrivium (μαθηματικά, γεωμετρία, αστρονομία και μουσική) που ήταν τομείς στους οποίους παραδοσιακά εξειδικεύονταν τα αγόρια των ευγενικών οικογενειών. Παράλληλα πρέπει να διέθετε κάποιες γνώσεις ιατρικής και φαρμακοποιίας, όπως κάθε γυναίκα εκείνης της εποχής, αφού μάζευε βότανα και τα χρησιμοποιούσε για να γιατρεύει τους φτωχούς ενώ δίδασκε και ιατρική. Δυστυχώς όμως δεν έχει διασωθεί κανένα ιατρικό κείμενό της. Στο ιατρικό της έργο είχε τη βοήθεια και τη στήριξη της ξαδέρφης της Ματθίλδης, που ήταν ηγουμένισσα στο αβαείο του Κέτλινμπεργκ και είχε και εκείνη ιατρικές γνώσεις.
Από νωρίς επέδειξε μεγάλη έφεση στην συγγραφή και άρχισε να γράφει θεατρικά έργα, ποιήματα και άλλα κείμενα υπό την καθοδήγηση και ενθάρρυνση της αβάισσας του Γκάντερσχάιμ, της Γκερμπέργκα, που ήταν και ανιψιά του βασιλιά Όθωνα Α', αλλά και ακόμα μίας μοναχής για την οποία σήμερα δεν γνωρίζουμε τίποτα παρά μόνο το όνομά της που ήταν Ρικάρντα. Η ίδια η Ροσβίτα γράφει στον πρόλογο ενός έργου της: “Αρχικά με δίδαξε η Ρικάρντα, η πιο σοφή και η πιο καλή δασκάλα, μετά με δίδαξαν και άλλες πολλές που διεύρυναν την εκπαίδευσή μου και τέλος, η εξέχουσα κυρία μου, η Γκερμπέργκα με το βασιλικό αίμα, η φιλεύσπλαχνη αβάισσά μου, κάτω από την ηγεσία της οποίας ζω”.
Λόγω των αναφορών της σε κλασσικούς συγγραφείς όπως ο Οβίδιος, ο Βιργίλιος, ο Τερέντιος και ο Οράτιος συνάγουμε το συμπέρασμα ότι είχε εκτενή γνώση των κλασσικών, κάτι που ήταν εφικτό λόγω της πλούσιας βιβλιοθήκης που δατηρούσε η μονή του Γκάντερσχάιμ, όπως άλλωστε ήταν η συνήθεια κάθε μεγάλου αβαείου. Είχε την τύχη να ζήσει την εποχή της λεγόμενης Οθωνικής Αναγέννησης, της οποίας μάλιστα αποτελεί και εξαίρετο παράδειγμα, καθώς η Δυναστεία των Οθωνιδών επιχείρησε και κατάφερε να μετατρέψει την Σαξονία σε πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο. Η Ροσβίτα ήταν μία από τους καλλιτέχνες που υποστήριζαν και με τους οποίους συγχροτίζονταν η βασιλική οικογένεια και δέχτηκε μεγάλη υποστήριξη τόσο από την Αδελαΐδα της Βουργουνδίας όσο και από την νύφη της, την Θεοφανώ του Βυζαντίου.
Η Ροσβίτα πέθανε γύρω στο 1.000 μ.Χ.
Το έργο της
με-πλαίσιο|Η Ροσβίτα παρουσιάζει το έργο της στον [[Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Όθωνα Α΄ υπό το βλέμμα της αβάισσας Γκερμπέργκα. Πίνακας του Άλμπρεχτ Ντύρερ (15ος-16ος αι.)]] Η μελέτη των κλασσικών συγγραφέων οδήγησε την Ροσβίτα στο ίδιο συμπέρασμα στο οποίο θα οδηγούνταν και η Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν έναν αιώνα αργότερα και η Κριστίν ντε Πιζάν αργότερα, δηλαδή ότι ο τρόπος απεικόνισης του γυναικείου φύλου στα κλασικά έργα ήταν προβληματικός. Οι γυναίκες εμφανίζονταν είτε ως αδύναμες και ανίκανες είτε ως επικίνδυνες, αναξιόπιστες και ανήθικες και στα πλαίσια της πλοκής βρίσκονταν πάντα στον ρόλο του στατικού αντικειμένου ενώ ήταν πάντα πόρνες, παλλακίδες ή σεξουαλικά ακόρεστες. Έτσι αποφάσισε να βάλει σε κεντρικό ρόλο τις ηρωίδες της που έδειχναν θάρρος και αποφασιστικότητα μπροστά στις αντιξοότητες και υπερασπίζονταν με πάθος την ηθική τους και την χριστιανική τους πίστη ακόμα και όταν βρίσκονταν αντιμέτωπες με βασανιστήρια και εξευτελισμούς που τους επέβαλλαν οι Ρωμαίοι αξιωματούχοι. Οι γυναίκες στα έργα της Ροσβίτα, αντίθετα με τις αληθινές γυναίκες της εποχής της, διεκδικούν την ανεξαρτησία τους και τον έλεγχο της ζωής τους φτάνοντας συχνά μέχρι τον θάνατο. Δεν είναι τυχαίο που αυτή η γυναίκα, που έδωσε για πρώτη φορά φωνή στις γυναίκες στην λογοτεχνία, επέλεξε να εξηγήσει το όνομά της ως “δυνατή φωνή” την στιγμή που οι γυναίκες γύρω της δεν είχαν καθόλου φωνή.
Η Ροσβίτα επέδειξε εξαιρετικό θάρρος επιλέγοντας να αμφισβητήσει και να αντιμετωπίσει στο πεδίο του έναν από τους μεγαλύτερους Ρωμαίους συγγραφείς, τον Τερέντιο. Χρησιμοποίησε εκτενώς το ύφος και την τεχνοτροπία του με σκοπό αφενός να διατηρήσει το κωμικό στοιχείο που ήταν γνώριμο στους αναγνώστες της εποχής της, αλλά και να το διαστρέψει έτσι ώστε να προέρχεται από τα αναπάντεχα γεγονότα και τις συγκρούσεις χαρακτήρων και όχι από την υποτίμηση και αντικειμενικοποίηση της γυναίκας. Οι ηρωίδες της περιλαμβάνουν από δυναμικές παρθένες μέχρι πιστές πόρνες χρησιμοποιώντας στο έπακρο την έννοια της “ιερής πόρνης” όπως εκφράζεται από το πρότυπο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Εκτός από τις πιστές και αδέκαστες γυναίκες, κεντρικοί στο έργο της είναι και οι άντρες που, αντίθετα με ότι συνέβαινε στα κλασσικά έργα, δεν είναι ακόρεστοι, ανήθικοι, αδίστακτοι και φαύλοι, αλλά πιστοί, ταπεινοί και ευσεβείς που σώζουν τις ηρωίδες από τα βάσανά τους. Η Ροσβίτα συνέγραψε έργα στο πνεύμα των κλασσικών κωμωδιών στα οποία όμως απέφυγε την χυδαιότητα και την αθυροστομία που χαρακτήριζε τα έργα συγγραφέων όπως ο Τερέντιος και ο Οβίδιος έτσι ώστε να δημιουργήσει πιο “σεμνά” αναγνώσματα κατάλληλα για την ψυχαγωγία των ευσεβών γυναικών.
Η Μέι Ράιτ Σίγουολ έγραψε: “''Θεωρώ ότι σε σχέση με την γυναίκα και το θέατρο ή μάλλον με την γυναίκα και την δραματική τέχνη και την λογοτεχνία, κανένα όνομα δεν αξίζει μεγαλύτερη μνεία από εκείνο της Ροσβίτα. Πιστεύω ότι αποτελεί μία ακόμα δάφνη στο στεφάνι των γυναικείων επιτευγμάτων καθώς ήταν η γυναίκα από την οποία προήλθε το σύγχρονο θέατρο και μπορούμε να περηφανευόμαστε ότι το έργο της πρώτης γυναίκας θεατρικής συγγραφέα στην ιστορία εμπνεύσθηκε από τα υψηλότερα και αγνότερα ιδανικά ενώ προσπάθησε να εξυψώσει το ηθικό επίπεδο του θεάτρου''”.
Η Ροσβίτα συχνά στα έργα της μιλάει για την αδυναμία και τους περιορισμούς της γυναικείας φύσης ακολουθώντας το πνεύμα των κειμένων της εποχής της, αλλά στην δική της περίπτωση πρόκειται για ένα τέχνασμα που στο τέλος οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα. Έγραψε στην εισαγωγή ενός έργου της: “''Σκοπεύω να αντικαταστήσω την εικόνα της ακόλαστης παγανίστριας με τις εκπαιδευτικές ιστορίες αγνών παρθένων. Προσπάθησα, όσο μου επέτρεψε το φτωχό μου ταλέντο, να υμνήσω την αγνότητα ειδικά εκείνων των γυναικών η αδυναμία των οποίων θριάμβευσε πάνω στην αντρική σκληρότητα''.”
Η Ροσβίτα έγραψε τα έργα της στα λατινικά που τότε ήταν η επιβεβλημένη γλώσσα για τα επιστημονικά και λογοτεχνικά κείμενα και την οποία γνώριζαν ελάχιστοι μορφωμένοι ή ευγενείς. Αυτό ήταν κάτι που περιόρισε το αναγνωστικό κοινό των έργων της τα οποία προωθούνταν στο παλάτι μέσω των γνωριμιών της αβάισσας Γκερμπέργκα ή διαβάζονταν ή παίζονταν από τις μοναχές στο αβαείο μπροστά σε υψηλά ιστάμενους καλεσμένους. Ειδικά αυτό το τελευταίο ήταν κάτι ιδιαίτερα αξιόλογο καθώς ήταν ανήκουστο να συμμετέχουν οι γυναίκες σε θεατρικές παραστάσεις μέχρι τον 17ο αιώνα οπότε και εμφανίστηκε επίσημα η πρώτη γυναίκα ηθοποιός. Η αποκλειστικά γυναικεία αυτοσχέδια θεατρική ομάδα του Γκάντερσχάιμ ίσως να αποτελούσε μία αξεπέραστη καινοτομία αλλά και έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης των έργων που παίζονταν αποκλειστικά από άντρες.
Όσο δημοφιλή και αν ήταν όμως τα έργα της Ροσβίτα, σταδιακά έπεσαν στην αφάνεια και ξεχάστηκαν και η “δυνατή φωνή” της έπαψε να ακούγεται. Η Σίγκριτ Νόβακ έγραψε ότι η “εξαφάνιση” της Ροσβίτα αλλά και άλλων γυναικών θεατρικών συγγραφέων από την γερμανική θεατρική ιστορία οφειλόταν “στην προκατάληψη ότι οι γυναίκες αδυνατούν να παραγάγουν σημαντικό θεατρικό έργο” καθώς και στην “υποτίμηση των έργων τους από τους -συνήθως άντρες- κριτικούς τέχνης που χρησιμοποιούσαν αντρική ψυχολογία για να κρίνουν τους γυναικείους χαρακτήρες στα έργα γυναικών συγγραφέων”. Η Μαίρη Μάργκεριτ Μπάτλερ σημείωσε πως το έργο της Ροσβίτα αντιμετώπισε ακριβώς την ίδια λογοκρισία που αντιμετωπίζουν όλα τα έργα που ασκούν κριτική στην κυρίαρχη αντρική κουλτούρα στα πλαίσια της οποίας η κωμωδία συχνά βασίζεται στην υποτίμηση και την αντικειμενικοποίηση της γυναίκας. Το έργο της Ροσβίτα άλλωστε στηρίχθηκε ακριβώς σε αυτή την ανατροπή της μισογυνικής ματιάς του κλασικού θεάτρου.
