cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harley-Davidson
Η Harley-Davidson είναι αμερικανική βιομηχανία που κατασκευάζει μοτοσικλέτες. Ιδρύθηκε το 1903 από τους Ουίλιαμ Χάρλεϊ και Άρθουρ Ντέιβιντσον στο Μιλγουόκι των ΗΠΑ. Είναι μία από τις δύο βιομηχανίες μοτοσικλετών που κατάφεραν να επιβιώσουν από την ύφεση του 1929. μικρογραφία|Η μοτοσικλέτα της ταινίας Easy Rider Η Harley-Davidson κατασκευάζει μοτοσικλέτες τύπου chopper με κλασικό ντιζάιν. Τα μοντέλα της εταιρείας αποτελούν αντικείμενο λατρείας, ενώ η εταιρεία έχει πιστούς οπαδούς σε όλο τον κόσμο. Χαρακτηριστική ήταν η μοτοσικλέτα που εμφανίστηκε στην ταινία Easy Rider, με το προσωνύμιο Captain America.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Harley Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Μητροπολίτης Σεβαστιανός
Ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανός (κατά κόσμον Σωτήριος Οικονομίδης, Καλογρηανά Καρδίτσας, 20 Ιουνίου 1922 – Δελβινάκι Ιωαννίνων 12 Δεκεμβρίου 1994) ήταν Έλληνας ιεράρχης, το όνομα του οποίου συνδέθηκε με το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα.
Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Ιωαννίνων από το 1957 ως το 1967.
Επισκέφθηκε το Αμερικανικό Κογκρέσο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καταγγέλλοντας τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Βορειοηπειρωτών. Θεσμοθέτησε τον εορτασμό της επετείου της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου του 1914. Το 1992 τέλος ηγήθηκε του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ηπειρωτικών και Βορειοηπειρωτικών Οργανώσεων, κατά τη διάρκεια του οποίου συντάχθηκε το Ψήφισμα για την αυτονόμηση της Βορείου Ηπείρου.
Μετά το άνοιγμα των συνόρων στην Αλβανία,συνέταξε ανοιχτές επιστολές - εκκλήσεις που έχουν μοιραστεί σε χιλιάδες αντίτυπα για επιστροφή των Βορειοηπειρωτών στον τόπο τους. Απεβίωσε στις 12 Δεκεμβρίου 1994 και ο τάφος του βρίσκεται στην Ιερά Μονή Μολυβδοσκεπάστου. Ανδριάντας του βρίσκεται στην Κόνιτσα και προτομή του στην Αθήνα, έξω από την εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα (στην οδό Αχαρνών), στην οποία όμως δεν έχει ακόμη αναγραφεί το όνομα και το εκκλησιαστικό του αξίωμα.
Πηγές
Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεώτερου Ελληνισμού, 1830-2016, τόμος Γ΄, Αθήνα: Historia, 2016, λήμμα "Οικονομίδης Σεβαστιανός", σελ. 360.
Βούσανιε
Το Βούσανιε (σερβικά κυριλλικά: Вусање, αλβανικά: Vuthaj) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Πλαβ
Δήμος Αντιγονιδών
Ο Δήμος Αντιγονιδών ήταν δήμος του Νομού Ημαθίας. Με την εφαρμογή το σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο Δήμο Αλεξάνδρειας. Είχε έκταση 57874 στρέμματα, 5360 κατοίκους και συνολικά 7 δημοτικά διαμερίσματα:
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι της περιοχής του δήμου Αντιγονιδών αγωνίστηκαν κατά των Οθωμανών. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Νικόλαος Κωνσταντίνου από το Παλαιό Σκυλλίτσι.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Αντιγονιδων
Μιλτιάδης Γουλιμής
Ο Μιλτιάδης Γουλιμής (1844-1901) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε το 1901. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Γεώργιο Γουλιμή, δικηγόρο που πέθανε στο Ηπειρωτικό Μέτωπο (1912-1913).
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Οικογένεια Γουλιμή Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Φωτόσπαθο
[[Αρχείο:Lightsaber blue (with shimmering aura).png|μικρογραφία|Είδος: Ενεργειακό σπαθί
Λειτουργία: Μονομαχία. Σπάσιμο στερεών αντικειμένων, Πηγή φωτός
Σαλομόν ντε Μπρος
Ο Σαλομόν ντε Μπρος (γαλλικά: Salomon de Brosse) (1571-9 Δεκεμβρίου 1626) ήταν σημαντικός Γάλλος αρχιτέκτονας των αρχών του 17ου αιώνα, γνωστός για την ανέγερση του παλατιού του Λουξεμβούργου.
Φωτόσπαθο
Χρήστες: Τζεντάι, Σίθ
Σαλομόν ντε Μπρος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σαλομόν ντε Μπρος γεννήθηκε το 1571 στο Βερνέιγ-αν-Αλάτ, στον σημερινό νομό Ουάζ, σε εξέχουσα οικογένεια Ουγενότων. Ήταν εγγονός, μέσω της μητέρας του, του σχεδιαστή και αρχιτέκτονα Ζακ Α΄ Αντρουέ ντυ Σερσώ και γιος του αρχιτέκτονα Ζαν ντε Μπρος. Πιθανώς ξεκίνησε την εκπαίδευσή του μέσα στον ευνοϊκό και επιφανή οικογενειακό του κύκλο. Καθώς ήταν Ουγενότος, μπόρεσε να πάει στην πρωτεύουσα μετά τη δημοσίευση του Εδίκτου της Νάντης από τον Ερρίκο Δ΄ το 1598, οπότε εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και προήχθη σε αρχιτέκτονα της βασιλικής αυλής το 1608. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το [[παλάτι του Λουξεμβούργου]] Ο Ντε Μπρος επηρέασε πολύ τη σοβαρή και κλασικοποιημένη κατεύθυνση που ακολούθησε η γαλλική μπαρόκ αρχιτεκτονική, ειδικά στον σχεδιασμό της πιο εξέχουσας κατασκευής του, του παλατιού του Λουξεμβούργου, Παρίσι (1615-1624), για τη Μαρία των Μεδίκων, της οποίας την προστασία έχαιρε ο θείος του Ζακ B΄ Αντρουέ ντυ Σερσώ και ο ίδιος. Το νέο παλάτι είχε σαν πρότυπο το παλάτσο Πίττι στη γενέτειρα της βασίλισσας τη Φλωρεντία, όπου είχε περάσει τη νεότητά της. Ο Ντε Μπρος κατασκεύασε το κτήριο εξ ολοκλήρου από πέτρα, αποφεύγοντας τον συνδυασμό τούβλου και πέτρας που ήταν διαδεδομένος εκείνη την εποχή. Άρδευσε τους κήπους κατασκευάζοντας το υδραγωγείο του Αρκέιγ. Αν και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη θέση του στις 24 Μαρτίου 1624, η κατασκευή του Λουξεμβούργου προχώρησε σύμφωνα με τα σχέδιά του. Οι επεκτάσεις που έγιναν τον 19ο αιώνα δεν έχουν αποκρύψει τα εξωτερικά του στοιχεία.
Το στυλ του βρίσκεται στο σταυροδρόμι μεταξύ της Αναγέννησης και του 17ου αιώνα και παρατηρείται ότι μπορούσε να χρησιμοποιήσει τόσο την μανιεριστική τεχνοτροπία (κάστρο του Κουλομιέ) όσο και την κλασική και πιο σοβαρή, όπως στο παλάτι του Λουξεμβούργου.
Φωτόσπαθο
Πρώτη εμφάνιση: Star Wars (1977) Δημιουργός: Τζορτζ Λούκας
Σαλομόν ντε Μπρος
Βιογραφικά στοιχεία
Ανάμεσα στους μαθητές του, στους οποίους άσκησε μεγάλη επιρροή, ήταν και ο Φρανσουά Μανσάρ.
Πέθανε στο Παρίσι στις 9 Δεκεμβρίου 1626 σε ηλικία 55 ετών, ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο του Σαιν-Ζερμαίν.
Έργα
μικρογραφία|250x250εσ|Το Παρλαμέντο της Βρετάνης στη [[Ρεν (1618)]] Ανάμεσα στα κτήρια που σχεδίασε περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτέκτονες της Αναγέννησης Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Φωτόσπαθο
]] Το φωτόσπαθο (lightsaber) είναι το βασικό όπλο των ιπποτών Τζεντάι αλλά και των Σιθ, βασικοί χαρακτήρες στην σειρά ταινιών Ο Πόλεμος των Άστρων. Είναι ένα σπαθί λέιζερ και ο κάθε χαρακτήρας έχει το δικό του μοναδικό φωτόσπαθο.
Η φωτεινή λεπίδα από πλάσμα μπορεί να έχει διάφορα χρώματα, ενώ και η λαβή είναι μοναδική για τον κάθε Τζεντάι ή Σιθ και φτάνει σε μήκος τα 20-30 εκατοστά. Διάσημα φωτόσπαθα είναι το κόκκινο του Νταρθ Βέιντερ, το μπλε του Άνακιν Σκαϊγουώκερ, τα πράσινα των Γιόντα και Λουκ Σκαϊγουώκερ, το μοβ του Μέις Γουίντου, το φωτόσπαθο με την κυρτή λαβή του Κόμη Ντούκου και το διπλό φωτόσπαθο (2 λεπίδες) του Νταρθ Μωλ.
Σύμφωνα με έρευνα σε περίπου 2.000 οπαδούς ταινιών το 2008, το φωτόσπαθο ψηφίστηκε ως το δημοφιλέστερο όπλο στην ιστορία του κινηματογράφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Star Wars
Περιβόλι Μακρακώμης Φθιώτιδας
Το Περιβόλι είναι ένα χωριό της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Στερεάς Ελλάδας, το οποίο με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης υπήχθη στον δήμο Μακρακώμης. Απέχει 18 χιλιόμετρα από την έδρα του δήμου Σπερχειάδα. Μέχρι το 2010, κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας και σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας», το Περιβόλι ανήκε στο δημοτικό διαμέρισμα Περιβολίου Φθιώτιδας, του πρώην δήμου Σπερχειάδας του νομού Φθιώτιδας.
Θέση
Βρίσκεται σε ύψος 475 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και το διασχίζει ο Ίναχος ποταμός, παραπόταμος του Σπερχειού.
Μέχρι το 1927 το Περιβόλι αποτελούσε συνοικισμό των Μαρμάρων, οπότε και αποσπάσθηκε και αναγνωρίσθηκε σε ίδια κοινότητα Μουστρόβου με το διάταγμα της 11/7/1927 (ΦΕΚ 149/Α’ της 28-9-1927). Λίγο αργότερα, με το διάταγμα της 9-9-1927 (ΦΕΚ 206/Α’ της 28-9-1927), μετονομάσθηκε σε κοινότητα Περιβολίου. Το χωριό αρχικά βρισκόταν κτισμένο σε ψηλότερη τοποθεσία, βόρεια του σημερινού οικισμού.
Ιστορία
Μέχρι το 1928, η ονομασία του χωριού ήταν Δερελή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Harley-Davidson VRSC
Η Harley-Davidson VRSC (V-Twin Racing Street Custom) είναι μία σειρά μοτοσικλετών που παράγεται από την αμερικανική βιομηχανία Harley-Davidson από το 2001. Η VRSC έχει εξελιχθεί από κοινού με την Porsche και είναι το πρώτο μοντέλο της Harley-Davidson με υδρόψυκτο κινητήρα, προκαλώντας αίσθηση στους οπαδούς της εταιρείας.
Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Harley-Davidson
Δουκάτο Νέων Πατρών
Το Δουκάτο Νέων Πατρών ήταν ηγεμονία που ιδρύθηκε από τους Καταλανούς περί το 1320, με κέντρο την πόλη των Νέων Πατρών, τη σημερινή Υπάτη, στην κοιλάδα του Σπερχειού, δυτικά της Λαμίας.
Ιστορία
Όταν ο Έλληνας ηγεμόνας της Θεσσαλίας, Ιωάννης Β' Δούκας, πέθανε το 1318 χωρίς κληρονόμους, η Θεσσαλία περιέπεσε σε αναρχία. Οι Αλμογάβαροι της Καταλανικής Εταιρείας, αφού μετά την Μάχη του Αλμυρού (1311) κατέκτησαν το μεγαλύτερο μέρος του Δουκάτου των Αθηνών, εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να επεκταθούν προς τα βόρεια. Υπό τη ηγεσία του Αλφόνσο Φαδρίκ, οι Καταλανοί κατέλαβαν την πρωτεύουσα της Θεσσαλίας, τις Νέες Πάτρες (σημ. Υπάτη) το 1319, και ως το 1325 είχαν επίσης καταλάβει το Ζητούνι (σημ. Λαμία), το Λιδωρίκι, το Σιδηρόκαστρο, και την Βιτρινίτσα (σημ. Τολοφών) καθώς και--προφανώς για μικρό διάστημα--τον Δομοκό, το Γαρδίκι (σημ. Πελασγία) και τα Φάρσαλα. Το κεντρικό και νότιο τμήμα της Θεσσαλίας παρέμειναν σε ελληνικά χέρια υπό μια σειρά τοπικών αρχόντων, ορισμένοι εκ των οποίων αναγνώριζαν την επικυριαρχία του Βυζαντίου, όπως ο Στέφανος Γαβριηλόπουλος στα Τρίκαλα. Άλλοι όμως, όπως η οικογένεια των Μαλιασηνών ή Μελισσηνών στην περιοχή του Βόλου, στράφηκαν στους Καταλανούς για υποστήριξη.
Οι Έλληνες ηγεμόνες της Θεσσαλίας από καιρό, αν και λανθασμένα, ονομάζονταν "Δούκες των Νέων Πατρών" στις δυτικές πηγές, από την πρωτεύουσά τους, τη σημερινή Υπάτη. Αυτό ήταν αποτέλεσμα σύγχυσης μεταξύ του οικογενειακού επωνύμου «Δούκας» και του αξιώματος του «δούκα». Ως εκ τούτου, η περιοχή που κατέλαβαν οι Καταλανοί οργανώθηκε ως το «Δουκάτο Νέων Πατρών» και διαιρέθηκε σε πέντε καπετανάτα.
Οι Καταλανοί επέλεξαν τον Μανφρέδο, τον ανήλικο γιο του βασιλιά της Σικελίας Φρειδερίκου Β΄, ως τον δούκα τους, αλλά πραγματική εξουσία βρισκόταν στα χέρια του τοπικού εκπρόσωπου του δούκα, του γενικού βικάριου, και του «μαρεσάλου του στρατού των δυο δουκάτων» (mariscalus exercitus ducatuum) της Αθήνας και των Νέων Πατρών, ως του εκλεγμένου επικεφαλής των μελών της Εταιρείας. Η πλειοψηφία των καταλανικών κτήσεων στην θεσσαλία χάθηκαν όταν η περιοχή κατελήφθη από τους Σέρβους του Στεφάνου Δουσάν το 1348, εκτός από την ίδια την πόλη των Νέων Πατρών και τα περίχωρά της. Το 1377, ο τίτλος του Δούκα των Αθηνών και των Νέων Πατρών περιήλθε στον Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας. Αυτός ο τίτλος διατηρήθηκε από τους διαδόχους του, και συνέχισε να συμπεριλαμβάνεται στον πλήρη τίτλο των Ισπανών μοναρχών τουλάχιστον μέχρι την ανάληψη του ισπανικού θρόνου από τον Οίκο των Βουρβόνων.
Το 1378-1379, οι Καταλανοί έχασαν το μεγαλύτερο μέρος των κτήσεών τους στην Βοιωτία από την Εταιρεία των Ναβαρραίων, ενώ από τα νότια ο φιλόδοξος Φλωρεντίνος τυχοδιώκτης Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι, κύριος της Κορίνθου, κατέλαβε τα Μέγαρα το 1374 και άρχισε να απειλεί την Αθήνα. Ως το 1380, μόνο οι δυο πρωτεύουσες της Αθήνας και των Νέων Πατρών, καθώς και η Κομητεία των Σαλώνων είχαν απομείνει στα χέρια των Καταλανών. Η Αθήνα κατελήφθη από τον Ατσαγιόλι το 1388, ο οποίος το 1389 κατέλαβε και τις Νέες Πάτρες. Ο Ατσαγιόλι υιοθέτησε τον τίτλο «Κύριος της Κορίνθου και του Δουκάτου των Αθηνών και Νέων Πατρών», αλλά ο θρίαμβός του ήταν βραχύβιος: το 1393/1394, οι Οθωμανοί κατέκτησαν τις Νέες Πάτρες και ολόκληρη την κοιλάδα του Σπερχειού.
Εκκλησιαστικώς, το Δουκάτο των Νέων Πατρών βρισκόταν υπό την Λατινική Αρχιεπισκοπή των Νέων Πατρών (L'Arquebisbat de la pàtria), με έναν υπαγόμενο επίσκοπο, του Ζητουνίου.
Κατάλογος Γενικών Βικάριων
Οι γενικοί βικάριοι ήταν οι τοπικοί αντιπρόσωποι και ανώτατοι κυβερνήτες των δουκών, αρχικά για το Στέμμα της Σικελίας, μετά το 1379 για το Στέμμα της Αραγωνίας:
Πηγές
Κατηγορία:Φραγκοκρατία Κατηγορία:Σταυροφορικά κράτη Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Υπάτη
Ντέιβιντ Αμπερκρόμπι
Ο Ντέιβιντ Αμπερκρόμπι (David Abercromby) ήταν Σκωτσέζος ιατρός και συγγραφέας του 17ου αιώνα, ο οποίος πιστεύεται ότι πέθανε το 1702. Ανατράφηκε στο Ντουαί ως ρωμαιοκαθολικός από ιησουίτες ιερείς, προσηλυτίστηκε στον προτεσταντισμό το 1682 και αποκήρυξε την παπική θρησκεία, ενώ δημοσίευσε το βιβλίο Ο προτεσταντισμός αποδείχθηκε ασφαλέστερος από την παπική θρησκεία (Protestancy proved Safer than Popery, 1686).
Έργα
Η ιατρική του φήμη βασίστηκε στο έργο του με τίτλο Tuta ac efficax luis venereae saepe absque mercurio ac semper absque salivatione mercuriali curando methodus (1684), το οποίο μεταφράστηκε στα γαλλικά, τα ολλανδικά και τα γερμανικά. Δύο άλλα έργα του ήταν το De Pulsus Variatione (1685) και το Ars explorandi medicas facultates plantarum ex solo sapore (1688), ενώ το έργο του Opuscula εκδόθηκε το 1687. Αυτά τα επαγγελματικά συγγράμματα του έδωσαν μια θέση και ένα μνημείο στο έργο του Άλμπρεχτ φον Χάλερ, Bibliotheca Medicinae Practicae (1779). Σύμφωνα με τον Χάλερ ήταν εν ζωή στις αρχές του 18ου αιώνα.
Έγραψε επίσης μερικά βιβλία θεολογίας και φιλοσοφίας, αμφιλεγόμενα στην εποχή τους, αλλά ελάχιστα γνωστά σήμερα. Αλλά το πιο αξιοσημείωτο από τα δημιουργήματά του είναι το Μια συζήτηση για το πνεύμα (A Discourse of Wit, 1685), το οποίο περιέχει μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές μεταφυσικές απόψεις της σκωτσέζικης φιλοσοφίας της κοινής λογικής. Ακολούθησε το Academia Scientiarum (1687) και το Μια ηθική συζήτηση για τη δύναμη του συμφέροντος (A Moral Discourse of the Power of Interest, 1690), αφιερωμένο στον Ρόμπερτ Μπόιλ, προστάτη του Αμπερκρόμπι τη δεκαετία του 1680. Αργότερα έγραψε το Λόγοι για τους οποίους ένας προτεστάντης δεν πρέπει να γίνει παπικός (Reasons Why A Protestant Should not Turn Papist, 1687), το οποίο συχνά αποδίδεται λανθασμένα στον Μπόιλ. Το έργο του Ένα σύντομο άρθρο για τους Σκωτσέζους Θεολόγους (A Short Account of Scots Divines) τυπώθηκε στο Εδιμβούργο το 1833, με την επιμέλεια του Τζέιμς Μέιντμεντ.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ιατροί Κατηγορία:Σκωτσέζοι συγγραφείς
Σέλτικ Γλασκώβης
Η Σέλτικ (αγγλικά: Celtic, ) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Σκωτίας. Ιδρύθηκε το 1888 και από το 1994 το πλήρες όνομα της ομάδας είναι "The Celtic Football Club" (στα ελληνικά: Κελτικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος). Παλιότερα το πλήρες όνομα της ομάδας ήταν: "The Celtic Football and Athletic Company Ltd". Τα παρατσούκλια του συλλόγου είναι: Bhoys, Hoops και Tic. Η κλασική στολή της ομάδας είναι πρασινόλευκες ριγέ φανέλες με λευκά παντελόνια. Ως τα τέλη της δεκαετίας του ’60 οι φανέλες της δεν είχαν αριθμούς, που υπήρχαν στο παντελονάκι. Έμβλημα του συλλόγου είναι το τετράφυλλο τριφύλλι.
Αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ της Σκωτίας και γήπεδό της είναι το "Σέλτικ Παρκ" (Celtic Park), χωρητικότητας 60.832 θεατών. Είναι το δεύτερο σε μέγεθος βρετανικό στάδιο και αποκαλείται και "Πάρκχεντ" (Parkhead). Σήμερα ο μέσος όρος θεατών που παρακολουθεί τους αγώνες της Σέλτικ ξεπερνά τους 58.000, γεγονός που φέρνει το σωματείο στην τρίτη θέση στη Βρετανία μετά τις αγγλικές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Άρσεναλ. Υπολογίζεται ότι οι οπαδοί της Σέλτικ παγκοσμίως ξεπερνούν τον πληθυσμό των 9.000.000.
Με τη συμπολίτισσα ομάδα Ρέιντζερς αποτελούν ένα από τα πιο διάσημα αντίπαλα ζευγάρια παγκοσμίως σε όλα τα σπορ. Το παραδοσιακό ντέρμπι τους, το λεγόμενο Old Firm, συγκινεί τους φιλάθλους όχι μόνο της Σκωτίας αλλά σχεδόν όλους τους ποδοσφαιρόφιλους. Η Σέλτικ παραδοσιακά υποστηρίζεται από τους Καθολικούς σε αντίθεση με την Ρέιντζερς που υποστηρίζεται από τους Προτεστάντες.
Το 1967 η Σέλτικ υπήρξε η πρώτη βρετανική ομάδα που κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Επίσης, είναι η μοναδική ομάδα στην ιστορία της διοργάνωσης που κατέκτησε το κύπελλο στηριγμένη αποκλειστικά σε γηγενείς παίκτες. Είναι αξιοσημείωτο, ότι όλοι οι ποδοσφαιριστές του 1967 είχαν γεννηθεί σε απόσταση μέχρι 30 μίλια γύρω από τη γήπεδο της ομάδας! Τη σεζόν εκείνη η ομάδα αναδείχτηκε νικήτρια και σε όλες τις άλλες διοργανώσεις που συμμετείχε: Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Λιγκ Καπ Σκωτίας και Κύπελλο Γλασκώβης, πετυχαίνοντας ένα ανεπανάληπτο θρίαμβο.
Ιστορία
Η απόφαση για την ίδρυση της Σέλτικ πάρθηκε σε μια συνάντηση που έγινε στις 6 Νοεμβρίου 1887 στο ναό Σεν Μέρι (St. Mary's Church) στην East Rose Street στη συνοικία Κάλτον της Γλασκώβης. Την ιδέα είχε ο καθολικός Ιρλανδός ιερέας του ναού, Μπράδερ Γούλφριντ (Βrother Walfrid), ώστε από τα έσοδα των αγώνων να ενισχύεται το φιλόπτωχο ταμείο του παιδικού συσσιτίου που είχε ιδρύσει με το όνομα: "The Poor Children's Dinner Table". Ως παράδειγμα πήρε την ίδρυση της Χιμπέρνιαν στο Εδιμβούργο 13 χρόνια νωρίτερα από Ιρλανδούς πρόσφυγες. Η ονομασία «Σέλτικ» δόθηκε κατόπιν εισήγησης του Γούλφριντ, με σκοπό να αντικατοπτρίζει τις ιρλανδικές και σκωτικές ρίζες του συλλόγου και εγκρίθηκε κατά την ίδια συνεδρίαση. Ο σύλλογος επίσημα έχει το ψευδώνυμο TheBhoys. Ωστόσο, σύμφωνα με το γραφείο τύπου της Σέλτικ, ο νεοσύστατος σύλλογος ήταν γνωστός σε πολλούς ως the bold boys. Μια καρτ-ποστάλ από τις αρχές του 20ου αιώνα, στην οποία απεικονίζεται η ομάδα, αναφέρεται ως The Bould Bhoys και είναι το πρώτο γνωστό παράδειγμα της μοναδικής αυτής ορθογραφίας. Το πλεονάζον h μιμείται το γαελικό σύστημα ορθογραφίας, όπου το γράμμα b συχνά συνοδεύεται από το γράμμα h.
Στις 28 Μαΐου 1888 η Σέλτικ έδωσε τον πρώτο αγώνα της. Κέρδισε τους Ρέιντζερς με 5–2 σε μια αναμέτρηση που χαρακτηρίστηκε ως μια φιλική επαφή των δύο θρησκευτικών κοινοτήτων της πόλης. Στον αγώνα αυτό η Σέλτικ ενισχύθηκε με οκτώ παίκτες της ομόθρησκης Χιμπέρνιαν. Έκτοτε ακολούθησαν εκατοντάδες αναμετρήσεις των δύο συλλόγων, που συνιστούν ένα από τα πιο κλασικά τοπικά ντέρμπι της υφηλίου (γνωστό και με το όνομα "Old Firm"). Είναι συχνά επεισοδιακά με πολλά συνθήματα και φανατισμό αν και τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλές προσπάθειες να μειωθούν αυτά τα φαινόμενα.
Επιτυχίες
Η Σέλτικ κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ εννέα συνεχόμενων πρωταθλημάτων από το 1966 ως το 1974 και από το 2012 έως το 2020, μαζί με την συμπολίτισσα Ρέιντζερς (1989-1997). Επίσης, κατέχει το ρεκόρ Κυπέλλων Σκωτίας με 40 επιτυχίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σέλτικ Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1888 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σκωτίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1888  Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι διασποράς
Dark Angel
Οι Dark Angel ήταν αμερικάνικο thrash metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1983 στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών και διαλύθηκε το 1992 μετά την κυκλοφορία τεσσάρων δίσκων. Το 2002 το συγκρότημα επανενώθηκε για τρία χρόνια χωρίς να ηχογραφήσει κάποιο νέο δίσκο και το 2013 πραγματοποίησαν την δεύτερη επανένωση τους.
1984-1992
Οι Dark Angel σχηματίστηκαν στο Ντάουνι της Καλιφόρνια από τον κιθαρίστα Τζιμ Ντάρκιν, τον τραγουδιστή Ντον Ντότι, το μπασίστα Ρομπ Γιαν και το ντράμερ Μάικ Αντράντε. Λίγο αργότερα, ο Αντράντε αντικαταστάθηκε από τον Τζακ Σβαρτζ και το συγκρότημα ηχογράφησε το πρώτο του ντέμο.
Το 1984, εντάχθηκε στο συγκρότημα ο κιθαρίστας Έρικ Μέγιερ και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "We Have Arrived" μέσω της "Azra", στις 5 Νοεμβρίου 1984, ενώ λίγο αργότερα συμπεριλήφθηκαν στη συλλογή "Metal Massacre VI" με το τραγούδι "Welcome to the Slaughterhouse". Χωρίς οικονομική στήριξη, το συγκρότημα προώθησε το άλμπουμ παίζοντας ζωντανά σε κλαμπ του Λος Άντζελες, όπου άνοιγαν τις εμφανίσεις συγκροτημάτων όπως οι Slayer, Agent Steel και Savage Grace. Όντας μη ικανοποιημένοι από την απόδοση των ντράμερ τους, αντικατέστησαν τον Σβαρτζ διαδοχικά με τους Λι Ράους, Μπομπ Γκούρλεϊ, Τζάστιν Μαν για να καταλήξουν τελικά στον Τζην Χόγκλαν, με τον οποίο ηχογράφησαν το δεύτερο άλμπουμ τους "Darkness Descends", ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία του thrash metal. Μετά την ηχογράφηση του δίσκου, ο Μάικ Γκονζάλεζ αντικατέστησε τον μπασίστα Ρομπ Γιαν και το συγκρότημα περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες παίζοντας support σε συγκροτήματα όπως οι Motörhead, οι Megadeth, οι Slayer και οι Possessed. Τον Σεπτέμβριο του 1987, ο Ρον Ράινχαρτ πήρε τη θέση του Ντον Ντότι στα φωνητικά των Dark Angel.
Ακολούθησε το "Time Does Not Heal" το Φεβρουάριο του 1991 με τον Μπρετ Έρικσεν στην κιθάρα, ενώ ένα χρόνο νωρίτερα είχαν κυκλοφορήσει το μοναδικό ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ τους, "Live Scars". Μετά την κυκλοφορία του "Time Does Not Heal" τη θέση του Έρικσεν πήρε ο Κρις ΜακΚάρθι αλλά το συγκρότημα ανακοίνωσε τη διάλυση του λίγο αργότερα.
Μετά τη διάλυση και πρώτη επανένωση
thumb|150px|Ο Ρον Ράινχαρτ Μετά τη διάλυση των Dark Angel ο Τζην Χόγκλαν επέδειξε τη μεγαλύτερη δραστηριότητα αφού συνεργάστηκε με τους Death, τον Ντέιβ Τάουνσεντ, τους Strapping Young Lad, κ.α. Ο Ράινχαρτ συμμετείχε στους Hunger και το 1997 σχημάτισε τους Oil. Ο Ντάρκιν σχημάτισε τους Dreams of Damnation κυκλοφορώντας τον δίσκο "Let The Violence Begin".
Το 2002, οι Dark Angel επανενώθηκαν με τον Ράινχαρτ στα φωνητικά, τον Μέγιερ στην κιθάρα, τον Ντάνιελ Ουίλιαμς στο μπάσο και τον Τζην Χόγκλαν στα τύμπανα. Η μοναδική ηχογράφηση την οποία έκαναν ήταν μία διασκευή στο "Creeping Death" για το άλμπουμ προς τιμή των Metallica, "Metallic Attack: Metallica - The Ultimate Tribute". Την επόμενη χρονιά, το συγκρότημα διαλύθηκε και πάλι λόγω προβλημάτων υγείας του Ράινχαρτ τα οποία δεν του επέτρεπαν να συνεχίσει.
Η δεύτερη επανένωση
Στις 10 Αυγούστου 2013, ανακοινώθηκε η επανένωση των Dark Angel με τον Ντον Ντότι στα φωνητικά με σκοπό να εμφανιστούν ως πρώτο όνομα στο φεστιβάλ "Keep It True XVII", τον Απρίλιο του 2014. Η σύνθεση περιελάμβανε τους κιθαρίστες Έρικ Μέγιερ και Τζάστιν Ζιχ, τον μπασίστα Μάικ Γκονζάλεζ και το ντράμερ Τζην Χόγκλαν. Την ανακοίνωση αυτή αρνήθηκαν μία εβδομάδα αργότερα, ο Χόγκλαν και ο Ντότι σε ξεχωριστές δηλώσεις.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2013, το μάνατζμεντ του συγκροτήματος ανακοίνωσε την επανένωση τους για περιορισμένο αριθμό ζωντανών εμφανίσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, με τους Χόγκλαν, Ράινχαρτ, Ντάρκιν και Γκονζάλεζ να επιβεβαιώνονται στη σύνθεση του σχήματος. Τον Οκτώβριο του 2013 δημοσιεύθηκε βίντεο με το συγκρότημα να κάνει πρόβα, προσθέτοντας στην προαναφερθείσα σύνθεση τον Έρικ Μέγιερ, ενώ έναν χρόνο αργότερα έγινε γνωστό ότι το συγκρότημα δουλεύει πάνω σε νέο υλικό.
Πηγές
Κατηγορία:Thrash metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Κουράς
Κουράς ονομάζεται ένα είδος πάλης από την περιοχή του Ουζμπεκιστάν. Η πάλη Kurash είναι το εθνικό άθλημα του Ουζμπεκιστάν. Το άθλημα αυτό συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Ασιατικών Αγώνων (Asiad - Asian Games: μεγάλη αθλητική εκδήλωση με αγώνες στην Ασία η οποία οργανώνεται από την Ολυμπιακή Επιτροπή της Ασίας (Olympic Council of Asia (OCA))). Υπάρχει μια κίνηση να συμπεριληφθεί το άθλημα αυτό και στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Κανόνες
Ο αντίπαλοι παλαιστές φοράνε χιτώνια. Ο ένας παλαιστής φοράει χιτώνα χρώματος πράσινο και ο άλλος χρώματος μπλε. Κατά την διάρκεια της πάλης ο παλαιστής προσπαθεί να ρίξει τον αντίπαλο κάτω στο έδαφος. Αν ο αντίπαλος πέσει κάτω με την πλάτη, τότε νικάει. Αν πέσει πλαγίως, τότε παίρνει πόντους. Αν πέσει με την κοιλιά ή τους γλουτούς ή ελαφρά πλαγίως τότε παίρνει λιγότερους πόντους. Η πάλη διακόπτεται από τον διαιτητή και ξεκινά από την όρθια θέση όταν ένας από τους παλαιστές πέσει κάτω με το γόνατο ή βγει εκτός ορίων. Οι αγωνιζόμενοι επιτρέπονται να τραβήξουν το παντελόνι του αντιπάλου και γενικά έχουν ελεύθερα πιασίματα.
Ιστορία
Η Τουρκική λέξη güreş (yağlı güreş είναι η πάλη με λάδι - το εθνικό άθλημα της Τουρκίας), η Ουζμπεκική λέξη kuraş, η Ταταρική λέξη köreş είναι η ίδια λέξη στις διαφορετικές Τουρκικές διαλέκτους. Η λέξη αυτή υπάρχει σε όλες τις Τουρκικές διαλέκτους και σημαίνει πολεμική τέχνη και κυρίως αναφέρεται στην τέχνη της πάλης.
Η τέχνη της πάλης στην κεντρική Ασία αναπτύχθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια ως μια μορφή εξάσκησης για αυτοάμυνα αλλά και για την περίπτωση πολέμου. Τα ρούχα που χρησιμοποιούνται στην πάλη μιμούνται την πολεμική πανοπλία.
American Kurash Championships
The Pan American Kurash Union established in 2001, was one of the first continental unions affiliated to the IKA which started holding its own continental championships. The first Pan American continental championship among seniors was held in 2002 in La Paz, the capital city of Bolivia.
International Islam Karimov Kurash Championships
Greece successfully hosted the Xth International Islam Karimov Kurash tournament held on the 1st of March, 2015. This event traditionally held in Greece since 2004 was initiated by the European Kurash Confederation and the Greece Kurash federation.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάλη
Ναυτοδίκης
Ναυτοδίκης ονομάζεται ο δικαστής του Ναυτοδικείου, ο οποίος φέρει στρατιωτική ιδιότητα. Εκτός από τους ναυτοδίκες, οι οποίοι μπορεί να είναι αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού ή του Λιμενικού Σώματος, ανάλογα με το εάν ο κατηγορούμενος ανήκει στο Π.Ν. ή το Λ.Σ., αντίστοιχα, το Ναυτοδικείο συγκροτείται κατά βάσιν από μέλη του δικαστικού σώματος των ενόπλων δυνάμεων, οι οποίοι ονομάζονται στρατιωτικοί δικαστές.
Οι στρατιωτικοί δικαστές, συγκροτούν και τα υπόλοιπα στρατιωτικά δικαστήρια των ενόπλων δυνάμεων, δηλαδή τα στρατοδικεία και τα αεροδικεία. Σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος της Ελλάδος και του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα της Ελλάδας (Νόμος 2287/1995) στη σύνθεση των στρατιωτικών δικαστηρίων μετέχουν κατά πλειοψηφία στρατιωτικοί δικαστές, ενώ τη σύνθεσή τους συμπληρώνουν κατά μειοψηφία, αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων (από το βαθμό του Λοχαγού και αντιστοίχων και πάνω) οι οποίοι ονομάζονται στρατοδίκες (ναυτοδίκες, αεροδίκες) και επιλέγονται με κλήρωση για τις δικάσιμες του επόμενου μηνός. Δηλαδή τα στρατιωτικά δικαστήρια απαρτίζουν, όταν δικάζουν με Πενταμελή Σύνθεση, τρεις στρατιωτικοί δικαστές (συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου) και δύο στρατοδίκες (ναυτοδίκες ή αεροδίκες). Όταν τα στρατιωτικά δικαστήρια δικάζουν με Τριμελή Σύνθεση, απαρτίζονται από δύο στρατιωτικούς δικαστές (συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου) και από έναν στρατοδίκη (ναυτοδίκη, αεροδίκη).
Τη σύνθεση του Ναυτοδικείου, όπως συμβαίνει άλλωστε και για το Στρατοδικείο και για το Αεροδικείο, συμπληρώνουν ο Στρατιωτικός Εισαγγελέας και ένας γραμματέας, ο οποίος είναι αξιωματικός, μέλος του Σώματος Δικαστικών Γραμματέων.
Στην Ελλάδα λειτουργούν τα παρακάτω Ναυτοδικεία: Πειραιώς, Θεσσαλονίκης, Χανίων, Ιωαννίνων, ενώ στρατοδικεία και αεροδικεία υπάρχουν και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, δηλαδή εκτός από τις παραπάνω, στη Λάρισα και στη Ξάνθη. Τα σχετικά με τη λειτουργία γενικότερα της στρατιωτικής δικαιοσύνης στην Ελλάδα ρυθμίζονται από το Σύνταγμα τον Στρατιωτικό Ποινικό Κώδικα και διάφορους ειδικούς ποινικούς. (Για περισσότερα, βλ. Ευγένιος Γιαρένης, Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας, θεωρία-Εφαρμογή, εκδ. Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2005, αλλά και στον δικτυακό τόπο της Ενώσεως Δικαστικών Λειτουργών Στρατιωτικής Δικαιοσύνης, www.militaryjustice.gr)
Στην αρχαία Ελλάδα οι Ναυτοδίκες ήταν άρχοντες των Αθηνών οι οποίοι από τον 5ο αιώνα π.Χ. ανέκριναν και εισήγαγαν στα αρμόδια δικαστήρια τις υποθέσεις των ναυτεμπόρων, τα της ξενίας και της δωροξενίας.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικά δικαστήρια Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Εμινέ Χατούν
Η Εμινέ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:امینہ خاتون) (Τούρκικα: Emine Hatun (Emîne (Amînā) Khātûn), 1389 - 1449) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Α΄, μητέρα του σουλτάνου Μουράτ Α΄ και γιαγιά του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Emine Valide Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Η Εμινέ Χατούν είχε την ιδιότητα της Βαλιντέ Χατούν, αλλά δεν ήταν κανονική Βαλιντέ εφόσον ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από την Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν, σύζυγο του Σελίμ Α΄ και μητέρα του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βαλιδέ Σουλτάνες
Λίστα (αφηρημένος τύπος δεδομένων)
Στην Επιστήμη υπολογιστών, μία λίστα ή ακολουθία είναι ένας Αφηρημένος τύπος δεδομένων που υλοποιεί μία διατεταγμένη συλλογή από τιμές, όπου η ίδια τιμή μπορεί να εμφανίζεται περισσότερες από μία φορά. Ένα παράδειγμα λίστας είναι η υπολογιστική αναπαράσταση μιας μαθηματικά ορισμένης, πεπερασμένης ακολουθίας. Κάθε στιγμιότυπο μιας τιμής της λίστας καλείται συνήθως αντικείμενο ή στοιχείο της λίστας; αν η ίδια τιμή εμφανίζεται πολλές φορές, κάθε εμφάνισή της θεωρείται ένα διακριτό αντικείμενο.
Το όνομα λίστα χρησιμοποιείται επίσης για διάφορες δομές δεδομένων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την υλοποίηση αφηρημένων λιστών και ειδικότερα για συνδεδεμένες λίστες.
Οι αποκαλούμενες στατικές λίστες δεδομένων επιτρέπουν μόνο τον έλεγχο και ενημέρωση των τιμών της. Μία λίστα που μπορεί να μεταβληθεί ή αλλιώς δυναμική λίστα μπορεί να επιτρέπει την εισαγωγή, αντικατάσταση ή εξαγωγή των αντικειμένων της.
Πολλές γλώσσες προγραμματισμού παρέχουν υποστήριξη για λίστες ως τύπο δεδομένων, και έχουν ειδική σύνταξη και σημασιολογία αλλά και λειτουργίες πάνω σε αυτές. Μια λίστα συχνά κατασκευάζεται γράφοντας τα αντικείμενά της στη σειρά, χωρισμένα με κόμμα, ερωτηματικό ή κενό, ανάμεσα σε ένα ζευγάρι οριοθετών όπως παρενθέσεις '', αγκύλες, '[]', άγκιστρα '{}' ή γωνιακές αγκύλες '<>'. Ορισμένες γλώσσες μπορεί να επιτρέπουν τύπους λιστών να δεικτοδοτούνται ή να διαχωρίζονται όπως οι πίνακες. Στις γλώσσες αντικειμενοστρεφούς προγραμματισμού, οι λίστες συνήθως παρέχονται ως στιγμιότυπα υποκλάσεων μιας γενικής κλάσης "λίστας". Οι λίστες συνήθως υλοποιούνται χρησιμοποιώντας πίνακες ή συνδεδεμένες λίστες κάποιου είδους, αλλά διαφορετικές δομές δεδομένων μπορεί να είναι καταλληλότερες για ορισμένες εφαρμογές. Σε κάποια περιβάλλοντα, όπως αυτό της γλώσσας προγραμματισμού Lisp, ο όρος λίστα μπορεί να αναφέρεται ειδικά σε συνδεδεμένη λίστα και όχι σε πίνακα.
Στην Θεωρία τύπων και στον συναρτησιακό προγραμματισμό, οι αφηρημένες λίστες ορίζονται συνήθως επαγωγικά με τέσσερις λειτουργίες: κενό (nil) που δημιουργεί την κενή λίστα, προσάρτηση (cons), που προσθέτει ένα στοιχείο στην αρχή της λίστας, κεφαλή (head), που επιστρέφει το πρώτο στοιχείο της λίστας και ουρά (tail) που επιστρέφει τη λίστα χωρίς το πρώτο στοιχείο. Επισήμως, οι φυσικοί Aριθμοί Peano μπορούν να οριστούν ως αφηρημένες λίστες με στοιχεία του μοναδιαίου τύπου.
Χαρακτηριστικά
Οι λίστες έχουν τις ακόλουθες ιδιότητες:
Υλοποιήσεις
Οι λίστες τυπικά υλοποιούνται είτε ως συνδεδεμένες λίστες (απλά ή διπλά) είτε ως πίνακες (μεταβλητού μήκους ή δυναμικούς).
Ο συνήθης τρόπος υλοποίησης λιστών, που προέρχεται από τη γλώσσα προγραμματισμού Lisp, είναι κάθε στοιχείο της λίστας να περιέχει την τιμή του μαζί με έναν δείκτη προς το επόμενο στοιχείο της λίστας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία είτε μίας συνδεδεμένης λίστας είτε ενός δέντρου, ανάλογα με το αν η λίστα έχει ή όχι εμφωλευμένες υπολίστες. Κάποιες παλαιότερες υλοποιήσεις της Lisp (όπως αυτή της Symbolics 3600) υποστηρίζουν επίσης "συμπιεσμένες λίστες" (με χρήση της CDR κωδικοποίησης) η οποία είχε μία ειδική εσωτερική αναπαράσταση (μη ορατή στον χρήστη). Τις λίστες μπορούμε να τις διαχειριστούμε με χρήση επαναληπτικών διαδικασιών ή αναδρομής. Ο πρώτος όρος προτιμάται συχνά σε γλώσσες προστακτικού προγραμματισμού, ενώ ο δεύτερος σε γλώσσες συναρτησιακού προγραμματισμού.
Οι λίστες μπορούν να υλοποιηθούν και ως αυτο-ισορροπημένα δέντρα δυαδικής αναζήτησης κρατώντας ζεύγη τιμών-δεικτών και παρέχοντας πρόσβαση ίσου κόστους σε οποιοδήποτε στοιχείο απαιτώντας λογαριθμικό χρόνο στο μέγεθος της λίστας. Όσο δεν γίνονται συχνές ανανεώσεις στη δομή (π.χ. πράξεις εισαγωγής, διαγραφής) δίνεται η ψευδαίσθηση της τυχαίας πρόσβασης, ενώ οι λειτουργίες ανταλλαγής και προσάρτησης στοιχείων γίνονται επίσης σε λογαριθμικό χρόνο.
Υποστήριξη γλωσσών προγραμματισμού
Σε κάποιες υλοποιήσεις γλωσσών δεν υπάρχει η λίστα ως δομή δεδομένων, αλλά προσφέρεται η δυνατότητα χρήσης συσχετιστικών πινάκων ή κάποιου είδους πίνακα που προσομοιώνει τη λειτουργία της. Για παράδειγμα, η γλώσσα προγραμματισμού Lua παρέχει πίνακες. Παρόλο που η Lua αποθηκεύει λίστες που έχουν αριθμητικές τιμές εσωτερικά ως πίνακες, εξακολουθούν να ορίζονται ως πίνακες κατακερματισμού.
Στην Lisp, οι λίστες είναι θεμελιώδεις δομές δεδομένων που μπορούν να αναπαραστήσουν κώδικα και δεδομένα μαζί. Στις περισσότερες διαλέκτους, η λίστα για τους τρεις πρώτους πρώτους αριθμούς μπορεί να γραφεί ως εξής. Σε διάφορες διαλέκτους της Lisp, συμπεριλαμβανομένης της γλώσσας προγραμματισμού Scheme, η λίστα είναι μία συλλογή από ζεύγη, αποτελούμενα από μία τιμή και ένα δείκτη προς το επόμενο ζεύγος (ή την κενή τιμή για το τελευταίο ζεύγος), δημιουργώντας ουσιαστικά μία απλά συνδεδεμένη λίστα.
Εφαρμογές
Όπως φαίνεται και από το όνομα, οι λίστες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αποθήκευση εγγραφών. Τα στοιχεία μιας λίστας μπορούν να ταξινομηθούν στοχεύοντας σε ταχύτερη αναζήτηση (δυαδική αναζήτηση).
Επειδή στον προγραμματισμό οι λίστες είναι περισσότερο κατανοητές από τα σύνολα, ένα πεπερασμένο σύνολο με τη μαθηματική έννοια μπορεί να υλοποιηθεί σαν μια λίστα με επιπρόσθετους περιορισμούς, όπως για παράδειγμα την απαγόρευση διπλών εγγραφών. Εάν η λίστα είναι ταξινομημένη, επιταχύνεται η απόφαση για το εάν ένα δεδομένο αντικείμενο είναι ήδη στη λίστα αλλά καθώς θέλουμε η διάταξη να διατηρείται, απαιτείται περισσότερος χρόνος για την εισαγωγή ενός νέου αντικείμενου σε αυτήν. Σε αποδοτικές υλοποιήσεις τα σύνολα υλοποιούνται με τη χρήση αυτο-ισορροπημένων δέντρων δυαδικής αναζήτησης ή πινάκων κατακερματισμού, παρά με τη χρήση λιστών.
Αφηρημένος Ορισμός
Ο αφηρημένος τύπος λίστας L με στοιχεία ενός τύπου E (μία μονομορφική λίστα) ορίζεται με τις εξής συναρτήσεις,
και με τα αξιώματα,
Για οποιοδήποτε στοιχείο e και οποιαδήποτε λίστα l, συνεπάγεται ότι:
Να τονίσουμε ότι τα first (nil ) και rest (nil ) δεν ορίζονται.
Αυτά τα αξιώματα είναι ισοδύναμα με αυτά της αφηρημένης στοίβας ως τύπου δεδομένων.
Στην θεωρία τύπων, ο επάνω ορισμός θεωρείται απλούστερα ως επαγωγικός τύπος δεδομένων ορισμένος σε όρους των κατασκευαστών nil και cons. Σε αλγεβρικούς όρους, μπορεί να αναπαρασταθεί ως ο μετασχηματισμός 1 + E × L → L. Τότε τα first και rest λαμβάνονται με ταίριασμα προτύπων στον κατασκευαστή cons και με ξεχωριστή διαχείριση για την περίπτωση του nil.
Η μονάδα των λιστών
Ο τύπος της λίστας σχηματίζει μία μονάδα με τις ακόλουθες συναρτήσεις (χρησιμοποιείται E* και όχι το L για την αναπαράσταση μονομορφικών λιστών για στοιχεία τύπου E):
όπου το append ορίζεται ως εξής:
Παρατηρούμε ότι οι fmap, join, append και bind είναι καλά-ορισμένες, διότι εφαρμόζονται σε ορίσματα που σταδιακά βρίσκονται όλο και πιο βαθιά (στη στοίβα) σε κάθε αναδρομική κλήση.
Οι λίστες σχηματίζουν ένα μονοειδές υπό την λειτουργία του append. Το αναγνωριστικό στοιχείο του μονοειδούς είναι η κενή λίστα (nil). Ουσιαστικά, πρόκειται για το ελεύθερο μονοειδές πάνω από το σύνολο των στοιχείων της λίστας.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Τύποι δεδομένων
Liste (Datenstruktur) Lista
Θεμελιώδης αλληλεπίδραση
μικρογραφία|500x500εσ|Σύνοψη των σωματιδίων και των δυνάμεων της [[Σωματιδιακή φυσική|σωματιδιακής φυσικής]] Ο όρος θεμελιώδης αλληλεπίδραση ή Θεμελιώδεις Δυνάμεις αφορά τον μηχανισμό σύμφωνα με τον οποίο τα διάφορα σωματίδια αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Σήμερα γνωρίζουμε πως υπάρχουν τέσσερις θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις/δυνάμεις: η βαρυτική, η ηλεκτρομαγνητική, η ισχυρή και η ασθενής αλληλεπίδραση.
Οι σύγχρονες θεωρίες υποστηρίζουν ότι τα σωματίδια δεν αλληλεπιδρούν απ' ευθείας μεταξύ τους, αλλά η αλληλεπίδραση λαμβάνει μέρος μέσω των φορέων της εκάστοτε αλληλεπίδρασης, όπως είναι το φωτόνιο για την ηλεκτρομαγνητική.
Μεγάλο κομμάτι της έρευνας σήμερα στο πεδίο της θεωρητικής φυσικής στρέφεται στην ενοποίηση των τεσσάρων αυτών αλληλεπιδράσεων. Το πρώτο βήμα έγινε με την ενοποίηση του ηλεκτρισμού με τον μαγνητισμό από τον Τζέιμς Μάξγουελ. Η ηλεκτρομαγνητική και η ασθενής αλληλεπίδραση έχουν επίσης ενωθεί ως η ηλεκτροασθενής αλληλεπίδραση, στο όριο των χαμηλών ενεργειών. Οι μεγαλοενοποιημένες θεωρίες βαθμίδας φιλοδοξούν να ενοποιήσουν την ηλεκτροασθενή με την ισχυρή αλληλεπίδραση, ενώ παραμένει και η βαρύτητα, για την οποία έχουν διατυπωθεί αρκετές ανεπιβεβαίωτες θεωρίες, όπως η θεωρία Χορδών.
Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική
Τζενεράλι Αρένα (Βιέννη)
Το Τζενεράλι Αρένα (γνωστό ως το 2010 ως Στάδιο Φραντς Χορ ) είναι ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στο όρος Λααερ Μπεργκ του Φαβορίτεν στην αυστριακή πρωτεύουσα, τη Βιέννη. Από το 1973 είναι έδρα της ομάδας του Μπουντεσλίγκα Αούστρια Βιέννης και έχει χωρητικότητα 15.000 - 17.500 θεατών. Το αρχικό στάδιο κατασκευάστηκε το 1925 ως České-srdce-Platz από την παλαιά ομάδα Σλόβαν Βιέννης. Το 1974 ονομάστηκε προς τιμήν του εκλείποντος Πρόεδρου της Βιεννέζικης Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, Φραντς Χορ. Από το 2011, το γήπεδο έχει μετονομαστεί προς τιμήν του ασφαλιστικού ομίλου Generali. Την περίοδο 2016 - 2018 το στάδιο ανακαινίστηκε και ανακατασκευάστηκε. Άνοιξε εκ νέου την 13η Ιουλίου 2018 με ένα παιχνίδι εναντίον της Μπορούσια Ντόρτμουντ (0: 1).
Πηγές
Κατηγορία:Αούστρια Βιέννης Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου
Γκόρνια Ρζένιτσα
Η Γκόρνια Ρζένιτσα (σερβικά κυριλλικά: Горња Рженица) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Πλαβ
Πιερ Πάολο Παζολίνι
Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι (Pier Paolo Pasolini, 5 Μαρτίου 1922 – 2 Νοεμβρίου 1975) ήταν Ιταλός ηθοποιός, ποιητής, συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι γεννήθηκε στην Μπολόνια της Ιταλίας στις 5 Μαρτίου του 1922, χρονιά που ανεβαίνει στην εξουσία ο Μουσολίνι. Το γεγονός αυτό αποτελεί σταθμό και για την κοινωνική διάρθρωση της Ιταλίας που αλλάζει μορφή χάνοντας σιγά σιγά την αναγεννησιακή της παράδοση και καταντώντας χώρα μιας μάζας μικροαστών στα χέρια του μεγάλου κεφαλαίου και των μεγαλογαιοκτημόνων.
Γι'αυτό τον λόγο κιόλας ο Παζολίνι υπήρξε δηλωμένος Μαρξιστής. Σχεδόν όλες οι ταινίες του περιέχουν κοινωνικά και πολιτικά σχόλια για τα λαϊκά και αστικά στρώματα, τα οποία συμβαδίζουν με τις αρχές του Μαρξισμού, όπως Το θεώρημα (1968) και το Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο.
Πατέρας του ήταν ο Κάρλο Παζολίνι, υπαξιωματικός του πεζικού, γόνος παλιάς οικογένειας της Ραβέννας, της οποίας κατασπατάλησε τη μικρή περιουσία και κατατάχτηκε στον στρατό ως μοναδική λύση. Μητέρα του η Σουζάνα Κολούσι, από οικογένεια εύπορων αγροτών, δασκάλα, από την Καζάρσα του Φριούλι, ακριτική περιοχή της Ιταλίας στα σύνορα της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Το επάγγελμα του Κάρλο Παζολίνι ως στρατιωτικού υποχρεώνει την οικογένειά του σε συνεχείς μετακινήσεις. Στο Κονιλιάνο του Μπελούνο γεννιέται, το 1925, ο αδερφός του Γκουίντο-Αλμπέρτο.
Γράφει ο Παζολίνι στον Αιρετικό Εμπειρισμό:
Είναι αλήθεια ότι μάνα και πατέρας απ' τη νηπιακή ηλικία επηρεάζουν διαμετρικά αντίθετα και με καθοριστικό τρόπο την ψυχοσύνθεση του παιδιού. Ο πατέρας διοικεί την οικογένεια με στρατιωτικό τρόπο. Τυραννικός κι αυταρχικός προκαλεί μόνο φόβο. "Γεμάτος πάθος, σεξουαλικότατος, βίαιος σαν χαρακτήρας" γράφει γι' αυτόν ο γιος του, "κατέληξε στη Λιβύη, χωρίς δεκάρα· έτσι άρχισε τη στρατιωτική καριέρα που τον καταπίεσε και τον παραμόρφωσε ψυχολογικά τόσο ώστε να τον σπρώξει στον έσχατο συντηρητισμό. Είχε ποντάρει τα πάντα πάνω στη φιλολογική μου καριέρα, από τότε που ήμουνα ακόμα παιδί, μιας και τα πρώτα μου ποιήματα τα έγραψα σε ηλικία εφτά χρονών. Είχε διαισθανθεί, ο κακομοίρης, αλλά δεν είχε προβλέψει τις ταπεινώσεις που θα συνόδευαν την επιτυχία μου". Αλλά το καθοριστικό πρόσωπο στη ζωή του είναι η γλυκύτατη μητέρα, μόνιμο αντικείμενο λατρείας, στην οποία θα αφιερώσει μερικούς απ' τους πιο δυνατούς του στίχους. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε, έστω κι απ' αυτές τις λίγες ενδείξεις, τα σημάδια ενός τεράστιου οιδιπόδειου συμπλέγματος, του οποίο ο Παζολίνι είχε μια σπάνια όσο και ακραία επίγνωση.
Τα πρώτα του ποιήματα γράφηκαν στο Σάτσιλε όπου ο Παζολίνι έβγαλε το δημοτικό σχολείο. Ύστερα ακολούθησαν άλλες μετακινήσεις: Κρεμόνα, Ρέτζο Εμίλια, όπου παρακολούθησε το γυμνάσιο και, τελικά, στην Μπολόνια το λύκειο Γκαλβάνι και κατόπιν το πανεπιστήμιο. "Ένα πανεπιστήμιο με δομή φασιστική", θα σχολιάσει αργότερα. "Εξαιρείται μόνο η προσωπικότητα του Λόνγκι που εκείνα τα χρόνια στην Μπολόνια πρόσφερε πολλά σε μένα και σε πολλούς άλλους, συνομήλικους και πιο μεγάλους από μένα"
Το 1942, ενώ ο πατέρας του βρίσκεται αιχμάλωτος στην Κένυα, ο Πιερ Πάολο με τη μητέρα του και τον αδερφό του καταφεύγουν στο σπίτι των Κολούσι στην Καζάρσα. Τα χρόνια εκείνα, με δικά του έξοδα, ο νεαρός Παζολίνι εκδίδει την ποιητική συλλογή Ποιήματα στην Καζάρσα, γραμμένα στη διάλεκτο του Φριούλι. Τον επόμενο χρόνο κάνει τη στρατιωτική του θητεία στο Λιβόρνο· λιποτακτεί μετά τις 8 Σεπτεμβρίου και ξαναγυρίζει στην Καζάρσα.
Το 1945 ο αδερφός του Γκουίντο δολοφονείται μαζί με άλλους συντρόφους του της αντάρτικης ομάδας Όζοπο, από Γιουγκοσλάβους αντάρτες. Τον θάνατο του Γκουίντο τον κάνει ακόμα τραγικό το γεγονός ότι σε μια πρώτη φάση κατορθώνει να ξεφύγει πληγωμένος, αλλά προδίνεται, μπλοκάρεται και τελικά σκοτώνεται. Στα έργα του Παζολίνι βρίσκουμε μνήμες, πόνο, οίκτο και πένθος για τον θάνατο εκείνο, ενώ ο θάνατος του παλικαριού είναι ένα από τα πιο αγαπημένα και πονεμένα του θέματα στο Τα Παιδιά της Ζωής και στο Μια Ζωή Γεμάτη Βία, τα δύο μυθιστορήματα που έγραψε σε ρομανέσκο.
Τα χρόνια του Φριούλι
thumb|300px|αριστερά|Ο Παζολίνι στον τάφο του [[Αντόνιο Γκράμσι]] Με το τέλος του πολέμου ο πατέρας γυρίζει στην Καζάρσα. Το χάσμα ασυνεννοησίας μεταξύ πατέρα απ' τη μια και μητέρας-γιου απ' την άλλη γίνεται ακόμα βαθύτερο. Την ίδια χρονιά ο Πιερ Πάολο παίρνει το δίπλωμα φιλολογίας απ' το πανεπιστήμιο της Μπολόνια με μια διατριβή πάνω στον Πάσκολι. Απ' το 1945 ως το 1949 διδάσκει στο γυμνάσιο του Βαλβασόνε, ενός μικρού χωριού κοντά στην Καζάρσα. Στις 18 Φεβρουαρίου 1945, ιδρύει με νεαρούς φοιτητές την Academiuta de lenga Furlana, μια μικρή ακαδημία σπουδών για τη γλώσσα και την κουλτούρα του Φριούλι. Η περίοδος του Φριούλι είχε σημαντική επίδραση στη ζωή του Παζολίνι ως διανοούμενου και ως ατόμου. Τα νεανικά αυτά χρόνια που έζησε στην αγαπημένη ατμόσφαιρα του χωριού, μελετώντας με πραγματικό ενδιαφέρον τις διάφορες εκδηλώσεις και εκφράσεις του αγροτικού κόσμου, θα τα μυθοποιήσει αργότερα (όπως θα μυθοποιήσει και τη νιότη του) και θα τα νιώσει αρχαϊκά, ιερά, αμόλυντα.
Αυτή την αρχαϊκή φρεσκάδα του κόσμου που έρχεται σε άμεση επαφή με τη φύση θα κάνει μοντέλο και σκοπό του και θα προσπαθήσει να τα μεταδώσει στους άλλους. Απ' τα βάθη των ημερών εκείνων από εκείνες τις ρίζες θα ξεκινήσει να ζωγραφίσει μια Ιταλία ταπεινή, πραγματική, καθημερινή, και στα τελευταία του πια γραπτά θα διαπιστώσει και θ' ανακοινώσει την εξαφάνιση της με τρόπο που συχνά θα ξεσηκώσει θύελλες αποδοκιμασίας και θα δημιουργήσει σκάνδαλο.
Στενά συνδεδεμένος με τον τρόπο που αυτός ένιωθε τον αγροτικό κόσμο είναι και ο τρόπος που παρατηρεί τον κόσμο του Προλεταριάτου των συνοικισμών της Ρώμης. Σε μια συνέντευξή που δίνει στη La Stampa την Πρωτοχρονιά του 1975 μιλάει γι' αυτούς ακριβώς τους συνοικισμούς. "Ήταν ένας κόσμος περιθωριακός και τρομερός στη σκληρότητά του, αλλά διατηρούσε ένα δικό του κώδικα τιμής και γλώσσας ο οποίος δεν αντικαταστάθηκε με τίποτα. Σήμερα τα παιδιά των συνοικισμών τρέχουν με μηχανές και βλέπουν τηλεόραση αλλά δεν ξέρουν να μιλάνε, μόλις που καταφέρνουν να τραυλίζουν πια. Είναι το βασικό πρόβλημα όλου του αγροτικού κόσμου ή τουλάχιστον της κεντρικής και νότιας Ιταλίας". Σε γενικές λοιπόν γραμμές η λογοτεχνική και πολιτιστική ένταξη του Παζολίνι διαμορφώθηκε στην Καζάρσα. Τα ποιήματα που έγραψε ανάμεσα στα 1943 και 1949 με το γενικό τίτλο Το αηδόνι της Καθολικής Εκκλησίας, φανερώνουν όλα αυτά και ταυτόχρονα την πολιτική και πολιτιστική εξέλιξη του νεαρού συγγραφέα.
Την ίδια εκείνη περίοδο, μετά τους αγώνες των εργατών γης στο Φριούλι, γράφει την πρόζα Οι Μέρες του Αγαθού Ντε Γκάσπερι που αργότερα θα γίνει μυθιστόρημα και θα εκδοθεί το 1962 με τίτλο Το Όνειρο μιας Υπόθεσης.
Η φυγή στη Ρώμη
Τα χρόνια λοιπόν της Καζάρσα θα μείνουν αξέχαστα κι ανεπανάληπτα. Το ίδιο και η μετακίνηση ή η φυγή, όπως θα τη χαρακτηρίσει ο ίδιος, απ' τα μέρη εκείνα. Τις παραμονές των εκλογών του 1948 ένα αγόρι εξομολογείται στον παπά της Καζάρσα ότι είχε σεξουαλικές σχέσεις με τον Παζολίνι. Αυτόματα η ζωή του νεαρού καθηγητή γίνεται αδύνατη στο στενό περίγυρο του χωριού. Φεύγει με τη μητέρα του στη Ρώμη κι εκεί, ζει χρόνια πάρα πολύ δύσκολα. "Υπήρξα ένας απ' αυτούς τους άνεργους που καταλήγουν στην αυτοκτονία" θα πει αργότερα.
Στην αρχή έμενε στην Πιάτσα Κοσταγκούτι, μετά στο συνοικισμό Σαν Μάμολο, κοντά στις φυλακές Ρεμπίμπια. Ίσως αυτές οι αλλαγές διευθύνσεων για ένα άλλο συγγραφέα δε θα είχαν καμιά σημασία, αλλά αυτοί οι τόποι, αυτά τα ονόματα είναι πολύ γνωστά στους αναγνώστες του καθώς και η Βία Φοντανεϊάνα όπου πήγε να κατοικήσει αμέσως μόλις καλυτέρεψαν λίγο οι οικονομικές του συνθήκες.
Το 1954 εκδίδονται τα ποιήματα που είχε γράψει στο Φριούλι, σε μια συλλογή με τίτλο Η Πιο Ωραία Νιότη. Δύο χρόνια πριν είχε δημοσιευτεί μια σημαντική μελέτη του πάνω στην ποίηση με διάλεκτο του 19ου αιώνα, που είχε γράψει σε συνεργασία με τον Μάριο Ντ' Άρκο. Το 1955, ο Παζολίνι ιδρύει και δουλεύει μαζί με τους Ροβέρσι, Λεονέτι, Ρομάνο και Φορτίνι το φιλολογικό περιοδικό Οφιτσίνα (Officina) που παρά τη μικρή διάρκεια (κλείνει οριστικά το 1959 μετά από ένα άρθρο που έγραψε ο Παζολίνι εναντίον του Πάπα Πίου ΧΙΙ) παραμένει μια σπουδαία μαρτυρία μιας μερίδας Ιταλών διανοούμενων απέναντι σε προβλήματα που αντιμετωπίζoνταν απ' τους περισσότερους συντηρητικά και μονόπλευρα, χωρίς καμιά εναλλακτική λύση. Το δοκίμιο Πάθος και Ιδεολογία και τα λυρικά κομμάτια του Η Θρησκεία των Καιρών μου, που εκδίδονται αντίστοιχα το 1960 και 1961, παραμένουν η σημαντικότερη συμβολή του Παζολίνι στο Οφιτσίνα. Το 1955 εκδίδεται το μυθιστόρημα Τα Παιδιά της Ζωής, που υπήρξε η πρώτη του συγγραφική επιτυχία.