cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σχωριάδες
Η γυναικεία φορεσιά
Οι νέες κρατούσαν χρωματιστά και μεταξωτά μαντήλια, οι ηλικιωμένες γυναίκες ολόμαλλα μαύρα. Οι γυναίκες κατά τις ημέρες των εορτών έβαζαν αντί για την γκατζέλα την τζούμπα, που ήταν ένα είδος παλτό από τσόχα. Κατά το πένθος, οι γυναίκες σκέπαζαν το μέτωπό τους με μαύρο μαντήλι, διπλωμένο σαν μια στενή λωρίδα πλάτους 5-6 εκ., και το ονόμαζαν «πόσι». Με το πέρασμα των χρόνων, με τη μετανάστευση και την επαφή με τα αστικά κέντρα, οι γυναίκες ξεκίνησαν να φορούν φορέματα σύμφωνα με τη μόδα της εποχής.
Η νυφική φορεσιά
Το «ρούχο» ήταν η φορεσιά για τις νύφες και τις νέες. Ήταν ένα καβάδι (φόρεμα) φτιαγμένο από τσόχα και περίτεχνα κεντημένο με χρυσές και ασημένιες κλωστές. Το πατρόν του έμοιαζε με αστική ενδυμασία του 18ου και 19ου αιώνα. Τα μακριά μανίκια κατέληγαν σε σχήμα ανοιχτής και στρογγυλής παλάμης, που θυμίζει μεσαιωνική φορεσιά.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος
Ματέο Αλμπένιθ
Ο Ματέο Αντόνιο Πέρεθ δε Αλμπένιθ (Mateo Antonio Pérez de Albéniz, Λογρόνιο 21 Νοεμβρίου 1755 – Σαν Σεμπαστιάν 23 Ιουνίου 1831), ήταν Ισπανός συνθέτης, θεωρητικός και κληρικός. Κατείχε θέση αρχιμουσικού (Maestro de Capilla) στο Σαν Σεμπαστιάν και την κολλεγιακή εκκλησία του Λογρόνιο (Santa María la Redonda, 1795-1800), όταν επέστρεψε στο Σαν Σεμπαστιάν μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1829. Δεν σχετίζεται με τον περίφημο Ισαάκ Αλμπένιθ, αλλά ήταν πατέρας τού, επίσης συνθέτη, Πέδρο Αλμπένιθ.
Συνέθεσε λειτουργίες, εσπερινούς, ρέκβιεμ, χριστουγεννιάτικα τραγούδια και άλλη εκκλησιαστική μουσική, που παίχτηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα, σε πολλές περιοχές της Β. Ισπανίας, καθώς και κοσμική μουσική. Ωστόσο, σχεδόν το σύνολο των εκκλησιαστικών συνθέσεών του πριν από το 1813, καταστράφηκε από την πυρκαγιά κατά τη λεηλασία του Σαν Σεμπαστιάν από τα βρετανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων. Επίσης, συνέθεσε βιγιάνθικος (villancicos) και μουσική για τσέμπαλο και πιάνο. Το έργο με το οποίο είναι πιο γνωστός είναι η Σονάτα σε Ρε μείζονα για πιάνο, (εκδ. Χοακίν Νιν, 1825) που έχει γίνει δημοφιλής μεταγραφή για κιθάρα. Επίσης, δημοσίευσε ένα βιβλίο με σολφέζ (Instrucción metódica, especulativa y práctica para enseñar a cantar y tañer la música moderna y antigua, Σαν Σεμπαστιάν, 1802).
Σημειώσεις
i. Σε παλαιότερες πηγές, όπως στην παλαιότερη έκδοση του Grove, κατονομάζεται ως Pedro Albéniz και ότι πέθανε το 1821.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί κληρικοί Κατηγορία:Ισπανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Δήμος Πέτρας Βοιωτίας
Διαίρεση
Ο Δήμος περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς. Στον πίνακα αναφέρεται ο πληθυσμός του δήμου αλλά και των οικισμών στις απογραφές που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια λειτουργίας του δήμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Βοιωτίας Πετρας
Σιριπιδιανά Ρεθύμνης
Τα Σιριπιδιανά ή Συριπιδιανά είναι μικρό πεδινό χωριό του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 80 μέτρα ενώ απέχει 24 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Ρέθυμνο και 7 χλμ. ΒΑ. από το Πέραμα (έδρα του δήμου). Το χωριό συνορεύει με τους οικισμούς Σκεπαστή (ΒΔ.), Εξάντη (Α.-ΝΑ.), Αχλαδέ (ΝΔ.) ενώ στα βόρειά του περνά η ΕΟ90 ή Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης (Β.Ο.Α.Κ.). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αχλαδέ. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Αχλαδέ και τα Σολοχιανά αποτελούν την τοπική κοινότητα Αχλαδέ που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό 54 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Ρικάρντο Καρβάλιο
Ο Ρικάρντο Καρβάλιο (πορτογαλικά: Ricardo Alberto Silveira de Carvalhο, 18 Μαΐου 1978) είναι Πορτογάλος πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε ως κεντρικός αμυντικός. Τελευταία του ομάδα ήταν η Σανγκάι Πόρτ και ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας.
Ο Καρβάλιο γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1978 στο Αμαράντε της Πορτογαλίας. Έκανε καριέρα ως κεντρικός αμυντικός. Είναι γρήγορος, καλός στον αέρα και με πολύ καλή τεχνική. Έχουν γίνει πολλές συγκρίσεις με τον παλιό Ιταλό κεντρικό αμυντικό της Μίλαν, Φράνκο Μπαρέσι. Το σώμα του δεν είναι και τόσο δυνατό για τη νευραλγική θέση του κεντρικού αμυντικού, αλλά του αρέσει να παίζει σκληρά και με τάκλιν. Σκόραρε συνολικά 22 τέρματα σε 560 εμφανίσεις.
Ο Καρβάλιο είναι παντρεμένος με την πορτογαλικής καταγωγής Καρίνα, και έχουν έναν γιο, τον Ροντρίγκο, και μια κόρη, τη Ράσελ.
Ατομικοί
Εθνικοί
Τραυματισμοί
Ο Καρβάλιο έχει ένα μεγάλο ιστορικό με τραυματισμούς. Σαν επαγγελματίας παίχτης, βρέθηκε αντιμέτωπος με πολλούς τραυματισμούς, οι οποίοι τον άφησαν εκτός δράσης για αρκετούς αγώνες. Για παράδειγμα ο τραυματισμός του στις 30 Οκτωβρίου 2008 ως παίχτης της Τσέλσι τον άφησε 59 μέρες εκτός δράσης, πράγμα που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καριέρα του Πορτογάλου διεθνή, καθώς η επίδρασή αυτού τραυματισμού στην φυσική του κατάσταση ήταν
εμφανέστατη.
Άλλος ένας σοβαρός τραυματισμός του Ρικάρντο ήταν όταν είχε ένα μεγάλο πρόβλημα με τον μηρό του στις 24 Ιανουαρίου του 2009, το οποίο ευτυχώς τον άφησε εκτός μόνο για 10 αγώνες, καθώς ο τραυματισμός του φάνηκε πολύ πιο σοβαρός από ότι στην πραγματικότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Αλβέρκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Σετούμπαλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέσα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Ιβάν Γκολ
Ο Ιβάν Γκολ (πραγματικό όνομα Ισαάκ Λανγκ, Σαιν-Ντιέ 29 Μαρτίου 1891 - Νεϊγί-συρ-Σεν 27 Φεβρουαρίου 1950) ήταν Γαλλο-Γερμανός ποιητής και συγγραφέας που έγραψε στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Είχε στενούς δεσμούς με τον γερμανικό εξπρεσιονισμό και με τον γαλλικό σουρεαλισμό.
Βιογραφία
μικρογραφία|Ο τάφος του Ιβάν Γκολ (νεκροταφείο Περ_Λασαίζ) Ήταν γιος εμπορικού αντιπροσώπου υφασμάτων, ο οποίος πέθανε όταν ο Ιβάν ήταν έξι χρονών. Μετά τον θάνατο του πατέρα, μετακομίζουν από τη Βοζ στο Μετς, που εκείνη την εποχή ανήκε στη Γερμανία, και η μητέρα του τον πολιτογραφεί Γερμανό με σκοπό να προωθήσει προς το καλύτερο τις σπουδές του. Σπουδάζει νομικά στα πανεπιστήμια του Στρασβούργου, του Φράιμπουργκ και του Μονάχου. Το 1913, στο Βερολίνο, συμμετέχει στο εξπρεσιονιστικό κίνημα. Στο λυρικό δοκίμιο "Η Διώρυγα του Παναμά", ο ποιητής περιγράφει την πάλη του ανθρώπου με τα στοιχεία της φύσης και τη μεγαλειώδη διόρυξη του καναλιού.
Από το 1914 ως το 1919 ζει στην Ελβετία και συμμετέχει με τα κείμενά του στο ειρηνιστικό κίνημα που έχουν δημιουργήσει ο Ρομαίν Ρολάν και ο Ανρί Γκιλμπό. Εκεί θα γνωρίσει και την Κλερ Στούντερ, το γένος Άιχμαν, Γερμανίδα δημοσιογράφο και διανοούμενη, πρώην σύζυγο του εκδότη Χάινριχ Στούντερ, την οποία και θα νυμφευτεί. Στη Ζυρίχη συναναστρέφεται με τον Χανς Αρπ, τον Τριστάν Τζαρά και τον Φράνσις Πικαμπιά. Σημαντικότερη δουλειά του το εκτενές ποίημα "Ρέκβιεμ για τους νεκρούς του 1916".
Από το 1939 έως το 1947 το ζευγάρι αυτοεξορίζεται στις ΗΠΑ για να γλιτώσει από τις διώξεις των Ναζί και επιβιώνουν χάρις στη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Ο Ιβάν Γκόλ το 1943 δημοσιεύει, στο περιοδικό του "Ημισφαίρια" και στις άλλες εκδόσεις της ίδιας επωνυμίας, τα έργα των Σεν Τζον Περς, Εμέ Σεζέρ, Αντρέ Μπρετόν, Αλέν Μποσκέ, Χέρμπερτ Σέλιγκμαν και άλλων νέων Αμερικανών ποιητών.
Η λευχαιμία από την οποία προσεβλήθη το 1944, η εξορία από τη Γαλλία, η έκρηξη της ατομικής βόμβας, όλα αυτά του εμπνέουν τη δημιουργία ενός ποιητικού έργου με πλούσιο γλωσσικό ιδίωμα όπου πρωτοστατούν οι χθόνιες δυνάμεις, η αλχημεία, η σολομωνική, ο μετασχηματισμός της ύλης. Με την επάνοδό του στη Γαλλία, δημοσιεύει τις ποιητικές του συλλογές και διατυπώνει το καλλιτεχνικό μανιφέστο για τον "Réisme" (από το λατινικό res = πράγμα) δηλαδή η τέχνη του να εμβαθύνεις στη ρίζα των πραγμάτων και των λέξεων, να αποκαλύπτεις την εσωτερική αλήθεια των πραγμάτων.
Πεθαίνει το 1950 στα 58 του χρόνια αφήνοντας την ποιητική διαθήκη, Traumkraut (Ονειρική Χλόη) που θα εκδοθεί από την Κλερ Γκολ, όπως επίσης και άλλα ανέκδοτα ποιήματά του.
Η Κλερ Γκολ πεθαίνοντας το 1977 κληροδότησε στην πόλη του Σαιν Ντιέ τα γαλλικά χειρόγραφά τους, τη βιβλιοθήκη τους, τα έργα τέχνης και τα έπιπλά τους. Το σύνολο των κληροδοτημάτων της συνθέτει μια αναπαράσταση του διαμερίσματός τους στο Παρίσι και εκτίθεται στο μουσείο του Πιέρ Νοέλ. Όσον αφορά στα γερμανικά χειρόγραφα και έντυπα, τα κληροδότησε στο μουσείο Σίλλερ του Μάρμπαχ, ανταποδίδοντας έτσι μια μηνιαία επιχορήγηση που λάμβανε από το 1971.
Το 1991 δημιουργείται το Ίδρυμα Ιβάν και Κλερ Γκολ, υπό την αιγίδα του Γαλλικού Οργανισμού και το οποίο συντηρεί τον τάφο των δυο συγγραφέων που βρίσκεται στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ (ο οποίος μεταφέρθηκε το 1955 σύμφωνα με την επιθυμία του Ιβάν, απέναντι από τον τάφο του Σοπέν του οποίου λάτρευε τη μουσική). Το Ίδρυμα απονέμει επίσης ένα διεθνές Βραβείο Γαλλόφωνης Ποίησης Ιβάν Γκολ.
Πάνω στον τάφο τους υπάρχει το ακόλουθο επίγραμμα, απόσπασμα από τον "Ιωάννη τον Ακτήμονα" :
Έργο
• 1912 : Chansons populaires lorraines
• 1914 : Le Canal de Panama
• 1917 : Le Requiem pour les morts de 1916
• 1920 : Les Immortels
• 1922 : Mathusalem ou l'Éternel Bourgeois
• 1922 : Les Cinq Continents, Anthologie mondiale de la poésie contemporaine, Paris, La Renaissance du livre
• 1923 : Le Nouvel Orphée, Éditions de la Sirène
• 1924 Der Eiffelturm Verlag Berlin 128 p avec illustrations de Delaunay et Fernand Léger.
• 1924 : Surréalisme, revue en un seul numéro, Paris, 1 octobre 1924. Réimpression par Jean-Michel Place, Paris, 2004
• 1925 : Gold. Die fabelhafte Geschichte des Generals Johann August Suter (traduction en allemand de L'Or de Blaise Cendrars), Basel, Rhein-Verlag
• 1925 : Poèmes d'amour (avec Claire), Paris, Jean Budry et Cie
• 1927 : Poèmes de la vie et de la mort (avec Claire), Paris, Jean Budry et Cie
• 1927 : Die Eurokokke (Lucifer vieillissant), récit, Berlin
• 1927 : Le Microbe de l'or, roman, Paris, Émile-Paul frères
• 1928 : À bas l’Europe et sa version en allemand, Der Mitropäer
• 1929 : Agnus Dei, Paris, Émile-Paul frères
• 1929 : Sodome et Berlin, roman, Paris, Émile-Paul frères
• 1935 : Chansons malaises, Paris, Éditions Poésie et Cie
• 1936 : La Chanson de Jean Sans Terre, poème
• 1938 : Deuxième livre de Jean Sans Terre, Paris, Poésie et Cie
• 1939 : Troisième livre de Jean sans Terre, Paris, Poésie et Cie
• 1946 : Fruit from Saturn, poèmes en anglais
• 1950 : Le Mythe de la Roche percée, poème accompagné de trois eaux-fortes de Yves Tanguy, Paris, éditions Hémisphères
• 1951 : Das Traumkraut, œuvre posthume
• 1951 : Dix mille aubes, illustré par Marc Chagall, Paris, Falaize
• 1971 : L'Herbe du songe,traduction de Das Traumkraut par Claire Goll et Claude Vigée, lithographies de Sonia Delaunay, Éditions Caractères
• 2016 : ''Écrits pacifistes : poèmes et proses : 1914-1920, Nancy, Éditions ASPECT
Βιβλιογραφία
<div class="cx-template-editor-title" title="Ce modèle est utilisé pour indiquer et présenter le(s) numéro(s) ISBN de publication d’un ouvrage. Il supporte les anciens numéros ISBN à 10 chiffres (ISBN-10), ainsi que ceux à 13 chiffres (ISBN-13 ou EAN).">ISBN  ISBN 1 <span data-key="1" title="Numéro ISBN de l’ouvrage (ISBN 10 ou ISBN 13). Il est recommandé de laisser les tirets séparant les groupes de chiffres attribués dans la norme ISBN." class="cx-template-editor-param-desc"> 2-907016-09-1 <div class="cx-template-editor-title" title="Ce modèle permet d’afficher l’abréviation n° (« numéro ») en respectant les règles typographiques.">Numéro  Numéro <span data-key="1" title="Numéro (peut aussi être ajouté juste après le modèle)." class="cx-template-editor-param-desc"> 899     <div class="cx-template-editor-title" title="Ce modèle permet d’afficher l’abréviation n° (« numéro ») en respectant les règles typographiques.">Numéro   Numéro <span data-key="1" title="Numéro (peut aussi être ajouté juste après le modèle)." class="cx-template-editor-param-desc"> 899 <div class="cx-template-editor-title" title="Ce