cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοριακό ρολόι
Μέθοδοι
Οι Μπεϊζιανές (Bayesian) μέθοδοι μπορούν να παρέχουν πιο κατάλληλες εκτιμήσεις των χρόνων απόκλισης, ειδικά εάν χρησιμοποιούνται μεγάλα σύνολα δεδομένων - όπως αυτά που παράγονται από την φυλογονιδιωματική.
Μη σταθερός ρυθμός μοριακού ρολογιού
Μερικές φορές μόνο μια ημερομηνία απόκλισης μπορεί να εκτιμηθεί από τα απολιθώματα, με όλες τις άλλες ημερομηνίες να συνάγονται από αυτήν. Άλλα σύνολα ειδών διαθέτουν άφθονα απολιθώματα, επιτρέποντας τη δοκιμή της υπόθεσης των σταθερών ποσοστών απόκλισης. Οι αλληλουχίες DNA που παρουσιάζουν χαμηλά επίπεδα αρνητικής επιλογής έδειξαν ρυθμούς απόκλισης 0,7-0,8% ανά Myr (εκατομμύρια έτη) σε βακτήρια, θηλαστικά, ασπόνδυλα και φυτά. Στην ίδια μελέτη, οι γονιδιωματικές περιοχές που παρουσίασαν πολύ υψηλή αρνητική ή καθαριστική επιλογή (κωδικοποίηση rRNA) ήταν σημαντικά βραδύτερες (1% ανά 50 Myr).
Εκτός από μια τέτοια διακύμανση του ρυθμού με τη γονιδιωματική θέση, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 η διακύμανση μεταξύ των ταξινομικών κατηγοριών έχει αποδειχθεί εύφορο έδαφος για έρευνα, ακόμη και σε σχετικά σύντομες περιόδους εξελικτικής χρόνου (για παράδειγμα ατριχόρνιθες ). Τα ρινοτρυπόμορφα (Procellariiformes) έχουν μοριακά ρολόγια που κατά μέσο όρο τρέχουν με μισή ταχύτητα πολλών άλλων πουλιών, πιθανώς λόγω μεγάλων χρόνων γενεών και πολλές χελώνες έχουν μοριακό ρολόι που τρέχουν με το ένα όγδοο της ταχύτητας που έχουν τα μικρά θηλαστικά, ή ακόμα και πιο αργά. Τα αποτελέσματα του μικρού μεγέθους πληθυσμού είναι επίσης πιθανό να συγχέουν τις αναλύσεις μοριακού ρολογιού. Ερευνητές όπως ο Francisco J. Ayala έχουν αμφισβητήσει ουσιαστικά την υπόθεση του μοριακού ρολογιού. Σύμφωνα με τη μελέτη του Ayala το 1999, πέντε παράγοντες συνδυάζονται για να περιορίσουν την εφαρμογή των προτύπων του μοριακού ρολογιού:
.
Οι χρήστες του μοριακού ρολογιού έχουν αναπτύξει λύσεις παράκαμψης χρησιμοποιώντας μια σειρά στατιστικών προσεγγίσεων, συμπεριλαμβανομένων των τεχνικών μέγιστης πιθανοφάνειας και αργότερα Μπεϊζιανής προτυποποίησης. Συγκεκριμένα, έχουν προταθεί πρότυπα που λαμβάνουν υπόψη τη διακύμανση του ρυθμού μεταξύ των γενεαλογικών γραμμών, προκειμένου να ληφθούν καλύτερες εκτιμήσεις των χρόνων απόκλισης. Αυτά τα πρότυπα ονομάζονται χαλαρά μοριακά ρολόγια (relaxed molecular clocks) επειδή αντιπροσωπεύουν μια ενδιάμεση θέση μεταξύ της 'αυστηρής' υπόθεσης μοριακού ρολογιού και του προτύπου πολλών ρυθμών (many-rates)του Joseph Felsenstein και καθίστανται δυνατές μέσω τεχνικών MCMC που διερευνούν ένα σταθμισμένο εύρος τοπολογιών δέντρων και ταυτόχρονα εκτιμούν τις παραμέτρους του επιλεγμένου προτύπου υποκατάστασης. Πρέπει να θυμόμαστε ότι οι ημερομηνίες απόκλισης που συνάγονται χρησιμοποιώντας ένα μοριακό ρολόι βασίζονται σε στατιστικά συμπεράσματα και όχι σε απευθείας απόδειξη.
Το μοριακό ρολόι αντιμετωπίζει ιδιαίτερες προκλήσεις σε πολύ σύντομα και πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Σε μεγάλα χρονικά διαστήματα, το πρόβλημα είναι ο κορεσμός. Όταν έχει περάσει αρκετός χρόνος, πολλές θέσεις έχουν υποστεί περισσότερες από μία αλλαγές, αλλά είναι αδύνατο να εντοπιστούν περισσότερες από μία. Αυτό σημαίνει ότι ο παρατηρούμενος αριθμός αλλαγών δεν είναι πλέον γραμμικός με την πάροδο του χρόνου, αλλά αντίθετα εξομαλύνεται. Ακόμη και σε ενδιάμεσες γενετικές αποστάσεις, με φυλογενετικά δεδομένα ακόμα επαρκή για την εκτίμηση της τοπολογίας, το σήμα για τη συνολική κλίμακα του δέντρου μπορεί να είναι αδύναμο σε πολύπλοκα πρότυπα πιθανοφάνειας, οδηγώντας σε εξαιρετικά αβέβαιες εκτιμήσεις μοριακού ρολογιού.
Χρήσεις
Η τεχνική μοριακού ρολογιού είναι ένα σημαντικό εργαλείο στην μοριακή συστηματική, τη χρήση πληροφοριών μοριακής γενετικής για τον προσδιορισμό της σωστής επιστημονικής ταξινόμησης οργανισμών ή για τη μελέτη της παραλλαγής στις επιλεκτικές δυνάμεις. Η γνώση του προσεγγιστικά σταθερού ρυθμού μοριακής εξέλιξης σε συγκεκριμένα σύνολα γενεαλογίας διευκολύνει επίσης την εκτίμηση των ημερομηνιών των φυλογενετικών γεγονότων, συμπεριλαμβανομένων αυτών που δεν τεκμηριώνονται από απολιθώματα, όπως οι αποκλίσεις μεταξύ των ζωντανών ταξινομικών κατηγοριών. Σε αυτές τις περιπτώσεις - ειδικά σε μεγάλα χρονικά διαστήματα - πρέπει να ληφθούν υπόψη οι περιορισμοί της υπόθεσης του μοριακού ρολογιού (παραπάνω). <! - Υπάρχει μια κριτική στο περιοδικό TREE που θέτει ένα καλό σημείο σε αυτό -> τέτοιες εκτιμήσεις μπορεί να αποκλίνουν κατά 50% ή περισσότερο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοριακή γενετική Κατηγορία:Φυλογενετική
Αμερικανικός Κοκκινολαίμης
Ο Αμερικανικός Κοκκινολαίμης (Κίχλη η μεταναστευτική - Turdus migratorius), επίσης γνωστός ως κοκκινολαίμης, είναι μεταναστευτικό ωδικό πτηνό της οικογενείας των Κιχλιδών. Πήρε το όνομά του από τον ευρωπαϊκό κοκκινολαίμη ευρωπαϊκό κοκκινολαίμη εξαιτίας του κοκκινωπού-πορτοκαλί του στήθους, μολονότι τα δύο είδη δεν είναι στενώς συγγενικά, αφού ο ευρωπαϊκός κοκκινολαίμης ανήκει στην οικογένεια των Μυιθηριδών (Muscicapidae). Ο αμερικανικός κοκκινολαίμης είναι ευρέως διαδεδομένος σε όλη την Βόρειο Αμερική, ξεχειμωνιάζοντας από τον νότιο Καναδά στο κεντρικό Μεξικό και κατά μήκος της ακτής του Ειρηνικού. Είναι το πτηνό της πολιτείας του Κοννέκτικατ, του Μίσιγκαν, και του Γουισκόνσιν. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, ο αμερικανικός κοκκινολαίμης κατατάσσεται πίσω μόνο από τον Αγελαίο τον φοινικέα (και μόλις εμπρός του εισηγμένου ευρωπαϊκού ψαρονιού) ως το πλέον πολυπληθές, σωζόμενο χερσαίο πτηνό της Βορείου Αμερικής. Έχει επτά υποείδη, αλλά μόνο ο ''Τ. ο μ. ο μεθοριακός - T. m. confinis'' της Νότιας Κάτω Καλιφόρνιας είναι ιδιαίτερα ξεχωριστός, με ανοιχτή γκριζοκάστανη κοιλιά.
Σπυρίδων Μαρκοζάνης
Ο Σπυρίδων Μαρκοζάνης (1931 - 2011) ήταν Έλληνας βουλευτής και ευρωβουλευτής.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Α΄ Πειραιά με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1977 συγκεντρώνοντας 7.813 σταυρούς.
Ο Σπύρος Μαρκοζάνης ήταν ένας από τους πρώτους Έλληνες βουλευτές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου υπηρέτησε από τον Ιανουάριο του 1981 ως τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου.
Απεβίωσε το 2011, σε ηλικία 80 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Ιόλου Άμπιλ
Ο Ιόλου Άμπιλ (Iolu Johnson Abil, προφορά: Γιόλου Άμπιλ, 1942-) είναι πολιτικός από το Βανουάτου, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος του νησιωτικού κράτους από το 2009 ως το 2014. Κατάγεται από το νησί Τάννα, το οποίο βρίσκεται στην επαρχία Ταφέα.
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1942. Υπηρέτησε στην πρώτη κυβέρνηση μετά την ανεξαρτησία του 1980, με επικεφαλής τον Ουόλτερ Λίνι. Προτού γίνει πρόεδρος υπηρέτησε ως συνήγορος του πολίτη.
Πρόεδρος
Ο Άμπιλ εξελέγη πρόεδρος του Βανουάτου από εκλεκτορικό κολέγιο 52 μελών στις 2 Σεπτεμβρίου του 2009. Η εκλογή του έγινε στον τρίτο γύρο της ψηφοφορίας, καθώς κανένας υποψήφιος δεν είχε λάβει τα απαιτούμενα δύο τρίτα των ψήφων από το εκλεκτορικό κολέγιο στους δύο προηγούμενους γύρους της ψηφοφορίας.
Αρκετοί βουλευτές προσκείμενοι στον πρωθυπουργό Έντουαρντ Ναταπέι υποστήριξαν τον απερχόμενο πρόεδρο Καλκότ Ματασκελέκελε στους δύο πρώτους γύρους των εκλογών. Η θητεία του Ματασκελέκελε τερματίστηκε στις 16 Αυγούστου του 2009 και ήταν ξανά υποψήφιος για μια δεύτερη θητεία. Ωστόσο, όλοι οι βουλευτές του συνασπισμού του Ναταπέι είχαν ομόφωνα συμφωνήσει να στηρίξουν τον Άμπιλ στον τρίτο γύρο της ψηφοφορίας.
Ντομπρούς
Το Ντομπρούς κυβερνάται από μια Περιφερειακή Εκτελεστική Επιτροπή, πρόεδρος της οποίας είναι η Βόλχα Μοχάραβα.
Ιστορία
Στις 21 Νοεμβρίου του 1941, 106 Εβραίοι και 19 Σοβιετικοί ακτιβιστές δολοφονήθηκαν σε μαζικές εκτελέσεις που διέπραξαν οι Einsatzkommando 8, που προέρχονταν από το Χόμελ, βοηθούμενοι από τοπικούς αστυνομικούς. Κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 1942, έλαβε χώρα μια άλλη εκτέλεση στην οποία περίπου 70 Εβραίοι σκοτώθηκαν.
Ιόλου Άμπιλ
Παραπομπές
Αμπιλ
Ντομπρούς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκορωσίας γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας
Πιέρ Λεσκό
Ο Πιέρ Λεσκό (γαλλικά: Pierre Lescot, περ. 1515 - 1578) ήταν ένας από τους διάσημους Γάλλους αρχιτέκτονες στα μέσα του 16ου αιώνα, κατά την περίοδο της Γαλλικής Αναγέννησης.
Τα πιο αξιόλογα έργα του περιλαμβάνουν την Κρήνη των Αθώων και την πτέρυγα Λεσκό στο Λούβρο στο Παρίσι. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εισαγωγή στοιχείων της κλασικής αρχιτεκτονικής παράδοσης στη γαλλική αρχιτεκτονική.
Δημιούργησε τα περισσότερα έργα του στο Παρίσι και συνεργάστηκε στενά με τον γλύπτη Ζαν Γκουζόν.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|210x210εσ|Το οικογενειακό οικόσημο του Λεσκό Ο Πιέρ Λεσκό γεννήθηκε σε μια εξαιρετικά πλούσια οικογένεια νομικών και είχε τη δυνατότητα να μελετήσει σχέδιο και ζωγραφική ως παιδί και στη συνέχεια μαθηματικά και αρχιτεκτονική. Ο πατέρας του, επίσης Πιέρ Λεσκό, ήταν αυθέντης του Κλανιύ, σήμερα προάστιο των Βερσαλλιών, γενικός εισαγγελέας, σύμβουλος της πόλης του Παρισιού μέχρι το θάνατό του και επόπτης των εμπόρων του Παρισιού, θέση ισοδύναμη με του δημάρχου, από το 1518 έως το 1520.
Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο Λεσκό επισκέφτηκε την Ιταλία, ένα ζήτημα που εξακολουθεί να συζητείται από ιστορικούς τέχνης, αν και μεγάλο μέρος του έργου του ήταν κλασικό. Φαίνεται ότι απέκτησε τις γνώσεις του για την ιταλική πρακτική στην αρχιτεκτονική από εικονογραφημένα βιβλία και χαρακτικά που εκδόθηκαν από τη Σχολή του Φονταινεμπλώ και από ρωμαϊκά ερείπια στη Γαλλία. Κανένα τεκμηριωμένο έργο για τη ζωή του δεν έχει εντοπιστεί. Το βέβαιο είναι ότι, σε αντίθεση με τους περισσότερους αρχιτέκτονες της εποχής, δε γεννήθηκε σε οικογένεια τεχνητών, αλλά στην ανώτερη τάξη.
Τα ταλέντα του αναδείχθηκαν πολύ νωρίς, όπως αποδεικνύεται από τους στίχους που έγραψε ο φίλος του Πιερ ντε Ρονσάρ, όπου ο ποιητής αναφέρει ότι σε ηλικία μόλις είκοσι ετών ο Πιέρ Λεσκό διέπρεπε στη ζωγραφική, το σχέδιο, τα μαθηματικά και την αρχιτεκτονική.
Πέραν των τίτλων που κληρονόμησε από τον πατέρα του, ήταν επίσης κληρικός στην Παναγία των Παρισίων και σύμβουλος στο Παρλαμέντο.
Έργο
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η πτέρυγα Λεσκό στο [[παλάτι του Λούβρου, 1546-1556]] Κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους της καριέρας του, από περίπου το 1540 έως το 1547, ο Λεσκό δημιούργησε έργα όπως το τέμπλο στην εκκλησία του Σαιν-Ζερμαίν-Λ'Ωξρουά, τμήματα του οποίου βρίσκονται στο Λούβρο, την Κρήνη των Αθώων το 1547, το μέγαρο Καρναβαλέ περίπου το 1545-1550, στα οποία συνεργάστηκε με τον γλύπτη Ζαν Γκουζόν.
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τον Λεσκό μετά το θάνατο του Ερρίκου Β' το 1559, αν και ο αρχιτέκτονας έζησε άλλα 19 χρόνια. Ο πλούτος του και τα καθήκοντα των άλλων τίτλων του φαίνεται στη συνέχεια να επηρέασαν την καλλιτεχνική του δραστηριότητα.
Ανάμεσα στα έργα του είναι τα κάστρα του Βαλερί και του Φλερύ-αν-Μπιέρ.
Στον Λεσκό αποδίδεται το παλαιότερο γνωστό παράδειγμα «στέγης Μανσάρ», που ο Φρανσουά Μανσάρ από τη δεκαετία του 1620 και μετά χρησιμοποίησε ευρέως και έλαβαν το όνομά του. Ο Λεσκό τις κατασκεύασε σε τμήμα του Λούβρου γύρω στο 1550.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτέκτονες της Αναγέννησης Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Σθενέλας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σθενέλας είναι γνωστός ένας γιος του Κροτώπου και εγγονός του Αγήνορα, από τη γενιά του Φόρβαντα. Αδελφή του Σθενέλα ήταν η Ψαμάθη. Ο Σθενέλας διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς του Άργους. Διάδοχος του Σθενέλα στον θρόνο του Άργους ήταν ο γιος του Γελάνορας, κατά τη βασιλεία του οποίου έφθασε στην πόλη ο Δαναός από την Αίγυπτο και διεκδίκησε τον θρόνο του Άργους.
Πηγές
Σθενελας
Πολυπέρχων
Ο Πολυπέρχων ή Πολυσπέρχων (360-303 π.Χ.) καταγόταν από βασιλική γενιά και ήταν γιος του Σιμμία. Γεννήθηκε στην Τυμφαία της Ηπείρου. Υπήρξε στρατηγός του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πήρε μέρος στην εκστρατεία του Αλεξάνδρου στην Ασία. Είχε τεθεί επικεφαλής της τυμφαίας τάξεως και διακρίθηκε. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 324 π.Χ. μαζί με τον Κρατερό. Καθ' οδόν, στην Κιλικία πληροφορήθηκε ότι πέθανε ο Αλέξανδρος.
Αγώνας για την διαδοχή του Αλέξανδρου
Πολέμησε στον Λαμιακό Πόλεμο, βοηθώντας τον Αντίπατρο να νικήσει. Ο Πολυπέρχων κατέβαλε το θεωρούμενο έως τότε αήττητο θεσσαλικό ιππικό του Μένωνα. Το 319 π.Χ. ο Αντίπατρος τον τοποθέτησε επίτροπο του κράτους. Από το γεγονός αυτό δυσαρεστήθηκε ο γιος του Αντίπατρου, Κάσσανδρος, ο οποίος συμμάχησε με τον Αντίγονο και τον Πτολεμαίο και επιχείρησε να του αφαιρέσει την εξουσία. Αρχικά νίκησε ο Πολυπέρχων, που είχε σύμμαχο τον Ευμένη. Αλλά το 318 π.Χ. ο στόλος του ηττήθηκε από τον Αντίγονο, ενώ το 317 ο Κάσσανδρος έθεσε υπό τον έλεγχό του την Αθήνα. Ο Πολυπέρχων διώχτηκε από την Μακεδονία, από τον Κάσσανδρο ο οποίος είχε υπό την εξουσία του τον ανάπηρο βασιλιά Φίλιππο Αρριδαίο και τη σύζυγό του Ανταία Ευρυδίκη.
Στην Ήπειρο
Ο Πολυπέρχων αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ήπειρο, όπου συμμάχησε με την μητέρα του Μ. Αλεξάνδρου Ολυμπιάδα και τη χήρα του Ρωξάνη, που είχε μαζί της τον μικρό γιο της Αλέξανδρο. Μαζί τους συνέπραξε και ο βασιλιάς της Ηπείρου Αιακίδης. Η Ολυμπιάδα εισέβαλε με στρατό στη Μακεδονία, νίκησε τον στρατό του βασιλιά Φιλίππου Γ΄ (τον οποίο είχε δολοφονήσει), αλλά η επιστροφή του Κάσσανδρου από την Πελοπόννησο άλλαξε την κατάσταση: την συνέλαβε, τη σκότωσε και πήρε υπό την κηδεμονία του τη Ρωξάνη και τον Αλέξανδρο.
Στην Πελοπόννησο
Ο Πολυπέρχων μετέβη στην Πελοπόννησο όπου είχε κάποια ερείσματα και συμμάχησε με τον Αντίγονο, ο οποίος είχε διαρρήξει τις σχέσεις του με τους άλλοτε συμμάχους του. Γρήγορα ο Πολυπέρχων έθεσε υπό τον έλεγχό του σημαντικά τμήματα της Πελοποννήσου, συμπεριλαμβανομένων της Κορίνθου και της Σικυώνας. Όταν, το 311 π.Χ., ο Αντίγονος συνήψε συνθήκη ειρήνης με τους αντιπάλους του, ο Πολυπέρχων κράτησε τις περιοχές που κατείχε. Αλλά και πάλι ο Αντίγονος ήρθε σε ρήξη με τους υπόλοιπους στρατηγούς. Έστειλε τότε στον Πολυπέρχοντα τον νόθο γιο του Αλέξανδρου Ηρακλή, για να τον χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικό ατού απέναντι στον Κάσσανδρο. Αλλά ο Πολυπέρχων, όταν εξεστράτευσε εναντίον του ο Κάσσανδρος, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη συμμαχία με τον Αντίγονο και το 309 π.Χ. σκότωσε τον Ηρακλή. Πέθανε πιθανώς το 304 ή το 303 π.Χ. Είχε ένα γιο, τον Αλέξανδρο, που διακρίθηκε στους πολέμους των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Πηγή
Κατηγορία:Μακεδόνες μονάρχες
Σθενέβοια
Στην ελληνική μυθολογία η Σθενέβοια ήταν θυγατέρα του Ιοβάτη, βασιλιά της Λυκίας στη Μικρά Ασία, ενώ σύμφωνα με κάποιες πηγές ήταν θυγατέρα του Αμφιδάμαντα. Η Σθενέβοια, η `Αντεια όπως την ονομάζει ο Όμηρος, γνωρίσθηκε με τον βασιλιά της Τίρυνθας Προίτο όταν αυτός είχε καταφύγει στην αυλή του Ιοβάτη διωγμένος από τον Ακρίσιο. Η γνωριμία αυτή είχε ως αποτέλεσμα η Σθενέβοια να παντρευτεί τον Προίτο. Στη συνέχεια, ο Λύκιος βασιλιάς τους έδωσε στρατό με τον οποίο ο Προίτος κατάφερε να ξανακερδίσει την Τίρυνθα.
Η γαλήνη του ζεύγους Προίτου-Σθενέβοιας διαταράχθηκε όταν ο Βελλεροφόντης, φυγάς από την Κόρινθο, παρουσιάσθηκε μπροστά τους για να τους ζητήσει φιλοξενία και κάθαρση στην αυλή τους. Η Σθενέβοια ερωτεύθηκε τον νεαρό Κορίνθιο (τότε ονομαζόταν Ιππόνοος), αλλά εκείνος δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτά της. Τότε η Σθενέβοια τον συκοφάντησε στον Προίτο, ότι δήθεν προσπάθησε να τη διαφθείρει, πράγμα που υπήρξε η αρχική αιτία για τη μετάβαση του Βελλεροφόντη στον Ιοβάτη και τα κατοπινά ηρωικά του κατορθώματα (για περισσότερα βλ. Βελλεροφόντης). Η Σθενέβοια όμως αργότερα μετανόησε για την πράξη της αυτή και αυτοκτόνησε. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, αυτοκτόνησε όταν έμαθε ότι επιστρέφει ο Βελλεροφόντης.
Ο Προίτος και η Σθενέβοια απέκτησαν τρεις κόρες (κατά μία εκδοχή δύο): τη Λυσίππη, την Ιφινόη και την Ιφιάνασσα, γνωστές συλλογικά ως Προιτίδες. Αυτές έκαναν το λάθος να περιγελάσουν το ξόανο της θεάς Ήρας, οπότε η Ήρα τους ενέβαλε δαιμονική τρέλα (μανία), από την οποία τις θεράπευσε ο Μελάμποδας, εκτός από την Ιφινόη, που πέθανε. Στο μεταξύ, την εποχή που οι κόρες τους είχαν τη μανία, ο Προίτος και η Σθενέβοια απέκτησαν και ένα γιο, τον Μεγαπένθη (κατ' άλλους και τον Λέρνο).
Βασιζόμενος στην ιστορία της Σθενέβοιας, ο τραγικός ποιητής Ευριπίδης έγραψε την τραγωδία Σθενέβοια, από την οποία σώζονται μόνο αποσπάσματα.
Πηγές
Σθενεβοια
Ελένη Αδαμοπούλου
Η Ελένη Αδαμοπούλου (1948-1975 ) ήταν Ελληνίδα πιανίστρια και μουσικολόγος.
Βιογραφία
Η πορεία της στο χώρο της μουσικολογίας διακόπηκε έπειτα από τον πρόωρο θάνατό της, σε ηλικία 27 ετών.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικολόγοι
Γκοριτσά Λακωνίας
Η Γκοριτσά είναι χωριό στις παρυφές του Πάρνωνα. Μαζί με τον οικισμό Πολύδροσο, ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Γκοριτσάς, του Δήμου Σπάρτης του νομού Λακωνίας. Κατά την απογραφή του 2001 το δημοτικό διαμέρισμα Γκοριτσάς είχε 737 κατοίκους, από τους οποίους 686 κατοικούσαν στην Γκοριτσά και 51 στο Πολύδροσο. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας ήταν έδρα του δήμου Θεραπνών.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Nothing Was The Same
To Nothing Was The Same είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του καναδού ράπερ Drake. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 20 Σεπτεμβρίου 2013 και περιλαμβάνει συμμετοχές με τους Jay-Z,Big Sean,2 Chainz, Jhené Aiko και Sampha. Η μουσική παραγωγή έγινε κυρίως από τον Noah "40" Shebib και από άλλους μουσικούς παραγωγούς της OVO Sound όπως Boi-1da, Mike Zombie, Majid Jordan, και Nineteen85 ενώ η λίστα περιλαμβάνει και τους  Chilly Gonzales, Detail, Key Wane, Hudson Mohawke, και Jake One.
Το άλμπουμ έλαβε αρκετά θετικές κριτικές πουλώντας στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του στις Η.Π.Α. 658,000 αντίτυπα, κατακτώντας την πρώτη θέση στο Billboard 200 Chart. Μέχρι και τις 10 Σεπτεμβρίου 2014 το άλμπουμ έχει πουλήσει 1,624,000 αντίτυπα στις Η.Π.Α. Ο Drake κέρδισε με το άλμπουμ του το βραβείο για το καλύτερο άλμπουμ στα BET Hip Hop Awards για το 2014. Ηταν επίσης υποψήφιο στην ίδια κατηγορία και στα Grammy Awards 2014 χάνοντας όμως από τους Macklemore και Ryan Lewis και το άλμπουμ τους The Heist.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013
Μαρία Λεοπολδίνα της Αυστρίας-Έστε
Η Μαρία Λεοπολδίνα (γερμ. Maria Leopoldina de Osterreich-Este, 10 Δεκεμβρίου 1776 - 23 Ιουνίου 1848) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης του κλάδου της Αυστρίας-Έστε ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Μπράισγκαου και με τον γάμο της έγινε Εκλέκτειρα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Λεοπολδίνα Άννα Ιωσηφίνα Ιωάννα ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου Καρόλου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Μπράισγκαου, και της Μαρίας Βεατρίκης των Έστε, κόρης του Έρκολε Γ΄ της Μόντενα & του Ρέτζο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1794 τον Κάρολο Θεόδωρο της Βαυαρίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Ο Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος απεβίωσε το 1799.
Το 1804 η Μαρία Λεοπολδίνα έκανε δεύτερο γάμο με τον Λούντβιχ, Κόμη του Άρκο-Στέππεργκ, βορειο-Ιταλό ευγενή που είχε εγκατασταθεί στο Μόναχο και είχε τέκνα:
Ναρόβλια
Η Ναρόβλια (λευκορωσικά: Нароўля, ρωσικά: Наровля, πολωνικά: Narowla) είναι μια πόλη στην Περιφέρεια Χόμελ της Λευκορωσίας. Ο πληθυσμός της είναι 8.329 άτομα, σύμφωνα με στοιχεία του 2005. Το 1986, η πόλη γνώρισε έντονη ραδιενεργή ακτινοβολία από το ατύχημα του Τσερνομπίλ. Σήμερα βρίσκεται στα σύνορα του Κρατικού Ραδιοοικολογικού Καταφυγίου Πολέσιε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκορωσίας γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας
Σηταία
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σηταία είναι γνωστή μία από τις Τρωαδίτισσες που αιχμαλώτισαν οι Αχαιοί κατά την άλωση της Τροίας. Ο Λυκόφρονας γράφει ότι τα πλοία που τις μετέφεραν στην Ελλάδα παρασύρθηκαν από θύελλες και εξώκειλαν στις ακτές της Ιταλίας, εκεί όπου αργότερα κτίσθηκε η πόλη Σύβαρις. Εκεί η Σηταία έπεισε τις άλλες αιχμάλωτες να κάψουν τα πλοία, ώστε να μη φθάσουν ποτέ στην Ελλάδα, όπου θα γίνονταν δούλες των συζύγων των νικητών τους. Οι Έλληνες, για να τιμωρήσουν παραδειγματικά τη Σηταία, τη σταύρωσαν. Το μέρος του μαρτυρίου της αποκλήθηκε Σηταίον.
Πηγές
Σηταια
Κυβέρνηση Σωτηρίου Σωτηρόπουλου 1893
Η Κυβέρνηση Σωτηρίου Σωτηρόπουλου 1893 (Μάιος - Οκτώβριος 1893) ανέλαβε -και πάλι ύστερα από πρωτοβουλία του βασιλιά - την διακυβέρνηση της Ελλάδας, τους κρίσιμους μήνες λίγο πριν την πτώχευση της χώρας.
Όταν ο Χαρίλαος Τρικούπη υπέβαλε την παραίτησή του, ο βασιλιάς "χρησιμοποίησε" και πάλι την πολιτική ομάδα που είχε συστήσει ο Δημήτριος Ράλλης, για να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο Ράλλης έχοντας μόνο 18 βουλευτές υπό την επιρροή του, συμμετείχε στην κυβέρνηση ως υπουργός Εσωτερικών, νομιμοποιώντας έτσι την επιλογή του Σωτήριου Σωτηρόπουλου (που τότε δεν είχε εκλεγεί βουλευτής) από τον βασιλιά. Ο ηλικιωμένος πολιτευτής υπήρξε πάντα αντίπαλος του Τρικούπη, χωρίς όμως να είναι υπέρμαχος του Δηλιγιάννη. Έτσι όταν ο Δημήτριος Ράλλης, πήρε την πρωτοβουλία σχηματισμού της πολιτικής αυτής ομάδας, ο Σωτηρόπουλος εντάχτηκε στις τάξεις της. Ο σχηματισμός αυτής της κυβέρνησης - που στην ουσία περιθωροποιούσε και το Σύνταγμα και το Κοινοβούλιο - συνάντησε την κατακραυγή όλου του πολιτικού κόσμου. Ο Δηλιγιάννης, μάλιστα, την χαρακτήρισε «σταυλιτική» κυβέρνηση, δηλαδή, πολιτικοί στην υπηρεσία των Ανακτόρων (σταυλίτες). .
Αν και όλοι πίστευαν ότι η Ελλάδα θα χρεωκοπούσε τις ημέρες διακυβέρνησης Σωτηρόπουλου, ωστόσο η κυβέρνηση μετερχόμενη το τέχνασμα της κεφαλαιοποιήσεως (funding), ήρθε στις 30 Μαΐου του 1893 σε συμφωνία με τον τραπεζιτικό οίκο Χάμπρο του Λονδίνου, και πήρε ένα δάνειο αξίας 4.000.000 λιρών. Αν και οι απαιτήσεις τόκων του δανείου πλησίαζαν την καθαρή τοκογλυφία, ωστόσο η κυβέρνηση - και μάλιστα με βασιλικό διάταγμα αφού η Βουλή βρισκόταν σε αργία - δέχτηκε τους όρους, αφού θα της επέτρεπε να καθυστερήσει την πτώχευση μερικούς μήνες.Με το δάνειο αυτό, κεφαλαιοποιούνταν τα τοκομερίδα των δανείων 1881, 1884, 1889 και 1890. Η κυβέρνηση θα πλήρωνε τις άμεσες υποχρεώσεις της, με τίτλους του νέου δανείου αντί για μετρητά. Μάλιστα, η τράπεζα Χάμπρο (en:Hambros Bank) προθυμοποιήθηκε να εκδίδει προσωρινές αποδείξεις (σκριπ), για τα τοκομερίδια που έληγαν, μέχρι να εκδοθούν και να καταρτιστούν οι οριστικοί τίτλοι.
Η κυβέρνηση έμεινε στην εξουσία για 6 περίπου μήνες, εκμεταλλευόμενη τις θερινές διακοπές της Βουλής. Όταν η Βουλή συνέρχεται στις 27 Οκτωβρίου για την  Γ' σύνοδο της ΙΓ' κοινοβουλευτικής περιόδου,  ο «τρικουπικός» υποψήφιος πρόεδρος της Βουλής, Βασίλειος Βουδούρης κέρδισε με μεγάλη διαφορά τον αντίπαλο υποψήφιο όπως ήταν και αναμενόμενο - αφού ο Τρικούπης είχε όλο αυτό το διάστημα την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο - και η κυβέρνηση παραιτήθηκε. Η ακύρωση του παραπάνω δανείου ήταν από τις πρώτες κινήσεις του Τρικούπη.
thumb|left|Σκριπ (προσωρινή απόδειξη τοκομεριδίου)
Παραπομπές
1893 05 Κατηγορία:1893
55 Πανδώρα
Η Πανδώρα (Pandora) είναι ένας μεγάλος και λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών: έχει απόλυτο μέγεθος (όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,8. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον δορυφόρο Πανδώρα του πλανήτη Κρόνου. Ανακαλύφθηκε το 1858 από τον Αμερικανό αστρονόμο και ιερέα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Τζωρτζ Μ. Σηρλ, ο οποίος παρατηρούσε από το Όλμπανι της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Υπήρξε ο μοναδικός αστεροειδής που ανακαλύφθηκε από τον συγκεκριμένο αστρονόμο. Η Πανδώρα πήρε το όνομά της από την ομώνυμη γυναίκα της ελληνικής μυθολογίας.
Η μέση διάμετρος της Πανδώρας υπολογίσθηκε σε 66,7 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 310 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Πανδώρας εκτιμάται σε 1,86 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 527 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 35,3 m/sec (127 χιλιόμετρα την ώρα).
Η Πανδώρα ανήκει στον σπάνιο τύπο E, και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αστεροειδής αυτού του τύπου (ο μεγαλύτερος είναι ο 44 Νύσα). Το άλβεδό της είναι 0,301. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 105 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Πανδώρα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πανδωρα
Μίλισεντ Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ
Η Μίλισεντ Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ (Millicent Leveson-Gower of Sutherland, γεννημένη ως Μίλισεντ Φάνι Σεντ-Κλερ Έρσκιν Millicent Fanny St. Clair-Erskine, 20 Οκτωβρίου 1867 - 20 Αυγούστου 1955) ήταν Βρετανίδα ευγενής, κοινωνική μεταρρυθμίστρια, συγγραφέας, συντάκτρια, δημοσιογράφος και θεατρική συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1867 στο Ντάσαρτ Χάουζ στο Φάιφ της Σκωτίας, και ήταν κόρη του Σκωτσέζου Συντηρητικού πολιτικού Ροβέρτου Σεντ-Κλερ Έρσκιν και της Λαίδης Λευκής Αντελάιζα Φιτζρόι.
Η Μίλισεντ υπήρξε παντρεμένη τρεις φορές. Στις 20 Οκτωβρίου 1884 σε ηλικία δεκαεπτά ετών, παντρεύτηκε τον Κρομάρτι Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Το Οκτώβριο του 1914, παντρεύτηκε τον Ταγματάρχη Πέρσι Ντέσμοντ Φιτζέραλντ και χώρισαν το 1919. Τον Οκτώβριο του 1919 παντρεύτηκε για τρίτη φορά τον Αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Χόους. Ο γάμος ήταν δυστυχισμένος λόγω της ομοφυλοφιλίας του συζύγου της και χώρισαν το 1925. Από τον δεύτερο και τον τρίτο γάμο της, δεν απέκτησε απογόνους.
Πέθανε στις 20 Αυγούστου 1955 στο Ογιού της Νέας Ακουιτανίας στη νοτιοδυτική Γαλλία σε ηλικία 87 ετών. Αποτεφρώθηκε στο Κοιμητήριο Περ Λασαίζ στο Παρίσι και οι στάχτες της τοποθετήθηκαν στο ιδιωτικό νεκροταφείο του Σάδερλαντ στο Κάστρο Ντανρόμπιν.
Εκδόσεις
Έγραψε μυθιστορήματα, όπως το One Hour and the Next (1899) και μια συλλογή διηγήσεων, όπως το The Winds of the World (1902). Το The Conqueror (1905) παίχτηκε στο θέατρο Σκάλα στο Λονδίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Έραστος ο Σκήψιος
Ο Έραστος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν φιλόσοφος από την πόλη Σκήψιν της Τρωάδας (από όπου και το επίθετο «Σκήψιος»). Ο Έραστος και ο αδελφός του ο Κορίσκος ήταν μαθητές του μεγάλου φιλοσόφου Πλάτωνα στην Ακαδημία, στην Αθήνα. Ειδικότερα ο Έραστος ήταν και φίλος του Αριστοτέλη, αν και ως προς τις φιλοσοφικές απόψεις του ήταν ένας πλατωνικός και όχι αριστοτελικός «Ακαδημεικός» φιλόσοφος. Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει ότι, μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, ο Αριστοτέλης και ο Ξενοκράτης ταξίδεψαν μέχρι την Άσσο, πόλη κοντινή της Σκήψεως (απόσταση περίπου 50 χιλιόμετρα), πιθανώς ως προσκεκλημένοι του Εράστου. Εκεί ο Αριστοτέλης ηγήθηκε μιας ομάδας φιλοσόφων και πραγματοποίησαν καινοτόμες έρευνες στη βιολογία. Αυτή η «χρυσή περίοδος» της Άσσου τελείωσε αρκετά χρόνια αργότερα, όταν έφθασαν οι Πέρσες.
Πηγές
Εραστος
Πολικός ΙΙ (τορπιλάκατος)
Ο Πολικός ΙΙ (τορπιλάκατος) / Ρ-17 τύπου 'MOEWE’
Πρώην γερμανικό ‘RAIBMOWE’.
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Germany – Fr Luersen Werlt Bremen – Veqesack’. Παραχωρήθηκε από το γερμανικό Ναυτικό στις 27 Σεπτεμβρίου 1968. Του ιδίου τύπου πλοίο : ‘Δράκων’, ‘Δελφίν ΙΙΙ’, ‘‘Πολυδεύκης ΙΙΙ’, ‘Πολικός ΙΙ’ και ‘Φοίνιξ ΙΙ’. Εκτόπισμα : 119/155 ΤΝ. – Διαστάσεις : 116Χ16,7Χ5,9 πόδια. – Πρόωση : Ντίζελ 9000 ΒΗΡ, 38 κόμβοι. – Οπλισμός : 1 πυροβόλο 40 χιλιοστών, 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών, 2 Τ/Σ 21’’. Παροπλίστηκε στις 21 Μαρτίου 1974.
Κατηγορία:Ελληνικές Τορπιλάκατοι
Αιθέρας (μυθολογία)
Ο Αιθέρας ή ο Αιθήρ σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου ήταν θεότητα που γεννήθηκε από την ένωση της Νύχτας και του Ερέβους. Ο Αιθέρας ήταν θεότητα που συνδεόταν με την ευτυχία όπως και η αδελφή του Ημέρα, σε αντίθεση με τους γονείς του, Έρεβος και Νυξ (Νύχτα), που συνδέονταν με τη δυστυχία. Από τον Αιθέρα και την Ημέρα σύμφωνα με κάποιους αρχαίους μύθους γεννήθηκε η Θάλασσα.
Σε άλλους μύθους, όπως στην Τιτανομαχία, εμφανίζεται ως πατέρας του Ουρανού και οι Ορφικοί τον θεωρούσαν ψυχή του κόσμου, γιο του Χάους και της Όρφνης. Στους τραγικούς είναι σύζυγος της Γης και ο Αριστοφάνης τον θέλει πατέρα των Νεφελών. Αντίστοιχο μύθο βρίσκουμε στην ινδική και αιγυπτιακή μυθολογία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Ακρόπολη της Λίνδου
Η Ακρόπολη της Λίνδου είναι αρχαιολογικός χώρος που βρίσκεται χτισμένος πάνω σε έναν απότομο βράχο ύψους 116 μ, δεσπόζοντας πάνω από τον παραδοσιακό οικισμό της Λίνδου στη Ρόδο. Καθώς η Λίνδος κατοικείται αδιάλειπτα στο πέρασμα των αιώνων, ο χώρος αυτός έχει πλούσια ιστορία και έχει αποκαλύψει αρχαιολογικά ευρήματα από την αρχαϊκή εποχή και μεταγενέστερα, αλλά και οικοδομική δραστηριότητα που φτάνει ως την εποχή της Ιπποτοκρατίας (14ος-16ος αι.). Αυτή η πλούσια ιστορία, σε συνδυασμό με την, μοναδικής ομορφιάς, φυσική θέα του χώρου καθιστούν την ακρόπολη της Λίνδου ως έναν από τους πιο δημοφιλείς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, καθώς κατατάσσεται τρίτη σε σειρά επισκεψιμότητας.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο ναός της Λινδίας Αθηνάς Κατά την αρχαιότητα, η ακρόπολη της Λίνδου είχε ως κεντρικό λατρευτικό χώρο τον ναό της Λινδίας Αθηνάς. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, όταν ο Δαναός έφυγε από την Αίγυπτο με τις κόρες του, κατέπλευσε στη Λίνδο, όπου έγινε δεκτός με θέρμη από τους κατοίκους. Αυτός ήταν που έχτισε το ιερό της Λινδίας Αθηνάς και αφιέρωσε ένα άγαλμα στη θεά, πριν εκπλεύσει για το Άργος. Δεν είναι ακριβώς γνωστό πότε χτίστηκε ο αρχικός ναός. Οι ιστορικές μαρτυρίες αναφέρουν πως τον 6ο αιώνα π.Χ., ο τύραννος της Λίνδου και ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, Κλεόβουλος, αναστήλωσε το ιερό και πως περίπου το 342 π.Χ. καταστράφηκε από πυρκαγιά. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν πως ο δωρικού τύπου ναός της Αθηνάς, μέρη του οποίου σώζονται ως τις μέρες μας, οικοδομήθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. μικρογραφία|Μακέτα που αναπαριστά την ακρόπολη της Λίνδου κατά την ελληνιστική εποχή Κατά την κλασική και την ελληνιστική εποχή το ιερό της Λινδίας Αθηνάς είχε πανελλήνια φήμη· χαρακτηριστικό είναι πως στη Λινδία Αθηνά ανέθεσαν αφιερώματα φημισμένοι βασιλείς - Αλέξανδρος ο Μέγας, Πτολεμαίος ο Σωτήρ, Πύρρος, Φίλιππος Ε΄. Την περίοδο της μεγάλης ακμής της Ροδιακής Πολιτείας, η ακρόπολη της Λίνδου εξωραΐστηκε περαιτέρω, καθώς χτίστηκαν εντυπωσιακά Προπύλαια, Στοά και τείχος. Αξιοσημείωτο είναι και το ανάγλυφο τριημιολίας που σώζεται στη βάση του αρχαιολογικού χώρου της ακρόπολης και χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ.
Η δόμηση και ανοικοδόμηση της ακρόπολης συνεχίστηκε και κατά τη Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή εποχή, αφήνοντας δείγματα που σώζονται ως σήμερα. Με την επικράτηση του Χριστιανισμού αρχαίοι ναοί μετατράπηκαν σε χριστιανικούς ή οικοδομήθηκαν νέοι. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη λ.χ., είναι ένα κτίσμα του 13ου/14ου αιώνα που θεωρείται πως δομήθηκε πάνω στα ερείπια εκκλησίας του 5ου αιώνα μ.Χ.
Και την εποχή της Τουρκοκρατίας αξιοποιήθηκε ως φρούριο, αλλά χωρίς να μαρτυρείται ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη συντήρησή του. Στις αρχές του 20ου αι. οι Δανοί αρχαιολόγοι Kinch και Blinkenberg πραγματοποίησαν έρευνες στη νότια Ρόδο και στην ακρόπολη της Λίνδου. Τα ευρήματά τους μεταφέρθηκαν και εκτίθενται στο Μουσείο της Κοπεγχάγης. Μετά την κατάληψη της Ρόδου από το Βασίλειο της Ιταλίας, Ιταλοί αρχαιολόγοι πραγματοποίησαν έρευνες σε όλη τη Ρόδο. Στην ακρόπολη της Λίνδου οι έρευνες δεν ήταν παραγωγικές όσον αφορά το πλήθος των ευρημάτων, αναγνωρίζοντας όμως τη σημασία του χώρου προχώρησαν σε εργασίες αναστήλωσης. Τη συνέχιση των εργασιών αυτών ανέλαβε η Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία από το 1948, μετά την επίσημη ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στο Βασίλειο της Ελλάδας.
Βιβλιογραφία
Λινδος Κατηγορία:Αρχαία Ρόδος
Α.Ο. Ορφέας Αλεξανδρούπολης
Ο '''Α.Ο. Ορφέας Αλεξανδρούπολης''' ήταν αθλητικό σωματείο στην Αλεξανδρούπολη του νομού Έβρου. Χρώματα του συλλόγου ήταν το κυανό και το ερυθρό. Δραστηριοποιούνταν στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονταν στο Δημοτικό Στάδιο Αλεξανδρούπολης «Φώτης Κοσμάς», χωρητικότητας 7.000 θεατών.
Ιστορία
Ο Αθλητικός Όμιλος «Ορφέας» Αλεξανδρούπολης ιδρύθηκε το 1995, έπειτα από τη συγχώνευση του Εθνικού Αλεξανδρούπολης με τον Α.Ο. Αλεξανδρούπολης (Άλεξ), με σκοπό τη δημιουργία ενός ισχυρού ποδοσφαιρικού σωματείου στην περιοχή.
Στην πρώτη της αγωνιστική περίοδο, 1995–96, η ομάδα μετείχε στη Δ΄ Εθνική χάνοντας για μία θέση την άνοδο, καθώς κατέλαβε την 3η θέση με 68 βαθμούς, δύο λιγότερους από τον Ποσειδώνα Μηχανιώνας. Η επόμενη περίοδος, 1996–97 ήταν πιο επιτυχημένη, καθώς η ομάδα κατέκτησε την πρώτη θέση και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Δ΄ Εθνικής στον 6ο Όμιλο, οπότε και προβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική κατηγορία.
Παραπομπές
Ορφεας Αλεξανδρουπολης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1995 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας‎ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1995
Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου (Βαλέτσικο)
Η Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου βρίσκεται βορειοανατολικά της Τσαριτσάνης, στη Θεσσαλία. Η τοποθεσία όπως και το μοναστήρι λέγεται και Βαλέτσικο.
Ιστορία
Πότε ακριβώς χτίστηκε ο ναός δεν είναι γνωστό. Πιστεύεται ότι είναι κτίσμα του 16ου αιώνα. Σχετικά με το κτίσιμο του ναού και το σλαβικό όνομα «Βαλέτσικο» που σημαίνει μικρό παιδί, υπάρχει η παράδοση ότι όταν οι Σέρβοι κυρίευσαν τη Θεσσαλία, κάποιος Σέρβος αξιωματούχος έκανε την Τσαριτσάνη έδρα του. Ξαφνικά όμως ο γιος του αρρώστησε βαριά και θεραπεύτηκε με τη βοήθεια της εικόνας του Αγίου Δημητρίου. Ο άρχοντας πατέρας του τότε έκτισε την εκκλησία, για να δείξει την πίστη και την ευγνωμοσύνη του στο θαυματουργό Άγιο. Ο ίδιος αξιωματούχος προίκισε την Ιερά Μονή με πολλά αστικά και αγροτικά κτήματα και με πολλούς βοσκοτόπους που βρίσκονταν γύρω από αυτή. Σε αυτούς βοσκούσαν τα γιδοπρόβατα της Μονής. Η παράδοση λέει ότι οι τράγοι ήταν τόσο μεγάλοι που τους πετάλωναν. Είχε μελισσώνες και υπάρχει και σήμερα η τοποθεσία Μελισσομάνδρι. Είχε και ένα μεγάλο αμπέλι από το οποίο πριν από λίγα χρόνια σώζονταν κλήματα στη θέση Παππού Αμπέλι. Έτσι το μοναστήρι απόχτησε τεράστια περιουσία και έφτασε να συντηρεί 70 καλόγερους και εκατοντάδες εργάτες, φύλακες, βοσκούς και υπαλλήλους.
Oι επιγραφές
Η κύρια είσοδος της μονής βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του συγροτήματος. Πάνω από την είσοδο, σε αβαθή κόγχη, εικονίζεται ο άγιος Δημήτριος καβαλάρης και πιο πάνω η επιγραφή 1673 που μαρτυρά την χρονολογία της κατασκευής της πύλης. Η επιγραφή αυτή ήταν κτητορική. Ακόμη, από την επιγραφή αυτή πληροφορούμαστε ότι η Πύλη του μοναστηριού ήταν η αρχική και αποτελεί την πρώτη εξωτερική πύλη του. Η Πύλη κατασκευάστηκε με τη φροντίδα του αρχιεπισκόπου Φιλοθέου, των ηγουμένων Ανθίμου και Σαμουήλ και των άλλων πατέρων της Μονής. Άλλη επιγραφή χαραγμένη πάνω σε λευκή πλάκα και εντοιχισμένη στην εξωτερική πόρτα της εισόδου του περιβόλου αναφέρει ότι το μοναστήρι ανακαινίστηκε το 1760, από τον επίσκοπο Παρθένιο τον ηγούμενο Γαλακτίωνα του προηγούμενου Καλλίνικο και από τους μοναχούς του. Ακόμη, υπάρχει μια επιγραφή που βρίσκεται πάνω στο μεταλλικό κάλυμμα της Παναγίας Βρεφοκρατούσας. Αυτή η επιγραφή ανήκει στην κατηγορία των ιστορικών. Από την έλλειψη χώρου γράφτηκε σε δυο τμήματα, πάνω και κάτω από το κάλυμμα. Από την επιγραφή αυτή πληροφορούμαστε ότι το μεταλλικό κάλυμμα φιλοτεχνήθηκε από τον χρυσοχόο Γιαννάκη και ότι στο μοναστήρι μόναζαν οι ιερομόναχοι, Παπα -Μακάριος, Σαμουήλ, Διονύσιος και οι μοναχοί Άνθιμος, Ιωνάς, Γρηγόριος και ο Διονύσιος.
Οι χώροι της Μονής
Στη βόρεια πλευρά υπάρχει διώροφη πτέρυγα συνολικού μήκους75 μέτρων, που περιλαμβάνει τα κελιά των μοναχών και άλλους βοηθητικούς χώρους. Τα κελιά της Μονής ήταν 40 που σώζονται μέχρι σήμερα και λίγα είναι θολογυρισμένα. Όσον αφορά τους βοηθητικούς χώρους ο επισκέπτης μπαίνει από την νεότερη πόρτα που αποτελεί σήμερα την κεντρική πόρτα ολόκληρου του μοναστηριού. Το στενόμακρο κτήριο του μοναστηριού, καλά συντηρημένο χάρη στις φροντίδες των ντόπιων είναι διώροφο. Στην ανατολική και δυτική πλευρά υπάρχουν μεγάλες κτιστές αντηρίδες για να συγκρατούν τους μεγάλους όγκους των χωμάτων ή των βράχων. Οι πόρτες των κελιών είναι χαμηλές και στενές. Στο ισόγειο βρίσκονται οι αποθήκες και άλλοι βοηθητικοί χώροι και στον πρώτο όροφο τα χωρίς καλόγερους σήμερα κελιά, που συνδέονταν με ανοιχτό ξύλινο χαγιάτι. Στα θολογυρισμένα δωμάτια, τοποθετούσαν προφανώς οι καλόγεροι τα τυροκομικά προϊόντα που έπαιρναν από τα γιδοπρόβατα. Είχε επίσης και αρτοποιείο, μαγειρεία και αποθήκες χόρτου.
Η σημασία της Μονής
Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι το Μοναστήρι του Βαλέτσικου λόγω της ιδιομορφίας του τοπίου που είναι κτισμένο, έγινε σε όλους τους αγώνες του Έθνους κέντρο ανεφοδιασμού και πληροφοριών, γιατί γειτονεύει με τον Όλυμπο. Τα εισοδήματα της Μονής χρησιμοποιούνταν ως κύριος πόρος για τη μισθοδοσία των δασκάλων και των εκπαιδευτηρίων της Τσαριτσάνης. Γνώρισε μεγάλη ακμή κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, με εκκλησιαστικές προσωπικότητες και διανοούμενους.
Η Μονή του Αγίου Δημητρίου πανηγυρίζει κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου. Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται από το βράδυ, για να τιμήσει τον Άγιο για το θαύμα που έγινε στις 28 Οκτωβρίου 1905, ημέρα Σαββάτου. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος Δημήτριος εμφανίστηκε έφιππος και μπήκε μέσα στην εκκλησία την ώρα που βρίσκονταν εκεί οι Τούρκοι για να πάρουν τον αντάρτη και τρομοκρατημένοι έφυγαν καθώς, όπως λένε, ο Άγιος με το άνοιγμα της πόρτας σκότωσε έναν Τούρκο.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας Κατηγορία:Μονές του νομού Λάρισας
Σάντσο της Μαγιόρκα
Ο Σάντσο της Μαγιόρκας ή Σάντσο ο Ειρηνικός (Sancho I de Mallorca, Μαγιόρκα, 1274 - 4 Σεπτεμβρίου 1324) ήταν Βασιλιάς της Μαγιόρκας και των Βαλλεαρίδων νήσων, κόμης του Ρουσιγιόν και της Σερδάνια, άρχοντας του Μονπελιέ, βαρώνος του Ωμελά και υποκόμης του Καρλαντέ (1311 - 1324). Ο Σάντσο της Μαγιόρκας ήταν δεύτερος γιος και διάδοχος του Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκας και της συζύγου του Εσκλαραμούνδας της Φουά. Στα 13 χρόνια που κυβέρνησε στο βασίλειο, επικρατούσε ηρεμία, σε αντίθεση με τις ταραχές που είχαν ξεσπάσει την εποχή του πατέρα του και του ανιψιού του Ιακώβου Γ΄ της Μαγιόρκας που τον διαδέχθηκε, γι΄αυτό πήρε το προσωνύμιο ο "Ειρηνικός".
Αιχμαλωσία
Ο Ιάκωβος Β΄ της Μαγιόρκας κυβέρνησε υπό την ψιλή κυριαρχία του μεγαλύτερου αδελφού του και των ανιψιών του (Αλφόνσου Γ΄, Ιακώβου Β΄), που ήταν Βασιλείς της Αραγωνίας. Οι προσπάθειες του Ιακώβου Β΄ να αποκηρύξει την κηδεμονία της Αραγωνίας, είχαν σαν αποτέλεσμα την ήττα και την αιχμαλωσία του. Μάλιστα ο εξάδελφος του Σάντσο, ο Αλφόνσος Γ΄ της Αραγωνίας αιχμαλώτισε τον ίδιο, τον αδελφό του και τη μητέρα τους. Η βασίλισσα ελευθερώθηκε γρήγορα, αλλά τα δυο αδέλφια παρέμειναν πολλά χρόνια ακόμη φυλακισμένα, μερικές φορές σε σιδερένια κελιά. Ο άλλος εξάδελφός τους Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας τους απελευθέρωσε με τη "Συνθήκη του Αναγκνί" και τα δυο αδέλφια επέστρεψαν στον πατέρα τους, που τους έστειλε στο Παρίσι για εκπαίδευση. Η οικογένεια του Σάντσο έμεινε γνωστή για τη βαθιά θρησκευτική της πίστη· ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιάκωβος παραιτήθηκε για να γίνει Φραγκισκιανός μοναχός και ο Σάντσο ορίστηκε διάδοχος του πατέρα του. Ο Ιάκωβος Β΄ τον ανακήρυξε διάδοχο παρά την άσχημη υγεία του, επειδή ο μικρότερος γιος του Φερδινάνδος βρισκόταν σε σύγκρουση μαζί του.
Γάμος
Τον Σεπτέμβριο του 1304 έγινε πρόταση στον Σάντσο γάμου με τη Μαρία της Νάπολης, τέταρτη κόρη του Καρόλου Β΄ του Χωλού Βασιλιά της Νάπολης και της Μαρίας της Ουγγαρίας. Ο τρίτος αδελφός της Μαρίας, ο Ροβέρτος της Νεαπόλεως, είχε νυμφευτεί πριν από τρεις μήνες την αδελφή τού Σάντσο, τη Σάντσα της Μαγιόρκας. Η πρόταση έγινε, προκειμένου να κλείσει ειρήνη ο Οίκος της Βαρκελώνης με τους Καπετίδες-Ανζού, που κυβερνούσαν το Βασίλειο της Νεαπόλεως, καθώς οι δυο δυναστείες ήταν σε σφοδρή σύγκρουση από την εποχή του Σικελικού Εσπερινού (1282). Η πρόταση έγινε από τον ίδιο τον εξάδελφο του Σάντσο, τον Ιάκωβο Β΄ που κυβερνούσε το Βασίλειο της Αραγωνίας και είχε νυμφευτεί την αδελφή της Μαρίας, τη Λευκή· ο γάμος τελικά έγινε πέντε χρόνια αργότερα. Η άλλη αδελφή της Μαρίας, η Ελεονόρα παντρεύτηκε τον άλλο εξάδελφό του Φρειδερίκο Β΄ της Σικελίας
Ο Σάντσο ήταν άρρωστος και έπασχε από άσθμα, έτσι περνούσε τον περισσότερο χρόνο του στα βουνά για να αναπνέει καθαρό αέρα. Η ορεινή του κατοικία στη Βαλνταμόσσα μετατράπηκε αργότερα σε βασιλικά ανάκτορα. Ο βασιλιάς αγαπούσε τον αθλητισμό· έφερε πέρδικες στα νησιά και θέσπισε νόμους, που τιμωρούσαν το λαθραίο κυνήγι. Ο ίδιος ήταν βαθιά ευσεβής αλλά με τάσεις ακολασίας, αφού είχε τρεις ερωμένες, τέσσερις νόθες κόρες και έναν νόθο γιο, που μπήκε αργότερα σε θρησκευτικό τάγμα.
Βασιλιάς της Μαγιόρκας
Ανέβηκε στον θρόνο με τον θάνατο του ηλικιωμένου πατέρα του (29 Μαΐου 1311)· τα πρώτα χρόνια προσπάθησε με κάθε μέσο να κυριαρχήσει στα νησιά, αφού η μεγαλύτερη πόλη Πάλμα ντε Μαγιόρκα προσπαθούσε να αυτονομηθεί. Οι σχέσεις του με τον εξάδελφο του στην Αραγωνία ήταν το μεγαλύτερο διάστημα θερμές: βρέθηκε στα Κορτές του Ιακώβου Β΄ και τον βοήθησε στην εκστρατεία του στη Σαρδηνία. Ορκίστηκε στα Κορτές πίστη στον Ιάκωβο Β΄ και ότι θα σεβαστεί το νομικό καθεστώς. Ο εξάδελφός του έδωσε στον Σάντσο απαλλαγή, σε περίπτωση που δεν επιθυμούσε να βρεθεί σε μελλοντικά Κορτές.
Ο Σάντσο με την επιβολή φορολογίας στους Ιουδαίους προσπάθησε να δημιουργήσει ισχυρό ναυτικό, που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τη Δημοκρατία της Βενετίας και τη Δημοκρατία της Γένοβας· ττα μεγαλεπήβολα σχέδια του δεν πραγματοποιήθηκαν. Η προκλητική πράξη δυο Γερμανών χριστιανών να γίνουν Ιουδαίοι, εξόργισε τον Σάντσο (1315), έκανε κατάσχεση στην περιουσία τους και στη Συναγωγή, καταργώντας τα "προνόμια και τις ελευθερίες" που τους είχε χορηγήσει ο ίδιος και οι προκάτοχοί του. Αργότερα επέτρεψε στους Ιουδαίους να οικοδομήσουν μια νέα Συναγωγή, από το 1323, μετά την οικονομική βοήθεια που του έδωσαν να οικοδομήσει τον Καθεδρικό ναό του Περπινιάν. Τότε συμφιλιώθηκε μαζί τους και τους έδωσε νέα προνόμια.
Διαδοχή
Ο γάμος του βασιλιά Σάντσο ήταν άτεκνος, με αποτέλεσμα η διαδοχή να γίνει προβληματική. Ο εξάδελφός του Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας τού ζήτησε το στέμμα, αν δεν αποκτούσε παιδιά, αλλά ο ίδιος ο Σάντσο δεν το επιθυμούσε. Ο τριτότοκος αδελφός του Φερδινάνδος απεβίωσε πρόωρα και ο μικρότερος Φίλιππος της Μαγιόρκας ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία, αλλά ο Φερδινάνδος είχε αποκτήσει δυο γιους: τον Ιάκωβο και τον Φερδινάνδο. Ο Σάντσο στη διαθήκη του (1322) όρισε σαφώς τους όρους της διαδοχής: θα κληρονομούσε το βασίλειο ο εξάδελφός του Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας, μόνο αν οι δυο ανιψιοί του δεν αποκτήσουν γιους. Ο Σάντσο όρισε και το συμβούλιο αντιβασιλείας για λογαριασμό των ανήλικων ανιψιών του με τρεις ευγενείς από το Βασίλειο της Μαγιόρκας και τρεις ευγενείς από τη Ρουσιγιόν και τη Σερδάνια. Η διαθήκη εξόργισε τον Ιάκωβο Β΄, που ετοιμάστηκε να κατακτήσει το βασίλειο της Μαγιόρκας, αλλά ο Σάντσο είχε την υποστήριξη του Καρόλου Δ΄ της Γαλλίας.
Το καλοκαίρι του 1324 ο ασθματικός Σάντσο προσπάθησε να ξεφύγει στα βουνά, επειδή με τη μεγάλη ζέστη φοβήθηκε για τη ζωή του, δεν μπόρεσε όμως να αποφύγει τον θάνατο με μία νέα κρίση άσθματος (4 Σεπτεμβρίου 1324). Τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος ανιψιός του Ιάκωβος Γ΄ της Μαγιόρκας. Η άφιξη της σωρού του Σάντσο (11 Σεπτεμβρίου 1324) προκάλεσε ταραχές στην Περπινιάν, καθώς δυο ευγενείς επιτέθηκαν στους άνδρες, που συνόδευαν τον νεκρό βασιλιά και προσπάθησαν να αρπάξουν την σορό. Ο Σάντσο τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Περπινιάν, που είχε κτίσει ο ίδιος και είχε ορίσει στη διαθήκη του σαν τόπο ταφής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Μαγιόρκας Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Γ.Σ. Αμαρυλλίς Βριλησσίων
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Αμαρυλλίς είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα τα Βριλλήσια, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Βριλησσίων. Αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το λευκό. Διατηρεί αγωνιστικά τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες όλων των ηλικιών.
Ιστορικό
Ο σύλλογος δραστηριοποιείται αποκλειστικά στο χώρο της γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Την άνοιξη του 2007 η Αμαρυλλίς ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές τις υποχρεώσεις στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα της Α' Κατηγορίας Γυναικών της Ε.Σ.Κ.Α., εξασφαλίζοντας παράλληλα την άνοδό της στην Α2 Εθνική Κατηγόρία. Προπονήτρια της ομάδας εκείνης ήταν η Ελένη Καπογιάννη.
Η πρώτη περίοδος της Αμαρυλλίδος στην κατηγορία, 2007-08, ήταν ελπιδοφόρα, εφόσον η ομάδα κατέκτησε, αν και νεοφώτιστη, την 4η θέση του Νοτίου Ομίλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Βριλήσσια Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Πάπας Λέων ΙΑ΄
Βιογραφία
Ήταν μέλος της ισχυρής οικογένειας των Μεδίκων της Φλωρεντίας, η μητέρα του Φραντσέσκα Σαλβιάτι ήταν ανιψιά του Πάπα Λέοντα Ι΄ και ο πατέρας του Οτταβιάνο των Μεδίκων καταγόταν από ένα άλλο δευτερεύων παρακλάδι της ίδιας οικογένειας. Αρχικά χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα στάλθηκε από τον ξάδερφό του Κόζιμο Α' των Μεδίκων στη Ρώμη ως πρέσβης του δουκάτου της Τοσκάνης στον Πάπα Πίο Ε΄. Εκλέχτηκε επίσκοπος της Πιστόια την 9 Μαρτίου 1573 και την 15 Ιανουαρίου 1574 προβιβάστηκε στη μητροπολιτική καθέδρα της Φλωρεντίας, αν και πήρε την κυριότητα της έδρας μόνο την 12 Μαρτίου του 1583. Προτιμούσε να ζει στην παπική αυλή και γι' αυτό εξουσιοδότησε τον επίσκοπο του Καμερίνο Αλφόνσο Μπιναρίνο τη διεύθυνση της αρχιεπισκοπής. Η απουσία του από τη Φλωρεντία δε σήμανε όμως και την απώλεια ενδιαφέροντος για την πόλη του. Αντίθετα όρισε βικάριους, αναδιοργάνωσε τα αρχεία και ξεκίνησε τη συντήρηση του αρχιεπισκοπικού μεγάρου (Palazzo Arcivescovile) το οποίο είχε υποστεί πολλές ζημιές από την πυρκαγιά του 1533.
Ανακηρύχθηκε καρδινάλιος το 1583 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄ και μόνο τότε έκανε τη θριαμβευτική του είσοδο στην πόλη. Έμεινε στην ιστορία ως ένας ακούραστος μεταρρυθμιστής, που προώθησε επίσης τη συντήρηση και διακόσμηση πολλών εκκλησιών, και άφησε το σημάδι του στην αρχιεπισκοπή της Φλωρεντίας. Έκανε μία σύνοδο το 1589 και άφησε πολλά διατάγματα.
Ο Πάπας Κλήμης Η΄ τον διόρισε Αποστολικό λεγάτο στο Παρίσι το 1596, όπου βοήθησε για τη συμφιλίωση του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας, ο οποίος είχε παντρευτεί τη Μαρία των Μεδίκων, με την Καθολική Εκκλησία.
Λίγο μετά τη στέψη του αρρώστησε, και πέθανε έχοντας παραμείνει στον Παπικό θρόνο μόλις 17 μέρες (27 υπολογίζοντας από την ημέρα της εκλογής του την 1 Απριλίου). Οι φλωρεντινοί χρησιμοποιούσαν αργότερα για τον Λέοντα ΙΑ΄ τον χαρακτηρισμό Πάπας Αστραπή (Papa Lampo)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 17ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Φλωρεντίας
Τάκης Σινόπουλος
Ο Τάκης Σινόπουλος (Επιτάλιο Ηλείας, 17 Μαρτίου 1917 - 25 Απριλίου 1981) ήταν Έλληνας ποιητής και συγγραφέας.