cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπυρίδων Στάης
Βιογραφία
Ο Σπυρίδων Στάης ήταν λαμπρός πολιτικός αλλά υπάρχει μία πράξη που αμαύρωσε το όνομά του. Πρόκειται για το έθιμο των μονομαχιών που έπαψε στις αρχές του 20ού αιώνα, αφού χύθηκε αρκετό αίμα και στο οποίο ενέδωσαν αρκετοί έλληνες πολιτικοί. Στις 18 Ιουνίου του 1904 ο Σπυρίδων Στάης, ενώ ήταν υπουργός για δεύτερη θητεία στην κυβέρνηση του Γεωργίου Θεοτόκη, δολοφόνησε το βουλευτή Τρικάλων Κωνσταντίνο Χατζηπέτρου. Όλα ξεκίνησαν από μία φραστική επίθεση του Χατζηπέτρου προς το Στάη, διότι δεν έχρισε καθηγητή Ανατομίας το φίλο του Μελισσηνό. Ο Στάης απάντησε σκληρά και τελικώς οδηγήθηκαν σε μονομαχία, παρά τις προσπάθειες του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη για επίτευξη συμβιβασμού. Στη μονομαχία με πιστόλια, ο Στάης ευστόχησε. Μετά το δυσάρεστο αυτό γεγονός παραιτήθηκε από υπουργός.
Απεβίωσε το 1932 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στη γενέτειρά του, τα Κύθηρα.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κυθήρων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επισιτισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 07/2011 Κατηγορία:Οικογένεια Στάη Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Σχέσεις Εσθονίας-Πολωνίας
Οι σχέσεις Εσθονίας-Πολωνίας είναι οι επίσημες διμερείς σχέσεις μεταξύ της Εσθονίας και της Πολωνίας. Και τα δύο έθνη είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Εθνών.
Ιστορία
Η Εσθονία, τότε γνωστή ως Λιβονία, ενσωματώθηκε στην επικράτεια του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και αργότερα, στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, όπου οποία έγινε το Δουκάτο της Λιβονίας, υπό πολωνική κυριαρχία. Ο Πόλεμος της Λιβονίας εξασφάλισε περαιτέρω την πολωνική κυριαρχία, αφού σταμάτησε τη ρωσική προσπάθεια για κατάκτηση της περιοχής. Η Λιβονία δεν κατείχε καμία σημαντική θέση στην ιστορία της Κοινοπολιτείας, καθώς διαιρέθηκε μεταξύ Πολωνών, Σουηδών και Δανών, όσον αφορά την απομόνωση της από τα φορολογικά εισοδήματα, και αυτό θα ισχύσει μέχρι και οι δύο να πέσουν στα χέρια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τόσο η Εσθονία όσο και η Πολωνία ανέκτησαν την ανεξαρτησία τους. Ωστόσο, οι αυξανόμενες εισβολές από τους Μπολσεβίκους έθεσαν τα δύο έθνη σε ένα κοινό μέτωπο εναντίον των Σοβιετικών Ρώσων. Η Εσθονία δεν μπόρεσε να αποκρούσει τους Σοβιετικούς, αλλά η πολωνική επιτυχία στον Πολωνικό-Σοβιετικό Πόλεμο βοήθησε και τις δύο να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους. Από τη δεκαετία του 1920, η Πολωνία και η Εσθονία ήταν σύμμαχοι, αν και η επαφή μεταξύ τους ήταν μικρή.
Η Πολωνία και η Εσθονία αργότερα έπεσαν θύματα της Ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης το 1939. Και οι δύο υπόκεινταν σε κοινή καταπίεση, η χειρότερη προερχόμενη από τους Ρώσους που αργότερα θα προσαρτούσαν την Εσθονία για δεύτερη φορά, καθώς πολλοί Εσθονοί απελάθηκαν βίαια από τους Ρώσους, ενώ η Πολωνία ήταν πιο δραστήρια στον αντισοβιετικό και αντιναζιστικό πόλεμο.
Το 1945, και οι δύο έπεσαν και πάλι στα χέρια της Ρωσίας, ως ΕΣΣΔ. Η κυβέρνηση της ΕΣΣΔ προσπάθησε να ελαχιστοποιήσει τη σχέση μεταξύ Εσθονίας και Πολωνίας, και οι δύο δεν είχαν καμία σχέση μέχρι την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.
Σήμερα
Με την απελευθέρωση τόσο της Εσθονίας όσο και της Πολωνίας από τη σοβιετική καταπίεση, οι δύο χώρες σύναψαν σχέσεις το 1991.
Από το 1991, οι συναλλαγές και η συνεργασία μεταξύ Εσθονίας και Πολωνίας αυξήθηκαν δραματικά, μετατρέποντάς τις σε οικονομική και πολιτική εταιρική σχέση. Η Εσθονία θεωρεί την Πολωνία ως προτεραιότητα στις σχέσεις τους.
Υπάρχει μια μικρή διαμάχη μεταξύ Εσθονίας και Πολωνίας σχετικά με τον αποσυγχρονισμό, με την Πολωνία να ήταν απρόθυμη να δημιουργήσει τη σύνδεση AC με την Εσθονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια Εσθονια Κατηγορία:Σχέσεις αποικιστή και πρώην αποικίας
Μαρία Παλαιολογίνα Καντακουζηνή
Η Μαρία Παλαιολογίνα Καντακουζηνή από την Οικογένεια Καντακουζηνών ήταν σύζυγος πρώτα του Αλέξιου Φιλή, έπειτα του Κωνσταντίνου Α΄ Τιχ της Βουλγαρίας και τέλος του Ιβάιλο της Βουλγαρίας.
Καταγωγή
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη Καντακουζηνού πιγκέρνη και δούκα των Θρακησίων και της Ειρήνης Παλαιολογίνας, αδελφής του Μιχαήλ Η΄. Γονείς της Ειρήνης ήταν ο Ανδρόνικος Παλαιολόγος και η Θεοδώρα Παλαιολογίνα.
Κατά τον ιστορικό Γεώργιο Παχυμέρη, η Μαρία ήταν ασυνήθιστα αναξιόπιστη και πονηρή και είχε επιρροή στους ανθρώπους και ιδιαίτερα στον κλήρο. Λέγεται ότι αυτή παρότρυνε τον θείο της Μιχαήλ Η΄ να τυφλώσει τον νεαρό Ιωάννη Δ΄ Βατάτζη. Η Μαρία παντρεύτηκε τον Αλέξιο Φιλή μέγα δομέστικο, που όμως απεβίωσε στην αιχμαλωσία, μετά από την ήττα στο Μακρυπλάγι το 1263/4.
Ο δεύτερος γάμος της
Ο Ιωάννης Δ΄ ήταν αδελφός της Ειρήνης, συζύγου του Κωνσταντίνου Α΄ Τιχ της Βουλγαρίας, που εξεγέρθηκε εναντίον του Μιχαήλ Η΄. Το 1268 η Ειρήνη Βατάτζη απεβίωσε και ο Κωνσταντίνος Α΄ θέλησε να συμφιλιωθεί με τον Μιχαήλ Η΄ νυμφευόμενος μία συγγενή του. Ο Αυτοκράτορας του πρόσφερε την ανιψιά του Μαρία. Ο Κωνσταντίνος Α΄ συμφώνησε με τον όρο να έχει ως προίκα την Μεσημβρία και την Αγχίαλο.
Παντρεύτηκαν το 1269, αλλά ο Μιχαήλ Η΄ καθυστερούσε την παράδοση των δύο πόλεων. Η θέση της Μαρίας στην Αυλή της Βουλγαρίας κλονίστηκε και η σχέση της με τον σύζυγό της. Όταν συνειδητοποίησε τη συμπεριφορά του θείου της, παρότρυνε τον σύζυγό της να του επιτεθεί. Έτσι ο Κωνσταντίνος Α΄ Τιχ συνήψε συμμαχία με τον Κάρολο Α΄ της Νάπολης, που ήθελε να εκστρατεύσει για την αποκατάσταση της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης. Ο Μιχαήλ Η΄ αντέδρασε παντρεύοντας την νόθη κόρη του Ευφροσύνη με τον Νογκάι χαν της Χρυσής Ορδής, που λεηλάτησε το 1274 τη Βουλγαρία.
Κατά τα τελευταία έτη του ο Κωνσταντίνος Α΄ Τιχ υπέφερε από παραλυσία και άλλες ασθένειες. Η διακυβέρνηση περιήλθε στη Μαρία, που έστεψε τον γιο τους Μιχαήλ Β΄ συμβασιλιά μετά τη γέννησή του το 1274. Διηύθυνε τις διπλωματικές σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη. Το 1275 ο ισχυρός Γιακόβ Σβέτοσλαβ δεσπότης του Βιντίν διεκδικούσε τον θρόνο. Η Μαρία του υποσχέθηκε να τον υιοθετήσει και να του επιτρέπει τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση. Τον κάλεσε στην πρωτεύουσα Τάρνοβο και σε επίσημη τελετή ανακηρύχθηκε δεύτερος γιος της Μαρίας. Όμως όταν επέστρεψε στο Βιντίν, απεβίωσε λίγο μετά από δηλητηρίαση. Ο Παχυμέρης κατηγορεί τη Μαρία ως υπαίτια γι' αυτό.
Ο τρίτος γάμος της
Οι πόλεμοι εξουθένωσαν οικονομικά τους υπηκόους, καθώς και οι Μογγολικές εισβολές. Το 1277 ο ιδιοκτήτης χοίρων Ιβάιλο έγινε αρχηγός των δυσαρεστημένων, που εξεγέρθηκαν και κατέλαβαν μία περιοχή. Ο Κωνσταντίνος Α΄ Τιχ κινήθηκε εναντίον του, αλλά σκοτώθηκε από τον Ιβάιλο. Μεγάλο μέρος της χώρας αποδέχθηκε τον στασιαστή, αλλά οι ευγενείς στο Τάρνοβο έμειναν πιστοί στον Μιχαήλ Β΄ και στη μητέρα του Μαρία.
Η επιτυχία του Ιβάιλο προβλημάτισε τον Μιχαήλ Η΄, ο οποίος έστειλε τον Ιβάν Γ΄, γιο του Μίτσο πρώην βασιλιά της Βουλγαρίας που είχε καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη, να ανακτήσει τον θρόνο. Τον νύμφευσε με την πρώτη κόρη του Ειρήνη και του απέστελνε συχνά στρατό για να τον υποστηρίξει. Τότε η Μαρία συμμάχησε με τον Ιβάιλο και τον παντρεύτηκε το 1278 αναγνωρίζοντάς τον βασιλιά με τον όρο να μην εκτοπίσει τον γιο της Μιχαήλ Β΄. Η συμπεριφορά της εξόργισε την Αυλή της Κωνσταντινούπολης, επειδή παντρεύτηκε τον φονέα του συζύγου της και ντρόπιασε την ευγενή οικογένεια των Παλαιολόγων με το γάμο της με έναν χοιροβοσκό.
Ο Παχυμέρης αναφέρει ότι ο Ιβάιλο απεχθανόταν τις θωπείες της· την πρόσβαλε και τη χτυπούσε. Φύλασσε επιτυχώς τα περάσματα και ο στρατός που έστελνε ο Μιχαήλ Η΄ δεν είχε αποτέλεσμα. Τότε ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε τους συμμάχους του Μογγόλους εναντίον του, που τον απέκλεισαν στα Σίλιστρα (Δορίστολο) για τρεις μήνες. Ο Ρωμαϊκός στρατός μπόρεσε να προωθηθεί και να πολιορκήσει το Τάρνοβο. Όταν διαδόθηκε η φήμη του θανάτου του Ιβάιλο, οι ευγενείς παραδόθηκαν και αποδέχθηκαν τον Ιβάν Γ΄. Η Μαρία και ο Μιχαήλ Β΄ στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιβάιλο εμφανίστηκε στο Τάρνοβο και το πολιόρκησε. Ο Ιβάν Γ΄ διέφυγε με την Ειρήνη στην Κωνσταντινούπολη.
Οικογένεια
Πρώτα παντρεύτηκε τον Αλέξιο Φιλή μέγα δομέστικο, που απεβίωσε μετά το 1263/4 αιχμάλωτος μετά από μάχη που ηττήθηκε.
Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Α΄ Τιχ της Βουλγαρίας και είχε τέκνο:
Ο Κωνσταντίνος Α΄ σε εξέγερση σκοτώθηκε από τον στασιαστή Ιβάιλο το 1277 και η Μαρία παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τον Ιβάιλο της Βουλγαρίας, με τον οποίο είχε:
Βουλευτικές εκλογές στο Κόσοβο (2017)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Κοσσυφοπέδιο, στις 11 Iουνίου 2017.
Υπόβαθρο
Οι εκλογές προέκυψαν από την πρόταση δυσπιστίας εναντίον της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Ισά Μουστάφα στις 10 Μαΐου του 2017 με  ψήφους 78-34.<sup class="cx-segment-block"><span title="Initiative for Kosovo" rel="mw:WikiLink" href="//en.wikipedia.org/wiki/Initiative_for_Kosovo" class="mw-redirect"> [2]  Η πρόταση είχε υποβληθεί προς ψήφιση από την Πρωτοβουλία για το Κοσσυφοπέδιο αναφορικά με την κυβερνητική αποτυχία να καλυφθούν οι προεκλογικές υποσχέσεις.<sup class="cx-segment-block"><span title="Constitution of Kosovo" rel="mw:WikiLink" href="//en.wikipedia.org/wiki/Constitution_of_Kosovo" class=""> [2]   Το σύνταγμα απαιτεί τη διεξαγωγή νέων εκλογών και εκείνες ορίστηκαν να διεξαχθούν πριν τις 18 Ιουνίου 2017.
Εκλογικό σύστημα
Τα 120 μέλη της Συνέλευσης εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση με ανοικτή λίστα, με τις  20 έδρες να προορίζονται για τις εθνικές μειονότητες.
Επακόλουθα
Κανένα κόμμα δεν έλαβε αρκετές έδρες για να σχηματίσει κυβέρνηση μόνο του. Ωστόσο, ο αρχηγός του συνασπισμού PDΚ Ραμούς Χαραντινάι δήλωσε ότι διέθετε τις απαραίτητες ψήφους για να σχηματίσει μια  νέα κυβέρνηση, υπολογίζοντας στις 39 έδρες του συνασπισμού του, τις 20 έδρες των εθνοτικών μειονοτήτων και σε ορισμένα μέλη του συνασπισμού του LDK.
Έπειτα από αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες για να εκλεγεί ο νέος Πρόεδρος της Συνέλευσης και ο νέος πρωθυπουργός, στις 4 Αυγούστου ο Μπετζιέτ Πατσόλι ανακοίνωσε την αποχώρηση του AKR από την συμμαχία με το LDK και την συμφωνία για το σχηματισμό κυβέρνησης με τον συνασπισμό PAN.<sup class="cx-segment-block"> [5]  Ως αποτέλεσμα, το AKR υποσχέθηκε πολλά υπουργεία στη νέα κυβέρνηση, όπως το Υπουργείο Εξωτερικών, το Υπουργείο Εσωτερικών, το Υπουργείο της Διαχείρισης της Γης, το Υπουργείο Γεωργίας και το Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης.<sup class="cx-segment-block"><span title="Uke Rugova" rel="mw:WikiLink" href="//en.wikipedia.org/wiki/Uke_Rugova" class="mw-redirect"> [6]    Ο συνασπισμός PAN ανακοίνωσε ότι δύο βουλευτές του LDK, ο Ούκε Ρουγκόβα και ο Νταρτάν Γκάσι θα γίνονταν επίσης μέλη, της κυβέρνησης.
Τελικά στις 9 Σεπτεμβρίου η νέα κυβέρνηση ψηφίστηκε και ο Ραμούς Χαραντινάι εξελέγη νέος πρωθυπουργός με 61 ψήφους υπέρ. Οι ψήφοι εκείνες συμπεριλαμβάνουν τις ψήφους από τηνj προεκλογική συμμαχία PANA,  του AKR, των εθνικών μειονοτήτων και της Σερβικής Λίστας. Η νέα κυβέρνηση περιλαμβάνει 21 υπουργούς, μεταξύ των οποίων βρίσκονται εθνοτικά Αλβανοί, Βόσνιοι, Τούρκοι και Σέρβοι.
Παραπομπές
2017 Κοσσυφοπ
Ζεϊνάμπ Χανλάροβα
Η Ζεϊνάντ Γιαχιά κιζί Χανλάροβα (Zeynəb Xanlarova, γεννημένη στις 28 Δεκεμβρίου 1936 στο Μπακού) είναι τραγουδίστρια από την πρώην ΕΣΣΔ και το Αζερμπαϊτζάν (σοπράνο), Λαϊκή Καλλιτέχνιδα της ΕΣΣΔ (1980), του Αζερμπαϊτζάν (1975), της Αρμενίας (1978) και του Ουζμπεκιστάν.
Βιογραφία
Η Ζεϊνάμπ Χανλάροβα γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1936 στο Μπακού, και ήταν το νεότερο από τα 5 παιδιά της οικογένειάς της. Το 1956, αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Σχολή του Μπακού, που ονομαζόταν προς τιμήν του Μίρζα Αλακμπάρ Σαμπίρ. Το 1961 αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο του Μπακού που ονομαζόταν προς τιμήν του Ασάφ Ζεϊνάλλι (τάξη του Σεγίντ Σουσίνσκι) και μετά έγινε σολίστ, στην Κρατική Ακαδημαϊκή Όπερας και Μπαλέτου Θεάτρου του Αζερμπαϊτζάν.
Δημιουργικότητα
Η Ζενάμπ Χανλάροβα έπαιξε τον ρόλο του Λεϋλί στην όπερα "Λεϋλί και Ματζνούν", τον ρόλο του Ασλί στην όπερα "Ασλί και Καράμ" του Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ, τον ρόλο του Αραμπζάνγκι στην όπερα "Σαχ Ισμαγίλ" του Μουσλίμ Μαγκομάγιεφ, καθώς και σε άλλες όπερες. Εκτός από αυτό, η Ζεϊνάντ Χανλάροβα έχει τραγουδήσει με το Αζερικό μουσικό ύφος, το μουγκάμ. Η φωνή της Χανλάροβα ακούγεται σε διάφορες συνθέσεις μουγκάμ όπως το Σαχνάζ, το Γκατάρ, το Μπαγιάτι Σιράζ και πολλές άλλες. Το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει τραγούδια διάφορων συνθετών, όπως τον Τοφίγκ Γκουλίγιεφ, τον Αρίφ Μαλίκοφ, τον Αλεκπέρ Ταγκίγιεφ, τον Εμίτ Σαμπίτογκλου, τον Γκάρα Γκαράγιεφ, τον Φικρέτ Αμίροφ και άλλους διάσημους συνθέτες. Η Χανλάροβα έχει τραγουδήσει στα ρωσικά, αρμενικά, ουκρανικά, μολδαβικά, γεωργιανά, περσικά, αραβικά, κινέζικα, ινδικά, τούρκικα και πολλές άλλες γλώσσες. Έχει δώσει συναυλίες στη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Λετονία, τη Μολδαβία, τη Λευκορωσία, στο Καζακστάν, στο Ουζμπεκιστάν, στο Τουρκμενιστάν, στην Ινδία, στην Κίνα, στο Ιράν, στο Ιράκ, στην Αίγυπτο, στο Ισραήλ, στην Τουρκία, στη Γεωργία, στην Αρμενία, στη Βουλγαρία, στη Γερμανία, στην Πολωνία, στην Ουγγαρία, στην Αυστρία, στη Φινλανδία, στη Σουηδία και την Τσεχία.
Στο Αζερμπαϊτζάν, εκτός από το Μπακού, έχει δώσει συναυλίες στην Γκαντζά, στο Χανκεντί, στο Σάκι, στη Σούσα, στο Ναχτσιβάν, στο Λανκαράν και σε άλλες περιοχές. Η Ζεϊνάμπ Χανλάροβα έδωσε ξανά συναυλία στο Μπακού το 2008, μετά από μια μεγάλη παύση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέρες τραγουδίστριες Κατηγορία:Σοβιετικοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Ferrari 488
Η Ferrari 488 (εσωτερικός κωδικός F142M ) είναι σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, που παρήχθη από τον ιταλική κατασκευαστική εταιρεία Ferrari, μεταξύ του 2015 και του 2019. Ήταν ο διάδοχος της Ferrari 458 και αποκαλύφθηκε στο κοινό για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2015.
Υπήρξε το δεύτερο υπερτροφοδοτούμενο σπορ αυτοκίνητο της Ferrari από τη λήξη της παραγωγής της F40 το 1992, μετά την California T. Η έναρξη της παραγωγής της 488 έλαβε χώρα τον Απρίλιο του 2015. Το φθινόπωρο του 2015, η σειρά μοντέλων επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει το καμπριολέ 488 Spider. Η τιμή εκκίνησης για το Coupé ήταν 215.683 ευρώ και για το Spider 228.368 ευρώ.
Κινητήρας
Ο κινητήρας της, έχει κυβισμό 3.902 cm³ ή 488 κυβικά εκατοστά ανά κύλινδρο, εξ ου και το όνομα του αυτοκινήτου.
488 Pista
Στο πλαίσιο της Έκθεσης Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2018, η Ferrari παρουσίασε το 488 Pista. Έχοντας ιπποδύναμη 530 kW (720 hp) είναι η πλέον δυνατή παραλλαγή της σειράς 488. Χρησιμοποιείται ο turbo κινητήρας των 3.9 λίτρων που είχε γίνει ήδη γνωστός από το GTB και το Spider. Το 488 Pista είχε επιτάχυνση 0-100 km/h σε μόλις 2,85 δευτερόλεπτα, 0-200 km/h σε μόλις 7,6 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 362 km/h, σύμφωνα με τον κατασκευαστή. Τα προηγούμενα μοντέλα είχαν ήδη ισχυρότερες παραλλαγές απόδοσης με την 360 Challenge Stradale, την 430 Scuderia και την 458 Speciale.
Άγιος Πέτρος (νησίδα)
Ο Άγιος Πέτρος ή Γκόλεμ Γκραντ (Голем Град), που σημαίνει Μεγάλο Οχυρό, επίσης γνωστό ως η Νήσος του Φιδιού, είναι νησί της Βόρειας Μακεδονίας. Το νησί καλύπτει μια έκταση άνω των 20 εκταρίων (200 στρέμματα). Βρίσκεται στη λίμνη Πρέσπα, λίγα χιλιόμετρα μακριά από τα ελληνικά και τα αλβανικά εδάφη. Ο Άγιος Πέτρος φιλοξενεί πολλά αρχαία ερείπια και εκκλησίες. Είναι επίσης το σπίτι διαφόρων κοινοτήτων ζώων, ιδίως φιδιών. Από το 2008, το νησί "άνοιξε" για τους τουρίστες.
Ferrari 488
Αντικατάσταση
Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Αύγουστο του 2019, αν και τα τελευταία αντίτυπα πωλήθηκαν ως μοντέλα της σεζόν (model year) του 2020. Αντικαταστάθηκε τον Φεβρουάριο του 2019 από την Ferrari F8.
Άγιος Πέτρος (νησίδα)
Περιγραφή
Ο Άγιος Πέτρος έχει έκταση 200 στρεμμάτων και έχει μήκος 600 μέτρα και πλάτος 350 μέτρα. Το νησί είναι σήμερα ακατοίκητο και έχει παραμείνει έτσι από τα μέσα του 20ου αιώνα, όταν η μικρή μοναστική κοινότητα έφυγε από το νησί. Στο νησί, μπορεί κανείς να φτάσει μόνο με βάρκα. Το χωριό Κόνσκο (Konjsko) είναι το πιο κοντινό στο νησί με περίπου δύο χιλιόμετρα απόσταση μεταξύ των δύο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Νησιά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Ρέσεν
Τσερνιεγέβο
Το Τσερνιεγέβο (πολωνικά: Czerniejewo, Schwarzenau) είναι πόλη του Πόβιατ Γκνιέζνο, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας στην κεντρική Πολωνία. Ο πληθυσμός του είναι 2.657 κάτοικοι (2020). Τα έτη 1975 έως 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Πόζναν. Το Τσερνιεγέβο βρίσκεται στον ποταμό Βζεσνίτσα, σε μια κυρίως αγροτική περιοχή, 15 χιλιόμετρα από το Γκνιέζνο και 12 χιλιόμετρα από τη Βζέσνια.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Απέλαση Πολωνών από τη Ναζιστική Γερμανία το 1939 Ανθρώπινος οικισμός στο Τσερνιεγέβο χρονολογείται από τους προϊστορικούς χρόνους, ωστόσο, η παλαιότερη αναφορά του οικισμού προέρχεται από το 1284. Ήταν βασιλική κτήση από τότε μέχρι το 1386, όταν ο Πολωνός Βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο το έδωσε στον Σεντζιβόι Παουούκα από το Σούμπιν. Εκείνη την εποχή η πόλη είχε ήδη το δικαίωμα να κατέχει αγορές. Μέχρι το 1390, η πόλη είχε πλήρη Δικαιώματα του Μαγδεβούργου. Το 1581, ο Βασιλιάς Στέφανος Μπάτορυ παραχώρησε στην πόλη το δικαίωμα να πραγματοποιεί εμπορικές εκθέσεις. Το Τσερνιεγέβο ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Γκνιέζνο, στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Συχνά άλλαζε ιδιοκτήτες, μεταξύ των οποίων ήταν η οικογένεια Τσαρνκόφσκι (από το 1594 έως το 1644) και η οικογένεια Οπαλίνσκι (από το 1644 έως το 1726). Το 1771, ο Στρατηγός Γιαν Λίπσκι άρχισε να χτίζει ένα παλάτι, δίπλα στην πόλη, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1780.
Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Σεπτέμβριο του 1939, στην πόλη εισέβαλε και στη συνέχεια κατέλαβε η Γερμανία. Οι πρώτες απελάσεις των ντόπιων Πολωνών κατοίκων πραγματοποιήθηκαν από τους κατακτητές τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1939. Τον Ιανουάριο του 1945, ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την πόλη και στη συνέχεια αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Γκνιέζνο Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939)
Ασανσέρ της Σμύρνης
thumb|250px|Το ασανσέρ της Σμύρνης Το Ασανσέρ της Σμύρνης (τουρκικά: Tarihî Asansör, "ιστορικό ασανσέρ") είναι ένα ιστορικό κτήριο της Σμύρνης στην συνοικία της Μελαντίας (ή Καρατάσι) στο Κονάκι. Χτίστηκε το 1907 για να διευκολύνει τους κατοίκους να περνάνε έναν πολύ απότομο γκρεμό ο οποίος χωρίζει την παραθαλάσσια συνοικία της Μελαντίας από την πιο υπερυψωμένη συνοικία του Χαλίλ Ριφάτ Πασά. Έχει ύψος 58 μέτρων.
Ιστορία
thumb|250px|Το Ασανσέρ μαζί με το εστιατόριο Asansör. Καθώς η περιοχή της Μελαντίας χρησιμοποιούνταν ως λατομείο για πολλούς αιώνες, σταδιακά η παραθαλάσσια περιοχή της Μελαντίας αποκόπηκε από την πιο υπερυψωμένη συνοικία του Χαλίλ Ριφάτ Πασά λόγω απόκρημνων γκρεμών ανθρωπογενούς προέλευσης. Σε αυτούς τους γκρεμούς οι Οθωμανοί αρχικά κατασκεύασαν μία απόκρημνη σκάλα 155 σκαλιών γνωστή ως τα "Σκαλιά του Καρατάσι" για να διευκολύνουν την διέλευση. Η εβραϊκή οικογένεια που εγκαταστάθηκε κοντά σε αυτά τα σκαλιά ονομάζονταν Ντεβιντασλαρίν Μερντιβένι ("Ντεβίντας των Σκαλοπατιών"). Το αρχοντικό της οικογένειας Ντεβίντας βρισκόταν δίπλα από την κορυφή των σκαλιών του Καρατάσι, ενώ το μεγαλύτερο αρχοντικό στην κάτω μεριά της σκάλας ανήκε σε έναν εύπορο έμπορο που ονομαζόταν Νισίμ Λεβί Μπαϊρακλιόγλου. Φαίνεται πως αφού ο -μάλλον αρκετά μεγάλος σε ηλικία- πατέρας της οικογένειας Ντεβίντας έπεσε μια μέρα στις σκάλες του Καρατάσι και έσπασε το πόδι του, ο φίλος του Νισίμ Λεβί συνέλλαβε την ιδέα της δημιουργίας ενός ανελκυστήρα παρόμοιου με αυτούς που είχε δει σε διάφορες Ευρωπαϊκές πόλεις. Ο πύργος του ανελκυστήρα κατασκευάστηκε με τούβλα από τη Μασσαλία. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1907 και ο πύργος είχε δύο ανελκυστήρες. Μέχρι την πώλησή του το 1942, τα έσοδα από το αντίτιμο της χρήσης του ανελκυστήρα χρησιμοποιούνταν για την χρηματοδότηση του Εβραϊκού Νοσοκομείου του Καρατάσι. Χάρη στον ανελκυστήρα η διέλευση του γκρεμού έγινε πολύ πιο γρήγορη και ασφαλής, ενω παράλληλα διευκολύνθηκε σημαντικά η μεταφορά αγαθών, η οποία ήταν αδύνατη από τις σκάλες του Καρατάσι.
Πάνω από την είσοδο του ανελκυστήρα υπάρχει μία επιγραφή στα Εβραϊκά και στα Γαλλικά η οποία γράφει: "Ascenseur Construit Par Mon. Nissim Levy 1907" ("Ο ανελκυστήρας κατασκευάστηκε από τον κύριο Νισίμ Λεβί 1907"). Ο πύργος του ανελκυστήρα αγοράστηκε από τη Μασσαλία και αποτελείται από μια τοιχοποιία σε πέτρινο θεμέλιο, και στη συνέχεια χωρίζεται σε δύο επίπεδα μέχρι να καταλήξει σε ένα ξύλινο μπαλκόνι που συνδέει το ασανσέρ με την κορυφή του γκρεμού. Το μπαλκόνι αυτό υποστηρίζεται από έναν μεταλικό σκελετό και είναι διακοσμημένο με κάποια από τα πιό όμορφα μοτίβα της περιόδου.
Τον ανελκυστήρα για πολλά χρόνια διαχειριζόταν ο Τζοσέφ Παλάμπο. Τη δεκαετία του 1930 ο πύργος του ασανσέρ φιλοξενούσε ένα σινεμά, ένα θέατρο και ένα φωτογραφικό στούντιο. Το 1942 ο ανελκυστήρας άλλαξε χέρια και πωλήθηκε στον Σερίφ Ρεμζί Ρεϊέντ. Μετά τον θάνατο αυτού το ασανσέρ πέρασε στην κατοχή του ανηψιού του. Μέχρι το 1983 το ασανσέρ είχε εγκαταληφθεί, και έτσι ο ανηψιός του Σερίφ Ρεμζί Ρεϊέντ το δώρησε στην Μητροπολιτική Περιφέρεια Σμύρνης. Το 1985 ο ανελκυστήρας ανακαινίστηκε από τον τότε δήμαρχο Σμύρνης Μπουρχάν Όσφατουρα. Μέχρι την ανακαίνιση του 1985 ένας από τους δύο ανελκυστήρες δούλευε με ατμό και ο άλλος με ηλεκτρικό αλλά μετά την ανακαίνιση και οι δύο ανελκυστήρες τροποποιήθηκαν ώστε να δουλεύουν με ηλεκτρικό. Επίσης κατά τη περίοδο του δημάρχου Γιουκσέλ Τσακμούρ ανακαινίστηκε η οδός Νταρίο Μορένο, η οποία περνάει δίπλα από την κάτω μεριά του ανελκυστήρα.
Όλοι οι ιδιοκτήτες του ανελκυστήρα σε χρονολογική σειρά ήταν οι Νισίμ Λεβί Μπαϊρακλιόγλου, Σερίφ Ρεμζί Ρεϊέντ (τον αγόρασε το 1942), Αϊλά Όκμεν και τέλος η Μητροπολιτική Περιφέρεια Σμύρνης (από το 1983 και έπειτα).
Σήμερα το ασανσέρ είναι πλήρως λειτουργικό και σε πολύ καλή κατάσταση και είναι ένα από τα κυριότερα ορόσημα και τουριστικά αξιοθέατα της Σμύρνης. Στην κορυφή του ανελκυστήρα έχει ανοίξει και λειτουργεί το καφενείο και εστιατόριο Asansör το οποίο λόγω της θέας που προσφέρει στον κόλπο της Σμύρνης από το μπαλκόνι είναι ένα από τα πιο ονομαστά της πόλης.
Αναφορές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σμύρνη
Μπάρλεϊκορν (αποσαφήνιση)
Ο όρος Μπάρλεϊκορν μπορεί να αναφέρεται:
Μίλα (Αλγερία)
Η Μίλα (αραβικά: ميلة‎) είναι πόλη στη βορειοανατολική Αλγερία και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Στην Αρχαιότητα, ήταν γνωστή ως Μιλέβουμ (Λατινικά: Milevum) ή Μιραίον στα Αρχαία Ελληνικά, και βρισκόταν στη ρωμαϊκή επαρχία της Νουμιδίας.
Γαλλική αποικιακή εποχή
Σύμφωνα με τον επιστήμονα και τον στρατιωτικό Ε. Καρέτ (1808-1890), τον 19ο αιώνα υπήρχε μια πόλη, η Μίλα που είχε 800 εθνοτικούς Άραβες και 800 εθνοτικούς Βέρβερους. Η πόλη ήταν υπό γαλλική αποικιακή κυριαρχία μια πόλη στο διαμέρισμα της Κωνσταντίνης στην Αλγερία. Στην αρχή του 20ού αιώνα 8000 κατοίκους, από τους οποίους οι 400 ήταν Ευρωπαίοι.
Σύγχρονη ιστορία
Το διαμέρισμα της Κωνσταντίνης αργότερα έγινε επαρχία Κωνσταντίνης μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας. Σε αυτή υπαγόταν και η Μίλα μέχρι τη δημιουργία της επαρχίας Μίλα το 1984. Στην απογραφή του 1998 η πόλη είχε πληθυσμό 59.959 κατοίκων.
Μπάρλεϊκορν (επώνυμο)
Το Μπάρλεϊκορν είναι αγγλικό επώνυμο. Αξιοσημείωτα άτομα με το επώνυμο περιλαμβάνουν:
Έντουαρντ Μπάρλεϊκορν
Ο Έντουαρντ Εμίλιο Μπάρλεϊκορν (1891-1978) ήταν μέλος μια από τις πιο εξέχοντες οικογένειες Φερναντίνο στην ισπανική Γουινέα (σήμερα Ισημερινή Γουινέα). Το 1928, σε ηλικία 39 ετών, διαπραγματεύτηκε μια σύμβαση εργασίας μεταξύ Αφρικανών αγροτών της Σάντα Ισαμπέλ και τους ισπανούς ηγέτες του Φερνάντο Πο (Μπιόκο).
Καλλιέργησε τις γαίες του πατέρα του σε μέρη όπως τα Ατσεπέπε και Μπανταμπάρε, απασχολώντας διάφορους συγγενείς του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί της Ισημερινής Γουινέας
Ουίλιαμ Μπερντ
Ο Ουίλιαμ Μπερντ (William Byrd, 1543 - 4 Ιουλίου 1623) ήταν Άγγλος συνθέτης της Αναγέννησης. Είναι γνωστός για μία πληθώρα έργων, που περιλαμβάνει λειτουργίες, μοτέτα, ανθέμια, μουσική για πληκτροφόρα καθώς και για σύνολα με βιόλα ντα γκάμπα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπερντ γεννήθηκε στο Λίνκολν της Αγγλίας, γόνος μιας πιθανότατα Προτεσταντικής οικογένειας με επτά παιδιά. Από τη μουσική ανθολογία Cantiones του 1575 γνωρίζουμε ότι υπήρξε μαθητής του Τόμας Τάλις, ενώ πιθανότατα ήταν χορωδός στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο. Η επαγγελματική του σταδιοδρομία αρχίζει στις 25 Μαρτίου 1563, οπότε και αναλαμβάνει οργανίστας και μουσικός διευθυντής στον Καθεδρικό Ναό του Λίνκολν. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 1572, ενώ το 1568 παντρεύεται τη Julian Birley, με την οποία κάνει επτά παιδιά.
Το 1572 προσλαμβάνεται στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο (Gentleman of the Chapel Royal), όπου κατά πάσα πιθανότητα παίζει όργανο και συνθέτει. Με την υποστήριξη της βασίλισσας και το προνόμιο να εκδίδει μουσική, συνεργάζεται με τον Τάλις σε μια κοινή έκδοση που τιτλοφορείται Cantiones que ab argumento sacrae vocantur· η έκδοση περιλαμβάνει 17 μοτέτα του καθενός, συμβολίζοντας τα μέχρι τότε έτη βασιλείας της Ελισάβετ. Από επιχειρηματικής σκοπιάς η έκδοση ήταν παταγώδης αποτυχία και το 1577 αναγκάζονται να ζητήσουν τη βοήθεια της βασίλισσας, εντούτοις αποτελεί πολύτιμο τεκμήριο για την εξέλιξη της μουσικής του Μπερντ και την επιρροή που φαίνεται να δέχτηκε από τα έργα του Αλφόνσο Φερραμπόσκο.
Στη συνέχεια, τη δεκαετία του 1580, ο Μπερντ βρίσκεται αναμεμειγμένος στις διαμάχες μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών. Ο ίδιος τείνει όλο και περισσότερο προς την πλευρά του Ρωμαιοκαθολικισμού, κάτι που ήταν απαγορευμένο στην Αγγλία της εποχής. Συχνά κατηγορείται για απαξίωση του επίσημου δόγματος, καθώς δεν παρακολουθεί την κυριακάτικη λειτουργία, συναθροίζεται με ύποπτους (κρυφούς) Καθολικούς και σαν αποτέλεσμα παύεται προσωρινά από τη θέση του στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο. Μέσα από το άγχος και την αγωνία του διωκόμενου, ο Μπερντ βρίσκει στη νέα του θρησκεία ένα σπουδαίο μέσο έκφρασης και γράφει κάποια από τα ομορφότερά του έργα, όπως τα μοτέτα Vigilate, nescitis enim και Ο quam gloriosum, που σημειολογικά συνιστούν παραλληλισμούς με διώξεις, εξορισμούς ή και εκτελέσεις "παράνομων" Καθολικών.
Την επόμενη δεκαετία, οι "διώκτες" του φαίνεται να είναι πιο χαλαροί απέναντί του. Έχει επανέλθει στην επίσημη εργασία του και το 1589 και 1591 εκδίδει δύο τεύχη με το έργο Cantiones sacrae. Πρόκειται για μουσικές ανθολογίες, που περιλαμβάνουν έναν μεγάλο όγκο από Αγγλικά τραγούδια και μοτέτα, όπως το περίφημο "Haec dies". Το έργο είναι αφιερωμένο σε διάφορους Λόρδους, ένδειξη της προσπάθειάς του να επανεδραιωθεί στον χώρο του. Την ίδια εποχή εκδίδει και δύο βιβλία με Αγγλικά τραγούδια (Psalms, Sonnets and Songs of Sadness and Pietie (1588) και Songs of Sundrie Natures (1589)), που περιέχουν αρκετά τραγούδια με συνοδεία συνόλου με βιόλες ντα γκάμπα (consort songs). Σ' αυτά βλέπουμε τον Μπερντ να στρέφεται πλέον περισσότερο στους φιλολογικούς κύκλους παρά στον Καθολικισμό, ενώ τα περισσότερα απευθύνονταν σ' ένα ευρύ κοινό, μέσω παιδικών παραστάσεων που ήταν της μόδας.
Από την ίδια εποχή προέρχεται και το My Ladye Nevells Booke, μια συλλογή με κομμάτια για πληκτροφόρο (κατά πάσα πιθανότητα για βερτζινάλ), που περιλαμβάνει χορούς, περιγραφικές μινιατούρες και φαντασίες. Η εν λόγω ανθολογία δεν εξεδόθη λόγω οικονομικής στενότητας, παρόλ' αυτά ένα αντίγραφο του 1591 σώζεται, χάρη στον John Baldwin, έναν ικανό αντιγραφέα και συνάδελφο του Μπερντ. Η μουσική για σύνολα με βιόλες ντα γκάμπα (consort music) είναι επίσης μεγάλης σπουδαιότητας· το μουσικό αυτό γένος υπήρξε μακρά παράδοση των Άγγλων, με σπουδαίους συνθέτες, όπως ο Christofer Tye. Σε έναν βαθμό, συνδέονται με τη musica reservata της εποχής, καθώς η βιόλα ντα γκάμπα ήταν όργανο αποκλειστικά για την αριστοκρατία. Σε κάθε περίπτωση, οι φαντασίες, τα "In nomine" (παραφράσεις πάνω στο ομώνυμο cantus firmus), οι σουίτες και οι χοροί που γράφτηκαν για τέτοια σύνολα, εκφράζουν περισσότερο τον εσωτερικό κόσμο και την ιδιοσυγκρασία ενός καλλιτέχνη της εποχής.
Το 1594 μια νέα εποχή εδραιώνεται για τον Μπερντ: μετακομίζει σ' ένα χωριό κοντά στο Έσσεξ, ενώ κοντεύει να συνταξιοδοτηθεί από το Βασιλικό Παρεκκλήσι. Γράφει τρία από τα σπουδαιότερά του έργα, τις λειτουργίες για 4, 5 και 6 φωνές, που εκδίδονται κάπου μεταξύ του 1592 και 1595. Τα έργα αυτά -σαφέστατα για Καθολική χρήση- δείχνουν αφενός μια ωριμότητα στην πολυφωνική τους επεξεργασία, αφετέρου αντλούν υλικό από τα μοτέτα που είχε γράψει μια δεκαετία πριν. Αυτό είναι ακόμη πιο εμφανές στα Gradualia, δυο συλλογές με μοτέτα του 1605 και 1607, που περιλαμβάνουν πάνω από 100 κομμάτια για λειτουργική χρήση -κατά πάσα πιθανότητα λάμβαναν χώρα με διακριτικό τρόπο στις οικίες κρυφών Καθολικών. Όσον αφορά στο συνθετικό του έργο για την Αγγλικανική Εκκλησία, ο Μπερντ συνεισέφερε με αρκετά ανθέμια, ψαλμούς και κομμάτια για όργανο. Την εποχή του μάλιστα, διαμορφώθηκε και η διάταξη μια αγγλικανικής χορωδίας, που χωρίζεται σε Decani και Cantori, κάτι ανάλογο των cori spezzati της Βενετσιάνικης Σχολής του Τζιοβάννι Γκαμπριέλι, αλλά και των αριστερών και δεξιών ψαλτών της Βυζαντινής χορωδίας.
Σε ηλικία 70 ετών, ο Μπερντ εκδίδει το τελευταίο του έργο, μια συλλογή με Ψαλμούς, Τραγούδια και Σοννέτα (Psalms, Songs and Sonnets, 1611), που περιλαμβάνει μουσική για σύνολα (consort music), αλλά και Αγγλικά μοτέτα. Το 1613 συνεισφέρει στη συλλογή κομματιών για πληκτροφόρο Parthenia με οκτώ κομμάτια του· εν λόγω ανθολογία εξεδόθη επί της ευκαιρίας των γάμων της Ελισάβετ της Βοημίας (κόρη του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας) και του Φρειδερίκου του Ε΄, Παλατινού Εκλέκτορα, και τη συνυπογράφουν οι συνθέτες Τζον Μπουλ και Ορλάντο Γκίμπονς.
Στις 4 Ιουλίου του 1623 ο Μπερντ πεθαίνει· στα κατάστιχα του Βασιλικού Παρεκκλησίου μνημονεύεται ως "Πατέρας της Μουσικής" (Father of Musick). Έχοντας γράψει πάνω από 470 έργα χαίρει της εκτίμησης των συγχρόνων του· στους μαθητές του περιλαμβάνεται και ο γνωστός συνθέτης Τόμας Μόρλεϋ, ενώ φημολογείται ότι είχε συνεργαστεί και με τον Σαίξπηρ σε θεατρικές παραστάσεις. Τέλος, παρά τις κατηγορίες, τα πρόστιμα και την ταραχώδη ζωή ενός κρυφού οπαδού της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο Μπερντ πεθαίνει μάλλον πλούσιος και καταξιωμένος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης
Μπάρλεϊκορν (μονάδα)
Ιστορία
Το μπάρλεϊκορν λαμβανόταν συχνά ως μέτρο του μήκους ίσο με το ένα τέταρτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονάδες μήκους
Ζουλί Κλαρί
Η Ζυλί Κλαρύ (Julie Clary, 26 Δεκεμβρίου 1771 - 7 Απριλίου 1845) ήταν η σύζυγος του Ιωσήφ Βοναπάρτη, Βασιλιά της Ισπανίας, της Νάπολης, της Σικελίας και των Ινδιών.
Βιογραφία
Η Μαρί Ζυλί γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1771 και ήταν κόρη του πλούσιου εμπόρου μεταξιού, Φρανσουά Κλαρύ και της δεύτερης συζύγου του Φρανσουάζ Ροζ Σομί.
Την 1η Αυγούστου 1794 η Ζυλί παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Βοναπάρτη, μεγάλο αδελφό του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Συνόδευσε τον σύζυγό της στην Ιταλία όταν έγινε πρεσβευτής στη Ρώμη το 1797 και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μαζί του στο Παρίσι το 1800.
Το 1804, όταν ο Ναπολέων έγινε αυτοκράτορας, ονόμασε τον αδελφό του Ιωσήφ, Αυτοκρατορικό Πρίγκιπα, δίνοντας στην Ζυλί τον τίτλο της Αυτοκρατορικής Πριγκίπισσας. Κατά τη διάρκεια της στέψης του αυτοκράτορα και της αυτοκράτειρας το ίδιο έτος, ανατέθηκε στη Ζυλί να μεταφέρει με το τρένο της αυτοκράτειρας, τις νύφες της.
Ήταν η πρώτη βασίλισσα της Ισπανίας που γεννήθηκε εκτός βασιλικής οικογένειας. Στην Ισπανία, αναφερόταν ως "Reina ausente" ('Η Απούσα Βασίλισσα ').
Η Ζυλί ήταν κατά πάσα πιθανότητα πολύ ικανή να συμπεριφέρεται σύμφωνα με την εθιμοτυπία της αυλής και την "βασιλική διατύπωση". Προτιμούσε να ζήσει μια ιδιωτική ζωή που περιβάλλεται από την οικογένειά της και τους συγγενείς της, καθώς επίσης και μακριά από το μοιχό σύζυγό της. Το 1840, ο Ιωσήφ ενώθηκε με τη Ζυλί στη Φλωρεντία. Παρά τη μοιχεία του, ανέφερε τον Ιωσήφ ως "αγαπημένο μου σύζυγο".
Η Ζυλί πέθανε 8 μήνες μετά τον σύζυγό της, στις 7 Απριλίου 1845 στη Φλωρεντία σε ηλικία 73 ετών. Θάφτηκε δίπλα στον σύζυγό της στη Βασιλική του Τιμίου Σταυρού στη Φλωρεντία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας
Ρόλαντ Γκαμάρρα
Ο Ρόλαντ Άλεξ Γκαμάρρα Ερέρρα (Ronald Álex Gamarra Herrera) είναι πολιτικός από το Περού, ο οποίος χρημάτισε γραμματέας του Εθνικού συντονιστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα της χώρας από τις 2008 ως τις 2010. Υπερασπίστηκε τις οικογένειες των θυμάτων του "Barrios Altos" και "La Cantuta", εγκλήματα για τα οποία ο πρώην πρόεδρος Αλμπέρτο Φουτζιμόρι καταδικάστηκε σε φυλάκιση.
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1958. Σπούδασε νομικά στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Σαν Μάρκος και στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Άμυνας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπηρέτησε ως Εισαγγελέα της Δημοκρατίας του Περού, όπου ξεκίνησε τις έρευνες σε περιπτώσεις παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της διαφθοράς, της δικτατορίας του Αλμπέρτο ​​Φουτζιμόρι.
Αδέλα της Γαλλίας, κόμισσα της Φλάνδρας
Η Αδέλα της Γαλλίας, κόμισσα της Φλάνδρας ή Αδέλα η Αγία ή Αδέλα του Μεσίν (Adèle de France, 1009 - 8 Ιανουαρίου 1079), δούκισσα της Νορμανδίας (Ιανουάριος 1027 - Αύγουστος 1027) και κόμισσα της Φλάνδρας (1035 - 1067) ήταν δεύτερη κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Ροβέρτου Β΄ του Ευσεβούς και της Κωνσταντίας του Άρλ. Τον Ιανουάριο του 1027 παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Γ΄ της Νορμανδίας αλλά ο πρώτος της σύζυγος πέθανε αιφνίδια στις 6 Αυγούστου του ίδιου χρόνου. Η Αδέλα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Βαλδουίνο Ε΄ της Φλάνδρας (1028).
Αντιβασίλισσα της Γαλλίας
Η επίδραση της Αδέλας στην διακυβέρνηση της κομητείας ήταν καθοριστική λόγω των οικογενειακών της δεσμών, με τον θάνατο του αδελφού της Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας την κηδεμονία του 7χρονου διαδόχου Φιλίππου Α΄ ανέλαβε η βασιλομήτωρ Άννα του Κιέβου και ο σύζυγος της Βαλδουίνος Ε΄ γαμπρός του Ερρίκου Α΄, η Αδέλα έγινε αντιβασίλισσα (1060 - 1067). Ο τρίτος γιος της Αδέλας Ροβέρτος Α΄ της Φλάνδρας σχεδίαζε να επιτεθεί στην Φλάνδρα για να ανατρέψει τον νεαρό ανιψιό της Αρνούλφο (1071). Η Αδέλα ζήτησε βοήθεια από τον ανιψιό της Φίλιππο Α΄, έστειλε μια στρατιωτική δύναμη 10 Νορμανδών ευγενών υπό την διοίκηση του Γουλιέλμου Φίτζοσμπορν, αλλά οι δυνάμεις του νεαρού εγγονού της ηττήθηκαν και ο ίδιος ο Αρνούλφος σκοτώθηκε. Ο Ροβέρτος ανέλαβε την διοίκηση της Φλάνδρας και ο Γάλλος βασιλιάς αναγκάστηκε να κλείσει μαζί του ειρήνη, ο Φίλιππος Α΄ τον αναγνώρισε κόμη της Φλάνδρας, παντρεύτηκε την θετή θυγατέρα του Μπέρθα της Ολλανδίας και προσάρτησε το Κόρμπι στο Γαλλικό στέμμα (1074).
Αγία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Η Αδέλα είχε ισχυρή επίδραση στην θρησκευτική πολιτική του συζύγου της Βαλδουίνου Ε΄, ίδρυσε τα Κολέγια του Αίρ (1049), Λιλ (1050), Χάρελμπεκ (1064), τα αβαεία του Μεσί (1057) και του Ενάμ. Μετά τον θάνατο του συζύγου της Βαλδουίνου Ε΄ ταξίδευσε στην Ρώμη, πήρε το μοναχικό πέπλο από τα χέρια του ίδιου του πάπα Αλεξάνδρου Β΄ και αποσύρθηκε για την υπόλοιπη ζωή της στο αβαείο του Μεσίν κοντά στο Υπρ όπου έζησε μέχρι τον θάνατο της. Η Καθολική Εκκλησία την ανακήρυξε Αγία, η μνήμη της εορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου.
Οικογένεια
Με τον δεύτερο σύζυγο της (1028) Βαλδουίνο Ε΄, κόμη της Φλάνδρας (πέθανε το 1067) απέκτησε :
Μαρία του Λουξεμβούργου, βασίλισσα της Γαλλίας
Η Μαρία του Λουξεμβούργου (Γαλ.: Marie de Luxembourg, 1304 - 26 Μαρτίου 1324) βασίλισσα της Γαλλίας και της Ναβάρρας, μέλος του Οίκου του Λουξεμβούργου ήταν κόρη του Γερμανού αυτοκράτορα Ερρίκου Ζ΄ του Λουξεμβούργου και της Μαργαρίτας της Βραβάντης, τα αδέλφια της ήταν ο Ιωάννης του Λουξεμβούργου και η Βεατρίκη του Λουξεμβούργου, βασίλισσα της Ουγγαρίας. Όταν ήταν τεσσάρων ετών ο πατέρας της την αρραβώνιασε με τον Λουδοβίκο της Βαυαρίας γιο και διάδοχο του Ροδόλφου Α΄ της Βαυαρίας επειδή ο Ροδόλφος τον είχε υποστηρίξει να γίνει αυτοκράτορας. Ο αρραβώνας έληξε με τον πρόωρο θάνατο του Λουδοβίκου (1311) την ίδια χρονιά πέθανε και η μητέρα της.
Δεύτερη σύζυγος του Καρόλου Δ΄
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1322 στο Παρίσι ή στο Προβέν η Μαρία παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του τον νέο βασιλιά Κάρολο Δ΄ της Γαλλίας ο οποίος χώρισε την κατηγορούμενη για μοιχεία πρώτη σύζυγο του Λευκή της Βουργουνδίας. Ο Κάρολος είχε αποκτήσει από τον πρώτο του γάμο έναν γιο και μια κόρη που πέθαναν σε νηπιακή ηλικία γι'αυτό είχε ανάγκη από έναν διάδοχο ώστε να μην εξαλειφθεί η δυναστεία των Καπετιδών. Στις 15 Μαΐου 1323 η Μαρία στέφθηκε βασίλισσα της Γαλλίας στο Σαιν - Σαπέλ από τον Γουλιέλμο του Μελάν, αρχιεπίσκοπο του Σενς. Την ίδια χρονιά έμεινε έγκυος σε μια κόρη αλλά απέβαλλε. Τον Μάρτιο του 1324 η Μαρία έμεινε ξανά έγκυος σε ένα αγόρι, παρά την εγκυμοσύνη της ταξίδευσε με τον σύζυγο της στην Αβινιόν προκειμένου να επισκεφτούν τον πάπα, μια πτώση της είχε σαν αποτέλεσμα να γεννήσει πρόωρα τον γιο Λουδοβίκο που πέθανε την ίδια χρονιά ενώ και η ίδια η Μαρία πέθανε από τις επιπλοκές. Ο σύζυγος της ξαναπαντρεύτηκε σε τρίτο γάμο του την Ιωάννα του Εβρέ αλλά και πάλι δεν κατάφερε να αποκτήσει τον πολυπόθητο διάδοχο, το στέμμα της Γαλλίας πέρασε στον Οίκο του Βαλουά.
Αδριάν Λόπεθ
Ο Αδριάν Λόπεθ (Adrián López Álvarez, 8 Ιανουαρίου 1988) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Οσασούνα.
Συμμετείχε συνολικά σε 297 αγώνες και 43 γκολ σε 12 σεζόν, εκπροσωπώντας την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, Μάλαγα, Ατλέτικο Μαδρίτης, Βιγιαρεάλ και Οσασούνα και κέρδισε τέσσερις μεγάλους τίτλους με τον τρίτο σύλλογο, συμπεριλαμβανομένου του πρωταθλήματος πρωταθλήματος 2013-14. Το 2014 υπέγραψε με τον Πόρτο από την Πορτογαλία, δανεισμένος αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της σύμβασής του. Ο Adrián κλήθηκε δύο φορές για την Ισπανία το 2012.
Βιογραφία
Γεννημένος στη Τεβέργα, Αστούριες, ο Αδριάν προέκυψε από το τοπικό σύστημα νέων της Ρεάλ Οβιέδο.
Ο Αδριάν εντάχθηκε στο δυναμικό της Ατλέτικο Μαδρίτης στις 19 Ιουλίου 2011, υπογράφοντας συμβόλαιο τεσσάρων ετών.
Στις 12 Ιούλη 2014 ο Αδριάν υπέγραψε συμβόλαιο πέντε ετών με την πορτογαλική ΦΚ Πόρτο.
Στο 2007 Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U20 2007 που πραγματοποιήθηκε στον Καναδά, ο Αδριάν σκόραρε ένα χατ-τρικ για την Ισπανία.
Ο Αδριάν αντιπροσώπευσε τις εθνικές ομάδες U21 σε δύο ευρωπαϊκά πρωταθλήματα της UEFA. Στο πρωτάθλημα στη Δανία, ο Αδριάν σκόραρε 2 γκολ στη νίκη 2-0 ενάντια στην Τσεχία, βραβεύτηκε με το Χρυσό Παπούτσι ως ο πρώτος σκόρερ στο τουρνουά
Ο Αδριάν έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα στις 26 Μαΐου 2012, σε ένα φιλικό αγώνα με τη Σερβία: σκόραρε ένα γκολ μετά την είσοδό του ως αλλαγή του Ρομπέρτο Σολδάδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Οβιέδο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Αλαβές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλαγα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21
Τσάρνκουφ
Το Τσάρνκουφ (πολωνικά: Czarnków, Scharnikau, πριν το 1939: Czarnikau) είναι πόλη του Πόβιατ Τσάρνουφ-Τστσιάνκα, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Τα έτη 1975 έως 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Πίουα. Ο πληθυσμός του είναι 10.373 κάτοικοι (2020).
Η πόλη βρίσκεται στον ποταμό Νότετς. Επειδή υπάρχουν πολλοί λόφοι γύρω από την πόλη, η περιοχή ονομάζεται Szwajcaria Czarnkowska («Ελβετία του Τσάρνκουφ»).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής Η περιοχή συμπεριλήφθηκε στο αναδυόμενο πολωνικό κράτος τον 10ο αιώνα από τον πρώτο ιστορικό ηγεμόνα του, τον Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας. Ένα πρώιμο πολωνικό γκορντ και οικισμός ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα. Στις αρχές του 12ου αιώνα, ήταν ένα προπύργιο ειδωλολατρών Πομεράνιων, που διοικούνταν από τον τοπικό ηγεμόνα της Πομερανίας, Γκνιεβόμιρ. Ανακατακτήθηκε από τον Πολωνό δούκα Μπολέσλαφ Γ΄ το Στραβόστομο το 1108, και λίγο μετά σημειώθηκε για πρώτη φορά στο Gesta principum Polonorum των αρχών του 12ου αιών από τον Γάλλο Ανώνυμο, το παλαιότερο Πολωνό χρονικογράφο. Το Τσάρνκουφ αναπτύχθηκε στη διασταύρωση των εμπορικών οδών που συνδέουν το Πόζναν με την Πομερανία και το Βιέλεν με το Νάκουο ναντ Νοτέτσια. Κατά τη διάρκεια του κατακερματισμού της Πολωνίας που κυβερνούσε ο Οίκος των Πιαστ αποτελούσε μέρος του Δουκάτου της Μείζονος Πολωνίας και στη συνέχεια ήταν μια ιδιωτική πόλη, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Πόζναν στο Βοεβοδάτο Πόζναν στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Από το 1244 έως το 1407, το Τσάρνκουφ ήταν η έδρα ενός καστελανάτου.
Στα τέλη του 13ου αιώνα, ο Πολωνός μονάρχης Βλαδίσλαος Α΄ ο Βραχύς παραχώρησε το Τσάρνκουφ στην πολωνική αριστοκρατική οικογένεια Νάουεντς, η οποία στη συνέχεια άλλαξε το όνομά της σε Τσαρνκόφσκι, από το όνομα της πόλης. Η οικογένεια Τσαρνκόφσκι έχτισε ένα νέο κάστρο (πρώτη φορά σημειώθηκε το 1331 και καταστράφηκε στα τέλη του 17ου αιώνα) και καθιέρωσε προνόμια πόλης πριν από το 1369. Το Τσάρνκουφ παρέμεινε μια ιδιωτική πόλη της οικογένειας Τσαρνκόφσκι μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα, και το οικόσημο της οικογένειας Νάουεντς παραμένει το οικόσημο της πόλης μέχρι σήμερα. Τον 16ο (ή 15ο) αιώνα, η οικογένεια έχτισε τη γοτθική Εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, η οποία έγινε ο επίσημος τόπος ταφής της και είναι το πιο χαρακτηριστικό ιστορικό ορόσημο της πόλης. Στη συνέχεια, η πόλη ανήκε στις πολωνικές οικογένειες των Γκζιμουουτόφσκι, Γκεμπίτσκι, Ναραμόφσκι, Πονιατόφσκι και Σφινιάρσκι. Τον 17ο αιώνα, Προτεστάντες πρόσφυγες από τη Σιλεσία εγκαταστάθηκαν στην πόλη και βοήθησαν στην ανάπτυξη της βιομηχανίας υφασμάτων.
Η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772. Ανακτήθηκε από Πολωνούς το 1807 και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας, το 1815 επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία και από το 1871 έως το 1919 αποτελούσε επίσης μέρος της Γερμανίας. Η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918, και κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) η πόλη ανακαταλήφθηκε από τους Πολωνούς αντάρτες. 21 Πολωνοί αντάρτες σκοτώθηκαν στη μάχη στο Τσάρνκουφ. Στη συνέχεια, χωρίστηκε από τα νέα γερμανο-πολωνικά σύνορα. Το δυτικό τμήμα της πόλης παρέμεινε εντός της γερμανικής Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και μετονομάστηκε σε Deutsch Czarnikau το 1920 και Scharnikau το 1937, ενώ το πολωνικό Τσάρνκουφ έγινε έδρα πόβιατ εντός του Βοεβοδάτου Πόζναν (1921-1939).
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), τον Νοέμβριο του 1939, οι Γερμανοί δολοφόνησαν πολλούς κατοίκους του Τσάρνκουφ κατά τη διάρκεια μεγάλων σφαγών Πολωνών που πραγματοποιήθηκαν στο Μεντζίσκο ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον. Τον Αύγουστο του 1944, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις τοπικών μελών του Εσωτερικού Στρατού, της κορυφαίας πολωνικής οργάνωσης υπόγειας αντίστασης. Το Τσάρνκουφ απελευθερώθηκε τελικά τον Ιανουάριο του 1945.
Ιστορική αρχιτεκτονική και τουριστικά αξιοθέατα
μικρογραφία|260x260εσ| Απογευματινή άποψη της Πλατείας Ελευθερίας (Plac Wolności), με την Εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής στα αριστερά και το φωτισμένο δημαρχείο στη μέση
Κάρπη Κιλκίς
Η Κάρπη είναι ημιορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς.
Τσάρνκουφ
Πολιτισμός
Το Τσάρνκουφ είναι ένα κέντρο ζυθοποιίας, με παραδόσεις που χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Η τοπική μπύρα Noteckie είναι ένα επίσημα προστατευόμενο παραδοσιακό ποτό, όπως ορίζεται από το Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης της Πολωνίας.
Κάρπη Κιλκίς
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κάρπη βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Πάικου σε υψόμετρο 445 μέτρα σε απόσταση 19 χλμ. από την έδρα του δήμου, το Πολύκαστρο. Κοντινότερες κωμοπόλεις είναι η Γουμένισσα στα 6 χλμ. και η Αξιούπολη σε απόσταση 16 χλμ. Η πρωτεύουσα του Νομού Κιλκίς, το Κιλκίς βρίσκεται σε απόσταση 51 χλμ. Μεγαλύτερη πόλη στην γύρω περιοχή είναι τα Γιαννιτσά, η οποία ανήκει στο Ν. Πέλλας, σε απόσταση 27 χλμ. Περιφερειακά της Κάρπης βρίσκονται τα χωριά Καστανερή, Γρίβα, Γοργόπη, Στάθης, Πηγή, Κούπα, Σκρα, Φανός και τα Μεγάλα Λιβάδια. Η άμεση πρόσβαση, από την Κάρπη, σε αυτούς τους οικισμούς, γίνεται μόνο από αγροτικούς δρόμους.μικρογραφία|upright|left|Ι.Ν.Αγίου Γεωργίου - Κάρπη upright|μικρογραφία|left|Ο Άγιος Αθανάσιος Πολιούχος Κάρπης Το παλιό όνομα του χωριού ήταν "Τσέρνα-Ρέκα" στα σλάβικα, "Νέγκρα-Βάλε" στα βλάχικα (Μαύρο ποτάμι) εξ’ αιτίας του μαύρου χρώματος του νερού του ρέματος "Στραβοπόταμος" που κυλάει στα νοτιοδυτικά του.
Τσάρνκουφ
Διεθνείς σχέσεις
μικρογραφία|260x260εσ| Επαρχιακά δημοτικά γραφεία στο Τσάρνκουφ
Κάρπη Κιλκίς
Γεωγραφία - Ιστορία
Στην Κάρπη υπάρχουν δύο εκκλησίες. Αυτή του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Αθανασίου στην οποία βρίσκονται και τα κοιμητήρια και είναι ρυθμού βασιλικής. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος και γιορτάζεται στις 02 Μαΐου και έχει χαρακτηριστεί από το 1991 αρχαίο μνημείο. Γίνεται περιφορά της εικόνας και στη συνέχεια γλέντι (Κουρμπάνι) με βραστή γίδα, κρασί, γλυκά και χορό από τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού.
Τσάρνκουφ
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Τσάρνκουφ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939)
Κάρπη Κιλκίς
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση ως Τσέρνα-Ρέκα στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1926 με το ΦΕΚ 401Α - 12/11/1926 μετονομάστηκε σε Κάρπη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κάρπης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γουμένισσας του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 369 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Πινακοθήκη Ντάλουιτς
Η Πινακοθήκη Ντάλουιτς (Dulwich Picture Gallery), μια από τις πιο αξιόλογες πινακοθήκες έργων τέχνης στην Αγγλία και με συλλογές των πιο διάσημων ζωγράφων της Ευρώπης, βρίσκεται στην περιοχή Ντάλουιτς (Dulwich) στο Νότιο Λονδίνο.
Ιστορικό ίδρυσης
Η Πινακοθήκη του Κολλεγίου Ντάλουιτς (Dulwich College Picture Gallery) σχεδιάστηκε στα 1811 – 1814 από τον αρχιτέκτονα των χρόνων της Αντιβασιλείας Σερ Τζων Σόαν (Sir John Soane, 1753 – 1837). Εγκαινιάστηκε το 1817. Έπαθε σοβαρές καταστροφές στους βομβαρδισμούς του 1944 και ξανακτίστηκε. Μέχρι που εγκαινιάστηκε η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου το 1838, ήταν η μεγαλύτερη αγγλική πινακοθήκη.
Οι συλλογές της Πινακοθήκης περιλαμβάνουν τους 28 πίνακες, κυρίως πορτρέτα, που άφησε στο Κολλέγιο Ντάλουιτς ο μεγάλος σαιξπηρικός ηθοποιός Έντουαρντ Άλλεϋν (Alleyn, 1566 – 1626), που ήταν ο ιδρυτής του κολλεγίου. Περιλαμβάνονται επίσης οι πίνακες που είχε συγκεντρώσει ο έμπορος έργων τέχνης Νόελ Desenfans (1745 – 1807), κατά παραγγελία του τελευταίου βασιλιά της Πολωνίας Στανίσλαου Β΄ (1732 – 1798), ο οποίος ήθελε να δημιουργήσει μια εθνική πινακοθήκη στη χώρα του, που τελικά όμως περιήλθαν στο Κολλέγιο του Ντάλουιτς, μετά το διαμελισμό της Πολωνίας και την παραίτηση του Στανίσλαου.