cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευριπίδης
Έργο, επιρροές και αξίες
Με την πολιτική δεν ασχολήθηκε όπως οι άλλοι τραγικοί αλλά τη δική του θέση, γνώμη και θεωρία τις παρουσίαζε μέσα από τα έργα του κρίνοντας την άκρατη οχλοκρατία αλλά και κατακρίνοντας με σφοδρότητα τους δημαγωγούς που με ιταμότητα παρέσερναν στον όλεθρο τα πλήθη ενώ στην μεσαία τάξη των πολιτών αναγνώριζε τους σωτήρες της πόλης και φύλακες της τάξης: (Ικετ.244-247). Αλλά και η φιλοπατρία του ποιητή είναι φλογερή και ενθουσιώδης, όπως φαίνεται στα έργα του, που δεν διστάζει να καυτηριάσει τους νικητές του Πελοποννησιακού Πολέμου, τους Λακεδαιμονίους, για τους οποίους λέγει: (Ανδρομ. 444 κ.εξ).
Ήταν σύγχρονος των σοφιστών και γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε πολλές από τις απόψεις τους είτε δεν τις δεχόταν είτε τις παραποιούσε σύμφωνα με την δική του σκέψη. Ο Ευριπίδης με τις τραγωδίες του προβληματίζει τους πάντες ακόμη και σήμερα. Η τραγωδία του Ελένη παρουσιάζει στοιχεία πρωτοφανή για την εποχή εκείνη καθώς ο Ευριπίδης δίνει λόγο σε ρόλους ως τότε "βουβούς", όπως στο ρόλο του δούλου. Αρκετές φορές μέσα από τα έργα του αμφισβητεί τα πάντα, ακόμη και την ύπαρξη των θεών, χωρίς ωστόσο να είναι άθεος.
Ιδιωτικός βίος
μικρογραφία|Προτομή του Ευριπίδη έξω από τον [[Εθνικός Κήπος|Εθνικό Κήπο]] Ο ιδιωτικός βίος του ποιητή δεν ήταν ευτυχής. Τη πρώτη του γυναίκα την Χοιρίνη την απέπεμψε για ακολασία. Η δεύτερη η Μελιτώ, υπήρξε πιο ακόλαστη απ τη πρώτη και τον εγκατέλειψε. Από την πρώτη απέκτησε τρεις γιους τον Μνησαρχίδη (έμπορος), τον Μνησίλοχο (έγινε υποκριτής) και τον Ευριπίδη τον νεότερο που δίδαξε (ανέβασε και παίχθηκαν) δράματα του πατέρα του μετά τον θάνατο εκείνου. Αναφέρεται και τέταρτος γιος  , ο Ξενοφών, που σκοτώθηκε το 428 π.Χ., τη χρονιά που ο Ευριπίδης κέρδιζε διάκριση για τον Ιππόλυτο.
Τελευταία χρόνια
Ο Ευριπίδης το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του το πέρασε στην Αθήνα αλλά τα τελευταία χρόνια, τα έζησε στη Μακεδονία, προσκεκλημένος στην βασιλική αυλή της Πέλλας από τον ίδιο τον φιλόμουσο βασιλιά Αρχέλαο που συνήθιζε να συγκεντρώνει μεγάλους καλλιτέχνες και να στηρίζει τη δραστηριότητά τους. Ειδικότερα, τα βασιλικά ανάκτορα διακοσμήθηκαν από τον ζωγράφο Ζεύξι και στην αυλή τους φιλοξενήθηκαν ο χορικός ποιητής Τιμόθεος ο Μιλήσιος, που είχε επηρεάσει την αρμονία των λυρικών μερών στις τραγωδίες του Ευριπίδη, ο επικός Χοιρίλος από τη Σάμο και ο Αθηναίος τραγικός ποιητής Αγάθων.
Στη Μακεδονία ο ποιητής - μετά ολιγόχρονη παραμονή στη Μαγνησία όπου τιμήθηκε τα μέγιστα μέχρι προξενίας και ατέλειας - έγινε δέκτης επίσης μεγάλων τιμών από τον ίδιο τον βασιλιά. Έγραψε το δράμα με τον τίτλο Αρχέλαος στο οποίο εγκωμίαζε τον βασιλιά καθώς και το έργο Βάκχαι που όμως δεν αξιώθηκε να το παρουσιάσει λόγω του πρόωρου θανάτου του. Σύμφωνα με την επικρατέστερη θεωρία υπέκυψε στα τραύματα που του προκάλεσαν άγρια σκυλιά στην Αρέθουσα όπου και τελικά ετάφη με βασιλικές τιμές. Ο Αρχέλαος πένθησε και του ανήγειρε μεγαλοπρεπή τάφο που αργότερα έγινε τόπος προσκυνήματος των θαυμαστών του. Διασώθηκε το επίγραμμα που χαράχθηκε στον τάφο του Ευριπίδη {Ανθολογία, Ελληνικά 7,51} και αναγράφετε''. ''
Επίσης ανεγέρθηκε κενοτάφιο στη μνήμη Ευριπίδη στην Πέλλα.
Αλλά και οι Αθηναίοι, όταν έμαθαν το θάνατό του πένθησαν. Ο δε Σοφοκλής παρουσιάσθηκε με μαύρο χιτώνα και εισήγαγε αστεφάνωτους (λόγω του θανάτου του Ευριπίδη) τους υποκριτές και τον χορό κατά την είσοδό τους στο θέατρο. Μετά την άρνηση του Μακεδόνα βασιλιά να τους παραδώσει τα οστά του Ευριπίδη, εκείνοι ανήγειραν μέγα κενοτάφιο στην άγουσα προς Πειραιά οδό (Παυσ. 1,2,2) με το υπό Θουκυδίδη επίγραμμα:
(Μνήμα όλη η Ελλάδα για τον Ευριπίδη, κι ας είναι τα κόκαλά του στη Μακεδονία, αφού αυτή δέχτηκε το τέλος της ζωή του, πατρίδα του είναι η Αθήνα, η Ελλάς της Ελλάδος)
Κατόπιν οι Αθηναίοι με πρόταση του ρήτορα Λυκούργου έστησαν χάλκινο ανδριάντα του ποιητή στο θέατρο του Διονύσου. Κατά τον βιογράφο ο τραγικός ποιητής φαίνονταν σκυθρωπός, αυστηρός και αγέλαστος, εικόνα θεόπνευστου ποιητή.
Σύνολο έργων
Ο Ευριπίδης εκτός ενός επινίκιου προς τιμή του Αλκιβιάδη που νίκησε στο άρμα και μιας ελεγείας προς τιμή των πεσόντων Αθηναίων στις Συρακούσες, εποίησε 92 δράματα ή 23 τετραλογίες αλλά στα χρόνια των βιογράφων του σώζονταν μόνο τα 78 εκ των οποίων τα 8 ήταν σατυρικά. (Στην πίσω πλευρά του εις Λούβρο ανδριάντα αναγράφονται σε αλφαβητική σειρά 37 δράματα μέχρι του Ορέστη). α είναι γνωστοί 81 τίτλοι έργων εκ των οποίων έχουν διασωθεί «πλήρη» 19 εξ ων 1 σατυρικό. Αν και η συγγραφική σταδιοδρομία του Ευριπίδη υπήρξε έντονη, εντούτοις επειδή προξένησε πολύ θόρυβο για την εποχή του, δεν τον επιδοκίμαζε ιδιαίτερα το κοινό, γεγονός που φαίνεται από το ότι ο Ευριπίδης αν και συμμετείχε πενήντα χρόνια στους δραματικούς αγώνες, βγήκε πρώτος σε αυτούς μόλις τέσσερις φορές. Για πρώτη φορά συμμετείχε σε ποιητικό αγώνα το 455 π.Χ., τρία χρόνια έπειτα από την Ορέστεια του Αισχύλου (452 π.Χ.), όπου βγήκε τρίτος (ο Ευριπίδης), διδάσκοντας το έργο Πελιάδας με το οποίο και έλαβε τις «τριτείες» και εφεξής δίδασκε μέχρι το τέλος του βίου του. Κατά το Πάριο μάρμαρο το 441 π.Χ. σε αγώνα αξιώθηκε των πρωτείων σε ηλικία μόλις 39 ετών.
Ένα επίγραμμά του σώζεται στην Παλατινή Ανθολογία (Χ 107). (ο παρά του Πλάτωνα χρησμός, υπό τινος σχολιαστή μνημονευόμενος).
Τάφος του Ευριπίδη
Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, ο Ευριπίδης τάφηκε στην αρχαία μακεδονική πόλη της Αρέθουσας. Η πόλη, της οποίας η ακριβής τοποθεσία δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα, τοποθετείται ανάμεσα στα σημερινά χωριά Ρεντίνα και Σταυρός Θεσσαλονίκης.
Πλήρη έργα
Τα διασωθέντα 19 πλήρη έργα από τους 81 γνωστούς τίτλους, κατ΄ αλφαβητική σειρά με το έτος παρουσίασης
Άλλα έργα
Οι ακόλουθοι τίτλοι, αντιστοιχούν σε αποσπασματικά ή μη σωζόμενα έργα του Ευριπίδη, σε χρονολογική σειρα:
Οι ακόλουθοι τίτλοι, αντοιστοιχούν σε αποσπασματικά ή μη σωζώμενα έργα του Ευριπίδη, σε αλφαβητική σειρά, εφόσον δεν είναι γνωστό το έτος που διδάχτηκαν:
Μικροτόμος
Ο μικροτόμος (microtome) ή λεπτοτόμος είναι εργαστηριακή συσκευή που χρησιμοποιείται από ειδικούς για τη δημιουργία λεπτών τομών (sections) με σκοπό την παρατήρηση της μικροδομής υλικών, με το απλό ή το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Οι τομές συνήθως έχουν πάχη 4–20 μικρομέτρα, σπανιότερα είναι λεπτότερες. Η λέξη μικροτόμος είναι σύνθετη και προέρχεται από το μικρός- και το τέμνειν-.
Οι απλοί, συμβατικοί, μικροτόμοι αποτελούνται τυπικά από τα εξής τμήματα : μαχαίρι τομής, μηχανισμό στερέωσης του μαχαιριού, και μηχανισμό συγκράτησης του δείγματος, από το προς μελέτη υλικό. Υπάρχει σύστημα ρύθμισης της γωνίας και της κλίσης του μαχαιριού, καθώς και της επιθυμητής θέσης του δείγματος και της ανύψωσης του με ακρίβεια 1 μικρομέτρα. Το δοκίμιο προς έρευνα, σταθεροποιείται σε κατάλληλη θέση και κατά την τομή κινείται είτε το δείγμα προς το ακίνητο μαχαίρι, είτε στις περισσότερες των περιπτώσεων, το μαχαίρι προς το ακίνητο, πακτωμένο δείγμα.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, για τη δημιουργία καλών τομών με τη χρήση μικροτόμου, το πρώτο στάδιο είναι η έγκλειση (εμποτισμός) του δοκιμίου (συνήθως ιστού) σε παραφίνη ή σε ζελατίνη, κυτταρίνη ή/και ρητίνες (χρησιμοποιούνται συνήθως για το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο). Τον υγρό ιστό δεν μπορούμε να τον επεξεργαστούμε κατευθείαν με παραφίνη, αν δεν αφαιρεθεί πρώτα το νερό (αφυδάτωση). Αυτό επιτυγχάνεται με διαδοχικές εμβαπτίσεις σε υδατικά διαλύματα αιθυλικής αλκοόλης (οινοπνεύματος) με αύξουσα συγκέντρωση, συνήθως από 50% μέχρι 100%.
Ιδίως για κυτταρινικούς ιστούς (λ.χ. ξύλο, κάρβουνο, απολιθωμένο ξύλο), για να είναι εύκολη η παρατήρηση των μικροσκοπικών στοιχείων των ιστών ξυλώματος γίνεται χρώση των μικροτομών με χρωστικές ουσίες, λ.χ. σαφρανίνη, η οποία χρωματίζει τη λιγνίνη κόκκινη, ή/και αιματοξυλίνη, η οποία χρωματίζει την κυτταρίνη κυανή-ρόδινη. Οι μικροτομές στερεώνονται επάνω σε αντικειμενοφόρο πλάκα με τη βοήθεια φυσικής ή συνθετικής ρητίνης, και συχνά και μόνιμη στερέωση χρησιμοποιείται βάλσαμο του Καναδά ή πολυβυνιλική αλκοόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συσκευές εργαστηρίου Κατηγορία:Εργαστηριακός εξοπλισμός
Λούντβιχ Έρχαρτ
μικρογραφία|δεξιά|Λούντβιγκ Έρχαρντ Ο Λούντβιχ Έρχαρτ (Ludwig Wilhelm Erhard, 4 Φεβρουαρίου 1897 - 5 Μαΐου 1977) ήταν Γερμανός πολιτικός και καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας από το 1963 έως το 1966.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1897. Πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τραυματίστηκε σοβαρά. Σπούδασε Οικονομικά και έγινε διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης. Κατά την παραμονή του στην Φρανκφούρτη παντρεύτηκε την Λουίζε Σούστερ.
Από το 1925 ανέλαβε μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση και αργότερα ασχολήθηκε με το μάρκετινγκ. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έχασε την εργασία του, καθώς ασχολήθηκε με θέματα που αφορούσαν την μετά τον πόλεμο ειρηνική εποχή. Το θέμα αυτό θεωρούνταν ανεπίτρεπτο στη Ναζιστική Γερμανία, που είχε κηρύξει ολοκληρωτικό πόλεμο.
Μετά τη λήξη του πολέμου εργάστηκε ως σύμβουλος της αμερικανικής διοίκησης της Βαυαρίας, η οποία τον επέλεξε ως Υπουργό Οικονομικών του Ομόσπονδου κρατιδίου. Το 1949 εξελέγη βουλευτής και προσχώρησε στη Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU). Έγινε Υπουργός Οικονομικών της Δυτικής Γερμανίας στην κυβέρνηση Κόνραντ Αντενάουερ και το 1957 έγινε αντικαγκελάριος.
Στις 6 Ιουνίου του 1962 ο Λούντβιχ Έρχαρτ κατευθυνόμενος για διακοπές στη Ρόδο ως φιλοξενούμενος της ελληνικής κυβέρνησης, πέρασε από την Αθήνα και στο αεροδρόμιο συνομίλησε με τον αντιπρόεδρο Παναγιώτη Κανελλόπουλο και τον υπουργό Συντονισμού Παναγή Παπαληγούρα, παρουσία του Γερμανού πρεσβευτή Β. Μέλχερς. Η συνάντηση αυτή ήταν το προοίμιο της ελληνογερμανικής οικονομικής συμφωνίας που υπέγραψε ένα μήνα αργότερα στη Βόννη ο Π. Παπαληγούρας.
Ως Καγκελάριος
Μετά την παραίτηση του Αντενάουερ το 1963, ο Έρχαρτ εξελέγη καγκελάριος. Επανεξελέγη το 1965. Στις 23 Μαρτίου του 1966 κατάφερε να αναρριχηθεί στο ύπατο αξίωμα του κυβερνώντος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, διαδεχόμενος τον 90χρονο πλέον Κόνραντ Αντενάουερ. Η συνέχεια όμως ήταν πολύ διαφορετική. Τον Αύγουστο του 1966, η κυβέρνηση Έρχαρτ συγκλονίστηκε από το "σκάνδαλο της Αεροπορίας", καθώς τα ελαττωματικά, αμερικανικής κατασκευής μαχητικά αεροσκάφη τύπου Στάρφαϊτερ συντρίβονταν, παρασύροντας στο θάνατο μία σειρά επιτελείς του υπουργείου Άμυνας. Αλλά η μοιραία κρίση ξέσπασε τον Οκτώβριο του 1966 με αφορμή την άρνηση των συνεργαζόμενων Ελευθέρων Δημοκρατών να υποστηρίξουν την έκτακτη φορολογία που πρότεινε ο Έρχαρτ, προκειμένου να αντιμετωπίσει το δυσθεώρητο, ύψους 4 δισεκατομμυρίων μάρκων, δημόσιο έλλειμμα.
Μετά την παραίτηση των τεσσάρων υπουργών του μικρού, αλλά ρυθμιστικού αυτού κόμματος, στις 27 Οκτωβρίου του 1966, οι Χριστιανοδημοκράτες, με 245 έδρες στην Μπούντεσταγκ έναντι 202 των Σοσιαλδημοκρατών και 49 των Ελευθέρων Δημοκρατών, δεν διέθεταν πια πλειοψηφία στη Βουλή και η χώρα ήταν ουσιαστικά ακυβέρνητη. Απομονωμένος στο εσωτερικό του κόμματός του, ο Λούντβιχ Έρχαρτ αναγκάστηκε να δηλώσει στις 2 Νοεμβρίου ότι "δεν θα σταθεί εμπόδιο στην άρση του πολιτικού αδιεξόδου", δρομολογώντας τις διαδικασίες της αποχώρησής του. Στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος ο Κόνραντ Αντενάουερ "πέρασε" τον υποψήφιο της επιλογής του, τον 64χρονο Κουρτ Γκέοργκ Κίζινγκερ, πρωθυπουργό του κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης, ως νέο εντολοδόχο καγκελάριο. Αμέσως ο Κίζινγκερ άρχισε μαραθώνιες διαβουλεύσεις για το σχηματισμό κυβέρνησης με τον ηγέτη του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και δήμαρχο του Δυτικού Βερολίνου Βίλλυ Μπραντ και τον αρχηγό των Ελευθέρων Δημοκρατών Έριχ Μέντε. Στις 26 Νοεμβρίου οι ηγέτες των δύο μεγαλύτερων κομμάτων κατέληξαν σε κατ' αρχήν συμφωνία για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, την οποία ανακοίνωσαν στους δημοσιογράφους ο Κίζινγκερ και ο Μπραντ. Ήταν μια απόφαση πρωτοφανής για τα δεδομένα της Δυτικής Γερμανίας, όπου Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες αποτελούσαν στα μεταπολεμικά χρόνια τους δύο ανταγωνιστικούς, κοινωνικά και ιδεολογικά, πόλους της πολιτικής ζωής. Η απόφαση επικυρώθηκε την επόμενη μέρα χωρίς προβλήματα, με ψήφους 59 υπέρ έναντι 1 κατά, από την κοινοβουλευτική ομάδα των Χριστιανοδημοκρατών. Πολύ περισσότερες αντιδράσεις συνάντησε στο δικό του κόμμα ο Βίλλυ Μπραντ, όπου οι εξ αριστερών αντιρρησίες υπερίσχυσαν στις 7 από τις 11 περιφερειακές οργανώσεις. Οι ενστάσεις επικεντρώθηκαν στην ακολουθητέα κοινωνική πολιτική της νέας κυβέρνησης, στην προτεινόμενη υπουργοποίηση του υπερσυντηρητικού ηγέτη της Βαυαρικής Χριστιανοδημοκρατίας Φραντς Γιόζεφ Στράους, αλλά και στο πολιτικό παρελθόν του ίδιου του Κίζινγκερ, ο οποίος είχε διατελέσει μέλος του Ναζιστικού κόμματος.
Ωστόσο το δέλεαρ της επιστροφής των Σοσιαλδημοκρατών στην εξουσία, 36 χρόνια μετά τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, αποδείχθηκε ισχυρότερο. Στις 28 Νοεμβρίου του 1966 η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος ενέκρινε, έπειτα από δεκάωρη θυελλώδη συνεδρίαση, τον σχηματισμό συμμαχικής κυβέρνησης. Στις 29 Νοεμβρίου ενέκρινε τον "Μεγάλο Συνασπισμό" και το συμβούλιο του κόμματος των Σοσιαλδημοκρατών, οπότε ο δρόμος πλέον ήταν απολύτως ελεύθερος.
Την επομένη, 30 Νοεμβρίου, ο Λούντβιχ Έρχαρτ παραιτήθηκε και τυπικά από καγκελάριος και την 1η Δεκεμβρίου η ομοσπονδιακή Βουλή εξέλεξε τον Κίζινγκερ καγκελάριο με 340 ψήφους υπέρ, από τους 463 βουλευτές που ψήφισαν. Την ίδια ημέρα σχηματίστηκε η ιστορική κυβέρνηση του "Μεγάλου Συνασπισμού", με τον Βίλλυ Μπραντ αντιπρόεδρο και υπουργό Εξωτερικών. Ο Λούντβιχ Έρχαρτ συνέχισε να εκλέγεται βουλευτής μέχρι το θάνατό του, στις 5 Μαΐου 1977.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Καγκελάριοι της Γερμανίας
Γενική Συνέλευση της Βιρτζίνια
Η Γενική Συνέλευση της Βιρτζίνια (Αγγλικά:Virginia General Assembly) είναι το νομοθετικό σώμα της Κοινοπολιτείας της Βιρτζίνια, και το παλαιότερο νομοθετικό σώμα στο Δυτικό Ημισφαίριο, ιδρυμένο στις 30 Ιουλίου 1619. Η Γενική Συνέλευση είναι ένα διθάλαμο σώμα που αποτελείται από μια κάτω βουλή, την Βουλή των Αντιπροσώπων της Βιρτζίνια, με 100 μέλη, και μία άνω βουλή, την Γερουσία της Βιρτζίνια, με 40 μέλη. Συνολικά, η Γενική Συνέλευση αποτελείται από 140 εκλεγμένους αντιπροσώπους από έναν ίσο αριθμό συστατικών περιφερειών κατά πλάτος της κοινοπολιτείας. Της Βουλής των Αντιπροσώπων προεδρεύει ο Πρόεδρος της Βουλής, ενώ της Γερουσίας ο Αναπληρωτής Κυβερνήτης της Βιρτζίνια. Η Βουλή και η Γερουσίας εκλέγουν καθεμία έναν υπάλληλο και έναν κοσμήτορα. Αντίθετα με την Γερουσία των ΗΠΑ, ο clerk της Γερουσίας της Βιρτζίνια είναι γνωστός ως "Clerk of the Senate", αντί για τον τίτλο "Γραμματέας της Γερουσίας" που χρησιμοποιείται στην ομοσπονδιακή Γερουσία.
Μετά τις εκλογές του 2019, το Δημοκρατικό κόμμα απέκτησε την πλειοψηφία και στην Βουλή και στην Γερουσία για πρώτη φορά μετά το 1996.
Πρωτεύουσα
Η Γενική Συνέλευση συνέρχεται στην πρωτεύουσα της Βιρτζίνια, το Ρίτσμοντ. Όταν συνεδριάζει στο Ρίτσμοντ, η Γενική Συνέλευση χρησιμοποιεί το Πολιτειακό Καπιτώλιο της Βιρτζίνια, που σχεδιάσθηκε από τον Τόμας Τζέφερσον το 1788 και επεκτάθηκε το 1904. Κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, το κτήριο χρησιμοποιήθηκεως το καπιτώλιο των ΣΠΑ, φιλοξενώντας το Κογκρέσο των Συνομόσπονδων Πολιτειών. Το κτήριο ανακαινίσθηκε μεταξύ 2005 και 2006. Οι Γερουσιαστές και οι Αντιπρόσωποι έχουν τα γραφεία τους στο Κτήριο της Γενικής Συνέλευσης κατά πλάτος της οδού ακριβώς βόρεια του Καπιτωλίου. Ο Κυβερνήτης της Βιρτζίνια διαμένει κατά πλάτος της οδού ακριβώς ανατολικά του Καπιτωλίου στην Κατοικία του Κυβερνήτη της Βιρτζίνια.
Ιστορία
Η Γενική Συνέλευση της Βιρτζίνια είναι το παλαιότερο νομοθετικό σώμα στο Δυτικό Ημισφαίριο. Η ύπαρξη της ανάγεται στην ίδρυση της Βουλής των Παρέδρων στη Τζέιμσταουν στις 30 Ιουλίου 1619. Συνερχόταν στην Τζέημσταουν από το 1619 μέχρι το 1699, όταν μετακινήθηκε στο Ουίλλιαμσμπεργκ και συνερχόταν στο αποικιακό κτίριο του Καπιτωλίου. Ονομάσθηκε Γενική Συνέλευση το 1776 με την επικύρωση του Συντάγματος της Βιρτζίνια. Η κυβέρνηση μετακινήθηκε στο Ρίτσμοντ το 1780 κατά την διακυβέρνηση του Κυβερνήτη Τόμας Τζέφερσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιρτζίνια Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα των Ηνωμένων Πολιτειών
Ντάβιντ Σβαρτς (εφευρέτης)
Ο Ντάβιντ Σβαρτς (David Schwarz, David Švarc,, 20 Δεκεμβρίου 1850 – 13 Ιανουαρίου 1897) ήταν Κροατο-Ούγγρος πρωτοπόρος της αεροπορίας εβραϊκής καταγωγής γεννημένος στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Είναι γνωστός για την κατασκευή ενός αερόπλοιου με άκαμπτο κάλυμμα, κατασκευασμένο πλήρως από μέταλλο. Ο Σβαρτς πέθανε λίγους μόλις μήνες μετά την πτήση του αερόπλοιου. Ορισμένες πηγές ισχυρίστηκαν πως ο Κόμης Φερδινάνδος Ζέπελιν αγόρασε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του αερόπλοιου από τη χήρα του Σβαρτς, ένας ισχυρισμός που έχει αμφισβητηθεί. Ήταν πατέρας της σοπράνο της όπερας και της οπερέτας Βέρα Σβαρτς (1888–1964).
Πρώτα χρόνια
Ο Ντάβιντ Σβαρτς γεννήθηκε στο Κέζτελι του Βασιλείου της Ουγγαρίας, το οποίο τότε ήταν μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, και ήταν γιος Εβραίων γονέων. Ήταν έμπορος ξυλείας ο οποίος μεγάλωσε στην πόλη Ζουπάνια, αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του βίου του στο Άγκραμ, πρώην τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας.
Αν και δεν είχε ιδιαίτερη τεχνική κατάρτιση, άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον στην τεχνολογία και ανέπτυξε βελτιώσεις για τα μηχανήματα ξυλείας.
Τσαμαντάς Θεσπρωτίας
Ο Τσαμαντάς είναι χωριό του δήμου Φιλιατών στον νομό Θεσπρωτίας της Ηπείρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 71 κατοίκους.
Ντάβιντ Σβαρτς (εφευρέτης)
Πρώτο αερόπλοιο στη Ρωσία
Αφού επεξεργάστηκε το σχεδιασμό ενός μεταλλικού αερόπλοιου, ο Σβαρτς μετέφερε τις ιδέες του στον υπουργό πολέμου της Αυστροουγγαρίας. Υπήρξε κάποιο ενδιαφέρον, αλλά η κυβέρνηση δεν ήταν έτοιμη να παράσχει οικονομική στήριξη.
Τσαμαντάς Θεσπρωτίας
Ονομασία
Σύμφωνα με μια εκδοχή, ο οικισμός οφείλει την ονομασία του στη βυζαντινή οικογένεια των Τσαμαντούρων που διώχθηκαν από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ τον Παλαιολόγο. Άλλη θεωρία θέλει την ονομασία να είναι σλαβικής προέλευσης.
Ντάβιντ Σβαρτς (εφευρέτης)
Πρώτο αερόπλοιο στη Ρωσία
Ο Ρώσος στρατιωτικός ακόλουθος, ένας τεχνικώς καταρτισμένος άντρας, ενημέρωσε τον Σβαρτς να παρουσιάσει το αερόπλοιο στην Αγία Πετρούπολη, όπου κατασκευάστηκε ένα αερόπλοιο με βάση τις ιδέες του Σβαρτς το 1893. Ο Σβαρτς, και αργότερα η χήρα του, υπολόγισε ότι θα πραγματοποιηθούν και δοκιμαστικές πτήσεις, αλλά αυτό δεν συνέβη. Ξεκίνησε την κατασκευή στα τέλη του 1892, με τον βιομήχανο Καρλ Μπεργκ να παρέχει το αλουμίνιο και την απαραίτητη χρηματοδότηση.
Τσαμαντάς Θεσπρωτίας
Γενικά στοιχεία
Ο Τσαμαντάς βρίσκεται σε απόσταση περίπου 45 χλμ. ΒΑ. από τους Φιλιάτες, στις νότιες παρυφές των Ορέων Τσαμαντά σε υψόμετρο 580 μ. Πρόκειται για ένα ορεινό χωριό, με πολλές πηγές, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και ελάχιστα με τη γεωργία. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας και η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου.
Ντάβιντ Σβαρτς (εφευρέτης)
Πρώτο αερόπλοιο στη Ρωσία
Προβλήματα προέκυψαν κατά τη γέμιση με αέριο: στο φούσκωμα, το πλαίσιο κατέρρευσε. Ο Σβαρτς προφανώς σκόπευε να συμπεριλάβει το αέριο αμέσως χωρίς εσωτερικούς σάκους. Ο Ρώσος μηχανικός Κοβάνκο ισχυρίστηκε πως η έλλειψη σάκου θα προκαλούσε πίεση στην επιφάνεια κατά τη διάρκεια της ανόδου και της καθόδου. Επίσης, η επιφάνεια δεν ήταν αεροστεγής.
Τσαμαντάς Θεσπρωτίας
Ιστορικά στοιχεία
Κατά το β΄ μισό του 18ου αιώνα, μετά από ενέργειες του μοναχού Κυπριανού, ιδρύθηκε στον Τσαμαντά κοινό ελληνικό σχολείο. Φαίνεται ότι σχολείο στον Τσαμαντά λειτουργούσε από παλαιότερα. Ο Κυπριανός επισκεύασε το σχολείο. Αναφέρεται ύπαρξη σφραγίδας που χρονολογείται από το 1615 στο σημείο που λειτουργούσε το ιεροδιδασκαλείο (εντός του μοναστηριού της Καμίτσανης) που είχε εγχάραξη "Ιεροδιδασκαλείο Αγίου Γεωργίου Καμιτσάνης- Τσαμαντά 1615".
Ντάβιντ Σβαρτς (εφευρέτης)
Πρώτο αερόπλοιο στη Ρωσία
Τα χαρακτηριστικά του πρώτου αερόπλοιου ήταν:
Τσαμαντάς Θεσπρωτίας
Ιστορικά στοιχεία
Κάτοικοι του Τσαμαντά συμμετείχαν ενεργά στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Με βάση την έκθεση που σύνταξε ο πρωτοσύγκελος Δέρκων Ναθαναήλ, το 1874 κατοικούσαν στον Τσαμαντά 180 οικογένειες. Επιπλέον, ο οικισμός διατηρούσε ελληνικό κοινό σχολείο με 45 μαθητές. Σύμφωνα με τον Βασίλειο Ζώτο, την ίδια περίοδο στον Τσαμαντά ζούσαν 2000 άτομα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1890 λειτουργούσε δημοτική σχολή με έναν δάσκαλο και έναν βοηθό, όπου φοιτούσαν γύρω στους 90 μαθητές. Σύμφωνα με οθωμανική απογραφή του 1895, είχε 1288 κατοίκους (650 άνδρες και 638 γυναίκες) που ήταν κατανεμημένοι σε 227 φορολογικούς χανέδες. Κατά τον 19ο αιώνα και τις αρχές του 20ού, μεγάλο μέρος του ανδρικού πληθυσμού εγκατέλειπε τον οικισμό προκειμένου να ασχοληθεί με το εμπόριο, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου το 1908 ιδρύθηκε σύλλογος αποδήμων και δευτερευόντως στην Αυστραλία. Μετά την απελευθέρωση της περιοχής από τον ελληνικό στρατό και σύμφωνα με την απογραφή του 1940 αριθμούσε 1147 κατοίκους. Κατά τον Εμφύλιο πόλεμο, ο Τσαμαντάς περιήλθε για ένα διάστημα στην κατοχή των ανταρτών του ΔΣΕ, οι οποίοι προχώρησαν σε υποχρεωτική στρατολόγηση. Μεταπολεμικά το 1951 αριθμούσε 491 κατοίκους, ενώ το 2011 μόλις 71.
Ντάβιντ Σβαρτς (εφευρέτης)
Πρώτο αερόπλοιο στη Ρωσία
Οι συνθήκες της επιστροφής του Σβαρτς δεν είναι ξεκάθαρες. Υπάρχουν αναφορές για βιαστική επιστροφή από τη Ρωσία.
Τσαμαντάς Θεσπρωτίας
Ιστορικά στοιχεία
Διοικητικά, ο Τσαμαντάς ανήκε παλαιότερα στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμου Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου.
Ντάβιντ Σβαρτς (εφευρέτης)
Δεύτερο αερόπλοιο στο Βερολίνο
Το 1894, ο Καρλ Μπεργκ απέκτησε μία σύμβαση για την κατασκευή αερόπλοιου για τη Βασιλική Κυβέρνηση της Πρωσίας, αναφερόμενη στον Σβαρτς ως συντάκτη της ιδέας. Ο Μπεργκ είχε ήδη εμπειρία με το τότε καινοτόμο αλουμίνιο και έπρεπε αργότερα να κατασκευάσει εξαρτήματα για το πρώτο αερόπλοιο του Ζέπελιν. Με οικονομική και τεχνική βοήθεια από τον Μπεργκ και την επιχείρηση του, το αερόπλοιο σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε.
Τσαμαντάς Θεσπρωτίας
Αξιοθέατα-πολιτισμός
Στον Τσαμαντά λειτουργεί από το 1983 λαογραφικό μουσείο, το οποίο στεγάζεται στο κτίριο του παλιού σχολείου, το οποίο ανεγέρθηκε το 1928 και λειτούργησε μέχρι τη δεκαετία του 1960. Επιπλέον, κοντά στο χωριό βρίσκονται η αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο ιστορική μονή της Καμύτσιανης, καθώς και ερείπια αρχαίας ακρόπολης στη θέση Λημικό. Κάθε χρόνο, στον Τσαμαντά διοργανώνεται τοπικό πανηγύρι στις 15 Αυγούστου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Ντάβιντ Σβαρτς (εφευρέτης)
Δεύτερο αερόπλοιο στο Βερολίνο
Λόγω καθυστερήσεων, το αερόπλοιο πληρώθηκε για πρώτη φορά με αέριο και δοκιμάστηκε στις 9 Οκτωβρίου 1896, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά, επειδή το υδρογόνο που παραδόθηκε από το Vereinigte Chemische Fabriken δεν ήταν της απαιτούμενης καθαρότητας, παρέχοντας μη επαρκή ανύψωση. Ωστόσο, ορισμένες πηγές υποστηρίζουν ότι μια δοκιμή πραγματοποιήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1896. Διαπιστώθηκε ότι χρειαζόταν αέριο με πυκνότητα 1,15 κιλά ανά κυβικό μέτρο. Το αέριο αυτής της ποιότητας δεν μπορούσε παραχθεί για κάποιο χρονικό διάστημα και δοκιμαστικές πτήσεις δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν μέχρι τον Νοέμβριο του 1897, περίπου δέκα μήνες μετά το θάνατο του Σβαρτς.
Θάνατος και παρθενική πτήση
right|thumb|Το αερόπλοιο του Σβαρτς Ο Σβαρτς δεν έζησε για να δει το αερόπλοιο του να πετά. Μεταξύ 1892 και 1896 ταξίδευε συχνά, γεγονός που επηρέασε την υγεία του. Λίγο πριν από τον θάνατό του έλαβε νέα ότι το αερόπλοιο του ήταν έτοιμο να γεμίσει με αέριο. Στις 13 Ιανουαρίου 1897 λιποθύμησε έξω από το εστιατόριο "Zur Linde" στη Βιέννη και πέθανε λίγα λεπτά αργότερα από καρδιακή ανεπάρκεια, σε ηλικία 46 ετών.
Ο Ντάβιντ Σβαρτς τάφηκε στη Βιέννη.
Ο Καρλ Μπεργκ ζήτησε την επιβεβαίωση του θανάτου του Σβαρτς, υποψιαζόμενος ότι είχε εξαφανιστεί για να πουλήσει τα μυστικά του. Παρ' όλα αυτά, ο Μπεργκ συνέχισε το έργο του με τη Μέλανι, τη χήρα του Σβαρτς, και μαζί με το Τάγμα Αεροπλοίων ολοκλήρωσαν το αερόπλοιο με την προσθήκη μιας βαλβίδας αποδέσμευσης αερίων.
Το δεύτερο αερόπλοιο είχε τα εξής χαρακτηριστικά:
Μία μεταγενέστερη δομική ανάλυση η οποία βασίζεται στα σχέδια κατέληξε πως το σκάφος ήταν ελαττωματικό, με την επιφάνεια να λαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της διατμητικής έντασης.
Το δεύτερο αεροσκάφος δοκιμάστηκε με μερική επιτυχία στο Τέμπελχοφ κοντά στο Βερολίνο στις 3 Νοεμβρίου 1897. Ο μηχανικός του Τάγματος Αερόπλοιων Ερνστ Γιέγκελς απογειώθηκε στις 3 μ.μ. Ωστόσο, το αερόπλοιο έσπασε από το πλήρωμα εδάφους και επειδή ανέβηκε γρήγορα, ο Γιέγκελς αφαίρεσε τον κατακόρυφο έλικα. Σε υψόμετρο περίπου 130 μέτρων ο ιμάντας κίνησης έπεσε από τον αριστερό έλικα, με αποτέλεσμα το αερόπλοιο να στραφεί πλαγίως προς τον άνεμο με αποτέλεσμα να σπάσει η πρόσδεση. Καθώς το αερόπλοιο ανέβηκε στα 510 μέτρα, ο ιμάντας κίνησης έπεσε από τη δεξιά έλικα, με αποτέλεσμα το αεροσκάφος να χάσει όλη την πρόωση. Στη συνέχεια ο Γιέγκελς άνοιξε τη νέα βαλβίδα αποδέσμευσης αερίου και προσγειώθηκε με ασφάλεια, αλλά το πλοίο αναποδογύρισε και έσπασε, με αποτέλεσμα να υποστεί βλάβη η οποία δεν μπορούσε να επιδιορθωθεί.
Κληρονομιά
Την περίοδο της δοκιμαστικής πτήσης και για δεκαετίες μετά, γράφτηκαν διάφορα γεγονότα, μερικές φορές συγκρουόμενα ή παραπλανητικά. Αργότερα, ο Μπεργκ, καθώς και ο γιος του, θα έγραψαν αρνητικά για τις εμπειρίες τους με τον Σβαρτς.
Ορισμένες πηγές αναφέρουν πως ο Κόμης Φερδινάνδος φον Ζέπελιν αγόρασε την ευρεσιτεχνία του Σβαρτς από τη χήρα του το 1898, ενώ άλλες υποστηρίζουν πως ο κόμης χρησιμοποίησε το σχέδιο του:
Ο Τσβι Ρότεμ (1903–1980) έγραψε τη μοναδική γνωστή βιογραφία του Σβαρτς, με τίτλο ''David Schwarz: Tragödie des Erfinders. Zur Geschichte des Luftschiffes''. Ο Ρότεμ έγραψε πως τόσο ο Μπεργκ όσο και ο Σβαρτς επιθυμούσαν να κρατήσουν το έργο τους κρυφό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Αυστριακοί εφευρέτες Κατηγορία:Αυστριακοί μηχανικοί
Σοπίλα
μικρογραφία| Μία μεγάλη σοπίλα (vela sopila) στη μέση και δύο μικρά σοπίλα (mala sopila). |εναλλ.=|300x300px Η Σοπίλα (σερβοκροατικά: Sopile) είναι ένα παραδοσιακό ξύλινο πνευστό μουσικό όργανο με διπλή γλωττίδα, που παίζεται στα βόρεια της κροατικής Αδριατικής θάλασσας, στον κόλπο του Κβάρνερ και στο νησί Κρκ. Στην Ίστρια το όργανο ονομάζεται Ροζενίτσα (σερβοκροατικά: Roženica) ενώ στην περιοχή του Κάσταβ χρησιμοποιείται και το όνομα Τορόρο.
Η Σοπίλα είναι όργανο της οικογένειας των μεσαιωνικών όμποε και συγγενεύει με παρόμοια όργανα της δυτικής Μεσογείου και της Βρετάνης (Πιφερο, Μπομπάρντε, Ταρότα ). Παίζεται πάντα σε ζεύγη, με μία μικρή σοπίλα (Mala sopila) που συνοδεύεται από μία μεγάλη σοπίλα (Vela sopila). Η σοπίλα έχει χαρακτηριστικό διεισδυτικό ήχο.
Περιγραφή
Το ξύλινο σώμα της Σοπίλα έχει μία κωνική καμπάνα και 6 ανοικτές οπές στην πλευρά και στη βάση του οργάνου για έλεγχο με τα δάχτυλα. Το επιστόμιο (pisak) συνδέεται με τη σπείρα (špulet). Ο σωλήνας του οργάνου (prebiralica) ανοίγει σε μια καμπάνα (krilo). Η μικρή σοπίλα έχει μήκος ~50 εκ. και η μεγάλη 65-70 εκ. Κατασκευάζονται από ξύλο ελιάς, οξιάς, σφενδάμου, καρυδιάς ή οπωροφόρων δέντρων. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Istarska_lestvica.jpg|κέντρο|300x300εσ
Η χαρακτηριστική διμερής αρμονία της Ιστριανής μουσικής κλίμακας χρησιμοποιείται και στο τραγούδι, με τις φωνές να μιμούνται τα χαρακτηριστικά της Σοπίλα. Αυτό το είδος τραγουδιού και μουσικής έχει αναγνωριστεί ως άυλη παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά.
Εκδηλώσεις
Παραδοσιακά, η σοπίλα παίζεται σε ζεύγη για το χορό μετά την εκκλησία, κυρίως σε γάμους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κροατίας Κατηγορία:Ξύλινα πνευστά μουσικά όργανα Κατηγορία:Παραδοσιακά μουσικά όργανα Κατηγορία:Μουσικά όργανα
Δήμος Αιγιαλείας
Ο Δήμος Αιγιαλείας είναι δήμος της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιγείρας, Αιγίου, Ακράτας, Διακοπτού, Ερινεού και Συμπολιτείας.
Ο δήμος καταλαμβάνει το βορειοανατολικό και μέρος του ανατολικού τμήματος της Αχαΐας. Στα όρια του δήμου αυτού περιλαμβάνεται όλη η πρώην Επαρχία Αιγιαλείας, ένα μικρό κομμάτι της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων, καθώς και ένα μικρό κομμάτι της πρώην Επαρχίας Πατρών.
Η έκταση του δήμου είναι 729,42 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 49.872 κάτοικους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Έδρα του δήμου είναι το Αίγιο.
Δημοτική Ενότητα Αιγείρας
Στο δήμο περιλαμβάνονται οι εξής πόλεις και οικισμοί του πρώην δήμου Αιγείρας (πληθυσμός: 2.626, απογραφή 2011):
Δημοτική Ενότητα Αιγίου
Στο δήμο περιλαμβάνονται οι εξής πόλεις και οικισμοί του πρώην δήμου Αιγίου (πληθυσμός: 26.523, απογραφή 2011):
Δημοτική Ενότητα Ακράτας
Στο δήμο περιλαμβάνονται οι εξής πόλεις και οικισμοί του πρώην δήμου Ακράτας (πληθυσμός: 4.747, απογραφή 2011):
Δημοτική Ενότητα Διακοπτού
Στο δήμο περιλαμβάνονται οι εξής πόλεις και οικισμοί του πρώην δήμου Διακοπτού (πληθυσμός: 6.429, απογραφή 2011):
Δημοτική Ενότητα Ερινέου
Στο δήμο περιλαμβάνονται οι εξής πόλεις και οικισμοί του πρώην δήμου Ερινεού (πληθυσμός: 3.236, απογραφή 2011):
Δημοτική Ενότητα Συμπολιτείας
Στο δήμο περιλαμβάνονται οι εξής πόλεις και οικισμοί του πρώην δήμου Συμπολιτείας (πληθυσμός: 6.311, απογραφή 2011):
Σημείωση
Σε αγγύλες αναφέρονται τα δημογραφικά στοιχεία του μόνιμου πληθυσμού βάσει της απογραφής του 2011.
Δημοτική αρχή
Δήμαρχοι του δήμου έχουν διατελέσει οι εξής:
Αθλητισμός
Στο δήμο εδρεύουν 12 ποδοσφαιρικοί σύλλογοι. Σε παρένθεση αναγράφεται η κατηγορία στην οποία αγωνίζονται κατά την περίοδο 2021-2022:
GR2320006
Η Αλυκή Αιγίου είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000 κατά μία έκταση 0,19 τ.χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α Α *
Πράσινος φρύνος
Ο Ευρωπαϊκός πρασινόφρυνος, Bufotes viridis (Laurenti, 1768) είναι ένα είδος άνουρου αμφιβίου της οικογένειας Bufonidae, που απαντάται στην Ευρώπη.
Περιγραφή
Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους φρύνο, του οποίο το ολικό μήκος σώματος δεν ξεπερνά τα 10cm. Το πρότυπο και το μέγεθος των κηλίδων στο πίσω μέρος του σώματος του ποικίλει στους διαφορετικούς πληθυσμούς του είδους. Το χρώμα των κηλίδων επίσης ποικίλει, μεταξύ πράσινου και σκούρου καφέ, ενώ σε ορισμένα άτομα εμφανίζονται και κόκκινα στίγματα. Το κοιλιακό μέρος του είναι ανοιχτόχρωμο έως και άσπρο. Ο πράσινος φρύνος μπορεί να αλλάξει χρώμα, ανάλογα με τη θερμοκρασία ή το φως. Τα θηλυκά μεγαλύτερα από τα αρσενικά.
Γεωγραφική κατανομή
Απαντάται στην κεντρική Ασία, την ανατολική Ευρώπη, τα Βαλκάνια και την Ιταλική χερσόνησο. Στη Σικελία συνυπάρχει με τον Αφρικανικό πρασινόφρυνο, Bufotes boulengeri. Στην Ελλάδα εντοπίζεται σε όλο τον ηπειρωτικό κορμό, την Πελοπόννησο, την Εύβοια και την Κρήτη, τα Ιόνια νησιά, τη Θάσο. Στη Νάξο, Σαμοθράκη, Λήμνο, Λέσβο, Χίο, Σάμο και τα Δωδεκάνησα αντικαθίσταται από τον ανατολικό πρασινόφρυνο.
Βιολογία
Είναι εδαφόβιος και κυρίως νυκτόβιος φρύνος, αν και παρατηρείται και την ημέρα, ειδικά την άνοιξη. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο τα αρσενικά ανεβαίνουν στην πλάτη των θηλυκών αγκαλιάζοντάς τα, γονιμοποιώντας τα αυγά των θηλυκών τα οποία γεννούν "χορδές" με 1-4 σειρές αυγών, οι οποίες μπορεί να φτάσουν και τα 4 μέτρα σε μήκος.
Άμυνα
Αν αρπαχτεί βίαια εκκρίνει αμυντικές τοξικές ουσίες από αδένες του δέρματος, ικανές να αποτρέψουν τους περισσότερους θηρευτές αφού είναι ιδιαίτερα δύσγευστες και ερεθιστικές. Οι ουσίες αυτές είναι ακίνδυνες για τον άνθρωπο όταν έρθουν σε επαφή με το δέρμα, μπορεί όμως να προκαλέσουν κάποια συμπτώματα ερεθισμού ή και άλλα σε περίπτωση κατάποσης ή αν έρθουν σε επαφή με μάτια ή με πληγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμφίβια της Ευρώπης Κατηγορία:Αμφίβια της Ελλάδας Κατηγορία:Άνουρα
Ζακ Τουρνέρ
Ο Ζακ Τουρνέρ (Jacques Tourneur), (12 Νοεμβρίου 1904]] - 19 Δεκεμβρίου 1977) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης γνωστός για το κλασικό φιλμ νουάρ Αμάρτημα του Παρελθόντος (1948), καθώς για και μια σειρά ταινιών τρόμου χαμηλού προϋπολογισμού που έκανε για την RKO Pictures, συμπεριλαμβανομένων των ταινιών Το Φίλι της Μάγισσας (1942), Περπάτησα με ένα Ζόμπι (1943), και Ο Άνθρωπος Λεοπάρδαλη (1943). Είναι επίσης γνωστός για την ταινία του Η Νύχτα του Δαίμονα (1957), η οποία κυκλοφόρησε από την Columbia Pictures.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο Παρίσι της Γαλλίας, ο Τουρνέρ ήταν γιος της Φερνάντ Πετί και του διασήμου σκηνοθέτη του βωβού κινηματογράφου Μορίς Τουρνέρ. Το 1914 και σε ηλικία 10 ετών, μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τον πατέρα του, ο οποίος άρχισε να εργάζεται για τα μεγάλα στούντιο του Χόλυγουντ.
Καριέρα
Ο Τουρνέρ το 1924 ξεκίνησε να εργάζεται ως κλητήρας της MGM, ενώ φοιτούσε στο γυμνάσιο και αργότερα ως μοντέρ και επιμελητής σεναρίων σε διάφορες βουβές ταινίες. Το 1931 ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη στη Γαλλία, καθώς είχε επιστρέψει εκεί από το 1925, όταν ο πατέρας του ανέλαβε την σκηνοθεσία της ταινίας Το Νησί του Μυστηρίου (The Mysterious Island, 1929).
Το 1935, επέστρεψε στο Χόλυγουντ και εργάστηκε στην MGM ως σκηνοθέτης δεύτερου συνεργείου στις ταινίες μικρού μήκους του Πίτερ Σμιθ και στη συνέχεια, το 1939, σε ταινίες μεγάλου μήκους. Ενώ εργαζόταν ως ο δεύτερος σκηνοθέτης στην ταινία Ιστορία δύο Πόλεων (A Tale of Two Cities), συνάντησε τον παραγωγό ταινιών Βαλ Λιούτον, ο οποίος τον πήρε στην RKO και άρχισε να σκηνοθετεί κλασικές ταινίες τρόμου χαμηλού προϋπολογισμού όπως Το Φιλί της Μάγισσας (Cat People, 1942) και Περπάτησα με ένα Ζόμπι (I Walked with a Zombie, 1943), που τον εδραίωσαν ως μάστορα των ταινιών χαμηλού κόστους. Ωστόσο ο Τουρνέρ δεν παρέμεινε μόνο στις ταινίες τρόμου και σκηνοθέτησε και άλλα κινηματογραφικά είδη, όπως τα φιλμ νουάρ: Αμάρτημα του Παρελθόντος (Out of the Past, 1947) και Εξπρές του Βερολίνου (Berlin Express, 1948), γουέστερν όπως: Σταυροφόροι του Βορρά (Canyon Passage, 1946), αλλά και ρομαντικές ταινίες εποχής όπως: Η Άννα των Ινδιών (Anne of the Indies, 1951), Η Βασίλισσα των Πειρατών και το Αγάπησα έναν Δραπέτη (Way of a Gaucho, 1952).
Ο Τουρνέρ επέστρεψε για ένα σύντομο διάστημα στην Ευρώπη, για να σκηνοθετήσει δύο ταινίες στο Ηνωμένο Βασίλειο, η μια απ' τις οποίες είναι η κλασική ταινία τρόμου Η Νύχτα του Δαίμονα (Night of the Demon, 1957).
Κατά τα τελεταία 10 χρόνια της καριέρας του ο Τουρνέρ άρχισε να σκηνοθετεί τηλεοπτικά επεισόδια σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές όπως τις The Barbara Stanwyck Show, Bonanza, The Twilight Zone και The Alaskans, ενώ παράλληλα σκηνοθέτησε και κάποιες ταινίες μεγάλου μήκους και χαμηλού κόστους όπως η παρωδία τρόμου Το Πανδοχείο των Ζωντανών Νεκρών (The Comedy of Terrors, 1964).
Θάνατος
Ο Ζακ Τουρνέρ αποσύρθηκε από την ενεργό δράση στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και επέστρεψε στη Γαλλία όπου και πέθανε στις 19 Δεκεμβρίου 1997.
Σκηνοθεσία
Ταινίες Μεγάλου Μήκους
Ταινίες Μικρού Μήκους
Σκάνδαλο δεδομένων Facebook-Cambridge Analytica
μικρογραφία|300x300εσ| Ένας χρήστης της εφαρμογής της Cambridge Analytica και του Facebook Κατά τη δεκαετία του 2010, συλλέχθηκαν προσωπικά δεδομένα από εκατομμύρια χρήστες του Facebook χωρίς τη συγκατάθεσή τους από τη βρετανική εταιρεία συμβούλων Cambridge Analytica, τα οποία προορίζονταν κυρίως για πολιτική διαφήμιση.
Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω μιας εφαρμογής που ονομάζοταν "This is Your Digital Life", που αναπτύχθηκε από τον επιστήμονα δεδομένων Αλεξάντρ Κόγκαν και την εταιρεία του Global Science Research το 2013. Η εφαρμογή περιελάμβανε ένα ερωτηματολόγιο με σκοπό τη δημιουργία του ψυχολογικού προφίλ των χρηστών και συγκέντρωνε τα προσωπικά δεδομένα των φίλων στο Facebook των χρηστών μέσω της πλατφόρμας Open Graph του Facebook. Η εφαρμογή συγκέντρωσε τα δεδομένα έως και 87 εκατομμυρίων προφίλ Facebook. Η Cambridge Analytica χρησιμοποίησε τα δεδομένα για να παρέχει αναλυτική βοήθεια στις προεδρικές εκστρατείες του 2016 των Τεντ Κρουζ και Ντόναλντ Τραμπ. Η Cambridge Analytica κατηγορήθηκε επίσης ευρέως ότι παρενέβη στο δημοψήφισμα του Brexit, αν και η επίσημη έρευνα αναγνώρισε ότι η εταιρεία δεν εμπλέκεται "πέρα από ορισμένες αρχικές έρευνες" και ότι "δεν σημειώθηκαν σημαντικές παραβιάσεις".
Πληροφορίες για την κατάχρηση δεδομένων αποκαλύφθηκαν το 2018 από τον Κρίστοφερ Γουάιλι, πρώην υπάλληλο της Cambridge Analytica, σε συνεντεύξεις με στις εφημερίδες The Guardian και The New York Times. Απαντώντας, το Facebook ζήτησε συγγνώμη για το ρόλο του στη συλλογή δεδομένων και ο διευθύνων σύμβουλός του Μάρκ Ζάκερμπεργκ κατέθεσε ενώπιον του Κογκρέσου. Τον Ιούλιο του 2019, ανακοινώθηκε ότι στο Facebook θα επιβληθεί πρόστιμο 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων από την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου των ΗΠΑ λόγω παραβιάσεων της ιδιωτικής ζωής της. Τον Οκτώβριο του 2019, το Facebook συμφώνησε να πληρώσει πρόστιμο 500.000 λίρες στο Γραφείο Επιτρόπου Πληροφοριών της Μεγάλης Βρετανίας για την έκθεση των δεδομένων των χρηστών του σε "σοβαρό κίνδυνο βλάβης". Τον Μάιο του 2018, η Cambridge Analytica υπέβαλε αίτηση πτώχευσης.
Άλλες διαφημιστικές εταιρείες εφαρμόζουν διάφορες μορφές ψυχολογικής στόχευσης εδώ και χρόνια και το Facebook είχε κατοχυρώσει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μια παρόμοια τεχνολογία από το 2012. Παρ' όλα αυτά, η προβολή της Cambridge Analytica σχετικά με τις μεθόδους τους και το μέγεθος των πελατών τους - που περιλάμβαναν την εκστρατεία Τραμπ και τους υποστηρικτές του Brexit στη Μεγάλη Βρετανία - έφερε στο προσκήνιο τις προκλήσεις της ψυχολογικής στόχευσης για τις οποίες υπήρχαν προειδοποιήσεις από τους επιστήμονες. Το σκάνδαλο προκάλεσε αυξημένο δημόσιο ενδιαφέρον για την ιδιωτικότητα και την επιρροή των κοινωνικών μέσων στην πολιτική. Το διαδικτυακό κίνημα #DeleteFacebook ήταν δημοφιλές στο Twitter.
Περίληψη
Ο Αλεξάντρ Κόγκαν, ένας επιστήμονας δεδομένων στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, προσλήφθηκε από την Cambridge Analytica, μια θυγατρική του ομίλου SCL, για να αναπτύξει μια εφαρμογή που ονομάστηκε "This Is Your Digital Life". Στη συνέχεια, η Cambridge Analytica οργάνωσε μια καμπάνια κατά την οποία αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες του Facebook συμφώνησαν να συμμετάσχουν με πληρωμή σε μια έρευνα που θα ήταν μόνο για ακαδημαϊκή χρήση. Ωστόσο, το Facebook επέτρεψε στην εφαρμογή όχι μόνο να συλλέξει προσωπικά στοιχεία από τους συμμετέχοντες αλλά και από τους φίλους τους στο Facebook. Με αυτόν τον τρόπο, η Cambridge Analytica απέκτησε δεδομένα εκατομμυρίων χρηστών του Facebook.
Η συλλογή προσωπικών δεδομένων από την Cambridge Analytica αναφέρθηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2015 από τον Χάρι Ντέιβις, δημοσιογράφο στο The Guardian. Ανέφερε ότι η Cambridge Analytica δούλευε για τον Γερουσιαστή των Ηνωμένων Πολιτειών Τεντ Κρουζ χρησιμοποιώντας δεδομένα που συλλέχθηκαν από λογαριασμούς Facebook εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Περαιτέρω αναφορές ακολούθησαν τον Νοέμβριο του 2016 από τον McKenzie Funk στους New York Times Sunday Review, το Δεκέμβριο 2016 από τους Hannes Grasseger και Mikael Krogerus στο ελβετικό περιοδικό Das Magazin (αργότερα μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε στο Vice), τον Φεβρουάριο του 2017 από την Κάρολ Καντβάλανταρ στο The Guardian, και τον Μάρτιο του 2017 από τον Mattathias Schwartz στο The Intercept. Σύμφωνα με το PolitiFact, κατά τη διάρκεια της προεδρικής του εκστρατείας το 2016, ο Τραμπ πλήρωσε την Cambridge Analytica τον Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο για δεδομένα σχετικά με τους Αμερικανούς πολίτες και τις πολιτικές τους προτιμήσεις.
Οι πληροφορίες σχετικά με την παραβίαση δεδομένων πρωτοδημοσιεύτηκαν το Μάρτιο 2018 με τη βοήθεια ενός πληροφοριοδότη, του πρώην υπαλλήλου της Cambridge Analytica Κρίστοφερ Γουάιλι. Ήταν μια ανώνυμη πηγή σε ένα άρθρο του 2017 της Καντβάλανταρ στην εφημερίδα The Observer, με τίτλο "Η μεγάλη βρετανική ληστεία για το Brexit: Πώς παραβιάστηκε η δημοκρατία μας". Η Καντβάλανταρ συνεργάστηκε με τον Γουάιλι για ένα χρόνο μέχρι να τον πείσει να μιλήσει δημοσίως. Αργότερα συνεργάστηκε με το Channel 4 News στη Μεγάλη Βρετανία και τους New York Times λόγω νομικών απειλών εναντίον του The Guardian και του Observer από την Cambridge Analytica. Η αλλαγή ονόματος του Κόγκαν σε Αλεξάντρ Σπέκτερ, η οποία είχε ως αποτέλεσμα το σκοτεινό "Δρ. Σπέκτερ", πρόσθεσε στην ίντριγκα και τη δημοφιλία της ιστορίας.
Πλήθος
Το Wired, οι The New York Times και The Observer ανέφεραν ότι το σύνολο δεδομένων περιλάμβανε πληροφορίες για 50 εκατομμύρια χρήστες του Facebook. Αν και η Cambridge Analytica ισχυρίστηκε ότι είχε συλλέξει μόνο 30 εκατομμύρια προφίλ χρηστών του Facebook, το Facebook επιβεβαίωσε αργότερα ότι στην πραγματικότητα είχε δεδομένα για περισσότερους από 87 εκατομμύρια χρήστες, εκ των οποίων 70,6 εκατομμύρια ήταν αμερικανοί πολίτες. Το Facebook εκτίμησε ότι επηρεάστηκαν 6,7 εκατομμύρια χρήστες στην Καλιφόρνια, 5,6 εκατομμύρια χρήστες στο Τέξας και 4,3 εκατομμύρια στη Φλόριντα. Τελικά συλλέχθηκαν δεδομένα για 87 εκατομμύρια χρήστες, ενώ μόνο 270.000 άτομα κατέβασαν την εφαρμογή.
Πληροφορίες
Το Facebook έστειλε ένα μήνυμα σε χρήστες που θεώρησε ότι επηρεάστηκαν, αναφέροντας ότι στις πληροφορίες πιθανότατα περιλαμβάνονται το "δημόσιο προφίλ, οι επισημάνσεις Like, η ημερομηνία γέννησης και η πόλη κατοικίας". Ορισμένοι από τους χρήστες της εφαρμογής είχαν επιτρέψει στην εφαρμογή να έχει πρόσβαση στη ροή ειδήσεων, στο χρονοδιάγραμμα και στα μηνύματά τους. Τα δεδομένα ήταν αρκετά λεπτομερή ώστε η Cambridge Analytica να μπορεί να δημιουργήσει ψυχογραφικά προφίλ των χρηστών. Τα δεδομένα περιλάμβαναν επίσης τις τοποθεσίες κάθε ατόμου. Για μια πολιτική εκστρατεία, οι πληροφορίες ενός τέτοιου προφίλ μπορούν να καθορίσουν τι είδους διαφήμιση θα ήταν αποτελεσματικότερη για να πείσει ένα συγκεκριμένο άτομο σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία για κάποιο πολιτικό γεγονός.
Εκστρατεία Τεντ Κρουζ
Το 2016, ο Αμερικανός γερουσιαστής Τεντ Κρουζ προσέλαβε την Cambridge Analytica για να βοηθήσει την προεδρική του εκστρατεία. Η Ομοσπονδιακή Εκλογική Επιτροπή ανέφερε ότι ο Κρουζ πλήρωσε στην εταιρεία 5,8 εκατομμύρια δολάρια για υπηρεσίες. Αν και η Cambridge Analytica δεν ήταν γνωστή ακόμα, είχε μόλις αρχίσει να δημιουργεί ατομικά ψυχογραφικά προφίλ. Τα δεδομένα αυτά στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία προσαρμοσμένων διαφημίσεων για κάθε άτομο έτσι ώστε να επηρεαστεί υπέρ του Κρουζ.
Εκστρατεία Ντόναλντ Τραμπ
Η προεδρική εκστρατεία του Ντόναλντ Τραμπ το 2016 χρησιμοποίησε τα δεδομένα του Facebook για να δημιουργήσει ψυχογραφικά προφίλ, προσδιορίζοντας τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των χρηστών με βάση τη δραστηριότητά τους στο Facebook. Η ομάδα της καμπάνιας χρησιμοποίησε τις πληροφορίες αυτές για μικρο-στόχευση, δηλαδή για να εμφανίζει προσαρμοσμένα μηνύματα σχετικά με τον Τραμπ σε διαφορετικούς ψηφοφόρους των ΗΠΑ σε διάφορες ψηφιακές πλατφόρμες. Οι διαφημίσεις χωρίστηκαν σε διάφορες κατηγορίες, βασισμένες κυρίως στο κατά πόσον τα άτομα ήταν υποστηρικτές του Τραμπ ή ψηφοφόροι που θα μπορούσαν να επηρεαστούν. Όπως περιγράφηκε από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Cambridge Analytica, το κλειδί ήταν να εντοπιστούν εκείνοι που ήταν πιθανό να δελεαστούν να ψηφίσουν τον πελάτη τους ή να αποθαρρυνθούν να ψηφίσουν την αντίπαλό του. Οι υποστηρικτές του Τραμπ έλαβαν θριαμβευτικό οπτικο-ακουστικό υλικό, καθώς και πληροφορίες σχετικά με τα εκλογικά κέντρα. Αντίθετα, στους μη υποστηρικτές συχνά εμφανίζονταν εικόνες των δημοφιλών υποστηρικτών του Τραμπ και αρνητικά γραφικά ή ιδέες για την αντίπαλό του, Χίλαρι Κλίντον. Για παράδειγμα, τα δεδομένα που συλλέχθηκαν χρησιμοποιήθηκαν ειδικά από το "Make America Number 1 Super PAC" για να επιτεθούν στην Κλίντον μέσω κατασκευασμένων διαφημίσεων που προσπάθησαν να αναδείξουν τη διαφθορά της Κλίντον με σκοπό την ενίσχυση του Τραμπ ως καταληλότερου υποψηφίου για την προεδρία.
Ωστόσο, μια πρώην υπάλληλος της Cambridge Analytica, η Μπρίτανι Κάιζερ, υποστήριξε ότι η χρήση των παρανόμως ληφθέντων δεδομένων από την εκστρατεία Τραμπ δεν έχει αποδειχθεί. Όταν ρωτήθηκε "είναι απολύτως αποδεδειγμένο ότι η εκστρατεία Τραμπ βασίστηκε στα δεδομένα που είχαν ληφθεί παράνομα από το Facebook;" απάντησε ότι "δεν έχει αποδειχθεί, γιατί το δύσκολο πράγμα σε μια τέτοια κατάσταση είναι ότι πρέπει να κάνεις ιατροδικαστική ανάλυση της βάσης δεδομένων".
Ρωσία
Το 2018, το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου αμφισβήτησε τον διευθυντή του Ομίλου SCL, Αλεξάντερ Νιξ, σε ακρόαση σχετικά με τις σχέσεις της Cambridge Analytica με τη ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία, Λουκόιλ. Ο Νιξ δήλωσε ότι δεν είχε καμία σχέση με τις δύο εταιρείες παρά τις ανησυχίες ότι η πετρελαϊκή εταιρεία ενδιαφερόταν για το πώς τα δεδομένα της εταιρείας χρησιμοποιήθηκαν για να στοχεύσουν Αμερικανούς ψηφοφόρους. Η Cambridge Analytica είχε ήδη γίνει γνωστή στην πολιτική από τη συμμετοχή της στην εκστρατεία του Τραμπ. Οι δημοκρατικοί αξιωματούχοι έδωσαν έμφαση στη βελτίωση της έρευνας σχετικά με τις ανησυχίες των ρωσικών σχέσεων με την Cambridge Analytica. Αργότερα επιβεβαιώθηκε από τον Κρίστοφερ Γουάιλι ότι η Λουκόιλ ενδιαφερόταν για τα δεδομένα της εταιρείας με σκοπό την πολιτική στόχευση.
Brexit
Σύμφωνα με ισχυρισμούς, η Cambridge Analytica προσλήφθηκε ως σύμβουλος για την εκστρατεία υποστήριξης του Brexit (Leave.EU) και το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου κατά τη διάρκεια του 2016, με σκοπό να πείσουν τους πολίτες να υποστηρίξουν το Brexit. Αυτές οι φήμες εντάθηκαν μετά τη διαρροή εμπιστευτικών email που στάλθηκαν μεταξύ της Cambridge Analytica και του βρετανικού κοινοβουλίου. Η Μπρίτανι Κάιζερ δήλωσε ότι τα σύνολα δεδομένων που χρησιμοποίησε η εκστρατεία αποκτήθηκαν από την Cambridge Analytica. Αυτά τα σύνολα δεδομένων δημιουργήθηκαν από τα προσωπικά δεδομένα του Facebook και λέγεται ότι αποτέλεσαν το πρώτο παραδοτέο της συνεργασίας. Αν και ο Arron Banks, συνιδρυτής του Leave.EU, αρνήθηκε οποιαδήποτε εμπλοκή με την εταιρεία, αργότερα δήλωσε: «Όταν είπαμε ότι προσλάβαμε την Cambridge Analytica, ίσως θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί μια καλύτερη επιλογή λέξεων». Η επίσημη έρευνα από τον Επίτροπο Πληροφοριών του Ηνωμένου Βασιλείου διαπίστωσε ότι η Cambridge Analytica δεν συμμετείχε "πέρα από ορισμένες αρχικές έρευνες" και η ρυθμιστική αρχή δεν εντόπισε "σημαντικές παραβιάσεις" της νομοθεσίας περί προστασίας δεδομένων ή των κανονισμών περί απορρήτου ή μάρκετινγκ "που πληρούσαν το όριο για επίσημη κανονιστική δράση."