cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξανδρος Γιώτης
Ο Αλέξανδρος Γιώτης (1953 - 12 Νοεμβρίου 2011) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, κριτικός γαστρονομίας, συγγραφέας και ένας από τους πρωτοπόρους της ελεύθερης ραδιοφωνίας με συμμετοχή σε πολλά αντίστοιχα εγχειρήματα στα τέλη της δεκαετίας του '80.
Κάστρο της Μπρατισλάβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπρατισλαβα Κατηγορία:Μεγάλη Μοραβία
Μεζ (Ερώ)
Το Μεζ (γαλλικά: Mèze, οξιτανικά: Mesa) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Αλέξανδρος Γιώτης
Γαστρονομία και συγγραφικό έργο
Ήδη από το 1983 εργάστηκε ως κριτικός γαστρονομίας, εδεσματολόγος και μελετητής της μαγειρικής παράδοσης, ιστορίας και λαογραφίας. Δημοσίευσε συγγράμματα καθώς και άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες. Συνεργάστηκε με γνωστά εστιατόρια ανά την Ελλάδα ως γαστρονομικός σύμβουλος ή διευθυντής κουζίνας, ενώ δίδαξε Ιστορία Μαγειρικής και Διατροφής και Διεθνή Γαστρονομία στον Εκπαιδευτικό Όμιλο Le Monde. Παρουσίασε για μικρό χρονικό διάστημα τηλεοπτική εκπομπή μαγειρικής στην ΕΡΤ. Επίσης υπήρξε ένας εκ των συντακτών του ένθετου "Γαστρονόμος" της εφημερίδας "Καθημερινή" και ήταν μέλος της Λέσχης Γαστρονομίας Ηπείρου. Στα βιβλία του περιλαμβάνονται οι τίτλοι: «Ελιά & ρύζι. Αρχαία Ελλάδα και αρχαία Κίνα στο ίδιο τραπέζι», «Γλωσσάριο μαγειρικής», «Νόστιμον νηστίσιμον», «Μπαχαρικά και Βότανα στην Κουζίνα», «Ελληνική μαγειρική παράδοση», «Εδεσματολόγιον Ηπείρου», «Ιστορία μαγειρικής και διατροφής», «Τα παιδικά ατυχήματα και η πρόληψή τους».
Αμυντιανός
Ο Αμυντιανός ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. και συνέγραψε την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Μέγας Φώτιος κρίνει με αυστηρότητα την ιστορία αυτή, αλλά αναφέρει ακόμα ότι ο Αμυντιανός έγραψε «παράλληλους βίους», όπως του Διονυσίου και του Δομετιανού, ή του Φιλίππου του Μακεδόνα και του Αυγούστου. Σώζεται μόνο ένα απόσπασμα από την ιστορία του Μ. Αλεξάνδρου.
Αλέξανδρος Γιώτης
Γαστρονομία και συγγραφικό έργο
Σε ό,τι αφορά το χαρακτήρα του, ο Αλέξανδρος Γιώτης «δεν ήταν ένας εύκολος άνθρωπος. Βρωμόστομος και επιθετικός όταν κάτι τον ενοχλούσε, βαθύτατα τρυφερός και ευαίσθητος στις ιδιωτικές του στιγμές.»
Αμυντιανός
Πηγές
Αμυντιανος Αμυντιανος
Μεζ (Ερώ)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μεζουά (γαλλικά: Mézois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Αλέξανδρος Γιώτης
Τελευταία χρόνια
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του άφησε την Αθήνα για να αποτραβηχτεί στις Βαριάδες Ιωαννίνων, όπου και πέθανε το Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011. Η τελευταία του επιθυμία ήταν να μην κατατεθούν στέφανα-λουλούδια, να μην δοθούν καφές, κονιάκ και κόλλυβα, αλλά να πραγματοποιηθεί ένα μεγάλο γαστρονομικό γεύμα για όλους τους παρόντες σε οποιονδήποτε χώρο. «Δεν θέλω κλάματα, αλλά γέλια, γιατί έτσι έζησα. Θέλω γέλια όπως οι Αρχαίοι Θράκες γιατί έτσι έζησα». Επίσης ζήτησε αντί στεφάνων τα χρήματα να δοθούν ως δωρεά στους "Γιατρούς Χωρίς Σύνορα".
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Κοκκίνα Μαγνησίας
Η Κοκκίνα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γενικά στοιχεία
Η Κοκκίνα βρίσκεται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του βουνού Χαλκοδόνιο, σε υψόμετρο 220 μέτρα. Απέχει περίπου 11 χλμ. ΝΔ. από το Βελεστίνο (έδρα του δήμου) και 32 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Βόλο. Ανατολικά του χωριού είναι το Αέρινο, νότια το Περίβλεπτο ενώ στα βορειοδυτικά του είναι ο αρχαιολογικός χώρος Κυνός Κεφαλές (βλ. Μάχη των Κυνός Κεφαλών).
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 με την παλιά της ονομασία από την τουρκοκρατία ως Μουσαφακλή στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Φερών. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Κοκκίνα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Άγιο Δημήτριο, το Ελευθεροχώρι, το Περίβλεπτο και τα Κοκκαλαίικα αποτελούν την κοινότητα Περιβλέπτου που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φερών του Δήμου Ρήγα Φεραίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 202 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Ρήγα Φεραίου
Χρηματιστικοποίηση
Η Χρηματιστικοποίηση είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται μερικές φορές σε συζητήσεις σχετικές με τον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, ο οποίος αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια των πρόσφατων δεκαετιών που οδήγησαν στην οικονομική κρίση του 2007-2008. Αναφέρεται στην τάση εκείνη όπου η χρηματοοικονομική μόχλευση προέχει του μετοχικού κεφαλαίου, και στην τάση κυριαρχίας των χρηματοπιστωτικών αγορών πάνω στις παραδοσιακές βιομηχανικές και αγροτικές οικονομίες.
Ακαδημαϊκές προσεγγίσεις
Στην πραγματικότητα, διάφοροι ορισμοί, που επικεντρώνονται σε συγκεκριμένες πτυχές και ερμηνείες, έχουν χρησιμοποιηθεί:
Σύμφωνα με τον Dore (2002) η Χρηματιστικοποίηση μπορεί να οριστεί ως: "η αυξανόμενη κυριαρχία της βιομηχανίας του χρήματος επί του συνολικού ποσού της πραγματικής οικονομικής δραστηριότητας, των χρηματιστηριακών ελεγκτών στη διαχείριση των επιχειρήσεων, των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων έναντι των συνολικών υλικών περιουσιακών στοιχείων, των αγοραπωλησιών τίτλων και ιδιαίτερα μετοχών σε σχέση με τα υπόλοιπα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, της χρηματιστηριακής αγοράς ως μια αγοράς που ασκεί εταιρικό έλεγχο και επηρεάζει τον προσδιορισμό των εταιρικών στρατηγικών, καθώς και των διακυμάνσεων της χρηματιστηριακής αγοράς ως καθοριστικού παράγοντα των κύκλων εργασιών των επιχειρήσεων."
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά
Διοικητική διαίρεση της Αρμενίας
Η Αρμενία υποδιαιρείται σε 11 διοικητικές διαιρέσεις. Από αυτές, οι δέκα είναι περιφέρειες, γνωστές ως μάρζερ (αρμενικά: մարզեր) και στον ενικό ως μαρζ (αρμενικά: մարզ) στα Αρμενικά.
Το Γερεβάν αποτελεί ξεχωριστή διοικητική περιοχή, και έχει ειδικό διοικητικό καθεστώς, καθώς είναι η πρωτεύουσα της χώρας. Ο εκτελεστικός αρχηγός για κάθε από τις 10 περιφέρειες της Αρμενίας λέγεται μαρζπέτ, και διορίζεται από την κυβέρνηση της Αρμενίας. Ο διοικητής της περιφέρειας του Γερεβάν είναι ο δήμαρχος της πόλης, που διορίζεται από τον Πρόεδρο της χώρας.
Διοικητικές οντότητες πρώτου επιπέδου
right|300px Ο ακόλουθος κατάλογος έχει πληροφορίες για τον πληθυσμό, την έκταση, την πρωτεύουσα, τις αστικές κοινότητες, τις αγροτικές κοινότητες και την πυκνότητα του πληθυσμού. Οι πληροφορίες είναι από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Δημοκρατίας της Αρμενίας. Σημειώστε ότι στην έκταση της Περιφέρειας Γκεγαρκουνίκ περιλαμβάνεται η Λίμνη Σεβάν, με έκταση 1.278 τ.χλμ. (493 τ.μιλ). Για την ταξινόμηση των πληροφοριών, χρησιμοποιήστε τα βελάκια στις επικεφαλίδες των κουτιών.
