cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χακ ε Σακ
Χακ ε Ρόντμαν
Ο Νέλσον χρησιμοποίησε τη στρατηγική αυτή ξανά το 1999, αυτή τη φορά απέναντι στον Σακίλ Ο'Νίλ, ο οποίος είχε 52% στις ελεύθερες βολές στην σταδιοδρομία του. Το ίδιο έκαναν και άλλοι προπονητές του ΝΒΑ για να αμυνθούν στον Ο'Νίλ. Ούτως, αν και είχε χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά δύο χρόνια νωρίτερα απέναντι στον Ρόντμαν, η στρατηγική έγινε γνωστή για τη χρήση της έναντι του Ο'Νίλ.
Πρόβλημα για το πρωτάθλημα
Όπως και με τον Τσάμπερλεϊν δεκαετίες νωρίτερα, τα σκόπιμα φάουλ εκτός μπάλας πάνω στον Ο'Νίλ έγιναν αμφιλεγόμενα. Κατά τη διάρκεια των Πλέι Οφ του NBA του 2000, τόσο οι Πόρτλαντ Μπλέιζερς όσο και οι Ιντιάνα Πέισερς χρησιμοποίησαν ανελέητα την άμυνα Χακ ε Σακ απέναντι στους Λέικερς. Το ΝΒΑ συζήτησε την επέκταση του κανόνα για τα φάουλ εκτός μπάλας ώστε να καλύπτει περισσότερα από τα δύο τελευταία λεπτά του αγώνα, ή μία άλλη αλλαγή του κανόνα που θα αποθάρρυνε τη χρήση του Χακ ε Σακ. Τελικά, όμως, το ΝΒΑ δεν άλλαξε κανέναν κανόνα για να αποθαρρύνει τη στρατηγική Χακ ε Σακ. Ένας αποτελεσματικός αντίλογος ήταν ότι οι Λέικερς κέρδισαν και τα δύο παιχνίδια στα οποία το Χακ ε Σακ ήταν περιβόητο, γεγονός που υποδηλώνει ότι η στρατηγική ήταν πολύ αναποτελεσματική για να απαιτήσει διόρθωση.
Ο προπονητής Γκρεγκ Πόποβιτς των Σαν Αντόνιο Σπερς χρησιμοποίησε με επιτυχία τη στρατηγική Χακ ε Σακ στο πέμπτο παιχνίδι της σειράς του πρώτου γύρου των Σπερς το 2008 έναντι του Ο'Νίλ και των Φοίνιξ Σανς. Ο Ο'Νίλ ευστόχησε μόνο σε 9 από τις 20 βολές του, με αποτέλεσμα οι Σανς να έχουν 20 στα 37 συνολικά στις βολές. Οι Σανς αποκλείστηκαν από τα πλέι οφ από τους Σπερς με 92–87. Τον Μάιο του 2008, ο αρθρογράφος του ESPN.com, Τζον Χόλινγκερ, ονόμασε τη χρήση του Χακ ε Σακ από τους Σπερς ως την "Καλύτερη Τακτική" των δύο πρώτων γύρων των Πλέι Οφ του NBA του 2008. Ο Χόλινγκερ έγραψε ότι ο Πόποβιτς ήταν ο πρώτος που "κατάφερε πραγματικά να μάθει πώς να χρησιμοποιεί αυτό το όπλο προς όφελός του". Εξήγησε ότι ο Πόποβιτς χρησιμοποίησε την τακτική αυτή "για να εξαλείψει τις προσπάθειες τριών πόντων" και με 25 δευτερόλεπτα ή λιγότερα στο τέλος των περιόδων να πάρει πίσω τη μπάλα για να κερδίσουν οι Σπερς την τελευταία κατοχή. Ο Χόλινγκερ δήλωσε: "Αυτό θα πρέπει να είναι μία στιγμή Εύρηκα! για άλλους προπονητές και περιμένω ότι θα είναι η πιο ευρέως αντιγραμμένη τακτική του πρωταθλήματος του χρόνου"
Εφαρμογή έναντι άλλων παιχτών
Η στρατηγική Χακ ε Σακ είναι πιο αποτελεσματική απέναντι σε έναν παίχτη που σουτάρει άσχημα τις ελεύθερες βολές, αλλά είναι τόσο αποτελεσματικός σε άλλους τομείς που ο προπονητής διστάζει να τον απομακρύνει από το παιχνίδι. Λίγοι παίκτες πλην του Ο'Νίλ πληρούν αυτά τα κριτήρια.
Ο Μπεν Ουάλας είχε μόνο 42% στις ελεύθερες βολές κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, το χειρότερο ποσοστό στην ιστορία του ΝΒΑ μεταξύ παικτών με 1000 προσπάθειες. Ο Μπρους Μπάουεν ήταν επίσης ένας από τους καλύτερους αμυντικούς του παιχνιδιού αλλά από τους χειρότερους εκτελεστές ελευθέρων βολών. Εξαιτίας των δυσκολιών τους στη γραμμή των ελευθέρων βολών, κάθε παίκτης έχει γίνει κατά καιρούς στόχος της στρατηγικής Χακ ε Σακ.
Ντουάιτ Χάουαρντ
Στις 12 Ιανουαρίου 2012, οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς έκαναν επίθεση στον σέντερ των Ορλάντο Μάτζικ, Ντουάιτ Χάουαρντ, σκόπιμα κατά τη διάρκεια του αγώνα. Το αποτέλεσμα ήταν να επιχείρησει την επίδοση των 39 ελευθέρων βολών, σπάζοντας την επίδοση του Ουίλτ Τσάμπερλεϊν των 34 που είχε από το 1962. Ο Χάουαρντ εισήλθε στο παιχνίδι με 42% των ελευθέρων βολών του στη χρονιά και λίγο κάτω από 60% στην σταδιοδρομία του. Έβαλε 21 από τις 39 προσπάθειες και τελείωσε με 45 πόντους και 23 ριμπάουντ στη νίκη των Μάτζικ με 117-109. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, ο Χάουαρντ ανταλλάχθηκε στους Λέικερς. Στο πρώτο του παιχνίδι στο Ορλάντο, στις 12 Μαρτίου 2013, πέτυχε 25 από τις 39 βολές, κάνοντας υψηλό εύστοχων και προσπαθειών για τους Λέικερς, ενώ ισοφάρισε το υψηλό προσπαθειών του στο ΝΒΑ. Ο Χάουαρντ πέτυχε 16 από τις 20 βολές όταν του έγινε φάουλ από τους Μάτζικ.
Τιάγκο Σπλίτερ
Στις 29 Μαΐου 2012, οι Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ χρησιμοποίησαν τη λεγόμενη στρατηγική χακ ε Σπλίτερ στον Τιάγκο Σπλίτερ κατά τη διάρκεια του δευτέρου αγώνα των τελικών της Δυτικής Περιφερείας των Πλέι Οφ του NBA του 2012, ο οποίος είχε 5 από τις 10 προσπάθειες ελευθέρων βολών από αυτά τα φάουλ.
Τζος Σμιθ
Στις 10 Απριλίου 2015, αναφέρθηκε ότι οι Σαν Αντόνιο Σπερς χρησιμοποίησαν αυτή τη στρατηγική στον Τζος Σμιθ για να κρατήσουν τη μπάλα μακριά από τον υπερκαυτό Τζέιμς Χάρντεν και οι Σαν Αντόνιο Σπερς κέρδισαν αυτό το παιχνίδι με 104–103.
Ντεάντρ Τζόρνταν
δεξιά|μικρογραφία| Ο Ντεάντρ Τζόρνταν υπήρξε θύμα της στρατηγικής Χακ ε Σακ. Κατά τη διάρκεια των Πλέι Οφ του NBA του 2015, ο Χάουαρντ, τότε με τους Χιούστον Ρόκετς, στοχοποιούνταν ξανά συχνά από αντιπάλους, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του δευτέρου γύρου απέναντι στους Λος Άντζελες Κλίπερς. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παιχνιδιού, ο Χάουαρντ εκτέλεσε 21 (ευστοχώντας στις 8) από τις 64 ελεύθερες βολές για τους Ρόκετς. Με τη σειρά τους, οι Ρόκετς στόχευσαν τον Ντεάντρ Τζόρνταν, ο οποίος είχε πέσει θύμα του "Χακ ε Τζόρνταν" ή "Χακ ε Ντι Τζέι" από το 2014, και συγκεκριμένα είχε κάνει πέντε φάουλ σε δύο λεπτά στον προηγούμενο γύρο των πλέι οφ με τους Σαν Αντόνιο Σπερς. Στο τέταρτο παιχνίδι, ο Τζόρνταν κατέρριψε το υψηλό του Ο'Νίλ με τις περισσότερες ελεύθερες βολές σε ένα ημίχρονο με 28.
