cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παιχνίδια χωρίς σύνορα
Τρόπος διεξαγωγής
Κατά τα έτη 1965 - 1967, τα παιχνίδια διεξάγονταν ταυτόχρονα και στις δύο χώρες. Ο τρόπος με τον οποίο γίνονταν η διεξαγωγή των παιχνιδιών ήταν ο ακόλουθος: Κάθε ομάδα έστελνε ορισμένα μέλη της στην χώρα με την οποία ανταγωνίζονταν ενώ τα υπόλοιπα μέλη παρέμειναν στην χώρα τους για να αντιμετωπίσουν τους αντιπάλους τους που είχαν έρθει από την άλλη πόλη (χώρα).
Η σειρά αλλάζει πλήρως το 1967 με την είσοδο στην διοργάνωση δύο επιπλέον χωρών, της Ελβετίας και της Μεγάλης Βρετανίας. Έκτοτε, σε κάθε εκπομπή πλέον, παίρνουν μέρος ομάδες από όλες τις συμμετέχουσες χώρες, κάτι το οποίο αποτέλεσε την τελική μορφή των Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα.
Ο αριθμός των παιχνιδιών σε κάθε εκπομπή ήταν από οκτώ έως δέκα (ανάλογα τη κάθε χρονιά). Ανάλογα με την πολυπλοκότητα κάθε παιχνιδιού (το διαθέσιμο πεδίο δράσης και το διαθέσιμο εξοπλισμό) και τον αριθμό των συμμετεχουσών ομάδων, τα παιχνίδια παιζόταν σε έναν, δύο ή τρεις γύρους, ώστε να διαγωνιστούν όλες οι ομάδες, εκτός αν προβλεπόταν ο "εκ περιτροπής αποκλεισμός" μιας ομάδας σε κάθε παιχνίδι (χάριν εξοικονόμησης χώρου, χρόνου και τελικά χρήματος). Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όταν οι ομάδες αντιμετώπιζαν πρόβλημα, που οφείλονταν σε κατασκευαστική αστοχία του εξοπλισμού τους και είχε φανερά αντίκτυπο στην απόδοσή τους, τότε κατόπιν γνωμοδότησης των κριτών, διεξαγόταν ένας επαναληπτικός γύρος, για όσες ομάδες είχαν τέτοιου είδους προβλήματα.
Κάθε εκπομπή διεξαγόταν σε διαφορετική χώρα και η θεματολογία των παιχνιδιών αντλούνταν συνήθως από την ιστορία και τον πολιτισμό της φιλοξενούσας χώρας. Η τελευταία εκπομπή κάθε χρονιάς αποτελούσε τον "Τελικό", στον οποίο διαγωνίζονταν οι ομάδες που είχαν συγκεντρώσει την υψηλότερη βαθμολογία από κάθε χώρα, στις προηγούμενες εκπομπές της χρονιάς.
Κάθε εκπομπή αναδείκνυε τόσο τη χώρα και τον τόπο, στον οποίο διεξαγόταν, όσο και των (κωμο-)πόλεων, οι οποίες συμμετείχαν σε αυτή. Αυτό γινόταν με ειδικά βίντεο από κάθε τόπο (card postal), που προβάλλονταν μεταξύ των παιχνιδιών. Έτσι, οι τηλεθεατές μπορούσαν να θαυμάσουν ευρωπαϊκούς τουριστικούς προορισμούς, δημοφιλή μνημεία, παραδοσιακά κτίρια, μαγευτικά τοπία, δραστήριους πολίτες κ.α. από κάθε συμμετέχουσα πόλη και από την άλλη κάθε δήμος ή κοινότητα είχε τη δυνατότητα να προβληθεί σε ένα ευρύ ευρωπαϊκό κοινό.
Παιχνίδια με προκριματικούς γύρους
Ορισμένα παιχνίδια σχεδιάστηκαν έτσι, ώστε σε κάθε γύρο να αποκλείεται η ομάδα με τη χειρότερη επίδοση, ενώ οι υπόλοιπες προκρίνονταν στον επόμενο προκριματικό γύρο, μέχρι τον τελικό, ο οποίος αναδεικνύει και το νικητή.
Παιχνίδια με ημιτελικούς και τελικούς γύρους
Παιχνίδια κατάταξης με "αθλητική" λογική. Σε σπάνιες περιπτώσεις, όπως το τέταρτο παιχνίδι της εκπομπής του 1989 από τις Βρυξέλλες, που διεξήχθη από τέσσερις συμμετέχουσες χώρες ανά δύο σε τέσσερις γύρους. Αρχικά, έγιναν δύο ημιτελικοί και έπειτα οι δύο τελικοί, ένας μικρός (για τους ηττημένους των ημιτελικών) για τις θέσεις 3 και 4 και ο μεγάλος (για τους νικητές των ημιτελικών) για τις θέσεις 1 και 2. Βάση αυτής της κατάταξης αποδόθηκαν οι προβλεπόμενοι βαθμοί του γύρου.
Παιχνίδια με συμμετοχή αντιπάλων
Σε πολλές περιπτώσεις, η αποστολή μιας ομάδας δυσχεραίνονταν από παίκτη αντίπαλης ομάδας (ή παίκτες αντίπαλων ομάδων). Έτσι, κάθε ομάδα συμμετείχε με δύο τρόπους στο παιχνίδι: μια φορά, εκτελώντας την αποστολή της (από την οποία βαθμολογούνταν), και άλλη μια δυσκολεύοντας το παιχνίδι των αντιπάλων της (ώστε να χάσουν όσους περισσότερους βαθμούς μπορούσαν).
Παιχνίδια συνεργασίας
Αντίθετα, με την προηγούμενη περίπτωση, παίκτες διαφορετικών ομάδων λαμβάνουν μέρος στην ίδια αποστολή ως σύμμαχοι. Αυτά τα παιχνίδια, διεξάγονται κλασικά σε δύο γύρους, σε κάθε έναν από τους οποίους συμμετέχουν οι ίδιες ομάδες. Κατόπιν κλήρωσης, ορίζονταν τα ζευγάρια του πρώτου και του δεύτερου γύρου, έτσι ώστε κάθε ομάδα να συνεργαστεί με διαφορετική ομάδα σε κάθε γύρο. Ανάλογα με τη κατάταξη κάθε γύρου, κάθε ζευγάρι ομάδων λάμβανε μια φθίνουσα βαθμολογία. Κατόπιν, κάθε ομάδα άθροιζε τις επιμέρους βαθμολογίες της (ως αποτέλεσμα των συνεργασιών της) και προέκυπτε η συνολική βαθμολογία του παιχνιδιού, βάση της οποίας γινόταν η κατάταξη και η τελική βαθμολόγηση του παιχνιδιού.
Παιχνίδια Συγκομιδής βαθμών
Ένας σχετικά μικρός αριθμός παιχνιδιών βασιζόταν στη συγκομιδή όσο το δυνατόν περισσότερων βαθμών, όπως αυτοί προέκυπταν ύστερα από μαθηματικές πράξεις. Σε αυτή τη κατηγορία, θα μπορούσαν να συγκαταλέγονται και τα παιχνίδια συνεργασίας, που αναφέρθηκαν παραπάνω.
Άλλο ένα παράδειγμα τέτοιων παιχνιδιών είναι το παιχνίδι των ερωτήσεων, με το οποίο ολοκληρώθηκε η εκπομπή των ΠΧΣ, στις Βρυξέλλες το 1989. Το παιχνίδι αυτό διεξήχθη σε 5 γύρους, όπου συμμετείχαν όλες οι διαγωνιζόμενες ομάδες. Κάθε γύρος, ξεκίναγε με την ανάκρουση ενός γνωστού τραγουδιού. Μετά τη πάροδο λίγων δευτερολέπτων και το σφύριγμα των κριτών, ένας παίκτης από κάθε ομάδα ολοκλήρωνε μια σύντομη αποστολή. Κατόπιν, βάση των χρονικών επιδόσεών τους, οι ομάδες βαθμολογούνταν κατά το γνωστό τρόπο, αλλά στη συνέχεια ο παρουσιαστής ρωτούσε κάθε παίκτη (με τη σειρά ολοκλήρωσης της αποστολής) τον τίτλο ή το όνομα του τραγουδιστή του κομματιού, που ακουγόταν. Και τότε: Η προαναφερθείσα διαδικασία επαναλήφθηκε τέσσερις φορές με διαφορετικά σύνολα παικτών και κάθε επιμέρους βαθμολογία προστίθετο με την προηγούμενη ή τις προηγούμενες. Το τελικό άθροισμα μετά και τον πέμπτο γύρο, καθόριζε την τελική κατάταξη και βαθμολογία του παιχνιδιού.
Άλλο ένα παιχνίδι, που επαναλήφθηκε σε πολλές εκπομπές, ήταν εκείνο με τις σημαίες των μαθηματικών συμβόλων. Χρησιμοποιώντας μια γεννήτρια τυχαίων αριθμών, ο υπολογιστής καταχωρούσε έναν ακέραιο, διψήφιο αριθμό σε κάθε ομάδα. Επιπλέον, επέλεγε ένα ακόμη φυσικό αριθμό το οποίο ήταν κοινό για όλες τις ομάδες. Στη συνέχεια, παίκτες από κάθε ομάδα εκτελούσαν μια κολυμβητική αποστολή προς μια εξέδρα, πάνω στην οποία στηρίζονταν και κρέμονταν τόσες σημαίες, όσος και ο αριθμός των ομάδων. Σε κάθε σημαία απεικονίζονταν ένα από τα τέσσερα μαθηματικά σύμβολα (+, - , × , ÷). Κάθε ομάδα κατακτούσε ένα σύμβολο το οποίο χρησιμοποιούνταν ως τελεστής μεταξύ του τυχαίου αριθμού της ομάδας με τον τυχαίο, κοινό αριθμό. Προφανώς, τα σύμβολα "×" και "+" ήταν προτιμητέα και γι' αυτό γίνονταν μάχη για την κατάκτησή τους, με τους ηττημένους να συμβιβάζονται με κάποιο από τα "-" και "÷". Το αποτέλεσμα της πράξης καταχωρούνταν ως ο νέος αριθμός της κάθε ομάδας (στην περίπτωση του "÷", γινόταν στρογγυλοποίηση στην ακέραιη μονάδα, ενώ αν ο κοινός αριθμός υπερείχε του αυτού της ομάδας, τότε το αποτέλεσμα ήταν 0. Αντίστοιχα, στο σύμβολο "-", το αποτέλεσμα θα μπορούσε να λάβει αρνητική τιμή). Στη συνέχεια, ο υπολογιστής ανανέωνε τον τυχαίο αριθμό και επαναλαμβανόταν η προηγούμενη διαδικασία ακόμη δυο φορές. Το τελικό αποτέλεσμα από τις πράξεις και των τριών γύρων, καθόριζε την τελική κατάταξη και βαθμολογία του παιχνιδιού. Γι' αυτό, η επιλογή του χρησιμότερου συμβόλου σε κάθε γύρο ήταν κρίσιμη και στρατηγική. Αν και η κατάκτηση του συμβόλου "×" φαντάζει ως προφανής στόχος κάθε ομάδας σε κάθε γύρο του συγκεκριμένου παιχνιδιού, μπορεί να μην είναι πάντα. Αν για παράδειγμα, μια ομάδα, που πήρε ένα "÷" σε προηγούμενο γύρο και το αποτέλεσμα της έγινε 0 ή ένα "-" και το αποτέλεσμά της έγινε αρνητικό, δε θα ήταν ιδιαίτερα χαρούμενη εάν στον επόμενο γύρο ευνοηθεί να κερδίσει το "×", διότι τότε το νέο αποτέλεσμα θα παρέμενε μηδενικό ή αρνητικό (και μάλιστα αρνητικότερο) αντίστοιχα. Οπότε, το ενδιαφέρον θα έπρεπε να στραφεί στη σημαία με το σύμβολο "+", το οποίο σε κάθε περίπτωση θα αύξανε (λιγότερο ή περισσότερο) τη συγκομιδή των βαθμών των ομάδων.
Τζόκερ (Joker)
Μια πρωτότυπη ιδιομορφία των Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα, ήταν το "τζόκερ" μια κίνηση εξόχως στρατηγική. Κάθε ομάδα μπορούσε να χρησιμοποιήσει πριν από ένα παιχνίδι το "τζόκερ", ώστε να διπλασιάσει τους βαθμούς της στο τέλος του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Όλες οι ομάδες έπρεπε να έχουν κάνει τζόκερ υποχρεωτικά μέχρι και το προτελευταίο παιχνίδι της βραδιάς. Τζόκερ στο φιλ ρουζ και στο παιχνίδι του τελικού απαγορεύονταν.
Χαρακτηριστικό σύμβολο του τζόκερ ήταν το κόκκινο καπέλο του μεσαιωνικού γελωτοποιού, το οποίο πέρασε σταδιακά στο λογότυπο των Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα. Τέτοια καπέλα, βαμμένα στα χρώματα κάθε ομάδας, στερεώνονταν σε κοντάρια, τα οποία κρατούσαν είτε ο αρχηγός είτε κάποιος άλλος εκπρόσωπος της ομάδας, που στεκόταν κοντά στον παρουσιαστή της εκπομπής, για να δηλώσει, ότι η ομάδα του θα "παίξει τζόκερ" στο επόμενο παιχνίδι.
Στοίχημα
Το 1994 μπήκε και το στοίχημα. Ο αρχηγός της κάθε ομάδας, σε ένα παιχνίδι στο οποίο η ομάδα του μετά από κλήρωση δεν έπαιζε, στοιχημάτιζε σε μια άλλη χώρα και έπαιρνε όσους βαθμούς έπαιρνε και εκείνη. Το 1995 δεν ίσχυσε το "στοίχημα", αλλά πάλι κάθε ομάδα δεν έπαιζε σε ένα παιχνίδι μετά από κλήρωση πάλι.
Παιχνίδι του τελικού
Από το 1988 και έπειτα, στο τελευταίο παιχνίδι, όπου συμμετείχαν πάντα όλες οι ομάδες και κατά κανόνα διεξαγόταν όλο σε έναν γύρο, όλες οι ομάδες διπλασίαζαν τους βαθμούς τους.
Παιχνίδι των παρουσιαστών
Ορισμένες εκπομπές, περιελάμβαναν ένα παιχνίδι, στο οποίο συμμετείχαν μόνο οι παρουσιαστές-εκπρόσωποι των κρατικών τηλεοπτικών σταθμών, που μετέδιδαν το πρόγραμμα. Οι επιδόσεις στο συγκεκριμένο παιχνίδι δεν προσμετρούνταν στη γενική βαθμολογία. Αποτελούσαν όμως πηγή σαρκαστικών σχολίων και φιλοφρονήσεων μεταξύ των παρουσιαστών.
Σε άλλες περιπτώσεις όμως (π.χ. το 1993) ήταν υποχρεωτικό ο παρουσιαστής κάθε χώρας να συμμετάσχει σαν παίκτης σε ένα παιχνίδι, μαζί με τους κανονικούς παίκτες της ομάδας που εκπροσωπούσε την χώρα του.
Κατάταξη και βαθμολογία
Ανεξάρτητα, από τον αριθμό των γύρων κάθε παιχνιδιού, η κατάταξη των ομάδων γίνονταν βάσει των κριτηρίων επίδοσής τους, τα οποία ήταν συνήθως:
α) η σειρά τερματισμού σε μια κούρσα ενός γύρου,
β) η σειρά αποκλεισμού σε κούρσες προκριματικών γύρων,
γ) ο χρόνος ολοκλήρωσης μιας αποστολής,
δ) η τιμή ενός φυσικού μεγέθους (μήκος, όγκος, μάζα, ανάλογα με τη φύση του παιχνιδιού)
ε) ο αριθμός των αντικειμένων, που συλλέχθηκαν, προστέθηκαν, αφαιρέθηκαν ή καταστράφηκαν (ανάλογα με το σκοπό του παιχνιδιού) και σε περίπτωση ισοπαλίας, εξετάζεται ο χρόνος, στον οποίο ολοκληρώθηκαν.
στ) ο αριθμός των ολοκληρωμένων επιπέδων ενός παιχνιδιού και σε περίπτωση ισοπαλίας, εξετάζεται ο χρόνος, στον οποίο ολοκληρώθηκαν.
Η βαθμολογία κάθε παιχνιδιού ήταν η σειρά κατάταξης ανάστροφα (δηλ. η τελευταία ομάδα έπαιρνε 1 βαθμό, η προτελευταία ομάδα 2 βαθμούς κ.ο.κ με την πρώτη ομάδα να παίρνει τόσους βαθμούς όσες και οι ομάδες, που συμμετείχαν στο εν λόγω παιχνίδι. Οι σχετικές διαφορές στις επιδόσεις των ομάδων δεν αντικατοπτρίζονταν στην τελική βαθμολογία του παιχνιδιού.
Σε περίπτωση ισοπαλίας δύο ή περισσότερων ομάδων σε ένα συγκεκριμένο παιχνίδι (και εφόσον δεν υπήρχαν μετρήσεις μεγαλύτερης ακριβείας ή σχετικοί κανονισμοί, ώστε να σπάσουν οι ισοπαλίες), τότε στις ισόπαλες ομάδες απονέμονταν όλοι οι βαθμοί, που προβλέπονταν για τη θέση στην οποία συνέβη ισοπαλία. Αν για παράδειγμα τρεις ομάδες ισοβαθμούσαν στη 2η θέση της κατάταξης, τότε η ομάδα με την 3η επίδοση κατατασσόταν 5η και λάμβανε τους βαθμούς της 5ης θέσης.
Χρωματικός κώδικας συμμετεχουσών ομάδων
Κάθε χώρα είχε το δικό της χρώμα στις στολές και στον εξοπλισμό της, για να ξεχωρίζουν μεταξύ τους.
Παρουσιαστές - Κριτές
Σε κάθε εκπομπή, διορίζονταν παρουσιαστές-εκπρόσωποι από κάθε κρατική τηλεόραση χώρας, η οποία συμμετείχε. Επιπλέον, υπήρχαν και κεντρικοί παρουσιαστές, από την κρατική τηλεόραση της χώρας, που φιλοξενούσε την διοργάνωση. Ρόλος τους ήταν η εξήγηση και η περιγραφή κάθε παιχνιδιού στη γλώσσα ή τις γλώσσες κάθε χώρας.
Κάθε χώρα, επίσης, έστελνε και έναν κριτή, ο οποίος επέβλεπε σε κάθε εκπομπή μια ομάδα, φυσικά όχι της δικής του χώρας αλλά πάντα την ίδια ομάδα από την αρχή έως το τέλος του επεισοδίου. Εκτός από τους κριτές της κάθε χώρας, υπήρχε και ο επικεφαλής των κριτών. Τα τελευταία χρόνια επικεφαλής ήταν ο ακροβάτης Denis Pettiaux από το Βέλγιο, το οποίο δεν συμμετείχε τότε στα ΠΧΣ.
Ελληνικές πόλεις που συμμετείχαν
Η Ελλάδα έλαβε για πρώτη φορά μέρος στα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα το 1993, ενώ ήταν παρούσα στις επτά τελευταίες διοργανώσεις (μέχρι το 1999) με τις ακόλουθες ομάδες.
Ελληνικές νίκες
Συνολικά, η Ελλάδα σημείωσε τρεις νίκες, αλλά καμία σε τελικό: Το 1995 με τη Ρόδο στο Μιλάνο, με 62 βαθμούς, και τη Πάτρα, πάλι το 1995 στη Μάλτα, με 59 βαθμούς. Η τρίτη νίκη ήταν από την Κομοτηνή στο Τρέντο το 1998 με 83 βαθμούς.
Διοργανώσεις Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα επί ελληνικού εδάφους
Εκτός από τις νίκες όμως, η Ελλάδα φιλοξένησε αρκετές φορές τα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα. Η αρχή έγινε το 1993 στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Μαρούσι. Το θέμα της εκπομπής, "Οι 12 άθλοι του Ηρακλή".
Το 1995 πραγματοποιήθηκαν δύο εκπομπές και οι δύο στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου. Η πρώτη με θέμα "Μύθοι του Αισώπου" και η δεύτερη "Οι περιπέτειες του Θησέα".
Έλληνες παρουσιαστές
Οι παρουσιαστές της Έλλάδας στα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα ήταν οι εξής:
Έλληνες κριτές
Οι Έλληνες κριτές ήταν:
1025 Ρίμα
Η Ρίμα (Riema) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στο εσωτερικό όριο της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,347. Ανακαλύφθηκε το 1923 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Γερμανού αστρονόμου Γιοχάνες Καρλ Ρίχαρντ Ριμ (Johannes Karl Richard Riem). Η Ρίμα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ουγγαρίας. Αξιοσημείωτη είναι η μεγάλη κλίση της τροχιάς της ως προς την εκλειπτική.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρίμα εκτιμάται σε 5,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Xe, ενώ το άλβεδό της είναι 0,40. Η Ρίμα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά ανά 3 ώρες και 35 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ριμα
Κούφωμα
Κουφώματα γενικά ονομάζονται όλα εκείνα τα στοιχεία, τα οποία χρησιμοποιούνται για να κουφώσουν (κλείσουν) τα ανοίγματα των τοίχων ενός κτηρίου.
Διάκριση
Τα κουφώματα μπορούν να διακριθούν με διάφορα κριτήρια.
1. Ανάλογα με τα μονωτικά χαρακτηριστικά τους διακρίνονται σε:
2. Ανάλογα με το υλικό κατασκευής τους διακρίνονται σε:
3. Ανάλογα με τη θέση τους στο κτήριο διακρίνονται σε:
4. Ανάλογα με τον τρόπο ανοίγματος, δηλαδή στον τρόπο λειτουργίας, τα κουφώματα ταξινομούνται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες και αρκετές υποκατηγορίες:
Ξύλινα Κουφώματα
Τα ξύλινα κουφώματα είναι ο πιο κλασικός τύπος κουφώματος, και στις μέρες μας είναι πάρα πολύ εξελιγμένα. Μέχρι την σημερινή εποχή διασώζονται ξύλινα κουφώματα από πολύ παλαιές εποχές χάρις στην μεγάλη αντοχή τους στον χρόνο. Καλύπτουν τα ξύλινα παράθυρα, τις ξύλινες μπαλκονόπορτες και πόρτες. Τα ξύλινα κουφώματα συνήθως αποτελούνται από ξύλινη δομή, υαλοπίνακα, μηχανισμό, λάστιχα, παντζούρια, κάσωμα, κτλ.
Σύγχρονα ξύλινα κουφώματα
Τα Σύγχρονα Ξύλινα κουφώματα, έπειτα από πολλά χρόνια εξέλιξης, είναι δομικά στοιχεία υπερσύγχρονων προδιαγραφών και τεχνολογίας. Λόγω των εξαιρετικών μηχανικών ιδιοτήτων τους (θερμομόνωση, ηχομόνωση, αντοχή, κτλ) και της τρομερής αισθητικής που προσφέρουν, τα ξύλινα κουφώματα αποτελούν το πλέον ενδεδειγμένο είδος κουφωμάτων. Παρέχουν ανάκληση για αερισμό, διπλά και τριπλά κρύσταλλα με περιεκτικότητα ειδικών αερίων argon, kripton συμπεριλαμβάνουν έως και τετραπλή μόνωση (λάστιχο), Βάφονται με υψηλής αντοχής Υδροδιαλυτά οικολογικά βερνίκια εμποτισμού. Δεν χρειάζονται συντήρηση παλαιού τύπου (ξύσιμο, βάψιμο), η ξυλεία τους είναι τρικολλητή (τρεις "φέτες" ξύλου αντίθετα κολλημένες) και οι "ταμπλάδες" τους πλέον κατασκευάζονται από ειδικό κόντρα πλακέ θαλάσσης υψηλής αντοχής.
Τα ξύλα που χρησιμοποιούνται κυρίως είναι meranti, δρυς, τικ, ικόρο, καστανιά, πεύκο, αγριόπευκα (Λάριξ) και ερυθρελάτες (έλατα) τα οποία έχουν υποστεί ξήρανση και απεντομωμένα. Περιλαμβάνουν, επίσης, ρυθμιζόμενους μεντεσέδες και περιμετρικούς μηχανισμούς προηγμένης τεχνολογίας.
Πλεονεκτήματα ξύλινων κουφωμάτων
Η αρχιτεκτονική των κτιρίων καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τον τύπο εκείνων των ξύλινων κουφωμάτων, που δένουν αρμονικά με τον υπόλοιπο σχεδιασμό. Ωστόσο, τα ξύλινα κουφώματα ταιριάζουν εξαιρετικά σε πολλές κατασκευές κυρίως κατοικίες και ξενοδοχειακές μονάδες, αστικές και εξοχικές, σε βουνό και θάλασσα. Η χρήση νέων ανθεκτικών χρωμάτων και η προηγμένη τεχνολογικά επεξεργασία τους με τη χρήση ρομποτικών μηχανημάτων έχει αυξήσει κατά πολύ την αποδοτικότητα που παρουσιάζουν τα ξύλινα κουφώματα σε συνδυασμό πάντα με την υψηλή τους αισθητική αξία τους.
Συντήρηση σύγχρονων ξύλινων κουφωμάτων
Τα σύγχρονα ξύλινα κουφώματα δεν χρειάζονται συντήρηση παλαιού τύπου τύπου (ξύσιμο, βάψιμο), αντί αυτού θέλουν απλώς καλό πλύσιμο άφοβα με άφθονο νερό (λάστιχο) και ανά 2-4 χρόνια υπάρχουν υλικά με βάση το νερό (λαδάκια) με τα ποια μπορούν να εφαρμοστούν με βαμβακερό πανί ή σφουγγάρι στο επίπεδο του καθαρισμού.
Κουφώματα αλουμινίου
Τα κουφώματα αλουμινίου πρωτοεμφανίστηκαν στην Ελλάδα την δεκαετία του ’60. Η εξέλιξη στην τεχνολογία της παραγωγής προφίλ (διατομών) αλουμινίου, η δυνατότητα κατασκευής σύνθετων διατομών και η ευρηματικότητα στον τομέα σχεδιασμού συστημάτων συνέβαλαν στην γρήγορη εξάπλωσή τους. Η ασφάλεια των κατασκευών και οι απαιτήσεις ποιότητας, οι ανάγκες χρήσης και η αισθητική εμφάνιση οδήγησαν στο σχεδιασμό ολοκληρωμένων κουφωμάτων αλουμινίου, τα γνωστά «συστήματα», τα οποία συνδυάζουν κατάλληλα προφίλ αλουμινίου, ειδικά εξαρτήματα, μηχανισμούς λειτουργίας, τζάμια και υλικά στεγάνωσης. Σήμερα, τα συστήματα αλουμινίου κυριαρχούν στα κουφώματα καθώς κυκλοφορούν στην αγορά σε μεγάλη ποικιλία και συνδυάζουν κατάλληλα τεχνικά χαρακτηριστικά που εναρμονίζονται πλήρως με τις κλιματολογικές συνθήκες της χώρας μας.
Το αλουμίνιο έχει μάλιστα κατοχυρωθεί ως το πλέον ιδανικό υλικό κατασκευής κουφωμάτων στη χώρα μας και προτιμάται από το 75% των καταναλωτών χάρις στα αδιαμφισβήτητα προτερήματα που προσφέρει σε σχέση με άλλα υλικά. Κι αυτό γιατί το αλουμίνιο δεν αντιδρά σοβαρά στις αλλαγές κλίματος και θερμοκρασίας σε αντίθεση με το ξύλο στο οποίο προκαλούνται διαβρώσεις και το PVC που γίνεται πιο εύθραυστο στις χαμηλές θερμοκρασίες και πιο εύκαμπτο στις υψηλές. Ένα ακόμα βασικό πλεονέκτημα των κουφωμάτων αλουμινίου είναι η εύκολη και οικονομική συντήρησή τους, η οποία κατά βάση συνίσταται στο τακτικό καθάρισμά τους.
Κουφώματα αλουμινίου και παραμορφώσεις
Επίσης, είναι πιο ανθεκτικό στις παραμορφώσεις και δεν απαιτεί ενίσχυση όπως τα πλαστικά κουφώματα. Τα λεπτότερα και κομψότερα πλαίσια αλουμινίου δίνουν μεγαλύτερες επιφάνειες γυαλιού χωρίς να μειώνεται η αντοχή και η ακαμψία τους καθώς κατασκευάζονται με τη χρήση διελασμένων προφίλ. Τα συστήματα αλουμινίου σχεδιάζονται από εταιρείες και κυκλοφορούν στην αγορά με εμπορικές ονομασίες και πιστοποιούνται από τις QUALANOD και QUALICOAT (Ευρωπαϊκοί φορείς ελέγχου και απονομής πιστοποιητικών ποιότητας σε ανοδιωμένα προϊόντα και αντίστοιχα σε πούδρες και προϊόντα ηλεκτροστατικής βαφής). Στην Ελλάδα, εξουσιοδοτημένος Οργανισμός για την διενέργεια των ελέγχων και την απονομή των σημάτων QUALANOD και QUALICOAT είναι η Ελληνική Ένωση Αλουμινίου ενώ ο Σύνδεσμος Ελλήνων Κατασκευαστών Αλουμινίου (Σ.Ε.Κ.Α.) έχει αναπτύξει και εφαρμόσει το σήμα ποιότητος Q SYSTEM για τις επιχειρήσεις κατασκευής κουφωμάτων.
Το σύστημα θερμοδιακοπής της νέας σειράς κουφωμάτων αλουμινίου τα καθιστά τη νούμερο ένα επιλογή για αυτούς που επιθυμούν μείωση του κόστους θέρμανσης/ψύξης και οι αποφάσεις τους διέπονται από το σεβασμό τους για το περιβάλλον. Επιπλέον, τα θερμομονωτικά προφίλ αλουμινίου προσφέρουν μείωση του φαινομένου της υγροποίησης, με τη χαρακτηριστική εικόνα των υγρών τζαμιών στο εσωτερικό τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δόμηση Κατηγορία:Ξυλουργική
Πολιτική του Κιριμπάτι
Το Κιριμπάτι είναι Προεδρική Δημοκρατία. Ο Πρόεδρος είναι ο Αρχηγός Κράτους και ταυτόχρονα Αρχηγός Κυβέρνησης. Σημερινός Πρόεδρος είναι ο Τανέτι Μαμάου. Με βάση το Σύνταγμα που εγκρίθηκε στις 12 Ιουλίου του 1979, προβλέπεται η διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών, κάθε τετραετία. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον Πρόεδρο και η νομοθετική εξουσία ασκείται τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τη Βουλή. Η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική όσο και τη νομοθετική εξουσία.
Η Βουλή της χώρας (Maneaba ni Maungatabu) αποτελείται από 42 μέλη, 40 εκλεγμένα για τετραετή θητεία σε μονοεδρικές και πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, έναν βουλευτή από το νησί Μπανάμπα και ένα μέλος ex-officio (το Γενικό Εισαγγελέα). Από τον Οκτώβριο του 2000 η έδρα της Βουλής είναι στο Άμπο (Ambo) στη νότια Ταράουα. Από το 1979 μέχρι το 2000 η Βουλή είχε την έδρα της στο Μπαϊρίκι.
Εκτελεστική εξουσία
Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον Πρόεδρο (te Beretitenti), τον αντιπρόεδρο και το υπουργικό συμβούλιο (Ο Πρόεδρος είναι και αρχηγός της Κυβέρνησης και απαιτείται να είναι μέλος της Βουλής). Με βάση το Σύνταγμα, ο μέγιστος αριθμός θητειών 4 έτους που μπορεί να υπηρετήσει το ίδιο άτομο στην προεδρία είναι 3 φορές. Το υπουργικό συμβούλιο απαρτίζεται από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο και 10 υπουργούς, διορισμένους από τον Πρόεδρο, που είναι μέλη της Βουλής.
Πρόεδροι του Κιριμπάτι
Ο Πρόεδρος είναι αρχηγός Κράτους και αρχηγός Κυβερνήσεως.
Αντιπρόεδρος του Κιριμπάτι
Ο Αντιπρόεδρος του Κιριμπάτι είναι ο αναπληρωτής αρχηγός Κράτους της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι. Ασκεί τα καθήκοντα του Προέδρου προσωρινά ή μόνιμα, σε περίπτωση που ο τελευταίος δεν είναι ικανός να τα ασκήσει και είναι αρμόδιος για οποιαδήποτε εργασία της Κυβέρνησης την οποία θα του αναθέσει ο Πρόεδρος.
Διαδικασία εκλογής
Έπειτα από τη διεξαγωγή γενικών εκλογών, η νέα Βουλή ορίζει 3 από τα 4 μέλη της να είναι υποψήφιοι για το προεδρικό αξίωμα (Te Beretitenti). Στη συνέχεια ο Beretitenti εκλέγεται μεταξύ αυτών των υποψηφίων. Ο Πρόεδρος διορίζει τον Kauoman-ni-Beretitenti (αντιπρόεδρο) και το πολύ 10 υπουργούς προερχόμενους από τα μέλη της Maneaba. Ο Γενικός Εισαγγελέας είναι επίσης μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου.
Νομοθετική εξουσία
Η Βουλή (Maneaba Ni Maungatabu ) ασκεί τη νομοθετική εξουσία και τα μέλη της εκλέγονται. Περιλαμβάνει ένα μέλος από τους κατοίκους ττου Μπανάμπα, που κατάγονται από νησί των Φίτζι (Νήσος Ραμπί, πρώην Όσιαν) και επιπλέον το Γενικό Εισαγγελέα, ο οποίος είναι μέλος ex-officio. Η θητεία των μελών της Βουλής είναι τετραετής.
Δικαστική εξουσία
Η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη από τις κυβερνητικές παρεμβάσεις. Υπάρχουν δύο Δικαστήρια, το Ανώτατο Δικαστήριο (στο Μπέτιο) και το Εφετείο. Οι προεδρεύοντες δικαστές ορίζονται από τον Πρόεδρο.
Πολιτικά κόμματα
Σημαντική πηγή σύγκρουσης είναι η προσπάθεια των κατοίκων του νησιού Μπανάμπα να αποσπαστούν και να τεθεί το νησί τους υπό την προστασία των Φίτζι. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης για χειραγώγηση των κατοίκων της Μπανάμπα περιλαμβάνουν περισσότερες ειδικές μεταχειρίσεις κατοχυρωμένες στο Σύνταγμα, όπως ο ορισμός μιας έδρας στη Βουλή αλλά και η επιστροφή του εδάφους που προοριζόταν πριν για εξόρυξη φωσφάτων.
Εκλογές
thumb|left|250px|Το προηγούμενο κτήριο της Βουλής.
Ανθρώπινα δικαιώματα
Συνταγματικά, το κράτος είναι πολυκομματική Δημοκρατία. Η κυβέρνηση εργάζεται για το σεβασμό των πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε ελάχιστους τομείς παραμένουν τα προβλήματα. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις περιορισμού της ελευθερίας του Τύπου και της έκφρασης, όπως επίσης και εξωδικαστικής απονομής δικαιοσύνης.
Διεθνείς σχέσεις
Το Κιριμπάτι έγινε δεκτό ως το 186ό μέλος του ΟΗΕ το 1999. Η χώρα διατηρεί άριστες σχέσεις με τις γειτονικές χώρες (Φίτζι, Ναούρου), όμως και χώρες όπως η Ιαπωνία, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, οι οποίες προμηθεύουν εξωτερική βοήθεια προς το νησιωτικό κράτος. Η Ταϊβάν και η Ιαπωνία έχουν εξασφαλίσει άδειες συγκεκριμένης χρονικού περιόδου για αλιεία στα νερά του Κιριμπάτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Κιριμπάτι
Ναός Αναστάσεως Σωτήρος Χριστού (Βέροια)
Ο Ναός Αναστάσεως Σωτήρος Χριστού ή εκκλησία του Χριστού είναι μεσαιωνική ορθόδοξη εκκλησία στο νότιο τμήμα της Βέροιας, Ελλάδα. Ο ναός αποτελεί παρεκκλήσι της ενορίας του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονα.
Περιγραφή
Ο ναός σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή κτίστηκε χορηγία του Ξένου Ψαλιδά το 1314/15, μετά τον θάνατο της συζύγου του Ευφροσύνης. Ο ναός με χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ δόθηκε στον μοναχό Ιγνάτιο Καλόθετο ώστε να αποτελέσει καθολικό μονής. Ο ναός είναι μονόχωρος και ξυλόστεγος, με εξαγωνική κόγχη στην αψίδα ιερού. Διαθέτει τρεις εισόδους, μία σε κάθε πλευρά. Στις αρχές του 18ου αιώνα προστέθηκε κλειστό περίστωο στις τρεις από τις πλευρές του ναού, αλλά αυτό κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του 1950 και αντικαταστάθηκε από τοξωτό περίστωο στη βόρεια και δυτική πλευρά.
Τοιχογραφίες
Το εσωτερικό του ναού είναι τοιχογραφημένο. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή οι τοιχογραφίες είναι έργο του Γεώργιο Καλλιέργη και έγιναν το 1314/15. Οι τοιχογραφίες χαρακτηρίζονται από την ποικιλία χρωμάτων και ακριβές σχέδιο και εντάσσονται στα πλαίσια της παλαιολόγειας αναγέννησης. Οι τοιχογραφίες στους πλευρικούς τοίχους είναι οργανωμένες σε τρεις ζώνες, με ολόσωμους αγίους στην κάτω, προτομές ευαγγελιστών, αγίων και προφητών στη μεσαία και σκηνές από το δωδεκάορτο στην ανώτερη, από τις οποίες όμως απουσιάζει η Πεντηκοστή. Η Κοίμηση της Θεοτόκου κοσμεί την ανώτερη ζώνη του δυτικού τοίχου. Στο τεταρτοσφαίριο της αψίδες απεικονίζεται η Παναγία να κρατάει στα χέρια της τον Ιησού πλαισιωμένη από αγγέλους και από κάτω οι συλλειτουργούντες πατριάρχες. Στο εσωτερικό του, στο βόρειο και στο νότιο τοίχο, βρίσκονται επίσης δύο αψιδώματα τα οποία στο εσωτερικό τους είναι ζωγραφισμένες η Σταύρωση και η Ανάσταση του Ιησού.
Χαρακτηριστικές είναι επίσης οι τοιχογραφίες τοπικών αρχόντων και προσωπικοτήτων. Ο μοναχός Ιγνάτιος Καλόθετος απεικονίζεται να σκύβει μπροστά στον άγιο Αρσένιο. Στην εξωτερική μεριά του δυτικού τοίχου βρίσκεται η παράσταση της τοπικής αρχόντισσας Μαρίας Συναδηνής, η οποία βρίσκεται μέσα σε ψευδοαρκοσόλιο, μαζί με τις παραστάσεις του Χριστού και της Παναγίας. Η απεικόνιση χρονολογήθηκε στο 1326. Στο νότιο τοίχο μέσα σε ψευδοαρκοσόλιο απεικονίζονται, σύμφωνα με την επιγραφή, οι μορφές των Μιχαήλ Καβαλλάριο Συναδηνό, Μανουήλ Διδυμάρη, Μανουήλ Συναδηνό και της Άννα του Μελά, οι οποίοι απεβίωσαν το 1355, και πιθανόν ήταν δωρητές του ναού. Η εξωτερική πλευρά του βόρειου τοίχου αγιογραφήθηκε το 1727.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέροια Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κεντρική Μακεδονία Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα
Εθνόσημο της Σομαλιλάνδης
right|thumb|Το έμβλημα της Σομαλιλάνδης.
Το Έμβλημα της Σομαλιλάνδης, πρώην βρετανικού προτεκτοράτου στη Σομαλία εισήχθη στις 14 Οκτωβρίου του 1996 μαζί με τη σημαία της Σομαλιλάνδης, μόλις εγκρίθηκαν σε ειδική διάσκεψη. Η Σομαλιλάνδη αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητη το 1991 αλλά δεν αναγνωρίζεται από κανένα άλλο κράτος.
Περιγραφή
Το Εθνόσημο της Σομαλιλάνδης απεικονίζει χρυσή ασπίδα στο κέντρο της οποίας φέρει τον αραβικό αετό να στηρίζει φάλαγγα ζυγού, ως σύμβολο της δικαιοσύνης σε χρώμα καφέ και με τους πόδες του να συγκρατεί χειραψία ως σύμβολο ισότητας των πολιτών της χώρας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Την παράσταση αυτή πλαισιώνει πράσινος κλάδος ελαίας, ως σύμβολο ειρήνης.
Υπεράνω του όλου σχήματος φέρεται το ισλαμικό επίγραμμα Μπασμάλα που σημαίνει Στο όνομα του Θεού (Αλλάχ), του ελεήμονα, του φιλάνθρωπου, που αντιπροσωπεύει το Ισλάμ που είναι και η επικρατούσα θρησκεία στη χώρα.
1903 - 1950
thumb|120px|left|Το πρώτο έμβλημα της Βρετανικής Σομαλιλάνδης. Οι Βρετανοί έπειτα από την κατάληψη της Σομαλιλάνδης ίδρυσαν προτεκτοράτο. Επέβαλαν τη χρήση του εμβλήματος με την αντιλόπη, που υπήρχε και στη σημαία.
1950 - 1960
thumb|120px|left|Το τελευταίο έμβλημα της Βρετανικής Σομαλιλάνδης Το 1950 το έμβλημα της Βρετανικής Σομαλιλάνδης αντικαταστάθηκε από ένα άλλο, πιο σύνθετο, το οποίο επίσης συμπεριλήφθηκε στη σημαία. Ο θυρεός περιελάμβανε, εκτός από την αντιλόπη, το βασιλικό στέμμα, το οποίο ήταν σφηνωμένο στα κέρατα του ζώου, έναν πολεμιστή φύλαρχο με κοντάρια, όπως και ένα πλοιάριο.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Σομαλιλάνδη Σομαλιλάνδη
Μάχη της Αδριανούπολης
Η Μάχη της Αδριανούπολης (9 Αυγούστου 378) διεξήχθη μεταξύ ενός ρωμαϊκού στρατού, υπό την ηγεσία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ουάλη, και Γότθων επαναστατών (και σε μεγάλο βαθμό μη Γότθων Αλανών και διαφόρων τοπικών επαναστατών) με επικεφαλής τον Φριτίγερνο. Η μάχη διεξήχθη κοντά στην Αδριανούπολη της Θράκης, κατά τους Γοτθικούς πολέμους.
Προοίμιο
Η εμφάνιση των Γότθων στο ιστορικό προσκήνιο έγινε κατά τον 3ο αιώνα μ.Χ., όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία βρισκόταν σε μεγάλη πολιτική, στρατιωτική και οικονομική κρίση. Σε μια από τις εισβολές τους μάλιστα, νίκησαν τους Ρωμαίους στην καταστρεπτική μάχη μάχη του Abritus (σημ. Ράζγκραντ, στη Βουλγαρία) το 251 μ.Χ.. Σε εκείνη τη μάχη σκοτώθηκε ο ίδιος ο αυτοκράτορας Δέκιος.
Η πρώτη απώθηση των Γότθων πραγματοποιήθηκε το 268 μ.Χ. στη μάχη της Ναϊσσού, όπου ο αυτοκράτορας Κλαύδιος Γ' τους νίκησε και πήρε το προσωνύμιο «Γοτθικός». Μετά από αυτή τη μάχη και πλήγματα που κατάφερε εναντίον τους ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός, οι Γότθοι δεν ξαναενόχλησαν τους Ρωμαίους. Από τα ανατολικά όμως, κατά το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα, έκαναν την εμφάνισή τους οι Ούννοι οι οποίοι υπέταξαν διάφορους λαούς και ανάγκασαν άλλους να φύγουν και να συσσωρευτούν στο φυσικό σύνορο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, τον Δούναβη. Ανάμεσα σε αυτούς τους λαούς ήταν οι Βησιγότθοι και οι, ιρανικής προέλευσης, Αλανοί.
Οι επιδρομές των Γότθων μέχρι τη μάχη της Αδριανούπολης
Οι πρώτες επιδρομές των Γότθων πραγματοποιήθηκαν στην πόλη της Μαρκιανούπολης. Οι Ρωμαίοι δεν κατάφεραν να αντιδράσουν. Ο αυτοκράτορας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Ουάλης, αντιμετώπιζε τους Πέρσες στην Ανατολή. Ο κόμης της Θράκης Λουπικίνιος προσκάλεσε τους Γότθους πολέμαρχους στη Μαρκιανούπολη για μια διπλωματική συνάντηση, με σκοπό να τους δολοφονήσει. Το σχέδιό του όμως κατέληξε σε αποτυχία και από αυτή την απόπειρα δολοφονίας διέφυγε ο Φριτιγέρνης, ηγέτης των Βησιγότθων. Ακολούθησε η μάχη της Μαρκιανούπολης με τους Ρωμαίους να ηττώνται κατά κράτος από τους Γότθους, χάνοντας 8.000 στρατιώτες. Οι Γότθοι συνέχισαν τις λεηλασίες τους στη Θράκη και στράφηκαν στην Αδριανούπολη. Εκεί υπηρετούσαν πολλοί Γότθοι στρατιώτες του ρωμαϊκού στρατού. Οι Ρωμαίοι απώθησαν τους επιδρομείς αλλά στο στράτευμα του Φριτίγερνου προσχώρησαν κι άλλοι Γότθοι και πολλοί Ρωμαίοι λιποτάκτες, προσφέροντας χρήσιμες πληροφορίες στον Φριτίγερνο. Το 377 μ.Χ. στη μάχη των Ιτιών (λατ. Ad salices) οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν ξανά από τους Γότθους και ο Ουάλης μαζί με τον Γρατιανό, αυτοκράτορα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, συμφώνησαν στην αντιμετώπιση των Γότθων.
Η μάχη
Το 378 μ.Χ. ο Ουάλης κινήθηκε από την Αντιόχεια, όπου βρισκόταν, στην Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους. Από εκεί κατευθύνθηκε στην Αδριανούπολη με 20.000 άνδρες, ενώ ο Γρατιανός διέσχιζε με τις δυνάμεις του τα εδάφη του Ιλλυρικού (σημερινή Σερβία). Ο Φριτιγέρνης κατάλαβε ότι ήθελαν να τον κυκλώσουν και, με μια παραπλανητική κίνηση βάδισε προς την Κωνσταντινούπολη, με 10.000 άνδρες. Ο Ουάλης συγκάλεσε πολεμικό συμβούλιο στο οποίο οι στρατηγοί του διχάστηκαν με το τι έπρεπε να κάνουν. Άλλοι έλεγαν να περιμένουν τις ενισχύσεις υπό τον Γρατιανό και άλλοι να επιτεθούν αμέσως κατά των Γότθων. Τελικώς επικράτησε η τελευταία γνώμη και οι Ρωμαίοι ετοιμάστηκαν για μάχη. Τότε ο Φριτιγέρνης ξαφνικά ζήτησε ανακωχή, ακολουθώντας παρελκυστική τακτική, γιατί περίμενε ενισχύσεις. Έτσι, επιφανειακά προσπάθησε να επιτύχει τη διευθέτηση των στρατιωτικών προβλημάτων με τους Ρωμαίους προσποιούμενος ότι φοβόταν και από την άλλη ειδοποίησε όλους τους Γότθους και τους συμμάχους τους να συνδράμουν για βοήθεια.
Τελικά στις 9 Αυγούστου, του 378 μ.Χ. οι Ρωμαίοι, διψασμένοι μετά από εξαντλητική πορεία κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο, είδαν το στρατόπεδο των Γότθων στον ποταμό Τούντζα. Μάλιστα ο Φριτιγέρνης, για να καθυστερήσει τις εχθροπραξίες, έστειλε αγγελιοφόρους με σκοπό την ειρήνη. Όμως η μάχη είχε ξεκινήσει με το ρωμαϊκό ιππικό στα δεξιά να επιτίθεται κατά των Αλανών και των Οστρογότθων. Παράλληλα οι Ρωμαίοι λεγεωνάριοι ανάγκασαν το γοτθικό πεζικό να υποχωρήσει. Παρά την αρχική επιτυχία των Ρωμαίων, η κατάσταση άλλαξε όταν στο πεδίο της μάχης κατέφθασαν ξεκούραστοι Αλανοί και Ούννοι ιππείς σύμμαχοι των Βησιγότθων. Η πίεση που δέχτηκε το ρωμαϊκό ιππικό ήταν μεγάλη και υποχώρησε. Στη σύγχυση που ακολούθησε, οι Βησιγότθοι βρήκαν την ευκαιρία και επιτέθηκαν κατά των ξαφνιασμένων Ρωμαίων. Ενώ τα άκρα των Ρωμαίων είχαν εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης, στο κέντρο το πεζικό τους κρατούσε ακόμα, αλλά η κόπωση ήταν εμφανής. Τελικώς οι Γότθοι περικύκλωσαν τους καταδικασμένους Ρωμαίους. Η μάχη έληξε με μεγάλη νίκη των Γότθων ενώ ο ίδιος ο Ρωμαίος αυτοκράτορας σκοτώθηκε. Οι απώλειες των Ρωμαίων ήταν πολύ μεγάλες (10.000-15.000 ή 20.000 νεκροί κατά τις εκτιμήσεις των σημερινών ιστορικών).
Μετά τη μάχη
Με τον ρωμαϊκό αυτοκρατορικό στρατό να έχει διαλυθεί, οι Γότθοι πολιόρκησαν την Αδριανούπολη όπου όμως οι Ρωμαίοι αμύνθηκαν σθεναρά. Ο νέος αυτοκράτορας του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους, Θεοδόσιος Α', μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να αντιμετωπίσει τους εισβολείς, ήρθε σε συνδιαλλαγή μαζί τους, επιτρέποντάς τους να εγκατασταθούν, αυτόνομοι, στα βαλκανικά εδάφη της αυτοκρατορίας, με την υποχρέωση να παρέχουν στρατιωτικά τμήματα κατά τους πολέμους των Ρωμαίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες ρωμαϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες γοτθικού στρατού Κατηγορία:Βυζαντινογοτθικοί πόλεμοι
Πέτρος Κυριακός
Ο Πέτρος Κυριακός (1893 – 11 Ιουνίου 1984) ήταν Έλληνας ηθοποιός της επιθεώρησης, της οπερέτας και του κινηματογράφου και τραγουδιστής του ρεμπέτικου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1893. Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1919 στην παράσταση «Μαμζέλ Νιτούς» στο θέατρο Παπαιωάννου, και συνέχισε στο θίασο Λεπενιώτη. Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στους Απάχηδες των Αθηνών όπου απέδωσε με εκπληκτική επιτυχία το χαρακτηριστικό ρόλο του Καρκαλέτσου όπου και μ΄ αυτόν καθιερώθηκε ευρύτερα. Συμμετείχε σε πάρα πολλές επιθεωρήσεις, εμφανιζόμενος και σε θεατρικές παραστάσεις αναψυκτηρίων π.χ. στο Γκρην Παρκ, και Άλσος της Αθήνας με τον Γιώργο Οικονομίδη, επίσης στον Πειραιά καθώς και στην κυριακάτικη τηλεοπτική εκπομπή της ΥΕΝΕΔ Κυριακή χωρίς σύννεφα που παρουσίαζε ο Όμηρος Αθηναίος.
Στον κινηματογράφο συμμετείχε σε πολλές ταινίες όπως στην ταινία Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται. Επίσης έγραψε ποίηση, με πιο γνωστές τις συλλογές του «Τα τραγούδια της Αθήνας» και «Κουβέντες με τον Θεό».
Είχε διατελέσει σύμβουλος του ΣΕΗ και είχε τιμηθεί με το μετάλλιο εξαιρέτων πράξεων της πόλης της Αθήνας.
Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Π. Κυριακός συμμετείχε ως ηθοποιός.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Άλβιν Κρενζλάιν
Ο  Άλβιν Κρενζλάιν (Alvin Christian Kraenzlein, 12 Δεκεμβρίου 1876 - 6 Ιανουαρίου 1928) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου και ολυμπιονίκης. Ήταν ο πρώτος αθλητής που κατέκτησε 4 χρυσά ολυμπιακά μετάλλια στην ίδια ολυμπιάδα σε διαφορετικά αθλήματα.
Γεννήθηκε στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν και ήταν γιος του Τζον Κρενζλάιν και της Αουγκούστα. Σπούδασε ιατρική, οδοντίατρος, στα πανεπιστήμια του Ουισκόνσιν Μάντισον και της Πενσιλβανίας. Κέρδισε την πρώτη του νίκη σε αγώνισμα στίβου το 1897 στις 220 γιάρδες στο πρωτάθλημα της ερασιτεχνικής αθλητικής ένωσης. Τα επόμενα χρόνια κατέκτησε 5 νίκες στο πανεπιστημιακό πρωτάθλημα και 8 πρώτες νίκες στο κολεγιακό πρωτάθλημα ερασιτεχνών αθλητών σε δρόμους εμποδίων σε αγωνίσματα ταχύτητας και στο άλμα εις μήκος.
Το 1900 μετέβη στην Αγγλία για να προετοιμαστεί για τους επερχόμενους ολυμπιακούς αγώνες. Πήρε μάλιστα μέρος στο Βρετανικό πρωτάθλημα κερδίζοντας πρώτες νίκες στα 220 με εμπόδια και στο άλμα εις μήκος.
Το 1900 αποσύρθηκε από τους στίβους ενώ ήταν κάτοχος έξι παγκόσμιων ρεκόρ, το 1902 εγκαταστάθηκε στην Φιλαδέλφεια ασκώντας την οδοντιατρική και παντρεύτηκε την Κλοντίν Τζίλμαν. Από το 1906 ήταν προπονητής στίβου και αργότερα το 1910 καθηγητής γυμναστικής. Το 1913 υπέγραψε συμβόλαιο την Γερμανική ομοσπονδία να προπονήσει την εθνική ομάδα αλλά ξέσπασε ο Α' παγκόσμιος πόλεμος στον οποίο πήρε και μέρος. Με το τέλος του πολέμου έγινε προπονητής του Πανεπιστημίου της Πενσιλβανίας μέχρι το 1927 που αρρώστησε από πλευρίτιδα. Πέθανε τον Ιανουάριο του 1928.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Τόμας Έιμπελ Μπρίματζ Σπρατ
Ο Τόμας Έιμπελ Μπρίματζ Σπρατ (αγγλικά: Thomas Abel Brimage Spratt) (11 Μαΐου 1811 – 12 Μαρτίου 1888) ήταν Άγγλος αντιναύαρχος, υδρογράφος και γεωλόγος.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Διάγραμμα του [[Κόλπος του Μπαλακλαβά|Κόλπου του Μπαλακλαβά, ο οποίος ερευνήθηκε από τον Σπρατ, στο Spitfire, 1854.]] Ο Τόμας Σπρατ γεννήθηκε στο Woodway House, στο Ανατολικό Τίνμαθ. Ήταν ο μεγαλύτερος υιός του διοικητή Τζέιμς Σπρατ του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού (ΒΒΝ), ο οποίος ήταν ήρωας της Ναυμαχίας του Τραφάλγκαρ. Εντάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό σε ηλικία 16 το 1827 και προσαρτήθηκε στον τοπογραφικό κλάδο στο HMS Victory. Ασχολήθηκε σχεδόν συνεχώς μέχρι το 1863 με την αποτύπωση της Μεσογείου. Έλαβε την πρώιμη εκπαίδευσή του στην τοπογραφία από τον Τόμας Γκρέιβς στο HMS Mastiff και στο HMS Beacon. Προήχθη σε Υπολοχαγό το 1841 και η πρώτη του διοίκηση ήταν το μετατρεπόμενο έκτης διαλογής HMS Volage. Στη συνέχεια διαδέχθηκε τον Γκρέιβς ως διοικητής του HMS Spitfire. Προσέφερε διακεκριμένες υπηρεσίες στη Μαύρη Θάλασσα κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, σχεδιάζοντας τις επιθέσεις στο Κερτς και στο Κίνμπουρν. Προήχθη σε λοχαγό το 1855 και ορίστηκε Σύντροφος του Τάγματος του Λουτρού την ίδια χρονιά. Στη συνέχεια του δόθηκε η διοίκηση του HMS Medina, με το οποίο συνέχισε τις έρευνες στη Μεσόγειο.
Σε παλαιότερα περίοδο συνδέθηκε με τον Έντουαρντ Φορμπς, τότε φυσιοδίφη του «Beacon» και κατά τα έτη 1841-1843 έκαναν παρατηρήσεις σχετικά με τη βαθυμετρική κατανομή της θαλάσσιας ζωής. Ήταν ιδιαίτερα υπόχρεος στον Φορμπς για το ενδιαφέρον του για τη φυσική ιστορία και τη γεωλογία και μαζί δημοσίευσαν τα Ταξίδια στη Λυκία, κ.λπ. (1847). Εκλέχτηκε Εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας ως συγγραφέας των Ταξιδιών στη Λυκία, & Σημαντικές εργασίες στα Περιοδικά των Γεωλογικών & Γεωγραφικών Εταιρειών.
Ενώ βρισκόταν σε αναρρωτική άδεια στο Τίνμαθ λόγω των επιπτώσεων της ελονοσίας, ερεύνησε τις κινήσεις των Sand Bars στο Τίνμαθ και πρότεινε πρακτικά μέσα για τη βελτίωση της εισόδου στο λιμάνι. Δημοσίευσε την έρευνά του το 1856 και έλαβε συγχαρητήρια για τη σαφήνεια και την πρακτικότητα της δουλειάς του από τον Ίζαμπαρντ Κίνγκντομ Μπρουνέλ, ο οποίος κατασκεύαζε τον Σιδηρόδρομο του Νότιου Ντέβον εκείνη την εποχή.
Ο Σπρατ ερεύνησε σπηλιές στη Μάλτα και απέκτησε υπολείμματα του πυγμαίου ελέφαντα (Elephas melitensis), τον οποίο περιέγραψε ο Χιου Φάλκονερ. Ερεύνησε τη γεωλογία πολλών ελληνικών νησιών, των ακτών της Μικράς Ασίας και του δέλτα του Νείλου.
Διακρίθηκε ιδιαίτερα για το Ταξίδια και Έρευνές στην Κρήτη (2 τόμοι, 1865), όπου περιέγραψε τη φυσική γεωγραφία, τη γεωλογία, την αρχαιολογία (Γέφυρα της Ελεύθερνας) και τη φυσική ιστορία του νησιού. Δύο απολιθωμένα είδη ονομάστηκαν προς τιμήν του και πολλά βιβλία του αφιερώθηκαν. Ήταν επίτροπος αλιείας από το 1866 έως το 1873 και εν ενεργεία επιμελητής του ποταμού Μέρζι από το 1879 μέχρι το θάνατό του στο Ρόιαλ Τάνμπριτζ Γουέλς στις 12 Μαρτίου 1888.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι υδρογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι γεωλόγοι Κατηγορία:Άγγλοι τοπογράφοι Κατηγορία:Αντιναύαρχοι του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Σύντροφοι του Τάγματος του Λουτρού
Στρατιωτική υπηρεσία
Στρατιωτική θητεία είναι η υπηρεσία που προσφέρεται από μεμονωμένα άτομα ή ομάδες στον στρατό ή σε άλλο στρατιωτικό οργανισμό είτε ως μισθωτή εργασία είτε ως υποχρεωτική στράτευση (εκτός από ορισμένες κατηγορίες). Σε κάποιες χώρες η υπηρεσία είναι εθελοντική ή γίνεται επιλεκτική στρατολόγηση. Τα περισσότερα κράτη της Ευρώπης, του ΝΑΤΟ και άλλα έχουν καθαρά επαγγελματικό στρατό, ενώ υπάρχουν και χώρες χωρίς καθόλου ένοπλες δυνάμεις.
Παγκόσμιος χάρτης
Περιλαμβάνονται συνολικά 195 χώρες.
941x941εσ {{Legend|#8cd19d|Χωρίς ένοπλες δυνάμεις}}{{Legend|#5cacc4|Δεν επιβάλλεται στρατιωτική θητεία}}{{Legend|#6600ff|Λιγότερο από 20% υπηρετεί}}{{Legend|#fcb653|Σχέδιο για κατάργηση στράτευσης }}{{Legend|#ff5254|Υποχρεωτική θητεία}}{{Legend|#b9b9b9|Δεν υπάρχουν πληροφορίες}}
Για τη Λιβύη και την Υεμένη δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία (εμπόλεμες περιοχές)·
Ταϊβάν, Παλαιστίνη και Δυτική Σαχάρα δεν είναι εντελώς αναγνωρισμένα κράτη.
Για συγκεντρωτικούς πίνακες μπορείτε να δείτε και στο λήμμα: Στρατολόγηση
Χωρίς υποχρεωτική θητεία
Οι παρακάτω 106 χώρες δεν επιβάλλουν υποχρεωτική στράτευση ή την έχουν καταργήσει:
Πληροφορίες ανά χώρα
🇱🇨
Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες
Άγιος Μαρίνος Ο Άγιος Μαρίνος έχει έναν από τους μικρότερους στρατούς στον κόσμο. Οι διαφορετικές πτέρυγές του έχουν επίσης διαφορετικές λειτουργίες, εκτελώντας εθιμοτυπικά καθήκοντα, περιφρουρώντας τα σύνορα, φρουρώντας κυβερνητικά κτήρια και βοηθώντας την αστυνομία σε ποινικές υποθέσεις. Λειτουργεί επίσης χωροφυλακή, η οποία τεχνικά είναι μέρος του στρατού. Ολόκληρο το στρατιωτικό σώμα εξαρτάται από τη συνεργασία των ενόπλων δυνάμεων και των εθελοντών συντρόφων τους, οι οποίοι απαρτίζουν τη Στρατιωτική Δύναμη Εθελοντών (Corpi Militari Volontari). Η Ιταλία ευθύνεται για την άμυνα από την επιβουλή του στρατού μιας ξένης δύναμης.
Άγιος Χριστόφορος και Νέβις
Αγκόλα Η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική για τους άνδρες 20-45 ετών, με διάρκεια 2 χρόνια. Το ναυτικό είναι εξ' ολοκλήρου στελεχωμένο με εθελοντές. Για όσους δεν θέλουν να κρατήσουν όπλο προβλέπεται εναλλακτική υπηρεσία.
Αζερμπαϊτζάν Το Αζερμπαϊτζάν έχει υποχρεωτική στρατιωτική υπηρεσία για όσους ενήλικες άνδρες κριθούν κατάλληλοι. Η θητεία διαρκεί 12 μήνες για πτυχιούχους πανεπιστημίων και 18 μήνες για τους υπόλοιπους. Αναβολές χορηγούνται για οικογενειακούς λόγους, για σπουδές ή λόγους υγείας. Σύμφωνα με το άρθρο 76.2 του Συντάγματος του Αζερμπαϊτζάν, αν οι πεποιθήσεις των πολιτών έρχονται σε αντίθεση με την υπηρεσία στον στρατό, τότε σε ορισμένες περιπτώσεις που προβλέπονται από τη νομοθεσία, επιτρέπεται εναλλακτική υπηρεσία αντί για κανονική στρατιωτική θητεία.
Αίγυπτος Η Αίγυπτος έχει υποχρεωτικό πρόγραμμα στρατιωτικής θητείας για άνδρες ηλικίας μεταξύ 18 και 30 χρονών, που διαρκεί 1-3 χρόνια ανάλογα με την εκπαίδευση (όσοι έχουν ανώτερες σπουδές υπηρετούν λιγότερο). Η κατάταξη αναβάλλεται για τους φοιτητές μέχρι το πέρας των σπουδών τους, εφόσον τις ολοκληρώσουν μέχρι την ηλικία των 28 ετών. Όσοι δεν έχουν αδέρφια ή στηρίζουν την οικογένεια τους απαλλάσσονται, καθώς επίσης και κάθε Αιγύπτιος που έχει διπλή υπηκοότητα. Κάποιοι Αιγύπτιοι αποφεύγουν τη στρατολόγηση και ταξιδεύουν στο εξωτερικό μέχρι να φτάσουν την ηλικία των 30 ετών οπότε θεωρούνται ακατάλληλοι για στράτευση, και απλά πληρώνουν ένα πρόστιμο. Μια τέτοια αντιμετώπιση θεωρείται δείγμα "κακού ηθικού χαρακτήρα", και έχει σαν συνέπεια ο "μη πατριώτης" πολίτης να μην μπορεί να αποκτήσει δημόσια θέση.
Αιθιοπία
Η στράτευση είναι υποχρεωτική για τις ηλικίες 18-25 επιλεκτικά, ωστόσο στην πράξη δεν επιβάλλεται. Τα τελευταία χρόνια, η πρώην γαλλική αποικία υπέφερε από εμφύλιους πολέμους και πραξικοπήματα, με παράλληλη δράση ειρηνευτικών δυνάμεων (MINUCI, ONUCI). Από το 2004 γίνονται προσπάθειες για αφοπλισμό μεγάλου αριθμού διαφωνούντων που έχουν παρεισφρήσει στις τάξεις του στρατού. Το 2017 σημειώθηκε πάλι ανταρσία, για αύξηση των μισθών και άλλα οικονομικά αιτήματα. Η κυβέρνηση καλείται να αναδιατάξει το στράτευμα, με επαγγελματική οργάνωση στα δυτικά πρότυπα.
Αλβανία Η Αλβανία έχει καταργήσει τη στρατιωτική θητεία. Το 2010 αποφασίστηκε η δημιουργία επαγγελματικού στρατού.
Αλγερία Η Αλγερία έχει υποχρεωτική στρατιωτική θητεία για πολίτες 19-30 ετών. Το 2014 η διάρκεια μειώθηκε από 18 σε 12 μήνες.
Ανατολικό Τιμόρ
Ανδόρρα
Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Αργεντινή Η Αργεντινή κατήργησε την υποχρεωτική θητεία το 1994 και την αντικατέστησε με μισθοφορικό στρατό. Η κατάργηση της θητείας ήταν επακόλουθο της έλλειψης εμπιστοσύνης στο στρατό, της μείωσης του προϋπολογισμού που ανάγκασε τον στρατό να στρατολογεί λιγότερους νεοσύλλεκτους, την εμπειρία του πολέμου στα νησιά Φόκλαντ το 1982 που απέδειξε την ανωτερότητα των επαγγελματιών στρατιωτών, και μία σειρά σκανδάλων σχετικά με τη βιαιότητα της εκπαίδευσης που κορυφώθηκαν με τη δολοφονία του στρατιώτη Ομάρ Καράσκο σε μία στρατιωτική βάση το 1994, ως αποτέλεσμα μίας βίαιης άσκησης πειθαρχίας. Η στρατολόγηση στην Αργεντινή είναι γνωστή ως la colimba, ενώ οι στρατιώτες ως colimbas. Η λέξη colimba είναι σύνθετη, και παράγεται από τις αρχικές συλλαβές των ρημάτων correr (τρέχω), limpiar (καθαρίζω) και barrer (σκουπίζω), επειδή θεωρούνταν ότι το μόνο που έκαναν οι στρατιώτες ήταν να τρέχουν, να καθαρίζουν, και να σκουπίζουν.
Αρμενία
Η Αρμενία έχει δίχρονη υποχρεωτική στρατιωτική θητεία για άνδρες από 18 έως 27 ετών. Μετά το 2003 δίνεται η δυνατότητα εναλλακτικής (άοπλης ή κοινωνικής) υπηρεσίας.
Αυστραλία Παρόλο που σε καιρό πολέμου (Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, Πόλεμος της Κορέας, Πόλεμος του Βιετνάμ) εφαρμόστηκαν διάφορα συστήματα στρατολόγησης, η Αυστραλία σήμερα έχει καταργήσει την υποχρεωτική θητεία. Η κατάργηση έγινε το 1972 από την κυβέρνηση του Γκαφ Ουίτλαμ (Gough Whitlam).