cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όριο (μαθηματικά)
Όριο συνάρτησης
Έστω ότι είναι μια συνάρτηση με  και x_0 είναι ένας πραγματικός αριθμός. Η έκφραση:
σημαίνει ότι το f(x) παίρνει τιμές όσο θέλουμε κοντά στο L αρκεί το x να πλησιάσει αρκετά κοντά το x_0. Όταν γίνεται αυτό, λέμε ότι το όριο της f καθώς το x τείνει στο x_0 είναι L.
Να σημειώσουμε ότι η πιο πάνω έκφραση μπορεί να είναι αληθής ακόμα και όταν το L δεν είναι η τιμή της συνάρτησης στο x_0, δηλαδή ή ακόμα και όταν το L δεν είναι τιμή της συνάρτησης για κανένα x του πεδίου ορισμού της. Επίσης η έκφραση αυτή έχει νόημα μόνο καθώς το x πλησιάζει συγκεκριμένα σημεία x_0. Τα σημεία αυτά ενδέχεται να μην ανήκουν στο πεδίο ορισμού της f, δηλαδή η πιο πάνω έκφραση μπορεί να έχει νόημα και για σημεία x_0στα οποία η f δεν ορίζεται καν. Τα επόμενα παραδείγματα ξεκαθαρίζουν κάπως την κατάσταση.
Θεωρείστε την συνάρτηση με  και ας δούμε πως συμπεριφέρεται καθώς το x πλησιάζει τον αριθμό 2.
Καθώς το x πλησιάζει το 2, η τιμή της συνάρτησης, f(x) πλησιάζει το 0.4 και για αυτό λέμε ότι το όριο της f καθώς το x τείνει στο 2 είναι 0.4 και γράφουμε:
Σε αυτή την περίπτωση η συνάρτηση f ορίζεται στο σημείο x = 2 και ισχύει:
Θεωρείστε τη συνάρτηση με:
Το όριο της g καθώς το x πλησιάζει το 2 είναι 0.4 όπως και στο προηγούμενο παράδειγμα αλλά, εδώ αν και η f ορίζεται στο σημείο x = 2 ισχύει:
Σε αυτή την περίπτωση η f δεν ορίζεται στο σημείο 1 αλλά καθώς το x πλησιάζει το 1 η f πλησιάζει τον αριθμό 2. Η f αν και δεν ορίζεται στο σημείο 1 έχει όριο καθώς το x τείνει στο 1, τον αριθμό 2. Γράφουμε:
Αυστηρός ορισμός
Μέχρι τώρα έχουμε χρησιμοποιήσει εκφράσεις όπως πλησιάζει, τείνει, γίνεται όσο θέλουμε κοντά οι οποίες φυσικά δεν είναι αυστηρές. Η έννοια του ορίου ορίζεται αυστηρά παρακάτω.
Έστω μια συνάρτηση και x0 ένα σημείο συσσώρευσης του Α. Λέμε ότι το όριο της f στο σημείο x0 είναι ίσο με τον πραγματικό αριθμό L, αν για μια οποιαδήποτε ακολουθία xn στο Α που συγκλίνει στο x0 η ακολουθία (f(xn)) συγκλίνει στο L.
Ο παραπάνω ορισμός του ορίου μπορεί να διατυπωθεί και με την χρήση των ε και δ. Ο ε-δ ορισμός του ορίου συνάρτησης είναι ο εξής:
Έστω μια συνάρτηση και x0 ένα σημείο συσσώρευσης του Α. Λέμε ότι το όριο της f στο σημείο x0 είναι ίσο με τον πραγματικό αριθμό L, αν: για κάθε ε>0 υπάρχει (τουλάχιστον ένα) δ = δ(ε)>0 τέτοιο ώστε:
Φυσικά είναι δυνατόν μια συνάρτηση να μην έχει όριο στο x0 κάποιο πραγματικό αριθμό αλλά να έχει όριο το +\infty ή το -\infty ή ακόμα να μην έχει όριο καθόλου. Αντίστιχοι ορισμοί μπορούν να δοθούν για μη πεπερασμένο όριο συνάρτησης στο x0..
Όριο συνάρτησης στο άπειρο
Ορισμένες φορές επιθυμούμε να δούμε πως συμπεριφέρεται μια συνάρτηση όταν η ανεξάρτητη μεταβλητή μεγαλώνει απεριόριστα. Για αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει η έννοια του όριου της συνάρτησης το άπειρο. Για παράδειγμα για τη συνάρτηση: με  έχουμε τα εξής:
Έστω μια συνάρτηση και έστω ότι το +\infty είναι σημείο συσσώρευσης του Α. Λέμε ότι το όριο της f στο σημείο x0 είναι ίσο με τον πραγματικό αριθμό L, αν: για κάθε ε>0 υπάρχει (τουλάχιστον ένα) δ = δ(ε)>0 τέτοιο ώστε:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γενική τοπολογία Κατηγορία:Διαφορικός λογισμός
Κατηγορία:Όρια (μαθηματικά)
Ίππαρχος ο τύραννος
Ο Ίππαρχος ήταν αδελφός του Ιππία και γιος του τυράννου Πεισίστρατου, ένας εκ των δύο Πεισιστρατιδών που κυβέρνησαν την Αθήνα μετά το 527 π.Χ. Ο Ίππαρχος δολοφονήθηκε το καλοκαίρι του 514 π.Χ. από το ερωτικό ζεύγος Αρμόδιου και Αριστογείτονα, όταν ήταν μεσήλικας -η χρονολογία γέννησής του δεν είναι γνωστή. Στον Ίππαρχο αποδίδονται πολλά δημόσια έργα και πολιτιστικές πρωτοβουλίες του διαστήματος 527-514 π.Χ. Δεν είναι τεκμηριωμένο αν στο διάστημα της κυβέρνησης των Πεισιστρατιδών είχε τον πρώτο λόγο στα πολιτικά εκείνος ή ο αδελφός του, εντούτοις οι περισσότεροι ιστορικοί    πιστεύουν ότι ο πολιτικός νους ήταν μάλλον ο Ιππίας.
Προσωπική ζωή
Ο Ίππαρχος παρότι μεσήλικας το 514 π.Χ., δεν είχε παιδιά και μάλλον δεν είχε παντρευτεί ποτέ. Ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτις αναφέρει ότι ο Πεισίστρατος τον είχε παντρέψει με μια Φύα, από την Παιανία, αλλά αυτό δεν πρέπει να ευσταθεί, γιατί αυτό το κορίτσι ήταν λουλουδού στις αγορές και επιπλέον δεν αναφέρεται πουθενά αλλού. Πρόκειται πάντως για την ίδια Φύα, ένα πολύ υψηλό κορίτσι το οποίο ο Πεισίστρατος είχε χρησιμοποιήσει σε ένα χονδροειδές τέχνασμά του -το οποίο πάντως πέτυχε- για να επανέλθει από την εξορία και να ξαναγίνει τύραννος. Συγκεκριμένα, είχε ντύσει την πανύψηλη Φύα ή Φύη με περικεφαλαία και ωραία ρούχα και είχε στείλει ανθρώπους του στην Αθήνα να διαλαλούν ότι ερχόταν η ίδια η Αθηνά για να εγκαθιδρύσει ως ηγεμόνα τον Πεισίστρατο. Από μακριά η Φύα φαινόταν όντως λαμπρή και πανύψηλη, οπότε οι Αθηναίοι φέρονται να πείσθηκαν και δέχτηκαν τον Πεισίστρατο πίσω. Πάντως επειδή οι Αθηναίοι δεν ήταν και τόσο αφελείς, μια άλλη εκδοχή θεωρεί ότι η Φύα "στρατολογήθηκε" απλώς για να λαμπρύνει την επάνοδο του Πεισίστρατου που έτσι κι αλλιώς ήταν συμφωνημένη με τους Αλκμεωνίδες.
