cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Αθ. Μούτσιος
Βιογραφία
Εξελέγη βουλευτής στον Δήμο Θεσσαλονίκης με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1977 και του 1981 στην Α΄ Θεσσαλονίκης. .
Υπηρέτησε ως υφυπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Καραμανλή από τις 28 Νοεμβρίου 1977 ως τις 10 Μαΐου 1980 και στην κυβέρνηση Ράλλη από τις 10 Μαΐου 1980 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1981.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών
C6H8
Ισοκυκλικά ισομερή
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C6
Sailor Mars
Η Rei Hino (ιαπωνικά: 火野 レイ, Χέπμπορν: Hino Rei, γνωστή και ως Raye Hino σε κάποιες αγγλόφωνες εκδοχές), ευρύτερα γνωστή ως Sailor Mars (セーラーマーズ, Sērā Māzu), είναι πλασματική υπερηρωίδα που δημιουργήθηκε από τη mangaka Ναόκο Τακεούτσι ως βασική χαρακτήρας στη σειρά Sailor Moon (1992).
Η Rei είναι η μετενσάρκωση της Sailor Mars, η δεύτερη σε σειρά Sailor που εντοπίζει η Usagi Tsukino και γίνεται μέλων των πολεμιστριών Sailor Senshi, οι οποίες πολεμούν για να προστατεύσουν το Ηλιακό Σύστημα από σατανικές δυνάμεις. Οι δυνάμεις της σχετίζονται με τη φωτιά, το φυλαχτό Ofuda και με την ψυχική διόραση.
Εκτός από τη σειρά Sailor Moon, η Rei περιλαμβάνεται σε ακόμη δύο διαφορετικές ιστορίες manga μικρού μήκους. Το πρώτο, ονόματι Casablanca Memories, εστιάσει μόνο σε αυτή και το παρελθόν της. Στο δεύτερο, με τίτλο Rei and Minako's Girls School Battle, συμπρωταγωνιστεί με τη Minako Aino. Έχει κυκλοφορήσει ένας αριθμός τραγουδιών όπου αναφέρεται η Rei.
Η Rei είμαι εμπνευσμένη από την προσωπική εμπειρία της δημιουργού Τακεούτσι ως μίκο. Αρχικά είχε σχεδιαστεί γι' αυτήν ένα μοναδικό σύνολο, αλλά η Τακεούτσι αποφάσισε τελικά ότι όλες οι πολεμίστριες θα φορούν το ίδιο ρούχο με διαφορετικές παραλλαγές χρωμάτων. Το μόνο στοιχείο που διατηρήθηκε είναι οι ψηλοτάκουνες γόβες της. Στο manga παρουσιάζεται ως ψυχρός και απόμακρος χαρακτήρας, πράγμα που άλλαξε δραστικά στην anime μεταφορά, καθώς εκεί απεικονίζεται ως πιο δυναμική και ευέξαπτη, αφού έτσι επιθυμούσε ο σκηνοθέτης Κουνιχίκο Ικουχάρα.
Ηθοποιοί φωνής
Στην γνήσια σειρά anime Sailor Moon (1992), τη φωνή της Rei δίνει η Μίτσι Τομιζάβα, η οποία αργότερα ανέφερε ότι το να δουλεύει σε αυτή τη σειρά ήταν "ακριβώς σαν μαγεία". για αυτή. Στη Sailor Moon Crystal (2014) και όλα τα μετέπειτα μέσα, της φωνή της δίνει η Ρίνα Σάτο.
Στην ελληνική μεταγλώττιση του ΑΝΤ1, την φωνές τις δίνουν η Μαρία Πλακίδη και η Ράνια Ιωαννίδου, ενώ στην μετέπειτα μεταγλώττιση του Star τη φωνή της δίνει η Κατερίνα Γκίργκις. Ενώ στο Sailor Moon Crystal την φωνή της Rei δίνει η Χριστίνα Αλεξίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Sailor Moon Κατηγορία:Υπερήρωες Mars
Τεριάκι
μικρογραφία|Πάπια τεριάκι Το τεριάκι (κάντσι: 照り焼き) είναι μια μαγειρική τεχνική η οποία χρησιμοποιείται στην Ιαπωνική κουζίνα, όπου τα τρόφιμα ψήνονται στη σχάρα με γλάσο από σάλτσα σόγιας, μίριν και ζάχαρη.
Σάλτσα τεριάκι
Στη Βόρεια Αμερική, κάθε πιάτο που παρασκευάζεται με σάλτσα που μοιάζει με το τεριάκι περιγράφεται ως τεριάκι. Αυτό συχνά περιλαμβάνει ακόμη και τα τεριάκι που χρησιμοποιούν ξένες εναλλακτικές λύσεις για το καλό ή το μίριν, όπως κρασί, ή με πρόσθετα συστατικά, όπως το σουσάμι ή το σκόρδο (ασυνήθιστα στην παραδοσιακή Ιαπωνική κουζίνα). Η σάλτσα που χρησιμοποιείται για τεριάκι είναι γενικά γλυκή, αν και μπορεί επίσης να είναι πικάντικη. Μερικές φορές χρησιμοποιείται και χυμός ανανά, καθώς δεν παρέχει μόνο γλύκα αλλά και ένζυμα βρομελίνης που βοηθούν το κρέας να μαλακώσει. Η μέθοδος του ψησίματος στη σχάρα και της ύστερης ρίψης του κρέατος στη σάλτσα, ή η χρήση γλυκιάς σάλτσας ως μαρινάδα είναι μερικές μη παραδοσιακές μέθοδοι μαγειρέματος τεριάκι. Μερικές φορές η σάλτσα τεριάκι ρίχνεται σε φτερούγες κοτόπουλου ή δίνεται ξεχωριστά.
Παραλλαγές
μικρογραφία|Ένα χάμπουργκερ με σάλτσα τεριάκι Το μπέργκερ τεριάκι (テリヤキバーガー) είναι παραλλαγή χάμπουργκερ στο οποίο περιλαμβάνεται η σάλτσα τεριάκι. Η σάλτσα τεριάκι χρησιμοποιείται και σε χορτοφαγικά προϊόντα.
Ηνωμένες Πολιτείες
Στην πόλη του Σιάτλ το τεριγιάκι άρχισε να γίνεται δημοφιλές στην δεκαετία του 1990. Το 2010 υπήρχαν 83 εστιατόρια με την λέξη τεριγιάκι στο όνομά τους. Κάποιοι έχουν περιγράψει το τεριάκι ως η κουζίνα-σήμα κατατεθέν της πόλης, σημειώνοντας την ευρεία υιοθέτηση του ως μια μορφή γρήγορου φαγητού.
Φερνάν Γκοντέρ
αριστερά|μικρογραφία|Ο Φερνάν Γκοντέρ κατά τους [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1906|Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1906 στην Αθήνα.]]
Ο Φερνάν Γκοντέρ (Fernand Gonder, γενν. 12 Ιουνίου 1883, Μπορντώ, Γαλλία - 10 Μαρτίου 1969, Τοναί-Σαράντ, Γαλλία ) ήταν Γάλλος αθλητής του άλματος επί κοντώ και του άλματος εις μήκος. Συμμετείχε εκπροσωπώντας τη Γαλλία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1906, στην Αθήνα και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912, στη Στοκχόλμη.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Φ. Γκοντέρ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη Μεσολυμπιάδα του 1906 στην Αθήνα, στο αγώνισμα του άλματος επί κοντώ. Επίσης, κατέλαβε τη δέκατη πέμπτη θέση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912, στη Στοκχόλμη, με νικητή τον Αμερικανό Χάρρυ Μπάμπκοκ. Ήταν πρωταθλητής Γαλλίας κατά τα έτη 1904, 1905, 1913 και 1914, και τερμάτισε δεύτερος το 1912
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές Κατηγορία:Γάλλοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές του στίβου
Άλφα Κρατήρος
Ο α (άλφα) Κρατήρος (Alpha Crateris, α Crt) είναι ο τρίτος σε φωτεινότητα (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας του αστερισμού Κρατήρ. Αν και αρκετά νότιος, είναι εύκολα ορατός από την Ελλάδα, τις ανοιξιάτικες νύχτες.
Ονομασίες
Ο αστέρας α Κρατήρος φέρει το παραδοσιακό όνομα Alkes, από την αραβική λέξη الكاس (alkās) ή الكأس (alka's), που σημαίνει «το κύπελλο». Το όνομα αυτό παραπέμπει στο αντικείμενο που συμβολίζει ο αστερισμός του, τον αρχαιοελληνικό κρατήρα. Στον κατάλογο αστέρων του Calendarium του Al Achsasi al Mouakket, ο αστέρας ονομάζεται Aoul al Batjna (أول ألبجن awwil albajna), που μεταφράσθηκε στη λατινική ως Prima  Crateris («ο πρώτος του κρατήρος»).
