cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σεμαίν ντεζ Ας
Εμπνεόμενο από το ισπανικό Copa del Rey, το σύστημα του Final Eight δεν σταμάτησε ποτέ να χρησιμοποιείται. Με το τέλος του πρώτου μισού της κανονικής διάρκειας της αγωνιστικής περιόδου, οι καλύτερες οχτώ ομάδες (ή οι καλύτερες επτά ομάδες και η διοργανώτρια ομάδα της διοργάνωσης) από το Γαλλικό Πρωτάθλημα προκρίνονται. Οι οχτώ ομάδες αγωνίζονται σε ένα γήπεδο για τέσσερις ημέρες σε play-off μονούς αγώνες, με έναν τελικό νικητή. Το Final Eight αποτελεί ένα από τα highlights της σεζόν στο γαλλικό μπάσκετ. Ο νικητής της διοργάνωσης αποκτούσε αυτόματα δικαίωμα συμμετοχής στην διοργάνωση της FIBA Europe, EuroChallenge.
Η ομάδα της Ελάν Σπορτίφ Σαλονναί ήταν η τελευταία κάτοχος της διοργάνωσης ως Σεμαίν ντεζ Ας (2012). Η Ελάν Μπεαρναί Πο-Ορτέζ είναι η ομάδα με τις περισσότερες νίκες μετρώντας τέσσερις στον αριθμό (1991, 1992, 1993, 2003). Στις δέκα φορές που έλαβε χώρα, η διοργάνωση έλαβε χώρα σε εννέα διαφορετικές τοποθεσίες (δύο φορές στο Πο) και είδε εννέα διαφορετικές ομάδες να φεύγουν νικήτριες.
Αθλητική Κυριακή
Η Αθλητική Κυριακή είναι η μακροβιότερη αθλητική εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση. Μεταδίδεται κάθε Κυριακή βράδυ. Η εκπομπή προβάλει την αγωνιστική κίνηση της Super League (Α΄ Εθνική), της Football League (Β' Εθνική), της Α1 του μπάσκετ ανδρών, όλα τα αγωνίσματα της εβδομάδας που διανύεται καθώς και στιγμιότυπα από αγώνες ξένων πρωταθλημάτων.
Σεμαίν ντεζ Ας
Στις 31 Μαΐου 2012, η Ligue Nationale de Basket και η Disneyland Paris ανακοίνωσαν την δημιουργία του Disneyland Paris Leaders Cup LNB, ή Leaders Cup στη συντομευμένη εκδοχή του, από το 2013 και για τα επόμενα πέντε χρόνια. Αυτή η διοργάνωση αντικαθιστά την Σεμαίν ντεζ Ας. Τρέχουσα κάτοχος είναι η Μονακό (2018).
Αθλητική Κυριακή
Ιστορικό
Η εκπομπή ξεκίνησε να προβάλλεται στις 27 Φεβρουαρίου του έτους 1972 και αντικατέστησε την εκπομπή Ματιές στα σπορ η οποία μεταδιδόταν μέχρι τότε. Ο πρώτος παρουσιαστής μέχρι το 1983 ήταν ο Γιάννης Διακογιάννης, έχοντας αρκετούς συμπαρουσιαστές στο πλευρό του όπως ο Βαγγέλης Φουντουκίδης, ο Γιάννης Μαμουζέλος, ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος, ο Νίκος Κατσαρός κ.ά.. Πολλοί αθλητικοί δημοσιογράφοι έχουν παρουσιάσει την εκπομπή.
Σήμερα την παρουσιάζει ο Βασίλης Μπακόπουλος.
Μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ, η εκπομπή προβάλλεται βραχύχρονα. Οι απολυμένοι εργαζόμενοι που παρέμεναν στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ ξεκίνησαν εκ νέου την προβολή ζωντανών εκπομπών της Αθλητικής Κυριακής στις γνωστές ώρες προβολής της. Ταυτόχρονα, η ΔΤ, ο μεταβατικός φορέας ραδιοτηλεόρασης της Ελλάδας, ξεκίνησε με την σειρά της την προβολή της Αθλητικής Κυριακής τις ίδιες ώρες με αυτήν της ΕΡΤ, μέχρι τις 4 Μαΐου 2014, όπου το κανάλι έκλεισε. Μετά την εισβολή των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο στις 7 Νοεμβρίου, η ΕΤ3 ανέλαβε την μετάδοση των εκπομπών, αφού η ΕΤ3 δεν εκπέμπει από το Ραδιομέγαρο. Ταυτόχρονα η ΝΕΡΙΤ ξεκίνησε εκ νέου τις εκπομπές της Αθλητικής Κυριακής. Παρόλα αυτά, σύμφωνα με την ιστοσελίδα ertopen.com, η Αθλητική Κυριακή εκπέμπει παράνομα από τη ΝΕΡΙΤ, καθώς δεν έχει τα απαραίτητα δικαιώματα για τον τίτλο. Μετά το άνοιγμα της ΕΡΤ η εκπομπή επέστρεψε με νέο σήμα και τους ίδιους παρουσιαστές που είχε πριν το κλείσιμο της ΕΡΤ.
Διευθυντές Παραγωγής είναι οι Κώστας Κωτσιάβρας και Δημήτρης Κυριόπουλος. Στην σκηνοθετική ομάδα είναι οι Γιάννης Γεωργιουδάκης, Ηλίας Φέξης και Βικτωρία Καλογιάννη.
Σήμα κατατεθέν της εκπομπής η μουσική έναρξης και λήξης την οποία έχει γράψει ο μουσικοσυνθέτης Χρήστος Λεοντής το 1969 και ακούγεται μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπομπές ΕΡΤ
Μαιζόν καρέ
Το Μαιζόν καρέ (γαλλικά: Maison Carrée, ελληνικά: Τετράγωνος οίκος) είναι αρχαίος ρωμαϊκός ναός στη Νιμ, στη νότια Γαλλία. Είναι ένας από τους καλύτερα διατηρημένους ρωμαϊκούς ναούς που σώθηκαν στο έδαφος της παλαιάς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο ναός ενέπνευσε τη νεοκλασική εκκλησία της Μαντλέν στο Παρίσι, την εκκλησία του Αγίου Μαρκελίνου στο Ρογκάλιν της Πολωνίας και, στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Καπιτώλιο της πολιτείας της Βιρτζίνια, το οποίο σχεδιάστηκε από τον Τόμας Τζέφερσον, σύμφωνα με γύψινο μοντέλο του ναού που κατασκεύασε όταν ήταν απεσταλμένος υπουργός στη Γαλλία το 1785.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Τμήμα της επιγραφής του ναού Ο ναός κατασκευάστηκε περίπου από το 4 π.Χ. έως 10 μ.Χ. και αφιερώθηκε στους αδελφούς Γάιο Καίσαρα και Λεύκιο Καίσαρα, εγγονούς και υιοθετημένους κληρονόμους του Οκταβιανού Αυγούστου που και οι δύο πέθαναν νέοι. Η επιγραφή που αφιέρωνε τον ναό στον Γάιο και τον Λούκιο αφαιρέθηκε στους μεσαιωνικούς χρόνους. Ωστόσο, ο αρχαιολόγος Ζαν-Φρανσουά Σεγκιέ μπόρεσε να ανακατασκευάσει την επιγραφή το 1758 από τη σειρά και τον αριθμό των οπών στη μπροστινή ζωφόρο και το επιστύλιο, όπου είχαν τοποθετηθεί τα χάλκινα γράμματα σε προεξοχές. Σύμφωνα με την ανακατασκευή του Σεγκιέ, το κείμενο της αφιέρωσης έγραφε (σε μετάφραση): «Στον Γάιο Καίσαρα, γιο του Αυγούστου, Πρόξενο, στον Λούκιο Καίσαρα, γιο του Αυγούστου, Πρόξενο, στους πρίγκιπες της νεότητας». Τον 19ο αιώνα ο ναός επισκευάστηκε και ανέκτησε την αρχική του λαμπρότητα.
Αρχιτεκτονική
Μια μεγάλη πόρτα (ύψους 6,87 μ. και πλάτους 3,27 μ.) οδηγεί στο μικρό και χωρίς παράθυρο εσωτερικό, όπου αρχικά στεγαζόταν το ιερό. Ο χώρος χρησιμοποιείται τώρα για την προβολή ταινιών με θέμα τη ρωμαϊκή ιστορία της Νιμ. Κανένας αρχαίος διάκοσμος δεν παραμένει στο εσωτερικό του ναού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκά μνημεία στη Γαλλία Κατηγορία:Ρωμαϊκή Γαλατία
Λουγδουνική Γαλατία
Η Λουγδουνική Γαλατία (λατινικά: Gallia Lugdunensis, γαλλικά: Gaule Lyonnaise) ήταν μια επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε τμήμα των εδαφών της Γαλατίας, στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται η σύγχρονη χώρα της Γαλλίας. Το όνομά της προέρχεται από την πρωτεύουσά της το Λούγδουνο, (σημερινή Λυών), που ήταν η μεγαλύτερη πόλη της κατακτημένης από τους Ρωμαίους Ευρώπης στα δυτικά της Ιταλίας και ένα μεγάλο αυτοκρατορικό νομισματοκοπείο.
Εκτείνονταν από την πρωτεύουσα Λούγδουνο προς τα βορειοδυτικά σε όλη την περιοχή μεταξύ του ποταμού Σηκουάνα και του Λίγηρα προς τη Βρετάνη και τον Ατλαντικό Ωκεανό. Συμπεριελάμβανε την περιοχή της Λουτέτιας, όπου αργότερα δημιουργήθηκε το Παρίσι.
Η Λουγδουνική Γαλατία ήταν μία από τις «Τρεις Γαλατίες», επαρχίες (με την Ακουιτανική Γαλατία και τη Βελγική Γαλατία) που δημιούργησε ο Οκταβιανός Αύγουστος στην αρχή της εξουσίας του από τις κατακτήσεις που πραγματοποίησε ο Ιούλιος Καίσαρας στη Γαλατία κατά τη διάρκεια του Γαλατικού πολέμου μεταξύ 58 και 51 / 50 π.Χ.
Αυτή η επαρχία αριθμούσε τουλάχιστον 23 γαλατικούς λαούς, μεταξύ των οποίων οι Σεγουσιάβοι και οι Αίδουοι.
Ιστορία
μικρογραφία|320x320εσ|Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατά την εποχή του [[Αδριανός|Αδριανού (που κυβέρνησε το 117-38 μ.Χ.), δείχνοντας, στην κεντρική Γαλατία, την αυτοκρατορική επαρχία Λουγδουνική Γαλατία (βόρειο- κεντρική Γαλλία).]] Στο έργο του Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου που περιγράφει την κατάκτηση της Γαλατίας (58-50 π.Χ.), ο Ιούλιος Καίσαρας κάνει τη διάκριση μεταξύ της Provincia nostra ( Πέραν των Άλπεων Γαλατία) στο νότο της Γαλατίας, η οποία ήταν ήδη μια ρωμαϊκή επαρχία στην εποχή του, και τα τρία άλλα μέρη της Γαλατίας: Τα εδάφη των Ακουιτανών, των Βέλγων και των Γαλατών. Η επικράτεια των Γαλατών εκτείνονταν από τα βορειοανατολικά των ποταμών Σηκουάνα και Μάρνη, οι οποίοι σχημάτιζαν το όριο με τη Βελγική Γαλατία, έως τον ποταμό Γαρούνα στα νοτιοδυτικά, που σχημάτιζε τα σύνορα με την Ακουιτανική Γαλατία.
Η Λουγδουνική Γαλατία ήταν μια αυτοκρατορική επαρχία, θεωρούμενη αρκετά σημαντική για να κυβερνάται από έναν αυτοκρατορικό λεγάτο εγκατεστημένο στο Λούγδουνο.
Η επαρχία ουσιαστικά έπαψε να υπάρχει το 486 μ.Χ., όταν ο Ρωμαίος στρατηγός Συάγριος νικήθηκε από τον βασιλιά Κλόβι Α΄ των εισβολέων Φράγκων.
Περαιτέρω διαίρεση
μικρογραφία|320x320εσ|Οι [[Ρωμαϊκή επαρχία|ρωμαϊκές επαρχίες την εποχή του Τραΐανού]] Το 297, στα χρόνια του Διοκλητιανού, η Λουγδουνική Γαλατία (Λιοναίζ) χωρίστηκε σε δύο επαρχίες:
Τέλος, ο Μέγας Κωνσταντίνoς (306-337) υποδιαίρεσε περαιτέρω αυτές τις δύο επαρχίες:
Η Λουγδουνική Πρίμα χωρίστηκε σε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Γαλατία
Σιλυλογερμανάνιο
To σιλυλογερμανάνιο (αγγλικά: silylgermane) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει γερμάνιο, πυρίτιο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο GeH6Si, αν και παριστάνεται συχνά με τον ημιεμπειρικό τύπο SiH3GeH3. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος επεκτείνεται επίσης και σε μια σειρά «θυγατρικές» ενώσεις, ανόργανες και οργανικές, που συμπεριέχουν ρίζες γερμανάνιων και σιλανίων.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις πυριτίου Κατηγορία:Ενώσεις γερμάνιου Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Λεμούριος
Ο λεμούριος είναι είδος προπίθηκου, της τάξης των πρωτευόντων. Αποτελεί ενδημικό είδος στη Μαδαγασκάρη και το είδος καφέ λεμούριος απειλείται με εξαφάνιση. Επίσης, αρκετά είδη απειλούνται εξαιτίας της λαθροθηρίας. Η ονομασία τους προέρχεται από το λατινικό lemures, που σημαίνει: «πνεύματα της νύχτας» και αναφέρεται στα έντονα και εκτυφλωτικά μάτια των νυκτόβιων ειδών.
Η κοινή και γνωστότερη ονομασία του ζώου, που χρησιμοποιείται πιο πολύ σήμερα είναι λεμούριος.
Γένη και είδη
Υπάρχουν τρεις οικογένειες: Λεμουριίδες, Ιντριίδες και Δωβεντονιίδες. Οι εν λόγω οικογένειες περιλαμβάνουν 11 γένη με 20 είδη. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα πρωτεύοντα, στους λεμούριους τα θηλυκά υπερισχύουν των αρσενικών.
Περιγραφή
Οι λεμούριοι μοιάζουν στις διαστάσεις με μεγάλες γάτες και έχουν ρύγχος που θυμίζει αλεπού. Το τρίχωμά τους είναι πυκνό και μαλακό, ενώ τα μάτια και τα αυτιά τους είναι μεγάλα. Η ουρά τους είναι μακριά και φουντωτή και είναι δίχρωμη (χρώματος μαύρου και άσπρου εναλλακτικά σε ορισμένα είδη).
Τα ζώα αυτά παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά των πρωτευόντων, που αναπτύχθηκαν εξελικτικά για να φθάσουν στο αποκορύφωμά τους, τον άνθρωπο. Παρουσιάζουν επίσης και τα χαρακτηριστικά των εντομοφάγων. Έχουν ανεπτυγμένη όσφρηση και μάλιστα περισσότερο από την όραση. Η νοημοσύνη τους δεν είναι αναπτυγμένη, καθώς η εξέλιξη του φλοιού στον εγκέφαλό τους δεν παρουσίασε ικανοποιητική ανάπτυξη. Το θηλυκό γεννάει μόνο μία συγκεκριμένη περίοδο του χρόνου. Το πρώτο δάχτυλο στα άκρα τους είναι σχεδόν αντιτακτό προς τα άλλα τέσσερα δάχτυλα.
Ο λεμούριος Μικροκήβος ο μυόξινος - Microcebus myoxinus της Μαγαδασκάρης είναι το μικρότερο πρωτεύον στον κόσμο με βάρος 30 γραμμάρια
Διάφορα
Στα παιδιά είναι γνωστός από τον ήρωα της ταινίας "Μαδαγασκάρη". Συναντώνται δεκατρία διαφορετικά είδη στο συγκεκριμένο νησί. Πολύ λίγα είδη απαντώνται και σε άλλα νησιά, όπως στις Κομόρες.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Λεμούριοι
Κώμβρεια
Η Κώμβρεια ήταν αρχαία ελληνική πόλη (πόλη-κράτος) στην Χαλκιδική, αρχαία Μακεδονία. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως μία από τις πόλεις —μαζί με τις Λίπαξο, Λίσαια, Γίγωνο, Κάμψα, Σμίλα, Αίνεια— που βρίσκονταν στην περιοχή του Θερμαϊκού Κόλπου, εντός περιοχής γνωστής ως Κρουσίδα κοντά στην χερσόνησο της Παλλήνης, όπου ο Ξέρξης συγκέντρωσε στρατεύματα κατά την εκστρατεία του έτους 480 π.Χ.
Η ακριβής τοποθεσία της δεν έχει ακόμη ταυτοποιηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Χαλκιδικής
Βασίλειος Ζούρκας
Ο Βασίλειος Τσούρκας ή Ζούρκας (1844 - ;) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός της Μακεδονικής επανάστασης του 1878.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βασίλειος Τσούρκας ή Ζούρκας γεννήθηκε στο Νυμφαίο Φλώρινας το 1844. Ήταν γόνος σπουδαίας οικογένειας του Νυμφαίου με συμμετοχή στους εθνικούς αγώνες ήδη από το 1821 (οι πλέον γνωστοί αγωνιστές του 1821, της οικογενείας Ζούρκου ή Ζούρκα, ήταν οι αδελφοί Βασίλειος Μεσολογγίτης και Αντώνιος). Από νωρίς η οικογένειά του μετακόμισε στην Καστοριά για λόγους ασφαλείας, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Το 1870 μη μπορώντας να αντέξει την Οθωμανική καταπίεση, άρχισε την ένοπλη κλέφτικη δράση. Έδρασε σε όλη την Κεντρική και Δυτική Μακεδονία, καθώς και στη Θεσσαλία. Συγκεκριμένα, στην Καστοριά, Τζώρτζια Ασπροποτάμου, Μοναστήρι, Αχρίδα, Δίβρη, Βέροια, Άγιο Όρος, Κατερίνη και Λάρισα, υπερασπιζόμενος πάντα τους χριστιανούς έναντι των αυθαιρεσιών των Τουρκικών αρχών. Αναγκάστηκε να προσφύγει στα ελεύθερα εδάφη και συγκεκριμένα στη Σούρπη αφήνοντας πίσω του μεγάλη περιουσία, την οποία απέκτησε από την κλέφτικη δράση του.
Κατά τη Θεσσαλομακεδονική επανάσταση του 1878, ανέπτυξε έντονη δράση στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας (και ιδιαίτερα στα Κορέστια, τις Πρέσπες και την Αχρίδα) και συνεργάστηκε με τον Μακεδόνα Κωνσταντίνο Ισχόμαχο και άλλους αξιωματικούς του Ελληνικού τακτικού στρατού. Χρηματοδότησε μόνος του το σώμα το οποίο διατηρούσε, αρνούμενος να δεχτεί χρήματα από την Ελληνική κυβέρνηση.
Η κλέφτικη δράση
Το 1870 με τον νεώτερο αδερφό του Πέτρο και τον κοινό φίλο τους Δημήτριο Νταλίπη φιλοξενούνταν στο Καλαμίτσι των Γρεβενών από τον οικογενειακό φίλο του πατρός τους και ιερέα του χωριού, Δημήτριο Αναγνώστου. Εκεί γίναν μάρτυρες του βιασμού της θυγατέρας του παπα-Δημήτρη, Μαριγώς από το διερχόμενο Τουρκαλβανό λήσταρχο Αλήαγα. Ο Βασίλειος Ζούρκας συνεπλάκη με τον Αλήαγα και τον σκότωσε με πυροβολισμό. Στη συμπλοκή έσπευσαν και πέντε χωριανοί Τούρκοι, καθώς και ο Πέτρος και ο Δ. Νταλίπης. Ο Βασίλης Ζούρκας σκότωσε τρεις Τούρκους και μαζί με τον αδερφό του και τον Δ. Νταλίπη διέφυγαν στα βουνά. Έτσι παράτησε την εύπορη ζωή που του εξασφάλιζε η καταγωγή του και ξεκίνησε τη ζωή του κλέφτη. Το 1871 βρέθηκε στην Αχρίδα όπου ο τοπικός δικαστής (καδής) καταδυνάστευε τους χριστιανούς και έκαψε την οικία του. Ο καδής προσπάθησε να μεταφέρει τη γυναίκα του σε ασφαλές μέρος αλλά ο Ζούρκας σκότωσε τρεις από τη δεκαμελή φρουρά της και την έστειλε ολόγυμνη στον άντρα της με απειλιτικό σημείωμα. Έκτοτε οι χριστιανοί της Αχρίδας απαλλάχτηκαν από την αυθαιρεσία του. Τα επόμενα χρόνια, μαζί με το πρωτοπαλίκαρό του Δημήτριο Νταλίπη, ο Βασίλειος Ζούρκας βρέθηκε στη Τζώρτζια Ασπροποτάμου όπου οι Τούρκοι ληστές Τζηπλάκος και Σιέρος είχαν απαγάγει τη σύζυγο του Έλληνα Νάκου Μπράντζιτσα κατ' εντολήν του Αγά Αλήμπεη της Πόιανης Κορυτσάς. Ο Βασίλειος Ζούρκας ενέδρευσε με το Δημήτριο Νταλίπη και σκότωσε τους δύο ληστές. Έστειλε δε, απειλητικό σημείωμα στον Αγά Αλήμπεη, ώστε να μη διαπράξει ξανά απαγωγές Ελληνίδων. Έτσι η Τζώρτζια απαλλάχτηκε από τους βίαιους εξισλαμισμούς των γυναικών.
Η επαναστατική δράση
Τον Ιανουάριο του 1878 ο Βασίλειος Ζούρκας μετέβη στην ελεύθερη Ελλάδα με 160 μαχητές, απ' όπου παρέλαβε πολεμοφόδια και μία σημαία (δεν δέχτηκε χρήματα) από τον Κωνσταντίνο Ισχόμαχο. Στις 18 Ιανουαρίου του 1878 συγκρούστηκε με 1.000 Οθωμανούς κοντά στο μοναστήρι της Παναγίας Ξενίας (μεταξύ Σούρπης και Αλμυρού) κοντά στην τότε Ελληνοτουρκική μεθόριο. Προς βοήθειά του έσπευσε και ο υπολοχαγός Αξελός. Αφού οι Έλληνες πολιορκήθηκαν εντός της μονής για μία ημέρα, μεσολάβησε ο Άγγλος πρέσβυς και επήλθε λύση της πολιορκίας. Στις συμπλοκές αυτές σκοτώθηκαν 10 Έλληνες και 440 Τούρκοι. Στη συνέχεια ενώθηκε με τα σώματα των οπλαρχηγών Αχ. Βελέντζα, Νικολαΐδη, Θρασ. Βελέντζα και Μήτρα, και σχηματίστηκε έτσι σώμα 700 μαχητών. Έτσι στις 3 και 4 Φεβρουαρίου του 1878 το ενωμένο σώμα των Ελλήνων έδωσε μάχες με 7.000 Οθωμανούς μεταξύ του Αλμυρού και Πλατάνου. Στις μάχες αυτές σκοτώθηκαν 17 Έλληνες, ενώ οι απώλειες από την Τουρκική πλευρά ήταν 800 νεκροί και τραυματίες. Στις αρχές Μαρτίου του ίδιου έτους ο Βασίλειος Ζούρκας με 160 μαχητές, ο Μήτσας με 350 και ο Βασίλειος Φαρμάκης (από τη Σλήμνιτσα Καστοριάς) με 100 μαχητές κινήθηκαν προς την Αγιά. Εκεί ενώθηκαν με τα σώματα του Θεόδωρου Τσελιοπίτσαρη και Λεωνίδα Βούλγαρη που αποτελούνταν συνολικά από 300 άνδρες. το σώμα των Ελλήνων (δύναμης 900 ανδρών περίπου) συγκρούστηκε στην Αγιά με 9.000 Οθωμανούς. Η μάχη κράτησε από το πρωί της 2ας Μαρτίου έως τη δύση του ηλίου και οι απώλειες για τους Έλληνες ήταν 40 (νεκροί και τραυματίες) ενώ για τους Τούρκους 1.300 (νεκροί και τραυματίες). Μετά τη μάχη οι επαναστάτες κατέφυγαν στη Μακρυνίτσα όπου ενώθηκαν με το σώμα του οπλαρχηγού Μπασδέκη. Εκεί τους επιτέθηκε αιφνιδιαστικά Οθωμανικό απόσπασμα και στη μάχη που ακολούθησε οι Έλληνες υπέστησαν πανωλεθρία. Το σώμα του Θρασύβουλου Βελέντζα συνετρίβη. Οι απώλειες για τους Έλληνες ήταν 40 νεκροί και για Τούρκους 1.300.
Μετά την καταστροφή της Μακρυνίτσας ο Βασίλειος Ζούρκας ξεκίνησε προς τη Μακεδονία. Στις 18 Απριλίου έδωσε μάχη με 60 Τουρκαλβανούς στη μονή Δεντούση (κοντά στην Καλαμπάκα), όπου σκοτώθηκαν 23 εκ των Τουρκαλβανών. Στις 23 Απριλίου (ανήμερα του Αγίου Γεωργίου) στο Καρπερό (Δημηνίτσα) όπου είχε προσφύγει για να εκκλησιαστεί, περικυκλώθηκε από Τουρκικό απόσπασμα 1.600 ανδρών υπό τον Αλβανό Ρουσάμπεη. Στη συμπλοκή που ακολούθησε ο Ζούρκας και οι άνδρες του έτρεψαν σε άτακτο γυφή τους Οθωμανούς, σκοτώνοντας 26 εξ αυτών. Στις 26 Απριλίου του 1878 στη θέση Έξι Ρέματα κοντά στο Μέτσοβο προσέβαλε την πομπή (αποτελούμενη από 50 άνδρες) του επάρχου (καίμακάμη) Ιωαννίνων και σκότωσε τον ίδιο, δυο ανηψιούς του και 3 στρατιώτες. Στις 2 Μαΐου του ίδιου έτους στην Ιεροπηγή (Κωστενέτσι) Καστοριάς επιτέθηκε κατά των Τουρκαλβανών ληστών Μάλιο και Αμπεντίν μπέη, οι οποίοι ζητούσαν φόρο από τους χωρικούς. Σκότωσε το Μάλιο και 35 από τους ληστές και απελευθέρωσε 2 ομήρους που είχαν απαγάγει από το Μοναστήρι. Ο Αμπεντίν μπέης διέφυγε τραυματισμένος. Στις 28 Μαΐου κατατρόπωσε 600 στρατιώτες κοντά στη Ζεμύρδαινη (Μελάνθιο) Καστοριάς που είχαν ξεκινήσει από την Καστοριά για να τον συλλάβουν. Στις 29 Ιουνίου κοντά στο Πισοδέρι συνεπλάκη με Οθωμανικά αποσπάσματα από το Μοναστήρι και τη Φλώρινα (συνολικής δύναμης 250 πεζών και 200 ιππέων) που είχαν εντολές να τον εξοντώσουν. Στη συμπλοκή το σώμα του Β. Ζούρκα 43 στρατιώτες, αιχμαλώτισε 8 και άρπαξε 28 άλογα και 8 φορτία πολεμοφόδια. Στις 10 Ιουλίου στο Πετρωτο Τρικάλων προσέβαλε ομάδα Τουρκαλβανών ληστών που είχαν απαγάγει την κόρη του παπα-Αντώνη, σκότωσε 16 ληστές και απελευθέρωσε την κοπέλα. Στις 18 Ιουλίου του 1878 το σώμα του Βασίλειου Ζούρκα σκότωσε τον Οθωμανό Κιατίπ και τους 23 συντρόφους του, οι οποίοι συγκέντρωναν υπογραφές από Τούρκους προκρίτους προκειμένου να θανατωθούν οι κάτοικοι των χριστιανικών χωριών διότι υποστήριζαν τους επαναστάτες. Στη συνέχεια ο Ζούρκας έστειλε επιστολή στον πασά Γεωργίτσας Γόργιανης ώστε να σταματήσουν τα τουρκικά αντίποινα σε άμαχους χριστιανούς.
Στις 22 Ιουλίου, στη Σβέδα Σιδηροκάστρου (Δεμίρ Χισάρ) Πελαγονίας συγκρούστηκε με Οθωμανικό απόσπασμα 500 ανδρών υπό τον Δερβίς μπέη. Στη μάχη σκοτώθηκε ο Δερβίς μπέης και 60 Οθωμανοί στρατιώτες. Στη συνέχεια κατευθήνθηκε προς την Αχρίδα, όπου και συγκρούστηκε με σώμα 1.800 Γκέκηδων στις 12 Αυγούστου. στη μάχη σκοτώθηκαν 90 Γκέκηδες, ανώ από την πλευρά των Ελλήνων σκοτώθηκαν 2. Ο ένας μάλιστα, που έμοιαζε με το Βασίλειο Ζούρκα, αποκεφαλίστηκε από τους Οθωμανούς και η κεφαλή του περιφέρονταν πανηγυρικά στο Μοναστήρι με την εσφαλμένη αντίληψη ότι επρόκειτο για τον Βασίλειο Ζούρκα. Στις 27 Αυγούστου όμως, σε μάχη του σώματος του Βασίλειου Ζούρκα με Οθωμανούς στο Διαβατό Μοναστηρίου, όπου σκοτώθηκαν 18 Οθωμανοί, διαπιστώθηκε ότι ο Έλληνας επαναστάτης ζει.
Στις 8 και 17 Σεπτεμβρίου συγκρούστηκε με Οθωμανικές δυνάμεις κοντά στη Μικρή Πρέσπα, όπου σκοτώθηκαν συνολικά 10 Οθωμανοί στρατιώτες. Στις 20 Οκτωβρίου συνεπλάκη με το σώμα του κλέφτη Αμπεντίν μπέη, του οποίου το σώμα αποτελούνταν από 500 στρατιώτες, τακτικούς και ατάκτους. Στη μάχη σκοτώθηκε ένας σύντροφος του Ζούρκα και 29 εκ των αντιπάλων του. Κατά την επιστροφή του στην ελεύθερη Ελλάδα προσβλήθηκε την 1η Νοεμβρίου του 1878 στη Βλαχάβα Τρικάλων από σώμα του Οθωμανού Αλή πασά, αποτελούμενο από 1.600 στρατιώτες. Μετά από τρίωρη μάχη, υποχώρησε αφήνοντας 7 νεκρούς από τους αντιπάλους του. Στις 8 Νοεμβρίου έφτασε στη Φουρνά Ευρυτανίας με 90 άνδρες, όπου παρέδωσε τα όπλα στις εκεί στρατιωτικές αρχές και μετέβη στη Λαμία.
Η μετέπειτα δράση του
Το ίδιο μήνα (Νοέμβριος του 1878) μετέβη στην Αθήνα, όπου ήρθε σε επαφή με τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κουμουνδούρο, σχετικά με το ζήτημα της αποκατάστασης των προφύγων που συνέρρεαν από τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία, ως αποτέλεσμα των αντιποίνων των Οθωμανών εξαιτίας της Μακεδονικής Επανάστασης του 1878. Στη συνέχεια μετέβη στα ελληνο-οθωμανικά σύνορα, όπου περισυνέλεξε τους πρόσφυγες με τις οικογένειές τους, και συνέδραμε στην εγκατάστασή τους στον Πτελεό Αλμυρού της Μαγνησίας.
Την ίδια εποχή, ο Βασίλειος Ζούρκας έμαθε ότι στις φυλακές Γρεβενών, ο Βελήμπεης κρατούσε δέκα γυναίκες συγγενείς του. Ο Ζούρκας αρχικά προσπάθησε να τις εξαγοράσει αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό. Έτσι την 1η Ιανουαρίου του 1879 και μετά από επιστολές των γυναικών που του εξέθεταν τα βασανιστήρια στα οποία τις υπέβαλαν, συγκρότησε ένοπλο σώμα με πρωτοπαλίκαρο τον Νικόλαο Κορδίστα (επίσης από το Νυμφαίο) και αποτελούμενο από 40 μαχητές. Στη συνέχεια επιτέθηκε στην έπαυλη του Εμίν πασά της Λάρισας που φρουρούνταν από 160 στρατιώτες. Μετά από σφοδρή μάχη και το θάνατο 16 στρατιωτών του Εμίν πασά, η φρουρά του διασκορπίστηκε και ο Ζούρκας εισέβαλε εντός της έπαυλης. Ο Εμίν πασάς είχε καταφέρει να διαφύγει κι έτσι ο Ζούρκας απήγαγε τη σύζυγό του, το γιο του και μία υπηρέτρια και τους μετέφερε σε μια σπηλιά στη θέση "Γιατάκια των Κλεφτών", κοντά στην Κουρφάλη (Κρόκιο) της περιοχής Αλμυρού. Κατά τις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν, προσέφερε στον Εμίν πασά ανταλλαγή των αιχμαλώτων, αλλά αυτός αρνήθηκε. Στη συνέχεια ο Εμίν πασάς κάλεσε το Ζούρκα σε κατ' ιδίαν διαπραγματεύσεις στην Δαουτσιά (Πέρδικα), με σκοπό να τον παγιδεύσει. Ο Ζούρκας αντιλαμβανόμενος την παγίδα, άφησε μόνο 4 συντρόφους του να φυλούν τους αιχμαλώτους και μετέβη με όλο του το σώμα. Εκεί, μετά από σκληρή μάχη με 200 στρατιώτες του Εμίν, κατάφερε να τους διασκορπίσει αφού άφησε και 28 εξ αυτών νεκρούς στο πεδίο της μάχης. Στη συνέχεια ο Εμίν πασάς της Λάρισας συγκέντρωσε το στρατό της Λάρισας, του Βόλου και του Δομοκού και με επικεφαλής τον Σιδέρ πασά εκστράτευσε κατά του Ζούρκα με 5.000 στρατιώτες. Η μεγάλη μάχη σημειώθηκε στις 20 Φεβρουαρίου στην Κότσιαλη από τις πρώτες πρωινές ώρες έως το σούρουπο. Οι απώλειες ήταν 200 στρατιώτες του Σιδέρ πασά και 2 από τους 45 του σώματος του Ζούρκα. Με τον ερχομό της νύχτας οι Έλληνες κρύφτηκαν και ο Βασίλειος Ζούρκας διέφυγε μέσα από τις γραμμές του εχθρού και έφτασε έως τη Γούρα (Ανάβρα), στη θέση "Σπηλιά". Από εκεί, έγραψε στον Εμίν πασά, προτείνοντας και πάλι ανταλλαγή αιχμαλώτων. Στη συνέχεια μετέβη στη Λαμία και τελικά στη Στυλίδα για να περιθάλψει τα τραύματα των ποδιών του. Από εκεί κατευθύνθηκε στο Αχλάδι Φθιώτιδας, όπου συνελήφθη από τον αξιωματικό Λιακόπουλο και παρέδωσε τα όπλα του. Έστειλε νέα επιστολή στον Εμίν πασά διά μέσου της αιχμάλωτης υπηρέτριας, όπου όριζε τελεσίγραφο 10 ημερών για την ανταλλαγή, αλλιώς θα σκότωνε τους αιχμαλώτους. Τότε, ο Εμίν αποφάσισε να δεχτεί και στις 20 Μαρτίου του 1879 οι σύντροφοι του Ζούρκα παρέλαβαν τις συγγενείς γυναίκες του Ζούρκα στη Μονή Ξενιάς.
Οι κατηγορίες και ο εγκλεισμός του
Ο Βασίλειος Ζούρκας κατηγορήθηκε για εγκληματικές πράξεις στις 16 και 17 Ιουλίου του 1878 στο Δερβέν Φούρκα (Καλαμάκι Φριώτιδας), καθώς και ότι στις 24 Αυγούστου του ίδιου έτους διέπραξε ληστίες κατά χριστιανών στη Βοβούσα Ιωαννίνων. Οι κατηγορίες δεν αποδείχτηκαν γιατί την περίοδο εκείνη αυτός βρίσκονταν στη Μακεδονία συμμετέχοντας στη Μακεδονική επανάσταση του 1878, αλλά παρόλ' αυτά, φυλακίστηκε στις φυλακές Κόκλα (πίσω από το Ορφανοτροφείο Χατζηκώνστα) έως και το 1887, που υπάρχουν πληροφορίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση του 1878
Αύρα Τρικάλων
Η Αύρα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων και υπάγεται στον Δήμο Μετεώρων. Το 2011 είχε 344 κατοίκους.
Διοικητική ιστορία
Η κοινότητα Κοπραίνης συστάθηκε στις 16 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Κόπραινα από το δήμο Αιγινίου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Στις 10 Οκτωβρίου 1955 η Κόπραινα μετονομάστηκε σε Αύρα και το ίδιο και η κοινότητα. Λειτούργησε ως την κατάργησή της το 1997 και την προσάρτησή της στο δήμο Καλαμπάκας.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων
Καρυά Ευρυτανίας
Η Καρυά είναι ποιμενικός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στα όρια της Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, στις πλαγιές των ανατολικών Αγράφων σε υψόμετρο 1.060 μέτρα και ανατολικά της κορυφής Μίχος (υψομ. 1.800 μέτρα). Απέχει 62 χλμ. Β. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και 45 χλμ. ΝΔ. από την Καρδίτσα. Πρόκειται για παλιό οικισμό που αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καλλιδρόμης (Ευρυτάνων). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Βραγγιανά, το Βαλάρι, τον Δένδρο, τον Έλατο και την Κουστέσα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βραγγιανών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγράφων του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Οικογένεια Πετσάλη
alt=The crest of Pezzali family|thumb|Lo Stemma della famiglia PezzaliΗ οικογένεια Πετσάλη είναι παλιά οικογένεια, ιταλικής καταγωγής, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην πολιτική και τις επιστήμες.
Καρυά Ευρυτανίας
Σημείωση
Στην Ευρυτανία και το Δήμο Καρπενησίου υπήρχε συνώνυμος οικισμός που το 1961 μετονομάστηκε σε Ρυάκι.
Οικογένεια Πετσάλη
Στην Ιταλία
Η οικογένεια ανθεί στην Πάρμα όπου από τον 16ο αιώνα ανήκει στην επίσημη κάστα των εμπόρων και τέλος παίρνει τον τίτλο των ευγενών με το αντίστοιχο οικόσημο από τον Δούκα Φραγκίσκο Φαρνέζε ( Francesco Farnese) στις 1 Φεβρουαρίου του 1701 όταν ο τελευταίος χρήζει Ευγενή την οικογένεια του Giulio Pezzali. Το οικόσημο το οποίο δίδεται στην οικογένεια Pezzali, είναι εκείνο των Εμπόρων της Πάρμας του 1587 (codice pergamenato conservato alla R. Biblioteca Palatina di Parma al N.674 ) Σήμερα οι περισσότεροι βρίσκονται στην περιοχή της Πάρμας, της Μάντοβας και της Λομβαρδίας εν γένει. Αναφέρονται δε σημαίνοντα μέλη και στη σύγχρονη ιταλική κουλτούρα, όπως ο μουσικός Max Pezzali.
Καρυά Ευρυτανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Οικογένεια Πετσάλη
Στην Ενετοκρατούμενη περίοδο των Επτανήσων
Ηδη από τον 15ο αιώνα η οικογένεια συμμετείχε στην ίδρυση της Πάργας "μαζί με άλλες 16 φάρες (οικογένειες) -αλλά και στην ίδρυση του χωριού Πετσάλι κοντά στα Ιωάννινα την ίδια περίοδο - από τους Βενετούς που την προσάρτησαν στην αυτοκρατορία της Γαληνοτάτης με πράξη του Δόγη Francesco Foscari στις 9 Μαΐου του 1447. Από τότε, μέλη της εμφανίζονται στην κοινωνία της ενετοκρατούμενης πόλης να κατέχουν, κατά τη συνήθεια της Ενετικής διακυβέρνησης,τις σημαντικές θέσεις μαζί με τις άλλες 16 ιδρυτικές οικογένειες, όπως:
Στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση του 1821
Απόγονοι της οικογένειας εγκαταστάθηκαν τον 19ο αιώνα στην Πάτρα, τους Παξούς και την Αθήνα. Από τον κλάδο των Πατρών διακρίθηκαν ο Αναγνώστης Πετσάλης εκ Πάργας, πρώτος πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Πατρών "Ερμής", δημοτικός σύμβουλος και ιδρυτής του εμπορικού οίκου "Πετσάλης" και ο Στέφανος Πετσάλης, επιχειρηματίας και πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου Εισαγωγικού Εμπορίου Πατρών, ενώ ταυτόχρονα μετά το 1830 εμφανίζονται και πλοιοκτήτες -έμποροι μεταξύ της Μικράς Ασίας, της Ύδρας, της Χίου και του Αιγαίου προς τις χώρες της δύσης όπως ο Αντώνιος Πετσάλης και οι αδερφοί Πετσάλη εκ Πάργας. και αργότερα ο Κωνσταντίνος Πετσάλης ιδρυτής της Αργολικής Ατμοπλοΐας. Φαίνεται δε, ότι κάποιες οικογένειες εγκαθίστανται στα αντίστοιχα λιμάνια ( όπως η οικογένεια του 9χρονου το 1842 Ανδρέα Σπυρ.Πετζάλη στην Ύδρα, του οποίου ο πατέρας αναφέρεται ως "θαλασσινός'στο επάγγελμα.)
Στον χώρο των Τεχνών μέλη της οικογένειας συμμετέχουν ενεργά όπως ο Στέφανος Πετσάλης εκ Κεφαλληνίας ο οποίος είναι απ' τους συνιδρυτές της Φιλαρμονικής Εταιρείας Αθηνών το 1888 και πρώτος Γενικός Γραμματέας αυτής
Ταυτόχρονα δε, στη Βράιλα της Ρουμανίας εμφανίζεται ο σπουδαγμένος στην Αθήνα φαρμακοποιός Σοφοκλής Πετσάλης (Sofocles Rasty Petzalis ?-1894) ο οποίος ιδρύει την Casa Petzalis-Farmacia το 1858 και το 1883 τη Φιλαρμονική Εταιρεία Λύρα (Societatea Filarmonica Lyra). Επίσης ήταν και Πρόεδρος του Ελληνικού Φιλόμουσου Συλλόγου Βράιλας Αλληλοβοηθητική Αδελφότης
Η οικογένεια στον κόσμο τον 20ο και 21ο αιώνα
Στη διάρκεια του 20ου αιώνα η οικογένεια απ' την Ελλάδα εξαπλώθηκε σε μεγάλες χώρες του κόσμου ακολουθώντας τη μεταναστευτική τάση των Ελλήνων. Συνέχισαν μέλη της τις δραστηριότητες στον χώρο των γραμμάτων και των Τεχνών. Αναφέρονται οι Amy Petsalis χορογράφος, χορεύτρια και ηθοποιός (Αυστραλία-Η.Π.Α), η Natalia Soledad Petsalis (Buenos Aires 1988 - ) τραγουδίστρια απτην Αργεντινή  , η Dr Alexia Petsalis-Diomidis, λέκτορας στην Κλασική Ελληνική Τέχνη στο King's College του Λονδίνου και συγγραφέας πραγματειών επάνω στην Αρχαία Ελληνική Τέχνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Πετσάλη
Λευκορωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Συνέλευση)
Ιστορία
Το κόμμα ιδρύθηκε το 2005, με διάσπαση από το Λευκορωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Λαϊκή Συνέλευση), το οποίο αυτοπεριγράφηκε ως διάδοχος του επαναστατικού κόμματος Λευκορωσική Σοσιαλιστική Συνέλευση που ιδρύθηκε το 1902 στη Λευκορωσική περιοχή της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου η πολιτική δραστηριότητα στη Λευκορωσία αυξήθηκε και άνοιξαν παραρτήματα της Λευκορωσικής Σοσιαλιστικής Συνέλευσης. Με πρωτοβουλία της, το Ράντα (Συμβούλιο) της Λευκορωσικής Λαϊκής Δημοκρατίας (1918-1919) έγινε ένα προσωρινό βραχύβιο κοινοβούλιο στη Λευκορωσική γη, και τα περισσότερα μέλη του προήλθαν από το ΛΣΣ. Όμως, οι Μπολσεβίκοι είχαν αρνητική στάση για τη ΛΣΣ και ο Λένιν την περιέγραψε ως «εθνικιστικό μικρό μπουρζουαζί κόμμα με αριστερό λαϊκιστικό προσανατολισμό». Στο δεύτερο Συνέδριο των Σοβιέτ του Δυτικού όμπλαστ κηρύχτηκε ως αντιεπαναστατικό και αντισοβιετικό.
Εκλογική ιστορία
Το Λευκορωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Συνέλευση) συμμετείχε στις προεδρικές εκλογές του 2006, με υποψήφιο τον αρχηγό του κόμματος, τον Αλεξάντερ Καζούλιν, ο οποίος ήρθε τέταρτος συγκεντρώνοντας το 2,3% των ψήφων. Στις βουλευτικές εκλογές του 2008 συγκέντρωσε το 0,32% των ψήφων, το 2012 το 0,73% των ψήφων, το 2016 το 1,29% των ψήφων και στις εκλογές του 2019 το ΛΣΔΚ (Σ) συγκέντρωσε το 1,61% των ψήφων και δεν πήρε καμία έδρα.
Παραπομπή
Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα Λευκορωσίας
Νανά Καλλιανέση
Η Νανά (Αθηνά) Καλλιανέση (1915 – 6 Φεβρουαρίου 1988) ήταν Ελληνίδα εκδότρια, ιδρύτρια των εκδόσεων Κέδρος με σημαντική συνεισφορά στα γράμματα και τις τέχνες.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κύμη και ήταν κόρη του Κωστή Σταματίου, δικηγόρου και υπαλλήλου της Εθνικής Τράπεζας, και της Νίνας Παπανικολάου, αδερφής του Γεωργίου Παπανικολάου καθώς και κόρης του Νικολάου Παπανικολάου, ιατρού, δημάρχου Κύμης και βουλευτή. Στην Κύμη γνώρισε τον εξόριστο αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού, Νίκο Καλλιανέση, τον οποίο και παντρεύτηκε το 1938. Μετά τον γάμο τους εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα, όπου έγινε εθελόντια αδερφή στον Ερυθρό Σταυρό. Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου συμμετείχε σε παιδικά συσσίτια ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Τον Ιανουάριο του 1945, μετά τα Δεκεμβριανά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αθήνα με άλλους αριστερούς αγωνιστές. Τρία χρόνια αργότερα συνελήφθη ως αριστερή και εξορίστηκε στη Μακρόνησο για να μεταφερθεί αργότερα στα στρατόπεδα της Χίου και του Τρίκερι. Το 1952 απελευθερώθηκε και επέστρεψε στην Αθήνα.
Το 1954 εξέδωσαν μαζί με τον σύζυγό της τη βιογραφία του Βεράρεν, έργο του Στέφαν Τσβάιχ, με τίτλο ''Εμίλ Βεράρεν. Ο ποιητής της νέας εποχής'' σε μετάφραση της Μίνας Ζωγράφου και Κωστή Μεραναίου δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο τις εκδόσεις Κέδρος. Αρχικά τα πρώτα γραφεία στεγάζονταν στην οδό Ευριπίδου, στη συνέχεια μετακόμισαν στην γωνία Πανεπιστημίου 44 & Χαριλάου και Τρικούπη για να καταλήξουν τελικώς το 1982, ύστερα από αρκετές αλλαγές, στην οδό Ζαλόγγου. Επί της εποχής της ο Κέδρος έγινε καταφύγιο συγγραφέων αριστερών φρονημάτων μεταξύ των οποίων οι Κώστας Βάρναλης, Στρατής Τσίρκας και Γιάννης Ρίτσος.
Με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας της Χούντας των Συνταγματαρχών απαγορεύθηκε η διακίνηση των βιβλίων των εκδόσεων Κέδρος με αποτέλεσμα η Νανά Καλλιανέση να στραφεί στις μεταφράσεις ξένων βιβλίων. Τον Ιούλιο του 1970, και αφού είχε καταργηθεί η προληπτική λογοκρισία, εκδίδονται τα Δεκαοχτώ Κείμενα, τα οποία στρέφονταν έμμεσα εναντίον της Χούντας. Προκειμένου δε να προστατευθεί η Καλλιανέση από μια πιθανή δίωξη, οι Ρόδης Ρούφος, Αλέξανδρος Κοτζιάς, Νίκος Κάσδαγλης, Μανόλης Αναγνωστάκης, Αλέξανδρος Αργυρίου, Τάκης Κουφόπουλος και Θ. Δ. Φραγκόπουλος ανέλαβαν οι ίδιοι την ευθύνη της έκδοσης. Η αντιδικτατορική δραστηριότητα της Καλλιανέση συνεχίστηκε μέχρι και τον Μάιο του 1974, οπότε και συνελήφθη με την κατηγορία της έκδοσης κομμουνιστικών βιβλίων και της υπόθαλψης αντικαθεστωτικών κινήσεων. Αφού παρέμεινε τρεις εβδομάδες σε πλήρη απομόνωση στη Γενική Ασφάλεια, μεταφέρθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού. Η σύλληψή της προκάλεσε αντιδράσεις, μεταδόθηκε δε και από τα διεθνή μέσα. Στις 19 Ιουνίου δικάστηκε από στρατοδικείο και αθωώθηκε. Την υπεράσπισή της είχε αναλάβει ο νομικός Γεώργιος Β. Μαγκάκης.
Μετά την πτώση της Χούντας η στροφή του αναγνωστικού κοινού προς την λογοτεχνία συνέβαλε στην ανάπτυξη του Κέδρου καθιστώντας τον ως έναν από τους σημαντικότερους εκδοτικούς οίκους της εποχής. Στις αρχές του 1985 η Νανά Καλλιανέση άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας με αποτέλεσμα τα αδέρφια της να μεταβιβάσουν τον εκδοτικό οίκο στον Βαγγέλη Παπαθανασόπουλο και την Κάτια Λεμπέση. Μετά την αποχώρησή της αποσύρθηκε από την επαγγελματική και κοινωνική ζωή μέχρι τον θάνατό της. Είχε εμφανιστεί στιγμιαία σε πλάνα της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη, «Μεγάλος Ερωτικός».
Απεβίωσε στις 6 Φεβρουαρίου του 1988 στην Αθήνα. Ανηψιές της είναι η Όλγα Σταματίου, πρώτη σύζυγος του σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη, και η ζωγράφος Νίνα Σταματίου, η οποία έχει εικονογραφήσει πολλά εξώφυλλα βιβλίων για τις εκδόσεις Κέδρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Τρομοκρατία
Η τρομοκρατία (αγγλ. terrorism), (εκ του τρόμος + κράτος= υπό το κράτος του τρόμου), αν και δεν υπάρχει διεθνώς συμφωνημένος ορισμός, γενικά αποτελεί τη «συστηματική» χρήση, ή την απειλή χρήσης, βίας που συμβαίνει πάντα ως αντίδραση, ή άσκηση πίεσης, από οργανωμένες ομάδες με πολιτικά, θρησκευτικά ή άλλα ιδεολογικά κίνητρα (ως υπόβαθρο/βάση) αλλά ακόμη και από ολόκληρους κρατικούς μηχανισμούς, εναντίον ατόμων, ομάδων ή περιουσιών, με απώτερο στόχο τις κυβερνήσεις από τις οποίες προσδοκούν κάποια αντίστοιχα (των κινήτρων) οφέλη/κέρδη. Η κάθε πράξη επ' αυτού χαρακτηρίζεται τρομοκρατική πράξη και οι επιχειρούντες αυτήν τρομοκράτες.
Ορισμός
Το 1983 δόθηκε από το Υπουργείο Εξωτετικών τβν ΗΠΑ ένας ορισμός της τρομοκρατίας για χρήση στην ανάλυση και τη στατιστική, ως εξής: «μια προσχεδιασμένη βίαιη ενέργεια, στρεφόμενη ενάντια σε άμαχους στόχους, που πραγματοποιείται από υποεθνικές ή μυστικές ομάδες με πολιτικά κίνητρα, οι οποίες συχνά επιθυμούν να ασκήσουν επιρροή σε ένα ακροατήριο».
Ένας άλλος ορισμός δόθηκε το 1988 από τους επιστήμονες Άλεξ Σμιντ (Alex P. Schmid) και Άλμπερτ Γιόνγκμαν (Albert J. Jongman) οι οποίοι όρισαν την τρμοκρατία σαν ''«μια μέθοδο επαναλαμβανόμενων πράξεων βίας, στην οποία εμπλέκονται σχετικά κρυφά άτομα, ομάδες ή κρατικοί δρώντες, λόγω ιδιοσυγκρασίας, εγκληματικών ή πολιτικών λόγων, και όπου, σε αντίθεση με τη δολοφονία, οι άμεσοι στόχοι της βίας δεν αποτελούν και τον απώτερο σκοπό αυτής. Τα δε άμεσα θύματα επιλέγονται τυχαία ή μέσω συμβολικής στοχοποίησης, ως μέρος ενός ευρύτερου πληθυσμού-στόχου στον οποίο αποσκοπεί η πράξη, λειτουργώντας ως μήνυμα προς αυτόν. Έτσι, διαμέσου του θύματος, αποκαθίσταται μια επικοινωνία μεταξύ των δρώντων και του -τελούντος σε κίνδυνο- ακροατηρίου, μέσω της επιδίωξης τρομοκράτησης, της προβολής απαιτήσεων ή της έλκυσης προσοχής, ανάλογα με την τελική στόχευση, που μπορεί να είναι ο εκφοβισμός, ο πειθαναγκασμός ή η προπαγάνδα.»''
Ο τρίτος ορισμός (1997), υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ( Resolution 51/210) και ορίζει ως Τρομοκρατία: ''«...τις εγκληματικές ενέργειες που αποσκοπούν στην πρόκληση φόβου, είτε στο σύνολο της κοινωνίας είτε σε μια ομάδα ατόμων είτε σε μεμονωμένα άτομα, έχοντας ως κίνητρο πολιτικές στοχεύσεις. Οι πράξεις αυτές είναι σε κάθε περίπτωση μη δικαιολογημένες, άσχετα από τη φύση των -εθνικών, θρησκευτικών, φιλοσοφικών, ιδεολογικών, πολιτικών, φυλετικών, θρησκευτικών- κινήτρων που επικαλούνται οι δράστες»''
Γενικά
Ιστορικά, τρομοκρατικές πράξεις αποδόθηκαν για πρώτη φορά στους ασασίνους (ισμαηλιτική αίρεση Νιζάρι), μίας πολιτικο-θρησκευτικής ισλαμικής αίρεσης στη Μέση Ανατολή του 11ου-13ου αιώνα (εποχή δράσης των Ναϊτών ιπποτών).
Στις τρομοκρατικές πράξεις περιλαμβάνονται ανατινάξεις, πειρατείες, ομηρίες, φόνοι, δολιοφθορές, εμπρησμοί κ.λπ. σημαντικών στόχων καθώς και άλλες παράλληλες εγκληματικές πράξεις, όπως απαγωγές ή ληστείες κ.λπ. που εκτελούνται από τις ίδιες τρομοκρατικές ομάδες, (όχι όμως την κατάληψη εδάφους).
Η τρομοκρατία έχει χρησιμοποιηθεί πολλάκις ακόμη και από κυβερνήσεις, από τις μυστικές υπηρεσίες, καλούμενες γενικά στη περίπτωση αυτή κρατική τρομοκρατία που έχει παρατηρηθεί από την αρχαιότητα και που διαιωνίζεται μέχρι σήμερα. Βασικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης εκδηλωμένης τρομοκρατίας, (εκτός της κρατικής), είναι η ανωνυμία και η μυστικότητα των μελών όχι όμως και των οργανώσεων, που αντίθετα σπεύδουν και δημοσιοποιούν τις εκάστοτε πράξεις τους για να διατηρούν το "γόητρό" τους.
Τα τρομοκρατικά πλήγματα γενικά προκαλούν πανικό και αποδιοργάνωση. Αποτελούν μεμονωμένα απρόβλεπτα πλήγματα εκφοβισμού, όπως δολοφονίες, βομβιστικές ενέργειες, αεροπειρατείες, απαγωγές, κτλ. Δεν είναι σπάνιες οι φορές που τέτοιες πράξεις πλήττουν ακόμη και αθώους ανυποψίαστους πολίτες. π.χ. καταλήψεις σχολείων με ομήρους παιδιά. thumb|265px|[[Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου στις 9/11 αμέσως μετά από την κατάρρευση του δεύτερου πύργου]]
Ιστορικά, η τρομοκρατία ποτέ δεν μπόρεσε να ανατρέψει καθεστώς. Αποτελεί μικρότερο κίνδυνο για την κατεστημένη τάξη/εξουσία από τον ανταρτοπόλεμο. Πάντως, τα τρομοκρατικά πλήγματα βασίζονται στον αιφνιδιασμό και στον ιδεολογικό φανατισμό, ή στον θρησκευτικό, ενώ για την υλοποίησή τους απαιτείται πρόσβαση σε κάποιους οικονομικούς πόρους δια των οποίων πολλοί δίοδοι του διεθνούς εμπορίου παραμένουν ανοικτοί.
Πολλοί πιστεύουν, ότι ο πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας δεν είναι στην πραγματικότητα πόλεμος, και η τρομοκρατία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται κυρίως με διακρατική συνεργασία, με ανταλλαγή πληροφοριών (intelligence), καθώς και με αστυνομικά και διπλωματικά μέσα. Όμως, το αξιοπερίεργο είναι ότι μετά από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 υποστηρίζεται κυρίως από τις ΗΠΑ, ότι τα μέσα αυτά δεν αρκούν από μόνα τους, και μάλλον απαιτούνται επιπρόσθετα προληπτικά μέτρα (pre-emptive measures), τα οποία έχουν κυρίως άμεσο επιθετικό χαρακτήρα (π.χ. οι ενέργειες της Δύσης στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ), θέσεις και απόψεις που έγιναν αμέσως αποδεκτές απ΄ όλες τις χώρες ακόμα και από μη προσκείμενες φιλικά προς τις ΗΠΑ, π.χ. Κούβα, Λιβύη κ.λπ.
Τρομοκρατικές ενέργειες
Μόνο μέσα στον 20ο αιώνα μέχρι σήμερα, έχουν υπάρξει δεκάδες τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον του παγκόσμιου συστήματος:
Οι βασικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην εμφάνιση τρομοκρατίας είναι η ύπαρξη ιστορικού βίας σε έναν τόπο, μια βίαιη θρησκεία ή ιδεολογία, ένα διάχυτο αίσθημα κοινωνικής αδικίας και ένας διαθέσιμος εχθρός. Μπορεί να παρατηρηθεί ότι οι τρομοκράτες ως άτομα εμπνέονται από ένα αίσθημα εκδίκησης, το οποίο προέρχεται από την ταύτιση με τις δυστυχίες των άλλων, καθώς και μια μανιχαϊστική οπτική για τον κόσμο, που παρουσιάζει τις όποιες συγκρούσεις με απόλυτους όρους καλού-κακού. Δύο ακόμη σημαντικά στοιχεία που ευνοούν την τρομοκρατική δράση είναι τα κράτη-πάτρωνες των τρομοκρατών (άλλοτε η Ε.Σ.Σ.Δ. και η Κούβα, σήμερα το Ιράκ και η Συρία), αλλά και οι οικονομικές ανισότητες, οι οποίες βιώνονται έντονα λόγω της σύγκρισης με τους πιο προνομιούχους και με την ευμάρεια του Δυτικού κόσμου (αυτό που ονομάζεται χαρακτηριστικά «συγκριτική αποστέρηση»). Η βία των τρομοκρατικών οργανώσεων θα γνωρίσει έξαρση κατά τον 20ό αιώνα, ιδιαίτερα με τις βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας. Την περίοδο 1934-1937, η τότε Κοινωνία των Εθνών αναγνώρισε επίσημα το φαινόμενο της τρομοκρατίας, με συνθήκη που υπογράφηκε από 15 κράτη, αλλά τελικά δεν εφαρμόστηκε. Η συνηθέστερη μορφή τρομοκρατίας σήμερα είναι η βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας, όπως τη δεκαετία του ’70 ήταν η αεροπειρατεία (η πρώτη αεροπειρατεία σημειώθηκε το 1948).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασφάλεια * Κατηγορία:Φόβος Κατηγορία:Κακοποίηση
Κρίσνα (ποταμός)
Ο ποταμός Κρίσνα, πρώην Κρίστνα, είναι ένας από τους σημαντικότερους και μεγαλύτερους ποταμούς της Ινδίας. Το συνολικό του μήκος φθάνει περίπου τα 1.400 χιλιόμετρα. Πρόκειται για τον τρίτο σε μήκος ποταμό της Ινδίας μετά τον Γάγγη και τον Γκοντάβαρι και τον δεύτερο της Ν. Ινδίας μετά τον προηγούμενο, που με πορεία νοτιοανατολική εκβάλει στον Κόλπο της Βεγγάλης. Αναφέρεται επίσης και με το όνομα Κρισναβένι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κρισνα
Conspiracy of One
Το "Conspiracy of One" είναι το έκτο άλμπουμ του αμερικάνικου συγκροτήματος The Offspring. Κυκλοφόρησε στις 14 Νοεμβρίου 2000 από την Columbia Records. Γράφτηκε μετά το τέλος της περιοδείας για την προώθηση του "Americana". Η μπάντα εκείνη την εποχή υποστήριζε την διακίνηση μουσικής μέσω του ίντερνετ και σχεδίαζε να κυκλοφορήσει το άλμπουμ online πριν την σχεδιασμένη ημέρα κυκλοφορίας. Η Columbia τους απείλησε με μήνυση και αυτό δεν έγινε ποτέ.
Το "Conspiracy of One" ντεμπουτάρισε στο νούμερο 9 του Billboard 200. Την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας πωλήθηκαν 125.000 αντίτυπα. Από το άλμπουμ βγήκαν 3 singles: "Original Prankster", "Want You Bad" και "Million Miles Away". Για την προώθηση του η μπάντα διεξήγαγε μια παγκόσμια περιοδεία. Το Conspiracy of One ήταν το τελευταίο άλμπουμ των The Offspring με τον ντράμερ Ron Welty, αφού έφυγε στις αρχές του 2003 για να αφοσιωθεί στην άλλη του μπάντα Steady Ground. Αν και δεν ήταν όσο πετυχημένο όσο και το "Americana", ανακηρύχθηκε πλατινένιο από την RIAA και πούλησε 5,5 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Μπόνους κομμάτια
Αυστραλία και Ευρώπη
Ιαπωνία
Βινύλιο
Best Buy
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000 Κατηγορία:Δισκογραφία των The Offspring
Επαρχία του Βαγιαδολίδ
Το Βαγιαδολίδ είναι μια επαρχία της κεντρικής/βορειοδυτικής Ισπανίας, στο κεντρικό τμήμα της αυτόνομης κοινότητας της Καστίλης και Λεόν. Συνορεύει με τις επαρχίες της Θαμόρα, της Λεόν, της Παλένθια, του Μπούργος, της Σεγόβια, της Άβιλα, και της Σαλαμάνκα.
Από τον επαρχιακό πληθυσμό των 720,157 (2005), σχεδόν τα δύο τρίτα ζουν στην πρωτεύουσα, το Βαγιαδολίδ, ο οποίο είναι επίσης πρωτεύουσα της αυτόνομης κοινότητας. Υπάρχουν 225 δήμοι στην επαρχία, από τους οποίους περισσ΄τεροι από το ένα τρίτο είναι χωριά με λιγότερους από 1000 κατοίκους.
Το Βαγιαδολίδ είναι το κύριο οικονομικό κέντρο της αυτόνομης κοινότητας της Καστίλης και Λεόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν
Κόμοβι
Το Κόμοβι (σερβικά : Комови) είναι βουνό εκτείνεται στο ανατολικό Μαυροβούνιο μεταξύ των ποταμών Λιμ, Τάρα και Ντρίτσκο και περιβάλλεται από βουνά Προκλετίε, Πλανίνιτσα και Μπιελασίτσα. Αποτελεί τμήμα των Δειναρικών Άλπεων.
Στις κοιλάδες των ποταμών καλλιεργούνται λαχανικά, φρούτα, δημητριακά και καπνός, ένα κεντρικό μέρος του βουνού καλύπτεται με δάση οξιάς, ελάτης, πεύκο και άλλα. Τα λιβάδια και τα βοσκοτόπια εκτείνονται σε ορεινές περιοχές. Οι γυμνές κορυφές του Κόμοβι είναι άγονες, σκληρές, έρημες κι απότομες ως αποτέλεσμα της έντονης διάβρωσης.
Οι τρεις κορυφές είναι οι εξής : Κίτσκι κομ με 2.487 μέτρα, η Βασοϊβορέτσκι κόμ με 2,460 μέτρα και η Λιεβορέτσκι κομ με 2,453 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Δειναρικές Άλπεις
Λιόου Σιαομπό
Ο Λιόου Σιαομπό (刘晓波, 28 Δεκεμβρίου 1955 - 13 Ιουλίου 2017) ή Λιου Σιαομπό ήταν Κινέζος διανοούμενος, συγγραφέας, και ακτιβιστής, ενώ ήταν πολιτικός κρατούμενος από το 2009. Ήταν ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα, ενώ για τις προσπάθειές του για τον σκοπό αυτό του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης στις 8 Οκτωβρίου 2010 «για τον μακροχρόνιο και ειρηνικό αγώνα του για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα». Η βράβευσή του με το βραβείο Νόμπελ προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις της κινεζικής κυβέρνησης.
Βιογραφία
Ο Λιου Σιαομπό γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1955 στην πόλη Τσανγκτσούν της επαρχίας Τζιλίν στην Κίνα. Αρχικά δούλεψε σε ένα χωριό στην Κίνα και ύστερα σε μια οικοδομική εταιρία. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τζιλίν και στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου. Μεταξύ 1988 και 1989 ήταν επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια του εξωτερικού, όπως το Πανεπιστήμιο Κολούμπια, το Πανεπιστήμιο του Όσλο και το Πανεπιστήμιο της Χαβάης. Κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών στην Πλατεία Τιενανμέν το 1989 ο Λιου Σιαομπό βρισκόταν στις ΗΠΑ, ωστόσο αποφάσισε να επιστρέψει στην Κίνα για να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Το 1991 καταδικάστηκε για αντεπαναστατική προπαγάνδα και υποκίνηση, ωστόσο δεν του επιβλήθηκαν ποινές. Το 1996 καταδικάστηκε για αναμόρφωση μέσω εργασίας για τρία χρόνια επειδή άσκησε κριτική για το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας. Ο Λιου Σιαομπό φυλακίστηκε συνολικά 4 φορές: στην περίοδο Ιούνιος 1989-Ιανουάριος 1991 επειδή διέδωσε μηνύματα για να υποκινήσει αντιεπαναστατική συμπεριφορά, στην περίοδο Μάιος 1995-Ιανουάριος 1996 για τη συμμετοχή του σε διαδηλώσεις υπέρ της Δημοκρατίας, στην περίοδο Οκτώβριος 1996-Οκτώβριος 1999 επειδή διατάραξε την κοινωνική τάξη και τέλος στην τελευταία του ποινή φυλάκισης που εκτίει από τον Δεκέμβριο 2009 μέχρι το 2020 επειδή διέδωσε μηνύματα κατά της κυβέρνησης. Μάλιστα, κατά την περίοδο της τρίτης φυλάκισής του παντρεύτηκε τη Λιου Σια. Η τελευταία ποινή φυλάκισής του προκάλεσε την παγκόσμια κατακραυγή. Η απονομή του βραβείου Νόμπελ σε αυτόν προκάλεσε την αντίδραση της κυβέρνησης της Κίνας, η οποία δήλωσε πως θα κινηθεί εναντίον της Νορβηγίας, ωστόσο ο Νορβηγός υπουργός εξωτερικών δήλωσε πως η αντίδραση της Κίνας είναι περιττή, διότι η επιτροπή που αποφασίζει για την απονομή του βραβείου Νόμπελ είναι ανεξάρτητη από την νορβηγική κυβέρνηση.
Πέθανε στις 13 Ιουλίου 2017, σε νοσοκομείο της πόλης Σενιάνγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι συγγραφείς Κατηγορία:Κινέζοι ακτιβιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Κινέζοι νομπελίστες
Νέα Άγναντη Φθιώτιδας
Η Νέα Άγναντη είναι οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, ο οποίος δημιουργήθηκε από κατοίκους της Άγναντης στην ευρύτερη περιοχή του Αγίου Κωνσταντίνου όταν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους λόγω συνεχιζόμενων κατολισθήσεων. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 όταν απογράφηκε στον δήμο Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Άγναντη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγνάντης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Κωνσταντίνου του Δήμου Καμένων Βούρλων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 79 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
Άγιος Ευστάθιος Αμμοχώστου
Ο Άγιος Ευστάθιος είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με το όνομα Ζεϊμπέκκιοϊ.