Δράση
Στον Ίππαρχο αποδίδονται πολλά έργα διακόσμησης των Αθηνών αλλά και διάνοιξη οδών, όπως και Ερμές με αποφθέγματα του ιδίου. Επίσης του αποδίδεται η συγκέντρωση χρησμών που φύλαγε μυστικούς σε κρύπτη της Ακροπόλεως είτε επειδή τους θεωρούσε κρατικά μυστικά είτε επειδή δεν ήθελε να διαρρεύσουν. Επίσης επιμελήθηκε συλλογή ελεγειών και πολλών ποιημάτων, είχε δε για ένα διάστημα υπεύθυνο της συλλογής αυτής τον Ονομάκρειτο, τον οποίο όμως εξόρισε όταν του είπαν ότι τον συνέλαβαν επ αυτοφώρω να παραποιεί ελεγείες και χρησμούς. Στον Ίππαρχο αποδίδεται ο περαιτέρω εμπλουτισμός της σημαντικής βιβλιοθήκης του Πεισίστρατου. Με μέριμνα του Ίππαρχου κλήθηκαν επίσης στην Αθήνα ο λυρικός ποιητής Λάσος της Ερμιόνης και ίδρυσε σχολή διθυραμβικής ποίησης –μαθητής του ήταν ο Πίνδαρος. Ο Ίππαρχος επίσης κάλεσε από την Κέα και φιλοξένησε υπό την προστασία του τον Σιμωνίδη τον Κείο, τον ποιητή Ανακρέοντα τον Τήιο ,  τον ελεγειακό ποιητή Θέογνι και άλλους.
Η δολοφονία του
Μία μέρα προτού ο Ίππαρχος δολοφονηθεί είδε όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος ένα προφητικό όνειρο. Είδε συγκεκριμένα έναν πολύ υψηλό άνδρα να στέκεται από πάνω του και να του λέει πως θα έπρεπε να αντέξει όσα δεν άντεχε ούτε η καρδιά του λεονταριού, "γιατί κανείς δεν μπορεί να αδικήσει ανθρώπους χωρίς να το πληρώσει". Ο ΄Ιππαρχος προσπάθησε να το ερμηνεύσει και μετά έφυγε για την πομπή των Παναθηναίων, όπου και τελικά δολοφονήθηκε.
Οι δύο δράστες ήταν ο έφηβος ή νεαρός Αρμόδιος και ο λίγο μεγαλύτερός του Αριστογείτονας, αν και υπάρχει η εκδοχή ότι ο Αριστογείτονας δεν πρόλαβε να καταφέρει καίριο πλήγμα στον Ίππαρχο και τον σκότωσε ο Αρμόδιος. Ο τελευταίος εκτελέστηκε επί τόπου από τους φρουρούς του Ίππαρχου ενώ ο Αριστογείτονας συνελήφθη λίγο αργότερα και υπέκυψε στα βασανιστήρια στη φυλακή ή τον σκότωσε ο Ιππίας.
Τα κίνητρα των δραστών ήταν κυρίως ερωτικά και εκδικητικά. Αναλυτικότερα, ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας ήταν εραστές -κάτι αποδεκτό την εποχή εκείνη στην αρχαία Αθήνα. Ο Ίππαρχος είχε προσπαθήσει δύο φορές να πείσει τον Αρμόδιο να εγκαταλείψει τον Αριστογείτονα και να γίνει δικός του εραστής, αλλά ο νεαρός τον είχε απορρίψει ερωτικά και είχε μάλιστα εξομολογηθεί τα πάντα στον προστάτη του. Ο Ίππαρχος θιγμένος από την απόρριψη, για να προσβάλει τον Αρμόδιο, φρόντισε να κληθεί στην πομπή των Παναθηναίων η αδελφή του νεαρού και εκεί δημοσίως την προσέβαλε και την έδιωξε ως ανάξια -υπαινισσόμενος ότι δεν ήταν παρθένα ή ότι κατ'  άλλους ήταν ανάξια επειδή ο αδελφός της ήταν λιπόψυχος ή θηλυπρεπής. Ο Αρμόδιος βαθύτατα προσβεβλημένος συζήτησε τα καθέκαστα με τον Αριστογείτονα. Ο τελευταίος αναλογίστηκε ότι ίσως ο Ίππαρχος στο άμεσο μέλλον χρησιμοποιούσε  ακόμα και βία προκειμένου να κάνει δικό του τον νεαρό. Αποφάσισαν ότι η μόνη λύση ήταν να σκοτώσουν τον Ίππαρχο και επέλεξαν να το κάνουν στη διάρκεια της γιορτής των Παναθηναίων, επειδή θα μπορούσαν πιο εύκολα να τον πλησιάσουν με όπλα. Κατ' άλλους είχαν αποφασίσει να σκοτώσουν και τον Ιππία.
Εκμυστηρεύτηκαν το σχέδιό τους σε ελάχιστους σύμφωνα με τον Θουκυδίδη και σε πολλούς σύμφωνα με τον Αριστοτέλη. Οταν πάντως πήγαν στην γιορτή για να το εφαρμόσουν, είδαν ένα συνένοχό τους να μιλά εμπιστευτικά στον Ιππία, που βρισκόταν στον Κεραμεικό, και πίστεψαν ότι το σχέδιό τους είχε προδοθεί και θα τους συνελάμβαναν αμέσως. Απομακρύνθηκαν γρήγορα και κινήθηκαν σπασμωδικά. Βιάστηκαν να σκοτώσουν τον Ίππαρχο που βρισκόταν κάπως αφύλακτος στο Λεωκόριον και δεν περίμεναν τους συνενόχους τους.
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη εκείνος που είχε ερωτευθεί τον Αρμόδιο δεν ήταν ο Ίππαρχος, αλλά ο αδελφός του Θετταλός και το ζευγάρι είχε αποφασίσει να τον σκοτώσει όπως και όλους τους τυράννους γιατί αλλιώς δεν θα γλίτωναν από τον Θετταλό.
Υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή που αναφέρεται στο διάλογο "Ίππαρχος" και ο οποίος δεν αποτελεί έργο του Πλάτωνα. Σύμφωνα με αυτήν υπήρχε ένα τρίτο πρόσωπο, ένας όμορφος νεαρός αριστοκράτης,  με το οποίο ήταν ερωτευμένοι και ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας. Όταν αυτός ο νεαρός άνδρας παράτησε και τους δύο για χάρη του Ίππαρχου, οι δύο εγκαταλελειμμένοι εραστές σκότωσαν τον Ίππαρχο από ζήλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Κριστίν Παολίλα
Η Κριστίν Μαρί Παολίλα (Αγγλικά: Christine Marie Paolilla, γεννημένη στις 31 Μαρτίου του 1986) είναι μια καταδικασμένη Αμερικανίδα δολοφόνος που εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης για τον θάνατο τεσσάρων ανθρώπων, στο Κλίαρ Λέικ Σίτι του Τέξας στις 18 Ιουλίου του 2003, δυο από τους οποίους ήταν φίλες της. Η υπόθεση, η οποία έγινε γνωστή ως οι δολοφονίες της Κλίαρ Λέικ, παρουσιάστηκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στα μέσα ενημέρωσης σε εθνικό επίπεδο.
Πρώιμη ζωή
Η Κριστίν γεννήθηκε στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης από μια νοικοκυρά που ονομαζόταν Λόρι και έναν οικοδόμο ονόματι Τσάρλς Παολίλα. Ήταν το δεύτερο παιδί της οικογένειας, καθώς έχει έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Τζον. Όταν η Κριστίν ήταν δύο ετών, ο πατέρας της σκοτώθηκε σε ένα κατασκευαστικό ατύχημα. Μετά το θάνατο του, η Λόρι άρχισε να κάνει κατάχρηση φαρμάκων και τελικά έχασε την επιμέλεια των παιδιών της, η οποία δόθηκε στους γονείς της. Όταν η Κριστίν ήταν στο νηπιαγωγείο, διαγνώστηκε με αλωπεκία, η οποία την έκανε να χάσει τα μαλλιά, τα φρύδια και τις βλεφαρίδες της. Ως αποτέλεσμα αναγκάστηκε να φοράει περούκες. Είχε επίσης κακή όραση και φορούσε χοντρά γυαλιά. Η Κριστίν υπέστη πολλές φορές μπούλινγκ για την εμφάνιση της από τους συμμαθητές της, οι οποίοι της έβγαζαν την περούκα για να την γελοιοποιήσουν. Αυτά τα γεγονότα επηρέασαν πολύ την αυτοπεποίθηση της.
Χρόνια αργότερα, η Παολίλα επανενώθηκε με τη μητέρα της, η οποία είχε ξεπεράσει τον εθισμό της και είχε ξαναπαντρεύτει. Στη συνέχεια η οικογένεια μετακόμισε στο Κλίαρ Λέικ Σίτι, στο Τέξας, ένα προάστιο του Χιούστον. Η Κριστίν γράφτηκε στο τοπικό Λύκειο και έγινε φίλη με δύο δημοφιλείς μαθήτριες, τη Ρέιτσελ Κολορούτις και την Τίφανι Ρόουελ, οι οποίες γρήγορα άρχισαν να προσπαθούν να αλλάξουν τη ζωή της προς το καλύτερο, κάνοντας ολική αλλαγή στην εμφάνιση της Κριστίν, αγοράζοντας της μιας νέα περούκα, βοηθώντας την να βελτιώσει το μακιγιάζ της και να αλλάξει την γκαρνταρόμπας της. Το 2003, μέχρι το τέλος του σχολικού έτους, η Κριστίν ψηφίστηκε ως "Miss Iresistible" (Μις Ακαταμάχητη) από το μαθητικό σώμα του σχολείου της. Εκείνη τη χρονιά, ξεκίνησε επίσης μια σχέση με τον 21χρονο Κρίστοφερ Λι Σνάιντερ. Η μητέρα και ο πατριός της δεν ενέκριναν αυτό τον δεσμό, όπως και οι φίλες της, λόγω του εκτεταμένου ποινικού μητρώου του Κρίστοφερ και του γεγονότος ότι ήταν χρήστης ναρκωτικών. Αυτοί οι ενδοιασμοί ήταν εύλογη, καθώς η Κριστίν εθίστηκε πολύ σύντομα και εκείνη στα ναρκωτικά.
Η Λόρι ανέφερε αργότερα ότι ο Κρίστοφερ απομάκρυνε την κόρη της από τους φίλους και την οικογένεια της και τόνισε ότι η σχέση του ζευγαριού ήταν καταχρηστική και δυσλειτουργική. Από την άλλη πλευρά, η οικογένεια του Κρίστοφερ δήλωσε επίσης ότι ο δεσμός τους ήταν ταραχώδης και ότι η Κριστίν ήταν ψυχωτική και επιρρεπής στη ζήλια. Συχνά χτυπούσε τον Κρίστοφερ αν «κοιτούσε κάποιο άλλο κορίτσι» και «έγλειφε το πρόσωπο του δημόσια» για να αποτρέψει κάποια άλλη γυναίκα από το να τον διεκδικήσει. Μάλιστα μετά από ένα έντονο καβγά, η Κριστίν απείλησε τον Σνάιντερ ότι θα σκοτώσει όλη του την οικογένεια και πέρασε σχεδόν όλη τη νύχτα προσπαθώντας να διαρρήξει το σπίτι τους. Τελικά δεν τα κατάφερε και κοιμήθηκε στον κήπο τους, πάνω στο γκαζόν. Η αστυνομία κλήθηκε πολλές φορές να κάνει συστάσεις στην Παολίλα. Εν τω μεταξύ, εκείνη την εποχή ο Κρίστοφερ ανέφερε στην οικογένεια ότι μόνο δύο πράγματα τον τρόμαζαν: η αστυνομία και η Κριστίν.
Οι δολοφονίες
Στις 18 Ιουλίου του 2003, η Παολίλα και ο Σνάιντερ πήγαν στο σπίτι της φίλης της Τίφανι Ρόουελ. Εκεί βρίσκονταν επίσης η Ρέιτσελ Κολορούτις, ο σύντροφος της Τίφανι, Μάρκους Πρετσέλα, και ο ξάδερφος του, Αντέλμερτ Σάντσεζ. Ωστόσο ο Σνάιντερ τσακώθηκε με τον Μάρκους, και όλο αυτό οδήγησε στους πυροβολισμούς των τεσσάρων θυμάτων, τα οποία χτυπήθηκαν πολλές φορές. Όταν το φονικό ζευγάρι έφυγε από το σπίτι, η Ρέιτσελ που ήταν τραυματισμένη αλλά ακόμα ζωντανή, σύρθηκε από σαλόνι μέχρι το διπλανό δωμάτιο που βρισκόταν το κινητό της για να καλέσει την αστυνομία. Εντούτοις, η Κριστίν επέστρεψε για να βεβαιωθεί ότι όλοι ήταν νεκροί. Όταν βρήκε την Ρέιτσελ ζωντανή προσπάθησε να την πυροβολήσει ξανά αλλά διαπίστωσε ότι δεν είχε άλλες σφαίρες στο περίστροφο της. Τελικά χτύπησε πολλές φορές την κοπέλα στο κεφάλι με το πίσω μέρος του όπλου της. Τόσο η Ρέιτσελ όσο και η Τίφανι πυροβολήθηκαν στα γεννητικά όργανα τους, και οι αρχές δήλωσαν ότι αυτό αποτελούσε σημάδι σεξουαλικής ζήλιας.
Τα μόνα στοιχεία που είχε η αστυνομία ήταν οι περιγραφές των υπόπτων, τους οποίους είδαν γείτονες να πηγαίνουν πεζοί στο τόπο του εγκλήματος, καθώς και την στιγμή που έφευγαν από αυτόν. Μια ώρα μετά τις δολοφονίες, ο Σνάιντερ οδήγησε την Παολίλα σε ένα κατάστημα της εταιρείας Walgreens, όπου εκείνη εργαζόταν σε τμήμα μακιγιάζ. Μετά τη δημόσια ανακοίνωση για τον θάνατο της Ρέιτσελ και της Τίφανι, η Κριστίν έδειξε σημάδια αγωνίας μπροστά στην οικογένεια της και απέφυγε να παρευρεθεί στις κηδείες τους.
Σύλληψη
Τον Ιούλιο του 2005, στην δεύτερη επέτειο των δολοφονιών, η Κριστίν είδε ένα δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση για την ανεξιχνίαστη ακόμη υπόθεση. Αναστατώθηκε όταν είδε τα σκίτσα των υπόπτων και ομολόγησε στον σύζυγο της ότι αυτή και ο Σνάιντερ είχαν διαπράξει τους φόνους. Στη συνέχεια το ζευγάρι κρύφτηκε. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2005, η Κριστίν και ο Στάνλεϊ ζούσαν σε ένα δωμάτιο μοτέλ στο Σαν Αντόνιο. Για τους επόμενους οκτώ μήνες, το ζευγάρι κρυβόταν εκεί, κάνοντας χρήση ηρωίνη και κοκαΐνη και τρώγοντας πρόχειρο φαγητό.
Στις 8 Ιουλίου του 2006, η αστυνομία έλαβε μια ανώνυμη πληροφορία μέσω της κοινότητας Crimestoppers σχετικά με τις δολοφονίες. Ο άνδρας που τηλεφώνησε είπε στην αστυνομία ότι βρισκόταν σε κλινική αποτοξίνωσης με την Κριστίν, η οποία είχε παραδεχτεί ότι συμμετείχε στο έγκλημα (αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ο Ροτ ήταν ο άνθρωπος που έδωσε το στοιχείο). Η αστυνομία εντόπισε την Παολίλα στο Σαν Αντόνιο και τη συνέλαβε στις 19 Ιουλίου του 2006 (Ο σύζυγος της συνελήφθη επίσης καθώς η αστυνομία βρήκε 70 φιαλίδια ηρωίνης στο δωμάτιο του ζευγαριού). Μετά τη σύλληψη τους, ο Ροτ είπε στην αστυνομία ότι η γυναίκα του, του είχε ομολογήσει ότι συμμετείχε ενεργά στις δολοφονίες. Η Κριστίν αρχικά αρνήθηκε ότι σκότωσε τους φίλους της, αλλά τελικά παραδέχτηκε ότι συμμετείχε στις δολοφονίες, αλλά έριξε όλη την ευθύνη στον πρώην φίλο της, Κρίστοφερ Σνάιντερ. Στις 21 Ιουλίου του 2006, η Παολίλα και ο Σνάιντερ, οι οποίοι δεν είχαν συλληφθεί ακόμη, κατηγορήθηκαν για ανθρωποκτονία. Η εγγύηση της Κριστίν ορίστηκε σε ένα αρκετά υψηλό ποσό, συγκεκριμένα στα 500.000 δολάρια, το οποίο δεν μπορούσε να πληρώσει καθώς σε διαφορετική περίπτωση θεωρήθηκε ότι υπήρχε κίνδυνος να το σκάσει.
Τον Ιούνιο του 2006, ο Κρίστοφερ Σνάιντερ μετακόμισε στο Γκρίνβιλ της Νότιας Καρολίνας όπου ζούσε με μια γυναίκα που γνώρισε στο Διαδίκτυο. Μετά τη σύλληψη της Κριστίν Παολίλα τον Ιούλιο, ένα από τα μέλη της οικογένειας του Κρίστοφερ, του τηλεφώνησε για να τον ενημερώσει ότι η αστυνομία είχε εκδώσει ένταλμα σύλληψη του σε σχέση με τις δολοφονίες. Κάποιες εβδομάδες αργότερα, οι αρχές έλαβαν την πληροφορία ότι ο Κρίστοφερ μπορεί να αυτοκτόνησε στο Γκρίνβιλ. Η αστυνομία ερεύνησε το στοιχείο αυτό και στις 5 Αυγούστου του 2006 βρήκε την σωρό του σε αποσύνθεση σε μια δασώδη περιοχή Αργότερα διαπιστώθηκε ότι ο Σνάιντερ είχε πεθάνει μετά από κατάποση μεγάλη δόσης συνταγογραφούμενων φαρμάκων. Οι ερευνητές βρήκαν επίσης δύο όπλα στο χρηματοκιβώτιο του Σνάιντερ και αργότερα τα συνέδεσαν με τις δολοφονίες.
Στην κατάθεση της, η Κριστίν ισχυρίστηκε ότι εκείνη και ο Κρίστοφερ σχεδίαζαν να κλέψουν τα χρήματα και τα ναρκωτικά που φυλάσσονταν στο σπίτι της Τίφανι, αλλά τα πράγματα πήραν αρνητική τροπή και έτσι άρχισαν οι πυροβολισμοί. Επίσης δήλωσε ότι ο Σνάιντερ ήταν ο πυροβολητής και ανάγκασε και εκείνη να πυροβολήσει, βάζοντας το χέρι του πάνω από στο δικό της. Ωστόσο, οι αναφορές του ιατροδικαστή αντέκρουαν την ιστορία της, αναφέροντας ότι δύο ήταν τα όπλα που είχαν πυροβοληθεί ταυτόχρονα κατά την διάρκεια των φόνων. Στην δίκη που ακολούθησε, ο Ροτ κατέθεσε εναντίον της Κριστίν ως βασικός μάρτυρας κατηγορίας.
Καταδίκη
μικρογραφία| Η Μονάδα Mountain View, όπου φυλακίστηκε η Κριστίν Παολίλα Στις 13 Οκτωβρίου του 2008, η Κριστίν δικάστηκε με τέσσερις κατηγορίες που αφορούσαν ειδεχθείς ανθρωποκτονίες. Καθώς ήταν ανήλικη δράστης την εποχή των δολοφονιών, γλίτωσε τη θανατική ποινή, αλλά καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Η Παολίλα άσκησε έφεση στις 29 Νοεμβρίου του 2008 με το σκεπτικό ότι «το πρωτοδικείο έκανε κατάχρηση της διακριτικής του ευχέρειας καθορίζοντας το ποσό της εγγύησης της στα 500.000 δολάρια». Η επιτροπή εφέσεων δεν άλλαξε την απόφαση και επιβεβαίωσε την αρχική ποινή της Κριστίν. Έκτοτε εκείνη υπέβαλε και άλλες εφέσεις οι οποίες επίσης απορρίφθηκαν.
Από το 2022, η Κριστίν Παολίλα είναι έγκλειστη στη μονάδα Crain στο Γκέιτσβιλ του Τέξας και η επόμενη απόφαση για αποφυλάκιση υπό όρους θα λάβει χώρα το 2046, όταν θα είναι 60 ετών.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η υπόθεση έχει δραματοποιηθεί στις σειρές εγκληματικών ντοκιμαντέρ 20/20, Snapped, Killer Kids, Forensic Files, Deadly Women, και Redrum.
Αναφορές
<references group="" responsive="1"> Κατηγορία:Γυναίκες Δολοφόνοι Κατηγορία:Ανθρωποκτονίες στις Η.Π.Α.
Αβράμης Κέρκυρας
Ο Αβράμης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πέλεκα, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παρελίων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κερκύρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Ο Αβράμης είναι οικισμός της δυτικοκεντρικής Κέρκυρας, κοντά στις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Βρίσκεται δίπλα στον επαρχιακό δρόμο Πέλεκα-Αλεπούς και λίγο νοτιότερα του Πέλεκα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει περίπου 14 χλμ Δ. ΝΔ. της πόλης της Κέρκυρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πέλεκα της Κέρκυρας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πέλεκα και προσαρτήθηκε στον δήμο Παρελίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παρελίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Χρυσή Καστοριάς
Η Χρυσή είναι ορεινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στη Μακεδονία. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αρρένων του Δήμου Νεστορίου. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις παρυφές του Γράμμου και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Π.Ε. Καστοριάς και είναι το τελευταίο χωριό της Μακεδονίας προς την Ήπειρο. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 209 κάτοικοι. Σύμφωνα με μια εκδοχή, κτίστηκε γύρω στο 1700 από κτηνοτρόφους που προέρχονταν από την Ήπειρο. Στις αρχές του 20ού αιώνα το χωριό ήταν ελληνόφωνο, με ορισμένες οικογένειες να μιλούν αρβανίτικα, τα οποία ωστόσο εξαλείφθηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά μερικές δεκαετίες μετά την ενσωμάτωση της Χρυσής στο ελληνικό κράτος. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται οι Αρένες, όπου υπάρχει αλπική λίμνη στην οποία διαμένουν τρίτωνες, καθώς και την παλιά μονή του Αγίου Παντελεήμονα.
Οι κάτοικοί της ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ τα παλαιότερα χρόνια οι άρρενες μετέβαιναν κατά τους χειμερινούς μήνες σε άλλες περιοχές (όπως η Αιτωλοακαρνανία, η Χαλκιδική και η Θεσπρωτία) ως εποχικοί εργάτες (κτίστες κ.ά). Στο χωριό υπάρχει βιοτεχνία χαλιών και ιχθυοτροφείο πέστροφας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Νεστορίου
Mob Rules (άλμπουμ)
Mob Rules είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1981 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Vertigo" στην Ευρώπη και της Warner Bros. στην Αμερική.
Το 2010, ο δίσκος επανεκδόθηκε σε μορφή διπλού CD με επιπλέον 16 ζωντανές εκτελέσεις τραγουδιών από το "Heaven and Hell" και το "Mob Rules", ηχογραφημένες από το 1980 ως το 1982.
Ιστορία του δίσκου
Με την κυκλοφορία του "Heaven and Hell" το 1980, οι Black Sabbath απέδειξαν ότι μπορούσαν να συνεχίσουν σε υψηλό επίπεδο χωρίς τον τραγουδιστή Όζι Όσμπορν, κερδίζοντας ένα αρκετά διαφορετικό κοινό με την άνοδο του New Wave of British Heavy Metal. Κατά την περιοδεία του 1980 ο ντράμερ Μπιλ Γουόρντ, ένα ακόμη ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, αποχώρησε, λόγω προβλημάτων υγείας αλλά και οικογενειακών υποθέσεων.
Αντικαταστάτης του ήταν ο Βίνι Άπις και η νέα σύνθεση ηχογράφησε το τραγούδι "The Mob Rules" για την ταινία "Heavy Metal". Αυτό θα ήταν και το πρώτο σινγκλ του νέου δίσκου, του οποίου την παραγωγή ανέλαβε ο Μάρτιν Μπερτς και η ηχογράφηση του έγινε στα "Record Plant Studios" του Λος Άντζελες. Για πρώτη φορά τη σύνθεση των κομματιών δεν μοιράστηκαν και τα τέσσερα μέλη του σχήματος, αφού βασικοί συνθέτες ήταν ο κιθαρίστας Τόνι Αϊόμι, ο μπασίστας Γκίζερ Μπάτλερ και ο τραγουδιστής Ρόνι Τζέιμς Ντίο.
Ο Ντίο ανέλαβε τη στιχουργική του άλμπουμ, με τα "Country Girl", "Slipping Away" και "Over and Over" να φανερώνουν το ρομαντισμό του, ενώ ο δίσκος ξεκινάει με το δυναμικό "Turn Up the Night", του οποίου το σινγκλ ανέβηκε στο βρετανικό Top-40, το Φεβρουάριο του 1982. Στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος συμπεριλήφθηκαν τα "Voodoo", "The Sign of the Southern Cross", "E5150" και "The Mob Rules" και ζωντανές εκτελέσεις τους υπάρχουν στο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ, "Live Evil".
Η επιτυχία του δίσκου ήταν αρκετά μεγάλη αφού ανέβηκε στο Top-30 του Billboard και έγινε χρυσός στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ έφθασε και στο # 12 στην πατρίδα του συγκροτήματος. Επίσης, περιείχε δύο σινγκλ τα οποία μπήκαν στα βρετανικά τσαρτ και το άλμπουμ βραβεύθηκε ως ασημένιο στη Μεγάλη Βρετανία.
Τραγούδια
2. Voodoo (Iommi/Dio/Butler) - 4:32
3. The Sign of the Southern Cross (Iommi/Dio/Butler) - 7:46
4. E5150 (Iommi/Dio/Butler) - 2:54
5. The Mob Rules (Iommi/Dio/Butler) - 3:14
6. Country Girl (Iommi/Dio/Butler) - 4:02
7. Slipping Away (Iommi/Dio/Butler) - 3:45
8. Falling Off the Edge of the World (Iommi/Dio/Butler) - 5:02
Βραβεία
Mob Rules (άλμπουμ)
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1981 Κατηγορία:Άλμπουμ των Black Sabbath
Ελεγκτικό Συμβούλιο
Το Ελεγκτικό Συμβούλιο υπάγεται στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού (Γ.Γ.Α.). Αποτελεί ελεγκτικό όργανο. Πραγματοποιεί οικονομικούς και διαχειριστικούς ελέγχους σε αθλητικούς φορείς, ομοσπονδίες, ενώσεις και σωματεία, λαμβάνοντας επίσης αποφάσεις σχετικά με τις επιχορηγήσεις τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ελλάδα
Κυβερνείο Ας Σουγουαΐντα
Το Κυβερνείο Ας Σουγουαΐντα (مُحافظة السويداء) είναι κυβερνείο της Συρίας. Έχει έκταση 5.550 τ.χλμ. και πληθυσμό 417.000 κατοίκων (2010). Πρωτεύουσα είναι η Ας Σουγουαΐντα.
Γεωγραφία
Το Ας Σουγουαΐντα βρίσκεται νοτιοδυτικά της Συρίας. Συνορεύει στα δυτικά με το Νταράα, στα βόρεια με το Ριφ Ντιμάσκ και στα νότια με την Ιορδανία. Έχει έκταση 5.550 τ.χλμ..
Επαρχίες
Το Ας Σουγουαΐντα διαιρείται σε 3 επαρχίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ας Σουγουαΐντα
Βασίλης Τενίδης
Ο Βασίλης Τενίδης (Λάρισα, 11 Νοεμβρίου 1936 - Αθήνα, 7 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Έλληνας ερμηνευτής κλασικής κιθάρας, συνθέτης, ενορχηστρωτής, αρχιμουσικός και ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παραγωγός. Διακρίθηκε κυρίως ως σολίστ, όπως και ως συνθέτης μουσικής για το θέατρο. Ήταν μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, τα Μουσικά Σύνολα της οποίας και διηύθυνε.
Νεανικά χρόνια, σπουδές, απαρχές της καλλιτεχνικής δράσης
Ο Τενίδης γεννήθηκε στη Λάρισα στις 11 Νοεμβρίου 1936. Από μικρή ηλικία ενδιαφέρθηκε για τη μουσική και την κλασική κιθάρα, αν και κάπως απρογραμμάτιστα -σύμφωνα με διήγηση του ίδιου- μολονότι υπήρξε μέλος μιας μαντολινάτας της γενέτειράς του. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών νομικά. Επίσης, σπούδασε κλασική κιθάρα κοντά στους Κώστα Κεφαλόπουλο και Ιβάν Ψίουκοφ, καθώς και θεωρία της μουσικής δίπλα στο γνωστό συνθέτη και μουσικό παιδαγωγό Γιάννη Α. Παπαϊωάννου.
Στη δεκαετία του 1960 συνέθεσε αρκετά τραγούδια, τα οποία ερμήνευσαν γνωστοί τραγουδιστές του Νέου Κύματος, όπως οι Γιώργος Ζωγράφος, Μιχάλης Βιολάρης, Κίτσα Καζάκου. Υπήρξε επίσης, από την ίδια δεκαετία, καθιερωμένος κιθαρίστας των στούντιο (session κιθαρίστας), συμμετέχοντας σε πολλές ηχογραφήσεις γνωστών Ελλήνων καλλιτεχνών και του οποίου η ερμηνεία ήταν επιζητούμενη και αναγνωρίσιμη.
Διδασκαλία, ραδιόφωνο, τηλεόραση
Ο Τενίδης δίδαξε κιθάρα σε διάφορες σχολές, στο Κεντρικό Ωδείο του Κώστα Κλάββα, έλαβε μέρος σε σεμινάρια και συνέδρια, και συνεργάστηκε στενά με το Μάνο Χατζιδάκι στο Τρίτο Πρόγραμμα, ενώ συμμετείχε και στην ηχογράφηση του Μεγάλου Ερωτικού (1972). Ως παραγωγός, δημιούργησε εκπαιδευτικές εκπομπές τόσο για το ραδιώφωνο, όσο και για την τηλεόραση. H ραδιοφωνική εκπομπή του Τενίδη «Γνωριμία με τη μουσική» έφερε το ελληνικό ακροατήριο με απλό τρόπο κοντά στη μουσική, όπως και η τηλεοπτική εκπομπή «Τα όργανα της ορχήστρας» το τηλεοπτικό κοινό.
Θέατρο, κινηματογράφος
Ως συνθέτης σκηνικής μουσικής, ο Τενίδης συνέθεσε μουσική για πάνω από από διακόσιες παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο (1974-1994), το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (1979-1991), το Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» και άλλους θεατρικούς οργανισμούς. Ως ενορχηστρωτής διακρίθηκε στον Ύμνον εις στην Ελευθερίαν του Νοκ. Μάντζαρου, σε έργα της Επτανησιακής Σχολής, καθώς και σε έργα των Μίκη Θεοδωράκη (Ύμνος των Μεσογειακών Αγώνων ) και Μάνου Χατζιδάκι (Οι γειτονιές του φεγγαριού, 1977). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, σε σχέση με το θέατρο, επέδειξε ο Τενίδης για το αρχαίο δράμα, όπου, για τις ανάγκες σύνθεσης μουσικής για τις παραστάσεις, έκανε χρήση «πρωτόγονων» οργάνων, ακολουθώντας την αρχαία μετρική και αισθητική, όπως και τους κανόνες της λαϊκής μουσικής παράδοσης της Ελλάδας. Η πρώτη του δουλειά στο θέατρο ήταν το 1972, όταν σε συνεργασία με τους φοιτητές του Θεατρικού Ομίλου του Πανεπιστημίου Αθηνών, ανέβασαν τις Ευμενίδες του Αισχύλου.
Ο Τενίδης έγραψε και μουσική για ταινίες, όπως για το Επιτάφιος για εχθρούς και φίλους (1966) του Jiří Sequens. Το 1973 κέρδισε το Βραβείο Μουσικής στο 14ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του Γιώργου Φιλή Γρηγόρης Αυξεντίου, ένας ήρωας με το μνημοσκόπιο, ταινία αφιερωμένη στον Κύπριο ήρωα της ΕΟΚΑ. Στο σάουντρακ της ταινίας ακουγόταν και το τραγούδι «Αφήνω γεια» με τη φωνή της Άννας Βίσση, πιθανότατα η πρώτη ηχογράφηση της μετέπειτα διάσημης ερμηνεύτριας.
Θάνατος
Ο Βασίλης Τενίδης απεβίωσε στην Αθήνα στις 7 Φεβρουαρίου 2017, την ίδια μέρα με το Λουκιανό Κηλαηδόνη. O γνωστός συνθέτης Κυριάκος Σφέτσας δήλωσε μετά το θάνατό του ότι ο Τενίδης υπήρξε «εξαίρετος μουσικός» κι ένας «άνθρωπος με σπάνια εντιμότητα, αυθεντική συμπεριφορά και ευγένεια, χαρίσματα που πάντα συνοδεύονταν από μια βαθιά γενναιοδωρία». Πνευματικός κληρονόμος, διαχειριστής και συνεχιστής του έργου του, σύμφωνα με επιθυμία του Βασίλη Τενίδη, είναι ο Νότης Γεωργίου www.notisgeorgiou.com
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κιθαρίστες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Κάουντενμπιθ ΦΚ
Η Κάουντενμπιθ ΦΚ είναι μια επαγγελματική σκωτσέζικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κάουντενμπιθ. Αγωνίζεται στην Τσάμπιονσιπ Σκωτίας. Έδρα της ομάδας είναι το Central Park στο κέντρο της πόλης.
Η ομάδα δημιουργήθηκε το 1881 από την ενοποίηση δύο τοπικών συλλόγων, των Cowdenbeath Rangers (ίδρυση 1880) και Cowdenbeath Thistle Ωστόσο, ερευνητές της ιστορία του συλλόγου αναφέρουν ότι το όνομα Cowdenbeath Rangers συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι το 1881 και η δημιουργία της Κάουντενμπιθ ΦΚ πιθανόν να έγινε το 1882.
Κατά διαστήματα η ομάδα συμμετείχε στην B Division, την τότε δεύτερη κατηγορία Σκωτίας. Το 1949 κέρδισε τη Ρέιντζερς Γλασκώβης στο Άιμπροξ στα πλαίσια του Scottish League Cup, αλλά αποκλείστηκε στον επαναληπτικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάουντενμπιθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σκωτίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1881
Ενθαλπία
Η ενέργεια αυτή οφείλεται στις δυνάμεις των χημικών δεσμών που συγκρατούν τα άτομα μέσα στο μόριο, αλλά και στην κίνηση των ατόμων, των ηλεκτρονίων καθώς και του ίδιου του μορίου. Έτσι η χημική αυτή ενέργεια παραμένει εγκλωβισμένη μέσα στο μόριο που μπορεί να αποδοθεί άλλοτε εύκολα π.χ. με σπινθήρα στη βενζίνη, και άλλοτε δύσκολα.
Η ενθαλπία είναι προσδιοριστική έννοια στις χημικές αντιδράσεις.
Γιώργος Χατζηνάσιος
Ο Γιώργος Χατζηνάσιος (19 Ιανουαρίου 1942, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας συνθέτης.
Τα πρώτα χρόνια
Γιος του Αγάπιου Χατζηνάσιου, καθηγητού μουσικής Ωδείων Θεσσαλονίκης, ο οποίος εθεωρείτο ένας από τους καλύτερους σαξοφωνίστες της εποχής του, από τη Νιγρίτα Σερρών και της Άννας, κόρης δασκάλου Θεμιστοκλή Ζωγράφου από τη Γαλάτιστα Χαλκιδικής. Ο παππούς του, Γεώργιος Χατζηνάσιος, σπούδασε στη Σχολή του Γένους, ήταν έμπορος και σε μικρή ηλικία πήγε στους Αγίους Τόπους με τον εύπορο πατέρα του Αθανάσιο ο οποίος βαπτίστηκε, ονομάστηκε (Χατζής – Αθανάσιος) Χατζηνάσιος. Ο παππούς από τη μητέρα του ήταν αγιογράφος στο Άγιο Όρος με το παρανόμι Ζωγράφος. Ο Γιώργος άρχισε μαθήματα πιάνου από 6 χρονών στο Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης με καθηγητή τον Επαμεινώνδα Φλώρο, σπούδασε στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης με καθηγήτρια την Ανθούλα Γ. Χυδίρηγλου, συνέχισε τις σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών με καθηγητή τον Φαραντάτο, στο Εθνικό Ωδείο με καθηγητή τον Κρητικό και στο Παρίσι όπου σπούδασε σύνθεση και ενορχήστρωση (θεωρητικά – φούγκα – αντίστιξη), και διεύθυνση ορχήστρας.
Η καταξίωση
Από 14 χρονών, είναι ήδη ένας αξιόλογος πιανίστας με ιδιαίτερη κλίση στην τζαζ, παράλληλα με την αγάπη του στην ελληνική μουσική, όπου εμφανίζεται ως συνθέτης από το 1972 με τον δίσκο "4 – 5 – 3". Από τότε έχει γράψει πολλούς δίσκους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, απ’ τους οποίους πολλοί τιμήθηκαν με χρυσή και πλατινένια διάκριση, από διάφορες δισκογραφικές εταιρείες. Έγραψε, επίσης, μουσική και τραγούδια για τον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση. Από τους 45 δίσκους του χαρακτηριστικοί είναι: Η Διαδρομή, Λεύκωμα, Σήμερα, Συναξάρια, Ενδεκάτη Εντολή, Μάθημα Σολφέζ, Επίθεση Αγάπης κ.ά. Παράλληλα, έγραψε μουσική για 38 κινηματογραφικές ταινίες όπως Γλυκιά συμμορία, Νοκ Άουτ, Πάμπτωχοι Α.Ε., Το αγκίστρι, Εσύ κι εγώ, Πρωινή περίπολος, Σίλεϊ Βάλενταϊν της Paramount κ.α. Έγραψε μουσική για 25 θεατρικά έργα καθώς και για την τηλεόραση όπως: Μυστικοί αρραβώνες, Ακριβή μου Σοφία, Μαύρη χρυσαλίδα, Τμήμα ηθών, Το γελοίον του πράγματος, Δρόμοι της πόλης, Άγγιγμα ψυχής, Στα σύνορα της αγάπης, Τα φτερά του έρωτα, Το φιλί της Ζωής. Το 1980 πήρε Α΄Βραβείο σε Γαλλικό Φεστιβάλ (Rose d’ Or) με το τραγούδι «Όταν γύρω Νυχτώνει». Επίσης, πήρε βραβείο στο Φεστιβάλ της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης και έχει τιμηθεί από διάφορους συλλόγους για την προσφορά του.
Ως σολίστ πιάνου
Έδωσε ρεσιτάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως στο Carnegie Hall, στο Concert House της Βιέννης, στο White House του Λονδίνου, στην Κύπρο, στη Σόφια κ.ά. Το 1985 συνέθεσε την όπερα «Ελ Γκρέκο» που αναφέρεται στη ζωή και το έργο του ζωγράφου Δομίνικου Θεοτοκόπουλου, παρουσιάσθηκε σε μορφή κοντσέρτου για πιάνο στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει μελοποιήσει το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη καθώς και την βυζαντινή τριλογία που αναφέρεται στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης.
Τα έργα συμφωνικής μουσικής
Στο πλαίσιο της πολιτιστικής πρωτεύουσας δόθηκε με μεγάλη επιτυχία η πρεμιέρα του έργου «Χρονικόν της Αλώσεως» με τη συμμετοχή της Συμφωνικής Ορχήστρας της Όπερας της Σόφιας, τη Χορωδία της Μακεδονίας, πρωταγωνιστή τον Γρηγόρη Βαλτινό και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος υπό τη διεύθυνση του συνθέτη.
Η «Ωδή στον Μέγα Αλέξανδρο» σε μορφή συμφωνικής καντάτας με ερμηνευτές τον Πέτρο Γαϊτάνο και τον Γρηγόρη Βαλτινό παρουσιάσθηκε στο Μέγαρο Μουσικής καθώς και στις Πυραμίδες της Αιγύπτου. Το ίδιο έργο υπό τη διεύθυνση του συνθέτη με 140 μουσικούς- χορωδούς και σολίστ παρουσιάσθηκε το καλοκαίρι του 2005 στο Ηρώδειο στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Στον Αρχαιολογικό Χώρο του Μυστρά το 2007 στο θεσμό των Παλαιολογίων παρουσιάσθηκε το «Χρονικόν της Αλώσεως» με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα και την Χορωδία της ΕΡΤ. Ερμήνευσαν ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο Άγγελος Αντωνόπουλος και ο Γιάννης Χριστόπουλος υπό τη διεύθυνση του συνθέτη. Είναι μέλος της P.R.S της Αγγλίας, της S.A.C.E.M της Γαλλίας, της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων, της ΑΕΠΙ και του Δ.Σ της Ε.Δ.Ε.Τ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Γοδεφρείδος Β΄ του Περς
Ο Γοδεφρείδος Β΄, γαλλ.: Geoffroi II comte de Perche (απεβ. Οκτώβριος 1100) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς, ήταν κόμης του Μορτάν & κύριος του Νοζάν (1060-1090) και κόμης του Περς (1090-1100).
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος γιος του Ροτρού Α΄ υποκόμη του Σατωντάν, Β΄ κόμη του Περς και της Aντελίζ ντε Μπελέμ, κόρης του Γκερίν του Ντομφρόν.
Ως νεαρός ο Γοδεφρείδος Β΄ συμμετείχε στην κατάκτηση της Αγγλίας και πολέμησε στη Μάχη του Χέιστινγκς. Για την υπηρεσία του ο Γουλιέλμος Α΄ ο Κατακτητής του έδωσε ως ανταμοιβή μία σημαντική ιδιοκτησία στην Αγγλία.
Ο Γοδεφρείδος Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1080, παραλαμβάνοντας τα κτήματα Περσερόν (Μορταν-ω-Περς και Νοζάν-λε-Ρετρού), ενώ ο μικρότερος αδελφός του Ούγος Δ΄ έλαβε την υποκομητεία του Σατωντάν. Ένας τρίτος αδελφός, ο Ροτρού, απέκτησε με τον γάμο την κυριότητα του Mονφόρ-λε-Ροτρού. Μία από τις πρώτες ενέργειες του Γοδεφρείδου Β΄ ως κόμη ήταν να παραδώσει το μοναστήρι Nοζάν-λε-Ροτρού στο Κλυνύ, αφού μηχανεύτηκε την εκτόπιση του ηγουμένου σε αυτό Ουμβέρτου. Ως αποτέλεσμα, ο ρόλος της Αυλής του κόμη αυξήθηκε, καθώς οι διαφορές για τα προνόμια της μονής επιλύοντο στην Αυλή αυτή.
Περί το 1089, ο Γοδεφρείδος Β΄ διεξήγαγε πόλεμο εναντίον του Ρομπέρ του Μπελέμ, λόγω μίας διαφωνίας για μία έκταση. Σύμφωνα με τον Όρντερικ Βιτάλις, ο Γοδεφρείδος Β΄ αμφισβήτησε τη διανομή της κληρονομιάς Μπελέμ μεταξύ της Mαμπέλ του Μπελέμ (μητέρα του Ροβέρτου) και της Aντελίζας (μητέρας του). Ο πόλεμος ήταν μακρύς και παρατεταμένος, καθώς γνωρίζουμε ότι η σύγκρουση συνεχιζόταν ακόμη και το 1091. Αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του σε θρησκευτικούς σκοπούς και ίδρυσε την πρώτη εγκατάσταση λεπρών στο Περς.
Η επιτυχημένη διακυβέρνησή του και ο αυξημένος πολιτικός ρόλος του μπορούν να εκτιμηθούν από τις δυναμικές συμμαχίες του, οι οποίες έγιναν από τη βόρεια Γαλλία (με τη σύζυγό του Βεατρίκη) και τη Νορμανδία (με τον γάμο της κόρης του Mαργαρίτας με τον Ερρίκου του Μπωμόν) ως τη νότια Γαλλία (μέσω τον γάμο της κόρης του Mατίλντας με τον υποκόμη του Τουρέν).
Ο Όρντερις Βιτάλις τον επαινεί πολύ: "Σε καιρό ειρήνης ήταν ευγενικός και αξιαγάπητος και ήταν εμφανείς οι καλοί τρόποι του. Σε περιόδους πολέμου ήταν σκληρός και αποτελεσματικός, τρομερός για τους κόμητες που ήταν γείτονές του και εχθρός για όλους".
Τον Γοδεφρείδο Β΄ διαδέχθηκε, μετά το τέλος του, ο γιος του Ροτρού Γ΄ ως κόμη του Περς.
Οικογένεια
Ο Γοδεφρείδος Β΄ νυμφεύτηκε πρώτα τη Βεατρίκη του Ραμερούπ, κόρη του Χιλντουέν Δ΄ κόμη του Moντιντιέ, και είχε τέκνα:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος του Σατωντάν και του Περς
Νικόλαος Νικολάου
Ο Νικόλαος Νικολάου (1875-1963) ήταν Έλληνας μαθηματικός και συγγραφέας, καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης.
Βιογραφικά
Ο Νικόλαος Νικολάου γεννήθηκε στα Κανάλια Καρδίτσας το 1875 και πέθανε στην Αθήνα το 1963 σε ηλικία 88 ετών. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Καναλίων, στο Σχολαρχείο Φαναρίου και στο Γυμνάσιο Καρδίτσας. Ήταν πολύ καλός μαθητής με ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά και ο πατέρας του αποφάσισε, μετά από επιμονή του ιδίου, να τον στείλει να σπουδάσει στην Αθήνα. Επειδή ήταν πάμπτωχος ξεκίνησε για την Αθήνα με τα πόδια και μετά από μεγάλη ταλαιπωρία έφτασε στη Χαλκίδα, όπου επιβιβάστηκε σε κάποιο μεταφορικό μέσο και έφτασε στην Αθήνα. Παντρεύτηκε την Αρετή Λιασκοβίτη και απέκτησαν πέντε παιδιά.
Σπουδές
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με υποτροφία της φυσικομαθηματικής Σχολής από οπου πήρε πτυχίο με άριστα (περίπου το 1900) και διδακτορικό.
Εργασία
Υπηρέτησε ως καθηγητής Μαθηματικών στα Γυμνάσια Καλαμπάκας και Καρδίτσας. Περίπου το 1912 μετατίθεται στην Αθήνα και διδάσκει στο Βαρβάκειο και στο Β΄ Πρακτικό Λύκειο Αθηνών και αργότερα στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης, όπου μετεκπαιδεύονται οι καθηγητές των μαθηματικών. Παράλληλα με τη δημόσια εκπαιδευτική υπηρεσία ιδρύει το 1923 το πρώτο Μαθηματικό Φροντιστήριο για την ενίσχυση των μαθητών στη μαθηματική Επιστήμη. Το 1932 κρίθηκε ασυμβίβαστη η διπλή εργασία στο δημόσιο και στο φροντιστήριο και ο Νικολάου αφοσιώθηκε στην ιδιωτική εκπαίδευση και στην συγγραφή βιβλίων. Λειτούργησε φροντιστήριο επί της οδού Σολωνος 13 και συνέγραψε 17 βιβλία. Οργάνωσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα φροντιστηριακά μαθήματα κατ΄οίκον δι αλληλογραφίας.
Συγγραφικό έργο
Ο Νικολάου έχει πλούσια συγγραφική δράση. Τα βιβλία του διδάσκονταν για πολλά χρόνια στα σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης και εκδίδονταν από τον Οργανισμό Εκδόσεων Σχολικών Βιβλίων τις δεκαετίες ΄40, ΄50 και ΄60.
Συνέγραψε: "Η Θεωρητική Αριθμητική","Η Μεγάλη Στοιχειώδης Γεωμετρία", "Η Μεγάλη Στοιχειώδης Αλγεβρα", "Η Μεγάλη Ευθύγραμμος Τριγωνομετρία","Η Στοιχειώδης Ευθύγραμμος Τριγωνομετρία", κλπ. "Η Μεγάλη Κοσμογραφία" εκδόθηκε το 1963, έτος του θανάτου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί
Κύζικος
μικρογραφία|200 px|δεξιά|Η Κύζικος στη Μυσία της Μ. Ασίας Η  Κύζικος ήταν αρχαία μικρασιατική πόλη στη Μικρά Φρυγία (Μυσία), κοντά στην Προποντίδα. Ήταν αποικία των Μιλησίων.
Ιδρυτής της θεωρείται ο ήρωας Κύζικος, που βοήθησε στην επιτυχία της Αργοναυτικής Εκστρατείας. Η πόλη είχε αναδειχτεί μία από τις σπουδαιότερες ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας, ξακουστή για την αλιεία και τους στατήρες της από ήλεκτρο, που χρησιμοποιήθηκαν πολύ μέχρι και την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου (κυζικηνοί στατήρες). Οι επιγραφές, οι περιγραφές και όλα τα ερείπια εμφανίζουν την Κύζικο ως εξαιρετικά αναπτυγμένη πόλη, πλούσια και σπουδαίο εμπορικό κέντρο. Έξω από τις ακτές της ο Αλκιβιάδης καταναυμάχησε τους Λακεδαιμόνιους το 410 π.Χ. Την εποχή της ρωμαϊκής κυριαρχίας ήταν σχεδόν ελεύθερη και στη βυζαντινή περίοδο εξακολούθησε να ακμάζει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικίες της Μιλήτου Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας *
Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη
Το Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη (ΕΣΚ) ήταν ένα βραχύβιο ελληνικό κόμμα που ίδρυσε ο Γεράσιμος Αρσένης όταν είχε αποχωρήσει από το ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Ιστορικό
Το Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ιδρύθηκε τον Απρίλιο 1987 και υπήρχε μέχρι τον Οκτώβριο 1989. Ανάμεσα στα στελέχη του κόμματος ήταν οι Χρήστος Κοκκινοβασίλης, ο Δημήτρης Πιπεργιάς και ο Ροβέρτος Σπυρόπουλος, μετέπειτα βουλευτές και υπουργοί του ΠΑ.ΣΟ.Κ.,  καθώς και η ηθοποιός Νόρα Κατσέλη. Μέσω του προέδρου του, το Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα εκπροσωπήθηκε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο το διάστημα 1987-1989.
Το κόμμα εξέφραζε την αριστερή πτέρυγα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., και κυρίως αυτούς που είχαν δυσαρεστηθεί με το σταθεροποιητικό πρόγραμμα 1985-1987 του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας Κώστα Σημίτη.
Έλαβε μέρος στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 1989 λαμβάνοντας το 0,21% των ψήφων (13.833 ψήφοι), ενώ στις ευρωεκλογές που διεξήχθησαν την ίδια μέρα, έλαβε 43.654 ψήφους (0,66%).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ελλάδα
Μεσόβραχο Καστοριάς
Το Μεσόβραχο είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.080 μέτρων στις πλαγιές του Γράμμου και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Π.Ε. Καστοριάς. Το Μεσόβραχο ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ακριτών του Δήμου Νεστορίου στη Μακεδονία και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 6 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Νεστορίου
Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο
Ο Γιογκάιλα (πολωνικά: Jogaila), αργότερα Βλαντίσλαφ Β΄ Γιαγκιέουο (Władysław II Jagiełło, προφορά: [vwadɨˈswaf jaˈgʲɛwwɔ]), εξελληνισμένα Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο (1348 - 1 Ιουνίου 1434), από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων, ήταν μέγας δούκας της Λιθουανίας (1377-1434). Έγινε βασιλιάς της Πολωνίας (1386-1399), στην αρχή με τη σύζυγό του Γιαντβίγκα της Πολωνίας και στη συνέχεια μόνος του.
Γεννήθηκε παγανιστής και το 1386 προσηλυτίστηκε στον Καθολικισμό και βαπτίστηκε ΒΒλαδίσλαος στην Κρακοβία. Νυμφεύτηκε τη νεαρή βασίλισσα Γιαντβίγκα (Εδβίγη) και στέφθηκε Βασιλιάς της Πολωνίας ως Βλαδίσλαος Β΄. Το 1387 εκχριστιάνισε τη Λιθουανία. Μετά τον θάνατο της βασίλισσας Γιαντβίγκα έμεινε μόνος βασιλιάς για άλλα 35 χρόνια και έθεσε τα θεμέλια για την Πολωνο-Λιθουανική ένωση. Ήταν μέλος του Οίκου των Γιαγκιέλο στην Πολωνία, η οποία φέρει το όνομά του και προηγουμένως ήταν γνωστή ως δυναστειών των Γκεντιμινιδών στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Η δυναστεία βασίλευε ταυτόχρονα και στα δύο κράτη μέχρι το 1572 και ήταν μια από τις δυναστείες με τις εντονότερες επιδράσεις στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη κατά τον ύστερο Μεσαίωνα και την πρώιμη σύγχρονη εποχή. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, το Πολωνο-Λιθουανικό κράτος ήταν το μεγαλύτερο στον χριστιανικό κόσμο.
Ο Γιογκάιλα ήταν ο τελευταίος παγανιστής ηγεμόνας της μεσαιωνικής Λιθουανίας. Αφότου ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Πολωνίας, αποτέλεσμα της Ένωσης του Κρέβο, η νεοσύστατη Πολωνο-Λιθουανική Ένωση αντιμετώπισε την ανερχόμενη δύναμη των Τευτόνων Ιπποτών. Η νίκη στη μάχη του Γκρούνβαλντ το 1410, ακολουθούμενη από την Ειρήνη του Τορν, εξασφάλισαν τα πολωνικά και λιθουανικά σύνορα και σηματοδότησαν την άνοδο της Πολωνο-Λιθουανικής συμμαχίας ως σημαντικής δύναμης στην Ευρώπη. Η βασιλεία του ΒΒλαδισλάου Β΄ επεξέτεινε τα πολωνικά σύνορα και συχνά θεωρείται η αφετηρία της χρυσής εποχής της Πολωνίας.
Λιθουανία
Λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια του Γιογκάιλα και ούτε το έτος γέννησής του είναι γνωστό με ακρίβεια. Παλαιότεροι ιστορικοί υπέθεταν ότι είχε γεννηθεί το 1352, όμως νεότερες έρευνες υποδεικνύουν μια μεταγενέστερη ημερομηνία, περίπου το 1362. Ήταν απόγονος της δυναστείας των Γκεντιμινιδών και πιθανότατα γεννήθηκε στο Βίλνιους. Οι γονείς του ήταν ο Αλγκίρντας, μέγας δούκας της Λιθουανίας και η δεύτερη σύζυγός του Ουλιάνα των Ρουρικιδών, κόρη του Αλεξάντρ Μιχαήλοβιτς πρίγκιπα του Τβερ.
Το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας το οποίο ανέλαβε να κυβερνήσει ο Γιογκάιλα το 1377 ήταν μια πολιτική ενότητα αποτελούμενη από δύο κύριες, αλλά πολύ διαφορετικές εθνότητες και δύο πολιτικά συστήματα: την εθνικά συμπαγή Λιθουανία στα βορειοδυτικά και τις απέραντες ρουθηνικές περιοχές των πρώην Ρως του Κιέβου, που περιλάμβαναν τις σημερινές Ουκρανία και Λευκορωσία, καθώς και τμήμα της δυτικής Ρωσίας. Αρχικά, ο Γιογκάιλα, όπως και ο πατέρας του, κυβερνούσε τις νότιες και τις ανατολικές περιοχές της Λιθουανίας, ενώ ο θείος του Κεστούτις, δούκας του Τρακάι, συνέχισε να εξουσιάζει στα βορειοδυτικά. Η διαδοχή του Γιογκάιλα σύντομα έθεσε αυτό το σύστημα υπό αμφισβήτηση.
Στην αρχή της βασιλείας του, ο Γιογκάιλα απασχολήθηκε με αναταραχές στα εδάφη των Ρως της Λιθουανίας. Το 1377-78, ο Αντρέι του Πόλοτσκ, ο μεγαλύτερος γιος του Αλγκίρντας, αμφισβήτησε την εξουσία του Γιογκάιλα και επεδίωξε να γίνει μέγας δούκας. (Σημειωτέον ότι ο ίδιος ο Αλγκίρντας είχε επιλέξει τον μικρότερο και από δεύτερο γάμο Γιογκάιλα ως διάδοχό του). Το 1380, ο Αντρέι και ένας άλλος αδελφός, ο Ντμίτρι, συμμάχησαν με τον πρίγκιπα Ντμίτρι της Μόσχας ενάντια στη συμμαχία Γιογκάιλα με τον εμίρη Μαμάι, ηγετική μορφή της Χρυσής Ορδής. Ο Γιογκάιλα δεν βοήθησε τον Μαμάι, χρονοτριβώντας κοντά στο πεδίο της μάχης, με αποτέλεσμα ο στρατός του Μαμάι να ηττηθεί στη μάχη του Κουλίκοβο. Αυτή η ακριβοπληρωμένη λόγω μεγάλων απωλειών νίκη των Μοσχοβιτών ενάντια στη Χρυσή Ορδή, μακροπρόθεσμα σήμανε την αρχή μιας αργής ανοδικής πορείας του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας, το οποίο έγινε μέσα σε έναν αιώνα η σημαντικότερη απειλή για την ακεραιότητα, την ευημερία και την επιβίωση της Λιθουανίας. Όμως, το 1380, η Μοσχοβία ήταν πολύ αποδυναμωμένη λόγω της μάχης, και έτσι ο Γιογκάιλα ήταν σε θέση να αρχίσει τον αγώνα για κυριαρχία ενάντια στον Κεστούτις.
Στα βορειοδυτικά, η Λιθουανία αντιμετώπιζε διαρκείς στρατιωτικές επιθέσεις από τους Τεύτονες Ιππότες, οι οποίοι είχαν ως στόχο να πολεμήσουν και να εκχριστιανίσουν τις παγανιστικές φυλές της Βαλτικής των Αρχαίων Πρώσων, Γιατβινγκιανών και Λιθουανών. Το 1380, ο Γιογκάιλα συνήψε με τους Τεύτονες Ιππότες τη μυστική Συνθήκη του Ντοβιντίσκες ενάντια στον Κεστούτις. Όταν ο Κεστούτις ανακάλυψε το σχέδιο ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος. Ο Κεστούτις κατέλαβε το Βίλνιους, εκθρόνισε τον Γιογκάιλα και αυτοανακηρύχθηκε μέγας δούκας στη θέση του. Το 1382, ο Γιογκάιλα συγκέντρωσε στρατό από υποτελείς του πατέρα του και αντιμετώπισε τον Κεστούτις κοντά στο Τρακάι. Ο Κεστούτις και ο γιος του Βυτάουτας πήγαν στο στρατόπεδο του Γιογκάιλα για διαπραγματεύσεις, αλλά εξαπατήθηκαν και φυλακίστηκαν στο κάστρο της Κρέβα, όπου ο Κεστούτις βρέθηκε νεκρός, πιθανότατα δολοφονημένος, μια εβδομάδα αργότερα. Ο Βυτάουτας απέδρασε στο τευτονικό οχυρό του Μαρίενμπουργκ και βαπτίστηκε Χριστιανός με το όνομα Βίγκαντ.