cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουσείο του Λούβρου
Τμήμα πινάκων ζωγραφικής
Η ισπανική συλλογή περιλαμβάνει έργα του Βελάσκεθ, του Μουρίλο του Ριβέρα και του Γκόγια. Οι Γάλλοι στην ισπανική συλλογή περιλαμβάνουν και τα έργα του Ελ Γκρέκο, τον οποίο έχουν σε περίοπτη θέση.
Τμήμα χαρακτικής και σχεδίων
thumb|left|Κεφαλές ανδρών σε σχέση με του λέοντα, σχέδιο του [[Σαρλ Λε Μπρεν, μαύρο μελάνι1671]]
Σε αυτό το τμήμα ανήκουν σχέδια σε χαρτί και χαλκογραφίες, όπως και γραμματόσημα και καλλιτεχνικά βιβλία.
Η περιοδικότητα
Ένας από τους λόγους που μπορεί κάποιος να επισκεφθεί το Λούβρο και να μη δει το έκθεμα για το οποίο ταξίδεψε, είναι και η συντήρηση των εκθεμάτων: για να μη φθείρονται, εκθέτουν κάθε απόκτημα για περίπου 3 μήνες και μετά το ξαναφυλάσσουν προσεκτικά σε κατάλληλες συνθήκες, εναλλάσσοντάς τα με άλλα. Όσα έργα δεν εκτίθενται ποτέ είναι είτε σε κακή κατάσταση είτε έχουν δευτερεύουσα αξία είτε συντρέχουν και άλλοι λόγοι.
Σημαντικά εκθέματα
right|thumbnail|200px|Νίκη της Σαμοθράκης
Μάρτιν Μπροντ
Το Μάρτιν Μπροντ (σερβικά κυριλλικά: Мартин Брод) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 125 κατοίκους.
Προ του Πολέμου της Βοσνίας, το χωριό του Μάρτιν Μπροντ αποτελούσε μέρος του Δήμου του Ντρβαρ, ο οποίος επίσης ευρίσκεται εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, όμως εντός του Καντονιού 10. Εντός του εδάφους του χωριού, ευρίσκεται το Ορθόδοξο Μοναστήρι του Ρμάνι.
Ιστορία
Το Μοναστηρι του Ρμάνι ανεγέρθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα ή στις αρχές του 16ου αιώνα. Ευρίσκεται επί της αριστερής όχθης του Ούνατς, σε κοντινή απόσταση του σημείου συμβολής του συγκεκριμένου ποταμού με την Ούνα. Σήμερα, είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η εκκλησία του φιλοξενεί τοιχογραφίες, οποίες είναι, επίσης, κατηγοριοποιημένες εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων.
μικρογραφία|κέντρο|Άποψη της εκκλησίας του [[Μοναστήρι του Ρμάνι|Μοναστηριού του Ρμάνι.]]
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η τοπική κοινότητα του Μάρτιν Μπροντ αριθμούσε 328 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Κόσεν τζούντο
Εύκολα κάποιος μπορεί να παρατηρήσει αρκετές ομοιότητες μεταξύ Κόσεν τζούντο και brazilian jiu jitsu, αφού και τα δύο ειδικεύονται στην πάλη εδάφους. Αυτή ήταν και η μορφή που είχε το τζούντο την εποχή που ο Mitsuyo Maeda (7ο dan kodokan judo) το δίδαξε στους ιδρυτές του brazilian jiu jitsu, Carlos Gracie και Hélio Gracie.
Σήμερα συνεχίζονται οι αγώνες στο Κόσεν τζούντο αλλά με διαφορετικούς κανόνες, που επιτρέπουν σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ό,τι στο Κοντόκαν τζούντο να αναπτύσσονται οι τεχνικές πάλης εδάφους.
Ιστορία
Το Κόσεν τζούντο ήταν ένα σύνολο κανόνων του Κοντόκαν τζούντο, που ασκούνταν σε κολεγιακό επίπεδο πριν την αλλαγή των κανονισμών του 1925 και είναι απλά ένα στυλ ή αλλιώς παρακλάδι, του Κοντόκαν τζούντο τζούντο σήμερα.
Το Κοντόκαν Τζούντο εισήχθη στα σχολεία και κολέγια της Ιαπωνίας το 1914. Καθώς η εξάσκησή του άρχιζε στις τάξεις του γυμνασίου, η ύλη του αποτελείτο αποκλειστικά από τεχνικές σε επίπεδο εδάφους (νε-βάζα) για να αποφευχθούν τραυματισμοί (από τεχνικές ρίψεων κτλ). Μετά από τις τάξεις του γυμνασίου, στο λύκειο και μετά από αυτό, η ύλη των τεχνικών εμπλουτιζόταν ιδιαίτερα από τεχνικές όρθιας στάσης. Ο όρος Κόσεν είναι ακρωνύμιο των: Κουτογκάκκο = Λύκειο και Σενμονγκάκκο = Τεχνικό ή επαγγελματικό κολέγιο, που παράγουν μαζί τα Κουτοσενμονγκάκκο= λύκεια και πανεπιστήμια (χρησιμοποιείται όπως τον όρο "διασχολικός"-"διαπανεπιστημιακος")
Το Κόσεν Τάικαι (διασχολικοί και πανεπιστημιακοί διαγωνισμοί) ήταν διαγωνισμοί τζούντο μεταξύ των ανωτέρω σχολείων-κολεγίων, στους οποίους οι ατομικοί αγώνες συχνά έληγαν με ισοπαλία. Στην περίπτωση που ένας ομαδικός αγώνας έληγε με ισοπαλία, η νικήτρια ομάδα αποφασιζόταν βάσει λαχνού. Οι τεχνικές πάλης εδάφους ήταν χρήσιμες διότι είναι ευκολότερο να επιτύχει ένας αθλητής ισοπαλίες μέσω αυτών. Επίσης παρείχαν και ένα άλλο πλεονέκτημα, αυτό της ταχυτάτης προετοιμασίας ενός αθλητή για ομαδικούς αγώνες. Τοιουτοτροπώς τεχνικές όπως η Χικικόμι (να κείτεται κάποιος ανάσκελα έχοντας τον αντίπαλο πάνω του) και Σανκάκου Τζίμε (πνιγμός τριγώνου με τα πόδια) ήταν δημοφιλείς και εκτενώς διερευνημένες.
Κανονισμοί
Οι κανονισμοί ενός αγώνα Κόσεν τζούντο ήταν και είναι ίδιοι με τους κανονισμούς που ίσχυαν στον Κοντόκαν Τζούντο πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που επέτρεπαν την απ' ευθείας μετάβαση στην πάλη εδάφους, χωρίς την υποχρεωτική και επιδέξια εφαρμογή μιας τεχνικής για την διατάραξη της ισορροπίας του αντιπάλου πρώτα. Αυτή η τακτική επέτρεπε καταστάσεις στις οποίες ένας λιγότερο επιδέξιος τζουντόκα μπορούσε να τραβήξει τον αντίπαλό του στο έδαφος (μία τακτική που σήμερα είναι γνωστή ώς pulling-guard στο βραζιλιάνικο ζίου ζίτσου και σε άλλα συστήματα), με συνέπεια να την εκμεταλλευτούν κάποιες ομάδες κολεγίων που οι μαθητές τους αγωνίζονταν στα διασχολικά-διαπανεπιστημιακά πρωταθλήματα, αποσκοπώντας να επιτύχουν (μια γενικά πιο εύκολη) ισοπαλία ή ακόμα και νίκη μέσω της πάλης στο έδαφος.
Για την επίτευξη νίκης κάτω από τους κανονισμούς του τζούντο εκείνη την εποχή, ο τζουντόκα έπρεπε να επιτύχει ιππόν (πλήρης πόντος), καθώς δεν υπήρχαν ενδιάμεσοι πόντοι, ή ισοπαλία την οποία ανακήρυσσε ο διαιτητης με γνώμονα την κρίση του. Εφ' όσον το Κόσεν τζούντο ακολουθούσε τους ίδιους κανονισμούς, μόνο οι τεχνικές που συνεπάγονταν ιππόν καθόριζαν τον νικητή. Ιππόν μπορούσε να επιτευχθεί μέσω της υποταγής του αντιπάλου (παράδοσης), μέσω τέλειας ρίψης του (που επιδεικνύει έλεγχο, ισχύ και ταχύτητα και που προσγειώνει τον αντίπαλο με την πλάτη κάτω), με ακινητοποίηση του με τεχνικές καθήλωσης (οσαεκόμι-βάζα), ή μέσω παύσης του αγώνα εξ αιτίας της αδυναμίας ενός τζουντόκα να συνεχίσει (απώλεια αισθήσεων, κάταγμα στα πλευρά, κτλ.). Σε αντίθεση με τους κανόνες του σύγχρονου τζούντο, επιτρέπονταν τα κλειδώματα των ποδιών.
Σημερινή εποχή
Σήμερα ο θεσμός Κόσεν συνεχίζεται, αλλά από τις εννέα σχολές που λάμβαναν μέρος, συμμετέχουν οι οκτώ (λείπει η σχολή που στην οποία φοιτούν κυρίως Κορεατικής καταγωγής φοιτητές). Οι κανόνες έχουν αλλάξει ελάχιστα σε σχέση με το παρελθόν.
Κατηγορία:Τζούντο
Πάουλο Κάμπος
Ο Πάουλο Λουίς Κάμπος (Paulo Luiz Campos) είναι Βραζιλιάνος προπονητής ποδοσφαίρου, γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1957 στο Νιτερόι του Ρίο ντε Τζανέιρο. Έχει εργαστεί σε πολλές ομάδες και στις αρχές του 2015 διετέλεσε προπονητής στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Λιβερίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Ραγιάν ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Αχλί Ντουμπάι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλούμπε Νάουτικο Καπιμπαρίμπε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μοζί Μιρίμ Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρανά Κλούμπε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σάο Κριστοβάο ντε Φουτεμπόλ ε Ρεγκάτας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Σαϊλία ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αστέρα Τρίπολης
Κοινοπολιτεία των Εθνών
μικρογραφία|220px|Η σημαία της Κοινοπολιτείας των Εθνών Η Κοινοπολιτεία των Εθνών, γνωστή ως Κοινοπολιτεία και παλαιότερα ως Βρετανική Κοινοπολιτεία, είναι εθελοντική - ελεύθερη ένωση 56 ανεξάρτητων κρατών, τα οποία είναι πρώην αποικίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και κάποια της Γαλλίας, εκτός της Μοζαμβίκης, της Ρουάντας και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1926 -επίσημα το 1931- με το όνομα Βρετανική Κοινοπολιτεία. Τα πρώτα μέλη της ήταν η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Νέα Ζηλανδία, η Νότια Αφρική, η Ιρλανδία (τα οποία ονομάζονταν Ανεξάρτητα Κοινοπολιτειακά Βασίλεια μέσα στην Αυτοκρατορία) και φυσικά το Ηνωμένο Βασίλειο.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1960, η Βρετανική Αυτοκρατορία άρχισε να διαλύεται. Όλες οι πρώην αποικίες γίνονταν ταυτόχρονα με την ανεξαρτησία τους και μέλη της Κοινοπολιτείας.
Η μόνη χώρα που ήταν μέλος και δεν είναι σήμερα, είναι η Ιρλανδία, η οποία αποχώρησε το 1949 επειδή άλλαξε το πολίτευμά της σε Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Την εποχή εκείνη τα μέλη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας ήταν υποχρεωμένα να έχουν ως Αρχηγό Κράτους τον εκάστοτε Βρετανό Μονάρχη και έτσι η Ιρλανδία αυτομάτως έμεινε εκτός. Αυτό όμως άλλαξε το 1950, και έτσι τα μέλη μπορούν να έχουν όποιο αποδεκτό πολίτευμα επιθυμούν. Το 1949, αφαιρέθηκε από τον τίτλο του Οργανισμού η λέξη «Βρετανική».
Η Κοινοπολιτεία έχει ως μέλη 56 χώρες, με συνολικό πληθυσμό γύρω στα 2,5 δισεκατομμύρια κατοίκους, γύρω στο 30% του παγκόσμιου πληθυσμού. Ο μεγαλύτερος αριθμός από αυτούς, 1,4 δισεκατομμύρια είναι οι πολίτες της Ινδίας. Οι άλλες μεγαλύτερες σε πληθυσμό χώρες-μέλη είναι το Πακιστάν (165 εκατ.), το Μπανγκλαντές (148 εκατ.), η Νιγηρία (137 εκατ.) και το Ηνωμένο Βασίλειο (60 εκατ.). Αντιπροσωπεύει το 18% του παγκόσμιου ΑΕΠ και τα μέλη της κατέχουν το 21% της γεωγραφικής έκτασης της Γης.
Το μεγαλύτερο γεγονός της Κοινοπολιτείας είναι οι Αγώνες της Κοινοπολιτείας, οι οποίοι γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια (κάθε ζυγό έτος μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες) και είναι μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες η πολυπληθέστερη αθλητική διοργάνωση (χώρες και αθλητές).
Μέλη
Ο Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου είναι ταυτόχρονα και Βασιλιάς σε άλλες 14 χώρες της Κοινοπολιτείας. Αυτές οι χώρες ονομάζονται Κοινοπολιτειακά Βασίλεια, είναι ανεξάρτητα Βασίλεια, και ο Κάρολος φέρει τον τίτλο του κάθε Βασιλείου. (Κάρολος Γ΄ της Αυστραλίας, του Καναδά, κ.λπ). Τα Βασίλεια αυτά είναι:
Οι υπόλοιπες χώρες είναι είτε Αβασίλευτες Δημοκρατίες είτε Μοναρχίες με δικό τους Μονάρχη. Καμία αραβική χώρα που ήταν είτε αποικία, είτε προτεκτοράτο, δεν είναι μέχρι στιγμής μέλος της Κοινοπολιτείας. Ενδιαφέρον για ένταξη, στην Κοινοπολιτεία έχουν εκδηλώσει κατά καιρούς για ένταξη στην Κοινοπολιτεία των Εθνών, η Υεμένη, και το μη αναγνωρισμένο διεθνώς Κράτος της Παλαιστίνης (το οποίο από πολλά κράτη χαρακτηρίζεται ως Τρομοκρατική Οργάνωση) και άλλες χώρες, αλλά απορρίφθηκε, ευθέως η ένταξη τους, για λόγους ασφαλείας και ειρήνης στις περιοχές τους, επειδή μαστίζονται, δεκαετίες ολόκληρες, από Τρομοκρατικές επιθέσεις και εμφυλίους πολέμους. Τα κράτη μέλη της Κοινοπολιτείας, αναφέρονται αναλυτικά:
Συνδεδεμένα μέλη
Συνδεδεμένα μέλη είναι:
Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ
Το Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ (Lawrence Berkeley National Laboratory, LBNL ή LBL), αναφερόμενο συχνά απλώς ως Εργαστήριο του Μπέρκλεϋ (Berkeley Lab), είναι ομοσπονδιακό ερευνητικό κέντρο επιστήμης και τεχνολογίας των ΗΠΑ που βρίσκεται στην περιοχή των Λόφων Μπέρκλεϋ, πάνω από την ομώνυμη πόλη, στην Καλιφόρνια. Υπάγεται στο Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ, ενώ διοικείται από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Δώδεκα άνθρωποι που εργάσθηκαν κατά καιρούς στο Εργαστήριο έχουν τιμηθεί με Βραβείο Νόμπελ.
Οι εγκαταστάσεις του κέντρου απλώνονται σε μία έκταση 810 στρεμμάτων, που ανήκει στο Πανεπιστήμιο. Το LBNL έχει ετήσιο προϋπολογισμό ύψους 803 εκατομμυρίων δολαρίων και απασχολεί 3.304 επιστήμονες, 4.000 περίπου εργαζόμενους του Πανεπιστημίου και 800 πειραματιζόμενους φοιτητές (στοιχεία του 2016).
Ιστορία
Το LBNL ιδρύθηκε στις 26 Αυγούστου 1931 από τον τριαντάχρονο τότε Έρνεστ Λώρενς υπό την επωνυμία Εργαστήριο Ακτινοβολίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ, συνδεδεμένο με το Τμήμα Φυσικής του πανεπιστημίου αυτού. Αρχικώς το εργαστήριο επικέντρωνε την έρευνά του στη φυσική γύρω από τη νέα τότε εφεύρεση του Λώρενς, το κύκλοτρο, έναν τύπο επιταχυντή σωματιδίων για τον οποίο πήρε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1939.
thumb|355px|Το προσωπικό του Εργαστηρίου πάνω στον μαγνήτη του κυκλότρου των 60 [[Ίντσα|ιντσών, το 1938. Οι τιμηθέντες αργότερα με Βραβείο Νόμπελ Ε.Ο. Λώρενς, Ε.Μ. ΜακΜίλαν και Λ.Γ. Άλβαρεζ διακρίνονται στη φωτογραφία, μαζί και οι Ρ. Οπενχάιμερ και Ρ.Ρ. Γουίλσον.]] Σε όλη τη δεκαετία του 1930 ο Λώρενς πίεζε για την κατασκευή όλο και μεγαλύτερων διατάξεων για την έρευνα στη φυσική, Υπήρξε ο πρώτος που συγκέντρωσε μία μεγάλη ομάδα επιστημόνων για την ανάπτυξη μεγάλων προγραμμάτων που θα επέφεραν ανακαλύψεις στο πεδίο της βασικής επιστημονικής έρευνας. Τελικώς αυτές οι πειραματικές διατάξεις έγιναν πολύ μεγάλες για να φιλοξενούνται στην πανεπιστημιόπολη και το 1940 το Εργαστήριο Ακτινοβολίας μετακόμισε στη σημερινή του θέση, στην κορυφή του λόφου πάνω από το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ.
Η ομάδα που συστάθηκε εκείνη την εποχή περιελάμβανε δύο άλλους νέους επιστήμονες, οι οποίοι με τη σειρά τους αργότερα θα ίδρυαν μεγάλα εργαστήρια: ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ το Εργαστήριο του Λος Άλαμος και ο Ρόμπερτ Ρ. Γουίλσον το Φέρμιλαμπ.
Ο Λέσλι Γκρόουβς επισκέφθηκε το Εργαστήριο Ακτινοβολίας στα τέλη του 1942, όταν οργάνωνε το «Πρόγραμμα Μανχάταν» και εκεί πρωτοσυνάντησε τον Οπενχάιμερ, στον οποίο ανέθεσε την οργάνωση και διεύθυνση της προσπάθειας για την ανάπτυξη της πρώτης πυρηνικής «(ατομικής)» βόμβας. Ο Οπενχάιμερ ίδρυσε το σημερινό Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος στο Νέο Μεξικό για να κρατηθεί ευκολότερα μυστική η έρευνα.
Στο μεταξύ, στο Εργαστήριο Ακτινοβολίας του Μπέρκλεϋ ο Λώρενς και οι συνεργάτες του ανέπτυξαν τη μέθοδο του ηλεκτρομαγνητικού διαχωρισμού ισοτόπων για τον εμπλουτισμό ουρανίου, εφαρμόζοντας την εμπειρία τους με το κύκλοτρο. Τα «κάλουτρα» (calutrons, από το CALifornia University) έγιναν η βασική διάταξη-συσκευή του μεγάλου Συγκροτήματος Y-12 στο Όουκ Ριτζ του Τενεσή. Το εργαστήριο του Λώρενς συνεισέφερε και στις τρεις θεωρούμενες ως πλέον πολύτιμες τεχνολογίες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου: την ατομική βόμβα, το εμπύρευμα εγγύτητας και το ραντάρ. Το κύκλοτρο, του οποίου η κατασκευή είχε σταματήσει κατά τη διάρκεια του πολέμου, ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 1946. Το Πρόγραμμα Μανχάταν σταμάτησε δύο μήνες αργότερα.
Μεταπολεμικά το Εργαστήριο Ακτινοβολίας έγινε ένα από τα πρώτα εργαστήρια που ενσωματώθηκε στην Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ (το σημερινό Υπουργείο Ενέργειας). Οι πιο απόρρητες έρευνες παρέμειναν στο Λος Άλαμος, αλλά το Berkeley Lab συνέχισε να δραστηριοποιείται σχετικά. Ο Έντουαρντ Τέλερ πρότεινε τη δημιουργία ενός νέου εργαστηρίου παρόμοιου με αυτό του Λος Άλαμος, που θα το συναγωνιζόταν. Δημιουργήθηκε έτσι, αρχικώς ως παράρτημα, το σημερινό Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Λίβερμορ το 1952. Κάποιες από τις έρευνες μεταφέρθηκαν στο νέο εργαστήριο, αλλά κάποιες απόρρητες έρευνες συνεχίσθηκαν στο Εργαστήριο του Μπέρκλεϋ μέχρι τη δεκαετία του 1970, οπότε και μετατράπηκε σε εργαστήριο αφιερωμένο αποκλειστικά σε μη στρατιωτικές έρευνες.
Λιγότερο από έναν μήνα μετά τον θάνατο του Λώρενς, τον Αύγουστο του 1958, το συμβούλιο ιδρύματος του πανεπιστημίου ονόμασε αμφότερα τα πυρηνικά του εργαστήρια προς τιμή του «Εργαστήριο Ακτινοβολίας Λώρενς». Το αρχικό εργαστήριο μετονομάσθηκε το 1971 σε Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ, παρότι αρκετοί συνέχισαν να το αποκαλούν «RadLab» (= «Εργαστήριο Ακτινοβολίας») για συντομία, ώσπου βαθμιαία συνήθισαν τα ακόμα συντομότερα αρχικά LBL. Η πλήρης επίσημη ονομασία τροποποιήθηκε σε «Εθνικό Εργαστήριο Έρνεστ Ορλάντο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ» (Ernest Orlando Lawrence Berkeley National Laboratory) το 1995, οπότε το επίθετο «Εθνικό» προστέθηκε στις ονομασίες όλων των εργαστηρίων του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ. Αργότερα οι λέξεις «Ernest Orlando» παραλείφθηκαν για τη συντόμευση της ονομασίας.
Τα «Σημειώματα Φυσικής του Άλβαρεζ» (Alvarez Physics Memos) είναι ένα σύνολο πρόχειρων σημειώσεων εργασίας μιας μεγάλης ομάδας φυσικών, μηχανικών, προγραμματιστών υπολογιστών και τεχνικών με επικεφαλής τον Λούις Γουόλτερ Άλβαρεζ από το 1952 μέχρι τον θάνατό του το 1988. Πάνω από 1.700 σημειώματα είναι σήμερα διαθέσιμα on-line, στον ιστότοπο του Εργαστηρίου.
Επιστημονική αποστολή και εγκαταστάσεις
Από τη δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα το Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ έχει διατηρήσει τον χαρακτηρισμό του ως ένα μείζον διεθνές κέντρο ερευνών στη φυσική, και επιπλέον έχει επεκτείνει τα ερευνητικά του προγράμματα και σε πολλές άλλες επιστήμες: Οι 20 επιστημονικοί Τομείς του είναι οργανωμένοι σε 6 ερευνητικά πεδία: Υπολογιστικές επιστήμες, Βασική Φυσική, Γεωεπιστήμες και περιβαλλοντικές επιστήμες, Βιοεπιστήμες, Επιστήμες και Τεχνολογίες της ενέργειας. Ο Λώρενς πίστευε ότι η επιστημονική έρευνα διεξάγεται καλύτερα με ομάδες ειδικών διαφορετικών πεδίων που εργάζονται μαζί. Η ιδέα του αυτή για την ομαδική εργασία απετέλεσε μία παράδοση του Εργαστηρίου που συνεχίζεται και σήμερα.
Το Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ λειτουργεί 5 μεγάλες εγκαταστάσεις, οι οποίες υπάγονται στο Γραφείο Επιστημών του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ, τις εξής:
Το Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ είναι επιπλέον ο κυριότερος συμμετέχων στο Συμμετοχικό Ινστιτούτο Βιοενέργειας (Joint BioEnergy Institute, JBEI), που βρίσκεται στο Έμερυβιλ της Καλιφόρνιας. Το JBEI έχει ως βασικό σκοπό την προώθηση της αναπτύξεως της επόμενης γενιάς υγρών βιοκαυσίμων, δηλαδή καυσίμων που παράγονται από την ηλιακή ενέργεια και αποθηκεύονται σε φυτική βιομάζα. Είναι ένα από τα τρία νέα Ερευνητικά Κέντρα Βιοενέργειας του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ.
Μεγάλο ρόλο διαδραματίζει το Εργαστήριο στο Συμμετοχικό Κέντρο Τεχνητής Φωτοσυνθέσεως (Joint Center for Artificial Photosynthesis, JCAP), που αναζητεί μια φθηνή μέθοδο παραγωγής καυσίμων με χρήση μόνο του ηλιακού φωτός, νερού και διοξειδίου του άνθρακα ως πρώτων υλών. Εδώ ο επικεφαλής συμμετέχων είναι το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια. Συμμετέχει επίσης στο Συμμετοχικό Κέντρο Ερευνών Αποθηκεύσεως Ενέργειας (Joint Center for Energy Storage Research, JCESR), που έχει σκοπό να αναπτύξει μπαταρίες επόμενης γενιάς για τη μεταμόρφωση των μεταφορών και του δικτύου διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. .
Σημαντικά επιστημονικά επιτεύγματα
Μεταξύ των επιστημονικών επιτευγμάτων του Εργαστηρίου Λώρενς στο Μπέρκλεϋ κορυφαία θέση κατέχουν η πειραματική ανίχνευση του αντιπρωτονίου, η ανακάλυψη/σύνθεση αρκετών υπερουράνιων στοιχείων της ύλης και η παρατηρησιακή ανακάλυψη της επιταχύνσεως της διαστολής του Σύμπαντος.
Από την ίδρυση του Εργαστηρίου μέχρι σήμερα, 12 ερευνητές του έχουν τιμηθεί με Βραβείο Νόμπελ. Πρόκειται για τους Έρνεστ Λώρενς, Γκλεν Θ. Σίμποργκ, Έντουιν Μ. ΜακΜίλαν, Όουεν Τσάμπερλεϊν, Εμίλιο Τζίνο Σεγκρέ, Ντόναλντ Γκλέιζερ, Μέλβιν Κάλβιν, Λούις Γ. Αλβαρέζ, Γιουάν Τ. Λη, Στήβεν Τσου, Τζωρτζ Σμουτ και Σωλ Περλμούτερ.
Επιπλέον, εβδομήντα επιστήμονες του Εργαστηρίου είναι μέλη της αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, κάτι που αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες τιμές για έναν επιστήμονα στις ΗΠΑs. Δεκατρείς επιστήμονες του Εργαστηρίου του Μπέρκλεϋ έχουν τιμηθεί με το Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης, που είναι η ανώτατη τιμητική διάκριση του έθνους για τη συνολική συμβολή ενός ανθρώπου σε τομέα της επιστημονικής έρευνας. Από τους μηχανικούς του Εργαστηρίου, 18 έχουν εκλεγεί μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικών, ενώ τρεις επιστήμονές του έχουν εκλεγεί στην Εθνική Ακαδημία Ιατρικής.
Χημικά στοιχεία της ύλης που έχουν ανακαλυφθεί από φυσικούς του Εργαστηρίου είναι τα άστατο, ποσειδώνιο, πλουτώνιο, κιούριο, αμερίκιο, μπερκέλιο (ονομασμένο προς τιμή της πόλεως του Μπέρκλεϋ, που φιλοξενεί το Εργαστήριο), καλιφόρνιο (ονομασμένο προς τιμή του Πανεπιστημίου και της πολιτείας που φιλοξενούν το Εργαστήριο), αϊνσταΐνιο, φέρμιο, μεντελέβιο, νομπέλιο, λωρένσιο(ονομασμένο προς τιμή του ιδρυτή του Εργαστηρίου), ντούμπνιο και σιμπόργκιο. Το τελευταίο ονομάσθηκε προς τιμή του Γκλεν Θ. Σίμποργκ: ο Σίμποργκ ήταν ο βασικός επιστήμονας που συμμετέσχε στην ανακάλυψή των παραπάνω στοιχείων. Επιπλέον, το στοιχείο τεχνήτιο ανακαλύφθηκε μετά την παράδοση από τον Λώρενς στον Εμίλιο Σεγκρέ μιας ταινίας από μολυβδαίνιο, ενσωματωμένης στο κύκλοτρο του εργαστηρίου.
Εφευρέσεις που προήλθαν από το Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ ήταν επίσης και οι ακόλουθες: «έξυπνοι» υαλοπίνακες (τζάμια) με ενσωματωμένα ηλεκτρόδια που ανταποκρίνονται σε μεταβολές του φωτισμού, συνθετικά γονίδια για «υπερφάρμακα» κατά της ελονοσίας και του AIDS, ηλεκτρονικά έρματα για οικονομικότερο φωτισμό, ένας δειγματολήπτης DNA (το «PhyloChip») και η Θερμάστρα Darfur, που καταναλώνει μόνο το 1/4 της ποσότητας ξύλου που χρειάζεται μια συνηθισμένη ξυλόσομπα.
Μία σημαντική ανακάλυψη βασικής επιστήμης, που δεν έχει άμεση σχέση με πυρηνική φυσική και προήλθε από προσωπικό του Εργαστηρίου ήταν η σκοτεινή ενέργεια: Τον προηγούμενο αιώνα, αστρονόμοι και φυσικοί του κέντρου δημιούργησαν το Πρόγραμμα Κοσμολογίας Υπερκαινοφανών (SCP), που συνίστατο στη χρήση των υπερκαινοφανών αστέρων Τύπου Ia για τη μέτρηση του ρυθμού διαστολής του Σύμπαντος τα τελευταία δισεκατομμύρια έτη. Η επιτυχημένη μέθοδός τους ενέπνευσε συναγωνισμό, από την Ομάδα Υπερκαινοφανών Υψηλού Z στην Αυστραλία, και το αποτέλεσμα της άμιλλας ήταν πως στις αρχές του 1998 αμφότερες οι ομάδες ανεκοίνωσαν την εκπληκτική ανακάλυψη ότι η διαστολή του Σύμπαντος επιταχύνεται. Η αιτία της επιταχύνσεως αποκλήθηκε εναλλακτικά σκοτεινή ενέργεια, πέμπτη δύναμη ή πίεση του κενού χώρου, και ταυτίζεται με την κοσμολογική σταθερά του Αϊνστάιν.
Ο Άρθουρ Ρόζενφελντ, επιστήμονας στο Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ, υπήρξε ο κορυφαίος κήρυκας της εξοικονομήσεως ενέργειας στις ΗΠΑ από το 1975 μέχρι τον θάνατό του το 2017. Ηγήθηκε προσπαθειών στο Εργαστήριο που ανέδειξαν αρκετές τεχνολογίες πολύ αυξημένης αποδοτικότητας: συμπαγείς λαμπτήρες φθορισμού, ψυγεία χαμηλής ενέργειας και παράθυρα που παγιδεύουν τη θερμότητα. Μόνος του ίδρυσε το «Κέντρο Οικοδομικής Επιστήμης» στο Εργαστήριο, τον σημερινό Τομέα Κατασκευαστικής Τεχνολογίας και Αστικών Συστημάτων (Building Technology and Urban Systems Division). Ανέπτυξε τα πρώτα πρότυπα ενεργειακής αποτελεσματικότητας για κτήρια και συσκευές στην πολιτεία (Καλιφόρνια). Ο Τομέας Ενεργειακής Αποδοτικότητας και Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του Εργαστηρίου συνεχίζει να θεμελιώνει ερευνητικά τα εθνικά πρότυπα ενεργειακής αποτελεσματικότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα στις ΗΠΑ Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Καλιφόρνια
Φερδινάνδος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Φερδινάνδος Α΄ (γερμανικά: Ferdinand I., ισπανικά: Fernando I, 10 Μαρτίου 1503 – 25 Ιουλίου 1564) ήταν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1556, Βασιλιάς της Βοημίας, της Ουγγαρίας και της Κροατίας από το 1526 και Αρχιδούκας της Αυστρίας από το 1521 έως τον θάνατό του το 1564 Πριν από την ενθρόνισή του ως Αυτοκράτορα κυβέρνησε τα αυστριακά κληρονομικά εδάφη των Αψβούργων στο όνομα του μεγαλύτερου αδελφού του Καρόλου Ε΄. Επίσης συχνά υπηρέτησε ως εκπρόσωπος του Καρόλου στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ανέπτυξε ενθαρρυντικές σχέσεις με Γερμανούς πρίγκιπες. Επιπλέον ο Φερδινάνδος ανέπτυξε επίσης πολύτιμες σχέσεις με τον γερμανικό τραπεζικό οίκο Γιάκομπ Φούγκερ και την καταλανική τράπεζα Banca Palenzuela Levi Kahana.
Τα βασικά γεγονότα επί της βασιλείας του ήταν η σύγκρουση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που τη δεκαετία του 1520 ξεκίνησε μια μεγάλη προέλαση στην Κεντρική Ευρώπη, και η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση, που οδήγησε σε αρκετούς θρησκευτικούς πολέμους. Αν και δεν ήταν στρατιωτικός ηγέτης ο Φερδινάνδος ήταν ικανός οργανωτής με θεσμική φαντασία που επικεντρώθηκε στην οικοδόμηση μιας κεντρικής κυβέρνησης για την Αυστρία, την Ουγγαρία και την Τσεχία αντί να αγωνίζεται για μια παγκόσμια μοναρχία. Επανέφερε σημαντικές καινοτομίες του παππού του Μαξιμιλιανού Α΄, όπως το Hofrat (αυλικό συμβούλιο) με μια καγκελαρία και ένα θησαυροφυλάκιο συνδεδεμένο με αυτό (αυτή τη φορά η δομή θα διαρκούσε μέχρι τη μεταρρύθμιση της Μαρίας Θηρεσίας) και πρόσθεσε δικές του καινοτομίες όπως το Raitkammer (γραφείο εσόδων) και το Πολεμικό Συμβούλιο, που σχεδιάστηκαν για να αντιμετωπίσουν την απειλή από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, υποτάσσοντας επίσης με επιτυχία τους πιο ριζοσπαστικούς από τους επαναστάτες Αυστριακούς υπηκόους του και μετατρέποντας την πολιτική τάξη στη Βοημία και την Ουγγαρία σε εταίρους των Αψβούργων. Παρότι ήταν σε θέση να εισαγάγει ομοιόμορφα μοντέλα διοίκησης, οι κυβερνήσεις της Αυστρίας, της Βοημίας και της Ουγγαρίας παρέμειναν διακριτές. Η προσέγγισή του στα αυτοκρατορικά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένης της διακυβέρνησης, των ανθρώπινων σχέσεων και των θρησκευτικών θεμάτων, ήταν γενικά ευέλικτη, μετριοπαθής και ανεκτική. Το μότο του Φερδινάνδου ήταν Fiat iustitia, et pereat mundus: «Να αποδοθεί δικαιοσύνη, ο κόσμος να χαθεί».
Βιογραφία
μικρογραφία|αριστερά|200px|Ο Φερδινάνδος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Γενική εικόνα
Ο Φερδινάνδος γεννήθηκε το 1503 στην Αλκαλά ντε Ενάρες της Καστίλης, δεύτερος γιος του Φιλίππου Α΄ και της Ιωάννας της Καστίλλης. Είχε το ίδιο όνομα, γενέθλια και χαρακτήρα με τον παππού του από τη μητέρα του Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας. Γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στην Καστίλη και δεν έμαθε γερμανικά παρά μόνο όταν ενηλικιώθηκε.
Το καλοκαίρι του 1518 ο Φερδινάνδος στάλθηκε στη Φλάνδρα μετά την άφιξη του αδελφού του Καρόλου στην Καστίλη ως νεοδιορισμένου βασιλιά Κάρολου Α΄ το προηγούμενο φθινόπωρο. Ο Φερδινάνδος επέστρεψε διοικώντας τον στόλο του αδελφού του, αλλά καθ' οδόν εξετράπη της πορείας του και πέρασε τέσσερις ημέρες στο Kινσέιλ της Ιρλανδίας πριν φτάσει στον προορισμό του. Με τον θάνατο του παππού του Μαξιμιλιανού Α΄ και την άνοδο του 19χρονου πλέον αδελφού του, Καρόλου Ε΄, στον θρόνο του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1519, ο Φερδινάνδος ανέλαβε τη διακυβέρνηση των Αυστριακών κληρονομικών εδαφών, περίπου των σημερινών Αυστρίας και Σλοβενίας. Ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας από το 1521 έως το 1564. Αν και υποστήριξε τον αδελφό του, ο Φερδινάνδος κατάφερε επίσης να ενισχύσει το δικό του βασίλειο. Υιοθετώντας τη γερμανική γλώσσα και κουλτούρα αργότερα στη ζωή του, πλησίασε και τους Γερμανούς πρίγκιπες της επικράτειας.
Μετά τον θάνατο του κουνιάδου του Λουδοβίκου Β΄ της Ουγγαρίας ο Φερδινάνδος κυβέρνησε ως βασιλιάς της Βοημίας και της Ουγγαρίας (1526–1564). Ο Φερδινάνδος υπηρέτησε επίσης ως αναπληρωτής του αδελφού του στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τις πολλές απουσίες του και το 1531 εξελέγη Βασιλιάς της Γερμανίας, καθιστάμενος διάδοχος του Καρόλου στην αυτοκρατορία. Ο Κάρολος παραιτήθηκε το 1556 και ο Φερδινάνδος υιοθέτησε τον τίτλο «Εκλεγμένος Αυτοκράτορας», με την επικύρωση της Αυτοκρατορικής δίαιτας να λαμβάνει χώρα το 1558, ενώ η Ισπανική Αυτοκρατορία, η Νάπολη, η Σικελία, το Μιλάνο, η Ολλανδία και η Φρανς-Κοντέ περιήλθαν στον Φίλιππο, γιο του Καρόλου.
H Oυγγαρία και οι Οθωμανοί
Σύμφωνα με τους όρους που τέθηκαν στο Πρώτο Συνέδριο της Βιέννης το 1515, ο Φερδινάνδος παντρεύτηκε την Άννα των Γιαγκελλόνων, κόρη του Βλαδισλάου Β΄ της Βοημίας και της Ουγγαρίας στις 22 Ιουλίου 1515. Τόσο η Ουγγαρία όσο και η Βοημία ήταν εκλεκτορικές μοναρχίες, όπου τα κοινοβούλια είχαν το κυρίαρχο δικαίωμα να αποφασίζουν για το πρόσωπο του βασιλιά. Ως εκ τούτου, μετά τον θάνατο του κουνιάδου του Λουδοβίκου Β΄ της Ουγγαρίας στη Μάχη του Μόχατς στις 29 Αυγούστου 1526, ο Φερδινάνδος υπέβαλε αμέσως αίτηση στα κοινοβούλια της Ουγγαρίας και της Βοημίας για να συμμετάσχει ως υποψήφιος στις αρχαιρεσίες για τον βασιλιά. Στις 24 Οκτωβρίου 1526 η Δίαιτα της Βοημίας ενεργώντας υπό την επιρροή του καγκελάριου Ανταμ του Χράντσε, εξέλεξε τον Φερδινάνδο βασιλιά της Βοημίας υπό τον όρο της επιβεβαίωσης των παραδοσιακών προνομίων των τάξεων και επίσης της μετακίνησης της Αυλής των Αψβούργων στην Πράγα. Η επιτυχία ήταν μόνο μερική, καθώς η Δίαιτα αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον Φερδινάνδο ως κληρονομικό άρχοντα του Βασιλείου.
Ο θρόνος της Ουγγαρίας έγινε αντικείμενο δυναστικής διαμάχης μεταξύ του Φερδινάνδου και του Ιωάννη Ζαπόλυα, Βοεβόδα της Τρανσυλβανίας, που υποστηρίχθηκαν από διάφορες φατρίες των ευγενών στο Ουγγρικό βασίλειο. Ο Φερδινάνδος είχε επίσης την υποστήριξη του αδελφού του, αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄.
Στις 10 Νοεμβρίου 1526 ο Ιωάννης Ζαπόλυα ανακηρύχθηκε βασιλιάς από μια Δίαιτα στο Σέκεσφεχερβαρ, εκλεγμένη από την κατώτερη χωρίς τίτλους αριστοκρατία.
Ο Nίκολαους Όλαχους, γραμματέας του Λουδοβίκου, προσκολλήθηκε στο κόμμα του Φερδινάνδου αλλά διατήρησε τη θέση του με την αδερφή του, βασίλισσα Μαρία. Ο Φερδινάνδος εξελέγη επίσης Βασιλιάς της Ουγγαρίας, της Δαλματίας, της Κροατίας, της Σλαβονίας κ.λπ. από την ανώτερη αριστοκρατία (τους άρχοντες ή βαρόνους) και τον ουγγρικό Καθολικό κλήρο από μια Δίαιτα στο Πόζονι (Μπρατισλάβα στα σλοβακικά) στις 17 Δεκεμβρίου 1526. Ετσι ο Φερδινάνδος στέφθηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας στη Βασιλική του Σέκεσφεχερβαρ στις 3 Νοεμβρίου 1527.
Οι Κροάτες ευγενείς δέχθηκαν ομόφωνα την εκλογή του Φερδινάνδου Α΄ στο Πόζονι, αποδεχόμενοί τον ως βασιλιά τους στην εκλογή του 1527 στο Τσετίν και επικυρώνοντας τη διαδοχή για αυτόν και τους κληρονόμους του. Σε αντάλλαγμα για τον θρόνο ο αρχιδούκας Φερδινάνδος υποσχέθηκε να σεβαστεί τα ιστορικά δικαιώματα, ελευθερίες, νόμους και έθιμα των Κροατών αφότου είχαν ενωθεί με το ουγγρικό βασίλειο και να υπερασπιστεί την Κροατία από τυχόν οθωμανική εισβολή.
Ο Μπρένταν Σιμς σημειώνει ότι ο λόγος που ο Φερδινάνδος μπόρεσε να κερδίσει αυτή την εξουσία ήταν οι δυσκολίες του Καρόλου Ε΄ στον συντονισμό των μετώπων της Αυστρίας, της Ουγγαρίας και της Μεσογείου απέναντι στην οθωμανική απειλή, καθώς και εκείνων στη Γερμανία, τη Βουργουνδία και την Ιταλία εναντίον των Γερμανών Προτεσταντών πριγκίπων και της Γαλλίας. Έτσι η άμυνα της κεντρικής Ευρώπης ανατέθηκε υπεργολαβικά στον Φερδινάνδο καθώς και πολλές ευθύνες που αφορούσαν τη διαχείριση της Αυτοκρατορίας. Ο Κάρολος Ε΄ παραιτήθηκε από Αρχιδούκας της Αυστρίας το 1522 και εννέα χρόνια μετά έβαλε τους Γερμανούς πρίγκιπες να εκλέξουν ως βασιλιά τους τον Φερδινάνδο, που έγινε έτσι ο διορισμένος διάδοχός του. "Αυτό είχε σημαντικές συνέπειες για τον σχηματισμό των κρατών στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Ο Φερδινάνδος διέσωσε τη Βοημία και τη Σιλεσία από τη συντριβή της Ουγγαρίας, κάνοντας το βορειοανατολικό πλευρό του ασφαλέστερο. Δήλωσε στο Landtag, τη συνέλευση των εκπροσώπων των ευγενών, στο Λιντς το 1530 ότι «Οι Τούρκοι δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν εκτός αν το Βασίλειο της Ουγγαρίας βρισκόταν στα χέρια ενός Αρχιδούκα της Αυστρίας ή ενός άλλου Γερμανού πρίγκιπα.» Μετά από κάποιους δισταγμούς η Κροατία και η Ουγγαρία προσχώρησαν στους Αψβούργους. Και στις δύο περιπτώσεις ο σύνδεσμος ήταν ουσιαστικά συμβατικός, σχετιζόμενος άμεσα με την ικανότητα του Φερδινάνδου να παρέχει προστασία κατά των Τούρκων».
Τα αυστριακά εδάφη ήταν σε άθλια οικονομική κατάσταση, αλλά ο Φερδινάνδος αναγκάστηκε να εισαγάγει τον λεγόμενο Τουρκικό Φόρο (Türken Steuer) ενόψει της οθωμανικής απειλής. Παρά τις τεράστιες θυσίες των Αυστριακών δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει αρκετά χρήματα για τα έξοδα του κόστους για την άμυνα των αυστριακών εδαφών. Τα ετήσια έσοδά του του επέτρεψαν να προσλάβει μόνο 5.000 μισθοφόρους για δύο μήνες, έτσι ο Φερδινάνδος ζήτησε βοήθεια από τον αδερφό του, τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄, και άρχισε να δανείζεται χρήματα από πλούσιους τραπεζίτες όπως η οικογένεια Φούγκερ.
Ο Φερδινάνδος νίκησε τον Ζαπόλυα στις Μάχες του Tάρτσαλ τον Σεπτέμβριο του 1527 και της Σίνα τον Μάρτιο του 1528. Ο Ζαπόλυα έφυγε από τη χώρα και ζήτησε υποστήριξη από τον σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, κάνοντας την Ουγγαρία κράτος υποτελές στους Οθωμανούς.
Αυτό οδήγησε στην πιο επικίνδυνη στιγμή της ζωής του Φερδινάνδου το 1529, όταν ο Σουλεϊμάν εκμεταλλεύτηκε αυτή την ουγγρική υποστήριξη για μια μαζική αλλά τελικά ανεπιτυχή επίθεση στην πρωτεύουσα του Φερδινάνδου, την Πολιορκία της Βιέννης, που υποχρέωσε τον Φερδινάνδο να καταφύγει στη Βοημία. Μια περαιτέρω οθωμανική εισβολή αποκρούστηκε το 1532 (Πολιορκία του Γκουνς). Εκείνη τη χρονιά ο Φερδινάνδος έκανε ειρήνη με τους Οθωμανούς, χωρίζοντας την Ουγγαρία σε ένα τομέα των Αψβούργων στα δυτικά και στην επικράτεια του Ιωάννη Ζαπόλυα στα ανατολικά, ουσιαστικά κράτος υποτελές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Ιωάννης Β΄ Σιγισμούνδος υποστηρίχθηκε επίσης από τον Σιγισμούνδο Α' της Πολωνίας, πατέρα της μητέρας του, αλλά το 1543 ο Σιγισμούνδος συνήψε συνθήκη με τους Αψβούργους και η Πολωνία έγινε ουδέτερη. Ο πρίγκιπας Σιγισμούνδος Αύγουστος της Πολωνίας παντρεύτηκε την Ελισάβετ της Αυστρίας, κόρη του Φερδινάνδου.
Ο Σουλεϊμάν είχε εκχωρήσει στον Ιωάννη Β΄ Σιγισμούνδο την Τρανσυλβανία και την ανατολική Βασιλική Ουγγαρία, που αποτέλεσαν το «Ανατολικό Ουγγρικό Βασίλειο», στο οποίο βασίλεψε η μητέρα του Ισαβέλλα Γιαγκελλόνων, με πραγματικό ηγέτη τον Μαρτινούτσι. Αλλά οι εχθρικές ίντριγκες της Ισαβέλλας και οι απειλές από τους Οθωμανούς έκαναν τον Μαρτινούτσι να αλλάξει πορεία. Το 154, συμφώνησε να υποστηρίξει τις αξιώσεις του Φερδινάνδου και ο αυτοκρατορικός στρατός εισέβαλαν στην Τρανσυλβανία. Με τη Συνθήκη του Βάισενμπουργκ (1551) η Ισαβέλλα συμφώνησε εκ μέρους του Ιωάννη Β΄ Σιγισμούνδου να παραιτηθεί από τη θέση του βασιλιά της Ουγγαρίας και να παραδώσει το βασιλικό στέμμα και τα εμβλήματα. Έτσι η Βασιλική Ουγγαρία και η Τρανσυλβανία περιήλθαν στον Φερδινάνδο, που συμφώνησε να αναγνωρίσει τον Ιωάννη Β΄ Σιγισμούνδο ως υποτελή Πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας και αρραβώνιασε μια από τις κόρες του με αυτόν. Εν τω μεταξύ ο Μαρτινούτσι προσπάθησε να κρατήσει τους Οθωμανούς ευχαριστημένους ακόμα και παρότι αντέδρασαν στέλνοντας στρατεύματα. Ο στρατηγός του Φερδινάνδου Καστάλντο υποψιάστηκε τον Μαρτινούτσι για προδοσία και με την έγκριση του Φερδινάνδου τον σκότωσε.
Εφόσον ο Μαρτινούτσι ήταν εκείνη την εποχή αρχιεπίσκοπος και καρδινάλιος αυτή ήταν μια αποτρόπαια πράξη και ο Πάπας Ιούλιος Γ΄ αφόρισε τον Καστάλντο και τον Φερδινάνδο. Ο Φερδινάνδος έστειλε στον Πάπα ένα μακροσκελές κατηγορητήριο για προδοσία εναντίον του Μαρτινούτσι με 87 άρθρα, υποστηριζόμενα από 116 μάρτυρες. Ο Πάπας αθώωσε τον Φερδινάνδο και ήρε τους αφορισμούς το 1555.
Ο πόλεμος στην Ουγγαρία συνεχίστηκε. Ο Φερδινάνδος δεν μπόρεσε να κρατήσει τους Οθωμανούς έξω από την Ουγγαρία. Το 1554 έστειλε τον Όγκιερ Γκίσελιν ντε Μπουσμπέκ στην Κωνσταντινούπολη για να συζητήσει μια συνοριακή συνθήκη με τον Σουλεϊμάν, αλλά δεν μπόρεσε να πετύχει τίποτα. Το 1556 η Δίαιτα επανέφερε τον Ιωάννη Β΄ Σιγισμούνδο στον ανατολικό ουγγρικό θρόνο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1570. Ο ντε Μπουσμπέκ επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1556 και πέτυχε στη δεύτερη προσπάθεια του.
Ο αυστριακός κλάδος των μοναρχών των Αψβούργων χρειαζόταν την οικονομική δύναμη της Ουγγαρίας για τους Οθωμανικούς πολέμους. Κατά τους πολέμους αυτούς το πρώην Βασιλείου της Ουγγαρίας συρρικνώθηκε κατά περίπου 70%. Παρά αυτές τις τεράστιες εδαφικές και δημογραφικές απώλειες η μικρότερη, βαριά κατεστραμμένη από τον πόλεμο, Βασιλική Ουγγαρία είχε παραμείνει οικονομικά πιο σημαντική για τους ηγεμόνες των Αψβούργων από την Αυστρία ή το Βασίλειο της Βοημίας ακόμη και στα τέλη του 16ου αιώνα. Από όλες τις χώρες του το εξαντλημένο Βασίλειο της Ουγγαρίας ήταν, εκείνη την εποχή, η μεγαλύτερη πηγή εσόδων του Φερδινάνδου.
Εδραίωση της εξουσίας στη Βοημία
Όταν ανέλαβε τον έλεγχο της Βοημίας τη δεκαετία του 1520, η θρησκευτική της κατάσταση ήταν περίπλοκη. Ο γερμανικός πληθυσμός της αποτελείτο από Καθολικούς και Λουθηρανούς. Μερικοί Τσέχοι ήταν δεκτικοί στον Λουθηρανισμό, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς ήταν Ουτρακουϊστές Χουσίτες, ενώ μια μειοψηφία τους παρέμενε Ρωμαιοκαθολική. Ένας σημαντικός αριθμός Ουτρακουιστών τάχθηκε υπέρ μιας συμμαχίας με τους Προτεστάντες. Στην αρχή ο Φερδινάνδος αποδέχτηκε αυτή την κατάσταση και έδωσε μεγάλη ελευθερία στις τάξεις της Βοημίας. Τη δεκαετία του 1540 η κατάσταση άλλαξε. Στη Γερμανία ενώ οι περισσότεροι Προτεστάντες πρίγκιπες μέχρι τότε ευνοούσαν τη διαπραγμάτευση με τον Αυτοκράτορα και ενώ πολλοί τον είχαν υποστηρίξει στους πολέμους του, έγιναν ολοένα και πιο συγκρουσιακοί αυτή τη δεκαετία. Μερικοί από αυτούς μάλιστα στράφηκαν σε πόλεμο εναντίον της Αυτοκρατορίας και πολλοί Βοημοί (Γερμανοί ή Τσέχοι) Προτεστάντες ή Ουτρακουιστές τους συμπαραστάθηκαν.
Ο Φερδινάνδος και ο γιος του Μαξιμιλιανός συμμετείχαν στη νικηφόρα εκστρατεία του Καρόλου Ε΄ εναντίον των Γερμανών Προτεσταντών το 1547. Την ίδια χρονιά κατέστειλε επίσης μια προτεσταντική εξέγερση στη Βοημία, όπου οι τάξεις και μεγάλο μέρος των ευγενών είχαν αρνηθεί να υποστηρίξουν τη γερμανική του εκστρατεία. Αυτό του επέτρεψε να αυξήσει τη δύναμή του σε αυτό το βασίλειο. Εκανε συγκεντρωτική τη διοίκησή του, ανακάλεσε πολλά αστικά προνόμια και δήμευσε περιουσίες. Ο Φερδινάνδος επιδίωξε επίσης να ενισχύσει τη θέση της Καθολικής Εκκλησίας στη Βοημία και ευνόησε την εγκατάσταση εκεί των Ιησουιτών.
Ο Φερδινάνδος και η Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ του 1555
Τη δεκαετία του 1550 ο Φερδινάνδος πέτυχε μερικές βασικές νίκες στην αυτοκρατορική σκηνή. Σε αντίθεση με τον αδελφό του αντιτάχθηκε στον Αλβέρτο Αλκιβιάδη του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ και συμμετείχε στη νίκη επί αυτού. Αυτή η νίκη, μαζί με τη γερμανική νοοτροπία του, έκαναν τον Φερδινάνδο πιο δημοφιλή από τον Αυτοκράτορα στους Προτεστάντες πρίγκιπες. Αυτό του επέτρεψε να παίξει κρίσιμο ρόλο στη διευθέτηση του θρησκευτικού ζητήματος στην Αυτοκρατορία.
Μετά από δεκαετίες θρησκευτικών και πολιτικών αναταραχών στα γερμανικά κρατίδια ο Κάρολος Ε΄ συγκάλεσε μια γενική Δίαιτα στο Άουγκσμπουργκ, στην οποία τα διάφορα κρατίδια θα συζητούσαν το θρησκευτικό πρόβλημα και τη λύση του. Ο ίδιος ο Κάρολος δεν παρευρέθηκε και ανέθεσε την εξουσία στον αδελφό του Φερδινάνδο, να «δράσει και να διευθετήσει» διαφορές εδαφικές, θρησκευτικές και τοπικών εξουσιών. Στη διάσκεψη, που ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου, ο Φερδινάνδος καλόπιασε, έπεισε και απείλησε τους διάφορους εκπροσώπους να συμφωνήσουν σε τρεις σημαντικές αρχές που ανακοινώθηκαν στις 25 Σεπτεμβρίου:
Προβλήματα με τον διακανονισμό του Άουγκσμπουργκ
Μετά το 1555 η Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ έγινε το νομιμοποιητικό νομικό έγγραφο που διείπε τη συνύπαρξη της λουθηρανικής και της καθολικής πίστης στα γερμανικά εδάφη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και χρησίμευε για να εξομαλύνει πολλές από τις εντάσεις μεταξύ των οπαδών της «Παλαιάς Πίστης». (Καθολικισμός) και των οπαδών του Λούθηρου, αλλά είχε δύο θεμελιώδη ελαττώματα. Πρώτον ο Φερδινάνδος είχε επισπεύσει το άρθρο για το reservatum ecclesiasticum, χωρίς να υποστεί τον έλεγχο και τη συζήτηση που έγινε την ευρεία αποδοχή και υποστήριξη του cuius regio, eius religio. Κατά συνέπεια η διατύπωσή του δεν κάλυπτε όλα, ή ακόμη και τα περισσότερα, πιθανά νομικά σενάρια. Η Declaratio Ferdinandei δεν συζητήθηκε καθόλου στην ολομέλεια, αλλά χρησιμοποιώντας την εξουσία του να «δράσει και να διευθετήσει», ο Φερδινάνδος την είχε προσθέσει την τελευταία στιγμή, ανταποκρινόμενος στο αίτημα πριγκιπικών οικογενειών και ιπποτών.
Ενώ αυτές οι συγκεκριμένες αδυναμίες στοίχειωσαν την Αυτοκρατορία τις επόμενες δεκαετίες, ίσως η μεγαλύτερη αδυναμία της Ειρήνης του Άουγκσμπουργκ ήταν η αποτυχία της να λάβει υπόψη την αυξανόμενη ποικιλομορφία της θρησκευτικής έκφρασης που αναδυόταν στις λεγόμενες ευαγγελικές και μεταρρυθμιστικές παραδόσεις. Άλλες ομολογίες είχαν αποκτήσει λαϊκή αποδοχή, αν όχι νομιμότητα στις ενδιάμεσες δεκαετίες και το 1555, οι μεταρρυθμίσεις που πρότεινε ο Λούθηρος δεν ήταν πλέον οι μόνες δυνατότητες θρησκευτικής έκφρασης: Αναβαπτιστές, όπως ο Φρίσιος Μέννο Σίμμονς (1492–1559) και οι οπαδοί του, οι οπαδοί του Ιωάννη Καλβίνου, που ήταν ιδιαίτερα ισχυροί στα νοτιοδυτικά και τα βορειοδυτικά και οι οπαδοί του Ούλριχ Ζβίγγλιου αποκλείστηκαν από εκτιμήσεις και προστασίες στην Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ. Σύμφωνα με αυτή οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις παρέμειναν αιρετικές.
Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1556–1564)
Ο Κάρολος παραιτήθηκε από τη θέση του Αυτοκράτορα τον Αύγουστο του 1556 υπέρ του αδελφού του Φερδινάνδου. Δεδομένου του διακανονισμού του 1521 και της εκλογής του 1531, ο Φερδινάνδος έγινε αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Αρχιδούκας της Αυστρίας. Λόγω της μακράς συζήτησης και της γραφειοκρατικής διαδικασίας, η Αυτοκρατορική Δίαιτα αποδέχθηκε την αυτοκρατορική διαδοχή στις 3 Μαΐου 1558. Ο Πάπας αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον Φερδινάνδο ως Αυτοκράτορα μέχρι το 1559, όταν επετεύχθη ειρήνη μεταξύ της Γαλλίας και των Αψβούργων. Επί της Αυτοκρατορίας του έληξε η Σύνοδος του Τρέντο. Ο Φερδινάνδος οργάνωσε εκλογές για αυτοκράτορα το 1562 για να εξασφαλίσει τη διαδοχή του γιου του Μαξιμιλιανού Β΄. Οι Βενετοί πρεσβευτές στον Φερδινάνδο υπενθυμίζουν στις Relazioni τους τον πραγματισμό του αυτοκράτορα και την ικανότητά του να μιλά πολλές γλώσσες. Αρκετά ζητήματα της Συνόδου του Τρέντο επιλύθηκαν μετά από συμβιβασμό που επετεύχθη προσωπικά μεταξύ του Αυτοκράτορα Φερδινάνδου και του Μορόνε, παπικού λεγάτου.
Στην Αυτοκρατορία
Μια σημαντική εφεύρεση του Φερδινάνδου ήταν το Hofkriegsrat (Αυλικό Πολεμικό Συμβούλιο), που ιδρύθηκε επίσημα το 1556 για να συντονίζει τις στρατιωτικές υποθέσεις σε όλες τις χώρες των Αψβούργων (εντός και εκτός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Μαζί με το Reichshofkanzlei (ιδρύθηκε το 1559, συγχωνεύοντας την Αυτοκρατορική και την Αυστριακή Καγκελαρία, ασχολούμενο έτσι με τις υποθέσεις τόσο των Αυτοκρατορικών όσο και των Αψβουργικών εδαφών) και το Hofkammer (το Οικονομικό Επιμελητήριο, που λάμβανε αυτοκρατορικούς φόρους από το Reichspfennig.), αποτέλεσε τον πυρήνα της κυβέρνησης των Αψβούργων στη Βιέννη. Το Reichshofrat αναβίωσε για να ασχοληθεί με υποθέσεις που αφορούσαν αυτοκρατορικά προνόμια. Το 1556 εκδόθηκε ένα διάταγμα για να διασφαλιστεί ότι τις αυτοκρατορικές και τις δυναστικές υποθέσεις τις διαχειρίζονταν χωριστά (δύο ομάδες αξιωματούχων από την ίδια ωστόσο αρχή). Στην εποχή του η επιρροή των Τάξεων στους θεσμούς αυτούς ήταν περιορισμένη. Για κάθε Ländergroup δημιουργήθηκαν κυβερνήσεις και ταμεία.
Σε αντίθεση με τον Μαξιμιλιανό Α΄ και τον Κάρολο Ε΄, ο Φερδινάνδος Α΄ δεν ήταν νομαδικός ηγεμόνας. Το 1533 μετέφερε την κατοικία του στη Βιέννη και περνούσε τον περισσότερο χρόνο του εκεί. Μετά την τουρκική πολιορκία του 1529 ο Φερδινάνδος εργάστηκε σκληρά για να κάνει τη Βιέννη ένα απόρθητο φρούριο. Μετά την ενθρόνισή του το 1558 η Βιέννη έγινε η αυτοκρατορική πρωτεύουσα.
Διοίκηση της Βασιλικής Ουγγαρίας, της Βοημίας και της Κροατίας
Από το 1542 ο Κάρολος Ε΄ και ο Φερδινάνδος εισέπρατταν τον φόρο της Κοινής Πένας ή Türkenhilfe (τουρκική βοήθεια), που είχε σχεδιαστεί για την προστασία της Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς ή τη Γαλλία. Αλλά καθώς η Ουγγαρία, σε αντίθεση με τη Βοημία, δεν ήταν μέρος του Βασιλείου η αυτοκρατορική βοήθεια για την Ουγγαρία εξαρτιόταν από πολιτικούς παράγοντες. Η υποχρέωση ίσχυε μόνο αν απειλείτο η Βιέννη ή η Αυτοκρατορία.
Το δυτικό τμήμα της Ουγγαρίας στο οποίο κυριαρχούσε ο Φερδινάνδος έγινε γνωστό ως Βασιλική Ουγγαρία. Ως ηγεμόνας της Αυστρίας, της Βοημίας και της Βασιλικής Ουγγαρίας, ο Φερδινάνδος υιοθέτησε μια πολιτική συγκεντρωτισμού και, από κοινού με άλλους μονάρχες της εποχής, την οικοδόμηση μιας απόλυτης μοναρχίας. Το 1527, αμέσως μετά την άνοδό του στον θρόνο, δημοσίευσε ένα σύνταγμα για τις κληρονομικές του κτήσεις (Hofstaatsordnung) και ίδρυσε θεσμούς αυστριακού τύπου στο Πρέσμπουργκ για την Ουγγαρία, στην Πράγα για τη Βοημία και στο Μπρέσλαου για τη Σιλεσία.
Ο Φερδινάνδος εισήγαγε πιο ομοιόμορφες κυβερνήσεις για τις χώρες του και επίσης ενίσχυσε τον έλεγχό του στα οικονομικά της Βοημίας, κάτι που του παρείχε το ήμισυ των εσόδων του. Ωστόσο οι κυβερνήσεις παρέμειναν βασικά ανεξάρτητες η μία από την άλλη. Ένας Αυστριακός μπορούσε να κάνει καριέρα στη διοίκηση της Βοημίας, αλλά συνήθως μόνο μετά από πολιτογράφηση, εκτός από ορισμένους βασιλικούς προστατευόμενους όπως ο Φλόριαν Γκρίσπεκ, ενώ ήταν σχεδόν ανήκουστο (σε αντίθεση με το μέλλον) για ένα Βοημό να σταδιοδρομήσει στην Αυστριακή διοίκηση. Εκλεγμένος βασιλιάς ο ίδιος, ώθησε σταδιακά τη μοναρχία να γίνει κληρονομική, κάτι που τελικά θα επιτευχθεί από τον Φερδινάνδο Β΄ Το 1547 οι Τάξεις της Βοημίας επαναστάτησαν εναντίον του Φερδινάνδου, όταν διέταξε τον στρατό της Βοημίας να κινηθεί εναντίον των Γερμανών Προτεσταντών. Αφού κατέστειλε την εξέγερση, ανταπέδωσε περιορίζοντας τα προνόμια των πόλεων της Βοημίας και εισάγοντας μια νέα γραφειοκρατία βασιλικών αξιωματούχων για τον έλεγχο των αστικών αρχών. Ο Φερδινάνδος ήταν υποστηρικτής της Αντιμεταρρύθμισης και ηγήθηκε της απάντησης της Καθολικής Εκκλησίας σε αυτό που έβλεπε ως το αιρετικό ρεύμα του Προτεσταντισμού. Για παράδειγμα το 1551 κάλεσε τους Ιησουίτες στη Βιέννη και το 1556 στην Πράγα και το 1561 επανίδρυσε την Αρχιεπισκοπή της Πράγας, που είχε διαλυθεί λόγω της επιτυχίας των Προτεσταντών.
Μετά την οθωμανική εισβολή στην Ουγγαρία η παραδοσιακή πόλη στέψης Σέκεσφεχερβαρ των Ούγγρων βασιλιάδων έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Έτσι το 1536 η Ουγγρική Δίαιτα αποφάσισε ως νέο τόπο για τη στέψη του βασιλιά καθώς και για τις συνόδους της ίδιας της Δίαιτας το Πρέσμπουργκ. Ο Φερδινάνδος πρότεινε οι Δίαιτες της Ουγγαρίας και της Βοημίας να συγκληθούν και να διεξάγουν συζητήσεις μαζί με τις Αυστριακές τάξεις, αλλά όλα τα μέρη απέρριψαν μια τέτοια καινοτομία.
Στην Ουγγαρία η μοναρχία παρέμεινε εκλεκτορική μέχρι το 1627 (με τα δικαιώματα των γυναικών στη διαδοχή των Αψβούργων να αναγνωρίζονται το 1723), αν και οι βασιλείς που ακολούθησαν τον Φερδινάνδο ήταν σχεδόν πάντα Αψβούργοι.