cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίντερ Μαϊάμι ΚΦ
Επέκταση
Στις 29 Ιανουαρίου 2018, ο όμιλος Miami Beckham United (αποτελούμενος από τους Μπέκαμ, Κλάουρε, Φούλερ, Μασαγιόσι Σον και Χόρχε και Χοσέ Μας (οι ηγέτες της εταιρείας τηλεπικοινωνιών και κατασκευών MasTec με έδρα το Μαϊάμι), τέσσερα χρόνια μετά την αρχική ανακοίνωση της ιδιοκτησίας για επιδίωξη μιας ομάδας, του απονεμήθηκε το 25ο franchise MLS και επρόκειτο να αγωνιστεί τη σεζόν του 2020. Η ανακοίνωση αντιπροσώπευε μέρος μιας μεγαλύτερης επέκτασης του MLS που θα αύξανε τον αριθμό των ομάδων του σε 26 έως το 2020 και σε 30 μετά από αυτό. Η ομάδα ιδιοκτησίας του ομίλου μετονομάστηκε αργότερα σε Miami Freedom Park LLC. Ανακοίνωσαν το Club Internacional de Fútbol Miami, συντομευμένο σε Inter Miami CF, ως το επίσημο όνομα του συλλόγου στις 5 Σεπτεμβρίου 2018.
Στις 30 Δεκεμβρίου 2019, ο πρώην παίκτης της Εθνικής Ουρουγουάης και προπονητής της ΚΦ Μοντερρέι, Ντιέγκο Αλόνσο, ανακοινώθηκε ως ο πρώτος προπονητής του συλλόγου.
αριστερά|μικρογραφία|212x212εσ| Ο Αργεντινός επιθετικός [[Γκονσάλο Ιγουαΐν υπέγραψε με την Ίντερ Μαϊάμι το 2020.]]
Πρώτα χρόνια (2020–2022)
Ο πρώτος αγώνας της Ίντερ Μαϊάμι για το MLS διεξήχθη την 1η Μαρτίου 2020, μια εκτός έδρας ήττα με 1-0 από την Λος Άντζελες ΦΚ. Ο ενδεδειγμένος παίκτης Ροδόλφο Πισάρο, σημείωσε το πρώτο γκολ στην ιστορία της Ίντερ Μαϊάμι στον επόμενο αγώνα στις 7 Μαρτίου, σε μια ήττα με 2–1 από την Ντι Σι Γιουνάιτεντ. Ο πρώτος εντός έδρας αγώνας της ομάδας ήταν να διεξαχθεί στις 14 Μαρτίου 2020, εναντίον της Λος Άντζελες Γκάλαξι, της πρώην ομάδας του Μπέκαμ, όμως ο αγώνας αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19. Στις 23 Αυγούστου 2020, η Ίντερ Μαϊάμι κατέγραψε την πρώτη της νίκη, με 3–2 επί της Ορλάντο Σίτι. Στις 18 Ιανουαρίου 2021, ο προπονητής της Εθνικής Αγγλίας γυναικών, Φιλ Νέβιλ, διορίστηκε νέος προπονητής.
Το 2021, οι αδελφοί Μας ολοκλήρωσαν μια εξαγορά για να αναλάβουν την πλειοψηφική ιδιοκτησία της ομάδας από τους Κλάουρε και Σον. Στις 28 Μαΐου 2021, το MLS ανακοίνωσε ότι θα επιβάλει κυρώσεις στην Ίντερ Μαϊάμι, τον ιδιοκτήτη Χόρχε Μας και τον πρώην αθλητικό διευθυντή Πολ ΜακΝτόνα για παραβίαση των κανόνων του ρόστερ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2020. Ο σύλλογος είχε υπογράψει τον Μπλαιζ Ματουϊντί και τον Αντρές Ρέγιες χρησιμοποιώντας χρήματα στοχευμένης κατανομής (TAM) για να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις ανώτατου ορίου αποδοχών και να αποφύγει τη χρήση των τριών ντραφτ ενδεδειγμένων παικτών, αλλά βρέθηκε ότι είχε υπερβεί το μέγιστο όριο TAM του 1,61 εκατομμυρίου δολαρίων ανά παίκτη. Το MLS επέβαλε στον σύλλογο πρόστιμο 2 εκατομμυρίων δολαρίων και μείωσε τη διάθεση των δολαρίων κατά 2,27 εκατομμύρια δολάρια για τις σεζόν 2022 και 2023, ενώ στον Μας επιβλήθηκε πρόστιμο 250.000 δολαρίων και ο ΜακΝτόνα τέθηκε σε αναστολή από τις δραστηριότητες του πρωταθλήματος μέχρι το τέλος της σεζόν 2022. μικρογραφία| Ο Αργεντινός επιθετικός [[Λιονέλ Μέσι υπέγραψε με την Ίντερ Μαϊάμι τον Ιούλιο του 2023.]]
Εποχή Μέσι (2023–σήμερα)
Την 1η Ιουνίου 2023, η Ίντερ Μαϊάμι ανακοίνωσε ότι ο Νέβιλ απομακρύνθηκε από το σύλλογο. Εκείνη την εποχή, ο σύλλογος βρισκόταν στην τελευταία θέση στην Ανατολική Περιφέρεια. «Μερικές φορές σε αυτό το παιχνίδι, πρέπει να πάρουμε τις πιο σκληρές αποφάσεις και δυστυχώς νιώθουμε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε μια αλλαγή», είπε ο Μπέκαμ. Ο βοηθός προπονητής, Χαβιέ Μοράλες, ανέλαβε το ρόλο του προσωρινού προπονητή την ίδια μέρα. Τέσσερις ημέρες αργότερα, ο επτά φορές νικητής της Χρυσής Μπάλας, Λιονέλ Μέσι, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να ενταχθεί στον σύλλογο μετά την αποχώρησή του από την Παρί Σεν Ζερμέν, απορρίπτοντας προτάσεις για να παίξει στην Αλ Χιλάλ ΦΚ και στην Μπαρτσελόνα. Ο Μέσι υπέγραψε το συμβόλαιό του ως ενδεδειγμένος παίκτης στις 15 Ιουλίου 2023, με ισχύ μέχρι τη σεζόν 2025 του MLS Σκόραρε το νικητήριο γκολ με ελεύθερο λάκτισμα στον πρώτο του αγώνα με τον σύλλογο. Ο Αργεντινός και πρώην προπονητής της Μπάρτσα, Γκεράρντο Μαρτίνο, διορίστηκε επικεφαλής προπονητής του συλλόγου στις 28 Ιουνίου και εντάχθηκε στην Ίντερ τον επόμενο μήνα. Ο Μέσι εντάχθηκε επίσημα στην ομάδα, μαζί με τον πρώην συμπαίκτη του στη Μπαρτσελόνα, Σέρχιο Μπουσκέτς, σε μια τελετή αποκάλυψης στις 16 Ιουλίου. Πέντε μέρες αργότερα, ένας άλλος πρώην συμπαίκτης του στην Μπαρτσελόνα, ο Ζόρδι Άλμπα, υπέγραψε επίσης στην Ίντερ Μαϊάμι. Στις 21 Ιουλίου 2023, ο Μέσι και ο Μπουσκέτς έκαναν το εντός έδρας ντεμπούτο τους, σε μια νίκη με 2-1 επί της Κρους Αζούλ στο Λιγκ Καπ, με τους δύο παίκτες να μπαίνουν στο παιχνίδι στο 54ο λεπτό. Ο Μέσι σημείωσε το νικητήριο γκολ από φάουλ στις καθυστερήσεις, τερματίζοντας το σερί 11 αγώνων χωρίς νίκη της Ίντερ Μαϊάμι. Στις 25 Ιουλίου 2023, ο Μέσι και ο Μπουσκέτς έπαιξαν το πρώτο τους παιχνίδι ως βασικοί, σε μια νίκη 4–0 επί της Ατλάντα Γιουνάιτεντ, στο οποίο ο Μέσι και ο Ρόμπερτ Τέιλορ σημείωσαν από δύο γκολ και κατέγραψαν μια ασίστ.
Χρώματα και σήμα
Ο όμιλος Miami Beckham United αποκάλυψε το όνομα και τα χρώματα της ομάδας στις 5 Σεπτεμβρίου 2018. Το όνομα ανακοινώθηκε ως Club Internacional de Fútbol Miami (Inter Miami CF). Το έμβλημα, σχεδιασμένο με στυλ και χρώματα που θυμίζουν την Αρ Ντεκό αρχιτεκτονική παράδοση της πόλης, εμφανίζει δύο μεγάλους λευκούς ερωδιούς με συμπλεγμένα πόδια που σχηματίζουν το γράμμα M. Ανάμεσα στους ερωδιούς υπάρχει μια έκλειψη, με τον ήλιο να φέρει επτά ακτίνες σε έναν φόρο τιμής στο νούμερο που φορούσε συχνά ο Μπέκαμ ως παίκτης. Τα χρώματα της ομάδας είναι ροζ, μαύρο και λευκό και είναι η μόνη μεγάλη ανδρική επαγγελματική αθλητική ομάδα στη Βόρεια Αμερική που έχει το ροζ ως χρώμα ομάδας. Περιμετρικά εμφανίζεται το όνομα της ομάδας που περικλείει όλα τους λατινικούς αριθμούς MMXX που αντιπροσωπεύουν το έτος 2020, την εναρκτήρια σεζόν της ομάδας.
Το όνομα του συλλόγου έχει αποτελέσει αντικείμενο διαφωνίας σχετικά με το εμπορικό σήμα με την ιταλική ομάδα Ίντερ Μιλάνου, η οποία είχε καταθέσει αξίωση στο Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και Εμπορικών Σημάτων των ΗΠΑ για την προστατευμένη χρήση του «Ίντερ» το 2014. Το MLS υπέβαλε ένσταση για την αξίωση εμπορικού σήματος τον Απρίλιο του 2019, υποστηρίζοντας ότι το όνομα «Ίντερ» ήταν γενικό λόγω της χρήσης του από άλλους συλλόγους και δεν μπορούσε να διεκδικηθεί αποκλειστικά. Έως το 2021, η υπόθεση συνεχίζεται.
Υποστηρικτές
Ο σύλλογος έχει τέσσερις επίσημες ομάδες υποστηρικτών: The Siege, Southern Legion, Vice City 1896 και Nación Rosa Y Negro.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες ΗΠΑ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2018
Άουσβιτς
Η ονομασία Άουσβιτς αναφέρεται κυρίως σε σύμπλεγμα ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και σχετίζεται με τα ακόλουθα λήμματα:
Μπορεί επίσης να αφορά:
Via Triumphalis
Η Via Triumphalis δηλαδή «Θριαμβική Οδός» (ιταλ.: Via Trionfale) είναι Ρωμαϊκή οδός που οδηγεί στη Ρώμη και εντός της Ιταλίας. Επρόκειτο για αρχαίο δρόμο, που ένωνε τη Ρώμη με τους Βηίους (Veii). Το βόρειο τέρμα της Οδού συνδέεται με τη Via Cassia.
Ιστορία
Το όνομα που δόθηκε στην Οδό πιθανότατα χρονολογείται από τη νίκη του Mάρκου Φούριου Κάμιλλου επί της πόλης των Βηίων γύρω στο 396 π.Χ., για την οποία του παραχωρήθηκε το δικαίωμα θριάμβου στην οδό, που οδηγούσε από τους Βηίους στον λόφο του Καπιτωλίου (Mons Campitolius). Στους Ρωμαίους στρατηγούς απένειμαν έναν θρίαμβο, που παραδοσιακά προχωρούσε από το Άρεως Πεδίον κατά μήκος αυτού του δρόμου ως το Καπιτώλιο. Η διαδρομή ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης και περιγράφτηκε από τον Φλάβιο Μπιόντο στο έργο του Roma Triumphans, βιβλίο X. Σημαντικά αρχαία τοπόσημα ήταν η Θριαμβική Γέφυρα (Pons Neronianus) επάνω από τον Τίβερη, τώρα κατεδαφισμένη, η Θριαμβική Πύλη (Porta Triumphalis), η Αψίδα των Αρκαδίου, Ονωρίου και Θεοδοσίου Α΄ και ο τερματισμός της διαδρομής στον ναό του Ιανού Τετραμέτωπου (Janus Quadrifrons).
Το βιβλίο του 1828 Μία περιήγηση στην Ιταλία και τη Σικελία σημειώνει ότι η Via Trionfale ήταν «μόλις οκτώ πόδια πλάτος και τελείως αψιδωτή με δέντρα» εκείνη τη χρονική περίοδο. Το βιβλίο αναφέρει επίσης ότι ο δρόμος ήταν «στρωμένος με πέτρες μεγέθους δύο ή τριών ποδιών, ακανόνιστες, αλλά στενά προσαρμοσμένες μεταξύ τους, και τόσο βαθιά βυθισμένες στο έδαφος, που ακόμη είναι σε καλή κατάσταση μετά την πάροδο τόσων αιώνων». Εκείνη την εποχή, σημειώθηκε επίσης ότι ορισμένες από τις πέτρες είχαν σκαλισμένα τα αρχικά "VN", που σημαίνει "via numinis".
Ιστορικά ορόσημα
Το αναβρυτήριο της πλατείας Πίου υπάρχει στη διαδρομή. Αυτό κατασκευάστηκε το 1862 από τον πάπα Πίο Θ΄, αντικαθιστώντας μία παλαιότερη κρήνη του πάπα Παύλου Ε΄ από το 1614. Το αναβρυτήριο σχεδιάστηκε από τον Φιλίππο Μαρτινούκι. Δεν φαίνεται πια, λόγω της ανύψωσης και της διεύρυνσης της Οδού Θριάμβων.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μεταφορές στη Ρώμη Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Οι Ώρες
Οι Ώρες (αγγλικά: The Hours) είναι αμερικανική/βρετανική δραματική ταινία παραγωγής 2002 σε σκηνοθεσία Στίβεν Ντάλντρι. Το σενάριο έγραψε ο Ντέιβιντ Χέαρ και είναι βασισμένο στο βραβευμένο με Πούλιτζερ, ομότιτλο μυθιστόρημα του Μάικλ Κάνινγκαμ. Πρωταγωνιστούν οι Μέριλ Στριπ, Τζούλιαν Μουρ και Νικόλ Κίντμαν.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία τριών γυναικών, σε διαφορετικές εποχές, των οποίων οι ζωές επηρεάζονται από το βιβλίο Κυρία Νταλαγουέι (Mrs. Dalloway) της Βιρτζίνια Γουλφ. Οι τρεις γυναίκες είναι: η Κλαρίσα Βόγκαν, μια Νεοϋορκέζα που ετοιμάζει ένα πάρτι για τον άρρωστο φίλο της που πάσχει από aids, το 2001, η Λόρα Μπράουν, μια έγκυος νοικοκυρά που ζει στην Καλιφόρνια της δεκαετίας του '50, εγκλωβισμένη σε ένα γάμο που την κάνει δυστυχισμένη και η Βιρτζίνια Γουλφ στην Αγγλία της δεκαετίας του '20, που προσπαθεί να γράψει το βιβλίο της, ενώ παλεύει να ξεπεράσει την κατάθλιψη.
Οι Ώρες ήταν μια από τις πιο αναγνωρισμένες ταινίες του 2002. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 25 Δεκεμβρίου 2002 σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών και δύο μέρες αργότερα σε ευρύτερη διανομή. Έλαβε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς και απέφερε 108,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Απέσπασε 9 υποψηφιότητες για Όσκαρ στην 75η Απονομή των Βραβείων, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Διασκευασμένου Σεναρίου, Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Εντ Χάρις, Β' Γυναικείου Ρόλου για την Μουρ, κερδίζοντας εκείνο του Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Κίντμαν.
Πλοκή
Το 1923, η συγγραφέας Βιρτζίνια Γουλφ γράφει το βιβλίο της Κυρία Νταλαγουέι στο σπίτι της στην Αγγλία. Το 1951, στο Λος Άντζελες η νοικοκυρά Λόρα Μπράουν προσπαθεί να αποδράσει από τη βαρετή καθημερινότητά της διαβάζοντας το ίδιο βιβλίο. Το 2001, στη Νέα Υόρκη, η Κλαρίσα Βόγκαν είναι σαν την ηρωίδα του βιβλίου που γράφει η Γουλφ, η οποία ετοιμάζει ένα πάρτυ προς τιμήν του καλού της φίλου Ρίτσαρντ, έναν ποιητή που πάσχει από aids που πρόκειται να λάβει βραβείο για την καριέρα του.
Η Βιρτζίνια, που πάσχει από κατάθλιψη, νιώθει παγιδευμένη μέσα στο σπίτι της, ελεγχόμενη συνέχεια από το σύζυγό της Λέοναρντ. Η Γουλφ περιμένει ανυπόμονα την επίσκεψη της αδερφή της Βανέσα και των παιδιών της. Αφού φεύγουν, η Βιρτζίνια πηγαίνει στο σταθμό του τραίνου, με προορισμό το κεντρικό Λονδίνο, όπου την προλαβαίνει ο Λέοναρντ και τη γυρίζει πίσω στο σπίτι. Ο Λέοναρντ εκφράζει τη συνεχή αγωνία που αισθάνεται, φοβούμενος μην κάνει και άλλη απόπειρα αυτοκτονίας η Βιρτζίνια. Αυτή του απαντάει ότι και η ίδια αισθάνεται την ίδια αγωνία, φοβούμενη την επιστροφή της στο ψυχιατρείο.
Η Λόρα Μπράουν, έγκυος στο δεύτερο παιδί, περνάει τις μέρες της στο σπίτι με τον ήσυχο γιο της Ρίτσι. Παντρεύτηκε το σύζυγό της, Νταν, μόλις τέλειωσε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και στην επιφάνεια, ζούνε το αμερικανικό όνειρο. Παρ' όλα αυτά είναι πολύ δυστυχισμένη. Αυτή και ο Ρίτσι ετοιμάζουν μια τούρτα για τα γενέθλια του Νταν, αλλά το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό. Δεν το βάζει όμως κάτω και φτιάχνει άλλη τούρτα. Με το γλυκό να είναι πολύ καλύτερο, καθαρίζει την κουζίνα και αφήνει το Ρίτσι στη κυρία Λατς, για να πάει για ψώνια. Πηγαίνει όμως σε ένα ξενοδοχείο σκοπεύοντας να αυτοκτονήσει. Πριν το κάνει, αρχίζει να διαβάζει το βιβλίο Κυρία Νταλαγουέι και αποκοιμιέται. Ξυπνώντας από ένα όνειρο στο οποίο το δωμάτιο γεμίζει με νερό, αλλάζει γνώμη, παίρνει τον Ρίτσι και επιστρέφουν σπίτι, όπου η οικογένεια γιορτάζει τα γενέθλια του Νταν.
Η Κλαρίσα είναι αγχωμένη με το πάρτι που ετοιμάζει για το Ρίτσαρντ, κυρίως επειδή η υγεία του όλο και χειροτερεύει. Οι δυο τους είχαν σχέση όταν πήγαιναν στο κολέγιο, αλλά ο Ρίτσαρντ μετά προτίμησε να κάνει σχέσεις κυρίως με άντρες. Και η Κλαρίσα όμως είναι ομοφυλόφιλη και συζεί με τη Σάλι Λέστερ εδώ και 10 χρόνια, που μαζί με την κόρη της Τζούλια, τη βοηθούν να κάνει τις ετοιμασίες. Τελικά, αποκαλύπτεται ότι ο Ρίτσαρντ, είναι ο γιος της Λόρα, Ρίτσι. Όταν η Κλαρίσα φτάνει στο διαμέρισμά του να τον βοηθήσει να ντυθεί, τον βρίσκει σε φάση πανικού. Της ομολογεί ότι προσπαθούσε να μείνει στη ζωή για χάρη της, αλλά δεν μπορεί πια να το κάνει και πέφτει από το παράθυρο. Αργότερα τη νύχτα, ενημερωμένη για την αυτοκτονία του γιου της, φτάνει στο διαμέρισμα η Λόρα. Αποκαλύπτει ότι εγκατέλειψε την οικογένειά της, μετά τη γέννηση της κόρης της, για να μπορέσει να κρατήσει τη ψυχική της υγεία.
Παραγωγή
Ο αρχικός τίτλος του μυθιστορήματος της Γουλφ, "Κυρία Νταλαγουέι" ήταν "Οι Ώρες". Ενώ η ταινία βρισκόταν στο στάδιο του μοντάζ, ο παραγωγός Σκοτ Ρούντιν δέχτηκε τηλεφώνημα από το συγγραφέα του βιβλίου, Μάικλ Κάνινγκαμ, ζητώντας του να δει υλικό από την ταινία. Η μητέρα του Κάνιγχαμ βρισκόταν στο τελικό στάδιο καρκίνου και επιθυμούσε να δει ένα από τα έργα του να μετατρέπεται σε ταινία. Ο Ρούντιν συνέθεσε ένα 20λεπτο και το παρέδωσε στον Κάνιγχαμ. Όταν ήρθε ο καιρός για τις υποψηφιότητες των Όσκαρ, η ταινία προκάλεσε προβλήματα στις εταιρίες Paramount και Miramax, καθώς δεν ήταν σίγουροι για το αν θα έθεταν την Νικόλ Κίντμαν υποψήφια στην κατηγορία β' γυναικείου ρόλου (όπου θα ήταν συνυποψήφια με τις άλλες δυο συμπρωταγωνίστριές της) ή α' γυναικείου ρόλου (αν και ο ρόλος της, σε σχέση με τους άλλους δύο, είναι ο μικρότερος).
Η Νικόλ Κίντμαν φόραγε ψεύτικη μύτη και έμαθε να γράφει με το δεξί χέρι για να μοιάζει στην Βιρτζίνια Γουλφ. Ο παραγωγός Σκοτ Ρούντιν, έδωσε μάχη με τον πρόεδρο της Miramax Χάρβεϊ Γουάινσταϊν για την προσθετική μύτη της Κίντμαν και τη μουσική του Φίλιπ Γκλας, τα οποία ο Γουάινστάϊν απεχθανόταν.
Κάστινγκ
Ο ρόλος της Λόρα Μπράουν στην αρχή προτάθηκε στις Έμιλυ Γουάτσον και Γκουίνεθ Πάλτροου. Η Νικόλ Κίντμαν ήταν η μόνη επιλογή των Ντάλντρι και Ρούντιν για το ρόλο της Γουλφ. Οι σκηνές της Τζούλιαν Μουρ γυρίστηκαν πρώτα, μετά της Μέριλ Στριπ και τελικώς της Κίντμαν. Από τις τρεις βασικές πρωταγωνίστριες, μόνο η Στριπ με τη Μουρ μοιράζονται μία σκηνή. Αυτό το βλέπουμε στο τέλος της ταινίας, όταν η Λόρα επισκέπτεται την Κλαρίσα. Φοβούμενοι οι παραγωγοί της ταινίας, ότι το μακιγιάζ της Τζούλιαν Μουρ ως Λόρα Μπράουν του 2001 δε θα πετύχει, προσέλαβαν την ηθοποιό Μπέτσι Μπλερ να παίξει την ηλικιωμένη Λόρα. Η Μπελ γύρισε σκηνές με τη Μέριλ Στριπ αλλά το αποτέλεσμα δεν άρεσε στον Ντάλντρι και έτσι κάλεσε πίσω τη Μουρ και ξαναγύρισαν τις σκηνές. Αυτό έγινε ένα χρόνο αφού τέλειωσαν τα γυρίσματα των σκηνών της και όταν καλέστηκε πίσω, η Μουρ ήταν εφτά μηνών έγκυος.
Box οffice
Με προϋπολογισμό 25.000.000 δολάρια η ταινία Οι Ώρες έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 10η θέση με 3 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 41,6 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 67,1 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 108,8 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες με παράλληλες ιστορίες Κατηγορία:Βρετανικές ψυχολογικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη διπολική διαταραχή Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Αλεξάντερ Μακντόνελ
Ο Αλεξάντερ Μακντόνελ (αγγλικά: Alexander McDonnell, Μπέλφαστ, 1798 – Λονδίνο, 15 Σεπτεμβρίου 1835) ήταν Ιρλανδός έμπορος και μαιτρ στο σκάκι, ο οποίος το καλοκαίρι του 1834 διαγωνίστηκε για δεύτερη φορά τότε με τον ισχυρότερο στον κόσμο σκακιστή Λουί ντε λα Μπουρντοναί και τον κέρδισε κατακτώντας, αν και προσωρινά, τον τίτλο του ανεπίσημου Παγκοσμίου Πρωταθλητή στο σκάκι, μιας και την εποχή εκείνη δεν υπήρχε επίσημος τίτλος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μακντόνελ έπασχε από νεφρίτιδα (η οποία επηρεάζει τα νεφρά). Το καλοκαίρι του 1835 η κατάστασή του επιδεινώθηκε και πέθανε στο Λονδίνο στις 15 Σεπτεμβρίου 1835 πριν μπορέσει να ολοκληρώσει τον τότε αγώνα του με τον Λα Μπουρντοναί. Αργότερα, όταν ο Λα Μπουρντοναί πέθανε αδέκαρος το 1840, ο Τζωρτζ Ουώκερ φρόντισε να ταφεί σε κοιμητήριο του Λονδίνου (Kensal Green Cemetery) ακριβώς δίπλα στον παλιό αντίπαλό του, τον Αλεξάντερ Μακντόνελ.
Σκακιστική καριέρα
Το 1825 έγινε μαθητής του Γουίλιαμ Λιούις, ο οποίος ήταν τότε ο ισχυρότερος παίκτης στη Βρετανία. Αλλά πολύ σύντομα ο Μακντόνελ είχε γίνει τόσο καλός που ο Λιούις, φοβούμενος για τη φήμη του, αρνήθηκε πλέον να παίζει μαζί του.
Γύρω στο 1825 με 1826, ο Μακντόνελ έπαιξε με τον Κάπταιν Έβανς, ενώ ο τελευταίος βρισκόταν με υπηρεσιακή άδεια στο Λονδίνο. Ο Μακντόνελ κτυπήθηκε, όπως θεωρείται σήμερα στους σκακιστικούς κύκλους, με τη δημιουργία του Γκαμπί του Έβανς (σε αλγεβρική σημειογραφία: 1.ε4 ε5 2.Ιζ3 Ιγ6 3.Αγ4 Αγ5 4.β4).
Εκείνη την εποχή ο ισχυρότερος παίκτης του κόσμου ήταν ο Γάλλος αριστοκράτης Λουί ντε λα Μπουρντοναί. Μεταξύ Ιουνίου και Οκτωβρίου του 1834 ο Λα Μπουρντοναί και ο Μακντόνελ έπαιξαν μια σειρά από έξι αγώνες, συνολικά ογδόντα πέντε παρτίδες, στο Westminster Chess Club στο Λονδίνο. Ο Μακντόνελ κέρδισε τον δεύτερο αγώνα (και συνεπώς θεωρείται ότι έστω εν συντομία ήταν Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο σκάκι), ενώ ο Λα Μπουρντοναί κέρδισε τον πρώτο, τρίτο, τέταρτο και πέμπτο αγώνα. Ο έκτος αγώνας έμεινε ημιτελής, λόγω του θανάτου του Μακντόνελ.
3070 Άιτκεν
Ο `Αιτκεν (Aitken) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,8. Ανακαλύφθηκε το 1949 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Ρόμπερτ Γκραντ Άιτκεν.
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του `Αιτκεν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Αιτκεν
Μπάλβι
Το Μπάλβι (λετονικά: Balvi) είναι πόλη στην ανατολική Λετονία και έχει 7.109 κατοίκους σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2016.
Η πρώτη αναφορά στην πόλη ανάγεται στο 1224. Μια μικρή ξύλινη εκκλησία και ένα αρχοντικό χτίστηκε στην τότε ιδιοκτησία μιας Πολωνής αριστοκράτισσας γύρω στα 1765. Στη Μπάλβι δόθηκε το καθεστώς πόλης το 1928. Το 21% του πληθυσμού της πόλης ήταν Εβραίοι, οι οποίοι εξοντώθηκαν στο Ολοκαύτωμα τον Αύγουστο του 1941. Η πόλη κάηκε ολοσχερώς από τους υποχωρούντες Γερμανούς τον Ιούλιο του 1944 και ξανακτίστηκε με σοβιετικά σχέδια το 1945.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λετονίας
Βρετανικές Ινδίες
Οι Βρετανικές Ινδίες (αγγλικά: British Raj) ήταν ένα κράτος του Βρετανικού Στέμματος στην ινδική χερσόνησο μεταξύ 1858 και 1947. Η de facto πολιτική συγχώνευση ονομάστηκε επίσης Ινδική αυτοκρατορία και μετά το 1876 εξέδωσε διαβατήρια με αυτό το όνομα. Ως Ινδία, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Κοινωνίας των Εθνών, συμμετέχουσα χώρα στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1900, 1920, 1928, 1932 και 1936 και ιδρυτικό μέλος των Ηνωμένων Εθνών στο Σαν Φρανσίσκο το 1945.
Αυτό το σύστημα διακυβέρνησης υιοθετήθηκε στις 28 Ιουνίου 1858, μετά την Ινδική Επανάσταση του 1857. Διήρκεσε μέχρι το 1947, όταν η Ινδική Αυτοκρατορία της Μεγάλης Βρετανίας χωρίστηκε σε δύο κυριαρχικά κράτη: την Ένωση της Ινδίας (αργότερα Δημοκρατία της Ινδίας) και η Ένωση του Πακιστάν (αργότερα Ισλαμική Δημοκρατία του Πακιστάν, στην ανατολική πλευρά ανακήρυξε ανεξαρτησία η Λαϊκή Δημοκρατία του Μπαγκλαντές). Κατά την έναρξη του βασιλείου το 1858, η Κάτω Βιρμανία ήταν ήδη μέρος της Βρετανικής Ινδίας. Η Άνω Βιρμανία προστέθηκε το 1886. Το 1937 έγινε αυτόνομη-ξεχωριστή βρετανική αποικία, και ανεξάρτητο κράτος το 1948, η Βιρμανία. Για νομισματική μονάδα είχε τις Ρουπίες.
Γεωγραφική έκταση
Οι Βρετανικές Ινδίες είχαν επεκταθεί σχεδόν σε όλη τη σημερινή Ινδία, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές, εκτός από τις μικρές εκμεταλλεύσεις άλλων ευρωπαϊκών εθνών όπως η Γκόα και η Ποντιτσέρι. Επιπλέον, σε διάφορες χρονικές περιόδους, συμπεριλάμβανε το Άντεν (από το 1858 έως το 1937), την Κάτω Βιρμανία (από το 1858 έως το 1937), την Άνω Βιρμανία (από το 1886 έως το 1937), τη Βρετανική Σομαλιλάνδη, από το 1858 έως το 1867 και από το 1884 έως το 1898. Η Βιρμανία διαχωρίστηκε από την Ινδία και διοικείτο άμεσα από το Βρετανικό Στέμμα από το 1937 έως την ανεξαρτησία της το 1948. Τα Κράτη Ανακωχής του Περσικού Κόλπου και τα κράτη που βρίσκονταν στον Περσικό Κόλπο ήταν θεωρητικά ηγεμονικά κράτη καθώς και επαρχίες της Βρετανικής Ινδίας μέχρι το 1947.
Η Κεϋλάνη ήταν μέρος της Προεδρίας του Μαντράς μεταξύ 1793 και 1798. Τα βασίλεια του Νεπάλ και του Μπουτάν, που πολέμησαν με τους Βρετανούς, υπέγραψαν στη συνέχεια συνθήκες μαζί τους και αναγνωρίστηκαν από τους Βρετανούς ως ανεξάρτητα κράτη. Το βασίλειο του Σικίμ ιδρύθηκε ως πριγκιπάτο κράτος μετά τη συνθήκη του 1861. Ωστόσο, το ζήτημα της κυριαρχίας έμεινε απροσδιόριστο. Οι Μαλδίβες ήταν ένα βρετανικό προτεκτοράτο από το 1887 έως το 1965, αλλά όχι μέρος της Βρετανικής Ινδίας.
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας
Μουσελίνα
thumb|Φόρεμα από μουσελίνα του Jean Desses. Παρίσι, δεκαετία 1950. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]] Η μουσελίνα (στα αγγλικά: muslin) είναι πολυτελές, λεπτό και διαφανές ύφασμα από μαλλί, βαμβάκι ή μετάξι. Αρχικά ήταν το όνομα που δόθηκε σε μια κατηγορία υφαντών βαμβακερών υφασμάτων με απλή ύφανση.
Σαντιάγο ντε Κερέταρο
Το Σαντιάγο ντε Κερέταρο (ισπανικά: Santiago de Querétaro) ή απλά Κερέταρο, είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας του Μεξικό Κερέταρο, στο κεντρικό Μεξικό. Η πόλη βρίσκεται στο μέση της διαδρομής πόλη του Μεξικού - Σαν Λουίς Ποτοσί και απέχει 100 χιλιόμετρα από το Σαν Μιγκέλ ντε Αγιέντε. Η πόλη σύμφωνα με την απογραφή του 2010 είχε 804.663 κατοίκους και η μητροπολιτική περιοχή της πόλης είχε πληθυσμό 1.085.153 άτομα. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 1.820 μέτρων. Το 1996, το ιστορικό κέντρο της Κερετάρο, ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Μουσελίνα
Ετυμολογία & Ιστορία
Η λέξη «μουσελίνα» προέρχεται από το όνομα της αρχαίας πόλης "Maisolos" ή Μασσαλία, που αντιστοιχεί στη σύγχρονη πόλη Machilipatnam της ομόσπονδης πολιτείας Άντρα Πραντές της Ινδίας με την οποία είχαν αναπτύξει εμπορικές σχέσεις οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι. Σύμφωνα με άλλες απόψεις η μουσελίνα εισήχθηκε για πρώτη φορά στην Ευρώπη από τους Σταυροφόρους οι οποίοι ήρθαν σε επαφή με το συγκεκριμένο ύφασμα στη Μέση Ανατολή. Το 1298 ο Μάρκο Πόλο περιέγραψε τη μουσελίνα σε ένα βιβλίο του και παράλληλα έδωσε την πληροφορία πως αυτό το ύφασμα κατασκευαζόταν στη Μοσούλη.
Σαντιάγο ντε Κερέταρο
Η πόλη λέγεται ότι ιδρύθηκε τις 25 Ιουλίου 1531, όταν κατά τη διάρκεια μιας μάχης μεταξύ των Ισπανών και των ιθαγενών της περιοχής έλαβε χώρα μια έκλειψη και εμφανίστηκε ο Άγιος Ιάκωβος πάνω σε ένα άσπρο άλογο και κρατούσε ένα ροζ σταυρό οδηγώντας τους ιθαγενείς της περιοχής να παραδοθούν. Στην πραγματικότητα, η Ισπανική κυριαρχία ήταν σταδιακή. Σήμερα, η πόλη είναι μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες στη χώρα, με την οικονομική βάση της σε κλάδους όπως τα χημικά προϊόντα, τα προϊόντα χαρτιού και τα μηχανημάτα. Ως αποτέλεσμα, η πόλη και η ευρύτερη περιοχή προσελκύουν πολλούς μετανάστες από άλλα μέρη του Μεξικού. Η Κερέταρο παρουσίαζει έντονη βιομηχανική και οικονομική ανάπτυξη τα τελευταία 15 χρόνια. Η μητροπολιτική περιοχή του Κερέταρο έχει ένα από τα υψηλότερα κατά κεφαλήν εισοδήματα στο Μεξικό, με 20.000 δολάρια ΗΠΑ το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Μεξικό
Μουσελίνα
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Υφάσματα
2546 Λιβιτίνη
Η Λιβιτίνη (Libitina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,69. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Έρνεστ Λέοναρντ Τζόνσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από τη ρωμαϊκή θεά των ταφών Λιβιτίνη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λιβιτίνης εκτιμάται σε 15,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,119 ± 0,034.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιβιτινη
Μαρίζα Παβάν
Η Μαρίζα Παβάν (αγγλικά: Marisa Pavan, 19 Ιουνίου 1932 -) είναι Ιταλίδα ηθοποιός, που, αρχικά, έγινε γνωστή για τη δίδυμη αδελφή της, επίσης ηθοποιό, Πιέρ Αντζέλι. Στη συνέχεια κατάφερε να πρωταγωνιστήσει κι αυτή σε μερικές ταινίες. Η έναρξη της δημοτικότητάς της ξεκίνησε, περισσότερο, με την ταινία Το στιγματισμένο ρόδο (1955), ως κόρη της Άννα Μανιάνι, ρόλος τον οποίο είχε προταθεί για την αδελφή της, η οποία όμως δεν μπορούσε εκείνη την περίοδο κι έτσι κατέληξε στην Μαρίζα. Η Μανιάνι πήρε το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου, όμως στην εκδήλωση το παρέλαβε εκ μέρους της η Παβάν. Με όσκαρ έχει προταθεί και η ίδια, αυτό του Β' Γυναικείου Ρόλου, το οποίο όμως το έχασε από την Τζο Βαν Φλιτ (Ανατολικά της Εδέμ). Παρόλα αυτά, τόσο η Παβάν όσο και η Μανιάνι, βραβεύθηκαν με τη Χρυσή Σφαίρα εκείνη τη χρονιά.
Μετά από αυτή τη μεγάλη επιτυχία που γνώρισε συμπρωταγωνίστησε σε μερικές ακόμα ταινίες: Diane (1956), The Man in the Gray Flannel Suit (1956), The Midnight Story (1957) και το John Paul Jones (1959). Επίσης, έπαιξε την Αβισάγ, στην επική ταινία του Κινγκ Βίντορ, Σολομών και Σέμπα (1959). Σε επόμενες δεκαετίες συμμετείχε στην τηλεόραση με τι μίνι σειρά The Moneychangers (1976).
Η Παβάν παντρεύτηκε σε μικρή ηλικία τον Ζαν-Πιέρ Ομόν, με τον οποίο ήταν μαζί έως και τον θάνατό του, το 2001, είχαν παντρευτεί το 1956.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου
Οργάνωση Χ
Η Οργάνωση Χ, αναφερόμενη και ως Ομάδα Χ, ήταν φιλομοναρχική αντικομμουνιστική οργάνωση που έδρασε στην Ελλάδα και την Κύπρο τη δεκαετία του 1940.
Ιδρύθηκε κατά την Κατοχή το 1942 στην Αθήνα ως ομάδα αξιωματικών που αποσχίστηκε από την οργάνωση «Άγνωστος Μεραρχία». Είχε στρατιωτική δομή και βρισκόταν υπό την ηγεσία του Κύπριου αντισυνταγματάρχη, Γεώργιου Γρίβα, το σπίτι του οποίου στο Θησείο ήταν η έδρα της. Τα μέλη της οργάνωσης ήταν γνωστά ως «Χίτες». Παρά τη ρητορική της και κάποιες αμελητέες αντιστασιακές άοπλες ενέργειες, εξαρχής αποσκοπούσε στην ανάπτυξη όχι αντιστασιακής, αλλά αντικομμουνιστικής δράσης. Εντασσόμενη σε δίκτυα βασιλοφρόνων, από το φθινόπωρο του 1943 η «Χ» ενεπλάκη σε σύγκρουση με τις δυνάμεις του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στην Αθήνα, με αποτέλεσμα την ώσμωσή της με τον δωσιλογικό κατασταλτικό μηχανισμό με την ανοχή των γερμανικών κατοχικών αρχών. Κατά την απελευθέρωση η οργάνωση μαζικοποιήθηκε με την εισροή δωσιλόγων, εντάχθηκε στον κυβερνητικό «Εθνικό Στρατό Αθηνών» και ανέλαβε τη μεταφορά βρετανικού οπλισμού σε αντιεαμικές οργανώσεις. Με την έναρξη των Δεκεμβριανών δέχθηκε την επίθεση του ΕΛΑΣ στο Θησείο, από όπου απαγκιστρώθηκε μετά από επέμβαση βρετανικών αρμάτων.
Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας η «Χ» πρωτοστάτησε στην παρακρατική Λευκή Τρομοκρατία εναντίον κομμουνιστών και αντιμοναρχικών στην επαρχία και την Αθήνα, μέχρις ότου η κυβέρνηση τη διέλυσε μετά από διεθνείς πιέσεις στις αρχές του 1946. Τότε μετασχηματίστηκε σε πολιτικό κόμμα, το οποίο συμμετείχε στις εκλογές του 1946 και του 1950, χωρίς να εκλέξει κάποιο βουλευτή, ενώ το 1954 προσχώρησε στο Λαϊκόν Κόμμα. Κατά το τέλος του 1946 ξεκίνησε να δρα στη Κύπρο, συνεργαζόμενη με τις βρετανικές δυνάμεις. Η δράση της οργάνωσης και του κυπριακού παραρτήματος της σταμάτησε το 1950.
Το 1950 η «Χ» αναγνωρίστηκε από το μετεμφυλιακό κράτος ως αντιστασιακή οργάνωση. Στη συλλογική συνείδηση ταυτίστηκε με τον αντικομμουνισμό, τον αντικοινοβουλευτισμό και το φιλομοναρχισμό. Στη σύγχρονη εποχή μνημονεύεται από τους ιδεολογικούς επιγόνους της για την αντικομμουνιστική της δράση, οι οποίοι αρνούνται τις επαφές της με τις κατοχικές δυνάμεις.
Ίδρυση και δομή
μικρογραφία|Το κτίριο όπου βρισκόταν η έδρα της Οργάνωσης, επί της Οδού Νηλέως στο [[Θησείο. ]] Προπομπός της «Χ» υπήρξε η οργάνωση «Άγνωστος Μεραρχία Χ», λεγόμενη και «Οργάνωσις 2ας Μεραρχίας», η οποία συστάθηκε τον Μάιο ή τον Ιούνιο του 1941 στην Αθήνα από τους υποστρατήγους Γεώργιο Λάβδα, διοικητή της 2ας Μεραρχίας κατά τον ελληνοιταλικό πόλεμο του 1940-1941, και Βασίλειο Βραχνό, με ηγετικά στελέχη τους συνταγματάρχες Κωνσταντίνο Παπακωνσταντίνου, Θεμιστοκλή Κετσέα, Αγησίλαο Σινιώρη και τον αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα, ο οποίος είχε ως καθήκον την ένταξη νέων μελών. Ο σχεδιασμός της οργάνωσης για τήρηση στάσης αναμονής και συγκρότηση μετά την απελευθέρωση, καθώς και η φημολογία για το μεταξικό παρελθόν και τη φιλοδωσιλογική στάση στελεχών της προκάλεσε την εχθρότητα των Συμμάχων και της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης. Ο Γρίβας ήρθε σε αντιπαράθεση με το Λάβδα και αποχώρησε τον Ιούλιο του 1942, ακολουθούμενος από μερικούς ανώτερους αξιωματικούς και σχεδόν όλους τους κατώτερους αξιωματικούς της οργάνωσης. Λίγους μήνες μετά η οργάνωση του Γρίβα ονομάστηκε «Εθνική Οργάνωσις Χ», στην οποία συνέχισαν να εντάσσονται αξιωματικοί, κυρίως γνωστοί του Γρίβα.
Λόγχη Ι (αντιτορπιλικό)
Το Λόγχη Ι / 25 ήταν αντιτορπιλικό, ένα από τα 4 αντιτορπιλικά που κατασκευάστηκαν στα Ναυπηγεία ‘YARROW’ της Αγγλίας μετά από παραγγελία της ελληνικής Κυβέρνησης από το 1905 – 1907. Ιδίου τύπου αντιτορπιλικά είναι τα : ‘Σφενδόνη ΙΙ’, ‘Λόγχη Ι’, ‘Ναυκρατούσα Ι’ και 'Θύελλα Ι'. Με Κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Α. Μπάτση συμμετείχε στους πολέμους από το 1912 έως το 1922. Στο Στόλο φαίνεται μέχρι το 1925. Λόγω υψηλού κόστους δεν κρίθηκε επισκευάσιμο, όπως και τα δύο άλλα του ίδιου τύπου ‘ΘΥΕΛΛΑ’ και ‘ΣΦΕΝΔΟΝΑ’. Παροπλίστηκε το 1926.
Οργάνωση Χ
Ίδρυση και δομή
Η οργανωτική δομή και στελέχωση της «Χ» ακολουθούσε λογική συγκρότησης στρατιωτικής μονάδας, όπως συνέβαινε και με άλλες αντιστασιακές πρωτοβουλίες αξιωματικών (π.χ. ΥΒΕ/ΠΑΟ, ΕΣ). Αρχικά, η οργάνωση συγκροτήθηκε από Κύπριους κυρίως αξιωματικούς και έλαβε χρηματοδότηση από εκκλησιαστικούς παράγοντες. Αρχηγείο της ήταν το σπίτι του Γρίβα στο Θησείο, όπου βρισκόταν και η αποθήκη οπλισμού της. Η ηγεσία της αποτελούνταν από στρατιωτικούς και είχε οργάνωση ανάλογη του ΓΕΣ. Η Χ επεκτάθηκε σε όλη την Αττική, δημιουργώντας λόχους που υπάγονταν σε τάγματα. Την άνοιξη του 1944 φαίνεται να αποτελούνταν από περίπου 450 αξιωματικούς και 2000 πολίτες. Από αυτούς οι περισσότεροι ήταν άοπλοι, ενώ μια μειοψηφία ήταν οπλισμένη, κυρίως με περίστροφα, και έκαναν τακτικά στρατιωτικά γυμνάσια.
Λόγχη Ι (αντιτορπιλικό)
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά
Οργάνωση Χ
Αρχικές ενέργειες
Οι πρώτοι πυρήνες Χιτών υπό την ηγεσία αξιωματικών εμφανίστηκαν στην Αθήνα και τον Πειραιά γύρω στα τέλη του 1942. Ενώ υποτίθεται ότι σκόπευε να αναπτύξει αντιστασιακή δράση, προσανατολιζόταν στον αντικομμουνισμό και παρέμενε εντελώς αδρανής, όπως διαπίστωναν όσοι συμμετείχαν σε συγκεντρώσεις της, όσον αφορά την ένοπλη αντίσταση, γεγονός που οδήγησε στις αποχωρήσεις μελών. Η οργάνωση επιδόθηκε μέχρι το 1943 σε συλλογή πληροφοριών, κατασκοπία σε συνεργασία με δίκτυα όπως ο «Κόδρος», αναγραφή συνθημάτων εθνικού και απελευθερωτικού περιεχομένου, κλοπή υλικού πολέμου και φυγάδευση Ελλήνων προς τη Μέση Ανατολή.
Δίκτυα βασιλοφρόνων και αντιεαμικος προσανατολισμός
Σύμφωνα με μαρτυρίες αξιωματικών που ανήκαν ή κινούνταν κοντά στην οργάνωση, από τις αρχές του 1943 η «Χ» είχε ετοιμάσει ένα σχέδιο κατάληψης της εξουσίας μετά την αποχώρηση του γερμανικού στρατού και εξόντωσης αντιβασιλικών και, κυρίως, ΕΑΜιτών μέχρι την επάνοδο του βασιλιά Γεώργιου και της εξόριστης κυβέρνησης. Ο Γρίβας αναζήτησε ένα ευρύτερο δίκτυο οργανώσεων στο οποίο ευελπιστούσε να ενταχθεί η «Χ», παραμένοντας όμως διακριτή οργάνωση. Αρχικά, ήρθε σε επαφές με το δίκτυο του Τσιγάντε, συμπαρατάχθηκε για μικρό χρονικό διάστημα με τη «Στρατιωτική Ιεραρχία», μία οργάνωση έξι στρατηγών με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Παπάγο, που είχε ιδρυθεί το Μάιο του 1943 με τη φιλοδοξία να αναλάβει την αρχηγία των αντάρτικων στρατών και σύμφωνα με σχέδιό της για ανακοπή επέκτασης της δράσης του ΕΛΑΣ προς την Αθήνα απέστειλε στα βοιωτικά όρη μια μικρή ομάδα ανταρτών της Χ, η οποία, μη έχοντας ενίσχυση από τη Μέση Ανατολή, αποσύρθηκε μετά από λίγες εβδομάδες. Ο Γρίβας εντάχθηκε στον κύκλο του βασιλόφρονα τέως αρχιεπισκόπου Χρύσανθου, που από τα μέσα του 1943 από την Αθήνα συντόνιζε τη δράση των εθνικοφρόνων και λειτουργούσε ως πολιτικός σύμβουλος αυτών. Μέσω του Χρύσανθου, ο Γρίβας απέκτησε επικοινωνία με την εξόριστη κυβέρνηση, ήλθε σε επαφή με σημαίνοντες βασιλόφρονες, ιδίως την ηγεσία της Εθνικής Δράσης, και εντάχθηκε στους σχεδιασμούς τους, αποκτώντας έντονα αντικομμουνιστικό χαρακτήρα. Η πρώτη έκθεση του Γρίβα προς την εξόριστη κυβέρνηση τον Ιούλιο του 1943 δεν έκανε καμία αναφορά σε αντιστασιακή δράση, αλλά έθετε ως στόχο την επιβολή της τάξης «εναντίον παντός αναρχικού ή ταραχοποιού στοιχείου». Το Σεπτέμβριο η «Χ» εντάχθηκε στον «Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Σύνδεσμο», μία ομοσπονδία συντηρητικών οργανώσεων από την οποία αποχώρησε λίγο αργότερα τοποθετούμενη υπέρ του βασιλιά, παρόλο που αρχικά ο Γρίβας είχε παρουσιαστεί ως «δημοκρατικός».
Το Νοέμβριο o Γρίβας συμμετείχε μαζί με άλλους 7 ηγέτες συντηρητικών και ακροδεξιών οργανώσεων σε μία σύσκεψη υπό το Νεοζηλανδό λοχαγό του βρετανικού στρατού Ντον Στοτ και συνυπέγραψε μια συμφωνία με την οποία έθεταν τις οργανώσεις τους υπό τις διαταγές του ΣΜΑ. Σκοπός τους ήταν οι επιχειρήσεις δολιοφθοράς και κατασκοπίας, η παρενόχληση του γερμανικού στρατού κατά την αποχώρηση του και τη φρούρηση της Αθήνας μέχρι την άφιξη συμμαχικών στρατευμάτων, προκειμένου να μην καταλάβει την εξουσία το ΕΑΜ. Ωστόσο, λόγω δισταγμών της SOE αλλά και του Φόρειν Όφις, το οποίο επισήμανε διασύνδεσεις κάποιων από αυτές τις οργανώσεις με το δωσιλογικό καθεστώς, και μετά την επεισοδιακή αποχώρηση του Στοτ από την Ελλάδα τον ίδιο μήνα, το σχέδιο υποστήριξής τους από την εξόριστη κυβέρνηση ματαιώθηκε. μικρογραφία|Χίτες της περιοχής Γαργαρέττας-Νέου Κόσμου
Δράση στις αθηναϊκές συνοικίες
μικρογραφία|Αντικομμουνιστική προκήρυξη της «Χ» κατά του ΕΑΜ (Οκτ. 1943). Η οργάνωση ξεκίνησε να αποκτά σημαντικό ρόλο μετά το 1943. Από το φθινόπωρο του 1943 οι βασιλόφρονες προσανατολίστηκαν στην ενίσχυση οργανώσεων της Αθήνας, και η «Χ» δέχθηκε χρηματοδότηση για την αγορά οπλισμού από μία «Οικονομική Επιτροπή» βασιλόφρονων επιχειρηματιών. Στις αρχές Οκτωβρίου του 1943, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας και την κήρυξη αντικομμουνιστικής εκστρατείας της κυβέρνησης Ράλλη, ως απάντηση στη δολοφονία αξιωματικών του δωσιλογικού κράτους, η «Χ», αν και δε δεχόταν συστηματικά κριτική από το ΕΑΜ, εξέδωσε μια προκήρυξη με την οποία καλούσε σε πόλεμο αποκλειστικά εναντίον του ΕΑΜ και στο τέλος του μήνα ξεκίνησαν συγκρούσεις στην Αθήνα. Η δράση μη εαμικών οργανώσεων όπως η «Χ» σε συνοικίες της Αθήνας όπως το Θησείο, το Παγκράτι ή η Κυψέλη, διευκόλυνε την ανάληψη αντιεαμικής δράσης από τα σώματα ασφαλείας, καμία σύγκρουση των οποίων δεν καταγράφηκε με τις μη εαμικές οργανώσεις. Στο Παγκράτι, όπου κυριαρχούσε η ανασφάλεια των παλαιοελλαδιτών μεσοαστών για τους πρόσφυγες των οργανωμένων στο ΕΑΜ λαϊκών συνοικιών της ανατολικής Αθήνας, όπως ο Βύρωνας και η Καισαριανή, έδρασε ισχυρός πυρήνας της «Χ», δύναμης 20-30 ενόπλων κατοίκων του Παγκρατίου, υπό την ηγεσία ενός συγγενούς εξ αγχιστείας του Γρίβα. Με όριο δράσης τη λεωφόρο Υμηττού και τη Γούβα η ομάδα αυτή, χάρη στον άρτιο εξοπλισμό της και τις ένοπλες επιδρομές της προς τα ανατολικά, αναχαίτισε την κάθοδο του ΕΑΜ από τις συνοικίες όπου υποστηριζόταν μαζικά προς το κέντρο της πόλης, σε συνεννόηση με τα Σώματα Ασφαλείας και την ανοχή και πιθανή συνεργασία των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων.
Αποτίμηση
Κατά τον Χάγκεν Φλάισερ η «Χ» θεωρείται μία αμφιλεγόμενη οργάνωση η οποία «ως φασιστοειδής τρομοκρατική οργάνωση, απέκτησε ιδίως μετά την απελευθέρωση τη «σκοτεινή φήμη μιας Κου-Κλουξ-Κλαν» που «ποτέ δεν δρούσε ενάντια στους κατακτητές παρά μόνο στους «αναρχοκομμουνιστές» του ΕΑΜ». Σύμφωνα με τον Κρις Γουντχάους, ο οποίος υπήρξε μέλος της βρετανικής στρατιωτικής αποστολής στην κατεχόμενη Ελλάδα, η οργάνωση δεν είχε αντιστασιακή δράση κατά τη διάρκεια της Κατοχής, αλλά διαφύλαττε τις δυνάμεις για να τις στρέψει εναντίον των κομμουνιστών μετά το τέλος του πολέμου. Ο Βρετανός αντισυνταγματάρχης και πράκτορας της SOE Ρούφους Σέπαρντ, είχε προσδιορίσει διαδοχικά τη «Χ» ως «ημικουίσλινγκ» (ημιδωσιλογική) και «κουίσλινγκ» (δωσιλογική), ενώ ο Ιάσονας Χανδρινός χαρακτηρίζει τα μέλη της ως «συνεργάτες των συνεργατών». Ο Ευάνθης Χατζηβασιλείου έχει εντοπίσει ομοιότητες μεταξύ της ρητορικής της «Χ» και της Χούντας των Συνταγματαρχών και ειδικότερα ως προς «το μείγμα εθνικισμού, περιφρόνησης για την ηγεσία, ψευδο-σοσιαλιστικών και ψευδο-ριζοσπαστικών διακηρύξεων». Έχει, δε, υποστηρίξει ότι η νοοτροπία που κυριαρχούσε στην οργάνωση, αποτέλεσε την πνευματική μήτρα των κινηματιών του 1967.
Ο Μάρκ Μαζάουερ αναφέρει πως η «Χ» ξεκίνησε ως αντιστασιακή οργάνωση η οποία το 1944 αναλωνόταν περισσότερο σε συγκρούσεις με το ΕΑΜ και παραπέμπει σε μαρτυρία παρατηρητή που ανέφερε πως «Σήμερα είναι με τους Γερμανούς, αύριο, όταν ξανάρθει ο ευλογημένος ο βασιλιάς, με αυτούς που θα τον φέρουν πίσω». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Δημήτρης Κουσουρής αναφέρει πως η «Χ» αποτελεί μια οργάνωση της «γκρίζας ζώνης του αντικομμουνισμού», η οποία ξεκίνησε ως φιλοσυμμαχικό δίκτυο συλλογής πληροφοριών αλλά από την ιταλική συνθηκολόγηση και μετά επικεντρώθηκε αποκλειστικά στην αντιεαμική δράση, ακροβατώντας μεταξύ αντίστασης και δωσιλογισμού.
Απελευθέρωση
μικρογραφία|Απαγχονισμένοι επονίτες σε αντίποινα της δολοφονίας του Κωσταντίνου Μανωλάκου. Ιλίσια, 5.4.1944 Καθώς πλησίαζε η απελευθέρωση, η «Χ» εμπλεκόταν σε συμπλοκές κατά του ΕΛΑΣ και της Εθνικής Πολιτοφυλακής το Σεπτέμβριο του 1944, ενώ ως το Νοέμβριο, για να αποφύγουν τα εκδικητικά αντίποινα του ΕΛΑΣ, εκατοντάδες ταγματασφαλίτες και χωροφύλακες εντάσσονταν στη «Χ», που ξεκίνησε να μαζικοποιείται, αποκτώντας τα χαρακτηριστικά ενός φασιστικού κινήματος. Προκειμένου ο Γρίβας να κατορθώσει τη διεύρυνση της «Χ», ένωσε αρκετές φράξιες της άκρας δεξιάς και δέχτηκε στους κόλπους της αρκετούς ταγματασφαλίτες και άλλους δοσίλογους χρησιμοποιώντας κατά κόρον το επιχείρημα του κομμουνιστικού κινδύνου από μια πιθανή επικράτηση του ΕΑΜ. Έτσι, η «Χ» αναδείχθηκε η σημαντικότερη οργάνωση του τμήματος του αντιεαμικού χώρου που δε δίσταζε να συνεργαστεί ένοπλα με τους κατακτητές κατά του ΕΑΜ και ονομάστηκε «εθνικιστικό» κατ' αντιδιαστολή με τους εθνικόφρονες.
Μετά από εντολή της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο διορισμένος στις αρχές Αυγούστου του 1944 στρατιωτικός διοικητής Αθηνών, Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος, συγκρότησε τον «Εθνικό Στρατό Αθηνών», αποκλείοντας το ΕΑΜ και περιλαμβάνοντας τις μη εαμικές ένοπλες οργανώσεις, που συγκρούονταν μαζί του. Στον Εθνικό Στρατό Αθηνών ο Γρίβας διορίστηκε επικεφαλής του 1ου Συντάγματος, το οποίο αποτέλεσαν κυρίως οι δυνάμεις της Εθνικής Δράσης και της «Χ». Ο Σπηλιωτόπουλος ανέθεσε, επίσης, στη «Χ» την παραλαβή βρετανικών όπλων στις ακτές της Αττικής και την περιφρούρηση της μεταφοράς του φορτίου μέσα από εαμοκρατούμενες περιοχές ως το κέντρο της Αθήνας, ώστε να εξοπλιστεί θεωρητικά η αστυνομία, στην πράξη, όμως, οι αντικομμουνιστικές οργανώσεις. Χάρη στις επαφές της με τους Γερμανούς, στις οποίες υπολόγιζε ο Σπηλιωτόπουλος, η «Χ» πραγματοποίησε την επιχείρηση «Ballroom» σε συνεργασία με τον ΕΔΕΣ, την Αστυνομία και τα Τάγματα Ασφαλείας και κατά την πραγματοποίησή της έλαβαν χώρα στο Κορωπί στις 8 Οκτωβρίου 1944 τα τελευταία μαζικά αντίποινα της περιόδου στην Αττική. Πληροφορούμενος την επιχείρηση, ο ΕΛΑΣ επιτέθηκε στο Θησείο στις αρχές Οκτωβρίου, αλλά διέκοψε την επίθεση μετά από παρέμβαση του Σπηλιωτόπουλου, ενώ μια απόπειρα δολοφονίας του Γρίβα στις 11 Οκτωβρίου από την ΟΠΛΑ, απέτυχε.
Μετά την απελευθέρωση, ενώ το ζήτημα της τιμωρίας των δωσιλόγων κυριαρχούσε, περίπου 700 κρατούμενοι, οι περισσότεροι κατηγορούμενοι για δωσιλογισμό, απέδρασαν στις αρχές Νοεμβρίου από τις φυλακές Συγγρού. Η οργάνωση της απόδρασης αποδόθηκε στη «Χ», με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να διατάξει τη διάλυση της οργάνωσης και να ελαχιστοποιηθεί η εμπιστοσύνη του ΕΑΜ ότι οι άλλες πολιτικές δυνάμεις σκόπευαν πράγματι να τιμωρήσουν τους συνεργάτες των κατακτητών. Την ίδια περίοδο, οι Χίτες, με δύναμη ως 150 άνδρες, αποτελώντας υπολογίσιμη αντιεαμική μονάδα, οχυρώθηκαν στην περιοχή του Θησείου.
Μάχη του Θησείου
Το πρωί της 4ης Δεκεμβρίου, σημειώθηκαν οι πρώτες στρατιωτικές επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Στις 4:30 τα ξημερώματα, ξεκίνησε η επίθεση του ΕΛΑΣ στο Θησείο εναντίων των δυνάμεων της «Χ». Την υλοποίηση του πρώτου σταδίου της επιχείρησης ανέλαβαν δύο τάγματα της 1ης Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ Αθηνών. Ο σκοπός της «Χ» ήταν να προασπίσει την περιοχή του Μακρυγιάννη από την πλευρά του Θησείου. Την επίθεση κατά του στρατηγείου της ανέλαβε το 4ο Σύνταγμα της 2ης Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ με δυνάμεις από την Καλλιθέα και τον Ταύρο. Η τακτική του ΕΛΑΣ ξεκίνησε με επίθεση αντιπερισπασμού (λόχος Κουκακίου - Πλάκας στις 04:30 το πρωί) από τον λόφο Φιλοπάππου σε αραιή διάταξη καθώς οι κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ (λόχοι Νέας Σμύρνης, Νέων Σφαγείων, Καλλιθέας) στις 6:00 το πρωί εξαπέλυσαν κύρια επίθεση από την κατεύθυνση των Πετραλώνων, ενώ το τελικό χτύπημα δόθηκε από το τάγμα Πετραλώνων (στις 09:00 το πρωί) από την γέφυρα «Πουλοπούλου». Μετά την επικράτηση του ΕΛΑΣ στο Θησείο, οι μαχητές της «Χ» μαζί με τον Γρίβα, αναγκάστηκαν να συμπτυχθούν στο κτίριο του Θ' Αστυνομικού Τμήματος απ' όπου τους παρέλαβαν βρετανικά άρματα μάχης και τους μετέφεραν στα Παλαιά Ανάκτορα. Οι νεκροί της «Χ» ανέρχονταν στους 24 ενώ οι νεκροί του ΕΛΑΣ στους 17.
Μετά την αποχώρηση των Χιτών από το Θησείο αλλά και κατά τη διάρκεια των επόμενων ημερών, οι άνδρες του ΕΛΑΣ προχώρησαν σε συλλήψεις μελών και υποστηρικτών της «Χ» αλλά και συγγενών τους, οι οποίοι ύστερα εκτελέστηκαν από την Εθνική Πολιτοφυλακή. Παράλληλα, μερίδα ανταρτών χάραξε σβάστικες στις σορούς νεκρών Χιτών, το σπίτι του Γρίβα λεηλατήθηκε, ενώ ορισμένοι ΕΛΑΣίτες προχώρησαν σε σκύλευση των πτωμάτων. Οι περισσότεροι Χίτες εντάχθηκαν αμέσως μετά τη μάχη του Θησείου στο 143ο Τάγμα Εθνοφυλακής, που από τις 12 Δεκεμβρίου με έδρα το θέατρο «Ρεξ» επιτηρούσε τη γύρω περιοχή και τους Αέρηδες και έπειτα συμμετείχε σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις ενισχύοντας την αντεπίθεση της βρετανικής 2ης Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών.
Δράση κατά τη Λευκή Τρομοκρατία
Στις 30 Ιανουαρίου του 1945, ο Γρίβας έστειλε υπόμνημα στον Γεώργιο Β', αναφέροντας πως έπρεπε να οργανωθεί η αστική τάξη ώστε να επιβληθεί «επί της κομμουνιστικής φατρίας». Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, η «Χ» επισήμως αυτοδιαλύθηκε ως στρατιωτική οργάνωση και ο αρχηγός της αποστρατεύτηκε τρείς εβδομάδες αργότερα. Επανασυστάθηκε ως μαζικός πολιτικός οργανισμός που συμμετείχε στην Λευκή Τρομοκρατία και στόχευε την παλινόρθωση της βασιλείας και τη διάλυση του ΕΑΜ. Αμέσως μετά τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, σε κωμοπόλεις της επαρχίας η αστυνομία και μέλη ομάδων σαν τη «Χ» περιπολούσαν αντιμετωπίζοντας αριστερούς με τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι δωσίλογοι της κατοχής --ελέγχους ταυτοτήτων, περιπολίες και μπλόκα--, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν και στις εαμοκρατούμενες ως τότε ανατολικές συνοικίες, όπως ο Βύρωνας και η Καισαριανή, επαναφέροντας στη μνήμη των κατοίκων τους τα γεγονότα της κατοχής. Την άνοιξη του 1945 το 143 Τάγμα εγκαταστάθηκε για τρεις μήνες στην Ημαθία, όπου εξαρχής επιδόθηκε σε αντιεαμική δράση, συμβάλλοντας στην ίδρυση εκεί του ισχυρότερου παραρτήματος της «Χ» στην Κεντρική Μακεδονία. Από το Μάιο του 1945 και τους επόμενους μήνες η «Χ» στρατολόγησε βασιλόφρονες σε όλη την ελληνική επαρχία (εκτός της Ηπείρου) και πέτυχε την οργάνωση και διασύνδεση των ομάδων που έδρασαν για την τρομοκράτηση των κομμουνιστικών και εαμικών οργανώσεων.
3072 Βίλνιους
Ο Βίλνιους (Vilnius) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,0. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη πόλη, πρωτεύουσα της Λιθουανίας.
Οργάνωση Χ
Εθνικό Κόμμα Χιτών
Τον Μάιο του 1946, ιδρύθηκε το «Κόμμα Χ (Χιτών) Εθνικής Αντιστάσεως» με πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Ευσταθόπουλο και πραγματικό αρχηγό τον Γεώργιο Γρίβα. Το κόμμα απέκτησε δική του «εργατική νεολαία» και δικό του συνδικάτο, τα μέλη του οποίου είχαν απεργοσπαστική δράση. Έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946 συγκεντρώνοντας μόνο 1848 ψήφους παρά το γεγονός ότι εκείνη την εποχή σύμφωνα με πληροφορίες της Βρετανικής Στρατιωτικής Υπηρεσίας τα μέλη της «Χ» ανέρχονταν σε 50.000. Την 1η Φεβρουαρίου του 1948 το κόμμα μετονομάστηκε σε «Εθνικόν Αγροτικόν Κόμμα Χιτών»(ΕΑΚΧ), ονομασία που χρησιμοποίησε στις εκλογές της 5ης Μαρτίου του 1950, στις οποίες συγκέντρωσε 0,84% χωρίς να κατορθώσει να εκλέξει βουλευτή.
3072 Βίλνιους
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βίλνιους είναι άγνωστα.
Οργάνωση Χ
Εθνικό Κόμμα Χιτών
Το ΕΑΚΧ είχε στενές σχέσεις με τον αστυνομικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες της Ασφάλειας κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Μία από τις δραστηριότητες του στη Θεσσαλονίκη, ήταν οι «εξυπηρετήσεις» μελών, κυρίως με την εξεύρεση εργασίας, ενώ λειτουργούσε αποτελεσματικά και ως παραπληρωματική υπηρεσία των «αρχών ασφάλειας». Παρόλα αυτά, οι εκλογές του 1950 δεν απέφεραν κανένα αποτέλεσμα, γεγονός που οδήγησε στη μαζική αποχώρηση μελών. Ύστερα, στήριξε στις εκλογές του 1951 το Λαϊκό Κόμμα, και προσχώρησε σε αυτό το 1954.
3072 Βίλνιους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Βιλνιους
Οργάνωση Χ
Κυπριακό παράρτημα και μετέπειτα εξελίξεις
Κατά το τέλος του 1946, φιλοβασιλικοί νέοι, μέλη της οργάνωσης «Χ», εμφανίστηκαν στη Κύπρο. Η οργάνωση ξεκίνησε να δρα κατά το τέλος του 1947, τη περίοδο των εκλογών του Αρχιεπισκόπου της Κύπρου, τρομοκρατώντας πολιτικούς αντιφρονούντες. Η τρομοκρατία των χιτών συνέβαλε καθοριστικά στις εκλογές του Αρχιεπισκόπου, γεγονός το οποίο φανερώνει πως στοιχεία της ακροδεξιάς καθόριζαν την πολιτική της εκκλησίας. Παρότι η οργάνωση αυτοαποκαλούνταν εθνικιστική, δεν είχε εκδηλώσει καμία δράση απέναντι στο αποικιοκρατικό καθεστώς∙ αντιθέτως, συνεργαζόταν με την αποικιακή αστυνομία εναντίων των αριστερών συνδικαλιστών.
Η δράση τόσο του Ελλαδικού όσο και του κυπριακού παραρτήματος, φαίνεται να σταματά το 1950. Στις 10 Μαρτίου του 1954, με την άτυπη έγκριση της κυβέρνησης Παπάγου, ο Γρίβας αποβιβάστηκε στην Κύπρο, και σε συνεργασία με τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες οργάνωσε τις παραστρατιωτικές ομάδες της ΕΟΚΑ.
Μετεμφυλιακή περίοδος
Βασιλικό διάταγμα του Μαρτίου του 1950 αναγνώρισε τη «Χ» ως μία από τις «εθνικώς δρασάσας κατά του κατακτητού κατά την κατοχήν [...] Οργανώσεις Εσωτερικής Αντιστάσεως» και το Γρίβα ως αρχηγό της από το καλοκαίρι του 1941 ως το Μάρτιο του 1945. Στη συλλογική συνείδηση ταυτίστηκε με τον φιλομοναρχισμό, τον βίαιο αντικομμουνισμό και τον αντικοινοβουλευτισμό. Η μάχη του Θησείου ιδεολογικοποιήθηκε και, παρότι αποτελούσε ένα βήμα πριν την ολοκληρωτική ήττα, παρουσιαζόταν από το μετεμφυλιακό κράτος ως ένα εθνικιστικό έπος.