cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μίχκελ Λούντιγκ
Ο Μίχκελ Λούντιγκ (εσθονικά: Mihkel Lüdig, 9 Μαΐου (παλαιό ημερολόγιο: 27 Απριλίου) 1880 στη Βασκράαμα, Ρωσική Αυτοκρατορία – 7 Μαΐου 1958 στη Βάντρα, Εσθονική ΣΣΔ, Σοβιετική Ένωση) ήταν Εσθονός συνθέτης, οργανίστας και επικεφαλής χορωδίας. Ως συνθέτης, εργάστηκε ιδίως για χορωδιακά τραγούδια του τύπου α καπέλλα. Ο Λούντιγκ θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους διοργανωτές των μεγάλων μουσικών εκδηλώσεων στην 20ου αιώνα, Εσθονία. Ήταν μαθητής του Νικολάι Σολόβιεφ.
Εκδηλώσεις
Ο Λούντιγκ ξεκίνησε και ηγήθηκε σε μια σειρά από εκδηλώσεις:
Επιχειρηματική δραστηριότητα
Ο Λούντιγκ ήταν μεταξύ των ιδρυτών της Έστο-Μούουσικα. Ήταν η πιο επιτυχημένη επιχείριση παροχής μουσικής στην Εσθονία. Επίσης έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του βραχύβιου μηνιαίου περιοδικού Χέλικουντ, με επιμέλειες από τον Έντουαρντ Βίσναπουου.
Καριέρα
Το 1920–1922, ο Λούντιγκ ήταν καθηγητής οργάνων στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής του Τάλιν, στην οποία ήταν ένας από τους ιδρυτές της το 1919. Ο Λούντιγκ εργάστηκε επίσης ως διευθυντής της σχολής για τα έτη 1919–1923.
Το 1925, ο Λούντιγκ μετακόμισε στην Αργεντινή, ελπίζοντας να βρει καλύτερη εργασία. Ωστόσο, οι φήμες για έλλειψη οργανιστών στο Μπουένος Άιρες αποδείχθηκε σοβαρά παραφουσκωμένη, οπότε η καριέρα του ξεκίνησε σε θέση πιανίστα σε ένα ξενοδοχείο, ενώ αργότερα έπαιξε το ρόλο του διευθυντή για μια τοπική γερμανική ανδρική χορωδία. Το 1929, ο Λούντιγκ επέστρεψε πίσω στην Εσθονία. Μέχρι το 1932, δίδαξε το παίξιμο οργάνων και εξασκούταν με αυτά στο Τάλιν. Στη συνέχεια, μετακινήθηκε στο Πάρνου και έγινε διευθυντής στην κοινωνία της Έντλα. Από το 1934 έως το τέλος της ζωής του, το 1958, έζησε και εργάστηκε στην Βάντρα, όπου πέθανε στην ηλικία των 78 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Εσθονοί διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Εσθονοί συνθέτες
Καρυωτάκης (τηλεοπτική σειρά)
Ο Καρυωτάκης είναι δραματική σειρά της ΕΡΤ που αναφέρεται στη ζωή του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη και στον έρωτά του με την, επίσης ποιήτρια, Μαρία Πολυδούρη. Η σειρά πρωτοπροβλήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2009 από την ΕΤ1 και ολοκληρώθηκε σε 20 επεισόδια τον Ιούνιο του 2009. Δημιουργός και σκηνοθέτης της σειράς είναι ο Τάσος Ψαρράς, ο οποίος πραγματοποίησε εκτενή έρευνα γύρω από την ζωή του Καρυωτάκη πριν προχωρήσει στην υλοποίηση της σειράς.
Υπόθεση
Η σειρά περιγράφει τη ζωή του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη (Δημοσθένης Παπαδόπουλος). Παρακολουθεί τη ζωή του από τα εφηβικά του χρόνια και φωτίζει άγνωστες πτυχές της καλλιτεχνικής και επαγγελματικής ζωής του. Ιδιαίτερη θέση κατέχει το κομμάτι της σχέσης του με την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη (Μαρία Κίτσου). Μέσα από τις ζωές των δύο πρωταγωνιστών, προβάλλεται η πολιτικά και κοινωνικά ταραγμένη περίοδος των δεκαετιών του 1910 και του 1920.
Βραβεύσεις
Στα τηλεοπτικά βραβεία «Πρόσωπα 2009» η σειρά απέσπασε τέσσερα βραβεία, ενώ ήταν υποψήφια και σε πολλές ακόμα κατηγορίες. Αναλυτικά τα βραβεία που απέσπασε:
Κένεθ Μπλάκμπερν
Ο Σερ Κένεθ Μπλάκμπερν (Sir Kenneth William Blackburne, GCMG, GBE (12 Δεκεμβρίου 1907 – 4 Νοεμβρίου 1980) υπήρξε Βρετανός αποικιακός αξιωματούχος. Ήταν ο πρώτος Γενικός Κυβερνήτης της Τζαμάικα. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη το 1952.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπόρντον της Αγγλίας. Υπηρέτησε ως υπάλληλος των αποικιών της Βρετανίας από το 1930 και μετά, στη Νιγηρία, την Παλαιστίνη, την Γκάμπια και τις Δυτικές Ινδίες από το 1943 ως το 1947. Την περίοδο από το 1947 ως το 1950 ήταν διευθυντής των υπηρεσιών πληροφοριών για τις αποικίες στο Λονδίνο και μετά επέστρεψε στις Δυτικές Ινδίες. Υπηρέτησε ως Κυβερνήτης των Υπήνεμων Νήσων από το 1950 ως το 1956 και ως Κυβερνήτης της Τζαμάικα από το 1957 ως το 1962. Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας το 1962, ο Μπλάκμπερν διορίστηκε στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη, θέση στην οποία έμεινε επί 3 μήνες. Τον διαδέχθηκε ο Τζαμαϊκανός Κλίφορντ Κάμπελ.
Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Πειραιά Τεχνολογικού Τομέα
Το Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Πειραιά Τεχνολογικού Τομέα (Α.Ε.Ι. Πειραιά Τ.Τ.) ήταν τεχνολογικό εκπαιδευτικό ίδρυμα με έδρα τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη στον Πειραιά. Ιδρύθηκε με τον νόμο 1404/1983 ως Εκπαιδευτικό Ίδρυμα της Ελληνικής Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, ενώ, μέχρι το 2013, ο τίτλος του ιδρύματος ήταν Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Πειραιά (Τ.Ε.Ι. Πειραιά). Το 2018, με το ΦΕΚ 4521/2018, το Α.Ε.Ι. Πειραιά Τ.Τ. και το Τ.Ε.Ι. Αθήνας συγχωνεύθηκαν και μετεξελίχθηκαν στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής.
Κένεθ Μπλάκμπερν
Βιογραφία
Ο Μπλάκμπερν απεβίωσε στο Ντάγκλας της Νήσου του Μαν, σε ηλικία 72 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Τζαμάικα
Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Πειραιά Τεχνολογικού Τομέα
Το Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Πειραιά Τεχνολογικού Τομέα παρείχε προγράμματα: Προπτυχιακών Σπουδών τετραετούς διάρκειας (8 εξαμήνων) απονέμοντας Πτυχία Ανώτατης Τεχνολογικής Εκπαίδευσης(Τ.Ε). Επίσης, παρείχε ορισμένα προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών (αυτόνομα ή σε συνεργασία με άλλα πανεπιστήμια της Ελλάδας της Κύπρου και του εξωτερικού) απονέμοντας Μεταπτυχιακά Διπλώματα Ειδίκευσης.
Οι εγκαταστάσεις βρίσκονται στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη επί των οδών Πέτρου Ράλλη και Θηβών 250, στην ιστορική περιοχή του αρχαίου Ελαιώνα των Αθηνών σε συνολική έκταση 100.000τμ, ενώ ο δομημένος χώρος υπερβαίνει τα 50.000τμ., ενώ αποτελείται από κτίρια Ενεργειακά Αναβαθμισμένα. Εκτός των διδακτηρίων, υπάρχει η Βιβλιοθήκη με αναγνωστήριο 400 θέσεων, το Συνεδριακό Κέντρο με κύρια αίθουσα 500 θέσεων, το Εστιατόριο, Αναψυκτήρια κ.ά. Από το 2004 λειτουργούσε και παράρτημα στις Σπέτσες, στις βορειοδυτικές παρυφές της πόλης, στις εγκαταστάσεις της ιστορικής Αναργυρείου και Κοργιαλενείου Σχολής.
Σήμερα, στις εγκαταστάσεις του πρώην Α.Ε.Ι. Πειραιά Τ.Τ στεγάζεται η Πανεπιστημιούπολη Αρχαίου Ελαιώνα του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.
Σχολές και Τμήματα
Το Α.Ε.Ι. Πειραιά Τ.Τ. αποτελούνταν από την "Σχολή Τεχνολογικών Εφαρμογών" και την "Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας", σύμφωνα με το άρθρο 4 του Ν. 1404/1983 και το άρθρο 5 του Π.Δ. 69/2013, οι οποίες συγκροτούνταν από τα εξής τμήματα πριν την συγχώνευση και την δημιουργία του ΠΑ.Δ.Α.:
Ανοικτά Ακαδημαϊκά Μαθήματα
Το Τ.Ε.Ι. προσέφερε περίπου 100 ανοικτά ψηφιακά ακαδημαϊκά μαθήματα προπτυχιακού και μεταπτυχιακού κύκλου σπουδών, ελεύθερα προσβάσιμα και δωρεάν διαθέσιμα στο Διαδίκτυο (στην πλατφόρμα opencourses.gr, βραβευμένη με το «2016 Open Education Award for Excellence» στην κατηγορία Creative and Innovative Projects) με ανοικτές άδειες χρήσης πνευματικών δικαιωμάτων Creative Commons (CC).
Κατάταξη Ιδρύματος
Το 2015, το Ισπανικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών "CSIC" στην παγκόσμια κατάταξή του "Webometrics Ranking of World Universities", χρησιμοποιώντας ποσοτικές μεθόδους με δείκτες οι οποίοι σχετίζονται με το Διαδίκτυο και επιτρέπουν τη μέτρηση της επιστημονικής δραστηριότητας μέσα στον παγκόσμιο ιστό, κατέταξε το Τ.Ε.Ι. Πειραιά στην 1η θέση των Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της Ελλάδας, ενώ, ο ίδιος φορέας, στην Γενική Κατάταξη όλων των Δημόσιων και Ιδιωτικών Ιδρυμάτων που δραστηριοποιούνται στην χώρα, κατέταξε στην 18η θέση το εν λόγω Ίδρυμα.
Ομάδα «Ποσειδών»
Από τις πιο ενδιαφέρουσες διακρίσεις του Ιδρύματος, αποτελεί το έργο της ομάδας «Ποσειδώνας» η οποία δραστηριοποιείται στην κατασκευή ενός πρωτοτύπου, φιλικού στο περιβάλλον, ηλεκτροκίνητου οχήματος και αποτελείται από Προπτυχιακούς και Μεταπτυχιακούς φοιτητές του Α.Ε.Ι. Πειραιά Τ.Τ. από τα Τμήματα Μηχανολόγων Μηχανικών, Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, Μηχανικών Αυτοματισμού καθώς και από τα Τμήματα της Σχολής Διοίκησης και Οικονομίας. Η ομάδα λαμβάνει μέρος στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό “Shell Eco Marathon” από το 2011, ενώ το 2014 κατέκτησε την 11η θέση ανάμεσα σε 49 ομάδες στην κατηγορία Prototype Battery Electric με Τελική επίδοση 528Km/ΚWh (4.936,2Km ανά 1lt καυσίμου) πετυχαίνοντας Πανελλήνιο ρεκόρ. Το όχημα της ομάδας έχει την ονομασία "Trireme" (Τριήρης, που είναι και το λογότυπο του ΑΕΙ Πειραιά ΤΤ) με το μότο τους να είναι "Δῶς μοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω" (Αρχιμήδης).
Βιβλιοθήκη
Η κεντρική βιβλιοθήκη του ιδρύματος βρίσκεται στο Αιγάλεω Αττικής και είχε σκοπό την κάλυψη και την εξυπηρέτηση των εκπαιδευτικών και ερευνητικών αναγκών των μελών της κοινότητας του ιδρύματος. Αποτελείται από 16.000 τίτλους βιβλίων (26.000 τόμους), 160 τίτλους περιοδικών και άλλο υλικό. Πλέον μετά την συγχώνευση του ΤΕΙ Αθήνας και του ΤΕΙ Πειραία και την ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής (ΠΑ.Δ.Α.) ανήκει στο ΠΑ.Δ.Α. και βρίσκεται στη Πανεπιστημιούπολη Αρχαίου Ελαιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα
Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ
Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ (David Paul Cronenberg, 15 Μαρτίου 1943) είναι Καναδός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός. Θεωρείται ένας από τους κυριότερους εισηγητές του είδους κινηματογραφικών ταινιών που αποκαλείται «ταινίες σωματικού τρόμου» (body horror), οι οποίες εξερευνούν τους ανθρώπινους φόβους της σωματικής μεταμόρφωσης ή μολύνσεων. Στις ταινίες του το ψυχολογικό στοιχείο συμπλέκεται με το σωματικό. Κατά το πρώτο μισό της σταδιοδρομίας του ο Κρόνενμπεργκ εξερεύνησε αυτά τα θέματα κυρίως μέσα από τα είδη της ταινίας τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, παρότι το έργο του επεκτάθηκε αργότερα πέρα από τα στενά όρια αυτών των ειδών.
Βιογραφία
Ο Κρόνενμπεργκ γεννήθηκε στο Τορόντο και ήταν γιος της μουσικού Έστερ Σάμπεργκ και του συγγραφέα και συντάκτη-επιμελητή εκδόσεων Μίλτον Κρόνενμπεργκ. Ο Ντέιβιντ άρχισε να γράφει από παιδί συνεχώς. Το ενδιαφέρον του για τις φυσικές επιστήμες, ιδίως για τη βοτανική και για τις πεταλούδες, τον οδήγησε να ενταχθεί στο Πρόγραμμα Επιστημών του Πανεπιστημίου του Τορόντο το 1963, αλλά με τη λήξη του πρώτου έτους μετεγγράφηκε στο πρόγραμμα αγγλικής γλώσσας και φιλολογίας. Το ενδιαφέρον του για τον κινηματογράφο εκδηλώθηκε όταν συναρπάστηκε από την ταινία Winter Kept Us Warm (1966) του συμφοιτητή του Ντέιβιντ Σέκτερ, οπότε άρχισε να μαθαίνει την τέχνη και σκηνοθέτησε δύο ταινίες των 16 χιλιοστών (Transfer και From the Drain). Εμπνευσμένος από τον αντεργκράουντ κινηματογράφο της Νέας Υόρκης, ίδρυσε την εταιρεία Toronto Film Co-op με τους Iain Ewing και Ivan Reitman. Μετά από ένα έτος παραμονής στην Ευρώπη, επέστρεψε στον Καναδά το 1967 και απεφοίτησε από το πανεπιστήμιο με την καλύτερη βαθμολογία στο έτος του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Καναδοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Καναδοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Καναδοί αμερικανικής καταγωγής
Λίθοι του Γιέλινγκ
Οι Λίθοι του Γιέλινγκ είναι σκαλιστοί Ρουνικοί λίθοι του 10ου αιώνα, που βρέθηκαν στην πόλη της Γιέλινγκ της Δανίας.
Το έτος 965 ο βασιλιάς των Βίκινγκ Δανός Χάραλντ ο Κυανόδους (=γαλαζοδόντης) αποχαιρετά το Βορειοευρωπαϊκό πάνθεο και ασπάζεται τον Χριστιανισμό. Χαράζει το μήνυμα αυτό πάνω σε μια τεράστια ρουνική πέτρα, στην πόλη Γιέλινγκ (Jelling), δίπλα στη ρουνική πέτρα που έστησε λίγα χρόνια νωρίτερα ο πατέρας του, βασιλιάς Γκορμ ο Πρεσβύτερος. Πάνω στη ρουνική πέτρα ο Χάραλντ καταγράφει σε ρουνική γραφή πως κατέκτησε τη Δανία και τη Νορβηγία και έφερε τον Χριστιανισμό στους Δανούς. Η επιγραφή λέει: «''Ο Βασιλιάς Χάραλντ διέταξε να γίνει αυτό το μνημείο, σε ανάμνηση του Γκορμ, του πατέρα του, και σε ανάμνηση της Θύρα, της μητέρας του. Αυτός ο Χάραλντ που κατέκτησε όλη τη Δανία και Νορβηγία και έκανε τους Δανούς Χριστιανούς''». Αυτή η ρουνική πέτρα θεωρείται ως το «πιστοποιητικό βαπτίσεως» της Δανίας και η μορφή του Χριστού που είναι χαραγμένη στην πέτρα φιγουράρει σε όλα τα Δανικά διαβατήρια.
Η λίγο μικρότερη πέτρα του Γκορμ του Πρεσβύτερου, σε ανάμνηση της βασίλισσάς του, Θύρα, φέρει την επιγραφή: «Ο βασιλιάς Γκορμ έκανε το μνημείο αυτό σε ανάμνηση της Θύρα, της συζύγου του, κόσμημα της Δανίας». Αυτή είναι η παλαιότερη σωζόμενη αναφορά στο όνομα «Δανία», και επομένως αυτή η ρουνική πέτρα χαρακτηρίζεται σαν το «πιστοποιητικό ονόματος» της Δανίας.
