cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αποκοπή από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά
Πότε και πώς γίνεται
Εφόσον τεκμηριωθεί το ζήτημα, το πρεσβυτέριο συστήνει μια ολιγομελή δικαστική επιτροπή με σκοπό να διαπιστώσει αν ο παραβάτης έχει αντιληφθεί το ζήτημα και επιζητεί την μετάνοια και να του δοθεί πνευματική υποβοήθηση μέσω των Γραφών με ηπιότητα και καλοσύνη. (2 Τιμόθεο 2:24-26) Αν γίνει φανερό ότι ο παραβάτης κάνει έκδηλη τη γνήσια μεταμέλειά του, δεν αποκόπτεται από την εκκλησία αλλά γίνονται εντατικές προσπάθειες για την ενίσχυση του χριστιανικού του φρονήματος, την αποκατάσταση της σχέσης του με τον Ιεχωβά και την απόρριψη της πορείας που οδήγησε στο χονδροειδές παράπτωμα. Στην περίπτωση που κριθεί ότι ο παραβάτης δεν δέχεται τη βοήθεια που του παρέχουν οι πρεσβύτεροι για πνευματική ανάρρωση ή δεν παρουσιάζει σημεία μετάνοιας και διάθεσης για διόρθωση (κάτι που θα μπορούσε λ.χ. να υποδηλωθεί από την επανάληψη της παράβασης ή από τη συστηματική προσπάθεια συγκάλυψής της), αποφασίζεται η αποκοπή του από το σώμα της εκκλησίας. Στην απόφαση για αποκοπή μπορεί να συνυπολογισθεί και ο σκανδαλισμός που ίσως έχει προκληθεί. Οι κανόνες που διέπουν την όλη διαδικασία αποσκοπούν στη στοργική φροντίδα "του ποιμνίου του Θεού". (1 Πέτρου 5:1-3)
Αν αποφασισθεί η αποκοπή ενός μέλους, το ίδιο το άτομο έχει δικαίωμα να ζητήσει έφεση της υπόθεσής του, οπότε σχηματίζεται νέα επιτροπή από διαφορετικούς πρεσβυτέρους μέσα σε διάστημα λίγων ημερών και η υπόθεση επανεξετάζεται.
Εφόσον αποφασιστεί η αποκοπή, η εκκλησία του ατόμου ενημερώνεται με μια σύντομη ανακοίνωση ότι το άτομο δεν είναι πλέον Μάρτυρας του Ιεχωβά. Επίσης, ενημερώνεται η κεντρική εκκλησία της χώρας για την απόφαση αυτή. Το αποκομμένο άτομο δεν θεωρείται πλέον Μάρτυρας του Ιεχωβά και δεν μπορεί να συμμετέχει στις εκκλησιαστικές δραστηριότητες. Επίσης, τα μέλη της εκκλησίας διακόπτουν τις επαφές με το άτομο που έχει αποκοπεί ούτε έχουν κάποια άλλη κοινωνική επαφή μαζί του.
Όπως συμβαίνει με οποιονδήποτε το επιθυμεί, το αποκομμένο άτομο μπορεί να παρακολουθεί τις συνάξεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά, αλλά χωρίς να συμμετέχει και να έχει οποιαδήποτε επικοινωνία με τα υπόλοιπα μέλη της εκκλησίας. Καθώς η αποκοπή δεν είναι απαραίτητα μόνιμη, υπάρχει η πρόνοια ώστε κατά περιόδους οι πρεσβύτεροι της εκκλησίας να έρχονται σε επαφή με το άτομο που έχει απομακρυνθεί ώστε —αν το επιθυμεί το ίδιο το άτομο— να του δοθεί βοήθεια και να επανενταχθεί στην εκκλησία. Εάν ένα αποκομμένο άτομο μετανοήσει ειλικρινά από την προηγούμενη διαγωγή του, μπορεί να γίνει αποδεκτό από την εκκλησία και να αποκατασταθεί όπως προηγουμένως. (Λουκάς 15:11-32) Δεν υπάρχει καθορισμένη χρονική περίοδος για να συμβεί αυτό. Στις περισσότερες περιπτώσεις, περνούν τουλάχιστον έξι μήνες, και σε αρκετές περιπτώσεις ακόμη περισσότερος καιρός.
Αποσυνταύτιση
Σε αντίθεση με την αποκοπή, που αποφασίζεται από τους πρεσβυτέρους, ως "αποσυνταύτιση" ορίζεται η εθελούσια αποποίηση της ιδιότητας κάποιου ως Μάρτυρα του Ιεχωβά, κάτι που μπορεί να γίνει είτε με δήλωση του ατόμου είτε με τον τρόπο της ζωής του. Η στάση της εκκλησίας προς τους αποσυνταυτισμένους είναι ακριβώς η ίδια με αυτήν προς τους αποκομμένους.
Αγία Κυριακή Μονεμβασίας Λακωνίας
Η Αγία Κυριακή είναι χωριό της τοπικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Αγία Κυριακή είναι χωριό στο Α.ΝΑ. τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται λίγο βορειότερα από την Μονεμβασιά, κοντά στον κόλπο Επιδαύρου Λιμηράς και στο ομώνυμο ακρωτήρι της Αγίας Κυριακής, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 70. Απέχει περίπου 90 χλμ. ΝΑ. της Σπάρτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1909. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μονεμβασίας και προσαρτήθηκε στο δήμο Μονεμβασίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς
Chaos in Motion: 2007–2008
Το Chaos in Motion: 2007–2008 είναι τριπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, το οποίο κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2008 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Roadrunner Records". Επίσης, κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού DVD, αλλά και σαν διπλό DVD μαζί με τα τρία CD. Το δεύτερο μέρος του DVD περιελάμβανε το ντοκιμαντέρ "Behind the Chaos on the Road", τα βίντεο κλιπ για τα κομμάτια "Constant Motion", "Forsaken", " Forsaken (Studio Footage)" και "The Dark Eternal Night (Studio Footage)", βίντεο από τα παρασκήνια, κ.α..
Οι ηχογραφήσεις του πραγματοποιήθηκαν κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Systematic Chaos", από τον Αύγουστο του 2007 μέχρι τον Μάιο του 2008, στο Τορόντο, την Βοστώνη, το Ρότερνταμ, την Μπανγκόκ, το Μπουένος Άιρες και το Βανκούβερ.
CD 1
1. Intro / Also sprach Zarathustra - 3:04
2. Constant Motion (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 7:05
3. Panic Attack (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 7:21
4. Blind Faith (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 10:28
5. Surrounded (Petrucci, LaBrie, Moore, Myung, Portnoy) - 15:21
CD 2
1. The Dark Eternal Night (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 9:43
2. Jordan Rudess Keyboard Solo (Rudess) - 4:52
4. Scarred (Petrucci, LaBrie, Moore, Myung, Portnoy) - 13:30
5. Forsaken (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 5:40
6. The Ministry of Lost Souls (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 15:21
CD 3
1. Take the Time (Petrucci, LaBrie, Moore, Myung, Portnoy) - 11:37
2. In the Presence of Enemies (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 26:00
3. Schmedley Wilcox (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 21:18
Θέσεις τσαρτ
Chaos in Motion: 2007–2008 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 30 Σεπτεμβρίου 2008
Μέλη των Dream Theater
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Chaos in Motion: 2007–2008" ήταν οι εξής:
Στέφανος Ντραγκούτιν
Ο Στέφανος Ντραγκούτιν, (σερβικά: Стефан Драгутин, 1251 - 12 Μαρτίου 1316) ήταν βασιλιάς της Σερβίας από το 1276 έως το 1282 και βασιλιάς της Σίρμιας από το 1284 έως το 1316.
Βιογραφία
Ο Ντραγκούτιν επαναστάτησε εναντίον του πατέρα του και κατάφερε να τον εκθρονίσει με τη βοήθεια της Ουγγαρίας το 1276 μετά τη μάχη του Γκάκο. Το επόμενο έτος απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ντραγκούτιν χώρισε το βασίλειο σε τρία τμήματα: ο Ντραγκούτιν κράτησε το βόρειο τμήμα, ο αδελφός του Στέφανος Ούρος Β΄ Μιλούτιν το νότιο τμήμα και η μητέρα τους τις περιοχές Ζέτα, Τρέμπιγιε, Πλαβ & Ποϊμπάριε.
Ο Ντραγκούτιν σύναψε μια συμμαχία με τον Κάρολο των Καπέτων-Ανζού, βασιλιά της Σικελίας(-Νάπολης). Ενώ έκανε ιππασία κοντά στην πόλη Γέλετς, εσπασε το πόδι του και αποσύρθηκε από τον θρόνο, τον οποίο παραχώρησε στον αδελφό του Μιλούτιν, με την υπόσχεση μετά τον θάνατό του να τον διαδεχτούν οι απόγονοι του Ντραγκούτιν.
Ο Νταργκούτιν μετά την αποχώρησή του από το θρόνο διατήρησε τον έλεγχο σε ορισμένες βόρειες περιοχές της χώρας. Δεδομένου ότι ο γιος του Βλάντισλαβ νυμφεύτηκε τον ανιψιά του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας, πήρε κληρονομιά την Μάτσβα, το Βελιγράδι και την περιοχή νότια του Βελιγραδίου. Όλα αυτά τα εδάφη ονομάστηκαν Βασίλειο της Σίρμιας. Στην εποχή του Ντραγκούτιν το Βελιγράδι είναι η πρώτη φορά, που έγινε μέρος του Σερβικού κράτους.
Μαζί με τον αδελφό του Μιλούτιν πολέμησαν εναντίον των Βυζαντινών, των Βουλγάρων και των Τατάρων. Έπειτα η συμμαχία τού Μιλούτιν με το Βυζάντιο έπληξε τα συμφέροντα του Ντραγκούτιν, με αποτέλεσμα εμφύλια σύρραξη μεταξύ των δύο αδελφών την περίοδο 1301-1312/3.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1268 την Αικατερίνη των Άρπαντ, κόρη του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σερβίας Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Άνδρος
μικρογραφία|Εξωκλήσι Παναγίας Θαλασσινής, Χώρα Άνδρου μικρογραφία|294x294εσ|ΑΦΑΝΗΣ ΝΑΥΤΗΣ Η Άνδρος είναι νήσος στο Αιγαίο πέλαγος, νοτιοανατολικά της Εύβοιας. Είναι το βορειότερο νησί των Κυκλάδων και το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση, μετά τη Νάξο. Εκτείνεται από βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά, καταλαμβάνοντας έκταση 381 τ. χλμ. Έχει πληθυσμό 9.170 κατοίκων. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Άνδρος ή Χώρα, ενώ το λιμάνι του είναι το Γαύριο.
Η Άνδρος συνδέεται με την ηπειρωτική Ελλάδα ακτοπλοϊκώς μέσω της Ραφήνας, απέχοντας από το λιμάνι 36 ναυτικά μίλια.
Μυθολογία
μικρογραφία|517x517εσ|Η Χώρα της Άνδρου Η ιστορία της Άνδρου είναι συνδεδεμένη με αυτή των υπόλοιπων νησιών του Αιγαίου. Το όνομα του νησιού ανάγεται στη μυθολογία. Η επικρατέστερη εκδοχή υποστηρίζει πως ο πρώτος κάτοικος του νησιού ήταν ο, θεϊκής καταγωγής, Άνδρος (ή Ανδρεύς). Ο πατέρας του ήταν ο Άνιος, γιος του θεού Απόλλωνα, και η μητέρα του η Κρέουσα ή Ροιώ, κόρη του Σταφύλου, γιου του θεού Διόνυσου. Η μυθολογική καταγωγή των κατοίκων του νησιού ερμηνεύει την κυρίαρχη λατρεία του θεού Διόνυσου και την παρουσία των θεών-προγόνων στα νομίσματά τους. Άλλα ονόματα της Άνδρου είναι: Υδρούσα (λόγω των πολλώ πηγών της), Επαγρίς, Νοαγρία και Λασία.
Από την Προϊστορική στην Αρχαϊκή εποχή
314x314px|thumb|Η περιοχή της αρχαίας Παλαιόπολης Η πρώτη κατοίκηση στην Άνδρο παρατηρήθηκε στο τέλος της νεολιθικής εποχής, στον οικισμό του Στρόφυλα. Χρονολογείται περίπου από το 4.000 π.Χ. και η πόλη, σύμφωνα με την αρχαιολόγο Χριστίνα Τελεβάντου, ήταν πυκνά δομημένη με ψηλά κτήρια, ενώ υπήρχαν πλήθος βραχογραφιών, αγγείων και άλλων εργαλείων. Θεωρείται κέντρο εμπορίου μεταξύ των Κυκλάδων και της Κρήτης με την ηπειρωτική Ελλάδα. Πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Κάρες, ενώ ακολούθησαν οι Φοίνικες, οι Κρήτες, οι Πελασγοί και τελευταίοι οι Ίωνες.
Κατά τη Γεωμετρική εποχή, περίπου το 900 π.Χ., αναπτύχθηκε ο οικισμός της Ζαγοράς, μία πόλη στη δυτική ακτή της Άνδρου που ήταν ένα σημαντικό εμπορικό και οικονομικό κέντρο, η οποία όμως χάθηκε από άγνωστες συνθήκες 200 χρόνια αργότερα. Κατά τις ανασκαφές βρέθηκαν 45 δώματα, καθώς και ένας ναός, αφιερωμένος πιθανόν στην Αθηνά, ο οποίος κατασκευάστηκε μετά την εγκατάλειψη του οικισμού και έμεινε σε λειτουργία μέχρι τα μέσα του 5ου αι. π.Χ. Οικισμός υπήρχε και στην περιοχή Υψηλή στο Απρόβατο.
Τον 9ο-6ο αι. π.Χ. σημειώθηκαν μετακινήσεις των κατοίκων από την Άνδρο προς τη Χαλκιδική και τη Θράκη, ιδρύοντας τις αποικίες της Άκανθου, της Σάνης, των Σταγείρων (γενέτειρα του Αριστοτέλη) και της Αργίλου. Παράλληλα, το 700 π.Χ. περίπου, χτίστηκε η αρχαία Παλαιόπολη, η οποία αποτέλεσε οικονομικό και εμπορικό κέντρο της περιοχής μέχρι τον 1ο αι. μ.Χ. Κατοικήθηκε μέχρι τις αρχές του Βυζαντίου, ενώ τον 4ο αιώνα η πόλη καταστράφηκε από σεισμό.
Περσικός και Πελοποννησιακός πόλεμος
Κατά την πρώτη περσική εισβολή στην Ελλάδα, η Άνδρος ήταν σύμμαχος των Περσών, όπως και τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων. Η νίκη των Ελλήνων στους πολέμους επέτρεψε στους Αθηναίους να επιτεθούν στο νησί το 480 π.Χ., μία κίνηση που απέτυχε λόγω της ισχυρής οχύρωσης της Παλαιόπολης. Δύο χρόνια αργότερα, η Άνδρος θα γίνει μέλος της Συμμαχίας της Δήλου, πληρώνοντας στην Αθήνα το φόρο των 12 ταλάντων.
Όταν ξεκίνησε ο Πελοποννησιακός πόλεμος, η Άνδρος ήταν με το πλευρό των Αθηναίων, αλλά το 411 π.Χ. το νησί επαναστάτησε και πέρασε στον έλεγχο των Σπαρτιατών, μέχρι το 378 π.Χ., όπου εισχώρησε στη Δεύτερη Αθηναϊκή Συμμαχία.
Ελληνιστική Περίοδος
Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλέξανδρου, υπήρξε μία περίοδος αναταραχών για την κυριαρχία της Άνδρου. Κατακτήθηκε αρχικά από το Μακεδονικό βασίλειο μέχρι το 315 π.Χ. όπου προσχώρησε στο Κοινό των Νησιωτών. Από το 308 π.Χ. μέχρι το 199 π.Χ. η Άνδρος άλλαξε χέρια πέντε φορές. Το 308 π.Χ. περνάει στη Δυναστεία των Πτολεμαίων μέχρι το 265 π.Χ. όπου εισχωρεί και πάλι στο Κοινό των Νησιωτών. Μάλλον το 245 π.Χ. (η ακριβής ημερομηνία αμφισβητείται ) έλαβε χώρα ναυμαχία ανοιχτά της Άνδρου, ανάμεσα στους Μακεδόνες και τους Πτολεμαίους. Τη μάχη κέρδισαν οι Μακεδόνες, διατηρώντας την κυριαρχία του νησιού όμως μονάχα ένα χρόνο, μέχρι το 244 π.Χ. όπου το καταλαμβάνει εκ νέου η Δυναστεία των Πτολεμαίων. Το 202 π.Χ. περνάει εκ νέου για λίγο υπό την κατοχή της Μακεδονίας, μέχρι το 199 π.Χ. όπου και κατακτάται τελικά από τους Ρωμαίους. μικρογραφία|311x311εσ|εναλλ.=|αριστερά
Ρωμαϊκή κυριαρχία
Το 199 π.Χ. η Άνδρος περνάει στα χέρια των Ρωμαίων, έπειτα από πολιορκία της Παλαιόπολης. Οι Ρωμαίοι λεηλάτησαν την αρχαία πόλη και εκτόπισαν τους κατοίκους στο Δήλιο. Λίγο αργότερα, το νησί ξανακατοικήθηκε, ενώ πέρασε στη Δυναστεία των Ατταλιδών, μέχρι το 133 π.Χ. όπου και δόθηκε στη Ρώμη.
Το 42 π.Χ., η Άνδρος περνά στον έλεγχο των Ροδίων, έπειτα τη Μάχη των Φιλίππων, ως τη στέψη του Οκταβιανού ως αυτοκράτορα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπου προσχωρεί σε αυτή. Εντάχτηκε στην Επαρχία των Νήσων.
Μαρίνο Ντάντολο
thumb|right|205x205px|Τα σύμβολα του Μαρίνου Ντάντολο. Η Άνδρος δέχθηκε επίθεση από τους Βενετούς (1127) και λίγο αργότερα από τους Νορμανδούς (1147), οι οποίοι κατάφεραν να την κατακτήσουν προσωρινά, μέχρι το τέλος του 12ου αι. ακολούθησαν κι άλλες νορμανδικές επιθέσεις. Η Άνδρος αλώθηκε από τους Φράγκους στην Δ΄ Σταυροφορία στον δρόμο τους για την Κωνσταντινούπολη (1203). Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη και δημιουργήθηκε η Λατινική Αυτοκρατορία οι Σταυροφόροι αποφάσισαν τη διανομή των λαφύρων, σύμφωνα με το Partitio Terrarum Imperii Romaniae η Άνδρος δόθηκε στη Δημοκρατία της Βενετίας. Η Άνδρος έγινε τμήμα του Δουκάτου του Αρχιπελάγους, ο δούκας Μάρκος Α΄ Σανούδος την έδωσε δώρο στον ξάδελφο του Μαρίνο Ντάντολο που την είχε καταλάβει, ήταν και οι δυο ανιψιοί του υπερήλικα δόγη της Βενετίας Ενρίκο Ντάντολο. Παράλληλα, εκείνη τη χρονιά κατασκευάστηκε το κάστρο της Χώρας, το οποίο χρησίμευε ως ορμητήριο, αλλά και ως κατοικία του Μαρίνο Ντάντολο. Καταστράφηκε μόλις το 1943 μετά το βομβαρδισμό της Χώρας από τους Γερμανούς. Τέλος, χτίζονται πολλοί πύργοι και το Άνω Κάστρο, με σκοπό τον έλεγχο της θάλασσας.
Οικογένεια Σανούδου
Τα προβλήματα εμφανίστηκαν ξανά όταν πέθανε η Φελίτσια χωρίς διάδοχο. Ο Μάρκος Β΄ Σανούδος εισέβαλε στην Άνδρο και έκανε όλο το νησί δουκικό έδαφος αλλά πριν περάσει η χρονική προθεσμία των δυο ετών και δύο ημερών εμφανίστηκε στη Νάξο ο εγγονός του Μαρίνο Ντάντολο Νικολά Κουερίνι και διεκδίκησε την κληρονομιά του παππού του. Η Δημοκρατία της Βενετίας τους κάλεσε να εξετάσουν το πρόβλημα αλλά ο Δούκας του Αρχιπελάγους τους ζήτησε να μην επεμβαίνουν στα νησιά του. Η υπόθεση τελικά λύθηκε με τη επέμβαση του Βενετού βάιλου του Νεγκρεπόντε Νικολό Ιουστινιάνι (1291 - 1293), αποφάσισαν να γίνει η Άνδρος δουκικό έδαφος και να πάρει ο Κουερίνι σαν αποζημίωση 5.000 λίρες. Οι δούκες του Αρχιπελάγους που ανήκαν στον Οίκο των Σανούδων από τότε χρησιμοποιούσαν για τον εαυτό τους τον τίτλο «Κύριοι του δουκάτου της Νάξου και της Άνδρου», χρησιμοποιούσαν σποραδικά την Άνδρο σαν τόπο κατοικίας. Η Άνδρος και οι υπόλοιπες Κυκλάδες δέχτηκαν σκληρές επιδρομές από τον στόλο της Αραγωνίας υπό τον Ρουτζέρο ντι Λαούρια (1292). Τελευταία εκπρόσωπος του Οίκου των Σανούδων ήταν η Φιορέντσα Σανούντο που παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Τζοβάννι νταλλε Κάρτσερι και σε δεύτερο γάμο τον δεύτερο ξάδελφο της Νικόλαο Β΄ Σανούδο Σπετσαμπάντα με τον οποίο απέκτησε την Μαρία Σανούδου. Την Φιορέντσα διαδέχθηκε στο Δουκάτο του Αρχιπελάγους ο γιος της από τον πρώτο της γάμο Νικκολό νταλλε Κάρτσερι (1371) που έδωσε δώρο την Άνδρο στην ετεροθαλή αδελφή του Μαρία Σανούδου. Οι Κύριοι της Άνδρου αναλυτικά από τον Οίκο των Σανούδων που κυβέρνησαν το νησί σαν τμήμα του Δουκάτου του Αρχιπελάγους ήταν:
Διοίκηση Βενετού βάιλου Πιέτρο Τζένο
thumb|314x314px|Το Κάστρο της Χώρας Ο ευγενής Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος απεστάλη στη Νάξο για να ελέγξει την κακοδιαχείριση του δουκάτου από τον Νικολό Γ΄, ο Φραγκίσκος οργάνωσε τη δολοφονία του και τον διαδέχθηκε αμέσως με την υποστήριξη της Βενετίας (1383), είναι ο ιδρυτής του Οίκου των Κρίσπων. Με την άνοδο του στο δουκάτο ο Φραγκίσκος Α΄ άρπαξε την Άνδρο από την Μαρία Σανούδου και την έδωσε δώρο στην κόρη του Πετρονίλλα που την πάντρεψε με τον Πιέτρο Τζένο, τον γιο του Βενετού βάιλου του Νεγκρεπόντε. Η Μαρία Σανούδου πήρε σαν αποζημίωση την φτωχότερη Πάρο υπό τον όρο να παντρευτεί έναν άσημο Βενετό ευγενή Γαλλικής καταγωγής τον Γκασπάρε Σομμαρίπα για να μην έχει αξιώσεις στο δουκάτο. Ο Πιέτρο Τζένο ήταν πολύ καλός διπλωμάτης αλλά ήταν αδύνατο να χειριστεί τις μεγάλες δυνάμεις που εμφανίστηκαν στην εποχή του. Η Σύρος, η Πάρος και τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων δέχτηκαν σκληρές επιθέσεις από τον Οθωμανικό στόλο, η Άνδρος είχε λιγότερες ζημιές αλλά υποχρεώθηκε να προμηθεύει με πλοία τον Τουρκικό στόλο και να παρέχει καταφύγια. Το 1416 ωστόσο σε μια νέα σκληρή Οθωμανική επίθεση σχεδόν ολόκληρος ο πληθυσμός του νησιού αιχμαλωτίστηκε. Μετά την επίθεση αυτή ο Πιέτρο Τζένο εποίκισε το νησί με Αρβανίτες, μεταφέρθηκαν από τη νότια Εύβοια τη γειτονική Κάρυστο δημιουργώντας μετέπειτα τον Δήμο Άρνης και τον Δήμο Γαυρίου. Οι Βενετοί λεηλάτησαν τη Χίο που ανήκε στη Δημοκρατία της Γένοβας, οι Γενοβέζοι προχώρησαν σε αντίποινα και κατέλαβαν την Άνδρο και τη Νάξο, μόνο οι δούκες του Αρχιπελάγους με τις ισχυρές διπλωματικές ικανότητες πέτυχαν να μην προσαρτηθούν τα νησιά στη Γένοβα. Ο Πιέτρο Τζένο πέθανε (1427) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ανδρέας που ήταν άρρωστος και είχε μόνο μια κόρη. Με τον θάνατο του Ανδρέα (1437) οι θείοι του Ανδρέα που είχαν στόχο να παντρέψουν την κόρη του Ανδρέα με τον γιο τους όταν ενηλικιωθούν εισέβαλαν στην Άνδρο και ανακηρύχτηκαν άρχοντες του νησιού.
Οικογένεια Σομμαρίπα
Η Βενετία αντέδρασε ταχύτατα, κήρυξε τους νέους κατόχους ανεπιθύμητους και συγκάλεσε το Κοινοβούλιο της για να λύσει το ζήτημα της διαδοχής στην Άνδρο, κάλεσε όλους τους υποψήφιους διεκδικητές να εμφανιστούν. Ο σπουδαιότερος διεκδικητής ήταν ο Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα, Κύριος της Πάρου και Τριτημόριος της Εύβοιας, γιος της παλιάς κατόχου Μαρίας Σανούδου και του συζύγου της Γκασπάρε Σομμαρίπα, κουνιάδος του Δούκα του Αρχιπελάγους Ιάκωβου Α΄ Κρίσπου. Η μητέρα του δεν έπαψε ποτέ να διεκδικεί τα δικαιώματα της στην Άνδρο μέχρι τον θάνατο της (1426), ο γιος της συνέχισε να τα διεκδικεί το ίδιο. Το Κοινοβούλιο αποφάσισε υπέρ του Κρουσίνο (1440) δικαιώνοντας την αδικία που έγινε στη μητέρα του πριν από 50 χρόνια. Ο Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα ήταν έντονα μορφωμένος και ασχολήθηκε με την αρχαιολογία, οι σπουδαιότεροι Κύριοι της Άνδρου από την Οικογένεια Σομμαρίπα ήταν:
Η Άνδρος υπέφερε βαριά από τις επιδρομές των Τούρκων όταν ξέσπασε ο Πρώτος Βενετοτουρκικός πόλεμος (1463 - 1479), τέσσερα πλοία επιτέθηκαν στο νησί (1468), οι Οθωμανοί θανάτωσαν τον βαρόνο Τζιοβάνι Σομμαρίπα και απέκτησαν αμέτρητους αιχμαλώτους και λάφυρα αξίας 15.000 δουκάτων. Οι Τούρκοι επιτέθηκαν ξανά στο νησί δυο χρόνια αργότερα, αιχμαλώτισαν ολόκληρο τον πληθυσμό του νησιού αφήνοντας την Άνδρο μόνο με 2.000 κατοίκους. Η Οικογένεια Σομμαρίπα παρά τις πανωλεθρίες διατήρησε την κυριαρχία της στην Άνδρο και την Πάρο, τα νησιά αυτά ήταν από τα πλουσιότερα σε ολόκληρο το Αιγαίο σε τέτοιο βαθμό που οι κυβερνήτες τους διεκδικούσαν τον τίτλο του δούκα για τον εαυτό τους με ανεξαρτητοποίηση από το δουκάτο του Αρχιπελάγους. Τη δεκαετία του 1500 οι εμφύλιες διαμάχες ανάμεσα στους δυο κλάδους της Οικογένειας Σομμαρίπα είχαν ως αποτέλεσμα πολλοί Ανδριώτες να μεταφερθούν στην Πάρο. Οι κάτοικοι της Άνδρου διαμαρτυρήθηκαν έντονα στη Βενετία για τη βιαιότητα του δούκα Φραντσέσκο σε σημείο που απείλησαν ότι θα καλέσουν τους Τούρκους να καταλάβουν το νησί. Οι Βενετοί καθαίρεσαν τον Φραντσέσκο Σομμαρίπα και τοποθέτησαν έναν άλλο κυβερνήτη για τα επόμενα επτά χρόνια (1507).
Οθωμανική κατάκτηση
Την εποχή που οι Έλληνες κάτοικοι της Νάξου κάλεσαν τους Τούρκους να καταλάβουν το νησί τους (1566) οι Ανδριώτες επαναστάτησαν εναντίον του κυβερνήτη τους Τζιανφραντσέσκο Σομμαρίπα, αν και ο Σομμαρίπα μπόρεσε να δραπετεύσει η Άνδρος πέρασε οριστικά υπό Οθωμανική κυριαρχία. Το παλιό Δουκάτο του Αρχιπελάγους παραχωρήθηκε τα επόμενα 13 χρόνια από τον σουλτάνο Σελίμ Β΄ στον ευνοούμενο του Ιωσήφ Νάζη που κυβέρνησε τα νησιά μέσω των αντιπροσώπων του και τα χρησιμοποίησε ως πηγή πλούτου. Ο Ιωσήφ Νάζη ονομάστηκε «Δούκας της Νάξου και της Άνδρου». Με τον θάνατο του Νάζη (1579) οι κάτοικοι της Άνδρου ζήτησαν από τον σουλτάνο να επαναφέρει τους απογόνους των παλιών Λατινικών δυναστειών σαν υποτελείς του αλλά ο σουλτάνος προτίμησε να κηρύξει τις Κυκλάδες αυτόνομη Οθωμανική επαρχία.
Οθωμανική κυβέρνηση
Τα νησιά πέρασαν στον Οθωμανικό έλεγχο με τη δημιουργία των σαντζάκιων, δίνοντας τέλος στο Δουκάτο της Νάξου. Σε όλα τα νησιά που αποτελούσαν το παλιό Βενετικό Δουκάτο του Αρχιπελάγους με εξαίρεση την Τήνο, η διοίκηση πέρασε σε «Μπέηδες». Από το 18ο αι. η Άνδρος δίνονταν στην εκάστοτε Βαλιδέ σουλτάνα, ως φόρο τιμής. Οι Κυκλάδες το 1580 είχαν αυτονομία και πολλές ελευθερίες από τους Οθωμανούς, με μεγάλες φοροαπαλλαγές και θρησκευτικές ελευθερίες, η κατάσταση αυτή παρέμεινε μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Η Άνδρος είχε ηπιότερη μεταχείριση από τους Οθωμανούς σε σχέση με τα υπόλοιπα νησιά. Τα πρώτα προνόμια οι Ανδριώτες κέρδισαν το 1539 (η Άνδρος ήταν ακόμα υπό Φραγκικό έλεγχο), όταν ο Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής εξαίρεσε το νησί από επιπρόσθετες φορολογίες, επιβλήθηκε προστασία των κατοίκων και των περιουσιών τους, επέτρεψε την ανάπτυξη του εμπορίου και την ύπαρξη άμυνας στο νησί. Ο Μουράτ Γ΄ έθεσε τα θεμέλια της αυτοκυβέρνησης των νησιών (1580), ένας θεσμός που κράτησε μέχρι την Ελληνική Επανάσταση. Το 1674 η Χώρα καταστράφηκε και έτσι πρωτεύουσα του νησιού έγινε η Μεσαριά Άνδρου. Η Χώρα άρχισε να κατοικείται ξανά μετά το 1750, ενώ έγινε πρωτεύουσα του νησιού μετά την Ελληνική επανάσταση.
Ρωσο-Τουρκικοί Πόλεμοι
Όταν ξέσπασε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1768-1774) οι Ρώσοι κατέλαβαν την Άνδρο και τη χρησιμοποίησαν σαν βάση για τις μετέπειτα επιχειρήσεις τους στο Αιγαίο Πέλαγος. Η Άνδρος πέρασε προσωρινά στα χέρια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (1770 - 1774), κατόπιν επέστρεψε στον έλεγχο των Οθωμανών, μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή. Μετά την αποχώρηση των Ρώσων, εμφανίστηκε στην Άνδρο ο τίτλος του Προεστού ή αλλιώς «Κοτζαμπάση», ο οποίος ήταν η τοπική εξουσία του νησιού. Η τουρκική παρουσία ήταν ελάχιστη στο νησί εκείνη την εποχή και περιορίζονταν στις διαδικαστικές υπηρεσίες. Οι προεστοί εκλέγονταν για ένα χρόνο στη Μεσαριά και ήταν συνήθως λόγιοι ντόπιοι. Οι προεστοί υπάγονταν στη δικαιοδοσία της Σαχ Σουλτάνας (1778 - 1803), κόρης του σουλτάνου Μουσταφά Γ΄, η οποία προσέφερε χρήματα για τη διατήρηση της ευημερίας του νησιού. Παρέμβει επίσης στην επίθεση των Αλγερινών (1792) σώζοντας την Άνδρο από λεηλασία.
Το 1790 κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, πραγματοποιείται στον πορθμό του Καφηρέα η ναυμαχία της Άνδρου, ανάμεσα στο Λάμπρο Κατσώνη, συνταγματάρχη του ρωσικού αυτοκρατορικού ναυτικού, και στους Οθωμανούς. Ο Κατσώνης ηττήθηκε, χάνοντας τα περισσότερα πλοία του, ενώ ο ίδιος τραυματίστηκε.
Ελληνική επανάσταση
thumb|306x306px|left|Προτομή του [[Θεόφιλος Καΐρης|Θεόφιλου Καΐρη στη Χώρα]] Παρόλο που οι Ανδριώτες δεν είχαν καταπιεστεί από την τουρκική κυριαρχία, η Ελληνική επανάσταση ξεκίνησε στην Άνδρο στις 10 Μαΐου 1821, έπειτα από λόγο του Θεόφιλου Καΐρη. Πολλά μοναστήρια, με κύριο τη Μονή της Αγίας, προσέφεραν οικονομικούς πόρους για την επανάσταση. Πολλοί κάτοικοι της Άνδρου βρέθηκαν στις μάχες στην Πελοπόννησο, στα Ψαρά και στην Ύδρα. Η Άνδρος, με το μικρό στόλο που είχε (40 ιστιοφόρα), της ανατέθηκε η φύλαξη του στενού του Καφηρέα και των περιοχών της Καρύστου και του Γαυρίου.
Το 1822 ξέσπασε το κίνημα του Μπαλλή. Ο Δημήτρης Μπαλλής εκμεταλλεύτηκε τα γεγονότα της επανάστασης για να δημιουργήσει εξέγερση εναντίων των πλούσιων μεγαλοκτηματιών εξαιτίας της μεγάλης φορολογίας. Αποτέλεσμα του κινήματος ήταν η καταστροφή πολλών πύργων των πλούσιων κατοίκων. Το κίνημα κατακρίθηκε διότι γινόντουσαν εμφύλιες διαμάχες κατά τη διάρκεια του επαναστατικού αγώνα.
Το 1825 πραγματοποιήθηκε μία ναυμαχία ανοιχτά της Άνδρου μεταξύ των Ελλήνων επαναστατών, με αρχηγό το Γεώργιο Σαχτούρη, και των Οθωμανών. Κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας, κάηκαν δύο τουρκικά πλοία και συνελήφθησαν άλλα έξι, εκ των οποίων τα πέντε μετέφεραν πολεμοφόδια που προορίζονταν για την Πολιορκία του Μεσολογγίου. Παράλληλα, κατά τα χρόνια της επανάστασης, το νησί δεχόταν λεηλασίες από Λιάπηδες, δημιουργώντας προβλήματα στο νησί μέχρι το 1827, όπου μετά από επίθεση των κατοίκων, αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν.
Η Άνδρος, όπως και τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων, αποτέλεσε περιοχή του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους, σύμφωνα με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830.
Η ανάπτυξη της ναυτιλίας
Η ναυτιλιακή ανάπτυξη που γνώρισε η Άνδρος ξεκίνησε το 1770 με τον ερχομό των Ρώσων στο νησί. Τα καράβια των Ανδριωτών μπορούσαν να ταξιδέψουν ελεύθερα, καθώς προστατεύονταν από τους Ρώσους. Η συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή ευνόησε τους Έλληνες ναυτικούς, αφού, υψώνοντας τη ρωσική σημαία στα πλοία τους, μπορούσαν να έχουν στόλο ελεύθερα στο Αιγαίο. Έτσι, η Χώρα άρχισε να γίνεται εμπορικό κέντρο.
Κατά τα χρόνια της επανάστασης, η Άνδρος είχε μόνο μικρά ιστιοφόρα, σε αντίθεση με άλλα νησιά που είχαν μεγαλύτερα. Αυτό συνέβη γιατί η Άνδρος είχε εξαιρεθεί από τη ναυτολογία ανδρών στο Οθωμανικό Πολεμικό Ναυτικό, οπότε δεν είχε το δικαίωμα να έχει μεγάλα πλοία. Εκείνα τα χρόνια η Άνδρος είχε στο στόλο της 40 μικρά ιστιοπλοϊκά, τα οποία είχαν δευτερεύοντα ρόλο στην επανάσταση. Μετά την απελευθέρωση και ειδικά την περίοδο του Όθωνα, η ναυτιλία της Άνδρου αναπτύσσεται γοργά, ο πληθυσμός της έφτασε τους 30.000 κατοίκους, ενώ στο νησί δημιουργήθηκαν οι οικισμοί του Γαυρίου, του Μπατσίου και του Όρμου Κορθιου. Γεωργικοί οικισμοί όπως η Άρνη άρχισαν να παρακμάζουν, αφού οι κάτοικοι στράφηκαν προς τη ναυτιλία. Το 1840 η Άνδρος είχε 121 ιστιοφόρα, ενώ οι πρώτες οικογένειες ναυτικών που διακρίθηκαν εκείνη την περίοδο ήταν η οικογένεια Γουλανδρή και Εμπειρίκου.
Νεότερα χρόνια
thumb|right|317x317px|Η πλατεία του Αφανούς Ναύτη. Κατασκευάστηκε στη θέση των αρχοντικών των Εμπειρίκων («Εμπειρικαίικα» ή «Μπειρικέικα» της Ρίβας) που καταστράφηκαν στο βομβαρδισμό της Χώρας. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 εγκαταστάθηκαν στο νησί οικογένειες Μικρασιατών. Αρχικά στεγάσθηκαν στεγάσθηκαν προσωρινά σε πολλά δημόσια ή δημόσιας χρήσης κτίρια όπως η Ε.Ο.Χ.Α. (Εθνικός Οργανισμός Χριστιανικής Αλληλεγγύης). Το 1928 δημιουργήθηκε συνοικισμός για τη στέγαση των προσφύγων κοντά στη Χώρα της Άνδρου. Τα σπίτια του Συνοικισμού ήταν μικρά με κεραμοσκεπή. Οι Μικρασιάτες ασχολήθηκαν σε όλο το εύρος των επαγγελμάτων και πολλοί ακολούθησαν αργότερα μαζί με τους νησιώτες τη μετανάστευση εκτός Ελλάδος. Οι Μικρασιάτες αναζωογόνησαν την επιχειρηματικότητα στο νησί με νέες δραστηριότητες όπως γαλακτοπωλεία, ταβέρνες και μπακάλικα. Επίσης έφεραν μαζί τους μουσικές αλλά και γαστρονομικές παραδόσεις όπως το γιαούρτι, το ρυζόγαλο και το παγωτό τα οποία ήταν άγνωστα προϊόντα στο νησί πριν την έλευση των προσφύγων.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Άνδρος έχασε πολλά πλοία λόγω τορπιλισμών, έχοντας το 1945 μόνο 21 πλοία. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, η Άνδρος βρισκόταν υπό ιταλική κατοχή. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1943 οι Γερμανοί βομβάρδισαν τη Χώρα από τη θάλασσα, για να αναγκαστεί η ιταλική φρουρά να παραδοθεί σε αυτούς (καθώς η Ιταλία είχε ήδη συνθηκολογήσει). Αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή των αρχοντικών των Εμπειρίκων στη περιοχή Ρίβα, του Κάστρου της Χώρας και του φάρου Τουρλίτη. Μετά τον πόλεμο Τα αρχοντικά κατεδαφίστηκαν και δημιουργήθηκε η πλατεία του αφανούς ναύτη, ενώ ο φάρος αρχικά επισκευάστηκε με σιδερένιο σκελετό και το 1994 ανακατασκευάστηκε στην αρχική του μορφή μετά από δωρεά της οικογένειας Γουλανδρή.
Μετά τη δεκαετία του 1950 άρχισε ο πληθυσμός του νησιού να μειώνεται διότι πολλοί κάτοικοι του νησιού μετανάστευσαν είτε προς στα αστικά κέντρα (κυρίως στον Πειραιά) είτε προς το εξωτερικό (κυρίως στις ΗΠΑ). Τις τελευταίες δεκαετίες άρχισε να αναπτύσσεται ο τουρισμός στο νησί.
Γεωγραφία
Η Άνδρος έχει έκταση 374 τ. χλμ., η δεύτερη μεγαλύτερη έκταση των Κυκλάδων, μετά τη Νάξο (429 τ. χλμ.). Εκτείνεται από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά, απέχοντας 6 ν. μίλια από την Εύβοια (ανάμεσα εκτείνεται το Κάβο Ντόρο) και λιγότερο από ένα ναυτικό μίλι από την Τήνο.
Μορφολογία
Ο ορεινός όγκος του νησιού διακρίνεται σε τέσσερις οροσειρές σχεδόν παράλληλες μεταξύ τους και κάθετες ως προς το διάμηκες ανάπτυγμα του νησιού οι οποίες και χωρίζουν κατά μήκος την Άνδρο σε πέντε παράλληλα τμήματα. Κυριότερα όρη και κορυφές τους είναι οι Άγιοι Σαράντα (715 μ.), το Πέταλο (994 μ.), το Κούβαρο ή Κουβάρα (975 μ.), ο Γερακώνας ή Γερακώνες (760 μ.) και νότια η Ράχη με κορυφή τον Προφήτη Ηλία (750 μ.). Τα πετρώματα είναι κυρίως σχιστόλιθοι, χωρίς ιζήματα.
Αν και δεν υπάρχουν μεγάλα ποτάμια, η Άνδρος είναι πλούσια σε πηγές ρέματα και χείμαρρους που το καλοκαίρι οι περισσότεροι στερεύουν. Σημαντικότεροι είναι ο Αρνιπόταμος, ο Σεληνίτης, ο Άχλας, ο Μεγάλος Ποταμός και τα Διποτάματα. Επίσης η Άνδρος είναι γνωστή για τις πηγές της. Η πιο γνωστή πηγή στο νησί είναι η πηγή Σάριζα που βρίσκεται στα Αποίκια. Άλλες πηγές είναι οι πηγές της Αγίας Ειρήνης, η αλατούχος πικροπηγή της Άρνης και οι πηγές στις Μένητες.
Ως ορεινό νησί η Άνδρος μπορεί να μην έχει πεδιάδες, έχει όμως εύφορες κοιλάδες κατάσπαρτες κυρίως με εσπεριδοειδή, αφήνοντας ακάλυπτες τις σχιστολιθικές κορυφές της. Πλούσιοι ελαιώνες και απέραντοι αμπελώνες κοσμούν τα βαθμωτά άνδηρα (πεζούλες ή χαλιά κατά τους ντόπιους), ενώ ωραίοι αγροί και κήποι απαντώνται χαμηλότερα. Άγρια ζώα δεν υπάρχουν, εκτός από κάποιους αετούς και γεράκια βόρεια, ακανθόχοιρους, κουνάβια, και φίδια. Το σύνηθες κυνήγι στο νησί αποτελούν αγριοπερίστερα, πέρδικες και λαγούς.
Πεζοπορία
325x325px|right|thumb|Σήμανση μονοπατιών στην Άνδρο Τα μονοπάτια στην Άνδρο έχουν ιστορία 4.000 ετών. Χρησιμοποιούνταν μέχρι και τη δεκαετία του '30, όπου και ξεκίνησε η κατασκευή του οδικού δικτύου, και ένωνε τους οικισμούς με ξωκλήσια και ναούς και με τα λιμάνια. Το συνολικό μήκος των μονοπατιών υπολογίζεται περίπου στα 300 χλμ. Έπειτα, και με τη διάδοση του αυτοκινήτου, η χρήση των μονοπατιών ελαττώθηκε, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις αντικαταστάθηκαν από δρόμους.
Η πρώτη προσπάθεια τουριστικής ανάδειξης των μονοπατιών έγινε το 1997, με τη συντήρηση 12 μονοπατιών. Από τότε γίνεται συνεχώς συντήρηση και χαρτογράφηση του δικτύου των μονοπατιών από τοπικούς φορείς. Τον Οκτώβριο του 2015, απονεμήθηκε σε ένα τμήμα 100 χλμ πιστοποίηση, τοποθετώντας το τμήμα στον ευρωπαϊκό χάρτη πεζοπορίας.
Υπέδαφος
Το υπέδαφος της Άνδρου περιέχει κοιτάσματα μεταλλευμάτων σιδήρου (κυρίως στις περιοχές του Άγιου Πέτρου, της Λουριάς, της Φάσας και του Άγιου Σιμεών) και μαγγανίου (στη Βόρη και στο Βιτάλι). Σε μικρότερες ποσότητες περιέχονται χαλκός, μόλυβδος, ψευδάργυρος, νικέλιο, τάλκης και αμίαντο.
Μεταλλεία
Στην Άνδρο λειτούργησαν κατά τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα μεταλλεία τα οποία εξόρυσσαν από το υπέδαφος μαγγανιούχα και σιδηρούχα ορυκτά. Τρία μεταλλεία ήταν τα σημαντικότερα: του Βιταλίου, του Άγιου Πέτρου και της Βόρης. Τα δύο πρώτα μεταλλεία άρχισαν την εξόρυξη των ορυκτών στα τέλη του 19ου αιώνα (1898 και 1899), μολονότι και τα δύο πτώχευσαν ελάχιστα χρόνια αργότερα. Το μεταλλείο της Βόρης, γνωστό ως το μεταλλείο Κοκκίνη, άρχισε τη λειτουργία του το 1903 στην απομονωμένη περιοχή Γκιλιμάτσι εξορύσσοντας μαγγάνιο. Οι εργάτες προερχόντουσαν κυρίως από τη Βουρκωτή, ενώ η εξόρυξη γινόταν χειρωνακτικά και τα ορυκτά μεταφέρονταν ως τη Βόρη για να φορτωθούν σε πλοία. Το 1929 άρχισαν οι εξαγωγές προς το Βέλγιο και τη Γιουγκοσλαβία. Κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής το μεταλλείο υπολειτουργούσε, ενώ μετά τον πόλεμο δεν κατάφερε να λειτουργήσει κανονικά, λόγω έλλειψης πόρων, με αποτέλεσμα το κλείσιμο του, το 1957. Κύριοι πελάτες του μεταλλείου ήταν η Χαλυβουργική και η εταιρεία παραγωγής μπαταριών Tiger.
Κλίμα
Το κλίμα της Άνδρου είναι καθαρά μεσογειακό με ζεστά καλοκαίρια και δροσερούς έως κρύους χειμώνες, ενώ όλους σχεδόν τους μήνες δεν παύουν να πνέουν οι θαλασσινοί, βόρειοι άνεμοι που μειώνουν τη θερμοκρασία του νησιού. Πολλές φορές ιδιαίτερα κατά τους χειμερινούς μήνες τα υψηλά μποφόρ που μπορεί να φτάσουν και τα 10 δεν επιτρέπουν την πρόσβαση των πλοίων στο λιμάνι του Γαυρίου.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο μόνιμος πληθυσμός του νησιού ήταν 9.221 κάτοικοι, μειωμένοι σε σχέση με την απογραφή του 2001, που ήταν 10.009 κάτοικοι. Η πλειοψηφία ασχολείται με τον τριτογενή τομέα παραγωγής.
Ιστορικά, ο πληθυσμός της Άνδρου κυμαίνονταν ανάμεσα στις 10 με 20 χιλιάδες κατοίκους. Η πρώτη αναφορά πληθυσμού έγινε από τον Γκ. Ριτσάρντο το 1470, ο οποίος κατέγραψε 2.000 κάτοικους. Το 1528 αναφέρθηκε ως σχεδόν έρημη, ενώ το 1618 ο πληθυσμός έφτασε τους 18.000 κατοίκους σε περίπου 60 χωριά. 50 χρόνια αργότερα καταγράφεται ως αραιά κατοικημένη και μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα ο πληθυσμός κυμαίνονταν γύρω στους 5.000 κατοίκους. Η Χώρα, που είχε καταστραφεί από το 1674, είχε 100 σπίτια, πολλά εξ' αυτών ερημωμένα. Αύξηση στον πληθυσμό παρατηρήθηκε μετά το 1770, φτάνοντας ξανά τους 10.000 κατοίκους. Λίγο πριν από την έναρξη της Ελληνικής επανάστασης ο πληθυσμός ήταν 16.000 κάτοικοι.
Διοικητική διαίρεση
Με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1845 καταργούνται οι περιφερειακές διοικήσεις και επαναφέρονται οι επαρχίες. Η επαρχία της Άνδρου επανήλθε στην αρχική της σύσταση του 1833. Ως έδρα της επαρχίας ορίστηκε με βασιλικό διάταγμα στις 5 Δεκεμβρίου 1845 η Χώρα. Το 1868, με βασιλικό διάταγμα καταργείται εκ νέου η επαρχία και η διοίκηση του νησιού περνάει στη Νομαρχία Κυκλάδων. Λίγους μήνες αργότερα, στις 20 Φεβρουαρίου 1869, η επαρχία της Άνδρου επανασυγκροτήθηκε.
Το 1997 ψηφίστηκε το Σχέδιο «Καποδίστριας» με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν στην επαρχία τρεις δήμοι: ο δήμος Άνδρου, ο δήμος Υδρούσας και ο δήμος Κορθίου.
Τέλος, με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, την 1η Ιανουαρίου 2011, οι τρεις δήμοι ενώθηκαν στον ενιαίο Δήμο Άνδρου, ενώ η επαρχία Άνδρου έπαψε να υφίσταται. . Ταυτόχρονα, συστάθηκε η Περιφερειακή Ενότητα Άνδρου.
Οικονομία
Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, η οικονομία της Άνδρου στηριζόταν κυρίως στη γεωργία και στην κτηνοτροφία. Έπειτα, οι Ανδριώτες στράφηκαν προς τη ναυτιλία και το εμπόριο, μετατρέποντας το νησί σε ναυτιλιακό και οικονομικό κέντρο.
Μουσεία
Στην Άνδρο βρίσκονται πολλά μουσεία, με γνωστότερο το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Χώρα, το οποίο ιδρύθηκε το 1979 από το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή. Στη Χώρα επίσης υπάρχουν το Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου, όπου βρίσκονται εκθέματα από τον αρχαίο οικισμό της Ζαγοράς, το Ναυτικό Μουσείο, με φωτογραφίες και μοκέτες πλοίων, το Ψηφιακό Μουσείο, το Μουσείο Λαογραφίας και Χριστιανικής Τέχνης και το Ίδρυμα Κιδωνιέως, στο οποίο διοργανώνονται σε ετήσια βάση οι «Πλόες», μία έκθεση με έργα ζωγράφων.
Εκτός Χώρας, υπάρχουν τρία μουσεία. Στο Συνέτι βρίσκεται το Λαογραφικό μουσείο, που εκθέτει διάφορα αντικείμενα και ενδύματα παλιότερης εποχής των κατοίκων της Άνδρου. Στην Παλαιόπολη υπάρχει ένα Αρχαιολογικό μουσείο με ευρήματα από τις ανασκαφές της αρχαίας Παλαιόπολης, και στον Πιτροφό υπάρχει το Μουσείο Ελιάς Κυκλάδων που στεγάζεται σε παλιό ελαιοτριβείο.
Γαστρονομία
Το παραδοσιακό πιάτο του νησιού είναι η φρουτάλια, μια ομελέτα που περιέχει επίσης πατάτες και παραδοσιακά ανδριώτικα λουκάνικα. Ένα άλλο παραδοσιακό φαγητό της ανδριώτικης κουζίνας είναι ο λαμπριάτης, ένα φαγητό που μαγειρεύεται το Πάσχα και είναι κατσίκι με γέμιση τυριών. Τα παραδοσιακά γλυκά του νησιού είναι τα γλυκά του κουταλιού και αμυγδαλωτά, όπως τα καλτσούνια και οι παστίτσιες, ενώ λόγω των μικρών κτηνοτροφικών μονάδων που έχει, η Άνδρος παράγει τοπικά τυριά. Τέλος, η Άνδρος παράγει κρασί, λικέρ, σουμάδα και ρακί σε τοπικούς συνεταιρισμούς.
Πολιτισμός
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
*
Ραμίζ Αλία
Ο Ραμίζ Αλία (Ramiz Alia, 18 Οκτωβρίου 1925 – 7 Οκτωβρίου 2011) ήταν ο δεύτερος και τελευταίος κομμουνιστής ηγέτης της Αλβανίας από το 1985 έως το 1991.
Γεννήθηκε στην Σκόδρα. Ήταν ευνοούμενος της οικογένειας του Ενβέρ Χότζα, και με τον θάνατο του τελευταίου το 1985, ανέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα του Αλβανικού Κόμματος Εργασίας. Όταν τα κομμουνιστικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης άρχισαν να καταρρέουν, ο Αλία προσπάθησε να κάνει κάποια δημοκρατικά ανοίγματα. Ωστόσο, οι διαδηλώσεις των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο «Ενβέρ Χότζα» (σημερινό Πανεπιστήμιο των Τιράνων) τον Δεκέμβριο του 1990, καθώς και η φυγή χιλιάδων Αλβανών μεταναστών προς την Ελλάδα και την Ιταλία, προκάλεσαν την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αλβανίας Κατηγορία:Αλβανοί κομμουνιστές
Μούντζα
thumb|29 Ιουνίου 2011: Ομαδικό μούτζωμα προς το Ελληνικό Κοινοβούλιο από το Κίνημα των Αγανακτισμένων Πολιτών στις [[Διαδηλώσεις στην Ελλάδα 2011|διαδηλώσεις του 2011.]]Η μούντζα, ή αλλιώς το φάσκελο, είναι χειρονομία διαδεδομένη στον ελλαδικό χώρο, την Κύπρο αλλά και γενικότερα σε μέρη όπου υπάρχουν Έλληνες της Διασποράς. Αποτελεί υβριστική χειρονομία για τους πληθυσμούς αυτούς.
Χρήση
Η μούντζα γίνεται με την παλάμη του χεριού. Ο υβρίζων τείνει το χέρι του προς τον υβριζόμενο και «δείχνει» σε αυτόν την ανοιχτή του παλάμη ενώ τα δάκτυλα του χεριού του είναι τεντωμένα. Ο υβρίζων πρέπει να δίνει την εντύπωση πως κολλάει το χέρι του στο πρόσωπο του υβριζόμενου, όσο μακριά και να βρίσκεται. Προκειμένου να δοθεί έμφαση, κάποιες φορές η μούντζα γίνεται με τα δύο χέρια. Σε αυτή την περίπτωση οι δύο παλάμες του υβρίζοντος είναι η μία πίσω από την άλλη, ενώ η μπροστινή παλάμη είναι σταθερή και η άλλη πέφτει πάνω της από την πίσω μεριά.
Η μούντζα συνοδεύεται συχνά από επιφωνήματα και υβριστικές φράσεις όπως «να!», «όρσε!», «να μαλάκα!», «πάρ' τα να μη σ' τα χρωστάω» κ.ά..
Μία παραλλαγή της, η «ευγενική» μούντζα, πραγματοποιείται με τον παραπάνω τρόπο, αλλά κρατώντας κλειστά τα δάχτυλα του χεριού. Η εν λόγω χειρονομία συνοδεύεται συχνά από τη φράση «φύσα!».
Η μούντζα περιγράφεται ειρωνικά ως το «παράσημο της ανοιχτής παλάμης». Όσο πιο κοντά στο πρόσωπο του υβριζόμενου πλησιάσει το χέρι, τόσο μεγαλύτερη απαξίωση εκφράζει.
Σημειώνεται επίσης ότι συχνά η αντίδραση του υβριζόμενου μπορεί να είναι είτε της ίδιας μορφής (μούντζα), αλλά και πολύ εντονότερη, είτε φραστική, χειρονομία ή και χειροδικία.
Ιστορία
Η χρήση της μούντζας ανάγεται στην εποχή του Βυζαντίου, και συγκεκριμένα σε μία ποινή που εφαρμοζόταν σε περιπτώσεις ασήμαντων παραπτωμάτων. Ο δικαστής έβαζε το χέρι του σε στάχτη και λέρωνε (μουντζούρωνε) το πρόσωπο του τιμωρούμενου, διαπομπεύοντάς τον με αυτόν τον τρόπο.
Κυπριακές ομάδες στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών
Η συμμετοχή κυπριακών συλλόγων στην ελληνική Α' Εθνική κατηγορία ήταν μια καινοτομία που εφαρμόσθηκε κατά το χρονικό διάστημα 1967-1974 ύστερα από πρωτοβουλία του δικτατορικού καθεστώτος των Αθηνών, την οποία υλοποίησε με επαφές που είχε στην Κύπρο με την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) στα τέλη Αυγούστου του 1967, ο τότε Γ.Γ. Αθλητισμού Κωνσταντίνος Ασλανίδης. Πιο συγκεκριμένα, με έναρξη την ποδοσφαιρική περίοδο 1967-68 στο ελληνικό πρωτάθλημα έλαβε μέρος ο Ολυμπιακός Λευκωσίας, ενώ η κυπριακή Α΄ κατηγορία ουσιαστικά μετατράπηκε σε τέταρτο όμιλο της ελληνικής Β΄κατηγορίας, έτσι ώστε ο πρωταθλητής της να αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο επόμενο ελληνικό πρωτάθλημα. Με τον τρόπο αυτό, επιδιώχθηκε η σταδιακή ενοποίηση των δυο διοργανώσεων, γεγονός όμως που δεν στάθηκε δυνατό να επιτευχθεί, αφού ο αριθμός των κυπριακών συλλόγων δεν αυξήθηκε, λόγω εμφανέστατης αγωνιστικής αδυναμίας τους, σε σχέση με τους αντίστοιχους ελληνικούς. Η μοναδική ομάδα που κατόρθωσε να κερδίσει το δικαίωμα να διατηρηθεί για δεύτερο συνεχή χρόνο στην ελληνική Α΄Εθνική ήταν ο ΑΠΟΕΛ της περιόδου 1973-74, ωστόσο τα γεγονότα που ακολούθησαν με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974 ματαίωσαν την περαιτέρω προοπτική του εγχειρήματος.
Μούντζα
Ιστορία
Μία ακόμη άποψη που υπάρχει είναι κατά την εποχή του Βυζαντίου πάλι, ότι οι ομάδες του ιππόδρομου (κίτρινοι, πράσινοι κλπ) θέλοντας να διαπομπεύσουν η μία την άλλη έπαιρναν με τα χέρια τους κόπρανα αλόγων και τα πέταγαν στις αντίπαλες ομάδες φιλάθλων.
Κυπριακές ομάδες στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών
Βάσει των κανονισμών μόνο μία κυπριακή ομάδα θα συμμετείχε στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής και αυτή θα ήταν η πρωταθλήτρια Κύπρου. Σε περίπτωση που μια κυπριακή ομάδα εξασφάλιζε την παραμονή της στην Α΄ Εθνική, η νέα πρωταθλήτρια Κύπρου δεν είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο νέο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής. Με την εξασφάλιση της παραμονής του ΑΠΟΕΛ την περίοδο 1973-74, η πρωταθλήτρια της Α΄ κατηγορίας 1973-74, Ομόνοια Λευκωσίας, δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής 1974-75.
Μούντζα
Ιστορία
Υπάρχει ακόμα η άποψη ότι η χρήση της μούντζας χρονολογείται πολύ παλιότερα, στην Αρχαία Ελλάδα. Στην περίπτωση αυτή, μία χειρονομία αντίστοιχη της μούντζας χρησιμοποιόταν αρχικά στα Ελευσίνια μυστήρια και συνοδευόταν από κατάρες που απευθύνονταν προς τον «εχθρό», το «Κακό» κ.λ.π., φράσεις δηλωτικές της αποπομπής στο ανάθεμα. Ωστόσο, αυτή η άποψη για την προέλευση της μούντζας έχει αμφισβητηθεί έντονα.
Κυπριακές ομάδες στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών
Οι κυπριακές ομάδες που αγωνίσθηκαν στο ελληνικό πρωτάθλημα ήταν κατά σειρά: Ολυμπιακός Λευκωσίας (1967-68), Α.Ε. Λεμεσού (1968-69), Ολυμπιακός Λευκωσίας (1969-70), Ε.Π.Α. Λάρνακας (1970-71), Ολυμπιακός Λευκωσίας (1971-72), Ομόνοια Λευκωσίας (1972-73) και Α.Π.Ο.Ε.Λ. (1973-74).
Μούντζα
Ιστορία
Πρόκειται για κίνηση ανάλογη με την ρίψη λίθου του αναθέματος σε κολωνό λίθων, που δημιουργούσαν με την ρίψη λίθων κατά του αναθεματιζομένου.
Κυπριακές ομάδες στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών
Ολυμπιακός Λευκωσίας
Ο Ολυμπιακός Λευκωσίας παρουσίασε, αντίστοιχα, 23, 27 και 30 ποδοσφαιριστές την κάθε μια από τις τρεις συμμετοχές του (1967-68, 1969-70 και 1971-72). Οι Ξυπολυτάς και Αβραμίδης δεν απουσίασαν ούτε μια φορά την πρώτη σεζόν λαμβάνοντας μέρος και στους 34 αγώνες που έδωσε η ομάδα τους, ο Ευθυμιάδης (με 33 συμμετοχές) ήταν ο πιο πιστός παίκτης τη δεύτερη χρονιά και ο Αριστείδου (με 30 παρουσίες) την τρίτη. Πρώτοι σκόρερ ήσαν, αντίστοιχα, ο Μάρκου (9 γκολ), ο Αβραμίδης (επίσης με 9 γκολ) και ο Ευθυμιάδης, με τρία τέρματα.
Μούντζα
Ιστορία
Τρίτη άποψη είναι ότι η μούντζα ή φάσκελο (παλαιότερο "σφάκελο" και "στρούντζος" και "πούλος") ξεκίνησε στην αρχαία Ελλάδα ως χειρονομία που απεικόνιζε το γυναικείο αιδοίο ή την ερωτική πράξη. Όπως αναφέρει ο Οβίδιος, ο υβριστής δεν είχε τότε ανοιχτά όλα τα δάχτυλα του χεριού, αλλά είχε τεντωμένο τον αντίχειρα και καθέτως προτεταμένο τον δείκτη και τον μέσο, κρατώντας τα υπόλοιπα δύο δάχτυλα κλειστά σε γροθιά. Οπως αναφέρει ο ίδιος οι Έλληνες αποκαλούσαν αυτή τη χειρονομία σύκο και οι Ρωμαίοι στην αρχή νόμιζαν ότι με αυτή τη χειρονομία οι Έλληνες ξόρκιζαν δαιμονικές δυνάμεις, επειδή σε άλλους λαούς η επίδειξη της παλάμης και η παρόμοια χρήση των δακτύλων ήταν συνυφασμένη με κατάρες και εξορκισμούς -θεωρείτο προβασκάνιο. Εντούτοις στην πραγματικότητα ήταν βαριά ύβρις και έκφραση περιφρόνησης που επιβίωσε με άλλη μορφή και στο Βυζάντιο (στις διαπομπεύσεις).
Η κίνηση εκφράζει βαριά περιφρόνηση, μαζί δε και κατάρα για αποπομπή και εξαφάνιση.
Διεθνής χρήση
Η χειρονομία δεν έχει την ίδια σημασία σε άλλες κουλτούρες.
Κυπριακές ομάδες στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών
Ε.Π.Α. Λάρνακας
Η Ε.Π.Α. Λάρνακας εμφάνισε 23 παίκτες. Οι Α. Θεοδώρου και Καντζιλιέρης έφτασαν τις 33 συμμετοχές και ο Κυθραιώτης ήταν ο πρώτος σκόρερ με 5 τέρματα.
Μούντζα
Παραπομπές
Κατηγορία:Χειρονομίες Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Ελλάδας Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Κύπρου
Κυπριακές ομάδες στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών
Ομόνοια Λευκωσίας
28 ποδοσφαιριστές παρέταξε συνολικά η Ομόνοια. Πρώτος σε παρουσίες ήταν ο Ροτσίδης (32 συμμετοχές) και πρώτος στα γκολ ο Χαραλάμπους με πέντε τέρματα.
Α.Π.Ο.Ε.Λ.
Η πιο ανταγωνιστική ομάδα ήταν, όπως προείπαμε, το Α.Π.Ο.Ε.Λ. Που σημείωσε σε μια χρονιά, τόσες νίκες όσες ο Ολυμπιακός Λευκωσίας σε τρεις (11). Παρουσίασε 23 παίκτες, με βασικό πρωταγωνιστή τον Στυλιανού (33 συμμετοχές, 11 γκολ).
Αναλυτικά η συμμετοχή του ΑΠΟΕΛ
Στα μέσα της δεκαετίας του '70, το ελληνικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας πέρασε μερικές από τις κρισιμότερες στιγμές της ιστορίας του, με αλλαγές και ποικίλες αναταράξεις οι οποίες έθεσαν σε μεγάλο κίνδυνο την αξιοπιστία του σαν θεσμού. Όλα άρχισαν στο τέλος της αγωνιστικής σεζόν 1973-74, με τα δραματικά γεγονότα της Κύπρου και τις επιπτώσεις που προκάλεσε η τουρκική εισβολή στη μεγαλόνησο.
Το δικτατορικό καθεστώς της "21ης Απριλίου", από την άνοιξη του 1967 όταν κατέλαβε δια της βίας των όπλων την εξουσία, είχε εφαρμόσει μια πολιτική που εξυπηρετούσε τις βαθύτερες επιδιώξεις του σε κάθε δυνατό επίπεδο. Με έναρξη λοιπόν την ποδοσφαιρική περίοδο 1967-68 και έχοντας εξασφαλίσει τη σύμφωνη γνώμη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου ("Κ.Ο.Π."), στο ελληνικό πρωτάθλημα εντάχθηκε και μια Κυπριακή ομάδα, που ήταν η πρωταθλήτρια Κύπρου της προηγούμενης χρονιάς. Την αρχή έκανε ο Ολυμπιακός Λευκωσίας, ο πρώτος σύλλογος από τη νήσο που έλαβε μέρος στη δική μας Α΄ Εθνική.
Το ποδόσφαιρο σαν μέσο προπαγάνδας
Ήταν περισσότερο από εμφανές τότε, πως οι εμπνευστές εκείνου του τολμηρού εγχειρήματος έχοντας σαν πρωτοστάτη τον πανίσχυρο Γενικό Γραμματέα Αθλητισμού της "χούντας" Κωνσταντίνο Ασλανίδη, προσέβλεπαν στη σταδιακή είσοδο αρκετών κυπριακών ομάδων, έτσι ώστε, σε βάθος χρόνου, το ελληνικό πρωτάθλημα να μετατραπεί σε Ελληνο-Κυπριακή διοργάνωση, στοιχείο που θα ενίσχυε τον πολιτικό στόχο της Ένωσης της Κύπρου με τη «μητέρα» Ελλάδα, τον οποίο προωθούσαν πάση θυσία οι «συνταγματάρχες», για να αποκτήσουν τα πολυπόθητα ερείσματα που τους έλλειπαν μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων.
Τότε, το κυπριακό πρωτάθλημα λογιζόταν σαν ο 4ος όμιλος της ελληνικής Β΄ Εθνικής, αλλά λόγω της εμφανέστατης αδυναμίας των ομάδων της μεγαλονήσου, ο αριθμός των κυπριακών συμμετοχών στην ελληνική διοργάνωση δεν αυξανόταν. Οι θέσεις υποβιβασμού από την Α΄ Εθνική παρέμεναν από το 1970 σταθερά τέσσερις, με μια από αυτές (την τελευταία) να καταλαμβάνεται από τον κυπριακό σύλλογο.
Αυτή η αλυσίδα της υστέρησης των σωματείων της Κύπρου, έσπασε, αναπάντεχα, την έβδομη περίοδο εφαρμογής του μέτρου, δηλαδή την σεζόν 1973-74. Εκείνη τη χρονιά, ήταν ο ΑΠΟΕΛ, πρωταθλητής Κύπρου του 1973, που έδειχνε ιδιαίτερα υπολογίσημος, με αποτέλεσμα να διεκδικεί τη σωτηρία του από πολύ νωρίς! Η λήξη της χρονιάς βρήκε στις τρεις τελευταίες θέσεις το Φωστήρα Αθηνών, τον Απόλλωνα Σμύρνης και τον Απόλλωνα Θεσσαλονίκης που αυτοδίκαια υποβιβάσθηκαν. Για την τέταρτη ομάδα που θα έχανε την κατηγορία τα πράγματα περιπλέχθηκαν, καθώς ο ΑΠΟΕΛ, ο Ολυμπιακός Βόλου και ο Πανσερραϊκός ισοβάθμησαν στην "ηλεκτρική καρέκλα" της 13ης θέσης.
Το Χόμπιτ
Χόμπιτ ή Εκεί και πάλι πίσω είναι παιδικό  μυθιστόρημα φαντασίας του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 21 Σεπτεμβρίου 1937 και δέχθηκε μεγάλη επιδοκιμασία. Ενώ μπορεί και να σταθεί ως αυτόνομο μυθιστόρημα, συχνά προωθείται ως το προοίμιο του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, του ίδιου συγγραφέα. Βρίσκεται στη λίστα: Βιβλία με περισσότερα από 100 εκατομ. αντίτυπα.