cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάννυ Μπαλτζή
Δισκογραφία
"ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ ΜΟΥ" Τον Οκτώβριο του 2001 μετά από μια μακροχρόνια αποχή από τα μουσικά πράγματα, η Sunny Μπαλτζή επιστρέφει στην δισκογραφία χωρίς τους Santa Fila αυτή την φορά -που μετά τον αναπάντεχο θάνατο του 23χρονου κιθαρίστα του γκρούπ Γιώργο Νικολαΐδη αποφάσισε ως φόρο τιμής στην μνήμη του να μην συνεχίσουν το μουσικό ταξίδι της μπάντας- με την εξ' ολοκλήρου σόλο δουλειά της με τίτλο "ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ ΜΟΥ" από την νεοσύστατη NITRO MUSIC, ένας καθαρά εναλλακτικός δίσκος με πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία όπου γράφει στίχους και μουσική σε όλα τα τραγούδια, παίζει όλα τα μουσικά όργανα, ενώ κάνει η ίδια και την παραγωγή που για τα ελληνικά δεδομένα δεν έχει ξαναγίνει από γυναίκα καλλιτέχνη. Ξεχωρίζουν κομμάτια όπως το τραγούδι "έπος" "Ποιος σκότωσε την Barbie", το πολύ ιδιαίτερο "Το φίδι", την ακουστική μπαλάντα "Το μαύρο τριαντάφυλλο" που ερμηνεύει ντουέτο μαζί με τον σπουδαίο ερμηνευτή Βασίλη Λέκκα, το όμωνυμο τραγούδι του δίσκου, "Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων" καθώς και οι διασκευές σε ένα δικό της τραγούδι "Η Ανεμώνα του Σικάγου" το διαχρονκό τραγούδι που είχε γράψει για τον Λάκη Παπαδόπουλο με τα ψηλά ρεβέρ κάνοντας πολύ μεγάλη αίσθηση και στο λαϊκό cult ροκ σουξέ των 80's "Στο άδειο μου πακέτο" του Αλέξη Παπαδημητρίου και της Μαρίας Μωραΐτου που το είχε πρωτοερμηνεύσει ο Φίλιππος Νικολάου που ήταν ένα πολύ πετυχημένο "εγχείρημα" για την Sunny Μπαλτζή που πάντρεψε το λαϊκό τραγούδι με το ροκ.
"ΚΑΣΕΤΑ" Τον Ιανουάριο του 2011 η Sunny Μπαλτζή κυκλοφορεί την τέταρτη προσωπική της δουλειά με τίτλο "ΚΑΣΕΤΑ", πρόκειται ουσιαστικά για μια συλλογή που περιλαμβάνει παλιά και καινούργια τραγούδια από προσωπικές της δουλειές, αγαπημένες συνεργασίες, αλλά κατα κόρον από συμμετοχές που υπογράφει ως τραγουδοποιός στην μέχρι τώρα πορεία της στην ελληνική δισκογραφία. Σημαντικές στιγμές του δίσκου είναι η συνεργασία της με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου όπου ερμηνεύουν μαζί το ολοκαίνουργιο κομμάτι του δίσκου "Όμορφες καταραμένες", επίσης το ντουέτο με τον εφηβικό της ήρωα της μετά punk εποχής τον Dirk Polak του θρυλικού ολλανδικού συγκροτήματος Mecano στο τραγούδι "Links", η διασκευή στο πασίγνωστο και πολυτραγουδισμένο τραγούδι του Μίμη Πλέσσα και Ηλία Λυμπερόπουλου "Αν είναι η αγάπη αμαρτία" που είχε ερμηνεύσει πρώτη φορά η Τζένη Βάνου το 1974 που η Sunny έβαλε την δική της ροκ πινελιά. Το "Game of life" την πρώτη επιτυχία της Sunny Μπαλτζή με το νέο της συγκρότημα τους Second Skin με το οποίο πήραν μέρος στον ελληνικό τελικό για την συμμετοχή της ελλάδας στον 55ο διαγωνισμό της Eurovision. Ο δίσκος επίσης περιλαμβάνει τις μεγάλες επιτυχίες που έγραψε με τον Λάκη Παπαδόπουλο -για τον ίδιο αλλά και για άλλους καλλιτέχνες- "Η Ανεμώνα του Σικάγο", "Τσίχλα δίχως ζάχαρη", "Τίποτα πια δε μου μένει", "Το παλιό μου παλτό" (με τον Χρήστο Δάντη), "Τσαλακωμένη Πεταλούδα" (με τον Φίλιππο Πλιάτσικα). Επίσης το "Μάγισσες με ομπρέλες" που έγραψε με την Αρλέτα κ.α.
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Επιμέλεια Βικιπαίδειας Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 06/2012 Κατηγορία:Λήμματα σημασμένα για επιμέλεια χωρίς διευκρίνηση
Τιγράνης Ε΄ της Αρμενίας
Ο Τιγράνης Ε΄ της Αρμενίας (16 π.Χ. – 36 μ.Χ.) ήταν Ιουδαίος πρίγκιπας από την Ηρωδιανή Δυναστεία, που διετέλεσε βασιλιάς της Αρμενίας υποτελής στους Ρωμαίους. Ο Τιγράνης ήταν γιος του Αλέξανδρου Α΄ (γιου του Ηρώδη Α΄ του μεγάλου), που εκτελέστηκε από τον πατέρα του (7 π.Χ.) και της Γλαφύρας, κόρης του Αρχέλαου τελευταίου Έλληνα βασιλιά της Καππαδοκίας. Ορίστηκε από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο υποτελής βασιλιάς της Αρμενίας (6 – 12 μ.Χ.) μετά τη δολοφονία του προηγούμενου βασιλιά Αρταβάσδη Γ΄ από εξεγερμένους ευγενείς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην αυλή του Ηρώδη με την Ιουδαϊκή θρησκεία και τα Ιουδαϊκά έθιμα. Μετά την εκτέλεση τού πατέρα του πήγε στην Καππαδοκία, στην Αυλή τού εκ μητρός πάππου του Αρχέλαου, όπου απαρνήθηκε την Ιουδαϊκή θρησκεία, με την οποία είχε μεγαλώσει και δέχτηκε την Ελληνική. Είχε μία μικρότερη αδελφή και έναν μικρότερο αδελφό τον Αλέξανδρο Β΄, πατέρα του Τιγράνη ΣΤ΄ της Αρμενίας υποτελή στους Ρωμαίους βασιλιά της Αρμενίας την εποχή του Νέρωνα. Μετά τη δολοφονία του Μήδου Αρταβάσδη Γ΄ της Αρμενίας, επελέγη από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο ως ο νέος βασιλιάς της Αρμενίας, λόγω της εκ μητρός γιαγιάς του, η οποία ήταν κόρη τού Αρταβάσδη Β΄ της Αρμενίας από την Δυναστεία των Αρταξιδών.
Ο Τιγράνης ήταν αντιπαθής στους ευγενείς της Αρμενίας, που εξεγέρθηκαν εναντίον του, γι’αυτό αναγκάστηκε να καλέσει την πρώην βασίλισσα της χώρας Ερατώ και να συμβασιλεύσει μαζί της. Η συγκυβέρνησή του με την Ερατώ φαίνεται στα νομίσματα, όπου παριστάνονται μαζί. Ανατράπηκαν και οι δύο από τους ευγενείς της Αρμενίας, ύστερα από εξέγερση για άγνωστο λόγο (12 μ.Χ.)/ Τότε ο Αύγουστος όρισε νέο βασιλιά τον πρίγκιπα των Πάρθων Βορώνη Α΄. Μετά τον θάνατο τού Βορώνη (18 μ.χ.), ο παππούς του Αρχέλαος της Καππαδοκίας προσπάθησε ανεπιτυχώς να τον επαναφέρει στον θρόνο του στην Αρμενία.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Νευρική σύναψη
μικρογραφία|Ένα παράδειγμα χημικής σύναψης που σχηματίζεται από την επαφή ενός κινητικού νευρώνα με μια μυική ίνα. Μέσω αυτής της νευρομυικής σύναψης ο κινητικός νευρώνας στέλνει την εντολή στη μυική ίνα που προκαλεί τη μυική συστολή.
