cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ωλναί-σου-Μπουά
Το Ωλναί-σου-Μπουά (γαλλικά: Aulnay-sous-Bois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωλναιζιέν (γαλλικά: Aulnaysiens).
Βίκτωρ Αμεδαίος του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Ο Βίκτωρ Αμεδαίος, γερμ. Viktor Amadeus (6 Οκτωβρίου 1634 - 14 Φεβρουαρίου 1718) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (1656-1718).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος (επιζήσας) γιος του Χριστιανού Β΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Ελεονώρας-Σοφίας, κόρης του Ιωάννη Β΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1667 την Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Κουρία
Η Συνέλευση, λατιν.: Curia (πληθυντικός: Curiae) στην αρχαία Ρώμη αναφερόταν σε μια από τις αρχικές ομάδες πολιτών, που τελικά αριθμούσαν 30 ομάδες και αργότερα κάθε Ρωμαίος πολίτης θεωρήθηκε ότι ανήκε σε μία. Ενώ αρχικά είχαν πιθανώς ευρύτερες εξουσίες, ερχόταν να συναντηθούν μόνο για ορισμένους σκοπούς μέχρι το τέλος της Δημοκρατίας: για να επιβεβαιώσουν την εκλογή αξιωματούχων με αυτοκρατορική διακιοδοσία, να παρακολουθήσουν την εγκατάσταση ιερέων, τη σύνταξη διαθηκών και να πραγματοποιήσει ορισμένες υιοθεσίες.
Ο όρος χρησιμοποιείται ευρύτερα για να προσδιορίσει μια συνέλευση, συμβούλιο ή δικαστήριο, στο οποίο συζητούνται και αποφασίζονται δημόσια, επίσημα ή θρησκευτικά ζητήματα. Μικρότερες curiae υπήρχαν για άλλους σκοπούς. Η λέξη curia επίσης δηλώνει τους χώρους συγκέντρωσης, ειδικά της Συγκλήτου. Παρόμοιοι θεσμοί υπήρχαν και σε άλλες πόλεις και κωμοπόλεις της Ιταλίας.
Προέλευση
Η λέξη curia πιστεύεται ότι προέρχεται από την παλαιά λατινική coviria, που σημαίνει "μια συγκέντρωση ανδρών" (co "μαζί", vir "άνθρωπος"). Με αυτή την έννοια, οποιαδήποτε συνέλευση, δημόσια ή ιδιωτική, θα μπορούσε να ονομαστεί curia. Εκτός από τις ρωμαϊκές κουρίες, ψηφοφοριακές συνελεύσεις γνωστές ως curiae υπήρχαν σε άλλες πόλεις του Λατίου και παρόμοια ιδρύματα υπήρχαν σε άλλα μέρη της Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας, εγκαταστάθηκαν τοπικές curiae στις ιταλικές και επαρχιακές ισοπολίτιδες πόλεις ισοπολίτιδες πόλεις (municipia) και αποικίες (coloniae). Στους αυτοκρατορικούς χρόνους, οι τοπικοί αξιωματούχοι εκλέγοντο συχνά από δημοτικές Συγκλήτους, οι οποίες έγιναν επίσης γνωστές ως curiae. Κατ' επέκταση, η λέξη curia δεν σημαίνει απλώς μια συγκέντρωση, αλλά και το μέρος όπου συγκεντρωνόταν μια συνέλευση, όπως ένα κτίριο συνεδριάσεων.
Ρωμαϊκή Κουρία
Στη ρωμαϊκή εποχή, η «κουρία» είχε δύο κύριες έννοιες. Αρχικά ίσχυε για το τμήμα της comitia curiata. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου η ονομασία άρχισε να εφαρμόζεται στο κτίριο της Συγκλήτου, το οποίο στις διάφορες οικοδομήσεις του φιλοξενούσε συνεδριάσεις της ρωμαϊκής Συγκλήτου από την εποχή των βασιλέων μέχρι τις αρχές του 7ου αι. μ.Χ.
Comitia Curiata
Οι πιο σημαντικές curiae στη Ρώμη ήταν οι 30 κουρίες, που μαζί αποτελούσαν την comitia curiata. Παραδοσιακά αποδίδεται στους βασιλείς, καθεμία από τις τρεις φυλές που ίδρυσε ο Ρωμύλος, οι Ράμνες, οι Τιτίτες και οι Λούκερες, χωρίστηκε σε δέκα κουρίες. Θεωρητικά, κάθε γένος (οικογένεια, φυλή) ανήκε σε μια συγκεκριμένη κουρία, ωστόσο αν αυτό τηρούνταν αυστηρά σε όλη τη ρωμαϊκή ιστορία, είναι αβέβαιο.
Κάθε κουρία είχε ένα ξεχωριστό όνομα, που λέγεται ότι προήλθε από τα ονόματα μερικών από τις γυναίκες Σαβίνες, που απήχθησαν από τους Ρωμαίους την εποχή του Ρωμύλου. Ωστόσο, μερικές από τις curiae προφανώς έλαβαν τα ονόματά τους από συγκεκριμένες περιοχές ή επώνυμους ήρωες. Οι curiae πιθανότατα ιδρύθηκαν γεωγραφικά, αντιπροσωπεύοντας συγκεκριμένες γειτονιές στη Ρώμη, γι' αυτόν τον λόγο η curia μερικές φορές μεταφράζεται ως « τμήμα». Μόνο μερικά από τα ονόματα των 30 curiae έχουν διατηρηθεί, συμπεριλαμβανομένων των Acculeia, Calabra, Faucia, Foriensis, Rapta, Veliensis, Tifata και Titia .
Ο ισχυρισμός ότι οι πληβείοι δεν ήταν μέλη των curiae, ή ότι μόνο τα εξαρτώμενα μέλη (πελάτες) των πατρικίων γίνονταν δεκτοί και δεν είχαν δικαίωμα ψήφου, αντικρούεται ρητά από τον Διονύσιο Αλικαρνασσέα. Αυτό το επιχείρημα αντικρούεται επίσης από τον Mόμσεν.
Κάθε κουρία είχε τη δική της τελετουργία (sacra), στην οποία τα μέλη της, γνωστά ως curiales, λάτρευαν τους θεούς του κράτους και άλλες θεότητες ειδικές για την κουρία, με τις δικές τους λατρείες και ιεροτελεστίες. Κάθε curia είχε έναν τόπο συνάντησης και έναν τόπο λατρείας, που ονομάζοντο έτσι από την curia. Αρχικά, αυτό μπορεί να ήταν ένας απλός βωμός, στη συνέχεια ένα ιερό (sacellum) και τελικά ένα κτίριο συνάντησης.
Στην κουρία προήδρευε ένας curio (πληθυντικός: curiones), ο οποίος ήταν πάντα τουλάχιστον 50 ετών και εκλεγόταν ισόβια. Ο curiο ανελάμβανε τις θρησκευτικές υποθέσεις της κουρίας. Τον βοηθούσε ένας άλλος ιερέας, γνωστός ως flamen curialis. Όταν οι 30 curiae συγκεντρώνοντο για να συγκροτήσουν την comitia curiata, τους προέδρευε ένας curio maximus, ο οποίος μέχρι το 209 π.Χ. ήταν πάντα πατρίκιος. Αρχικά, ο curio maximus πιθανότατα εκλεγόταν από τους curiones, αλλά σε μεταγενέστερους χρόνους από τον ίδιο τον λαό. Σε κάθε curia συμμετείχε ένας ραβδούχος (lictor). Σε μια συνέλευση της comitia curiata συμμετείχαν 30 ραβδούχοι.
Η comitia curiata ψήφιζε για να επιβεβαιώσει την εκλογή των αξιωματούχων, ψηφίζοντας έναν νόμο που ονομάζετο lex curiata de imperio. Παρατηρείται επίσης ο διορισμός ιερέων, οι υιοθεσίες και η σύνταξη διαθηκών. Ο μέγιστος αρχιερέας (pontifex maximus) μπορεί να προήδρευε αυτών των τελετών. Η συνέλευση πιθανότατα διέθετε πολύ μεγαλύτερη εξουσία πριν από την ίδρυση της comitia centuriata, η οποία σταδιακά ανελάμβανε πολλές από τις αρχικές λειτουργίες της συνέλευσης των curiae.
Κτίριο της Συγκλήτου
Από το Ρωμαϊκό βασίλειο, ο οίκος των συνεδριάσεων της Ρωμαϊκής Συγκλήτου ήταν γνωστός ως curia. Ο αρχικός τόπος συνάντησης λέγεται ότι ήταν ένας ναός, που κτίστηκε στο σημείο όπου οι Ρωμαίοι και οι Σαβίνοι κατέθεσαν τα όπλα τους κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμύλου (παραδοσιακά βασίλευσε το 753–717 π.Χ.). Ο θεσμός της Συγκλήτου αποδιδόταν πάντα στον Ρωμύλο. Αν και η πρώτη Σύγκλητος λέγεται ότι αποτελείτο από 100 μέλη, ο παλαιότερος αριθμός που μπορεί να ονομαστεί βέβαιος είναι 300, πιθανώς συνδεδεμένος με τις τρεις φυλές ή τις 30 κουρίες, που επίσης αποδίδονται στον Ρωμύλο.
Κουρία του Οστίλιου, Κουρία του Κορνήλιου
Αφού ο αρχικός ναός καταστράφηκε από πυρκαγιά, αντικαταστάθηκε από ένα νέο κτίριο συνεδριάσεων από τον Tύλλο Οστίλιο, τον 3ο βασιλιά της Ρώμης (παραδοσιακά βασίλευσε το 673–642 π.Χ.). Η Κουρία του Οστίλιου (Curia Hostilia) βρισκόταν στο βόρειο άκρο του σημείου συνάθροισης (comitium), όπου συγκεντρωνόταν η comitia curiata και άλλες ρωμαϊκές συνελεύσεις, και ήταν προσανατολισμένο κατά μήκος των τεσσάρων σημείων του ορίζοντα. Μετά από περισσότερα από 500 χρόνια υπηρεσίας, το κτίριο αναστηλώθηκε και διευρύνθηκε από τον δικτάτορα Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα το 80 π.Χ. Ο Σύλλας είχε διπλασιάσει τα μέλη της Συγκλήτου από 300 σε 600, απαιτώντας ένα μεγαλύτερο κτίριο, το οποίο διατήρησε τον αρχικό προσανατολισμό της Curia Hostilia, αλλά επεκτάθηκε νοτιότερα στο comitium. Το 52 π.Χ., μετά τη δολοφονία του Πόπλιου Κλόδιου Πούλχερ, οι πελάτες του πυρπόλησαν το κτίριο της Συγκλήτου, το οποίο ξανακτίστηκε από τον Φαύστο Κορνήλιο Σύλλα, γιο του δικτάτορα. Μετά από αυτή την ανακατασκευή, το κτίριο ονομάστηκε Κουρία του Κορνήλιου (Curia Cornelia).
Κουρία του Ιουλίου
μικρογραφία|300x300εσ| Η [[Κουρία Τζούλια|Curia Julia, όπως αναστηλώθηκε το 1935-1937.]] Μια γενιά αφότου ο Σύλλας διεύρυνε τη Σύγκλητο από 300 μέλη σε 600, ο Ιούλιος Καίσαρας αύξησε τα μέλη του σε 900, καθιστώντας αναγκαία την κατασκευή ενός μεγαλύτερου κτιρίου συνεδριάσεων. Η Curia Cornelia κατεδαφίστηκε και λίγο πριν το τέλος του το 44 π.Χ., ο Καίσαρας ξεκίνησε την κατασκευή ενός νέου κτιρίου, το οποίο έγινε γνωστό ως Κουρία του Ιουλίου (Curia Julia). Αυτό το οικοδόμημα κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος του comitium και εγκατέλειψε τον αρχικό προσανατολισμό των προηγούμενων curiae, έχοντας κλίση ελαφρώς βορειοδυτικά. Το κτίριο διέθετε μια μεγάλη κεντρική αίθουσα με μια εξέδρα για τους αξιωματούχους και μαρμάρινους πάγκους στη μία πλευρά. Υπήρχε και ένα γραφείο καταγραφών στη μία πλευρά. Το κτίριο ολοκληρώθηκε από τον ανιψιό του Καίσαρα, Οκταβιανό, τον μελλοντικό αυτοκράτορα Αύγουστο, το 29 π.Χ., αν και μείωσε την ίδια τη Σύγκλητο στον προηγούμενο αριθμό των 600.
Το 94 μ.Χ. η Curia Julia ξανακτίστηκε σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο του Καίσαρα από τον αυτοκράτορα Δομιτιανό, ο οποίος αποκατέστησε επίσης τον προηγούμενο προσανατολισμό της Curia Hostilia. Το κτίριο υπέστη ζημιές από πυρκαγιά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρίνου το 283 μ.Χ. και αποκαταστάθηκε ξανά υπό τον διάδοχό του, Διοκλητιανό Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος αναφέρεται τελευταία φορά το 600. Το 630 ο [άπας Ονόριος Α΄ μετέτρεψε το κτίριο της Συγκλήτου σε εκκλησία του Σαντ' Αντριάνο αλ Φόρο, διατηρώντας το οικοδόμημα σε όλο του το ύψος. Το 1923 η εκκλησία και ένα παρακείμενο μοναστήρι αγοράστηκαν από την ιταλική κυβέρνηση. Το κτίριο ανακαινίστηκε περαιτέρω από το 1935 έως το 1937, αφαιρώντας διάφορες μεσαιωνικές προσθήκες, για να αποκαλύψει την αρχική ρωμαϊκή αρχιτεκτονική.
Curiae Veteres
Οι Παλαιές Κουρίες (Curiae Veteres) ήταν το αρχαιότερο ιερό από τις 30 curiae. Αναφέρεται τόσο από τον Βάρρo, όσο και από τον Τάκιτο, ο οποίος το αναφέρει ως ένα σημείο του ορίου του Παλατίνου (Palatine pomerium) της αρχικής, τετράπλευρης Ρώμης (Roma quadrata). Είναι πιθανό ότι αυτό το ιερό βρισκόταν στη βορειοανατολική γωνία του Παλατίνου λόφου. Τα λείψανά του πιθανότατα έχουν εντοπιστεί σε ανασκαφές, που πραγματοποίησε η Κλεμεντίνα Πανέλλα. Καθώς η Δημοκρατία συνέχιζε, οι Curiae μεγάλωσαν πολύ για να συναντηθούν βολικά στις Curiae Veteres και κατασκευάστηκε ένας νέος τόπος συνάντησης, οι Νέες Κουρίες (Curiae Novae). Μερικές από τις curiae συνέχισαν να συναντώνται στο Curiae Veteres, λόγω συγκεκριμένων θρησκευτικών υποχρεώσεων.
Δημοτικές κουρίες
Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ένα δημοτικό συμβούλιο πόλης ήταν γνωστό ως curia, ή μερικές φορές σειρά (ordo), ή βουλή (boule). Η ύπαρξη ενός τέτοιου οργάνου διοίκησης, ήταν το σημάδι μιας ανεξάρτητης πόλης. Οι δημοτικές κουρίες ήταν συλλογικές, και τα μέλη τους, οι decuriones, ορίζοντο εφ' όρου ζωής. Ο αριθμός των μελών τους διέφερε πολύ ανάλογα με το μέγεθος της πόλης. Στη Δυτική Αυτοκρατορία, τα 100 μέληφαίνεται να ήταν ένας κοινός αριθμός, αλλά στην Ανατολή συνηθίζονταν τα 500, κατά το πρότυπο της Αθηναϊκής Βουλής. Ωστόσο, μέχρι τον 4ο αι. τα καθήκοντα της κουρίας είχαν γίνει επαχθή (δαπανηρά για τα μέλη) και ήταν δύσκολο να καλυφθούν όλες οι θέσεις: συχνά έπρεπε να προταθούν υποψήφιοι. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ απάλλαξε τους Χριστιανούς από την υπηρεσία στις κουρίες, γεγονός που οδήγησε πολλούς πλούσιους ειδωλολάτρες να ισχυρίζονται ότι είναι ιερείς, για να ξεφύγουν από αυτά τα καθήκοντα.
Μεσαιωνική Κουρία
Στους μεσαιωνικούς χρόνους, η Αυλή ενός βασιλιά ήταν συχνά γνωστή ως curia regis, αποτελούμενη από τους κύριους μεγιστάνες και συμβούλους του βασιλιά. Στην Αγγλία, η curia regis σταδιακά εξελίχθηκε σε Κοινοβούλιο. Στη Γαλλία, η curia regis ή Conseil du Roi αναπτύχθηκε τον 12ο αι., εξελίχθηκε σταδιακά σε ένα δικαστικό σώμα και τέθηκε εκτός χρήσης από τον 14ο αι.
Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία
Στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, το διοικητικό όργανο της Αγίας Έδρας είναι γνωστό ως Ρωμαϊκή Κουρία. Είναι μέσω αυτής της Curia που ο Ρωμαίος ποντίφικας διεξάγει τις εργασίες της Εκκλησίας στο σύνολό της.
Σύγχρονη χρήση
δεξιά|μικρογραφία|122x122εσ| Έμβλημα του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρησιμοποιεί το «CURIA» (σε ρωμαϊκή γραφή) στο επίσημο έμβλημά του.
Ο όρος curia μπορεί να αναφέρεται σε ξεχωριστά εκλογικά κολέγια σε ένα σύστημα δεσμευμένων πολιτικών θέσεων (δεσμευμένες έδρες), π.χ. κατά τη διάρκεια της βρετανικής θητείας της Παλαιστίνης στις τρίτες εκλογές (1931) του Asefat HaNivharim υπήρχαν τρεις curiae, για τους Εβραίους Ασκενάζι, Εβραίους Σεφαραδίτες και για τους Εβραίους της Υεμένης.
Σύμφωνα με τον Θεμελιώδη Νόμο που εγκρίθηκε το 2011, το ανώτατο δικαστήριο της Ουγγαρίας ονομάζεται Curia
Το Ομοσπονδιακό Παλάτι της Ελβετίας, η έδρα της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, φέρει την επιγραφή Curia Confœderationis Helveticæ.
Γρηγόρης Κάκαλης
Ο Γρηγόρης Κάκαλης (1957-2023) υπήρξε Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη και την Καβάλα, ενώ αργότερα ανέλαβε τον ρόλο του γενικού αρχηγού στην ομάδα του Άρη.
Καριέρα
Το 1978-79, αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός στην ομάδα του Άρη, για να αποχωρήσει το καλοκαίρι του 1979 και να μεταγραφεί στην ομάδα της Καβάλας, με την οποία έπαιξε για τρία χρόνια στην πρώτη εθνική κατηγορία, συμμετέχοντας σε 76 αγώνες πρωταθλήματος και σκοράροντας έντεκα φορές.
Αρκετά χρόνια μετά το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας, ανέλαβε ως γενικός αρχηγός την ομάδα του Άρη, από το 2015 ως το 2017.
Απεβίωσε στις 15 Μαρτίου 2023
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Μπομπινί
Το Μπομπινί (γαλλικά: Bobigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαλμπινιέν (γαλλικά: Balbyniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Μποντί
Το Μποντί (γαλλικά: Bondy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μποντινουά (γαλλικά: Bondynois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Κολισίνες
thumb|250px| Δομή πρωτεΐνης TolB σε σύμπλεγμα με ένα πεπτίδιο του τομέα T της κολισίνης Ε9.
Οι κολισίνες είναι τύπος βακτηριοσινών που παράγονται από ορισμένα είδη του Escherichia coli, ενώ είναι τοξικές για άλλα είδη του ίδιου βακτηρίου. Κολισίνες απελευθερώνονται στο περιβάλλον, για να μειώσουν τον ανταγωνισμό άλλων ειδών βακτηρίων. Οι κολισίνες συνδέονται με τους υποδοχείς της εξωτερικής μεμβράνης χρησιμοποιώντας τους για να μεταβούν (translocation) στο κυτόπλασμα ή την κυτοπλασματική μεμβράνη, όπου επενεργούν κυτοτοξικά, καθώς επάγουν αποπόλωση της κυτοπλασματικής μεμβράνης (κολισίνη Ε1,1a,K) , δραστηριότητα ένδο-DNάσης (κολισίνη Ε2) και RΝάσης (κολισίνη Ε1) ή αναστολή της σύνθεσης μουρεΐνης. .
Δομή
Κολισίνες σχηματιστές ιοντικών καναλιών (κολισίνες Α, Β, Ε1, la, lb, N) είναι διαμεμβρανικές πρωτεΐνες και αποπολώνουν την κυτοπλασματική μεμβράνη. Αυτές οι κολισίνες περιέχουν τουλάχιστον τρεις τομείς: Ν-τελικό μεταφορικό τομέα υπεύθυνο για την κίνηση δια της εξωτερικής μεμβράνης και του περιπλασματικού διαστήματος; έναν κεντρικό τομέα υπεύθυνο για την αναγνώριση από τον υποδοχεά; και ένα C-τελικό κυτοτοξικό τομέα υπεύθυνο  για τον σχηματισμό ιοντικών καναλιών στην κυτοπλασματική μεμβράνη. .  Ο ένας τομέας ρυθμίζει τον στόχο και συνδέεται με τον υποδοχέα του κυττάρου με ευαισθησία προς την κολισίνη. Ο δεύτερος απασχολείται με την μεταφορά (translocation) συνεκλέγονατας τον μηχανισμό του κυττάρου-στόχου. Ο τρίτος τομέας επάγει την δημιουργία ενός πόρου στην κυτταρική μεμβράνη ή δρα ως νουκλεάση τεμαχίζοντας το DNA ή RNA του κυττάρου.
Μετάβαση
Οι περισσότερες κολισίνες έχουν την δυνατότητα να διαπερνούν την εξωτερική μεμβράνη μέσω ενός συστήματος δύο υποδοχέων, στο οποίο ο ένας υποδοχέας χρησιμεύει για την εναρκτήρια σύνδεση, ενώ ο δεύτερος για την μετάβαση. Εναρκτικά συνδέονται με υποδοχείς της κυτταρικής επιφάνειας όπως τις πορίνες OmpF, FepA, BtuB, Cir και FhuA. Οι κολισίνες έχουν ταξινομηθεί βάσει των υποδοχέων, με τους οποίους συνδέονται. Για την μετάβαση μέσω της κυτταρικής μεμβράνης απαιτείται η παρουσία χαρακτηριστικών περιπλασματικών πρωτεϊνών, όπως TolA, TolB, TolC, ή TonB. Η κλοασίνη DF13 είναι βακτηριοσίνη που απενεργοποιεί τα ριβοσώματα, καθώς υδρολύει 16S rRNA στην 30S υπομονάδα των ριβοσωμάτων. .
Αντοχή
Επειδή οι κολισίνες στοχεύουν σε χαρακτηριστικούς υποδοχείς και έχουν συγκεκριμένο μηχανισμό μετάβασης, τα κύτταρα μπορούν αναπτύξουν αντοχή σε αυτές, καταστέλλοντας ή αφαιρώντας τα γονίδια για την σύνθεση των σχετικών πρωτεϊνών. Τέτοια ανθεκτικά κύτταρα ενδέχεται μεν να υποφέρουν από έλλειψη ενός κλειδικού θρεπτικού συστατικού (όπως σίδηρο ή βιταμίνη Β), επιβιώνουν δε καθώς δεν είναι ευαίσθητα στις κολισίνες. Οι κολισίνες επιδεικνύουν βακτηριοκτόνα δράση «δια ενός κτυπήματος» και μικρός αριθμός μορίων της ουσίας (ενδεχομένως και ένα μόριο) επαρκεί για την λύση του βακτηρίου. Ο Salvador E. Luria, το 1969 στην ομιλία παραλαβής του βραβείου Νόμπελ είκασε ότι οι κολισίνες θα εδύναντο μόνον να είναι τόσο τοξικές, εφόσον προκαλούν μια αλυσιδωτή αντίδραση (domino effect), που αποσταθεροποιεί τις κυτταρικές μεμβράνες. Ο εικασμός δεν απεδείχθη πλήρως ορθός, αλλά οι σχηματίζοντες πόρους κολισίνες πράγματι αποπολώνουν την μεμβράνη και κατά συνέπεια εξουδετερώνουν την πηγή ενέργειας του κυττάρου. Οι κολισίνες είναι πολύ αποτελεσματικές τοξίνες.
Γενετική οργάνωση
Στην ουσία όλες οι κολισίνες κωδικοποιούνται από γονίδια που φέρονται σε πλασμίδια. Υπάρχουν δύο βασικές τάξεις κολισινογενών πλασμιδίων, μεγάλα πλασμίδια μικρού αριθμού αντιγράφων και μικρά πλασμίδια πολλαπλών αντιγράφων. Τα μεγάλα πλασμίδια φέρουν εκτός από το οπερόνιο της κολισίνης και άλλα γονίδια. Οι οπερόνες κολισίνης είναι γενικά οργανωμένες βάσει ποικίλων κυρίων γονιδίων. Αυτά συμπεριλαμβάνουν ένα γονίδιο ανοσοποίησης, το δομικό γονίδιο της κολισίνης και ένα γονίδιο λύσης (γονίδιο πρωτεΐνης απελευθέρωσης βακτηριοσίνης, BRP). Το γονίδιο ανοσοποίησης συχνά εκφράζεται συστατικά (constitutive, δηλ. συνεχώς και ανεξάρτητα από το περιβάλλον), ενώ το BRP εκφράζεται μόνον όταν μεταφράζεται σε πρωτεΐνη και το κωδικόνιο λήξης στο δομικό γονίδιο της κολισίνης (λόγω ύπαρξης κατάλληλου αντικωδικονίου). Το δομικό γονίδιο της κολισίνης καταστέλλεται από την SOS-απάντηση (SOS response), ένω ρυθμίζεται ομοίως και με άλλους τρόπους.
Έρευνες δείχνουν ότι η συγκράτηση του πλασμιδίου της κολισίνης είναι πολύ σημαντική για κύτταρα που συμβιώνουν με τα ομοειδή των, καθώς η απώλεια του γονιδίου ανοσοποίησης του πλασμιδίου σύντομα οδηγεί στην καταστροφή λόγω της κυκλοφορούσης κολισίνης. Ταυτόχρονα κολισίνη απελευθερώνεται από ένα παράγων κύτταρο μόνον με την χρήση της πρωτεΐνης της λύσης, γεγονός που συνεπάγεται με την νέκρωση του κυττάρου. Αυτός ο αυτοκαταστροφικός μηχανισμός παραγωγής κολισίνης, θα φαίνονταν βεβαίως δαπανηρός, πλην όμως ρυθμίζεται από την  SOS-απάντηση, που ενεργοποιείται σε περίπτωση σημαντικών βλαβών στο DNA. Ενί λόγω, παραγωγή κολισίνης συμβαίνει μόνον σε τελικώς ασθενικά κύτταρα, ενώ απαιτείται περαιτέρω έρευνα σε αυτό το αντικείμενο. Η ερευνητική ομάδα της καθηγήτριας Kleanthous στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης μελετά τις κολισίνες εντατικά ως πρότυπο συστήματος για εξευρευνητικές αλληλεπιδράσεις και αλληλαναγωρίσεις πρωτεΐνης-πρωτεΐνης.
Η ελεύθερης πρόσβασης βάση δεδομένων BACTIBASE περιέχει πληροφορίες για βακτηριοσίνες συμπεριλαμβανομένων των κολισινών. (βλέπε πλήρη κατάλογο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιβιοτικά
Λε Μπουρζέ (Σεν-Σαιν-Ντενί)
Το Λε Μπουρζέ (γαλλικά: Le Bourget) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουρζετέν (γαλλικά: Bourgetins).
Albrau Grup
Η Albrau Prod είναι ρουμανική εταιρεία ζυθοποιίας, με έδρα το Ονέστι. Η εταιρεία συσκευάζει μπύρα σε μεταλλικά κουτάκια, γυάλινα μπουκάλια, PET και βαρέλια. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου εξαμήνου του 2006, η Albrau ξεκίνησε την κατασκευή ζυθοποιίας στο Ονέστι, στη θέση της παλαιότερης μονάδας παραγωγής της εταιρείας, η οποία κατεδαφίστηκε κατά την έναρξη της λειτουργίας της νέας μονάδας. Συνολικά, η επένδυση για την ανέγερση ενός νέου εργοστασίου έφτασε χρηματικό ποσό της τάξεως, περίπου, των 25 εκατομμυρίων ευρώ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρουμανίας
Κάστρο του Μπέρνσταϊν
Το Κάστρο Μπέρνσταϊν (Borostyánkő vára) είναι ιστορικό κτήριο στο Μπέρνσταϊν ιμ Μπούργκενλαντ της Αυστρίας, για το οποίο έγινε μνεία για πρώτη φορά τον 13ο αιώνα.
Ιστορία
Το 860 ολόκληρη η περιοχή ήταν μέρος της αρχιεπισκοπής του Σάλτσμπουργκ. Ο Έριμπερτ, άρχοντας της αρχιεπισκοπής, παρέδωσε το Πίνκα σε έναν Γιάκομπους. Το όνομα του χωριού Ρέττενμπαχ δεν αναφέρθηκε ακόμη, αλλά το παλιό σλαβικό όνομα του κοντινού οικισμού Γκρόντναου (που σημαίνει "το χωριό που ανήκει στο κάστρο") είναι σημάδι της ύπαρξης ενός κοντινού κάστρου, που ταυτίζεται με το κάστρο Μπερνστάιν. Το κάστρο Μπέρνσταϊν βρίσκεται σε υψόμετρο 615 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Από το 1199 το κάστρο ήταν μέρος της Ουγγαρίας. Δεν είναι ακριβώς γνωστό πότε το κάστρο παραδόθηκε στον Φρειδερίκο Β', Δούκα της Αυστρίας, και πόσο καιρό ήταν ιδιοκτησία του. Αλλά το 1236 ο Μπέλα Δ' της Ουγγαρίας κατέκτησε το κάστρο. Μερικά χρόνια αργότερα (το 1260) το έδωσε στον κόμη Ερρίκο Α' Κοζέγκι.
Το 1336 οι κόμητες του Γκύσινγκ και του Μπέρνσταϊν ηττήθηκαν από τον Ούγγρο βασιλιά Κάρολο Α' της Ουγγαρίας και το κάστρο του Μπερνστάιν έγινε μέρος του Ουγγρικού Βασιλείου. Το 1388 το κάστρο δόθηκε στην οικογένεια Κανιζσάι. Το 1482 έγινε ιδιοκτησία του Ματθία Κορβίνου της Ουγγαρίας για μικρό χρονικό διάστημα. το 1487 ο Χανς φον Καίνιγκσμπεργκ έλαβε το κάστρο από τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Γ'.
Το 1529 οι Τούρκοι πολιόρκησαν το κάστρο, αλλά δεν κατάφεραν να το καταλάβουν. Μια άλλη ανεπιτυχής πολιορκία από τους Τούρκους ακολούθησε το 1532. Με την ευκαιρία αυτή ανεγέρθηκε ο δακτύλιος των προμαχώνων, για να μετατραπεί το κάστρο σε καταφύγιο.
Το 1604 το κάστρο Μπερνστάιν πολιορκήθηκε ανεπιτυχώς για εβδομάδες από έναν συνδυασμένο στρατό αποτελούμενο από Ούγγρους, Τούρκους και Τατάρους υπό την ηγεσία του Στέφεν Μποκσάι. Λόγω έκρηξης της πυριτιδαποθήκης, το 1617 ο Λούντβιχ Καίνιγκσμπεργκ διέταξε την ανοικοδόμηση του γοτθικού εσωτερικού τμήματος του κάστρου σε στυλ μπαρόκ. Το φρούριο και οι πύργοι καταργήθηκαν. Λίγο αργότερα (1644) ο Ερενράιχ Κριστόφ Καίνιγκσμπεργκ πούλησε την κυριαρχία και το κάστρο στον κόμη Άνταμ Μπατιάνι. Το 1864 ο Γκουστάβ Μπατιάνι πούλησε το κάστρο στον Έντουαρντ Ο' Έγκαν, του οποίου οι κληρονόμοι πούλησαν τελικά το κάστρο στον Έντουαρντ φον Αλμάσι. Η οικογένειά του έχει στην κατοχή της αυτήν τη στιγμή το κάστρο. Ο πιο διάσημος κάτοικος του κάστρου ήταν ο Λάσλο Αλμάσι, του οποίου οι περιπέτειες αποτέλεσαν την έμπνευση για το βιβλίο και την ταινία «Ο Άγγλος ασθενής», η οποία βραβεύτηκε με 9 Όσκαρ το 1997. Το 1953 ένα μέρος του κάστρου μετατράπηκε σε ξενοδοχείο και εστιατόριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Αυστρία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Αυστρία
Μάχη του Μουζακίου
Η Μάχη του Μουζακίου πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαΐου 1878 ανάμεσα στην Ελλάδα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Θεσσαλία και την Ήπειρο κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878).
