cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεξικανική Επανάσταση
Πρώτο στάδιο. Η πτώση της δικτατορίας του Πορφίριο Ντίας
Στο μήνυμα του Απριλίου προς το Κογκρέσο, ο Ντίας αναγνώρισε τα περισσότερα από τα αιτήματα των ανταρτών και δεσμεύτηκε να εφαρμόσει την αγροτική μεταρρύθμιση. Ωστόσο, οι επαναστάτες ήταν αποφασισμένοι να πολεμήσουν αποφασιστικά το καθεστώς. Τον Απρίλιο κατέλαβαν το μεγάλο λιμάνι του Ακαπούλκο. Στις 10 Μαΐου, τα αποσπάσματα του Βίγια και του Ορόσκο κατέλαβαν τη Σιουδάδ Χουάρες, η οποία ήταν ένα σημαντικό τελωνείο, ο έλεγχος του οποίου επέτρεψε την ελεύθερη λήψη όπλων και πυρομαχικών από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, οι αντάρτες προχώρησαν σε επίθεση σχεδόν σε όλες τις πολιτείες, καταλαμβάνοντας τη μεγαλύτερη σιδηροδρομική διασταύρωση Τορρεόν. Έχοντας ως βάση τη Μορέλος, ο στρατός του Ζαπάτα κατέλαβε την πόλη Κουάουτλα και στη συνέχεια την πρωτεύουσα της πολιτείας, την Κουερναβάκα. Τον Μάιο, ο Ντίας παραιτήθηκε και μετανάστευσε στη Γαλλία. Τον Ιούνιο ο Μαδέρο μπήκε στην πρωτεύουσα.
Δεύτερο στάδιο
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Φρανσίσκο Λεόν ντε λα Μπάρα, μεταβατικός πρόεδρος του Μεξικού (25 Μαϊου 1911 – 5 Νοεμβρίου 1911).]] αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Ο Φρανσίσκο Μαδέρο και οι συνεργάτες του. Έτος 1911. Καθισμένοι: τρίτος από αριστερά - [[Βενουστιάνο Καράνσα, στο κέντρο - Φρανσίσκο Μαδέρο, ο πρώτος από τα δεξιά - Πασκουάλ Ορόσκο. Πρώτος στα αριστερά σε μια σειρά όρθιων - Πάντσο Βίγια. ]]
Προεδρικές εκλογές 1911
Μετά την παραίτηση του Ντίας και του αντιπροέδρου Ραμόν Κοράλ, ο Φρανσίσκο Λεόν ντε λα Μπάρα έγινε ο προσωρινός πρόεδρος της χώρας. Του ανατέθηκε η διεξαγωγή νέων προεδρικών εκλογών. Την 1η Οκτωβρίου, προγραμματίστηκαν οι εκλογές του εκλεκτορικού κολεγίου, το οποίο στις 15 Οκτωβρίου επρόκειτο να εκλέξει πρόεδρο.
Εν τω μεταξύ, έγινε διάσπαση στις τάξεις των μαδερίστας. Η μετριοπαθής πτέρυγα αντιπροσώπευε τα συμφέροντα των λατιφουντιστών (σ.σ. γαιοκτημόνων) και αυτά της μεγάλης εθνικής αστικής τάξης, που δεν ενδιαφέρονταν για ριζικές αλλαγές. Αυτή η τάση υποστηρίχθηκε από τον Φρανσίσκο Μαδέρο. Η ριζοσπαστική πτέρυγα των μαδερίστας εξέφρασε τα ενδιαφέροντα ενός ευρύτερου κύκλου της αστικής τάξης και μέρους της μικροαστικής διανόησης. Οι ριζοσπάστες υποστήριζαν την πλήρη εξάλειψη της ελίτ του Ντίας από την οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας και επιζητούσαν πραγματικές δημοκρατικές αλλαγές.
Το Κόμμα των Αντιπάλων της Επανεκλογής διαλύθηκε. Αντ' αυτού, ο Μαδέρο δημιούργησε το Συνταγματικό Προοδευτικό Κόμμα, ενώνοντας έτσι τους υποστηρικτές του. Υποστηρίχθηκε από τους ηγέτες των φιλελεύθερων. Στις 27-28 Αυγούστου, πραγματοποιήθηκε κοινή διάσκεψη των Φιλελευθέρων και των Συνταγματικών-Προοδευτικών, όπου ο Μαδέρο επιλέχθηκε ομόφωνα ως υποψήφιος πρόεδρος από τους δεύτερους. Ο αντιπρόεδρος εξελέγη χωριστά και ο Χοσέ Μαρία Πίνο Σουάρες επελέγη ως υποψήφιος για τη θέση αυτή από την μετριοπαθή πτέρυγα των Μαδερίστας. Άλλα κόμματα πρότειναν επίσης τους υποψηφίους τους. Το Εθνικό Καθολικό Κόμμα υποστήριξε την υποψηφιότητα του Μαδέρο ως προέδρου και του Λεόν ντε λα Μπάρα ως αντιπροέδρου. Ο Εμίλιο Βάσκες Γκόμες έθεσε υποψηφιότητα για πρόεδρος με το Κόμμα των Ακραίων Φιλελευθέρων (ισπ. Partido Liberal Puro).
Ο στρατηγός Ρέγιες, που επέστρεψε στο Μεξικό, πρότεινε επίσης την υποψηφιότητά του για την προεδρία. Για να έχει περισσότερο χρόνο για την προεκλογική εκστρατεία, το κόμμα του Ρέγιες ζήτησε από το Κογκρέσο να αναβάλει την ημερομηνία των εκλογών. Μετά την άρνηση του Κογκρέσου, ο Ρέγιες απέσυρε την υποψηφιότητά του και σύντομα μετακόμισε στο Τέξας, όπου άρχισε τις προετοιμασίες για αντικυβερνητική εξέγερση.
Στις 15 Οκτωβρίου, ο Μαδέρο κέρδισε τις εκλογές με το 99.27% των ψήφων. Ο Πίνο Σουάρες εξελέγη αντιπρόεδρος. Στην νέα κυβέρνηση τοποθετήθηκαν αρκετοί συγγενείς του Μαδέρο: ο αδελφός του Γκουστάβο Μαδέρο έγινε υπουργός Εσωτερικών, ο θείος του Ερνέστο Μαδέρο έγινε υπουργός Οικονομικών και οι ξάδερφοί του Ραφαέλ Ερνάντες και Χοσέ Γκονσάλες Σάλας έγιναν υπουργοί Ανάπτυξης και Άμυνας, αντίστοιχα. Στην κυβέρνηση μπήκαν επίσης εκπρόσωποι του παλιού καθεστώτος, για παράδειγμα, ο Μανουέλ Καλέρο, ο οποίος ήταν πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ντίας.
Προεδρία του Φρανσίσκο Μαδέρο
μικρογραφία|Ο στρατηγός Μπερνάδο Ρέγιες ζήτησε ένοπλη εξέγερση. Αντιμέτωπος με την αποτυχία, παραδόθηκε και φυλακίστηκε στην Πόλη του Μεξικού. μικρογραφία|Ο [[Βικτοριάνο Ουέρτα, πρόεδρος του Μεξικού (19 Δεκεμβρίου 1913 – 15 Ιουλίου 2015).]] Ο Μαδέρο δεν βιαζόταν να λύσει το αγροτικό ζήτημα, στρέφοντας έτσι τους αγρότες εναντίον του. Τον Νοέμβριο του 1911, ο Ζαπάτα κήρυξε τον Μαδέρο προδότη της επανάστασης, έχοντας καταλήξει στο Σχέδιο Αγιάλα που προέβλεπε τη διαίρεση της γης των λατιφουντιστών. Την 1η Δεκεμβρίου ξεκίνησε η ανταρσία του Μπερνάρδο Ρέγιες. Ο στρατηγός πέρασε τα σύνορα των ΗΠΑ, όπου τον υποδέχθηκαν 600 υποστηρικτές του. Ωστόσο, λόγω της έλλειψης υποστήριξης από τον πληθυσμό και της εγκατάλειψης, η εκτέλεση δεν ήταν επιτυχής και στις 25 Δεκεμβρίου, ο Ρέγιες παραδόθηκε στις αρχές. Τον Μάρτιο του 1912, ο Πασκουάλ Ορόσκο ανακοίνωσε μια εξέγερση εναντίον του Μαδέρο, ο οποίος κατέλαβε σχεδόν ολόκληρη την πολιτεία Τσιουάουα μέσα σε δύο εβδομάδες. Ο Μαδέρο διόρισε τον στρατηγό Βικτοριανό Ουέρτα, ο οποίος είχε πολεμήσει στην προηγούμενη εκστρατεία του 1910-1911 ως ο αρχηγός των κυβερνητικών δυνάμεων στο βόρειο τμήμα στο πλάι του Ντίας. Τον Μάιο ο Ουέρτα προκάλεσε μια συντριπτική ήττα στον Ορόσκο στο Ρεγιάνο.
Ο Πάντσο Βίγια παρέμεινε πιστός στον Μαδέρο, αλλά καταδικάστηκε σε θάνατο με κατηγορίες κατασκευασμένες από τον Ουέρτα. Σώθηκε με την παρέμβαση του προέδρου για να ξεκινήσει η έρευνα. Φυλακίστηκε, αλλά αργότερα διέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στις αρχές Οκτωβρίου, η εξέγερση καταστάλθηκε. Ο Ζαπάτα περικυκλώθηκε στο Μορέλος, ο Ορόσκο έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά στις 10 Οκτωβρίου στη Βερακρούς, ο ανιψιός του πρώην δικτάτορα, Φέλιξ Ντίας, ξεσήκωσε μια εξέγερση. Στις 22 Οκτωβρίου, η πόλη καταλήφθηκε από τις κυβερνητικές δυνάμεις και ο Ντίας συνελήφθη σχεδόν χωρίς μάχη.
Οι στρατιωτικές ανταρσίες επηρέασαν την οικονομική κατάσταση της χώρας. Για να γεμίσει τα ταμεία, ο Μαδέρο διέταξε την εισαγωγή του πρώτου στην ιστορία του Μεξικού φόρου στην παραγωγή πετρελαίου, που προκάλεσε δυσαρέσκεια στις αμερικανικές εταιρείες.
Ο Μαδέρο είδε τη λύση στο αγροτικό ζήτημα με τη δημιουργία ενός στρώματος μεσαίων και μικρών ιδιοκτητών γης, παρόμοιο με τους αγρότες των Ηνωμένων Πολιτειών. Θεωρούσε την κοινοτική ιδιοκτησία γης οπισθοδρομική. Αποφασίστηκε η διανομή «κενής» κρατικής γης στους αγρότες με τη μορφή μικρών οικοπέδων, καθώς και η διάθεση χρημάτων για άρδευση και γεωργική ανάπτυξη. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της κενής γης βρισκόταν στο βορρά και οι αγρότες του πυκνοκατοικημένου κέντρου και του νότου δεν ήθελαν να μετακινηθούν. Επιπλέον, οι αγρότες δεν υποστήριζαν τη διαίρεση της γης, αλλά την επιστροφή των εκτάσεων που είχαν αφαιρεθεί κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Ντίας. Επίσης, ο υπουργός Ανάπτυξης Ραφαέλ Ερνάντες κάλεσε τους κυβερνήτες των πολιτειών να μοιράσουν τις κοινόχρηστες εκτάσεις μεταξύ των αγροτών που τις καλλιεργούσαν. Στα τέλη του 1912, 60 βουλευτές παρουσίασαν ένα νομοσχέδιο για την αποκατάσταση της κοινοτικής ιδιοκτησίας γης για εξέταση από το Κογκρέσο, αλλά δεν ψηφίστηκε ποτέ.
Η πολιτική της κυβέρνησης στο εργασιακό ζήτημα ήταν πιο επιτυχημένη. Η δημιουργία συνδικαλιστικών οργανώσεων που απαγορεύονταν υπό τον Ντίας ενθαρρύνθηκε με κάθε δυνατό τρόπο. Δημιουργήθηκε το Τμήμα Εργασίας, με τη βοήθεια της κυβέρνησης, διεξήχθησαν διαπραγματεύσεις μεταξύ επιχειρηματιών και εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι των κλωστοϋφαντουργικών επιχειρήσεων πέτυχαν πολλές παραχωρήσεις: η εργάσιμη ημέρα μειώθηκε σε 10 ώρες την ημέρα και 9 ώρες τη νύχτα, θεσπίστηκε άδεια 15 ημερών και δεν επιτρεπόταν η απασχόληση παιδιών κάτω των 14 ετών (όλες αυτές οι παραχωρήσεις ήταν εθελοντικές για τους εργοδότες). Ωστόσο, παρά την ευνοϊκή θέση της κυβέρνησης απέναντι στο προλεταριάτο, ο αριθμός των αναρχοσυνδικαλιστικών σωματείων αυξήθηκε στη χώρα. Στην Πόλη του Μεξικού, δημιουργήθηκε το «Σπίτι των εργαζομένων του κόσμου» (ισπ. Casa del Obrero Mundial) το οποίο εξέδωσε τη δική του εφημερίδα και είχε αντίκτυπο σε χιλιάδες εργαζόμενους. Το σωματείο αυτό πραγματοποίησε μια σειρά απεργιών, συνοδευόμενων από αποκλεισμούς επιχειρήσεων και συγκρούσεις με την αστυνομία.
«Τραγικό δεκαήμερο»
μικρογραφία|300x300εσ|Aγροτικές δυνάμεις στην Πλατεία Συντάγματος στην Πόλη του Μεξικού (19 Φεβρουαρίου 1913). μικρογραφία|Στρατιώτες επαναστάτες κατά τη διάρκεια του τραγικού δεκαήμερου. Η διακυβέρνηση του Μαδέρο ήταν βραχύβια - τον Φεβρουάριο του 1913, έγινε στρατιωτικό πραξικόπημα στην Πόλη του Μεξικού. Την 9η Φεβρουαρίου, αρκετοί ανώτεροι αξιωματικοί με επικεφαλής τον στρατηγό Μανουέλ Μονδραγκόν, συνοδευόμενοι από δύο συντάγματα πυροβολικού και 300 δόκιμους, απελευθέρωσαν τον Φέλιξ Ντίας και τον Μπερνάρδο Ρέγιες. Μετά από μια ανεπιτυχή προσπάθεια να καταλάβουν την κατοικία του Μαδέρο - το Εθνικό Παλάτι, κατά τη διάρκεια του οποίου πέθανε ο στρατηγός Ρέγιες, οι αντάρτες κατάφεραν να κερδίσουν μια θέση στο φρούριο του οπλοστασίου της πρωτεύουσας.
Ο στρατηγός Ουέρτα ήταν υπεύθυνος για την καταστολή της ανταρσίας. Ωστόσο, ο τελευταίος συνδέθηκε με τους συνωμότες και, επιπλέον, ο ίδιος σκόπευε να αναλάβει την προεδρία. Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι γνωστά ως το «τραγικό δεκαήμερο». Ο Ουέρτα δημιούργησε την εικόνα της μάχης με τους αντάρτες, περιορίζοντας τον εαυτό του μόνο σε περιστασιακούς βομβαρδισμούς του οπλοστασίου και διαβόητα ανεπιτυχείς επιθέσεις. Έτσι, ο Ντίας και ο Ουέρτα προσπάθησαν να κουράσουν τον πληθυσμό, προκαλώντας αδιαφορία για την αλλαγή κυβέρνησης.
Τρίτο στάδιο. Το καθεστώς του στρατηγού Ουέρτα
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Ο Βικτοριάνο Ουέρτα και το υπουργικό του συμβούλιο το 1913. αριστερά|μικρογραφία|O [[Βενουστιάνο Καράνσα, πρόεδρος του Μεξικού (1 Μαϊου 1917 – 22 Μαϊου 1920). Ο μοναδικός πρόεδρος που δολοφονήθηκε εν ενεργεία.]]
Χαρακτηριστικά καθεστώτος Ουέρτα
Ο Βικτοριάνο Ουέρτα ακολούθησε μια πολιτική του κλασικού βοναπαρτισμού. Ήταν έτοιμος να στηριχθεί σε διάφορες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις αν παρείχαν υποστήριξη στο καθεστώς του.
Στον αγροτικό τομέα, η Ούερτα αρχικά σκόπευε να συνεχίσει τη γραμμή του Μαδέρο για τη διανομή κενών κρατικών γαιών και δε σκόπευε να προχωρήσει στη διαίρεση των μεγάλων κτημάτων. Τον Απρίλιο του 1913, τα εδάφη που ελήφθησαν κατά τη δικτατορία του Ντίας επεστράφησαν σε 78 κοινότητες των Ινδιάνων Γιακί και Μάγια (ως ανταμοιβή για την υποχρεωτική στρατολόγηση). Οι υπουργοί του Ουέρτα πρότειναν δύο γραμμές δράσης: την έκδοση των κρατικών τίτλων, με τους οποίους οι αγρότες θα μπορούσαν να αποκτήσουν γη και ένα νομοσχέδιο για την επιβολή προοδευτικού φόρου στα μεγάλα ακίνητα. Ωστόσο, αυτές οι πρωτοβουλίες απορρίφθηκαν από το Κογκρέσο.
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας Ουέρτα, έγιναν πολλές προτάσεις για τον έλεγχο της βιομηχανίας του πετρελαίου. Τον Σεπτέμβριο του 1913, ο βουλευτής Κερίδο Μορένο υπέβαλε πρόταση εθνικοποίησης της βιομηχανίας του πετρελαίου. Λίγο αργότερα, διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών, αλλά η ίδια η πρωτοβουλία δεν αναπτύχθηκε. Την άνοιξη του 1914, η κυβέρνηση εξέταζε το ανεκπλήρωτο έργο εθνικοποίησης των εταιρειών πετρελαίου από το κράτος.
Οι δαπάνες για την εκπαίδευση, που ήταν 7,2% επί Ντίας και 7,8% υπό Μαδέρο, αυξήθηκαν στο 9,9% (μόνο οι μισές, ωστόσο, έφτασαν στον προορισμό τους). Ο υπουργός Παιδείας Χόρχε Βέρα Εστανιόλ υποσχέθηκε ότι θα χτίσει 5.000 σχολεία. Η κυβέρνηση Ουέρτα άρχισε να αναπτύσσει προγράμματα για να βοηθήσει τους Ινδιάνους - ιατροί και δάσκαλοι στάλθηκαν στα χωριά τους. Ο πρόεδρος προσπάθησε να διατηρήσει καλές σχέσεις με την εκκλησία, κάτι που όμως δεν τον εμπόδισε να κλείσει την εφημερίδα της καθολικής εκκλησίας La Union Popular (μτφ. Η Λαϊκή Ένωση), η οποία τον επέκρινε, και αφού διέλυσε το Κογκρέσο τον Οκτώβριο, συνέλαβε τον αρχηγό του Καθολικού Κόμματος, Φεδερίκο Γαμπόα.
Μέχρι το καλοκαίρι του 1913, το καθεστώς Ουέρτα αναγνωρίστηκε από χώρες όπως η Αγγλία, η Γαλλία, η Ρωσία, η Γερμανία, η Αυστροουγγαρία, η Ισπανία, η Κίνα και η Ιαπωνία. Από τις μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις, το δικτατορικό καθεστώς δεν έλαβε αναγνώριση μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τον Μάρτιο ανέλαβε καθήκοντα ένας νέος πρόεδρος, ο Γούντροου Ουίλσον, ο οποίος είχε τη φήμη του υπερασπιστή των δημοκρατικών αξιών. Καθώς οι ΗΠΑ επέβαλαν εμπάργκο όπλων στο Μεξικό, η κυβέρνηση Ουέρτα απέστειλε εκπροσώπους στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία για να προμηθευτεί τουφέκια και πυρομαχικά. Η ιαπωνική εταιρεία Mitsui έλαβε παραγγελία για την προμήθεια 70 χιλιάδων τυφεκίων και 145 εκατομμυρίων φυσιγγίων. Η Γερμανία ήταν πολύ δραστήρια στη στήριξη της δικτατορίας Ουέρτα. Πολλές συμφωνίες συνήφθησαν με Γερμανούς βιομήχανους για την προμήθεια δεκάδων χιλιάδων τυφεκίων Mauser και φυσιγγίων για τα όπλα αυτά. Τον Μάρτιο του 1914, το εργοστάσιο Krupp έλαβε μια παραγγελία για την προμήθεια όπλων και οβίδων για τον ορεινό στρατό του Ουέρτα.
Η νέα κυβέρνηση, ωστόσο, δεν υποστηρίχθηκε από τις πλουσιότερες βόρειες πολιτείες του Μεξικού. Ο Κυβερνήτης της Πολιτείας Κοαουίλα Βενουστιάνο Καράνσα ανακοίνωσε τη μη αναγνώριση της κυβέρνησης. Παρουσίασε το Σχέδιο Γκουανταλούπε, στόχος του οποίου ήταν η αποκατάσταση της συνταγματικής νομιμότητας. Ο Καράνσα διορίστηκε Ανώτατος Διοικητής του στρατού των Συνταγματικών.
Μέχρι το φθινόπωρο του 1913, ο Ουέρτα είχε αντικαταστήσει πλήρως τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου και ο Μονδραγκόν και ο Ρέγιες έχασαν τις θέσεις τους. Νέες προεδρικές εκλογές ήταν προγραμματισμένες για τις 26 Οκτωβρίου, αλλά παραβιάζοντας τη συμφωνία που είχε συναφθεί, ο Φέλιξ Ντίας στάλθηκε για αποστολή στην Ιαπωνία. Έτσι ο Ουέρτα προσπάθησε να περιβάλλει τον εαυτό του με άτομα που ήταν προσωπικά πιστά σε αυτόν για να παραμείνει στην εξουσία, διατηρώντας την επίφαση της τήρησης του συντάγματος. Ωστόσο, υπήρχαν πολλοί υποστηρικτές του Μαδέρο στο Κογκρέσο, οι οποίοι σχημάτισαν ένα ισχυρό μπλοκ αντιπολίτευσης. Στις 8 Οκτωβρίου, με εντολή του Ουέρτα, δολοφονήθηκε ο γερουσιαστής της αντιπολίτευσης Μπελισάριο Ντομίνγκες. Τα μέλη του Κογκρέσου ζήτησαν έρευνα για την εξαφάνιση του Ντομίνγκες και απείλησαν να μετακινηθούν από την Πόλη του Μεξικού σε ένα ασφαλέστερο μέρος - αυτό ήταν ένας σαφής υπαινιγμός της πιθανότητας μετακίνησης σε έδαφος Συνταγματικών. Ο Ουέρτα διέλυσε το Κογκρέσο στις 10 Οκτωβρίου και συνέλαβε πολλούς βουλευτές. Νέες εκλογές για το Κογκρέσο επρόκειτο να διεξαχθούν ταυτόχρονα με τις προεδρικές εκλογές. Ο Φέλιξ Ντίας επετράπη να επιστρέψει και να συνεχίσει την προεκλογική του εκστρατεία. Ο προσωρινός πρόεδρος δεν μπορούσε να προταθεί, αλλά ο στρατός και οι υπάλληλοι διατάχθηκαν να γράψουν το όνομα του Ουέρτα στα ψηφοδέλτια. Επιπλέον, ο Ουέρτα έκανε ό, τι μπορούσε για να περιπλέξει την εκλογική διαδικασία και λόγω της χαμηλής συμμετοχής, οι προεδρικές εκλογές κηρύχθηκαν άκυρες.
H εξέγερση των Συνταγματικών
μικρογραφία|300x300εσ|Κύριες μετακινήσεις των επαναστατημένων Συνταγματικών. Βορειοδυτική Μεραρχία (με πράσινο), Βόρεια Μεραρχία (με μπλε), και Βορειοανατολική Μεραρχία (με μωβ). Στρατός απελευθέρωσης του Νότου (με κόκκινες κουκίδες), σημαντικές μάχες (με αστεράκι), και ομοσπονδιακή περιφέρεια (από κάτω). μικρογραφία|Ομοσπονδιακά στρατεύματα περιμένουν τον Βίγια στην πόλη [[Τορρεόν.|300x300εσ]] μικρογραφία|300x300εσ|Αμερικανική αποβίβαση στη [[Βερακρούς (πόλη)|Βερακρούς.]] Ο Ουέρτα προσπάθησε να δημιουργήσει επωφελείς συμφωνίες με όλους τους επαναστάτες: Ζαπάτα, Ορόσκο, Βίγια. Ωστόσο, μόνο ο Ορόσκο συμφώνησε να σταθεί στο πλευρό των ομοσπονδιακών δυνάμεων, υπό την προϋπόθεση ότι θα συμπεριελαμβανόταν ένας εκπρόσωπός του στην κυβέρνηση, και θα πραγματοποιούταν αγροτική μεταρρύθμιση στο Μεξικό. Ο Ζαπάτα δεν αναγνώρισε ούτε τη νομιμότητα του Ουέρτα ούτε την ηγετική προσωπικότητα του Καράνσα, οπότε δεν υπήρξε επαφή μεταξύ των Συνταγματικών και των στρατευμάτων του.
Μέχρι τον Απρίλιο του 1913, οι Συνταγματικοί είχαν πετύχει μεγάλες κατακτήσεις στη Σονόρα, ενώ τα στρατεύματα του Ουέρτα κράτησαν μόνο το νότο. Εκεί αναδείχθηκαν οι επαναστάτες διοικητές Άλβαρο Ομπρεγκόν και Πλουτάρκο Έλιας Κάγιες. Τον Μάιο και τον Ιούνιο, ο Ομπρεγκόν προκάλεσε δύο μεγάλες ήττες στις κυβερνητικές δυνάμεις στις πόλεις Σάντα Ρόσα και Σάντα Μαρία. Μέχρι το καλοκαίρι, στην πολιτεία Μορέλος όπου πολεμούσε ο Ζαπάτα, οι ομοσπονδιακές δυνάμεις κατάφεραν να διατηρήσουν μόνο τις μεγάλες πόλεις. Εκείνη τη στιγμή, ο εμφύλιος πόλεμος είχε αποκτήσει έναν ολικό χαρακτήρα, με το να έχει επεκταθεί σε όλη τη χώρα. Και γι' αυτό, η εξωτερική και η εσωτερική οικονομία πέρασαν σε πλήρη παρακμή.
Το σημείο καμπής αυτής της εκστρατείας ήταν η κατάληψη της Τορρεόν από τους Συνταγματικούς. Ο διοικητής των δυνάμεων που κατέλαβαν την πόλη ήταν ο Πάντσο Βίγια, ο οποίος επέστρεψε στο Μεξικό στις 6 Μαρτίου 1913. Ένωσε τις μονάδες που έπαιρναν διαταγές από αυτόν σε "Βόρεια Μεραρχία", η οποία αριθμούσε 8 χιλιάδες άτομα. Τα στρατεύματά του μπήκαν στην πόλη τη νύχτα της 1ης Οκτωβρίου 1913. Μετά τη μάχη, στο κυβερνητικό στρατόπεδο σκοτώθηκαν 800 άτομα, ενώ τα αποθέματα πυρομαχικών και 18 όπλα κατασχέθηκαν. Στις 26 Νοεμβρίου, ο στρατός του Ορόσκο ηττήθηκε στην Τιέρα Μπλάνκα.
Τον Απρίλιο, οι Συνταγματικοί υπό τη διοίκηση του στρατηγού Πάμπλο Γκονσάλες Γκάρσα κατέλαβαν το Μοντερέι. Τον Μάιο, ο Ζαπάτα κατέλαβε την Χοχούτλα. Στις 23 Ιουνίου 1914, η Βίγια κατέλαβε τη Σακατέκας. Η μάχη για την Πόλη του Μεξικού, στην οποία σκοτώθηκαν από 5 έως 6 χιλιάδες ομοσπονδιακοί στρατιώτες και περίπου χίλιοι μαχητές της Βόρειας Μεραρχίας, ήταν η πιο αιματηρή μάχη εναντίον του Ουέρτα. Στις 6-7 Ιουλίου, ο Ομπρεγκόν προκάλεσε μια μεγάλη ήττα στο κυβερνητικό στρατόπεδο κοντά στη Γουαδαλαχάρα. Στις 15 Ιουλίου, ο Ουέρτα ανακοίνωσε την παραίτησή του και στις 20 Ιουλίου έφυγε από τη χώρα. Η Πόλη του Μεξικού παραδόθηκε χωρίς μάχη. Στις 18 Αυγούστου 1914, ο Καράνσα εισήλθε πανηγυρικά στην πόλη.
Διαφωνίες στο επαναστατικό στρατόπεδο
Ο Καράνσα δεν ανέλαβε προσωρινός πρόεδρος (αλλιώς δεν θα μπορούσε να είναι υποψήφιος στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές), διατηρώντας τη θέση του ανώτατου αρχηγού. Το πολιτικό πρόγραμμα του Καράνσα δεν προέβλεπε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και απέφευγε το αγροτικό ζήτημα, κάτι το οποίο δυσαρέστησε τους αγρότες που προσχώρησαν σε αυτόν. Αρκετές συμπλοκές σημειώθηκαν μεταξύ των υποστηρικτών του Καράνσα και του Βίγια. Σε μια προσπάθεια επίλυσης των διαφορών, ο Άλβαρο Ομπρεγκόν πραγματοποίησε αρκετές συναντήσεις με τον Βίγια. Για την επίλυση ζητημάτων εξουσίας και των επερχόμενων μετασχηματισμών, συμφωνήθηκε να συγκληθεί Συνέλευση των διοικητών των επαναστατικών στρατευμάτων. Ξεκίνησε την 1η Οκτωβρίου 1914 στην Πόλη του Μεξικού και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Αγουασαλιέντες. αριστερά|μικρογραφία|Μία από τις συναντήσεις μεταξύ του Ομπρεγκόν (αριστερά) και του Βίγια (κέντρο). Αύγουστος 1914.|300x300εσ αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Ο Φρανσίσκο Βίγια, ο Εουλάλιο Γκουτιέρες και ο Εμιλιάνο Ζαπάτα στο Εθνικό Παλάτι. Οι σύνεδροι της Συνέλευσης χωρίστηκαν σε τρεις κύριες φατρίες: τους υποστηρικτές του Βίγιας, τους υποστηρικτές του Καράνσα και μια ομάδα αξιωματικών του στρατού του Ομπρεγκόν. Πρόεδρος του συνεδρίου ήταν ο στρατηγός Αντόνιο Βιγιαρεάλ, ο οποίος υποστήριξε τον Καράνσα και τον Ομπρεγκόν. Μετά από πρόταση του Βίγια, εκπρόσωποι του Ζαπάτα κλήθηκαν στη Συνέλευση, οι οποίοι έλαβαν την ιδιότητα του παρατηρητή. Δεδομένου ότι ο Ζαπάτα φοβόταν να στείλει τους άπειρους στην πολιτική διοικητές στο Αγουασαλιέντες, 29 σύμβουλοί του, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Αντόνιο Ντίας Σότο-ι-Γάμα, έλαβαν στρατιωτικούς βαθμούς για να συμμετάσχουν στη συνάντηση.
Με την έναρξη του τελικού σταδίου της επανάστασης, το τυπικό πλεονέκτημα ήταν στο πλευρό των δυνάμεων της Σύμβασης. Οι κύριες σιδηροδρομικές γραμμές από τα σύνορα των ΗΠΑ έως την Πόλη του Μεξικού ήταν υπό τον έλεγχο του Βίγια, ενώ η ίδια η πρωτεύουσα απειλούταν από τα στρατεύματα του Ζαπάτα. Ταυτόχρονα, τα εδάφη που υπάγονταν στον Καράνσα ήταν διάσπαρτα και δεν είχαν άμεση επικοινωνία: στην ακτή του Ειρηνικού, στην πολιτεία Χαλίσκο, βρίσκονταν τμήματα του Νιέγκας, στην πολιτεία Οαξάκα βρισκόταν ο αδελφός του Καράνσα, Χεσούς, και στα βορειοανατολικά, στο Ταμπίκο και στην Κοαουίλα, οι δυνάμεις ήταν υπό τη διοίκηση του στρατηγού Βιγιαρεάλ.
Ο Βίγια ενώθηκε με τον Ζαπάτα, και πάρολο που είχε την ευκαιρία να νικήσει τον μικρό στρατό του Καράνσα στη Βερακρούς, προτίμησε την επίθεση στην Κοαουίλα και στο Χαλίσκο. Έτσι, προσπάθησε να εξασφαλίσει τις πλευρές του στρατού του, ώστε να μην χάσει τον έλεγχο των σιδηροδρόμων μέσω των οποίων λάμβανε πυρομαχικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, η Κοαουίλα φιλοξενούσε τα μόνα κοιτάσματα άνθρακα στη χώρα, επίσης απαραίτητα για τη σιδηροδρομική επικοινωνία. Ως εκ τούτου, η κατάληψη της Βερακρούς αφέθηκε στον Ζαπάτα, ο οποίος τη θεωρούσε φέουδό του. Ωστόσο, οι μονάδες του είχαν συνηθίσει κυρίως στον ανταρτοπόλεμο, ενώ δεν είχαν πρακτικά πυροβολικό, κάτι που τις έκανε ακατάλληλες για ένα τέτοιο έργο. μικρογραφία|O [[Εουλάλιο Γκουτιέρες, προσωρινός πρόεδρος του Μεξικού (13 Αυγούστου 1914 – 16 Ιανουαρίου 1915)]] μικρογραφία|Ο [[Ρόκε Γκοσάλες Γκάρσα, προσωρινός πρόεδρος του Μεξικού (16 Ιανουαρίου 1915 – 10 Ιουνίου 1915).]] μικρογραφία|Ο [[Άλβαρο Ομπρεγκόν, πρόεδρος του Μεξικού (1 Δεκεμβρίου 1920 – 30 Νοεμβρίου 1924).]] Ο Καράνσα διέταξε τον Ομπρεγκόν, ο οποίος αρχικά σκόπευε να μεταφέρει τις δυνάμεις του από τη Βερακρούς στις ακτές του Ειρηνικού, να απομακρύνει τα στρατεύματα από την Πόλη του Μεξικού. Η εκκένωση άρχισε στις 18 Νοεμβρίου: οι μονάδες διατάχθηκαν να υποχωρήσουν προς τη Βερακρούς. Στις 24 Νοεμβρίου ολοκληρώθηκε η απόσυρση των στρατευμάτων του Καράνσα από την πρωτεύουσα. Στις 27 του μήνα, ο Ζαπάτα πλησίασε την πόλη και στις 30 Νοεμβρίου πλησίασε και ο Βίγια. Στις 4 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ των δύο επαναστατικών ηγετών που συμφώνησαν για τις κατευθύνσεις της επίθεσης. Ωστόσο, και οι δύο διοικητές δεν προσπάθησαν να απομακρυνθούν από τα βασικά τους ερείσματα: ο Βίγια από την πολιτεία Τσιουάουα και ο Ζαπάτα από την πολιτεία Μορέλος. Ως εκ τούτου, ο Βίγια έπρεπε να νικήσει τον Καράνσα στα βόρεια και ο Ζαπάτα έπρεπε να πάρει την Πουέμπλα και τη Βερακρούς. Στις 6 Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στην Πόλη του Μεξικού μια πανηγυρική πομπή 50 χιλιάδων στρατιωτών των στρατών του Βίγια και του Ζαπάτα, οι οποίοι οδήγησαν την πομπή με ανοιχτό αυτοκίνητο. Στο τέλος της πορείας, οι δύο διοικητές μαζί με τον προσωρινό πρόεδρο Γκουτιέρες, χαιρέτησαν τους κατοίκους από το μπαλκόνι του Εθνικού Παλατιού. Στις 9 Δεκεμβρίου, ο Ζαπάτα έφυγε από την Πόλη του Μεξικού και άρχισε τις προετοιμασίες για μια επίθεση στην Πουέμπλα, και στις 10 Δεκεμβρίου, έφυγε και ο Βίγια. Μετά από αυτό, μετά από εντολή τους, έγινε ένα κύμα καταστολής στην πρωτεύουσα, κατά τη διάρκεια του οποίου σκοτώθηκαν 150-200 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των τριών πρώην στρατηγών του ομοσπονδιακού στρατού του Ουέρτα. Αν και τέτοιες ενέργειες εφαρμόζονταν από όλους τους Μεξικανούς στρατιωτικούς ηγέτες της περιόδου, προκάλεσαν την οργή του προσωρινού προέδρου, ο οποίος απείλησε τον Βίγια με τη μεταφορά της Σύμβασης στο Σαν Λουίς Ποτοσί.
Στα μέσα Δεκεμβρίου 1914, ο Βίγια κατέλαβε την πρωτεύουσα του Χαλίσκο, τη Γουαδαλαχάρα, από την οποία περνούσαν οι σιδηροδρομικές επικοινωνίες. Ταυτόχρονα, άλλα αποσπάσματα του Βίγια κατέλαβαν το Σαλτίγιο, το διοικητικό κέντρο της Κοαουίλα. Κατά την κατάληψη της πόλης, ανάμεσα στα αρχεία του πρώην προέδρου του συνεδρίου Βιγιαρεάλ, βρέθηκαν επιστολές του Προέδρου Γκουτιέρες, όπου ζητούσε από τον Ομπρεγκόν να εναντιωθεί στον Καράνσα και στον Βίγια. Ο Βίγια διέταξε αμέσως τη σύλληψη του προσωρινού προέδρου, ο οποίος ωστόσο κατάφερε να διαφύγει στο Σαν Λουίς Ποτοσί. Ο Ρόκε Γκονσάλες Γκάρσα έγινε ο νέος προσωρινός πρόεδρος. Στις 15 Δεκεμβρίου, τα στρατεύματα του Ζαπάτα, εξοπλισμένα με πυροβολικό που έστειλε ο Βίγια, κατέλαβαν την Πουέμπλα. Ωστόσο, στις 5 Ιανουαρίου 1915, ο Άλβαρο Ομπρεγκόν ανακατέλαβε την πόλη. Στις 28 Ιανουαρίου, ο Ομπρεγκόν κατέλαβε την Πόλη του Μεξικού ουσιαστικά χωρίς αγώνα. Οι υπέρμαχοι της Σύμβασης μετακινήθηκαν από την πρωτεύουσα στην Κουερναβάκα - το κέντρο του Μορέλος, το οποίο χρησίμευσε ως η κύρια βάση του Ζαπάτα. Η πλειοψηφία των υπέρμαχων της Σύμβασης ήταν πλέον υπέρ του Ζαπάτα.
Στις 6 Ιανουαρίου 1915, ο Καράνσα εξέδωσε διάταγμα για την επιστροφή των εδαφών, των βοσκοτόπων και των υδάτινων πόρων που αφαιρέθηκαν από τα χωριά, τα οποία άρχισαν αμέσως να ενσωματώνονται σε πραγματικές ενέργειες. Οι κυβερνήτες του Καράνσα έλαβαν ευρείες εξουσίες για να πραγματοποιήσουν τη μεταρρύθμιση. Επιπλέον, προσπάθησαν να κερδίσουν το προλεταριάτο. Με εντολή του Ομπρεγκόν, εισπράχθηκε φόρος από την εκκλησία και τους επιχειρηματίες υπέρ των φτωχών και δημιουργήθηκε επίσης ένα ταμείο κοινωνικής βοήθειας. Μαζί με τον αναρχικό ηγέτη Γκεράρδο Μουρίγιο Ομπρεγκόν ξεκίνησαν μια εκστρατεία προπαγάνδας εναντίον των Ζαπάτα και Βίγια. Η εκστρατεία αυτή υποστηρίχθηκε από τους αναρχικούς ηγέτες του «Σπιτιού των εργαζομένων του κόσμου» που άνοιξε μετά την απέλαση του Ουέρτα, οι οποίοι θεωρούσαν την αγροτιά αντιδραστική τάξη. Με πρωτοβουλία τους, δημιουργήθηκαν «κόκκινα τάγματα» με αρκετές εκατοντάδες εργάτες, για να συμπληρώσουν τον στρατό του Ομπρεγκόν.
Οι αντίπαλοι του Καράνσα δεν ξέχασαν τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Στο Μορέλος, ο Ζαπάτα ξεκίνησε την εφαρμογή του Σχεδίου Αγιάλα: άρχισε η επιστροφή στους αγρότες των εδαφών που τους είχαν αφαιρεθεί άδικα. Επιπλέον, τα οικόπεδα που επιστρέφονταν θα μπορούσαν να μεταφερθούν σε κοινόχρηστη και ιδιωτική ιδιοκτησία. Κι ενώ συμμετείχε σε ενεργές εχθροπραξίες, ο Βίγια ακολούθησε μια πιο προσεκτική αγροτική πολιτική, όπου οι αποφάσεις του εξαρτώνταν από τις στρατιωτικές του ανάγκες. Το φθινόπωρο του 1914, για λογαριασμό του Καράνσα, ο πρώην υπουργός Οικονομίας της κυβέρνησης Μαδέρο, Μανουέλ Μπονίγια, ανέπτυξε ένα μεταρρυθμιστικό έργο για τη διανομή ακαλλιέργητων γαιών. Σύμφωνα με αυτό το έργο, οι αγρότες κλήθηκαν να εξαγοράσουν την απαλλοτριωμένη γη με τη χρήση των κρατικών δανείων χαμηλού επιτοκίου. Ο Βίγια, από την άλλη πλευρά, υποστήριζε τη δωρεάν διανομή γης, ιδιαίτερα μεταξύ των βετεράνων υποστηριχτών του. Τον Μάιο του 1915, δημοσίευσε το μεταρρυθμιστικό του σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο όλη η γη των γαιοκτημόνων (ισπ. haciendas) που ξεπερνούσε ένα ορισμένο μέγεθος έπρεπε να διανεμηθεί στους αγρότες. Οι ιδιοκτήτες της απαλλοτριωμένης γης έλαβαν αποζημίωση και οι νέοι ιδιοκτήτες έπρεπε να αγοράσουν αυτά τα οικόπεδα από το κράτος σε μικρές δόσεις. Επιπλέον, στην πατρίδα του στην Τσιουάουα, ο Βίγια προσφέρθηκε να μοιράσει γη δωρεάν. Εκτός από τους αγροτικούς μετασχηματισμούς, ο Βίγια ακολούθησε μια πολιτική βοήθειας για τους φτωχούς: θεσπίστηκαν συντάξεις για βετεράνους με ειδικές ανάγκες και στην πρωτεύουσα της πολιτείας Τσιουάουα χρηματοδοτήθηκε ένα δωρεάν νοσοκομείο για τον άμαχο πληθυσμό.
Ωστόσο, αυτά τα μέτρα δεν μπορούσαν να διορθώσουν τη δεινή κοινωνική και οικονομική κατάσταση της χώρας. Πολλές επιχειρήσεις έκλεισαν, ο όγκος της βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής μειώθηκε, κάτι το οποίο προκάλεσε ανεργία και άνοδο των τιμών. Οι τιμές αυξήθηκαν επίσης λόγω του πληθωρισμού: έως το 1916, περίπου 20 διαφορετικά νομίσματα κυκλοφορούσαν στο Μεξικό, που εκδόθηκαν από τους διοικητές των πολεμικών στρατών και κυβερνητών πολιτειών. Για να ολοκληρωθεί η δεινή κατάσταση, το 1915 ξέσπασε επιδημία τύφου στη χώρα, που οδήγησε σε μεγάλο αριθμό θανάτων. Στις αρχές του 1915 οι μάχες συνεχίστηκαν. Μέχρι τον Μάρτιο, 160.000 άνθρωποι είχαν συμμετάσχει στον εμφύλιο πόλεμο: 80 χιλιάδες με τον Καράνσα, 50 χιλιάδες με τον Βίγια, 20 χιλιάδες με τον Ζαπάτα και 10 χιλιάδες μαχητές διαφόρων ανεξάρτητων διοικητών. Τον Απρίλιο, δύο μάχες έλαβαν χώρα κοντά στην πόλη Σελάγια μεταξύ των στρατευμάτων του Καράνσα υπό τη διοίκηση του Ομπρεγκόν και των υποστηρικτών του Βίγια. Στην τελευταία μάχη στις 13-15 Απριλίου, στην οποία συμμετείχαν 25 χιλιάδες εκ μέρους του Βίγια και 15 χιλιάδες εκ μέρους του Καράνσα, ο Βίγια ηττήθηκε, έχοντας απωλέσει 4 χιλιάδες άτομα και 5 χιλιάδες τραυματίες. Οι απώλειες του Όμπρεγκον ήταν 138 νεκροί και 276 τραυματίες. Τέλος, ο στρατός του Βίγια ηττήθηκε στη μάχη του Λεόν, η οποία διήρκεσε περισσότερο από ένα μήνα. Μέχρι το τέλος του 1915, όλα τα εδάφη ήταν υπό τον έλεγχο του Καράνσα. Ο Βίγια στράφηκε στον ανταρτοπόλεμο. Για να πολεμήσει τον Ζαπάτα, ο Καράνσα εξόπλισε έναν στρατό 30.000 ατόμων, ο οποίος είχε επίσης τη μοναδική αεροπορική μοίρα στο Μεξικό. Ο διοικητής αυτών των δυνάμεων, Πάμπλο Γκονσάλες, κατέλαβε την πρωτεύουσα του Μορέλος, Κουερναβάκα, στις 2 Μαΐου 1916, μετά την οποία ο Ζαπάτα πέρασε σε ανταρτοπόλεμο.
Τον Φεβρουάριο του 1915, οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες και οι Μεξικανοί αντιπολιτευτές αποκατέστησαν τις σχέσεις με τον Βικτοριανό Ουέρτα, ο οποίος βρισκόταν στην Ισπανία. Η Γερμανία συμμετείχε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής επρόκειτο να γίνουν αντίπαλοί της. Ο Ουέρτα κλήθηκε να ηγηθεί μιας ανταρσίας που θα χρηματοδοτούνταν από τη Γερμανία εναντίον του Καράνσα: αφού θα καταλάμβανε την εξουσία, θα ξεκινούσε έναν πόλεμο εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, αποσπώντας την προσοχή τους από το ευρωπαϊκό πόλεμο. Επιπλέον, η Γερμανία σκόπευε να στερήσει την Αντάντ από τις προμήθειες μεξικανικού πετρελαίου. Στις 12 Απριλίου, ο Ουέρτα έφτασε στη Νέα Υόρκη, όπου τον Ιούνιο συναντήθηκε με τον Πασκουάλ Ορόσκο, τα στρατεύματα του οποίου είχαν ήδη ξεκινήσει μια ανταρσία στην Τσιουάουα. Στις 24 Ιουνίου, ο Ουέρτα και ο Ορόσκο προσπάθησαν να διασχίσουν τα σύνορα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Μεξικού, αλλά συνελήφθησαν από την ομοσπονδιακή αστυνομία των ΗΠΑ. Και οι δύο συνωμότες μπήκαν στη φυλακή και στη συνέχεια σε κατ' οίκον περιορισμό. Στις 3 Ιουλίου, ο Ορόσκο διέφυγε της σύλληψης, αλλά την 1η Σεπτεμβρίου σκοτώθηκε από την αστυνομία του Τέξας. Ο Ουέρτα μεταφέρθηκε σε κανονικό κελί. Λόγω της επιδείνωσης της υγείας του τον Ιανουάριο του 1916, ο πρώην πρόεδρος αφέθηκε ελεύθερος για τη θεραπεία της κίρρωσης του ήπατος και πέθανε λίγο μετά τη χειρουργική επέμβαση. μικρογραφία|300x300εσ|Οι στρατηγοί Πέρσινγκ και Μπλις επιθεωρούν το στρατόπεδο κατά τη διάρκεια της αποστολής. Τον Οκτώβριο του 1915, ο Αμερικανός πρόεδρος αναγνώρισε την κυβέρνηση του Καράνσα, καθώς ο δεύτερος έδειξε «καλή συμπεριφορά» απέναντι στα αμερικανικά συμφέροντα. Από εκείνη τη στιγμή, η σχέση μεταξύ Ουίλσον και Καράνσα βελτιώθηκε. Ωστόσο, αφού ο Καράνσα εξέδωσε διάταγμα που απαγόρευε σε ξένες εταιρείες να ανοίγουν πηγάδια στον έδαφος του Μεξικού χωρίς την άδεια της μεξικανικής κυβέρνησης, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να ξεκινήσουν τη δεύτερη επέμβασή τους. Η εισβολή ανακοινώθηκε με την πρόφαση της τιμωρητικής αποστολής εναντίον του εναπομείναντος στρατού του Βίγια, που βρισκόταν στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού. Τον Μάρτιο του 1916, ένα αμερικανικό απόσπασμα 10.000 ατόμων υπό τη διοίκηση του Ταξίαρχου Τζον Πέρσινγκ εισήλθε στο έδαφος του Μεξικού, όπου υπήρξαν συγκρούσεις με τα στρατεύματα του Καράνσα. Ωστόσο, η ετοιμότητα των Μεξικανών να αποκρούσουν την επίθεση, η προοπτική μιας παρατεταμένης σύγκρουσης και το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ετοιμάζονταν να συμμετάσχουν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησαν στην αποχώρηση των στρατευμάτων τους στις 5 Φεβρουαρίου 1917.
Έγκριση του νέου Συντάγματος
Στις 11 Μαρτίου 1917, πραγματοποιήθηκαν οι προεδρικές εκλογές τις οποίες κέρδισε ο Βενουστιάνο Καράνσα. Όπως και ο Μαδέρο, ο Καράνσα δεν βιαζόταν να πραγματοποιήσει τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις. Ο αγώνας των ομοσπονδιακών δυνάμεων εναντίον των ανταρτών συνεχίστηκε για αρκετά ακόμη χρόνια. Το 1919, ο Ζαπάτα σκοτώθηκε και ο Βίγια συνέχισε τον ανταρτοπόλεμο μέχρι το 1920, όταν ως αποτέλεσμα των εξεγέρσεων των στρατηγών Άλβαρο Ομπρεγκόν και Πάμπλο Γκονσάλες, ο Καράνσα σκοτώθηκε κατά την εκκένωση της Πόλης του Μεξικού προς τη Βερακρούς. Το 1923, καθώς οι προεδρικές εκλογές πλησίαζαν, ο Βίγια αποφάσισε να εμπλακεί ξανά με την πολιτική. Λίγο αργότερα, με εντολή του Ομπρεγκόν, δολοφονήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαναστάσεις του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αναρχικές επαναστάσεις Κατηγορία:Κομμουνιστικές επαναστάσεις Κατηγορία:Ιστορία του Μεξικού Κατηγορία:Ιστορία του σοσιαλισμού Κατηγορία:Διαμεσολαβητικοί πόλεμοι
Παραλία Αχαΐας
thumb|right|260px|Άποψη των [[Εργατικές Κατοικίες Παραλίας (Αχαΐα)|Εργατικών Κατοικιών Παραλίας Πατρών.]] thumb|right|260px|Ο πύργος του υδραγωγείου στο παλιό εργοστάσιο «Μαραγκόπουλου». thumb|right|260px|Ο Ι.Ν. Άγιου Ιωάννου Προδρόμου στην περιοχή Τσιρογιάννη κοντά στα [[Εργατικές Κατοικίες Παραλίας (Αχαΐα)|Εργατικά Εύας.]] Η Παραλία Αχαΐας, γνωστότερη ως  Παραλία Πατρών ή πιο απλά και σε πιο τοπική κλίμακα ως Παραλία, είναι κωμόπολη της Αχαΐας που αποτελεί παράλληλα και προάστιο της Πάτρας. Εκτείνεται στο παράκτιο βορειοδυτικό τμήμα του νομού και νότια-νοτιοδυτικά της πόλης της Πάτρας. Αποτελεί έδρα της Δημοτικής Ενότητας Παραλίας (τέως δήμου) του Δήμου Πατρέων. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 η Παραλία είχε πληθυσμό 6.336 μόνιμους κατοίκους.
Σημαία της Παπούα Νέας Γουινέας
thumb|Λόγος σημαίας 3:4 Η σημαία της Παπούα Νέας Γουινέας υιοθετήθηκε την 1η Ιουλίου του 1971. Στην μια πλευρά απεικονίζει τον αστερισμό του Σταυρού του Νότου και στην άλλη ένα πουλί του παραδείσου. Ο σχεδιαστής της σημαίας ήταν η μαθήτρια Susan Huhume, 15 ετών, που κέρδισε σε έναν εθνικό διαγωνισμό που έγινε για την σημαία το 1971. Το κόκκινο και το μαύρο είναι τα παραδοσιακά χρώματα φυλών της Παπούα. Το μαύρο-άσπρο-κόκκινο ήταν το χρώμα της σημαίας της γερμανικής αυτοκρατορίας, η οποία είχε αποικίσει τη Νέα Γουινέα πριν από το 1918. Το πουλί του παραδείσου βρίσκεται επίσης στο έμβλημα της χώρας.
Παραλία Αχαΐας
Η Παραλία απέχει οδικώς περίπου 6 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης της Πάτρας και σύνορό της με αυτήν αποτελεί η συνοικία του Κόκκινου Μύλου, η οποία ανήκει εξίσου (εν μέρει) στην Πάτρα και την Παραλία.
Σημαία της Παπούα Νέας Γουινέας
Παραπομπές
Παπουα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Παπούα Νέας Γουινέας
Παραλία Αχαΐας
Ιστορικά στοιχεία
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό, συγκριτικά με τα περισσότερα χωριά της Αχαΐας, που δημιουργήθηκε στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα. Το χρονικό διάστημα 18/12/1920-1928 υπαγόταν διοικητικά στην τότε Κοινότητα Μιντιλογλίου ενώ από το 1928 έως τις 18/07/1947 ανήκε στην τότε Κοινότητα Ροΐτικων. Από το 1947 ως το 1997 αποτέλεσε την έδρα της ομώνυμης πρώην Κοινότητας Παραλίας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καποδίστριας», προσαρτήθηκε στο Δήμο Παραλίας, του οποίου αποτέλεσε έδρα, μέχρι και το 2010 που εντάχθηκε στο διευρυμένο Δήμο Πατρέων (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης «Καλλικράτης», όπου ανήκει μέχρι σήμερα.
Στην πλειοψηφία τους οι κάτοικοι της Παραλίας είναι μέτοικοι από την Ήπειρο, τα Καλάβρυτα, τη Λευκάδα και τη Σμύρνη. Οι κάτοικοι από τη Λευκάδα εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω στα 1968 ενώ τη δεκαετία του ’20, μετά την Μικρασιατική καταστροφή, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και Μικρασιάτες πρόσφυγες.
Τη δεκαετία του ’80 βρέθηκαν στην περιοχή, και συγκεκριμένα στις συνοικίες/θέσεις Εύα (Στάση Τσιρογιάννη) και Παλιουργίας, ελληνιστικές και ρωμαϊκές αρχαιότητες.
Δημογραφικά στοιχεία
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού της Παραλίας από το 1920 κ.εξ., σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Συνοικίες
Οι συνοικίες/θέσεις της Παραλίας είναι οι εξής: Εγγλέζικα, Εργατικές (Εργατικά) Εύας, Τσιρογιάννη, Εύα/Στάση Τσιρογιάννη, Ηπειρώτικα, Κόκκινος Μύλος, Μαραγκόπουλου, Μουρτά, Παλιουργιάς (ή Παληουριάς), ΠΙΚΠΑ, Χαραλαμπόπουλου. Μικρότερες γειτονιές είναι οι εξής: Βουκελαταίικα, Γιαλελαίικα, Κασπιραίικα, Κολοκυθαίικα, Οικονόμου.
Εκπαίδευση
Στην Παραλία υπάρχουν 4 νηπιαγωγεία, 3 δημοτικά, 2 γυμνάσια, 1 επαγγελματικό λύκειο (ΕΠΑ.Λ.) και 1 γενικό λύκειο (ΓΕ.Λ.), ενώ επίσης από το 2011 το Εκκλησιαστικό Γενικό Λύκειο Πατρών μεταφέρθηκε και στεγάζεται στην περιοχή επί της Παλαιάς Εθνικής Οδού Πατρών-Πύργου.
Το 1ο, 2ο και 3ο Νηπιαγωγείο συστεγάζονται αντίστοιχα με το 1ο, 2ο και 3ο Δημοτικό Σχολείο σε τρία κτίρια. Το 1ο και 2ο Γυμνάσιο συστεγάζονται επίσης αντίστοιχα με το Γενικό Λύκειο και το Επαγγελματικό Λύκειο σε δύο κτήρια. Το 4ο Νηπιαγωγείο στεγάζεται μόνο του σε ένα κτίριο, όπως και το Γενικό Εκκλησιαστικό Λύκειο.
Στην περιοχή Π.Ι.Κ.Π.Α., στο χώρο των παλιών κατασκηνώσεων και δίπλα από το γενικό λύκειο της περιοχής, κατασκευάζεται αυτή την περίοδο σχολική μονάδα για παιδιά με ειδικές ανάγκες (Α.μ.Ε.Α).
Εκκλησίες
Στον οικισμό της Παραλίας υπάρχουν τρεις εκκλησίες, αυτές είναι: ο ενοριακός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου (περιοχή «Μουρτά»), ο ενοριακός ναός του Γενεθλίου του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου (περιοχή «Παλιουργιάς») και ο κοιμητηριακός ναός του Αγίου Γερασίμου.
Α.Π.Σ. Δόξα Παραλίας
Η Δόξα Παραλίας είναι το κορυφαίο ποδοσφαιρικό σωματείο της περιοχής. Αποτελεί ομάδα-μέλος του δυναμικού της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αχαΐας (Ε.Π.Σ.Α.) και σήμερα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της Αχαΐας.
Το παλιό γήπεδο της ομάδας βρισκόταν σε τοποθεσία στην περιοχή όπου εκεί τώρα βρίσκονται χτισμένες οι Εργατικές Κατοικίες Παραλίας.
Τα επίσημα και παραδοσιακά χρώματα της Δόξας Παραλίας είναι το κόκκινο και το λευκό, ενώ ως έμβλημα της έχει έναν ποδοσφαιριστή ντυμένο με δίχρωμη εμφάνιση στα χρώματα της ομάδας καθώς και με την μπάλα στα πόδια του. Στο έμβλημα, επίσης, αναγράφονται εντός πλαισίου κυκλικώς της απεικόνισης του αθλητή, η ονομασία του σωματείου και το έτος ιδρύσεως του.
Η ομάδα τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιεί συχνά στις εμφανίσεις της, πέραν του κόκκινου και του λευκού, και το μπλε.
Η ομάδα ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1958 από τον Δημήτριο Πασχαλίδη, τον Γεώργιο Πουλιάση, τον Αθανάσιο Λαμπρόπουλο, τον Νικόλαο Μουρτά και με τη βοήθεια του Γιάννη «Τσανάκια», του Σπύρου Κωσταντινάκου και άλλων. Αυτοί οι Παραλιώτες στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60 συγκέντρωσαν παιδιά και νέους της περιοχής για παίκτες της ομάδας και ξεκίνησαν τις διαδικασίες για την επισημοποίηση της Δόξας. Αναγνωρίσθηκε επίσημα το 1968 έπειτα από την συγχώνευση της με την προϋπάρχουσα γειτονική ομάδα της Αναγέννησης Παραλίας που αγωνιζόταν στην τελευταία κατηγορία των τοπικών πρωταθλημάτων της Αχαΐας. Το πρώτο της διοικητικό συμβούλιο (Δ.Σ.) της Δόξας αποτέλεσαν ο Δημήτριος Πασχαλίδης, ο Νικόλαος Μουρτάς, ο Κωνσταντίνος Οικονόμου, ο Γεώργιος Πουλιάσης, ο Αθανάσιος Λαμπρόπουλος, ο Ηλίας Αλεξόπουλος και ο Νικόλαος Μπαροτζόγλου.
Σημαντικό ρόλο στην αρχική πορεία της ομάδας έπαιξε ο Δημήτριος Κρητικός που διετέλεσε καθήκοντα προπονητή και ο οποίος είχε εικοσαετή εμπειρία ως ποδοσφαιριστής σε σπουδαίες ομάδες όπως η Παναχαϊκή. Ο Κρητικός είχε στη διάθεση του 25 παιδιά, ηλικίας 12 έως 22 ετών, ωστόσο με εντατική και συνεχή δουλειά, πειθαρχία και μεράκι κατάφερε να δημιουργήσει μια ομάδα που κατά κοινή ομολογία ανήκε στις ομάδες που έπαιζαν κορυφαίο ποδόσφαιρο σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Το θέαμα που προσέφερε εκείνη η ομάδα στην τοπική κοινωνία ήταν εξαίρετο, σε σημείο που πολλοί πατρινοί φίλαθλοι ενδιαφέρονταν να μάθουν που αγωνίζεται η Δόξα, για να την παρακολουθήσουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1971 και το 1972 η Δόξα σε φιλικά παιχνίδια με την ομάδα της Παναχαϊκής, την είχε κοντράρει σε μεγάλο βαθμό και ο προπονητής της δεύτερης ο Άγγλος Γκίνες είχε δηλώσει ότι δεν είχε ξαναδεί ερασιτεχνική ομάδα να παίζει τέτοιο ποδόσφαιρο, παρά το νεαρό της ηλικίας των ποδοσφαιριστών της. Επίσης σε αγώνα κυπέλλου εκείνη την εποχή η Δόξα είχε κερδίσει 6-2 την Αχαϊκή στο γήπεδό της στην Κάτω Αχαΐα (Αχαγιά).
Κορυφαίοι ποδοσφαιριστές της πρώτης ομάδας της Δόξας Παραλίας θεωρούνται οι: Ανδρέας Κόγκος, Χάρης Λιβιεράτος, Γιάννης Λαμπρόπουλος, Ηλίας Δημητρόπουλος, Θωμάς Χατζηθανασίου και Λορέντζος Κώσιος.
Την σεζόν 1980-81 η ομάδα της Δόξας κατέλαβε την πρώτη θέση του ομίλου της στο Πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Πατρών (Αχαΐας πλέον) και κλήθηκε να αντιμετωπίσει στον τελικό δύο αγώνων, έναν εντός και έναν εκτός έδρας, την πρώτη ομάδα του άλλου ομίλου, την Θύελλα Πατρών, τελικά όμως στους αγώνες που ακολούθησαν η Δόξα δεν κατάφερε να στεφθεί πρωταθλήτρια ομάδα και να κερδίσει την άνοδο της στην Δ΄ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Την σεζόν 2002-03 η Δόξα αναδείχτηκε πρώτη στον 2ο Όμιλο της Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Αχαΐας αλλά ηττήθηκε και στους δύο αγώνες του διπλού τελικού για την ανάδειξη του πρωταθλητή από τον πρώτο του 1ου Ομίλου Φωστήρα Οβρυάς με σκορ 2-1 και 2-0, εντός και εκτός έδρας αντίστοιχα, χάνοντας τον τίτλο της πρωταθλήτριας Αχαΐας και την άνοδο στην Δ΄ Εθνική για δεύτερη φορά στους τελικούς έπειτα από 22 χρόνια.
Η Δόξα έχει καταφέρει αρκετές φορές να κατακτήσει τον τίτλο της πρωταθλήτριας στην δεύτερη τοπική κατηγορία (Σούπερ Β΄, Β΄, Α1΄), καθώς και στις χαμηλότερες.
Δημοτικό Γήπεδο Παραλίας
Το Γήπεδο της Παραλίας βρίσκεται σε παράκτια θέση στην περιοχή της Εύας και δίπλα στην Παλαιά Εθνική Οδό Πατρών-Πύργου στην Παραλία, σε απόσταση περίπου 6,5 χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της πόλης της Πάτρας, μέσω του τοπικού οδικού δικτύου. Αποτελεί την έδρα της τοπικής Δόξας.
Το γήπεδο στο παρελθόν ήταν "ξερό", έως και το 2009 που με την συμβολή του τότε δήμαρχου του τέως Δήμου Παραλίας (δημοτική ενότητα του Δήμου Πατρέων πλέον), Δημήτριου Τσίγκα, τοποθετήθηκε φυσικός χλοοτάπητας, ενώ την ίδια περίοδο παράλληλα πραγματοποιήθηκαν κάποιες μικρές ανακαινιστικές αλλαγές και τοποθετήθηκε μικρή κερκίδα στην βόρεια πλευρά του γηπέδου.
Λοιπές αθλητικές ομάδες
Στην περιοχή δραστηριοποιούνται οι αθλητικοί σύλλογοι Α.Ο. Σείριος και Ε.Α. Παραλίας.
Ο Σείριος ιδρύθηκε το 1997 με τμήμα ομάδας μπάσκετ. Το 2000 ξεκίνησαν τμήματα μπέιζμπολ ανδρών και σόφτμπολ γυναικών, ενώ το 2005 συμμετείχε μια φορά στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα με ομάδα σόφτμπολ ανδρών. Από το 2007 το τμήμα μπέιζμπολ είναι ανενεργό.
Η Ε.Α. Παραλίας ιδρύθηκε το 1992 και διαθέτει ανδρικά και γυναικεία τμήματα μπάσκετ όλων των ηλικιακών ομάδων, καθώς και τμήμα βόλλεϋ γυναικών. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Ροΐτικων, ενώ διαθέτει και αθλητικές εγκαταστάσεις με ανοιχτούς αγωνιστικούς χώρους στην Παραλία, έναντι του πρώην ΠΙΚΠΑ και δίπλα στην εκεί ακτή.
Λοιπά στοιχεία
Στο παραθαλάσσιο μέτωπο της Παραλίας εκβάλουν οι μικροί ποταμοί Λυγιάς (στα όρια των περιοχών Εγγλέζικα και Τσαούση) και Παναγίτσα (στα όρια των περιοχών Κόκκινου Μύλου και Μαραγκόπουλου).
Ελπίδιος (στρατηγός Σικελίας)
Ο Ελπίδιος ήταν βυζαντινός αριστοκράτης, στρατηγός, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας, ο οποίος κατηγορήθηκε για συνωμοσία εναντίον της αυτοκράτειρας Ειρήνης της Αθηναίας (σ. 780-802). Αυτό τον ανάγκασε να επαναστατήσει, και αφού ηττήθηκε, κατέφυγε το Χαλιφάτο των Αββασιδών όπου αναγνωρίστηκε εκεί ως βυζαντινός αυτοκράτορας.
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τον Ελπίδιο πριν από τον Φεβρουάριο του 781, όταν η αυτοκράτειρα Ειρήνη (περ. 780–802) τον διόρισε ως κυβερνήτη (στρατηγός) του θέματος της Σικελίας. Εκείνη την εποχή, είχε ήδη το αξίωμα του πατρικίου, και ο χρονογράφος Θεοφάνης Ομολογητής αναφέρει απλώς ότι κατείχε τη διοίκηση της Σικελίας στο παρελθόν, είτε υπό τον Λέων Δ΄ (σ. 775-780) ή πιθανώς υπό τον Κωνσταντίνο Ε΄ (περ. 741-775). Λίγο αργότερα, ωστόσο, στις 15 Απριλίου, η Ειρήνη πληροφορήθηκε ότι ο Ελπίδιος είχε υποστηρίξει μια συνωμοσία, την οποία ανακάλυψε τον Οκτώβριο του προηγούμενου έτους με πρωτεργάτη τον Καίσαρα Νικηφόρο τον μεγαλύτερο γιο του Κωνσταντίνου Ε΄. Η Ειρήνη έστειλε αμέσως τον Σπαθάριο Θεόφιλο στη Σικελία για να φέρει τον Ελπίδιο πίσω στην Κωνσταντινούπολη. Η σύζυγος και τα παιδιά του Ελπίδιου είχαν έμεναν στην Κωνσταντινούπολη, ο Ελπίδιος αρνήθηκε την πρόσλκηση και υποστηρίχθηκε από τον λαό και τον τοπικό στρατό. Δεν φαίνεται ότι ο Ελπίδιος διακήρυξε ρητά εξέγερση εναντίον της Ειρήνης, αλλά η αυτοκράτειρα είχε, ωστόσο, τη γυναίκα και τα παιδιά του φυλακισμένα στο πραιτόριο. .
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές
Mad (περιοδικό)
Το Mad είναι ένα αμερικανικό χιουμοριστικό περιοδικό που ιδρύθηκε το 1952 από τον επιμελητή Harvey Kurtzman και τον εκδότη William Gaines. Αρχικά κυκλοφόρησε ως κόμικς και αργότερα έγινε περιοδικό. Απέκτησε αρκετούς μιμητές και άσκησε μεγάλη επιρροή, κυρίως στα σατιρικά μέσα ενημέρωσης και στο πολιτιστικό περιβάλλον του 20ου αιώνα, με τον επιμελητή Al Feldstein να αυξάνει το αναγνωστικό κοινό του σε πάνω από 2 εκατ. αναγνώστες κατά την διετία 1973-74.
Το περιοδικό, που είναι ο τελευταίος ενεργός τίτλος από την σειρά EC Comics, σατιρίζει όλες τις πλευρές της ζωής και του λαϊκού πολιτισμού, της πολιτικής, της διασκέδασης και των δημόσιων προσώπων. Χωρίζεται σε αυτοτελή επεισόδια και εμφανίζεται επίσης σε τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παρωδίες και σε άρθρα. Η μασκότ του Mad, ο Alfred E. Neuman, είναι το κεντρικό πρόσωπο του εξωφύλλου του περιοδικού, με το πρόσωπό του να αντικαθιστά συχνά το πρόσωπο μιας διασημότητας ή ενός χαρακτήρα που σατιρίζεται μέσα στο περιοδικό.
Με πάνω από 67 χρόνια κυκλοφορίας, από το 1952 έως το 2018, το Mad κυκλοφόρησε 550 αντίτυπα αλλά και επανεκδόσεις, χαρτόνια με πρωτότυπο υλικό και συλλογές. Τον Ιούνιο 2018, το Mad τερμάτισε την έκδοση για τις εφημερίδες και συνέχισε να κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία και μέσω συνδρομής. Το νέο περιεχόμενο περιορίστηκε στα τυπικά τεύχη (εκτός από ειδικές προσφορές στο τέλος του έτους), με το κανονικό περιοδικό να χρησιμοποιεί αποκλειστικά επιμελημένες εκτυπώσεις και νέα εξώφυλλα, αν και υπάρχει ελάχιστο νέο περιεχόμενο σε κάθε τεύχος.
Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς
Ο Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς ή Θωμάς Κομνηνός Παλαιολόγος (Тома Прељубовић, απεβ. 23 Δεκεμβρίου 1384) ήταν Δεσπότης της Ηπείρου, με έδρα τα Ιωάννινα, από το 1366 ως το τέλος του στις 23 Δεκεμβρίου 1384. Υπήρξε ιδιαίτερα αντιπαθής στον τοπικό πληθυσμό, λόγω του βίαιου χαρακτήρα του και των ιδιαίτερα δεσποτικών αντιλήψεών του. Ο Θωμάς Πρελιούμποβιτς πήρε το προσωνύμιο "Αλβανοκτόνος" χάρη στις νίκες του απέναντι σε Αλβανούς φυλάρχους όπως ο Ιωάννης Μπούας Σπάτας, στη συνέχεια θανάτωσε με βασανιστήρια πολλούς Αλβανούς αιχμαλώτους.
Θανάσης Απάρτης
Βιογραφικά στοιχεία
Στη συνέχεια, τελειοποίησε τις τεχνικές του στις Ακαδημίες του Παρισιού Ζυλιάν (Julian) και Γκραντ Σωμιέρ (Grande Chaumiere), όπου υπήρξε μαθητής του διάσημου Γάλλου γλύπτη Αντουάν Μπουρντέλ (Antoine Bourdelle), η επίδραση του οποίου είναι εμφανής και σηματοδότησε καθοριστικά την εξελικτική πορεία της τέχνης του.
Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς
Οικογένεια
Ήταν γιος του Σέρβου μεγιστάνα Πρέλιουμπ ηγεμόνα της Θεσσαλίας, που απεβίωσε το 1355/56 και της Ειρήνης των Νεμάνιτς, κόρης του Στεφάνου Ούρου Δ΄ Δουσάν της Σερβίας.