Στο νευρικό σύστημα, η νευρική σύναψη είναι μια μικροσκοπική δομή που επιτρέπει σε έναν νευρώνα, δηλαδή σε ένα νευρικό κύτταρο, να μεταδώσει ένα ηλεκτρικό ή χημικό σήμα σε έναν άλλο νευρώνα ή ένα κύτταρο επιφορέα (το οποίο επιφέρει κάποια μεταβολή κατάστασης). Μερικοί ερευνητές επεκτείνουν την έννοια, ώστε να περιλαμβάνει την επικοινωνία νευρώνων με οποιονδήποτε άλλους τύπους κυττάρων, όπως τα κινητικά κύτταρα και τα μυικά κύτταρα (νευρομυική σύναψη). Ο Ισπανός νευρολόγος Σαντιάγο Ραμόν ι Καχάλ πρότεινε ότι οι νευρώνες δεν είναι συνεχείς μέσα στο σώμα, αλλά παρόλα αυτά εξακολουθούν να επικοινωνούν ο ένας με τον άλλο, μια ιδέα που είναι γνωστή ως το δόγμα του νευρώνα.
Οι συνάψεις είναι απαραίτητες για την νευρωνική λειτουργία: οι νευρώνες είναι κύτταρα εξειδικευμένα στη μετάδοση σημάτων και οι συνάψεις είναι τα μέσα με τα οποία πραγματοποιείται η μετάδοση αυτή. Σε μια σύναψη, η πλασματική μεμβράνη του προσυναπτικού νευρώνα έρχεται σε στενή επαφή με τη μεμβράνη του μετασυναπτικού νευρώνα. Τόσο το προσυναπτικό όσο και το μετασυναπτικό μέρος της σύναψης περιέχουν εκτενείς μοριακούς μηχανισμούς που συνδέουν τις δύο μεμβράνες και πραγματοποιούν τη σηματοδότηση. Σε πολλές συνάψεις, το προσυναπτικό τμήμα βρίσκεται σε έναν άξονα, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις η μετασυναπτική δομή βρίσκεται σε έναν δενδρίτη ή ένα κυτταρικό σώμα. Τα αστροκύτταρα επίσης ανταλάσουν πληροφορία με νευρώνες, απαντώντας στη συναπτική δραστηριότητα και, με τη σειρά τους, ρυθμίζοντας την νευροδιαβίβαση.
Αναφορές
Κατηγορία:Νευροφυσιολογία Κατηγορία:Νευροβιολογία
Άγιος Ανδρέας (Πατήσια)
Για τη μεσαιωνική εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στα Κάτω Πατήσια στην Αθήνα, δείτε αυτό το άρθρο.
Ο Άγιος Ανδρέας είναι μεσαιωνική εκκλησία στην Αττική. Βρίσκεται κοντά στην πλατεία Αμερικής επί της οδού Λευκωσίας. Χρονολογείται από το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα. Παλαιότερα αποτελούσε το καθολικό μονυδρίου, το οποίο ήταν μετόχι της μονής της Οσίας Φιλοθέης Μπενιζέλου στην Αθήνα.
Ο ναός είναι ρυθμού βασιλικού, τρίκλιτος. Είχε ξύλινη στέγη, και στο εσωτερικό του βρίσκονται έξι μαρμάρινοι κίονες. Κάτω από το δάπεδο διακρίνονται τάφοι.
Μπροστά στο τέμπλο του ναού σώζεται μέχρι σήμερα η κολόνα, όπου λέγεται ότι μαρτύρησε η Αγία Φιλοθέη το 1588, αφού υπέστη βασανιστήρια από τους Τούρκους. Ενταφιάστηκε στη δεξιά πλευρά του βήματος του Αγίου Ανδρέα, αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών.
Λέγεται πως χτίστηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού, καθώς υπάρχουν πολλά σπαράγματα γύρω και μέσα στον Ναό.
Πηγές
Ανδρεας Πατησια
Singapore Airlines
Στις 15 Δεκεμβρίου 2010, ανακοινώθηκε από τη Διεθνή Ένωση Αεροπορικών Μεταφορών ότι η Singapore Airlines είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία στον κόσμο με βάση την κεφαλαιοποίηση, με αξία 14 δισεκατομμύρια δολάρια. Εξ ολοκλήρου θυγατρική της εταιρίας είναι η SilkAir που διαχειρίζεται τις περιφερειακές πτήσεις σε δευτερεύουσες πόλεις με μικρότερες απαιτήσεις χωρητικότητας.
Στόλος
Ο στόλος της Singapore Airlines αποτελείται μόνο από αεροσκάφη ευρείας ατράκτου και από τις εξής "οικογένειες" αεροσκαφών: Airbus A330, Airbus A340, Airbus A380 και Boeing 777. Παλιότερα η εταιρία χρησιμοποιούσε και Boeing 747, τα οποία όμως βγήκαν από το στόλο, με το τελευταίο να εκτελεί την τελευταία του πτήση στο δρομολόγιο Σιγκαπούρη-Χονγκ Κονγκ στις 6 Απριλίου του 2012. Πιο συγκεκριμένα, ο στόλος της Singapore Airlines περιλαμβάνει τα εξής αεροσκάφη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Οικονομία της Σιγκαπούρης
Μπεσκιοϊλού Αντέμ
Ο Αντέμ Εκίζ (Adem Ekiz, 1 Μαρτίου 1980), ευρύτερα γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μπεσκιοϊλού Αντέμ (Beşköylü Adem) είναι Τούρκος μουσικός και τραγουδιστής ποντιακής καταγωγής. Έγινε γνωστός κυρίως επειδή είναι από τους λίγους καλλιτέχνες της Τουρκίας που χρησιμοποιούν στις καλλιτεχνικές τους εμφανίσεις την ποντιακή διάλεκτο ή τα «ρωμαίικα», όπως την αποκαλούν οι ίδιοι.
Γενικά
Γεννήθηκε το στο χωριό Καλίστη Σουρμένων της επαρχίας Τραπεζούντας. Η Καλίστη αποτελεί μέρος ενός συμπλέγματος οικισμών, το Μπέσκιοϊ, που στα ελληνικά σημαίνει «πέντε χωριά». Εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη με την οικογένειά του αφού τελείωσε το λύκειο, όπου ζει μέχρι και σήμερα.
Με την ποντιακή λύρα άρχισε να ασχολείται όταν πήγαινε στο δημοτικό σχολείο. Το 2000 κυκλοφόρησε στην Τουρκία το πρώτο του άλμπουμ (Yanarım Ateşine), το οποίο περιλαμβάνει και ένα τραγούδι στην ποντιακή διάλεκτο, με τίτλο «Ασα παρχάρα». Μετά από τη δημοσίευση του άλμπουμ Yanarım Ateşine, σε εμφάνιση που είχε στην ελληνική τηλεοπτική εκπομπή «Οι Φάκελοι» που παρουσίαζε τότε στο Mega Channel ο Αλέξης Παπαχελάς, ο Αντέμ είπε ότι τα ποντιακά είναι η μητρική γλώσσα με την οποία έζησε και θέλει να την κρατήσει. Για τον πατέρα του είπε, «αν έλεγε δυο, τρία, τέσσερα τουρκικά λόγια, έλεγε δέκα, δεκαπέντε ποντιακά.» Το 2005 κυκλοφόρησε στην Ελλάδα σε συνεργασία με τον Νίκο Μιχαηλίδη και τον Φίλιππο Κεσαπίδη το άλμπουμ Ρωμαίικα Τραγωδίας με περιεχόμενο 15 ποντιακά τραγούδια. Η τρίτη του δισκογραφική εργασία κυκλοφόρησε στην Τουρκία το 2007 σε συνεργασία με τον Κερίμ Αϊντίν με τίτλο Gülüm Demedim mi Sana, το οποίο περιέχει δύο τραγούδια στα ποντιακά («Αγαπώ σε, αγαπάς με», «Επέγναμ σα παρχάρια»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι τραγουδιστές
Φραγκίσκος του Κοντί
Ο Φραγκίσκος (François de Bourbon, prince de Conti, 19 Αυγούστου 1558 - 3 Αυγούστου 1614) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ. Πήρε τον τίτλο του μαρκησίου του Κοντί (1581-1597) και ανέβηκε στην τάξη του πρίγκιπα.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Κονντέ και της Ελεονώρας, κόρης του Καρόλου κόμη του Ρουσύ & κυρίου του Ρουά.
Ανήκε στην παλιά πίστη και δεν πήρε μέρος στους θρησκευτικούς πολέμους ως το 1587, όταν η δυσπιστία του Ερρίκου, δούκα του Γκιζ, τον έκαναν να υποστηρίξει ανοιχτά τον εξάδελφό του, Ερρίκο της Ναβάρρας, μέλλοντα βασιλιά Ερρίκο Δ΄. Μετά την άνοδο εκείνου στον θρόνο εξακολουθούσε να τον υποστηρίζει έντονα και μάλιστα μετά τον θάνατο του καρδιναλίου Καρόλου των Βουρβόνων (1590), έγινε ένας από τους υποψήφιους μνηστήρες του θρόνου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1581 την Ιωάννα-Φραγκίσκη ντε Κοέμ, κόρη του Λουδοβίκου κυρίου του Λυσέ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1601 απεβίωσε η Ιωάννα-Φραγκίσκη και ο Φρακίσκος έκανε το 1605 δεύτερο γάμο, με τη Λουίζα-Μαργαρίτα της Λωρραίνης (1574-1631), κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα του Γκιζ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Ο Φραγκίσκος απεβίωσε χωρίς να αφήσει απογόνους. Η χήρα του κατέφυγε στην Αυλή της Μαρίας των Μεδίκων, όπου δέχθηκε πολλές τιμές. Ενεπλάκη σε συνωμοσία κατά του καρδινάλιου Ρισελιέ, αλλά απέτυχε και εξορίστηκε στο Ε, κοντά στην Αμιένη, όπου και πέθανε.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Κοντέ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Λουίζα Μίλλερ
Η Λουίζα Μίλλερ (Luisa Miller) είναι όπερα σε τρεις πράξεις του Ιταλού συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι. Είναι γραμμένη πάνω σε ιταλικό λιμπρέτο του Σαλβαντόρε Καμμαράνο, βασισμένο στο θεατρικό έργο Ραδιουργία και έρως (Kabale und Liebe) του Φρίντριχ Σίλερ. Η όπερα ανέβηκε για πρώτη φορά (παγκόσμια πρεμιέρα) στο Τεάτρο Σαν Κάρλο στη Νάπολη, στις 8 Δεκεμβρίου 1849. Η Λουίζα Μίλλερ ήταν η 15η όπερα του Βέρντι και σημειώνει τη λήξη της πρώιμης περιόδου του συνθέτη.
Πράξη Α΄
Σκηνή 1: Κάποιο χωριό
Σκηνή 2: Το κάστρο του Κόμη Βάλτερ
Ο Βουρμ πληροφορεί τον κόμη για τον έρωτα του Ροδόλφου με τη Λουίζα και ο κόμης τον διατάζει να του φέρει τον γιο του. Ο κόμης εκφράζει την ενόχλησή του (Il mio sangue la vita darei). Μόλις έρχεται ο Ροδόλφος, του λέει πως προτίθεται να τον παντρέψει με την ανεψιά του Φεντερίκα, Δούκισσα του Οστχάιμ.
Σκηνή 3: Το σπίτι του Μίλλερ
Ο Μίλλερ πληροφορεί την κόρη του ποιος είναι στην πραγματικότητα ο Ροδόλφος. Ο Ροδόλφος φθάνει και παραδέχεται την παραπλάνηση, αλλά ορκίζεται πως ο έρωτάς του είναι ειλικρινής. Γονατίζοντας μπροστά στον Μίλλερ ανακοινώνει ότι η Λουίζα θα είναι η νύφη του. Τότε καταφθάνει ο Κόμης Βάλτερ και έρχεται αντιμέτωπος με τον γιο του. Τραβώντας το σπαθί του, ο Μίλλερ υπερασπίζεται την κόρη του και ο Βάλτερ διατάζει να συλλάβουν τόσο τον πατέρα όσο και την κόρη. Ο Ροδόλφος αντιδρά και απειλεί τον πατέρα του: αν δεν ελευθερώσει την κοπέλα, τότε ο Ροδόλφος θα αποκαλύψει τον τρόπο με τον οποίο ο Βάλτερ έγινε κόμης. Φοβισμένος, ο Βάλτερ διατάζει την απελευθέρωση της Λουίζας.
Πράξη Β΄
Σκηνή 1: Δωμάτιο στο σπίτι του Μίλλερ
Μερικοί χωρικοί έρχονται στη Λουίζα και την πληροφορούν ότι ο πατέρας της θεάθηκε να σέρνεται μακριά αλυσοδεμένος. Τότε φθάνει ο Βουρμ και επιβεβαιώνει πως ο Μίλλερ πρόκειται να εκτελεσθεί. Αλλά της προτείνει κάτι: Μπορεί να απελευθερώσει τον πατέρα της αν η Λουίζα του δώσει ένα γράμμα στο οποίο να δηλώνει τον έρωτά της για τον Βουρμ. Ισχυρίζεται ότι έχει ξεγελάσει τον Ροδόλφο. Εκείνη αντιστέκεται αρχικώς (Tu puniscimi, Ο Signore / «Τιμώρησέ με, ω Κύριε»), αλλά τελικά υποχωρεί και γράφει το γράμμα, ενώ ο Βουρμ την πληροφορεί ότι πρέπει να προσποιηθεί ότι το έγραψε με τη θέλησή της και ότι είναι ερωτευμένη με τον Βουρμ. Καταρώντας τον (A brani, a brani, ο perfido / «Ω άτιμο κάθαρμα»), η Λουίζα το μόνο που θέλει είναι να πεθάνει.
Σκηνή 2: Δωμάτιο στο κάστρο του Κόμη Βάλτερ
Στο κάστρο, ο Βάλτερ και ο Βουρμ μας πληροφορούν συζητώντας το πώς ο κόμης ήρθε στην εξουσία δολοφονώντας τον εξάδελφό του και ο Βουρμ υπενθυμίζει στον κόμη το πώς ο Ροδόλφος το γνωρίζει αυτό. Οι δυο τους συνειδητοποιούν ότι, αν δεν δράσουν από κοινού, είναι ίσως καταδικασμένοι (Διωδία: L'alto retaggio non ho bramato / «Η κληρονομιά ευγενείας από τον ξάδερφό μου»). Τότε μπαίνουν η Δούκισσα Φεντερίκα και η Λουίζα, η οποία επιβεβαιώνει το περιεχόμενο της επιστολής της.
Σκηνή 3: Τα διαμερίσματα του Ροδόλφου
Ο Ροδόλφος διαβάζει την εποστολή της Λουίζας και, διατάζοντας έναν υπηρέτη να καλέσει τον Βουρμ, θρηνεί τις ώρες χαράς που πέρασε με τη Λουίζα (Quando le sere al placido / «Το βραδάκι, στη γαλήνια λάμψη έναστρου ουρανού»). Ο Ροδόλφος έχει προκαλέσει τον Βουρμ σε μονομαχία. Προκειμένου να την αποφύγει, ο αυλικός πυροβολεί με το πιστόλι του στον αέρα, κάνοντας έτσι τον κόμη και τους υπηρέτες του να έρθουν τρέχοντας. Ο Κόμης Βάλτερ συμβουλεύει τον Ροδόλφο να εκδικηθεί την προσβολή στο πρόσωπό του παίρνοντας για γυναίκα του τη Δούκισσα Φεντερίκα. Απελπισμένος, ο Ροδόλφος εγκαταλείπει τον εαυτό του στη μοίρα (L'ara ο l'avella apprestami / «Ετοιμάστε τον βωμό ή τον τάφο για μένα»).
Πράξη Γ΄
Δωμάτιο στο σπίτι του Μίλλερ
Από μακριά ακούγονται αντίλαλοι του εορτασμού των γάμων του Ροδόλφου με τη Φεντερίκα. Ο γερο-Μίλλερ επιστρέφει σπίτι του, έχοντας απελευθερωθεί από τη φυλακή. Μπαίνει μέσα και αγκαλιάζει την κόρη του, μετά διαβάζει την επιστολή της προς τον Ροδόλφο. Η Λουίζα είναι αποφασισμένη να αυτοκτονήσει (La tomba è un letto sparso di fiori / «Ο τάφος είναι ένα κρεβάτι στρωμένο με λουλούδια»), αλλά ο Μίλλερ καταφέρνει να την πείσει να μείνει μαζί του (Διωδία: La figlia, vedi, pentita). Μόνη της, η Λουίζα συνεχίζει να προσεύχεται. Ο Ροδόλφος τότε γλιστρά μέσα και, χωρίς να γίνει αντιληπτός, ρίχνει δηλητήριο στην καράφα με το νερό που βρίσκεται πάνω στο τραπέζι. Μετά ρωτά τη Λουίζα αν πραγματικά έγραψε μόνη της το γράμμα στο οποίο δηλώνει τον έρωτά της για τον Βουρμ. «Ναι» αποκρίνεται εκείνη. Τότε ο Ροδόλφος πίνει ένα ποτήρι νερό από την καράφα και μετά δίνει ένα άλλο στη Λουίζα και της λέει να πιει. Στη συνέχεια της ανακοινώνει ότι είναι αμφότεροι καταδικασμένοι να πεθάνουν. Πριν όμως πεθάνει, η Λουίζα λέει στον Ροδόλφο την αλήθεια σχετικά με την επιστολή (Διωδία: Ah piangi; il tuo dolore). Ο Μίλλερ επιστρέφει και παρηγορεί τη θνήσκουσα θυγατέρα του. Και οι τρεις τους λένε τις προσευχές τους και τους αποχαιρετισμούς τους (Η Λουίζα: Padre, ricevi l'estremo addio / «Πατέρα, δέξου το τελευταίο μου αντίο». Ο Ροδόλφος: Ah! tu perdona il fallo mio / «Ω, συγχώρησε την αμαρτία μου». Ο Μίλλερ: Ο figlia, ο vita del cor paterno / «Ω παιδί μου, ζωή της καρδιάς του πατέρα σου»). Καθώς η Λουίζα πεθαίνει, εισέρχονται χωρικοί μαζί με τον Κόμη Βάλτερ και τον Βουρμ. Τότε, πριν πεθάνει κι αυτός, ο Ροδόλφος διαπερνά με το σπαθί του το στήθος του Βουρμ λέγοντας στον πατέρα του: La pena tua mira / «Κοίτα την τιμωρία σου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Τζουζέπε Βέρντι Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Χααρλεμμερμέιρ
Το Χααρλεμμερμέιρ (ολλανδικά: Haarlemmermeer, ) είναι δήμος στην Ολλανδία, στην επαρχία της Βόρειας Ολλανδίας. Είναι ένα πόλντερ, που αποτελείται από γη που λαμβάνεται από το νερό, και η ονομασία Haarlemmermeer σημαίνει λίμνη του Χάαρλεμ, αναφερόμενη στο σώμα του νερού από το οποίο η περιοχή αναγεννήθηκε τον 19ο αιώνα.
Μεταφορές
Το Αεροδρόμιο Σχιπχόλ, το κύριο διεθνές αεροδρόμιο της Ολλανδίας, βρίσκεται στο Χααρλεμμερμέιρ, με προορισμούς σε όλο τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Ολλανδίας
ΝΚ Ρούνταρ Βελένιε
Η ΝΚ Ρούνταρ Βελένιε είναι σλοβένικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Βελένιε, η οποία αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σλοβενίας. Χρώμα της ομάδας είναι το κόκκινο. Αγωνίζεται στο στάδιο Ob Jezeru City Stadium. Ιδρύθηκε το 1948.
Τίτλοι
Πρωτάθλημα
Κύπελλο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Πλατεία Βίτενμπεργκ
Η πλατεία Βίτενμπεργκ (Wittenbergplatz, Βίτενμπεργκπλατς, η οποία έχει ονομαστεί από την ομώνυμη πόλη) βρίσκεται στο δυτικό Βερολίνο της Γερμανίας, στο δημοτικό διαμέρισμα Σόνεμπεργκ κοντά στα σύνορα με το Σαρλότενμπουργκ.
Σχεδιάστηκε ανάμεσα στο 1889 έως το 1892 και πήρε την ονομασία της από την άλωση της πόλης του Βίτενμπεργκ από τα ρωσικά στρατεύματα τα οποία τελούσαν υπό τις οδηγίες του στρατηγού Bogislav Friedrich Emanuel von Tauentzien (14 Φεβρουαρίου 1814) στον Πόλεμο της Συμμαχίας των Έξι.
Η πλατεία βρίσκεται στο ανατολικό τέρμα της Tauentzienstraße, η οποία είναι μια κεντρική εμπορική οδός που ενώνεται με την Βίτενμπεργκπλατς. Το Kaufhaus des Westens (KaDeWe), το οποίο σήμερα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της ηπειρωτικής Ευρώπης, άνοιξε το 1907 και βρίσκεται στη γωνία της Wittenbergplatz και Tauentzienstraße. Η βόρεια πλευρά της πλατείας φιλοξενεί υπαίθριες αγορές τέσσερις φορές την εβδομάδα. Στο κέντρο της πλατείας υπάρχει η εντυπωσιακή είσοδος του σταθμού του τρένου Wittenbergplatz U-Bahn station η οποία είχε σχεδιαστεί από τον Άλφρεντ Γκρενάντερ το 1912.
Στην πλατεία το 1997 εκτέθηκε το γλυπτό TEL-NEANT μπροστά από το κτίριο του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, του Έλληνα γλύπτη Γιώργου Ζογγολόπουλου, με ύψος 16 μέτρα από ανοξείδωτο χάλυβα.
Αγρίππας Πόστουμος
Ο Αγρίππας Πόστουμος (12 π.Χ. - 14 μ.Χ.) από την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία ήταν ο τρίτος γιος του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα στρατηγού, αρχιτέκτονα και έμπιστου φίλου τού Οκταβιανού Αυγούστου και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης, μόνο τέκνο τού Αυγούστου από τη Σκριβωνία. Το παρωνύμιό του Postumus (υστερότοκος) δηλώνει, ότι γεννήθηκε λίγο μετά την αποβίωση τού πατέρα του.
Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του Γάιος Καίσαρας και Λeύκιος Καίσαρας απεβίωσαν 25 ετών το 4 μ.Χ. και το 2 μ.Χ. αντίστοιχα, έτσι ο Αύγουστος τον θεωρούσε υποψήφιο διάδοχό του. Ωστόσο τον εξόρισε από τη Ρώμη το 6 μ.Χ. για άγνωστο λόγο. Αυτό ουσιαστικά ακύρωσε την υιοθεσία του από τον Αύγουστο, αν και ο νόμος δεν όριζε κάτι τέτοιο και ο Αύγουστος έκανε τον προγονό του Τιβέριο μόνο διάδοχο. Ο Τιβέριος ήταν γιος της Λιβίας, δεύτερης συζύγου τού Αυγούστου, από προηγούμενο γάμο της. Το 14 μ.Χ. απεβίωσε ο Αύγουστος και ανέλαβε ο Τιβέριος. Σύντομα μετά ο Αγρίππας Πόστουμος φονεύθηκε από τους φρουρούς του· ήταν 25 ετών.
Η αδελφή του Αγριππίνα η Πρεσβύτερη είχε γιο τον Καλιγούλα και κόρη την Αγριππίνα τη Νεότερη, μητέρα τού Νέρωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία
Ριζάρι
Το ριζάρι ή αλιζάρι ή και μπογιά (Rubia tinctorum) είναι αυτοφυής θάμνος που φύεται στη νότια Ευρώπη και την νοτιοδυτική Ασία. Το επίσημο όνομά του είναι ερυθρόδανο το βαφικό ή ρούβια η βαφική (Rubia tinctorum). Το φυτό είναι αγγειόσπερμο, δικοτυλήδονο, και ανήκει στην οικογένεια των Ερυθροδανοειδών (Rubiaceae). Το ριζάρι ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο στο παρελθόν, γιατί από την ρίζα του παραγόταν μία κόκκινη χρωστική, κατάλληλη για βαφή νημάτων. Στην Θεσσαλία, στα Αμπελάκια, δημιουργήθηκε από τον 18ο αιώνα ο πρώτος αγροτικός συνεταιρισμός που ασχολείτο με τη βαφή των νημάτων από το ριζάρι, τα οποία κατέκτησαν τις ευρωπαϊκές αγορές. Η βαφή που προκύπτει από το ριζάρι έχει ως κύριο συστατικό την αλιζαρίνη. Η χρήση του ριζαριού εγκαταλείφθηκε όταν η χημική βιομηχανία παρήγαγε την ένωση ανιλίνη που έδινε το ίδιο αποτέλεσμα.
Τα πασχαλινά αυγά βαμμένα με ριζάρι εκτός από το μοναδικό χρώμα τους είναι και ανεξίτηλα. Δεν βάφουν τα χέρια, ενώ η βαφή δεν εισχωρεί και στο εσωτερικό τους. Το αποτέλεσμα που δίνει είναι ένα βαθύ κόκκινο χρώμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερυθροδανοειδή Κατηγορία:Θάμνοι Κατηγορία:Βαφικά φυτά
Άγιος Λουκάς (Πατήσια)
Ο Άγιος Λουκάς ήταν μεσαιωνική εκκλησία στην Αττική. Βρισκόταν στα Πατήσια, εκεί όπου σήμερα είναι θεμελιωμένος νεότερος ναός. Τα ερείπια που ανακαλύφθηκαν ανήκαν σε μεγάλο ναό, του οποίου οι πτέρυγες ήταν επιστρωμένες με ψηφιδωτό, ενώ το ενδιάμεσο κλίτος ήταν επιστρωμένο με μάρμαρα από τον Υμηττό. Σήμερα η εκκλησία αυτή δεν υπάρχει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουκας Πατησια
Τίμα
Με την ονομασία Τίμα είναι γνωστά τα παρακάτω :
Μινίας της Φλωρεντίας
Βίος
Σύμφωνα με τον θρύλο ο Μινίας ήταν Αρμένιος ευγενούς καταγωγής, ίσως και μέλος βασιλικού οίκου, που υπηρετούσε στον ρωμαϊκό στρατό, ή πραγματοποιούσε ένα προσκυνηματικό ταξίδι μετανοίας στη Ρώμη, και απεφάσισε να ασκητεύσει κοντά στη Φλωρεντία.
Κατά τον διωγμό των Χριστιανών επί του Αυτοκράτορα Δεκίου ο Μινίας καταγγέλθηκε ως Χριστιανός το έτος 250 και παρουσιάσθηκε ενώπιον του Αυτοκράτορα. Αφού αρνήθηκε να θυσιάσει στους θεούς των Ρωμαίων, υποβλήθηκε σε πολυάριθμες δοκιμασίες – ρίφθηκε σε ένα καμίνι, λιθοβολήθηκε και προσφέρθηκε ως τροφή σε ένα λιοντάρι ή πάνθηρα σε ένα αμφιθέατρο – από τις οποίες βγήκε άθικτος με θαυματουργικό τρόπο. Τελικώς αποκεφαλίσθηκε σε τόπο κοντά στη σημερινή Πιάτσα ντελλα Σινιορία της Φλωρεντίας,. Αλλά κατά την παράδοση, σηκώθηκε, μάζεψε το κομμένο κεφάλι του, και μετά διέσχισε τον ποταμό Άρνο και επέστρεψε στο ερημητήριό του, πάνω στον λόφο που ήταν γνωστός ως Μονς Φλορεντίνους (το σημερινό Μόντε ντι Φιρέντσε).
Προσκύνηση
Το σκήνωμα του Αγίου βρίσκεται σε μια κρύπτη στον ναό που είναι αφιερωμένος σε αυτόν, τον Σαν Μινιάτο αλ Μόντε στον προαναφερθέντα λόφο. Η ανέγερσή του ξεκίνησε από τον Ιλδεβράνδο (Hildebrand), Επίσκοπο Φωρεντίας, το έτος 1013 και χρηματοδοτήθηκε από τον Αυτοκράτορα Ερρίκο Β΄.
Η ιστορικότητα του βίου του αγίου αυτού είναι αβέβαιη. Είναι πιθανό πάντως ότι υπήρχε ένας άγιος με αυτό το όνομα, ο οποίος μαρτύρησε κοντά στον Άρνο. Επίσης, ίσως να ήταν ένας απλός στρατιώτης που εκτελέσθηκε επειδή διέδιδε τον Χριστιανισμό στο στράτευμα.
Η παράδοση που θέλει τον άγιο Μινιάτο να κρατεί το κεφάλι του στα χέρια του (μια συνηθισμένη αγιογραφική αναπαράσταση για αποκεφαλισμένους αγίους) καταγράφηκε για πρώτη φορά από τον χρονικογράφο της Φλωρεντίας Τζοβάννι Βιλλάνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί άγιοι Κατηγορία:Αρμένιοι άγιοι Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 3ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 3ου αιώνα
Μονή Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα
Η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα (σήμερα στα Kuştul Manastırı) ήταν ένα ελληνικό ορθόδοξο μοναστήρι στην επαρχία Τραπεζούντας, στην σημερινή Τουρκία.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 752. Είναι χτισμένη στο όρος Πυργί της επαρχίας Γαλίαινας, σε υψόμετρο 1200 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, βορειοανατολικά της Παναγίας Σουμελά, 30 χλμ. νοτιοανατολικά της Τραπεζούντας.
Το όνομά της προήλθε από τον μοναχό Περιστερεώτη. Κατά τον θρύλο, ένα κοπάδι περιστέρια κατέβηκε από τα δάση των Σουρμένων και οδήγησε τρεις μοναχούς που μετέφεραν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου στον τόπο όπου χτίστηκε το μοναστήρι. Κατά την εποχή της ακμής του, το μοναστήρι αποτελείτο από 187 κελιά και μια μεγάλη βιβλιοθήκη που φιλοξενούσε πάνω από 7000 τόμους. Το 1203, μετά από 450 χρόνια συνεχούς χρήσης, το μοναστήρι υπέστη περσικές επιδρομές, λεηλατήθηκε και εγκαταλείφθηκε. Για δύο αιώνες δεν έζησε κανένας μοναχός σε αυτό.
Το 1398 δόθηκε άδεια από τον αυτοκράτορα της Τραπεζούντας, Μανουήλ Γ΄ για να ανοίξει ξανά το μοναστήρι. Ο Προηγούμενο της μονής Σουμελά Θεοφάνης Λαζίας ανακαίνισε τα κελιά και το ναό και στη συνέχεια έγινε Ηγούμενος της μονής (1393-1426). Ακολούθησαν ως ηγούμενοι ο Βαρνάβας Λαζίας (1426–49) και ο Μεθόδιος Σουρμένων (από το 1449). Το 1462 το μοναστήρι καταστράφηκε εν μέρει όταν ληστές έκλεψαν πολλά από τα κειμήλιά του. Πολλά από τα υπάρχοντά του χάθηκαν επίσης στις πυρκαγιές του 1483, όταν από απροσεξία του εκκλησιάρχου Ιωαννίκιου κάηκε το Άγιο Βήμα του Καθολικού της Μονής, με αποτέλεσμα να καταστραφούν τα παλαιότερα έγγραφα, οι κώδικες αλλά και το χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Τραπεζούντας Αλεξίου Γ΄. Το 1493 ξαναχτίστηκε με άδεια και προνόμια του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄. Τα προνόμια ενισχύθηκαν με ιδιαίτερο χρυσόβουλο από τον διάδοχό του, τον Σουλτάνο Σελίμ Α΄. Το 1501, με σιγίλλιο του Πατριάρχη Ιωακείμ Α΄, το μοναστήρι τέθηκε υπό την άμεση δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και παρέμεινε ως σταυροπήγιο μέχρι την εγκατάλειψή του.
Σε μετόχι της μονής στεγαζόταν στις αρχές του 19ου αιώνα το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας, πριν στεγαστεί σε δικό του διδακτήριο. Η μονή συντηρούσε πολλά σχολεία και το 1909 συστήθηκε με ενέργειές της η κεντρική σχολή της Γαλλίαινας, ένα πλήρες τετρατάξιο Ημιγυμνάσιο. Τα παλαιά κτίσματα της μονής κάηκαν το 1904 και ξανά χτίστηκαν από τον Αρχιμανδρίτη Γρηγόριο.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τραπεζούντα Κατηγορία:Μοναστήρια στην Τουρκία
Ελ Αγαμί
thumb|300px thumb|300px|Η παραλία Ελ Σαλάμ thumb|300px|Πλανώδιος πωλητής φουσκωτών Η Ελ Αγαμί (αραβικά : العجمى, μτφ : Ξένος) είναι πόλη της Αιγύπτου στη Μεσόγειο θάλασσα και στο Κυβερνείο Αλεξάνδρειας. Βρίσκεται δυτικά της Αλεξάνδρειας και απέχει από αυτή 20 χλμ. αλλά έχει πλέον συνενωθεί με αυτήν και ανήκει στο πολεοδομικό της συγκρότημα. Αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό για τους κατοίκους της Αλεξάνδρειας, του Καΐρου, της Γκίζας και ξένων τουριστών.
Ιστορία
Η πόλη αρχικά δημιουργήθηκε μετά το 1950, πριν εδώ εύποροι της Αλεξάνδρειας έχτισαν παραθεριστικές κατοικίες ενώ αποτελούσε και δημοφιλή κυνηγότοπο. Στη πόλη διασώζεται κάστρο που χτίστηκε από τον στρατό του Ναπολέοντα και κτίρια της Οθωμανικής εποχής.
Κλίμα
Σύμφωνα με το σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν-Γκάιγκερ το κλίμα της χαρακτηρίζεται ως καυτή έρημο (BWH), αλλά επικρατούν άνεμοι από τη Μεσόγειο Θάλασσα με πολύ μέτριες θερμοκρασίες, το οποίο είναι παρόμοιο με το υπόλοιπο της βόρειας ακτής της Αιγύπτου. Το κλίμα είναι πολύ παρόμοιο με τις Αλεξάνδρειας, λόγω της εγγύτητάς της, ωστόσο η Αλεξάνδρεια είναι πιο υγρή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Συνοικίες της Αλεξάνδρειας
Κορόνιξα
Η Κορόνιξα (τουρκικά: Arpali) είναι χωριό σε ορεινή περιοχή της βορεοανατολικής Τουρκίας εκατό χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Τραπεζούντας, στην επαρχία Γκιουμούσχανε (Αργυρούπολη). Η περιοχή της Αργυρούπολης είναι πλούσια σε κοιτάσματα αργυρούχου μολύβδου. Οι κάτοικοι της Κορόνιξας έως τα μέσα του 19ου αιώνα προμήθευαν τα ορυχεία της Αργυρούπολης με ξυλεία και καρβουνα.
Με την ονομασία Κορόνιξα μπορεί να αναφέρεται η ενότητα εννέα χωριών-ενοριών της Χαλδίας στο ποτάμι Αμπρικάντων ή Τζίζερες. Στην ενότητα λειτουργούσε οκτατάξιο σχολείο.
Χλωριούχος υφυδράργυρος
Ο Χλωριούχος υφυδράργυρος είναι χημική ένωση χλωρίου και μονοσθενούς υδραργύρου με χημικό τύπο Hg2Cl2. Είναι επίσης γνωστό ως καλομέλας (μορφή ορυκτού).
Ιστορία
Το όνομα καλομέλας πιστεύεται ότι προέρχεται από την ελληνικές λέξεις καλός, όμορφος, και μέλας μαύρος. Το όνομα αυτό (κάπως περίεργο για μία λευκή ένωση) είναι πιθανώς εξαιτίας της χαρακτηριστικής του ασύμμετρικής αντίδρασης με αμμωνία, η οποία δίνει ένα εντυπωσιακό μαύρο χρώμα, λόγω της διασποράς του λεπτού μεταλλικού υδραργύρου που σχηματίζεται. Είναι επίσης γνωστό και ως ο υδράργυρος κόρνα ή υδράργυρος κέρατο. Ο Καλομέλας χρησιμοποιείται ως καθαρτικό και απολυμαντικό, καθώς και στη θεραπεία της σύφιλης, μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα.
right|thumb|200px|Καλομέλας Ο χλωριούχος υφυδράργυρος έγινε δημοφιλής θεραπεία για μία ποικιλία από φυσικές και διανοητικές ασθένειες κατά τη διάρκεια της ηλικίας της "ηρωικής ιατρικής". Χρησιμοποιήθηκε από τους γιατρούς στην Αμερική, σε όλη τη διάρκεια του 18ου αιώνα, καθώς και κατά τη διάρκεια της επανάστασης, για να κάνει τους ασθενείς να αναμασούν και να απελευθερωθεί το σώμα τους από τις «ακαθαρσίες». Ο Benjamin Rush, ένας φημισμένος γιατρός της αποικιοκρατίας από τη Φιλαδέλφεια και ένας από αυτούς που υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, ήταν ιδιαίτερα γνωστός υπέρμαχος του υδραργύρου στην ιατρική και ως γνωστόν χρησιμοποιούσε τη θεραπεία καλομέλανος για τους πάσχοντες από κίτρινο πυρετό κατά τη διάρκεια της επιδημίας του στην πόλη το 1793.
Ασφάλεια
Ο χλωριούχος υφυδράργυρος είναι τοξικός, παρόλο που λόγω της χαμηλής διαλυτότητάς του στο νερό, είναι γενικά  λιγότερο επικίνδυνη από τη δισθενή μορφή του διχλωριούχου υδραργύρου (χημικός τύπος:HgCl2.  Χρησιμοποιείται στην ιατρική ως διουρητικό και καθαρτικό στις Ηνωμένες Πολιτείες από τις αρχές του 1830 μέσω της δεκαετίας του 1860.
Έχει χρησιμοποιηθεί επίσης σε καλλυντικά προϊόντα όπως σαπούνια και κρέμες ελάφρυνσης  δέρματος, αλλά αυτά τα προϊόντα χαρακτηρίζονται πλέον παράνομα για παραγωγή ή εισαγωγή σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Καναδά, την Ιαπωνία και την Ευρώπη.
Κατηγορία:Αλογονίδια Κατηγορία:Ενώσεις υδραργύρου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου
Δήμος Κροκεών
Ο Δήμος Κροκεών ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ευρώτα. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού, στα βόρεια παράλια του Λακωνικού κόλπου. Ο δήμος αποτελούνταν από τέσσερα δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 160,9 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.824 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν οι Κροκεές.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
'''Δ.δ. Δαφνίου '''
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κ
Όστρια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άνεμοι
Μεσαρίτικο άλογο
Το Μεσαρίτικο άλογο (γνωστό και ως Κρητικό άλογο) είναι ένα μικρόσωμο, ελαφρύ σχετικά άλογο, που εκτρέφεται κυρίως στην πεδιάδα της Μεσαράς στην Κρήτη.
Χαρακτηριστικά
Τα κύρια χρώματα του είδους είναι καφέ, μαύρο και γκρι. Τα περισσότερα Μεσαρίτικα άλογα έχουν ένα φυσικό βάδισμα, που τα καθιστά εύκολα και άνετα στην ίππευση σε βραχώδες και ανώμαλο έδαφος.
Χρήση
Τα Μεσαρίτικα άλογα στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκαν σε γεωργικές εργασίες και ως μέσο μεταφοράς. Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά σε διαγωνισμούς βαδίσματος και περιπάτους στα βουνά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές αλόγων Κατηγορία:Κρήτη
Μεταλλείο Φθιώτιδας
Το Μεταλλείο είναι ημιορεινός οικισμός της Ομβριακής στη Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 480 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μεταλλείο βρίσκεται προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας σε απόσταση 8 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 34 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Λαμία και 5 χλμ. από την Ομβριακή. Δημιουργήθηκε λόγω του μεταλλείο χρωμίτη που λειτούργησε από το 1908 έως το 1961 και σε αυτό οφείλει το όνομά του. Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Λαμίας - Λάρισας (27ο χλμ.), δίπλα και βόρεια είναι ο υγρότοπος - τεχνητό λιμνίο Νέας Μάκρισης, ανατολικά η Νέα Μάκριση και νότια η Ξυνιάδα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ομβριακής. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Ομβριακή αποτελούν την τοπική κοινότητα Ομβριακής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξυνιάδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 338 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δομοκού Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Αγία Παρασκευή (Πατήσια)
Η Αγία Παρασκευή είναι μεσαιωνική εκκλησία στην Αττική. Βρίσκεται στα Πατήσια, επί της οδού Ευγενίου Καραβία και μέσα σε κτήμα. Οι τοίχοι του παλαιού ναού διατηρούνται μέχρι ύψος 80 εκατοστών, ενώ τα υψηλότερα μέρη έχουν ανακαινιστεί. Η κόγχη του ιερού είναι ημιεξάγωνη.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αθήνα
Διεθνής Οργανισμός Γαλλοφωνίας
Ο Διεθνής Οργανισμός Γαλλοφωνίας (γαλλικά: Organisation internationale de la Francophonie) είναι ένας διεθνής οργανισμός γαλλόφωνων χωρών και κυβερνήσεων, με έδρα το Παρίσι. Γενικός Γραμματέας είναι από το 2002 ο Σενεγαλέζος Αμπντού Ντιουφ. Ο Οργανισμός ιδρύθηκε στις 20 Μαρτίου του 1970. Το σύνθημα του οργανισμού είναι égalité, complémentarité, solidarité (Ισότητα, Αλληλοσυμπλήρωση, Αλληλεγγύη). Τα κοινά στοιχεία της Γαλλοφωνίας είναι η γαλλική γλώσσα και οι αξίες που αντιπροσωπεύει όπως είναι η πολιτιστική ποικιλομορφία, η πολυγλωσσία, η ελευθερία και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο Διεθνής Οργανισμός της Γαλλοφωνίας, δραστηριοποιείται στους χώρους της διεθνούς πολιτικής, και της πολυμερούς συνεργασίας και συντελεί στην εδραίωση της ειρήνης, της συνεργασίας, της αλληλεγγύης και της διαρκούς ανάπτυξης. Αποτελείται από διάφορους λαούς οι οποίοι πέρα από τις διαφορές τους, τρέφουν μια κοινή πολιτική και πολιτιστική φιλοδοξία: να δημιουργήσουν αληθινά κράτη δικαίου και να προάγουν τη γλωσσική και πολιτιστική ποικιλία. Η οικονομική αλληλεγγύη μεταξύ των χωρών της Γαλλοφωνίας έχει αντίστοιχη σημασία, όπως επισημαίνει ο κ. Αμπντού Ντιουφ, με την πολιτική αλληλεγγύη. Μεταξύ των 40 φτωχότερων χωρών του κόσμου, οι μισές είναι γαλλόφωνες.
Καθιέρωση του όρου
Ο όρος «γαλλόφωνη κοινότητα» καθιερώθηκε από τον Γάλλο γεωγράφο Ονεσίμ Ρεκλύ, το 1880 και αναφέρεται στην κοινότητα των ανθρώπων που χρησιμοποιούν τα γαλλικά. Ο όρος «francophonie» επίσης χρησιμοποιείται διεθνώς για να υποδηλώσει τους ανθρώπους των οποίων η μητρική ή η δεύτερη γλώσσα είναι τα γαλλικά.
Μέλη
Τα μέλη που απαρτίζουν τον οργανισμό είναι 54 (υπάρχουν και 7 συνδεδεμένα μέλη, καθώς επίσης και 27 χώρες-παρατηρητές). Ο οργανισμός έχει και θέση παρατηρητή στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Η Ελλάδα είναι συνδεδεμένο μέλος του Οργανισμού από το 2004 και πλήρες μέλος από το 2006.
Σύνοδοι Κορυφής
Σύνοδοι κορυφής γίνονται κάθε δύο χρόνια και οι ηγέτες των κρατών μελών του Οργανισμού έχουν την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις και να αναπτύξουν στρατηγικές και στόχους για την Κοινότητα.
Οι προηγούμενες Σύνοδοι Κορυφής έχουν γίνει στα εξής μέρη:
Αποστολή
Η αποστολή του Οργανισμού αναφέρεται λεπτομερώς στη Χάρτα του Οργανισμού (Charte de la Francophonie). Ο ισχύων καταστατικός χάρτης υιοθετήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2005 στην πρωτεύουσα της Μαδαγασκάρης, Ανταναναρίβο.
Πρωταρχικός σκοπός του οργανισμού είναι η προώθηση της γαλλικής γλώσσας διεθνώς, όπως και το να προαγάγει τη γλωσσική και πολιτιστική διαφορετικότητα στη σύγχρονη εποχή της παγκοσμιοποίησης. Επίσης, στόχος του οργανισμού είναι η προώθηση της δημοκρατίας και η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Μεταξύ των δραστηριοτήτων που αναπτύσσει ο Οργανισμός είναι η διοργάνωση ανά τετραετία των Αγώνων της Γαλλοφωνίας, που είναι αθλητικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Θεσμικό πλαίσιο
Το θεσμικό πλαίσιο της Γαλλοφωνίας αποτελείται από τους πολιτικούς θεσμούς και από τους φορείς. Οι πολιτικοί θεσμοί αφορούν σε διασκέψεις των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της Γαλλοφωνίας, που συνέρχονται κάθε δύο χρόνια σε διαφορετική χώρα και καθορίζουν τις μεγάλες κατευθύνσεις του κινήματος για τα δύο επόμενα χρόνια. Η Διάσκεψη των επιφορτισμένων με τη Γαλλοφωνία Υπουργών συνέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα για να καθορίσει το πρόγραμμα των φορέων και να χαράξει τις μεγάλες κατευθύνσεις της πολυμερούς Γαλλοφωνίας που αντιπροσωπεύει η Διεθνής Οργάνωση Γαλλοφωνίας. Το Μόνιμο Συμβούλιο Γαλλοφωνίας (CPF), που αποτελείται από τους προσωπικούς εκπροσώπους των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, συνέρχεται σε τακτικότερα διαστήματα, κάθε φορά που το απαιτεί η ημερησία διάταξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
NGC 5195
Αλληλεπίδραση με τον Γαλαξία της Δίνης
Το ζεύγος NGC 5195-Γαλαξία της Δίνης αναφέρεται στον Άτλαντα των παράξενων γαλαξιών (Atlas of Peculiar Galaxies) ως ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα σπειροειδούς γαλαξία με συνοδό γαλαξία. Επίσης απετέλεσε αντικείμενο πρώιμης θεωρητικής μελέτης πάνω στο ζήτημα της αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε γαλαξίες.
Εξαιτίας της βαρυτικής αλληλεπίδρασης με τον Γαλαξία της Δίνης, ο NGC 5195 είναι παραμορφωμένος. Για αυτό τον λόγο είναι δύσκολη η ταξινόμηση του βάσει μορφολογικών κριτηρίων. Μερικές φορές αναφέρεται ως φακοειδής γαλαξίας και άλλες ως ακανόνιστος. Έχει διατυπωθεί άποψη ότι δεν εντάσσεται στο σύνηθες σύστημα ταξινόμησης.
Υπερκαινοφανής
Ο Supernova 1945A είναι ο μοναδικός υπερκαινοφανής αστέρας που έχει εντοπιστεί στον NGC 5195. Τον ανακάλυψε ο Μίλτον Χιούμασον (Milton L. Humason) στις 6 Απριλίου 1945 με το τηλεσκόπιο των 100 ιντσών στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον. Ταξινομήθηκε ως Τύπου Ι και έφτασε σε μέγιστο φαινόμενο μέγεθος 14.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
5195 Κατηγορία:Θηρευτικοί Κύνες Κατηγορία:Νάνοι γαλαξίες Κατηγορία:Ιδιόμορφοι γαλαξίες Κατηγορία:Γαλαξίες LINER
Ράφτης κυριών
Ράφτης κυριών (γαλλικός τίτλος: Tailleur pour dames) είναι τρίπρακτη φαρσοκωμωδία του Ζωρζ Φεντώ που παρουσιάστηκε στο Παρίσι στις 17 Δεκεμβρίου 1886.
Ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία του Φεντώ, ένα θεατρικό έργο που έγραψε σε ηλικία 23 ετών ενώ ο ίδιος υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία και στο οποίο εμφανίζονται χαρακτηριστικά της τεχνοτροπίας του, που αργότερα τελειοποίησε. Το θέμα είναι η συζυγική απιστία και τα ήθη των αστών της εποχής του, που ο Φεντώ σατιρίζει με κωμικό και συγχρόνως ανελέητο τρόπο, συνθέτοντας μια αστική κωμωδία βωντβίλ.
Το έργο έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και ανεβαίνει στη θεατρική σκηνή μέχρι την εποχή μας.
Υπόθεση
Πράξη Α΄. Η πρώτη πράξη διαδραματίζεται στο σπίτι του γιατρού Μουλινώ. Η νεαρή σύζυγός του Υβόν συνειδητοποιεί νωρίς το πρωί ότι ο άντρας της δεν επέστρεψε τη νύχτα και υποψιάζεται ότι έχει ερωμένη. Φτάνει η μητέρα της Υβόν, η δυναμική κυρία Αιγκρεβίλ, η οποία διαπιστώνει ότι υπάρχουν προβλήματα στον γάμο της κόρης της. Λίγο αργότερα εμφανίζεται στο σπίτι ο γιατρός που κρυφά λέει στον υπηρέτη του Ετιέν ότι το προηγούμενο βράδυ είχε πάει στον χορό της Όπερας και συνάντησε την όμορφη Σουζάν Ωμπέν, τη φλέρταρε και αργότερα την περίμενε στο ραντεβού που του έδωσε στο οποίο, ωστόσο, δεν εμφανίστηκε. Ο Μουλινώ προσπάθησε έπειτα να επιστρέψει στο σπίτι, αλλά έχοντας ξεχάσει τα κλειδιά και επειδή ήταν πολύ αργά, για να μην τον υποπτευθεί η γυναίκα του, πέρασε τη νύχτα έξω. Ο Μουλινώ προσπαθεί να δικαιολογηθεί στη γυναίκα του και την πεθερά του λέγοντάς τους ότι πέρασε τη νύχτα στο προσκέφαλο του φίλου του Μπασινέ, που είναι βαριά άρρωστος. Όμως σε λίγο καταφθάνει στο σπίτι του Μουλινώ ο Μπασινέ, πολύ καλά στην υγεία του, και αποκαλύπτεται το ψέμα του Μουλινώ. Ο Μπασινέ έχει κάποια ελεύθερα διαμερίσματα και θέλει να βρει ενοικιαστές. Ο Μουλινώ, για να έχει ένα καταφύγιο για τον έρωτά του, καταλήγει να νοικιάσει ένα διαμέρισμα που στο παρελθόν ο προηγούμενος ενοικιαστής ήταν μια μοδίστρα. μικρογραφία|Ο [[Ζωρζ Φεντώ (1891)]] Πράξη Β΄. Διαδραματίζεται στο διαμέρισμα που ανήκει στον Μπασινέ και νοικιάστηκε στον γιατρό Μουλινώ. Η πόρτα του διαμερίσματος δεν κλείνει καλά και επιτρέπει σε απροσδόκητους και ανεπιθύμητους επισκέπτες να εισέλθουν. Καθώς ο Μουλινώ βρίσκεται εκεί με την ερωμένη του Σουζάν Ωμπέν, εμφανίζεται ο σύζυγός της. Για να δικαιολογήσει την παρουσία της, ο Μουλινό παριστάνει τον ράφτη κυριών. Στη συνέχεια, μαζί με παλιές πελάτισσες της μοδίστρας, μια σειρά από χαρακτήρες καταφθάνουν ο ένας πίσω από τον άλλο που η παρουσία τους εκθέτει κάποιους από τους παρευρισκόμενους: η Ρόζα, ερωμένη του κυρίου Ωμπέν, ο Μπασινέ (σύζυγος της ερωμένης του Ωμπέν), η πεθερά του Μουλινώ και τέλος η Υβόν, η σύζυγός του.
Πράξη Γ΄. Η τελευταία πράξη διαδραματίζεται στο σπίτι του Δρ Μουλινό, όπως και η πρώτη. Εμφανίζονται τα ίδια πρόσωπα της δεύτερης πράξης, αυτή τη φορά τους ανοίγει ο υπηρέτης Ετιέν. Και εδώ δεν λείπουν οι παρεξηγήσεις αλλά μετά από διασκεδαστικές ανατροπές, ο γιατρός Μουλινώ καταφέρνει τελικά να επιλύσει την αλλοπρόσαλλη κατάσταση: Από τα μπερδεμένα ψέματα μέχρι τις ατυχείς συμπτώσεις, πλησιάζουμε στο δράμα, αλλά, με ξέφρενο ρυθμό, όλα τακτοποιούνται και ο καθένας βρίσκει το ταίρι του και την πραγματική του ταυτότητα, τα νόμιμα ζευγάρια αποκαθίστανται, κάθε σύζυγος δέχεται τις εξηγήσεις που δίνει ο άλλος και έτσι αποκαθίσταται η συζυγική γαλήνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ράφτης Κυριών - Θεατρική Ομάδα Βόλου ΘΡΥΑΛΛΙΔΑ
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Ζωρζ Φεντώ
Πολυποίτης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πολυποίτης είναι γνωστός κυρίως ένας γιος του Πειρίθου και της Ιπποδαμείας, ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης, όπως και ο φίλος του ο Λεοντεύς.
Ο μύθος
Ο Πολυποίτης πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, στον οποίο εξεστράτευσε επικεφαλής 40 πλοίων με άνδρες από την Άργισσα, τη Γυρτώνη, την Όρθη, την Ελασσόνα αναφερόμενη ως ολόλευκη Ολοσσών και άλλη μία θεσσαλική πόλη της οποίας ηγεμόνευε. Στον πόλεμο διακρίθηκε για τη γενναιότητά του. Λέγεται ότι ήταν ένας από τους άνδρες που μπήκαν μέσα στον Δούρειο Ίππο και μετά την άλωση της Τροίας ακολούθησε τον Κάλχαντα, εγκαθιστάμενος στην Παμφυλία και ιδρύοντας την πόλη `Ασπενδο. Ο Πολυποίτης αναφέρεται σε τρεις ραψωδίες της Ιλιάδας (Β 740, Μ 129 κ.ε., Ψ 836). Μνημονεύεται η παρουσία του στους επικήδειους αγώνες του Πατρόκλου.
Άλλα πρόσωπα
Με το όνομα Πολυποίτης αναφέρονται επίσης τρία άλλα πρόσωπα:
Πηγές
Πολυποιτης Πολυποιτης
Βέλος Εύβοιας
Το Βέλος είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 602 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 120 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Κοντά στο χωριό βρέθηκε το 1907 θολωτός τάφος της μυκηναϊκής εποχής ο οποίος χρησιμοποιούταν ως αποθήκη. Στη θέση του ναού της Αγίας Τριάδας έχουν εντοπιστεί αρχιτεκτονικά μέλη της κλασσικής εποχής. Ο σημερινός οικισμός στη θέση φαίνεται να δημιουργήθηκε επί Φραγκοκρατίας. Σε φορολογικό πίνακα του 15ου αιώνα, παρουσιάζεται και η κοινότητα Αμπελουσία. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από την παραφθορά της λέξης αμπέλια > αμπελούσι > βελούσια και αναφέρεται στα αμπέλια που καλλιεργούνται στην περιοχή.
Το 1836 τα Βελούσια προσαρτήθηκαν στον δήμο Δυστίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας η οποία περιλάμβανε μέχρι το 1931 το χωριό Λέπουρα. Το 1954 μετονομάστηκε σε Βέλος. Η ονομασία αυτή δεν ανταποκρίνεται στην αρχική ονομασία ούτε σε κανένα άλλο στοιχείο της κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας η κοινότητα καταργήθηκε και το Βέλος προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων, του οποίου ορίστηκε έδρα, και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Σε λόφο δυτικά του οικισμού βρίσκεται πολύ καλά διατηρημένος βενετσιάνικος πύργος, κτισμένος τον 15ο αιώνα, γνωστός ως πύργος του Κουτουμουλά ή πύργος Βέλους. Ο πύργος φτάνει σε ύψος τα 23 μέτρα, γεγονός που τον κατατάσσει ως τον ψηλότερο σωζόμενο πύργο στην Εύβοια. Γύρω του υπήρχε κατά τους φραγκικούς χρόνους οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Εθνικός Πειραιώς (ποδόσφαιρο ανδρών)
Αποτελεί ένα από τα πρώτα τμήματα που συστάθηκαν μετά την ίδρυση του σωματείου και μία από τις ιστορικότερες ποδοσφαιρικές ομάδες της Ελλάδας, έχοντας 49 συνολικά παρουσίες στην πρώτη κατηγορία (36 συμμετοχές από την καθιέρωση της Α' Εθνικής την περίοδο 1959–60), από τις οποίες οι 35 είναι συνεχόμενες από την περίοδο 1955–56 μέχρι την περίοδο 1989–90 και έχοντας επίσης κατακτήσει το δεύτερο στην ιστορία κύπελλο Ελλάδας την αγωνιστική περίοδο 1932–33. Ο Εθνικός αποτελεί μία από τις 11 ομάδες στην που έχουν κατακτήσει τίτλο πρωταθλήματος ή κυπέλλου Ελλάδος. Η ομάδα έχει υπάρξει δεύτερη στα πρωταθλήματα του 1928 και του 1956 ενώ την περίοδο 1935, ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια νότου τερματίζοντας πάνω από ΠΑΟ, ΟΣΦΠ, Απόλλωνα, ΑΕΚ και Γουδή. Παρόλα αυτά δεν διεξήχθη η τελική φάση. Άλλο ένα πρωτάθλημα στερήθηκε ο Εθνικός την σεζόν 1956–57 όπου η ομάδα τέσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος και ενώ βρισκόταν στην κορυφή με τέσσερις βαθμούς διαφορά τιμωρήθηκε από την ΕΠΟ. Ο Εθνικός έχει τερματίσει τέταρτος το 1932 και το 1975, πέμπτος το 1963, έκτος το 1936, 1957, 1961, 1968, 1973 και έβδομος το 1931, 1959, 1966, 1967, 1976, 1978, 1980, 1981, 1988. Στο ισχυρό πρωτάθλημα νότου (που εφαρμόστηκε το 1933, 1934, 1935, 1939, 1940) τερμάτισε τρίτος το 1934, 1939 και τέταρτος το 1933 και το 1940. Στο κύπελλο Ελλάδος, πέρα από την κατάκτηση του τίτλου το 1933, έχει φτάσει επτά φορές μέχρι τα ημιτελικά και εννέα φορές μέχρι τα προημιτελικά. Συνολικά με 17 συμμετοχές στα προημιτελικά και μετά, αποτελεί μια από τις ομάδες με την καλύτερη παρουσία στην ιστορία του θεσμού.
Μεγάλος και παραδοσιακός αντίπαλος του Εθνικού αποτελεί ο Ολυμπιακός στο λεγόμενο «ντέρμπι του Πειραιά».
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|153x153εσ|Παλαιότερο σήμα του Εθνικού, από την προπολεμική περίοδο και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '50