cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θέατρο Τέχνης της Μόσχας
Ιστορία
Το θέατρο υπέστη πρόσθετα πλήγματα στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Μια καρδιακή προσβολή του Στανισλάβσκι επί σκηνής στη διάρκεια παράστασης του έργου Τρεις αδελφές το 1928 οδήγησε στη σχεδόν πλήρη αποχώρησή του από το θέατρο, ενώ το σταλινικό καθεστώς είχε ήδη αρχίσει να καταστέλλει την καλλιτεχνική έκφραση και να ελέγχει όλο και περισσότερο τι έργα θα ανέβαιναν. Στη διοίκηση διορίστηκε από την κυβέρνηση ένας «κόκκινος διευθυντής», για να διασφαλίσει ότι οι δραστηριότητες του θεάτρου δεν ήταν αντεπαναστατικές και ότι θα εξυπηρετούσαν τον κομμουνιστικό σκοπό. Καθώς η χώρα έμπαινε σε περίοδο ταχείας εκβιομηχάνισης, έτσι και το Θέατρο Τέχνης ενθαρρύνθηκε να αυξάνει την παραγωγή σε βάρος της ποιότητας, με ολοένα και πιο πρόχειρες παραγωγές να ανεβαίνουν κάθε σεζόν. Τα έργα έπρεπε να εγκριθούν επίσημα και η καλλιτεχνική ακεραιότητα του θεάτρου άρχισε να μειώνεται.
Το 1932, το θέατρο μετονομάστηκε επίσημα σε «Θέατρο Τέχνης Μόσχας - Γκόρκι». Φοβούμενος μη χάσει την υποστήριξη, ο Στανισλάβσκι προσπάθησε να καθησυχάσει τον Στάλιν αποδεχόμενος τους πολιτικούς του περιορισμούς σχετικά με το ποια έργα μπορούσαν να ανέβουν, διατηρώντας την αφοσίωσή του στο. Ως αποτέλεσμα, το Θέατρο, έκανε, στα μέσα του 20ού αιώνα, μια υφολογική στροφή προς τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, ο οποίος θα επηρέαζε τις παραγωγές του επί δεκαετίες.
Το φθινόπωρο του 1970, ο, ηθοποιός, παραγωγός και πρώην μαθητής των στούντιο του Θεάτρου Τέχνης ανέλαβε την διεύθυνση του θεατρικού οργανισμού και πραγματοποίησε μια σειρά σημαντικών μεταρρυθμίσεων. Ο Εφραίμοφ επανέφερε τα πρότυπα του Στανισλάβσκι, όπως την έμφαση στη σημασία των στούντιο και του συστήματος, καθώς και τις ακροάσεις με κάθε υποψήφιο ηθοποιό.
Το 1987 ο θεατρικός οργανισμός - χωρίστηκε σε δυο σκηνές : ο διευθυντής του θεάτρου, Όλεγκ Εφραίμοφ, κράτησε το υπάρχον θέατρο και το μετονόμασε σε «Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, Άντον Τσέχωφ» (Chekhov MKhT) ενώ η ομάδα υπό την Τατιάνα Ντορονίνα,  ονόμασε το σχήμα «Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, Μαξίμ Γκόρκι».(Gorky MKhAT)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θέατρο στη Ρωσία
Ριλουζόλη
Η ριλουζόλη (riluzole) είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της αμυοτροφικής πλευρικής σκλήρυνσης (ALS).Η ριλουζόλη καθυστερεί την έναρξη της εξάρτησης του αναπνευστήρα ή της τραχειοστομίας σε ορισμένα άτομα και μπορεί να αυξήσει την επιβίωση κατά δύο έως τρεις μήνες. Η ριλουζόλη διατίθεται σε μορφή δισκίων και σε υγρή μορφή.
Αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση
Η ριλουζόλη εγκρίθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη θεραπεία της ALS από την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) το 1995. Ανασκόπηση στην "Cochrane Library" (βάσεις δεδομένων ιατρικής χρήσης) αναφέρει αύξηση 9% στην πιθανότητα επιβίωσης ενός έτους.
Υπερδοσολογία
Τα συμπτώματα της υπερδοσολογίας περιλαμβάνουν: νευρολογικά και ψυχιατρικά συμπτώματα, οξεία τοξική εγκεφαλοπάθεια με δυσφορία, κώμα και μεθαιμοσφαιριναιμία. Η σοβαρή μεθαιμοσφαιριναιμία μπορεί να είναι ταχέως αναστρέψιμη μετά από θεραπεία με κυανούν του μεθυλενίου.
Αντενδείξεις
Οι αντενδείξεις για τη ριλουζόλη περιλαμβάνουν: γνωστή προηγούμενη υπερευαισθησία στη ριλουζόλη ή σε οποιοδήποτε από τα έκδοχα εντός των παρασκευασμάτων, ηπατική νόσο, εγκυμοσύνη ή γαλουχία.
Αλληλεπιδράσεις
Τα υποστρώματα, οι αναστολείς και οι επαγωγείς του CYP1A2 (κυτόχρωμα P450 1A2) πιθανόν να αλληλεπιδράσουν με τη ριλουζόλη, λόγω της εξάρτησής της από αυτό το κυτόχρωμα για τον μεταβολισμό.
Μηχανισμός δράσης
Η ριζουλόλη αποκλείει κατά προτίμηση τα ευαίσθητα σε TTX (τετροδοτοξίνη) κανάλια νατρίου, τα οποία σχετίζονται με κατεστραμμένους νευρώνες. Η ριλουζόλη έχει επίσης αναφερθεί ότι αναστέλλει άμεσα τους υποδοχείς του καϊνικού οξέος και του NMDA (N-methyl- D -aspartate). Το φάρμακο έχει επίσης αποδειχθεί ότι ενισχύει μετασυναπτικώς τους υποδοχείς GABA Α μέσω μιας θέσης αλλοστερικής σύνδεσης. Ωστόσο, η δράση της ριλουζόλης στους υποδοχείς γλουταμινικού ήταν αμφιλεγόμενη, καθώς δεν έχει αποδειχθεί δέσμευση του φαρμάκου σε οποιαδήποτε γνωστή θέση. Επιπλέον, δεδομένου ότι η αντιγλουταμινική της δράση είναι ακόμα ανιχνεύσιμη παρουσία αναστολέων διαύλων νατρίου, είναι επίσης αβέβαιο εάν ενεργεί ή όχι με αυτόν τον τρόπο.Αντίθετα, η ικανότητά της να διεγείρει την πρόσληψη γλουταμινικού φαίνεται να προκαλεί πολλά από τα αποτελέσματά του. Εκτός από τον ρόλο της στην επιτάχυνση της κάθαρσης του γλουταμινικού από τη σύναψη, η ριλουζόλη μπορεί επίσης να αποτρέψει την απελευθέρωση του γλουταμινικού από τα προσυναπτικά τερματικά. Δεδομένου ότι το CK1δ (Ισομορφή δέλτα της κινάσης Ι της καζεΐνης, Casein kinase I isoform delta) παίζει βασικό ρόλο στην πρωτεϊνοπάθεια TDP-43, παθολογικό χαρακτηριστικό του ALS, αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει στην καλύτερη αποκρυπτογράφηση του μηχανισμού δράσης του φαρμάκου.
Σύνθεση
Η ριλουζόλη μπορεί να παρασκευαστεί ξεκινώντας με την αντίδραση 4- (τριφθορομεθοξυ) ανιλίνης με θειοκυανικό κάλιο ακολουθούμενη από αντίδραση με βρώμιο, σχηματίζοντας τον δακτύλιο θειαζόλης.
Νομική υπόσταση
Η ριλουζόλη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Οκτώβριο του 1996.
Έρευνα
Ορισμένες περιπτωσιολογικές μελέτες έχουν δείξει ότι η ριλουζόλη μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διαταραχές διάθεσης και άγχους.
Το Riluzole, το οποίο είναι νευροπροστατευτικό και διαμορφωτής γλουταμινικού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση ψυχιατρικών προβλημάτων, παρόλο που απέτυχε σε δοκιμές της νόσου του Χάντιγκτον του και της νόσου του Πάρκινσον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φάρμακα με άγνωστο μηχανισμό δράσης
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) ( Nonsteroidal anti-inflammatory drugs ή NSAIDs) είναι μια κατηγορία φαρμάκων που μειώνει τον πόνο, ελαττώνει τον πυρετό, αποτρέπει τους θρόμβους αίματος και σε μεγαλύτερες δόσεις, μικραίνει φλεγμονές. Οι παρενέργειες εξαρτώνται από το συγκεκριμένο φάρμακο, αλλά περιλαμβάνει κυρίως αυξημένο κίνδυνο γαστρεντερικών ελκών και αιμορραγιών, έμφραγμα του μυοκαρδίου και νεφροπάθεια.
Ο όρος μη στεροειδή διακρίνει αυτά τα φάρμακα από τα στεροειδή, που αν και έχουν μια παρόμοια με εικοσανοειδή, αντιφλεγμονώδη δράση, έχουν πλατύ φάσμα άλλων επιπτώσεων. Πρωτοχρησιμοποιήθηκαν το 1960 και ο όρος χρησιμοποιείται στη διάκριση αυτών των φαρμάκων από τα στεροειδή, που είχαν στιγματιστεί ιδιαίτερα τότε λόγω της σύνδεσης με τη κατάχρηση των αναβολικών στεροειδών.
Τα NSAIDs δουλεύουν με την καταστολή της δραστικότητας των ενζύμων της κυκλοοξυγενάσης (COX-1 και/ή COX-2]]). Στα κύτταρα, αυτά τα ένζυμα εμπλέκονται στη σύνθεση βασικών βιολογικών μεσολαβητών, συγκεκριμένα των προσταγλανδινών που εμπλέκονται στις φλεγμονές και στις θρομβοξάνες που υπεισέρχονται στην πήξη.
Δημήτριος Θεοδωράκης
Ο Δημήτριος Θεοδωράκης (1868 - 1953) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, έμπορος και πολιτικός.
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Υπάρχουν δύο τύποι διαθέσιμων ΜΣΑΦ (NSAID): μη επιλεκτικά και επιλεκτικά COX-2. Τα περισσότερα ΜΣΑΦ είναι μη επιλεκτικά και καταστέλλουν τη δραστικότητα και των COX-1 και των COX-2. Αυτά τα ΜΣΑΦ, ενώ μειώνουν τη φλεγμονή, καταστέλλουν επίσης τη συσσωμάτωση αιμοπεταλίων (ιδιαίτερα η ασπιρίνη) και αυξάνουν τον κίνδυνο γαστρεντερικών ελκών/αιμορραγιών. Οι επιλεκτικοί αναστολείς COX-2 έχουν λιγότερες γαστρεντερικές παρενέργειες, αλλά προάγουν τη θρόμβωση και αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής. Ως αποτέλεσμα, οι επιλεκτικοί αναστολείς COX-2 αντενδείκνυνται λόγω του υψηλού κινδύνου αδιάγνωστων αγγειακών ασθενειών. Αυτά τα διαφοροποιημένα αποτελέσματα οφείλονται στους διαφορετικούς ρόλους και εντοπισμούς των ιστών κάθε ισοενζύμου COX. Καταστέλλοντας τη φυσιολογική δράση των COX, όλα τα ΜΣΑΦ αυξάνουν τον κίνδυνο νεφρικών ασθενειών και μέσω σχετικού μηχανισμού την καρδιακή προσβολή.
Δημήτριος Θεοδωράκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Αναστάσιου Θεοδωράκη, γιατρού, και της Σμαράγδας Τομπάζη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την ναυτική οικογένεια Θεοδωράκη της Ύδρας και ήταν εγγονός του πλοιοκτήτη Δημητρίου Θεοδωράκη ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την οικογένεια Τομπάζη και ήταν εγγονός του Γεωργίου Τομπάζη. Φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, απ'όπου αποφοίτησε με τον βαθμό του σημαιοφόρου. Έφθασε μέχρι τον βαθμό του αντιπλοιάρχου, οπότε και παραιτήθηκε (1898). Το 1900 εγκαταστάθηκε στην Αίγυπτο αναλαμβάνοντας την διεύθυνση του εμπορικού οίκου βαμβακιού του πεθερού του, Νικόλαου Καζούλη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1912.
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Τα πιο σημαντικά ΜΣΑΦ είναι η ασπιρίνη, η ιβουπροφαίνη και η ναξοπρένη, που όλα τους είναι διαθέσιμα στις περισσότερες χώρες ως μη συνταγογραφούμενα φάρμακα. Η παρακεταμόλη δεν θεωρείται γενικά ως ΜΣΑΦ, επειδή έχει μόνο δευτερεύουσα αντιφλεγμονώδη δράση. Αντιμετωπίζει τον κίνδυνο κυρίως φράσσοντας τα COX-2 και εμποδίζοντας την επαναπρόσληψη του ενδοκανναβινοειδούς (endocannabinoid) σχεδόν αποκλειστικά στον εγκέφαλο και όχι στο υπόλοιπο σώμα.
Δημήτριος Θεοδωράκης
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1912 έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του ναυάρχου και αναλαμβάνοντας το 1913 την στρατιωτική διοίκηση της Χίου. Υπήρξε οπαδός του Ελευθέριου Βενιζέλου και στις εκλογές του 1920 εξελέγη βουλευτής Ύδρας. Διετέλσε αντιπρόεδρος και επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας, προϊστάμενος της Εφορείας των Σχολείων, πρόεδρο του Ελληνικού εμπορικού επιμελητηρίου Αλεξάνδρειας (1911 - 1921) κ.α. Πραγματοποίησε πλήθος δωρεών και αναγορεύθηκε σε Μέγα Ευργέτη από την Ελληνική κοινότητα Αλεξάνδρειας.
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Ιατρικές χρήσεις
Τα ΜΣΑΦ χρησιμοποιούνται συνήθως για τη θεραπεία οξέων ή χρόνιων καταστάσεων όπου υπάρχουν πόνος και φλεγμονή.
Τα ΜΣΑΦ χρησιμοποιούνται γενικά για συμπτωματική ανακούφιση των παρακάτω καταστάσεων:
Δημήτριος Θεοδωράκης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Βουλευτές Ύδρας Κατηγορία:Οικογένεια Τομπάζη
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Ιατρικές χρήσεις
Η ασπιρίνη, το μόνο NSAID που μπορεί να καταστείλει μη αντιστρεπτά το COX-1, ενδείκνυται επίσης για αντιθρόμβωση μέσω αντιαιμοπεταλικών φαρμάκων (Antiplatelet drug). Αυτό είναι χρήσιμο για τη διαχείριση αρτηριακής θρόμβωσης και αποτροπής αρνητικών καρδιοαγγειακών συμβάντων όπως οι καρδιακές προσβολές. Η ασπιρίνη αναστέλλει τη συσσωμάτωση αιμοπεταλίων αναστέλλοντας τη δράση της θρομβοξάνης A2.
Σε μια πιο εξειδικευμένη εφαρμογή, η μείωση των προσταγλανδινών χρησιμοποιείται για να κλείσει ανοιχτό αρτηριακό πόρο σε νεογνά εάν δεν έχει γίνει φυσιολογικά μετά από 24 ώρες.
Η αποτελεσματικότητα των NSAIDs στη θεραπεία μη καρκινικών χρόνιων πόνων και πόνων που σχετίζονται με τον καρκίνο σε παιδιά και ενήλικες δεν είναι σαφής. Δεν έχει διεξαχθεί επαρκής αριθμός υψηλής ποιότητας τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών.
Χρήση στη θεραπεία φλεγμονής
Οι διαφορές σε αντιφλεγμονώδη ενεργότητα μεταξύ των ΜΣΑΦ είναι μικρή, αλλά υπάρχει σημαντική ποικιλία σε ατομική απόκριση και ανοχή σε αυτά τα φάρμακα. Το 60% περίπου των ασθενών ανταποκρίνονται σε οποιοδήποτε ΜΣΑΦ· από τους υπόλοιπους, τα άτομα που δεν ανταποκρίνονται σε ένα μπορεί να ανταποκρίνονται καλά σε άλλο. Η ανακούφιση του πόνου ξεκινά λίγο μετά τη λήψη της πρώτης δόσης και πλήρες αναλγητικό αποτέλεσμα πρέπει να ληφθεί κανονικά μέσα σε μια εβδομάδα, ενώ αντιφλεγμονώδες αποτέλεσμα μπορεί να μην επιτευχθεί (ή μπορεί να μην είναι κλινικά προσβάσιμο) μέχρι 3 εβδομάδες. Εάν δεν ληφθούν κατάλληλες αποκρίσεις μέσα σε αυτούς τους χρόνους, θα πρέπει να δοκιμαστεί ένα άλλο ΜΣΑΦ.
Αντενδείξεις
Τα ΜΣΑΦ μπορεί να χρησιμοποιηθούν με προσοχή από άτομα με τις παρακάτω καταστάσεις:
Τα ΜΣΑΦ θα πρέπει συνήθως να αποφεύγονται από άτομα με τις παρακάτω καταστάσεις:
Αρνητικές επιπτώσεις
Η πλατιά χρήση των ΜΣΑΦ έχει καταστήσει τις αρνητικές επιπτώσεις αυτών των φαρμάκων όλο και πιο συνηθισμένες. Η χρήση των ΜΣΑΦ αυξάνει τον κίνδυνο ενός φάσματος γαστρεντερικών προβλημάτων, νεφρικών ασθενειών και αρνητικών καρδιαγγειακών συμβάντων. Επειδή χρησιμοποιείται συχνά για μετεγχειρητικό πόνο, υπάρχουν στοιχεία αυξημένου κινδύνου νεφρικών επιπλοκών. Η χρήση τους μετά από γαστρεντερικό χειρουργείο παραμένει αμφιλεγόμενη, δίνοντας μεικτές ενδείξεις αυξημένου κινδύνου διαρροής από δημιουργημένη αναστόμωση εντέρου.
Εκτιμάται ότι το 10–20% των ασθενών που χρησιμοποιούν ΜΣΑΦ εμφανίζουν δυσπεψία (dyspepsia). Τη δεκαετία του 1990 υψηλές δόσεις συνταγογραφούμενων ΜΣΑΦ συσχετίστηκε με σοβαρά άνω γαστρεντερικά αρνητικά συμβάντα, συμπεριλαμβανόμενης της αιμορραγίας. Την προηγούμενη δεκαετία, οι θάνατοι που σχετίζονται με γαστρική αιμορραγία έχουν μειωθεί.
Τα ΜΣΑΦ, όπως όλα τα φάρμακα, μπορεί να αλληλεπιδράσουν με άλλα φάρμακα. Παραδείγματος χάρη, η ταυτόχρονη χρήση των ΜΣΑΦ και κινολονών μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο αρνητικών αποτελεσμάτων των κινολονών στο κεντρικό νευρικό σύστημα, συμπεριλαμβανόμενης της επιληπτικής κρίσης.
Υπάρχει διαφωνία για τα πλεονεκτήματα και τους κινδύνους των ΜΣΑΦ για τη θεραπεία του χρόνιου μυοσκελετικού πόνου. Κάθε φάρμακο έχει θετικές και αρνητικές πλευρές και η εξισορρόπηση του κινδύνου μη θεραπείας με τους ανταγωνιζόμενους δυνητικούς κινδύνους των διαφόρων θεραπειών είναι ευθύνη του κλινικού γιατρού.
Συνδυαστικός κίνδυνος
Εάν ληφθεί αναστολέας COX-2, δεν θα πρέπει να ληφθεί ταυτόχρονα ένα παραδοσιακό ΜΣΑΦ (με συνταγή ή όχι). Επιπλέον, άτομα με ημερήσια θεραπεία με ασπιρίνη (π.χ., για μείωση καρδιαγγειακού κινδύνου) πρέπει επίσης να είναι προσεκτικά, εάν χρησιμοποιούν επίσης άλλα ΜΣΑΦ, επειδή αυτά μπορεί να αναστέλλουν τα καδιοπροστατευτικά αποτελέσματα της ασπιρίνης.
Η ροφεκοξίμπη (Rofecoxib) έδειξε ότι παράγει σημαντικά λιγότερες γαστρεντερικές ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου (ΑΕΦ) (Adverse drug reaction ή ADR) συγκριτικά με τη ναπροξένη. Η μελέτη, η δοκιμή VIGOR, αύξησε το θέμα της καρδιαγγειακής ασφάλειας των κοξιμπών (coxibs). Παρατηρήθηκε μια στατιστικά σημαντική αύξηση στη συχνότητα εμφραγμάτων του μυοκαρδίου σε ασθενείς που χρησιμοποιούσαν ροφεκοξίμπη. Παραπέρα δεδομένα, από τη δοκιμή APPROVe, έδειξαν έναν στατιστικά σημαντικό σχετικό κίνδυνο καρδιοαγγειακών συμβάντων του 1,97 ως προς τα εικονικά φάρμακα —που προκάλεσε μια παγκόσμια απόσυρση της ροφεκοξίμπης τον Οκτώβριο του 2004.
Η χρήση της μεθοτρεξάτης (methotrexate) μαζί με ΜΣΑΦ στη ρευματοειδή αρθρίτιδα είναι ασφαλής, εάν υπάρχει επαρκής παρακολούθηση.
Καρδιοαγγειακά
Τα NSAIDs, εκτός από την ασπιρίνη, αυξάνουν τον κίνδυνο εμφραγμάτων του μυοκαρδίου και εγκεφαλικού επεισοδίου. Αυτό συμβαίνει τουλάχιστον σε μια εβδομάδα χρήσης. Δεν συνιστώνται σε όσους είχαν προηγούμενη καρδιακή προσβολή, επειδή αυξάνουν τον κίνδυνο θανάτου ή επαναλαμβανόμενου εμφράγματος του μυοκαρδίου. Στοιχεία δείχνουν ότι η ναπροξένη μπορεί να είναι η λιγότερο επιβλαβής από αυτά.
Τα ΜΣΑΦ εκτός από (χαμηλή δόση) ασπιρίνης συσχετίζονται με διπλάσιο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας σε άτομα χωρίς ιστορικό καρδιακής ασθένειας. Σε άτομα με τέτοιο ιστορικό, η χρήση των ΜΣΑΦ (εκτός από χαμηλή δόση ασπιρίνης) συσχετίστηκε με περισσότερο από 10πλάσια αύξηση καρδιακής ανεπάρκειας. Εάν αυτός ο σύνδεσμος αποδειχθεί αιτιώδης, ερευνητές εκτιμούν ότι τα ΜΣΑΦ θα είναι υπεύθυνα για μέχρι το 20% των νοσοκομειακών εισαγωγών για συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια. Σε άτομα με καρδιακή ανεπάρκεια, τα ΜΣΑΦ αυξάνουν τον κίνδυνο θνησιμότητας κατά περίπου 1,2–1,3 ναπροξένη και ιβουπροφαίνη, 1,7 για ροφεκοξίμπη και σελεκοξίμπη και 2,1 για δικλοφενάκη.
Στις 9 Ιουλίου 2015, η FDA (Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ) αυστηροποίησε τις προειδοποιήσεις αυξημένου κινδύνου εμφράγματος του μυοκαρδίου και εγκεφαλικού επεισοδίου που σχετίζεται με στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ). Η ασπιρίνη είναι ΜΣΑΦ, αλλά δεν επηρεάζεται από τις νέες προειδοποιήσεις.
Πιθανός κίνδυνος στυτικής δυσλειτουργίας
Μια φιλανδική μελέτη του 2005 συνέδεσε τη μακροχρόνια (άνω από 3 μήνες) χρήση των ΜΣΑΦ με αυξημένο κίνδυνο στυτικής δυσλειτουργίας. Η μελέτη ήταν μόνο συσχετιστική και εξαρτιόταν αποκλειστικά σε αυτοαναφορές (ερωτηματολόγια).
Μια δημοσίευση του 2011 στην The Journal of Urology δέχτηκε μεγάλη δημοσιότητα. Σύμφωνα με τη μελέτη, οι άνδρες που χρησιμοποιούσαν τακτικά ΜΣΑΦ είχαν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο στυτικής δυσλειτουργίας. Ένας σύνδεσμος μεταξύ χρήσης ΜΣΑΦ και στυτικής δυσλειτουργίας υπήρχε ακόμα μετά από έλεγχο σε πολλές καταστάσεις. Όμως, η μελέτη ήταν από παρατηρήσεις και μη ελεγχόμενη, χαμηλό ποσοστό αρχικής συμμετοχής, δυνητικές αποκλίσεις συμμετεχόντων και άλλους μη ελεγχόμενους παράγοντες. Οι συγγραφείς προειδοποίησαν κατά της λήψης συμπερασμάτων όσον αφορά την αιτία.
Γαστρεντερικά
Οι κύριες ανεπιθύμητες φαρμακευτικές αντιδράσεις που σχετίζονται με τη χρήση ΜΣΑΦ αναφέρονται στον άμεσο και έμμεσο ερεθισμό της ανθρώπινης γαστρεντερικής οδού. Τα ΜΣΑΦ προκαλούν διπλή επίθεση στην γαστρεντερική οδό: τα όξινα μόρια ερεθίζουν άμεσα τον γαστρικό βλεννογόνο και η αναστολή των COX-1 και COX-2 μειώνει τα επίπεδα των προστατευτικών προσταγλανδινών. Η αναστολή της σύνθεσης προσταγλανδινών στην γαστρεντερική οδό προκαλεί αυξημένη έκκριση γαστρικού οξέος, μειωμένη έκκριση δικαρβονικών, μειωμένη έκκριση βλέννας και μειωμένα τροφικά αποτελέσματα στον επιθηλιακό βλεννογόνο.
Οι συνηθισμένες γαστρεντερικές παρενέργειες περιλαμβάνουν:
Ο κίνδυνος εξέλκωσης αυξάνεται με τη διάρκεια της θεραπείας και με υψηλότερες δόσεις. Για την ελαχιστοποίηση των γαστρεντερικών παρενεργειών, είναι συνετή η χρήση της ελάχιστης αποτελεσματικής δόσης για την μικρότερη χρονική περίοδο—μια πρακτική που μελέτες δείχνουν ότι δεν ακολουθείται συχνά. Πάνω από το 50% των ασθενών που λαμβάνουν ΜΣΑΦ έχουν υποστεί κάποια βλάβη βλεννογόνου στο λεπτό τους έντερο.
Ο κίνδυνος και ο βαθμός γαστρικών αρνητικών επιπτώσεων είναι διαφορετικός ανάλογα με τον τύπο του φαρμάκου ΜΣΑΦ που λαμβάνει ένα άτομο. Η χρήση ινδομεθακίνης, κετοπροφαίνης και πιροξικάμης φαίνεται να οδηγούν σε μεγαλύτερο ποσοστό αρνητικών γαστρικών επιπτώσεων, ενώ η ιβουπροφαίνη (χαμηλές δόσεις) και η δικλοφενάκη φαίνεται να έχουν μικρότερα ποσοστά.
Συγκεκριμένα ΜΣΑΦ, όπως η ασπιρίνη, έχουν συσκευαστεί σε φαρμακοτεχνική μορφή εντερικών επικαλύψεων που οι κατασκευαστές ισχυρίζονται ότι μειώνουν την συχνότητα των γαστρεντερικών αρνητικών επιπτώσεων του φαρμάκου. Παρομοίως, κάποιοι πιστεύουν ότι οι σύσταση ορθού μπορεί να μειώσει τις γαστρεντερικές αρνητικές επιπτώσεις του φαρμάκου. Όμως, σύμφωνα με τον συστηματικό μηχανισμό τέτοιων αρνητικών επιπτώσεων του φαρμάκου και στην κλινική πρακτική, αυτές οι φαρμακοτεχνικές μορφές δεν έχουν εμφανίσει μειωμένο κίνδυνο γαστρεντερικής εξέλκωσης.
Πολυάριθμα "γαστροπροστατευτικά" φάρμακα έχουν αναπτυχθεί με σκοπό την αποτροπή της γαστρεντερικής τοξικότητας σε άτομα που χρειάζονται να πάρουν ΜΣΑΦ σε τακτική βάση. Οι γαστρικές αρνητικές επιπτώσεις μπορούν να μειωθούν παίρνοντας φάρμακα που καταστέλλουν την παραγωγή οξέος όπως οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων (π.χ.: ομεπραζόλη και εσομεπραζόλη), ή με θεραπεία με φάρμακο που μιμείται την προσταγλανδίνη για να επαναφέρει την επένδυση της γαστρεντερικής οδού (π.χ.: προσταγλανδινικό ανάλογο της μισοπροστόλης. Η διάρροια είναι μια συνηθισμένη παρενέργεια της μισοπροστόλης, όμως υψηλότερες δόσεις μισοπροστόλης εμφανίζουν μείωση του κινδύνου επιπλοκής σχετικής με γαστρικό έλκος, ενώ λαμβάνονται ΜΣΑΦ. Αν και αυτές οι τεχνικές μπορεί να είναι αποτελεσματικές, είναι ακριβές για διατήρηση της θεραπείας.
Τα υβρίδια υδροθείου ΜΣΑΦ αποτρέπουν την γαστρική εξέλκωση/αιμορραγία που σχετίζεται με τη λήψη μόνο ΜΣΑΦ. Το υδρόθειο είναι γνωστό ότι έχει προστατευτική επίπτωση στο καρδιοαγγειακό και στο γαστρεντερικό σύστημα.
Νεφρικά
Τα ΜΣΑΦ σχετίζονται επίσης με μέτρια υψηλή συχνότητα ανεπιθύμητων ενεργειών του φαρμάκου στα νεφρά και με την πάροδο του χρόνου μπορεί να οδηγήσουν σε χρόνια νεφρική ανεπάρκεια. Ο μηχανισμός αυτών των ανεπιθύμητων ενεργειών του φαρμάκου οφείλονται σε αλλαγές στη ροή αίματος των νεφρών. Οι προσταγλανδίνες αραιώνουν κανονικά τα κεντρομόλα αρτηρίδια των σπειραμάτων. Αυτό βοηθά τη διατήρηση κανονικής σπειραματικής διαπότισης και της ταχύτητα σπειραματικής διήθησης (glomerular filtration rate ή GFR), ενός δείκτη της νεφρικής λειτουργίας. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στη νεφρική ανεπάρκεια όπου το νεφρό προσπαθεί να διατηρήσει την πίεση νεφρικής διαπότισης με αυξημένα επίπεδα αγγειοτενσίνης ΙΙ. Σε αυτά τα αυξημένα επίπεδα, η αγγειοτενσίνη II συστέλλει επίσης το κεντρομόλο αρτηρίδιο στο σπείραμα επιπρόσθετα από τη κανονική συστολή του κεντρομόλου αρτηριδίου. Επειδή τα ΜΣΑΦ φράσσουν αυτή τη μεσολαβούμενη επίπτωση της προσταγλανδίνης για την αραίωση του κεντρομόλου αρτηριδίου, ιδιαίτερα στην νεφρική ανεπάρκεια, τα ΜΣΑΦ προκαλούν ανενόχλητη στένωση του κεντρομόλου αρτηριδίου και μειωμένη νεφρική ροή διαπότισης (renal perfusion flow ή RPF) και ταχύτητα σπειραματικής διήθησης.
Συνηθισμένες ανεπιθύμητες φαρμακευτικές αντιδράσεις που σχετίζονται με τροποποιημένη νεφρική λειτουργία περιλαμβάνουν:
Αυτοί οι παράγοντες μπορεί επίσης να προκαλέσουν νεφρική δυσλειτουργία, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με άλλους νεφροτοξικούς παράγοντες. Η νεφρική ανεπάρκεια είναι ειδικότερα κίνδυνος για τους ασθενείς που παίρνουν ταυτόχρονα αναστολέα ένζυμο μετατροπής αγγειοτενσίνης (ACE) (που αφαιρεί την αγγειοσυστολή του κεντρομόλου αρτηριδίου της αγγειοτενσίνης ΙΙ) και διουρητικό (diuretic) (που μειώνει τον όγκο του πλάσματος, και συνεπώς τη νεφρική ροή πλάσματος) — το αποκαλούμενο φαινόμενο "τριπλής αναποδιάς (triple whammy)".
Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις τα ΜΣΑΦ μπορεί επίσης να προκαλέσουν πιο σοβαρές καταστάσεις στα νεφρά:
Τα ΜΣΑΦ σε συνδυασμό με υπερβολική χρήση φαινακετίνης (phenacetin) ή παρακεταμόλης μπορεί να οδηγήσουν σε νεφροπάθεια από αναλγητικά (analgesic nephropathy).
Φωτοευαισθησία
Η φωτοευαισθησία είναι μία συνήθως παραβλεπόμενη ανεπιθύμητη επίπτωση πολλών ΜΣΑΦ. Τα 2-αρυλπροπιονικά οξέα είναι τα πιθανότερα για παραγωγή φωτοευαίσθητων αντιδράσεων, αλλά και άλλα ΜΣΑΦ έχουν επίσης εμπλακεί, συμπεριλαμβανομένων των πιροξικάμης, διχλωροφαινάκης και βενζυδαμίνης.
Η βενοξαπροφαίνη (Benoxaprofen), που έχει αποσυρθεί λόγω της ηπατοτοξικότητάς της, ήταν το πιο φωτοενεργό ΜΣΑΦ που είχε παρατηρηθεί. Ο μηχανισμός της φωτοευαισθησίας, που είναι υπεύθυνος για την υψηλή φωτοενεργότητα των 2-αρυλπροπιονικών οξέων, είναι η άμεση αποκαρβοξυλίωση του μισού τμήματος του καρβοξυλικού οξέος. Τα ειδικά χαρακτηριστικά απορρόφησης των διαφόρων 2-αρυλ χρωμοφόρων υποκαταστατών, επηρεάζει τον μηχανισμό αποκαρβοξυλίωσης.
Κατά την εγκυμοσύνη
Τα ΜΣΑΦ δεν συνιστώνται κατά την εγκυμοσύνη, ιδιαίτερα κατά το τρίτο τρίμηνο. Αν και τα ΜΣΑΦ ως τάξη δεν είναι άμεσα τερατογόνος, μπορεί να προκαλέσουν πρόωρο κλείσιμο του εμβρυικού αρτηριακού πόρου (ductus arteriosus) και ανεπιθύμητες επιπτώσεις στο έμβρυο. Επιπλέον, συνδέονται με πρόωρο τοκετό και αποβολή. Η ασπιρίνη, όμως, χρησιμοποιείται μαζί με ηπαρίνη σε εγκύους με αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα. Επιπλέον, η ινδομεθακίνη χρησιμοποιείται στην εγκυμοσύνη για θεραπεία πολυυδράμνιου (polyhydramnios) μειώνοντας την παραγωγή εμβρυικών ούρων με αναστολή της εμβρυικής νεφρικής αιματικής ροής.
Αντίθετα, η παρακεταμόλη θεωρείται ασφαλής και καλώς ανεκτή κατά την εγκυμοσύνη, αλλά οι Leffers κλπ. δημοσίευσαν μια μελέτη το 2010 που δείχνει ότι μπορεί να σχετίζεται με ανδρική στειρότητα του αγέννητου εμβρύου. Οι δόσεις πρέπει να λαμβάνονται όπως συνταγογραφούνται, λόγω του κινδύνου ηπατικής τοξικότητας με υπέρμετρη.
Στη Γαλλία, αντενδεικνύεται η χρήση ΜΣΑΦ, μετά τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης, συμπεριλαμβανομένης της ασπιρίνης, από τον αντίστοιχο οργανισμό υγείας.
Αλλεργία/αλλεργιοειδείς αντιδράσεις υπερευαισθησίας
Ποικιλία αλλεργικών ή αλλεργιοειδών αντιδράσεων υπερευαισθησίας σε ΜΣΑΦ μπορεί να ακολουθήσουν την λήψη των ΜΣΑΦ. Αυτές οι αντιδράσεις υπερευαισθησίας διαφέρουν από τις άλλες ανεπιθύμητες που αναφέρονται εδώ και είναι τοξικές αντιδράσεις, δηλαδή, ανεπιθύμητες αντιδράσεις ως αποτέλεσμα φαρμακολογικής δράσης φαρμάκου, σχετίζονται με τη δόση και μπορούν να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε άτομο υπό θεραπεία· οι αντιδράσεις υπερευαισθησίας είναι ιδιοσυγκρασιακές αντιδράσεις στο φάρμακο. Μερικές αντιδράσεις υπερευαισθησίας σε ΜΣΑΦ είναι πραγματικά αλλεργικής προέλευσης: 1) επαναλαμβανόμενα κνιδωτικά δερματικά εξανθήματα, έκθυση δέρματος μεσολαβούμενες από ανοσοσφαιρίνη Ε, αγγειοοίδημα και αναφυλαξία που ακολουθεί αμέσως ή μέχρι και ώρες μετά τη λήψη δομικού τύπου ΜΣΑΦ, αλλά όχι μετά από λήψη δομικά άσχετων ΜΣΑΦ· και 2). Συγκριτικά ήπια ως μέτρια σοβαρά μεσολαβούμενα από Τ κύτταρα καθυστερούν την έναρξη (συνήθως περισσότερο από 24ώρες), δερμοαντιδράσεις όπως κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα (maculopapular rash), σταθερά φαρμακευτικά εξανθήματα (fixed drug eruption), αντιδράσεις φωτοευαισθησίας (photosensitivity reactions), καθυστερημένη κνίδωση και δερματίτιδα εξ επαφής· ή 3) για περισσότερο σοβαρά και δυνητικά επικίνδυνες αντιδράσεις συστηματικά καθυστερούμενων με μεσολάβηση των Τ-κυττάρων όπως το σύνδρομο DRESS, οξεία γενικευμένη εξανθηματική φλυκταίνωση (acute generalized exanthematous pustulosis), το σύνδρομο Stevens–Johnson και τοξική επιδερμική νεκρόλυση (toxic epidermal necrolysis). Άλλες αντιδράσεις υπερευαισθησίας των ΜΣΑΦ είναι αλλεργιοειδή συμπτώματα, που δεν εμπλέκουν αληθείς αλλεργικούς μηχανισμούς· φαίνεται, μάλλον, να οφείλονται στην δυνατότητα των ΜΣΑΦ να αλλάζουν τον μεταβολισμό του αραχιδονικού οξέος προς όφελος του σχηματισμού μεταβολιτών που προάγουν αλλεργικά συμπτώματα. Τα επηρεαζόμενα άτομα μπορεί να είναι ανώμαλα ευαίσθητα σε αυτούς τους προκαλούντες μεταβολίτες ή να τους υπερπαράγουν και είναι συνήθως ευάλωτοι σε πλατύ φάσμα δομικά ανόμοιων ΜΣΑΦ, ιδιαίτερα αυτοί που αναστέλλουν τα COX1. Συμπτώματα, που εμφανίζονται από αμέσως μέχρι ώρες μετά τη λήψη οποιουδήποτε από τα ποικίλα ΜΣΑΦ που αναστέλλουν τα COX-1, είναι: 1) ασθματικές και ρινικές εξάρσεις σε άτομα με ιστορικό άσθματος ή ρινίτιδας και 2) εξάρσεις ή πρώτη ανάπτυξη των πομφών ή  αγγειοοίδημα σε άτομα με ή χωρίς ιστορικό χρόνιων κνιδωτικών βλαβών ή αγγειοοιδήματος.
Άλλα
Η χρήση των ΜΣΑΦ για αναλγησία μετά από γαστρεντερική επέμβαση παραμένει αμφιλεγόμενη, με δεδομένο τη μεικτή συμπεριφορά ως προς αυξημένο κίνδυνο διαρροής από οποιοδήποτε δημιουργούμενη αναστόμωση του εντέρου. Αυτός ο κίνδυνος μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με την συνταγογραφούμενη τάξη των ΜΣΑΦ.
Συνηθισμένες ανεπιθύμητες φαρμακευτικές αντιδράσεις, πέρα από τις προαναφερόμενες, περιλαμβάνουν: αυξημένα ένζυμα ήπατος, πονοκέφαλο, ζάλη. Ασυνήθιστες ανεπιθύμητες φαρμακευτικές αντιδράσεις περιλαμβάνουν υπερκαλιαιμία (ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα καλίου στο αίμα), σύγχυση, σπασμούς των αναπνευστικών οδών και εξανθήματα. Η ιβουπροφαίνη μπορεί επίσης να προκαλέσει σπάνια συμπτώματα συνδρόμου ευερέθιστου εντέρου. Τα ΜΣΑΦ εμπλέκονται επίσης σε κάποιες περιπτώσεις του συνδρόμου Stevens–Johnson.
Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, η ιβουπροφαίνη μπορεί να προκαλέσει άσηπτη μηνιγγίτιδα.
Όπως με άλλα φάρμακα, μπορεί να υπάρχουν αλλεργίες στα ΜΣΑΦ. Αν και πολλές αλλεργίες είναι ειδικές για ένα ΜΣΑΦ, μέχρι και 1 στα 5 άτομα μπορεί να έχει απρόβλεπτες διασταυρούμενες αλλεργικές αντιδράσεις και σε άλλα ΜΣΑΦ.
Αλληλεπιδράσεις φαρμάκου
Τα ΜΣΑΦ μειώνουν τη ροή αίματος των νεφρών και συνεπώς μειώνουν την αποτελεσματικότητα των διουρητικών και αναστέλλουν την εξάλειψη του λιθίου και της μεθοτρεξάτης.
Τα ΜΣΑΦ προκαλούν υποπηκτικότητα (hypocoagulability), που μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο αιμορραγίας όταν συνδυαστεί με άλλα φάρμακα, που μειώνουν επίσης την πήξη του αίματος, όπως η βαρφαρίνη.
Τα ΜΣΑΦ μπορεί να επιδεινώσει την υπέρταση και συνεπώς ανταγωνίζονται την επίδραση των αντιυπερτασικών, όπως οι αναστολείς ACE.
Τα ΜΣΑΦ μπορούν να παρέμβουν και να μειώσουν την αποτελεσματικότητα των αντικαταθλιπτικών εκλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRI).
Διάφορα πλατιά χρησιμοποιούμενα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα βελτιώνουν την ενδοκανναβινοειδή σήμανση φράσσοντας το μεμβρανικό ένζυμο υποβάθμισης του ανανδαμιδίου αμινοϋδρολάση των λιπαρών οξέων (fatty acid amide hydrolase ή FAAH).
Μηχανισμός δράσης
Τα περισσότερα ΜΣΑΦ δρουν ως μη επιλεκτικοί αναστολείς του ενζύμου κυκλοοξυγενάση (COX), αναστέλλοντας τα ισοένζυμα και της κυκλοοξυγενάσης-1 (COX-1) και της κυκλοοξυγενάσης-2 (COX-2). Αυτή η αναστολή είναι ανταγωνιστικά αντιστρέψιμη (αν και σε διαφορετικούς βαθμούς αντιστρεψιμότητας), αντίθετα από τον μηχανισμό της ασπιρίνης, που είναι μη αναστρέψιμη αναστολή. Το COX καταλύει τον σχηματισμό των προσταγλανδινών και της θρομβοξάνης από αραχιδονικό οξύ (arachidonic acid) (αυτό παράγεται από την κυτταρική φωσφολιπιδική διπλοστιβάδα από φωσφολιπάση A2). Οι προσταγλανδίνες δρουν (μεταξύ άλλων) ως αγγελιοφόρα μόρια στη διαδικασία της φλεγμονής. Αυτός ο μηχανισμός δράσης διευκρινίστηκε το 1970 από τον John Vane (1927–2004), που του απονεμήθηκε Βραβείο Νόμπελ για την εργασία του.
Το COX-1 είναι ανταγωνιστικά εκφραζόμενο ένζυμο με ρόλο "τακτοποίησης" στη ρύθμιση πολλών κανονικών φυσιολογικών διεργασιών. Μία από αυτές είναι η επένδυση του στομάχου, όπου οι προσταγλανδίνες εξυπηρετούν προστατευτικό ρόλο, αποτρέποντας τον βλεννογόνο του στομάχου από διάβρωση από το οξύ του. Το COX-2 είναι ένζυμο δυνητικά εκφραζόμενο σε φλεγμονή και είναι η αναστολή του COX-2 που παράγει τα επιθυμητά αποτελέσματα των ΜΣΑΦ.
Όταν μη επιλεκτικοί αναστολείς COX-1/COX-2 (όπως η ασπιρίνη, η ιβουπροφαίνη και η ναπροξένη) μειώνουν τα επίπεδα προσταγλανδινών του στομάχου, μπορεί να προκύψει εσωτερική αιμορραγίαελκών του στομάχου ή του δωδεκαδακτύλου.
Τα ΜΣΑΦ έχουν μελετηθεί σε διάφορες δοκιμασίες για να κατανοηθεί ο τρόπος επίδρασης καθενός από αυτά τα ένζυμα. Οι αναλύσεις αποκαλύπτουν, δυστυχώς, διαφορές μεταξύ των αναλογιών. Η ανακάλυψη του COX-2 οδήγησε σε αναζήτηση της ανάπτυξης επιλεκτικού COX-2 που να μην προκαλεί τα γαστρικά προβλήματα που χαρακτήριζαν τα παλιότερα ΜΣΑΦ.
Η παρακεταμόλη δεν θεωρείται ΜΣΑΦ, επειδή έχει μικρή αντιφλεγμονώδη δράση. Αντιμετωπίζει τον πόνο κυρίως φράσσοντας το COX-2 κυρίως στο κεντρικό νευρικό σύστημα, αλλά όχι ιδιαίτερα στο υπόλοιπο σώμα.
Όμως, πολλές πλευρές του μηχανισμού δράσης των ΜΣΑΦ παραμένουν ανεξήγητες, και γι' αυτό υποτίθενται πρόσθετες οδοί των COX. Η οδός COX-3 πιστευόταν ότι συμπληρώνει κάποιο από αυτό το κενό, αλλά πρόσφατα ευρήματα δείχνουν ότι είναι απίθανο να παίζει οποιονδήποτε σημαντικό ρόλο στους ανθρώπους και προτείνονται άλλες εναλλακτικές εξηγήσεις.
Τα ΜΣΑΦ χρησιμοποιούνται επίσης στον οξύ πόνο που προκαλείται από την ουρική αρθρίτιδα, επειδή αναστέλλουν τη φαγοκυττάρωση του κρυστάλλου του ουρικού οξέος, πέρα από την αναστολή της συνθάσης των προσταγλανδινών.
Ταξινόμηση
Τα ΜΣΑΦ μπορούν να ταξινομηθούν με βάση τη χημική τους δομή ή τον μηχανισμό δράσης τους. Τα παλαιότερα ΜΣΑΦ ήταν γνωστά πολύ πριν την ανακάλυψη του μηχανισμού δράσης τους και είχαν ταξινομηθεί για αυτόν τον λόγο σύμφωνα με τη χημική δομή ή προέλευση. Οι νεότερες ουσίες ταξινομούνται πιο συχνά από τον μηχανισμό δράσης τους.
Παράγωγα ανθρανυλικού
Τα παρακάτω ΜΣΑΦ παράγονται από το φεναμικό οξύ (fenamic acid), που είναι παράγωγο του ανθρανυλικού οξέος (anthranilic acid), που με τη σειρά του είναι ισοστερής του αζώτου του σαλικυλικού οξέος, που είναι ο ενεργός μεταβολίτης της ασπιρίνης.
Εναντιομέρεια
Τα περισσότερα ΜΣΑΦ είναι χειρόμορφα μόρια (η δικλοφενάκη είναι μια σημαντική εξαίρεση). Όμως, η πλειοψηφία παρασκευάζεται σε ρακεμικό μείγμα. Συνήθως, μόνο ένα μοναδικό εναντιομερές είναι φαρμακευτικά ενεργό. Για κάποια φάρμακα (συνήθως προφένες), ένα ένζυμο ισομεράσης εν ζωή μετατρέπει το ανενεργό εναντιομερές σε ενεργή μορφή, αν και η δραστικότητά του ποικίλλει πλατιά στα άτομα. Αυτό το φαινόμενο είναι πιθανόν υπεύθυνο για τη φτωχή συσχέτιση μεταξύ αποτελεσματικότητας των ΜΣΑΦ και της παρατηρούμενης συγκέντρωσης του πλάσματος σε άλλες μελέτες, όταν δεν εκτελέστηκε ειδική ανάλυση του ενεργού εναντιομερούς.
Η ιβουπροφαίνη και η κετοπροφαίνη είναι τώρα διαθέσιμες σε μοναδικά, ενεργά παρασκευάσματα εναντιομερούς (dexibuprofen and dexketoprofen),που ισχυρίζονται ότι προσφέρουν πιο γρήγορη έναρξη και βελτιωμένη μορφή παρενεργειών. Η ναπροξένη έχει πάντοτε πωληθεί ως το μοναδικό ενεργό εναντιομερές.
Κύριες πρακτικές διαφορές
Τα ΜΣΑΦ σε μια ομάδα τείνουν να έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά και ανεκτικότητα. Υπάρχει μικρή διαφορά στην κλινική αποτελεσματικότητα μεταξύ των ΜΣΑΦ, όταν χρησιμοποιούνται σε ισοδύναμες δόσεις. Οι διαφορές μεταξύ των ενώσεων σχετίζονται συνήθως με τις δόσεις της αγωγής (που αναφέρονται στη βιολογική ημιζωή), στην οδό χορήγησης και την κατατομή (προφίλ) ανεκτικότητας.
Όσον αφορά τις ανεπιθύμητες επιπτώσεις, οι επιλεκτικοί αναστολείς COX-2 έχουν χαμηλότερο κίνδυνο γαστρεντερικών αιμορραγιών. Με την εξαίρεση της ναπροξένης, τα μη επιλεκτικά ΜΣΑΦ αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής. Κάποια δεδομένα υποστηρίζουν επίσης ότι η μερικώς επιλεκτική ναμπουμετόνη είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσει γαστρεντερικά συμβάντα.
Καταναλωτική αναφορά σημείωσε ότι η ιβουπροφένη, η ναπροξένη και η σαλσαλάτη είναι λιγότερο δαπανηρά από τα άλλα ΜΣΑΦ και ουσιαστικά είναι το ίδιο αποτελεσματικά και ασφαλή όταν χρησιμοποιούνται κατάλληλα για να αντιμετωπίσουν την οστεοαρθρίτιδα και τον πόνο.
Φαρμακοκινητική
Τα περισσότερα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα είναι ασθενή οξέα, με pKa της τάξης 3–5. Απορροφούνται καλά από τον στόμαχο και τον εντερικό βλεννογόνο. Είναι ισχυρά πρωτεϊνοδεσμευμένες στο πλάσμα (συνήθως >95%), συνήθως στη λευκωματίνη (αλβουμίνη), έτσι ώστε ο όγκος κατανομής τους να προσεγγίζει συνήθως στον όγκο του πλάσματος. Τα περισσότερα ΜΣΑΦ μεταβολίζονται στο ήπαρ με οξείδωση και σύζευξη με ανενεργούς μεταβολίτες που απεκκρίνονται συνήθως στα ούρα, αν και κάποια φάρμακα απεκκρίνονται στη χολή. Ο μεταβολισμός μπορεί να είναι ανώμαλος σε κάποιες καταστάσεις ασθένειας και μπορεί να συμβεί συσσώρευση ακόμα και με την κανονική δοσολογία.
Σάντα Πρασέντε
H βασιλική της Σάντα Πρασέντε, ιταλ. basilica di Santa Prassede all'Esquilino, λατιν. basilica Sanctae Praxedis, εξελληνισμένα της Αγίας Πραξήδης, είναι μία εκκλησία πολύ κοντά (νότια) από τη Σάντα Μαρία Ματζόρε, επί της οδού Σάντα Πρασέντε, στο διαμέρισμα (rione) Μόντι της Ρώμης. Η περιοχή βρίσκεται βορειοανατολικά από το κέντρο της πόλης. Η βασιλική είναι επίτιμος (titular), δηλ. έχει καρδινάλιο-ιερέα, έναν από τους 28 της Ρώμης. Το ιερό κειμήλιο που φυλάσσεται εδώ είναι ο κίονας της φραγκέλωσης του Ιησού.
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Φαρμακοκινητική
Η ιβουπροφένη και η δικλοφενάκη έχουν σύντομες ημιζωές (2–3 ώρες). Κάποια ΜΣΑΦ (συνήθως οξικάμες) έχουν πολύ μεγάλες ημιζωές (π.χ. 20–60 ώρες).
Σάντα Πρασέντε
Ιστορία
Η εκκλησία περιέχει ψηφιδωτό διάκοσμο, που την κάνει από τις παλαιότερες εκκλησίες της Ρώμης. Μία εκκλησία υπήρχε κοντά στο σημείο από τον 5ο αι., αλλά ο Πάπας Αδριανός Α΄ ανέθεσε περί το 780 να κτιστεί εκκλησία στη θέση και με τη μορφή που έχει σήμερα. Ήθελε να στεγάσει τα λείψανα της Αγ. Πρασέντε και της Αγ. Πουντεντσιάνα, κορών του Αγ. Προύντενς, πρώτου Ρωμαίου που έγινε χριστιανός από τον Άγ. Πέτρο. Το κτήριο κτίστηκε επάνω από τα κατάλοιπα αρχαιορωμαϊκών ιδιωτικών Θερμών του 4ου αι,, οι οποίες ανήκαν στην οικογένεια της Πουντετσιάνα και λεγόταν Θέρμες του Νοβάτο. Επειδή οι δύο αγίες έθαπταν τους πρώτους μάρτυρες, κατά παράβαση του ρωμαϊκού νόμου, σκοτώθηκαν. Περί το 822 η βασιλική διευρύνθηκε και διακοσμήθηκε από τον πάπα Πασχάλιο Α΄.
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Ιστορικό
Από την εποχή της ελληνικής ιατρικής μέχρι το μέσο του 19ου αιώνα, η ανακάλυψη φαρμακευτικών παραγόντων ήταν εμπειρική τέχνη· δοξασίες και μυθολογικές κατευθύνσεις συνδυαζόντουσαν στην ανάπτυξη φυτικών και ανόργανων προϊόντων που αποτελούσαν τη δαπανηρή φαρμακοποιία της εποχής. Τα φύλλα μυρτιάς εχρησιμοποιούντο από το 1500 π.Χ.. Ο Ιπποκράτης (460–377 π.Χ.) ανέφερε πρώτος τη χρήση φλοιού ιτιάς και το 30 π.Χ. ο Κέλσος περιέγραψε τα σημάδια φλεγμονής και χρησιμοποίησε επίσης φλοιό ιτιάς για να τα μετριάσει. Στις 25 Απριλίου 1763, ο Edward Stone έγραψε στη Βασιλική Εταιρεία περιγράφοντας τις παρατηρήσεις του στη χρήση φαρμάκων με βάση το φλοιό ιτιάς σε εμπύρετους ασθενείς. Το ενεργό συστατικό του φλοιού ιτιάς, ένας γλυκοζίτης που λέγεται ιτεΐνη (σαλικίνη), πρωτοαπομονώθηκε από τον Johann Andreas Buchner το 1827. Μέχρι το 1829, ο Γάλλος χημικός Henri Leroux είχε βελτιώσει τη διαδικασία εξαγωγής ώστε να πάρει περίπου 30g καθαρισμένης ιτεΐνης από 1,5kg φλοιού.
Με υδρόλυση, η ιτεΐνη απελευθερώνει γλυκόζη και σαλικυλική αλκοόλη που μπορεί να μετατραπεί σε σαλικυλικό οξύ και τα δύο εν ζωή και μέσω χημικών μεθόδων. Το οξύ είναι πιο αποτελεσματικό από την ιτεΐνη και πέρα από τις αντιπυρετικές ιδιότητες, είναι αντιφλεγμονώδες και αναλγητικό. Το 1869, ο Hermann Kolbe συνέθεσε σαλικυλικά, αν και ήταν υπερβολικά όξινα για τον γαστρικό βλεννογόνο. Η αντίδραση που χρησιμοποιείται για τη σύνθεση αρωματικού οξέος από φαινόλη παρουσία CO2 είναι γνωστή ως η αντίδραση Kolbe-Schmitt.
Σάντα Πρασέντε
Ιστορία
Οι περιγραφές που βρέθηκαν στον ναό συλλέχθηκαν και εκδόθηκαν από τον Βιντσέντσο Φορτσέλα και είναι μία πολύτιμη πηγή, που δείχνει την ιστορία του ναού. Έγινε η έμπνευση για το ποίημα του Ρόμπερτ Μπράουνινγκ ''Ο επίσκοπος αναθέτει το ταφικό μνημείο του στον ναό της Αγ. Πασέντε''. Η εκκλησία περιέχει το παρεκκλήσιο του Αγ. Ζήνωνος.
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Ιστορικό
Μέχρι το 1897 ο Γερμανός χημικός Felix Hoffmann και η εταιρεία Bayer AG δημιούργησαν μια νέα εποχή στη φαρμακολογία μετατρέποντας το σαλικυλικό οξύ σε ακετυλοσαλικυλικό οξύ — που ονομάστηκε ασπιρίνη από τον Heinrich Dreser. Άλλα MSAF όπως η ιβουπροφένη αναπτύχθηκαν από τη δεκαετία του 1950. Το 2001, τα MSAF συνταγογραφήθηκαν για 70.000.000 περιπτώσεις και 30δισεκατομμύρια ως μη συνταγογραφούμενες δόσεις και πουλήθηκαν σε ένα έτος στις Η.Π.Α..
Σάντα Πρασέντε
Εσωτερικό
Το ιερό βρίσκεται βόρεια. Η κύρια είσοδος στα νότια είναι επί της Βία ντα Σαν Μαρτίνο αλ Μόντι• μετά από αυτήν υπάρχει αυλή και μετά ο ναός. Υπάρχει και μία πλαϊνή, ανατολική είσοδος επί της Βία Λιμπεριάνα. Στα δυτικά βρίσκονται παρεκκλήσια και, αριστερά του ιερού, το κωδωνοστάσιο.
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Έρευνα
Ενώ έχουν διεξαχθεί μελέτες για να διαπιστωθεί εάν τα διάφορα ΜΣΑΦ μπορούν να βελτιώσουν τη συμπεριφορά σε μοντέλα διαγονιδιακών ποντικιών για τη νόσο Αλτσχάιμερ και οι μελέτες παρατήρησης, σε ανθρώπους δείχνουν ελπιδοφόρες, δεν υπάρχουν αρκετές αποδείξεις από τις τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές ότι τα ΜΣΑΦ μπορούν να αντιμετωπίσουν ή να αποτρέψουν το Αλτσχάιμερ σε ανθρώπους· οι κλινικές δοκιμές των ΜΣΑΦ για αντιμετώπιση του Αλτσχάιμερ έχουν βρεθεί περισσότερο βλαπτικές παρά ωφέλιμες. Τα ΜΣΑΦ σε συνεργασία με μεταλλικά ιόντα επηρεάζουν την κυτταρική λειτουργία.
Σάντα Πρασέντε
Εσωτερικό
Ο κύριος βωμός έχει τον πίνακα ''Η Αγ. Πρασέντε συλλέγει το αίμα των μαρτύρων'', έργο του 1730-35 του Ντομένικο Μουρατόρι.
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Κτηνιατρική χρήση
Η έρευνα υποστηρίζει τη χρήση των ΜΣΑΦ για τον έλεγχο του πόνου που σχετίζεται με κτηνιατρικές διεργασίες όπως αποκεράτωση και ευνουχισμός των μοσχαριών. Το καλύτερο αποτέλεσμα λαμβάνεται με συνδυασμό βραχυχρόνιας τοπικής αναισθησίας όπως λιδοκαΐνης με το ΜΣΑΦ να δρα ως μακροχρόνιο αναλγητικό. Όμως, επειδή τα διάφορα είδη έχουν ποικίλες αντιδράσεις σε διαφορετικά φάρμακα στην οικογένεια των ΜΣΑΦ, μικρό ποσοστό από τα υφιστάμενα δεδομένα των ερευνών μπορούν να επεκταθούν σε είδη ζώων πέρα από αυτά που μελετώνται και η σχετική κυβερνητική υπηρεσία σε μια περιοχή παρεμποδίζει, μερικές φορές, τις εγκεκριμένες περιοχές σε άλλες δικαιοδοσίες.
Σάντα Πρασέντε
Ψηφιδωτά
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του ναού είναι το διακοσμητικό πρόγραμμα με ψηφιδωτά. Ο Πασχάλιος Α΄ μίσθωσε μία ομάδα επαγγελματιών ψηφοθετών για να κάνουν το έργο του ημιθόλιου του ιερού: ο Χριστός, που είναι στο κέντρο, περιβάλλεται από τον Άγ. Πέτρο και τον Άγ. Παύλο, που παρουσιάζουν την Αγ. Πρασέντε και την Αγ. Πουντεντσιάνα στον Θεό. Στις άκρες είναι στη μία ο πάπας Πασχάλιος Α΄ (με τετράγωνο φωτοστέφανο) που κρατά ομοίωμα του ναού και στην άλλη ο Άγ. Προύντενς που κρατά Ευαγγέλιο.
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Κτηνιατρική χρήση
Παραδείγματος χάρη, τα αποτελέσματα της κετοπροφένης έχουν μελετηθεί περισσότερο σε άλογα από τα μηρυκαστικά, αλλά λόγω της αντιπαράθεσης για τη χρήση τους σε άλογα ιπποδρομιών, οι κτηνίατροι που αντιμετωπίζουν ζώα στις Η.Π.Α. συνταγογραφούν πιο συχνά τη φλουνιξίνη, που αν και χρησιμοποιείται για τέτοια ζώα, δεν ενδείκνυται για μετεγχειρητικούς πόνους.
Σάντα Πρασέντε
Ψηφιδωτά
Στον ανατολικό τοίχο, εκατέρωθεν του ημιθολίου του ιερού, υπάρχουν 12 άνδρες που κρατούν στεφάνια (οι μάρτυρες) που υποδέχονται τις ψυχές στον παράδεισο. Επάνω από αυτούς τα τέσσερα σύμβολα των ευαγγελιστών, τέσσερις άγγελοι και -επάνω από το ημιθόλιο- ο Αμνός επί θρόνου, σύμβολο της τελικής επιστροφής του Χριστού στη Γη.
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Κτηνιατρική χρήση
Στις Η.Π.Α., η μελοξικάμη (meloxicam) είναι εγκεκριμένη για χρήση μόνο σε σκυλιά, ενώ (λόγω των ανησυχιών για ηπατική βλάβη) φέρει προειδοποιήσεις κατά της χρήσης της σε γάτες except for one-time use during surgery. Παρά αυτές τις προειδοποιήσεις, η μελοξικάμη συνταγογραφείται συχνά "ανεπίσημα" για μη κυνίδες συμπεριλαμβανομένων των γατών και άλλων ειδών ζώων. Σε άλλες χώρες, π.χ. Ευρωπαϊκή Ένωση, υπάρχει ετικέτα με την προειδοποίηση για γάτες.
Σάντα Πρασέντε
Ψηφιδωτά
Τα ψηφιδωτά αυτά -μαζί με εκείνα του παρεκκλησίου του Αγ. Ζήνωνος, ταφικού παρεκκλησίου που ο Πασχάλιος Α΄ έκτισε για τη μητέρα του Θεοδώρα- είναι τα καλύτερα στοιχεία της εκκλησίας. Αξιοσημείωτες είναι μερικές παλαιές νωπογραφίες: ανεβαίνοντας τη σπειροειδή σκάλα, μπάίνει κάποιος σε ένα μικρό δωμάτιο, με ένα σύνολο νωπογραφιών, μάλλον του 8ου αι. Αυτές πρέπει να παριστούν περιστατικά από τον βίο της Αγ. Πασέντε.
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηπατοτοξίνες
Σάντα Πρασέντε
Ο κίονας της φραγκέλλωσης
Η Αγ. Πρασέντε στεγάζει τον υποτιθέμενο κίονα, επάνω στον οποίο ο Ιησούς μαστιγώθηκε και βασανίστκε πριν τη σταύρωσή του στην Ιερουσαλήμ. Το ιερό κειμήλιο λέγεται ότι ανακαλύφθηκε στις αρχές του 4ου αι. από την Αγ. Ελένη, μητέρα του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄, η οποία στα 80 της ξεκίνησε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους. Εκεί ίδρυσε εκκλησίες και διέσωσε κειμήλια, που σχετίζονται με τη σταύρωση του Χριστού στον Γολγοθά. Τον κίονα τον έφερε εδώ το 1223 ο καρδινάλιος Τζιοβάννι Κολόννα, απεσταλμένος στους Αγίους Τόπους, που τον πήρε από εκεί.
Η Αγ. Ελένη είχε βρει τον Αληθή Σταυρό, ένα μεγάλο μέρος του οποίου βρίσκεται στη βασιλική του Αγ. Πέτρου και δύο μικρότερα στη Σάντα Κρότσε ιν Τζερουζαλέμε και επίσης ένα κομμάτι ξύλου από τη φάτνη του Ιησού, που φυλάσσεται στη Σάντα Μαρία Ματζόρε. Αυτά τα αντικείμενα δεν έχουν επαρκή γνησιότητα, καθώς λείπουν αναφορές πηγών σε αυτά και διότι υπήρχε μία πληθώρα αντικειμένων τον Μεσαίωνα που αναφερόταν στο ίδιο κειμήλιο.
Διάσημοι καρδινάλιοι
Ο καρδινάλιος, τιτουλάριος της Σάντα Πασέντε, Λαμπέρτους Σκαναμπέκι έγινε το 1099 ο Πάπας Ονώριος Β΄. Ο Ουμπάλντο Αλουτσινιόλι έγινε το 1141 ο Πάπας Λούκιος Γ΄. Ο Τζιοβάννι-Μαρία Κιόσι ντελ Μόντε έγινε ο Πάπας Ιούλιος Γ΄ (1542-43). Ο Κάρολος Μπορομέο (1538-84) έγινε Άγιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Μπεν Χεκτ
Ο Μπεν Χεκτ (αγγλικά: Ben Hecht [ προφορά: /ˈhɛkt/, 28 Φεβρουαρίου 1894 - 18 Απριλίου 1964) ήταν Αμερικανός σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός, δραματουργός, δημοσιογράφος και μυθιστοριογράφος. Κατά τη διάρκεια της καριέρα του, έγραψε περί τα 35 βιβλία και μερικά από τα πιο διασκεδαστικά σενάρια και θεατρικά στις ΗΠΑ. Συμμετείχε σε πολλές ταινίες είτε μόνος είτε σε συνεργασία, οι οποίες φτάνουν τις 70, και έλαβε βραβεία και υποψηφιότητες για αυτές.
Σε ηλικία 16 ετών, πήγε στο Σικάγο και άρχισε να γράφει για το οποιοδήποτε θέμα. Ενώ, τέλη του 1910 και αρχές του 1920, είχε γίνει ήδη ένας δημοφιλής δημοσιογράφος και μία λογοτεχνική φιγούρα. Στη δεκαετία του 1920, συνέγραψε με τον Τσαρλς ΜακΆρθουρ, το The Front Page, το οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ. Το Dictionary of Literary Biography - American Screenwriters, τον αποκάλεσε έναν από τους σπουδαιότερους σεναριογράφους του κινηματογράφου. Ο Χεκτ, έχει υπάρξει πέντε φορές υποψήφιος για Όσκαρ Καλύτερου Σεναρίου, κερδίζοντάς το δύο φορές, μία για το Underworld (1927) και μία για το The Scoundrel (1935). Το πρώτο του το πήρε στην πρώτη τελετή Όσκαρ, κι έτσι έγινε γρήγορα ο πιο ακριβοπληρωμένος σεναριογράφος στο Χόλιγουντ, εκείνη την εποχή.
Λίγο πριν το Ολοκαύτωμα, έγινε δραστήριος Σιωνιστής, γράφοντας αρκετά σενάρια για την κατάσταση, που βίωναν οι Εβραίοι στην Ευρώπη. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες της καριέρας του, ξεκίνησε να γράφει ανώνυμα, για να αποφύγει το μποϊκοτάρισμα της δουλειάς του, από τους Βρετανούς, καθώς είχε αρχίσει να υποστηρίζει παραστρατιωτικές οργανώσεις, οι οποίες μάχονταν τα βρετανικά στρατεύματα στην Παλαιστίνη. Μάλιστα, ένα πλοίο που μετέφερε προμήθειες στην Παλαιστίνη, πήρε το όνομά του: S. S. Ben Hecht. 19 χρόνια μετά τον θάνατό του, μπήκε στο American Theater Hall of Fame.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Σιωνισμός Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Ιστορίας
Σάκης Παπανικολάου
Ο Σάκης Παπανικολάου (Πάτρα, 2 Ιουλίου 1933- Ελληνικό, 4 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και ηθοποιός.
Βιογραφία
Ο Σάκης Παπανικολάου (πλήρες όνομα Αθανάσιος-Θεόδωρος Παπανικολάου) γεννήθηκε στην Πάτρα 2 Ιουλίου 1933 και απεβίωσε στο Ελληνικό Αττικής 4 Ιανουαρίου 2022. Τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και ηθοποιός με εντονότερη παρουσία στις δεκαετίες 1960-70.