cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σίγκριντ Ούντσετ
Γάμος και παιδιά
Η Ούντσετ και ο Σβάρσταντ παντρεύτηκαν το 1912 και πήγαν να μείνουν στο Λονδίνο για έξι μήνες. Από το Λονδίνο επέστρεψαν στη Ρώμη, όπου το πρώτο τους παιδί γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1913. Ηταν αγόρι και πήρε το όνομά του πατέρα του. Μέχρι το 1919 απέκτησαν ένα ακόμη παιδί και πήραν επίσης τα τρία παιδιά του Σβάρσταντ από τον πρώτο του γάμο. Αυτά ήταν δύσκολα χρόνια: το δεύτερο παιδί της, ένα κορίτσι, ήταν διανοητικά ανάπηρο, όπως και ένας από τους γιους του Σβαρστάντ από την πρώτη του γυναίκα.
Συνέχισε να γράφει, ολοκληρώνοντας τα τελευταία της ρεαλιστικά μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτων. Επίσης συμμετείχε στη δημόσια συζήτηση για επίκαιρα θέματα: τη χειραφέτηση των γυναικών και άλλα ηθικά ζητήματα. Είχε σημαντικά μαχητικά ταλέντα και επέκρινε τη (γυναικεία) χειραφέτηση όπως εξελίχθηκε και την απειλητική ηθική παρακμή που ένιωθε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1919 μετακόμισε στο Λίλεχαμερ, μια μικρή πόλη στην Κοιλάδα Γκούντμπραντ στη νοτιοανατολική Νορβηγία, παίρνοντας μαζί της τα δύο παιδιά της. Στη συνέχεια περίμενε και το τρίτο της παιδί. Πρόθεσή της ήταν να ξεκουραστεί στο Λίλεχαμερ και να επιστρέψει στη Χριστιανία μόλις ο Σβάρσταντ θα ετοίμαζε το νέο τους σπίτι. Ωστόσο ο γάμος τους και ακολούθησε ένα διαζύγιο. Τον Αύγουστο του 1919 γέννησε το τρίτο της παιδί στο Λίλεχαμερ. Αποφάσισε να μείνει μόνιμα εκεί και μέσα σε δύο χρόνια ολοκληρώθηκε το Μπγέρκεμπεκ, ένα μεγάλο ξύλινο σπίτι παραδοσιακής νορβηγικής αρχιτεκτονικής, μαζί με ένα μεγάλο περιφραγμένο κήπο με θέα στην πόλη και στα γύρω χωριά. Εδώ μπορούσε να αποσύρεται και να επικεντρώνεται στο γράψιμό της.
Κρίστιν Λάβρανσντάτερ
Μετά τη γέννηση του τρίτου παιδιού της, και με μια ασφαλή στέγη πάνω από το κεφάλι της, η Ούντσετ ξεκίνησε ένα μεγάλο έργο: το Κρίστιν Λάβρανσντάτερ. Ήταν εξοικειωμένη με το θέμα, έχοντας γράψει ένα μικρό μυθιστόρημα σε προγενέστερο στάδιο για μια περίοδο στη νορβηγική ιστορία πιο κοντά στην προχριστιανική εποχή. Είχε επίσης δημοσιεύσει μια νορβηγική διασκευή των θρύλων του Βασιλιά Αρθούρου. Είχε μελετήσει αρχαία νορδικά χειρόγραφα και μεσαιωνικά χρονικά και επισκέφτηκε και εξέτασε μεσαιωνικές εκκλησίες και μοναστήρια, τόσο στην πατρίδα της όσο και στο εξωτερικό. Ήταν πλέον μια αυθεντία για την περίοδο που περιέγραφε και πολύ διαφορετική από την 22χρονη που είχε γράψει το πρώτο της μυθιστόρημα για τον Μεσαίωνα.
Μόνο μετά το τέλος του γάμου της η Ούντσετ ωρίμασε αρκετά για να γράψει το αριστούργημά της. Μεταξύ 1920 και 1927 δημοσίευσε για πρώτη φορά το τρίτομο Κρίστιν και στη συνέχεια το τετράτομο Ολαφ (Αουντουνσεν), που μεταφράστηκε γρήγορα στα Αγγλικά ως The Master of Hestviken. Ταυτόχρονα με αυτή τη δημιουργική διαδικασία, ασχολήθηκε με την προσπάθεια να βρει νόημα στη ζωή της, βρίσκοντας την απάντηση στον Θεό.
Η Ούντσετ πειραματίστηκε με μοντερνιστικές αλληγορίες, όπως το ρεύμα της συνείδησης, στο μυθιστόρημά της, αν και η αρχική αγγλική μετάφραση του Τσαρλς Άρτσερ αφαίρεσε πολλά από αυτά τα αποσπάσματα. Το 1997 ο πρώτος τόμος της νέας μετάφρασης του έργου της Τίνα Νάναλι κέρδισε το βραβείο Βραβείο PEN/Faulkner για τη Μυθοπλασία στην κατηγορία της μετάφρασης.
Καθολικισμός
Και οι δύο γονείς της Ούντσετ ήταν άθεοι και, παρόλο που, σύμφωνα με τον κανόνα της εποχής, αυτή και οι δύο μικρότερες αδελφές της βαφτίστηκαν και με τη μητέρα τους πήγαιναν τακτικά την τοπική Λουθηρανική εκκλησία, το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν ήταν απόλυτα κοσμικό. Η Ούντσετ πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής της ως αγνωστικιστίς, αλλά ο γάμος και το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου επρόκειτο να αλλάξει τη στάση της. Κατά τα δύσκολα αυτά χρόνια αντιμετώπισε μια κρίση πίστης, σχεδόν ανεπαίσθητη στην αρχή και στη συνέχεια όλο και πιο δυνατή. Η κρίση την οδήγησε από τον σαφή αγνωστικιστικό σκεπτικισμό, μέσω της επώδυνης ανησυχίας για την ηθική παρακμή της εποχής, προς τον Χριστιανισμό.
Σε όλα τα γραπτά της αισθάνεται κανείς ένα παρατηρητικό μάτι για το μυστήριο της ζωής και για αυτό που δεν μπορεί να εξηγηθεί από τον λόγο ή την ανθρώπινη διάνοια. Στο πίσω μέρος του νηφάλιου, σχεδόν βάναυσου ρεαλισμού της, υπάρχει πάντα κάτι που δεν μπορεί να απαντηθεί. Εν πάση περιπτώσει αυτή η κρίση άλλαξε ριζικά τις απόψεις και την ιδεολογία της. Ενώ κάποτε πίστευε ότι ο άνθρωπος δημιούργησε τον Θεό, τελικά πίστεψε ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο.
Μπενγκάλι (λαός)
Οι Μπενγκάλι ή Βεγγαλέζοι (βεγγαλικά: বাঙালি - Μπανγκάλι) είναι μια Ινδοάρια εθνοτική ομάδα ιθαγενών στην περιοχή της Βεγγάλης. Μιλούν τη γλώσσα Μπενγκάλι. Σήμερα, η εθνική αυτή ομάδα συγκεντρώνεται στο Μπανγκλαντές και τα ινδικά κρατίδια της Δυτικής Βεγγάλης, στο Τρίπουρα και την κοιλάδα Μπαράκ του Άσαμ. Η πολιτεία Καρνάτακα, ειδικότερα το Μπάγκαλορ υπήρξαν εκπαιδευτικοί και εργασιακοί προορισμοί για τους νέους Μπενγκάλι. Το αποτέλεσμα της διαρκούς μετανάστευσης οδήγησε σε μεγάλη συγκέντρωση των ινδουιστών Μπενγκάλι στην πολιτεία Καρνάτακα. Στην πραγματικότητα η γλώσσα Μπενγκάλι ανακηρύχθηκε δεύτερη γλώσσα της πολιτείας. Οι τελευταίες εκτιμήσεις αναφέρουν 4 λαχ Μπενγκάλι, δηλαδή 400.000 (1 λαχ = 100.000) στο αστικό κέντρο του Μπάνγκαλορ.
Στην Ινδία, υπάρχουν επίσης αρκετές Μπενγκάλι κοινότητες διάσπαρτες στο Άσαμ, τα νησιά Ανταμάν και Νικομπάρ και άλλες πολιτείες της Ινδίας. Επιπλέον, υπάρχει σημαντική διασπορά Μπενγκάλι πέρα από τη Νότια Ασία, που αριθμεί εκατομμύρια ανθρώπων, η πλειοψηφία των οποίων ζει υπό το καθεστώς του ξένου εργάτη. Ορισμένες από τις μεγαλύτερες κοινότητες Μπενγκάλι βρίσκονται στο Πακιστάν, τη Μέση Ανατολή, την Ιαπωνία, τη Μαλαισία, τη Σιγκαπούρη, την Ιταλία, τον Καναδά, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ. Η Ντάκα και η Καλκούτα είναι δύο από τις μεγαλύτερες μεγαπόλεις του κόσμου και κατοικούνται κυρίως από Μπενγκάλι.
Σίγκριντ Ούντσετ
Καθολικισμός
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ολαφ, που γράφτηκε αμέσως μετά τη μεταστροφή της Ούντσετ, λαμβάνει χώρα σε μια ιστορική περίοδο που η Νορβηγία ήταν Καθολική, ότι έχει πολύ θρησκευτικά θέματα των σχέσεων του κύριου χαρακτήρα με τον Θεό και της βαθειάς αίσθησης της αμαρτίας του και ότι η Μεσαιωνική Καθολική Εκκλησία φωτίζεται ευνοϊκά, με σχεδόν όλους τους κληρικούς και μοναχούς να είναι θετικοί χαρακτήρες.