Κατηγορία:Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1877-1878)
Θεοδόσιος Γιάντσιος
Ο Θεοδόσιος (Τότσκας ή Τότσης) Γιάντσιος Καπετανόπουλος ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από το Στάρτσοβο της επαρχίας Μελενίκου (σήμερα στη Βουλγαρία).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Θεοδόσιος Γιάντσιος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Στάρτσοβο της επαρχίας Μελενίκου (σήμερα στη Βουλγαρία). Συμμετείχε στον ένοπλο αγώνα κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων που δρούσαν στις περιοχές Σταρτσόβου, Μελενίκου, Πετριτσίου, Νευροκοπίου και Ορβήλου, ως οπλίτης σε διάφορα Ελληνικά αντάρτικα σώματα. Ήδη από το 1903, οι Έλληνες του Σταρτσόβου δέχονταν επιθέσεις από Βούλγαρους κομιτατζήδες υπό την αρχηγία του Ντόντσο Ζλάτκωφ, τα οποία τους τρομοκρατούσαν, κατόπιν εντολής του Βουλγαρικού κομιτάτου (αργότερα ο Ντόντσο Ζλάτκωφ ήρθε σε ρήξη με το Ανώτατο Βουλγαρικό κομιτάτο και τους βερχοβιστές λόγω της τακτικής εντεινόμενης βίας έναντι των Ελληνικών πληθυσμών). Το Δεκέμβριο του 1904 το σώμα του Ντόντσο, αποτελούμενο από 90 κομιτατζήδες, επιτέθηκε στο Στάρτσοβο και ανάγκασε τους κατοίκους να παραδώσουν τους δασκάλους Φωτεινή Παπαδημητρίου και Αντώνιο Πλουμή. Τελικά το χωριό σώθηκε από την έγκαιρη επέμβαση του Οθωμανικού στρατού. Στις 5 Ιουλίου του 1905 το σώμα του Πετρώφ εκδικήθηκε την προηγούμενη αποτυχία και αφού εισήλθε στο Στάρτσοβο, δολοφόνησε τους Έλληνες προκρίτους. Ο Θεοδόσιος Γιάντσιος ήταν ήδη φυγόδικος, καθώς εκκρεμούσαν σε βάρος του, κατηγορίες για δολοφονίες κομιτατζήδων. Μετά από τα αλλεπάλληλα γεγονότα, ο Θεοδόσιος Γιάντσιος ανέλαβε να ηγηθεί των κατοίκων του Σταρτσόβου και να συγκροτήσει ισχυρή ένοπλη ομάδα, ώστε να αντιμετωπιστούν οι Βουλγαρικές επιδρομές. Στο σώμα αυτό, εκτός από τους Σταρτσοβίτες Δημήτριο Σμηλιάντη, Παντελή Κυριακού, Άγγελο Πασχάλη, Δαβίδ Βακουφτσή, Πέτρο Μπογορίτση και Ηλία Μπογορίτση, συμμετείχαν και οι Πετριτσιώτες (Παλαιό Πετρίτσι) Ιωάννης Μπελεβεσλής, Πέτρος Περίγγος, Ιωάννης Ραφτόπουλος και ο Βετρινιώτης (Νέο Πετρίτσι) Νικόλαος Καπετανόπουλος. Ο Θεοδόσιος Γιάντσιος ήρθε σε επαφή με το Ελληνικό προξενείο Σερρών ώστε να προμηθευτεί τον αναγκαίο οπλισμό. Το σώμα του καπετάν Τόσκα πραγματοποίησε πολυάριθμες επιθέσεις κατά των Βουλγαρικών σωμάτων στις περιοχές, Μελενίκου, Νευροκοπίου, Κερκίνης, Σιντικής, Στρωμνίτσης και Ορβήλου, έως την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908 αλλά και λίγο αργότερα (1909) όταν τα Βουλγαρικά σώματα συνέχισαν τη δράση τους. Συνεργάστηκε σε πολλές επιχειρήσεις με τους οπλαρχηγούς Στέργιο Βλάχβεη, Δούκα Γαϊτατζή, Αλέξανδρο Αϊβαλιώτη, Δημήτριο Τσιτσίμη και Χρήστο Καπετανόπουλο. Οι δυσκολίες που είχαν να αντιμετωπίσουν ήταν πολλές, καθώς τις περιοχές αυτές λυμαίνονταν πολυάριθμα Βουλγαρικά σώματα υπό τις γενικές οδηγίες του Γιάνε Σαντάνσκι που λόγω της γειτνίασης με το Βουλγαρικό κράτος μπορούσαν να έχουν πολλές εφεδρείες σε έμψυχο υλικό, οπλισμό και τόπους στρατιωτικής εκπαίδευσης. Παρόλ’ αυτά η προσφορά του Θεοδοσίου Γιάντσιου στην περιοχή ήταν σημαντική και ιδιαίτερα στο Στάρτσοβο, όπου οι κάτοικοι κατόρθωσαν με τη βοήθειά του, να παραμείνουν στις εστίες τους διατηρώντας τον Ελληνισμό τους, έως το 1919 και τη Συνθήκη του Νεϊγύ, μετά την οποία προσέφυγαν στο Ελληνικό κράτος, καθώς το Στάρτσοβο επιδικάστηκε στη Βουλγαρία.
Βέρριος Φλάκκος
Ο Μάρκος Βέρριος Φλάκκος, λατιν.:Marcus Verrius Flaccus (π. 55 π.Χ – 20 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος γραμματικός και διδάσκαλος, που άκμασε υπό τον Αύγουστο και τον Τιβέριο.
Βιογραφία
Ήταν απελεύθερος, και ο ελευθερωτής του (manumitter) έχει ταυτιστεί με τον Verrius Flaccus, μια αυθεντία στο ποντιφικό δίκαιο. αλλά για χρονολογικούς λόγους έχει προταθεί το όνομα του Veranius Flaccus, ενός συγγραφέα περί οιωνών (Teuffel-Schwabe, Hist. of Roman Lit. 199, 4). Κέρδισε τέτοια φήμη με τις μεθόδους διδασκαλίας του, που κλήθηκε στην Αυλή, για να αναθρέψει τον Γάιο Κ. και τον Λεύκιο Κ., τους εγγονούς του Αυγούστου. Μετακινήθηκε εκεί με όλη του τη σχολή και ο μισθός του αυξήθηκε πολύ, με την προϋπόθεση ότι δεν έπαιρνε άλλους μαθητές. Απεβίωσε σε προχωρημένη ηλικία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου (Σουητώνιος, De Grammaticis, 17) και ένα άγαλμα προς τιμήν του ανεγέρθηκε στην Πραινέστη, σε μαρμάρινη εσοχή, με επιγραφές από το έργο του Εορτές της Πραινέστης.
Έργα
μικρογραφία| Τμήμα των Εορτών της Πραινέστης. Ο Φλάκκος ήταν επίσης διακεκριμένος φιλόλογος και αρχαιολόγος. Το πιο σημαντικό έργο του, Περί του νοήματος των λέξεων (De verborum significatu), ήταν το πρώτο μεγάλο αλφαβητικό λεξικό στα λατινικά. Αν και μόνο μικρά τμήματα έχουν απομείνει από το έργο, χρησίμευσε ως βάση για την Επιτομή του Σέξτου Πομπήιου Φήστου, που ονομάζεται επίσης De verborum significatu. Το έργο του Φήστου συντομεύτηκε με τη σειρά του αιώνες αργότερα από τον Παύλο τον Διάκονο για τη βιβλιοθήκη του Καρλομάγνου. Από το ημερολόγιο των Ρωμαϊκών Εορτών (Fasti Praenestini), που είναι χαραγμένο σε μάρμαρο και στημένο στην αγορά της Πραινέστης, ορισμένα θραύσματα ανακαλύφθηκαν (1771) σε κάποια απόσταση από την ίδια την πόλη, σε ένα χριστιανικό κτήριο μεταγενέστερης χρονολογίας και μερικές υπατικές εορτές στην ίδιο την αγορά (1778). Η συλλογή αυξήθηκε στη συνέχεια κατά δύο νέα θραύσματα.
Άλλα χαμένα έργα του Φλάκκου περιλαμβάνουν:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Απόδοση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λεξικογράφοι Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Κουμπρόν
Το Κουμπρόν (γαλλικά: Coubron) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουμπροναί (γαλλικά: Coubronnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Λαϊκό Κόμμα (Ισπανία)
Το Λαϊκό Κόμμα (ισπανικά:Partido Popular, PP) είναι συντηρητικό πολιτικό κόμμα στην Ισπανία. Πολλάκις εκφράζει εθνικιστικές θέσεις ενώ στον οικονομικό τομέα θεωρείται νεοφιλελεύθερο.
Ιδρύθηκε το 1989 μετά την επανίδρυση της Λαϊκής Συμμαχίας που είχε ενσωματώσει κατά τη διάρκεια της ισπανικής μετάβασης στη δημοκρατία πολλούς τέως πολιτικούς της δικτατορίας του Φράνκο. Ωστόσο, υπό την καθοδήγηση του Χοσέ Μαρία Αθνάρ κατάφερε να ανατρέψει την κυριαρχία του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και το 1996 να αναδειχθεί πρώτο κόμμα, κυβερνώντας με την υποστήριξη της καταλανιστικής Σύγκλισης και Ένωσης. Μετά την σχετικά επιτυχή πορεία του, κατά τη δεύτερη θητεία του το 2000 με απόλυτη πλειοψηφία οδήγησε την Ισπανία στον πόλεμο του Ιράκ και σε πιο συντηρητικές θέσεις, κάτι που απέτρεψε την επανεκλογή του το 2004 όταν και ηττήθηκε από το ανανεωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ροδρίγεθ Θαπατέρο. Επανήλθε στην εξουσία το 2011 υπό την καθοδήγηση του Μαριάνο Ραχόι, εν μέσω της οικονομικής κρίσης. Η νέα θητεία του έφερε στο φως πλήθος σκανδάλων που ωστόσο δεν απέτρεψαν το κόμμα από το να βγει πρώτο στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου 2015 και στις επαναληπτικές του Ιουνίου 2016. Από την 29η Οκτωβρίου του ίδιου έτους, με τη θετική ψήφο του Κόμματος των Πολιτών, του Συνασπισμού των Κανάριων και την αποχή της πλειοψηφίας των βουλευτών του Σοσιαλιστικού Κόμματος, διακυβέρνησε ως κυβέρνηση μειοψηφίας, κατάσταση που αναιρέθηκε με την πετυχημένη πρότασης μομφής των Σοσιαλιστών τον Ιούνιο του 2018.
Από τον Ιούλιο του 2018 πρόεδρος του κόμματος και αντικαταστάτης του Μαριάνο Ραχόι είναι ο Πάμπλο Κασάδο.
Διατηρεί οργανώσεις σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο και εκλογικές συνεργασίες με διάφορα περιφερειακά και τοπικά κόμματα όπως η Ένωση του Ναβαρικού Λαού στη Ναβάρα.
Εξέλιξη
μικρογραφία|Η έδρα του Λαϊκού Κόμματος στη Μαδρίτη
Η Λαϊκή Συμμαχία
Πρόγονος του Λαϊκού Κόμματος υπήρξε η Λαϊκή Συμμαχία που ιδρύθηκε το 1976 μετά τη σύγκλιση διάφορων δεξιών κομμάτων υπό την ηγεσία τέως φρανκιστών πολιτικών. Πρόεδρος και σημαίνουσα προσωπικότητά της ήταν ο μετριοπαθής Μανουέλ Φράγα Ιριβάρνε, τέως υπουργός Τουρισμού της δικτατορίας. Εκλογικά αναδείχθηκε σταδιακά στη δεύτερη δύναμη του Ισπανικού Κοινοβουλίου της ισπανικής μετάβασης στη δημοκρατία μετά την κατάρρευση της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου και την ενσωμάτωση πολλών πολιτικών του στη Συμμαχία, πολύ μακριά ωστόσο από το παντοδύναμο Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα του Φελίπε Γκονθάλεθ. Επίσης κυβέρνησε σε παραδοσιακά συντηρητικές περιφέρειες όπως η Γαλικία, οι Βαλεαρίδες και η Κανταβρία αν και ποτέ δεν υπήρξε πραγματική εναλλακτική επιλογή για τη διακυβέρνηση της χώρας έναντι των Σοσιαλιστών. Η εσωτερική κρίση μετά τις εκλογές του 1986 και την παραίτηση του Φράγα λύθηκε με την αναδιάρθρωσή του και την ανάρρηση στην προεδρία του Χοσέ Μαρία Αθνάρ που επέφερε την πολυπόθητη ανανέωση του κόμματος, μακριά από το φάντασμα της δικτατορίας. Το κόμμα μετονομάστηκε σε Λαϊκό Κόμμα.
Το νέο Λαϊκό Κόμμα υπό τον Αθνάρ
Η αντιπολίτευση του Χοσέ Μαρία Αθνάρ μέχρι τα δύο πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990 θεωρείται μέτρια και άκαρπη. Το νέο κόμμα δεν κατάφερε να εκμεταλλευθεί τη σταδιακή απώλεια ψήφων του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και τη στροφή των νέων και των μεγάλων πόλεων προς το ίδιο ήδη από τις εκλογές του 1989. Η εικόνα διάσπασης της εκλογικής ομάδας των Σοσιαλιστών και μετά τις εκλογές του 1993 όταν και κυβέρνησαν με την υποστήριξη των καταλανιστών της Σύγκλισης και Ένωσης και τα διάφορα σκάνδαλα που στοίχειωναν την κυβέρνηση μείωσαν ακόμη περισσότερο την εκλογική δύναμή τους. Στις εκλογές του 1996, το Λαϊκό Κόμμα δεν κέρδισε με τη διαφορά που αναμενόταν, με μόνο 300.000 ψήφους διαφορά από το PSOE. Οι 156 βουλευτές του δεν αρκούσαν για να κυβερνήσει και διά τούτου χρειάστηκε η ψήφος της Σύγκλισης και Ένωσης, του Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος και του Συνασπισμού των Κανάριων. Παράλληλα, η απειρία του κόμματος και η μικρή διαφορά στις ψήφους δεν απέτρεπαν τους Σοσιαλιστές να ελπίζουν σε μια σύντομη κατάρρευση της δεξιάς και επιστροφής τους στην εξουσία.
Η δεύτερη θητεία: 2000
Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 το Λαϊκό Κόμμα έλαβε 183 έδρες στο κοινοβούλιο έναντι 125 των Σοσιαλιστών, αποκτώντας με αυτό τον τρόπο για πρώτη φορά απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το μεγαλύτερο ζήτημα της δεύτερης θητείας του Χοσέ Μαρία Αθνάρ ως πρωθυπουργού της χώρας ήταν η σύγκλιση με τον Τζορτζ Μπους τον νεότερο και τον Τόνι Μπλερ και η απόφαση της συμμετοχής στον παράνομο πόλεμο εναντίον του Ιράκ το 2003 παρά τις μεγάλες διαδηλώσεις και την ξεκάθαρα αντίθετη άποψη των πολιτών της χώρας. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις της Αλ Κάιντα σε τρένα του προαστιακού της 11 Μαρτίου 2004 και οι λανθασμένοι χειρισμοί της κυβέρνησης που κατηγόρησε την ΕΤΑ θεωρείται ότι έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην ήττα του κόμματος από τον Χοσέ Λουίς Ροδρίγεθ Θαπατέρο στις εκλογές του ίδιου μήνα (148 έδρες έναντι των 164 των Σοσιαλιστών). αριστερά|μικρογραφία|Διαδήλωση του ΛΚ για την αποφυλάκιση ενός μέλους της [[ΕΤΑ το 2007]]
Στην αντιπολίτευση υπό τον Μαριάνο Ραχόι: 2004 - 2011
Νέος πρόεδρος του κόμματος και επομένως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ορίστηκε ο Μαριάνο Ραχόι. Οι κύριοι τομείς αντιπαλότητας μεταξύ του Λαϊκού Κόμματος και των Σοσιαλιστών υπήρξαν τα θέματα της νομιμοποίησης των παράνομων μεταναστών, ο πολιτικός διάλογος με την ΕΤΑ και η προώθηση νέων καθεστώτων αυτονομίας για τις περιφέρειες, με αυτό της Καταλονίας το 2006 να προκαλεί τον μεγαλύτερο αναβρασμό. Στις βουλευτικές εκλογές του 2008 το PSOE διατήρησε την πρωτιά έναντι του PP με (169 και 154 έδρες αντίστοιχα). Η νέα ήττα προκάλεσε κύμα αμφισβήτησης του προέδρου Ραχόι. Το κόμμα βγήκε πρώτο στις ευρωεκλογές του 2009 (23 έναντι 21 εδρών) αλλά την ίδια εποχή πολλοί πολιτικοί συνελήφθησαν με την κατηγορία της διαφθοράς σε ένα σκάνδαλο γνωστό ως υπόθεση Γκούρτελ. μικρογραφία|Από την εκστρατεία του ΛΚ «Όχι Αύξηση στο ΦΠΑ» (No mas iva) το 2010. Τελικά, το ΦΠΑ ανέβηκε από 16% σε 18%, και έφτασε το 21%.
Επαναφορά στην εξουσία: 2011
Η οικονομική κρίση και οι λανθασμένοι χειρισμοί της κυβέρνησης οδήγησαν στην ήττα των Σοσιαλιστών στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου 2011και την ανάδειξη του Λαϊκού Κόμματος πρώτου με απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία (186 έδρες έναντι 110 του PSOE).
Γενικές εκλογές του 2015 και πολιτικό αδιέξοδο
Οι γενικές εκλογές του 2015 διεξήχθησαν στις 20 Δεκεμβρίου.[4] Το αποτέλεσμα ήταν θετικό για το Λαϊκό Κόμμα, καθώς κατάφερε να παραμείνει το δημοφιλέστερο κόμμα, ωστόσο έχασε τις 64 από τις 187 έδρες που είχε καταλάβει στις προηγούμενες εκλογές και συνεπώς την αυτοδυναμία. Οι εκλογές οδήγησαν σε ένα εύθραυστο κοινοβούλιο, όπου κανένα κόμμα δεν είχε την πλειοψηφία.[5] Το πολιτικό αδιέξοδο ενισχύθηκε έπειτα από την άρνηση του Ραχόι να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού τον Ιανουάριο του 2016 και την αποτυχία του γενικού γραμματέα των Σοσιαλιστών, Πέδρο Σάντσεθ, να λάβει την υποστήριξη του Μπορούμε σε μια πιθανή συνεργασία με τους Πολίτες και τον Συνασπισμό των Κανάριων.[6] Εν τω μεταξύ, ο Μαριάνο Ραχόι λειτουργούσε ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός.
Επαναληπτικές εκλογές του 2016: κυβέρνηση μειοψηφίας
Στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου 2016, το Λαϊκό Κόμμα αναδείχθηκε εκ νέου πρώτο. Η άρνηση των Σοσιαλιστών να υποστηρίξουν μια κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι και η αδυναμία τους να έρθουν σε συμφωνία με το Μπορούμε και του Καταλανούς εθνικιστές επέφερε ένα νέο πολιτικό αδιέξοδο. Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου η προοπτική τρίτων συνεχόμενων εκλογών ήταν εμφανής. Εν τούτοις η εξέγερση της πλειοψηφίας των περιφερειακών βαρόνων του Σοσιαλιστικού Κόμματος με επικεφαλής την Σουσάνα Ντίαθ και η απόπεμψη του Πέδρο Σάντσεθ,[7] που εξαρχής είχε υιοθετήσει αρνητική στάση έναντι οποιασδήποτε συνεννόησης με το Λαϊκό Κόμμα, από τη θέση του γενικού γραμματέα, άλλαξε τη θέση των Σοσιαλιστών. Στις 29 Νοεμβρίου 2016, ο Μαριάνο Ραχόι έλαβε την ψήφο εμπιστοσύνης του Κοινοβουλίου της Ισπανίας με τη θετική ψήφο του Κόμματος των Πολιτών, του Συνασπισμού των Κανάριων και την αποχή της πλειοψηφίας των βουλευτών του Σοσιαλιστικού Κόμματος.[8] μικρογραφία|Ο [[Πάμπλο Κασάδο και ο Μαριάνο Ραχόι στο 19ο συνέδριο του ΛΚ, τον Ιούλιο του 2018.]]
Πρόταση μομφής του Σοσιαλιστικού Κόμματος και διαδοχή του Ραχόι: Ιούνιος 2018
Στις 25 Μαΐου 2018, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ισπανίας (PSOE) κατέθεσε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης του Μαριάνο Ραχόι, μετά την καταδίκη του συντηρητικού κόμματος για την «υπόθεση Γκούρτελ». Την 1η Ιουνίου 2018, η πρόταση μομφής υπερψηφίστηκε από την ολομέλεια με την ψήφο 180 βουλευτών, 4 περισσότερων από την απαιτούμενη απόλυτη πλειοψηφία, και έτσι για πρώτη φορά στην ιστορία της Ισπανίας από τη μεταπολίτευση η κυβέρνηση έχασε την εμπιστοσύνη της από τη Βουλή και ο Μαριάνο Ραχόι έχασε την πρωθυπουργία μετά από 7 συνεχόμενα χρόνια. Ως αποτέλεσμα, ο Ραχόι παραιτήθηκε από πρόεδρος του κόμματος. Στις ενδοκομματικές εκλογές που έλαβαν χώρα τον Ιούλιο του 2018 νέος πρόεδρος αναδείχθηκε ο τέως υπεύθυνος επικοινωνίας της κυβέρνησης Πάμπλο Κασάδο, ηττώντας έτερα σημαίνοντα μέλη του κόμματος όπως τη Μαρία Ντολόρες δε Κοσπεδάλ και τη Σοράγια Σάενθ ντε Σανταμαρία. Ο νέος πρόεδρος θεωρείται κοινωνός των ιδεών του Χοσέ Μαρία Αθνάρ και με την εκλογή του το Λαϊκό Κόμμα έλαβε μια πιο δεξιά και συντηρητική κατεύθυνση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα
Κλισί-σου-Μπουά
Το Κλισί-σου-Μπουά (γαλλικά: Clichy-sous-Bois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κλισουά (γαλλικά: Clichois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Λα Κουρνέβ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουρνεβιέν (γαλλικά: Courneuviens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Ντρανσί
Το Ντρανσί (γαλλικά: Drancy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντρανσεέν (γαλλικά: Drancéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
ButanGas
Η ButanGas είναι ρουμανική εταιρεία διανομής υγραερίου. Η Grupul ButanGas δραστηριοποιείται στην Αλβανία, την Αυστρία, τη Βουλγαρία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Ιταλία, το Μαρόκο, την Πολωνία τη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Ο συγκεκριμένος όμιλος εταιρειών ιδρύθηκε το 1948 από τον Ρουμάνο επιχειρηματία Ιόσιφ Κονσταντίν Ντραγκάν, ενώ, με σημείο εκκίνησης το 2001, ο Ιόσιφ Κονσταντίν Ντραγκάν έχει παραχωρήσει τον έλεγχο της επιχείρησης στη σύζυγό του. Το 2008, ο συγκεκριμένος όμιλος εταιρειών σημείωσε κύκλο εργασιών, σε διεθνές επίπεδο, της τάξεως των 1 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Οικονομικός απολογισμός
Κύκλος εργασιών: 530 εκατομμύρια ευρώ (2009)
Η ButanGas στη Ρουμανία
Το 2007, η εταιρεία αποτελούσε τον ηγέτη της αγοράς διανομής προπανίου στη Ρουμανία, με ποσοστό της τάξεως του 35%, το οποίο αντιστοιχούσε σε ποσότητα της τάξεως των 50.000 τόνων ετησίως.
Τον Ιούλιο του 2010, η ButanGas προχώρησε στην εξαγορά ποσοστού της τάξεως του 90% επί του συνόλου των μετοχών της Romconstruct Top Constanța, εταιρείας παραγωγού ηλεκτρικής ενέργειας με κύκλο εργασιών, το 2008, της τάξεως του 1,7 εκατομμυρίων RON.
Οικονομικός απολογισμός
Κύκλος εργασιών:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιταλίας Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρουμανίας
Συμμετοχή του Τσαντ στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το Τσαντ μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1964.
Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή του Τσαντ ιδρύθηκε το 1963 και αναγνωρίστηκε από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή το 1964. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στη χώρα να πραγματοποιήσει την παρθενική της εμφάνιση στην Ολυμπιάδα εκείνης της χρονιάς με 2 αθλητές. Από τότε και με εξαίρεση τους Αγώνες του 1976 και του 1980, το Τσαντ έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων με 29 αθλητές, χωρίς όμως να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο έως και σήμερα. Η μεγαλύτερη επιτυχία ήρθε από τον Μαχαμάτ Ιντρίς το 1964, όταν κατέλαβε την ένατη θέση στο άλμα εις ύψος.
Το Τσαντ δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσαντ Κατηγορία:Αθλητισμός στο Τσαντ
Παλάτι της Κοζουούφκα
Το Παλάτι της Κοζουούφκα (πολωνικά: Pałac w Kozłówce), επίσης γνωστό ως Παλάτι Ζαμόισκι, είναι μεγάλο συγκρότημα παλατιού ροκοκό και νεοκλασικής αρχιτεκτονικής που βρίσκεται στην Κοζουούφκα, στο Πόβιατ Λουμπάρτουφ του Βοεβοδάτο Λούμπλιν στην ανατολική Πολωνία. Το παλάτι είναι ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii), όπως ορίστηκε στις 16 Μαΐου 2007 και παρακολουθείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.
Ιστορία
Το αρχικό παλάτι χτίστηκε το πρώτο μισό του 18ου αιώνα για τον Μίχαου Μπιελίνσκι, βοεβόδα του Χέουμνο και ο αρχιτέκτονάς του ήταν ο Γιούζεφ Φοντάνα. Αντιπροσωπεύει τον χαρακτηριστικό τύπο μπαρόκ προαστιακής κατοικίας χτισμένης entre cour et jardin (ανάμεσα στην είσοδο και τον κήπο). Η αρχιτεκτονική του είναι πρωτότυπη - μια συγχώνευση ευρωπαϊκής τέχνης με παλιές πολωνικές οικοδομικές παραδόσεις. Το 1799, το παλάτι αποκτήθηκε από την αριστοκρατική οικογένεια Ζαμόισκι. Ανήκε στην οικογένεια μέχρι το 1944. Το παλάτι γνώρισε μια περίοδο μεγάλης ακμής κατά την εποχή του Κόμη Κονστάντι Ζαμόισκι, ο οποίος αναμόρφωσε το παλάτι για να το μετατρέψει σε μια από τις πιο μνημειώδεις και αντιπροσωπευτικές κατοικίες αρχόντων στην Πολωνία.
Το 1928, ο πρόεδρος της Πολωνικής Κοινωνίας Γυμναστικής «Σόκουου», Κόμης Άνταμ Μίχαου Ζαμόισκι, οργάνωσε ένα προπονητικό κέντρο στους κήπους του παλατιού για την εθνική ομάδα γυμναστικής της Πολωνίας στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ.
Από τον Νοέμβριο του 1944, όταν οι τελευταίοι ιδιοκτήτες, Κόμης Αλεξάντερ Ζαμόισκι και η σύζυγός του, Κόμισσα Γιαντβίγκα Ζαμόισκα, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το παλάτι τους, έγινε ιδιοκτησία του κομμουνιστικού καθεστώτος, του οποίου η κυριαρχία στην Πολωνία έληξε το 1989. Αυτή τη στιγμή φιλοξενεί το μουσείο της οικογένειας Ζαμόισκι.
Οι εσωτερικοί χώροι του παλατιού διατηρήθηκαν παρά τις καταστροφές των γερμανικών ναζιστικών και σοβιετικών καθεστώτων από το 1939 έως το 1989. Το αυθεντικό πολυτελές σχέδιο και το μεγαλύτερο μέρος της τέχνης μουσειακής ποιότητας από τις συλλογές της οικογένειας Ζαμόισκι παραμένουν άθικτα.
Ο περιβάλλοντας χώρος του παλατιού περιλαμβάνει επίσης ένα ιστορικό παρεκκλήσι, γαλλικό μπαρόκ κήπο, στάβλους και ένα στάβλο. Στους χώρους του παλατιού υπάρχει επίσης η Πινακοθήκη του Σουρεαλισμού, η μεγαλύτερη συλλογή κομμουνιστικής τέχνης στην Πολωνία.
Heckler & Koch G36
μικρογραφία|265x265εσ
Το 2012, το G36 διαπιστώθηκε ότι υπέφερε από σοβαρά προβλήματα ακρίβειας όταν υπερθερμενόταν μετά από πολλές βολές, γεγονός που ώθησε την αναζήτηση αντικαταστάτη. Το 2017, ο Γερμανικός στρατός ξεκίνησε το System Sturmgewehr Bundeswehr, ένα πρόγραμμα για την εύρεση αντικαταστάτη για το G36. Τα όπλα που παρουσιάστηκαν ήταν τα Heckler & Koch HK416, Heckler & Koch HK433 και το Haenel MK 556. Λόγω νομικών ζητημάτων σχετικά με τους ισχυρισμούς της Haenel που εμπλέκεται σε παραβίαση διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, το πρόγραμμα έχει τεθεί σε αναμονή και η νέα αντικατάσταση, το HK416A8, επιλέχθηκε για να γίνει το νέο υπηρεσιακό τουφέκι του Γερμανικού στρατού από το 2022.
Ανάπτυξη
Οι εργασίες για έναν διάδοχο για το πολύ καλό τυφέκιο G3 συνεχίζονταν στη Γερμανία από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970. Αυτές οι προσπάθειες κατέληξαν στο καινοτόμο τυφέκιο εφόδου G11 των 4,73 mm (αναπτύχθηκε από κοινού από μια ομάδα εταιρειών με επικεφαλής την H&K), που χρησιμοποίησε πυρομαχικά χωρίς θήκη (σχεδιασμένο από την εταιρεία Dynamit Nobel). Είχε προβλεφθεί ότι αυτό το όπλο θα αντικαθιστούσε το G3, επομένως η περαιτέρω ανάπτυξη της σειράς πυροβόλων όπλων της H&K που χρησιμοποιούσαν το φυσίγγιο ΝΑΤΟ 5,56×45 mm είχε σταματήσει. Η Heckler & Koch, δεν έχει κανένα κίνητρο να δημιουργήσει ένα νέο οπλικό σύστημα στο διαμέτρημα των 5.56 mm και αρκέστηκε στα τυφέκια HK33 και G41. Ωστόσο, το πρόγραμμα G11 τερματίστηκε απότομα όταν η Bundeswehr ακύρωσε την προμήθεια της λόγω περικοπών στον αμυντικό προϋπολογισμό μετά την ενοποίηση της Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας έτσι η H&K εξαγοράστηκε το 1991 από το τμήμα Royal Ordnance της British Aerospace (γνωστό σήμερα ως BAE Systems ).
Το αυξανόμενο ενδιαφέρον στη Γερμανία για ένα σύγχρονο υπηρεσιακό τυφέκιο στο standard διαμέτρημα 5,56 του ΝΑΤΟ οδήγησε την H&K να προσφέρει στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις το τουφέκι G41, το οποίο επίσης απορρίφθηκε. Στη συνέχεια, οι εργασίες σχεδιασμού ξεκίνησαν από την αρχή σε ένα σύγχρονο τυφέκιο των 5.56 με το όνομα "Project 50" ή HK50. Στη συνέχεια, το πρωτότυπο δοκιμάστηκε, όπου βαθμολογήθηκε υψηλότερα από το ανταγωνιστικό αυστριακό Steyr AUG. Η τελική έκδοση του G36 ολοκληρώθηκε το 1995 και η παραγωγή του G36 ξεκίνησε το 1996.
Το 2010, οι δυνάμεις της Bundeswehr εξοπλισμένες με τουφέκια G36 ενεπλάκησαν σε μάχη με μέλη των Ταλιμπάν, με αποτέλεσμα οι κάννες των G36 να υπερθερμανθούν και τρεις Γερμανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν. Σε έρευνα που ακολούθησε διαπιστώθηκε ότι δύο γεμιστήρες (60 φυσίγγια) ήταν αρκετοί για να υπερθερμάνουν την κάννη του G36 σε τέτοιο βαθμό που να προκληθεί υποβάθμιση της ακρίβειας. Το G36 είναι κατασκευασμένο σε μεγάλο βαθμό από πολυμερή υλικά για να διατηρείται ελαφρύ, και μάλλον το περίβλημα της κάννης που και αυτό είναι από πολυμερές ίσως να είναι η αιτία αυτού του προβλήματος. Μετά το περιστατικό, η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας, Ursula von der Leyen, υποστήριξε ότι «το Heckler & Koch G36 δεν έχει μέλλον στον γερμανικό στρατό στην τρέχουσα κατάσταση κατασκευής του». Η Heckler & Koch απέρριψε αυτούς τους ισχυρισμούς, υποστηρίζοντας ότι τα σφάλματα των τυφεκίων προέρχονταν από ελαττωματικά πυρομαχικά ή στο κάλυμμα κάννης από κασσίτερο που εφαρμόζει η Bundeswehr, και ανέφεραν επίσης την ευρεία χρήση του ως απόδειξη της αποτελεσματικότητας του όπλου. Το Υπουργείο Άμυνας επιχείρησε να μηνύσει την H&K, λέγοντας ότι ήταν νομικά υποχρεωμένοι να επισκευάσουν τα τυφέκιά τους. Το δικαστήριο έκρινε υπέρ της H&K, λέγοντας ότι δεδομένου ότι το G36 σχεδιάστηκε σύμφωνα με τις προδιαγραφές του ίδιου του Υπουργείου, η H&K δεν ευθύνεται για τυχόν σφάλματα στο όπλο. Η H&K θα σχεδιάσει τον αντικαταστάτη του G36 στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το HK416, το οποίο υιοθετήθηκε από πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ξεκινώντας το 2017, το γερμανικό Υπουργείο Άμυνας σχεδίαζε την αντικαταστάτη του G36. Πολλές εταιρείες προσπάθησαν να παρέχουν αντικαταστάτη, συμπεριλαμβανομένης και της H&K, η οποία είχε υποβάλει τόσο το HK416 όσο και το HK433, αλλά έχασε από το ΜΚ 556, τηςCG Haenel, με την απόφαση στις 14/09/2020. Η H&K παραπονέθηκε για «μη ρεαλιστικές απαιτήσεις», και ισχυρίστηκε ότι υπήρχε έλλειψη δικαιοσύνης στη διαδικασία, μια ιδέα που συμμεριζόταν ένας άλλος συμμετέχων, η SIG Sauer. Τα πρώτα τουφέκια MK 556 αναμενόταν να ξεκινήσουν την παραγωγή μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου 2020, όπου επρόκειτο να καταργηθεί σταδιακά το G36. Ωστόσο, μια πιθανή παραβίαση του νόμου περί διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας από τη Haenel σχετικά με τον γεμιστήρα του τουφεκιού ανάγκασε τη γερμανική κυβέρνηση να αποσύρει την προμήθεια της.