cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γουσού (άθλημα)
Ιστορία
Το νέο αυτό σύστημα επιδιώκει να ενσωματώσει κοινά στοιχεία από όλα τα στιλ και τις φόρμες καθώς και τις γενικές ιδέες που σχετίζονται με τις κινεζικές πολεμικές τέχνες. Οι έννοιες όπως το σκληρό, το μαλακό, το εσωτερικό, το εξωτερικό, καθώς και οι ταξινομήσεις με βάση τις σχολές, όπως Σαολίν, Ταϊτζί, Γουτάν και άλλες ενσωματώθηκαν σε ένα σύστημα. Το Γουσού προωθήθηκε από τη κυβέρνηση, ως το πρότυπο για την εκπαίδευση στις πολεμικές τέχνες στην Κίνα. Η τάση για τυποποίηση συνεχίστηκε με αποτέλεσμα την ευρεία ενσωμάτωση.
Το 1961 κυκλοφόρησε το πρώτο συστηματικό εγχειρίδιο για το Γουσού από το Ινστιτούτο Αθλητισμού. Τα επόμενα χρόνια, η Επιτροπή Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού αποφάσισε ότι το αγώνισμα του Γουσού έπρεπε να βελτιώσει την «ποιότητα, τη δυσκολία και την αισθητική του» και έτσι ξεκίνησαν όλες οι ομάδες Γουσού από τις διάφορες επαρχίες να δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην επιδεξιότητα, την υψηλή απόδοση και τη φινέτσα, με στοχεύοντας στη ταχύτητα, τη στάση και το ρυθμό. Η άνθιση του Γουσού όμως, διακόπηκε απότομα με την Πολιτιστική Επανάσταση (κινεζικά: 文化大革命; πινγίν: wénhuà dàgémìng), 1966 - 1976.
Το 1970, το Πανεπιστήμιο Φυσικής Αγωγής του Πεκίνου απέκτησε άδεια, να ξανανοίξει τις τάξεις του Γουσού και το 1972, η ομάδα Γουσού του Πεκίνου κάνει επίδειξη στην τελετή έναρξης στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Πινγκ Πονγκ στο Πεκίνο. Το 1973, δημοσιεύθηκαν και πάλι οι βελτιωμένοι κανονισμοί αγώνων Γουσού και διεξάγεται το πρώτο Εθνικό Τουρνουά Γουσού, στην επαρχία Σαντούνγκ. To 1974, η Εθνική Ομάδα Γουσού της Κίνας, επισκέπτεται μετά από πρόσκληση, τις ΗΠΑ, για να παρουσιάσει το Άθλημα του Γουσού.
Το 1979, η Κρατική Επιτροπή Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού δημιούργησε μια ειδική ομάδα εργασίας για τη διδασκαλία και την άσκηση του Γουσού, μαζί με ένα νέο εγχειρίδιο για το Γουσού και νέους κανόνες, που διέγραφαν τελείως εκείνους του 1973, προσθέτοντας νέους βαθμούς για τη δημιουργικότητα και τη δυσκολία. Το 1986, ιδρύθηκε το Κινεζικό Εθνικό Ινστιτούτο Έρευνας του Γουσού, ως κεντρική αρχή για την έρευνα και τη διοίκηση των δραστηριοτήτων Γουσού στην Κίνα. Η αλλαγή των κυβερνητικών πολιτικών και της στάσης απέναντι στον αθλητισμό γενικά, οδήγησε στο κλείσιμο της Κρατικής Αθλητικής Επιτροπής (κινεζικά: 国家体育总局; πινγίν: guójiā tǐyù zǒngjú) το 1998, που αποτελούσε την Κεντρική αθλητική αρχή. Αυτό το κλείσιμο θεωρείται ως μια απόπειρα μερικής αποπολιτικοποίησης του οργανωμένου αθλητισμού και της μεταφοράς των κινεζικών αθλητικών πολιτικών σε μια πιο εμπορεύσιμη προσέγγιση. Ως αποτέλεσμα αυτών των κοινωνιολογικών αλλαγών στην Κίνα, τόσο τα παραδοσιακά στιλ όσο και το μοντέρνο Γουσού προωθούνται από τη Διεθνή Ομοσπονδία Γουσού - International Wushu Federation (IWUF).
Από το 1996, το Γουσού μετατρέπεται πλέον ολοκληρωτικά σε ένα πλήρως ανεπτυγμένο αθλητικό σύστημα με έμφαση στην εξειδίκευση, την υψηλή επάρκεια στις θεμελιώδεις δεξιότητες, τη σωματική αντοχή, τα ανταγωνιστικά κίνητρα και την ψυχολογία, με αναφορές από σύγχρονα αθλήματα, όπως η γυμναστική, η ρυθμική γυμναστική, οι καταδύσεις, η συγχρονισμένη κολύμβηση κλπ.
Αγωνίσματα μοντέρνων ταολού
Το άθλημα του Γουσού έχει αναπτυχθεί από τις παραδοσιακές πολεμικές τέχνες  και παρουσιάζεται στον κόσμο με τη μορφή ενός σύγχρονου Ολυμπιακού αθλήματος με έναν τέλειο συνδυασμό αρχαίων πρακτικών και σύγχρονων αθλητικών αρχών. Οι αθλητές εκτελούν ταολού - ρουτίνες (με γυμνά χέρια ή κρατώντας όπλα) με βάση συγκεκριμένους κανόνες, επιδεικνύοντας τις αθλητικές τους δυνάμεις. Οι ρουτίνες αξιολογούνται από μια ομάδα κριτών που εκτιμούν τις διάφορες πτυχές μιας απόδοσης, δηλαδή την ποιότητα των κινήσεων, τη συνολική απόδοση και το βαθμό δυσκολίας και απονέμουν βαθμολογία με βάση την απόδοση του αθλητή. Ο διαγωνισμός πραγματοποιείται σε μια εξειδικευμένη αρένα μήκους 8x14 μέτρα, η οποία αποτελείται από αφρό υψηλής πυκνότητας που καλύπτεται από χαλί χαμηλής στατικότητας.
Στα αγωνίσματα του Γουσού οι φόρμες που εκτελούνται είναι υποχρεωτικές ή ατομικές. Υποχρεωτικές φόρμες είναι εκείνες οι οποίες έχουν ήδη δημιουργηθεί και είναι ίδιες για όλους τους αθλητές. Ατομικές φόρμες είναι εκείνες που ένας αθλητής δημιουργεί με τη βοήθεια του προπονητή του, ακολουθώντας ορισμένους κανόνες δυσκολίας. Εκτός από τα αγωνίσματα ατομικής φόρμας, κάποια αγωνίσματα Γουσού εκτελούνται από δύο ή περισσότερους αθλητές και ονομάζεται Ντουιλιέν. Αρχικά, το διπλό ονομαζόταν Ντουιλιέν (κινεζικά: 对练; πινγίν: duì liàn) και το ομαδικό, Τζιτί (κινεζικά: 集体; πινγίν: jítǐ).
Στο παρελθόν, στους διεθνείς αγώνες Γουσού διαγωνίζονταν περισσότερο σε υποχρεωτικές φόρμες, ενώ σε υψηλού επιπέδου διαγωνισμούς στην Κίνα σε ατομικές φόρμες. Ωστόσο, μετά από τους Παγκόσμιους Αγώνες Γουσού το 2003 στο Μακάο, αποφασίστηκε να ειναι δυνατή η επιλογή ατομικής φόρμας σε διεθνή ανταγωνισμό με κινήσεις υψηλής δυσκολίας, Ναντού (κινεζικά: 难度; πινγίν: nándù), ενσωματώνοντας ένα μέγιστο σκορ 2 βαθμών Δυσκολίας (Ναντού), στο συνολικό μέγιστο σκορ των 10 βαθμών.
Υπάρχει κάποια διαμάχη σχετικά με την ένταξη του Ναντού στο Γουσού, επειδή πολλές από τις κινήσεις που δημιουργήθηκαν για τα συγκεκριμένα αγωνίσματα δεν είναι κινήσεις που χρησιμοποιούνται σε αυτά τα στιλ. Επιπλέον, ο αριθμός των τραυματισμών που προέκυψαν από τη συμπερίληψη αυτών των Ναντού έχουν προκαλέσει πολλούς ανθρώπους να αμφισβητήσουν την ένταξή τους. Αντιθέτως, εκείνοι που υποστηρίζουν τις νέες απαιτήσεις δυσκολίας ακολουθούν τον ισχυρισμό ότι βοηθούν στην πρόοδο του αθλήματος και στη βελτίωση της συνολικής σωματικής ποιότητας των αθλητών.
Κατηγορίες αγωνισμάτων
Στα επίσημα παγκόσμια πρωταθλήματα Γουσού, οι κύριες κατηγορίες αγωνισμάτων περιλαμβάνουν:
Τσάνγκ Τσουαν - Μακριά Γροθιά (κινεζικά: 长拳; πινγίν: zhǎng quán). Περιέχει στιλ που προέρχονται και είναι δημοφιλή στις βόρειες γεωγραφικές περιοχές της Κίνας, βόρεια του ποταμού Γιανγκτσέ, όπως Τσάτσουαν  (κινεζικά: 查拳; πινγίν: chá quán), Χουάτσουαν (κινεζικά: 华拳; πινγίν: huá quán), Χούνγκτσουαν (κινεζικά: 洪拳; πινγίν: hóng quán), Σάολιντσουαν (κινεζικά: 少林拳; πινγίν: shàolínquán), Φαντζίτσουαν (κινεζικά: 翻子拳; πινγίν: fānzi quán) και Πάοτσουι (κινεζικά: 炮捶; πινγίν: pào chuí).
Πρόκειται για ένα εκσυγχρονισμένο στιλ που προέρχεται από κινήσεις όλων των παραπάνω, με ανοιχτά και μεγάλης απόστασης κτυπήματα, μεγάλη ποικιλία τεχνικών ποδιών και κυκλικών κινήσεων. Το Τσάνγκ Τσουαν είναι το πιο ευρέως διαδεδομένο από τα στιλ του Γουσού και περιλαμβάνει ταχύτητα, ισχύ, ακρίβεια και ευελιξία. Το Τσάνγκ Τσουαν είναι δύσκολο να εκτελεστεί, καθώς απαιτεί μεγάλη ευελιξία και αθλητική ικανότητα και συνήθως  ασκείται από νεαρής ηλικίας αθλητές. Όλες οι κινήσεις του Ναντού πρέπει να γίνουν μέσα σε 4 βήματα αλλιώς δεν καταμετριόνται ως βαθμοί δυσκολίας.
Ναν Τσουαν - Νότια Γροθιά (κινεζικά: 南拳; πινγίν: nán quán). Περιλαμβάνει στιλ που προέρχονται και είναι δημοφιλή στις νότιες γεωγραφικές περιοχές της Κίνας, νότια του ποταμού Γιανγκτσέ, όπως Χούνγκτζια Τσουάν (κινεζικά: 洪家拳; πινγίν: hóng jiā quán / Hung Gar), Τσάιλιφο Τσουαν  (κινεζικά: 蔡李佛拳; πινγίν: càilǐfó quán / Choy Lee Fut), Μότζια Τσουάν (κινεζικά: 莫家拳; πινγίν: mòjiā quán / Mok Gar), Λιτζια Τσουάν (κινεζικά: 李家拳; πινγίν: lǐjiā quán / Lei Gar), Λιότζια Τσουάν (κινεζικά: 刘家拳; πινγίν: liújiā quán / Lau Gar) και Γιόνγκτσουν Τσουάν (κινεζικά: 咏春拳; πινγίν: yǒng chūn quán / Wing Chun). Το εκσυγχρονισμένο αυτό στιλ που προέρχεται από κινήσεις όλων των παραπάνω, ορίζεται από χαμηλές στάσεις με λιγότερες τεχνικές ποδιών, με σύντομα, ισχυράς χτυπήματα του βραχίονα που συχνά συνοδεύονται από φωνητική άρθρωση. Το Ναν Τσουαν, απαιτεί συνήθως λιγότερη ευελιξία και έχει λιγότερα ακροβατικά από το Τσάνγκ Τσουαν, αλλά απαιτεί επίσης μεγαλύτερη σταθερότητα ποδιών και η δύναμη παράγεται μέσω του συντονισμού των ποδιών και του ισχίου. Αυτό το αγώνισμα δημιουργήθηκε το 1960. Έχει λιγότερα ακροβατικά, αλλά και σε αυτό οι κινήσεις Ναντού πρέπει να γίνουν μέσα σε 4 βήματα αλλιώς δεν καταμετριόνται ως βαθμοί δυσκολίας.
Τάι Τζι Τσουαν (κινεζικά: 太极拳; πινγίν: tàijí quán). Είναι το πιο ευρέως διαδεδομένο και δημοφιλές στιλ Γουσού, που λανθασμένα είναι γνωστό στη δύση για τις αργές, χαλαρές κινήσεις του και ως μέθοδος άσκησης για ηλικιωμένους. Το Τάι Τζι Τσουαν ορίζεται από αργές κινήσεις, σε συνδυασμό με εκρηκτικές εκρήξεις δύναμης, οι οποίες απαιτούν πλήρη αρμονία κίνησης και αναπνοής, συγκέντρωση και συντονισμό ολόκληρου του σώματος και του πνεύματος σε μια συνεχή ροή. Οι φόρμες και αυτού του αγωνίσματος, αποτελούν μια σύγχρονη ανασύνθεση που βασίζεται στο στιλ Γιάνγκ (κινεζικά: 杨; πινγίν: yáng), αλλά συμπεριλαμβάνει και κινήσεις από τα στιλ Τσεν (κινεζικά: 陈; πινγίν: chén), Ου (κινεζικά: 吴; πινγίν: wú), Γου (κινεζικά: 武; πινγίν: wǔ), Σουν (κινεζικά: 孙; πινγίν: sūn). Το μοντέρνο αγωνιστικό Τάι Τζι, είναι διαφορετικό από την παραδοσιακή πρώτη του μορφή και τα στιλ από όπου προήλθε, αφού περιλαμβάνει δύσκολα κρατήματα, ισορροπία, άλματα και κλοτσιές με άλμα. Το μοντέρνο αγωνιστικό Τάι Τζι, απαιτεί καλή ισορροπία, ευελιξία και δύναμη.
Ντάοσου - Πλατύ Σπαθί (κινεζικά: 刀术; πινγίν: dāo shù). Είναι ένα από πιο σημαντικά κοντά όπλα στην κινεζική ιστορία, με ευρεία εξάσκηση σε ολόκληρη την Κίνα. Πρόκειται για μια καμπύλη πλατιά λεπίδα μονής κόψης και η πρακτική του χαρακτηρίζεται από έντονες επιθετικές και αμυντικές τεχνικές. Οι έντονες και ισχυρές κινήσεις του χρησιμοποιούν κυρίως τεχνικές περιτύλιξης, συνεχή κοψίματα προς κάθε κατεύθυνση, μπλόκα, καρφώματα και περιστροφές. Η εκτέλεση του απαιτεί μεγάλη δύναμη και συντονισμό μεταξύ του σώματος του ασκούμενου και του όπλου. Εντάσσεται στη κατηγορία του Τσάνγκ Τσουαν και στιλιστικά παρομοιάζεται με μία άγρια τίγρη.
Τζιένσου - Ίσιο Σπαθί (κινεζικά: 剑术; πινγίν: jiàn shù). Είναι ένα από τα πιο ευρέως διαδεδομένα κοντά όπλα στην κινεζική ιστορία. Η επιρροή του ξεπερνά τη σφαίρα του Γουσού και έχει βαθιές πολιτισμικές σημασίες. Πρόκειται για μια ευθεία λεπίδα διπλής κόψης και η πρακτική του χαρακτηρίζεται από γεμάτες χάρη, κομψές, ζωηρές, επιδέξιες κινήσεις με φυσική ροή. Επικεντρώνεται σε μια αρμονική ισορροπία μεταξύ σκληρών και μαλακών τεχνικών με διάφορες ευέλικτες αλλαγές στην ταχύτητα εκτέλεσης. Οι βασικές του τεχνικές περιλαμβάνουν ώθηση, κάρφωμα, κλίση, κόψιμο, σάρωση σε συνδυασμό με την περίπλοκη κίνηση των ποδιών και την ευελιξία του σώματος. Εντάσσεται στη κατηγορία του Τσάνγκ Τσουαν και στιλιστικά παρομοιάζεται με ένα ιπτάμενο φοίνικα.
Γκουένσου - Κοντάρι (κινεζικά: 棍术; πινγίν: gùn shù). Θεωρείται ο «πατέρας» όλων των όπλων, καθώς το μήκος του και ο γρήγορος ρυθμός του, αποβλέπει σε τεχνικές από μακριά απόσταση. Συνδυάζει επιθετικές και αμυντικές τεχνικές και χαρακτηρίζεται από γρήγορες και βαριές κινήσεις, με γρήγορες και πολυάριθμες αλλαγές. Οι πιο συνηθισμένες τεχνικές περιλαμβάνουν, χτύπημα, σκούπισμα, σπάσιμο και περιστροφή. Εντάσσεται στη κατηγορία του Τσάνγκ Τσουαν και στιλιστικά παρομοιάζεται με μια έντονη καταιγίδα.
Τσιάνγκσου - Λόγχη (κινεζικά: 枪术; πινγίν: qiāng shù). Η λόγχη θεωρείται ο «βασιλιάς» όλων των όπλων και είναι το σημαντικότερο και μακρύτερο σε εμβέλεια όπλο που ασκείται σε ολόκληρη την Κίνα. Χαρακτηρίζεται από ευκίνητο βηματισμό, εύκαμπτο σώμα, ομαλές μεταβάσεις, γρήγορες και ακριβείς τεχνικές, με τεχνικές τόσο μικρού όσο και μεγάλου εύρους. Ενώ η βασική τεχνική βασίζεται στην ώθηση, περιλαμβάνει επίσης κινήσεις σπειροειδείς, περιστροφές, κυκλικές αναχαιτίσεις και χτυπήματα. Η λόγχη απαιτεί ενότητα μεταξύ του σώματος και του όπλου και βασίζεται στη δύναμη που παράγεται από ολόκληρο το σώμα. Εντάσσεται στη κατηγορία του Τσάνγκ Τσουαν και στιλιστικά παρομοιάζεται με έναν ιπτάμενο δράκο.
Νάνταο - Νότιο Πλατύ Σπαθί (κινεζικά: 南刀; πινγίν: nán dāo). Είναι η κοινή ονομασία που δίνεται για όλους τους διαφορετικούς τύπους και στιλ γενικού σπαθιού που προέρχονται και ασκούνται στα νότια μέρη της Κίνας, όπως το διπλό σπαθί πεταλούδας, το μακρύ πλατύ σπαθί κλπ. Το αγώνισμα αυτό δημιουργήθηκε το 1992 και χρησιμοποιεί παρόμοιες τεχνικές με το Ντάοσου, όμως με τις αρχές και το στιλ του Ναν Τσουαν. Ενσωματώνει πλήρως και εμφανίζει τα χαρακτηριστικά και το πνεύμα των νότιων στιλ, όπως τη σύντομη και απότομη άσκηση δύναμης, με το Πλατύ Σπαθί να διατηρείται κοντά στο σώμα για πρακτική αμυντική εφαρμογή και τεχνικές στήριξης με τα χέρια. Είναι ένα έντονο και δυνατό στιλ με ισχυρές τεχνικές που συνοδεύονται από φωνητική άρθρωση.
Νάνγκουεν - Νότιο Κοντάρι (κινεζικά: 南棍; πινγίν: nán gùn). Είναι η κοινή ονομασία που δίνεται για όλους τους διαφορετικούς τύπους και στιλ κονταριού που προέρχονται και ασκούνται στα νότια μέρη της Κίνας, όπως το κοντάρι με μονό ή διπλό κεφάλι κλπ. Το αγώνισμα αυτό δημιουργήθηκε το 1992 και χρησιμοποιεί παρόμοιες τεχνικές με το Γκουένσου, όμως με τις αρχές και το στιλ του Ναν Τσουαν. Ενσωματώνει πλήρως και εμφανίζει τα χαρακτηριστικά και το πνεύμα των νότιων στιλ, πλούσιο και πρακτικό περιεχόμενο με  ποικίλες τεχνικές, γρήγορο ρυθμό, τεχνικές με χρήση και των δύο χεριών, τεχνικές άμυνας και επίθεσης με φανερά μαχητική εφαρμογή. Οι τεχνικές του είναι σαφείς, ακριβείς και λεπτομερείς και συνοδεύονται από φωνητική άρθρωση.
Ντουιλιέν - Χορογραφημένη μάχη (κινεζικά: 对练; πινγίν: duì liàn). Πρόκειται για μια χορογραφημένη ρουτίνα με δύο ή περισσότερους συμμετέχοντες αθλητές, που μιμούνται μια κατάσταση θεαματικής μάχης, η οποία εκτελείται με γυμνά χέρια καθώς και με όπλα. Κατά την επίδειξη, παρουσιάζονται τεχνικές επίθεσης και άμυνας κατά διαδοχή, που απαιτούν ακρίβεια, κατάρτιση υψηλού επιπέδου και πολύ καλή φυσική κατάσταση. Τα άλματα, τα πετάγματα, οι πτώσεις και τα τραβήγματα χαρακτηρίζονται από μεγάλη ταχύτητα και δυναμική, είναι πολύ ενεργητικά και προσφέρουν έντονο θέαμα. Κατά την εκτέλεσή της, η χορογραφία επιτρέπεται να συνοδεύεται από ενορχηστρωμένη μουσική.
Πάκουατζαν - Παλάμη Οκτώ Τριγράμμων (κινεζικά: 八卦掌; πινγίν: bāguà zhǎng). Το Πάκουατζαν χρησιμοποιεί το περπάτημα του κύκλου ως βασική του κατάρτιση και οι τεχνικές του τονίζουν την οριζόντια και κατακόρυφη διασταύρωση και την αλλαγή τεχνικών κατά το βάδισμα. Οι εφαρμογές δίνουν έμφαση στην αλλαγή, ακολουθώντας τις ευκαιρίες και τη συνεχή προσαρμογή σε οποιαδήποτε παρούσα κατάσταση.
Σουόνγκτζιεν - Διπλά Ίσια Σπαθιά (κινεζικά: 双剑; πινγίν: shuāng jiàn). Χρησιμοποιώντας δύο ίσια σπαθιά σε τεχνικές ίσιου σπαθιού, τα Διπλά Ίσια Σπαθιά επιδεικνύουν αρμονία και συντονισμό μεταξύ αριστερού και δεξιού χεριού, καθώς και μεταξύ των όπλων και του σώματος του αθλητή με χάρη και απόλυτη ακρίβεια.
Τσουντσιού Ντάνταο - Αλαβάρδα Άνοιξης και Φθινοπώρου (κινεζικά: 春秋大刀; πινγίν: chūnqiū dàdāo). Είναι το γνωστό και δημοφιλές Κουάνταο (κινεζικά: 关刀; πινγίν: guān dāo), το ιστορικό όπλο του στρατηγού Κουάνγι (κινεζικά: 关羽; πινγίν: guānyǔ), της περιόδου των Τριών Βασιλείων (κινεζικά: 三国时代; πινγίν: sānguó shídài). Αυτό το μακρύ δόρυ έχει στην κορυφή μια μεγάλη καμπύλη λεπίδα και στην βάση μία αιχμή. Οι τεχνικές του χαρακτηρίζονται από συνεχόμενα κυκλικά κοψίματα που χρησιμοποιούν την ορμή της βαριάς λεπίδας που εκτελούνται από την αρμονική κίνηση του σώματος του αθλητή.
Σαντά - Ελεύθερη μάχη
Ο δεύτερος βασικός κλάδος του μοντέρνου Γουσού είναι το αγώνισμα της ελεύθερης μάχης - Σαντά (κινεζικά: 散打; πινγίν: sǎndǎ). Πρόκειται για μια αθλητική, σύγχρονη μέθοδο άοπλης μάχης, που αναπτύχθηκε από τις παραδοσιακές πολεμικές τέχνες και χρησιμοποιεί γροθιές, κλοτσιές, ανατροπές, ρίψεις, πάλη και αμυντικές τεχνικές. Οι αγώνες Σαντά διεξάγονται συχνά παράλληλα με τους αγώνες Ταολού.
Το άθλημα του Σαντά χρειάστηκε μια δεκαετία προετοιμασίας για να εισαχθεί στους αγώνες Γουσού και αρχικά ονομαζόταν Σαν Σόου (κινεζικά: 散手; πινγίν: sàn shǒu). Το 1978, συστάθηκε μια διερευνητική και ερευνητική ομάδα για να συντάξει μια έκθεση ανάπτυξης του Σαν Σόου. Το 1979, έγιναν οι πρώτοι δοκιμαστικοί αγώνες, με τη μορφή επίδειξης, στους 4ους Εθνικούς Αγώνες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στο Πεκίνο. Το 1981, στην επαρχία Λιαονίνγκ, πραγματοποιήθηκε αγώνας επίδειξης, «Εθνική Επίδειξη Ανταλλαγής Παρατηρήσεων Γουσού», με αθλητές από τα Αθλητικά Πανεπιστήμια του Πεκίνου και του Γουχάν.
Το 1982, πραγματοποιήθηκε σεμινάριο με τους Εθνικούς Κανονισμούς Αγώνων Σαν Σόου στο Πεκίνο, με ένα πρώτο σχέδιο κανόνων και δημιουργία εννέα κατηγοριών βάρους. Το 1988, παρουσιάστηκε το ρινγκ αγώνων Σαν Σόου το λεγόμενο ΛέιΤάι (κινεζικά: 擂台; πινγίν: lèitái) και το 1989, πραγματοποιήθηκε το πρώτο επίσημο ανοικτό πρωτάθλημα Σαν Σόου Γουσού, στη πόλη Γιτσούν, στην επαρχία Τζιανγκσί.
Το 1990, δημοσιεύονται οι κανονισμοί του Σαν Σόου Γουσού. Το Υπουργείο Αθλητισμού της Κίνας δημοσίευσε τα πρότυπα βάση της βαθμίδας τεχνικής κατάρτισης των αθλητών Σαν Σόου Γουσού, καθιερώνοντας 4 βαθμούς: Πολεμικό ήρωα (κινεζικά: 武英; πινγίν: wǔyīng), Μαχητή 1ου επιπέδου, Μαχητή 2ου επιπέδου και Μαχητή 3ου επιπέδου. Στο τέλος της χρονιάς, το Σαν Σόου Γουσού είναι επίσημο αγώνισμα στους 11ους Ασιατικούς Αγώνες.
Το 2003, στο 7ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γουσού (WWC) που πραγματοποιήθηκε στο Μακάο,  εισήχθη επίσημα, το αγώνισμα Σαν Σόου Γυναικών. Το 2004, στο 2ο Παγκόσμιο Κύπελλο Σαν Σόου που πραγματοποιήθηκε στη πόλη Γκουανγκτζόου στη Κίνα, το Σαν Σόου Γυναικών είναι πλέον επίσημο άθλημα.
Οι αγώνες Σαντά λαμβάνουν μέρος σε μια ανυψωμένη τετράγωνη πλατφόρμα 8 x 8 μέτρων, που ονομάζεται Λέι Τάι (κινεζικά: 擂台; πινγίν: lèitái) και έχει ύψος 80 εκατοστά. Αποτελείται από πλαίσιο που καλύπτεται από αφρό υψηλής πυκνότητας με κάλυμμα από καμβά. Στο έδαφος που περιβάλλει την πλατφόρμα υπάρχει προστατευτικό στρώμα ύψους 30 εκατοστών και πλάτους 2 μέτρων. Οι αγωνιζόμενοι αθλητές φορούν προστατευτικό εξοπλισμό, ο οποίος περιλαμβάνει προστατευτικό κάλυμμα κεφαλής, προστατευτικό στήθους και γάντια, καθώς επίσης προστατευτική μασέλα για τα δόντια και τα γεννητικά (σπασουάρ).
Οι αγώνες Σάντα αντιπροσωπεύουν τη σύγχρονη εξέλιξη των διαγωνισμών Λέι Τάι, αλλά με κανόνες που μειώνουν την πιθανότητα σοβαρών τραυματισμών. Πολλές κινεζικές σχολές πολεμικών τεχνών διδάσκουν και εκπαιδεύονται μέσα στα πλαίσια των κανόνων του Σαντά, προσπαθώντας να ενσωματώσουν τις κινήσεις, τα χαρακτηριστικά και τη θεωρία του στιλ τους.
Ο αγώνας Σαντά περιλαμβάνει συνολικά 3 γύρους, διάρκειας δύο λεπτών, με ενός λεπτού περίοδο ανάπαυσης μεταξύ των γύρων. Σύμφωνα με τους κανονισμούς οι αθλητές του Σαντά μπορούν να χρησιμοποιήσουν γροθιές, κλοτσιές και ρίψεις από όλα τα στιλ του Γουσού. Περιοχές που μπορούν να χτυπήσουν είναι το κεφάλι, ο κορμός, ότι προστατεύεται από το θώρακα (στήθος, κοιλιά, μέση και πλάτη) και τα πόδια.
Μπρουνέλλο (Ιταλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Γουσού (άθλημα)
Σαντά - Ελεύθερη μάχη
Οι περίοδοι πλήρους επαφής είναι ελεύθερες και συναρπαστικές, ενώ οι αθλητές λαμβάνουν βαθμούς από τους παράπλευρους κριτές για τις επιτυχημένες τεχνικές σύμφωνα με τα κριτήρια βαθμολόγησης. Ένας αθλητής κηρύσσεται νικητής εάν κερδίσει 2 από τους 3 γύρους ενός αγώνα ή αν ο αντίπαλός του βγει νοκάουτ. Οι αγώνες Σαντά περιλαμβάνουν 11 κατηγορίες βάρους για άνδρες και 7 κατηγορίες βάρους για γυναίκες.
Παραδοσιακό Γουσού (Κουνγκ Φου)
Το παραδοσιακό Γουσού (κοινώς αναφερόμενο ως Κουνγκ Φου) είναι η ρίζα του αθλητικού Γουσού και έχει μια μακρά και ποικίλη ιστορία. Καθώς το Γουσού προέρχεται από την Κίνα, οι παραδοσιακές πρακτικές του Γουσού έχουν αναπτυχθεί και εξαπλωθεί σε όλο το γεωγραφικό της έδαφος και έχουν απορροφήσει ξεχωριστά πολιτιστικά, εθνικά και φιλοσοφικά χαρακτηριστικά των διαφόρων ομάδων της Κίνας.
Προερχόμενο από την ανάγκη για αυτοάμυνα, την επιβίωση και τη τέχνη του πολέμου, με χιλιάδες χρόνια ανάπτυξης, εμφανίστηκαν διαφορετικά στιλ και πρακτικές με διάφορες μεθόδους, περιεχόμενο, φιλοσοφίες, τακτικές και τεχνικές. Ενώ στον πυρήνα του το Παραδοσιακό Γουσού είναι μια μέθοδος επίθεσης και άμυνας, στη πράξη είναι πολύ περισσότερο και είναι βαθιά συνυφασμένο με ηθικές αξίες και δεοντολογικές αρχές. Η παραδοσιακή πρακτική του Γουσού αποσκοπεί στη διατήρηση των αρχών, των μεθόδων και της κληρονομιάς των προηγούμενων γενεών, οι οποίες ανέπτυξαν και βασίστηκαν σε αυτές τις τέχνες ως μέθοδο επιβίωσης και βελτίωσης της ζωής.
Ένας μεγάλος αριθμός στιλ και πρακτικών μπορεί να βρεθεί, μερικά διαθέτουν κυρίως τεχνικές χεριών, άλλα επικεντρώνονται σε τεχνικές ποδιών, μερικά περιλαμβάνουν πάλη. Κάποια εστιάζουν στην επίθεση και την άμυνα, ενώ άλλα προσπαθούν να προωθήσουν και να διατηρήσουν την υγεία και την ευημερία. Το παραδοσιακό Γουσού περιλαμβάνει επίσης μια εξαιρετικά μεγάλη ποικιλία παραδοσιακών όπλων που έχουν προέλθει από την εποχή που χρησιμοποιούνταν και οι μέθοδοι χρήσης τους έχουν διατηρηθεί από τις επόμενες γενιές. Με πολλές φατρίες, σέχτες, οικογενειακά συστήματα και στιλ, το παραδοσιακό Γουσού είναι ποικίλο και πολύχρωμο και αποτελεί μια εξαιρετικά βαθιά και πολύπλοκη φυσική κουλτούρα. Εξασκείται από ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, ηλικίας, κοινωνικής τάξης ή φυσικής κατάστασης. Το παραδοσιακό Γουσού είναι το πολιτιστικό και αθλητικό κόσμημα του κινεζικού λαού.
Καθώς το ενδιαφέρον για τις αθλητικές πολεμικές τέχνες αυξανόταν συνεχώς, οι παραδοσιακές πολεμικές τέχνες και η λαϊκή τους παράδοση, πέρασαν σε ύφεση. Τα τελευταία χρόνια η Διεθνής Ομοσπονδία Γουσού (IWUF), αντιλαμβανόμενη την επιτακτική ανάγκη διατήρησης και προώθησης του παραδοσιακού Γουσού, το εισήγαγε σταθερά στη σφαίρα του αθλητισμού για όλους. Το παραδοσιακό Γουσού είναι σύμφωνο με τους στόχους και τις αξίες της προώθησης της κοινωνικής συνοχής, της πολιτιστικής και εκπαιδευτικής αξίας και της ανάπτυξης υγιεινών τρόπων ζωής και συνηθειών. Το 2004, η Διεθνής Ομοσπονδία Γουσού πραγματοποίησε το Πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παραδοσιακού Γουσού, που συνεχίζεται ανά διετία. Ως ένα άθλημα για όλους, η φύση του διαγωνισμού είναι η προώθηση της πρακτικής του μέσω της μεγάλης κλίμακας συμμετοχής και ανταλλαγής. Η εκδήλωση περιλαμβάνει χιλιάδες αγωνιζόμενους σε όλες τις ηλικιακές ομάδες που ανταγωνίζονται σε μια μεγάλη ποικιλία τμημάτων, στα περισσότερα από τα οποία απονέμονται βραβεία συμμετοχής. Με πνεύμα αλληλεπίδρασης, η εκδήλωση στοχεύει να οικοδομήσει φιλίες και ενδιαφέρον για την πρακτική του παραδοσιακού Γουσού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κίνα Κατηγορία:Κινεζικές πολεμικές τέχνες
Μόντε Κασέρος (Κοριέντες)
Το Μόντε Κασέρος (Monte Caseros) είναι πόλη στα νοτιοανατολικά της επαρχίας Κοριέντες στη Μεσοποταμία της Αργεντινής. Έχει 23.470 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Είναι η έδρα του ομώνυμου νομού, ο οποίος περιλαμβάνει επίσης τους δήμους Κολονία Λιμπερτάδ, Χουάν Πουγιόλ και Μοκορέτα.
Η πόλη βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Ουρουγουάη, απέναντι από την πόλη Μπέλα Ουνιόν της Ουρουγουάης, περίπου 440 χλμ. ανατολικά-νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας της επαρχίας (Κοριέντες) και 640 χλμ. βόρεια του Μπουένος Άιρες.
Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Μπουγκουτζάτε
Το Μπουγκουτζάτε (ιταλικά: Buguggiate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Λίντια Καναάν
Η Λίντια Καναάν (αραβικά: ليديا كنعان) είναι Λιβανέζα τραγουδίστρια-τραγουδοποιός και ακτιβίστρια ανθρώπινων δικαιωμάτων, η οποία θεωρείται ευρέως ως η πρώτη «ροκ σταρ» της Μέσης Ανατολής.
Αναγνωρίστηκε ως ο πρώτος διεθνώς επιτυχημένος Λιβανέζος καλλιτέχνης ηχογράφησης,    και έγινε γνωστή ερμηνεύοντας ροκ μουσική στα αγγλικά εν μέσω εχθρικών στρατιωτικών επιθέσεων κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου του Λιβάνου, πραγματοποιώντας συναυλίες στο περιοχές του Λιβάνου που βομβαρδίζονταν ταυτόχρονα. Η Χάλα Χαμπίμπ του Society έγραψε, «σε μια μικρή χώρα που καταστράφηκε από τον πόλεμο, υπήρχε αυτό το νεαρό κορίτσι που έκανε τη διαφορά».
Ήταν η πρώτη καλλιτέχνης από τη Μέση Ανατολή που τραγούδησε αποκλειστικά στα αγγλικά και η πρώτη που τα βιντεοκλίπ της παίχτηκαν στα MTV Europe, MTV Νοτιοανατολικής Ασίας, MTV Ρωσίας και MTV Μέσης Ανατολής. Το μουσικό της ντεμπούτο περιγράφηκε ότι αψήφησε την παράδοση, αμφισβήτησε τους κανόνες και ξεπέρασε τα εμπόδια φύλου χιλιετιών. Σύμφωνα με την Arabian Woman, «ως ένα κορίτσι που μεγάλωσε στη μέση ενός αιματηρού εμφυλίου πολέμου, η Καναάν κατέρριπτε φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια... Συγκλόνισε το κατεστημένο». Το 2015, καταχωρήθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame και στα αρχεία και τη βιβλιοθήκη του Μουσείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιβανέζες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από το Λίβανο Κατηγορία:Λιβανέζοι Χριστιανοί Κατηγορία:Ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων Κατηγορία:Ειρηνιστές
Λιβία Ορεστίλλα
Η Λιβία Ορεστίλλα ή Κορνηλία Ορεστίλλα ήταν ρωμαία αυτοκράτειρα και δεύτερη σύζυγος του Αυτοκράτορα Καλιγούλα το 37 ή 38 μ.Χ.
Βιογραφία
Ήταν αρχικά παντρεμένη με τον Γάιο Καλπούρνιο Πίσωνα, αλλά πείστηκε (ή αναγκάστηκε) να ακυρώσει τον γάμο, για να μπορέσει ο Καλιγούλας να την παντρευτεί. Σύμφωνα με τους ιστορικούς Δίωνα Κάσσιο και Σουητώνιο, αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια των γαμήλιων εορτασμών του Πίσωνα και της Ορεστίλλας. Ο Σουητώνιος ισχυρίζεται, ότι ο Καλιγούλας εξέδωσε μία προκήρυξη την επόμενη ημέρα, ότι είχε αποκτήσει μία νέα σύζυγο. Την επόμενη ημέρα ο Καλιγούλας χώρισε την Ορεστίλλα· ωστόσο της απαγόρευσε επίσης να ξανακάνει σχέση με τον Πίσωνα. Σε δύο χρόνια η Ορεστίλλα και ο Πίσωνας εκδιώχθηκαν για μοιχεία σε ένα μακρινό νησί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Μπούστο Αρσίτσιο
Το Μπούστο Αρσίτσιο (ιταλικά: Busto Arsizio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Παναγία Φωκίδας
Η Παναγία είναι μικρή νησίδα η οποία βρίσκεται στον Νομό Φωκίδας και τον Κορινθιακό κόλπο, πιο συγκεκριμένα στον κόλπο Ιτέας και τον όρμο Γαλαξιδίου. Νοτιοανατολικά της είναι το Γαλαξίδι με το λιμάνιτου ενώ νότια η νησίδα Άγιος Γεώργιος και ανατολικά ο Άγιος Δημήτριος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Φωκίδας
Καντελιάνο Βικονάγκο
Το Καντελιάνο Βικονάγκο (ιταλικά: Cadegliano Viconago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Φεβ
Το Φεβ (Φίβεν από το 1915-1918 και το 1940-1944, πριν από το 1915: Φίβες) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Μουσική των Άνδεων
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8d/El_c%C3%B3ndor_pasa.jpg/220px-El_c%C3%B3ndor_pasa.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Μπάντα του δρόμου από το [[Περού που ερμηνεύει το El Cóndor Pasa στο Τόκιο.]] Η μουσική των Άνδεων είναι ένα στυλ μουσικής που προέρχεται από την περιοχή των Άνδεων στη Νότια Αμερική.
Οργανα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f4/Zampo%C3%B1a.jpg/200px-Zampo%C3%B1a.jpg|δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ| Το πανφλάουτο, είναι από τα πιο εμβληματικά όργανα της μουσικής των Άνδεων. Η ομάδα Σύριγγων της μουσικής των Άνδεων, περιλαμβάνει το sikú (ή ζαμπόνια) και το Αντράρα. Αυτά είναι αρχαία γηγενή όργανα που ποικίλλουν σε μέγεθος, κούρδισμα και στυλ. Τα όργανα αυτής της ομάδας κατασκευάζονται από υδρόβια καλάμια που βρίσκονται σε πολλές λίμνες στην περιοχή των Άνδεων της Νότιας Αμερικής. Το sikú έχει δύο σειρές από καλάμια και είναι συντονισμένα είτε σε πεντατονικές είτε σε διατονικές κλίμακες. Ορισμένες σύγχρονες μονόσειρες σύρριγες που έχουν σχεδιαστεί σύμφωνα με το εγγενές antara μπορούν να παίζουν σε πλήρη κλίμακα, ενώ τα παραδοσιακά sikú παίζονται χρησιμοποιώντας δύο σειρές από καλάμια τυλιγμένα μεταξύ τους. Εξακολουθεί να είναι συνηθισμένο για δύο καλλιτέχνες να μοιράζονται μια μελωδία ενώ παίζουν το μεγαλύτερο στυλ sikú που ονομάζεται toyo. Αυτό το στυλ εκφώνησης με νότες διάσπαρτες μεταξύ δύο μουσικών, ονομάζεται παιχνίδι στο χόκετ και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σήμερα σε πολλά από τα παραδοσιακά τραγούδια των χουαγιάνος και στη σύγχρονη μουσική των Άνδεων.
Οι Κουάνες (φλάουτα με εγκοπές), παραμένουν δημοφιλή και κατασκευάζονται παραδοσιακά από τα ίδια υδρόβια καλάμια με τα sikús, αν και ο σωλήνας PVC, χρησιμοποιείται λόγω της αντοχής του στη ζέστη, το κρύο και την υγρασία. Γενικά, οι κουάνες παίζονται μόνο κατά τη διάρκεια της ξηρασίας, ενώ κάθετα φλάουτα, είτε pinkillos είτε tarkas, παίζονται κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου. Τα Tarkas κατασκευάζονται από τοπικό σκληρό ξύλο των Άνδεων. Τα συγκροτήματα, στα οποία κυριαρχούν τα τύμπανα και οι σύριγγες, είναι συνηθισμένα σήμερα και χρησιμοποιούνται για τον εορτασμό γάμων, καρναβαλιών και άλλων εορτών.
Σύγχρονη ιστορία
Ο 20ος αιώνας, είδε δραστικές αλλαγές στην κοινωνία και τον πολιτισμό των Άνδεων. Η Βολιβία, για παράδειγμα, είδε μια εθνικιστική επανάσταση το 1952, που οδήγησε σε αυξημένα δικαιώματα και κοινωνική ευαισθητοποίηση για τους ιθαγενείς. Η νέα κυβέρνηση ίδρυσε τμήμα λαογραφίας στο Υπουργείο Παιδείας της Βολιβίας και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί άρχισαν να εκπέμπουν στην Αϊμάρα και την Κέτσουα.
Μέχρι το 1965, μια ομάδα με επιρροή στον κόσμο, που ονομάζεται Λος Ζάιρας, σχηματίστηκε στη Λα Παζ της Βολιβίας. Το κουαρτέτο συνέδεσε τους εγγενείς ήχους σε φόρμες κατάλληλες για τους Ευρωπαίους της πόλης και τη μεσαία τάξη. Ένα μέλος του Λος Ζάιρας, ο Ζίλμπερτ Φαβρέ (Ελβετο-Γάλλος φλαουτίστας) ήταν παλαιότερα γνωστός ως "Παράς' (Άγγελος, Isabel και η μητέρα τους Βιολέτα Πάρα) στο Παρίσι. Οι Πάρας τελικά, άρχισαν να προωθούν τη γηγενή μουσική στο Σαντιάγο της Χιλής. Ο Simon και ο Garfunkel διασκεύασαν το τραγούδι των Λος Ίνκας, "El Cóndor Pasa" και η μουσική των Άνδεων έγινε διάσημη σε όλο τον κόσμο.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 κυκλοφόρησαν εγγενείς ομάδες όπως οι Ruphay, Grupo Aymara και η εμβληματική τραγουδίστρια, Luzmila Carpio μεταξύ άλλων. Αργότερα Χιλιανά συγκροτήματα, όπως οι Inti-Illimani και οι Λος Κουράκας, χρησιμοποίησαν το έργο των Λος Ζάιρας και των Πάρας για να εφεύρουν το νουεβά κανσίον, το οποίο επέστρεψε στη Βολιβία τη δεκαετία του 1980 με τη μορφή καλλιτεχνών canto nuevo όπως η Emma Junaro και η Matilde Casazola.
Η δεκαετία του 1970 ήταν μια δεκαετία κατά την οποία η μουσική των Άνδεων γνώρισε τη μεγαλύτερη άνθιση. Διαφορετικές μπάντες ξεπήδησαν από τα διαφορετικά χωριά σε όλη την περιοχή των Άνδεων. Περού, Εκουαδόρ, Χιλή, Βολιβία, Νότια Κολομβία και βορειοδυτική Αργεντινή ήταν χώρες και μέρη που η μουσική αυτή έγινε μόδα.
Πολλοί μουσικοί πήγαν στις μεγάλες πόλεις σχηματίζοντας διαφορετικά συγκροτήματα και γκρουπ. Ένας από τους πιο θρυλικούς μουσικούς, ήταν ο Los Kjarkas, από τη Βολιβία, τραγουδώντας και συνθέτοντας τραγούδια που έγιναν τεράστιες επιτυχίες στη Βολιβία και αργότερα θα γίνουν πρότυπα στη μουσική των Άνδεων.
Αργότερα η μουσική των Άνδεων θα διαδιδόταν και στον υπόλοιπο κόσμο.
Καντρετσάτε κον Οζμάτε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Εχεκρατίδας ο Θεσσαλός
Ο Εχεκρατίδας ο Θεσσαλός (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Θεσσαλία, πιθανώς τη Λάρισα, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο ιππικό αγώνισμα του κέλη κατά τους 79ους (464 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος ανέφερε πως το άλογο του Εχεκρατίδα ήταν έγκυο κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του κέλη‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Καϊράτε
Το Καϊράτε (ιταλικά: Cairate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Μίχαελ Βάικατ
Ο Μίχαελ Βάικατ (γερμ. Michael Weikath) είναι Γερμανός μουσικός, γνωστός ως κιθαρίστας των Helloween και μαζί με τον Μάρκους Γκρόσκοπφ είναι τα μοναδικά εναπομείναντα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος.
Βιογραφία
Το 1974, παρακολούθησε μαθήματα ακουστικής κιθάρας και ένα χρόνο αργότερα αγόρασε την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα. Το 1977, παρακολούθησε ζωντανά τους Aerosmith στο Auditorium Maximum του Αμβούργου και λίγους μήνες αργότερα σχημάτισε το πρώτο του συγκρότημα με την ονομασία Powerfool.
Κύριες μουσικές επιρροές του υπήρξαν οι The Beatles, Deep Purple, Scorpions, UFO, Van Halen, Led Zeppelin, Sex Pistols και Wishbone Ash και παράλληλα οι κιθαρίστες Τζίμι Χέντριξ, Έρικ Κλάπτον, Ρίτσι Μπλάκμορ, Έντι Βαν Χέηλεν και Ούλι Γιον Ροτ.
Το 1982, αποφοίτησε από το σχολείο και ένα χρόνο αργότερα γνώρισε τον Κάι Χάνσεν, τον οποίο προσκάλεσε στους Powerfool. Παρ' όλα αυτά, μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα αποχώρησαν και οι δύο από το συγκρότημα και μαζί με τον Μάρκους Γκρόσκοπφ και το ντράμερ Ίνγκο Σβίχτενμπεργκ, δημιούργησαν τους Iron Fist. Σύντομα, το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Helloween και το 1985 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ΕΡ τους.
Το νέο συγκρότημα γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τα άλμπουμ "Keeper of the Seven Keys, Part I" και "Keeper of the Seven Keys, Part II", στα οποία ο τραγουδιστής Μίχαελ Κίσκε αντικατέστησε τον Κάι Χάνσεν στο μικρόφωνο. Από το 1994 και έπειτα, τα φωνητικά του σχήματος ανέλαβε ο Άντι Ντέρις, με τους Helloween να θεωρούνται ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του ευρωπαϊκού power metal.
Ο Γουάικατ έχει συμμετάσχει σε κυκλοφορίες των Andi Deris and The Bad Bankers, Shaman, Dezperadoz και Hansen & Friends. Παίζει με Gibson Les Paul, αν και στο παρελθόν έχει χρησιμοποιήσει Fender Stratocaster.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί Κατηγορία:Γερμανοί κιθαρίστες
Ζαν-Φρανσουά Πωλ ντε Γκοντί
Ο Ζαν-Φρανσουά Πωλ ντε Γκοντί, γνωστός ως καρδινάλιος του Ρετς (ορθή προφορά του Ρε) (γαλλικά: Jean François Paul de Gondi, cardinal de Retz (20 Σεπτεμβρίου 1613 - 24 Αυγούστου 1679) ήταν Γάλλος ιερωμένος, με σημαντικό ρόλο στις εξεγέρσεις της Σφενδόνης και συγγραφέας απομνηματευμάτων που κατατάσσονται στα κλασικά έργα της γαλλικής λογοτεχνίας του 17ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Γκοντί ήταν γόνος Ιταλών ευγενών που ακολούθησαν την Αικατερίνη των Μεδίκων όταν ήρθε στη Γαλλία. Οι Γκοντί απέκτησαν μεγάλη κτηματική περιουσία στη Βρετάνη και συνδέθηκαν με τους μεγαλύτερες οικογένειες του βασιλείου.
Ο νεαρός ντε Γκοντί αφιερώθηκε στην εκκλησιαστική εκπαίδευση, αν και δεν είχε την κλίση - ονειρεύονταν να κερδίσει τη δόξα στα πεδία της μάχης - ούτε τη διάθεση - αισθάνονταν ανίκανος να σεβαστεί τον όρκο της αγνότητας. Σπούδασε θεολογία στη Σορβόννη, μελετώντας παράλληλα τον Σαλλούστιο και τον Πλούταρχο. Από τα φοιτητικά του χρόνια ήταν αντίθετος στην πολιτική του Ρισελιέ που επεδίωκε να περιορίσει τη δύναμη των ευγενών.
Τον Νοέμβριο του 1643, μετά το θάνατο του Λουδοβίκου ΙΓ', χειροτονήθηκε ιερέας και στη συνέχεια διορίστηκε συνλειτουργός του Αρχιεπισκόπου θείου του. Λίγο αργότερα, στις 31 Ιανουαρίου 1644, αναγορεύθηκε επίσκοπος. Πολύ γρήγορα, έγινε δημοφιλής για την ευγλωττία των κηρυγμάτων του, τη γενναιοδωρία του στις ελεημοσύνες και τις υψηλές γνωριμίες του.
Ο ρόλος του στη Σφενδόνη
αριστερά|μικρογραφία|Πορτρέτου του καρδινάλιου του Ριτς, 17ος αιώνας Συμμετείχε στις εξεγέρσεις της Σφενδόνης (1648-1653), μια αποτυχημένη προσπάθεια της γαλλικής αριστοκρατίας κατά της αντιβασίλισσας Άννας της Αυστριακής και του καρδινάλιου Μαζαρίνου. Ο Ρετς συμμετείχε με την πλευρά των εξεγερμένων αριστοκρατών επειδή πίστευε ότι η προσπάθεια της κεντρικής εξουσίας να επιβληθεί απολυταρχικά στην κοινωνία, περιόριζε επικίνδυνα τα προνόμια της αριστοκρατίας, στην οποία ανήκε και αυτός. Ο ρόλος του υπήρξε ύποπτος καθώς άλλαξε στρατόπεδο, αρχικά με τους εξεγερμένους ευγενείς και στη συνέχεια στο πλευρό της βασίλισσας, οπότε και βοήθησε την κυβέρνηση να συλλάβει τον ισχυρό πρίγκιπα Μεγάλο Κοντέ τον Ιανουάριο 1650, επιτυγχάνοντας την αναγόρευσή του σε καρδινάλιο. Στη συνέχεια άλλαξε πάλι στρατόπεδο και συνέβαλε στην απελευθέρωση του Κοντέ και στην εκτόπιση του Μαζαρίνου το 1651. Με την επιστροφή του Μαζαρίνου στο Παρίσι το 1653, ο καρδινάλιος συνελήφθη, φυλακίσθηκε στο κάστρο της Βενσέν και παρά τη μεσολάβηση των φίλων του, ακόμη και του Πάπα, έμεινε έγκλειστος περίπου δύο χρόνια.
Στη συνέχεια μεταφέρθηκε υπό περιορισμό στο κάστρο της Νάντης, από όπου δραπέτευσε με σχοινί και αρχικά κατέφυγε στο νησί Μπελ-Ιλ-αν-Μερ που είχε κληρονομήσει από τον θείο του και στη συνέχεια στο κάστρο του Κομερσί στο πριγκιπάτο που είχε κληρονομήσει από τη μητέρα του το 1640. Τελικά διέφυγε στην Ισπανία. Επέστρεψε στο Παρίσι το 1661, μετά το θάνατο του Μαζαρίνου. Το 1662 παραιτήθηκε από την αρχιεπισκοπή του Παρισιού παίρνοντας σαν αντάλλαγμα την ηγουμενία στη μονή του Σαιν-Ντενί και ένα σημαντικό εισόδημα. Πέθανε στις 24 Αυγούστου 1679, στη μονή. Θάφτηκε εκεί, αλλά ο Λουδοβίκας ΙΔ' απαγόρευσε την ανέγερση αναμνηστικής πινακίδας που αναφέρει το όνομά του.
Συγγραφικό έργο
μικρογραφία|Τα Απομνημονεύματα του καρδιναλίου του Ρετς, έκδοση του 1731 Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δέκα ετών της ζωής του, ο καρδινάλιος του Ρετς έγραψε τα Απομνημονεύματά του, τα οποία φτάνουν μέχρι το έτος 1655 και αποτελούν σημαντική πηγή πληροφοριών για τα πολιτικά δρώμενα της εποχής αλλά και έργο πολιτικής φιλοσοφίας. Απευθύνονται με τη μορφή αφηγήσεων σε μια γυναίκα που δεν αναφέρεται, ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν ότι πρόκειται για τη μαντάμ ντε Σεβινιέ. Αν και στην αρχή υπάρχουν κάποια κενά, το έργο του είναι γνωστό για την αφηγηματική του αρτιότητα και τις παραστατικές περιγραφές των χαρακτήρων του. Ο Αλέξανδρος Δουμάς στηρίχθηκε σ' αυτά τα Απομνημονεύματα για τη συγγραφή του ιστορικού μυθιστορήματος Μετά είκοσι έτη (1845). Εκτός από αυτά τα απομνημονεύματα και το νεανικό δοκίμιο του Η Συνωμοσία του κόμητα Φιέσκι, ο καρδινάλιος του Ρετς άφησε διπλωματικά έγγραφα, κηρύγματα, σατυρικά ποιήματα για τον Μαζαρίνο και αλληλογραφία.
Ο καρδινάλιος του Ρετς και ο Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ, ο οποίος επίσης έλαβε μέρος στις εξεγέρσεις της Σφενδόνης και έγραψε σχετικά, ήταν προσωπικοί και πολιτικοί εχθροί, και ο καθένας άφησε ένα πορτρέτο του άλλου. Ο Λα Ροσφουκώ έγραψε για τον Ρετς: «Προκάλεσε τη μεγαλύτερη αναταραχή στην πολιτεία, χωρίς να έχει ένα σαφές σχέδιο για το πώς να επωφεληθεί».
Τα απομνημονεύματα του καρδινάλιου του Ρετς δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά σε ατελή έκδοση το 1717. Η πρώτη ολοκληρωμένη έκδοση εμφανίστηκε στο Παρίσι το 1836. Το 1870 άρχισε μια πλήρης έκδοση των έργων του από τον Αλφόνς Φεγιέ στη συλλογή των Μεγάλων Συγγραφέων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα του Παλαιού Καθεστώτος Κατηγορία:Γάλλοι απομνημονευματογράφοι
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ώστα
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ώστα ήταν σιδηροδρομικό δυστύχημα που συνέβη στις 13:12:25 στις 4 Ιανουαρίου 2000 στην Ώστα (Åsta) στο Άμτ (Åmot), νότια της Ρένα (Rena) στο Έστερντάλεν (Østerdalen), Νορβηγία. Ένα τρένο από το Τρόντχαϊμ συγκρούστηκε με ένα τοπικό τρένο από το Χάμαρ στη γραμμή Røros, με αποτέλεσμα έκρηξη και πυρκαγιά. 19 άτομα σκοτώθηκαν, ενώ 67 επέζησαν από το δυστύχημα.
Απολογισμός του ατυχήματος
δεξιά|μικρογραφία| Μνημείο με τα ονόματα των 19 ατόμων που έχασαν τη ζωή τους στο δυστύχημα Το τρένο με κατεύθυνση προς νότο αρ. 2302, ένα τρένο που ελκυόταν από μηχανή ντίζελ Κλάσης Di 3, αναχώρησε σύμφωνα με το πρόγραμμα από τον κεντρικό σταθμό του Τρόντχαϊμ στις 07:45΄ το πρωί της Τρίτης 4 Ιανουαρίου 2000 με 75 επιβαίνοντες. Τελικός προορισμός του ήταν ο σταθμός Χάμαρ. Επειδή τα τρένα ανταποκρίσεων καθυστερούσαν, η αναχώρηση του τρένου από το σταθμό Ρέρος (Røros) έγινε με 21 λεπτά καθυστέρηση. Η καθυστέρηση του δρομολογίου αποκαταστάθηκε εν μέρει και κατά την άφιξη και την αναχώρηση στο σταθμό της Ρένα, το τρένο είχε μόλις 7 λεπτά καθυστέρηση. Κατά την αναχώρηση το σήμα έδειχνε πράσινο και το ημερολόγιο στο κέντρο ελέγχου κυκλοφορίας στο Χάμαρ μετά το ατύχημα έδειξε ότι το σήμα με κατεύθυνση νότια στην κύρια γραμμή ήταν επίσης πράσινο.
Το προς Βορρά τρένο Νο 2369, μια πολλαπλή μονάδα ντίζελ κλάσης 92, αναχώρησε από τον σταθμό Χάμαρ σύμφωνα με το πρόγραμμα στις 12:30΄ με 10 επιβάτες. Το τρένο κατευθυνόταν προς το σταθμό Ρένα, μετά από το οποίο επρόκειτο να επιστρέψει στο Χάμαρ. Στο σταθμό Ρούσταντ (Rustad) το τρένο σταμάτησε για να παραλάβει έναν επιβάτη στις 13:06 και, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, το τρένο έπρεπε να παραμείνει στο Ρούσταντ μέχρι τις 13:10 για να περιμένει το τρένο από τον βορρά. Όταν το τρένο έφυγε από το Ρούσταντ στις 13:07 με 11 άτομα, συμπεριλαμβανομένου του μηχανοδηγού και του προϊσταμένου ασφαλείας, το ημερολόγιο έδειχνε ότι το σήμα δεν ήταν πράσινο. Το ημερολόγιο αποκάλυψε επίσης ότι το σύνολο των διακλαδώσεων στην έξοδο είχε εξαναγκαστεί να ανοίξει από το τρένο με κατεύθυνση βόρεια.
Ο έλεγχος της κυκλοφορίας στη γραμμή Ρεροσμπάνεν (Rørosbanen) μεταξύ Χάμαρκαι Ρέρος ελέγχεται από το Κέντρο Ελέγχου Τρένων στο Χάμαρ. Ο ελεγκτής εκεί ήταν επίσης υπεύθυνος για την παρακολούθηση της πιο βαριάς διακίνησης που εκτείνεται νότια από το Χάμαρ έως το Έιντσβολ (Eidsvoll). Δεν είχε εγκατασταθεί ηχητικός συναγερμός, ο οποίος προειδοποιεί όταν δύο τρένα βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης σε αυτό το τμήμα και παρόλο που μπορεί να ήταν ορατό στην οθόνη ένα μήνυμα με κόκκινο γράμμα που προειδοποιεί ότι επρόκειτο να συμβεί ατύχημα, ο ελεγκτής κυκλοφορίας δεν τήρησε αυτήν την οπτική προειδοποίηση μέχρι τις 13:11:30.
Τη στιγμή του ατυχήματος, ούτε αυτόματος έλεγχος αμαξοστοιχιών (ATC, σύστημα αυτόματης στάσης τρένων) ούτε ραδιόφωνο τρένου δεν εγκαταστάθηκε στα τρένα της γραμμής Røros. Ο μόνος τρόπος επικοινωνίας με τα τρένα ήταν μέσω κινητών τηλεφώνων. Οι αριθμοί κινητών τηλεφώνων για τους μηχανοδηγούς και τους αγωγούς στα τρένα είτε είχαν καταγραφεί σε λάθος λίστα είτε δεν είχαν καταχωρηθεί. Ως εκ τούτου, όταν ο ελεγκτής κυκλοφορίας στο Χάμαραναγνώρισε το πρόβλημα, δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει ποιον αριθμό τηλεφώνου να καλέσει.
Στις 13:12:35΄΄ τα τρένα συγκρούστηκαν στο χιλιόμετρο 182,75 (61.06892°N, 11.35081°W
Συνέπεια
Την 1η Σεπτεμβρίου 1997, η Νορβηγική Εθνική Υπηρεσία Σιδηροδρόμων και οι Νορβηγικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι είχαν εισαγάγει νέες διαδικασίες αναχώρησης για τις επιβατικές αμαξοστοιχίες όπου μόνο ο μηχανοδηγός, και όχι ο μηχανοδηγός μαζί με τον προϊστάμενο ασφαλείας όπως πριν, έπρεπε να ελέγξουν ότι το κύριο σήμα αναχώρησης από έναν σταθμό έδειχνε «εκκίνηση» πριν ξεκινήσει το τρένο από σταθμό. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι η επιθεώρηση σιδηροδρόμων της Νορβηγίας δεν αποδέχθηκε ότι οι νέες διαδικασίες αναχώρησης επρόκειτο να εισαχθούν στη γραμμή Røros, μεταξύ άλλων λόγω των ειδικών συνθηκών εκεί. Η Επιθεώρηση Σιδηροδρόμων διαμαρτυρήθηκε, επίσης, στο Νορβηγικό Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών, και έλαβε υποστήριξη από εκεί, χωρίς όμως αυτό να αλλάξει τις πραγματικές διαδικασίες αναχώρησης.
Ιστορικό
Στις 22 Φεβρουαρίου 1975, η καταστροφή του τρένου στο Τρέττεν (Tretten) συνέβη στη γραμμή Dovre, σκοτώνοντας 27 άτομα. Το ατύχημα έμοιαζε πολύ με αυτό στην Ώστα, καθώς επρόκειτο για μετωπική σύγκρουση σε ένα τμήμα με το CTC, αφού ο μηχανοδηγός είχε διαβάσει λάθος ένα σήμα στάσης. Στον απόηχο εκείνου του ατυχήματος, συνήχθη το συμπέρασμα ότι ένα σήμα στάσης δεν ήταν αρκετό και το 1976 η NSB αποφάσισε να εγκαταστήσει αυτόματη στάση τρένου (ATS) σε όλες τις ηλεκτροδοτούμενες γραμμές. Ένα πρωτότυπο ενός συστήματος ATS αναπτύχθηκε από τη SINTEF και δοκιμάστηκε από τον σταθμό Έσπα το 1971. Ωστόσο, το επιλεγμένο σύστημα ήταν το σύστημα ATC που ανέπτυξε η "LM Ericsson" για τους κρατικούς σιδηροδρόμους της Σουηδίας. Από το 1979 το σύστημα κυκλοφόρησε στις κύριες σιδηροδρομικές γραμμές, συμπεριλαμβανομένων των γραμμών Bergen, Dovre, Sørlandet, Ofoten, Østfold και Kongsvinger. Από το 1995, κυκλοφόρησε επίσης ο αυτόματος έλεγχος αμαξοστοιχίας (ATC), επιτρέποντας όχι μόνο τα σήματα στάσης, αλλά και τα σήματα ταχύτητας να εκδίδονται αυτόματα.
Σε έκθεση του 1989 που συντάχθηκε από την "Det Norske Veritas" για την NSB, η συνεχιζόμενη ανάπτυξη του ATC ήταν καθοριστική για τη διατήρηση της ασφάλειας στο σιδηροδρομικό δίκτυο. Η έκθεση συνέστησε όλες τις γραμμές στη Νορβηγία με κεντρικό έλεγχο κυκλοφορίας (CTC) να λαμβάνουν ATC έως την 1η Ιανουαρίου 1995. Συγκεκριμένα, η γραμμή Drammen μεταξύ Όσλο και Άσκερ (Asker) και η γραμμή Vestfold δεν είχαν τέτοια εφαρμογή. Επιπλέον, η έκθεση τόνισε ότι όλες οι νέες γραμμές που λαμβάνουν CTC θα πρέπει επίσης να λαμβάνουν ATC ταυτόχρονα. Η χρηματοδότηση για τη γρήγορη ανάπτυξη δόθηκε το 1992 και το 1993, τόσο στη γραμμή Røros όσο και στην ανατολική γραμμή Østfold. Η ανάγκη για ATC προσδιορίστηκε επίσης στο Εθνικό Σχέδιο Σιδηροδρόμων 1994–97.
Το CTC στη γραμμή Røros νότια του Ρέρος ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1994, αλλά χωρίς ATC. Αυτό επέτρεψε να τερματιστεί η δαπανηρή επάνδρωση των σταθμών (για χειροκίνητη λειτουργία των βρόχων διέλευσης ). Τα σχέδια για την ATC ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο του 1995 και στη συνέχεια τέθηκαν σε δημόσια διαβούλευση. Μέχρι τον Απρίλιο του 1997, ολοκληρώθηκε η διαδικασία σχεδιασμού. Στο Νορβηγικό Σχέδιο Σιδηροδρόμων 1998–2007, το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών δήλωσε ρητά ότι το ATC, μαζί με το CTC και το ραδιοφωνικό σύστημα τρένων "Scanet" επρόκειτο να κατασκευαστεί μόνο σε γραμμές όπου ήταν κερδοφόρο. Η γραμμή Røros είχε αναφερθεί στο ATC "μεσοπρόθεσμα", αλλά δεν ήταν μέρος του δεκαετούς σχεδίου. Το σχέδιο στη συνέχεια εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο της Νορβηγίας. Οι λόγοι για τη μη κατανομή χρημάτων ήταν εν μέρει λόγω των υπερβάσεων κόστους από την κατασκευή της γραμμής Gardermoen και εν μέρει επειδή οι κεντρικά τοποθετημένοι στην NSB ήταν αβέβαιοι εάν η γραμμή Røros θα διατηρούνταν και αν ήταν οικονομικό να πραγματοποιηθούν μεγάλες επενδύσεις σε μια γραμμή που θα καταργούνταν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Σπουδή χρωμάτων κοντά στο Μόναχο (Σαββίδης)
Σπουδή χρωμάτων κοντά στο Μόναχο είναι ζωγραφικός πίνακας του Συμεών Σαββίδη.
Πληροφορίες
Σπουδή χρωμάτων κοντά στο Μόναχο είναι λάδι σε λεπτό καμβά δημιουργημένος στα 1910, διαστάσεων 60,9 × 50,9 εκ,Στο πίσω μέρος του είναι γραμμένο ''Farben-Studie bei Munchen 1910 S.Sabbides. Ο τίτλος έχει δωθεί απότον ίδιο τον καλλιτέχνη Εδώ κυριαρχεί η αρμονία ψυχρων και θερμώ χρωμάτων. Μια χωριατοπούλα μέσα στον καλοκαιρινό λουλουδιασμένο αγρό ενός βαυαρικού χωριού μαζεύει με σοβαρότητα και επισημότητα αρχόντισσας λουλούδια. Τα λαμπερά πολύχρωμα λουλούδια αντανακλούν στη λευκή ποδιά της.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Συμέων Σαββίδη
Καλόγερος Ρεθύμνου
Ο Καλόγερος ή το Καλογέρου είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 30 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 480 μέτρα στις βορειοδυτικές πλαγιές της κοιλάδας του Αμαρίου. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται το χωριό Θρόνος. Έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.