Μπενγκάλι (λαός)
Γλώσσα
Η Βεγγαλική ή Μπάνγκλα είναι η μητρική γλώσσα στην περιοχή της Βεγγάλης, η οποία περιλαμβάνει το σημερινό Μπανγκλαντές και τις ινδικές πολιτείες της Δυτικής Βεγγάλης, της Τρίπουρα και του νότιου Άσαμ. Γράφεται με το βεγγαλικό αλφάβητο. Με περίπου 250 εκατομμύρια μητρικούς και περίπου 300 εκατομμύρια συνολικά ομιλητές παγκοσμίως, τα Βεγγαλικά είναι μία από τις πιο ομιλούμενες γλώσσες και κατατάσσεται στην έβδομη θέση παγκοσμίως. Ο Εθνικός Ύμνος του Μπαγκλαντές, ο Εθνικός Ύμνος της Ινδίας, ο Εθνικός Ύμνος της Σρι Λάνκα και το εθνικό τραγούδι της Ινδίας γράφτηκαν για πρώτη φορά στη βεγγαλική γλώσσα.
Μαζί με άλλες ανατολικές Ινδοάριες γλώσσες, η βεγγαλική εξελίχθηκε γύρω στο 1000-1200 μ.Χ. από τις ανατολικές Μεσοϊνδοάριες διαλέκτους όπως οι Μαγκαντικές Πρακρίτ και Πάλι, οι οποίες αναπτύχθηκαν από μια διάλεκτο ή μια ομάδα διαλέκτων που συγγένευαν, αλλά όχι ταυτόσημες, την Βεδική και τη Κλασική Σανσκριτική.
Σίγκριντ Ούντσετ
Μετέπειτα ζωή
Στο τέλος αυτής της δημιουργικής έκρηξης η Ούντσετ μπήκε σε πιο ήρεμα νερά. Μετά το 1929 ολοκλήρωσε μια σειρά μυθιστορημάτων τοποθετημένων στο Όσλο της εποχής, με έντονα Καθολικά στοιχεία. Επέλεξε τα θέματά της από τη μικρή Καθολική κοινότητα της Νορβηγίας. Αλλά και εδώ το κύριο θέμα είναι ο έρωτας. Εξέδωσε επίσης μερικά σοβαρά ιστορικά έργα, που εξέτασαν την ιστορία της Νορβηγίας από μια νηφάλια προοπτική. Ακόμη μετέφρασε αρκετές Ισλανδικές σάγκα στα Νεότερα Νορβηγικά και εξέδωσε μερικά λογοτεχνικά δοκίμια, κυρίως για την αγγλική λογοτεχνία, από τα οποία ιδιαίτερα αξιομνημόνευτα ένα για τις Αδελφές Μπροντέ και ένα για τον Ντ. Χ. Λώρενς
Μπενγκάλι (λαός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαοί της Ινδίας Κατηγορία:Μπανγκλαντές Κατηγορία:Πολιτιστική αφομοίωση Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα
Σίγκριντ Ούντσετ
Μετέπειτα ζωή
Το 1934 εξέδωσε το Εντεκα Χρονών, ένα αυτοβιογραφικό έργο. Με ελάχιστη απόκρυψη αφηγείται την ιστορία των παιδικών της χρόνων στη Χριστιανία, του σπιτιού της, πλούσιου σε πνευματικές αξίες και αγάπη, και του άρρωστου πατέρα της. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 άρχισε να δουλεύει ένα νέο ιστορικό μυθιστόρημα, τοποθετημένο στη Σκανδιναβία του 18ου αιώνα. Εκδόθηκε μόνο ο πρώτος τόμος, Μαντάμ Δωροθέα το 1939. Την ίδια χρονιά εξερράγη ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, που της κατέφερε πλήγματα τόσο ως συγγραφέα όσο και ως γυναίκα. Ποτέ δεν ολοκλήρωσε το νέο της μυθιστόρημα. Οταν η εισβολή του Ιωσήφ Στάλιν στη Φινλανδία προκάλεσε το Χειμερινό Πόλεμο η Ούντσεντ υποστήριξε την πολεμική προσπάθεια των Φινλανδών, δωρίζοντας τους το Βραβείο της Νόμπελ στις 25 Ιανουαρίου 1940.
Εξορία
Όταν η Γερμανία εισέβαλε στη Νορβηγία τον Απρίλιο του 1940 η Ούντσετ αναγκάστηκε να διαφύγει. Είχε κατηγορήσει έντονα τον Χίτλερ από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 και, από τότε, τα βιβλία της είχαν απαγορευτεί στη Ναζιστική Γερμανία. Δεν ήθελε καθόλου να γίνει στόχος της Γκεστάπο και κατέφυγε στην ουδέτερη Σουηδία. Ο μεγαλύτερος γιος της, ο ανθυπολοχαγός Αντερς Σβάρσταντ του Νορβηγικού Στρατού, σκοτώθηκε εν δράσει σε ηλικία 27 ετών στις 27 Απριλίου 1940, σε συμπλοκή με τα γερμανικά στρατεύματα στη Γέφυρα Σέγκαλσταντ στο Γκάουσνταλ.
Η άρρωστη κόρη της Ούντσετ είχε πεθάνει λίγο πριν από την έναρξη του πολέμου. Το Μπγέρκεμπεκ επιτάχθηκε από τη Βέρμαχτ και χρησιμοποιήθηκε ως έδρα αξιωματικών καθ 'όλη τη διάρκεια της Κατοχής της Νορβηγίας.
Το 1940 η Ούντσετ και ο μικρότερος γιος της άφησαν την ουδέτερη Σουηδία για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί ανέδειξε ακούραστα την υπόθεση της κατεχόμενης χώρας της και εκείνη των Εβραίων της Ευρώπης σε γραπτά, ομιλίες και συνεντεύξεις. Έζησε στο Μπρούκλιν Χάιτς της Νέας Υόρκης. Δρσστηριοποιήθηκε στη Σκανδιναβική Καθολική Ένωση του Αγίου Ανσγκαρ και έγραφε αρκετά άρθρα για το δελτίο της. Ταξίδεψε επίσης στη Φλόριντα, όπου έγινε στενή φίλη με τη μυθιστοριογράφο Μάρτζορι Κίναν Ρόουλινγκς.
Μετά την εκτέλεση από τους Γερμανούς του Δανού Λουθηρανού ιερέα Κάι Μουνκ στις 4 Ιανουαρίου 1944, η δανική αντιστασιακή εφημερίδα De frie Danske δημοσίευσε καταδικαστικά άρθρα από σημαντικούς Σκανδιναβούς, συμπεριλαμβανομένης της Ούντσετ.
Επιστροφή στη Νορβηγία και θάνατος
Η Ούντσετ επέστρεψε στη Νορβηγία μετά την απελευθέρωση το 1945. Έζησε άλλα τέσσερα χρόνια αλλά ποτέ δεν δημοσίευσε τίποτε άλλο. Πέθανε στα 67 της στο Λίλεχαμερ της Νορβηγίας, όπου είχε ζήσει από το 1919 ως το 1940. Τάφηκε στο χωριό Μέσναλι, 15 χιλιόμετρα ανατολικά του Λίλεχαμερ, όπου αναπαύονται επίσης η κόρη της και ο γιος της που πέθανε στη μάχη. Ο τάφος αναγνωρίζεται από τρεις μαύρους σταυρούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Νορβηγοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Δανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Δανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Α.Ο. Φοίνικας Πάτρας
Ο Φοίνικας Πάτρας είναι αθλητικός σύλλογος της Πάτρας που ιδρύθηκε το 1968 με τμήματα ποδοσφαίρου και από το 1982 χειροσφαίρισης.
Ποδόσφαιρο
Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Φοίνικα έχει αγωνιστεί κατά καιρούς σε όλες τις κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Αχαΐας σήμερα είναι ανενεργό. Ο Φοίνικας ξεκίνησε από την Γ' κατηγορία την περίοδο 1969-70 και μετά από δύο χρόνια ανέβηκε στην Β΄κατηγορία. Στην Β' κατηγορία έπαιξε για 8 συνεχόμενες αγωνιστικές περιόδους από το 1972 έως το 1979 όπου υποβιβάστηκε. Στην Γ΄κατηγορία έπαιξε κι έως το 1988 που το τμήμα δεν κατέβηκε στο πρωτάθλημα και από τότε παραμένει ανενεργό.
Χειροσφαίριση
Το τμήμα χάντμπολ του Φοίνικα ιδρύθηκε το 1982 από τον Πέτρο Φλαμιάτο, πρώην μπασκετμπολίστα του Απόλλωνα Πατρών και διαιτητή. Ήταν η τρίτη ομάδα στην Πάτρα που ίδρυσε τμήμα χάντμπολ μετά τους Έσπερο και Σπόρτιγκ. Οι πρώτοι παίκτες του Φοίνικα ήταν παίκτες Μπάσκετ και βόλευ.
Το αντρικό τμήμα του Φοίνικα έπαιξε στην Α΄εθνική το 1986-87 και το 1988-89 όπου και τις δύο χρονιές υποβιβάστηκε, Κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Β΄ εθνικής το 1983-84 (έχασε την άνοδο σε μπαράζ), 1985-86 και 1987-88. Το τμήμα αυτό παραμένει ανενεργό από το 1996. Έχει κατακτήσει τα τοπικά πρωταθλήματα εφήβων 1984, 1985.
Το τμήμα γυναικών του Φοίνικα το 1997 κατέκτησε το πρωτάθλημα Α2 εθνικής κατηγορίας και έπαιξε στην Α΄εθνική το 1998,1999 ,2000 και 2001. Το 2000 συγχωνεύτηκε με το τμήμα χάντμπολ του Θριάμβου Πάτρας και δημιουργήθηκε ο '''Α. Ο. Θρίαμβος-Ορμή''', με χορηγό το ομώνυμο φροντιστήριο της Πάτρας το οποίο το 2003 ανέλαβε την ομάδα και την μετονόμασε σε Ορμή. Έχει κατακτήσει επίσης τα τοπικά πρωταθλήματα κορασίδων 1994, 1995, Νεανίδων 1994, 1995, 1996, 1997 και προ παγκορασίδων 1995.
Ευρώπη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, το όνομα Ευρώπη είναι γνωστό κυρίως ως η κόρη του Φοίνικα και της Τηλέφασσας. Από μερικούς θεωρείται κόρη του Αγήνορα (ο Φοίνιξ ήταν γιος του Αγήνορα). Ο Δίας απήγαγε την Ευρώπη και μαζί απέκτησαν τρία τουλάχιστον παιδιά: τον βασιλιά Μίνωα, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα.
Ευρώπη
Η Ευρώπη ήταν πολύ όμορφη. Μια μέρα που μάζευε με τις φίλες της άνθη σε ένα αγρό στην ακρογιαλιά της Φοινίκης, την είδε ο Δίας και θαμπώθηκε από την ομορφιά της. Για να την πλησιάσει μεταμορφώθηκε σε κάτασπρο ταύρο. Βλέποντας η Ευρώπη τον ήσυχο ταύρο, πήγε κοντά του, τον χάιδεψε λίγο και, αφού βεβαιώθηκε ότι δεν αγριεύει, κάθισε πάνω στη ράχη του. Αυτό περίμενε και ο Δίας, οπότε αμέσως, γρήγορος σαν αστραπή, έπεσε στη θάλασσα ώστε να μην προλάβει η Ευρώπη να κατεβεί. Από τη Φοινίκη ο ταύρος-Δίας κολύμπησε ως την Κρήτη, όπου βγήκε στην Γόρτυνα. Εκεί, αφού φανέρωσε στην Ευρώπη ποιος ήταν, την έκανε μητέρα των τριών αγοριών που προαναφέρθηκαν. Στο σημείο αυτό οι κάτοικοι της Γόρτυνας λάτρευαν έναν ιερό πλάτανο, όπου και θυσίαζαν. Αντιστοίχως, ο Δίας χάρισε στην Ευρώπη τρία δώρα: τον Τάλω (έναν άγρυπνο μεταλλικό γίγαντα-φύλακα που αργότερα προστάτευε την Κρήτη από κάθε επιδρομή), ένα κυνηγόσκυλο που δεν έχανε ποτέ το θήραμά του και ένα όπλο που δεν αστοχούσε ποτέ μα ποτέ.
Μετά από αυτά, ο Δίας αποκατέστησε την Ευρώπη παντρεύοντάς τη με τον βασιλιά της Κρήτης Αστερίωνα, γιο του Τεκτάμου. Ο Αστερίων δεν απέκτησε παιδιά με την Ευρώπη, αλλά υιοθέτησε τα τέκνα του Δία. Μετά τον θάνατό της, η Ευρώπη τιμήθηκε ως θεά με το όνομα Ελλωτίς και ο ταύρος απαθανατίστηκε ως ο ομώνυμος αστερισμός. Υπήρχε και γιορτή, τα «Ελλώτια», κατά την οποία περιέφεραν τα οστά της στολισμένα με μύρτους. Η εκδοχή αυτή του μύθου αναφέρεται από τους Ησίοδο, Αισχύλο, Σιμωνίδη, Βακχυλίδη, Μόσχο, Οβίδιο, Νόννο και άλλους ποιητές.
Υπάρχουν όμως και άλλες παραλλαγές του μύθου της Ευρώπης: Μία αναφέρει ότι ήταν κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος ή της Παρθενόπης, αδελφή της Θράκης και ετεροθαλής αδελφή της Ασίας και της Λιβύης. Δηλαδή η Ευρώπη υπήρξε επώνυμη της ηπειρωτικής Ελλάδας και μετά τους Περσικούς Πολέμους του τρίτου τμήματος του τότε γνωστού κόσμου, της Ευρώπης.
Στην Ήπειρο έλεγαν ότι ο Δώδων, από τον οποίο πήρε το όνομά της η Δωδώνη, ήταν επίσης γιος του Δία και της Ευρώπης, όπως και ο Αιακός, γενάρχης των Αιακιδών. Παιδί της Ευρώπης λέγεται ότι ήταν και ο Κάρνος, αγαπημένος του θεού Απόλλωνα.
Η λατρεία της Ευρώπης διαδόθηκε σε όλη την Ελλάδα. Στο Πήλιο υπήρχε το «Λουτρόν της Ευρώπης». Η θεσσαλική πόλη Γυρτώνη ή Γυρτών είναι παραλλαγή της Γόρτυνος, του κέντρου της λατρείας της Ευρώπης στην Κρήτη. Από τον Όλυμπο πήγαζε ομώνυμό της ποτάμι, ο Εύρωπος. Ο Θάσος ήταν αδελφός της Ευρώπης, όπως και οι Κάδμος, Ρινέας, Σύρος και άλλοι. Γενικώς, οι ελληνικές πόλεις ήθελαν να έχουν κάποια σχέση με την Ευρώπη, της οποίας ο μύθος ήταν διαδεδομένος παντού, με παραλλαγές από πόλη σε πόλη.
Εκτός Ελλάδας, ο Λουκιανός (2ος αι. μ.Χ.) πληροφορήθηκε ότι ο ναός της Αστάρτης στη Σιδώνα ήταν αφιερωμένος στην πραγματικότητα στην Ευρώπη:
«Υπάρχει παρομοίως στη Φοινίκη μέγας ναός των Σιδωνίων. Τον αποκαλούν ναό της Αστάρτης. Πιστεύω ότι αυτή η Αστάρτη είναι η σεληνιακή θεότητα. Αλλά σύμφωνα με ένα εκ των ιερέων, αυτός ο ναός είναι αφιερωμένος στην πραγματικότητα στην Ευρώπη, την αδελφή του Κάδμου. ..., όταν έφυγε από τη Γη οι Φοίνικες την τίμησαν με ναό και διηγούνταν ένα ιερό θρύλο γι' αυτή, πώς ο Δίας την ερωτεύθηκε για την ομορφιά της και μεταμορφωμένος σε ταύρο την μετέφερε στην Κρήτη. Αυτό τον μύθο τον άκουσα και από άλλους Φοίνικες. Και το νόμισμα των Σιδωνίων φέρει επάνω του την Ευρώπη καθήμενη επί ταύρου...»
Ο μύθος στην Τέχνη
Από τους νεότερους, με το θέμα ασχολήθηκαν οι Βερονέζε, Τισιανός, Ρέμπραντ, Μπενβενούτο Τσελίνι (με θαυμαστό χάλκινο σύμπλεγμα) και άλλοι. Τέλος, η παράσταση επιλέχθηκε να χαραχθεί πάνω στην ελληνική όψη του νομίσματος (κέρμα) των 2 ευρώ (οι Σιδώνιοι προηγήθηκαν, όπως αναφέρει ο Λουκιανός).
Πηγή
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ζωοφιλία Κατηγορία:Θνητές γυναίκες του Δία
Δημήτριος Μόσχος
Ο Δημήτριος Μόσχος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης, από τον οποίο έλαβε τις πρώτες γνώσεις του. Ήρθε στην Ενετία και δίδαξε εκεί και στην Φερράρα. Ανάμεσα στους πολυάριθμους μαθητές του ήταν ίσως και οι Ραγγώνοι, από επιφανή οικογένεια της Μόντενα. Μετακόμισε στη Μάντουα πριν το 1478, οπότε και απεβίωσε ο ηγεμόνας Λουδοβίκος Γκονζάγα, που κυβερνούσε από το 1444. Είναι πιθανόν, ότι στην Φερράρα έκανε την γνωριμία του με τον Ιωάννη τον Πίκο, κύριο του Μιράντολα. Οπωσδήποτε στην Φερράρα μετακόμισε και στην αυλή του Πίκου, στον οποίο μάλλον έμεινε λίγο χρόνο, επειδή ο Πίκος δολοφονήθηκε δια σφαγής, την ώρα που γονάτιζε ενώπιον του εσταυρωμένου.
Επαινέθηκε για την δεινότητα της γλώσσας του και την επιτήδεια τέχνη του, αλλά και ως γραμματικός και ρήτωρας.
Αδελφός του ήταν ο Γεώργιος Μόσχος, επίσης λόγιος, καθηγητής της ιατρικής και ρητορικής στην Κέρκυρα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Σερβιανά Ιωαννίνων
Τα Σερβιανά είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 550 μέτρων. Ανήκει στο δήμο Δωδώνης. Βρίσκεται 14 χλμ. Ν.-ΝΑ. των Ιωαννίνων και 4,5 χλμ. από την Ιόνια Οδό. Παλιότερα η ευρύτερη περιοχή των Σερβιανών - Ταξιάρχη - Μολυβαδιάς αναφερόταν ως Σερβιανά και αποτελούσαν 3 συνοικισμούς με κέντρο αυτό του κεντρικού οικισμού των Σερβινών (ή μαχαλάδες στην τοπική διάλεκτο) με τις ονομασίες Κάτω μαχαλάς - Πάνω μαχαλάς - Κατούσκα αντίστοιχα.
Ονομασία
Για την ονομασία του χωριού υπάρχουν τρεις θεωρίες: Η πρώτη ότι οφείλεται σε εγκατάσταση επιδρομέων Σέρβων κατά τη Βυζαντινή εποχή, χωρίς όμως ιστορικές αποδείξεις. Η δεύτερη ότι προέρχεται από τη λέξη σεργιάνι(= βόλτα, περίπατος):σεργιάνι>Σεργιανά>Σερβιανά.
Η τρίτη θεωρία πιστεύει πως πιθανότατα ο όρος Μολυβαδιά, με βάση ιστορίες παλιών, προήλθε από ένα δέντρο. Το οποίο είχε ένα είδος αχλαδιού μεγαλύτερο μέγεθος απ' ό,τι το συνηθισμένο. Το έλεγαν Μολυβάδα το αχλάδι αυτό και μάλλον πήρε από εκεί την ονομασία του ο συνοικισμός των Σερβιανών η Μολυβαδιά.
Ιστορία
Είναι από τους παλαιότερους οικισμούς της Ηπείρου, αφού αναφέρονται στο δεύτερο χρυσόβουλο του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β' Παλαιολόγου (1321): «έτερον σιγιλλατίκιον εν τω χωρίω των σερβιάνων».
Τα Σερβιανά με το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής σημειώνονται και στο χάρτη Ιωαννίνων και περιχώρων του Barbié (1820). Τον Οκτώβριο του 1912 τα Σερβιανά κάηκαν από τους Τουρκαλβανούς (εφημερίδα «Πρόοδος» 1912). Κατά τους Βαλκανικούς πολέμους τα Σερβιανά, με όλα σχεδόν τα Οχυρά του Μπιζανίου στο έδαφός τους, βρέθηκαν στο επίκεντρο των βομβαρδισμών και των μαχών.
Διοικητικές μεταβολές
Κοινότητα Σερβιανών Νομού Ιωαννίνων
ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 Σύσταση της Κοινότητας με έδρα τον οικισμό Σερβιανά
ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 Ο οικισμός Λεσιανά προσαρτάται στην Κοινότητα Σερβιανών
ΦΕΚ 199Α - 13/06/1926 Η Κοινότητα καταργείται και συνενούται με την Κοινότητα Λοζετσίου
ΦΕΚ 15Α - 25/01/1927 Επανασύσταση της Κοινότητας μετά την ανάκληση της κατάργησης και προσάρτησης στην Κοινότητα Λοζετσίου
ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 Ο οικισμός Λεσιανά της Κοινότητας μετονομάζεται σε Αυγό
ΦΕΚ - 19/03/1961 Αναγνώριση του οικισμού Μολυβαδιά και προσάρτησή του στην Κοινότητα
ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 Η Κοινότητα καταργείται και συνενούται με το Δήμο Αγίου Δημητρίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Δημητρίου (Ιωαννίνων)
Τζορτζ Μπράμγουελ Ίβενς
Ο Αιδεσιμότατος Τζορτζ Μπράμγουελ Ίβενς (15 Φεβρουαρίου 1884 - 20 Νοέμβριος 1943), γνωστός με το ψευδώνυμο Ρομά (Romany, και μερικές φορές O Αλήτης, The Tramp), ήταν ένας βρετανός ραδιοφωνικός εκφωνητής και συγγραφέας για θέματα της υπαίθρου και της φυσικής ιστορίας - πιθανώς ο πρώτος που μετέδωσε πάνω σε τέτοια θέματα. Ήταν επίσης ιερέας της Μεθοδιστικής Εκκλησίας.
Βιογραφία
190px|αριστερά|μικρογραφία|Φωτογραφία από τον Ίβενς, του σκύλου του Ρακ, από το εξώφυλλο τού Out With Romany Again (Έξω με τους Ρομά Ξανά). Η μητέρα του Ίβενς ήταν Ρομά, γεννημένη σε ένα βάρντο (Ρομάνι βαγόνι). Ο πατέρας του ήταν ο υπολοχαγός του Στρατού της Σωτηρίας Τζορτζ Ίβενς, κάτοικος του Πλίμουθ. Γεννήθηκε στην οδό Άργκιλ Στριτ 3, Ανλέιμπι Ρόουν, Χαλ, Αγγλία και σπούδασε στο Κολλέγιο Έπγουορθ, Ριλ, ως οικότροφος και στη συνέχεια στο Κουίνς Κόλιτζ, Τόντον. Παντρεύτηκε την Γιούνις, κόρη του Αιδεσιμότατου Όουεν Τόμμας την 1η Αυγούστου 1911.
Σχέσεις Λιθουανίας-Πολωνίας
Οι σχέσεις Λιθουανίας-Πολωνίας χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα, μετά αφού το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας υπό τον Μιντάουγκας απέκτησε μέρος του εδάφους του Ρως και έτσι καθόρισε σύνορα με το τότε κατακερματισμένο Βασίλειο της Πολωνίας. Οι σχέσεις Λιθουανίας-Πολωνίας στη συνέχεια βελτιώθηκαν, οδηγώντας τελικά σε μια προσωπική ένωση μεταξύ των δύο κρατών. Από τα μέσα του 16ου έως τα τέλη του 18ου αιώνα, η Πολωνία και η Λιθουανία συγχωνεύθηκαν για να σχηματίσουν την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, ένα κράτος που διαλύθηκε μετά τη διχοτόμησή τους από την Αυστρία, την Πρωσία και τη Ρωσία. Μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας των δύο κρατών μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι σχέσεις Λιθουανίας-Πολωνίας επιδεινώθηκαν σταθερά λόγω των αυξανόμενων εθνικιστικών συναισθημάτων. Οι ανταγωνιστικές αξιώσεις στην περιοχή του Βίλνιους οδήγησαν σε ένοπλες συγκρούσεις και επιδείνωση των σχέσεων κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα πολωνικά και λιθουανικά εδάφη καταλήφθηκαν τόσο από τη Σοβιετική Ένωση όσο και από τη Ναζιστική Γερμανία, αλλά οι σχέσεις μεταξύ Πολωνών και Λιθουανών παρέμειναν εχθρικές. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τόσο η Πολωνία όσο και η Λιθουανία βρέθηκαν στο Ανατολικό Μπλοκ, με την Πολωνία ως σοβιετικό κράτος-δορυφόρος και τη Λιθουανία ως σοβιετική δημοκρατία. Με την πτώση του κομμουνισμού, οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών αποκαταστάθηκαν.
Τζορτζ Μπράμγουελ Ίβενς
Βιογραφία
Είναι πιο γνωστός για τα ραδιοφωνικά του προγράμματα Out with the Romany (Έξω με τους Ρομά, αργότερα Out with Romany), τα οποία ξεκίνησαν το 1933 στο Children's Hour (Η Ώρα των Παιδιών, ψυχαγωγική υπηρεσία για παιδιά) του BBC, περιγράφοντας ταξίδια στο δικό του βάρντο (αγοράστηκε το 1921, στο Μπρόουτ Χιλλ Φέαρ, για £75 (λίρες)), με τον Κόμα το άλογο, τον Άγγλο Κόκερ Σπάνιελ Ρακ και τους μικρούς του φίλους Μουριέλ και Ντόρις. Παρόλο που όλα τα προγράμματα ήταν προ-σεναριογραφημένα και εκτελέστηκαν εξ ολοκλήρου στο στούντιο, η εντύπωση που δόθηκε ήταν ότι ο Ρομά και οι φίλοι του πήγαιναν μια βόλτα στην ύπαιθρο και συζητούσαν αυθόρμητα για τα φυτά και τα ζώα που συναντούσαν. Ο Ραφαέλ Σάμιουελ (Βρετανός μαρξιστής ιστορικός) έβλεπε το πρόγραμμα ως καθοριστικό για να καταστήσει την ύπαιθρο επιθυμητή για μια γενιά ακροατών. Ο Σάιμον Μπαρνς έχει αποτίσει φόρο τιμής στον τρόπο με τον οποίο ο πατέρας του (μέσω ραδιοφώνου) και ο ίδιος (μέσω βιβλίων) προσελκύθηκαν στη φυσική ιστορία από τον Ίβενς: «Λαχταρούσα να περπατήσω στη χώρα με τον παντογνώστη και παντοτινό Ρομά».
Ως μεθοδιστής ιερέας, τα γραφεία στα οποία τοποθετήθηκε ο Ίβενς περιελάμβαναν την Γκουλ. στη Μεθοδιστική Κεντρική Αίθουσα, το Κάρλαϊλ (1914-1926), το Χάντερσφιλντ (1926-1929) και το παρεκκλήσι του Μεθοδικού Βασιλείου Σταυρού στο Χάλιφαξ (1929–1939), μετά το οποίο η κακή υγεία του τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την ιερατεία. Αποσύρθηκε στο Ουίλμσλοου, όπου πέθανε, αφήνοντας τη σύζυγό του, τον γιο του Γλιν και την κόρη του, Τζουν.
Οι στάχτες του διασκορπίστηκαν, κατόπιν επιθυμίας του, στο Ολντ Παρκς Φαρμ, Γκλάσονμπαϊ, Κάμπρια, το οποίο είχε απολαύσει επισκέπτοντάς το για μια περίοδο 22 ετών. Το 2001, ένα μνημείο χτίστηκε προς τιμήν του εκεί από την The Romany Society (Κοινωνία των Ρομά).
Το βάρντο του δωρίστηκε, άνευ όρων, από τη χήρα του, στους προγόνους του Συμβουλίου Ανατολικών Χωρών του Τσέσαϊρ (CEBC). Για πολλά χρόνια εμφανίστηκε από το CEBC, σε εξωτερικούς χώρους, στο Ουίλμσλοου. Στα τέλη του 2012, αφού επιδεινώθηκε άσχημα, αποκαταστάθηκε και μεταφέρθηκε στο βιομηχανικό μουσείο του Μπράντφορντ, για να αμφανίζεται πλέον σε εσωτερικούς χώρους.
Σχέσεις Λιθουανίας-Πολωνίας
Μεσαίωνας
Καθώς η Λιθουανία απειλούταν ολοένα και περισσότερο από τη Μοσχοβία (βλ. Πόλεμοι Μοσχοβίας-Λιθουανίας), προσπάθησε να ενισχύσει τους δεσμούς της με την Πολωνία. Η ένωση έφτασε σε ένα σημαντικό ορόσημο το 1569, όταν η Ένωση του Λούμπλιν δημιούργησε ένα νέο ομοσπονδιακό κράτος, την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, που κράτησε μέχρι το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 και τους διαμελισμούς. Η περίοδος των διαμελισμών είδε την αντιστροφή της προηγούμενης διαδικασίας πολωνοποίησης, με τη Λιθουανική Εθνική Αναγέννηση, δίνοντας νέα σημασία στη γλώσσα και τον πολιτισμό της Λιθουανίας.
Μεσοπόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Αντιπολωνικά κινούμενα σχέδια δημοσιεύθηκαν στη Λιθουανία κατά τη διάρκεια της περιόδου του μεσοπολέμου... δεξιά|μικρογραφία| ... και αντιλιθουανικά κινούμενα σχέδια δημοσιεύθηκαν στην Πολωνία. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Χάρτης που παρουσιάζει αμφισβητούμενα εδάφη μεταξύ Λιθουανίας, Πολωνίας και Γερμανίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Παρά τις προτάσεις ομοσπονδίας, όπως το Międzymorze, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Λιθουανία επέλεξε να επιδιώξει ανεξάρτητη κρατική υπόσταση αντί να αναδημιουργήσει μια προηγούμενη ένωση. Οι διαφορές στα ζητήματα των συνόρων, ιδίως στις πόλεις του Βίλνιους (Βίλνο) και του Σέινι (Σεϊνάι) οδήγησαν στον Πολωνικό-Λιθουανικό Πόλεμο και επιδείνωσαν τις σχέσεις για το μεγαλύτερο μέρος της περιόδου του μεσοπολέμου.
Τζορτζ Μπράμγουελ Ίβενς
Βιογραφία
Όλα τα ραδιοφωνικά προγράμματα του BBC μεταδόθηκαν ζωντανά, και σώζεται μόνο μία ηχογράφηση - με ημερομηνία Οκτωβρίου του 1943, μόλις ένα μήνα πριν από το θάνατό του. Κυκλοφόρησε σε CD το 2006.
Σχέσεις Λιθουανίας-Πολωνίας
Μεσοπόλεμος
Οι σχέσεις Λιθουανίας-Πολωνίας εξακολούθησαν να επιδεινώνονται, καθώς οι πολωνικές και λιθουανικές δυνάμεις συγκρούστηκαν στο πλαίσιο του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου (και του Λιθουανικού-Σοβιετικού Πολέμου). Η Πολωνική Στρατιωτική Οργάνωση οργάνωσε την εξέγερση του Σέινι και δέχθηκε μαζική οργή στη Λιθουανία. Επιπλέον, η εικόνα των Πολωνών επιδεινώθηκε λόγω του ακάλυπτου σχεδίου για ανατροπή της κυρίαρχης λιθουανικής κυβέρνησης από την Πολωνική Στρατιωτική Οργάνωση, με την υποστήριξη της τοπικής πολωνικής μειονότητας. Οι σχέσεις επιδεινώθηκαν ακόμη περισσότερο καθώς ξέσπασε ο Πολωνικός-Λιθουανικός Πόλεμος και ο Γιούζεφ Πιουσούτσκι διέταξε την ανταρσία του Ζελιγκόφσκι. Μετά την πολωνική προσάρτηση της Δημοκρατίας της Κεντρικής Λιθουανίας, η Λιθουανία διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Πολωνία. Η Πολωνία και η Λιθουανία υπέστησαν αξιοσημείωτες κρίσεις στη σχέση τους το 1927 (όπου η απειλή της ανανέωσης των εχθροπραξιών οδήγησε σε μερική αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων) και το 1938 (όταν το πολωνικό τελεσίγραφο στη Λιθουανία το 1938 ανάγκασε τη Λιθουανία να συμφωνήσει για την πλήρη αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων). Η Κοινωνία των Εθνών συμμετείχε στην εξομάλυνση των συγκρούσεων το 1919-20 και το 1927.
Ζαχαρίας Καλλιέργης
Ο Ζαχαρίας Καλλιέργης ( 1473, Ρέθυμνο - μετά το 1524, Ρώμη) ήταν Έλληνας τυπογράφος, εκδότης, σχεδιαστής τυπογραφικών στοιχείων και λόγιος του 16ου αιώνα στη Βενετία και στη Ρώμη. Η καλαίσθητη γραμματοσειρά του ήταν από τις πρώτες ελληνικές που εκδόθηκε ποτέ από τυπογραφείο και συνέβαλε σημαντικά στη διάδοση των ελληνικών έργων και γραμμάτων στη Δυτική Ευρώπη. Οι επιλογές του καθόρισαν το ελληνικό βιβλίο και οι προτάσεις του έγιναν αντικείμενο αντιγραφής από τους μεταγενέστερους τυπογράφους. Επίσης ήταν ο διευθυντής του Ελληνικού Γυμνασίου Ρώμης (1517 - 1521).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης, που εκείνη την εποχή διοικούσε η Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας. Η καταγωγή του ήταν από ονομαστή οικογένεια του Βυζαντίου, η οποία ανέδειξε και τους Αλέξη Καλλιέργη (13ος αιώνας), Βάρδα Καλλιέργη (18ος αιώνας), Λέοντα Καλλιέργη, Γεώργιο Καλλιέργη και άλλους. Είχε λάβει αξιόλογη παιδεία, όπως δηλώνεται από τη μετέπειτα πορεία και το έργο του. Ωστόσο, δεν υπάρχουν πηγές για τις σπουδές του.
Στη Βενετία
Το 1490, μόλις 17 χρονών ταξίδεψε με πλοίο στη Βενετία.Εκεί αρχικά εργάστηκε σαν αντιγραφέας χειρογράφων με τους συμπατριώτες του Μάρκο Μουσούρο και Νικόλαο Βλαστό. Εργάστηκαν κατά περιόδους στο τυπογραφείο του φιλέλληνα Άλδου Μανούτιου που ιδρύθηκε το 1495. Το 1498 ο Βλαστός έλαβε από τη διοίκηση (σινιορία) της πόλης άδεια(privilegio) τυπογραφείου για 10 χρόνια, το πρώτο με αποκλειστικά ελληνικό έργο. Στελεχώθηκε μόνο από Κρητικούς και στεγάστηκε ακριβώς στην ίδια αυλή του Ρίο Παπαφάβα, όπου στεγαζόταν έναν αιώνα πιο πριν το πρώτο κατά χρονική σειρά ελληνικό τυπογραφείο του Αλέξανδρου Γεωργίου. Το 1499 προσλήφθηκε σ' αυτό και ο Καλλιέργης, που ξεχώρισε για την επιτηδευμένη γραφή κι εργασία του. Ήταν καλλιγράφος και σύντομα έγινε σχεδιαστής και κατασκευαστής τυπογραφικών στοιχείων, παραμένοντας πάντα παράλληλα διορθωτής και επιμελητής κλασικών κειμένων. Αυτή η πολύπλευρη δραστηριότητα του δείχνει άνθρωπο με ευρεία μόρφωση στις τέχνες και τα γράμματα. Επέλεξε για σήμα στα γραπτά του το σύμβολο του στεφανωμένου δικέφαλου αετού με τα αρχικά του (ΖΚ), μία παραπομπή στο Βυζαντινό, αρχοντικό παρελθόν του Γένους του.
Το 1499, μετά απο 6 χρόνια κοπιώδους εργασίας, εξέδωσε μαζί με το Βλαστό και το Μουσούρο το Μέγα Ετυμολογικόν, ένα εκτενές λεξικό της ελληνικής, με περίτεχνη, συνεχόμενη γραμματοσειρά που δημιούργησε για εκτύπωση μαζί με το Βλαστό, που σε μεγάλο βαθμό προσομοιάζει την καλαίσθητη χειρόγραφη γραμματοσειρά του Καλλιέργη. Ο πρόλογος, που απευθύνεται στους καθηγητές του πανεπιστημίου της Πάντοβα, έγραψε ο Μουσούρος. Το έργο ειναι διακοσμημένο με περίτεχνα πλαίσια και μεγάλα αρχικά με κόκκινα γράμματα, όπως τα εκκλησιαστικά βιβλία. Η γραμματοσειρά ήταν επισεσυρμένη και τα τυπογραφικά στοιχεία είχαν τους τόνους και τα πνεύματα ενσωματωμένα στο φωνήεν τους, ενώ χρησιμοποιήθηκε και ερυθροτυπία. Χρηματοδότηση βρήκαν και από την Άννα Νοταρά, κόρη του τελευταίου βυζαντινού μέγα δούκα Λουκά Νοταρά, η οποία ηγούνταν της μεγάλης ελληνικής παροικίας στην πόλη, που ήθελε όχι μόνο να σώσουν τη γλώσσα της, αλλά και να τη διδάξει στους φοιτητές και καθηγητές του πανεπιστημίου της Πάντοβα. Επίσης εξέδωσαν έργα του Αριστοτέλη, του Αμμώνιου του Αλεξανδρινού και του Γαληνού. Ωστόσο το τυπογραφείο έκλεισε στο τέλος του 1500 από έλειψη πόρων.
Το 1501 πήγε με την οικογένειά του στην Πάντοβα, όπου εργάστηκε ως αντιγράφος και δάσκαλος ελληνικών. Το 1509 επέστρεψε στη Βενετία και ξαναδούλεψε ως εκδότης, γνωρίζοντας και τον Έλληνα λόγιο και πρέσβη της Γαλλίας τότε στην πόλη Ιανό Λασκαρι. Εξέδωσε το Ωρολόγιο, λειτουργικό βιβλίο της εκκλησίας, με τα χαρακτηριστικά κόκκινα πλαίσια και αρχικά του.
Στη Ρώμη
Δεν έμεινε όμως πολύ. Λόγω της πολιτικής κι οικονομικής αστάθειας, ξαναεφυγε από τη Βενετία, αυτή τη φορά οριστικά το 1514 για τη Ρώμη. Ο φιλέλληνας πάπας Λέων I', η ίδρυση του Ελληνικού γυμνασίου(Gymnasium Caballini Montis) και η εκεί παρουσία του πολύπειρου Ιανού Λάσκαρι παρακίνησαν τον Καλλιέργη να εγκατασταθεί στη Ρώμη. Εκεί μετέφερε και το τυπογραφείο του, το πρώτο που εξέδωσε ελληνικά στη Ρώμη, που μάλιστα στεγάστηκε στο μέγαρο του τραπεζίτη Agostino Chigi (σήμερα Villa Farnesina), με τη βοήθεια του Βενετού συνεργάτη του Βιτόρε Καρμέλιο. Εξέδωσαν κι εκεί από το 1515 πλήθος συγγραμάτων αρχαίων Ελλήνων, συνεργαζόμενος και πάλι με το Μάρκο Μουσούρο. Στο γυμνάσιο δίδαξαν ο Μουσούρος, ο Αρσένιος Αποστόλης και βεβαια ο Ιανός Λάσκαρις, όμως το 1521, έκλεισε μετά το θάνατο του πάπα Λέοντος.
Το τελευταίο έργο του Καλλιέργη εκδόθηκε από το τυπογραφείο το 1523 και το τελευταίο χρονολογημένο χειρόγραφό του είναι από το 1524. Δε μας είναι γνωστό το πότε πέθανε.
Τιμήθηκε για την παιδεία του. Ο Έρασμος, που συνεργάστηκε μαζί του στη Βενετία, επαινεί τον Καλλιέργη ως "λίαν πεπαιδευμένον".
Αποτίμηση
Αναμφισβήτητα, ο Καλλιέργης αποτελεί το σημείο καμπής του ελληνικού εντύπου βιβλίου. Τυπογράφος και κατασκευαστής τυπογραφικών στοιχείων γνώριζε τις εξελίξεις της τυπογραφικής τέχνης. Τα στοιχεία που εισήγαγε καθιερώθηκαν και έγιναν αντικείμενο μίμησης από τους συγχρόνους του και τους μεταγενέστερους τυπογράφους. Οι τυπογραφικοί χαρακτήρες, τα κοσμήματα και οι προτάσεις του για την τυπωμένη σελίδα, μέσω επαναλήψεων, χαρακτήρισαν το ελληνικό βιβλίο για τους επόμενους αιώνες.
Μέχρι τον Καλλιέργη το ελληνικό έντυπο σχεδόν δεν διέφερε από το ιταλικό, με το οποίο τυπωνόταν ταυτόχρονα και συχνά από τους ίδιους τυπογράφους. Πρόκειται, άλλωστε, για μια περίοδο πειραματισμών, ανάμεσα στο χειρόγραφο και στο έντυπο, ανάμεσα στο αρχέτυπο και στο παλαίτυπο, ανάμεσα στον 15ο και στον 16ο αιώνα, όχι μόνο για το ελληνικό αλλά και γενικά για το έντυπο της εποχής. Με τον Καλλιέργη το ελληνικό βιβλίο αποκτά εκείνα τα στοιχεία, τα οποία θα του επιτρέψουν να απαγκιστρωθεί από το ιταλικό και να αποκτήσει τη δική του ταυτότητα.
Χαρακτηριστικό ποίημα
Στο Μέγα Ετυμολογικό, για το οποίο τόσο εργάστηκε και ο Καλλιέργης, ο Μ. Μουσούρος προτάσσει ένα χαρακτηριστικό στιχούργημα, στο οποίο τονίζει με περηφάνια ότι όλοι όσοι εργάστηκαν και έφεραν σε πέρας την έκδοση αυτή ήταν Κρητικοί.
Κρης γάρ ο τορνεύσας, τα δε χαλκεία Κρης ο συνείρας,
Κρης ο καθ’ εν στίξας, Κρης ο μολυβδοχύτης,
Παραλία Ομάχα
Εισαγωγή
Την ημέρα της απόβασης (κωδ. ονομ. D-Day), η αδοκίμαστη 29η Μεραρχία Πεζικό, συνοδευόμενη από εννέα λόχος των Ρέιντζερς ανακατευθύνθηκαν από το ακρωτήριο Πουάντ-ντυ-Οκ (Pointe du Hoc), καθώς θα επιτίθετο στο δυτικό μισό της παραλίας, ενώ ταυτόχρονα η 1η Μεραρχία Πεζικού πολέμησε στο ανατολικό μισό. Τα αρχικά κύματα της επίθεσης, που αποτελούνταν από άρματα, πεζικό, και δυνάμεις μηχανικού, είχαν σχεδιαστεί προσεκτικά για να μειώσουν τις παράκτιες άμυνες και να επιτρέψουν στα μεγαλύτερα πλοία των επόμενων κυμάτων να φτάσουν στην ακτή. Ο πρωταρχικός στόχος στην Ομάχα ήταν να εξασφαλίσει ένα προγεφύρωμα βάθους περίπου οκτώ χιλιομέτρων, μεταξύ του Πορ-αν-Μπεσσέν (Port-en-Bessin) και του ποταμού Βιρ, που θα τους συνέδεε με τις Βρετανικές δυνάμεις στην παραλία Γκολντ στα ανατολικά, και στην περιοχή του Ισινύ (Isigny) με το 8ο Σώμα Στρατού από την παραλία Γιούτα. Στην απόβαση αμύνθηκε η 352η γερμανική Μεραρχία Πεζικού, ένα μεγάλο μέρος της οποίας αποτελούσαν έφηβοι συμπληρωμένη με βετεράνους του Ανατολικού μετώπου. Η συγκεκριμένη μεραρχία δεν είχε εκπαιδευτεί ποτέ. Από τους 12.020 άνδρες, μόνο 6.800 είχαν στρατιωτική εμπειρία, και έπρεπε τώρα να υπερασπιστούν μέτωπο 53 χιλιομέτρων. Οι Γερμανοί είχαν αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό στα σημεία υπεροχής κατά μήκος της ακτής, άλλωστε η στρατηγική τους βασίστηκε στην εξουδετέρωση κάθε επίθεσης στην ίσαλο γραμμή. Παρόλα αυτά οι Σύμμαχοι υπολόγιζαν πως η άμυνα στην Ομάχα ήταν τρεις φορές ισχυρότερη της μάχης της Κβαζαλέιν και οι υπερασπιστές τέσσερις φορές περισσότεροι.
Ζαχαρίας Καλλιέργης
Χαρακτηριστικό ποίημα
Κρης δαπανά νίκης ο φερώνυμος αυτός ο κλείων,
Παραλία Ομάχα
Έδαφος και Άμυνες
Περιορισμένη και στα δύο άκρα από απόκρημνα βράχια η παραλία Ομάχα μοιάζει με ημισέληνο, στην οποία τα όρια της παλίρροιας είναι κατά μέσο όρο 300 μέτρα. Πάνω από τη γραμμή της πλημμυρίδας υπάρχει ένα ανάχωμα βότσαλων και άμμου 2,5 έως 14 μέτρων. Η γερμανική αμυντική προετοιμασία και η έλλειψη άμυνας σε βάθος υποδεικνύει πως το σχέδιο τους ήταν να σταματήσει η επίθεση στην παραλία. Κατασκεύασαν τέσσερις γραμμές εμποδίων μέσα στο νερό. Η πρώτη με ένα κενό στον τομέα Dog White και ένα άλλο στον τομέα Easy Red ήταν 250 μέτρα έξω από την υψηλή στάθμη και αποτελούνταν από αντιαρματικά εμπόδια τύπου "βελγικές πύλες". Περίπου τριάντα μέτρα από αυτά ήταν μία συνεχής γραμμή κορμών σε συνδυασμό με αντιαρματικές νάρκες. Αυτή η μέθοδος δεν ήταν όσο αποτελεσματική επιθυμούσαν οι Γερμανοί. Άλλα τριάντα μέτρα πίσω υπήρχε μία σειρά από συνεχόμενες επικλινείς ράμπες με νάρκες. Η τελική γραμμή εμποδίων αποτελούνταν από σκαντζόχοιρους, 150 μέτρα από την ακτή. Η περιοχή μέχρι το ανάχωμα ήταν διάσπαρτη με νάρκες. Τα γερμανικά οδοφράγματα στο σύνολο τους, που είχαν στηθεί για να αποτρέψουν την απόβαση αρμάτων, τελικά φάνηκαν χρήσιμα στους Συμμάχους καθώς παρείχαν κάλυψη από τις σφαίρες.
Ζαχαρίας Καλλιέργης
Χαρακτηριστικό ποίημα
''Κρης τάδε. Κρησίν ο Κρης ήπιος αιγίοχος.''
Παραλία Ομάχα
Έδαφος και Άμυνες
Οι παράκτιες αναπτύξεις στρατευμάτων, αποτελούνταν από πέντε λόχους πεζικού, συγκεντρωμένες κυρίως σε δεκαπέντε σημεία άμυνας γνωστά και ως Widerstandsnester («φωλιές αντίστασης»), με αριθμούς από Wn-60 ανατολικά έως Wn-74 δυτικά, τα οποία βρίσκονταν κυρίως στις κύριες εισόδους και προστατεύονταν από ναρκοπέδια και συρματοπλέγματα. Οι θέσεις των δυνατών σημείων είχαν συνδεθεί με τάφρους και σήραγγες και ενισχυθεί με παραπάνω 60 πολυβόλα και 18 αντιαρματικά όπλα με στόχο την παραλία. Οι περιοχές μεταξύ των ισχυρών θέσεων ήταν καλυμμένες με χαρακώματα και 85 επιπλέον θέσεις πολυβόλων. Κανένα σημείο της παραλίας δεν έμεινε ακάλυπτο.
Καταπέλτης (σκάκι)
Ο καταπέλτης (trébuchet ή threeleaper) είναι ανορθόδοξος πεσσός στο σκάκι που κινείται μεταπηδώντας τρία τετράγωνα ορθογωνίως, υπερηδώντας τα ενδιάμεσα κομμάτια. Ο Ραλφ Μπέτζα στη σημειογραφία του το συμβολίζει με H. Στο λήμμα αυτό, ο καταπέλτης εμφανίζεται ως ανεστραμμένος πύργος.
Ζαχαρίας Καλλιέργης
Χαρακτηριστικό ποίημα
Και σε νεοελληνική μετάφραση του Λίνου Πολίτη:
Παραλία Ομάχα
Σχέδιο Επίθεσης
Η Ομάχα χωρίστηκε σε δέκα τομείς με κωδικές ονομασίες(από τα δυτικά προς τα ανατολικά): Able, Baker, Charlie, Dog Green, Dog White, Dog Red, Easy Green, Easy Red, Fox Green και Fox Red. Η πρώτη επίθεση θα γινόταν από δύο συντάγματα μάχης (RCT), υποστηριζόμενα από δύο τάγματα αρμάτων μάχης και δύο τάγματα των Ρέιντζερς. Τα συντάγματα πεζικού ήταν οργανωμένα σε τρία τάγματα το καθένα, των 1000 ανδρών. Κάθε τάγμα ήταν οργανωμένο σε τρεις λόχους, που ο καθένας είχε μέχρι 240 άνδρες και έναν υποστηρικτικό λόχο 190 ανδρών. Τα τάγματα αρμάτων αποτελούνταν από τρεις λόχους, 16 αρμάτων έκαστος. Ενώ τα τάγματα των Ρέιντζερς ήταν οργανωμένα σε έξι λόχους με 65 άνδρες έκαστος.
Καταπέλτης (σκάκι)
Αξία
Ο καταπέλτης από μόνος του δεν είναι πολύ ισχυρότερος από ένα πιόνι, αλλά ως πρόσθετη ισχύ σε άλλα κομμάτια αξίζει ελαφρώς λιγότερο από μισό ίππο. Αυτή η ελαφρώς μειωμένη αξία του οφείλεται στην περιορισμένη κινητικότητά του σε σκακιέρα 8×8. Ο Μπέτζα σημείωσε ότι είναι πολύ χρησιμότερο κομμάτι σε σκακιέρα 12×12, όπου έχει πρακτικά την ιδανική του αξία που είναι ίση με μισό ίππο.
IC 1011
Ο 1011 είναι ένας συμπαγής ελλειπτικός γαλαξίας με φαινόμενο μέγεθος 14,7, και μετατόπιση προς το ερυθρό z=0,02564 (SIMBAD) ή 0,025703 (NASA), ο οποίος απέχει από τον ήλιο 100 με 120 Megaparsecs, ως εκ τούτου το φως χρειάζεται 349,5 εκατομμύρια χρόνια για να φθάσει στη Γη. Η ηλικία του IC 1011 υπολογίζεται ότι είναι περίπου 12,95 δισεκατομμύρια χρόνια.
Καταπέλτης (σκάκι)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανορθόδοξοι πεσσοί
IC 1011
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες 1011
Παραλία Ομάχα
Σχέδιο Επίθεσης
Το 116ο Σύνταγμα Μάχης της 29ης Μεραρχίας Πεζικού ήταν να αποβιβαστεί σε δύο τάγματα στους τέσσερις δυτικούς τομείς, για να ακολουθηθούν σε μισή ώρα από τρίτο τάγμα. Οι αποβάσεις τους θα υποστηρίζονταν από το 743ο Τάγμα αρμάτων. Δύο λόχοι θα έφταναν με αμφίβια άρματα μάχης DD και ο εναπομείνας λόχος θα αποβιβαζόταν με αποβατικά σκάφη. Στα αριστερά του 116ου το 16ο Σύνταγμα της 1ης Μεραρχίας Πεζικού θα αποβίβαζε επίσης δύο τάγματα με το τρίτο να ακολουθεί σε μισή ώρα στους τομείς Easy Red και Fox Green, ενώ θα υποστηρίζονταν από το 741ο Τάγμα αρμάτων και δύο λόχοι θα κολυμπούσαν στη στεριά ενώ ο τρίτος θα έφτανε συμβατικά. Τρεις λόχοι του 2ου Τάγματος των Ρέιντζερς θα αναλάμβαναν το Πουάντ-ντυ-Οκ, ενώ ο λόχος C του 2ου θα αποβιβαζόταν δεξιά του 116ου Συντάγματος στη θέση Πουάντ ντε λα Περσέ (Pointe de la Percée). Οι υπόλοιποι λόχοι του 2ου Τάγματος και το 5ο Τάγμα θα αποβιβαζόταν στη συνέχεια στο Πουάντ-ντυ-Οκ, αν όλα έβαιναν καλώς, διαφορετικά θα ακολουθούσαν το 116ο στον τομέα Dog Green. Η απόβαση θα άρχιζε στις 6:30, σε μία πλημμύρα της παλίρροιας, σε συνέχεια ενός 40άλεπτου ναυτικού και τριακοντάλεπτου εναέριου βομβαρδισμού της παραλιακής άμυνας, ενώ αμφίβια άρματα Sherman DD θα έφταναν 5 λεπτά νωρίτερα. Το πεζικό είχε οργανωθεί σε ειδικά εξοπλισμένα τμήματα επίθεσης 32 ανδρών, ανά αποβατικό σκάφος, με κάθε τμήμα να έχει αναλάβει συγκεκριμένους στόχους στην παραλία. Αμέσως πίσω από του πρώτους, η Ειδική Ομάδα Εργασίας Μηχανικών θα αποβιβαζόταν με σκοπό την εκκαθάριση και σήμανση διαδρόμων μεταξύ των αμυντικών εμποδίων. Αυτό θα επέτρεπε στα μεγαλύτερα πλοία να ακολουθήσουν και περάσουν με ασφάλεια την υψηλή παλίρροια. Η προσγείωση του υποστηρικτικού πυροβολικού θα άρχιζε μια μισή ώρα μετά και θα κορυφωνόταν στις 3 ώρες. Στις 3 και τέταρτο δύο ακόμα συντάγματα μάχης θα αποβιβάζονταν, το 115ο της 29ης Μεραρχίας Πεζικού και το 18ο της 1ης Μεραρχίας Πεζικού, με το 26ο Σύνταγμα Μάχης της 1ης Μεραρχίας να βρίσκεται υπό τις διαταγές του Διοικητή του 5ου Σώματος Στρατού.
Ζαχαρίας Καλλιέργης
Χαρακτηριστικό ποίημα
Γιατί Κρητικός είναι αυτός που τα σκάλισε,
Παραλία Ομάχα
Σχέδιο Επίθεσης
Ο στόχος ήταν να εκκενωθεί η παραλία μέσα σε δύο ώρες, οπότε και τα τμήματα επίθεσης θα αναδιοργανώνονταν, συνεχίζοντας σε σχηματισμούς ταγμάτων. Τα περάσματα έπρεπε να ανοίξουν μέσα σε τρεις ώρες, ώστε μέχρι το τέλος της ημέρας οι δυνάμεις τις Ομάχα να δημιουργήσουν προγεφύρωμα 8 χιλιόμετρα μακριά με τη Βρετανική 50η Μεραρχία, που αποβιβάστηκε στην παραλία Gold ανατολικά, και να είναι σε θέση να προχωρήσουν στο Ισινύ την επόμενη μέρα, ώστε να ενωθούν με το αμερικανικό 7ο Σώμα Στρατού, που θα αποβιβαζόταν στην παραλία Γιούτα δυτικά. Η δύναμη που επρόκειτο να εκτελέσει αυτό το σχέδιο ανερχόταν σε 34000 άνδρες και 3300 οχήματα, με ναυτική υποστήριξη δύο θωρηκτών, τριών καταδρομικών, δώδεκα αντιτορπιλικών και 105 άλλων πλοίων. Αυτά προέρχονταν κυρίως από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, αλλά περιελάμβαναν και Βρετανικά και ελεύθερα Γαλλικά πολεμικά πλοία. Το 16ο σύνταγμα μάχης (με 3502 άνδρες και 295 οχήματα επιπλέον για την επίθεση) περιελάμβανε 9828 στρατιώτες, 919 οχήματα και 48 άρματα. Για να μετακινηθεί αυτή η δύναμη χρειάστηκε 2 μεταφορικά πλοία, 6 αποβατικά LST, 53 αρματαγωγά LCT, 5 μεγάλα αποβατικά πεζικού LCI/(L), 81 αποβατικά οχημάτων-προσωπικού LCVP, 18 βρετανικά αποβατικά τύπου LCA, άλλα 13 αποβατικά διάφορων τύπων και 64 αμφίβια οχήματα τύπου DUKW. Όλα τα σκάφη είχαν πλήρωμα από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, την ακτοφυλακή των ΗΠΑ και το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό.
Ζαχαρίας Καλλιέργης
Χαρακτηριστικό ποίημα
Κρητικός αυτός που αράδιασε τους χάλκινους τύπους,
Παραλία Ομάχα
Πρώτο κύμα επίθεσης
Παρά την προετοιμασία λίγα πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο. Δέκα αποβατικά βυθίστηκαν από τη θαλασσοταραχή πολύ μακριά από την παραλία, ενώ αρκετά άλλα σώθηκαν μόνο και μόνο επειδή οι επιβαίνοντες άδειαζαν το νερό με τα κράνη τους. Η ναυτία ήταν δεδομένη μεταξύ των στρατευμάτων. Στο μέτωπο του 16ου συντάγματος, τα αποβατικά συνάντησαν τους επιζήσαντες σε σωσίβια και σχεδίες άνδρες από τα άρματα DD που είχαν ναυαγήσει. Η πλοήγηση των σκαφών έγινε δύσκολη εξαιτίας του καπνού και τις ομίχλης που έκρυβε τη στεριά, ενώ ένα ρεύμα παρέσερνε τους πάντες ανατολικά. Αφού οι βάρκες πλησίασαν μερικά εκατοντάδες μέτρα από την ακτή, τα πυρά των αυτόματων όπλων και του πυροβολικού ήταν όλο και πιο έντονα, καθώς ο βομβαρδισμός πριν την απόβαση δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα. Καθυστερημένοι από τον καιρό και φοβούμενοι μην χτυπήσουν τα ίδια τους τα σκάφη, οι βομβαρδισμοί έγιναν αρκετά μακριά από την παραλία χωρίς πραγματικό αντίκτυπο στην απόβαση.
Ζαχαρίας Καλλιέργης
Χαρακτηριστικό ποίημα
Κρητικός αυτός που τα κέντησε ένα - ένα,
Παραλία Ομάχα
Τα πρώτα κρίσιμα λεπτά
5.50 π.μ. : Καταστροφείς της δύναμης "0" άνοιξαν πυρ στην ακτή: το σκάφος τύπου Satterlee επιτίθεται στα σημεία αντίστασης του ακρωτηρίου Οκ. Το πλοίο Τέξας ανοίγει πυρ εναντίον του τομέα άμυνας Dog. Το πλοίο Αρκάνσας επιτίθεται στην έξοδο D3, η φρεγάτα Georges Leygues των Ναυτικού των Γαλλικών Απελευθερωτικών Δυνάμεων συμμετέχει στο τομέα Easy κτλ. Αλλά η πλειοψηφία των οβίδων πέφτουν 2 χιλιόμετρα μακριά και σκοτώνουν κάποιες αγελάδες.
6.00 π.μ.: Ο βορειοδυτικός άνεμος ηρεμεί αλλά εξακολουθεί να φυσά μέχρι 5 μποφόρ. Τα κύματα φτάνουν από 90 εκ. έως 1,80 μέτρα. Στα μικρά αποβατικά σκάφη οι άνδρες που πλησιάζουν την ξηρά υποφέρουν από ναυτία. Αυτές οι σκληρές συνθήκες τους έχουν αποδυναμώσει. 480 βομβαρδιστικά τύπου Β-24 με 1285 τόνους βομβών περνούν από πάνω τους. Αλλά εξαιτίας των χαμηλών σύννεφων ρίχνουν τις βόμβες τους στα χωράφια. Η αποστολή είναι μια παταγώδης αποτυχία. Μία βόμβα έπεσε ακριβώς πίσω από το οχυρό Wn 62 ενώ όλες οι υπόλοιπες διασκορπίστηκαν στην επαρχία. Οι γερμανικές θέσεις είναι άθικτες και εκείνοι που θέλουν να αποβιβαστούν νομίζουν πως έχουν καταστραφεί.
Σχέσεις Λιθουανίας-Πολωνίας
Μεσοπόλεμος
Μετά τα γεγονότα του 1919-20, οι πολωνικές δράσεις και οι ίδιοι οι Πολωνοί αντιμετωπίστηκαν με υψηλό επίπεδο υποψίας στη Λιθουανία και το αντίστροφο. Και οι δύο κυβερνήσεις - την εποχή που ο εθνικισμός περνούσε στην Ευρώπη - αντιμετώπισαν σκληρά τις αντίστοιχες μειονότητες τους. Στη Λιθουανία, οι άνθρωποι που δήλωσαν την πολωνική εθνικότητα χαρακτηρίστηκαν επισήμως ως Λιθουανοί που απλώς χρειάζονταν να επανα λιθουανικοποιηθούν, η πολωνική γη κατασχέθηκε, οι πολωνικές θρησκευτικές υπηρεσίες, σχολεία, δημοσιεύσεις και δικαιώματα ψήφου περιορίστηκαν. Μετά το θάνατο του Πιουσούτσκι, μεταξύ του 1935 και του 1939, η λιθουανική μειονότητα στην Πολωνία ήταν αντικείμενο πολωνοποίησης, με την κυβέρνηση να ενθαρρύνει την εγκατάσταση βετεράνων του πολωνικού στρατού σε αμφισβητούμενες περιοχές. Σχεδόν όλα τα λιθουανικά σχολεία έκλεισαν (266) και σχεδόν όλες οι λιθουανικές οργανώσεις απαγορεύτηκαν.
Παραλία Ομάχα
Τα πρώτα κρίσιμα λεπτά
Απέναντι από το σημερινό αμερικανικό νεκροταφείο τα αμφίβια άρματα Sherman DD του 741ου Τάγματος Τεθωρακισμένων έφυγαν από τις 5.35 π.μ. με 12 LTC. Γερμανικές οβίδες έπεσαν αμέσως στα LTC. Η θάλασσα ήταν κακή, μόνο δύο αμφίβια άρματα Sherman DD φτάνουν στην ξηρά, τα υπόλοιπα έχουν βυθιστεί ή πλημμυρίσει. Τέσσερα άρματα θα οδηγηθούν στην παραλία με το LTC τους κατεστραμμένο από οβίδα. Απέναντι από τη Βιερβίλ (τομέας Dog) ο Υποπλοίαρχος Eider και ο Ανθυποπλοίαρχος Ρόκγουελ αποφάσισαν να φέρουν όλα τα άρματα DD του 743ου Τάγματος Τεθωρακισμένων στα LTC τους στην παραλία, η θάλασσα ήταν σε πολύ κακή κατάσταση.
6.25 π.μ.: Η ομάδα 14 της Ειδικής Ομάδας Εργασίας Μηχανικών προτού φτάσει στον τομέα Easy Read απέναντι από την κοιλάδα Ρυκέ (Ruquet), δεν υπάρχει κανείς στην παραλία, έφτασαν νωρίς. Το LCM αποβατικό τους χτυπήθηκε από οβίδα, όλοι πέθαναν ή τραυματίστηκαν, ήταν οι πρώτοι θάνατοι Αμερικανών πριν την Ομάχα.