cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρύβαλλος
Το σχήμα του αρύβαλλου προήλθε αρχικά από τους οινοχόους της Γεωμετρικής περιόδου του 9ου αιώνα π.Χ., ένα σφαιροειδούς σχήματος δοχείου το οποίο χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση κρασιού. Με την άφιξη της πρωτοκορινθιακής περιόδου του 8ου αιώνα π.Χ., είχε πλέον καθιερωμένα χαρακτηριστικά ως προς το σχήμα του, από το σφαιροειδές προς το κωνοειδές, και τελικά καταλήγωντας στο σφαιροειδές. Η χαρακτηριστική αυτή μορφή του έχει ένα ευρύ, επίπεδο στόμιο, και μια μικρή λαβή.
Μερικές από τις ύστερες ποικιλίες, έχουν καμπανόσχημα στόμια, μια επιπρόσθετη λαβή, ή/και μια επίπεδη βάση. Οι αγγειοπλάστες επίσης συνήθιζαν να πειραματίζονται δημιουργικά με διάφορα σχήματα με τους αρύβαλλους.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική κεραμική Κατηγορία:Αρχαιοελληνική αγγειογραφία
Μαρία της Κλέβης, πριγκίπισσα του Κοντέ
Η Μαρία, γαλλ. Marie de La Mark-Cleves de Nevers (1553 - 1574) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη του δούκα του Νεβέρ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κονντέ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1572 τον Ερρίκο Α΄ των Βουρβόνων πρίγκιπα του Κονντέ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
.qa
.qa είναι ο top-level domain κωδικός για το Κατάρ στο Διαδίκτυο. Από τον Σεπτέμβριο του 2011, οι πολίτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν ονόματα τομέα διαδικτύου του Κατάρ (.qa) που είναι διαθέσιμα μέσω διαπιστευμένων καταχωρητών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάρ Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Κωνσταντίνος Ν. Παπαμιχαλόπουλος
Ο '''Κωνσταντίνος Ν. Παπαμιχαλόπουλος''' (1852-30 Οκτωβρίου 1923) ήταν συγγραφέας, δημοσιογράφος και πολιτικός της νεώτερης Ελλάδας που είχε θητεύσει ως υπουργός Παιδείας.
Το 1874 δημοσίευσε το βιβλίο «Πολιορκία και άλωσις της Μονεμβασίας υπό των Ελλήνων τω 1821», ενώ ήταν τελειόφοιτος της Νομικής.
Το 1892 πήρε τη θέση του υπουργού παιδείας στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου.
Συμμετείχε στην Ιστορική και Εθνολογική και Εταιρεία της Ελλάδος.
Αδέλφια του ήταν οι Αλέξανδρος Ν. Παπαμιχαλόπουλος, Πολυξένη Εμ. Φραγκοπούλου, Περικλής Ν. Παπαμιχαλόπουλος, Αδαμαντία Δ. Παπαμιχαλοπούλου, Π. Παπαμιχαλοπούλου. Απεβίωσε στις 30 Οκτωβρίου 1923 και κηδεύτηκε την επόμενη ημέρα στο Α΄ Νεκροταφείο.
Αναφορές
Παπαμιχαλόπουλος, Κ
Σάμιουελ Κινγκ Άλισον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Σικάγου
Οιονεί τέλειος αριθμός
Στα μαθηματικά οιονεί τέλειος αριθμός (quasiperfect number) είναι ένας φυσικός αριθμός ν για τον οποίο το άθροισμα όλων των διαιρετών του (η συνάρτηση διαιρέτη σ(ν)) είναι ίσο με 2ν + 1. Αντίστοιχα, το ν είναι το άθροισμα των μη τετριμμένων διαιρέτων του (δηλαδή όλων των διαιρετών του εκτός από το 1 και το ν). Μέχρι στιγμής δεν έχουν βρεθεί οιονειτέλειοι αριθμοί.
Οι οιονειτέλειοι αριθμοί είναι οι άφθονοι αριθμοί ελάχιστης αφθονίας (που είναι 1).
Θεωρήματα
Εάν υπάρχει ένας οιονειτέλειος αριθμός, πρέπει να είναι μονός τετραγωνικός αριθμός μεγαλύτερος του 1035 και να έχει τουλάχιστον επτά διακριτούς πρώτους συντελεστές.
Σχετίζεται με
Υπάρχουν αριθμοί όπου το άθροισμα όλων των διαιρετών σ(ν) είναι ίσο με 2ν + 2: 20, 104, 464, 650, 1.952, 130.304, 522.752 ... . Πολλοί από αυτούς τους αριθμούς είναι της μορφής 2ν−1 (2ν − 3), όπου 2ν − 3 είναι πρώτος (αντί για 2ν − 1 με τέλειους αριθμούς). Επιπλέον, υπάρχουν αριθμοί όπου το άθροισμα όλων των διαιρετών σ(ν) είναι ίσο με 2ν − 1, όπως οι δυνάμεις του 2.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Άλυτα προβλήματα στα μαθηματικά Κατηγορία:Ακολουθίες ακεραίων
Χαλ Σίτι
Η Χαλ Σίτι (αγγλικά: Hull City A.F.C.) είναι αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην πόλη του Κίνγκστον απόν Χαλ, ιδρύθηκε το 1904. Την σεζόν 2007-2008 ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην κορυφαία αγγλική κατηγορία ποδοσφαίρου, την Πρέμιερ Λιγκ, καθώς κέρδισε στον αγώνα πλέι-οφ της Τσάμπιονσιπ στο Στάδιο Γουέμπλεϊ την Μπρίστολ Σίτι με 1-0. Πριν την σεζόν αυτή η μεγαλύτερη επιτυχία της Χαλ Σίτι ήταν η πορεία της μέχρι τα ημιτελικά στο Κύπελλο Αγγλίας το 1930.Τη σεζόν 2008-2009 καταφερε να κερδισει την παραμονή της στην πρέμιερ λιγκ τις τελευταίες αγωνιστικές. Στα μέσα της σεζόν πέτυχε ιστορική νίκη επί της Άρσεναλ, μέσα στο Εμιράτες Στάντιουμ (Emirates stadium).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1904 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1904
Λογοτεχνία του φανταστικού
Η λογοτεχνία του φανταστικού, είναι είδος με δική του μορφή και δικά του σύμβολα. Ο όρος «φανταστικό» που τη διαχωρίζει από τα άλλα είδη, αναφέρεται συνήθως σε φαινόμενα που δεν έχουν συμβεί, δεν συμβαίνουν, ούτε και θα μπορούσαν να συμβούν στην πραγματικότητα. Το φιλοσοφικό υπόβαθρο του φανταστικού, που χαρακτηρίζεται πάντα από τη σύγκρουση ορθολογικού-ανορθολογικού, δηλαδή από την εισβολή του «αφύσικου» στο «φυσιολογικό», σχετίζεται ίσως με την ανάγκη μεταστοιχείωσης και επαναδημιουργίας του κόσμου, με τις ελευθερίες και τις δυνατότητες που παρέχει η φαντασία. Πιο συγκεκριμένα η φιλοσοφία στη φανταστική λογοτεχνία έχει να κάνει με τη δυνατότητα του συγγραφέα να χρησιμοποιεί τη δική του φωνή ή διαφορετικές, στην προσπάθειά του να αποδώσει ολοκληρωμένες περιγραφές.
Οι ρίζες του «φανταστικού» ανάγονται στην προϊστορία του ανθρώπου και συνδέονται με το στοιχείο του «τερατώδους» που χαρακτήριζε το περιβάλλον του (γιγάντια ζώα, οικολογικές ανακατατάξεις, ουράνια φαινόμενα).
Υπερρεαλιστικές τάσεις
Βιώνοντας αυτό το ακατανόητο περιβάλλον, μέσα στο οποίο η νύχτα και η ημέρα επιβεβαιώνουν κάθε στιγμή το ανεξήγητο του κόσμου (με τη γέννηση και το θάνατο, κυρίως), ο άνθρωπος υποχρεώνεται να «φανταστεί» την ύπαρξη μιας άλλης πραγματικότητας, που λειτουργεί πέρα από τον περιορισμένο και στενό ορίζοντα της καθημερινότητάς του. Η άλλη αυτή πραγματικότητα υπονομεύει την υπάρχουσα, αναιρεί τη γνώση του ανθρώπου για αυτήν, αποδεικνύει το «πεπερασμένο» του. «Στον ουρανό και τη γη υπάρχουν ασύλληπτες δυνάμεις», λέει ο Σαίξπηρ στον Άμλετ. Αυτές οι «ασύλληπτες δυνάμεις» είναι που δίνουν υπόσταση στο φανταστικό και το προσδιορίζουν ως είδος. Τα «μη ρεαλιστικά» του σύμβολα δημιουργούν εξωλογικά φαινόμενα-συμβάντα, που οικοδομούν τη μυθολογία του. Το φάντασμα του Δαρείου, που επιστρέφει από τη Χώρα των Νεκρών στους Πέρσες, και ο πατέρας του Άμλετ προσυπογράφουν με την παρουσία τους την ύπαρξη του «άλλου σύμπαντος».
Κυριότερος εκπρόσωπος του Φανταστικού είναι ο Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν (1892 - 1973), συγγραφέας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και εφευρέτης του φανταστικού κόσμου, της Μέσης Γης. Οι κόσμοι που επινοούν οι συγγραφείς του είδους παραπέμπουν στη Μεσαιωνική Ευρώπη, συγκροτούνται όμως από διαφορετικά κράτη και λαούς, ακόμα και από διαφορετικά, εξωανθρώπινα όντα (χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο λαός των μικρόσωμων Χόμπιτ του Τόλκιν). Ειδικά στο έργο του Τόλκιν, γεννημένου και μεγαλωμένου στην αποικιακή Νότια Αφρική, δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε τη συγκαταβατική διάθεση με την οποία αντιμετωπίζει ο συγγραφέας τις «κατώτερες» φυλές, τους φυσικούς υπηρέτες των ανθρώπων, με τα αγγλοσαξονικά πάντα χαρακτηριστικά.
Ρεύματα στη φαντασία
Γενικά, ο τρόμος και η φαντασία μιλούν αγγλικά. Παρά την καταγωγή του είδους από το ρομαντισμό, που αναπτύχθηκε σε παγκόσμια κλίμακα, η λογοτεχνία του φανταστικού άνθισε και ανθίζει κυρίως στις αγγλόφωνες χώρες, που παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στο σύστημα του ιμπεριαλισμού, δηλαδή στη Μεγάλη Βρετανία και στις ΗΠΑ. Μια πρώτη ερμηνεία του φαινομένου είναι ότι οι κλιματολογικές συνθήκες, ειδικά της πρώτης, διαμόρφωσαν μια ατμόσφαιρα ζόφου που μεταφέρθηκε σε ολόκληρη σχεδόν την αγγλόφωνη κουλτούρα. Χωρίς να παραγνωρίζουμε αυτή την πλευρά, θεωρούμε ότι η ορθότερη ερμηνεία βρίσκεται στην ίδια τη φύση του καπιταλισμού, ιδιαίτερα αναπτυγμένου στις χώρες αυτές. Οι συντηρητικοί ιδεολογικά συγγραφείς που υπηρέτησαν το είδος, αποτυπώνουν τη βαθιά περιφρόνηση του ώριμου καπιταλισμού απέναντι σε οτιδήποτε λαϊκό ή μη αγγλοσαξονικό και το αποκρυσταλλώνουν στη μορφή του απόλυτου, του μεταφυσικού κακού. Αντίθετα, οι προοδευτικοί μεταφέρουν τη σκοτεινή ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι συγκεκριμένες κοινωνικές δομές στο έργο τους, για να πλάσουν έναν εξωκοσμικό χώρο φρίκης και να καταγγείλουν μέσα από αυτό το φανταστικό σχήμα, την επίγεια βαρβαρότητα.
Σε σχέση με το γίγνεσθαι
Το «φανταστικό» είναι ένα ιδιαίτερο, «νόμιμο» φιλολογικό είδος που έχει δώσει αριστουργήματα και που βοηθά τον υποψιασμένο αναγνώστη να διαβάσει την πραγματικότητα με έναν άλλο τρόπο, διαθλασμένο, αλλά, σε πολλές περιπτώσεις, καθόλου παραμορφωτικό και εμφανίζεται δυναμικά σε περιόδους όπου παρατηρούνται αναταραχές και ρήγματα (πόλεμοι, ασθένειες, μεγάλα επιτεύγματα). Τότε ξυπνούν τα αρχέγονα «τέρατα και κτήνη». Η επανεμφάνισή τους τροφοδοτεί τη φανταστική λογοτεχνία, η οποία τελικά δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο παρά αντανάκλαση, είδωλο της κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας ιδωμένης μέσα από παραμορφωτικό κάτοπτρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πεζογραφία
কল্পসাহিত্য Ulmekirjandus fa:ادبیات گمانه‌زن Spekulatiivinen fiktio ספרות ספקולטיבית Spekulativna fikcija Fantastico スペキュレイティブ・フィクション 사변 소설 Fantastyka Ficção especulativa จินตนิยาย Spekülatif roman Fantastique
74
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 74 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ο Μοσκώβ-Σελήμ
Ο Μοσκώβ-Σελήμ είναι το τελευταίο διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού. Ο ίδιος το έγραψε όσο ήταν έγκλειστος στο ψυχιατρείο. Εκδόθηκε σε τρεις συνέχειες στο περιοδικό Εστία από τις 28 Μαρτίου 1895.
Πλοκή
Το διήγημα μιλάει για τη ζωή του Τούρκου αδικημένου Σελήμ. Γιος γνωστού μπέη της Κωνσταντινούπολης ήταν ο τρίτος γιος και τελευταίο παιδί της οικογένειάς του. Η μητέρα του έχοντας καημό που δεν απέκτησε ποτέ κόρη τον έντυνε με γυναικεία ρούχα και τον μεγάλωνε ως κορίτσι. Ο πατέρας του έδειχνε φανερή αδυναμία στο μεγαλύτερο του γιο, που ήταν αρρενωπός και παλικάρι γενναίο, σαν τον ίδιο. Όταν όμως ο μεγαλύτερος γιος κληρώθηκε να υπηρετήσει τον σουλτάνο ως στρατιώτης, ο νεαρός λιποτάκτησε. Ο Σελήμ, που είχε ήδη μεγαλώσει, για να περισώσει την τιμή του πατέρα του και της οικογένειάς του, πήγε και ζήτησε εθελοντικά να αντικαταστήσει τον αδερφό του. Έτσι φεύγει για το μέτωπο επιδιώκοντας να κερδίσει μια θέση στην καρδιά του πατέρα του.
Εν τω μεταξύ ο πατέρας του έχοντας μάθει για την λιποταξία του μεγαλύτερου γιου του, καταγγέλλει τον λιποτάκτη και απαιτεί την άμεση τιμωρία του, όπως και συμβαίνει. Ο Σελήμ πολεμά γενναία στο μέτωπο και μέσα από διάφορες δυσκολίες καταφέρνει έπειτα από εφτά χρόνια να επιστρέψει στο σπίτι του. Ωστόσο η μητέρα του έχει πια πεθάνει, ο πατέρας του έχει καταντήσει ένας μέθυσος άντρας εξαρτημένος από τη νέα του σύζυγο που του κατασπαταλά την περιουσία και συκοφαντεί τον Σελήμ. Μάλιστα ο πατέρας του πείθεται από τη νέα του σύζυγο και καταγγέλλει τον Σελήμ για υπόθαλψη λιποτάκτη (του αδερφού του δηλαδή πριν 7 χρόνια), έτσι ο Σελήμ περνά έναν χρόνο στη φυλακή.
Με το που αποφυλακίζεται νέος πόλεμος ξεσπά και ο Σελήμ κατατάσσεται και πάλι μιας και η ζωή του στο πατρικό του σπίτι δεν είναι καλύτερη από πεδίο μάχης. Γυρίζει πάλι πίσω αυτή τη φορά παρασημοφορεμένος. Παντρεύεται την παλιά πιστή υπηρέτρια της μητέρας του, αποκτά τρία παιδιά, περιθάλπει τον πατέρα του και προσπαθεί να ορθοποδήσει και να περισώσει ό,τι μπορεί από την χαμένη τους περιουσία. Την στιγμή που η ζωή του φαίνεται να έχει μπει σε ομαλή πορεία, ξεσπά κι άλλος πόλεμος, νιώθοντας το χρέος του πιστού στον σουλτάνο στρατιώτη φεύγει για ακόμα μια φορά. Η έκβαση όμως των στρατιωτικών επιχειρήσεων δεν πηγαίνει καλά, ο ίδιος τραυματίζεται σοβαρά και βρίσκεται σε νοσοκομείο όταν οι Τούρκοι οπισθοχωρούν εγκαταλείποντας όλους τους τραυματίες πίσω. Και ενώ η μοίρα του φαίνεται καταδικασμένη, συμβαίνει κάτι το ανέλπιστο για τον Σελήμ. Οι Ρώσοι περιθάλπουν όλους τους κρατουμένους και τους φιλοξενούν ως αδέλφια, στη Ρωσία, όπου μεταφέρθηκαν ως αιχμάλωτοι. Στο σημείο αυτό συμβαίνει μια εκπληκτική μεταστροφή στην ψυχή του Σελήμ: για πρώτη φορά αμφισβητεί τις παραδόσεις και τον δογματισμό της τουρκικής ανατροφής του, συνειδητοποιεί πως οι Ρώσοι δεν είναι τα τέρατα που οι ομόθρησκοί του περιέγραφαν αλλά πραγματικά αδέρφια του. Μάλιστα η τελευταία εμπειρία του, η εγκατάλειψή των τραυματιών από τους συμπατριώτες του, κλυδωνίζει την ψυχή του, σε σημείο να θεωρεί τους Τούρκους εχθρούς του και όχι τους Ρώσους. Ταλαντεύεται προς στιγμήν να ασπαστεί τη ρωσική κουλτούρα και ζωή και να μείνει εκεί. Τελικά υπερισχύει η αγάπη του για την πατρίδα και την οικογένειά του.
Γυρνώντας όμως πίσω τα πάντα είναι τόσο απελπιστικά, η αντιμετώπιση των πρώην αιχμαλώτων από τους ομόθρησκούς του είναι ελεεινή, τους συμπεριφέρονται σαν πρόσφυγες, τους στοιβάζουν σε αποθήκες στην Πόλη και τους κακομεταχειρίζοναται. Πολλοί από αυτούς πεθαίνουν από επιδημίες. Αφού παρέλθει ο χειμώνας και είναι έτοιμος ο Σελήμ να ξεκινήσει για το σπίτι του μαθαίνει πως όλη η οικογένειά του έχει πεθάνει, το σπίτι τους το έκαψαν οι χριστιανοί και ότι δεν έχει τίποτα άλλο πια. Συνειδητοποιεί πως δεν θέλει πια να είναι Τούρκος αλλά Ρώσος, μιας και μόνο από τους Ρώσους γνώρισε την εκτίμηση, τον σεβασμό και την αγάπη. Απομονώνεται σε ένα αγροτόσπιτο της ανατολικής Θράκης, ντύνεται με ρωσικά ενδύματα, αποκτά ρωσικές συνήθειες και φέρεται σαν Ρώσος. Οι συμπατριώτες του τον περιπαίζουν και του δίνουν το παρατσούκλι "Μοσκώβ- Σελήμ", τον θεωρούν τρελό. Στο διάβα του ένας Έλληνας ταξιδιώτης ρωτάει γι΄ αυτόν και βρίσκει στο πρόσωπό του κάτι το ενδιαφέρον. Επιδιώκει συντάντηση μαζί του και εκεί ο Σελήμ του ανοίγει την ψυχή του και ιστορεί όλα του τα πάθη. Καημός του είναι να γίνει Ρώσος, λέει, αν κάποτε εισβάλουν ξανά οι Ρώσοι, θα σπεύσει πρώτος να αυτομολήσει. Στο τέλος όμως του διηγήματος όταν ακούγεται η είδηση πως εισέβαλαν οι Ρώσοι δεν άντεξε η καρδιά του, δεν μπόρεσε να προδώσει την πίστη του και την πατρίδα του... κι έτσι πέθανε, ομολογώντας πως νιώθει Τούρκος. Το δίηγημα ξεκινά με τη συνάντηση του Έλληνα ταξιδιώτη στο αγροτόσπιτο του Σελήμ και εξελίσσεται με την αναδρομική εξιστόρηση (φλασμπάκ) των παθών του Σελήμ από τον ίδιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεώργιος Βιζυηνός Κατηγορία:Ελληνικά διηγήματα
Λίμνη Οντάριο
Η λίμνη Οντάριο (lake Ontario, lac Ontario) είναι μία από τις πέντε Μεγάλες Λίμνες της Βορείου Αμερικής, ανάμεσα στις ΗΠΑ και του Καναδά. Η πιθανότερη προέλευση του ονόματος της είναι από τη λέξη ονιτάριιο του έθνους των Ινδιάνων Ιροκουά που την αποίκησε πρώτο τον 16ο αιώνα και μεταφράζεται σε «όμορφη λίμνη».
Με έκταση 18,960 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι η 14η μεγαλύτερη λίμνη στον κόσμο αλλά η μικρότερη από τις Μεγάλες Λίμνες, αν και έχει περισσότερο όγκο νερού από την λίμνη Ήρι. Ο κύριος ποταμός που απορρέει στη λίμνη είναι ο Νιαγάρας, ο οποίος εκρέει από την Ήρι.
Η λίμνη στηρίζει μια μεγάλη βιοπικοιλία χλωρίδας και πανίδας και πολλοί από τους υδροβιότοπους της είναι προστατευόμενοι. Το περιβάλλον την λίμνης έχει επηρεαστεί αρνητικά τόσο από την αποψίλωση των δασών. όσο και από την ανεξέλεγκτη αλιεία του παρελθόντος. Η διατροφική αλυσίδα έχει επίσης πληγεί από την ρίψη χημικών λόγω της παρακείμενης αγροτικής και βιομηχανικής δραστηριότητας.
Αναφορές στην ποπ κουλτούρα
Στο ιταλικής προέλευσης κόμικς «Περιπέτεια» που κυκλοφορεί και στην Ελλάδα,το φρούριο των αντρών του Λοχαγού Μαρκ βρίσκεται πάνω στη λίμνη Οντάριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλες Λίμνες Κατηγορία:Λίμνες του Καναδά
.re
.re είναι ο top-level domain κωδικός για το Ρεϋνιόν στο Διαδίκτυο.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρεϋνιόν Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Σενεγάλης
thumb|150px|Παλαιό λογότυπο Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Σενεγάλης (γαλλικά: Fédération Sénégalaise de Football, FSF) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Σενεγάλη. Εδρεύει στο Ντακάρ. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Σενεγάλης.
Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανώνονται από τον Σύνδεσμο Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Σενεγάλης (LSFP) υπό την εποπτεία της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Σενεγάλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Σενεγάλη
839 Βάλμποργκ
Ο Βάλμποργκ (Valborg) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,49. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από ένα πρόσωπο του δράματος Axel og Valborg (1810) του Δανού ποιητή και δραματουργού Adam Oehlenschläger. Ο Βάλμποργκ ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ευνομίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Βάλμποργκ εκτιμάται σε 20,38 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό του είναι 0,353, ένα από τα μεγαλύτερα για αστεροειδή. Ο Βάλμποργκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ώρες και 22 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαλμποργκ
Δάφνη (φυτό)
Περιγραφή
Είναι θάμνος ή μικρό δέντρο. Τα φύλλα του είναι εναλλασσόμενα, ακέραια, λογχοειδή, βαθυπράσινα με μικρό μίσχο και με ελαφρά κυματοειδή μορφή. Η οσμή τους είναι αρωματική και η γεύση τους είναι λίγο πικρή. Τα άνθη βγαίνουν τον Μάρτιο με Απρίλιο. Ο καρπός είναι δρύπη με σαρκώδες περικάρπιο και μεγάλο σπέρμα. Το χρώμα του είναι κυανόμαυρο ή μαύρο όταν ωριμάσει, έχει σχήμα ωοειδές και μέγεθος μικρής ελιάς. Από τους καρπούς παράγεται το δαφνέλαιο, που έχει μορφή αλοιφής και στη συνηθισμένη θερμοκρασία είναι πράσινο.
Πολλαπλασιασμός
Το φυτό ευδοκιμεί σε ασβεστολιθικά και καλά αρδευόμενα εδάφη. Ο πολλαπλασιασμός του γίνεται με σπέρματα, τα οποία σπέρνονται σε σπορεία. Έπειτα από 3-4 μήνες τα φυτεύουν στο έδαφος και όταν αναπτυχθούν αρκετά τότε μεταφυτεύονται στην οριστική τους θέση. Εκτός αυτού, η δάφνη πολλαπλασιάζεται και με μοσχεύματα όπως και με παραφυάδες.
Χρήσεις
Τα φύλλα του φυτού χρησιμοποιούνται ως άρτυμα στη μαγειρική (νοστιμίζει φαγητά όπως τα όσπρια) και στη συσκευασία ξηρών καρπών, όπως σύκα ή σταφίδες. Το αιθέριο έλαιο που έχουν τα φύλλα και οι καρποί (δαφνέλαιο) χρησιμοποιείται για την παρασκευή εντομοκτόνων και παρασιτοκτόνων. Ένα αραιό αφέψημα από αυτά χρησιμοποιείται ως παρασιτοκτόνο οργανισμών που παρασιτούν σε άλογα.
Ιστορικά στοιχεία
Στην Ελλάδα η δάφνη ήταν γνωστή από τα αρχαιότατα χρόνια και γίνεται μνεία γι' αυτήν στον Όμηρο. Ήταν ιερό δέντρο, αφιερωμένο στο θεό Απόλλωνα. Πρώτα οι Έλληνες και έπειτα οι Ρωμαίοι συνήθιζαν να στεφανώνουν με κλαδιά δάφνης τους νικητές των αγώνων. Έτσι, ακόμα και σήμερα η δάφνη ταυτίζεται με τη δόξα, τη νίκη και την υπεροχή. Στην αρχαιότητα ήταν επίσης γνωστές οι θεραπευτικές της ιδιότητες. Αναφέρεται ότι η Πυθία του Μαντείου των Δελφών πριν δώσει τον χρησμό της μασούσε φύλλα δάφνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Μακία_βλάστηση Κατηγορία:Δαφνοειδή Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Θάμνοι Κατηγορία:Δρύπες
75
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 75 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Cadillac XTS
Η Cadillac XTS (X-Series Touring Sedan ) ήταν ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που κατασκευάστηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Cadillac, από τον Μάιο του 2012 έως τις 13 Οκτωβρίου 2019. Παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ τον Ιανουάριο του 2012 και μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Μάιο, ενώ οι πρώτες πωλήσεις ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2012. Επίσημα αντικατέστησε τα σεντάν Cadillac DTS και Cadillac STS ταυτόχρονα, η παραγωγή των οποίων είχε λήξει τον Μάιο του 2011. Αντικαταστάθηκε από την Cadillac CT5, που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στα τέλη του 2019.
Διαθεσιμότητα
thumb|left|Το προφίλ μιας Cadillac XTS προ-παραγωγής, του 2011.
Ειδικότερα η XTS ωστόσο, διακόπηκε στις 13 Οκτωβρίου 2019 και αντικαταστάθηκε από την Cadillac CT5, που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στα τέλη του 2019, όπως προαναφέρθηκε στην εισαγωγή. Επίσης και για τη CT6 ανακοινώθηκε τον Ιανουάριο του 2020 ότι θα διακοπεί σύντομα, όπως και έγινε τον Φεβρουάριο του 2020 (με εξαίρεση την Κίνα), και αρχικά φαινόταν ότι δεν θα ερχόταν διάδοχος, καθώς ο μητρικός όμιλος της General Motors, όπως επίσης και η αντίπαλη Ford, στρέφονται προς τα ολοένα και πιο δημοφιλή SUV, crossover και pick-up. Τελικώς όμως, στις 3 Μαρτίου 2020 ο όμιλος της General Motors ανακοίνωσε ότι η εταιρεία έχει ξεκινήσει την εξέλιξη μιας νέας ναυαρχίδας, της αμιγώς ηλεκτροκίνητης Cadillac Celestiq, που θα είναι και ο τελικός διάδοχος της Cadillac CT6, καθώς και την παλαιότερης Cadillac Fleetwood που είχε αποσυρθεί από την παραγωγή το 1996. Η Cadillac Celestiq θα κατασκευάζεται στο χέρι και αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2023.
Με συνολικό μήκος 5,13 μέτρα, η XTS τοποθετήθηκε ανάμεσα στις προκατόχους Cadillac DTS (5,27 μέτρα) και Cadillac STS (4,99 - 5 μέτρα), που είχαν αποσυρθεί από την παραγωγή 1 χρόνο πριν εισαχθεί η XTS. Αρχικά, είχε ανακοινωθεί ότι υπήρχε μια πιθανότητα για εξαγωγή της XTS και στην Ευρώπη, αλλά τελικώς δεν κυκλοφόρησε ποτέ επίσημα στην ήπειρο αυτή, παρά μόνο από σπάνιες παράλληλες εισαγωγές. Αντιθέτως, η ναυαρχίδα της εταιρείας, η CT6, διατέθηκε επίσημα και σε κάποια κράτη της Ευρώπης από τα μέσα του 2016, αλλά στην πράξη οι πωλήσεις της ήταν εντελώς μηδενικές. Ενδεικτικώς, ακόμα και στη Γερμανία όπου γνώρισε την μεγαλύτερη απήχηση, μόλις 17 αντίτυπα της CT6 πωλήθηκαν το 2016, 55 αντίτυπα το 2017, 49 αντίτυπα το 2018 και 19 αντίτυπα το 2019, φτάνοντας έτσι συνολικά μόλις 140 αντίτυπα.
Αισθητική
thumb|left|Cadillac XTS Platinum concept.
Η αισθητική της XTS βασίστηκε στο πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) Cadillac XTS Platinum, που είχε παρουσιαστεί επίσημα στο κοινό τον Ιανουάριο του 2010, αν και είχε αποκαλυφθεί στους δημοσιογράφους ήδη από τις 11 Αυγούστου 2009, ενώ σύντομα έγινε γνωστό ότι επρόκειτο να αντικαταστήσει την Cadillac DTS και την κάπως μικρότερη Cadillac STS ταυτόχρονα. Το αρχικό πρωτότυπο ήταν αποκλειστικά τετρακίνητο και έφερε έναν κινητήρα βενζίνης 3.6 λίτρων V6, με υβριδική τεχνολογία, συνολικής ισχύος 350 ίππων, όπως εκτιμήθηκε τότε επίσημα.
Σχεδιαστικά, τόσο η XTS Platinum όσο και το σχεδόν πανομοιότυπο μοντέλο παραγωγής, ακολούθησαν την νέα σχεδιαστική φιλοσοφία για τον 21ο αιώνα, που ονομάζεται «Αrt and Science» (Τέχνη και Επιστήμη), με τα χαρακτηριστικής αισθητικής κάθετα εμπρός και πίσω φώτα. Η εξωτερική και εσωτερική αισθητική και των δύο μοντέλων, διαμορφώθηκε από την Κριστίν Παρκ (Christine Park), που είναι η επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της Cadillac, ενώ οι τελικές πινελιές στην εξωτερική αισθητική του μοντέλου παραγωγής μπήκαν από τον Tim Kozub. Το συνολικό αποτέλεσμα και των δύο σχεδιαστών, απέσπασε τότε άκρως θετικά σχόλια. Ιδιαίτερα η μεγάλη και δυναμική γρίλια κατάφερε να συμβάλλει στη βελτίωση της αεροδυναμικής και, μαζί με το επιθετικό προφίλ και τα έντονα προεξέχοντα πίσω φώτα, δημιούργησαν ένα εξαιρετικά δυναμικό σύνολο.
Συγγενικά μοντέλα
thumb|right|Το σαλόνι της Cadillac XTS του 2012 της αρχικής λεζάντας.
Η Cadillac XTS βασίστηκε στην πλατφόρμα Super Epsilon, μια μακρύτερη εκδοχή της πλατφόρμας Epsilon II, η οποία αναπτύχθηκε από τη γερμανική Opel και πρωτοεμφανίστηκε το 2008, με την εισαγωγή στις αγορές του Opel Insignia πρώτης γενιάς. Στο ίδιο πάτωμα με το Insignia πρώτης γενιάς, βασίστηκαν το Buick Regal, που εισήχθη το 2009 στην Κίνα και το 2011 στις ΗΠΑ, και από το 2011 και στη Βόρεια Αμερική, καθώς και η δεύτερη γενιά του Buick LaCrosse (2009 - 2016, ενώ η τρίτη γενιά του μοντέλου διακόπηκε στις ΗΠΑ το 2019, χωρίς διάδοχο) και η δεύτερη γενιά του Saab 9-5 (Νοέμβριος 2009 - Μάρτιος 2011). Ειδικότερα η μακρύτερη εκδοχή Super Epsilon, εκτός της Cadillac XTS, αποτέλεσε τη βάση και για το Chevrolet Impala δέκατης γενιάς, που εισήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 4 Μαρτίου 2013 και τελικώς αποσύρθηκε από την παραγωγή οριστικά και χωρίς διάδοχο στις 27 Φεβρουαρίου 2020, λόγω μιας στρατηγικής κίνησης της General Motors, με στροφή προς τα SUV και τα pick-up.
Κινητήρες
thumb|right|Cadillac XTS του 2014 στη [[Σαγκάη, Κίνα, τοπικής κατασκευής.]]
Στη Βόρεια Αμερική και στη Μέση Ανατολή, η Cadillac XTS παραγωγής αρχικά προσφερόταν με έναν μόνο V6 κινητήρα, τον LFX, με κυβισμό 3.564 cm³ (217 κυβικές ίντσες), ο οποίος προήλθε από τη βασική έκδοση της Chevrolet Camaro 5ης γενιάς και συνδυάζεται με 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Η ισχύς του στην Cadillac XTS έχει ρυθμιστεί στους 300 hp (220 kW) στις 6.800 στροφές το λεπτό και η ροπή είναι 358 N·m (264 lb·ft) στις 5.300 στροφές το λεπτό, με την επιτάχυνση 0-60 mph (0-97 km/h) να έρχεται σε 7 δευτερόλεπτα, ενώ η τελική ταχύτητα περιορίζεται ηλεκτρονικά στα 138 mph, δηλαδή 222 km/h. Το μοντέλο διατέθηκε ως μπροστοκίνητο ή 4-κίνητο, ανάλογα με την επιλογή του πελάτη. thumb|left|Το πίσω μέρος της προηγούμενης Cadillac XTS.
Από την σεζόν του 2014, στα κράτη αυτά, προστέθηκε μια ισχυρότερη εκδοχή του κινητήρα LFX, ο LF3, με διπλό turbo, ο οποίος προστέθηκε ταυτόχρονα και στην παλέτα της Cadillac CTS. Ειδικά στην XTS Vsport, όπως λέγεται η έκδοση, αποδίδει ισχύ 410 hp (313 kW) στις 5.750 στροφές το λεπτό και ροπή 583 N·m (430 lb·ft) στις 3.500 - 4.500 στροφές το λεπτό, με την 90% της ροπής διαθέσιμο στις 2.500 - 5.500 στροφές το λεπτό.
Ειδικότερα στην Κίνα, εκτός του LFX των 3.564 cm³ V6, η Cadillac XTS προσφέρθηκε και με τον κινητήρα LTG, με κυβισμό 1.998 cm³ και turbo. Μάλιστα στην κινεζική αγορά η Cadillac XTS με τον LFX 3.6 λίτρων V6 ονομαζόταν XTS 36S, ενώ αυτή με τον LTG 2.0 λίτρων turbo είχε διατεθεί ως XTS 28T. Η παραγωγή στην Κίνα ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 2013 στη Σαγκάη, από την κοινοπραξία Shanghai - GM και έληξε το 2020.
Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 έως το 2021 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Ανανέωση του 2017
thumb|right|Cadillac XTS του 2018 στην [[Κίνα, μετά την ανανέωση.]] thumb|right|Το πίσω μέρος της προηγούμενης Cadillac XTS.
Τον Μάιο του 2017 στην Κίνα και τον Ιούνιο στη Βόρεια Αμερική, η XTS υπέστη μια ανανέωση στην εξωτερική εμφάνιση, που την έφερε πιο κοντά στην αισθητική της μεγαλύτερης CT6, ενώ υπήρξαν και βελτιώσεις στο σασί, για καλύτερη ηχομόνωση και ομαλότερη οδήγηση. Στο σαλόνι άρχισε να προσφέρει ένα πιο σύγχρονο και πλήρες σύστημα ψυχαγωγίας και σύστημα δορυφορικής πλοήγησης και επικοινωνίας, με περισσότερες επιλογές και ταχύτερο χρόνο αντίδρασης. Επίσης, τα μπροστινά καθίσματα επανασχεδιάστηκαν ελαφρά, για ακόμα καλύτερη άνεση.
Τελική διακοπή και αντικατάσταση
thumb|right|Το σαλόνι μιας Cadillac XTS του 2017.
Η παραγωγή της Cadillac XTS στο εργοστάσιο παραγωγής της, στην πόλη Όσαβα του Οντάριο του Καναδά, έληξε στις 13 Οκτωβρίου 2019, με το τελευταίο αντίτυπο της XTS να φέρει κόκκινη εξωτερική βαφή με τον επίσημο κωδικό «Red Horizon Tintcoat» και να είναι μπροστοκίνητο.
Ετήσιες πωλήσεις
thumb|right|Cadillac XTS στη [[Νέα Υόρκη, σε φωτογραφία τον Ιούνιο του 2014.]]
Οι χρονολογίες των πωλήσεως στις ΗΠΑ και στην Κίνα δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
XTS Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Ε.Α.Γ.Σ. Δόξα Σιταγρών
Η '''Ε.Α.Γ.Σ. Δόξα Σιταγρών''' είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στους Σιταγρούς του νομού Δράμας. Έτος ιδρύσεως του συλλόγου αποτελεί το 1948.
Ιστορία
Ο Εκπαιδευτικός Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος «Δόξα» Σιταγρών όπως είναι η πλήρης ονομασία του ιδρύθηκε το 1948 από Πόντιους πρόσφυγες που είχαν εγκατασταθεί στο Μιναρέ Τσιφλίκ, όπως ονομάστηκαν αρχικά οι Σιταγροί.
Ξεκίνησε την επίσημη αγωνιστική της πορεία από τα πρωταθλήματα της ευρύτερης Ε.Π.Σ. Ανατολικής Μακεδονίας πριν την ίδρυση της Ε.Π.Σ. Δράμας.
Οι σημαντικότερες διακρίσεις της Δόξας Σιταγρών καταγράφονται τις δεκαετίες του '60 και του '70. Η πρώτη διάκριση ήρθε το 1965 όποτε και ως πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Δράμας προβιβάστηκε στο νεοσύστατο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας (ερασιτεχνική Β΄ Εθνικής) τότε. Στη Γ΄ Εθνική είχε παρουσία και τις 2 χρονιές 1965-66 και 1966-67, πριν την κατάργηση της κατηγορίας από το δικτατορικό καθεστώς το 1967. Τις χρονιές 1973 και 1974 αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Δράμας κερδίζοντας αμφότερα την πρόκριση στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου του 1973 και 1974 αντίστοιχα, διεκδικώντας την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία χωρίς όμως επιτυχία, κάτι που επανέλαβε το 1976.
Από τα τέλη της δεκαετίας του '70 αγωνίζεται αποκλειστικά στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Δράμας. Το 2018 εορτάστηκαν τα 70 χρόνια ιστορίας του συλλόγου. Στην σεζόν 2018-2019 συμμετέχει στην Α΄ κατηγορία ΕΠΣ Δράμας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Δράμας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1948 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948
.rs
.rs είναι ο top-level domain κωδικός για τη Σερβία στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σερβία Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Μεσαριά Δονούσας
Η Χαραυγή ( ή παλαιότερα Μεσαριά) είναι μικρός οικισμός στο νότιο τμήμα της Δονούσας και απέχει περίπου 2 χιλιόμετρα από τον Σταυρό, την πρωτεύουσα του νησιού.
Το χωριό είναι σχεδόν ακατοίκητο πλέον, ενώ κατά το παρελθόν είχαν χτιστεί δύο ανεμόμυλοι στην περιοχή που δε λειτουργούν πια. Σε κοντινή απόσταση, βρίσκεται ο οικισμός της Μερσίνης και οι παραλίες Κέδρος (δυτικά), Βαθύ Λιμενάρι (νότια) και Λιβάδι (νοτιοανατολικά).
Στο Βαθύ Λιμενάρι, ιδίως, έχουν βρεθεί λείψανα από οικοδομήματα, τα οποία χρονολογούνται στη γεωμετρική εποχή.
Διοίκηση και πληθυσμός
Διοικητικά, η Μεσαριά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Δονούσης, η οποία υπάγεται στον Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στην Κοινότητα Δονούσης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν πλέον μόλις 2 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού ήταν πτωτική από το 1961 μέχρι το 2011:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Δονούσας
840 Ζηνοβία
Η Ζηνοβία (Zenobia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,01. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της είτε από τη σλαβική θεά Ζηνοβία, είτε από τη βασίλισσα Ζηνοβία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η Ζηνοβία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 34 λεπτά. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Demanding the Impossible: A History of Anarchism
Το Demanding the Impossible: A History of Anarchism, είναι βιβλίο ιστορίας απο τον Πήτερ Μάρσαλ στο οποίο εξετάζει την ιστορία του Αναρχισμού.
Το βιβλίο του έχει τυπωθει 40 εκδόσεις από το 1991 εως το 2012 στα αγγλικά και Ισπανικά και υπάρχει σε 1,780 βιβλιοθήκες μέλη του WorldCat. Αρχικός εκδότης ήταν ο HarperCollins.
Κατηγορία:Αναρχικά βιβλία
Πήτερ Μάρσαλ
Ο Πήτερ Μάρσαλ (γεννημένος 23 Αυγούστου 1946) είναι άγγλος φιλόσοφος, ιστορικός, βιογράφος και ποιητής. Έχει γράψει 15 βιβλία τα οποία έχουν μεταφραστεί σε 14 ξένες γλώσσες. Έγραψε, παρουσίασε και εν μέρη κινηματογράφησε την σειρά "ταξίδι γύρω από την Αφρική", η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε το 1994. Πολιτικά δηλώνει αναρχικός.
Ζωή
Γεννήθηκε στο Bognor Regis της Αγγλίας. Ταξίδεψε στον κόσμο ως δόκιμος στο βρετανικό εμπορικό ναυτικό. Όταν επέστρεψε στην Αγγλία, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ. Δίδαξε στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, της Ουαλίας, στο Ανοικτό πανεπιστήμιο και στο Brighton and Chelsea schools of art.
Το 1980 πήγε να ζήσει στο Snowdonia National Park στην Βόρεια Ουαλία για να γράψει το πρώτο του βιβλίο και έμεινε εκεί 21 χρόνια, αρχικά ζώντας σε ένα απομονωμένο σπίτι στα βουνά και μετά κοντά στην θάλασσα. Τώρα ζει στο Devon της Αγγλίας. Έχει δυο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Αναρχικοί
Άλφα Οκτάντος
Ο α (άλφα) Οκτάντος (Alpha Octantis, συντομογραφικά α Oct) είναι αστέρας στον νότιο αστερισμό Οκτάντα. Παρά το ότι φέρει τον τίτλο του «άλφα», είναι μόλις ο εβδομος σε φωτεινότητα (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον Οκτάντα (ο φωτεινότερος είναι ο νι Οκτάντος). Ο άλφα, έχοντας φαινόμενο μέγεθος 5,13 έως 5,15 (είναι ελαφρώς μεταβλητός αστέρας) είναι δύσκολα ορατός με γυμνό μάτι. Εξάλλου, εξαιτίας της νότιας θέσεώς του δεν φαίνεται ποτέ από την Ελλάδα και όλο σχεδόν το Βόρειο Ημισφαίριο της Γης.
Ο α Οκτάντος είναι φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας, αποτελούμενος στην πραγματικότητα από δύο λευκούς-κιτρινόλευκους γίγαντες αστέρες, που περιφέρονται γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας μία φορά κάθε 9 ημέρες 1 ώρα και 45 λεπτά, με εκκεντρότητα τροχιάς 0,39. Το ζεύγος ταξινομείται και ως μεταβλητός δι' εκλείψεων αστέρας του τύπου β Λύρας, αν και η φωτεινότητά του μεταβάλλεται ελάχιστα, επειδή η κλίση της τροχιάς του ως προς την οπτική γωνία του Ηλιακού Συστήματος είναι μεγάλη. Οι δύο αστέρες είναι παρόμοιας μάζας, καθώς έχουν τροχιακές ταχύτητες περίπου ίσες, 47 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο.
Οι επιφανειακές θερμοκρασίες των αστέρων του συστήματος είναι περίπου 6.270 K, με δείκτη χρώματος (B−V) = +0,49. Το συνολικό απόλυτο μέγεθος του συστήματος είναι περίπου +1,93, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 14 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου.
Το σύστημα του α Οκτάντος αποτελεί ισχυρή πηγή ακτίνων Χ, με ακτινοβολούμενη ισχύ 227,8 τρισεκατομμύρια γιγαβάτ. . Η ηλικία του εκτιμάται σε 1,5 δισεκατομμύριο έτη. Το σύστημα απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση ταχύτητα 45 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (162.000 χιλιόμετρα την ώρα).
Σκουλονήσι Δονούσας
Διοικητικά, ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Δονούσης, η οποία υπάγεται στον Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στην Κοινότητα Δονούσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Δονούσας
Μάνδαλο Πέλλας
Το Μάνδαλο είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας και υπάγεται διοικητικά στον δήμο Σκύδρας. Παλαιότερα, έως το 1928, ονομαζόταν Μανδάλοβο. Βρίσκεται 25 χιλιόμετρα νότιο ανατολικά της πρωτεύουσας του νομού, Έδεσσας, και έχει πληθυσμό 1.080 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού Μάνδαλο προέρχεται κατά μία άποψη από το ρήμα "μανδαλώνω" (=ασφαλίζω, δένω), γιατί το Μάνδαλο ήταν αρχικά παραθαλάσσιο και έπειτα παραλίμνιο χωριό. Μανδάλωμα ονομαζόταν το δέσιμο που γίνονταν στις βάρκες και στα άλλα σκάφη στις όχθες της λίμνης.
Νεολιθικός οικισμός
Η ιστορία της περιοχής που σήμερα στεγάζεται το Μάνδαλο ξεκινάει από πάρα πολύ παλιά. Στην περιοχή αυτή ανακαλύφθηκαν ερείπια νεολιθικού οικισμού που κατοικήθηκε από το 4600 μέχρι το 4000 π.Χ. Ο οικισμός επανακατοικήθηκε μετά το 3000 π.Χ. στην πρώιμη εποχή του. Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει ιστορική μαρτυρία για την κατάσταση στην περιοχή έως τα χρόνια των Μακεδόνων Βασιλέων γύρω στο 400 π.Χ., όπου η περιοχή πιθανολογείται ότι ανήκε στο Μακεδονικό βασίλειο.
Ο οικισμός του Μανδάλου ανασκάφηκε από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της ΄δεκαετίας του '80. Διαθέτει έκταση περίπου 5 στρέμματα και ύψος 8 μέτρων.
Τουρκοκρατία
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπήρχαν δύο μικρά χωριά, το Μαντάλοβο (ή Μανδάλοβο) και το Μαυρίνεβο ή Μαύρο, που ανήκαν στην κοινότητα Ασιάρ Βέη. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή ήρθαν στο χωριό πρόσφυγες που κατάγονταν από την κωμόπολη Άργος, νοτιοδυτικά του Πόντου. Οι κάτοικοι της ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και τη γεωργία.
Σύγχρονη ιστορία
Τις πρώτες πρωινές ώρες της 26ης Νοεμβρίου του 1946, ισχυρή δύναμη ανταρτών του ΔΣΕ επιτέθηκε κατά της κωμόπολης την οποία υπεράσπιζε δύναμη 64 ανδρών της χωροφυλακής. Μετά από σφοδρή σύγκρουση που κράτησε μέχρι το μεσημέρι, οι αντάρτες επικράτησαν με τους χωροφύλακες ( οι απώλειές του ανήλθαν σε 13 νεκρους ) να υποχωρούν. Μετά την κατάληψη του Μανδάλου, οι αντάρτες προχώρησαν στην εκτέλεση 24 κατοίκων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν είκοσι γυναικόπαιδα.
Το χωριό έχει νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο.
Εκκλησίες
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, βασιλική, χτίστηκε γύρω στο 1855 και ήταν αρχιτεκτονικού ρυθμού Βασιλικής. Κάηκε από τους Τούρκους, αλλά ξαναχτίστηκε από τους κατοίκους μετά την απελευθέρωσή τους.
Στον οικισμό Μαύρο χτίστηκε περίπου το 1915 η τρίκλιτη βασιλική της Αναλήψεως του Κυρίου.
Κοινότητα
Η κοινότητα ιδρύθηκε στο χωριό το 1931. Η πρώτη γεωργική παραγωγή ήταν το σιτάρι και αργότερα ο καπνός. Το 1934 ιδρύθηκε ο γεωργικός συνεταιρισμός Μανδάλου. Την πενταετία 1980-85 άρχισε η συστηματική δεντροφύτευση ροδακινιών και άρχισε να εγκαταλείπεται ο παραδοσιακός καπνός και το σιτάρι. Ακόμη καλλιεργούνται τα βερίκοκα και λιγότερο οι ελιές και τα κεράσια.
Αθλητισμός
Η ομάδα του χωριού ονομάζεται «Δόξα Μανδάλου». Αγωνίζεται στην Α1 Ερασιτεχνική, ενώ στη Δ΄ Εθνική Κατηγορία ανέβηκε κατά την περίοδο 1997-1998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Σκύδρας
Αντίδοσις
Η αντίδοσις ήταν νόμος που λειτουργούσε μέσα στο πλαίσιο των Λειτουργιών της Αθηναϊκής πολιτείας. Όταν ένα πολίτης οριζόταν να εκτελέσει μια από τις λειτουργίες, αν έκρινε ότι αυτή ήταν δυσανάλογη με τις οικονομικές του δυνατότητες, μπορούσε να την αρνηθεί υποδεικνύοντας άλλον, πλουσιότερο συμπολίτη του. Ο δεύτερος όφειλε είτε να δεχθεί τη λειτουργία είτε να ανταλλάξει την περιουσία του με τον πρώτο. Η διαδικασία αυτή λεγόταν αντίδοσις.
Πηγές
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Βούτσης Αρκαδίας
Ο Βούτσης είναι ορεινός οικισμός στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Βούτσης βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας και Αχαΐας, στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Αφροδίσιο σε υψόμετρο 550 μέτρα. Απέχει 51 χλμ. ΒΔ. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου), 63 χλμ. Α.-ΒΑ. από τον Πύργο και 90 χλμ. ΒΔ. από την Τρίπολη. Το χωριό είναι κτισμένο σε καταπράσινη περιοχή πάνω από την κοιλάδα του Λάδωνα. Στα νοτιοανατολικά του, σε ύψωμα κοντά στη δυτική όχθη του ποταμού, απέναντι από τον Υδροηλεκτρικό σταθμό Λάδωνα υπάρχουν τα ερείπια του "κάστρου Ρούπελη" ή "κάστρου Ζούμπελα" που χρονολογείται από την εποχή της φραγκοκρατίας.
Αναφορές για τον οικισμό υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821 όπου καταγράφεται ως Βούτσι ή Βούτζι να συμπεριλαμβάνεται στην τότε επαρχία Καρυταίνης - τμήμα Πέρα Μεριάς. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 με την ονομασία Βούτσης να προσαρτάται στον τότε δήμο Βελιμαχίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βούτση που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοντοβάζαινας του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 107 κατοίκους ενώ το 2001 ήταν 226.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Ρομπέρτο Ροσσελλίνι
Ο Ρομπέρτο Ροσελίνι (ιταλικά: Roberto Gastone Zeffiro Rossellini, 8 Μαΐου 1906 - 3 Ιουνίου 1977) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Ο Ροσελίνι ήταν ένας από τους σκηνοθέτες του ιταλικού νεορεαλιστικού κινηματογράφου. Η ταινία του Roma Città aperta (Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη, 1945) είναι μία από τις γνωστότερες και σημαντικότερες ταινίες που προσέφερε στο κίνημα.
Προσωπική ζωή
Ο Ροσελίνι γεννήθηκε στη Ρώμη. Η μητέρα του, Ελέτρα ήταν νοικοκυρά και ο πατέρας του, Αντζιόλο Τζουζέπε «Πεπίνο» Ροσελίνι, είχε μια κατασκευαστική εταιρεία. Η μητέρα του ήταν γαλλικής καταγωγής. Ανήκε στους μετανάστες που έφτασαν στην Ιταλία κατά τη διάρκεια των ναπολεόντειων πολέμων. Ο Ροσελίνι έζησε στη Βία Λουντοβίζι, όπου ο Μπενίτο Μουσολίνι είχε το πρώτο του ρωμαϊκό ξενοδοχείο το 1922, όταν ο φασισμός κατέλαβε την εξουσία στην Ιταλία.
Ο πατέρας του Ροσελίνι κατασκεύασε τον πρώτο κινηματογράφο στη Ρώμη, χορηγώντας στον γιο του εντελώς δωρεάν μία κάρτα απεριόριστης διαρκείας. Ο Ροσελίνι άρχισε να συχνάζει στον κινηματογράφο σε νεαρή ηλικία. Όταν πέθανε ο πατέρας του, εργάστηκε ως ηχολήπτης σε ταινίες και για κάποιο χρονικό διάστημα, εργάστηκε όλες τις θέσεις που σχετίζονται με την δημιουργία μιας ταινίας, κερδίζοντας εμπειρία σε κάθε τομέα.
Ο Ροσελίνι ήταν άθεος.
Καριέρα
Το 1937, ο Ροσελίνι γύρισε το πρώτο του ντοκιμαντέρ με τίτλο Prélude à l'après-midi d'un faune. Μετά από αυτό, κλήθηκε να βοηθήσει τον Γκοφρέντο Αλεσαντρίνι στα γυρίσματα του Luciano Serra, pilota, μια από τις πιο επιτυχημένες ιταλικές ταινίες του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Το 1940 κλήθηκε για να βοηθήσει τον Φραντσέσκο ντε Ρομπέρτις στο Χαμένο υποβρύχιο (Uomini sul Fondo).
Ορισμένοι περιγράφουν το πρώτο μέρος της καριέρας του ως μια ακολουθία τριλογιών. Το La nave Bianca (1942), η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, χρηματοδοτήθηκε από το οπτικοακουστικό κέντρο προπαγάνδας του Υπουργείο Ναυτικών και είναι η πρώτη ταινία της «φασιστικής τριλογίας» του Ροσελίνι (με την έννοια ότι γυρίστηκε την εποχή του φασιστικού καθεστώτος, όχι διότι ο ίδιος είχε ιδεολογικά παρόμοιες απόψεις), μαζί με το Un pilota ritorna (1942) και το Uomo dalla Croce (1943). Στην περίοδο αυτή ανήκει η φιλία και συνεργασία του με τους Φεντερίκο Φελίνι και Άλντο Φαμπρίτσι. Το φασιστικό καθεστώς κατέρρευσε το 1943 και μόλις δύο μήνες μετά την απελευθέρωση της Ρώμης (4 Ιουνίου, 1944), ο Ροσελίνι ετοίμαζε ήδη την αντιφασιστική ταινία Roma Città aperta (Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη, 1945). Ο Φελίνι βοήθησε στο σενάριο και ο Φαμπρίτσι έπαιξε τον ρόλο του ιερέα, ενώ παραγωγός ήταν ο ίδιος ο Ροσελίνι. Η δραματική ταινία έγινε απευθείας επιτυχία. Ο Ροσελίνι είχε αρχίσει τώρα τη λεγόμενη «νεορεαλιστική τριλογία» του, ο δεύτερος τίτλος της οποίας ήταν Αυτοί που έμειναν ζωντανοί (1946), με μη επαγγελματίες ηθοποιούς, και η τρίτη, Γερμανία, έτος μηδέν (1948), χρηματοδοτημένο από έναν Γάλλο παραγωγό, γυρίστηκε στο γαλλικό τομέα του Βερολίνου. Στο Βερολίνο, επίσης, ο Ροσελίνι προτίμησε να μη χρησιμοποιήσει ηθοποιούς, αλλά δεν μπόρεσε να βρει ένα πρόσωπο που να έβρισκε ενδιαφέρον. Τοποθέτησε την κάμερά του στο κέντρο της πλατείας της πόλης, όπως έκανε για την Paisà, αλλά εξεπλάγη όταν κανείς δεν ήρθε να παρακολουθήσει.
Όπως δήλωσε σε συνέντευξή του, «προκειμένου να δημιουργηθεί ο χαρακτήρας που έχει κανείς στο μυαλό του, είναι απαραίτητο για τον σκηνοθέτη να εμπλακεί σε διαμάχη με τον ηθοποιό του, η οποία διαμάχη συνήθως καταλήγει με την υποβολή στην επιθυμία του ηθοποιού. Δεδομένου ότι δεν επιθυμώ να χάσω την ενέργειά μου σε μια διαμάχη, όπως αυτή, χρησιμοποιώ μόνο περιστασιακά επαγγελματίες ηθοποιούς». Ένας από τους λόγους της επιτυχίας του είναι το γεγονός ότι ο Ροσελίνι ξανάγραψε τα σενάρια των ταινιών του σύμφωνα με τα συναισθήματα και τις ιστορίες των μη επαγγελματιών ηθοποιών». Η τοπική προφορά, η διάλεκτος και τα κοστούμια παρουσιάστηκαν στην ταινία όπως είναι στην πραγματική ζωή.
μικρογραφία|Ο Ροσελίνι με την [[Ίνγκριντ Μπέργκμαν το 1953]] Με την επιστολή αυτή άρχισε μια από τις πιο γνωστές ερωτικές ιστορίες στην ιστορία του κινηματογράφου, με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν και τον Ροσελίνι, και οι δύο στο απόγειο της καριέρας τους. Η πρώτη συνεργασία τους ήταν η ταινία Στρόμπολι (1950) (στο νησί Στρόμπολι, του οποίου το ηφαίστειο εξερράγη πολύ βολικά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων). Αυτή η σχέση προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο σε ορισμένες χώρες (η Μπέργκμαν και ο Ροσελίνι ήταν και οι δύο παντρεμένοι με άλλους). Το σκάνδαλο εντάθηκε όταν η Μπέργκμαν έμεινε έγκυος με το παιδί του. Ο Ροσελίνι και η Μπέργκμαν απέκτησαν άλλα δύο παιδιά, την Ιζαμπέλα Ροσελίνι (ηθοποιό και μοντέλο) και τη δίδυμή της, Ίνγκριντ Ιζότα. Τα Δεν σε είχα απατήσει (1952), Εμείς οι γυναίκες (1953), Ταξίδι στην Ιταλία (1954), Ο φόβος (1954) και Ιωάννα (1954) ήταν οι άλλες ταινίες στις οποίες συνεργάστηκαν.
Το 1957, ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού, πρωθυπουργός της Ινδίας εκείνης της εποχής, τον προσκάλεσε στην Ινδία για να γυρίσει το ντοκιμαντέρ Ινδία. Αν και παντρεμένος με την Μπέργκμαν, είχε σχέση με την Σονάλι Ντας Γκούπτα, μία σεναριογράφο η οποία είχε συμβάλει στην ταινία. Δεδομένου του κλίματος της δεκαετίας του 1950, το γεγονός αυτό οδήγησε σε τεράστιο σκάνδαλο τόσο στην Ινδία όσο και το Χόλιγουντ. Ο Νεχρού αναγκάστηκε να ζητήσει στον Ροσελίνι να φύγει. Μετά από αυτό, η Μπέργκμαν και Ροσελίνι χώρισαν.
Ο Ροσελίνι παντρεύτηκε τη Σονάλι το 1957 και υιοθέτησε τον γιο της, ο οποίος μετονομάστηκε σε Τζιλ Ροσελίνι (23 Οκτωβρίου 1956 - 3 Οκτωβρίου 2008). Ο Ροσελίνι και η Σονάλι απέκτησαν μια κόρη μαζί, τη Ραφαέλα Ροσελίνι, (1958 - ).
Το 1961 ο Ρομπέρτο Ροσελίνι επισκέφθηκε την Αθήνα για να προλογίσει την ταινία του Ινδία στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Εθνογραφικού και Κοινωνιολογικού Κινηματογράφου.
Το 1971, το Πανεπιστήμιο Ράις στο Χιούστον του Τέξας, κάλεσε τον Ροσελίνι να συμβάλει στη δημιουργία ενός κέντρου πολυμέσων. Το 1973, είχε προσκληθεί να διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ, όπου δίδαξε για ένα εξάμηνο το μάθημα με τίτλο «Η θεμελιώδης εικόνα».
Ο Ρομπέρτο Ροσελίνι πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 71 ετών (1977).
Κληρονομιά του έργου του
Οι ταινίες του Ροσελίνι μετά τις νεορεαλιστικές ταινίες του - ιδιαίτερα αυτές με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν - ήταν εμπορικά ανεπιτυχείς, αν και το Ταξίδι στην Ιταλία θεωρείται πετυχημένο από ορισμένες πλευρές. Ήταν αναγνωρισμένος από τους κριτικούς του Cahiers du Cinema γενικότερα και του Αντρέ Μπαζέν, του Φρανσουά Τριφό και του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, ειδικότερα. Ο Τριφό σημείωσε το 1963 στο δοκίμιό του «Ο Ρομπέρτο Ροσελίνι προτιμά την πραγματική ζωή», ότι η επιρροή του Ροσελίνι στη Γαλλία ιδίως μεταξύ των σκηνοθετών που θα γίνουν μέρος της Νουβέλ Βαγκ ήταν τόσο μεγάλη που ήταν από κάθε άποψη, «ο πατέρας του γαλλικού Νέου Κύματος».