cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιουερνική Τοπογραφία
Υπόβαθρο
Όλα τα γραπτά του ήταν στα Λατινικά και έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά. Με βάση τα στοιχεία της Τοπογραφίας, φαίνεται ότι τα ταξίδια του Γεράλδου στην Ιρλανδία δεν ήταν εκτενείς. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος αυτής της πρώτης επίσκεψης στο Γουότερφορντ και στο Κορκ. Κατά τη διάρκεια της δεύτερής του επίσκεψης, επισκέφθηκε το Δουβλίνο, το Γουίκλοου, το Μιθ, το Κίλντερ και ενδεχομένως το Άθλον και το Λοχ Ντεργκ. Είτε επισκέφτηκε κάποια από τα μέρη που ανέφερε είτε απλώς συνέδεσε ιστορίες που άκουσε από άλλους, είναι αμφισβητήσιμο. Έγραψε για το νησί Ίνισγκλορα, στα ανοικτά των ακτών της χερσονήσου Μούλλετ στο Έρρις, ότι τα πτώματα σε αυτό το νησί δεν αποσυντίθενται και ότι γενεές ανθρώπων όλες σε μια κατάσταση αέναης 'φρεσκάδας' ήταν να φανούν στο νησί αυτό.
Κείμενο
thumb|right|Απεικόνιση που δείχνει την ιστορία ενός ταξιδιώτη ιερέα που συναντά και συνομιλεί με ένα ζευγάρι καλών λυκανθρώπων από το [[Βασίλειο του Οσράιγκε. Από τη Βρετανική Βιβλιοθήκη Royal MS 13 B VIII.]] Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο αφορά πρωτίστως το τοπίο, τη χλωρίδα και την πανίδα της χώρας· το δεύτερο τα θαύματα και την αίγλη της Ιρλανδίας και το τρίτο την ιστορία του λαού και τον πολιτισμό του.
Το έργο αντικατοπτρίζει το πλάτος των γνώσεων και των ενδιαφερόντων του Γεράλδου. Ισχυρίζεται ότι το βιβλίο του βασίστηκε κυρίως στις δικές του παρατηρήσεις και στις αξιόπιστες μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων παρά σε γραπτές πηγές. Ανάμεσα στα λίγα γραπτά έργα που χρησιμοποίησε ήταν το ιρλανδικό Lebor Gabála Érenn.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ιρλανδίας
Κατάταξη ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης
Η κατάταξη ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης είναι ένα σύστημα κατάταξης για τα εθνικά και περιφερειακά πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης στην Ευρώπη, το οποίο καθορίζει τον αριθμό των συλλόγων ανά χώρα και την ευρωπαϊκή διοργάνωση στην οποία μπορούν να λάβουν μέρος.
Η εταιρεία Euroleague Basketball καταρτίζει την Κατάταξη Χωρών (Euroleague Country Ranking), η οποία αφορά τα αντίστοιχα εθνικά και περιφερειακά πρωταθλήματα και καθορίζει πόσες και ποιες ομάδες μπορούν να λάβουν μέρος στις διοργανώσεις που διεξάγει.
Αντίστοιχο σύστημα ακολουθεί και η επιτροπή της ευρωπαϊκής ζώνης της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA), στις διοργανώσεις της οποίας μετέχουν εκ των πραγμάτων οι ομάδες που έχουν τερματίσει στις υψηλότερες θέσεις των πρωταθλημάτων τους, αλλά δε μετέχουν σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις άλλων οργανισμών καλαθοσφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ευρώπη
Επιστροφή στο Μέλλον 2
Το Επιστροφή στο Μέλλον 2 (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Back to the Future Part II) είναι Αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1989 σε σκηνοθεσία από τον Ρόμπερτ Ζεμέκις από σενάριο του Μπομπ Γκέιλ. Ως συνέχεια του Επιστροφή στο Μέλλον (1985) και η δεύτερη ταινία του franchise Επιστροφή στο Μέλλον, πρωταγωνιστούν οι Μάικλ Τζ. Φοξ, Κρίστοφερ Λόιντ, και Ελίζαμπεθ Σου.
Το Επιστροφή στο Μέλλον 2 κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου του 1989, από την Universal Pictures. Παρόλο που έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς, θεωρήθηκε κατώτερο από τον προκάτοχό του. Η ταινία εισέπραξε $332 εκατομμύρια παγκοσμίως, απέναντι από έναν προϋπολογισμό $40 εκατομμυρίων, γίνοντας η τρίτη ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις του 1989.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1989 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Επιστροφή στο Μέλλον Κατηγορία:Δυστοπικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο μέλλον Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες με ταξίδι στον χρόνο Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Amblin Entertainment Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ζεμέκις Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Σιλβέστρι
Μπαρόκ ζωγραφική
μικρογραφία|390x390εσ|[[Καραβάτζο, Η Κλήση του Αγίου Ματθαίου, περ. 1599-1600, Παρεκκλήσι Κονταρέλλι, Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι, Ρώμη]]
Η μπαρόκ ζωγραφική συνδέεται με τη μπαρόκ καλλιτεχνική τεχνοτροπία που με αφετηρία την Ιταλία διαδόθηκε στην Ευρώπη μετά την Αναγέννηση, περίπου κατά τον 17ο και 18ο αιώνα και κυριάρχησε σε όλες τις μορφές της τέχνης, στην αρχιτεκτονική, τη γλυπτική, τη ζωγραφική, τη μουσική και τη λογοτεχνία.
Οι πιο διάσημοι μπαρόκ ζωγράφοι προέρχονται από την Ιταλία και τις Κάτω Χώρες, όπως ο Καραβάτζο και ο Ρούμπενς, αλλά και από άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία και η Ισπανία.
Ο όρος «τέχνη του μπαρόκ» δεν είναι σύγχρονος με τον 17ο αιώνα: εμφανίστηκε αργότερα μεταξύ των κλασικιστών θεωρητικών της τέχνης και προέρχεται από την πορτογαλική λέξη barocco, που σημαίνει το ακανόνιστο και ασύμμετρο μαργαριτάρι και ως επίθετο χαρακτηρίζει το ασυνήθιστο, το παράδοξο ή το ασύμμετρο.
Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|314x314εσ|Η Αποθέωση των [[Μέδικοι, οι άρχοντες της Φλωρεντίας|Μεδίκων του Λούκα Τζορντάνο (Παλάτσο Μέντιτσι, Φλωρεντία): Η μπαρόκ τέχνη του Τζορντάνο εκφράζει όλη τη δύναμη της επιφανούς οικογένειας, τόσο από πολιτική όσο και από θρησκευτική άποψη.]] Η μπαρόκ τέχνη συχνά ταυτίζεται με τον Απολυταρχισμό, την Αντιμεταρρύθμιση και την Καθολική Εκκλησία, αλλά η ύπαρξη σημαντικής μπαρόκ τέχνης και αρχιτεκτονικής σε μη απολυταρχικά και προτεσταντικά κράτη σε όλη τη Δυτική Ευρώπη υπογραμμίζει τη ευρεία δημοτικότητά του.
Στις πιο χαρακτηριστικές εκδηλώσεις της, η ζωγραφική του μπαρόκ χαρακτηρίζεται από την τάση για δραματική εντύπωση, την προτίμηση των διαγώνιων συνθέσεων, τα εφέ της προοπτικής και της οπτικής απάτης, τις διακυμάνσεις της φωτοσκίασης, το πλούσιο και βαθύ χρώμα. Στη μπαρόκ ζωγραφική οι μορφές βρίσκονται σε κίνηση, η έντονη έκφραση των προσώπων τους μεταδίδει τα συναισθήματα και η δράση συντελείται τη στιγμή της απεικόνισης. Οι ζωγράφοι του μπαρόκ προσεγγίζουν γενικά καλλιτεχνικά θέματα που αντλούνται από βιβλικούς ή μυθολογικούς θρύλους και ιστορίες. Ωστόσο, αν και η θρησκευτική ζωγραφική, η ιστορική ζωγραφική, οι αλληγορίες και οι προσωπογραφίες θεωρούνται τα πιο ευγενή θέματα, τα τοπία και οι σκηνές καθημερινής ζωής είναι επίσης ευρέως διαδεδομένα. Η τέχνη του μπαρόκ είχε σκοπό να προκαλέσει συναισθήματα και πάθος σε αντίθεση προς τον ήρεμο ορθολογισμό της αναγεννησιακής τέχνης.
Μεταξύ των σημαντικότερων ζωγράφων της περιόδου του μπαρόκ είναι ο Βελάσκουεθ, ο Καραβάτζο, ο Ρέμπραντ, ο Ρούμπενς, ο Πουσέν και ο Βερμέερ. Ο Καραβάτζο είναι κληρονόμος της ουμανιστικής ζωγραφικής της Αναγέννησης. Η ρεαλιστική του προσέγγιση της ανθρώπινης μορφής, δραματικά φωτισμένη σε σκοτεινό φόντο, συγκλόνισε τους συγχρόνους του και άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της ζωγραφικής. Η μπαρόκ ζωγραφική συχνά δραματοποιεί σκηνές χρησιμοποιώντας εφέ φωτός κιάρο-σκούρο, χαρακτηριστικό των έργων των Ρέμπραντ, Βερμέερ, Λε Ναιν και Λα Τουρ. Ο Φλαμανδός ζωγράφος Άντονι βαν Ντάικ ανέπτυξε ένα χαριτωμένο αλλά επιβλητικό στυλ πορτρέτου, χαρακτηριστικό της Φλαμανδικής ζωγραφικής μπαρόκ.
Η τέχνη του μπαρόκ ως έκφραση εξουσίας
μικρογραφία|377x377εσ|Κάθοδος από τον Σταυρό, [[Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς|Ρούμπενς, περ.1616, Μουσείο Καλών Τεχνών της Λιλ.]] Η Σύνοδος του Τρέντο (1545-1563), κατά την οποία η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έθεσε τις βάσεις της Αντιμεταρρύθμισης, ενθάρρυνε την καλλιτεχνική δημιουργία ως υποστηρικτικό έργο αλλά και ως εργαλείο «διδασκαλίας». Η Σύνοδος επέβαλε ότι τα έργα πρέπει να απεικονίζουν το δόγμα χωρίς να το προδίδουν, αναγνωρίζοντας τη χρησιμότητα των εικονογραφικών αναπαραστάσεων. Έτσι, η τέχνη της εποχής εστιάζει στους αγίους, στην Παναγία και σε γνωστά επεισόδια από τη Βίβλο, αποτελώντας την έκφραση της θρησκευτικής δύναμης, και στην προκειμένη περίπτωση της ρωμαιοκαθολικής εξουσίας. Σε πλήρη αντίθεση με την προτεσταντική προσέγγιση της θρησκευτικότητας, η Αντιμεταρρύθμιση της Καθολικής Εκκλησίας πρότεινε μια λειτουργία με πανηγυρική θεατρικότητα που έπρεπε να εκφράζεται μέσω όλων των καλλιτεχνικών μορφών και ιδιαίτερα της γλυπτικής, της αρχιτεκτονικής και της ζωγραφικής. Ο ρόλος της ζωγραφικής, ειδικότερα, συνίστατο ως υποστηρικτικός των δύο άλλων καλλιτεχνικών μορφών.
Αυτή η αντίληψη του ρόλου της ιερής τέχνης θεωρείται από πολλούς ιστορικούς τέχνης ως ένα από τα στοιχεία που οδήγησαν στις καινοτομίες του Καραβάτζιο και των αδελφών Αννίμπαλε Καρράτσι και Αγκοστίνο Καρράτσι που εργάστηκαν στη Ρώμη, και συχνά ανταγωνίζονταν για παραγγελίες έργων, γύρω στο 1600. Η Ρώμη άλλωστε την εποχή εκείνη κατακλύζονταν από οικοδομικό και καλλιτεχνικό οργασμό: περισσότερες από τις μισές εκκλησίες της πόλης αναστηλώθηκαν, τροποποιήθηκαν ή διακοσμήθηκαν εκ νέου μεταξύ 1560 και 1660.
Έτσι, η τέχνη του μπαρόκ αρχικά αναπτύχθηκε στη Ρώμη, σύντομα όμως εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη, ειδικά στις πόλεις και, καθώς ανταποκρίνονταν στην τάση για πολυτέλεια, υιοθετήθηκε κυρίως από βασιλικές και πριγκιπικές οικογένειες που το έβλεπαν ως ευκαιρία να επιδείξουν όλη τη μεγαλοπρέπεια της τάξης τους. Αυτή η τέχνη λοιπόν αποτελεί μια έκφραση της ιδέας της εξουσίας, τόσο της πολιτικής όσο και της θρησκευτικής.
Εθνικές παραλλαγές
μικρογραφία|300x300εσ|[[Ρέμπραντ, Η νυχτερινή περίπολος, π. 1642, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ]] Με αφετηρία την Ιταλία, η μπαρόκ ζωγραφική διαδόθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης, όπου υιοθέτησαν την τεχνοτροπία προσαρμόζοντάς την στα δικά τους πολιτισμικά ερεθίσματα και χαρακτηριστικά.
Η ευημερία της προτεσταντικής Ολλανδικής Δημοκρατίας του 17ου αιώνα οδήγησε σε μια τεράστια παραγωγή έργων από πολλούς ζωγράφους που ήταν ως επί το πλείστον εξαιρετικά εξειδικευμένοι και ζωγράφιζαν κυρίως σκηνές της καθημερινής ζωής, τοπία, θαλασσογραφίες, νεκρές φύσεις, πορτρέτα. Τα τεχνικά πρότυπα ήταν πολύ υψηλά και η Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής του 17ου αιώνα απομακρύνθηκε από τα θρησκευτικά και ιστορικά θέματα, τυπικά της τέχνης του μπαρόκ, και δημιούργησε το νέο ρεπερτόριο θεμάτων που άσκησε μεγάλη επιρροή μέχρι την άφιξη του Μοντερνισμού. Ενώ η μπαρόκ φύση των έργων του Ρέμπραντ είναι ξεκάθαρη, ο όρος χρησιμοποιείται λιγότερο για τον Βερμέερ και πολλούς άλλους Ολλανδούς καλλιτέχνες.
Με παραπλήσια χαρακτηριστικά αναπτύχθηκε και η Φλαμανδική ζωγραφική μπαρόκ αν και οι Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Άντονι βαν Ντάικ και Γιάκομπ Γιόρντενς βρίσκονται πιο κοντά στην εξιδανίκευση και την αγάπη για το μεγαλείο που χαρακτηρίζει τα έργα μπαρόκ.
Στη Γαλλία, όπου ο τελευταίος 17ος αιώνας θεωρείται ως χρυσή εποχή για τη ζωγραφική, ο Σιμόν Βουέ επηρεασμένος από το μπαρόκ κατά τη μαθητεία του στην Ιταλία, κατά την επιστροφή του, εισήγαγε την τεχνοτροπία και την προσάρμοσε στις γαλλικές προτιμήσεις αναπτύσσοντας έναν συνδυασμό μεταξύ των υπερβολών του μπαρόκ και του κλασικισμού. Δύο από τους σημαντικότερους Γάλλους μπαρόκ ζωγράφους, ο Νικολά Πουσέν και ο Κλωντ Λορραίν, εργάστηκαν στη Ρώμη, όπου εκπαίδευσαν πολλούς συμπατριώτες τους.
Αξιόλογοι ζωγράφοι του μπαρόκ
μικρογραφία|250x250εσ|[[Οράτσιο Τζεντιλέσκι, Ο Ιωσήφ και η σύζυγος του Ποτιφάρ, μεταξύ 1626 και 1630]] Ολλανδοί: Ρέμπραντ (1606-1669), Φρανς Χαλς (1582-1666), Γιάκομπ φαν Ράουσντελ (1629 -1682), Γιοχάνες Βερμέερ (1632-1675), Γιαν Στέιν (1626-1679), Χέραρντ τερ Μπορχ (1617-1681), Άντριεν Μπράουβερ (1605-1638), Χέντρικ τερ Μπρούγκεν (1588-1629), Χέρριτ φαν Χόντχορστ (1592–1656)
Ισπανοί: Φρανσίσκο Ριμπάλτα (1565-1628), Χοσέ ντε Ριμπέρα (1591-1652), Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν (1598-1664), Ντιέγο Βελάθκεθ (1599-1660), Αλόνσο Κάνο (1601-1666), Μπαρτολομέ Εστέμπαν Μουρίγιο (1617-1682), Χουάν Ντε Βαλντές Λεάλ (1622-1690) μικρογραφία|288x288εσ|[[Ντιέγο Βελάθκεθ, Λας Μενίνας, 1656-1657, Μαδρίτη, Πράδο]] Φλαμανδοί: Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς (1577-1640), Άντονι βαν Ντάικ (1599-1641), Γιάκομπ Γιόρντενς (1593-1678), Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος (1568 - 1625),Φρανς Σνάιντερς (1579-1657), Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος (1610-1690)
Ιταλοί: Πιέτρο ντα Κορτόνα (1596-1669), Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι (1598-1680), Σιμόνε Κανταρίνι (1612-1648), Καραβάτζο (1571-1610), Γκουερτσίνο (1591-1666), Αννίμπαλε Καρράτσι (1560-1609) και τα αδέρφια του Αγκοστίνο Καρράτσι και Λουντοβίκο Καρράτσι, Οράτσιο Τζεντιλέσκι (1563-1639), Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι (1592-1652 / 53), Ντομενικίνο (1581-1641), Σαλβατόρ Ρόζα (1615-1673), Ελιζαμπέτα Σιράνι (1638-1665), Τζοβάννι Λανφράνκο (1582-1647), Λούκα Τζορντάνο (1634-1705)
Γερμανοί: Γιόχαν Λις, (περ. 1590 ή 1597 - περ. 1630)
Τσέχοι: Βάτσλαβ Χόλλαρ (1607–1677), Κάρελ Σκρέτα (1610–1674), Πετρ Μπραντλ (Petr Brandl,1668–1735)
Ούγγροι: Άνταμ Μανιόκι (1673-1757)
Πορτογάλοι: Ζοζέφα ντε Όβιδος (1630-1684)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπαρόκ Κατηγορία:Ιστορία της ζωγραφικής
Λαοδίκη (σύζυγος Αχαιού)
Η Λαοδίκη (3ος αιώνας π.Χ.), ήταν πριγκίπισσα του Πόντου, και ήταν μία από τις κόρες του Μιθριδάτης Β΄ και της Λαοδίκης. Η αδελφή της Λαοδίκη Γ΄ ήταν η πρώτη σύζυγος του Αντίοχου Γ' του Μέγα, και ο αδελφός της ήταν ο Μιθριδάτης Γ΄. Παντρεύτηκε τον μακρινό ξάδελφο από τη πλευρά της μητέρας της, τον στρατηγό των Σελευκιδών Αχαιό. Όταν ο Αχαιός υποτάχτηκε στην εξουσία του Αντίοχου Γ΄ το 213, η Λαοδίκη είχε την κατοχή της ακρόπολης των Σάρδεων, την οποία διατήρησε για λίγο καιρό, αλλά αναγκάστηκε μετά από τις διαμάχες στο στράτευμά της να παραδοθεί στον Αντίοχο. Ο Πολύβιος αναφέρει παρεμπιπτόντως σε εκείνο το σημείο της διήγησής του ότι πριν το γάμο της στη Σέλγη της Πισιδίας είχε ανατραφεί υπό την επίβλεψη ενός κατοίκου της πόλης, τον Λόγβασι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Φουλγέντιος του Ρούσπε
Ο Φουλγέντιος του Ρούσπε (462 ή 467 - 1η Ιανουαρίου 527 ή 533) ήταν επίσκοπος της πόλης Ρούσπε, της Ρωμαϊκής επαρχίας της Αφρικής (στη σύγχρονη Τυνησία), της Βόρειας Αφρικής, κατά τον 5ο και 6ο αιώνα. Επίσης, κανονικοποιήθηκε ως Χριστιανός άγιος από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Βιογραφία
Ο Φάβιος Κλαύδιος Γορδιάνος Φουλγέντιος γεννήθηκε το 462 στο Τέλεπτε (σύγχρονο Μεντινέτ ελ Κεντιμά), στην Τυνησία, στη Βόρεια Αφρική, σε μια οικογένεια γερουσιαστών. Ο παππούς του, ο Γορδιανός, γερουσιαστής της Καρχηδόνας, έχασε όλα του τα υπάρχοντα από τον εισβολέα Γιζέριχο και στη συνέχεια εξορίστηκε στην Ιταλία. Οι δύο γιοι του επέστρεψαν μετά το θάνατό του. Αν και το σπίτι τους στην Καρχηδόνα είχε καταληφθεί από τους ιερείς του Αρειανισμού, ανέκτησαν κάποια περιουσία στο Βυζάκιον (μια ύστερη ρωμαϊκή επαρχία στο κεντρικό τμήμα της ρωμαϊκής Βόρειας Αφρικής).
Ο πατέρας του Κλαύδιος πέθανε όταν ο Φουλγέντιος ήταν ακόμη πολύ νέος. Η μητέρα του Μαριάννα τον δίδαξε να μιλάει ελληνικά και λατινικά. Ο Φουλγέντιος έγινε ιδιαίτερα άπταιστος στην ελληνική γλώσσα, μιλώντας σαν ντόπιος. Ο βιογράφος του λέει ότι σε νεαρή ηλικία ο Φουλγέντιος αποστήθισε ολόκληρα τα έργα του Ομήρου. Γρήγορα απέκτησε μεγάλο σεβασμό από το κοινό για τη διεξαγωγή των υποθέσεων της οικογένειάς του. Αυτή η φήμη τον βοήθησε να αποκτήσει μια θέση ως προμηθευτής ή φορολογικός συλλέκτης του Βυζάκιου. Σύντομα κουράστηκε από την υλική ζωή και αυτό, σε συνδυασμό με τις θρησκευτικές του μελέτες, ιδιαίτερα ένα κηρύγμα του Αυγουστίνου Ιππώνος στο Ψαλμό 36, ο οποίος ασχολήθηκε με τη μεταβατική φύση της φυσικής ζωής, τον έπεισε να γίνει μοναχός.
Γύρω στο 499, ξεκίνησε να συμμετέχει στους ερημίτες της Θηβαΐς στην Αίγυπτο, αλλά άλλαξε γνώμη όταν έμαθε από τον Ευλάλιο, Επίσκοπο των Συρακουσών, την επίδραση του μονοφυσιτισμού στον αιγυπτιακό μοναχισμό.
Υπέβαλε αίτηση στον Φάουστο, έναν επίσκοπο που είχε αναγκαστεί από την επισκοπή του από τον Βάνδαλο βασιλιά Ονώριχο και αργότερα δημιούργησε ένα μοναστήρι στο Βυζάκιον. Ο Φάουστος προσπάθησε να αποτρέψει τον Φουλγέντιος γιατί η σωματική του αδυναμία τον έκανε έναν αδύναμο υποψήφιο για την αυστηρή ζωή του μοναστηριού. Όταν ο Φουλγέντιος επέμεινε, ο Φάουστος τον δέχθηκε εν τέλη σε δοκιμαστική βάση. Μόλις έμαθε την απόφαση του γιου της, η Μαριάννα, που προφανώς δεν είχε μάθει ποτέ για την επιθυμία του Φουλγέντιου, ήταν πολύ αναστατωμένη. Έσπευσε στις πύλες του μοναστηριού, ζητώντας να μάθει πώς μια εκκλησία που υποτίθεται ότι προστατεύει τις χήρες θα μπορούσε να της στερήσει τον μοναδικό γιο της. Οι διαμαρτυρίες της ήταν αναποτελεσματικές και η Φουλγέντιος επιβεβαιώθηκε τελικά στην έκκλησή του.
Οι ανανεωμένες επιθέσεις των Αρειανών στην περιοχή ανάγκασαν τον Φουλγέντιο να φύγει για ένα άλλο κοντινό μοναστήρι. Ο ηγούμενος εκεί, ο Φήλιξ, έδωσε στον Φουλγέντιο το καθήκον να διαχειρίζεται τις πρόσκαιρες υποθέσεις του μοναστηριού, ενώ ο ίδιος διαχειριζόταν τις πνευματικές υποθέσεις. Και οι δύο συνεργάστηκαν καλά, και έτσι το 499, κατά τη διάρκεια ενός άλλου κύματος διωγμών, και οι δύο έφυγαν για τη Σίκα Βενέρια (σημερινή Αλ Καφ). Ένας ντόπιος Αρειανός ιερέας τους σύλλαβε και τους βασάνισε αφού έμαθε ότι οι δυο τους κήρυτταν την ορθόδοξη διδασκαλία της Νίκαιας.
Το 500, επισκέφτηκε τη Ρώμη, όπου προσευχήθηκε στους τάφους των αποστόλων. Η επίσκεψή του συνέπεσε με μια επίσημη ομιλία προς τον λαό του Θεοδώριχου, η οποία επιβεβαίωσε τον Φουλγέντιος για τη χαμηλή του εκτίμηση προς τις επίγειες ματαιοδοξίες αυτού του κόσμου. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Βυζάκενα (ή Βυζάκιον), όπου έχτισε ένα μοναστήρι, επιλέγοντας να ζήσει σε ένα απομονωμένο κελί. Η φήμη του Φουλγέντιου εξαπλώθηκε γρήγορα, και του προσφέρθηκε πολλές φορές η θέση επισκόπου σε μία από τις επισκοπές που είχε αδειάσει μέσω των ενεργειών του Αρειανού βασιλιά Θρασαμούνδου. Επέλεξε να μην αποδεχτεί αυτές τις προσφορές, γνωρίζοντας ότι ο Θρασαμούνδος είχε διατάξει συγκεκριμένα να επιτρέπεται μόνο στους Αρειανούς να ανέρχονται σε αυτές τις θέσεις.
Επίσκοπος της Ρούσπε
Το 502 ο Φουλγέντιος πείστηκε να αναλάβει τη θέση του επίσκοπου της Ρούσπε στην Τυνησία. Οι προφανείς αρετές του, έκαναν έντονη εντύπωση στους ανθρώπους της νέας επισκοπής του, αλλά σύντομα εξορίστηκε στη Σαρδηνία με περίπου 60 άλλους μη Αρειανούς επισκόπους. Ο Πάπας Σύμμαχος γνώριζε τη δυστυχία τους και τους έστελνε ετήσιες προμήθειες τροφίμων και χρημάτων.
Ενώ ήταν στη Σαρδηνία, ο Φουλγέντιος μετέτρεψε ένα σπίτι στο Κάλιαρι σε μοναστήρι και αποφάσισε να γράψει μια σειρά έργων για να βοηθήσει τους Χριστιανούς της Αφρικής. Το 515, επέστρεψε στην Αφρική, έχοντας κληθεί εκεί από τον Θρασαμούνδο για δημόσια συζήτηση με τον Αρειανό αντικαταστάτη. Το βιβλίο του, μια απάντηση σε δέκα αντιρρήσεις, υποτίθεται ότι έχει συλλεχθεί από τις απαντήσεις που είχε δώσει σχετικά με τις αντιρρήσεις για τη θέση της Καθολικής Νίκαιας. Ο Θρασαμούνδος, εντυπωσιασμένος από τη γνώση και τη μάθηση του Φουλγέντιου, και φοβούμενος την κοινωνική διαφωνία, αν αυτά τα πειστικά επιχειρήματα έπεφταν στα χέρια των Αρειανών υπαλλήλων του, διέταξε πως όλες οι μελλοντικές δηλώσεις του Φουλγέντιου θα μπορούσαν να παραδοθούν μόνο προφορικά. Ο Φουλγέντιος απάντησε με μια ακόμη αντίρρηση στη θέση του Αρειανισμού, που είναι τώρα γνωστή ως Τρία Βιβλία προς τον Βασιλιά Θρασαμούνδο. Ο σεβασμός του Θρασαμούνδου για τον Φουλγέντιο μεγάλωσε, οδηγώντας τον να επιτρέψει στον Φουλγέντιο να παραμείνει στην Καρχηδόνα, αλλά μετά από νέα παράπονα από τον τοπικό Αρειανό κληρικό, απέλαβε τον Φουλγέντιο πίσω στη Σαρδηνία το 520. Ο Φουλγέντιος ίδρυσε πολλές κοινότητες όχι μόνο στην Αφρική, αλλά και στη Σαρδηνία.
Το 523, μετά το θάνατο του Θρασαμούνδου και την ένταξη του καθολικού γιου του Χιλδέριχου, ο Φουλγέντιος επετράπη να επιστρέψει στο Ρούσπε και να προσπαθήσει να μετατρέψει τον λαό σε καθολικούς. Εργάστηκε για να μεταρρυθμίσει πολλές από τις κακοποιήσεις που είχαν διεισδύσει στην παλιά του επισκοπή από την απουσία του. Η δύναμη και η αποτελεσματικότητα του κηρύγματός του ήταν τόσο βαθιά που ο αρχιεπίσκοπός του, ο Βονιφάτιος της Καρχηδόνας, έκλαιγε κάθε φορά που άκουγε τον Φουλγέντιο να κηρύττει και ευχαρίστησε δημόσια τον Θεό που έδωσε έναν τέτοιο ιεροκήρυκα στην εκκλησία του.
Οι εντάσεις με τον Κουοντβουλτντέους (Quodvultdeus - στα λατινικά "Αυτό που θέλει ο Θεός", πέθανε περίπου το 450) φαινόταν να έχουν ξεπεραστεί από τις μετριοπαθείς παραχωρήσεις του Φουλγέντιου. Αργότερα, ο Φουλγέντιος αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι σε ένα νησί της Κερκένα, αλλά ανακλήθηκε στο Ρούσπε και υπηρέτησε εκεί μέχρι το θάνατό του την 1η Ιανουαρίου 527 ή 533.
Γραπτά
Ως θεολόγος, το έργο του Φουλγέντιου δείχνει την σωστή γνώση που κατείχε της ελληνικής γλώσσας και μια ισχυρή συμφωνία με τον Αυγουστίνο Ιππώνος. Έγραψε συχνά εναντίον του Αρειανισμού και του Πελαγιανισμού. Μερικά γράμματα και οκτώ κηρύγματα σώζονται από τον Φουλγέντιο. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, συγκλόνισε τον Φάβιο Πλανκιάδη Φουλγέντιο που θεωρήθηκε ο συγγραφέας των διάσημων Μυθολογιών, αλλά αυτό είναι κάτι που σήμερα αμφισβητείται.
Φιλιόκβε
Ο Φουλγέντιος γράφει στην Επιστολή προς τον Πέτρο για την πίστη: "Κρατήστε πιο σταθερά και ποτέ μην αμφιβάλλετε ότι το ίδιο Άγιο Πνεύμα, που είναι το ένα Πνεύμα του Πατέρα και του Υιού, προέρχεται από τον Πατέρα και τον Υιό. Γιατί ο Υιός λέει: «Όταν έρθει το Πνεύμα της Αλήθειας, το οποίο έχει προέλθει από τον Πατέρα», καθώς διδάχθηκε (ο Υιός) ότι το Πνεύμα είναι δικό του, επειδή Αυτός (ο Πατέρας) είναι η Αλήθεια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί του 6ου αιώνα
Opel Monterey
Το Opel Monterey ήταν ένα μεσαίο SUV αυτοκίνητο της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Opel, αν και ουσιαστικά δεν ήταν ξεχωριστό μοντέλο, αλλά μια παράλληλη έκδοση του Isuzu Trooper δεύτερης γενιάς, καθώς η ιαπωνική Isuzu ήταν τότε μέλος του αμερικανικού ομίλου της General Motors, άρα ομόσταυλη με την Opel (που ανήκε έως τον Μάρτιο του 2017 επίσης στη General Motors).
Για την ακρίβεια, το Monterey κατασκευαζόταν στην Ιαπωνία και στη συνέχεια εξαγόταν στην ηπειρωτική Ευρώπη, όπου και πωλούνταν με το σήμα της Opel, με την παραγωγή του να διαρκεί από τον Μάρτιο του 1992 έως τον Απρίλιο του 1999. Επίσης διατέθηκε και στο Ηνωμένο Βασίλειο με το σήμα της Vauxhall (η δεξιοτίμονη δίδυμη εταιρεία της Opel αποκλειστικά για τη χώρα αυτή), από το 1993 έως το 1998, ως Vauxhall Monterey.
Όπως και το SUV Opel Frontera, παρομοίως το Monterey προσφέρθηκε σε 3-πορτη έκδοση RS και σε 5-πορτη έκδοση.
Ανανέωση του 1998
Τον Ιούλιο του 1998, το Opel Monterey υπέστη ένα λίφτινγκ, καθώς το μπροστινό μέρος έγινε λίγο πιο καμπυλωτό και η σειρά των κινητήρων αναθεωρήθηκε. Επιπλέον, το μοντέλο έλαβε τότε και ένα νέο ταμπλό και ένα αναβαθμισμένο εσωτερικό σαλόνι.
Αντικατάσταση
Από τον Ιανουάριο του 2000 έως και τη λήξη της παραγωγής του μοντέλου, που έλαβε χώρα το 2002, διατέθηκε στην Ευρώπη ως Isuzu Trooper.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Monterey Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Δήμος Κύμης–Αλιβερίου
Ο Δήμος Κύμης - Αλιβερίου είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Δυστίων, Ταμιναίων, Κονιστρών, Αυλώνα και Κύμης. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 801,21 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 28.437 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου ορίστηκε το Αλιβέρι και ιστορική έδρα η Κύμη.
Πηγές
Κυμης - Αλιβεριου
Δημήτρης Γιαλαμάς
Ο Δημήτρης Γιαλαμάς (Дмитрий Афанасьевич Яламас, Ντμίτρι Αφανάσιεβιτς Γιαλαμάς, γενν. 24 Μαΐου 1960, Αθήνα) είναι Έλληνας φιλόλογος και ποιητής, διδάκτωρ Φιλολογίας, σύζυγος της σολίστ του Κρατικού Ακαδημαϊκού Θεάτρου Μπολσόι της Ρωσίας Γιεκατερίνα Σερμπατσένκο.
Παιδαγωγική και διπλωματική δραστηριότητα
Από το 1996 διδάσκει στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, το 1997 έγινε ο πρώτος επικεφαλής του νεοσύστατου Τμήματος Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας. Ταυτόχρονα (από το 1994) κατέχει τη θέση του Πολιτιστικού Συμβούλου της Ελληνικής Πρεσβείας στη Μόσχα.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Άγιοι Νικόληδες
thumb|300px|Άγιοι Νικόληδες Άγιοι Νικόληδες, γνωστοί και ως φωτιές του Αγίου Έλμου, είναι το καιρικό φαινόμενο το οποίο οφείλεται σε αποφόρτιση κορώνας που δημιουργεί φωτεινό πλάσμα από ένα αιχμηρό αντικείμενο κατά τη διάρκεια έντονου ηλεκτρικού πεδίου στην ατμόσφαιρα, όπως κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας ή μιας ηφαιστειακής έκρηξης.
Χαρακτηριστικά
Η φωτιά του Αγίου Έλμου είναι μια φωτεινή μπλε ή μοβ λάμψη, που εμφανίζεται σαν φωτιά σε ορισμένες περιπτώσεις, από ψηλές, αιχμηρές δομές όπως τα αλεξικέραυνα, τα κατάρτια, τα καμπαναριά και οι καμινάδες, και στα φτερά των αεροσκαφών. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε φύλλα, γρασίδι, ακόμα και στις άκρες των κεράτων των βοοειδών. Συχνά τη λάμψη συνοδεύει ένα χαρακτηριστικό σφύριγμα ή βουητό. Μερικές φορές συγχέεται με τις σφαιρικές αστραπές.
Αιτιολογία
Η φωτιά του Αγίου Έλμου είναι μια μορφή της ύλης που ονομάζεται πλάσμα, το οποίο επίσης παράγεται στα αστέρια, σε υψηλής θερμοκρασίας φλόγα και από κεραυνό. Το ηλεκτρικό πεδίο γύρω από το εν λόγω αντικείμενο προκαλεί ιονισμό των μορίων του αέρα, παράγουν μια αμυδρή λάμψη, εύκολα ορατή σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Περίπου 1.000 βολτ ανά εκατοστό επάγουν το φαινόμενο· ο αριθμός εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την γεωμετρία του αντικειμένου. Αιχμηρά σημεία μειώνουν την απαιτούμενη τάση, επειδή τα ηλεκτρικά πεδία είναι πιο συγκεντρωμένα σε περιοχές υψηλής καμπυλότητας, έτσι ώστε οι εκκενώσεις είναι πιο έντονες στα άκρα αιχμηρών αντικειμένων.
Συνθήκες που μπορεί να δημιουργήσουν του άγιους Νικόληδες είναι παρόντες κατά τη διάρκεια της καταιγίδας, όταν η διαφορά τάσης μεταξύ των νεφών και το έδαφος κάτω είναι υψηλή. Τα μόρια του αέρα πυρακτώνονται λόγω των επιπτώσεων της εν λόγω τάσης, που παράγουν τις φωτιές του Αγίου Έλμου. Το άζωτο και το οξυγόνο στην ατμόσφαιρα της Γης προκαλούν τις λάμψεις να φθορίζουν με μπλε ή ιώδες φως, με μηχανισμό παρόμοιο με αυτό που προκαλεί τα φώτα νέον να λάμπουν.
Στη λαογραφία
Επίσης οι αρχαίοι Έλληνες τα ονόμαζαν «Διοσκούρους» ή «τα φώτα των Διοσκούρων» από το φωσφορώδες φως που πάντα εκφαίνεται ανά δύο, ως ενάντια και ετερόχρονα. Διόσκουροι σημαίνει γιοί του Διός (παρόλο που η παράδοση θέλει μόνο τον ένα εκ των δύο διδύμων γιων της Λήδας να είναι γιος του Δία) και στην αρχαιότητα λατρεύονταν ως θεοί προστάτες της ναυσιπλοΐας. Κατά την διάρκεια της Αργοναυτικής εκστρατείας, η Αργώ βρέθηκε μέσα σε μια μεγάλη τρικυμία από την οποία κινδύνευσαν θανάσιμα οι αποκαμωμένοι Αργοναύτες. Ο Ορφέας προσευχήθηκε στους Θεούς και δεν άργησε να γίνει το θαύμα, δύο φλόγες εμφανίστηκαν πάνω από τους Τυνδαρίδες (γιούς του βασιλιά της Σπάρτης Τυνδάρεω) και τότε η θάλασσα ηρέμησε. Οι δίδυμες αυτές φλόγες ονομάστηκαν Κάστωρ και Πολυδεύκης και έκτοτε οι ναυτικοί θεωρούσαν της παρουσία τους καλό οιωνό που προμήνυε το τέλος της καταιγίδας.
Σήμερα οι Γάλλοι τα ονομάζουν: «Feux de St Elme» και οι Άγγλοι: «Elmsfire». Το όνομα φωτιές του Αγίου Έλμου (ή Σαν Έλμο) προέρχεται από το όνομα του Εράσμου της Φόρμια, ο οποίος στα ιταλικά είναι γνωστός και ως Σαν Έλμο και είναι προστάτης των ναυτικών. Το φαινόμενο αντιμετωπιζόταν λόγω της φωτεινής φύσης του με θρησκευτική ευλάβεια, και για αυτό το λόγο έλαβε αυτό το όνομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα Κατηγορία:Ναυτική λαογραφία Κατηγορία:Ηλεκτρικά φαινόμενα
Βασίλειος Βατάτζης
Ο Βασίλειος Βατάτζης (... - 1194) ήταν Βυζαντινός ευγενής και στρατηγός, ιδρυτής του ευγενούς οίκου των Βατάτζηδων.
Εξέγερση του Θεόδωρου Μαγκαφά
Ο Βασίλειος Βατάτζης κατέστειλε με επιτυχία την εξέγερση του σφετεριστή Θεόδωρου Μαγκαφά. Η εξέγερση ξεκίνησε προς το 1188, όταν ο Θεόδωρος αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας στη Φιλαδέλφεια της Μικράς Ασίας, αντιτιθέμενος στον Ισαάκιο Β΄ Άγγελο. Έπειτα από ορισμένες αρχικές αψιμαχίες, τον Ιούνιο του 1189, ο Θεόδωρος ευρέθηκε πολιορκούμενος στη Φιλαδέλφεια από στρατεύματα υπό τον ίδιο του αυτοκράτορα, ο οποίος συμφώνησε να συγχωρέσει τον Μαγκαφά, καθώς ο τελευταίος δήλωσε υποταγή στον Ισαάκιο και παραιτήθηκε από οποιαδήποτε διεκδίκηση του θρόνου. Στη συνέχεια, του επετράπη να διατηρήσει τον έλεγχο της Φιλαδέλφειας ως κυβερνήτης της και δουξ του θέματος Μυλάσσης και Μελανουδίου.
Προς το 1193 (ή πιθανώς το 1190), ωστόσο, στα πλαίσια των καθηκόντων του ως δούκα του Θέματος Θρακησίων και Δομέστικου της Ανατολής (ή πιθανώς ως Μέγα Δομέστικου του βυζαντινού στρατού), ο Βασίλειος Βατάτζης εστάλη εναντίον του Θεόδωρου Μαγκαφά, ο οποίος είχε εξεγερθεί εκ νέου. Αυτή τη φορά, ο Βατάτζης με επιτυχία κατέστειλε την εξέγερση και υποχρέωσε τον σφετεριστή να αναζητήσει καταφύγιο στην αυλή των Σελτζούκων Τούρκων στο Ικόνιο.
Βουλγαρική Εξέγερση
Κάποια στιγμή προ του 1193 ορίστηκε Δομέστικος της Δύσης (όπως και με τον σύγχρονό του Αλέξιο Γίδο, παραμένει ασαφές εάν ήταν Μέγας Δομέστικος ή απλώς Δομέστικος), με έδρα την Αδριανούπολη. Πρωταρχικό του καθήκον ήταν η αντιμετώπιση των εισβολών των Βουλγάρων από τα βόρεια της οροσειράς των Βαλκανίων προς τα ευρωπαϊκά θέματα της αυτοκρατορίας.
Το 1194 σκοτώθηκε πολεμώντας εναντίον των Βουλγάρων στη Μάχη της Αρκαδιούπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Βασιλειος Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Θρακησίων Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Μυλάσσης και Μελανουδίου
Τιριδάτης
Το όνομα Τιριδάτης μπορεί να αναφέρεται:
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1986
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1986 (αγγλικά: 1986 10m European Shooting Championships) ήταν η 16η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής 10 μέτρων, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Έσποο, στη Φινλανδία. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 10 αγωνίσματα, 3 ανδρών, 2 γυναικών, 3 εφήβων και 2 νεανίδων. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Σοβιετική Ένωση κατακτώντας 2 χρυσά, 2 ασημένια και 1 χάλκινο μετάλλιο. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Γαλλία με 1 χρυσό και 1 ασημένιο και την τρίτη η Γιουγκοσλαβία και η Σουηδία με 1 χρυσό μετάλλιο έκαστη.
Ανδρών
1984 | 1985 | 1986 | 1987 | 1988
Γυναικών
1984 | 1985 | 1986 | 1987 | 1988
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων Κατηγορία:Σκοποβολή το 1986 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Φινλανδία
Μελίνα Κανακαρίδη
Η Μελίνα Κανακαρίδη (Melina Eleni Kanakaredes Constantinides, 23 Απριλίου 1967) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός ελληνικής καταγωγής. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή πρωταγωνιστώντας στις σειρές CSI: Νέα Υόρκη και Providence.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Άκρον του Οχάιο από Έλληνες γονείς (ποντιακής καταγωγής). Ξεκίνησε σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο (Ohio State University) και στη συνέχεια σπούδασε θέατρο στο Point Park College, στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια, από όπου αποφοίτησε το 1989. Από το 1991 και μέχρι το 1995 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή σειρά Guiding Light. Για το ρόλο της στη σειρά αυτή προτάθηκε δύο φορές για το βραβείο Έμμυ, για τηλεοπτική σειρά που προβάλλεται σε καθημερινή βάση (Daytime Emmy Award). Από το 1999 μέχρι το 2002 υποδύθηκε την Dr. Sydney Hansen στη σειρά Providence και από το 2004 μέχρι το 2010 την Ντετέκτιβ Πρώτου Βαθμού Στέλλα Μπονασέρα στην αστυνομική σειρά CSI: Νέα Υόρκη.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε στις ταινίες The Long Kiss Goodnight και 15 Λεπτά (15 Minutes), όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Επρόκειτο να υποδυθεί την πρωταγωνίστρια στην ταινία Γάμος...αλά Ελληνικά (My Big Fat Greek Wedding), κάτι που τελικά δεν έγινε λόγω της εγκυμοσύνης της, αντικαθιστώμενη από την επίσης ελληνοαμερικανίδα Νία Βαρντάλος. Το 2010 υποδύθηκε τη θεά Αθηνά στην ταινία Ο Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της αστραπής.
Είναι παντρεμένη με έναν πρώην σύμβουλο εστιατορίων, τον Πέτρο Κωνσταντινίδη (Peter Constantinides) και έχει δύο κόρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού
Giovannona Coscialunga, ατιμασμένη με... τιμή
Η ταινία με πρωτότυπο τίτλο: "Giovannona Coscialunga disonorata con onore" είναι σεξοκωμωδία, Ιταλικής παραγωγής, έτους 1973 και διάρκειας 90 λεπτών.
Υπόθεση
Ένας νέος δικαστής φθάνει σε μια πόλη και κλείνει ένα εργοστάσιο - τυροκομείο διότι προκαλεί μόλυνση σε ένα ποτάμι. Ο ιδιοκτήτης του προσεγγίζει έναν ιερέα, ο οποίος κατέχει υψηλό αξίωμα, με σκοπό να τον φέρει σε επαφή με έναν υφυπουργό. Το αδύνατο σημείο του υφυπουργού είναι πως του αρέσουν οι όμορφες γυναίκες ανδρών, με τους οποίους κάνει δουλειές. Ο γραμματέας του βιομήχανου βρίσκει την Coco, μια πανέμορφη γυναίκα, αλλά ταυτόχρονα βρομόστομη, η οποία πρόκειται να παίξει το ρόλο της γυναίκας του La Noce, η οποία θα «ενδώσει» στη γοητεία του υφυπουργού…
Συντελεστές
Παίζουν: Έντβιτζε Φένεκ, Pippo Franco, Gigi Ballista, Riccardo Garrone, Sandro Merli, Danika La Loggia, Adriana Facchetti
Σενάριο: Tito Carpi, Luciano Martino, Francesco Milizia, Carlo Veo, Franco Mercuri
Σκηνοθεσία: Σέρτζιο Μαρτίνο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σέρτζιο Μαρτίνο
Συμφωνία για τον σχηματισμό της ΕΣΣΔ
Η Συμφωνία για τον σχηματισμό της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (Ρωσικά: Договор об образовании СССР), είναι η συνθήκη ίδρυσης της Σοβιετικής Ένωση ς που υπογράφηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1922.
Η Συνθήκη μαζί με τη Διακήρυξη Δημιουργίας της ΕΣΣΔ εγκρίθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1922 από τη συνδιάσκεψη των αντιπροσωπειών της Ρωσικής ΣΟΣΔ, της ΣΟΣΔ της Υπερκαυκασίας, της Ουκρανικής ΣΣΔ και της ΣΣΔ της Λευκορωσίας. Η Συνθήκη και η Διακήρυξη εγκρίθηκαν από το 1ο Συνέδριο των Σοβιέτ της ΕΣΣΔ και υπογράφηκαν από τους επικεφαλής των αντιπροσωπειών – Μιχαήλ Καλίνιν, Μιχαήλ Τσακάγια, Μιχαήλ Φρούτζε και Γκριγκόρι Πετρόφσκι, Αλεξάντρ Τσερβιακόφ, αντιστοίχως, στις 30 Δεκεμβρίου 1922. Η συνθήκη είχε την προσαρμοστικότητα να δεχθεί νέα μέλη. Γι’ αυτό, μέχρι το 1940 η Σοβιετική Ένωση αυξήθηκε από τις τέσσερις ιδρυτικές δημοκρατίες, σε 16 δημοκρατίες.
Ο ίδιος ο Λένιν είδε τη δημιουργία των εθνικών δημοκρατιών σαν ένα μόνιμο χαρακτηριστικό σε συμφωνία με την πολιτική του της korenizatsiya (εντοπιότητα). Την Άνοιξη του 1922 ο Λένιν υπέστη το πρώτο εγκεφαλικό, και ο Στάλιν, ενώ εξακολουθούσε να είναι Λαϊκός Επίτροπος για τις Εθνότητες, κέρδισε επίσημα τη νέα θέση, του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ο Στάλιν υποστήριζε ότι τώρα που ο Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος είχε τελειώσει και που ο πολεμικός κομμουνισμός αντικαθίστατο από τη Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΕΠ), απαιτούνταν μια χώρα της οποίας το νομικό de jure πλαίσιο θα ταίριαζε με το de facto, και η αναδιοργάνωση του μπολσεβίκικου κράτους σε ενιαία κυρίαρχη οντότητα.
Στις 26 Δεκεμβρίου 1991, η ΕΣΣΔ αυτοδιαλύθηκε από το Συμβούλιο των Δημοκρατιών του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης, ένα νομοθετικό σώμα του Σοβιετικού κοινοβουλίου (το δεύτερο σώμα, το Σοβιέτ της Ένωσης ήταν χωρίς απαρτία).
Το περιεχόμενο της Συνθήκης
Το αρχικό έγγραφο περιλάμβανε το εξώφυλλο, τη διακήρυξη, τη συνθήκη (που περιέχει τον πρόλογο και 26 άρθρα) και τις υπογραφές των αντιπροσωπειών που την υπέγραψαν.
Στο εξώφυλλο ο τίτλος Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών ήταν δακτυλογραφημένος στα Ρωσικά, Γαλλικά, Αγγλικά και Γερμανικά, όπως και οι ακριβείς λέξεις Συνθήκη Δημιουργίας της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών επίσης σε αυτές τις τέσσερις γλώσσες. Περιλάμβανε και το αρχικό έμβλημα του κράτους της Σοβιετικής Ένωσης.
Η διακήρυξη ήταν γραμμένη σαν αντανάκλαση των σύγχρονων διεθνών σχέσεων και, επομένως, γιατί ήταν αναγκαία η συνθήκη. Σύμφωνα με το σκεπτικό, τώρα υπάρχουν δύο διακριτά στρατόπεδα, το “εκμεταλλευτικό” καπιταλιστικό με αποικιοκρατία, σωβινισμό και κοινωνικές, εθνοτικές ανισότητες και το “ελεύθερο” σοσιαλιστικό με αμοιβαία εμπιστοσύνη, ειρήνη και διεθνή συνεργασία και αλληλεγγύη. Το πρώτο προσπαθούσε να καταστρέψει το δεύτερο, αλλά λόγω του κοινού καλού όπου βασίζεται το δεύτερο, απέτυχε το πρώτο.
Η διακήρυξη συνεχίζει και απαριθμεί τρεις παράγοντες ως προς το γιατί αυτή η Ένωση είναι αναγκαίο βήμα. Πρώτα απ’ όλα, τα επακόλουθα του Εμφυλίου Πολέμου άφησαν πολλές από τις οικονομίες των δημοκρατιών κατεστραμμένες, και η ανοικοδόμηση με τον νέο σοσιαλιστικό τρόπο αποδεικνύεται δύσκολη χωρίς στενότερη οικονομική συνεργασία. Δεύτερον, οι ξένες απειλές εξακολουθούν να υπάρχουν πάνω από το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, και η κυριαρχία του απαιτεί συμμαχίες για άμυνα. Τέλος, ο ιδεολογικός παράγοντας, ότι η Σοβιετική διακυβέρνηση είναι διεθνιστική από τη φύση της και ωθεί τις εργαζόμενες μάζες να ενωθούν σε μια ενιαία σοσιαλιστική οικογένεια. Αυτοί οι τρεις παράγοντες δικαιολογούν την ένωση σε ένα ενιαίο κράτος που θα εγγυάται την ευημερία, την ασφάλεια και την ανάπτυξη.
Τέλος, η διακήρυξη στη συνέχεια διευκρινίζει ότι η προκύπτουσα Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών έχει δημιουργηθεί με την ελεύθερη θέληση των λαών, ότι ο σκοπός της ακολουθεί τα ιδεώδη της Οκτωβριανής Επανάστασης, ότι κάθε μία σοσιαλιστική δημοκρατία έχει το δικαίωμα να ενταχθεί και να εγκαταλείψει την Ένωση με τη θέλησή της, και υπαινίσσεται ότι η Σοβιετική εξωτερική πολιτική του σοσιαλιστικού αλυτρωτισμού (δες Παγκόσμια Επανάσταση), τελειώνει δηλώνοντας ότι η συνθήκη… θα χρησιμεύσει σαν ένα αποφασιστικό βήμα στην πορεία ενοποίησης όλων των εργατών για μια “Παγκόσμια Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία”.
Μετά τη διακήρυξη, είναι η ίδια η συνθήκη αποτελούμενη από πρόλογο και 26 άρθρα.
Πολιτική
Αρχικά η συνθήκη έκανε λίγα για να αλλάξει το κύριο πολιτικό φάσμα. Οι περισσότερες από τις κυβερνητικές θέσεις των ανωτάτων οργάνων της Ρωσικής ΣΟΣΔ αυτόματα μεταφέρθηκαν στην ΕΣΣΔ. Για παράδειγμα, η θέση του Προέδρους της Πανενωσιακής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής (TSiK) καταλήφθηκε από τον Μιχαήλ Καλίνιν, ο οποίος θα διατηρούσε τη θέση του σαν TSiK της Ρωσίας. Παρόμοια, η θέση του Λένιν σαν προέδρου του Συμβουλίου Λαϊκών Επιτρόπων της Ρωσικής ΣΟΣΔ (SNK), που είχε από την Επανάσταση, θα μετατρεπόταν τώρα σε Πρόεδρος του SNK της Ένωσης. Ωστόσο, καθώς ο Λένιν παρέμενε ασθενής από το εγκεφαλικό, και οι δύο θέσεις του θα καταλαμβάνονταν από τον Αλεξέι Ρίκοφ ως αναπληρωτή αρχηγό.
Η θέση του Ιωσήφ Στάλιν ως Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος επίσης δεν άλλαξε. Άλλαξε όμως η θέση του Κόμματος. Πριν τη συνθήκη το Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα (μπολσεβίκοι), είχε τα δικά του γραφεία τα οποία επέβλεπαν τις δραστηριότητες σε απομακρυσμένες περιοχές (π.χ. γραφείο Τουρκεστάν, γραφείο Υπερκαυκασίας, κλπ.). Μετά τη Συνθήκη, το κόμμα αναδιοργανώθηκε ως Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα (μπολσεβίκοι). Αν και τα κόμματα των Δημοκρατιών παρέμεναν, το κόμμα της Ρωσίας όχι μόνο διατήρησε την primus inter pareς (πρώτος μεταξύ ίσων) θέση του, αλλά επίσημα ανέλαβε σαν ανωτάτη αρχή στην ΕΣΣΔ.
Κεντρική Ασία
Μια περιοχή όπου η κατανομή εξουσίας δεν λύθηκε τη στιγμή της υπογραφής της Συνθήκης, ήταν η Σοβιετική Κεντρική Ασία, η οποία είχε αρκετά προβλήματα. Ένα σημαντικό πεδίο μάχης κατά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, η περιοχή θα παρέμενε ασταθής και μετά. Το Τουρκεστάν μπήκε κάτω από Ρωσικό έλεγχο σχετικά πρόσφατα, μεταξύ 1867 και 1885. Επιπλέον, σε αντίθεση με άλλα εθνικά σύνορα της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας, που είχαν καθοριστεί από την εποχή του Τσάρου (π.χ. η Υπερκαυκασία άφησε τη φεουδαρχική της διακυβέρνηση στα μέσα του 19ου αιώνα), οι Σοβιετικές αρχές κληρονόμησαν δύο επαρχίες που ποτέ δεν ήταν de jure τμήμα της Ρωσίας καθαυτής, το Εμιράτο της Μπουχάρα και το Χανάτο της Κίβα. Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, αυτά τα δύο είχαν την ίδια μοίρα με τις άλλες δημοκρατίες, αλλά ακόμα κι εδώ το ειδικό καθεστώς τους διατηρήθηκε, και συστάθηκαν ως Λαϊκές Σοβιετικές Δημοκρατίες της Μπουχάρα και του Κορέζμ. Παρά τις νίκες του Μιχαήλ Φρούτζε, η σύγκρουση συνεχιζόταν και ολόκληρες επαρχίες ήταν υπό τον έλεγχο του κινήματος Μπασμάτσι το 1922.
Για να διευθετήσουν το ζήτημα αυτό, σύμφωνα με την πολιτική korenizatsiya ένα τεράστιο πρόγραμμα εθνικής οριοθέτησης αναλήφθηκε στην Κεντρική Ασία. Στις 27 Οκτωβρίου 1924, η TSiK εξέδωσε ένα διάταγμα όπου οι πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες Μπουχάρας και Κιβάν καθώς και η Ρωσική ΣΟΣΔ του Τουρκεστάν αναδιοργανώθηκαν σαν τη ΣΣΔ του Ουζμπεκιστάν και τη ΣΣΔ του Τουρκμενιστάν, οι οποίες και οι δύο έγινεν πλήρεις Ενωσιακές Δημοκρατίες στις 13 Μαΐου 1925. Τα σύνορα των νέων δημοκρατιών ταίριαζαν με τα εθνικά, και το Ουζμπεκιστάν αρχικά περιείχε την πρόσφατα δημιουργημένη Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, η οποία θα αναβαθμιζόταν σε πλήρη Ενωσιακή Δημοκρατία στις 16 Οκτωβρίου 1929, γινόμενη ΣΣΔ του Τατζικιστάν.
Το Σοβιετικό Σύνταγμα
Το Ιανουάριο του 1924, το Δεύτερο Συνέδριο των Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης, που συγκλήθηκε σύμφωνα με τη Συνθήκη επικύρωσε το πρώτο Σοβιετικό Σύνταγμα το 1924. Το κείμενο του Συντάγματος είναι ουσιαστικά η ξαναγραμμένη και διευρυμένη Συνθήκη. Περιέχει ακόμη και την ίδια Διακήρυξη. Ενώ η Συνθήκη περιείχε 26 άρθρα, το Σύνταγμα είναι χωρισμένο σε έντεκα κεφάλαια και έχει 72 άρθρα.
Επακόλουθα και νομιμότητα
Μερικοί ειδικοί υποστηρίζουν ότι η αρχική Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, έπαψε να υπάρχει σαν τέτοια, με την έγκριση του Σοβιετικού Συντάγματος του 1936 στις 5 Δεκεμβρίου 1936, το οποίο τροποποίησε σε μεγάλο βαθμό την εσωτερική διάταξη και αναδιοργάνωσε την ΕΣΣΔ από συνομοσπονδία βασισμένη στην Ένωση, σε καθαυτό ομοσπονδιακή χώρα. Αντί του Συνεδρίου των Σοβιέτ, το νέο Σύνταγμα δημιούργησε ένα μόνιμο κοινοβούλιο, το Ανώτατο Σοβιέτ. Συνένωσε επίσης τις περισσότερες από τις αρχές, και το πιο σημαντικό, επιβεβαίωσε τον ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος σαν την κινητήρια δύναμη πίσω από τις εργαζόμενες μάζες της ΕΣΣΔ.
Η ΣΟΣΔ της Υπερκαυκασίας υπήρχε μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 1936, όταν χωρίστηκε σε Αρμενία, Γεωργία και Αζερμπαϊτζάν. Την ίδια ημέρα η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τουρκεστάν της Ρωσικής ΣΟΣΔ έπαψε να υπάρχει, και τα εδάφη της μοιράστηκαν μεταξύ των νέων ΣΣΔ του Καζακστάν και της Κιργιζίας.
1940
Στο προοίμιο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δημιουργήθηκαν αρκετές νέες δημοκρατίες πριν τη Γερμανική εισβολή στην ΕΣΣΔ το 1941. Πρώτη ήταν ΣΣΔ της Φινλανδικής Καρελίας, η οποία στις 31 Μαρτίου 1940 αναβαθμίστηκε σε ενωσιακή δημοκρατία από αυτόνομη περιοχή της Καρελίας, προηγούμενα τμήμα της Ρωσικής ΣΟΣΔ.
Μετά την προσάρτηση των Βαλτικών χωρών, η Λιθουανία, η Λεττονία και η Εσθονία μετατράπηκαν σε ΣΣΔ Λιθουανίας (13 Ιουλίου), ΣΣΔ Λεττονίας (21 Ιουλίου) και ΣΣΔ Εσθονίας (επίσης 21 Ιουλίου), και προσαρτήθηκαν επίσημα στη Σοβιετική Ένωση στις 3 Αυγούστου, 5 Αυγούστου και 6 Αυγούστου, αντίστοιχα. Η τελευταία δημοκρατία ήταν η ΣΣΔ της Μολδαβίας που συγχώνευσε τη μεγάλη περιοχή της Βεσαραβίας με την αυτόνομη Μολδαβία, προηγούμενα τμήμα της ΣΣΔ της Ουκρανίας.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν δημιουργήθηκαν νέες δημοκρατίες, αντίθετα η Καρελιο-Φινλανδική ΣΣΔ υποβιβάστηκε σε αυτόνομη δημοκρατία και επανα-προσαρτήθηκε από τη Ρωσική ΣΟΣΔ στις 16 Ιουλίου 1956.
Κατάργηση
Στις 8 Δεκεμβρίου 1991, οι ηγέτες της ΣΣΔ της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας, και η Ρωσική ΣΟΣΔ συνεδρίασαν και συμφώνησαν για την κατάργηση της συνθήκης του 1922, η οποία έληξε στις 25 Δεκεμβρίου 1991, διαλύοντας ουσιαστικά την ΕΣΣΔ.
Στις 15 Μαρτίου 1991, η Κρατική Δούμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας εξέφρασε τη νομική της θέση σε σχέση με την απόφαση του Ανωτάτου Σοβιέτ της Ρωσικής ΣΟΣΔ στο “Καταγγελία της Συνθήκης Ίδρυσης της Σοβιετικής Ένωσης” σαν παράνομο, αντισυνταγματικό νόμο που ψηφίστηκε από σοβαρή παραβίαση του Συντάγματος της Ρωσικής ΣΟΣΔ, τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και στη συνέχεια της ισχύουσας νομοθεσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Συνθήκες
Βίλχελμ Άλβαρντ
Ο Βίλχελμ Άλβαρντ (Wilhelm Ahlwardt, 4 Ιουλίου 1828 – 2 Νοεμβρίου 1909) ήταν Γερμανός ανατολιστής, ο οποίος ειδικεύθηκε στη μελέτη και την έρευνα της Αραβικής λογοτεχνίας. `Ηταν γιος του κλασικού φιλολόγου Κρίστιαν Βίλχελμ Άλβαρντ (1760-1830) και εγγονός του φιλοσόφου Πέτερ Άλβαρντ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βίλχελμ Άλβαρντ γεννήθηκε στο Γκράιφσβαλτ και σπούδασε ανατολικές γλώσσες στο Πανεπιστήμιο του Γκράιφσβαλτ (1846-1848 και 1849-1850), όπου είχε καθηγητή τον Γιόχαν Γκότφρηντ Λούντβιχ Κόζεγκάρτεν, και στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν (1848-1849), όπου είχε καθηγητή τον Χάινριχ Έβαλντ. Μετά την αποφοίτησή του, πέρασε αρκετά έτη μελετώντας αραβικά χειρόγραφα σε βιβλιοθήκες στην Γκότα και στο Παρίσι. Το 1856 άρχισε να εργάζεται ως βοηθός βιβλιοθηκάριου στο Γκράιφσβαλτ και το επόμενο έτος υπέβαλε με επιτυχία τη διατριβή του επί υφηγεσία. Το 1861 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γκράιφσβαλτ και στην ίδια πόλη πέθανε σε ηλικία 81 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ανατολιστές
Αρτάβανος
Το όνομα Αρτάβανος μπορεί να αναφέρεται:
Κοσάσου
Το Κοσάσου (επίσης, Κοσασού) είναι χωριό στην επαρχία Λατσίν του Αζερμπαϊτζάν. Από τις 17 Μαΐου 1992, το χωριό μαζί με το Λατσίν έχει τεθεί υπό τον έλεγχο των αρμενικών στρατιωτικών δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λατσίν
Βραβείο Καρλ Σέιγκαν
Το Βραβείο Καρλ Σέιγκαν (αγγλικά: Carl Sagan Memorial Award) είναι ένα βραβείο που παρουσιάστηκε από κοινού από την Αμερικανική Εταιρεία Αστροναυτικής και την Πλανητική Εταιρεία, και απονέμεται σε ένα άτομο ή μια ομάδα "που έχει επιδείξει ηγετική θέση στην έρευνα ή στις πολιτικές που προωθούν την εξερεύνηση του Κόσμου".
Το βραβείο Καρλ Σέιγκαν, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1997, δημιουργήθηκε προς τιμήν του Αμερικανού αστρονόμου, αστροβιολόγου και γνωστού επιστήμονα Καρλ Σέιγκαν (1934-1996).
Κιβέρι
Το όνομα Κιβέρι συναντάται ως τοπωνύμιο σε περιοχές όπου εγκαταστάθηκαν αλβανόφωνοι πληθυσμοί κατά το παρελθόν.