cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χίου
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χίου (Ε.Π.Σ.Χ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Χίου. Εδρεύει στην πόλη της Χίου και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Η ΕΠΣΧ απονέμει ετήσια έπαθλα στους καλύτερους σκόρερ και «Κύπελλο Ήθους» στις ομάδες με την καλύτερη βαθμολογία "ευ αγωνίζεσθαι" (fair play) της κάθε κατηγορίας.
Ιστορία
Το 1939 συστάθηκε η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χίου.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χίου είναι η εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Χίου.
Σούπερ Καπ
Στο θεσμό του σούπερ καπ συμμετέχουν η εκάστοτε πρωταθλήτρια και κυπελλούχος της Ε.Π.Σ. Χίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Χίου
Μάικ Ροτόντα
Ο Λόρενς Μίκαελ "Μάικ" Ροτόντα (γεννημένος στις 30 Μαρτίου, 1958) είναι ένας Αμερικανός πρώην επαγγελματίας παλαιστής, γνωστότερος και ως Ίργουιν Σάιστερ. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο με το WWE για το οποίο εκτελεί χρέη ανιχνευτή ταλέντων, ενώ πραγματοποιεί σποραδικές εμφανίσεις στα τηλεοπτικά προγράμματα της εταιρείας.
Πουτίγκα καρότου
Η πουτίγκα καρότου είναι παραδοσιακό πιάτο σε ένα ευρύ φάσμα πολιτισμών σε όλο τον κόσμο. Μπορεί να σερβιριστεί είτε ως αλμυρή πουτίγκα (ως συνοδευτικό κανονικού γεύματος) είτε ως γλυκό επιδόρπιο.
Μάικ Ροτόντα
Εταιρείες
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1984 από το τότε WWE, το World Wrestling Federation. Με αρκετά διαστήματα αποχής, έμεινε εκεί έως το 1995. Η αποχή του ήταν για λίγους μήνες το 1986 που εμφανιζόταν για λίγο στο American Wrestling Association και για τριάμισι χρόνια την περίοδο 1987-1991 που μεταγράφηκε στο National Wrestling Alliance. Από το 1995 ως το 2000, εμφανιζόταν για το World Championship Wrestling, ενώ από το 1997 έως και το 2003, εμφανιζόταν και στην Ιαπωνία για το New Japan Pro Wrestling και αργότερα για το All Japan Pro Wrestling. Το 2004 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ενώ το 2006, προσλήφθηκε από το WWE ως ανιχνευτής ταλέντων, θέση που έχει έως σήμερα.
Πουτίγκα καρότου
Μια αγγλική συνταγή, που δημοσιεύτηκε το 1591, περιγράφει την «πουτίγκα σε ρίζα καρότου», η οποία είναι ουσιαστικά ένα γεμιστό καρότο με κρέας, λίπος, κρέμα, αυγά, σταφίδες, γλυκαντικά (χουρμάδες και ζάχαρη), μπαχαρικά (γαρίφαλο και μοσχοκάρυδο), τριμμένο καρότο και τριμμένη φρυγανιά. Στο The Oxford Companion to Food, ο συγγραφέας Άλαν Ντέιβιντσον πιστεύει ότι τα καρότα χρησιμοποιήθηκαν στην Ευρώπη για την παρασκευή γλυκών κέικ. Αυτά ήταν ο προκάτοχος του κέικ καρότου. Η πουτίγκα καρότου σερβίρεται στην Ιρλανδία τουλάχιστον από τον 18ο αιώνα. Σερβίρεται επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από το 1876. Επειδή οι γλυκαντικές ουσίες κατανέμονταν με δελτίο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πουτίγκα καρότου θεωρήθηκε ως εναλλακτική λύση στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αργότερα, το κέικ καρότου θεωρήθηκε «τροφή για την υγεία».
Μάικ Ροτόντα
Διακρίσεις
Στην καριέρα του που διήρκεσε 20 έτη, κατέκτησε συνολικά 19 τίτλους, οι 10 από τους οποίους ήταν ομαδικοί, και υπόλοιποι ατομικοί, ενώ κανένας δεν ήταν παγκόσμιος. Δημιούργησε μια θρυλική ομάδα με τον Τεντ Ντιμπιάσι, με τον οποίο κατέκτησε τρεις φορές το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Πουτίγκα καρότου
Ένα γλυκό πιάτο/επιδόρπιο που συνδέεται κυρίως με την ινδική κουζίνα ονομάζεται γκάτζαρ κα χάλβα (γλυκό πιάτο με καρότο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πουτίγκες Κατηγορία:Πιάτα με καρότο Κατηγορία:Αγγλική κουζίνα Κατηγορία:Ινδική κουζίνα Κατηγορία:Εβραϊκή κουζίνα
Κόλπος Λοντοντερί
Ο Κόλπος Λοντοντερί (αγγλικά: Londonderry Bay, γαλλικά: Baie de Londonderry) είναι ένας κόλπος της Δομινίκας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται βόρεια του Κόλπου Μάνγκο Χόουλ και των εκβολών του Ποταμού Κάναλ. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Ουέσλι και βορειοανατολικά της Μαριγκό. Βρίσκεται βορειοανατολικά του ενός εκ των δύο αεροδρομίων της Δομινίκας, το Μέλβιλ Χωλ. Βρίσκεται σε συνταγμένες 15° 33' 0 Β -61° 18' 0 Δ.
Δείτε επίσης
Κολπος Λοντοντερί Κολπος Λοντοντερί
NGC 3190
Ο NGC 3190 είναι σπειροειδής γαλαξίας που ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) το 1784 και βρίσκεται στον αστερισμό Λέοντα. Ανήκει στην ομάδα γαλαξιών Hickson 44 η οποία εκτιμάται πως απέχει περίπου 80 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και αποτελείται από άλλους τρεις γαλαξίες: τους NGC 3193, NGC 3187 και NGC 3185.
Το 2002 παρατηρήθηκαν δύο υπερκαινοφανείς στον NGC 3190. Τον πρώτο (SN 2002bo) τον εντόπισε ο Βραζιλιάνος ερασιτέχνης αστρονόμος Paulo Cacella τον Μάρτιο του 2002 ενώ αργότερα μία ιταλική ομάδα ενώ μελετούσε τον SN 2002bo εντόπισε τον SN 2002cv.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
3190 30083 05559 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Λέων (αστερισμός)
Μαξιμιανός
Ο Μαξιμιανός (Μάρκος Αυρήλιος Βαλέριος Μαξιμιανός Ηρακλής, Marcus Aurelius Valerius Maximianus Herculius, 250 - Ιούλιος 310) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 285 έως το 305. Ήταν Καίσαρας (από τον Ιούλιο του 285) και Αύγουστος (από τον Απρίλιο του 286 μέχρι τον Μάιο του 305) της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μοιράστηκε τον τελευταίο τίτλο του με τον συναυτοκράτορα και ανώτερό του, Διοκλητιανό, του οποίου ο πολιτικός εγκέφαλος συμπλήρωνε τη στρατιωτική δύναμη του Μαξιμιανού.
Η ενθρόνιση του και οι πρώτες μάχες
Ο Μαξιμιανός εγκαταστάθηκε στους Τρεβήρους αλλά πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του σε εκστρατείες. Στο τέλος του καλοκαιριού του 285, κατέπνιξε τις ανταρσίες που έλαβαν χώρα στη Γαλατία. Από το 285 και για τρία χρόνια, πολεμούσε γερμανικά φύλα κατά μήκος του ποταμού Ρήνου. Ξεκίνησε το 288 με τον Διοκλητιανό μια εκστρατεία καμμένης γης στα εδάφη των Αλεμάνων εξασφαλίζοντας προσωρινώς την άμυνα των βορείων επαρχιών κατά μήκος του Ρήνου.
Οι αποσχίσεις, οι κατακτήσεις στην Ιβηρική και οι εισβολείς
Ο Καραύσιος που τον είχε διορίσει να αστυνομεύσει τα νησιά της Μάγχης επαναστάτησε το 286 προκαλώντας την απόσχιση των επαρχιών της Βρετανίας και της βορειοδυτικής Γαλατίας. Ο Μαξιμιανός απέτυχε να εκδιώξει τον Καραύσιο και ο κατακτητικός του στόλος καταστράφηκε από καταιγίδες το 289 ή το 290. Ο υφιστάμενός του, ο Κωνστάντιος, εκστράτευσε εναντίον του Αλλέκτου, όσο ο Μαξιμιανός βρισκόταν στη γραμμή της μάχης στο Ρήνο. Ο αρχηγός των ανταρτών εκδιώχθηκε το 296, και ο Μαξιμιανός μετέφερε τα στρατεύματά του νότια στις επαρχίες της Ιβηρίας και της Μαυριτανίας για να πολεμήσει Μαυριτανούς πειρατές και Βέρβερους εισβολείς αντίστοιχα.
Η παραίτηση η επιστροφή και η εκ νέου διεκδίκηση
Όταν οι εκστρατείες έλαβαν τέλος το 298, αναχώρησε για την Ιταλία, όπου έζησε με ανέσεις μέχρι το 305. Κατ' εντολή του Διοκλητιανού, ο Μαξιμιανός παραιτήθηκε την 1 Μαΐου του 305. Την θέση του Αυγούστου έλαβε ο Κωνστάντιος.
Στα τέλη του 306, ο Μαξιμιανός ξαναπήρε τον τίτλο του Αυγούστου και βοήθησε τον γιο του, τον Μαξέντιο, με την ανταρσία του στην Ιταλία. Τον Απρίλιο του 307, επιχείρησε να εκθρονίσει τον γιό του, όμως απέτυχε και κατέφυγε στην αυλή του διαδόχου τού Κωνστάντιου, του Κωνσταντίνου στους Τρεβήρους. Το Νοέμβριο του 308, στη σύνοδο όλων των Αυγούστων στο Καρνούντο, ο Διοκλητιανός και ο διάδοχός του Γαλέριος υποχρέωσαν τον Μαξιμιανό να εγκαταλείψει τις προσπάθειές του για την επαναδιεκδίκηση του θρόνου.
Το τέλος
Στις αρχές του 310, ο Μαξιμιανός επιχείρησε να αρπάξει τον τίτλο από τον Κωνσταντίνο, ενώ ο αυτοκράτορας βρισκόταν σε εκστρατεία στο Ρήνο. Λίγοι τον υποστήριξαν, και αιχμαλωτίστηκε στην Μασσαλία. Ο Μαξιμιανός αυτοκτόνησε τον Ιούλιο του 310 με εντολή του Κωνσταντίνου. Κατά την διάρκεια του πολέμου μεταξύ Μαξεντίου και Κωνσταντίνου η εικόνα του Μαξιμιανού εκκαθαρίστηκε από τους δημόσιους χώρους. Ωστόσο, αφού ο Κωνσταντίνος εκδίωξε και σκότωσε τον Μαξέντιο, η εικόνα του Μαξιμιανού αποκαταστάθηκε και αποθεώθηκε.
Ιωάννης ο Νάννος
Ο Ιωάννης (ή Νάννος) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1785 και μαρτύρησε στη Σμύρνη το 1802. Ο πατέρας του Ιωάννης κι αυτός, γεννήθηκε το 1764 στο Αβρέτ Χισάρ (Παλαιό Γυναικόκαστρο) της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς, ενώ η μητέρα του Θωμαΐς κατάγονταν από τη Βόρεια Χαλκιδική. Ο πατέρας του ήταν τσαγκάρης και άνοιξε τσαγκαράδικο στη Σμύρνη, όπου τον ακολούθησαν και οι δυο γιοι του, ο μεγαλύτερος Θεόδωρος και ο Ιωάννης (Νάννος). Λόγω των αφόρητων πιέσεων των Τούρκων να ασπασθεί τον ισλαμισμό, αναγκάστηκε στις 3 Μαΐου του 1802, να δηλώσει πίστη στο ισλάμ. Στις 25 Μαΐου όμως φυλακίστηκε, καθώς κίνησε τις υποψίες των Οθωμανών, ότι η πίστη του στο ισλάμ ήταν φαινομενική. Μετά από πολλαπλές ανακρίσεις και βασανιστήρια, όπου ο Ιωάννης αρνούνταν το ισλάμ και δήλωνε πίστη στο χριστιανισμό, κρεμάστηκε στο Σοάν Παζάρι, στις 29 Μαΐου του 1802. Έχουν ακουστεί θαύματα στο όνομά του. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη εκκλησία στις 29 Μαΐου. Έχει κτιστεί εκκλησία στο όνομα του Ιωάννη του Νεομάρτυρα στον τόπο καταγωγής του, στο Αβρέτ Χισάρ (Παλαιό Γυναικόκαστρο) Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς, τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα (επιγραφή της εκκλησίας αναφέρει ως έτος κτίσης το 1838, αλλά όπως αποδείκτηκε, η επιγραφή είναι μεταγενέστερη). Η εκκλησία καταστράφηκε κατα τη διάρκεια των Ελληνοβουλγαρικών συγκρούσεων στη Μακεδονία στις αρχές του 20ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς
Νίκος Χατζηχρηστίδης
Ο Νίκος Χατζηχρηστίδης είναι ομότιμος καθηγητής Βιομηχανικής Χημείας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ) και διακεκριμένος καθηγητής και διευθυντής έρευνας στο Πανεπιστήμιο, King Abdullah University of Science and Technology (KAUST) της Σαουδικής Αραβίας. Είναι ένας από τους Έλληνες χημικούς με σημαντική ερευνητική αναγνώριση σε διεθνές επίπεδο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1944 στην Αθήνα.
Σπουδές και σταδιοδρομία
Το 1966 έλαβε πτυχίο Χημείας από το ΕΚΠΑ. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του δίπλωμα στη Φυσικοχημεία – Πολυμερή το 1971 από το Βελγικό Πανεπιστήμιο της Λιέγης. Έλαβε και δεύτερο διδακτορικό δίπλωμα στη Βιομηχανική Χημεία (Πολυμερή) το 1982, από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταδιδακτορικές σπουδές δύο ετών στη Λιέγη, όπως και στο ερευνητικό ινστιτούτο NRC του Καναδά, και στο Πανεπιστήμιο του Άκρον στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν μεταξύ των άλλων: σύνθεση προτύπων ομοπολυμερών και συμπολυμερών με καθορισμένη μακρομοριακή αρχιτεκτονική (αστεροειδή, κτενοειδή, κυκλική, δενδριτική) με τη τεχνική του υψηλού κενού και τη χρήση ζωντανού ανιοντικού πολυμερισμού ή συνδυασμό με άλλους ελεγχόμενους/ζωντανούς πολυμερισμούς, όπως π.χ. ριζικού πολυμερισμού μεταφοράς ατόμου, πολυμερισμού διάνοιξης δακτυλίου, πολυομολογοποίησης, κατιοντικού πολυμερισμού. Ασχολείται ενεργά με τη βιομηχανική έρευνα, ιδίως με τη βελτίωση της συμπεριφοράς βιομηχανικών πολυμερών, όπως π.χ. πολυαιθυλενίου και θερμοπλαστικών ελαστομερών και για εφαρμογές υψηλής τεχνολογίας, όπως λ.χ. στη νανολιθογραφία, εκλεκτική αποδέσμευση φαρμάκων και μεμβράνες υψηλών θερμοκρασιών.
Εκλέχθηκε μέλος ΔΕΠ στο αντικείμενο της Βιομηχανικής Χημείας στο ΕΚΠΑ το 1979 και έγινε πρωτοβάθμιος καθηγητής το 1988. Συνταξιοδοτήθηκε το έτος 2010, και το 2011 εκλέχτηκε Ομότιμος καθηγητής. Αποχώρησε στο εξωτερικό το 2011. Συμμετέχει, αν και ζει μόνιμα στη Σαουδική Αραβία, στο Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας, Τεχνολογίας και Καινοτομίας της Ελλάδας.
Έχει τιμηθεί με το Βραβείο Doolittle της American Chemical Society (ACS) το 2003, το Βραβείο Ένωσης Ελλήνων Χημικών το 2000, το Βραβείο Θετικών Επιστημών του Εμπειρίκειου Ιδρύματος το 1994 και το Βραβείο Χημείας της Ακαδημίας Αθηνών το 1989. Είναι επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και του Πανεπιστημίου Simon Bolivar στο Καράκας.
Ερευνητικό έργο και διεθνείς διακρίσεις
Το έργο του έχει τύχει παγκόσμιας αναγνώρισης και έχει εκπονήσει πλέον των 840 ερευνητικών εργασιών σε έγκριτα περιοδικά και διεθνή συνέδρια. Το έργο του φέρει σημαντική διεθνή απήχηση έχοντας λάβει 34.600 αναφορές, ενώ κατέχει πολύ υψηλό δείκτη h-index, 88. Η ερευνητική συνεργατική εργασία του με τίτλο «Polymers with complex architecture by living anionic polymerization» στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό Chemical Reviews, έχει λάβει >1.500 αναφορές. Είναι αξιοσημείωτο ότι διαθέτει, έως σήμερα, σχεδόν 500 ερευνητικές εργασίες με i10-index.
Το έργο και οι δράσεις του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά ελληνικά ΜΜΕ.
Κορυφαία διάκρισή του υπήρξε η απονομή βραβείου από την American Chemical Society, το 2015, για το πολυποίκιλο ερευνητικό έργο του στα πολυμερή υλικά. To 2020 έλαβε ένα ακόμη σημαντικό έπαινο, για τη διεθνή του αναγνώριση, από το Αυστριακό Ερευνητικό Ινστιτούτο των Πολυμερών, OFI. Επίσης, του έχει απονεμηθεί βραβείο ερευνητικής αριστείας από την Ιαπωνική Κοινωνία Επιστήμης των Πολυμερών.
Το 2020, σε ερευνητική μελέτη της έρευνας (Updated science-wide author databases of standardized citation indicators) των Ioannidis et al. στο έγκριτο περιοδικό Plos Biology, το όνομα του Καθ. Ν. Χατζηχρηστίδη συμπεριλήφθηκε στους επίσημους καταλόγους Mendeley Data 2020 που συμπεριλαμβάνουν το υψηλότερο 2% των ερευνητών του πλανήτη, στο γνωστικό αντικείμενο της επιστήμης των πολυμερών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Εκλογές στη Βολιβία
Γενικές εκλογές 2020
Στις 18 Οκτωβρίου 2020 ο Λουίς Άρσε συγκέντρωσε πάνω από 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο και εξελέγη πρόεδρος της Βολιβίας.
Γενικές εκλογές 2019
Στις 20 Οκτωβρίου 2019, πρόεδρος επανεξελέγη για 4η φορά ο Έβο Μοράλες, με ποσοστό 46,64%
Γενικές εκλογές 2014
Στις 12 Οκτωβρίου 2014, πρόεδρος επανεξελέγη για 3η φορά ο Έβο Μοράλες, με ποσοστό 61,36%.
Γενικές εκλογές 2009
Οι πρώτες γενικές εκλογές με βάση το νέο Σύνταγμα διεξήχθησαν στις 6 Δεκεμβρίου του 2009. Ο Έβο Μοράλες εξελέγη πρόεδρος για μία ακόμη θητεία, με ποσοστό 62,5% των ψήφων έναντι 28,2% για τον Μάνφρεντ Ρέγιες, υποψήφιο του PPB. . Το Κίνημα για τον Σοσιαλισμό του Μοράλες κέρδισε την πλειοψηφία στη Βουλή και στη Γερουσία. Στην τελευταία μάλιστα εξασφάλισε τον έλεγχο των 2/3. .
Γενικές εκλογές 2005
Ο Έβο Μοράλες εξελέγη για πρώτη φορά Πρόεδρος της Βολιβίας, με ποσοστό 53,74%.
2008
Στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 10 Αυγούστου του 2008 τόσο ο πρόεδρος Μοράλες όσο και οι κεντροδεξιοί κυβερνήτες των τεσσάρων πλουσιότερων επαρχιών της χώρας αναδείχθηκαν νικητές. Το δημοψήφισμα είχε ζητηθεί από τον ίδιο τον πρόεδρο για να επιβεβαιωθεί η εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος στο πρόσωπό του. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, η υποστήριξη του εκλογικού σώματος προς το Μοράλες ξεπέρασε το 60%.
Τον Οκτώβριο του 2008 η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση κατέληξαν σε συμφωνία για τον τερματισμό της πολιτικής κρίσης, καθορίζοντας τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για ένα νέο Σύνταγμα. Η κρίση είχε απειλήσει τη χώρα με εμφύλιο πόλεμο, καθώς το Σεπτέμβριο έχασαν τη ζωή τους 18 άτομα σε συγκρούσεις.
2009
Στις 25 Ιανουαρίου του 2009 οι κάτοικοι προσήλθαν στις κάλπες σε δημοψήφισμα για την έγκριση ενός νέου Συντάγματος. Με βάση το νέο Σύνταγμα, ανάμεσα στα άλλα, διευρύνεται ο ρόλος του κράτους και δίνεται έμφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη με ανάδειξη των δικαιωμάτων για τους ιθαγενείς. Η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος συμφωνήθηκε έπειτα από συμφωνία με την αντιπολίτευση. Το νέο Σύνταγμα εγκρίθηκε από τον λαό της χώρας με ποσοστό 58,3%, έναντι 41,7%, σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο ΑΤΒ, ενώ ο ανταγωνιστικός του σταθμός Unitel εκτιμά το αντίστοιχο ποσοστό στο 60%, έναντι 40% του όχι. Ο Μοράλες σε ομιλία του έκανε λόγο για "επανίδρυση του Κράτους". Θα διεξαχθούν πρόωρες εκλογές στις 6 Δεκεμβρίου του 2009. Ο ίδιος ο Μοράλες υποσχέθηκε ότι δε θα διεκδικήσει ξανά το ύπατο αξίωμα το 2014 (αν και με το νέο Σύνταγμα επιτρέπεται κάτι τέτοιο) αν εκλεγεί ξανά το 2009. Το νέο Σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ από τον ίδιο τον πρόεδρο Μοράλες, στις 7 Φεβρουαρίου του 2009.
2016
Το πιο πρόσφατο δημοψήφισμα διεξήχθη στις 21 Φεβρουαρίου 2016. Οι ψηφοφόροι απέρριψαν με ποσοστό 51,3% την πρόταση για αναθεώρηση του συντάγματος που θα επέτρεπε στον πρόεδρο και στον αντιπρόεδρο να διεκδικήσουν και τρίτη συνεχή θητεία με βάση το σύνταγμα του 2009. thumb|Χάρτης με τα αποτελέσματα του βολιβιανού δημοψηφίσματος.
Παραπομπές
*
Μισέλ ΜακΚουλ
Η Μισέλ Λέιγκ ΜακΚουλ (Michelle Leigh McCool, 25 Ιανουαρίου 1980) είναι Αμερικανίδα επαγγελματίας παλαίστρια, περισσότερο γνωστή για τον χρόνο της στο WWE.
Κύριο ρόστερ
Έναν χρόνο μετά, τον Ιούνιο του 2006, κάνει εκ νέου ντεμπούτο στο SmackDown, παριστάνοντας μια σέξι-δασκάλα (πριν το κατς ήταν όντως δασκάλα). Πέρασε από πολλά σενάρια και διάφορες κόντρες με γυναίκες παλαιστές. Στις 28 Νοεμβρίου του ίδιου έτους τραυματίστηκε σοβαρά με πρόβλημα στο νεφρό, σπασμένο άκρο στο στέρνο και μια άλλη ανωμαλία. Μετά από τρεις - τέσσερις μήνες επέστρεψε υγιείς και ξεκίνησε νέες κόντρες. Στις 20 Ιουλίου του 2008, έγινε για πρώτη φορά Πρωταθλήτρια Γυναικών και κράτησε τον τίτλο ως τα τέλη της χρονιάς.
Συμμαχία με Λέιλα
Μετά από αρκετές μικρές κόντρες που είχε, τον Οκτώβριο του 2009, συμμάχησε με την Λέιλα και η ομάδα τους ονομάστηκε Λέι-Κουλ συνδυασμός από τα ονόματά τους. Για μια περίοδο είχαν μάνατζερ την Βίκι Γκερέρο, ενώ κατέκτησαν τον Γυναικείο τίτλο συνολικά 3 φορές και τον κατείχαν μαζί, ενώ τον ενοποίησαν με το Αυθεντικό Πρωτάθλημα Γυναικών. Από τον Απρίλιο του 2011 δημιουργήθηκε ένταση ανάμεσά τους και οδηγήθηκε σε μεταξύ τους αγώνα, όπου η ΜακΚουλ ηττήθηκε και ανακοίνωσε πως αποχωρεί από το WWE.
Στην προσωπική της ζωή, η Μισέλ ΜακΚουλ από το 2001 έως το 2006 είχε σχέση με τον Τζίμι Αλεξάντερ. Aπό το 2007 έχει σχέση με τον Μαρκ Καλαγουέι γνωστό και ως Αντερτέικερ με τον οποίο παντρεύτηκαν στις 26 Ιουνίου του 2010.
Τον Αύγουστο του 2012 ήρθε στον κόσμο το πρώτο της παιδί με τον Μάρκ Καλαγουέι (4ο δικό του).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Σκοποβολή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 25 μέτρα στρατιωτικό πιστόλι ανδρών
Το στρατιωτικό πιστόλι ανδρών από απόσταση 25 μέτρων ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα σκοποβολής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Διοργανώθηκε στις 10 Απριλίου 1896 στο σκοπευτήριο της Καλλιθέας.
thumb|right|230px|Οι σκοπευτές [[Παντελής Καρασεβδάς|Καρασεβδάς, Φραγκούδης και Ορφανίδης.]]
Σύνοψη αγωνίσματος
Ο Τζον Πέιν κατέκτησε την πρωτιά συγκεντρώνοντας συνολικά 442 βαθμούς με 25 χτυπήματα στον στόχο. Ο αδερφός του, Σάμνερ, πήρε τη δεύτερη θέση συγκεντρώνοντας 380 βαθμούς με 23 χτυπήματα στον στόχο. Έγιναν έτσι τα πρώτα αδέλφια που τερμάτισαν στην πρώτη και τη δεύτερη θέση στο ίδιο αγώνισμα. Τα όπλα τους ήταν πολύ πιο εξελιγμένα και ξεχώρισαν πολύ εύκολα από τους υπόλοιπους αθλητές.
Τρίτος τερμάτισε ο Νικόλαος Μωράκης με 205 βαθμούς και στις επόμενες δύο θέσεις οι Ιωάννης Φραγκούδης και Χόλγκερ Νίλσεν, χωρίς ωστόσο να γνωρίζουμε τα αποτελέσματα των βολών τους. Επίσης, παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις θέσεις 6 έως 13, οι επιδόσεις τους καθώς και τα ονόματα μερικών εξ' αυτών. Τρεις αθλητές (Καρασεβδάς, Μέρλιν και Σανίδης) δεν τερμάτισαν τον αγώνα.
Πηγές
Πιστόλι
Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας
Ο Γεώργιος Α' (24 Δεκεμβρίου 1845 - 18 Μαρτίου 1913) υπήρξε ο μακροβιότερος βασιλιάς των Ελλήνων. Βασίλεψε από τις 30 Μαρτίου 1863 μέχρι τη δολοφονία του στις 18 Μαρτίου του 1913.
Γεννημένος ως Δανός πρίγκιπας στην Κοπεγχάγη, φαινόταν προορισμένος για καριέρα στο Βασιλικό Ναυτικό της Δανίας. Ήταν μόλις 17 ετών όταν εξελέγη βασιλιάς από την Ελληνική Εθνοσυνέλευση, η οποία είχε διώξει τον βασιλιά Όθωνα. Η εκλογή του προτάθηκε και υποστηρίχθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις: το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, τη Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία και τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Παντρεύτηκε τη Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσία ς το 1867 και έγινε ο πρώτος μονάρχης μιας νέας ελληνικής δυναστείας. Δύο αδελφές του, η Αλεξάνδρα και η Δάγμαρ, παντρεύτηκαν στις βρετανικές και ρωσικές βασιλικές οικογένειες. Ο βασιλιάς Εδουάρδος Ζ' του Ηνωμένου Βασιλείου και ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Γ΄ της Ρωσίας ήταν οι γαμπροί του, και ο Γεώργιος Ε' του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Χριστιανός Ι΄ της Δανίας, ο Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας και ο Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας ήταν ανίψια του.
Η βασιλεία του Γεώργιου που ήταν σχεδόν 50 χρόνια ήταν η μεγαλύτερη στη σύγχρονη ελληνική ιστορία και χαρακτηρίστηκε από εδαφικά κέρδη καθώς η Ελλάδα καθιέρωσε τη θέση της στην προπολεμική Ευρώπη. Η Βρετανία παραχώρησε ειρηνικά τα Ιόνια Νησιά το 1864, ενώ η Θεσσαλία προσαρτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1877-1878). Η Ελλάδα δεν ήταν πάντα επιτυχής στις εδαφικές της φιλοδοξίες μιας που νικήθηκε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο (1897). Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, αφού τα ελληνικά στρατεύματα κατέλαβαν μεγάλο μέρος της Μακεδονίας, ο Γεώργιος δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σε αντίθεση με τη δική του μακρά και επιτυχημένη θητεία, οι βασιλείες των διαδόχων του: Κωνσταντίνου Α', Αλέξανδρου Α' και Γεωργίου Β', αποδείχθηκαν σύντομες και ανασφαλείς.
Τα πρώτα χρόνια
thumb|left|220px|Το Κίτρινο Παλάτι, [[Κοπεγχάγη, τόπος γέννησης του Γεωργίου Α΄.]] thumb|left|220px|Η οικογένεια του Γεωργίου το [[1862. Επάνω (αριστερά προς δεξιά): Φρειδερίκος, Χριστιανός, Γεώργιος. Κάτω: Δάγμαρ, Βάλντεμαρ, Λουίζα, Τύρα, Αλεξάνδρα.]] Γεννήθηκε στο Κίτρινο Παλάτι, μια κατοικία του 18ου αιώνα στο νούμερο 18 της οδού Αμαλιεγκαντε, ακριβώς δίπλα στο ανακτορικό σύμπλεγμα του Αμάλιενμποργκ της Κοπεγχάγης. Ήταν ο δεύτερος γιος του Χριστιανού του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουρκ-Γκλύξμπουρκ και της Λουίζας της Έσσης-Κάσσελ. Αν και το πλήρες όνομά του ήταν Χριστιανός Γουλιέλμος Φερδινάνδος Αδόλφος Γεώργιος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύξμπουρκ, μέχρι την άνοδό του στο θρόνο της Ελλάδας ήταν γνωστός ως Γουλιέλμος, το όνομα των παππούδων του από τη μεριά τόσο του πατέρα του (Γουλιέλμος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύξμπουρκ) όσο και της μητέρας του (Γουλιέλμος της Έσσης-Κάσσελ).
Αν και ήταν απόγονος μοναρχών, η οικογένειά του δεν ήταν ιδιαίτερα επιφανής και ζούσε μια σχετικά φυσιολογική ζωή για μέλος βασιλικής οικογένειας. Το 1852 όμως, ο πατέρας του ορίστηκε επίδοξος διάδοχος του άτεκνου Βασιλιά Φρειδερίκου Ζ΄ της Δανίας και η οικογένειά του έγιναν πρίγκιπες και πριγκίπισσες της Δανίας. Τα αδέλφια του Γεωργίου ήταν ο Φρειδερίκος (ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του στο θρόνο της Δανίας), η Αλεξάνδρα (η οποία έγινε βασιλική σύζυγος του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και βασιλομήτωρ του Γεωργίου Ε΄), η Μαρία Φιοντόροβνα (Δάγμαρ της Δανίας, που ήταν σύζυγος τού Αλέξανδρου Γ΄ της Ρωσίας), η Θύρα και ο Βάλντεμαρ.
Η μητρική γλώσσα του Γεώργιου ήταν τα δανικά και μιλούσε τα αγγλικά ως δεύτερη. Διδάχθηκε επίσης γαλλικά και γερμανικά. Ξεκίνησε καριέρα στο Βασιλικό Ναυτικό της Δανίας και ναυτολογήθηκε δόκιμος μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Φρειδερίκο. Ενώ ο Φρειδερίκος αναφέρεται πως ήταν «ήσυχος και μετρημένος», ο Γεώργιος περιγραφόταν ως «ζωηρός και αστειευόμενος».
Ενθρόνιση και πρώτα χρόνια Βασιλείας
thumb|right|200px|Ο Γεώργιος Α΄ σε νεαρή ηλικία, αλμπουμίνα για carte visite, τραβηγμένη τη δεκαετία του [[1860 στο Παρίσι από τον Ponthieu.]] Μετά την εκδίωξη του Όθωνα από τον θρόνο της Ελλάδας, έπρεπε να βρεθεί νέος ηγεμόνας για τη χώρα. Αρχικά, οι Έλληνες, επηρεασμένοι από τις βρετανικές διπλωματικές ίντριγκες, ήταν υπέρ του δευτερότοκου γιου της Βασίλισσας Βικτωρίας, Αλφρέδου, αλλά οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν ήδη δεσμευτεί με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1832 να μην ανέλθει στον θρόνο της Ελλάδας γόνος καμιάς δικής τους βασιλικής οικογένειας. Έτσι, υπό την πίεση των άλλων Δυνάμεων, αποφασίστηκε να δοθεί ο θρόνος στο Γουλιέλμο (κατόπιν Γεώργιο Α΄), δευτερότοκο γιο του μετέπειτα βασιλιά της Δανίας, Χριστιανού Θ΄, εκ του Οίκου των Σλέσβιχ-Χόλσταιν-Σόνντερμπουρκ–Γκλύξμπουρκ (Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg), πλάγιου κλάδου του Οίκου του Ολδεμβούργου. Ο νέος οίκος του Γεωργίου Α΄ ήταν ο Βασιλικός Οίκος της Ελλάδας για τα επόμενα 111 χρόνια, από το 1863 έως την αλλαγή του πολιτεύματος σε Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με το δημοψήφισμα του 1974. Ο Γεώργιος νυμφεύθηκε στην Αγία Πετρούπολη την Όλγα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας στις 27 Οκτωβρίου 1867.
Χρονολόγιο
Η εν Αθήναις Β΄ των Ελλήνων Συνέλευσις:
thumb|right|200px|Ο Γεώργιος Α', [[1864.]] Αξιοσημείωτο είναι ότι στο Ψήφισμα αυτό ο Γεώργιος αποκαλείται Βασιλεύς των Ελλήνων, κατόπιν προτροπής του ιδίου, και όχι Βασιλεύς της Ελλάδας, όπως ονομαζόταν ο Όθων. Παρά τις διαμαρτυρίες της Υψηλής Πύλης για την προσηγορία αυτή, που σήμαινε ότι ο Γεώργιος θα ήταν βασιλιάς όχι μόνο των κατοίκων της Ελλάδας, αλλά και όλων των Ελλήνων, όπου κι αν βρίσκονταν, η προσωνυμία έμεινε. Στα ξενόγλωσσα κείμενα ο τίτλος ήταν ROI DES GRECS. Αργότερα όμως, για να ικανοποιηθεί η Υψηλή Πύλη έγινε ROI DES HELLENES. Με τη συνθήκη του Λονδίνου της 1/13 Ιουλίου 1863, ορίστηκε ότι οι διάδοχοι του Γεωργίου θα πρέσβευαν το ορθόδοξο δόγμα και η ενηλικίωσή του (είχε γεννηθεί το 1845), για να μην επαναληφθεί ο θεσμός της Αντιβασιλείας, θα οριζόταν αμέσως. Με την ίδια συνθήκη οριζόταν ότι τα γεωγραφικά σύνορα του Ελληνικού Βασιλείου θα επεκτείνονταν με την παραχώρηση - προσάρτηση της Επτανήσου, εφόσον συμφωνούσαν σε αυτό οι Μεγάλες Δυνάμεις και εκφραζόταν σχετική ευχή από την Ιόνιο Βουλή.
Ο Γεώργιος, αφού επισκέφτηκε, το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, την Αγία Πετρούπολη, το Λονδίνο και το Παρίσι, έφτασε στον Πειραιά στις 30 Οκτωβρίου. Στην πρώτη διακήρυξή του προς τον Ελληνικό Λαό, διαβεβαίωνε ότι θα τηρήσει τους νόμους του κράτους και «προ πάντων το Σύνταγμα» και ότι θα επιδίωκε να γίνει η Ελλάδα «πρότυπον Βασιλείου εν τη Ανατολή».
Βασικός σύμβουλος του Γεωργίου, τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, υπήρξε ο δανός Κόμης Σπόνεκ (1815-1888), πρώην Υπουργός Οικονομικών της Δανίας. Η απομάκρυνσή του, λίγο αργότερα, από την Αυλή προκάλεσε γενική ικανοποίηση. Η πρώτη περίοδος της διακυβέρνησής του ήταν ασταθής. Από το 1863 έως το 1874 σημειώθηκαν περισσότερες από 20 κυβερνητικές αλλαγές. αριστερά|μικρογραφία|Ο Γεώργιος Α' το 1900
Οικογένεια
Απέκτησαν τα εξής οκτώ παιδιά:
Η Αρχή της Δεδηλωμένης
Τον Ιούλιο του 1874, ο Χαρίλαος Τρικούπης αρθρογραφούσε βίαια κατά του Γεωργίου, υποστηρίζοντας ότι κυβερνούσε προσωπικά με διάφορες κυβερνήσεις μειοψηφίας της αρεσκείας του και η βασιλική εύνοια ήταν το απαραίτητο προσόν για την εξασφάλιση της εξουσίας. Ο Τρικούπης πρότεινε την καθιέρωση της Αρχής της Δεδηλωμένης, δηλαδή ο Βασιλιάς να διορίζει πρωθυπουργούς μόνο όσους διέθεταν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Δηλαδή, αυτούς που είχαν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.
Η μεγάλη ευελιξία του Γεωργίου φάνηκε από τον τρόπο που αντέδρασε στην επίθεση. Μετά από μια παρατεταμένη κρίση λόγω αποκαλύψεων για δωροδοκίες υπουργών, κάλεσε τον Τρικούπη, έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και διακήρυξε την πρόθεσή του να εφαρμόζει την Αρχή της Δεδηλωμένης.
Το Κίνημα στου Γουδή, 1909
μικρογραφία|239x239εσ|Ο Γεώργιος Α' thumb|left|180px|Ο Γεώργιος Α', περ. [[1912. ]] Τη νύχτα της 14ης προς 15η Αυγούστου του 1909, εκδηλώθηκε κίνημα υπό την αρχηγία του συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά, αρχηγού του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Τα αιτήματα των κινηματιών ήταν κάθε άλλο παρά ριζοσπαστικά, ωστόσο όσον αφορά στη Δυναστεία απαιτούσε την απομάκρυνση των Πριγκίπων από το στράτευμα. Ακολούθησε περίοδος πολιτικής ανωμαλίας και ο Γεώργιος, όπως και ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, είδαν στο πρόσωπο του Ελευθερίου Βενιζέλου τη μοναδική λύση για το αδιέξοδο. Το κίνημα αυτό ήταν η πρώτη δυναμική παρέμβαση των αξιωματικών στην πολιτική ζωή της χώρας. Από τότε αρχίζει και διαμορφώνεται, εκτός από το Παλάτι και τη Βουλή, ένας τρίτος πόλος εξουσίας: αυτός του Στρατού. Από το 1909 έως το 1974 θα παρεμβαίνει συχνά στην πολιτική ζωή του τόπου.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Ο Βενιζέλος, επιδιώκοντας την εθνική ενότητα, ζήτησε από το Γεώργιο να τεθεί επικεφαλής του κινήματος της εθνικής αναγέννησης, έχοντας ως κοινό παρονομαστή τη σύμπτωση των απόψεών τους στην εξωτερική πολιτική. Ο γηραιός, πλέον, Βασιλιάς άφησε το Βενιζέλο να κυβερνήσει ριζοσπαστικά, να ανασυγκροτήσει το ελληνικό κράτος, να προβεί σε γενναίες εσωτερικές μεταρρυθμίσεις και να δημιουργήσει ισχυρό στράτευμα. Τοποθέτησε το Διάδοχο Κωνσταντίνο επικεφαλής του στρατού και προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα η Ήπειρος, η Μακεδονία και τα Νησιά του Αιγαίου.
thumb|right|250px|Η δολοφονία του Γεωργίου Α'.
Δολοφονία του Γεωργίου Α΄
Στις 18 Μαρτίου 1913, ο Γεώργιος Α΄ θέλοντας να επισκεφτεί για εθιμοτυπικούς λόγους το Γερμανό ναύαρχο Γκόπφεν, κατέβηκε στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου. Μαζί του ήταν και ο υπασπιστής του, ταγματάρχης Φραγκούδης. Σε μια συμβολή της οδού Βασιλίσσης Όλγας, ο Αλέξανδρος Σχινάς πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε καίρια το Γεώργιο. Έπειτα, προσπάθησε να πυροβολήσει και τον υπασπιστή του, αλλά εκείνος πρόλαβε και τον αφόπλισε. Ο Σχινάς συνελήφθη από δυο χωροφύλακες, που βρίσκονταν στο σημείο και ανακρίθηκε. Στις 6 Μαΐου, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, αυτοκτόνησε πηδώντας από το παράθυρο του τμήματος της χωροφυλακής, όπου κρατούταν.
thumb|left|250px|Η κηδεία του Γεωργίου Α' στην [[Αθήνα.]] Ο τραυματισμένος Γεώργιος μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο «Παπάφειο Ίδρυμα», αλλά οι γιατροί δε μπόρεσαν να του προσφέρουν καμία βοήθεια, αφού ήταν ήδη νεκρός. Αμέσως, η πόλη τέθηκε σε κατάσταση επιφυλακής, τα καταστήματα έκλεισαν και άρχισαν οι καμπάνες των εκκλησιών να χτυπούν πένθιμα. thumb|Ο τάφος του Γεωργίου Α΄ στο [[Τατόι.]] Η σορός του Γεωργίου Α΄ μεταφέρθηκε στον Πειραιά, ταριχεύθηκε και εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα για πέντε ημέρες. Μετά την πάνδημη κηδεία του, ετάφη στο βασιλικό ανάκτορο στο Τατόι.
Κρίσεις για την προσωπικότητα και την πολιτεία του
Ο Γεώργιος κατάφερε να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα σε μεγάλο βαθμό. Η ένταξή του σ' αυτήν του επέτρεψε να ασκήσει έντονη επιρροή στην ελληνική πολιτική σκηνή, σε βαθμό πολύ μεγαλύτερο από όσο ήταν φανερό στην εποχή του. Αν και άνθρωπος της καλής ζωής, προτιμούσε να διατηρεί τα προσχήματα στο αυστηρών αρχών αθηναϊκό περιβάλλον, αν και όποτε έφευγε στο εξωτερικό δεν έχανε την ευκαιρία να γευτεί όσες απολαύσεις του έλειπαν.
Η διαλλακτικότητα και η ψυχραιμία του, του επέτρεψαν να διατηρεί ανοιχτές γραμμές με το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόσμου και, χωρίς να είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, να παραμένει η εξουσία του πάντοτε σεβαστή. Σε όλους αυτούς τους παράγοντες μπορεί να αποδοθεί όχι μόνο η ιδιαιτέρως μακροχρόνια βασιλεία του, αλλά και η ωρίμανση του ελληνικού πολιτικού κόσμου, που επί των ημερών του εξευρωπαΐστηκε σε μεγάλο βαθμό.
Για τις Μεγάλες Δυνάμεις θεωρούταν ο πλέον αξιόπιστος Έλληνας συνομιλητής τους και, κατά την έκφραση του Βρετανού Γεωργίου Ε΄, ο θάνατός του ήταν μεγάλη απώλεια για την Ελλάδα. Γεγονός όμως είναι, πως ουδέποτε κατάφερε να φανατίσει τον ελληνικό λαό υπέρ ή εναντίον του. Επί των ημερών του, το πρόσωπο του Βασιλιά δεν είχε ένθερμους οπαδούς, ούτε εχθρούς, εν αντιθέσει βέβαια με το γιο του Κωνσταντίνο. Η ικανότητά του απεδείχθη πολύ σύντομα, λόγω των διενέξεων του διαδόχου του, Κωνσταντίνου, με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, που θα αποκορυφωθούν κατά τον Εθνικό Διχασμό του 1916-17.
Ο Γεώργιος Α' στις Τέχνες
μικρογραφία|239x239εσ|Ο Γεώργιος Α', 1910. Ελαιογραφία του Στέφανου Τριβώλη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Βασιλική Δυναστεία Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Βασιλείς της Ελλάδας Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες * Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σωτήρος
ΑΣ Μονακό
Η ΑΣ Μονακό ΦΚ (γαλλικά: AS Monaco FC) είναι η ποδοσφαιρική ομάδα του πριγκιπάτου του Μονακό. Ιδρύθηκε το 1919, το 1948 έγινε επαγγελματικός σύλλογος και από την σεζόν 2013-2014 αγωνίστηκε ξανά στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας του γαλλικού ποδοσφαίρου, τερματίζοντας στη δεύτερη θέση.
Έχει χρώματα το κόκκινο και το λευκό, που είναι τα χρώματα του πριγκιπάτου και φορά χαρακτηριστικές ερυθρόλευκες φανέλες με διαγώνιο χωρισμό των δύο χρωμάτων. Αγωνίζεται στο στάδιο Λουί Ντε (Stade Louis II) χωρητικότητας 18.500 θεατών.
Χαρακτηριστικά
Η Μονακό είναι από τις πιο επιτυχημένες ομάδες του γαλλικού ποδοσφαίρου με 8 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα Γαλλίας. Αν και υπήρχε από το 1919, έγινε επαγγελματικό σωματείο μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο κι άρχισε να πρωταγωνιστεί στο γαλλικό ποδόσφαιρο από τα τέλη της δεκαετίας του ’50.
Κέρδισε τους πρώτους τίτλους στις αρχές της δεκαετίας του ’60: δυο πρωταθλήματα (1961, 1963) και δυο κύπελλα (1960, 1963). Μάλιστα, το 1963 πήρε το νταμπλ. Επανήλθε στην κορυφή στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στη δεκαετία του ’80 με τρία πρωταθλήματα (1978, 1982, 1988) και δύο κύπελλα (1980, 1985). Η επόμενη περίοδος διακρίσεων ήταν οι αρχές του ’90 με την παρουσία στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων και η περίοδος 1997 -2005 που κέρδισε δύο τίτλους, συμμετείχε σταθερά στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ κι έφτασε ως τον τελικό το 2004.
Στην ομάδα της Μονακό αγωνίστηκε για τέσσερις σεζόν (2002-06) ο Έλληνας διεθνής αμυντικός Άκης Ζήκος. Εκτός από την πρώτη χρονιά που ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς, ήταν βασικός. Έπαιξε σε 102 ματς (2 γκολ) με κορυφαίο τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.
Το στάδιο
150px|μικρογραφία|δεξιά|[[Στάδιο Λουί Β΄]]
Το γήπεδο της Μονακό είναι το Στάδιο Λουί Ντε (γαλ.: Stade Louis II, δηλ. «Λουδοβίκος Β΄»), με 18.500 θέσεις καθήμενων θεατών. Βρίσκεται στη συνοικία Fontvieille του πριγκιπάτου κι ένα μέρος από το χώρο του γηπέδου είναι θεμελιωμένο μέσα σε θαλάσσια πρόσχωση. Η Μονακό συγκεντρώνει 10.300 θεατές κατά μέσο όρο, που είναι αρκετά μεγάλος αριθμός δεδομένου ότι ο συνολικός πληθυσμός του πριγκιπάτου δεν ξεπερνά τους 30.000.
Χρώματα
Αρχικά η Μονακό δεν είχε σταθερά χρώματα. Τα άλλαζε κάθε χρόνο και συχνά χρησιμοποιούσε διαφορετική φανέλα ανάλογα με τον αντίπαλο, ώστε να μη συμπίπτουν οι εμφανίσεις.
Έμβλημα
Το 2013 το έμβλημα της ΑΣ Μονακό ΦΚ άλλαξε.
Πρώτη Ομάδα
Ως τις 31 Ιανουαρίου 2014..
Σημαντικοί πρώην παίκτες
Παρακάτω βρίσκονται σημαντικοί παίκτες που έχουν εκπροσωπήσει την Μονακό στη Λιγκ 1 αλλά και σε διεθνείς διοργανώσεις από την ίδρυση του συλλόγου το 1924. Για να εμφανίζεται στην παρακάτω λίστα, ένας παίκτης πρέπει να έχει αγωνιστεί το λιγότερο σε 100 επίσημους αγώνες με την ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μονακό Κατηγορία:Αθλητισμός στο Μονακό Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1924
Αλεξάντερ Σέλκιρκ
Ο Αλεξάντερ Σέλκιρκ (4 Οκτωβρίου 1676 – 13 Δεκεμβρίου 1721) ήταν Σκωτσέζος ναυτικός, ο οποίος πέρασε τέσσερα χρόνια ως ναυαγός όταν εγκαταλείφθηκε σ' ένα ακατοίκητο νησί. Είναι πιθανό ότι τα ταξίδια του έδωσαν την έμπνευση στον Ντάνιελ Ντεφόε για το μυθιστόρημα Ροβινσώνας Κρούσος.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Αλεξάντερ Σέλκιρκ γεννήθηκε το 1676 στο Λόουερ Λάργκο, στο Φάιφ της Σκωτίας, και ήταν γιος ενός τσαγκάρη και βυρσοδέψη. Στα νιάτα του εμφάνισε ατίθαση και εριστική συμπεριφορά. Στις 27 Αυγούστου 1695 κλήθηκε να παρουσιαστεί ενώπιον της εκκλησίας για να δώσει εξηγήσεις για την απρεπή του συμπεριφορά, αλλά ο Σέλκιρκ δεν εμφανίστηκε καθώς είχε μπαρκάρει και ξεκίνησε τα ταξίδια του στις θάλασσες.
Αρχικά συμμετείχε σε πειρατικές αποστολές στην Πολυνησία και το 1703 εντάχθηκε στην αποστολή του φημισμένου κουρσάρου και εξερευνητή Γουίλιαμ Ντάμπιερ. Ενώ ο Ντάμπιερ ήταν καπετάνιος του St. George, ο Σέλκιρκ υπηρετούσε ως πλοηγός στη συνοδευτική γαλέα Cinque Ports υπό τον Τόμας Στράντλινγκ.
Ναυαγός
right|thumb|300px|Βιβλίο του 1835 εμπνευσμένο από τη ζωή του Σέλκιρκ Τον Οκτώβριο του 1704, αφού τα πλοία χώρισαν τους δρόμους τους εξαιτίας μίας διαφοράς μεταξύ του Στράντλινγκ και του Ντάμπιερ, το Cinque Ports έφτασε σ' ένα νησί που σήμερα είναι γνωστό ως Ροβινσών Κρούσο στο ακατοίκητο τότε αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντες ανοικτά των ακτών της Χιλής, για μία ενδιάμεση αποστολή ανανέωσης των αποθεμάτων σε προμήθειες και γλυκό νερό. Ο Σέλκιρκ είχε σοβαρές ανησυχίες σχετικά με την αξιοπλοΐα του πλοίου και προσπάθησε να πείσει ορισμένους άνδρες από το πλήρωμα να μείνουν στο νησί μαζί του, υπολογίζοντας σε μία επόμενη επίσκεψη από άλλο πλοίο. Κανένας άλλος δεν συμφώνησε να μείνει μαζί του. Ο Στράντλινγκ ικανοποίησε την επιθυμία του Σέλκιρκ αφήνοντάς τον μόνο στο Χουάν Φερνάντες. Ο Σέλκιρκ αμέσως μετάνιωσε για την απόφασή του και άρχισε να κολυμπάει και να φωνάζει πίσω από το πλοίο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια και τέσσερις μήνες τα πέρασε απομονωμένος στο νησί χωρίς καμία ανθρώπινη συντροφιά. Τα μόνα που είχε μαζί του ήταν ένα τουφέκι, πυρίτιδα, εργαλεία ξυλουργού, ένα μαχαίρι, μία Βίβλο, κάποια ρούχα και σχοινί.
Το Cinque Ports πράγματι βυθίστηκε ανοικτά των ακτών της σημερινής Κολομβίας. Ο Στράντλινγκ και κάποια μέλη του πληρώματος επέζησαν αλλά αιχμαλωτίστηκαν από τους Ισπανούς, καθώς βρισκόταν σε εξέλιξη ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής (η Αγγλία και η Ολλανδία ήταν σε σύγκρουση με τη Γαλλία και την Ισπανία σχετικά με το ποιος έπρεπε να είναι βασιλιάς της Ισπανίας). Οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν στη Λίμα του Περού, όπου και φυλακίστηκαν κάτω από σκληρές συνθήκες.
Η ζωή στο νησί
thumb|300px|Το [[αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντες]] Ακούγοντας παράξενους ήχους από την ενδοχώρα, ο Σέλκιρκ φοβόταν ότι υπήρχαν επικίνδυνα θηρία και γι' αυτό στην αρχή παρέμενε κατά μήκος της ακτογραμμής. Κατά το διάστημα αυτό έτρωγε οστρακοειδή και παρατηρούσε καθημερινά τον ωκεανό μήπως και βρει τρόπο διάσωσης, υποφέροντας όλο αυτό το διάστημα από τη μοναξιά, τη δυστυχία και τις τύψεις. Όταν συγκεντρώθηκαν στην παραλία ορδές από άγρια θαλάσσια λιοντάρια για την εποχή του ζευγαρώματος, ο Σέλκιρκ αναγκάστηκε τελικά να μετακινηθεί στο εσωτερικό του νησιού. Εκεί η ζωή του πήρε μια στροφή προς το καλύτερο καθώς ήταν πλέον διαθέσιμα περισσότερα τρόφιμα: αδέσποτες κατσίκες -που τις είχαν αφήσει παλαιότερα κάποιοι ναυτικοί- του προμήθευαν κρέας και γάλα, ενώ άγρια γογγύλια, λάχανα και μαύρο πιπέρι τού προσέφεραν ποικιλία και μπαχαρικά. Επειδή το βράδυ του επιτίθεντο αρουραίοι, ο Σέλκιρκ εξημέρωσε άγριες γάτες που ζούσαν κοντά του κι έτσι μπορούσε να κοιμηθεί ήσυχος και με ασφάλεια.
Ο Σέλκιρκ αποδείχθηκε πολυμήχανος στη χρήση του εξοπλισμού που πήρε από το πλοίο και στα υλικά που μάζευε από το νησί. Έχτισε δύο καλύβες από δέντρα. Χρησιμοποιούσε το μουσκέτο του για να κυνηγήσει κατσίκες και το μαχαίρι του για να καθαρίσει το κουφάρι τους. Καθώς τελείωνε η πυρίτιδα, έπρεπε να κυνηγήσει το θήραμα με τα πόδια. Κατά τη διάρκεια μίας τέτοιας καταδίωξης, τραυματίστηκε βαριά όταν έπεσε από ένα βράχο και έμεινε αναίσθητος για περίπου μία μέρα. Διάβαζε την Αγία Γραφή συχνά, βρίσκοντάς την κατάλληλη για την κατάστασή του και ένα στήριγμα για τα αγγλικά του.
Όταν τα ρούχα του Σέλκιρκ ήταν τόσο φθαρμένα που δεν μπορούσε πια να τα φορέσει, έκανε νέα ενδύματα από δέρμα κατσίκας χρησιμοποιώντας ένα καρφί για το ράψιμο. Τα μαθήματα που είχε πάρει ως παιδί από τον βυρσοδέψη πατέρα του, τον βοήθησαν πολύ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο νησί. Όταν τα παπούτσια του έγιναν άχρηστα, δεν είχε καμία ανάγκη να φτιάξει νέα αφού τα σκληρά και γεμάτα κάλλους πόδια του έκαναν κάθε προστασία περιττή. Επίσης έφτιαξε ένα νέο μαχαίρι από δαχτυλίδια βαρελιών που έμειναν στην παραλία.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του Σέλκιρκ στο νησί, δύο πλοία έφτασαν εκεί αλλά και τα δύο ήταν ισπανικά και ο Σέλκιρκ ως Σκωτσέζος και κουρσάρος θα είχε ενδεχομένως μία τρομερή συνέχεια αν αιχμαλωτίζονταν, γι' αυτό και κρύφτηκε από τα πληρώματα.
Η διάσωση
Η πολυαναμενόμενη διάσωση του Αλεξάντερ Σέλκιρκ επήλθε στις 2 Φεβρουαρίου του 1709 από το πλοίο Duke, ένα κουρσάρικο πλοίο του Γουίλιαμ Ντάμπιερ. Ο Σέλκιρκ ανακαλύφθηκε από τον πλοίαρχο Γουντς Ρότζερς, ο οποίος του συστήθηκε ως Κυβερνήτης του νησιού. Από τη χαρά του ο Σέλκιρκ μιλούσε σχεδόν ασυνάρτητα. Χάρη στην ευκινησία του, πιάνοντας δύο με τρεις κατσίκες την ημέρα, βοήθησε στην αποκατάσταση της υγείας των ανδρών του Ρότζερς, οι οποίοι έπασχαν από σκορβούτο. Ο Ρότζερς έκανε τελικά τον Σέλκιρκ υποπλοίαρχο, δίνοντάς του τη διοίκηση ενός από τα πλοία του. Το 1712 εκδόθηκε το βιβλίο του Ρότζερς A cruising voyage round the world: first to the South-Sea, thence to the East-Indies, and homewards by the Cape of Good Hope, το οποίο περιελάμβανε μία περιγραφή της δοκιμασίας του Σέλκιρκ.
Η ζωή μετά τη διάσωση
Ο δημοσιογράφος Ρίτσαρντ Στιλ πήρε συνέντευξη από τον Σέλκιρκ και έγραψε ένα πολυδιαβασμένο άρθρο γι' αυτόν, με τίτλο The Englishman.
Στις αρχές του 1717 ο Σέλκιρκ επέστρεψε στο Λόουερ Λάργκο αλλά έμεινε μόνο λίγους μήνες. Εκεί γνώρισε τη 16χρονη Σοφία Μπρους, με την οποία μετακόμισαν στο Λονδίνο αλλά δεν παντρεύτηκαν. Το Μάρτιο του 1717 ξαναγύρισε στη θάλασσα. Ενώ βρισκόταν στο Πλίμουθ παντρεύτηκε μία χήρα ξενοδόχο. Σύμφωνα με το ημερολόγιο του πλοίου, ο Σέλκιρκ πέθανε στις 8 μ.μ. στις 13 Δεκεμβρίου 1721 ενώ υπηρετούσε ως ανθυποπλοίαρχος στο βασιλικό πλοίο Weymouth. Αιτία θανάτου μάλλον είναι ο κίτρινος πυρετός. Θάφτηκε στη θάλασσα ανοικτά της δυτικής ακτής της Αφρικής.
Μερικοί άνθρωποι που μίλησαν με τον Σέλκιρκ μετά τη διάσωσή του (όπως ο πλοίαρχος Ρότζερς και ο δημοσιογράφος Στιλ) εντυπωσιάστηκαν από την ηρεμία του νου και το σθένος του σώματος που πέτυχε ο Σέλκιρκ στο διάστημα που βρισκόταν στο νησί. Ο Στιλ σημείωσε ότι "η ιστορία αυτού του απλού ανθρώπου είναι ένα αξιομνημόνευτο παράδειγμα ότι ο πιο ευτυχισμένος είναι αυτός που περιορίζει τα θέλω του στις φυσικές του ανάγκες και που επεκτείνει τις επιθυμίες του και αυξάνει τα θέλω του ανάλογα με τις κατακτήσεις του".
Εορτασμός
Στη μνήμη της παραμονής του Σέλκιρκ στο νησί, το 1863 το πλήρωμα του HMS Topaze τοποθέτησε μία μπρούτζινη πλάκα σ' ένα σημείο που λέγεται Παρατηρητήριο του Σέλκιρκ πάνω σ' ένα λόφο του νησιού. Την 1η Ιανουαρίου 1966 το νησί του Σέλκιρκ μετονομάστηκε επίσημα σε νησί Ροβινσώνα Κρούσου. Παράλληλα, το πιο δυτικό νησί του αρχιπελάγους Χουάν Φερνάντες μετονομάστηκε σε Νήσος Αλεξάνδρου Σέλκιρκ, αν και πιθανότατα ο Σέλκιρκ ποτέ δεν είδε αυτό το νησί (βρίσκεται 97 μίλια δυτικά).
Στις 11 Δεκεμβρίου 1885, έγιναν τα αποκαλυπτήρια ενός μπρούτζινου αγάλματος και μίας πλάκας του Αλεξάντερ Σέλκιρκ έξω από ένα σπίτι στο σημείο όπου βρισκόταν το σπίτι του Σέλκιρκ στην κεντρική οδό του Λόουερ Λάργκο στο Φάιφ της Σκωτίας.
thumb|400px|center|Πλάκα για τον Αλεξάντερ Σέλκιρκ στο Λόουερ Λάργκο, Σκωτία.
Αρχαιολογικά ευρήματα του καταυλισμού του Σέλκιρκ
Ο αρχαιολόγος Ντέιβιντ Κάλντγουελ και ο Ιάπωνας Νταϊσούκε Τακαχάσι πραγματοποίησαν έρευνα στο νησί του Ροβινσώνα Κρούσου και περιέγραψαν τα ευρήματά τους στην ακαδημαϊκή Επιθεώρηση «Ρost-Μedieval Αrchaeology». Έκαναν ανασκαφές σε μία τοποθεσία όπου πίστευαν ότι βρισκόταν ο καταυλισμός του Σέλκιρκ και ανακάλυψαν διάφορα αντικείμενα που φανερώνουν την παρουσία του εκεί. Το σημαντικότερο ήταν το κάτω σκέλος ενός διαβήτη, που είναι γνωστό ότι είχε ο Σέλκιρκ στον ναυτικό εξοπλισμό του.
Κόννυ Πλανκ
Ο Konrad “Conny” Plank ήταν Γερμανός μουσικός παραγωγός. Γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1940 στην Αυστρία και πέθανε στις 18 Δεκεμβρίου 1987 στην Κολωνία. Ήταν εξαιρετικά δημιουργικός ως μηχανικός ήχου και συνέβαλε στη παραγωγή μερικών από τους πιο σημαντικούς και πρωτοποριακούς δίσκους της ευρωπαϊκής μεταπολεμικής ποπ και ροκ μουσικής, από ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών, όπως η progressive, αβάν γκαρντ και ηλεκτρονική μουσική. Θεωρείται ένας από τους κυρίως υπεύθυνους για τη δημιουργία του μουσικού ρεύματος Krautrock και ίσως ο πιο σταθερός σύνδεσμος ανάμεσα στις διάφορες παραγωγές του είδους. Οι τεχνικές του επηρέασαν τις διαδικασίες δισκογραφικής παραγωγής παγκοσμίως.
Τεχνική
Ο Plank και τα γερμανικά γκρουπ με τα οποία συνεργάστηκε επηρέασαν πολύ τους εμπορικούς καλλιτέχνες της δεκαετίας του '80. Οι τελευταίοι κατάφεραν να αφομοιώσουν τον πρωτοποριακό ήχο τους και να τον κάνουν πιο προσιτό στο μαζικό κοινό της ποπ μουσικής, ειδικά με τη σταδιακή εξάπλωση των νέων για την εποχή, ηλεκτρονικών μουσικών οργάνων.
Ο Plank χρησιμοποίησε συνδυασμούς από ηχώ, ηχητική παλινδρόμηση και ηλεκτρονική μίξη, εξισορρόπηση, επεξεργασία και προσθήκη ηχητικών εφέ απ’ ευθείας στις κασέτες ηχογράφησης για να δημιουργήσει αμαλγάματα από ήχους, στα οποία κάθε στοιχείο είχε ένα πολύ ξεχωριστό ηχητικό περιβάλλον, το οποίο μπορεί και να άλλαζε πολύ δραστικά κατά τη διάρκεια της ίδιας σύνθεσης. Ειδικοί θεωρούν ότι ήταν από τους πρώτους Ευρωπαίους επηρεάστηκε από πρωτοπόρους παραγωγούς της reggae και της dub μουσικής από τη Τζαμάικα, όπως ο Lee ‘Scratch’ Perry.
Ο Plank ήταν από τους πρώτους «διάσημους» παραγωγούς που έδειξαν προτίμηση σε ένα ήχο που έμοιαζε σαν από ζωντανή ηχογράφηση, ιδιαίτερα στα ντραμς, σε αντίθεση με τον πολύ «συμπιεσμένο» και «βαρύ» ήχο που ήταν πολύ διαδεδομένος στις ροκ ηχογραφήσεις προς το τέλος της δεκαετίας του '70. Τα κρουστά στις ηχογραφήσεις του αποκτούσαν ένα πιο «ανοικτό» και συγκεκριμένο ήχο, επηρεάζοντας διάφορους παραγωγούς και μηχανικούς ήχους που ακολούθησαν τον Plank στο μέλλον, όπως ο Steve Lillywhite, ο Hugh Padgham και ο Nick Launay.
Έργο
Ο Plank ξεκίνησε την καριέρα του ως ηχολήπτης της Μάρλεν Ντήτριχ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70, έκανε την παραγωγή ή συμμετείχε ως μηχανικός ήχου σε μερικά από τα πιο σημαντικά γερμανικά άλμπουμ της εποχής, ιδιαίτερα προοδευτικών και εναλλακτικών σχημάτων της εποχής, κυρίως στο μουσικό ρεύμα Krautrock. Ανάμεσα τους, οι Kraftwerk (Kraftwerk, Kraftwerk 2, Ralf und Florian, Autobahn, και το προηγούμενο άλμπουμ Tone Float),Scorpions (Lonesome Crow), Neu! (όλες οι ηχογραφήσεις τους), Cluster, Harmonia, Night Sun, Ash Ra Tempel, Holger Czukay (Can), and Guru Guru. Από το 1970 και μέχρι το θάνατο του, άρχισε να συνεργάζεται με τον Dieter Moebius και τον Hans-Joachim Roedelius των Cluster.