cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο Μιραμάρε
Το Μουσείο
Οι επισκέπτες του κάστρου θα μπορούν να δουν τα εξής: τους θαλάμους του Μαξιμιλιανού και της συζύγου του Καρλόττας, τα δωμάτια των επισκεπτών, την αίθουσα πληροφοριών, που λέει την ιστορία του κάστρου και την κατασκευή του πάρκου, το διαμέρισμα του Δούκα της Αόστα με έπιπλα από τη δεκαετία του 1930 σε ρασιοναλιστικό στιλ. Όλα τα δωμάτια εξακολουθούν να διαθέτουν αυθεντικά έπιπλα, διακόσμηση, έπιπλα και αντικείμενα που χρονολογούνται από τα μέσα του 19ου αι. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η αίθουσα μουσικής, όπου η Καρλότα έπαιζε το φορτεπιάνο, που τώρα εκτίθεται στην αίθουσα VII. Στο δωμάτιο XIX υπάρχει μια σειρά από πίνακες του Τσέζαρε ντελ' Άκουα, που απεικονίζουν την ιστορία του Mιραμάρε. Τέλος, οι επισκέπτες μπορούν να επισκεφθούν την αίθουσα του θρόνου, η οποία πρόσφατα αποκαταστάθηκε στην παλαιά της λαμπρότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ιταλίας Κατηγορία:Τεργέστη
Κλίβους Σκάουρι
Ο Κεκλιμένος δρόμος του Σκάουρι, λατιν.: Clivus Scauri, ήταν ένας αρχαίος ρωμαϊκός δρόμος, που αρχικά διακλαδιζόταν από τον δρόμο που συνέδεε τον Μέγιστο Ιππόδρομο με το Κολοσσαίο κατά μήκος του κοιλώματος μεταξύ των λόφων Παλατίνου και Καίλιου της Ρώμης. Ακολουθούσε την ανατολική πλευρά του τελευταίου, μέχρι την κορυφή του, που σήμερα είναι γνωστή ως Πιάτσα ντελα Ναβιτσέλα. Στο αρχικό τμήμα ο δρόμος έχει διατηρήσει την παλιά ονομασία. Γίνεται ''Βία ντι Σ. Πάολο ντελα Κρότσε'' πιο επάνω στο λόφο.
μικρογραφία|Ο Κλίβους Σκάουρι.
Ο Κλίβους Σκάουρι ξεκινά τώρα από την εκκλησία του Σαν Γκρεγκόριο αλ Τσέλιο και προχωρά κατά μήκος και κάτω από τα στηρίγματα της Βασιλικής των Σάντι Τζιοβάννι ε Πάολο αλ Τσέλιο. Το όνομα της οδού εμφανίζεται μόνο σε έγγραφα του 6ου και 10ου αι., αλλά είναι πιθανώς αρχαίο και μπορεί να είναι το Βίκους Σκάουρι μίας επιγραφής. Πιθανότατα οφείλει την προέλευσή του στην οικογένεια των Αιμιλίων Σκάουρι, πιθανώς στον Mάρκο Αιμίλιο Σκάουρο.
Ο δρόμος έχει διατηρήσει αρκετά μία αρχαία εμφάνιση, με ορισμένα τμήματα να πλαισιώνονται από σπίτια από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μεγάλα τμήματα των προσόψεων να διατηρούνται και να συνδέονται μεταξύ τους. Στα δεξιά απέναντι από την Πιάτσα Σάντι Τζιοβάννι ε Πάολο υπάρχουν υπολείμματα κτιρίων από πλίνθους του 3ου αι., που αποτελούνται από μία σειρά από ταβέρνες (μικρά καταστήματα), με ίχνη δεύτερου ορόφου. Στην πλατεία, στη βάση του καμπανίλε, υπάρχουν ερείπια του ναού του θεϊκού Κλαυδίου. Το τελευταίο τμήμα του δρόμου οδηγεί στην Πόρτα Καιλιμοντάνα, που διατηρείται ως η Αψίδα των Δολαμπέλλα και Σιλανού. Ο αρχικός σκοπός αυτής της αψίδας ήταν πιθανώς να υποστηρίξει έναν κλάδο του Άκουα Μάρκια.
Δανιήλ Δανελιάν
Ο Δανιήλ Δανελιάν (στα αρμενικά Τανιέλ Τανιελιάν, 1909 – 1980) ήταν Έλληνας αρμενικής καταγωγής διεθνής ποδοσφαιριστής, όπως και καλαθοσφαιριστής.Ο Δανιελιάν γεννήθηκε το 1909 στην πόλη Μερζιφούντα (αρμενικά= Μαρζβάν) της Μικράς Ασίας. Γλιτώνοντας ως εκ θαύματος από τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, η οικογένειά του μετακόμισε αρχικά στην Κωνσταντινούπολη και το 1922 στη Θεσσαλονίκη. Στην γενέθλια πόλη του είχε φοιτήσει στο νηπιαγωγείο του αμερικανικού κολεγίου «Ανατόλια», κι έτσι όταν αυτό μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη ο Δανιελιάν συνέχισε εκεί τις σπουδές του αποφοιτώντας το 1930. Από μικρή ηλικία είχε μεγάλη αγάπη για τον αθλητισμό και ειδικότερα την κολύμβηση ενώ παράλληλα ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο και μπάσκετ στην Αρμενική Θεσσαλονίκης. Οι επιδόσεις και το ταλέντο του τον έφεραν στο στόχαστρο της καλύτερης ομάδας της εποχής του και πρωταθλητή Ελλάδος 1928, τον Άρη Θεσσαλονίκης. Την ίδια χρονιά μετεγγράφηκε από την Αρμενική στον Άρη, και τότε άρχισε η πλούσια καριέρα του.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ως παίκτης ποδοσφαίρου αγωνιζόταν στο χώρο της μεσαίας γραμμής, ενώ υπήρξε μέλος των ομάδων του Άρη Θεσσαλονίκης που κατέκτησαν τα πρωταθλήματα Ελλάδας καλαθοσφαίρισης το 1930 και ποδοσφαίρου το 1932. Το 1928, ξεκίνησε προπονήσεις στην δεύτερη ποδοσφαιρική ομάδα του Άρη και από την επόμενη χρονιά άρχισε να παίζει σε διάφορα φιλικά παιχνίδια της πρώτης ομάδας, συνήθως ως αλλαγή. Οι πρώτες του συμμετοχές ήταν για το τουρνουά Αθηνών εναντίον του Εθνικού και του Ολυμπιακού στην Αθήνα, το Νοέμβριο του 1929. Ακολούθησε το τουρνουά Πάσχα του 1930, όταν και πλέον καθιερώθηκε ως βασικός μέσος της ομάδας. Στις 16 Απριλίου 1930 ο Δανελιάν σημειώνει ένα ρεκόρ ακατάρριπτο μέχρι σήμερα στον ελληνικό αθλητισμό. Περνάει ως αλλαγή σε αγώνα ποδοσφαίρου εναντίον της ΑΕΚ και διακρίνεται, ενώ λίγες ώρες πριν είχε αγωνιστεί με την ίδια επιτυχία σε αγώνα μπάσκετ εναντίον της Νήαρ Ήστ στην Καισαριανή. Από το 1931 και έπειτα, θεωρούνταν βασικό στέλεχος των Κίτρινων και διακρίθηκε για τα ανασταλτικά του προσόντα. Την αγωνιστική περίοδο 1931-32, κατέκτησε το Πανελλήνιο πρωτάθλημα με την ομάδα της Θεσσαλονίκης, ενώ αγωνίστηκε και στον τελικό του πρώτου κυπέλλου Ελλάδας, όπου ηττήθηκε από την ΑΕΚ με 5-3.
Στην εθνική Ελλάδας
Στις 25 Μαρτίου 1934, μετείχε στην εκτός έδρα ήττα με 4-0 για τα προκριματικά του Παγκοσμίου κυπέλλου 1934 εναντίον της –τελικής νικήτριας– Ιταλίας. Ως σέντερ χαφ (ο μετέπειτα κεντρικός αμυντικός) είχε αναλάβει την επιτήρηση του αντίστοιχου επιθετικού των αντιπάλων, του φημισμένου Τζουζέπε Μεάτσα που σημείωσε δύο τέρματα με σουτ (το δεύτερο "υπερθεαματικό ημιψαλίδι εν κινήσει"), ενώ ο Δανελιάν στο 78' ή 85' εκτέλεσε πέναλτι ψηλά άουτ (πετυχαίνοντας πάντως να πέσει ο τερματοφύλακας προς την αντίθετη πλευρά). Ακολούθησαν 5 ακόμη εμφανίσεις, για το τέταρτο και πέμπτο Βαλκανικό κύπελλο, με τελευταία αυτή στη Σόφια και την ισοπαλία 2-2 με την εθνική Ρουμανίας στις 24 Ιουνίου 1935.
Αποτέλεσε τον πρώτο ποδοσφαιριστή αρμενικής καταγωγής που αγωνίστηκε για την ανδρών Ελλάδας, με τον Γρηγόρη Αγανιάν να ακολουθεί μισό σχεδόν αιώνα αργότερα (σε προεπιλογή ή και αποστολή ενδέχεται να κλήθηκε επίσης ο αμυντικός Βαχάκν Απραχαμιάν, προπολεμικός συμπαίκτης του στον Άρη, χωρίς τελικά να μετάσχει σε συνάντηση αναγνωρισμένη από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία).
Ως καλαθοσφαιριστής
Παράλληλα με την ποδοσφαιρική του καριέρα, ο Δανελιάν υπήρξε βασικό στέλεχος της ομάδας καλαθοσφαίρισης του Άρη στα πρώτα της χρόνια, όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1930 και τα πέντε πρώτα πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης.
Την περίοδο 1927-28, ο Άρης κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, με οκτώ νίκες σε οκτώ αγώνες. Στην τελική φάση του πρώτου πανελλήνιου πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης, κατέλαβε την δεύτερη θέση στην φάση των ομίλων με τέσσερις νίκες και μία ήττα, για να ηττηθεί στον ημιτελικό από τον Ηρακλή με 30-23 και να περιοριστεί στην τρίτη θέση.
Την επόμενη χρονιά, η ομάδα του Άρη κατέκτησε το τέταρτο συνεχόμενο πρωτάθλημα Θεσσσαλονίκης, για να καταταγεί πέμπτος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα.
Η μεγαλύτερη προπολεμική επιτυχία του τμήματος ήλθε την σεζόν 1929-30, όταν μετά την αήττητη κατάκτηση του τοπικού πρωταθλήματος, με μεγάλες νίκες κατα του Ηρακλή με 93-7 και 44-6 και κατά του ΠΑΟΚ με 51-12, προκρίθηκε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου νικώντας τη Νήαρ Ηστ Καισαριανής, τον Πανιώνιο και τη ΧΑΝΘ κατέκτησε τον πρώτο του πανελλήνιο τίτλο. Ο Δανελιάν υπήρξε ένας από τους αθλητές πάνω στους οποίους χτίστηκε η ομάδα αυτών των επιτυχιών.
Ο Δανελιάν συνέχισε να αγωνίζεται στο τμήμα, αλλά η μη διεξαγωγή του πανελληνίου πρωταθλήματος για την επόμενη τετραετία μείωσε το ενδιαφέρον για το άθλημα. Το τμήμα του Άρη σταμάτησε να υφίσταται το 1936 και επανήλθε για την αγωνιστική περίοδο 1939-40, τελευταία πριν το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.
Συμμετοχή στα δρώμενα της Αρμενικής Παροικίας
Παρά τη μεγάλη του καριέρα και τις αυξημένες υποχρεώσεις που είχε με τις ομάδες του, ο Δανιελιάν παρέμεινε πάντα ενεργός στα κοινά της Αρμενικής παροικίας. Από το 1930 και μέχρι το 1940 ήταν μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Αρμενίων Αθλητών Θεσσαλονίκης «Χομενετμέν», κατέχοντας κάποια χρόνια τη θέση του προέδρου. Το 1940 μετακόμισε στην Αθήνα και εκλέχτηκε μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Αρμενίων Αθλητών Αθηνών. Το 1946 και το 1947 αγωνίστηκε με τα χρώματα της Αρμενικής Αθηνών, η οποία υπό την καθοδήγησή του κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας αήττητη και κερδίζει την άνοδο στη Β΄ κατηγορία. Το 1948, και αφού έχει «κρεμάσει» τα παπούτσια του, εξελέγη μέλος του περιφερειακού συμβουλίου της Ένωσης Αρμενίων Αθλητών Ελλάδος, θέση που διατήρησε μέχρι το 1967. Ταυτόχρονα, κι από τη νεαρή του ηλικία, υπήρξε δραστήριο μέλος της "Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας" (Αρμενικά: Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութիւն, ՀՅԴ ). Το 1967 μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στον Καναδά και το 1974 εκλέχτηκε μέλος του παγκοσμίου συμβουλίου της Ένωσης Αρμενίων Αθλητών. Με αυτή του την ιδιότητα, την 1η Αυγούστου του 1978 επισκέφθηκε την Ελλάδα, μετά από 11 χρόνια, στα πλαίσια του παγκοσμίου παναρμενικού προσκοπικού Τζάμπορι. Απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών, στο Μόντρεαλ του Καναδά στις 9 Νοεμβρίου 1980.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αρμένιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αθλητές στίβου Άρη Κατηγορία:Έλληνες αρμενικής καταγωγής
Χένρικ Νίλσεν (ποδοσφαιριστής)
Τη σεζόν 1987/88, κάτα την διάρκεια της θητείας του στην ΑΕΚ, βγήκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος της άλφα εθνικής, με 21 γκολ σε 27 αγώνες. Μεταξύ 1987 και 1989, έπαιξε συνολικά 37 αγώνες πρωταθλήματος με την ΑΕΚ, σημειώνοντας 26 γκολ. Το 1989, μεταπήδησε στον Ηρακλή, άλλα έμεινε για μισή σεζόν, χωρίς να αποδώσει τα αναμενόμενα. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στην τουρκική Φενερμπαχτσέ για τη σεζόν 1989-90 και σημείωσε 5 γκολ σε 19 εγχώριους αγώνες. Έπαιξε οκτώ παιχνίδια και σημείωσε και δύο γκολ με την φανέλα της Μπρόντμπυ τη σεζόν 1991-92 της Σούπερλιγκα της Δανίας. Έπαιξε επίσης στη Γαλλία, με τη Λιλ, όπου σημείωσε 9 γκολ στο γαλλικό πρωτάθλημα. Ένας τραυματισμός τον ανάγκασε να κλείσει πρόωρα την καριέρα του σε ηλικία 28 ετών.
Ο Χένρικ Νίλσεν ζει τώρα στην Κοπεγχάγη με τις 5 κόρες του και τη σύζυγό του.
Ομαδικοί
ΑΕΚ
Φενερμπαχτσέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρόντμπυ ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές
Soulcalibur III
Το Soulcalibur III, γνωστό στην Ιαπωνία ως ( ソウルキャリバーIII, Χέπμπορν: Sōrukyaribā Suri ) είναι βιντεοπαιχνίδι πάλης που είχε παραγωγηθεί από τη Namco ως η συνέχεια του βιντεοπαιχνιδιού Soulcalibur II και είναι την τέταρτη έκδοση της Soulcalibur σειράς. Αρχικά κυκλοφόρησε αποκλειστικά για το PlayStation 2 το 2005 και σε έκδοση arcade, Soulcalibur III: Arcade Edition που κυκλοφόρησε το 2006. Ήταν το τελευταίο παιχνίδι Soulcalibur για την έκδοση arcade, καθώς το IV και μετά δεν είχαν κυκλοφορήσει σε arcade. Είναι η δεύτερη γενιά της σειράς Soulcalibur στα ιστορικά έτη 1590 μ.Χ. μεταξύ ΙΙ και IV.
Τρόπος παιχνιδιού
Το παιχνίδι περιλαμβάνει νέες λειτουργίες, όπως το Tales of Souls, ένα διαδραστικό τρόπο παιχνιδιού που βασίζεται σε μια ιστορία παρόμοια με την λειτουργία του Edge Master Mode από το Soul Edge.
Η Δημιουργία χαρακτήρων, στην οποία οι παίκτες μπορούν να δημιουργήσουν δικούς τους χαρακτήρες με επιλογή να διαλέξουν 13 διαφορετικές πολεμικές τέχνες με πολλαπλά όπλα και αγωνιστικά στυλ. και την λειτουργία του Chronicles of the Sword, ένα παιχνίδι ρεαλιστικού χρόνου που επιτρέπει στους παίκτες να αναβαθμίσουν τους δικούς τους επεξεργασμένους παίκτες μέσα από τις δικές τους περιπέτειες. Το παιχνίδι έχει επίσης το μεγαλύτερο πρόσθετο ρόστερ χαρακτήρων (24) που μπορούν να εφαρμοστούν στην λειτουργία του Tales of Souls. Και επιπλέον 18 παίκτες διαθέσιμοι να παιχτούν με πολλούς άλλους τρόπους, και με μεγαλύτερη επιλογή σταδίου μάχης στην ιστορία της σειράς Soul.
Η λειτουργία δημιουργίας χαρακτήρων επιτρέπει στον παίκτη να επιλέξει από διάφορες κλάσεις, είδη ενδυμασίας, θωράκισης και φυσικών χαρακτηριστικών. Οι περισσότερες από τις τάξεις δημιουργίας μονομάχου μπορούν να χρησιμοποιηθούν έως και πέντε κλάδους, τρεις από τους οποίους είναι μοναδικοί και δύο από τις οποίες είναι οι "Soul of ..." disciplines: ακριβές αντίγραφο των κινήσεων του βασικού χαρακτήρα στον επεξεργαζόμενο μονομάχο του παίκτη. Η προσωπικότητα του δημιουργού του μαχητή μπορεί να αλλάξει, γεγονός που επηρεάζει τα αποσπάσματα και τις ενέργειές τους κατά τη διάρκεια της μάχης. Ωστόσο, η προσωπικότητα επιλέγεται από τον εξοπλισμό που φέρνει ο χαρακτήρας και όχι άμεσα από τον παίκτη.
Παρόλο που το Mortal Kombat, το Street Fighter και οι Dead or Alive σειρές υποστηρίζουν όλο το online παιχνίδι, το Soulcalibur III δεν το κάνει. Ο παραγωγός του παιχνιδιού Χιροάκι Ιοτοριγιάμα δήλωσε: "Κατά την τρέχουσα εποχή, η διαδικτυακή υποδομή είναι εξαιρετικά διαφορετική μεταξύ των χωρών και υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να απολαύσουν τυχερά παιχνίδια στο διαδίκτυο." Αποφασίσαμε να επικεντρωθούμε στη βελτίωση του περιεχομένου εκτός σύνδεσης του παιχνιδιού και των χαρακτήρων του, σε όλο τον κόσμο που θα είναι σε θέση να το διασκεδάσουν. "
Tales of Souls
Η λειτουργία Tales of Souls λειτουργεί σαν μια ιστορία που λέει την ιστορία του επιλεγμένου χαρακτήρα που θα επιλέξει ο παίκτης στο αρχικό μενού. Τα μονοπάτια που λαμβάνει ο Χαρακτήρας βασίζονται στις αποφάσεις του παίκτη. Ωστόσο, αυτές οι αποφάσεις θα ποικίλουν, αλλά αν ο παίκτης ακολουθήσει κάποια μονοπάτια με κάποιους χαρακτήρες, μπορεί να ανακαλύψει μυστικά και σκηνές μέχρι να συναντήσει και να αντιμετωπίσει τον προ τελευταίο χαρακτήρα Siegfried ή τον Nightmare (τον Siegfried που οι χαρακτήρες είναι θετικοί ακολουθούν το σπαθί του Soul Calibur και τον Nightmare που οι χαρακτήρες που είναι αρνητικοί ακολουθούν το σπαθί του Soul Edge).
Και μόλις ο χαρακτήρας του παίκτη θετικός ή αρνητικός εξοντώσει τον έναν ή τον άλλον, θα μονομαχήσει με τον Zasalamel που ακολουθάει τον χαρακτήρα από χιλιόμετρα μακριά από την πρώτη τους συνάντηση για να τον παλέψει για άλλη μια φορά ως μεταμορφωμένος δαιμόνιος Abyss. Και όταν ο παίκτης τελειώσει την μονομαχία μαζί του πεθαίνοντας στον αέρα από φωτισμένη έκρηξη, ακολουθείτε μια μικρή ταινία μικρού μήκους που δείχνει τις περιπέτειες των χαρακτήρων μετά που πήραν το θετικό ή το αρνητικό σπαθί ή χωρίς αυτά. Σε κάποιες ταινίες μικρού μήκους υπάρχουν φάσεις που πρέπει να πατήσει ο παίκτης κουμπιά ή καθόλου για να συνεχιστεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις.
Εκτός από αυτό, ο παίκτης μπορεί να βρίσκεται σε κάποιες καταστάσεις στις οποίες πρέπει να παλέψει με άγνωστους χαρακτήρες, όπως ο Doppelgänger (χαρακτήρας που αντιγράφει ποιον μονομάχο χρησιμοποιεί ο παίκτης για να πολεμήσει εναντίον αυτού, παραδείγματος χάρη την Cassandra Alexandra ή τον Siegfried Schtauffen). Ακόμα κι έτσι, υπάρχουν χαρακτήρες όπως ο Greed (που εμφανίζεται μόνο ενάντια στους θηλυκούς χαρακτήρες, τις περισσότερες φορές εναντίον της Talim) οι δημιουργημένοι χαρακτήρες κάθε επαγγέλματος μονομάχου (όπως τον δολοφόνο/Assasin, τον Μονομάχο/Gladiator, τον Νίντζα/Ninja) κτλπ ως αρσενικό ή θηλυκό γένος. Υπάρχουνε και παρελθόντες χαρακτήρες όπως ο Hwang Seong-gyeong, ο Li Long ή ο Arthur και η μυστήρια κοπέλα Amy. Υπάρχει και ένας επιπλέον χαρακτήρας, ο Olcadan, και αν ο παίκτης κερδίζει κάθε φορά και συνεχίσει με τα σωστά μονοπάτια, μπορεί να τον συναντήσει για μονομαχία.
Chronicles of the Sword
Το Chronicles of the Sword είναι ένας τρόπος παιχνιδιού στο Soulcalibur III και είναι ένα μείγμα παιχνιδιού μάχης και RPG στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο. Ο κύριος χαρακτήρας του Chronicles of the Sword δημιουργείται μέσω του (Create-A-Soul/Δημιουργία Μονομάχου). Η κύρια διαφορά με τη δημιουργία του αρχικού χαρακτήρα σε αυτόν τον τρόπο, σε αντίθεση με τη δημιουργία ενός χαρακτήρα μέσω του μενού δημιουργίας χαρακτήρων, είναι ότι δεν μπορείτε να διαγράψετε τον αρχικό χαρακτήρα ή να αλλάξετε το επάγγελμα τους εφόσον δημιουργηθούν. Έτσι, απαιτείται προσεκτικός σχεδιασμός για τη δημιουργία του (Μονομάχου) ώστε να μην δημιουργηθεί ένας χαρακτήρας που ειδικεύεται σε ένα όπλο που ένας παίκτης δεν έχει την ικανότητα να χρησιμοποιεί. Όλοι οι άλλοι χαρακτήρες στον οίκο του κύριου χαρακτήρα μπορούν να δημιουργηθούν με τον ίδιο τρόπο όπως μια κανονική δημιουργία χαρακτήρα του παίκτη Create-A-Soul. Άμα ο παίκτης συμμαχήσει με τους χαρακτήρες όπως η Abelia και η Luna στον δικό του οίκο. Ωστόσο, μπορεί η εμφάνιση τον κερδισμένων χαρακτήρων να είναι ήδη εφαρμόσιμη, αλλά δεν μπορούν να διαγραφτούν.
Το Chronicles of the Sword χαρακτηρίζεται ως ένα στυλ στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο, στο οποίο οι μονάδες του παίκτη και του εχθρού είναι τοποθετημένες σε διάφορες βάσεις (που ονομάζονται "οχυρά") στον χάρτη. Στο ξεκίνημα μιας αποστολής (που ονομάζεται "Chronicles" στο παιχνίδι), ο παίκτης μπορεί να επιλέξει ποιους χαρακτήρες θα ήθελε να χρησιμοποιήσει. Επιπλέον, ο παίκτης μπορεί επίσης να αλλάξει τον τύπο μονάδας χαρακτήρων. Οι τύποι είναι οι εξής:
Κάθε Chronicle αποστολή έχει μία ή περισσότερες συνθήκες νίκης. Με την εκπλήρωση όλων αυτών, ο παίκτης θα καθαρίσει την Chronicle αποστολή και θα προχωρήσει στην επόμενη. Οι συνθήκες νίκης είναι:
Εκτός από τις συνθήκες νίκης, υπάρχουν και σύνολα συνθηκών ήττας. Αντίθετα από τις συνθήκες νίκης, όμως, το μόνο που χρειάζεται ο παίκτης να αποτύχει σε μια Chronicle αποστολή είναι η εκπλήρωση μόνο μιας από αυτές τις απαιτήσεις. Αυτά περιλαμβάνουν:
Οι παίκτης μπορεί να ανεβάσει επίπεδο στους χαρακτήρες του όταν νικάει άλλους αντιπάλους στην αποστολή του Chronicle, όσο ποιο μεγάλο είναι το επίπεδο του παίκτη, τόσο ποιο δυνατός και ανθεκτικός είναι στους εχθρούς του, σαν ένα παραδοσιακό παιχνίδι JRPG. Υπάρχουν επίσης πύργοι με διαφορετικές ικανότητες ή χωρίς στην επίδραση της μάχης ή τον πόντων ζωής τον μονομάχων που τους συναντάμε σε αρχηγούς ή σε εχθρούς ξεχωριστά όταν μπει ο παίκτης να πολεμήσει ή αν τον πύργο τον έχει στην κατοχή του, να προστατευτεί από τον αντίπαλο του.
Χαρακτήρες
Στο Soulcalibur III συμπεριλήφθηκαν 6 νέοι κανονικοί χαρακτήρες:
Μαζί με τους νέους χαρακτήρες, άλλοι επέστρεψαν από προηγούμενες δόσεις:
Εκτός από το κανονικό cast, υπάρχουν 17 επιπλέον χαρακτήρες που αντιπροσωπεύουν τα 17 στυλ του Character Creator. Αυτοί οι χαρακτήρες ονομάζονται "Χαρακτήρας Μπόνους" και εμφανίζονται τόσο στο "Tales of Souls" όσο και στο "Chronicles of the Sword"
Από το Tales of Souls
Από το Chronicles of the Sword
Κριτικές
το παιχνίδι έχει γενικά θετικές κριτικές με συνολικό σκορ 86/100 Metacritic. Η IGN το λάτρευαν για το "εκπληκτικό περιβάλλον" και τους "γοητευτικούς χαρακτήρες", αλλά πίστευαν ότι το παιχνίδι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει πιο διαφορετικά ηχητικά εφέ. Το GameSpot επαίνεσε το παιχνίδι ως "διασκεδαστικό, γρήγορο gameplay" αλλά το παιχνίδι το έβρισκαν αρνητικό στην έλλειψη online παιχνιδιού. [8].
Βραβεία
Το 2011, Η Complex το κατέταξε ως το 34ο καλύτερο βιντεοπαιχνίδι μάχης όλων των εποχών.
Συλλεκτικές κάρτες του βιντεοπαιχνιδιού
Το Soulcalibur III είναι μέρος του συλλεκτικού παιχνιδιού καρτών Universal Fighting System, το οποίο δημιουργήθηκε από τα παιχνίδια Sabertooth και δημοσιεύθηκε αργότερα από τα Παιχνίδια Fantasy Flight. Ήταν ένα από τα επίσημα ιδρύματα franchises του παιχνιδιού καρτών, δίπλα στο Street Fighter, όταν το παιχνίδι κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2006. Το UFS έχει δει πέντε επεκτάσεις με βάση τους χαρακτήρες και την ιστορία του Soulcalibur III.
Πηγές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2005 Κατηγορία:Arcade παιχνίδια Κατηγορία:Νικητές Interactive Achievement Award Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του PlayStation 2 Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 16ο αιώνα Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2
Βυζαντινές σημαίες και εμβλήματα
₴Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν γνώριζε ή χρησιμοποίησε την φεουδαρχική εραλδική με τη δυτικοευρωπαϊκή έννοια των μόνιμων διακριτικών, που μεταδίδονται μέσω κληρονομικού δικαιώματος. Διάφορες μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες χρησιμοποιούσαν ορισμένα σύμβολα για να προσδιοριστούν, αλλά η χρήση του σταυρού και των εικόνων του Χριστού, της Θεοτόκου και διαφόρων αγίων στα μολυβδόβουλλα των αξιωματούχων ήταν συχνά προσωπικά, παρά οικογενειακά εμβλήματα. Ομοίως, διάφορα εμβλήματα («σημεία») χρησιμοποιήθηκαν σε επίσημες περιπτώσεις και για στρατιωτικούς σκοπούς, όπως λάβαρα ή ασπίδες, που εμφανίζουν διάφορα διακριτικά, όπως ο σταυρός ή το λάβαρο. Παρά την αφθονία των προ-εραλδικών συμβόλων στη βυζαντινή κοινωνία από τον 10ο αιώνα, μόνο μέσω της επαφής με τους Σταυροφόρους τον 12ο αιώνα (όταν η εραλδική συστηματοποιήθηκε στη Δυτική Ευρώπη ), και ιδιαίτερα μετά την Δ΄ Σταυροφορία ( 1202-1204) και η ίδρυση φραγκικών πριγκιπάτων στο βυζαντινό έδαφος από το 1204 και μετά, διείσδυσαν εραλδικές χρήσεις στο Βυζάντιο. Μία γηγενής βυζαντινή εραλδική άρχισε να εμφανίζεται στις μεσαίες και κάτω βαθμίδες των αριστοκρατικών οικογενειών τον 14ο αιώνα, που συνέπεσε με την παρακμή της Αυτοκρατορικής εξουσίας και με τον κατακερματισμό της πολιτικής εξουσίας επί των τελευταίων Παλαιολόγων. Ωστόσο, δεν πέτυχε ποτέ το εύρος της υιοθέτησης, ή της συστηματοποίησης, των δυτικών αναλόγων της.
Αυτοκρατορικά διάσημα
δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ| [[Αναστάσιος (ύπατος το 517)|Ο Φλάβιος Αναστάσιος (ύπατος το 517) με το ένδυμα τού αξιώματός του, κρατώντας ένα σκήπτρο με αετό στο αριστερό του χέρι και τη μάππα (σήμα έναρξης Ιπποδρομιών) στο δεξί. Υπατικό δίπτυχο από ελεφαντόδοντο.]]
Ο μονοκέφαλος ρωμαϊκός αυτοκρατορικός αετός συνέχισε να χρησιμοποιείται στο Βυζάντιο, αν και σπάνια. Έτσι οι "τον αετόν φέροντες", απόγονοι των aquilifer (aquila = αετός) των λεγεώνων, εξακολουθούν να πιστοποιούνται στο στρατιωτικό εγχειρίδιο του 6ου αι. γνωστό ως Στρατηγικόν του Μαυρικίου, αν και είναι άγνωστο αν τα πρότυπα που έφεραν, είχαν ομοιότητα με τoυς αετοφόρους λεγεωνάριους. To σκήπτρο με έναν αετό στην κορυφή του ήταν ένα συχνό χαρακτηριστικό των υπατικών διπτύχων και εμφανίζεται στα νομίσματα μέχρι την εποχή τού Φιλιππικού Βαρδάνη (β. 711-713 ). Ωστόσο συνέχισε να χρησιμοποιείται σε ανάγλυφα σε εκκλησίες και ταφικά μνημεία μέχρι τον 11ο αι. Τους τελευταίους αιώνες της Αυτοκρατορίας ο αετός αναφέρεται ως ραμμένος σε Αυτοκρατορικά ενδύματα και εμφανίζεται σε εικονογραφημένα χειρόγραφα ως διακόσμηση των υποποδίων («σουππέδια») στα οποία στέκονταν οι Αυτοκράτορες.
Δικέφαλος αετός
Το έμβλημα που συνδέεται κυρίως με την Ύστερη βυζαντινή Αυτοκρατορία είναι ο δικέφαλος αετός. Δεν είναι βυζαντινής επινόησης, αλλά ένα παραδοσιακό μοτίβο της Μ. Ασίας, που χρονολογείται από την εποχή των Χετταίων και οι ίδιοι οι Βυζαντινοί το χρησιμοποίησαν μόνο τους τελευταίους αιώνες της Αυτοκρατορίας. Η ημερομηνία υιοθέτησής του από τους Βυζαντινούς συζητήθηκε έντονα από τους μελετητές.
Το 1861, ο Έλληνας μελετητής Γεώργιος Χρυσοβέργης έγραψε ότι υιοθετήθηκε από τους Κομνηνούς το 1048. Αν και αυτό δεν βασίστηκε σε καμία απόδειξη, αυτή η άποψη απέκτησε ευρεία αποδοχή και κυκλοφορία. Πιο προσεκτική εξέταση των πρωτογενών πηγών από τον Σπυρίδωνα Λάμπρο και τον Αύγουστο Χάιζενμπεργκ έδειξε ότι αν και ως διακοσμητικό μοτίβο, ο δικέφαλος αετός αρχίζει να εμφανίζεται στη βυζαντινή τέχνη τον 10ο / 11ο αι., δεν επιβεβαιώνεται με ασφάλεια να σχετίζεται με τον Αυτοκράτορα μέχρι το χρυσόβουλο του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου το 1301, όπου εμφανίζεται επάνω σε ένα υποπόδιον (σουππέδιον) διακοσμημένο με το σχέδιο αυτό. Ο Σ. Λάμπρος πρότεινε ότι υιοθετήθηκε από γλυπτά Χετταίων, ενώ ο A. Soloviev υποστήριξε μία καθυστερημένη υιοθέτηση γύρω στο 1288, ως φυλαχτό ενάντια στις πρώτες οθωμανικές επιτυχίες στην Ανατολία, ως αλληγορικό σύμβολο επιβεβαίωσης της βυζαντινής κυριαρχίας τόσο στα ευρωπαϊκά, όσο και στα ασιατικά εδάφη.
Ο δικέφαλος αετός έχει αποδειχθεί ότι προέρχεται από τις παραδόσεις της Κεντρικής Ασίας και είχε εξαπλωθεί στην Ανατολική Μεσόγειο από τους Σελτζούκους. Έτσι, στα τέλη του 12ου και κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα, ο αετός χρησιμοποιήθηκε στη βόρεια Συρία και Άνω Μεσοποταμία: οι Ορτοκίδες σουλτάνοι της Άμιδας το χρησιμοποιούσαν ως έμβλημά τους, τα νομίσματα της δυναστείας των Ζενγκιδών το έφεραν και ο Σαλαδίν και όμοια ο Σελτζούκος σουλτάνος Καϋκοβάδ Α΄ το χρησιμοποίησαν ως διακοσμητικό μοτίβο στα κτίριά τους. Αυτή η χρήση μειώθηκε απότομα μετά τη Μάχη του Κιοσέ Νταγκ το 1243, καθώς πολλές Σελτζουκικές παραδόσεις προ-ισλαμικής προέλευσης εκαταλείφθηκαν, συμπεριλαμβανομένης της απεικόνισης ζώων. Το μοτίβο συνεχίζει να εμφανίζεται σποραδικά πια ως αρχιτεκτονική διακόσμηση τον 14ο αιώνα, και σε κάποια οθωμανικά νομίσματα τον 15ο αιώνα. Επιπλέον, ο δικέφαλος αετός φαίνεται να είχε διατηρηθεί στη Λατινική αυτοκρατορία, που ιδρύθηκε μετά την Δ΄ Σταυροφορία: σύμφωνα με τον Ρομπέρ ντε Κλαρί, ο πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας, ο Βαλδουίνος κόμης της Φλάνδρας, φορούσε έναν μανδύα κεντημένο με αετούς για τη στέψη του. ; Οι κόρες του χρησιμοποίησαν το ίδιο μοτίβο στα μανίκια τους και ο Βυζαντινός ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης αναφέρει ότι οι Λατίνοι αυτοκράτορες έκοψαν χάλκινα νομίσματα με έναν δικέφαλο αετό.
μικρογραφία| Σχέδιο με το όνομα του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, στη λεγόμενη «Σημαία του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου», που φυλάσσεται στη [[Μονή Βατοπεδίου.]] Οι Παλαιολόγοι Αυτοκράτορες χρησιμοποίησαν τον δικέφαλο αετό ως σύμβολο των ανώτερων μελών της Αυτοκρατορικής οικογένειας. Χρησιμοποιήθηκε ως επί το πλείστον σε ενδύματα και σε άλλα είδη, όπως κωδικοποιήθηκε στα μέσα του 14ου αιώνα από τον ψευδο-Κωδινό στο βιβλίο «Περί οφφικίων» του. Σύμφωνα με τον Κωδινό, ο Αυτοκράτορας έφερε ειδικά υποδήματα («τζαγγία») με αετούς φτιαγμένους από μαργαριτάρια και στις δύο κνήμες και στους ταρσούς. Οι δεσπότες φορούσαν παρόμοιες μπότες λευκές και πορφυρές και εμφάνιζαν με μαργαριτάρια κεντημένους αετούς στα εφιππιά τους, ενώ το ύφασμα του εφιππίου και των σκηνών τους ήταν λευκό διακοσμημένο με ερυθρούς αετούς. Ομοίως, ο σεβαστοκράτωρ φορούσε μπλε μπότες με χρυσοκεντημένους αετούς σε ερυθρό πεδίο, ενώ το ύφασμα της σέλας του ήταν μπλε με τέσσερις ερυθρούς κεντημένους αετούς. Η μόνη περίπτωση που ο δικέφαλος αετός εμφανίζεται σε μία σημαία είναι στο πλοίο που έφερε τον Συτοκράτορα Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγο στη Σύνοδο της Φλωρεντίας, όπως αναφέρεται από τον Σφραντζή και επιβεβαιώνεται από την αναπαράστασή του στις πύλες του Φιλαρέτου στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Σύμφωνα με τα λίγα σωζόμενα παραδείγματα, όπως η θεωρούμενη «Σημαία του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου» στη μονή Βατοπεδίου, ή το εμπρός κάλυμμα μίας Βίβλου που ανήκει στον Δημήτριο Παλαιολόγο, ο δικέφαλος αετός ήταν χρυσός σε ερυθρό φόντο. Ομοίως, σε καταλόγους οικοσήμων του 15ου αιώνα, ο χρυσός δικέφαλος αετός σε μία ερυθρή ασπίδα δίνεται ως ο θυρεός της «Αυτοκρατορίας της Ανατολής» ή της «Κωνσταντινούπολης», ή ως έμβλημα των μελών της Αυτοκρατορικής Οικογένειας. Ωστόσο, η αναπαράσταση του αετού σε μία ασπίδα είναι μια προσαρμογή στη δυτική εραλδική πρακτική. οι Βυζαντινοί δεν το χρησιμοποίησαν ποτέ με αυτόν τον τρόπο για τον εαυτό τους, αν και το χρησιμοποίησαν σε δυτικό πλαίσιο, π.χ. στην απονομή του δικαιώματος να φέρει τον αυτοκρατορικό θυρεό, στον Φλωρεντινό πολίτη Τζιάκομο Πάολο ντι Μορέλλις το 1439.
Μέσα στον βυζαντινό κόσμο, ο αετός χρησιμοποιήθηκε επίσης από τους ημι-αυτόνομους δεσπότες του Μοριά, οι οποίοι ήταν νεότεροι Αυτοκρατορικοί πρίγκιπες, και από τους Γκαττιλούζι της Λέσβου, που ήταν συγγενείς των Παλαιολόγων (απόγονοι εκ θηλυγονίας) και υποτελείς. Ο δικέφαλος αετός χρησιμοποιήθηκε και στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας (1205 – 1261) στη Μικρά Ασία, όπου εμφανίζεται σε αυτοκρατορικά ενδύματα, αλλά και σε σημαίες. Δυτικοί πορτολάνοι του 14ου-15ου αιώνα χρησιμοποιούν επίσης τον δικέφαλο αετό (αργυρό / χρυσό επί ερυθρού / πορφυρού πεδίου) ως σύμβολο για την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και όχι της Κωνσταντινούπολης. Οι αετοί μονής κεφαλής μαρτυρούνται επίσης σε νομίσματα της Τραπεζούντος και μία πηγή του 1421 απεικονίζει τη σημαία της Τραπεζούντας ως κίτρινη με έναν ερυθρό μονοκέφαλο αετό. Προφανώς, όπως και στο μητροπολιτικό βυζαντινό κράτος, η χρήση και των δύο μοτίβων, μονής και διπλής κεφαλής, συνεχίστηκε παράλληλα. Τα ανάγλυφα δικέφαλου αετού βεβαιώνονται επίσης στα τείχη της Τραπεζούντας, με ένα παράδειγμα που σώζεται σε μία εκκλησία στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης, η οποία μοιάζει πολύ με τα παραδείγματα των Σελτζούκων του 13ου αι. σύγχρονοι μελετητές θεωρούν συνήθως τον δικέφαλο αετό, ότι υιοθετήθηκε από τους Μεγάλους Κομνηνούς, ηγεμόνες της Τραπεζούντας, μετά την αναγνώριση της υποτέλειάς τους και την επιγαμία με τη δυναστεία των Παλαιολόγων στη δεκαετία του 1280. Ομοίως, η Αυθεντία Θεοδωρούς στην Κριμαία, της οποίας οι ηγεμόνες διεξήγαγαν επιγαμίεςς με τους Παλαιολόγους και τους Μεγάλους Κομνηνούς, χρησιμοποίησαν επίσης τον δικέφαλο αετό τον 15ο αι.
Άλλα βαλκανικά κράτη ακολούθησαν επίσης το βυζαντινό μοντέλο: κυρίως οι Σέρβοι, αλλά και οι Βούλγαροι και η Αλβανία υπό τον Γιώργο Καστριώτη (γνωστότερο ως Σκεντέρμπεη ), ενώ μετά το 1472 ο αετός υιοθετήθηκε από τον Μοσχοβία και μετά τη Ρωσία. Στη Δυτική Ευρώπη, το βασίλειο της Γερμανίας (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) υιοθέτησε επίσης τον δικέφαλο αετό στα μέσα του 13ου αιώνα, υπό τον Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν, και το χρησιμοποίησε παράλληλα με τη μονοκέφαλη εκδοχή.
Ο τετραγράμματος σταυρός
Κατά την Παλαιολόγεια περίοδο, το έμβλημα της βασιλεύουσας δυναστείας και το πλησιέστερο πράγμα σε μια Βυζαντινή «εθνική σημαία», σύμφωνα με τον Σολόβιεφ, ήταν ο λεγόμενος «τετραγράμματος σταυρός», ένας χρυσός ή ασημένιος σταυρός με τέσσερα γράμματα βήτα «Β» (συχνά ερμηνεύονται ως πυρέκβολα) του ίδιου χρώματος, ένα σε κάθε τεταρτημόριο.
Ως διακριτικό σήμα, ο σταυρός ήταν ήδη σε συχνή χρήση στο Βυζάντιο από την Ύστερη Αρχαιότητα. Από τον 6ο αιώνα, οι σταυροί με γράμματα σε κάθε τεταρτημόριο είναι γνωστοί, ειδικά από νομίσματα, σχηματίζοντας τα ακρωνύμια διαφόρων επικλήσεων, π.χ. ΧΧΧΧ για τη φράση "Σταυρὲ Χριστοῦ χάριν χριστιανούς χάριζε" ή τα CΒΡΔ για "Σταυρὲ σου βοήθει Ρωμανόν δεσπότην". Εικόνες από σημαίες με σταυρό και από έναν χρυσό δίσκο σε κάθε τεταρτημόριο σώζονται από τον 10ο αι. και μία απεικόνιση σημαίας σχεδόν πανομοιότυπης με το σχέδιο των Παλαιολόγων είναι γνωστή από τις αρχές του 13ου αι.
Ο τετραγράμματος σταυρός εμφανίζεται με μεγάλη συχνότητα τον 14ο και 15ο αι.: εμφανίζεται στα βυζαντινά νομίσματα κατά τη διάρκεια της κοινής κυριαρχίας του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου και του γιου του Μιχαήλ Θ΄, σε αρκετούς δυτικούς πορτολάνους για να ορίσουν την Κωνσταντινούπολη και άλλες βυζαντινές πόλεις, επάνω από ένα παράθυρο του ανακτόρου του Πορφυρογεννήτου και περιγράφεται από τον ψευδο-Κωδηνό ως «το σύνηθες βασιλικόν φλάμουλον".   Στα νομίσματα, τα "B" συνοδεύονταν συχνά από κύκλους ή αστέρια, μέχρι το τέλος της Αυτοκρατορίας, ενώ οι δυτικές πηγές απεικονίζουν μερικές φορές την Υστεροβυζαντινή σημαία ως έναν απλό χρυσό σταυρό σε ερυθρό πεδίο, χωρίς τα "Β".   Το σύμβολο υιοθετήθηκε επίσης από υποτελείς στο Βυζάντιο, όπως οι Γκαττιλούζι που κυβέρνησαν τη Λέσβο μετά το 1355, ή τους Λατίνους άρχοντες της Ρόδου Βίνολο ντέι Βίνολι και Φουλκ ντε Βιλαρέ. Τοποθετήθηκε στα τείχη του Γαλατά, προφανώς ως ένδειξη της επικυριαρχίας του Βυζαντινού Αυτοκράτορα -σε μεγάλο βαθμό θεωρητικό- επάνω στην αποικία των Γενοβέζων. Μαζί με τον δικέφαλο αετό, ο τετραγράμματος σταυρός υιοθετήθηκε επίσης ως μέρος του οικογενειακού τους θυρεού από τον πλάγιο κλάδο της δυναστείας των Παλαιολόγων, που κυβερνούσε το Μομφερράτο. Επίσης υιοθετήθηκε στη Σερβία, με μικρές αλλαγές.
Η ερμηνεία του συμβολισμού του εμβλήματος εξαρτάται από τον προσδιορισμό των τεσσάρων συμβόλων είτε ως γράμματα Β είτε ως φωτιές, μία διαμάχη όπου ακόμη και οι σύγχρονες πηγές είναι ασυνεπείς και η οποία οδήγησε σε πολύ επιστημονική συζήτηση από την εποχή των μελετητών του 17ου αιώνα Ντυ Κανζ και Μάρκους Βούλσον ντε λα Κολομπιέρ. Έτσι μία γαλλική πηγή στα τέλη του 15ου αι. τα αναφέρει ρητά ως γράμματα, αλλά στα μέσα του 14ου αι. ένας ταξιδιώτης της Σεβίλλης και ο ψευδο-Κωδινός τα αποκαλούν και οι δύο πυρέκβολα (φλογοβόλες ροιές). Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Philip Grierson, η χρήση γραμμάτων από τους Έλληνες ως σύμβολα ήταν μία πάγια πρακτική και οι ερμηνεία τους ως φωτιές από τον ψευδο-Κωδινό αντικατοπτρίζουν πιθανώς μία δυτική επιρροή. Οι δύο παραδοσιακές αναγνώσεις των τεσσάρων B, «Βασιλεὺς βασιλέων βασιλεύων βασιλεύουσιν» και «Βασιλεὺς βασιλέων βασιλευόντων βασιλεύει» αποδείχθηκαν από τον Έλληνα αρχαιολόγο και νομισματολόγο Ιωάννη Σβορώνο ως μεταγενέστερες ερμηνείες του Μάρκους Βούλσον ντε λα Κολομπιέρ. Ο ίδιος ο Σβορώνος πρότεινε τρεις εναλλακτικές αναγνώσεις, ενσωματώνοντας το σύμβολο τού σταυρού στο σύνθημα: «Σταυρὲ βασιλέως βασιλέων βασιλεῖ βοήθει», «Σταυρὲ βασιλέως βασιλέων βασιλευούσῃ βοήθει» και «Σταυρὲ βασιλέως βασιλέων βασιλεύων βασίλευε», ενώ ο Έλληνας εραλδικός Γ. Τυπάλδος απέρριψε την ανάγνωση του Σβορώνου και πρότεινε να εκπροσωπήσουν την επανάληψη του ρητού «Σταυρέ βοήθει».
Προσωπικά και οικογενειακά διακριτικά
δεξιά|μικρογραφία|Τυπική βυζαντινή σφραγίδα της Θεοδώρας Παλαιολογίνας, συζύγου του Δαβίδ ΣΤ΄ της Γεωργίας. Η Παναγία ένθρονη στο εμπρός μέρος και η Θεοδώρα όρθια στο πίσω μέρος. Επιγρ.: +ΘΕΟΔΩΡΑ ΕΥCΕΒΕCΤΑΤΗ ΑΥΓΟΥCΤΑ +ΔΟΥΚΑΙΝΑ Η ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΗΝΑ. δεξιά|μικρογραφία|Ανάγλυφο στο [[Κάστρο της Μυτιλήνης, που δείχνει τον οικογενειακό μονόγραμμα (ΠΑΛΓ) των Παλαιολόγων (αριστερά), τον βυζαντινό δικέφαλο αετό με το οικόσημο των Γατελούζων στο στήθος του (κέντρο) και τον αετό της οικογένειας Ντόρια (δεξιά).]]
Σε αντίθεση με τους φεουδάρχες της Δύσης, οι βυζαντινές αριστοκρατικές οικογένειες δεν χρησιμοποίησαν, στο βαθμό που μας είναι γνωστό, συγκεκριμένα σύμβολα για να προσδιορίσουν τον εαυτό τους και τους ακολούθους τους. Μόνο από τον 12ο αιώνα και μετά, όταν η Αυτοκρατορία ήρθε σε αυξημένη επαφή με τους Δυτικούς λόγω των Σταυροφοριών, άρχισε να χρησιμοποιείται η εραλδική μεταξύ των Βυζαντινών. Ακόμα και τότε η θεματολογία προήλθε σε μεγάλο βαθμό από τα σύμβολα, που χρησιμοποιήθηκαν σε παλαιότερες εποχές και η χρήση τους περιοριζότανε στις μεγάλες οικογένειες της Αυτοκρατορίας. Πολύ συχνότερη, τόσο σε σφραγίδες όσο και σε διακοσμήσεις, ήταν η χρήση μονογράμματος («συμπιλήματος»), με τα γράμματα του προσωπικού ή οικογενειακού ονόματος του ιδιοκτήτη τοποθετημένα γύρω από ένα σταυρό.
μικρογραφία|Ο θυρεός του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, που βρισκόταν στα (κατεδαφισμένα τώρα) θαλάσσια τείχη της Κωνσταντινούπολης, τον οποίο σκιαγράφησε η Mary Adelaide Walker τον 19ο αι.
Ένας άλλος πολύ δυτικότροπος σχεδιασμός υπήρχεί σε έναν από τους (τώρα πλέον κατεδαφισμένους) πύργους των θαλασσίων τειχών της Κωνσταντινούπολης, που είχε επισκευαστεί από τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο (β. 1282–1328) και έφερε το έμβλημα αυτού του Αυτοκράτορα, ένα στεφανωμένο λιοντάρι που κρατούσε σπαθί.
Η συχνή χρήση των συμβόλων ενός αστέρος και μίας ημισελήνου, δηλωτικά του ηλίου και της σελήνης, που εμφανίζονται σε νομίσματα, στρατιωτικά διάσημα και, ίσως, ως κάποτε δημοτικό έμβλημα της Αυτοκρατορικής Πόλης, φαίνεται να συνδέεται με τη λατρεία της Εκάτης Λαμπαδηφόρου (Φωτοφόρου) στο Ελληνιστικό Βυζάντιο. Το 330 ο Κωνσταντίνος Α΄ ο Μέγας χρησιμοποίησε αυτό το σύμβολο, ενώ αφιέρωσε τη Νέα Ρώμη στην Παναγία.
Είναι γνωστό ότι η Άννα Νοταρά, κόρη του τελευταίου μεγάλου δουκός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, του Λουκά Νοταρά, μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης και την μετανάστευσή της στην Ιταλία, έκανε μία σφραγίδα με το οικόσημό της, που περιελάμβανε δύο αντικρυστούς λέοντες με τον καθένα να κρατά ένα ξίφος στο δεξί πόδι και ένα μισοφέγγαρο με το αριστερό. Ωστόσο, αυτό πιθανότατα αντιπροσωπεύει ένα σχέδιο, που δημιουργήθηκε μετά τη μετανάστευσή της στην Ιταλία. Από την άλλη πλευρά η προσαρμογή των βυζαντινών μορφών στις δυτικές χρήσεις μπορεί να φανεί με τη σφραγίδα του Ανδρέα Παλαιολόγου, η οποία περιλαμβάνει τον αυτοκρατορικό δικέφαλο αετό σε έναν θυρεό, μία πρακτική που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ στο Βυζάντιο.
Τζορτζ Σουλτς
Ο Τζορτζ Πρατ Σουλτς (George Pratt Shultz, 13 Δεκεμβρίου 1920 - 6 Φεβρουαρίου 2021), ήταν Αμερικανός οικονομολόγος, πολιτικός και επιχειρηματίας, ο οποίος υπηρέτησε ως 60ος υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών (1982-1989) επί προεδρίας Ρ. Ρήγκαν.
Βυζαντινές σημαίες και εμβλήματα
Στρατιωτικές σημαίες και διάσημα
δεξιά|μικρογραφία|Ένα νόμισμα του Κωνσταντίνου Α΄ (π. 377) που απεικονίζει ένα λάβαρο με τρεις σφαίρες και το χριστόγραμμα. Το κοντάρι τού λαβάρου έχει τρυπήσει ένα φίδι. Επιγρ.: CONSTANTINVS MAX AVG / SPES PVBLICA CONS[TANTINOPOLIS].
Τζορτζ Σουλτς
Υπηρέτησε επίσης, ως 62ος υπουργός Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών (1972-74), ως Επικεφαλής του Γραφείου Διαχείρισης και Προϋπολογισμού του Λευκού Οίκου (1970-1972) καθώς και ως 11ος υπουργός Εργασίας των Ηνωμένων Πολιτειών (1969-1970). Ήταν μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Βυζαντινές σημαίες και εμβλήματα
Στρατιωτικές σημαίες και διάσημα
Στα τέλη του 6ου αι. στο Στρατηγικόν, που αποδίδεται στον Αυτοκράτορα Μαυρίκιο, εμφανίζονται δύο είδη στρατιωτικών σημαιών: η τριγωνική σημαία ή φλάμουλον (από το flammula, μικρή φλόγα) και το μεγαλύτερο βάνδον (bandum, από τα γερμανικά). Οι σημαίες με διχαλωτή άκρη χρησιμοποιήθηκαν για διακοσμητικούς σκοπούς σε λόγχες και το Στρατηγικόν συνιστά να αφαιρούνται πριν από τη μάχη. Σύμφωνα με τα γραπτά στοιχεία, ήταν μονής ή διπλής ουράς, ενώ αργότερα μικρογραφίες χειρογράφων μαρτυρούν με τριπλή ουρά φλάμουλα. Το βάνδον ήταν το κύριο βυζαντινό λάβαρο μάχης από τον 6ο αι. και έδωσε το όνομά του στη βασική βυζαντινή στρατιωτική μονάδα, το «βάνδον», μετέπειτα «τάγμα». Η προέλευση και η εξέλιξή της είναι άγνωστες. Μπορεί να προήλθε από τροποποιήσεις στο draco ή στο vexillum, αλλά εμφανίζεται στην τελική του μορφή στο Στρατηγικόν, αποτελούμενο από τετράγωνο ή ορθογώνιο πεδίο με συνημμένες ταινίες. Τα εικονογραφημένα χρονικά συχνά απεικονίζουν σημαίες, που συμμορφώνονται με τον γενικό τύπο του «βάνδου» σε διάφορα χρώματα και σχέδια, αλλά η ακρίβειά τους είναι αμφίβολη.
Τζορτζ Σουλτς
Παραπομπές
Σουλτς Σουλτς Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ Κατηγορία:Υπουργοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Βυζαντινές σημαίες και εμβλήματα
Στρατιωτικές σημαίες και διάσημα
Σύμφωνα με το Στρατηγικόν, τα χρώματα του λαβάρου αντικατοπτρίζει τη θέση μίας μονάδας στην ιεραρχία: τα βάνδα του ίδιου δρούγγου, ή μετέπειτα μοίρας, είχαν πεδίο του ίδιου χρώματος και διακρίνονταν από ένα ξεχωριστό έμβλημα· και οι μοίρες του ίδιου μέρους ή τούρμας του στρατού είχαν το ίδιο χρώμα στις ταινίες τους. Κάθε μοίρα και μέρος είχαν επίσης τη δική τους σημαία, καθώς και ο διοικητής στρατηγός. Αυτά ήταν στο ίδιο μοτίβο, αλλά μεγαλύτερου μεγέθους και πιθανώς με περισσότερες ταινίες (το Στρατηγικόν αναφέρει σημαίες με δύο έως οκτώ ταινίες). Ο Μαυρίκιος προτείνει επίσης ότι η σημαία του κεντρικού μέρους, με επικεφαλής τον αναπληρωτή διοικητή (υποστράτηγο), πρέπει να είναι πιο εμφανής από εκείνη των άλλων μερών, και ότι η σημαία του διοικητή στρατηγού (ή του αυτοκράτορα, εάν ήταν παρών) να είναι το πιο εμφανές από όλα. Επιπλέον, το Στρατηγικόν ορίζει ένα ξεχωριστό λάβαρο για την εφοδιοπομπή («τούλδον») κάθε μοίρας. Τα λάβαρα δεν χρησιμοποιήθηκαν μόνο για τη διάκριση μονάδων, αλλά και ως σημεία συγκέντρωσης και για τη μεταφορά σημάτων στους άλλους σχηματισμούς. Στο βυζαντινό ναυτικό, επίσης, κάθε πλοίο είχε τις δικές του σημαίες. Όπως και με τα αντίστοιχα στον στρατό, εδώ χρησιμοποιήθηκαν επίσης για τη μετάδοση σημάτων. Τον 10ο αιώνα, ο σταυρός έγινε ένα πιο εμφανές σύμβολο και συχνά χρησιμοποιήθηκε ως κορυφή σε κοντάρι. Επί Νικηφόρου Β΄ Φωκά (β. 963–969) χρησιμοποιήθηκαν μεγάλοι σταυροί χρυσοί με πολύτιμους λίθους ως λάβαρο, πιθανότατα μεταφέρονταν σε ένα κοντάρι ή άλλως εμφανίζονταν στις σημαίες. Επιπλέον, η χρήση τεμαχίων του Τιμίου Σταυρού αναφέρεται συχνά σε στρατιωτικές παρελάσεις.
Στην ύστερη βυζαντινή περίοδο, ο ψευδο-Κωδινός καταγράφει τη χρήση από τους Παλαιολόγους του «τετραγράμματου σταυρού» (βλέπε παραπάνω) στην Αυτοκρατορική σημαία («βασιλικόν φλάμουλον»), που έφεραν τα βυζαντινά σκάφη του Ναυτικού, ενώ ο διοικητής τουνΝαυτικού, ο μέγας δουξ, είχε μια εικόνα του αυτοκράτορα έφιππου.
Τελετουργικά διάσημα
δεξιά|μικρογραφία|Ένα τελετουργικό λάβαρον φέρεται από έναν Αυτοκράτορα (μάλλον τον Ιωάννη Α΄) στον θρίαμβό του, όπως απεικονίζεται στο [[Γκούντερτουχ|ύφασμα του Γκούντερ του 10ου αι.]]
Από τον 6ο αιώνα μέχρι το τέλος της Αυτοκρατορίας, οι Βυζαντινοί χρησιμοποίησαν και άλλα διακριτικά. Αυτά καταγράφονται ως επί το πλείστον σε τελετουργικές πομπές, κυρίως στο Περί βασιλείου τάξεως του 10ου αι., αλλά μπορεί επίσης να μεταφέρονταν στις εκστρατείες. Όταν δεν εχρησιμοποιούντο, φυλασσόταν σε διάφορες εκκλησίες σε όλη την Κωνσταντινούπολη. Μεταξύ αυτών ήταν τα αυτοκρατορικά φλάμουλα χρυσοκεντημένα σε μετάξι και διακριτικά, όλα μαζί γνωστά ως «σκῆπτρα», που ήταν συνήθως συμβολικά αντικείμενα στην κορυφή ενός κονταριού. Ένας αριθμός από αυτά, τα λεγόμενα «ρωμαϊκὰ σκῆπτρα», μοιάζουν με τα παλαιά vexilla, που αποτελούνταν από ένα κρεμαστό ύφασμα, το «βῆλον» (λατιν. velum, πρβλ. βελούδο). Άλλα διάσημα αυτού του τύπου περιελάμβαναν τα «εὐτύχια» ή «πτυχία», που πιθανότατα έφεραν κάποια παράσταση της Νίκης.
Ο Ψευδο-Κωδινός απαριθμεί επίσης διάφορα λάβαρα και διάσημα, που χρησιμοποιούντο σε Αυτοκρατορικές πομπές: ένα που ονομαζόταν «ἀρχιστράτηγος»· ένα άλλο με εικόνες από διάσημους ιεράρχες που απέληγε σε οκτώ ταινίες γνωστές ως «ὀκταπόδιον»· ένα άλλο με τη μορφή σταυρού με τις εικόνες των Αγίων Δημητρίου, του Προκοπίου, του Θεοδώρου του Τήρωνος και Θεοδώρου του Στρατηλάτου· ένα άλλο που απεικονίζει τον Άγιο Γεώργιο έφιππο· άλλο με έναν δράκο («δρακόνειον»)· και άλλο με τον Αυτοκράτορα έφιππο. Το καθένα υπήρχε σε ζευγάρι και μεταφερόταν σε πομπές, ενώ σε εκστρατείες, ένα ή δύο αντίγραφα λαμβανόταν μαζί, ανάλογα με το μέγεθος της Αυτοκρατορικής συνοδείας. Αυτά προηγούνταν πάντα από τον σκουτέριο, που έφερε το «διβέλλιον», το προσωπικό έμβλημα του Αυτοκράτορα, μαζί με την αυτοκρατορική ασπίδα («σκουτέριον») και ακολουθούσαν τα λάβαρα των δεσποτών και άλλων διοικητών, με τα λάβαρα των «δημάρχων» (των επικεφαλής των διαμερισμάτων της Κωνσταντινούπολης) να έπονται στο τέλος. Η φύση του «διβελλίου» έχει συζητηθεί, αλλά το όνομά του (πιθανότατα μία σύνθεση ελληνικής και λατινικής λέξης και σημαίνει “διπλό velum") περιγράφει προφανώς ένα λάβαρο που απολήγει σε δυο γλώσσες, προφανώς με προέλευση από τη Δυτική Ευρώπη.
Βεατρίκη Περέιρα ντε Αλβίμ
H Βεατρίκη (πορτογαλ. Beatriz Pereira de Alvim, 1380 - 1414) από τον Οίκο του Περέιρα ήταν κόρη του κόμη του Μπαρσέλος και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μπραγκάνσα. Με τον σύζυγό της είναι οι ιδρυτές του Οίκου της Μπραγκάνσα.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Νούνο-Άλβαρες κόμη του Μπαρσέλος, Οουρέμ & Αρραϊάλος και της Λεονόρ ντε Αλβίμ, κόρης του Ζοάο Πίρες ντε Αλβίμ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1401 τον Αλφόνσο των Αβίς δούκα της Μπραγκάνσα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα
Αναξίδαμος ο Λακεδαιμόνιος
Ο Αναξίδαμος, ήταν βασιλιάς της Σπάρτης (π.625 - π.600 π.Χ.) από τον οίκο των Ευρυποντιδών.
Διαδέχθηκε περίπου το 625 τον πατέρα του Ζευξίδαμο. Στα χρόνια της συμβασιλείας του με τον Ανάξανδρο των Αγιαδών έγινε ο Β' Μεσσηνιακός πόλεμος.
Ερρίκος Ε΄ του Βολφενμπύτελ
Ο Ερρίκος Ε΄ ο Νεότερος (Heinrich II., 10 Νοεμβρίου 1489 - 11 Ιουνίου 1568) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1514-68), περιοχής του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ενεπλάκη σε πολλούς πολέμους· ήταν ο τελευταίος καθολικός πρίγκιπας των Γουέλφων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βόλφενμπυτελ και ήταν γιος του Ερρίκου Δ΄ του Πρεσβύτερου, πρίγκιπα του Βόλφενμπυτελ και της Αικατερίνης, κόρης του Έρικ Β΄ δούκα της Πομερανίας. Το 1514 απεβίωσε ο πατέρας του κατά τη διάρκεια πολιορκίας και τον διαδέχθηκε. Στη διαμάχη με την επισκοπή του Χίλντεσχαϊμ ηττήθηκε στη μάχη του Σόλταου το 1519. Το ίδιο έτος υποστήριξε τον Κάρολο Ε΄ στην εκλογή του Γερμανού βασιλιά και όταν εκείνος εκλέχθηκε, η επισκοπή του παραχώρησε μεγάλες περιοχές της στο Βόλφενμπυτελ. Βοήθησε τον Κάρολο Ε΄ στον πόλεμο των Γερμανών Αγροτών και σε αυτόν του Συνασπισμού του Κονιάκ εναντίον του Φραγκίσκου Α΄.
Ως Καθολικός, εναντιώθηκε στους προτεστάντες της Σαξονίας και διαμαρτυρήθηκε στον συγγενή του πρίγκιπα του Κάλενμπεργκ, άλλου κλάδου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, όταν αυτός στράφηκε στον Προτεσταντισμό. Το 1541 με πρόσχημα τη θρησκεία, επιτέθηκε στον προτεσταντική πόλη του Γκοσλάρ και κατέλαβε τα πλούσια ορυχεία του Ράμελσμπεργκ. Το επόμενο έτος ο Ιωάννης Φρειδερίκος Α΄ της Σαξονίας και ο Φίλιππος Α΄ της Έσσης, μέλη της Σμαλκαλδικής Ένωσης των Προτεσταντών πριγκίπων, ήλθαν για βοήθεια της πόλης και κατέλαβαν όλο το πριγκιπάτο του Βόλφενμπυτελ· ο Ερρίκος Ε΄ αναγκάστηκε να καταφύγει στη Βαυαρία.
Το 1545 προσέλαβε στρατό με την υποστήριξη του Καρόλου Ε΄ και κατάφερε να ανακτήσει τμήματα του Βόλφενμπυτελ. Αιχμαλωτίστηκε όμως από στρατεύματα της Έσσης και φυλακίστηκε. Το 1547 ο Κάρολος Ε΄ νίκησε τη Σμαλκαλδική Ένωση στη μάχη του Μύλμπεργκ, τον ελευθέρωσε και τον εγκατέστησε στο πριγκιπάτο του. Το 1550, όσο ο Βόλραντ κόμης του Μάνσφελντ είχε καταλάβει το πριγκιπάτο, ο Ερρίκος Ε΄ πάλι έφυγε προς τον Κάρολο Ε΄ που στρατοπέδευε στο Μετς, ώσπου επέστρεψε. Το 1553 συμμάχησε με τον Μαυρίκιο εκλέκτορα δούκα της Σαξονίας εναντίον του Αλβέρτου-Αλκιβιάδη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ, που είχε επιτεθεί στο πριγκιπάτο. Η σύγκρουση κορυφώθηκε στην αιματηρή μάχη του Ζίβερσχαουζεν, όπου σκοτώθηκε ο Μαυρίκιος και δύο γιοι του Ερρίκου Ε΄, νίκησε όμως ο τελευταίος.
Ο εναπομείνας γιος του τον επηρέασε να ακολουθήσει τελικά τον Προτεσταντισμό. Απεβίωσε το 1568 στο Βόλφενμπυτελ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαρία της Βυρτεμβέργης, κόρη του Ερρίκου κόμη του Μονμπελιάρ και μετά της Βυρτεμβέργης, και είχε τέκνα:
Το 1541 απεβίωσε η Μαρία και ο Ερρίκος Δ΄ νυμφεύτηκε το 1575 τη Σοφία των Γιαγκιελλόνων, κόρη του Σιγισμούνδου Α΄ βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, χωρίς να κάνει απογόνους.
Από μία σχέση με την Εύα φον Τροτ είχε 10 φυσικά τέκνα.
Αστρακερή Κέρκυρας
Γεωγραφία
Η Αστρακερή είναι παραλιακό χωριό της Β. Κέρκυρας. Βρίσκεται δίπλα στο φερώνυμο ακρωτήρι στα βόρεια παράλια του νησιού και κοντά στον επαρχιακό δρόμο Καρουσάδων-Αχαράβης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Απέχει 35 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας.