cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανταλέων ο Πρεσβύτερος
Το πιο γνωστό έργο του, το μωσαϊκό δαπέδου του καθεδρικού ναού του Οτράντο που έγινε μεταξύ 1163 και 1165, παρουσιάζει έναν καλλιτέχνη της τεχνικής του μωσαϊκού, αλλά πάνω απ' όλα με πολύπλευρη θεολογική γνώση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί μοναχοί Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Αντικαπιταλιστική Συμμαχία
Η Αντικαπιταλιστική Συμμαχία ήταν ακροαριστερή πολιτική κίνηση που δημιουργήθηκε το 2004.
Ιστορικό
Η Αντικαπιταλιστική Συμμαχία συγκροτήθηκε το 2004 από την Πρωτοβουλία Γένοβα 2001, τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και ανένταχτους αριστερούς.
Συμμετείχε στις εθνικές εκλογές του 2004 παίρνοντας 8.313 ψήφους και στις ευρωεκλογές του ίδιου χρόνου με 0,19% της λαϊκής ψήφου. Στις νομαρχιακές εκλογές του 2006 στην υπερνομαρχία Αθηνών-Πειραιώς με υποψήφιο το Θανάση Τσιριγώτη έλαβε περίπου 20.000 ψήφους.
Το 2007, μαζί με άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς συγκρότησε την Ενωτική Αντικαπιταλιστική Αριστερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα
Σαχίνα
Το σαχίνα (στα Αγγλικά αναφέρεται ως saheena, ενώ επίσης sahina ή sahiena) είναι street food και σνακ ινδικής προέλευσης στην κουζίνα του Τριντινάντ και Τομπέιγκο.
Ιστορία και ετυμολογία
Μετά το τέλος της δουλείας στο Τρινιντάντ το 1840, οι φυτείες (που κυριαρχούσαν στην οικονομία του Τρινιντάντ εκείνη την εποχή) χρειαζόντουσαν ένα φτηνό υποκατάστατο τροφής για τους εργάτες από τη Βρετανική Ινδία. Από το 1840 και μετά οι εργάτες στρατολογήθηκαν σε μεγάλους αριθμούς, ενώ έπρεπε να δεσμευτούν για πέντε τουλάχιστον χρόνια με την υπόσχεση πέντε στρέμματα γης στον καθένα ως ανταμοιβή. Μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, 145.000 εργάτες, κυρίως από την Ανατολική Ινδία, μετανάστευσαν στο Τρινιντάντ. Συνεπώς υιοθέτησαν τις συνταγές τους που για να τις υλοποιήσουν μεταχειρίστηκαν τα συστατικά που βρέθηκαν στο νέο τους σπίτι. Σύμφωνα με το Λεξικό των Αγγλικών/Κρεολών του Τρινιντάντ και Τομπάγκο, ο όρος "saheena" (σαχίνα) προέρχεται από την οικογένεια γλωσσών Μπιχάρι και σημαίνει νόστιμο ή αλμυρό.
Σερβίρονται επίσης ως συνοδευτικό σε εορταστικές εκδηλώσεις όπως το Ντιβάλι ή το Eid. Οι φορητοί πάγκοι πρωινού που πωλούν ντάμπλς (doubles), το πιο δημοφιλές πρωινό στο Τρινιντάντ και Τομπέιγκο, συχνά πωλούν και σαχ΄. Ενώ πολλά πιάτα της τρινι-ινδικής κουζίνας είναι δημοφιλή σε άλλα νησιά της Καραϊβικής, το Σαχίνα παραμένει ένα πιάτο που επικρατεί μόνο στο Τρινιντάντ.
Παρασκευή
Υπάρχουν δύο μέθοδοι παρασκευής που διαφέρουν σημαντικά ως προς τη γεύση και την υφή. Και για τις δύο παραλλαγές παρασκευάζεται μια κρεμώδης ζύμη από αλεσμένα ρεβίθια ή αλεύρι ρεβιθιού, αλεύρι, σκόρδο, κρεμμύδια, μπαχαρικά και νερό. Το πιο κοινό μπαχαρικό για τη ζύμη είναι ο κουρκουμάς, με το κύμινο και το μαύρο πιπέρι να χρησιμοποιούνται επίσης συχνά. Επίσης προστίθεται ένα δημοφιλές μείγμα βοτάνων με βάση το κουλάντρο.
Για την πιο περίπλοκη μέθοδο προετοιμασίας (σε ρολό) τα φύλλα και η ζύμη από φύλλα ντασίν (κολοκασίας) στρώνονται απλώνοντας τη ζύμη στην επάνω πλευρά του τρέχοντος φύλλου. Τα στοιβαγμένα φύλλα τυλίγονται σαν ρολά, στερεώνονται και στη συνέχεια μαγειρεύονται είτε στον ατμό είτε μαγειρεύονται αεροστεγώς (σου βιντ). Στη συνέχεια, τα ρολά κόβονται σε φέτες, τα οποία μεταφέρονται σε αλεύρι και ζύμη με μπαχαρικά και τέλος ψήνονται. Η ζύμη για το τηγάνισμα πρέπει να έχει μαστιχωτή υφή. Η μέθοδος roll-up χρησιμοποιείται κυρίως για επίσημους εορτασμούς σε εξωτερικούς χώρους.
Για την ευκολότερη μέθοδο προετοιμασίας (κομμένα, Αγγλικά: cut-up) τα φύλλα της κολοκασίας κόβονται σε μικρά κομμάτια, ανακατεύονται με ζύμη, πλάθονται σε πλακουτσωτούς κεφτέδες και τηγανίζονται σε λάδι ή λίπος. Η μέθοδος cut-up είναι αυτό που συναντάμε κυρίως σε πάγκους τροφίμων.
Τα Σαχίνα σερβίρονται με kuchela, τσάτνεϊ ή άλλα καρυκεύματα. Τα τσάτνεϊ είναι πανταχού παρόντα στην κουζίνα του Τρινιδά. οι γεύσεις που κυριαρχούν είναι το μάνγκο και το ταμαρίνδο. Εκτός από τα καρυκεύματα, οι σάλτσες τσίλι χρησιμοποιούνται στη σαχίνα. Μια κοινή μέθοδος σερβιρίσματος για την κομμένη σαχίνα είναι να την κόβετε και να καλύπτετε το εσωτερικό με καρυκεύματα. Τα υπολείμματα του πιάτου μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ένα πιάτο που ονομάζεται "σαχίνα τολκάρι". Φέτες ρολό σαχίνα μαγειρεύονται σε σάλτσα κάρυ και σερβίρονται με τη σάλτσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαστ φουντ
Μαρία Καβογιάννη
Η Μαρία Καβογιάννη (Αθήνα, 13 Ιανουαρίου 1958) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1958. Μεγάλωσε στον Βύρωνα Αττικής. Σπούδασε οικονομικά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και παιδαγωγικά στο Μαράσλειο Διδασκαλείο. Εργάστηκε πολλά χρόνια ως εκπαιδευτικός. Παράλληλα φοίτησε και στη Δραματική Σχολή του Καρόλου Κουν, απ' όπου αποφοίτησε το 1986 μαζί με τις Καίτη Κωνσταντίνου και Υρώ Μανέ.
Έχει ερμηνεύσει από πολύ κωμικούς ρόλους, όπως της Ασπασίας στη Ντόλτσε Βίτα και της Κορίνας στα Εγκλήματα, έως πολύ τραγικούς, όπως της Ελένης στο Χαρά Αγνοείται.
Το 2015 πρωταγωνίστησε στη ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, Ένας άλλος κόσμος.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένη με τον γλύπτη Πέτρο Δριτσώνα, με τον οποίο έχει μία κόρη, την Αντέλλα (Αδελαΐς), που γεννήθηκε το 1996. Νονά της κόρης της είναι η Καίτη Κωνσταντίνου.
Καριέρα
Η πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση έγινε ως εαυτός της συμμετέχοντας στο πρώτο τηλεπαιχνίδι της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης και συγκεκριμένα του Mega Channel Τηλεμπλόφες. Εκεί από τον Νοέμβριο του 1989, και για μία τηλεοπτική σεζόν, ήταν μία από τους διαγωνιζόμενους ηθοποιός της εκπομπής στο πλευρό του παρουσιαστή Βασίλη Τσιβιλίκα. Τη σεζόν 1992-1993 έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο ως ηθοποιός στη δραματική σειρά εποχής του MEGA Οι φρουροί της Αχαΐας έχοντας ένα μικρό ρόλο λίγων επεισοδίων και συγκεκριμένα αυτόν της υπηρέτριας της οικογένειας Βίλλη. Το 1993 έκανε μία μικρή εμφάνιση στην κωμική σειρά Ροζαλία, ένα μπεστ σέλερ, σε σενάριο Άννας Παναγιωτοπούλου, ενώ είχε ένα ρόλο πέντε επεισοδίων στην κωμική σειρά του ANT1 Βαρβαρότητες. Ακολούθησαν οι έκτακτες εμφανίσεις της στις σειρές Αγία Τετράδα και Έναν Ελληνικό το 1995.
Η πρώτος της μεγάλος τηλεοπτικός ρόλος, και αυτός που την κατέστησε αναγνωρίσιμη στο ευρύ κοινό, ήταν αυτός της οικονόμου της οικογένειας Μαρκάτου, Ασπασίας Βαρδάτσικου, στην κωμική σειρά των Αλέξανδρου Ρήγα και Λευτέρη Παπαπέτρου Ντόλτσε Βίτα στο Mega. Εκεί τις σεζόν 1995-1997 πήρε το βάπτισμα του πηρός ως πρωταγωνίστρια, με το ρόλο της νυμφομανούς Ασπασίας να μένει στην τηλεοπτική ιστορία ως ένας από τους αγαπημένους του κοινού. Το 1996 εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς της Δήμητρας Παπαδοπούλου Καλά Ξεμπερδέματα ενώ το 1998 έπαιξε μαζί με τον Λάκη Λαζόπουλο στο επετειακό επεισόδιο των Δέκα Μικρών Μήτσων Μαγκιά του! υποδυόμενη της αρραβωνιαστικιά του Τάσου. Τη σεζόν 1998-1999 ήρθε ο επόμενος, ιδιαίτερα γνωστός, πρωταγωνιστικός της ρόλος αυτός της πόρνης Κορίνας Μητροπούλου στη μαύρη κωμωδία του Λευτέρη Παπαπέτρου Εγκλήματα. Η σειρά σημείωσε τεράστια επιτυχία τις σεζόν 1998-2000, ενώ ο ρόλος της Κορίνας Μητροπούλου ήταν αυτός που συνδέθηκε άρρηκτα με τη σειρά. Το 2000 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον σκηνοθέτη και δημιουργό Πάνο Κοκκινόπουλο μέσω της σειράς Κόκκινος Κύκλος. Αρχικά συμμετείχε στο επεισόδιο Επίγειος Θεός ενώ λίγο καιρό μετά πρωταγωνίστησε και στην ιστορία Πατρώνυμο, παρουσιάζοντας έτσι και ένα δραματικό ρόλο για πρώτη φορά τηλεοπτικά. Τη σεζόν 2001-2002 επέστρεψε τηλεοπτικά με τη κοινωνική κωμική σειρά Κάπου σε ξέρω υποδυόμενη τη βουλευτή και πρώην τηλεπαρουσιάστρια Ρένα Αναστασοπούλου Καρλάτου, της οποίας ο σύζυγος αποφασίζει να προβεί σε εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου,
Τη σεζόν 2002 σειρά Σ’ αγαπώ μ’ αγαπάς του MEGA πρωταγωνιστώντας μαζί με την Καίτη Κωνσταντίνου. Το 2002 ακολούθησε μία ακόμη συμμετοχή στον Κόκκινο Κύκλο ενώ είχε ένα ρόλο φωνής στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς Είσαι το Ταίρι Μου. Το 2004 πρωταγωνίστησε για πρώτη φορά στη σειρά του Mega, Επτά Θανάσιμες Πεθερές υποδυόμενη τη Νότα Ντάτον στο επεισόδιο Η Λογική Πεθερά. Το 2005 ακολούθησαν τόσο κωμικοί όσο και δραματικοί ρόλοι σε αυτοτελή επεισόδια των σειρών 10η εντολή, Το Κόκκινο Δωμάτιο και Safe Sex TV Stories.
Τη σεζόν 2005-2006 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος εποχής της Μάρας Μεϊμαρίδη Οι Μάγισσες της Σμύρνης στο Mega έχοντας το ρόλο της Ευταλίας. Την ίδια περίοδο πρωταγωνίστησε σε μία ακόμη ιστορία της σειράς Safe Sex TV Stories. Το 2007 η εμφάνιση της στο επεισόδιο της σειράς 10η εντολή Μάνα συζητήθηκε αρκετά. Ακολούθησε η επανεμφάνιση στη σειρά Το Κόκκινο Δωμάτιο ενώ την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε σε δύο ακόμη ιστορίες της σειράς Επτά Θανάσιμες Πεθερές υποδυόμενη την Κερκυραία και την Συριανή Πεθερά. Το 2008 είχε ένα μικρό ρόλο δύο επεισοδίων στη μαύρη κωμωδία του Πάνου Κοκκινόπουλου Μαύρα Μεσάνυχτα, υποδυόμενη μία αυστηρή διευθύντρια ιδιωτικού λυκείου. Τη σεζόν 2008-2009 ξεχώρισε με το ρόλο της μητέρας Ελένης Μάρκου, της οποίας η κόρη εξαφανίζεται μυστηριωδώς, στη δραματική σειρά του Mega, Χαρά Αγνοείται. Το 2009 επέστρεψε στις Επτά Θανάσιμες Πεθερές υποδυόμενη την Αγαρίστη Αλκμεονίδη, Τη σεζόν 2010 σειρά Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος του MEGA την Αρχαία Πεθερά. Το 2010 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Αλέξανδρο Αντωνόπουλο στο επεισόδιο Το τρίτο πρόσωπο της κωμικής σειράς Ο πόλεμος των άστρων. Την ίδια περίοδο εμφανίστηκε στο τελευταίο επεισόδιο των Επτά Θανάσιμων Πεθερών, συμπληρώνοντας έτσι πέντε συνολικά εμφανίσεις στη σειρά από το 2004 μέχρι το 2010. Το 2011 εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε κυπριακή παραγωγή κάνοντας μία guest εμφάνιση στην κωμική σειρά του Sigma Αλλού Ξημερωμένοι, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Γεωργίου. Από το 2011 μέχρι το 2013 υποδύθηκε την Κατερίνα Ακίνδυνου στην οικογενειακή κωμωδία του Mega Πίσω στο Σπίτι σε σενάριο Ρένας Ρίγγα. Το 2014 έκανε μία guest εμφάνιση στη κωμική σειρά του Mega Μοντέρνα Οικογένεια υποδυόμενη την αλλοπρόσαλλη μητέρα της οικογένειας Σταυρίδη, Τασία. Το 2015 ακολούθησε μία ακόμα εμφάνιση στην ίδια σειρά ενώ την ίδια περίοδο συνεργάστηκε και πάλι με τον Πάνο Κοκκινόπουλο σε δύο ιστορίες της σειράς του Alpha, 10η εντολή. Τη σεζόν 2016-2017 επέστρεψε τηλεοπτικά πρωταγωνιστώντας στη μαύρη κωμωδία του Λευτέρη Παπαπέτρου Στο καλό γλυκιά μου συμπεθέρα στον ANT1. Το 2018, το 2019, το 2020 και το 2021, ξεκίνησε να εμφανίζεται ως guest στην κωμική σειρά του Alpha Μην αρχίζεις τη μουρμούρα έχοντας το ρόλο της Αλίκης Χατζηϊωάννου. Το 2018, συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Πάνο Κοκκινόπουλο σε δύο ιστορίες της σειράς Ου φονεύσεις στο Open. Το 2022 έκανε μια guest εμφάνιση στη κωμική σειρά Συμπέθεροι απ' τα Τίρανα στο Mega. Τη σεζόν 2022 συνεργάστηκε τηλεοπτικά με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, μετά την κινηματογραφική τους σύμπραξη στην ταινία Ένας άλλος κόσμος, στη δραματική σειρά Maestro στο Mega και συμμετέχει στο βασικό καστ της κωμικής σειράς Μαίρη, Μαίρη, Μαίρη στο ίδιο κανάλι. Την ίδια σεζόν, εκτός από τις δύο σειρές του MEGA, θα πρωταγωνιστεί στο remake του Το Νησί, με τίτλο Μια Νύχτα Του Αυγούστου, στην ΕΡΤ1. Τη σεζόν 2023 παίζει στη σειρά Ζωή του ΑΝΤ1+.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
International Champions Cup
Το International Champions Cup (ICC) είναι μια ετήσια διασυλλογική διοργάνωση φιλικών αγώνων ποδοσφαίρου. Μετέχουν σ' αυτό κυρίως ομάδες από την Ευρώπη, ενώ οι αγώνες διεξάγονται στις Ηνωμένες Πολιτείες και περιστασιακά στον Καναδά, με ευρύτερη κάλυψη σε άλλες χώρες που ξεκίνησε το 2015 με την επέκταση προς την Κίνα και την Αυστραλία.
Σφαγή του Τλατελόλκο
Ως Σφαγή του Τλατελόλκο (Matanza de Tlatelolco) είναι γνωστή η δολοφονία δεκάδων φοιτητών και πολιτών από τον στρατό και την αστυνομία στις 2 Οκτωβρίου του 1968, στην Πλάσα δε λας Τρες Κουλτούρας, στο Τλατελόλκο, στη Πόλη του Μεξικού. Σύμφωνα με τον επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Διεύθυνσης Ασφαλείας συνελήφθησαν 1.345 άτομα. Η σφαγή έλαβε χώρα 10 ημέρες πριν από την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων στην Πόλη του Μεξικού, οι οποίοι διεξήχθησαν κανονικά.
Εκείνη την εποχή η κυβέρνηση και τα κύρια μέσα μαζικής ενημέρωσης στο Μεξικό υποστήριξαν ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις είχαν προκληθεί από τους διαδηλωτές, οι οποίοι πυροβολούσαν εναντίον τους. Αλλά κυβερνητικά έγγραφα που δημοσιοποιήθηκαν από το 2000 δείχνουν ότι η κυβέρνηση χρησιμοποίησε ελεύθερους σκοπευτές. Οι εκτιμήσεις σχετικά με τον αριθμό των νεκρών κυμαίνονται από 30 έως 300, με τους αυτόπτες μάρτυρες να αναφέρουν εκατοντάδες νεκρούς. Σύμφωνα με τα αρχεία εθνικής ασφάλειας των Η.Π.Α., τεκμηριώθηκε ο θάνατος 44 ανθρώπων.
Η κατάσταση στο Μεξικό μέχρι τα γεγονότα της Πλατείας Τλατελόλκο
Το 1964 είχε εκλεγεί Πρόεδρος του Μεξικού ο Γκουστάβο Ντίας Ορντάς (Gustavo Díaz Ordaz). Ανήκε στο Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα (Institutional Revolutionary Party), το οποίο κυβερνούσε το Μεξικό ανελλιπώς από το 1929 και συνέχισε να έχει την εξουσία και μετά τη σφαγή της Πλατείας Τλατελόλκο, μέχρι το 2000.
Τα χρόνια πριν τα γεγονότα της Πλατείας Τλατελόλκο το Μεξικό είχε γνωρίσει μια περίοδο μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης, που ήταν γνωστή ως «Μεξικανικό θαύμα». Η μεξικανική οικονομία αναπτυσσόταν με ρυθμό 4% κάθε χρόνο,, υπήρχε νομισματική σταθερότητα και ο πληθωρισμός και το χρέος της χώρας ήταν σε χαμηλά επίπεδα.
Παράλληλα όμως η διακυβέρνηση της χώρας από το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα χαρακτηριζόταν από έντονο αυταρχισμό, καταπίεση, διαφθορά και ευνοιοκρατία. Εκείνη τη περίοδο πραγματοποιήθηκαν πολλές απεργίες, που κατεστάλησαν από το στρατό. Το 1958 επί προεδρίας Adolfo López Mateos, στη κυβέρνηση του οποίου ο Díaz Ordaz ήταν υπουργός εσωτερικών, συνελήφθη ο ηγέτης των εργατών Demetrio Vallejo και δολοφονήθηκε ο αγρότης και ακτιβιστής Rubén Jaramillo. Το 1965 έγινε μεγάλη απεργία των γιατρών, που ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας όμως ο Ordaz αρνήθηκε να συζητήσει μαζί τους, η απεργία αντιμετωπίστηκε με βίαια μέσα και πολλοί γιατροί, που είχαν πάρει μέρος σε αυτή, συνελήφθησαν και απολύθηκαν. Παράλληλα το φοιτητικό κίνημα στο Μεξικό γνώρισε μεγάλη άνοδο με αποκορύφωμα το 1968.
Τη χρονιά αυτή το Μεξικό διοργάνωσε τους 19ους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η κυβέρνηση του Μεξικού έβλεπε τη διοργάνωση των αγώνων ως μια ευκαιρία για να προβάλλει την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Μεγάλη μερίδα όμως των Μεξικανών δε συμφωνούσε και το καλοκαίρι του 1968 υπήρξαν μεγάλες διαδηλώσεις κατά τη διεξαγωγής των Αγώνων από το Μεξικό. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή δήλωσε ότι αν η κατάσταση στη χώρα επιδεινωνόταν θα μετέφερε τους αγώνες στο Λος Άντζελες.
Η σφαγή της Πλατείας Τλατελόλκο
Το απόγευμα της 2ας Οκτωβρίου 1968 πραγματοποιήθηκε από φοιτητές αντικυβερνητική συγκέντρωση έξω από το κτίριο Chihuahua, στη Plaza de las Tres Culturas, στη Πόλη του Μεξικό. Η συγκέντρωση ήταν ειρηνική. Τις ομιλίες, που πραγματοποιούνταν στα πλαίσια της συγκέντρωσης, παρακολουθούσαν εκτός από φοιτητές και κάτοικοι της περιοχής, περαστικοί ακόμη και παιδιά. Μετά το τέλος των ομιλιών στρατιώτες και μέλη του Τάγματος Ολίμπικο, μιας ειδικής ομάδας, που είχε δημιουργηθεί για την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων, άνοιξαν πυρ κατά του συγκεντρωμένου πλήθους προκαλώντας το θάνατο αδιευκρίνιστου αριθμού ατόμων. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή οι στρατιώτες δέχτηκαν πυροβολισμούς από ένοπλους προβοκάτορες που ήταν ανάμεσα στους διαδηλωτές ή σε γειτονικά κτίρια και αναγκάστηκαν να απαντήσουν όντας σε άμυνα. Το πρωί της 3ης Οκτωβρίου οι εφημερίδες ανέφεραν ότι 20 με 28 άνθρωποι είχαν σκοτωθεί και εκατοντάδες είχαν τραυματιστεί και συλληφθεί. Τα περισσότερα μεξικανικά μέσα ανέφεραν ότι οι φοιτητές είχαν προκαλέσει τη δολοφονική απάντηση του στρατού που απάντησε στα πυρά που δέχτηκε από ελεύθερους σκοπευτές από τα γειτονικά κτίρια.
Το 1975 η δημοσιογράφος Elena Poniatowska εξέδωσε το βιβλίο της με τίτλο «Σφαγή στο Μεξικό», που αναφέρεται στα γεγονότα της Πλατείας Τλατελόλκο. Σύμφωνα με μαρτυρίες προσώπων, που συμμετείχαν στη συγκέντρωση και κατέγραψε στο βιβλίο της η Poniatowska, ξαφνικά ρίχτηκαν φωτοβολίδες στον ουρανό και αμέσως ακούστηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί και το πλήθος πανικόβλητο άρχισε να τρέχει προς όλες τις κατευθύνσεις με αποτέλεσμα να επικρατήσει χάος στη πλατεία. Αναφορά σε φωτοβολίδες που ρίχτηκαν από ελικόπτερο τους στρατού, που πετούσε σε χαμηλό ύψος πάνω από τους συγκεντρωμένους, ως σημάδι για να αρχίσει η επίθεση, έκανε και η Ιταλίδα δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι, που παρακολουθούσε τη συγκέντρωση και στη συνέχεια τραυματίστηκε σοβαρά από τα πυρά. Μέσα στο χάος που επικρατούσε επιτέθηκαν στο συγκεντρωμένους άνδρες με πολιτικά, που ήταν μέλη του Τάγματος Ολίμπικο και φορούσαν άσπρα γάντια ή είχαν δεμένα με άσπρους επιδέσμους τα αριστερά τους χέρια για να διακρίνονται από το πλήθος. Οι συγκεντρωμένοι προσπαθούσαν να βγουν από την πλατεία για να γλυτώσουν από τα πυρά που δέχονταν από τα ελικόπτερα αλλά εκεί έπεφταν πάνω στους στρατιώτες που είχαν περικυκλώσει τη πλατεία και πυροβολούσαν προς το πλήθος. Αντίθετα με τις επίσημες αναφορές που έκαναν λόγω για 20 με 28 νεκρούς οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ξένοι δημοσιογράφοι, τις μέρες μετά τη σφαγή έκαναν λόγω για περίπου 300 νεκρούς.
Το 1998, στη 30η επέτειο της σφαγής στη Πλατεία Τλατελόλκο, ο Πρόεδρος Ernesto Zedillo, έδωσε την έγκρισή του για να διερευνηθούν από το Κογκρέσο τα γεγονότα. Κάτι τέτοιο δε κατέστη τελικά δυνατόν καθώς η κυβέρνηση του PRI δεν έδωσε στη δημοσιότητα τα επίσημα κυβερνητικά έγγραφα σχετικά με τη σφαγή. Αντίστοιχη κατάληξη είχε η προσπάθεια του προέδρου Miguel de la Madrid.
Τελικά μετά την ήττα του Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος στις εκλογές του 2001, ο νέος πρόεδρος Vicente Fox, έδωσε εντολή να δοθούν στη δημοσιότητα τα έγγραφα τα σχετικά με τη σφαγή, που μέχρι τότε χαρακτηρίζονταν απόρρητα. Από τα έγγραφα επιβεβαιώθηκε η καταγραφή των γεγονότων από την Elena Poniatowska και ότι μέλη του Τάγματος Ολίμπικο, προκάλεσαν τη σφαγή πυροβολώντας από γειτονικά κτίρια. Το 2006 συνελήφθη ο πρώην πρόεδρος του Μεξικού Luis Echeverría, που κατά τα γεγονότα της Πλατείας Τλατελόλκο ήταν υπουργός εσωτερικών τρία χρόνια αργότερα όμως απαλλάχτηκε από τις κατηγορίες.
Σύμφωνα την Kate Doyle (Senior Analyst της πολιτικής των Η.Π.Α στη Λατινική Αμερική), που ερεύνησε μαζί με άλλους τα αρχεία εθνικής ασφάλειας των Η.Π.Α το 2006, οι νεκροί στη πλατεία Τλατελόλκο ήταν 44, από τους οποίους οι 10 δεν αναγνωρίστηκαν. Υπάρχουν πάντως αναφορές ότι άγνωστος αριθμός πτωμάτων ρίχτηκαν από στρατιωτικά αεροπλάνα στο Κόλπο του Μεξικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τλατελολκο Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968 Κατηγορία:Αστυνομική βία Κατηγορία:Δολοφονίες στο Μεξικό Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες Κατηγορία:Μαθητές
Εικόνα της Παναγίας της Τήνου
Υπάρχει μια σύγχυση σχετική με την ιερή εικόνα. Πολλοί θεωρούν ότι συμβολίζει την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στις 15 Αυγούστου, ωστόσο, η εικόνα απεικονίζει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Η τεχνική της εικόνας είναι ξεχωριστή και ορισμένοι, λίγοι ερευνητές την αποδίδουν στον Απόστολο Λουκά. Αυτή η πιθανή προέλευση προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη σημασία και ιστορικό βάρος στην εικόνα. Ωστόσο, αρκετοί μελετητές την θεωρούν ως μεταγενέστερη της εποχής του Αποστόλου Λουκά. Η ιερά εικόνα της Παναγίας της Τήνου εκφράζει μια βαθιά θρησκευτική και πολιτιστική σημασία για τον ελληνικό λαό και την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Θεματολογία της εικόνας
Η εικόνα απεικονίζει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και έχει σχετικά μικρές διαστάσεις. Πρόκειται για παράσταση υψηλής τέχνης, αν και έχει υποστεί ζημιές από πυρκαγιά και από το γεγονός ότι παρέμεινε για αιώνες κάτω από το έδαφος.
Αναλυτικά, η εικόνα της Παναγίας της Τήνου απεικονίζει τη Μεγαλόχαρη, σε στάση προσοχής, να απαγγέλλει τα λόγια από ένα ανοιχτό βιβλίο που έχει μπροστά της. Απέναντι της ακριβώς στέκεται ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, που κρατά έναν κρίνο ο οποίος συμβολίζει την αγνότητα. Ταυτόχρονα, το Άγιο Πνεύμα, σε μορφή περιστεριού, κατεβαίνει από τον ουρανό, προσδίδοντας μια αύρα θείας παρουσίας στη σκηνή.
Ιστορικό εύρεσης της
Στις 30 Ιανουαρίου 1823 ανακαλύφθηκε τυχαία η εικόνα της Παναγίας στο κτήμα Δοξαρά στην Τήνο. Αυτή η εικόνα, στην οποία αποδίδονται πολλά θαύματα, απεικονίζει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Στο σημείο αυτό κτίστηκε ένας πανέμορφος ναός, στον οποίο τοποθετήθηκε η εικόνα. Ο ιερός ναός της Ευαγγελίστριας στην Τήνο, με την πάροδο του χρόνου, εξελίχθηκε σε ένα κέντρο πανελληνίου και πανορθοδόξου προσκυνήματος. Το 1821, στις αρχές της Ελληνικής Επανάστασης, η Παναγία εμφανίστηκε σε έναν γέροντα, τον Μιχάλη Πολυζώνη, μέσα από ένα όνειρο. Τον διέταξε να σκάψει στο αγρό του Αντώνη Δοξαρά, εκτός της πόλης της Τήνου, προκειμένου να βρει την εικόνα της. Ο Μιχάλης, γνωστός και ως μπαρμπα-Μιχάλης, ακολούθησε την εντολή, όμως η εικόνα δεν εντοπίστηκε.
Ένα χρόνο μετά, το καλοκαίρι του 1822, η μοναχή Πελαγία (γνωστή και ως Λουκία Νεγρεπόντη), που ζούσε στο ορθόδοξο μοναστήρι της Παναγίας Κεχροβουνίου, είχε επαναλαμβανόμενα όνειρα στα οποία είδε στον ύπνο της την Παναγία. Σε αυτά τα όνειρα, η Παναγία της δίνει εντολή να πάει στους πρόκριτους του νησιού και να τους πείσει να συνεχίσουν τις έρευνες για την εικόνα και να κατασκευάσουν ένα μικρό ναό στο κτήμα Δοξαρά. Οι έρευνες συνεχίστηκαν, αλλά βρέθηκαν μόνο τα ερείπια ενός αρχαίου ναού και ένα ξεροπήγαδο. Σύντομα, εξαπλώθηκε μια επιδημία πανώλης στην Τήνο και για να εξιλεωθεί η Παναγία, αποφασίστηκε η κατασκευή ενός μικρού ναού στον αγρό του Δοξαρά.
Κατά τη διάρκεια της τελετής του θεμελίου λίθου, μια έκπληξη περίμενε τους παρευρισκομένους: το πρώην ξεροπήγαδο ήταν γεμάτο νερό! Αυτό θεωρήθηκε ως θαύμα και με μεγαλύτερη αφοσίωση συνεχίστηκε η αναζήτηση της εικόνας της Παναγίας. Παράλληλα, η πανώλη συνέχιζε την θανατηφόρο διάδοσή της. Στις 30 Ιανουαρίου του 1823, την εορτή των Τριών Ιεραρχών, ενώ οι εργασίες για την κατασκευή του ναού συνεχίζονταν με αφοσίωση και αμείωτη ένταση, συνέβη ένα αξιοσημείωτο περιστατικό (με βάση μαρτυρίες που διασώζονται μέχρι τις μέρες μας): η αξίνα του εθελοντή οικοδόμου, του Εμμανουήλ Μάτσα ή αλλιώς παρατσούκλι Σπανός, χτύπησε στο έδαφος κάτι που ήταν τελικά σαν ξύλο, μια εικόνα (ένα κομμάτι της). Του κινεί την περιέργεια, το καθαρίζει και αντικρίζει τη μορφή της Θεοτόκου. Η γύρω περιοχή ψάχνεται ακόμη πιο εξονυχιστικά και το άλλο μισό της εικόνας με τη μορφή του Αγγέλου αποκαλύπτεται. Ενώνουν τα κομμάτια και αυτά ταιριάζουν.
Η χαρμόσυνη είδηση εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλο το νησί και πλήθη κόσμου μαζεύτηκαν στο σημείο για να προσκυνήσουν την θαυμαστή εικόνα. Λίγες μέρες αργότερα, η πανώλη εξαφανίστηκε από το νησί, και αυτό ερμηνεύτηκε ως ένδειξη ευλάβειας της Παναγίας. Σήμερα, η εικόνα βρίσκεται στον όμορφο ναό της Παναγίας της Τήνου, ο οποίος κτίστηκε επάνω στην αρχική τοποθεσία, με την ενεργό συμμετοχή των κατοίκων της Τήνου. Η εικόνα είναι κατακοσμημένη με χρυσό, άργυρο, ανεκτίμητα κοσμήματα και πολύτιμους λίθους, τα οποία αποτελούν δωρεές από τους πολυάριθμους πιστούς.
Τα μικρά τερατάκια
Τα μικρά τερατάκια (αγγλικά: Little Monsters) είναι παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων βρετανικής παραγωγής που δημιουργήθηκε από τον Τόνι Γκαρθ. Κεντρικοί ήρωες της σειράς είναι 30 παιδιά που πηγαίνουν ακόμα σχολείο και διαρκώς κάνουν σκανδαλιές. Η σειρά μεταδόθηκε μεταγλωττισμένη και στα ελληνικά από το Alter Channel, καθώς επίσης και από το Star Channel, ενώ κυκλοφόρησαν και σε βιντεοκασέτες και DVD. Έχει 1 μόνο κύκλο και έχουν προβληθεί 52 επεισόδια, από τις 14 Σεπτεμβρίου 1998 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Η σειρά βασίζεται στα βιβλιαράκια του Τόνι Γκαρθ. Συνολικά, τα βιβλία κυκλοφόρησαν σε 35 χώρες (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) και τα κινούμενα σχέδια προβλήθηκαν σε 23 χώρες (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας).
Πλοκή
Τριάντα άτακτα και ζωηρά πιτσιρίκια κάνουν διαρκώς αταξίες, εντός και εκτός τάξης. Το κάθε παιδί έχει το δικό του χαρακτηριστικό, το οποίο το κάνει ξεχωριστό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Παιδικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Λουί Παλάο
Ο Λουί Παλάο (Luis Palau Jr.) (γεννημένος στις 27 Νοεμβρίου 1934-11  Μαρτίου 2021) είναι χριστιανός με την ιδιότητα του διεθνή ευαγγελιστή και ζει στην περιοχή Portland στο Όρεγκον, των Ηνωμένων Πολιτειών. Γεννήθηκε στην Αργεντινή και μετακόμισε στο Πόρτλαντ σε ηλικία 25 ετών περίπου για να εγγραφεί σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στις βιβλικές σπουδές.
Ο Παλάο είχε επί μακρόν στενή σχέση με τον άλλο διάσημο για το ευαγγελιστικό του έργο, Μπίλι Γκράχαμ και χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως διάδοχος του Γκράχαμ. "Από τους κορυφαίους ευαγγελικούς χριστιανικούς του κόσμου" είναι γνωστός για την ισχυρή του έκκληση προς τους νέους και για τις προσπάθειές του να προσεγγίσει τους κοσμικούς ηγέτες για να αντιμετωπίσει θέματα όπως η έλλειψη στέγης.
Το 2007 εκτιμάται ότι μοιράστηκε το μήνυμα του Ιησού Χριστού με 25 εκατομμύρια ανθρώπους σε 70 έθνη. Η διακονία του Παλάο απασχολεί 70 άτομα στο Beaverton, στο Όρεγκον και άλλα 25 σε όλο τον κόσμο που περιλαμβάνουν γραφεία στο Μπουένος Άιρες, την Αργεντινή και το Λονδίνο της Αγγλία.
Την Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2018 ο Λουί Παλάο μοιράστηκε στο Facebook ότι είχε καρκίνο του πνεύμονα τέταρτου σταδίου. Στα τέλη Νοεμβρίου του 2018, είπε σε έναν δημοσιογράφο των Beaverton Valley Times ότι ο καρκίνος του είχε "σταθεροποιηθεί, για τώρα".
Νεανική Ζωή
Ο Λουί Παλάο νεώτερος γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1934 στο Maschwitz του Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Έχει πέντε νεότερες αδελφές και έναν θετό αδελφό. Ο πατέρας του, στέλεχος κατασκευαστικής, πέθανε όταν ο Palau ήταν 10. Μέσα σε λίγα χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα του, εξαιτίας της κακής οικονομικής διαχείρισης από συγγενείς, ο Παλάο, τα αδέλφια του και η μητέρα του χήρα είχαν μείνει σχεδόν άποροι. Ο Παλάο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εκπαίδευσή του σε ένα σχολείο της Βρετανίας και άρχισε να εργάζεται σε μια τράπεζα στην Κόρδοβα της Αργεντινής ως μοναδικός προμηθευτής για την οικογένεια.
Ο Παλάο λέει ότι αναγεννήθηκε στην ηλικία των 12 ετών, αφιερώντας τη ζωή του στον Χριστό.
Ο Πάλαο άκουσε πρώτη φορά τον Μπίλι Γκράχαμ σε μια ραδιοφωνική εκπομπή από το Πόρτλαντ του Όρεγκον, ενώ ζούσε στην Αργεντινή το 1950 και άρχισε να αντλεί έμπνευση από αυτόν. Αργότερα εργάστηκε για τον Γκράχαμ ως μεταφραστής στα Ισπανικά και ως νεώτερος ευαγγελιστής. Το 1970, ο Graham συνέβαλε χρηματικό κεφάλαιο για τον Παλάο για να ξεκινήσει τη δική του διακονία, και χρησιμοποίησε σαν μοντέλο την λειτουργία της διακονίας του Γκράχαμ
Έκτοτε, ο Παλάο πραγματοποίησε πολλά ευαγγελιστικά φεστιβάλ και συγκεντρώσεις σε όλο τον κόσμο.
Εγκατάσταση στο Όρεγκον
Ο Παλάο έφτασε στο Πόρτλαντ το 1960 για να παρακολουθήσει ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο Βιβλικό Κολέγιο Multnomah, από το οποίο αποφοίτησε το 1961. Τα ταξίδια και τα δίδακτρά του βάρυναν ευεργέτες του στις ΗΠΑ. Εκεί συναντήθηκε με τη σύζυγό του την Πάτ, που ήταν καθηγήτρια νηπιαγωγείου στο Beaverton, όπου ήταν και μαθητής. Παντρεύτηκαν το 1961 και εγκαταστάθηκαν στο Cedar Mill, μια μη ενσωματωμένη περιοχή της μητροπολιτικής περιοχής του Πόρτλαντ, βόρεια του Beaverton. Έγινε πολίτης των ΗΠΑ το 1962. Οι Παλάο πέρασαν τα επόμενα οκτώ χρόνια υπηρετώντας ως ιεραπόστολοι στο Μεξικό και την Κολομβία, προτού επιστρέψει στο Όρεγκον. Μετά την παραλαβή $ 100.000 ως κεφάλαιο εκκίνησης το 1970 από τον Billy Graham, σε τριμηνιαίες πληρωμές των $ 25.000, οι Παλάο εργάστηκαν για τη δημιουργία της διακονίας τους, στο Όρεγκον τη δεκαετία του 1970. Τον Οκτώβριο του 1978, ξεκίνησε η Ένωση Ευαγγελισμού Λουί Παλάο, με έδρα το Beaverton. δεξιά|μικρογραφία| Ο Παλάο το 2008
Το 1999, ένα γράψιμο σε εβδομαδιαίες εφημερίδες του Πόρτλαντ σημείωσε ότι ο Παλάο είχε συγκεντρώσει ακροατήριο 80.000 μελών στη "λιγότερο ανεπτυγμένη μεγάλη πόλη του έθνους". Σημείωσε επίσης την αντίθεση με την προηγούμενη μεγάλη αναβίωση, υπό την ηγεσία του γηράσκοντος Γκράχαμ, ο οποίος προσέλκυε μεγαλύτερο αριθμό παρακολουθητών αλλά όχι πολλούς νέους όπως ο Παλάο. Η κάλυψη των μέσων ενημέρωσης από την εκδήλωση του Παλάο τον ανέφερε ως πιθανό διάδοχο του Graham.
Από το 2003, φιλοξένησε τρία καθημερινά ραδιοφωνικά προγράμματα: ένα αγγλικό με 900 σταθμούς σε 23 χώρες και δύο ισπανικά προγράμματα που μεταδίδονταν σε 880 σταθμούς σε 25 χώρες. Εκείνη τη χρονιά ο ίδιος σημείωσε ότι ήταν "στην πρώτη γραμμή των προσπαθειών για να καταστήσει το ευαγγελισμό πιο ενεργό, σύγχρονο και προσβάσιμο σε ένα νεότερο κοινό"
Τον Αύγουστο του 2003, ο Παλάο κινητοποίησε αρκετές χιλιάδες εθελοντές από πολυάριθμες εκκλησίες για να "ξεσηκώσει" τα τοπικά δημόσια σχολεία.
Τον Νοέμβριο του 2005, ο Παλάο επισκέφθηκε την Κίνα, ολοκληρώνοντας μια επίσκεψη διάρκειας μίας εβδομάδας, παρευρίσκοντας σε εκκλησιαστική υπηρεσία στο Πεκίνο μαζί με τον Αμερικανό πρόεδρο Τζωρτζ Μπους. Ξεκίνησε μια προσπάθεια βιβλίου μετά από μια συνομιλία με έναν πρώην κυβερνητικό αξιωματούχο της Κίνας κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στο Πεκίνο. Ο Παλάο ξεκίνησε μια προσπάθεια βιβλίου βασισμένη στο μεταγραμμένο έργο. Το βιβλίο, που τώρα δημοσιεύεται από τον Zondervan, φέρει τον τίτλο Ένας φιλικός διάλογος μεταξύ ενός αθεϊστή και ενός χριστιανού.
Εργα
Ο Παλάο έχει γράψει πολλά βιβλία που περιλαμβάνουν:
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί συγγραφείς
Ελάχιστο πολυώνυμο
Έστω επέκταση σωμάτων και ένα στοιχείο a \in L αλγεβρικό επί του \mathit{K}.Ως ελάχιστο πολυώνυμο του a επί του \mathit{K} (minimum polynomial of a over K) ορίζουμε το μοναδικό μονικό πολυώνυμο  ελαχίστου βαθμού για το οποίο ισχύει m(a)=0.
Παράδειγμα
Κατηγορία:Θεωρία πινάκων Κατηγορία:Πολυώνυμα
Π.Α.Ο. Κρουσώνα
Ιστορική αναδρομή
Η ομάδα ανήκει στην Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, στις διοργανώσεις της οποίας αγωνιζόταν μέχρι το 2006 που κατέκτησε το πρωτάθλημα και την άνοδο στη Δ΄ Εθνική της περιόδου 2006-07. Στην 4η κατηγορία αγωνίστηκε για 7 συνεχόμενες περιόδους, ώσπου το 2012-13 τερμάτισε στη 2η θέση στον όμιλό της και εκμεταλλευόμενη την αναδιάρθρωση των κατηγοριών εξασφάλισε τη συμμετοχή στη Γ΄ Εθνική για την περίοδο 2013-14. Στη Γ΄ Εθνική αγωνίστηκε για τρεις συνεχόμενες περιόδους, μέχρι την περίοδο 2015-16 που υποβιβάστηκε και επέστρεψε μετά απο μια δεκαετία στο τοπικό πρωτάθλημα.
Την αγωνιστική περίοδο 2022-23 κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Ηρακλείου για πρώτη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας με 6-4 στη διαδικασία των πέναλτι (1-1 κανονική διάρκεια και παράταση) του Γιούχτα, ο οποίος ήταν πρωταθλητής Γ΄ Εθνικής.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηρακλείου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968
Α.Ε.Κ. (ποδηλασία)
Το τμήμα ποδηλασίας της ΑΕΚ ιδρύθηκε το 1929 και αποτελεί έναν από τους πιο ιστορικούς ποδηλατικούς συλλόγους της χώρας, έχοντας πλήθος ατομικών και ομαδικών διακρίσεων.
1929–1940
Εκ των πρωτεργατών και ιδρυτών του τμήματος υπήρξε ο ποδηλάτης Ματθαίος (Μάνθος) Καλούδης το 1929. Τον ακολούθησαν οι Πετούν, Ταρσινιάν, Κρίσσαλης και Τσαλίκης που διακρίθηκαν και αποτέλεσαν πόλο έλξης για το αγώνισμα της ποδηλασίας. Το ποδηλατικό τμήμα της ΑΕΚ είχε πλούσια δράση προπολεμικά.
Το 1931 ο Καλούδης αγωνίστηκε στους Βαλκανικούς Αγώνες της Σόφιας αλλά λόγω του τραυματισμού του από Βούλγαρο ποδηλάτη δεν κατάφερε να διακριθεί. Το 1935 εντάχθηκε στο έμψυχο δυναμικό της ΑΕΚ ο ταλαντούχος ποδηλάτης Κουβέλης. Έφορος του τμήματος εκείνα τα χρόνια ήταν ο Δημήτρης Φρυδάς και άλλοι σπουδαίοι αθλητές οι Καψοκέφαλος και Δημητριάδης.
Στους Βαλκανικούς Αγώνες στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας το 1940 ο Κουβέλης κατέκτησε το χρυσό μετέλλιο στην κούρσα των 33 χιλιομέτρων, ενώ ο Καλούδης κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στον αγώνα του ενός χιλιομέτρου.
1945–1960
Η προσφορά των Καλούδη και Κουβέλη επεκτάθηκε στην προσπάθεια στελέχωσης του συλλόγου με αξιόλογους αθλητές και στην εξάπλωση του αθλήματος. Σκόνταψε όμως στην αδυναμία των υπόλοιπων συλλόγων να δημιουργήσουν αξιόμαχα τμήματα ποδηλασίας ώστε να υπάρξει κλίμα ευεργετικού ανταγωνισμού, αλλά και στην έλλειψη αθλητικού υλικού όπως τα ειδικά αγωνιστικά ποδήλατα. Το 1948 οι Καλούδης και Κουβέλης αγωνίστηκαν στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου αλλά λόγω βλαβών στα ποδήλατα τους δεν κατάφεραν να τερματίσουν στις διαδρομές τους.
Με την πάροδο των ετών και την άνοδο των υπόλοιπων ομάδων, όπως ο Παναθηναϊκός και ο Πανιώνιος, δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες και η ΑΕΚ κατάφερε να δημιουργήσει μια πολύ ταλαντούχα ομάδα. Διακριθέντες αθλητές υπήρξαν οι Δαβούτης, Κουγιουμτζής, Γεωργιάδης, Χατζηαργύρης, Αράπης, Μπάρδας, Αλεξίου, Τζιώτης, Μπάρλας, Τρασιάν. Την περίοδο αυτή διοργανώθηκε το 1952 ο πρώτος αγώνας μεγάλης απόστασης Αθήνα - Λουτράκι 80χλμ με νικητή τον Κουγιουμτζή δεύτερο τον Δαβούτη και τρίτο τον Γεωργιάδη, δείγμα της άριστης αγωνιστικής κατάστασης της ομάδας.
1960–1980
Η επόμενη εικοσαετία βρήκε την ΑΕΚ να κατακτά πλήθος τίτλων και να αποτελεί τον κορυφαίο ποδηλατικό σύλλογο της χώρας. Κορυφαίοι αθλητές του συλλόγου υπήρξαν οι Βάσκος, Λουλούκος, Ρηγούτσος (τη δεκαετία του 1960 αναδείχθηκε τρεις φορές πρωταθλητής Ελλάδας και έκτος στο γύρο της Αιγύπτου), Τζώλης, Σπυρίδης, Μητρόπαπας Γιάννης (Κεχαγιάς ήταν το ψευδώνυμο) Γκιτάκος, Φώτης Μουστάκης, Νταλίπης, Καντιώτης, Δημητόγλου, Τσαμπός,Μπουρας. .
Πολύ μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας ανήκε στον έφορο του ποδηλατικού τμήματος Γιώργο Τρανόπουλο. Πάντως κατά τη διάρκεια της χρυσής εικοσαετίας δεν λειψαν οι οικονομικές δυσκολίες σε κάποιες περιπτώσεις, με αποτέλεσμα το τμήμα να βρεθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1960 στα όρια της διάλυσης.
Ομαδικοί Τίτλοι
--- Διακρίσεις ανά αγώνισμα
--- Ομαδικά αγωνισμάτων
Ατομικές διακρίσεις
1940 1η θέση Βαλκανικοί Αγώνες Βουκουρεστίου, κούρσα των 33 χιλιομέτρων, Κουβέλης
1948 Ολυμπιακοί Αγώνες Λονδίνου, συμμετοχή Καλούδης & Κουβέλης
1952 1η θέση Διαδρομή Αθηνών-Λουτρακίου, Κουγιουμτζής
Ατομικές διακρίσεις αθλητών της ΑΕΚ τα επόμενα χρόνια:
1960 Πρωταθλητής Ανάβασης Πάρνηθας, Ελιτ/U23, Γιώργος Τζώλης
1963 1η θέση, Α' Ποδηλατικός Αγώνας, ΟΛΥΜΠΙΑ-ΚΟΡΙΝΘΟΣ, Ιωάννης Μητρόπαπας
1970 Πρωταθλητής Ανάβασης Πάρνηθας, Ελιτ/U23, Νίκος Λουλούκος
1971 Πρωταθλητής Ανάβασης Πάρνηθας, Ελιτ/U23, Νίκος Λουλούκος
1972 Πανελλήνια Ανάβαση Χορτιάτη, Στέλιος Βάσκος
1974 Πρωταθλητής Ελλάδος Αντοχής, Στέλιος Βάσκος
1975 1η θέση Ανάβαση Πάρνηθας, Eλιτ/U23, Στέλιος Βάσκος
1976 Πρωταθλητής Ελλάδος Αντοχής Δρόμου, Eλίτ, Νίκος Λουλούκος
1976 1η θέση Ανάβαση Πάρνηθας, Ελιτ/U23, Νίκος Λουλούκος
1977 1η θεση Ανάβαση Πάρνηθας, Ελιτ/U23, Νίκος Λουλούκος
1978 1η θέση Ανάβαση Βούλας, Στέλιος Βάσκος
1979 1η θέση Ανάβαση Πάρνηθας, Ελιτ/U23, Νίκος Λουλούκος
1980 1η θέση Βενιζέλεια (σιρκουί), Στέλιος Βάσκος
1980 1η θέση Ανάβαση Υμηττού, Στέλιος Βάσκος
1981 Πρωταθλητής Ελλάδος Αντοχής Δρόμου, Eλίτ, Στέλιος Βάσκος
1984 1ος Γύρος Ελλάδος + ετάπ Αρχαία Ολυμπία - Τρίπολη, Στέλιος Βάσκος
2009 Πρωταθλητής Ορεινής Ποδηλασίας, ΕΠΟΣΚ, κατηγορία Master, Δημήτρης Ροβάκης
2009 Πρωταθλητής Ελλάδος κατηγορία Master, Aτομική Xρονομέτρηση, Δημήτρης Ροβάκης
2009 Κυπελλούχος Διεθνούς Ορεινής Ποδηλασίας OUTSPOTS, 29-39, Δημήτρης Ροβάκης
2009 Πρωταθλητής Ορεινής Ποδηλασίας, ΕΠΟΣΚ, κατηγορία Master, Παναγιώτης Σκυλοδήμος
2010 Πρωταθλητής Ελλάδος κατηγορία Master, Αγώνας Αντοχής Δρόμου, Παναγιώτης Σκυλοδήμος
2010 Πρωταθλητής Ελλάδος κατηγορία Master, Ατομική Xρονομέτρηση, Λουκάς Καταπόδης
2010 Πρωταθλητής Αττικής κατηγορία Master B', Ατομική Χρονομέτρηση, Λουκάς Καταπόδης
2010 Πρωταθλητής Αττικής κατηγορία Master Α', Αγώνας Αντοχής Δρόμου Γιώργος Χατζημανώλης
2010 Κυπελλούχος Διεθνούς Ορεινής Ποδηλασίας Outsports, Α2, Δημήτρης Ροβάκης
2010 Κυπελλούχος Διεθνούς Ορεινής Ποδηλασίας Outsports, Α3, Παναγιώτης Σκυλοδήμος
2013 Πρωταθλητής 28ης ανάβασης του Υμηττού, Παναγιώτης Σκυλοδήμος
2015 Πρωταθλητής 3ου Ποδηλατικού Μαραθώνιου Κισσάβου ΜΤΒ
2016 Πρωταθλητής Ατομικής Χρονομέτρησης Ανδρών (Πρωτάθλημα που διοργάνωσε η ΕΠΟΣΚ),  Μαυρικάκης Μιχάλης
2016 Πρωταθλητής Αττικής Ανδρών, Ατομική Χρονομέτρηση, Μαυρικάκης Μιχάλης
2016 Πρωταθλήτρια Ελλάδος κατηγορία Master Γυναικών, Βάλυ Χαραλαμποπούλου
2016 Πρωταθλητής Αττικής κατηγορία Master Α', Βασίλης Κολιός
2016 3ος γενικής βαθμολογίας στο πρωτάθλημα Αττικής κατηγορία εφήβων Τσιμπούκας Παναγιώτης Οδυσσέας
2019 Πρωταθλητής Αττικής Αντοχής, Χάρης Καστραντάς
2019 1η θέση Ανάβαση Μερκουρίου κατηγορία Master Γ', Κώστας Κατσιλιέρης
2019 1η θέση Ανάβαση Φυλής κατηγορία Εφήβων, Χρήστος Σκυλοδήμος
2019 1η θέση Ανάβαση Σπηλιάς κατηγορία Master Β', Κώστας Γιαννίκης
2020 Πρωταθλητής Ελλάδος στο Cyclo-Cross, Χάρης Καστραντάς
2021 1η θέση στον 43ο Γύρο  Θυσίας  στην κατηγορία των γυναικών, Ελευθερία Λάβαρη
2021 Πρωταθλητής Ελλάδος στο Marathon Mountain, Ηλίας Τσορτουκτσίδης.
2021 1η θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Elliminator, Νικόλαος Γεωργιάδης.
2022 Κυπελλούχος U23 στο 2ο αγώνα Εθνικού Κυπέλλου Ορεινής Ποδηλασίας ΜΤΒ Κατηγορίας XCΟ στην Ηγουμενίτσα, Νικόλαος Γεωργιάδης.
2023 Κυπελλούχος Ελλάδος στην κατηγορία Εφήβων στους διεθνείς αγώνες Hellenic XCO/XCE series cup & 1ο Εθνικό Κύπελο XCE/XCΕ στην Σπηλιά Κισσάβου ,Στράτος Μανωλίδης.
ΣΥΝΟΛΟ:
27 ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΑΘΗΝΩΝ
12 ΚΥΠΕΛΛΑ ΑΘΗΝΩΝ
17 ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ
14 ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΚΥΠΕΛΛΑ
3 ΣΟΥΠΕΡ ΚΑΠ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ποδηλασια Α
Ντέμπρετσεν
thumb|Η "Μεγάλη εκκλησία". Σύμβολο της πόλης Το Ντέμπρετσεν (Debrecen) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ουγγαρίας μετά τη Βουδαπέστη, το κέντρο της Βόρειας Μεγάλης Πεδιάδας και η έδρα της περιφέρειας Χάιντου-Μπίχαρ. Ηταν η μεγαλύτερη πόλη της Ουγγαρίας το 18ο αιώνα και είναι ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά κέντρα των Ούγγρων. Το Ντέμπρετσεν ήταν επίσης η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας κατά την Επανάσταση του 1848-1849. Κατά την επανάσταση ανακηρύχθηκε η εκθρόνιση της δυναστείας των Αψβούργων στη Μεταρρυθμιστική Μεγάλη Εκκλησία της πόλης. Η πόλη υπήρξε επίσης πρωτεύουσα της Ουγγαρίας στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1944-1945. Στην πόλη βρίσκεται το Πανεπιστήμιο του Ντέμπρετσεν.
Βρίσκεται στο Ανατολικό τμήμα της Ουγγαρίας, λίγα μόλις χιλιόμετρα από τα Ουγγρορουμανικά σύνορα. Έχει επίσης το τίτλο "Ρώμη του Καλβινισμού". Είναι η πρωτεύουσα μιας περιφέρειας, της οποίας το κύριο έσοδο είναι η αγροτική παραγωγή. Παρά το ότι είναι η λιγότερο ανεπτυγμένη οικονομικά και πιο αραιοκατοικημένη περιοχή της χώρας, διοργανώνει κάθε χρόνο το φεστιβάλ των λουλουδιών, το φεστιβάλ τζαζ, και τα φεστιβάλ χορωδιακής και στρατιωτικής μουσικής. Το Πανεπιστήμιό της έχει περί τους 26.000 φοιτητές και περιλαμβάνει και αγγλόφωνα τμήματα Ιατρικής, Οδοντιατρικής και Φαρμακολογίας με 1.000 περίπου φοιτητές.
Η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης Ντεμπρέτσενι ΒΣΚ ή «Λόκι» (από το «Λοκομοτίβα», η οποία επί Κομμουνιστικού καθεστώτος ήταν η ομάδα των σιδηροδρόμων) έχει καταφέρει να κατακτήσει αρκετές φορές το πρωτάθλημα και το κύπελλο Ουγγαρίας τα τελευταία χρόνια.
Ετυμολογία
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά το 1235 ως Debrezun. Το όνομα προέρχεται από την τουρκική λέξη debresin, που σημαίνει «ζωντανή» ή «μετακίνηση» και είναι επίσης ένα αρσενικό όνομα. Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι το όνομα είναι σλαβικής προέλευσης και σημαίνει «με καλή υπόληψη» (π.χ. Πολωνικά: dobrze cenione), από το σλαβικό Dьbricinъ (συγκρίνετε την πολωνική πόλη Dobrzyca) ή από το dobre zliem ("καλή γη").
Ιστορία
Ο οικισμός ιδρύθηκε μετά την Ουγγρική κατάκτηση. [5] Το Ντέμπρετσεν απέκτησε μεγαλύτερη σημασία αφότου μερικά από τα μικρά χωριά της περιοχής (Boldogasszonyfalva, Szentlászlófalva) εγκαταλείφθηκαν λόγω της Μογγολικής εισβολής στην Ευρώπη. Γνώρισε ταχεία ανάπτυξη μετά τα μέσα του 13ου αιώνα.
Ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στο πλαίσιο συνθήκης με το Σέρβο ηγεμόνα Στέφανο Λαζάρεβιτς, του έδωσε την ευκαιρία να κυβερνήσει τον Ντέμπρετσεν το Σεπτέμβριο του 1411. Ένα χρόνο μετά το θάνατο του Λαζάρεβιτς το 1426 τα καθήκοντά του ανέλαβε ο διάδοχός του, Γεώργιος Μπράνκοβιτς. Μεταξύ 1450 και 1507 ήταν κτήση του Οίκου του Ουνυάδη.
Κατά την Οθωμανική περίοδο, καθώς ήταν κοντά στα σύνορα και δεν είχε κάστρο ή τείχη, το Ντέμπρετσεν βρέθηκε συχνά σε δύσκολες καταστάσεις και η πόλη σώθηκε μόνο από τις διπλωματικές ικανότητες των ηγετών της. Αλλοτε η πόλη προστατεύθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, άλλοτε από τους Καθολικούς Ευρωπαίους ηγέτες ή από το Φραγκίσκο Β 'Ράκοτσι, πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας. Το Ντέμπρετσεν ασπάσθηκε την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση αρκετά νωρίς, κερδίζοντας τα προσωνύμια «Καλβινιστική Ρώμη» και «Γενεύη της Ουγγαρίας». Την περίοδο αυτή οι κάτοικοι της πόλης ήταν κυρίως Καλβινιστές. Το Ντέμπρετσεν ήταν υπό την Τουρκική κυριαρχία ως σαντζάκι μεταξύ 1558 και 1693, υπαγόμενο διαδοχικά στα εγιαλέτια της Βούδας (1541–1596), του Εγκερ (1596–1660) και του Βάρατ (1660–1693) ως «Ντέμπρεσιν».
Το 1693 ο Λεοπόλδος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναβάθμισε το Ντέμπρετσεν με καθεστώς ελεύθερης βασιλικής πόλης. Το 1715 η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επέστρεψε στο Ντέμπρετσεν και η πόλη της έδωσε ένα μέρος για να χτίσει μια εκκλησία, έτσι ώστε οι Πιαρίστες μοναχοί μπόρεσαν να χτίσουν τον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Άννας. Τότε η πόλη ήταν σημαντικό πολιτιστικό, εμπορικό και γεωργικό κέντρο και πολλοί αργότερα λόγιοι και ποιητές παρακολούθησαν το Προτεσταντικό της Κολλέγιο (προκάτοχο του σημερινού Πανεπιστημίου του Ντέμπρετσεν και επίσης του Μεταρρυθμιστικού Θεολογικού Πανεπιστημίου του Ντεμπρέσεν)
Το 1849 το Ντέμπρετσεν έγινε πρωτεύουσα της Ουγγαρίας για ένα μικρό χρονικό διάστημα, όταν η Ουγγρική επαναστατική κυβέρνηση κατέφυγε εκεί από την Πέστη-Βούδα (σύγχρονη Βουδαπέστη). Τον Απρίλιο του 1849 διακηρύχθηκε εδώ από τον Λάγιος Κόσουτ, στην Εκκλησία της Μεγάλης (Καλβινιστικής) Εκκλησίας (Nagytemplom στα Ουγγρικά) ο εκθρονισμός των Αψβούργων (που έληξε μετά την καταστολή της επανάστασης) και η ανεξαρτησία της Ουγγαρίας .) Η τελευταία μάχη του πολέμου της ανεξαρτησίας ήταν επίσης κοντά στο Ντέμπρετσεν. Οι Ρώσοι, σύμμαχοι των Αψβούργων, νίκησαν τον Ουγγρικό στρατό κοντά στο δυτικό τμήμα της πόλης. Μετά τον πόλεμο το Ντέμπρετσεν άρχισε σταδιακά να ευημερεί ξανά. Το 1857 ολοκληρώθηκε η σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Βουδαπέστης και Ντέμπρετσεν, που σύντομα έγινε σιδηροδρομικός κόμβος. Δημιουργήθηκαν νέα σχολεία, νοσοκομεία, εκκλησίες, εργοστάσια και μύλοι, τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες εγκαταστάθηκαν στην πόλη. Η εμφάνιση της πόλης άρχισε επίσης να αλλάζει: με νέα, ψηλότερα κτίρια, πάρκα και βίλες, δεν έμοιαζε πλέον με επαρχιακή και άρχισε να μοιάζει με μια σύγχρονη πόλη. Το 1884 το Ντέμπρετσεν έγινε η πρώτη ουγγρική πόλη που είχε ατμοκίνητο.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ουγγαρία έχασε σημαντικό μέρος των ανατολικών εδαφών της από τη Ρουμανία και το Ντέμπρετσεν για άλλη μια φορά βρέθηκε κοντά στα σύνορα της χώρας. Καταλήφθηκε από το Ρουμανικό στρατό για μικρό χρονικό διάστημα το 1919. Ο τουρισμός παρείχε έναν τρόπο στην πόλη να αρχίσει να ευημερεί ξανά. Πολλά κτίρια (μεταξύ των οποίων μια εσωτερική πισίνα και το πρώτο στάδιο της Ουγγαρίας) κατασκευάσθηκαν στο κεντρικό πάρκο, το Nagyerdő' ("Μεγάλο Δάσος"), παρέχοντας ψυχαγωγικές εγκαταστάσεις. Το κτίριο του πανεπιστημίου ολοκληρώθηκε. Το Χόρτομπαγκι, ένα μεγάλο λιβάδι που ανήκει στο δήμο, έγινε τουριστικό αξιοθέατο. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Ντέμπρετσεν καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά, το 70% των κτιρίων υπέστησαν ζημιές, το 50% από αυτά καταστράφηκε πλήρως. Μια μεγάλη μάχη με τη συμμετοχή αρκετών εκατοντάδων αρμάτων μάχης (Μάχη του Ντέμπρετσεν) διεξήχθη κοντά στην πόλη τον Οκτώβριο του 1944. Το Ντέμπρετσεν κατελήφθη από Σοβιετικά στρατεύματα του 2ου Ουκρανικού Μετώπου στις 20 Οκτωβρίου. Μετά το 1944 άρχισε η ανοικοδόμηση και το Ντέμπρετσεν έγινε για άλλη μια φορά η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας. Οι πολίτες άρχισαν να ανοικοδομούν την πόλη τους, προσπαθώντας να αποκαταστήσουν το προπολεμικό της καθεστώς, αλλά η νέα, κομμουνιστική κυβέρνηση της Ουγγαρίας είχε άλλα σχέδια. Οι επιχειρήσεις και τα ακίνητα της πόλης περιήλθαν στην ιδιοκτησία του δημοσίου. Αυτή η αναγκαστική αλλαγή του παλαιού συστήματος έφερε νέες απώλειες για το Ντέμπρετσεν. Το ήμισυ της περιοχής της προσαρτήθηκε σε κοντινές πόλεις και η πόλη έχασε επίσης τα δικαιώματά της στο Χόρτομπαγκι. Το 1952 δύο νέα χωριά - Ebes και Nagyhegyes - σχηματίστηκαν από πρώην τμήματα του Ντέμπρετσεν, ενώ το 1981 προσαρτήθηκε στην πόλη το γειτονικό χωριό Γιόζα.
Γλώσσες
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο συνολικός πληθυσμός του Ντέμπρετσεν ήταν 211.320, εκ των οποίων 209.782 άτομα (99.3%) μιλούν Ουγγρικά. 49,909 (23,6%) γνωρίζουν επίσης Αγγλικά, 22,454 (10,6%) Γερμανικά και 5,416 (2,6%) μιλούν Ρωσικά.
Εθνικές ομάδες
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 υπήρχαν 177.435 (84,0%) Ούγγροι, 1.305 (0,6%) Ρομά, 554 (0,3%) Γερμανοί και 504 (0,2%) Ρουμάνοι στο Ντέμπρετσεν. 31.931 άτομα (15,1% του συνολικού πληθυσμού) δεν δήλωσαν την εθνικότητά τους. Εξαιρώντας αυτούς οι Ούγγροι αποτελούν το 98,9% του συνολικού πληθυσμού. Στην Ουγγαρία οι άνθρωποι μπορούν να δηλώσουν περισσότερες από μία εθνικότητες, επομένως το άθροισμα των εθνικοτήτων είναι υψηλότερο από το συνολικό πληθυσμό.
Θρησκεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 υπήρχαν στο Ντέμπρετσεν 52.459 (24,8%) Μεταρρυθμιστικοί (Καλβινιστές), 23.413 (11.1%) Ρωμαιοκαθολικοί, 10.762 (5.1%) Ανατολικοί Καθολικοί, 899 (0.4%) Βαπτιστές, 885 (0.4%) Μάρτυρες του Ιεχωβά και 812 (0,4%) Λουθηρανοί. 54,909 άτομα (26,0%) ήταν άθρησκοι, 3,877 (1,8%) άθεοι, ενώ 59,955 άτομα (28,4%) δεν δήλωσαν τη θρησκεία τους.