Κοινότητες (χαμαϋνκνέρ)
Σε κάθε περιφέρεια υπάρχουν κοινότητες (χαμαϋνκνέρ, ενικός: χάμαϋνκ, αρμενικά: համայնք). Κάθε κοινότητα έχει δική της αυτοδιοίκηση και αποτελείται από έναν ή περισσότερους οικισμούς (μπνακαβαϋρέρ, ενικός: μπνακάβαϋρ). Οι οικισμοί ταξινομούνται είτε σε πόλεις (καγκακνέρ, ενικός: καγκάκ) ή σε χωριά (γκιουγκέρ, ενικός: γκιουγκ). Η Αρμενία έχει 953 χωριά, 48 πόλεις και 932 κοινότητες, από τις οποίες οι 871 είναι αγροτικές και 61 είναι αστικές. Επιπροσθέτως, το Γερεβάν διαιρείται σε δώδεκα ημιαυτόνομες επαρχίες.
Ορολογία
Ακολουθεί ένας κατάλογος των επίπεδων της διοικητικής διαίρεσης της Αρμενίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αρμενίας
Βαχτάνγκ Ανανιάν
Ο Βαχτάνγκ Στεπανί Ανανιάν (αρμενική γλώσσα: Վախթանգ Ստեփանի Անանյան, 26 Ιουλίου 1905 - 4 Μαρτίου 1980) ήταν Αρμένιος πεζογράφος και δημοσιογράφος που διακρίθηκε για την προσφορά του στην πνευματική ζωή της Σοβιετικής Ένωσης.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|186x186εσ|Προτομή του Ανανιάν στο Γερεβάν. Ο Ανανιάν γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1905 στον οικισμό Πογκοσκιλίσα (αργότερα Σαμακιάν ) της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, που στη σύγχρονη εποχή βρίσκεται εντός των ορίων της πόλης του Ντιλιντζάν στην Αρμενία. Τέκνο οικογένειας χωρικών, πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη γενέτειρά του, η οποία αποτελούσε κομμάτι της αρμενικής υπαίθρου. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο σχολείο του χωριού του και το 1915 εισήχθη σε σχολείο του Ντιλιντζάν, από το οποίο ωστόσο έφυγε, λόγω οικονομικών δυσκολιών, προκειμένου να γίνει βοσκός.
Το 1926 εγκαταστάθηκε στο Γερεβάν, όπου εργάστηκε σε διάφορες εφημερίδες. Παράλληλα, ήταν στέλεχος της κρατικής οργάνωσης νεολαίας Κομσομόλ και από το 1928 μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, ενώ το 1935 έγινε αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Κολχόζνικος». Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επιστρατεύθηκε και βρέθηκε στα πεδία των μαχών μέχρι και τη λήξη των εχθροπραξιών. Κατόπιν συνέχισε τις δημοσιογραφικές και συγγραφικές του ασχολίες, ενώ το 1970 τιμήθηκε με κρατικό βραβείο της ΣΣΔ Αρμενίας για τη συμβολή του στην παιδική και νεανική λογοτεχνία. Απεβίωσε στο Γερεβάν, στις 4 Μαρτίου του 1980. Κόρη του ήταν η κριτικός λογοτεχνίας, Νέλι Ανανιάν.
Έργο
Ο Ανανιάν διακρινόταν για τη ζωντανή, ρομαντική και ιδιόρρυθμη γραφή του, καθώς και για τον τρόπο με τον οποίο περιέγραφε μέσα από τα κείμενά του διάφορες εικόνες της φύσης. Ξεκίνησε τη συγγραφή κατά τη δεκαετία του 1920 όταν και δημοσιεύθηκαν τα πρώτα έργα του σε λογοτεχνικά περιοδικά. Το 1930 εκδόθηκε η νουβέλα του «Μέσα στον κύκλο της φωτιάς», η πλοκή της οποίας διαδραματίζεται στην περίοδο του Ρωσικού Εμφυλίου. Άλλα βιβλία του είναι τα «Στο πεδίο της μάχης» (1946), «Μετά τον πόλεμο» (1947), «Στις όχθες της Σεβάν» (1951), «Αιχμάλωτοι του Χοβαζαντζόρ» κ.ά. Μάλιστα, οι δύο τελευταίες αποτέλεσαν τη βάση αντίστοιχων αρμενικών ταινιών. Ακόμη, ξεχωρίζουν οι «Ιστορίες κυνηγιού», οι οποίες γράφτηκαν από το 1947 μέχρι το 1966 και είναι αφιερωμένες στη ζωή κοντά στη φύση. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς Κατηγορία:Σοβιετικοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αρμένιοι κομμουνιστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Κρητική Επανάσταση (1895-1898)
Η Κρητική επανάσταση αφορά στην εξέγερση των κατοίκων της Κρήτης απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Στα μέσα του 19ου αιώνα το Κρητικό Ζήτημα κυριαρχούσε στα διεθνή νέα. Οι Κρητικοί, μην υποφέροντας την οθωμανική κυριαρχία, επαναστατούσαν σε κάθε ευκαιρία. Το 1878 με τη Σύμβαση της Χαλέπας, ένα από τα πράγματα που πέτυχαν ήταν η δέσμευση του σουλτάνου ότι η Κρήτη θα αστυνομευόταν μόνο από Κρητικούς. Αποφασίστηκε μάλιστα η δημιουργία σώματος Χωροφυλακής μόνο από κατοίκους της Κρήτης, στο οποίο οι χριστιανοί θα μπορούσαν να γίνουν και αξιωματικοί.
thumb|350px|Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανάμεσα σε ομάδα εκπροσώπων της Επανάστασης. Το 1889, καταργώντας το συγκεκριμένο άρθρο της σύμβασης, που όριζε ότι η Κρήτη θα αστυνομευόταν μόνο από Κρητικούς, ο σουλτάνος ανέθεσε στον συνταγματάρχη Ταξίν την αστυνόμευση της Κρήτης, θέτοντάς τον επικεφαλής σώματος 200 ανδρών που στρατολογήθηκαν στη Μακεδονία. Ο συνταγματάρχης Ταξίν είναι αυτός που αργότερα ως στρατηγός παρέδωσε τη Θεσσαλονίκη στον προελαύνοντα Ελληνικό Στρατό. Το 1896, επειδή οι ταραχές συνεχίζονταν, ο σουλτάνος, κάτω από την πίεση των ξένων δυνάμεων, δέχθηκε τη δημιουργία και αποστολή στο νησί σώματος 100 Μαυροβούνιων χωροφυλάκων, με διοικητή τον Άγγλο ταγματάρχη Μπορ. Η ύπαιθρος ελεγχόταν από τους επαναστατημένους Κρητικούς ενώ οι πόλεις από τους Τούρκους. Οι μεγάλες δυνάμεις (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Αυστροουγγαρία, Ρωσία, Ιταλία, Γερμανία) έστειλαν στόλους στο νησί ώστε να ελέγξουν/βοηθήσουν την εκτόνωση της κατάστασης.
Τον Αύγουστο του 1898 οι Τούρκοι προχώρησαν σε άγριες σφαγές των χριστιανών στο Ηράκλειο, γεγονός που οδήγησε τους ξένους ναυάρχους στην απόφαση για την απομάκρυνση των Τούρκων. Η τουρκική χωροφυλακή αποχώρησε μαζί με τον τουρκικό στρατό, ενώ οι ναύαρχοι ανέλαβαν τη διοίκηση της Μεγαλονήσου. Στο διάστημα που μεσολάβησε έως την άφιξη του πρίγκηπα Γεωργίου, το Δεκέμβριο του 1898, η Μεγαλόνησος διοικείτο από τους διοικητές των διεθνών στρατευμάτων. Οι Άγγλοι διοικούσαν το νομό Ηρακλείου, οι Ρώσοι το νομό Ρεθύμνου, οι Γάλλοι το νομό Λασιθίου και οι Ιταλοί τους νομούς Χανίων και Σφακίων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νεότερη ελληνική ιστορία Κατηγορία:Επαναστάσεις της Κρήτης  Κατηγορία:Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897)
Λουί Ωγκύστ Λε Τοννελιέ ντε Μπρετέιγ
Ο Λουί Σαρλ Ωγκύστ Λε Τοννελιέ , Βαρώνος ντε Μπρετέιγ και Βαρώνος ντε Πρεγί (7 Μαρτίου 1730 - 2 Νοεμβρίου 1807) ήταν Γάλλος αριστοκράτης, διπλωμάτης και πολιτικός. Ήταν ο τελευταίος πρωθυπουργός της μοναρχίας των Βουρβόνων, που διορίστηκε από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ’ μόλις εκατό ώρες πριν από την Άλωση της Βαστίλης.
Στρατιώτης και πρέσβης
Ο Μπρετέιγ γεννήθηκε το 1730 στον πύργο του Αζαί-λε-Φερόν σε μια αριστοκρατική οικογένεια με ισχυρές διασυνδέσεις και είχε συγγένεια με τη διάσημη μαθηματικό και γλωσσολόγο Εμιλί ντυ Σατλέ. Έλαβε εξαιρετική εκπαίδευση στο Παρίσι και αργότερα εντάχθηκε στο στρατό, όπου πολέμησε στον Επταετή πόλεμο. Το 1758 εγκατέλειψε το στρατό και προσχώρησε στο γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών. Διορίστηκε γρήγορα Γάλλος πρέσβης της Κολωνίας, όπου αποδείχθηκε ότι έχει πολύτιμες διπλωματικές δεξιότητες. Δύο χρόνια αργότερα, το 1760 στάλθηκε στην Αγία Πετρούπολη ως Γάλλος πρέσβης στην Αυτοκρατορική Ρωσία, όπου προσωρινά αποσύρθηκε από τη θέση του, κατά τη στιγμή της επανάστασης του παλατιού, ενώ στον θρόνο τοποθετήθηκε η Αικατερίνη Β'. Το 1769 στάλθηκε στη Στοκχόλμη (Σουηδία) και στη συνέχεια εκπροσώπησε την κυβέρνηση του στη Βιέννη το 1770 (Μοναρχία των Αψβούργων), το 1773 στη Νάπολη (Βασίλειο της Νάπολης), και ξανά στη Βιέννη μέχρι το 1783.
Βασιλικός Υπουργός
Κατά τη διάρκεια των ταραχών του 1783, όταν η αριστοκρατία διαμαρτυρήθηκε ενάντια στις αυθαίρετες φυλακίσεις, ο υπουργός Μπρετέιγ αποφάσισε να καταργήσει τη φυλάκιση στο Βενσέν η οποια μετατράπηκε σε σιταποθήκη. Αφού επέστρεψε στη Γαλλία, διορίστηκε υπουργός της οικογένειας του βασιλιά. Υπό αυτήν την ιδιότητα εισήγαγε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στη διοίκηση των φυλακών. Ήταν φιλελεύθερος και ανθρωπιστικός υπουργός και κατάφερε να μετριάσει τους νόμους λογοκρισίας. Πίστευε με πάθος ότι η μοναρχία πρέπει να ενθαρρύνει τους διανοούμενους και να μην τους βλέπει ως εχθρούς. Το 1784 έγινε μέλος του «Académie des Inscriptions et Belles-Lettres», δηλαδή μιας Γαλλικής κοινότητας αφιερωμένη στις ανθρωπιστικές επιστήμες.
Η περίοδος του Μπρετέιγ ως υπουργού του Βασιλιά της Γαλλίας συνέπεσε με την περίφημη υπόθεση του περιδεραίου, η οποία τον έφερε σε αντιπαράθεση με τον εχθρό του, Καρδινάλιο ντε Ροάν. Η αφοσίωση του Μπρετέιγ στη Μαρία Αντουανέτα, του πρόσφερε την ευγνωμοσύνη και την εμπιστοσύνη της βασίλισσας σε αυτή τη δύσκολη στιγμή. Δυστυχώς όμως, εκείνος υποτίμησε τη δύναμη της δημόσιας συμπάθειας για όσους εμπλέκονταν σε αυτή την υπόθεση. Επομένως η άμεση επίθεση που έκανε στον Ροάν, δεν του βγήκε σε καλό εφόσον άφησε τη βασίλισσα εκτεθειμένη σε δημόσια ταπείνωση. Επιπρόσθετα, συγκρούστηκε και με τον πολιτικό Σαρλ-Αλεξάντρ ντε Καλόν, ο οποίος ζήτησε την απόλυση του το 1787.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1788, οι διαμαρτυρίες κατά της μοναρχίας αναζωπυρώθηκαν, και τον Οκτώβριο του 1788, οι διαδηλωτές ζήτησαν χρήματα για πυροτεχνήματα και απαίτησαν από οποιονδήποτε ήταν πάνω σε άμαξα να κατεβεί και να τιμήσει τη μνήμη του Ερρίκου Δ΄. Στη συνέχεια έκαψαν επίσης φιγούρες που απεικόνιζαν τον Μπρετέιγ, τον Καλόν καθώς και τη Δούκισσα Γιολάντ ντε Πολαστρόν. Εν τω μεταξύ πρότειναν να κάνουν το ίδιο και με ομοιώματα της Μαρίας Αντουανέτας, αλλά τα στρατεύματα παρατάχτηκαν μπροστά τους και διέλυσαν τα πλήθη με βίαιο τρόπο στην Πλατεία Οτέλ ντε Βιλ.
Στις 24 Ιουλίου 1788, ο Μπρετέιγ παραιτήθηκε, εξαντλημένος από τον αγώνα του για εξουσία στο Βασιλικό κοινοβούλιο. Στη συνέχεια ζήτησε να του επιτραπεί να αποχαιρετήσει τη βασίλισσα. Η Μαρία Αντουανέτα δεν αισθανόταν δυσαρέσκεια για τον χειρισμό του στην υπόθεση του περιδέραιου, και μάλιστα του υποσχέθηκε, να τον βοηθήσει στο μέλλον, αν βέβαια είχε αυτή τη δυνατότητα.
Διορισμός ως πρωθυπουργός
Καθώς η Γαλλία γινόταν ολοένα και πιο ασταθής, ο Μπρετέιγ αποσύρθηκε στο κάστρο του στο Ντανγκού. Αν και ήταν αηδιασμένος με τη γαλλική πολιτική εκείνης της εποχής, παρέμεινε απολύτως πιστός στη μοναρχία, παρά τις φιλελεύθερες απόψεις του για τον κοινωνικό πολιτισμό. Παραπονέθηκε αναφέροντας ότι «όποιος τολμά να υπερασπιστεί τις παλιές απόψεις είναι περιφρονημένος» και ισχυρίστηκε ότι «τρέχουμε σαν τρελοί στην καταστροφή μας»
Ο Μπρετέιγ ήρθε σε επαφή με συντηρητικά μέλη του κύκλου της βασίλισσας το 1789. Συμφώνησε να γίνει πρωθυπουργός, αφού πρώτα θα είχε απομακρυνθεί ο Ζακ Νεκέρ από τη θέση. Ο Νεκέρ ήταν δημοφιλής, αλλά οι βασιλικοί τον είδαν ως επικίνδυνο αναζητητή δημοσιότητας και ριζοσπαστικό. Προς αυτό το σκοπό, καταρτίστηκε προσεκτικά ένα καλά ενορχηστρωμένο σχέδιο από τον Μπρετέιγ, τη Δούκισσα ντε Πολαστρόν, τον αδελφό του βασιλιά, Κάρολο Φιλίππου και με την υποστήριξη της Μαρίας Αντουανέτας. Ωστόσο, αδυνατώντας να συγκρατήσει το μίσος του για τον Νεκέρ, ο Κόμης της Αρτουά προχώρησε άμεσα με το σχέδιο. Ο Νεκέρ απολύθηκε εβδομάδες νωρίτερα από ότι ο Μπρετέιγ πίστευε ότι θα ‘πρεπε γίνει. Έτσι διορίστηκε πρωθυπουργός στις 12 Ιουλίου 1789. Εν μέρει όμως, εξαιτίας της απόλυσης αυτής, ο Μπρετέιγ δέχτηκε επίθεση στις 14 Ιουλίου.
Διακυβέρνηση στην εξορία
Σε τόσο επικίνδυνες εποχές, πολλοί εξέχοντες Βασιλικοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Γαλλία. Η Δούκισσα ντε Πολαστρόν δραπέτευσε στην Ελβετία, και ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ έστειλε τον κόμης της Αρτουά στο εξωτερικό για να τον σώσει από τη δολοφονία. Ο Μπρετέιγ πήγε πρώτα σε μια λουτρόπολη στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία πρώτου ξενιτευτεί στην Ελβετία.
Η γαλλική βασιλική οικογένεια τέθηκε υπό κράτηση κατ 'οίκον τον Οκτώβριο. Το μίσος και η βία που τους περιέβαλλε έδωσε στη Βασίλισσα ένα βασικό λόγο να φοβάται για τη ζωή της οικογένειας της. Η δυσαρέσκεια της Μαρίας Αντουανέτας μεγάλωσε, όταν ο Κάρολος Ι’ (που ζούσε πλέον στο Τορίνο) διόρισε τότε τον Καλόν στο συμβούλιο του. Η Μαρία Αντουανέτα περιφρόνησε τον Καλόν και ο διορισμός του ήταν το τέλος της φιλίας της με τον γαμπρό της. Ήταν πεπεισμένη ότι δεν μπορούσε πλέον να εμπιστευτεί για να διατηρήσει τα συμφέροντα της μοναρχίας. Έτσι η Μαρία Αντουανέτα αποφάσισε να διοριστεί πρωθυπουργός στην εξορία ο Μπρετέιγ. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ την υποστήριξε σε αυτήν την κίνηση, αλλά η Μαρία Αντουανέτα ήταν εκείνη που πήρε την πρωτοβουλία και επισημοποίησε τη θέση του Μπρετέιγ. Στην πραγματικότητα, ήταν πλέον ο επικεφαλής διπλωμάτης της Βασιλικής Οικογένειας στο εξωτερικό. Στη Σολοθούρν, τον Νοέμβριο του 1790, έλαβε από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ’ αποκλειστικές εξουσίες για διαπραγμάτευση με τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, και στις προσπάθειές του να ελέγξει την κακώς διπλωματία των αυτοκρατορικών μεταναστών, έφτασε σύντομα σε αντιπολίτευση με τον παλιό του αντίπαλο Καλόν, ο οποίος κατείχε αρχηγική θέση στα συμβούλια τους.
Βαρέν
Σε συνεργασία με τον αγαπητό φίλο της Μαρίας Αντουανέτας, τον Σουηδό κόμη Άξελ φον Φέρσεν, ο Μπρετέιγ οργάνωσε τη διαφυγή της βασιλικής οικογένειας από το Παρίσι το 1791, συγκεντρώνοντας την υποστήριξη του Βασιλιά Γουσταύου Γ΄ της Σουηδίας. Η προσπάθεια θα στεφόταν με επιτυχία, αν την τελευταία στιγμή δεν επενέβαινε ο Ζαν-Μπατίστ Ντρουέ, ο Ρεπουμπλικανός γιος ενός τοπικού ταχυδρόμου. Ήταν επίσης ο Μπρετέιγ που διαπραγματεύτηκε με τις μοναρχίες της Ευρώπης για να τους πείσει να πολεμήσουν τη Γαλλική Επανάσταση. Μετά την αποτυχία της φυγής στο Βαρέν, ο Μπρετέιγ έλαβε οδηγίες από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄, με σκοπό να αποκαταστήσει φιλικές σχέσεις με τους πρίγκιπες. Η δυσπιστία του απέναντι στους αδελφούς του βασιλιά και η υπεράσπισή του για το προνόμιο του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ ήταν σε κάποιο βαθμό δικαιολογημένη, αλλά η αδιάλλακτη στάση του απέναντι σε αυτούς τους πρίγκιπες υπογράμμισε τις διαφωνίες της βασιλικής οικογένειας στα μάτια ξένων ηγεμόνων, οι οποίοι έβλεπαν τον κόμη της Προβηγκίας ως φυσικό εκπρόσωπος του αδελφού του και βρήκαν ένα πρόσχημα για μη παρέμβουν εκ μέρους του Λουδοβίκου στις αντικρουόμενες δηλώσεις των διαπραγματευτών.
Οι προσπάθειες του ήταν τελικά μάταιες. Η μοναρχία των Βουρβόνων στη Γαλλία ανατράπηκε το 1792, ακολουθούμενη από σφαγές πολλών βασιλικών στο Παρίσι. Τον Ιανουάριο του 1793, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ εκτελέστηκε. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, η Μαρία Αντουανέτα είχε παρόμοια κατάληξη. Ενώ το 1795, ο γιος τους, ο Λουδοβίκος ΙΖ' πέθανε στη φυλακή.
Μετέπειτα ζωή
Ο ίδιος ο Μπρετέιγ ήταν το αντικείμενο βίαιων επιθέσεων από το κόμμα των πριγκιπών, οι όποιοι ισχυρίστηκαν ότι επέμεινε στην άσκηση εξουσιών που είχε ανακληθεί από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ’. Μετά την εκτέλεση της Μαρίας Αντουανέτας αποσύρθηκε σε ιδιωτική ζωή κοντά στο Αμβούργο. Πέρασε την επόμενη δεκαετία στην εξορία. Η πίστη του στο οίκο των Βουρβόνων είχε τελειώσει με το θάνατο του τελευταίου μικρού απογόνου του βασιλιά το 1795. Μισούσε τους δύο επιζώντες αδελφούς του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, ιδιαίτερα όμως τον κόμη Κάρολο Φίλιππο.
Ο Μπρετέιγ πέθανε στη Γαλλία το 1807. Η Παλινόρθωση των Βουρβόνων πραγματοποιήθηκε το 1814, αλλά καθαιρέθηκε ξανά από την Ιουλιανή Επανάσταση του 1830.
Κληρονομιά
Το «Pavillon de Breteuil», στις Σέβρες της Γαλλίας, το σπίτι του Διεθνούς Γραφείου Βαρών και Μέτρων, πήρε το όνομα του από τον βαρόνο.
Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου Κρήτης
Το 53ο & 54ο δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου (κτίριο της πρώην  Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου)  βρίσκεται στο Ηράκλειο Κρήτης, στη Λεωφόρο Ανδρέα Παπανδρέου 8-10 ( πρώην Λεωφόρος Ακαδημίας), στην Ελλάδα. Η έκταση που καταλαμβάνει είναι περίπου 3.325 τετραγωνικά μέτρα. Πρόκειται για ένα κτίριο που, αρχικά, χρησιμοποιούνταν ως Παιδαγωγική Ακαδημία. Το κτίριο ξεκίνησε να στεγάζει την ακαδημία το 1956. Την αρχιτεκτονική μελέτη του κτιρίου ανέλαβε η διεύθυνση υποδομών του Υπουργείου Παιδείας, με αρχιτέκτονα τον Πάτροκλο Καραντινό.
Ύστερα, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε για τη στέγαση του 53ου και 54ου Δημοτικού σχολείου Ηρακλείου.
Ιστορικά Στοιχεία
Η Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου ξεκίνησε να λειτουργεί το έτος 1934 - 1935 ( τοποθεσία τωρινού 8ου Δημοτικού Σχολείου κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ματθαίου των Σιναϊτών).
Επί 60 συναπτά έτη η ακαδημία λειτουργούσε ως Ανώτατη Παιδαγωγική Σχολή.
Η φοίτηση ήταν διετής, ενώ η ζωή των σπουδαστών εκεί ήταν περισσότερο “μαθητική”, παρά φοιτητική. Αυτό προκύπτει από τους κανονισμούς λειτουργίας και το πρόγραμμα σπουδών της ακαδημίας. Ενδεικτικά παρατίθενται η κοινή πρωινή προσευχή παρουσία διδασκόντων και φοιτητών σε συνοδεία με ανακοινώσεις της διεύθυνσης, το “πρωινό κουδούνι”, καθώς και τα ωριαία διαλείμματα. Μέχρι το σχολικό έτος 1950 - 1951 εισάγονταν ετησίως 30 άρρενες και 10 θήλεις. Από το 1951 - 1952 εξισώνεται ο αριθμός εισακτέων σε 40 άρρενες και 40 θήλεις, αλλά και καθ’ υπέρβαση 25 + 25 εισακτέοι αντίστοιχα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το 1953 να αποφοιτήσουν από την σχολή 153 δάσκαλοι και δασκάλες πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Το κτίριο
Το κτίριο εκπονήθηκε από μελέτη του αρχιτέκτονα Πάτροκλου Καραντινού. Το οικόπεδο προκειμένου να ανεγερθεί η Παιδαγωγική Ακαδημία στην οδό Ακαδημίας είχε παραχωρήσει ο στρατηγός Γεώργιος Κατεχάκης, μετέπειτα υπουργός Στρατιωτικών και στρατιωτικός διοικητής Κρήτης. Στα σχέδια υπολόγιζαν να φτιάξουν το σχήμα Π που έχει σήμερα το κτίριο από τη λέξη Παιδαγωγική, ενώ συμπεριλαμβάνονταν και πολλοί βοηθητικοί χώροι. Η κατασκευή ήταν αντισεισμική και από οπλισμένο σκυρόδεμα.
Το οικοδόμημα ήταν έτοιμο να στεγάσει την Ακαδημία το 1956 και έτσι ξεκίνησε η λειτουργία της εκεί το 1957 και έμεινε εκεί μέχρι το 1980, όπου το 1981 μεταφέρθηκε σε άλλο κτίριο ξανά. Μετά τη μεταφορά της Ακαδημίας στην περιοχή Εσταυρωμένου, στεγάστηκαν εκεί τα 53ο & 54ο δημοτικό.
Το 2017 ανακηρύχθηκε προκήρυξη διαγωνισμού για την "Ενίσχυση κτιρίου πρώην Παιδαγωγικής Ακαδημίας" με προϋπολογισμό 2.060.000 ευρώ από το Δήμο Ηρακλείου.
Η κατάθεση της πρότασης έγινε στις 28 Απριλίου 2020.
Αρχιτεκτονική
Ο Καραντινός χαρακτηρίζεται ως ένας από τους κύριους Έλληνες εκπροσώπους του μοντερνισμού και αυτό το κτίριο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του σχεδιασμού του. Το κτίριο χαρακτηρίζεται από ξεκάθαρη γεωμετρία, με την πλειονότητα των στοιχείων του να εντάσσονται σε ορθοκανονικό κάναβο. Υπάρχει ξεκάθαρη διάκριση χώρων και ομοιόμορφη κατανομή, ανάλογα με τη χρήση της εκάστοτε πτέρυγας. Το κύριο μέρος του κτιρίου (σχήματος “Π”) αποτελείται από ισόγειο και όροφο, ενώ το κλειστό γυμναστήριο στο νότιο τμήμα είναι μόνο ισόγειο, τονίζοντας τον χαρακτήρα του σαν επιπρόσθετος χώρος. Ο κάναβος τηρείται και κατοψικά και στην τομή, δίνοντας τον τρόπο ανάπτυξης της μορφής του κτιρίου μέσω αυτής.
Η κατασκευή αυτή εντάσσεται στα έργα της μεταπολεμικής περιόδου του Καραντινού, όπου ο ίδιος είχε αναλάβει πολλά έργα για την ανώτατη εκπαίδευση, μεταξύ τους η Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ, τη φυσικομαθηματική σχολή και το αστεροσκοπείο. Ακολουθεί πρότυπα του τομέα της σχολικής αρχιτεκτονικής που αποτέλεσε το σημαντικότερο πεδίο πειραματισμού και καθιέρωσης της νέας αρχιτεκτονικής, μιας και το υπουργείο επιδιώκοντας τη μεγαλύτερη δυνατή οικονομία χρημάτων και χρόνου κατασκευής, θα επιβάλλει μια ορθολογιστική διαχείριση που θα καταλήξει στο να επηρεάσει και τη μορφολογία των κτιρίων. Η Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της χρήσης της μοντέρνας αρχιτεκτονικής για αυτό το σκοπό.
Παροχές
Το κτίριο, σύμφωνα με την πρώτη μελέτη του Καραντινού, είχε πλήρες εξατάξιο και μονοτάξιο, μία μεγάλη αίθουσα συγκεντρώσεων και εκδηλώσεων, υπόγειες υποδομές, κλειστό γυμναστήριο και λουτρά. Επίσης είχε πλήθος βοηθητικών χώρων. Επιπρόσθετα, τη μορφή του ευνοούσε το σχηματισμό άνετων και ευρύχωρων ανοιχτών προαύλιων χώρων.
Αξιοσημείωτα γεγονότα
1956: Στέγαση της Ακαδημίας
1981: Απομάκρυνση της Ακαδημίας και μετατροπή σε σχολική μονάδα
2020: Κατάθεση μελετών για την “Ενίσχυση Κτιρίου της πρώην Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου”
Βιβλιογραφία
Τα νέα σχολικά κτίρια. Επιμ. Πάτροκλου Καραντινού, Αθήνα: ΤΕΕ, 1938.
Ιστορία 53ου Δημοτικού σχολείου Ηρακλείου, Δημήτρης Χ. Σάββας
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου, Εφημερίδα Πατρίς:
α)https://www.patris.gr/2019/02/04/paidagogiki-akadimia-irakleioy/
β)https://archive.patris.gr/articles/144938#.W1f909IzbIVστορικές%20σελίδες%20-
Ιστορία 53ου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου:
http://53dim-irakl.ira.sch.gr/?page_id=112
Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος
Η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας αποτελεί την ένωση όλων των Συλλόγων Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ή Συλλόγων Δασκάλων και Νηπιαγωγών της Ελλάδας, των Συλλόγων Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ή των Συλλόγων Ελλήνων Δασκάλων και Νηπιαγωγών του Εξωτερικού. Ιδρύθηκε το 1922.
Μέλη της ΔΟΕ είναι σύλλογοι εκπαιδευτικών από όλη την Ελλάδα.
Πρόεδρος της ΔΟΕ είναι ο Κικινής Θανάσης ενώ αιρετοί ΚΥΣΠΕ είναι ο Βασίλης Παληγιάννης και ο Νίκος Φασφαλής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Κυπριακή διάλεκτος της ελληνικής γλώσσας
Η κυπριακή διάλεκτος (ή κυπριακά) είναι διάλεκτος της Ελληνικής γλώσσας που ομιλείται από πέραν των περίπου οκτακοσίων ογδόντα χιλιάδων (880.000) το έτος 2020 (σύμφωνα με τη Cyprus Times) Ελληνοκυπρίους στην Κύπρο και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνοκυπρίους της διασποράς, κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστραλία, τις ΗΠΑ, καθώς και την Ελλάδα. Σχεδόν ποτέ δεν χρησιμοποιείται ως επίσημος γραπτός λόγος, αλλά είναι η κοινή ομιλουμένη των περισσοτέρων Ελληνοκυπρίων. Είναι, επίσης, η πρώτη γλώσσα πιο ηλικιωμένων Τουρκοκυπρίων από χωριά όπως η Λουρουκίνα και από την περιοχή της Τυλληρίας, ενώ περισσότεροι ηλικιωμένοι Τουρκοκύπριοι μιλούν τα Ελληνικά με Κυπριακή Διάλεκτο ως δεύτερη γλώσσα.
Σε επίσημο περιβάλλον θεωρείται πιο αποδεκτή η χρήση της Κοινής Νέας Ελληνικής (όπως στα σχολεία, στο κοινοβούλιο, στα μέσα ενημέρωσης και παρουσία μη Κυπρίων ομιλητών της Ελληνικής). Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, επίσημες γλώσσες της νήσου είναι η Ελληνική και η Τουρκική. Η έντονη επίδραση της Κοινής Νέας Ελληνικής διαμέσου των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, της Εκπαίδευσης, του τύπου και της λογοτεχνίας, έχει ως αποτέλεσμα να υποχωρεί σταδιακά η διάλεκτος έναντι της επίσημης Ελληνικής ή/και να απλοποιείται, γεγονός που παρατηρείται και στις υπόλοιπες διαλέκτους της Ελληνικής Γλώσσας.
Στη νεότερη εποχή σημαντικοί ποιητές όπως ο Βασίλης Μιχαηλίδης (1849-1917) και ο Δημήτρης Λιπέρτης (1866-1937) και ακόμα νεότεροι όπως ο Παύλος Λιασίδης (1901-1985) χρησιμοποιούν τη διάλεκτο σε γραπτή μορφή. Πολλοί άλλοι λογοτέχνες, συνήθως ποιητές αλλά και πεζογράφοι, χρησιμοποιούν ακόμα την Κυπριακή διάλεκτο. Υπάρχει επίσης πληθώρα κυπριακών τραγουδιών (παραδοσιακά, δημοτικά και σύγχρονα), αλλά και σκετς, θεατρικά και τηλεοπτικές σειρές που χρησιμοποιούν τη διάλεκτο.
Διαλεκτολογική ένταξη και έρευνα
Η Κυπριακή διάλεκτος αποτελεί στη σύγχρονη εποχή τη μεγαλύτερη ελληνική διάλεκτο -ακολουθούμενη από τα Ποντιακά, Κρητικά, Κατωιταλικά και άλλες διαλέκτους-, η οποία είναι μητροδίδακτη και παραγωγική στο νησί της Κύπρου. Ανήκει στον γεωγραφικό και διαλεκτικό χώρο της αρχαίας Αρκαδοκυπριακής και, μολονότι δεν προέρχεται άμεσα από αυτήν, είναι δυνατόν ακόμη και σήμερα να εντοπίσει κανείς κατάλοιπά της στο λεξιλόγιο των ομιλητών.
Κατά τη διάρκεια της Ελληνιστικής Κοινής και των πρώιμων μεσαιωνικών χρόνων, θεωρείται ότι η Κυπριακή διάλεκτος αποτέλεσε μέρος μιας ζώνης ανατολικών διαλέκτων (με δωρικές επιρροές), στις οποίες ανήκαν τα ιδιώματα της Δωδεκανήσου και της Μικράς Ασίας. Ωστόσο, η κοινή αυτή πορεία διακόπηκε το 1191 από τους σταυροφόρους, όταν η Κύπρος τέθηκε υπό τη γαλλική δυναστεία των Λουζινιανών και, ως εκ τούτου, μεταβλήθηκε σε φραγκικό κρατίδιο. Φαίνεται ότι μέσα στους τρεις επόμενους αιώνες η διάλεκτος απέκτησε τα περισσότερα από τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά της, όπως επιμαρτυρείται από τα πρώτα διαθέσιμα κείμενα, που είναι οι νομικού περιεχομένου Ασσίζες (14ος αιώνας) και το Χρονικόν του Λεοντίου Μαχαιρά (15ος αιώνας). Η μακρά παρουσία των Φράγκων ερμηνεύει την είσοδο αρκετών λέξεων από την παλαιά γαλλική, οι οποίες απουσιάζουν από άλλες διαλέκτους της Ελληνικής. Επιπλέον, η απομόνωση της διαλέκτου επί τόσους αιώνες εξηγεί γιατί ακόμη και σήμερα αποτελεί αξιόπιστο μάρτυρα της μεσαιωνικής γραμματικής της ελληνικής γλώσσας.
Κατάλογος χωρών ανά αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου
Αυτός είναι ένας κατάλογος με την κατάταξη χωρών ανάλογα με τα αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου με βάση το World Factbook (όταν δεν υπάρχει η αναφορά). ή άλλες έγκυρες πηγές από τρίτους. Με βάση τα δεδομένα από την BP, στα τέλη του 2009, στα αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου κυριάρχησαν τέσσερις:η Ρωσία,το Ιράν,το Κατάρ και το Τουρκμενιστάν, οι οποίοι κατείχαν σχεδόν τα δύο τρίτα των αποδεδειγμένων αποθεμάτων στον κόσμο.
Κυπριακή διάλεκτος της ελληνικής γλώσσας
Διαλεκτολογική ένταξη και έρευνα
Άλλοι σημαντικοί σταθμοί στην ιστορία της διαλέκτου, οι οποίοι άφησαν αξιοσημείωτα ίχνη στη σύγχρονη μορφή της, υπήρξαν η Ενετοκρατία (από το 1489) και κατόπιν η Τουρκοκρατία (από το 1571). Τέλος, η ισχυρή πολιτιστική επιρροή της αγγλικής γλώσσας είναι εμφανής (από το 1878) και συνεχής στην Κυπριακή διάλεκτο.
Από διαλεκτολογικής πλευράς, η Κυπριακή συγκαταλέγεται στα νότια ιδιώματα της Ελληνικής γλώσσας, καθώς διατηρεί αμετάβλητα τα φωνήεντα των άτονων συλλαβών (εν αντιθέσει προς τα βόρεια ιδιώματα, όπου παρατηρούμε εκτεταμένες στενώσεις και κωφώσεις). Ακόμη ανήκει στη λεγόμενη νησιωτική ζώνη του ίντα, επειδή χρησιμοποιεί την αντωνυμία ίντα (< τι ένι τα) αντί της αντωνυμίας τι στην εισαγωγή ερωτηματικών προτάσεων. Στην ίδια διαλεκτική ζώνη ανήκουν επίσης η Κρητική διάλεκτος, καθώς και τα ιδιώματα των Κυκλάδων και της Δωδεκανήσου.
Φωνολογικά χαρακτηριστικά
με-πλαίσιο|right|Μεταγραφή στο ΔΦΑ της λέξης έχει (μπλε - κοινή νεοελληνική) και της κυπριακής προφοράς τής αντίστοιχης λέξης (κόκκινο)
thumb|Χαρακτηριστικό γνώρισμα της κυπριακής είναι τα διπλά σύμφωνα. Στην περίπτωση της λέξης χάνω σημειώνεται με μαύρο η κοινή νεοελληνική προφορά και με πράσινο η κυπριακή. με-πλαίσιο|δεξιά|Άλλο χαρακτηριστικό της διαλέκτου είναι η δασεία προφορά των κλειστών συμφώνων π, κ, τ. Η λέξη πέφτω πάνω με την κοινή προφορά και κάτω με τον πρώτο φθόγγο δασύ, όπως προφέρεται στην κυπριακή.
Μορφοσυντακτικά χαρακτηριστικά
με-πλαίσιο|δεξιά|Η λέξη άλλος στο ΔΦΑ, πάνω η κοινή νεοελληνική προφορά και κάτω η κυπριακή. Εδώ η κυπριακή διατηρεί την προφορά των διπλών συμφώνων.
Λεξιλογικά χαρακτηριστικά
Εξαιτίας των διαφόρων γλωσσικών στρωμάτων που ανά τους αιώνες συνδέθηκαν με το νησί της Κύπρου, μπορούμε σήμερα να εντοπίσουμε τις ακόλουθες χαρακτηριστικές λεξιλογικές ομάδες, πέρα από το λεξιλόγιο που είναι κοινό κτήμα με τις υπόλοιπες διαλέκτους και με την Κοινή:
Δείγματα της διαλέκτου
{| class="wikitable" !Πλαίσιο 1: Δίστιχα Αντά σειστείς {{κ}}αι λυγιστείς {{κ}}αι σιγοπερπατήσεις, ούλου του κόσμου τους καμούς εν να μου τους ποτίσεις.
{{κ}}ινούρκο δ-δαχτυλίν φ-φορείς απά στο δαχτυλό σ-σου, στην πέτρα γράφει απάνω {{κ}}ει, να γίνω 'γιώ γαμπρός σ-σου.
Την αγαπώ χαρτολοούν {{κ}}αι μενά εν ρωτούσιν, πάλε τα μ-μάδκια μου δικλούν την αγαπώ να δούσιν.
{{κ}}αι να ’μουν κλήμαν κρεμ-μαστόν εις την κληματερή σ-σου, νά ’ρκεσουν νά ’π-πεφτες στο {{σκ}}ιος, να χόρταν-να το δειν σ-σου.
Τα παραπάνω δίστιχα σε φωνητική μεταγραφή στο ΔΦΑ
[andasːiˈstis tʃɛ liːˈstis tʃɛ siɣɔpɛɾpaˈtisis
ˈulu tu ˈkɔzmu tus kaˈmus ɛnːa mu tus pɔˈtisis
tʃiˈnuɾkɔ ðːaxtiˈliði fːɔˈɾisːtɔ ˈʃɛɾisːu
stim ˈbɛtɾa ˈɣɾafi ˈpanɔ na ˈʝinɔ ˈtɛɾisːu
tin aɣaˈpɔ xaɾtɔlɔˈunːdʒɛˈmɛm baɾi.ɔˈɾusin
ˈpalɛ ta ˈmːaðca mu ðiˈklun din aɣaˈpɔ na ˈðusin
tʃɛ ˈnamuŋ gˈlimaŋ gɾɛmːasˈtɔn
is tiŋ glimatɛˈɾisːu
ˈna ɾcɛsuˈ nːa pːʰɛftɛsːtɔ ˈʃːɔz na ˈxɔɾtanːa tɔ ˈðisːu] }}
Διοικητική διαίρεση της Βραζιλίας
thumb|left|300px|Χάρτης με τις διοικητικές υποδιαιρέσεις της Βραζιλίας σε περιοχές και ομόσπονδες πολιτείες. Η Βραζιλία είναι, με βάση το σύνταγμά της, μία ομοσπονδιακή δημοκρατία, η οποία αποτελείται από συνολικά 26 ομόσπονδες πολιτείες (estados), μία ομοσπονδιακή περιοχή (distrito federal) όπου φιλοξενεί την πρωτεύουσα της ομοσπονδίας, Μπραζίλια, και τις πόλεις, δήμους και κοινότητες. Το σύνταγμα δεν επιτρέπει σε καμία από αυτές τις πολιτικές οντότητες να αποχωρήσει ή να αποσχιστεί από την ομοσπονδία.
Η Βραζιλία, ως ομόσπονδο κράτος, έχει παραχωρήσει στις πολιτείες σημαντική αυτονομία σε θέματα που αφορούν τη νομοθεσία, τη δημόσια τάξη και τη φορολογία. Κάθε πολιτεία έχει έναν κυβερνήτη (governador), ο οποίος εκλέγεται με ψηφοφορία, και το νομοθετικό σώμα της (assembléia legislativa). Επίσης, κάθε πολιτεία διαιρείται σε δήμους (municípios) με νομοθετικό συμβούλιο (câmara de vereadores) και τον δήμαρχο (prefeito). Οι δήμοι είναι αυτόνομοι και ιεραρχικά ανεξάρτητοι στο πλαίσιο του ομοσπονδιακού συντάγματος, τόσο από την ομοσπονδιακή όσο και από την πολιτειακή κυβέρνηση. Ένας δήμος μπορεί να εκτείνεται και να περιλαμβάνει διοικητικά και άλλες πόλεις (distritos) εκτός από την έδρα του, με μία ενιαία δημοτική εξουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βραζιλίας
Γιόσεφ Ουιλάκι
Ο Γιόσεφ Ιολάκι( Újlaki József) (10 Αυγούστου 1929 – 13 Φεβρουαρίου 2006) ήταν Γάλλος ποδοσφαιριστής ουγγρικής καταγωγής, ένας από τους καλύτερους επιθετικούς στην κατηγορία 1 με 190 γκολ τις δεκαετίες του 1950 και του 1960.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιμ Ολιμπίκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σετ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Φρανσαί Παρί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές
Μπουζίγκ
Το Μπουζίγκ (γαλλικά: Bouzigues, οξιτανικά: Bosigas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουζιγκώ (γαλλικά: Bouzigauds).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Σάρος (ποταμός)
Ο ποταμός Σάρος (τουρκ. Seyhan, Σεϊχάν) έχει μήκος 560 χλμ, πηγάζει από τον Αντίταυρο, διαρρέει την Καππαδοκία και την πεδιάδα της Κιλικίας και εκβάλλει στη Μεσόγειο, 6 μίλια ανατολικά του Κύδνου στο σημερινό Σεϊχάν, όπου καταλήγουν μεγάλοι πετρελαιαγωγοί από το Ιράκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Τουρκίας
Πρόγραμμα Σαλιούτ
Το Πρόγραμμα Σαλιούτ (στα ρωσικά Салют, Χαιρετισμός) αφορούσε σε μια σειρά επτά διαστημικών σταθμών που τέθηκαν σε τροχιά από τους Σοβιετικούς στις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Οι σταθμοί Σαλιούτ ήταν απλές κατασκευές, αποτελούμενες από ένα κυρίως τμήμα, που έμπαινε σε τροχιά με μία και μόνη εκτόξευση, και αργότερα επανδρωνόταν από πληρώματα που έφταναν με σκάφη Σογιούζ. Το πρόγραμμα αρχικά είχε λάβει την κωδική ονομασία DOS 7-K. Τρεις από τους σταθμούς της σειράς ήταν στην πραγματικότητα στρατιωτικοί σταθμοί Αλμάζ, που τέθηκαν σε τροχιά υπό την κάλυψη του προγράμματος Σαλιούτ προκειμένου να δοκιμαστούν όπλα και μηχανισμοί φωτοαναγνώρισης.
Το Πρόγραμμα Σαλιούτ, εκτός από πολλές αστρονομικές παρατηρήσεις και πειράματα σε τροχιά, προσέφερε πολύτιμη εμπειρία στον τομέα της κατασκευής και συντήρησης διαστημικών σταθμών, της μακρόχρονης παραμονής του ανθρώπου στο διάστημα, μα χρησιμοποιήθηκε και σαν πλατφόρμα εξέλιξης της τεχνολογίας που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή του διαστημικού σταθμού Μιρ.
Σαλιούτ 1
Ο Σαλιούτ 1 (DOS 1) εκτοξεύτηκε στις 19 Απριλίου 1971. Ήταν ο πρώτος διαστημικός σταθμός που τέθηκε ποτέ σε τροχιά. Το πρώτο του πλήρωμα εκτοξεύτηκε με το Σογιούζ 10, συνδέθηκε με το σταθμό αλλά δεν μπόρεσε να μπει σε αυτόν λόγω μιας βλάβης στη θυρίδα εισόδου. Το δεύτερο πλήρωμα εκτοξεύτηκε με το Σογιούζ 11. Βρήκε το σταθμό σε κακή κατάσταση, λόγω μιας μικρής πυρκαγιάς σε καλώδια, αλλά κατάφερε να προσαρμοστεί και να μείνει σε αυτόν 23 μέρες. Δυστυχώς, λίγο πριν την επάνοδο του πληρώματος στην ατμόσφαιρα, μια από τις βαλβίδες του Σογιούζ άνοιξε στο διάστημα, όταν απορρίφθηκε το τροχιακό τμήμα του, με συνέπεια και οι τρεις κοσμοναύτες να φτάσουν στη Γη νεκροί λόγω αποσυμπίεσης, στις 11 Οκτωβρίου 1971.
Σαλιούτ 2
Ο Σαλιούτ 2 εκτοξεύτηκε στις 3 Απριλίου 1973. Ήταν ένας από τους στρατιωτικούς σταθμούς του άκρως απόρρητου προγράμματος Αλμάζ, στον οποίο δόθηκε το όνομα Σαλιούτ 2 για κάλυψη. Παρά την πετυχημένη εκτόξευση, μετά από δυο μέρες ο σταθμός άρχισε να χάνει πίεση και το σύστημα ελέγχου πτήσης τέθηκε εκτός λειτουργίας. Η αιτία της αστοχίας αυτής ήταν κατά πάσα πιθανότητα θραύσματα από τον πύραυλο-φορέα Πρότον, που εξερράγη λίγο αφότου έβαλε το σταθμό σε τροχιά.
DOS 3
Ο κανονικός σταθμός Σαλιούτ, του οποίου τη θέση είχε πάρει ο Αλμάζ, εκτοξεύτηκε (με τον κωδικό DOS 3) στις 11 Μαΐου 1973, τρεις μέρες πριν την εκτόξευση του αμερικανικού διαστημικού σταθμού Σκάιλαμπ. Λόγω βλάβης στο σύστημα ελέγχου πτήσης, ο σταθμός πυροδότησε τους κινητήρες διόρθωσης τροχιάς μέχρι που τα καύσιμά τους εξαντλήθηκαν. Καθώς ήταν ήδη σε τροχιά και είχε ανιχνευτεί από τα ραντάρ των Δυτικών, οι Σοβιετικοί εμφάνισαν το σταθμό σαν την μη επανδρωμένη δοκιμαστική πτήση Cosmos 557 (πάγια τακτική σε περιπτώσεις αποτυχιών). Ξαναμπήκε στην ατμόσφαιρα και κάηκε μετά από μια βδομάδα, και μόνο πολύ αργότερα αποκαλύφθηκε ότι στην πραγματικότητα ήταν σταθμός της σειράς Σαλιούτ.
Σαλιούτ 3
Ο Σαλιούτ 3 εκτοξεύτηκε στις 25 Ιουνίου 1974. Ήταν άλλος ένας σταθμός τύπου Αλμάζ, που αυτή τη φορά λειτούργησε με επιτυχία. Ήταν δοκιμαστική πλατφόρμα για μια μεγάλη ποικιλία συσκευών αναγνώρισης. Στις 24 Ιανουαρίου 1975 δοκιμάστηκε με επιτυχία και το πυροβόλο Nudelmann που διέθετε ο σταθμός, καταστρέφοντας έναν δορυφόρο που χρησιμοποιήθηκε σαν στόχος. Την επόμενη μέρα, ο σταθμός τέθηκε εκτός τροχιάς. Μόνο ένα από τα τρία πληρώματα με προορισμό τον Σαλιούτ 3 μπόρεσε να τον επανδρώσει, παρ'όλα αυτά η αποστολή του σταθμού θεωρήθηκε επιτυχημένη.
Σαλιούτ 4
Ο Σαλιούτ 4 (DOS 4) εκτοξεύτηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1974. Ουσιαστικά ήταν ένα αντίγραφο του DOS 3, όμως αυτή τη φορά με επιτυχή κατάληξη. Επανδρώθηκε από τρία πληρώματα (των Σογιούζ 17, Σογιούζ 18 και Σογιούζ 21), ένα από τα οποία έμεινε στο σταθμό για 63 ημέρες. Ο σταθμός τέθηκε εκτός τροχιάς στις 3 Φεβρουαρίου 1977.
Σαλιούτ 5
Ο Σαλιούτ 5 εκτοξεύτηκε στις 22 Ιουνίου 1976. Ήταν ο τρίτος και τελευταίος σταθμός Αλμάζ. Η αποστολή ήταν πλήρως επιτυχημένη, με δυο πληρώματα (Σογιούζ 21 και Σογιούζ 24) να τον επανδρώνουν για αρκετά μεγάλο διάστημα (το πλήρωμα του Σογιούζ 23 δεν μπόρεσε να συνδεθεί με το σταθμό). Τέθηκε εκτός τροχιάς στις 8 Αυγούστου 1977. Μετά τον Σαλιούτ 5, ο Σοβιετικός στρατός έκρινε ότι το τακτικό πλεονέκτημα από τη χρήση του σταθμού δεν άξιζε τα έξοδα του προγράμματος Αλμάζ και το διέκοψε.
Σαλιούτ 6
Ο Σαλιούτ 6 εκτοξεύτηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1977. Αν και το γενικό του σχέδιο ήταν όμοιο με των προηγούμενων είχαν γίνει και ριζικές αλλαγές, όπως η προσθήκη μιας δεύτερης θυρίδας ελλιμενισμού και πρόσβασης, όπου συνδεόταν ένα μη επανδρωμένο σκάφος ανεφοδιασμού τύπου Προγκρές. Από το 1977 έως το 1982, ο σταθμός επανδρώθηκε από πέντε πληρώματα μακράς διαρκείας και έντεκα πληρώματα που έμειναν για μικρότερο χρονικό διάστημα. Αυτά τα τελευταία περιελάμβαναν και κοσμοναύτες από χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Το πρώτο πλήρωμα μακράς διαρκείας έμεινε στο σταθμό 96 ημέρες, σπάζοντας έτσι το ρεκόρ που είχε το πλήρωμα του αμερικανικού Σκάιλαμπ. Το τέταρτο πλήρωμα εγκατέστησε και χρησιμοποίησε μια κεραία ραδιοαστρονομίας διαμέτρου δέκα μέτρων, που είχε φέρει στο σταθμό ένα σκάφος ανεφοδιασμού. Αφότου οι επανδρωμένες αποστολές στο σταθμό τερματίστηκαν το 1981, ο Σαλιούτ 6 χρησιμοποιήθηκε για να δοκιμαστεί η σύνδεση σε τροχιά με το μη επανδρωμένο σκάφος TKS, που αργότερα χρησιμοποιήθηκε σαν μέρος του σταθμού Μιρ. Ο σταθμός τέθηκε εκτός τροχιάς στις 29 Ιουλίου 1982.
Σαλιούτ 7
Τελευταίος της σειράς, ο Σαλιούτ 7 εκτοξεύθηκε στις 19 Απριλίου 1982 από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Είχε κατασκευαστεί σαν εφεδρικός του Σαλιούτ 6, όμως μέχρι να εκτοξευτεί ενσωματώθηκαν και άλλες βελτιώσεις. Επανδρώθηκε για τέσσερα χρόνια και δυο μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων τον επισκέφτηκαν έξι κύρια πληρώματα και τέσσερα δευτερεύοντα (που περιλάμβαναν Γάλλους και Ινδούς κοσμοναύτες). Εκτός από τα πολλά πειράματα και τις παρατηρήσεις που έγιναν, ο σταθμός χρησιμοποιήθηκε για να δοκιμαστεί και η σύνδεση με τα "Βαρέα Σκάφη Κόσμος", προκειμένου να αναπτυχθεί η τεχνολογία για την κατασκευή του διαστημικού σταθμού Μιρ. Ο Σαλιούτ 7 τέθηκε εκτός τροχιάς στις 7 Φεβρουαρίου 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαστημικοί σταθμοί Σαλιούτ
Αριστείδης (αποσαφήνιση)
Το Αριστείδης είναι ελληνικό όνομα που μπορεί να αναφέρεται:
Πρόσωπα
Αριστείδης, γνωστός ως Αριστείδης ο Δίκαιος, στρατηγός και πολιτικός της Αρχαίας Αθήνας, περίπου 550 π.Χ.-467 π.Χ.
Σάρος
Ο όρος Σάρος μπορεί να αναφέρεται:
Firestarter (τραγούδι, The Prodigy)
To Firestarter είναι τραγούδι του βρετανικού rave συγκροτήματος The Prodigy, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τρίτο δίσκο τους The Fat of the Land, το 1997. Το τραγούδι κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο ήταν το πρώτο από τον εν λόγω δίσκο. Το single κατέληξε να έχει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, φτάνοντας στο νούμερο 1 των φινλανδικών, των βρετανικών και των νορβηγικών charts. Συνολικά μπήκε στην πρώτη δεκάδα 12 χωρών. Στα αμερικανικά Billboard Hot 100, έφτασε στο νούμερο 30.
Το εν λόγω single ήταν το πρώτο του σχήματος που φτάνει στο νούμερο 1 των βρετανικών charts, καθώς και η πρώτη τους μεγάλη διεθνή επιτυχία. Κι έγινε πλατινένιο στο Ηνωμένο Βασίλειο και χρυσό σε ΗΠΑ, Φινλανδία και Σουηδία. Οι στίχοι του δημιούργησαν συζήτηση ότι προωθούν τη βία, συζητήσεις υπήρξαν και για το video clip. Παρόλα αυτά, πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια, με το περιοδικό NME να το συμπεριλαμβάνει στον κατάλογό του με τα 150 Σπουδαιότερα Τραγούδια των τελευταίων 15 ετών, στην 52η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1996 Κατηγορία:Singles του 1996 Κατηγορία:Τραγούδια των Prodigy Κατηγορία:Singles της XL Recordings Κατηγορία:Techno τραγούδια Κατηγορία:Singles της Maverick Records Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Θάλασσα (μυθολογία)
Η Θάλασσα κατά την Ελληνική Μυθολογία ήταν η ιδεατή ανθρωπόμορφη θεότητα της έννοιας του αλμυρού υγρού στοιχείου και προστάτιδα αυτού.
Σύμφωνα με τη Μυθολογία
Ήταν κόρη κατ' άλλους της Γαίας και μόνο αυτής που κατά τον ίδιο τρόπο, δηλαδή μόνο από τις δημιουργικές δυνάμεις που κληρονόμησε από το Χάος, και χωρίς τη βοήθεια του Έρωτος, κυοφόρησε τον Ουρανό και τα Όρη. Κατ΄ άλλες μυθολογικές παραδόσεις η Θάλασσα ήταν κόρη του Αιθέρα και της Ημέρας, μητέρα των Ροδίων, των Τελχινών καθώς και της Αφροδίτης.
Παραστάσεις της θεότητας αυτής υπήρχαν ελάχιστες με σαφή υπεροχή του θεού Ποσειδώνα. Από τις πιο ονομαστές απ΄ αυτές ήταν, ήταν εκείνη στο Ναό του Ποσειδώνα στην αρχαία Κόρινθο που φερόταν η Θάλασσα, στη βάση συμπλέγματος του θεού Ποσειδώνα με την Αμφιτρίτη, να κρατά στην αγκαλιά της την κόρη της Αφροδίτη, περιστοιχιζόμενη από τις Νηρηίδες.
Το σύμπλεγμα αυτό ήταν αφιέρωμα του Ηρώδη του Αττικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θαλάσσιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄
Ο Ιννοκέντιος Γ΄ (Papa Innocenzo III, 22 Φεβρουαρίου 1161 - 16 Ιουλίου 1216) ήταν Πάπας (1198-1216) και κόμης του Σένι.