cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο του Σαιν-Κλου
19ος αι.
Στο Σαιν-Κλου ο Ναπολέων Γ' κήρυξε τον πόλεμο στην Πρωσία στις 28 Ιουλίου 1870. Τα ύψη που φύλαγαν το Παρίσι καταλήφθηκαν από τους Πρώσους κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Παρισιού, οι οποίοι βομβάρδισαν το Παρίσι από τους χώρους του πύργου. Αντεπίθεση από τους Γάλλους έπληξε το κτίριο, που πήρε φωτιά και κάηκε στις 13 Οκτωβρίου 1870. Μεγάλο μέρος του περιεχομένου του είχε αφαιρεθεί από την Eυγενία, μετά την κήρυξη του πολέμου. αριστερά|μικρογραφία| Το καμένο κέλυφος του κτηρίου. Οι όρθιοι τοίχοι χωρίς στέγη κατεδαφίστηκαν τελικά το 1891. Το αέτωμα της δεξιάς πτέρυγας του πύργου, ένα από τα διατηρημένα μέρη του κτιρίου, αγοράστηκε από τον Φερδινάνδο Α' της Βουλγαρίας και ενσωματώθηκε στο παλάτι του Eυξίνογκραντ στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας.
Σήμερα μόνο μερικά βοηθητικά κτίρια και το πάρκο του 460 εκταρίων (4600 στρεμμάτων) παραμένουν, που αποτελούν τον εθνικό Τομέα του Σαιν-Κλου. Περιλαμβάνει τον γαλλικό (à la française) κήπο, που σχεδιάστηκε από τον Λε Νοτρ, τον ανθόκηπο της Μαρίας-Αντουανέτας (όπου καλλιεργούνται τριαντάφυλλα για το γαλλικό κράτος), έναν αγγλικό (à l'anglaise) κήπο από τη δεκαετία του 1820 (ο κήπος Tροκαντερό), δέκα αναβρυτήρια, και μία θέα στο Παρίσι γνωστή ως το φανάρι (la lanterne), επειδή ένα φανάρι ήταν αναμμένο εκεί, όταν κατοικούσε ο Ναπολέων Α'.
Το περίπτερο του Μπρετέιγ (Pavillon de Breteuil) στο πάρκο είναι το σπίτι της Γενικής Διάσκεψης για τα Βάρη και τα Μέτρα από το 1875.
20ος αιώνας
μικρογραφία| Η Γαλλία επιστέφει την Τέχνη και τη Βιομηχανία, του Élias Robert Η ομάδα γλυπτών Η Γαλλία στέφει την Τέχνη και τη Βιομηχανία εγκαταστάθηκε στο κάτω μέρος του πάρκου το 1900.
Πολλές χιλιάδες δέντρα στο πάρκο έπεσαν ή υπέστησαν σοβαρές ζημιές σε μια καταιγίδα στις 26 Δεκεμβρίου 1999, αλλά οι εργασίες αποκατάστασης συνεχίζονται.
21ος αιώνας
Το πάρκο είναι ο χώρος για το φεστιβάλ Ροκ αν Σεν από το 2003.
Ανοικοδόμηση του κάστρου του Σαιν-Κλου
Από τον Δεκέμβριο του 2006 υπήρξε ένα κίνημα για την ανακατασκευή του κάστρου του Σαιντ-Κλου, το οποίο ηγείται κυρίως από μια ένωση και στοχεύει σε ένα κυρίως ιδιωτικά χρηματοδοτούμενο έργο, και όχι σε ένα κυβερνητικό. Ο σύλλογος Ας ξαναφτιάξουμε το Σαιν-Κλου! (Reconstruisons Saint-Cloud!), δημιουργήθηκε το 2006 και στοχεύει να χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση, επιβάλλοντας τέλος στους επισκέπτες.
Δείτε επίσης
μικρογραφία| Ο σιδηρόδρομος του αυτοκρατορικού πρίγκιπα εγκαταστάθηκε το 1859 στους κήπους του Κάστρου του Σαιν-Κλου μεταξύ της Λεκάνης των Τριών Μπουγιόν και της Λεκάνης των Σκύλων.
Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Αιγάλεω «Εύα Χριστοδούλου»
To Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Αιγάλεω «Εύα Χριστοδούλου» (αρχικά «Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Αιγάλεω», ΕΑΚ) είναι το μοναδικό στάδιο που έχει ποτέ κατασκευασθεί στην πόλη του Αιγάλεω και το πρώτο που θεμελιώθηκε σε ολόκληρη τη Δυτική Αθήνα.
Κάστρο του Σαιν-Κλου
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="0">
Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Αιγάλεω «Εύα Χριστοδούλου»
Ιστορικό
Η αναγγελία της κατασκευής του έγινε στις 25 Ιουλίου του 1978 από τον τότε ΓΓ Αθλητισμού κ. Παπακωνσταντίνου προς τον τότε πρόεδρο της ΕΠΣΑ κ. Κώστα Τριβέλλα, αλλά η ολοκλήρωσή του κατέστη δυνατή δυο χρόνια αργότερα (1980). Ο χώρος στον οποίο εκτείνεται το έργο αποτελεί τμήμα του παλαιού Πυριτιδοποιείου (σήμερα άλσος Αιγάλεω) και δεσμεύθηκε κατόπιν απαλλοτροίωσης. Η αρχική σχεδίαση μιλούσε για την τοποθέτηση ταρτάν γύρω από τον αγωνιστικό χώρο, αλλά και χλοοτάπητα, το δεύτερο όμως υλοποιήθηκε πολύ αργότερα και συγκεκριμένα στα μέσα της δεκαετίας του 2000.
Το 2003 ξεκίνησαν εργασίες πλήρους αναμόρφωσης του χώρου, οι οποίες όμως διακόπηκαν, λόγω αδυναμίας του εργολάβου και ελλιπούς χρηματοδότησης. Ωστόσο, τον επόμενο χρόνο (2004) τα προβλήματα ξεπεράστηκαν με αποτέλεσμα να περατωθούν η προσθήκη νέου ταρτάν στο στίβο, η ενίσχυση του υπάρχοντος ηλεκτροφωτισμού, η τοποθέτηση χλοοτάπητα στο γήπεδο ποδοσφαίρου καθώς και η μετατροπή του υπάρχοντα μεταλλικού σκελετού σε ένα μικρό γυμναστήριο ενόργανης γυμναστικής. Ακόμη, ο δήμος προχώρησε σε ρυμοτομική διευθέτηση ορισμένων δευτερευόντων χώρων. Τέλος, δημιουργήθηκε και ένα γήπεδο 5x5 που προορίζεται για χρήση από παιδιά μικρής ηλικίας.
Κάστρο του Σαιν-Κλου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευές διαχειριζόμενες από το κέντρο εθνικών μνημείων Κατηγορία:Μπαρόκ αρχιτεκτονική στη Γαλλία Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Γαλλία Κατηγορία:Παλάτια στη Γαλλία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Αιγάλεω «Εύα Χριστοδούλου»
Ιστορικό
Σημειώνεται ότι το γήπεδο ποδοσφαίρου διαθέτει τσιμεντένια κερκίδα πέντε επιπέδων σε όλο το μήκος του αγωνιστικού χώρου. Στο νέο Αθλητικό Κέντρο, του οποίου τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 24 Μαΐου 2006 δόθηκε, τιμητικά, το ονοματεπώνυμο της Αιγαλεώτισας Ολυμπιονίκη Εύας Χριστοδούλου
Παραπομπές
Αιγαλεω Δημοτικο Αθλητικο Κεντρο Αιγαλεω Δημοτικο Αθλητικο Κεντρο Αιγαλεω Δημοτικο Αθλητικο Κεντρο
Φρέντερικ Ρόμπερτς
Ο Φρέντερικ Τσαρλς Ρόμπερτς (αγγλικά: Frederick Charles Roberts, 1905 – 1988) ήταν ποδοσφαιριστής της Βόρειας Ιρλανδίας που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός την εποχή του Μεσοπολέμου.
Βιογραφία
Ο Ρόμπερτς σε νεαρή ηλικία ήταν καλός σπρίντερ και άλτης του ύψους, τα τέλεια προσόντα ενός ποδοσφαιριστή για την περιοχή του πέναλτι. Ήταν ψηλός και αδύνατος και με αυτά τα προσόντα στράφηκε στο ποδόσφαιρο. Έγινε γνωστός με την καριέρα του στη Γκλεντόραν. Μεταγράφηκε πριν από την έναρξη της σεζόν 1928–29 και στο ντεμπούτο του στις 28 Αυγούστου 1928 έχασε ένα πέναλτι, αλλά και σκόραρε το μοναδικό γκολ του παιχνιδιού. Απέτυχε να βρει τα δίχτυα στον επόμενο αγώνα του, αλλά στη συνέχεια σημείωσε το πρώτο από τα 40 χατ-τρικ για την ομάδα στο επόμενο παιχνίδι με αντίπαλο τη Μπανγκόρ. Την πρώτη σεζόν σημείωσε 66 γκολ σε 44 παιχνίδια.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1930–31 σκόραρε 96 γκολ σε 48 επίσημους αγώνες. 55 από αυτά σημειώθηκαν στο πρωτάθλημα (επίδοση που ήταν εκείνη τη χρονιά η καλύτερη στον κόσμο ), ενώ τα άλλα 41 ήρθαν στις τέσσερις εσωτερικές διοργανώσεις κυπέλλων. Εκείνη τη χρονιά κέρδισε και τον τίτλο του πρωταθλήματος. Συνέχισε να σκοράρει και πέτυχε συνολικά 332 τέρματα για τη Γκλεντόραν. Επιλέχθηκε να παίξει για τη Βόρεια Ιρλανδία μία φορά, σε λευκή ισοπαλία με αντίπαλο τη Σκωτία το 1931. Το 1933 απομακρύνθηκε από την ομάδα προς έκπληξη των οπαδών της. Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 608 τέρματα σε 468 επίσημους αγώνες.
Τίτλοι και διακρίσεις
Γκλεντόραν Ντιστίλερι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκλεντόραν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βορείου Ιρλανδίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Παλαιά Μονή Τιμίου Προδρόμου Δεσφίνας
Η Παλαιά Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννη του Τιμίου Προδρόμου βρίσκεται Ν.Α. της Δεσφίνας Φωκίδος και σε απόσταση περίπου 5-6 χιλιομέτρων. Η τοποθεσία που έχει χτιστεί είναι μιά χαράδρα δύσβατη μέχρι απρόσιτη και λέγεται «Δρυμώνας», κτηματική περιφέρεια της Δεσφίνας. Είναι κτίσμα στους χρόνους των Παλαιολόγων επί Ανδρονίκου 1376-1379, του 13ου ή 14ου αιώνα. Κατά της περίοδο της Εθνικής Επανάστασης του 1821, το μοναστήρι αυτό δοξάστηκε σε μεγάλο βαθμό. Σε αυτή την Ιερά Μονή πρωτοεμόνασε ο εθνεγέρτης της Ρούμελης Δεσπότης Ησαΐας, Επίσκοπος Σαλώνων και φιλοξένησε στις μοναχικές τάξεις σε νεαρά ηλικία τον Αθανάσιο Διάκο τον μετέπειτα ήρωα της Μάχης της Αλαμάνας. Και ο στρατηγός Μακρυγιάννης στα Απομνημονεύματά του γράφει πολλά για το παλιό αυτό μοναστήρι, ως ευλαβής προσκυνητής του την περίοδο εκείνη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Φωκίδα
Κοινότητα Γαλατά
Με την ονομασία Κοινοτητα Γαλατά ή Γαλάτα αναφέρονται:
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Όνγερμανλάντ
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Όνγερμανλάντ (σουηδικά: Ångermanlands Fotbollförbund, Ångermanlands FF) είναι ο οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του ποδοσφαίρου στην ιστορική επαρχία Όνγερμανλάντ και αποτελεί μία από τις 24 περιφερειακές ομοσπονδίες της Σουηδικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.
Διοργανώσεις πρωταθλήματος
Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ομίλων των ακόλουθων κατηγοριών: • 2
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Όνγερμανλάντ
Κελτική μυθολογία
Με τον όρο Κελτική μυθολογία εννοείται το σώμα μύθων των κελτικών λαών σε όλο το εύρος της γεωγραφικής τους εξάπλωσης. Όσα γνωρίζουμε για την κελτική μυθολογία σταχυολογoύνται στο μεγαλύτερο τμήμα τους από τα βιβλία και τα χειρόγραφα της μεσαιωνικής Ιρλανδίας και της Ουαλίας. Αυτές οι λογοτεχνικές πηγές συμπληρώνονται από το εικονογραφικό και αρχαιολογικό αρχείο του προ-χριστιανικού κελτικού κόσμου της Εποχής του Σιδήρου, παράλληλα με τις εξωτερικές παρατηρήσεις για τους κελτικούς λαούς και τη δρυιδική θρησκεία τους από μαρτυρίες που μετέφεραν αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Ποσειδώνιος, ο Πλούταρχος και ο Ιούλιος Καίσαρας.
Από αυτές τις διαφορετικές πηγές μπορούμε να αναπτύξουμε μερικώς την εικόνα ενός μαγικο-θρησκευτικού συστήματος που αντλεί ενίοτε στοιχεία σε ό,τι αφορά στις πρακτικές και τις πεποιθήσεις του εμφανώς από άλλα σημεία του ινδοευρωπαϊκού κόσμου κατά την τελευταία χιλιετία πριν την έλευση του Χριστιανισμού. Από μία άλλη άποψη, ιδιαίτερα από την οπτική γωνία της κελτικής παράδοσης της Ιρλανδίας, είναι επίσης δυνατό να διακρίνουμε σε αυτήν τη μυθολογική αφήγηση μια ασυνήθιστα περίπλοκη αισθητική και μεταφυσική σύλληψη, η οποία οφείλει ενδεχομένως την παρουσία της στα γηγενή στοιχεία της προϊστορικής Δύσης -συμπεριλαμβανομένων των πρώιμων μεγαλιθικών πολιτισμών της Παλαιολιθικής και της πρώιμης Εποχής του Χαλκού (3500 -1500 Π.Κ.Ε.).
Ο κελτικός μυθολογικός κόσμος είναι ουσιαστικά ανιμιστικός. Σε αυτόν τον κόσμο η κηδεμονεύουσα θεά, η αντιπροσώπευση της ζωής και της γονιμότητας του βασιλείου καταλάμβανε σημαντική θέση. Ο αρσενικός θεός, ο σύζυγος αυτής της θεϊκής ύπαρξης συνδεόταν στενότερα με τον ανθρώπινο κόσμο της φυλής και των διαφορετικών προγόνων του. Ο ζωικός συμβολισμός, πιθανή κληρονομιά των τοτεμικών θρησκευτικών μορφών, διαδραματίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην κελτική διαμόρφωση του ιερού. Τέλος, ο κελτικός μυθολογικός κόσμος διαπερνάται από ένα πλήθος παράλληλων πραγματικοτήτων, γνωστές συλλογικά ως Άλλος κόσμος ή Αλλόκοσμος -όποιος τέμνει ενίοτε τον φυσικό κόσμο, δημιουργώντας σημεία εισόδου για τα μαγικά όντα και τη δημιουργία θαυμαστών φαινομένων.
Ανιμισμός στον κελτικό κόσμο
thumb|left Οι πρώτοι κελτικοί λαοί περιβάλλονταν κυριολεκτικά –σε ό,τι αφορούσε στον τρόπο ζωής τους- από τον φυσικό κόσμο. Βίωναν διαρκώς την παρουσία του και η κοινότητα εξαρτάτο πλήρως από αυτόν για την ισορροπία, τη γονιμότητα και τις βασικές της ανάγκες ή ανέσεις. Ακόμη και για τον ισχυρότερο βασιλιά ο σκληρός χειμώνας ή μια κατεστραμμένη σοδειά χώμα ήταν σοβαρότατος κίνδυνος για τη φυσική συνέχεια της κοινότητας. Το ζωικό βασίλειο ήταν επίσης πανταχού παρόν: βοοειδή, σκυλιά, πρόβατα, χήνες και οι χοίροι περιέβαλλαν άτομα και αγροικίες, ενώ λύκοι, αρκούδες και άγριοι κάπροι ζούσαν στα πυκνά δάση. Η οργανική και ανόργανη φύση κάλυπτε την ύπαιθρο και κυριαρχούσε στον νου του προβιομηχανικού ανθρώπου γενικότερα σε όλα τα επίπεδα.
Η πνευματική αποτύπωση της συγκεκριμένης κατάστασης παρήγαγε ένα διακριτό καθολικό πρότυπο πεποιθήσεων, γνωστό στους ανθρωπολόγους σήμερα με τον όρο "ανιμισμός". Για να το θέσουμε απλά, ήταν μια αναγνώριση της ζωντάνιας της φύσης, όχι μόνο υπό την βιολογική της έννοια αλλά και ως συνόλου ιδεατών οντοτήτων, των οποίων ο ανθρώπινος κόσμος ήταν ένα αναπόσπαστο τμήμα.
Στη βρετανική κελτική παράδοση, το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της ανιμιστικής σκέψης βρίσκεται στο Βιβλίο του Ταλιέσιν υπό τη μορφή ποιήματος γνωστού ως Καντ Κοντέ (Cad Goddeu), ή 'Μάχη των Δένδρων'. Σε μια μυθική μάχη στο Καέρ Νεφενχίρ (Caer Nefenhir), στην οποία οι γιοι του Ντον πολέμησαν ενάντια στις στον χθόνιο κάτω κόσμο, ο μυθικός μάγος Γκύντιον (Gwyddion) μεταμόρφωσε ένα δάσος σε αξιόμαχη στρατιά.
Τοτεμισμός, μεταμόρφωση και μαγική μετακίνηση στην κελτική μυθολογία
Η μεταβλητότητα ήταν η σφραγίδα του ονειροχρονικού, ανιμιστικού κόσμου. Για τον προϊστορικό νου όλα όσα τον περιέβαλλαν φαίνονταν ασταθή, είτε αυτά αφορούσαν σε ανθρώπους είτε σε ζώα και στη φύση γενικότερα. Τα όρια ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση –ιδιαίτερα το ζωικό βασίλειο- φαίνονταν ασταθή, με αποτέλεσμα ιδιαίτερα είδη του ζωικού και του φυσικού βασιλείου να παρουσιάζουν ομοιότητες προς την ανθρώπινη ψυχική διάθεση ή φυσική μορφή. Η απόδοση τέτοιου είδους συμπαθητικών συγγενειών ανάμεσα στον άνθρωπο και το περιβάλλον του θεμελίωσε ένα επίσης διακριτό σύστημα μαγικο-θρησκευτικών πεποιθήσεων γνωστό στην ανθρωπολογία και τη θρησκειολογία με τον γενικό όρο τοτεμισμός. Ο τοτεμισμός φαίνεται πως έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της ανθρώπινης κοινωνίας σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου και ο κελτικός πολιτισμός δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Τούτο φαίνεται ιδιαίτερα στις διαφορετικές σχολές βάρδων που διατήρησαν την αρχαία παράδοση, ακόμη και μετά την περίοδο του μεσαίωνα.
Ο βασικός κελτικός τοτεμικός μύθος φαίνεται να προϋποθέτει ένα απόμακρο παρελθόν, στο οποίο δεν ήταν ακόμα πλήρως διακεκριμένα τα χαρακτηριστικά που διαιρούν τις κατηγορίες της φύσης. Σε αυτό το απόμακρο παρελθόν πρόγονοι που συνδύαζαν τα ανθρώπινα και ζωικά –ακόμα και φυσικά- χαρακτηριστικά γνωρίσματα συνδέθηκαν με ανθρώπινες πατριές ως προστατευτικά τοτέμ. Κάθε μια από αυτές τις πατριές αισθανόταν συγγένεια με το ζώο ή το σχετικό χαρακτηριστικό γνώρισμα. Ήταν μάλιστα απαγορευμένο, δηλαδή taboo να επιχειρήσει κανείς να βλάψει αυτά τα πλάσματα ή το ανάλογο φυσικό τοπίο με οποιονδήποτε τρόπο. Διαφορετικά προκαλούσε το θυμό του δαιμονικού πνεύματος.
Στον μεσαιωνικό κελτικό κόσμο τέτοιες τοτεμιστικές πεποιθήσεις ενσωματώθηκαν τμηματικά στο σύνθετο μυθικό όραμα των νεοδρυιδικών βαρδικών σχολών. Το μοτίβο της μεταμόρφωσης αποτελεί ένα από τα ορόσημα της κελτικής μυθολογίας, όπως σημειώθηκε από διάφορους παρατηρητές. Για παράδειγμα, η μεγάλη κελτική θεά Μποάντα (Boanda), συνδέεται με τις όμορφες αγελάδες της. Ο πολεμιστής-ήρωας Κουχουλάιν (Cuchulainn) συνδεόταν με ένα κυνόμορφο τοτέμ. Το ταμπού ήταν ο φόνος των σκυλιών και το όνομά του σήμαινε κυριολεκτικά "το κυνηγόσκυλο του Culann (το Smith)'. Ο Κόναλ Κέρναχ (Conal Cernach), σαν τον αρχαίο κερασφόρο γαλατικό θεό Κερνούνο, (ο Χερν ο Κυνηγός της αγγλικής μυθολογίας), συνδέθηκε τόσο με το φίδι όσο και με το αρσενικό ελάφι. Η λατρεία της θεάς-φορβάδας παίζει σημαντικό ρόλο στην ουαλική κελτική παράδοση με τη μορφή της Ρίανον (Rhiannon). Η εικονογραφία του ειδωλολατρικού βρετανικού κόσμου της Εποχής του Σιδήρου και της ρωμαϊκής Βρετανίας δείχνει ότι ο τοτεμιστικός ζωομορφισμός ήταν τμήμα της εικονογραφίας του ιερού, σε ό,τι αφορά  στη δρυιδική μυθολογία.
Η ερμηνεία της μεταμόρφωσης στον κελτικό κόσμο σχετίζεται με την δρυιδική πεποίθηση περί μετενσάρκωσης ή πιο συγκεκριμένα της μαγικής μετακίνησης, στοιχεία της οποίας απαντώνται συχνά στα μεσαιωνικά ιρλανδικά και ουαλικά κείμενα. Σε ιρλανδικούς μύθους όπως ο Τόχμαρκ Ιτέιν (Tochmarc Ιtain) ('Ο οδυρμός της Ιτέιν') και επιμέρους ιστορίες από το Ταΐν Μπο Κουέιλγκνε (Tain Βο Cuailgne ή «Επιδρομή του Κούλεϊ»), οι μαγικές μορφές από το μακρινό παρελθόν διαδραματίζουν ενεργό ρόλο στα πλαίσια της δράσης που τίθεται σε παρόντα χρόνο στο μυθικό αφήγημα. Στο Τόχμαρκ Ιτέιν, που απαντάται και ως «Αποπλάνηση της Ιτέιν", η ηρωίδα μεταμορφώνεται αρχικά από έναν ζηλότυπο ανταγωνιστή σε μαγική μύγα, και κατόπιν περιφέρεται από ακτή σε ακτή ωθούμενη από τις θύελλες της δρυιδικής μαγείας. Αιώνες αργότερα, καταπίνεται από κάποια ευγενή κυρία στην αυλή του Κόνχομπουρ (Conchobur) στο Βασίλειο του Ουλάιντ (Ulaid) και ξαναγενιέται εκεί ως πριγκήπισσα. Στην ενήλικη ζωή της ακολουθείται από τους ανταγωνιστές εραστές του Αλλόκοσμου από την προηγούμενη ύπαρξή της. Η ανταγωνιστική δράση των εραστών της Ιτέιν, από την άλλη –εξαιτίας της εικονοπλασίας της- παραπέμπει στον ανταγωνισμό δύο αρχαίων ταύρων, των οποίων η σύγκρουση προβάλλεται σε δύο μείζονες φυλετικές περιοχές, το Ουλάιντ (Ulaid) και το Κρουάχου (Cruachu). Ένα από τα τμήματα αυτού του έπους αναζητά την ιστορία αυτού του ανταγωνισμού σε δύο δρυίδες της εποχής των μεγαλιθικών μνημείων, τους Όχαλ (Ochall) και Μποντμπ (Bodb). Η μαγική τους σύγκρουση πέρασε μέσα από μια σειρά φυσικών μεταμορφώσεων –ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνεται το κοράκι, υδρόβια πλάσματα και και φασματικές μορφές– πριν τελικά καταβροχθιστούν με τη μορφή σπόρων σταριού από ένα κοπάδι βοοειδών και ξαναγεννηθούν ως δύο μεγάλοι ταύροι Φιν (Finn) «ο Φωτεινός» και Ντάμπ (Dub)  «ο Σκοτεινός» αντίστοιχα.
Θεοί, θεές και ήρωες του κελτικού κόσμου
Δεδομένου ότι εξελικτικά ο άνθρωπος επιτυγχάνει μεγαλύτερο έλεγχο στο περιβάλλον του, η ενστικτώδης δεισιδαιμονία του τοτεμιστικού ανιμισμού αντικαθίσταται από μια ορθολογική, ανθρωπόμορφη μορφή πνευματικότητας, στην οποίο μια ιδιαίτερη ομάδα ανδρών ή γυναικών συμμετέχει σε ημερολογιακές ιεροτελεστίες, ενώ οι θεότητες παρουσιάζουν όλο και περισσότερο ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Στη Βρετανία, αυτή η διαδικασία άρχισε πιθανώς κατά τη διάρκεια της μεγαλιθικής εποχής, συνεχίστηκε στην Εποχή του Σιδήρου και διατηρήθησε ακόμα και στους ύστερους μεσαιωνικούς χρόνους, ενσωματώνοντας και οργανώνοντας ορθολογικά τα αρχαϊκά στοιχεία.
Αντίθετα από άλλες ινδοευρωπαϊκές παραδόσεις, ο κελτικός μυθολογικός κόσμος δεν διέθετε σταθερό πάνθεον λειτουργικών θεοτήτων με τον τρόπο που διέθεταν μυθολογίες όπως η Ελληνική και η Ρωμαϊκή. Αντίθετα, κάθε φυλή διέθετε τους δικούς της προγονικούς ήρωες και θεότητες –στις οποίες απέδιδε σειρά των μυθικών πράξεων- και τους επικαλείτο επανειλημμένα για προστασία και υποστήριξη σε όλους τους τομείς της φυλετικής ζωής. Αυτές οι θεότητες ήταν τόσο πολυάριθμες, ώστε για την πλειοψηφία είναι λιγοστά τα ατομικά στοιχεία που μπορούμε να σταχυολογήσουμε. Ωστόσο, υπήρξαν ορισμένες μορφές που φαίνεται ότι στοίχειωσαν την κελτική φαντασία -αρχετυπικές οντότητες στις οποίες εντασσόταν η ταυτότητα των τοπικών ηρώων, των ηρωίδων ή των προγόνων.
Σαφέστερα από τα άλλα αρχέτυπα αναφέρεται η θεά -οι διασυνδέσεις της οποίας με το έδαφος και τη γονιμότητα απαντώνται σε όλο τον κελτικό κόσμο. Η θεά μπορεί να φέρει την επωνυμία μιας περιοχής – όπως η Έριου για την Ιρλανδία, Κάλιαχ Βερ (Cailliech Beara) για τις νοτιοδυτικές περιοχές της Μποάντα (Boanda), πνεύμα του ποταμού Μπόιν (Boyne) και θεά της ομώνυμης κοιλάδας. Σε άλλες περιστάσεις, αυτή η σχέση υπονοείται μεταφορικά με το μοτίβο του βασιλιά που απεικονίζεται πάντα ως σύζυγος της κυρίαρχης θεάς.
Στην αγκαλιά ενός αληθινού βασιλιά, η θεά παρείχε ζεστασιά και γενναιοδωρία. Στην περίπτωση ενός ψευτοβασιλιά όλα αυτά αποσύρονταν, αφήνοντας πίσω τους εξασθένηση και δυστυχία για τους υπηκόους του, έως ότου βρισκόταν ο αληθινός βασιλιάς. Υπάρχουν σαφείς ενδείξεις στα διάφορα χρονικά ότι τέτοιες πεποιθήσεις διατηρήθηκαν έως τη μεσαιωνική περίοδο, όπως φαίνεται από τους καταλόγους των μεσαιωνικών χρονογραφικών αρχείων όπως το Μπρουτ υ Τγουϊσύγκιον (Brut y Twysygion) ή το Χρονικά των Σκώτων (Chronica Scottorum). Οι ιρλανδικές πηγές είναι περισσότερο πληροφοριακές για αυτή τη σχέση, με μια πρώιμη πραγματεία, το Αουντάκτ Μορέιν (Audact Morainn), στο οποίο ο βασιλιάς παρουσιάζεται λίγο-πολύ ως αρχιερέας της λατρείας της θηλυκής θεότητας, πέρα από πολέμαρχος και φυλετικός αρχηγός.
Οι τιτανικές μορφές των Μωρ Μπέντιγκεϊντφραν (Mawr Bendigeidfran), Μπέλι (Beli) και Κάσναρ Βλέντιγκ (Casnar Wledig) από το Μαμπινόγκιον (Mabinogi) αναδεικνύουν αντίθετα το πατριαρχικό αρχέτυπο του φυλετικού αρχηγού, όπως και οι Ιντ Ντάγκντα (Ind Dagda), Μανάνναν (Manannan) και ύστερες μορφές όπως ο Φιν ΜακΚουμχάιλ (Finn MacCumhail) και ο Ντίαμαιρτ ΜακΚέρμπχολ (Diamairt MacCerbhall) της ιρλανδο-σκωτικής παράδοσης. Διάσημοι ιστορικοί βασιλείς όπως ο Βασιλιάς Αρθούρος, ο Κόελ Χεν (Coel Hen) και ο Ρύντερχ Χάελ (Rhydderch Hael) ανέπτυξαν παρόμοια χαρακτηριστικά, καθώς αυξάνονταν οι μύθοι τους.
Ο κελτικός Άλλος κόσμος
Αυτό που αναφέρεται συχνά ως κελτικός «Άλλος κόσμος» είναι ένα διακριτό σώμα μύθων και παραμυθιών για αυτό το βασίλειο και τους κατοίκους του και διείσδυσε, μέσω του αρθουριανού κύκλου και των σχετικών παραδόσεων, στους αφηγηματικούς πολιτισμούς της δυτικής Ευρώπης συνολικά. Το γνωστό ύφος των παραμυθιών για τον νεραϊδόκοσμο -από την Ιρλανδία ως στα δάση της Ρωσίας- οφείλει πολλά σε πεποιθήσεις τέτοιου είδους.
Οι σχολιαστές τείνουν να μιλούν για τον «Άλλο κόσμο» της κελτικής μυθολογίας ως μοναδιαία οντότητα. Στην πραγματικότητα ο κελτικός άλλος κόσμος δεν ήταν λιγότερο τεμαχισμένος από τον φυλετικό κόσμο που ανέπτυξαν συνειδητά οι πρώτοι κελτικοί λαοί. Ακόμη και η γειτονική πατριά απεικονιζόταν σε διαφορετικές διαβαθμίσεις της «ετερότητας». Συνολικά θεωρούμενη τούτη η ποιότητα έγινε μαγνήτης για κάθε είδους φανταστικές προβολές.
Οι κελτικοί αλλόκοσμοι, λοιπόν, έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Οι κάτοικοί τους τείνουν να είναι είτε ακραία όμορφοι ή ειδεχθείς και τερατώδεις. Επίσης στον αλλόκοσμο συναντά κανείς φανταστικά ζώα και ισχυρά μαγικά αντικείμενα. Η απόκτηση τέτοιων θαυμαστών θησαυρών είναι ο συχνός στόχος των αναζητήσεων στον Άλλο κόσμο που αναλαμβάνουν ανθρώπινοι ήρωες. Ενίοτε κάποιος θνητός μπορεί να γίνει εραστής μιας νεράιδας «από τη γη της αιώνιας νιότης», την «πεδιάδα των απολαύσεων» ή άλλες τέτοιες παραδείσιες τοποθεσίες. Κατά τον ίδιο τρόπο αγαπημένο θέμα της κελτικής μυθολογικής αφήγησης είναι η αποπλάνηση μιας θνητής πριγκήπισσας και η απαγωγή της στη «γη του θέρους», ή οπουδήποτε αλλού μπορεί να βρίσκεται το μαγικό βασίλειο της αλλοκοσμικής ύπαρξης.
Τα πλάσματα του άλλου κόσμου δεν ήταν ούτε θεία, ούτε πλήρως «θνητά» (υπό την ευρύτερη έννοια της λέξης). Ήταν μαγικά ισχυρά, αλλά και επιρρεπή σε παράξενες αδυναμίες. Ενίοτε κάποιος έξυπνος θνητός ήρωας εκμεταλλευόταν τέτοιες αδυναμίες και αποκτούσε τις περίφημες παραχωρήσεις της μαγικής τους δύναμης. Η σχέση τους με τον κόσμο των ανθρώπων μπορούσε να είναι φιλική καθώς επίσης και εχθρική. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα η μυθολογική αφήγηση περιλαμβάνει γάμους και άλλες μορφές συμμαχίας μεταξύ των κόσμων. Οι θνητοί που διαμένουν σε τόπους του Άλλου κόσμου, επιστρέφουν για να διαπιστώσουν ότι έχουν περάσει πολλές γενεές κατά την απουσία τους - ή αντίστροφα, αυτό που φαίνεται ως δεκαετίες στην αλλοκοσμική πραγματικότητα, παρουσιάζεται ως λιγοστές ώρες θνητού χρόνου.
Καζάνι η ιερή χύτρα
thumb|250 px|Η χύτρα (Cauldron) Gundestrup. Εθνικό μουσείο Δανίας. Courtesy [[:commons:User:Malene Thyssen|Malene Thyssen.]]
Ιδιαίτερα συνδεμένο με τη θεά είναι το σύμβολο της ιερής χύτρας. Η σημασία αυτού του ιδιαίτερου συμβόλου συνδέεται στενά με την ιδέα της πηγής ή της κρήνης, στις λατρείες των ποτάμιων θεαινών του κελτικού κόσμου. καζάνι της αναγέννησης, της έμπνευσης και της αφθονίας είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των χρονικών της κελτικής μυθολογικής αφήγησης. Εκτός από τα παραπάνω, όμως, η χύτρα μάλλον καταλάμβανε κεντρικό ρόλο στον κόσμο της κελτικής φυλετικής ζωής. Ήταν η πηγή της τροφής και της πόσης για την οικογένεια και κεντρικό σημείο για την πλέον ολοκληρωμένη από τις κελτικές κοινωνικές δραστηριοτήτες, τη γιορτή του φυλετικού αρχηγού. Παραδοσιακά, η τελετή περιελάμβανε τη σφαγή ενός χοίρου και τον βρασμό του στο φυλετικό καζάνι. Στους πολεμιστές δίνονταν κατόπιν μερίδες με ακριβή σειρά προτεραιότητας, βάσει των ηρωικών ανδραγαθημάτων τους, και ακολουθούσε ένα κύπελλο με υδρόμελο που πρόσφερε η βασίλισσα. Η χύτρα, ενώ είναι ένα σύμβολο των αναπαραγωγικών, θρεπτικών και εμπνευστικών ιδιοτήτων του θηλυκού απεικονιζόταν συχνά στην παγανιστική κελτική εικονογραφία στα χέρια του φυλετικού θεού, ενός κηδεμονικού πατριάρχη με έντονα χθόνια χαρακτηριστικά. Στην ιρλανδική παράδοση, ο φύλακας του καζάνι είναι απλά γνωστός ως Ιντ Ντάγκντα (Ind Dagda), «ο καλός θεός» με πρωτόγονα χαρακτηριστικά και τις φαλλικές αποδόσεις. Τα βίαια ζευγαρώματά του με τη σκοτεινή θεά Μόριγκαν (Μσrrigan) ευθύνονται σύμφωνα με ένα πρώιμο μύθο για τη διαμόρφωση ορισμένων πεδιάδων, κορυφογραμμών και λόφων της Ιρλανδίας. Ο Πεν Άνουφν (Penn Annwfn), με τη χύτρα και τις σχέσεις του με τον κάτω κόσμο, είναι ένας άλλος σημαντικός φορέας αυτού του αρχετύπου στον βρετανικό κελτικό μυθολογικό κόσμο του Μπαμπινόγκι (Mabinogi. Η αρθουριανή έκδοση του αρχετύπου αποτυπώνεται στον βασιλιά του Δισκοπότηρου (Γκράαλ), η υγεία και η ζωτικότητα του οποίου συνδέεται μυστηριωδώς με την κατάσταση της γης του.
Μεσαιωνικές πηγές
Οι ιρλανδικές πηγές πριν από τη χρήση του χαρτιού γράφονταν σε ακατέργαστη περγαμηνή (vellum) σε μια διακριτή μικρογράμματη γραφή που αντανακλά περίπου μια χιλιετία λογοτεχνικής παράδοσης. Υπάρχοντα παραδείγματα, προερχόμενα από τα τέλη του 11ου έως τα τέλη του 16ου αιώνα (αν και μερικές φορές περιέχουν το υλικό που αντιγράφεται από τις πολύ προγενέστερες γραφές), βρίσκονται σε κώδικες ή συλλογές που διαμορφώθηκαν στις διάφορες βιβλιοθήκες της Ιρλανδίας και της Βρετανίας και της Γαλλίας. Πέραν των Χρονικών, τα κυριότερα είναι το Βιβλίο του Άρμαγκχ (Book of Armagh), το Βιβλίο του Μπάλιμοτ (Book of Ballymote), το Βιβλίο του Φερμόι (Book of Fermoy), το Βιβλίο του Γκλένταλαφ (Book of Glendalough), το Βιβλίο του Λέκαν (Book of Lecan), το Βιβλίο του Λάινστερ (Book of Leinster), το Βιβλίο του Λίσμορ (Book of Lismore), το Βιβλίο των Δικαιωμάτων (Book of Rights), το Βιβλίο του Νταν Κάου (Book of the Dun Cow) ή Lebor na hUidre, το Βιβλίο του Ούι Μχάινε (Book of Uí Mhaine) το Λέαμπχαρ Μπρηκ (Leabhar Breac) το Λέαμπχαρ Κλάινε Σούιμπνε (Leabhar Clainne Suibhne) και το Κίτρινο Βιβλίο του Λέκαν (Yellow Book of Lecan).
Αυτά χειρόγραφα είναι η πηγή για τα σημαντικότερα κείμενα της αρχαίας και μέσης ιρλανδικής λογοτεχνίας, όπως οι μακρές επικές αφηγήσεις (σάγκα), οι γενεαλογίες, αποσπάσματα του νόμου και πολλή άλλη παραδοσιακή γνώση. Τα σημαντικότερα επιζόντα χειρόγραφα της προνορμανδικής περιόδου συνδέονται με κέντρα γνώσης όπως το Κλονμακνόιζ (Clonmacnoise) και το Γκλένταλαφ (Glendalough).
Μυθολογικοί κύκλοι
Οι μυθολογικοί κύκλοι στην κελτική μυθολογία είναι μεγάλα σώματα ψευδο-ιστορικής αφήγησης, μυθιστορίας, σε μορφή πρόζας που επικεντρώνονονται στις φανταστικές εισβολές που έλαβαν χώρα κυρίως στις πρωτοϊστορικές φάσεις της Ιρλανδίας και καταλήγουν στην άφιξη των ημίθεων Τουάθα ντε Ντανάν (Tuatha Dé Danann), του πρώτου εξ αυτών, του Λου Λάμφοτα (Lug Lámfhota), την ήττα τους από τους θνητούς Μιλήσιους. Οι Τουάθα ντε Ντανάν είναι ένας από τους τέσσερις μεγάλους κύκλους της πρώιμης ιρλανδικής παράδοσης μαζί με τον κύκλο του Όλστερ, τον κύκλο των Φένιαν και τον Κύκλο των Βασιλέων.
Κάπως αδόκιμα σήμερα, η φράση μυθολογικός κύκλος πλάστηκε για να περιγράψει εκείνες τις πρώιμες αφηγήσεις οι οποίες, ελλείψει μιας διακριτής κελτικής κοσμολογίας, διαπραγματεύονται την προέλευση και τα ευδιάκριτα υπολείμματα της προχριστιανικής θρησκείας. Η χρήση τους είναι προγενέστερη του όρου κελτική μυθολογία, παρόλο που δεν παρουσιάζουν κάποια ιδιαίτερη χρονολογική σειρά. Για παράδειγμα, ενώ πολλά από τα γεγονότα ενός μυθολογικού κύκλου των Τουάθα ντε Ντανάν εμφανίζονται ότι συνέβησαν πριν από τα γεγονότα που αφηγούνται άλλοι κύκλοι, η σύνθεση μεμονωμένων αφηγημάτων χρονολογείται σήμερα ως μεταγενέστερη της διαμόρφωσης του κύκλου Ώλστερ και ορισμένων ιστοριών του κύκλου Φένιαν.
Σιδηροδρομικός σταθμός Μέσης
Ο Σιδηροδρομικός σταθμός Μέσης είναι σιδηροδρομικός σταθμός της Μέσης στην Ημαθία. Βρίσκεται σε περιοχή, κοντά στη κωμόπολη. Εξυπηρετείται από τον Προαστιακό σιδηρόδρομο για Έδεσσα και Θεσσαλονίκη.
Δομή σταθμού
Μεση Μεση Μεση
Γκι του Μονφόρ-Μπιγκόρ
Ο Γκυ, γαλλ. Guy (απεβ. 4 Απριλίου/Ιουλίου 1220) από τον Οίκο τού Μονφόρ έγινε, έπειτα από τον γάμο του, κόμης τού Μπιγκόρ (1216-20), στη Γασκώνη.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Σίμων Ε΄ κυρίου τού Μονφόρ & 5ου κόμη τού Λέστερ και της Αλίκης, κόρης τού Μπουσάρ Γ΄ τού Μονμορανσύ.
Ο Γκυ ακολούθησε τον πατέρα του στη Σταυροφορία των Αλβιγηνών, ενώ ήταν ακόμη αρκετά νέος. Αργότερα το 1216 νυμφεύτηκε την Πετρονίλλα, κόρη τού Βερνάρδου Δ΄ τού Κομμάνζ και της Στεφανίας κόμισσας τού Μπιγκόρ & Μαρσάν. Ήταν ο 3ος σύζυγός της.
Στην πολιορκία της Τουλούζης το 1218 πολέμησε στο πλευρό τού πατέρα του, ο οποίος όμως χτυπήθηκε από ένα βλήμα πολιορκητικής μηχανής και απεβίωσε. Κληρονόμησε τις κτήσεις του, αλλά όχι την στρατηγική ικανότητά του. Οι κύριοι των Οσιτανικών του εδαφών εξεγέρθηκαν εναντίον του και ο Γκυ σκοτώθηκε σε μία σύγκρουση στο Καστελνωντρύ το 1220.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1216 την Πετρονίλλα κόμισσα (από τη μητέρα της) τού Μπιγκόρ & Μαρσάν, κόρη τού Βερναρδου Δ΄ τού Κομμάνζ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Υδροχλωροθειαζίδη
Η υδροχλωροθειαζίδη είναι χημική δραστική ουσία, η οποία χρησιμοποιείται ευρέως ως διουρητικό φάρμακο (εμπορική ονομασία: Diuren) για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης και του πρηξίματος λόγω συσσώρευσης υγρών. Άλλες χρήσεις περιλαμβάνουν τη θεραπεία του άποιου διαβήτη (diabetes insipidus) και της νεφρικής σωληναριακής οξέωσης και τη μείωση του κινδύνου για πέτρες στα νεφρά σε άτομα με υψηλά επίπεδα ασβεστίου στα ούρα. Για την υψηλή αρτηριακή πίεση θεωρείται μερικές φορές ως θεραπεία πρώτης γραμμής. Η υδροχλωροθειαζίδη λαμβάνεται από το στόμα και μπορεί να συνδυαστεί με άλλα φάρμακα για την αρτηριακή πίεση σε ένα μόνο χάπι για αύξηση της αποτελεσματικότητας.
Οι πιθανές παρενέργειες περιλαμβάνουν κακή λειτουργία των νεφρών, ανισορροπίες ηλεκτρολυτών, συμπεριλαμβανομένου του χαμηλού καλίου στο αίμα και, λιγότερο συχνά, χαμηλού νατρίου στο αίμα, ουρική αρθρίτιδα, υψηλού σακχάρου στο αίμα και αίσθημα ζάλης με την ορθόσταση. Ενώ οι αλλεργίες στην υδροχλωροθειαζίδη αναφέρονται ότι εμφανίζονται συχνότερα σε άτομα με αλλεργίες στα σουλφοναμιδικά φάρμακα, αυτή η συσχέτιση δεν υποστηρίζεται καλά. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αλλά δεν είναι φάρμακο πρώτης γραμμής σε αυτήν την περίπτωση.
Δύο εταιρείες, η Merck και η Ciba, δηλώνουν ότι ανακάλυψαν το φάρμακο που κυκλοφόρησε στο εμπόριο το 1959. Βρίσκεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ο οποίος περιλαμβάνει τα ασφαλέστερα και πιο αποτελεσματικά φάρμακα που χρειάζονται σε ένα σύστημα υγείας. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο και είναι πολύ φτηνό. Το 2018, ήταν το δεκατοτρίτο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, με περισσότερες από 40 εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
Η υδροχλωροθειαζίδη χρησιμοποιείται συχνά για τη θεραπεία της υπέρτασης, της συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας, του συμπτωματικού οιδήματος, του άποιου διαβήτη και της νεφρικής σωληναριακής οξέωσης. Χρησιμοποιείται επίσης για την πρόληψη του σχηματισμού λίθων στους νεφρούς σε εκείνους που έχουν υψηλά επίπεδα ασβεστίου στα ούρα τους.
Μια ανασκόπηση του 2019 διαπίστωσε ότι ήταν λιγότερο αποτελεσματική από τη χλωραταλιδόνη, αλλά είχε επίσης λιγότερες παρενέργειες.
Η υδροχλωροθειαζίδη χρησιμοποιείται επίσης μερικές φορές για την πρόληψη της οστεοπενίας και για τη θεραπεία του υποπαραθυρεοειδισμού, της υπερασβεστουρία, νόσος του Ντεντ και της νόσου του Μενιέρ. Για τον άποιο διαβήτη, η επίδραση των θειαζιδικών διουρητικών οφείλεται πιθανώς σε επαγόμενη από υπογκαιμία αύξηση στην εγγύς απορρόφηση νατρίου και νερού, μειώνοντας έτσι την παροχή νερού στις ευαίσθητες στην αντιδιουρητική ορμόνη θέσεις στα σωληνάρια συλλογής και αυξάνοντας την ωσμωτικότητα των ούρων.
Οι θειαζίδες χρησιμοποιούνται επίσης στη θεραπεία της οστεοπόρωσης. Οι θειαζίδες μειώνουν την απώλεια οστού προάγοντας την κατακράτηση ασβεστίου στους νεφρούς και διεγείροντας άμεσα τη διαφοροποίηση των οστεοβλαστών και τον σχηματισμό οστού.
Για τη μείωση της πολυφαρμακίας και για τη μείωση των παρενεργειών, η υδροχλωροθειαζίδη χρησιμοποιείται συχνά σε συνδυασμούς σταθερής δόσης με πολλές άλλες κατηγορίες αντιυπερτασικών φαρμάκων όπως, αναστολείς ΜΕΑ, αναστολείς υποδοχέως αγγειοτασίνης και β-αναστολείς.
Η χρήση της υδροχλωροθειαζίδης απαγορεύεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό κατά του Ντόπινγκ για την ικανότητά της να καλύπτει τη χρήση φαρμάκων που βελτιώνουν την απόδοση.
Παρενέργειες
Τα ένθετα συσκευασίας, με βάση τις αναφορές περιπτώσεων και τις μελέτες παρατήρησης, αναφέρουν ότι μια αλλεργία σε ένα σουλφανιδικό φάρμακο προδιαθέτει τον ασθενή να έχει διασταυρούμενη ευαισθησία με ένα θειαζιδικό διουρητικό. Μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας το 2005 δεν βρήκε στοιχεία που να υποστηρίζουν διασταυρούμενη ευαισθησία.
Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος μη μελανωματικού καρκίνου του δέρματος. Τον Αύγουστο του 2020, η Αυστραλιανή Διοίκηση Θεραπευτικών Προϊόντων ζήτησε την ενημέρωση των πληροφοριών προϊόντων για φάρμακα που περιέχουν υδροχλωροθειαζίδη, ώστε να περιλαμβάνουν λεπτομέρειες σχετικά με τον αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του δέρματος.
Μηχανισμός δράσης
Η υδροχλωροθειαζίδη ανήκει στην κατηγορία θειαζιδικών διουρητικών. Μειώνει τον όγκο του αίματος ενεργώντας στους νεφρούς για να μειώσει την επαναπορρόφηση νατρίου (Na + ) στο άπω εσπειραμένο σωληνάριο. Ο κύριος τόπος δράσης στο νεφρώνα εμφανίζεται σε έναν συν-μεταφορέα νατρίου-χλωρίου, όπου προσδένεται ανταγωνιστικά στη θέση του χλωρίου στον μεταφορέα. Εμποδίζοντας τη μεταφορά του Na + στο άπω εσπειραμένο σωληνάριο, η υδροχλωροθειαζίδη προκαλεί νατριούρηση και ταυτόχρονα απώλεια νερού. Τα θειαζιδικά διουρητικά αυξάνουν την απορρόφηση του ασβεστίου σε αυτό το τμήμα με τρόπο που δεν σχετίζεται με τη μεταφορά νατρίου. Επιπλέον, με άλλους μηχανισμούς, η υδροχλωροθιαζίδη πιστεύεται ότι μειώνει την περιφερειακή αγγειακή αντίσταση.
Παραπομπρές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Σουλφοναμίδες Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές αμίνες Κατηγορία:Αρωματικές αμίνες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Διουρητικά
Δισκογραφία
Ιστορία
Η φωνογραφία ξεκίνησε με την εκπληκτική στην εποχή του εμφάνιση του φωνογράφου που όμως άρχισε στη συνέχεια να φθίνει λόγω ουσιωδών μειονεκτημάτων που παρουσίαζε η πρώιμη αυτή τεχνολογία ειδικά στη πιστότητα του ήχου, στην έντονα θορυβώδη ολίσθηση της βελόνας στην αύλακα, στους πολύ χαμηλούς τόνους (κοινώς πιανίσιμο), καθώς και στους υψηλούς τόνους (κοινώς φορτίσιμο), όπου τότε η βελόνη χοροπήδαγε. Έτσι μέχρι το 1920 το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό, οι δε προσπάθειες των τεχνικών που σαφώς στερούνταν σχετικών επιστημονικών βάσεων ήταν μέχρι ασήμαντες.
Ανάπτυξη
Η φωνογραφία τότε άρχισε να επεκτείνεται και σ΄ άλλους χώρους όπως εκπαιδευτικούς, ιεραποστολικούς. Ειδικά η παραπάνω αναφερόμενη εταιρεία HMV δημιούργησε τότε μια πολύ μεγάλη και σπουδαία σειρά εκπαιδευτικών δίσκων, ενώ η Κολούμπια διέθεσε ομοίως δίσκους στη Διεθνή Εκπαιδευτική Εταιρεία που περιείχαν και εκμάθηση ξένων γλωσσών.
Παράλληλα όμως με τη φωνογραφία είχε αρχίσει και η εξάπλωση της ραδιοφωνίας, η οποία και ωφέλησε σε πολύ μεγάλο βαθμό την πρώτη στην αναμετάδοση αλλά και διάδοση των δίσκων. Επίσης επωφελής στη φωνογραφία υπήρξε και η ανακάλυψη και βιομηχανία του "ομιλούντος κινηματογράφου" όπου αρχικά συνδέονταν οι ταινίες με φωνογράφο που μετέδιδαν τον ήχο. Με τη πάροδο του χρόνου πολλές φωνογραφικές εταιρείες δημιουργήθηκαν που όμως λόγω της προπολεμικής ύφεσης αναγκάσθηκαν οι περισσότερες να συμπτυχθούν και να αποτελέσουν μεγάλα συγκροτήματα. Έτσι το 1930 παρατηρούνται μόνο τρία σπουδαία τέτοια συγκροτήματα: η Κολούμπια, που περιλαμβάνει την Οντεόν (Odeon), την Παρλοφόν (Parlophone), την Παθέ (Pathé) κ.ά., η Γκραμοφόν (Gramophone Co.) που περιλαμβάνει την Βίκτωρ (Victor) κ.ά. και η Μπρούνσβικ (Brunswick)που περιλαμβάνει την Πολυντόρ (Polydor)κ.ά.. Μόλις όμως ένα χρόνο μετά, το 1931, προς περιορισμό των γενικών εξόδων και τα τρία παραπάνω φωνογραφικά συγκροτήματα ενώνονται σε ένα παγκόσμιο κολοσσό του είδους με την ονομασία "Ηλεκτρικές και Μουσικές Βιομηχανίες" (Electric and Musical Industries), γνωστότερα με το αρκτικόλεξο Ι-Εμ-Άι (EMI) με έδρα το Λονδίνο και με εργοστάσια παραγωγής σε πλείστα μέρη του κόσμου.
* Κατηγορία:Ακουστική
Γαρμπί
Το Γαρμπί (αραβικά: جزيرة غربي) είναι νησί της Τυνησίας στη Μεσόγειο θάλασσα. Βρίσκεται στο αρχιπέλαγος των νήσων Κερκένα κι είναι ένα από τα δύο κατοικημένα νησιά του αρχιπελάγους το άλλο είναι το Σεργκί.
Έχει σχήμα τραπεζοειδές με έκταση 69 τετραγωνικά χιλιόμετρα, 14 χιλιόμετρα μήκος και μέγιστο πλάτος 7 χιλιόμετρα. Το Γαρμπί έχει μόνο έναν δρόμο ο οποίος το συνδέει με το νησί Σεργκί με γέφυρα. Έχει 5.000 κατοίκους, δύο χωριά το Μελίτα και το Εζεντίν. Έχει αραιή βλάστηση πολλά ελαιόδεντρα αμπέλια κι ένα φοινικόδασος.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Δυτικού Γκότλαντ
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Δυτικού Γκότλαντ (σουηδικά: Västergötlands Fotbollförbund, Västergötlands FF) είναι ο οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του ποδοσφαίρου στην ιστορική επαρχία του Δυτικού Γκότλαντ και αποτελεί μία από τις 24 περιφερειακές ομοσπονδίες της Σουηδικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε στις 2 Απριλίου του 1918 και σήμερα έχει 258 μέλη.
Η ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών διοργανώσεων σε χαμηλότερο επίπεδο. Η έδρα της βρίσκεται στο Σκέβντε και ο πρόεδρός της είναι ο Γκέραρντ Σάγκερ.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Δυτικό Γκότλαντ
S/2004 S 3
Ανακάλυψη
Το S/2004 S 3 είναι το προσωρινό όνομα με το οποίο είναι γνωστό ένα σώμα το οποίο φαίνεται να βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο, πέρα από το εξωτερικό σκέλος του δακτυλίου F. Ανακαλύφθηκε στις 21 Ιουνίου του 2004, από επιστήμονες της Cassini Imaging Science Team, σε φωτογραφίες που τράβηξε ο δορυφόρος Cassini-Huygens, και ανακοινώθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
Παρ' όλες τις προσπάθειες για να επανεντοπιστεί έκτοτε, δεν έχει υπάρξει κάποια αξιόπιστη παρατήρηση του άλλη φορά. Σε μία εκτεταμένη φωτογράφηση σε μία περίοδο 4 χιλιομέτρων στην περιοχή του, που έγινε τις 15 Νοεμβρίου του 2004, δεν έγινε δυνατόν να εντοπιστεί. Για τον λόγο αυτό, υπάρχει η άποψη πως ήταν μια προσωρινή μάζα υλικού που στη συνέχεια διαλύθηκε.
Ένα άλλο αντικείμενο, το S/2004 S 4, φωτογραφήθηκε περίπου 5 ώρες αργότερα από το S/2004 S 3, αλλά αυτή τη φορά ακριβώς μέσα στο δακτύλιο F. Λόγω της διαφορετικής θέσης εντοπισμού του δευτέρου αντικειμένου, του δόθηκε ένα διαφορετικό όνομα, αν και η άποψη πως πρόκειται για ένα ενιαίο αντικείμενο που διασχίζει την τροχιά του μέσα από το δακτύλιο F είναι επίσης δυνατή. Ένα τέτοιο σώμα πιθανώς να έχει τροχιά με μία ελαφρώς διαφορετική κλίση σε σχέση με το δακτύλιο F, περνώντας όχι πραγματικά μέσα από το υλικό του δακτυλίου, παρόλο που φαίνεται σαν να βρίσκεται τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό μέρος από αυτόν.
Αν τελικά το S/2004 S 3 είναι ένα συμπαγές σώμα, τότε θα πρέπει να έχει διάμετρο 3 με 5 χιλιόμετρα, και ίσως να είναι ένας δορυφόρος-βοσκός (δηλαδή δορυφόρος που κινείται στα άκρα κάποιου δακτυλίου και τον επηρεάζει με τη βαρύτητά του) που κινείται εξωτερικά του δακτυλίου F.
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Οφέλτης (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, ο Οφέλτης (αρχαία ελληνικά: Ὀφέλτης) μπορεί να αναφέρεται σε διάφορες μορφές της ελληνικής μυθολογίας, όπως:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Διχλωριούχος λευκόχρυσος
Ο Χλωριούχος(ΙΙ) Λευκόχρυσος είναι η χημική ένωση με τον τύπο PtCl2. Πρόκειται για μια σημαντική πρόδρομη που χρησιμοποιείται για την παρασκευή άλλων ενώσεων λευκόχρυσου. Υπάρχει σε δύο κρυσταλλικές μορφές, αλλά οι κύριες ιδιότητές τους είναι κάπως παρόμοιες: σκούρα καφέ, αδιάλυτα στο νερό, διαμαγνητικά, και άοσμα.
Κατηγορία:Ενώσεις λευκόχρυσου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου
Αλμπίνα Γκρτσιτς
Έχοντας νικήσει το Dora 2021, που είναι η Κροατική μέθοδος επιλογής εκπροσώπου για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, εκπροσώπησε την Κροατία στον διαγωνισμό του 2021, στο Ρότερνταμ με το τραγούδι "Tick-Tock", το οποίο όμως δεν πέτυχε την πρόκριση στον τελικό (ήταν 11η στον πρώτο ημιτελικό).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021
Μεθανοτελλουρόλη
Η μεθανοτελλουρόλη είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και τελλούριο, με χημικό τύπο CH4Te, αν και παριστάνεται συχνά και με τους τύπους CH3TeH και MeTeH. Είναι η απλούστερη από τις οργανικές τελλουρόλες, που είναι οι τελλουριούχες ανάλογες των αλκοολών, από τις οποίες μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχονται αν το τελλούριο αντικαταστήσει το οξυγόνο. Οι τελλουρόλες (RTeH), οι σεληνόλες και οι θειόλες έχουν παρόμοιες ιδιότητες, αλλά οι τελλουρόλες είναι οι λιγότερο σταθερές από όλες τις υπόλοιπες. Παρόλο που είναι θεμελιωδώς αντιπροσωπευτικές ως οργανοτελλουριούχες ενώσεις, οι τελλουρόλες είναι ελάχιστα μελετημένες, εξαιτίας της αστάθειάς τους. Τα παράγωγα των τελλουρολών περιλαμβάνουν τους τελλουρεστέρες (RCOTeR΄) και τις οργανοτελλουριοκυανιούχες ενώσεις (RTeCN).
Παραγωγή
Η πρώτη τελλουρόλη που συνθέθηκε ήταν η αιθανοτελλουρόλη, που παράχθηκε το 1926 μέσω αντιδραστηρίου Grignard. Η αντίστοιχη μέθοδος για τη μεθανοτελλουρόλη είναι:
Πιο συχνά όμως, η μεθανοτελλουρόλη παράγεται με αναγωγή διμεθυλοδιτελλουρίδιου:
Aναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:C1 Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
Σαρδηνία
Η Σαρδηνία βρίσκεται στα δυτικά της Ιταλικής χερσονήσου και περιβάλλεται από τα νερά  της Μεσογείου. Στα ανατολικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα και στα δυτικά από τη Θάλασσα της Σαρδηνίας και χωρίζεται από την νήσο Κορσική με τον πορθμό Μπονιφάτσιο. Καλύπτει έκταση 24.100 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τα 1,66 εκατομμύρια. Οι κάτοικοί της, στα ιταλικά, αποκαλούνται «Σάρντι» (Sardi). Η αυθεντική γλώσσα της Σαρδηνίας είναι τα "sardu", μια ρωμανική γλώσσα, ενώ στο νησί ομιλούνται κατά κύριο λόγο τα ιταλικά και στη μικρή πόλη του Αλγέρο τα καταλανικά, απομεινάρι της καταλανικής κατάκτησης. Βρίσκεται στο Τυρρηνικό πέλαγος, νότια της Κορσικής από την οποία χωρίζεται με το στενό του Μπονιφάτσιο. Το μέγιστο μήκος της από βορρά προς νότο είναι 270 χλμ., ενώ από δυτικά προς ανατολικά 145 χλμ. Διαιρείται στις επαρχίες του Κάλιαρι, του Νουόρο, του Οριστάνο και του Σάσσαρι.
Ετυμολογία
Το όνομα "Σαρδηνία" προέρχεται από την πανάρχαια ρίζα "-σάρδ" που προφέρεται στη Λατινική προφορά σαν "Σάρδα", εμφανίζεται στον "Λίθο της Νώρας" με το επίγραμμα "Σρδν", αυτό δείχνει ότι το όνομα υπήρχε πριν έρθουν οι Φοίνικες. Όπως δείχνουν οι Διάλογοι του Τιμαίου στον Πλάτων η Σαρδηνία αναφέρεται στην Αρχαία ελληνική λογοτεχνία με το όνομα "Σαρδώ" μια θρυλική γυναίκα που ήρθε στο νησί από τις Σάρδεις την πρωτεύουσα της Λυδίας. Πολλοί συγγραφείς ταυτίζουν τους αρχαίους Σαρδηνούς του πολιτισμού των Νουράγκι με τους "Σερντέν" ένας από τους Λαούς της Θάλασσας.
Το όνομα έχει και λατρευτική σημασία παραπέμποντας στον επώνυμο μυθικό ήρωα του νησιού τον Σάρδο που τον προσφωνούσαν "Πατέρα των Σαρδηνίων", ίσως να προέρχεται και από το ουσιαστικό "Σαρδόνιος". Η Σαρδηνία ήταν γνωστή στην Κλασική αρχαιότητα και με άλλα ονόματα όπως "Ιχνούσα", "Σανδαλιώτις" και "Αργυρόφλεψ". Πολλές άλλες ερμηνείες έχουν δοθεί σχετικά με την προέλευση του ονόματος του νησιού όπως ότι πήρε το όνομα του χάρη σε ένα φυτό τη «σαρδάνη», που έχει περίεργες ιδιότητες: Εάν καταναλωθεί, προκαλεί συσπάσεις στους μύες του προσώπου και ο παθών κάνει κάποιους μορφασμούς. Από εκεί προκύπτει και το «σαρδόνιο χαμόγελο» και το επίθετο «σαρδόνιος». Άλλη εξήγηση για την προέλευση του ονόματος είναι να ονομάστηκε έτσι το νησί από το γνωστό ψάρι «σαρδέλα». Οι Άγγλοι της έδωσαν το όνομά του εμπνευσμένο από την αγγλική λέξη «sardine» για τη σαρδέλα.
Μυθολογία
Επώνυμος μυθικός ήρωας της Σαρδηνίας ήταν ο Σάρδος που αποβιβάστηκε στο νησί από την Τυνησία, ήταν γιος του "Μακήριδος" που ταυτίζεται με τον Έλληνα μυθικό ήρωα Ηρακλή, ήταν γνωστός με το όνομα αυτό στη Βόρεια Αφρική σύμφωνα με τις Βερβερικές γλώσσες. Ο Σάρδος έδωσε το όνομα του στη Σαρδηνία που ήταν γνωστή μέχρι την εποχή που ήρθε με έναν μεγάλο αριθμό ανδρών σαν "Ιχνούσα". Οι πληροφορίες για τον Σάρδο παρέχονται από αρχαίους συγγραφείς όπως ο Σαλλούστιος και ο Παυσανίας.
Ένας από τους πρώτους οικιστές σύμφωνα με τον Παυσανία αναφέρεται ο Νώραξ, εγγονός του μυθικού Γηρυόνη σαν γιος της της κόρης του Ερύθειας και του Ερμή, έφτασε στη νότια Σαρδηνία ίδρυσε την πόλη Νώρα και έγινε ο ήρωας της μυθολογίας των Νουράγκι. Ο παππούς του Γηρυόνης ήταν ο γνωστός ήρωας της Ελληνικής μυθολογίας που ζούσε στην Ερυθηίδα, ένα νησί των Εσπερίδων στη μακρινή Δύση, Εσπερία ήταν η Ιβηρική Χερσόνησος και η Ερύθεια ήταν μια από τις Εσπερίδες κόρη του φοβερού γίγαντα. Ο Ηρακλής πήγε στην πατρίδα του με δύο στόχους : να σκοτώσει τον Γηρυόνη, αποκτώντας τα βόδια του, και να κλέψει τα μήλα των Εσπερίδων. Ο Ησίοδος αναφέρει στο έργο του Θεογονία ότι ο "Ο Γηρυόνης σκοτώθηκε από την υπέρτερη δύναμη του Ηρακλή στην περιτριγυρισμένη από θάλασσα Ερυθηίδα". Ο Ηρακλής έστησε δυο τεράστιες πέτρες τις Ηράκλειες Στήλες για να σταθεροποιήσει την περιοχή και να διασφαλίσει τον διάπλου των στενών από τα πλοία. Ο Ηρακλής ίδρυσε και πολλές αποικίες όπως τα Γάδειρα στο νησί του Γηρυόνη, εκεί οι Φοίνικες θα μεταφέρουν αργότερα την έδρα των επιχειρήσεων τους, στα Γάδειρα βρισκόταν ο τάφος του Γηρυόνη ενώ σύμφωνα με μερικούς μύθους τάφηκε και ο Ηρακλής στην Ισπανία. Ο Στράβωνας γράφει ότι "Οι στήλες που ο Πίνδαρος αποκαλεί πύλες των Γαδείρων είναι το μακρινότερο σημείο που έφτασε ο Ηρακλής". Ο γιος ή εγγονός του Νώραξ Άβις που τον διαδέχθηκε στον θρόνο εισήγαγε τις γεωργικές καινοτομίες, ο απόγονος του Γκάργκορις εισήγαγε το εμπόριο, τη μελισσοκομία, και νέα γεωργικά εργαλεία όπως το αλέτρι.
Προϊστορική εποχή
Η Σαρδηνία αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα Γεωλογικά εδάφη στην Ευρώπη, κατοικήθηκε με πολλά κύματα μεταναστών από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι σήμερα. Οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν από την ηπειρωτική Ευρώπη όταν τελείωνε η Παλαιολιθική περίοδος και ξεκίνησε η Μεσολιθική περίοδος, αποδείξεις υπάρχουν στο σπήλαιο που βρίσκεται κοντά στην Ολιένα. Τη Μεσολιθική περίοδο κάτοικοι από την Τυρρηνική θάλασσα μετακινήθηκαν στη βόρεια Σαρδηνία αφού πέρασαν από την Κορσική. Η Νεολιθική επανάσταση εισήχθη στη Σαρδηνία την 6η χιλιετία π.Χ. με την Καρυδική κεραμική που ήρθε από την Ιταλική χερσόνησο. Στα μέσα της Νεολιθικής περιόδου αναπτύχθηκε ο Πολιτισμός της Οτσιέρι πιθανότατα από τα Νησιά Αιγαίου Πελάγους και η Σαρδηνία γέμισε υπόγειους τάφους, με τον πολιτισμό της Αρτσακένα στην Γκαλλούρα εμφανίστηκαν οι πρώτοι μεγαλιθικοί κυκλικοί τάφοι. Στις αρχές της 3ης χιλιετίας π.Χ. αναπτύχθηκε έντονα η Μεταλλουργία ιδιαίτερα του Χαλκού και του Αργύρου. Στα τέλη της Χαλκολιθικής εποχής εμφανίστηκε στη Σαρδηνία ο Πολιτισμός του Λάγυνου με προέλευση από την ηπειρωτική Ευρώπη. Οι νέοι λαοί εγκαταστάθηκαν στις δυτικές ακτές και στις περισσότερες εγκαταστάσεις υπάρχουν ερείπια μέχρι και σήμερα. Την Εποχή του Ορείχαλκου ακολούθησε ο Πολιτισμός του Μποννανάρο σαν συνέχεια του πολιτισμού του Λάγυνου με επιδράσεις από τον πολιτισμό του Πολάδα. Με την πάροδο του χρόνου οι λαοί που εγκαταστάθηκαν στη Σαρδηνία απέκτησαν τα ίδια έθιμα αν και ήταν χωρισμένοι σε πολλές ομάδες που ανάλογα με την περίσταση συμμαχούσαν ή πολεμούσαν μεταξύ τους. Οι κατοικίες τους ήταν συνήθως στρογγυλές πέτρινες καλύβες.