cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμεών Καβάσιλας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ακαρνανία. Σπούδασε στην Πάδουα, μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και εγκαταστάθηκε στο Πατριαρχείο διδάσκοντας. Ασχολείτο ιδίως με τις φυσικομαθηματικές επιστήμες.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Ακαρνάνες
Κανταΐφι
μικρογραφία|Κανταΐφι Το καταΐφι (τουρ.:Kadayif) ή κανταΐφι είναι γλυκό του ταψιού ή αλλιώς ένα σιροπιαστό γλυκό που συναντάται σε αρκετές κουζίνες των χωρών της Μέσης Ανατολής και των πρώην Οθωμανικών χωρών. Το γλυκό έχει κύριο συστατικό του το ψωμί. Φτιάχνεται από μια ειδική, θρυμματισμένη ζύμη (καταΐφι), ινώδους μορφής, η οποία παράγεται από σιτάρι και νερό -ωστόσο η φυλλοειδής αυτή ζύμη χρησιμοποιείται και για την παραγωγή μοναδικών αλμυρών ορεκτικών.- συνήθως, το γλύκισμα περιέχει ξηρούς καρπούς (αμύγδαλο, φουντούκι, φιστίκια) και μέλι που του προσδίδουν τραγανή και ιδιαίτερα γλυκιά γεύση.
Πολλές χώρες διεκδικούν τη δημιουργία του γλυκού διότι η ακριβής καταγωγή του χάνεται μεταξύ των χωρών της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Παρ’ ‘όλα αυτά, η επικρατέστερη θεωρία είναι πως το γλυκό δημιουργήθηκε στο Αφιόν Καραχισάρ της Μικράς Ασίας (τωρινής:Τουρκίας).
Το κανταΐφι είναι ιδιαίτερα δημοφιλές γλυκό στις Αραβικές χώρες όπως είναι ο Λίβανος και η Αίγυπτος και ιδιαίτερα στην Παλαιστίνη και στον πρώην Οθωμανικό κόσμο, στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Συνήθως συνοδεύεται με παγωτό καϊμάκι και σερβίρεται, κατά κύριο λόγο, με ελληνικό καφέ και σπανιότερα με ρακί και ούζο.
Εκδοχές
Οι δημοφιλέστερες εκδοχές του γλυκού είναι το κιουνεφέ καταΐφι («konafah» κατά την πρωτότυπη ονομασία του), το σαράι εκμέκ κανταΐφ, το μπούρμα κανταΐφι, το εκμέκ καταΐφι με ντοντουρμά, εκμέκ καταΐφι με καϊμάκι και το κιουνεφέ καταΐφι με τυρί. Ωστόσο η επικρατέστερη είναι η πιο απλή εκδοχή στην οποία προστίθεται αμύγδαλο, κανέλλα και μέλι.
Στις μέρες μας το κανταΐφι, αν και καταναλώνεται όλο το χρόνο, θεωρείται παραδοσιακά το επίσημο κέρασμα, που προσφέρεται τις ημέρες των Χριστουγέννων.
Σε μια άλλη χώρα της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τη Βοσνία το κανταΐφι έχει ένα διαφορετικό στυλ, γίνεται με την τοποθέτηση ενός στρώματος από σύρμα κανταΐφι, έπειτα ένα στρώμα από μια γέμιση από ψιλοκομμένα καρύδια και τέλος ένα ακόμα στρώμα σύρματος κανταΐφι. Τα αρτοσκευάσματα είναι βαμμένα με λιωμένο βούτυρο, ψημένα μέχρι χρυσαφί και μετά διαβρέχονται σε ζάχαρη ή σιρόπι μελιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιροπιαστά γλυκά Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Αραβική κουζίνα
Κέντρο Βυζαντινών Σπουδών
Ιδρύθηκε το 1966 με πρωτοβουλία μιας ομάδας καθηγητών από τη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το Κέντρο είναι ένας ερευνητικός οργανισμός που προωθεί τη μελέτη της Βυζαντινής ιστορίας και πολιτισμού.
Στεγάζεται στη βίλα Μελίσσα (το παλιό ορφανοτροφείο Μέλισσα), στην οδό Βασιλίσσης Όλγας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινολογία Κατηγορία:Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας
Αυτός είναι ένας κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας, ενεργών και παλαιότερων, ταξινομημένων ανά περιφέρεια.
Αρχαία Πύλος
Το όνομα Αρχαία Πύλος  μπορεί ν΄ αναφέρεται στις εξής αρχαίες πόλεις, όπως:
Ιβάν ΣΤ΄ της Ρωσίας
Ο Ιβάν ΣΤ΄ ή αλλιώς Ιωάννης Αντόνοβιτς (ρωσικά: Иоа́нн Анто́нович, 23 Αυγούστου 1740 - 16 Ιουλίου 1764) ήταν ο αυτοκράτορας της Ρωσίας από τον Οκτώβριο του 1740 μέχρι το Νοέμβριο του 1741 και δισέγγονος του Ιβάν Ε΄. Επίσημα βασίλεψε το πρώτο χρόνο της ζωής του υπό την κηδεμονία πρώτα του Μπίρονα και στη συνέχεια της μητέρας του Άννας Λεοπόλντοβνας. Ο αυτοκράτορας αφού καθαιρέθηκε από την αυτοκράτειρα Ελισάβετ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη φυλακή, σε απομόνωση και κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αικατερίνης Β΄ δολοφονήθηκε από τους φρουρούς του σε ηλικία των 23 χρονών σε μια προσπάθεια απελευθέρωσής του.
Βασιλεία
Μετά το θάνατο της αυτοκράτειρας Άννας Ιβάνοβνας ο γιος της Άννας Λεοπόλντοβνας (ανιψιάς της Άννας Ιβάνοβνας) και του Δούκα Αντόν-Ιούλριχ του Μπράουνσβαϊγκ μόλις δύο μηνών ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας υπό την κηδεμονία του Δούκα της Κουρλανδίας Μπίρονα. Γεννήθηκε στο τέλος της βασιλείας της Άννας Ιβάνοβνας η οποία ήθελε να αφήσει το θρόνο στους απογόνους του πατέρα της Ιβάν Ε' και ήταν πολύ ανήσυχη να μην μετακινηθεί στο μέλλον ο θρόνος στους απογόνους του ετεροθαλούς αδελφού του Πέτρου Α΄. Έτσι η ίδια είχε ορίσει στη διαθήκη της ότι ο διάδοχος θα είναι ο Ιβάν ΣΤ΄ και σε περίπτωση του θανάτου του τα άλλα παιδιά της ανιψιάς της Άννας Λεοπόλντοβνας κατά σειρά, εφόσον γεννηθούν. Δύο εβδομάδες μετά την άνοδο στο θρόνο του Ιβάν ΣΤ΄ έγινε πραξικόπημα, στις 25 Νοεμβρίου με επικεφαλής τον στρατάρχη Μίνιχ. Ο Μπίρον συνελήφθη και νέος κηδεμόνας έγινε η Άννα Λεοπόλντοβνα. Ανίκανη να κυβερνήσει τη χώρα η Άννα παρέδωσε σταδιακά την εξουσία της στον Μίνιχ και μετά στον Όστερμαν. Ένα χρόνο αργότερα έγινε νέο πραξικόπημα από την κόρη τού Πέτρου Α' του Μεγάλου την Ελισάβετ η οποία διέταξε τη σύλληψη του Όστερμαν, τη φυλάκιση του αυτοκράτορα και των γονέων του.
Σλισελμπούργκ
Το 1742 μυστικά από όλους όλη η οικογένεια μεταφέρθηκε προς τα προάστια της Ρίγας και στη συνέχεια το 1744 στο Σλισελμπούργκ μακριά από τα σύνορα, στα βόρεια της χώρας, όπου ο Ιβάν ΣΤ΄ ήταν εντελώς απομονωμένος από τους γονείς του. Το διαμέρισμα-φυλακή του πρώην αυτοκράτορα σχεδιάστηκε έτσι ώστε κανένας εκτός από τον Μίλλερ και τους υπηρέτες του να μην μπορούσε να τον επισκέπτεται. Το 1746 πεθαίνει η Άννα Λεοπόλντοβνα.
Δολοφονία
Ενώ ο Ιβάν ΣΤ΄ ήταν στη φυλακή έγιναν πολλές προσπάθειες για την απελευθέρωση του έκπτωτου αυτοκράτορα. Η τελευταία προσπάθεια θα αποβεί για τον Ιβάν Στ΄ μοιραία. Το 1764 όταν βασίλευε η Αικατερίνη Β΄ ο αντιστράτηγος Μίροβιτς σχεδίασε να τον απελευθερώσει. Ωστόσο ο αρχηγός των φρουρών του Ιβάν ΣΤ΄ εξέδωσε μυστικές οδηγίες σε περίπτωση προσπάθειας απελευθέρωσής του (ακόμη και παρουσιάζοντας το διάταγμα ως της Αυτοκράτειρας) να δολοφονήσουν τον Ιβαν ΣΤ΄. Έτσι στην προσπάθεια απελευθέρωσής του οι φρουροί πρώτα τον δολοφόνησαν και μετά παραδόθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ
Οι Δύο Ληστές
Οι Δυο Ληστές (Πρωτότυπος τίτλος: Butch Cassidy and the Sundance Kid) είναι αμερικανικό γουέστερν παραγωγής 1969 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Ρόι Χιλ με πρωταγωνιστές τους Πολ Νιούμαν, Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Η ταινία προτάθηκε για 7 βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και βραβεύτηκε με 4, μεταξύ των οποίων και για όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου.
Το 2003 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Πλοκή
Η ταινία περιγράφει την αληθινή ιστορία του ληστή Μπουτς Κάσιντι και του συνεργάτη του, τον Σάντανς Κιντ που έδρασαν κατα τα τέλη του 1800 στην Αμερική. Οι δύο αυτοί ληστές, ετοιμάζονται με τη συμμορία τους να ληστέψουν ένα τραίνο που μεταφέρει πολλά λεφτά. Τη ληστεία όμως τους χαλάει ένα απόσπασμα που τους καταδιώκει συνεχώς. Βλέποντας πως δεν μπορούν να τους χάσουν, ο Μπουτς και ο Σάντανς κατευθύνονται στη Βολιβία, συνοδευόμενοι από τη φιλενάδα του Σάντανς, Έτα Πλέις, με την ελπίδα να ξεφορτωθούν τους διώκτες τους.
Σενάριο
Ο Γουίλιαμ Γκόλντμαν διάβασε για πρώτη φορά την ιστορία του Butch Cassidy στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και έκανε έρευνα κατά διαστήματα για οκτώ χρόνια πριν αρχίσει να γράφει το σενάριο. Ο Γκόλντμαν ανέφερε ότι έγραψε την ιστορία ως πρωτότυπο σενάριο επειδή δεν ήθελε να κάνει την έρευνα για να την κάνει τόσο αυθεντική όσο ένα μυθιστόρημα. Ο Γκόλντμαν δήλωσε αργότερα: "Ο λόγος που έγραψα το... πράγμα, είναι αυτή η περίφημη φράση που έγραψε ο Σκοτ Φιτζέραλντ, ο οποίος ήταν ένας από τους ήρωές μου, «Δεν υπάρχουν δεύτερες πράξεις στις ζωές των Αμερικανών». Όταν διάβασα για τον Κάσιντυ και τον Longabaugh και το απόσπασμα που έρχεται μετά από αυτούς - καταλάβα ότι αυτό είναι εκπληκτικό υλικό. Διέφυγαν στη Νότια Αμερική και έζησαν εκεί για οκτώ χρόνια και αυτό ήταν που με ενθουσίασε: είχαν μια δεύτερη δράση. Ήταν πιο θρυλικοί στη Νότια Αμερική από ό,τι στην παλιά Δύση... Είναι μια μεγάλη ιστορία. Αυτοί οι δύο τύποι και αυτό το όμορφο κορίτσι που πηγαίνουν στη Νότια Αμερική και όλα αυτά. Απλώς μου φαίνεται ότι είναι ένα υπέροχο κομμάτι υλικού."
Η φυγή των χαρακτήρων στη Νότια Αμερική έκανε ένα στέλεχος να απορρίψει το σενάριο, καθώς τότε ήταν ασυνήθιστο στις ταινίες γουέστερν να φύγουν οι πρωταγωνιστές.
Ανάπτυξη
Ο ρόλος του Σάντανς προσφέρθηκε στον Τζακ Λέμον, του οποίου η εταιρεία παραγωγής, JML, είχε την παραγωγή της ταινίας Cool Hand Luke (1967) με πρωταγωνιστή τον Νιούμαν. Ο Λέμον, ωστόσο, απέρριψε τον ρόλο επειδή δεν του άρεσε να ιππεύει άλογα και ένιωθε ότι είχε ήδη παίξει πάρα πολλές πτυχές του χαρακτήρα του Σάντανς Κιντ στο παρελθόν. Άλλοι ηθοποιοί που εξετάστηκαν για τον ρόλο του Σάντανς ήταν ο Στηβ ΜακΚουήν και ο Γουόρεν Μπίτι, οι οποίοι και οι δύο τον απέρριψαν, με τον Μπίτι να ισχυρίζεται ότι η ταινία ήταν πολύ παρόμοια με την Μπόνι και Κλάιντ. Σύμφωνα με τον Γκόλντμαν ο Μακουήν και ο Νιούμαν διάβασαν τα σενάρια ταυτόχρονα και συμφώνησαν να κάνουν την ταινία. Ο Μακουήν τελικά αποχώρησε από την ταινία λόγω διαφωνιών με τον Νιούμαν. Οι δύο ηθοποιοί θα συνεργαστούν τελικά στην ταινία καταστροφής του 1974 Ο πύργος της κολάσεως. Η Ζακλίν Μπισέ ήταν φαβορί για τον ρόλο της Έτα Πλέις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Κολοράντο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νέο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γιούτα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζορτζ Ρόι Χιλ Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Ανατολή Λασιθίου
Η Ανατολή είναι χωριό και ιστορική έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 610 μέτρων, στις νότιες πλαγιές του όρους Δίκτη με πανοραμική θέα προς το Λιβυκό Πέλαγος. Απέχει 15 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από το ρήμα "ανατέλλω", που σημαίνει "αναφαίνομαι υπέρ τον ορίζοντα", δηλαδή "ανεβαίνω πάνω από τον ορίζοντα με συνέπεια να φαίνομαι".
Ενετοκρατία
Στην περιοχή της Ανατολής εγκαταστάθηκαν οι Ενετοί στις αρχές του 11ου αιώνα, εξαιτίας της στρατηγικής θέσης της. Το χωριό αναφέρεται ως Anatoli από το Φραντσέσκο Μπαρότσι (1577), Anatoli et Callogerus (1583) στην απογραφή του Καστροφύλακα και Anatoli (1630) στον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα. Οι Ενετοί, για να εδραιώσουν την κυριαρχία τους αλλά και να κατοπτεύουν την ανοικτή θάλασσα στο Λιβυκό, έχτισαν πύργο στην Ανατολή, ο οποίος είναι γνωστός στις μέρες μας ως "Ο Πύργος του Λακέρδα στο Τειχιό". Για τον Πύργο της Ανατολής αναφέρει ο Ιταλός ιστοριοδίφης Τζουζέπε Γκερόλα, ο οποίος επισκέφθηκε την Κρήτη στις αρχές του 20ού αιώνα.
Τουρκοκρατία
Έπειτα από την κατάληψη της Κρήτης από τους Οθωμανούς (1669), η Ανατολή κατάφερε να επιβιώσει και έγινε κεφαλοχώρι. Το 1634 αναφέρεται Anatoli με 44 χαράτσα, σύμφωνα με την τουρκική απογραφή, ενώ σε κατοπινή απογραφή του 1834 τη βρίσκουμε Anatolé με 60 οικογένειες. Κατά την Επανάσταση του 1821 οι Ανατολιώτες έλαβαν μέρος ενεργά και πολλοί από αυτούς σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους.
Κρητική Επανάσταση
thumb|250px|Σπίτια του χωριού Στις επαναστάσεις του 1866-69 και του 1878 έλαβαν μέρος πολλοί αγωνιστές που κατάγονταν ή γεννήθηκαν στην Ανατολή. Οι σημαντικότεροι από αυτούς ήταν ο οπλαρχηγός Εμμανουήλ Λακέρδας, ο Ιάκωβος Μαχαιράς (Καπετάν Γιακουμής), ο Αθανάσιος Μπαρμπεράκης (Καπετάν Θανάσης), ο Γεώργιος Μπεκιάρης (Καπετάν Μπεκιάρης) και τα αδέρφια Γερακιανάκηδες (που ανήκαν στην ομάδα του Λακέρδα).
Σύγχρονη εποχή
Μετά το 1970 οι κάτοικοι της Ανατολής κατέβηκαν στον κάμπο και ίδρυσαν το συνοικισμό Νέα Ανατολή και μαζί με άλλους κατοίκους τα χωριά Στόμιο και Αμμουδάρες.
Ο παλιός παραδοσιακός οικισμός της Ανατολής (Παλαιά Ανατολή) χαρακτηρίζεται από τα πετρόχτιστα σπίτια (που σώζονται ως σήμερα), την παλαιά Κάτω Βρύση και τα στενά δρομάκια. Την τελευταία δεκαετία μπήκε σε πρόγραμμα αναπαλαίωσης.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδος με βάση το Πρόγραμμα Καποδίστριας (1999-2010), η Ανατολή αποτέλεσε και Δημοτικό Διαμέρισμα, με συνολικά 1.738 κατοίκους (απογρ. 2001). Σε αυτό υπήχθησαν, εκτός από τον οικισμό Ανατολή (154 κάτ.), οι Αμμουδάρες (102 κάτ.), οι Καλόγεροι (135 κάτ.), η Νέα Ανατολή (1.081 κάτοικοι) και το Στόμιο (266 κάτ.).
Μέσω του προγράμματος Καλλικράτης, η κοινότητα επανασυστάθηκε το 2011, πλέον ως υποδιαίρεση του δήμου. Σήμερα αποτελεί παραδοσιακό χωριό με 2 ταβέρνες, 2 καφενεία και ανακαινισμένο σχολείο.
Δείτε: Κοινότητα Ανατολής
Πολιτισμός
thumb|250px|Ο ναός των αγίων Πάντων Στην Ανατολή, εκτός από την Κάτω Βρύση (έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο με απόφαση του ΥΠΠΟ) βρίσκονται πολλά αρχαιολογικά μνημεία, ναοί (όπως η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και ο Ναός των 12 Αποστόλων στα νοτιοδυτικά του χωριού) και βυζαντινά μοναστήρια του 15ου αιώνα που χτίστηκαν από το λόγιο αντιρρητικό ιερομόναχο Νείλο Δαμηλά. Στο κέντρο της Ανατολής βρίσκεται ο Προφήτης Ηλίας. Ο Ναός των Αγ. Πάντων, εκτός από βυζαντινές εικόνες διαθέτει και ξυλόγλυπτο τέμπλο. Επίσης, σημαντικός είναι και ο ναός της Άνω Παναγίας (εκεί ήταν το παλιό νεκροταφείο) και της Κάτω Παναγίας, που είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και έχει τοιχογραφίες αλλά και μια ταφική πλάκα στο δάπεδο με σύμβολα άρχοντα.
Από την Ανατολή κατάγεται ο ονομαστός βιολάτορας της Ανατολικής Κρήτης Παντελής Μπαριταντωνάκης. Το 1993 ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός και Φυσιολατρικός Σύλλογος Ανατολής, ο οποίος δραστηριοποιείται με πολλές εκδηλώσεις, όπως η Γιορτή Φασολάδας την Καθαρά Δευτέρα, τα καζανέματα (προσφορά ρακής), τα τελαλήματα και το τρατάρισμα μελιού στην Παναγία του Βαρύ, αναβιώνοντας ένα παλαιό έθιμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Ιωάννης Καραβιδόπουλος
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Καραβιδόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε τις σπουδές στη Θεολογία και τη Φιλοσοφία στο Α.Π.Θ. και κατόπιν μετεκπαιδεύτηκε στο Στρασβούργο της Γαλλίας και το Γκέτινγκεν της Γερμανίας. Από το 1969 έως το 2004 δίδασκε Ερμηνεία Καινής Διαθήκης στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 2004 έγινε ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Εργάστηκε για την ανάδειξη της αξίας του Βυζαντινού ή Εκκλησιαστικού κειμένου της Καινής Διαθήκης και προώθησε δυναμικά την κριτική έκδοσή του. Ήταν μέλος της πενταμελούς εκδοτικής επιτροπής της 27ης (1993) κριτικής έκδοσης της Ελληνικής Καινής Διαθήκης των Nestle-Aland της Γερμανικής Βιβλικής Εταιρίας, μαζί με τους Μπάρμπαρα και Κουρτ Άλαντ, Κάρλο Μαρτίνι και Μπρους Μέτζγκερ, αλλά και στην εκδοτική επιτροπή της The  Greek  New   Testament των Ενωμένων Βιβλικών Εταιριών. Επίσης, συμμετείχε στην επιμέλεια της σύγχρονης μετάφρασης της Αγίας Γραφής σε δημοτική γλώσσα, της Μετάφρασης από τα Πρωτότυπα Κείμενα. Επίσης, πρωτοποριακή υπήρξε η συμβολή του στη μελέτη των αποκρύφων συγγραμμάτων της Καινής Διαθήκης.
Το εμπεριστατωμένο έργο του Εισαγωγή στην Καινή Διαθήκη αποτελεί ενημερωμένη με τα σύγχρονα δεδομένα συνεισφορά στην σχετική επιστήμη. Έγραψε δύο ερμηνευτικά έργα βιβλίων της Καινής Διαθήκης και συμμετείχε σε συλλογικά έργα όπως οι Μελέτες Ερμηνείας και Θεολογίας της Καινής Διαθήκης (1990) και οι Βιβλικές Μελέτες (τόμ. Α' 1995, τόμ. Β' 2000 και τόμ. Γ' 2004). Υπήρξε ο εμπνευστής και ταυτόχρονα εκδότης, μαζί με τον καθηγητή Βασίλη Στογιάννο, δυο θεμελιακών σειρών όσον αφορά τις καινοδιαθηκικές σπουδές στην Ελλάδα, την Ερμηνεία της Καινής Διαθήκης και τη Βιβλική Βιβλιοθήκη (Bibliotheca Biblica), στις οποίες περιλαμβάνονται σύγχρονες πρωτότυπες μελέτες και υπομνήματα. Με το έργο του συνεισέφερε σημαντικά στη διαμόρφωση και στην ευρύτερη αποδοχή της ανανεωτικής στροφής προς την Ορθόδοξη Βιβλική θεολογία, στην οποία πρωτοστάτησε ο καθηγητής Σάββας Αγουρίδης.
Εργογραφία
Οι σημαντικότερες μονογραφίες του είναι:
Κείμενα
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Παλέρμο
Το Παλέρμο (ιταλικά: Palermo, σικελικά: Palermu, αρχαία ελληνικά: Πάνορμος, λατινικά: Panormus) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Μητροπολιτικής πόλης της Παλέρμο στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία που αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία του Παλέρμο με διοικητική μεταρρύθμιση (15 Αυγούστου 2015). Η πόλη έχει μεγάλη ιστορία και παράδοση στη γαστρονομία, την αρχιτεκτονική και τον πολιτισμό με ιστορία περισσότερο από 2.700 χρόνια, βρίσκεται στη Σικελία το μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου δεξιά από τον κόλπο του Παλέρμο στην Τυρρηνική θάλασσα. Το Παλέρμο ιδρύθηκε από τους Φοίνικες της Καρχηδόνας σε μια εύφορη κοιλάδα στους πρόποδες του βουνού Πελεγκρίνο με το όνομα "Ζιζ", οι Έλληνες ίδρυσαν νέες αποικίες αργότερα στην περιοχή ονομάζοντας την πόλη "Πάνορμος" δηλαδή "Μεγάλο λιμάνι" ή "Όλο λιμάνι".
Οι Καρχηδόνιοι κατέγραψαν την πόλη στα νομίσματα τους με το Ελληνικό της όνομα μετά τον 5ο αιώνα π.χ., παρέμεινε στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία για περισσότερα από 1000 χρόνια. Την περίοδο 831 - 1072 κατακτήθηκε από τους Άραβες που ίδρυσαν το Εμιράτο της Σικελίας, οι Άραβες άλλαξαν το όνομα της πόλης στο σημερινό. Όταν το κατέκτησαν οι Νορμανδοί το Παλέρμο έγινε την περίοδο 1130 - 1186 πρωτεύουσα στο Βασίλειο της Σικελίας και στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την εποχή που κυβερνούσε ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν και ο Κορράδος Δ΄ της Γερμανίας.
Κλίμα
Το Παλέρμο έχει υποτροπικό Μεσογειακό κλίμα με μεγάλα και πολύ ζεστά καλοκαίρια, οι χειμώνες έχουν ήπιες και μέτριες θερμοκρασίες με πολλές βροχές. Οι θερμοκρασίες την άνοιξη και το φθινόπωρο είναι φυσιολογικές, το Παλέρμο είναι από τις πιο ζεστές πόλεις στην Ιταλία και σε ολόκληρη την Ευρώπη με μέση ετήσια θερμοκρασία 18.3 βαθμούς Κελσίου. Διαθέτει περίπου 2.530 ώρες τον χρόνο ηλιοφάνεια και έχει χιονίσει 12 φορές μετά το 1945. Από τη δεκαετία του 1940 μονάχα πέντε φορές έχει σημειωθεί ισχυρή χιονόπτωση και δύο φορές (1949, 1956) η ελάχιστη θερμοκρασία έφτασε στους μηδέν βαθμούς και η πόλη είχε καλυφτεί με μερικά εκατοστά χιόνι. Οι χιονοπτώσεις επαναλήφθηκαν σποραδικά (1981, 1986, 1999, 2014). Η μέση ετήσια θερμοκρασία της θάλασσας είναι περίπου 19 βαθμοί Κελσίου από 14 βαθμούς τον Φεβρουάριο μέχρι 26 τον Αύγουστο, από τον Νοέμβριο μέχρι τον Μάιο η μέση θερμοκρασία της θάλασσας είναι 18 βαθμοί και από τον Ιούνιο μέχρι τον Οκτώβριο 21 βαθμοί.
Τοπογραφία
Το Παλέρμο περιβάλλεται από βουνά, τα βουνά χωρίζουν επίσης πολλές περιοχές μέσα στην πόλη, η επικοινωνία με το εσωτερικό της Σικελίας είναι πολύ δύσκολη χάρη στα βουνά. Η ψηλότερη κορυφή φτάνει τα 1.333 μέτρα και το μεγαλύτερο βουνό είναι το Όρος Πελεγκρίνο που βρίσκεται κατά μήκος της Τυρρηνικής Θάλασσας και χωρίζεται με την πόλη με μία πεδιάδα. Οι γκρεμοί του Πελεγκρίνο περιγράφονται τον 19ο αιώνα από τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε σαν "η ωραιότερη τοποθεσία στον κόσμο". Ο ποταμός Παπιρέτο και οι παραπόταμοι καλύπτονται σήμερα με κατασκευές, τα παλιά αυλάκια αναγνωρίζονται επειδή τα οικοδομικά τετράγωνα δημιουργήθηκαν με βάση το σχήμα τους, ο μόνος παραπόταμος που δεν έχει αποξηρανθεί χωρίζει την πόλη από τη βιομηχανική της περιοχή.
Φοίνικες
Οι ενδείξεις για την πρώτη ανθρώπινη εγκατάσταση υπάρχουν από την 8η χιλιετία π.Χ., τη Μεσολιθική περίοδο βρέθηκαν μια σειρά από σπηλαιογραφίες. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν οι Σικανοί, ο Θουκυδίδης γράφει ότι ήρθαν από την Καταλονία στην Ιβηρική. Οι Φοίνικες ναυτικός και εμπορικός λαός από τη Χαναάν ίδρυσαν μια εγκατάσταση στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το λιμάνι του Παλέρμο και έμεινε γνωστή σαν "Ζιζ". Το αρχαίο Παλέρμο ήταν μια από τις τρεις κύριες Φοινικικές πόλεις στη Σικελία μαζί με τη Μότυα και τη Σολούς. Τα Φοινικικά ευρήματα στην πόλη είναι ελάχιστα και βρίσκονται μόνο στο πυκνοκατοικημένο κέντρο, αυτό εμποδίζει σημαντικά τους αρχαιολόγους να προχωρήσουν τις μελέτες. Η περιοχή επελέγη από τους Φοίνικες χάρη στην εύκολη πρόσβαση με το βουνό, το εμπόριο με τους ορεινούς κατοίκους έγινε μέσω ενός μεγάλου δρόμου που κατασκεύασαν οι Φοίνικες και έγινε αργότερα κεντρικός αυτοκινητόδρομος.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Ο Αμίλκας την εποχή των Περσικών Πολέμων ήρθε στο Παλέρμο από την Καρχηδόνα για να συγκροτήσει τον στρατό του, ακολούθησε η συντριβή του στη Μάχη της Ιμέρας (480 π.Χ.). Ο Ερμοκράτης από τις Συρακούσες αργότερα που απέκρουσε τους Αθηναίους στην Εκστρατεία στη Σικελία λεηλάτησε την πόλη (409 π.χ.). Οι Σικελικοί Πόλεμοι τερματίστηκαν όταν οι Καρχηδόνιοι και οι Έλληνες συμφιλιώθηκαν για να αντιμετωπίσουν τον κοινό κίνδυνο των Ρωμαίων την εποχή που ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος. Η Πάνορμος έγινε Ελληνική αποικία μετά την Πύρρειο νίκη (276 π.χ.), ο Πύρρος της Ηπείρου κατέκτησε την πόλη που ανακατέλαβαν την επόμενη χρονιά οι Φοίνικες της Καρχηδόνας (275 π.χ.). Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατέκτησε την Πάνορμο (254 π.χ.), οι Καρχηδόνιοι έκαναν την τελευταία προσπάθεια να την ανακαταλάβουν αλλά απέτυχαν (251 π.χ.)
Άραβες
Όταν έπεσε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία το Παλέρμο κατέλαβαν οι Γερμανικές φυλές, οι Βάνδαλοι και ο βασιλιάς τους Γιζέριχος κατέκτησαν ολόκληρη τη βόρεια Αφρική και έγιναν μία από τις ισχυρότερες δυνάμεις στην εποχή τους. Οι Βάνδαλοι κατέκτησαν στη συνέχεια τη Σικελία, τη Σαρδηνία και την Κορσική, μέχρι την εποχή που οι Οστρογότθοι και ο βασιλιάς τους Θεοδώριχος ο Μέγας διέλυσαν την εξουσία τους (488). Ο Θεοδώριχος ασπάστηκε τα Ρωμαϊκά έθιμα και τη Ρωμαϊκή νομοθεσία σε αντίθεση με την πλειοψηφία των υπόλοιπων Γότθων. Ακολούθησαν μάχες ανάμεσα στους Οστρογότθους και τη Βυζαντινή αυτοκρατορία, ο στρατηγός του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Βελισάριος διέλυσε τους Οστρογότθους και εδραίωσε τη Βυζαντινή εξουσία στην Ιταλία.
Οι Άραβες κατέλαβαν τη Σικελία (904) και ίδρυσαν το Εμιράτο της Σικελίας που διατηρήθηκε 120 χρόνια, η πρωτεύουσα μετακινήθηκε από τις Συρακούσες στο Παλέρμο. Το Παλέρμο μαζί με το Κάιρο και την Κόρδοβα ήταν οι πιο πλούσιες και διάσημες Αραβικές πόλεις, περισσότερο από έναν αιώνα ήταν πρωτεύουσα ενός διάσημου Εμιράτου. Οι Άραβες εισήγαγαν νέες αγροτικές μεθόδους που έγιναν διάσημες στη σύγχρονη Σικελική κουζίνα. Μετά από πολλές κληρονομικές συγκρούσεις οι Νορμανδοί και ο Οίκος των Ωτβίλ κατέκτησαν το νησί και έδιωξαν τους Άραβες, ο Νορμανδός Ροβέρτος Γυισκάρδος θεωρείται από τους Σικελούς εθνικός ήρωας. Ο ανιψιός του Ρογήρος Β΄ της Σικελίας μετέτρεψε τις Νορμανδικές εκτάσεις του νησιού στην Κομητεία της Σικελίας που προβιβάστηκε σύντομα στο Βασίλειο της Σικελίας, η πρωτεύουσα του βασιλείου ήταν το Παλέρμο και οι βασιλείς έμεναν στο Παλάτι των Νορμανδών.
Ισπανική κυριαρχία
Η Σικελία στράφηκε εξ'ολοκλήρου στον χριστιανισμό, πολλά επιβλητικά κτίσματα οικοδομήθηκαν εκείνη την περίοδο και η Σικελία έγινε ένα από τα πλουσιότερα βασίλεια της Ευρώπης. Μετά τους Νορμανδούς τον έλεγχο ανέλαβε η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (1194), ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν είχε το Παλέρμο σαν αγαπημένο τόπο κατοικίας, όλοι οι μουσουλμάνοι που είχαν μείνει στο νησί εκδιώχθηκαν. Μετά τον Οίκο των Χοενστάουφεν ανέλαβαν την εξουσία ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού και ο Οίκος της Βαρκελώνης που κυβερνούσε το Βασίλειο της Αραγωνίας. Το νησί πέρασε περίοδο παρακμής και ο πληθυσμός του Παλέρμο έπεσε τη δεκαετία του 1330 στους 51.000 κατοίκους. Την περίοδο 1479 - 1713 το Παλέρμο κυβερνήθηκε από το Βασίλειο της Ισπανίας, με τη Συνθήκη της Ουτρέχτης πέρασε στον Οίκο της Σαβοΐας που κυβέρνησε το νησί τις περιόδους 1713 - 1717 και 1718 - 1720. Η Σικελία πέρασε την περίοδο 1720 - 1734 στην Αυστρία και στη συνέχεια ανέλαβε την εξουσία ο Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας, ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας διάλεξε το Παλέρμο για να γίνει η στέψη του. Το Παλέρμο γνώρισε με τους Βουρβόνους νέα περίοδο ανάπτυξης, κτίστηκαν νέα κτίρια, αυξήθηκε το εμπόριο και η βιομηχανία αλλά η βασιλική οικογένεια μετακινήθηκε στη Νάπολη. Ο γιος του Καρόλου Γ΄ Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών που εκδιώχθηκε από τη Νάπολη όταν ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση μετακινήθηκε στο Παλέρμο, ο μικρός γιος του Αλβέρτος (1792 - 1798) πέθανε στον δρόμο και τάφηκε στο Παλέρμο. Όταν ιδρύθηκε το Βασίλειο των Δύο Σικελιών (1816) η πρωτεύουσα του ήταν το Παλέρμο αλλά την επόμενη χρονιά μετακινήθηκε στη Νάπολη.
Ιταλική Ενοποίηση
Την περίοδο 1820 - 1848 η Σικελία πέρασε πολλές ταραχές με αποκορύφωμα τη λαϊκή επανάσταση (12 Ιανουαρίου 1848) που ξεκίνησε από το Παλέρμο με τον Τζουσέππε λα Μάσα (1819 - 1881), ένα ανεξάρτητο Κοινοβούλιο συστήθηκε με πρώτο πρόεδρο τον Ρουτζέρο Σεττίμο. Οι Βουρβόνοι ανακατέλαβαν το Παλέρμο (1849) και παρέμεινε στην κυριαρχία τους μέχρι τη χρονιά που ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι εισήλθε στην πόλη (27 Μαΐου 1860), ολόκληρη η Σικελία εισήλθε στο νεοσύστατο Βασίλειο της Ιταλίας (1861). Η συντριπτική πλειοψηφία των Σικελών απαιτούσε την ανεξαρτησία του από την Ιταλική Ενοποίηση, το Παλέρμο έγινε κέντρο εξεγέρσεων που συνετρίβησαν όταν εφαρμόστηκε ο Στρατιωτικός νόμος. Ο Οίκος της Σαβοΐας κατηγόρησε την εκκλησία για την υποκίνηση των εξεγέρσεων ειδικά τον αρχιεπίσκοπο του Παλέρμου, από τότε ακολούθησε συνέχεια αντί-Σικελική και αντιεκκλησιαστική πολιτική. Η ανάπτυξη ήρθε από ορισμένες ευγενείς οικογένειες της περιοχής, στις αρχές του 20ου αιώνα κτίστηκαν νέα προάστια, δρόμοι και βίλες με το καλλιτεχνικό στυλ Αρ Νουβό ιδιαίτερα από τον διάσημο αρχιτέκτονα Ερνέστο Μπασίλε (1857 - 1932). Το Γκράντ Οτέλ Βίλλα Ιγκεία σχεδιάστηκε από τον Ερνέστο Μπασίλε για την Οικογένεια Φλορίο, ήταν ένα εξαιρετικό δείγμα αρχιτεκτονικής Αρ Νουβό. Το διάσημο Θέατρο Μάσιμο Βιτόριο Εμανουέλε σχεδιάστηκε την ίδια χρονιά από τον αρχιτέκτονα Τζιοβάν Μπατίστα Φιλίππο Μπασίλε (1825 - 1891) για την οικογένεια Ρουτέλι, οι εργασίες ανοικοδόμησης ξεκίνησαν το 1875 και λειτούργησε για πρώτη χρονιά το 1897.
Νεώτερα χρόνια
Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το Παλέρμο βομβαρδίστηκε σκληρά από τις Αεροπορικές Συμμαχικές Δυνάμεις (1942, 1943) που κράτησαν μέχρι την εποχή που έγινε η εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία (22 Ιουλίου 1943). Το λιμάνι και ένα μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε με πολλά θύματα. Όταν τα Αμερικάνικα στρατεύματα μπήκαν στην πόλη "έγιναν δεκτά με φοβερό ενθουσιασμό από τους κατοίκους που είχαν αηδιάσει με το Φασιστικό καθεστώς". Οι Ιταλοί διοικητές δήλωσαν ενθουσιασμένοι με την παράδοση του νησιού επειδή όπως είπαν "οι Σικελοί δεν είναι άνθρωποι αλλά ζώα". Τα αντι-Σικελικά αισθήματα ήταν έντονα στον βορά της Ιταλικής χερσονήσου όπου επικρατούσε σε μεγάλα ποσοστά ο Φασισμός. Στο Ιταλικό δημοψήφισμα του 1946 η Σικελία ψήφισε υπέρ της διατήρησης της μοναρχίας, στη συνέχεια η πόλη απέκτησε τοπικό Κοινοβούλιο με τοπικό κρατικό καθεστώς (1947) που είχε έδρα το Παλάτι των Νορμανδών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας  Κατηγορία:Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο Κατηγορία:Επαρχία του Παλέρμο Κατηγορία:Αποικίες της Φοινίκης στη Σικελία
D-Day
thumb|right|300px|Σχέδιο μάχης για την [[Απόβαση της Νορμανδίας]] thumb|right|300px|Επίσημες θέσεις της Αμερικανικής 12ης Στρατιάς για την [[6 Ιουνίου|6η Ιουνίου 1944, ώρα 24:00]] Η ονομασία «D-Day» (προφέρεται ντι νταίη) αποτελεί σήμερα νατοϊκό χαρακτηρισμό της επί χάρτου άσκησης της ημέρας εφαρμογής πλήρους γενικής προσβολής των εχθρικών στόχων από ξηρά, θάλασσα και αέρα και που ακολουθείται και σε πραγματικές επιχειρήσεις. Η πιο διάσημη «D-Day» είναι η 6η Ιουνίου 1944, η μέρα της Απόβασης στη Νορμανδία, που αποτελεί την εκκίνηση της προσπάθειας των Συμμάχων να απελευθερώσουν την ηπειρωτική Ευρώπη από την Γερμανική κατοχή κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Συγχρονισμός και χρονολόγηση
Ο χαρακτηρισμός αυτός αποτελεί μια συμβατότητα της παρακολούθησης του συνολικού (πλασματικού) χρόνου διεξαγωγής της ή των ασκήσεων με εκείνο του πραγματικού χρόνου ή και σε εφαρμογή πολεμικών επιχειρήσεων αδιαφορώντας για την τοπική ώρα του πεδίου επιχειρήσεων ή των περιοχών που βρίσκονται οι εμπλεκόμενες στρατιωτικές δυνάμεις.
Όταν ορισθεί η τελική ημερομηνία (μέρα, ώρα, λεπτά) της γενικής προσβολής, αυτή λαμβάνει το συνθηματικό όνομα «D-Day». Έτσι, αφού συγχρονιστούν όλα τα ρολόγια των εμπλεκομένων, όλα τα προ της «D-Day» 24-ωρα λαμβάνουν αρνητικά πρόσημα και όλα τα μετά της «D-Day», θετικά πρόσημα. Παρατηρείται ο χρόνος διεξαγωγής σε μορφή D-7 (7 μέρες πριν την ημερομηνία), D-6 (6 μέρες πριν την ημερομηνία) κ.ο.κ για τις ημέρες πριν την ημερομηνία γενικής προσβολής, ενώ D+1 (1 ημέρα μετά την ημερομηνία), D+2 (2 ημέρες μετά την ημερομηνία) κ.ο.κ. για τις ημέρες μετά την ημερομηνία γενικής προσβολής. Οι χαρακτήρες τίθενται προ της ώρας αποστολής των σημάτων.
Ιδιαίτερες ημερομηνίες
Για τον στρατό κάποιων χωρών έχουν, επίσης, ιστορική σημασία οι χαρακτηρισμοί «A-Day», «L-Day», «V-E Day» και «V-J Day», οι οποίοι σχετίζονται με το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η «A-Day» αναφέρεται στη Μάχη του Λέυτε, η «L-Day» στη Μάχη της Οκινάουα , η «V-E Day» (σημαίνει «Victory in Europe Day») σηματοδοτεί την ημέρα της νίκης των Συμμάχων επί του Άξονα 8 Μαΐου 1945 και η «V-J Day» (σημαίνει «Victory in Japan Day») σηματοδοτεί την τελική παράδοση των Ιαπώνων που σήμανε και την λήξη του πολέμου.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Η πρώτη εμφάνιση χρήσης αυτών των όρων στον Αμερικανικό στρατό που μπόρεσε να βρει το «Κέντρο Στρατιωτικής Ιστορίας του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών» ήταν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ημερισία Διαταγή Νο.9, της Πρώτης Στρατιάς της «Αμερικανικής Εκστρατευτικής Δύναμης» της 7ης Σεπτεμβρίου 1918 περιλαμβάνει τη φράση «Η Πρώτη Στρατιά θα επιτεθεί την Η ώρα την D ημέρα με σκοπό την επιβολή εκκένωσης του Σέντ Μιχιέλ Σαλιέντ» ( Πρωτότυπο: «The First Army will attack at Η hour on D Day with the object of forcing the evacuation of the St. Mihiel Salient»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μαύροβο (πόλη)
Το Μαύροβο (Маврово,, μεταφράζεται ως Μαύρος Αγρός ) είναι χωριό και τουριστικό θέρετρο στην ορεινή περιοχή της βορειοδυτικής Βόρειας Μακεδονίας. Υπάγεται στον δήμο Μαυρόβου και Ρόστουσας και κατά την απογραφή του 2002 είχε 166 κατοίκους. left|thumb|200px|Πανοραμική εικόνα του Μαύροβου και της τεχνητής λίμνης το χειμώνα. right|thumb|200px|Πανοραμική εικόνα του Μαύροβου και της τεχνητής λίμνης το καλοκαίρι. left|thumb|200px|Η βυθισμένη εκκλησία του Αγίου Νικολάου (1850) στην τεχνητή λίμνη του Μαύροβου.
Το Μαύροβο είναι τουριστικός προορισμός καθόλη τη διάρκεια του χρόνου, εξαιτίας του χιονοδρομικού κέντρου Ζάρε Λαζαρέφσκι, του εθνικού πάρκου και της τεχνητής λίμνης. Είναι μια περιοχή που φημίζεται για το φυσικό της κάλλος, τη θέα, τη λίμνη αλλά και ορεινούς λόφους από όπου κανείς μπορεί να δει το πανόραμα του όρους Μπίστρα. Όλο το τουριστικό συγκρότημα διαθέτει πολλά ξενοδοχεία με υποδομή 1200 κλινών αλλά και πάνω από 1000 βίλλες, εστιατόρια και μαγαζιά. Η περιοχή του Μαύροβο φιλοξενεί τουρνουά  σκι  και άλλες αθλητικές δραστηριότητες. Οι κορυφές του βόρειου τμήματος του όρους Μπίστρα: Ρούσινο Βουνό, Σουλτανίτσα και Σάνδακτας, έχουν καλές συνθήκες για χειμερινές αθλητικές δραστηριότητες.
Η εκκλησία του Αγίου Νικόλαου η οποία χτίστηκε το 1850, βυθίστηκε κάτω από τα νερά της τεχνητής λίμνης λόγω της κατασκευής του τεχνικού φράγματος το 1953, όμως εξαιτίας της ξηρασίας κατά τον 21ο αιώνα έχει κατά μεγάλο μέρος επανεμφανιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Περιφέρεια Πόλογκ
Θερμομόνωση
Σημαντικότεροι λόγοι που επιβάλουν θερμομόνωση είναι τόσο η εξοικονόμηση ενέργειας (ηλεκτρικού, καυσίμων κ.λπ) όσο και η προστασία των εργαζομένων ή διακινουμένων πλησίον θερμικών πηγών από κίνδυνο ατυχημάτων, εγκαυμάτων κ.λπ. μέχρι και της άνετης συνεχούς παραμονής τους, όπως π.χ. σε κτίρια, μέσα μεταφοράς κ.λπ.
Στην Ελλάδα με τον όρο θερμομόνωση εννοούμε συχνά και την εξωτερική θερμομόνωση - θερμοπρόσοψη των κτιρίων.
Θερμομονωτικά υλικά
Τα συστήματα εξωτερικής & εσωτερικής μόνωσης εφαρμόζονται τόσο σε υφιστάμενα όσο και σε νεόδμητα κτίρια. Είναι η κύρια μεθοδολογία μόνωσης κτιρίων στο εξωτερικό που πλέον έχει αρχίσει να εφαρμόζεται και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Με την σωστή επιλογή και χρήση τους εξασφαλίζεται εξοικονόμηση ενέργειας έως και 50% για θέρμανση και ψύξη του κτιρίου. Θερμομονωτικά υλικά θεωρούνται όλα τα μονωτικά υλικά που καταφέρνουν να εγκλωβίσουν ακίνητο αέρα στην μάζα τους όπως η εξηλασμένη και διογκωμένη πολυστερίνη, οι πετροβάμβακες και οι ορυκτοβάμβακες. Επίσης τα πιστοποιημένα μονωτικά υλικά μας, επιτυγχάνουν την απορρόφηση των εξωτερικών θορύβων ενώ προσφέρουν και πυροπροστασία.
Φρανσουά Περιέ
Ο Φρανσουά Περιέ  (Francois Perier), (10 Νοεμβρίου 1919- 29 Ιουνίου 2002) ήταν Γάλλος ηθοποιός. Έκανε πάνω από 110 κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εμφανίσεις μεταξύ 1938 και 1996, με αξιοσημείωτη πορεία στη γαλλική πρωτοπορία. Διακρίθηκε επίσης και στο θέατρο. Μεταξύ των πιο γνωστών ρόλων του ήταν αυτό του Χιούγκο στην πρώτη παραγωγή του Les Mains Sales του Ζαν Πολ Σαρτρ το 1948. Ήταν ο αφηγητής της γαλλόφωνης έκδοσης του Fantasia και έκανε αρκετές εμπορικές ηχογραφήσεις (με σχολιασμό) που εκλαϊκεύει την κλασική μουσική στη Γαλλία. Το 1957 κέρδισε το βραβείο BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Ζερβέζ του Ρενέ Κλεμάν.
Βιογραφία
Ο Φρανσουά Περιέ εκπαιδεύτηκε στο Cours Simon πριν εισέλθει στο Ωδείο την ίδια χρονιά με τους Ζεράρ Ουρί και Μπερνάρντ Μπλιέ. Έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο και τον κινηματογράφο το 1938.
Υποδύθηκε έναν συμπαθητικό ομοφυλόφιλο στο Hôtel du Nord του Μαρσέλ Καρνέ (1939), έναν ντροπαλό και διασκεδαστικό νεαρό πρωταγωνιστή στο L'Entraineuse του Αλμπέρ Βαλεντίν (1940). Καθιερώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 ως ηθοποιός με μεγάλη εκφραστικότητα, σε ταινίες όπως το Un ghost του Κριστιάν Ζακ (1946) ή το Η σιωπή είναι χρυσός του Ρενέ Κλαιρ (1947). Το 1950, υπηρέτησε τόσο το ποιητικό σύμπαν του Ζαν Κοκτώ στο Orphée όσο και τον μαγικό ρεαλισμό του Φεντερίκο Φελίνι στις Νύχτες της Καμπίρια. Στο απόγειο της φήμης του τη δεκαετία του 1950, ο Περιέ δημιούργησε μια φήμη μέσω των σοσιαλιστών του Παρισιού. Ύπηρξε τακτικός στην αίθουσα τσαγιού Les Délices, όπου δημιούργησε μια στενή φιλία με μια νεαρή σερβιτόρα, την Πολέτ Κάρκος. Το 1956, υποδύθηκε τον Κουπέ, έναν ανάπηρο και αλκοολικό εργάτη στο Ζερβέζ. Με ωριμότητα, υποδυότανε σκοτεινούς, ενοχλητικούς και σύνθετους χαρακτήρες όπως του επιθεωρητή του δολοφόνου με το αγγελικό πρόσωπο (1967) και του Police Python 357 (1976), του εισαγγελέα στο Z (1969), του αφεντικού νυχτερινού κέντρου στο Κόκκινο Κύκλο (1970) ή του αποτελεσματικού και πανταχού παρών του Σταβίνσκι στην ομώνυμη ταινία (1973).
Παράλληλα, έκανε μια σημαντική θεατρική καριέρα όπου υπηρέτησε τόσο το ρεπερτόριο με τον Μολιέρο και το σύγχρονο θέατρο με τους Ζαν-Πολ Σαρτρ, Φελισιάν Μαρσώ, Ζαν Ανούιγ, όσο και το θέατρο της λεωφόρου με τους Μαρσέλ Ασάρ, Αντρέ Ρουσσέν και Φρανσουάζ Ντόρεν. Παντρεμένος με την ηθοποιό Ζακλίν Πορέλ το 1941, είναι πατέρας της δημοσιογράφου Ανν-Μαρί Περιέ, τρίτης συζύγου του τραγουδιστή Μισέλ Σαρντού και του Ζαν-Πιέρ Περιέ, βοηθού σκηνοθέτη σε σκηνοθέτες όπως του Κώστα Γαβρά (Βαγόνι δολοφόνων) και Ανατόλ Λίτβακ (Η Νύχτα των Στρατηγών). Επίσης αναγνώρισε και μεγάλωσε τον γιο του Ζαν-Μαριέ Περιέ, διάσημο φωτογράφο γεννημένο από προηγούμενη σχέση της Ζακλίν Πορέλ με τον Ανρί Σαλβαντόρ.
Με την Πορέλ χώρισε το 1947 και παντρεύτηκε την ηθοποιό Μαρί Νταέμ το 1949, από την οποία χώρισε το 1959. Παντρεύτηκε τρίτη φορά το 1961 με την Κολέτ Μπουτουλά, την τελευταία του σύζυγο.
Από το 1956 αφηγήθηκε τη σειρά εικονογραφημένων βιβλίων-δίσκων της Philips για παιδιά Piccolo, Saxo et Compagnie ή η μικρή ιστορία μιας μεγάλης ορχήστρας, που περιλαμβάνει 5 τόμους.
Πέθανε στις 29 Ιουνίου 2002 στο Παρίσι από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια του ύπνου του. και θάφτηκε στο passy νεκροταφείο δίπλα στην ηθοποιό Réjane, γιαγιά της πρώτης του συζύγου (και του θετού του γιου Μαρκ Πορέλ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Καρίμ Μασίμοφ
Προσωπική ζωή και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Τσελίνογκραντ, σημερινή Αστανά. Ομιλεί απταίστως την γλώσσα των Ουιγούρων, την καζακική, τη ρωσική, την κινέζικη, την αγγλική και την αραβική. Μεγάλωσε στην Κίνα και εργάστηκε στο Χονγκ Κονγκ, ασχολούμενος με το εμπόριο. Θεωρείται ότι διατηρεί στενούς δεσμούς με το Κρεμλίνο.
Εξωτερική πολιτική
Η πρώτη κυβέρνηση του Μασίμοφ υπέγραψε πολλές συμφωνίες με τον στρατηγικό εταίρο, την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Το 2002 ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αυξήσει τις εξαγωγές σιτηρών προς το Ιράν. Επίσης, οι σχέσεις με το Ισραήλ είναι βελτιωμένες, καθώς ο τέως πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ μίλησε για το "ομορφότερο πρόσωπο του ισλαμισμού", σε αναφορά του στο Καζακστάν.
Δεύτερη πρωθυπουργία
Ο Μασίμοφ διορίστηκε ξανά στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Ναζαρμπάγιεφ στις 2 Απριλίου 2014. Τον Σεπτέμβριο του 2016 απολύθηκε από την πρωθυπουργία και υπηρεσιακός πρωθυπουργός ανέλαβε ο Μπακιτζχάν Σακιντάγιεφ.
Μουσείο Φρυσίρα
Το Μουσείο Φρυσίρα είναι μουσείο σύγχρονης ζωγραφικής στην Αθήνα. Ιδρύθηκε από τον Βλάση Φρυσίρα, δικηγόρο και συλλέκτη έργων τέχνης, που διέθεσε σε αυτό τη συλλογή του. Η μόνιμη συλλογή του αποτελείται από 3.000 έργα ζωγραφικής και γλυπτικής Ελλήνων και άλλων Ευρωπαίων καλλιτεχνών με θέμα την ανθρώπινη μορφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Ελλάδα Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα
Διαίρεση Σιλέτ
Η διαίρεση Σιλέτ (সিলেট বিভাগ, Σιλέτι: ꠍꠤꠟꠐ ꠛꠤꠜꠣꠉ ), είναι η βορειοανατολική διαίρεση του Μπαγκλαντές, ονομασμένη από την κύρια πόλη, το Σιλέτ. Συνορεύει με τις ινδικές πολιτείες Μεγκαλάγια, Άσαμ και Τρίπουρα προς τα βόρεια, ανατολικά και νότια, αντίστοιχα, και με τις διαιρέσεις Τσιταγκόνγκ προς τα νοτιοδυτικά και τις διαιρέσεις Ντάκα και Μίμενσινγκ προς τα δυτικά. Μαζί με τις Ινδικές επαρχίες της κοιλάδας Μπαράκ, αποτελεί τοΜεγαλύτερο Σιλέτ.
Ο Σιλέτ είναι αρχαιολογικά πλούσια περιοχή της Νότιας Ασίας και έχει μια σειρά από Ισλαμικά σουφιστικά προσκυνήματα.
Ιστορία
Η σύγχρονη διαίρεση Σιλέτ ήταν γνωστή ως επαρχία Τζαλαλαμπάντ στο Πακιστάν. Το 1971, το Σιλέτ έγινε μέρος της νεοσύστατης ανεξάρτητης χώρας του Μπαγκλαντές, αλλά παρέμεινε στη διαίρεση Τσιταγκόνγκ μέχρι το 1995.
Το Σιλέτ περιοχή έχει "σύνδεσμο φιλίας" με την πόλη του Σεντ Άλμπανς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο σύνδεσμος ιδρύθηκε το 1988, όταν το επαρχιακό Συμβούλιο του Σεντ Άλμπανς υποστήριξε σχέδιο στέγασης στο Σιλέτ ως μέρος του Διεθνούς Έτους Καταφυγίου για τους Άστεγους. Το Σιλέτ επελέγη επειδή είναι η περιοχή προέλευσης για την μεγαλύτερη εθνοτική μειονότητα στο Σεντ Άλμπανς.
Σύμφωνα με το Επαρχιακό Συμβούλιο του Σεντ Άλμπανς, η πλειοψηφία των Βρετανών Μπαγκλαντεσιανών κατάγονται από το Σιλέτ.
Οικονομία
Η περιοχή γύρω από το Σιλέτ είναι γνωστή για το τσάι της. Η κοιλάδα Σούρμα καλύπτεται με καλλιέργειες τσαγιού και τροπικά δάση. Η Σριμανγκάλ είναι γνωστή ως πρωτεύουσα τσαγιού του Μπαγκλαντές και φαίνονται για χιλιόμετρα καλλιέργειες τσαγιού στις πλαγιές των λόφων.
Η περιοχή έχει πάνω από 150 καλλιέργειες τσαγιού, μεταξύ των οποίων βρίσκονται τρεις από τις μεγαλύτερες φυτείες τσαγιού στον κόσμο, τόσο όσον αφορά την έκταση και την παραγωγή. Σχεδόν 300.000 εργαζόμενοι, εκ των οποίων περισσότερο από το 75% είναι γυναίκες, απασχολούνται στις φυτείες τσαγιού. Οι εργοδότες προτιμούν να προσλαμβάνουν οι γυναίκες για το μάδημα φύλλων τσαγιού, δεδομένου ότι κάνουν καλύτερη δουλειά από τους άντρες αλλά αμείβονται λιγότερο από τους άντρες. Μια πρόσφατη ξηρασία έχει σκοτώσει σχεδόν το ένα δέκατο των θάμνων τσαγιού. δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ|Η λίμνη Μανταμπούρ στην επαρχία Μουλβιμπαζάρ. Οι φυτείες, οι κήποι, αναπτύχθηκαν κυρίως κατά τη διάρκεια της Βρετανικής κυριαρχίας. Οι φυτείες ξεκίνησαν από τους Βρετανούς και οι διαχειριστές εξακολουθούν να ζουν σε ξύλινα λευκά σπίτια από την βρετανική κατοχή. Η υπηρεσία και ο τρόπος ζωής των διαχειριστών εξακολουθεί να είναι αμετάβλητη.
Πολλά έργα και επιχειρήσεις στην πόλη και σε μεγάλες πόλεις έχουν χρηματοδοτηθεί από Σιλετιανούς που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό. Από το 1986, εκτιμάται ότι το 95 τοις εκατό των εθνοτικών Βρετανών Μπαγκλαντεσιανών κατάγονται από ή είχαν προγόνους από την περιοχή του Σιλέτ. Η κυβέρνηση του Μπαγκλαντές έχει δημιουργήσει μια ειδική Ζώνη Μεταποίησης για Εξαγωγή (ΖΜΕ) στο Σιλέτ, προκειμένου να προσελκύσει ξένους επενδυτές, κυρίως από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Το Σιλέτ έχει επίσης επωφεληθεί από τον Τουρισμό. Υπάρχουν πολλά φυσικά αξιοθέατα όπως η γέφυρα Κιν, το Ρολόι Αμτζάντ Αλί, το Λαλαχάλ, το Τζαφλόνγκ, το Τιλαγκόρ Χαόρ και άλλα. Το Σιλέτ επίσης θεωρείται ότι είναι η πνευματική πρωτεύουσα του Μπαγκλαντές, λόγω της κατοικίας του Σαχτζαλάλ, ενός Σουφιστικού αγίου που διέδωσε το Ισλάμ στο Μπαγκλαντές. Βρίσκεται στο Σαχτζαλάλ Μαζάρ μαζί με ένα άλλο γνωστό μαθητή του Σαχτζαλάλ, τον Σαχ Ποράν Μαζάρ και Σάχι Ίντγκαχ, ένα διάσημο μέρος όπου λαμβάνουν προσευχές για το Ιντ και είναι ένα από τα μεγαλύτερα Ίντγκαχ στο Μπαγκλαντές. Δημιουργήθηκε από τους Μουγκάλ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αουρανγκζέμπ. Υπάρχουν μια σειρά από ξενοδοχεία και θέρετρα. Υπάρχει επίσης η υποεπαρχία Σριμανγκάλ στο Μουλβιμπαζάρ και το Μπαχουμπάλ στο Χαμπιγκάντζ.
Τέχνες και πολιτισμός
μικρογραφία|200x200εσ|Αντίγραφο του [[Σαχίντ Μινάρ στο Σριμονγκόλ]] Πολλοί Σιλετιανοί προσπαθούν να παντρευτούν συζύγους από το ίδιο περιφερειακό, πολιτιστικό, κοινωνικό και θρησκευτικό υπόβαθρο. Οι Σιλετιανοί θεωρούνται ξεχωριστή εθνοτική ομάδα στο Μπαγκλαντές. Έχουν γενικά οικογενειακό προσανατολισμό, ακολουθούν και υποστηρίζουν την κοινότητα και τον πολιτισμό των Σιλετιανών, και είναι πιο κομφορμιστικοί Μουσουλμάνοι. Οι τάσεις αυτές οδήγησαν σε κάποια αντιπαλότητα μεταξύ των μη Σιλετιανών και των Σιλετιανών λόγω διαφορών στα έθιμα.
Οι γάμοι γίνονται σε παραδοσιακό Μουσουλμανικό στυλ, με το τελετουργικό χέννα (μεχέντι) και προσευχές. Οι γάμοι των Σιλετιανών συχνά περιλαμβάνουν συμβάσεις γάμου που περιγράφουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις και των δύο εταίρων. Οι άνθρωποι στο Σιλέτ παντρεύονται συχνά εταίρους που ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, από κοινότητες που κατάγονται από την περιοχή. Ο μοναδικός πολιτισμός και οικονομία, οι γλωσσικές διαφορές που αναπτύχθηκαν εν μέρει επειδή η περιοχή του μεγαλύτερου Σιλέτ ήταν μέρος του Άσαμ για περίπου 100 χρόνια κατά τη διάρκεια της Βρετανικής κυριαρχίας. Η ροή εμβασμάτων από Σιλετιανούς που ζουν στο εξωτερικό προς την οικογένεια που ζει στο Μπαγκλαντές είναι σημαντικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιλετ
Ιωάννης Κορέσης
Ο Ιωάννης Κορέσης ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Συγγράμματα
Δύο επιστολές από τη Χίο προς τον Θεοδόσιο Ζυγομαλά, δημοσιευμένες στην Τουρκογραικία. Ο Μαργούνιος διεύθυνε μια επιστολή στον Κορέση.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
BMW Nazca C2
Το αρχικό BMW Nazca M12 και το σχεδιαστικά βελτιωμένο BMW Nazca C2, που παρουσιάστηκε αμέσως μετά, ήταν δύο πρωτότυπα αυτοκίνητα (concept cars) υψηλών επιδόσεων, της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας BMW. Παρουσιάστηκαν το 1991, ως μελέτη για έναν πιθανό αντικαταστάτη της εντυπωσιακής BMW M1 του 1978 - 1981, αν και τελικώς κανένα από τα δύο μοντέλα δεν έφτασε στην παραγωγή.
Τα μοντέλα είναι γνωστά και ως Italdesign Nazca Μ12 και Italdesign Nazca C2. Οι εναλλακτικές ονομασίες οφείλονται στο ότι τα μοντέλα σχεδιάστηκαν από την εταιρεία Italdesign, οίκος του γνωστού σχεδιαστή αυτοκινήτων Τζορτζέτο Τζουτζιάρο. Και τα δύο είχαν μια σχεδίαση στο μπροστινό μέρος που παρέπεμπε άμεσα στα τότε μοντέλα παραγωγής της BMW.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|Ο τρόπος που άνοιγαν προς τα πάνω τα παράθυρα στις BMW Nazca.
Ένα επιπλέον, ιδιαίτερα εντυπωσιακό, σχεδιαστικό στοιχείο, ήταν ότι ενώ οι πόρτες τους άνοιγαν κανονικά, τα παράθυρα άνοιγαν προς τα πάνω, με τέτοιο τρόπο που να θυμίζουν φτερά γλάρου.
Και τα δύο μοντέλα έφεραν τον ίδιο V12 κινητήρα με τις BMW E32 750i και BMW E31 850i, κυβισμού 4.988 cm³, ισχύος 350 hp στις 5.200 στροφές το λεπτό, που προσέφερε επιτάχυνση 0 - 100 km/h (0 - 60 mph) σε 3,7 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 325 km/h (202 mph). Συνδυαζόταν με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
Nazca C2 Spider
Το 1993, η εταιρεία Italdesign παρουσίασε μία νέα, ακόμα πιο εντυπωσιακή, σχεδιαστικά, καμπριολέ εκδοχή της C2, υπό το όνομα C2 Spider. Έφερε τον κινητήρα S70B56, από την κορυφαία έκδοση της Σειράς 8, την BMW 850 CSi, κυβισμού 5.567 cm³ και ισχύος 380 hp, καθώς και το ίδιο 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο της έκδοσης 850 CSi.
Εμφανίσεις
Συνολικά παρήχθησαν 3 αντίτυπα σειράς BMW Nazca: ένα Nazca Μ12, ένα Nazca C2 και ένα Nazca C2 Spider. Και τα τρία έχουν κατά καιρούς οδηγηθεί και δοκιμαστεί από το προσωπικό της εταιρείας.
Η εκδοχή C2 Spider εμφανίστηκε στο βιντεοπαιχνίδι των PlayStation και Microsoft Windows Need For Speed II Special Edition το 1997. Το αρχικό Nazca C2 εμφανίστηκε στο βιντεοπαιχνίδι Need For Speed III: Hot Pursuit το 1998 και ειδικότερα στην εκδοχή του PlayStation.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτότυπα μοντέλα αυτοκινήτων Nazca C2 Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Κατάλογος αρχηγών κράτους της Ελλάδας
Αυτός είναι ένας κατάλογος των αρχηγών κράτους του σύγχρονου ελληνικού κράτους, από την ίδρυσή του κατά την Ελληνική Επανάσταση μέχρι σήμερα.
Πρώτη Ελληνική Δημοκρατία (1822–1832)
Η λεγόμενη από ορισμένους Α΄ Ελληνική Δημοκρατία, είναι ένας ιστοριοηραφικός, συμβατικός όρος για το προσωρινό ελληνικό κράτος κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης. Κατά την Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδος και της Ελληνικής Πολιτείας, με εξαίρεση του κυβερνήτες Ιωάννη και Αυγουστίνο Καποδίστρια, δεν υπήρχε το αξίωμα του Αρχηγού του Ελληνικού κράτους. Τα πρόσωπα αυτά ήταν επικεφαλής της Εκτελεστικής Εξουσίας, είτε ως πρόεδροι του Εκτελεστικού σώματος, είτε ως πρόεδροι και μέλη κάποιας Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος.
Οίκος του Βίττελσμπαχ (1832–1862)
Η Σύσκεψη του Λονδίνου του 1832 ήταν μια διεθνής σύσκεψη που συστάθηκε για να εγκαθιδρύσει μια σταθερή κυβέρνηση στην Ελλάδα. Η διαπραγματεύσεις μεταξύ των τριών Μεγάλων Δυνάμεων (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ρωσία) κατέληξαν στην δημιουργία του Βασιλείου της Ελλάδας υπό Πρίγκιπα της Βαυαρίας. Η αποφάσεις επικυρώθηκαν με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης αργότερα την ίδια χρονιά.
Το συμβούλιο πρόσφερε το θρόνο στο Βαυαρό Πρίγκιπα Όθωνα. Εγκαθίδρυσαν επίσης και τη γραμμή διαδοχής, κατά την οποία το στέμμα θα περνούσε στους απογόνους του Όθωνα, ή στους νεώτερους αδελφούς τους αν δεν αποκτούσε απογόνους. Αποφασίστηκε επίσης ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πραγματοποιούταν προσωπική ένωση των στεμμάτων της Ελλάδας και της Βαυαρίας.
Από τις 6 Φεβρουάριου 1833 - ημερομηνία άφιξης του Όθωνα στην Ελλάδα - μέχρι την 1 Ιουνίου 1835, οπότε ενηλικιώθηκε ο Όθωνας, την εξουσία ασκούσε τριμελής αντιβασιλεία με επικεφαλής τον Γιόζεφ φον Άρμανσπεργκ.