cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απόκριες
Ξάνθη, Ρέθυμνο, Μοσχάτο, Νάουσα, Θήβα κ.α.
Ένα έθιμο της παλιάς αυτής Ρεθεμνιώτικης Αποκριάς του περασμένου αιώνα, το «Κυνήγι του κρυμμένου Θησαυρού», γίνεται αφορμή, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, να δημιουργηθούν οι «ομάδες» οι οποίες αργότερα, το 1993, προσκαλούνται από το Δήμο Ρεθύμνης, ως αρωγό και χρηματοδότη, να αναλάβουν και να στηρίξουν το Ρεθεμνιώτικο Καρναβάλι. Οι ομάδες που συμμετέχουν πλέον είναι πάνω από 40, με πληρώματα που ξεπερνούν συνολικά τους 10.000 εθελοντές.
Ένα ακόμη έθιμο του κρητικού καρναβαλιού είναι η κρητική καντάδα, όπου μαντολίνα, λύρες και λαούτα ξεχύνονται στους δρόμους του ιστορικού κέντρου, πλημμυρίζοντας την πόλη με παραδοσιακούς ήχους.
Στην Πλάκα, καθώς και σ' όλα γενικώς τα μέρη, γυρνούν στους δρόμους οι άνθρωποι μεταμφιεσμένοι, μικροί και μεγάλοι, μπαίνουν στα κέντρα, πίνουν, χορεύουν, πειράζονται και γλεντούν. Τα τελευταία χρόνια το Καρναβάλι του Μοσχάτου καταλαμβάνει τη πρώτη θέση μεταξύ των δήμων του λεκανοπεδίου Αττικής.
Στη Θήβα γίνεται και σήμερα ο «βλάχικος γάμος» που αρχίζει από την Τσικνοπέμπτη και αποτελείται από το προξενιό, το γάμο δυο νέων και τελειώνει με την πορεία των προικιών της νύφης και το γλέντι των συμπεθέρων.
Ένα από τα πιο φημισμένα παραδοσιακά καρναβάλια στον ελλαδικό χώρο είναι και οι "Μπούλες" στη Νάουσα Ημαθίας. Το έθιμο έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και πιθανότατα έχει σχέση με τελετές φυλετικής μύησης όπως η τελετή ενηλικίωσης κατά την οποία ο νέος, ντυμένος με γυναικεία ρούχα και οδηγούμενος από ανύπανδρους άντρες της φυλής, θα μυηθεί με τη σειρά του στα μυστικά της, θα αποβάλει τη γυναικεία ενδυμασία και θα μεταμορφωθεί σε άνδρα. Σήμερα μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι στη μακραίωνη ιστορία του το έθιμο μεταπλάθει και παράλληλα ενσωματώνει στα επί μέρους στοιχεία του, την τοπική παράδοση, τους μύθους, τους θρύλους, τα τραγούδια και τους ηρωικούς αγώνες της Νάουσας.
Στην Κοζάνη γίνεται το έθιμο του φανού, κατά το οποίο φωτιές και υπαίθρια γλέντια στήνονται σε διάφορες γειτονιές της πόλης.
Στον Σοχό της Θεσσαλονίκης εμφανίζονται οι «Κουδουνοφόροι», ένα δρώμενο που σχετίζεται με τη γονιμότητα της γης ή και για πολλούς με τον έρωτα. Η κορύφωση των εκδηλώσεων, γίνεται το τριήμερο πριν από την Καθαρή Δευτέρα, όπου οι συμμετέχοντες με τραγόμορφες στολές και κουδούνια σε όλο το σώμα τους, ξεχύνονται και χορεύουν σε δρόμους και πλατείες.
Στην Κάρπαθο την Καθαρή Δευτέρα στήνεται το «Λαϊκό Δικαστήριο των Ανήθικων Πράξεων».
Διεθνώς
Μόνον οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί γνωρίζουν τις απόκριες, ενώ στην προτεσταντική βόρεια Ευρώπη δεν υπάρχουν. Στην Κολωνία και άλλες πόλεις του Ρήνου και στη Γερμανία, το Καρναβάλι είναι σημαντικό κομμάτι της τοπικής παράδοσης και της κριτικής εναντίον της πολιτικής. Σύλλογοι και οργανώσεις προετοιμάζονται όλο το χρόνο για αυτές τις ημέρες. Επίσης σημαντικό Καρναβάλι παρουσιάζουν η Βενετία και η Νίκαια στη Γαλλία. Το Καρναβάλι του Ρίο ντε Τζανέιρο θεωρείται το μεγαλύτερο του κόσμου και πολυπληθέστερο σε μια φαντασμαγορική κάθε φορά παρουσίαση όπου συνδυάζεται με παραδοσιακούς ξέφρενους χορούς όπως η Σάμπα.
Γκόζο
Ιστορία
Το Γκόζο εκτιμάται ότι κατοικήθηκε κατά τη Νεολιθική Εποχή (γύρω στο 5000 π.Χ.), όταν αγρότες από την κοντινή Σικελία κατέφθασαν διά θαλάσσης στο νησί. Λόγω της ανακάλυψης κεραμικών που είναι παρόμοια με κεραμικά που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή του Ακράγαντα, έχει προταθεί ότι οι πρώτοι άποικοι προέρχονταν από την συγκεκριμένη περιοχή της Σικελίας. Εκτιμάται ότι αυτοί οι πρώτοι αγρότες κατοίκησαν αρχικά σε σπηλιές στα περίχωρα του σημερινού Αγίου Λαυρεντίου.
Κατά τη νεολιθική περίοδο φαίνεται να χτίστηκαν οι ναοί Τζαντίγια, οι οποίοι αποτελούν κάποιες από τις παλαιότερες θρησκευτικές κατασκευές του κόσμου. Το όνομά τους στα μαλτέζικα σημαίνει ότι ανήκουν στους γίγαντες, επειδή ο θρύλος στη λαογραφία της Μάλτας θεωρεί ότι οι ναοί χτίστηκαν από γίγαντες. Ένας άλλος σημαντικός αρχαιολογικός χώρος στο Γκόζο, ο οποίος επίσης χρονολογείται στη νεολιθική περίοδο, είναι το Υπόγειο του Σάγκρα. Επίσης, η τοπική παράδοση και ορισμένοι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί (όπως ο Ευήμερος ο Μεσσήνιος και ο Καλλίμαχος) ταυτίζουν το Γκόζο με το ομηρικό νησί Ωγυγία, στο οποίο κατοικούσε η Καλυψώ. Σύμφωνα με την ιστορία αυτή, η νύμφη Καλυψώ, διέθετε μεγάλες υπερφυσικές δυνάμεις και ήταν ερωτευμένη με τον Οδυσσέα, τον οποίο κρατούσε αιχμάλωτο για αρκετά χρόνια, μέχρι να τον αφήσει τελικά να συνεχίσει το ταξίδι του για την Ιθάκη. Ο Διόδωρος Σικελιώτης στην Ιστορική του Βιβλιοθήκη ανέφερε ότι η Γαύλος αποτέλεσε αποικία των Φοινίκων και ότι ήταν προικισμένη με καλούς λιμένες.
Το Γκόζο καταλήφθηκε από τους Καρχηδόνιους, οι οποίοι έχτισαν στα νησιά ένα ναό προς τιμήν της θεάς Αστάρτης. Tο 218 π.Χ. τα νησιά βρέθηκαν στον έλεγχο της Ρώμης και έγιναν μέρος της επαρχίας Σικελίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι διατήρησαν το δικαίωμα να κόβουν δικά τους νομίσματα με βάση τον ρωμαϊκό σταθμητικό κανόνα. Σε νόμισμα του Γκόζο, που έχει διασωθεί, απεικονίζεται στην μία όψη η κεφαλή της θεάς Αστάρτης και μία ημισέληνος και στην άλλη όψη ένας πολεμιστής, ένα άστρο και η ελληνική επιγραφή ΓΑΥΛΙΤΩΝ.
Τον Ιούλιο του 1551 οι Οθωμανοί, υπό τους Σινάν Πασά και τον Τουργκούτ Ρέις, εισέβαλαν και λεηλάτησαν το Γκόζο, αιχμαλωτίζοντας σχεδόν το σύνολο από τους 5.000 περίπου κατοίκους του. Τους ανθρώπους αυτούς τους μετέφεραν στα σκλαβοπάζαρα της Τριπολίτιδας. Το νησί Γκόζο ξανακατοικήθηκε μεταξύ των ετών 1565 και 1580, με κατοίκους που έφθασαν από το νησί της Μάλτας, το οποίο βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Ιωαννιτών Ιπποτών.
Η ιστορία του Γκόζο είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του νησιού της Μάλτας, αφού το Γκόζο διοικείται ανέκαθεν από τη Μάλτα. Η μόνη γνωστή εξαίρεση αφορά την περίοδο 1798-1801, όταν το Γκόζο απέκτησε τοπική αυτονομία, αν και ουσιαστικά βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Βασιλιά των Δύο Σικελιών Φερδινάνδο Α΄. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1800 οι γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις στην Βαλέτα παραδόθηκαν στους Βρετανούς, οι οποίοι την ίδια ημέρα απέκτησαν τόσο τη Μάλτα όσο και το Γκόζο ως προτεκτοράτο τους. Στις 23 Ιουλίου 1813 η Μάλτα έγινε επισήμως αποικία του βρετανικού Στέμματος.
Στις 14 Απριλίου 1961 ιδρύθηκε το Αστικό Συμβούλιο του Γκόζο, που αποτέλεσε μία πρώτη μορφή τοπικής αυτοδιοίκησης. Ήταν το πρώτο πείραμα στην τοπική αυτοδιοίκηση της Μάλτας, μετά από τη σύντομη περίοδο της αυτονομίας του Γκόζο το διάστημα 1798-1800. Το 1973 η κυβέρνηση της Μάλτας διεξήγαγε ένα δημοψήφισμα για την κατάργηση του Συμβουλίου, υποστηρίζοντας ότι το Συμβούλιο είχε την εξουσία να επιβάλλει αυξήσεις σε φόρους. Το 76,97% των ψηφοφόρων του Γκόζο ψήφισε υπέρ της κατάργησης του Αστικού Συμβουλίου του Γκόζο.
Θρησκεία
Το νησί διαθέτει μία Ρωμαιοκαθολική επισκοπή, την Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Γκόζο, η οποία υπάγεται διοικητικά στην Αρχιεπισκοπή της Μάλτας. Στο Γκόζο βρίσκονται πάνω από 45 Καθολικές εκκλησίες. Η Ροτόντα της Σεουκίγια, στο χωριό Σεουκίγια, έχει χωρητικότητα 3.000 ατόμων και χωράει το σύνολο του πληθυσμού του χωριού. Ο τρούλος του είναι μεγαλύτερος από εκείνον του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο. Η πιο διάσημη εκκλησία του νησιού είναι η Βασιλική της Παναγίας του Ταπίνου, κοντά στο χωριό Γκαρμπ, στα βορειοδυτικά του Γκόζο.
Γεωγραφία
Το Γκόζο φημίζεται για τα αξιοθέατά του. Μερικά από αυτά περιλαμβάνουν την σπηλιά της Καλυψούς και τους νεολιθικούς ναούς Τζαντίγια.
Το Γκόζο περιλαμβάνει μία έκταση 67 χλμ2, περίπου την ίδια έκταση με το νησί Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Βρίσκεται 2,2 ναυτικά μίλια (4 χλμ) βορειοδυτικά του νησιού της Μάλτας, έχει ωοειδή μορφή και έχει μήκος περίπου 14 χλμ και πλάτος περίπου 7 χλμ.
Δύο από τις πιο γνωστές παραλίες του Γκόζο είναι η Σαν Μπλας και η Ράμλα.
Το Γκόζο είναι ένα πολύ λοφώδες νησί, καθώς υπάρχουν 31 λόφοι και λοφίσκοι. Το υψηλότερο σημείο στο νησί βρίσκεται κοντά στο χωριό Άγιος Λαυρέντιος, όπου βρίσκεται ο λόφος Τα Ντμπέγκι με υψόμετρο 190 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Μάλτας
Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο
thumb|Επίσημο λογότυπο του European Southern Observatory Το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο (European Southern Observatory, E.S.O.), είναι ένας διεθνής οργανισμός αστρονομικής έρευνας, στον οποίο συμμετέχουν δεκατέσσερις Ευρωπαϊκές χώρες μέλη. Ιδρύθηκε το 1964 με σκοπό την κατασκευή και διαχείριση σύγχρονων εγκαταστάσεων για την παρατήρηση του Νότιου Ουρανού από ευρωπαίους αστρονόμους. Το επίσημο όνομά του είναι European Organization for Astronomical Research in the Southern Hemisphere (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Αστρονομικής Έρευνας στο Νότιο Ημισφαίριο).
Είναι γνωστό για τη κατασκευή και λειτουργία μερικών από τα μεγαλύτερα και πλέον προηγμένα τεχνολογικά τηλεσκόπια στον κόσμο, όπως το New Technology Telescope (ΝΤΤ) [Τηλεσκόπιο Νέας Τεχνολογίας], στο οποίο εφαρμόστηκε πρωτοποριακά η τεχνολογία ενεργών οπτικών, και το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (Very Large Telescope), αποτελούμενο από τέσσερα κύρια τηλεσκόπια διαμέτρου 8 μέτρων και τέσσερα βοηθητικά διαμέτρου 1,8 μέτρων.
Από τις πολυάριθμες εγκαταστάσεις αστρονομικής παρατήρησης που διαθέτει έχουν γίνει πολλές ανακαλύψεις και έχουν συνταχθεί αρκετοί αστρονομικοί κατάλογοι. Μεταξύ των πρόσφατων ανακαλύψεών του περιλαμβάνεται ο εντοπισμός της πλέον απομακρυσμένης έκρηξης ακτίνων-γ και στοιχεία για μία μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία μας. Το 2004 αστρονόμοι με την βοήθεια του VLT έλαβαν την πρώτη φωτογραφία εξωπλανήτη, του 2M1207b, ο οποίος περιφέρεται γύρω από έναν καφέ νάνο αστέρα σε απόσταση 173 ετών φωτός. Ο φασματογράφος HARPS συνέβαλε στην ανακάλυψη πολλών άλλων εξωπλανητών, συμπεριλαμβανόμενων 5 με μάζα περίπου όση της Γης οι οποίοι περιφέρονται γύρω από έναν ερυθρό νάνο, τον Gliese 581c. Με τη χρήση του VLT επίσης, ανακαλύφθηκε ο γαλαξίας Abell 1835 IR1916, ίσως ο πλέον απομακρυσμένος γαλαξίας που έχει παρατηρηθεί ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο
Ούμ ελ Γκαμάρ
Το Ούμ ελ Γκαμάρ (αραβικά : جزيرة أم الفحم، قمر) είναι κοραλιογενής νησί της Αιγύπτου στην Ερυθρά Θάλασσα κοντά στη νήσο Σαντουάν. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του κόλπου του Σουέζ στην περιοχή του Χουργκάντα και είναι ακατοίκητο. Το όνομα του στα αραβικά σημαίνει "Σελήνη".
Απέχει 9 χλμ από τη Σαντουάν και 16 χλμ απο τη Χουργκάνα. Το νησί έχει έναν φάρο, μήκος περίπου 400 μέτρα και στη νότια πλευρά του περιβάλλεται από ύφαλο μήκους 2 χλμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Αιγύπτου στην Ερυθρά θάλασσα Κατηγορία:Κοραλλιογενή νησιά
Βιολί
Το βιολί είναι έγχορδο μουσικό όργανο που παίζεται με δοξάρι. Έχει 4 χορδές διαφορετικού τονικού ύψους (σολ, ρε, λα, μι), που χορδίζονται κατά διαστήματα πέμπτης και η μουσική του έκταση περιλαμβάνει 44 χρωματικούς φθόγγους. Το βιολί στηρίζεται στον ώμο ενώ κρατιέται με το ένα χέρι και ο μουσικός απλώς πιέζει τις χορδές ενώ με το άλλο κινεί το δοξάρι επάνω στις χορδές. Το βιολί εμφανίστηκε τον 16ο αιώνα ως εξέλιξη του μεσαιωνικού Φιντλ (αγγλ. fiddle), του ιταλικού Λίρα ντα μπράτσο (ιταλ. lira da braccio) και του Ρεμπέκ. Τη σημερινή μορφή του την πήρε κυρίως στην Ιταλία, όπου μεγάλες οικογένειες κατασκευαστών όπως οι Αμάτι, Γκουαρνέρι και Στραντιβάριους, δημιούργησαν θαυμάσιας ακουστικής όργανα που μέχρι και σήμερα θεωρούνται αξεπέραστα. Κατά την εποχή της αναγέννησης δημιουργήθηκαν σημαντικές σχολές βιολιού, που άκμασαν στη Βενετία, τη Μπολόνια, τη Φλωρεντία, τη Ρώμη, και σε άλλες Ιταλικές πόλεις. Τα πρώτα βιολιά χρησιμοποιήθηκαν για την εκτέλεση έργων λαϊκής και χορευτικής μουσικής. Κατά τον 17ο αιώνα το βιολί αντικατέστησε τη βιόλα ντα γκάμπα ως το σημαντικότερο έγχορδο στη μουσική δωματίου. Οι περισσότεροι μεγάλοι συνθέτες έγραψαν μουσική για σόλο βιολί, μεταξύ των οποίων οι δάσκαλοι του Μπαρόκ Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ αλλά και σημαντικοί συνθέτες της κλασικής εποχής όπως οι Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Στην "οικογένεια" του βιολιού ανήκει επίσης η βιόλα, το βιολοντσέλο ή τσέλο και το κοντραμπάσ
Λαογραφία
Ο Ελληνικός λαός λέγοντας βιολιά (στον πληθυντικό) χαρακτηρίζει τις μικρές λαϊκές ή παραδοσιακές ορχήστρες από διάφορα όργανα όπως φλάουτο, κλαρίνο, ούτι, ντέφι, τσαμπούνα κλπ. που απαρτίζονται κυρίως σε γιορτές γάμων και πανηγύρια. Το βιολί είναι πολύ διαδεδομένο κυρίως στην παραδοσιακή μικρασιατική, νησιώτικη και κρητική μουσική. Ιδίως στην τελευταία, εικάζεται ότι προηγείται κατά πολλών δεκάδων χρόνων της λύρας, παρ' ότι πολλοί πιστεύουν το αντίθετο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιολι Βιολι Βιολι
Πόππο του Μπάμπενμπεργκ
Ο Πόππο (γερμ.: Poppo, περίπου 986 - 16 Ιουνίου 1047) ήταν αρχιεπίσκοπος του Τριρ από το 1016 μέχρι το 1047. Προερχόταν από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λεοπόλδου Α΄, μαργράβου της Αυστρίας και της Ριχάρντις, κόρης του Ερνέστου Δ΄, κόμη του Σβάλαφελντγκαου (ή του Έρενφριντ Β΄ των Ετσονιδών, κόμη του Κέλνταχ, Τσύλπιχ, Μπόνγκαου).
Μορφώθηκε στο Ρέγκενσμπουργκ και διορίστηκε από τον Ερρίκο Β΄ της Γερμανίας το 1007 ως ο πρώτος κοσμήτορας του Συλλόγου του νέου του καθεδρικού στο Μπάμπεργκ. Το 1015 απεβίωσε ο επίσκοπος Μέγκινγκοζ και ο Ερρίκος Β΄ επέλεξε τον Πόππο ως διάδοχό του στο Τριρ. Χειροτονήθηκε από τον Έρκανμπαλντ, αρχιεπίσκοπο του Μετς και το 1016 επικυρώθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο Η΄.
Μεταξύ 1028 και 1030 ταξίδευσε με τον μοναχό Συμεών του Τριρ στους Αγίους Τόπους. Αργότερα ο Πόππο τον ενταφίασε στην Μελανή πύλη (Porta Nigra) της πόλης Τριρ· με τον λόγο του ο Πάπας Βενέδικτος Θ΄ αγιοποίησε τον Συμεών. Από το 1037 ως το θάνατό του ο Πόππο ήταν απασχολημένος με την επέκταση του καθεδρικού ναού του Τριρ προς τα δυτικά. Καθώς επέβλεπε την κατασκευή, το 1047 απεβίωσε. Τάφηκε στο ναό του Αγ. Συμεών, που είχε ιδρύσει στο Τριρ. Το επιτύμβιο μνημείο του καταστράφηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπάμπενμπεργκ Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα
Γαλλιηνός
Η βασιλεία
Αμέσως μετά την ανάρρηση του στον θρόνο σταμάτησε τους θρησκευτικούς διωγμούς εναντίον των Χριστιανών, με διάταγμά του που ίσχυσε μέχρι το 303. Ο Γαλλιηνός ως αυτοκράτορας επέδειξε ιδιαίτερα χαρίσματα ως λόγιος, φιλόσοφος αλλά και φίλος των απολαύσεων. Είναι χαρακτηριστική η φιλομάθεια του από το γεγονός ότι υπήρξε μαθητής του διάσημου φιλοσόφου της εποχής Πλωτίνου. Ωστόσο αν και στην εποχή πριν την ανάρρηση του στο θρόνο κατάφερε σημαντικές νίκες στα μέτωπα στη Γερμανία και  οργάνωσε ένα νέο σύστημα οργάνωσης του στρατού στις μεθοριακές ζώνες, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του έδωσε περισσότερο βάρος στις πνευματικές του αναζητήσεις. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εκείνη την εποχή χρειαζόταν περισσότερο στρατιωτικούς ηγέτες και λιγότερο πνευματικούς ταγούς. Η βασιλεία του, που βασίστηκε εν πολλοίς στις νίκες των στρατηγών του στην ανατολή  Βαλλίστα και Μακριανού Α´ καθώς και στον ηγεμόνα της Παλμύρας Οδαίναθο, αποδυναμώθηκε όταν οι τελευταίοι ανακηρύχθηκαν αυτοκράτορες από τα τοπικά στρατεύματα.
Το τέλος
Ο ίδιος ο Γαλλιηνός επιχείρησε εκστρατεία με σκοπό την εκδίωξη των Γότθων από την Ιλλυρία, διαπράττοντας το μοιραίο σφάλμα να αναθέσει την υπατεία σε Έρουλο βασιλιά. Δολοφονήθηκε το 268 από τους στρατηγούς του, ενώ πολιορκούσε το Μεδιολάνο (σημερινό Μιλάνο). Τον διαδέχθηκε ο Κλαύδιος Β΄ Γοτθικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορές
Στα αγγλικά:
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Στρατόπεδο προσφύγων Ναγιαπάρα
Το στρατόπεδο προσφύγων Ναγιαπάρα (নয়াপাড়া শরণার্থী শিবির) είναι στρατόπεδο προσφύγων στο Τεκνάφ, στο Κοξ Μπαζάρ Μπαγκλαντές. Βρίσκεται δίπλα στο χωριό Ντουμντούμια και κατοικείται ως επί το πλείστον από Μουσουλμάνους Ροχίνγκια που έφυγαν από τις θρησκευτικές διώξεις στη γειτονική Μιανμάρ. Είναι ένα από τα δύο κυβερνητικά στρατόπεδα προσφύγων στο Κοξ Μπαζάρ, με το άλλο να είναι το στρατόπεδο προσφύγων Κουτουπαλόνγκ. Τα δύο στρατόπεδα προσφύγων είχαν συνολικό πληθυσμό περίπου 30.000 προσφύγων τον Ιούλιο του 2017. τον Σεπτέμβριο του 2017, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (ΥΑΟΗΕΠ) εκτίμησε ότι το σύνολο του πληθυσμού των δύο στρατοπέδων προσφύγων είχε αυξηθεί σε πάνω από 77.000 άτομα. Στις 14 Ιανουαρίου 2018, ο εκτιμώμενο πληθυσμός του στρατοπέδου προσφύγων Ναγιαπάρα είναι γύρω στα 23.065 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπανγκλαντές γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Προσφυγικοί οικισμοί και καταυλισμοί στο Μπανγκλαντές
Δολό Ιωαννίνων
Το Δολό είναι ένα από τα σαράντα χωριά που ανήκουν στα Πωγωνοχώρια της Ηπείρου, χτισμένο στο όρος Κουτσόκρανο σε υψόμετρο 800 μέτρα και από το 1967 ανακηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός.
Ιστορία - Γεωγραφία
Το Δολό βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, δίπλα στο φαράγγι του Κουβαρά, μία περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους (Τ.Ι.Φ.Κ.), ιδανική για τους λάτρεις του περιπατητικού τουρισμού. Πρόκειται για απότομο και βαθύ φαράγγι, με πυκνή βλάστηση και πολλά νερά, που περνάει κάτω από το χωριό και το οποίο έχει σχηματιστεί από τον ποταμό Κουβαρά, την αρχή του ποταμού Δρίνου. Απέχει 72 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα, 38 χλμ. ΒΔ. από το Καλπάκι (έδρα του Δήμου) και 8 χλμ. από την Πωγωνιανή.
Το Δολό - το πρώτο όνομά του ήταν Δελή (σλάβικα) που σημαίνει κάτι το χαμηλό και το κάτω σε σύγκριση με το υψηλό του ευρισκόμενο ορεινό συγκρότημα - βρίσκεται στα κράσπεδα του ορεινού συγκροτήματος που ονομάζεται Κουτσόκρανο και κάτω από το ύψωμα του Αγίου Χριστοφόρου. Ο παλιός συνοικισμός, ίσως να ήταν στη θέση που είναι σήμερα γνωστή ως "χαλάσματα" και η οποία πριν πάθει καθίζηση θα ήταν ισόπεδη με την πλαγιά "Παρακάτωνα". Η έλλειψη μαρτυριών μας αναγκάζει να προσφύγουμε στις κατασπαρμένες παραδόσεις για να φτάσουμε στο 1030 που αναφέρεται "χώρα Δολού" στον πίνακα δωρητών της Μονής Παναγίας Μολυβδοσκέπαστης (Ηπειρωτική Εστία, 1966, σ.349-353)
Κεντρική Εκκλησία
Η ανέγερση της κεντρικής εκκλησίας προς τιμή του Αγίου Νικολάου έγινε το 1814. Στη θέση της σημερινής εκκλησίας υπάρχουν σημάδια παλιών μνημάτων. Χτίστηκε στη θέση παλιότερης εκκλησίας, την οποία το 1740 τη μεγάλωσαν. Η οικοδομή έγινε λίθινη, στέρεη με μικρά παράθυρα. Εσωτερικά χωρίζεται στο Άγιο Βήμα, ανδρωνίτη και γυναικωνίτη.
Σχολεία
Γύρω στα 1760 μπορούμε να υπολογίσουμε την ύπαρξη δασκάλου στο Δολό, τον Παπά-Μπέλλο, ο οποίος γνώριζε γραφή και ανάγνωση και δίδασκε στον νάρθηκα της πρώτης εκκλησίας. Το 1824 χτίστηκε το πρώτο σχολικό κτίριο πάνω από την εκκλησία. Το 1848 χτίστηκε δίπλα μεγαλύτερο κτίριο. Το 1874 με 1880 χτίστηκε παραπλεύρως νέο διώροφο κτίριο. Το 1886 φοιτούσαν στο σχολείο 70-80 αγόρια και κορίτσια.
Αξιοθέατα
Βόρεια από το χωριό, σε απόσταση περίπου 2 χλμ. και κοντά στην επαρχιακή οδό Πωγωνιανής - Δολού βρίσκεται ο παλιός νερόμυλος και το πέτρινο "γεφύρι της Νονούλως", το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες κατασκευάστηκε μετά από ενέργειες και δαπάνη κάποιας δραστήριας Πωγωνίσιας γυναίκας με το όνομα Νονούλω. Και τα δύο, μαζί με το παλαιό μονοπάτι Δολό - Γεφύρι "Νονούλως" - Πωγωνιανή, από το 1997 έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία γιατί "αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα λαϊκής προβιομηχανικής αρχιτεκτονικής, άρρηκτα συνδεδεμένα με τις μνήμες των κατοίκων σημαντικά για τη μελέτη της εξέλιξης της αρχιτεκτονικής της περιοχής".
Διοικητικά
Το χωριό, μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Πωγωνιανή, τους Δρυμάδες και το Σταυροσκιάδι αποτελούν τη δημοτική ενότητα Πωγωνιανής που ανήκει στο του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 60 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Κουταλά Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Τα Κουταλά βρίσκονται σε υψόμετρο 481 μέτρων, στο Δυτικό Ταΰγετο, βόρεια από την Καλαμάτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Σεπέ (Ωτ-Γκαρόν)
Το Σεπέ (γαλλικά: Cépet, οξιτανικά: Cepet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεπετουά (γαλλικά: Cépetois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Delta Air Lines
Η Delta Air Lines, είναι μεγάλη αμερικανική αεροπορική εταιρεία με έδρα την Ατλάντα της Τζόρτζια των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα γραφεία της εταιρίας βρίσκονται στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ατλάντας Τζάκσον-Χάρτσφιλντ στην Ατλάντα. Η εταιρία και οι θυγατρικές της πραγματοποιούν πάνω από 5.400 πτήσεις ημερησίως ενώ το συνολικό δίκτυο περιέχει 333 προορισμούς σε 64 χώρες. Επίσης έχει 3 βάσεις εκτός Η.Π.Α, στο Άμστερνταμ, στο Παρίσι και στο Τόκυο. Η Delta είναι μια από τα 4 ιδρυτικά μέλη της αεροπορικής συμμαχίας SkyTeam.
Η εταιρία συγχωνεύθηκε το 2008 με τη NorthWest Airlines. Το 2013 η Delta ήταν η μεγαλύτερη εταιρία του κόσμου ανάλογα με τους προγραμματισμένους επιβάτες που θα μετέφερε.
Στόλος
Η Delta Air Lines διαθέτει τον παρακάτω στόλο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές αεροπορικές εταιρείες
Πρωιμότερες γνωστές μορφές ζωής
μικρογραφία|Στοιχεία σχετικά με τις παλαιότερες, ενδεχομένως, μορφές ζωής στη [[Γη έχουν βρεθεί σε ιζήματα υδροθερμικών πηγών. |εναλλ.=|300x300px]]
Οι πρωιμότερες γνωστές μορφές ζωής στη Γη είναι οι (φερόμενοι ως) απολιθωμένοι μικροοργανισμοί που βρέθηκαν σε ιζήματα υδροθερμικών πηγών. Η παλαιότερη εποχή που μορφές ζωής εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη Γη είναι άγνωστη. Μπορεί να έχουν ζήσει νωρίτερα από 3,77 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ίσως και έως 4,28 δισεκατομμύρια χρόνια, όχι πολύ αργότερα μετά το σχηματισμό των ωκεανών πριν 4,41 δισεκατομμύρια χρόνια, και ούτε πολύ αργότερα από το σχηματισμό της Γης 4,54 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Οι πρώτες άμεσες αποδείξεις ζωής στη Γη είναι απολιθώματα μικροοργανισμών διασωματωμένα σε πετρώματα ηλικίας 3,465 δισεκατομμυρίων ετών στον Κρατώνα Πιλμπάρα της Αυστραλίας.
Επισκόπηση
Μια μορφή ζωής είναι μια οντότητα, μια ύπαρξη που είναι ζωντανή. Επί του παρόντος, η Γη παραμένει το μόνο γνωστό μέρος στο σύμπαν που φιλοξενεί μορφές ζωής. αριστερά|μικρογραφία|160x160px|Τα [[αρχαία και τα προκαρυωτικά μικρόβια βρέθηκαν για πρώτη φορά σε ακραία περιβάλλοντα, όπως οι υδροθερμικές πηγές.]] Περισσότερο από το 99% όλων των ειδών ζωής, ποσοστό που ανέρχεται σε πάνω από πέντε δισεκατομμύρια είδη, που έζησε ποτέ στη Γη εκτιμάται ότι έχει εκλείψει.
Κάποιες εκτιμήσεις σχετικά με τον τρέχοντα αριθμό ειδών στην Γη κυμαίνονται από 10 έως 14 εκατομμύρια,  εκ των οποίων περίπου τα 1,2 εκατομμύρια έχουν καταγραφεί και πάνω από το 86 τοις εκατό δεν έχουν ακόμη περιγραφεί. Ωστόσο, μια επιστημονική έκθεση τον Μάιο του 2016 εκτιμά ότι 1 τρισεκατομμύριο είδη ζωής βρίσκονται επί του παρόντος στη Γη, με μόνο το ένα χιλιοστό του ενός τοις εκατό να έχει περιγραφεί. Ο συνολικός αριθμός των ζευγών βάσεων DNA στη Γη υπολογίζεται σε 5 x 1037 με βάρος 50 δισεκατομμυρίων τόνων. Συγκριτικά, η συνολική μάζα της βιόσφαιρας έχει υπολογιστεί ότι αποτελεί 4 τρισεκατομμύρια τόνους άνθρακα. Τον Ιούλιο του 2016, επιστήμονες ανέφεραν ότι προσδιόρισαν ένα σύνολο 355 γονιδίων από τον Τελευταίο Παγκόσμιο Κοινό Πρόγονο όλων των οργανισμών που ζουν στη Γη. μικρογραφία|300x300εσ|Μελέτη στρωματόλιθων στην περιοχή Πιλμπάρα της Βορειοδυτικής Αυστραλίας Η Γήινη βιόσφαιρα περιλαμβάνει το έδαφος, υδροθερμικές πηγές και πετρώματα έως και 19 χιλιόμετρα ή και πιο βαθιά υπογείως, στα βαθύτερα μέρη του ωκεανού και τουλάχιστον 64 χιλιόμετρα ψηλά στην ατμόσφαιρα. Υπό ορισμένες πειραματικές συνθήκες, μορφές ζωής έχουν παρατηρηθεί να ευδοκιμούν στην σχεδόν παντελή έλλειψη βαρύτητας του διαστήματος και να επιβιώνουν στο κενό του διαστήματος. Μορφές ζωής φαίνεται να ευδοκιμούν στην Τάφρο των Μαριανών, το βαθύτερο σημείο των ωκεανών της Γης, που φθάνει σε βάθος τα 11.034 μέτρα. Άλλοι ερευνητές ανέφεραν αντίστοιχες μελέτες σύμφωνα με τις οποίες μορφές ζωής ακμάζουν μέσα σε βράχους μέχρι και 580 μέτρα κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας κάτω από 2600 μέτρα ωκεανού στα ανοικτά των ακτών των βορειοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών,  καθώς και 2.400 μέτρα κάτω από το βυθό της θάλασσας στα ανοιχτά της Ιαπωνίας. Τον Αύγουστο του 2014 επιστήμονες επιβεβαίωσαν την ύπαρξη μορφών ζωής που ζουν σε βάθος 800 μέτρων κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής.
Σύμφωνα με έναν ερευνητή, "Μπορείτε να βρείτε  μικρόβια παντού — είναι εξαιρετικά προσαρμόσιμα ανάλογα με τις συνθήκες και επιβιώνουν όπου και αν βρίσκονται."
Πρώτες μορφές ζωής
Στοιχεία απολιθωμάτων στοιχειοθετούν τις περισσότερες μελέτες σχετικά με την προέλευση της ζωής. Η ηλικία της Γης είναι περίπου 4,54 δισεκατομμύρια έτη. Τα πρωιμότερα αδιαμφισβήτητα στοιχεία ζωής στη Γη χρονολογούνται από τουλάχιστον 3,5 δισ. χρόνια πριν. Υπάρχουν στοιχεία ότι η ζωή ξεκίνησε πολύ νωρίτερα.
Το 2017, απολιθωμένοι μικροοργανισμοί ανακοινώθηκε ότι ανακαλύφθηκαν σε ιζήματα υδροθερμικών πηγών στο Κεμπέκ του Καναδά που μπορεί να έχουν ηλικία ακόμη και 4,28 δισεκατομμυρίων ετών, η αρχαιότερη καταγραφή ζωής στη Γη, γεγονός που υποδηλώνει "μια σχεδόν στιγμιαία εμφάνιση της ζωής" (υπό έννοια γεωλογικής χρονικής κλίμακας), μετά τον σχηματισμό των ωκεανών 4,41 δισεκατομμύρια χρόνια πριν και όχι πολύ καιρό μετά το σχηματισμό της Γης 4,54 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. δεξιά|μικρογραφία|170x170px|Μελέτες δείχνουν ότι η [[ζωή στη Γη μπορεί να προέρχεται από βιολογική ύλη που μεταφέρθηκε από κοσμική σκόνη ή μετεωρίτες.]]
"Απομεινάρια ζωής" έχουν βρεθεί σε βράχους 4,1 δισ. ετών στη Δυτική Αυστραλία.
Στοιχεία βιογενούς γραφίτη και, ενδεχομένως, στρωματόλιθου ανακαλύφθηκαν σε ιζηματογενείς βράχους 3,7 δισ. ετών στη νοτιοδυτική Γροιλανδία.
Τον Μάιο του 2017 στοιχεία χερσαίας ζωής ενδεχομένως βρέθηκαν σε ιζηματογενές πέτρωμα 3,48 δισ. ετών το οποίο συχνά βρίσκεται γύρω από ιαματικές πηγές και θερμοπίδακες, στον Κρατώνα Πιλμπάρα της Δυτικής Αυστραλίας. Η ανακάλυψη αυτή συμπληρώνει μια δημοσίευση το Νοέμβριο του 2013 σύμφωνα με την οποία μικροβιακά απολιθώματα βρέθηκαν σε ψαμμίτη ηλικίας 3,48 δισεκατομμυρίων ετών στη Δυτική Αυστραλία.
Το Νοέμβριο του 2017, μια μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου πρότεινε ότι η ζωή στη Γη μπορεί να προήλθε από βιολογικά σωματίδια που μεταφέρθηκαν από ρεύματα κοσμικής σκόνης.
Τον Ιανουάριο του 2018, μια μελέτη βρήκε ότι μετεωρίτες ηλικίας 4,5 δισ. ετών που βρέθηκαν στη Γη περιείχαν νερό σε υγρή μορφή, μαζί με προ-βιοτικές σύνθετες οργανικές ουσίες που μπορεί να αποτελούν συστατικά για τη ζωή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξέλιξη Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία
Κυνήγι
Το κυνήγι ή θήρα είναι (γενικά) η πρακτική της καταδίωξης, θανάτωσης ή παγίδευσης οποιουδήποτε έμβιου οργανισμού από άλλα έμβια όντα, συνήθως όμως ο όρος περιορίζεται και εννοείται ότι άνθρωποι κυνηγούν διάφορα «άγρια» ζώα. Ο σκοπός του κυνηγιού μπορεί να είναι η λήψη τροφής, η αναψυχή ή και το εμπορικό κέρδος. Κάποια ζώα επίσης κυνηγούν κάποια άλλα ζωικά είδη. Στον παρόντα χρόνο, το νόμιμο κυνήγι διακρίνεται από τη λαθροθηρία, κατά την οποία το κυνήγι γίνεται ενάντια στο εφαρμοσμένο νομικό δίκαιο. Τα είδη που θηρεύονται αναφέρονται ως «θηράματα» και είναι συνήθως θηλαστικά ή πτηνά. Το κυνήγι είναι ένας σύγχρονος τρόπος επιστροφής στο παρελθόν και μια από τις παλαιότερες ανθρώπινες δραστηριότητες.
Η επιδέξια ιχνηλάτηση και η απόκτηση ενός (συχνά) απατηλού στόχου, όπως απαιτεί το πραγματικό κυνήγι ζώων, προκάλεσε τη χρήση της λέξης «κυνήγι» και σε μια σειρά μεταφορών, όπως για παράδειγμα «κυνήγι θησαυρού», «κυνήγι διαπραγματεύσεων», ή ακόμη και «κυνήγι διαφθοράς, φοροδιαφυγής και σπατάλης».
Ιστορια
δεξιά|μικρογραφία|250px|Κυνήγι αλεπούς στην Αγγλία του 1850 Το κυνήγι είναι μαζί με τη συλλογή των πεσμένων καρπών, μια από τις αρχαιότερες ασχολίες του ανθρώπου. Με το κυνήγι, ο πρωτόγονος άνθρωπος προσπαθούσε να εξασφαλίσει την τροφή του. Για το λόγο αυτό, αντικείμενο κυνηγιού αποτελούσαν τα πολύ μικρά ζώα, που μπορούσε να πιάσει με τα χέρια. Αργότερα άρχισε να χρησιμοποιεί τα πρώτα όπλα, που ήταν πέτρες ή δίκτυα, για να σκοτώνει τα ζώα από κάποια απόσταση. Το κυνήγι γινόταν συνήθως ομαδικά. Γνωστές από την εποχή εκείνη ήταν οι ομάδες των κυνηγών των μαμούθ. Χάρη στην φωτιά ανακάλυψε καινούργια όπλα. Είδε πως τα όπλα που είχε, αν τρυπούσαν, θα ήταν πιο αποτελεσματικά. Έτσι, άρχισε να δένει στην άκρη ενός μακριού ξύλου μια μυτερή πέτρα ή ένα μυτερό κόκαλο. Τα όπλα αυτά ήταν πολύ πιο φονικά από τα προηγούμενα, αλλά και πάλι έπρεπε να πλησιάσει το ζώο από κοντά, πράγμα που ήταν πολύ επικίνδυνο. Άρχισε λοιπόν να ψάχνει για καινούρια όπλα. Πρώτα ανακάλυψε τη σφεντόνα, ύστερα από πολλά χρόνια ανακάλυψε και το τόξο, που για πολλές χιλιάδες χρόνια αποτέλεσαν τα πιο τέλεια όπλα που μπορούσε να διαθέσει. Όταν αργότερα εφηύρε τη μπαρούτη, το κυνήγι πήρε άλλη πια τροπή κι άλλο χαρακτήρα. Όταν ο άνθρωπος εγκαταστάθηκε σε οικισμούς, το κυνήγι ως πηγή διατροφής περιορίστηκε από την αγροτική καλλιέργεια και την εκτροφή ζώων. Τα όπλα πλέον ήταν αποκλειστικά για πολεμικούς σκοπούς.
Το κυνήγι ως ασχολία
Το κυνήγι επιστρέφει ως ασχολία με τα πυροβόλα όπλα. Στην Αγγλία π.χ., διοργανώνονται ολόκληρες εκστρατείες για το κυνήγι της αλεπούς ή ελαφιών από έφιππους ευγενείς με τη βοήθεια κυνηγετικών σκυλιών. Σήμερα, σε πολλές χώρες έχουν γίνει ειδικοί νόμοι που ρυθμίζουν το πώς και σε ποιες περιοχές μπορεί και πρέπει να γίνεται το κυνήγι. Απαγορεύεται, έτσι, την άνοιξη ή την εποχή που ζευγαρώνουν τα ζώα και τα πουλιά. Ακόμη, σε πολλές περιπτώσεις απαγορεύεται το κυνήγι των θηλυκών ζώων. Μερικά είδη ζώων ή πουλιών απαγορεύεται να σκοτώνονται.
Θηρεύσιμα είδη
Το σύνολο των θηρεύσιμων ειδών στην Ελλάδα, αποτελείται από 5 θηλαστικά και 32 είδη πτηνών, όπως αυτά παρατίθενται παρακάτω:
Θηλαστικά
Αγριοκούνελο (Oryctolagus cuniculus) Λαγός (Lepus europaeus) Αλεπού (Vulpes vulpes) Αγριόχοιρος (Sus scrofa) Πετροκούναβο (Martes foina)
Δενδρόβια - Εδαφόβια
Πετροπέρδικα (Alectoris graeca) Νησιώτικη πέρδικα (Alectoris chukar) Ορτύκι (Coturnix coturnix) Φασιανός (Phasianus colchicus) Μπεκάτσα (Scolopax rusticola) Σιταρήθρα (Alauda arvensis) Φάσσα (Columba palumpus) Αγριοπερίστερο (Columba livia) Τρυγόνι (Streptopelia turtur) Τσίχλα (Turdus filomelos) Δενδρότσιχλα (Turdus viscivorus) Κοκκινότσιχλα (Turdus iliacus) Γερακότσιχλα (Turdus pilaris) Κότσυφας (Turdus merula) Ψαρόνι (Sturnus vulgaris) Καρακάξα (Pica pica) Κάργια (Corvus monedula) Κουρούνα (Corvus corone) Ορτυκια (quails)
Υδρόβια είδη
Κιρκίρι (Anas crecca) Πρασινοκέφαλη (Anas platyrhynchos) Φλυαρόπαπια (Anas strepera) Σφυριχτάρι (Anas penelope) Σαρσέλα (Anas querquedula) Σουβλόπαπια (Anas acuta) Χουλιαρόπαπια (Anas clypeata) Κυνηγόπαπια (Aythya ferina) Τσικνόπαπια (Aythia fuligula) Ασπρομετωπόχηνα (Anser albifrons) Νερόκοτα (Gallinula chloropus) Φαλαρίδα (Fulicula atra) Καλημάνα (Vanellus vanellus) Μπεκατσίνι (Gallinago gallinago)
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Δεξιότητες επιβίωσης Κατηγορία:Κακοποίηση ζώων
Αεροπήκτωμα
Χαρακτηριστικά
Το αεροπήκτωμα είναι ένα νανοδομημένο μεσοπορώδες υλικό με εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ιδιότητες όπως:
Παρασκευή
Πρώτο βήμα στη παρασκευή σύνθεση αεροπηκτώματος είναι η χημική αντίδραση υδρόλυσης - συμπύκνωσης ενός αλκοξειδίου του πυριτίου και ο σχηματισμός έτσι ενός πηκτώματος, ενός «ζελέ» (gel) που αποτελείται από δίκτυο σωματιδίων οξειδίου του Si σε κάποιο οργανικό διαλύτη.
Επειδή όμως ο διαλύτης αν απομακρυνθεί με συμβατικό τρόπο (π.χ. ξήρανση σε φούρνο) οι τριχοειδείς δυνάμεις που αναπτύσσονται κατά την εξάτμιση του διαλύτη μπορεί να επιφέρουν τη «κατάρρευση» της δομης του υλικού, αυτό αποφεύγεται με τη μετάβαση του διαλύτη από υγρή σε αέρια κατάσταση με υπερκρίσιμη ξήρανση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες Κατηγορία:Αφροί Κατηγορία:Κολλοειδή
Γκόλντεν Ριτρίβερ
Το Γκόλντεν Ριτρίβερ (αγγλ. Golden Retriever), (μτφρ. Χρυσός Ανακτών) είναι ράτσα σκύλου μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους με καταγωγή από τη Σκωτία. Αρχικά ανατράφηκε ως ιχνηλάτης μικρών θηραμάτων όπως πουλιά. Η εξωτερική του ομορφιά σε συνδυασμό με τον αξιοσημείωτο χαρακτήρα του, το κάνει ίσως και την καλύτερη ράτσα σκύλου σήμερα.
Εξωτερική εμφάνιση
Τα Γκόλντεν Ριτρίβερ είναι σκυλιά μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους. Συγκεκριμένα, το ύψος ενός αρσενικού Γκόλντεν Ριτρίβερ κυμαίνεται από 58 έως 61 εκατοστά, ενώ το αντίστοιχο του θηλυκού από 55 έως 57 εκατοστά. Όσον αφορά το βάρος, ένα αρσενικό Γκόλντεν Ριτρίβερ συνήθως ζυγίζει από 30 έως 34 κιλά ενώ ένα θηλυκό από 25 έως 32 κιλά. Το τρίχωμα του Γκόλντεν Ριτρίβερ είναι ίσιο ή ελαφρώς κυματιστό. Ο χρωματισμός που συναντάται πιο συχνά είναι οι αποχρώσεις του χρυσαφί, του κρεμ και πιο σπάνια το ανοιχτό καφέ.
Χαρακτήρας
Η ιδιοσυγκρασία του Γκόλντεν Ριτρίβερ είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της ράτσας και περιγράφεται ως "ευγενική, φιλική και με αυτοπεποίθηση". Είναι πολύ καλό οικογενειακό κατοικίδιο και τα πηγαίνει καλά με τα παιδιά. Συμπεριφέρεται εξίσου καλά και στους ξένους εκτός από τα γνωστά του πρόσωπα. Το γεγονός αυτό δεν το κάνει καλό σκύλο φύλακα. Το τυπικό Γκόλντεν Ριτρίβερ είναι σκύλος υψηλής νοημοσύνης, ευγενικό, πράο και πάντα πρόθυμο να ευχαριστήσει τους γύρω του. Από τα σκυλιά που δεν δαγκώνουν ποτέ, με υπομονή και κατανόηση για τα παιδιά και τους γύρω του, πράγμα που το κάνει μάλλον μέτριο φύλακα, αλλά αξιολάτρευτο.
Το Γκόλντεν Ριτρίβερ είναι επίσης γνωστό για την υψηλή νοημοσύνη του. Κατέχει την τέταρτη θέση στο βιβλίο The Intelligence of Dogs του Stanley Coren, πίσω από το Μπόρντερ Κόλι, το Πουντλ και τον Γερμανικό Ποιμενικό, καθώς εκπαιδεύεται εύκολα και είναι υπάκουο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κυνηγόσκυλο, οδηγός, στην αναζήτηση συντριμμιών και στην ανίχνευση ναρκωτικών ουσιών, εξαιτίας της κοινωνικότητας, της ηρεμίας και της θέλησης για μάθηση που το χαρακτηρίζει.
Υγεία
Ο μέσος όρος ζωής για ένα Γκόλντεν Ριτρίβερ είναι 11 με 12 χρόνια.
Τα Γκόλντεν Ριτρίβερ είναι ευαίσθητα σε συγκεκριμένες ασθένειες. Γι' αυτό συνιστάται να επισκέπτονται το κτηνίατρο μία φορά το χρόνο για εξετάσεις ρουτίνας. Είναι γνωστό ότι παρουσιάζουν γενετικές ανωμαλίες και άλλες ασθένειες. Η δυσπλασία των ισχύων είναι κοινή στη ράτσα. Για το λόγο αυτό, κατά την αγορά ενός κουταβιού συνιστάται να είναι γνωστό το γενεολογικό του δέντρο και να εξεταστεί το κουτάβι από το OFA ή από το PennHIP για τη νόσο του ισχίου. Ακόμη, η παχυσαρκία είναι κοινή, καθώς τα Γκόλντεν Ριτρίβερ λατρεύουν να τρώνε. Τα κουτάβια θα πρέπει να τρώνε περίπου 3 κύπελλα φαγητό την ημέρα και οι ενήλικες 3-5 κύπελλα. Η ποσότητα αυτή μεταβάλλεται από το είδος του φαγητού και από το πόσο ενεργητικός είναι ο σκύλος.
Καλλωπισμός
Τα Γκόλντεν Ριτρίβερ χρειάζονται τακτικό καλλωπισμό και περιστασιακό μπάνιο. Συνίσταται να χτενίζονται μία φορά την εβδομάδα και κάθε μέρα σε περιόδους μεγάλης αποβολής τριχώματος και να κάνουν μπάνιο κάθε δύο μήνες. Ρίχνουν κάπως το τρίχωμα τους κατά τη διάρκεια της χρονιάς αλλά είναι γνωστό ότι ρίχνουν μεγάλες ποσότητες δύο φορές το χρόνο. Επίσης, τα αυτιά τους χρειάζονται τακτικό καθαρισμό αλλιώς μπορεί να προκληθούν λοιμώξεις σε αυτά. Αν και η ρίψη τριχώματος είναι αναπόφευκτη με τα Γκόλντεν Ριτρίβερ, ο συχνός καλλωπισμός μειώνει την ποσότητα που αποβάλλουν. Η σοβαρή ρίψη τριχώματος που έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία φαλακρών μπαλωμάτων μπορεί να είναι ενδεικτική άγχους ή ασθένειας του σκύλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Μύρινα Καρδίτσας
Η Μύρινα ή Μυρίνη βρίσκεται ανατολικά της Καρδίτσας. Υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Κάμπου του Δήμου Καρδίτσας και απέχει 8 χλμ. περίπου από την Καρδίτσα, ενώ βρίσκεται πολύ κοντά στον ποταμό Καλέντζη. Έχει, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, 684 κατοίκους, η πλειοψηφία των οποίων είναι αγρότες και κτηνοτρόφοι. Για τους επισκέπτες υπάρχουν πολλές καφετέριες και ψησταριές. Πρόεδρος της Μυρίνης είναι ο κ. Δημήτριος Μ. Τζιόλιας.
Υπάρχει Μορφωτικός-Λαογραφικός σύλλογος Μυρίνης, ο οποίος εκπροσωπεί το χωριό σε εκδηλώσεις ανά την Ελλάδα. Πρόεδρος του συλλόγου από το 2015 είναι ο κ. Λιάκος Ι. Αθανάσιος.
Ιστορία
Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄ο Μέγας, βαπτίστηκε Χριστιανός το 380 μ.χ. και τον επόμενο χρόνο συγκάλεσε τη Β' Οικουμενική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη. Έδειξε ιδιαίτερη ευαισθησία για την ενίσχυση της Εκκλησίας και έναντι της ειδωλολατρικής θρησκείας. Στη συνέχεια ζήτησε να κτιστούν σε όλη την αυτοκρατορία Ιεροί Ναοί. Κτίστηκαν πολλοί ναϊσκοι αφιερωμένοι στο νέο άγιο της χριστιανοσύνης, τον Άγιο Δημήτριο. Τότε κτίστηκε και ένας ναϊσκος στην αρχαία πόλη Μεθύλιον. Το έτος 1893 κατεδαφίστηκε ο κατεστραμμένος ναϊσκος και στη θέση του κτίστηκε ο σημερινός. Κοντά στον ναό του Αγίου Δημητρίου βρίσκεται το Κοιμητήριο του χωριού.
Ανασκαφές
Στην Περιοχή της Μυρίνης από ανασκαφικές έρευνες διαπιστώθηκε η ύπαρξη αρχαίου οικισμού που χρονολογείται από τα αρχαϊκά ως τα ρωμαϊκά χρόνια. Ο σημαντικός αυτός οικισμός φαίνεται πως αποτελούσε μια ανεξάρτητη πόλη-κράτος ανάμεσα στο Κιέριο και την Μητρόπολη. Στο παρελθόν στον αρχαιολογικό χώρο της Μυρίνης είχαν αποκαλυφθεί νομισματικοί θησαυροί φυλαγμένοι σε αγγεία στο έδαφος.
Τον Νοέμβριο του 2014, στη θέση «Αγία Βαρβάρα», κατά την διάρκεια τεχνικών έργων του Αυτοκινητόδρομου Κεντρικής Ελλάδας – Ε65, εντοπίστηκαν αρχαιότητες της Μέσης Νεολιθικής περιόδου τοποθετημένες στο 1ο μισό της 6ης χιλιετίας π.Χ.
Αρχαία πόλη Μεθύλιον
Το χωριό μέχρι το 1958 λεγόταν και γραφόταν Μοίρους ή Μύρους. Το 1958 μετονομάστηκε σε Μύρινα (Β.Δ. ΦΕΚ 84/2 Ιουνίου 1958 Τεύχος Α΄).
Λέγετε ότι πήρε το όνομα Μοίρους ή Μύρους με διάφορους τρόπους:
Πληθυσμός
Κατά την απογραφή του 2011 η Μύρινα είχε πληθυσμό 684 κατοίκους σημειώνοντας μια μείωση περίπου κατά 4% από την προηγούμενη απογραφή του 2001 όπου είχε 852 κατοίκους.
Τοποθεσία
thumb|300px|Το δημοτικό σχολείο στην Μυρίνη Κοντά στο χωριό βρίσκεται ένα αεροδρόμιο ελαφρών αεροσκαφών, με φορέα λειτουργίας το Δήμο Καρδίτσας, στον οποίο και ανήκει. Η προσπάθεια για την δημιουργία του αεροδρομίου στη Μυρίνη άρχισε το 2004 από τον τότε δήμαρχο Καρδίτσας Χρήστο Τέγο. Το πεδίο προσγείωσης ελαφρών αεροσκαφών Μυρίνης, όπως είναι η επίσημη ονομασία του διαθέτει έναν αεροδιάδρομο 680 μέτρα μήκους και 20 μέτρα πλάτους, ενώ υπάρχει και μια ζώνη ασφαλείας μήκους 30 μέτρων και στις δύο πλευρές του διαδρόμου σύμφωνα με τις διεθνείς προδιαγραφές.
Η Μύρινα έχει άριστη ρυμοτομία, πλατείες, ασφαλτοστρωμένους δρόμους και φωτισμό. Τα σπίτια των κατοίκων είναι καινούρια και σύγχρονα. Η ύδρευση και άρδευση γίνεται από τη λίμνη Πλαστήρα. Έχει καινούριο Κοινοτικό Κατάστημα, Αγροτικό Ιατρείο, Σχολείο και Ηρώον.
Κτίρια – αξιοθέατα
thumb|300px|Ο Ιερός Ναός της Αγίας Παρασκευής στην Μυρίνη Στην Μυρίνη υπάρχουν τεσσερις ναοί, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Νεκταρίου και της Αγίας Βαρβάρας. Σε απόσταση λίγων μέτρων από τον Άγιο Δημήτριο αναβλύζει ευώδη νερό (Αγιονέρι), το οποίο αποδίδουν στον Μυροβλύτη Άγιο Δημήτριο και είναι στεγασμένο με ειδική κτισμένη κατασκευή.
Αθλητισμός
Σε επίπεδο αθλητισμού, στην Μυρίνη υπάρχει ο ερασιτεχνικός ποδοσφαιρικός συλλόγος Α.Ο. Μυρίνης, ο οποίος κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας την περίοδο 2012 –13.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Σεσάλ
Το Σεσάλ (γαλλικά: Cessales, οξιτανικά: Cessalas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεσαλουά (γαλλικά: Cessalois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Λούχτα
Στην ιρλανδική μυθολογία, ο Λούχτα (ιρλ. Luchtaine ή Luchta) ήταν γιος της Μπρίγκιντ και του Τούιρεν. Ήταν ο ξυλουργός και τεχνίτης των Τουάθα ντε Ντανάν.
Μαζί με τα αδέρφια του, Κρέιγνε και Γκοϊβένου, είναι γνωστοί ως Trí Dée Dána, οι Τρεις Θεοί της Τέχνης. Αυτοί σφυρηλατούσαν τα όπλα, με τα οποία οι Τουάθα ντε Ντανάν πολεμούσαν τους Φομόριαν.
Κατηγορία:Κελτική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της μεταλλουργίας
Παριζίνα Μαλατέστα
μικρογραφία|Τζουζέπε Μπερτίνι, Παριζίνα, 1854.
Η Λάουρα Μαλατέστα (1404 – 21 Μαΐου 1425), γνωστότερη ως Παριζίνα Μαλατέστα, ήταν Ιταλίδα μαρκησία. Ήταν κόρη του Αντρέα Μαλατέστα κυρίου της Τσεζένα και της δεύτερης συζύγου του Λουκρητίας Ορντελάφι. Είχε μία σχέση με τον νόθο προγονό της, τον Ούγκο των Έστε· και οι δύο αποκεφαλίστηκαν από τον σύζυγό της Νικολό Γ΄ μαρκήσιο της Φερράρα.
Ο Έντουαρντ Γκίμπον γνώρισε στους Άγγλους αναγνώστες την ιστορία το 1796, και μετά από αυτό ο λόρδος Μπάιρον έγραψε το ποίημα Παριζίνα. Ακολούθησαν όπερες με το ίδιο όνομα από τον Ντονιτσέτι και τον Μασκάνι.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Τζιρόλαμο Ντομενιτσίνι, Η καταδίκη του Ούγκου και της Παριζίνας (1836), Μουσείο του 19οι αι., Φερράρα.
Η Παριζίνα ήταν μόλις λίγων ημερών, όταν η μητέρα της δηλητηριάστηκε από τον πατέρα της Τσέκο Ορντελάφι. Μεγάλωσε στην Αυλή του θείου της Κάρλο Μαλατέστα, στο Ρίμινι.
Το 1418 στη Ραβέννα, σε ηλικία 13 ετών, παντρεύτηκε τον Νικολό Γ΄ των Έστε μαρκήσιο της Φερράρα, του οποίου η πρώτη σύζυγος Τζιλιόλα της Καρράρα είχε πεθάνει μερικά χρόνια πριν. Έτσι η Παριζίνα μετακόμισε στη Φερράρα, η οποία είχε πληγεί από επιδημία πανώλης. Έμεινε στον πύργο του Ριγκομπέλο, σε δωμάτια κάτω από τη βιβλιοθήκη και επίσης στο Ντελίτσια ντι Κονσαντόλο, που κτίστηκε από τον Nικολό Γ΄.
Το 1419 γέννησε δίδυμες κόρες και το 1421 έναν γιο, που έζησε μόνο λίγους μήνες.
Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού το 1424 για να επισκεφτεί την οικογένειά της, η Παριζίνα συνοδεύτηκε, σύμφωνα με τις επιθυμίες του συζύγου της, από τον Ούγκο των Έστε, τον νόθο γιο του Νικολό από την ερωμένη του Στέλλα ντε' Τολομέι. Οι δύο νέοι γνώρισαν ο ένας τον άλλον στη Ραβέννα και έγιναν εραστές. Η σχέση συνεχίστηκε κρυφά, έπειτα από την επάνοδό τους στη Φερράρα. Συναντήθηκαν στα Ντελίτσιε ντι Μπελφιόρε, Φοσαντάλμερο ε Κουαρτεζάνα.
Άλλες πηγές αναφέρουν ότι για να ξεφύγει η Παριζίνα από την πανώλη του 1423, κατέφυγε στο καστέλο ντι Φοσαντάλμπερο συνοδευόμενη από τον προγονό της και εκεί άρχισε η σχέση.
Όταν έθεσε το ζευγάρι υπό την επίβλεψη μίας από τις υπηρέτριές της, ο Νικολό ανακάλυψε την υπόθεση. Τότε φυλάκισε τη σύζυγό του και τον νόθο γιο του στο υπόγειο τού κάστρου και τους αποκεφάλισε.
Στην τέχνη
μικρογραφία|Ο Άτσο και ο ύπνος της Παρισίνα, μελέτη για έναν χαμένο πίνακα του [[Φορντ Μάντοξ Μπράουν.]] Η τραγική της ιστορία έχει εμπνεύσει συγγραφείς, μουσικούς και ζωγράφους. Ο αναγεννησιακός συγγραφέας Ματτέο Μπαντέλλο έγραψε το μυθιστόρημα Ούγκο και Παριζίνα.
Ο Έντουαρντ Γκίμπον είπε σύντομα την ιστορία στα Διάφορα Έργα του το 1796:"Με τη μαρτυρία μίας υπηρέτριας και τη δική του παρατήρηση, ο μαρκήσιος της Φερράρα ανακάλυψε την με αιμομιξία αγάπη τής συζύγου του Παριζίνας, και του Ούγκο, τού νόθου γιου του, ενός όμορφου και γενναίου νέου. Αποκεφαλίστηκαν στο κάστρο, με την ποινή ενός πατέρα και συζύγου, ο οποίος δημοσίευσε την ντροπή του και επέζησε από την εκτέλεση. Ήταν ατυχής, αν ήταν ένοχοι· αν ήταν αθώοι, ήταν ακόμα πιο ατυχής. Δεν υπάρχει πιθανή κατάσταση, στην οποία μπορώ να εγκρίνω ειλικρινά την τελευταία άδικη πράξη ενός γονέα."Ο λόρδος Μπάιρον δημοσίευσε το 586 γραμμών ποίημα Παριζίνα το 1816. Στο ποίημα τού Μπάιρον, ο Άτσο (είναι ο Νικολό) μαθαίνει για την υπόθεση, όταν η Παριζίνα μουρμουρίζει το όνομα τού Χούγκο (του Ούγο) στον ύπνο της. Σε μία βελτιωμένη εκδοχή του Μπάιρον, η Παριζίνα και ο Χούγκο είχαν δεσμευτεί να παντρευτούν, προτού η Άτσο αποφασίσει να τη νυμφευτεί. Επίσης, ο Άτσο καταδικάζει μόνο τον Χούγκο σε θάνατο. Η μοίρα της Παριζίνα είναι άγνωστη, εκτός από το γεγονός ότι αναγκάζεται να παρακολουθήσει την εκτέλεση του Χούγκο και να βγάλει μία φωνή, που δείχνει ότι πλησιάζει η τρέλα. Ο Άτσο βασανίζεται από την απόφασή του.
Ένα λιμπρέτο του Φελίτσε Ρομάνι, εμπνευσμένο από το ποίημα του Μπάιρον, μελοποιήθηκε από τον Γκαετάνο Ντονιτσέττι το 1833 ως Παριζίνα. Ο Πιέτρο Μασκάνι συνέθεσε την τραγική όπερα Παριζίνα με βάση τη λυρική τραγωδία, που γράφτηκε από τον Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο το 1912 ως μια άλλη προσαρμογή τού ποιήματος τού Μπάιρον.
Υπάρχει επίσης μία λιγότερο γνωστή όπερα του Τομάς Γκιριμπάλντι (1878) και μία τραγωδία του Αντόνιο Σόμμα.
Η ιστορία αποτέλεσε αντικείμενο ζωγραφικής από τους Τζιρόλαμο Ντομενιτσίνι, Τόμα Τζόουνς Μπέικερ, Φορντ Μάντοξ Μπράουν (ένα χαμένο έργο), Τζουζέπε Μπερτίνι, Γκαετάνο Πρεβιάτι, Μπαρτολομέο Τζουλιάνο, Ντομένικο Μορέλι, Μαρία Όρσολα Καστελνουόβο και Ακίλε Πούνι.
Οικογένεια
Παντρευτηκε τον Νικολό Γ΄ των Έστε μαρκήσιο της Φερράρα και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα
Προφήτης Ηλίας Μεσσηνίας
Ο Προφήτης Ηλίας Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 46 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλαμάτας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Ο Προφήτης Ηλίας βρίσκεται σε υψόμετρο 183 μέτρων, βόρεια από την Καλαμάτα και έχει θέα προς το Μεσσηνιακό Κόλπο.
Ιστορία
Σπουδαία μορφή του Μοναστηριού του Προφήτη Ηλία, υπήρξε ο Ηγούμενος Πανάρετος Αγγελόπουλος, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.
Από το 1920 ως το 1986, στον Προφήτη Ηλία, λειτούργησε το Σανατόριο Απόρων Φυματικών, της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας και από το 1957 ως το1986, το Ψυχιατρείο.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Δημήτριος Μπαρλαούτας
Ο Δημήτριος Μπαρλαούτας ήταν σημαντικός Έλληνας διδάσκαλος του γένους από τα Γιαννιτσά Πέλλας της Μακεδονίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δημήτριος Μπαρλαούτας γεννήθηκε στα μέσα του 18ου αιώνα στα Γιαννιτσά Πέλλας της Μακεδονίας. Υπήρξε μεγάλος παιδαγωγός και δάσκαλος σε αρκετές Ελληνικές σχολές της Κεντρικής Μακεδονίας. Δίδαξε στη σχολή της Νάουσας το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Μεταξύ των μαθητών του, ήταν και ο πρόκριτος Ζαφείριος Θεοδοσίου Λογοθέτης τον οποίο δίδαξε και κατ' ιδίαν στην οικία του. Διατέλεσε υπεύθυνος της βιβλιοθήκης της Νάουσας, η οποία διέθετε τότε 3.000 τόμους. Το σχολικό έτος 1821 - 1822 δίδασκε στα Γιαννιτσά, αλλά εισχώρησε στην πολιορκούμενη Νάουσα για να διασώσει τη βιβλιοθήκη. Το 1821 φιλοξένησε προσωρινά στην οικία του στη Νάουσα τον Δημήτριο Ίπατρο, ο οποίος επισκέφτηκε την πόλη, προκειμένου να μυήσει τους πρόκριτους στη Φιλική Εταιρεία. Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 συμμετείχε στα γεγονότα της Νάουσας και κατά την καταστροφή της πόλης, διέσωσε το μεγαλύτερο μέρος του υλικού της βιβλιοθήκης, κρύβοντάς το, σε υπόγεια κρύπτη (αργότερα το μεγαλύτερο μέρος των διασωθέντων περιέπεσε στους ιεραπόστολους του προτεσταντισμού). Το 1822 καρατομήθηκε από τους Οθωμανούς, μετά την ανακατάληψη της Νάουσας.
Σούσι
thumb|240px|Σούσι Μάκι Το σούσι είναι ιαπωνικό παραδοσιακό φαγητό και έχει ως βάση το ξυδάτο ρύζι (σάρι), το οποίο συνδυάζεται με άλλα υλικά, που αποκαλούνται νέτα. Συνήθως αυτά τα άλλα υλικά είναι θαλασσινά και ψάρια. Το κρέας χωρίς το ρύζι λέγεται σασίμι (sashimi). Το σασίμι είναι κυρίως από κρέας τόνου και σολομού. Το σούσι σερβίρεται σχεδόν πάντα με σάλτσα σόγιας, γουασάμπι και τζίντζερ.
Δημήτριος Μπαρλαούτας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους Κατηγορία:Παιδαγωγοί Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας