cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βιβιάν Μπαρμπό
Η Μπαρμπό έχει διατελέσει βουλευτής για την εκλογική περιοχή Πεπινού του Μόντρεαλ. Στις εκλογές του 2006 πέτυχε μια σημαντική νίκη, νικώντας τον πρώην υπουργό των Φιλελεύθερων Πιερ Πετιγκρού. Δύο χρόνια αργότερα, στις εκλογές του 2008, έχασε την εκλογική μάχη από τον Τζάστιν Τρυντώ, ο οποίος την νίκησε ξανά στις εκλογές του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί πολιτικοί
Ραμίρο Α΄ των Αστουριών
Ο Ραμίρο Α', ισπαν.: Ramiro I, (π. 790 – 1 Φεβρουαρίου 850) ήταν βασιλιάς των Αστουριών (σημερινή Ισπανία) από το 842 μέχρι το τέλος του το 850. Γιος του βασιλιά Βερμούδο Α', έγινε βασιλιάς μετά από αγώνα διαδοχής, αφού ο προκάτοχός του, Αλφόνσο Β', απεβίωσε χωρίς παιδιά. Κατά τη διάρκεια της ταραχώδους βασιλείας του, απέκρουσε επιθέσεις τόσο από Βίκινγκς όσο και από Μαυριτανούς. Αρχιτεκτονικά, το ανάκτορο αναψυχής του Σάντα Μαρία δελ Ναράνκo και άλλα κτίρια χρησιμοποιούσαν το στυλ ramirense, που προεικόνιζε τη ρωμανική αρχιτεκτονική. Ήταν σύγχρονος του Aμπντ αρ-Ραχμάν Β΄, Ομμεϋάδη εμίρη της Κόρδοβας.
Κατάκτηση του θρόνου
αριστερά|μικρογραφία| Βασιλική σημαία του Ραμίρο Α΄. Το τέλος του βασιλιά Αλφόνσου Β' έφερε μία κρίση διαδοχής στο βασίλειο των Αστουριών. Σύμφωνα με το Χρονικό του Αλφόνσου Γ'  που πιστώνεται στον εγγονό του Ραμίρο, ο άτεκνος Αλφόνσος Β' επέλεξε ως διάδοχό του τον Ραμίρο, τον μακρινό συγγενή του και γιο του προκατόχου του Αλφόνσο, Βερμούδο Α', στην Καστίλη (ή Μπαρδουλία σύμφωνα με το Χρονικό του Αλφόνσου Γ' ), όπου παρακολουθούσε τον δικό του γάμο.
Ο Nεπότιαν, ο παλατινός κόμης και ο γαμπρός του αείμνηστου βασιλιά, αμφισβήτησε τη διαδοχή του Ραμίρo ερήμην του, υποστηριζόμενος από τους Aστούριους και τους Βάσκονες, που ήταν πιστοί στον Aλφόνσο Β΄. Ο Ραμίρο αναζήτησε υποστήριξη στη Γαλικία, όπου σχημάτισε στρατό και προχώρησε προς το Οβιέδο. Ο Νεπότιαν περίμενε την προέλαση του Ραμίρο στην Κορνελάνα, δίπλα στον ποταμό Νάρσεα, όπου ο Ραμίρο τον νίκησε στη μάχη της Γέφυρας της Κορνελάνας. Ο Νεπότιαν τράπηκε σε φυγή, αλλά καταδιώχθηκε και συνελήφθη από τους κόμητες Σκίπιον και Σόννα. Μετά τη σύλληψή του, ο Νεπότιαν τυφλώθηκε και φυλακίστηκε σε μοναστήρι.
Ο θρύλος της μάχης του Κλαβίχο
μικρογραφία| Ένα άγαλμα του 18ου αιώνα στο [[Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης|βασιλικό ανάκτορο της Μαδρίτης, που απεικονίζει την άποψη του καλλιτέχνη για τον Ραμίρο Α΄.]] Σύμφωνα με το μύθο, το 834, ο Ραμίρo νίκησε τους Μαυριτανούς στη μάχη του Κλαβίχο. Η ημερομηνία άλλαξε αργότερα σε 844 για να χωρέσει τις αντιφάσεις, που είναι εγγενείς στην ιστορία (ο Ραμίρο δεν κυβερνούσε το 834). Ο απολογισμός της μάχης ήρθε στο προσκήνιο σε ένα πλαστό καταστατικό, που είχε δημιουργηθεί στο Σαντιάγο δε Κομποστέλα στις αρχές του 12ου αι. Ούτε τα Αστουριανά, ούτε τα αραβικά χρονικά της περιόδου κάνουν κάποια αναφορά σε μία τέτοια μάχη. Αναφέρεται για πρώτη φορά στα χρονικά του Ροδρίγο Χιμένεθ δε Ράδα, αρχιεπισκόπου του Τολέδο του 13ου αι.
Η αφήγηση της μάχης φαίνεται να είναι μία μυθοποίηση της ιστορικής Β΄ μάχης του 859 στην Αλβέλδα, στην οποία ο γιος και διάδοχος του Ραμίρο, Ορδόνιο Α' μαζί με τον Γκαρθία Ίνιγεθ της Παμπλόνα συνέτριψαν τις δυνάμεις του Μουσά ιμπν Μουσά αλ-Κασάουι. Σύμφωνα με τον μύθο, κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Άγιος Ιάκωβος ο Πρεσβύτερος, ο Μαυριτανοκτόνος, λέγεται ότι εμφανίστηκε ιππεύοντας ένα λευκό άλογο και κρατώντας λευκό λάβαρο, και βοήθησε τα στρατεύματα των Αστουριών να νικήσουν τους Μαυριτανούς. Αυτό έδωσε αφορμή για τη λατρεία του Αγίου Ιακώβου στην Ιβηρία (βλ. Διαδρομή του Αγίου Ιακώβου στην Κομποστέλα).
Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την παρέμβαση του Αποστόλου, ο Ραμίρo λέγεται ότι καθιέρωσε μία πλαστό επιχορήγηση, που ονομάζεται Βότο δε Σαντιάγo που χρονολογείται στην πραγματικότητα από τον 12ο αι, έναν φόρο προς όφελος της Εκκλησίας, που καταργήθηκε μόλις από το Κόρτες του Κάδιθ το 1812.
Προσπάθεια επανοικισμού του Λεόν
Η πιο σημαντική αναμέτρηση του Ραμίρο με τα μουσουλμανικά βασίλεια της Ιβηρικής δεν στέφθηκε με επιτυχία. Ο εμίρης Aμπντ αλ-Ραχμάν Β΄ της Κόρδοβας έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσει εισβολείς Βίκινγκς, καθώς και εσωτερικές εξεγέρσεις με επικεφαλής τον Mουσά ιμπν Μουσά της οικογένειας Μπανού Κασί. Ο Ραμίρo εκμεταλλεύτηκε την προσωρινή ανάπαυλα για να ξανακατοικήσει την πόλη Λεόν. Η συγκεκριμένη απόπειρα επαναπληθυσμού ήταν βραχύβια. Ο Aμπντ αρ-Ραχμάν Β΄ έστειλε τους Βίκινγκς και τους επαναστάτες, και το 846 έστειλε στρατό με επικεφαλής τον γιο του (αργότερα Μουχάμαντ Α' της Κόρδοβας), αναγκάζοντας τους Καθολικούς να εκκενώσουν ξανά τη Λεόν, την οποία οι Μουσουλμάνοι έκαψαν στη συνέχεια. Η πόλη δεν ανακαταλήφθηκε μέχρι το 856, υπό τον Oρδόνιο Α΄.
Εσωτερική σύγκρουση και σκληρή δικαιοσύνη
Ενώ οι Αστούριες υπό τον Ραμίρο ήταν σχετικά απαλλαγμένες από ξένες αντιπαραθέσεις, το τελευταίο τμήμα της βασιλείας γνώρισε πολλές εσωτερικές συγκρούσεις. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η άνοδός του στο θρόνο ήταν προβληματική και συνέχισε να συναντά δυσαρεστημένους και επαναστατημένους ευγενείς. Το Χρονικό της Αλβέλδε (Chronica Albeldense) αναφέρει συγκεκριμένα δύο από αυτούς τους επαναστάτες. Αφού νίκησε τον επαναστάτη prócer ( μεγάλος ή υψηλόβαθμος ευγενής) Πινιόλo, ο Ραμίρo τον καταδίκασε σε θάνατο μαζί με τους επτά γιους του. Ο αρχηγός της δεύτερης εξέγερσης, ο παλατινός κόμης Aλδρόιτo, καταδικάστηκε να τυφλωθεί.
Ο Ραμίρο ενήργησε με αυστηρότητα εναντίον των latrones (κλεπτών), των οποίων ο αριθμός εντούτοις αύξησε την εμφύλια διχόνοια της βασιλείας του, και ενάντια στους magos, πιθανώς τους παγανιστές που εξακολουθούσαν να έχουν τις ρίζες τους στους πιο απομονωμένους οικισμούς. Tο Chronica Albeldense επαινεί τον Ραμίρo ως Uirga iustitiae, δηλαδή «Ράβδο της Δικαιοσύνης».
Οικογένεια
μικρογραφία| [[Σάντα Μαρία δελ Ναράνκο|Η Σάντα Μαρία δελ Ναράνκo στο Οβιέδο ήταν αρχικά ένα ανάκτορο αναψυχής του Ραμίρo και στη συνέχεια μία εκκλησία.]] Το μόνο που είναι γνωστό για τον πρώτο γάμο του Ραμίρo είναι ότι πρέπει να συνέβη αρκετά νωρίς, ώστε ο γιος του να ήταν ήδη ενήλικος τη στιγμή της διαδοχής του Ραμίρo. Ο γιος του Ραμίρο, Oρδόνιo, διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς των Αστουριών μετά το τέλος του πρώτου.
Ο Ραμίρο συνήψε τον δεύτερο γάμο του, με την Πατέρνα, γύρω στο 842, τη χρονιά του τέλους τού προκατόχου του Αλφόνσου Β'. Το χρονικό του εγγονού του βεβαιώνει ότι όταν απεβίωσε ο Αλφόνσο Β', ο Ραμίρο βρισκόταν στα καστιλιανικά εδάφη για τον γάμο του, υποδηλώνοντας ότι η γυναίκα του ήταν Καστιλιανή. Εικάζεται ότι η νύφη σε αυτόν τον γάμο ήταν η Πατέρνα, που εμφανίστηκε αργότερα ως χήρα του.
Δεν υπάρχουν στέρεες αποδείξεις για παιδιά εκτός από τον Ορδόνι. Παραδοσιακά, ο κόμης Ροδρίγο της Καστίλης (απεβ. 873) ονομάστηκε γιος του Ραμίρο και της Πατέρνας. Ο μεσαιωνικός Γιούατο Πέρεθ δε Ουρβέλ λέει ότι ο Ροδρίγo ονομάστηκε κόμης της Καστίλης λόγω της σχέσης του με τη βασιλική οικογένεια των Αστουριών και ότι είναι πιθανό αυτός ο δεσμός να υπήρχε μέσω της βασίλισσας Πατέρνα, αλλά όχι απαραίτητα επειδή ήταν γιος της.
Ο Ραμίρo μπορεί να ήταν ο πατέρας του Γκατόν, κόμη της Aστόργα και του Eλ Μπιέρθo, αφού τον 14ο αι. ο Aλ-Μπαγιάν αλ-Μουγκρίμπ του Iμπν Ινταρί δηλώνει ότι ο Γκατόν ήταν ο «αδελφός» του Oρδόνιο Α΄ των Αστουριών.
Το τέλος και η ταφή
Ο Ραμίρo απεβίωσε την 1η Φεβρουαρίου 850, στο ανάκτορό του στη Σάντα Μαρία δελ Ναράνκo, που βρίσκεται στο όρος Nαράνκo, κοντά στην πόλη Oβιέδο. Τάφηκε στο Πάνθεον των Αστουριανών βασιλέων στον Καθεδρικό Ναό του Σαν Σαλβαδόρ, στο Οβιέδο, μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του, την Πατέρνα. Τα λείψανά του κατατέθηκαν σε έναν πέτρινο τάφο, που δεν σώζεται πλέον, δίπλα σε έναν παρόμοιο τάφο τού προκατόχου του, Αλφόνσο Β' ελ Κάστο. Ο τάφος του έγραφε:"OBIIT DIVAE MEMORIAE RANIMIRUS REX DIE KAL. FEBRUARII. ERA DCCCLXXXVIII. OBTESTOR VOS OMNES QUI HAEC LECTURI ESTIS. UT PRO REQUIE ILLIUS ORARE NON DESINETIS . (Απεβίωσε ο θεϊκής μνήμης Ρανίμιρος βασιλιάς, ημέρα Καλένδες Φεβρουαρίου, έτος 888. Όσοι διαβάζετε αυτό, μη σταματάτε να προσεύχεστε για την ανάπαυσή του)."
Το στυλ Ramirense στην αρχιτεκτονική
Η τέχνη και η αρχιτεκτονική της βασιλείας του Ραμίρo σχηματίζουν την προ-ρωμανική φάση Ramirense της τέχνης στις Αστούριες. Η αυλή του ήταν το κέντρο μίας μεγάλης μεγαλοπρέπειας, την οποία μαρτυρούν το ανάκτορο και η εκκλησία της Σάντα Μαρία δελ Ναράνκo και του Σαν Μιγουέλ δε Λίγιο. Στις νότιες πλαγιές του όρους Nαράνκo, κοντά στην πόλη Oβιέδο, ο Ραμίρο Α΄ διέταξε την κατασκευή του ανακτόρου της Σάντα Μαρία δελ Ναράνκo και μίας εκκλησίας γνωστής ως Σαν Μιγουέλ δε Λίγιo ή Λίνιo. Η εκκλησία κατέρρευσε τον 13ο αι. και σήμερα σώζεται μόνο το ένα τρίτο περίπου της αρχικής. Τα σχετικά κτίρια υπηρεσιών δεν επιβίωσαν ούτε ως ερείπια. Ένα άλλο παράδειγμα αρχιτεκτονικής Ramirense είναι η εκκλησία Σάντα Κριστίνα δε Λένα, κοντά στον δήμο της Λένα, περίπου 30 χλμ. από το Οβιέδο. Το ανάκτορο και οι δύο εκκλησίες έχουν χαρακτηριστεί Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Όμιλος Γ΄ Κόπα Αμέρικα 2015
Ο Όμιλος Γ΄ του Κόπα Αμέρικα 2015 ήταν ένας από τους τρεις ομίλους των εθνικών ομάδων που έλαβαν μέρος στο Κόπα Αμέρικα 2015. Περιλάμβανε τη Βραζιλία, την Κολομβία, το Περού και τη Βενεζουέλα. Οι αγώνες του ομίλου έλαβαν χώρα από τις 14 Ιουνίου του 2015 έως τις 21 Ιουνίου του 2015.
Αγώνες
Όλες οι ώρες είναι τοπικές, CLT (UTC−3).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόπα Αμέρικα 2015
Σίνθια Νίξον
Η Σίνθια Νίξον (Cynthia Nixon, 9 Απριλίου 1966) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1966 στη Νέα Υόρκη και σπούδασε στο κολλέγιο Barnard και στο Semester at Sea το 1986.
Έχει αποκτήσει δύο παιδιά με τον πρώην σύντροφό της Ντάνι Μόζες. Από το 2004 έχει σχέση με την Κριστίν Μαρινόνι, με την οποία απέκτησε έναν γιο το 2011 και νυμφεύθηκε το 2012.
Στις 19 Μαρτίου 2018 ανακοίνωσε πως θα θέσει υποψηφιότητα για κυβερνήτρια της Νέας Υόρκης με το Δημοκρατικό Κόμμα.
Καλλιτεχνική πορεία
Ξεκίνησε την καριέρα της από την εφηβική της ηλικία. Η πρώτη της σημαντική κινηματογραφική συμμετοχή ήταν το 1984 στο Αμαντέους. Το 1993 έπαιξε στο Οικογένεια Άνταμς 2.
Από το 1998 ως το 2004 πρωταγωνίστησε στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά Sex and the City στον ρόλο της δικηγόρου Μιράντα Χομπς. Για τον ρόλο αυτό, έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα Β' γυναικείου ρόλου σε τηλεοπτική σειρά. Επίσης, κέρδισε το βραβείο Emmy Β' γυναικείου ρόλου σε κωμική σειρά (2004) και δύο βραβεία Σωματείου Ηθοποιών μαζί με τις συμπρωταγωνίστριές της (2001, 2003).
Η Νίξον έχει πολλές εμφανίσεις στο θέατρο και έχει κερδίσει μία φορά (2006) το βραβείο Tony για το Rabbit Hole που έπαιξε στο Broadway, ενώ έχει προταθεί για το βραβείο άλλες δύο φορές (1996, 2017).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Αμφιφυλόφιλες γυναίκες ηθοποιοί
Κάστρο του Γκόλινγκ
Το Κάστρο του Γκόλινγκ είναι κάστρο στο Γκόλινγκ αν ντερ Σάλτσαχ, στο αυστριακό κρατίδιο του Σάλτσμπουργκ, που ανεγέρθηκε από τους Πρίγκιπες-Αρχιεπισκόπους του Σάλτσμπουργκ τον 13ο αιώνα. Το μεγάλο φρούριο βρίσκεται σε έναν βράχο πάνω από την κοιλάδα Σάλτσαχ κοντά στα στρατηγικά σημαντικά στενά μεταξύ των βουνών Χάγκεν και Τέννεν, σε υψόμετρο 469 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται 25 χιλιόμετρα μακριά από την αυστριακή πόλη Σάλτσμπουργκ.
Ιστορία
Από τη ρωμαϊκή εποχή υπήρχε μια ξύλινη σκοπιά πάνω από τον παλιό ρωμαϊκό δρόμο. Το κοντινό πέρασμα Λούεγκ μεταξύ των βουνών Χάγκεν και Τέννεν ήταν ένα σημαντικό σημείο διέλευσης ήδη από την Εποχή του Χαλκού. Ένα ξύλινο κάστρο ανεγέρθηκε εδώ μετά τη Βαυαρική κατάκτηση στον πρώιμο Μεσαίωνα. Το σημερινό πέτρινο κάστρο χτίστηκε πιθανώς το πρώτο μισό του 13ου αιώνα επί Αρχιεπισκόπου Έμπερχαρντ Β' του Σάλτσμπουργκ. Το 1325 ο Αρχιεπίσκοπος Φρίντριχ έδωσε το Βέστε Γκόλινγκ στη Μαργκαρέτε φον Χούχελ και στους δύο γιους της Κόνραντ και Χάρτναϊντ ισόβια με αντάλλαγμα 300 λίβρες ασημένιες πένες. Είναι επίσης η πρώτη φορά που το κάστρο εμφανίζεται σε έγγραφο. Κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αιώνα, οι Αρχιεπίσκοποι του Σάλτσμπουργκ κατέλαβαν όλα τα σημαντικά αριστοκρατικά κάστρα του Σάλτσμπουργκ. Το 1375 ο Χάρτναϊντ πούλησε την περιουσία του στον Αρχιεπίσκοπο Πίλγκριμ Β' του Σάλτσμπουργκ. Το κάστρο παραδόθηκε στον αρχιεπίσκοπο το 1438. Έκτοτε η Αρχιεπισκοπή απασχολούσε μόνο επιστάτες στο κάστρο. Στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα έγιναν μεγάλες επεκτάσεις και μετατροπές στο κάστρο. Κατά τη διάρκεια των Αγροτικών Πολέμων, το Κάστρο του Γκόλινγκ ήταν τόπος συγκέντρωσης ανταρτών από τα βουνά (1525). Το επόμενο έτος, το χωριό και το κάστρο δέχθηκαν επίθεση και λεηλατήθηκαν από έναν αγροτικό στρατό. Ακολούθησε όμως η τιμωρία. Αφού ο ηγέτης των μισθοφόρων Μπούκχαρντ φον Εμς ανάγκασε τους εξεγερμένους να παραδοθούν, 27 ηγέτες αγροτών αποκεφαλίστηκαν και ο αγροτικός πληθυσμός αναγκάστηκε να πληρώσει μεγάλες αποζημιώσεις. Το κάστρο είχε καταστραφεί σε σημαντικό βαθμό και ήταν απαραίτητο να ανακαινιστεί εκτενώς το 1532. Τότε ανακαινίστηκε και η γέφυρα του κάστρου.
Το 1573 οι έντονες βροχοπτώσεις, που οδήγησαν στη μεγάλη πλημμύρα του Σάλτσαχ, προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στο κάστρο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αρχίσουν εκτεταμένες εργασίες μετατροπής και επέκτασης ξανά το 1589. Έγινε ριζική ανακατασκευή του κτηρίου. Το 1599 ένας κεραυνός κατέστρεψε τον πύργο του κάστρου. Ακόμη και τον 17ο αιώνα, το κάστρο ήταν σχεδόν διαρκώς υπό κατασκευή. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης πυρκαγιάς στην αγορά του 1619, το περιτείχισμα του κάστρου κατεδαφίστηκε, για να αποφευχθεί η εξάπλωση της φωτιάς. Δύο χρόνια αργότερα αντικαταστάθηκε από έναν τοίχο. Το 1633 το δωμάτιο του πρίγκιπα επιστρώθηκε. Η γέφυρα που οδηγεί πάνω από την τάφρο στην πύλη του κάστρου ανακαινίστηκε το 1713.
Το 1722, ο πρίγκιπας Αρχιεπίσκοπος Φραντς Άντον φον Χάραχ επισκέφτηκε το κάστρο και το ανακαίνισε και δημιούργησε ένα θερμαινόμενο πριγκιπικό δωμάτιο. Το 1871 έγινε εκτεταμένη επισκευή του κτηρίου. Η νότια πτέρυγα, επειδή ήταν ήδη ερειπωμένη, διευρύνθηκε και επεκτάθηκε ως φυλακή για τους κρατούμενους. Το 1923 το περιφερειακό δικαστήριο, που βρισκόταν ακόμα εδώ, καταργήθηκε και το κάστρο χωρίστηκε εν μέρει σε διαμερίσματα. Επιπλέον, εδώ είχαν τα γραφεία τους ένα τμήμα τελωνειακής φύλαξης και ένα γραφείο φορολογικών υποθέσεων. Το 1971 δημιουργήθηκε το μουσείο τοπικής ιστορίας σε ορισμένες αίθουσες. Εκεί εκτίθενται όχι μόνο αντικείμενα από την ιστορία του κάστρου, αλλά και απολιθωμένα ευρήματα από την περιοχή. Όχι μόνο λόγω του μουσείου, αλλά και λόγω των τακτικών εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται εκεί το καλοκαίρι, το συγκρότημα είναι ένας δημοφιλής προορισμός εκδρομών για ντόπιους και τουρίστες. Γίνονται διάφορες εκδηλώσεις στο κάστρο, όπως θεατρικές παραστάσεις, φεστιβάλ τέχνης και μαγειρικής, παραστάσεις κλασικής μουσικής κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Αυστρία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Αυστρία
Ο τυχοδιώκτης του Ρίο
Ο Τυχοδιώκτης του Ρίο (Πρωτότυπος τίτλος: L'Homme de Rio) είναι μια Γαλλική ταινία περιπέτειας του 1964 σε σκηνοθεσία Φιλίπ ντε Μπροκά και σενάριο των Μπροκά, Ζαν Πολ Ραπενό, Αριάν Μνουτσίν και Ντανιέλ Μπουλατζέρ. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Πολ Μπελμοντό, Φρανσουάζ Ντορλέακ και ο Ζαν Σερβέ.
Ήταν η πρώτη ταινία που γυρίστηκε από τη γαλλική θυγατρική της United Artists, την Les Productions Artistes Associés. Η ταινία σημείωσε τεράστια επιτυχία στο box office με συνολικά 4.800.626 εισητήρια στη Γαλλία, και έγινε η 5η ταινία με τα υψηλότερα κέρδη της χρονιάς.
Αυτή η ταχέως αναπτυσόμενη παρωδία ταινιών τύπου Τζέιμς Μποντ διαθέτει εντυπωσιακή φωτογραφία τοποθεσιών από τον Εντμόντ Σετσάν από το Ρίο ντε Τζανέιρο, τη Μπραζίλια και το Παρίσι. Στα 37α βραβεία Όσκαρ, η ταινία ήταν υποψήφια για το βραβείο Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Η ιστορία είναι εμπνεύσμενη από τη σειρά κόμικ "The Adventures of Tintin", και ο τυχοδιώκτης του Ρίο ήταν μια από τις κύριες εμπνεύσεις για την ταινία Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (1981) του Στίβεν Σπίλμπεργκ και με πρωταγωνιστή τον Χάρισον Φορντ.
Πλοκή
Καθώς ο αεροπόρος Άντριεν Ντοφουρκούτ ξεκινά μια 8ήμερη άδεια στο Παρίσι για να δει την αρραβωνιαστικιά του Ανιές, δύο Ινδιάνοι της Νότιας Αμερικής κλέβουν ένα αγαλματίδιο των Ίνκας από το Musée de l'Homme και αναγκάζουν τον καθηγητή Νορμπέρ Καταλάν, ο οποίος είναι ο επιμελητής του μουσείου, να μπει στο αυτοκίνητό τους. Ο Καταλάν ήταν ο συνεργάτης του πατέρα της Ανιές σε μια αποστολή στην Παραγουάη κατά την οποία πέθανε ο πατέρας της. Ο Καταλάν πιστεύει ότι το αγαλματίδιο είναι ένα από τα τρία που κρατούν το μυστικό ενός θησαυρού των Ίνκας. Ο Άντριεν φτάνει εγκαίρως για να δει τους Ινδιάνους να απαγάγουν την Ανιές, τη μόνη που γνωρίζει τη θέση του αγαλματιδίου του πατέρα της, και εκείνος τους καταδιώκει μέχρι το αεροδρόμιο όπου κλέβει ένα εισιτήριο και επιβιβάζεται στο ίδιο αεροπλάνο.
Ο Άντριεν λέει στον πιλότο ότι η αρραβωνιαστικιά του έχει απαχθεί, αλλά η Ανιές έχει ναρκωθεί και δεν τον αναγνωρίζει. Ο πιλότος σχεδιάζει να συλλάβει τον Άντριεν όταν φτάσουν στη Λα Παζ, αλλά αυτός ξεφεύγει από την αστυνομία κατά την άφιξη. Με τη βοήθεια του Σερ Γουίνστον, ενός Βολιβιανού επιχειρηματία, ο Άντριεν σώζει την Ανιές. Ανασύρουν το θαμμένο αγαλματίδιο, αλλά οι Ινδιάνοι τους το κλέβουν ξανά.
Σε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο που παρείχε ο Σερ Γουίνστον, η Ανιές και ο Άντριεν πηγαίνουν στο Μπουένος Άιρες για να συναντήσουν τον Σενιόρ Μάριο ντε Κάστρο, έναν πλούσιο βιομήχανο που κατέχει το τρίτο αγαλματίδιο. Στο δρόμο, συναντούν το αυτοκίνητο των Ινδιάνων με τον Καταλάν σωριασμένο μέσα. Αφού καταφέρνουν να τον πάρουν από τους Ινδιάνους, κατευθύνονται προς το Μπουένος Άιρες. Εκεί σε ένα πάρτι προς τιμήν τους, ο ντε Κάστρο παίρνει τον καθηγητή Καταλάν στο ιδιωτικό του δωμάτιο για να τον διαβεβαιώσει για την ασφάλεια του αγαλματιδίου, αλλά ο Καταλάν, που αποδεικνύεται ότι σχεδίαζε την κλοπή του μουσείου, τον δολοφονεί και κλέβει το αγαλματίδιο. Την ώρα που ο Άντριεν ανακαλύπτει το πτώμα, ο καθηγητής και οι Ινδιάνοι έχουν απαγάγει ξανά την Ανιές και δραπετεύουν με ένα υδροπλάνο. Ο Άντριεν κλέβει ένα αεροπλάνο και τους ακολουθεί.
Παραγωγή
Η ταινία ήταν συνέχεια του Καρτούς, ενός δημοφιλούς swashbuckler με τον Μπελμοντό. Αποφασίστηκε να πρωταγωνιστήσει σε μια παρωδία του Τζέιμς Μποντ. Η ιταλική χρηματοδότηση της ταινίας οδήγησε στον Ιταλό ηθοποιό Αντόλφο Τσέλι, τότε κάτοικος Βραζιλίας, να υποδυθεί τον Μάριο ντε Κάστρο.
Τα προσωπικά γούστα του Ζαν Πολ Μπελμοντό ήταν τα κόμικς Tintin, τα αθλητικά περιοδικά και τα αστυνομικά μυθιστορήματα. Είπε ότι προτιμούσε «να κάνει ταινίες περιπέτειας όπως ο τυχοδιώκτης του Ρίο από τις διανοητικές ταινίες του Αλέν Ρενέ ή του Αλέν Ρομπ-Γκριλέ».
Κυκλοφορία
Η ταινία κυκλοφόρησε στις γαλλικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 28 Φεβρουαρίου του 1964. . Στην Ελλάδα η ταινία προβλήθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας στις 18 Ιουλίου 2017.
Κριτικές
Σε σύγχρονες κριτικές, το Μηνιαίο Κινηματογραφικό Δελτίο στην ανασκόπηση του και την μεταγλωττισμένη αγγλική έκδοση σημείωνει ότι: «Μπορεί κανείς να αισθάνεται ότι η ασήμαντη εξυπνάδα του [ντε Μπροκά] ταιριάζει καλύτερα στη μικρότερη, πιο τοπική ατμόσφαιρα των προηγούμενων ταινιών του, αλλά εδώ εμπλέκεται σε μια παραγωγή μεγάλου προϋπολογισμού που απευθύνεται σε ένα τεράστιο κοινό, και ίσως θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες που τόσο μεγάλο μέρος του προσωπικού του στυλ έχει επιβιώσει, ακόμη και στην προσεκτικά μεταγλωττισμένη και ελαφρώς συντομευμένη αμερικανική έκδοση που παρουσιάζεται τώρα». Η κριτική σημείωσε ότι η ταινία ήταν "όμορφα οργανωμένη" και ότι "διατηρεί πάντα τα χαμόγελα, τα οποία αυξάνονται ακόμα κι αν σπάνια ξεσπούν σε αληθινά γέλια", και επαίνεσε τους δύο πρωταγωνιστές, συγκεκριμένα τον Μπελμοντό που «ξεπέρασε τον Ντάγκλας Φέρμπανκς στην ευκινησία και τον Χάρολντ Λόιντ στα ακροβατικά
Ο Στάνλεϊ Κάουφμαν του The New Republic αποκάλεσε τον Τυχοδιώκτη του Ρίο "μια απολαυστική ταινία". Σε μια αναδρομική κριτική του, το The Dissolve έδωσε στην ταινία βαθμολογία 3/5 αστέρια από τα πέντε, σημειώνοντας ότι «η δράση προχωρά σε ένα τόσο γρήγορο ρυθμό, που δεν υπάρχει χρόνος να ανησυχείς για το πόσο η πλοκή βασίζεται σε απίστευτες συμπτώσεις».
Το Time Out επέλεξε την ταινία στο #99 της λίστας με τις 100 καλύτερες γαλλικές ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1964 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βραζιλία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists
S/2004 S 24
Ο S/2004 S 24 έχει διάμετρο περίπου 3 χιλιομέτρων και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 22,901 Gm σε 1294,25 ημέρες, με κλίση 35,5 ° προς την εκλειπτική, με ανάδρομη τροχιά και με εκκεντρότητα 0,085. Λόγω της κλίσης του, η οποία είναι παρόμοια με αυτή των τεσσάρων γνωστών μελών της Γαλατικής ομάδας, ο S/2004 S 24 θα μπορούσε να ανήκει σε αυτό το γκρουπ. Ωστόσο, η τροχιά του είναι πολύ πιο απομακρυσμένη, πράγμα που θέτει υπό αμφισβήτηση αυτή την ταξινόμηση. Θα μπορούσε να είναι σε μια δική του ομάδα.
Ο ακριβής μηχανισμός σχηματισμού του S/2004 S 24 είναι άγνωστος και λόγω της χαμηλής εκκεντρότητάς του (0.085), το έχει έχει συλληφθεί από τον Κρόνο και τεθεί σε τροχιά γύρω του είναι απίθανο. Παρόλα αυτά, ο S/2004 S 24 περιφέρεται προς την αντίθετη κατεύθυνση από όλους τους άλλους δορυφόρους στην τροχιακή περιοχή του, καθιστώντας απίθανο να έχει επιβιώσει σε αυτή την τροχιά για όλη την ιστορία του Ηλιακού Συστήματος.
Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς
Οι Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς (γαλλικά: Alpes-de-Haute-Provence), αναφερόμενος ως Μπας-Αλπ (γαλλικά: Basses-Alpes) έως το 1970, είναι νομός της περιοχής Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή στη νοτιοανατολική Γαλλία.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 04.
Πρωτεύουσα είναι το Ντίνι-λε-Μπαιν και υπονομαρχίες οι κοινότητες Μπαρσελονέτ, Καστελάν και Φορκαλκιέ.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Μπα-Αλπέν, σε σχέση με το όνομα Κάτω Άλπεις (Μπα-Αλπ) που έφερε ο νομός μέχρι το 1970.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Ρωμαϊκή γέφυρα στον ποταμό Υμπάιγ αριστερά|μικρογραφία|Η λίμνη Λωζέτ Ο νομός Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς ανήκει στη διοικητική περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή. Έχει έκταση 6.925 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Διοικητικά αποτελείται από 4 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 198 κοινότητες. Ο πληθυσμός του νομού είναι 161.588 κάτοικοι (στην απογραφή του 2016).
Συνορεύει στα βορειοανατολικά με τα γαλλο-ιταλικά σύνορα και περιβάλλεται από τους νομούς Αλπ-Μαριτίμ στα ανατολικά, Βαρ στα νότια, Βωκλύζ στα δυτικά, Ντρομ στα βοριοδυτικά και Ωτ-Αλπ στα βόρεια.
Χωρίζεται σε τρεις ζώνες ανάλογα με το ανάγλυφο, το κλίμα, τον πληθυσμό και την οικονομία:
μικρογραφία|370x370εσ|Θέση του νομού στην [[Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή]] Το ορεινό έδαφος χωρίζει την περιοχή: οι κοιλάδες είναι δύσκολο να αποκτήσουν πρόσβαση μεταξύ τους και ο νομός χωρίζεται σε περιοχές που επικοινωνούν ελάχιστα μεταξύ τους. Γεωφυσικός χάρτης του νομού.
Υδρογραφία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός [[Ντυράνς στο Σιστερόν]] Ο ποταμός Ντυράνς είναι ο κύριος ποταμός και διασχίζει τα δυτικά του νομού. Στην κοιλάδα του υπάρχουν οι πιο σημαντικές οδοί κυκλοφορίας: ο αυτοκινητόδρομος  A51 και η κύρια σιδηροδρομική γραμμή. Σχεδόν όλος ο νομός βρίσκεται στη λεκάνη απορροής του εκτός από τα ακραία νοτιοανατολικά τα οποία αποστραγγίζονται από τον ποταμό Βαρ.
Οι κυριότεροι παραπόταμοι του ποταμού Ντυράνς στο νομό είναι οι Υμπάιγ, Μπλεόν, Ας, Βερντόν και Ζαμπρόν.
Ο ποταμός Ντυράνς και οι παραπόταμοί του έχουν καταρρακτώδη χαρακτήρα και προκαλούν πλημμύρες όταν πέφτουν βροχές, ιδιαίτερα το φθινόπωρο. Τον 20ό αιώνα,  κατασκευάστηκαν αρκετά φράγματα καθώς και εκτροπή τμημάτων του ποταμού για άρδευση και παραγωγή ενέργειας.
Υπάρχουν αρκετές λίμνες στις ορεινές περιοχές, οι κυριότερες είναι οι λίμνες Καστιγιόν, Λωζέτ, Σαιντ-Κρουά, Αλλός κ.α.
Κλίμα
Το κλίμα του νομού Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς είναι μεσογειακό επηρεασμένο από το υψόμετρο και το γεωγραφικό πλάτος. Ενώ στις χαμηλότερες κοιλάδες και οροπέδια της Ωτ-Προβάνς επικρατεί μεσογειακό κλίμα, πιο βόρεια το κλίμα είναι χαρακτηριστικό των Άλπεων : οι χειμώνες είναι πολύ δριμείς και κατά τα καλοκαίρια επικρατούν έντονες καιρικές αναταραχές. Μεταξύ των δύο, στην περιοχή των Προάλπεων, οι δύο επιρροές αναμειγνύονται.
Δημογραφία
Ο νομός Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς είναι ένας από τους πιο αραιοκατοικημένους στη Γαλλία, με λίγο πάνω από 20 κατοίκους ανά χμ². Ο πληθυσμός συγκεντρώνεται κυρίως στις κοιλάδες των ποταμών Ντυράνς και Μπλεόν και τα κοντινά οροπέδια. Ο υπόλοιπος νομός είναι πολύ αραιοκατοικημένος (λιγότεροι από 10 κάτοικοι ανά χμ² στο μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας).
Οι μισές από τις κοινότητες έχουν λιγότερους από 200 κατοίκους, 17 κοινότητες έχουν λιγότερα από 50 άτομα, πολλά χωριά έχουν εγκαταλειφθεί και οι πόλεις είναι μικρές. Τα διαμερίσματα Μπαρσελονέτ και Καστελάν είναι τα δύο πιο αραιοκατοικημένα στη Γαλλία και τα μόνα με λιγότερους από 10.000 κατοίκους. Η κοινότητα Καστελάν είναι επίσης η μικρότερη υπονομαρχία της Γαλλίας.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|300x300εσ|Τα διοικητικά διαμερίσματα Ο νομός Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς χωρίζεται σε 4 διοικητικά διαμερίσματα, 15 καντόνια και 198 κοινότητες:
Πόλεις
μικρογραφία|370x370εσ|Χάρτης του νομού Οι κυριότερες κοινότητες του νομού Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς είναι:
Ιστορία
Ο νομός, με αρχική ονομασία Κάτω Άλπεις, είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (πλέον 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Το 1970, η ονομασία του νομού άλλαξε στο σημερινό Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς.
Οικονομία
μικρογραφία|250x250εσ|Έκταση με λεβάντα στο Βαλενσόλ μικρογραφία|250x250εσ|Προϊόντα από αποστακτήρια του [[Φορκαλκιέ]] Ο νομός, λόγω των χαρακτηριστικών του (ορεινός και με χαμηλό πληθυσμό), έχει σχετικά αδύναμη βιομηχανική βάση και μια κίνηση προς τη δημιουργία θέσεων εργασίας στους τομείς των συναλλαγών και των υπηρεσιών, κυρίως σε επαγγέλματα κοινωνικοπολιτιστικών και αθλητικών δραστηριοτήτων, ξενοδοχείων και τουρισμού.
Γεωργία
Η γεωργία έχει πολύ σημαντική θέση στην οικονομία, προσανατολισμένη κυρίως σε σιτηρά, φρούτα, δημητριακά και προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας (μέλι, και αιθέρια έλαια, καλλυντικά, ελιές και κρασί).
Η παραγωγή είναι ευρείας ποικιλίας. Τα τελευταία χρόνια, προέκυψε αύξηση της καλλιέργειας λεβάντας, ιδιαίτερα στην περιοχή Σαιντ-Αντρέ-λεζ-Αλπ.
Ο τομέας της κτηνοτροφίας είναι ανεπτυγμένος, κυρίως με εκτροφή βοοειδών και αιγοπροβάτων, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής γάλακτος που χρησιμοποιείται για την παρασκευή τυριών με επωνυμία (Ελεγχόμενης ονομασίας προέλευσης) για το τυρί Μπανόν.
Οι οινοπαραγωγοί του Πιερβέρ έχουν επίσης κατάταξη για την παραγωγή τους με επώνυμα κρασιά.
Βιομηχανία
Ο βιομηχανικός τομέας είναι σχετικά μικρός από την άποψη των επιχειρήσεων, αλλά διαθέτει αρκετές μεγάλες εταιρείες και απασχολεί λίγο περισσότερο από το 14% των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα. Περιλαμβάνει τμήματα χημικών και φαρμακευτικών προϊόντων καθώς και καλλυντικών. Ορισμένα εξειδικευμένα εργοστάσια (σε ελαιόλαδο, αρώματα, κρασιά) παράγουν προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας.
Εντούτοις, σημαντικές αλλαγές στην κοινωνιολογική κατάσταση του νομού αναμένονται από την υλοποίηση του έργου ITER (διεθνής θερμοπυρηνικός πειραματικός αντιδραστήρας, με έναρξη της δραστηριότητας και εκπομπή του πρώτου πλάσματος προγραμματισμένη για το Δεκέμβριο του 2025) στο στόμιο της κοιλάδας του ποταμού Ντυράνς.
Αξιοθέατα-Τουρισμός
μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο ντ'Αλμάνι-αν-Προβάνς Το τοπίο της περιοχής παρέχει το υπόβαθρο σε πολλές δραστηριότητες και περιλαμβάνει αξιόλογη φυσική και αρχιτεκτονική κληρονομιά. Έντεκα κοινότητες έχουν χαρακτηριστεί για τον ειδικό αρχιτεκτονικό χαρακτήρα τους, συμπεριλαμβανομένων:
Το καλοκαίρι, πολλοί επισκέπτονται τα γύρω βουνά όπου δραστηριοποιούνται στην άσκηση υπαίθριων δραστηριοτήτων όπως πεζοπορία, ορεινή ποδηλασία ή αθλήματα στα ποτάμια και τις λίμνες. Το χειμώνα υπάρχει εκτενής δραστηριότητα σκι σε έντεκα χιονοδρομικά κέντρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας Κατηγορία:Νομοί της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής
Πρωθυπουργός της Τόνγκα
Ο πρωθυπουργός της Τόνγκα (ιστορικά αναφέρεται με τον όρο premier) είναι αρχηγός κυβέρνησης στην Τόνγκα. H χώρα είναι μοναρχία και έχει αρχηγό κράτους τον μονάρχη και πρώην πρωθυπουργό Τουπόου ΣΤ΄. Ο σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Σιαόσι Σοβαλένι, ο οποίος εκλέχθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2021 και διορίστηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2021. Ο Σοβαλένι συγκέντρωσε 16 ψήφους.
Η θέση του Πρωθυπουργού (Premier έως το 1970) θεσμοθετήθηκε με το σύνταγμα του 1875, καθώς το Άρθρο 51 ορίζει ότι ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί διορίζονται και παύονται από τον βασιλιά.
Ο πρωθυπουργός συνεπικουρείται από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης της Τόνγκα.
Πορεία προς τον εκδημοκρατισμό μετά το 2000
DΚατά τη δεκαετία του 2000, η χώρα γνώρισε αύξηση του εκδημοκρατισμού. Τον Μάρτιο του 2006, ο βασιλιάς Ταουφααχάου Τουπόου Δ' διόρισε τον Φελέτι Σεβέλε, μετριοπαθές μέλος του Κινήματος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Δημοκρατία ως πρωθυπουργό. Ο Σεβέλε ήταν ο πρώτος μη βασιλικός που κατείχε αυτή τη θέση μετά τον Σίρλεϊ Γουάλντεμαρ Μπέικερ το 1881. Όλοι οι πρωθυπουργοί από την πρωθυπουργία του Μπέικερ ήταν μέλη της τάξης των ευγενών.
Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρ (ύπατος το 64 π.Χ.)
Ο Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρας V, λατιν.: Lucius Julius Caesar (1ος αι. π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και συγκλητικός, που εξελέγη ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 64 π.Χ. Υποστηρικτής του 3ου εξαδέλφου του Ρωμαίου δικτάτορα Γαΐου Ιουλίου Καίσαρα, ο Λεύκιος Ι. Κ. ήταν βασικό μέλος της συγκλητικής φατρίας, που προσπάθησε να αποφύγει τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ της Ρωμαϊκής Συγκλήτου και του ανιψιού του Μάρκου Αντωνίου μετά τη δολοφονία του Δικτάτορα.
Πρωθυπουργός της Τόνγκα
Πορεία προς τον εκδημοκρατισμό μετά το 2000
Τον Ιούλιο του 2008 ο βασιλιάς Γεώργιος Τουπόου Ε΄ ανακοίνωσε ορισμένες σημαντικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Θα εγκατέλειπε το ουσιαστικό μέρος των εκτελεστικών του εξουσιών και θα ακολουθούσε στο εξής το έθιμο των μοναρχιών όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, ασκώντας τα προνόμιά του μόνο με τη συμβουλή του πρωθυπουργού. Επιπλέον, δεν θα διόριζε πλέον ως πρωθυπουργό όποιον επιθυμούσε, αλλά θα διόριζε ένα μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης που θα εκλεγόταν από τη Νομοθετική Συνέλευση.
Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρ (ύπατος το 64 π.Χ.)
Πρώιμη σταδιοδρομία
Μέλος του Ιουλίου γένους των πατρικίων, ο Λεύκιος ήταν γιος του υπάτου του 90 π.Χ., που ονομάζεται επίσης Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρας ΙΙΙ. Ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία υπηρετώντας ως quaestor (ταμίας) στη Ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας το 77 π.Χ., πιθανότατα υπό τον Tερέντιο Βάρρο. Μέχρι το 69 π.Χ. ο Λεύκιος είχε εκλεγεί στην ιερατική θέση του augur (οινοσκόπου) και μέχρι το τέλος τού 67 π.Χ. είχε υπηρετήσει στο αξίωμα του πραίτορα.
Πρωθυπουργός της Τόνγκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί της Τόνγκα
Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρ (ύπατος το 64 π.Χ.)
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Λεύκιος στη συνέχεια εκλέχθηκε ύπατος το 64 π.Χ., με συνύπατο τον Γάιο Mάρκιο Φίγουλο. Κατά τη διάρκεια της υπατείας του ψηφίστηκαν συγκλητικά διατάγματα, που περιόριζαν τον αριθμό των συνοδών, που θα μπορούσαν να συνοδεύουν τους υποψηφίους κατά τη διάρκεια προεκλογικών εκστρατειών, καθώς και να καταστήσουν τις συντεχνίες και τoυς συλλόγους παράνομα. Το επόμενο έτος (63 π.Χ.), μαζί με τον 3ο εξάδελφό του μελλοντικό Ρωμαίο δικτάτορα Γ. Ιούλιο Καίσαρα, διορίστηκε σε Διμελή επιτροπή Ποινής (Duumviri Perduellionis), με σκοπό να φέρει τον γερουσιαστή Γάιο Ραβίριο σε δίκη για το Perduellio (θανατική ποινή ένεκα εσχάτης προδοσίας).
Συμμετοχή στον Εμφύλιο Πόλεμο και τα επακόλουθά του
Το 52 π.Χ. ο Λεύκιος υπηρέτησε ως αντιπρόσωπος (legatus) υπό τον Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος μέχρι τότε βρισκόταν στη Γαλατία. Καθώς ταίριαζε στη θέση του ως πρώην υπάτου, ο Λεύκιος τέθηκε στη διακυβέρνηση της Ναρβωνικής Γαλατίας διοικώντας 10.000 άνδρες· ήταν υπεύθυνος να διασφαλίσει ότι η εξέγερση τού Βερκιγκετόριγα δεν θα εξαπλωνόταν στη Ναρβωνική Γαλατία. Μετά την καταστολή της εξέγερσης, παρέμεινε αντιπρόσωπος μέχρι το 49 π.Χ. Ο Λεύκιος ενεπλάκη στη συνέχεια στα γεγονότα του Εμφυλίου Πολέμου του Ι. Καίσαρα, καθώς η Σύγκλητος, υπό την επιρροή του Μ. Π. Κάτωνα, ζήτησε από τον Ι. Καίσαρα να εγκαταλείψει τους στρατούς του και το Imperium Αυτοκρατορικό δικαίωμα, όταν έληξε η ανθυπατική του διοίκηση. Ο Kαίσαρας αρνήθηκε και, μαζί με τον Λεύκιο, διέσχισε τον Ρουβίκωνα. Στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, ο Λεύκιος υποστήριξε τον Ι. Καίσαρα στον αγώνα του εναντίον της συγκλητικής φατρίας, γνωστής ως optimates. Όταν η πλειοψηφία της Συγκλήτου εγκατέλειψε τη Ρώμη, ο Λεύκιος παρέμεινε στην πρωτεύουσα, ενώ ο Ι. Καίσαρας πολέμησε ενάντια στις συγκλητικές δυνάμεις με επικεφαλής τον Γναίο Πομπήιο Μάγκνο.
Κατά τα επόμενα δύο χρόνια παρέμεινε στη Ρώμη, ενισχύοντας την πολιτική υποστήριξη για τον Ι. Καίσαρα, ενώ έκανε εκστρατεία στην Ισπανία και την Ελλάδα. Μετά τη Μάχη των Φαρσάλων, ο Ι. Καίσαρας διορίστηκε δικτάτορας και προχώρησε στη μεταφορά μερικών από τις βετεράνες λεγεώνες του στην Ιταλία. Ωστόσο οι λεγεώνες εξεγέρθηκαν, αναγκάζοντας τον Μάρκο Αντώνιο αρχηγό του Ιππικού να εγκαταλείψει τη Ρώμη για να τις αντιμετωπίσει (47 π.Χ.). Σε μία άνευ προηγουμένου διαδικασία, ο Μ. Aντώνιος διόρισε τον Λεύκιο ως Praefectus urbi (έπαρχο της πόλης), με την εντολή να διατηρήσει τη Ρώμη ασφαλή, ενώ ο Αντώνιος θα απουσίαζε. Δυστυχώς ο Λεύκιος αποδείχθηκε ανίκανος να εμποδίσει την πόλη από το να πέσει σε αναταραχή.
Η δολοφονία του Ι. Καίσαρα το 44 π.Χ. δημιούργησε μία ασταθή ατμόσφαιρα σε όλη τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Απελπισμένος να παραμείνει ουδέτερος, καθώς οι διαφορές μεταξύ της καισαρικής φατρίας και των απελευθερωτών επιδεινώνοντο, ο Λεύκιος αποσύρθηκε στη Νεάπολη. Αυτή η απόσυρση ήταν σύντομη, καθώς ο Λεύκιος επέστρεψε στη Ρώμη πριν από το τέλος τού έτους. Συμμετείχε ανοιχτά στη συγκλητική ομάδα του M. Τ. Κικέρωνα, οδηγώντας τη Σύγκλητο στην κατάργηση τού αγροτικού νόμου τού Aντωνίου. Ωστόσο δεν εγκατέλειψε εντελώς τον ανιψιό του, καθώς αρνήθηκε να επιτρέψει την κήρυξη εμφυλίου πολέμου εναντίον του Αντωνίου. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, προσπάθησε να αποφύγει έναν άλλο εμφύλιο πόλεμο και εργάστηκε για να συμφιλιώσει τις διάφορες φατρίες. Στις αρχές Μαρτίου του 43 π.Χ., ήταν ένας από τους πέντε πρώην υπάτους, που διορίστηκαν από τη Σύγκλητο για να σχηματίσουν μία δεύτερη αντιπροσωπεία προς τον Αντώνιο, που θα επεδίωκε να διευθετήσει μία ανακωχή μεταξύ του Μάρκου Αντωνίου και του Δέκιμου Ιούνιου Βρούτου Αλβίνου. Ωστόσο, όταν δύο από τους πρώην υπάτους αποφάσισαν να αποσυρθούν από την αντιπροσωπεία (ο Κικέρων και Πόπλιος Σερβίλιος Βάτια Ισαυρικός), η πρεσβεία διαλύθηκε.
Αργότερα, αφού ο Aντώνιος υπέστη μία σειρά από στρατιωτικές αποτυχίες, ο Λεύκιος ήταν ένας από τους πρώτους, που δήλωσε ότι ο ανιψιός του πρέπει να κηρυχθεί εχθρός του κράτους. Ωστόσο θα το μετάνιωσε, όταν σχηματίστηκε η Δεύτερη Τριανδία: ως συνέπεια των ενεργειών του, ο Aντώνιος τον είχε προγράψει. Τότε ο Λεύκιος διέφυγε στο σπίτι της αδελφής του (της μητέρας τού Αντωνίου), και παρέμεινε εκεί, μέχρι που η Ιουλία Αντωνία έλαβε χάρη γι' αυτόν από τον γιο της. Ο Λεύκιος ήταν ακόμη ζωντανός το 40 π.Χ., όταν καταγράφηκε ως ενεργός augur.
Οικογένεια
Ο Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρας είχε τουλάχιστον έναν γιό:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο
Το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο (ισπανικά: Museo Guggenheim Bilbao, βασκικά: Guggenheim Bilbao Museoa) είναι μουσείο μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης το οποίο βρίσκεται στο Μπιλμπάο της Ισπανίας. Εγκαινιάστηκε από τον βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος Α΄ τις 18 Οκτωβρίου 1997. Το κτίριο του μουσείου έχει σχεδιαστεί από τον Αμερικανό-Καναδό αρχιτέκτονα Φρανκ Γκέρι. Ανήκει στο δίκτυο μουσείων του ιδρύματος Γκουγκενχάιμ.
Το κτίριο είναι ένα από τα πιο θαυμαστά έργα σύγχρονης αρχιτεκτονικής, όντως ένα από τα σημαντικότερα έργα που ολοκληρώθηκαν ανάμεσα στο 1980 και το 2010 σύμφωνα με παγκόσμια αρχιτεκτονική έρευνα. Χαρακτηρίζεται από τη ποικιλία σχημάτων και καμπύλων και κύρια υλικά κατασκευής είναι η πέτρα, το γυαλί και το τιτάνιο. Κτίστηκε στο λιμάνι του Μπιλμπάο. Όταν το μουσείο ολοκληρώθηκε το Μπιλμπάο ήταν μια πόλη σε οικονομική και πολιτιστική παρακμή. Η δημιουργία του μουσείου οδήγησε εκ νέου στο ενδιαφέρον για η πόλη, ένα φαινόμενο που πολλές περιοχές έχουν να προσπαθεί να αντιγράψουν.
Παραπομπές
Γκουγκενχάιμ κατηγορία:Χώρα των Βάσκων
Αγλαύρα
Η αγλαύρα (Aglaura) είναι γένος υδρόζωων που ανήκει στην οικογένεια ροπαλονηματίδες. Είναι μικρή μέδουσα, με μέγεθος περίπου 4 χιλιοστόμετρα, που ζει σε αρκετά μεγάλα βάθη της θάλασσας και φέρει από 45 μέχρι 83 εύθραυστες κεραίες («πλοκαμάκια») και οκτώ αισθητήρια ραβδία. Ειναι μονοτυπικό γένος, δηλαδή περιλαμβάνει ένα μοναδικό είδος, το Aglaura hemistoma («αγλαύρα το ημίστομα»), που συναντάται και στις ελληνικές θάλασσες και θεωρείται μέλος του πλαγκτού.
Κοκολάτα Κεφαλληνίας
Ο όρος Κοκολάτα Κεφαλληνίας μπορεί να αναφέρεται στους παρακάτω οικισμούς:
Μικόλα Μπούρατσεκ
Ο Μικόλα Μπούρατσεκ (ουκρανικά: Микола Бурачек) (1871-1942) ήταν Ουκρανός ιμπρεσιονιστής ζωγράφος, σκηνογράφος και καθηγητής σχεδίου και ιστορίας τέχνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1917-1922 δίδαξε στην Ουκρανική Ακαδημία Τεχνών στο Κίεβο και στη συνέχεια στο Κρατικό Ινστιτούτο Τέχνης του Κιέβου και στη Μουσική και Δραματική Σχολή Μικόλα Λισένκο στο Κίεβο. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Χάρκοβο και έγινε πρύτανης του Ινστιτούτου Τέχνης του Χάρκοβο (1925). Το 1934 επέστρεψε στο Κίεβο και δίδαξε στο Κρατικό Ινστιτούτο Τέχνης του Κιέβου.
Ο Μπούρατσεκ εργάστηκε επίσης στο θέατρο ως σκηνογράφος. Το 1934 εργάστηκε για τα θέατρα του Χάρκοβο σχεδιάζοντας σκηνές για έργα του Ιβάν Μικιτένκο και του Μάρκο Κροπεβνίτσκι. Το 1937 συνεργάστηκε με θέατρα του Ντονέτσκ.
Βιρτουόζος τοπιογράφος, ζωγράφισε ιμπρεσιονιστικά τοπία αφιερωμένα σε ουκρανικά θέματα. Το 2004 τα Ουκρανικά Ταχυδρομεία εξέδωσαν γραμματόσημο βασισμένο στον πίνακα του Μπούρατσεκ του 1919 που απεικονίζει τη Μονή Αγίου Μιχαήλ στο Κίεβο με τους χρυσούς τρούλους.
Πέθανε στις 12 Αυγούστου 1942 στο Χάρκοβο.
Συγγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Γραμματόσημο του 2004 με έργο του Μπούρατσεκ Ο Μικόλα Μπούρατσεκ εργάστηκε επίσης ως συγγραφέας και ιστορικός τέχνης, μεταξύ των οποίων τα έργα του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Επαρχία Αρνταχάν
Η επαρχία Αρνταχάν (Ardahan ili, Parêzgeha Erdêxanê, Ərdəhan rayonu) είναι επαρχία στα βορειοανατολικά της Τουρκίας, στην άκρη της χώρας, όπου η Τουρκία συνορεύει με τη Γεωργία και την Αρμενία. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη του Αρνταχάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρνταχαν Κατηγορία:Τάο-Κλαρτζέτι
Λαμπάντι
Η Λαμπάνι ή Γκοάρ-μποάλι, που ονομάζεται επίσης Μπαντζάρι, είναι μια γλώσσα που ομιλείται από τους πρώην νομάδες Μπαντζάρα σε όλη την Ινδία και ανήκει στον Ινδοάρια ομάδα γλωσσών. Η γλώσσα δεν έχει δικό της αλφάβητο.
Η γλώσσα είναι γνωστή με διάφορα άλλα ονόματα, συμπεριλαμβανομένων των Λαμάνι, Λαμάντι, Λαμπάνι, Λαμπάνι, Λαμπάρα, Λαβάνι, Λεμάντι, Λουμαντάλε, Λαμπάνι Μούκα και παραλλαγές όπως οι Μπαντζάρα, Μπαντζάρι, Μπανγκάλα, Μπαντζόρι, Μπαντζούρι, Μπριντζάρι και παραλλαγές Γκοχάρ-Χερκέρι, Γκούλα, Γκουρμάρτι, Γκορμάτι, Κόρα, Σινγκάλι, Σουγκάλι, Σουκάλι και Τάντα.
Οι περιφερειακές διαλέκτους χωρίζονται μεταξύ τους ως Μπαντζάρα της Μαχαράστρα (γράφεται στο Ντεβανάγκαρι), τη Καρνάτακα (γραμμένο στο αλφάβητο Κανάντα), το Ταμίλ Ναντού και Τελανγκάνα (γραμμένο στο αλφάβητο Τελούγκου). Οι ομιλητές είναι δίγλωσσοι είτε στα Τελούγκου, Κανάντα ή Μαράτι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Ελεονώρα Χόλλαντ, κόμισσα του Σόλσμπερι
Η Ελεονώρα Χόλλαντ, κόμισσα του Σόλσμπερι (1386 - μετά το 1413) Αγγλίδα ευγενής από την Οικογένεια Χόλλαντ ήταν μικρότερη κόρη του Τόμας Χόλλαντ, 2ου κόμη του Κεντ και της Λαίδης Αλίκης Φίτς Άλαν της κόρης του Ριχάρδου Φίτς Άλαν, 10ου κόμη του Αρουντέλ και της Ελεονώρας του Λάνκαστερ. Ο αδελφός της Εδμόνδος Χόλλαντ, 4ος κόμης του Κεντ ήταν συγκληρονόμος της. Η Ελεονώρα Χόλλαντ δεν πρέπει να συγχέεται με την αδελφή της Ελεονώρα Χόλλαντ, κόμισσα του Μαρς που παντρεύτηκε τον Ρότζερ Μόρτιμερ, 4ο κόμη του Μαρς, είχαν το ίδιο όνομα από την γιαγιά τους Ελεονώρα του Λάνκαστερ. Οι πατρικοί παππούδες της Ελεονώρας ήταν ο Τόμας Χόλλαντ, 1ος κόμης του Κεντ και η Ιωάννα του Κεντ που παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Εδουάρδο τον μαύρο πρίγκιπα και έγινε η μητέρα του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Τόμας Χόλλαντ, 1ος δούκας του Σάρρεϋ αποκεφαλίστηκε (1400) λόγω της συμμετοχής του στην «Εξέγερση των Επιφανών» με στόχο την δολοφονία του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας και την επάνοδο του Ριχάρδου Β΄. Τον Τόμας διαδέχθηκε ο δεύτερος αδελφός του Εδμόνδος Χόλλαντ που ήταν συγκληρονόμος της Ιωάννας.
Οικογένεια
Η Λαίδη Ελεονώρα Χόλλαντ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο περίπου 13 ετών τον Σερ Τόμας Μόνταγκιου, γιο του Τζων Μόνταγκιου, 3ου κόμη του Σόλσμπερι και της Ματθίλδης Φραντσίζ (23 Μαΐου 1399), ο πρώτος της σύζυγος ήταν μεγάλος πολέμαρχος όταν ξέσπασε ο Εκατονταετής Πόλεμος. Η Ελεονώρα δεν πήρε τον τίτλο της κόμισσας του Σόλσμπερι μέχρι την ημέρα που ο τίτλος του κόμη επανήλθε στον νόμιμο σύζυγο της Τόμας (14 Ιουνίου 1409). Οι τίτλοι και τα εδάφη του πατέρα της μετά την εκτέλεση του αδελφού της πέρασαν από επιθεώρηση. Ο θείος τους Τζων Χόλλαντ, 1ος δούκας του Έξετερ που ήταν επίσης πρωταγωνιστής στην συνωμοσία αρχικά δραπέτευσε αλλά συνελήφθη και εκτελέστηκε υπό τις διαταγές της θείας της Ελεονώρας Ιωάννας Φιτς Άλαν που ήταν πεθερά του Ερρίκου Δ΄. Η Ελεονώρα και ο Τόμας Μόνταγκιου απέκτησαν:
Η Ελεονώρα πέθανε σε άγνωστη ημερομηνία μετά το 1413 και τάφηκε στην μονή του Μπισάμ. Ο Τόμας παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο (1424) την Αλίκη Σώσερ κόρη του διάσημου συγγραφέα Τζόφρι Σώσερ χωρίς να αποκτήσει παιδιά, τραυματίστηκε θανάσιμα στην πολιορκία της Ορλεάνης (27 Οκτωβρίου 1428) και πέθανε μερικές μέρες αργότερα (3 Νοεμβρίου 1428). Η Αλίκη κόρη του Τόμας και της Ελεονώρας διαδέχθηκε τον πατέρα της ως 5η κόμισσα του Σόλσμπερι και ήταν η μητέρα του Ριχάρδου Νέβιλ, 16ου κόμη του Γουόρικ. Η Ελεονώρα ήταν η προγιαγιά της Σεσίλ Μπόνβιλλ της πλουσιότερης γυναίκας στην Αγγλία τον 15ο αιώνα και η προ-προ-προγιαγιά της Αικατερίνης Παρ της έκτης συζύγου του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Χόλλαντ
Ο δρόμος χωρίς όνομα (μυθιστόρημα)
Ο δρόμος χωρίς όνομα (γαλλικός τίτλος: La Rue sans nom) είναι μυθιστόρημα του Μαρσέλ Αιμέ, που εκδόθηκε το 1930. Η ιστορία επικεντρώνεται σε έναν δρόμο σε παρισινό προάστιο όπου διαμένουν Ιταλοί και Γάλλοι εργάτες. Κύρια θέματα είναι η ξενοφοβία, η φτώχεια, ο αλκοολισμός, ο έρωτας, η τρέλα και τα γηρατειά.
Παρουσίαση
Όπως υποδηλώνει ο τίτλος του, το μυθιστόρημα διαδραματίζεται σε έναν ανώνυμο δρόμο ενός προαστίου του Παρισιού όπου ζουν εργάτες σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Από τα χαράματα ο δρόμος της λαϊκής φτωχογειτονιάς αντηχεί από τους άνδρες που φεύγουν για τη δουλειά. Οι πόρτες των σπιτιών χτυπούν, οι σόλες σέρνονται μέσα στη λάσπη, οι φωνές, ο βήχας και μερικές φορές τα γέλια υψώνονται κατά μήκος των προσόψεων. Πρώτοι ξεκινούν οι Ιταλοί μετανάστες, που είναι χτίστες ή ναυτικοί και ζουν στα τελευταία σπίτια του δρόμου, τα πιο ερειπωμένα. Τους ακολουθούν οι εργάτες που παίρνουν το δρόμο για το εργοστάσιο. Για να ζεσταθούν, μερικές φορές σταματούν στο μπιστρό για να πιουν ένα ποτήρι ρούμι. Οι μέρες της δουλειάς διαδέχονται η μία την άλλη και μοιάζουν ατελείωτες. Τις Κυριακές, πίνουν κρασί για να δραπετεύσουν από τον μόχθο και την καθημερινότητα και διασκεδάζουν με τον ήχο ακορντεόν.
Μέσα σ'αυτό το νοσηρό σκηνικό προετοιμάζεται το δράμα: Ο Μεούλ, δύο φορές δολοφόνος, ζει με τη γυναίκα και τον γιο του στη γειτονιά εδώ και αρκετά χρόνια, όταν ξαφνικά εμφανίζεται το παρελθόν του. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, τον επισκέπτεται ένας παλιός συνεργός του, ο Φονόκλ, ο οποίος του ζητά καταφύγιο - και καταλαβαίνουμε ότι αναζητείται από την αστυνομία μετά την απόδρασή του. Ο άντρας εγκαθίσταται σε ένα από τα δωμάτια του φτωχικού σπιτιού με την 18χρονη κόρη του Νοά. Η μοιραία ομορφιά της νεαρής θα προκαλέσει πάθη και θα ταρακουνήσει τη μικρή κοινωνία. Ωστόσο, το δράμα παρουσιάζεται με δύο μορφές: ο άλλος λόγος ανησυχίας των κατοίκων είναι όταν μαθαίνουν ότι τα σπίτια τους θα κατεδαφιστούν και στη θέση τους θα ανεγερθούν γραφεία.
Σχολιασμός
Ο Μαρσέλ Αιμέ απεικονίζει το εργατικό προλεταριάτο που εργάζεται σκληρά και ζει σε άθλιες συνθήκες. Περιγράφει κουρασμένους, παραιτημένους άντρες που βρίσκουν χαρά μόνο στο αλκοόλ ή στον πόθο. Οι γυναίκες συχνά ξυλοκοπούνται και τα παιδιά μεγαλώνουν στους δρόμους όπου κολλάνε τύφο που είναι θανατηφόρος. Ο συγγραφέας αναφέρεται επίσης στην ξενοφοβία εναντίον των Ιταλών μεταναστών, θύματα της ξενοφοβίας των Γάλλων που δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση από αυτούς, που τους κατηγορούν για μείωση των μισθών και αποπλάνηση των γυναικών. Δεν είναι απλά ένα μυθιστόρημα για τον εργατικό κόσμο, αναφέρεται σε ανθρώπους που δραπετεύουν από την καθημερινότητά τους μέσα από τον έρωτα, την τρέλα ή την περιπέτεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
ΠΦΚ Μπερόε Στάρα Ζαγόρα
Η ΠΦΚ Μπερόε Στάρα Ζαγόρα είναι μια βουλγάρικη ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Στάρα Ζαγόρα. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βουλγαρίας. Ιδρύθηκε το 1916. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο. Έδρα της ομάδας είναι το Beroe Stadium χωρητικότητας 12.128 θεατών.
Η ονομασία Μπερόε (Beroe) προέρχεται από την Ελληνική ονομασία της πόλεως η οποία ήταν Βέροια, πρός τιμήν της ομώνυμης Ελληνικής πόλεως της Μακεδονίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1916 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας
Σαχάκ Γ΄ Βαγρατιδών
Ο Σαχάκ Γ΄, αρμενικά: Sahak III Bagratuni, (1ο ήμισυ 8ου αι.) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν Αρμένιος ευγενής.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Μπαγκράτ, αδελφού τού Σμπατ ΣΤ΄ πρίγκιπα της Αρμενίας. Υπηρέτησε ως πρίγκιπας της Αρμενίας υπό την κυριαρχία των Αββασιδών το 754–761. Ήταν εξάδελφος του Ασότ Γ΄ του Τυφλού. Τον Σαχάκ Γ΄ διαδέχθηκε ο μικρανιψιός του Σμπατ Ζ΄, γιος του Ασότ Γ΄.
Εικοσιέξι άνδρες
Οι Εικοσιέξι άνδρες, λατιν.: vigintisexviri, ήταν ένας σύλλογος (collegium) μικρών αξιωματούχων (magistratus minores) στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Ο σύλλογος αποτελείτο από έξι επιτροπές: