cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ατζούν Ιλίτζαλι
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη από μια οικογένεια που καταγόταν από την Ιλίτζα του Ερζερούμ, εξ ου και το επίθετό του. Τελείωσε το δημοτικό στην Αδριανούπολη και την δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Kadıköy Maarif College και στο Anatolian High School της Κωνσταντινούπολης. Εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Πόλης, αλλά τα παράτησε και ξεκίνησε να εργάζεται από νεαρή ηλικία.
Ο Ιλίτζαλι ξεκίνησε την καριέρα του στις επιχειρήσεις μαζί με τον πατέρα του Εργκιούν, ιδρύοντας ένα μικρό μαγαζί με ρούχα στο Bağdat Caddesi. Τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα ήθελε και έτσι σε ηλικία 21 ετών το μαγαζί χρεωκόπησε. Μετά από αυτήν την πρώτη απογοητευτική εμπειρία, ξεκίνησε να εργάζεται ως ρεπόρτερ στο κανάλι Show TV. Αφού εργάστηκε για αρκετά χρόνια εκεί, ο Ιλίτζαλι δημιούργησε μια εταιρεία παραγωγής το 2004, η οποία έγινε μια από τις πιο πετυχημένες εταιρείες στην Τουρκία. Στα τέλη του 2013, επέκτεινε τις επενδύσεις του αποκτώντας το τηλεοπτικό κανάλι TV8.
Καριέρα
Ο Ιλίτζαλι ξεκίνησε την τηλεοπτική του καριέρα ως αθλητικός ρεπόρτερ και πήρε προαγωγή χάρη στην επιτυχία του. Μετά από χρόνια εμπειρίας, ξεκίνησε την δική του ψυχαγωγική εκπομπή με την οποία ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο. Η εκπομπή είχε τόση μεγάλη επιτυχία ώστε έγινε γνωστός σε όλο το έθνος. Η εκπομπή αυτή ήταν το πρώτο προϊόν της εταιρείας του Acun Medya. Ο Ιλίτζαλι έγινε οικοδεσπότης και παραγωγός των εκπομπών της εταιρείας του.
Τον Νοέμβριο του 2013, ο Ιλίτζαλι απέκτησε το τηλεοπτικό κανάλι TV8. Στο νέο του κανάλι, ξεκίνησε νέα προγράμματα όπως το Utopia και "Rising Star Türkiye".
Προσωπική ζωή
Έχει κάνει τρεις γάμους και έχει αποκτήσει τέσσερις κόρες. Ο πρώτος του γάμος έγινε το 1988, με την Σεντά Μπασμπούγκ, με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Μπανού (γενν. 1990). Το διαζύγιο τους βγήκε το 1993. Το 2003 παντρεύτηκε τη Ζεϊνέπ Γιλμάζ, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, τις Λεϊλά (γενν. 2004) & Γιασεμίν (γενν. 2007). Το 2010, όντας παράλληλα παντρεμένος, ξεκίνησε τη σχέση του με την Σεϊμά Σουμπασί, φτάνοντας έτσι στις διαδικασίες διαζυγίου με τη σύζυγο του. Ωστόσο, λίγο αργότερα το ζευγάρι συμφιλιώθηκε και οι διαδικασίες διακόπηκαν. Το 2013, γεννήθηκε όμως η τέταρτη κόρη του, Μελίσα, από τη παράνομη σχέση του με την Σουμπασί κι έτσι πήρε διαζύγιο από τη Γιλμάζ, το οποίο εκδόθηκε το 2016. Από το 2017 μέχρι το 2018, υπήρξε παντρεμένος με την Σεϊμά Σουμπασί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι επιχειρηματίες
Θέμα Θεσσαλονίκης
thumb|right|250px|Χάρτης της διοικητικής διαίρεσης του Βυζαντίου (έτος 900) thumb|right|250px|Χάρτης της διοικητικής διαίρεσης του Βυζαντίου (έτος 1045) Το Θέμα Θεσσαλονίκης αποτελούσε διοικητικό διαμέρισμα («θέμα») της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Βρισκόταν στα νότια Βαλκάνια, περιλαμβάνοντας διάφορα μέρη της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας, έχοντας κέντρο τη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Αυτοκρατορίας.
Ιστορία
Στην ύστερη αρχαιότητα, η Θεσσαλονίκη ήταν η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας και της Διοικήσεως Μακεδονίας και η έδρα της επαρχότητος του πραιτορίου του Ιλλυρικού. Ωστόσο, με την απώλεια του μεγαλύτερου μέρους της βαλκανικής ενδοχώρας από τις επιδρομές των Σλάβων και των Βουλγάρων τον 7ο αιώνα, η εξουσία του επάρχου περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην πόλη και στα εγγύς περίχωρά της. Ο έπαρχος συνέχισε να κυβερνά τη Θεσσαλονίκη μέχρι τις αρχές του 9ου αιώνα, όταν αντικαταστάθηκε από στρατηγό επικεφαλής του νέου θέματος της Θεσσαλονίκης.
Ο στρατηγός της Θεσσαλονίκης μαρτυρείται για πρώτη φορά το 836, αλλά μια επιστολή του αυτοκράτορα Μιχαήλ Β´ (ηγεμόνευσε εν έτεσι 820–829) προς τον Φράγκο βασιλέα Λουδοβίκο τον Ευσεβή (ηγ. 814–840) μπορεί να υποδηλώνει την ύπαρξη του θέματος ήδη από το 824. Ο ιστορικός Γουόρεν Τρέντγκολντ χρονολογεί τη δημιουργία του θέματος περί το 809, κατά τη διάρκεια των αντιβουλγαρικών εκστρατειών του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α´ (ηγ. 802–811) που επέκτεινε τη βυζαντινή κυριαρχία στην ενδοχώρα της πόλης. Ο Τρέντγκολντ εικάζει περαιτέρω ότι τα στρατεύματα του θέματος τον 9ο αιώνα αριθμούσαν περίπου 2.000 άνδρες. Στα ανατολικά, το θέμα εκτεινόταν στον ποταμό Στρυμόνα και το ομώνυμο θέμα. Στα νότια, οριοθετούσε το θέμα Ελλάδος, κάπου στη βόρεια Θεσσαλία. Τα δυτικά και βόρεια όριά του ήταν απροσδιόριστα, κυμαινόμενα με τη ροή του πολέμου μεταξύ των Βυζαντινών, των τοπικών σλαβικών φυλών και των Βουλγάρων.
Επί αυτοκράτορα Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή (ηγ. 969–976), ένας δουξ ο οποίος διοικούσε τα επαγγελματικά ταγματικά στρατεύματα που στάθμευαν στο θέμα εγκαταστάθηκε στην πόλη και φαίνεται ότι συνυπήρχε για λίγο με τον στρατηγό, πριν αναλάβει και τα καθήκοντα του τελευταίου. Τον 11ο αιώνα το δουκάτον της Θεσσαλονίκης είχε τόση σημασία που το κατείχαν συχνά μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Η πόλη και το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας καταλήφθηκαν από Λατίνους μετά την Δ΄ Σταυροφορία και εντάχθηκαν στο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, το οποίο επέζησε μέχρι το 1224, οπότε και καταλήφθηκε από την Ήπειρο. Το θέμα ανασυστάθηκε μετά την πτώση της πόλεως και του μεγαλύτερου μέρους της Μακεδονίας στα χέρια της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας το 1246, και επέζησε έως ότου καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1392· μέχρι εκείνην τη στιγμή, ωστόσο, το θέμα είχε ουσιαστικά περιοριστεί στην ίδια την πόλη. Ανακτήθηκε από το Βυζάντιο το 1402, η πόλη έγινε η έδρα ενός δεσποτάτου, μέχρι που παραδόθηκε στη Βενετία το 1423, κατά τη διάρκεια μιας άλλης πολιορκίας από τους Οθωμανούς που έληξε με την κατάκτηση της πόλης το 1430.
Πηγές
Θεσσαλονικης Θεμα Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών
Coq
thumb|300px|Μια συνεδρία αλληλεπιδραστικής απόδειξης στο CoqIDE, το σενάριο της απόδειξης φαίνεται στα αριστερά και η κατάσταση της απόδειξης φαίνεται στα δεξιά.
Στην επιστήμη υπολογιστών, το Coq είναι ένας διαλογικό εργαλείο απόδειξης θεωρημάτων (interactive theorem prover). Υποστηρίζει την έκφραση μαθηματικών βεβαιώσεων, ελέγχει μηχανικά αποδείξεις τους, βοηθά στην εύρεση τυπικών αποδείξεων και εξάγει ένα πιστοποιημένο πρόγραμμα (certified program) από μια κατασκευαστική απόδειξη των τυπικών προδιαγραφών του. Το Coq λειτουργεί στη θεωρία του λογισμού των επαγωγικών κατασκευών (calculus of inductive constructions), ο οποίος αποτελεί παράγωγο του λογισμού των κατασκευών (calculus of constructions). Το Coq δεν είναι αυτόματος αποδείκτης θεωρημάτων αλλά περιλαμβάνει τακτικές αυτόματης απόδειξης θεωρημάτων και διάφορες διαδικασίες απόφασης (decision procedures).
Το Coq υλοποιεί μια συναρτησιακή γλώσσα προγραμματισμού με εξαρτώμενους τύπους (dependent types).
Αναπτύσσεται στη Γαλλία, στο εγχείρημα TypiCal (πρώην LogiCal), στο οποίο συμμετέχουν από κοινού το INRIA, η Πολυτεχνική Σχολή (École Polytechnique), το Πανεπιστήμιο Paris-Sud 11 και το CNRS. παλιότερα υπήρχε και μια ομάδα στην École Normale Supérieure de Lyon. Ο αρχηγός της ομάδας είναι ο Benjamin Werner. Το Coq υλοποιείται σε Objective Caml.
Η λέξη coq σημαίνει "κόκορας" στα Γαλλικά και προκύπτει από μια παράδοση ονομασίας των Γαλλικών ερευνητικών εργαλείων με ονόματα ζώων. Αποτελεί επίσης αναφορά στον Τιερί Κοκάν (Thierry Coquand), ο οποίος ανέπτυξε το λογισμό των κατασκευών με το Ζεράρ Υ (Gérard Huet). Αρχικά, ονομαζόταν απλά Coc, τα αρχικά των λέξεων "calculus of construction".
Θεώρημα τεσσάρων χρωμάτων και η επέκταση ssreflect
Με βάση αυτή τη δουλειά, αναππτύχθηκε μια σημαντική επέκταση του Coq που ονομάστηκε Ssreflect (που σημαίνει "small scale reflection" ή "ανάκλαση μικρής κλίμακας"). Παρά το όνομα, τα πιο πολλά από τα νέα χαρακτηριστικά που προσθέτει στο Coq η Ssreflect είναι ιδιότητες γενικής χρήσης, που δεν είναι χρήσιμα μόνο για το στυλ υπολογιστικής ανάκλασης της απόδειξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογική για Υπολογιστές Κατηγορία:Συναρτησιακές γλώσσες προγραμματισμού Κατηγορία:Τυπικές μέθοδοι
Ευρωμπάσκετ Νέων Κ-20 2014
Το Ευρωμπάσκετ Νέων Κ-20 2014 θα είναι η 17η διοργάνωση της FIBA για παίκτες κάτω των 20 ετών. Η διοργάνωση θα διεξαχθεί στην Κρήτη. Θα διεξαχθεί το διάστημα 8-20 Ιουλίου 2014. Πέρυσι πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Ιταλίας. Δεύτερη βγήκε η Λετονία, τρίτη η Ισπανία, τέταρτη η Ρωσία και πέμπτη η Ελλάδα.
Όμιλος Β
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2014 Νεων Ευρωμπασκετ νεων
Βάρβαροι
Ο όρος Βάρβαροι είναι ονομασία που χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τους Αρχαίους Έλληνες και αργότερα από τους Μεσσαιωνικούς Έλληνες ως εθνογραφική ή γεωγραφική ένδειξη, με την οποία, μέχρι τον 5ο π.Χ. αιώνα, χαρακτήριζαν όλους εκείνους που δεν ήταν Έλληνες, τους αλλοδαπούς. Καταδεικνύει ένα λαό με έντονο το αίσθημα της διαφορετικότητάς του από τους μη ανήκoντες σε αυτόν. Ανάλογη χρήση έχει η λέξη γκουγίμ (=εθνικοί) από τους Εβραίους.
Η λέξη στην αρχή δεν είχε την σημασία του απολίτιστου και άξεστου- τουναντίον οι Βέρβεροι, Πέρσες αλλά και οι Αιγύπτιοι ήταν πολύ πολιτισμένοι και μορφωμένοι- ανθρώπου αλλά επειδή οι Έλληνες άκουγαν από τους ξένους να μιλάνε μια άγνωστη για αυτούς γλώσσα, και τους ακουγόταν σαν μπαρ-μπαρ. Έτσι σιγά-σιγά το μπαρ-μπαρ έγινε βαρ-βαρ και εν τέλει βάρβαροι.
Γκούσταβ Φρέλιχ
Ο Γκούσταβ Φρέλιχ (γερμανικά: Gustav Fröhlich, 21 Μαρτίου 1902 - 22 Δεκεμβρίου 1987) ήταν Γερμανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Στην καριέρα του έπαιξε αρκετούς δευτερεύοντες ρόλους τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο, μέχρι όμως το 1927, που συμμετείχε στην ταινία του Φριτς Λανγκ, Metropolis. Έως και τη δεκαετία του 1950, παρέμεινε διάσημος στη Γερμανία.
Σφιεντοχουοβίτσε
Το Σφιεντοχουοβίτσε (πολωνικά: Świętochłowice, γερμανικά: Schwientochlowitz) είναι πόλη στη Σιλεσία της νότιας Πολωνίας, κοντά στο Κατοβίτσε.
Βάρβαροι
Από τον 5ο αιώνα και μετά, η λέξη άρχισε να χρησιμοποιείται και με χαρακτήρα μειωτικό έναντι όλων εκείνων που δεν ήταν Έλληνες, αποκτώντας πλέον μία σειρά από σημασίες, και μπορούσε να σημαίνει κατά περίπτωση, τον διανοητικά κατώτερο, τον κτηνώδη, τον άνθρωπο που ρέπει προς την υποταγή. Άλλωστε, ο Ισοκράτης προτρέπει τον Φίλιππο να κυριεύσει τους βαρβάρους του Βορρά, που εκ φύσεως είναι δουλικά γένη, ενώ ο Αριστοτέλης λέει πως οι Έλληνες είναι πλασμένοι να άρχουν και οι Ασιάτες να άρχονται.
Σφιεντοχουοβίτσε
Βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας από τη δημιουργία του το 1999 και προηγουμένων βρισκόταν στο πρώην Βοεβοδάτο Κατοβίτσε. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 49,762 κάτοικοι (2019).
Βάρβαροι
Στη γνωστή έκφραση «πας μη Έλλην βάρβαρος», περικλείεται και η εθνική υπερηφάνεια των Ελλήνων για τα διανοητικά τους επιτεύγματα. Μια υπερηφάνεια που συνήθιζε να υπογραμμίζει και ο Μέγας Αλέξανδρος κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του. Με την αναθηματική επιγραφή «Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων από των βαρβάρων των την Ασίαν κατοικούντων», έστειλε στην Αθήνα 300 περσικές πανοπλίες παρουσιάζοντας τη νίκη του Γρανικού, ως νίκη του πανελληνίου εναντίον των βαρβάρων. Την έκφραση τη συναντάμε και στη μεσαιωνική ελληνική γραμματεία. Στο ιστορικό πόνημα της Αλεξιάδος, η Άννα Κομνηνή χαρακτηρίζει τους μη ελληνόφωνους (Λατίνους, Άραβες, κ.τ.λ.) ως βαρβάρους. Η χρήση είναι περισσότερο από λόγιος αττικισμός, καθώς απαντάται και σε πολλά άλλα κείμενα της εποχής και μεταγενέστερα.
Γκούσταβ Φρέλιχ
Αφού συμμετείχε εθελοντικά στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατόπιν έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο, αρχές της δεκαετίας του 1920. Το 1922, έκανε και το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο, με το De bruut. Κατά την περίοδο του 3ου Ράιχ΄, παρέμεινε διάσημος, ενώ κατά τη διάρκεια περίπου αυτής της εποχής, παντρεύτηκε την Γκίτα Αλπάρ, τραγουδίστρια της όπερας από την Ουγγαρία.
Βάρβαροι
Οι Έλληνες χαρακτήριζαν και τη ζωή έξω από την πόλη-κράτος ως ημιβάρβαρη, εννοώντας ότι στα χωριά έλειπε η συγκεντρωτική και συντονισμένη πολιτική ζωή που ήταν απαραίτητη για μια ευτυχισμένη και ορθολογική ύπαρξη.
Η σημερινή έννοια της λέξης βάρβαρος ως απολίτιστος αντί ως μη-Έλληνας/Ρωμιός προέκυψε στον ελληνόφωνο κόσμο αργότερα, ως αντιδάνειο από την έννοια που είχε αποκτήσει η λέξη στη Δύση.
Σφιεντοχουοβίτσε
Ιστορία
thumb|right|250px|Η είσοδος του στρατοπέδου συγκέντρωσης Άιντραχτχίτε Η πόλη είναι γνωστή από τον 13ο αιώνα. Ανήκε στη Γερμανία ως το 1920, οπότε πέρασε στην Πολωνία (παρόλο που το 51,9% του πληθυσμού ψήφισε υπέρ της παραμονής στη Γερμανία). Το 1939 ενσωματώθηκε εκ νέου στη Γερμανία και το 1945 ξανά στην Πολωνία.
Το 1943 δημιουργήθηκε στην πόλη γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, το Άιντραχτχίτε (Eintrachthütte). Το 1945 το στρατόπεδο άνοιξε πάλι από το κομμουνιστικό καθεστώς ως στρατόπεδο συγκέντρωσης με το όνομα Ζγκόντα. Εκεί εκτελέστηκαν περίπου 2.500 αντικαθεστωτικοί.
Γκούσταβ Φρέλιχ
Οι ελάχιστες συμμετοχές του στις προπαγανδιστικές ταινίες του Ναζιστικής Γερμανίας, τον διευκόλυναν να συνεχίσει την καριέρα του και μετά το τέλος της. Γνωστή ταινία της εποχής αυτής, όπου πρωταγωνιστούσε είναι το Die Sünderin (1951). Παρ’ όλα αυτά ήδη από το 1956 είχε αποσυρθεί, οι κατοπινές συμμετοχές του ήταν ελάχιστες, τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στην τηλεόραση. Το 1987, κι ενώ διέμενε στο Λουγκάνο, μετά από επιπλοκές εγχείρησης, απεβίωσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Σφιεντοχουοβίτσε
Τοποθεσία
Το Σφιεντοχουοβίτσε βρίσκεται στη νότια πλευρά της πεδιάδας της Σιλεσίας.
Πληθυσμός
Η πόλη έχει τη μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού στην Πολωνία και μια από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη (4.200 κάτοικοι ανά τ.χλμ.).
Κλίμα
Το Σφιεντοχουοβίτσε έχει το τυπικό κλίμα της Κρακοβίας και της Σιλεσίας. Η βροχή φτάνει το ύψος των περίπου 700 mm το χρόνο. Η θερμοκρασία ποικίλλει μεταξύ -2,5 °C τον Ιανουάριο και 18 °C τον Ιούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας Κατηγορία:Επαρχία της Σιλεσίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιλεσίας (1920-1939) Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
Ικάριος ο Λακεδαιμόνιος
Ο Ικάριος ο Λακεδαιμόνιος ήταν γιος του Περιήρους ή του Οιβάλου, βασιλιά της Σπάρτης, και της Γοργοφόνης, κόρης του Περσέα. Από τον πατέρα του ήταν απόγονος του ήρωα Λακεδαίμονα. Αδέλφια του Ικάριου ήταν οι Αφαρέας, Λεύκιππος και Τυνδάρεως. Ανάμεσα στα παιδιά του Ικαρίου ήταν και η Πηνελόπη, δηλαδή ο Ικάριος υπήρξε πεθερός του Οδυσσέα.
Ο Ικάριος και ο Τυνδάρεως εκδιώχθηκαν από τον ετεροθαλή αδελφό τους Ιπποκόωντα, οπότε κατέφυγαν στην Πλευρώνα, στο ανάκτορο του Θεστίου, όπου παρέμειναν και τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τους γείτονες εχθρούς του. Αργότερα, ο Ηρακλής σκότωσε τον Ιπποκόωντα και τους γιούς του, και επανέφερε τον Τυνδάρεω στον θρόνο της Σπάρτης. Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, ο Ικάριος παρέμεινε στην Ακαρνανία, όπου πήρε ως σύζυγό του την Πολυκάστη, κόρη του Λυγαίου, και απέκτησαν τρία παιδιά: την Πηνελόπη, τον Αλυζέα και τον Λευκάδιο. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Ικάριος επέστρεψε στη Σπάρτη μαζί με τον αδελφό του και νυμφεύθηκε μια Ναϊάδα, την Περίβοια, αποκτώντας μαζί της 6 παιδιά: την Πηνελόπη (και πάλι), τον Θόαντα, τον Δαμάσιππο, τον Αλήτη, τον Περίλεω και τον Ικεύσιμο.
Για τη μονάκριβη κόρη του, την Πηνελόπη, ο Ικάριος διοργάνωσε αγώνες δρόμου και την πάντρεψε με τον νικητή, τον Οδυσσέα. Το πιθανότερο όμως είναι ότι ο Οδυσσέας είχε πάει στη Σπάρτη ως μνηστήρας της Ωραίας Ελένης και, όταν είδε το πλήθος των άλλων μνηστήρων της, σκέφθηκε να διαλέξει κάποια άλλη για σύζυγο αντί να έχει να αναμετρηθεί με τόσους άλλους. Πήρε λοιπόν την υπόσχεση από τον Τυνδάρεω ότι θα μεσολαβούσε για την Πηνελόπη, ενώ ο Οδυσσέας με την εξυπνάδα του θα του έλεγε ποια λύση έπρεπε να δώσει στο ζήτημα των μνηστήρων της Ελένης. Μετά τον γάμο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, ο Ικάριος ζήτησε να μείνει κοντά τους. Ο Οδυσσέας αρνήθηκε και ο Ικάριος, επιμένοντας, άρχισε να τρέχει πίσω από το άρμα με το οποίο το ανδρόγυνο έφευγε για την Ιθάκη, παρακαλώντας την Πηνελόπη να κατεβεί και να γυρίσει πίσω. Τελικά ο Οδυσσέας χάνοντας την υπομονή του στάθηκε σε ένα σημείο που απείχε τριάντα στάδια από τη Σπάρτη και ζήτησε από την Πηνελόπη να επιλέξει ανάμεσα σε αυτόν και στον πατέρα της. Η Πηνελόπη αισθάνθηκε ντροπή και σε απάντηση σκέπασε με ένα πέπλο το πρόσωπό της, υπονοώντας με αυτό ότι ήθελε να ακολουθήσει τον σύζυγό της αλλά ντρεπόταν να το πει στον πατέρα της. Τότε ο Ικάριος κατάλαβε την επιθυμία της και υπεχώρησε. Αργότερα, στο μέρος όπου έγινε αυτό το περιστατικό, ο Ικάριος ανέγειρε ιερό ή άγαλμα της θεάς Αιδούς (= ντροπής), της τροφού της θεάς Αθηνάς.
Μία καθαρά τοπική παράδοση των Λακεδαιμονίων αναφέρει ότι ο Ικάριος συμμάχησε με τον άλλοτε εχθρό του, τον Ιπποκόωντα, και έδιωξαν μαζί τον Τυνδάρεω από τη Σπάρτη.
Στο Μουσείο του Βερολίνου βρίσκεται αγγείο με παράσταση του Ικάριου, έργο του αγγειοπλάστη του 5ου αιώνα π.Χ. Ιέρωνα.
Πηγή
ΙκαριοςΛα Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Σπάρτης
Ακαθάριστο εθνικό προϊόν
Το εθνικό προϊόν είναι η συνολική αξία των τελικών αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται κατά τη διάρκεια μιας ορισμένης χρονικής περιόδου (έτος), από συντελεστές παραγωγής που ανήκουν σε μόνιμους κατοίκους της χώρας, ανεξάρτητα από τη χώρα όπου βρίσκονται οι συντελεστές παραγωγής.
Milli Tarāna
To Milli Tarāna (Παστού: ملي تـﺮانه Εθνικός ύμνος) είναι ο εθνικός ύμνος του Αφγανιστάν. Υιοθετήθηκε το 2006 και είναι γραμμένο στη γλώσσα Παστού. Σύμφωνα με το σύνταγμα του Αφγανιστάν πρέπει να περιέχει τη φράση Allah ο Akbar (Ο Θεός είναι μεγάλος) καθώς επίσης και τα ονόματα των μεγαλύτερων εθνικών και φυλετικών ομάδων της χώρας. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Abdul Bari Jahani και η μουσική από τον Babrak Wassa.
Ακαθάριστο εθνικό προϊόν
Υπολογισμός ΑΕΠ
Το εθνικό προϊόν ταυτίζεται με το εθνικό εισόδημα (αν αφαιρεθούν οι καθαροί έμμεσοι φόροι) και προκύπτει από το άθροισμα των επιμέρους αμοιβών των συντελεστών παραγωγής για τη συμμετοχή τους στην παραγωγική διαδικασία. Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν  (αγγλ. Gross National Product, GNP ή ΑΕθνΠ), είναι το συνολικό εισόδημα των μόνιμων κατοίκων (υπηκόων) μιας χώρας. Διαφέρει από το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, ως προς το ότι το μεν ΑΕΠ μετρά μόνο τα εισοδήματα που παράγονται στο εσωτερικό μιας χώρας, ανεξαρτήτως του ιδιοκτησιακού καθεστώτος ενώ το ΑΕθνΠ περιλαμβάνει το εισόδημα των πολιτών της χώρας το οποίο απέκτησαν στο εξωτερικό και αποκλείει το εισόδημα των αλλοδαπών που απέκτησαν σ’ αυτή τη χώρα. Στην ορολογία της Εθνικής Στατιστικής Αρχής, αναφέρεται ως Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα (ΑΕΕ).
Milli Tarāna
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Αφγανιστάν
Ακαθάριστο εθνικό προϊόν
Υπολογισμός ΑΕΠ
Για παράδειγμα, αν ένας Έλληνας επιχειρηματίας δραστηριοποιείται στη Βουλγαρία, τα κέρδη της επιχείρησής του προσμετρούνται στο ΑΕΠ της Βουλγαρίας. Αν όμως ο συγκεκριμένος Έλληνας επιχειρηματίας εξάγει ένα μέρος των κερδών του στην Ελλάδα, τότε τα κέρδη αυτά θα συνυπολογιστούν στο ΑΕθνΠ της Ελλάδας. Αν όμως ο Βούλγαρος επιχειρηματίας μεταφέρει ένα μέρος των κερδών του στην πατρίδα του, τα κέρδη αυτά αθροίζονται στο ΑΕθνΠ της Βουλγαρίας. Για τις περισσότερες χώρες, οι υπήκοοι είναι υπεύθυνοι για το μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας παραγωγής, με αποτέλεσμα τα δύο ακαθάριστα προϊόντα ΑΕΠ και ΑΕθνΠ να είναι σχεδόν ίσα.
Πηγές
https://web.archive.org/web/20130620131451/http://www.euretirio.com/2010/06/aep-akatharisto-ethniko-proion.html#ixzz30QGPRCab www.euretirio.com
Κατηγορία:Μακροοικονομική
Χονσού
Το Χονσού (本州, ακριβέστερα Χόνσ'ου) είναι το μεγαλύτερο νησί της Ιαπωνίας. Βρίσκεται νοτίως του Χοκκάιντο, βορείως του Σικόκου και βορειοανατολικά του Κιούσου. Είναι το έβδομο μεγαλύτερο νησί του κόσμου και το δεύτερο με το μεγαλύτερο πληθυσμό μετά την Ιάβα.
Το νησί έχει περίπου 1.300 χλμ. μήκος ενώ το εύρος του εκτείνεται από 50 σε 230 χλμ. και η συνολική έκτασή του είναι 227.943 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καλύπτοντας το 60% της συνολικής έκτασης της Ιαπωνίας. Είναι μεγαλύτερο από το νησί της Μεγάλης Βρετανίας. Διαθέτει επίσης ακτογραμμή μήκους 10.084 χλμ.
Ορεινή και ηφαιστειογενής περιοχή, το Χονσού πλήττεται συχνά από σεισμούς. Η υψηλότερη κορυφή του είναι το ενεργό ηφαίστειο του Φούτζι στα 3.776 μέτρα. Διαρέεται από πολλούς ποταμούς, μεταξύ των οποίων και ο ποταμός Σινάνο, ο μεγαλύτερος της Ιαπωνίας. Το κλίμα του ποικίλει από τον ψυχρό βορρά μέχρι τον υποτροπικό νότο.
Ο πληθυσμός του είναι 103.000.000 (2005), συγκεντρωμένος στις διαθέσιμες πεδινές περιοχές, κυρίως στην πεδιάδα Κάντο, όπου το 25 % του πληθυσμού διαμένει εντός ή γύρω από το Τόκυο και τη Γιοκοχάμα. Άλλες πόλεις περιλαμβάνουν τις Κυότο, Οσάκα, Κόμπε, Χιροσίμα, Σέννται και Νάγκογια. Το νησί χωρίζεται σε πέντε περιοχές και εμπεριέχει 34 περιφέρειες, μεταξύ των οποίων και η μητροπολιτική περιφέρεια του Τόκυο.
Τα τρία τέταρτα των βασικών, σημαντικών και σύγχρονων πόλεων της Ιαπωνίας βρίσκονται στο Χονσού όπως οι Τόκυο, Γιοκοχάμα, Ναγκόγια, Κόμπε, Κυότο, Άκιτα, Σεντάι, Φουκουσίμα, Νιιγκάτα και Χιροσίμα. Επίσης, εδώ βρίσκονται και σημαντικά πολιτιστικά κέντρα όπως το Κυότο, η Νάρα και η Καμακούρα.
Το νησί περιλαμβάνει και σημαντικές αγροτικές περιοχές. Η Νιιγκάτα θεωρείται ως σημαντικός παραγωγός ρυζιού, οι πεδιάδες του Κάντο και του Νόμπι παράγουν ρύζι και λαχανικά, το Γιαμαμάσι είναι μείζων φρουτο-παραγωγή περιοχή και το Αομόρι είναι γνωστό για τα μήλα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ιαπωνίας
Κοιλιακή μαρμαρυγή
μικρογραφία|Καρδιογράφημα στο οποίο φαίνεται κοιλιακή μαρμαρυγή Η κοιλιακή μαρμαρυγή είναι μία κατάσταση στην οποία υπάρχει ασυντόνιστη συστολή των κοιλιών του καρδιακού μυός. Η κοιλιακή μαρμαρυγή είναι η πιο συχνή μορφή αρρυθμίας που εμφανίζεται σε καρδιακούς ασθενείς. Αν και υπάρχει κάποια δραστηριότητα, το άτομο είναι συνήθως ανίκανο να εντοπίσει με την ψηλάφηση τα κυριότερα σημεία παλμού, δηλαδή τις καρωτίδες και την μηριαία αρτηρία. Η αρρυθμία μπορεί να επιβεβαιωθεί μόνο με ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ). Η κοιλιακή μαρμαρυγή είναι μια επείγουσα ιατρικά κατάσταση που απαιτεί άμεση παρέμβαση για υποστήριξη της ζωής. Εαν αυτή η αρρυθμία συνεχιστεί για μερικά δευτερόλεπτα και δεν αναταχθεί, κατά πάσα πιθανότητα θα εκφυλιστεί περαιτέρω σε ασυστολία. Αυτή η κατάσταση οδηγεί σε καρδιογενές σοκ και σε παύση της αποτελεσματικής κυκλοφορίας του αίματος. Κατά συνέπεια είναι θέμα λεπτών να επέλθει αιφνίδιος καρδιακός θάνατος. Εάν ο ασθενής δεν αναζωογονηθεί μετά από ένα επαρκές χρονικό διάστημα (μέσα σε περίπου 5 λεπτά σε θερμοκρασία δωματίου), μπορεί να υποστεί μη αντιστρεπτή βλάβη στον εγκέφαλο και πιθανώς να οριστεί εγκεφαλικά νεκρός λόγω των επιπτώσεων της εγκεφαλικής υποξίας. Από την άλλη πλευρά, ο θάνατος επέρχεται φυσιολογικά αν ο φυσιολογικός φλεβοκομβικός ρυθμός δεν αναταχθεί εντός 90 δευτερολέπτων από την έναρξη της κοιλιακής μαρμαρυγής, ειδικά αν αυτή έχει εξελιχθεί σε ασυστολία.
Σημεία και συμπτώματα
Η κοιλιακή μαρμαρυγή είναι μια αιτία καρδιακής ανακοπής και αιφνίδιου καρδιακού θανάτου. Οι κοιλιακοί μύες συσπώνται τυχαία, αντί να συστέλλονται με συντονισμένο τρόπο (από την κορυφή της καρδιάς στην εκροή των κοιλιών) και έτσι οι κοιλίες αποτυγχάνουν να ωθήσουν το αίμα στις αρτηρίες και κατά συνέπεια στη συστηματική κυκλοφορία. Η κοιλιακή μαρμαρυγή είναι μια ξαφνική θανατηφόρος αρρυθμία υπεύθυνη για πολλούς θανάτους στον δυτικό κόσμο, και προκαλείται ως επί το πλείστον από ισχαιμική καρδιακή νόσο. Αν και τα περισσότερα επεισόδια κοιλιακής μαρμαρυγής συμβαίνουν σε ασθενείς καρδιές, μπορεί να πλήττουν και υγιείς καρδιές.
Ακανόνιστη αυτοματία
Η αυτοματία είναι ένα μέτρο της ροπής της ίνας ώστε να μπορεί αυτή να ξεκινήσει αυτόματα ένα ερέθισμα. Το προϊόν ενός υποξικού μυοκαρδίου μπορεί να είναι υπερευερέθιστα μυοκαρδιακά κύτταρα. Αυτά μπορούν στη συνέχεια να λειτουργούν σαν βηματοδότες. Οι κοιλίες, σε αυτήν την περίπτωση διεγείρονται από περισσότερους από έναν βηματοδότη. Οι ουλές και ο νεκρός ιστός είναι ανερέθιστοι, αλλά συνήθως γύρω από αυτές τις περιοχές βρίσκεται ένα μέρος ενός υποξικού ιστού που είναι ευερέθιστος. Η κοιλιακή διεγερσιμότητα μπορεί να οδηγήσει στο φαινόμενο της επανεισόδου της κοιλιακής αρρυθμίας.
Τα περισσότερα μυοκαρδιακά κύτταρα της καρδιάς που έχουν αυξημένη ροπή προς την αρρυθμία, συνδέονται με απώλεια του δυναμικού της μεμβράνης. Αυτό σημαίνει ότι το μέγιστο διαστολικό δυναμικό, είναι λιγότερο αρνητικό και συνεπώς βρίσκεται πλησιέστερα στην ουδό του δυναμικού. Η κυτταρική εκπόλωση μπορεί να οφείλεται σε μία αυξημένη εξωτερική συγκέντρωση των ιόντων καλίου Κ +,σε μία μειωμένη ενδοκυτταρική συγκέντρωση ιόντων νατρίου Na +, σε αυξημένη διαπερατότητα στο Na +, ή μειωμένη διαπερατότητα στο K +. Η ιοντική βασική αυτοματία είναι το καθαρό κέρδος ενός θετικού ενδοκυτταρικού φορτίου κατά την διάρκεια της διαστολής, παρουσία ενός τασεοεξαρτώμενου διαύλου που ενεργοποιείται από τα αρνητικά δυναμικά -50 εως -60mV.
Τα μυοκαρδιακά κύτταρα εκτίθενται σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Τα φυσιολογικά κύτταρα μπορεί να εκτεθούν σε περιβάλλον υπερκαλιαιμίας• αντίθετα τα αφύσικα κύτταρα μπορεί να βρίσκονται σε φυσιολογικό περιβάλλον. Για παράδειγμα, σε ένα επουλωμένο έμφραγμα του μυοκαρδίου, τα μη φυσιολογικά κύτταρα μπορεί να εκτεθούν σε ένα μη φυσιολογικό περιβάλλον, όπως συμβαίνει και σε ένα έμφραγμα του μυοκρδίου , όπου ακολουθεί ισχαιμία. Σε καταστάσεις όπως η μυοκαρδιακή ισχαιμία, ένας πιθανός μηχανισμός που οδηγεί σε αρρυθμία είναι η μειωμένη ενδοκυττάρια συγκέντρωση Κ+, η αυξημένη εξωκυττάρια συγκέντρωση Κ+, η απελευθέρωση νορεπινεφρίνης και η οξέωση. Όταν τα μυοκαρδιακά κύτταρα εκτίθενται σε περιβάλλον υπερκαλιαιμίας, το μέγιστο διαστολικό δυναμικό είναι εκπολωμένο, ως αποτέλεσμα της αλλοίωσης του ρεύματος ΙΚ1 καλλίου, του οποίου η ένταση και η διεύθυνση εξαρτάται αυστηρά από την ενδοκυτταρική και την εξωκυτταρική συγκέντρωση καλίου (Κ+). Με την απάλειψη του ΙΚ1 ρεύματος, χάνεται η υπερπόλωση και επομένως μπορεί να υπάρξει ενεργοποίηση ενός μικρού ρεύματος ακόμη και σε κύτταρα του μυοκαρδίου(το οποίο κανονικά καταστέλλεται από την επίδραση της υπερπολώσεως συνυπαρχόντων ρευμάτων καλίου). Αυτό μπορεί να οδηγήσει στην εγκαθίδρυση αυτοματίας στον ισχαιμικό ιστό.
Επανείσοδος
Ο ρόλος της επανεισόδου ή κίνησης τσίρκο αποδείχθηκε χωριστά από τον Mines και τον Garrey. Ο Mines δημιούργησε ένα δαχτυλίδι από ευερέθιστο ιστό κόβοντας τους κόλπους από τα ψάρια ray. Ο Garrey δημιούργησε ένα παρόμοιο δαχτυλίδι χρησιμοποιώντας τις κοιλίες από μια χελώνα. Ήταν και οι δύο ικανοί να δείξουν ότι, αν ένα δαχτυλίδι από ευερέθιστο ιστό διεγερθεί σε ένα συγκεκριμένο σημείο, τότε τα κύματα που ακολουθούν την εκπόλωση θα διαδοθούν γύρω από το δαχτυλίδι. Τα κύματα τελικά συναντώνται και αλληλοεξουδετερώνονται, αλλά αν σε μια περιοχή αυτού του παροδικού μπλόκου συνέβη μια ανερέθιστη περίοδος που μπλοκάρει ένα μέτωπο κύματος και στη συνέχεια επιτρέπεται η άλλη να προχωρήσει παλινδρομικά πάνω από το άλλο μονοπάτι, τότε επέρχεται τελικά το φαινόμενο της επανεισόδου. Ωστόσο για να συμβεί αυτό είναι απαραίτητο να υπάρχει κάποια μορφή μη-ομοιομορφίας. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να υπάρχει μια περιοχή ισχαιμίας ή εμφράγματος του μυοκαρδίου ή υποκείμενου ουλώδους ιστού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καρδιαγγειακές παθήσεις Κατηγορία:Αιτίες θανάτου Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά
Ιταλικό δημοψήφισμα (2020)
Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν εάν ενέκριναν έναν συνταγματικό νόμο που θα τροποποιούσε το ιταλικό Σύνταγμα σε διάφορες πτυχές, κυρίως μειώνοντας τον αριθμό των βουλευτών στο Κοινοβούλιο από 630 σε 400 στην Βουλή των Αντιπροσώπων και από 315 σε 200 στη Γερουσία της Δημοκρατίας. Οι προτεινόμενες αλλαγές εγκρίθηκαν, με το 69,96% να ψηφίζουν υπέρ. Η μείωση του αριθμού των βουλευτών εφαρμόστηκε στις γενικές εκλογές του 2022.
Το εγκεκριμένο νομοσχέδιο ήταν μία από τις δύο συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που εγκρίθηκαν με λαϊκή ψηφοφορία στην Ιταλία, μαζί με το δημοψήφισμα του 2001. Δύο προηγούμενες μεταρρυθμίσεις απορρίφθηκαν με δημοψηφίσματα το 2006 και το 2016.
Αποτελέσματα
Το δημοψήφισμα είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη του «Ναι» με την πλειοψηφία του 70% των ψήφων. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 51,12%. Το "Ναι" ήταν η νικηφόρα επιλογή σε μεγάλο βαθμό σε όλες τις ιταλικές περιφέρειες. Ως αποτέλεσμα, το επόμενο κοινοβούλιο της Ιταλίας θα έχει 400 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων και 200 γερουσιαστές, και το πολύ πέντε διορισμένου ςισόβιους γερουσιαστές, καθώς και τους πρώην προέδρους της Ιταλίας.
Ο Λουίτζι ντι Μάγιο, υπουργός Εξωτερικών και πρώην ηγέτης του M5S, έκανε λόγο για "ένα ιστορικό αποτέλεσμα". Ο γραμματέας του PD, Νίκολα Τσινγκαρέτι, δήλωσε ότι "η νίκη του" Ναι "ανοίγει μια εποχή μεταρρυθμίσεων". Ο Ρικάρντο Μολινάρι, αρχηγός του κόμματος του Συνδέσμου στην Βουλή των Αντιπροσώπων, ζήτησε τη διάλυση του κοινοβουλίου και τη διεξαγωγή νέων εκλογών, προκειμένου να εκπληρωθεί ο στόχος του συνταγματικού νόμου.
Παραπομπές
Ιταλι 2020
Καστέιγ
Το Καστέιγ (γαλλικά: Casteil, καταλανικά: Castell de Vernet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστεγιαί (γαλλικά: Casteillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Αντίστροφο σκακιστικό πρόβλημα
Αντίστροφο (selfmate) είναι ένα σκακιστικό πρόβλημα όπου :
Το πρόβλημα δεξιά είναι ένα σχετικά απλό παράδειγμα. Το συνέθεσε ο Βόλφγκανγκ Πάουλι (Wolfgang Pauly), δημοσιεύτηκε στο «Η θεωρία της προαγωγής των πιονιών» («The Theory of Pawn Promotion») το 1912, και είναι αντίστροφο δυάρι : ''τα λευκά παίζουν πρώτα και υποχρεώνουν τα μαύρα να δώσουν ματ σε δύο το πολύ κινήσεις.
Εδώ, αν τα λευκά δεν αφήσουν άλλη επιλογή στα μαύρα παρά να παίξουν Αxη2# (δες αλγεβρική γραφή), το πρόβλημα έχει λυθεί. Τα λευκά θα μπορούσαν να δοκιμάσουν
Η μόνη κίνηση με την οποία τα λευκά μπορούν να εξαναγκάσουν τα μαύρα να δώσουν ματ σε δύο το πολύ κινήσεις είναι
Το κλειδί μπορεί να είναι μόνο προαγωγή σε ίππο, επειδή οποιοδήποτε άλλο κομμάτι θα μπορούσε να παρεμβληθεί μετά την κίνηση Αxη2.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σκακιστικά προβλήματα
Νατοϊκό δόγμα GTI
Με την ονομασία Δόγμα Τζι-Τι-Άι ("Dogma GTI") σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε εκ μέρους του ΝΑΤΟ ένα δόγμα συνεργασίας στρατιωτικών επιχειρήσεων στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου που ακολούθησε αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βασικό στοιχείο του δόγματος αυτού ήταν η πλήρης αμυντική συνεργασία των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων με τις ένοπλες δυνάμεις τριών βασικών χωρών μελών του ΝΑΤΟ της νοτιοανατολικής Ευρώπης που επιχειρησιακά εκτεινόταν στη νοτιοδυτική Ασία καλύπτοντας κυρίως το νότιο και νοτιοδυτικό υπογάστριο του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Οι χώρες που συμμετείχαν σ΄ αυτό το δόγμα ήταν οι ένοπλες δυνάμεις της Ελλάδας, της Τουρκίας και του Ιράν, εξ ου και το αρκτικόλεξο του δόγματος (Greece, Turkey, Iran - GTI).
Την επιμέλεια της ανάπτυξης αυτής της ιδιαίτερης συνεργασίας ανέλαβε παράλληλα και ιδιαίτερο γραφείο που συνεστήθη για το σκοπό αυτό στο υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ που έφερε την επωνυμία "US State Department Bureau for Greek, Turkey, and Iran", που συντόνιζε και επόπτευε τις εξωτερικές σχέσεις των ΗΠΑ με τις παραπάνω χώρες. Το δόγμα αυτό αναπτύχθηκε έντονα για τρεις δεκαετίες την περίοδο 1950 μέχρι σχεδόν το τέλος της δεκαετίας του 1970 όταν και σημειώθηκε στη συνέχεια η πτώση του Σάχη της Περσίας, της οποίας και ακολούθησε ο οκταετής Περσο-ιρακινός, ή Ιρακινο-ιρανικός πόλεμος.
Σημαντικότερα γεγονότα που συνέβησαν κατά την περίοδο ισχύος του δόγματος Τζι-Τι-Άι εκτός από τις εθνικές ανασυγκροτήσεις των τριών χωρών που πραγματοποιήθηκαν με τεράστια κεφάλαια αμερικανικής οικονομικής βοήθειας και συνεργασίας, χωρίς να παραβλέπεται ο μακαρθισμός (κομουνιστοφοβία) της εποχής, ήταν: η κρίση του Σουέζ, η ανεξαρτησία της Κύπρου, η επιχείρηση "λευκή επανάσταση" στο Ιράν από τον Σάχη, η επιβολή χούντας στην Ελλάδα το 1967, ο πόλεμος των έξι ημερών που ακολούθησε αμέσως μετά, ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ, το 1973 και η διεθνής πετρελαϊκή κρίση που ακολούθησε το ίδιο έτος, η κατάληψη της Β. Κύπρου από τους Τούρκους, το επόμενο έτος, και η Ιρανική επανάσταση.
Πηγές
Κατηγορία:ΝΑΤΟ Κατηγορία:Συνθήκες της Ελλάδας Κατηγορία:Συνθήκες της Τουρκίας Κατηγορία:Σύγχρονη ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Χάρυ Τρούμαν
Σωκράτης Κόκκαλης
Πληροφορίες
Συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τους 500 πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη (1.2 δισεκατομμύρια δολάρια). Είναι γιος του ιατρού και διαπρεπούς ακαδημαϊκού Πέτρου Κόκκαλη (κορυφαία μορφή της ελληνικής Αριστεράς και υπουργός στην κυβέρνηση του βουνού). Είναι ιδρυτής, πρόεδρος και κύριος μέτοχος του Ομίλου Εταιρειών INTRACOM, που δραστηριοποιείται στον σχεδιασμό και την κατασκευή τηλεπικοινωνιακών συστημάτων, ηλεκτρονικών και πληροφορικής. Υπήρξε πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ολυμπιακού για 17 χρόνια.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σωκράτης Κόκκαλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας το 1944 ο Πέτρος Κόκκαλης λόγω και της συμμετοχής του στην αντίσταση αναχώρησε αρχικά για τη Γαλλία αλλά το 1947 επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε υπουργός στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση. Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας συνεχίζοντας την ακαδημαϊκή του καριέρα.
Εκεί τον ακολούθησε και ο γιος του Σωκράτης Κόκκαλης ο οποίος αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου με πτυχίο Φυσικής. Συνέχισε τις σπουδές του στο ίδιο πανεπιστήμιο αποκτώντας μεταπτυχιακό τίτλο στην Ηλεκτρονική το 1963, χρονιά που ξεκίνησε και τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες. Σύμφωνα με τους επικριτές του, ο φάκελος 953/63 της μυστικής υπηρεσίας της Ανατολικής Γερμανίας τον εμφανίζει ως πράκτορά της Στάζι. Ωστόσο, ο πρώην Διοικητής των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών, Κώστας Τσίμας, είχε δηλώσει ότι ο Σωκράτης Κόκκαλης προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην Ελλάδα: «''ο κύριος Κόκκαλης είναι Έλληνας πατριώτης, αυτό είμαι σε θέση να το επιβεβαιώσω ως παλιός Διοικητής της ΕΥΠ. Δούλεψε στα Βαλκάνια και αλλού για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα σαν γνήσιος πατριώτης, σαν παιδί αντάρτη, παιδί ΕΛΑΣίτη, και έκανε και πάρα πολύ καλή δουλειά''».
Επαγγελματική δραστηριότητα
Το 1977 ίδρυσε την εταιρεία Intracom, η οποία συγκαταλέγεται σήμερα μεταξύ των μεγαλύτερων επιχειρήσεων στην Ελλάδα. Ο Όμιλος INTRACOM επεκτάθηκε σε χώρες εντός αλλά και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μεταξύ των άλλων εταιρειών που ίδρυσε ο κ. Κόκκαλης συγκαταλέγονται η INTRALOT (εταιρεία τυχερών παιχνιδιών) και η INTRACOM HOLDINGS στην οποία ανήκουν οι Intracom Telecom, INTRACOM Defense (εταιρεία αμυντικών συστημάτων), Net Company Intrasoft, Hellas Online, Intrakat και ΑΙΤ. Ο Όμιλος INTRACOM Holdings απασχολεί περισσότερους από 6,200 εργαζόμενους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Υπήρξε στενός και αγαπητός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου. Όταν από τα τέλη του 1988 οι μεγαλο-εκδότες άρχιζαν να πιέζουν ασφυκτικά τον Ανδρέα Παπανδρέου και την κυβέρνησή του και να του επιτίθενται (λόγω της προσπάθειάς του να τους εξουδετερώσει χρησιμοποιώντας τον Γιώργο Κοσκωτά), ο Σωκράτης Κόκκαλης τον υποστήριξε σθεναρά, μέσω και της εφημερίδας «Επικαιρότητα» που ήταν τότε δικής του ιδιοκτησίας. Ο Σωκράτης Κόκκαλης συνδέθηκε φιλικά και με δύο ανθρώπους από το στενό περιβάλλον του Ανδρέα Παπανδρέου, τον τότε Διοικητή του ΟΤΕ, απόστρατο αξιωματικό Διαβιβάσεων Θεοφάνη Τόμπρα, και τον επιχειρηματία και αθλητικό παράγοντα Γιώργο Λούβαρη, που αργότερα έγινε συνεργάτης του στον Ολυμπιακό.
Το 1997 ο Σωκράτης Κόκκαλης ανακηρύχθηκε John Harvard Fellow, αφού συνέστησε το Πρόγραμμα Κόκκαλη στη σχολή Kennedy School of Government του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Το πρόγραμμα αυτό παρέχει υποτροφίες στη Δημόσια Διοίκηση σε σπουδαστές από τη Νοτιοανατολική και την Κεντρική Ευρώπη, καθώς και από τη Μέση Ανατολή. Επίσης, στοχεύει στην εξασφάλιση της ειρήνης, της δημοκρατίας και των οικονομικών αλλαγών στην περιοχή, μέσα από την έρευνα και άλλες εκτενείς δραστηριότητες που σχετίζονται με τις εξελίξεις στην περιοχή.
Το 1998 ίδρυσε το ίδρυμα Κόκκαλη, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που επικεντρώνεται σε εκπαιδευτικά θέματα και αναπτυξιακούς τομείς στην περιοχή, προς τιμήν της μνήμης του πατέρα του, διακεκριμένου Καθηγητή Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Παράλληλα μέσω του ιδρύματος Κόκκαλη έχει ιδρύσει στην Παιανία το Athens Information Technology που σε συνεργασία με ένα από τα καλύτερα Πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών, το Πανεπιστήμιο του Carnegie Mellon, παρέχει MSc in INFORMATION NETWORKING (MSIN). Πέραν του MSIN παρέχει και MASTER OF SCIENCE IN INFORMATION & TELECOMMUNICATIONS TECHNOLOGIES (MSITT) καθώς και το MSc in MANAGEMENT OF BUSINESS, INNOVATION AND TECHNOLOGY (MBIT).
Οι δραστηριότητες του επεκτείνονται στους τομείς της πληροφορικής και των ηλεκτρονικών. Γνωρίζει άπταιστα Αγγλικά, Γερμανικά και Ρωσικά. Ομιλεί επίσης Ρουμανικά, Ιταλικά και Γαλλικά. Ήταν νυμφευμένος με τη Σοφία Σκούρα με την οποία έχει αποκτήσει έναν γιο. Σήμερα είναι νυμφευμένος με την Ελένη Φαρμάκη, πρώην σύζυγο του Σάββα Θεοδωρίδη, και με την οποία έχει αποκτήσει δύο γιους.
Στον Ολυμπιακό
Υπήρξε πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ολυμπιακού για 17 χρόνια, από τον Μάιο του 1993 ως τον Δεκέμβριο του 2010, καθώς και πρόεδρος της καλαθοσφαιρικής ομάδας του ίδιου συλλόγου από το 1991 ως το 2004. Σ' αυτό το διάστημα κατέκτησε 12 Πρωταθλήματα, 4 Κύπελλα, 4 Νταμπλ και 3 Σούπερ Καπ στο Ποδόσφαιρο, καθώς και 5 Πρωταθλήματα, 3 Κύπελλα, 2 Νταμπλ και 1 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μπάσκετ. Παράλληλα, εξασφάλισε καινούριο και σύγχρονο γήπεδο (Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης) και προχώρησε στον εκσυγχρονισμό των προπονητικών εγκαταστάσεων της ομάδας στο Ρέντη και στην κατασκευή σύγχρονων γραφείων του Συλλόγου στην πλατεία Αλεξάνδρας.
Ο Σωκράτης Κόκκαλης απέκτησε την ΠΑΕ Ολυμπιακός τον Μάιο του 1993, στο τέλος της σεζόν 1992-1993, που ήταν η έκτη σερί χωρίς πρωτάθλημα για την ομάδα του Πειραιά. Επιπλέον η ομάδα αντιμετώπιζε τεράστια οικονομικά προβλήματα και σχεδόν σε κάθε αγώνα του παλαιού σταδίου Καραϊσκάκη σημειώνονταν επεισόδια. Τα πρώτα τρία χρόνια ο Κόκκαλης ασχολήθηκε κυρίως με την οικονομική εξυγίανση, αλλά από τη σεζόν 1996-1997 μέχρι και σήμερα η ομάδα του Ολυμπιακού κυριαρχεί απόλυτα, έχοντας κατακτήσει σχεδόν όλα τα πρωταθλήματα.
Μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Βαγγέλη Μαρινάκη, ο Σωκράτης Κόκκαλης παραμένει Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΑΕ.
Δικαστικές διαμάχες
Το Φεβρουάριο του 2002, και έπειτα από τρεις αυτεπάγγελτες προκαταρκτικές έρευνες, ασκήθηκε στον Σωκράτη Κόκκαλη ποινική δίωξη για σειρά κακουργημάτων από τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών Δημήτριο Παπαγγελόπουλο. Η δίωξη περιελάμβανε τις κατηγορίες:
Η άσκηση ποινικής δίωξης προκάλεσε μεγάλη αίσθηση, ωστόσο πολύ γρήγορα ο ανακριτής έβαλε την υπόθεση στο αρχείο, καθώς δεν προέκυψαν επιβαρυντικά στοιχεία για καμία από τις κατηγορίες.
Το 2003, το Πολιτικό Εφετείο Πειραιά δικαίωσε τον Σωκράτη Κόκκαλη και καταδίκασε την εφημερίδα Η Καθημερινή, τους εκδότες της Γιάννη και Θέμη Αλαφούζο και τη δημοσιογράφο Αριστέα Μπουγάτσου: η Καθημερινή υποχρεώθηκε να του καταβάλει χρηματική αποζημίωση 315.000 ευρώ και να δημοσιεύσει την απόφαση του Εφετείου. Τα 154 σχετικά δημοσιεύματά της για τον Κόκκαλη και την Intracom, την περίοδο από τον Ιανουάριο ως τον Δεκέμβριο του 2001, κρίθηκαν ως ψευδή και συκοφαντικά.
Το 2011 του ασκήθηκε ποινική δίωξη για το αδίκημα της απιστίας από κοινού και κατ’ εξακολούθηση και της ηθικής αυτουργίας σε βαθμό κακουργήματος, σχετικά με τις συμβάσεις μεταξύ ΟΠΑΠ και Intralot της περιόδου 2005 - 2007. Το 2013, μετά την ολοκλήρωση των απολογιών τους, όλοι οι κατηγορούμενοι για την υπόθεση αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς κανέναν περιοριστικό όρο με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα.
Τον Οκτώβριο του 2018 εξέδωσε ανακοίνωση περί οριστικής παραχώρησης της ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ ΑΕ, στην οποία απάντησε η ΠΑΕ Ολυμπιακός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Οικογένεια Κόκκαλη Κατηγορία:Πρόεδροι Ολυμπιακού Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Πρόεδροι Ολυμπιακού Σ.Φ.Π. (καλαθοσφαίριση)
Αμυγδαλιά (αποσαφήνιση)
Η λέξη Αμυγδαλιά μπορεί να αναφέρεται:
Χαριτωνίδης
Το ελληνικό επώνυμο Χαριτωνίδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Γεώργιος Κασιμάτης
Ο '''Γεώργιος Ι. Κασιμάτης''' (γενν. 1932) είναι Έλληνας νομικός, πολιτειολόγος και πανεπιστημιακός, καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου. Διετέλεσε πρόεδρος της Νομικής Σχολής Αθηνών και διευθυντής του Νομικού Γραφείου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Κασιμάτης γεννήθηκε στα Κύθηρα. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στα Πανεπιστήμια της Βέρνης και του Μονάχου, από όπου έλαβε διδακτορικό δίπλωμα το 1965.
Διορίσθηκε υφηγητής συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1973 (επί δικτατορίας). Δίδαξε Συνταγματικό Δίκαιο και Πολιτειολογία στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, της οποίας υπήρξε πρόεδρος το διάστημα 1993-1997. Συνταξιοδοτήθηκε το 1999 ως ομότιμος καθηγητής.
Από τον Οκτώβριο του 1981 έως τον Δεκέμβριο του 1988 ήταν διευθυντής του Νομικού Γραφείου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, οπότε και χειρίστηκε ζητήματα όπως η αναθεώρηση του Συντάγματος το 1985-1986 και η εκκλησιαστική περιουσία το 1987.
Υπήρξε ιδρυτής και διευθυντής του Ινστιτούτου Συνταγματικών Ερευνών, πρόεδρος του Ιονίου Πανεπιστημίου (1985-1990), πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (1997-1998), αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.
Στις 16 Μαΐου 2023 απονεμήθηκε στον Γ. Κασιμάτη ο σπανίως απονεμόμενος τίτλος του Επίτιμου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών (δεν πρέπει να συγχέεται με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή, που δίνεται σε όλους τους αποχωρούντες καθηγητές α΄ βαθμίδας).
Πρώτοι εξάδελφοι του είναι ο Χαράλαμπος Κασιμάτης, αντιστράτηγος του Στρατού Ξηράς που διετέλεσε υπασπιστής του Ανδρέα Παπανδρέου και διευθυντής του 2ου Γραφείου του Γενικού Επιτελείου Στρατού, και ο Γρηγόρης Κασιμάτης, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και δικηγόρος που πρωτοστάτησε στις μηνύσεις που οδήγησαν στη φυλακή τους ηγέτες της χούντας.
Σύγκρουση Βαρδινογιάννη - Λάτση
Το 1986 ο υπουργός Εμπορίου Γιώργος Κατσιφάρας απέστειλε στην Τράπεζα της Ελλάδος έγγραφο, σύμφωνα με το οποίο οι πωλήσεις της εταιρείας MOTOR OIL του Βαρδή Βαρδινογιάννη στο ελληνικό Δημόσιο έπαυαν να θεωρούνται εξαγωγές. Με το έγγραφο πρακτικά η MOTOR OIL έβγαινε από την ελληνική αγορά, καθώς η εταιρεία ήταν υποχρεωμένη, βάσει νόμου «να εξάγει το σύνολο των προϊόντων της από την διύλιση του αργού πετρελαίου». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ευνοηθεί η εταιρεία PETROLA του Γιάννη Λάτση, η οποία κατέστη αποκλειστικός προμηθευτής του ελληνικού Δημοσίου σε πετρελαιοειδή, καθώς ο Κατσιφάρας στην περίπτωση της PETROLA επέτρεψε να θεωρούνται ως εξαγωγές οι πωλήσεις στο ελληνικό Δημόσιο.
Τον Ιανουάριο του 1987 ο Κασιμάτης γνωμάτευσε ότι η εξάρτηση του Δημοσίου από έναν μόνο προμηθευτή «όχι μόνο δεν εξυπηρετεί, αλλά μάλλον είναι δυσμενής για το δημόσιο συμφέρον», προτείνοντας ουσιαστικά την επαναφορά στους δύο προμηθευτές.
Διαμάχη με Μένιο Κουτσόγιωργα και παραίτηση
Στις 10 Δεκεμβρίου 1988 ο Κασιμάτης παραιτήθηκε από την θέση του διευθυντή του Νομικού Γραφείου του πρωθυπουργού, στο πλαίσιο της διαμάχης του με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Μένιο Κουτσόγιωργα για το χειρισμό της υπόθεσης Κοσκωτά. Ο Κασιμάτης υποστήριξε ότι ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου βρισκόταν επί δύο μήνες στο Λονδίνο λόγω προβλημάτων υγείας, ο Κουτσόγιωργας χειρίστηκε αυθαίρετα και παράνομα το νομικό σκέλος της υπόθεσης με βασικούς νομικούς συνεργάτες τους φίλους του Βασίλη Ρώτη και Γιάννη Μεταξά και στην συνέχεια, μετά την διαφυγή του Κοσκωτά τον Νοέμβριο, επέρριπτε την ευθύνη στον Κασιμάτη και το Νομικό Γραφείο του πρωθυπουργού. Ο Κουτσόγιωργας σε δήλωσή του κατηγόρησε τον Κασιμάτη ότι «συντάσσεται με εκείνους οι οποίοι την ώρα της μάχης παραιτούνται (...) παίζοντας ευθέως το παιχνίδι των αντιπάλων».
Τηλεοπτικές άδειες
Το 2016, με αφορμή τον νόμο για τον διαγωνισμό αδειοδότησης τηλεοπτικών σταθμών, ο οποίος τελικά κρίθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας αντισυνταγματικός, ο Κασιμάτης προέβλεψε ότι ο νόμος θα ακυρωθεί καθώς γιατί η αρμοδιότητα δημοπράτησης αδειών ανήκει αποκλειστικά στο ΕΣΡ. Κάλεσε τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο να μην υπογράψει τον νόμο, αλλά «να τον αναπέμψει στην Βουλή, κατά την προβλεπόμενη διαδικασία».
Υποχρεωτικός εμβολιασμός
Το 2020 τοποθετήθηκε κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού για την αντιμετώπιση του ιού COVID-19.
Πηγές
[https://kipa-foundation.org/georgios-kasimatis-toy-ioannoy/ Ο Γ. Κασιμάτης στο
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες Συνταγματολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Γιανσενισμός
Ο Γιανσενισμός ήταν ένα θρησκευτικό κίνημα, και μετέπειτα πολιτικό, το οποίο αναπτύχθηκε κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, κυρίως στη Γαλλία, ως μέσο αντίδρασης σε ορισμένες εξελίξεις εντός της Καθολικής Εκκλησίας, καθώς και στον βασιλικό απολυταρχισμό.
Ο ίδιος ο ορισμός του Γιανσενισμού αποδεικνύεται δύσκολος, καθώς οι ίδιοι οι Γιανσενσιστές σπανίως αποδέχονταν αυτή την ονομασία, θεωρώντας τους εαυτούς τους μονάχα Καθολικούς. Αυτοί, ωστόσο, διέθεταν ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως η επιθυμία να παραμένουν πιστοί στις διδαχές και τα κηρύγματα του Αγίου Αυγουστίνου σχετικά με την Θεία Χάρη, η οποία θεωρείτο ως η άρνηση της ανθρώπινης ελευθερίας για να πράξει το καλό και να λάβει την σωτηρία. Αυτό δεν θα ήταν δυνατό σύμφωνα με αυτούς παρά μόνο μέσω της Θείας χάρης. Οι Γιανσενιστές διακρίνονταν, επίσης, για την πνευματική τους αυστηρότητα και την εχθρότητά τους απέναντι στην Εταιρεία του Ιησού και την καζουιστική της, όπως και απέναντι στην υπερβολική, κατά την γνώμη τους, ισχύ που διέθετε η Αγία Έδρα. Από τα τέλη του 17ου αιώνα, το πνευματικό αυτό ρεύμα ενισχύθηκε με μια πολιτική πλευρά, τους αντιτιθέμενους στον βασιλικό απολυταρχισμό, οι οποίοι ήσαν, στην πλειοψηφία τους, Γιανσενιστές.
Το Augustinus προκάλεσε πολλές συζητήσεις, κυρίως στη Γαλλία, όπου πέντε προτάσεις, δήθεν αιρετικές, εντοπίστηκαν εντός του βιβλίου από θεολόγους αντίθετους στον επίσκοπο της Υπρ. Αυτές, καταδικάστηκαν το 1653 από τον Πάπα. Οι υπερασπιστές του Γιανσένιου απάντησαν προχωρώντας στην διάκριση μεταξύ « δικαίου και πράξης » : οι προτάσεις ήταν όντως αιρετικές, όμως δεν περιλαμβάνονταν στο περιεχόμενο του Augustinus. Επιτέθηκαν, επίσης, στην θεωρούμενη ως λαξιστική καζουιστική των Ιησουιτών, και ειδικότερα με το Les Provinciales του Μπλαιζ Πασκάλ, ψεύτικες επιστολές οι οποίες υπερασπίζονταν τις θέσεις τους, ενώ, ταυτόχρονα, είχαν μεγάλη απήχηση εντός της γαλλικής κοινωνίας της εποχής. Την ίδια στιγμή, έχοντας ως πνευματικό κέντρο το αββαείο του Πορ-Ρουαγιάλ, η γιανσενίστικη πνευματικότητα αναπτύχθηκε και έγινε ακόμη πιο δημοφιλής.
Ωστόσο, θεωρούμενοι ως εχθροί της μοναρχίας, οι Γιανσενιστές σύντομα έπεσαν θύματα της εχθρότητας της βασιλικής εξουσίας : ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ και οι διάδοχοί του πραγματοποίησαν δριμείας κλίμακας διώξεις σε βάρος τους. Επίσης, οι Πάπες επέδειξαν μεγάλη αυστηρότητα απέναντί τους, με σημαντικότερο μέτρο την προκήρυξη της βούλας Unigenitus το 1713. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Γιανσενισμός κατά τον 18ο αιώνα ενώθηκε με τον αγώνα κατά της απολυταρχίας και του ουλτραμοντανισμού. Οι ιερείς που στήριζαν την Γαλλική Επανάσταση, καθώς και η εκλαΐκευση του κλήρου ήταν επίσης γιανσενιστικής προέλευσης, σε μεγάλο βαθμό. Όμως, κατά τον 19ο αιώνα, ο Γιανσενισμός σταδιακά μαράθηκε και αφανίστηκε, καθώς η σύνοδος Βατικανό Α΄ έθεσε ένα οριστικό τέλος στην πλειοψηφία των ερωτημάτων-ζητημάτων που είχαν οδηγήσει στην δημιουργία του.