cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tesco
Χρήση αυγών από κλουβιά
Τον Μάιο του 2019, μια μυστική έρευνα ενός ασιατικού προμηθευτή αυγών της Tesco, που κυκλοφόρησε από την Daily Mirror, διαπίστωσε ότι η Tesco πουλάει στα ασιατικά καταστήματα της αυγά από κλουβιά. Τον Αύγουστο του 2019, μια έρευνα σχετικά με την εταιρεία παραγωγής αυγών της Tesco στη Μαλαισία, που έκανε η New Straits Times, τεκμηρίωσε παρόμοιες συνθήκες. Σε απάντηση στην έρευνα, η Tesco δεσμεύτηκε να χρησιμοποιήσει μόνο αυγά εκτός κλουβιών στην Ταϊλάνδη και τη Μαλαισία.
Κρέας αλόγου που βρέθηκε σε μπιφτέκια
Τον Ιανουάριο του 2013, τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι βρέθηκε κρέας αλόγου σε ορισμένα προϊόντα κρέατος που πωλήθηκαν από την Tesco, μαζί με άλλους εμπόρους λιανικής πώλησης, ιδίως μπιφτέκια. Ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον το χαρακτήρισε «απαράδεκτο», με προϊόντα που δείχνουν 29,1% κρέας αλόγου στο μπιφτέκι «Value», που υποτίθεται ότι ήταν βοδινό. Αργότερα αποκαλύφθηκε τον Φεβρουάριο του 2013 ότι ορισμένα από τα σπαγγέτι Μπολόνια της καθημερινής αξίας της Tesco περιείχαν 60% κρέας αλόγου. Η Tesco απέσυρε 26 από τα προϊόντα της ως απάντηση και ανακοίνωσε ότι συνεργάζεται με τις αρχές και τον προμηθευτή για να διερευνήσει την αιτία της μόλυνσης.
Διακρίσεις κατά των τυφλών
Τον Ιούλιο του 2013, το προσωπικό ασφαλείας της Tesco παραβίασε τον Νόμο περί Ισότητας του Ηνωμένου Βασιλείου 2010 αρνούμενο να επιτρέψει σε έναν σκύλο-οδηγό τυφλού να εισέλθει στο κατάστημα Feltham. Το προσωπικό της Tesco αρνήθηκε να ζητήσει συγγνώμη για την παραβίαση του νόμου για 5 ημέρες. Αναφέρθηκε επίσης ότι το προσωπικό ασφαλείας είχε διατάξει προηγουμένως τρεις φορές έναν διαφορετικό τυφλό και τον σκύλο-οδηγό του να φύγει από το κατάστημα. Μετά από ένα περαιτέρω περιστατικό το 2013 όταν ο διευθυντής της Tesco στο Σάτον διέταξε έναν τυφλό και τον σκύλο-οδηγό της να φύγει από το κατάστημα, η Tesco δήλωσε ότι το προσωπικό είχε εκπαιδευτεί για να διασφαλίσει ότι ένα τέτοιο συμβάν δεν θα ξανασυμβεί. Ένα χρόνο αργότερα, το 2014, τρεις ταμίες της Tesco απαγόρευσαν σε ένα τυφλό άτομο και το σκύλο της να εισέλθει στο κατάστημα.
Δουλεία στην Ταϊλάνδη
Το 2014, το The Guardian ανέφερε ότι η Tesco είναι πελάτης της Charoen Pokphand Foods. Για πάνω από 6 μήνες η Guardian ανίχνευσε ολόκληρη την αλυσίδα από τα πλοία σκλάβων έως τα ασιατικά ύδατα σε κορυφαίους παραγωγούς και εμπόρους λιανικής.
Πώληση αγαθών από το Ισραήλ
Η Tesco έχει στοχοποιηθεί από διαδηλωτές που διαμαρτύρονται για την αλυσίδα των σούπερ μάρκετ πουλώντας προϊόντα που κατασκευάζονται στο Ισραήλ, ενώ τα περισσότερα παράπονα αφορούν προϊόντα που προέρχονται από ισραηλινούς οικισμούς στη Δυτική Όχθη. Οι διαμαρτυρίες συμβαίνουν γενικά όταν διεξάγονται ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λωρίδα της Γάζας ή στη Δυτική Όχθη. Ένας διαδηλωτής συνελήφθη σε διαδήλωση σε ένα κατάστημα στο Μπέρμιγχαμ στις 16 Αυγούστου 2014.
Πώληση αντισημιτικών βιβλίων
Το 2005, το περιοδικό Searchlight είπε ότι «φοβόταν» πως θα ανακαλύψει αντισημιτικά βιβλία από τον εξτρεμιστικό εκδοτικό οίκο των ΗΠΑ Liberty Bell στον ιστότοπο της Tesco. Οι τίτλοι που προσφέρθηκαν για πώληση περιελάμβαναν τους The Hitler We Loved and Why, The International Jew και Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών. Το Searchlight βρήκε άλλους 106 τίτλους από τον βρετανικό εκδοτικό οίκο Steven Books, τους οποίους περιγράφει ως «τόσο ακραίους που ακόμη και το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα δεν τους πουλά». Το κατάστημα είπε σε μια δήλωση: «Η Tesco.com έχει πάνω από ένα εκατομμύριο τίτλους βιβλίων που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. Είμαστε δυσαρεστημένοι ότι οι τίτλοι που θα μπορούσαν να προκαλέσουν προσβολή σε ορισμένους πελάτες έχουν βρει το δρόμο τους για την περιοχή μας και θα αναλάβουμε άμεση δράση για την άρση τους από τη στιγμή που θα υποπέσουν στην αντίληψή μας».
Προμηθευτές
Ο βρετανικός κριτής κωδικών παντοπωλείων διαπίστωσε σε μια έρευνα του 2015-16 για την Tesco ότι ορισμένοι προμηθευτές πλήρωσαν «μεγάλα χρηματικά ποσά σε αντάλλαγμα για την υψηλή κατηγορία ή τη συμμετοχή σε μια αναθεώρηση τιμών». Βρήκε κάποια αποδεικτικά στοιχεία για τα οφέλη που προέρχονται από τους προμηθευτές από αυτές τις ρυθμίσεις, αλλά κατέγραψε επίσης μια ανησυχία - προς περαιτέρω διερεύνηση - ως προς το εάν ο σκοπός του κώδικα παντοπωλείων παρακάμπτεται από αυτές τις πληρωμές.
Ρουμάνοι
Στις 21 Νοεμβρίου 2020, ένα μέλος της ρουμανικής διασποράς στο Ηνωμένο Βασίλειο επεσήμανε ότι σε ένα από τα καταστήματα της Tesco στο Λονδίνο, υπήρχε μια προειδοποίηση για τους κλέφτες που ήταν γραμμένη στα ρουμανικά που έλεγε ότι «ειδοποίηση για κλέφτες καταστημάτων, θα διωχθείτε νομικά εάν πιαστείτε να κλέβετε». Οι γυναίκες της Ρουμανίας το δημοσίευσαν στο Facebook και το χαρακτήρισαν «κατάφωρα ρατσιστικό και ξενοφοβικό». Ζήτησαν την αφαίρεση της αφίσας, μια αναφορά στην οποία συμμετείχε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ρουμανίας, το οποίο εξέφρασε την «έκπληξη και τη διαφωνία του για το έντονα διακριτικό μήνυμα». Τα νέα έγιναν viral και αργότερα δημοσιεύθηκαν στα ρουμανικά μέσα ενημέρωσης. Σύμφωνα με το Γραφείο Εθνικής Στατιστικής, οι Ρουμάνοι στο Ηνωμένο Βασίλειο εκείνη τη στιγμή είχαν δημιουργήσει μια κοινότητα περίπου 427.000 ατόμων, καθιστώντας τους την τέταρτη μεγαλύτερη ξένη κοινότητα στη χώρα εκείνη την εποχή. Αυτό δεν είναι το πρώτο αντιρουμανικό περιστατικό στο Tesco, καθώς τον Απρίλιο του 2020, μια ομάδα Ρουμάνων δέχτηκε λεκτική επίθεση ενώ ψώνιζε σε ένα κατάστημα της εταιρείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες λιανικού εμπορίου του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Παντοπωλεία Κατηγορία:Πολυεθνικές εταιρείες Κατηγορία:Λογιστικά σκάνδαλα Κατηγορία:Βρετανικά εμπορικά σήματα
1354
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1354 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εξαρτημένο κράτος
Εξαρτημένο κράτος στις διεθνείς υποθέσεις είναι το κράτος το οποίο είναι οικονομικά, πολιτικά ή στρατιωτικά υποταγμένο σε άλλο πιο ισχυρό κράτος. Είδη εξαρτημένων κρατών περιλαμβάνουν: κράτος-δορυφόρος, συνδεδεμένο κράτος, κράτος-μαριονέτα, νεοαποικία, προτεκτοράτο, υποτελές κράτος, κράτος φόρου υποτελές.
Περσία, Ελλάδα, Ρώμη
Αρχαία κράτη όπως η Περσική Αυτοκρατορία και η Ελληνικές πόλεις-κράτη δημιουργούσαν εξαρτημένα κράτη με το να κάνουν τους αρχηγούς του κράτους υποτακτικό τους. Η πόλη-κράτος της Αρχαίας Αθήνας για παράδειγμα υποχρέωσε αδύναμες χώρες να προσχωρήσουν στη Συμμαχία της Δήλου, και σε κάποιες περιπτώσεις επέβαλαν σε αυτές δημοκρατική κυβέρνηση. Ομοίως ο Φίλιππος Β΄ επέβαλε το Συνέδριο Κορίνθου. Ένας από τους πιο συχνούς χρήστες της δημιουργίας εξαρτημένων κρατών ήταν η Ρωμαϊκή Δημοκρατία, η οποία αντί να κατακτά και να απορροφά στην αυτοκρατορία κράτη, προτιμούσε να τα καθιστά εξαρτημένα, τακτική που συνεχίστηκε μέχρι τον πρώτο αιώνα μετά Χριστόν, όταν και τη διαδέχθηκε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Κάποιες φορές το εξαρτημένο κράτος δεν ήταν πρώην εχθρός, αλλά σφετεριστής, με το πιο γνωστό παράδειγμα να είναι ο Ηρώδης. Η χρήση των εξαρτημένων κρατών συνεχίστηκε και κατά τον Μεσαίωνα, όταν και άρχισε να επικρατεί η φεουδαρχία.
Υπό τους Μογγόλους και τη Δυναστεία Γιουάν
Κατά το 13ο αιώνα, η Δυναστεία Γκοριό της Κορέας ανατράπηκε από τους Μογγόλους, οι οποίοι ίδρυσαν την ισχυρή Μογγολική Αυτοκρατορία. Μετά την συνθήκη ειρήνης του 1260 και την εξέγερση sambyeolcho το 1270, η Γκοριό έγινε ημιαυτόνομο εξαρτημένο κράτος της Δυναστείας Γιουάν για περίπου 80 χρόνια.
Γαλλία
Κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης και του Ναπολέοντα, η Γαλλία κατέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης και εγκαθίδρυσε πολλά εξαρτημένα κράτη. Στην αρχή, κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης τα κράτη αυτά δημιουργήθηκαν ως δημοκρατίες (οι λεγόμενες "Républiques soeurs", "αδελφές δημοκρατίες"). Ιδρύθηκαν στην Ιταλία (Δημοκρατία εντεύθεν των Άλπεων στην Βόρειο Ιταλία, Παρθενόπεια Δημοκρατία στη Νότια Ιταλία), Ελβετία, Βέλγιο και Ολλάνδία ως δημοκρατία και ως μοναρχία.
Κατά την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία, καθώς ο Ναπολέων και ο Γαλλικός στρατός κατακτούσε την Ευρώπη, τέτοια κράτη άλλαζαν και πολλά νέα δημιουργούνταν. Οι ιταλικές δημοκρατίες μετατράπηκαν στο Βασίλειο της Ιταλίας υπό την άμεση εξουσία του Ναπολέοντα στο Βορρά, και το Βασίλειο της Νάπολης στο νότο, υπό την εξουσία του Ιωσήφ Βοναπάρτη και μετά υπό του Στρατάρχη της Αυτοκρατορίας Ζοακίμ Μυρά.
Η δυτική όχθη του Ρήνος προσαρτήθηκε ως μέρος της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Τα πολλά Γερμανικά κράτη που απάρτιζαν την Συνομοσπονδία του Ρήνου ήταν εξαρτημένα κράτη της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, περιλαμβανομένου και του Βασιλείου της Βεστφαλίας το οποίο έλεγχε ο Ζερόμ Βοναπάρτης.
Η Ισπανία αποτελούσε επίσης εξαρτημένο βασίλειο, μετά τη Γαλλική εισβολή στην Ιβηρική χερσόνησο, όπως και η Πολωνία, τότε Δουκάτο της Βαρσοβίας.
Βρετανική Αυτοκρατορία
Στην Βρετανική Αυτοκρατορία τα Πριγκιπικά Κράτη τυπικά ήταν ανεξάρτητα (τους δόθηκε τυπικά και επίσημα η ανεξαρτησία το 1947) σε εξαρτημένη σχέση επικυριαρχίας από το Βρετανικό Στέμμα. Με την Αιγυπτιακή Ανεξαρτησία το 1922 η Βρετανία τερμάτισε τυπικά το καθεστώς του προτεκτοράτου, εκτός από του Σουδάν το οποίο συνέχισε να διοικείτε ως Αγγλό-Αιγυπτιακό Σουδάν ως την ανεξαρτησία του το 1956. Η Βρετανία διατήρησε το ενδιαφέρον της στην Αίγυπτο μέχρι την Κρίση του Σουέζ. Το Ιράκ δημιουργήθηκε σε βασίλειο το 1932. Στις παραπάνω περιπτώσεις η οικονομική και στρατιωτική πραγματικότητα δεν ισοδυναμούσε με πλήρη ανεξαρτησία, αλλά οι τοπικοί ηγεμόνες και ηγέτες ήταν εξαρτημένοι από τους Βρετανούς. Παρομοίως στην Αφρική (π.χ. η Βόρεια Νιγηρία υπό τον Λόρδο Lugard), και η Μαλαισία με τα Ομόσπονδα Κράτη της Μαλαισίας και τα Μη Ομόσπονδα Κράτη της Μαλαισίας, αποτελούν παραδείγματα της τακτικής της έμμεσης διακυβέρνησης που άσκησαν η Βρετανία (και η Γαλλία) στις αποικίες.
Ναζιστική Γερμανία
Μετά την ήττα της Γαλλίας στη Μάχη της Γαλλίας, δημιουργήθηκε η Γαλλία του Βισύ ως εξαρτημένο κράτος της Ναζιστικής Γερμανίας, και παρέμεινε ως τέτοιο μέχρι το 1942 όταν και περιορίστηκε σε κράτος-μαριονέτα μέχρι την απελευθέρωσή της το 1944. Η Γερμανία δημιούργησε εξαρτημένα κράτη επίσης στα κατακτημένα της εδάφη, όπως για παράδειγμα τη Σλοβακική Δημοκρατία και το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας.
Ηνωμένες Πολιτείες
Μετά το 1945 ο όρος εξαρτημένο κράτος συχνά χρησιμοποιούταν για κράτη που κυβερνούσαν δικτατορίες τις οποίες στήριζαν ανοιχτά είτε οι Ηνωμένες Πολιτείες είτε η Σοβιετική Ένωση. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου πολλές Λατινικά Αμερικανικά κράτη όπως η Γουατεμάλα, το Ελ Σαλβαδόρ, η Νικαράγουα μέχρι το 1979, η Κούβα μέχρι το 1959 και η Χιλή υπό το καθεστώς του Πινοσέτ, θεωρούνταν ως εξαρτημένα κράτη των ΗΠΑ, καθώς η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε σημαντική επιρροή στην πολιτική αυτών των δικτατοριών. Ο όρος είχε επίσης χρήση με άλλα αυταρχικά καθεστώτα με στενούς δεσμούς με τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, περιγραφόμενα καλύτερα ως καθεστώτα μαριονέτες των ΗΠΑ, όπως το Νότιο Βιετνάμ, η Ινδονησία (1966-1998) υπό το καθεστώς του Σουχάρτο, το Ιράν μέχρι το 1979, η Καμπότζη υπό το καθεστώς του Λον Νολ, οι Φιλιππίνες υπό το καθεστώς του Φερδινάντο Μάρκος, και η Σαουδική Αραβία. Οι σχέσεις ΗΠΑ-Ιραν υπό το καθεστώς του Σάχη έχουν αναφερθεί ως ένα σύγχρονο παράδειγμα μελέτης στις Πολιτικές επιστήμες.
Ο όρος μπορεί ίσως επίσης να χρησιμοποιηθεί και για χώρες που εξαρτώνται οικονομικά πάρα πολύ από ένα ισχυρότερο κράτος. Οι τρεις χώρες του Ειρηνικού που συνδέονται με τις ΗΠΑ με το Σύμφωνο Ελεύθερης Σύνδεσης (Μικρονησία, Νήσοι Μάρσαλ και Παλάου), μπορεί με κάποιο τρόπο να θεωρηθεί ότι εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία.
Ιαπωνία
Στα τέλη του 19ου αιώνα η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας περιόρισε το στάτους της Κορέας σε αυτό του εξαρτημένου κράτους. Στις αρχές του 20ου αιώνα το στάτους άλλαξε σε αυτό της άμεσης διακυβέρνησης. Αντιθέτως, το Μαντσουκούο παρέμεινε κράτος-μαριονέτα καθ’ όλο το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Απελλαίος ο Ηλείος
Ο Απελλαίος ο Ηλείος (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου στους 60ους (540 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Εξαρτημένο κράτος
Σοβιετική Ένωση
Τα Σοβιετικά εξαρτημένα ή κράτη μαριονέτες περιελάμβαναν τα περισσότερα μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, οι πολιτικές των οποίων επηρεάζονταν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό από την Σοβιετική στρατιωτική και οικονομική βοήθεια. Άλλα κράτη του Τρίτου Κόσμου με μαρξιστικές-λενινιστικές κυβερνήσεις, επίσης δέχονταν μόνιμα κριτική ως Σοβιετικά κράτη-μαριονέτες, όπως η Κούβα μετά την Κουβανική Επανάσταση, η Λαϊκή Δημοκρατία της Αγκόλας, η Λαϊκή Δημοκρατία της Μοζαμβίκης, η Λαοκρατική Δημοκρατία του Αφγανιστάν, και η Λαοκρατική Δημοκρατία του Βιετνάμ (Βόρειο Βιετνάμ). Μέσα στην ίδια τη Σοβιετική Ένωση, η ΣΣΔ Ουκρανίας και η ΣΣΔ Λευκορωσίας είχαν έδρα στα Ηνωμένα Έθνη, αλλά στην πραγματικότητα ήταν καθαυτές Σοβιετική επικράτεια.
Απελλαίος ο Ηλείος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Εξαρτημένο κράτος
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Πολιτική επιστήμη
Ντενίς Νικιφόροφ
Ο Ντενίς Γεβγκένγεβιτς Νικιφόροφ (Ρωσικά: Денис Евгеньевич Никифоров, γεννημένος στις 2 Αυγούστου του 1977), είναι Ρώσος ηθοποιός.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Ιρίνα Νικιφόροβα, στις 17 Ιουλίου του 2013 απέκτησαν δίδυμα - ένα αγόρι και ένα κορίτσι - Αλέξανδρος και Βερόνικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Χοσέ Ορτέγα ι Γκασέτ
Ο Χοσέ Ορτέγα ι Γκασέτ (ισπανική γλώσσα: Jose Ortega y Gasset, προφορά ΔΦΑ : [xo'se oɾ'teɣa i ɣa'set], Μαδρίτη, 9 Μαΐου 1883 – 18 Οκτωβρίου 1955) ήταν Ισπανός φιλόσοφος και δοκιμιογράφος, που άσκησε σημαντική επιρροή στην πνευματική και πολιτιστική αναγέννηση της Ισπανίας στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ορτέγα ι Γκασέτ γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 9 Μαΐου του 1883. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια και ο πατέρας του ήταν έγκριτος δημοσιογράφος. Στα νεανικά του χρόνια φοίτησε σε σχολείο ιησουϊτών στη Μάλαγα, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μπιλμπάο (1897 – 98) και αργότερα στο Πανεπιστήμιο Φιλοσοφίας και Γραμμάτων της Μαδρίτης (1898 – 1904).
Από το 1905 μέχρι το 1907 συμπλήρωσε τις σπουδές του σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Γερμανίας - Λειψία, Κολωνία, Βερολίνο και Μάρμπουργκ. Υπήρξε μαθητής του νεοκαντιανού φιλοσόφου Χέρμαν Κοέν (Hermann Kohen, 1842 - 1918).
Μετά την επιστροφή του στην Ισπανία το 1908, διορίστηκε καθηγητής Ψυχολογίας, Λογικής και Ηθικής στην Escuela Superior del Magisterio de Madrid και το 1910 κατέλαβε την έδρα της Μεταφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης. Με την κριτική αρθρογραφία του και το φιλελεύθερο πνεύμα του, αγωνίστηκε για τον εκσυγχρονισμό της πνευματικής ζωής της χώρας του και την ανάγκη συγχρονισμού της με τη σκέψη και τους φιλελεύθερους προσανατολισμούς της υπόλοιπης Ευρώπης.
Πολιτική δράση
Ο Ορτέγα ι Γκασέτ, με ένα πύρινο λόγο που εξεφώνησε το 1914, τόνισε την επείγουσα ανάγκη της πνευματικής ανανέωσης της Ισπανίας και διατύπωσε μια πολιτική φιλοσοφία, που βασιζόταν σ’ ένα φιλελεύθερο πολιτικό προσανατολισμό. Για την πραγματοποίηση του προγράμματος αυτού, ίδρυσε το 1923 την «Επιθεώρηση της Δύσης» (Revista de Occidente), που σημείωσε μεγάλη κυκλοφορία σε όλες τις ισπανόφωνες χώρες και έφερε κοντά στα κοινωνικά στρώματα της χώρας του την ευρωπαϊκή σκέψη του 20ου αιώνα.
Ο Ορτέγκα ι Γκασέτ, επικεφαλής δημοκρατικών διανοούμενων, ηγήθηκε μιας αντιπολιτευτικής κίνησης κατά της δικτατορίας του Πρίμο δε Ριβέρα (Primo de Rivera, 1923 – 1930) και αργότερα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανατροπή του βασιλιά της Ισπανίας Αλφόνσου ΙΓ΄, που κατέληξε στην πτώση της μοναρχίας.
Αρχικά, εγκαταστάθηκε στην Πορτογαλία μέχρι και τα μέσα του 1945, επισκεπτόμενος για σύντομα χρονικά διαστήματα την Ισπανία. Το 1948 επέστρεψε στη Μαδρίτη, όπου ίδρυσε το Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Σπουδών, στο οποίο και δίδασκε. Ο Ορτέγα ι Γκασέτ πέθανε στη Μαδρίτη στις 18 Οκτωβρίου 1955 σε ηλικία 72 ετών. right|thumb|250px|Αναμνηστική πλάκα στο σπίτι που γεννήθηκε ο Ορτέγα ι Γκασέτ στη Μαδρίτη
Το φιλοσοφικό έργο του
Ο Ορτέγκα ι Γκασέτ ανήκε στους «νοβεθεντίστας» (novecentistas), μια ομάδα συγγραφέων των αρχών του 20ου αιώνα, οι οποίοι επεδίωκαν να ανανεώσουν το πνευματικό και αισθητικό επίπεδο της εποχής τους.
Στο πλαίσιο του ιδεολογικού αυτού κινήματος, ο Ορτέγα ι Γκασέτ διατύπωσε μια φιλελεύθερη φιλοσοφία (λιμπεραλισμός), που θεωρούσε τη ζωή και την ατομικότητα του ανθρώπου ως τη θεμελιώδη πραγματικότητα, απορρίπτοντας θετικιστικές και ιδεαλιστικές αντιλήψεις. Στόχος του ήταν να περιγράψει τη ζωή και το άτομο όχι μέσα από αφηρημένες θεωρητικές κατασκευές, αλλά αναγνωρίζοντας το άτομο ως μόνη πραγματικότητα στη ζωή.
Η φιλοσοφία του στηρίζεται στη γερμανική φιλοσοφία του Νίτσε και του Βίλχελμ Ντίλταϋ (1833 – 1911), αλλά και στη φιλoσοφία του Ανρί Μπερξόν, και η οποία άσκησε σημαντική επιρροή στο μεταγενέστερο κίνημα του υπαρξισμού και στη φιλοσοφική σκέψη του Μάρτιν Χάιντεγκερ (Martin Heidegger, 1889 – 1976).
Ο Χοσέ Ορτέγα ι Γκασέτ ενέκυψε στην κοινωνική ψυχολογία με το έργο του «Διαλογισμοί του Δον Κιχώτη» (Meditaciones del Quijote, 1914), μεταπήδησε στη διερεύνηση των εθνικών προβλημάτων με το έργο «Η ασπόνδυλη Ισπανία» (La Espana invertebrado, 1921), αλλά και στα διεθνή προβλήματα με τα έργα του «Το θέμα της εποχής μας» (El tema de nuestro tiempo, 1923) και «Η εξέγερση των μαζών» (La rebelliόn de las massas, 1930). Αξιόλογο σύγγραμμά του στο χώρο της αισθητικής για την τέχνη και τη λογοτεχνία είναι «Ο απανθρωπισμός της τέχνης. Ιδέες πάνω στο μυθιστόρημα» (La deshumanizaciόn del arte. Ideas sobre la novela, 1925).
Ιδέες και δοξασίες
Το 1945 δημοσιεύθηκε στη γαλλική γλώσσα μια συλλογή δοκιμίων του Ορτέγα ι Γκασέτ – που αρχικά είχαν δημοσιευθεί κεχωρισμένα – με τους τίτλους «Ιδέες και δοξασίες» (1940), «Η ιστορία ως σύστημα» (1941) και «Σχηματογραφία των κρίσεων» (1942), όπου ο Ισπανός φιλόσοφος, εμπνεόμενος από τον ιστορικισμό του Ντίλταϋ και τις αντιλήψεις της ιστορικής σχετικότητας, αποκαλύπτει τις βάσεις της ορθολογιστικής ιδεολογίας του.
Το βάθος της ανθρώπινης ζωής, υποστηρίζει ο Ορτέγα ι Γκασέτ, απαρτίζεται από «δοξασίες», που “αποτελούνται από εμάς τους ίδιους”. Το άτομο βρίσκεται στην παρούσα φάση «εν τω γίγνεσθαι» με την κατεδάφιση των “παραδεδεγμένων μέχρι τούδε ιδεών” και τη στροφή προς μια νέα αυθεντική πνευματική καλλιέργεια.
Αυτό είναι το σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η ανθρωπότητα. Μέσα σ’ ένα κόσμο τυρρανικό, μόνη καταφυγή, κατά τον Ορτέγα ι Γκασέτ, είναι η επάνοδος στη θεμελιώδη πραγματικότητα, η οποία δεν είναι άλλη από την ατομική ζωή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ισπανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Φιλελευθερισμός
Θεοφάνη
Στην ελληνική μυθολογία η Θεοφάνη ήταν ηρωίδα της Θράκης, κόρη του βασιλιά Βισάλτη. Η Θεοφάνη ήταν πολύ όμορφη και γι' αυτό πολλοί άρχοντες ήθελαν να την πάρουν για σύζυγο. Ανάμεσα σε αυτούς που την ερωτεύθηκαν ήταν και ο θεός Ποσειδώνας, ο οποίος για να την εξασφαλίσει από τους μνηστήρες της τη μετέφερε στη νήσο Κρούμισσα (το όνομα αυτό είναι άγνωστο στους αρχαίους γεωγράφους, οπότε φαίνεται ότι παραποιήθηκε κατά τις διηγήσεις του μύθου). Αλλά οι μνηστήρες έμαθαν πού ήταν η Θεοφάνη και πήγαν να την απαγάγουν. Τότε ο Ποσειδώνας, για να τους δημιουργήσει σύγχυση, μεταμόρφωσε τη Θεοφάνη σε ωραιότατη προβατίνα, ο ίδιος μεταμορφώθηκε σε κριάρι, αλλά και τους κατοίκους του νησιού τους μετέτρεψε σε πρόβατα. Φθάνοντας λοιπόν εκεί οι μνηστήρες βρήκαν μόνο κοπάδια προβάτων. Καθώς δεν έβλεπαν βοσκό, σκέφθηκαν να σκοτώσουν μερικά και να τα φάνε. Ο Ποσειδώνας τότε έκανε τα πρόβατα λύκους και ο ίδιος ενώθηκε με τη Θεοφάνη, η οποία γέννησε ένα ιπτάμενο κριάρι με χρυσή προβιά, τη γνωστή ως «Χρυσόμαλλον δέρας», το οποίο απέστειλε η Νεφέλη στα παιδιά της, τον Φρίξο και την Έλλη, για να τους μεταφέρει πάνω από τη θάλασσα.
Πηγές
Θεοφανη Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Μίλτος Κουντουράς
Ο Μίλτος Κουντουράς (28 Φεβρουαρίου 1889 - 13 Απριλίου 1940) ήταν Έλληνας παιδαγωγός, εισηγητής των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων στα ελληνικά σχολεία την περίοδο 1929-1932.
Βιογραφία
Ο Μίλτος Κουντουράς γεννήθηκε στο Σκόπελο της Λέσβου. Την αγάπη του για τα γράμματα τη χρωστά στον πατέρα του Γεώργιο Κουντουρά, ο οποίος ασχολήθηκε πολύ με τη μόρφωση των παιδιών του. Από το 1905 γίνεται συνδρομητής του περιοδικού «Διάπλασις των Παίδων» του Γρηγορίου Ξενόπουλου, όπου και στέλνει έργα του με το ψευδώνυμο «η ψυχή της Λέσβου».
Φοιτητής στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών δημοσιεύει στο προοδευτικό περιοδικό της εποχής "Νουμάς" με το ψευδώνυμο «Μίλτος Λέσβης». Ταυτόχρονα είναι ιδρυτικό μέλος του σωματείου Φοιτητική Συντροφιά και μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Σκοπός και των δύο σωματείων είναι η προώθηση του δημοτικισμού και η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.
Από το 1915 μέχρι το 1923 εργάζεται ως εκπαιδευτικός. Το έργο του διακόπτεται από συχνές στρατεύσεις λόγω της πολιτικής ρευστότητας της εποχής εκείνης. Το 1922 τον βρίσκει στρατιώτη στο Μικρασιατικό Μέτωπο.
Το 1923 δημοσιεύει στη λεσβιακή εφημερίδα Καμπάνα του Στρατή Μυριβήλη το άρθρο (σε συνέχειες) «Κλείστε τα σχολειά». Τονίζει πόσο αφύσικη είναι η ζωή των παιδιών στο σχολείο και πόσο αυτό τα αποξενώνει από τη ζωή. Την ίδια χρονιά παίρνει μέρος σε διαγωνισμό του Υπουργείου Παιδείας και με κρατική υποτροφία φεύγει για μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία. Σπουδάζει Παιδαγωγική-Διδακτική και Ψυχολογία.
Επιστρέφει στην Ελλάδα στα τέλη του 1926 και από τις 13/12/1926 διορίζεται διευθυντής στο Διδασκαλείο Θηλέων Θεσσαλονίκης (ΔΘΘ), που το διηύθυνε μέχρι το 1930. Η τριετία 1927-1930 αναφέρεται ως Ιερή τριετία για τα ελληνικά γράμματα. Εφαρμόζει πρωτοποριακές μεθόδους διδασκαλίας που προωθούσαν την κριτική σκέψη και την αυτενέργεια των μαθητριών στην εργασία, χειρωνακτική και πνευματική. Δεν άργησαν κι εδώ, μετά τα Αθεϊκά και τα Μαρασλειακά να ξεσπάσουν τα «σκάνδαλα» του Διδασκαλείου Θηλέων το 1928. Οι κατηγορίες εναντίον του Μ. Κουντουρά όμοιες με τις προηγούμενες. Αφορούν: «την θρησκευτικήν και εθνικήν μόρφωσιν των μαθητριών του Διδασκαλείου τούτου[...]», την περιφρόνηση προς την παράδοση, την αχαλίνωτη ελευθερία προς τις μαθήτριες, τις ομιλίες «περί ήβης, φυσικών ορμών [...]» Βγαίνει απαλλακτικό πόρισμα και συνεχίζει να εργάζεται στο ΔΘΘ μέχρι το 1930, οπότε και διορίζεται σύμβουλος στο Εκπαιδευτικό Γνωμοδοτικό Συμβούλιο. Το 1931 δημοσιεύει στην εφημερίδα Μακεδονία της Θεσσαλονίκης άρθρο με τον τίτλο «η Διαμαρτυρία ενός ανθρώπου, η αγανάκτηση ενός παιδαγωγού». Για το άρθρο αυτό καλείται σε απολογία και τιμωρείται με «ποινή επιπλήξεως» από τον υπουργό Παιδείας Γ. Παπανδρέου. Το 1933 απολύεται από το Εκπαιδευτικό Γνωμοδοτικό Συμβούλιο. Το 1936 εκδίδει το περιοδικό Παιδεία. Την ίδια χρονιά παντρεύεται την Ολυμπία Δημούλα και αποκτά ένα γιο, το Λίνο. Πεθαίνει το 1940 στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός μετά από εγχείρηση στο στομάχι.
Φραντσέσκο Τζεμινιάνι
Ο Φραντσέσκο Σαβέριο Τζεμινιάνι (Francesco Saverio Geminiani, Λούκκα, 5 Δεκεμβρίου 1687 – Δουβλίνο, 17 Σεπτεμβρίου 1762), ήταν Ιταλός συνθέτης και βιολονίστας, του ύστερου Μπαρόκ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννημένος στη Λούκκα της Τοσκάνης, ξεκίνησε να παίρνει μαθήματα βιολιού από τον πατέρα του, κατόπιν, με τον Λονάτι (Carlo Ambrogio Lonati) στο Μιλάνο και, στη συνέχεια στη Ρώμη, με τον Κορέλλι. Πιθανότατα, πήρε μαθήματα μουσικής από τον Σκαρλάτι στη Νάπολη. Μετά το 1707 ανέλαβε τη θέση του πατέρα του στην Καπέλα Παλατίνα (Cappella Palatina) της γενέτειράς του. Από το 1711, διηύθυνε την ορχήστρα της Όπερας στη Νάπολη, της οποίας υπήρξε και εξάρχων βιολονίστας. Μετά από σύντομη επιστροφή στη Λούκκα, το 1714, αναχώρησε για το Λονδίνο, όπου προηγήθηκε η φήμη του ως δεξιοτέχνη του βιολιού. Στην αγγλική πρωτεύουσα, σύντομα, προσείλκυσε την προσοχή κοινού και πατρόνων -όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή-, μεταξύ των οποίων, του Ουίλιαμ Κάπελ (William Capel), 3ου κόμη του Έσσεξ, ο οποίος τον ανέλαβε στη συνέχεια. Κομβικό σημείο της καριέρας του υπήρξε το 1715, όταν έπαιξε τα κονσέρτα του στην Αυλή του Γεωργίου Α΄, με τον Χαίντελ στο πληκτροφόρο.
Ο Τζεμινιάνι εξασφάλιζε τα προς το ζην διδάσκοντας και γράφοντας μουσική, προσπαθώντας να χαλιναγωγήσει το πάθος του για τη συλλογή έργων τέχνης, όχι πάντα με επιτυχία. Μάλιστα, το 1727, ο κόμης του Έσσεξ τον έβγαλε από τη φυλακή όπου είχε καταλήξει για χρέη ύστερα από αποτυχημένη του προσπάθεια να εμπορευτεί έργα τέχνης. . Πάντως, στο Δουβλίνο το 1733, γρήγορα απέκτησε καλή φήμη ως δάσκαλος, εκτελεστής, διοργανωτής συναυλιών και θεωρητικός. Κατά το ίδιο έτος, «άνοιξε» ένα σπίτι συναυλιών, χρησιμοποιώντας τις επάνω εγκαταστάσεις για μουσική και τα κάτω δωμάτια για έκθεση έργων τέχνης. Πολλοί από τους μαθητές του είχαν επιτυχή σταδιοδρομία, όπως οι Έιβισον και Φέστινγκ (Michael Christian Festing).
Έδωσε παραστάσεις στην Ιρλανδία (1737) και στο Παρίσι (1740), και επέστρεψε στη Βρετανία το 1741 όπου και παρέμεινε έως το 1749. Μετά ξαναπήγε στο Παρίσι μέχρι το 1755, οπότε ξαναγύρισε στο Λονδίνο. Το 1761, ενώ βρισκόταν στο Δουβλίνο, ένας υπηρέτης έκλεψε ένα μουσικό του χειρόγραφο στο οποίο είχε αφιερώσει πολύ χρόνο και κόπο. Λέγεται ότι στενοχωρήθηκε τόσο πολύ γι' αυτή την απώλεια που, πέθανε λίγο αργότερα.
Ο Τζεμινιάνι ως βιολονίστας
Ο Τζεμινιάνι, λέγεται ότι, ήταν εξαιρετικός βιολονίστας και, οι μαθητές του στην Ιταλία, τον αποκαλούσαν furibondo («παράφορο»), λόγω του έντονα εκφραστικού του παιξίματος. Μάλιστα, όταν έπαιζε ως εξάρχων βιολονίστας στην ορχήστρα της Νάπολης, φαίνεται ότι οι συνάδελφοί του είχαν κάποια δυσκολία στην παρακολούθησή του, γεγονός που οφείλεται στην αυτοσχεδιαστική δεξιοτεχνία του, ή, όπως ο ιστορικός της μουσικής Burney το έθεσε, «στις απρόσμενες επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις του» (το σημερινό rubato). Επίσης, τις σονάτες του για βιολί 1 και 4, πολύ λίγοι σύγχρονοι βιολονίστες τολμούσαν να τις παρουσιάσουν στο κοινό, λόγω της δυσκολίας τους. Μεταξύ των κινήσεων στις σονάτες υπάρχουν φούγκες, διπλές φούγκες, διανθίσματα και πολλαπλά stoppings.
Θεωρητικό έργο
Ο Τζεμινιάνι εξέδωσε το 1731 την εξαιρετική πραγματεία του «Η Τέχνη του Παιξίματος του Βιολιού» («The Art of Playing the Violin»), που δημοσιεύθηκε στο Λονδίνο, η οποία είναι η γνωστότερη σύνοψη της ιταλικής μεθόδου εκτέλεσης του συγκεκριμένου οργάνου, κατά τον 18ο αιώνα. Το έργο αποτελεί πολύτιμη πηγή για τη σπουδή των τεχνικών και της πρακτικής του βιολιού, στην μετα-Μπαρόκ εποχή και θεωρείται η πρώτη ολοκληρωμένη μέθοδος για βιολί που εκδόθηκε ποτέ. Το βιβλίο είναι σε μορφή 24 ασκήσεων που συνοδεύονται από σχετικά σύντομο αλλά εξαιρετικά κατατοπιστικό κείμενο, δίνοντας λεπτομερείς οδηγίες σχετικά με την άρθρωση, τις τρίλιες και άλλα στοιχεία διανθισμού, τις αλλαγές θέσεων και άλλες πτυχές της τεχνικής του βιολιού, τόσο για το αριστερό όσο και για το δεξί χέρι.
Αξιοσημείωτο είναι ότι, οι οδηγίες σε αυτή την πραγματεία έρχονται σε αντίθεση με αυτές που εκφράζονται από τον Λέοπολντ Μότσαρτ στην δική του «Μέθοδο για τις Θεμελιώδεις Αρχές Παιξίματος του Βιολιού» (1756), σε διάφορα θέματα, συμπεριλαμβανομένου του κρατήματος του δοξαριού, της χρήσης του βιμπράτο και, κυρίως, τον λεγόμενο «κανόνα του δοξαριού-κάτω» (καθοδική κίνηση του δοξαριού προς τα κάτω), όπου αναφέρεται ρητά ότι, η πρώτη κίνηση (θέση) σε κάθε μέτρο, πρέπει να γίνεται με το δοξάρι προς τα κάτω (συμβολίζεται με Π). thumb|200px|right|Μουσική σελίδα με διανθίσματα για το βιολί, από το έργο του Τζεμινιάνι «Η Τέχνη του Παιξίματος του Βιολιού» Ο Τζεμινιάνι έγραψε επίσης τα έργα «Η Τέχνη της Συνοδείας» («The Art of Accompaniment»), Η Τέχνη του Παιξίματος της Κιθάρας» («The Art of Playing the Guitar», 1760), «Συνοδεία στο Αρπίχορδο» («Accompaniment on the Harpsichord»), «Μαθήματα για το Αρπίχορδο» («Lessons for the Harpsichord»), «Όργανο» («Organ», 1754), καθώς και μερικά άλλα μικρότερης σημασίας.
Το πρώτο, γνωστό και ως Guida Harmonica (εκδ. 1752, με προσθήκη του 1756) είναι από τις πιο ασυνήθιστες πραγματείες αρμονίας του ύστερου Μπαρόκ, που χρησιμεύει ως ένα είδος «εγκυκλοπαίδειας» σχημάτων και εκτέλεσης του μπάσο κοντίνουο. Υπάρχουν 2.236 (!) σχήματα και στο τέλος του καθενός υπάρχει μια αναφορά αριθμού σελίδας για κάποιο πιθανό επόμενο μοτίβο. Έτσι, ένας σπουδαστής μελετώντας το βιβλίο, θα αποκτήσει μια ιδέα για όλες τις επακόλουθες δυνατότητες που υπάρχουν μετά από κάθε δεδομένη γραμμή στο μπάσο.
Μουσικολογικά στοιχεία
Οι συνθέσεις του Τζεμινιάνι έχουν επαινεθεί για τη φαντασία, την έκφραση και τη «ζεστασιά» τους, αλλά έχουν επικριθεί για την έλλειψη πειθαρχίας και την ελλιπή ανάπτυξη στα θέματά τους. Μάλιστα ο παλαιός Άγγλος ιστορικός της μουσικής Charles Burney τον κατηγόρησε για παράτυπες μελωδικές δομές.
Σημειώσεις
i. Με την ονομασία stopping υπονοείται το ταυτόχρονο παίξιμο τουλάχιστον δύο χορδών στα έγχορδα της ομάδας του βιολιού, οπότε υπάρχουν διπλά, τριπλά ή και τετραπλά stoppings.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
C5H10
μικρογραφία|Ισομερή με γενικό τύπο C5H10. Ο μοριακός τύπος C5H10, με μοριακή μάζα 70,1 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 70,1329 ± 0,0047), αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 1, και είναι κοινός για τους ακόλουθους ισομερείς υδρογονάνθράκες:
Κυκλοαλκάνια
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C5 Κατηγορία:Υδρογονάνθρακες
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2009-10
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2009-10 ήταν η 71η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 20η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2009-10 συμμετείχαν 14 ομάδες. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση της Α΄ φάσης οι δύο τελευταίες διαβαθμίστηκαν αυτόματα στην Β΄ κατηγορία 2010-11 και οι υπόλοιπες 12 χωρίστηκαν σε 3 ομίλους ανάλογα με τη θέση τους στο βαθμολογικό πίνακα και έδωσαν αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους ομίλους αυτούς μεταφέρονται τα αποτελέσματα, οι βαθμοί και τα τέρματα της Α΄ φάσης.
Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν στον Α΄ όμιλο για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούν στις διοργανώσεις της UEFA. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2010-11. Επιπλέον, οι ομάδες που τερμάτιζαν στη δεύτερη και τρίτη θέση εξασφάλιζαν τη συμμετοχή τους στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2010–11.
Οι ομάδες στις θέσεις 5-8 διαγωνίστηκαν στο Β΄ όμιλο.
Οι ομάδες στις θέσεις 9-12 διαγωνίστηκαν στον Γ΄ όμιλο και η ομάδα που τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου διαβαθμίστηκε στη Β΄ κατηγορία 2010-11.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2008-09, στο πρωτάθλημα της περιόδου 2009-10 συμμετείχαν οι τρεις πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2008-09 Ερμής Αραδίππου, Άρης Λεμεσού και Νέα Σαλαμίνα. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η Αλκή, η ΑΕΚ και ο Ατρόμητος που είχαν υποβιβαστεί στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2009-10.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Σημειώσεις: 1 Λόγω ακαταλληλότητας της δικής της έδρας (Κοινοτικό Στάδιο Κυπερούντας) για διεξαγωγή αγώνων Α΄ κατηγορίας, η ΑΠΕΠ χρησιμοποίησε ως έδρα το Τσίρειο Στάδιο. 2 Λόγω ακαταλληλότητας της δικής της έδρας (Στάδιο Κατωκοπιά) για διεξαγωγή αγώνων Α΄ κατηγορίας, η Δόξα χρησιμοποίησε ως έδρα το Μακάρειο Στάδιο. 3 Λόγω ακαταλληλότητας της δικής του έδρας (Δημοτικό Στάδιο Αραδίππου) για διεξαγωγή αγώνων Α΄ κατηγορίας, ο Ερμής χρησιμοποίησε ως έδρα το Στάδιο Εθνικού Άχνας.
Βαθμολογία
Πηγή: Πρωτάθλημα Marfin Laiki Α΄Κατηγορίας - Φάση Α' (Βαθμολογία)
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
1: Η ΑΠΕΠ τιμωρήθηκε με αφαίρεση 6 βαθμών επειδή αποχώρησε από το εντός έδρας παιχνίδι με αντίπαλο τον Εθνικό Άχνας, πριν την ολοκλήρωση του αγώνα.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων της Α΄ φάσης:
Πηγή: Πρωτάθλημα Marfin Laiki Α΄Κατηγορίας - Φάση Α' (Αποτελέσματα)
Α΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Πηγή: Πρωτάθλημα Marfin Laiki Α΄Κατηγορίας - Φάση Β' - Α' Όμιλος (Βαθμολογία)
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του Α΄ ομίλου:
Πηγή: Πρωτάθλημα Marfin Laiki Α΄Κατηγορίας - Φάση Β' - Α' Όμιλος (Αποτελέσματα)
Β΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Πηγή: Πρωτάθλημα Marfin Laiki Α΄Κατηγορίας - Φάση Β' - Β' Όμιλος (Βαθμολογία)
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του Β΄ ομίλου:
Πηγή: Πρωτάθλημα Marfin Laiki Α΄Κατηγορίας - Φάση Β' - Β' Όμιλος (Αποτελέσματα)
Γ΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Γ΄ ομίλου ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Πηγή: Πρωτάθλημα Marfin Laiki Α΄Κατηγορίας - Φάση Β' - Γ' Όμιλος (Βαθμολογία)
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του Γ΄ ομίλου:
Πηγή: Πρωτάθλημα Marfin Laiki Α΄Κατηγορίας - Φάση Β' - Γ' Όμιλος (Αποτελέσματα)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2009-2010
Αγάθαρχος ο Κερκυραίος
Ο Αγάθαρχος ο Κερκυραίος (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από την Κέρκυρα, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου στους 61ους (536 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο σύγχρονός του ποιητής, Σιμωνίδης ο Κείος, έγραψε έναν επινίκιο ύμνο για τον Αγάθαρχο.
Παραπομπές
Αγαθαρχος Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι Κερκυραίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Αρτόκαρπος ο ευτραφής
Ο Αρτόκαρπος ο ευτραφής (Artocarpus altilis) ή κοινώς Αρτόκαρπος, είναι είδος ανθοφόρου δέντρου, που ανήκει στην οικογένεια των Μορεοειδών (Moraceae), που κατάγεται από το Νότιο Ειρηνικό και, τελικά, εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ωκεανία. Βρετανοί και Γάλλοι θαλασσοπόροι, κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, εισήγαγαν λίγες χωρίς κουκούτσια ποικιλίες από την Πολυνησία, στα νησιά της Καραϊβικής και σήμερα καλλιεργείται σε 90 χώρες σε όλη τη Νότια και τη Νοτιοανατολική Ασία, τον Ειρηνικό Ωκεανό, την Καραϊβική, την Κεντρική Αμερική και την Αφρική. Η ονομασία του, προέρχεται από την υφή του μαγειρεμένου μετρίως ώριμου καρπού, ο οποίος έχει μια γεύση πατάτας, παρόμοια με του φρεσκοψημένου ψωμιού.
Οι πρόγονοι των Πολυνησίων περίπου πριν 3.500 χρόνια, βρήκαν τα δέντρα να αναπτύσσονται στη βορειοδυτική περιοχή της Νέας Γουινέας. Εγκατέλειψαν την καλλιέργεια του ρυζιού που είχαν φέρει μαζί τους από την Ταϊβάν και καλλιέργησαν αρτόκαρπους όπου κι αν πήγαν στον Ειρηνικό (εκτός από τη Νήσο του Πάσχα και τη Νέα Ζηλανδία, όπου δεν ευδοκιμεί λόγω κλίματος). Τα ξαδέλφια τους στην αρχαία ανατολική Ινδονησία, διέδωσαν το φυτό στα δυτικά και βόρεια, δια μέσου της νησιωτικής και παράκτιας Νοτιοανατολικής Ασίας. Στους ιστορικούς και προϊστορικούς χρόνους έχει επίσης ευρέως φυτευτεί σε τροπικές περιοχές και αλλού.
Περιγραφή
left|thumb|250px|Αρτόκαρπος που φυτεύτηκε στη [[Χονολουλού, Χαβάη]] Τα δέντρα του Αρτόκαρπου φτάνουν σε ύψος 25 μ. (82 πόδια). Τα μεγάλα και παχιά φύλλα είναι βαθιά κομμένα σε πτεροειδείς (pinnate) λοβούς. Όλα τα μέρη του δέντρου αποδίδουν λάτεξ (latex), ένα γαλακτώδη χυμό, ο οποίος είναι χρήσιμος για το καλαφάτισμα των σκαφών.
Τα δέντρα είναι μόνοικα, με αρσενικά και θηλυκά άνθη να αναπτύσσονται στο ίδιο δένδρο. Τα αρσενικά άνθη αναδύονται πρώτα, ακολουθούμενα λίγο αργότερα από θηλυκά άνθη, τα οποία αναπτύσσονται σε capitula, οι οποίες μόλις τρεις ημέρες αργότερα, είναι ικανές για επικονίαση. Η σύνθεση, του ψευδοκαρπού αναπτύσσεται από το εξογκωμένο περιάνθιο και προέρχεται από 1.500-2.000 άνθη. Αυτά είναι ορατά στο φλοιό του καρπού ως εξαγωνόμορφοι δίσκοι.
Ο αρτόκαρπος είναι στενά συνδεδεμένος με τον Artocarpus camansi, από τον οποίο θα μπορούσε να έχει προέλθει, όπως επίσης και από τον Artocarpus heterophyllus. thumb|250px|left|Σχέδιο του αρτόκαρπου από τον John Frederick Miller.
Οικότοπος
Ο Αρτόκαρπος, ένα είδος πεδινό του ισημερινού, αναπτύσσεται καλύτερα σε υψόμετρο κάτω των 650 μέτρων (2.130 πόδια), αλλά βρίσκεται και σε υψόμετρο 1.550 μέτρων (5.090 πόδια). Η προτιμητέα του βροχόπτωση είναι 1.500-3.000 χιλιοστά (59 έως 118 ίντσες) ανά έτος. Προτιμητέα εδάφη είναι τα ουδέτερα έως αλκαλικά εδάφη με (pH 6.01-7.04) και είτε αμμώδη, αμμοπηλώδη, πηλώδη ή αμμώδους πηλού μάργες (loam). Ο Αρτόκαρπος είναι σε θέση να αναπτυχθεί σε κοραλλιογενή άμμο και αλατούχα εδάφη.
Χρήσεις
Ο αρτόκαρπος είναι βασικό είδος διατροφής σε πολλές τροπικές περιοχές. Τα δέντρα είχαν πρώτα πολλαπλασιαστεί εκτός της μητρικής τους ακτίνας, από Πολυνήσιους ταξιδιώτες, οι οποίοι μετέφεραν μοσχεύματα ριζών και στρωματοποίηση (layering) φυτών σε μεγάλες αποστάσεις στον ωκεανό. Οι αρτόκαρποι είναι πολύ πλούσιοι σε άμυλο και πριν καταναλωθούν, έχουν ψηθεί, φουρνιστεί, τηγανιστεί ή βραστεί. Όταν ψηθούν, η γεύση του μέτρια ώριμου αρτόκαρπου περιγράφεται ως πατατοειδής, ή παρόμοια με του φρεσκοψημένου ψωμιού. Ο πολύ ώριμος αρτόκαρπος γίνεται γλυκός, καθώς το άμυλο μετατρέπεται σε ζάχαρη.
Επειδή τα δέντρα του αρτόκαρπου συνήθως παράγουν μεγάλες ποσότητες σε ορισμένες περιόδους του έτους, η διατήρηση της συγκομιδής των καρπών είναι ένα θέμα. Μια παραδοσιακή τεχνική συντήρησης είναι η ταφή καθαρισμένων και πλυμένων φρούτων σε ένα λάκκο από φύλλα, όπου ζυμώνονται για αρκετές εβδομάδες και παράγουν μια ξινή κολλώδη ουσία. Έτσι αποθηκευμένο, το προϊόν μπορεί να συντηρηθεί επί ένα χρόνο ή και περισσότερο και κάποιοι λάκκοι φέρεται να έχουν παραγάγει βρώσιμο περιεχόμενο για περισσότερο από 20 χρόνια αργότερα. Το ζυμωμένο αρτόδεντρο έχει μεταξύ άλλων, πολλές ονομασίες όπως μάχρ (mahr), μα (ma), μάσι (masi), φούρο (furo) και μπουΐρου (bwiru).
Οι περισσότερες ποικιλίες του αρτόκαρπου παράγουν επίσης ένα μικρό αριθμό καρπών καθ'όλη τη διάρκεια του έτους, έτσι ώστε ο φρέσκος ​​αρτόκαρπος να είναι πάντα διαθέσιμος, αλλά κάπως σπανιότερος όταν είναι εκτός εποχής.
Το βασικό είδος διατροφής της Χαβάης, που ονομάζεται πόι (poi) παρασκευάζεται από πουρέ ρίζας taro, εύκολα αντικαθίσταται με πουρέ αρτόκαρπου. Το προκύπτον "πόι αρτόκαρπος" ονομάζεται poi 'ulu. Στο Πουέρτο Ρίκο, ο αρτόκαρπος ονομάζεται panapen ή pana για συντομία και σε μερικές ενδότερες επίσης περιοχές ονομάζεται mapén. Το pana συχνά σερβίρεται βραστό με ένα μείγμα από σοταρισμένο βακαλάο (αλατισμένο μπακαλιάρο), ελαιόλαδο και κρεμμύδια. Σερβίρεται επίσης, ως tostones ή mofongo. Στη Δομινικανή Δημοκρατία, είναι γνωστό με το όνομα buen pan ή "καλό ψωμί". Ο Αρτόκαρπος βρίσκεται επίσης στην Ινδονησία και στη Μαλαισία, όπου αποκαλείται sukun. Στην πολιτεία της Νότιας Ινδίας, την Κεράλα και το παράκτιο Καρνατάκα, ειδικά στις πλευρές του Μανγκαλούρου, όπου καλλιεργείται ευρέως και μαγειρεύεται, είναι γνωστό ως kada chakka ή seema chakka και deegujje, αντίστοιχα. Στο Μπελίζ, οι Μάγια το αποκαλούν masapan (μασαπάν).
thumb|left|200px|Ένας κοπανιστής του αρτόκαρπου, από γυαλισμένο [[βασάλτης|βασάλτη, που χρησιμοποιείται από τους κατοίκους της Ταϊτής στη Γαλλική Πολυνησία. Από τη συλλογή της Ακαδημίας Τεχνών της Χονολουλού.]] Ο Αρτόκαρπος είναι περίπου 25% υδατάνθρακες και 70% νερό. Έχει μια μέση ποσότητα βιταμίνης C (20 mg / 100 g), μικρές ποσότητες μετάλλων (κάλιο και ψευδάργυρο) και θειαμίνη (100 μg / 100 g).
Ο αρτόκαρπος είχε ευρέως και ποικιλοτρόπως χρησιμοποιηθεί μεταξύ των κατοίκων των Νήσων του Ειρηνικού. Το ελαφρύ του ξύλο (ειδικό βάρος 0,27) είναι ανθεκτικό στους τερμίτες και στους θαλάσσιους τερμίτες (shipworms), έτσι χρησιμοποιείται ως ξυλεία για κατασκευές και για κανό ζυγοστατών. Ο πολτός του ξύλου, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή χαρτιού, που ονομάζεται τάπα (tapa) αρτόκαρπου. Χρησιμοποιείται επίσης, στην παραδοσιακή ιατρική για τη θεραπεία ασθενειών που κυμαίνονται από τον πόνο στα μάτια έως την ισχιαλγία. Οι ιθαγενείς της Χαβάης χρησιμοποιούν το κολλώδες λάτεξ για να παγιδεύσουν πουλιά, των οποίων τα φτερά γίνονται μανδύες.
Σε μια ερευνητική μελέτη του 2012 που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Agricultural and Food Chemistry, επιστήμονες στην Υπηρεσία Γεωργικής Έρευνας (ARS), ένα τμήμα του USDA και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας στο Okanagan, Καναδά, "προσδιόρισαν τρεις ενώσεις αρτόκαρπου - καπρικό, ενδεκανοϊκό και λαυρικό οξύ - τα οποία δρουν ως εντομοαπωθητικά." Αυτά τα κορεσμένα λιπαρά οξέα έχουν "βρεθεί να είναι σημαντικά πιο αποτελεσματικά στην απώθηση των κουνουπιών από το DEET."
Στην ιστορία
Το 1769, ο Sir Joseph Banks και άλλοι, είδαν την αξία του αρτόκαρπου ως ένα ιδιαίτερα παραγωγικό τρόφιμο, όταν στάθμευσαν στην Ταϊτή, ως μέρος της αποστολής του "HMS Endeavour", με κυβερνήτη τον Τζέιμς Κουκ. Η αναζήτηση στα τέλη του 18ου αιώνα, για φθηνές υψηλής ενέργειας πηγές τροφίμων, για τους σκλάβους στις Βρετανικές αποικίες, έκαναν τους αποικιακούς διαχειριστές και τους ιδιοκτήτες φυτειών, να καλέσουν για την εισαγωγή αυτού του φυτού στην Καραϊβική. Ως Πρόεδρος της Royal Society, ο Sir Joseph Banks παρείχε μια γενναιοδωρία μετρητών και χρυσών μεταλλίων, για την επιτυχία σε αυτής της προσπάθειας και με επιτυχία πίεσε τους φίλους του στην κυβέρνηση και το Ναυαρχείο για μια Βρετανική Ναυτική αποστολή. Το 1787, ο William Bligh διορίστηκε Καπετάνιος του "HMS Bounty" και του δόθηκε η εντολή να προχωρήσει στο Νότιο Ειρηνικό γι'αυτή την αποστολή. Ο Sir Joseph Banks διόρισε έναν κηπουρό για την εκστρατεία και έδωσε λεπτομερείς οδηγίες σχετικά με το πώς θα διατηρούνταν τα φυτά. Το "Bounty" παρέμεινε στην Ταϊτή για πέντε ειδυλλιακούς μήνες, κατά τους οποίους συλλέχθηκαν πάνω από 1000 φυτά που φυτεύτηκαν σε γλάστρες και μεταφέρθηκαν στο πλοίο. Ωστόσο, μέσα σε ένα μήνα από την αναχώρηση, πολλοί από το πλήρωμα στασίασαν, απελαύνοντας τον Captain Bligh και τους υποστηρικτές του σε μια μεγάλη βάρκα και επέστρεψαν στην Ταϊτή. Ο Bligh με τους 18 πιστούς ως πλήρωμα, επέζησαν τη δοκιμασία, πλέοντας τα 6.710 χιλιόμετρα στο Τιμόρ και φθάνοντας εκεί κατά τα τέλη του 1789. Το 1791, ο Bligh ηγήθηκε μιας δεύτερης αποστολής, με το "HMS Providence" (Πρόνοια) και το "Assistant" (Βοηθό), η οποία συγκέντρωσε στην Ταϊτή, ζωντανά φυτά αρτόκαρπων και τα μετέφερε στην Αγία Ελένη, στον Ατλαντικό και στον Άγιο Βικέντιο και την Τζαμάικα στις Δυτικές Ινδίες. Αν και ο Bligh κέρδισε για τις προσπάθειές του, το μετάλλιο από τη Royal Society, η εισαγωγή δεν ήταν απόλυτα επιτυχημένη, καθώς οι σκλάβοι αρνήθηκαν να φάνε τον αρτόκαρπο. Ωστόσο, ο αρτόκαρπος έγινε δεκτός στην κουζίνα του Πουέρτο Ρίκο.
Στην κουλτούρα
thumb|left|250px|Νεαρό αρτόκαρπο. Στο Puluwat των Νήσων Καρολίνας (Caroline Islands), στο πλαίσιο της ιερής yitang λαϊκής παράδοσης, οι αρτόκαρποι (poi) είναι ένα σχήμα λόγου γνώσης - στην πραγματικότητα, αυτή η λαϊκή παράδοση είναι οργανωμένη σε πέντε κατηγορίες: τον πόλεμο, την μαγεία, τις συναντήσεις, την πλοήγηση και τον αρτόκαρπο.
Σύμφωνα με ένα αιτιολογικό μύθο της Χαβάης, ο αρτόκαρπος προέρχεται από την θυσία του θεού του πολέμου Kū. Μετά την απόφασή του να ζήσει κρυφά μεταξύ των θνητών ως αγρότης, ο Ku παντρεύτηκε και απέκτησε παιδιά. Ο ίδιος και η οικογένειά του ζούσαν ευτυχισμένοι, μέχρι που ένας λιμός κτύπησε το νησί τους. Όταν δεν μπορούσε πλέον να βλέπει τα παιδιά του να υποφέρουν, ο Kū είπε στη σύζυγό του ότι θα μπορούσε να τους ελευθερώσει από την πείνα, αλλά για να το πράξει, θα έπρεπε να τους αφήσει. Διστακτικά συμφώνησε και στο λόγο της, ο Kū κατέβηκε στο έδαφος όπου βρισκόταν, έως ότου ήταν ορατή μόνο η κορυφή της κεφαλής του. Η οικογένειά του, τον περίμεναν μέρα και νύχτα, γύρω από το σημείο που τελευταία είχε φύγει, ποτίζοντας το με τα δάκρυά τους, μέχρι που ξαφνικά, ένα μικρό πράσινο βλαστάρι εμφανίστηκε στο σημείο όπου ο Ku είχε σταθεί. Γρήγορα, ο βλαστός μεγάλωσε σε ένα ψηλό και φυλλώδες δέντρο που ήταν φορτωμένο με βαρείς αρτόκαρπους, τους οποίους η οικογένεια του Ku και οι γείτονες τους, έφαγαν με ευγνωμοσύνη και έτσι χαρμόσυνα σώθηκαν από την πείνα.
Αν και είναι ευρέως κατανεμημένα σε όλο τον Ειρηνικό, πολλά υβρίδια και ποικιλίες αρτόκαρπου είναι χωρίς κουκούτσια ή αλλιώς βιολογικά ανίκανα φυσικής διασποράς σε μεγάλες αποστάσεις. Ως εκ τούτου, η κατανομή τους στον Ειρηνικό ήταν σαφώς ενεργοποιημένη από τους ανθρώπους, ειδικά οι προϊστορικές ομάδες που αποίκισαν τα νησιά του Ειρηνικού. Για να διερευνήσουν τα πρότυπα της ανθρώπινης μετανάστευσης σε όλη την περιοχή του Ειρηνικού, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν τη μοριακή χρονολόγηση των υβριδίων και των ποικιλιών του αρτόκαρπου, σε συνεννόηση με τα ανθρωπολογικά δεδομένα. Τα αποτελέσματα υποστηρίζουν την υπόθεση της μετανάστευσης από τα δυτικά προς τα ανατολικά, στην οποία πιστεύεται ότι οι Λαπίτα είχαν ταξιδέψει από τη Μελανησία σε πολλά νησιά της Πολυνησίας.