cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάρης Αγγάνης
Επαγγελματίας του μπέιζμπολ
Το 1955 έκανε πολύ καλό ξεκίνημα, με επιδόσεις 0,313 αλλά στις 2 Ιουνίου μετά από ένα αγώνα στο Σικάγο ένιωσε εξαντλημένος, είχε πόνους στο στήθος, υψηλό πυρετό και έντονο βήχα. Μεταφέρθηκε αεροπορικώς στη Βοστόνη και μπήκε στο νοσοκομείο με πνευμονία, από όπου δεν ξαναβγήκε. Εικοσιπέντε μέρες αργότερα, στις 27 Ιουνίου, οι γιατροί αποφάσισαν να τον σηκώσουν καθιστό σε μια καρέκλα, όπου πέθανε από πνευμονική εμβολή. Την κηδεία του παρακολούθησαν πάνω από τριάντα χιλιάδες άνθρωποι ενώ είκοσι χιλιάδες ακόμα είχαν παραταχθεί στους δρόμους από όπου πέρασε το φέρετρο. Θάφτηκε δίπλα στον πατέρα του στο νεκροταφείο του Λιν. Η πονεμένη μητέρα του πέθανε 12 χρόνια αργότερα, το 1967.
Ο άνθρωπος
Αν και είχε γνωρίσει την καταξίωση δεν έχασε την ανθρωπιά του. Όταν η ελληνική κοινότητα του Λιν οργάνωσε ένα γεύμα προς τιμήν του, αρνήθηκε να κρατήσει το ποσό που συγκεντρώθηκε και το έστειλε στο χωριό των γονιών του, τον Λογκανίκο της Σπάρτης, για την αγορά αθλητικού υλικού για τα παιδιά. Αρνήθηκε να μεταφερθεί από το διαμέρισμα δεύτέρου ορόφου που έμενε με τη μητέρα του και με το ποσό που αντιστοιχούσε χρηματοδότησε την κατασκευή των βοηθητικών κτιρίων του ναού Αγ. Γεωργίου του Λιν.
Επίσης, όταν του προσέφεραν ένα αυτοκίνητο αξίας 6.000 δολαρίων ως δώρο για την αποφοίτησή του από το κολέγιο, δεν το δέχθηκε και ζήτησε από το κολέγιο το αντίτιμο να δοθεί για τη θέσπιση υποτροφίας για άπορους Έλληνες σπουδαστές.
Μεταθανάτιες τιμές
Μετά το θάνατό του ο Αγγάνης τιμήθηκε με διάφορους τρόπους.
Ίδρυμα Αγγάνη
Η υποτροφία Αγγάνη (Agganis' legacy) χορηγείται από το Ίδρυμα Αγγάνη (Agganis Foundation), το οποίο διέθεσε πάνω από 1,1 εκατομμύρια δολάρια σε 780 σπουδαστές-αθλητές της Βοστόνης και της Βόρειας Ακτής συμπεριλαμβανομένης και της Λιν, της πόλης που γεννήθηκε.
Το Ίδρυμα ξεκίνησε το 1955 από την ομάδα Ρεντ Σοξ της Βοστόνης (Boston Red Sox), τον ιδιοκτήτη της ομάδας Τόμας Γιόκι (Thomas A. Yawkey), την εφημερίδα του Λιν Daily Item και τον μέντορα του Αγγάνη Χάρολντ Ζίμαν (Harold O. Zimman), του οποίου το όνομα φέρει το γήπεδο ποδοσφαίρου του Πανεπιστημίου Ταφτς (Tufts University). Το ίδρυμα διοργανώνει ετήσιους αγώνες γυμνασίων τους Agganis All-Star Classics με τους καλύτερους αθλητές, τελειόφοιτους μαθητές των γυμνασίων της ανατολικής Μασαχουσέτης στα αθλήματα: μπέιζμπολ, μπάσκετ, αμερικανικό ποδόσφαιρο, ποδόσφαιρο και σόφτμπολ.
Επίσης, κάθε άνοιξη διεξάγεται ένα ετήσιο τουρνουά μπάσκετ, το  Harry Agganis Basketball tournament, στην γενέτειρά του την πόλη Λιν της Μασαχουσέτης. Γίνεται στο γήπεδο του ναού του Αγ. Γεωργίου και μετέχουν ομάδες από τη Μασαχουσέτη, το Νιου Χαμσάιρ, τη Νέα Υόρκη ακόμα και από την Ελλάδα. Το τουρνουά διοργανώνεται σε ανάμνηση της αγάπης που είχε ο Αγγάνης για τον αθλητισμό, αποτελεί μια ευκαιρία για θέαμα, άμιλλα και διασκέδαση και βοηθά στη σύσφιξη των σχέσεων της ελληνικής κοινότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του μπέιζμπολ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αμερικανικού ποδοσφαίρου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του μπέιζμπολ
Άγιος Ιωσήφ ο Νέος
Ο Άγιος Ιωσήφ ο Νέος έζησε τον 16ο και 17ο αιώνα. Καταγόταν από τη Λήμνο και έχει ανακηρυχτεί άγιος της Ρουμανικής εκκλησίας.
Βιογραφικό
Ο Άγιος Ιωσήφ ο Νέος γεννήθηκε το 1568 στη Ραγούζα της Αδριατικής, το σημερινό Ντουμπρόβνικ της Κροατίας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ιάκωβος. Ο πατέρας του ονομαζόταν Τζοβάνι Φούσκο. Ήταν ναυτικός και καταγόταν από τη Βενετία. Η μητέρα λεγόταν Αικατερίνη και ήταν από τη Λήμνο.
Το 1580 ορφάνεψε από πατέρα, σε ηλικία μόλις 12 ετών. Τότε εγκαταστάθηκαν στην Αχρίδα της Μακεδονίας, όπου ζούσαν συγγενείς της μητέρας του. Ο μικρός Ιάκωβος έζησε κοντά στους συγγενείς του ως το 1588 σπουδάζοντας τα ιερά γράμματα. Το 1588, σε ηλικία 20 ετών, μετέβη στην Μονή Παντοκράτορος στο Άγιο Όρος. Έγινε μοναχός με το όνομα «Ιωσήφ» και αργότερα ιερομόναχος.
Στον Άθω παρέμεινε συνολικά 62 χρόνια, διαμένοντας κατά καιρούς σε διάφορες μονές. Σύντομα απέκτησε μεγάλη φήμη χάρη στο θαυματουργό χάρισμα που είχε να θεραπεύει ασθενείς, τοποθετώντας το χέρι του στο μέτωπό τους. Επίσης, ασχολήθηκε με την καλλιγραφική αντιγραφή ιερών κειμένων. Διετέλεσε ηγούμενος στις μονές Βατοπεδίου και Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους και, για έξι χρόνια, στη μονή Αγίου Στεφάνου Αδριανουπόλεως, η οποία ήταν μετόχι της μονής Μεγίστης Λαύρας.
Το 1650, σε ηλικία 82 ετών, εξελέγη μητροπολίτης Τιμισοάρα Ρουμανίας και έφυγε από το Άγιον Όρος έπειτα από 62 έτη. Υπηρέτησε τη μητρόπολη ως το 1653, οπότε αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω γήρατος. Πέθανε στην Τιμισοάρα στις 15-8-1656 σε ηλικία 88 ετών. Στον εκεί μητροπολιτικό ναό φυλάσσεται μέχρι σήμερα το λείψανό του, καθώς και η παλαιότερη εικόνα του.
Η αγιοποίηση
Το 1686 ανακηρύχθηκε τοπικός άγιος. Το 1956, στην επέτειο των 300 ετών από την κοίμησή του, ανακηρύχθηκε άγιος της Ρουμανικής και της Σερβικής εκκλησίας. Η μνήμη του καθιερώθηκε να εορτάζεται στις 15 Σεπτεμβρίου.
Όσο ζούσε, φαίνεται πως διατηρούσε τακτική επαφή με τη Λήμνο, το νησί της καταγωγής του, διότι στην ιερά ακολουθία του υπάρχουν αρκετές αναφορές στη λημνιακή του καταγωγή. Άλλωστε, η Λήμνος είχε ανέκαθεν στενή σχέση με τις μονές του Αγίου Όρους, πολλές από τις οποίες διατηρούσαν μετόχια στο νησί.
Το 2002 δημοσιεύτηκε και στα ελληνικά η αναλυτική βιογραφία και ιερά ακολουθία του Αγίου Ιωσήφ από το Ρουμάνο θεολόγο Βικέντιο Κουρελάρου.
Πηγές
Ιωσήφ Ιωσηφ
Dangerous (άλμπουμ)
Το Dangerous είναι το 8ο άλμπουμ του Αμερικανού καλλιτέχνη Μάικλ Τζάκσον, το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 1991 από την Epic Records. Έγινε το 3ο άλμπουμ που έλαβε αμέσως τη 1η θέση του Billboard 200, όπου βρισκόταν για 4 εβδομάδες. Το άλμπουμ πούλησε 35 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Το άλμπουμ έλαβε ένα Γκράμι για Best Engineered Album – Non Classical (το κέρδισαν ο Μπρους Σουίντιεν και ο Τέντι Ρίλεϊ), και είναι το πιο επιτυχημένο άλμπουμ ενός νέου μουσικού είδους, με την ανάμειξη του swing και του beat (που πλησίαζε πολύ περίσότερο στο μουσικό ύφος του Τζάκσον) της λεγόμενης new jack swing.
Προϊστορία
Οι ηχογραφήσεις άρχισαν στο Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια στο Ocean Way/Record One Studio 2 στις 25 Ιουνίου 1990. Οι ηχογραφήσεις έληξαν στο Larrabee North and Ocean Way Studio στις 29 Οκτωβρίου 1991, και αποτέλεσαν τις πιο πολύχρονες ηχογραφήσεις στην καριέρα του Τζάκσον (ηχογράφησε το άλμπουμ σε 16 μήνες, σε αντίθεση με τους συνηθισμένους 6 για τα προηγούμενα). Το 1990, ένα Promo CD Acetate ονόματι Promo (Flight Only) δόθηκε σε 10 στελέχη της Sony, ως τρέιλερ για το Dangerous.
Τον Μάρτιο του 1991, ο Τζάκσον υπέγραψε συμβόλαιο 15 ετών και συμβόλαιο για 6 άλμπουμ με τη Sony Music. Η Sony υπολόγιζε ότι τα άλμπουμ που θα κυκλοφορούσε ο Τζάκσον θα είχαν την ίδια εμπορική επιτυχία όπως τα προηγούμενα και θα της απέδιδε κέρδος 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων. Μέχρι τη λήξη του συμβολαίου τον Μάρτιο του 2006, ο Τζάκσον θα λάμβανε 45 εκατομμύρια από τη Sony (1 εκατομμύριο κάθε χρόνο μαζί με 5 εκατομμύρια για κάθε άλμπουμ). Αυτό δεν συμπεριλάμβανε πόσα θα κέρδιζε από τις πωλήσεις των άλμπουμ, των singles και των βίντεο. Υπό αυτό το συμβόλαιο, ο Τζάκσον, σύμφωνα με υπολογισμούς, μπορούσε να λαμβάνει 175 εκατομμύρια μόνο από τις πωλήσεις των άλμπουμ.
Οι παραγωγοί του Dangerous ήταν ο Τέντι Ρίλεϊ και ο νικητής του Γκράμι, Μπίλ Μπόττρελ, τους οποίους πρότεινε ο Κουίνσι Τζόουνς για να εξελιχθεί ο ήχος του Τζάκσον. Το προηγούμενο άλμπουμ, το Bad, ήταν το τελευταίο άλμπουμ του Τζάκσον για τη βιομηχανία των LP, το οποίο είχε διάρκεια 50 λεπτών με 10 τραγούδια, σε αντίθεση με το Dangerous είχε διάρκεια 77 λεπτών με 14 κομμάτια.
Εμπορική υποδοχή
Το Dangerous κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 1991, και είχε τις πιο γρήγορες πωλήσεις, με πωλήσεις 7 εκατομμυρίων αντιγράφων μέσα σε δύο μήνες. Αυτό έσπασε το ρεκόρ του Bad, το οποίο πούλησε 7 εκατομμύρια αντίγραφα, αλλά σε 4 μήνες.
Το Dangerous έφθασε στη 1η θέση του Billboard 200, με πωλήσεις 366.500 αντιγράφων κατά την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του άλμπουμ, όπου έμεινε για 4 εβδομάδες. Ο Τζάκσον προώθησε το άλμπουμ με συναυλία στο Super Bowl και με μια συνέντευξη με την Όπρα Γουίνφρεϊ, αλλά δεν επέστρεψε στη 1η θέση. Ωστόσο, επέστρεψε στο Top#10 μετά τη λήψη του Grammy Legend Award από τον Τζάκσον το 1993. Το Dangerous έμεινε για 117 εβδομάδες στο Billboard 200, 30 περισσότερες από ότι το Bad. Η RIAA έκανε το Dangerous 7 φορές πλατινένιο (7 εκατομμύρια αντίγραφα).
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το άλμπουμ έφθασε αμέσως στη 1η θέση, αντικαθιστώντας το άλμπουμ των U2, Achtung Baby, αλλά τη δεύτερη εβδομάδα αντικαταστάθηκε από το άλμπουμ των Queen, Greatest Hits II. Το Dangerous έμεινε για 23 εβδομάδες στο Τop#10, και 96 εβδομάδες στο Τop#75 chart. Το Black or White γράφτηκε από τον Τζάκσον και τον Μπίλ Μπόττρελ, ο οποίος ήταν ο παραγωγός. Το single ήταν το μεγαλύτερο hit μετά το Billie Jean. Από το άλμπουμ κυκλοφόρησαν 9 singles, κατά τη διάρκεια 2 ετών (1991-1993). Το ομώνυμο single για το άλμπουμ δεν μπόρεσε να κυκλοφορήσει, καθώς η κυκλοφορία του ακυρώθηκε στα τέλη του 1993, μετά από κατηγορίες για σεξουαλική παρενόχληση του δεκατριάχρονου τότε Τζορντι Τσάντλερ. Επτά singles έφθασαν στο Τop#10 του Ηνωμένο Βασιλείου, περισσότερα από ότι τα προηγούμενα άλμπουμ του Τζάκσον.
Το 48% από τις παγκόσμιες πωλήσεις του Bad ήταν στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ - για το Dangerous, το σύνολο ήταν 33%, ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας φήμης του Τζάκσον. Τα singles από το Dangerous ήταν μεγαλύτερα hits στην Ευρώπη και στην Αυστραλία από ότι στις ΗΠΑ. Το Dangerous πούλησε πολλά αντίτυπα στην Ασία και στη Νότια Αμερική, οι οποίες ήταν δύο αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες αγορές, και προωθήθηκε χάρη στην Dangerous World Tour. Πριν την κυκλοφορία του επόμενου άλμπουμ του Τζάκσον, HIStory: Past, Present and Future, Book I, το Dangerous είχε ήδη πωλήσει 35 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Κατά τη διάρκεια 17 ετών, οι πηγές υπολογίζουν ότι το άλμπουμ πώλησε μεταξύ 30 και 35 εκατομμύρια αντίγραφα παγκοσμίως, κάτι που έκανε το άλμπουμ το πιο γρήγορο selling album από ότι το Bad.
Κριτικές
Το Dangerous έλαβε θετικές κριτικές. Ο Ρόμπερτ Κριστγκάου έδωσε στο Dangerous A-, λέγοντας ότι «ήταν το πιο συνεπές άλμπουμ μετά το Off the Wall».
Κομμάτια
Η Ειδική Έκδοση του 2001 είχε τον ίδιο κατάλογο κομματιών. Είχε κυκλοφορήσει μαζί με το Dangerous – The Short Films DVD σε two disc set το 2008.
Ειδικές εκδόσεις
Υπήρξαν αρκετές εκδόσεις του άλμπουμ. Οι πιο γνωστές ήταν η έκδοση του 1992 που έγινε διοράμα, ένα remix compilation που κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία το 1993 και μια two-disc έκδοση με bonus remixes, η οποία κυκλοφόρησε στην Αυστραλία το 1993.
Μια παγκόσμια επανακυκλοφόρηση του άλμπουμ (ονόματι Dangerous: Special Edition) διεξήχθη στις 16 Οκτωβρίου 2001, δύο εβδομάδες πριν την κυκλοφορία του Invincible. Παρομοίως, Ειδικές Εκδόσεις (Special Editions) του Off the Wall, του Thriller και του Bad κυκλοφορήσαν. Για την περίπτωση αυτή, το Dangerous συμπεριλάμβανε ένα slipcase και ένα 24σέλιδο πολύχρωμο booklet με νέες και ακυκλοφόρητες φωτογραφίες, οι οποίες δεν είχαν εκδοθεί προηγουμένως. Η νέα έκδοση έφθασε στη 108η θέση στα τσαρτ του Ηνωμένου Βασιλείου (μια από τις 4 επανακυκλοφορήσεις δεν κατάφερε να φθάσει στο Top#75 εκεί). Λόγω των περιορισμών του χρόνου λειτουργίας του Dangerous, τα προηγούμενα τραγούδια που δεν κυκλοφόρησαν δεν συμπεριλήφθηκαν. Αρχικώς, το Dangerous: Special Edition έπρεπε να κυκλοφορήσει ως double disc, με τον πρώτο δίσκο να συμπεριλαμβάνει τα αρχικά 14 κομμάτια του άλμπουμ, ενώ ο δεύτερος είχε κομμάτια που δεν κυκλοφόρησαν. Αυτό το σχέδιο απορρίφθηκε την τελευταία στιγμή, παρόλο αυτά πολλά κομμάτια κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο με αρκετά demos των άλλων κομματιών που συμπεριλήφθηκαν στο άλμπουμ. Το 2004, κάποια από αυτά τα κομμάτια κυκλοφόρησαν με το The Ultimate Collection (επίσης γνωστό ως Dangerous [Early Version] και Monkey Business).
Μουσικά βίντεο
Στα μουσικά βίντεο από το Dangerous συμμετείχαν αρκετές διασημότητες. Το βίντεο για το Jam, με διευθυντή τον Ντάβιντ Κέλλογκ, έδειξε τον Τζάκσον και τον Μάικλ Τζόρνταν να παίξουν καλαθοσφαίριση και να χορεύουν μαζί, ενώ στο βίντεο για το Remember the Time, με διευθυντή τον Τζων Σίνγκλτον, τα γεγονότα διεξάγονται σε ένα αρχαίο αιγυπτιακό παλάτι, με πρωταγωνιστές τους Τζάκσον, Έντι Μέρφι, Μάτζικ Τζόνσον και Ίμαν. Στο βίντεο για το In the Closet έδειχνε τον Τζάκσον και τη Ναόμι Κάμπελ ως ερωμένους. Ο διευθυντής του βίντεο ήταν ο φωτογράφος Χέρμπ Ριτς, ο οποίος είχε πάρει φωτογραφίες του Τζάκσον για την κυκλοφορία του Dangerous. Το βίντεο για το Who Is It είχε διευθυντή τον Ντάβιντ Φίντσερ, ο οποίος αργότερα διεύθυνε ταινίες όπως Se7en, Fight Club και Zodiac. Στο βίντεο για το Give Into Me, ο Τζάκσον συμμετείχε με τον κιθαρίστα των Guns N Roses, Slash.
Το βίντεο Black or White έχει διάρκεια 10 λεπτών, που κυκλοφόρησε στις 14 Νοεμβρίου 1991 στο MTV, στο VH1, στο BET, και στο Fox. Στα τελευταία 4 λεπτά του βίντεο, ο Τζάκσον άρχιζε να σπάει παράθυρα και αυτοκίνητα και δήλωσε ότι με αυτό το τρόπο προσπαθεί να περάσει το μήνυμα του αντιρατσισμού και ρατσιστικά γκράφιτι προστέθηκαν στις επόμενες εκδοχές για να γίνει η βία πιο κατανοητή. Το MTV και άλλα κανάλια για μουσικά βίντεο αποφάσισαν να μην δείξουν τα τελευταία 4 λεπτά του βίντεο, και ο Τζάκσον αναγκάστηκε να απολογηθεί σε όσους είχε επιτεθεί, και εξήγησε ότι προσπάθησε να μεταφέρει το ζωικό ένστικτο των πανθήρων σε χορό. Διευθυντής του βίντεο ήταν ο Τζων Λάντις, με πρωταγωνιστές τους Μακόλει Κάλκιν και Τάιρα Μπάνκς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Άλμπουμ του 1991
Dangerous
Γαβριήλ (αποσαφήνιση)
Το όνομα Γαβριήλ μπορεί να αναφέρεται:
Γιαν φαν Χόγιεν
Ο Γιαν φαν Χόγιεν (ολλανδικά: Jan Josephszoon van Goyen, 13 Ιανουαρίου 1596 - 27 Απριλίου 1656) ήταν Ολλανδός τοπιογράφος. Ήταν εξαιρετικά παραγωγικός καλλιτέχνης και σήμερα διασώζονται περίπου 1.200 πίνακές του και περισσότερα από 1.000 σχέδιά του.
Βιογραφία
Ο Γιαν φαν Χόγιεν ήταν γιος ενός υποδηματοποιού και ξεκίνησε ως μαθητευόμενος στο Λέιντεν, την πόλη όπου γεννήθηκε. Όπως πολλοί Ολλανδοί ζωγράφοι της εποχής του, σπούδασε τέχνη στο Χάαρλεμ με τον Εσάιας φαν ντε Φέλντε. Σε ηλικία 35 ετών δημιούργησε το δικό του μόνιμο εργαστήριο στη Χάγη. Ο Πωλ Κρένσω (Paul Crenshaw) καθηγητής ιστορίας της Τέχνης στο Providence College αναφέρει (και το τεκμηριώνει) ότι τα τοπία του φαν Χόγιεν σπάνια "έπιαναν" υψηλή τιμή, αλλά ισοστάθμιζε τη χαμηλή τιμή των πινάκων του αυξάνοντας την παραγωγή του, ζωγραφίζοντας με λεπτές στρώσεις και γρήγορα, με περιορισμένη παλέτα φθηνών χρωμάτων. Παρά τις καινοτομίες του στην αγορά, πάντα αναζητούσε μεγαλύτερο εισόδημα, όχι μόνον μέσω της ζωγραφικής του ή του εμπορίου έργων τέχνης και των δημοπρασιών του, αλλά προσπαθώντας να αντλήσει κέρδη από ενασχόληση με τις τουλίπες και την αγορά ακινήτων. Αν και η τελευταία αποτελούσε συνήθως ασφαλή δίοδο επενδύσεων, στην περίπτωση του φαν Χόγιεν τον οδήγησε σε τεράστια χρέη. Ο Πάουλους Πόττερ νοίκιαζε ένα σπίτι του. Αν και φαίνεται ότι διατηρούσε το εργαστήριό του, οι μόνοι καταγεγραμμένοι μαθητές του ήταν οι Νικολάες φαν Μπέρχεμ, Γιαν Στέιν και Άντριεν φαν ντερ Κάμπελ. Ο κατάλογος των καλλιτεχνών που επηρέασε, ωστόσο, είναι κατά πολύ μεγαλύτερος.
Κατά την περίοδο 1652 - 1654 αναγκάστηκε να πωλήσει τη συλλογή πινάκων και αντικειμένων γραφικών τεχνών που διέθετε και να μετακομίσει σε μικρότερο σπίτι. Απεβίωσε το 1656 στη Χάγη, με χρέος 18.000 γκίλντερς, κάτι που ανάγκασε τη χήρα του να πωλήσει όσα έπιπλα και πίνακες είχαν απομείνει. Τα προβλήματα του φαν Χόγιεν πιθανότατα επηρέασαν τις επαγγελματικές προοπτικές του μαθητή και γαμπρού του Γιαν Στέιν, ο οποίος εγκατέλειψε τη Χάγη το 1654.
Ολλανδική ζωγραφική
Κανονικά, ένας ζωγράφος της "Χρυσής εποχής" της ζωγραφικής στην Ολλανδία εμπίπτει σε μια από τέσσερις θεματικές κατηγορίες: Ζωγράφος προσωπογραφιών (πορτρέτων), τοπίων, νεκρών φύσεων ή σκηνών της καθημερινότητας. Η ολλανδική ζωγραφική εμφάνιζε υψηλή εξειδίκευση και σπάνια ένας καλλιτέχνης μπορούσε να ελπίζει ότι θα μπορούσε να διακριθεί σημαντικά σε περισσότερες από μια κατηγορία κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Ο Γιαν φαν Χόγιεν μπορεί να ταξινομηθεί ως τοπιογράφος, με "μάτι" για σκηνές της καθημερινότητας. Ζωγράφισε πολλά από τα κανάλια γύρω από τη Χάγη καθώς και τα χωριά που περιέβαλλαν την εξοχή γύρω από το Ντελφτ, το Ρόττερνταμ, το Λέιντεν και την Χάουντα. Άλλοι δημοφιλείς Ολλανδοί τοπιογράφοι του 17ου αιώνα ήταν οι Γιάκομπ φαν Ράουσντελ, Έλμπερτ Κόυπ, Λούντολφ Μπακχάουζεν, Μέιντερτ Χομπέμα και Ερτ φαν ντερ Νέιρ.
Η τεχνική του φαν Χόγιεν
Ο φαν Χόγιεν ξεκινούσε ένα πίνακα χρησιμοποιώντας ως υπόστρωμα λεπτό ξύλο βαλανιδιάς. Στο πάνελ αυτό πρόσθετε κάποιες επιστρώσεις λεπτής ζωικής κόλλας και με μια λεπίδα έξυνε την κόλλα σε όλη την επιφάνεια, επιστρώνοντάς τη με λευκό του μολύβδου, για να διαμορφώσει την επιφάνεια στην οποία θα ζωγράφιζε. Το υπόβαθρο το χρωμάτιζε ανοικτό καφέ, ορισμένες φορές κοκκινωπό ή σε απόχρωση ώχρας. Στη συνέχεια χαλαρά και πολύ γρήγορα σκιτσάριζε τη σκηνή που θα ζωγράφιζε με πενάκι και μελάνι, χωρίς να υπεισέρχεται στις μικρολεπτομέρειες του θέματος. Αυτό το σχεδίασμα είναι εμφανώς ορατό σε μερικά σημεία των έργων του που έχουν λεπτές στρώσεις χρωμάτων. Η σκηνή μπορεί να είχε σχεδιαστεί εκ του φυσικού στο ύπαιθρο και στη συνέχεια μεταφερόταν στο εργαστήριο ως υλικό αναφοράς. Τα σχεδιάσματα αυτά των ζωγράφων της εποχής σπάνια θεωρούνταν έργα τέχνης από πλευράς τους, όπως συμβαίνει σήμερα.
Οι σκοτεινές περιοχές του πίνακα διατηρούνταν πολύ λεπτές και διάφανες, με τη χρήση άφθονου ελαίου. Το φως που "χτυπούσε" στις περιοχές αυτές χανόταν και απορροφούνταν στο υπόβαθρο. Οι φωτεινότερες περιοχές του πίνακα ήταν αντικείμενα μεταχείρισης με παχύτερες στρώσεις χρώματος, αδιαφανείς, με χρήση λευκού του μολύβδου που αναμιγνυόταν με τα χρώματα. Το φως που προέρχεται από αυτές τις περιοχές, ανακλάται και προσπίπτει στον θεατή. Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικός ρεαλισμός και αίσθηση τριών διαστάσεων. Η επιφάνεια του ολοκληρωμένου πίνακα προσομοιάζει με υγρή εύπλαστη αφρόκρεμα, η οποία διαμορφώνεται αριστοτεχνικά με το πινέλο.
Σύμφωνα με τον ιστορικό τέχνης H.-U. Beck, "Στις ελεύθερης σύνθεσης θαλασσογραφίες του της δεκαετίας του 1650, έφθασε στο απόγειο της δημιουργικής του εργασίας, δημιουργώντας πίνακες εξαιρετικής τελειότητας".
Κληρονομιά
Ο Γιαν φαν Χόγιεν επηρέασε σημαντικά τους τοπιογράφους του αιώνα του. Η τονική του ποιότητα ήταν χαρακτηριστικό που πολλοί προσπάθησαν να μιμηθούν. Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης επηρέασε τους Κορνέλις ντε Μπι, Γιαν Κουλενμπίρ, Κορνέλις φαν Νόορντε, Άμπραχαμ Σουσενίρ Χέρμαν Σαφτλέφεν, Πίτερ Γιανς φαν Ασχ και Άμπραχαμ φαν Μπάιερεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Βραβεία Γκράμι του 1996
Τα 38α Ετήσια Βραβεία Γκράμι πραγματοποιήθηκαν στις 28 Φεβρουαρίου του 1996 στο Shrine Auditorium του Λος Άντζελες.
Γενικά
Trevor Horn (παραγωγός) & Seal για το Kiss from a Rose
Glen Ballard (παραγωγός) & Αλάνις Μορισέτ για το Jagged Little Pill
Hootie & the Blowfish
Εναλλακτική
Nirvana για το MTV Unplugged in New York
Μπλουζ
John Lee Hooker για το Chill Out
Buddy Guy για το Slippin' In
Για Παιδιά
J. Aaron Brown, David R. Lehman (παραγωγοί) & Barbara Bailey Hutchison για το Sleepy Time Lullabys
Dan Broatman, Martin Sauer (παραγωγοί) & Patrick Stewart για το ''Prokofiev: Peter and the Wolf''
Κλασική
Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας) & the Cleveland Orchestra για το Debussy: La Mer
Christopher Hogwood (διευθυντής ορχήστρας), Sylvia McNair & the Academy of Ancient Music για το The Echoing Air - The Music of Henry Purcell
Raymond Minshull (παραγωγός), Charles Dutoit (διευθυντής ορχήστρας), Gary Lakes, Francoise Pollet, Gino Quilico, Deborah Voigt & L'Ορχήστρα Symphonie Montreal & Chorus για το Berlioz: Les Troyens
Herbert Blomstedt (διευθυντής ορχήστρας), Vance George (διευθυντής χορωδίας) & the San Francisco Symphony Orchestra & Chorus για το Brahms: Ein Deutsches Requiem
Ράντου Λούπου για το Schubert: Piano Sonatas (B Flat Major and A Major)
Emanuel Ax, Yo-Yo Ma & Richard Stoltzman για το ''Brahms/Beethoven/Mozart: Clarinet Trios''
Olivier Messiaen (Συνθέτης) & Myung-Whun Chung (διευθυντής ορχήστρας) για το Messiaen:Concert a Quatre
Σύνθεση και Διευθέτηση
Bill Holman (Συνθέτης) για το A View Από το the Side σε ερμηνεία The Bill Holman Band
Άλαν Μένκεν & Stephen Schwartz (τραγουδοποιοί) για το Colors of the Wind σε ερμηνεία Judy Kuhn & Vanessa Williams
Robert Farnon (διευθετητής) για το Lament σε ερμηνεία J. J. Johnson & the Robert Farnon Orchestra
Rob McConnell (διευθετητής) για το I Get a Kick Out of You σε ερμηνεία Mel Tormé με Rob McConnell & The Boss Brass
Κάντρι
Alison Krauss για το Baby, Now That I've Found You
Vince Gill για το Go Rest High on That Mountain
The Mavericks για το Here Comes the Rain
Alison Krauss & Shenandoah για το Somewhere in the Vicinity of the Heart
Asleep at the Wheel, Béla Fleck & Johnny Gimble για το "Hightower"
Vince Gill (τραγουδοποιός) για το Go Rest High on That Mountain
Robert John "Mutt" Lange (παραγωγός) & Shania Twain για το The Woman In Me
The Nashville Bluegrass Band για το Unleashed
Φολκ
Ramblin' Jack Elliott για το South Coast
Έμιλου Χάρις για το Wrecking Ball
Γκόσπελ
Michael W. Smith για το I'll Lead You Home
Ashley Cleveland για το Lesson of Love
Shirley Caesar για το Shirley Caesar Live - He Will Come
CeCe Winans για το Alone In His Presence
Bill Hearn (παραγωγός) για το Amazing Grace - A Country Salute to Gospel σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Carol Cymbala (διευθυντής χορωδίας) για το Praise Him - Live! σε ερμηνεία the Brooklyn Tabernacle Choir
Ιστορικά
John Pfeiffer (παραγωγός & συγγραφέας σημειώσεων), Ray Hall, Thomas MacCluskey, James P. Nichols, Anthony Salvatore, Jon M. Samuels, David Satz (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου), J.J. Stelmach (σχεδιαστής), Gabriel Banat, Grant Beglarian, Robert Cowan, Mortimer W. Frank, Richard Freed, Erick Friedman, Harris Goldsmith, Josefa Heifetz, George Jellinek, Irving Kolodin, Jacob Lateiner, Laurence Lesser, Myra C. Livingston, John Maltese, John Anthony Maltese, Leonard Pennario & Brooks Smith (notes writers) για το The Heifetz Collection σε ερμηνεία Jascha Heifetz & διάφοροι καλλιτέχνες
Τζαζ
Michael Brecker για το Impressions
McCoy Tyner Trio & Michael Brecker για το Infinity
Tom Scott για το All Blues σε ερμηνεία the GRP All-Star Big Band
Lena Horne για το An Evening With Lena Horne
Pat Metheny Group για το We Live Here
Jobim για το Antonio Brasileiro
Λάτιν
Jon Secada για το Amor
Γκλόρια Εστέφαν για το Abriendo Puertas
Flaco Jimenez για το Flaco Jimenez
Μουσικής Παράστασης
Arif Mardin, Jerry Leiber, Mike Stoller (παραγωγοί) & αρχικοί Συντελεστές του Broadway για το Smokey Joe's Cafe - The Songs of Leiber & Stoller
Βιντεοκλίπ
Cean Chaffin (παραγωγός), Mark Romanek (σκηνοθέτης), Τζάνετ Τζάκσον & Μάικλ Τζάκσον για το Scream
Robert Warr (παραγωγός), Francois Girard (σκηνοθέτης) & Peter Gabriel για το Secret World Live
Συσκευασία και Σημειώσεις
Τζόνι Μίτσελ & Robbie Cavolina (σχεδιαστές) για το Turbulent Indigo σε ερμηνεία Τζόνι Μίτσελ
Frank Zappa & Gail Zappa (σχεδιαστές) για το Civilization Phaze III σε ερμηνεία Frank Zappa
Rob Bowman (συγγραφέας σημειώσεων) για το The Complete Stax/Volt Soul Singles, Vol. 3:1972 - 1975 σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Πόλκα
Jimmy Sturr για το I Love to Polka
Ποπ
Άνι Λένοξ για το No More "I Love You's"
Seal για το Kiss From a Rose
Hootie & the Blowfish για το Let Her Cry
The Chieftains & Van Morrison για το Have I Told You Lately That I Love You?
Los Lobos για το Mariachi Suite
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Jonathan Stokes, Michael Mailes (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου), Herbert Blomstedt (διευθυντής ορχήστρας) & η San Francisco Symphony για το Bartók: Concerto for Orchestra: " Kossuth" -Symphonic Poem
Babyface
Steven Epstein
R&B
Anita Baker για το I Apologize
Στίβι Γουόντερ για το Your Love
TLC για το Creep
Στίβι Γουόντερ για το For Your Love
TLC για το CrazySexyCool
Ραπ
Coolio για το Gangsta's Paradise
Μαίρη Τζ. Μπλάιτζ & Μέθοντ Μαν για το I'll Be There για το You/You're All I Need to Get By
Ρέγκε
Σάγκι για το Boombastic
Ροκ
Αλάνις Μορισέτ για το You Oughta Know
Τομ Πέτι για το You Don't Know How It Feels
Blues Traveler για το Run-Around
Allman Brothers Band για το Jessica
Pearl Jam για το Spin the Black Circle
Nine Inch Nails για το Happiness in Slavery
Αλάνις Μορισέτ & Glen Ballard για το You Oughta Know σε ερμηνεία Αλάνις Μορισέτ
Glen Ballard (παραγωγός) & Αλάνις Μορισέτ για το Jagged Little Pill
Προφορικός Λόγος
Μάγια Αγγέλου για το Phenomenal Woman
Jonathan Winters για το Crank Calls
Παραδοσιακή Ποπ
Φρανκ Σινάτρα για το Duets II
Παγκόσμια
Deep Forest για το Boheme
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Volvo S90
Το Volvo S90 είναι μεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάζεται από τη σουηδική αυτοκινητοβιομηχανία Volvo, από τον Ιούνιο του 2016. Το S90 αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ στις 11 Ιανουαρίου 2016, ενώ στις 1 Μαρτίου 2016, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, παρουσιάστηκε και η έκδοση στέισον βάγκον του S90, ως Volvo V90. Και οι δύο αυτές εκδόσεις κυκλοφόρησαν τον Ιούνιο, τον ίδιο μήνα με την έναρξη της μαζικής παραγωγής τους. Το S90 αντικατέστησε το Volvo S80 δεύτερης γενιάς στον ρόλο του κορυφαίου σεντάν της εταιρείας, έχοντας όμως κερδίσει αρκετά σε διαστάσεις από τον προκάτοχό του, ενώ ειδικότερα το V90 αντικατέστησε την τρίτη γενιά του Volvo V70, που ήταν ουσιαστικά η station wagon εκδοχή του S80 δεύτερης γενιάς.
Παρά την ήδη σημαντική αύξηση του συνολικού μήκους στο S90, από τον Δεκέμβριο του 2016 διατίθεται και μια εκδοχή με μακρύτερο μεταξόνιο, που είναι γνωστή ως Volvo S90L και έχει μήκος άνω των 5 μέτρων, στα 5.083 χιλιοστά, με αποτέλεσμα να θεωρείται επίσημα ως μεγάλο πολυτελές σεντάν της κατηγορίας F (δηλαδή η μέγιστων διαστάσεων κατηγορία μεγέθους).
Αρχικό μοντέλο
thumb|left|Volvo S90 του 1997 - 1998.
Με το μοντέλο αυτό, η Volvo επανέφερε μια ονομασία που είχε χρησιμοποιήσει λίγο πριν την εισαγωγή του προκατόχου του S90, που ήταν το Volvo S80. Η πρώτη γενιά του S80, όταν κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1998, αντικατέστησε τα Volvo 940 και 960, πλην όμως τους τελευταίους 12 - 15 μήνες παραγωγής των 940 και 960, η εκδοχή 960 σεντάν διατέθηκε σε αρκετές αγορές ως Volvo S90 και το 960 station wagon ως Volvo V90. Η μετονομασία αυτή έλαβε χώρα τον Δεκέμβριο του 1996 σε πολλές χώρες της Ευρώπης, και επίσης στα τέλη του έτους (έναρξη της σεζόν του 1997) στη Βόρεια Αμερική, ενώ στην Αυστραλία από τον Μάρτιο του 1997.
S90
Το σημερινό S90 εξελίχθηκε με βάση το SUV Volvo XC90 δεύτερης γενιάς και είναι το δεύτερο μοντέλο της Volvo, μετά το XC90 δεύτερης γενιάς, που βασίστηκε στην εντελώς νέα πλατφόρμα SPA (Scalable Product Architecture / Μεταβλητή Αρχιτεκτονική Προϊόντος). Μάλιστα διατήρησε και την νέα σχεδιαστική ταυτότητα της εταιρείας, που εισήχθη με το XC90 δεύτερης γενιάς. Ιδίως το ντιζάιν στα μπροστινά φώτα, που αναφέρεται από την Volvo ως «το σφυρί του Θωρ», διατηρήθηκε αυτούσιο. thumb|left|Volvo S90 και V90 T6 του 2016.
Μια ακόμα συνέπεια της χρήσης κοινής πλατφόρμας με το XC90 δεύτερης γενιάς, είναι ότι το S90 είναι λίγο μεγαλύτερων διαστάσεων από τις δύο γενιές του S80, και το μήκος του, όπως και στο XC90 δεύτερης γενιάς, πλησιάζει οριακά τα 5 μέτρα. Μάλιστα τόσο το συνολικό μήκος, όσο και το μεταξόνιο του S90, έχουν αυξηθεί κατά 11 εκατοστά από τον προκάτοχο, το S80 δεύτερης γενιάς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και μια σημαντική αύξηση των εσωτερικών χώρων, επιτυγχάνοντας κορυφαία άνεση για τα δεδομένα της κατηγορίας Ε, ενώ συνολικά το σαλόνι, το ταμπλό, ο πίνακας οργάνων και η οθόνη αφής στην κεντρική κονσόλα είναι κοινά με το XC90 δεύτερης γενιάς.
Το μοντέλο αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στον Τύπο στις 2 Δεκεμβρίου 2015, μαζί και με τις βασικές του παραμέτρους, και παρουσιάστηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ στις 11 Ιανουαρίου 2016. Αν και τα πρώτα αντίτυπα είχαν κατασκευαστεί από τότε, η μαζική παραγωγή τελικώς ξεκίνησε στις αρχές Ιουνίου 2016 και μέσα στον μήνα άρχισαν και οι πρώτες πωλήσεις διεθνώς, ενώ ειδικότερα στην Ελλάδα κυκλοφόρησε επίσημα στις 16 Ιουνίου 2016 και αποκλειστικά με το 8-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Η αισθητική του S90 προκάλεσε τότε μεγάλη αίσθηση και μάλιστα τον Ιούλιο κέρδισε το βραβείο «Production Car Design of the Year» για το 2015.
V90
Επίσημα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις διεθνείς αγορές μέσα στον Ιούνιο του 2016, μαζί με την σεντάν εκδοχή, και μάλιστα απέσπασε ιδιαίτερα θετικά σχόλια και για τη σχεδίαση του πίσω μέρους, κάτι σπάνιο για αυτοκίνητο station wagon. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το V90 διατέθηκε μόνο με ειδική παραγγελία και μέχρι τη λήξη της σεζόν (model year) του 2021, καθώς τότε η εξαγωγή του διακόπηκε οριστικά.
V90 Cross-Country
Τον Σεπτέμβριο του 2016, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, αποκαλύφθηκε επίσημα και η έκδοση Volvo V90 Cross-Country. Το μοντέλο είναι μια εκδοχή του V90 με λίγο μεγαλύτερο ύψος αμαξώματος και αποκλειστικά 4-κίνητο, που σχεδιάστηκε για ελαφρά χρήση εκτός δρόμου, καθώς και για οδήγηση σε οδούς κακής βατότητας. Ειδικότερα στην Ελλάδα, η εισαγωγή αυτής της έκδοσης ξεκίνησε στις 20 Ιανουαρίου 2017. Στις Ηνωμένες Πολιτείες διατίθεται κανονικά, σε αντίθεση με την κοινή V90 που διατέθηκε μόνο με ειδική παραγγελία και μόνο έως το 2021.
S90L
thumb|left|Volvo S90L του 2017 στην Κίνα / εμπρός.
Τον Δεκέμβριο του 2016 κυκλοφόρησε, αρχικά μόνο στην Κίνα, και μια εκδοχή σεντάν με μακρύτερο κατά 12 εκατοστά μεταξόνιο, αποκλειστικά για τους πίσω επιβάτες, προσφέροντας έτσι ακόμα μεγαλύτερους χώρους πίσω, γνωστή αρχικά ως Volvo S90 Excellence, αν και τελικώς επικράτησε η ονομασία Volvo S90L (long / μακρύ). Το συνολικό μήκος του S90L ξεπερνάει τα 5 μέτρα, φτάνοντας τα 5.083 χιλιοστά, και λόγω των μεγάλων διαστάσεών του, θεωρείται επίσημα ότι ανήκει στη μεγάλη πολυτελή κατηγορία F, αντί στη μεσαία πολυτελή κατηγορία Ε. thumb|right|Volvo S90L του 2017 στην Κίνα / πίσω.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Αρχικά, το S90L κυκλοφόρησε μόνο στην Κίνα, αλλά από τη σεζόν (model year) του 2018 διατίθεται και στη Βόρεια Αμερική (όπου με την άφιξή του, η έκδοση με το κοντό μεταξόνιο διακόπηκε) και στην Ευρώπη, αν και ειδικότερα σε κάποια κράτη της Ευρώπης κυκλοφόρησε με καθυστέρηση κάποιων ακόμα μηνών. Για παράδειγμα, στη Γερμανία έγινε διαθέσιμο μόλις από τον Ιούνιο του 2018 και μόνο σε συνδυασμό με την κορυφαία έκδοση T8, που είναι μια plug-in υβριδική έκδοση.
Επιπρόσθετα, η Volvo σχεδιάζει και την προσθήκη μιας έκδοσης κουπέ, υπό την ονομασία Volvo S90 Coupe ή Volvo C90, με την παρουσίασή της πιθανότατα το 2022.
Επίπεδα εξοπλισμού
thumb|right|Το άναμμα των πίσω φώτων σε Volvo S90 του 2016. thumb|right|Το ταμπλό του προηγούμενου Volvo S90.
Το S90 και το V90 προσφέρονται σε 5 επίπεδα εξοπλισμού, όλα κοινά με τα αντίστοιχα επίπεδα του Volvo XC90 δεύτερης γενιάς:
Τα πακέτα R-Design για τα S90 και V90, παρουσιάστηκαν στις 22 Ιουνίου 2016 και προσθέτουν μια πιο σπορ σχεδίαση του αμαξώματος, με διαφορετικής σχεδίασης προφυλακτήρες, μπροστινή γρίλια, πλαϊνές ποδιές, μαύρα γυαλιστερά διακοσμητικά και προβολείς ομίχλης. Επίσης φέρουν νέες, πιο σπορ ζάντες. Στο σαλόνι έχουν τοποθετηθεί δερμάτινες επενδύσεις ακόμα υψηλότερης ποιότητας, σε συνδυασμό με σπορ καθίσματα, τιμόνι, πεντάλ και πατάκια.
Η κεντρική οθόνη αφής των 9 ιντσών, γνωστή ως Sensus, που η Volvo εισήγαγε για πρώτη φορά στο XC90 δεύτερης γενιάς, ανήκει στον βασικό εξοπλισμό και των S90 και V90, με όλες τις βασικές λειτουργίες (όπως του ηχοσυστήματος, του συστήματος δορυφορικής πλοήγησης, των κυριότερων συστημάτων του αυτοκινήτου και αρκετών ακόμα εφαρμογών) να ρυθμίζονται μέσω αυτής. Επίσης, όλα τα S90 και V90 φέρουν ψηφιακό πίνακα οργάνων, ηχοσύστημα με 10 ηχεία, σύνδεση με το Διαδίκτυο, Bluetooth, σύστημα εκκίνησης χωρίς κλειδί (Keyless Start), αυτόματο 2-ζωνικό κλιματισμό, με έξτρα 4-ζωνικό, και άλλα.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Όλες οι εκδόσεις του S90 και του V90 φέρουν το πακέτο City Safety για ανίχνευση και αυτόματο φρενάρισμα για αποφυγή οχημάτων, πεζών, δικυκλιστών ή ποδηλατών, μεγάλων ζώων, αντίθετα ερχόμενων οχημάτων σε διασταυρώσεις κλπ. χωρίς περιορισμό στις ταχύτητες όπου λειτουργεί. Το σύστημα αυτό λειτουργεί πάντα, ημέρα και νύχτα.
Επίσης, όλα φέρουν σύστημα ημι-αυτόνομης οδήγησης Pilot Assist για αποφυγή εκτροπής από το δρόμο. Το σύστημα αυτό περιλαμβάνει Adaptive Cruise Control, Distance Alert, Lane Keeping Aid, Lane Departure Warning System και αρκετά ακόμα συστήματα ενεργητικής και παθητικής ασφάλειας. Όλα μαζί τα προαναφερθέντα συστήματα, συνεργάζονται μεταξύ τους για τη δυνατότητα ημι-αυτόνομης οδήγησης. thumb|right|Volvo V90 του 2016. Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) τον Ιανουάριο του 2017, το Volvo S90 απέσπασε 5 στα 5 αστέρια στις δοκιμές πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης, καθώς και πλευρικής πρόσκρουσης σε κολώνα, καθώς μετρήθηκε στα εξής ποσοστά:
Ταυτόχρονα, ο Euro NCAP ανακοίνωσε επίσημα ότι επιβεβαίωσε, με σχετική μελέτη, ότι τα αποτελέσματα του Volvo V90 ήταν αντίστοιχα ή και ακόμα καλύτερα από αυτά του S90 και ότι, κατά συνέπεια, τα νούμερα αυτά ισχύουν και για το V90.
Κινητήρες
thumb|right|Το ταμπλό ενός Volvo S90 του 2017.
Παρομοίως, όπως και στο συγγενικό XC90, οι πετρελαιοκίνητες εκδόσεις ονομάζονται D4 και D5, οι βενζινοκίνητες εκδόσεις ονομάζονται T5 και Τ6, και η κορυφαία έκδοση είναι η T8 ή αλλιώς S90 Twin Engine (δίδυμος κινητήρας), μια plug-in υβριδική έκδοση. Παράλληλα, και οι αντίστοιχες ιπποδυνάμεις όλων των κινητήρων είναι ανάλογες με αυτές του XC90.
Ανανέωση του 2020
Τον Φεβρουάριο του 2020, κυκλοφόρησαν οι πρώτες επίσημες φωτογραφίες του ανανεωμένου S90, καθώς και του αντίστοιχου V90, που κυκλοφόρησαν για τη σεζόν (model year) του 2021. Τα πίσω φώτα και των δύο μοντέλων απέκτησαν φλας με τεχνολογία LED και σειριακό άναμμα, ενώ η πολυτελέστερη έκδοση Inscription έλαβε επένδυση χρωμίου στον μπροστινό προφυλακτήρα.
Τεχνικά στοιχεία
Ειδικότερα για την τελική ταχύτητα, από τις 20 Μαΐου 2020 όλα τα νέα μοντέλα της Volvo απέκτησαν ηλεκτρονικό περιοριστή ταχύτητας στα 180 χιλιόμετρα την ώρα, για λόγους ασφαλείας κατά την οδήγηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
S90 Κατηγορία:Σουηδικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Σείριος Μπλακ
Ο Σείριος Μπλακ (αγγλικά: Sirius Black), επίσης γνωστός ως Αλαφροπάτητος Σναφλςή ´´´πάντφουτ´´´ (στη μορφή Ζωομάγου) είναι φανταστικός χαρακτήρας της σειράς βιβλίων Χάρι Πότερ της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Ήταν καθαρόαιμος μάγος, ο μεγαλύτερος γιος του Ωρίων και της Γουαλμπούργκα Μπλακ, και ο αδερφός του Ρέγκουλους Μπλακ. Παρ'όλο που ήταν ο κληρονόμος του Οίκου των Μπλακ, ο Σείριος διαφωνούσε με τις απόψεις της οικογένειάς του, όσο αφορούσε την καθαρότητα του αίματος και αψήφησε την παράδοση όταν μπήκε στον κοιτώνα του Γκρίφιντορ αντί για το Σλίθεριν, στο σχολείο Χόγκουαρτς για Μαγείες και Ξόρκια, όπου φοίτησε το 1971-1978. Αφού η υπόλοιπη οικογένειά του είχε περάσει από το Σλίθεριν, ήταν ο πρώτος που μπήκε σε άλλο κοιτώνα.
Ενώ η σχέση του Σείριου με τους συγγενείς του επιδεινωνόταν, απέκτησε μια ισόβια φιλία με τον Τζέιμς Πότερ και τον Ρέμους Λούπιν. Ο Πίτερ Πέτιγκριου (ή Ποντικοουράς) ήταν και αυτός φίλος του, αλλά μόνο για δέκα χρόνια. Οι τέσσερις φίλοι, επίσης γνωστοί ως Marauders, εντάχθηκαν στο Τάγμα του Φοίνικα για να παλέψουν τον Λόρδο Βόλντεμορτ και τους Θανατοφάγους του, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου. Ο Σείριος ονομάστηκε νονός του Χάρι Τζέιμς Πότερ, του μοναχογιού του Τζέιμς και της Λίλι Πότερ. Όταν ο Πέτιγκριου πρόδωσε τους Πότερ στον Βόλντεμορτ, ο Σείριος γύρεψε για εκδίκηση. Παρ'όλα αυτά, ο Πέτιγκριου ήταν ικανός να ενοχοποιήσει τον Σείριο για την προδοσία των Πότερ, τον θάνατο δώδεκα Μαγκλ, και τον σκηνοθετημένο θάνατο του Πέτιγκριου, πριν προλάβει ο Σείριος να τον σκοτώσει.
Ο Σείριος οδηγήθηκε στο Αζκαμπάν, και μετά από δώδεκα χρόνια ήταν ο πρώτος άνθρωπος που δραπέτεψε χωρίς βοήθεια, μεταμορφωμένος στη μορφή ζωομάγου του ενός τεράστιου μαύρου σκύλου. Ο Σείριος εκτέθεσε το κόλπο του Πέτιγκριου στον παλιό του φίλο, Ρέμους, και στο βαφτιστίρι του, τον Χάρι. Αφού επέστρεψε ο Βόλντερμορτ το 1995, ο Σείριος επαναπροσχώρησε στο Τάγμα. Δολοφονήθηκε από την ξαδέρφη του, Μπέλατριξ Λεστρέιντζ, κατά τη διάρκεια της μάχης στο Τμήμα Μυστηρίων, και στη συνέχεια απαλλάχθηκε από όλες τις κατηγορίες από το Υπουργείο Μαγείας, παρ'όλα αυτά ήταν πολύ αργά για να απολαύσει την ελευθερία του.
Για λίγο, εμφανίστηκε ξανά στον Χάρι μέσω της Πέτρας της Ανάστασης στις 2 Μαΐου του 1998, μαζί με τον Τζέιμς και την Λίλι Έβανς, και τον Ρέμους Λούπιν. Ο Χάρι αργότερα ονόμασε τον πρωτότοκο γιο του, Τζέιμς Σείριο Πότερ, από αυτόν.
Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο βιβλίο Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν.
Παιδικά χρόνια
thumb|left|170px|Φυλακισμένος στο Χόγκουαρτς, έτοιμος για να τον συλλάβουν οι Παράφρονες Στα παιδικά του χρόνια ήταν πολύ καλός φίλος με τον Τζέιμς Πότερ, πατέρα του Χάρι, το Ρέμους Λούπιν και τον Πίτερ Πέτιγκριου. Μαζί με τον Τζέιμς συνήθιζαν να κάνουν πολλές φάρσες. Μάλιστα είναι γνωστός με το παρατσούκλι Αλαφροπάτητος και είναι κατασκευαστής μαζί με τον Φεγγαρογητεμένο, τον Ποντικοουρά και τον Ελαφοκέρατο του μαγικού χάρτη του Χόγκουαρτς. Μαζί με τον Τζέιμς είχαν δυο καθρέφτες για να επικοινωνούν όταν ήταν τιμωρία ( για τις φάρσες τους ) σε διαφορετικά δωμάτια. Αναμνήσεις του πέμπτου έτους δείχνουν πως ήταν ιδιαίτερα όμορφος.
Η σχέση του με την οικογένειά του από μικρή ηλικία ήταν αρκετά άσχημη, γιατί ο Μπλακ δεν συμφωνούσε με τις απόψεις τους για τους Μαγκλ και τους ημίαιμους μάγους. Ο Μπλακ ήταν επίσης ο πρώτος από την οικογένειά του τον οποίο επέλεξε το Καπέλο να τοποθετήσει στο Γκρίφιντορ. Κάποια στιγμή ο Μπλακ το έσκασε από το σπίτι του και πήγε να μείνει με τον κολλητό του, Τζέιμς Πότερ.
Ενήλικη ζωή
Είναι νονός του Χάρι και κυνήγησε τον Ποντικοουρά όταν πρόδωσε τους Πότερ. Είναι αδερφός του Ρέγκουλους Άρκτουρους Μπλακ (Ρ. Α. Μπ.) που ανακάλυψε τους Πεμπτουσιωτές του Βόλντεμορτ. Το σπίτι του ήταν το αρχηγείο του τάγματος του Φοίνικα κληρονομιά της οικογένειάς του. Δολοφονήθηκε από την ξαδέρφη του, Μπελατρίξ Λεστρέιντζ, στο τμήμα μυστηρίων, στο βιβλίο Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα.
Εξωτερική εμφάνιση
μικρογραφία|Ο [[Γκάρι Όλντμαν υποδύεται τον Σείριο Μπλακ στην ταινία ''Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα]]
Ο Σείριος ήταν ψηλός, γεροδεμένος και όμορφος άντρας με ανοιχτόχρωμο δέρμα, μακριά μαύρα μαλλιά, εντυπωσιακά γκρίζα μάτια και "μια χαριτωμένη ανεμελιά". Όταν ο Χάρι εισχώρησε στη μνήμη του Σνέιπ, είδε έναν 15χρονο Σείριο να τελειώνει τις εξετάσεις του ενώ τον γλυκοκοίταζε ένα κορίτσι που καθόταν λίγες σειρές πίσω του, εξαιτίας της ιδιαίτερα όμορφης εμφάνισής του και της χαριτωμένης κομψής συμπεριφοράς του.
Ταινίες
Ο Σείριος Μπλακ εμφανίζεται στις ταινίες Ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν και Το Τάγμα του Φοίνικα. Δολοφονείται από την ξαδέρφη του, Μπέλατριξ Λεστρέιντζ, με τη Φονική Κατάρα στην πέμπτη ταινία της σειράς. Εμφανίζεται ξανά, με τη μορφή της φωτιάς, στην τέταρτη ταινία, Το Κύπελλο της Φωτιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρακτήρες της σειράς Χάρι Πότερ
Πυριλάμπης ο Εφέσιος
μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας της 106ης (356 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]] Ο Πυριλάμπης ο Εφέσιος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τον Έφεσο, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του δόλιχου κατά τους 106ους (356 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Εφέσιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δόλιχου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Λίτρο
Χρησιμοποιείται συχνά και σαν μονάδα μέτρησης της ποσότητας των υγρών. Δηλαδή το περιεχόμενο εμπορικής συσκευασίας διάφορων υγρών εκφράζεται συχνά σε λίτρα και όχι σε γραμμάρια, και αντίστοιχα το κόστος σε χρηματικές μονάδες ανά λίτρο. Η αντιστοίχηση μάζας-όγκου εξαρτάται από το ειδικό βάρος του υγρού, για παράδειγμα ένα λίτρο (1 L) νερό έχει μάζα περίπου ένα κιλό (1 kg), ενώ ένα λίτρο ελαιόλαδο έχει μάζα περίπου 915 γραμμάρια.
Συχνά χρησιμοποιείται η υποδιαίρεση του λίτρου που είναι ίση με το ένα χιλιοστό του λίτρου, το χιλιοστόλιτρο ή mL (1 L = 1000 mL). Ένα χιλιοστόλιτρο ισούται με ένα κυβικό εκατοστό (1 mL = 1 cm³). Μια μικρότερη υποδιαίρεση του λίτρου που χρησιμοποιείται στην Μοριακή Βιολογία είναι το μικρόλιτρο ή μL, που είναι ίση με ένα εκατομμυριοστό του λίτρου. Ένα mL ισοδυναμεί με 1000 μικρόλιτρα (1 mL = 1000 μL). Ένα μικρόλιτρο ισούται με ένα κυβικό χιλιοστό (1 μL = 1 mm³).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάδες όγκου Κατηγορία:Μονάδες που δεν ανήκουν στο SI
Αγεύς ο Αργείος
Ο Αγεύς ο Αργείος (γιος του Αριστοκλή, 4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από το Άργος, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του δόλιχου κατά τους 113ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (328 π.Χ.). Αναφέρεται πως έτρεξε από την Ολυμπία έως το Άργος για να ανακοινώσει τη νίκη του. Αργότερα υπήρξε και νικητής στους αγώνες των Λυκαίων στην Αρκαδία.
Παραπομπές
Αγευςο Αργειος Αγευς Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δόλιχου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Λουίτζι Μποκερίνι
μικρογραφία|Σονάτα για βιόλα του Μποκερίνι Ο Λουίτζι Ροντόλφο Μποκερίνι (Luigi Rodolfo Boccherini, Λούκκα, 19 Φεβρουαρίου 1743 – Μαδρίτη, 28 Μαΐου 1805), ήταν Ιταλός συνθέτης και βιολοντσελίστας, της κλασικής περιόδου. Η μουσική του, παρόλο σαφώς επηρεασμένη από το, «αυλικού» περιεχομένου, γκαλάν ύφος των ευρωπαϊκών κέντρων της εποχής, θεωρείται αρκετά ωριμότερη από αυτή πολλών συγχρόνων του. Συνεπώς, το γεγονός ότι είναι γνωστός παγκοσμίως μόνον από το διάσημο μινουέτο του έργου του, Κουϊντέτο Εγχόρδων σε Μι μείζονα, έργο 11 αριθ. 5 (G 275), μάλλον τον αδικεί, λαμβανομένης υπ’ όψιν και της ανεκτίμητης προσφοράς του στη μουσική φιλολογία του τσέλου.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μποκερίνι γεννήθηκε στη Λούκκα της Τοσκάνης, ως το τρίτο παιδί μιας οικογένειας μουσικών. Πήρε τα πρώτα μαθήματα θεωρητικών και τσέλου από τον πατέρα του, ικανότατο κοντραμπασίστα, και τον αββά Βανέτσι (ή Βανούτσι) διευθυντή παρεκκλησίου (Chapel-master) στην αρχιεπισκοπή της πόλης. Οι ικανότητες του Λουίτζι ήταν μεγάλες, γι αυτό συνέχισε τις σπουδές του στη Ρώμη, με τον τσελίστα Κοστάντσι (Giovanni Battista Costanzi), μουσικό διευθυντή στον Άγιο Πέτρο. Στην ιταλική πρωτεύουσα δέχθηκε τις πολυφωνικές επιρροές των Παλεστρίνα και Κορέλλι.
Το 1757 πήγαν και οι δύο στη Βιέννη, όπου είχαν προσληφθεί ως αυλικοί μουσικοί στο νεοϊδρυθέν Μπούργκτεατερ (Burgtheater), το Αυτοκρατορικό Θέατρο της πόλης. Κατόπιν επέστρεψαν στη Λούκα, για να επανέλθουν στην αυστριακή πρωτεύουσα το 1760, όπου ο Λουίτζι ντεμπουτάρισε ως συνθέτης με τα πρώτα του τρίο για δύο βιολιά και τσέλο (G 77-82), τα οποία εκτιμήθηκαν θετικά από τον διάσημο εκείνη την εποχή Γκλουκ. Το 1764 επέστρεψε στη γενέτειρά του, όπου εξασφάλισε μόνιμη θέση στην τοπική εκκλησία και σε διάφορες θεατρικές ορχήστρες, ενώ συνέθετε διαρκώς. Το 1765 συμμετείχε στην ορχήστρα που είχε δημιουργήσει στη Λομβαρδία ο Σαμαρτίνι, ο οποίος τον επηρέασε στις συνθέσεις του, ιδιαίτερα στα κουαρτέτα εγχόρδων, όπου ο Μποκερίνι ανέθετε πολύ σοβαρό ρόλο στο «αγαπημένο» του βιολοντσέλο.
Στο Παρίσι
Το 1766 ο Μποκερίνι έχασε τον πατέρα του, γεγονός που τού προκάλεσε τόσο μεγάλη λύπη που, ουδέποτε επέστρεψε στη γενέτειρά του. Κατόπιν υπόδειξης ενός μελετητή της μουσικής, του Ταρτίνι, πήγε στο Παρίσι. Η συμμετοχή του στα «Πνευματικά Κοντσέρτα» ( Concerts Spirituels) της πόλης, καθώς και η συμφωνία με τους εκδότες Venier & La Chevardiere για την έκδοση των πρώτων τρίος και κουαρτέτων του, δείχνουν τη μεγάλη αποδοχή που είχε στη γαλλική πρωτεύουσα. Επίσης, απέκτησε φιλικές σχέσεις με την ευγενή Μπριγιόν ντε Ζουί (Brillon de Jouy) ερασιτέχνιδα τσεμπαλίστρια, στην οποία αφιέρωσε τις  Έξι σονάτες για τσέμπαλο και βιολί (G 25-30).
Στην Ισπανία
Τότε αποφάσισε να αποδεχθεί πρόταση του Ισπανού πρεσβευτή στη Γαλλία, για να πάει και να συνεχίσει την καριέρα του στη Μαδρίτη, ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά κέντρα της Ευρώπης, εκείνη την εποχή. Έφθασε εκεί το 1768, και εργάστηκε για τον Λουδοβίκο (Infante Luis Antonio), νεότερο αδελφό του βασιλιά Καρόλου Γ΄ (Charles III), σε μια Αυλή, όμως, που είχε κακή φήμη λόγω συχνών μηχανορραφιών από τον πρίγκηπα των Αστουριών και κατοπινό βασιλιά Κάρολο Δ΄. Στην αρχή, έτυχε ψυχρής υποδοχής διότι εκεί εργαζόταν ένας πολύ γνωστός βιολονίστας της περιόδου, ο Αντόνιο Μπρουνέττι — για τον οποίο ο Μότσαρτ είχε γράψει το Κοντσέρτο για βιολί σε Ρε, Κ. 61 — ενώ είχε και πρόβλημα με την εγγραφή του στα μητρώα της πόλης. Η κατάσταση χειροτέρεψε μετά από ένα περιστατικό στην ορχήστρα, όταν ο βασιλιάς εξέφρασε την αποδοκιμασία του σε ένα μουσικό πέρασμα και διέταξε τον Μποκερίνι να το αλλάξει (!). Ο συνθέτης, βέβαια, αρνήθηκε ενοχλημένος με αυτή την παρέμβαση στην τέχνη του και, αντίθετα, επανέλαβε το πέρασμα, γεγονός που οδήγησε στην άμεση απόλυσή του.