cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λέβαν Κομπιασβίλι
Εθνική ομάδα
Ο Κομπιασβίλι ανακηρύχθηκε δύο φορές Γεωργιανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς, το 2000 και το 2005.
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Στις 4 Οκτωβρίου 2015, εξελέγη πρόεδρος της Γεωργιανής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Προσωπική ζωή
Ο Κομπιασβίλι είναι παντρεμένος με την Τάμουνα Τσουλεϊσκίρι. Έχουν δύο παιδιά: τον Νίκολος (γεν. 1999) και τη Σαλόμε (γεν. 2007).
Ο Κομπιασβίλι και το φιλανθρωπικό ταμείο του, που ονομάζεται Κόμπι και Φίλοι, δώρισαν 10.000 λάρι για την υποστήριξη των θυμάτων της πλημμύρας της Τιφλίδας το 2015.
Διακρίσεις
Ντιναμό Τιφλίδας
Σάλκε 04
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γεωργίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γεωργίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γεωργίας Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρουστάβι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γεωργίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Τιφλίδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλάνια Βλαντικαφκάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρωσία Κατηγορία:Γεωργιανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Φράιμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου Κατηγορία:Γεωργιανοί πολιτικοί
Μακρυγιάννης Ρεθύμνης
Ο Μακρυγιάννης είναι ημιορεινός οικισμός της Κοινότητας Δοξαρού του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης σε απόσταση 45 χλμ. Α. από το Ρέθυμνο (μέσω Πάνορμο) και 18 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Πέραμα (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένος στην εύφορη κοιλάδα του Μυλοποτάμου, στους νότιους πρόποδες από τα Ταλαία Όρη (Κουλούκωνας) σε υψόμετρο 275 μέτρα ενώ μέσα από αυτό περνάει η παλιά ΕΟ Ηρακλείου - Ρεθύμνου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Δοξαρού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Δοξαρό, τον Κάμπο Δοξαρού, το Μακρυγιαννιό και τα Χελιανά αποτελούν την τοπική κοινότητα Δοξαρού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουλούκωνα του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 30 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Μακρυγιαννιό Ρεθύμνης
Το Μακρυγιαννιό ή Μακρυγιάννι είναι μικρό χωριό του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, το οποίο βρίσκεται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες από τα Ταλαία Όρη (Κουλούκωνας) σε υψόμετρο 321 μέτρα. Απέχει 45 χλμ. Α. από το Ρέθυμνο (μέσω Πάνορμο) και 19 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Πέραμα (έδρα του δήμου), ενώ μέσα από αυτό περνάει η παλιά ΕΟ Ηρακλείου - Ρεθύμνου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με την ονομασία Μακρυγιάννι στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αλόϊδων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Δοξαρό, τον Κάμπο Δοξαρού, τον Μακρυγιάννη και τα Χελιανά αποτελούν την τοπική κοινότητα Δοξαρού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουλούκωνα του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 30 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Περδικονέρι
Με την ονομασία Περδικονέρι ή Περδικονέριον, μπορεί να αναφέρονται οι οικισμοί:
Γκζίρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μάλτας
Ομοσπονδία Οργανισμών Περιφερειακών Ραδιοφώνων και Τηλεοράσεων
Η Ομοσπονδία Οργανισμών Περιφερειακών Ραδιοφώνων και Τηλεοράσεων (Federación de Organismos o Entidades de Radio y Televisión Autonómicos, FORTA) είναι μη κερδοσκοπική οργάνωση της Ισπανίας που ενσωματώνει το σύνολο των δημόσιων περιφερειακών οργανισμών τηλεόρασης και ραδιοφώνου της χώρας. Ιδρύθηκε το 1989 και σήμερα αποτελείται από δώδεκα τέτοιες εταιρείες.
Το 2016 οι οργανισμοί ήταν:
Κατώτατο όριο τιμής
μικρογραφία|Αναποτελεσματική κατώτατη τιμή που βρίσκεται κάτω από την τιμή ισορροπίας. μικρογραφία|Ένα αποτελεσματικό, δεσμευτικό κατώτατο όριο τιμών, που προκαλεί πλεόνασμα (η προσφορά υπερβαίνει τη ζήτηση). Το κατώτατο όριο τιμής είναι η χαμηλότερη νόμιμη τιμή που μπορεί να πληρωθεί για ένα προϊόν, αγαθό, εμπόρευμα ή υπηρεσία. Ένα κατώτατο όριο τιμής πρέπει να είναι υψηλότερο από την τιμή ισορροπίας για να είναι αποτελεσματικό. Η τιμή ισορροπίας είναι η τιμή στην οποία η προσφορά και η ζήτηση εξισορροπούνται και ελλείψει εξωτερικών επιρροών οι τιμές (ισορροπίας) των οικονομικών μεταβλητών δεν θα αλλάξουν, που συχνά περιγράφεται ως το σημείο στο οποίο η ζητούμενη ποσότητα και η προσφερόμενη ποσότητα είναι ίσες (σε μια απόλυτα ανταγωνιστική αγορά). Οι κυβερνήσεις συνήθως χρησιμοποιούν την κατώτατη τιμή για να εμποδίσουν ορισμένες τιμές να διολισθίσουν σε πολύ χαμηλά επίπεδα.
Ένα παράδειγμα κατώτατου ορίου τιμής αποτελεί η νομοθεσία για τον κατώτατο μισθό. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η τιμή περέμβασης ή ασφάλειας των γεωργικών προϊόντων για να προστατευθεί το εισόδημα των αγροτών. Οι τιμές των γεωργικών εκμεταλλεύσεων και επομένως τα γεωργικά εισοδήματα παρουσιάζουν διακυμάνσεις, μερικές φορές μεγάλες. Έτσι, ακόμη κι αν, κατά μέσο όρο, τα αγροτικά εισοδήματα είναι επαρκή, μερικά χρόνια μπορεί να είναι αρκετά χαμηλά. Ο σκοπός της τιμής ασφάλειας είναι να αποτραπούν αυτές οι διακυμάνσεις.
Ενώ κατώτατα όρια τιμών επιβάλλονται συχνά από τις κυβερνήσεις, υπάρχουν επίσης κατώτατα όρια τιμών που εφαρμόζονται από μη κυβερνητικούς οργανισμούς όπως εταιρείες, όπως η πρακτική της διατήρησης των τιμών μεταπώλησης. Με τη διατήρηση της τιμής μεταπώλησης, ένας κατασκευαστής και οι διανομείς του συμφωνούν ότι οι διανομείς θα πουλήσουν το προϊόν του κατασκευαστή σε συγκεκριμένες τιμές (διατήρηση τιμής μεταπώλησης), σε ή πάνω από ένα κατώτατο όριο τιμής (διατήρηση ελάχιστης τιμής μεταπώλησης) ή σε ή κάτω από ένα ανώτατο όριο τιμής (διατήρηση μέγιστης τιμής μεταπώλησης).
Παραπομπές
Κατηγορία:Τιμολόγηση
Ιωάννα Χατζηιωάννου
Η Ιωάννα Χατζηιωάννου (γενν. 22 Οκτωβρίου 1973) είναι Ελληνίδα παλαίμαχος αρσιβαρίστρια. Έγινε Ολυμπιονίκης κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2000, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία 63 κιλών - γυναικών. Νωρίτερα, το 1997, όταν ακόμα η άρση βαρών γυναικών δεν ήταν ολυμπιακό αγώνισμα, είχε κερδίσει το αργυρό μετάλλιο στην κατηγορία των 70 κιλών στους Παγκόσμιους Αγώνες στο Λάχτι.
Τουμπετέικα
δεξιά|μικρογραφία|Μια [[Καζάχοι|καζάχικη τουμπετέικα]] Η τουμπετέικα (тюбете́йка) είναι η ρωσική λέξη για πολλές ποικιλίες των παραδοσιακών καπέλων της Κεντρικής Ασίας. Σήμερα τουμπετέικες φορούν κάτοικοι σε διάφορες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Μεταξύ άλλων τις φορούν στο Τατζικιστάν, το Καζακστάν, το Κιργιστάν και το Ουζμπεκιστάν, καθώς και σε Μουσουλμανικές περιοχές της Ρωσίας (κυρίως από τους Τατάρους) και το Αζερμπαϊτζάν. Ένα παρόμοιο καπέλο που λέγεται ντόπα φοριέται από τους Ουζμπέκους και τους Ουιγούρους και έχει τετράγωνο σχήμα. Ήταν δημοφιλές κάλυμμα για το κεφάλι στα παιδιά της ΕΣΣΔ κατά τη δεκαετία του 1940 και του 1950.
Οι τουμπετέικες φοριούνται συνήθως από τις Τουρκικές εθνότητες της περιοχής. Φέρουν κάποια επιφανειακή ομοιότητα με την γιούρτα, το παραδοσιακό είδος σπιτιού, γνωστό πολιτιστικό γνώρισμα των χωρών της Κεντρικής Ασίας.
Το -κα στο τέλος είναι το ρωσικό υποκοριστικό επίθημα, όπως συμβαίνει με τη σάπκα, την ουσάνκα και την μπουντένοφκα. Στα τουρκμενικά, ονομάζεται ταχίγια (τακίγια).
Ντόπα
Η ουζμπέκικη ντόπα, ή ντούπι (doʻppi) θεωρείται μορφή εφαρμοσμένης τέχνης και είναι σημαντικό μέρος της παραδοσιακής λαϊκής ενδυμασίας των Ουζμπέκων. Είναι μαύρη με μια επίπεδη, τετράγωνη βάση. Στο Τσουστ του Ουζμπεκιστάν, οι ντόπες φτιάχνονται με λευκό κέντημα με "τέσσερις καμάρες [που] αντιπροσωπεύουν τις αδιαπέραστες πύλες που θα κρατήσει όλους τους εχθρούς στο κόλπο, οι καιόμενες πιπεριές προστατεύουν από το κακό μάτι και τα αμύγδαλα ή αλλιώς μποντόμ λέγεται ότι συμβολίζουν τη ζωή και τη γονιμότητα".
Επίσης, υπάρχει μια τάση μεταξύ των Σεφαρδιτών και των Μαροκινών Εβραίων να φορούν ουζμπέκικες τουμπετέικες ως κιπά.
Βίκτωρ Μήτρου
Βιογραφία
Γεννημένος ως Βίκτορ Μίτρο (Viktor Mitro) στην Αυλώνα της Αλβανίας, αρχικά εκπροσώπησε την Αλβανία διεθνώς μέχρι το 1993 και στη συνέχεια την Ελλάδα για τρεις διαδοχικές Ολυμπιάδες (1996, 2000 και 2004). Ειδικά, έγινε Ολυμπιονίκης για την Ελλάδα κατά τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000, όταν κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία 77 κιλών ανδρών. Σε αυτή τη διοργάνωση, ο Μήτρου έχασε την πρώτη θέση από τον Κινέζο Ζαν Χουγκάνγκ, μόνο λόγω του μεγαλύτερου σωματικού βάρους του.
Πανταγκρυέλ
μικρογραφία|Ο Πανταγκρυέλ στην κούνια, εικονογράφηση του [[Γκυστάβ Ντορέ, 1832-1883)]] Ο Πανταγκρυέλ είναι το πρώτο βιβλίο του Φρανσουά Ραμπελαί, που δημοσιεύθηκε το 1532, και του οποίου ο πλήρης τίτλος είναι Τα τρομερά και αποτρόπαια γεγονότα και ανδραγαθήματα του διάσημου Πανταγκρυέλ Βασιλιά των Διψοδών, γιου του μεγάλου γίγαντα Γαργαντούα. Ο επώνυμος ήρωας του βιβλίου, ο γίγαντας Πανταγκρυέλ εμφανίζεται επίσης στο Τρίτο βιβλίο, το Τέταρτο βιβλίο και το Πέμπτο βιβλίο, τα άλλα έργα του Ραμπελαί.
Μετά την επιτυχία του Πανταγκρυέλ, ο συγγραφέας υπογράφει το 1534 ένα δεύτερο μυθιστόρημα, τον Γαργαντούα. Δημοσίευσε τα δύο αυτά έργα με το ψευδώνυμο Alcofribas Nasier (αναγραμματισμός του Φρανσουά Ραμπελαί).
Ο Ραμπελαί έχει βάλει όλο του το ταλέντο στην υπηρεσία του γέλιου και του ανοιχτού πνεύματος. Ο Πανταγκρυέλ, γιος του Γαργαντούα και της Μπαμπεντέκ (η οποία πέθανε φέρνοντας τον Πανταγκρυέλ στον κόσμο), είναι ο ήρωας-γίγαντας, αυτού του εκπληκτικού έργου που αντιπαραβάλει το σκοταδισμό του Μεσαίωνα με την επέκταση της γνώσης της Αναγέννησης.
Οι περιπέτειες του Πανταγκρυέλ και του Γαργαντούα χρησιμοποιήθηκαν από το συγγραφέα σαν μέσο γελοιοποίησης της μωρίας και των δεισιδαιμονιών εκείνης της εποχής, γεγονός που οδήγησε σε προβλήματα με τις αρχές που τον κατηγόρησαν για αισχρότητα και ασέβεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Αίσα
Η Αίσα θεωρείται ότι είναι μία από τις θεές της τύχης. Άλλοι τη θεωρούσαν σαν θέα της ανθρώπινης μοίρας δηλαδή της αρχαίας ελληνικής αντίληψης για τη τύχη την οποία δημιουργεί ο άνθρωπος μοναχός του.
Η Αίσα (Αἶσα) ήταν κατά την αρχαία ελληνική θρησκεία "σύνθρονη" του Διός, δηλαδή ήταν τόσο ισχυρή, ώστε μοιραζόταν τον θρόνο του, ως ηγέτη των θεών του Ολύμπου. Ο Όμηρος την αποκαλεί και Μοίρα. Η Αίσα αποφάσιζε την τύχη των ανθρώπων και οι άλλοι θεοί δεν είχαν δικαίωμα να παρεμβαίνουν σε αυτό, αν και είχαν την δύναμη να το κάνουν. Στην αρχαία ελληνική γραμματεία της αποδίδονται τα επίθετα Πάνδωρος (αυτή που φέρνει όλα τα δώρα), πολύστονος (αυτή που πολὺ στενάζει, πενθεί), πολύτροπος (η πολυταξιδεμένη, η εύστροφη, η δόλια, η ευμετάβλητη), λυγρή (ολέθρια, θλίβουσα, γήρας), ατάσθαλος (ηθικά μεμπτή, αυτή που κάνει να αφθονούν οι συμφορές).
Ετυμολογία: Από το ρήμα δαίσω (διαμοιράζω) Ρηματικὸ όνομα δαίσα (αυτή που μοιράζει) με αποβολὴ τοῦ <δ> αίσα.
Παράγωγο: αίσιος < αρχαία ελληνική αἴσιος < αἶσα, μοίρα αίσιος επιτυχής, θετικός, ευτυχής ευμενής ευνοϊκός ευοίωνος. Αντίθετο: απαίσιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ακτινοπτερύγιοι
Οι Ακτινοπτερύγιοι ιχθύες αποτελούν ομοταξία των οστεϊχθυών. Οι ακτινοπτερύγιοι πήραν το όνομά τους επειδή φέρουν λεπιδοτρίχια ή «ακτίνες πτερυγίων», με τα πτερύγιά τους να αποτελούνται από μεμβράνες δέρματος το οποίο υποστηρίζουν οστέινες ή κερατοειδής άκανθες (ακτίνες), σε αντίθεση με τα σαρκώδη, λοβωτά πτερύγια τα οποία χαρακτηρίζουν τους σαρκοπτερύγιους ιχθύες, οι οποίοι όμως διαθέτουν και αυτοί λεπιδοτρίχια. Τα πτερύγια των ακτινοπτερύγιων συνδέονται απευθείας με τα εγγύς ή κοιλιακά σκελετικά στοιχεία.
Αριθμητικά, οι ακτινοπτερυγίοι είναι η κυρίαρχη τάξη σπονδυλωτών, αποτελώντας σχεδόν το 99% των πάνω από 30.000 ειδών ψαριών. Είναι παρόντα σε αλμυρά και γλυκά νερά, και σε θαλάσσια περιβάλλοντα από τις αβύσσους μέχρι τα ψηλότερα ορεινά ρέματα. Τα υπάρχοντα είδη ποικίλουν σε μέγεθος από τον παιδοκυπρίνο, με μήκος 8 χιλιοστά, μέχρι το ωκεάνιο φεγγαρόψαρο με βάρος 2.300 κιλά.
Οι ακτινοπτερυγίοι χωρίζονται σε δύο υπομοταξίας, τους Χονδρόστεους και τους Νεοπτερύγιους. Οι Νεοπτερύγιοι με τη σειρά τους χωρίζονται στους Ολόστεους και τους Τελεόστεους.
Φαράγγια της Κρήτης
Ο σχηματισμός φαραγγιού αποτελεί σύνηθες γεωλογικό φαινόμενο στην Κρήτη, η οποία αναφέρεται ενδεικτικά ως "ο τόπος των εκατό φαραγγιών".
Είναι συνυφασμένα με το τοπίο, την ιστορία και λαογραφία του νησιού, καθώς και την ιδιοσυγκρασία μερίδας των κατοίκων του. Στοιχεία τους όπως τα βραχώδη τοιχώματα, τα πουλιά και ζώα (κάποια από σπάνια μέχρι ενδημικά μόνον εδώ), τα φυτά και δέντρα (συχνά λίγα, ενίοτε όμως ογκώδη) συμβάλουν στο χαρακτήρα της περιοχής και επέδρασαν καταλυτικά σε τοπικούς μύθους, παραδόσεις, τραγούδια. Τα ίδια τα φαράγγια υπήρξαν εστία εξέγερσης, ορμητήριο και καταφύγιο επαναστατών, θέατρο πολεμικών μαχών και στρατιωτικών διεκδικήσεων, βασικά συνεχίζουν δε να διαδραματίζουν το ρόλο τους στη σημερινή καθημερινότητα.
Γενικά
Σε αντίθεση με άλλα μέρη σε Ελλάδα και κόσμο, στην κρητική γλώσσα διαχωρίζεται πλήρως εννοιολογικά η δεδομένη λέξη και οι ρούμα, ρέ(υ)μα, ρυάκι, κοινώς ρεματιά που κυλά μικρό ή μεγαλύτερο ποτάμι. Αιτία είναι ότι πλήθος των φαραγγιών δεν διαρρέονται από υδάτινο όγκο ή εκείνος πρόκειται για χείμαρρο, άρα εποχιακής φύσης.
Βρίσκονται σε όλους τους τέσσερις διοικητικούς νομούς (τώρα περιφερειακές ενότητες), με υψηλότερη συχνότητα παρουσίας προς τις δύο άκρες του νησιού: στα νότια του Χανίων (Σφακιά) και τα δυτικά του Λασιθίου. Το βόρειο τμήμα διαθέτει λιγότερα, η διαδρομή της συντριπτικής πλειονότητας των οποίων περιορίζεται στην ενδοχώρα. Τα περισσότερα του νότου, αντίθετα, έχουν διέξοδο στο Λιβυκό πέλαγος.
Εμφανίζουν ευρύτατη ποικιλία όσον αφορά στο μήκος, τα ύψος και απόσταση τοιχωμάτων, τα είδη, στρώματα και πτυχές πετρωμάτων, τη χλωρίδα. Υφίσταται φαράγγι ελικοειδές, σκιερό, με βλάστηση βοτανικού κήπου ακόμη και στις απόκρημνες πλαγιές (Θερίσου), καθώς και αντίστοιχο τραχύ, άνυδρο, κατάλληλο για ερημιτισμό (Περβολακίων ή Μονής Καψά).
Δημιουργία και ηλικία
Η επιστήμη έχει καταλήξει ότι γενικά ο σχηματισμός φαραγγιού προκύπτει ως συνέπεια της μακραίωνης γεωλογικής διεργασίας αποσάθρωσης των πετρωμάτων μέσω διάβρωσης από το νερό (π.χ κοιλάδες Δούναβη, Γκραν Κάνιον-ποταμός Κολοράντο). Εντούτοις, στην Κρήτη δεν εξακριβώνεται παρόμοιος μηχανισμός, γεγονός που δεικνύει κυρίως η μη αποκάλυψη ή έστω ελάχιστη μεταβολή του φαραγγικού πυθμένα έπειτα και τις πιο "κατακλυσμιαίες" βροχοπτώσεις. Άλλωστε, η δημιουργία του τόσο υψηλού αριθμού τους θα απαιτούσε σε βάθος δεκάδων χιλιετιών και τεράστιες ποσότητες ύδατος που δεν δικαιολογεί "ένα στενό νησί που αποκλείεται να είχε ποτέ μεγάλους ποταμούς", ενώ επίσης δεν εντοπίζονται ίχνη των λεκανών απορροής της προϊστορίας που όφειλαν να τους τροφοδοτούν. Σύμφωνα με αυτά: "Κλειδί για την ερμηνεία των κρητικών φαραγγιών είναι η τεκτονική δράση. Κατά την άνιση ανύψωση του νησιού, ασκήθηκαν πιέσεις σε ορισμένα πετρώματα, τα οποία διαρρήχθηκαν, όπως θα ράγιζε ένας τοίχος. Οι ρωγμές διευρύνθηκαν πλευρικά ( σημ. σε πλάτος, όχι βάθος) από τη διάβρωση, που προκλήθηκε είτε από τη ροή ποτάμιων ρευμάτων είτε από αλλαγές στη θερμοκρασία, οι οποίες αποσπούν μικρούς και μεγάλους λίθους από τους κρημνούς. [...] Τα πολλαπλά φαράγγια της Κρήτης δημιουργήθηκαν πράγματι από 'παροξυσμούς της φύσης' που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό συγκαλύφθηκαν από μεταγενέστερες διεργασίες."Όμως και για τη συνολική εικόνα του νησιού, ο μελετητής του και λάτρης Όλιβερ Ράκχαμ (1939-2015: Άγγλος ακαδημαϊκός, βοτανολόγος, ιστορικός οικολογίας), δήλωνε πεπεισμένος ότι η τεκτονική δύναμη ήταν ο ένας από τους τρεις αλληλοεπηρεαζόμενους παράγοντες θεμελιώδους σημασίας, έχοντας "αποφασίσει" τη γεωμορφολογία του. Την ίδια βαρύτητα απέδιδε στην προϊστορική πανίδα (για τη βλάστηση) και στην –πολύ αργότερη– ανθρώπινη παρουσία (για το τοπίο). Επιβεβαιώνει δηλαδή η σύγχρονη έρευνα τα –διαισθητικά– γραφόμενα παλαιών περιηγητών, πως τέτοιου πλήθους και μεγέθους ασυνέχειες δεν εμφανίστηκαν στην κρητική γη ομαλώς, αλλά από φυσικό παροξυσμό. Τέμνοντας κάθετα μία εκτεταμένη ρηξιγενή κατωφέρεια, το εξαιρετικά στενό και βαθύ φαράγγι του Χα θεωρείται πρώιμο στάδιο του τεκτονικού έργου, το δε αντίστοιχο του Χαυγά Οροπεδίου ή Καθαρού έχει υποστεί την αποσάθρωση κατόπιν και εντονότατα, σε σημείο ώστε η χαμηλότερη υψομετρικά είσοδός του "μόνο κατ' όνομα να αποτελεί φαράγγι".
Η γέννησή τους, τουλάχιστον της πλειοψηφίας, ανάγεται σε εποχές νεότερες της ίδιας της Κρήτης. Η εξέταση πάντως της επικολλημένης σάρας (κορήματα) στα τοιχώματά τους, τα χρονολόγησε από την περίοδο του Πλειστόκαινου –εάν όχι νωρίτερα– και πιθανής μέσης ηλικίας 2 εκατομμυρίων ετών. Επομένως,"οι Μινωίτες θα τα έβλεπαν σχεδόν όπως τα βλέπουμε και εμείς σήμερα."Με ενδεικτικότερο παράδειγμα το Αγιοφάραγγο, ο σχηματισμός κάποιων επέφερε χωρισμό σε προϋπάρχοντα σπήλαια με σταλακτίτες, οι οποίοι είναι πλέον ορατοί ως δικά του στοιχεία.
Μορφή και πετρώματα
Οι πλευρές (πρανή) ενός τυπικού κρητικού φαραγγιού πρόκειται για περίπου κατακόρυφες, ενώ στις βάσεις τους έχει σωρευθεί και ενσωματωθεί σάρα, συνήθως μετατρεπόμενη σε άκρως συμπαγή. Ο πυθμένας επικαλύπτεται οριζόντια με αποθέσεις χαλικιών και στρώσεις σάρας που τις αλληλοδιαδέχονται συγκεντρώσεις ογκολίθων. Τα επιφανειακά υλικά του, ενίοτε και φράγματα από τους τελευταίους, αναδιατάσσονται στις ισχυρότατες βροχές χωρίς –όπως αναφέρθηκε– εκείνος να επηρεάζεται.
Τα απαντώμενα πετρώματα είναι πλακώδεις ασβεστόλιθοι και κροκαλοπαγή (ιδιαίτερα στα βορειοδυτικά), άρα με σκληρότητα που ευνοεί τη δημιουργία και διατήρηση κάθετων τοιχωμάτων. Μαλακότερης φύσης εδάφη (κρυσταλλικοί ασβεστόλιθοι, φυλλίτες, ψαμμίτες) σε γειτονικές περιοχές, καθιστούν ενδεχόμενη την ύπαρξη στο νησί αρκετά περισσότερων φαραγγιών παλαιότερα, τα οποία η παραπάνω χρονοβόρα διαδικασία αποσάθρωσης έφθειρε μέχρι εξαφάνισης. Αυτή θα υποστούν μελλοντικά και οι περιστασιακές φαραγγοειδείς μορφές σε χαλαζίτες ή αργιλώδεις βασικά μάργες, μαλακές με μεγάλη όμως πυκνότητα (π.χ στο νότιο τμήμα της χερσονήσου Ακρωτήρι Χανίων). Μαργαϊκοί είναι και οι εντυπωσιακά διαβρωμένοι εσωτερικά ογκόλιθοι, επίσης του Αγιοφάραγγου.
Σχετικά με τον κυρίαρχο συνδυασμό χρωματισμών και επειδή η πλειονότητα βρίσκονται σε ασβεστολιθικές γαίες που «χαρακτηρίζονται από ταινίες πράσινου, πορφυρού και φαιού που εναλλάσσονται με λευκό πυριτόλιθο – μία δομή ευδιάκριτη και αλησμόνητη.»
Χλωρίδα
Καταγράφονται 1800 είδη φυτών και δέντρων στο νησί –μακράν όλων των ευρωπαϊκών– με 189 να ενδημούν αποκλειστικά σε αυτό (33 και στο Καρπάθιο σύμπλεγμα [στοιχεία του 2003] ), ενώ διαφορετικό "μείγμα" βλάστησης που έχει ορίσει ο προσανατολισμός τους και η σύσταση των πετρωμάτων, αντιπροσωπεύει καθένα των δεκάδων φαραγγιών. Ωστόσο, η χλωρίδα των τελευταίων δεν περιορίζεται αυστηρά χωρικά και επεκτείνεται σε διπλανούς γκρεμούς (κρημνούς), πλαγιές, όγκους βουνών, με συνέπεια να μην θεωρείται κάποιο είδος ως ενδημικό στα φαράγγια και μόνο.
Φυτά
Σε αντίθεση με τα κρητικά δάση, υγροβιοτόπους και ακτές, τους ζωτικούς χώρους (ενδιαιτήματα) σημαντικής φυτικής ποικιλίας αποτελούν δύο: τα ψηλά όρη και οι γκρεμοί/φαράγγια. Παρότι τα ενδημικά αυτοπροστατεύονται με διάφορες γενικά μεθόδους (προσαρμογή) από το να γίνουν βορά ζώων (βόσκηση), ούτε ένα όσων φύονται αποκλειστικά σε δυσπρόσιτα μέρη έχει αγκάθια, καθώς ουδέποτε διέτρεξαν κίνδυνο (ενώ τέτοια διαθέτουν π.χ το 50% των φρυγανικών ειδών στους λόφους του νησιού). Το γεγονός αιτιολογεί τις μορφές και τα έντονα χρώματα αρκετών (όπως και τη γευστικότητα για τροφή ζώων).
Ορισμένα από τα πολύ ιδιαίτερα και ενδημικά μόνο στην Κρήτη φυτά, τα οποία απαντώνται σε φαράγγι της (με αναφορά στην περιοχή ή/και τοπωνύμιό του): [[Αρχείο:Ebenus cretica pm01.jpg|right|thumb|200px|Κρητικός έβενος]]
Δέντρα
Εντύπωση προκαλεί η περίπτωση των Σφακίων, μία από τις πλέον άνυδρες περιοχές της Κρήτης –και αραιοκατοικημένες της Ελλάδας–, ως την περισσότερο δασωμένη τελικά, με αιτία τα πυκνά δάση που διατρέχουν τα πολυάριθμα φαράγγια τους, αλλά και μόνον εκείνα.
Συμβολή στην επιβίωση της ελιάς
Δύσκολη παρουσιάζεται και η εξαρχής λογική σύνδεση των άγριων φαραγγιών με την ύπαρξη του ευγενούς δέντρου της ελιάς, σήμερα την πιο διαδεδομένη και οικονομικά σημαντική καλλιέργεια επάνω στο νησί. Το είδος δεν αποτελεί απλά το μοναδικό μη εξωτικό που αξιοποιείται σε συστηματικό επίπεδο (με τις αχλαδιά και παλαιότερα αμυγδαλιά), αλλά και ο προαναφερόμενος άγριος τύπος του πρόκειται μάλλον για ιθαγενή, όπως αποδεικνύουν αφενός η εμφάνισή της καλλιεργήσιμης ελιάς ήδη κατά την Ύστερη Νεολιθική περίοδο και αρκετά πριν από κάθε άλλο σημείο του Αιγαίου, αφετέρου ο διαφορετικός τρόπος των Μινωιτών στην εκμετάλλευση του λαδιού της ήμερης (τιθασούς) και της αγριελιάς. Επιστήμονες θεωρούν ως πιθανότερο ενδεχόμενο η δεύτερη, προτού επεκταθεί με φυσικούς τρόπους σε παράλιες ζώνες της Κρήτης και καταστεί έπειτα αντικείμενο καλλιέργειας, να είχε επιβιώσει την εποχή των Παγετώνων εντός κάπως "προστατευμένων" φαραγγιών.
Κόρμι ΦΚ
Η Κόρμι ΦΚ (μαλτέζικα: Qormi F.C.) είναι μια μαλτέζικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κόρμι. Ιδρύθηκε το 1961. Έχει συμμετάσχει σε τρεις τελικούς κυπέλλου Μάλτας, αποτυγχάνοντας να κατακτήσει το τρόπαιο και τις τρεις φορές. Την περίοδο 2009-10 έχασε στον τελικό από τη Βαλέτα ΦΚ με 2-1. Τις περιόδους 2011-12 και 2012-13 αντιμετώπισε στον τελικό την Χιμπέρνιανς ΦΚ χάνοντας και τις δύο φορές με σκορ 3-1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μάλτας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1961
Χαλικοθήριο
Το Χαλικοθήριο είναι γένος εξαφανισμένων περισσοδακτύλων της οικογένειας Chalicotheriidae, που έζησε στην Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία πριν 28.4-3.6 εκατομυρρια έτη πριν.
Scientific Reports (επιστημονικό περιοδικό)
Το περιοδικό έχει ανακοινώσει ότι πρωταρχικός στόχος του είναι αποκλειστικά η επιστημονική εγκυρότητα των υποβληθέντων άρθρων ανεξάρτητα από τη ειδική ή γενική σημασία των ή τον αντίκτυπό τους. Το 2019 είχε έναν υψηλό δείκτη απήχησης, 3,998.
Χαλικοθήριο
Το εν λόγω ζωο θα έμοιαζε πολύ με τα αλλά ειδη της οικογένειας Chalicotheriidae: ένα υπερμέγεθες χερσαίο φυτοφάγο με μεγάλα νύχια, και κοντά πίσω πόδια με οπλές, και σκούρα γούνα.
Scientific Reports (επιστημονικό περιοδικό)
Το εν λόγω περιοδικό έχει δεχτεί αυστηρή κριτική για ορισμένα από τα επιστημονικά του άρθρα και τον τρόπο κρίσης αυτών.
Μπαλτάσαρ φαν ντεν Μπόσχε
Βιογραφία
Ο Μπαλτάσαρ φαν ντεν Μπόσχε γεννήθηκε στην Αμβέρσα, όπου σπούδασε ζωγραφική με Δάσκαλο τον ρωπογράφο Χέραρντ Τόμας, καλλιτέχνη που ειδικευόταν σε σκηνές εσωτερικού εργαστηρίων ζωγραφικής και πινακοθηκών. Ο φαν ντεν Μπόσχε έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1697. Στη συνέχεια ταξίδεψε στη Γαλλία και για κάποιο χρονικό διάστημα είχε το δικό του εργαστήριο στο Παρίσι. Μέχρι το 1700 είχε επιστρέψει στην Αμβέρσα και εργάστηκε για κάποιον έμπορο έργων τέχνης. Ταυτόχρονα συνέχισε να ζωγραφίζει με αξιοσημείωτη επιτυχία. Είχε σημαντικούς πάτρονες, όπως ο Τζων Τσώρτσιλ, 1ος Δούκας του Μάρλμπορο, ο οποίος επισκέφθηκε την Αμβέρσα μετά τη μάχη του Ραμίλλιες το 1706. Ο Δούκας εντυπωσιάστηκε τόσο από τα έργα του ντεν Μπόσχε, που του παράγγειλε ένα πορτρέτο του σε μια σκηνή μάχης. Ο ντεν Μπόσχε ζωγράφισε το πορτρέτο σε συνεργασία με τον Πίτερ φαν Μπλούμεν, γνωστό ζωγράφο ζώων και, ιδιαίτερα, αλόγων.
Το 1774 ο Σερ Τζόσουα Ρέυνολντς αναφέρθηκε στον ντεν Μπόσχε, όταν έγραφε σχετικά με τον Γάλλο ζωγράφο Αντουάν Κουαπέλ (Antoine Coypel, 1661–1722): "Η σύγχρονη επιτήδευση της χάριτος στα έργα του, καθώς και σε εκείνα του Μπος και του Βαττώ μπορεί να ειπωθεί ότι χωρίζονται από μια πολύ λεπτή γραμμή από την απλούστερη και αγνή χάρη των Κορρέτζο και Παρμιτζανίνο".
Η επιτυχημένη σταδιοδρομία του καλλιτέχνη διακόπηκε λόγω του θανάτου του στην Αμβέρσα το 1715. Ο προσωπογράφος και ρωπογράφος Γιαν Κάρελ Φιρπάιλ (Jan Carel Vierpeyl) ήταν ένας από τους μαθητές του.
Έργο
Το ύφος του Δασκάλου του είναι εμφανές στο έργο του φαν ντεν Μπόσχε. Είχε την ίδια προτίμηση με αυτόν, να απεικονίζει πολυτελή αστικά δωμάτια και σκηνές διαλόγων, που αναδείκνυαν την κοινωνική υπεροχή του πάτρονά του. Αυτοί οι εσωτερικοί χώροι κοσμούνται με τα σύμβολα της ευγένειας, της καλλιτεχνικής διάκρισης, της μόδας και του πλούτου, για να τονίσει ότι οι απεικονιζόμενοι κατείχαν υλικό πλούτο, καθώς και κοινωνικές αρετές.
Όπως και άλλοι Φλαμανδοί καλλιτέχνες της εποχής του, ο φαν ντεν Μπόσχε ήταν ενήμερος για τις επικρατούσες προτιμήσεις της γαλλικής και παρισινής αγοράς και τροποποίησε το φλαμανδικό του ύφος ώστε να ταιριάζει στις παρισινές προτιμήσεις.
Όπως συνηθιζόταν στην Αμβέρσα, ο φαν ντεν Μπόσχε συνεργάστηκε με άλλους εξειδικευμένους καλλιτέχνες. Οι συνεργασίες του με τον Πίτερ φαν Μπλούμεν, ειδικό στην απεικόνιση ζώων, και τον Γιάκομπ Μπαλτάσαρ Πέιτερς (ζωγράφο αρχιτεκτονημάτων) είναι τεκμηριωμένες.
Καλλιτεχνικά εργαστήρια και πινακοθήκες
Ο φαν ντεν Μπόσχε απέκτησε φήμη με τις αναπαραστάσεις του εσωτερικού καλλιτεχνικών εργαστηρίων και πινακοθηκών με έργα τέχνης συλλεκτών. Συχνά δημιουργούσε διπλούς πίνακες, με τον έναν να αναπαριστά το εργαστήριο του καλλιτέχνη και τον άλλον τον πάτρονα στο σπίτι του με τη συλλογή του.
Η μορφή ζωγραφικής των πινακοθηκών δημιουργήθηκε στην Αμβέρσα, όπου οι Φρανς Φράνκεν ο νεότερος και ο Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος ήσαν οι πρώτοι καλλιτέχνες που δημιούργησαν πίνακες με συλλογές έργων τέχνης και περίεργων αντικειμένων, κατά τη δεκαετία του 1620. Οι πίνακες με πινακοθήκες αναπαριστούν μεγάλες αίθουσες, στις οποίες πολλοί πίνακες και άλλα πολύτιμα αντικείμενα εκτίθενται σε κομψό περιβάλλον, συχνά με τον ιδιοκτήτη τους παρόντα. Τα πρώτα έργα αυτής της μορφής απεικόνιζαν αντικείμενα τέχνης μαζί με άλλα αντικείμενα, όπως επιστημονικά όργανα ή ποικίλα είδη από τον κόσμο της Φύσης. Η μορφή αυτή έγινε αμέσως πολή δημοφιλής και ακολουθήθηκε από άλλους καλλιτέχνες, όπως οι Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος, Κορνέλις ντε Μπελιέ, Χανς Γιόρντενς, Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος, Χίλλις φαν Τίλμπορχ και Χιερόνυμους Γιάνσσενς. Οι απεικονιζόμενες πινακοθήκες είναι είτε πραγματικές είτε φανταστικές, μερικές φορές με αλληγορικές μορφές. Η εξέλιξη αυτής της μορφής ζωγραφικής, στην οποία συνέβαλε ο φαν ντεν Μπόσχε, απεικόνιζε τις μορφές στους πίνακες της πινακοθήκης με τέτοιο τρόπο, ώστε να δίνεται έμφαση ότι αποτελούν τμήμα μιας ελίτ, με προνομιούχο γνώση της τέχνης. Έτσι, οι πίνακές του που απεικονίζουν πινακοθήκες αποτέλεσαν μέσο για να τονιστεί η έννοια ότι η εξουσία που σχετίζεται με τη γνώση της καλλιτεχνικής αξίας είναι κοινωνικά ανώτερη ή πιο επιθυμητή από άλλες μορφές γνώσης.
Η μορφή ζωγραφικής που σχετίζεται με την απεικόνιση του εργαστηρίου ενός καλλιτέχνη αναπτύχθηκε τον 15ο αιώνα, όταν οι καλλιτέχνες άρχισαν να αναπαριστούν εαυτούς ως "ανυψωμένες" ιστορικές μορφές, είτε ως τον Ευαγγελιστή Λουκά να ζωγραφίζει την Παρθένο και το Βρέφος, είτε ως διάσημους ζωγράφους της αρχαιότητας, όπως ο Απελλής, ζωγράφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οι Ολλανδοί καλλιτέχνες του 17ου αιώνα άλλαξαν την παράδοση των δύο προηγούμενων αιώνων, απορρίπτοντας τις ιστορικές αναπαραστάσεις και τα ιδεατά περιβάλλοντα και υποκαθιστώντας τα με πιο άμεσες εικόνες της πραγματικής καθημερινότητας του εργαζόμενου ζωγράφου. Ορισμένοι καλλιτέχνες, όπως ο Άντριεν φαν Οστάντε δημιούργησαν πίνακες σχεδόν ερειπωμένων εργαστηρίων, σαν ένας ζωγράφος σκηνών χωρικών, όπως ήταν ο ίδιος, να ήταν και ο ίδιος χωρικός στην πραγματική ζωή. Άλλοι, όπως ο Χέρριτ Ντάου, "εξευγένισαν" το είδος, μετατρέποντάς το σε περισπούδαστες αλληγορίες των τεχνών. Εν τούτοις, το είδος αυτό ποτέ δεν είχε την πρόθεση να αναπαραστήσει την απόλυτη πραγματικότητα του εργαστηρίου ενός καλλιτέχνη, αλλά ήταν περισσότερο μια αναπαράσταση και προβολή μιας συγκεκριμένης άποψης του ρόλου ή του στάτους των καλλιτεχνών. Τα εργαστήρια των καλλιτεχνών συνήθως απεικονίζονται με τα μέσα που χρησιμοποιούν οι ζωγράφοι για τη δημιουργία του έργου τους. Ο φαν ντεν Μπόσχε συχνά επαναχρησιμοποιούσε αυτά τα μέσα πολλές φορές στις διάφορες απεικονίσεις καλλιτεχνικών εργαστηρίων. Για παράδειγμα, η βαριά κουρτίνα και η υδρόγειος σφαίρα στο έργο του Το εργαστήριο του καλλιτέχνη (πωλήθηκε στο Sphinx Fine Art) επανεμφανίζονται στον ομότιτλο πίνακα που κατέχει το Μουσείο Ερμιτάζ. Ο φαν ντεν Μπόσχε περιλάμβανε στα έργα αυτά ένα παράθυρο που "έβλεπε" σε φυλλώδες ιταλικού ύφους τοπίο Όπως σε όλα τα πορτρέτα του καλλιτεχνικού εργαστηρίου του 17ου αιώνα, το φως έρχεται στη σκηνή από το βορρά και από τα πλαϊνά παράθυρα, παρά από τα πάνελς της οροφής.
Ιατροί και αλχημιστές
Το θέμα των ιατρών και των αλχημιστών ήταν δημοφιλές κατά τον 17ο αιώνα τόσο ανάμεσα στους Φλαμανδούς όσο και στους Ολλανδούς ζωγράφους. Ο Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος ήταν ο κύριος συνεισφέρων στη μορφή αυτή ζωγραφικής και στην εικονογραφία της στη Φλάνδρα. Η άποψη του κοινού απέναντι και στα δύο "επαγγέλματα" ήταν αμφιλεγόμενη και οι ιατροί, όσο και οι αλχημιστές θεωρούνταν είτε ως πρόσωπα που ασχολούνταν σοβαρά στην αναζήτηση της γνώσης στους τομείς του, είτε ως τσαρλατάνοι και κομπογιαννίτες, που χρησιμοποιούσαν την απάτη προκειμένου να αποκομίσουν οικονομικά οφέλη. Αυτή η αμφιθυμία ανακλάται στις καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις τόσο των ιατρών όσο και των αλχημιστών.
Scientific Reports (επιστημονικό περιοδικό)
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά
Μπαλτάσαρ φαν ντεν Μπόσχε
Ιατροί και αλχημιστές
Ενώ οι αλχημιστές ασχολούνταν κυρίως με τη μετατροπή βασικών μετάλλων σε ευγενέστερα, οι προσπάθειές τους είχαν μεγαλύτερο εύρος και είχαν αναμιχθεί με τεχνικές για τη διάγνωση και τη θεραπεία ασθενών (η αποκαλούμενη "ιατροχημεία", που αποσκοπούσε στην παροχή χημικών λύσεων στην αντιμετώπιση ασθενειών και παθήσεων). Υπήρχε, συνεπώς, επικάλυψη με τον ρόλο των ιατρών. Μια από τις δημοφιλείς μεθόδους ιατρικής διάγνωσης ήταν η αποκαλούμενη "ουροσκόπηση", η ανάλυση ούρων του ασθενούς. Παρά το ότι κατά τον Μεσαίωνα θεωρούνταν έγκυρη διαγνωστική μέθοδος, η εγκυρότητά της είχε υποστεί επιθέσεις από πιο σύγχρονα σκεπτόμενους ιατρούς του 17ου αιώνα. Η πρακτική της "ουροσκοπήσεως" και τα ερωτήματα που περιέβαλλαν τη χρήση της από ασκούντες την ιατρική ήταν αυτά που έδωσαν ώθηση στις ρωπογραφίες σχετικές με το θέμα του piskijker (=ουροσκόπου). Τυπικά απεικόνιζαν την επιθεώρηση - από ιατρό ή κομπογιαννίτη - ενός δοχείου με ούρα που είχε δώσει μια νεαρή γυναίκα. Αν η επιθεώρηση αποκλάυπτε την εικόνα ενός εμβρύου, αυτό αποτελούσε απόδειξη της εγκυμοσύνης της. Παράδειγμα της συμβολής του φαν ντεν Μπόσχε στη μορφή αυτή ζωγραφικής, είναι ο πίνακας Άνδρας εξετάζει φιάλη με ούρα, ο οποίος απεικονίζει έναν άνδρα να εξετάζει μια φιάλη με ούρα αποσκοπώντας σε ιατρική διάγνωση. Περιβάλλεται απο αλχημιστικές και λόγιες συσκευές και βιβλία. Μια μητέρα, η κόρη της και ένα παιδί τον συμβουλεύονται. Πιθανή ερμηνεία της σκηνής αυτής είναι ότι προσπαθούν να διαπιστώσουν αν η κόρη είναι έγκυος.
Ένας άλλος πίνακάς του με παρόμοιο θέμα, αποκαλούμενος Ο ιατροχημικός (σήμερα βρίσκεται στο Ίδρυμα Χημικής Κληρονομιάς (Chemical Heritage Foundation)) παρουσιάζει έναν άνδρα (τον ιατροχημικό) να κρατά προς επιθεώρηση ένα ουροδοχείο που του έχει φέρει ένας υπηρέτης. Ταυτόχρονα, ο ιατροχημικός συμβουλεύεται ένα εγχειρίδιο. Η αίθουσα περιέχει μερικά αλχημικά εργαλεία αλλά είναι εμφανές ότι δεν αποσκοπεί σε πιστή αναπαράσταση του πραγματικού εργαστηρίου του αλχημιστή ή του ιατρού. Αυτό είναι εμφανές, καθώς πολλά από τα μοτίβα της σκηνής είναι δανεισμένα από τον Τένιερς ή άλλα έργα του ίδιου του φαν ντεν Μπόσχε, όπως η υδρόγειος σφαίρα ή το τούρκικο χαλί, τα οποία επίσης χρησιμοποίησε σε άλλες αναπαραστάσεις εργαστηρίων. Οι απεικονίσεις του φαν ντεν Μπόσχε στο θέμα της ουροσκοπήσεως δεν μοιάζουν να κριτικάρουν τον ιατροχημικό, αλλά περισσότερο τον παρουσιάζουν ως πρόσωπο προς το οποίο οι ασθενείς προσέρχονται με εμπιστοσύνη ότι είναι γνώστης του αντικειμένου του.
Σκηνές φυλακίων
Ο Μπαλτάσαρ φαν ντεν Μπόσχε ζωγράφισε, επίσης, σκηνές σε γκαρνταρόμπες στρατιωτικών φυλακίων. Μια παρόμοια σκηνή τυπικά απεικονίζει το εσωτερικό ενός δωματίου, με αξιωματικούς και στρατιώτες να επιδίδονται σε γλέντια. Οι σκηνές αυτές συχνά περιλάμβαναν μισθοφόρους και πόρνες, να μοιράζονται τη λεία, να βασανίζουν αιχμαλλώτους ή να επιδίδονται σε άλλες καταδικαστέες δραστηριότητες.
Οι ανάλογες απεικονίσεις του φαν ντεν Μπόσχε δεν περιλαμβάνουν τις ταραχώδεις σκηνές, που ήταν περισσότερο κοινές κατά τον 17ο αιώνα, αλλά απεικονίζουν περισσότερο οικείες σκηνές αξιωματικών με τους υπηρέτες τους. Παράδειγμα τέτοιας σκηνής είναι ο πίνακας Σκηνή σε φυλάκιο (πωλήθηκε από τον οίκο "Dorotheum" στις 14 Απριλίου 2005, Βιέννη, lot 116). Σε αυτήν απεικονίζεται ένας αξιωματικός με όψη ανατολίτη, ο οποίος καθοδηγεί έναν Αφρικανό υπηρέτη πώς να ταξινομήσει ένα σωρό από όπλα, ένα τύμπανο, τμήματα της πανοπλίας και αποτελεί το προσκήνιο της εικόνας. Η απεικονιζόμενη πανοπλία είναι ήδη ξεπερασμένη κατά την εποχή που ζωγραφίστηκε, καθώς οι μεταλλικές πανοπλίες, τα προστήθια και τα κράνη είχαν ήδη αποσυρθεί από τη δεκαετία του 1620. Είναι πιθανόν ότι, σε ευθυγράμμιση με τηη ηθικοπλαστική πρόθεση αυτής της μορφής ζωγραφικής, η πανοπλία αποτελεί αναφορά στο μοτίβο της vanitas (=λατ. ματαιοδοξία) της παροδικότητας της εξουσίας και της δόξας.
Χαλικοθήριο
Το είδος C.goldfussi από τον Μειόκαινο μέχρι τον Πλειστόκαινο που έζησε στην Ευρώπη περιγράφτηκε από τον Τζόναθαν Τζέικομπ Καπ το 1833.
Περιγραφή
Τα χέρια του ήταν μακριά, με βαριά νύχια, επιτρέποντάς του να περπατά  μόνο στα αρθρώματά του. Τα χέρια του τα χρησιμοποιηουσε για να φτάςει στα κλαδιά των μεγάλων δέντρων και να τα φέρει κοντά στο μακρύ κεφάλι του για να τραφούν. Το ίδιο το κεφάλι που μοιάζει με άλογο δείχνει προσαρμογή σε μια δίαιτα μαλακής βλάστησης,
Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά δείχνουν κάποια σύγκλιση με τέτοια άλλα πλάσματα οπωσ οι μεγάλοι πίθηκοι, οι αρκούδες (ειδικά τα πάντα ) και μια ομάδα δεινοσαύρων.
Ταξινόμηση
Τα δείγματα από το Chalicotherium goldfussi βρέθηκαν στα στο Μεγάλο Δουκάτο της Έσσης,στη Γερμανία. Ο Johann Jakob Kaup, όταν περιέγραψε αυτό το νέο ζώο το 1833, βρήκε τα δόντια να μοιάζουν με βότσαλα και ονόμασε το πλάσμα αναλόγως. Αργότερα, τα άκρα που βρέθηκαν σε στρώματα που βρίσκονταν στο Sansan στο τμήμα Gers της Νοτιοδυτικής Γαλλίας, περιγράφηκαν για πρώτη φορά ως Macrotherium από τον Édouard Lartet το 1837. Περαιτέρω μελέτη αυτών των απολιθωμένων υπολειμμάτων και επακόλουθα ευρήματα από τον Filhol δικαιολογούν την παραπομπή του υλικού που περιγράφεται ως Macrotherium στο Chalicotherium.
Κατηγορία:Περισσοδάκτυλα Κατηγορία:Εξαφανισμένα ζώα
Κτις
Το Κτις (τσεχικά: Ktiš) είναι χωριό και δήμος (όμπετς) στην Επαρχία Πρατσάτιτσε στην Περιφέρεια Νότιας Βοημίας στην Τσεχία.
Ο δήμος καλύπτει έκταση 37,18 τετραγωνικών χιλιομέτρων, και είχε πληθυσμό 505 κατοίκων (στις 28 Αυγούστου 2006).
Το Κτις βρίσκεται 15 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Πρατσάτιτσε, 27 χιλιόμετρα δυτικά του Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε, και 132 χιλιόμετρα νότια της Πράγας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τσεχίας
Όρμι
Η Όρμι (Qormi - ) είναι μια πόλη στη δυτική Μάλτα. Το Μάρτιο του 2014 είχε πληθυσμό 16.779 κατοίκους. Έχει δύο ενορίες, την ενορία Αγίου Γεωργίου και την ενορία Αγίου Σεβαστιανού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μάλτας
Αλλαγή Μεσσηνίας
Η Αλλαγή είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Μερόπης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιχαλίας, του Δήμου Οιχαλίας.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Αλλαγή Μεσσηνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 98 μέτρων και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 98 κατοίκων,
Χάρτης
<mapframe latitude="37.238939" longitude="21.957207" zoom="13" width="1000" height="240" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Μουσείο της Τραπεζούντας
Το Μουσείο της Τραπεζούντας (Trabzon Müzesi), γνωστό και ως Μέγαρο Κωστάκη (Kostaki Konağı), είναι ιστορικό σπίτι μουσείο με αρχαιολογικές και εθνογραφικές εκθέσεις, που βρίσκεται στην Τραπεζούντα της Τουρκίας.
Λαουτάρο Μαρτίνες
Ο Μαρτίνες ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Αργεντινή και τη Ρασίγκ Κλουμπ το 2015. Αγωνίστηκε με τη Ρασίνγκ για τέσσερις σαιζόν τόσο στο πρωτάθλημα όσο και στο Κόπα Λιμπερταδόρες, σκοράροντας 27 τέρματα σε 60 εμφανίσεις. Τον Ιούλιο του 2018 αποκτήθηκε για 22,7 εκατομμύρια ευρώ. Στην Ίντερ εκμεταλλευόμενος την απουσία του Μάουρο Ικάρντι απέκτησε θέση βασικού και τη σαιζόν 2019-20 σκόραρε σε τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια Τσάμπιονς Λιγκ.
Μουσείο της Τραπεζούντας
Ιστορία
Καθώς ο Θεοφύλακτος χρεοκόπησε το 1917, όλες οι περιουσίες του κατασχέθηκαν, ανάμεσά τους και η έπαυλή του. Το κτήριο αποκτήθηκε από την οικογένεια Νεμλίογλου.
Λαουτάρο Μαρτίνες
Ο Μαρτίνες έχει εκπροσωπήσει την Αργεντινή σε διάφορα νεανικά επίπεδα και αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής 2017 Κ-10 και στο παγκόσμιο κύπελλο Κ-20 του 2017. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα αντρών τον Μάρτιο του 2018 και ήταν μέλος της αποστολής της Αργεντινής στο Κόπα Αμέρικα 2019.
Μουσείο της Τραπεζούντας
Ιστορία
Το 1927, το κτήριο εθνικοποιήθηκε από τον Κυβερνήτη της Τραπεζούντας Αλί Γκαλίπ Μπέη και λειτούργησε ως το 1931 ως το σπίτι του Κυβερνήτη. Μεταξύ 1931 και 1937 χρησιμοποιήθηκε ως γραφείο επιθεωρητή. Το Μέγαρο Κωστάκη δόθηκε το 1937 στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και χρησιμοποιήθηκε για πενήντα χρόνια ως επαγγελματικό λύκειο θηλέων. Τελικά το 1987 το κτήριο παραδόθηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, για να μετατραπεί σε μουσείο.
Λαουτάρο Μαρτίνες
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράσινγκ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Μουσείο της Τραπεζούντας
Μουσείο
Το κτήριο, το οποίο είναι ένα από τα εξαιρετικά δείγματα της αρχιτεκτονικής στην Τουρκία, ανακαινίστηκε μεταξύ 1988 και 2001. Στις 22 Απριλίου 2001 άνοιξε στο κοινό ως Μουσείο της Τραπεζούντας. Στα εκθέματα του μουσείου βρίσκονται συνολικά 3.651 αντικείμενα.
Το κτήριο διαθέτει τρία επίπεδα εκτός από υπόγειο. Το υπόγειο περιλαμβάνει αρχαιολογικά έργα, ενώ ο πρώτος όροφος είναι το τμήμα εθνογραφικών συλλογών. Στο ισόγειο εκτίθενται αντικείμενα, που ανήκουν στην αρχιτεκτονική και την ιστορία του αρχοντικού. Η σοφίτα προορίζεται για τη διοίκηση.
Αρχαιολογικό τμήμα
Στην ενότητα αυτή εκτίθενται παλιά νομίσματα και μεγάλη γκάμα αντικειμένων, ανάμεσά τους από μάρμαρο, βασάλτη, κεραμική, μέταλλο και γυαλί από την Εποχή του Χαλκού (3300–1200 π.Χ.), την Κλασική περίοδο (480–323 π.Χ.), την Ελληνιστική (323- 146 π.Χ.), Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδος.
Εθνογραφικό τμήμα
Σε αυτήν την ενότητα εμφανίζονται στοιχεία, που είναι χαρακτηριστικά για την περιοχή. Επίσης εκτίθενται ισλαμικά έργα και αντικείμενα της οθωμανικής περιόδου (1299-1923).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τραπεζούντα Κατηγορία:Εθνογραφικά μουσεία στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία στην Τουρκία Κατηγορία:Ιστορικές οικίες-μουσεία στην Τουρκία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νανάιμο
Το Νανάιμο (αγγλικά: Nanaimo) είναι πόλη στην ανατολική ακτή της Νήσου Βανκούβερ στη Βρετανική Κολομβία του Καναδά. Από την απογραφή του 2016, είχε πληθυσμό 90.504 κατοίκους. Αποτελεί έδρα του Περιφερειακού Διαμερίσματος του Νανάιμο.
Ιστορία
Οι αυτόχθονες πληθυσμοί της περιοχής που είναι τώρα γνωστοί ως Νανάιμο είναι οι Σνουμέιμαχ (Snuneymuxw). Ένας εξαγγλισμένος τρόπος γραφής και προφορά αυτής της λέξης έδωσαν στην πόλη το τρέχον όνομά της.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που βρήκαν τον Κόλπο Νανάιμο ήταν εκείνοι του ισπανικού ταξιδιού του 1791 του Χουάν Καρράσκο, υπό την ηγεσία του Φρανθίσκο δε Ελίσα. Το ονομάτισαν Μπόκας δε Γουιντούισεν προς τιμήν του ναυτικού αξιωματικού Φρανθίσκο Χαβιέρ Γουιντούισεν ι Πινέδα. Όταν η Εταιρία του Κόλπου Χάντσον ίδρυσε έναν οικισμό το 1852, τον ονόμασαν Κόλβιλ Τάουν (Colvile Town) προς τιμήν του κυβερνήτη της εταιρίας, Άντριου Κόλβιλ. Το 1858 μετατράπηκε σε Νανάιμο. Η πόλη έχει αποκαλεσθεί «Η Λιμενική Πόλη», ονομασία που προηγείται του Έξπο 86.
thumb|left|150px|Αυτόχθονες Νανάιμο
Ενώ ήταν ανοιχτοί στην πώληση άνθρακα, οι Σνουμέιμαχ ήθελαν να διατηρήσουν τον έλεγχό του και να διατηρήσουν το δικαίωμα να το εξορύσσουν αποκλειστικά. Ο αρχηγός Γουν-γουν-σουμ προσφέρθηκε να πουλήσει άνθρακα για πέντε βαρέλια με αντάλλαγμα μια κουβέρτα. Ο εκπρόσωπος της εταιρίας Τζόζεφ Γουίλιαμ ΜακΚέι το θεώρησε αυτό «αγένεια». Οι Σνουμέιμαχ διατήρησαν τα δικαιώματά τους στον πόρο για λίγο, αλλά σταδιακά τα έχασαν λόγω άλλων φυλών και ανθρακωρύχων από το αποτυχημένο έργο του Πορτ Ρούπερτ.
Η κατασκευή του Προμαχώνα Νανάιμο ξεκίνησε το 1853 και ολοκληρώθηκε το 1855. Καθώς ο Προμαχώνας κατασκευάστηκε, ανθρακωρύχοι από το Νιουκάστλ επιβιβάστηκαν στο Princess Royal το 1844.
Ένα στρατόπεδο πρακτικής άσκησης για Ουκρανούς κρατούμενους, πολλοί από τους οποίους ήταν ντόπιοι, είχε ιδρυθεί σε μια επαρχιακή φυλακή στο Νανάιμο από τον Σεπτέμβριο του 1914 έως τον Σεπτέμβριο του 1915.
Στη δεκαετία του 1940, η ξυλεία αντικατέστησε τον άνθρακα ως την κύρια επιχείρηση, αν και οι Minetown Days γιορτάζονται ακόμα στη γειτονική κοινότητα του Λάντσβιλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετανικής Κολομβίας
Άγιοι Ανάργυροι Λάρισας
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λαρίσης του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Στην τοπική κοινότητα ανήκει και ο οικισμός Μεσορράχη.
Γεωγραφία
Οι Άγιοι Ανάργυροι είναι πεδινός οικισμός στον κάμπο της Λάρισας, δίπλα στη σιδηροδρομική γραμμή και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 135. Απέχει 15 χλμ. περίπου Ν.ΝΔ. της Λάρισας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 48,408 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Τσουρμακλί
Ο οικισμός εμφανίζεται διοικητικά το 1883 ως Τσουρμακλί και προσαρτήθηκε στον δήμο Κραννώνος. Το 1918 μετονομάστηκε σε Άγιοι Ανάργυροι.
Ως Άγιοι Ανάργυροι
(Πηγή: )
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Πολιορκία της Μαριούπολης
Η Πολιορκία της Μαριούπολης ήταν μια στρατιωτική επιχείρηση που διεξάγονταν στα πλαίσια της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, με σκοπό την κατάληψη της πόλης από τα ρωσικά στρατεύματα. Η κατάληψη πραγματοποιήθηκε τελικά, στις 17 Μαΐου 2022, ύστερα από 83 ημέρες ένοπλων συγκρούσεων μεταξύ ρωσικών και ουκρανικών μονάδων στρατού.
Η πόλη της Μαριούπολης βρίσκεται στην Περιφέρεια Ντονέτσκ της Ουκρανίας και διεκδικείται από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ. Ο Ερυθρός Σταυρός περιέγραψε την κατάσταση ως Αποκαλυπτική ενώ οι ουκρανικές αρχές κατηγόρησαν τη Ρωσία ότι προκάλεσε «ανθρωπιστική κρίση» στην πόλη, με τις αρχές της πόλης να υπολογίζουν πάνω από 1.580 νεκρούς αμάχους έως τις 11 Μαρτίου 2022. Η πόλη της Μαριούπολης θεωρείται σημαντική στρατηγική πόλη και στόχος των ρωσικών δυνάμεων. Η πόλη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη της Περιφέρειας του Ντονέτσκ, κατοικείται κυρίως από Ρωσόφωνους, είναι σημαντικός βιομηχανικός κόμβος και το πιο σημαντικό είναι επίσης το μεγαλύτερο λιμάνι στην Αζοφική Θάλασσα. Μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, η κατάληψη της Μαριούπολης θα δώσει τον πλήρη έλεγχο της Αζοφικής στη Ρωσία.
Τουρσί
μικρογραφία| Ένα βάζο γεμισμένων αγγουριών (μπροστά) και ένα βάζο γεμισμένων κρεμμυδιών (πίσω) Το τουρσί είναι η διαδικασία διατήρησης ή παράτασης της διάρκειας ζωής των τροφίμων είτε με αναερόβια ζύμωση σε άλμη είτε σε ξίδι. Στην Ανατολική Ασία, χρησιμοποιείται επίσης βινεγκρέτ (φυτικό έλαιο και ξύδι). Η διαδικασία επηρεάζει συνήθως την υφή και τη γεύση του τροφίμου. Το προκύπτον τρόφιμο ονομάζεται τουρσί. Τα τρόφιμα που γίνονται τουρσί περιλαμβάνουν λαχανικά, φρούτα, κρέατα, ψάρια, γαλακτοκομικά προϊόντα και αυγά.
Ένα διακριτικό χαρακτηριστικό είναι το pH 4,6 ή χαμηλότερο, το οποίο είναι αρκετό για να σκοτώσει τα περισσότερα βακτήρια. Το τουρσί μπορεί να διατηρήσει τρόφιμα, που υπό άλλες συνθήκες χαλάνε, για μήνες. Αντιμικροβιακά βότανα και μπαχαρικά, όπως σπόροι μουστάρδας, σκόρδο, κανέλα ή σκελίδες επίσης προστίθενται συχνά. Εάν το τρόφιμο περιέχει αρκετή υγρασία, τουρσί μπορεί να παραχθεί μόνο με προσθήκη άλατος. Παραδείγματος χάριν, το ξινολάχανο και η κορεατική κίμτσι παράγονται με αλάτισμα των λαχανικών για να αντλήσουν υγρασία. Η φυσική ζύμωση σε θερμοκρασία δωματίου, από βακτήρια γαλακτικού οξέος, παράγει την απαιτούμενη οξύτητα. Άλλα τουρσιά γίνεται με την τοποθέτηση λαχανικών σε ξύδι. Όπως και η διαδικασία κονσερβοποίησης, η αποστείρωση (η οποία περιλαμβάνει τη ζύμωση) δεν απαιτεί την πλήρη αποστείρωση της τροφής προτού σφραγιστεί. Η οξύτητα ή η αλκαλικότητα του διαλύματος, η θερμοκρασία ζύμωσης και ο αποκλεισμός του οξυγόνου καθορίζουν ποιοι μικροοργανισμοί κυριαρχούν και προσδιορίζουν τη γεύση του τελικού προϊόντος.
Όταν τόσο η συγκέντρωση του αλατιού όσο και η θερμοκρασία είναι χαμηλές, το Leuconostoc mesenteroides κυριαρχεί, παράγοντας ένα μίγμα οξέων, αλκοόλης και διαφόρων αρωμάτων. Σε υψηλότερες θερμοκρασίες κυριαρχεί το Lactobacillus plantarum, το οποίο παράγει κυρίως γαλακτικό οξύ. Πολλά τουριά αρχίζουν με το Leuconostoc και μετατρέπονται σε Lactobacillus με υψηλότερη οξύτητα.
Πολιορκία της Μαριούπολης
Τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2014, μετά την ουκρανική επανάσταση και καθώς ξέσπασε ο πόλεμος στο Ντονμπάς, οι αυτονομιστές της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ, που φέρεται να υποστηρίζονται από τη Ρωσία, ξεσηκώθηκαν και ανάγκασαν τις απροετοίμαστες και ανεπαρκώς εξοπλισμένες ουκρανικές δυνάμεις να φύγουν από την πόλη τον Μάιο. Ωστόσο, έναν μήνα αργότερα η Ουκρανία ανακατέλαβε την πόλη σε μια επίθεση και διατήρησε τον έλεγχο της Μαριούπολης. Μια από τις πιο σημαντικές ομάδες για την ανακατάληψη της Μαριούπολης ήταν το τάγμα Αζόφ.
Φεβρουάριος
Στις 24 Φεβρουαρίου, το ρωσικό πυροβολικό βομβάρδισε την πόλη, τραυματίζοντας σύμφωνα με πληροφορίες 26 άτομα.
Το πρωί της 25ης Φεβρουαρίου, οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις προέλασαν από το έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνεσκ στα ανατολικά προς τη Μαριούπολη. Συνάντησαν ουκρανικές δυνάμεις κοντά στο χωριό Παυλοπίλ. Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις νίκησαν τις ρωσικές δυνάμεις. σύμφωνα με τον δήμαρχο της Μαριούπολης, Βαντίμ Μποϊτσένκο, 22 ρωσικά τανκς καταστράφηκαν.
Στις 26 Φεβρουαρίου, οι ρωσικές δυνάμεις συνέχισαν να βομβαρδίζουν τη Μαριούπολη με πυροβολικό. Η Ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι 10 Έλληνες πολίτες σκοτώθηκαν από ρωσικά χτυπήματα στη Μαριούπολη, με 6 νεκρούς στο χωριό Σαρτανάς και 4 στο χωριό Μπουγάς, με τη ρωσική πρεσβεία να επιρρίπτει ευθύνες στο νεοναζιστικό τάγμα της Ουκρανίας, Αζοφ.
Μάρτιος
Στη 1 Μαρτίου, ο Ντενίς Πουσίλιν, επικεφαλής της ΛΔΝ, ανακοίνωσε ότι οι δυνάμεις είχαν περικυκλώσει σχεδόν πλήρως την κοντινή πόλη Βολνοβάχακαι ότι σύντομα θα έκαναν το ίδιο στη Μαριούπολη. Το ρωσικό πυροβολικό αργότερα βομβάρδισε τη Μαριούπολη, προκαλώντας πάνω από 21 τραυματισμούς.
Η πολιορκία εντάθηκε στις 2 Μαρτίου. Ένας νεαρός σκοτώθηκε από ρωσικά πυρά. Ο Μποϊτσένκο ανακοίνωσε ότι η υδροδότηση στην πόλη διεκόπη.