modèle permet d’afficher l’abréviation n° (« numéro ») en respectant les règles typographiques.">Numéro  Numéro <span data-key="1" title="Numéro (peut aussi être ajouté juste après le modèle)." class="cx-template-editor-param-desc"> 35     <div class="cx-template-editor-title" title="Ce modèle permet d’afficher l’abréviation n° (« numéro ») en respectant les règles typographiques.">Numéro   Numéro <span data-key="1" title="Numéro (peut aussi être ajouté juste après le modèle)." class="cx-template-editor-param-desc"> 35 <div class="cx-template-editor-title" title="Ce modèle est utilisé pour indiquer et présenter le(s) numéro(s) ISBN de publication d’un ouvrage. Il supporte les anciens numéros ISBN à 10 chiffres (ISBN-10), ainsi que ceux à 13 chiffres (ISBN-13 ou EAN).">ISBN  ISBN 1 <span data-key="1" title="Numéro ISBN de l’ouvrage (ISBN 10 ou ISBN 13). Il est recommandé de laisser les tirets séparant les groupes de chiffres attribués dans la norme ISBN." class="cx-template-editor-param-desc"> 0-8204-5332-3     <div class="cx-template-editor-title" title="Ce modèle est utilisé pour indiquer et présenter le(s) numéro(s) ISBN de publication d’un ouvrage. Il supporte les anciens numéros ISBN à 10 chiffres (ISBN-10), ainsi que ceux à 13 chiffres (ISBN-13 ou EAN).">ISBN   ISBN 1 <span data-key="1" title="Numéro ISBN de l’ouvrage (ISBN 10 ou ISBN 13). Il est recommandé de laisser les tirets séparant les groupes de chiffres attribués dans la norme ISBN." class="cx-template-editor-param-desc"> 3-906766-46-2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Εβραίοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι μεταφραστές
Άλις Μίλερ (ψυχολόγος)
Η Άλις Μίλερ (Alice Miller, όνομα γέννησης: Αλίτσια Ένγκλαρντ [Alicja Englard]) (12 Ιανουαρίου 1923 – 14 Απριλίου 2010), ήταν Πολωνή-Ελβετίδα ψυχολόγος, ψυχαναλύτρια και φιλόσοφος εβραϊκής καταγωγής, η οποία είναι γνωστή για τα βιβλία της για την παιδική κακοποίηση από γονείς, μεταφρασμένα σε πολλές γλώσσες. Ήταν επίσης μια σημαντική δημόσια διανοούμενη.
Το βιβλίο της Το Δράμα του Χαρισματικού Παιδιού προκάλεσε αίσθηση και έγινε διεθνές μπεστ σέλερ με την αγγλική έκδοση το 1981. Οι απόψεις της σχετικά με τις συνέπειες της παιδικής κακοποίησης είχαν μεγάλη επιρροή. Στα βιβλία της έφυγε από την ψυχανάλυση, χρεώνοντάς την ότι μοιάζει με τις δηλητηριώδεις παιδαγωγικές.
Βιογραφία
Η Μίλερ γεννήθηκε στο Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι της Πολωνίας, σε μια εβραϊκή οικογένεια. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη της Γκούτα και του Μέιλεχ Ένγκλανρτ και είχε μια αδερφή, την Ιρένα, η οποία ήταν πέντε χρόνια νεότερη. Από το 1931 έως το 1933 η οικογένεια έζησε στο Βερολίνο, όπου η εννιάχρονη Αλίτσια έμαθε τη γερμανική γλώσσα. Λόγω της κατάληψης της εξουσίας από τους εθνικοσοσιαλιστές στη Γερμανία το 1933, η οικογένεια επέστρεψε στον Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι. Ως νεαρή γυναίκα, η Μίλερ κατάφερε να δραπετεύσει από το Γκέτο του Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι, όπου όλοι οι Εβραίοι κάτοικοι ήταν φυλακισμένοι από τον Οκτώβριο του 1939 και επέζησε του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Βαρσοβία, με το υποτιθέμενο όνομα Αλίτσια Ροστόφσκα. Ενώ κατάφερε να βγάλει λαθραία τη μητέρα και την αδερφή της, το 1941, ο πατέρας της πέθανε στο γκέτο. μικρογραφία| Το [[Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, όπου η Άλις Μίλερ ξεκίνησε να σπουδάζει το 1946.]] Διατήρησε το υποτιθέμενο όνομά της, Άλις Ροστόφσκα, όταν μετακόμισε στην Ελβετία το 1946, όπου είχε κερδίσει μια υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βασιλείας.
Το 1949, παντρεύτηκε τον Ελβετό κοινωνιολόγο Ανδρέας Μίλρ, έναν αρχικά Πολωνό Καθολικό, με τον οποίο είχε μετακομίσει από την Πολωνία στην Ελβετία ως φοιτητές. Χώρισαν το 1973. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Μάρτιν (γενν. 1950) και τη Τζούλικα (γενν. 1956). Λίγο μετά το θάνατο της μητέρας του, ο Μάρτιν Μίλερ δήλωσε σε μια συνέντευξη στο Der Spiegel ότι είχε ξυλοκοπηθεί από τον αυταρχικό πατέρα του κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας - παρουσία της μητέρας του. Ο Μίλερ δήλωσε ότι η μητέρα του δεν παρενέβη και ήταν συναισθηματικά κακοποιημένος. Αυτά τα γεγονότα συνέβησαν δεκαετίες πριν από την αφύπνιση της Άλις Μίλερ σχετικά με τους κινδύνους τέτοιων μεθόδων ανατροφής παιδιών. Ο Μάρτιν ανέφερε επίσης ότι η μητέρα του δεν μπόρεσε να μιλήσει μαζί του, παρά τις πολυάριθμες μακροσκελείς συνομιλίες, για τις εμπειρίες της κατά τη διάρκεια του πολέμου, καθώς ήταν πολύ επιβαρυμένη από αυτές.
Το 1953, η Μίλερ πήρε το διδακτορικό της στη φιλοσοφία, την ψυχολογία και την κοινωνιολογία. Μεταξύ 1953 και 1960, η Μίλερ σπούδασε ψυχανάλυση και την άσκησε μεταξύ 1960 και 1980 στη Ζυρίχη.
Το 1980, αφού εργάστηκε ως ψυχαναλύτρια και εκπαιδεύτρια αναλυτών για 20 χρόνια, η Μίλερ «σταμάτησε να ασκεί και να διδάσκει ψυχανάλυση για να εξερευνήσει συστηματικά την παιδική ηλικία». Έγινε επικριτική τόσο για τον Σίγκμουντ Φρόυντ όσο και τον Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ. Τα πρώτα τρία βιβλία της προήλθαν από έρευνα που πήρε πάνω της ως απάντηση σε αυτά που ένιωθε ότι ήταν σημαντικά τυφλά σημεία στον τομέα της. Ωστόσο, από τη στιγμή που εκδόθηκε το τέταρτο βιβλίο της, δεν πίστευε πλέον ότι η ψυχανάλυση ήταν βιώσιμη από οποιαδήποτε άποψη.
Το 1985, η Μίλερ έγραψε για την έρευνα από την εποχή της ως ψυχαναλύτρια: «Για είκοσι χρόνια παρατηρούσα ανθρώπους να αρνούνται τα παιδικά τους τραύματα, να εξιδανικεύουν τους γονείς τους και να αντιστέκονται στην αλήθεια για την παιδική τους ηλικία με κάθε τρόπο». Το 1985 άφησε την Ελβετία και μετακόμισε στο Σαιν-Ρεμί-ντε-Προβάνς στη Νότια Γαλλία.
Τον Απρίλιο του 1987, η Μίλερ ανακοίνωσε σε συνέντευξή της στο γερμανικό περιοδικό Psychologie Heute την απόρριψη της ψυχανάλυσης. Τον επόμενο χρόνο ακύρωσε τη συμμετοχή της τόσο στην Ελβετική Ψυχαναλυτική Εταιρεία όσο και στη Διεθνή Ψυχαναλυτική Ένωση, επειδή θεώρησε ότι η ψυχαναλυτική θεωρία και πρακτική καθιστούσε αδύνατο για τα πρώην θύματα κακοποίησης παιδιών να αναγνωρίσουν τις παραβιάσεις που τους έγιναν και να επιλύσουν τις συνέπειες της κακοποίηση, καθώς «παρέμειναν στην παλιά παράδοση να κατηγορούν το παιδί και να προστατεύουν τους γονείς».
Ένα από τα τελευταία βιβλία της Μίλερ, το Bilder meines Lebens («Εικόνες της ζωής μου»), εκδόθηκε το 2006. Πρόκειται για μια άτυπη αυτοβιογραφία στην οποία η συγγραφέας εξερευνά τη συναισθηματική της διαδικασία από την οδυνηρή παιδική της ηλικία, μέσα από την ανάπτυξη των θεωριών της και τις μετέπειτα γνώσεις της, που αφηγούνται μέσω της έκθεσης και της συζήτησης 66 από τους πρωτότυπους πίνακές της, ζωγραφισμένους τα έτη 1973-2005.
Μεταξύ του 2005 και του θανάτου της το 2010, απάντησε σε εκατοντάδες επιστολές αναγνωστών στον ιστότοπό της, όπου υπάρχουν επίσης δημοσιευμένα άρθρα, φυλλάδια και συνεντεύξεις σε τρεις γλώσσες. Μέρες πριν από το θάνατό της η Άλις Μίλερ έγραψε: «Αυτές οι επιστολές θα παραμείνουν ως σημαντικός μάρτυρας και μετά τον θάνατό μου υπό τα πνευματικά δικαιώματα μου».
Η Μίλερ πέθανε στις 14 Απριλίου 2010, σε ηλικία 87 ετών, στο σπίτι της στο Σαιν-Ρεμί-ντε-Προβάνς από αυτοκτονία, μετά από σοβαρή ασθένεια και διάγνωση καρκίνου του παγκρέατος προχωρημένου σταδίου.
Έργο
Η Μίλερ επέκτεινε το μοντέλο τραύματος για να συμπεριλάβει όλες τις μορφές κακοποίησης παιδιών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ήταν κοινώς αποδεκτές (όπως το ξυλοδαρμό), το οποίο ονόμασε δηλητηριώδη παιδαγωγική, μια μη κυριολεκτική μετάφραση του Schwarze Pädagogik (μαύρη ή σκοτεινή παιδαγωγική/αποτύπωση) της Καταρίνα Ρούτσκι.
Βασιζόμενη στο έργο της ψυχοϊστορίας, η Μίλερ ανέλυσε τους συγγραφείς Βιρτζίνια Γουλφ, Φραντς Κάφκα και άλλους, για να βρει συνδέσμους μεταξύ των παιδικών τους τραυμάτων και της πορείας και της έκβασης της ζωής τους.
Η εισαγωγή στο πρώτο κεφάλαιο του πρώτου βιβλίου της Μίλερ, ο Δράμα του Χαρισματικού Παιδιού, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1979, περιέχει μια σειρά που συνοψίζει τη βασική της άποψη. Σε αυτό γράφει:Στη δεκαετία του 1990, η Μίλερ υποστήριξε σθεναρά μια νέα μέθοδο που αναπτύχθηκε από τον Κόνραντ Στέτμπαχερ, ο οποίος αργότερα κατηγορήθηκε για περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης. Η Μίλερ έμαθε για τον Στέτμπαχερ και τη μέθοδό του από ένα βιβλίο της Μαριέλα Μερ με τίτλο Steinzeit (Λίθινη Εποχή). Έχοντας εντυπωσιαστεί έντονα από το βιβλίο, η Μίλερ επικοινώνησε με τη Μερ για να μάθει το όνομα του θεραπευτή. Από τότε, η Μίλερ αρνήθηκε να κάνει συστάσεις θεραπευτή ή μεθόδων. Με ανοιχτές επιστολές, η Μίλερ εξήγησε την απόφασή της και πώς έγινε αρχικά μαθήτρια του Στέτμπαχερ, αλλά στο τέλος απομακρύνθηκε από αυτόν και τις οπισθοδρομικές θεραπείες του.
Στα κείμενά της, η Μίλερ φροντίζει να διευκρινίσει ότι με τον όρο «κακοποίηση» δεν εννοεί μόνο τη σωματική βία ή τη σεξουαλική κακοποίηση, αλλά επίσης την απασχολεί η ψυχολογική κακοποίηση που διαπράττεται από τον έναν ή και τους δύο γονείς στο παιδί τους. Αυτό είναι δύσκολο να εντοπιστεί και να αντιμετωπιστεί επειδή το άτομο που έχει κακοποιηθεί είναι πιθανό να το κρύψει από τον εαυτό του και μπορεί να μην το αντιληφθεί έως ότου κάποιο γεγονός ή η εμφάνιση της κατάθλιψης απαιτήσει τη θεραπεία του. Η Μίλερ κατηγόρησε τους ψυχολογικά καταχρηστικούς γονείς για την πλειονότητα των νευρώσεων και των ψυχώσεων. Υποστήριξε ότι όλες οι περιπτώσεις ψυχικής ασθένειας, εθισμού, εγκλήματος και τρέλας προκλήθηκαν τελικά από καταπιεσμένη οργή και πόνο ως αποτέλεσμα υποσυνείδητου παιδικού τραύματος που δεν επιλύθηκε συναισθηματικά, με τη βοήθεια ενός βοηθού, τον οποίο αποκάλεσε «φωτισμένο μάρτυρα». Σε όλους τους πολιτισμούς, «η φειδωλότητα των γονέων είναι ο υπέρτατος νόμος μας», έγραψε η Μίλερ. Ακόμη και οι ψυχίατροι, οι ψυχαναλυτές και οι κλινικοί ψυχολόγοι φοβόντουσαν ασυνείδητα να κατηγορήσουν τους γονείς για τις ψυχικές διαταραχές των πελατών τους, υποστήριξε. Σύμφωνα με τη Μίλερ, οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας ήταν επίσης πλάσματα της δηλητηριώδους παιδαγωγικής που εσωτερικεύτηκαν στην παιδική τους ηλικία. Αυτό εξηγούσε γιατί η Εντολή «Τίμα τους γονείς σου» ήταν ένας από τους κύριους στόχους στη σχολή ψυχολογίας της Μίλερ.
Η Μίλερ αποκάλεσε την ηλεκτροσπασμοθεραπεία «μια εκστρατεία ενάντια στην πράξη της μνήμης». Στο βιβλίο της Abbruch der Schweigemauer (Η κατεδάφιση της σιωπής), επέκρινε επίσης τις συμβουλές των ψυχοθεραπευτών προς τους πελάτες να συγχωρήσουν τους κακοποιούς γονείς τους, υποστηρίζοντας ότι αυτό θα μπορούσε να εμποδίσει την ανάρρωση μόνο μέσω της ανάμνησης και της αίσθησης του παιδικού πόνου. Υποστήριξε ότι η πλειονότητα των θεραπευτών φοβάται αυτή την αλήθεια και ότι εργάζονται υπό την επιρροή ερμηνειών που προέρχονται τόσο από τη δυτική όσο και από την ανατολίτικη θρησκεία, οι οποίες κηρύττουν τη συγχώρεση από το κάποτε κακομεταχειρισμένο παιδί. Πίστευε ότι η συγχώρεση δεν έλυνε το μίσος, αλλά το κάλυπτε με έναν επικίνδυνο τρόπο στον ενήλικο: εκτόπιση σε αποδιοπομπαίους τράγους, όπως συζήτησε στις ψυχοβιογραφίες της για τον Αδόλφο Χίτλερ και τον Γιούργκεν Μπαρτς, τους οποίους περιέγραψε ότι υπέφεραν από βαριά γονεϊκή συμπεριφοριακή κατάχρηση.
Ένας κοινός παρονομαστής στα γραπτά της Μίλερ είναι η εξήγησή της για το γιατί τα ανθρώπινα όντα προτιμούν να μην γνωρίζουν για τη δική τους θυματοποίηση κατά την παιδική ηλικία: να αποφύγουν τον αφόρητο πόνο. Πίστευε ότι η ασυνείδητη εντολή του ατόμου, να μην έχει επίγνωση του τρόπου με τον οποίο του συμπεριφέρονταν στην παιδική του ηλικία, οδήγησε σε μετάθεση: η ακαταμάχητη ορμή για επανάληψη της καταχρηστικής γονικής μέριμνας στην επόμενη γενιά παιδιών ή κατευθύνοντας ασυνείδητα το άλυτο τραύμα εναντίον άλλων (πόλεμος, τρομοκρατία, παραβατικότητα) ή εναντίον του εαυτού τους (διατροφικές διαταραχές, εθισμός στα ναρκωτικά, κατάθλιψη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ελβετίδες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνές ψυχολόγοι Κατηγορία:Ελβετίδες ψυχολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Ελβετοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βασιλείας Κατηγορία:Παιδική κακοποίηση
Βουλευτικές εκλογές της Ανγκόλας 2017
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αγκόλα, στις 23 Αυγούστου 2017, αν και σε 15 εκλογικά τμήματα η ψηφοφορία καθυστέρησε μέχρι τις 26 Αυγούστου λόγω κακών καιρικών συνθηκών την ημέρα των εκλογών. Ο κορυφαίος υποψήφιος από το κόμμα που κερδίζει αυτόματα γίνεται Πρόεδρος μετά τις εκλογές. Το κυβερνών κόμμα MPLA με επικεφαλής τον Ζοάο Λουρένσο  ήταν ευρέως αναμενόμενο να κερδίσει. Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα έδειξαν ότι το κόμμα MPLA ήταν ο νικητής με σαφή διαφορά. Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 6 Σεπτεμβρίου 2017.
Πλαίσιο
Αρχικά θεωρήθηκε ότι ο επί μακρόν πρόεδρος Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος θα κατερχόταν στις εκλογές ως αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος MPLA, προτού παραιτηθεί , πιθανώς το 2018. Ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2016 το MPLA όρισε τον Ζοάο Λουρένσο υπουργό Άμυνας και αντιπρόεδρο της MPLA, ως τον κύριο υποψήφιο του κόμματος και συνεπώς ως υποψήφιο για τις προεδρικές εκλογές.. Ο Λουρένσο θεωρήθηκε έντονα πιστός στον ντος Σάντος, ενώ ο Μπορνίτο ντε Σόουζα ορίστηκε ως υποψήφιος αντιπρόεδρος.
Τον Απρίλιο του 2017, το Συμβούλιο της Δημοκρατίας, το οποίο λειτουργεί ως συμβουλευτικό σώμα προς τον Πρόεδρο, πρότεινε τη διεξαγωγή των εκλογών στις 23 Αυγούστου 2017. Όπως ανακοινώθηκε στις 26 Απριλίου η προτεινόμενη ημερομηνία είχε εγκριθεί επίσημα από τον πρόεδρο ντος Σάντος.
Στις αρχές Ιουλίου του 2017 η Εθνική Εκλογική Επιτροπή (CNE) δήλωσε ότι ανέμενε  3.000 εθνικούς και διεθνείς παρατηρητές των εκλογών στη χώρα κατά τη διάρκεια των εκλογών.
Στις 21 Ιουλίου 2017, η Εθνική Συνέλευση ενέκρινε νομοθεσία που θα διατηρούσε στη θέση τους όλους τους  αξιωματούχους ασφαλείας (αρχηγοί του στρατού, της αστυνομίας και των μυστικών υπηρεσιών) για οκτώ χρόνια, εμποδίζοντας έτσι τους προέδρους από ο να επιλέξουν τους κατόχους των  θέσεων κατά βούληση.
Η επίσημη προεκλογική περίοδος διήρκεσε από τις 22 Ιουλίου έως τις 21 Αυγούστου.
Εκλογικό σύστημα
Τα 220 μέλη της Εθνικής Συνέλευσης εκλέγονται με δύο μεθόδους: τα 130 εκλέγονται από κλειστή λίστα με αναλογική εκπροσώπηση σε μια ενιαία πανεθνική εκλογική περιφέρεια, με τις έδρες να κατανέμονται αναλογικά. 90 εκλέγονται σε 18 πενταεδρικές εκλογικές περιφέρειες, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο D'Hondt; Οι ψηφοφόροι πρέπει να είναι ηλικίας τουλάχιστον 18 ετών και να μην έχουν μη εκκαθαρισμένη πτώχευση, ποινική καταδίκη, διπλή υπηκοότητα ή να έχουν χαρακτηριστεί τρελοί. Οι υποψήφιοι πρέπει να είναι τουλάχιστον 35 ετών.
Προσβολή του αποτελέσματος από την αντιπολίτευση
Στις 27 Αυγούστου ο αρχηγός της UNITA, Ισαΐας Σαμακούβα αμφισβήτησε τα αποτελέσματα των εκλογών. Στις 8 Σεπτεμβρίου, η UNITA κατέθεσε αγωγή ισχυριζόμενη στοιχεία εκλογικής νοθείας. Ωστόσο, το Συνταγματικό Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση για αναίρεση των αποτελεσμάτων στις 13 Σεπτεμβρίου. Ο Λουρένσο ορκίστηκε πρόεδρος στις 26 Σεπτεμβρίου 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Ανγκόλα Ανγκολα
Λουδοβίκος Α΄ του Μπζεγκ
Ο Λουδοβίκος Α΄ ο Δίκαιος ή Συνετός, πολων. Ludwik I Sprawiedliwy/Prawy ή Roztropny (π. 1321 - 6/23 Δεκεμβρίου 1398) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα (1342-46, μαζί με τον αδελφό του Βεντσέσλαο Α΄ ως το 1345) και του Μπζεγκ (1358-98).΄Έγινε επίτροπος της Λεγκνίτσα το διάστημα 1364-74.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπολέσλαφ Γ΄ του Γενναιόδωρου, δούκα της Λεγκνίτσα & του Μπζεγκ και της Μαργαρίτας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας & Πολωνίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1341 την Αγνή των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρη του Ερρίκου Δ΄ του Πιστού, δούκα του Ζάγκαν & του Γκλόγκουφ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ευτυχής αριθμός
Ως ευτυχείς αριθμοί χαρακτηρίζονται στα μαθηματικά οι αριθμοί εκείνοι που μετά από μια συγκεκριμένη διαδικασία δείχνουν τον αριθμό 1. Παίρνουμε οποιονδήποτε θετικό ακέραιο αριθμό, τον υψώνουμε στο τετράγωνο και μετά τον αντικαθιστούμε με το. Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία μέχρι οι πράξεις να δείξουν τον αριθμό 1. Οπότε, οι αριθμοί που μετά από αυτήν τη διαδικασία τελειώνουν σε 1, ονομάζονται ευτυχείς αριθμοί, ενώ εκείνοι που τελειώνουν σε κάποιον άλλον, ονομάζονται δυστυχείς αριθμοί. Oι δυστυχείς αριθμοί καταλήγουν πάντα στον αριθμό 4, ενώ ο ίδιος ο 4 οδηγεί σε βρόχο επαναλαμβανόμενων αριθμών που καταλήγει πάλι στο 4.
ας πάρουμε για παράδειγμα τον αριθμό 7
7² = 49 (παίρνουμε το 4 και το 9 και τα υψώνουμε στο τετράγωνο) 4² + 9² = 16 + 81 = 97 (παίρνουμε το 9 και το 7 και τα υψώνουμε στο τετράγωνο) 9² + 7² = 81 + 49 = 130 (παίρνουμε το 1, το 3 και το 9 και τα υψώνουμε στο τετράγωνο) 1² + 3² + 0² = 1 + 9 + 0 = 10 (παίρνουμε το 1 και το 0 και τα υψώνουμε στο τετράγωνο) 1² + 0² = 1 (κατέληξε σε 1, αρά είναι ευτυχής)
δεύτερο παράδειγμα ο αριθμός 19
Οι 143 ευτυχείς αριθμοί από το 1 - 1.000 είναι:
ας πάρουμε για παράδειγμα τον αριθμό 131
1² + 3² + 1² = 1 + 9 + 1 = 11 1² + 1² = 1 + 1 = 2 2² = 4 (κατέληξε σε 4, άρα είναι δυστυχής)
Έβα Μπαντρόφσκα-Τούρσκα
Η Έβα Μπαντρόφσκα-Τούρσκα (πολωνικά: Ewa Bandrowska-Turska) (20 Μαΐου 1894 – 25 Ιουνίου 1979) ήταν Πολωνή κολορατούρα σοπράνο και μουσικοπαιδαγωγός. Το ρεπερτόριό της κυμαινόταν από την πρώιμη μουσική έως την κλασική μουσική των αρχών του 20ου αιώνα. Περιόδευσε σε όλη την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες και της απονεμήθηκαν πολλαπλά πολιτιστικά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Σταυρού του Αξιωματικού του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας και του Πολωνικού Εθνικού Βραβείου, Πρώτης Τάξεως.
Βιογραφία
Η Έβα Μπαντρόφσκα-Τούρσκα γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1894 στην Κρακοβία της Πολωνίας. Από το 1911 έως το 1913, σπούδασε μουσική στην Κρακοβία με τον θείο της, Αλεξάντερ Μπαντρόφσκι, ο οποίος ήταν τενόρος της όπερας και στη συνέχεια σπούδασε με την Πολωνή σοπράνο Χελένα Ζμπόινσκα στη Βιέννη. Έκανε το ντεμπούτο της στη Βιέννη το 1916 και την ίδια χρονιά έκανε μια συναυλία με τραγούδια των Φραντς Σούμπερτ και Ρόμπερτ Σούμαν στην Κρακοβία. Το ντεμπούτο της στη σκηνή ήταν ως "Marguerite" στην όπερα Faust του Σαρλ Γκουνό το 1917 στο Μεγάλο Θέατρο της Βαρσοβίας.
Από το 1917 έως το 1922 εργάστηκε στο Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου του Λβιβ, αλλά αναγκάστηκε από πνευμονική λοίμωξη να σταματήσει τις παραστάσεις και να αναζητήσει θεραπεία στο Ζακοπάνε. Μετά από μια σύντομη παραμονή, μπόρεσε να επιστρέψει στην Όπερα της Βαρσοβίας το 1923, όπου έπαιξε μέχρι το 1924. Ταυτόχρονα, μεταξύ 1923 και 1925 έκανε παραστάσεις στο Πόζναν στο Μεγάλο Θέατρο. Μεταξύ 1926 και 1930, έπαιξε ως σολίστ στο Κατοβίτσε, στο Λβιβ, στο Πόζναν και στη Βαρσοβία. Η Μπαντρόφσκα-Τούρσκα πραγματοποίησε μια επιτυχημένη περιοδεία στο Παρίσι το 1930, η οποία ήταν η πρώτη από τις πολλές επόμενες περιοδείες ετών στο εξωτερικό. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Σοβιετική Ένωση το 1934 και έκανε ντεμπούτο στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Carnegie Hall το 1935. Ερμήνευσε εκτενώς, συμπεριλαμβανομένων χώρων σε Μπρατισλάβα, Βρυξέλλες, Σικάγο, Κλίβελαντ, Κοπεγχάγη, Αμβούργο, Λένινγκραντ, Μόσχα, Νέα Υόρκη, Νίκαια, Οδησσό, Οστάνδη, Παρίσι, Σόφια και Στοκχόλμη.
Το 1938, εμφανίστηκε σε μια ταινία, βασισμένη στην όπερα Halka του Στανίσουαφ Μονιούσκο, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη τον Ιανουάριο του 1938 και εξακολουθούσε να προβάλλεται σε περιοδείες στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1944 και το 1945. Το 1939, μια ειδική υπερατλαντική εκπομπή δημιουργήθηκε από το Βασιλικό Κάστρο στην Κρακοβία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Μπαντρόφσκα-Τούρσκα ερμήνευσε τέσσερα τραγούδια του Κάρολ Σιμανόφσκι για το κοινό των ΗΠΑ. Από το 1945 έως το 1949 η Μπαντρόφσκα-Τούρσκα υπηρέτησε ως καθηγήτρια μουσικής στην Κρατική Μουσική Ακαδημία της Κρακοβίας και στη συνέχεια από το 1949 έως το 1951 δίδαξε στο Κολέγιο Όπερας στο Πόζναν.
Το ρεπερτόριό της ήταν ποικίλο και περιλάμβανε τόσο την πρώιμη μουσική όσο και τη σύγχρονη κλασική μουσική. Η Μπαντρόφσκα-Τούρσκα έκανε πρεμιέρα με πολλά έργα του Σιμανόφσκι, συμπεριλαμβανομένου του Πριγκίπισσα του παραμυθιού για φωνή και ορχήστρα, Op. 31. Ο Ταντέους Κάσερν έγραψε ένα κονσέρτο για φωνή και ορχήστρα, Op. 8, για αυτήν. Ερμήνευσε επίσης το κονσέρτο του Ράινχολντ Γκλιερ για σοπράνο και ορχήστρα κολορατούρα σε Ρε ελάσσονα, Op. 82 και το κονσέρτο του Αλεξάντρ Αρουτιουνιάν για κολορατούρα σοπράνο. Τραγούδησε έργα σε έξι γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των γαλλικών, γερμανικών, πολωνικών και ρωσικών. Οι λυρικές όπερες ήταν η ειδικότητά της και έπαιξε στο Λα Μποέμ του Τζάκομο Πουτσίνι, στην Τραβιάτα του Τζουζέπε Βέρντι και στο Μανόν και στον Werther του Ζυλ Μασνέ. Μερικοί από τους πιο γνωστούς ρόλους της ήταν η Constanza στο Απαγωγή από το Σεράι του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, η Marguerite de Valois στο Οι Ουγενότοι του Τζάκομο Μάιερμπεερ, η Leila στο Αλιείς μαργαριταριών του Ζωρζ Μπιζέ, ο ομώνυμος ρόλος στην Κόμησσα του Μονιούσκο και τη Leonora στο Τροβατόρε του Βέρντι. Η τελευταία της παράσταση ήταν ως Κόμισσα του Μονιούσκο το Σεπτέμβριο του 1961 στο Μεγάλο Θέατρο της Βαρσοβίας.
Η Μπαντρόφσκα-Τούρσκα τιμήθηκε με τον Σταυρό του Αξιωματικού του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας το 1937. Το 1949, έλαβε το Τάγμα του Λαβάρου της Εργασίας, Πρώτης Τάξης από τον πρόεδρο Μπολέσουαφ Μπιέρουτ και το 1952 της απονεμήθηκε το Πολωνικό Εθνικό Βραβείο Πρώτης Τάξης. Η Μπαντρόφσκα-Τούρσκα πέθανε στη Βαρσοβία στις 25 Ιουνίου 1979.
Σασεμένε
Η Σασεμένε (στη γλώσσα ορόμο: Shashamannee) είναι πόλη στην Περιφέρεια Ορόμια της Αιθιοπίας. Η πόλη απέχει περίπου 240 χιλιόμετρα οδικώς από την πρωτεύουσα της Αιθιοπίας, την Αντίς Αμπέμπα, μόλις 30 από την πόλη Αουάσα, και βρίσκεται πάνω στον Διαφρικανικό Αυτοκινητόδρομο 4 (Κάιρο - Κέιπ Τάουν). Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της κεντρικής Σασεμένε είναι 7°12΄ Βόρειο πλάτος και 38°36΄ Ανατολικό μήκος, ενώ το υψόμετρο του κέντρου της είναι 1.930 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2007, ο πληθυσμός της Σασεμένε ήταν 100.454 κάτοικοι (έχοντας διπλασιασθεί σε λιγότερο από 15 χρόνια), εκ των οποίων οι 50.654 ήταν άνδρες και οι 49.800 γυναίκες. Το 43,44% των κατοίκων δήλωσε μέλος της Αιθιοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, το 23,53% Προτεστάντες, το 1,3% Ρωμαιοκαθολικοί (σύνολο Χριστιανών 68,27%), ενώ όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι (31,15% του πληθυσμού) δήλωσαν Μουσουλμάνοι. Σε εκτίμηση του 2016, ο πληθυσμός είχε αυξηθεί κι άλλο, σε περισσότερους από 154.000 κατοίκους, καθιστώντας τη Σασεμένε τη 14η μεγαλύτερη πόλη της Αιθιοπίας σε πληθυσμό.
Κοντά στην πόλη, στα νοτιοανατολικά της, βρίσκεται το θέρετρο Wondo Genet, ενώ στα νότια το Καταφύγιο Άγριας Ζωής «Σενκέλε» για τις κινδυνεύουσες αντιλόπες του είδους Alcelaphus buselaphus swaynei.
Παραπομπές
Σασεμενε
Ινστιτούτο Αστροφυσικής - Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας
To Ινστιτούτο Αστροφυσικής (ΙΑ) ξεκίνησε τη λειτουργία του στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) το 2019. Είναι το μοναδικό ερευνητικό ινστιτούτο στην Ελλάδα αφοσιωμένο αποκλειστικά στον επιστημονικό τομέα της αστροφυσικής. Αποτελεί εξέλιξη των μακροχρόνιων και ιδιαίτερα επιτυχημένων ερευνητικών δραστηριοτήτων της ομάδας αστροφυσικής του Ινστιτούτου Ηλεκτρονικής Δομής και Λέϊζερ (ΙΗΔΛ) του ΙΤΕ και του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Σκοπός του Ινστιτούτου είναι αφενός να προωθήσει την έρευνα σε επιλεγμένους τομείς θεωρητικής και παρατηρησιακής αστροφυσικής δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην αριστεία και καινοτομία, αφετέρου να εκπαιδεύσει τη νέα γενιά σε θέματα αστροφυσικής και τεχνολογίας ώστε να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις προκλήσεις των καιρών. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας τη μοναδική τεχνογνωσία και αριστεία σε πλήθος επιστημονικών περιοχών καθώς και το εύρυθμο περιβάλλον του ΙΤΕ, το ΙΑ φιλοδοξεί να δράσει καταλυτικά αναπτύσσοντας στρατηγικές συνεργασίες ώστε να μπορέσει η χώρα μας να συνεισφέρει ουσιαστικά και να επωφεληθεί από την ταχύρρυθμη ανάπτυξη του κλάδου διεθνώς.
Ιστορικό Ίδρυσης
Το Ινστιτούτο Αστροφυσικής (IA)) ιδρύθηκε επίσημα στις 2 Μαρτίου 2018 (ΦΕΚ 4521/2018 Τεύχος Α’ ) και άρχισε να λειτουργεί μετά την εκλογή του πρώτου Διευθυντή του στις 6 Μαρτίου 2019 . Η ίδρυση του ΙΑ-ΙΤΕ αποτελεί την αναγνώριση από την πολιτεία της ιδιαίτερα επιτυχημένης ερευνητικής πορείας της Ομάδας Αστροφυσικής που είχε λειτουργήσει εδώ και σχεδόν 30 χρόνια στο Ινστιτούτο Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ (ΙΗΔΛ) - ΙΤΕ και το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Η πρώτη οργανωμένη προσπάθεια της δημιουργίας ενός Ινστιτούτου Διαστημικής και Επίγειας Αστροφυσικής (ΙΔΕΑ) ξεκίνησε το 2007. Το ITE  υπέβαλε σχετική πρόταση στο Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ) το οποίο στις 29 Νοεμβρίου 2007 την ενέκρινε ομόφωνα και την προώθησε προς το Υπουργείο Ανάπτυξης ώστε να ετοιμαστεί το απαραίτητο Προεδρικό διάταγμα για την ίδρυσή του. Η όλη διαδικασία προετοιμασίας και υπογραφής από τους συναρμόδιους υπουργούς πήρε περισσότερο από ένα έτος, με τελευταία εκκρεμότητα την υπογραφή του τότε Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών Γεώργιου Αλογοσκούφη. Ο ανασχηματισμός όμως της κυβέρνησης την Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2009 είχε ως αποτέλεσμα την εκ νέου καθυστέρηση μια που ήταν υποχρεωτική υπογραφή του προεδρικού διατάγματος από τους νέους υπουργούς. Παράλληλα, είχε αρχίσει να γίνεται εμφανές ότι η Ελλάδα έμπαινε σε περίοδο οικονομικής κρίσης, και η αιτούμενη ετήσια χρηματοδότηση ύψους 380,000 Ευρώ για την υποστήριξη λειτουργίας του ΙΔΕΑ δεν ήταν προφανής. Επομένως η κυβέρνηση δεν προχώρησε στην ολοκλήρωση της δημιουργίας του ΙΔΕΑ και το θέμα απλά πάγωσε.
Η δεύτερη και τελικά επιτυχής προσπάθεια ίδρυσης του Ινστιτούτου ξεκίνησε το 2017 και στηρίχθηκε από τον Αναπληρωτή Υπουργό  Έρευνας και Τεχνολογίας Κώστα Φωτάκη, ο οποίος γνώριζε λεπτομερώς το θέμα καθώς είχε διατελέσει Διευθυντής του ΙΗΔΛ- ΙΤΕ την περίοδο της πρώτης προσπάθειας. Η πρόταση για τη δημιουργία του ΙΔΕΑ υποβάλλεται εκ νέου από το ΙΤΕ στο Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΣΕΤ) το οποίο και πάλι την εγκρίνει. Η διαφορά σε σχέση με την αρχική πρόταση ήταν ότι η νέα πρόταση δε ζητούσε ρητά κρατική χρηματοδότηση, μια που αυτό θα ήταν αδύνατο λόγω του ότι κατά την περίοδο εκείνη η Ελλάδα λειτουργούσε υπό καθεστώς οικονομικής επιτροπείας. Η δημιουργία του ΙΔΕΑ κατατίθεται ως τροπολογία την Τρίτη 1 Αυγούστου 2017 κατά τη συζήτηση στην ολομέλεια της βουλής του νόμου «Γαβρόγλου» για την Παιδεία (Ν. 4485/2017 ). Αν και ο νόμος ψηφίζεται το μεσημέρι της Τετάρτης 2 Αυγούστου 2017, η τροπολογία αποσύρεται λίγο πριν την ψηφοφορία ύστερα από αντίδραση του τότε Υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής Νίκου Παππά. Ο λόγος της αντίδρασης ήταν η χρήση του όρου «Διαστημικής» στο όνομα του νέου ινστιτούτου, το οποίο θεωρήθηκε από τον Νίκο Παππά ως περιοχή αρμοδιότητας του υπουργείου του. Σύμφωνα με πληροφορίες, σε συνάντηση που έγινε το Μέγαρο Μαξίμου το πρωί της 2 Αυγούστου 2017, υπήρξε δέσμευση από την πολιτική ηγεσία παρουσία των βουλευτών Κρήτης του κυβερνώντος κόμματος για τη δημιουργία του Ινστιτούτου με άλλο όνομα. Το ΙΤΕ επανέρχεται και υποβάλλει νέα πρόταση, αυτή τη φορά με το όνομα του ινστιτούτου απλά ως «Ινστιτούτο Αστροφυσικής - ΙΑ» το οποίο εγκρίνεται και πάλι από το ΕΣΕΚ στις 19 Σεπτεμβρίου 2017. Το ΙΑ ιδρύεται τελικά στο Ν.4521/2018 με τη φράση «''7. Στην παρ. 10 της περίπτωσης Α’ του άρθρου 13Α του Ν. 4310/2014 προστίθεται περίπτωση ζ’ ως εξής: “ζ. Ινστιτούτο Αστροφυσικής (Ι.Α.)''».
Η θέση του Διευθυντή του ΙΑ προκηρύσσεται με καταληκτική ημερομηνία την 20 Ιουνίου 2018. Μοναδικός υποψήφιος για τη θέση ήταν ο καθηγητής Βασίλης Χαρμανδάρης, ο οποίος εκλέγεται την Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2019 και αναλαμβάνει υπηρεσία με τη δημοσίευση του ΦΕΚ στις 6 Μαρτίου 2019.
Ερευνητικές Υποδομές
Η κύρια ερευνητική υποδομή του ΙΑ-ΙΤΕ είναι το Αστεροσκοπείο Σκίνακα. Το Αστεροσκοπείο βρίσκεται σε απόσταση 50 χιλιομέτρων από το Ηράκλειο, στην περιοχή του Δήμου Ανωγείων στο όρος Ίδη (Ψηλορείτης), σε υψόμετρο 1750 μέτρων και σήμερα υποστηρίζεται από κοινού από το Ινστιτούτο Αστροφυσικής και το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Αξίζει να σημειωθεί ότι παρά την εγγύτητά του με το Ηράκλειο, η ποιότητα των ατμοσφαιρικών συνθηκών στο Αστεροσκοπείο Σκίνακα είναι εξαιρετική, καθιστώντας το ιδανική τοποθεσία για αστρονομικές παρατηρήσεις υψηλού επιπέδου. Το Αστεροσκοπείο Σκίνακα είναι το πλέον παραγωγικό σε ερευνητικά αποτελέσματα στην Ελλάδα καθώς δεδομένα από τα τηλεσκόπιά του έχουν, μέχρι το τέλος του 2022, οδηγήσει σε 267 επιστημονικές εργασίες, οι οποίες δημοσιεύτηκαν σε ερευνητικά περιοδικά με κριτές.
Ερευνητικοί Δείκτες
Από το 2005 έως του τέλος του 2022 τα μέλη του ΙΑ έχουν δημοσιεύσει ~810 εργασίες σε επιστημονικά περιοδικά με κριτές, που τους καθιστά την πιο παραγωγική ανά ερευνητή και με τις περισσότερες αναφορές ομάδα αστροφυσικής στην Ελλάδα, ενώ την ίδια περίοδο εξασφάλισαν χρηματοδότηση ~11,5 εκατ. Ευρώ από ανταγωνιστικά ερευνητικά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένων 3 European Research Council Grants (Α. Ζέζας , Κ. Τάσσης και C. Casadio ), από τα 4 που έχουν απονεμηθεί στην Ελλάδα στην θεματική περιοχή των επιστημών του διαστήματος. Παράλληλα εκπαίδευσαν 21 διδακτορικούς φοιτητές και 32 μεταδιδακτορικούς ερευνητές, από τους οποίους 22 βρίσκονται ήδη σε μόνιμες ακαδημαϊκές θέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (6 και 16 άτομα αντίστοιχα).
Η ποιότητα της έρευνας των διδακτορικών φοιτητών που εκπόνησαν την διατριβή τους με μέλη του Ινστιτούτου Αστροφυσικής έχει αναγνωριστεί και βραβευτεί από διεθνείς οργανισμούς: Η κ. Γ. Πανοπούλου έλαβε το βραβείο της καλύτερης διατριβής από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση το 2017 στην κατηγορία Interstellar Matter and Local Universe και ο κ. Άρης Τρίτσης έλαβε το βραβείο MERAC της καλύτερης διατριβής σε Θεωρητική Αστροφυσική για το 2018 από την Ευρωπαϊκή Αστρονομική Εταιρεία.
Θεσμοθετημένα Βραβεία - Αναγνώριση Πρωτεργατών
Το Ινστιτούτο Αστροφυσικής στα δύο πρώτα χρόνια λειτουργίας του αναγνώρισε τους τρεις βασικούς πρωτεργάτες καθηγητές του Τμήματος Φυσικής, το έργο των οποίων ήταν καθοριστικό για τη δημιουργία του Ινστιτούτου.
«Ξενώνας Ιωάννης Παπαμαστοράκης»
Ύστερα ομόφωνη πρόταση όλων των μελών του ΙΑ και του Αστεροσκοπείου Σκίνακα, στις 29 Σεπτεμβρίου 2019, έγινε από τον  Πρύτανη του Παν. Κρήτης καθ. Π. Τσακαλίδη, η επίσημη ονοματοδοσία του ξενώνα στο Αστεροσκοπείο Σκίνακα σε «Ξενώνα Ιωάννη Παπαμαστοράκη». H τελετή αυτή, η οποία συνέπεσε με τα 35 χρόνια από την εκκίνηση των εργασιών για την κατασκευή του Αστεροσκοπείου και με τα 10 χρόνια από την συνταξιοδότηση του Ιωάννη Παπαμαστοράκη, Ομότιμου Καθηγητή του Τμήματος Φυσικής και Διευθυντή του Αστεροσκοπείου από το 1984 μέχρι το 2009, αναγνώρισε την καταλυτική συνεισφορά του τιμώμενου στη δημιουργία και συνεχή βελτίωση του Αστεροσκοπείου Σκίνακα.
Διακεκριμένη Διάλεξη «Νικόλαος Κυλάφης»
Η «Διάλεξη Νικόλαος Κυλάφης» ("Nick Kylafis Lectureship") θεσμοθετήθηκε το 2019 προς τιμή του Νικόλαου Κυλάφη, Ομότιμου Καθηγητή στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, με την ευκαιρία των εβδομηκοστών γενεθλίων του, ως ελάχιστη αναγνώριση για τα 35 χρόνια επιστημονικής και διοικητικής συμβολής του στην ίδρυση και συνεχή ανάπτυξη της ομάδας αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και στο ΙΤΕ. Αυτή η προσφορά ζωής συνέβαλε καθοριστικά στη διεθνή αναγνώριση του επιστημονικού έργου της ομάδας αστροφυσικής, καθώς και στη δημιουργία του Ινστιτούτου Αστροφυσικής στο ΙΤΕ το 2018. Στα πλαίσια της Διάλεξης «Νικόλαος Κυλάφης», ένας/μία διακεκριμένος/η θεωρητικός/ή αστροφυσικός προσκαλείται κάθε έτος στο ΙΤΕ για μία σύντομη επίσκεψη.
Η εναρκτήρια «Διάλεξη Νικόλαος Κυλάφης» για το 2019 δόθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2019 από τον καθηγητή Rashid Sunyaev, Ομότιμο Διευθυντή του Max Planck Institute for Astrophysics (Γερμανία) και είχε τίτλο «Detecting very hot plasma in the clusters of galaxies».
Ψηφιοποίηση του αρχείου του καθηγητή Βασίλη Ξανθόπουλου
Ο Βασίλης Ξανθόπουλος γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1951 στη Δράμα και έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο (ΗΠΑ) το 1978. Υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες της ομάδας αστροφυσικής Κρήτης, και υπηρέτησε ως καθηγητής του Τμήματος Φυσικής και συνεργαζόμενο μέλος ΔΕΠ του ΕΚΕΚ/ΙΤΕ από το 1982, ενώ διατέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Φυσικής από το 1987 έως τον πρόωρο χαμό του στις 27 Νοεμβρίου 1990. Ήταν διεθνώς γνωστός για τη συνεισφορά του στη Θεωρητική Αστροφυσική και τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας. Με ευκαιρία την επέτειο των 70 ετών από τη γέννησή του, στις 8 Απριλίου 2021, το Ινστιτούτο Αστροφυσικής σε συνεργασία με το Τμήμα Φυσικής του Παν. Κρήτης παρουσίασε στην ακαδημαϊκή κοινότητα το ψηφιοποιημένο αρχείο του που περιλαμβάνει σημειώσεις, επιστολές, εργασίες και φωτογραφικό υλικό από τη ζωή και το έργο του, καθώς και εντυπώσεις φίλων, μαθητών και συνεργατών του για τον ίδιο. Η σύντομη τελετή παρουσίασης του αρχείου είναι διαθέσιμη στο κανάλι Youtube του Ινστιτούτου Αστροφυσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα στην Ελλάδα
Εναλλακτική Τράπεζα Ελβετίας
μικρογραφία|Κεντρικά της ABS στο Όλτεν Η Εναλλακτική Τράπεζα Ελβετίας AG (Alternative Bank Schweiz - ABS) με έδρα στο Όλτεν (Olten) της Ελβετίας, είναι ένα ελβετικό πιστωτικό ίδρυμα με στόχο όχι τη μεγιστοποίηση του κέρδους, αλλά την προώθηση οικολογικών και κοινωνικών έργων. Η ABS εγκρίνει τα δάνεια μόνο εάν ο σκοπός τους εντάσσεται στο πλαίσιο των δεοντολογικών και ηθικών κατευθυντήριων γραμμών της. Παραχωρεί δάνεια και επιχορηγήσεις σε οκτώ τομείς χρηματοδότησης (π. χ. ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, βιολογική γεωργία, υγεία & πρόληψη), καθώς και την οικολογική κατασκευή και την ανακαίνιση. Το σήμα κατατεθέν της ABS είναι η διαφάνεια: δημοσιεύει τα ονόματα των δανειοληπτών και τους σκοπούς της πιστώσεως τους.