cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοχάμεντ Μοχάμουντ Γκουλέρ
Καριέρα
Στις 15 Φεβρουαρίου 2007 κατηγόρησε τα μέλη της Ισλαμικής Ένωσης Δικαστηρίων για τρομοκρατικές επιθέσεις, στις οποίες οφειλόταν η αστάθεια στη χώρα του, όπως είχε τονίσει ο ίδιος. Το εν λόγω ισλαμικό κίνημα αυτοανακηρύχθηκε Λαϊκό Αντιστασιακό Κίνημα (PRM). Ο Γκαμοντέρ ανακοίνωσε ότι είχαν δημιουργηθεί σημεία ελέγχου από τις σομαλικές και τις αιθιοπικές δυνάμεις για να ερευνήσουν για ισλαμιστές.
Διορισμός στην πρωθυπουργία και παραίτηση
Στις 16 Δεκεμβρίου 2008 ο πρόεδρος της χώρας του τον διόρισε νέο πρωθυπουργό, στη θέση του καθαιρεθέντος Νουρ Χασάν Χουσεΐν, παρά το γεγονός ότι το κοινοβούλιο, την προηγούμενη ημέρα, είχε εκφράσει την εμπιστοσύνη του στην κυβέρνηση. Ο νεοδιορισθείς πρωθυπουργός παραιτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου του 2008, λέγοντας ότι δεν ήθελε να θεωρηθεί εμπόδιο στην ειρηνευτική πορεία.
Εκπαιδευτικό
Το Εκπαιδευτικό είναι ειδικό πολεμικό πλοίο για χρήση ως Σχολή Ναυτικών Δοκίμων ή ως Σχολή Ναυτοπαίδων. Η λειτουργία της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων ξεκίνησε την 24η Νοεμβρίου 1845 ως «Ναυτικόν Σχολείον» επί της κορβέτας «Λουδοβίκος», με Βασιλικό Διάταγμα κατόπιν εισηγήσεως του Υπουργού επί των Ναυτικών Κωνσταντίνου Κανάρη, γνωστού και ως πυρπολητή.
Τα εκπαιδευτικά του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Βοηθητικά πλοία
Μοχάμεντ Μοχάμουντ Γκουλέρ
Παραπομπές
Γκακμο
1514 Ρικουξά
Η Ρικουξά (Ricouxa) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,553. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρικουξά εκτιμάται σε 10 χιλιόμετρα περίπου. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα. Η Ρικουξά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 26 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρικουξα
Κατάλογος έργων του Γκυστάβ Μορώ
Η σελίδα αυτή περιέχει κατάλογο μερικών από τα έργα του Γκυστάβ Μορώ.
Τζουλιάνα της Ολλανδίας
Η Τζουλιάνα της Ολλανδίας, ή εξελληνισμένα Ιουλιανή της Ολλανδίας (ολλανδικά: Juliana van Oranje-Nassau, 30 Απριλίου 1909 - 20 Μαρτίου 2004), από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν βασίλισσα της Ολλανδίας (1948-1980).
Βιογραφία
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ιουλιανή εγκατέλειψε την Ολλανδία (1940) και εγκαταστάθηκε αρχικά στον Καναδά και ύστερα στην Αγγλία. Επέστρεψε στην πατρίδα της το 1945 και τρία χρόνια αργότερα, μετά την παραίτηση της μητέρας της, ανέβηκε στον ολλανδικό θρόνο. Στις 30 Απριλίου 1980, ημέρα των 61ων γενεθλίων της παραιτήθηκε υπέρ της πρωτότοκης Βεατρίκης.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η Ιουλιανή υπέφερε από την νόσο του Αλτσχάιμερ, αν και αυτό διαψεύστηκε από τη βασιλική οικογένεια, ενώ έπαψαν και οι δημόσιες εμφανίσεις της. Ο πρίγκιπας Βερνάρδος παραδέχτηκε σε τηλεοπτική συνέντευξή του το 2001, ότι η Ιουλιανή δεν αναγνώριζε πλέον ούτε τους οικείους της. Απεβίωσε ενώ κοιμόταν στις 20 Μαρτίου 2004 σε ηλικία 94 ετών, ακριβώς 70 χρόνια μετά το θάνατο της γιαγιάς της Έμμας.
Ο σύζυγός της Βερνάρδος απεβίωσε μόλις οκτώ μήνες μετά, την 1 Δεκεμβρίου 2004, σε ηλικία 93 ετών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1937 τον Βερνάρδο του Λίππε-Μπήστερφελτ, και είχε τέκνα:
Πινακοθήκη
Κατηγορία:Μονάρχες της Ολλανδίας Κατηγορία:Ολλανδοί ευγενείς Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Οίκος της Οράγγης-Νάσσαου Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οράγγης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οράγγης-Νάσσαου
Τζον Λάπλι
Ο Σερ Τζον Ίνι Λάπλι (Sir John Ini Lapli) είναι ιερέας και πολιτικός από τα Νησιά του Σολομώντα, ο οποίος ήταν Γενικός Κυβερνήτης από το 1999 ως το 2004. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (GCMG).
Καριέρα
Προτού εκλεγεί Γενικός Κυβερνήτης ήταν πρωθυπουργός της επαρχίας Τεμότου.
Γενικός Κυβερνήτης
Ανέλαβε Γενικός Κυβερνήτης στις 7 Ιουλίου του 1999, διαδεχόμενος τον προκάτοχό του, Μόζες Πιτακάκα. Το 2000 αιχμαλωτίστηκε και κρατήθηκε όμηρος από αντάρτες, ωστόσο απελευθερώθηκε λίγες ημέρες αργότερα, έπειτα από την υπόσχεση του τότε πρωθυπουργού και της κυβέρνησης ότι θα παραιτούνταν. Τον Ιούνιο του 2004 ο Λάπλι απέτυχε να επανεκλεγεί στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη για μία ακόμη πενταετή θητεία, καθώς έλαβε μόλις 6 ψήφους επί 41 συνολικά στο κοινοβούλιο. Η θητεία του τερματίστηκε στις 7 Ιουλίου του 2004. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη ο Ναθάνιελ Βαένα.
Παραπομπές
Λαπλι
Πετιμέζι
μικρογραφία|359x359εσ|Αριστερά είναι το πετιμέζι και δεξιά το μέλι. Είναι δύο υλικά που μπορούν να αντικαταστήσουν την ζάχαρη σε διάφορα γλυκά και φαγητά, είναι εξίσου (αν όχι πιο) γλυκά, διατηρούνται για πολύ καιρό εκτός ψυγείου και δεν χρειάζονται συντηρητικά. Το πετιμέζι είναι ένα παχύρρευστο σιρόπι με σκούρο χρώμα το οποίο παράγεται από το βράσιμο του μούστου. Είναι υποπροϊόν του σταφυλιού και χρησιμοποιείται κυρίως ως γλυκαντική ουσία για την παραγωγή γλυκόξινων πιάτων, για σάλτσες σαλατών, για σιρόπι γλυκών (π.χ. σε παγωτά, γιαούρτια, λουκουμάδες) και σε διάφορα ροφήματα αντί για ζάχαρη. Όπως χαρακτηριστικά λέγεται, πρόκειται για το σταφύλι σε συμπυκνωμένη μορφή, όπου σχεδόν ένα τσαμπί σταφύλι περιέχεται σε μία κουταλιά πετιμέζι.
Πλησιοί Άρτας
Οι Πλησιοί είναι ένας οικισμός του Δήμου Αρταίων με 354 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας και απέχει από την πόλη περίπου 4 χιλιόμετρα.
Πετιμέζι
Η λέξη "πετιμέζι" προέρχεται από την τουρκική λέξη pekmez, ενώ κατά το Βυζάντιο ονομαζόταν έψημα.
Πλησιοί Άρτας
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, οι Πλησιοί υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Φιλοθέης με έδρα τις Χαλκιάδες. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, οι Πλησιοί εντάχθηκαν στο Δήμο Αρταίων. Οι Πλησιοί μαζί με το χωριό Κιρκιζάτες αποτελούν την τοπική κοινότητα Κιρκιζατών με συνολικό πληθυσμό 828 κατοίκους.
Πετιμέζι
Φαρμακευτική δράση
Το Πετιμέζι βοηθάει στην καταπολέμηση του πονόλαιμου και έχει αντιβιοτικές ιδιότητες. Είναι πλούσιο σε Βιταμίνη Β6, κάλιο, μαγνήσιο, μαγγάνιο και σίδηρο. Δεν χρειάζεται συντηρητικά, χρωστικές, ζάχαρη και διατηρείται για μεγάλο χρονικό διάστημα εκτός ψυγείου.
Πλησιοί Άρτας
Ιστορία
Σύμφωνα με την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», οι Πλησιοί ήταν ένας οικισμός με 20 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Πετιμέζι
Χρήση σε διάφορα μέρη της Ελλάδας
Την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, χρησιμοποιούσαν το πετιμέζι για την παρασκευή γλυκισμάτων, όπως τα παστέλια, τα καρυδάτα, την κυδωνόπαστα, τα λαλάγγια (τηγανίτες), τα κολλύρια (λουκουμάδες), οι πλακούντες (ζυμάρι με μέλι ή πετιμέζι). Στην Κρήτη ήταν το κύριο γλυκαντικό αντί της ζάχαρης. Στην Μικρά Ασία το χρησιμοποιούσαν για την παρασκευή γλυκών, όπως ο κόκκινος χαλβάς, τα κυδώνια, η κρέμα με φρέσκο γάλα και πετιμέζι.
Πλησιοί Άρτας
Ιστορία
Σύμφωνα με το έργο του Σπυρίδωνος Αραβαντινού, «Ιστορία Αλή πασά του Τεπελενλή», οι Πλησιοί υπήρξαν τσιφλίκι του πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε στην κατοχή του το μεγαλύτερο μέρος του κάμπου.
Πετιμέζι
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Ελληνικος πολιτισμός
Πλησιοί Άρτας
Ιστορία
Αναφορά στους Πλησιούς κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 70 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Οι Πλησιοί αποτελούσαν μέρος του τμήματος Κάμπου. thumb|left|330px|Οι Πλησιοί και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1887. Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στους Πλησιούς. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, το χωριό ήταν ακατοίκητο από γηγενείς κατοίκους και υπήρχαν μόνο 40 βλαχοποιμένες, οι οποίοι εκκλησιάζονταν στον βυζαντινό ναό του Αγίου Δημητρίου του Κατσούρη, στον οποίο ιερουργούσε 1 εφημέριος. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στο γειτονικό χωριό Κιρκιζάτες υπήρχε σχολείο όπου δίδασκε ένας δάσκαλος και φοιτούσαν 30 μαθητές από τις Κιρκιζάτες και τους Πλησιούς. Ο Σεραφείμ Ξενόπουλος μας πληροφορεί επίσης ότι το 1453 αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, το λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα μεταφέρθηκε μαζί με εκείνο της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστας, στην Άρτα και συγκεκριμένα στους Πλησιούς από τον ιερέα Γεώργιο Καλοχαιρέτη. Την εποχή εκείνη τα Ιερά λείψανα είχαν τεράστια θρησκευτική, εμπορική και πολιτική αξία. Σύμφωνα λοιπόν με όσα αναφέρει ο Σ.Ξενόπουλος, οι κάτοικοι του χωριού γνωρίζοντας την τεράστια αξία που είχε το λείψανο επιχείρησαν να το πουλήσουν στους Βενετούς και αυτό ανάγκασε τον ιερέα να πάρει τα λείψανα και να αναχωρήσει μέσω του λιμένα της Σαλαώρας για την Κέρκυρα όπου και τελικά παρέμεινε και έτσι ο Άγιος Σπυρίδωνας έγινε ο προστάτης της Κέρκυρας. Τέλος ο μητροπολίτης κάνει αναφορά και σε κάποια χωράφια που υπήρχαν στο χωριό και ήταν ιδιοκτησία της μητρόπολης Άρτας.
Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311[1895], έκδοση έβδομη). Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, που ίσχυε από το 1864, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι («νομαρχία» ή «γενική διοίκηση»). Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Σύμφωνά με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στους Πλησιούς κατοικούσαν 6 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 39 άτομα (21 άνδρες, 18 γυναίκες).
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το χωριό απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο Ελληνικός στρατός μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου 1897 είχε ελευθερώσει τα χωριά Πλησιοί, Κιρκιζάτες, Γαβριά, Ψαθοτόπι, Μύτικας, Ανέζα, Καλογερικό, Βίγλα, Ράχη, Καλόβατος, Κεραμάτες, Στρογγυλή, Ζαβάκα, Καλομόδια, Αγία Παρασκευή, Κωστακίοι, Ακροποταμιά,, Νεοχώρι, Ανθότοπος, Χαλκιάδες, Ρόκκα, Άγιος Σπυρίδωνας, Ελευθεροχώρι, Καμπή και την πόλη της Φιλιππιάδας. . Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη.
Η απελευθέρωση του χωριού έλαβε χώρα το διάστημα ανάμεσα στις 6 και 9 Οκτωβρίου 1912, όπου τα πρώτα ελληνικά τάγματα, πέρασαν τη γέφυρα της Άρτας και στις 2 το μεσημέρι απώθησαν τους Τούρκους και εδραιώθηκαν στους Κωστακιούς και την περιοχή Μαρατιού. Τις επόμενες 2 ημέρες, ο ελληνικός στρατός κατέλαβε και οχύρωσε το χωριό Πλησιούς μαζί με τα Ρόκκα και τις Χαλκιάδες.
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι οι Πλησιοί υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 35 άτομα.
Άγιος Δημήτριος του Κατσούρη
Είναι το αρχαιότερο μνημείο της βυζαντινής Άρτας και η χρονολογία κατασκευής του τοποθετείται στα τέλη του 9ου ή στις αρχές του 10ου αιώνα. Ο ναός υπήρξε καθολικό μονής που αναφέρεται στις πηγές τον 13ο αι. Ο Άγιος Δημήτριος του Κατσούρη είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός με τρούλο και στα ανατολικά καταλήγει σε τρεις ημικυκλικές κόγχες. Ο ναός παρουσιάζει τις αρχαιότερες βυζαντινές τοιχογραφίες της περιοχής της Άρτας.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χωριά Κωστακιούς, Κιρκιζάτες, Καλόβατο και απέχει ελάχιστα χιλιόμετρα από τις εγκαταστάσεις των σχολών τεχνολογίας-γεωπονίας του ΤΕΙ Ηπείρου. Συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της Επαρχιακής οδού Άρτας–Κορωνησίας. Το χωριό εξυπηρετεί η γραμμή Άρτα-Βίγλα, του Αστικού ΚΤΕΛ Άρτας.
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού είναι η ΑΕ Κιρκιζατών-Πλησιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
1515 Περροτέν
Ο Περροτέν (Perrotin) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,792. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Γάλλο αστρονόμο Αντρέ Πατρύ, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου αστρονόμου Ανρί Ζοζέφ Περροτέν, όπως και ο κρατήρας Περροτέν στον πλανήτη Άρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Περροτέν είναι άγνωστα. Ο Περροτέν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 13 ώρες και 58 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Περροτεν
Μπενουά Βιολιέ
Ο Μπενουά Βιολιέ (γαλλικά: Benoît Violier, ΔΦΑ: bənwa vjɔlje, 22 Αυγούστου 1971 – 31 Ιανουαρίου 2016) ήταν Γαλλοελβετός σεφ ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου 3 αστέρων Μισελέν Restaurant de l'Hôtel de Ville στα προάστια της Λωζάνης από το 2012 έως τον θάνατό του το 2016, και θεωρούνταν ο κορυφαίος σεφ παγκοσμίως. Το εστιατόριο του βρέθηκε στην κορυφή του γαστρονομικού καταλόγου La Liste τον Δεκέμβριο του 2015.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σαντ, Σαράντ-Μαριτίμ στη δυτική Γαλλία, και ξεκίνησε τις σπουδές του στο Παρίσι το 1991 με τους μετέπειτα διάσημους σεφ Ζοέλ Ρομπουσόν, Μπενουά Γκυσάρ και άλλους. Ο Βιολιέ μετακόμισε στη Λωζάνη της Ελβετίας το 1996 για να εργαστεί με τον σεφ Φιλίπ Ροσά. Μετά τη συνταξιοδότηση του Ροσά το 2012, ο Βιολιέ ανέλαβε τη διεύθυνση του εστιατορίου, ενώ έκανε αίτηση για την Ελβετική υπηκοότητα το 2014. Η ειδικότητα του ήταν στο μαγείρεμα κυνηγιού.
Ο Βιολιέ αυτοκτόνησε στην οικία του στο Κρισιέ με χρήση πυροβόλου όπλου στις 31 Ιανουαρίου 2016 σε ηλικία 44 ετών. Η αυτοκτονία του προκάλεσε σοκ και έκπληξη καθώς ήταν εξαιρετικά επιτυχημένος και αναγνωρισμένος ως ο καλύτερος σεφ διεθνώς, και τα νέα της αυτοκτονίας του επανέφεραν στο προσκήνιο την συζήτηση σχετικά με τις υψηλές απαιτήσεις και πιέσεις που ασκούνται στον κόσμο της υψηλής γαστρονομίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεφ Κατηγορία:Γάλλοι Κατηγορία:Ελβετοί Κατηγορία:Αυτόχειρες
Α.Ο. Αστέρας Νέας Ραιδεστού
Ο Αστέρας Νέας Ραιδεστού είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στη Νέα Ραιδεστό του δήμου Θέρμης. Ιδρύθηκε το 1954 και διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών, ενώ στο παρελθόν διέθετε επίσης τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών και τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών. Χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το άσπρο.
Η ανδρική ομάδα αγωνίζεται στη Β´ κατηγορία Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Έδρα της είναι το Δημοτικό Γήπεδο Νέας Ραιδεστού που έχει φυσικό χλοοτάπητα και είναι χωρητικότητας 50 θέσεων.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Το τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών ιδρύθηκε παράλληλα με τον σύλλογο το 1954, ωστόσο παρέμεινε ανεπίσημο έως το 1971. Μετέχει στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας από τη σεζόν 1971-72.
Κατά τη δεκαετία '90 αντιμετώπισε διοικητικά και οικονομικά προβλήματα και δεν συμμετείχε στα πρωταθλήματα, αλλά επανήλθε στην ενεργό δράση όπου συνεχίζει έως σήμερα, έχοντας φτάσει μέχρι και την Α1.
Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
Η γυναικεία ομάδα του τμήματος ποδοσφαίρου γυναικών του συλλόγου έφτασε να αγωνίζεται στην Α΄ Εθνική τη σεζόν 2008-09, έχοντας αναδειχθεί πρωταθλήτρια του 1ου ομίλου του Περιφερειακού Πρωταθλήματος τη σεζόν 2007-08.
Το 2011 ανέστειλε τη λειτουργία του.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών του συλλόγου ιδρύθηκε το 1987. Το 1998 συγχωνεύτηκε με τον Κ.Α.Σ. Φάληρο '87 και μετονομάστηκε σε «Καλαθοσφαιρικός Αθλητικός Σύλλογος Νέα Ραιδεστός».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης
Πραιτωριανή επαρχία
Η πραιτωριανή επαρχία (praefectura praetorio, στα ελληνικά με διάφορες ονομασίες ἐπαρχότης τῶν πραιτωρίων or ὑπαρχία τῶν πραιτωρίων) ήταν η μεγαλύτερη διοικητική διαίρεση της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επάνω από τις διοικήσεις μεσαίου επιπέδου και τις επαρχίες χαμηλού επιπέδου. Οι πραιτωριανές επαρχίες προέκυψαν κατά τη βασιλεία του Κωνσταντίνου Α' (βασ. 306–337), φθάνοντας λίγο πολύ στην τελική τους μορφή στο τελευταίο τρίτο του 4ου αι. και επιβίωσαν μέχρι τον 7ο αι., όταν οι μεταρρυθμίσεις του Ηράκλειου μείωσαν τη δύναμη των πραιτωριανών επαρχιών και οι μουσουλμανικές κατακτήσεις ανάγκασαν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία να υιοθετήσει το νέο σύστημα θεμάτων. Στοιχεία του διοικητικού μηχανισμού της πραιτωριανής επαρχίας, ωστόσο, τεκμηριώνεται ότι διαδώθηκαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μέχρι το πρώτο μισό του 9ου αι.
Ιστορία
μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό την Τετραρχία, που δείχνει τις [[Ρωμαϊκή διοίκηση (περιοχή)|διοικήσεις και τις ζώνες ελέγχου των τεσσάρων Τετραρχών.]]
Το αξίωμα του πραιτωριανού επάρχου είχε μακρά ιστορία, που χρονολογείται από τις απαρχές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: αρχικά, οι δύο κάτοχοί του ήταν οι διοικητές της πραιτωριανής φρουράς, αλλά σταδιακά έγιναν οι κύριοι βοηθοί του Αυτοκράτορα και συγκέντρωσαν σημαντικές διοικητικές και δικαστικές ευθύνες. Η ακριβής διαδικασία μετατροπής σε κύριο πολιτικό διαχειριστή μίας συγκεκριμένης εδαφικής οριοθέτησης είναι ακόμη ασαφής. Μία κοινή παρανόηση, που βασίζεται στον Ζώσιμο, είναι ότι ο Κωνσταντίνος Α΄ καθιέρωσε τις πραιτωριανές επαρχίες ως καθορισμένες εδαφικές διοικήσεις ήδη από το 318 ή το 324, μετά τη νίκη του επί του Λικίνιου.
Κατά τη διάρκεια της Τετραρχίας, όταν ο αριθμός των κατόχων του αυτοκρατορικού αξιώματος πολλαπλασιάστηκε (δύο ανώτεροι Αυτοκράτορες, οι Αύγουστοι, και δύο κατώτεροι συνάδελφοι, οι Καίσαρες), υπάρχουν ενδείξεις για την ύπαρξη μόνο δύο πραιτωριανών επάρχων κάθε φορά, που πιθανώς ανατίθενται σε καθέναν από τους Αυγούστους. Σε εκείνο το στάδιο, η εξουσία του πραιτωριανού επάρχου ήταν ακόμα τεράστια. Σύμφωνα με τα λόγια του Α. Χ. Μ. Τζόουνς, ήταν «ένα είδος μεγάλου υπουργού, δεύτερου στην εξουσία του Αυτοκράτορα, που διέθετε ευρεία εξουσία σχεδόν σε κάθε σφαίρα της κυβέρνησης, στρατιωτική και δικαστική, οικονομική και γενική διοίκηση. Ήταν ο αρχηγός του επιτελείου του Αυτοκράτορα, στρατηγός βοηθός και αρχιστράτηγος". Μετά την παραίτηση του Διοκλητιανού το 305, ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των διαφόρων συναυγούστων, κατά τη διάρκεια του οποίου ο καθένας από τους διεκδικητές διόρισε τον δικό του πραιτωριανό έπαρχο, ένα πρότυπο που συνεχίστηκε κατά την περίοδο όπου η αυτοκρατορία μοιραζόταν μεταξύ του Λικίνιου και του Κωνσταντίνου Α' . Το 317 προστέθηκε ένας τρίτος πραιτωριανός έπαρχος στη Γαλατία για τον γιο του Κωνσταντίνου, Κρίσπο. Μετά την εκτέλεσή του το 326, αυτός ο πραιτωριανός έπαρχος διατηρήθηκε. Από το 317 δεν ήταν ποτέ λιγότεροι από τρεις, και για τα έτη 347–61, 74-79 και 88–91 τέσσερις, με την προσθήκη της πραιτωριανής επαρχίας Ιλλυρικού, αν και την τελευταία διετία περιλάμβανε μόνο τις διοικήσεις Δακίας και Μακεδονίας, που θα ήταν η μόνιμη περιοχή από τότε, μετά την αποκατάσταση το 395.
Μετά τη νίκη του Κωνσταντίνου Α΄ επί του Λικίνιου και την ενοποίηση της Αυτοκρατορίας υπό την κυριαρχία του, το αξίωμα άλλαξε. Τα στρατιωτικά καθήκοντα του πραιτωριανού επάρχου αφαιρέθηκαν, με τη δημιουργία των καθαρά στρατιωτικών αξιωμάτων του μαγίστρου του πεζικού (magister peditum) και μαγίστρου του ιππικού (magister equitum) και με την ίδρυση του μαγίστρου των οφφικίων (magister officiorum) -ως ισχυρού επικεφαλής της παλατινής γραφειοκρατίας και της πολιτικής υπηρεσίας- δημιουργήθηκε γενικά ένα αντίβαρο στην εξουσία του πραιτωριανού επάρχου. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις ήταν αποτέλεσμα, τόσο της έλλειψης αξιωματούχων κατάλληλων για τα ευρέως φάσματος καθήκοντα του πραιτωριανού έπαρχου, όσο και της επιθυμίας να μειωθεί η πιθανή πρόκληση για την εξουσία του Αυτοκράτορα, που έθετε ο πανίσχυρος έπαρχος. Κατά συνέπεια, το αξίωμα του πραιτωριανού έπαρχου μετατράπηκε σε καθαρά πολιτικό και διοικητικό, διατηρώντας ωστόσο την υψηλότερη θέση στην αυτοκρατορική ιεραρχία, αμέσως κάτω από τον ίδιο τον Αυτοκράτορα. Μία άλλη σημαντική απόκλιση από την τετραρχική πρακτική, ήταν η αύξηση του αριθμού των κατόχων: τουλάχιστον πέντε πραιτωριανοί έπαρχοι μαρτυρούνται περί το 332. Αυτή η εξέλιξη πιθανότατα σχετίζεται με το ότι ο Κωνσταντίνος Α΄ έδωσε στους τέσσερις γιους του συγκεκριμένα εδάφη προς διαχείριση, οραματιζόμενος μία κατάτμηση της αυτοκρατορικής εξουσίας μεταξύ αυτών, μετά το τέλος του. Σε αυτό μπορεί να ανιχνευθεί η προέλευση των μεταγενέστερων εδαφικών νομών.
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Οι τέσσερις πραιτωριανές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όπως εμφανίζονται στο [[Notitia Dignitatum, περί το 400 μ.Χ.]]
Μετά το τέλος του Κωνσταντίνου Α΄ το 337, οι τρεις επιζώντες γιοι του χώρισαν την Αυτοκρατορία μεταξύ τους. Καθώς κάθε νέος Αύγουστος είχε τον δικό του πραιτωριανικό έπαρχο, αυτή η διαίρεση δημιούργησε την πρώτη από αυτές, που σταδιακά θα γίνονταν οι μόνιμες πραιτοριανές επαρχίες: τη δυτική πραιτωριανή επαρχία της Γαλατίας (διοικήσεις Γαλατίας, Βιεννένσις, Ισπανίας και Βρετανίας), την κεντρική πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας, Ιλλυρικού και Αφρικής (διοικήσεις Ιταλίας, Αφρικής, Παννονίας, Δακίας και Μακεδονίας) και την πραιτωριανή επαρχία της Ανατολής (διοικήσεις Θράκης, Ασίας, Πόντου, Ανατολής). Η Αίγυπτος ήταν μέρος της διοίκησης της Ανατολής μέχρι το 370 ή το 381. Με τη δημιουργία της χωριστής πραιτωριανής επαρχίας του Ιλλυρικού (διοικήσεις Παννονίας, Δακίας και Μακεδονίας) το 347 έως το 361, και παρά την περιστασιακή κατάργηση της τελευταίας, η εικόνα που εμφανίζεται στις αρχές του 5ου αι. στο Notitia dignitatum («κατάλογος διακριτικών των αξιωμάτων») ήταν πλήρης. Η μόνη σημαντική αλλαγή ήταν η απομάκρυνση της διοίκησης της Παννονίας (μετονομαζόμενη σε διοίκηση Ιλλυρικού) από την πραιτωριανή επαρχία του Ιλλυρικού και η ενσωμάτωσή της στην πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας το 379. Η διοίκηση της Ιταλίας στην πράξη χωρίστηκε σε δύο: της Ιταλίας στο βορρά και της Προαστιακής (suburban, "υπό την πόλη") Ιταλίας στο νότο, συμπεριλαμβανομένης της Σικελίας, της Κορσικής και της Σαρδηνίας. Δεν διορίζονταν αντιπρόσωποι (vicarius, βικάριος) στις διοικήσεις Γαλατίας και Δακίας, επειδή οι πραιτωριανοί έπαρχοι της Γαλατίας και του Ιλλυρικού ήταν κάτοικοι εκεί. Όταν ο πραιτωριανός έπαρχος της Ιταλίας ήταν στο Μιλάνο, διορίστηκε ένας βικάριος του Ιλλυρικού να κατοικεί στο Σίρμιο και όταν ο πραιτωριανός έπαρχος διέμενε στο Σίρμιο, η θέση έληξε και διορίστηκε βικάριος να διαμένει στο Μιλάνο στη θέση του πραιτωριανού επάρχου.
Κατά τη διάρκεια του 5ου αι. η Δυτική Αυτοκρατορία κατακλύστηκε από τις εισβολές γερμανικών φυλών. Ωστόσο η πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας διατηρήθηκε από το νέο Οστρογοτθικό βασίλειο, το οποίο ήταν ακόμη de jure μέρος της Αυτοκρατορίας, και ο βασιλιάς των Οστρογότθων Θεόδωριχος Α΄ ο Μέγας επανίδρυσε ακόμη και την πραιτωριανή επαρχία της Γαλατίας στο μικρό τμήμα της Γαλατίας, που κατέκτησε τη δεκαετία του 510. Μετά την ανάκτηση της Βόρειας Αφρικής από την Ανατολική Αυτοκρατορία κατά τον Βανδαλικό Πόλεμο του 533–534, οι νέες επαρχίες ομαδοποιήθηκαν από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ σε μία νέα πραιτωριανή επαρχία της Αφρικής, η οποία αργότερα θα μετατραπεί στην εξαρχία της Αφρικής. Η πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας επανιδρύθηκε επίσης μετά το τέλος του Γοτθικού Πολέμου, πριν εξελιχθεί και αυτή σε εξαρχία. Στην Ανατολή, οι πραιτωριανές επαρχίες συνέχισαν να λειτουργούν μέχρι τα μέσα του 7ου αι., όταν η απώλεια των περισσότερων ανατολικών επαρχιών από τη μουσουλμανική κατάκτηση και των Βαλκανίων από τις σλαβικές φυλές οδήγησε στη δημιουργία του συστήματος θεμάτων. Εν τω μεταξύ, ωστόσο, οι μεταρρυθμίσεις υπό τον Ηράκλειο είχαν απογυμνώσει τον πραιτωριανό έπαρχο από ορισμένα υπαγόμενα οικονομικά γραφεία του, τα οποία είχαν συσταθεί ως ανεξάρτητα τμήματα υπό λογοθέτες. Η τελευταία φορά που μαρτυρείται απευθείας ο πραιτωριανός έπαρχος της Ανατολής προέρχεται από νόμο του 629 Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, ωστόσο, ίχνη του συστήματος επιβίωσαν στις αρχές του 9ου αι.: ο Eρνστ Στάιν έδειξε ότι ορισμένες πτυχές του Ιλλυρικού νομού επιβίωσαν στη διοίκηση της Θεσσαλονίκης, ενώ ο Τζον Χόλντον, με βάση σιγιλογραφικά στοιχεία και αναφορές στο βυζαντινό έργο Τακτικά, έχει τεκμηριώσει την επιβίωση της προηγούμενης πολιτικής επαρχιακής διοίκησης εντός του θεματικού συστήματος, με τον έπαρχο στην Κωνσταντινούπολη πιθανώς σε εποπτική δικαιοδοσία, μέχρι τη δεκαετία του 840.
Ισχύς και δικαιοδοσίες του επάρχου
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Τα διακριτικά του πραιτοριανού έπαρχου του Ιλλυρικού, όπως απεικονίζεται στο [[Notitia Dignitatum: δεξιά το χρυσελεφάντινο μελανοδοχείο και στυλοθήκη (theca), αριστερά το έγγραφο του διορισμού στο αξίωμα σε ένα τραπέζι με μπλε ύφασμα και κάτω η κρατική άμαξα. ]]
Αρχικά, οι πραιτοριανοί έπαρχοι προέρχονταν από την τάξη των ιππέων. Οι μεταρρυθμίσεις του Κωνσταντίνου Α΄ συνεπάγονταν την απόδοση αυτού του αξιώματος σε μέλη της συγκλητικής τάξης και το κύρος και η εξουσία του ανέβηκαν στο υψηλότερο επίπεδο, έτσι ώστε οι σύγχρονοι συγγραφείς να το αναφέρουν ως το «ανώτατο αξίωμα». Στη διαιρεμένη Αυτοκρατορία, οι δύο ανώτεροι έπαρχοι ήταν αυτοί της Ανατολής και της Ιταλίας, που διέμεναν στις αυλές των δύο Αυτοκρατόρων και ενεργούσαν αποτελεσματικά ως πρώτοι υπουργοί τους, ενώ οι έπαρχοι του Ιλλυρικού και της Γαλατίας κατείχαν κατώτερη θέση.
Τα τμήματά τους χωρίστηκαν σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τη schola excerptorum, η οποία επόπτευε τις διοικητικές και δικαστικές υποθέσεις, και τη scriniarii, που επόπτευε τον χρηματοπιστωτικό τομέα.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά την Ύστερη Αρχαιότητα Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Κολομβιανή σύγκρουση
Η κολομβιανή σύγκρουση άρχισε περίπου το 1964 ή το 1966 και είναι ένας συνεχής, χαμηλής έντασης, ασύμμετρος πόλεμος μεταξύ της κολομβιανής κυβέρνησης, παραστρατιωτικών ομάδων, συνδικάτων εγκλήματος και ανταρτών της αριστεράς, όπως οι Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις Κολομβίας (FARC-EP), καθώς και ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός (ELN), πολεμούν μεταξύ τους για να αυξήσουν την επιρροή τους στην κολομβιανή επικράτεια.
Είναι ιστορικά ριζωμένη η σύγκρουση, γνωστή ως Λα Βιολένσια (La Violencia), η οποία πυροδοτήθηκε από την δολοφονία το 1948 του λαϊκιστικού πολιτικού ηγέτη Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν και τον απόηχο στις Ηνωμένες Πολιτείες, που υποστήριζαν σθεναρά την αντι-κομμουνιστική καταστολή στην ύπαιθρο της Κολομβίας τη δεκαετία του 1960, κάτι που οδήγησε τους φιλελεύθερους και κομμουνιστές αγωνιστές να αναδιοργανωθούν στις FARC.
Οι λόγοι για τους οποίους εμπλέκονται στη σύγκρουση, ποικίλλουν από ομάδα σε ομάδα. Οι FARC και άλλα αντάρτικα κινήματα ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται για τα δικαιώματα των φτωχών στην Κολομβία, για να τους προστατεύσουν από την κρατική βία και για την απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης μέσω του κομμουνισμού. Η κολομβιανή κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι πρέπει να αγωνίστεί για την τάξη και τη σταθερότητα, και επιδιώκει την προστασία των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των πολιτών της. Οι παραστρατιωτικές ομάδες ισχυρίζονται ότι πρέπει να αντιδρούν σε υποτιθέμενες απειλές από αντάρτικων κινημάτων. Και οι δύο ομάδες, των ανταρτών και των παραστρατιωτικών έχουν κατηγορηθεί για συμμετοχή σε διακίνηση ναρκωτικών και για τρομοκρατία. Όλα τα μέρη που εμπλέκονται στη σύγκρουση έχουν επικριθεί για πολυάριθμες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Σύμφωνα με μια μελέτη από το Εθνικό Κέντρο Κολομβίας για την Ιστορική Μνήμη, 220.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη σύγκρουση μεταξύ του 1958 και του 2013, οι περισσότεροι εκ των οποίων άμαχοι (177.307 άμαχοι και 40.787 μάχιμοι) και περισσότερα από πέντε εκατομμύρια πολίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μεταξύ 1985-2012, δημιουργώντας το δεύτερο μεγαλύτερο πληθυσμό στον κόσμο, εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων (IDP).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κολομβίας
Γλώσσα Καντάουο
Η Καντάουο, επίσης γνωστή ως Ναράκε (αλλά βλέπε το σχετικό λήμμα Ναράκ) είναι μια Διανεογουϊνεακή στην επαρχία Δυτικών Υψιπέδων της δυτικής Παπούα Νέας Γουινέας.
Παραπομπές
Κ
Δολοφονία του Μίκη Μάντακα
Ο Μίκης Μάντακας (Αθήνα, 13 Ιουνίου 1952 - Ρώμη, 28 Φεβρουαρίου 1975) ήταν Έλληνας εθνικιστής φοιτητής που δολοφονήθηκε από αναρχικούς στην Ιταλία κατά τη διάρκεια ταραχών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μάντακας γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στο προάστιο Παπάγου. Ήταν γιος του αξιωματικού του στρατού Νίκου Μάντακα και της Καλλιόπης. Την περίοδο της δικτατορίας βρέθηκε στην Ιταλία, αρχικά στην Μπολόνια και στη συνέχεια στη Ρώμη για να σπουδάσει ιατρική. Εκεί εντάχθηκε στη νεολαία του φασιστικού ιταλικού κόμματος MSI, FUAN.
Η δολοφονία
Στις 24 Φεβρουαρίου του 1975 άρχισε στη Ρώμη η δίκη τριών ακροαριστερών που κατηγορούνταν για τον εμπρησμό της οικίας του γραμματέα της τοπικής οργάνωσης του MSI τον Απρίλιο του 1974 στη συνοικία Πριμαβάλε της Ρώμης που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο δύο εκ των παιδιών του τοπικού γραμματέα. Η αστυνομία έχει περικυκλώσει το δικαστικό μέγαρο ένεκα της ισχυρής παρουσίας ακροαριστερών διαδηλωτών ενώ αριστερός τύπος καλεί σε κινητοποιήσεις και οι διαδηλωτές φεύγουν εκτός ελέγχου με επακόλουθο ρίψεις τούβλων, πετρών και μολότοφ. Οι οδομαχίες συνεχίζονται και τις δύο επόμενες μέρες. Την τέταρτη μέρα της δίκης πραγματοποιείται συγκέντρωση διαμαρτυρίας του MSI όπου καταγγέλεται η αδράνεια της κυβέρνησης μπροστά στα επεισόδια. Από την άλλη οι αριστεροί θεωρούν την συγκέντρωση ως φασιστική πρόκληση.
Από νωρίς το πρωί αρχίζουν οι συγκρούσεις μεταξύ κομμουνιστών και νεοφασιστών. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής πέφτουν και πυροβολισμοί. Έξω από το δικαστήριο τραυματίζεται ένας πολίτης στη γάμπα από σφαίρα και ένας δημοσιογράφος από τούβλο. Στις 9:30 εμφανίζεται ο βασικός κατηγορούμενος, Λόλο, με δύο καραμπινιέρους και οι συγκρούσεις αναζωπηρώνονται. Στην αίθουσα εκείνη τη ημέρα βρίσκονται και ο Μιχάλης με άλλα μέλη του MSI. Όταν το μεσημέρι το δικαστήριο διακόπτει τη συνεδρίαση, τα μέλη του MSI καταφεύγουν στα κεντρικά γραφεία του κόμματος.
Στις 13:15 μια μεγάλη ομάδα αριστερών βρίσκεται έξω από τα γραφεία του MSI. Προσπαθούν να εισβάλουν στο κτίριο και ο διάδρομος πίσω από την κεντρική είσοδο τυλίγεται στις φλόγες από τις βόμβες μολότοφ. Οι λίγοι που βρίσκονται στο κτίριο αποφασίζουν να το εγκαταλείψουν από την πλαϊνή πόρτα όμως γίνονται αντιληπτοί και όπως φεύγουν δέχονται καταιγιστικούς πυροβολισμούς από τους αριστερούς. Μια σφαίρα διαπερνά το κρανίο του Μάντακα και σφηνώνεται εσωτερικά του δεξιού κροτάφου του. Τον μεταφέρουν πίσω μέσα στα γραφεία και αναμένουν ενισχύσεις. Αργότερα θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο χειρουργείο του νοσοκομείου Σάντος Σπιρίτο. Κατά τη διάρκεια των σφοδρών συγκρούσεων τραυματίστηκαν άλλα 22 άτομα, τα δύο εξ αυτών χτυπημένα από σφαίρες ενώ η ένταση συνεχίστηκε και τις υπόλοιπες ημέρες, όπως π.χ. την ημέρα της κηδείας του Μάντακα.
Ο δολοφόνος του ήταν ο Αλβάρο Λογιακόνο, μέλος των Ιταλών κομμουνιστών και αργότερα των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Γι' αυτό το έγκλημα καταδικάζεται το 1981 σε ποινή κάθειρξης 16 ετών. Η οικογένεια Μάντακα σε δήλωση της αρνήθηκε πως ο Μίκης είχε σχέση με νεοφασίστες, τονίζοντας την αντιδικτατορική στάση του πατέρα του.
Ο αντίκτυπος της δολοφονίας
Κάθε χρόνο από τότε, οι Ιταλοί εθνικιστές πραγματοποιούν τελετή μνήμης για τον Μίκη Μάντακα, ο οποίος θεωρείται ως μάρτυρας του ιταλικού κυρίως, αλλά και του ελληνικού, εθνικιστικού, ακροδεξιού χώρου.
Κατά τον Μαρτσέλο Ντε Άντζελις, Ιταλό ακροδεξιό πολιτικό, ο εμπρησμός του σπιτιού του Ματέι και η δολοφονία του Μάντακα ήταν τα δύο περιστατικά που οδήγησαν νεαρά μέλη του MSI να εγκαταλείψουν το κόμμα και να προμηθευτούν όπλα.
Κοσμάς Αρκαδίας
Είναι χτισμένος στο νοτιοανατολικό τμήμα του Πάρνωνα, σε υψόμετρο 1.127 μέτρων, ανάμεσα σε δάση από έλατα. Ο Κοσμάς απέχει 50 χιλιόμετρα από τον Τυρό, 32 χιλιόμετρα από το Λεωνίδιο και 24 χιλιόμετρα από τη Σκάλα και βρίσκεται στον δρόμο που συνδέει τους νομούς Αρκαδίας και Λακωνίας.
Έχει χαρακτηριστεί επισήμως με το ως παραδοσιακός οικισμός.
Δημοτική Ενότητα Κοσμά
Η σημερινή Δημοτική Ενότητα Κοσμά του Δήμου Νότιας Κυνουρίας παλαιότερα αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα, η οποία δεν καταργήθηκε κατά την Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας" το 1997 και συνέχισε να υφίσταται έως και το 2010. Εκτός από τον Κοσμά, στην δημοτική ενότητα περιλαμβάνονται η Μονή Ελώνης και ο μικρός οικισμός Πηγάδι, με 6 μόλις μόνιμους κατοίκους.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Το Σχολείο του Κοσμά. Στην περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται ο Κοσμάς, εικάζεται ότι βρισκόταν η αρχαία πόλη Σελινούς και ναός αφιερωμένος στον Απόλλωνα.
Το 1592 αναφέρεται για πρώτη φορά η ονομασία Κοσμάς σε μια επιστολή του μητροπολίτη Μονεμβασίας Γεννάδιου.
Ιστορικές αναφορές υπάρχουν για τη συμμετοχή των κατοίκων του Κοσμά τόσο στην Ελληνική επανάσταση του 1821 όσο και στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940. Κατά την Κατοχή, το 1944, το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς και τα Τάγματα Ασφαλείας και αργότερα, κατά τον Ελληνικό Εμφύλιο, λεηλατήθηκε. Ανοικοδομήθηκε όμως αργότερα.
Οι Κοσμίτες μάλιστα ήταν αυτοί που πρώτοι στην Ελλάδα κατασκεύαζαν τα χτένια του αργαλειού από καλάμι. Το επάγγελμα του χτενοποιού το ασκούσαν για πολλά χρόνια, κατά αποκλειστικότητα οι «Γιωργατζάδες», όπως τους έλεγαν. Ιδιαίτερα φημισμένα ήταν και τα χειροποίητα κοσμίτικα υφαντά και κεντήματα που σχεδίαζαν και τα έφτιαχναν οι ντόπιοι με τα χέρια τους στον αργαλειό.
Κάτοικοι
Πολλοί από τους κατοίκους του οικισμού περνούν τον χειμώνα (ξεχειμωνιάζουν) στα γειτονικά χωριά της Λακωνίας Γεράκι και Βρονταμάς.
Υποδομές
μικρογραφία|Η Πλατεία του Κοσμά. Ο Κοσμάς διαθέτει Δημοτικό Σχολείο και κοινοτικό κατάστημα. Στο σχολείο σήμερα στεγάζεται λαογραφικό μουσείο, βιβλιοθήκη και πινακοθήκη. Ο ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στους Αγίους Αναργύρους. Τα σπίτια του χωριού είναι πετρόκτιστα, ενώ οι Κοσμίτες φημίζονται για τις πέτρινες κατασκευές τους.
Στο κέντρο του οικισμού κυριαρχεί η εκκλησία του χωριού, οι πετρόκτιστες βρύσες με τα λιοντάρια και η πλατεία με τα αιωνόβια πλατάνια και τα παραδοσιακά καφενεία.
Οι τουριστικές υποδομές είναι ανεπτυγμένες, με παραδοσιακούς πετρόκτιστους ξενώνες, γήπεδο 5x5, ταβέρνες, παιδική χαρά και άλλες αθλητικές εγκαταστάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Τάκιτος (κρατήρας)
Ο Τάκιτος (Tacitus) είναι κρατήρας πρόσκρουσης διαμέτρου 40 χλμ. στη Σελήνη. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά του κρατήρα Αικατερίνη, ενώ στα δυτικά του είναι ο Almanon και στα βορειοανατολικά ο Κύριλλος. Στα νοτιοανατολικά του Τάκιτου υπάρχει μεγάλη σειρά από κρατήρες η οποία καλείται Catene Abulfenda και νότια του ο σχηματισμός Rupes Altai.
Το εξωτερικό τοίχωμά του έχει μικρό προτείχισμα και οι εσωτερική του επιφάνεια αποτελείται από αναβαθμίδες. Το σχήμα του χείλους του είναι ελαφρώς πολυγωνικό, ενώ αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό στο εσωτερικό του είναι μία χαμηλή ράχη που ξεκινά από το βόρειο τοίχωμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Εκτελεστικό του 1822
Το Εκτελεστικόν Σώμα (του 1822) (Ιανουάριος 1822 - Απρίλιος 1823) ήταν το πρώτο κυβερνητικό όργανο που δημιουργήθηκε από την Α΄Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, προκειμένου να υπάρξει μια ενιαία ελληνική δημόσια διοίκηση στις πρόσφατα απελευθερωμένες περιοχές της χώρας.
Το «Εκτελεστικόν», ήταν πενταμελές όργανο (Πρόεδρος και τέσσερα μέλη), με ετήσια θητεία, κατά τα πρότυπα του Διευθυντηρίου της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας Η διοίκηση των κυβερνητικών ζητημάτων ανατέθηκε σε οχτώ υπουργούς (μινίστρους), επικεφαλής των οποίων τέθηκε ο Αρχιγραμματέας της Επικράτειας που χειριζόταν ταυτόγχρονα και το πιο σημαντικό υπουργείο εκείνη την περίοδο, των Εξωτερικών. Οι μινίστροι όπως και όλο το υπόλοιπο προσωπικό της δημόσιας διοίκησης διορίζονταν και παύονταν από το «Εκτελεστικόν».
Το πρώτο έργο που ανέλαβε να φέρει εις πέρας το «Εκτελεστικόν» ήταν η οργάνωση των δημοσίων υπηρεσιών. Ο Μαυροκορδάτος εξέδωσε μια σειρά από διατάγματα που αφορούσαν την σύσταση περιφερειακών αρχών, τις λεπτομέρειες οργάνωσης των Υπουργείων, τη δημιουργία Πρωτοκόλλου και αρχείων, την αλληλογραφία μεταξύ των υπηρεσιών, τον όρκο των δημοσίων υπαλλήλων, κ.α.
Σε αυτό το πλαίσιο, τον Απρίλιο του 1822 ύστερα από πρόταση της Κυβέρνησης, το Βουλευτικό ψήφισε τον νόμο για την πρώτη διοικητική διαίρεση της χώρας, - τον λεγόμενο Οργανισμό των Επαρχιών.
Σύνθεση του «Εκτελεστικού»
Με το θέσπισμα της 15ης Ιανουαρίου 1822, το πρώτο «Εκτελεστικόν σώμα», αποτέλεσαν οι:
Μινιστέρια (υπουργεία)
και αναπληρώθηκε πρώτα από τον Πέτρο Μαυρομιχάλη και κατόπιν από τον Μινίστρο των Εσωτερικών, Ιωάννη Κωλέττη)
Σύμφωνα με την γνώμη του ιστορικού Καρλ Μέντελσον Μπαρτόλντι, η κυβέρνηση μπορούσε: «να θεωρηθή ως περιλαμβάνον το άνθος της τότε ελληνικής νοημοσύνης».
Αναφορές
Κατηγορία:Πολιτειακοί Θεσμοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 1822 Κατηγορία:1822 Κατηγορία:1823
Αρχάγγελος (συνοικία Γιαλούσας)
Ο Αρχάγγελος είναι συνοικία της Γιαλούσας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα της Γιαλούσας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Στα ανατολικά συνορεύει με την Ανάβρυση (Ριζοκάρπασο), στα νότια με τη Γαληνόπορνη, την Αγία Τριάδα και τον Άγιο Ανδρόνικο Καρπασίας, στα νοτιοδυτικά με τη Μελάναρκα και στα δυτικά με την Καλαμιά. Το βόρειο μέρος της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιαλούσα
Λούις Φόνσι
O Λούις Αλφόνσο Ροντρίγκεζ Λόπεζ-Κέπερο (Luis Alfonso Rodríguez López-Cepero, γενν. 15 Απριλίου 1978), περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Luis Fonsi, είναι Πορτορικανός τραγουδιστής-τραγουδοποιός και ηθοποιός με καταγωγή από τη Γαλλία. Είναι γνωστός για το τραγούδι "Despacito" (2017), στο οποίο συμμετέχει ο Πουερτορικανός ράπερ Daddy Yankee Ο Λούις Φόνσι έλαβε τις πρώτες του υποψηφιότητες για λατινικό βραβείο Γκράμμυ στην κατηγορία Δίσκος της Χρονιάς και κέρδισε το βραβείο Τραγούδι της Χρονιάς, χάρη στο τραγούδι "Aquí Estoy Yo". Το τραγούδι κέρδισε επίσης τρία μουσικά βραβεία από το Billboard της Λατινικής Αμερικής. Το "Despacito" έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία του Φόνσι, κερδίζοντας τέσσερα λατινικά βραβεία Γκράμμυ, επτά μουσικά βραβεία από το Billboard της Λατινικής Αμερικής, πέντε μουσικά βραβεία από το παγκόσμιο Billboard και έλαβε τρεις υποψηφιότητες για βραβείο Γκράμμυ. Κέρδισε επίσης ένα μουσικό βραβείο από τη μουσική σκηνή της Λατινικής Αμερικής για το τραγούδι "Échame la Culpa" με την Ντέμι Λοβάτο.
Το 2018 έσπασε έξι παγκόσμια ρεκόρ και μπήκε στο βραβείο Γκίνες επειδή πούλησε περισσότερους από 11 εκατομμύρια δίσκους με το "Despacito".
Βιογραφία
Ο Φόνσι γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1978 στο Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο και είναι το μεγαλύτερο παιδί του Αλφόνσο Ροντρίγκεζ και της Ντέλια "Τάτα" Λόπεζ-Κέπερο. Έχει δύο μικρότερα αδέλφια : τον Χουάν Ροντρίγκεζ, που είναι επίσης τραγουδιστής, και την Τατιάνα Ροντρίγκεζ.
Στην εφηβεία, ο Φόνσι μιμούνταν τους τραγουδιστές του δημοφιλούς γκρουπ Menudo και συμμετείχε στην παιδική χορωδία του Σαν Χουάν.
φοίτησε στο γυμνάσιο Dr Phillips στο Ορλάντο της Φλόριντα και συμμετείχε σε μια ομάδα που ονομάζεται "Big Guys". Τραγουδούσε με την ομάδα αυτή σε σχολικά πάρτι και τοπικά φεστιβάλ. Ένα από τα μέλη της ομάδας, ο Joey Fatone, αργότερα εντάχθηκε στο *NSYNC.
Το 1995 ο Φόνσι γράφτηκε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Φλόριντα ώστε να σπουδάσει μουσική. Συμμετείχε στη φοιτητική χορωδία του πανεπιστημίου, στο Florida State University Singers, και τραγουδούσε με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Μπέρμινγχαμ.
Ο Φόνσι φοίτησε στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Φλόριντα με πλήρη υποτροφία, αριστεύοντας στη φωνητική. Τελικά, παράτησε τις σπουδές του για να κυνηγήσει μια καριέρα στη μουσική. Λίγο αργότερα, υπέγραψε συμβόλαιο με την Universal Music Latin.
Υποκριτική καριέρα
Το 1992, ο Φόνσι έκανε μια σύντομη εμφάνιση στη ρομαντική ταινία Como Agua Para Chocolate στην οποία έπαιξε τον φίλο του άνδρα πρωταγωνιστή, του Pedro Múzquiz.
Το 2004, ο Φόνσι έκανε τη δεύτερη υποκριτική του εμφάνιση στη μεξικάνικη τηλενουβέλα με τον τίτλο Corazones al límite στην οποία ενσάρκωσε τον Roy. Έκανε επίσης μια ειδική εμφάνιση το 2001 στην τηλεοπτική σειρά του Nickelodeon Taina. Ο Φόνσι ήταν στο καστ των ηθοποιών στην παράσταση του Broadway Forever Tango για μια σειρά εμφανίσεων διάρκειας δυο εβδομάδων τον Αύγουστο 2013.
Προσωπική ζωή
Κατά τη διάρκεια του 2005, ο Φόνσι πραγματοποιούσε μια παγκόσμια περιοδεία την οποία διέκοψε απότομα όταν η López διαγνώστηκε με καρκίνο. Ο Φόνσι υποσχέθηκε να μείνει δίπλα της και ταξίδεψε μαζί της στο Μεξικό, στο Μαϊάμι και στο Πουέρτο Ρίκο προκειμένου η López να υποβληθεί σε διάφορες θεραπείες και ταξίδια σχετικά με τη δουλειά της. Είναι σε θεραπεία αποκατάστασης από το 2006.
Στις 3 Ιουνίου 2006, ο Φόνσι και η Adamari López παντρεύτηκαν σε μια θρησκευτική τελετή στο Guaynabo του Πουέρτο Ρίκο, στην οποία παραβρέθηκαν αρκετοί καλλιτέχνες όπως οι Joey Fatone, Charytín Goyco, Ednita Nazario και Carlos Ponce, καθώς και ο αδερφός του Φόνσι, ο επίσης τραγουδιστής Χουάν Ροντρίγκεζ, επαγγελματικά γνωστός ως "Jan". Στις 8 Νοεμβρίου 2010, οριστικοποιήθηκε το διαζύγιό τους.
Ο Φόνσι και η Ισπανίδα μοντέλο Águeda López παντρεύτηκαν στις 10 Σεπτεμβρίου 2014, μετά από τρία χρόνια συγκατοίκησης. Απέκτησαν το πρώτο τους παιδί, μια κόρη που πήρε το όνομα Mikaela, τον Δεκέμβριο του 2011 στο Μαϊάμι. Στις 20 Δεκεμβρίου 2016, απέκτησαν το δεύτερο παιδί τους, έναν γιο που ονομάστηκε Rocco.
Φιλανθρωπία
Μετά τον τυφώνα Μαρία το 2017 στο Πουέρτο Ρίκο και τη Δομινικανή Δημοκρατία, ο τραγουδιστής έγινε ένα από τα άτομα που βοήθησαν τα μέγιστα για την αποκατάσταση των νησιών από την καταστροφή. Για τη συνεισφορά του, τιμήθηκε με το βραβείο Global Gift Philanthropy.
Είναι υποστηρικτής της διάδοσης του λατινικού πολιτισμού σε όλο τον κόσμο.
Δισκογραφία
Studio albums
Swiss Music Awards
The Swiss Music Awards are presented the Press Play Association in conjunction with Media Control Switzerland to national and international musicians in over ten categories.
Γκρίζος λύκος
Ο γκρίζος λύκος (κν. λύκος) είναι σαρκοφάγο θηλαστικό της οικογένειας των Κυνιδών, της οποίας αποτελεί το μεγαλύτερο και ισχυρότερο μέλος. Απαντάται σε εκτεταμένες περιοχές του Βορείου ημισφαιρίου, κυρίως όμως στα μεγάλα γεωγραφικά πλάτη του (εξαιρούνται τα διακριτά υποείδη σκύλος και ντίνγκο). Η επιστημονική ονομασία του είδους (sensu lato) είναι Canis lupus και περιλαμβάνει 36-40 υποείδη, αναλόγως του ταξινομικού φορέα.
Διευκρίνιση ορολογίας
Επειδή επικρατεί μεγάλη σύγχυση γύρω από την ονομασία «λύκος» -όπως αυτή χρησιμοποιείται υπό την κοινή/λαϊκή της έννοια- το παρόν λήμμα αναφέρεται μόνον στις ταξινομικές μονάδες (taxa) του Βορείου ημισφαιρίου (ευρασιατικοί και αμερικανικοί λύκοι) που αποκαλούνται με τη γενικότερη ονομασία «γκρίζοι λύκοι» και αποτελούν την πλειονότητα του είδους. Σε αυτά δεν περιλαμβάνονται εκείνα τα είδη που θεωρούνται διακριτά από τους γκρίζους λύκους ή εκείνα τα υποείδη που, ενώ ανήκουν στο ίδιο είδος (Canis lupus), εξετάζονται ξεχωριστά, επειδή αποτελούν ταξινομικές μονάδες με ιδιαίτερα μορφολογικά ή ηθολογικά χαρακτηριστικά, κυρίως όμως λόγω του ότι διαδραματίζουν ιδιαίτερο ρόλο λόγω γεωγραφικής απομόνωσης, ή λόγω της ιδιαίτερης σχέσης τους με τον άνθρωπο, όπως ο κόκκινος λύκος, ο σκύλος και το ντίνγκο. Επίσης, δεν περιλαμβάνονται κάποια κυνόμορφα θηλαστικά που, και αυτά αποκαλούνται «λύκοι», αλλά για προφανείς λόγους δεν μπορούν να περιληφθούν στους «γνήσιους» λύκους, όπως o αφρικανικός λύκος (C. lupus lupaster) ή ο εξαφανισμένος λύκος της Τασμανίας (βλ. Πίνακα υποειδών).
Ωστόσο, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, ακόμη και ανάμεσα στους επιστήμονες που διερευνούν την ηθολογία του θηλαστικού, η γενικότερη ονομασία «λύκος» συμπίπτει με εκείνην του γκρίζου λύκου (Canis lupus) και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται, ακόμη και αν γίνεται για λόγους ευκολίας. Εάν υπάρχει αναφορά σε άλλο taxon, τότε τονίζεται ότι πρόκειται για είδος διαφορετικό του Canis lupus, λ.χ. ο κόκκινος λύκος (Canis rufus) ή για διαφορετικό υποείδος, όπως το ντίνγκο.
Γενικά
Ο γκρίζος λύκος αποτελεί το πλέον εξειδικευμένο μέλος του γένους Canis, όπως αποδεικνύεται από προσαρμογές στη μορφολογία του, το κυνήγι μεγάλων θηραμάτων, την πλήρως κοινωνική φύση του, και την εξαιρετικά προηγμένη εκφραστική συμπεριφορά του. Όπως και ο κόκκινος λύκος (Canis rufus), διακρίνεται από άλλα είδη του γένους, από το μεγάλο μέγεθος και τα λιγότερο αιχμηρά δομικά στοιχεία του κεφαλιού του, ιδιαίτερα τα αυτιά και το ρύγχος. Είναι το μόνο είδος του γένους Canis που έχει εξάπλωση τόσο στον Παλαιό, όσο και τον Νέο Κόσμο.
Πρόκειται για κοινωνικότατο ζώο, με πυρήνα την «οικογένεια», η οποία αποτελείται από ένα (1) κυρίαρχο αναπαραγωγικό ζεύγος, συνοδευόμενο από τους ενήλικους απογόνους του συγκεκριμένου ζευγαριού. Τρέφεται κυρίως με μεγάλα οπληφόρα, μικρότερα ζώα κάθε είδους (λαγούς, πουλιά κ.α.), ζώα κτηνοτροφίας, θνησιμαία και απορρίμματα. Ο τρόπος οργάνωσης και επικοινωνίας των μελών του, με κυρίαρχα ηθολογικά στοιχεία το ουρλιαχτό και τις οσμητικές σημάνσεις, προκαλεί τον θαυμασμό ακόμη και στους διώκτες του (βλ. Ηθολογία). thumb|right|550px|Ο γκρίζος λύκος είναι από τα ομορφότερα ζώα στην υφήλιο Ο γκρίζος λύκος είναι, ίσως, το πλέον «πολυσυζητημένο» άγριο ζώο στον κόσμο, με περίοπτη θέση στη μυθολογία και λαογραφία, από αρχαιοτάτων χρόνων, καθώς και συνεχή ιστορική παρουσία στη λογοτεχνία και τις καλές τέχνες, όπως και στον κινηματογράφο και τα σύγχρονα media. Έχει μελετηθεί διεξοδικά, είναι «διάσημος» για την ευφυΐα του, τα ιδιαίτερα μορφολογικά και ηθολογικά του χαρακτηριστικά, κυρίως για τη διαπεραστική φωνή του και τη «μυθική» κοινωνική ιεραρχία που επικρατεί στις αγέλες που σχηματίζει, όπως και για την κορυφαία θέση που κατέχει στην τροφική αλυσίδα των ενδιαιτημάτων του. Ωστόσο, η σχέση του με τον άνθρωπο, είναι εκείνη που χαρακτηρίζει αυτό το -καθ’ όλα αξιοθαύμαστο- ζώο και έχει συντελέσει στη δημιουργία μιας ιδιαίτερα «εύθραυστης» ισορροπίας μεταξύ τους. Ο άνθρωπος «οφείλει» στον λύκο την προέλευση και δημιουργία (sic) του σημαντικότερου κατοικιδίου ζώου της υφηλίου, του σκύλου, δεν μπορεί όμως να τού συγχωρήσει την «εισβολή» στον κόσμο του. Ιδιαίτερα στις απόμακρες, αγροτικές περιοχές όπου -αναμφίβολα- προξενεί ζημιές, ο άνθρωπος οδηγείται σε αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις με τον λύκο, προσδίδοντάς του τον ρόλο του «κακού» (sic), αγνοώντας ή ξεχνώντας ότι το σκληροτράχηλο και ευφυές αυτό ζώο είναι καταλυτικός κρίκος στην οικολογική ισορροπία των ενδιαιτημάτων όπου απαντά και, η απουσία του από αυτά, δημιουργεί σοβαρές και απρόβλεπτες συνέπειες στην τροφική αλυσίδα του συνολικού βιοτόπου (βλ. Λύκος και άνθρωπος, Λαογραφία).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Canis είναι η άμεση λατινική απόδοση της ελληνικής «Κύων», η οποία ανάγεται στην ινδοευρωπαϊκή ρίζα kwon-/kwn- «σκύλος». Ωστόσο, ο λατινικός όρος εμφανίζει δυσερμήνευτο -a- αντί του ινδοευρωπαϊκού -w-. Ο όρος lupus στην επιστημονική ονομασία του είδους, πιθανόν να έχει σαβινική προέλευση ανάγεται στην ινδοευρωπαϊκή ρίζα wļkwo-s που σημαίνει «λύκος», παρά ταύτα, είναι δύσκολη η ερμηνεία του ελληνικού όρου από αυτήν. Υπάρχουν τρεις απόψεις: