cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ΥΚΚ
Διαφοροποίηση
thumb|250px|left|Κοντινό πλάνο του φερμουάρ ΥΚΚ στο μπλε [[τζιν.]] Τον Νοέμβριο του 1961, η σειρά προϊόντων διαφοροποιήθηκε ώστε να περιλαμβάνονται και προϊόντα αλουμινίου για κτίρια. Τον Ιούνιο του 1963 η εταιρεία ξανά μετέφερε και πάλι την έδρα της στη Chiyoda, Τόκιο, την τρέχουσα θέση της εταιρείας. Το 1966, εισήχθη ένα νέο προϊόν το YZip, ένα πρόσθετα ισχυρό και ανθεκτικό φερμουάρ για τα τζιν. Η εξέλιξη της της μηχανής η οποία θα περιελάμβανε αυτομάτως το φερμουάρ YZip στη διαδικασία ραψίματος του τζιν, αύξησε περαιτέρω τις πωλήσεις, ειδικότερα στις ΗΠΑ. Το 1968 η ΥΚΚ άνοιξε το πρώτο της υποκατάστημα στον Καναδά. Η Καναδική της έδρα, επί του παρόντος είναι στο Μοντρεάλ, Κεμπέκ. Υπήρξε περαιτέρω επέκταση στη δεκαετία του 1970, με το άνοιγμα τριών νέων εγκαταστάσεων στο Utazu, Kagawa τον Απρίλιο του 1972, στο Sanbongi, Miyagi τον Ιούνιο του 1974 και στο Yatsushiro, Kumamoto το Φεβρουάριο του 1975. Η ΥΚΚ, επίσης άνοιξε ένα εργοστάσιο κατασκευής στερεωτικών στο Εσουατίνι, το οποίο αναπτύχθηκε για να προμηθεύει το σύνολο της περιοχής νοτίως της Σαχάρας, συμπεριλαμβανομένων της Μαδαγασκάρης και του Μαυρικίου.
Περισσότερες σειρές προϊόντων έγιναν διαθέσιμες τον Δεκέμβριο του 1981, με τα στερεωτικά της Quicklon (μερικές φορές αποκαλούμενη Cosmolon). Η επέκταση διεθνώς όπως και των προϊόντων, συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια του 1980, με μια κτηματομεσητική εταιρεία στη Σιγκαπούρη τον Δεκέμβριο του 1984, με μια γεωργική επιχείρηση στη Βραζιλία τον Ιανουάριο του 1985 και ενός εργοστασίου στην Ινδονησία τον Σεπτέμβριο του 1986, για την παραγωγή φερμουάρ και εξαρτημάτων αλουμινίου για τα κτήρια. Η εταιρεία τελικά μετονομάστηκε σε ΥΚΚ, τον Αύγουστο του 1994.
Η νέα χιλιετία
Τον Ιούλιο του 2000, η εταιρεία που είχε συσταθεί, η ΥΚΚ Newmax Co, Ltd, ειδικευόμενη στην παραγωγή σουστών και κουμπιών. Τον Δεκέμβριο του 2002, μια εταιρεία μηχανημάτων, ιδρύθηκε στο Σουτσόου, Κίνα. Μια εταιρεία με ειδίκευση στις πωλήσεις, η YKK Fastening Products Sales Inc. συνεστήθη τον Φεβρουάριο του 2003. Η YKK AP Inc. ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2003, με ειδίκευση στα προϊόντα αρχιτεκτονικής.
Συνολικά, ο οργανισμός διαχειρίζεται περισσότερες από 109 θυγατρικές εταιρείες σε 71 χώρες, με 40.708 υπαλλήλους.
Προϊόντα στερέωσης
Τα προϊόντα στερέωσης, είναι τα πρώτα και εξακολουθούν να είναι το σημαντικότερο προϊόν της ΥΚΚ. Εσωτερικά, η εταιρεία ΥΚΚ, διακρίνεται μεταξύ του Τομέα Πλαγίας Στερέωσης, του Τομέα Υφασμάτων και Πλαστικών Προϊόντων και του Τομέα Στερεωτικών Σουστών και Κομβίων.
Προϊόντα αρχιτεκτονικής
Τα αρχιτεκτονικά προϊόντα αλουμινίου, περιλαμβάνουν συστήματα υαλοπινάκων για εξωτερικούς χώρους από γυαλί· εισόδους για εμπορικές και θεσμικές διαρθρώσεις· αλεξήλια αλουμινίου και οικιστικά παράθυρα. Έχει τη βάση της στο Austell, Γεωργίας, ΗΠΑ.
Η YKK AP America Inc. κατασκευάζει εισόδους, βιτρίνες, αυλαίες τοίχων, παράθυρα τοίχου, αλεξήλια, παράθυρα και συρόμενες πόρτες για κτίρια γραφείων, κατοικιών πολυόροφα κτίρια, σχολεία, γήπεδα, εμπορικά κέντρα και θεσμικές δομές.
Μηχανήματα και μηχανολογία
Ο Όμιλος Μηχανημάτων και Μηχανολογίας επικεντρώνεται στην ανάπτυξη και την παραγωγή μηχανημάτων, τον εξοπλισμό, τις χρωστικές βαφές και στην εξυπηρέτηση του Ομίλου ΥΚΚ με τον Τομέα Αποκλειστικών Μηχανημάτων, Τομέα Βιομηχανικών Μηχανημάτων και τον Τομέα Χρωστικών.
Εγκαταστάσεις
Η ΥΚΚ διαθέτει παραγωγικές εγκαταστάσεις σε 71 χώρες. Η ΥΚΚ έχει ένα μεγάλο κέντρο παραγωγής, το οποίο βρίσκεται στο Μαίηκον (Τζόρτζια), ΗΠΑ.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1934 Κατηγορία:Προϊόντα εταιρειών
Φάλανθος (αρχαία πόλη)
Η Φάλανθος ήταν πολίχνη της αρχαίας Αρκαδίας.
Η θέση της αρχαίας πολίχνης δεν έχει βρεθεί αλλά σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Παυσανία προσδιορίζεται κοντά στην Αλωνίσταινα και στον σημερινό Δήμο Φαλάνθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Φρανσίσκο Φερέρ
Ο Φρανσίσκο Φερέρ υ Γκουάρδια (1859–1909) ήταν ένας ριζοσπαστικός ελεύθερος στοχαστής, αναρχικός και εκπαιδευτικός πίσω από ένα δίκτυο κοσμικών, αυτο-οργανωμένων, ελευθεριακών σχολείων μέσα και γύρω από τη Βαρκελώνη. Η εκτέλεσή του, μετά από μια εξέγερση στη Βαρκελώνη, οδήγησε τον Φερέρ σε μαρτύριο και μεγάλωσε ένα διεθνές κίνημα ριζοσπαστών και ελευθεριακών, οι οποίοι ίδρυσαν σχολεία στο μοντέλο του και προώθησε την προσέγγιση του στην εκπαίδευσή.
Ο Φερέρ μεγάλωσε σε ένα αγρόκτημα κοντά στη Βαρκελώνη, όπου ανέπτυξε δημοκρατικές και αντι-κληρικές πεποιθήσεις. Ως διευθυντής αμαξοστοιχίας, έστειλε μηνύματα για τον ηγέτη της δημοκρατίας Μάνουελ Ρουίς Σορίγια, που εξορίστηκε στη Γαλλία. Μετά από μια αποτυχημένη δημοκρατική εξέγερση το 1885, ο Φερέρ μετακόμισε επίσης στο Παρίσι με την οικογένειά του, όπου έμειναν για 16 χρόνια. Ο Φερέρ άρχισε να μελετά τον αναρχισμό και την εκπαίδευση. Στα τέλη του αιώνα, ο Φερέρ είχε αποφασίσει να ανοίξει ένα σχολείο ελευθερίας με το μοντέλο του ορφανοτροφείου του Πολ Ρόμπιν στο Πρεβώ. Μια μεγάλη κληρονομιά από έναν παρισινό δάσκαλο παρείχε τα μέσα για να το κάνει. μικρογραφία|Ταφόπλακα του Φρανσίσκο Φερέρ στο [[νεκροταφείο του Μοντζουίκ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί αναρχικοί Κατηγορία:Ισπανοί εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Καταλανοί
Fiat G.212
Το Fiat G.212 ήταν ιταλικό τρικινητήριο επιβατηγό αεροσκάφος το οποίο αναπτύχθηκε την δεκαετία του 1940. Σχεδιαστικά ήταν εξέλιξη προγενέστερου μεταγωγικού της Fiat, του G.12. Το G.212 παρήχθη σε μικρούς αριθμούς για την Ιταλική Αεροπορία και χρησιμοποιήθηκε επίσης από διάφορες αεροπορικές εταιρείες.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το αρχικό πρωτότυπο του G.212 ήταν το μεταγωγικό G.212CA και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 19 Ιανουαρίου 1947. Παρόλο που ήταν παρόμοιο με το G.12 (τρικινητήριο μονοπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης), το νέο αεροσκάφος είχε επιμηκυμένη και φαρδύτερη άτρακτο, μεγαλύτερες πτέρυγες και κινητήρες Alfa Romeo 128 των 860 hp. Στη συνέχεια αναπτύχθηκαν δύο εκδόσεις για πολιτική χρήση: το επιβατηγό G.212CP και το αεροσκάφος μεταφοράς εμπορευμάτων G.212TP. Και οι δύο προωθούνταν από τους ισχυρότερους κινητήρες Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η Avio Linee Italiane παρήγγειλε έξι G.212CP το 1947 και τα αξιοποίησε σε συνδέσεις στην Ευρώπη. Στις 4 Μαΐου 1949 ένα εξ αυτών συνετρίβη κοντά στο Τορίνο ενώ μετέφερε τους παίκτες της ποδοσφαρικής ομάδας Τορίνο για αγώνα στην Λισαβόνα. Και οι 31 επιβαίνοντες στο αεροσκάφος έχασαν την ζωή τους.
Η αιγυπτιακή εταιρεία SAIDE επίσης παρέλαβε G.212 το 1948 και ακολούθησε η γαλλική Cie Air Transport. Τέσσερα από τα αεροσκάφη της Avio Linee Italiane πωλήθηκαν στην Ali Flotte Riunite και ένα από αυτά πωλήθηκε εκ νέου στην Arabian Desert Airlines.
Η Ιταλική Πολεμική Αεροπορία παρέλαβε το αρχικό πρωτότυπο και έξι G.212CP. Δύο από τα CP μετατράπηκαν σε G.212AV, κατάλληλα για την εκπαίδευση των πληρωμάτων στην πλοήγηση. Ένα G.212 εκτίθεται σήμερα στο μουσείο της Ιταλικής Πολεμικής Αεροπορίας στην Vigna di Valle, κοντά στην Ρώμη.
Βιβλιογραφία
G.212 Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Άντριαν Άλστον
Ο Άντριαν Άλστον (Adrian Alston) είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και πρώην διεθνής Αυστραλός καθώς και μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974.
Βιογραφικό
Γεννημένος στις 6 Φεβρουαρίου του 1949 στο Πρέστον της Αγγλίας μετανάστευσε στην Αυστραλία όπου έκανε αισθητή την παρουσία του ως επιθετικός το 1970 με τη φανέλα της St George Saints όταν και κλήθηκε στην Εθνική.Με την Εθνική Αυστραλίας συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974,γεγονός που του έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστεί στο αγγλικό πρωτάθλημα με τις Λούτον (1974-75) και Κάρντιφ (1975-76) .Αργότερα αγωνίστηκε στις ΗΠΑ καθώς και σε διάφορες αυστραλιανές ομάδες.
Με την Εθνική Αυστραλίας είχε συνολικά 39 συμμετοχές και 7 τέρματα (χωρίς να υπολογίζονται οι ανεπίσημοι διεθνείς αγώνες).
Πηγές
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάρντιφ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λούτον Τάουν
Πόρτες Αρκαδίας
Οι Πόρτες είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Βόρειας Κυνουρίας στο Νομό Αρκαδίας. Το 2011 αριθμούσαν 17 κατοίκους. Αποτελεί την παραλία (επίνειο) της Μελιγούς, ενώ οικιστικά αποτελεί προέκταση του Παράλιου Άστρους. Αποτελείται κυρίως από παραθεριστικές κατοικίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Συνθήκη του Μέρσεν
Η Συνθήκη του Μέρσεν ή Μέερσεν, ολοκληρώθηκε στις 8 Αυγούστου 870, και ήταν αυτή που διαμοίρασε το βασίλειο του Λοθάριου Β΄ στους θείους του Λουδοβίκου του Γερμανικού της Ανατολικής Φραγκίας και του Καρόλου του Φαλακρού της Δυτικής Φραγκίας, τους δύο γιους του Αυτοκράτορα Λουδοβίκου του Ευσεβή. Η Αυτοκρατορία των Καρολιδών του Λουδοβίκου του Ευσεβή, γιου του Καρλομάγνου, είχε αρχικά διαμοιραστεί σε τρία μέρη το 843 με τη Συνθήκη του Βερντέν, όπου ο μεγαλύτερος γιος του Λοθάριος Α΄ είχε πάρει το Αυτοκρατορικό στέμμα και το βασίλειο της Μεσης Φραγκίας, ενώ:
Ο Λουδοβίκος († 876), ο δευτερότοκος γιος, είχε πάρει την Ανατολική Φραγκία (που θα εξελισσόταν στο Βασίλειο της Γερμανίας)
Ο Κάρολος ο Φαλακρός († 877), ο ετεροθαλής αδελφός του, είχε πάρει τη Δυτική Φραγκία (που θα εξελισσόταν στο Βασίλειο της Γαλλίας)
Με το θάνατο του Λαθάριου Α΄ το 855, το βασίλειό του της Μέση Φραγκίας διαμοιράστηκε μεταξύ των γιων του με τη Συνθήκη του Προυμ:
Ο Λουδοβίκος Β΄ († 875), ο μεγαλύτερος γιος, πήρε το αυτοκρατορικό στέμμα και την Ιταλία
Ο Κάρολος († 863) έγινε Βασιλιάς της Προβηγκίας (Κάτω Βουργουνδία και Προβηγκία)
Ο Λοθάριος Β΄ († 869) πήρε την Αυστρασία (το κεντρικό κομμάτι που ήταν ακόμα υπό τον πατέρα του μετά τη συνθήκη του Βερντέν), την Φρισία, και την Άνω Βουργουνδία. Το βασίλειό του κατέληξε να είναι γνωστό ως Lotharii Regnum (Λοθαριγγία)
Ο Λοθάριος Β΄ παραχώρησε τα νοτιοανατολικά εδάφη της Άνω Βουργουνδίας στους αδελφούς του, ενώ ο Κάρολος έλαβε τις επισκοπές του Belley και του Tarentaise το 859, ενώ ο Λουδοβίκος Β΄ της επισκοπές της Γενέυης, Λοζάνης και Σιών την επόμενη χρονιά. Ο Κάρολος έπασχε από επιληψία και πέθανε χωρίς διαδόχους το 863, και το βασίλειό του διαμοιράστηκε στα αδέλφια του. Ο Κάρολος ο Φαλακρός, ο διάδοχός του, έλαβε μόνο την δυτική Κάτω Βουργουνδία (επισκοπές της Λυών, Βιέννης, Βιβαρέ και Ουζέ), εδάφη τα οποία συνόρευαν με την υπό κατοχή του Δυτική Άνω Βουργουνδία, ενώ ο Λουδοβίκος Β΄ έλαβε όλη το υπόλοιπο Βασίλειο της Προβηγκίας (Κάτω Βουργουνδία).
Ο Λοθάριος Β΄ πέθανε το 869 χωρίς νόμιμους κληρονόμους και έτσι ο αδελφός του, Αυτοκράτορας Λουδοβίκος Β΄ της Ιταλίας, ήταν ο κληρονόμος του. Καθώς εκείνη την περίοδο ο Λουδοβίκος πολεμούσε εναντίον του Εμιράτου του Μπάρι, την κληρονομιά του έλαβαν οι θείοι του, Λουδοβίκος ο Γερμανικός και Κάρολος ο Φαλακρός. Ο Κάρολος στέφθηκε στο Μετς την ίδια χρονιά, αλλά αναγκάστηκε από τον αδελφό του να διαμοιράσει την Λοθαριγγία, καθώς και τα εδάφη του Λοθάριου Β΄ που είχε αποκτήσει μετά το θάνατο του Καρόλου της Προβηγκίας, όπως είχαν συμφωνήσει στο Μετς το 868. Η Συνθήκη του 870 στο Μέρσεν αντικατάστησε εκείνη του 843 στο Βερντέν. Όμως, εκείνη την περίοδο μεγάλα μέρη της Φρισίας ήταν υπό τον έλεγχο των Βίκινγκ, και διαμοιρασμένα μόνο στα χαρτιά. Τα σύνορα ακολουθούσαν περίπου αυτά που όριζαν οι ποταμοί Μόσας, Ourthe, Μοζέλλας, Σον, και Ροδανός. Στα βόρεια, ο Λουδοβίκος έλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Αυστρασίας του Λοθάριου, με το ανατολικό μέρος να περιλαμβάνει το Άαχεν και το Μετς, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της Φρισίας. Αλλά στα νότια, ενώ ο Λουδοβίκος έλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Άνω Βουργουνδίας το οποίο είχε κληροδοτηθεί στο Λοθάριο (αφού είχε παραχωρήσει το νότιο μισό στην Ιταλία), ο Κάρολος έλαβε την κληρονομιά του Λοθάριου στην Κάτω Βουργουνδία (περιλαμβανομένης της Λυόν), καθώς και ένα μικρό δυτικό κομμάτι της Άνω Βουργουνδίας (μέρος του Portois και του Varais (μαζί με το Besancon)) – κάτι που του άνοιξε το δρόμο για την Ιταλία. Ο Λουδοβίκος ένωσε όλα αυτά τα νεοαποκτηθέντα εδάφη της κεντρικής Αυστρασίας στο υπό-βασίλειο του γιου του Λουδοβίκου του νεότερου στην ανατολική Αυστρασία, ενώ στον νόθο γιο του Λοθάριου Β΄ Ούγο δόθηκε το Δουκάτο της Αλσατίας.
Ο διακανονισμός της συνθήκης δεν κράτησε παραπάνω από δέκα χρόνια. Με το θάνατο του Λουδοβίκου του Γερμανικού το 876, ο Κάρολος ο Φαλακρός, ως τότε Βασιλιάς της Δυτικής Φραγκίας και Αυτοκράτορας, επιτέθηκε στην ανατολική Λοθαριγγία, αλλά αποκρούστηκε από τον Λουδοβίκο τον νεότερο στη Μάχη του Άντερναχ (876). Κατόπιν, μετά το θάνατο του Καρόλου και τη διαμάχη των διαδόχων του να εδραιώσουν την εξουσία τους στην Δυτική Φραγκία, ο Λουδοβίκος ο Νεότερος εκστράτευσε στην δυτική Λοθαριγγία το 879. Οι εγγονοί του Καρόλου αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν στον Λουδοβίκο όλη τη Λοθαριγγία, κάτι που επισφραγίστηκε με τη Συνθήκη του Ριμπεμόν το 880, σύμφωνα με την οποία η Λοθαριγγία έγινε τελικά μέρος της Ανατολικής Φραγκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Φράγκοι
Νέα Πόλη της Βαρσοβίας
Ιστορία
Η ιστορική συνοικία της Νέας Πόλης σχηματίστηκε στα τέλη του 14ου αιώνα ως ανεξάρτητη πόλη. Η επίσημη αναγνώριση της Νέας Πόλης έγινε το 1408, όταν διαχωρίστηκε από την Παλιά Πόλη με μια πράξη που εξέδωσε ο Γιάνους Α΄, Δούκας της Μασόβιας. Εκείνη την εποχή η νέα πόλη περιελάμβανε το έδαφος της Πλατείας της Νέας Πόλης και τις οδούς Φρέτα, Κοστσιέλνα, Κόζλα, Πσιρίνεκ, Στάρα και Ζακροτσίμσκα. Ήταν ανεξάρτητη από τις αρχές της Παλιάς Πόλης και είχε τον δικό της αξιωματούχο, συμβούλιο και ένα δημαρχείο. Το 1411 ανεγέρθηκε ο Ναός Επίσκεψης της Θεοτόκου και σύμφωνα με την καταγραφή του 1546 υπήρχαν 204 κτήματα στη Νέα Πόλη της Βαρσοβίας. Η μεγαλύτερη επένδυση εκείνης της εποχής ήταν η γέφυρα του Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου που χτίστηκε μεταξύ 1568-1573 από τον Έραζμ Τσιότκο (περ. 500 m μακρύ). Δυστυχώς καταστράφηκε το 1603 από τις παρασυρόμενες παγονησίδες. μικρογραφία|250x250εσ| Μέρος γέννησης της [[Μαρία Κιουρί, κοντά στην Εκκλησία του Αγίου Υάκινθου]] Ο καταστροφικός χρόνος της σουηδικής-βρανδεμβουργικής εισβολής (1655-1660), άφησε τα ξύλινα κτίρια της Νέας Πόλης να καίγονται, αλλά λόγω αυτών των γεγονότων ανεγέρθηκαν πολλά όμορφα και πιο μόνιμα κτίρια (το Δημαρχείο (χτισμένο το 1680), η Εκκλησία του Αγίου Καζίμιες (1688-1692), το Παλάτι Κοτόφσκι (1682-1684), η Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος (1707-1717) και το περίτεχνο παρεκκλήσι της οικογένειας Κοτόφσκι, που κατασκευάστηκε μεταξύ 1691-1694 από τους πιο εξέχοντες αρχιτέκτονες της Βαρσοβίας (ειδικά τον Τίλμαν φαν Χάμερεν). Μετά το 1791, λόγω των αρχών του Συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791, η Νέα Πόλη ενσωματώθηκε στην πόλη της Βαρσοβίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Δημαρχείο κατεδαφίστηκε το 1818.
Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας (1 Αυγούστου - 2 Οκτωβρίου 1944) η Νέα Πόλη καταστράφηκε ολοσχερώς λόγω του εκτεταμένου βομβαρδισμού των θέσεων των επαναστατών από τους Γερμανούς. Πολλά ιστορικά κτίρια, που χρησίμευαν ως νοσοκομεία και καταφύγια για τους κατοίκους καταστράφηκαν ολοσχερώς. Η ανοικοδόμηση της Νέας Πόλης ξεκίνησε το 1954, αλλά μερικά από τα σημαντικά κτίρια δεν αποκαταστάθηκαν από τις κομμουνιστικές αρχές (π. Παλάτι Κοτόφσκι).
Σύμβολα
Ως ξεχωριστή εδαφική οντότητα, η Νέα Πόλη χρησιμοποιούσε τη δική της σφραγίδα με εθνόσημο. Μια έκδοση γνωστή από το 1648 περιλαμβάνει μια γυναικεία φιγούρα με έναν μονόκερο. Μπορεί να βρεθεί στο Κεντρικό Αρχείο Ιστορικών Αρχείων. Η επιγραφή στο χείλος είναι στα λατινικά: SIGILLUM * NOVA * CIVITATIS * VARSCHOVIENSIS. Στο Μεσαίωνα, η εικόνα μιας παρθένας με μονόκερο στα γόνατα ήταν ένα συχνό μοτίβο της χριστιανικής τέχνης ως σύμβολο της Ευλογημένης Θεοτόκου και ο ίδιος ο μονόκερος συμβόλιζε τον Χριστό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Βαρσοβίας Κατηγορία:Ανακατασκευασμένα κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία Κατηγορία:Σρουντμιέστσιε (Βαρσοβία)
Ματθίλδη του Κέντλινμπεργκ
Η Ματθίλδη του Κέντλινμπεργκ (Mathilde, αρχές του 955 - 7/8 Φεβρουαρίου 999) ήταν η πρώτη πριγκίπισσα-ηγουμένη του Κέντλινμπεργκ, Μητροπολίτισσα και μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες του 10ου αιώνα καθώς ήταν μία από τις τρεις dominae imperiales (κυρίαρχες αυτοκράτειρες) της Σαξονίας. Ήταν η κόρη του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας και της δεύτερης συζύγου του, Αδελαΐδας της Ιταλίας, και ξαδέρφη της συγγραφέα Ροσβίτα.
Λαμβάνοντας το πέπλο
Η γιαγιά της, Ματθίλδη του Ριγκενχάιμ, ίδρυσε τη Μονή Κέντλινμπεργκ το 936 και έγινε η πρώτη ηγουμένη της. Τον Απρίλιο του 966, σε μια μεγάλη τελετή που ζήτησε ο πατέρας της, η εντεκάχρονη Ματθίλδη και η ομώνυμη εκ πατρός γιαγιά της αναγνωρίστηκαν ηγουμένες από όλους τους επισκόπους και τους αρχιεπισκόπους της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όπως οι περισσότερες ηγουμένισσες της εποχής κατείχε μεγάλη εξουσία καθώς μπορούσε να κόψει δικό της νόμισμα, διατηρούσε δικό της στρατό και συμμετείχε στα αυτοκρατορικά συμβούλια ενώ κατείχε τον τίτλο της Metropolitana, δηλαδή μητροπολίτισσα, που της έδινε εξουσία πάνω σε όλους τους επισκόπους, τίτλος που κανονικά δινόταν μόνο σε άντρες.
Αντιβασιλεία
Ένα χρόνο αφού έγινε μοναχή, η γιαγιά της πέθανε και η Ματθίλδη έμεινε το μοναδικό μέλος της Οθωνικής Δυναστείας στο βασίλειο, όταν ο πατέρας της και ο αδελφός της Όθων πήγαν στην Ιταλία. Έτσι, η αποστολή της ήταν να εκπροσωπεί τη δυναστεία της και να κυβερνά τη Σαξονία σε μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση.
Ως αντιβασίλισσα, η Ματθίλδη πραγματοποίησε μια σύνοδο στο Ντόρνμπερκ. Η σύνοδος είχε μεταρρυθμιστικό χαρακτήρα και αφορούσε την εκκλησία της Γερμανίας.
Το 985 έλαβε χώρα μια αυτοκρατορική Συνέλευση (Diet) στο αββαείο της, που ονομάστηκε Συνέλευση των Ισχυρών Γυναικών, διότι οργανώθηκε με πρωτοβουλία των ισχυρότερων γυναικών της εποχής και προήδρευαν οι αυτοκράτειρες Αδελαΐδα και Θεοφανώ καθώς και η ίδια η Ματθίλδη. Στη Συνέλευση ο Ερρίκος ο Εριστικός αμφισβήτησε το δικαίωμα του ανιψιού της Ματθίλδης να διαδεχθεί τον πατέρα του. Η Ματθίλδη κατάφερε να νικήσει επιτυχώς τους ισχυρισμούς του και εξασφάλισε την εκλογή του ανιψιού της ως αυτοκράτορα, επομένως «να κρατήσει συνεκτική την αυτοκρατορία». Το 985 η Ματθίλδη, η μητέρα της και η νύφη της, η βυζαντινή πριγκίπισσα Θεοφανώ, έγιναν συμβασίλισσες για τον νεαρό ανιψιό της Ματθίλδης, τον Όθωνα Γ΄.
Ένας σύγχρονος χρονικογράφος περιέγραψε την αντιβασιλεία της ως "χωρίς γυναικεία επιπολαιότητα". Η Ματθίλδη επέτυχε να αποκαταστήσει την ειρήνη και την εξουσία οδηγώντας έναν στρατό εναντίον των βαρβάρων. Δεν χρησιμοποίησε για την επίτευξη των στόχων της τη στρατιωτική δύναμη, παρόλο που ήταν στη διάθεσή της.
Θάνατος
Πέθανε το 999 και τη διαδέχθηκε η ανιψιά της, Αδελαΐδα.
Ο Widukind του Corvey, ένας ιστορικός χρονικογράφος από τη Σαξονία, αφιέρωσε τα γραπτά του, μεταξύ των οποίων είναι το σημαντικότερο έργο της Οθωνικής ιστοριογραφίας, στη Ματθίλδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Γυναίκες και θρησκεία Κατηγορία:Γυναίκες και θρησκεία στη Γερμανία Κατηγορία:Ηγουμένες του Κέντλινμπεργκ
Χαμουραμπί
thumb|right|200px|Ανδριάντας του Χαμουραμπί - [[Μουσείο του Λούβρου]] Ο Χαμουραμπί  ή Χαμουραπί ήταν Ακκάδιος βασιλιάς της Βαβυλώνας από το 1792 μέχρι το 1750 π.Χ.. Ήταν ο μεγάλος γιος του Σιν Μουβαλίτ, τον οποίο και διαδέχθηκε. Ήταν μεγάλος μεταρρυθμιστής, νομοθέτης και κατακτητής. Κατά την βασιλεία του, η Βαβυλώνα ήταν το κύριο θρησκευτικό κέντρο της Μεσοποταμίας. Με την άνοδό του στο θρόνο, ο Χαμουραμπί έλεγχε μόνο ένα μικρό τμήμα της Βαβυλώνας, τη Σιπάρ και την περιοχή γύρω της. Ανάλωσε τα περισσότερα από τα 29 πρώτα έτη της βασιλείας του για να επιβάλει εσωτερική σταθερότητα και ευημερία. Το 1787 π.Χ. εισέβαλε στον Νότο, και κατέλαβε την Ισίν, αν και απέτυχε να πάρει την Ουρούκ. Διαμόρφωσε ένα συνασπισμό με τη Λάρσα και τη Μάρι περίπου από το 1779-1764 π.Χ., στον αμοιβαίο πόλεμο ενάντια στην Ασσυρία, το Ελάμ και τους ορεινούς λαούς.
Στα μέσα τής δεκαετίας τού 1770 π.Χ., μαζί με τα στρατεύματα της Μάρι και τού Ελάμ, λεηλάτησε την Εσνούνα. Το 1764 συνέτριψε ένα στράτευμα εισβολέων, που αποτελείτο από Ελαμίτες, Ασσύριους, Γκούτιους και Εσνούνιους. Το επόμενο έτος επιτέθηκε στη Λάρσα, ενθαρρυνόμενος από έναν χρησμό. Κατέλαβε τη Λάρσα, και σάρωσε όλη τη Σουμερία. Νίκησε άλλον έναν συνασπισμό που αποτελείτο από το Ελάμ, την Εσνούνα, την Ασσυρία και τους Γκούτιους, κατέλαβε την Εσνούνα, και έφθασε στα Ασσυριακά σύνορα. Το 1761 π.Χ. χάλασε τη συμμαχία του με τον Ζίμρι-Λιμ τής Μάρι, και τον έκανε υποτελή. Δύο χρόνια αργότερα η Μάρι επαναστάτησε, και ο Χαμουραμπί επέστρεψε και κατέστρεψε εντελώς την πόλη. Μεταξύ των ετών περίπου 1760-1755 π.Χ., πολέμησε ενάντια στην Ασσυρία και την έκανε υποτελή. Η πόλις-κράτος Γιαμχάντ και οι σύμμαχοί του απώθησαν κάθε προσπάθεια της Βαβυλώνας να μπει στη Συρία. Ο Χαμουραμπί πήρε τον τίτλο «βασιλιάς Σουμέρ και Ακκάδ, βασιλιάς των τεσσάρων τετάρτων του κόσμου». Η αυτοκρατορία του Χαμμουραμπί απλωνόταν από τον Περσικό Κόλπο έως Βόρεια από τη Νινευή και από τα όρη του Ελάμ μέχρι τα υψώματα της Συρίας. Στη διάρκεια της βασιλείας του, συντάχθηκε ο πρώτος νομοθετικός κώδικας της ιστορίας, που έμεινε γνωστός σαν Κώδικας του Χαμουραμπί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσοποταμία Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Αρχαίοι νομοθέτες Κατηγορία:Βασιλείς της Λάρσα
Βουργαρέλι
Το Βουλγαρέλι είναι χωριό το οποίο ανήκει στο Νομό Άρτας, απέχει 58 χλμ. από την Άρτα και 90χλμ από τα Τρίκαλα. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 773m και ανώτερο υψόμετρο τα 872m. , στις παρυφές των Τζουμέρκων (Αθαμανικά όρη). Κοντινές πόλεις είναι η Άρτα, τα Ιωάννινα, τα Τρίκαλα, η Λάρισα κ.λπ. Από το 2011 σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης υπάγεται στον Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
Τοπωνύμιο
Μεταπολεμικά το Βουργαρέλι μετονομάσθηκε με προεδρικό διάταγμα σε «Δροσοπηγή», αλλά το όνομα δεν επεκράτησε και καθιερώθηκε ως «Βουργαρέλι».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Μουκάντι Τσιμάνγκα
Ο Μουκάντι Τσιμάνγκα (Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό τότε Ζαΐρ, 2 Ιουλίου 1967-Ελευσίνα, 30 Απριλίου 1995, ), ήταν ένας επιθετικός ποδοσφαιριστής από την σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό που αγωνίσθηκε στην Ελλάδα από τα τέλη της δεκαετίας του ΄80, μέχρι τα μέσα του '90, οπότε και έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια αγώνα.
Ο Τσιμάνγκα ήρθε στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 1989 για λογαριασμό του Εθνικού Πειραιώς, με τον οποίο έλαβε μέρος στην Α΄ Εθνική της περιόδου 1989-90 (6 συμμετοχές, 1 γκολ). Παρά τον υποβιβασμό, συνέχισε στην Β΄ Εθνική με την ομάδα του Πειραιά μέχρι και το καλοκαίρι του 1991, έχοντας συνολικά 38 συμμετοχές και 2 τέρματα. Στη συνέχεια είχε ένα πολύ σύντομο πέρασμα από την Κύπρο, για να επιστρέψει ακολούθως στην Ελλάδα και την Καλαμάτα, για λογαριασμό του Π.Σ. Καλαμάτα.
Ο Τσιμάγκα ήταν παντρεμένος και είχε τρία παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Equator
Το Equator είναι ο 16ος στούντιο δίσκος του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο πρώτος τους ο οποίος κυκλοφόρησε μέσω της εταιρείας "Portrait" στην Ευρώπη και της "Columbia Records" στην Αμερική.
Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος των Uriah Heep με τον Πήτερ Γκόλμπι στα φωνητικά και τον Τζον Σινκλέρ στα πλήκτρα, αφού μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου αντικαταστάθηκαν από τον Μπέρνι Σο και τον Φιλ Λανζόν, αντίστοιχα, οι οποίοι παραμένουν στο συγκρότημα μέχρι σήμερα. Αρχικός αντικαταστάτης του Γκόλμπι ήταν ο Στεφ Φοντέην, ο οποίος όμως, δεν ηχογράφησε ποτέ με τους Uriah Heep.
Το "Equator" ήταν ο πρώτος από μία αλληλουχία δίσκων του συγκροτήματος, οι οποίοι κυκλοφόρησαν σε μία μακρά περίοδο εμπορικής παρακμής για τους Uriah Heep. Η μοναδική χώρα στους καταλόγους της οποίας κατάφερε να μπει ο δίσκος ήταν η Μεγάλη Βρετανία, φθάνοντας μόλις στο # 79.
Τραγούδια
2. Bad Blood (Box, Goalby, Bolder, Sinclair, Kerslake) - 3:33
3. Lost One Love (Box, Goalby, Bolder, Sinclair, Kerslake) - 4:42
4. Angel (Box, Goalby, Bolder, Sinclair, Kerslake) - 4:49
5. Holding On (Box, Goalby, Bolder, Sinclair, Kerslake) - 4:22
6. Party Time (Box, Goalby, Bolder, Sinclair, Kerslake) - 4:22
7. Poor Little Rich Girl (Box, Goalby, Bolder, Sinclair, Kerslake) - 6:34
8. Skools Burnin'  (Box, Goalby, Bolder, Sinclair, Kerslake) - 4:24
9. Heartache City (Box, Goalby, Bolder, Sinclair, Kerslake) - 5:02
10. Night of the Wolf (Box, Goalby, Bolder, Sinclair, Kerslake) - 4:35
Θέσεις τσαρτ
Equator (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Μάρτιος 1985
Μέλη των Uriah Heep
Το "Equator" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Λετονικές βουλευτικές εκλογές 2011
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα στη Λετονία στις 17 Σεπτεμβρίου 2011 μετά το πρώτο δημοψήφισμα κοινοβουλευτικής διάλυσης της χώρας που πραγματοποιήθηκε στις 23 Ιουλίου 2011. Οι προηγούμενες κοινοβουλευτικές εκλογές ήταν μόνο που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2010.
Οι εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα το Κέντρο Αρμονίας να κερδίσει τις περισσότερες έδρες, έως και δύο έως 31. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένα κόμμα υπέρ των Ρώσων κέρδισε τις περισσότερες έδρες σε λετονικές εκλογές. Η Ενότητα, που προηγουμένως ήταν το μεγαλύτερο κόμμα, έπεσε στην τρίτη θέση, με 20 έδρες, πίσω από το νεοσύστατο Κόμμα Μεταρρυθμίσεων του Ζάτλερ, του οποίου ηγείται ο πρώην πρόεδρος Βάλντις Ζάτλερς, ο οποίος είχε πυροδοτήσει το δημοψήφισμα διάλυσης τον Μάιο. Η δεξιά Εθνική Συμμαχία κέρδισε έξι έδρες έναντι 14. Τόσο η Ένωση Πρασίνων και Αγροτών όσο και ο Κόμμα Πρώτα η Λετονία/Λετονικός Δρόμος έχασαν πολύ, με την τελευταία να μένει εκτός της Saeima.
Ο Ζάτλερ και ο πρωθυπουργός Βάλντις Ντομπρόβσκις σύντομα συμφώνησαν να σχηματίσουν συνασπισμό. Η ανάγκη για εννέα επιπλέον έδρες για να τους δοθεί η πλειοψηφία επέτρεψε τρεις πιθανούς συνασπισμούς – με το Κέντρο Αρμονίας, την Εθνική Συμμαχία ή την Ένωση Πρασίνων και Αγροτών. Οι Πράσινοι και οι Αγρότες αποκλείστηκαν γρήγορα από τον Ζάτλερ, ο οποίος έκρινε ότι ήταν "κόμμα του ολιγαρχών". Έπειτα από αρχικές συνομιλίες με την Εθνική Συμμαχία, οι δυο τους συζήτησαν για λίγο έναν μεγάλο συνασπισμό με το Κέντρο Αρμονίας. Ωστόσο, ο Ζάτλερς και η Ενότητα επέστρεψαν στην Εθνική Συμμαχία και οι τρεις υπέγραψαν συμφωνία συνασπισμού στις 11 Οκτωβρίου, με πρωθυπουργό τον Ντομπρόβσκις. Η νέα κυβέρνηση επιβεβαιώθηκε από τη Saeima στις 25 Οκτωβρίου. Λίγες ημέρες πριν από το σχηματισμό κυβέρνησης, έξι βουλευτές αποσχίστηκαν από το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα του Ζάτλερ. Ωστόσο, εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν τη νέα κυβέρνηση.
Αποτελέσματα
Κοινοβούλιο, 17 Σεπτεμβρίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" class="unsortable"| !style="background-color:#E9E9E9" align=center|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=center|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=center|% !style="background-color:#E9E9E9" class="unsortable" align=center|Μεταπήδηση !style="background-color:#E9E9E9" align=center|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" class="unsortable" align=center|± !colspan=2 style="background-color:#E9E9E9"| Σύνολο !style="background-color:#E9E9E9"| 917.680 !style="background-color:#E9E9E9"| 100% !style="background-color:#E9E9E9"| !style="background-color:#E9E9E9"| 100 !style="background-color:#E9E9E9"|
Παραπομπές
2011 Λετονια
Αχλαδερή Εύβοιας
Η Αχλαδερή είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 156 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 240 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1836 η Αχλαδερή προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων και το 1848 στο δήμο Αυλώνος. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας (μέχρι το 1988, οπότε και η έδρα μετακινήθηκε στις Συκιές). Με το σχέδιο Καποδίστριας η κοινότητα καταργήθηκε και ο οικισμός προσαρτήθηκε στον δήμο Αυλώνος και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Αγία Φύλα
Η Αγία Φύλα (ή Αγία Φύλαξη, ή Αγία Φύλαξις) είναι συνοικία του Δήμου Λεμεσού. Έως το 1977 αποτελούσε ξεχωριστή κοινότητα. Το 1977 ενσωματώθηκε στον Δήμο Λεμεσού και από τότε αποτελεί μία από τις συνοικίες του.
Τοποθεσία
Στα νότια συνορεύει με τις συνοικίες Αγίου Γεωργίου, Αποστόλων Πέτρου και Παύλου και Καψάλου, στα δυτικά με τη συνοικία Παναγίας Ευαγγελίστριας Λεμεσού, με τα Πάνω Πολεμίδια και με τα Κάτω Πολεμίδια (συνοικία Παναγίας Ευαγγελίστριας Πολεμιδιών), στα βόρεια με την Παλώδια, στα βορειοανατολικά με τη Φασούλα και στα ανατολικά με τη Μέσα Γειτονιά (συνοικία Πάνθεα).
Ιστορία
Το 1977 η Αγία Φύλα ενσωματώθηκε στον Δήμο Λεμεσού.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Αγίας Φύλας παρουσίασε μεγάλη αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες. Στην απογραφή του 1982 ο πληθυσμός παρουσιάζεται πολύ μειωμένος, πιθανότατα στην απογραφή θα θεωρήθηκε ως Αγία Φύλα μικρότερη διοικητική έκταση από ότι η απογραφή του 1976. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αγίας Φύλας όπως καταγράφηκε στις απογραφές που έγιναν στην Κύπρο.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λεμεσού
Φιλολογικό Γυμνάσιο Σμύρνης
Το Φιλολογικό Γυμνάσιο Σμύρνης ήταν Ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα στη Σμύρνη την περίοδο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού στο οποίο δίδαξαν σπουδαίοι δάσκαλοι του Γένους και τάραξε τα νερά στην εκπαίδευση των νέων για πάνω από μια δεκαετία στην κοσμοπολίτικη πολη. thumb|Ο Διευθυντής της Σχολής [[Κωνσταντίνος Κούμας.]] thumb|Η Σμύρνη στα μέσα του 19ου αι. Ιδρύθηκε το 1803 και το 1809 μετονομάστηκε σε Φιλολογικό Γυμνάσιο. Λειτούργησε ως τις 16 Ιουνίου του 1819.
Ίδρυση της Σχολής
Το 1803 ιδρύθηκε σαν Νέα Δημόσια Σχολή ενώ το 1808 έλαβε πρόσκληση από τους Έλληνες της Σμύρνης να αναλάβει τη διεύθυνση της ο Κωνσταντίνος Κούμας, πρωτεργάτης του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ιστορικός, φιλόσοφος και μεταφραστής λογοτεχνικών έργων. . Με προτροπή του Αδαμάντιου Κοραή, που τον εκτιμούσε για τις ικανότητές του, ανταποκρίθηκε θετικά στην πρόσκληση κι έφερε σύντομα κοντά του τον Κωνσταντίνο Οικονόμο, που γνώριζε από τη θητεία του στην Τσαριτσάνη Θεσσαλίας. Μαζί δίδαξαν εκτός από τα παραδοσιακά μαθήματα (ιστορία, θρησκευτικά, γλώσσα) και πιο μοντέρνα όπως μαθηματικά, φιλοσοφία, πειραματική φυσική, γεωγραφία και ηθική, ενώ οργάνωσαν φυσικά και χημικά πειράματα εξοπλίζοντας τη σχολή με τα αντίστοιχα όργανα. Με τη διδασκαλία τους εισήγαγαν τον ορθολογισμό και το πείραμα, εκτοπίζοντας την εκκλησιαστική παράδοση διδασκαλίας που στηριζόταν στην αποστήθιση και την υπακοή. Ο Κούμας απόκτησε μεγάλη φήμη ως άξιος οργανωτής σχολείων.
Απέναντί τους είχαν την ονομαστή και παλαιά της Σμύρνης Ευαγγελική Σχολή. Παρά το ένδοξο παρελθόν της, είχε αποκλείσει κάθε νεωτερική και προοδευτική ιδέα, κυρίως αυτές του Διαφωτισμού και των νέων προσανατολισμών και αντιλήψεων σε θέματα παιδείας. Πολλοί γονείς τη θεωρούσαν πια καθυστερημένο και συντηρητικό ίδρυμα, ανίκανο να ανταποκριθεί στις ανάγκες της Σμύρνης και του Έθνους γενικότερα, οπότε ολοένα και περισσότεροι έστελναν τα παιδιά τους στο Φιλολογικό Γυμνάσιο, ενισχύοντας το κύρος και τις οικονομικές δωρεές τους. Ο Κούμας έλεγε πως οι μαθητές της Ευαγγελικής Σχολής αποφοιτούν στολισμένοι με κάποιους συνδέσμους της γραμματικής αλλά τελείως γυμνοί από γνώσεις αναγκαίες για την αντιμετώπιση των πρακτικών προβλημάτων της καθημερινής ζωής.
Το Γενάρη του 1810 το Φιλολογικό Γυμνάσιο κατόρθωσε να αποκτήσει δική του στέγη και να εδραιωθεί προς μεγάλη χαρά του Αδαμάντιου Κοραή και σε πείσμα των αντιδράσεων του Αθανάσιου Πάριου, συντηρητικού δασκάλου και φανατικού εχθρού των νεωτεριστών κι άλλων. Το προσωπικό του Φιλολογικού Γυμνασίου ήταν πολύ ανώτερο από πολλές απόψεις, κέρδιζε την υπεροχή απέναντι στην Ευαγγελική Σχολή, που προοδευτικά έφθινε και έχανε ένα μέρος από το κύρος και την αίγλη της.
Η Ευαγγελική Σχολή, που διοικούσε ο γηραιός Χρύσανθος Καραβίας, για να αντιμετωπίσει το Φιλολογικό Γυμνάσιο, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει σταδιακά τα παραδοσιακά μαθήματα και τα συντηρητικά σχήματα, να διευρύνει τον κύκλο των διδασκομένων μαθημάτων και να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Έτσι το 1810 κάλεσε τον περιώνυμο Θεόφιλο Καΐρη από την Άνδρο με σπουδές στην Πίζα και το Παρίσι, για να διδάξει φιλοσοφία και μαθηματικά, που ήρθε το 1811. Η ανάκαμψη της Σχολής υπήρξε άμεση. Όμως η αθέτηση ανειλημμένων υποχρεώσεων καταβολής διδάκτρων από την πλευρά των εφόρων της Σχολής ανάγκασε το Θεόφιλο Καΐρη να εγκαταλείψει τη Σμύρνη το 1812 και να πάει σε άλλο ελληνικό σχολείο στις Κυδωνίες (Αϊβαλί).
Διάλυση της Σχολής
Ωστόσο η σύγκρουση αυτή, εκπαιδευτική αλλά και ιδεολογική, είχε και κάτι θετικό. Συσπείρωσε τις πνευματικές δυνάμεις της Σμύρνης λίγο πριν την έναρξη της Επανάστασης του 21. Οι δημογέροντες, φίλοι του Φιλολογικού Γυμνασίου, συμφιλιώθηκαν με τους επιτρόπους της παλαιάς Ευαγγελικής Σχολής και με κοινό πρωτόκολλο επικυρωμένο και από τον επίσκοπο Σμύρνης Άνθιμο αποφάσισαν τον Οκτώριο του 1820 να υποστηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις τη Σχολή, να βελτιώσουν το διδακτικό προσωπικό, να εκσυγχρονίσουν και να προσαρμόσουν τα αναλυτικά προγράμματα στα νέα εκπαιδευτικά δεδομένα και τις ανάγκες της εποχής. Προσκάλεσαν μάλιστα έναν από τους διασημότερους δασκάλους, άνδρα κατάλληλο να αναλάβει τη διεύθυνση της Σχολής, το Βενιαμίν το Λεσβίο. Αυτός όμως πρόλαβε ν' ασκήσει το έργο του μόνο για ένα εξάμηνο, γιατί η έκρηξη της Επανάστασης την άνοιξη '21 έφερε αντίποινα των Τούρκων που ανάγκασαν τη Σχολή να αναστείλει τη λειτουργία της. Έτσι έληξε και η δεύτερη περίοδος λειτουργίας της Ευαγγελικής Σχολής.
Πηγές
Κατηγορία:Σχολεία στη Σμύρνη Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Μουσά Νταγ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμενική αντίσταση
Γκαουλάιτερ
thumb|350px|right|Τα διακριτικά της πολιτικής οργάνωσης του [[NSDAP. Το υπ' αριθ. 28 ανήκει στο αξίωμα του Γκάουλαϊτερ.]] Ο Γκάουλαϊτερ (γερμ. Gauleiter) ήταν, επί ναζιστικού καθεστώτος, ο επικεφαλής μιας διοικητικής περιφέρειας (Gau). Η λέξη παράγεται από το Gau (γερμ. Περιφέρεια, πληθ. Gaue) και το leiter (γερμ. επικεφαλής, διευθυντής, αρχηγός). Η διοικητική διαίρεση σε Γκάου υπήρχε από την εποχή του Μεσαίωνα στη Γερμανία, αλλά έκτοτε δεν χρησιμοποιήθηκε εκ νέου μέχρι το 1936, οπότε την επανέφερε σε χρήση με σχετικό νομοθετικό διάταγμα το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ. Ο διοικητής ενός Γκάου διοριζόταν από το Κόμμα και είχε πολύ μεγάλες αρμοδιότητες στο Γκάου που διοικούσε.
Πηγές
Κατηγορία:Ναζιστικό Κόμμα
Επί των Στρατιωτικών Γραμματεία της Επικράτειας
Η Επί των Στρατιωτικών Γραμματεία της Επικράτειας - (το πρώτο Υπουργείο Στρατιωτικών του Βασιλείου της Ελλάδας) - (Απρίλιος 1833 - Ιούνιος 1846) ιδρύθηκε στις 3/15 Απριλίου 1833 - την περίοδο της Αντιβασιλείας του Όθωνα - με το βασιλικό διάταγμα «Περί σχηματισμού και της αρμοδιότητος της επί των Στρατιωτικών Γραμματείας»''.
Πρώτος «Γραμματέας της Επικράτειας επί των Στρατιωτικών» (Υπουργός) διορίστηκε ο Κωνσταντίνος Ζωγράφος στην κυβέρνηση του Σπυρίδωνα Τρικούπη αν και την ουσιαστική διοίκηση της Γραμματείας την είχε ο επί των Στρατιωτικών και Ναυτικών Αντιβασιλέας, υποστράτηγος Κάρολος Γουλιέλμος φον Χάιντεκ.
Η «Επί των Στρατιωτικών Γραμματεία της Επικράτειας» μετονομάστηκε το 1846 σε «Υπουργείο Στρατιωτικών», ονομασία που διατήρησε μέχρι και το 1950, όταν μετονομάστηκε σε «Υπουργείο Εθνικής Αμύνης».
Οργάνωση
Πριν από την ίδρυση της Γραμματείας της Επικράτειας, και συγκεκριμένα από τον Φεβρουάριο του 1833, είχε δημιουργηθεί ο θεσμός του «Γενικού Επιθεωρητή Στρατού», αρμοδιότητα του οποίου ήταν η επιθεώρηση των στρατιωτικών μονάδων, και η επιμέλεια για την γενική υλικοτεχνική υποδομή του στρατεύματος. Ο Γενικός Επιθεωρητής Στρατού ήταν δεύτερος ιεραρχικά μετά τον Γραμματέα της Επικράτειας.
Τον Δεκέμβριο του 1833 στην οργάνωση των διοικητικών υπηρεσιών του στρατού προστέθηκε το «Σώμα Γενικών Επιτελών» (ο θεσμός που θα μετεξελισσόταν συν τω χρόνω στο Γενικό Επιτελείο Στρατού)- που αποτελούνταν αρχικά από τρεις Συνταγματάρχες και μετά το 1836 από έξι -, με επικεφαλής τον Σκωτσέζο ομόλογό τους, Τόμας Γκόρντον.
Ιστορική αναδρομή
Με την έλευση του Βασιλιά Όθωνα, το Βαυαρικό επικουρικό σώμα που αντικατέστησε το Γαλλικό εκστρατευτικό σώμα, εκτελούσε τα χρέη του επίσημου ελληνικού στρατού. Με το βασιλικό διάταγμα της 25ης Φεβρουαρίου του 1833 διαλύθηκε ο μέχρι τότε τακτικός ελληνικός στρατός και στο πεζικό ενσωματώθηκαν δυο λόχοι Βαυαρών στρατιωτών σε κάθε τάγμα, δύο ίλες στο σύνταγμα του ιππικού και δυο λόχοι στο τάγμα Πυροβολικού, οι οποίοι αποτέλεσαν τον κορμό που πάνω του στηρίχτηκε η οργάνωση και η εκπαίδευση των στρατιωτών.
Στα τέλη του 1833 ο ελληνικός βασιλικός στρατός αποτελούνταν από 5.824 πεζούς γραμμής, 2.040 ελαφρούς πεζούς, 681 ιππείς, 990 πυροβολητές, τεχνίτες και ζευγίτες, και 207 σκαπανείς. Η δύναμη του στρατού υπολογιζόταν σε περίπου 10.000 άνδρες αν και δεν υπηρετούσαν όλοι ταυτόγχρονα. Η στρατολόγηση γινόταν στην αρχή με κλήρωση και αφού οι κληρωτοί λάμβαναν την βασική εκπαίδευση γύριζαν στον τόπο διαμονής τους για να κληθούν όταν χρειαζόταν. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Γραμματείες της Επικράτειας (1833 - 1846) Γ Κατηγορία:1833 Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
Λοράν Κοσιελνί
Ο Λοράν Κοσιελνί (γαλλικά: Laurent Koscielny) (10 Σεπτεμβρίου 1985) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής πολωνικής καταγωγής, που αγωνίζεται ως αμυντικός στην Μπορντό και από το 2011 εως το 2018 στην Εθνική Γαλλίας. Αγωνίζεται κυρίως ως κεντρικός αμυντικός, αλλά μπορεί να παίξει και ως δεξιός πλάγιος αμυντικός, θέση στην οποία ξεκίνησε την καριέρα του. Περιγράφεται συχνά σαν ένας επιθετικός, δυνατός και γρήγορος αμυντικός που μπορεί να παίξει με τη μπάλα στα πόδια.
Συλλογική καριέρα
Ο Κοσιελνί γεννήθηκε στην Τουλ και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα παίζοντας και μια σειρά ερασιτεχνικών και παιδικών ομάδων όπως η Μπριβ, η Τουλ Κορέζ και η Λιμόζ. Το 2003 πήρε μεταγραφή για την Γκανγκάμπ, όπου έκανε και το επαγγελματικό του ντεμπούτο την επόμενη χρονιά. Ο Κοσιελνί μεταγράφηκε στην Τουρ το 2007 για αδιευκρίνιστο ποσό για να αγωνιστεί στην τρίτη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος και με τη νέα του ομάδα προβιβάστηκε άμεσα ενώ την επόμενη χρονιά συμπεριλήφθηκε στην ομάδα της χρονιάς της Λιγκ 2.
Το 2009 η μόλις ανεβασμένη στη Λιγκ 1 Λοριάν αγόρασε τον Κοσιελνί για € 1,7 εκατομμύρια και με τις εμφανίσεις του τράβηξε το ενδιαφέρον του τότε προπονητή της Άρσεναλ, Αρσέν Βενγκέρ, ο οποίος και τον μετέγραψε στην ομάδα του το 2010. Οι οπαδοί της Άρσεναλ ψήφισαν τον Κοσιελνί ως την πιο αποτελεσματική μεταγραφή του 2010-2011 ύστερα από μια εντυπωσιακή πρώτη χρονιά στην ομάδα. Με την Άρσεναλ κατέκτησε τρία Κύπελλα Αγγλίας και δύο Κομιούνιτι Σιλντ, ενώ έφτασε στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ τη σεζόν 2018–2019.
Το καλοκαίρι του 2019 υπέγραψε στην Μπορντό.
Διεθνής καριέρα
Ο Κοσιελνί κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας για πρώτη φορά στις 4 Φεβρουαρίου του 2011 σε ένα φιλικό αγώνα ενάντια στη Βραζιλία. Αντιπροσώπευσε τη χώρα του στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012, ενώ αποτέλεσε μέρος της ομάδας του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014. Λόγω της οικογενειακής του καταγωγής μπορούσε να αγωνιστεί και με την Εθνική Πολωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουρ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Γάλλοι πολωνικής καταγωγής
Πανετόνε
thumb|250px|Κομμένο πανετόνε Το πανετόνε είναι τύπος ιταλικού γλυκού ψωμιού που προέρχεται από το Μιλάνο (στην τοπική διάλεκτο του Μιλάνου ονομάζεται panetton), συνήθως παρασκευάζεται και καταναλώνεται τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά στη Δυτική, Νότια και Νοτιοανατολική Ευρώπη, καθώς και στη Λατινική Αμερική, την Ερυθραία, Αυστραλία, Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά.
Έχει σχήμα θόλου, το οποίο εκτείνεται από κυλινδρική βάση και έχει συνήθως ύψος 12-15 εκατοστά για πανετόνε βάρους 1 κιλού. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν και άλλες βάσεις, όπως οκτάγωνο ή κρούστα με σχήμα αστεριού πιο συνηθισμένο στο παντόρο. Παρασκευάζεται κατά τη διάρκεια μακράς διαδικασίας που περιλαμβάνει τη σκλήρυνση της ζύμης, η οποία είναι όξινη, παρόμοια με το προζύμι. Η διαδικασία ξεκούρασης από μόνη της διαρκεί αρκετές ημέρες, δίνοντας στο κέικ τα ιδιαίτερα αφράτα χαρακτηριστικά του. Περιέχει ζαχαρωμένο πορτοκάλι, κίτρο και ξύσμα λεμονιού, καθώς και σταφίδες, οι οποίες προστίθενται ξηρές και όχι εμποτισμένες. Υπάρχουν πολλές άλλες παραλλαγές, όπως απλό ή με σοκολάτα. Σερβίρεται σε σχήματα σφήνας, κάθετα κομμένη, συνοδευόμενη από γλυκά ζεστά ροφήματα ή γλυκό κρασί, όπως το Asti ή το Moscato d'Asti. Σε ορισμένες περιοχές της Ιταλίας, σερβίρεται με crema di mascarpone, μια κρέμα από μασκαρπόνε, αυγά, μερικές φορές αποξηραμένα ή ζαχαρωμένα φρούτα, και συνήθως γλυκό λικέρ όπως το αμαρέτο. Εάν το μασκαρπόνε δεν είναι διαθέσιμο, το ζαμπαγιόνε χρησιμοποιείται μερικές φορές ως υποκατάστατο.
Καταβάλλονται προσπάθειες για την απόκτηση καθεστώτος προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης για αυτό το προϊόν, αλλά αυτές δεν ήταν επιτυχημένες. Ο πρώην Ιταλός υπουργός Γεωργίας Πάολο Ντε Κάστρο ήταν γνωστό ότι έψαχνε τρόπους για την προστασία των γνήσιων ιταλικών κέικ από τον αυξανόμενο ανταγωνισμό στη Νότια Αμερική και διερευνά εάν θα μπορούσε να αναληφθεί δράση στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.
Προέλευση
μικρογραφία| Ένα τυπικό πανετόνε Στην Ιταλία, το πανετόνε έρχεται με μια συχνά ποικίλη ιστορία, αλλά αυτό που αναφέρει πάντοτε ότι η γενέτειρά του ήταν το Μιλάνο. Η λέξη "panettone" προέρχεται από την ιταλική λέξη "panetto", μια μικρή τούρτα. Το επαυξητικό ιταλικό επίθημα "-one" αλλάζει την έννοια σε "μεγάλο κέικ".
Η προέλευση αυτού του κέικ φαίνεται να είναι αρχαία, ίσως από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όταν οι αρχαίοι Ρωμαίοι προσέθεταν διογκωτικά σε ένα είδος ζύμης με μέλι.
Αυτό το «ψηλό, ζυμωμένο κέικ φρούτων» εμφανίζεται στις διάφορες μορφές τέχνης. Εμφανίζεται σε έναν πίνακα του 16ου αιώνα από τον Πίτερ Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο και αναφέρεται πιθανώς σε ένα σύγχρονο βιβλίο συνταγών που γράφτηκε από τον Ιταλό Μπαρτολομέο Σκάπι, προσωπικό σεφ σε πάπες και αυτοκράτορες κατά την εποχή του Καρόλου Ε΄. Η πρώτη καταγεγγραμμένη σύνδεση του πανετόνε με τα Χριστούγεννα βρίσκεται στα γραπτά του Ιταλού του 18ου αιώνα Πιέτρο Βέρι. Το αναφέρει ως «Pan de Ton» ( πολυτελές ψωμί ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλυκά ψωμιά Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα εδέσματα Κατηγορία:Ιταλικά επιδόρπια
Νέρων Κλαύδιος Δρούσος
Ο Νέρων Κλαύδιος Δρούσος (14 Ιανουαρίου 38 π.Χ. – θέρος τού 9 μ.Χ.) από την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός διοικητής και πολιτικός. Το αρχικό του όνομα ήταν Δέκιμος Κλαύδιος Δρούσος· αναφέρεται και ως Δρούσος ο Πρεσβύτερος, σε διαχωρισμό από τον ανηψιό του Δρούσο Ιούλιο Καίσαρα ή Δρούσο τον Νεότερο.
Ο πατέρας του Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων ήταν από το γένος των Κλαυδίων πατρικίων. Η μητέρα του Λιβία Δρουσίλλα, κόρη της Αυφιδίας από το γένος των Αυφιδίων πληβείων, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο. Μεγαλύτερος αδελφός τού Δρούσου ήταν ο Τιβέριος, που υιοθετήθηκε από τον Αύγουστο και τον διαδέχθηκε.
Στην πρώτη εκστρατεία του διέσχισε τον Ρήνο και άρχισε την κατάκτηση της Γερμανίας. Ήταν ο πρώτος Ρωμαίος στρατηγός που έφθασε στα ποτάμια Βέζερ και Έλβα. Το 12 π.Χ. ο Δρούσος οδήγησε μία επιτυχή εκστρατεία στη Γερμανία και υπέταξε τους Σικάμβριους. Αργότερα το ίδιο έτος έκανε μία ναυτική εκστρατεία εναντίον των γερμανικών φυλών κατά μήκος των ακτών της Βόρειας Θάλασσας και κατέκτησε τους Κάουκους κοντά στο στόμιο τού Βέζερ. Το έτος 11 π.Χ. κατέκτησε τους Ουζιπέτες και τους Μάρσιους, επεκτείνοντας το ρωμαϊκό έλεγχο στον Άνω Βέζερ. Το 10 π.Χ. ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον των Κάττιων και των αναφανέντων Σικάμβριων, υποτάσσοντας και τους δύο. Το επόμενο έτος, κατά το οποίο ήταν ύπατος (consul), κατέκτησε τους Ματτιάκιους και νίκησε τους Μαρκομάνους και τους πλησίον τού Έλβα Κερούσιους. Απεβίωσε αργότερα το ίδιο έτος· έτσι η Ρώμη στερήθηκε έναν από τους καλύτερους στρατηγούς της.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε την Αντωνία τη Νεότερη, κόρη τού Μάρκου Αντώνιου και της Οκταβίας της Νεότερης και είχε τα εξής τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία
Σπύρος Φιλίππου
Ο Σπύρος Φιλίππου (Δράμα, 5 Ιουλίου 1977) είναι επαγγελματίας προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής.
Μετά από μια ημι-επαγγελματία καριέρα ως παίκτης στην ελληνική τέταρτη και πέμπτη κατηγορία, καθώς και στην πυραμίδα του αγγλικού ποδοσφαίρου, ο Φιλίππου σπούδασε Επιστήμη Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ και απέκτησε επίσης MSc στα Πληροφοριακά Συστήματα στο Πανεπιστήμιο East Anglia. Το 2012, το 2017 και το 2018 παρακολούθησε προπονητικά μαθήματα στην Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ) και απέκτησε τα Διπλώματα Προπονητή της UEFA ( B, A).
Καριέρα ως ποδοσφαιριστής
Γεννημένος στη Δράμα, ο Φιλίππου εντάχθηκε στην Ακαδημία Δόξας Δράμας σε ηλικία 12 ετών και ανέβηκε στις τάξεις της ακαδημίας νέων της Δόξας για 4 χρόνια. Ακολούθως, αγωνίστηκε σε πολλές ομάδες της τέταρτης (Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας, Καλαμπάκι F.C., Πανδραμαϊκός F.C.) και πέμπτης κατηγορίας Ελλάδας. Έπαιξε επίσης σε χαμηλού επιπέδου αγγλικά πρωταθλήματα.
Άρη Φτελιάς
Το 2011 ο Φιλίππου ξεκίνησε την καριέρα του ως προπονητής .[1], ο Φιλίππου διηύθυνε την ομάδα του Άρη Φτελιάς 7ης κατηγορίας ως προπονητής. Στην πρώτη του σεζόν στην ομάδα σημείωσε μεγάλη επιτυχία τερματίζοντας πρώτος και κατακτώντας το πρωτάθλημα[2][3]. Ο σύλλογος ανέβηκε στην ανώτερη κατηγορία.
Η επόμενη σεζόν 2012–13[4] ήταν επίσης θριαμβευτική και ο Άρης Φτελιάς κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα,[5] 6η κατηγορία[6] και αποβιβάστηκε στην 5η κατηγορία Ελλάδας.
Το καλοκαίρι του 2013,[7] ο Φιλίππου ανανέωσε τη συμφωνία του με την ομάδα. Η σεζόν ήταν καλή και τερμάτισε πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού[8].
Αμαζόνες Δράμας
Α ΕΘΝΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
Το καλοκαίρι του 2017 ο Φιλίππου ανανέωσε το συμβόλαιό του με τις Αμαζόνες για έναν ακόμη χρόνο. Το μπάτζετ της ομάδας έχει μειωθεί περαιτέρω, αλλά η σεζόν ήταν πολύ ικανοποιημένη, καθώς ο σύλλογος έφτασε στην 4η θέση, και είχε στο ρόστερ 7 Έλληνες και 2 Κύπριες διεθνείς παίκτριες (Γυναίκες, U19, U17).
ΑΕ Καλαμπακίου
Γ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΔΡΩΝ
Τον Ιανουάριο του 2019 ανέλαβε την θέση του προπαντή στην ομάδα της ΑΕ Καλαμπακίου για το πρωτάθλημα της Γ Εθνικής.
Π.Α.Ο.Κ ( Γυναικεία Ομάδα)
Α ΕΘΝΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