cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βυζαντινή αρχιτεκτονική
Μαυσωλείο της Γάλλας Πλακιδίας
αριστερά|μικρογραφία|Ψηφιδωτό στο εσωτερικό του θόλου από το μαυσωλείο της Γάλλας Πλακιδίας, με τον ουρανό, τον σταυρό και τους τέσσερις [[Ευαγγέλιο|ευαγγελιστές.]] Το Μαυσωλείο της Γάλλας Πλακιδίας (έτσι είναι γνωστό, αν και στην πραγματικότητα πρόκειται για παρεκκλήσι του Αγίου Λαυρεντίου) χτίστηκε με διαταγή της Γάλλας Πλακιδίας, χήρας του Κωνστάντιου Γ΄ και αντιβασιλέως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εν ονόματι του γιου της Ουαλεντινιανού Γ΄, κατά την επιστροφή της στην Ιταλία μετά το θάνατο του συζύγου της. Έτσι μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι αυτό συνέβη λίγο μετά το 421, ημερομηνία του θανάτου του Κωνστάντιου. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι το μαυσωλείο του της ίδιας της Γάλλας Πλακιδίας, αλλά οι έγγραφες πηγές αναφέρουν ότι πέθανε και θάφτηκε στη Ρώμη, αν και σήμερα στην πραγματικότητα το λείψανό της βρίσκεται στη Ραβέννα, στην πολύ κοντινή εκκλησία του Αγίου Βιταλίου.
Το παρεκκλήσι (ή μαυσωλείο) είναι χτισμένο σε σχήμα ελληνικού σταυρού. Πρόκειται για την πρώτη φορά που αυτό το σχέδιο χρησιμοποιήθηκε στη δυτική αρχιτεκτονική, και βρίσκεται δίπλα σε μια βασιλική, η οποία έχει επίσης σχήμα ελληνικού σταυρού. Την εξωτερική εμφάνιση του κτιρίου, μήκους 15 μέτρων και πλάτους 13, τονίζει η χρήση του τούβλου, με το οποίο σχηματίστηκαν τα τείχη του, με τις τυφλές καμάρες τους και τα παράθυρα μικρού μεγέθους. Η στέγη του κτιρίου καλύπτεται με επίπεδα ρωμαϊκά κεραμίδια, τα οποία καταλήγουν σε τέσσερις σχηματισμούς στον τρούλο και δύο στο υπόλοιπο κτίριο.
Σχετικά με την εσωτερική διακόσμηση του μαυσωλείου, κυριαρχεί ο επιβλητικός θόλος με την πολυτελή διακόσμηση, σε ένα σύνολο λιτό και σοβαρό. Η διακόσμηση του θόλου αποτελείται από ψηφίδες που απεικονίζουν έναν κυανό έναστρο ουρανό, από τον οποίο προβάλλει ένας χρυσός σταυρός, σε χρώματα που ταιριάζουν με αυτά των αστεριών, έτσι ώστε το σκούρο μπλε χρώμα του ουρανού να σκοτεινιάζει τον θόλο και να τονίζει με την αντίθεση τον σταυρό και τα αστέρια. Ταυτόχρονα, για να μετατραπεί ο τετράγωνος χώρος του ναού στο στρογγυλό του τρούλου, εμφανίζονται στις γωνίες που σχηματίζονται οι τέσσερις ευαγγελιστές.
Από την άλλη πλευρά, τα κλίτη του κυρίως ναού του μαυσωλείου που συναντώνται στον τρούλο έχουν κοίλη οροφή.
Άγιος Βιτάλιος
μικρογραφία|Η εκκλησία του Αγίου Βιταλίου στη Ραβέννα.
Ως μια ακόμη απόδειξη της σχέσης μεταξύ πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας και της επιρροής της στη βυζαντινή τέχνη, οι διοικητές-εκπρόσωποι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στη Ραβέννα ήταν οι ίδιοι οι αρχιεπίσκοποι της πόλης. Ήταν οι επίσκοποι Μαξιμιανός και Βίκτωρ, οι οποίοι εγκαινίασαν, στα μέσα του 6ου αιώνα, την εκκλησία του Αγίου Βιταλίου, η οποία κατασκευάστηκε με την οικονομική βοήθεια του Έλληνα αργεντάριου (τραπεζίτη) Ιουλιανού, όπως και άλλα μνημεία της πόλης. Η εκκλησία έχει την ιδιαιτερότητα ότι είναι η μοναδική οκταγωνικού σχήματος που έχει διασωθεί στη Δύση.
Το πλούσια διακοσμημένο εξωτερικό του ναού, ωστόσο, έρχεται σε αντίθεση με τη λιτή διακόσμηση που μπορεί να δει κανείς στο εσωτερικό του, στο οποίο μερικά κυκλικά τόξα καθιστούν δυνατή τη μετάβαση από την οκτάγωνη βάση στον κυκλικό τρούλο. Έχουν διασωθεί τα ψηφιδωτά της αψίδας και του ιερού, ενώ το υπόλοιπο εσωτερικό είναι διακοσμημένο με μάρμαρο, αφού έχει χαθεί ο χρυσός των κιονοκράνων, πράγμα που μείωσε τη φωτεινότητα του συνόλου.
Κυρίαρχη μορφή της αψίδας είναι ο Χριστός, που συνοδεύεται από τον Άγιο Βιτάλιο, ενώ στο ιερό υπάρχουν εικόνες των Ευαγγελιστών και σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη. Το ιερό βρίσκεται στο βάθος και ένα τμήμα του καλύπτεται από σταυροειδή αψίδα και καταλήγει σε τεταρτοσφαίριο.
Οι διάδρομοι του ιερού ήταν επίσης διακοσμημένοι, αλλά κυριαρχεί ιδιαίτερα η λεπτοδουλειά των κιονοκράνων, που σχηματίζουν λεπτή δαντέλα. Υπάρχει επίσης ένας άμβωνας από ελεφαντόδοντο, του επισκόπου Μαξιμιανού, αν και είναι άγνωστο αν πρόκειται για τοπικό έργο ή ήρθε από την Κωνσταντινούπολη.
Άγιος Απολλινάριος στο Κλάσε
μικρογραφία|Λεπτομέρεια από τα ψηφιδωτά της αψίδας στη Βασιλική του Αγίου Απολλιναρίου στο Κλάσε. μικρογραφία|[[Κυρίως ναός (Χριστιανικός)|Κυρίως ναός του Αγίου Απολλιναρίου στο Κλάσε, με τους 24 κίονες που χωρίζουν το κύριο κλίτος από τα πλευρικά και υποστηρίζουν την οροφή, και στο βάθος η αψίδα με την ψηφιδωτή διακόσμηση.]] Η βασιλική του Αγίου Απολλιναρίου στο Κλάσε είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της βυζαντινής αρχιτεκτονικής στη Ραβέννα, σε σημείο που όταν ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση, την Επιστήμη και τον Πολιτισμό ανακήρυξε οκτώ εκκλησίες της πόλης ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς, την ανέφερε ως «ένα εξαιρετικό δείγμα των παλαιότερων χριστιανικών βασιλικών με την καθαρότητα και την απλότητα του σχεδιασμού τους και τη χρήση του χώρου, καθώς και με τη πολυτελή φυσικότητα της διακόσμησή τους».
Το επιβλητικό τούβλινο κτίσμα που ανεγέρθηκε με εντολή του επισκόπου Ursicino με τη χρήση οικονομικών πόρων ενός Έλληνα τραπεζίτη (αργεντάριου), του Ιουλιανού (ο ίδιος που χρηματοδότησε και την εκκλησία του Αγίου Βιταλίου) , βρίσκεται δίπλα σε ένα χριστιανικό νεκροταφείο και πολύ πιθανόν στα ερείπια προϋπάρχοντος παγανιστικού ναού, όπως αποδεικνύεται από ορισμένες επιτύμβιες στήλες που επαναχρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή του. Βρίσκεται δίπλα στο παλιό λιμάνι της Ραβέννας.
Ο ναός εγκαινιάστηκε στις 8 Μαΐου του 549 από τον επίσκοπο Μαξιμιανό και είναι αφιερωμένος στον πρώτο επίσκοπο της Ραβέννας, τον Άγιο Απολλινάριο. Η βασιλική είναι έτσι την ίδιας εποχής με την εκκλησία του Αγίου Βιταλίου στη Ραβέννα. Το 856, τα λείψανα του Αγίου Απολλιναρίου μεταφέρθηκαν από τη βασιλική του Κλάσε στη βασιλική του Αγίου Απολλιναρίου του νέου, στην ίδια τη Ραβέννα.
Ο εξωτερικός χώρος διαθέτει μεγάλη πρόσοψη με παράθυρα. Ο νάρθηκας που βρίσκεται στα δεξιά της εισόδου είναι μεταγενέστερη προσθήκη, όπως είναι και το κωδωνοστάσιο του 9ου αιώνα.
Το εσωτερικό του περιέχει 24 κίονες από ελληνικό μάρμαρο, αλλά και η εξαιρετική σημασία του έγκειται στην αψίδα, η οποία καταλήγει σε ένα μωσαϊκό με πράσινα λιβάδια και πρόβατα που αλληγορικά σημαίνουν τους πιστούς που υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες ο Άγιος Απολλινάριος υπό τα βλέμματα των δώδεκα Αποστόλων, οι οποίοι επίσης παρουσιάζονται ως αρνιά που εξέρχονται από την Ιερουσαλήμ και τη Βηθλεέμ. Στο σύνολο δεσπόζει ένας μεγάλος σταυρός που περιβάλλεται από τον Μωυσή και τον Ηλία. Τα πλευρικά τοιχώματα είναι σήμερα γυμνά, αλλά σίγουρα κάποτε καλύπτονταν και αυτά από ψηφιδωτά, τα οποία πιθανότατα καταστράφηκαν από τους Ενετούς το 1449, αν και άφησαν τον ψηφιδωτό διάκοσμο της κόγχης και της αψίδας. Αυτό το τελευταίο απεικονίζει τον Σωτήρα ανάμεσα σε πρόβατα (τους πιστούς σε αυτή την περίπτωση) μαζί με τους Αποστόλους.
Τόσο οι κίονες, όσο και τα ίδια τα τούβλα που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή εισήχθησαν προφανώς από το Βυζάντιο.
Άγιος Απολλινάριος ο Νέος
μικρογραφία|Η πρόσοψη της [[Βασιλική Αγίου Απολλινάριου του Νέου|βασιλικής του Αγίου Απολλιναρίου του Νέου.]] μικρογραφία|Εσωτερικό της [[Βασιλική Αγίου Απολλινάριου του Νέου|βασιλικής του Αγίου Απολλιναρίου του Νέου.]] Η βασιλική του Αγίου Απολλιναρίου του Νέου χτίστηκε στο ίδιο μοτίβο κάτοψης όπως αυτή του Αγίου Απολλιναρίου στο Κλάσε, και έλαβε αυτό το όνομα λόγω της μεταφοράς εκεί των λειψάνων του Αγίου Απολλιναρίου, του πρώτου επισκόπου της περιοχής, από τη βασιλική του Αγίου Απολλιναρίου στο Κλάσε.
Χτίστηκε την εποχή του Θεοδώριχου του Μεγάλου και κοσμείται με ψηφιδωτά, τα οποία στη συνέχεια καταστράφηκαν, όπως και κάθε αναφορά στον αρειανισμό ή τον ίδιο τον Θεοδώριχο. Η αφαίρεση των ψηφιδωτών ήταν έργο του επισκόπου Agnello, και από αυτά σώθηκαν μόνο τα πιο ψηλά τμήματα της διακόσμησης. Επιπλέον, για ένα χρόνο η εκκλησία ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Μαρτίνο της Τουρ, λόγω του έντονου αγώνα του κατά των αιρέσεων.
Η βασιλική χτίστηκε με τρία κλίτη, ένα κεντρικό και δύο πλευρικά, και νάρθηκα. Εξωτερικά είναι επενδεδυμένη με τούβλο και έχει ταράτσα και πλευρικά αετώματα. Στο πάνω μέρος της πρόσοψης υπάρχει, ακριβώς στο κέντρο, ένα μαρμάρινο παράθυρο, πάνω από το οποίο υπάρχουν άλλα δύο μικρά ανοίγματα. Το κεντρικό κλίτος καταλήγει σε ημικυκλική αψίδα.
Διασώζεται σημαντικό μέρος των ψηφιδωτών, τα οποία βρίσκονται στο κεντρικό κλίτος και αποτελούνται από δύο ξεχωριστές ακολουθίες από την είσοδο του κτιρίου, με παραστάσεις του Χριστού στο βόρειο τοίχο και την Παναγία ένθρονη στον νότιο, με απεικονίσεις προφητών και πατριαρχών στο άνω επίπεδο, καταλαμβάνοντας τα κενά μεταξύ των παραθύρων. Τα ψηφιδωτά δημιουργήθηκαν μετά το 504 και τροποποιήθηκαν αργότερα.
Βασιλική του Αγίου Μάρκου
δεξιά|μικρογραφία|Πρόσοψη της [[Βασιλική του Αγίου Μάρκου|βασιλικής του Αγίου Μάρκου στην ομώνυμη πλατεία.]] μικρογραφία|[[Ψηφιδωτό στην πύλη του Αγίου Αλυπίου της βασιλικής του Αγίου Μάρκου (13ος αιώνας).]] Στην Ιταλία ξεχωρίζει η προαναφερθείσα βασιλική του Αγίου Μάρκου στην Βενετία, του 1063, με κάτοψη σχήματος ελληνικού σταυρού εγγεγραμμένου σε ορθογώνιο, που καλύπτεται από πέντε κύριους τρούλους, έναν στο κέντρο του σταυρού και τέσσερις στους βραχίονες, που μοιάζει στη δομή της με τον ναό των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη.
Τα έργα για την κατασκευή της ξεκίνησαν το 1063, πάνω σε προηγούμενη εκκλησία του 9ου αιώνα, η οποία στέγαζε το σώμα του Αγίου Μάρκου, προστάτη της Βενετίας, η οποία καταστράφηκε στις εξεγέρσεις του 916. Τα έργα ολοκληρώθηκαν το 1093, οπότε ξεκίνησαν οι εργασίες διακόσμησης του εσωτερικού του, οι οποίες άδειασαν αρκετούς παλαιούς ναούς στην περιοχή. Στις εργασίες όχι μόνο συμμετείχαν βυζαντινοί καλλιτέχνες, αλλά και πολλά υλικά εισήχθησαν από το Βυζάντιο, ιδιαίτερα κίονες.
Η βασιλική, η οποία θεωρείται «ένα από τα πιο όμορφα δείγματα αρχιτεκτονικής της βυζαντινής τέχνης», διαθέτει τρεις αψίδες στην πρόσοψη, μία μεγάλη κεντρική και δυο μικρότερες στα πλάγια. Ο θόλος είναι το κυρίαρχο αρχιτεκτονικό στοιχείο της στέγης, που αποτελείται στην πραγματικότητα από ένα σύνολο δεκατεσσάρων διαφορετικών τρούλων, με μεταβλητό μέγεθος μεταξύ τους, ανάλογα με την τοποθεσία τους, με τους μικρότερους να συμβάλλουν στην ελάφρυνση των φορτίων των μεγαλύτερων.
Η θολωτή οροφή υποστηρίζεται από μια σειρά στερεών πυλώνων σε συνδυασμό με ένα πυκνό δίκτυο κιόνων που υποστηρίζουν το άνω μέρος της βασιλικής. Στην κύρια πρόσοψη υπάρχουν πέντε πύλες με διακοσμήσεις παρόμοιες με αυτές της ρωμανικής αρχιτεκτονικής, με στήλες που υποστηρίζουν ημικύκλια ή, στην περίπτωση των πλαϊνών πυλών, μια οξυκόρυφη καμάρα. Τα τύμπανα που υπάρχουν στις πύλες έχουν διακοσμήσεις διαφόρων περιόδων και στυλ, αποκαλύπτοντας κάποια τη βυζαντινή τους προέλευση από το χρυσό φύλλο με το οποίο είναι επικαλυμμένα.
Αυτό το πρώτο επίπεδο υποστηρίζει ένα κιγκλίδωμα, πίσω από το οποίο υπάρχει ένα δεύτερο με πέντε καμάρες με την ίδια διακόσμηση, με κεντρική αψίδα μεγαλύτερη από τις πλευρικές, στην οποία υπάρχει γυάλινο άνοιγμα για τον φωτισμό του εσωτερικού της βασιλικής, όπως συμβαίνει στη ρωμανική και γοτθική αρχιτεκτονική.
Κυνηγός Πύλου Μεσσηνίας
Ο Κυνηγός, αναφερόμενος παλαιότερα ως το Κυνηγού, είναι οικισμός κοντά στην Πύλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Βυζαντινή αρχιτεκτονική
Βασιλική του Αγίου Μάρκου
Η πρώτη εσωτερική διακόσμηση της βασιλικής του Αγίου Μάρκου ήταν έργο ειδικών σε βυζαντινά ψηφιδωτά, αλλά τα ψηφιδωτά αυτά χάθηκαν κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς που υπέστη το κτίριο το 1106. Με εξαίρεση κάποια κομμάτια τα οποία ανακτήθηκαν μετά την πυρκαγιά, τα σημερινά ψηφιδωτά ανάγονται στον 12ο αιώνα.
Ρωσία
μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας στο [[Νόβγκοροντ.]] Στη Δεύτερη Χρυσή Εποχή της, η βυζαντινή τέχνη επεκτάθηκε στην περιοχή της ρωσικής Αρμενίας. Στο Κίεβο χτίστηκε το 1017 η εκκλησία της Αγίας Σοφίας, ακολουθώντας πιστά, ως πεντάκλιτη βασιλική που καταλήγει σε αψίδες, την επίδραση της αρχιτεκτονικής της Κωνσταντινούπολης. Στο Νόβγκοροντ χτίζονται οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Σοφίας, και οι δύο περίκεντροι. Πρέπει να σημειωθεί ότι η σημερινή Ουκρανία και Ρωσία είχαν προσηλυτιστεί στον Χριστιανισμό από τη δράση ιεραποστόλων βουλγαρικής προέλευσης, που ανήκαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί ο γάμος του 989 μεταξύ του πρίγκιπα Βλαντιμίρ Α΄ του Κιέβου και της πριγκίπισσας Άννα, αδελφής του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄.
Κυνηγός Πύλου Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Ο Κυνηγός βρίσκεται περίπου 6,5 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Πύλου, περίπου 13,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Μεθώνη και περίπου 39 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Κορώνη. Έχει υψόμετρο 193 μέτρα και απέχει 6.5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους και 30 περίπου χιλιόμετρα από τον Μεσσηνιακό κόλπο. Κοντά στον Κυνηγό, προς τα ανατολικά του, βρίσκεται η Αραπόλακκα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, ενώ προς τα νότια του Κυνηγού βρίσκονται τα Βοζικέικα σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Μεθώνης και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Κάποιοι από τους κατοίκους του χωριού προέρχονται από Αρκάδες κτηνοτρόφους, γνωστούς και ως οι «ανεβοκατεβάτες», ονομασία που αποδόθηκε παλαιότερα στους βοσκούς αυτούς, καθώς την Άνοιξη ανέβαιναν με τα κοπάδια τους στην Αρκαδία, ενώ τον Χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά της Μεσσηνίας.
Βυζαντινή αρχιτεκτονική
Ρωσία
Ομοίως πολλαπλασιάζονται οι βυζαντινοί ναοί στις κοιλάδες του Δούναβη, στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, φθάνοντας ως τα ρωσικά εδάφη στη Μόσχα. Εκεί βρίσκεται η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Κρεμλίνου, στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, που ανεγείρεται την εποχή του Ιβάν του Τρομερού (1555-1560), της οποίας οι πέντε τρούλοι, ο πιο ψηλός και λεπτός στο κέντρο του σταυρού της κάτοψης και οι άλλοι τέσσερις στις γωνίες που σχηματίζουν οι βραχίονες του σταυρού, ξεχωρίζουν για τους χρωματισμούς τους, τα υψηλά τύμπανα και το χαρακτηριστικό τους καλλιτεχνικό προφίλ.
Κυνηγός Πύλου Μεσσηνίας
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως το (Άνω & Κάτω) Κυνηγού (Chinigù alto, e Basso) ή απλά ως το Κυνηγού (Chinigu). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Κυνηγού (Chinigu), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Μεθώνης (Territorio di Modon), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 20 κατοίκους.
Βυζαντινή αρχιτεκτονική
Η κληρονομιά της βυζαντινής αρχιτεκτονικής
μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Νικολάου στην [[Αγία Πετρούπολη, στην Κροστάνδη.]] Η ίδια η σύνδεση της βυζαντινής τέχνης με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και με το αυτοκρατορικό τελετουργικό και τη φαντασμαγορία του, προστιθέμενη στη νομιμοποίηση που πήγαζε από την ορθόδοξη πίστη, διευκόλυνε την επέκταση της βυζαντινής τέχνης στις γεωγραφικές περιοχές που συνδέονταν με την Ορθοδοξία, κυρίως στα εδάφη της σημερινής Ουκρανίας, της Λευκορωσίας και της Ρωσίας.
Κυνηγός Πύλου Μεσσηνίας
Διοικητική ιστορία
Το Κυνηγού προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Πηδάσσου το 1835. Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Πηδάσσου και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Μεθώνης, ενώ στη συνέχεια, πέντε χρόνια επίσης αργότερα, το 1845, αποσπάται και πάλι από τον Δήμο Μεθώνης και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Πύλου ή Δήμου Πυλίων, όπως αναφερόταν τότε, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Κυνηγού στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, όχι όμως ως χωριό του Δήμου Πύλου, αλλά ως χωριό του Δήμου Μεθώνης της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 27 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Μεθώνης τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Μεθώνη. Το χωριό πάντως τουλάχιστον από την απογραφή του 1879 και μετά εμφανίζεται ως χωριό του Δήμου Πυλίων. Το χωριό αναφερόταν με την ονομασία το Κυνηγού, από την επίσημη αναγνώρισή του το 1835 ως το 1907. Από το 1907 μέχρι και σήμερα αναφέρεται πλέον επίσημα ως ο Κυνηγός. Το 1912 ο Κυνηγός προσαρτάται ως η έδρα και ο μοναδικός οικισμός αυτής, στην Κοινότητα Κυνηγού, ενώ το 1948 αποσπάται από την Κοινότητα Καλλιθέας Πυλίας και προσαρτάται στην Κοινότητα Κυνηγού και ο οικισμός Αραπόλακκα, ο οποίος παρέμεινε σε αυτήν ως και το 1994, όταν και επαναπροσαρτήθηκε και πάλι στην Κοινότητα Καλλιθέας Πυλίας. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», ο Κυνηγός υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Πύλου, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ο Κυνηγός ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Ο Κυνηγός σήμερα είναι η έδρα της Τοπικής Κοινότητας του Κυνηγού του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγεται και ο νεοσύστατος οικισμός των Βοζικέικων, που συστάθηκε μόλις το 2011.
Βυζαντινή αρχιτεκτονική
Η κληρονομιά της βυζαντινής αρχιτεκτονικής
Αφού αφομοιώθηκε η Ορθοδοξία και η βυζαντινή τέχνη στη ρωσική γη (για παράδειγμα, στο Κίεβο αντιγράφτηκαν ολόκληρες γειτονιές της Κωνσταντινούπολης), η Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, με τη μετανάστευση που επέφερε, ανέδειξε τη Ρωσική Αυτοκρατορία ως φυσικό διάδοχο του Βυζαντίου, λαμβάνοντας ως αναπόσπαστο μέρος της εν λόγω κληρονομιάς τα βασικά στοιχεία της βυζαντινής τέχνης.
Από την άλλη πλευρά, η βυζαντινή αρχιτεκτονική άνοιξε την πόρτα στη Δυτική Ευρώπη της ρωμανικής και γοτθικής αρχιτεκτονικής. Στην Ανατολή, επίσης, άσκησε βαθιά επίδραση στην ισλαμική αρχιτεκτονική, με κύρια παραδείγματα το Μέγα Τέμενος των Ομεϋαδών στη Δαμασκό και τον Θόλο του Βράχου στην Ιερουσαλήμ, τα οποία αναδεικνύουν στις διακοσμήσεις τους το έργο τεχνιτών και κατασκευαστών βυζαντινών ψηφιδωτών. Στη Βουλγαρία, τη Ρωσία, τη Ρουμανία, τη Γεωργία και άλλες χώρες ορθόδοξης πίστης, η βυζαντινή αρχιτεκτονική διατηρήθηκε για πολύ περισσότερο χρόνο, αναδεικνύοντας διάφορες τοπικές σχολές αρχιτεκτονικής.
Κυνηγός Πύλου Μεσσηνίας
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 245 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Βυζαντινή αρχιτεκτονική
Η κληρονομιά της βυζαντινής αρχιτεκτονικής
Τον 19ο αιώνα, παράλληλα με την αναβίωση της γοτθικής τέχνης που έδωσε αφορμή για τη νεο-γοτθική αρχιτεκτονική, αναπτύχθηκε επίσης μια νεο-βυζαντινή αρχιτεκτονική, η οποία ενέπνευσε αρχιτεκτονικά κοσμήματα όπως ο καθεδρικός ναός του Westminster στο Λονδίνο. Στο Μπρίστολ, μεταξύ 1850 και 1880 αναπτύχθηκε ένα αρχιτεκτονικό στυλ,γνωστό ως Βυζαντινό του Μπρίστολ, το οποίο έγινε δημοφιλές χάρη στα βιομηχανικά κτίρια που συνδύαζαν βυζαντινά στοιχεία με άλλα προϋπάρχοντα, από το αρχιτεκτονικό στυλ της Μουδέχαρ. Αναπτύχθηκε σε μεγάλη κλίμακα στη Ρωσία από τον Konstantin Thon και τους μαθητές του, οι οποίοι δημιούργησαν τον καθεδρικό ναό του Αγίου Βλαδίμιρου στο Κίεβο, τον καθεδρικό ναό του Αγίου Νικολάου στην Αγία Πετρούπολη, τον καθεδρικό ναό Αλεξάντερ Νέφσκι στη Σόφια και το μοναστήρι του Νέου Άθωνα κοντά στο Σουχούμι. Το μεγαλύτερο νεοβυζαντινό έργο του 20ού αιώνα, ο ναός του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι, δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη.
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Ιστορία της αρχιτεκτονικής Κατηγορία:Μεσαιωνική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά ρεύματα Κατηγορία:Βυζαντινός πολιτισμός
Κυνηγός Πύλου Μεσσηνίας
Κτίρια - εκδηλώσεις
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια υπάρχει το παλαιό Δημοτικό Σχολείο και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός Γεννήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Ο Σύλλογος Κυνηγιωτών πραγματοποιεί ανά τακτά χρονικά διαστήματα διάφορα πολιτιστικά δρώμενα στο χωριό. Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν ελαιουργεία, επιχειρήσεις τυποποίησης ελαιολάδου και μεγάλο φωτοβολταϊκό πάρκο, ενώ γίνονται εργασίες από τουριστικό όμιλο εταιρειών της περιοχής της Πυλίας, για τη δημιουργία γηπέδου γκολφ 36 οπών και συνοδών εγκαταστάσεων στη θέση “Κυνηγός”.
Επίσης, σε διάφορες αγροτικές εκτάσεις της περιοχής του χωριού, με σταφίδες και αμπέλια, προκαλούνται, κατά καιρούς, διάφορες καταστροφές από τον αυξημένο πληθυσμό αγριογούρουνων, που βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Γιάροσλαβ Ντρόμπνι
Με το όνομα Γιάροσλαβ Ντρόμπνι, Jaroslav Drobný, είναι γνωστοί οι παρακάτω :
Βιλανδρέδο Ρεθύμνης
Το Βιλανδρέδο (επίσημο: το Βιλανδρέδον) είναι ημιορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητος του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 380 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 28 χιλιομέτρων από το Ρέθυμνο, στα νοτιοδυτικά του (αναφέρεται ως «6 ώρες πεζοπορία»).
Διοικητικά το Βιλανδρέδο υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Λαππαίων του Δήμου Ρεθύμνης, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Περιφέρειας Κρήτης. Παλαιότερα όμως υπαγόταν στην κοινότητα Αρολιθίου, της επαρχίας και νομού Ρεθύμνης. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Βιλανδρέδου είναι πλάτος 35°16΄ Βόρειο και μήκος 24°20΄ Ανατολικό.
Δείτε: Κοινότητα Βιλανδρέδου
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Βιλανδρέδου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Πηγές
Βιλανδρεδο Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Πιερικός Αρχέλαος (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης του συλλόγου διαθέτει νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου, πλήρως ανεξαρτητοποιημένο από τα δύο ιδρυτικά σωματεία. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Σιδηροδρομικού Σταθμού Κατερίνης, χωρητικότητας 800 θεατών περίπου. Διαθέτει τόσο τμήμα ενηλίκων, όσο και τμήματα υποδομής νεαρότερων ηλικιακά αθλητριών. Οι αθλήτριές του αγωνίζονται με χρώματα το μαύρο και το λευκό.
Ίδρυση
Ο Πιερικός Αρχέλαος ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2008 μετά από συνένωση δύο δυναμικών ομάδων του Νομού Πιερίας. Ο Γ.Α.Σ. Αρχέλαος μόλις είχε καταταταγεί δεύτερος στο βαθμολογικό πίνακα του ομίλου του στη Γ' Εθνική Κατηγορία Ανδρών για την περίοδο 2007-08, ενώ ο Πιερικός Σ.Φ.Κ. μόλις είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ. Κεντρικής Μακεδονίας κερδίζοντας την άνοδο στο επίπεδο των πανελλήνιων πρωταθλημάτων. Οι δύο σύλλογοι συγχώνευσαν τα τμήματα καλαθοσφαίρισής τους προκειμένου να ισχυροποιήσουν την παρουσία τους στις εθνικές κατηγορίες της ανδρικής καλαθοσφαίρισης. Η συμφωνία, ωστόσο, επεκτεινόταν και στα γυναικεία τμήματα, που τότε αμφότερα αγωνίζονταν στο Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ.
Πρώτα βήματα στο Τοπικό (2008-2016)
Ο νέος σύλλογος, ως Πιερικός-Αρχέλαος πλέον, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ. Κεντρικής Μακεδονίας την αγωνιστική περίοδο 2008-09. Η συμμετοχή ομάδων ήταν μικρή και ουσιαστικά μόλις 4 ομάδες διεκδίκησαν τον τίτλο. Η ομάδα της Κατερίνης συγκέντρωσε 5 νίκες και 1 ήττα (πήρε δύο νίκες επιπλέον από μηδενισμό πέμπτης ομάδας) και κατετάγη στη 2η θέση. Πρακτικά ισοβάθμισε με τον πρωτοπόρο Φίλιππο Βέροιας, ωστόσο τοποθετήθηκε χαμηλότερα από αυτόν εξαιτίας των μεταξύ τους αποτελεσμάτων.
Την επόμενη χρονιά, 2009-10, ο Πιερικός-Αρχέλαος επανέλαβε την προσπάθειά του στο τοπικό γυναικείο Πρωτάθλημα, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις αήττητος. Συγκεκριμένα τον τίτλο του Πρωταθλητή Κεντρικής Μακεδονίας διεκδίκησαν πέντε σύλλογοι, με την ομάδα της Κατερίνης να κερδίζει 8 αγώνες εντός γηπέδου και 4 στα χαρτιά από μηδενισμούς. Μετά την κατάκτηση της κορυφής στην τελική κατάταξη διεκδίκησε την άνοδό της στην Α2 Εθνική Κατηγορία σε Ειδικούς Αγώνες Μπαράζ ανάμεσα στους άλλους Πρωταθλητές των Ενώσεων της Βορείου Ελλάδος. Στο μίνι αυτό Πρωτάθλημα, που έλαβε χώρα στο Κλειστό Γυμναστήριο της Σταυρούπολης, συμμετείχαν επίσης ο Λασσάνης Κοζάνης, η Ασπίδα Ξάνθης, η Ολύμπια Λάρισας και η Ιερισσός. Σημειώνοντας 1 νίκη και 3 ήττες ο Πιερικός-Αρχέλαος κατετάγη 4ος, αποτυγχάνοντας να ανέλθει στο επίπεδο των πανελλαδικών πρωταθλημάτων.
Την περίοδο 2010-11 συγκέντρωσε στο Πρωτάθλημα Κεντρικής Μακεδονίας 3 νίκες, 4 ήττες και 1 μηδενισμό, ενώ και πάλι μηδενισμοί άλλων ομάδων του προσέφεραν 4 επιπλέον νίκες στα χαρτιά. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα των 5 συμμετεχόντων, η ομάδα της Κατερίνης τοποθετήθηκε στην 3η θέση.
Την επόμενη χρονιά, 2011-12, το Πρωτάθλημα διεκδίκησαν μόλις 4 σύλλογοι. Ο απολογισμός της ομάδας της Κατερίνης ήταν 1 νίκη, 4 ήττες και 1 μηδενισμός. Τοποθετήθηκε στην 3η θέση της τελικής κατάταξης, πάνω από τον Α.Ο.Κ. Βέροιας με τον οποίο ισοβάθμισε.
Την περίοδο 2012-13 οι ομάδες του Πρωταθλήματος αυξήθηκαν σε 6 στον αριθμό κάνοντας το Πρωτάθλημα ελαφρώς ανταγωνιστικότερο. Στο πλαίσιο αυτό ο Πιερικός-Αρχέλαος τερμάτισε στην 4η θέση της τελικής βαθμολογίας, με απολογισμό 5 νίκες, 3 ήττες και 2 μηδενισμούς, ενώ κέρδισε και 2 επιπλέον βαθμούς από απόσυρση άλλης ομάδας.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Πιερικός-Αρχέλαος αγωνίστηκε για έκτη συνεχόμενη φορά στο τοπικό Πρωτάθλημα, του οποίου οι ομάδες αυξήθηκαν και πάλι κατά μία, φτάνοντας στις 7 στο σύνολο. Έχοντας συγκεντρώσει 10 νίκες, 1 ήττα κι ένα μηδενισμό, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 2η θέση της βαθμολογίας, πίσω από τον πρωτοπόρο Α.Ο.Κ. Βέροιας.
Την επόμενη χρονιά, 2014-15, το Πρωτάθλημα επέστρεψε στα δεδομένα των 5 συμμετεχόντων. Ο Πιερικός-Αρχέλαος συγκέντρωσε 6 νίκες και 2 ήττες, καθώς και 4 βαθμούς από αποχωρήσεις άλλων ομάδων. Στην τελική βαθμολογία βρέθηκε στη 2η θέση πίσω από την πρωτοπόρο Α.Γ.Ε. Πιερίας. Την περίοδο αυτή ο προπονητής της ομάδας Μίλτος Μηλιάτης παραχώρησε το πόστο του στην μέχρι τότε προπονήτρια των ακαδημιών Τασούλα Τσιρογιάννη.
Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 ο Πιερικός-Αρχέλαος κατέκτησε για δεύτερη φορά στην ιστορία του το τοπικό Πρωτάθλημα της Κεντρικής Μακεδονίας, λαμβάνοντας το δικαίωμα συμμετοχής στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου στην Α2 Εθνική. Ειδικότερα, απέναντι σε 4 αντίπαλες ομάδες, συγκέντρωσε 8 νίκες και καμία ήττα, καταλαμβάνοντας την κορυφή του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Ακολούθησε η συμμετοχή της ομάδας στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου στην Α2 Εθνική, όπου ανταγωνίστηκε την Ασπίδα Ξάνθης, το Λασσάνη Κοζάνης, τη Σχερία Κέρκυρας, τον Απόλλωνα Καρδίτσας και τα Νέα Μουδανιά. Τελικά δεν κατόρθωσε να πετύχει το στόχο της ανόδου στο επίπεδο των εθνικών κατηγοριών, καθώς τερμάτισε στην 3η θέση.
Άνοδος στην Α2 Εθνική (2016-σήμερα)
Εντούτοις, στα μέσα Σεπτεμβρίου του 2016 η ομάδα έλαβε ως επιλαχούσα το δικαίωμα ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία μετά την αποχώρηση της Νίκης Βόλου. Καθώς αυτές οι ζυμώσεις έλαβαν χώρα τελευταία στιγμή, ο σύλλογος παραιτήθηκε από το δικαίωμα συμμετοχής του στο Κύπελλο Ελλάδος, καθώς δεν είχε προετοιμαστεί επαρκώς. Ο Πιερικός-Αρχέλαος ολοκλήρωσε τελικά τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις για την περίοδο 2016-17 στην 7η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου Βορρά, σε σύνολο 12 σωματείων. Η συγκομιδή του ήταν 9 νίκες σε 13 αγώνες, όσες είχε και η 8η Αναγέννηση Νέου Ρυσίου. Η αθλήτριες του συλλόγου, Τζένη Φλώρου και Ευγενία Κωτούλα, είχαν την 5η και 8η καλύτερη επίδοση στο σκοράρισμα στο σύνολο του Ομίλου Βορρά (327 και 280 πόντοι αντίστοιχα). Από την πλευρά της η Δώρα Ζουγκουρίδου ήταν 3η στο στατιστικό πίνακα συλλογής Τριπόντων (41 στον αριθμό).
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2017-18, ο Σ.Φ.Κ. Πιερικός Αρχέλαος έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών, που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στον Όμιλο Βορρά, τον οποίο συγκρότησαν 12 στον αριθμό σύλλογοι. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 9η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, χωρίς να παρατηρηθεί ισοβαθμία με άλλη ομάδα. Στο αποτέλεσμα αυτό οδήγησε η συλλογή του από 6 νίκες και 16 ήττες, ενώ παράλληλα εξασφάλισε και την παραμονή του στην Κατηγορία. Η αθλήτρια Τζένη Φλώρου ήταν η κορυφαία σκόρερ του Πρωταθλήματος της Α2 Βορρά, σημειώνοντας για λογαριασμό του Πιερικού Αρχέλαου 402 πόντους.
Την ίδια χρονιά το σωματείο έλαβε μέρος για πρώτη φορά στην ιστορία του και στο Κύπελλο Ελλάδος. Αγωνίστηκε σε μόλις έναν αγώνα (στις 17 Σεπτεμβρίου 2017) για την Α' Φάση, στον οποίο ηττήθηκε εκτός έδρας από Άρη Θεσσαλονίκης με σκορ 56-43. Με τον τρόπο αυτό διακόπηκε η πορεία του στο θεσμό.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Σιδηροδρομικού Σταθμού Κατερίνης, χωρητικότητας 800 θεατών περίπου. Καθήκοντα πρώτης προπονήτριας διατηρεί η Τασούλα Τσιρογιάννη, με συνεργάτιδα τη Δώρα Ζουγκουρίδου. Το ρόστερ του Πιερικού Αρχέλαου για την αγωνιστική περίοδο 2017-18 συνέθεσαν οι παρακάτω αθλήτριες:
Τμήματα υποδομής
Ο Πιερικός Αρχέλαος διατηρεί τμήματα νεαρών αθλητριών με τις παρακάτω διακρίσεις:
Νεανίδες
Τη χρονιά 2013-14, με προπονήτρια τη Δώρα Ζουγκουρίδου, ο σύλλογος κατέκτησε εκ νέου το τοπικό Πρωτάθλημα Νεανίδων. Ο απολογισμός της ομάδας ήταν 5 νίκες και 1 ήττα, ενώ στη διοργάνωση έλαβαν μέρος 4 ομάδες συνολικά. Αυτή τη φορά βρέθηκε αντιμέτωπος στην Προκριματική Φάση του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος με την Α.Ε. Βόλου-Διμηνίου, τους Τιτάνες Δράμας και τον Απόλλωνα Πτολεμαΐδας. Μετρώντας τρεις ήττες σε ισάριθμα παιχνίδια, απέτυχε ξανά να προκριθεί στην Τελική Φάση.
Επόμενη διάκριση για το τμήμα ήρθε το 2017-18 με προπονήτρια την Τασούλα Τσιρογιάννη. Αρχικά ο σύλλογος κατέκτησε εκ νέου το τοπικό Πρωτάθλημα Νεανίδων. Ο απολογισμός της ομάδας ήταν 4 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, ενώ στη διοργάνωση έλαβαν μέρος 3 ομάδες συνολικά. Στη συνέχεια έλαβε μέρος στην Προκριματική Φάση (Βορρά) του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος όπου και διασταυρώθηκε με τις ομάδες: Ασπίδα Ξάνθης, Απόλλωνα Πτολεμαΐδας, Π.Α.Σ. Γιάννινα και Ολύμπια Λάρισας. Πετυχαίνοντας 4 νίκες σε ισάριθμους αγώνες πέρασε επιτυχώς στην Τελική Φάση. Στη διοργάνωση, που έλαβε χώρα στην Αιδηψό, αντίπαλοι του Πιερικού ήταν ο Παναθηναϊκός, ο Π.Α.Ο.Κ., ο Φάρος Κερατσινίου, ο Έσπερος Α.Ο.Π.Α. και ο Ο.Φ.Η. Η ομάδα της Πιερίας ολοκλήρωσε το τουρνουά στην 6η και τελευταία θέση, χωρίς να σημειώσει καμία νίκη.
Κορασίδες
Την αγωνιστική περίοδο 2008-09 ο Πιερικός-Αρχέλαος κατέκτησε το Πρωτάθλημα Κορασίδων που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ. Κεντρικής Μακεδονίας. Ακολούθως συμμετείχε στην Προκριματική Φάση του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Νεανίδων. Εκεί διεκδίκησε το δικαίωμα συμμετοχής στην Τελική Φάση απέναντι στον Κένταυρο Νέας Καλλικράτειας, την Ε.Κ. Καβάλας και τον Απόλλωνα Πτολεμαΐδας χωρίς, ωστόσο, να τα καταφέρει.
Τη χρονιά 2012-13 ο σύλλογος κατέκτησε εκ νέου το τοπικό Πρωτάθλημα Κορασίδων. Αυτή τη φορά βρέθηκε αντιμέτωπος στην Προκριματική Φάση του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος με την Ασπίδα Ξάνθης, τον Αρίωνα Πτολεμαΐδας, τους Τιτάνες Παλαμά και τη Νέα Τρίγλια. Μετρώντας 3 νίκες και 1 ήττα, κατετάγη 3ος και απέτυχε ξανά να προκριθεί στην Τελική Φάση.
Επόμενη διάκριση για το τμήμα ήρθε το 2017-18 όταν ο σύλλογος, με προπονήτρια την Τασούλα Τσιρογιάννη, κατέκτησε εκ νέου το τοπικό Πρωτάθλημα Κορασίδων. Ο απολογισμός της ομάδας ήταν 10 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, ενώ στη διοργάνωση έλαβαν μέρος 6 ομάδες συνολικά. Ακολούθως συμμετείχε εκ νέου στην Προκριματική Φάση (Βορρά) του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος όπου αντιμετώπισε τον Κεραυνό Αγίου Γεωργίου Γρεβενών, τους Τιτάνες Παλαμά, τον Πήγασο Αγρινίου, την Ε.Κ. Καβάλας και την Ιερισσό. Χάνοντας και στους πέντε αγώνες που έδωσε, κατέλαβε την τελευταία θέση και απέτυχε να προκριθεί στην Τελική Φάση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Ανδρων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2008
Σούρπη Μαγνησίας
μικρογραφία|Σούρπη Μαγνησίας ,άποψη από την πλευρά της εθνικής οδού Η Σούρπη είναι μεγάλο χωριό του Νομού Μαγνησίας, στη Θεσσαλία, με πληθυσμό 1.457 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στους πρόποδες του Κοκκινόβραχου (448μ.) και του Καραγκίνη (300 μ.) που αποτελούν προέκταση του Χλωμού όρους (893 μ.).,σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 30 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, με την οποία δεν έχει οπτική επαφή, αν και απέχει μόλις 2,4 χιλιόμετρα από αυτή (όρμος Νηές του Παγασητικού Κόλπου) σε ευθεία γραμμή. Όλο το χωριό έχει ηλιακή πρόσοψη, με φυσική προστασία από τους Β.Α ανέμους, εμπρός του δε απλώνεται ευφορότατη πεδιάδα, το αρχαίον Αθαμάντιον πεδίον.Βρίσκεται στο κέντρο του Ελληνικού χώρου, απέχοντας από την Αθήνα 275 χλμ. και από την Θεσσαλονίκη 250 χλμ. Σε σχέση με τις κοντινές πόλεις ο Αλμυρός βρίσκεται στα 15 χλμ, ενώ ο Βόλος στα 50 χλμ.
Διοικητικά η Σούρπη υπάγεται σήμερα σε ομώνυμη δημοτική κοινότητα, στη Δημοτική Ενότητα Σούρπης του Δήμου Αλμυρού, στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας της Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Κοντινότεροι οικισμοί είναι η Αγία Τριάδα και οι Νηές. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Σούρπης είναι πλάτος 39°06΄ Βόρειο και μήκος 22°54΄ Ανατολικό.
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Σούρπης στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Η Σούρπη έχει μακραίωνη ιστορία, που ξεκινά περίπου χίλια (1.000) χρόνια πριν, από τη Βυζαντινή εποχή. Το σημερινό χωριό μπορεί να ονομασθεί ως νεότερη Σούρπη, γι' αυτό και η ιστορική του διαδρομή θα πρέπει να χωρισθεί σε δύο (2) περιόδους. Το "παλιό" χωριό, που ξεκινά από τα Βυζαντινά χρόνια και φτάνει έως την έναρξη της Τουρκοκρατίας και στο "νέο" χωριό, που ξεκινά από τον 15ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας.
Η κύρια ασχολία των κατοίκων της Σούρπης είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Στην ευρύτερη περιοχή καλλιεργούνται ελιές, σιτηρά, βαμβάκι κ.α. Στον κάμπο της Σούρπης καλλιεργούνται σχεδόν 8 τετρ. χιλιόμετρα με σιτηρά, βαμβάκι, ντομάτα κλπ και στις πλαγιές και τους λόφους άλλα 6 τετρ. χιλιόμετρα με ελιές, αμπέλια, αμυγδαλιές κλπ.
Στον κτηνοτροφικό τομέα, αρκετά είναι τα γιδοπρόβατα που εκτρέφονται στην ευρύτερη περιοχή. Μάλιστα η Σούρπη είναι ο 2ος οικισμός στη Μαγνησία, μετά την Ανάβρα, σε αριθμό αιγοπροβάτων και σε τόνους παραγωγής γαλακτοκομικών προϊόντων.
Πηγές
Σουρπη Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Ροδία
Πηγή
Ροδια
South Park: The Stick of Truth
Το South Park: The Stick of Truth είναι βιντεοπαιχνίδι ρόλων που αναπτύχθηκει από την Obsidian Entertainment σε συνεργασία με τα South Park Digital Studios και κυκλοφόρησε από την Ubisoft. Το παιχνίδι βασίζεται στην αμερικανική σειρά κινουμένων σχεδίων ενηλίκων, South Park. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε για τα PlayStation 3, Xbox 360 και Microsoft Windows τον Μάρτιο του 2014. Αρχικά, επρόκειτο να κυκλοφορήσει το 2013, αλλά λόγω των πολλών καθυστερήσεων και το κλείσιμο της αρχικής εκδοτικής εταιρείας THQ, η ημερομηνία κυκλοφορίας του παιχνιδιού ώθησε το 2014 και τα δικαιώματα δημοσίευσης του παιχνιδιού πωλήθηκαν την Ubisoft. Παρόμοια με τα καθήκοντα της τηλεοπτικής σειράς, οι δημιουργοί του South Park, ο Τρέι Πάρκερ και ο Ματ Στόουν έγραψε το σενάριο για το παιχνίδι, και επέβλεψε το έργο, και παρέχουν επίσης τις φωνές των χαρακτήρων.
Μια συνέχεια του παιχνιδιού, το South Park: The Fractured but Whole, κυκλοφόρησε στις 17 Οκτωβρίου 2017. Το South Park: The Stick of Truth επανακυκλοφόρησε για τα PlayStation 4 και Xbox One τον Φεβρουάριο του 2018 και το Nintendo Switch τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Πλοκή
Το South Park: The Stick of Truth λαμβάνει χώρα φανταστική πόλη του Σάουθ Παρκ στα Βραχώδη Όρη του Κολοράντο. Ο κύριος χαρακτήρας, τον οποίο ελέγχει ο παίκτης, είναι ο New Kid (ο οποίος παίρνει το ψευδώνυμο του Douchebag)—ένας σιωπηλός πρωταγωνιστής ο οποίος έχει πρόσφατα μετακομίσει στην πόλη. Γίνεται φίλος με τα παιδιά της περιοχής και εμπλέκεται σε ένα επικό παιχνίδι ρόλων φαντασίας που χαρακτηρίζεται μάγους και πολεμιστές που μάχονται για τον έλεγχο του Stick of Truth, ένα κλαδί που έχει απεριόριστη δύναμη.
Υποδοχή
Το South Park: The Stick of Truth έχει λάβει θετικές κριτικές. Οι συγκεντρωτικές ιστοσελίδες ανασκόπησης GameRankings και Metacritic έδωσαν στην PC έκδοση του παιχνιδιού 87.06% και 84/100, στην PlayStation 3 έκδοση 85,67% και 86/100 και στην Xbox 360 έκδοση 82,33% και 82/100, αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:South Park Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2014 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo Switch Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Ubisoft Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στον Καναδά
Ρίτσμοντ (Λονδίνο)
Το Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond, γνωστό και ως Richmond, Surrey / Ρίτσμοντ του Σάρρεϋ, ή Richmond on Thames / Ρίτσμοντ επί του Τάμεση) είναι δημοτικό διαμέρισμα στα προάστια του νοτιοδυτικού Λονδίνου, σε απόσταση περίπου 14 χλμ από το κέντρο της πόλης.
Περιγραφή
Η περιοχή, προηγουμένως γνωστή ως Σην, πήρε την σύγχρονη ονομασία της τον 16ο αιώνα από το παλάτι του Ερρίκου Ζ´, ο οποίος ως δούκας του Ρίτσμοντ στο Γιόρκσαιρ ονόμασε το παλάτι του παλάτι του Ρίτσμοντ. Κατά την εποχή αυτή η περιοχή και το παλάτι ήταν στενά συνδεδεμένα με την βασίλισσα Ελισάβετ Α´, η οποία πέθανε στο παλάτι. Κατά τον 18ο αιώνα κτίστηκε η γέφυρα του Ρίτσμοντ καθώς και πολλές επαύλειες Γεωργιανής αρχιτεκτονικής, κυρίως γύρω από τις περιοχές του Ρίτσμοντ Γκρην και Ρίτσμοντ Χιλ, τα οποία εξακολουθούν να διατηρούνται. Η έναρξη λειτουργίας του σιδηροδρομικού σταθμού του Ρίτσμοντ στην περιοχή το 1846 ήταν σημαντικό σημείο στον χρόνο ως προς την ανάπτυξη που επέφερε και την εν τέλει απορρόφηση του Ρίτσμοντ από το Λονδίνο.
Κατά το παρελθόν το Ρίτσμοντ διοικητικά αποτελούσε μέρος του Κίνγκστον επί του Τάμεση στην επαρχία του Σάρρεϋ. Το 1890 η πόλη έγινε αυτόνομο δημοτικό διαμέρισμα, και αργότερα απορρόφησε το Κιού, Χαμ, Πήτερσαμ, και τμήμα του Μόρτλεϊκ με το βόρειο Σην. Η δημοτική αρχή καταργήθηκε το 1965, όταν το Ρίτσμοντ από τμήμα του Σάρρεϋ έγινε τμήμα της πόλης του Λονδίνου ως δήμος του Λονδίνου του Ρίτσμοντ επί του Τάμεση (London Borough of Richmond upon Thames). Η πόλη του Ρίτσμοντ προσδιορίζεται απλά ως Ρίτσμοντ, ενώ η ευρύτερη περιοχή του δήμου ως Ρίτσμοντ επί του Τάμεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρίτσμοντ (Λονδίνο)
Βασίλης Βενετσανόπουλος
Ο Βασίλης Βενετσανόπουλος (31 Δεκεμβρίου 1911 - 29 Ιουνίου 2006) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αρχικά αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και έπειτα του ΕΛΑΣ στην Κατοχή και του ΔΣΕ στον εμφύλιο πόλεμο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1911 στην Κυπαρισσία Μεσσηνίας. Το 1931 αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός του Πεζικού και αρχικά τοποθετήθηκε στο 16ο Σύνταγμα Πεζικού στη Βέροια, αλλά το 1935 ανέλαβε υπηρεσία στην Ανακτορική Φρουρά, όπου, μεταξύ άλλων, φρουρούσε και τον βασιλιά Γεώργιο. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Θωμάς Βενετσανόπουλος, ο οποίος ήταν αξιωματικός της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής, είχε αναλάβει, από το 1936 και την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, προϊστάμενος της προσωπικής ασφάλειας του Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, υφυπουργού Δημοσίας Ασφαλείας και συντονιστή όλων των κατασταλτικών μηχανισμών του καθεστώτος.
Κατοχή - Αντίσταση
Το 1941 προσχώρησε στην οργάνωση Οι φίλοι του λαού που καθοδηγούσε ο Δαμιανός Μάθεσης. Στη συνέχεια έγινε μέλος του ΕΑΜ και το 1942 εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ, ενώ έγινε και μέλος του ΚΚΕ. Καθώς ήταν στρατιωτικό στέλεχος, ο Βενετσανόπουλος χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά σε επιτελικές θέσεις στον ΕΛΑΣ, μέχρι και τα Δεκεμβριανά, στα οποία ανέλαβε διοικητής του 2ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Ο Βενετσανόπουλος ήταν επίσης αυτός που επέβλεψε την επιχείρηση για τοποθέτηση εκρηκτικών στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία με σκοπό τη δολοφονία του Παπανδρέου και της κυβέρνησής του, η οποία τελικά ματαιώθηκε επειδή διέμενε εκεί και Τσώρτσιλ.
Εμφύλιος πόλεμος
Το 1946 εξορίστηκε στη Νάξο μαζί με άλλους 11 αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού οι οποίοι είχαν γίνει μέλη του ΚΚΕ και θεωρούνταν εξαιρετικά επικίνδυνοι, αλλά το 1947 όλοι τους κατάφεραν να αποδράσουν. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον ΔΣΕ ως επιτελικός αξιωματικός και διατέλεσε επιτελάρχης του Αρχηγείου Θεσσαλίας και του Αρχηγείου Δυτικής Μακεδονίας. Το 1949 πήρε μέρος στις μάχες του Γράμμου και του Βίτσι και ως την τελική υποχώρηση του ΔΣΕ υπηρετούσε στο Αρχηγείο ως αξιωματικός - διευθυντής επιχειρήσεων.
Μεταπολίτευση
Μεταπολιτευτικά γύρισε στην Ελλάδα και, μεταξύ άλλων, διατέλεσε υπεύθυνος στο Γραφείο Διεθνών Σχέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Μετά το 1981, η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου τον απεκατέστησε ως ταξίαρχο του Ελληνικού Στρατού.
Πέθανε στις 29 Ιουνίου 2006, σε ηλικία 95 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949 Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Δρόμος 800 μέτρων
Ο δρόμος των 800 μέτρων είναι αγώνισμα του στίβου που αντιστοιχεί σε δύο γύρους του σταδίου για στίβο κανονικών διαστάσεων. Αποτελεί τον μικρότερο αγώνα δρόμου μεσαίων αποστάσεων (ημιαντοχής) και διεξάγεται σε όλους τους Ολυμπιακούς αγώνες της νεότερης εποχής από τους πρώτους του 1896. Διεξάγεται επίσης στις διοργανώσεις κλειστού στίβου, όπου όμως συνήθως αντιστοιχεί σε 4 γύρους, καθώς ο κάθε γύρος αντιστοιχεί συνήθως σε δρόμο 200 μέτρων.
Το αγώνισμα προέρχεται από την παραδοσιακή αγγλική απόσταση αγώνων του μισού μιλίου (880 γυάρδες), πολύ συνηθισμένη απόσταση για αγώνες τρεξίματος στη Βρετανική Αυτοκρατορία και στις ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα, τα 800 μέτρα (m) είναι 4,67 μέτρα λιγότερο από το μισό μίλι.
Το αγώνισμα συνδυάζει την αεροβική αντοχή με την αναεροβική προσαρμογή και την ταχύτητα. Ο αθλητής και η αθλήτρια που ασχολείται με αυτό πρέπει έτσι να προπονεί και τα δύο αυτά στοιχεία. Στην εποχή μας, εκτός από δρόμος ημιαντοχής, ο δρόμος 800 μέτρων τείνει να χαρακτηρίζεται και ως «δρόμος παρατεταμένης ταχύτητας».
Μερικοί δρομείς του αγωνίσματος είναι αρκετά ταχείς ώστε να τρέχουν και στον δρόμο των 400 μέτρων ή στη σκυταλοδρομία 4×400 μέτρων, αλλά μόνο δύο δρομείς στην ιστορία, ο Αλμπέρτο Χουαντορένα και η Γιάρμιλα Κράτοχβιλοβα έχουν κερδίσει σε μεγάλους διεθνείς αγώνες σε αμφότερες τις αποστάσεις. Συνήθως οι δρομείς των 400 m ενθαρρύνονται (αν έχουν την τάση) να τρέξουν στα 200 μ., ενώ οι αθλητές των 800 m ενθαρρύνονται να τρέξουν στα 1500 μέτρα.
Προπονητική
Οι δρομείς των 800 μέτρων έχουν ιδιαίτερο προπονητικό πλάνο. Κατά τη διάρκεια του έτους τελούν διαφορετικές φάσεις προπονήσεως. Συνήθως τον χειμώνα ασχολούνται με προπόνηση ανακτήσεως δυνάμεων και μεταβάσεως, ενώ τις θερμότερες εποχές αναπτύσσουν την αεροβική τους ικανότητα με δρόμους αντοχής (κρος-κάντρυ). Η προπόνηση για ταχύτητα μπορεί να είναι στον ρυθμό των 400, των 200 ή των 100 μέτρων. Η αντοχή μπορεί να ασκείται με ρυθμούς των 5 ή 3 χιλιάδων μέτρων με ταχύ τερματισμό.
Άνδρες
Το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ στον δρόμο 800 μέτρων ανδρών αναγνωρίσθηκε από την IAAF το 1912, και από τότε έχει καταρριφθεί επισήμως ή ισοφαρισθεί 23 φορές.
Η εξέλιξη του επίσημου παγκόσμιου ρεκόρ στο αγώνισμα των ανδρών φαίνεται στον ακόλουθο πίνακα. Το «γ» υποδηλώνει χρόνο για διαδρομή 880 γυαρδών που ανάχθηκε σε ρεκόρ για τα 800 μέτρα.
Στον κλειστό στίβο, η παγκόσμια επίδοση είναι 1.42,67 από τις 9 Μαρτίου 1997 και ανήκει στον Γουίλσον Κίπκετερ (Δανία). Σημειώθηκε στο Παρίσι.
Γυναίκες
Το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ στον δρόμο 800 μέτρων ανδρών αναγνωρίσθηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Γυναικείου Αθλητισμού (Fédération Sportive Féminine Internationale, FSFI) το 1922. Η FSFI απορροφήθηκε από τη Διεθνή Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) το 1936. Από το 1922 το παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών έχει καταρριφθεί επισήμως ή ισοφαρισθεί 29 φορές.
Η εξέλιξη του επίσημου παγκόσμιου ρεκόρ στο αγώνισμα των γυναικών φαίνεται στον ακόλουθο πίνακα. Το «γ» υποδηλώνει χρόνο για διαδρομή 880 γυαρδών που ανάχθηκε σε ρεκόρ για τα 800 μέτρα.
Στον κλειστό στίβο, η παγκόσμια επίδοση είναι 1.55,82 από τις 3 Μαρτίου 2002 και ανήκει στη Γιολάντα Μπαταγκέλι (Σλοβενία). Σημειώθηκε στη Βιέννη.
thumb|Ο Ντέιβιντ Ρουντίσα, κάτοχος του Ολυμπιακού και του παγκοσμίου ρεκόρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δρομος 800
Όλαφ Γ΄ της Νορβηγίας
Ο Όλαφ Γ΄ της Νορβηγίας ή Όλαφ Χάραλντσον ή Όλαφ ο Ειρηνικός (Óláfr Haraldsson, περί το 1050 - 22 Σεπτεμβρίου 1093) βασιλιάς της Νορβηγίας (1067 - 1093) ήταν γιος του Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας και της Τόρα Τόργκμπερσνταττερ. Ο Όλαφ ήταν παρόν στη μάχη στη γέφυρα του ποταμού Στάμφορντ τον Σεπτέμβριο του 1066 στην οποία ηττήθηκε και έπεσε ο πατέρας του, ο ίδιος ο Όλαφ παρακολουθούσε τη μάχη από ένα πλοίο χωρίς να συμμετέχει. Μετά τη μάχη δραπέτευσε με τα υπολείμματα του Νορβηγικού στρατού για τις Ορκάδες στις οποίες πέρασε τον χειμώνα, επέστρεψε στη Νορβηγία το καλοκαίρι του 1067. Ο Όλαφ Γ΄ πραγματοποίησε ειρήνη με την εκκλησία διακόπτοντας τις συγκρούσεις και ίδρυσε την πόλη του Μπέργκεν γύρω στο 1070, ο Σνόρρι Στούρλουσον έγραψε τα Σάγκας για τον βασιλιά Όλαφ γύρω στα 1225.
Ειρήνη με τον Σβεν Έστριντσον
Ο Όλαφ ο Ειρηνικός άλλαξε πολιτική στα εκκλησιαστικά θέματα σε σχέση με τον πατέρα του, ο Χάραλντ Χαράλντα ακολουθούσε επιθετική πολιτική με την αρχιεπισκοπή της Βρέμης στα θέματα τα σχετικά με την κυριαρχία του αρχιεπισκόπου στη Νορβηγική εκκλησία, ο Όλαφ συμφιλιώθηκε. Πίσω από τη στάση του Όλαφ βρίσκονται πολιτικοί λόγοι όπως επίσης και η ανησυχία του βασιλιά για τα εκκλησιαστικά θέματα, οι επίσκοποι βρίσκονταν στη βασιλική αυλή και έκαναν περιοδείες σε όλη τη χώρα για τις θρησκευτικές υποθέσεις ενώ οι ασχολίες του βασιλιά ήταν κυρίως οι κοσμικές υποθέσεις. Οι τρεις πόλεις διαμονής των επισκόπων ήταν το Όσλο, το Νιδάρος και το Μπέργκεν, ο Όλαφ ανήγειρε περισσότερες εκκλησίες όπως η εκκλησία του Χριστού στο Μπέργκεν και ο καθεδρικός ναός του Τρόντχαϊμ. Ο Όλαφ δημιούργησε το σύστημα των συντεχνιών στη Νορβηγία, ήταν ο πρώτος Νορβηγός βασιλιάς που καθιέρωσε τους επαρχιακούς νόμους σε γραπτή μορφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε