cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Στράτος
Βιογραφία
Ο Στράτος γεννήθηκε το 1793 στο χωριό Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας και ήταν γόνος παλιάς αρματολικής οικογένειας της Δυτικής Ελλάδας. Κατά την έναρξη της επανάστασης, ακολούθησε μαζί με τον αδελφό του Νικόλαο και τον ξάδελφό του Σωτήριο, τον γνωστό αρματολό Γώγο Μπακόλα και διακρίθηκε στις μάχες του Μακρυνόρους τον Ιούνιο του 1821. Τον Μάρτιο του 1822, βρισκόταν στο Μακρυνόρος όπου ενώθηκε με τις δυνάμεις του Γενναίου Κολοκοτρώνη που είχε καταφτάσει από την Πελοπόννησο Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1825, μπήκε με το τμήμα του στο πολιορκημένο Μεσολόγγι. Μετά την πτώση του Μεσολογγίου, μετέβη στο Ναύπλιο όπου ορίστηκε ως φρούραρχος του κάστρου Ιτς Καλέ ( από κοινού με τον Αθανάσιο Φωτομάρα ) ως αντιστάθμισμα στην κατοχή του Παλαμηδίου από τον Θεόδωρο Γρίβα, με τον οποίο βρισκόταν σε αντίθεση παρά το γεγονός πως ήταν ξαδέλφια. Το 1827 οι δύο οπλαρχηγοί ήρθαν σε ένοπλη σύγκρουση με επακόλουθο κανονιοβολισμούς μεταξύ των δύο φρουρίων αλλά και φονικών οδομαχιών μέσα στο Ναύπλιο, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και να τραυματιστούν περίπου πενήντα άτομα. Παράλληλα, οι άνδρες του Στράτου αιχμαλώτισαν αρκετούς κατοίκους, μεταξύ των οποίων και τους Αναγνώστη και Κανέλλο Δεληγιάννη, οι οποίοι είχαν συνάψει συμμαχία με τον Γρίβα μέσω κουμπαριάς. Αυτές οι συγκρούσεις προκάλεσαν αλγεινή εντύπωση στους ξένους που βρίσκονταν εκείνη την εποχή στο Ναύπλιο.
Στις 21 Ιουλίου του 1827, ο Στράτος παρέδωσε το φρούριο στον Βελισάριο Καλόγερο και κατέλαβε θέσεις έξω από την πόλη του Ναυπλίου, που του υποδείχτηκαν από την κυβέρνηση. Αργότερα οι άνδρες του ήρθαν σε ένοπλη αντιπαράθεση με χωρικούς του Άργους που είχαν αρνηθεί να τους παραχωρήσουν τρόφιμα που προορίζονταν για τα στρατεύματα. Με τη μεταρρύθμιση του στρατού επί Καποδίστρια προήχθη σε χίλιαρχο. Ως επικεφαλής της Γ' χιλιαρχίας πήρε μέρος στην εκστρατεία για την απελευθέρωση της Στερεάς Ελλάδας και διακρίθηκε στις μάχες της Τέρνοβας, του Μαυρίλου και της Πέτρας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οικογένεια Στράτου
ΟΣΛ Ντανκέρκ
Η ΟΣΛ Ντανκέρκ είναι γαλλική, ποδοσφαιρική ομάδα από την Δουνκέρκη. Ιδρύθηκε το 1919. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Marcel-Tribut, χωρητικότητας 4200 θεατών. Συμμετέχει στη Σαμπιονά Νασιονάλ. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το λευκό. Το 1929 έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919 Κατηγορία:ΟΣΛ Ντανκέρκ
Νικόλαος Κόλλιας
Ο Νικόλαος Κόλλιας ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Σέλιτσα (Εράτυρα) Βοΐου, της Περιφερειακής ενότητας Κοζάνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Κόλλιας γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στη Σέλιτσα (Εράτυρα) Βοΐου, της Περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Ήδη από το 1895 συγκρότησε ένοπλη ομάδα και έδρασε στο Ζαγόρι της Ηπείρου κατά των Οθωμανών έως το 1896. Συμμετείχε με το σώμα του στη Μακεδονική Επανάσταση του 1896 και στη συνέχεια κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό παίρνοντας μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, υπό τις διαταγές των αξιωματικών Χατζηπέτρου, Μυλωνά και Καψαλόπουλου. Στις αρχές του 1902 έδρασε εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων Μήτρο Βλάχο, Βασίλ Τσακαλάρωφ, Νικόλωφ και Στέφωφ, που επεδίωκαν τον εκσλαβισμό των κατοίκων της Σέλιτσας (Εράτυρας), συνεργαζόμενος με τα στελέχη της τοπικής Εθνικής Επιτροπής Σελίτσης, Γεώργιο Τσιατσιάνη, τον ιατρό Χαρ. Αναστασιάδη, τον οπλαρχηγό παπα-Γιώργη Δαφίνη, το Βασίλειο Χειμάρα, το Γιάννη Κόρμα, το Δημήτριο Καραμήτσιο, τον Ιωάννη Χασιώτη, καθώς και τον αδελφό του Ιωάννη Κόλλια. Το 1903 ως επικεφαλής σώματος, συνεργάστηκε με τον οπλαρχηγό Αριστείδη Μαργαρίτη στα Κορέστια. Στη συνέχεια ακολούθησε μαζί με τον συγχωριανό του Φώτη Χασιώτη την αποστολή του Παύλου Μελά στη Δυτική Μακεδονία και πολέμησε στη μοιραία μάχη της Στάτιστας. Μετά το θάνατο του Παύλου Μελά, συμμετείχε σε πολλές επιχειρήσεις κατά Βουλγάρων κομιτατζήδων, μεταξύ των οποίων και την επίθεση κατά κομιτατζήδων στο Λιμπίσοβο (Άγιος Ηλίας) Καστοριάς, στις 10 Δεκεμβρίου του 1904, όπου και εξοντώθηκε ο κομιτατζής Κωνστάντο Ζίφκωφ. Το 1905, κατά την κορύφωση του Μακεδονικού Αγώνα, συνεργάστηκε με τον Αλέξανδρο Καραλίβανο και το Γ. Τσόντο στα Καστανοχώρια. Το 1906 σχημάτισε νέο σώμα στο Μοναστήρι και έδρασε στην περιοχή της Πελαγονίας, συνδράμοντας τις προσπάθειες των Κωνσταντίνου Ντόγρα και Ζ. Παπαδά. Το 1907 συνέχισε τη δράση του στην περιοχή των Κορεστίων υποστηρίζοντας τις εκεί επιχειρήσεις του Γ. Φαληρέα. Πήρε μέρος στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο υπό τις γενικές διαταγές του Κωνσταντίνου Μαζαράκη Αινιάνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση 1896
Κατάλογος σταθμών Μετρό Αθήνας
Το Μετρό Αθήνας είναι σύστημα μητροπολιτικού σιδηροδρόμου, το οποίο εξυπηρετεί την ελληνική πρωτεύουσα, καθώς και περιοχές της Ανατολικής Αττικής. Σήμερα διαθέτει 66 σταθμούς σε τρεις γραμμές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Κοινωνία Κατηγορία:Μετρό Αθήνας
Σταθμός Έβρου
Για συνώνυμους οικισμού στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Σταθμός
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Σταθμός είναι κτισμένος σε απόσταση 1,5 χλμ. νοτιοανατολικά από το Πύθιο, δυτικά από τον ποταμό Έβρο και τα σύνορα με την Τουρκία. Απέχει 15,5 χλμ. Α.-ΒΑ. του Διδυμότειχου και 111 χλμ. ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης. Πρόκειται για τα σπίτια γύρω από τον παλιό ξύλινο σιδηροδρομικό σταθμό Πυθίου που πρωτολειτούργησε το 1872 και από τον οποίο περνούσε το Όριαν εξπρές στη γραμμή Παρίσι - Κωνσταντινούπολη. Μέχρι το 2011, υπήρχε καθημερινή σύνδεση με την Κωνσταντινούπολη. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1951 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα κοινότητα Συκαράγης. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 καταγράφεται μαζί με το Πύθιο και το Ρήγιο στην τοπική κοινότητα Πυθίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Διδυμοτείχου του δήμου Διδυμοτείχου και έχει πληθυσμό 12 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου
Πέτροβατς να Μόρου
Το Πέτροβατς να Μόρου, επίσης γνωστό ως Πέτροβατς, είναι παραθαλάσσια πόλη του Μαυροβουνίου, η οποία ευρίσκεται επί των ακτών της Αδριατικής Θάλασσας. Το 2003, η πόλη αριθμούσε 1485 κατοίκους. Η πόλη ευρίσκεται επί του δρόμου μεταξύ της Μπούντβα και του Μπαρ. Υπάγεται στην διοικητική περιοχή της Μπούντβα.
Το Πέτροβατς αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό, χάρη στην αμμώδη παραλία του, μήκους 600 μέτρων, η οποία ευρίσκεται εντός του κόλπου του.
Ιστορία
Η ιστορία του Πέτροβατς ξεκίνησε κατά την διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, όταν και αριθμός επαύλεων ανεγέρθηκε στο Κρς Μέντινσκι: χρονολογούμενο από τον 4ο αιώνα πάτωμα από μωσαϊκό, καθώς και κατάλοιπα επαύλεως και λουτρά έχουν ανευρεθεί όπισθεν της Εκκλησίας του Αγίου Ηλία. Αργότερα, στην συγκεκριμένη τοποθεσία υφίστατο σλαβικό χωριό. Πρώτη αναφορά στο συγκεκριμένο χωριό γίνεται εντός του Χρονικού του Ιερέα της Ντούκλια. Στο βόρειο άκρο του κόλπου ευρίσκεται βενετικό φρούριο, χρονολογούμενο από τον 16ο αιώνα, το Καστέλ Λάστβα, το οποίο ανεγέρθηκε με απώτερο στόχο την προστασία από τους πειρατές. Η ονομασία της πόλεως, Πέτροβατς, της δόθηκε κατά τις αρχές του 20ού αιώνα ως φόρος τιμής προς τον Βασιλέα Πέτρο Α΄ Καρατζόρτζεβιτς. Παλαιότερα, η ονομασία της ήταν Καστέλ Λάστβα.
Εντός του κόλπου, ευρίσκονται δύο νησίδες (οι Κάτιτς και Σβέτα Νέτζελια), στην κορυφή της μίας εκ των οποίων ευρίσκεται μικρό παρεκκλήσιο, το οποίο ανεγέρθηκε ως ευχαριστήριο τάμα για την σωτηρία ενός ναυαγού ναύτη.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Πέτροβατς είχε πληθυσμό περίπου 300 κατοίκων.
Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Βρετανοί πράκτορες κατέφθασαν στη γειτονική Περάζιτσα Ντο. Στόχος τους ήταν η δημιουργία επαφής με τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους (Επιχείρηση Ύδρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Κατταβανοί
Οι Κατταβανοί ήταν ένας αρχαίος αραβικός λαός που αναφέρεται από τον Στράβωνα. Κατοικούσαν προς τα στενά και τη διάβαση του αραβικού κόλπου (Μπάμπ-ελ-Μαντέμπ), πιθανώς στο σημερινό Κατάρ.
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Αραβία
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1901
Ο βασιλιάς Γεώργιος, είχε - μετά την παραίτηση της κυβέρνησης - κατά το Σύνταγμα, δύο επιλογές: ή να οδηγήσει την χώρα σε εκλογές, ή να σχηματίσει κυβέρνηση από τα κόμματα της μειοψηφίας. Προτίμησε να ακολουθήσει την δεύτερη οδό, και κάλεσε (αντί του Θεόδωρου Δηλιγιάννη που ήταν αξιωματική αντιπολίτευση και είχε 48 έδρες), τον τρίτο σε ψήφους πολιτικό αρχηγό, τον Αλέξανδρο Ζαΐμη που τότε διέθετε 14 «πιστούς» βουλευτές.
Όταν η Βουλή, της οποίας οι εργασίες είχαν ανασταλεί - άρχισε και πάλι τις συνεδριάσεις, - η νέα κυβέρνηση (στις 25 Ιανουαρίου 1902) λαμβάνοντας την «ψήφο ανοχής» του κόμματος του Γεωργίου Θεοτόκη, συγκέντρωσε τελικά, την πλειοψηφία των απαραίτητων για να κυβερνήσει, εδρών. Μετά από ένα χρόνο στη διακυβέρνηση, ο Ζαΐμης πρότεινε και ο Γεώργιος δέχτηκε, την διενέργεια εκλογών. Αμέσως μετά τις εκλογές, και μόλις φάνηκε η ήττα του συνδυασμού, η κυβέρνηση παραιτήθηκε.
Αναφορές
1901 Κατηγορία:1901
Κανόνες του σκακιού
right|300px
Το σκάκι έχει μακραίωνη ιστορία, αλλά η μορφοποίηση των σύγχρονων κανόνων του, γενικά τοποθετείται στην Ιταλία τον 15ο αιώνα. Οι κανόνες δεν έχουν αλλάξει από τότε με ελάχιστη μεταβολή (ουσιαστικά καθιέρωση) τον 19ο αιώνα και με κάποιες αποσαφηνίσεις έως σήμερα (ακριβείς κανόνες ισοπαλίας).
Γενική περιγραφή
Το σκάκι είναι παιχνίδι δυο παικτών σε μια βάση την σκακιέρα και με 16 πεσσούς για κάθε παίκτη 6 τύπων, κάθε ένας εκ των οποίων έχει τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο κίνησης. Σκοπός είναι η προστασία του βασιλιά και η επίτευξη ματ στον αντίπαλο βασιλιά.
Η σκακιέρα είναι ένας πίνακας 8 επί 8 από άσπρα και μαύρα τετράγωνα (εναλλάξ τοποθετημένα). Τα τετράγωνα δεν είναι απαραίτητο να είναι άσπρα και μαύρα, απλά έτσι ονομάζονται (γενικά όμως τα άσπρα συνηθίζεται να χρωματίζονται ανοικτά και τα μαύρα να χρωματίζονται σκούρα).
Οι πεσσοί χωρίζονται σε δύο στρατούς, κάθε παίκτης κατέχει έναν εκ των οποίων. Ο ένας στρατός ονομάζεται "λευκά" και ο άλλος "μαύρα" (επίσης δεν είναι απαραίτητο να είναι το πραγματικό τους χρώμα, αλλά συνηθίζεται να είναι).
Συγκεκριμένα κάθε παίκτης ξεκινά με τους παρακάτω πεσσούς:
Στις αντίστοιχες συνδέσεις περιγράφεται η κίνηση του κάθε τύπου.
Ειδικές κινήσεις ροκέ, προαγωγή. Δείτε επίσης σαχ, ματ, πατ, εν διελεύσει.
Το παιχνίδι ξεκινά από την θέση του διαγράμματος δεξιά. Συγκεκριμένα:
Το παιχνίδι ξεκινά καθορίζοντας ποιος παίρνει το κάθε χρώμα. Αυτό μπορεί να γίνει είτε με κοινή συμφωνία είτε με κάποια τυχαία μέθοδο. Ένας πολύ κοινός τρόπος είναι να κρύβει ο ένας παίκτης ένα άσπρο και ένα μαύρο πιόνι στα χέρια του και να βάζει τον άλλο να διαλέξει.
Ο κάτοχος των λευκών κάνει την πρώτη κίνηση. Το παιχνίδι συνεχίζεται με τους παίκτες να παίζουν εναλλάξ από μια κίνηση τους. Η πρώτη κίνηση των λευκών αν και δίνει κατά γενική πεποίθηση ένα μικρό προβάδισμα, σύμφωνα με την τεράστια συσσωρευμένη εμπειρία δεν είναι καθοριστική ούτε αρκετή για να εξαναγκάσουν τα λευκά την νίκη αν τα μαύρα παίζουν σωστά.
Κινήσεις
Στο σκάκι, τη νίκη την παίρνει αυτός που θα κάνει ματ στον αντίπαλο ή αν ο αντίπαλος δηλώσει ότι εγκαταλείπει αν κρίνει ότι το ματ είναι αναπόφευκτο (σύμφωνα με τον επίσημο σκακιστικό κανονισμό, βγάζει τον βασιλιά εκτός σκακιέρας και λέει «εγκαταλείπω»).
Ισοπαλία
Το σκάκι είναι το μόνο παιχνίδι στο οποίο υπάρχουν 7 δυνατότητες για ισοπαλία. Η ισοπαλία επιτυγχάνεται:
1. Με πατ (patt) όταν ένας παίκτης δεν έχει νόμιμες κινήσεις αλλά ο βασιλιάς του δεν είναι σαχ.
2. Όταν η επίτευξη ματ είναι αδύνατη (νεκρή θέση), συνήθως λόγω ανεπάρκειας υλικού και των δύο αντιπάλων. Τόσο το πατ όσο και η νεκρή θέση, διαπιστώνονται είτε από τους παίκτες είτε τον διαιτητή και σπάνια υπάρχει αμφισβήτηση ή ένσταση.
3. Με κοινή συμφωνία των δυο παικτών. Συνήθως γίνεται για εξοικονόμηση δυνάμεων από τους παίκτες σε τουρνουά με πολλούς αγώνες.
4. Όταν γίνουν 50 κινήσεις από κάθε παίκτη χωρίς να αιχμαλωτιστεί ένας πεσσός και να κινηθεί ένα πιόνι.
5. Όταν προκύψει η ίδια θέση τρεις φορές (τριπλή επανάληψη). Τόσο στον κανόνα των 50 θέσεων όσο και στην τριπλή επανάληψη, ένας από τους δύο παίκτες πρέπει να αξιώσει την ισοπαλία από τον διαιτητή, και αν διαπιστωθεί ότι έχει δίκιο, τότε έχουμε ισοπαλία. Διαφορετικά το παιχνίδι συνεχίζεται και μπορεί να προστεθεί χρόνος στο ρολόι του αντίπαλου παίκτη.
6. Όταν γίνουν 75 κινήσεις από κάθε παίκτη χωρίς να αιχμαλωτιστεί ένας πεσσός και να κινηθεί ένα πιόνι.
7. Όταν προκύψει η ίδια θέση πέντε φορές (πενταπλή επανάληψη). Τόσο στον κανόνα των 75 θέσεων όσο και στην πενταπλή επανάληψη, αρμόδιος να εφαρμόσει τον κανόνα είναι ο διαιτητής, χωρίς έγκλιση από έναν από τους παίκτες.
Παλαιότερα μια παρτίδα έληγε σε ισοπαλία και μετά από διαρκές σαχ. Σήμερα αυτός ο κανόνας δεν ισχύει πλέον, αν και τα συνεχή σαχ δύναται να επιτυγχάνουν την ισοπαλία με κάποιον από τους παραπάνω τρόπους.
Ρολόι
Στα πρωταθλήματα οι παίκτες παίζουν με χρονικούς περιορισμούς. Κάθε παίκτης πρέπει να κάνει τις κινήσεις του μέσα στον χρόνο που του δίνεται ή θα κινδυνεύει με ήττα. 200px|μικρογραφία|δεξιά|Κλασικό μηχανικό ρολόι 200px|μικρογραφία|αριστερά|Σύγχρονο ψηφιακό ρολόι
Διάφοροι κανόνες πρωταθλημάτων έχουν επινοηθεί για να εμποδίσουν τους παίκτες να παίζουν σε θέσεις χωρίς πρακτικές δυνατότητες να νικήσουν. Για παράδειγμα βασιλιάς με πύργο εναντίον βασιλιά, αξιωματικού και πιονιού (δείτε την προηγούμενη σκακιέρα) δεν μπορεί να κερδίσει καμία πλευρά στο 99% των περιπτώσεων. Ο παίκτης με περισσότερο χρόνο μπορεί να προσπαθήσει να παίξει γρήγορα, με την ελπίδα να προκαλέσει γκάφα ή να φέρει τον αντίπαλο εκτός χρόνου. Αν ένας παίκτης πιστεύει ότι ο αντίπαλός του προσπαθεί να κερδίσει μια ισόπαλη ουσιαστικά τελική θέση, μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον υπεύθυνο του πρωταθλήματος που θα αποφασίσει το αποτέλεσμα ή την ποινή αναλόγως των κανόνων του συγκεκριμένου πρωταθλήματος.
Ο Φίσερ είχε κάνει μια καλή πρόταση ενός ρολογιού που μειώνει αρκετές αδυναμίες με το να προσθέτει κάποιον χρόνο (π.χ. τρία δευτερόλεπτα) σε κάθε κίνηση. Έτσι εξασφαλίζεται ότι πάντα υπάρχει κάποιος έστω και ελάχιστος χρόνος να γίνει μια κίνηση. Τα παλαιότερα μηχανικά ρολόγια δεν είχαν αυτήν την τεχνική δυνατότητα, η οποία όμως υπάρχει σχεδόν σε όλα τα μοντέρνα ηλεκτρονικά ρολόγια τα οποία χρησιμοποιούνται σε σκακιστικά τουρνουά.
Στα επίσημα παιχνίδια, κάθε παίκτης επιβάλλεται να καταγράφει τις κινήσεις του, με σκοπό να διευθετούνται πιθανές αμφισβητήσεις.
Ρήξη μηνίσκου
Οι μηνίσκοι είναι ινοχόνδρινες ημισεληνοειδές δομές στα γόνατα, που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα οστά της κνήμης και του μηρού «σαν φλάντζες» για αποφυγή της τριβής. Κάθε γόνατο έχει δύο μηνίσκους, τον έσω και τον έξω. Οι μηνίσκοι στους μεσήλικες τραυματίζονται συχνά με έμμεση βία στροφικής καταπόνησης, πράγμα που σημαίνει ότι μπορείς να το πάθεις και με ένα παραπάτημα σε σκαλοπάτι ή με ένα απλό γονάτισμα για να δέσεις τα κορδόνια σου. Τραυματισμοί μηνίσκων μπορεί να γίνουν σε όλες τις ηλικίες αλλά είναι πιο συχνές στους νέους κατά τον αθλητισμό οι οποίοι παθαίνουν οξεία ρήξη ή στους μεσήλικες οι οποίοι παθαίνουν εκφυλιστικές ρήξεις. Η παχυσαρκία είναι ένας σημαντικός επιβαρυντικός παράγοντας. Σε μεγαλύτερες ηλικίες (50-75 ετών) οι ρήξεις μηνίσκων είναι κυρίως εκφυλιστικού τύπου, εκδηλώνονται μετά από καταπόνηση ή μετά από χρόνια φθορά, και δεν απαιτείται τραυματισμός για να εκδηλωθούν. Εκδηλώνονται με ένα απλό γονάτισμα ή στα σκαλοπάτια, ή με λίγο τρέξιμο, ή μετά από ένα χορό. Στην τρίτη ηλικία (50-75 ετών) οι ρήξεις μηνίσκων είναι κυρίως εκφυλιστικού τύπου, προϋπάρχει η λεγόμενη "μυξοειδής εκφύλιση" και τα συμπτώματα εκδηλώνονται μετά από καταπόνηση ή μετά από χρόνια φθορά. Δεν απαιτείται σαφής τραυματισμός ή απότομη κίνηση για να εκδηλωθούν. Εκδηλώνονται με ένα απλό γονάτισμα ή στα σκαλοπάτια, ή με λίγο τρέξιμο, ή μετά από ένα χορό. Ο ασθενής αναφέρει συνήθως ένα αίσθημα "κρακ" που τον οδήγησε στην ακινητοποίηση.
Διάγνωση ρήξης Μηνίσκων
Η ρήξη μηνίσκων διαγιγνώσκεται εύκολα κατά την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με μαγνητική τομογραφία του γόνατος.
Συμπτώματα ρήξης μηνίσκου
thumb|right|200px|Ασθενής 2 ημέρες μετά από εγχείρηση αρθροσκοπικής μηνισκεκτομής μηνίσκου (Block)
Θεραπεία
Οι ρήξεις μηνίσκων θεραπεύονται ανάλογα με πολλά διαγνωστικά κριτήρια βαρύτητας. Έχουν σημασία τα κλινικά ευρήματα, η ηλικία του ασθενούς, το επάγγελμα, οι αθλητικές δραστηριότητες, αλλά και η ύπαρξη ή όχι επιπλοκών. Ετσι θεωρείται απόλυτη ένδειξη για εγχείρηση η ύπαρξη ενός από τα κάτωθι κριτήρια:
Θεραπεία τραυματικής ρήξης μηνίσκων
Υπάρχουν σήμερα τρεις θεραπείες για ρήξη μηνίσκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραυματισμοί
Ασανσόλ
Το Ασανσόλ (βεγγαλικά: আসানসোল, χίντι: आसनसोल) είναι μια πόλη στην Ινδική πολιτεία της Δυτικής Βεγγάλης. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη και η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στη Δυτική Βεγγάλη μετά την Καλκούτα και η έδρα της επαρχίας Παστσίμ Μπαρντχαμάν. Είναι το 39ο μεγαλύτερο πολεοδομικό συγκρότημα στην Ινδία. Σύμφωνα με μια έκθεση του 2010 που κυκλοφόρησε από το Διεθνές Ινστιτούτο για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, ένα μη-κυβερνητικό οργανισμό έρευνας πολιτικής με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, το Ασανσόλ κατατάσσεται 11η μεταξύ των Ινδικών πόλεων και 42η στον κόσμο στη λίστα με τις 100 ταχύτερα αναπτυσσόμενες πόλεις.
Το Ασανσόλ έχει χαρακτηριστεί ως πόλη κατηγορίας Υ για τον υπολογισμό του HRA (Επίδομα Σπιτικού Ενοικίου) για τους δημοσίους υπαλλήλους, καθιστώντας το πόλη 2ης κατηγορίας.
Ετυμολογία
Το "Ασάν" είναι ένα είδος δέντρου το οποίο αυξάνεται σε ύψος γενικά έως τα τριάντα μέτρα, βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Νταμοντάρ. Το "Σολ" από την άλλη πλευρά αναφέρεται σε γη. Το όνομα "Ασανσόλ" είναι ένας συνδυασμός αυτών των δύο λέξεων. Το Ασανσόλ είναι μια πόλη στις όχθες του Νταμοντάρ και η γη είναι πλούσια σε μέταλλα.
Ιστορία
Η περιοχή είδε αρχικό εποικισμό από Δραβίδες και Αυστραλοϊδές. Αξιοσημείωτες Τζαϊνιστικές δραστηριότητες ασκούνταν περίπου 2500 χρόνια πριν στην περιοχή αυτή, η οποία είναι εμφανής από τους Τζαϊνιστικούς ναούς που βρίσκονται στον λόφο Παρεσνάθ στη γειτονική πολιτεία του Τζαρκάντ. Περαιτέρω, η παρουσία Τζαϊνιστικού ναού στις όχθες του ποταμού Μπαρακάρ στη Μπεγκούνια και τη γειτονική επαρχία Μπανκούρα, επίσης, επιβεβαιώνει αυτή τη θεωρία. Πιστεύεται ότι ο Μαχαβίρα Βαρνταμάνα που ήταν ο τελευταίος Τιρθανκάρ της Τζαϊνιστικής θρησκείας που χρησιμοποιείται για να ζήσουν και να εργαστούν εδώ. Υπάρχει παρών τζαϊνιστικός ναός στο Ασανσόλ, αφιερωμένος στον Βασουπούτζια, τον δωδέκατο Τιρθανκάρα.
Στη συνέχεια, η περιοχή πιστεύεται ότι ήταν μέρος του βασιλείου του Βισνουπούρ όπου η δυναστεία Μάλλα κυβέρνησε για περίπου χίλια χρόνια, μέχρι την εμφάνιση των Βρετανών. Αυτή η θεωρία υποστηρίζεται από την παρουσία του ναού στυλ Βισνουπούρ στο χωριό Τσχοτοντιγκάρι του Ασανσόλ.
Γεωγραφία
Το Ασανσόλ είναι μια κοσμοπολίτικη πόλη που βρίσκεται στο κάτω Οροπέδιο Τσότα Ναγκπούρ, το οποίο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του Τζαρκάντ μεταξύ των ποταμιών Νταμοντάρ και Ατζάι. Ένα άλλο ποτάμι, ο Μπαρακάρ, ενώνεται με τον Νταμοντάρ κοντά στο Ντισεργκάρ. Ένα μικρό ρυάκι, ο Νούνια, ρέει στην περιοχή του Ασανσόλ.
Ενώ η επαρχία Ντανμπάντ του Τζαρκάντ βρίσκεται στη δυτική πλευρά, η υποδιαίρεση Ντουργκαπούρ βρίσκεται στην ανατολική πλευρά. Στο νότο, πέρα από τον Νταμοντάρ ποτάμι, βρίσκονται οι επαρχίες Μπανκούρα και Πουρούλια. Προς τα βόρεια βρίσκονται οι επαρχίες Ντούμκα και Μπιρμπούμ. Η επαρχία Ντανμπάντ είναι μια σημαντική περιοχή ανθρακωρύχων και έχει στενούς δεσμούς με το Ασανσόλ. Και οι δύο βρίσκονται στη κοιλάδα Νταμοντάρ.
Αστυνομικά τμήματα
Η Βόρεια Αστυνομία του Ασανσόλ έχει δικαιοδοσία στο μπλοκ Ρανιγκάντζ και μέρη της Δημοτικής επιχείρησης του Ασανσόλ. Η περιοχή που καλύπτει είναι 49 χλμ2 και ο πληθυσμός που καλύπτει είναι 410.000 άτομα (2001).
Η Νότια Αστυνομία του Ασανσόλ έχει δικαιοδοσία σε μέρη της Δημοτικής επιχείρησης του Ασανσόλ. Η περιοχή που καλύπτεται είναι 69 χλμ2 και ο πληθυσμός που καλύπτει είναι 475.439 άτομα (2001).
Ο γυναικείος αστυνομικός σταθμός του Ασανσόλ καλύπτει τις υποδιαιρέσεις Ασανσόλ και Ντουργκαπούρ.
Τα αστυνομικά τμήματα Ρανιγκάντζ, Τζαμούρια, Χιραπούρ και Κούλτι επίσης εξυπηρετούν μέρη της Δημοτικής Επιχείρισης του Ασανσόλ.
Σύμφωνα με την κοινοποίηση της Εφημερίδας της Καλκούτας της 3 Ιουνίου 2015, οι δημοτικές περιοχές Κούλτι, Ρανιγκάντζ και Τζαμούρια περιλαμβάνονται εντός της δικαιοδοσίας της Δημοτικής Επιχείρησης του Ασανσόλ.
Διοίκηση
Το Ασανσόλ χορηγείται από την Δημοτική Επιχείρηση του Ασανσόλ. Το 1850, μια ένωση δημιούργησε επιτροπή για να φροντίσει τις πολιτικές ανάγκες της πόλης. Ο δήμος εγκρίθηκε το 1885, αλλά άρχισε να λειτουργεί αποτελεσματικά το 1896. Αναβαθμίστηκε σε καθεστώς εταιρείας το 1994. Από το 2011 έχει τη δική του Αστυνομική Επιτροπή, που εξυπηρετεί και το Ντουργκαπούρ. Το 2015, οι δήμοι Κούλτι, Τζαμούρια και Ρανιγκάντζ διαλύθηκαν και τώρα αυτοί οι τομείς διοικούνται από τη Δημοτική Επιχείρηση του Ασανσόλ. Έτσι, τα όρια της πόλης του Ασανσόλ περιλαμβάνει τη παλιά περιοχή του Ασανσόλ, συμπεριλαμβανομένου του Μπουρνπούρ, καθώς και άλλες περιοχές όπως το Ρανιγκάντζ, το Τσινακούρι, το Μιθάνι, το Μπαρακάρ, το Κούλτι, το Ντισεργκάρ, το Νεαματπούρ, το Σιταραμπούρ και τη Τζαμούρια. Η Δημοτική Επιχείρηση του Ασανσόλ έχει 106 πτέρυγες.
Η Αρχή Ανάπτυξης του Ασανσόλ-Ντουργκαπούρ ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1980, με τη συγχώνευση της Οργάνωσης Σχεδιασμού του Ασανσόλ και την Αρχή Ανάπτυξης του Ντουργκαπούρ. Η δικαιοδοσία της καλύπτει τις περιοχές που διοικούνται από τη Δημοτική Επιχείρηση του Ασανσόλ, τη Τζαμούρια Παντσαγιέτ Σαμίτι, το Αναπτυξιακό Κοινοτικό Μπλοκ του Αντάλ, το Πανταμπεσουάρ και το Ντουργκαπούρ-Φαριντπούρ, τη Δημοτική Επιχείρηση του Ντουργκαπούρ και ένα μικρό μέρος του Μπλοκ Κοινωτικής Ανάπτυξης Κάνκσα.
Κλίμα
Το Ασανσόλ έχει ζεστά και ξηρά καλοκαίρια και κρύους ψυχρούς χειμώνες. Οι καλοκαιρινές θερμοκρασίες ανεβαίνουν πάνω από τους 40 °C με το ξηρό και ζεστό αέρα που φυσά και είναι γνωστός ως "λου", ενώ το χειμώνα οι θερμοκρασίες πέφτουν κάτω από τους 10 °C. Οι μουσώνες διαρκούν από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο. Ο τύπος της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν για αυτό το κλίμα είναι "Aw" (Κλίμα τροπικής σαβάνας).
Οδικές
Ο Δρόμος Γκραντ Τρανκ (NH 19 - παλαιά αρίθμηση NH 2) εκτείνεται σε όλη την υποδιαίρεση και ο NH 14 (παλαιά αρίθμηση NH 60) συνδέει το Ασανσόλ με την Οντίσα. Ο NH 19 έχει διευρυνθεί ως μέρος του έργου του Χρυσού Τετράπλευρου και τώρα επιτρέπει δύο λωρίδες κυκλοφορίας και στις δύο κατευθύνσεις. Μια εθνική οδό παράκαμψης αποφεύγει τις περιοχές Ουσαγκράμ, Μουργκασόλ, Ασανσόλ Μπαζάρ, Τσελιντάνγκα, ΒΝΡ, Γκοπαλπούρ, Νεαματπούρ, Κούλτι και Μπαρακάρ. Μερικοί από τους άλλους σημαντικούς δρόμους της πόλης είναι η Λεωφόρος Βιβεκανάντα, ο Δρόμος Μπουρνπούρ και ο Δρόμος Σ. Μπ. Γκοράι.
Η Εταιρεία Μεταφορών Νότιας Βεγγάλης λειτουργεί καθημερινά δρομολόγια λεωφορρείων στην Καλκούτα και πολλούς άλλους προορισμούς, όπως η Μάλντα, το Σιλιγκούρι, το Μιντναπούρ, τη Μπανκούρα, το Σιούρι, τη Πουρούλια, το Μπουρντουάν, τη Κάλνα, τη Χάμπρα, το Μπαρακπόρ, τη Ντίγκα, το Μπολπούρ, το Κιρναχάρ και το Μπερχαμπόρ. Η Εταιρεία Μεταφορών Βόρειας Βεγγάλης εκτελεί επίσης δρομολόγια από και προς την πόλη και τις πόλεις της Βόρειας Βεγγάλης, όπως τη Μάλντα, το Ραϊγκάντζ και το Μπαλουργκάτ. Υπάρχουν επίσης πολλά ιδιωτικά λεωφορεία, τα Ταξί και τα ραδιοταξί, τα οποία διεξάγουν τοπικές, υπεραστικές και διακρατικές διαδρομές.
Σιδηροδρομικές
Ο σιδηροδρομικός σταθμός Διασταύρωσης Ασανσόλ ανήκει στη διαίρεση της Ζώνης των Ανατολικών. Είναι από τις παλαιότερες διαιρέσεις των Ινδικών Σιδηροδρόμων και ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή των επιχειρήσεων, στη μεταφορά εμπορευμάτων και επιβατών. Η διαίρεση Ασανσόλ αναφέρεται ως καρδιά των επιχειρήσεων, είναι στο σταυροδρόμι της διαδρομής Μεγάλης Χορδή μέσω της Γκάγια και της κύριας γραμμής της διαδρομής μέσω της Πάτνα. Με συνολική διαδρομή 629.38 χιλιομέτρων, η διαίρεση έχει τη μοναδική διάκριση της κατοχής τετράκλινα γραμμές (δύο στη πάνω και δύο στη κάτω γραμμή) από τη Χάνα προς το Σιταραμπούρ.
Η σιδηροδρομική γραμμή από την Καλκούτα στο Δελχί περνά μέσα από την υποδιαίρεση και περνά στην κύρια γραμμή και στη γραμμή της Μεγάλης Χορδής στη σιδηροδρομική διασταύρωση του Σιταραμπούρ, λίγο δυτικά από τη σιδηροδρομική διασταύρωση του Ασανσόλ. Ένας άλλος σιδηρόδρομος συνδέει το Ασανσόλ και την Άντρα και στη συνέχεια πηγαίνει στο Τζαμσεντπούρ μέσω της Πουρούλια και του Χαραγκπούρ μέσω της Μπανκούρα. Μια σιδηροδρομική γραμμή συνδέει το Αντάλ με τη Σαϊνθία στο Βρόχο Σαχιμπγκάντζ.
Σχεδόν όλα τα τρένα που συνδέουν τη Καλκούτα με τη βόρεια Ινδία, επίσης συνδέονται με το Ασανσόλ. Ως αποτέλεσμα, το Ασανσόλ βρίσκεται σε εξαιρετική συνδεσιμότητα με πόλεις όπως το Νέο Δελχί, το Τζαμού, το Αμριτσάρ, τη Λουντχιάνα, το Αλλαχαμπάντ, το Κανπούρ, το Λάκναου, το Ντεχραντούν, τη Τζαϊπούρ, την Κότα, τη Τζοντχπούρ, το Τζαϊσαλμέρ, το Γκουαλιόρ, τη Μποπάλ, την Ιντόρε, τη Πάτνα, το Ράντσι και το Ντανμπάντ αφενός, και υπάρχει επίσης μια αρκετά καλή κίνηση κίνηση προς τις δυτικές πόλεις όπως η Βομβάη, το Αχμενταμπάντ και το Σουράτ και τις νότιες πόλεις όπως το Μπουμπάνεσβαρ, το Βισαχαπατνάμ, το Τσενάι, το Μπανγκαλόρ και το Τριβαντρούμ. Επίσης συνδέεται με το Γκουουαχάτι στη βορειοανατολική περιοχή της χώρας.
Εναέριες
Το Αεροδρόμιο Καζί Ναμρούλ Ισλάμ στο Αντάλ είναι το πλησιέστερο αεροδρόμιο σε εγχώριο επίπεδο. Οι εργασίες άρχισαν από το Μάιο του 2015 και βρίσκεται περίπου 25 χιλιόμετρα από το Τερματικό Σταθμό της Πόλης του Ασανσόλ και 28 χλμ από τη Πόλη Χάλυβα του Ασανσόλ. Το πλησιέστερο διεθνές αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο Ντετάτζι Σουμπάς Τσάντρα Μπόσε στο Ντουμ Ντουμ στην Καλκούτα.
Υπάρχει επίσης ένα ιδιωτικό αεροδρόμιο βρίσκεται στη Παραποτάμια Περιοχή του Μπουρνπούρ. Προς το παρόν αυτό το Αεροδρόμιο λειτουργείται από την IISCO. Πρόσφατα η Αρχή Αεροδρομίων της Ινδίας έδωσε το νεύμα για να ξεκινήσουν εμπορικές πτήσεις για έξι διαδρομές στη Δυτική Βεγγάλη. Το Αεροδρόμιο Μπουρνπούρ είναι ένα από αυτά που ελπίζει να λάβει την πρώτη εμπορική πτήση από το τελευταίο τρίμηνο του 2017.
Οικονομία
Η οικονομία του Ασανσόλ κατά κύριο λόγο εξαρτάται από τις βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα, των σιδηροδρόμων και το εμπόριο.
Άνθρακας
Τα Ανατολικά Ανθρακωρυχεία εδρεύουν στην Σανκτόρια κοντά στο Ντισεργκάρ. Έχουν σημαντική παρουσία στην περιοχή, λόγω των τεράστιων αποθεμάτων άνθρακα υψηλής ποιότητας. Ωστόσο, τα περισσότερα ανθρακωρυχεία και οι συναφείς κατοικημένες αποικίες βρίσκονται μακριά από την κύρια πόλη. Κοντινές περιοχές όπως οι Ρανιγκούντζ, Τσινακούρι και Τζαμούρια έχουν ιδιαίτερη σημασία ως μπλοκ άνθρακα. Από το 2012, το συνολικό αποθεματικό άνθρακα στην περιοχή των ανθρακωρυχείων μέχρι 600 μέτρα βάθος ήταν 49.17 δισ. τόνοι.
Σιδηρόδρομοι
Οι σιδηρόδρομοι επίσης είναι συμβάλλουν στην οικονομία του Ασανσόλ. Οι σιδηρόδρομοι ήταν ο πρώτος εργοδότης στην πόλη και πιστώνεται με την ανάπτυξη της πόλης στα τέλη του 19ου αιώνα. Το Ασανσόλ είναι ένα από τα τέσσερα τμήματα της Ζώνης Ανατολικών Σιδηροδρόμων και είναι από τις διαιρέσεις που παράγουν τα πιο πολλά έσοδα εντός των Ινδικών Σιδηροδρόμων.
Το Εργοστάσιο Ατμομηχανών του Τσιταραντζάν λειτουργεί στο Τσιταραντζάν και είναι μια από τις μεγαλύτερες μονάδες παραγωγής ατμομηχανών στον κόσμο. Ξεκίνησε τη παραγωγή στις 26 Ιανουαρίου 1950, την ίδια μέρα που η Ινδία έγινε δημοκρατία. Σήμερα παράγει τις ατμομηχανές WAP-5, WAP-7 και WAG 9.
Άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες
Άλλες βιομηχανίες περιλαμβάνουν την Παροχή Ηλεκτρικού Ρεύματος Ντισεργκάρ, την Εταιρεία Κοιλάδας Νταμοντάρ, την Burn Standard Co. που είναι τώρα θυγατρική εταιρεία των Ανατολικών Σιδηροδρόμων, την Hindustan Cables Limited και εργοστάσια τσιμέντων όπως το Burnpur Cement.
Βιβλιοθήκες
Υπάρχουν πολλές δημόσιες βιβλιοθήκες, συμπεριλαμβανομένης της Επαρχιακής Βιβλιοθήκης.
Μέσα ενημέρωσης
Το Prasar Bharati έχει Σταθμό Αποστολής Σημάτων Υψηλής Ενέργειας στο Ασανσόλ, ο οποίος εκπέμπει τα κανάλια Doordarshan National/Bangla και το Doordarshan News. Οι μεταδόσεις δεν λαμβάνονται μόνο από την πόλη αλλά και τα γειτονικά μέρη. Εκτός από τα εθνικά κανάλια, πολλά τοπικά κανάλια είναι διαθέσιμα μέσω των καλωδιακών τηλεοπτικών δικτύων, όπως τα Vision 24, Drishti Channel, ATV, και ISP Channel.
Το Ασανσόλ έχει τρεις ραδιοφωνικούς σταθμούς που εκπέμπουν στα FM: Πανινδικό Ραδιόφωνο, 92.7 Big FM και 93.5 Red FM. Τα δύο τελευταία εξυπηρετούν και το Ντουργκαπούρ.
Εξωτερικοί σύνδεμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Τσας Μύρινας
Το Τσας είναι συνοικία της Μύρινας, πρωτεύουσας της Λήμνου. Είναι χτισμένη κάτω από τον ομώνυμο λόφο κι άλλοτε αποτελούσε τη συνοικία των Λημνίων πλοιοκτητών.
Θέση - Όνομα
Το Τσας αναπτύχθηκε στα νοτιοανατολικά της πόλης, στους πρόποδες του ομώνυμου λόφου, στον οποίο οφείλει το όνομά του. Κατά μια εκδοχή το τοπωνύμιο είναι ρωσικής προέλευσης και σημαίνει "παρατηρητήριο". Είναι γεγονός, ότι το 1770 οι Ρώσοι πολιορκητές του κάστρου είχαν στήσει εκεί το πυροβολικό τους και σώζεται ακόμα η ντάπια, η μικρή οχύρωση που είχαν κατασκευάσει.
Στα κοινοτικά έγγραφα σημειώνεται άλλοτε ως Τσας (επιστολή του 1849 προς τον διδάσκαλον Ευστράτιον εις Τσας) κι άλλοτε ως Τσάση (η) (1848: Σχολή Βαρουσίου, Τσάσης και Ανδρωνίου). Σπανιότερα αναφέρονται οι τύποι: "Τσάσι" και "Τζάσι".
Προφανώς, υπήρχε μια σύγχυση αν το τοπωνύμιο ήταν ουδέτερου ή θηλυκού γένους, η οποία συνήθως αφορά σε κτητικά τοπωνύμια, κατά το σχήμα: στου Τσάση - στ’ Τσάσ’ - η Τσάση ή το Τσάσι-Τσας.
Ιστορικές πληροφορίες
Η εποχή που συγκροτήθηκε η συνοικία δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί. Πάντως, δεν πρέπει να είναι αρχαιότερη των αρχών του 19ου αιώνα. Οι περιηγητές δεν την αναφέρουν ως το 1858, που ο Γερμανός αρχαιολόγος Conze έγραψε ότι το Τζάσι ήταν τμήμα της πρωτεύουσας αλλά ξεχωριστή περιοχή από το Βαρούσι, όπως ονομαζόταν το τμήμα ακριβώς δίπλα στο κάστρο.
Στα κοινοτικά έγγραφα αναφέρεται από το 1848, όταν υπάρχει σαφής αναφορά ότι στην αλληλοδιδακτική σχολή του Κάστρου δικαιούνταν να φοιτούν μαθητές κι από τις τρεις συνοικίες του. Το 1854 στην "ενορία Τζάσι" υπηρετούσε ο πατήρ Ευστράτιος. Συνεπώς, πρέπει να υπήρχε κάποιος μικρός ναός.
Ο σημερινός περικαλλής ναός της Παναγίας κτίστηκε το 1857 «εκ βάθρων», δηλαδή όχι στη θέση κάποιου παλιότερου. Είχε προηγηθεί κι άλλη προσπάθεια από το Φιλικό Κωνσταντίνο Βοδά, που εμποδίστηκε από τους Τούρκους, προφανώς πριν από το διάταγμα του 1856 με το οποίο επιτράπηκε η ανέγερση ναών. Ενδεχομένως στη συνοικία ζούσαν και Τούρκοι, διότι αργότερα αναφέρεται πως υπήρχε εκεί τουρκική σχολή.
Η ανέγερσή του ναού έγινε: "Δι’ επιστασίας, ζήλου και επιμελείας των επιτρόπων Κ. Π. Λασκαρίδου, Παρ. Ανδρέου, Μόσ. Κοσμά και Κων. Εμμανουήλ" και οφείλεται εις "των ευσεβών ενοριτών τη μεγαλοδωρία κ’ άλλων πολλών... συνδραμόντων και Βαρουσίων μάλιστα οι πλείστοι των προυχόντων..." Τη μερίδα του λέοντος δαπάνησαν ο καραβοκύρης Παν. Λασκαρίδης και ο μεγαλέμπορος στη Ρωσία Απόστολος Παράσχος-Καρατζάς.
Αν και δεν βρισκόταν τόσο μακριά από την κυρίως πόλη όσο το Ανδρόνι, εν τούτοις το Τσας είχε ξεχωριστή ενοριακή αρχή, με επιτρόπους, προκρίτους, αντιπροσώπους, σχολικούς εφόρους κλπ. Το 1856 φορολογήθηκαν 267 άνδρες της συνοικίας ώστε να απαλλαγούν από τη στράτευση. Το 1863 ο πληθυσμός του αποτελείτο από 130 οικογένειες και το 1874 από 160.
Το 1873 λειτουργούσε τετρατάξιο σχολείο κοντά στο ναό με 86 μαθητές και 26 μαθήτριες, τα έξοδα του οποίου κάλυπτε η ενορία κατά 80% και οι γονείς το υπόλοιπο. Το 1874 απετέλεσε ένα από τα 12 κοινοτικά σχολεία του νησιού αλλά το 1889 μετατράπηκε σε νηπιαγωγείο και οι μεγαλύτεροι μαθητές πήγαιναν στην Αστική Σχολή Κάστρου. Το 1919 ιδρύθηκε εξατάξιο δημοτικό που λειτουργεί μέχρι σήμερα. Το 1931 κτίστηκε νέο διδακτήριο, έπειτα από δωρεά 300 χρυσών λιρών του ομογενή Ρακκάκη και το 1960 άλλο νεότερο.
Το 1942 ο δάσκαλος του σχολείου Κωνσταντίνος Ανδριώτης συνελήφθη από τους Γερμανούς για αντιστασιακή δράση. Φυλακίστηκε στο Μούδρο και μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου εκτελέστηκε στις 5/3/1943.
Μακροχρόνια παρουσία στο σχολείο είχαν οι εκπαιδευτικοί: Φίλιππος Αποστολίδης (1873-86), Μαριάνθη Κρόνοβιτς (1902-06;), Κων. Κωνσταντινίδης (1939-49), Δημ. Γκιάλης (1949-62), Δημ. Αλεξίου (1955-62), Φωτεινή Αρσενικάκη (1956-63), Βασ. Βασιλειάδης (1966-76 περίπου), Πην. Δαμιανού (1969-75) κ.ά.
Με την απελευθέρωση του 1912 οι τρεις συνοικίες της πόλης: Βαρούσι, Ανδρόνι και Τσας συγκρότησαν το Δήμο Κάστρου, τη σημερινή Μύρινα.
Πηγές
Κατηγορία:Μύρινα
Παναγία η Στρατηλάτισσα
μικρογραφία|311x311px|Εμπρόσθια όψη της Παναγίας της Στρατηλάτισσας
Η Παναγία η Στρατηλάτισσα (ή Στρατολάτισσα) είναι Ορθόδοξο Χριστιανικό Μοναστήρι στην Κύθνο.
Γενικές Πληροφορίες
Βρίσκεται 3χλμ νότια της Δρυοπίδας σε κοντινή απόσταση από την Κανάλα. Είναι από τα νεώτερα μοναστήρια του νησιού. Αποτελεί κεραμοσκεπή ναό με δικλινή στέγη και κεραμοσκεπή τρούλο, ο οποίος παλαιότερα συνιστούσε καθολικό μονής. Περιλαμβάνει επίθημα παλαιοχριστιανικής περιόδου με ξυλόγλυπτο τέμπλο, το οποίο έχει σημαντικές Μεταβυζαντινές εικόνες στο εσωτερικό του. Φέρει δύο ανοίγματα: της Ωραίας Πύλης και της Πρόθεσης, περιέχει απεικονίσεις αγίων καθώς και τρεις δεσποτικές εικόνες. Οι διαστάσεις του τέμπλου είναι προσαρμοσμένες σε αυτές του ναού, χωρίς σημαντικές αλλαγές ή τροποποιήσεις. Επίσης, το τέμπλο αποτελεί ξυλόγλυπτη κατασκευή, πιθανότατα κατασκευασμένο στα μέσα του 19ο αιώνα, φέροντας επιρροές νεοκλασικισμού.
Μπίγκοβα
Η Μπίγκοβα (σερβικά κυριλλικά: Бигова) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Ναγκόλι Κένεντι
Ο Ναγκόλι Κένεντι, γεννημένος στις (23 Μαΐου 1973), είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Ζιμπάμπουε.
Βιογραφικό
Ο Ναγκόλι ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα νέων της Δυναμός Χαράρε στην πατρίδα του, προτού τον εντοπίσουν οι ανιχνευτές ταλέντων της Νοτιοαφρικανικής Γιόμο Κόσμος, στην οποία και μετακόμισε το 1991 και ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά. Χάρη στο μεστό και γεμάτο δυναμισμό παιχνίδι του διακρίθηκε γρήγορα στο νέο σύλλογο του και έφτασε να επιλεγεί στους έντεκα καλύτερους παίκτες του πρωταθλήματος της Νότιας Αφρικής (Soccer League), κερδίζοντας μεγάλη φήμη.
Μάλιστα, σε μια επίσκεψή του στην Ν.Αφρική, ο «βασιλιάς του ποδοσφαίρου», Πελέ, είδε τον παίκτη αγωνιζόμενο και εισηγήθηκε την μεταγραφή του στην Βραζιλιάνικη Σάντος. Πράγματι ο Κένεντι είχε ένα γρήγορο πέρασμα, χωρίς βέβαια πολύ μεγάλη επιτυχία, από την ομάδα της Σάντος, κατορθώνοντας τουλάχιστον να γίνει ο πρώτος Αφρικάνος ποδοσφαιριστής που έπαιξε στη Σάντος.
Στη συνέχεια της καριέρας του μετακόμισε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, και αγωνίστηκε με μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα και την Κύπρο, όπου και έπαιξε το τελευταίο παιχνίδι του (2006), μιας και είχε ένα σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο. Στην Ελλάδα αγωνίστηκε από τον Ιούλιο του 1997 μέχρι τον Μάιο του 2002 με τα χρώματα του Άρη,  του οποίου αποτέλεσε βασικότατο και αναντικατάστατο μέλος βοηθώντας την ομάδα να διακριθεί τόσο στο εγχώριο πρωτάθλημα όσο και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Στη συνέχεια είχε ένα ανεπιτυχές ετήσιο πέρασμα από τον ΠΑΣ Γιάννενα προτού καταλήξει στην Κύπρο.
Ακολούθως, ο Κένεντι επέστρεψε στη χώρα του και ανέλαβε για  ένα μικρό διάστημα κάποιο πόστο στο προπονητικό επιτελείο της Δυναμός Χαράρε.
Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας, υπήρξε στέλεχος της Εθνικής Ομάδας κάτω των 23 ετών της χώρας του, και αγωνίστηκε με αυτή στο Παναφρικανικό Κύπελλο που διεξήχθη στην Αίγυπτο το 1991, όπου η Ζιμπάμπουε κατέλαβε την τέταρτη θέση. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε και σε αρκετούς φιλικούς αγώνες αλλά και στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο και το Κύπελλο Εθνών Αφρικής, χωρίς μεγάλη επιτυχία με την Εθνική ομάδα της χώρας του.
Πηγές
Κατηγορία:Ζιμπαμπουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος ΦΚ (Νότια Αφρική) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιόμο Κόσμος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ζιμπάμπουε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Σρεκ 2
Το Σρεκ 2 (αγγλικά: Shrek 2) είναι αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων σε σκηνοθεσία Άντριου Άνταμσον, Κέλι Άσμπουρι και Κόνραντ Βέρνον, παραγωγής 2004. Οι Μάικ Μάιερς, Έντι Μέρφι, Κάμερον Ντίαζ, Τζούλι Άντριους, Αντόνιο Μπαντέρας, Τζον Κλιζ, Ρούπερτ Έβερετ και Τζένιφερ Σόντερς δανείζουν τις φωνές τους. Αποτέλεσε συνέχεια της ταινίας Σρεκ (Shrek, 2001) και είναι το δεύτερο μέρος της σειράς ταινιών Σρεκ.
Έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, από τις πρώτες τρεις μέρες προβολής στις ΗΠΑ, καθιστώντας τo σήμερα το 60ο πιο επιτυχημένο φιλμ παγκοσμίως, με συνολικές εισπράξεις 928.760.770 δολάρια. Η ταινία ήταν επίσης για περίπου 6 χρόνια η μεγαλύτερη σε εισπράξεις ταινία κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών έως ότου ξεπεράστηκε τον Αύγουστο του 2010 από το Toy Story 3.
Η μεγάλη του επιτυχία έδωσε στους παραγωγούς της Dreamworks το έναυσμα για τη δημιουργία των Σρεκ ο Τρίτος (Shrek the Third, 2007) και Σρεκ κι Εμείς Καλύτερα (Shrek Forever After, 2010).
Υπόθεση
Το συμπαθητικό τέρας Σρεκ και η πριγκίπισσά του, Φιόνα, αντιμετωπίζουν τα σατανικά σχέδια μιας Νεράιδας. Το Σρεκ τελείωνε με τον γάμο του Σρεκ με την πριγκίπισσα Φιόνα. Το σίκουελ ξεκινά με το μήνα του μέλιτος του ζευγαριού, με μόνο τον Γάιδαρο να τους ενοχλεί. Κάποτε φτάνει μήνυμα από τους γονείς της Φιόνα, τον βασιλιά Χάρολντ (Τζον Κλιζ) και τη βασίλισσα Λίλιαν (Τζούλι Άντριους) που τους καλεί να τους επισκεφτούν στο βασίλειό τους. Εκεί θα μπλέξουν στα σατανικά σχέδια της Καλής Νεράιδας που θέλει να ξεφορτωθεί τον Σρεκ για να μπορέσει ο γιος της, ο Πρίγκηπας Γλυκούλης (Ρούπερτ Έβερετ), να παντρευτεί τη Φιόνα.
Ελληνική Μεταγλώττιση
Συμμετέχουν: Χάρης Γρηγορόπουλος, Στέλιος Καλαθάς, Ηλίας Πλακίδης, Σταύρος Μαυρίδης, Άλκης Ζερβός, Ξένια Ζερβού, Κατερίνα Γκίργκις, Βούλα Κώστα, Αγγελική Χατζόγλου, Μαρία Ξενουδάκη, Κάρολος Χρηστίδης
Χορωδία: Πέτρος Μαγουλάς, Μάθισον Μπέιλι, Άκης Δείξιμος, Τάσος Φωτιάδης, Άννα Ιωαννίδου, Χριστίνα Αργύρη, Μαρλέν Αγγελίδου, Μάρθα Ζιώγα
Συντελεστές
Σκηνοθετική Επιμέλεια: Ηλίας Πλακίδης
Μετάφραση: Universal VIP Center
Προσαρμογή: Ακίνδυνος Γκίκας
Στίχοι: Άννα Ιωαννίδου
Μουσική Επιμέλεια: Ηλίας Αχλαδιώτης
Box office
Με προϋπολογισμό 150.000.000 δολάρια, το Σρεκ 2 έκανε άνοιγμα στην 1η θέση με 108 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Στην Αμερική συγκέντρωσε 441,2 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο 487,5 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά απέφερε 928,7 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία τόσο στην Αμερική όσο και παγκοσμίως για το 2004.
Χιμιαρίτες
Οι Χιμιαρίτες ή Ομηρίτες ή Ομηρείτες ήταν αρχαίος αραβικός λαός - βασίλειο.
Περί το 115 π.Χ. στη Νότια Αραβία επεκράτησαν οι Χιμιαρίτες ή Ομηρίτες ή Ομηρείτες λαός ερχόμενος από το νοτιοδυτικό άκρο της Αραβίας (ΝΑ της σημ. Υεμένης). Την ίδια εποχή πρέπει να καταλύθηκε και το εκεί υπάρχον προηγουμένως Βασίλειο της Κατταβανίας. Οι νέοι ηγεμόνες έλαβαν τον τίτλο «Βασιλείς του Σαβά και Ραϊβάν». Οι Άραβες ιστορικοί δίδουν σ΄ αυτούς τον τίτλο «Τομπά». Από επιγραφές ορισμένες ακόμη και χρονολογημένες έγιναν γνωστά 26 Βασιλέων «Τομπά». Την ίδια αυτή περίοδο χρονολογείται και η τάση του Ρωμαϊκού κράτους να επέμβει στα εσωτερικά της Αραβίας.
Ο ανώνυμος (σύγχρονος του Πλινίου του Πρεσβυτέρου 1ος αι.) στο έργο του «Περίπλους της Ερυθράς Θαλάσσης» αναφέρει ότι «ο Χαριβαήλ, νόμιμος ηγεμών δύο εθνών των Ομηριτών και των Σαβαίων διατηρεί αγαθές σχέσεις με τη Ρώμη με συχνές πρεσβείες και δώρα». Οι πληροφορίες περί τη περιοχή βοήθησαν τον διάσημο αστρονόμο και γεωγράφο Πτολεμαίο να χαράξει το χάρτη της περιοχής.
Σε τέτοιες παραλίες τον ρωμαϊκό στρατό έβλαψαν πολύ, κατά τον Στράβωνα και οι παρατηρούμενες έντονες πλημμυρίδες και άμπωτες. Εις μάτην είχαν οι Ρωμαίοι ναυπηγήσει για αυτή την εκστρατεία μακρά πλοία αφού κανείς πολέμιος κατά θάλασσα δεν υπήρχε! Αλλά ούτε και από ξηρά διότι οι Άραβες ήταν « κάπηλοι μᾶλλον καὶ ἐμπορικοὶ ».
Στην εκστρατεία εκείνη ο Ρωμαϊκός στόλος ανήρχετο σε 80 δίκροτα τριήρεις και φασήλους (ελαφρά ταχύπλοα) συγκεντρωθέντα στη Κλεοπάτριδα, παλαιά διώρυγα του Νείλου. Κατόπιν ναυπήγησαν 150 σκευαγωγά με τα οποία έπλευσαν 10.000 πεζή Ρωμαίοι από Αίγυπτο με συμμάχους εξ ων 500 Ιουδαίοι και 1000 Ναβαταίοι υπό τον Συλλαίο. Μετά 15 μέρες πλου έφθασαν στη Λευκή Κώμη λιμάνι των Ναβαταίων στην Ερυθρά (Βόρεια της σημ. Τζέντας) με πολύ μεγάλες απώλειες πλοίων τα περισσότερα αύτανδρα. Ένοχος δε όλων αυτών ήταν ο Βασιλιάς των Ναβαταίων Οβόδας ο οποίος άφησε στον Συλλαίο πλήρη εξουσία με σκοπό έτσι ώστε αποδεκατιζόμενος ο Ρωμαϊκός στρατός να γίνει κύριος όλης της Αραβίας.
Μετά πολλών ταλαιπωριών κατάφερε ο Αίλιος Γάλλος να επιστρέψει στην Αλεξάνδρεια. Το δε Συλλαίο αργότερα συλλαμβάνοντάς τον, μετέφεραν στη Ρώμη όπου και τον φόνευσαν. Η ατυχής αυτή όμως εκστρατεία έδωσε πλείστες πληροφορίες για την περιοχή και αργότερα μετά ένα αι. το 77μ.Χ. βρέθηκαν όλοι οι των νότιων λαών της Αραβίας Ηγεμόνες να διατηρούν πολύ φιλικές με τους Ρωμαίους σχέσεις.
Κατηγορία:Προϊσλαμική Αραβία Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Χιμιαριτες Χιμιαριτες Κατηγορία:Ιστορία της Υεμένης
Οι Κοζάκοι (Τολστόι)
Οι Κοζάκοι (Ρωσικά: Казаки) είναι νουβέλα του Λέοντος Τολστόι που δημοσιεύτηκε το 1863 σε συνέχειες στο περιοδικό Ρωσικός αγγελιοφόρος.
Το έργο αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού Ρώσου, που αναζητώντας μια πιο αυθεντική ζωή εγκαταλείπει την ασφαλή αλλά ανούσια ζωή του και κατατάσσεται στον στρατό στην περιοχή του Καυκάσου, όπου ο ρομαντικός ήρωας ανακαλύπτει μια κοινωνία στους αντίποδες της κοσμικότητας της Μόσχας και αναπτύσσει την προσωπική του φιλοσοφία. Εξετάζονται μια σειρά από θέματα που ο συγγραφέας ανέπτυξε στα μεταγενέστερα έργα του: η διαφορά των κοινωνικών τάξεων, ο φιλειρηνισμός, η φύση της ευτυχίας και ο σκοπός του ανθρώπου στη ζωή.
Ο Τολστόι άρχισε να γράφει το έργο τον Αύγουστο του 1853 και συμπεριέλαβε αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία, βασισμένα εν μέρει στις εμπειρίες του από τη στρατιωτική του θητεία στον Καύκασο κατά τα τελευταία στάδια του Πολέμου του Καυκάσου.
Μαζί με τα έργα Η επιδρομή (1852), Το κόψιμο του δάσους (1855), Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου (1872) και Χατζή Μουράτ (1896) αποτελούν ένα κύκλο αφηγήσεων γύρω από τη δράση του ρωσικού στρατού στον Καύκασο και βασίζονται σε προσωπικές εμπειρίες και αναμνήσεις του συγγραφέα.
Υπόθεση
Στη δεκαετία του 1840, ο Ντμίτρι Αντρέγιεβιτς Ολένιν, ένας 24χρονος πλούσιος νεαρός ευγενής, που δεν είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του και δεν εργάστηκε ποτέ, έφυγε από τη Μόσχα απογοητευμένος από τη ζωή στη ρωσική καλή κοινωνία για να ενταχθεί ως δόκιμος σε στρατιωτική μονάδα στον Καύκασο, με την ελπίδα να ξεφύγει από την επιπολαιότητα της καθημερινότητας και να ξεκινήσει μια νέα ζωή, θέλει να ξεχάσει το βαρύ παρελθόν του, μεταξύ άλλων ερωτικούς δεσμούς και χρέη στη χαρτοπαιξία. Φθάνοντας στον Καύκασο, ο Ολένιν μαγεύεται από τη φύση που τον περιβάλλει. Το χωριό της οχυρωματικής γραμμής στο οποίο σταθμεύει η μονάδα του κατοικείται από Κοζάκους και βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Τέρεκ, προσφέροντας εντυπωσιακή θέα στα γύρω βουνά. Σε μια προσπάθεια να βρει την «πληρότητα», ελπίζει αφελώς να βρει γαλήνη ανάμεσα στους «ευγενείς αγρίους» ανθρώπους του χωριού που ζουν σε αρμονία με τη φύση. Ο Τολστόι εδώ περιγράφει το χωριό και τη ζωή των Κοζάκων που υπερασπίζονταν τα σύνορα από τους Μουσουλμάνους Τσετσένους.
Μετά την άφιξή του στο χωριό, ο Ολένιν έχει πολύ ελεύθερο χρόνο καθώς λόγω της αριστοκρατικής του ιδιότητας δεν του ανατίθενται καθήκοντα. Γίνεται φίλος με τον ηλικιωμένο Κοζάκο Γιέροσκα, πίνουν, συζητούν και κυνηγούν φασιανούς και κάπρους. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο νεαρός Κοζάκος Λουκάσκα σκοτώνει έναν Τσετσένο που προσπαθεί να περάσει απέναντι από το ποτάμι προς το χωριό για να κατασκοπεύσει τους Κοζάκους και γίνεται ο ήρωας του χωριού. Ο Ολένιν ερωτεύεται τη Μαριάνκα, την πιο όμορφη κοπέλα του χωριού, αλλά προκύπτει ηθικό δίλημμα γιατί η κοπέλα είναι δεσμευμένη με τον Λουκάσκα. Προσπαθεί να καταπνίξει τα συναισθήματά του, τελικά πείθεται ότι αγαπά τόσο τον Λουκάσκα όσο και τη Μαριάνκα για την απλότητά τους και αποφασίζει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ευτυχισμένος μόνο όταν αγαπά με αυταπάρνηση και ότι «η ευτυχία βρίσκεται όχι στο να ζει κανείς για τον εαυτό του, αλλά για τους άλλους». μικρογραφία|Ο [[Λέων Τολστόι, περ. 1854.]]Με το νέο του ιδανικό για τη ζωή, ο Ολένιν έχει μόνο μια σκέψη στο μυαλό του: να κάνει το καλό. Ο πρώτος που επωφελήθηκε από αυτή την αλλαγή είναι ο Λουκάσκα, στον οποίο χαρίζει ένα άλογο, ο νεαρός το δέχεται αλλά ςίναι επιφυλακτικός απέναντι στον Όλενιν και τα κίνητρά του. Επιπλέον, αποφεύγει να φλερτάρει τη Μαριάνκα από φιλία για τον Λουκάσκα.
Η άφιξη ενός παλιού φίλου του Ολένιν, του πρίγκιπα Μπιελέτσκι, αλλάζει την κατάσταση. Ο Μπιελέτσκι τον υποκινεί να προσελκύσει τη Μαριάνκα και να κερδίσει την αγάπη της, έτσι την πλησιάζει αρκετές φορές. Όταν ανακοινώνεται επίσημα ο αρραβώνας του Λουκάσα και της Μαριάνκα, ο Ολένιν ωθείται να εξετάσει τα αληθινά του συναισθήματα και καταλαβαίνει ότι είναι ερωτευμένος με τη Μαριάνκα. Ωστόσο, δεν μπορεί να φανταστεί τι θα σήμαινε αυτή η αγάπη για αυτούς ως ζευγάρι και πώς θα εξελισσόταν η κοινή τους ζωή. Δεν μπορεί να διανοηθεί να επιστρέψει μαζί της στη Μόσχα, αλλά η ιδέα να μείνει στο μικρό χωριό των Κοζάκων του είναι εξίσου αδιανόητη. Ξέρει ότι,παρόλο που έχει απολαύσει τη διαμονή του εκεί και έχει μάθει πολλά για τον εαυτό του, δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ευτυχισμένος αν ζούσε μόνιμα εκεί. Τελικά, σε μια στιγμή πάθους, της εξομολογείται τον έρωτά του, αυτή του λέει ότι θα του απαντήσει σύντομα.
Ο Λουκάσκα τραυματίζεται θανάσιμα σε μάχη ενάντια σε Τσετσένους επιδρομείς στο χωριό. Με τον θάνατο του αρραβωνιαστικού της, η Μαριάνκα συνειδητοποιεί ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να αγαπήσει πραγματικά τον Ολένιν και του λέει ότι η ζωή τους είναι πολύ διαφορετική για να είναι μαζί. Ο Ολέγκιν ζητά από τον διοικητή του αλλαγή μονάδας, αφήνοντας το χωριό και τη ζωή του εκεί πίσω. Ο Γιέροσκα είναι ο μόνος που τον αποχαιρετά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Λέοντος Τολστόι
Μίροσλαβ του Χουμ
O Μίροσλαβ Ζάβιντοβιτς, σερβ.: Мирослав Завидовић (12ος αι.) από τον Οίκο των Νεμάνιτς ήταν βελίκι ζουπών (μεγάλος πρίγκιπας) της Ζαχούμλιε το διάστημα 1162-90, μίας διοικητικής διαίρεσης που του είχε δοθεί ως πρόσοδος (appanage) στο μεγάλο πριγκιπάτο της Ράσκιας (Σερβίας). Η επικράτειά του κάλυπτε την Ερζεγοβίνη και τη νότια Δαλματία.
Μανώλης Πατεράκης
μικρογραφία|246x246εσ|Ο Πατεράκης (δεύτερος από δεξιά) με την ομάδα [[Απαγωγή του υποστράτηγου Κράιπε|απαγωγής του Κράιπε .]] Ο Μανώλης Πατεράκης ήταν αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης με τομέα δράσης την Κρήτη. Καταγόταν από το Κουστογέρακο της επαρχίας Σελίνου.