cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Αυγερόπουλος
Τιμήθηκε με πέντε βραβεία μεταξύ των οποίων το βραβείο Rockie του Banff World Media Festival (Καναδάς 2016), το Gold Hugo του 52ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Σικάγο και το Ειδικό Βραβείο Κριτικής Δημοσιογραφίας Otto Brenner (Γερμανία 2015), ενώ προβλήθηκε από δεκάδες τηλεοπτικούς σταθμούς σε Ευρώπη, Αμερική, Μέση Ανατολή, Ασία και Αυστραλία.
To 2021, o Γιώργος Αυγερόπουλος παρουσίασε το επίκαιρο ντοκιμαντέρ ΠΑΡΟΝΤΕΣ για την πανδημία Covid-19 που είναι διαθέσιμο διαδικτυακά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Απόσταση (ναυτιλία)
Με τον όρο απόσταση (distance, dist.) στη ναυσιπλοΐα και γενικά στη ναυτιλία χαρακτηρίζεται το μήκος της συντομότερης και ασφαλούς γραμμής που συνδέει δύο τόπους. Και αν μεν, δεν μεσολαβούν φυσικά εμπόδια ή ναυτιλιακοί κίνδυνοι, παρίσταται ως ευθεία γραμμή, διαφορετικά ως τεθλασμένη.
Στην επιφάνεια και υπό την επιφάνεια της θάλασσας η απόσταση μετριέται σε ναυτικά μίλια, ενώ σε ποταμούς, διώρυγες και λίμνες σε χιλιόμετρα και στατικά μίλια. Η απόσταση στη ναυσιπλοΐα προσδιορίζεται με τα δρομόμετρα ή με τη ταχύτητα πλοίου σε συνάρτηση του χρόνου παρατήρησης ή με σύγχρονο ραντάρ ή με τις γνωστές ηλεκτρονικές συσκευές θέσης (GPS).
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1966
Το 7ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε ως 7ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου στις 22-28 Σεπτεμβρίου 1966 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στον κινηματογράφο Αλέξανδρος.
Το 1966 έμεινε ιστορικό για την πορεία του θεσμού του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για έναν σημαντικό αριθμό καλλιτεχνικών ταινιών που διαγωνίστηκαν και για τη θύελλα των αντιδράσεων που προκάλεσαν τα βραβεία από μία κριτική επιτροπή ιδανική σε σύνθεση (μεταξύ των μελών ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Γιάννης Τσαρούχης, η Έλλη Λαμπέτη, ο Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, ο Γρηγόρης Γρηγορίου κ.ά.
Κατ' αρχάς, εφαρμόστηκε για πρώτη φορά νέος κανονισμός, σύμφωνα με τον οποίο η έως τότε Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου μετονομάστηκε σε Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου. Χρονιά με καλές ταινίες, ανατροπές και εκπλήξεις. Οι Ξεχασμένοι ήρωες του Τζέιμς Πάρις άνοιξαν το 7ο Φεστιβάλ με επεισοδιακό τρόπο: μπάντα που παιάνιζε, παρατεταγμένη διμοιρία στρατιωτών, ως και ένα πακέτο τσιγάρα βρήκαν οι θεατές στη θέση τους μετά την προβολή. Ακολούθησαν δεξιώσεις, χοροί και τραγούδια. Την επόμενη μέρα προβλήθηκε η μικρού μήκους Τζίμης ο Τίγρης του Παντελή Βούλγαρη, μία από τις πιο ολοκληρωμένες και κλασικές πλέον παραγωγές μικρής διάρκειας. Ακολούθησαν τέσσερις μεγάλου μήκους καθεμιά από τις οποίες με τον τρόπο της έχει θέση στην ανθολογία του ελληνικού κινηματογράφου: Με τη λάμψη στα μάτια του Πάνου Γλυκοφρύδη με θέμα την ελληνική αντίσταση στην Κατοχή (τρία βραβεία: σεναρίου, ανδρικού ρόλου στον Γιώργο Φούντα και μουσικής στον Χρήστο Λεοντή), Πρόσωπο με πρόσωπο του Ροβήρου Μανθούλη, κοινωνική σάτιρα από τις πιο εύστοχες του νέου ελληνικού κινηματογράφου, Εκδομή του Τάκη Κανελλόπουλου (δύναμη, ποίηση, ομορφιά -βραβείο φωτογραφίας στον Συράκο Δανάλη), Μέχρι το πλοίο του Αλέξη Δαμιανού (απέσπασε τιμητική διάκριση) που πραγματεύεται την κάθοδο προς τη θάλασσα του μετανάστη, αιώνιο σύμβολο φυγής. Και η έκπληξη: καλύτερη ταινία αναδείχθηκαν οι Ξεχασμένοι ήρωες μέσα σε κύμα αποδοκιμασιών. Το βραβείο γυναικείου ρόλου δόθηκε στη Βούλα Ζουμπουλάκη για το Σύντομο διάλειμμα του Ντίνου Κατσουρίδη.
Ρετροσπεκτίβα
Θέμα: Νεορεαλιστικές επιδράσεις στον ελληνικό κινηματογράφο. Προβλήθηκαν 9 ταινίες.
Συζήτηση
Θέμα: Νεορεαλισμός και το θέμα των ρεαλιστικών στοιχείων στον ελληνικό κινηματογράφο. Ομιλητής: Παύλος Ζάννας.
Παραπομπές
1966
Στρυχνίνη
Η στρυχνίνη είναι αλκαλοειδές του ινδολίου, που ανευρίσκεται στα σπέρματα του φυτού Strychnos nux vomica. Η στρυχνίνη έχει την ιδιότητα να ανεβάζει την πίεση του αίματος, να προκαλεί ζωηρότητα και αυξημένη διαύγεια, να διεγείρει την αναπνευστική λειτουργία σε περιπτώσεις όπου καταρρέει ο οργανισμός, αλλά είναι πάρα πολύ τοξική. Αρχικά, μάλιστα, είχε γίνει γνωστή από πρωτόγονους λαούς που την χρησιμοποιούσαν ως δηλητήριο τόξων στο κυνήγι αγρίων ζώων. Έχει επιστημονική ονομασία στρυχνιδινο-10-όνη και μοριακό τύπο C21H22N2O2.
Φυσικές και χημικές ιδιότητες
Η στρυχνίνη είναι κρυσταλλική λευκή σκόνη, άοσμη, με εξαιρετικά πικρή, ακόμα και σε συγκέντρωση 1ppm, και μεταλλική γεύση. Κατά τη θέρμανση εκπέμπει τοξικούς ατμούς. Είναι ελάχιστα διαλυτή (ως ελεύθερη βάση) στο νερό (1 g στα 6400 mL ψυχρού ύδατος, στα 3100 mL ζέοντος ύδατος). 1 g διαλύεται: σε 150 mL αιθανόλης, 260 mL μεθανόλης, 320 mL γλυκερόλης, 35 mL χλωροφορμίου, 180 mL βενζολίου, 200 mL τολουολίου. Ελάχιστα διαλυτή σε αιθέρα. Το pH κορεσμένου υδατικού διαλύματος είναι 9,5. Ο χρόνος ημιζωής είναι περίπου 10 ώρες. Η στρυχνίνη είναι άκρως τοξική και διεγείρει την αναπνευστική λειτουργία σε περιπτώσεις όπου καταρρέει ο οργανισμός και παρουσιάζει κάποια καρδιοτονωτική δράση. Αποβάλλεται ολοκληρωτικά από τον οργανισμό μετά από 48 με 72 ώρες.
Χρήσεις
Η κυριότερη χρήση της είναι για την θανάτωση ζώων κυρίως τρωκτικών ενώ έχει χρησιμοποιηθεί και ως δολοφονικό εργαλείο. Ωστόσο η χρήση της έχει απαγορευθεί στην Ενωμένη Ευρώπη, λόγω του επώδυνου θανάτου που προκαλεί. Επίσης σε μικρές ποσότητες η στρυχνίνη διεγείρει την αναπνευστική λειτουργία σε περιπτώσεις όπου καταρρέει ο οργανισμός, παρουσιάζει κάποια καρδιοτονωτική δράση, αλλά λόγω της υψηλής τοξικότητάς της δεν χρησιμοποιείται πλέον στην ιατρική. Ωστόσο, τα σπέρματα της nux-vomica και ειδικότερα αραιά εκχυλίσματά τους χρησιμοποιούνται σήμερα ως ομοιοπαθητικά φάρμακα. Εξαιτίας της εξαιρετικά πικρής της γεύσης προκαλεί έντονη σιελόρροια και αυξάνει την όρεξη. Η χρήση της στρυχνίνης ως διεγερτικής ουσίας σε πολύ μικρές ποσότητες ήταν γνωστή σε πολλούς λαούς. Στις αρχές του 20ου αιώνα, στους Ολυμπιακούς αγώνες και ειδικά στους δρόμους αντοχής, άρχισε σταδιακά να κάνει την εμφάνισή της η στρυχνίνη ως τονωτική ουσία, την οποία οι αθλητές ελάμβαναν με υποδόριες ενέσεις. Ενέσεις στρυχνίνης έκανε και ο αθλητής στο αγώνισμα του Μαραθωνίου δρόμου Thomas Hicks (1875-1963) στους Ολυμπιακούς του 1904 (St. Louis, Missouri), όπου αναδείχθηκε νικητής, αλλά η νίκη αυτή λίγο έλειψε να του στοιχίσει τη ζωή. Σήμερα δεν χρησιμοποιείται ως βοηθητική ουσία από τους αθλητές.
Παρασκευή
Πρόκειται για μια φυσική ουσία που βρίσκεται στα σπέρματα του δέντρου Strychnos nux vomica (στρύχνος ο εμετικός) που στα Ελληνικά είναι γνωστά ως: "εμετικά κάρυα", όπως και στα σπέρματα ενός είδους θάμνου του Strychnos ignatii .Το δένδρο Strychnos nux-vomica (οικογένεια Loganiaceae ή Strychnaceae, μια οικογένεια 190 ειδών ενδημικών των τροπικών χωρών). Είναι ενδημικό δέντρο της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Ινδονησίας και φτάνει σε ύψος 12 μέτρα. Ο καρπός του δέντρου είναι πράσινος έως πορτοκαλόχρωμος και έχει το μέγεθος ενός μεγάλου μήλου, με σκληρό περικάρπιο και πέντε σπέρματα (σπόροι), που περιέχουν 1,1-1,4% στρυχνίνη. Τα ώριμα σπέρματα μοιάζουν με πεπλατυσμένους δίσκους με βαθούλωμα στο κέντρο και είναι πολύ σκληρά. Οι καρποί του φυτού Strychnos ignatii, ενός αναρριχώμενου θάμνου που ενδημεί κυρίως στις Φιλιππίνες, γνωστοί και ως Saint Ignatius' beans, περιέχουν 25 σπέρματα με ακόμη μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε στρυχνίνη (2-3%). Προφανώς τα φυτά αυτά έχουν βρει ένα καλό τρόπο για να προστατέψουν τους καρπούς τους και συνεπώς και την αναπαραγωγή τους από φυτοφάγα ζώα.
Η πρώτη σύνθεση (Woodward) πραγματοποιήθηκε συνολικά σε 28 στάδια, ξεκινώντας με τα απλά μόρια της φαινυλυδραζίνης και ακετοβερατρόνης που σε πρώτη φάση σχημάτισαν το ινδολικό τμήμα του μορίου της στρυχνίνης. Ακολούθησε τη διαδρομή της ισοστρυχνίνης που οδηγούσε σε ρακεμικό μίγμα αφού δεν υπήρχαν στάδια στερεοεκλεκτικής σύνθεσης. Από τότε έχουν ανακαλυφθεί πολύ άλλοι τρόποι παρασκευής του συγκεκριμένου μορίου με τον τελευταίο να πραγματοποιείται σε 6 στάδια με τις εξής αλλαγές. Η σύνθεση ξεκινά με ένα δακτύλιο πυριδινίου ο οποίος ανοίγει προς σχηματισμό δότη-δέκτη διένια μέσω της αντίδρασης Zincke στην οποία μια πυριδίνη μετατρέπεται σε άλας πυριδινίου αντιδρώντας με 2,4-δινιτροχλωροβενζόλιο και μία πρωτοταγή αμίνη. Στα επόμενα στάδια εμπλέκεται μια ενδομοριακή αντίδραση Diels-Alder, ένα ρουθήνιο καταλυόμενης υδροσιλυλίωσης και μια αναδιάταξη ενδομοριακής συζυγής προσθήκης οδηγεί σε μία αλδεΰδη που στη συνέχεια μετατρέπονται σε στρυχνίνη.
Στρυχνίνη και τέχνη
Έχει αποτελέσει το «δολοφονικό εργαλείο» για πολλούς συγγραφείς, μεταξύ αυτών και η Agatha Christie και ο Alexander Dumas καθώς επίσης και ο νομπελίστας Gabriel Garcia Marquez στο βιβλίο του «ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ».Κεντρική μορφή του τελευταίου έργου είναι ο αγωνιστής της ελευθερίας, ο συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία, ο οποίος «οργάνωσε τριάντα δύο ένοπλες εξεγέρσεις και τις έχασε όλες. Απόκτησε δεκαεφτά αρσενικά παιδιά από δεκαεφτά διαφορετικές γυναίκες που εξοντώθηκαν όλα το ένα μετά το άλλο μέσα σε μια και μόνη νύχτα πριν το μεγαλύτερο φτάσει στην ηλικία των τριανταπέντε χρόνων. Ο ίδιος επέζησε μετά από δεκατέσσερις απόπειρες δολοφονίας, εβδομήντα τρεις ενέδρες κι ένα εκτελεστικό απόσπασμα. Έζησε, παρ' όλο που ήπιε με τον καφέ του μια δόση στρυχνίνης, που θα ήταν αρκετή για να σκοτώσει ένα άλογο». Επίσης έχει γραφτεί και το μουσικό κομμάτι με τίτλο «Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΡΥΧΝΙΝΗ» του Γιάννη Χρίστου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλκαλοειδή Κατηγορία:Λακτάμες Κατηγορία:Ινδόλες
Πραξιτέλης
thumb|547x547px|Άγαλμα της [[Αφροδίτη της Κνίδου|Κνιδίας Αφροδίτης από τον Πραξιτέλη, στη γλυπτοθήκη του Μονάχου]] μικρογραφία|472x472εσ μικρογραφία|436x436εσ μικρογραφία|461x461εσ Ο Πραξιτέλης ήταν ένας από τους μεγαλύτερους γλύπτες της αρχαιότητας. Καταγόταν από την Αθήνα και ήταν ο γιος του Κηφισοδότου του Πρεσβυτέρου. Ήταν ο πιο διάσημος των αττικών γλυπτών του 4ου αιώνα π.Χ. και ο πρώτος που φιλοτέχνησε τη γυμνή θηλυκή μορφή σε φυσικό μέγεθος.
Ενώ δεν υπάρχουν πολλά έργα που να είναι αναμφίβολα του Πραξιτέλη, έχουν επιζήσει πολυάριθμα αντίγραφα των έργων του. Αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι συγγραφείς, όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, έγραψαν για τα έργα του. Υπάρχουν ακόμα νομίσματα που φέρουν τις σκιαγραφίες των διάφορων διάσημων αγαλμάτων του από την ίδια περίοδο. Μια υποτιθέμενη σχέση μεταξύ του Πραξιτέλη και του όμορφου μοντέλου του, της Θεσπίειας εταίρας Φρύνης, έχει εμπνεύσει μια σειρά έργων τέχνης που κυμαίνονται από τη ζωγραφική (Ζαν-Λεόν Ζερόμ) ως την κωμική όπερα (Καμίγ Σαιν-Σανς) και το θέατρο σκιών (Donnay). Μερικοί συγγραφείς έχουν υποστηρίξει ότι υπήρξαν δύο γλύπτες με το όνομα Πραξιτέλης. Ο ένας ήταν σύγχρονος του Φειδία, και άλλος ο πιο γνωστός εγγονός του. Αν και η επανάληψη του ίδιου ονόματος γενιά παρά γενιά είναι κοινή στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κανένα συγκεκριμένο στοιχείο.
Η ζωή και το έργο του γλύπτη
Ένα σημαντικό μέρος της ζωής του, σίγουρα θα υπήρξε για αυτόν, η σχέση του με την Αθηναία εταίρα Φρύνη, για την οποία λέγεται ότι ο Πραξιτέλης ήταν ο μόνος που εκείνη αγάπησε πραγματικά. Σύμφωνα με τον Παυσανία, όταν η Φρύνη του ζήτησε να της πει ποιο έργο του θεωρούσε ομορφότερο, εκείνος εύκολα δέχτηκε να της το χαρίσει, αλλά δεν ήθελε να της αποκαλύψει ποιο θεωρούσε ο ίδιος ωραιότερο. Τότε, τρέχοντας μέσα, ένας υπηρέτης της Φρύνης είπε ότι η οικία του Πραξιτέλη άρπαξε φωτιά και ότι τα περισσότερα έργα του κάηκαν, δεν καταστράφηκαν όμως όλα. Ο γλύπτης, αμέσως πετάχτηκε έξω από την πόρτα και έλεγε ότι όλοι του οι κόποι ήταν χαμένοι, αν η φωτιά είχε φτάσει στον Σάτυρο και τον Έρωτα. Η Φρύνη του είπε να περιμένει και να δείξει θάρρος, γιατί δεν είχε πάθει κανένα κακό, αλλά ότι παγιδεύτηκε με τέχνασμα και αποκάλυψε τα καλύτερα έργα του. Έτσι, η Φρύνη διάλεξε τον Έρωτα, που χάρισε στις Θεσπιές, γενέτειρά της.
Ο Ερμής και ο νήπιος Διόνυσος
Ερμής ο φέρων Διόνυσον νήπιον, περισσότερο γνωστός ως Ερμής του Πραξιτέλη, είναι μαρμάρινο άγαλμα που βρέθηκε στο Ηραίο της Ολυμπίας το 1877. Αποτελεί δε σημαντικό εκπρόσωπο της τέχνης του Πραξιτέλη, καθώς ο Παυσανίας που το είδε, το απέδωσε σε εκείνον και το ίδιο το άγαλμα είναι εξαιρετικής ομορφιάς, ποιότητας και κομψότητας πράγματα που το καθιστούν πρωτότυπο έργο και όχι μεταγενέστερο αντίγραφο. Παριστάνει τον θεό Ερμή, να αναπαύεται σε ένα δένδρο, κρατώντας το κηρύκειό του και τον νήπιο Διόνυσο, που προσπαθεί να αρπάξει ένα τσαμπί με σταφύλια, που ο Ερμής βαστάει ψηλά με το δεξί του χέρι. Το πρόσωπο του Ερμή, «παίζει» με τον νου των επισκεπτών του Μουσείου της Ολυμπίας, επειδή από τη μία μεριά φαίνεται μελαγχολικό, από την άλλη ελαφρώς χαρούμενο, ενώ από εμπρός ήρεμο.
Απόλλων Σαυροκτόνος
Ο Απόλλων Σαυροκτόνος ήταν φημισμένο χάλκινο άγαλμα που ο Πλίνιος απέδωσε στον Πραξιτέλη και είχε τη μορφή ενός εφήβου ή κατά τον Μαρτιάλιο, ενός παιδιού, που ετοιμαζόταν να σκοτώσει μία σαύρα που είχε σκαρφαλώσει σε ένα δένδρο. Το έργο, είναι γνωστό από πολλά αντίγραφα, αν και ένα χάλκινο άγαλμα του ίδιου τύπου και σε φυσικό μέγεθος, που φυλάσσεται στο Μουσείο του Κλίβελαντ, ενδέχεται να είναι το αυθεντικό, επειδή είναι μοναδικό στο είδος του και η ποιότητά του εξαιρετική.
Απόλλων Λύκειος
Ο Απόλλων Λύκειος ήταν άγαλμα του θεού Απόλλωνος, που βρισκόταν έξω από το Λύκειον, ένα από τα γυμνάσια των Αθηνών. Το πρωτότυπο, που ίσως ήταν χάλκινο, παρίστανε τον θεό Απόλλωνα να στηρίζεται με το αριστερό του χέρι σε ένα δένδρο ή τρίποδα και να ακουμπάει το δεξί του χέρι, πάνω στο κεφάλι του, ως ένδειξη κούρασης. Ο Λουκιανός, που το είδε τον 1ο αιώνα μ.Χ., έγραψε ότι ο θεός έμοιαζε να αναπαύεται μετά από μακροχρόνια προσπάθεια, όμως δεν το απέδωσε σε κάποιον γλύπτη. Κατά καιρούς, αποδίδεται, με μερικές αμφισβητήσεις, στον Πραξιτέλη.
Αφροδίτη της Κνίδου
Η Αφροδίτη της Κνίδου ήταν το διασημότερο έργο του Πραξιτέλη και το ωραιότερο άγαλμα της θεάς, σύμφωνα με όσους το είδαν. Το μαρμάρινο άγαλμα, αναπαριστούσε τη θεά Αφροδίτη γυμνή, λίγο πριν το λουτρό της και προσείλκυε, μάλιστα, αρκετούς για να το δουν και να το θαυμάσουν. Ήταν η πρώτη απεικόνιση της γυμνής θηλυκής μορφής σε φυσικό μέγεθος. Η παράδοση, ήθελε την ίδια τη θεά Αφροδίτη να έχει δει το άγαλμα και να αναρωτιέται, πώς ο Πραξιτέλης την είδε γυμνή, αφού οι μόνοι θνητοί άνδρες που την είχαν δει έτσι ήταν ο Πάρις, ο Άδωνις και ο Αγχίσης. Το έργο καταστράφηκε από φωτιά στην Κωνσταντινούπολη το 475 μ.Χ.
Έρως των Θεσπιών
Ο Έρως των Θεσπιών ήταν μεγάλο μαρμάρινο άγαλμα του θεού Έρωτος που βρισκόταν στις Θεσπιές και αποτελούσε ένα από τα δύο αγαπημένα έργα του Πραξιτέλη. Με το έργο αυτό, ο Έρως απέκτησε τον τέλειο τύπο του και έγινε τουριστικό αξιοθέατο της πόλης. Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή, ο Καλιγούλας το μετέφερε στη Ρώμη και ο Κλαύδιος αργότερα το επέστρεψε στις Θεσπιές. Όμως ο Νέρων το μετέφερε ξανά στη Ρώμη, όπου κάηκε στη Μεγάλη Πυρκαγιά της πόλης, το 64 μ.Χ. Στην εποχή του Παυσανία υπήρχε στις Θεσπιές αντίγραφο του πραξιτελείου αγάλματος, έργο του γλύπτη Μηνοδώρου.
Σάτυρος της οδού Τριπόδων
Ο Σάτυρος, άγαλμα που βρισκόταν στην οδό Τριπόδων στην Αθήνα, αποτελούσε ένα από τα δύο αγαπημένα έργα του Πραξιτέλη και πάνω σε αυτό ο Παυσανίας, διηγήθηκε το τέχνασμα της Φρύνης. Μερικοί αποδίδουν μία σειρά αντιγράφων που δείχνουν έναν νεαρό Σάτυρο Οινοχόο, στον τύπο του αγάλματος αυτού.
Σάτυρος Περιβόητος
Ο Σάτυρος Περιβόητος ήταν ένα χάλκινο άγαλμα που, από το όνομα που του είχαν δώσει οι Έλληνες σύμφωνα με τον Πλίνιο, η φήμη που είχε το έργο κατά την αρχαιότητα γίνεται αντιληπτή. Μία σειρά 115 περίπου αντιγράφων, με το όνομα Σάτυρος Αναπαυόμενος, αποδίδεται στον τύπο του Περιβόητου από πολλούς, και το διασημότερο αντίγραφο, βρίσκεται στα Μουσεία του Καπιτωλίου στη Ρώμη. Τα αντίγραφα αυτά, απεικονίζουν έναν νεαρό άνδρα με επιμήκη αυτιά και θαμνώδη κόμη, να στηρίζεται με το δεξί του χέρι πάνω σε έναν κορμό δένδρου και να ακουμπάει το αριστερό, πάνω στη μέση του.
Άρτεμις Βραυρωνία
Η Άρτεμις Βραυρωνία ήταν το κολοσσιαίο, μαρμάρινο, λατρευτικό άγαλμα του ιερού της θεάς πάνω στην Ακρόπολη των Αθηνών, που ο Παυσανίας απέδωσε στον Πραξιτέλη και η κεφαλή του, που αποδόθηκε στο άγαλμα από τον Γεώργιο Δεσπίνη, φυλάσσεται σήμερα στο Μουσείο της Ακρόπολης. Ο τύπος του αγάλματος θα μπορούσε να ταυτιστεί με το άγαλμα της Αρτέμιδος των Γαβίων στο Μουσείο του Λούβρου, ή την Άρτεμιν της Δρέσδης.
Άρτεμις της Αντίκυρας
Η Άρτεμις της Αντίκυρας ήταν το λατρευτικό άγαλμα, μέσα στον ναό της θεάς στην Αντίκυρα της Βοιωτίας και ήταν έργο του Πραξιτέλη. Ο τύπος του αγάλματος είναι γνωστός από ένα χάλκινο νόμισμα της πόλης που δείχνει τη θεά να κρατάει στο ένα χέρι τόξο, στο άλλο μία δάδα και έναν σκύλο να τρέχει στα πόδια της.
Κεφαλή Aberdeen
Η Κεφαλή Aberdeen είναι κεφαλή αγάλματος του Ερμή ή του νεαρού Ηρακλέους που ίσως σχετίζεται με τον Πραξιτέλη, από την έντονη ομοιότητά του με τον Ερμή της Ολυμπίας. Φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Κεφαλή Leconfield
Η Κεφαλή Leconfield είναι κεφαλή αγάλματος, του τύπου της Αφροδίτης της Κνίδου, που βρίσκεται στην Οικία Petworth στην Αγγλία. Ο Άντολφ Φουρτβένγκλερ (Adolf Furtwangler) το απέδωσε στον Πραξιτέλη, από την υψηλή ποιότητά του.
Σύνταγμα της Μαντινείας
Το Σύνταγμα της Μαντινείας ήταν σύνταγμα τριών αγαλμάτων, του Απόλλωνος, της Αρτέμιδος και της Λητούς, που βρισκόταν στην αρχαία Μαντίνεια και ήταν έργο του Πραξιτέλη. Το σύνταγμα δεν έχει σωθεί, αλλά τα ανάγλυφα της βάσης του, που απεικονίζουν τον Απόλλωνα, έναν σκλάβο, τον Μαρσύα και έξι από τις Μούσες, φυλάσσονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, ενώ το ανάγλυφο με τις υπόλοιπες τρεις Μούσες έχει εξαφανιστεί.
Έφηβος του Μαραθώνος
Ο Έφηβος του Μαραθώνος είναι χάλκινο άγαλμα, μικρότερο του φυσικού μεγέθους, που δείχνει έναν νεαρό έφηβο σε χαρούμενη στάση και θυμίζει τον τύπο του Σατύρου Οινοχόου. Το άγαλμα σχετίζεται με τη σχολή του Πραξιτέλη και πιθανώς αποτελεί έργο του ίδιου του γλύπτη. Το έργο βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.
Κεφαλή του Ευβουλέως
Η Κεφαλή του Ευβουλέως είναι κεφαλή αγάλματος, που βρέθηκε στην Ελευσίνα, εξαιρετικής ομορφιάς και απεικονίζει ίσως τον ήρωα Ευβουλέα, αδελφό του Τριπτολέμου, με θαμνώδη μαλλιά. Η κεφαλή, που προέρχεται από ένα ενδεδυμένο άγαλμα, ίσως είναι έργο του Πραξιτέλη, καθώς μία ερμαϊκή στήλη του ιδίου τύπου, στα Μουσεία του Βατικανού, φέρει την επιγραφή Ευβουλεύς Πραξιτέλους. Αξιοσημείωτο, είναι ότι τα αντίγραφα του αγάλματος του Ευβουλέως είχαν τον τύπο των ερμαϊκών στηλών, ενώ η κεφαλή της Ελευσίνας είναι η μόνη στο είδος της με εμφανή την προέλευση από ολόσωμο άγαλμα. Θα ήταν λογικό αν το πρωτότυπο άγαλμα βρισκόταν στην Ελευσίνα, μιας και ο Ευβουλεύς ήταν χθόνια θεότητα που συνδεόταν με τα Ελευσίνια Μυστήρια. Η κεφαλή της Ελευσίνας φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.
Ημερομηνίες
Οι ακριβείς ημερομηνίες για τον Πραξιτέλη είναι αόριστες, αν και πιθανώς δεν απασχολούνταν πλέον στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως αποδεικνύεται από την έλλειψη οποιωνδήποτε στοιχείων που να δείχνουν ότι ο Αλέξανδρος υιοθέτησε τον Πραξιτέλη, κάτι που πιθανόν θα είχε κάνει για έναν τόσο μεγάλο γλύπτη. Μερικά από τα αγάλματα του Πραξιτέλη χρωματίστηκαν από τον ζωγράφο Νικία, και σύμφωνα με τη γνώμη του γλύπτη κέρδισαν πολύ από αυτή την επεξεργασία.
Το επίγραμμα XVI 204 της Ελληνικής Ανθολογίας (από το παράρτημα με τα επιγράμματα της Ανθολογίας του Πλανούδη) σ' ένα άγαλμα του Έρωτα του Πραξιτέλη, αποδίδεται από τον Paton στον ίδιο τον γλύπτη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Δημήτρης Κωνσταντόπουλος (ποδοσφαιριστής)
Ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος (29 Νοεμβρίου 1978) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.
Σε συλλογικό επίπεδο
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο από πολύ μικρή ηλικία και αγωνίστηκε στις τοπικές ερασιτεχνικές ομάδες της Θεσσαλονίκης Μέγας Αλέξανδρος και Αμπελόκηποι.
Το 1996 υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο στην Καλαμάτα, ομάδα Α΄ Εθνικής κατηγορίας, όπου αγωνίστηκε τέσσερα χρόνια, συνήθως ως αναπληρωματικός. Παράλληλα κλήθηκε και αγωνίστηκε στην εθνική Ελπίδων.
Την περίοδο 2000-01 δόθηκε δανεικός στο Αιγάλεω για να επιστρέψει πάλι στην Καλαμάτα το 2001-02. Επειδή δεν μπορούσε να καθιερωθεί ως βασικός σε ελληνικές ομάδες, αναζήτησε την τύχη του σε ομάδες του εξωτερικού, αρχικά στην πορτογαλική Φαρένσε, στην οποία δεν πήρε χρόνο συμμετοχής.
Το 2003 πήγε στην αγγλική Χάρτλπουλ Γιουνάιτεντ, ομάδα τρίτης κατηγορίας (League 1). Τον πρώτο χρόνο αγωνιζόταν κυρίως ως αναπληρωματικός αλλά την επόμενη περίοδο κέρδισε τη θέση του βασικού τερματοφύλακα, πραγματοποιώντας εκπληκτικές εμφανίσεις. Το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα έκανε στις 24 Αυγούστου 2004 στο νικηφόρο αγώνα (2-1) του Λιγκ Καπ Αγγλίας εναντίον της Μάκλσφιλντ Τάουν. Μια βδομάδα αργότερα έκανε το ντεμπούτο του σε αγώνα πρωταθλήματος, πάλι με νίκη 2-1 εναντίον της Κόλτσεστερ Γιουνάιτεντ. Οι εμφανίσεις του τον καθιέρωσαν ως βασικό τερματοφύλακα.
Την περίοδο 2004-05 συμμετείχε σε 28 αγώνες πρωταθλήματος και σε 6 αγώνες Λιγκ Καπ και Κυπέλλου Αγγλίας. Με τον "Dimi" κάτω από τα δοκάρια η ομάδα έκανε καταπληκτικό πρωτάθλημα και στο τέλος διεκδίκησε την άνοδό της σε αγώνες κατάταξης (play-off). Στον ημιτελικό των πλέι-οφ εναντίον των Τρανμίρ Ρόβερς πραγματοποίησε εκπληκτική εμφάνιση και με τις αποκρούσεις του κράτησε τη Χάρτλπουλ ζωντανή. Ο αγώνας κρίθηκε στη διαδικασία των πέναλτι, από τα οποία απέκρουσε δύο δίνοντας στην ομάδα την πρόκριση για τον τελικό, όπου ηττήθηκε αλλά η ένωση φιλάθλων (Hartlepool United Disabled Supporters Association Community) τον ανακήρυξε παίκτη της χρονιάς του συλλόγου (Player of the Year).
Ακολούθησε μια μέτρια χρονιά για τον σύλλογο, ο οποίος τελικά υποβιβάστηκε στην τέταρτη κατηγορία (League 2), πάρα τις καλές εμφανίσεις του Κωνσταντόπουλου, που αγωνίστηκε και στις 46 αναμετρήσεις πρωταθλήματος. Την επόμενη περίοδο (2006-07) όμως η Χάρτλπουλ κέρδισε πάλι την άνοδό της με τον ίδιο να πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις κρατώντας την εστία του απαραβίαστη για 25 αγώνες! Το περιοδικό "FourFourTwo" τον συμπεριέλαβε στους 50 καλύτερους ποδοσφαιριστές της χρονιάς των τριών μικρών κατηγοριών της Αγγλίας.
Ως επιβράβευση των προσπαθειών του ήρθε η μεταγραφή σε σύλλογο μεγαλύτερης κατηγορίας. Στις 30 Ιουνίου 2007 υπέγραψε συμβόλαιο 400.000 € στην Κόβεντρι Σίτι, στην οποία αγωνίστηκε ως βασικός για μεγάλο διάστημα της περιόδου 2007-08. Στη συνέχεια έχασε τη θέση του στην αρχική ενδεκάδα και στις 24 Μαρτίου δόθηκε δανεικός στη Νότιγχαμ Φόρεστ, στην οποία ωστόσο δεν κατάφερε να αγωνιστεί λόγω ενός τραυματισμού στον τένοντα.
Τον Οκτώβριο του 2008 υπέγραψε ως δανεικός στη Σουόνσι Σίτι, με την οποία αγωνίστηκε την περίοδο 2008-09. Για μερικές εβδομάδες επέστρεψε στην Κόβεντρι που ταλανιζόταν από προβλήματα τραυματισμών στη θέση του τερματοφύλακα, αλλά σύντομα επέστρεψε στην ομάδα της Ουαλίας. Ο δανεισμός του δεν ανανεώθηκε και δόθηκε εκ νέου δανεικός στην Κάρντιφ, για το δεύτερο εξάμηνο της περιόδου 2008-09.
Το καλοκαίρι του 2010 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό της Κέρκυρας. Οι καλές του εμφανίσεις αμέσως σχολιάστηκαν θετικά από δημοσιογράφους και ειδικούς του αθλήματος, αλλά και από αντιπάλους προπονητές. Χάρη και στη δική του απόδοση, η ομάδα από το νησί των Φαιάκων, κατάφερε να εξασφαλίσει άνετα την παραμονή της στη μεγάλη κατηγορία.
Το επόμενο καλοκαίρι (2011) του έγινε πρόταση από την ΑΕΚ, στην οποία και τελικά μεταγράφηκε έναντι 100.000 €, επιχειρώντας το βήμα παραπάνω στην καριέρα του. Η δεύτερη χρονιά στην ΑΕΚ (2012-13), ξεκίνησε με πολλά οικονομικά προβλήματα για τον σύλλογο και αποχωρήσεις σχεδόν όλων των ποδοσφαιριστών. Ο Κωνσταντόπουλος ήταν ένας από τους ελάχιστους ποδοσφαιριστές της προηγούμενης περιόδου που παρέμειναν στον σύλλογο και παράλληλα χρίστηκε ένας εκ των τριών αρχηγών της ομάδας.
Το 2013 μετά το τέλος της θητείας του στην ΑΕΚ, επέστρεψε στην Αγγλία, για λογαριασμό της Μίντλεσμπρο, με την οποία το 2016 κέρδισε την άνοδο στην Πρέμιερ Λιγκ, αγωνιζόμενος ως βασικός και τις τρεις χρονιές, ξεπερνώντας τις 100 συμμετοχές στο πρωτάθλημα.
Στις εθνικές ομάδες
Υπήρξε μέλος της εθνικής Ελπίδων με την οποία αγωνίστηκε 9 συνολικά φορές το διάστημα 1998-99. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 2011 πραγματοποίησε τη μοναδική του συμμετοχή στην Ανδρών σε ηλικία 33 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Φαρένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάρντιφ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουόνσι Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόβεντρι Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάρτλπουλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μίντλεσμπρο Φ.Κ. Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Αρχηγός Μκουάουα
Ο Αρχηγός Μκουαβινίκα Μουνυϊγκούμπα Μουαμουΐνγκα (Chief Mkwavinyika Munyigumba Mwamuyinga, 1855 – 19 Ιουλίου 1898), ευρύτερα γνωστός ως Αρχηγός Μκουάουα ή Φύλαρχος Μκουάουα (Chief Mkwawa), ήταν φυλετικός ηγέτης των Ουαχέχε (Wahehe) στην Γερμανική Ανατολική Αφρική (τώρα ως επί το πλείστον το ηπειρωτικό τμήμα της Τανζανίας), ο οποίος ήρθε σε αντίθεση με τον Γερμανικό αποικισμό.
Ονόματα
Όταν γεννήθηκε του δόθηκε το όνομα Ντεσαλάσι (Ndesalasi), που σημαίνει "Ταραχοποιός". Αργότερα, ως ενήλικας, ονομάστηκε Mtwa Mkwava Mkwavinyika Mahinya Yilimwiganga Mkali Kuvago Kuvadala Tage Matenengo Manwiwage Seguniwagula Gumganga, που σημαίνει: "Ο ηγέτης που έχει τον έλεγχο των δασών, που είναι επιθετικός με τους άνδρες και ευγενικός με τις γυναίκες, που είναι απρόβλεπτος και ανίκητος και που έχει τη δύναμη που μόνο ο θάνατος δύναται να τον πάρει." Οι Γερμανοί συντόμευσαν το όνομά του σε Μκουάουα (Mkwawa), το οποίο προφέρεται Μουκουάβα (Mukwava) - αλλά σήμερα προφέρεται όπως ακριβώς γράφεται.
Ζωή
thumb|left|200px|Ο Γερμανός επίτροπος Emil von Zelewski. thumb|200px|Ο Sir Edward Twining επιστρέφει το κρανίο. Ο Μκουάουα (Mkwawa) γεννήθηκε στη Λουχότα (Luhota) και ήταν γιος του Αρχηγού Μουνυϊγκούμπα (Chief Munyigumba), ο οποίος απεβίωσε το 1879.
Τον Ιούλιο του 1891, ο Γερμανός επίτροπος Emil von Zelewski, οδήγησε ένα τάγμα στρατιωτών (320 ασκάρι (askaris) με αξιωματικούς και αχθοφόρους) για να καταστείλουν τους Χέχε (Hehe). Στις 17 Αυγούστου, δέχθηκαν επίθεση στο Λουγκάλο (Lugalo), από 3.000 άντρες του στρατού του Μκουάουα, οι οποίοι, παρά του ότι ήταν οπλισμένοι μόνο με δόρατα και λιγοστά όπλα, εξουδετέρωσαν γρήγορα τη γερμανική δύναμη και σκότωσαν τον Zelewski.
Στις 28 Οκτωβρίου 1894, οι Γερμανοί, υπό την ηγεσία του νέου Επιτρόπου, Συνταγματάρχη βαρώνου (Freiherr) Friedrich von Schele, επιτέθηκαν στο φρούριο του Μκουάουα, στην Καλένγκα (Kalenga). Αν και κατέλαβαν το φρούριο, ο Μκουάουα κατάφερε να διαφύγει. Στη συνέχεια, ο Μκουάουα διεξήγαγε επί μια τετραετία, μια εκστρατεία ανταρτοπόλεμου, παρενοχλώντας τους Γερμανούς μέχρι το 1898.
Η τελευταία ημέρα
Στις 19 Ιουλίου 1898, ευρισκόμενος καθ'οδόν για την Καλένγκα (Kalenga), στην περιοχή Μλαμπαλάσι (Mlambalasi) (όπου σταμάτησε για να διανυκτερεύσει), ειδοποιήθηκε από τους Χέχε, ότι μία Γερμανική περίπολος ήταν πλησίον του. Η περίπολος υπό την αρχηγία του Λοχία Μέρκελ (Sergeant Merckel) τον περικύκλωσε οπότε και διαπίστωσε ότι θα αιχμαλωτιζόταν.
Ο Μκουάουα συνοδευόταν από δυο προσωπικούς φρουρούς, διέταξε στον έναν να μαζέψει ξύλα και να ανάψει φωτιά. Όταν άναψε η φωτιά και καίγονταν τα ξύλα, διέταξε τον άλλο φρουρό να φέρει κι'άλλα ξύλα -αυτός ήταν ο φρουρός που είχε πρωτύτερα ακούσει τους Ουαχέχε (Wahehe) να προειδοποιούν τον Μκουάουα για την Γερμανική περίπολο- συνειδητοποίησε λοιπόν, ότι ο Μκουάουα σχεδίαζε να θανατωθεί, αφού όμως προηγουμένως σκότωνε τους δυο προσωπικούς του φρουρούς, προκειμένου να τον συνοδεύουν στον άλλο κόσμο.
Ο φρουρός του, έτρεξε προς το παραπλήσιο δάσος και σταμάτησε να αφουγκραστεί. Όταν άκουσε τον πρώτο πυροβολισμό, κατάλαβε ότι είχε αφαιρεθεί η ζωή του συντρόφου του και λίγα λεπτά αργότερα όταν άκουσε και τον δεύτερο πυροβολισμό, κατάλαβε ότι ο Αρχηγός Μκουάουα είχε αυτοπυροβοληθεί, προκειμένου να αποφύγει τη σύλληψή του. Ο Αρχηγός Μκουάουα είχε πυροβοληθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε πέφτοντας, έπεσε πάνω στις φλόγες. Ευελπιστώντας έτσι, ακόμα και με τον θάνατό του, να αποφύγει την σύλληψή του από τους Γερμανούς.
Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε και η Γερμανική περίπολος, τότε, ο διασωθείς φρουρός είπε στον επικεφαλής Λοχία, ότι ο Αρχηγός Μκουάουα ήταν νεκρός, δείχνοντας συνάμα και το πτώμα. Ο Λοχίας Μέρκελ δεν τον πίστεψε, οπότε σημάδεψε και πυροβόλησε το νεκρό Μκουάουα στο κεφάλι, εν συνεχεία αποκεφάλισε το πτώμα, προκειμένου να μεταφέρει το κεφάλι του στην Ιρίνγκα (Iringa), ως αποδεικτικό στοιχείο. Το ακέφαλο πτώμα, δόθηκε στην οικογένεια του Μκουάουα, προκειμένου να ταφεί.
Το κρανίο του νεκρού Μκουάουα φυλάχτηκε από τον Λοχαγό Τομ φον Πρινς, όπου μετά από το αίτημα του μεταγενέστερου Κυβερνήτη Στρατηγού von Liebert, το εμπιστεύτηκε σε κάποιο μουσείο στη Γερμανία.
Διάθεση του κρανίου του
thumb|250px|Το κρανίο του Μκουάουα. right|thumb|250px|Έκθεση του κρανίου στο Μουσείο Μκουάουα (Mkwawa Memorial Museum). Το κρανίο του Μκουάουα, εστάλη στο Βερολίνο και πιθανότατα κατέληξε στο Übersee-Museum στη Βρέμη. Το 1918 ο τότε Βρετανός διαχειριστής στη Γερμανική Ανατολική Αφρική H.A. Byatt πρότεινε στην κυβέρνησή του ότι θα έπρεπε να απαιτήσει την επιστροφή του κρανίου στη Τανγκανίκα, προκειμένου να ανταμείψει τους Ουαχέχε (Wahehe), για τη συνεργασία τους με τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια του πολέμου αλλά και για να έχουν ένα σύμβολο εξασφαλίζοντας στους κατοίκους το οριστικό τέλος της Γερμανικής εξουσίας. Η επιστροφή του κρανίου προβλεπόταν στην Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919:
Οι Γερμανοί αμφισβήτησαν την αφαίρεση του εν λόγω κρανίου από την Ανατολική Αφρική και η Βρετανική Κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούν να εντοπιστούν τα ίχνη του.
Ωστόσο, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Κυβερνήτης της Τανγκανίκα, Sir Edward Twining, ανακίνησε εκ νέου το ζήτημα. Μετά από έρευνες, κατευθύνθηκε στο Μουσείο της Βρέμης, το οποίο επισκέφθηκε ο ίδιος κατά το 1953. Το Μουσείο είχε μια συλλογή από 2000 κρανία, 84 εκ των οποίων προέρχονταν από την πρώην Γερμανική Ανατολική Αφρική. Προεπέλεξε αυτά που έδειχναν μετρήσεις παρόμοια με τους επιζώντες συγγενείς του Αρχηγού Μκουάουα· Από την επιλογή αυτή, ξεχώρισε το μοναδικό κρανίο που έφερε μιαν οπή από σφαίρα, στο κρανίο του Αρχηγού Μκουάουα.
Το κρανίο, τελικά επέστρεψε στις 9 Ιουλίου του 1954 και τώρα, εκτίθεται στο Μουσείο Μκουάουα (Mkwawa Memorial Museum), στην Καλένγκα (Kalenga), πλησίον της πόλης Ιρίνγκα (Iringa). Όσο για τον τάφο του Αρχηγού Μκουάουα, αυτός βρίσκεται περίπου 40 χλμ. από την πόλη Ιρίνγκα και 11 χλμ. από το Εθνικό Πάρκο Ρουάχα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Υποσημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφρικανική αντίσταση στην αποικιοκρατία Κατηγορία:Τανζανοί Κατηγορία:Αποικιοκράτες από την Γερμανική Ανατολική Αφρική Κατηγορία:Εξεγέρσεις στην Αφρική Κατηγορία:Αφρικανοί πολεμιστές
Τρομοκρατία (Γαλλική Επανάσταση)
Η Τρομοκρατία (Γαλλικά: la Terreur), ή Βασιλεία του Τρόμου είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να ορίσει την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης μεταξύ 1793 και 1794. Χαρακτηρίζεται από την ίδρυση μιας επαναστατικής κυβέρνησης, με επίκεντρο την Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας και την Επιτροπή Γενικής Ασφάλειας. Ο σκοπός αυτής της προσωρινής αναστολής της κυβέρνησης της Συμβατικής ήταν να αντιμετωπίσει τα πολλά προβλήματα που αντιμετώπιζε η Γαλλία εκείνη τη στιγμή: εξωτερικοί πόλεμοι με τις συνασπισμένες μοναρχικές δυνάμεις της Ευρώπης, πόλεμος της Βανδέας, Ομοσπονδιακές εξεγέρσεις και οικονομική κρίση. Η Τρομοκρατία χαρακτηρίζεται επομένως σαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης που σκόπευε να συγκρατήσει στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά την πολλαπλή κρίση η οποία έπληττε τη Γαλλία.
Κύρια πρόσωπα της περιόδου ήταν ο Μαρά, ο Δαντών και κυρίως ο Ροβεσπιέρος.
Χρονική περίοδος
Υπάρχει διαφωνία των ιστορικών σχετικά με το πότε ακριβώς ξεκίνησε η περίοδος της Τρομοκρατίας. Μια κοινά παραδεκτή ημερομηνία είναι η 17η Σεπτεμβρίου 1793, όταν με το νόμο περί Υπόπτων όλοι οι πολίτες μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ύποπτοι. Επίσης αναφέρεται η 5η Σεπτεμβρίου 1793 όταν επαναστάτες εισέβαλαν στη Συμβατική και ζήτησαν να τεθεί «η Τρομοκρατία στην ημερήσια διάταξη», η 10η Μαρτίου, όταν ανασυστάθηκε το Επαναστατικό Δικαστήριο, ή ακόμη η προηγούμενη περίοδος των σφαγών του Σεπτεμβρίου το 1792. Τελείωσε στις 27 Ιουλίου του 1794, με την Πτώση του Ροβεσπιέρου και τη μείωση της επιρροής της Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας.
Ιστορικό
μικρογραφία|320x320εσ|Η εκτέλεση της Μαρίας Αντουανέτας, 16 Οκτωβρίου 1793 Από τον Απρίλιο του 1792, η Γαλλία βρίσκονταν σε εξωτερικό πόλεμο ενάντια στις ευρωπαϊκές μοναρχίες που επιθυμούσαν να αποκαταστήσουν τα δικαιώματα του Λουδοβίκου ΙΣΤ'. Μετά την πτώση της μοναρχίας στις 10 Αυγούστου 1792, και τη νίκη στη μάχη του Βαλμί που απέτρεψε την Αυστρο-Πρωσική εισβολή τον Σεπτέμβριο 1792, η Συμβατική ανακήρυξε την Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία, η δε κατάσταση στο πολεμικό μέτωπο είχε σταθεροποιηθεί.
Μετά την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ' τον Ιανουάριο 1793 και την προσάρτηση της Ρηνανίας, οι ευρωπαϊκές μοναρχίες άρχισαν να αισθάνονται ότι απειλούνται και σχημάτισαν τον Πρώτο Συνασπισμό, που αποτελούνταν από την Αγγλία, τη Ρωσία, την Αυστρία, την Πρωσία, την Ισπανία, την Ολλανδία και τη Σαρδηνία. Επιτέθηκαν στη Γαλλία από όλες τις πλευρές, πολιόρκησαν και κατέλαβαν λιμάνια, επανακατέλαβαν εδάφη που είχε κερδίσει έως τότε η Γαλλία και απειλούσαν τη χώρα. Οι Αβράκωτοι κραύγαζαν για την προδοσία, όταν ο Γάλλος αρχιστράτηγος Σαρλ-Φρανσουά Ντυμουριέ προσχώρησε στον εχθρό.
Συγχρόνως, μαίνονταν ο εμφύλιος πόλεμος, ο πόλεμος της Βανδέας, και μετά την πτώση των Γιρονδίνων στις 2 Ιουνίου, ξέσπασαν εσωτερικές εξεγέρσεις σε πολλές περιοχές, οι Ομοσπονδιακές εξεγέρσεις.
Στο μεταξύ, τα τρόφιμα εξαφανίζονταν. Ψωμί, ζάχαρη, σαπούνι, μόνο στη μαύρη αγορά μπορούσαν να βρεθούν.
Η Τρομοκρατία
αριστερά|μικρογραφία|[[Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος|Ροβεσπιέρος]] Στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας, υποστηριζόμενος από τους Ορεινούς, κυριαρχούσε ο Ροβεσπιέρος, ο οποίος υποστήριζε τη δημιουργία ενός ισχυρού συγκεντρωτικού κράτους και τη διεξαγωγή αδυσώπητου αγώνα κατά των εχθρών της Επανάστασης. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1793, πλήθη Αβράκωτων συνέρρευσαν στη Συντακτική για να διαμαρτυρηθούν για την έλλειψη ψωμιού και ζήτησαν να τεθεί «η Τρομοκρατία στην ημερήσια διάταξη» για να πατάξει την αισχροκέρδεια. Η ωμότητα περνούσε πλέον για ψυχική δύναμη. Σύμφωνα με τον Σαιν-Ζυστ, βασικό συνεργάτη του Ροβεσπιέρου, «Το μόνο που οφείλει η κυβέρνηση της Δημοκρατίας στους εχθρούς του λαού είναι ο θάνατος».
Μετά το νόμο περί Υπόπτων του Σεπτεμβρίου 1793, δεν αναζητούσαν πια μόνο ενόχους αλλά και υπόπτους. Ύποπτοι ήταν οι ευγενείς - τον Οκτώβριο 1793 καρατομήθηκε η Μαρία Αντουανέτα - και οι συγγενείς τους, όλοι οι πρώην δημόσιοι υπάλληλοι, όλοι όσοι είχαν εκπατρισθεί, ακόμη κι αν είχαν επιστρέψει μέσα στην προθεσμία που είχε ταχθεί, όλοι όσοι είχαν εκφρασθεί εχθρικά για την Επανάσταση αλλά και όλοι όσοι δεν είχαν κάνει κάτι για να τη βοηθήσουν. Η γκιλοτίνα, νέα εφεύρεση, με τον απλό μηχανισμό της επιτάχυνε το ρυθμό των εκτελέσεων. μικρογραφία|250x250εσ|Οι πνιγμοί της Νάντης, (Νοέμβριος 1793-Φεβρουάριος 1794), Μουσείο Ιστορίας της Νάντης Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο 1794, ο Ροβεσπιέρος προκάλεσε, με απόφαση του επαναστατικού Δικαστηρίου, την εκτέλεση του εξτρεμιστή Ζακ Εμπέρ και των οπαδών του Εμπερτιστών που τάσσονταν υπέρ σκλήρυνσης της κατάστασης και έπειτα του μετριοπαθούς Δαντών και των οπαδών του, που επιθυμούσαν τον τερματισμό της Τρομοκρατίας. Καθώς δεν συνάντησε αντίσταση επί τέσσερις μήνες, η Επιτροπή πήρε δρακόντεια μέτρα. Επαναστατικά Δικαστήρια στήθηκαν σε όλες τις πόλεις της Γαλλίας και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις άσκησης μαζικής βίας, όπως για αντίποινα μετά τον πόλεμο της Βανδέας με τον μαζικό πνιγμό άμαχου πληθυσμού στη Νάντη μέσα σε τρύπια πλοιάρια στον ποταμό Λίγηρα.
Από τον Ιούνιο του 1793, οπότε και ψηφίστηκε ο νόμος της 22 Πραιριάλ, ο οποίος στερούσε το δικαίωμα υπεράσπισης του κατηγορουμένου και δεχόταν ως απόδειξη της ενοχής του ακόμα και φήμες για τη διάπραξη κάποιου εγκλήματος, περίοδος που έμεινε στην ιστορία ως «Ο Μεγάλος Τρόμος», η κατάσταση υπερέβη κάθε μέτρο.
Κατά την εποχή της Τρομοκρατίας εφαρμόστηκαν πολλά ριζοσπαστικά κοινωνικά και οικονομικά μέτρα, όπως ανώτατα όρια τιμών, επιτάξεις και διανομές, δήμευση της περιουσίας των εμιγκρέ, φορολογία των πλουσίων, κατάργηση της δουλείας, κατάργηση των φεουδαρχικών προνομίων χωρίς αποζημίωση, καθιέρωση της πρώτης καθολικής ανδρικής ψηφοφορίας, στα πλαίσια του Συντάγματος του έτους Ι (1793), του πιο δημοκρατικού στη Γαλλία, αν και δεν εφαρμόστηκε ποτέ.
Επίσης, επιβλήθηκε υποχρεωτική στρατολόγηση 300.000 ανδρών και ανασυγκρότηση του στρατού, που το 1793-94 ελευθέρωσε τις κατειλημμένες γαλλικές περιοχές και ως το 1796 διέλυσε τον συνασπισμό κατά της Γαλλίας.
Σημαντικά γεγονότα
μικρογραφία|270x270εσ|Η εκτέλεση των [[Γιρονδίνοι|Γιρονδίνων]] μικρογραφία|Η εκτέλεση της [[Ολέμπ ντε Γκουζ. Κατηγορήθηκε ότι ήταν η συγγραφέας κειμένων των Γιρονδίνων]] μικρογραφία|Επιτροπή επαναστατικών εκπροσώπων ελέγχει ένα «πιστοποιητικό φρονημάτων»
Το τέλος της Τρομοκρατίας
Κύριο άρθρο : Πτώση του Ροβεσπιέρου
Όταν αναγγέλθηκε η πρώτη νίκη των επαναστατικών δυνάμεων στη μάχη του Φλερύς, η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας έχασε κάθε στήριγμα στη χώρα και η Τρομοκρατία φαινόταν πλέον ανώφελη.
Μέσα στο υφιστάμενο κλίμα διώξεων, όταν με τον νόμο της 22 Πραιριάλ ο Ροβεσπιέρος στέρησε από τους βουλευτές την κοινοβουλευτική ασυλία τους και ζήτησε την εκκαθάριση της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας και της Επιτροπής Γενικής Ασφάλειας, οι βουλευτές αφυπνίστηκαν και τον ανέτρεψαν. Ο Ροβεσπιέρος και οι κυριότεροι συνεργάτες του συνελήφθησαν στις 27 Ιουλίου 1794 (9 Θερμιδώρ) και την επομένη εκτελέστηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
BMW E36
Η BMW Σειρά 3 E36 ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Αύγουστο του 1990 έως τον Σεπτέμβριο του 2000. Ήταν η τρίτη γενιά της επιτυχημένης Σειράς 3. Παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1990, ως η διάδοχος της BMW E30, ενώ η παραγωγή της διήρκεσε έως τον Φεβρουάριο του 1998 για την έκδοση Sedan και έως το 1999 για τις εκδόσεις Touring (station wagon), Coupé και Cabrio. Η τελευταία έκδοση της Σειράς 3 E36 ήταν η «εισαγωγική» 3 Compact, που κατασκευαζόταν από το 1994 έως το 2000.
Σε όλες τις εκδοχές της, η E36 γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία σε όλες τις αγορές που κυκλοφόρησε, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, σε βαθμό μάλιστα που έθεσε ισχυρά θεμέλια για την ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία της Σειράς 3 E46, που αντικατέστησε την Ε36 το 1998. Συγκεκριμένα, η συνολική παραγωγή της E36 έφτασε τα 2.236.179 αντίτυπα (αριθμός οριακά μικρότερος από τα 2.339.251 αντίτυπα της προκατόχου BMW E30) και η παραγωγή της διαδόχου E46 έφτασε τα 3.266.885 αντίτυπα.
Εξέλιξη
Η εξέλιξη της Σειράς 3 E36 ξεκίνησε το 1981, ενώ μάλιστα η προκάτοχος BMW E30 είχε μόλις τότε παρουσιαστεί και δεν είχε ακόμα προλάβει να κυκλοφορήσει στην αγορά. Όσο η δεκαετία του 1980 προχωρούσε, η εξωτερική αισθητική του νέου μοντέλου επηρεάστηκε έντονα από τις νεότερες ανάγκες για βελτίωση της αεροδυναμικής, επιβάλλοντας έτσι ένα πιο σφηνοειδές προφίλ, με ενιαίο κάλυμμα στους έως τότε δίδυμους μπροστινούς προβολείς και με πιο καμπυλωτούς εξωτερικούς καθρέφτες.
Μετά από αρκετές βελτιωτικές πινελιές στο ντιζάιν, η τελική αισθητική διαμορφώθηκε οριστικά το 1988 και η E36 μπήκε στην παραγωγή τον Αύγουστο του 1990. Επίσημα παρουσιάστηκε στον Τύπο και στο κοινό τον Οκτώβριο του 1990 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Γερμανία μέσα στον ίδιο μήνα, για την σεζόν (model year) του 1991, και μέσα σε λίγους μήνες σε όλα τα κράτη της Ευρώπης, ενώ σύντομα ακολούθησαν όλες οι διεθνείς αγορές. Ειδικότερα στη Βόρεια Αμερική έφτασε 1 χρόνο μετά την ευρωπαϊκή εισαγωγή της και ως μοντέλο της σεζόν του 1992.
Αισθητική
Η Σειρά 3 E36 ήταν η πρώτη στην ιστορία BMW, με εξαίρεση κάποια παλαιότερα υπερπολυτελή σπορ μοντέλα της, που είχε αεροδυναμικό σχήμα σε ολόκληρο το μπροστινό μέρος, σε αντίθεση με την αρνητική κλίση «σαν ρύγχος καρχαρία» στις παλαιότερες BMW. Αυτό της προσέφερε καλύτερες επιδόσεις, οικονομία καυσίμου και μείωση των θορύβων στις υψηλές ταχύτητες, ενώ ήταν και μία σημαντική εξέλιξη στον τομέα της προστασίας των πεζών, καθώς σε τυχόν πρόσκρουση του αυτοκινήτου με πεζούς, κατέληγαν πλέον «κυλιόμενοι» πάνω από το καπό και όχι, όπως συχνά πριν, αναπηδώντας μπροστά από το ρύγχος με σοβαρότερους τραυματισμούς. Οι έως τότε κλασικοί δίδυμοι προβολείς της BMW ήταν πλέον πίσω από ένα ενιαίο καμπυλωτό γυαλί και τα πίσω φώτα επίσης ήταν πιο στρογγυλευμένα, σε αντίθεση με τα προηγούμενα επίπεδα πίσω φώτα.
Αυτή η νέα αισθητική έγινε τότε γνωστή ως «το σχήμα του δελφινιού» και είχε διαμορφωθεί από τον Κλάους Λούτε, και μάλιστα παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είχε σχεδιάσει όλες τις «σαν ρύγχος καρχαρία» BMW από το 1981 έως και τότε, μεταξύ των οποίων και την προκάτοχο BMW Σειρά 3 E30. thumb|left|Το ταμπλό μιας BMW E36 325is του 1993 με αερόσακο οδηγού.
Το ταμπλό έγινε και αυτό πιο καμπυλωτό από αυτό της προκατόχου E30 και με πιο αφρώδες πλαστικό, συμβάλλοντας έτσι και στη βελτίωση της παθητικής ασφάλειας, αν και η γραμματοσειρά των αριθμών στον πίνακα οργάνων και ορισμένοι διακόπτες θύμιζαν ακόμα το προηγούμενο μοντέλο. Παράλληλα, το πορτ-μπαγκάζ άνοιγε πλέον μέχρι τον προφυλακτήρα, διευκολύνοντας έτσι την φόρτωση του χώρου αποσκευών. Αντιθέτως, στη BMW Ε30 άνοιγε μόνο το πάνω μέρος της «ουράς», μια διαμόρφωση που δυσκόλευε την φόρτωση μεγάλων αντικειμένων.
Σημαντική ήταν και η αύξηση στο μεταξόνιο της E36, το οποίο ήταν 13 εκατοστά μεγαλύτερο από αυτό της E30, βελτιώνοντας έτσι τους εμφανώς ανεπαρκείς χώρους για τους πίσω επιβάτες στην E30. Ωστόσο, το κεντρικό τούνελ (το γνωστό στα αυτοκίνητα με πίσω κίνηση) ήταν πολύ ψηλό και στην E36, με αποτέλεσμα την επίσης εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία μεταφοράς 5ου επιβάτη, κάνοντάς την πρακτικώς 4-θέσια. Μάλιστα φαίνεται ότι αυτό το είχε παραδεχτεί και η ίδια η BMW, καθώς η E36 έφερε μόνο 2 ζώνες ασφαλείας πίσω (στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις), αντί για 3.
Εκδοχές αμαξώματος
thumb|left|BMW Baur 316i Landaulet TC4.
Εκτός από την στάνταρ εκδοχή, δηλαδή κλασικό 4-πορτο σεντάν 3 όγκων, η Ε36 προσφέρθηκε και ως Touring (στέισον βάγκον) 5-πορτο, ως 2-πορτο κουπέ, ως 2-πορτο καμπριολέ και μια εισαγωγική 3-πορτη έκδοση hatchback, την 3 Compact. Σημειωτέον ότι η έκδοση Touring δεν διατέθηκε στην αγορά των ΗΠΑ. thumb|right|BMW Baur 320i Landaulet TC4.
Αν και η ίδια η BMW κατασκεύαζε απευθείας 2-πορτη εκδοχή καμπριολέ σε μαζική παραγωγή, υπήρξε και μια σπάνια 4-πορτη έκδοση ημι-κάμπριο με αναδιπλούμενη οροφή (Landaulet) που κατασκευαζόταν από την εταιρεία Baur στην Στουτγάρδη, υπό τον κωδικό Baur-TC4. Μόλις 310 αντίτυπα παρήχθησαν, όλα με βάση το 4-πορτο σεντάν 3 όγκων, ενώ μπορούσαν να παραγγελθούν με όποιον κινητήρα της Ε36 ήθελαν οι υποψήφιοι πελάτες, είτε βενζίνης, είτε ντίζελ. Επίσης, το 2-θέσιο roadster BMW Z3, που κατασκευάστηκε από το 1995 έως το 2002 σε εκδοχές κάμπριο και κουπέ, βασιζόταν στο σασί της E36, αλλά σε μια εκδοχή με κοντύτερο μεταξόνιο.
Κατά τη διάρκεια ολόκληρου του έτους 1991, έως και λίγο πριν την παρουσίαση της 2-πορτης εκδοχής Coupé τον Ιανουάριο του 1992, υπήρχε μια έντονη φημολογία ότι η εταιρεία θα ονόμαζε την έκδοση αυτή «BMW Σειρά 4», αντί για BMW Σειρά 3 Coupé, αλλά τελικά η BMW διατήρησε το όνομα «Σειρά 3» και στο 2-πορτο μοντέλο. Αυτή η μετονομασία, ωστόσο, πραγματοποιήθηκε το 2013 με την έκτη γενιά της Σειράς 3, την BMW F30, που η 2-πορτη κουπέ εκδοχή της ονομάστηκε BMW Σειρά 4 F32 και μπήκε στην παραγωγή τον Ιούλιο του 2013.
Έτη παραγωγής των εκδοχών
thumb|right|BMW E36 Touring.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονη BMW 320i sedan (σειράς 1994 - 1996) στην Αυστραλία, που κατασκευάστηκε τον Ιούλιο του 1994.]] thumb|right|BMW 328i Cabrio του 1996. thumb|right|BMW 323i Cabrio, σειράς του 1997 - 1999. thumb|right|Το σαλόνι μιας [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονης BMW E36 328i Touring με 4 αερόσακους και αυτόματο κιβώτιο.]]
Η προκάτοχος BMW Σειρά 3 E30 είχε εισπράξει άκρως αρνητικά σχόλια για απρόβλεπτη έως ακόμα και επικίνδυνη οδική συμπεριφορά, ιδίως στις ισχυρότερες εκδόσεις της. Η αιτία ήταν οι αναχρονιστικές λύσεις που χρησιμοποιήθηκαν στην πίσω ανάρτηση, καθώς όλες οι Ε30 έφεραν γόνατα MacPherson μπροστά και ημι-υστερούντες βραχίονες πίσω. Η διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με το χαμηλό βάρος (ως προς τα άλλα μοντέλα της εταιρείας που χρησιμοποιήθηκε η ίδια διάταξη) και την κακή κατανομή βάρους εμπρός / πίσω, προκάλεσαν έντονες τάσεις υπερστροφής (κοινώς, τάση να πετάνε ουρά) και ιδίως στα μοντέλα υψηλής ισχύος (με εξαίρεση την BMW M3, που είχε καλύτερη κατανομή βάρους αμαξώματος και βελτιώσεις στη μπροστινή ανάρτηση). Μάλιστα αυτή η διάταξη είχε μεταφερθεί σχεδόν αυτούσια από την ακόμα παλαιότερη BMW Σειρά 3 E21.
Ως απάντηση στα αρνητικά σχόλια, η Ε36 απέκτησε ανάρτηση πολλαπλών συνδέσμων στον πίσω άξονα (τα γόνατα MacPherson στον μπροστινό άξονα παρέμειναν) και ιδανική κατανομή βάρους αμαξώματος εμπρός / πίσω στο 50 / 50. Το αποτέλεσμα ήταν ο πρακτικός εκμηδενισμός του φαινομένου της υπερστροφής, σε βαθμό μάλιστα που σε κάποιες εκδόσεις εμφανίστηκε μια ελαφρά τάση υποστροφής, δηλαδή το αντίθετο φαινόμενο. Για την ιστορία, η διάδοχος BMW Σειρά 3 E46 απέκτησε ανάρτηση πολλαπλών συνδέσμων και πίσω και μπροστά, επιτυγχάνοντας κορυφαία για την κατηγορία της οδική συμπεριφορά.
Στα πλαίσια της βελτίωσης της οδικής συμπεριφοράς, όλες οι εκδόσεις της BMW E36 έφεραν εξ αρχής στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS). Μέσα στο 1996, άρχισαν να προσφέρουν και έξτρα σύστημα ελέγχου πρόσφυσης (traction control system).
Επίσης, το ντεπόζιτο καυσίμων είναι από πλαστικό που σπάζει δύσκολα και (όπως ίσχυε εξ αρχής και σε όλες τις γενιές της BMW Σειράς 3) βρίσκεται στο κέντρο του αμαξώματος, κάτω από τα πίσω καθίσματα, μειώνοντας έτσι δραστικά την πιθανότητα εκδήλωσης πυρκαγιάς μετά από οπίσθια πρόσκρουση. Να σημειωθεί ότι στην E36 το ντεπόζιτο αποτελείται από δύο θαλάμους που συνδέονται μεταξύ τους, μια σχεδίαση και κατασκευή από πλαστικό που ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1990 στη γενιά αυτή και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, σε όλες τις γενιές της Σειράς 3.