Στη διάρκεια της βασιλείας του, ο βασιλιάς Χάραλντ ο Κυανόδους δημιούργησε στο μέρος αυτό δύο λόφους ταφής (τύμβους) και έκτισε και μια εκκλησία.
Σήμερα, τα μεγαλειώδη μνημεία των Βίκινγκ που έστησε ο Χάραλντ βρίσκονται στην πόλη Γιέλινγκ. Ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τη θέα της περιοχής από την κορφή των κυκλικών λόφων ταφής, που έχουν ύψος 10 μέτρα και διάμετρο 70. Ο βόρειος περιέχει ένα ξύλινο τάφο, που πιθανό να έκτισε ο Χάραλντ για τον πατέρα του, που όμως αργότερα μεταφέρθηκε και ετάφη μέσα στην εκκλησία. Η σημερινή εκκλησία του Γιέλινγκ είναι Ρωμανικού ρυθμού, που χτίστηκε γύρω στο 1100 μ.Χ. στην ίδια θέση της αρχικής εκκλησίας του Χάραλντ του 10ου αιώνα.
Από την κορυφή των λόφων βλέπει κανείς εκατοντάδες σύγχρονους τσιμεντένιους στύλους, που τριγυρίζουν την περιοχή, σημειώνοντας προσεγγιστικά τη θέση του αρχαίου ξύλινου τείχους της πόλης. Περπατώντας κατά μήκος του μονοπατιού βλέπει κανείς και τις θέσεις των λεγόμενων «σπιτιών Τρέλεμποργκ». Σήμερα οι δύο μνημειακές ρουνικές πέτρες βρίσκονται μέσα σε προστατευτικές καλλιτεχνικές κατασκευές από ορείχαλκο και γυαλί.
Τα μνημεία του Γιέλινγκ θεωρούνται ως τα καλύτερα Ευρωπαϊκά μνημεία της εποχής των Βίκινγκ και προστατεύονται ως μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Κάθε χρόνο, τον Ιούλιο, δημιουργείται ένα «παζάρι Βίκινγκ» δίπλα στα μνημεία, για να γνωρίσουν οι επισκέπτες και να ανακαλύψουν μέσα τους τους Βίκινγκ. Το καλοκαίρι του 2015 είναι προγραμματισμένο να ανοίξει στο Γιέλινγκ ένα νέο μουσείο και πολιτισμικό κέντρο με διαδραστικά εκθέματα για να ερευνά ο επισκέπτης την εκπληκτική ιστορία των μνημείων.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Δανία
Οδυσσέας (ταινία 1967)
Πλοκή
Ο Στίβεν Δαίδαλος και ο φίλος του ο Μπακ Μάλιγκαν, ένα όμορφο πρωί της 16ης Ιουνίου δίνουν ραντεβού για να συναντηθούν στις δωδεκάμισι μετά τη δουλειά στο παμπ για μπύρες. Ο Δαίδαλος, δάσκαλος φιλόλογος, δίνει μάθημα ιστορίας στις 10 η ώρα στο σχολείο αρρένων του Γκάρετ Ντέζι. Μετά το μάθημα, ο Γκάρετ, ένα αδιάλλακτο και προκατειλημμένο μυαλό, συναντάει τον Στίβεν και τον συγχαίρει για την πολύ καλή δουλειά που κάνει. Ο Στίβεν για αντάλλαγμα, του υπόσχεται να μεσολαβήσει για να δημοσιεύσει ένα άρθρο περί της ασθενείας των βοδιών σε κάποια σημαντική εφημερίδα. Το υπόλοιπο πρωινό, ο Στίβεν κάνει βόλτα στην παραλία του Σάντιμάουτ ρεμβάζοντας και φιλοσοφώντας για τη νιότη και το πεπρωμένο, ενώ συνθέτει από μέσα του ένα ποίημα που το σημειώνει σε ένα απόκομμα από το χαρτί της διατριβής του Γκάρετ Ντέιζι που είχε ακόμα πάνω του.
Στις οχτώ το πρωί ο Λέοπολντ Μπλουμ παίρνει το πρόγευμά του και σερβίρει τη γυναίκα του (Μόλλυ) στο κρεβάτι, φέρνοντάς της και τα γράμματα από τον ταχυδρόμο. Μια από τις επιστολές της είναι από τη μάνατζέρ της, τον Μπέιζις Μπόυλαν. Ο Μπλουμ από καιρό μεν ψυλλιάζεται ότι η γυναίκα του τον απατάει με τον Μπόυλαν, αλλά δεν έχει αποδεικτικά στοιχεία. Στο γράμμα του ο Μπόυλαν γράφει ότι θα έρθει να επισκεφτεί τη Μόλλυ στις δύο μετά το μεσημέρι. Ο Μπλουμ διαβάζει μια επιστολή της κόρης του, Μίλυ, και βγαίνει από το σπίτι.
Ο Μπλουμ διατηρεί όμως και μια ταχυδρομική θυρίδα, στην οποία πάει στις δέκα η ώρα και βρίσκει μια ερωτική επιστολή από την ερωμένη του τη Μάρθα Κλίφορντ με την οποία αλληλογραφεί υπό το ψευδώνυμο Χένρυ Φλάουερ. Διαβάζει το ραβασάκι, επισκέπτεται για μια στιγμή την εκκλησία και αγοράζει αμέσως μετά μια λοσιόν για τη γυναίκα του. Στον δρόμο συναντάει τυχαία τη Μαντάμ Μπάνταμ Λάιον η οποία από παρεξήγηση νομίζει ότι της δίνει συμβουλές για τον ιππόδρομο.
Στις έντεκα το πρωί ο Μπλουμ πάει στην κηδεία του Πάντυ Ντίναμ. Ο Σίμον (πατέρας του Στίβεν Δαίδαλου), ο Μάρτιν Κάνιγκχαμ και ο Τζακ Πάουερ που παρευρίσκονται, του συμπεριφέρονται πολύ περιφρονητικά, και ο Μπλουμ λυπημένος αναπολεί τις κηδείες των αγαπημένων του πατέρα και αδελφού που έχουν πεθάνει.
Το μεσημέρι ο Μπλουμ κάνει μια επαγγελματική συνάντηση στα γραφεία της εφημερίδας Φρίμαν και διαπραγματεύεται τη διαφήμιση για την εμπορεία αλκοολούχων ποτών Κίιζ. Όλοι οι άλλοι συνάδερφοι αργοσχολούν, ακόμα και ο αρχισυντάκτης, ο Μάιλς Κρόφορντ ασχολείται με τα πολιτικά. Ο Μπλουμ φεύγει από το γραφείο για να πάει να κλείσει τη δουλειά, όταν ο Στίβεν Δαίδαλος εμφανίζεται με το δημοσίευμα του Γκάρετ Ντέιζι. Συζητούν και φεύγουν για το παμπ, τη στιγμή που ο Μπλουμ επιστρέφει. Ο Κρόφορντ βιαστικά αρνείται να δημοσιεύσει τη διαφήμιση του Μπλουμ και φεύγει για το παμπ.
Στις μία το μεσημέρι ο Μπλουμ συναντάει μια παλιά του ερωμένη, την Τζόσι Μπριν, και συζητούν για τη Μίνα Πιούριφόι που δουλεύει στο νοσοκομείο. Ο Μπλουμ πάει να φάει στο εστιατόριο του Μπάρτον, αναγουλιάζει όμως στη θέα των χοιρινών κρεάτων και αποφασίζει να πάει στον Ντέβιντ Μπιρν που έχει πιο αγνά προϊόντα. Στον δρόμο ο Μπλουμ πεθυμάει τη γυναίκα του τη Μόλυ.
Στις δύο το μεσημέρι ο Στίβεν κάνει πρόβα τη θεωρία του «περί Άμλετ» στην εθνική βιβλιοθήκη ενώπιον του συλλόγου της ποιητικής ένωσης και των βιβλιοθηκάριων Έγκλινον, Μπεστ και Λύστερ. Ο σύλλογος της ποιητικής ένωσης αδιαφορεί για τις απόψεις του Στίβεν και φεύγουν, όταν μπαίνει ο Μπακ και κοροϊδευτικά λέει στον Στίβεν ότι τάχα δεν τον είδε στο παμπ. Βγαίνοντας και οι δυο συναντάνε τον Μπλουμ που ακόμα προσπαθεί να κάνει διαφήμιση στον Κίιζ.
Στις τέσσερις το απόγευμα ο Σίμον Δαίδαλος, ο Μπεν Ντόλλαρντ, ο Λίνιαν και ο Μπέιζις Μπόιλαν συναντιούνται στο ξενοδοχείο Όρμοντ. Ο Μπλουμ παρατηρεί το αυτοκίνητο του Μπόυλαν στον δρόμο και τον ακολουθεί. Χασομεράει όμως στο ξενοδοχείο ακούγοντας τον Δαίδαλο και τον Ντόλλαντ να τραγουδάν, και δεν παίρνει υπόψιν του τον Μπόυλαντ που ανενόχλητος τον απατάει με τη γυναίκα του, τη Μόλλυ. Ο Μπλουμ μελαγχολεί, γράφει μια επιστολή στη Μάρθα, και πάει στο ταχυδρομείο για να τη στείλει.
Το ηλιοβασίλεμα βρίσκει τον Μπλουμ να κάνει βόλτα στην παραλία. Μια όμορφη νεαρή κοπέλα που κάθεται στην αμμουδιά τον βλέπει να την κοιτάει και, ανοίγοντας σιγά σιγά όλο και περισσότερο τα πόδια της, τον κάνει να ολοκληρώσει. Αφού ο Μπλουμ συνήλθε από το θέαμα αυτό, είδε την κοπέλα να απομακρύνεται και σοκαρίστηκε αφού αντιλήφτηκε ότι ήταν ανάπηρη.
Στις 10 το βράδυ ο Μπλουμ πήγε στο νοσοκομείο να συναντήσει τη Μίνα Πιούριφόι. Επίσης εκεί είναι και ο Στίβεν με μερικούς φίλους του, φοιτητές της ιατρικής, που μεθοκοπούν και λογομαχούν περί τοκετού. Ο Μπλουμ παρά τη θέλησή του, δέχεται να τους κάνει παρέα, μέχρι που εμφανίζεται ο Μπακ και παν όλοι στο παμπ του Μπιούρκ. Όταν ο Στίβεν πείθει τον φίλο του, Λίντς, να πάν σε ένα οίκο ανοχής, ο Μπλουμ τους ακολουθεί. Ο Στίβεν πιωμένος έχει παραισθήσεις και νομίζει ότι βλέπει το φάντασμα της μητρός του. Ο Μπλουμ τον σώζει από τα χτυπήματα ενός στρατιώτη. Τον παίρνει στο σπίτι για καφέ και για να τον συνεφέρει. Μετά τα μεσάνυχτα ο Στέφεν και ο Μπλουμ φτάνουν στο σπίτι, πίνουν γάλα και συζητούν. Ο Μπλουμ προσκαλέι τον Στίβεν να μείνει, αλλά αυτός αρνείται. Ο Στίβεν φεύγει, ενώ ο Μπλούμ αντιλαμβάνεται ότι κατά την απουσία του ο Μπόυλαν είχε επισκεφτεί τη γυναίκα του. Πάει για ύπνο και λέει στη γυναίκα του να του κάνει το πρωινό την άλλη μέρα. Η Μόλλυ μένει ξύπνια στο κρεβάτι αναπολώντας την παιδική της ηλικία στο Γιβραλτάρ, τις ερωτικές της σχέσεις με τον Μπόυλαν, τη σταδιοδρομία της ως τραγουδίστρια και τον Στίβεν Δαίδαλο. Τελικά έρχεται και ο Μπλουμ στο μυαλό της και τον αγαπά.
Σχόλια για το έργο
Το μυθιστόρημα Οδυσσέας του Τζόυς περιγράφει μια συγκεκριμένη ημέρα, την 16η Ιουνίου του 1904, με πρωταγωνιστή τον Λέοπολντ Μπλουμ που ζει στο Δουβλίνο. Ο Μπλουμ είναι Εβραίος που ζει στην Ιρλανδία. Το μυθιστόρημα καλύπτει τα γεγονότα της ημέρας αυτής, από τις οκτώ το πρωί ως το βράδυ κοντά στα μεσάνυχτα, ακολουθώντας ως πρότυπο τα γεγονότα της Οδύσσειας. Το Δουβλίνο αντιστοιχεί στην Ιθάκη, ο Μπλουμ υποτίθεται ότι είναι ο Οδυσσέας, η γυναίκα του η Μόλλυ από το Γιβραλτάρ υποτίθεται ότι είναι η Πηνελόπη, και ο Στίβεν Δαίδαλος υποτίθεται ότι είναι ο Τηλέμαχος.
Η προβολή του έργου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1967 συνοδεύτηκε από σφοδρές διαμαρτυρίες επειδή θεωρήθηκε βλασφημία. Στη Γερμανία απαγορεύτηκε ως το 1970. Στην Ιρλανδία ήταν υπό λογοκρισία μέχρι το 2000. Στο Φεστιβάλ των Καννών οι υπότιτλοι ήταν εν μέρει λογοκριμένοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιρλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιρλανδία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα
Κάλτσιο Λέκκο 1912
Η Κάλτσιο Λέκκο 1912 είναι ιταλική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Λέκκο, Λομβαρδία. Ιδρύθηκε το 1912. Έδρα της ομάδας είναι το Stadio Rigamonti-Ceppi, χωρητικότητας 4997 θεατών. Συμμετέχει στη Serie D/B. Τελευταία συμμετοχή της ομάδας στη Σέριε Α ήταν το 1967. Στη ανώτατη κατηγορία μετράει 3 συμμετοχές και 10 στη Σέριε Β.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1912
Λευκοί Αμερικανοί
Οι Λευκοί Αμερικανοί είναι Αμερικανοί που ταυτίζονται ως λευκοί. Αυτή η ομάδα αποτελεί την πλειοψηφία των ατόμων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, το 71% ή 235.411.507 άτομα, ήταν λευκοί, μόνο ή σε συνδυασμό και το 61,6%, ή 204.277.273 άτομα, ήταν μόνο λευκοί. Αυτό αντιπροσώπευε μια εθνική δημογραφική μείωση των λευκών από το 72,4% μόνο λευκού μεριδίου του πληθυσμού των ΗΠΑ το 2010.
Από την 1η Ιουλίου 2022, το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών εκτιμά ότι το 75,8% του πληθυσμού των ΗΠΑ ήταν μόνο λευκοί, ενώ οι μη Ισπανοί λευκοί ήταν το 59,3% του πληθυσμού. Για αυτές τις εκτιμήσεις πληθυσμού, το 15,1% που αναγνωρίστηκε ως «Κάποια άλλη φυλή» το 2020 ανακατανεμήθηκε σε άλλες φυλετικές κατηγορίες, με τις περισσότερες από αυτές να ταξινομούνται εκ νέου μόνο ως λευκοί. Οι Ευρωπαίοι Αμερικανοί είναι η μεγαλύτερη πανεθνική ομάδα λευκών Αμερικανών και αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών από την ίδρυση του έθνους.
Το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ χρησιμοποιεί έναν συγκεκριμένο ορισμό του «λευκού» που διαφέρει από ορισμένες συνηθισμένες χρήσεις του όρου. Το Γραφείο ορίζει ως «Λευκούς» εκείνους που «έχουν καταγωγή από οποιονδήποτε από τους αρχικούς λαούς της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής ή της Βόρειας Αφρικής». Στους επίσημους ορισμούς της απογραφής, οι άνθρωποι όλων των φυλετικών κατηγοριών μπορούν να χωριστούν περαιτέρω σε εκείνους που προσδιορίζονται ως «μη Ισπανόφωνοι ή Λατίνοι» και σε αυτούς που όντως προσδιορίζονται ως «Ισπανόφωνοι ή Λατίνοι». Ο όρος «μη ισπανόφωνος λευκός», αντί απλώς «λευκός», μπορεί να είναι η ομάδα απογραφής που αντιστοιχεί περισσότερο σε εκείνα τα άτομα που ταυτίζονται και θεωρούνται ότι είναι λευκά στην κοινή χρήση. Ομοίως, δεν αναγνωρίζονται όλοι οι Ισπανόφωνοι/Λατίνο ως «λευκοί», «μαύροι» ή οποιαδήποτε άλλη καταγεγραμμένη φυλετική κατηγορία. Το 2015, η Υπηρεσία Απογραφής ανακοίνωσε την πρόθεσή της να κάνει τους Ισπανόφωνους/Λατίνους μια φυλετική κατηγορία παρόμοια με τους «λευκούς» ή τους «μαύρους», με τους ερωτηθέντες να μπορούν να επιλέξουν μία, δύο ή περισσότερες φυλετικές κατηγορίες. Αυτή η αλλαγή ακυρώθηκε κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Ντόναλντ Τραμπ. Άλλα άτομα που ταξινομούνται ως «λευκά» από την απογραφή των ΗΠΑ, αλλά μπορεί να ταυτιστούν ή να μην θεωρηθούν λευκά περιλαμβάνουν Αραβοαμερικανούς και Αμερικανοεβραίους ευρωπαϊκής καταγωγής. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο όρος Λευκός υποδηλώνει γενικά ένα άτομο ευρωπαϊκής καταγωγής, αλλά έχει επεκταθεί νομικά σε άτομα Δυτικής Ασίας και Βόρειας Αφρικής (Μέση Ανατολή, Δυτική Ασία και Βόρεια Αφρική).
Οι πιο συχνά αναφερόμενες καταβολές των μη ισπανόφωνων Λευκών Αμερικανών περιλαμβάνουν Γερμανούς (13%), Ιρλανδούς (12%), Άγγλους (9%), Ιταλούς (6%), Γάλλους (4%), Πολωνούς (3%), Σκωτσέζους ( 3%), Σκωτοϊρλανδούς (2%) και Ολλανδούς, Νορβηγούς, Σουηδούς και Ρώσους, το καθένα (1%) αντίστοιχα. Είναι δύσκολο να εντοπιστεί η καταγωγή από την Ισπανία μόνο στους Λευκούς, καθώς οι άνθρωποι ισπανικής καταγωγής είναι ισπανόφωνοι και παρόλο που η απογραφή παρακολουθεί την εθνική καταγωγή των Ισπανών, δεν την ταξινομεί ανά φυλή. Το 2021, 995.583 άτομα οποιασδήποτε φυλής διεκδίκησαν καταγωγή από την Ισπανία, το 0,3% του συνολικού πληθυσμού. Η δημογραφία των Βρετανοαμερικανών θεωρείται σοβαρή υπομέτρηση, καθώς το απόθεμα τείνει να αυτοαναφέρεται και να ταυτίζεται ως απλώς «Αμερικανοί» (7%), λόγω του χρόνου που έχουν κατοικήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα εάν έφτασε η οικογένειά τους πριν από την Αμερικανική Επανάσταση. Η συντριπτική πλειοψηφία των λευκών Αμερικανών έχει επίσης καταγωγή από πολλές χώρες.
Ιστορικοί και σημερινοί ορισμοί
Οι ορισμοί του ποιος είναι «Λευκός» έχουν αλλάξει καθ΄ όλη τη διάρκεια της ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ορισμός απογραφής των ΗΠΑ
Ο όρος «λευκός Αμερικανός» μπορεί να περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Αν και η απογραφή των Ηνωμένων Πολιτειών υποτίθεται ότι αντικατοπτρίζει έναν κοινωνικό ορισμό της φυλής, οι κοινωνικές διαστάσεις της φυλής είναι πιο περίπλοκες από τα κριτήρια της Απογραφής. Η απογραφή του 2000 στις ΗΠΑ αναφέρει ότι οι φυλετικές κατηγορίες «γενικά αντικατοπτρίζουν έναν κοινωνικό ορισμό της φυλής που αναγνωρίζεται σε αυτή τη χώρα. Δεν συμμορφώνονται με κανένα βιολογικό, ανθρωπολογικό ή γενετικό κριτήριο».
Η ερώτηση απογραφής για τη φυλή παραθέτει τις κατηγορίες Λευκός ή Ευρωπαίος Αμερικανός, Μαύρος ή Αφροαμερικανός, Αμερικανός Ινδιάνος και Ιθαγενής της Αλάσκας, Ιθαγενής Χαβάης ή Άλλος Νησιώτης του Ειρηνικού, Ασιάτης, συν «Κάποια άλλη φυλή», με τον ερωτηθέμενο να έχει τη δυνατότητα να σημειώσει περισσότερες από μια φυλετική ή εθνική κατηγορία. Το Γραφείο Απογραφής ορίζει τους Λευκούς ως εξής:"«Λευκό» αναφέρεται σε ένα άτομο που έχει καταγωγή από οποιονδήποτε από τους αρχικούς λαούς της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής ή της Βόρειας Αφρικής. Περιλαμβάνει άτομα που δήλωσαν τη φυλή τους ως «Λευκή» ή ανέφεραν συμμετοχές όπως Γερμανοί, Ιταλοί, Λιβανέζοι, Άραβες, Μαροκινοί ή Καυκάσιοι."Στα έγγραφα απογραφής των ΗΠΑ, η ονομασία White επικαλύπτεται, όπως και όλες οι άλλες επίσημες φυλετικές κατηγορίες, με τον όρο Ισπανόφωνος ή Λατίνος, ο οποίος εισήχθη στην απογραφή του 1980 ως κατηγορία εθνότητας, ξεχωριστή και ανεξάρτητη από τη φυλή. Οι Ισπανόφωνοι και οι Λατινοαμερικανοί στο σύνολό τους αποτελούν μια φυλετικά διαφορετική ομάδα και στο σύνολό τους αποτελούν τη μεγαλύτερη μειονότητα στη χώρα.
Από το 1850 έως το 1920, το έντυπο της απογραφής των ΗΠΑ δεν έκανε διάκριση μεταξύ λευκών και Μεξικανών Αμερικανών. Στην απογραφή του 1940 και του 1950, οι οδηγίες ήταν να σημειωθούν οι Μεξικανοί με ένα «W» για το λευκό. Στην απογραφή του 2020 επίσης, μια εγγραφή του «Μεξικανού» κωδικοποιήθηκε ως Λευκό.
Ο χαρακτηρισμός των Αμερικανών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής ως λευκών έχει αποτελέσει θέμα διαμάχης. Στις αρχές του 20ου αιώνα, υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις όπου σε άτομα αραβικής καταγωγής απαγορεύτηκε η είσοδος στις Ηνωμένες Πολιτείες ή απελάθηκαν, επειδή χαρακτηρίζονταν ως μη λευκοί. Το 1944, ο νόμος άλλαξε και οι λαοί της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής έλαβαν το καθεστώς των λευκών. Το 2015, η απογραφή των ΗΠΑ ενέκρινε την ιδέα της δημιουργίας μιας ξεχωριστής φυλετικής κατηγορίας για τους Αμερικανούς της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής στην απογραφή του 2020, αλλά αυτό το σχέδιο ακυρώθηκε κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Τραμπ.
Σε περιπτώσεις όπου τα άτομα δεν αυτοπροσδιορίζονται, οι παράμετροι απογραφής των ΗΠΑ για τη φυλή δίνουν σε κάθε εθνική καταγωγή μια φυλετική αξία.
Επιπλέον, άτομα που αναφέρθηκαν ως Μουσουλμάνοι (ή αίρεση του Ισλάμ, όπως Σιίτες ή Σουνίτες), Εβραίοι, Ζωροαστριστές, Μεξικανοί ή Καυκάσιοι ως τη «φυλή» τους στην ενότητα «Κάποια άλλη φυλή», χωρίς να σημειώσουν χώρα προέλευσης, καταμετρώνται αυτόματα ως Λευκοί. Το Δείγμα Μικροδεδομένων Δημόσιας Χρήσης (PUMS) της απογραφής των ΗΠΑ του 1990 απαρίθμησε το «Καυκάσιος» ή το «Αρίος» μεταξύ άλλων όρων ως υποομάδες του «λευκού» στον κατάλογο των κωδικών καταγωγής τους, αλλά το 2005 και τα επόμενα έτη κωδικών PUMS όχι.
Κοινωνικός ορισμός
Στις σύγχρονες Ηνωμένες Πολιτείες, ουσιαστικά οποιοσδήποτε ευρωπαϊκής καταγωγής θεωρείται τυπικά λευκός. Άτομα με καταγωγή από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική (MENA) μπορεί επίσης να θεωρηθούν λευκά. Ωστόσο, πολλές από τις εθνοτικές ομάδες που ταξινομούνται ως λευκές από την απογραφή των ΗΠΑ, όπως οι Αραβοαμερικανοί, οι Βέρβεροι Αμερικανοί, οι Αμερικανοί Ρομά, οι Αμερικανοεβραίοι ευρωπαϊκής καταγωγής ή καταγωγής MENA και οι Ισπανόφωνοι και οι Λατίνοι ευρωπαϊκής καταγωγής ή καταγωγής MENA μπορεί να μην ταυτίζονται πάντα ως λευκοί και μπορεί να μην είναι πάντα αντιληπτό ότι είναι λευκοί.
Ο κοινωνικός ορισμός της λευκότητας έχει εξελιχθεί σημαντικά κατά τη διάρκεια της αμερικανικής ιστορίας. Μεταξύ των Ευρωπαίων, εκείνοι που θεωρούνται αναμφισβήτητα μη λευκοί σε κάποιο σημείο της αμερικανικής ιστορίας, βάσει του υποτιθέμενου καφέ χρώματος του δέρματός τους, περιλαμβάνουν τους Σουηδούς, Γερμανούς, Ιταλούς, Έλληνες, Ισπανούς, Ιρλανδούς, Φινλανδούς και Ρώσους. Στα πρώτα χρόνια των Ηνωμένων Πολιτειών, η συμμετοχή στη λευκή φυλή περιοριζόταν γενικά σε εκείνες της βρετανικής, σκανδιναβικής καταγωγής και μερικές φορές γερμανικής καταγωγής.
Ο Ντέιβιντ Ρόντιγκερ υποστηρίζει ότι η κατασκευή της λευκής φυλής στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν μια προσπάθεια διανοητικής απομάκρυνσης των ιδιοκτητών σκλάβων από τους σκλάβους. Η διαδικασία του επίσημου ορισμού ως λευκού από το νόμο προέκυψε συχνά σε δικαστικές διαφορές σχετικά με την επιδίωξη της ιθαγένειας.
Ορισμός κρίσιμης φυλετικής θεωρίας
Η κριτική φυλετική θεωρία αναπτύχθηκε στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, επηρεασμένη από τη γλώσσα των κριτικών νομικών μελετών, που αμφισβήτησε έννοιες όπως η αντικειμενική αλήθεια, ο ορθολογισμός και η δικαστική ουδετερότητα, καθώς και από την κριτική θεωρία. Ακαδημαϊκοί και ακτιβιστές απογοητευμένοι από τα αποτελέσματα του κινήματος για τα δικαιώματα των πολιτών επεσήμαναν ότι αν και οι Αφροαμερικανοί υποτίθεται ότι απολάμβαναν νομική ισότητα, οι λευκοί Αμερικανοί συνέχισαν να κατέχουν δυσανάλογη εξουσία και εξακολουθούσαν να έχουν ανώτερο βιοτικό επίπεδο. Φιλελεύθερες ιδέες όπως η αξιοκρατία και οι ίσες ευκαιρίες, υποστήριξαν, έκρυψαν και ενίσχυσαν βαθιές δομικές ανισότητες και έτσι εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα μιας λευκής ελίτ. Οι κριτικοί θεωρητικοί της φυλής βλέπουν τον ρατσισμό ως ενσωματωμένο στις στάσεις και τους θεσμούς του κοινού και τονίζουν τον θεσμικό ρατσισμό και τις ασυνείδητες προκαταλήψεις. Ο νομικός μελετητής Ντέρικ Μπελ, προώθησε την αρχή της σύγκλισης των συμφερόντων, η οποία προτείνει ότι οι λευκοί υποστηρίζουν τα δικαιώματα των μειονοτήτων μόνο σε περίπτωση που όταν το κάνουν αυτό είναι προς το δικό τους συμφέρον.
Καθώς οι Λευκοί, ειδικά οι Λευκοί Αγγλοσάξονες Προτεστάντες, είναι η κυρίαρχη φυλετική και πολιτιστική ομάδα, σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Στίβεν Σάιντμαν, γράφοντας από μια άποψη κριτικής θεωρίας, «Η λευκή κουλτούρα αποτελεί το γενικό πολιτιστικό ρεύμα, με αποτέλεσμα η μη λευκή κουλτούρα να είναι θεωρείται ως αποκλίνουσα, είτε με θετικό είτε με αρνητικό τρόπο. Επιπλέον, οι Λευκοί τείνουν να εκπροσωπούνται δυσανάλογα σε ισχυρές θέσεις, ελέγχοντας σχεδόν όλους τους πολιτικούς, οικονομικούς και πολιτιστικούς θεσμούς».
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Σάιντμαν, οι Λευκοί συνήθως αγνοούν τα προνόμιά τους και τον τρόπο με τον οποίο η κουλτούρα τους ήταν πάντα κυρίαρχη στις ΗΠΑ, καθώς δεν ταυτίζονται ως μέλη μιας συγκεκριμένης φυλετικής ομάδας, αλλά αντιλαμβάνονται εσφαλμένα τις απόψεις και την κουλτούρα τους ως «χωρίς φυλή», ενώ στην πραγματικότητα είναι εθνο-εθνικό (εθνοτικό/πολιτιστικό) συγκεκριμένο, με συνιστώσα φυλετικής βάσης.
Δημογραφικές πληροφορίες
Οι Λευκοί Αμερικανοί αποτελούν την πλειονότητα των 332 εκατομμυρίων κατοίκων που ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, με το 71% του πληθυσμού στην Απογραφή των Ηνωμένων Πολιτειών του 2020, συμπεριλαμβανομένου του 61,6% που ταυτίστηκε ως «αποκλειστικά λευκοί». Αυτό αντιπροσώπευε μια εθνική δημογραφική μείωση των λευκών από το μερίδιο 72,4% του πληθυσμού των ΗΠΑ που αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά λευκοί το 2010. }}
Οι μεγαλύτερες εθνοτικές ομάδες (κατά καταγωγή) μεταξύ των Λευκών Αμερικανών ήταν οι Γερμανοί, ακολουθούμενοι από τους Ιρλανδούς και τους Άγγλους. Στην απογραφή του 1980, 49.598.035 Αμερικανοί ανέφεραν ότι ήταν αγγλικής καταγωγής, καθιστώντας τους το 26% της χώρας και τη μεγαλύτερη ομάδα εκείνη την εποχή, και μάλιστα μεγαλύτερο από τον πληθυσμό της ίδιας της Αγγλίας. Λίγο περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς τους ανθρώπους θα ανέφεραν ότι ήταν «αμερικανικής» καταγωγής στις επόμενες απογραφές και σχεδόν παντού όπου η «αμερικανική» καταγωγή κυριαρχεί στην απογραφή του 2000 αντιστοιχεί σε μέρη όπου κυριαρχούσε το «Άγγλος» στην απογραφή του 1980.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Γέφυρες στην Ελλάδα
Οι γέφυρες στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για την διευκόλυνση των μεταφορών, π.χ. στη διάβαση ποταμών οι οποίοι φουσκώνουν κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ενώ έχουν χρησιμοποιηθεί υδατογέφυρες για την μετακίνηση νερού, π.χ. σε ρωμαϊκά υδραγωγεία. Επίσης, πέρα από τις τεχνητές γέφυρες στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 26 φυσικές γέφυρες, οι οποίες είναι προϊόν καρστικής αποσάθρωσης, κατολισθήσεων ή διάβρωσης.
Ιστορική εξέλιξη
thumb|257x257px|Το [[Γεφύρι της Πλάκας είναι ένα πέτρινο τοξωτό γεφύρι στον Άραχθο ποταμό. Βρίσκεται στο Πρώην Δήμο Πραμάντων σε απόσταση 50 χιλιομέτρων από τα Γιάννενα και ενώνει τους νομούς Ιωαννίνων και Άρτας. Χτισμένο το 1866, είναι μονότοξο, με άνοιγμα κάμαρας 40 μέτρα, ύψος 21 μέτρα και με άνοιγμα στην κορυφή 3,2 μέτρα.[1] Θεωρείται το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι των Βαλκανίων]] Η εξέλιξη στην κατασκευή των γεφυρών ακολούθησε αυτή των δρόμων, ενώ στην Ελλάδα διακρίνονται τρεις φάσεις, ανάλογα με τα υλικά που χρησιμοποιούνταν. Κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης, τα υλικά που χρησιμοποιούνταν ήταν κορμοί δέντρων, πέτρινες πλάκες ή ογκόλιθοι και με αυτό το τρόπο γεφύρωναν ρυάκια. Παράδειγμα τέτοιας γέφυρας είναι η γέφυρα του Αρκαδικού, η οποία κατασκευάστηκε την μυκηναϊκή εποχή και αποτελείται από ογκόλιθους. Πρόχειρες ξύλινες γέφυρες, σήμερα γνωστές ως λιάσια ή λεσιά, χρησιμοποιούνται ακόμη σε μικρά ποτάμια. Αυτές οι γέφυρες δεν έχουν δικά τους βάθρα, αλλά στερεώνονται σε δέντρα ή βράχια στις όχθες των ποταμών. Για να γίνει μια γέφυρα πιο ασφαλής χρησιμοποιούνταν ξύλινα ή πέτρινα μεσόβαθρα και κατάστρωμα από κορμούς και μικρότερα ξύλα. Οι Μυκηναίοι κατασκεύασαν γέφυρες από ογκόλιθους οι οποίες είχαν ένα εκφορητικό σύστημα με τη χρήση λίθινων προβολών (δηλαδή το πάνω μέρος να προβάλει περισσότερο από το αποκάτω) με αποτέλεσμα να σχηματίζουν ψευδοθόλους με τριγωνικό άνοιγμα. Η φάση αυτή τελείωσε περίπου το 200 π.Χ., όταν οι Ρωμαίοι εισήγαγαν τις επεξεργασμένες πέτρινες πλάκες στην κατασκευή των γεφυρών.
Οι Ρωμαίοι, πέρα από την χρήση επεξεργασμένων πλακών, χρησιμοποίησαν επίσης την αψίδα με ημικυκλικό τόξο για την κατασκευή γεφυρών και κυρίως υδραγωγείων. Μια εξέλιξη αυτού του σχεδίου ήταν οι αψίδες με οξυκόρυφα τόξα, τα οποία είναι επηρεασμένα από τους ανατολίτικους πολιτισμούς. Τα τοξωτά γεφύρια, πολλά από τα οποία κατασκευάστηκαν κατά το 18ο και 19ο αιώνα, αποτελούν αξιόλογα έργα της λαϊκής αρχιτεκτονικής, με λεπτά τόξα, γερά βάθρα και τα οποία έχουν μεγάλη αισθητική αξία. Συνήθως στη κορυφή του τόξου είναι πολύ στενά. Τα γεφύρια αυτά ήταν αρχικά ξύλινα, αλλά στη συνέχεια κατασκευάστηκαν από πέτρα η οποία ήταν ανθεκτική, ομοιόμορφη, συμπαγής, χωρίς ρωγμές και με αντοχή στην διάβρωση. Στην Ήπειρο, τα γεφύρια αυτά ήταν από σχιστόλιθο. Για την κατασκευή τους, πρώτα στηνόταν ο ξυλότυπος και εν συνεχεία η κατασκευή προχωρούσε παράλληλα σχηματίζοντας το τόξο. Οι γέφυρες αυτές δεν χρησιμοποιούν κονίαμα. Το σημείο που επιλεγόταν για την κατασκευή της γέφυρας ήταν κάποιο στένωμα του ποταμού ενώ οι βράχοι στις όχθες ήταν σημεία στήριξης των βάθρων της γέφυρας. Το πόσα τόξα θα χρειάζονταν για τη κατασκευή εξαρτώταν από το πλάτος του ποταμού. Συχνά υπήρχαν μικρότερα τόξα στα σημεία πρόσβασης. Πολλά από αυτά τα γεφύρια καταστράφηκαν και στη συνέχεια ξαναχτίστηκαν. Σήμερα σώζονται σε όλη την Ελλάδα τουλάχιστον 1.500 πέτρινα τοξωτά γεφύρια. Το μακρύτερο από αυτά είναι η γέφυρα Ντε Μποσσέ (Δεβοσέτου) στο Αργοστόλι της Κεφαλλονιάς, με μήκος 900 μέτρα. Θεμελιώθηκε το 1812, από τον Ελβετό Κάρολο Φίλιππο Ντε Μποσσέ, ταγματάρχη του βρετανικού στρατού κατοχής.
Η τρίτη φάση στην κατασκευή των γεφυρών γίνεται με την εισαγωγή πλήρως κατεργασμένων υλικών, όπως ατσάλι και οπλισμένο σκυρόδεμα. Παραδείγματα τέτοιων γεφυρών είναι οι δίδυμες γέφυρες της Εγνατίας οδού, όπως η γέφυρα του Αράχθου και η γέφυρα Γρεβενιώτικου, η Υψηλή Γέφυρα Ευρίπου, η οποία είναι η γέφυρα με το λεπτότερο κατάστρωμα στο κόσμο, και η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, η οποία είναι η μακρύτερη καλωδιωτή γέφυρα στο κόσμο. Ένας παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι σεισμικότητα του εδάφους, και γι αυτό το λόγο οι γέφυρες έχουν αντισεισμική προστασία, όπως ειδικά έδρανα και άλλα συστήματα απορρόφησης ενέργειας.
Κομμούνα του Παρισιού (Γαλλική επανάσταση)
μικρογραφία|320x320εσ|Στρατεύματα της [[Συμβατική Εθνοσυνέλευση|Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης επιτίθενται στην έδρα της Κομμούνας στις 9 Θερμιδόρ Έτος Β'.]] Η Κομμούνα του Παρισιού (Γαλλικά: La Commune de Paris) κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης ήταν η κυβέρνηση του Παρισιού από το 1789 έως το 1795. Ιδρύθηκε στο Δημαρχείο του Παρισιού αμέσως μετά την πτώση της Βαστίλης, αποτελούμενη από 144 αντιπροσώπους που εκλέγονταν από τα 48 τμήματα στα οποία ήταν διαιρεμένη η πόλη.
Πρώτος δήμαρχος ήταν ο αστρονόμος Ζαν-Σιλβαίν Μπαγί. Τον Νοέμβριο του 1791 τον διαδέχτηκε ο Ζερόμ Πετιόν, όταν ο Μπαγί εξέπεσε του αξιώματος μετά τη διαταγή που έδωσε στην Εθνοφρουρά να πυροβολήσουν για να διαλύσουν τις ταραχές στο Πεδίον του Άρεως στις 17 Ιουλίου 1791, όπου πλήθη διαδήλωναν απαιτώντας την έκπτωση του βασιλιά μετά την προσπάθεια φυγής και τη σύλληψή του στη Βαρέν.
Η επαναστατική Κομμούνα
αριστερά|μικρογραφία|Το νέο γενικό συμβούλιο της Κομμούνας (288 μέλη) συνεδρίαζε μόνιμα ως εθνική συνέλευση με πρόεδρο τον [[Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος|Ροβεσπιέρο.]] μικρογραφία|Ο [[Ζωρζ Ζακ Νταντόν|Δαντών]] μικρογραφία|Η επιτροπή εποπτείας της Κομμούνας ήταν υπεύθυνη για την πολιτική αστυνομία και για το συντονισμό των εποπτικών επιτροπών των τμημάτων. Αποτελούνταν από δέκα μέλη, ένα εκ των οποίων ήταν ο [[Ζαν Πολ Μαρά|Ζαν-Πωλ-Μαρά.]] Η Κομμούνα του Παρισιού ανετράπη υπό την απειλή εξωτερικού κινδύνου, το μανιφέστο του Μπράουνσβαϊγκ μόλις είχε κοινοποιηθεί και τα εχθρικά στρατεύματα βρίσκονταν προ των πυλών, και τον φόβο εθνικής προδοσίας του Λουδοβίκου ΙΣΤ'. Από το καλοκαίρι του 1792 ανέλαβε η Επαναστατική Κομμούνα, ουσιαστικά αρνούμενη να λάβει εντολές από την κεντρική γαλλική κυβέρνηση. Συνέχισε τις συνήθεις αστικές λειτουργίες, αλλά έγινε γνωστή για τη δράση της και τις ακραίες απόψεις και ενέργειες των μελών της καθώς και για την εκστρατεία της υπέρ του αντικληρικαλισμού.
Το 1792, η Κομμούνα κυριαρχούνταν από εκείνους τους Ιακωβίνους που δεν συμμετείχαν στη Νομοθετική Συνέλευση λόγω διατάγματος που απαγόρευε σε βουλευτές της Συντακτικής να συμμετέχουν στη Νομοθετική Συνέλευση. Η Κομμούνα κατείχε ένοπλη δύναμη, την Εθνική Φρουρά, η οποία της επέτρεπε να εφαρμόζει τις αποφάσεις της ακόμη και με βία, εάν ήταν απαραίτητο.
Το βράδυ της 9ης Αυγούστου 1792, η νέα Επαναστατική Κομμούνα, με επικεφαλής τον Ζωρζ Νταντόν, τον Καμίγ Ντεμουλέ ν και τον Ζακ Εμπέρ κατέλαβαν το Δημαρχείο. Την επόμενη, ημέρα της 10ης Αυγούστου, ήταν ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της επίθεσης στο παλάτι του Κεραμεικού, όπου διέμενε η βασιλική οικογένεια. Η πανίσχυρη Κομμούνα απαίτησε τον περιορισμό της βασιλικής οικογένειας, φυλακίζοντας τους στο φρούριο του Ταμπλ.
Κατά την επακόλουθη συνταγματική κρίση, η καταρρέουσα Νομοθετική Συνέλευση ήταν εξαρτημένη σε μεγάλο βαθμό από την Κομμούνα, η οποία της επέτρεψε να συνεχίσει να λειτουργεί ως νομοθετικό σώμα έως τη σύσταση της Συμβατικής.
Λίγες μέρες πριν τις σφαγές του Σεπτεμβρίου 1792, η επαναστατική Κομμούνα κατάρτισε κατάλογο των «εχθρών της Επανάστασης», οι πύλες της πόλης σφραγίστηκαν και τη νύχτα της 29ης προς 30ή Αυγούστου άνθρωποι της Επαναστατικής Κομμούνας διενεργούσαν κατ' οίκον έρευνες, κατάσχεσαν όπλα και συνέλαβαν γύρω στους 3.000 υπόπτους. Στις 2 Σεπτεμβρίου, με απόφαση της Κομμούνας χτύπησαν τα κανόνια του συναγερμού: ήταν η αρχή των σφαγών του Σεπτεμβρίου. Έστειλε εκπροσώπους να επιθεωρήσουν τις φυλακές και να προσπαθήσουν να μετριάσουν τις σφαγές, αλλά συνολικά η δράση της δεν ήταν πολύ αποφασιστική.
Η Επαναστατική Κομμούνα, οργανωμένη σε 48 τμήματα, καθένα από τα οποία είχε ένοπλη δύναμη, υποστηριζόμενη από τους Αβράκωτους, αφού συνέβαλε στην πτώση της βασιλείας κατά την ημέρα της 10ης Αυγούστου, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πορεία της Επανάστασης καθώς πίεζε τη Συμβατική να υιοθετήσει τους όρους της. Σημαντικό ρόλο επίσης διαδραμάτισε στους επαναστατικούς πολέμους από το 1793 εξοπλίζοντας ένα μεγάλο μέρος των δυνάμεων των επαναστατικών στρατών, στην καταστολή του πολέμου της Βανδέας και άλλων εξεγέρσεων.
Ανάμεσα στις παρεμβάσεις της ήταν: Ζήτησε την ανασύσταση του Επαναστατικού Δικαστηρίου και έλαβε ικανοποίηση στις 10 Μαρτίου 1793. Επέβαλε την προγραφή των Γιρονδίνων τον Μάιο και τον Ιούνιο 1793, απαίτησε τον θεσμό της Τρομοκρατίας στις 5 Σεπτεμβρίου 1793.
Κάτοχος αστυνομικών εξουσιών, η Κομμούνα διόριζε τους αστυνομικούς του Παρισιού, υπεύθυνους για τη μαζική φυλάκιση υπόπτων.
Πτώση
Η Επαναστατική Κομμούνα του Παρισιού έχασε την επιρροή της μετά την εξάλειψη των Εμπεριστών (24 Μαρτίου 1794), στα πλαίσια ανάληψης της εξουσίας από την Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας και τη Συμβατική. 93 από τα μέλη της καρατομήθηκαν στη γκιλοτίνα.
Το Σύνταγμα του Έτους Γ' (1795) αντικατέστησε την Κομμούνα του Παρισιού με δώδεκα ξεχωριστά δημοτικά διαμερίσματα, που συντόνιζε ένα κεντρικό γραφείο, προκειμένου να αποφευχθεί μια νέα ανάληψη εξουσίας από το λαό και να σταθεροποιηθεί η Δημοκρατία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Άννα-Μαρία της Ελλάδας
Η Άννα-Μαρία (Anne-Marie of Denmark, 30 Αυγούστου 1946) είναι μέλος της δανικής και της τέως βασιλικής οικογένειας της Ελλάδας. Ήταν η τελευταία βασίλισσα της Ελλάδας, από το 1964 έως το 1973, ως βασιλική σύζυγος του τότε βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄.
Είναι, επίσης, πριγκίπισσα της Δανίας ως κόρη του Φρειδερίκου Θ΄ της Δανίας και αδερφή της βασίλισσας Μαργαρίτας Β΄ της Δανίας. Είναι η πρόεδρος του Ιδρύματος Άννα-Μαρία.
Νεανικά χρόνια
Η Άννα-Μαρία Δάγμαρ Ίνγριδ γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου 1946 στα Ανάκτορα Αμάλιενμποργκ της Κοπεγχάγης. Είναι το τρίτο παιδί του Φρειδερίκου Θ΄ της Δανίας και της Ίνγκριντ. Ο πατέρας της ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Χριστιανού Ι΄ και της Αλεξανδρινής της Δανίας. Η μητέρα της, από την άλλη, ήταν η μοναδική κόρη του Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου της Σουηδίας και της Μαργαρίτας του Κόννωτ.
Η βάπτιση της πριγκίπισσας Άννας-Μαρίας έγινε στις 9 Οκτωβρίου 1946 στην Εκκλησία του Χόλμεν της κεντρικής Κοπεγχάγης. Ανάδοχοί της ήταν ο παππούς της Χριστιανός Ι' και η σύζυγός του Αλεξανδρινή, ο παππούς της Γουσταύος ΣΤ' Αδόλφος, ο θείος της Μπέρτιλ της Σουηδίας, ο Βασιλιάς της Νορβηγίας Χάακον Ζ', ο Γεώργιος της Ελλάδας και της Δανίας, η Μάρθα της Σουηδίας, η Μαρία του Ηνωμένου Βασιλείου, η Δάγμαρ της Δανίας και η Ιουλιάνα της Ολλανδίας.
Έπειτα από το αποτυχημένο Αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967 του συζύγου της ενάντια στη Δικτατορία των Συνταγματαρχών, έφυγαν οικογενειακώς από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στη Ρώμη. Αργότερα, το 1973, η τέως βασιλική οικογένεια μετακόμισε στο Λονδίνο. Από το 2013 επέστρεψαν μόνιμα στην Ελλάδα και ζουν στο Πόρτο Χέλι.
Γάμος και οικογένεια
Η Άννα-Μαρία, γνωρίστηκε πρώτη φορά με τον τότε Διάδοχο Πρίγκιπα Κωνσταντίνο το 1959 στη Δανία. Το 1961, ο Κωνσταντίνος δήλωσε στους γονείς του Παύλο και Φρειδερίκη ότι επιθυμούσε να παντρευτεί την Πριγκίπισσα Άννα-Μαρία.
Μαζί με τον Κωνσταντίνο απέκτησαν δύο κόρες και τρεις γιους:
Τίτλοι και προσφωνήσεις
Η Άννα-Μαρία έχει χρησιμοποιήσει τους παρακάτω τίτλους και προσφωνήσεις:
Θυρεοί και μονογράμματα
Αριστερά ο Θυρεός της Βασίλισσας Άννας Μαρίας, στο κέντρο το προσωπικό της Μονόγραμμα και δεξιά το κοινό Μονόγραμμα των Βασιλέων Κωνσταντίνου Β' και Άννας-Μαρίας.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελλάδας Δανία Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Δανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ελλάδας
Κλίφορντ Κάμπελ
Ο Σερ Κλίφορντ Κάμπελ (Sir Clifford Clarence Campbell, 28 Ιουνίου 1892 – Σεπτέμβριος 1991) υπήρξε Τζαμαϊκανός αξιωματούχος. Ήταν ο πρώτος Γενικός Κυβερνήτης της Τζαμάικα με καταγωγή από τη χώρα αυτή και υπηρέτησε στο αξίωμα από το 1962 ως το 1973. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη.
Βιογραφία
Γιος του Τζέιμς και της Μπλανς Κάμπελ, υπηρέτησε ως δάσκαλος και διευθυντής σχολείου στην ενορία Ουστμόρλαντ, στην Τζαμάικα. Υπήρξε ακτιβιστής για το Εργατικό Κόμμα της Τζαμάικα και διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής και στη συνέχεια της Γερουσίας, από τις 31 Αυγούστου 1962 ως τις 30 Νοεμβρίου 1962. Στη συνέχεια διορίστηκε στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη και ορκίστηκε την 1η Δεκεμβρίου 1962. Τον διαδέχθηκε στις 2 Μαρτίου 1973 ο Σερ Χέρμπερτ Ντάφας.
Απεβίωσε σε ηλικία 99 ετών, το 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Τζαμάικα
Πτολεμαίος της Κομμαγηνής
Ο Πτολεμαίος, αρμεν. Պտողեմեոս (απεβ. 130 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν σατράπης της Κομμαγηνής (201-163 π.Χ.), που ανεξαρτητοποιήθηκε και έγινε ο 1ος βασιλιάς της (163-130 π.Χ.). Έζησε μεταξύ του 3ου και τού 2ου αι. π.Χ.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ορόντη Δ΄ της Αρμενίας, γιού τού Αρσάμη Α΄ της Αρμενίας, Σωφηνής & Κομμαγηνής. Είχε Αρμενική καταγωγή.
Ήταν ο τελευταίος σατράπης της Κομμαγηνής, επαρχίας της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών. Υπηρέτησε υπό τους Έλληνες βασιλείς Αντίοχο Γ΄, τον γιο του Αντίοχο Δ΄ και τον γιο τού προηγουμένου Αντίοχο Ε΄. Ήταν σατράπης της Κομμαγηνής το διάστημα 201-163. Όταν το 163 π.Χ. η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών άρχισε να διαλύεται, ο Πτολεμαίος αποφάσισε να επαναστατήσει και να κάνει την Κομμαγηνή ανεξάρτητο βασίλειο. Επίσης δήλωσε τα Σαμόσατα, πρωτεύουσα της Κομμαγηνής υπό τους Σελευκίδες, ως πρωτεύουσα τού νέου βασιλείου του.
Ο Πτολεμαίος ήταν στην πραγματικότητα συγγενής τού Μιθριδάτη Α΄ των Αρσακιδών της Παρθίας. Οι αρχαιολόγοι, από αποσπάσματα επιγραφών που βρέθηκαν στο όρος Νεμρούτ, ανακάλυψαν ότι ο Πτολεμαίος ήταν απόγονος τού Δαρείου Α΄ της Περσίας. Απεβίωσε το 130 π.Χ. και τον διαδέχθηκε ο γιος του Σάμης Β΄.
Οικογένεια
Δεν είνα γνωστό το όνομα της συζύγου του. Είχε τέκνο: