cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το φιόρο του Λεβάντε (θέατρο)
Η πρώτη παράσταση
Ο κριτικός της εφημερίδας Αθήναι του Γεωργίου Πωπ, γράφει ότι ο Ξενόπουλος θέλησε να δώσει στο αθηναϊκό κοινό, τον ζακυνθινό τύπο διαφορετικό από ότι παρουσιάζεται στις επιθεωρήσεις. Έτσι, μας δίνει έναν ζακυνθινό καλοκάγαθο, πνευματώδη, έξυπνο, φιλόμουσο, εύθυμος και έντιμο. Επίσης γράφει ότι το θέατρο ήταν γεμάτο- κυρίως από Ζακυνθινούς που χειροκροτούσαν θερμά, ο Πλεσσας ήταν ιδανικός στο ρόλο του Νιονιάκη, και με λίγα λόγια ο κόσμος ευχαριστήθηκε την παράσταση. Ο Ξενόπουλος κλήθηκε δυο φορές στη σκηνή για να χειροκροτηθεί. Ο κριτικός που υπογράφει με το ψευδώνυμο Θεατής, ωστόσο, θεωρεί ότι αν και η σκιαγράφηση του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα ήταν καλοφτιαγμένη το υπόλοιπο έργο, έπασχε καθώς η πλοκή ήταν χοντροκομμένη. Ο κριτικός της εφημερίδας Εστίας είναι ακόμα πιο αυστηρός. ''...το έργον δεν έχει καμμία υπόθεση. Ο συγγραφεύς φέρει απλούστατα τον ήρωά του εις τας Αθήνας προς επίδειξην και τον ρίπτει μέσα εις μια οικογένεια, η οποία ζει βιον ήσυχον, χωρίς πλοκάς και περιπλοκάς. Κατ' ακολουθίαν το μόνο ενδιαφέρον που κρατεί τον θεατήν απ΄αρχήν της πρώτης πράξεως εις το έργον, συγκεντρούται εις το να ιδή τι χειρότερον έχει γράψει παρακάτω ο συγγραφεύς. Και έχει γράψε πράγματι εις την β' πράξιν μια διατριβήν κατά του Τζανέτου των “Παναθηναίων” (ζακυνθινός ήρωας της επιθεώρησης Παναθήναια που παιζόταν την ίδια εποχή) η οποία ούτε το πνεύμα του κακού δεν κατορθώνει να έχει.''
Ωστόσο η επόμενη γενιά θα δει τα πράγματα διαφορετικά. Η κριτικός του θεάτρου Ελένη Ουράνη, (Άλκης Θρύλος) θα γράψει στο περιοδικό Νέα Εστία, με αφορμή την παράσταση του 1947 ότι ο χρόνος πέρασε πάνω από το έργο, χωρίς να το ρυτιδώσει. Το περιεχόμενό του δεν είναι πλούσιο, είναι μάλιστα κάποτε και αρκετά απλοϊκό, μα η τεχνική του είναι άρτια και έτσι εκείνο που αποτελεί την ιδιοτυπία του, μια δροσερή νεανική πνοή, πολλή χάρη, πολλή ευγένεια, μια φίνα και διακριτική εξυπνάδα διατηρείται ανέπαφο. Το Φιόρο του Λεβάντε είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πιο χαριτωμένα και πιο κομψά σκηνικά παιγνίδια του νεοελληνικού θεάτρου και ίσως και του παγκοσμίου.
Μετέπειτα παραστάσεις
Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος έπαιξε τον ρόλο του Νιονιάκη, ο Λυκούργος Καλλέργης τον Αριστοτέλη Βάλδη, ενώ μια από τις κόρες του, την έπαιξε η Έλλη Λαμπέτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Γρηγόριου Ξενόπουλου
The Liberation Tour
Η περιοδεία του Liberation ήταν η πέμπτη σε αριθμό της Αμερικανίδας καλλιτέχνιδας Κριστίνα Αγκιλέρα, η οποία διοργανώθηκε για να υποστηρίξει το όγδοο στούντιο άλμπουμ της, Liberation (2018). Περιλαμβάνοντας 22 εμφανίσεις, η περιοδεία έλαβε χώρα στη Βόρεια Αμερική. Σηματοδοτεί την πρώτη συναυλία της τραγουδίστριας μετά από περισσότερα από 10 χρόνια, αφού η περιοδεία του Back to Basics ξεκίνησε το 2006. Μια επόμενη ευρωπαϊκή περιοδεία με τίτλο, The X Tour θα πραγματοποιηθεί το 2019.
Ιστορικό και εξέλιξη
Λίγες εβδομάδες πριν ξεκινήσει η περιοδεία, η Κριστίνα ζήτησε από τους οπαδούς της, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ποια τραγούδια θα ήθελαν να προστεθούν στη λίστα. Επίσης, είχε μοιραστεί μερικές φωτογραφίες και βίντεο από τις πρόβες. Η Αγκιλέρα έκανε μια εμφάνιση στο Jimmy Kimmel Live! στις 12 Σεπτεμβρίου για την προώθηση της περιοδείας. Ένας ιστοχώρος με τίτλο «Απελευθερώστε την αγάπη σας» ξεκίνησε στις 23 Σεπτεμβρίου και οι οπαδοί που παρευρίσκονται στην περιοδεία μπορούν να υποβάλουν τις ερωτικές τους ιστορίες.
Η περιοδεία ξεκίνησε στις 25 Σεπτεμβρίου του 2018 στο Χόλιγουντ της Φλόριντα. Ένα νέο μη κυκλοφορούμενο τραγούδι, φαινομενικά με τίτλο «Wonderland», έπαιξε ως διάλειμμα ανάμεσα στα τραγούδια. Σε ένα σημείο του πρώτου σόου, η τραγουδίστρια ήρθε σε συναισθηματική φόρτιση και εξέφρασε πόσο της έλειψε να ερμηνεύει για τους οπαδούς της. Μετά το τραγούδι «Unless It's With You», βοήθησε μια πρόταση γάμου για ένα γκέι ζευγάρι, προσκαλώντας τους στη σκηνή.
Λίστα τραγουδιών
Η ακόλουθη λίστα προέκυψε από τη συναυλία που πραγματοποιήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2018 στο Radio City Music Hall της Νέας Υόρκης. Δεν αντιπροσωπεύει όλες τις εμφανίσεις για τη διάρκεια της περιοδείας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Περιοδείες Κατηγορία:Κριστίνα Αγκιλέρα
Ρέα (δορυφόρος)
Η Ρέα (αγγλικά: Rhea) είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου και ανακαλύφθηκε το 1672 από τον Τζιοβάνι Ντομένικο Κασίνι. Η Ρέα ονομάστηκε από την τιτανίδα Ρέα της ελληνικής μυθολογίας. Αναφέρεται επίσης ως Κρόνος V (Saturn V).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η χαμηλή πυκνότητα της Ρέας υποδεικνύει ότι αποτελείται από ένα βραχώδη πυρήνα, που αποτελεί περίπου το ένα τρίτο της μάζας της, με τα υπόλοιπα δυο τρίτα να αποτελούνται από πάγο νερού. Μοιάζει αρκετά με τη Διώνη, άλλο δορυφόρο του Κρόνου, καθώς έχει παρόμοια σύσταση, γεωλογική ιστορία και σύγχρονη με τον Κρόνο τροχιά. Η επιφάνειά της πρέπει να έχει υποστεί δραματικές αλλαγές, καθώς χαρακτηρίζεται από πολύ μακριές ανοιχτόχρωμες ρωγμές και χωρίζεται σε δυο περιοχές με διαφορετικά μεγέθη και χαρακτηριστικά κρατήρων. Το ημισφαίριο προς τη διεύθυνση της τροχιάς της είναι διάστικτο από μεγάλους κρατήρες και πιο φωτεινό από το άλλο ημισφαίριο, που είναι πιο σκοτεινό, έχει λιγότερους και μικρότερους κρατήρες και χωρίζεται από ανοιχτόχρωμες ρωγμές, που πρέπει να είναι φαράγγια από πάγο, δημιουργήματα παλιότερης ηφαιστειακής δραστηριότητας. Η Ρέα είναι ένα παγωμένο σώμα, χωρίς ατμόσφαιρα και με μέση θερμοκρασία γύρω στους -200 °C. Υπάρχουν ενδείξεις ισχνού συστήματος δακτυλίων, και αν υπάρχουν όντος δακτύλιοι τότε θα είναι το πρώτο φεγγάρι που θα έχουν ανακαλυφθεί.
Ατμόσφαιρα
Στις 26 Νοεμβρίου 2010 η NASA ανακοίνωσε πως το διαστημόπλοιο Κασσίνι εντόπισε την ύπαρξη λεπτής ατμόσφαιρας στην Ρέα, αποτελούμενης από μόρια οξυγόνου και διοξειδίου του άνθρακα, ακυρώνοντας έτσι τις προηγούμενες πεποιθήσεις μη ύπαρξης ατμόσφαιρας. Η πυκνότητα του οξυγόνου στην επιφάνεια της Ρέας είναι 5 τρισεκατομμύρια φορές μικρότερη από την πυκνότητα του οξυγόνου στην επιφάνεια της Γης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρεα
Τόλγκα Γκετσίμ
Πρώτα χρόνια
Ο Γκετσίμ γεννήθηκε στα Άδανα. Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ με την Άντανα Τσινάρλισπορ. Μεταπήδησε στην ομάδα νέων της Μπάνβιτ το 2008.
Μπάνβιτ
Τα πρώτα χρόνια, έπαιξε για τις ομάδες παίδων, αστεριών και νέων της Μπάνβιτ. Δόθηκε δανεικός για τις περιόδους 2012–13 και 2013–14 στην ομάδα TB2L Μπαντιρμά Κιρμιζί, ο οποία είναι η πιλοτικός σύλλογος της Μπανβιτ. Το καλοκαίρι του 2014, ο Γκετσίμ πήγε στην πρώτη ομάδα Μπάνβιτ.
Εφές Αναντολού
Στις 24 Ιουνίου 2019 υπέγραψε 2ετές συμβόλαιο με την Εφές Αναντολού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαντιρμά Μ.Ι.Κ. Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου
Διοικητική διαίρεση νομού Ιωαννίνων (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι κοινότητες, τα δημοτικά, κοινοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του νομού Ιωαννίνων σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, το οποίο ίσχυσε μέχρι το 2010.
Νομός Ιωαννίνων  [ 170.239 ] thumb|right|300px
-- Δήμος Ιωαννιτών --
Ο δήμος Ιωαννιτών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 70.203 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αγίου Δημητρίου --
Ο δήμος Αγίου Δημητρίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.502 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ανατολής --
Ο δήμος Ανατολής έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.198 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ανατολικού Ζαγορίου --
Ο δήμος Ανατολικού Ζαγορίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.402 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Άνω Καλαμά --
Ο δήμος Άνω Καλαμά έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.070 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Άνω Πωγωνίου --
Ο δήμος Άνω Πωγωνίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.663 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Δελβινακίου --
Ο δήμος Δελβινακίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.933 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Λάκκας Σουλίου --
Ο δήμος Λάκκας Σουλίου (πρώην Δερβιζιάνων) έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.552 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Δωδώνης --
Ο δήμος Δωδώνης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.790 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Εγνατίας --
Ο δήμος Εγνατίας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.800 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Εκάλης --
Ο δήμος Εκάλης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.977 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ευρυμενών --
Ο δήμος Ευρυμενίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.525 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ζίτσας --
Ο δήμος Ζίτσας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.200 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Καλπακίου --
Ο δήμος Καλπακίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.324 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κατσανοχωρίων --
Ο δήμος Κατσανοχωρίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.536 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου --
Ο δήμος Κεντρικού Ζαγορίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.601 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μαστοροχωρίων --
Ο δήμος Μαστοροχωρίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.072 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μετσόβου --
Ο δήμος Μετσόβου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.417 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μολοσσών --
Ο δήμος Μολοσσών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.139 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Παμβώτιδος --
Ο δήμος Παμβώτιδος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 9.925 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Πασαρώνος --
Ο δήμος Πασαρώνος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 8.452 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Περάματος --
Ο δήμος Περάματος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.743 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Σελλών --
Ο δήμος Σελλών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.095 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Τζουμέρκων --
Ο δήμος Τζουμέρκων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.228 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Τύμφης --
Ο δήμος Τύμφης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.493 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Κοινότητα Αετομηλίτσας --
Η κοινότητα Αετομηλίτσας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 304 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Βαθυπέδου --
Η κοινότητα Βαθυπέδου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 100 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Βοβούσας --
Η κοινότητα Βοβούσας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 179 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Διστράτου --
Η κοινότητα Διστράτου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 487 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Καλαριτών --
Η κοινότητα Καλαριτών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 223 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Λάβδανης --
Η κοινότητα Λάβδανης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 222 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Ματσουκίου --
Η κοινότητα Ματσουκίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 543 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Μηλιάς --
Η κοινότητα Μηλιάς έχει (πραγματικό) πληθυσμό 618 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα νησιού Ιωαννίνων --
Η κοινότητα νησιού Ιωαννίνων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 347 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Πωγωνιανής --
Η κοινότητα Πωγωνιανής έχει (πραγματικό) πληθυσμό 880 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Σιράκου --
Η κοινότητα Σιράκου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 273 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Φούρκας --
Η κοινότητα Φούρκας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 206 κατοίκους και περιλαμβάνει:
Κατηγορία:Νομός Ιωαννίνων Ιωαννινων
Συμβούλιο Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Νοτίου Αφρικής
Το Συμβούλιο Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Νοτίου Αφρικής (COSAFA) είναι η ένωση των ποδοσφαιρικών εθνών της Νότιας Αφρικής. Είναι συνδεδεμένη με την Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Οργανώνει διάφορα τουρνουά για τις χώρες μέλη της, με πιο γνωστό το COSAFA Cup.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες
Android 12
Το Android 12 είναι η δωδέκατη σημαντική έκδοση και η 19η έκδοση του Android, του λειτουργικού συστήματος για έξυπνα κινητά τηλέφωνα που αναπτύχθηκε από την Open Handset Alliance με επικεφαλής την Google. Η πρώτη beta κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου 2021. Το Android 12 κυκλοφόρησε δημόσια στις 4 Οκτωβρίου 2021, ενώ το Android 12 κυκλοφόρησε σε συσκευές Google Pixel (από Pixel 3 και άνω) στις 19 Οκτωβρίου 2021.
Στις 7 Μαρτίου 2022, η Google κυκλοφόρησε το Android 12L, μια ενδιάμεση έκδοση για το Android 12 που περιλαμβάνει τροποποιήσεις σχεδιασμού για μεγαλύτερες οθόνες και μικρές αλλαγές σταθερότητας στο λειτουργικό σύστημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Android (λειτουργικό σύστημα)
Κυβερνείο Σαρκία
To Κυβερνείο Σαρκία (μτφ : Ανατολικό Κυβερνείο ) (αραβικά : محافظة الشرقية‎‎ aš-Šarqiyyah) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Ζαγκαζίγκ. Έχει πληθυσμό 6.327.562 κατοίκους και έκταση 4,180 τ.χλμ..
Γεωγραφία
Συνορεύει με το Κυβερνείο Ντακάχλια, στα ανατολικά από το Κυβερνείο Πορτ Σάιντ και το Κυβερνείο Ισμαηλίας, στα νότια από το Κυβερνείο Καΐρου και στα δυτικά από το Κυβερνείο Καλγιούμπια και το Δυτικό Κυβερνείο.
Ιστορία
Στην απογραφή του 1913 το κυβερνείο είχε 879.646 κατοίκους κι έκταση 3.403 τ.χλμ. . Στην απογραφή του 1937 είχε 1.345.829 κατοίκους κι έκταση 5.006 τ.χλμ., στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και 1.119.456 κατοίκους. Το 1996 είχε 4.281.068 κατοίκους, 5,354,041 το 2006 και 6.327.562 το 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Windows NT
Τα Windows NT είναι ένα ιδιόκτητο γραφικό λειτουργικό σύστημα που παράγεται από τη Microsoft, η πρώτη έκδοση της οποίας κυκλοφόρησε στις 27 Ιουλίου 1993. Είναι ένα ανεξάρτητο από επεξεργαστή, πολυεπεξεργαζόμενο και λειτουργικό πολλαπλών χρηστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Microsoft Windows
Όλγα Ποτότσκα
Η Όλγα Ποτότσκα (1803 – 7 Οκτωβρίου 1861) ήταν Πολωνή κοντέσα. Ήταν κόρη του κόμη Στανίσουαβ Στσόνσνι Ποτότσκι και της Σοφίας Ποτότσκα.
Στις 4 Απριλίου 1824, παντρεύτηκε τον πρίγκηπα Λεβ Ναρίσκιν. Απέκτησαν μια κόρη που ονομάστηκε Σοφία (1829 – 1894), η οποία αργότερα έγινε η σύζυγος του Κόμη Πιότρ Πάβλοβιτς Σουβάλοφ.
Παραπομπές
Ολγα Ποτοτσκα
Σταμάτης Β. Μπουντούρης
Ο Σταμάτης Μπουντούρης (1900 - 1953) ήταν Έλληνας πολιτικός και αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από την Ύδρα και ήταν γιος του Βασίλειου Μπουντούρη και της Καλλιόπης Κουντουριώτη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την παλαιά υδραϊκή Οικογένεια Μπουντούρη και ήταν εγγονός του Ελευθέριου Μπουντούρη, δημάρχου Ύδρας, και δισέγγονος του πλοιοκτήτη & πληρεξουσίου Σταμάτη Μπουντούρη ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την Οικογένεια Κουντουριώτη και ήταν εγγονός του διπλωμάτη & πολιτικού Θεόδωρου Κουντουριώτη καθώς και ανηψιός του ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γαλλία και ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού. Τον Δεκέμβριο του 1944 ανέλαβε, ως πλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού, χρέη υπασπιστού του Αντιβασιλέα της Ελλάδας, Αρχιεπισκόπου Δαμάσκηνου. Από τη θέση αυτή συνέβαλε καθοριστικά στην εξασφάλιση των απαραίτητων αδειών των ελλήνων υποτρόφων του γαλλικού κράτους που ταξίδεψαν με το Ματαρόα, γεγονός για το οποίο το γαλλικό κράτος τον ευχαρίστησε.
Στις εκλογές του 1932 εξελέγη βουλευτής Ύδρας με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.
Ήταν σύζυγος της Odette Depusse, υπαλλήλου του γαλλικού ινστιτούτου στην Αθήνα, και είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Βασίλη. Εγγονός του ήταν ο πρόεδρος της Αδελφότητας Υδραίων Αθηνών, Σταμάτης Μπουντούρης.
Ντιβγιάκα
Η Ντιβγιάκα (Divjakë) είναι πόλη και δήμος στον νομό Φιέρ, στη δυτική Αλβανία. Ο δήμος σχηματίστηκε στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 με τη συγχώνευση των πρώην δήμων Ντιβγιάκα, Γκραμπιάν, Γκραντίστα, Ρέμας και Τέρμπουφ, οι οποίοι έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Ντιβγιάκα. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 34.254 (απογραφή 2011) και η συνολική έκταση 309,58 χλμ2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 8.445.
Αθλητισμός
Η Ντιβγιάκα έχει τη δική της ποδοσφαιρική ομάδα γνωστή ως ΚΦ Ντιβγιάκα η οποία διαθέτει και ομάδα ποδοσφαίρου σάλας. Η ομάδα αγωνίζεται στην τρίτη κατηγορία της Αλβανίας.
Αξιοθέατα
αριστερά|μικρογραφία|Εθνικό Πάρκο Ντιβγιάκα-Καραβάστα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Θώραξ της Λάρισας
Ο Θώραξ της Λάρισας μέλος της ισχυρότατης Θεσσαλικής οικογένειας των Αλευάδων από την Λάρισα ήταν γιος του Ταγού Αλευά Β΄ που καταγράφεται σαν φίλος του ποιητή Σιμωνίδη του Κείου. Ο Θώραξ και οι αδελφοί του Ευρύπυλος και Θρασίδαιος με την ελπίδα να ενδυναμώσουν την εξουσία τους στον Ελληνικό χώρο κάλεσαν τον Πέρση βασιλιά Ξέρξη να επιτεθεί στην Ελλάδα και τον υποστήριξαν σε όλες τις επιχειρήσεις του. Μετά την ήττα και οπισθοχώρηση του Ξέρξη στην Ναυμαχία της Σαλαμίνας ο Θώραξ συνέχισε να υποστηρίζει με φανατισμό τους εισβολείς, ήταν μαζί με τον Μαρδόνιο στην Μάχη των Πλαταιών (479 π.χ.). Όταν τελείωσαν οι Περσικοί Πόλεμοι ο Λεωτυχίδας ο Λακεδαιμόνιος έκανε εκστρατεία να τιμωρήσει τους Θεσσαλούς για την προδοσία, είχε όλα τα μέσα να την κατακτήσει αλλά οι Αλευάδες τον δωροδόκησαν και δεν το έκανε.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Λαρισαίοι Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων
Νάρκισσος ο ποιητικός
Ο Νάρκισσος ο ποιητικός (Narcissus poeticus), γνωστό και ως Ζαμπάκι ή απλά Νάρκισσος, ήταν ένας από τους πρώτους νάρκισσους που καλλιεργήθηκε και συχνά χαρακτηρίζεται ως ο νάρκισσος των αρχαίων χρόνων αν και τα είδη Ν. ο ταζέττιος ή κυπελλοφόρος (Narcissus tazetta) και Ν. ο βουρλοειδής (Narcissus jonquilla), έχουν επίσης θεωρηθεί ως πιθανοί. Συχνά επίσης, συνδέεται με τον Ελληνικό μύθο του Ναρκίσσου. Είναι το τυπικό είδος του γένους Νάρκισσος (Narcissus). Εξαιρετικά αρωματικό, με ένα δακτύλιο από πέταλα (petals) σε καθαρό λευκό και μια σύντομη στεφάνη από ελαφρό κίτρινο με μια ξεχωριστή κοκκινωπή άκρη, αναπτύσσεται σε ύψος από 20 έως 40 εκ. και είναι ευρέως εγκλιματισμένο στη Βόρεια Αμερική.
Συνώνυμα
• 2
Ταξινομική
thumb|left|Βοτανικό σχέδιο, περίπου το 1659 (στο μέσον ο N. poeticus). Είναι κοινώς γνωστός ως ζαμπάκι, μανουσάκι, τσαμπάκι, βούτσινο, ίζο, νεγκρίζο, (στην Κύπρο είναι γνωστός ως ματσικόριδο), «pheasant's-eye daffodil» ή «poet's narcissus» (Ηνωμένο Βασίλειο), «claudinette», «narcisse», «narcisse poetes» και «oeil de faisan» (Γαλλία), «weiße Narzisse» (Γερμανία), το «narciso» (Ιταλία και Ισπανία) και το «narciso blanco» και «trompón» (Ισπανία) και «pingstlilja» (Σουηδία).
Δημοσιεύθηκε το 1753 και περιγράφεται από τον Κάρολο Λινναίο στο βιβλίο «Species Plantarum» στη σελίδα 289.
Στις 9 Ιουλίου 2015, ελέγχθηκε από την Υπηρεσία Γεωργικής Έρευνας του Υπουργείου Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών (United States Department of Agriculture and the Agricultural Research Service).
Περιγραφή
Ο Νάρκισσος ο ποιητικός είναι βολβώδες και πολυετές φυτό, που το μέγεθός του μπορεί να φτάσει τα 20-40 εκ. σε ύψος. Έχει βολβό ωοειδή, που φτάνει τα 3,5 εκ., και φύλλα ταινιοειδή που βγαίνουν όλα μαζί σε δύο σειρές από τη βάση. Τα άνθη έχουν ωοθήκη υποφυή, σωλήνα μακρύ και παραστεφάνη στο κέντρο. Βγαίνουν μέσα από σπάθη, στην κορυφή του βλαστού, που είναι κούφιος από μέσα, χωρίς φύλλα και λίγο πεπλατυσμένος. Ανθίζει τον Απρίλιο-Μάιο. μικρογραφία|338x338εσ|Νάρκισσος ο ποιητικός στον [[Σμόλικας|Σμόλικα]]
Διανομή
Ο Νάρκισσος ο ποιητικός (Narcissus poeticus), είναι εγγενής στην κεντρική και νότια Ευρώπη, από την Ισπανία, και τη Γαλλία μέσω Ελβετίας, Αυστρίας στην Κροατία, Ελλάδα και Ουκρανία. Έχει εγκλιματιστεί στη Μεγάλη Βρετανία, Βέλγιο, Γερμανία, Τσεχία, Τουρκία, Νέα Ζηλανδία, Βρετανική Κολομβία, στην Πολιτεία της Ουάσιγκτον, Όρεγκον, Οντάριο, Κεμπέκ, Νέα Γη και Λαμπραντόρ και σε πολλές από τις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες από τη Λουιζιάνα και τη Γεωργία βόρεια, στο Μέιν και το Ουισκόνσιν.
Στην Ελλάδα, το είδος κατανέμεται σε Θράκη, Μακεδονία, Κεντρική και Νότια Πίνδο, Όλυμπο, Εύβοια και Κεντρική Στερεά. Απαντούν δύο υποείδη στη χώρα, τα N. p. poeticus (συν. hellenicus) και N. p. radiiflorus. Το 1ο ζει γενικά σε γυμνά και υγρά λιβάδια της ορεινής και αλπικής ζώνης σε υψόμετρο 1100-2100 μ., ενώ το 2ο προτιμά πιο ξηρές και πετρώδεις τοποθεσίες σε υψόμετρο 1300-2400 μ.
Χρήση στην αρωματοποιΐα
Ο Νάρκισσος ο ποιητικός (Narcissus poeticus), καλλιεργείται στην Ολλανδία και τη νότια Γαλλία για το αιθέριο έλαιό του, το έλαιο ναρκίσσου, ένα από τα πιο δημοφιλή αρώματα που χρησιμοποιούνται στην αρωματοποιΐα. Το έλαιο ναρκίσσου, χρησιμοποιείται ως κύριο συστατικό, στο 11% των σύγχρονης ποιότητας αρωμάτων—συμπεριλαμβανομένων των «Fatale» και «Samsara» —όπως ένα ανθικό (floral) συμπαγές ή απόλυτο. Το άρωμα του ελαίου ομοιάζει με ένα συνδυασμό από γιασεμί και υάκινθο.
Θρύλος και ιστορία
thumb|left|Βοτανικό σχέδιο από του Otto Wilhelm Thomé το «Flora von Deutschland, Österreich und der Schweiz» (1885). Η παλαιότερη αναφορά του Ναρκίσσου του ποιητικού (Narcissus poeticus), είναι πιθανή στα βοτανικά συγγράμματα Θεόφραστου (371 – περίπου το 287 π.Χ.), που έγραψε για ένα νάρκισσο ο οποίος ανθίζει κατά την άνοιξη και που οι συντάκτες της Κλασικής Βιβλιοθήκης Λεμπ, προσδιορίζουν ως Narcissus poeticus. Ο ποιητής Βιργίλιος, στην Εκλογή Πέμπτη του βιβλίου του Βουκολικά, επίσης, έγραψε για ένα νάρκισσο, του οποίου η περιγραφή αντιστοιχεί με αυτόν του Narcissus poeticus. Κατά μία εκδοχή του μύθου για τον Έλληνα ήρωα Νάρκισσο, τιμωρήθηκε από τη Θεά της εκδίκησης, Νέμεση, η οποία τον μετέτρεψε σε άνθος Ναρκίσσου και που οι ιστορικοί τον συνδέουν με τον Narcissus poeticus. Τα αρώματα από το Νάρκισσο τον ποιητικό, έχουν επίσης αναγνωριστεί ως το άνθος όπου η Περσεφόνη και οι συντρόφισσές της είχαν συγκεντρωθεί, όταν ο Άδης την απήγαγε στον κάτω κόσμο, σύμφωνα με τον Hellmut Baumann, στο βιβλίο του «Ο Ελληνικός Κόσμος των Φυτών στο Μύθο, την Τέχνη και τη Λογοτεχνία» («The Greek Plant World in Myth, Art, and Literature»). Αυτός ο μύθος είναι υπεύθυνος για το έθιμο, που διατηρείται έως τη σύγχρονη εποχή, με τη διακόσμηση των τάφων με αυτά τα άνθη. Ο Κάρολος Λινναίος, ο οποίος ονομάτισε το άνθος, πολύ πιθανόν να το έκανε γιατί πίστευε ότι ήταν αυτό που ενέπνευσε την ιστορία του Ναρκίσσου, ο οποίος παραδόθηκε από τους ποιητές κατά την αρχαιότητα.
Χρήσεις
Στην ιατρική, περιγράφεται από τον Διοσκουρίδη στο βιβλίο του «Materia Medica» («Περὶ ὕλης ἰατρικῆς») Ο James Sutherland, το ανέφερε επίσης, στο «Hortus Medicus Edinburgensis».
Καλλιέργεια
Ο Ν. ο ποιητικός (Ν. poeticus), καλλιεργείται εδώ και καιρό στην Ευρώπη. Σύμφωνα με έναν θρύλο, ο Sir Geoffrey de Fynderne, τον έφερε πίσω στην Αγγλία από τις σταυροφορίες. Ήταν ακόμα σε αφθονία κατά το 1860, όταν ο ιστορικός Bernard Burke, επισκέφθηκε το χωριό του Findern—όπου εξακολουθεί να φύεται σε ορισμένους κήπους και έχει γίνει το έμβλημα του χωριού.. Εισήχθη στην Αμερική από τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν το προσέφερε ο Bernard McMahon από τη Φιλαδέλφεια, μεταξύ των ναρκίσσων του. Ίσως να είναι ο «γλυκός λευκός νάρκισσος» που έστειλε στη Φιλαδέλφεια, ο Peter Collinson στον John Bartram, μόνο για να του ειπωθεί ότι ήταν ήδη γνωστή στην Πενσυλβάνια, έχοντας εξαπλωθεί κατά την εισαγωγή του από τους πρώτους αποίκους. Το φυτό έχει γίνει γηγενές σε όλο το ανατολικό ήμισυ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά, μαζί με ορισμένες δυτικές πολιτείες και επαρχίες.
Ο Νάρκισσος ο ποιητικός εδώ και καιρό έχει υβριδοποιηθεί με τον άγριο Βρετανικό ασφόδελο Narcissus pseudonarcissus, που παράγει πολλά επώνυμα υβρίδια. Αυτά τα παλαιά κληρονομικά υβρίδια τείνουν να είναι πιο κομψά και χαριτωμένα από τους σύγχρονους υβριδικούς νάρκισσους και γίνονται και πάλι διαθέσιμοι στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Τοξικότητα
Ενώ όταν τρώγονται, όλοι οι νάρκισσοι είναι δηλητηριώδεις, ο Νάρκισσος ο ποιητικός είναι πιο επικίνδυνος από άλλους, ενεργώντας ως ένα ισχυρό εμετικό και ερεθιστικό. Η οσμή του είναι αρκετά ισχυρή, ώστε να μπορεί να προκαλέσει πονοκέφαλο και εμετό, αν μια μεγάλη ποσότητα διατηρηθεί σε ένα κλειστό δωμάτιο.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Χαλκιάς Μεσσηνίας
Ο Χαλκιάς είναι ορεινός οικισμός του νομού Μεσσηνίας χτισμένος σε υψόμετρο 660 μέτρων. Βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του Τετραζίου όρους σε απόσταση 60 χιλιομέτρων ΒΔ της Καλαμάτας. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Δωρίου και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 108 κάτοικοι.
Ο Χαλκιάς είναι χτισμένος σε υψόμετρο 660 μέτρων στις νότιες πλαγιές του Τετραζίου όρους ανάμεσα από το Χρυσοχώρι  και τον Κούβελα. Η ονομασία Χαλκιάς προέρχεται  από τους σιδηρουργούς που τους αποκαλούσαν χαλκιάδες, οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί κοντά στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Όλα τα σπίτια του Χαλκιά είναι πετρόκτιστα, παλαιά και σχεδόν όλα έχουν αναπαλαιωθεί. Στο κέντρο του χωριού έχει τοποθετηθεί προτομή του Γιαννάκη Μέλιου, του κλεφτοκαπετάνιου από το Λιόπεσι (σημερινό Άνω Κούβελα). Στο Χαλκιά, στη θέση του Άι Λια, έχουν αποκαλυφθεί τρεις θολωτοί τάφοι  μικρών διαστάσεων της Μυκηναϊκής εποχής. Θα οδηγηθείτε σε αυτούς ακριβώς πριν από την είσοδό σας στο χωριό.
Ο Χαλκιάς δημιουργήθηκε μετά το 1843 όταν οι κάτοικοι από το ορεινό Λιόπεσι κατέβηκαν σε χαμηλότερο υψόμετρο, άλλοι στο σημερινό Κούβελα και άλλοι στη νοτιοδυτική πλευρά του βουνού, στον Χαλκιά, εκεί που είχαν τα μαντριά τους και τα κτήματά τους. Λέγεται ότι πρώτοι οικιστές ήταν η οικογένεια Μπαμπαρούτση.
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Κωνσταντίνος Καρακατσάνης (αθλητής στίβου)
Ο Κωνσταντίνος Καρακατσάνης (1877, Αθήνα - άγνωστη ημερομηνία θανάτου) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου, του Πανελληνίου.
770 Μπαλί
Ο Μπαλί (Bali) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,88. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Άνταμ Μάσινγκερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το νησί Μπαλί της Ινδονησίας.
Κωνσταντίνος Καρακατσάνης (αθλητής στίβου)
Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Πήρε μέρος στο αγώνισμα των 1.500 μέτρων. Τερμάτισε στο κάτω μισό από τους οκτώ δρομείς που συμμετείχαν στο μονό γύρο του αγωνίσματος, αν και η ακριβής θέση του είναι ασαφής. Στην Μεσολυμπιάδα του 1906 φέρεται να έλαβε μέρος ως κωπηλάτης.
770 Μπαλί
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπαλί εκτιμάται σε 16 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό του είναι 0,2483. Ο Μπαλί περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 57 λεπτά.
Κωνσταντίνος Καρακατσάνης (αθλητής στίβου)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανελληνίου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Γιοκοσέουρα
μικρογραφία| Γιοκοσέουρα (2015) Το Γιοκοσέουρα (横 瀬 浦) είναι ένα λιμάνι, που βρίσκεται στο βόρειο άκρο της χερσονήσου Νισισονόγκι στο ιαπωνικό νησί Κιούσου, διοικητικά υπάγεται στην πόλη Σάικαϊ, του Νομού Ναγκασάκι. Αναπτύχθηκε ως αποθήκη από τους Πορτογάλους το 1562 με την άδεια του τοπικού άρχοντα Όμουρα Σουμιτάντα, αλλά κάηκε ένα χρόνο αργότερα κατά τη διάρκεια εξέγερσης εναντίον του Σουμιτάντα.
Ιστορικό
Το 1543, οι Ευρωπαίοι έφτασαν στην Ιαπωνία για πρώτη φορά, όταν ένα Κινέζικο τζόγκα (πλοίο), που μετέφερε Πορτογάλους εμπόρους ναυάγησε στην Τανεγκασίμα. Οι Πορτογάλοι εισήγαγαν το αρκεβούζιο στους Ιάπωνες κατά τη διάρκεια αυτής της τυχαίας συνάντησης, πράγμα το οποίο έδωσε στους Ιάπωνες, που υπέστησαν την αιματηρή περίοδο Σενγκόκου εκείνη την εποχή, ένα ισχυρό όπλο με το οποίο διεξήγαγαν τους εμφύλιους πολέμους τους. Η ανακάλυψη της Ιαπωνίας ήταν ελκυστική τόσο για τους Πορτογάλους εμπόρους όσο και για τους ιεραπόστολους, γιατί έδωσε στους εμπόρους μια νέα αγορά, για να ανταλλάσσουν τα προϊόντα τους, και οι Ιησουίτες ιεραπόστολοι προσέβλεπαν στην Ιαπωνία για νέους προσήλυτους στο Χριστιανισμό. Παρομοίως, οι πολέμαρχοι του Κιούσου ανταγωνίστηκαν να βάλουν το πορτογαλικό κάρακ (που ονομαζόταν μαύρο πλοίο από τους Ιάπωνες) στα λιμάνια τους, καθώς το πλοίο έφερε επίσης σημαντικό πλούτο στα φέουδα τους εκτός από τα όπλα.
Οι Πορτογάλοι αρχικά έκαναν το Χιράντο το προτιμώμενο λιμάνι στάθμευσης για αυτούς, αν και επισκέφθηκαν επίσης τα λιμάνια στη Σατσούμα και στο Μπάνγκο κατά καιρούς. Οι Ιησουίτες θεώρησαν ότι το κάρακ (ιστιοφόρο πλοίο με 3 ή 4 κατάρτια) θα έπρεπε να πηγαίνει εκ περιτροπής  σε κάθε λιμάνι του Κιούσου, ώστε οι ιερείς να μπορούν να καλύψουν περισσότερα εδάφη και να προσηλυτίσουν περισσότερους ανθρώπους,  αλλά οι έμποροι είχαν άλλες προτεραιότητες στο μυαλό τους: το κάρακ  έπρεπε να πάει σε ένα λιμάνι, που θα προστάτευε το πολύτιμο φορτίο τους από τον άνεμο και τον καιρό, και ένα σταθερό λιμάνι προορισμού ήταν απαραίτητο για τη δημιουργία μιας αξιόπιστης πελατείας. Ο νταϊμιό του Χιράντο, Ματσούρα Τακανόμπου, ήταν αρχικά φιλόξενος στους ιεραπόστολους λόγω της σχέσης τους με τους Πορτογάλους εμπόρους, αλλά έγινε εχθρικός, όταν ένιωσε ότι υπερασπίστηκαν τον ευαγγελισμό τους καίοντας βιβλία και καταστρέφοντας βουδιστικές εικόνες. Ο Ματσούρα Τακανόμπου εκδίωξε τους ιεραπόστολους από το Χιράντο το 1558, και δεν τους επέτρεψε να επιστρέψουν για πέντε χρόνια. Το 1561, 15 Πορτογάλοι σκοτώθηκαν στο Χιράντο σε έναν καυγά με τους Ιάπωνες. Ένας καπετάνιος σκοτώθηκε επίσης στο Ακούνε, σηματοδοτώντας τις πρώτες καταγεγραμμένες συγκρούσεις μεταξύ Ευρωπαίων και Ιαπώνων. Αντιμέτωποι με τέτοια γεγονότα, κατέστη σαφές στους Πορτογάλους ότι έπρεπε να βρουν ένα ασφαλέστερο λιμάνι, για στάθμευση.
Ίδρυση της χριστιανικής κοινότητας
Υπό τις προτροπές του Ιησουίτη αντιπεριφερειάρχη Κόσμε ντε Τόρες να βρει ένα νέο λιμάνι, οι Πορτογάλοι άκουσαν για το λιμάνι της Γιοκοσέουρα σε ένα διακριτικό αλιευτικό σκάφος και το βρήκαν κατάλληλο για τα μεγάλα πορτογαλικά πλοία. Βασικά, ο τοπικός άρχοντας Όμουρα Σουμιτάντα ήταν περισσότερο από πρόθυμος να φιλοξενήσει τους ξένους. Η περιοχή Σονόγκι του Όμουρα Σουμιτάντα στην επαρχία Χίζεν  ήταν ορεινή και δεν είχε πόρους. Η κατοχή του σε αυτά τα εδάφη δεν ήταν σταθερή λόγω μιας συνεχιζόμενης διαμάχης διαδοχής, στην οποία ο Σουμιτάντα, υιοθετημένος γιος του Όμουρα Σουμισάκι (大村 純 前), τοποθετήθηκε υπεύθυνος αντί του βιολογικού αλλά εξώγαμου γιου Γκοτό Τακαακίρα (後 藤 貴 明). Για τους λόγους αυτούς, ο Σουμιτάντα εξαρτιόταν από τα λιμάνια των βαθέων υδάτων, για να διατηρήσει τον εαυτό του στην εξουσία, ακόμη και αν αυτό σήμαινε την υιοθέτηση της ευρωπαϊκής θρησκείας. Ο Σουμιτάντα ανακοίνωσε στους ιεραπόστολους ότι θα χαιρόταν να δεχτεί τους Πορτογάλους στη Γιοκοσέουρα. Επιπλέον, θα άφηνε τους Ιησουίτες να χτίσουν μια εκκλησία εκεί, να απαλλάξουν τη Γιοκοσέουρα από τους φόρους για δέκα χρόνια και να απαγορεύσουν στους μη χριστιανούς να μείνουν εκεί. Με τέτοιες ελπιδοφόρες προοπτικές, οι Ιησουίτες κατευθύναν τα πορτογαλικά κάρακ στη Γιοκοσέουρα τον επόμενο χρόνο το 1562. μικρογραφία|πάρκο Γιοκοσέουρα Με την ευλογία του Σουμιτάντα χτίστηκε μια εκκλησία στη Γιοκοσέουρα, όπου υπήρχε κάποτε ένας βουδιστικός ναός και ένας τεράστιος ξύλινος σταυρός, ύψους 18 πόδια και πλάτους 9 πόδια, ανεγέρθηκε μπροστά από την εκκλησία. Σύντομα, η αποκλειστικά χριστιανική κοινότητα, η πρώτη του είδους της στην Ιαπωνία, προσέλκυσε χριστιανούς και εμπόρους από το Κιότο. Μέχρι τον Απρίλιο του 1563, ο πληθυσμός της Γιοκοσέουρα αριθμούσε περίπου 300 Χριστιανούς. Ο Σουμιτάντα ενδιαφέρθηκε ενεργά για τον Χριστιανισμό, έτσι ώστε έχτισε μια κατοικία στη Γιοκοσέουρα δίπλα στην εκκλησία και έκανε υποχρεωτική την παρακολούθηση της θείας λειτουργίας για όλους τους κατοίκους της Γιοκοσέουρα. Στις αρχές Ιουνίου του 1563, ο Σουμιτάντα βαφτίστηκε στην εκκλησία της Γιοκοσέουρα, πήρε το όνομα Μπαρτολομέου (Bartolomeu) και έγινε γνωστός ως ο πρώτος Χριστιανός νταιμιό (daimyō).
Καταστροφή
Με το Γιοκοσέουρα κατεστραμμένο, οι Πορτογάλοι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο Χιράντο, για να κάνουν εμπόριο ενώ βρήκαν ένα νέο αγκυροβόλιο. Ο Σουμιτάντα επέζησε του πραξικοπήματος και ανέκτησε τον έλεγχο της φυλής Όμουρα, και το 1565 κατεύθυνε τους Πορτογάλους στο λιμάνι της Φουκούντα, πλησιέστερα στην πόλη του Όμουρα. Ο Ματσούρα Τακανόμπου, ο νταϊμιό του Χιράντο, έστειλε έναν στόλο, για να καταστρέψει αυτό το νέο αγκυροβόλιο, για να προστατεύσει τα δικά του εμπορικά συμφέροντα, αλλά απωθήθηκε από τους Πορτογάλους στη μάχη του κόλπου Φουκούντα. Οι Πορτογάλοι συνέχισαν να αγκυροβολούν στη Φουκούντα και το κοντινό Κουτσινότσου για μερικά ακόμη χρόνια, αλλά ένιωθαν ότι τα εδάφη αυτών των λιμένων ήταν ανεπαρκή και συνέχισαν να ψάχνουν μέχρι που ο Σουμιτάντα προσέφερε στους Ιησουίτες το κοντινό λιμάνι του Ναγκασάκι, ένα απλό ψαροχώρι την εποχή, που οι Πορτογάλοι το βρήκαν τέλειο. Οι πρώην κάτοικοι της Γιοκοσέουρα μετακόμισαν στο Ναγκασάκι, και από το 1571 και εξής οι Πορτογάλοι έμποροι εστίασαν τις δραστηριότητές τους εκεί, μετατρέποντάς το στο κέντρο του εξωτερικού εμπορίου της Ιαπωνίας και το παράθυρο της προς τη Δύση μέχρι τον 19ο αιώνα.
Τουρισμός
μικρογραφία| Ιστορικό πάρκο Γιοκοσέουρα Η καταστροφή της Γιοκοσέουρα το 1563, την οποία ακολούθησαν η απομόνωση της Ιαπωνίας και η δίωξη των χριστιανών κατά την περίοδο Έντο, δεν άφησε κανένα φυσικό ίχνος του χριστιανικού οικισμού Γιοκοσέουρα σήμερα. Ωστόσο, καθώς η Γιοκοσέουρα ήταν το μέρος όπου ο Λουίς Φρόις (ο οποίος συνέχισε να γράφει το δημιουργικό έργο Historia de Iapam) έφτασε για πρώτη φορά στην Ιαπωνία και όπου ο πρώτος Χριστιανός νταϊμιό έλαβε βάπτισμα, η κυβέρνηση της πόλης Σάικαϊ αποφάσισε να αναπτύξει τη Γιοκοσέουρα ως πιθανό τουριστικό αξιοθέατο. Το Ιστορικό Πάρκο Γιοκοσέουρα (横 瀬 浦 史跡 公園) ολοκληρώθηκε το 2003 και οι κατασκευές μέσα σε αυτό χτίστηκαν σύμφωνα με τις αρχές του Αλεσάντρο Βαλινιάνο για την οικοδόμηση εκκλησιών στην Ιαπωνία.
Πηγές
Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία στην Ιαπωνία Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας
Μαγούλα Εύβοιας
Η Μαγούλα είναι μεγάλο παραθαλάσσιο χωριό της κεντρικής Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μαγούλα βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Νότιου Ευβοϊκού σε υψόμετρο 10 μέτρα, δίπλα και βορειοανατολικά της Ερέτριας (έδρα δήμου) σε απόσταση 24 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Χαλκίδα. Στη νότια άκρη του χωριού περνάει η ΕΟ Χαλκίδας - Αλιβερίου ενώ στην περιοχή και σε λόφο στην τοποθεσία "Τσαγγλί" έχει εντοπιστεί προϊστορικός οικισμός, για αυτό και έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος που χρονολογείται στη Μέση Νεολιθική περίοδο (5600 – 5300 π.Χ.).
Επίσημα αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ερετρίας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Ερέτρια, τον Γέροντα, την Αγία Τριάδα (νησίδα) και την Μαλακώντα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ερέτριας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ερέτριας του Δήμου Eρέτριας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.063 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ερέτριας
Κωνσταντίνος Καρακατσάνης (σκοπευτής)
Ο Κωνσταντίνος Καρακατσάνης ήταν Έλληνας σκοπευτής. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Πήρε μέρος στο αγώνισμα του πολεμικού τυφεκίου τριών στάσεων. Η θέση και η βαθμολογία του στο αγώνισμα δεν είναι γνωστές, πέρα από το ότι δεν τερμάτισε στην πρώτη πεντάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Έλληνες σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Δάσκαλος του τρίπτυχου Μόρισον
Με το συμβατικό όνομα Δάσκαλος του τρίπτυχου Μόρισον (fl. 16ος αιώνας) είναι γνωστός Φλαμανδός ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε το 16ο αιώνα, κατά πάσα πιθανότητα στην Αμβέρσα. Πήρε το όνομά του από ένα τρίπτυχο με θέμα την Παρθένο και το θείο Βρέφος (Μουσείο Τέχνης Τολίντο, Οχάιο, ΗΠΑ) το οποίο φιλοτέχνησε περίπου το 1500 και παλαιότερα ανήκε στη συλλογή του Χιου Μόρισον (γιος του Βρετανού συλλέκτη Άλφρεντ Μόρισον). Δεν διακρίνεται στην πραγματικότητα για την πρωτοτυπία του, καθώς βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ένα τρίπτυχο με το ίδιο θέμα του Χανς Μέμλινγκ (Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη). Άλλα έργα που αποδίδονται στον ίδιο Δάσκαλο είναι Η Παρθένος και το βρέφος με αγίους και αγγέλους σε κήπο (Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο) που διακρίνεται για τα ποιητικά χαρακτηριστικά του, και η Προσκύνηση των Μάγων (Μουσείο Τέχνης Φιλαδέλφειας, ΗΠΑ) που απεικονίζει στο βάθος την πόλη της Αμβέρσας.
Κατά τον Φριντλέντερ, κύριο χαρακτηριστικό του ύφους του και ενδεικτικό της ποιότητας του καλλιτέχνη είναι ο τρόπος που χειρίζεται το φως στις συνθέσεις του. Ο Φριντλέντερ θεωρούσε πιθανό να ήταν μαθητής του Μέτσις και ειδικότερα ο μαθητής του ονόματι Άντριεν, τον οποίο έγραψε στη συντεχνία των ζωγράφων της Αμβέρσας το 1495 ως «πρώτο μαθητευόμενο» του. Το ίδιο περίπου υποστήριξε και ο Νιέτο Γκάλλο (Nietto Gallo), ταυτίζοντας όμως τον μαθητή με τον ζωγράφο Άντριεν Σκίλλεμαν που έγινε Δάσκαλος το 1499. Ο ιστορικός της τέχνης Βίλχελμ Βαλεντίνερ διατύπωσε την δική του άποψη, σύμφωνα με την οποία ο Δάσκαλος του τρίπτυχου Μόρισον ταυτίζεται με τον Ολλανδό ζωγράφο Σίμον φαν Χάρλεμ που εργάστηκε στην Αμβέρσα την περίοδο 1502-24.
Πηγές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ουέστφιλντ
Το Ουέστφιλντ (Westfield) είναι μια πόλη στην Πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βρίσκεται 26 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μανχάταν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 30.316 κάτοικοι , αντανακλώντας μια αύξηση 2,3% από την απογραφή του 2000.
Τον Μάρτιο του 2018, το Bloomberg κατέταξε το Ουέστφιλντ στην 99η θέση με τα υψηλότερα εισοδήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη 18η θέση με τα υψηλότερα εισοδήματα στην Πολιτεία. Σύμφωνα με παναμερικανική έρευνα του 2014, το Ουέστφιλντ κατατάχθηκε ως η 30ή ασφαλέστερη πόλη που μπορεί κανείς να ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η πόλη είναι έδρα της Μητρόπολης Νέας Ιερσέης της Αρχιεπισκοπής Αμερικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Νιου Τζέρσεϊ
Μπαγκαβάτ Γκίτα
250px|thumb|right|Γλυπτό σύμπλεγμα που αναπαριστά το άρμα του Αρτζούνα με τον αμαξηλάτη του Κρίσνα, κατά τη Μπαγκαβαντγκίτα, στην Τιρουμάλα. Η Μπαγκαβάτ Γκίτα, ή Μπαγκαβαντγκίτα (भगवद्गीता), που σημαίνει «Το Θείο Τραγούδι"» είναι ένα από τα σημαντικότερα ιερά κείμενα του Ινδουϊσμού.
Γενικά
Η Μπαγκαβαντγκίτα αποτελεί μέρος του μεγάλου ινδικού έπους Μαχαμπαράτα, που όμως πολύ συχνά αποδίδεται ως ανεξάρτητο έργο και μεταφέρει τη διδασκαλία των Ουπανισάντ (Ουπανισάδες) που αποτελούν το τελευταίο τμήμα των Βέντα (Βεδών). Φέρεται δε να συντάχτηκε περί τον 5ο αιώνα π.Χ. στη σανσκριτική γλώσσα από τον Βυάσα τον αποκαλούμενο "Όμηρο της Ινδίας", ή "Ινδό Όμηρο". Είναι γραμμένη με ποιητικό μέτρο αποτελούμενη από 700 στίχους που συγκροτούν 18 κεφάλαια, ή λόγους.
Η Μπαγκαβαντγκίτα περιέχει τον διάλογο του επικού πρίγκιπα και ήρωα Αρτζούνα (= Κατακτητής) με τον φίλο και αμαξηλάτη του Κρίσνα που τυγχάνει να είναι η προσωποποίηση του Θεού, λίγο πριν αρχίσει η μοιραία μάχη του Κουρουξέτρα (Kurukshetra) όπου οι Πάνταβα πρόκειται ν΄ αντιμετωπίσουν σε μια ύστατη αποφασιστική σύγκρουση τους Καουράβα.
Σύντομη υπόθεση
Ο Κρίσνα αν και θεός ενεργεί ως βοηθός του Αρτζούνα και οδηγεί το άρμα του. Ο Αρτζούνα, ηγέτης των Πάνταβα, διαβλέποντας τον κίνδυνο που διέτρεχαν να θανατωθούν κατά τη μάχη οι φίλοι, συγγενείς και δάσκαλοί του διστάζει να πολεμήσει και σκέφτεται να καταθέσει τα όπλα για να μην τους βλάψει. Ο Κρίσνα του εξηγεί ότι πρέπει να είναι πιστός στο καθήκον του ως ευγενής-πολεμιστής (κσατρίγια) και τον συμβουλεύει να πολεμήσει κατά των Καουράβα χωρίς να παρασύρεται από συναισθηματισμούς.
Επ΄ αυτού ο Κρίσνα υπενθυμίζει στον Αρτζούνα όλες τις φρικαλεότητες που είχαν διαπράξει οι Καουράβα σε βάρος των Πάνταβα θεωρώντας ότι η μάχη αυτή θα δώσει τέλος στην αδικία που έχει διαπραχθεί. Συνεπώς ο αγώνας εκ μέρους του Αρτζούνα είναι δίκαιος. Κατόπιν όλων αυτών ο Αρτζούνα διατάζει γενική εφόρμηση όπου τελικά οι Πάνταβα νικούν τον κατά πολύ μεγαλύτερο στρατό των Καουράβα επιφέροντας τη θεία δικαιοσύνη (ντάρμα).
Κατά τη διάρκεια της προτροπής, ο Κρίσνα αναλύει στον Αρτζούνα τις βασικές αλήθειες της ζωής και τον δρόμο προς την ελευθερία (μόκσα) μέσω της γιόγκα. Ο Κρίσνα αποκαλύπτει την Παγκόσμια Μορφή του στον Αρτζούνα και τον καλεί να ενωθεί με τη θεία φύση του μέσω της πλήρους αφοσίωσης (μπάκτι).
Σημειώσεις
Η Μπαγκαβαντγκίτα είναι μέρος του Μαχαμπαράτα και αποτελούν μαζί με τη Ραμαγιάνα ένα από τα δημοφιλέστερα θρησκευτικά κείμενα του Ινδουισμού και έχει εμπνεύσει πολλούς θρησκευτικούς και πολιτικούς ηγέτες δια μέσω των αιώνων. Ένας από αυτούς ήταν και ο Μαχάτμα Γκάντι που την μελετούσε καθημερινά και αντλούσε έμπνευση ως προς τις έννοιες της εγκράτειας, της δικαιοσύνης, αλλά και του καθήκοντος.
Μεταφράσεις στην Ελληνική
Η Μπαγκαβάτ Γκίτα είναι ένα κείμενο με παγκόσμια ακτινοβολία που έχει μεταφρασθεί σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Ο ινδολόγος Δημήτριος Γαλανός την μετέφρασε για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα το 1803, αλλά δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατό του στην Αθήνα το 1848. ΄Το έργο του επανεκδόθηκε μαζί με μια απόδοση του Γιώργου Ζωγραφάκη στη δημοτική από τις εκδόσεις Δωδώνη. Άλλες αξιόλογες μεταφράσεις είναι αυτές του Θεόδωρου Παντουβά και των Χάρι Κρίσνα που έγιναν από το πρωτότυπο σανσκριτικό κείμενο.
Κωνσταντίνος Ποντίδης
Ο '''Κωνσταντίνος Δ. Ποντίδης''' (1886 - 1960 ) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός.
Βιογραφία
Ο Ποντίδης γεννήθηκε το 1886 στο Διδυμότειχο όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα. Στη συνέχεια φοίτησε στην Αστική Σχολή και στο Γυμνάσιο της Αδριανούπολης. Λόγω οικονομικών προβλημάτων δεν προχώρησε σε περαιτέρω σπουδές και μετά την ολοκλήρωση της φοίτησής του στο Γυμνάσιο διορίστηκε δάσκαλος στην Αστική Σχολή Διδυμοτείχου. Στη συνέχεια έγινε επιμελητής του οικοτροφείου Αδριανούπολης, ενώ ταυτόχρονα ήταν μυημένος σε ελληνικές μυστικές πατριωτικές οργανώσεις που δρούσαν εναντίον της βουλγαρικής επικυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή. Για τη δράση του συνελήφθη κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τις βουλγαρικές αρχές και εξορίστηκε στο Κάρλοβο. Από το 1913 μέχρι το 1923, με μια διακοπή λόγω της εξορίας του, διετέλεσε δάσκαλος στο Καραγάτς (Παλαιά Ορεστιάδα). Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την απόδοση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία, ο Ποντίδης επέστρεψε στη γενέτειρά του όπου υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1951.
Για την εκπαιδευτική και εθνική του δράση τιμήθηκε με διάφορα παράσημα και επαίνους από το ελληνικό κράτος, ενώ το 1952 εξελέγη βουλευτής Έβρου με τον Ελληνικό Συναγερμό. Απεβίωσε το 1960. Όσον αφορά την προσωπική του ζωή ήταν παντρεμένος με την εκπαιδευτικό Ελένη Μικροπούλου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Λεπτομύτα
Η Λεπτομύτα είναι εξαιρετικά σπάνιο είδος της οικογένειας των Σκολοπακίδων, που απαντάται και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική του ονομασία είναι Numenius tenuirostris και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Εμφάνιση
thumb|left|Εικόνα από το 1830 Η λεπτομύτα είναι μικρού μεγέθους χαράδριος, μήκους 36-41 εκ. και άνοιγμα φτερών 77-88 εκ. Είναι στο μέγεθος σιγλίγουρου, όμως πιο μικροκαμωμένη και με πιο λεπτό ράμφος, που στενεύει καταλήγοντας σε πιο μυτερή άκρη.
Βασικό χρώμα σε πλευρά κεφαλιού, λαιμού και στήθος πιο λευκό και οι μαύρες ραβδώσεις κάνουν πιο έντονη αντίθεση με την τουρλίδα (Numenius arquata) και τον σιγλίγουρο (Numenius phaeopus).. Οι ραβδώσεις στο στήθος βαθμιαία διασπώνται σε χαρακτηριστικές ευδιάκριτες στρογγυλές ή σταγονοειδής κηλίδες στο κάτω μέρος του στήθους και στα πλευρά. Σχέδιο κεφαλιού ενδιάμεσο με τουρλίδας και σιγλίγουρου, με μάλλον σκούρα προσοφθάλμια γραμμή και πλευρά κορώνας, δημιουργώντας ανοιχτόχρωμο φρύδι. Τα κάτω καλυπτήρια των φτερούγων είναι ολόλευκα, το ουροπύγιο λευκό και το πάνω μέρος της ουράς ανοιχτόχρωμο, δευτερεύοντα και εσωτερικά πρωτεύοντα με σαφείς ανοιχτόχρωμες ρίγες, που κάνουν εμφανή αντίθεση με την πιο σκούρα εξωτερική φτερούγα.
Το νεαρό έχει γραμμωτά μη στικτά πλευρά (μερικές κηλίδες αποκτώνται στον 1ο χειμώνα).
Φωνή
Το κάλεσμά της είναι ένα "κουρ-λιι" σαν της τουρλίδας, αλλά πιο γλυκό, υψηλότονο, επαναλαμβάνεται πιο γρήγορα και μπορεί να γίνει μια εύθυμη τρίλια. Φωνή συναγερμού σε πτήση ένα πιο οξύ και σύντομο "κου-(λ)ιι".
Βιότοπος
Η λεπτομύτα φωλιάζει σε υγρά λιβάδια και αλμυρόβαλτους.
Κατάσταση πληθυσμού
Η λεπτομύτα είναι το σπανιότερο πουλί σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική με τελευταία επιβεβαιωμένη παρατήρηση το 2001 στην Ουγγαρία. Φώλιαζε κάπου στη ΝΔ Σιβηρία, όπου το χρονικό διάστημα 1909-1924 είχαν ανακαλυφθεί ελάχιστες φωλιές. Έκτοτε και μέχρι τώρα, κανείς δεν κατάφερε να ξαναβρεί έστω και μια φωλιά.
Μετά την ολοκλήρωση της αναπαραγωγικής περιόδου, οι λεπτομύτες αναχωρούσαν για μια αποδημία 5000-6500 χλμ., που τις έφερνε, μέσω της ΝΑ Ρωσίας και της ΝΑ Ευρώπης, να ξεχειμωνιάζουν στην Β-ΒΔ Αφρική (κυρίως στο Μαρόκο), ενώ ένας μικρότερος πληθυσμός φαίνεται να ξεχειμώνιαζε κατά μήκος του Περσικού Κόλπου.
Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και μέχρι την δεκαετία του 1920, η λεπτομύτα ήταν ένα πολυάριθμο είδος, που συχνά ξεπερνούσε σε πυκνότητα τους πληθυσμούς των δυο συγγενικών της ειδών, της τουρλίδας και του σιγλίγουρου.
Στην Ελλάδα ήταν κοινή τον 19ο αιώνα και τακτική μέχρι την δεκαετία του '80, στους υγρότοπους στο Δέλτα Έβρου, Αξιού, Καλαμά, το Πόρτο Λάγος και τον Αμβρακικό. Η τελευταία επιβεβαιωμένη παρατήρηση έγινε το 1999.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκολοπακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας