cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών
Διεθνείς Συναντήσεις Αρχαίου Δράματος
Στο πλαίσιο των Συναντήσεων Αρχαίου Δράματος το Κέντρο Δελφών έχει αναπτύξει συνεργασίες με τους ελληνικούς και φορείς. Μεταξύ των διεθνών φορέων που έχουν συνεργαστεί με το Κέντρι Δελφών συμπεριλαμβάνονται η Διεθνής Επιτροπή Θεατρικής Ολυμπιάδας, το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της Κωνσταντινούπολης (Τουρκία), το Διεθνές Ινστιτούτο Μεσογειακού Θεάτρου (Ισπανία), το Κέντρο Παραστατικών Τεχνών της Shizuoka (Ιαπωνία), το Στούντιο του Εθνικού Θεάτρου (Ηνωμένο Βασίλειο), το Watermill Foundation - Robert Wilson (Η.Π.Α), το Θέατρο Taganka -Yuri Lyubimov (Ρωσία), η Σχολή Δραματικής Τέχνης της Μόσχας (Ρωσία), η Διεύθυνση Πολιτισμού του Δήμου του Πεκίνου, το Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ του Ρουρ (Γερμανία), το Εθνικό Θέατρο του Λουξεμβούργου, το Θέατρο Ludwigshafen Pfalzbau (Γερμανία), το Εθνικό Θέατρο του Ζάγκρεμπ (Κροατία), το Art Carnuntum (Αυστρία), το Κέντρο Θεάτρου ATALAYA της Ανδαλουσίας (Ισπανία), ο θεατρικός οργανισμός CHOREA (Πολωνία), το Ινστιτούτο Grotowski (Πολωνία), το Κέντρο Θεατρικών Πρακτικών GARDZIENICE (Πολωνία), ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου κ.α.
Στο εσωτερικό της Ελλάδας, το Κέντρο Δελφών έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με το Εθνικό Θέατρο, την Εθνική Λυρική Σκηνή, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, το Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, το ΑμφιΘέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου, το Θέατρο ΑΤΤΙΣ, το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας-Θεσσαλικό Θέατρο, κ.ά.
Εικαστικό πρόγραμμα
Το εικαστικό πρόγραμμα του Ε.Π.Κε.Δ. περιλαμβάνει συμπόσια, εκθέσεις, σεμινάρια καθώς και προγράμματα παραμονής και εργασίας καλλιτεχνών στους Δελφούς. Εγκαινιάστηκε το 1988 με την Διεθνή Συνάντηση «Οι Εικαστικές Τέχνες στο τέλος του 20ού αιώνα» κατά την οποία διοργανώθηκε συμπόσιο και έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής, όπου παρουσιάστηκαν έργα καλλιτεχνών όπως οι Άντι Γουόρχολ, Νίκη ντε Σαιν Φαλ, Τάκις, Χρύσα κ.ά. Το 1994 το εικαστικό πρόγραμμα αναδιαμορφώθηκε με κύριο στόχο τη δημιουργία στους Δελφούς Πάρκου Γλυπτικής και μόνιμης Συλλογής έργων σύγχρονης τέχνης.
Πάρκο Γλυπτικής
Δημιουργήθηκε το 1994, κατά τη Διεθνή Συνάντηση Γλυπτικής (Αύγουστος 1994), όταν 11 Έλληνες και Ευρωπαίοι καλλιτέχνες φιλοτέχνησαν in situ ισάριθμα έργα τέχνης. Μεταξύ των καλλιτεχνών που συμμετείχαν συγκαταλέγονταν οι Αλφρέντο Ρομάνο, Κώστας Τσόκλης, Θεόδουλος Γρηγορίου, Λυδία Βενιέρη κ.ά. Έκτοτε το Πάρκο Γλυπτικής εμπλουτίζεται με νέα αποκτήματα μέσω των προγραμμάτων διαμονής και εργασίας καλλιτεχνών στους Δελφούς.
Συλλογή έργων εσωτερικού χώρου
Η συλλογή αυτή δημιουργήθηκε το 1995 στα πλαίσια της δεύτερης διεθνούς εικαστικής συνάντησης γλυπτικής. Περιλαμβάνει δημιουργίες γνωστών Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών (πίνακες, επίτοιχα έργα, χαρακτικά, κατασκευές) που περιήλθαν στο Ε.Π.Κε.Δ. είτε μέσω μεμονωμένων αγορών, είτε μέσω διεθνών Εικαστικών Συναντήσεων και εκθέσεων.
Ενδεικτικά αναφέρονται οι εκθέσεις : «Τάκις-Χρύσα», «Ο Γιάννης Κουνέλης και το  Θέατρο», «Κληρονομιά του Απόλλωνα» (ομαδική έκθεση), «Κίονες και Πεσσοί» (ομαδική έκθεση), «Ειρήνη»- εγκατάσταση Γιάννη Τσόκλη, Αλέκος Φασιανός «Ανθρωποκεντρική ζωγραφική 1960-1998», «Θώρακες και Άλογα» με έργα της Αλεξάνδρας Αθανασιάδη, «Μπέλα Ραφτοπούλου» (αναδρομική),  «Ο Μαραθώνας μέσα από το έργο 8 Ελλήνων καλλιτεχνών», «Λατρεία και προσκυνήματα μετά την Άλωση μέσα από τις Συλλογές του Μουσείου Μπενάκη», "Κ. Π. Καβάφης: Μικρή με το μολύβι απεικόνισις" κ.α.
Πανελλήνιοι Μαθητικοί Αγώνες Επιχειρηματολογίας (Αντιλογίας)
Οι Πανελλήνιοι Μαθητικοί Αγώνες Επιχειρηματολογίας (Αντιλογίας) διοργανώνονται σε συνεργασία με το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και αποσκοπούν στην καλλιέργεια της κριτικής σκέψης των νέων και στην ανάπτυξη των ικανοτήτων τους στη λογική διάρθρωση των επιχειρημάτων. Διεξήχθησαν για πρώτη φορά το 2001 στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Έτους Σωκράτη και έκτοτε επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Οι Αγώνες διεξάγονται μέσα σε ένα αυστηρά καθορισμένο πλαίσιο κανόνων και απευθύνονται στους μαθητές της τρίτης τάξης του Ενιαίου Λυκείου, ιδιωτικών και δημοσίων σχολείων της χώρας.
Συνάντηση Νέων Δημιουργών
Η Συνάντηση Νέων Δημιουργών διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 2007, στα πλαίσια της δέκατης τρίτης Διεθνούς Συνάντησης Αρχαίου Δράματος και έχει ως στόχο τη δημιουργική συνάντηση, την ανοιχτή αλληλεπίδραση και την σύμπραξη νέων καλλιτεχνών σε πρωτότυπες συνεργασίες μέσω ενός προγράμματος εργαστηρίων, διαλέξεων και καλλιτεχνικών δράσεων. Διδάσκοντες είναι διακεκριμένες προσωπικότητες του χώρου του θεάτρου και των παραστατικών τεχνών από τη Ελλάδα και το εξωτερικό. Στο πλαίσιο της Συνάντησης δίνεται η ευκαιρία σε επιλεγμένο αριθμό νέων καλλιτεχνών και νεανικών καλλιτεχνικών σχημάτων να δημιουργήσουν και να παρουσιάσουν στους Δελφούς πρωτότυπο έργο μικρής διάρκειας με τη μορφή θεατρικής παράστασης σε εξέλιξη, site specific, video art, μουσική, χοροθέατρο, εικαστική performance κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνεδριακά κέντρα στην Ελλάδα Κατηγορία:Ευρωπαϊκός πολιτισμός Κατηγορία:Μουσεία στη Φωκίδα Κατηγορία:Δελφοί
Αλμπάν Μπούσι
Ο Αλμπάν Μπούσι (αλβ:Alban Bushaj) είναι Αλβανός διεθνής ποδοσφαιριστής του Λεβαδειακού που αγωνίζεται στο χώρο της επίθεσης.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1973 και έχει ύψος 180 εκατοστά. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα του από την Σ.Κ. Τίρανα και έχει αγωνιστεί επί σειρά ετών στα πρωταθλήματα της Τουρκίας,της Βουλγαρίας και της Ελλάδας. Είναι πρώτος σκόρερ όλων των εποχών της Εθνικής Αλβανίας έχοντας πετύχει 14 τέρματα σε 67 συμμετοχές. Τη σαιζόν 2006-07 ο Αλμπάν Μπούσι ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς του σε αγώνα του Απόλλωνα Καλαμαριάς με τον Παναθηναϊκό.
Πηγές
Κατηγορία:Αλβανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Τίρανα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλαμουρτάρι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίτεξ Λόβετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιστανμπούλσπορ ΑΣ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντανασπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάνι Τιράνων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ελισάβετ Καρλόττα του Άνχαλτ-Χάρτσγκεροντε
Η Ελισάβετ-Καρλόττα, γερμ.: Elisabeth Charlotte von Anhalt-Harzgerode (11 Φεβρουαρίου 1647 - 20 Ιανουαρίου 1723) από τον Οίκο των Ασκάνια-Μπέρνμπουργκ ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Χάρτσγκεροντε και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Κέτεν και μετά κόμισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Χάρτσγκεροντε και της πρώτης συζύγου του Ιωάννας-Ελισάβετ των Νάσσαου, κόρης του Ιωάννη-Λουδοβίκου κόμη του Νάσσαου-Χάνταμαρ.
Μετά το τέλος του δεύτερου συζύγου της, έζησε στην ιδιοκτησία χηρείας της (wittum), στο κάστρο Όστερχολμ στο νησί Αλς. Στη διαμάχη σχετικά με τον μοργανατικιό γάμο του Χριστιανού-Καρόλου και την ικανότητα τού γιου του να κληρονομήσει το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Πλεν, υποστήριξε τη νύφη της και την πρώην κυρία των τιμών Δωροθέα-Χριστίνα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε δύο φορές: ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Γουλιέλμος-Λουδοβίκος πρίγκιπας του Άνχαλτ-Κέτεν. Αυτός απεβίωσε το 1665, χωρίς να έχουν αποκτήσει τέκνα.
Έπειτα η Ελισάβετ-Καρλόττα έκανε δεύτερο γάμο με τον Αύγουστο δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ξέρξης της Αρμενίας
Ο Ξέρξης, αρμεν. Շավարշ, Šavarš (απεβ. 212 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν σατράπης της Σωφηνής & Κομμαγηνής (228-212 π.Χ.), περιοχών της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.
Βιογραφία
Τον πατέρα τους το 228 π.Χ. διαδέχθηκαν ο Ορόντης Δ΄ στην Αρμενία και ο Ξέρξης στη Σωφηνή & Κομμαγηνή το 228 π.Χ. Το 223 πολλοί σατράπες των Σελευκιδών εξεγέρθηκαν εναντίον τού Αντιόχου Γ΄ τού Μεγάλου, όπως ο Αρταβαζάνης της Μηδίας Ατροπατηνής (Άνω Μηδίας), ο Μόλων της Μηδίας (Κάτω Μηδίας), ο αδελφός του Αλέξανδρος της Περσίδος και ο Αχαιός των Σελευκιδών στη Μ. Ασία (2ος εξάδελφος τού πατέρα τού Αντιόχου Γ΄). Ως το 220 ο Αντίοχος Γ΄ κατέβαλε τους περισσότερους των εξεγερθέντων· το 213 κατέστειλε και τον Αχαιό.
Οι εξεγέρσεις αυτές είναι η αιτία, που ο Αντίοχος Γ΄ είχε έπειτα επιθετική πολιτική προς τον Ξέρξη. Το 212 εισέβαλε στην σατραπεία τού Ξέρξη, πολιόρκησε τα Σαμόσατα και τον νίκησε. Σύντομα μετά ο Αντίοχος Γ΄ έδωσε την αδελφή του Αντιοχίδα ως σύζυγο στον Ξέρξη. Όμως η Αντιοχίδα το ίδιο έτος φόνευσε τον άνδρα της, ώστε ο αδελφός της να ελέγξει τη Σωφηνή. Δεν γνωρίζουμε αν ο Ξέρξης κατείχε και την Κομμαγηνή, όταν φονεύθηκε.
Ωστόσο ο Αντίοχος Γ΄, περισπώμενος από τις πολλές εκστρατείες του, προτίμησε να θέσει στη Σωφηνή σατράπη τον Αβδισσάρη, γιο τού Ξέρξη.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Σιδηροδρομική γραμμή Νέων Πόρων - Πλαταμώνα - Λεπτοκαρυάς
Η Σιδηροδρομική γραμμή Νέων Πόρων - Πλαταμώνα - Λεπτοκαρυάς είναι ελληνική σιδηροδρομική γραμμή που αποτελούσε δίκτυο του ΟΣΕ. Κατασκευάστηκε το 1916 και έκλεισε το 2004. Αντικαταστάθηκε από την γραμμή Πειραιά-Θεσσαλονίκης.
Διαδρομή
Η Σιδηροδρομική γραμμή Νέων Πόρων - Πλαταμών - Λεπτοκαρυάς, διέρχεται από μέρος της Θεσσαλίας. Εντός του νέου Σιδηροδρομικού Σταθμού Νέων Πόρων Πιερίας (Χιλιομετρική θέση 392 - Χιλιομέτρηση νέας γραμμής) υπάρχει η διασταύρωση της 5ης γραμμής η οποία οδηγεί στην παλαιά γραμμή Πλαταμώνα. Είχε επιβατική κίνηση χιλιάδων ατόμων ετησίως, καθώς ο σιδηρόδρομος ήταν το δημοφιλέστερο μέσο μεταφοράς, των Λαρισαίων και όχι μόνο, προς το δημοφιλές αυτό τουριστικό θέρετρο. Το 2002, καθημερινώς 4 δρομολόγια διέρχονταν με στάση στον Πλαταμώνα συνδέοντας τον με Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Αθήνα.
Η γραμμή συνεχίζει κινούμενη παράλληλα με την θάλασσα σε ένα τοπίο με πλούσια βλάστηση. Στη συνέχεια διέρχεται μέσα από σήραγγα κάτω από το Κάστρο του Πλαταμώνα και μετά την ανοιχτή γαλαρία συγκλίνει με τη νέα χάραξη στην τοποθεσία Παραλία Αγίου Παντελεήμονα Πιερίας (βόρεια έξοδος νέας σήραγγας Πλαταμώνα). Και σ’ αυτό το σημείο οι χαράξεις συγκλίνουν τόσο κοντά, ώστε να παρέχεται μεγάλη ευκολία για την κατασκευή αλλαγής τροχιάς.
Ιστορικό
Η γραμμή του Πλαταμώνα κατασκευάστηκε το 1916 και ήταν στην αρχή της ενωτικής γραμμής Παπαπουλίου Λάρισας – Πλατέος Ημαθίας (Χ.Θ. 394,026 – 482,567). Η γραμμή αυτή σύνδεσε τον Λαρισαϊκό Σιδηρόδρομο με το δίκτυο της S.M. (Chemins de fer de Salonique à Monastir) στη Μακεδονία και κατ' επέκταση σύνδεσε σιδηροδρομικά την πρωτεύουσα με την υπόλοιπη Ευρώπη. Επίσης μετά τη Μάχη του Πλαταμώνα (15-16 Απριλίου 1941) τα γερμανικά στρατεύματα προέλασαν προς νότο μέσω του διαδρόμου των γραμμών Πλαταμώνα & Τεμπών. Η γραμμή έχει έτσι και ιστορική σημασία πέρα από φυσικό κάλλος.
Από το 2004 η νέα σιδηροδρομική γραμμή υψηλών ταχυτήτων περνά τον Πλαταμώνα μέσα από μία σήραγγα τεσσάρων και πλέον χιλιομέτρων. Όμως η παλαιά παράκτια σιδηροδρομική γραμμή που διέρχεται μέσα από απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς τοπία και διαθέτει μουσειακές εγκαταστάσεις, κηρύχθηκε "ιστορικός τόπος" μετά από υπουργική απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού και πλέον καταβάλλονται εντατικές προσπάθειες για την μουσειακή επαναλειτουργία της. Επίσης η παλαιά σιδηροδρομική γραμμή του Πλαταμώνα (όπως και οι παλαιές γραμμές των Τεμπών και της Βόρειας Πιερίας) είναι ενταγμένη στην επίσημη μελέτη της θερινής γραμμής Νο 5 του Προαστιακού Σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης, κάτι το οποίο θα βοηθήσει στην περαιτέρω ανάπτυξη του Πλαταμώνα, χωρίς κανένα πρόβλημα στο μουσειακό χαρακτήρα της γραμμής. Το 2018 πρώτιστος στόχος για την επαναλειτουργία της γραμμής είνα η εφικτή σύνδεση Νέων Πόρων με τον Πλαταμώνα, εφόσον η σήραγγα Πλαταμώνος λειτουργεί ως καφέ εστιατόριο, την Gallaria με μουσειακό εκθετήριο της γραμμής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεοι Πόροι Κατηγορία:Νομός Πιερίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικού Ολύμπου Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές κανονικού εύρους στην Ελλάδα
Μέθοδος της καθαρής θέσης
Η Μέθοδος της Καθαρής Θέσης, γνωστή και ως "Ενοποίηση της μιας Σειράς" είναι λογιστική μέθοδος ενοποίησης των λογιστικών καταστάσεων μιας μητρικής εταιρίας και μιας συγγενούς σύμφωνα με το ΔΛΠ 28.
Χαρακτηριστικά
Στα χαρακτηριστικά της μεθόδου συγκαταλέγονται:
Εφαρμογή
310px|right| Συμμετοχή σε Εταιρία
Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 212 π.Χ.)
Ο Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ, λατιν.: Appius Claudius Pulcher, (απεβ. το 211 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός του 3ου αι. π.Χ., ενεργός στον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο.
Μέθοδος της καθαρής θέσης
Εφαρμογή
Θα πρέπει να βρούμε το ποσοστό συμμετοχής στα Ίδια Κεφάλαια, γνωστό ως Ποσοστό Ενοποίησης. Αν αυτό ανέρχεται τουλάχιστον σε 20%, θεωρείται η εταιρία Θ ότι είναι συγγενής εταιρία προς τη Μ. Βέβαια πολλές φορές μπορεί να είναι μικρότερο από 20%, αλλά η Μ να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις της Θ, ώστε να μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι συγγενής προς τη Μ.
Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 212 π.Χ.)
Καταγωγή
Ήταν γιος τού Πόπλιου Κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 249 π.Χ.) και ο πατέρας των Άππιου Κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 185 π.Χ.), Πόπλιου Κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 184 π.Χ.) και Γάιου Κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 177 π.Χ.). Η κόρη του, Κλαυδία, παντρεύτηκε τον Πακούβιο Καλάβιο, τον αρχιδικαστή της Καπύης (Capua) το 217 π.Χ.
Μέθοδος της καθαρής θέσης
Εφαρμογή
Το Ποσοστό Ενοποίησης εφαρμόζεται στα Ίδια Κεφάλαια της Θ κατά την ημέρα της επένδυσης. Η επένδυση μπορεί να έχει γίνει την 1η μέρα της χρήσης 20ΧΧ, οπότε το ποσοστό θα εφαρμοστεί επί του Μετοχικού Κεφαλαίου και των Αποθεματικών που εμφανίζονται στα βιβλία της Θ. Αν όμως η εξαγορά γίνει στη μέση της χρήσης, η Μ δικαιούται κατά το ποσοστό της μέρος του Μετοχικού Κεφαλαίου, των Αποθεματικών, αλλά και των κερδών της Θ που έχουν κεφαλαιοποιηθεί (αποθεματικοποιηθεί) από την αρχή της χρήσης μέχρι και την ημέρα της εξαγοράς. Συγκεκριμένα, από τα κέρδη της Θ ένα ποσό θα διανεμηθεί ως μέρισμα στους μετόχους της και ένα ποσό θα προστεθεί στα Αποθεματικά (δηλαδή θα κεφαλαιοποιηθεί). Η Μ δικαιούται συμμετοχή σε αυτά τα κεφαλαιοποιηθέντα κέρδη, μετά την αφαίρεση των μερισμάτων.
Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 212 π.Χ.)
Σταδιοδρομία
Το 217 π.Χ., ο Κλαύδιος ήταν αγορανόμος (aedilis). Την επόμενη χρονιά, ήταν στρατιωτικός τριβούνος και πολέμησε στις Κάννες. Μαζί με τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα ανέβηκε στην ανώτατη διοίκηση από τα στρατεύματα, που είχαν καταφύγει στο Κανούσιον (Canusium). Το 215 π.Χ. έγινε πραίτορας και οδήγησε τους επιζώντες τού ηττημένου στρατού στη Σικελία, όπου οι προσπάθειές του να αποσπάσει τον Ιερώνυμο, τον εγγονό τού Ιέρωνα Β΄, από τη σύνδεσή του με τους Καρχηδονίους, απέβησαν ανεπιτυχείς. Παρέμεινε στη Σικελία το επόμενο έτος ως αντιπραίτωρ και απεσταλμένος (legatus) τού Mάρκου Κλαύδιου Μάρκελλου, και ήταν επικεφαλής τού στόλου και τού στρατοπέδου στους Λεοντίνους. Το 212 π.Χ. εξελέγη ύπατος και σε συνεργασία με τον συνάδελφό του Κόιντο Φούλβιο Φλάκο ανέλαβε την πολιορκία της Καπύης. Στο τέλος τού έτους της θητείας του, κατ' εφαρμογή ενός διατάγματος της Συγκλήτου, πήγε στη Ρώμη και δημιούργησε δύο νέους υπάτους. Η δική του διοίκηση παρατάθηκε άλλο έναν χρόνο. Στη μάχη κατά των δυνάμεων τού Αννίβα πριν από την Καπύη, έλαβε μία πληγή, από τα αποτελέσματα της οποίας απεβίωσε λίγο μετά την παράδοση της πόλης. Αναποτελεσματικά εναντιώθηκε στην επιβολή της αιματηρής εκδίκησης, που πήρε ο Φούλβιος εναντίον των Καπυηνών.
Μέθοδος της καθαρής θέσης
Εφαρμογή
Η συμμετοχή στα κέρδη αυξάνει την αξία της επένδυσης, ενώ παράλληλα εμφανίζεται εισόδημα από την επένδυση:
Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 212 π.Χ.)
Στη λαϊκή κουλτούρα
Τον Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ υποδυόταν ο Dimitri Diatchenko στην ταινία τού 2006 Tο μυστικό κάτω από το ρόδο.
Μέθοδος της καθαρής θέσης
Εφαρμογή
Τα μερίσματα όμως που καταβάλλονται στους μετόχους, μειώνουν την αξία της συμμετοχής στη Θ, γεμίζοντας παράλληλα το ταμείο της Μ κατά το ποσοστό της αναλογίας της (είναι δηλαδή σαν να ρευστοποιείται ένα κομμάτι της επένδυσης):
Αντίστοιχα, αν μια υποχρέωση είναι υποτιμημένη, δηλαδή στην πραγματικότητα κοστίζει περισσότερο απ’ ότι εμφανίζεται στα βιβλία και την ρευστοποιήσουμε, θα αυξηθεί το εισόδημα από συμμετοχή κατά το ποσό αυτό της αρνητικής υπεραξίας που μας βάραινε:
Επιπλέον, στο τέλος της χρήσης προβαίνει σε λογισμό της ετήσιας απομείωσης της υπεραξίας απόκτησης, καθώς η φήμη & πελατεία κάθε χρόνο απομειώνεται ισόποσα, έως ότου μηδενιστεί (εφόσον είναι θετική). Εάν η φήμη και πελατεία είναι αρνητική, προστίθεται ολόκληρη στο εισόδημα της χρήσης της εξαγοράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενοποίηση Λογιστικών Καταστάσεων Κατηγορία:Συγχωνεύσεις και εξαγορές Κατηγορία:Χρηματοοικονομική λογιστική
Το Βιβλίο του Μόρμον
thumb|right|150px|Το εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης του Βιβλίου του Μόρμον Το Βιβλίο του Μόρμον είναι το ιερό σύγγραμμα των μελών της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών, γνωστών ως Μορμόνοι. Στα επίσημα ιερά κείμενα Αγίων Γραφών αυτού του θρησκεύματος περιλαμβάνονται, εκτός από το Βιβλίο του Μόρμον, η Χριστιανική Βίβλος, η συλλογή Διδαχή και Διαθήκες και η συλλογή έργων του Τζόζεφ Σμιθ ονόματι Πολύτιμο Μαργαριτάρι.
Περιεχόμενο
thumb|left|100px|Το εξώφυλλο της επανέκδοσης του 1970 του Βιβλίου του Μόρμον thumb|right|300px|Βιβλίο του Μόρμον: Χώρες και τοποθεσίες Σύμφωνα με το βιβλίο, ο προφήτης Ιαρέδ οδήγησε στην αμερικανική ήπειρο μία μικρή ομάδα από Ιαρεδίτες, μια φυλή που με θεία μεσολάβηση δεν θίχτηκε από τη σύγχυση γλωσσών στη Βαβέλ. Εκεί όμως διαιρέθηκαν, πολέμησαν μεταξύ τους και καταστράφηκαν μετά από μάχη.
Ένας άλλος προφήτης, ο Λεχί, που ζούσε στην Ιερουσαλήμ περίπου το 600 π.Χ., πήρε κι αυτός εντολή από τον Θεό να οδηγήσει απογόνους της φυλής Μανασσή στην Αμερική. Και αυτοί διαιρέθηκαν σε δύο έθνη, τους Νεφίτες και τους Λαμανίτες, από τα ονόματα των παιδιών του Λεχί. Οι Νεφίτες ήταν ευσεβείς, ενώ οι Λαμανίτες άθεοι. Αργότερα οι Λαμανίτες έγιναν άγριοι κι απέκτησαν σκούρο χρώμα. Απόγονοι των Λαμανιτών είναι, σύμφωνα με το Βιβλίο του Μόρμον, οι σημερινοί Ινδιάνοι. Το 400 μ.Χ. οι δυο ομάδες συγκρούσθηκαν στον λόφο Κουμόρα (Cumorah) και οι Νεφίτες εξολοθρεύτηκαν.
Σύμφωνα με το Βιβλίο του Μόρμον, ο Ιησούς Χριστός παρουσιάστηκε στους Νεφίτες μετά την ανάστασή του και επέλεξε 12 μαθητές, στους οποίους κήρυξε το Ευαγγέλιο κι έδωσε εξουσία να βαπτίζουν, να κάνουν θαύματα, και να κηρύττουν το Ευαγγέλιο. Τα αρχαιότερα συγγράμματα που ο γραμματέας Αμμαρών υπέδειξε στον Μόρμον πού να τα βρει, μαζί με εκείνα που κατέγραψε ο ίδιος ο Μόρμον και ολοκλήρωσε ο γιος του, ο Μορόνι, γράφτηκαν γύρω στο 400 μ.Χ. σε χαραγμένες πλάκες. Το 421 μ.Χ. ο προφήτης Μορόνι έκρυψε τις πλάκες θάβοντάς τες στον λόφο Κουμόρα (στη σημερινή πολιτεία της Νέας Υόρκης).
Διδαχή και διδασκαλίες
Το Βιβλίο του Μόρμον περιέχει δογματικές και φιλοσοφικές διδασκαλίες που αφορούν πολλά διαφορετικά θέματα, συμπεριλαμβανομένων βασικών θεμάτων Χριστιανισμού και ιδεολογικών διδασκαλίων. Ο Ιησούς αναφέρεται κάθε 1.7 εδάφια με πάνω από 100 διαφορετικά ονόματα.
Ο Ιησούς
Ως λέει στη σελίδα τίτλου, ο σκοπός του Βιβλίου του Μόρμον είναι «να πείσει τους Ιουδαίους και τους Εθνικούς ότι ο ΙΗΣΟΥΣ είναι ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΘΕΟΣ, που φανερώνεται σε όλα τα έθνη».
Το Βιβλίο περιγράφει διάφορα θαύματα και επισκέψεις από τον Χριστό στους κατοίκους της αρχαίας αμερικανικής ηπείρου. Μια από τις πιο σπουδαίες επισκέψεις είναι όταν έρχεται ο Χριστός σε αυτούς μετά από τη σταύρωση και ανάστασή του στην Ιερουσαλήμ. Επίσης, το βιβλίο λέει ότι ένας προφήτης, που ονομάζεται Νεφί, είδε ένα όραμα της γέννησης, της διακονίας, και του θανάτου του Ιησού Χριστού, συμπεριλαμβανομένης μίας προφητείας του ονόματος του Ιησού Χριστού που συνέβη 600 χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού.
Νεώτερη έρευνα και κριτικές
Οι αρχαιολογικές, ιστορικές και επιστημονικές κοινότητες είναι γενικότερα σκεπτικές ως προς την αυθεντικότητα του βιβλίου. Οι κριτικές των ομάδων αυτών επικεντρώνονται σε τέσσερις τομείς.
Οι περισσότεροι υποστηρικτές του κινήματος των Αγίων των Τελευταίων Ημερών θεωρούν ότι το Βιβλίο του Μόρμον είναι ιστορικά ακριβές. Μέσα στο κίνημα των Αγίων των Τελευταίων Ημερών υπάρχουν διάφορες απολογητικές ομάδες που επιδιώκουν να συμβιβάσουν τις ασυμφωνίες με διάφορους τρόπους. Ανάμεσα σε αυτές τις ομάδες έχει δημοσιευτεί αρκετό υλικό από το Ίδρυμα Αρχαίας Έρευνας και Μορμονικών Σπουδών το οποίο προσπαθεί να υπερασπιστεί την ιστορικότητα του Βιβλίου του Μόρμον. Ένα από τα πιο συχνά επιχειρήματα αυτών των ομάδων είναι το "περιορισμένο γεωγραφικό μοντέλο", σύμφωνα με το οποίο τα γεγονότα στο Βιβλίο του Μόρμον διαδραματίζονται σε μια σχετικά περιορισμένη γεωγραφική έκταση είτε στην Κεντρική Αμερική, είτε στη Νότια Αμερική ή ακόμα στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδες κριτικής
Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα
Νεγκέβ
μικρογραφία|300x300εσ|Το [[Έιν Αβντάτ στην κοιλάδα Ζιν του Νεγκέβ]] δεξιά|μικρογραφία|186x186εσ|Με κόκκινο εμφανίζεται η [[Νότια επαρχία (Ισραήλ)|νότια επαρχία του Ισραήλ, η οποία περιλαμβάνει το Νεγκέβ.]] Το Νεγκέβ (, τιβεριανή εκφορά: han-Néḡeḇ ; النقب αν-Νακάμπ) είναι έρημη και ημιέρημη περιοχή στο νότιο Ισραήλ. Η μεγαλύτερη πόλη και το διοικητικό κέντρο του νότιου Ισραήλ είναι η Μπερ Σεβά (με πληθυσμό 209.687 κατοίκων), στο βόρειο Νεγκέβ. Το νότιο άκρο του Νεγκέβ βρίσκεται στον κόλπο της Άκαμπα και το θέρετρο Εϊλάτ. Περιέχει αρκετές αναπτυξιακές πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Ντιμόνα, του Αράντ και του Μίτσπε Ραμόν. Στην πόλη βρίσκεται ένας μικρός αριθμός πόλεων Βεδουίνων όπως το Ραχάτ, το Τελ ασ-Σαμπί και το Λακιάχ. Υπάρχουν διάφορα κιμπουτσίμ στο Νεγκέβ, συμπεριλαμβανομένων του Ρεβιβίμ και του Σντε Μποκέρ. Στο Σντε Μποκέρ αποσύρθηκε ο Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν, ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, αφού αποσύρθηκε από την πολιτική.
Η έρημος του Νεγκέβ είναι η έδρα του Πανεπιστήμιο του Νεγκέβ Μπεν-Γκουριόν. Περιλαμβάνει διάφορα τμήματα, όπως τα Ινστιτούτα Γιάκομπ Μπλάουσταϊν για την Έρευνα της Ερήμου και τη Διεθνή Σχολή Άλμπερτ Κατς για τις Μελέτες της Ερήμου, τα οποία βρίσκονται στην πανεπιστημιούπολη Μιντρεσέτ Μπεν-Γκουριόν κοντά στο Σντε Μποκέρ.
Παρόλο που ιστορικά ήταν ξεχωριστή περιοχή, το Νεγκέβ προστέθηκε στην προτεινόμενη περιοχή της Παλαιστίνης υπό Βρετανική εντολή, μεγάλο τμήμα της οποίας αποτελεί σήμερα το Ισραήλ. Η ένταξη του Νεγκέβ στη βρετανική Παλαιστίνη έγινε από τον βρετανό αντιπρόσωπο Στ. Τζον Φίλμπι, στο "όνομα της Υπεριορδανίας".
Το κλίμα της περιοχής είναι ξερό στο μεγαλύτερο μέρος της, ενώ είναι ημίξηρο στην Μπερ Σεβά και στα βορειότερα τμήματα του Νεγκέβ. Οι βροχοπτώσεις είναι λίγες στα βόρεια και σπάνιες στα νότια.
Το 2010 ο πληθυσμός του Νεγκέβ ήταν 630.000 άτομα, αν και καταλαμβάνει μια έκταση που ξεπερνά τα 13.000 τ.χλμ. (πάνω από τη μισή έκταση του Ισραήλ). Περίπου 470.000 από αυτούς είναι Εβραίοι, ενώ 160.000 είναι Βεδουίνοι. Ωστόσο η περιοχή καταγράφει γρήγορη πληθυσμιακή ανάπτυξη και αναμένεται να φτάσει τους 1,2 εκατομμύρια κατοίκους μέχρι το 2025.
Δημήτρης Πόποβιτς
Ο Δημήτρης Πόποβιτς (Димитрис Поповић/Dimitrios Popović, 11 Φεβρουαρίου 1995, Φραγκφούρτη, Γερμανία) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την γερμανική Βικτόρια Κολωνίας. Είναι σερβικής καταγωγής.
ΠΑΟΚ και δανεισμοί
Ο Πόποβιτς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις Σέρρες με τον Πανσερραϊκό, πριν υπογράψει το 2009 με τον ΠΑΟΚ. Έκανε το ντεμπούτο του για το σύλλογο στις 21 Ιανουαρίου 2012, εναντίον του Πανιώνιου. Αγωνίστηκε σε τρεις αγώνες για τον ΠΑΟΚ, πριν πάει δανεικός στον Πλατανιά, το Δεκέμβριο του 2013. Με τον Πλατανιά αγωνίστηκε σε εννέα αγώνες και επέστρεψε στον ΠΑΟΚ τον Δεκέμβριο του 2013, ο οποίος τον έστειλε δανεικό στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Στις 20 Αυγούστου 2015, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο δανεισμού με τον Πανσερραϊκό, αλλά δεν τελείωσε τη χρονιά με το σύλλογο, καθώς υπέγραψε ως δανεικός με την κυπριακή Καρμιώτισσα, μέχρι το τέλος της σεζόν.
Βάλντχοφ Μάνχαϊμ
Στις 8 Ιουλίου 2016, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη γερμανική Μάνχαϊμ, με τον ΠΑΟΚ να διατηρεί το 30% σε περίπτωση πώλησης του παίκτη.
ΤΟΣ Κόμπλεντς
Στις 28 Ιανουαρίου 2017, υπέγραψε στη γερμανική Κόμπλεντς με ελεύθερη μεταγραφή, μέχρι τις 30 Ιουνίου 2018.
Βικτόρια Κολωνίας
Την 1η Ιουλίου 2018, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τη γερμανική Βικτόρια Κολωνίας.
Εθνική ομάδα
Έχει αγωνιστεί με τις Εθνικές Ελλάδας U17, U18, U19 και U20.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Κοινότητα Μαγαρικαρίου
Η Κοινότητα Μαγαρικαρίου είναι κοινότητα του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα της ορίστηκε το Μαγαρικάρι. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καλοχωραφίτης και Κισσοί. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Τζιμ Μιλισάβλιεβιτς
Ο Τζιμ Μιλισάβλιεβιτς (Jim Milisavljevic) είναι Αυστραλός πρώην ποδοσφαιριστής και μέλος της Εθνικής Αυστραλίας στο Μουντιάλ του 1974. Γεννήθηκε στις 15 Απριλίου του 1951 και είναι σερβικής καταγωγής. Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Αν και συμμετείχε στην αποστολή της Αυστραλίας δεν έπαιξε ποτέ σε επίσημη διεθνή αναμέτρηση. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας της πολιτείας της Βικτόρια.
Πηγές
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φουτσκρέι ΓΓΣΤ
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2013
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2013 ήταν η 32η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Αθλητικής Ομοσπονδιας. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο κλειστό Σκαντινάβιουμ στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας μεταξύ 1 και 3 Μαρτίου 2013.
Αυτή ήταν η τρίτη φορά που η πόλη φιλοξένησε τη διοργάνωση. Το 1974 και το 1984 είναι οι άλλες φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2013 Κατηγορία:Γκέτεμποργκ
Σίλβιους Λέοπολντ Βάις
Ο Σίλβιους Λέοπολντ Βάις (Sylvius Leopold Weiss), (12 Οκτωβρίου 1687 – 16 Οκτωβρίου 1750), ήταν Γερμανός λαουτίστας και συνθέτης. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες και εκτελεστές έργων για λαούτο της εποχής του. Θεωρείτο εξαιρετικός δεξιοτέχνης και αυτοσχεδίαζε συχνά πάνω στο συγκεκριμένο έγχορδο. Στην εποχή του φημιζόταν η «βαϊσιανή» μέθοδος παιξίματος του λαούτου, που αναφερόταν κυρίως στους δακτυλισμούς (arpège) και στο ιδιόμορφο λεγκάτο (legato).
Βιογραφία
Ο Βάις γεννήθηκε στο Γκρότκαου της Σιλεσίας, σημερινό Γκροντκόβ (Grodków) της ΝΔ. Πολωνίας. Ήταν γιος του -επίσης- λαουτίστα Γιόχαν Γιάκομπ Βάις (Johann Jacob Weiss), ενώ και ο γιος του Γιόχαν Άντολφ Φαουστίνους (Johann Adolph Faustinus Weiss), έπαιζε το ίδιο όργανο.
Ο πατέρας του ήταν, επίσης, δεξιοτέχνης στο λαούτο και στη θεόρβη και υπήρξε ο πρώτος του δάσκαλος, όπως και των δύο από τα αδέλφια του, Γιόχαν και Μαργαρίτας.
Το 1706, προσελήφθη από τον κόμη Φίλιππο στην Αυλή του Μπρεσλάου, σημερινού Βρότσλαβ της Πολωνίας, που τότε ανήκε στη γερμανική Σαξονία. Με έδρα το Μπρεσλάου, έδωσε αρκετά ρεσιτάλ στην γειτονική Αυλή του εκλέκτορα Γιόχαν Βίλελμ, ο οποίος ήταν ένθερμος υποστηρικτής της μουσικής τέχνης (μάλιστα, ο Κορέλλι είχε αφιερώσει σ' αυτόν το Opus VI). Τον επόμενο χρόνο ο εργοδότης του μετακόμισε στο Ίνσμπρουκ και, πιθανόν, τον ακολούθησε εκεί και ο Βάις.
Το 1710 εργάστηκε για τον εξόριστο πολωνό πρίγκηπα Α.Σομπιέσκι στη Ρώμη. Εκεί, θα του δοθεί η ευκαιρία να συναντηθεί με τους φημισμένους Αλεσάντρο και Ντομένικο Σκαρλάτι, πατέρα και γιο. Η ζωή του στην Ιταλία και οι εμπειρίες που αποκόμισε, επηρέασαν καθοριστικά τις συνθέσεις του.
Το 1714, πέθανε ο Σομπιέσκι και, για 4 χρόνια, μάλλον επέστρεψε στον πρώτο του εργοδότη. Το 1717 έδωσε αρκετές παραστάσεις στη Δρέσδη, όπου αναγνωρίστηκαν οι εξαιρετικές του εκτελεστικές ικανότητες. Η ίδια χρονιά υπήρξε καθοριστική για εκείνον, αφού επισκέφθηκε την Πράγα για να συναντήσει τον φημισμένο Βοημό λαουτίστα και συνθέτη Γιόχαν Άντον Λοζί ή Λογκί (Logy). Η πλέον ονομαστή σύνθεση τού Βάις θα αφιερωθεί αργότερα στον Logy.
Το 1719 θα ταξιδέψει στη Βιέννη μαζί με άλλους έντεκα μουσικούς για το γάμο του εκλέκτορα της Σαξονίας, ενώ το 1723 θα πάει -για τρίτη φορά – στην Πράγα, μαζί με τον διακεκριμένο φλαουτίστα Γιόχαν Γιόακιμ Κβαντς και τον τενόρο Καρλ Χάινριχ Γκράουν, για τη στέψη του βασιλιά της Βοημίας.
Τον Μάιο του 1728, θα πάει μαζί με τον εργοδότη του και τους διακεκριμένους μουσικούς Γιόχαν Γκέοργκ Πιζέντελ (βιολί), Γιόχαν Γιόακιμ Κβαντς, Πιερ Γκαμπριέλ Μπουφαρντέν (φλάουτα) στο Βερολίνο, καλεσμένοι της εκεί Αυλής για τρεις μήνες.
Λίγο αργότερα θα φυλακιστεί, επειδή κατηγορήθηκε ότι προσέβαλε κάποιον προύχοντα της πόλης, αλλά η φήμη και οι διασυνδέσεις του με τον αυτοκρατορικό κόμη Κάιζερλινγκ (είναι εκείνος που είχε παραγγείλει στον Μπαχ, τις περίφημες Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ), θα τον βοηθήσουν να αποφυλακιστεί πολύ γρήγορα.
Το 1738 γνωρίστηκε με τον φημισμένο βιολονίστα Φραντς Μπέντα.
Υπήρξε φίλος τού γιου τού Μπαχ, Βίλελμ Φρίντεμαν από τότε που παρέμεινε για λίγο καιρό στη Λειψία το 1739 και, μέσω αυτού γνώρισε τον μεγάλο Κάντορα. Είναι μάλιστα πιθανό, χωρίς απόλυτη ιστορική εξακρίβωση, ότι «συναγωνίστηκε» μαζί του σε ένα «παιχνίδι» αυτοσχεδιασμών, όπως το περιγράφει ο μουσικός και συγγραφέας Γιόχαν Φρίντριχ Ράινχαρντ (Johann Friedrich Reichardt): «Όποιος ξέρει πόσο δύσκολο είναι να εκτελέσει κάποιος μετατροπίες και ορθή αντίστιξη στο λαούτο, θα εκπλαγεί και θα δυσκολευτεί να πιστέψει ακούγοντας από αυτόπτες μάρτυρες ότι, ο μεγάλος λαουτίστας Βάις, «προκάλεσε» τον Γ.Σ.Μπαχ, τον μεγάλο αρπιχορδίστα και οργανίστα, να παίξουν φαντασίες και φούγκες»
Ο γιος του Φαουστίνους θα τον διαδεχτεί αργότερα, ως λαουτίστας στην Αυλή της Σαξονίας.
Εργογραφία
thumb|250px|left |Αναμνηστική επιτάφια στήλη στη Δρέσδη για τον Σίλβιους Λέοπολντ Βάις
Επίσης συνέθεσε παρτίτες, σουίτες, κάποια έργα μουσικής δωματίου και κοντσέρτα, αν και μόνο τα σολιστικά μέρη του λαούτου έχουν διασωθεί στα περισσότερα από αυτά. Επίσης σε πολλές από τις σουίτες του λείπουν τα πρελούδια και αυτό, πιθανόν, σήμαινε ότι τα αυτοσχεδίαζε.
Το ύφος των έργων του είναι αντιστικτικό, αλλά με αρκετές ομοφωνικές επιδράσεις από το λεγόμενο style galant. Συντόνιζε τα θεματικά του στοιχεία με αρμονική δομή παραπλήσια με την κλασική σονάτα, αλλά αρκετά μακριά για να μπορούμε να μιλάμε για «φόρμα σονάτας» του 19ου αιώνα. Οι αρμονίες του, πάντως, είναι συχνά τολμηρές και πρωτότυπες (λ.χ. σύντομες μετατροπίες σε τονικότητες που απέχουν από τη θεμέλιο διάστημα αυξημένης τετάρτης).
Πάντως, δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την έκδοση των έργων του, αφού, όσο ζούσε, εκδόθηκε μόνον ένα (1) έργο του(!), η Σουίτα σε Σι ύφεση ελάσσονα έργο 49, και αυτό από τον Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν, το 1728. Είναι πολύ πιθανόν, επειδή ενδιαφερόταν μόνο για την σολιστική του καριέρα, να ήθελε να κρατήσει τα έργα που έγραφε αποκλειστικά για τον εαυτό του.
Πολλά από τα έργα του είναι αχρονολόγητα και, πιθανόν να μην ανήκουν στον ίδιο. Αντιστρόφως, υπάρχουν κάποια έργα του που τα χρησιμοποίησαν άλλοι συνθέτες ως βάση για δικά τους έργα (συνηθισμένη πρακτική της εποχής εκείνης). Ένα από αυτά, είναι η Σουίτα για Βιολί και Αρπίχορδο BWV 1025, του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, που το θέμα του αρπίχορδου είναι παρμένο από μία σουίτα για λαούτο του Βάις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Βακ-Κόρποραλ
thumb|Ο πύραυλος WAC Corporal Την ονομασία ΒΑΚ/Κόρποραλ, Β/Κ (WAC/Corporal = WAC/Δεκανέας) έφερε ο πρώτος ιονοσφαιρικός πύραυλος που κατασκευάστηκε από τις ΗΠΑ το 1944 και εκτοξεύτηκε επιτυχώς τον επόμενο χρόνο. Αποτελούσε μέρος του γενικότερου εξοπλιστικού προγράμματος ΒΑΚ. Ο σχεδιασμός και η κατασκευή του έγινε από την αεροναυπηγική εταιρεία Ντάγκλας (Douglas Aircraft Company), υπό την καθοδήγηση του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνιας (Εργαστήριο Guggenheim).
Γενικά
Ο Β/Κ ήταν ένας ερευνητικός μετεωρολογικός πύραυλος διεξαγωγής μετρήσεων στην ανώτερη ατμόσφαιρα, την ιονόσφαιρα φέροντας πλείστα όργανα. Ως καύσιμο αυτού χρησιμοποιήθηκε ατμίζον νιτρικό οξύ με ένα μίγμα ανιλίνης και φουρφουρυλικής αλκοόλης. Το συνολικό μήκος του ήταν 7,30 μ. (24 ft), η διάμετρός του 30 εκ. (1 ft), ενώ το συνολικό του βάρος, πλήρους φόρτου έφθανε περίπου τα 315 κιλά, εκ των οποίων τα 67 κ. ήταν το βάρος του καυσίμου. Η δε ταχύτητά του ήταν 1,2 χλμ/δευτερόλεπτο. Πρώτη εκτόξευση αυτού του τύπου έγινε στις 16 Σεπτεμβρίου 1945 από το πεδίο εκτόξευσης πυραύλων Χουάιτ Σαντς στο Νέο Μεξικό φθάνοντας στο ύψος των 65 χλμ. περίπου. Αργότερα συνδυάστηκε με ένα γερμανικό πύραυλο V-2 όπου οι επιδόσεις του Β/Κ άρχισαν να αυξάνουν εκπληκτικά. Στην εκτόξευση στις 24 Φεβρουαρίου του 1949 έφθασε τελική ταχύτητα 8.300 χλμ/ώρα, (περίπου 5.150 μίλια/ώρα) και υψόμετρο τα 400 χλμ. Ο συνδυασμός αυτός Β/Κ και V-2 απετέλεσε τον πρώτο διώροφο πύραυλο που έφθασε στο εν λόγω υψόμετρο.
Σήμερα ελάχιστα μοντέλα Β/Κ υφίστανται ως μουσειακά είδη, όπως στο Εθνικό Μουσείο Αέρος και Διαστήματος των ΗΠΑ και στο Μουσείο του πεδίου βολής στο Ν. Μεξικό.
Μπυραρία Χοφμπροϊχάους
Η Hofbräuhaus στο Μόναχο ( δημόσια Royal Brewery στο Μόναχο, επίσης Hofbräu München ) είναι ένα ζυθοποιείο στο Μόναχο , Γερμανία, ανήκει στην βαυαρική κρατική κυβέρνηση. Το Hof (αυλή) προέρχεται από την ιστορία της ζυθοποιίας ως βασιλικό ζυθοποιείο στο Βασίλειο της Βαυαρίας. Το ζυθοποιείο κατέχει το Μπυραρία Χοφμπροϊχάους, το Hofbräukeller και μία από τις μεγαλύτερες σκηνές στο Oktoberfest ( Hofbräu-Festzelt ).
Υπάρχουν πολλοί τύποι μπύρας που παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας πρωτότυπες συνταγές που εκδίδονται από τον Wilhelm V, ο Δούκας της Βαυαρίας. Οι τρέχουσες μπύρες που παράγονται περιλαμβάνουν μια μπύρα σιταριού και ελλαδικό χώρο, Maibock , Dunkel και Oktoberfest μπύρες. thumb Η Hofbräuhaus στο Μόναχο ενέπνευσε το τραγούδι "Oans, zwoa, g'suffa" (Η βαυαρική διάλεκτο για: "Ένα, δύο, κάτω από την καταπακτή»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χοφμπροιχαους Κατηγορία:Μόναχο
Δημήτρης Χαντζόπουλος
Ο Δημήτρης Χαντζόπουλος, γεννημένος το 1956 στην Πάτρα, είναι Έλληνας σκιτσογράφος.
Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ παρακολούθησε σπουδές πάνω στο κινούμενο σχέδιο στο Emily Carr University of Art + Design στο Βανκούβερ του Καναδά.
Εργάστηκε επί 20 χρόνια στην εφημερίδα «Τα Νέα» του Οργανισμού Λαμπράκη δημοσιεύοντας καυστικά σκίτσα για την πολιτική κυρίως επικαιρότητα. Κατά καιρούς σκίτσα του απασχόλησαν τον Τύπο, όταν εκφράστηκε δυσαρέσκεια εναντίον τους από πολιτικά πρόσωπα. Τον Απρίλιο του 2015 ήρθε σε διαφωνία με το διευθυντή της εφημερίδας, Δημήτρη Μητρόπουλο, με αποτέλεσμα η συνεργασία των δύο πλευρών να διακοπεί. Σήμερα ο σκιτσογράφος εργάζεται στην εφημερίδα «Η Καθημερινή».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκιτσογράφοι Κατηγορία:Έλληνες γελοιογράφοι
Γεώργιος Τισσαμενός
Ο Γεώργιος Τισσαμενός (Γεώργιος Κ. Τισσαμενός) (? - 1872 ) ήταν Έλληνας αγωνιστής κατά την Επανάσταση του 1821 και πολιτικός του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, τρεις φορές υπουργός Οικονομικών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Φραγγιάδες Ζαγορίου με το επώνυμο Καραγιαννόπουλος, αλλά πάντα υπέγραφε με το όνομα Τισσαμενός. Πριν την επανάσταση βρισκόταν στο Βουκουρέστι για σπουδές, αλλά το 1821 γύρισε για να ενεργοποιηθεί στον αγώνα για την επανάσταση.
Ήταν γραμματέας του Παπαφλέσσα και αργότερα, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης από τον Καποδίστρια βρέθηκε στη Γενική Γραμματεία της Επικράτειας, το εκτελεστικό όργανο με το οποίο διοικούσε το κράτος ο κυβερνήτης, με τη θέση του συνεργάτη του Σπυρίδωνος Τρικούπη σε διοικητικά ζητήματα. Συνέχισε να υπηρετεί σε θέσεις διοίκησης του κράτους και κατά τις κυβερνήσεις της βασιλείας του Όθωνα.
Στο κίνημα του 1854 στη Θεσσαλία, Ήπειρο και Μακεδονία είχε οργανώσει στην Ήπειρο σώμα αποτελούμενο από εθελοντές που πολέμησε στο Πέτα της Άρτας. Σταμάτησε να ασχολείται με την πολιτική όταν απέτυχε το κίνημα. Ξαναπήρε τη θέση του Προέδρου του Ελεγκτικού Συνεδρίου στις 6 Μαΐου 1865 και έμεινε σε αυτήν μέχρι τις 2 Ιουνίου 1866.
Σύζυγος του ήταν η Ελένη Κουτσαλέξη (? - 17/7/1874) γνωστής Ηπειρώτικης οικογένειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γραμματείς της Επικράτειας επί των Οικονομικών Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Πρόεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου
Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης
Με το όνομα Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης ήταν γνωστοί οι Κρητικής καταγωγής:
Μπούργος
Το Μπούργος (Burgos, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈburɣos]) είναι πόλη στη βόρεια Ισπανία, ιστορική πρωτεύουσα της Καστίλης. Η πόλη σήμερα είναι ταυτόχρονα και δήμος και βρίσκεται στην αυτόνομη κοινότητα Καστίλη και Λεόν και είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Μπούργος. Το Μπούργος το 2012 είχε 179.906 κατοίκους. Βρίσκεται στη συμβολή των παραποτάμων του Αρλανθόν, στην άκρη του κεντρικού ιβηρικού οροπεδίου, σε υψόμετρο περίπου 800 μέτρων. Η πόλη βρίσκεται πάνω στη Διαδρομή του Αγίου Ιακώβου.
Η πόλη ιδρύθηκε το 884 ως φυλάκιο του Αστούριες από τον Ντιέγο Ροδρίγκεθ Πορθέλος και στη συνέχεια πρωτεύουσα της κομητείας και στη συνέχεια του βασιλείου της Καστίλης. Ο Καστιλιάνος ευγενής, πολιτικός ηγέτης και διπλωμάτης Ελ Σιντ είναι μια ιστορική φιγούρα για την πόλη, καθώς γεννήθηκε μερικά χιλιόμετρα μακριά από το Μπούργος και μεγάλωσε και μορφώθηκε σε αυτό. Η πόλη είχε το γόητρο της πρωτεύουσας μέχρι το 1560, όταν η Μαδρίτη ορίστηκε ως η μόνη αυλή. Η πόλη αναπτύχθηκε ξανά τον 19ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, το Μπούργος ήταν έδρα της εθνικιστικής κυβέρνησης του Φράνκο.
Η πόλη διαθέτει πολλά ιστορικά μνημεία: ο Καθεδρικός του Μπούργος (ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1984), τη Μονή Λας Ουέλγας Ρεάλες και το αββαείο Καρτούχα ντε Μιραφλόρες. Ένας μεγάλος αριθμός εκκλησιών, παλατιών και άλλων κτιρίων από τη μεσαιωνική περίοδο σώζονται μέχρι σήμερα. Η πόλη περιβάλλεται από τα πάρκα Φουέντες Μπάνκας και Πασέο ντε λα Ίσλα.
Έχει καλά ανεπτυγμένο συγκοινωνιακό σύστημα και αποτελεί σημαντικό συγκοινωνιακό κόμβο στη βόρεια Ισπανία. Το 2008 το Διεθνές Αεροδρόμιο του Μπούργος άρχισε να δέχεται πολιτικές πτήσεις. Στην πόλη από το 2010 λειτουργεί το Μουσείο της ανθρώπινης εξέλιξης. Το μουσείο βρίσκεται κοντά στα όρη Αταπουέρκα, στα οποία έχουν βρεθεί λείψανα ανθρωποειδών ηλικίας 800.000 ετών που εκπροσωπούν τους πρώτους Ευρωπαίους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν
Άαλστ
Το Άαλστ (Aalst), γαλλικά Αλόστ (Alost), είναι πόλη και έδρα δήμου του Βελγίου, στην επαρχία Ανατολική Φλάνδρα (Oost-Vlaanderen). Ο δήμος έχει έκταση 78,12 χμ² και πληθυσμό 81.853 κατοίκους (2012). Βρίσκεται πάνω στον αυτοκινητόδρομο που συνδέει τις Βρυξέλλες με τη Γάνδη, περίπου στο μέσον μεταξύ των δύο πόλεων (19 χμ. και 21 χμ. αντίστοιχα).
Η πόλη είναι γνωστή για το καρναβάλι της και τις γιορτές που το συνοδεύουν, αλλά και για την παραδοσιακή «αντιπαλότητά» της με τη γειτονική πόλη Ντεντερμόντε (Dendermonde), που έχει τις ρίζες της στο Μεσαίωνα.
Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Άαλσ-τενάαρ (πληθ. Άαλσ-τενάρεν) (Aalstenaar-en).
Γεωγραφία
Το κέντρο του Άαλστ βρίσκεται κατά μεγάλο ποσοστό στην κοιλάδα του ποταμού Ντέντερ (Dender), σε ύψος περίπου 10 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Άλλωστε, ολόκληρη η περιοχή της ανατολικής Φλάνδρας, την οποία διαρρέει ο ποταμός, ονομάζεται Ντέντερστρεϊκ (Denderstreek). Το υψηλότερο σημείο της πόλης βρίσκεται στα μισά του δρόμου ανάμεσα στο κέντρο και τη συνοικία Χέρντερσεμ (Herdersem), 30 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα Α, ΝΑ, Ν και ΝΔ της πόλης υπάρχουν λόφοι, όπως η περιοχή Παγιότεν (Payottenland), με χαμηλές κορυφές στα 100 μέτρα και οι λόφοι που οδηγούν στις Αρδέννες της Φλάνδρας, με κορυφές μεταξύ 60 και 85 μέτρων.
Ιστορία
240px|thumb|right|Ο Άγιος Μαρτίνος στο Άαλστ Τα πρώτα ιστορικά αρχεία για την πόλη χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα, όταν είχε πρωτοαναφερθεί ως «βίλα» Αλόστ (villa Alost), εξάρτημα του Αββαείου Λομπ (Lobbes). Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, αναπτύχθηκε μια πόλη και ποταμίσιο λιμάνι σε αυτό το στρατηγικό σημείο, όπου ο δρόμος από το Μπριζ προς την Κολωνία διασταυρωνόταν με τον ποταμό Ντέντερ. Ήταν μόνο στην εποχή της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όταν έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας της Φλάνδρας. Το 1046, το Άαλστ πέρασε στη δικαιοδοσία της Κομητείας της Αυτοκρατορικής Φλάνδρας, και απορρόφησε ένα μέρος της Βραβάντης (Brabant), ενώ το 1173 ενώθηκε με το υπόλοιπο της επαρχίας της Φλάνδρας. Η θέση του στα σύνορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επέτρεψε στην πόλη να κρατήσει κάποιο βαθμό ανεξαρτησίας.
Η κατασκευή του δημαρχείου άρχισε στα μέσα του 12ου αιώνα, καθιστώντας το ως το παλαιότερο σωζόμενο δημαρχείο στο Βέλγιο. Πολλά χειρόγραφα από την περίοδο αυτή σώζονται στα αρχεία της πόλης. . Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, το Άαλστ συμμάχησε με τον Λουδοβίκο τον Β’ (Louis de Male), κόμη της Φλάνδρας, εναντίον του Φιλίππου του Αρτεφέλντε (Philip van Artevelde) και έστειλε στρατεύματα στην νικηφόρα μάχη του Ρόοζεμπεκε (Roosebeke). Το δημαρχείο, αλλά και η ίδια η πόλη, καταστράφηκαν σχεδόν ολοσχερώς από πυρκαγιά το 1360. Η πόλη ανοικοδομήθηκε αμέσως και ένα νέο καμπαναριό σε γοτθικό στυλ χτίστηκε τον 15ο αιώνα (βλ. και Αξιοθέατα). Αυτή ήταν εποχή μεγάλης ακμής για την πόλη, όπου κυριάρχησε η ισχυρή συντεχνία των υφαντών. Ήταν, επίσης, η εποχή που ο Ντιρκ Μάρτενς (Dirk Martens) ένας ντόπιος τυπογράφος, έγινε ο πρώτος τυπογράφος στην Καθολική Ολλανδία, ιδρύοντας ένα τυπογραφείο το 1473 και δημοσιεύοντας βιβλία διαφόρων συγγραφέων, αλλά και του ίδιου του Χριστόφορου Κολόμβου. Ο Μάρτενς θα γίνει αργότερα καθηγητής στο Παλαιό Πανεπιστήμιο του Λέουβεν (Leuven) και, όταν πέθανε, ενταφιάστηκε στην Εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου.
Το Άαλστ επλήγη σημαντικά κατά τη διάρκεια του Ογδοηκονταετούς Πολέμου (1568-1648). Αργότερα, στον Πόλεμο της Αποκέντρωσης, περιήλθε στην κατοχή του Τουρέν και αργότερα στη Γαλλία μέχρι το 1706, οπότε ανεξαρτητοποιήθηκε μαζί με ολόκληρη τη Νότια Φλάνδρα. Πάντως η οικονομία με βάση την υφαντουργία προόδευσε κατά τη γαλλική κατοχή. Στον 18ο αιώνα, οι Αυστριακοί έλεγχαν την περιοχή.
Ο 19ος αιώνας σημαδεύτηκε από κοινωνικές κρίσεις που προκλήθηκαν από τη Βιομηχανική Επανάσταση, ενώ στα χρόνια πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το φασιστικό κίνημα στις Κάτω Χώρες εδραιώθηκε στην περιοχή, μέσω του Φλαμανδικού Εθνικού Μετώπου (Vlaamsch Nationaal Verbond). Το Άαλστ, μαζί με τις Βρυξέλλες και την Αμβέρσα ήταν οι ισχυρότεροι υποστηρικτές της συγκεκριμένης ιδεολογίας. Η πόλη βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια των δύο παγκόσμιων πολέμων.
Οικονομία
Ο κλάδος της κλωστοϋφαντουργίας παραμένει ακόμη ανθηρός στο Άαλστ, εν μέρει εξαιτίας της γαλλικής κατοχής. Στην πόλη παράγονται όχι μόνο τα ίδια τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, είδη ένδυσης και υπόδησης, αλλά κατασκευάζονται και πολλά από τα μηχανήματα που απαιτούνται. Οι περισσότερες αγροτικές περιοχές είναι σημαντικές για την παραγωγή λυκίσκου, τα οποία πωλούνται στις εκεί, παλιές ζυθοποιίες. Υπάρχει ακόμη μεγάλη επιχείρηση που δραστηριοποιείται στην ανθοκομία.
Πολιτιστικά γεγονότα
Το Άαλστ είναι γνωστό για τους εορτασμούς του καρναβαλιού, κάθε χρόνο τον Φεβρουάριο. Ένας Πρίγκιπας «Καρνάβαλος» εκλέγεται, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να «κυβερνάει» την πόλη για τρεις ημέρες. Μεγάλη παρέλαση διασχίζει την πόλη την Κυριακή, με περίπου 70 ομάδες από μασκαράδες και αυτοκίνητα.
Αξιοθέατα
240px|thumb|left|Το καμπαναριό στο Άαλστ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Φλόριαν Βιρτς
Ο Φλόριαν Ρίχαρντ Βίρτς (γερμανικά: Florian Richard Wirtz) (3 Μαΐου 2003) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για τη Μπάγερ Λεβερκούζεν.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Βιρτς θεωρήθηκε ως ένα μεγάλο επερχόμενο ταλέντο στο γερμανικό ποδόσφαιρο και εντάχθηκε στην ομάδα νέων της ΦΚ Κολωνία το 2010, όπου παρέμεινε μέχρι την απόκτησή του από τη Μπάγερ Λεβερκούζεν τον Ιανουάριο του 2020. Αφού εντυπωσίασε με την ομάδα κάτω των 17 ετών, ο Βιρτς έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στη Μπούντεσλιγκα στις 18 Μαΐου, ξεκινώντας βασικός σε έναν εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Βέρντερ Βρέμης. Με αυτόν τον τρόπο, προσπέρασε τον Κάι Χάβερτς ως τον νεότερο παίκτη της Λεβερκούζεν στο πρωτάθλημα, σε ηλικία 17 ετών και 15 ημερών. Στις 6 Ιουνίου, ο Βιρτς πέτυχε το πρώτο του γκολ για τη Λεβερκούζεν, στο 89ο λεπτό της εντός έδρας ήττας με 2-4 από τη Μπάγερν Μονάχου, καθιστώντας τον τον νεότερο σκόρερ στην ιστορία της Μπούντεσλιγκα, σε ηλικία 17 ετών και 34 ημερών. Αυτό το ρεκόρ ξεπεράστηκε αργότερα από τον Γιουσουφά Μουκοκό λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία 16 ετών και 28 ημερών.
Ο Βιρτς υπέγραψε επέκταση συμβολαίου με το σύλλογο στις 23 Δεκεμβρίου 2020, με ισχύ έως το 2023. Στις 19 Ιανουαρίου 2021, σημείωσε το νικητήριο γκολ στο 80ο λεπτό της εντός έδρας νίκης της Λεβερκούζεν με 2-1 επί της Μπορούσια Ντόρτμουντ. Ο Βιρτς πέτυχε το πέμπτο γκολ της καριέρας του στην Μπούντεσλιγκα στη νίκη με 5-2 εναντίον της Στουτγκάρδης στις 6 Φεβρουαρίου, και έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του πρωταθλήματος που έφτασε σε αυτό το ορόσημο πριν κλείσει τα δεκαοκτώ του χρόνια.
Εθνική ομάδα
Ο Βιρτς αγωνίστηκε με τις «μικρές» Εθνικές Γερμανίας Κ15, Κ16, Κ17 και Κ21.
Ο Βιρτς έλαβε την πρώτη του κλήση στην Εθνική Γερμανίας ανδρών για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 τον Μάρτιο του 2021 Έκανε το ντεμπούτο του στις 2 Σεπτεμβρίου, στην εκτός έδρας νίκη με 2-0 εναντίον του Λιχτενστάιν, όπου αντικατέστησε τον Γιόσουα Κίμιχ στο 82ο λεπτό.
Διεθνείς
Γερμανία Κ21
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Κονιορτοποίηση
Κονιορτοποίηση είναι η διαδικασία που μετατρέπει ένα συμπαγές στερεό σε σκόνη του ιδίου υλικού.
Η κονιορτοποίηση επιτυγχάνεται είτε με φυσικές διαδικασίες είτε ως αποτέλεσμα εφαρμοζόμενων τεχνικών. Ο θρυμματισμός των βράχων και η δημιουργία των ερήμων με άμμο είναι αποτέλεσμα φυσικών διαδικασιών κονιορτοποίησης, στις οποίες συμμετέχουν τα καιρικά φαινόμενα (ακραίες μεταβολές θερμοκρασιών, αμμοθύελλες), η διαστολή του παγιδευμένου νερού που παγώνει μέσα στον βράχο κλπ. Κονιορτοποίηση προκαλούν στα υλικά ανθρώπινες διεργασίες όπως η κοπή των υλικών με τροχούς, το πλάνισμα, η άλεση κλπ.
Κατηγορία:Μηχανολογία Κατηγορία:Χημική Μηχανική
Phenomenon
Το Phenomenon είναι το τρίτο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1974 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records".