Αντρέ Ντράμοντ
Στις 20 Ιανουαρίου 2016, οι Χιούστον Ρόκετς χρησιμοποίησαν το Χακ ε Ντράμοντ απέναντι στον σέντερ των Ντιτρόιτ Πίστονς, Αντρέ Ντράμοντ, και ο Ντράμοντ έκανε 13 στις 36 ελεύθερες βολές. Αυτά οι 23 άστοχες είναι υψηλό στο ΝΒΑ για τις περισσότερες χαμένες από έναν παίκτη σε έναν αγώνα. Ωστόσο, οι Πίστονς θα κέρδιζαν το παιχνίδι με 123-114.
Αντρέ Ρόμπερσον
Στα πλέι οφ της περιόδου 2016–17, ο φόργουορντ των Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ, Αντρέ Ρόμπερσον, έπεσε θύμα αυτής της στρατηγικής απέναντι στους Χιούστον Ρόκετς στον πρώτο γύρο των πλέι οφ. Ο Ρόμπερσον είχε 3/21 σουτ στη σειρά.
Μπεν Σίμονς
δεξιά|μικρογραφία| Ο Μπεν Σίμονς έχει πέσει θύμα της στρατηγικής Χακ ε Σακ. Στις 29 Νοεμβρίου 2017, οι Ουάσιγκτον Ουίζαρντς χρησιμοποίησαν αυτό που μία εφημερίδα αποκάλεσε "στρατηγική "χακ ε Μπεν Σϊμονς "" όταν βρέθηκαν πίσω στο σκορ με 24 πόντους διαφορά από τους Φιλαδέλφεια 76ερς κατά 24 πόντους στην τρίτη περίοδο. Οι Ουίζαρντς έκαναν επανειλημμένα φάουλ στον πόιντ γκαρντ των 76ερς, Μπεν Σίμονς, δίνοντάς του 29 ελεύθερες βολές, 24 από αυτές στην τέταρτη περίοδο. Ο Σίμονς ήταν διαβόητα κακός εκτελεστής και είχε εισέλθει στο παιχνίδι με ποσοστό 56% στις ελεύθερες βολές. Σε αυτό το παιχνίδι είχε ακόμη χειρότερη ποσοστό στις ελεύθερες βολές, με 15/29 (52%). Ωστόσο, οι 76ερς άντεξαν και κέρδισαν το παιχνίδι με 118-113. Οι 31 πόντοι του Σίμονς ήταν υψηλό σταδιοδρομίας για τον ίδιο εκείνη τη στιγμή.
Στις 31 Μαΐου 2021, οι Ουάσιγκτον Ουίζαρντς χρησιμοποίησαν ξανά την ίδια στρατηγική στο τέταρτο παιχνίδι των πλέι οφ του ΝΒΑ του 2021, κάνοντας σκόπιμα φάουλ στον Σίμονς τρεις φορές στα τέλη της τετάρτης περιόδου και στέλνοντας τον Σίμονς στη γραμμή του φάουλ όπου είχε μόνο τρεις από τις έξι προσπάθειες στην ήττα με 114-122 από τους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, ενώ ο Σίμονς τελείωσε με πέντε στις ένδεκα προσπάθειες που έγιναν στο τέλος του παιχνιδιού. Στις 16 Ιουνίου 2021, οι Ατλάντα Χοκς υιοθέτησαν τη στρατηγική "χακ ε Μπεν" στο πέμπτο παιχνίδι των πλέι οφ του NBA του 2021, κάνοντας σκόπιμα φάουλ στον Σίμονς στη δεύτερη και τέταρτη περίοδο και στέλνοντας τον Σίμονς στη γραμμή του φάουλ στην ήττα με 106-109 από τους Ατλάντα Χοκς. Ο Σίμονς τελείωσε με τέσσερις από τις δεκατέσσερις προσπάθειες στο τέλος του παιχνιδιού.
Κριτική και αλλαγές κανόνων
Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι το σκόπιμο φάουλ κάνει το παιχνίδι δυσάρεστο για να το παρακολουθήσει κανείς, παραβιάζει το πνεύμα ή διαταράσσει τον ρυθμό του παιχνιδιού, βάζει την ομάδα που κάνει φάουλ πολύ γρήγορα σε πλεονέκτημα ελευθέρων βολών και υποτιμά τις αμυντικές ικανότητες της ομάδας. ''Το μόνο που μας επέτρεψε ήταν να ρυθμίσουμε την άμυνά μας. Νομίζω ότι αυτό είναι ασέβεια προς τους παίκτες τους. Βασικά, έλεγαν στους παίκτες τους ότι δεν μπορούσαν να μας προφυλάξουν.''
Πολλοί προπονητές έλαβαν υπόψη τους αυτές τις επικρίσεις και αμφισβήτησαν την αποτελεσματικότητα της στρατηγικής για την ελαχιστοποίηση του σκοραρίσματος. Ένας αστάθμητος παράγοντας είναι η επίδραση στην ψυχολογία του παίκτη που έχει υποστεί φάουλ επίτηδες στην πεποίθηση ότι δεν θα εκτελέσει τις ελεύθερες βολές του. Ορισμένοι πιστεύουν ότι η συχνή αποστολή του Ο'Νίλ στη γραμμή του φάουλ εγκυμονούσε τον κίνδυνο να τον βάλει σε "ρυθμό" και να τον κάνει προσωρινά καλύτερο εκτελεστή.
Αυτοί οι παράγοντες, καθώς και το γεγονός ότι υπάρχουν μόνο λίγοι παίκτες που πληρούν τα κριτήρια του Χακ ε Σακ, σημαίνουν ότι η στρατηγική αυτή είναι ασυνήθιστη στο ΝΒΑ. Μία αλλαγή του κανόνα που ξεκίνησε από την περίοδο 2016–17 του NBA έθεσε έναν επιπλέον περιορισμό στο σκόπιμο φάουλ: τα φάουλ μακριά από τη μπάλα δίνουν πλέον στην ομάδα που υπέπεσε σε φάουλ μία ελεύθερη βολή και την κατοχή της μπάλας στα τελευταία δύο λεπτά κάθε περιόδου, σε σχέση με τον προηγούμενο κανόνα που αφορούσε μόνο τα τελευταία δύο λεπτά της τετάρτης περιόδου Η αλλαγή του κανόνα αποσκοπούσε στην εξάλειψη των περιπτώσεων όπου οι ομάδες έκαναν σκόπιμα φάουλ εκτός μπάλας προκειμένου να κερδίσουν την τελευταία κατοχή της μπάλας σε μία περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Στρατηγική καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ναός της Σίβυλλας
μικρογραφία|500x500εσ| Ναός της Σίβυλλας μικρογραφία|200x200εσ| Χαρακτική του 19ου αιώνα του ναού της Σίβυλλας Ο Ναός της Σίβυλλας (στα Πολωνικά, Świątynia Sybilli) είναι μια στρογγυλή μονόπτερη κατασκευή με κιονοστοιχία, που μοιάζει με ναό, στο Πουλάβι της Πολωνίας. Κτίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα ως μουσείο της Ιζαμπέλα Τσαρτορίσκα.
Ιστορία
Ο "Ναός της Σίβυλλας" στο Πουλάβι, επίσης γνωστός ως Ναός της Μνήμης, άνοιξε το 1801. Η κατασκευή διαμορφώθηκε σύμφωνα με τον παρόμοιο μονόπτερο «Ναό της Vesta (Εστίας)» στο Τίβολι (Τίβουρα) της Ιταλίας, τον τόπο της Τιβουρτινής Σίβυλλας, ο οποίος ήταν γνωστός σε όλη την Ευρώπη από χαρακτικά. Ο ναός στο Πουλάβι, σχεδιασμένος από τον Πολωνό αρχιτέκτονα Χρίστιαν Πιοτρ Άιγκνερ, αποτέλεσε μνημείο για την πολωνική ιστορία και τον πολιτισμό και τις δόξες και τις δυστυχίες της ανθρώπινης ζωής. Ο Ναός της Σίβυλλας κτίστηκε μεταξύ των ετών 1798-1801. Περιέχει δύο κυκλικές αίθουσες. Η άνω αίθουσα είναι προσβάσιμη μέσω σκαλοπατιών, με δύο πέτρινα λιοντάρια εκατέρωθεν. Πάνω από την είσοδο υπάρχει μια επιγραφή: Παρελθόν-Μέλλον. Υπάρχει μια βεράντα γύρω από την αίθουσα, η οροφή της οποίας στηρίζεται σε κορινθιακές κολόνες από ψαμμίτη. Το δωμάτιο είναι καλυμμένο με τρούλο με στρογγυλό φεγγίτη στη μέση, που στενεύει προς την κορυφή. Μια ζωφόρος με μοτίβα γρυπών και κηροπηγίων (έργο του F. Bauman) βρίσκεται κάτω από τον τρούλο. Η κάτω αίθουσα έχει έναν τρούλο, που υποστηρίζεται από εννέα στοές, πίσω από τις οποίες υπάρχει ένα στενό περιπατητήριο. Μεταξύ των αντικειμένων, που φυλάσσονται στο Ναό της Σίβυλλας, περιλαμβάνονται τα Ξίφη Γκρούνβαλντ και μία μεγάλη "Βασιλική κασετίνα", που περιέχει πορτρέτα και προσωπικά αντικείμενα των μοναρχών και βασιλισσών της Πολωνίας.
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νοεμβρίου του 1830–31, το μουσείο έκλεισε. Ο γιος της Ιζαμπέλα Τσαρτορίσκα, Άνταμ Γέρζι Τσαρτορίσκι, εγκατέλειψε τις σωζόμενες συλλογές στο Παρίσι της Γαλλίας, όπου τις στέγασε στο Ξενοδοχείο Λάμπερτ. Ο γιος του Βουαντίσουαφ Τσαρτορίσκι άνοιξε αργότερα ξανά το μουσείο το 1878 στην Κρακοβία, στην Αυστριακή Πολωνία, ως Μουσείο Τσαρτορίσκι.
Πρους
Το 1884, ο ναός της Σίβυλλας χρησιμοποιήθηκε από τον Πολωνό συγγραφέα Μπολέσλαφ Πρους ως σκηνικό για τη μικρο-ιστορία του, "Μήτρα της Γης".
Η δράση της ιστορίας λαμβάνει χώρα δίπλα στον Ναό, όπου υπάρχει ένας ογκόλιθος κατάφυτος με μούχλα. Σε μια συγκεκριμένη στιγμή ο λίθος μεταμορφώνεται μαγικά σε μία γήινη σφαίρα.
Στην μικρο-ιστορία του μιάμιση σελίδας, ο Πρους ταυτίζει τις ανθρώπινες κοινωνίες με καλούπια που, με την πάροδο των αιώνων, αμφισβητούν τυφλά και αδιάφορα την επιφάνεια του πλανήτη. Παρέχει έτσι μια μεταφορά για την ανταγωνιστική πάλη για ύπαρξη, που συνεχίζεται μεταξύ των ανθρώπινων κοινοτήτων.
Το 1869, ο τότε 22χρονος Μπολέσλαφ Πρους είχε σπουδάσει εν συντομία στο Ινστιτούτο Γεωργίας και Δασοκομίας, που είχε ιδρυθεί στο παλιό κτήμα Τσαρτορίσκι στο Πουλάβι. Νωρίτερα, είχε περάσει αρκετά χρόνια από την παιδική του ηλικία στο Πουλάβι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Πολωνία
Αηδόνια Κορινθίας
Τα Αηδόνια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Νεμέας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Τα Αηδόνια είναι χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Κορινθίας, στις νότιες υπώρειες της κορυφής «Γαβριάς» (1.209 μ.), δίπλα στα όρια με τον νομό Αργολίδας. Βρίσκεται κοντά στη βόρεια όχθη του ποταμού Ασωπού και πάνω στην επαρχιακή οδό Νεμέας-Λεοντίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 340. Απέχει 47 χλμ. περίπου ΝΔ. της Κορίνθου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 8,622 χμ² (2011).
Ιστορικά στοιχεία
Σε λόφο πάνω από τον οικισμό ήλθαν στο φως (1978-1980) πλούσια ευρήματα σε μυκηναϊκό νεκροταφείο. Το νεκροταφείο περιλαμβάνει 21 θολωτούς τάφους, συλημένους ως επί το πλείστον, οι οποίοι τοποθετούνται χρονικά μεταξύ 16ου και 13ου αιώνα π.Χ. Εικάζεται ότι, υπήρχε εδώ σημαντικό κέντρο κάποιου ισχυρού ηγεμόνα της μυκηναϊκής εποχής. Τα ευρήματα εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο Νεμέας.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του χωριού κατέγραψε σημαντική αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1951. Ακολούθησε σημαντική μείωση απο το 1951 μέχρι και σήμερα, με μόνη εξαίρεση το 1991 που υπήρξε μεγάλη αύξηση.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 ως Μπότσικας και προσαρτήθηκε στον δήμο Φλοιούντος του -τέως- νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Νεμέας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Κορινθίας, αλλά το 1909 επανήλθε στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μπότσικα και το 1927 μετονομάστηκε σε Αηδόνια. Το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αηδονίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Νεμέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Νεμέας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας
Ουγέστ Μόσχας
Το ουγέστ Μόσχας ήταν διοικητική μονάδα στο κυβερνείο Μόσχας, η οποία υπήρχε μέχρι το 1929. Κέντρο της αποτελούσε η πόλη της Μόσχας. Περιλάμβανε ορισμένους μεγάλους οικισμούς όπως η Μόσχα, το Κούντσεβο, το Ισαμιλόβο, το Περόβο, το Ροστόκινο, το Τσαρίτσινο, το Ναγκάτινο και το Ρέουτοφ.
Διοικητική διαίρεση 14ου–18ου αιώνα
Τα βόλοστ του ουγέστ Μόσχας - από τα πρώτα γνωστά στο κράι Ζαμοσκόβνι. Τα πρώτα από αυτά αναφέρονται από τον πνευματικό Ιβάν Καλίτα. Σε σχέση με την μεγάλη περιοχή και πυκνοκατοικημένη, το ουγέστ ήδη από το 17ο αιώνα ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη: Ζαμοσκόβνιου και Ζαρέτσκι, συγκεντρώνοντας δεκάδες σταν και βόλοστ, καθώς και το παλάτι και τα χωριά των στάβλων.
Διοικητική διαίρεση 19ου–20ού αιώνα
Μέχρι το 1912, το ουγέστ χωρίστηκε σε 8 σταν. Το ουγέστ περιλάμβανε 15 βόλοστ:
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Ουγέστ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Αρμενίων
μικρογραφία|Χιλιάδες Αρμένιοι αποτίουν φόρο τιμής στα θύματα της γενοκτονίας, αφήνοντας λουλούδια στην [[αιώνια φλόγα του Τσιτσερνακαμπέρντ το 2009.]] Η Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Αρμενίων (Մեծ Եղեռնի զոհերի հիշատակի օր - Μετς Γιεγέρνι ζοχέρι χισατάκι ορ) ή Ημέρα Ανάμνησης για τη Γενοκτονία των Αρμενίων είναι αργία στην Αρμενία και τη Δημοκρατία του Αρτσάχ στις 24 Απριλίου. Επίσης εορτάζεται από την αρμενική διασπορά την ίδια ημέρα. Λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Αρμενίων του 1915. Ήταν μια σειρά από σφαγές και λιμούς που οδήγησαν στον θάνατο 1.5 εκατομμυρίων Αρμενίων από τους Οθωμανούς. Στο Ερεβάν, πρωτεύουσα της Αρμενίας, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πηγαίνουν στο Τσιτσερνακαμπέρντ αφήνοντας λουλούδια στην αιώνια φλόγα που βρίσκεται εκεί.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|Μνημείο για τη γενοκτονία στον [[Καθεδρικός ναός του Αγίου Σαρκίς|καθεδρικό ναό του Αγίου Σαρκίς στην Τεχεράνη]] Η 24η Απριλίου τιμά την απέλαση των Αρμενίων διανοούμενων στις 24 Απριλίου 1915 από την Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη εκδήλωση στη μνήμη των θυμάτων έγινε από μια ομάδα επιζώντων της γενοκτονίας στην αρμενική εκκλησία της Αγίας Τριάδας στη πόλη της Κωνσταντινούπολης του 1919. Πολλές εξέχουσες προσωπικότητες της αρμενικής κοινότητας συμμετείχαν στον εορτασμό. Μετά από την αρχική εκδήλωση, το 1919, η ημερομηνία έγινε ετήσια ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία.
Το 1988, η Σοβιετική Αρμενία ενέκρινε επίσημα την 24η Απριλίου ως δημόσια ημέρα μνήμης.
Το 1997 η Πολιτειακή Συνέλευση της Καλιφόρνιας κήρυξε την 24η Απριλίου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Αρμενίων του 1915-1923 και για τα θύματα των πογκρόμ του Σουμγκαγήτ το 1988 και των ταραχών του Μπακού το 1990.
Το 2007, η Αργεντινή πέρασε τον Εθνικό Νόμο 26199, ο οποίος ορίζει την 24η Απριλίου ως "Ημέρα Δράση για την Ανοχή και το Σεβασμό μεταξύ των Λαών", στην οποία οι Αρμενοαργεντινοί εξαιρούνται από την εργασία.
Το 2015, η Βουλή των Κοινοτήτων του Καναδά ενέκρινε ομόφωνα την πρόταση Μ-587 που προτάθηκε από τον Μπραντ Μπατ, σηματοδοτώντας τον Απρίλιο ως Μήνα Ανάμνησης, Καταδίκης και Αποτροπής Γενοκτονιών και όρισε την 24η Απριλίου ημέρα ανάμνησης της γενοκτονίας των Αρμενίων.
Το 2019, η Γαλλία γιόρτασε την πρώτη εθνική επέτειο της γενοκτονίας, με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν να κηρύσσει την 24η Απριλίου "εθνική ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Αρμενίων", εκπληρώνοντας μια προεκλογική υπόσχεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έθιμα Απριλίου
Μύλοι Μεσσηνίας
Οι Μύλοι και παλαιότερα αναφερόμενοι ως τα Περιβόλια είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Ιστορία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από τους πολλούς, περισσότερους από δέκα, νερόμυλους, στους οποίους παλαιότερα οι αγρότες της περιοχής της Κυπαρισσίας άλεθαν το σιτάρι. Οι μύλοι αυτοί σήμερα δεν είναι λειτουργικοί, εκτός από τον Μύλο του Μαυρογένη ή Μύλο του Κατσαμπρόκου, που έχει ανακαινιστεί.
Οι Μύλοι είναι οικισμός, ο οποίος αρχικά προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας και αναφέρεται το 1879 με 140 κατοίκους και το 1889 με 221 κατοίκους. Λίγα χρόνια αργότερα όμως, το 1897, ο οικισμός καταργήθηκε.
Ο οικισμός εκ νέου αναγνωρίστηκε επίσημα μόλις το 1940 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Κυπαρισσίας, ως και το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κυπαρισσίας, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός των Μύλων, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 52 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια – εκδηλώσεις
Ο οικισμός αποτελείται από τα σπίτια και τους παλαιούς νερόμυλους. Διαθέτει επίσης παραδοσιακό Οινομαγειρείο. Η εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας και κάθε χρόνο πραγματοποιείται σε αυτόν ο εορτασμός στην μνήμη του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης (στις 21 Μαΐου), τελείται εσπερινός με αρτοκλασία, καθώς και λιτανεία. Την παραμονή της εορτής, γίνεται παραδοσιακό λαϊκό γλέντι-πανηγύρι με μουσική, στο οποίο προσφέρονται γουρουνοπούλα, κρασί και διάφορα τοπικά εδέσματα.
Αξιοθέατα
Αξιοσημείωτη είναι η θέα που υπάρχει από το χωριό προς την πόλη, το κάστρο της Κυπαρισσίας, καθώς και τον Κυπαρισσιακό κόλπο.
Ο υδρόμυλος του Μαυρογένη
Ο Μύλος του Μαυρογένη ή Μύλος του Κατσαμπρόκου είναι από τους παλιότερους μύλους του χωριού, ο οποίος λειτουργεί περίπου από το 1850. Το κτιριακό συγκρότημά του αποτελείται από τον μύλο, τον νερόπυργο, την κύρια κατοικία του μυλωνά, καθώς και ένα βοηθητικό κτίσμα. Στους χώρους του υπάρχουν παλαιά μηχανήματα, μυλόπετρες, το πετρόχτιστο κανάλι μεταφοράς του νερού, εργαλεία, και άλλα αντικείμενα τα οποία χρησιμοποιούσε ο μυλωνάς. Ο Μύλος αυτός έχει ανακηρυχθεί διατηρητέο μνημείο, καθώς «αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα προβιομηχανικής εγκατάστασης και τον καλύτερα διατηρημένο μύλο εκτεταμένου δικτύου υδρόμυλων που αναπτύσσεται κατά μήκος του ιδίου ρέματος». Κατά τη διάρκεια, μάλιστα, της Κατοχής 1941-1944 ο νερόμυλος αυτός ήταν το αρχηγείο των αντιστασιακών της περιοχής, και στη συνέχεια των ανταρτών του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, μετά την απελευθέρωση. Σήμερα εκτός από την παραγωγή αλευριού, στους χώρους του μύλου λειτουργεί έκθεση λαογραφίας σχετική με την περιοχή, καφενείο στο οποίο διατίθενται διάφορα τοπικά παραδοσιακά προϊόντα, ενώ συχνά πραγματοποιούνται εκεί εικαστικές εκθέσεις, βραδιές ποίησης και διάφορες μουσικές εκδηλώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Γρηγόριος Ευθυμίου
Ο Γρηγόριος Ευθυμίου ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από το Ροδολίβος Σερρών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γρηγόριος Ευθυμίου γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Ροδολίβος Σερρών. Συγκρότησε ένοπλη ομάδα προκειμένου να αντιμετωπίσει τη Βουλγαρική βία των κομιτατζήδων. Έδρασε στις περιοχές της Αμφίπολης, Σερρών, Δράμας, Φυλλλίδας και Παγγαίου, καθόλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Συνεργάστηκε σε κοινές επιχειρήσεις με τον οπλαρχηγό Δούκα Γαϊτατζή εναντίον Βουλγάρων κομιτατζήδων. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1917, εκτελέστηκε από τους Βούλγαρους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Παρθένι
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ερνέστος Μπάμπενμπεργκ της Αυστρίας
Ο Ερνέστος ο γενναίος, γερμ. Ernest der Tapfere (1027 - 10 Ιουνίου 1075), από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ, ήταν μαργράβος της Αυστρίας (1055-1075).
Βιογραφία
Ήταν ο γιος του Αδαλβέρτου, μαργράβου της Αυστρίας και της Φρότσα Ορσέολο, κόρης του Όθωνα, δόγη της Βενετίας.
Αύξησε την επικράτειά του εις βάρος των Βοημικών και Ουγγρικών συνόρων, σε αυτό που λέγεται Κάτω Αυστρία (νυν ΒΑ Αυστρία). Η απομακρυσμένη περιοχή του Βάλντφιρτελ αποικίστηκε από αυτοκρατορικούς υπαλλήλους (ministerialis), τους ιππότες του Κύνρινγκ.
Υποστήριξε τον Σολομώντα της Ουγγαρίας στη διαμάχη με τον αδελφό του Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας και για την ανδραγαθία που επέδειξε ονομάστηκε ο γενναίος από τον χρονικογράφο του Λάμπερτ του Χέρσφελντ. Στην Έριδα της Περιβολής πολέμησε με το μέρος του Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων εναντίον των Σαξόνων. Στη μάχη του Λανγκενζάλτσα απεβίωσε.
Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Λεοπόλδος Β΄.
Janssen Pharmaceuticals
Η Janssen Pharmaceuticals είναι φαρμακευτική εταιρεία που εδρεύει στη Μπέερσε (Beerse) του Βελγίου και ανήκει στην Johnson & Johnson. Ιδρύθηκε το 1953 από τον Πάουλ Γιάνσσεν (Paul Janssen).
Ερνέστος Μπάμπενμπεργκ της Αυστρίας
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε το 1060 την Αδελαΐδα των Βέττιν, κόρη του Ντέντι Α΄ μαργράβου του Σαξονικού Όστμαρκη (= Λουσατίας) και είχε τέκνα:
Το 1071 απεβίωσε η Αδελαΐδα και ο Ερνέστος έκανε δεύτερο γάμο. Νυμφεύτηκε την Σβανχίλντε, κόρη του Ζίγκαρτ Ζ΄, κόμη της Ουγγρικής μαρκιωνίας.
Janssen Pharmaceuticals
Ιστορία
μικρογραφία| Τζάνσεν (Λάιντεν, 2021) Οι πρώτες ρίζες της εταιρείας που θα εξελισσόταν στην Janssen Pharmaceuticals χρονολογούνται από το 1933. Το 1933, ο Κόνσταντ Γιάνσσεν (Constant Janssen), πατέρας του Πάουλ Γιάνσσεν, απέκτησε το δικαίωμα διανομής των φαρμακευτικών προϊόντων της Richter, μιας ουγγρικής φαρμακευτικής εταιρείας, για το Βέλγιο, τις Κάτω Χώρες και το Βελγικό Κονγκό. Στις 23 Οκτωβρίου 1934, ίδρυσε το NV Produkten Richter στο Τούρνχαουτ. Το 1937, ο Κόνσταντ απέκτησε ένα παλιό εργοστάσιο στην Statiestraat 78 στο Τούρνχαουτ για την αναπτυσσόμενη εταιρεία του, το οποίο επεκτάθηκε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου σε τετραώροφο κτίριο. Ακόμα φοιτητής, ο Πάουλ Γιάνσσεν βοήθησε στην ανάπτυξη παρακεταμόλης με το όνομα Perdolan, με το οποίο αργότερα θα γίνει γνωστή. Μετά τον πόλεμο, το όνομα για τα προϊόντα της εταιρείας άλλαξε σε Eupharma, αν και το όνομα της εταιρείας Richter θα παρέμενε μέχρι το 1956.
Ερνέστος Μπάμπενμπεργκ της Αυστρίας
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Μπάμπενμπεργκ Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας
Janssen Pharmaceuticals
Ιστορία
Ο Πάουλ Γιάνσσεν ίδρυσε το δικό του ερευνητικό εργαστήριο το 1953 στον τρίτο όροφο του κτιρίου στο Statiestraat, ενώ εργαζόταν ακόμα στην εταιρεία του πατέρα του, Richter-Eurpharma. Το 1955, αυτός και η ομάδα του ανέπτυξαν το πρώτο τους φάρμακο, το Neomeritine ( ambucetamide ), ένα αντισπασμωδικό που βρέθηκε να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό για την ανακούφιση του εμμηνορροϊκού πόνου. Στις 5 Απριλίου 1956, το όνομα της εταιρείας άλλαξε σε NV Laboratoria Pharmaceutica C. Janssen (πήρε το όνομά του από τον Κόνσταντ Γιάνσσεν). Στις 27 Απριλίου 1957, η εταιρεία δημιούργησε μια νέα ερευνητική εγκατάσταση στο Μπέερσε (Beerse), αλλά η μεταφορά της εκεί δεν θα είχε ολοκληρωθεί έως το 1971-1972. Στις 2 Μαΐου 1958, το ερευνητικό τμήμα της Μπέερσε αποτέλεσε ξεχωριστό νομικό πρόσωπο, το NV Research Laboratorium C. Janssen.
Στις 24 Οκτωβρίου 1961, η εταιρεία εξαγοράστηκε από την αμερικανική εταιρεία Johnson & Johnson. Τις διαπραγματεύσεις με την Johnson & Johnson διεξήγαγε ο Φρανς φαν ντεν Μπεργκ (Frans Van den Bergh), επικεφαλής του Διοικητικού Συμβουλίου. Στις 10 Φεβρουαρίου 1964, το όνομα άλλαξε σε Janssen Pharmaceutica NV και η έδρα της εταιρείας στο Τούρνχαουτ μεταφέρθηκε επίσης στη Μπέερσε. Η εταιρεία είχε ως επικεφαλής τους Πάουλ Γιάνσσεν, Μπομπ Σταουτχάουζεν )Bob Stouthuysen) και Φρανς φαν ντεν Μπεργκ. Όταν, το 1971-1972, η φαρμακευτική παραγωγή μετακόμισε επίσης στο Μπέερσε, ολοκληρώθηκε η μετακίνηση από το Turnhout. Μεταξύ 1990 και 2004, η Janssen επεκτάθηκε παγκοσμίως και η εταιρεία απασχολούσε 28.000 υπαλλήλους παγκοσμίως.
Από την αρχή, η Janssen τόνισε ως βασική δραστηριότητα έρευνας για την ανάπτυξη νέων φαρμάκων. Το ερευνητικό τμήμα που ιδρύθηκε στη Μπέερσε το 1957, εξελίχθηκε σε μεγάλη ερευνητική πανεπιστημιούπολη. Το 1987 ιδρύθηκε το Ίδρυμα Έρευνας Janssen (JRF) το οποίο πραγματοποιεί έρευνα για νέα φάρμακα στη Μπέερσε και σε άλλα εργαστήρια σε όλο τον κόσμο. Η Janssen έγινε η φλαμανδική εταιρεία με τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό για έρευνα και ανάπτυξη. Εκτός από την έδρα της Μπέερσε με τα ερευνητικά της τμήματα, τη φαρμακευτική παραγωγή και τα διοικητικά τμήματα, η Janssen Pharmaceutica στο Βέλγιο έχει ακόμη γραφεία στο Μπέρχεμ ( Janssen-Cilag ), ένα εργοστάσιο χημικών στο Χέελ και την Janssen Biotech στο Όλεν.
Το εργοστάσιο χημικής παραγωγής στο Χέελ παράγει τα δραστικά συστατικά για τα φάρμακα της εταιρείας. Το 1975, το πρώτο εργοστάσιο ενός νέου εργοστασίου χημικών εργοστασίων I ιδρύθηκε στο Χέελ, το "Plant II" άρχισε να λειτουργεί το 1977, το "Plant III" το 1984 και το "Plant IV" το 1995. Το 1999 η εναπομένουσα χημική παραγωγή στη Μπέερσε μεταφέρθηκε στο Χέελ. Περίπου το 80% των ενεργών συστατικών του κατασκευάζονται εδώ. Το εργοστάσιο στο Χέελ κατασκευάζει επίσης περίπου τα δύο τρίτα της παγκόσμιας χημικής παραγωγής του φαρμακευτικού τομέα της Johnson & Johnson. Το 1995, το Κέντρο Μοριακού Σχεδιασμού (CMD) ιδρύθηκε από τους Πάουλ Γιάνσσεν και Πάουλ Λέβι {Paul Lewi).
Το 1999, η κλινική έρευνα και η μη κλινική ανάπτυξη έγιναν παγκόσμιος οργανισμός της Johnson & Johnson. Το 2001, μέρος των ερευνητικών δραστηριοτήτων μεταφέρθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες με την αναδιοργάνωση των ερευνητικών δραστηριοτήτων στον οργανισμό Johnson & Johnson Pharmaceutical Research Development (JJPRD). Οι ερευνητικές δραστηριότητες του Janssen Research Foundation (JRF) και του RW Johnson Pharmaceutical Research Institute (PRI) (Ηνωμένες Πολιτείες) συγχωνεύτηκαν στον νέο παγκόσμιο ερευνητικό οργανισμό. Νέο κτίριο για φαρμακευτική ανάπτυξη ολοκληρώθηκε στη Μπέερσε το 2001. Το 2002, άνοιξε ένα νέο κέντρο διαχείρισης και πληροφορικής σε νέο χώρο, το Beerse 2. Το 2003 κατασκευάστηκαν δύο νέα ερευνητικά κτίρια, το Discovery Research Center (DRC) και το Drug Safety Evaluation Center (DSEC). Στις 27 Οκτωβρίου 2004, εγκαινιάστηκε το ερευνητικό κέντρο Paul Janssen, για έρευνα νέων προϊ'οντων.
Το 2011, η θυγατρική εταιρεία Centocor της Johnson & Johnson μετονομάστηκε σε Janssen Biotech, μέλος της Janssen Pharmaceuticals.
Επίσης, το 2011, η Johnson & Johnson απέκτησε την Crucell και την ανέθεσε στην Janssen. Η απόκτηση της Crucell παρείχε στον Janssen το σκέλος πρόληψης ασθενειών. Το 2014, η Crucell μετονομάστηκε σε Janssen Vaccines.
Τον Μάρτιο του 2015, η Janssen χορήγησε άδεια για το tipifarnib ( αναστολέας φαρνεσυλ-τρανσφεράσης ) στην Kura Oncology, η οποία ανέλαβε την αποκλειστική ευθύνη για την ανάπτυξη και εμπορία του αντικαρκινικού φαρμάκου. Αργότερα τον ίδιο μήνα η εταιρεία ανακοίνωσε ότι η Galapagos Pharma ανέκτησε τα δικαιώματα για το υποψήφιο αντιφλεγμονώδες φάρμακο GLPG1690 καθώς και σε δύο άλλες ενώσεις, συμπεριλαμβανομένου του GLPG1205 (ένας πρώτος στην κατηγορία αναστολέας του GPR84 ).
Τον Μάιο του 2016, η εταιρεία ξεκίνησε συνεργασία με την MacroGenics και την προκλινική θεραπεία του καρκίνου, MGD015. Η συμφωνία θα μπορούσε να αποφέρει στη MacroGenics περισσότερα από 740 εκατομμύρια δολάρια.
Τον Σεπτέμβριο του 2017 ανακοινώθηκε ότι η Janssen συνεργάστηκε με την "Biomedical Advanced Research and Development Authority" (BARDA), μια μονάδα του Υπουργείου Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ, για τη δημιουργία εμβολίων πανδημίας γρίπης. Η BARDA έδωσε στη Janssen 43 εκατομμύρια δολάρια τον πρώτο χρόνο και 273 εκατομμύρια δολάρια για πέντε χρόνια για τη σύμβαση. Ένα από τα έργα της σύμβασης είναι η ανάπτυξη ενός γενικού εμβολίου κατά της γρίπης. Ο σκοπός του εμβολίου είναι η προστασία των ανθρώπων από όλα ή τα περισσότερα στελέχη της γρίπης.
Στις 5 Μαρτίου 2019, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ενέκρινε το Spravato της Janssen (ρινικό εκνέφωμα εσκεταμίνη ς ) για ανθεκτική στη θεραπεία μείζονα καταθλιπτική διαταραχή. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη έγκριση ενός νέου τύπου αντικαταθλιπτικού σε δεκαετίες.
Ανάπτυξη εμβολίων COVID-19
Στις 27 Μαρτίου 2020, η Αρχή Προηγμένης Έρευνας και Ανάπτυξης Βιοϊατρικής των ΗΠΑ (BARDA) διέθεσε 456 εκατομμύρια δολάρια για την J&J (Janssen) για την ανάπτυξη εμβολίου κατά του νέου κορονοϊού.
Στην Κίνα
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| [[Σιάν|Ξι Αν-Τζάνσεν]] Η Janssen Pharmaceuticals ήταν η πρώτη δυτική φαρμακευτική εταιρεία που ίδρυσε ένα φαρμακευτικό εργοστάσιο στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.
Το 1976, ο Πάουλ Γιάνσσεν γνώρισε τον Ma Haide (αρχικό όνομα George Shafik Hatem), έναν Λιβανέζο - Αμερικανό γιατρό που είχε αρχίσει να εργάζεται στην Κίνα το 1933. Μετά από τρεις ημέρες συναντήσεων, οι δύο συμφώνησαν να φέρουν στην Κίνα εκσυγχρονισμένο φαρμακευτικό προϊόν. Όταν ο Τενγκ Σιαοπίνγκ άνοιξε την Κίνα στη Δύση το 1978, ο Πάουλ Γιάνσσεν έστειλε τον Πάουλ Άπερμοντ (Paul Appermont) και τον Γιόος Χόρστεν (Joos Horsten) για να κατασκευάσουν το έργο.
Το 1983, η Janssen υπέγραψε σύμβαση συνεργασίας για τον εκσυγχρονισμό της παραγωγής σε ένα παλιό εργοστάσιο χημικών στην πόλη Hanzhong, στην επαρχία Shaanxi. Αυτό το εργοστάσιο θα παράγει σύντομα τη δραστική ένωση ορισμένων προϊόντων Janssen, όπως η μεμπενδαζόλη (mebendazole). Το 1985, τώρα λειτουργεί ως Xian-Janssen Pharmaceuticals, άνοιξε ένα νέο μεγάλο εργοστάσιο στην πόλη Xi'an, επίσης στην επαρχία Shaanxi.
Φαρμακευτικά προϊόντα
μικρογραφία| Τα δισκία Risperdal Η Janssen Pharmaceuticals ανέπτυξε και έφερε στην αγορά περίπου 70 νέες δραστικές ουσίες ( NCE ), εκ των οποίων οι πιο γνωστές είναι (το όνομα μπορεί να διαφέρει):
Πρότυπη λίστα βασικών φαρμάκων του ΠΟΥ
Οκτώ αυθεντικά φάρμακα Janssen έχουν συμπεριληφθεί στη λίστα μοντέλων βασικών φαρμάκων του ΠΟΥ:
Εξαπάτηση σχετικά με το Risperdal
Το 2004, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών άρχισε να ερευνά πρακτικές πωλήσεων που περιβάλλουν το αντιψυχωσικό φάρμακο ρισπεριδόνη ( Risperdal ). Το 2010, η υπηρεσία προσχώρησε σε καταγγελία μέσω πληροφοριοδότη, ισχυριζόμενη ότι παρά την προειδοποίηση της Αμερικανικής Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων να μην προωθήσει το Risperdal ως αποτελεσματικό και ασφαλές για ηλικιωμένους ασθενείς, στους οποίους ήταν γνωστό ότι σχετίζεται με πρόωρο θάνατο, οι Johnson & Johnson και Janssen Η Pharmaceuticals κατέβαλε στους φαρμακοποιούς στην Omnicare, τον μεγαλύτερο προμηθευτή φαρμακευτικών προϊόντων σε γηροκομεία, δεκάδες εκατομμύρια δολάρια σε δωροδοκίες για την προώθηση του φαρμάκου σε γιατρούς γι' αυτήν την μη εγκεκριμένη χρήση.
Η αγωγή κατέληξε σε προσωρινό διακανονισμό το 2012 συνολικού ύψους 2,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με την Omnicare να έχει ήδη εξοφλήσει περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια. Τέσσερις πολιτείες αποζημιώθηκαν: η Λουιζιάνα (258 εκατομμύρια δολάρια το 2010), η Νότια Καρολίνα (327 εκατομμύρια δολάρια το 2011), το Τέξας (158 εκατομμύρια δολάρια το 2012) και το Αρκάνσας (1,2 δισεκατομμύρια δολάρια το 2012).
Ο πρώην επικεφαλής πωλήσεων και πρόεδρος της Janssen Άλεξ Γκόρσκυ (Alex Gorsky), ο οποίος σύμφωνα με το Υπουργείο Δικαιοσύνης "συμμετείχε ενεργά" στην απάτη, έγινε CEO της Johnson & Johnson το 2012.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιατρική έρευνα Κατηγορία:Φαρμακευτικές εταιρίες Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Οζάνα (Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων)
Η Οζάνα (πολωνικά: Ożanna, Ожанна) είναι χωριό του Πόβιατ Λέζαϊσκ, στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων της νοτιοανατολικής Πολωνίας. Απέχει περίπου 5 χιλιόμετρα ανατολικά της Κουριουούφκα, 7 χιλιόμετρα ανατολικά του Λέζαϊσκ και 47 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Ζέσουφ.
Το χωριό έχει πληθυσμό 350 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Αυτοκράτορας Κόμεϊ
Ο Αυτοκράτορας Κόμεϊ (孝明天皇, Kόmei-tennό, 22 Ιουλίου 1831 – 30 Ιανουαρίου 1867) ήταν ο 121ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Η βασιλεία του Κόμεϊ εκτείνεται από το 1846 ως το 1867, και αντιστοιχεί στα τελευταία έτη της περιόδου Έντο.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του υπήρξαν πολλές εσωτερικές αναταραχές, ως αποτέλεσμα της πρώτης σημαντικής επαφής της Ιαπωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, που έλαβε χώρα υπό τον διοικητή Μ. Πέρρυ το 1853 και το 1854, και το επακόλουθο αναγκαστικό άνοιγμα της Ιαπωνίας στα δυτικά έθνη, τερματίζοντας μία σειρά 220 ετών περιόδου εθνικής απομόνωσης. Ο Αυτοκράτορας Kόμεϊ δεν νοιαζόταν πολύ για οτιδήποτε ξένο, και αντιτάχθηκε στο άνοιγμα της Ιαπωνίας στις δυτικές δυνάμεις. Η βασιλεία του θα εξακολουθούσε να κυριαρχείται από εξέγερση και κομματικές συγκρούσεις, που τελικά κορυφώθηκαν με την κατάρρευση του σογκουνάτου Τοκουγκάβα λίγο μετά το τέλος του, και την αποκατάσταση Mέιτζι στην αρχή της βασιλείας τού γιου του και διαδόχου του Αυτοκράτορα Mέιτζι.
Πρώιμη ζωή
μικρογραφία|250x250εσ| Το [[Benkan|αυτοκρατορικό στέμμα του Ιάπωνα αυτοκράτορα Κόμεϊ.]] Πριν από την άνοδο του Kόμεϊ στον Θρόνο των Χρυσανθέμων, το προσωπικό του όνομα (imina) ήταν Oσαχίτο και ο τίτλος του ήταν Hiro-no-miya. Ο Oσαχίτo γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1831 και ήταν ο τέταρτος γιος του αυτοκράτορα Nινκό και της συζύγου του Όγκιματσι Ναόκο (正親町雅子). Η Αυτοκρατορική Οικογένεια του Οσαχίτο ζούσε μαζί του στο Ντάιρι του παλατιού Χεϊάν.
Βασιλεία
μικρογραφία|200x200εσ| Τελετή ενθρόνισης του αυτοκράτορα Κόμεϊ. Ο πρίγκιπας Οσαχίτο ενθρονίστηκε Αυτοκράτορας στις 10 Μαρτίου 1846 μετά το τέλος του πατέρα του. Η διαδοχή θεωρήθηκε ότι είχε παραληφθεί από τον νέο μονάρχη. και λίγο αργότερα, ο αυτοκράτορας Kόμεϊ λέγεται ότι ανέβηκε στον θρόνο. Τα χρόνια της βασιλείας του Kόμεϊ αντιστοιχούν σε μία περίοδο, κατά την οποία οι Toκουγκάβα Λεγιόσι, Toκουγκάβα Λεσάντα, Toκουγκάβα Λεμότσι και Toκουγκάβα Γιοσινόμπου ήταν ηγέτες στην κορυφή του σογκουνάτου Toκουγκάβα. Στις 8 Ιουλίου 1853 ο Αμερικανός διοικητής Μάθιου Πέρρυ έφτασε με τα «Μαύρα Πλοία» του για να εξαναγκάσει το εμπόριο με την Ιαπωνία. Το σογκουνάτο Τοκουγκάβα, το οποίο είχε τον έλεγχο των στρατιωτικών και αστικών υποθέσεων στις φεουδαρχικές επαρχίες της Ιαπωνίας για περίπου τρεις αιώνες, αποδείχθηκε ανίκανο να ανταποκριθεί στη νέα πρόκληση του ανοιχτού εμπορίου με τη Δύση. Εκείνη την εποχή, ο Αυτοκράτορας Kόμεϊ διατηρούσε ακόμη μόνο συμβολική εξουσία στην αυλή του στο Κιότο. Καθώς το σογκουνάτο, διχασμένο από εσωτερικές διαμάχες, παρέδωσε σταδιακά την κυριαρχία στις ξένες δυνάμεις υπό την απειλή στρατιωτικής βίας, ο Αυτοκράτορας Kόμεϊ άρχισε να διεκδικεί για τον εαυτό του, και να ανακτά πολλές από τις εξουσίες, που είχαν παραχωρήσει οι πρόγονοί του στη φυλή Toκουγκάβα στο κλείσιμο της περιόδου Σενγκόκου (εμπολέμων κρατών). Η μικρότερη αδελφή του Αυτοκράτορα, η Αυτοκρατορική πριγκίπισσα Kάζου-νο-Mίγια Τσικάκo, παντρεύτηκε τον Tοκουγκάβα σόγκουν Toκουγκάβα Λεμότσι ως μέρος του Κινήματος για Ενοποίηση Αυλής και Μπακούφου. Τόσο ο Αυτοκράτορας, όσο και η αδελφή του ήταν κατά του γάμου, παρόλο που συνειδητοποιούσε τα οφέλη, που θα είχε από τέτοιες οικογενειακές σχέσεις με τον αληθινό ηγεμόνα της Ιαπωνίας. Ο αυτοκράτορας Kόμεϊ δεν νοιαζόταν πολύ για οτιδήποτε ξένο, και αντιτάχθηκε στο άνοιγμα της Ιαπωνίας στις δυτικές δυνάμεις, παρόλο που ο σογκούν συνέχιζε να δέχεται ξένες απαιτήσεις.
Διαβούλευση με το σογκουνάτο
Στις 22 Ιανουαρίου 1858, ο Νταϊγκακου-νο-κάμι Χαγιάσι Ακίρα ηγήθηκε της αντιπροσωπείας του μπακούφου, που ζήτησε συμβουλές από τον αυτοκράτορα Kόμεϊ, για να αποφασίσει πώς να αντιμετωπίσει τις πρόσφατα διεκδικητικές ξένες δυνάμεις. Αυτή ήταν η πρώτη φορά, που ζητούσε κάτι ενεργά ο σύμβουλος του Αυτοκράτορα, από την ίδρυση του σογκουνάτου Τοκουγκάουα. Η πιο εύκολα αναγνωρίσιμη συνέπεια αυτής της μεταβατικής ώθησης ήταν ο αυξημένος αριθμός αγγελιοφόρων, που πηγαινοέρχονταν μεταξύ Έντο και Κιότο κατά την επόμενη δεκαετία. Σχετικά με αυτά τα δύσκολα αυτοκρατορικά ακροατήρια στο Κιότο, δεν υπάρχει μικρή ειρωνεία στο γεγονός ότι ο σογκούν και το μπακούφου του αντιπροσωπεύονταν από έναν νεοκομφουκιανό λόγιο/γραφειοκράτη του 19ου αι., που θα ήταν κάπως έκπληκτος αν βρισκόταν σε μία κρίσιμη σχέση διαχείρισης πολιτικής αλλαγής — κινούμενος αναμφισβήτητα «από το βιβλίο» μέσα από αχαρτογράφητα νερά με καλά καθιερωμένες θεωρίες και ιστορία ως τον μόνο αξιόπιστο οδηγό. Ο Χαγιάσι στάλθηκε από το Έντο στο Κιότο τον Οκτώβριο του 1858 για να εξηγήσει τους όρους της Συμφωνίας Φιλίας και Εμπορίου, επίσης γνωστή ως Χάρρις. Το διπλό καθήκον του Χαγιάσι ήταν να εξηγήσει τους όρους σε έναν δύσπιστο Αυτοκράτορα και να κερδίσει τη συγκατάθεση του κυρίαρχου σε αυτό. Ο Kόμεϊ τελικά συναίνεσε τον Φεβρουάριο του 1859, όταν κατάλαβε ότι δεν υπήρχε εναλλακτική.
Το προσκύνημα του 14ου σογκούν Toκουγκάβα λεμότσι στο Κιότο το 1863 ήταν μία καθοριστική στιγμή, όχι μόνο στις σχέσεις του 19ου αι. μεταξύ του στρατιωτικού μπακούφου και της Αυτοκρατορικής Αυλής, αλλά και σε αυτό που η ιστορία θα αποκαλούσε την Αποκατάσταση του Mέιτζι. Η υποδοχή από τον αυτοκράτορα Kόμεϊ του σογκούν στο ανάκτορο του Κιότο μπορεί να θεωρηθεί ως μία στιγμή, κατά την οποία το πολιτικό βασίλειο επαναπροσδιορίστηκε πλήρως, έχοντας μετατραπεί σε ένα μεταβατικό αυτοκρατορικό βασίλειο. Αυτή η εντύπωση επιβεβαιώθηκε από το προσκύνημα, που ακολούθησε από τον αυτοκράτορα Kόμεϊ στο ιερό Kάμο, με τον σογκούν στη. Αυτή η δημόσια επίδειξη έδειξε ότι μία νέα τάξη πραγμάτων, είχε πλέον εμφανιστεί στο βασίλειο.
Αφού αποδέχτηκε απρόθυμα τη Συνθήκη Χάρρις, η Ιαπωνία υπέγραψε γρήγορα παρόμοιες συνθήκες, που ονομάζονται Συνθήκες Ανσέι (γνωστές και ως Συνθήκες των Πέντε Δυνάμεων του Ανσέι, με τη Ρωσία, τη Γαλλία, τη Βρετανία και την Ολλανδία). Οι συνθήκες όριζαν ότι οι πολίτες αυτών των ξένων εθνών θα επιτρέπεται να διαμένουν και να εμπορεύονται κατά βούληση στις πόλεις Έντο, Ναγκασάκι, Νιγκάτα, Κόμπε και Γιοκοχάμα. Αυτές οι πέντε πόλεις επρόκειτο να ανοίξουν στο εξωτερικό εμπόριο με τα τέσσερα δυτικά έθνη στις συνθήκες. Επιπλέον, οι συνθήκες όριζαν ότι ένα σύστημα εξω-εδαφικότητας θα προέβλεπε την υποταγή των αλλοδαπών κατοίκων στους νόμους των δικών τους συμβουλευτικών δικαστηρίων, αντί του ιαπωνικού νομικού συστήματος. μικρογραφία|294x294εσ| Μία εικόνα του 1861 που εκφράζει το συναίσθημα Τζόι.
Η «Διαταγή Εκδίωξης των Βαρβάρων»
Ο αυτοκράτορας Kόμεϊ εξοργίστηκε με σχεδόν κάθε εξέλιξη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ως Αυτοκράτορα, και κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν είδε ποτέ ξένους, ούτε ήξερε πολλά γι' αυτούς. Άνισες εμπορικές συνθήκες με τις δυτικές δυνάμεις, όπως η Συνθήκη της Καναγκάουα και η Συνθήκη Χάρρις, υπογράφηκαν χωρίς αυτοκρατορική έγκριση και παρά την άρνηση του Αυτοκράτορα να τις εγκρίνει. Δύο φορές εξέφρασε τη βούλησή του να παραιτηθεί από τη θέση του σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του άρχισε να αποκτά περισσότερη δύναμη, καθώς το σογκουνάτο Τοκουγκάουα παρήκμαζε, αν και αυτό περιοριζόταν σε διαβουλεύσεις και άλλες μορφές σεβασμού σύμφωνα με το πρωτόκολλο. Ο αυτοκράτορας Kόμεϊ συμφώνησε γενικά με τα αντιδυτικά αισθήματα και, αθετώντας την αυτοκρατορική παράδοση αιώνων, άρχισε να αναλαμβάνει ενεργό ρόλο σε ζητήματα κράτους. Καθώς εμφανίστηκαν ευκαιρίες, καταδίκασε τις συνθήκες και προσπάθησε να παρέμβει στη διαδοχή των σογκούν. Οι προσπάθειές του κορυφώθηκαν το 1863 με το «Διαταγή της εκδίωξης των βαρβάρων». Αν και το Σογκουνάτο δεν είχε καμία πρόθεση να επιβάλει την εντολή, εντούτοις ενέπνευσε επιθέσεις εναντίον του ίδιου του Σογουνάτου και εναντίον ξένων στην Ιαπωνία: το πιο διάσημο περιστατικό ήταν η δολοφονία του Βρετανού εμπόρου Τσαρλς Λένοξ Ρίτσαρντσον, για τον οποίο η κυβέρνηση Τοκουγκάουα κατέβαλε αποζημίωση 100.000 λιρών στερλινών. Άλλα περιστατικά περιελάμβαναν τους βομβαρδισμούς του Σιμονοσέκι και της Kαγκοσίμα και την καταστροφή ιαπωνικών πολεμικών πλοίων, παράκτιων πυροβόλων όπλων και διαφόρων στρατιωτικών υποδομών σε όλη τη χώρα. Αυτά τα περιστατικά έδειξαν ότι η Ιαπωνία δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στη στρατιωτική ισχύ των δυτικών δυνάμεων εκείνη την εποχή, και ότι η στρατιωτική αντιπαράθεση δεν μπορούσε να αποδειχθεί διπλωματική λύση.
Ασθένεια και το τέλος
Τον Ιανουάριο του 1867 ο Αυτοκράτορας διαγνώστηκε με ευλογιά, η οποία προκάλεσε έκπληξη, επειδή ο Kόμεϊ φέρεται ότι δεν είχε αρρωστήσει ποτέ πριν. Στις 30 Ιανουαρίου 1867 υπέστη ένα θανατηφόρο βίαιο επεισόδιο εμετού και διάρροιας, και είχε μωβ κηλίδες στο πρόσωπό του. Το τέλος του Αυτοκράτορα Kόμεϊ ήταν ευδιάκριτα βολικό για τις δυνάμεις κατά του Μπακούφου, στις οποίες ο Kόμεϊ αντιτάχθηκε συνεχώς. Φημολογήθηκε εκείνη την εποχή ότι δολοφονήθηκε είτε από ριζοσπάστες του Τσόσου, είτε από ριζοσπάστες αξιωματούχους στην αυλή. Ο Βρετανός διπλωμάτης σερ Έρνεστ Σάτοου έγραψε, «είναι αδύνατο να αρνηθούμε ότι η εξαφάνιση [του αυτοκράτορα Kόμεϊ] από την πολιτική σκηνή, αφήνοντας ως διάδοχό του ένα αγόρι 15 ή 16 ετών [στην πραγματικότητα 14ν], ήταν η πιο κατάλληλη». Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία γι' αυτό και γενικά πιστεύεται ότι ήταν απλώς ένα ακόμη θύμα της παγκόσμιας πανδημίας εκείνης της εποχής. Όμως μέχρι το τέλος του αυτοκράτορα Kόμεϊ, η κυβέρνηση βρισκόταν αντιμέτωπη με χρεοκοπία και σχεδόν κατάρρευση. Η Ιαπωνία περιβαλλόταν επίσης από αποικιακές δυνάμεις, οι οποίες ήταν έτοιμες να αποκτήσουν σημαντική επιρροή με σημαντικές επενδύσεις στο ιαπωνικό εμπόριο. Ο γιος του Kόμεϊ, αυτοκρατορικός πρίγκιπας Mουτσουχίτo, στέφθηκε ως Αυτοκράτορας Mέιτζι στις 12 Σεπτεμβρίου 1868 και αυτά τα ζητήματα τέθηκαν στο τέλος υπό την αποκατάσταση του Mέιτζι.
Μετά το τέλος του Kόμεϊ το 1867, το κάμι του καταγράφηκε στο Αυτοκρατορικό μαυσωλείο, Nochi no Tsukinowa no Higashi no misasagi, το οποίο βρίσκεται στο Sennyū-ji στο Higashiyama-ku, στο Κιότο. Επίσης, σε αυτό το συγκρότημα μαυσωλείου είναι οι άμεσοι προκάτοχοι του Kόμεϊ από τον αυτοκράτορα Γκο-Μιζούνοο: Mεϊσό, Γκο-Κομγιό, Γκο-Σάι, Ράιγκεν, Higashiyama, Nakamikado, Sakuramachi, Momozono, Go -Mizunoo, Go - Sai. Η αυτοκράτειρα Dowager Eishō είναι επίσης ενταφιασμένη σε αυτό το αυτοκρατορικό συγκρότημα μαυσωλείου.
Ο αυτοκράτορας Kόμεϊ ήταν ο τελευταίος Αυτοκράτορας, στον οποίο δόθηκε ένα μεταθανάτιο όνομα, που επιλέχθηκε μετά το τέλος του. Ξεκινώντας από τη βασιλεία του γιου του, Αυτοκράτορα Mέιτζι, τα μεταθανάτια ονόματα επιλέχθηκαν εκ των προτέρων, τα οποία ήταν ίδια με τα ονόματα της βασιλείας τους.
Kουγκγιό
Το Kουγκγιό (公卿) είναι ένας συλλογικός όρος για τους πολύ λίγους, πολύ ισχυρούς άνδρες, που συνδέονταν με την Αυλή τού Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας στις προ-Mέιτζι περιόδους. Ακόμη και κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, στα οποία η πραγματικά επιρροή της Αυλής έξω από τα τείχη του ανακτόρου ήταν ελάχιστη, η ιεραρχική οργάνωση διατηρήθηκε.
Εποχές της βασιλείας του Kόμεϊ
δεξιά|μικρογραφία|150x150εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Αυτοκρατορική σφραγίδα της Ιαπωνίας: ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου.]] Ο αυτοκράτορας Kōmei ήταν ο τελευταίος Ιάπωνας Αυτοκράτορας που είχε περισσότερα από ένα επώνυμα (νενγκό) κατά τη διάρκεια μίας και μόνο θητείας. Ξεκινώντας με τον διάδοχό του, τον αυτοκράτορα Mέιτζι, επιλέχθηκε ένα όνομα εποχής (πανομοιότυπο με το μετέπειτα μεταθανάτιο όνομα του Αυτοκράτορα) και δεν άλλαξε μέχρι το τέλος του. Υπήρχαν επτά νενγκό κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Kόμεϊ.
Γενεαλογία
Η οικογένεια περιελάμβανε έξι παιδιά, τέσσερις κόρες και δύο γιους. αλλά ο μελλοντικός αυτοκράτορας Mέιτζι ήταν ο μόνος, που επέζησε μέχρι την ενηλικίωση. Η κύρια σύζυγος του Kόμεϊ ήταν η Aσάκo Kουγιό. Μετά το τέλος τού Kόμεϊ το 1867, η Aσάκo έλαβε τον τίτλο Χήρα Αυτοκράτειρα Εϊσό από τον αυτοκράτορα Mέιτζι.
Mercedes-Benz Arena (Βερολίνο)
Η Mercedes-Benz Arena είναι κλειστή αρένα πολλαπλών χρήσεων στο Βερολίνο της Γερμανίας, η οποία άνοιξε το 2008.
Έχει χωρητικότητα 17.000 θεατών, φιλοξενεί την ομάδα χόκεϊ επί πάγου Άισμπερεν Βερολίνου και την ομάδα καλαθοσφαίρισης Άλμπα Βερολίνου. Επίσης χρησιμοποιείται και για άλλους αγώνες χόκεϊ επί πάγου, καλαθοσφαίρισης και χειροσφαίρισης, καθώς και για συναυλίες.
Η αρένα φιλοξένησε το Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκα 2008–09. Η αρένα ήταν ένα από τα πιο εξέχοντα στοιχεία του έργου αστικής ανάπλασης Mediaspree, αποκτώντας γρήγορα εμβληματική θέση στις συζητήσεις γύρω από τον αντίκτυπο του έργου. Η αρένα φιλοξένησε την τελική φάση του Ευρωμπάσκετ 2022.
Δικαιώματα ονομασίας
Το 2015, η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz κατέληξε σε συμφωνία με τη διοίκηση της αρένας για τη μετονομασία του χώρου σε Mercedes-Benz Arena Berlin για είκοσι χρόνια. Μεταξύ 2008 και 2015, η αρένα ήταν γνωστή ως O2 World Berlin λόγω συμβολαίου χορηγίας με την Telefónica Germany, μια εταιρεία τηλεπικοινωνιών.