Τον 16ο αιώνα όμως ο ανθρωπιστής Κόνραντ Κέλτις τα ανακάλυψε ξανά σε μια βιβλιοθήκη σε ένα μοναστήρι βενεδικτίνων στο Ράτισμπον και τα εξέδωσε το 1502 στα γαλλικά. Το 1920 δημοσιεύθηκαν στα αγγλικά. Αν και σήμερα δεν γνωρίζουμε το ακριβές μέγεθος του έργου της καθώς έχουν χαθεί πολλά κείμενά της, γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι συνέγραψε τουλάχιστον έξι θεατρικά, οκτώ ποιήματα, την ιστορία της Οθωνικής Δυναστείας (που σήμερα θεωρείται αυθεντία στο θέμα) και την ιστορία του αβαείου του Γκάντερσχάιμ.
Κατηγορίες σχετικά με την γνησιότητα
Το 1867 ο Τζόσεφ Άσμπακ ισχυρίσθηκε ότι τα κείμενα που δημοσίευσε ο Κόνραντ Κέλτις δεν άνηκαν στην Ροσβίτα, αλλά στον ίδιο. Ένα κύμα διαμαρτυριών και αποδείξεων από πολυάριθμους λόγιους του 19ου αιώνα αμφισβήτησαν την εγκυρότητα αυτών των ισχυρισμών, αλλά το 1945 ο Ζολτάν Χαρασντί επανέφερε το θέμα ισχυριζόμενος ότι τα κείμενα που ανακάλυψε ο Κέλτις ήταν πλαστά. Τα έγγραφα μελετήθηκαν και αποδείχθηκαν γνήσια, αλλά και μόνο οι κατηγορίες ήταν αρκετές για να ξεκινήσει μία έρευνα στα μέσα του 20ου αιώνα σχετικά με την γνησιότητα των έργων της Ροσβίτα καθώς τα κείμενά της αποτελούν πραγματικά μία “ανωμαλία” καθώς τα φεμινιστικά τους χαρακτηριστικά τα καθιστούν εξαιρετικά απίθανα εντός της αντροκρατούμενης λογοτεχνίας της εποχής της. Τελικά όλες οι έρευνες κατέληξαν στην γνησιότητα και την αυθεντικότητα των έργων της Ροσβίτα και οι αμφισβητήσεις της γνησιότητάς τους σήμερα αποτελούν “άλλη μία υποσημείωση στην ιστορία της αποσιώπησης της γυναικείας λογοτεχνίας”.
Η σημασία του έργου της
Η Ροσβίτα θεωρείται ο “συνδετικός κρίκος” ανάμεσα στο κλασικό θέατρο και το μεσαιωνικό θρησκευτικό δράμα που χωρίζονται από μία μακραίωνη απαγόρευση. Γύρω στον 3ο αιώνα μ.Χ. όπου η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έφθινε, η Καθολική Εκκλησία άρχισε να επιβάλλει περιορισμούς και απαγορεύσεις σε οτιδήποτε θεωρούσε παγανιστικό και ένα από αυτά ήταν και το θέατρο. Οι θεατρικές παραστάσεις απαγορεύθηκαν και έπαψε η συγγραφή θεατρικών έργων. Τον 10ο αιώνα μ.Χ. η Ροσβίτα ήταν η πρώτη που ξεκίνησε να γράφει θεατρικά έργα, γεγονός που είναι από μόνο του σημαντικό αλλά γίνεται ακόμα πιο αξιόλογο αν αναλογισθούμε ότι η Ροσβίτα, πέρα από γυναίκα που ζούσε σε μία εποχή με εξαιρετικούς περιορισμούς για τις γυναίκες, ήταν μία μοναχή που αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που επί αιώνες θεωρούνταν απαγορευμένο από την επίσημη εκκλησία για να προωθήσει τις χριστιανικές αρετές της αγνότητας, της πενίας και της υπακοής αμφισβητώντας ταυτόχρονα την κλασική χριστιανική αγιογραφία."“Η Ροσβίτα ήταν η πρώτη μεσαιωνική ποιήτρια που επιχείρησε συνειδητά να αλλάξει την εικόνα της γυναίκας στην λογοτεχνία. Εξακολουθεί να εκπλήσσει κριτικούς και σχολιαστές ότι μία γυναίκα με το δικό της υπόβαθρο και στην δική της θρησκευτική και εκπαιδευτική κατάσταση θα είχε την ιδιοφυία, την δημιουργικότητα και την τόλμη να επιβάλλει την ανθρώπινη παρουσίαση της γυναίκας εντός ενός χριστιανικού θεολογικού πλαισίου”."Τόλμησε επίσης να αμφισβητήσει έναν από τους πιο δημοφιλείς συγγραφείς της ρωμαϊκής περιόδου, τον Τερέντιο, και να ανατρέψει τα έργα του δίνοντας φωνή στις ηρωίδες της καταφέρνοντας να αμφισβητήσει τα στερεότυπα της εποχής της και να δώσει μία εναλλακτική ταυτότητα στις αναγνώστριές της που μέχρι τότε έβλεπαν τον εαυτό τους μέσα από την τέχνη μόνο με αρνητικό τρόπο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Μεσαιωνικοί ποιητές Κατηγορία:Ποιήτριες Κατηγορία:Γυναίκες συγγραφείς Κατηγορία:Καλλιτέχνιδες Κατηγορία:Καλλιτέχνες (γυναίκες) της Γερμανίας Κατηγορία:Ποιήτριες της Γερμανίας Κατηγορία:Συγγραφείς (γυναίκες) της Γερμανίας
Ο αυλητής του Χάμελιν
thumb|250px|right|Απεικόνιση του Αυλητή του Χάμελιν, αντίγραφο διακόσμησης παραθύρου στην εκκλησία της αγοράς του Χάμελν (ταξιδιωτικό ημερολόγιο του Augustin von Moersperg 1592, Aquarell)
Χέρμαν Γ΄ της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε
Ο Χέρμαν Γ΄, γερμ. Hermann III von Weimar-Orlamünde (π. 1230 - 1283) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόμης της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χέρμαν Β΄ κόμη της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε και της Βεατρίκης των Άντεχς, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας.
Ο Χέρμαν Γ΄ και ο αδελφός του Όθων Γ΄ κληρονόμησαν μαζί τις κτήσεις στη Φραγκονία του θείου τους Όθωνα Β΄ δούκα της Μερανίας. Διέμεναν στο Πλασενμπουργκ. Το 1278 οι δύο αδελφοί διαίρεσαν την κομητεία: ο Χέρμαν Γ΄ έλαβε το Όρλαμυντε και ο Όθων Γ΄ τη Βαϊμάρη και το Πλάσενμπουργκ.
Ο Χέρμαν Γ΄ απεβίωσε από λοιμό (επιδημία πανώλης) σε ηλικία 53 ετών.
Οικογένεια
Δεν γνωρίζουμε το όνομα της συζύγου του, η οποία απεβίωσε μετά τις 21 Ιουλίου 1279. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ο αυλητής του Χάμελιν
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Παραμύθια των Αδελφών Γκριμ Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι
Ανισέ Σαρλ Γκαμπριέλ Λεμονιέ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λεμονιέ γεννήθηκε στη Ρουέν στις 6 Ιουνίου 1743, γιος οικογένειας ευκατάστατων εμπόρων. Υπήρξε μαθητής του Ζαν-Μπατίστ Ντεκάν στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ρουέν, στη συνέχεια του Ζοζέφ-Μαρί Βιέν, όπου είχε συμμαθητές και φίλους τον Ζακ-Λουί Νταβίντ και τον Φρανσουά-Αντρέ Βενσάν.
Με ευχάριστη εμφάνιση, φυσική εξυπνάδα και εξαιρετικές συστάσεις, σύντομα έγινε δεκτός στην καλύτερη κοινωνία του Παρισιού και σύχναζε στα λογοτεχνικά σαλόνια, ειδικά στο σαλόνι της κυρίας Ζοφρέν. Το 1772 εξέθεσε τον πίνακα Τα παιδιά της Νιόβης σκοτώνονται από τον Απόλλωνα και την Άρτεμη, έργο που του χάρισε το βραβείο της Ρώμης.
Έζησε στη Ρώμη με υποτροφία από το 1774 έως το 1784, όπου αφοσιώθηκε με ενθουσιασμό στη μελέτη των αριστουργημάτων των μεγάλων ζωγράφων, από τα οποία άντλησε έμπνευση για τα σχέδια και τις συνθέσεις που δημιούργησε αργότερα. αριστερά|μικρογραφία|Τα παιδιά της Νιόβης σκοτώνονται από τον Απόλλωνα και την Άρτεμη, 1772 Επιστρέφοντας στη Γαλλία, ο Λεμονιέ επέστρεψε στη γενέτειρά του Ρουέν, όπου φιλοτέχνησε ένα από τους καλύτερα έργα του, Την πανούκλα του Μιλάνου, για το παρεκκλήσι του Σεμιναρίου του Σαιν-Βιβιάν. Το 1786, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ στη Ρουέν, ο Λεμονιέ ανέλαβε έναν πίνακα με θέμα την παρουσίαση των μελών του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Ρουέν στον μονάρχη. Λίγο αργότερα, το 1791 δημιούργησε έναν μεγάλο αλληγορικό πίνακα, το Πνεύμα του εμπορίου και η ανακάλυψη της Αμερικής. Το 1789, ο Λεμονιέ έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής με το έργο του Ο θάνατος του Αντώνιου.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ο Λεμονιέ κλήθηκε να συμμετάσχει στην Επιτροπή Μνημείων και το 1794 απέκτησε τον τίτλο του ζωγράφου της Ιατρικής Σχολής. Το 1792 έλαβε μια θέση στο Λούβρο στην Επιτροπή Τεχνών, όπου παρείχε εξαιρετική υπηρεσία. Στη Ρουέν ανέλαβε να εξετάσει έργα τέχνης που απομακρύνθηκαν από τα καταργημένα θρησκευτικά ιδρύματα της περιοχής και να επιλέξει τα έργα που έπρεπε να αποφύγουν την καταστροφή. Εκτέλεσε αυτήν τη σημαντική αποστολή με μεγάλο ζήλο και οφείλεται στον Λεμονιέ που αρκετές εκκλησίες και το μουσείο της Ρουέν διαθέτουν σήμερα πολλούς από τους καλύτερους πίνακες που κατάφερε να σώσει. μικρογραφία|300x300εσ|Ανάγνωση της τραγωδίας Το ορφανό της Κίνας του Βολταίρου στο σαλόνι της [[Μαρί-Τερέζ Ροντέ Ζοφρέν|μαντάμ Ζοφρέν (1812), κάστρο του Μαλμαιζόν|αριστερά]] Το 1810 έγινε διευθυντής του εργοστασίου των Γκομπλέν, θέση που έχασε το 1816. Έλαβε επίσης ενεργό μέρος στην ίδρυση του Μουσείου Καλών Τεχνών της Ρουέν. Πέθανε στο Παρίσι στις 17 Αυγούστου 1824.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Ζοβενέλ Μοΐζ
O Ζοβενέλ Μοΐζ (γαλλικά: Jovenel Moïse) (26 Ιουνίου 1968 - 7 Ιουλίου 2021) ήταν Αϊτινός πολιτικός, Πρόεδρος της Αϊτής από τον Φεβρουάριο του 2017, μέχρι την δολοφονία του το 2021. Προηγουμένως, αναδείχθηκε ως ο νικητής με βάση τα επίσημα αποτελέσματα των εκλογών του Νοεμβρίου του 2016.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε από οικογένεια μεσαίας τάξης στην Τρου ντι Νορ, της Nord-Est. Ο πατέρας του ήταν έμπορος και η μητέρα του μοδίστρα.
Τον Ιούλιο του 1974, η οικογένειά του μετακόμισε στο Πορτ-ο-Πρενς. Ο Ζοβενέλ σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Κισκέγια και παντρεύτηκε τη Μαρτίν Μαρί Ζοζέφ Ετιέν, το 1996. Την ίδια χρονιά έφυγε από την πρωτεύουσα και εγκαταστάθηκε στο Πορ ντε Πε, όπου ασχολήθηκε με τον αγροτικό τομέα.
Καριέρα
Με ελάχιστο κεφάλαιο, ο Μοΐζ δημιούργησε την πρώτη του επιχείρηση στην Πορτ ντε Πε. Λίγο μετά, ξεκίνησε ένα έργο για να παρέχει καθαρό νερό σε αγροτικές περιοχές. Με δάνεια από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και ιδιώτες, άνοιξε ένα εργοστάσιο νερού, το οποίο εξυπηρετεί τις υπηρεσίες του Nord-Ouest και Nord-Est.
Το 2012, στην Trou-du-Nord, ίδρυσε την ανώνυμη εταιρεία Agritrans SA και βοήθησε στην ανάπτυξη μιας γεωργικής ζώνης ελεύθερου εμπορίου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν πολλά γεωργικά έργα.
Δολοφονήθηκε το 2021, στο σπίτι του, από πυρά αγνώστων.
Πολιτική καριέρα
Το 2015, ο Πρόεδρος Μισέλ Μαρτελί έδωσε το χρίσμα στον Μοΐζ να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές με το Αϊτινό Κόμμα Τε Παλ (PHTK).
Στις 27 Νοεμβρίου 2016 ανακοινώθηκε ότι ο Μοΐζ είχε κερδίσει τον πρώτο γύρο των εκλογών με βάση τα προκαταρκτικά αποτελέσματα, με εκτιμώμενο ποσοστό συμμετοχής το 21%.
Ο Μοΐζ ορκίστηκε Πρόεδρος και ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Φεβρουαρίου 2017, ως την δολοφονία του, στις 7 Ιουλίου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αϊτής Κατηγορία:Δολοφονημένοι αρχηγοί κράτους
Νικόλαος Κωστάκης
Ο Νικόλαος Κωστάκης (1921 - 15 Ιουλίου 2009) του Θεοδώρου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία από το 1985 ως το 1989.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Αμφιλοχία. . Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία, ενώ ήταν και πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου.
Εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με τη Νέα Δημοκρατία το 1985.
Στις ευρωεκλογές του 1989 το όνομά του συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο της Νέας Δημοκρατίας σε μη εκλόγιμη θέση.
Πέθανε τον Ιούλιο του 2009 σε ηλικία 88 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας
Όθων Γ΄ της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε
Ο Όθων Γ΄, γερμ. Otto III von Weimar-Orlamünde (1244 - Ιούνιος 1285) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόμης της Βαϊμάρης και κύριος των Ρούντολστατ και Πλάσενμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χέρμαν Β΄ κόμη της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε και της Βεατρίκης των Άντεχς, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας.
Το 1248 ο Όθων Γ΄ και ο μεγαλύτερος αδελφός του Χέρμαν Γ΄ κληρονόμησαν τις κτήσεις στη Φραγκονία του θείου τους Όθωνα Β΄ δούκα της Μερανίας. Τότε διαίρεσαν τις κτήσεις τους: ο Χέρμαν Γ΄ έλαβε το Όρλαμυντε και ο Όθων Γ΄ τη Βαϊμάρη, το Ρούντολστατ και το Πλάσενμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή του Τρούχενμπινγκεν (Απεβ. 1285) και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Παναγιώτης Παλαμάς
Ο Παναγιώτης Παλαμάς (1722 - 1802) ήταν Έλληνας λόγιος και ιδρυτής της σχολής του Μεσολογγίου που πήρε το όνομα του, Παλαμαϊκή Σχολή.
Βιογραφία
Γεννήθηκε κατά πάσα πιθανότητα σε ένα χωριό κοντά στην Καρδίτσα και ήταν μαθητής του γνωστού λόγιου Ευγένιου Βούλγαρη. Δίδαξε αρχικά στην Αθωνιάδα Σχολή, όπου είχε μαθητή τον μετέπειτα νεομάρτυρα άγιο Αθανάσιο τον εν Ξηροκρήνη. Αργότερα, το 1760, έγινε διευθυντής της σχολής του Μεσολογίου, που πήρε το όνομά του, Παλαμαϊκή Σχολή, και η οποία προσέλκυσε σπουδαστές απ' όλη την Ελλάδα και διατηρήθηκε και μεταεπαναστατικά. Το 1765 μυήθηκε από τον Γ. Παπαζώλη στην προετοιμασία της ορλωφικής εξέγερσης. Όταν αυτή ξέσπασε, τον Απρίλιο του 1770, ο σχολάρχης Π. Παλαμάς και οι προύχοντες του Μεσολογγίου Ανδρέας Καλογεράκης και Αναστάσιος Γουλιμής συνέστησαν τοπική τριανδρική κυβέρνηση και υποχρέωσαν με τα όπλα την ειρηνική αποχώρηση των Τούρκων από την πόλη. Όταν αυτή ολοκληρώθηκε οι παραπάνω έδωσαν εντολή για περίφραξη της πόλης με αμυντική τάφρο και στη συνέχεια ζήτησαν από τον Θ. Ορλώφ τουλάχιστον ένα ρωσικό πλοίο για την περιφρούρηση του Κορινθιακού κόλπου, αναλαμβάνοντας μάλιστα οι ίδιοι να το εξοπλίσουν με δική τους δαπάνη.
Έγραψε πολλά βιβλία που καταστράφηκαν στην περίοδο της επανάστασης. Εξαιτίας της συνεισφοράς του αποκλήθηκε Διδάσκαλος του Γένους. Ο Παναγιώτης Παλαμάς ήταν γενάρχης της οικογένειας των Παλαμάδων του Μεσολογγίου, μέλη της οποίας μεταξύ άλλων ήταν οι Κωστής και Λέανδρος Παλαμάς.
Πηγές
Παναγιωτης Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Παλαμάς
Ερυθρό της Βεγγάλης
Το Ερυθρό της Βεγγάλης (4,5,6,7-τετραχλωρο-2',4',5',7'-τετραϊωδοφλυοροσκεΐνη) είναι χρωστική. Το άλας της με νάτριο χρησιμοποιείται συχνά σε οφθαλμικές σταγόνες για τη χρώση του τραυματισμένων κυττάρων του  επιπεφυκότα και του κερατοειδή χιτώνα και την ταυτοποίηση έτσι μιας οφθαλμικής βλάβης. Η χρωστική χρησιμοποιείται επίσης για την χρώση πρωτοζώων Foraminifera κατά την μικροσκοπική ανάλυση, η οποία επιτρέπει τη διάκριση μεταξύ μορφών που ήταν ζωντανά η νεκρά κατά τον χρόνο συλλογής τους.
Μια μορφή του Ερυθρού της Βεγγάλης εξετάζεται επίσης ως θεραπευτική αγωγή για ορισμένους καρκίνους του δέρματος. Η φαρμακευτική μορφή, γνωστή ως PV-10, υπόκειται τώρα σε κλινικές δοκιμές για το μελάνωμα και τον καρκίνο του μαστού. Η εταιρεία έχει επίσης ετοιμάσει ένα φάρμακο βασισμένο στο Ερυθρό της Βεγγάλης για την αγωγή του of εκζέματος και της ψωρίασης, και αυτό το φάρμακο, PH-10, βρίσκεται σε κλινικές δοκιμές.
Ιστορία και ετυμολογία
Το Ερυθρό της Βεγγάλης παρασκευάστηκε αρχικά το 1882 από τον Ghnem, ως ανάλογο της φλουορεσκεΐνης. Το όνομά του προέρχεται από το ρόδο και την Βεγγάλη; δηλώνεται ως Ερυθρό της Βεγγάλης (rose bengal ή Rose Bengal) στην επιστημονική βιβλιογραφία.
Χημικές χρήσεις
left|thumb|Φωτογραφία από μικροσκόπιο του είδους Spinoloricus του γένους Loricifera με χρώση με Ερυθρό της Βεγγάλης. Το Ερυθρό της Βεγγάλης χρησιμοποιείται  επίσης στην συνθετική χημεία για τον σχηματισμό singlet oxygen από triplet oxygen. Το singlet oxygen μπορεί στη συνέχεια να χρησιμοποιηθεί για ένα πλήθος χρήσιμων αντιδράσεων, ιδιαίτερα [2 + 2] κυκλοποίησης με αλκένια ή παρόμοια.
Στα άλατα του Ερυθρού της Βεγγάλης περιλαμβάνεται το C20H4Cl4I4O5·2Na (CAS 632-69-9). Αυτό το άλας της ουσίας με νάτριο είναι μία βαφή με τις δικές της μοναδικές ιδιότητες και χρήσεις.
Εφαρμογές στη Βιολογία
Το PV-10 παρατηρήθηκε ότι επιτυγχάνει κατά 60% θετική ανταπόκριση στους όγκους, σύμφωνα με ερευνητές σε μελάνωμα δεύτερης φάσης, σύμφωνα με μία μελέτη. Στο 75% των ασθενών παρατηρήθηκε τοποπεριορισμός της ασθένειας. Εχει επίσης επιβεβαιωθεί μια επίδραση στις γύρω περιοχές, κάτι το οποίο παρατηρήθηκε στις δοκιμές της πρώτης φάσης, όπου οι χωρίς θεραπεία αλλοιώσεις αντέδρασαν επίσης θετικά στη θεραπεία, πιθανόν λόγω απόκρισης του ανοσοποιητικού. Τα δεδομένα αυτά βασίζονται σε ενδιάμεσα αποτελέσματα των πρώτων 40 ασθενών που τους χορηγήθηκε το σκεύασμα σε μελέτη συνόλου 80 ασθενών. Το Ερυθρό της Βεγγάλης έδειξε όχι μόνο ότι προλαμβάνει την ανάπτυξη και την εξάπλωση του καρκίνου των ωοθηκών, αλλά προκαλεί επίσης την νέκρωση και στη συνέχεια την απόπτωση των καρκινικών κυττάρων. Αυτό αποδείχθηκε in vitro, με σκοπό να αποδειχθεί ότι το Ερυθρό της Βεγγάλης αποτελεί ένα πιθανό θεραπευτικό μέσο για τον καρκίνο, και θα πρέπει να γίνει περαιτέρω έρευνα.
Το Ερυθρό της Βεγγάλης χρησιμοποιείται επίσης στη Βιολογία σε μοντέλα ισχαιμικού εγκεφαλικού επεισοδίου με πειραματόζωα  (photothrombotic stroke models). Ενας βώλος της ουσίας εγχέεται ενδοφλεβίως. Στη συνέχεια η περιοχή ενδιαφέροντος  (π.χ., ο εγκεφαλικός φλοιός) εκτείθεται και φωτίζεται με τη βοήθεια ακτίνας LASER στα 561 nm. Σχηματίζεται ένας θρόμβος στα φωτιζόμενα αιμοφόρα αγγεία, προκαλώντας εγκεφαλικό στον εξαρτώμενο εγκεφαλικό ιστό.
Το Ερυθρό της Βεγγάλης χρησιμοποιήθηκε για 50 στη διάγνωση του καρκίνου στο ήπαρ και στα μάτια. Εχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως εντομοκτόνο.
Το Ερυθρό της Βεγγάλης είναι ικανό να χρωματίσει κύτταρα όταν το επιθήλιο της επιφάνειας δεν προστατεύεται ικανοποιητικά από από το περιοφθαλμικό δακρυικό φιλμ, διότι το Ερυθρό της Βεγγάλης έχει αποδειχθεί ότι δεν μπορεί να χρωματίσει κύτταρα λόγω της προστατευτικής δράσης αυτών των περιοφθαλμικών δακρυικών φιλμ. Γι' αυτό το λόγο η ουσία είναι συχνά χρήσιμη ως υλικό χρώσης για τη διάγνωση ορισμένων ιατρικών παθήσεων, όπως οι διαταραχές του κερατοειδή και του βλεφάρου.
Το Ερυθρό της Βεγγάλης έχει χρησιμοποιηθεί για τη χρώση της επιφάνειας του ματιού για να μελετηθεί η αποτελεσματικότητα των punctal plugs για την σφράγιση των δακρυϊκών πόρων κατά τη θεραπεία ξηράς κερατοεπιπεφυκίτιδος.
Το Ερυθρό της Βεγγάλης ερευνάται ως μέσω για την δημιουργία νανο-ραμμάτων. Η πληγή χρωματίζεται και στις δύο πλευρές με αυτό και στη συνέχεια φωτίζονται με έντονο φως. Αυτό δένει τις μικροσκοπικές ίνες κολλαγόνου μεταξύ τους σφραγίζοντας την πληγή. Η επούλωση είναι ταχύτερη και μειώνονται οι πιθανότητες μόλυνσης του τραύματος.
Το Ερυθρό της Βεγγάλης χρησιμοποιείται για να καταστείλει την ανάπτυξη βακτηρίων σε πολλά μικροβιολογικά υποστρώματα, όπως το άγαρ του Cooke.
Το Ερυθρό της Βεγγάλης έχει χρησιμοποιηθεί ως υλικό χρώσης του πρωτοπλάσματος για τη διάκριση μεταξύ ζώντων και νεκρών μικροοργανισμών, ιδιαίτερα στα Foraminifera (τρηματοφόρα), από το 1950 όταν ο Bill Walton ανέπτυξε την τεχνική.
References
Κατηγορία:Οφθαλμολογία Κατηγορία:Φαινόλες
Ντιέγκο Μαραντόνα
Έλαβε μέρος σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα, συμπεριλαμβανομένου του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 στο Μεξικό, όπου έλαμψε η χαρισματική προσωπικότητά του και οδήγησε την ομάδα του στην κατάκτηση του τροπαίου με νίκη επί της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό. Επίσης κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα ως ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Στον προ-ημιτελικό απέναντι στην Αγγλία, πέτυχε δύο γκολ, στη νίκη της ομάδας του με 2–1 που γράφτηκε στην ιστορία για δύο διαφορετικούς, μοναδικούς λόγους. Το πρώτο γκολ επιτεύχθηκε με χέρι του Μαραντόνα, γνωστό ως «Χέρι του Θεού», ενώ το δεύτερο υπήρξε προϊόν εκπληκτικής ατομικής προσπάθειας που ξεκίνησε πίσω από το κέντρο του γηπέδου. Αυτό το γκολ, καταγράφηκε ως το «Γκολ του αιώνα» από τους ψηφοφόρους της FIFA το 2002. Το 1998 η FIFA τον εξέλεξε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα.
Έγινε προπονητής της Εθνικής Αργεντινής τον Νοέμβριο του 2008, έχοντας την ευθύνη της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2010, ενώ συνέχισε την προπονητική του σταδιοδρομία ως το τέλος της ζωής του, το οποίο ήρθε στις 25 Νοεμβρίου του 2020 σε ηλικία 60 ετών.
Νεανικά χρόνια
Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1960 στο Λανούς, μέσου μεγέθους πόλη στην ομώνυμη επαρχία του Μπουένος Άιρες, αλλά μεγάλωσε στη Βίλα Φιορίτο, μια παραγκούπολη στα νότια προάστια του Μπουένος Άιρες, σε μια φτωχή οικογένεια όπου είχε μετακινηθεί από την επαρχία Κοριέντες. Ήταν ο πρώτος γιος μετά από τρεις κόρες σε συνολικά οκτώ παιδιά. Είχε δύο νεότερα αδέρφια, τον Ούγκο και τον Ραούλ, και οι δύο επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Οι γονείς του ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα «Τσιτόρο» (2015) και η Ντάλμα Σαλβαδόρα Φράνκο «Δόνια Τότα. Η μακρινή καταγωγή της οικογένειας ήταν από την ισπανική Γαλικία, έχοντας δεχθεί προσμίξεις ιταλικές και κροατικές.
Στην ηλικία των οκτώ ετών εντοπίστηκε από έναν ανιχνευτή ταλέντων ενώ έπαιζε στην γειτονιά του, το σύλλογο Εστρέλια Ρόχα. Ο τότε προπονητής της ομάδας νέων Κορνέγιο είχε πει: «Όταν ο Ντιέγκο ήρθε στην Αρχεντίνος Τζούνιορς για δοκιμές, ήμουν πραγματικά τρελαμένος από το ταλέντο του και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν μόλις οκτώ ετών. Τον ρωτήσαμε για την ταυτότητά του, ώστε να το ελέγξουμε, αφού παρόλο που είχε τη διάπλαση ενός παιδιού, έπαιζε σαν ενήλικας. Όταν ανακαλύψαμε ότι μας είπε την αλήθεια αποφασίσαμε να αφιερώσουμε τον εαυτό μας καθαρά σε αυτόν». Έτσι, από την ηλικία των 10 ετών έγινε βασικό κομμάτι της εφηβικής ομάδας των Αρχεντίνος Τζούνιορς του Μπουένος Άιρες, συλλόγου που ενδιαφερόταν για την προώθηση νέων ταλέντων. Μέχρι τα 14 του έπαιζε στις ακαδημίες με την ομάδα να λέγεται Σεμπολίτας (Cebollitas), που σε κυριολεκτική μετάφραση σημαίνει «κρεμμυδάκια». Μέσα σε τρία χρόνια, η ομάδα κατάφερε να μείνει στην ιστορία ως η πιο διάσημη και πετυχημένη παιδική ομάδα της Αργεντινής. Στα 12 χρόνια του διασκέδαζε τους θεατές δείχνοντας τη μαγεία του με την μπάλα κατά τη διάρκεια των διακοπών του ημιχρόνου των παιχνιδιών πρώτης κατηγορίας καταφέρνοντας να κερδίσει το θαυμασμό του κοινού. Οι περίτεχνες ενέργειες του μάλιστα απέκτησαν και δημοσιότητα.
Αρχεντίνος Τζούνιορς
Σε ηλικία 15 ετών, 10 μηνών και 20 ημερών αγωνίστηκε για πρώτη φορά στους Αρχεντίνος Τζούνιορς ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο νεότερος στην ιστορία του πρωταθλήματος της χώρας. Στις 20 Οκτωβρίου 1976 έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα, 10 ημέρες πριν από τα γενέθλιά του, αγωνιζόμενος σαν αλλαγή για 10 λεπτά πριν από το τέλος της συνάντησης με την Ταγιέρες στον αγώνα πρωταθλήματος της Αργεντινής. Παρά το γεγονός ότι οι αποκαλούμενοι Red Beetles (Ρεντ Μπιτλς, προσωνύμιο της Αρχεντίνος που δεν συμπεριλαμβάνονταν στις μεγάλους συλλόγους της χώρας) έχασαν αυτόν τον αγώνα (1–0) οι πρώτες εντυπώσεις ήταν πολύ καλές. Στις 14 Νοεμβρίου 1976 σημειώνει το πρώτο του γκολ ως επαγγελματίας. Εναντίον της Κλουμπ Ατλέτικο Σαν Λορένσο (Μαρ ντε Πλάτα - Club Atlético San Lorenzo "Mar del Plata") στο γήπεδο «Στρατηγού Σαν Μαρτίν» σε αγώνα που έληξε με 5–2 υπέρ της Αρχεντίνος σημείωσε δύο τέρματα στο 42ο και 52ο λεπτό, το πρώτο με αριστερό σουτ. Στην πρώτη χρονιά συμμετείχε σε 11 αγώνες και σημείωσε δύο γκολ.
Την αγωνιστική περίοδο 1977–78 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 22 γκολ και η ομάδα κατατάσσεται πέμπτη στο πρωτάθλημα Μετροπολιτάνο. Την επόμενη χρονιά ο τίτλος του πρώτου σκόρερ ήταν πάλι δικός του με 22 τέρματα και η ομάδα ανέρχεται στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Όμως στον κρίσιμο αγώνα των πλέι οφ ήταν τιμωρημένος λόγω αποβολής του σε προηγούμενο φιλικό αγώνα και η Αρχεντίνος χάνει με 4–0 και οι προσδοκίες σταματούν εκεί. Οι εμφανίσεις του προσέλκυσαν γρήγορα το ενδιαφέρον των μεγάλων συλλόγων της χώρας με το σώμα του να πετυχαίνει να κρατήσει τον ταλαντούχο παίκτη πάση θυσία. Ήδη το 1978 η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, ομάδα δεύτερης κατηγορίας στην Αγγλία, προσέγγισε το μεγαλύτερο ταλέντο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας αλλά παρά το χαμηλό αντίτιμο η συμφωνία δεν ολοκληρώθηκε. Το 1980 είναι πάλι κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος αλλά και πάλι η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Μετροπολιτάνο είναι η οροφή για το σύλλογο. Εκείνη τη σεζόν σκόραρε σε 14 συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος σημειώνοντας 19 γκολ, επίδοση που παραμένει ρεκόρ όλων των εποχών στην Αργεντινή. Στις 9 Νοεμβρίου 1980 σε αγώνα για το πρωτάθλημα Νασιονάλ σημείωσε τέσσερα γκολ εναντίον της Μπόκα Τζούνιορς - που έμελλε να είναι ο επόμενος σταθμός της καριέρας του - στη νίκη με 5–3. Την ίδια χρονιά ήταν πρώτος σκόρερ όλων των πρωταθλημάτων του κόσμου με 42 τέρματα.
Στις 19 Φεβρουαρίου 1980 σε φιλικό αγώνα της Αρχεντίνος με την Ντεπορτίβο Περέιρα στην Κολομβία (4–4) σημείωσε ένα από τα πιο εντυπωσιακά γκολ της καριέρας του στο 75ο λεπτό, με ατομική προσπάθεια ξεκινώντας από το κέντρο του γηπέδου και προσπερνώντας όποιον έβρισκε μπροστά του, φτάνοντας σχεδόν έως τα ανυπεράσπιστα δίχτυα. Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει μετά από χρόνια και έχοντας κληθεί να επιλέξει το καλύτερο γκολ που πέτυχε ποτέ, απάντησε ότι ήταν το συγκεκριμένο. Γνήσιο ταλέντο, ο Μαραντόνα συνδύαζε τη φινέτσα και τη δύναμη σε εκπληκτικό βαθμό. Η κυριαρχία του στη μπάλα ήταν απόλυτη, η δύναμή του του επέτρεπε να απομακρύνει τα τάκλιν που δεν μπορούσε να αποφύγει με την αριστοτεχνική τεχνική και την ταχύτητά του. Η χρήση της μπάλας ήταν επιδέξια και εφευρετική. Εξαιρετική ήταν και η ικανότητά του στις απευθείας εκτελέσεις φάουλ, όπου με 62 παραμένει στους 10 κορυφαίους όλων των εποχών. Οι εμφανίσεις του σε αυτά τα χρόνια ήταν τόσο εντυπωσιακές που οι ειδήμονες στη χώρα του θεωρούσαν ότι ήταν τέτοια η προοπτική του για την Αργεντινή που μόνο με τον θρυλικό Χοσέ Μανουέλ Μορένο θα μπορούσε να συγκριθεί.
thumb|Με την Αρχεντίνος Τζούνιορς το 1980
Εθνική ομάδα
Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις κίνησαν γρήγορα το ενδιαφέρον του ομοσπονδιακού προπονητή Σέσαρ Λουίς Μενότι που τον κάλεσε στην Εθνική ομάδα με το ντεμπούτο του να υλοποιείται στις 27 Φεβρουάριου του 1977 σε φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία (5–1) σε ηλικία 16 ετών και 4 μηνών, όπου μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο σαν αλλαγή, ο νεότερος παίκτης μέχρι τότε στην ιστορία της εθνικής ομάδας. Στις 3 Απριλίου 1977 έκανε το ντεμπούτο του ως μέρος της ομάδας νέων της Αργεντινής, με την οποία έπαιξε στο Πρωτάθλημα Νέων της Νότιας Αμερικής, που πραγματοποιήθηκε την ίδια χρονιά στη Βενεζουέλα. Εκεί, οι Αργεντινοί κατέλαβαν τη δεύτερη θέση, χάνοντας μόνο από τους οικοδεσπότες της διοργάνωσης, Ουρουγουάη Κ-20.