cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Kastrup_Airport_%2812%29.jpg/220px-Kastrup_Airport_%2812%29.jpg|μικρογραφία| Το αεροδρόμιο Kastrup τη δεκαετία του 1960. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/Copenhagen_Airport_Mai_2009_PD_105.JPG/220px-Copenhagen_Airport_Mai_2009_PD_105.JPG|μικρογραφία| Γραφεία check-in στον τερματικό σταθμό 2. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d7/Copenhagen_Airport_Mai_2009_PD_086.JPG/220px-Copenhagen_Airport_Mai_2009_PD_086.JPG|μικρογραφία| Εξωτερικό του Τερματικού 3. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0b/CPH-map.svg/220px-CPH-map.svg.png|μικρογραφία| Χάρτης που δείχνει τους τερματικούς σταθμούς και τους διαδρόμους. Το αεροδρόμιο εγκαινιάστηκε στις 20 Απριλίου 1925 και ήταν ένα από τα πρώτα πολιτικά αεροδρόμια στον κόσμο. Αποτελούνταν από ένα μεγάλο, εντυπωσιακό τερματικό χτισμένο από ξύλο, μερικά υπόστεγα, έναν ιστό μπαλονιών, ένα στάδιο προσγείωσης υδροπλάνου και μερικά χλοώδη λιβάδια που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως διάδρομοι προσγείωσης. Το γρασίδι στις πασαρέλες ήταν κοντό από πρόβατα, τα οποία απομακρύνονταν πριν από τις απογειώσεις και τις προσγειώσεις. Από το 1932 έως το 1939, οι απογειώσεις και οι προσγειώσεις αυξήθηκαν από 6.000 σε 50.000 και ο αριθμός των επιβατών αυξήθηκε σε 72.000. Μεταξύ 1936 και 1939, κατασκευάστηκε ένας νέος τερματικός σταθμός, που θεωρείται ένα από τα καλύτερα παραδείγματα του σκανδιναβικού λειτουργισμού. Ο τερματικός σταθμός σχεδιάστηκε από τον Βίλχελμ Λαουρίτσεν, ο οποίος θεωρήθηκε πρωτοπόρος μεταξύ των αρχιτεκτόνων, όσον αφορά όχι μόνο την αρχιτεκτονική και την κατασκευή, αλλά και την εξυπηρέτηση και την άνεση των επιβατών.
Στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης ήταν κλειστό για πολιτικές επιχειρήσεις εκτός από περιοδικές πτήσεις σε προορισμούς όπως η Σουηδία, η Γερμανία και η Αυστρία. Το καλοκαίρι του 1941 άνοιξε ο πρώτος διάδρομος σκληρής επιφάνειας. Ήταν 1,4000 μέτρων σε μήκος και 65 μέτρων σε εύρος. Όταν τελείωσε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον Μάιο του 1945, η Κοπεγχάγη είχε το πιο σύγχρονο διεθνές αεροδρόμιο στην Ευρώπη, επειδή το αεροδρόμιο παρέμενε ακάθεκτο από τις πολεμικές πράξεις.
Την 1η Αυγούστου 1947 ιδρύθηκε η Scandinavian Airlines (SAS), ένα σημαντικό γεγονός για το αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης, καθώς η Κοπεγχάγη επρόκειτο να είναι ο κύριος κόμβος της αεροπορικής εταιρείας. Η κίνηση αυξήθηκε ραγδαία τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της SAS. Στις 26 Ιανουαρίου 1947, ένα KLM Douglas DC-3 "Dakota" συνετρίβη στο αεροδρόμιο αφού σταμάτησε καθ' οδόν προς τη Στοκχόλμη. 22 επιβαίνοντες έχασαν τη ζωή τους, μεταξύ των οποίων ο Σουηδός πρίγκιπας Γουσταύος Αδόλφος και η Αμερικανίδα τραγουδίστρια της όπερας Grace Moore. Το 1948, το αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης ήταν το τρίτο μεγαλύτερο αεροδρόμιο στην Ευρώπη με 150 καθημερινές απογειώσεις και σχεδόν 300.000 επιβάτες εκείνο το έτος. Το αεροδρόμιο συνέχισε την ταχεία ανάπτυξή του. Ο τερματικός σταθμός επεκτάθηκε αρκετές φορές και ανεγέρθηκαν νέα υπόστεγα.
Το 1954, η Scandinavian Airlines ξεκινά το πρώτο υπερπολικό δρομολόγιο στον κόσμο, πετώντας αρχικά στο Λος Άντζελες. Το δρομολόγιο αποδείχτηκε ένα διαφημιστικό πραξικόπημα και για μερικά χρόνια η Κοπεγχάγη έγινε δημοφιλές σημείο διέλευσης για τους αστέρες του Χόλιγουντ και τους παραγωγούς που πετούσαν προς την Ευρώπη – επίσης το αεροδρόμιο διακινούσε 11.000 τόνους φορτίου ετησίως. Το 1956, το αεροδρόμιο εξυπηρετούσε 1 εκατομμύριο επιβάτες ετησίως και κέρδισε το βραβείο για το καλύτερο αεροδρόμιο του κόσμου. Οι διάδρομοι επιμηκύνθηκαν και εφοδιάστηκαν με προηγμένο τεχνικά εξοπλισμό.
Στις 10 Μαΐου 1960, όταν εγκαινιάστηκε ο νέος τερματικός σταθμός του αεροδρομίου (ο τωρινός τερματικός σταθμός 2), ο ημερήσιος αριθμός των πτήσεων είχε αυξηθεί σε 28 και η κίνηση συνέχιζε να αυξάνεται. Ο μεγάλος νέος τερματικός σταθμός του αεροδρομίου έγινε σύντομα πολύ μικρός και το 1969 ξεκίνησε ένα ακόμη πρόγραμμα επέκτασης. Η κυκλοφορία εσωτερικού μεταφέρθηκε σε νέο τερματικό σταθμό εσωτερικού (το ανατολικό τμήμα του τερματικού σταθμού 1). Ο (σημερινός) διεθνής τερματικός σταθμός συμπληρώθηκε με μια νέα προβλήτα (C) και μια ξεχωριστή αίθουσα αφίξεων (το κτίριο μεταξύ των τερματικών σταθμών 2 και 3). Ένας νέος πύργος ελέγχου και 3,600 μέτρα πρόσθετων διαδρόμων επέτρεψαν την ταυτόχρονη απογείωση και προσγείωση. Όταν ολοκληρώθηκε η συνολική επέκταση το 1972, ο αριθμός των απογειώσεων και προσγειώσεων ξεπέρασε τις 180.000 και υπήρχαν περισσότεροι από 8 εκατομμύρια επιβάτες.
Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η κυκλοφορία του αεροδρομίου συνέχισε να αυξάνεται, αλλά το αεροδρόμιο δεν επεκτάθηκε περαιτέρω. Ένα νέο μεγάλο αεροδρόμιο που βρίσκεται στο νησί Σάλτχολμ (με μια γέφυρα σύνδεσης με τη Δανία και τη Σουηδία) ήταν στα σχέδια της πολιτείας. Θα ήταν μια τεράστια επένδυση και η πρόταση αξιολογήθηκε διεξοδικά από πολλούς ειδικούς. Το 1980, ωστόσο, το κοινοβούλιο της Δανίας αποφάσισε να επεκτείνει τη χωρητικότητα του αεροδρομίου της Κοπεγχάγης σε 20–22 εκατομμύρια επιβάτες μέχρι το έτος 2000. Αυτή η λύση ήταν πολύ φθηνότερη από την κατασκευή ενός νέου αεροδρομίου και επειδή οι νέοι τύποι αεροσκαφών ήταν λιγότερο θορυβώδεις, ένα αεροδρόμιο στο Saltholm δεν πρόσφερε ουσιαστικά κάποιο περιβαλλοντικό κέρδος. Το 1973 το αεροδρόμιο εξυπηρετούσε 8 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. Ο τρίτος (μακρύς) διάδρομος άνοιξε και το σύστημα διπλού διαδρόμου (04L/22R-04R/22L) άνοιξε, διευρύνοντας σημαντικά την ικανότητα εκκίνησης και προσγείωσης.
Παραπομπές
Κοπεγχάγη Κατηγορία:Κοπεγχάγη Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρουμανικά (ro) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα δανικά
Μακέντονσκι Μπροντ
Το Μακέντονσκι Μπροντ (σλαβομακεδονικά: Македонски Брод, μτφρ.: Μακεδονικό Πέρασμα), γνωστό ως Μπροντ ή Μπρόντι (σλαβομ.: Брод· αλβανικά: Brodi), είναι κωμόπολη στο κεντρικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας, στο νοτιοανατολικό τμήμα του όρους Σούβα Γκόρα, στα δυτικά όρη Καράτζιτσα και τα νοτιοδυτικά όρη Ντάουτιτσα. Η κωμόπολη είναι η έδρα του Δήμου Μακέντονσκι Μπροντ.
Είναι μια από τις μικρότερες κωμοπόλεις της Βόρειας Μακεδονίας. Βρίσκεται στην περιοχή Πόρετς και αποτελεί το κέντρο της περιοχής. Βρίσκεται στις όχθες της άνω περιοχής του ποταμού Τρέσκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακέντονσκι Μπροντ
Κλεμάν Μπον
Ο Κλεμάν Μπον (Clément Beaune, γενν. 1981) είναι Γάλλος δημόσιος υπάλληλος, πολιτικός και ο υφιστάμενος Υφυπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στη γαλλική κυβέρνηση, που διορίστηκε στις 26 Ιουλίου 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φοιτητές της Εθνικής Σχολής Διοικήσεως (Γαλλία) Κατηγορία:Γάλλοι εβραϊκής καταγωγής
Αγνωνίδης
Ο Αγνωνίδης (αρχ. ελλ. Ἀγνωνίδης, 4ος αι. π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ρήτορας, Αθηναίος, γνωστότερος όχι για τις ρητορικές του ικανότητες, αλλά ως δημαγωγός και συκοφάντης. Ο πατέρας του ονομαζόταν Νικόξενος και είχε πιθανώς καταγωγή από την Πέργαμο.
Ο Αγνωνίδης κατηγόρησε τον σοφό Θεόφραστο για ασέβεια, όμως ο Θεόφραστος στον Άρειο Πάγο όχι μόνον αθωώθηκε, αλλά οι δικαστές θα τιμώρούσαν τον Αγνωνίδη με πρόστιμο, αν ο Θεόφραστος είχε φανεί λιγότερο μεγαλόψυχος. Ο Αγνωνίδης ήταν αντίθετος του «Μακεδονικού κόμματος» στην Αθήνα και υπήρξε ένας από τους ρήτορες που παρότρυναν τους Αθηναίους να πολεμήσουν στον Λαμιακό Πόλεμο κατά των Μακεδόνων μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μετά τη μακεδονική νίκη ο Αγνωνίδης εξορίσθηκε και κατέφυγε στην Πελοπόννησο. Επέστρεψε στην Αθήνα μαζί με τον Αλέξανδρο, τον γιο του Πολυπέρχοντος, κατά τον Β΄ Πόλεμο των Διαδόχων. Στη δεύτερη αυτή περίοδό του ο Αγνωνίδης έπεισε τους Αθηναίους να καταδικάσουν σε θάνατο τον Φωκίωνα ως προδότη, για τον ρόλο του ως μέλους του ολιγαρχικού καθεστώτος των Αθηνών που είχε εγκαταστήσει ο Αντίπατρος ο Μακεδόνας, καθώς και επειδή είχε αφήσει να πέσει ο Πειραιάς στα χέρια του Μακεδόνα στρατηγού Νικάνορα. Μετά την εκτέλεση του Φωκίωνα και των συντρόφων του, οι Αθηναίοι κατάλαβαν το σφάλμα τους και καταδίκασαν σε θάνατο και εκτέλεσαν τον Αγνωνίδη.
Κατά καιρούς ο Αγνωνίδης έχει θεωρηθεί ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον ρήτορα Άγνωνα, αλλά η ταύτιση αυτή αμφισβητείται.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες δημαγωγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
ΟΥΕΦΑ Γιουθ Λιγκ
Οι ημιτελικοί και τελικοί αγώνες διεξάγονται παραδοσιακά στο Κολοβρέ, στη Νιόν της Ελβετίας. Στους νικητές απονέμεται το «τρόπαιο Λέναρτ Γιόχανσον», προς τιμήν του πρώην προέδρου της ΟΥΕΦΑ.
Οι πιο επιτυχημένες ομάδες είναι η Μπαρτσελόνα και η Τσέλσι, με δύο τρόπαια η καθεμία. Η Τσέλσι κέρδισε 2 συνεχόμενους τίτλους το 2015 και το 2016, ενώ η Μπαρτσελόνα κέρδισε την εναρκτήρια σεζόν της διοργάνωσης και κατέκτησε το δεύτερο τρόπαιο το 2018. Η τωρινή πρωταθλήτρια είναι η Πόρτο, που νίκησε την Τσέλσι με 3-1 στον τελικό του 2019.
Ιστορία
Το Μάιο του 2010, η ΟΥΕΦΑ διοργάνωσε έναν αγώνα, που αναφέρεται ως «UEFA Under-18 Challenge», μεταξύ των ομάδων U18 της Μπάγερν Μονάχου και της Ίντερ, τρεις ημέρες πριν από τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2009-10 μεταξύ των αντίστοιχων αντρικών ομάδων. Η Ίντερ κέρδισε τον αγώνα με 2-0, με δύο γκολ από το Ντένις Άλίμπετς. Ο αγώνας ήταν μέρος της «Ημέρας Θεμελίωσης της ΟΥΕΦΑ» και αποτέλεσε έμπνευση για το ΟΥΕΦΑ Γιουθ Λιγκ.
Οι ομάδες της πρώτης διοργάνωσης (2013-14), αγωνίστηκαν στη φάση ομίλων με την ίδια σύσταση και τις ίδιες ημερομηνίες με το Τσάμπιονς Λιγκ 2013-14 και διεξήχθη σε δοκιμαστική βάση.
Οι οκτώ νικητές των ομίλων και οι οκτώ επιλαχόντες, συμμετείχαν τότε σε μια νοκ άουτ φάση. Σε αντίθεση με το Τσάμπιονς Λιγκ, η νοκ άουτ φάση περιελάμβανε μονούς αγώνες, με τους ημιτελικούς και τον τελικό να παίζονται σε ουδέτερα γήπεδα.
Βρετανικά ΜΜΕ σχολίασαν ότι η διοργάνωση δημιουργήθηκε για να «περιορίσει την αυξανόμενη επιρροή της NextGen Series».
Τον Απρίλιο του 2014, η Μπαρτσελόνα έγινε η πρώτη πρωταθλήτρια, κερδίζοντας τη Μπενφίκα με 3-0, στο φάιναλ φορ που διεξήχθη στη Νιόν.
Μετά από διετή δοκιμαστική περίοδο, το Γιουθ Λιγκ έγινε μόνιμη διοργάνωση της UEFA ξεκινώντας από τη σεζόν 2015-16, με το τουρνουά να επεκτείνεται από 32 σε 64 ομάδες, ώστε να επιτρέψει στους εγχώριους πρωταθλητές νέων των 32 κορυφαίων ενώσεων, σύμφωνα με το συντελεστή της ΟΥΕΦΑ, να συμμετέχουν επίσης. Οι 32 ομάδες νέων του Τσάμπιονς Λιγκ διατηρούν τη μορφή των ομίλων, με τους νικητές των ομίλων να προκρίνονται στο γύρο των 16 και τις επιλαχούσες να προχωρούν στα πλέι οφ. Οι 32 εγχώριοι πρωταθλητές νέων αγωνίζονται σε δύο γύρους των δύο αγώνων, με τους οκτώ νικητές να προκρίνονται στα πλέι οφ, όπου παίζουν έναν εντός έδρας μονό αγώνα, εναντίον της επιλαχούσας από το μονοπάτι του Τσάμπιονς Λιγκ. Από το γύρο των 16 και ύστερα, διατηρείται η ίδια μορφή των μονών αγώνων όπως και πριν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διασυλλογικές διοργανώσεις ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις νέων στην Ευρώπη Κατηγορία:ΟΥΕΦΑ Γιούθ Λιγκ
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ενόργανη γυμναστική)
Ίδρυση
Το 1970, κατά τη διάρκεια της Χούντας και εν μέσω μιας διαδικασίας αλλαγής της προεδρίας του Ολυμπιακού από τον Τάσο Οικονόμου προς τον Ευτύχιο Γκούμα, τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του ερυθρόλευκου συλλόγου αποφάσισαν να προχωρήσουν στην ίδρυση και τη δημιουργία ενός νέου τμήματος και συγκεκριμένα αυτό της ενόργανης γυμναστικής. Έφορος του νεοσυσταθέντος τότε τμήματος αυτού αποτελούσε ο Ηλίας Μπαζίνας, ο οποίος ήταν μέχρι τότε ερασιτέχνης αθλητής της άρσης βαρών, της πυγμαχίας και των ρίψεων. Η ύπαρξη σωματείων ενόργανης γυμναστικής δεν αποτελούσε πρωτόγνορο φαινόμενο για την Ελλάδα.
Η γυμναστική στην Ελλάδα εμφανίστηκε λίγο πριν τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 που διεξήχθησαν στην Αθήνα, ενώ λίγο καιρό μετά την επιτυχή τελεσή τους, άρχισαν να πραγματοποιούνται στη χώρα εγχώριες διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής. Με την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων, κάθε αθλητική δραστηριότητα στην Ελλάδα πέρασε σε δεύτερη μοίρα, με την ενόργανη γυμναστική να μην αποτελεί εξαίρεση. Ωστόσο, το 1968, και μετά από μια περίοδο ύφεσης περίπου μισού αιώνα, η Ουγγαρέζα πρώην πρωταθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής Νέλι Τσάπο-Άνταλ, επανέφερε το ενδιαφέρον των Ελλήνων για την ενόργανη γυμναστική διδάσκοντας στις νέες επίδοξες ελληνίδες αθλήτριες τα μυστικά του αθλήματος. Η επιθυμία των Ελλήνων για ενασχόληση με το συγκεκριμένο άθλημα άρχισε να αναζωπυρώνεται και σε αυτό συνέλαβε η έντονη δραστηριοποίηση των Χρήστου Χατζητάκη και Ιωάννη Σατρατζέμη.
Μέσα στο γενικότερο κλίμα ενθουσιασμού που επικρατούσε στην Ελλάδα σχετικά με το άθλημα της ενόργανης γυμναστικής, η διοίκηση του Ολυμπιακού Πειραιώς αποφάσισε να αφουγκραστεί την επιθυμία των οπαδών του συλλόγου για τη δημιουργία ενός τέτοιας φύσεως τμήματος. Επειδή εκείνη την εποχή δεν υφίστατο ακόμα κάποια επίσημη Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία, το τμήμα ενόργανης γυμναστικής του Ολυμπιακού ιδρύθηκε υπό τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων, γνωστό πιο απλά και ως Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο οποίος καλλιεργούσε και είχε υπό την αιγίδα του τα περισσότερα αθλήματα που λειτουργούσαν και διεξάγονταν στην Ελλάδα, όπως ήταν μεταξύ άλλων το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλεϊ, το κολύμπι, το τένις, η ξιφασκία, η ποδηλασία, η πάλη, η πυγμαχία, η ιππασία, η σκοποβολή, το τζούντο και φυσικά η γυμναστική.
Ενίσχυση τμήματος και πρώτος τίτλος
Η τότε διοίκηση του Ολυμπιακού στελέχωσε το τμήμα ενόργανης γυμναστικής με ιδιαίτερα αξιόλογους Έλληνες αθλητές, οι οποίοι ενίσχυσαν σημαντικά το τμήμα από τον πρώτο κιόλας χρόνο της λειτουργίας του. Μεγαλύτερο όνομα της ομάδας που είχε δημιουργηθεί τότε, ήταν ο Γραμματικάκης. Η πρώτη διάκριση του τμήματος ενόργανης γυμναστικής του Ολυμπιακού δεν άργησε να έρθει, καθώς μόλις ένα χρόνο μετά την ίδρυση του τμήματος, ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα γυμναστικής το οποίο διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη το 1971. Οι ερυθρόλευκοι κατέκτησαν το πρωτάθλημα συγκεντρώνοντας συνολικά 225.55 βαθμούς, με τον αθλητή Γραμματικάκη να είναι αυτός που ξεχώρισε. Την πρωταθλήτρια ομάδα του Ολυμπιακού συμπλήρωναν ακόμα οι σημαντικοί Έλληνες αθλητές Γερόλυμος, Κυροτζής και Τζανετής.
Αναστολή λειτουργίας και αδρανοποίηση
Παρά τη δυναμική του ερυθρόλευκου συλλόγου, το τμήμα ενόργανης γυμναστικής δεν κατάφερε να διακριθεί τα επόμενα σε πανελλήνιο επίπεδο, με αποτέλεσμα να παρακμάζει με αργό αλλά ταυτόχρονα σταθερό ρυθμό. Οι μετέπειτα διοικήσεις του συλλόγου δεν έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ενδυνάμωση του τμήματος και την επαναφορά του σε υψηλά επίπεδα, με αποτέλεσμα το τμήμα ενόργανης γυμναστικής του Ολυμπιακού να αναστείλει τη λειτουργία του και λίγο καιρό αργότερα να διαλυθεί εντελώς.
Το Φεβρουάριο του 1997 ιδρύθηκε επίσημα η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία, η οποία έστειλε τα απαραίτητα έγγραφα σε αρκετές ομάδες, τις οποίες κάλεσε να συμμετέχουν στα επίσημα Πανελλήνια Πρωταθλήματα ενόργανης γυμναστικής που θα διαξάγονταν πλέον υπό την αιγίδα της. Η τότε διοίκηση του Ολυμπιακού αποφάσισε να μην ανταποκριθεί θετικά στο κάλεσμα αυτό, με αποτέλεσμα το τμήμα να συνεχίζει να βρίσκεται στην απραξία και την αφάνεια.
Το τμήμα πλέον δεν υφίσταται.
Τίτλοι
Σύνολο: 2
Αξιόλογοι αθλητές
(Με αλφαβητική σειρά)
Ετρούμπλ
Το Ετρούμπλ (γαλλικά: Étroubles, βαλντοταίν: Étroble) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Μαρία Αλίκη της Σαξονίας
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1921 τον Φραγκίσκο Ιωσήφ του Χοεντσόλλερν-Έμντεν και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ολυμπιακός Κερατσινίου (χειροσφαίριση)
1987-1999
Το τμήμα χειροσφαίρισης του Ολυμπιακού Κερατσινίου ιδρύθηκε το 1987. Το καλοκαίρι του 1995 απορρόφησε τον σύλλογο Ολυμπιακός/Λυκαβηττός που είχε κερδίσει την άνοδό του στην Α1 Εθνική κατηγορία, κι έτσι την περίοδο 1995-96 αγωνίστηκε στην ανώτατη κατηγορία για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του, καθώς κατέλαβε την τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στην Α2. Το καλοκαίρι του 1996 μετείχε στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα μπιτς χάντμπολ, το οποίο και κατέκτησε. Την περίοδο 1997-98 η γυναικεία ομάδα αγωνίστηκε στην Α1 Εθνική κατηγορία, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό στην Α2.
2000 - σήμερα
Το 2000 ο Ολυμπιακός Κερατσινίου βρισκόταν στην Α2 Εθνική κατηγορία, ωστόσο μετά από λίγα χρόνια υποβιβάστηκε σε μικρότερες εθνικές κατηγορίες. Το 2002 ήρθε η δεύτερη μεγάλη επιτυχία της ομάδας, και πάλι στο μπιτς χάντμπολ, καθώς κατέκτησε το πρωτάθλημα εκεινου του έτους. Το 2013, ο Ολυμπιακός Κερατσινίου πέτυχε την άνοδο στην Α2 κατηγορία. Το 2017 κατάφερε να φτάσει στα μπαράζ ανόδου στην Α1 κατηγορία. Το 2018 υποβιβάστηκε στη Β' Εθνική Κατηγορία.
Το 2014 η ομάδα του Ολυμπιακού έφτασε στην κατάκτηση των πρώτων της τίτλων σε επίπεδο νέων, καθώς κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα Χειροσφαίρισης Αττικής ΕΣΧΑ μίνι παίδων, καθώς επίσης και το πανελλήνιο πρωτάθλημα της ίδιας κατηγορίας αήττητη, καθώς κέρδισε στον τελικό τον ΠΑΟΚ με 18-16 στα πέναλτι. Από τότε, η συγκεκριμένη φουρνιά διακρίνετε διαρκώς, με κορυφαίες στιγμές 2 ακόμα πρωταθλήματα ΕΣΧΑ (2015,2016), καθώς και τις διακρίσεις σε πανελλήνιο επίπεδο (6η θέση το 2015, 2η θέση το 2016, 3η θέση το 2017). Σημαντική διάκριση είχε και στο πανευρωπαϊκό τουρνουά "Βριληττός" οπού κατετάγη 6η, πρώτη μεταξύ των ελληνικών ομάδων, έπειτα από έναν συναρπαστικό προημιτελικό με την paris saint germain. Άλλες επιτυχίες της ομάδας είναι η 3η θέση στο πρωτάθλημα ΕΣΧΑ (2017,2018) και η 5η θέση σε αναπτυξιακό τουρνουά στο Μαρούσι.
Η ομάδα αγωνίζεται στο κλειστό γήπεδο Κερατσινίου "Π. Νικολαϊδης".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης
Φενίς
Το Φενίς (γαλλικά: Fénis, βαλντοταίν: Fén-íc ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος του νοτιοκεντρικού τμήματος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Χέρμπερτ Άιμερτ
Ο Χέρμπερτ Άιμερτ (Herbert Eimert, Μπαντ Κρόιτσναχ 8 Απριλίου 1897 - Ντίσελντορφ 15 Δεκεμβρίου 1972), ήταν Γερμανός συνθέτης, μουσικολόγος, μουσικοκριτικός και θεωρητικός, από τους πρωτοπόρους της ηλεκτρονικής μουσικής. Επιπλέον, ήταν δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και εκδότης. Οι συνθέσεις του θεωρούνται κλασικές δημιουργίες της ηλεκτρονικής μουσικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άιμερτ γεννήθηκε το 1897 στο Μπαντ Κρόιτσναχ της ΝΔ. Γερμανίας. Σπούδασε μουσική θεωρία και σύνθεση (1919-1924) στην Μουσική Ακαδημία της Κολωνίας (Hochschule für Musik und Tanz Köln), με τους Hermann Abendroth, Franz Bölsche και Augustus von Othegraven. Το 1923, ενώ ήταν ακόμα σπουδαστής, συνέθεσε ένα δωδεκάφθογγο κουαρτέτο εγχόρδων για το ετήσιο κοντσέρτο της Ακαδημίας, ενώ το επόμενο έτος δημοσίευσε ένα Εγχειρίδιο Θεωρίας Ατονικής Μουσικής (Atonale Musiklehre). Αυτές οι -πρωτοποριακές για την εποχή- κινήσεις του, οδήγησαν σε οξεία αντιπαράθεση με τον Bölsche, ο οποίος απέσυρε το κουαρτέτο από το πρόγραμμα και απέβαλε τον Άιμερτ από την τάξη του.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσικολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
TRAPPIST-1
Ο TRAPPIST-1 (επίσης γνωστός με την επιστημονική ονομασία ως 2MASS J23062928-0502285) είναι υπέρψυχρος νάνος αστέρας ο οποίος απέχει 39 έτη φωτός από τη Γη και εμφανίζεται στον αστερισμό του Υδροχόου. Τον Φεβρουάριο του 2017 ανακοινώθηκε ότι έχει επτά εξωπλανήτες, τον μεγαλύτερο αριθμό πλανητών που δεσμεύει βαρυτικά αστέρας (εκτός του Ήλιου) μέχρι στιγμής. Μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 2017 έδειξε ότι μολονότι οι τροχιές όλων των εξωπλανητών του συστήματος είναι πολύ κοντινές μεταξύ τους, οι πλανήτες αποφεύγουν τη σύγκρουση εξαιτίας του αρμονικού συντονισμού τους, γεγονός που εγγυάται τη σταθερότητα του συστήματος για μεγάλο χρονικό διάστημα. Παρατηρήσεις του Διαστημικού τηλεσκοπίου Κέπλερ για διάστημα 79 ημερών, αποκάλυψαν αστρικές κηλίδες και σπάνιες, αδύναμες εκλάμψεις με ρυθμό 0,38 ανά ημέρα (30 φορές λιγότερο συχνές από ότι οι ενεργοί νάνοι M6-M9) ενώ εμφανίστηκε μόνο μία έντονη έκλαμψη στο τέλος της παρατηρησιακής περιόδου. Το παρατηρούμενο φαινόμενο έκλαμψης είναι πιθανό να επηρεάζει τις ατμόσφαιρες των πλανητών σε τακτική βάση, καθιστώντας τους λιγότερο κατάλληλους για ζωή. Η περίοδος περιστροφής του άστρου είναι διάρκειας 3,3 γήινων ημερών.
Ανακάλυψη και ονοματολογία
Ο TRAPPIST-1 ανακαλύφθηκε το 1999 στο πλαίσιο της αστρονομικής έρευνας 2MASS (Two Micron All-Sky Survey) και αρχικά του δόθηκε το όνομα 2MASS J23062928-0502285. Οι αριθμοί αναφέρονται στη σωστή ανύψωση και απόκλιση της θέσης του αστέρα στον ουρανό και το "J" αναφέρεται στην Ιουλιανή Εποχή (από την Αγγλική λέξη Julian = Ιουλιανός). Οι πλανήτες του TRAPPIST-1 έχουν το όνομα του αστέρα τους με την προσθήκη ενός λατινικού γράμματος που ξεκινά από το b και συνεχίζει διαδοχικά σε επόμενα γράμματα ανάλογα με την απόσταση από το μητρικό άστρο. (c, d, e, f, g και h).
Το σύστημα μελετήθηκε αργότερα από μια ομάδα στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης, η οποία έκανε τις αρχικές παρατηρήσεις τους χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο TRAPPIST – South από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 2015 και δημοσίευσε τα ευρήματά τους στο τεύχος Μαΐου 2016 του περιοδικού Nature.
Το όνομα TRAPPIST-1 οφείλεται στο ρομποτικό τηλεσκόπιο TRAPPIST βελγικής τεχνολογίας το οποίο είναι εγκατεστημένο από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο στη Χιλή. Με αυτό το τηλεσκόπιο ανακαλύφθηκαν οι τρεις πρώτοι πλανήτες του αστέρα. Το ακρωνύμιο TRAPPIST αναφέρεται στο μοναστικό θρησκευτικό Τάγμα των Τραπιστών (Trappists)  στο Βέλγιο, (οι αστρονόμοι γιόρτασαν την ανακάλυψη τους πίνοντας μπύρα Trappist την οποία δήλωσαν ότι την έχουν σε μεγάλη εκτίμηση ).
Ιστορικό ανακάλυψης εξωπλανητών
Το 2015 μία ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Μισέλ Γκιγιόν (Michaël Gillon) του ινστιτούτου Αστροφυσικής και Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου της Λιέγης στο Βέλγιο χρησιμοποίησε το τηλεσκόπιο TRAPPIST (Transiting Planets and Planetesimals Small Telescope) διαμέτρου 0,6 μέτρων στο παρατηρητήριο La Silla στην έρημο Ατακάμα στη Χιλή για να παρατηρήσει τον αστέρα και να βρει τυχόν εξωπλανήτες που περιφέρονται γύρω του. Χρησιμοποιώντας τη μέθοδο φωτομετρίας διέλευσης ανακάλυψαν τρεις πλανήτες στο μέγεθος της Γης οι οποίοι βρίσκονται στην κατοικήσιμη ζώνη ή οριακά εκτός αυτής. Η ομάδα των αστρονόμων έκανε τις παρατηρήσεις της από τον Σεπτέμβριο μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2015 και δημοσιοποίησε τα ευρήματά της τον Μάιο του 2016 στο περιοδικό Nature. Στις 22 Φεβρουαρίου 2017 η NASA ανακοίνωσε τέσσερις επιπλέον εξωπλανήτες που περιφέρονται γύρω από τον TRAPPIST-1. Αυτή η ανακάλυψη έγινε με τη βοήθεια του τηλεσκοπίου Very Large Telescope και του Διαστημικού τηλεσκοπίου Σπίτζερ και ανέβασε τον συνολικό αριθμό πλανητών του TRAPPIST-1 στους επτά, εκ των οποίων τουλάχιστον οι δύο και πιθανώς όλοι ανήκουν στην κατοικήσιμη ζώνη.
Χαρακτηριστικά του αστέρα
Ο TRAPPIST-1 είναι υπέρ-ψυχρός νάνος αστέρας ο οποίος έχει κατά προσέγγιση το 8% της μάζας και το 11% της ακτινοβολίας του Ήλιου. Η επιφανειακή του θερμοκρασία είναι 2550 K και η ηλικία του είναι τουλάχιστον 500 εκατομμύρια χρόνια ενώ το μέγεθος του είναι παρόμοιο με αυτό του Δία. Για σύγκριση ο Ήλιος έχει ηλικία 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια και η θερμοκρασία του είναι 5778 K.
Λόγω της χαμηλής του φωτεινότητας ο TRAPPIST-1 είναι πολύ πιθανό να συνεχίζει να λάμπει για 12 τρισεκατομμύρια χρόνια σε μία μεταγενέστερη φάση του σύμπαντος όπου τα απαιτούμενα αέρια για τη δημιουργία άστρων θα έχουν εξαντληθεί. Ο TRAPPIST-1 έχει υψηλή μεταλλικότητα που προσεγγίζει το 109% της ηλιακής ενώ η φωτεινότητα του είναι μόλις το 0,04% αυτής του Ήλιου.
Πλανητικό σύστημα
Τον Φεβρουάριο του 2017 η NASA ανακοίνωσε σε συνέντευξη τύπου ότι το πλανητικό σύστημα αυτού του αστέρα αποτελείται από επτά πλανήτες παρόμοιους με τη Γη, τρεις από τους οποίους (TRAPPIST e, f και g) βρίσκονται στην κατοικήσιμη ζώνη. . Τα μεγέθη των πλανητών κυμαίνονται ανάμεσα στο μέγεθος του Άρη και της Γης, ενώ οι πυκνότητες τους παίρνουν τιμές από ~0.60 μέχρι ~1.17 της Γης (ρ⊕, 5.51 g/cm3) υποδεικνύοντας κυρίως βραχώδεις συνθέσεις. Οι αποστάσεις των πλανητών από τον TRAPPIST-1 είναι όλες εγγύτερες του Ερμή από τον Ήλιο, ως εκ τούτου οι αποστάσεις μεταξύ τους είναι σχετικά μικρές. Για παράδειγμα ο TRAPPIST-1b απέχει από τον TRAPPIST-1c 1,6 φορές όσο απέχει η Γη από τη Σελήνη. Οι πλανήτες θα πρέπει να φαίνονται ευκρινώς στους ουρανούς των υπολοίπων πλανητών και σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ μεγαλύτεροι από ότι φαίνεται η Σελήνη στη Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικείμενα 2MASS Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου M  Κατηγορία:Υδροχόος (αστερισμός)
Γκαρσία Φερνάντεθ της Καστίλης
Ο Γκαρσία Φερνάντεθ, ισπαν.: García Fernández, επονομαζόμενος των Λευκών Χεριών, el de las Manos Blancas, (Μπούργος, π. 938 - Κόρδοβα, 995) ήταν κόμης της Καστίλλης και της Άλαβα από το 970 έως το 995. Τον Μάιο του 995 συνελήφθη από μία ομάδα επιδρομών, ενώ ήταν για κυνήγι. Τραυματισμένος από τη σύγκρουση, στάλθηκε στην Κόρδοβα ως τρόπαιο, αλλά απεβίωσε στο Mεδινασέλι τον Ιούνιο του 995.
Οικογένεια
Γύρω στο 960, ο Γκαρσία νυμφεύτηκε την Άβα δε Ριβαγόρθα, κόρη του Ραϋμόνδου Β', κόμη της Ριμπαγκόρτσα. Είχαν επτά παιδιά:
Στον μύθο
Ο Γκαρσία παίζει έναν ρόλο σε δύο θρύλους σχετικά με τη μεσαιωνική Καστίλη. Αυτοί διαδραματίζονται κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του και ενσωματώνουν πτυχές της αυθεντικής ιστορίας, αλλά είναι κυρίως φανταστικού χαρακτήρα. Στο Cantar de los Siete Infantes de Lara (Το τραγούδι των επτά πριγκίπων της Λάρα), ο κόμης Γκαρσία παίζει έναν δευτερεύοντα ρόλο, προσπαθώντας ανεπιτυχώς να επιβάλει μία προσέγγιση μεταξύ των δύο ανταγωνιστικών οικογενειών, εκείνων του Ρούι Βελάθκεθ και της συζύγου του Δόνια Λάμβρα, που λέγεται ότι είναι εξάδελφος του Γκαρσία, και του Γκονθάλο Γκούστοθ και της γυναίκας του Σάντσας. Αυτό αποδεικνύεται ανεπιτυχές, όταν μία περαιτέρω πρόκληση οδηγεί σε κύκλους κλιμακούμενης ανταπόδοσης. Ο ρόλος του σε έναν δεύτερο μύθο είναι πιο ουσιαστικός. Στο La condesa traidora (Η προδοτική κόμισσα), λέει ότι η σύζυγος του Γκαρσία δελεάστηκε από τον Αλμανσόρ, ηγεμόνα της Κόρδοβα, να φιλοδοξήσει να γίνει σύζυγός του και όχι αυτή ενός λιγότερο ισχυρού κόμη. Σχεδίασε το τέλος του συζύγου της, παρέχοντας φτωχή τροφή στο άλογό του. Όταν το ζώο καταρρέει στη μάχη, ο Γκαρσία τραυματίζεται σοβαρά και αποβιώνει ημέρες αργότερα. Αφού ο Αλμανζόρ αναγκάζει τον γιο της, κόμη Σάντσο Γκαρσία, να καταφύγει στο Λανταρόν, η μητέρα του σχεδιάζει και αυτού τον θάνατο. Του έχει ετοιμάσει ένα δηλητηριασμένο ρόφημα, αλλά ο Σάντσο προειδοποιείται και επιμένει να το πιει η μητέρα του. Το κάνει και πεθαίνει, και ο Σάντσο νικάει τον Αλμανζόρ στη μάχη.
Βιβλιογραφία
ΚΑτηγορία:Οίκος Μπένι Μαμαδούνα
Σέξτος Ιούλιος Καίσαρ (ύπατος το 157 π.Χ.)
Ο Σέξτος Ιούλιος Καίσαρ ΙΙ, λατιν.: Sextus Julius Caesar (άκμασε το 157 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και το πρώτο μέλος των Ιουλίων Καισάρων, που κατείχε την υπατεία, τη οποία ανέλαβε το 157 π.Χ.
Οικογένεια
Από τους συγγενείς του, γνωρίζουμε ότι ο πατέρας του ονομαζόταν επίσης Σέξτος Ι. Κ. Ι και ότι ο παππούς του μάλλον ονομαζόταν Λεύκιος. Στην έρευνα του γένους των Ιουλίων, ο κλασικός φιλόλογος Βίλχελμ Ντρούμαν είχε υποθέσει ότι ήταν εγγονός του Σέξτου Ιούλιου Καίσαρα Ι, και γιός ενός κατά τα άλλα άγνωστου Λεύκιου Ιούλιου Καίσαρα ενός από τους στρατιωτικούς τριβούνους του 181 π.Χ., ο οποίος θα ήταν γιος τού Σέξτου Ι, πραίτορα το 208 π.Χ. Ωστόσο η πιο πρόσφατη έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο στρατιωτικός τριβούνος και ο ύπατος ήταν το ίδιο άτομο και ότι ο πατέρας του ήταν ο πραίτωρ του 208.
Ο Σέξτος Ι είχε τουλάχιστον έναν αδελφό, τον Λεύκιο Ι, ο οποίος ήταν πραίτορας το 183 π.Χ. και πιθανώς έναν δεύτερο, τον Γάιο Ι, ο οποίος ήταν συγκλητικός και ο πρόπαππος τού Γαΐου Ιουλίου Καίσαρα ΙV, του δικτάτορα. Είχε δύο γιους: τον Σέξτο, ο οποίος ήταν πραίτωρ urbanus (του άστεως) το 123 π.Χ. και τον Λεύκιο ΙΙΙ, από τον οποίο έγινε ο πάππος τού Λεύκιου Ι. Κ. ΙV, υπάτου το 90 π.Χ. (και μέσω αυτού ο πρόπαππος του Mάρκου Αντωνίου) και τού Γαΐου Ι. Κ. Στράβωνα.
Σταδιοδρομία
Το 181 π.Χ. ο Σέξτος υπηρέτησε ως στρατιωτικός τριβούνος υπό τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο Μακεδονικό, ανθύπατο της Λιγουρίας. Το 170 ήταν ένας από τους αντιπροσώπους (legati), που στάλθηκαν στη Θράκη για να αποκαταστήσουν την ελευθερία στους Αβδηρίτες και να αναζητήσει και να επαναφέρει εκείνους, που είχαν πωληθεί ως δούλοι. Το 165 ο Σέξτος ήταν ένας από τους αγορανόμους της καθέδρας (aediles curulis). Στους αγώνες της εορτής Μεγαλήσια (της Μεγάλης Θεάς), αυτός και ο συνάδελφός του Γναίος Κορνήλιος Δολαβέλλα, έδωσαν την πρώτη, ανεπιτυχή παρουσίαση της κωμωδίας του Tερέντιου, Εκύρα. Στη συνέχεια ο Σέξτος έγινε πραίτωρ· το ακριβές έτος είναι αβέβαιο, αλλά ήταν πριν το 160.
Το 157 π.Χ. ο Σέξτος έγινε ο πρώτος από τους Ιουλίους Καίσαρες, που έλαβε την υπατεία. Συνύπατός του ήταν ο Λεύκιος Αυρήλιος Ορέστης. Το έτος της θητείας τους ήταν σε μεγάλο βαθμό χωρίς συμβάντα: ο Αριαράθης Ε΄, ο οποίος είχε εκτοπιστεί από βασιλιάς της Καππαδοκίας το προηγούμενο έτος, βρισκόταν στη Ρώμη, ζητώντας στήριξη για την αποκατάστασή του · επίσης ο Σέξτος έγινε μάρτυρας τού διατάγματος της Συγκλήτου προς τον λαό του Τίβουρ (νυν Τίβολι, κοντά τη Ρώμη).
Δέκα χρόνια μετά την υπατεία του το 147 π.Χ., ο Ορέστης στάλθηκε ως μέρος μίας πρεσβευτικής αποστολής για διαιτησία, σε μία διαμάχη μεταξύ της Αχαϊκής Συμπολιτείας και των Λακεδαιμονίων. Ακολουθώντας τις οδηγίες της Συγκλήτου, απομάκρυνε πολλές σημαντικές πόλεις από τη Συμπολιτεία, οδηγώντας σε ταραχές στην Κόρινθο και σε επίθεση στους πρεσβευτές. Ως απάντηση, ο πρώην συνάδελφός του στάλθηκε επικεφαλής μίας δεύτερης αντιπροσωπείας, με οδηγίες για να κατηγορήσει τους Αχαιούς και να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις για τη διαμάχη. Η προσπάθεια του Σέξτου να επιλύσει τη διαφωνία αποσοβήθηκε από τον Κριτόλαο στρατηγό των Αχαιών. Τον επόμενο χρόνο, η Συμπολιτεία εξεγέρθηκε εναντίον της Ρώμης και ηττήθηκε αποφασιστικά στον Αχαϊκό Πόλεμο. Το Η Συμπολιτεία διαλύθηκε και το μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Ελλάδας ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου (Κρακοβία)
Η Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου (Kościół ŚŚ Piotra i Pawła) είναι ρωμαιοκαθολική μπαρόκ εκκλησία, η οποία βρίσκεται στην οδό Γκρόντζκα 54 στην Παλιά Πόλη της Κρακοβίας στην Πολωνία. Χτίστηκε μεταξύ 1597–1619 από τον Τζοβάνι Μαρία Μπερναρντόνι, ο οποίος τελειοποίησε το αρχικό σχέδιο του Γιούζεφ Μπρίτιους. Είναι η μεγαλύτερη από τις ιστορικές εκκλησίες της Κρακοβίας από άποψη χωρητικότητας. Από το 1842 εξυπηρετεί την Καθολική ενορία των Αγίων Πάντων.
Ιστορία
Η Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου είναι η πρώτη κατασκευή στην Κρακοβία που σχεδιάστηκε εξ ολοκλήρου σε μπαρόκ αρχιτεκτονική και ίσως το πρώτο μπαρόκ κτίριο στη σημερινή Πολωνία. Χρηματοδοτήθηκε από τον βασιλιά Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας (Zygmunt III) για το τάγμα των Ιησουιτών. Το σχέδιο της εκκλησίας ως σταυροειδούς βασιλικής σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Τζοβάνι ντε Ρόσι. Το σχέδιό του πραγματοποιήθηκε από τον Γιούζεφ Μπρίτιους αρχικά (από το 1597) και στη συνέχεια τροποποιήθηκε από τον Τζοβάνι Μαρία Μπερναρντόνι. Το τελικό σχήμα της σημερινής πρόσοψης, ο τρούλος και το μπαρόκ εσωτερικό του ανήκουν στον Τζοβάνι Μπατίστα Τρέβανο, ο οποίος τα ολοκλήρωσε στα έτη 1605–1619. Η εκκλησία καθαγιάστηκε τελετουργικά στις 8 Ιουλίου 1635.
Από το 1842 μέχρι σήμερα, ανήκει στη Ρωμαιοκαθολική ενορία των Αγίων Πάντων. Το 1960 η εκκλησία ανέβηκε στον βαθμό της Ελάσσονος Βασιλικής.
Αρχιτεκτονική μορφή
Μπροστά από τον χώρο της εκκλησίας υπάρχουν πολλές πλίνθοι με υπερυψωμένα γλυπτά αποστόλων που σχεδίασε ο Κάτσπερ Μπαζάνκα. Κατασκευάστηκαν με ασβεστόλιθο του Πίντσουφ και ολοκληρώθηκαν το 1722 από τον Ντάβιντ Χέελ. Σήμερα, στη θέση των αυθεντικών αγαλμάτων του 18ου αιώνα, τα οποία υπέστησαν μεγάλη ζημιά από την όξινη βροχή, υπάρχουν σύγχρονα αντίγραφα κατασκευασμένα από το ίδιο υλικό από τον Καζίμιες Γέτσμικ.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησίες στην Κρακοβία Κατηγορία:Εκκλησιαστικά κτίρια με τρούλους
Βίκτορ Μόουζες
Ο Βίκτορ Μόουζες (12 Δεκεμβρίου 1990) είναι Νιγηριανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Σπαρτάκ Μόσχας και την εθνική ομάδα της Νιγηρίας.
Ο Μόουζες ξεκίνησε τη καριέρα του από την Κρύσταλ Πάλας, πριν τραβήξει την προσοχή της Γουίγκαν Αθλέτικ, με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Πρέμιερ Λιγκ το 2010. Μετά από δύο χρόνια, μετά από συνεχή βελτίωση, πήρε μεταγραφή για την Τσέλσι το καλοκαίρι του 2012. Αν και την πρώτη του σαιζόν πέτυχε δέκα γκολ σε όλες τις διοργανώσεις, τη δεύτερη χρονιά του δόθηκε δανεικός στη Λίβερπουλ, την τρίτη στη Στόουκ Σίτι και την τέταρτη στη Γουέστ Χαμ. Το 2019 δόθηκε δανεικός στη Φενέρμπαχτε, το 2020 στην Ίντερ Μιλάνου και έπειτα στη Σπαρτάκ Μόσχας, από την οποία και αποκτήθηκε το 2021.
Γεννημένος στη Νιγηρία, ο Μόουζες αγωνίστηκε με τις νεανικές ομάδες της Αγγλίας στα Κ-16, Κ-17, Κ-19 και Κ-21, αλλά επέλεξε να εκπροσωπήσει την εθνική ενηλίκων της Νιγηρίας. Έχει 38 συμμετοχές με το εθνόσημο της Νιγηρίας από το 2012 μέχρι το 2018, σκοράροντας 12 τέρματα και αγωνίστηκε στο κύπελλο εθνών Αφρικής το 2013, το οποίο κατέκτησε, καθώς και στα Μουντιάλ 2014 και 2018, μετά από το οποίο αποσύρθηκε από την εθνική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νιγηρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρίσταλ Πάλας ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουίγκαν Αθλέτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στόουκ Σίτι Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2013 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Παλάτι Ποτότσκι (Βαρσοβία)
Το Παλάτι Ποτότσκι (Pałac Potockich) είναι μεγάλο μπαρόκ παλάτι στη Βαρσοβία της Πολωνίας, το οποίο βρίσκεται στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε 15, ακριβώς απέναντι από το Προεδρικό Παλάτι. Χτίστηκε αρχικά για την οικογένεια Ντύνχοφ και την διαδέχθηκε η οικογένεια Ποτότσκι στα τέλη του 18ου αιώνα. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε η έδρα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τέχνης. Σήμερα, είναι η έδρα του Υπουργείου Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς (Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego).
Ιστορία
Το αρχικό κτίριο που βρισκόταν εκεί που βρίσκεται τώρα το παλάτι κάηκε από τις σουηδικές και βρανδεμβουργιανές δυνάμεις τη δεκαετία του 1650. Το νέο κτίριο παραγγέλθηκε από τον Έρνεστ Ντύνχοφ και η κατασκευή ξεκίνησε το 1693 υπό τον αρχιτέκτονα Τζοβάνι Πιόλι. Από το 1731 ανήκε στον Άουγκουστ Αλεξάντερ Τσαρτορίσκι. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/32/Pa%C5%82ac_Potockich_w_Warszawie.JPG/220px-Pa%C5%82ac_Potockich_w_Warszawie.JPG|αριστερά|μικρογραφία| Το Παλάτι Ποτότσκι το 1762 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/db/PotockiPalaceW.jpg/306px-PotockiPalaceW.jpg|δεξιά|μικρογραφία|306x306εσ| Εσωτερική αυλή Υπό την οικογένεια Τσαρτορίσκι, το παλάτι υποβλήθηκε σε αρκετές ανακαινίσεις. Το 1760 η πρόσοψη του κτιρίου ανακαινίστηκε και προστέθηκαν νέα βοηθητικά κτίρια και δύο πτέρυγες που βλέπουν στο δρόμο, τελειωμένα με ορόφους κιόσκια με στεγασμένες σοφίτες βασισμένα σε σχέδια του Γιάκουμπ Φοντάνα. Ανάμεσά τους ανεγέρθηκε ένα φρουραρχείο (1763) με γλυπτά του Σεμπάστιαν Ζέισλ και δύο πύλες σε κάθε πλευρά. Η διάταξη έχει σχήμα πετάλου, με κεντρικό τμήμα και δύο πλαϊνά φτερά. Το κτίριο βρισκόταν πίσω από το δρόμο από μια αυλή, προστατευμένη από έναν φράχτη από σφυρήλατο σίδερο με μια πύλη. Ο φράχτης σχεδιάστηκε σε στυλ νεοροκοκό από τον Λεάντρο Μαρκόνι.
Το Παλάτι Ποτότσκι γκρεμίστηκε το 1944 από τους Γερμανούς, μετά την κατάρρευση της Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Ξαναχτίστηκε μετά τον πόλεμο το 1948-1950, σύμφωνα με σχέδιο του Γιαν Ζαχφατόβιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλάτια στη Βαρσοβία Κατηγορία:Ανακατασκευασμένα κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία
Γάιος Ιούλιος Καίσαρ (ανθύπατος της Ασίας)
Ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας ΙΙΙ, λατιν.: Gaius Julius Caesar (π. 140 π.Χ. - 85 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, υποστηρικτής του Γαΐου Μαρίου (συζύγου της αδελφής του) και πατέρας του Ρωμαίου δικτάτορα Ιούλιου Καίσαρα ΙV.
Βιογραφία
Ο Γ. Ι. Καίσαρας ΙΙΙ νυμφεύτηκε την Aυρηλία Κόττα, μέλος του γένους των Αυρηλίων και Ρουτιλίων. Είχαν δύο κόρες, γνωστές ως Ιουλία η Πρεσβύτερη και Ιουλία η Νεότερη, και έναν γιο, τον Γάιο Ι. Κ. ΙV, που γεννήθηκε το 100 π.Χ. Ήταν ο αδελφός του Σέξτου Ιούλιου Καίσαρα ΙΙΙ υπάτου το 91 π.Χ.
Ο Καίσαρας απεβίωσε ξαφνικά το 85 π.Χ. στη Ρώμη, καθώς φορούσε τα παπούτσια του ένα πρωί. Ένας άλλος Καίσαρας, πιθανώς ο πατέρας του, είχε αποβιώσει παρόμοια στην Πίζα. Ο πατέρας του είχε αναθέσει την εκπαίδευσή του σε έναν από τους καλύτερους ρήτορες της Ρώμης, τον Mάρκο Αντώνιο Γνίφο. Με τη διαθήκη του άφησε στον Καίσαρα το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του, αλλά αφού η φατρία του (αυτή του Μάριου) είχε ηττηθεί στον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του 80 π.Χ., αυτή η κληρονομιά κατασχέθηκε από τον αντίπαλο, τον δικτάτορα Λ. Κ. Σύλλα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αυρηλία Κόττα, κόρη του Λεύκιου Αυρηλίου Κόττα και αδελφή τριών υπάτων, και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Πεδιάδα (μυθολογία)
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η Πεδιάδα ήταν κόρη του Μύνητα από την Αρχαία Σπάρτη που παντρεύτηκε τον δεύτερο αυτόχθονα βασιλιά των Αθηνών Κραναό, μαζί του απέκτησε τρεις κόρες: Κρανάη, Κραναίχμη και Ατθίς.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Λακωνίας
Ασκομύκητες
Οι ασκομύκητες (διεθνής ονομασία, στη λατινική: Ascomycota) είναι συνομοταξία του βασιλείου των μυκήτων και μαζί με τους βασιδιομύκητες συναποτελούν το υποβασίλειο δικάρυα. Οι ασκομύκητες είναι η μεγαλύτερη σε αριθμό ειδών συνομοταξία των μυκήτων, με περισσότερα από 64 χιλιάδες είδη. Το χαρακτηριστικό που τους ξεχωρίζει, και τους έδωσε την ονομασία τους, είναι η ύπαρξη του «ασκού», μιας μικροσκοπικής αναπαραγωγικής δομής κυττάρου εντός της οποίας σχηματίζονται σπόρια, αποκαλούμενα ασκοσπόρια. Ωστόσο μερικά είδη της συνομοταξίας δεν έχουν ούτε ασκούς, ούτε ασκοσπόρια. Γνωστά παραδείγματα ασκομυκήτων είναι οι τρούφ(φ)ες (το καρποφόρο σώμα ασκομυκήτων διάφορων γενών, που αποτελεί περιζήτητο φαγητό) και πολλοί ζυμομύκητες, όπως η μαγιά που είναι απαραίτητη στην παρασκευή του ψωμιού, και άλλα είδη σακχαρομυκήτων που ευθύνονται για την αλκοολική ζύμωση. Δηλαδή χωρίς τους ασκομύκητες ολόκληροι κλάδοι της βιομηχανίας τροφίμων και ποτών, όπως η ζυθοποιία, η οινοποιία, η αρτοποιία και μέρος της ζαχαροπλαστικής, δεν θα υπήρχαν. Αλλά και η φυσική πηγή για τα αντιβιοτικά φάρμακα είναι ασκομύκητες, έστω και αν πολλά από αυτά παρασκευάζονται σήμερα από τον άνθρωπο με χημική σύνθεση. Επίσης, το συμβιωτικό μέρος του μύκητα στις περισσότερες λειχήνες είναι ένας ασκομύκητας.
Από την άλλη, αρκετά είδη ασκομυκήτων είναι παθογόνα, προσβάλλοντας τον άνθρωπο, ζώα ή φυτά. Παραδείγματα ασκομυκήτων που προσβάλλουν τον άνθρωπο είναι το είδος Candida albicans, το Aspergillus niger και πολλές δεκάδες είδη που προκαλούν δερματοπάθειες. Ασκομύκητες που προσβάλλουν φυτά είναι μεταξύ άλλων το φουζικλάδιο, ο Magnaporthe grise, η ερυσίβη (προσβάλλει δημητριακά και από μια ουσία που περιέχει συντίθεται χημικώς το ισχυρότατο παραισθησιογόνο LSD), το διβότρυο και τα γένη που προκαλούν την ασθένεια ωίδιο.
Πολλά ακόμα είδη χρησιμεύουν ως οργανισμοί-πρότυπα στην εργαστηριακή βιολογική ερευνα, με ευρύτερη τη χρήση αρκετών ειδών μαγιάς και ασπεργίλου, καθώς και του είδους Neurospora crassa, σε πολλές έρευνες γενετικής και κυτταρικής βιολογίας.
Οι ασκομύκητες αποτελούν μονοφυλετική ομάδα, δηλαδή περιλαμβάνουν ένα κοινό πρόγονο είδος και όλους τους απογόνους του.
Η αγενής αναπαραγωγή στους ασκομύκητες
Οι ασκομύκητες είναι μύκητες που παράγουν μικροσκοπικά σπόρια μέσα σε ειδικά, μεγάλα και μακρόστενα κύτταρα που ονομάζονται ασκοί.
Η αγενής ή ασεξουαλική αναπαραγωγή (δηλαδή χωρίς τη συμβολή αρσενικού και θηλυκού γένους) είναι ο κανόνας στους ασκομύκητες και ευθύνεται για την ταχεία εξάπλωσή τους σε νέες περιοχές. Η αγενής αναπαραγωγή τους ωστόσο εμφανίζει μεγάλες διαφοροποιήσεις, τόσο δομικές, όσο και λειτουργικές. Γίνεται με την παραγωγή κονιδίων, χλαμυδοσπορίων ή και με κυτταρικές εκβλαστήσεις.
Σχηματισμός κονιδίων
Η αγενής αναπαραγωγή μπορεί να γίνει με φυτικού τύπου αναπαραγωγικά σπόρια, που ονομάζονται κονίδια, από την αρχαία ελληνική λέξη κόνις/κονία, που σημαίνει «σκόνη», και για αυτό είναι γνωστά και ως κονιδιοσπόρια και μιτοσπόρια. Αυτά περιέχουν συνήθως έναν πυρήνα και παράγονται από μιτωτικές κυτταρικές διαιρέσεις, όντας γενετικώς ταυτόσημα με το μυκήλιο από το οποίο προέρχονται. Σχηματίζονται κυρίως στα άκρα εξειδικευμένων δομών, που επονομάζονται κονιδιοφόρα. Ανάλογα με το είδος, διαδίδονται είτε με τον άνεμο, είτε με το νερό, είτε μεταφερόμενα από ζώα. Τα κονιδιοφόρα είτε απλώς εκφύονται από τα μυκήλια, είτε σχηματίζονται σε ξεχωριστό, καρποφόρο σώμα. Αλλά και στην πρώτη περίπτωση, η υφή που δημιουργεί στο άκρο της κονιδιοφόρο μπορεί να είναι σχεδόν όμοια με το κανονικό άκρο ή να είναι διαφοροποιημένη. Η πιο συνήθης διαφοροποίηση είναι ο σχηματισμός ενός κυττάρου σε σχήμα μπουκαλιού που αποκαλείται φιαλίδα, το οποίο παράγει τα σπόρια. Σε ορισμένα γένη τα κονιδιοφόρα είναι μεμονωμένα, ενώ σε άλλα συνωστίζονται σε μια πυκνή δομή.
Τα διάφορα κονίδια και κονιδιοφόρα αναπτύσσονται κάποτε σε σποροκάρπια με διαφορετικά χαρακτηριστικά, όπως το πυκνίδιο και το σποροδόχιο. Ορισμένα είδη ασκομυκήτων σχηματίζουν τις δομές τους μέσα σε φυτικό ιστό, είτε ως παράσιτα, είτε ως σαπρόφυτα. Αυτά τα είδη έχουν εξελίξει πιο σύνθετες σποριοφόρες δομές, που πιθανώς επηρεάσθηκαν από τις συνθήκες του φυτικού ιστού ως υποβάθρου. Αυτές οι δομές ονομάζονται σποροδόχια και είναι ένα μαξιλάρι από κονιδιοφόρα δημιουργημένο από ένα ψευδοπαρεγχυματικό στρώμα μέσα στον φυτικό ιστό. Το πυκνίδιο είναι μια σφαιροειδής έως λαγηνόσχημη παρεγχυματική δομή, της οποίας το εσωτερικό τοίχωμα φέρει κονιδιοφόρα. Υπάρχει και ένα τρίτο είδος δομής, το acervulus, ένα επίπεδο στρώμα κονιδιοφόρων που παράγεται κάτω από το επιδερμικό στρώμα ενός φυτού. Το acervulus τελικώς ξεπροβάλλει στην επιφάνεια σχίζοντας το φυτικό στρώμα προκειμένου να διασπείρει τα σπόρια.
Κυτταρικές εκβλαστήσεις
Η αγενής αναπαραγωγή στους ασκομύκητες μπορεί να γίνεται και με κυτταρικές εκβλαστήσεις, κάτι που παρατηρείται καθαρά στη μαγιά. Αυτές αποτελούν «φουσκώματα» του κυτταρικού τοιχώματος του άκρου της υφής. Η βλαστική διεργασία μπορεί να περιλαμβάνει όλα τα στρώματα του τοιχώματος, ή μπορεί να είναι ένα νέο κυτταρικό τοίχωμα που συντίθεται και εξέρχεται του παλαιού τοιχώματος.
Το αρχικό στάδιο της εκβλαστήσεως που παρατηρείται είναι η ανάπτυξη ενός δακτυλίου χιτίνης γύρω από το σημείο που θα εμφανισθεί η εκβλάστηση. Ο δακτύλιος ενισχύει και σταθεροποιεί το κυτταρικό τοίχωμα. Δράση ενζύμων και πίεση σπαργής συνεργούν κατόπιν για να διογκώσουν το κυτταρικό τοίχωμα. Κατά το στάδιο αυτό προστίθεται νέο υλικό στο τοίχωμα. Κατόπιν μέρος του περιεχομένου του κυττάρου εξωθείται μέσα στην εκβλάστηση και γίνεται μίτωση στον πυρήνα του κυττάρου, η τελική φάση της οποίας συνοδεύεται από τη δημιουργία μιας κυτταρικής πλάκας στο σημείο όπου θα αναπτυχθεί ένα νέο κυτταρικό τοίχωμα από τα μέσα προς τα έξω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ασκομυκητες
Πανελλήνιο πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών 2018
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών 2018 ήταν η 61η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης, που διεξήχθη από την Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Ε.Φ.Ο.Επ.Α.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Βυζαντινό Αθλητικό Κέντρο (Β.Α.Κ.), στον Άλιμο από το Σάββατο 3 έως και την Κυριακή 4 Μαρτίου του 2018.
Το πρωτάθλημα φιλοξενήθηκε στο Βυζαντινό Αθλητικό Κέντρο έπειτα από 6 χρόνια. Διεξήχθησαν τα αγωνίσματα απλό ανδρών, απλό γυναικών, διπλό ανδρών και διπλό γυναικών.
Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινόπουλος του Παναθηναϊκού Α.Ο. και η Κατερίνα Τόλιου του Δ.Α.Ο. Ταύρου αναδείχθηκαν πρωταθλητές Ελλάδος στο απλό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών και Γυναικών Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση το 2018
Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Μάλτας
Το σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Μάλτας είναι μια σειρά αλληλοσυνδεόμενων πρωταθλημάτων για τις ποδοσφαιρικές ομάδες στη Μάλτα. Διοργανώτρια αρχή είναι η Μαλτέζικη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Η Μάλτα έχει ανώτατη ποδοσφαιρική κατηγορία από το 1909.
Δομή
Το σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Μάλτας περιλαμβάνει τέσσερις κατηγορίες. Κορυφαίο πρωτάθλημα είναι η Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι στην οποία συμμετέχουν 12 ομάδες. Ακολουθούν, κατά επίπεδο, η Λ-Εγουέλ Ντιβιζιόνι Μαλτία, η Ιτ-Τιένι Ντιβιζιόνι Μαλτία και η Ιτ-Τιελέτ Ντιβιζιόνι Μαλτία στις οποίες συμμετέχουν 12, 12 και 13 ομάδες αντίστοιχα.
Στο τέλος κάθε ποδοσφαιρικής περιόδου, οι πρώτες ομάδες κάθε πρωταθλήματος προβιβάζονται σε ανώτερη κατηγορία και οι τελευταίες υποβιβάζονται σε χαμηλότερη κατηγορία (αν υπάρχει).
1 Η 10η στη βαθμολογία της Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι δίνει αγώνα πλέι-οφ με αντίπαλο την 3η στη βαθμολογία της Λ-Εγουέλ Ντιβιζιόνι Μαλτία για συμμετοχή στην Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι της επόμενης περιόδου.
Άλλες διοργανώσεις
Παράλληλα με τις διοργανώσεις πρωταθλήματος διεξάγονται και διοργανώσεις κυπέλλου με το σύστημα νοκ-άουτ. Σημαντικότερο είναι το Τάτσα Μαλτία.
Επιπλέον διεξάγεται και πρωτάθλημα γυναικών με την ονομασία Λ-Εγουέλ Ντιβιζιόνι Μαλτία (γυναικών).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαλτα
Μεγάλη Ζιμπάμπουε
Ήταν πρωτεύουσα του βασιλείου της Ζιμπάμπουε κατά τη διάρκεια της εποχής του σιδήρου της χώρας. Η κατασκευή της άρχισε τον 11ο αιώνα και συνέχισε μέχρι τον 15ο. Η ακριβής ταυτότητα των κατασκευαστών της Μεγάλης Ζιμπάμπουε είναι προς το παρόν άγνωστη, αν και υπάρχουν διάφορες υποθέσεις. Οι τοπικές παραδόσεις αναφέρουν ότι κατασκευάστηκε από τους Λέμπα, όμως, οι σύγχρονοι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι ανεγέρθηκαν από τους Σόνα. Η πετρόχτιστη πόλη έχει έκταση 722 εκταρίων και στέγαζε μέχρι 18.000 ανθρώπους. Η Μεγάλη Ζιμπάμπουε θεωρείται ότι ήταν το βασιλικό ανάκτορο του τοπικού μονάρχη. Ως τέτοιο, ήταν το κέντρο πολιτικής εξουσίας. Ένα από τα εξέχοντα χαρακτηριστικά της Μεγάλης Ζιμπάμπουε είναι τα τείχη της, όπου το ύψος ήταν πάνω από πέντε μέτρα. Κατασκευάστηκαν χωρίς κονίαμα. Από το 1986 έχει αναγνωριστεί ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.