Αστροφυσικά δεδομένα
Ο α Κρατήρος είναι ένας πορτοκαλί γίγαντας αστέρας τετάρτου μεγέθους. Πιστεύεται ότι αποτελεί αστέρα του οριζόντιου κλάδου, δηλαδή συντήκει ήλιο στον πυρήνα του μετά από τη λεγόμενη αναλαμπή ηλίου. Οι ψυχρότεροι αστέρες του οριζόντιου κλάδου αποκαλούνται συχνά και «γίγαντες της ερυθρής συγκεντρώσεως» (red clump giants), καθώς σχηματίζουν μια ευδιάκριτη ομαδοποίηση κοντά στο δεξί άκρο του κλάδου των ερυθρών γιγάντων στα διαγράμματα H-R αστρικών σμηνών με μεταλλικότητα παρόμοια της ηλιακής. Σε αυτή τη βάση, ο α Κρατήρος υπολογίζεται ότι έχει μάζα 81% μεγαλύτερη της ηλιακής, απόλυτη λαμπρότητα 66 ως 77 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής (απόλυτο μέγεθος +0,44) και ηλικία περίπου 2 δισεκατομμύρια έτη. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 4.645 K και η διάμετρός του είναι 12,3 φορές μεγαλύτερη από τη διάμετρο του Ήλιου.
Η άλλη εκδοχή είναι ότι ο α Crt είναι αστέρας του κλάδου των ερυθρών γιγάντων, που ακόμα συντήκει υδρογόνο σε ένα κέλυφος γύρω από την κεντρική περιοχή του, που αποτελείται πλέον κυρίως από αδρανές ήλιο. Στην περίπτωση αυτή, η μάζα του θα είναι λίγο μικρότερη, αλλά οι διαστάσεις, η λαμπρότητα και η ηλικία του θα είναι μεγαλύτερες.
Ο α Κρατήρος απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 47,5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (171.000 χιλιόμετρα την ώρα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρατήρ (αστερισμός) Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου K
Αμφιλοχικόν Άργος
Το Αμφιλοχικόν Άργος ήταν η πρωτεύουσα στην αρχαία Αμφιλοχία, στο νοτιοανατολικότερο άκρο του Αμβρακικού κόλπου, στις εκβολές του ποταμού Ίναχου, στην αρχαιότητα η περιοχή ονομαζόταν "Αργεία". Οι κάτοικοι στην αρχαιότητα ισχυρίζονταν ότι κατάγονταν από το Άργος στην Πελοπόννησο, ιδρυτής της πόλης ήταν ο Αμφίλοχος γιος του γνωστού Αργείτη μάντη Αμφιάραου. Όταν έληξε ο Τρωικός Πόλεμος ο Αμφίλοχος επέστρεψε στο Άργος, δυσαρεστημένος από την κατάσταση που επικρατούσε στην πατρίδα του έφυγε και ίδρυσε πόλη στα νότια του Αμβρακικού, έδωσε το όνομα του σε ολόκληρη την περιοχή. Σύμφωνα με άλλη παράδοση ιδρυτής ήταν ο αδελφός του Αλκμαίων, πατέρας του Ακαρνάν και έδωσε στο Αμφιλοχικό Άργος το όνομα του αδελφού του.
Προστριβές με την γειτονική Αμβρακία
Παρά το ότι οι κάτοικοι της πόλης είχαν Αργείτικη καταγωγή την εποχή που ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ο Θουκυδίδης τους καταγράφει Βάρβαροι, το Αμφιλοχικόν Άργος ήταν η μοναδική πόλη που είχε μόλις Εξελληνιστεί όπως αναγνώρισε από την προφορά των κατοίκων. Ο Θουκυδίδης γράφει ότι το Αμφιλοχικό Άργος εξελληνίστηκε από τους κατοίκους που είχαν έρθει πρόσφατα από την γειτονική Αμβρακία. Ο Θουκυδίδης ωστόσο λέει με τον ίδιο τρόπο βαρβάρους και τους κατοίκους από τις γειτονικές περιοχές Αιτωλία και Ακαρνανία που ήταν αναμφισβήτητα Έλληνες. Ο όρος "Βάρβαροι" συνεπώς δεν ήταν απαραίτητα μη Ελληνική καταγωγή αλλά μπορούσε να σημαίνει μια διαφορετική διάλεκτο της Ελληνικής γλώσσας. Οι Αμβρακιώτες σύντομα έδιωξαν τους γηγενείς κατοίκους του Άργους, κατέφυγαν στην γειτονική Ακαρνανία και ζήτησαν βοήθεια από την Αρχαία Αθήνα. Οι Αθηναίοι έστειλαν στρατιωτικό σώμα υπό την ηγεσία του στρατηγού Φορμίων, έδιωξαν τους Αμβρακιώτες από το Άργος Αμφιλοχικόν και αποκατέστησαν τους παλιούς κατοίκους. Η Αθηναική εκστρατεία στην περιοχή χρονολογείται λίγο πριν την έκρηξη του Πελοποννησιακού Πολέμου (432 π.Χ.). Συμμετείχαν στο πλευρό των Αθηναίων στην διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου ενάντια στους κατοίκους της Αμβρακίας και της Λευκάδας που σαν Κορινθιακής καταγωγής ήταν σύμμαχοι των Πελοποννησίων. Οι Αμβρακιώτες επιχείρησαν να ανακαταλάβουν το Άργος Αμφιλοχικόν (430 π.Χ.), δεν το κατάφεραν και αποχώρησαν αφού πρώτα ρήμαξαν την περιοχή. Ακολούθησε νέα απόπειρα των Αμφιλοχιτών (426 π.Χ.) αφού πρώτα απέκτησαν την στήριξη του Σπαρτιάτη στρατηγού Ευρύλοχου που βρισκόταν στην περιοχή τους, βάδισαν με 3.000 οπλίτες και κατέλαβαν τον οχυρωμένο κόλπο "Όλπαι", 5 χιλιόμετρα από το Άργος Αμφιλοχικόν. Οι Ακαρνάνες βάδισαν ταχύτατα στην σημερινή τοποθεσία "Κρίναι" και ενώθηκαν με τους Αργίτες, ο Σπαρτιάτης Ευρύλοχος ταυτόχρονα βάδισε απαρατήρητος από όλους και ενώθηκε με τους Αμβρακιώτες στην τοποθεσία "Όλπαι".
Η νίκη του Αθηναίου στρατηγού Δημοσθένη
Οι Ακαρνάνες ζήτησαν βοήθεια ξανά από τους Αθηναίους, έστειλαν στην Όλπαι 20 νέες Τριήρεις υπό την ηγεσία του στρατηγού Δημοσθένη, προσάραξαν κοντά στις Όλπαι. Οι δύο στρατοί έφτασαν κοντά, τους χώρισε μια χαράδρα, ο Δημοσθένης εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να κρύψει μερικούς άντρες στους θάμνους, έριξε τους Σπαρτιάτες στην παγίδα με αποτέλεσμα να ηττηθούν και ο Ευρύλοχος να πέσει στην μάχη. Την νίκη αυτή ακολούθησε μεγαλύτερη αφού οι ηττημένοι πήγαν στην Αμβρακία να ζητήσουν ενισχύσεις, οι δύο στρατοί συναντήθηκαν ξανά στην Μάχη των Όλπων, στο σημερινό Αργιλοβούνι δίπλα στο χωριό Μπούκκα Αιτωλοακαρνανίας. Μόλις πληροφορήθηκε ο Δημοσθένης τα σχέδια τους αποφάσισε να τους ρίξει στην παγίδα γύρω από την Όλπαι. Στο πέρασμα αυτό υπήρχαν δύο λοφίσκοι, η "Χαμηλή Ιδομένη" στα βόρεια και η "Υψηλή Ιδομένη" στα νότια. Οι Αμβρακιώτες ήταν συγκεντρωμένοι στον χαμηλό λόφο έτοιμοι να περάσουν απέναντι την επόμενη μέρα, ο Δημοσθένης εξασφάλισε τον ψηλό λόφο και βάδισε εναντίον τους την νύχτα. Οι Αμβρακιώτες δεν είχαν πληροφορηθεί ότι ο Αθηναίος στρατηγός βρισκόταν στην περιοχή τους και πιάστηκαν στον ύπνο, η σφαγή που ακολούθησε ήταν ολοκληρωτική, ήταν η μεγαλύτερη συντριβή που προκάλεσαν οι Αθηναίοι σε αντιπάλους τους μέχρι την "Ειρήνη του Νικία". Ο Δημοσθένης πρότεινε στους Αμφιλόχιους να βαδίσουν μαζί να καταλάβουν την Αμβρακία, ήταν δεδομένο ότι θα μπορούσε να γίνει χωρίς αντίσταση αλλά οι υπόλοιποι Ακαρνάνες το αρνήθηκαν επειδή φοβήθηκαν την εξουσία των Αθηναίων στην περιοχή τους. Οι κάτοικοι της Αμφιλοχίας και οι Αμβρακιώτες έκλεισαν τελικά 100ετή ειρήνη. .
Τελευταία χρόνια
Δεν γνωρίζουμε πολλά για την μετέπειτα ιστορία του Άργους, όταν πέθανε ο Αλέξανδρος ο Μέγας οι Αιτωλοί κατέλαβαν την περιοχή μαζί με την Αμβρακία, την διατήρησαν μέχρι την εποχή που έκλεισαν ειρήνη με τον Ρωμαίο στρατηγό Μάρκος Φλάβιους Φλάκκους. Ο Οκταβιανός Αύγουστος μετά την Ναυμαχία του Ακτίου ίδρυσε την Αρχαία Νικόπολη, οι κάτοικοι του Άργους Αμφιλοχικού μεταφέρθηκαν όλοι εκεί και η πόλη ερημώθηκε. Την καταγράφουν ωστόσο πολλοί μετέπειτα Γεωγράφοι όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ο Πομπόνιος Μέλα και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος. Η τοποθεσία που βρισκόταν το Άργος Αμφιλοχικόν έχει γίνει αντικείμενο πολλών διαφωνιών, ο Θουκυδίδης γράφει ότι βρισκόταν πάνω στην θάλασσα. Ο Πολύβιος περιγράφει ότι απείχε 100 στάδια από την Αμβρακία και ο Τίτος Λίβιος 22 μίλια. Ο Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ γράφει τον 19ο αιώνα ότι βρισκόταν στην πεδιάδα του Βλίκχα στο σημερινό χωριό Νεοχώρι, εκεί βρίσκονται τα ερείπια αρχαίας πόλης με τείχος μήκους 1.6 χιλιόμετρα. Οι Συντάκτες τέλος του Barrington Atlas of the Greek and Roman World την καταγράφουν στον Άγιο Ιωάννη κοντά στο Νεοχώρι.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ελληνικής Μυθολογίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Πιοτρ Μπολότνικοφ
Ο Πιοτρ Γκριγκόριεβιτς Μπολότνικοφ (Пётр Григо́рьевич Боло́тников, 8 Μαρτίου 1930 – 20 Δεκεμβρίου 2013) ήταν Σοβιετικός αθλητής του στίβου που αγωνίστηκε κυρίως σε πίστες μεγάλων αποστάσεων. Ήταν ο νικητής των 10.000 μέτρων στους θερινούς Ολυμπιακούς του 1960.
Γεννημένος στο Ζινόβκινο της επαρχίας Κρασνοσλομπόντσκι της Μορδοβιανής ΑΣΣΔ (σημερινή Δημοκρατία της Μορδοβίας), ο Μπολότνικοφ ξεκίνησε την ενασχόληση με τον αθλητισμό μόνο στην ηλικία των είκοσι, όταν εντάχθηκε στο Σοβιετικό Στρατό. Εκπαιδεύτηκε στον ΒΣΣ Σπαρτάκ, με προπονητή τον Γκριγκόρ Νικιφόροφ.
Ο Μπολότνικοφ κέρδισε τον πρώτο τίτλο του στο εθνικό πρωτάθλημα στα 10.000 μ. το 1957, όταν απροσδόκητα κέρδισε τον μεγάλο Βλαντίμιρ Κουτς σε μια τελική ευθεία κατά 0,2 δευτερόλεπτα. Έγινε διπλός σοβιετικός πρωταθλητής στα 5000 και 10.000 μέτρα από το 1958 ως το 1962. Επίσης, κέρδισε το εθνικό τίτλο των 10.000 μέτρων το 1964 και τον εθνικό τίτλο δια μέσου των αγρών το 1958. Το 1959 έγινε ο τιμημένος κύριος του αθλητισμού της ΕΣΣΔ.
Ο Μπολότνικοφ συμμετείχε ήδη στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956, αλλά χωρίς καμία επιτυχία. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης το 1960, ο Μπόλοτνικοφ ήλεγξε την κούρσα των 10.000 μέτρων από την αρχή μέχρι το τέλος, κερδίζοντας τα κύρια φαβορί του πρωταθλήματος, τον Χανς Γκροντότσκι από την Ανατολική Γερμανία και τον Μάρρεϊ Χάλμπεργκ από τη Νέα Ζηλανδία. Στις 5 Οκτωβρίου εκείνου του έτους, στο Κίεβο, ο Μπολότνικοφ μείωσε το παγκόσμιο ρεκόρ των 10.000 μέτρων κατά σχεδόν δώδεκα δευτερόλεπτα σε 28:18.8.
Μόλις δύο εβδομάδες πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1962 στο Βελιγράδι, στις 11 Αυγούστου 1962 στη Μόσχα, ο Μπολότνικοφ μείωσε το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ των 10.000 μέτρων κατά 0,6 δευτερόλεπτα σε 28:18.2, καθιστάμενος έτσι το κύριο φαβορί σε μεγάλες αποστάσεις στα πρωταθλήματα. Κέρδισε εύκολα τον αγώνα των 10.000 μέτρων, αλλά απροσδόκητα ήταν τρίτος στα 5.000 μέτρα
Μετά τους ανεπιτυχείς θερινούς Ολυμπιακοί Αγώνες του 1964, ο Μπολότνικοφ αποφάσισε να αποσυρθεί από τον αθλητισμό το 1965. Έλαβε το Τάγμα του Λένιν το 1960.
Ο Μπολότνικοφ πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 2013, στην ηλικία των 83 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Κυβερνήτης της Πενσυλβάνια
Ο Κυβερνήτης της Κοινοπολιτείας της Πενσυλβάνια (Governor of the Commonwealth of Pennsylvania), είναι ο αρχηγός της πολιτείας, ο επικεφαλής της πολιτειακής κυβέρνησης, και ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος της Αμερικανικής πολιτείας της Πενσυλβάνια. Ο Κυβερνήτης, διευθύνει επίσης, τις στρατιωτικές, αστυνομικές και λιμενικές δυνάμεις της Πενσυλβάνια.
Σημερινός και 48ος Κυβερνήτης της Πενσυλβάνια, είναι ο Δημοκρατικός Τζος Σαπίρο, από τις 17 Ιανουαρίου 2023.
Παραπομπές
Πενσυλβανια __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής 2016-2017 (Γυναίκες)
Το γυναικείο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής για την αγωνιστική περίοδο 2016-2017 αποτελεί την 22η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Οι ομάδες που διαγωνίζονται σε αυτό έχουν τη νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων. Παράλληλα λαμβάνουν χώρα αγώνες Πρωταθλήματος στο επίπεδο όλων των ηλικιακών ομάδων (νεανίδων, κορασίδων, παγκορασίδων, μίνι κοριτσιών) καθώς και διοργάνωση Κυπέλλου Γυναικών.
Συμμετέχοντες
Στην κλήρωση του Πρωταθλήματος έλαβαν μέρος 13 σωματεία από τις περιοχές δικαιοδοσίας της Ένωσης. Επιπλέον συμπεριλήφθη μια αναπτυξιακή ομάδα κορασίδων, εκτός συναγωνισμού για την κατάκτηση του Πρωταθλήματος.
Σημειώνεται, επίσης, ότι μετά την εθελοντική αποχώρηση της ομάδας του Παλαιού Φαλήρου από την Α2 Εθνική Κατηγορία, σε αυτή προβιβάστηκαν οι Κυρίαρχοι Παλαιάς Κοκκινιάς, η επιλαχούσα ομάδα πίσω από την Πρωταθλήτρια του προηγούμενου έτους, Ελευθερία Μοσχάτου. Το Παλαιό Φάληρο, τελικά, δεν δήλωσε συμμετοχή ούτε στο γυναικείο τοπικό πρωτάθλημα.
Play-Offs (Β' Φάση)
Στη φάση των Play-Offs θα λάβουν μέρος οι ομάδες που θα καταλάβουν τις τέσσερις πρώτες θέσεις του τελικού βαθμολογικού πίνακα της κανονικής περιόδου. Ο πρώτος θα διασταυρωθεί με τον τέταρτο και ο δεύτερος με τον τρίτο. Οι σειρές των μεταξύ τους αγώνων θα κριθούν στις δύο νίκες χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου. Κατά συνέπεια θα διεξαχθούν δύο ή τρεις αγώνες κατά περίπτωση. Η θέση στην κανονική περίοδο θα κρίνει απλώς το πλεονέκτημα της έδρας.
Τελικοί (Γ' Φάση)
Οι νικητές της προηγούμενης φάσης θα αναμετρηθούν μεταξύ τους για τον τίτλο του Πρωταθλητή στους Μεγάλους Τελικούς, ενώ οι ηττημένοι στους Μικρούς Τελικούς για να κριθεί η τελική κατάταξη. Οι σειρές των μεταξύ τους αγώνων θα κριθούν στις δύο νίκες χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου. Κατά συνέπεια θα διεξαχθούν δύο ή τρεις αγώνες κατά περίπτωση. Η θέση στην κανονική περίοδο θα κρίνει απλώς το πλεονέκτημα της έδρας.
Αρχαιολογικό Σύμπλεγμα Βακτρίας-Μαργιανής
thumb|upright=1.2|Η έκταση του Αρχαιολογικού Συμπλέγματος (σύμφωνα με την [[Εγκυκλοπαίδεια του Ινδοευρωπαϊκού Πολιτισμού)]] thumb|upright=1.2|Αρχαιολογικοί πολιτισμοί που σχετίζονται με τις [[Ινδοϊρανοί|ινδοϊρανικές μεταναστεύσεις. Οι πολιτισμοί Αντρόνοβο, Γιαζ και του Συμπλέγματος Βακτρίας-Μαργιανής συσχετιζόταν συνήθως με τις ινδοϊρανικές μεταναστεύσεις.]] Το Αρχαιολογικό Σύμπλεγμα Βακτρίας-Μαργιανής, γνωστό και ως πολιτισμός του Ώξου, είναι ο σύγχρονος αρχαιολογικός προσδιορισμός για έναν πολιτισμό της Εποχής του Χαλκού στην Κεντρική Ασία, που χρονολογείται την εποχή περ. 2300–1700 π.Χ., ο οποίος βρίσκεται στο σημερινό βόρειο Αφγανιστάν, στο ανατολικό Τουρκμενιστάν, στο νότιο Ουζμπεκιστάν και στο δυτικό Τατζικιστάν, με επίκεντρο τον άνω Αμού Ντάρια. Οι χώροι του ανακαλύφθηκαν και ονομάστηκαν από τον Σοβιετικό αρχαιολόγο Βίκτωρα Σαριγιαννίδη (1976). Η Βακτρία ήταν το ελληνικό όνομα για την περιοχή της Βάκτρας (σημερινό Μπαλχ), στο σημερινό βόρειο Αφγανιστάν, και Μαργιανή ήταν το ελληνικό όνομα για την περσική σατραπεία του Μαργκούς, πρωτεύουσα της οποίας ήταν το Μερβ, στο σημερινό νοτιοανατολικό Τουρκμενιστάν.
Οι ανασκαφές του Σαριγιαννίδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 αποκάλυψαν πολυάριθμες μνημειώδεις κατασκευές σε πολλές τοποθεσίες, οι οποίες ήταν οχυρωμένες από εντυπωσιακούς τοίχους και πύλες. Οι αναφορές σχετικά με το Αρχαιολογικό Σύμπλεγμα περιορίζονταν κυρίως στα σοβιετικά επιστημονικά περιοδικά μέχρι τα τελευταία χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, επομένως τα ευρήματα ήταν άγνωστα στη Δύση μέχρι να αρχίσουν να μεταφράζονται τα έργα του Σαριγιαννίδη τη δεκαετία του 1990.
Πανόραμα Προσοτσάνης Δράμας
Το Πανόραμα είναι ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Αρχαιολογικό Σύμπλεγμα Βακτρίας-Μαργιανής
Προέλευση
Υπάρχουν αρχαιολογικές μαρτυρίες οικισμού στους βόρειους πρόποδες του Κοπετ Νταγκ κατά τη νεολιθική εποχή. Αυτή η περιοχή είναι προικισμένη με τα πολύχρονα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αρχαίας Εγγύς Ανατολής, παρόμοια με εκείνα που βρίσκονται νοτιοδυτικά του Κοπέτ Νταγκ στην οροσειρά Γκοργκάν στο Ιράν. Στο Τζεϊτούν, οι οικίες από τούβλα λάσπης κατοικήθηκαν για πρώτη φορά περ. το 6000 π.Χ.. Οι κάτοικοι ήταν αγρότες που διατηρούσαν αγέλες αιγοειδών και προβάτων και καλλιεργούσαν σιτάρι και κριθάρι, και είχαν καταγωγή από τη νοτιοδυτική Ασία. Το Τζεϊτούν έχει δώσει το όνομά του σε ολόκληρη τη νεολιθική περίοδο στην περιοχή που βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες της Κοπέτ Νταγκ. Στον χώρο Τσαγκιλί Ντεπέ της ύστερης νεολιθικής εποχής, οι αγρότες αύξαναν ολοένα και περισσότερο τα είδη καλλιεργειών τα οποία συνηθίζονται σε άγονα περιβάλλοντα, όπως το εξαπλοειδές σιτάρι, το οποίο επικράτησε κατά τη χαλκολιθική περίοδο.
Πανόραμα Προσοτσάνης Δράμας
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πανόραμα βρίσκεται στις πλαγιές του Μενοίκιου όρους σε υψόμετρο 560 μέτρα, νοτιοδυτικά της κορυφής Άγιος Παύλος (υψομ. 1.769 μέτρα), σε απόσταση 33 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Δράμα και 17 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Προσοτσάνη (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο σε περιοχή κατάφυτη από καστανιές και μέσα από αυτό ξεκινάει ο χείμαρρος Ξερόλακος που αφού περάσει τη "διάβαση Καλαποτίου" και στη συνέχεια δίπλα από τη Γραμμένη καταλήγει στον Αγγίτη ποταμό. Αξιοθέατο είναι η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου που κτίστηκε το 1841 και διατηρεί σχεδόν αναλλοίωτη την αρχική της μορφή.
Αρχαιολογικό Σύμπλεγμα Βακτρίας-Μαργιανής
Προέλευση
thumb|left|Καθήμενη γυναικεία φιγούρα, χλωρίτης και ασβεστόλιθος, Βακτρία, 2500–1500 π.Χ. ([[Κομητειακό Μουσείο Τέχνης του Λος Άντζελες)]] Κατά την εποχή του χαλκού, ο πληθυσμός της περιοχής αυξήθηκε. Ο αρχαιολόγος Βάντιμ Μιχαϊλοβιτς Μάσον, ο οποίος ήταν επικεφαλής της Μικτής Αρχαιολογικής Αποστολής του Νότιου Τουρκμενιστάν από το 1946, αναφέρει πως οι άνθρωποι μετανάστευσαν στην περιοχή από το κεντρικό Ιράν αυτήν την περίοδο, φέρνοντας τη μεταλλουργία και άλλες καινοτομίες μαζί τους, αλλά πιστεύει ότι οι νέοι κάτοικοι σύντομα αναμείχθηκαν με τους αγρότες του Τζεϊτούν. Αντίθετα, σε μια ανασκαφή στο Μοντζουκλί Ντεπέ το 2010 βρέθηκαν στοιχεία για μία διακοπή στην ιστορία των εποικισμών μεταξύ της ύστερης νεολιθικής και πρώιμης χαλκολιθικής εποχής στην περιοχή.
thumb|right|Η θέση του Αλτίν-Ντεπέ σε σύγχρονο χάρτη της [[Μέση Ανατολή|Μέσης Ανατολής.]] Οι σημαντικοί οικισμοί της χαλκολιθικής εποχής εμφανίστηκαν στο Καρά-Ντεπέ και το Ναμαζγκά Ντεπέ. Επίσης, υπήρχαν μικρότεροι οικισμοί στο Ανάου, το Ντασλίτζι και το Γιάσι-ντεπέ. Οικισμοί παρόμοιοι με τους πρώτους του Ανάου εμφανίστηκαν ανατολικότερα. Περίπου το 3500 π.Χ., η πολιτιστική ενότητα της περιοχής χωρίζεται σε δύο είδη αγγειοπλαστικής: πολύχρωμα στα δυτικά και πιο λιτά στα ανατολικά. Αυτό μπορεί να αντανακλά το σχηματισμό δύο φυλών. Φαίνεται ότι γύρω στο 3000 π.Χ. οι άνθρωποι από το Γκεοκσιούρ μετανάστευσαν στο δέλτα του Μουργκάμπ (όπου εμφανίστηκαν μικροί, διάσπαρτοι οικισμοί) και έφτασαν ανατολικά στην κοιλάδα του Ζεραφσάν στην Υπερωξιανή. Και στις δύο περιοχές χρησιμοποιήθηκε αγγειοπλαστική παρόμοια του Γκεοκσιούρ. Στην Υπερωξιανή εγκαταστάθηκαν στο Σαράζμ κοντά στο Πεντζικέντ. Στα νότια, στις όχθες του ποταμού Χέλμαντ, βρέθηκαν έργα με ύφος παρόμοιο του Αλτίν Ντεπέ και του Γκεοκσιούρ. Έτσι, οι αγρότες του Ιράν, του Τουρκμενιστάν και του Αφγανιστάν συνδέονταν με διεσπαρμένους γεωργικούς οικισμούς.
Πανόραμα Προσοτσάνης Δράμας
Γεωγραφία - Ιστορία
Την περίοδο της τουρκοκρατίας η ονομασία του ήταν Καλαπότι και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καρλικόβης (σημ. Μικρόπολη). Το 1928 το όνομα διορθώνεται σε Παλαιό Καλαπότι και το 1934 με το ΦΕΚ 48Α - 03/02/1934 ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1953 με ΦΕΚ 86Α - 11/04/1953 μετονομάστηκε σε Πανόραμα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Πανοράματος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Προσοτσάνης του Δήμου Προσοτσάνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 42 κατοίκους.
Αρχαιολογικό Σύμπλεγμα Βακτρίας-Μαργιανής
Προέλευση
Στην πρώιμη εποχή του χαλκού ο πολιτισμός των οάσεων Κοπέτ Νταγκ και Αλτίν-Ντεπέ δημιούργησε μια πρωτο-αστική κοινωνία. Το Αλτίν-Ντεπέ ήταν σημαντικό κέντρο ακόμη και τότε. Η αγγειοπλαστική βρισκόταν στην ακμή της και η καλλιέργεια αμπελιών αναπτύχθηκε. Το μέγεθος αυτής της αστικής ανάπτυξης έφθασε στη μέση εποχή του χαλκού περ. το 2300 π.Χ.. Ο πολιτισμός της εποχής του χαλκού έδωσε το όνομα στο Σύμπλεγμα Βακτρίας-Μαργιανής.
Υλικός πολιτισμός
thumb|Άνθρωπος με κεφαλή πτηνού και φίδια. Βόρειο Αφγανιστάν, 2000-1500 π.Χ.
Πανόραμα Προσοτσάνης Δράμας
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου
Σε απόσταση 3 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το χωριό, σε πλάτωμα μετά από καστανόδασος και με πανοραμική θέα, βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Πρόκειται για το παλιό καθολικό ερειπωμένης πλέον μονής που χρονολογείται στα 1865. Είναι τύπου εγγεγραμμένου σταυροειδούς με επιδράσεις από το Άγιο Όρος, έχει οκταγωνικό τρούλο στην οροφή και στο εσωτερικό της διακοσμείται με τοιχογραφίες χρονολογίας του 1874 και ξυλόγλυπτα άριστης τέχνης (δεσποτικό, προσκυνητάρι). Οι εικόνες του τέμπλου χρονολογούνται στα 1866 και 1872 και φέρουν την υπογραφή ζωγράφων του Μελένικου και του Νευροκοπίου.
Αρχαιολογικό Σύμπλεγμα Βακτρίας-Μαργιανής
Υλικός πολιτισμός
Ο Σαριαγιαννίδης θεωρεί το Γκονούρ ως την «πρωτεύουσα» του συμπλέγματος στη Μαργιανή καθ' όλη την εποχή του χαλκού. Το ανάκτορο του βόρειου Γκονούρ έχει διαστάσεις 150 μέτρα επί 140 μέτρα, ο ναός στο Τογκολόκ 140 μέτρα επί 100 μέτρα, το φρούριο στο Κελέλι 3.125 επί 125 μέτρα και το σπίτι ενός τοπικού κυβερνήτη στο Άντζι Κούι 25 επί 25 μέτρα. Κάθε μία από αυτές τις εντυπωσιακές κατασκευές έχει ανασκαφεί εκτενώς. Παρόλο που όλες έχουν εντυπωσιακά τείχη, πύλες και αντιτειχίσματα, δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο γιατί μια δομή αναγνωρίζεται ως ναός και άλλη ως παλάτι. Ο Μάλορυ επισημαίνει ότι οι οχυρωμένοι οικισμοί του συμπλέγματος Βακτρίας-Μαργιανής, όπως οι Γκονούρ και Τογκολόκ, μοιάζουν με τα κίλα, το είδος του φρουρίου που είναι γνωστό στην περιοχή αυτήν την ιστορική περίοδο. Μπορεί να είναι κυκλικά ή ορθογώνια και να έχουν μέχρι τρία περιμετρικά τοιχώματα. Στα οχυρά βρίσκονται κατοικίες, εργαστήρια και ναοί.
Οι άνθρωποι του πολιτισμού του συμπλέγματος ήταν πολύ καλοί στην εργασία τους με διάφορα μέταλλα όπως ο μπρούντζος, ο χαλκός, το ασήμι και ο χρυσός. Αυτό επιβεβαιώνεται από τα πολλά μεταλλικά αντικείμενα που βρέθηκαν σε όλους τους χώρους.
Εκτεταμένα συστήματα άρδευσης έχουν ανακαλυφθεί στην όαση Γκεοκσιούρ.
Μοντέλα δίτροχων κάρων περ. από το 3000 π.Χ. που βρέθηκαν στο Αλτίν-Ντεπέ είναι η πρώτη ολοκληρωμένη μαρτυρία τροχοφόρων μεταφορών στην Κεντρική Ασία, αν και τα τροχοφόρα μοντέλα προέρχονται από τα συμφραζόμενα πιθανώς νωρίτερα. Κρίνοντας από τον τύπο της ιπποσκευής, τα κάρα αρχικά έλκονταν από βόδια ή ταύρο. Ωστόσο οι καμήλες κυριάρχησαν στην περιοχή. Μοντέλο κάρου το οποίο έλκονταν από καμήλα περίπου το 2200 π.Χ βρέθηκε στο Αλτίν Ντεπέ.
Η ανακάλυψη μιας ενιαίας μικροσκοπικής πέτρινης σφραγίδας με γεωμετρικές σημάνσεις στο Ανάου στο Τουρκμενιστάν το 2000 οδήγησε ορισμένους να ισχυριστούν ότι το σύμπλεγμα Βακτρίας-Μαργιανής είχε επίσης αναπτύξει γραφή και έτσι μπορεί πράγματι να θεωρείται εγγράμματος πολιτισμός. Έχει πέντε σημάδια που είναι παρόμοια με τους κινεζικούς χαρακτήρες της «μικρής σφραγίδας».
Αλληλεπιδράσεις με άλλους πολιτισμούς
Υλικά από τους οικισμούς του συμπλέγματος Βακτρίας-Μαργιανής έχουν βρεθεί στον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού, στο Ιρανικό Οροπέδιο και στον Περσικό Κόλπο. Ευρήματα στους χώρους του συμπλέγματος παρέχουν περαιτέρω στοιχεία εμπορικών και πολιτιστικών επαφών. Σε αυτά περιλαμβάνονται διάφορες σφραγίδες. Ο δεσμός μεταξύ του Αλτίν Ντεπέ και της κοιλάδας του Ινδού φαίνεται να ήταν ιδιαίτερα ισχυρός. Μεταξύ των ευρημάτων ήταν δύο σφραγίδες από την Χαράπα και αντικείμενα από ελεφαντόδοντο. Ο οικισμός Σορτουγκάι στη Χαράπα του βόρειου Αφγανιστάν στις όχθες του ποταμού Αμού Ντάρια ήταν σημαντικός εμπορικός σταθμός.
Σχέσεις με τους Ινδοϊρανούς
Σημαντική μερίδα των αρχαιολόγων παρατηρεί τον πολιτισμό όπως ξεκίνησε από τους αγρότες στην νεολιθική παράδοση της Εγγύς Ανατολής, αλλά αναμείχθηκε με ινδοϊρανικούς ομιλητές από τον πολιτισμό του Αντρόνιβο στην τελευταία του φάση, δημιουργώντας ένα υβρίδιο. Υπό αυτήν την άποψη, οι πρωτοϊνδοαριανοί αναπτύχθηκαν μέσα στο σύνθετο πολιτισμό πριν μετακινηθούν νότια στην ινδική υποήπειρο.
Τοποθεσίες
Αφγανιστάν:
Τουρκμενιστάν:
Ουζμπεκιστάν:
Εξωτερικοί συνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί πολιτισμοί της Ασίας
Μέρντοχ Στιούαρτ
Ο Μέρντοχ Στιούαρτ, δούκας του Όλμπανυ (σκωτ. γαελικά : Muireadhach Stiubhart 1362 - 24 Μαΐου 1425) επιφανής Σκωτσέζος ευγενής ήταν γιος του Ροβέρτου Στιούαρτ, δούκα του Όλμπανυ και της Μαργαρίτας Γκράχαμ κόμισσας του Μέντεθ, εγγονός του Ροβέρτου Β΄ της Σκωτίας του πρώτου βασιλιά από τον Οίκο των Στιούαρτ. Το 1389 έγινε δικαστής βόρεια του Φορθ, συνελήφθη στη μάχη του Χόμιλντον Χιλλ (1402) και πέρασε 12 χρόνια αιχμάλωτος στην Αγγλία. Μετά τον θάνατο του πατέρα του (1420) την ίδια εποχή που ο Ιάκωβος Α΄ της Σκωτίας ήταν αιχμάλωτος των Άγγλων ο Μέρντοχ ήταν αντιβασιλιάς της Σκωτίας μέχρι την εποχή που ο βασιλιάς πλήρωσε τα λύτρα του και επέστρεψε (1424). Αμέσως μετά την επίσημη στέψη του Ιακώβου (1425) ο Μέρντοχ εισήλθε σε δίκη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και εκτελέστηκε μαζί με τους δυο γιους του, ο γιος του Ιάκωβος ο Παχύς δραπέτευσε στο Άντριμ στην Ιρλανδία όπου και πέθανε (1429). Η σύζυγος του Μέρντοχ Στιούαρτ επέζησε πολύ ακόμα και μετά τη δολοφονία του Ιακώβου Α΄ πήρε πίσω τους τίτλους και την περιουσία της. Ο πατέρας του ήταν αντιβασιλιάς της Σκωτίας με τρεις συνεχόμενους βασιλείς Ροβέρτο Β΄, Ροβέρτο Γ΄ και Ιάκωβο Α΄. Ο Μέρντοχ Στιούαρτ πήρε τους τίτλους του κόμη του Μέντεθ (1361), κόμη του Φάιφ (1372) κόμη του Μπάκαν (1406) και κόμη του Άθολ με πολλά πλούτη και εδάφη, ήταν ένας από τους ισχυρούς διεκδικητές του θρόνου της Σκωτίας.
Η πατρική του οικογένεια ήταν πολυμελής με 8 αδελφές :
Η μητέρα του πέθανε (1380) και ο πατέρας του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του Μυριέλλα Κιθ με την οποία απέκτησε άλλα τέσσερα ετεροθαλή αδέλφια με μεγαλύτερο τον Ιωάννη Στιούαρτ, 2ο κόμη του Μπάκαν (1381–1424).
Αιχμάλωτος των Άγγλων
Σε ηλικία 27 ετών (1389) ο Μέρντοχ διορίστηκε δικαστής βόρεια του Φορθ, οι προσπάθειες οι δικές του και του πατέρα του για πλούτη και περιουσία τους έφερε σε σφοδρή σύγκρουση με άλλα μέλη της αριστοκρατίας όπως ο Ντόναλντ μακ Ντόναλντ, 2ος λόρδος των Νήσων. Ο Μέρντοχ Στιούαρτ πολέμησε στις αρχές του 15ου αιώνα στο πλευρό των Σκωτσέζων και εναντίον των Άγγλων αλλά στις 14 Σεπτεμβρίου 1402 συνελήφθη στη μάχη του Χόμιλντον Χιλλ στο Νορθάμπερλαντ. Ο στρατός της Σκωτίας υπό την ηγεσία του Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 4ου κόμη του Ντάγκλας επιτέθηκε στην Αγγλία για να εκδικηθεί αλλά σκοτώθηκαν στις 22 Ιουνίου 1402 στη μάχη του Νέσμπιτ Μουρ. Στον δρόμο για την επιστροφή στη Σκωτία συνελήφθη από τις Αγγλικές δυνάμεις του Χένρι Πέρσι, 1ου κόμη του Νορθάμπερλαντ, το αποτέλεσμα ήταν μια αποφασιστική ήττα του Σκωτσέζικου στρατού.
Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο έργο του "Ερρίκος Δ΄, Μέρος Α΄" γράφει :
Δέκα χιλιάδες τολμηροί Σκωτσέζοι και 22 ιππότες
Οι Βαλκίντ στο δικό τους αίμα όπως είδε ο Σερ Γουόλτερ
Στις πεδιάδες του Χόμελντον ο Χένρι Πέρσι πήρε αιχμαλώτους
Τον Μορντέκ κόμη του Φάιφ και τον μεγαλύτερο γιο του
Τον Μάρεϊ, τον Άνγκους και τον Μεντέιθ
Δεν είναι αυτό μια τιμητική λεία, ένα χαρισματικό βραβείο, ξάδελφε τι είναι;
Ο Μέρντοχ Στιούαρτ παρέμεινε αιχμάλωτος των Άγγλων 12 χρόνια.
Δούκας του Όλμπανυ
thumb|right|250px|Χάρτης της Νορθουμβρίας από τον Άρμστρονγκ που δείχνει το Χόμιλντον Χιλλ. Η αιχμαλωσία του Μέρντοχ δεν απέτρεψε τον πατέρα του να διεκδικήσει σκληρά τα συμφέροντα της οικογένειας του, ο μεγαλύτερος ανιψιός του Δαυίδ Στιούαρτ πέθανε στο κάστρο του Φώλκλαντ (1402) ενώ βρισκόταν αιχμάλωτος του θείου του Ροβέρτου. Ο Ροβέρτος Γ΄ της Σκωτίας από φόβο μήπως έχει και ο μικρότερος γιος του την ίδια τύχη αποφάσισε στις 22 Μαρτίου 1406 να τον φυγαδεύσει στη Γαλλία με ένα πλοίο από το Γκντανσκ αλλά συνελήφθη από Άγγλους πειρατές έξω από το Φλάμπορουγκ Χίντ που τον παρέδωσαν στον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας. Ο Ροβέρτος Γ΄ πέθανε αμέσως μετά στις 4 Απριλίου 1406 αφήνοντας τον θρόνο της Σκωτίας κενό. Ο πρίγκιπας Ιάκωβος Α΄ της Σκωτίας ήταν τότε μόλις 12 ετών και παρέμεινε 18 χρόνια αιχμάλωτος των Άγγλων, την περίοδο της απουσίας του ο δούκας του Όλμπανυ πήρε ολόκληρη την εξουσία στα χέρια του σαν πραγματικός βασιλιάς με μοναδική εξαίρεση τον επίσημο τίτλο. Η τιμή των λύτρων για την απελευθέρωση του Ιακώβου ήταν πολύ ψηλή και ισοδυναμούσε με υποτέλεια της χώρας κάτι που ελάχιστοι Σκωτσέζοι το δέχτηκαν. Ο Μέρντοχ Στιούαρτ ήταν και ο ίδιος τότε αιχμάλωτος των Άγγλων αλλά ελευθερώθηκε ύστερα από ανταλλαγή με τον Χένρι Πέρσι, 2ο κόμη του Νορθάμπερλαντ (1416), ο δούκας του Όλμπανυ έκανε κατόπιν κατάσχεση σε όλους τους τίτλους και τα εδάφη του βασιλιά που έμεινε μονάχα με τον τίτλο "ο γιος του τελευταίου βασιλιά". Με τον θάνατο του πατέρα του Ροβέρτου (1420) ο Μέρντοχ σε ηλικία ήδη 58 ετών έγινε δούκας του Όλμπανυ, παράλληλα πήρε τους τίτλους του κόμη του Φάιφ, του κόμη του Μέντεθ και έγινε ουσιαστικά κυβερνήτης της Σκωτίας την περίοδο 1420 - 1424 όσο ο νόμιμος βασιλιάς Ιάκωβος Α΄ ήταν ακόμα αιχμάλωτος των Άγγλων. Ο Μέρντοχ δεν έκανε καμιά σοβαρή προσπάθεια να επιστρέψει ο Ιάκωβος Α΄ στην Αγγλία αλλά αναγκάστηκε να το δεχτεί ύστερα από ισχυρή πίεση του Κοινοβουλίου.
Απελευθέρωση του Ιακώβου Α΄
Τον Αύγουστο του 1423 συμφωνήθηκε να αποσταλεί μια αντιπροσωπεία στην Αγγλία για να διαπραγματευτεί την απελευθέρωση του Ιακώβου. H τελική συμφωνία στις 28 Μαρτίου 1824 στο Ντάραμ ήταν να πληρωθούν για λύτρα το τεράστιο ποσό των 60.000 μάρκων, μια αντιπροσωπεία Άγγλων και Σκωτσέζων ευγενών έφτασε στις 5 Απριλίου στο αβαείο του Μελρόουζ για να παραλάβει από τον δούκα του Όλμπανυ τη σφραγίδα του κυβερνήτη. Ο Μέρντοχ Στιούαρτ έχασε τη θέση του αντιβασιλιά αμέσως μετά την επιστροφή του Ιακώβου Α΄. Ο Ιάκωβος Α΄ προσπάθησε με όλα τα μέσα να εδραιώσει την εξουσία του με τη δημιουργία ενός πολιτικού συμβουλίου 18 επιφανών ευγενών ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ο γιος του δούκα του Όλμπανυ Αλέξανδρος Στιούαρτ. Τους πρώτους μήνες δεν μπορούσε ο Ιάκωβος Α΄ να αναλάβει δράση εναντίον του δούκα του Όλμπανυ επειδή οι κυριότεροι σύμμαχοι του ο ετεροθαλής αδελφός του Ιωάννης Στιούαρτ, 2ος κόμης του Μπάκαν και ο Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 4ος κόμης του Ντάγκλας πολεμούσαν στη Γαλλία εναντίον των Άγγλων μαζί με τους Δελφινιστές συμμάχους της Σκωτίας. Ο κόμης του Μπάκαν ένας στρατηγός με διεθνή φήμη είχε υπό τη διοίκηση του 6000 Σκωτσέζους στρατιώτες και ήταν ένας από τους μεγαλύτερους στρατηγούς των Γαλλικών δυνάμεων. Ο Ιωάννης Στιούαρτ ωστόσο και ο Άρστιμπαλντ Ντάγκλας έπεσαν τον Αύγουστο του 1424 στη μάχη του Βερνέιγ στην οποία ο στρατός της Σκωτίας γνώρισε τη συντριβή και ο Μέρντοχ με την οικογένεια του βρέθηκαν ακάλυπτοι. Ο βασιλιάς Ιάκωβος βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία να αναλάβει δράση εναντίον τους.
Σύλληψη και εκτέλεση
thumb|right|250px|Η μάχη του Βερνέιγ στην οποία ο Τζων Στιούαρτ, κόμης του Μπάκαν σκοτώθηκε και ο στρατός του καταστράφηκε. Ο Μέρντοχ Στιούαρτ συνελήφθη με τον μικρότερο γιο του λόρδο Αλέξανδρο Στιούαρτ, ο δούκας του Όλμπανυ φυλακίστηκε στο κάστρο του Αγίου Ανδρέα και μεταφέρθηκε αργότερα στο κάστρο του Καρλάβεροκ. Η σύζυγος του Ισαβέλλα συνελήφθη στο οικογενειακό κάστρο του Ντάουν που ήταν η αγαπημένη της κατοικία και μεταφέρθηκε στο κάστρο του Τάνταλον. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιακώβου Α΄, Δαυίδ δούκας του Ρόθεσει είχε πεθάνει στο κάστρο του Φώλκλαντ αιχμάλωτος του πατέρα του δούκα του Όλμπανυ, ο Ροβέρτος είχε αθωωθεί αλλά οι κατηγορίες για τη δολοφονία του ήταν πάντα επίκαιρες. Η άλλη μεγάλη κατηγορία απέναντι στον δούκα του Όλμπανυ είναι ότι δεν έκανε το παραμικρό για να πληρώσει στους Άγγλους το πρόστιμο του Ιακώβου Α΄ με στόχο να παραμείνει ισόβια αιχμάλωτος των Άγγλων και να ανέβει ο ίδιος στον θρόνο της Σκωτίας. Ο μεγαλύτερος γιος του δούκα του Όλμπανυ Γουόλτερ αιχμαλωτίστηκε επίσης αλλά ο μικρότερος Ιάκωβος ο παχύς δραπέτευσε στο Λέννοξ. O Ιάκωβος ο Παχύς ξεσήκωσε τους κατοίκους του Λέννοξ και του Άρτζιλ σε επανάσταση εναντίον του βασιλιά, λεηλάτησε και έκαψε το Νταντί με πολλά θύματα, η βίαιη συμπεριφορά του Ιακώβου έφερε σε πολύ δύσκολη θέση τον πατέρα του και τους αδελφούς του αφού όλοι οι ευγενείς πείστηκαν ότι έπρεπε να θανατωθούν.
Ο Μέρντοχ και οι γιοι του Γουόλτερ και Αλέξανδρος δικάστηκαν στις 18 Μαΐου 1425 στο κάστρο του Στέρλινγκ για εσχάτη προδοσία από ένα συμβούλιο με 7 κόμητες και 14 μικρότερους ευγενείς, στους κατηγορούμενους προστέθηκε η σκληρότερη κατηγορία ότι ήταν υποκινητές της επανάστασης στο Λέννοξ. Στο δικαστήριο υπήρχαν 21 μεγάλοι ευγενείς ανάμεσα τους ο Γουόλτερ Στιούαρτ, 1ος κόμης του Άθολ, ο Άρστιμπαλντ Ντάγκλας 5ος κόμης του Ντάγκλας, ο Αλέξανδρος, κόμης του Ρος και των νησιών και ο Αλέξανδρος Στιούαρτ, κόμης του Μαρ. Ο Γουόλτερ καταδικάστηκε στις 24 Μαΐου, ο δούκας του Όλμπανυ και ο γιος του Αλέξανδρος την επόμενη μέρα, όλοι οι κατηγορούμενοι αποκεφαλίστηκαν στο Χίντινγκ Χιλλ μπροστά από το ''κάστρο του Στέρλινγκ. Οι τίτλοι και η περιουσία του δούκα του Όλμπανυ κατασχέθηκαν, τάφηκε στην εκκλησία των Μπλάκφριαρς στο Στέρλινγκ. Ο βασιλιάς Ιάκωβος Α΄ κέρδισε από το δουκάτο του Όλμπανυ τις κομητείες του Φάιφ, του Μεντέθ και του Λέννοξ οι οποίες έμειναν από τότε για πάντα στο στέμμα της Σκωτίας, το σημαντικότερο κέρδος για τον βασιλιά ήταν η διακοπή της απειλής για τον ίδιο από τον Οίκο του Όλμπανυ που υπήρχε μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του.
Οικογένεια
thumb|right|250px|Το κάστρο του Στέρλινγκ στο οποίο εκτελέστηκε ο δούκας του Όλμπανυ και οι γιοι του. Με τη σύζυγο του Ισαβέλλα, κόμισσα του Λέννοξ κόρη του Ντόνντσαντχ, κόμη του Λέννοξ απέκτησε :
Θρύλοι
Ο μοναδικός γιος του δούκα του Όλμπανυ που επέζησε ήταν ο μικρότερος Ιάκωβος ο Παχύς που μετά την εκτέλεση της οικογένειας του δραπέτευσε στην Ιρλανδία, δεν επέστρεψε ποτέ στη Σκωτία και πέθανε εκεί πολύ σύντομα (1429). Δεν απέκτησε ποτέ τους τίτλους του πατέρα του που είχαν κατασχεθεί, ο γιος του Ιάκωβος "Μπέγκ" Στιούαρτ δέχτηκε συγχώρεση από τον βασιλιά, επέστρεψε στη Σκωτία αλλά και εκείνος δεν απέκτησε τους τίτλους του παππού του. Ο Ιάκωβος "Μπέγκ" Στιούαρτ είναι ο γενάρχης των Στιούαρτ του Άρντβορλιτς που καταγράφεται στο έργο του Γουόλτερ Σκοτ "Ένας Θρύλος του Μοντρόουζ". Η σύζυγος του δούκα του Όλμπανυ Ισαβέλλα του Λέννοξ επέζησε και πέρασε στη συνέχεια οκτώ χρόνια αιχμάλωτη στο κάστρο του Τάνταλον, μετά τον θάνατο του Ιακώβου Α΄ απέκτησε ξανά τους τίτλους και την περιουσία της (1437). Τα επόμενα χρόνια μπόρεσε να κυβερνήσει την επαρχία της από το Λοχ Λόμοντ, εξέδωσε μεγάλο αριθμό από διατάγματα που έγιναν δεκτά από τον γιο και διάδοχο του Ιακώβου Α΄ Ιάκωβο Β΄ της Σκωτίας που της επέστρεψε τους τίτλους της δούκισσας του Όλμπανυ και της κόμισσας του Λέννοξ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Δούκες του Όλμπανυ
Ρουσλάν και Λουντμίλα
Ρουσλάν και Λουντμίλα (ρωσικός τίτλος:Руслан и Людмила) είναι αφηγηματικό ποίημα με επικά και φανταστικά στοιχεία του Αλεξάντρ Πούσκιν, που δημοσιεύτηκε το 1820.
Το έργο περιέχει στοιχεία παρωδίας και συνδυάζει τους θρύλους με τα ιστορικά στοιχεία και το κωμικό με το ηρωικό, υπερβαίνοντας τη μορφή του κλασικού έπους. Το ποίημα έκανε τον συγγραφέα διάσημο σε όλη τη Ρωσία.
Η πλοκή του ποιήματος είναι αρκετά απλή: η Λουντμίλα, η κόρη του Βλαντιμίρ της Ρωσίας του Κιέβου, απάγεται τη νύχτα του γάμου της από τον κακό μάγο Τσερνομόρ και ο αγαπημένος της σύζυγος, ο γενναίος ιππότης Ρουσλάν, ξεκινά να τη σώσει. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές δευτερεύουσες πλοκές, ιδιαίτερα αφού η Λουντμίλα έχει τρεις ακόμη μνηστήρες που τη διεκδικούν και στην ιστορία εμπλέκονται υπερφυσικές δυνάμεις.
Έχει διασκευαστεί στην ομώνυμη όπερα του Μιχαήλ Γκλίνκα, σε μπαλέτο και στον κινηματογράφο.
Συγγραφή
Ο Πούσκιν άρχισε να γράφει το ποίημα το 1817, ενώ φοιτούσε στο λύκειο στο Τσάρσκογιε Σελό, ανταποκρινόμενος στην παρότρυνση της λογοτεχνικής εταιρείας Αρζαμάς, της οποίας ήταν μέλος, για δημιουργία εθνικών ρωσικών ηρωικών επών για την ενίσχυση της ρωσικής λογοτεχνίας. Βασίστηκε σε παλιά ρωσικά παραμύθια που είχε ακούσει ως παιδί.
Το ποίημα ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 1820 και αμέσως προκάλεσε έντονη αίσθηση στους λογοτεχνικούς κύκλους. Ο Βασίλι Ζουκόφσκι, το ποίημα του οποίου Οι Δώδεκα Κοιμωμένες Κόρες παρωδούσε ο Πούσκιν, έστειλε στον νεαρό συγγραφέα μια αφιέρωση: «Στον νικητή μαθητή από τον ηττημένο δάσκαλο».
Ιστορική βάση
μικρογραφία|250x250εσ|Σκηνογραφία για την όπερα Κάποια από τα γεγονότα και τα ονόματα στο ποίημα έχουν ιστορική βάση. Η ιστορία διαδραματίζεται την εποχή που το Κίεβο (η πρωτεύουσα της σύγχρονης Ουκρανίας) ήταν η πρωτεύουσα του ανατολικού σλαβικού κράτους της Ρωσίας. Ο Μέγας Βλαδίμηρος κυβέρνησε αυτό το κράτος από το 980 έως το 1015. Το όνομα Ρουσλάν είναι δανεισμένο από τον λαϊκό λογοτεχνικό ήρωα Γερουσλάν Λαζάρεβιτς, ο οποίος εμφανίζεται σε προηγούμενες ρωσικές ιστορίες και αναφέρεται στον Μαυριτανό του Μεγάλου Πέτρου του Πούσκιν. Ο Ρογκντάι και ο Φάρλαφ αναφέρονται στην Ιστορία του Ρωσικού Κράτους του Νικολάι Καραμζίν.
Οι Πετσενέγκοι, που αναφέρονται στο τελευταίο άσμα, πολιόρκησαν την πόλη του Κιέβου το 968, και πάλι (σε μια ημερομηνία που ταιριάζει με τη χρονολογία του ποιήματος) το 997. Οι περιγραφές της μάχης είναι ιστορικά ακριβείς σε σχέση με όπλα και τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν τον 10ο αιώνα.
Υπόθεση
Το ποίημα αποτελείται από μια αφιέρωση, πρόλογο, έξι άσματα και επίλογο.
Αφιέρωση
Ο Πούσκιν αφιερώνει το ποίημα σε ανώνυμες νεαρές «βασίλισσες της ψυχής του» και δηλώνει ότι η ανταμοιβή του είναι η ελπίδα ότι κάποια ερωτοχτυπημένη κοπέλα θα διαβάσει το ποίημα στα κρυφά.
Πρόλογος
μικρογραφία|Η γάτα στην πράσινη βελανιδιά Σε έναν σύντομο πρόλογο, ο αφηγητής περιγράφει μια πράσινη βελανιδιά δίπλα στη θάλασσα, πάνω στην οποία μια γάτα περπατά πέρα ​​δώθε πάνω σε μια χρυσή αλυσίδα. Όταν η γάτα περπατά προς τα δεξιά, τραγουδά - στα αριστερά λέει ιστορίες. Σ' αυτό το μαγικό μέρος, ζωντανεύουν παραμύθια, ιστορίες για νεράιδες, ξωτικά και μάγισσες όπως το πνεύμα του δάσους Μπάμπα Γιαγκά. Ο αφηγητής μας λέει ότι έχει πάει εκεί και η γάτα του αφηγήθηκε ιστορίες, μεταξύ των οποίων και την ακόλουθη.
Πρώτο άσμα
Η ιστορία ξεκινά στο Κίεβο με ένα γλέντι που έδωσε ο πρίγκιπας Βλαντιμίρ για να γιορτάσει τον γάμο της κόρης του Λουντμίλας με τον γενναίο πολεμιστή Ρουσλάν. Ανάμεσα στους καλεσμένους είναι οι ζηλότυποι αντίζηλοι του Ρουσλάν, ο τολμηρός Ρογκντάι, ο δειλός, καυχησιάρης Φάρλαφ και ο νεαρός Χαζάρος Ρατμίρ. Τη νύχτα του γάμου, μόλις το ζευγάρι αποσύρθηκε, μια παράξενη παρουσία γεμίζει την κρεβατοκάμαρα, συνοδευόμενη από βροντές και κεραυνούς και ο Ρουσλάν ανακαλύπτει ότι η νύφη του έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς. Στο άκουσμα της εξαφάνισης, θυμωμένος ο Βλαντιμίρ ακυρώνει τον γάμο και υπόσχεται το χέρι της κόρης του σε όποιον καταφέρει να τη φέρει πίσω. Ο Ρουσλάν και οι τρεις αντίζηλοι ξεκινούν έφιπποι. μικρογραφία|Κοστούμι για την όπερα, [[Ιβάν Μπιλίμπιν (1905)]] Ο Ρουσλάν συναντά σε μια σπηλιά έναν ηλικιωμένο ερημίτη, ο οποίος του λέει ότι ο κακός μάγος Τσερνομόρ, ένας νάνος με γένια ένα μέτρο, απήγαγε τη Λουντμίλα, όπως και πολλές νύφες πριν, και προφητεύει στον Ρουσλάν ότι μετά από περιπέτειες θα νικήσει τον μάγο και θα βρει σώα τη Λουντμίλα. Ο ίδιος είναι Φινλανδός και αφηγείται την ιστορία του: ως νεαρός είχε ερωτευτεί μια όμορφη κοπέλα, τη Νάινα, η οποία τον απέρριψε. Για να κερδίσει την αγάπη της προσπάθησε να γίνει ένδοξος πολεμιστής, αλλά όταν πάλι τον απέρριψε, πέρασε χρόνια μελετώντας μαγικές τέχνες. Μετά από πολλά χρόνια έμαθε ένα ξόρκι που θα την έκανε να τον αγαπήσει. Η Νάινα τον ερωτεύτηκε πράγματι - αλλά πλέον είχε γίνει 70χρονη μάγισσα και αυτός δεν την ήθελε πια, έτσι έφυγε μακριά. Από τότε η Νάινα τον κυνηγάει για να τον εκδικηθεί και σίγουρα θα πάρει την εκδίκησή της και από τον Ρουσλάν. Του αποκαλύπτει επίσης ότι η μαγική του δύναμη του Τσερνομόρ βρίσκεται στη γενειάδα του.
Δεύτερο άσμα
μικρογραφία|Ο μάγος Τσερνομόρ Εμφανίζεται μια ηλικιωμένη γυναίκα, η Νάινα, και δείχνει στον Ρογκντάι το δρόμο για να βρει τον Ράσλαν και να τον σκοτώσει. Ο Ρογκντάι ακολουθεί τη συμβουλή της, αλλά πρώτα συναντά τον Φάρλαφ και παραλίγο να τον σκοτώσει πριν καταλάβει το λάθος του. Η Νάινα εμφανίζεται επίσης και στον Φάρλαφ με τη συμβουλή να αποσυρθεί σε ένα σπίτι κοντά στο Κίεβο και να περιμένει.
Η ιστορία στρέφεται για λίγο στη μοίρα της Λουντμίλας που ξυπνά σε ένα υπέροχο κάστρο, όπου τρεις υπηρέτριες είναι έτοιμες να εκπληρώσουν κάθε της επιθυμία. Της δείχνουν έναν όμορφο κήπο μέσα στο μαγεμένο κάστρο, αλλά τριγύρω βρίσκεται μια φρικτή παγωμένη έρημος. Απαρηγόρητη, η Λουντμίλα περπατά στον κήπο όλη μέρα. Τη νύχτα, ένας καμπούρης νάνος την πλησιάζει, είναι ο μάγος Τσερνομόρ που τον μεταφέρουν δέκα υπηρέτες. Εκείνη ούρλιαξε τόσο δυνατά που οι υπηρέτες όρμησαν έξω και εκείνος έπεσε στο έδαφος, σκοντάφτοντας πάνω στη μακριά γενειάδα του. Καθώς φεύγει, του πέφτει το καπέλο του.
Στις όχθες του Δνείπερου, ο Ρογκντάι βρίσκει τον Ρουσλάν και ρίχνεται πάνω του. Στη μακρά μονομαχία τους, οι δύο ιππότες σπάζουν τα όπλα τους, ο Ρουσλάν νικάει και πετά τον αναίσθητο Ρογκντάι στον ποταμό, όπου πνίγηκε.
Τρίτο άσμα
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ρουσλάν αντιμετωπίζει το κεφάλι, πίνακας του Νικολάι Γκε Η μάγισσα Νάινα εμφανίζεται στο κάστρο του Τσερνομόρ και προσφέρει στον μάγο τη βοήθειά της για να καταστρέψουν μαζί τον ηλικιωμένο Φινλανδό.
Ο Τσερνομόρ πηγαίνει στο δωμάτιο της Λουντμίλας, αλλά η κοπέλα είναι άφαντη γιατί όταν δοκίμασε το καπέλο του μάγου εκείνο το πρωί, ανακάλυψε ότι ήταν μαγικό και όταν το φορούσε γινόταν αόρατη. Έτσι μπόρεσε να κρύβεται στον κήπο για μέρες και να γλιτώσει από τους υπηρέτες που την αναζητούσαν.
Εν τω μεταξύ, ο Ρουσλάν βρίσκεται σε ένα παλιό πεδίο μάχης γεμάτο όπλα και οστά από προηγούμενες μάχες. Παίρνει μια νέα ασπίδα και δόρυ για να αντικαταστήσει τα σπασμένα του όπλα, αλλά δεν βρίσκει σπαθί. Τη νύχτα, ανακαλύπτει το τεράστιο κεφάλι ενός γίγαντα, που ήταν ακόμα ζωντανός αλλά κοιμόταν. Το χτυπά με το δόρυ, το κεφάλι πέφτει αποκαλύπτοντας ένα σπαθί, το οποίο παίρνει. Ο Ρουσλάν μαθαίνει από το ετοιμοθάνατο κεφάλι ότι ήταν κάποτε γίγαντας και ότι ο αδερφός του Τσερνομόρ τον αποκεφάλισε με πονηριά και τοποθέτησε το κεφάλι του στην ερημιά για να κρατήσει το σπαθί μακριά του, καθώς σύμφωνα με μια παλιά προφητεία θα έφερνε κακοτυχία και στους δύο. Το κεφάλι καλεί τον Ρουσλάν να εκδικηθεί.
Τέταρτο άσμα
Ο φλογερός Χαζάρος Ρατμίρ στο ταξίδι του συνάντησε ένα μαγεμένο κάστρο με δώδεκα εξίσου φλογερές κοπέλες που τον περιποιήθηκαν και σύντομα ξέχασε τη Λουντμίλα, το Κίεβο και την αναζήτηση.
Η Λουντμίλα συνεχίζει να ξεφεύγει από τον Τσερνομόρ παραμένοντας αόρατη, αλλά ο μάγος παίρνει τη μορφή του Ρουσλάν και την καλεί με τη φωνή του. Έτσι καταφέρνει τελικά να την πιάσει και τη ρίχνει σε έναν μαγεμένο ύπνο.