cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Παυλάκος
Ο Γιάννης Παυλάκος (πέθανε στις 30 Ιουνίου 2009) ήταν Έλληνας αρχηγός ένοπλης ομάδας και μέλος της εθνικιστικής αντιστασιακής Οργάνωσης Χ που την περίοδο της «λευκής τρομοκρατίας» και εν συνεχεία του ελληνικού εμφυλίου πολέμου πρωταγωνίστησε σε βιαιότητες και σφαγές σε βάρος αριστερών (αλλά όχι μόνο) της Λακωνίας και της Μεσσηνίας.
Άλβιν Μίττας
Βίος
Επικεντρώθηκε στη χημεία και το 1901 έλαβε διδακτορικό στον τομέα της χημείας από τον Γουίλχελμ Όστβαλντ στο τμήμα Φυσικοχημείας. Ο Μαξ Μπόντενσταϊν έγινε επόπτης του. Στη διατριβή του, ο Μίττας, ασχολήθηκε με το νικελκαρβονυλένιο. Παρά την πλήρη απασχόληση ως καθηγητής, την ολοκλήρωσε μετά από ενάμισι χρόνο. Η χρήση βρήκε τα βασικά αποτελέσματα αυτής της εργασίας, μεταξύ άλλων με την ανάπτυξη των Μοντ-Λάνγκερ-Καρμπονιλβερφάρενς στην παραγωγή νικελίου. Ακόμα δεκαετίες αργότερα τα αποτελέσματα της έρευνας τραβήχτηκαν από ειδικούς προς αξιολόγηση. Ωστόσο, ασχολήθηκε έντονα και με τη φιλοσοφία. Υφηγεσία δεν μπορούσε να στοχεύει στον Μίττας, επειδή έπρεπε να στοχεύσει για το Άμπιτουρ (πτυχίο που χορηγείται στο τέλος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Γερμανία). Ως εκ τούτου, άνοιξε το δρόμο στη βιομηχανία.
Γιάννης Παυλάκος
Ο Παυλάκος ήταν αρχηγός συμμορίας ενόπλων, που αριθμητικά ξεπερνούσε τα 300 άτομα. Το 1947 ο Παυλάκος με τις ομάδες του περικύκλωσε το χωριό Βαμβακού Λακωνίας, ανάγκασε όλους τους κατοίκους να συγκεντρωθούν στην κεντρική πλατεία, διάλεξε 29 κατοίκους (αριστερούς και δεξιούς) και τους εκτέλεσε επιτόπου, χωρίς λόγο.
Άλβιν Μίττας
Βίος
Πρώτα εργάστηκε στο όρος Στολ (κοντά στην Άαχεν) ως αναλυτικός χημικός για την AG για την εξόρυξη και την κατασκευή μολύβδου και ψευδαργύρου. Ακολούθησε ως βοηθός του Καρλ Μπος καθώς και ως διευθυντής ερευνητικού εργαστηρίου της BASF. Αφού μετά τον πρόωρο θάνατο του μεγάλου γιου του, Χάνζ Μίτας, το 1932 βγήκε σε πρόωρη συνταξιοδότηση, εγκαταστάθηκε στη Χαϊδελβέργη και αφιερώθηκε στη συγγραφή, τη μουσική και την κηπουρική. Ο Μίττας δεν ήταν πολιτικό πρόσωπο. Αν και το 1933 μάλλον έδωσε την ψήφο του για τον εθνικό σοσιαλισμό, ωστόσο, δεν ήταν ποτέ ιδεολογικός οπαδός. Το 1953 ο Άλβιν Μίττας πέθανε στη Χαϊδελβέργη. Άφησε πίσω τη σύζυγό του Ντόρα Μάρθα Μίττας (του γένους Χάντερ) και τον μικρότερο γιο του Χέλμουτ Μίττας.
Γιάννης Παυλάκος
Πηγές
παυλακος γι
Άλβιν Μίττας
Έργο
Η καριέρα του ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1903 στο Στόμλμπεργκ με τον κατασκευαστή μολύβδου και ψευδαργύρου. Μετά από λίγο, προήχθη στη μεταλλουργική μηχανική. Ωστόσο, μετά από ένα μόνο έτος, μετά από σύσταση του επόπτη του πανεπιστημίου στο BASF, άλλαξε ειδικότητα και ανέλαβε τη ως βοηθός του Καρλ Μπος. Εκτός αυτού, συμμετείχε στις προσπάθειες με τις οποίες έπρεπε να σταθεροποιηθεί το άζωτο σχετικά με τη Μεταλνιτρίδη καθώς και το μεταλλικό κυανίδιο. Το 1909 ο Μίττας ξεκίνησε την παραγωγή αϊσενοξιδίου με αποτέλεσμα να διεξαχθούν περίπου 20.000 προσπάθειες βελτιστοποίησης με τη συστηματική αναζήτηση ενός καταλύτη για την αμμωνία. Ο βρεθείς καταλύτης (σίδηρος (II / III) οξείδιο Fe3O4, K2O, CaO, Al2O3 και Si02) επέτρεψε τη μεγάλη τεχνική αμμωνιωμένη σύνθεση και είναι σχεδόν αμετάβλητος μέχρι και σήμερα.
Με τη μεγάλη επιτυχία του, ο Μίττας έγινε επικεφαλής της έρευνας του 1918 του τότε νεοσύστατου αμμωνιωμένου εργαστηρίου του BASF. Όχι μόνο αυτή η αρχή του αποτελεσματικού καταλύτη στην παραγωγή αμμωνίας αποδίδεται στον Μίττας αλλά και η καταλυτική αμμωνιωμένη οξείδωση στην παραγωγή νιτρικού οξέος, η σύνθεση μεθανόλης υψηλής πίεσης (μαζί με τον Μαθάιας Πιέρ το 1923) με ανάμιξη καταλυτών οξειδίου (Οξείδιο του ψευδαργύρου και Οξείδιο του χρωμίου), καθώς και το Hochdruckcarbonylprozesse για την παραγωγή των πιο αγνών μετάλλων όπως το νικέλιο. Τα αποτελέσματα των έργων του διατηρούνται σε 85 διπλώματα ευρεσιτεχνίας τα οποία ανακοίνωσε κυρίως με τους υπαλλήλους του. Με τις γνώσεις του και την αφοσίωσή του έλαβε πολλές διακρίσεις για τα έργα του, συμπεριλαμβανομένου του επίτιμου διδακτορικού τίτλου των πανεπιστημίων TH Μόναχο και LwH Βερολίνο, καθώς και ο διορισμός καθηγητή από την κυβέρνηση της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Υπάρχουν βραβεία Άλβιν Μίττας που δίνονται τιμητικά από τη DECHEMA (Γερμανική Εταιρεία Χημικών Συσκευών), προς τιμήν του Άλβιν Μίττας, για εξέχοντα επιτεύγματα στον τομέα της έρευνας κατάλυσης.
Μετά το τέλος της καριέρας του ως Χημικός έγραψε πολλά για την ιστορία της χημείας, καθώς και για τη φιλοσοφία των φυσικών επιστημών, έργα για τα οποία έλαβε αναγνώριση από υψηλού επιπέδου ανθρώπους όπως ο Τέοντορ Χόις. Το 1944 άρχισε να γράφει το Χρονικό της ζωής μου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας
Μπουαζμόν (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Μπουαζμόν (γαλλικά: Boisemont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουαζμονταί (γαλλικά: Boisemontais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Αριστίντ Μαγιόλ
Ο Αριστίντ Μαγιόλ (Aristide Maillol, Μπανυύλ-συρ-Μερ, 8 Δεκεμβρίου 1861 – 27 Σεπτεμβρίου 1944) ήταν Γάλλος γλύπτης και ζωγράφος, ένας από του σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αριστίντ Μαγιόλ ενδιαφέρθηκε αρχικά για τη ζωγραφική και το 1882 μπήκε με υποτροφία στην Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, όπου μαθήτευσε στα εργαστήρια του Ζαν-Λεόν Ζερόμ και Αλεξάντρ Καμπανέλ. Ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που πήραν μέρος στο Σαλόν των Ανεξαρτήτων, αμέσως μετά την ίδρυσή του το 1884. Συνδέθηκε, μέσω του Πωλ Σερυζιέ (Paul Serusier, 1864 - 1927) και του Μωρίς Ντενί (Maurice Denis, 1870 – 1943), με το πρωτοποριακό κίνημα των Ναμπί (Nabis) και μέχρι το 1904 ζωγράφιζε έργα επηρεασμένα από την τεχνοτροπία τους.
Το 1893 ίδρυσε στην Μπανυύλ-συρ-Μερ (Banyuls-sur-Mer) ένα εργοστάσιο ταπισερί για διακοσμητικούς τάπητες τοίχων. Διάλεγε πάντα εξαιρετικής ποιότητας νήματα και χρησιμοποιούσε φυτικά χρώματα που έφτιαχνε ο ίδιος. Το 1894 συνάντησε τον Πωλ Γκωγκέν στις Βρυξέλλες και ακολουθώντας το παράδειγμά του φιλοτέχνησε ξυλόγλυπτα και αγαλματίδια από τερακότα.
Γύρω στο 1900, όταν ο Μαγιόλ ήταν περίπου σαράντα ετών, είχε αρχίσει να χάνει την όρασή του λόγω κάποιας σοβαρής ασθένειας των ματιών του. Αυτό ήταν αιτία να εγκαταλείψει οριστικά τη ζωγραφική και να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη γλυπτική. Από το 1903 άρχισε να εκθέτει στο Σαλόν του Παρισιού, με εξαιρετική επιτυχία, όπως με τα γλυπτά του «Πομόνα» (1910) και «Φλόρα» (1910). Εγκατέστησε στο Μαρλύ-λε-Ρουά (Marly-le-Roi) το ονομαστό εργαστήριό του, αν και περνούσε τα καλοκαίρια του στην αγροικία του στην Μπανυύλ.
Καλλιτεχνική δημιουργία
Η καλλιτεχνική δεξιοτεχνία του Αριστίντ Μαγιόλ ήταν προϊόν καθημερινής παρατήρησης και γέμιζε το σημειωματάριό του με σκίτσα και σχέδια. Τα αγάλματά του, τα γυναικεία κυρίως γυμνά του, είναι συμβολικές συνθέσεις με δυναμική ενέργεια που συνδυάζουν την προσωπική του αισθαντικότητα με τον ερωτικό ρομαντισμό.
Τα κυριότερα και πιο αξιόλογα γλυπτά του είναι: «Η Μεσόγειος», 1905, (Παρίσι, Μουσείο Ορσέ), «Η Αλυσοδεμένη δράση» (1905), έργο αφιερωμένο με τη μορφή ενός γυναικείου γυμνού στον Ωγκύστ Μπλανκί (Auguste Blanqui), "Κορμός» (1906), «Ο νεαρός ποδηλάτης» (1907), «Η Νύχτα» (1909), «Πομόνα» (1910), «Φλόρα» (1910), «Χλωρίς» (1911), «Μνημείο στον Σεζάν» (1912 – 1925), «Ιλ ντε Φρανς» (1925), «Το Βουνό» (1925), «Αφροδίτη» (1918 – 1928), «Μνημείο του Κλωντ Ντεμπυσύ» (1930 -1935, Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι), «Οι τρεις Χάριτες» (1937), «Ο Αέρας» (1938), «Ο Ποταμός» (1938), «Αρμονία» (1944), «Λουομένη» , (Παρίσι, Μουσείο Ορσέ).
Ο Μαγιόλ υπήρξε ακόμη μεγάλος καλλιτέχνης εικονογράφησης βιβλίων. Εικονογράφησε τα «Βουκολικά» του Βιργιλίου (1925), την «Ερωτική Τέχνη» του Οβιδίου (1935), «Δάφνις και Χλόη» (1937), «Τραγούδια για εκείνη» του Βερλαίν (1939), «Το βιβλίο των αστειοτήτων» του Ρονσάρ (1940) κ. ά.
Από το 1964 άρχισε να συγκεντρώνεται ένας σημαντικός αριθμός αγαλμάτων του Μαγιόλ στους Κήπους του Κεραμεικού (Jardin des Tuileries) στο Παρίσι, χάρη στη δωρεά της Ντίνα Βιερνύ (Dina Vierny), που υπήρξε το κυριότερο μοντέλο και σύντροφός του.
Χασάν Μάρτιν
Ο Χασάν Μάρτιν (αγγλικά:Hassan Martin) (Στάτεν Άιλαντ, 12 Νοεμβρίου 1995), είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σέντερ στην ιαπωνική Σιμάνε Σουσάνου Μάτζικ.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Μάρτιν είχε κατά μέσο όρο 6,3 πόντους ανά αγώνα ως πρωτοετής με τους Ρόουντ Άιλαντ Ραμς και αύξησε το μέσο όρο του σε 11,4 πόντους ανά αγώνα ως δευτεροετής φοιτητής. Ως τριτοετής, ο Μάρτιν είχε μέσο όρο 12,0 πόντους ανά αγώνα. Ως τελειόφοιτος, ο Μάρτιν είχε κατά μέσο όρο 13,6 πόντους, 6,8 ριμπάουντ και 2,4 τάπες ανά αγώνα. Ήταν βασικό μέλος των Ραμς που έφτασαν για πρώτη φορά στο τουρνουά NCAA από το 1999. Ονομάστηκε δύο φορές Atlantic 10 Αμυντικός Παίκτης της Χρονιάς. Ονομάστηκε στην All-Atlantic 10 Δεύτερη Ομάδα ως τελειόφοιτος, παρά το γεγονός ότι έχασε πέντε αγώνες λόγω τραυματισμού και δεν αγωνίστηκε σε αρκετούς ακόμα.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αφού δεν επιλέχθηκε στο NBA Ντραφτ του 2017, ο Μάρτιν έπαιξε με τους Ορλάντο Μάτζικ στο Σάμερ Λιγκ. Ακολούθως, υπέγραψε με την ιαπωνική Ριούκιου Γκόλντεν Κινγκς, όπου έγινε ένας από τους κορυφαίους σκόρερ του πρωταθλήματος και έλαβε έπαινο για τον αθλητισμό του.
Το 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Μέντι Μπαϊρόιτ του Πρωταθλήματος Γερμανίας.
Στις 27 Ιουνίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Μπούντουτσνοστ της Αδριατικής Λίγκας. Με την Μπούντουτσνοστ κατέκτησε το Κύπελλο Μαυροβουνίου για το 2020.
Στις 30 Ιουνίου 2020, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτηση του Μάρτιν με διετές συμβόλαιο. Τον Φεβρουάριο του 2021, υπέστη ρήξη μηνίσκου στο γόνατο του, χάνοντας το υπόλοιπο της σεζόν. Στις 20 Φεβρουαρίου 2022, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, νικώντας στον τελικό τον Παναθηναϊκό με 81-73. Στις 17 Ιουνίου κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας, αφού ο Ολυμπιακός νίκησε τον Παναθηναϊκό στη σειρά των τελικών με 3-0. Τα δύο χρόνια του στον Ολυμπιακό για την Ευρωλίγκα μέτρησε κατά μέσο όρο σε 55 ματς 7,25 πόντους με 68,2% στα δίποντα, 3,8 ριμπάουντ, 0,5 μπλοκ και 0,5 κλεψίματα.
Στις 9 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε από τον Ερυθρό Αστέρα. Στις 18 Φεβρουαρίου 2023, κατέκτησε το Κύπελλο Σερβίας, αφού ο Ερυθρός Αστέρας νίκησε στον τελικό με 96-79 τη Μέγκα Μπάσκετ. Στις 11 Ιουνίου 2023, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Σερβίας κόντρα στην FMP με 2-0 νίκες. Τη σεζόν 2022-23, μέτρησε 4.9 πόντους και 3.0 ριμπάουντ σε 23 συμμετοχές στην Ευρωλίγκα.
Τον Ιούνιο του 2023, συμφώνησε με την ιαπωνική Σιμάνε Σουσάνου Μάτζικ.
Συλλογικοί
Μπουντουκνοστ Ολυμπιακός
Μπουασί-λ'Αϊρί
Το Μπουασί-λ'Αϊρί (γαλλικά: Boissy-l’Aillerie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Χασάν Μάρτιν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ριούκιου Γκόλντεν Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιαπωνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέντι Μπαϊρόιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές μαυροβουνιακών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μπουασί-λ'Αϊρί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπυξεριέν (γαλλικά: Buxeriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Πύργος Αλτγιόχενσταϊν
Ο πύργος Αλτγιόχενσταϊν (Γερμ.:Altjochenstein) ήταν μεσαιωνικό κάστρο στο Ούντεργκρίσμπαχ στην Βαυαρία, επάνω από την κοιλάδα του Δούναβη κοντά στο Γιόχενσταϊν στα σύνορα της Γερμανίας με την Αυστρία. Μνημονεύτηκε γραπτώς για πρώτη φορά τον 13ο αιώνα, όταν ήταν στην ιδιοκτησία της ιπποτικής οικογένειας των Γιόκενστάινερ. Το γένος εξέλειψε τον 14ο αιώνα, με αποτέλεσμα η περιουσία τους, μαζί με τον πύργο να περιέλθουν στην αρχιεπισκοπή του Πάσσαου. Έκτοτε ο πύργος ερήμωσε και ερειπώθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Γερμανία Κατηγορία:Πύργοι Κατηγορία:Βαυαρία
Αρτυόμ Ζντούνοφ
Ο Αρτυόμ Αλεξέγεβιτς Ζντούνοφ (Ρωσικά: Артём Алексеевич Здунов; γεννημένος στις 18 Μαΐου 1978), είναι Ρώσος πολιτικός, ο οποίος είναι επί του παρόντος ο προσωρινός επικεφαλής της Δημοκρατίας της Μορδοβίας από τις 18 Νοεμβρίου 2020.
Βιογραφία
Ο Αρτυόμ Ζντούνοφ γεννήθηκε στο Καζάν στις 18 Μαΐου 1978 με εθνικότητα Ερζυανή.
Από το 1996 έως το 1998, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της συνδικαλιστικής επιτροπής φοιτητών του KFEI.
Το 2000, αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Χρηματοοικονομικών και Οικονομικών του Καζάν (KFEI) με πτυχίο και τέσσερα χρόνια αργότερα με μεταπτυχιακό από την ίδια σχολή. Έχει διδακτορικό στα Οικονομικά από το 2005.
Από τον Ιούνιο του 2000 έως τον Μάρτιο του 2001, ήταν ειδικός στον ασφαλιστικό τομέα, εσωτερικός ελεγκτής της Open Joint Stock Insurance Company Industrial Insurance Company.
Από τον Απρίλιο του 2004 έως τον Ιούλιο του 2006 δίδαξε στο Τμήμα Μακροοικονομικής και Οικονομικής Θεωρίας του KFEI.
Από τον Ιούλιο του 2006 έως τον Μάιο του 2010, κατείχε τη θέση του Αναπληρωτή Διευθυντή Επιστημών του Κρατικού Ιδρύματος "Κέντρο Προηγμένης Οικονομικής Έρευνας της Ακαδημίας Επιστημών της Δημοκρατίας του Ταταρστάν".
Από τον Μάιο του 2010, ο Ζντούνοφ ήταν Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας της Δημοκρατίας του Ταταρστάν και από τις 14 Οκτωβρίου 2014 έως τις 6 Φεβρουαρίου 2018 ήταν Υπουργός Οικονομίας.
Στις 6 Φεβρουαρίου 2018, ο προσωρινός επικεφαλής του Νταγκεστάν, Βλαντιμίρ Βασιλιέφ, υπέβαλε στο κοινοβούλιο την υποψηφιότητα του Ζντούνοφ για τη θέση του προέδρου της κυβέρνησης της Δημοκρατίας. Στις 7 Φεβρουαρίου 2018, το κοινοβούλιο του Νταγκεστάν ενέκρινε την υποψηφιότητά του.
Στις 18 Νοεμβρίου 2020, ο Ζντούνοφ διορίστηκε προσωρινός επικεφαλής της Δημοκρατίας της Μορδοβίας.
Οικογένεια
Ο Αρτυόμ Ζντούνοφ είναι Ερζυανός. Είναι παντρεμένος με γυναίκα Τατάρα και έχει γιο και κόρη.
Εισόδημα και περιουσία
Το ποσό των δηλωθέντων εσόδων για το 2019 ανήλθε σε 7 εκατομμύρια 835 χιλιάδες ρούβλια. Η γυναίκα του έχει 578 χιλιάδες ρούβλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Λούκιος Αιμίλιος Παύλος (ύπατος το 1)
Ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος, λατιν.: Lucius Aemilius Paullus (πριν το 29 π.Χ. - 14 μ.Χ.) ήταν ύπατος το έτος 1 μ.Χ. και ιερέας ως μέλος των "Αδελφών των Αγρών".
Βιογραφία
Ήταν γιος του Παύλου Αιμίλιου Λέπιδου (αντικαταστάτη υπάτου το 34 π.Χ. και αργότερα κήνσορα), και της Κορνηλίας, κόρης του Γναίου Κορνήλιου Λέντουλου Μαρκελίνου υπάτου. Η Κορνηλία ήταν κόρη της Σκριβωνίας, η οποία, μετά τον Γ. Κ. Λέντουλο Μαρκελίνο, παντρεύτηκε τον Οκταβιανό Αύγουστο και απέκτησαν την Ιουλία την Πρεσβύτερη.
Ο Λ. Αι. Παύλος αναφέρεται για πρώτη φορά στην ελεγεία για το τέλος της Κορνηλίας· τον ίδιο χρόνο ο αδελφός της Π. Κ. Λ. Μαρκελίνος έγινε ύπατος. Το έτος αυτό υποστηρίχθηκε ότι είναι το 18 π.Χ. ή το 16 π.Χ.
Ανατράφηκε από τον πατέρα του. Κάποια στιγμή μετά το 13 π.Χ. ο Π. Αι. Λέπιδος νυμφεύτηκε για 2η φορά, με την Κλαυδία Μακέλλα τη Νεότερη, η οποία ήταν ήδη χήρα με ένα μικρό παιδί. Ο Λ. Αι. Παύλος νυμφεύτηκε την Ιουλία τη Νεότερη, μεγαλύτερη εγγονή του Αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου. Η πρώιμη σταδιοδρομία του Λ. Αι. Παύλου είναι άγνωστη· η πρώτη και μοναδική γνωστή θέση του είναι η υπατεία του έτους 1 μ.Χ., μαζί με τον Γάιο Καίσαρα, αδελφό της συζύγου του. Είναι επίσης γνωστό ότι ήταν ιερέας, ως μέλος των Arval Brethren (Αδελφών των Αγρών).
Σύμφωνα με τους αρχαίους ιστορικούς, η σύζυγός του Ιουλία η Νεότερη εξορίστηκε το 8 μ.Χ., επειδή είχε σχέση με έναν συγκλητικό. Ο ίδιος ο Παύλος εκτελέστηκε ως συνωμότης, σε μία συνωμοσία για να εξοντωθεί ο Aύγουστος κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1 και 14.
Πιθανότατα είχε μόνο ένα παιδί από τη σύζυγό του: την Αιμιλία Λεπίδα (4/3 π.Χ. - 53 μ.Χ.), η οποία ήταν αρχικά μνηστευμένη με τον Κλαύδιο, έως ότου η πτώση των γονέων της ανάγκασε τον προπάππο της Αύγουστο να λύσει τον αρραβώνα και να την παντρέψει με τον Mάρκο Ιούνιο Σιλανό Τορκουάτο ύπατο το 19 μ.Χ., από τον οποίο είχε πολλά παιδιά, όπως η Ιουνία Καλβίνα και ο Mάρκος Ιούνιος Σιλανός ύπατος το 46 μ.Χ. Ωστόσο είναι πιθανό ότι είχε ακόμη έναν γιο, τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο, ο οποίος ήταν νυμφευμένος με την Ιουλία Δρουσίλλα, αγαπημένη αδελφή του Καλιγούλα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ιουλία τη Νεότερη, κόρη του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα στρατηγού και αρχιτέκτονα, και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης (κόρης του Οκταβιανού Αυγούστου από τη Σκριβωνία). Είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Μπονέιγ-αν-Φρανς
Το Μπονέιγ-αν-Φρανς (γαλλικά: Bonneuil-en-France) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπονεγιέ (γαλλικά: Bonneilleux).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Μπουφεμόν
Το Μπουφεμόν (γαλλικά: Bouffémont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Γουλιέλμος Γουσταύος του Άνχαλτ-Ντέσαου
Ο Γουλιέλμος Γουσταύος, γερμ. Wilhelm Gustav (20 Ιουνίου 1699 - 16 Δεκεμβρίου 1737) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν διάδοχος του Άνχαλτ-Ντέσαου.
Βιογραφία
Το 1737 απεβίωσε στο Ντέσαου σε ηλικία 38 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μυστικά το 1726 την Ιωάννα-Σοφία Χέρρε. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και μετά από αυτόν έζησαν στο Κλέκεβιτς. Στους απογόνους δόθηκε ο τίτλος του κόμη του Άνχαλτ, χωρίς δικαίωμα διαδοχής· είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ασώτιος Β΄ της Αρμενίας
Ο Ασώ(τιος) Β΄ ο Σιδηρούς, Աշոտ Բ Ashot II (βασ. 914–929) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν βασιλιάς της Αρμενίας. Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Σμπατ Α΄. Η βασιλεία του ήταν γεμάτη εξεγέρσεις από τους υποψηφίους του θρόνου και ξένες εισβολές, τις οποίες ο Ασώτ Β΄ πολέμησε με επιτυχία, για τις οποίες τον θυμούνται με το επίθετο ο σιδερένιος (Երկաթ Yerkat).
Βασιλεία
μικρογραφία| Ένα άγαλμα του Ασώτ Β΄ στο [[Ιντζεβάν|Iτζεβάν.]] Ο Ασότ Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του Σμπατ Α΄ μετά το τέλος τού τελευταίου το 914. Ο Σμπατ Α΄ είχε καταπολεμήσει μία εισβολή, που είχε εξαπολύσει ο εμίρης της Ατροπατινής, Γιουσούφ ιμπν Αμπιίλ-Σατζ, αλλά όταν ο Σμπατ Α΄ παραδόθηκε, βασανίστηκε και αποκεφαλίστηκε από τον Γιουσούφ στο Γερντζάκ. Με τον έλεγχό του στα κεντρικά εδάφη της Αρμενίας, ο Γιουσούφ εγκατέστησε τον Ασότ, γιο του Σαπούχ και εξάδελφο του Ασότ Β΄, στο Ντβιν ως «αντίπαλο βασιλιά» της Αρμενίας των Βαγρατιδών. Ανήσυχος από τις δυνάμεις του Γιουσούφ, ο Ασότ Β΄ επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη και ζήτησε ενίσχυση από την αυτοκράτειρα Ζωή Καρβονοψίνα. Ο Ασότ Β΄ έτυχε καλής υποδοχής και συγκροτήθηκε ένα Ρωμαϊκό/Βυζαντινό στρατιωτικό σώμα για να βοηθήσει την Αρμενία και να νικήσει τους Άραβες. Η δύναμη, που θα συνόδευε τον Ασότ Β΄ με επικεφαλής τον δομέστικο των Σχολών Λέοντα Φωκά τον Πρεσβύτερο, ξεκίνησε τον επόμενο χρόνο και αφού βάδισε κατά μήκος του Άνω Ευφράτη, εισήλθε στο Tαρόν, έχοντας συναντήσει ελάχιστη αντίθεση από τους Άραβες.
Ο Ασότ ο αντίπαλος βασιλιάς και οι στρατοί τού Γιουσούφ δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τη Ρωμαϊκή/Βυζαντινή προέλαση, η οποία δεν κατάφερε να καταλάβει το Ντβιν λόγω της έναρξης τού χειμώνα. Παρ' όλα αυτά, η δύναμη είχε επαναφέρει τον Aσότ Β΄ σε ισχυρή θέση στην Αρμενία και κατάφερε να προκαλέσει μεγάλες απώλειες στους Άραβες. Αυτό άφησε τον Aσότ τον αντίπαλο βασιλιά να έχει τον έλεγχο του Ντβιν και ο εμφύλιος πόλεμος μαινόταν από το 918 έως το 920, όταν ο σφετεριστής παραδέχτηκε τελικά την ήττα του. Πολλές άλλες εξεγέρσεις έλαβαν χώρα επίσης στην Αρμενία, αλλά ο Aσότ Β΄ κατάφερε να νικήσει καθεμία από αυτές. Το 919 ο Γιουσούφ, που είχε υποκινήσει μία αποτυχημένη εξέγερση εναντίον του χαλίφη, αντικαταστάθηκε από έναν πολύ πιο καλοπροαίρετο Άραβα κυβερνήτη, τον Σουμπούκ. Το 922 ο Ασότ Β΄ αναγνωρίστηκε ως ηγεμόνας της Αρμενίας από τον χαλίφη των Αββασιδών στη Βαγδάτη και ο Σουμπούκ τον αναγνώρισε ως βασιλιά των βασιλέων (shahanshah).
Οι Ρωμαίοι/Βυζαντινοί ήταν δυσαρεστημένοι από τις στενές σχέσεις του Ασότ Β΄ με τους Άραβες και έστειλαν μία νέα δύναμη υπό τον δομέστικο των Σχολών Ιωάννη Κουρκούα, επίσης Αρμενικής καταγωγής, για να διαταράξουν τη θέση του Ασότ Β΄ ως βασιλιά και να υποστηρίξουν τους επαναστάτες, που τον πολεμούσαν. Το 928 ο Κούρκουας έφτασε στο Ντβιν και έκανε μία ανεπιτυχή προσπάθεια να καταλάβει την πόλη, που την υπερασπιζόταν τόσο οι Άραβες, όσο και ο Ασότ Β΄. Το 923 ο χαλίφης, που αντιμετώπιζε προβλήματα στο σπίτι του, ελευθέρωσε τον Γιουσούφ, ο οποίος ταξίδεψε πίσω στην Αρμενία για να εξαπολύσει την οργή του εναντίον τού Ασότ Β΄. Άρχισε να απαιτεί φόρο υποτέλειας από τους Αρμένιους ηγεμόνες, αλλά αντιμετώπισε σημαντική αντίσταση από τον Ασότ Β΄. Πάλι και πάλι, ο Ασότ Β΄ ήταν σε θέση να νικήσει και να κατατροπώσει τους Αραβικούς στρατούς, που στελνόταν εναντίον του για αρκετά χρόνια. επίσης ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός άλλαξε την προσοχή του από τα ανατολικά, και την κατεύθυνε στο να πολεμήσει τους Άραβες στη Συρία. Ο Ασότ Β΄ απεβίωσε χωρίς γιους ή κληρονόμους. Τον διαδέχθηκε το 929 ο αδελφός του Αμπάς Α΄.
Στη σύγχρονη Αρμενία
Κατά τη διάρκεια της παρέλασης για την Ημέρα της Ανεξαρτησίας του 2016, οι τιμητικές φρουρές ανάρτησαν τη σημαία του βασιλιά Aσότ Β΄ του Σιδηρού πριν από τις διαδικασίες της παρέλασης. Ο Aσότ Β΄ αναφέρεται συχνά ως «Φύλακας του Αρμενικού Στρατού», τίτλος που δόθηκε το 2012.
Λαϊκή κουλτούρα
Ο Ασότ Β΄ κατέχει εξέχουσα θέση ως πρόσωπο στο ιστορικό μυθιστόρημα Γκεβόργκ Μαρζπετουνί του Mουρατσάν, έργο του 19ου αι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαγρατίδες
Ντίτριχ του Άνχαλτ-Ντέσαου
Ο Ντίτριχ, γερμ. Dietrich (2 Αυγούστου 1702 - 2 Δεκεμβρίου 1769) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν στρατάρχης στον πρωσικό στρατό.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Λεοπόλδου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Άννας Λουίζας Φέζε, κόρης φαρμακοποιού.
Το 1727 ορίστηκε στο Ντέσαου η αρχή της διαδοχής στον πρωτότοκο, έτσι ο Ντίτριχ δεν είχε προοπτική να γίνει ο διάδοχος πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου. Το 1737 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός Γουλιέλμος Γουσταύος και το 1747 ο πατέρας τους, τον οποίο διαδέχθηκε ο δευτερότοκος Λεοπόλδος Β΄. Όταν και αυτός απεβίωσε το 1751, τον διαδέχθηκε ο εννιαετής γιος εκείνου Λεοπόλδος Γ΄ και ο Ντίτριχ ανέλαβε την επιτροπεία ως την ενηλικίωσή του.
Το 1769 απεβίωσε στο Ντέσαου σε ηλικία 67 ετών. Ήταν άγαμος και αργότερα στην κατοικία του στο Ντέσαου εγκαταστάθηκε ένα προοδευτικό σχολείο, το "Φιλανθρώπινον".
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Χαραυγή Μεσσηνίας
μικρογραφία|Δημοτική Ενότητα Βουφράδος (η Κοινότητα Χαραυγής ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Βουφράδος, του Δήμου Μεσσήνης)|εναλλ.= Η Χαραυγή (πρώην Γκρούστεσι ) είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 180 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Η Χαραυγή μαζί με την Καζάρμα, αποτελούν την Κοινότητα Χαραυγής και ανήκουν στη Δημοτική Ενότητα Βουφράδος, με έδρα τον Χατζή. Μέχρι το 1957 ονομαζόταν Γκρούστεσι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 322 μέτρων, ανάμεσα σε Μεσσήνη και Πύλο και απέχει 32 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα.
Κοντά στη Χαραυγή βρίσκεται το Πολυλίμνιο, περιοχή με λίμνες και καταρράκτες, το οποίο προσελκύει αρκετούς επισκέπτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Αθλητικό Κέντρο Γλαύκος Κληρίδης
Το Αθλητικό Κέντρο "Γλαύκος Κληρίδης" είναι ένα υπερσύγχρονο Αθλητικό Κέντρο Υψηλού Αθλητισμού, μοναδικό στο είδος του το οποίο βρίσκεται στην Κοινότητα του Αγρού. Στις εγκαταστάσεις του μπορούν να γίνουν προετοιμασίες, προπονήσεις καθώς επίσης και διεξαγωγή αγώνων για 34 αθλήματα. Το Αθλητικό Κέντρο φέρει το όνομα του πρώην προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γλαύκου Κληρίδη για την προσφορά του στην κοινότητα του Αγρού, από όπου και κατάγεται.
Περιλαμβάνει κεντρική αίθουσα αθλοπαιδιών και ομαδικών αθλημάτων (καλαθόσφαιρα, πετοσφαίριση, χειροσφαίριση, φούτσαλ), αίθουσες με τάπητα για την διεξαγωγή Αθλημάτων Πολεμικών Τεχνών (πυγμαχίας, πάλης, τζούντο), σκουός, αίθουσα ενόργανης γυμναστικής, γυμναστήριο, ηλεκτρονικό πίνακα, δημοσιογραφικά θεωρεία για τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και γραπτό τύπο, αίθουσα τηλεπικοινωνιών, ιατρείο, αίθουσα σάουνα και αίθουσα ντόπινγκ κοντρόλ, αίθουσα γραμματείας, κυλικείο, αποδυτήρια και άλλες αίθουσες. Επίσης διαθέτει κλειστή αίθουσα κολυμβητηρίου με πισίνα 25μ και 8 διαδρόμων.
Το έργο πραγματοποιήθηκε από τον Κυπριακό Οργανισμό Αθλητισμού. Βρίσκεται στο κέντρο του χωριού, απέναντι από το ιστορικό Απεήτιο Γυμνάσιο Αγρου. Η κατασκευή του ξεκίνησε στα τέλη του 2003 και ολοκληρώθηκε το 2006. Η κεντρική αίθουσα έχει χωρητικότητα 500 ατόμων και χρησιμοποιείται από την ομάδα του Αχιλλέα Αγρού στους εντός έδρας αγώνες του πρωταθλήματος Β Κατηγορίας.
Στις 8 Φεβρουαρίου 2015 πραγματοποιήθηκε στο αθλητικό κέντρο ο τελικός του Κυπέλλου Κύπρου Καλαθόσφαιρας Β' Κατηγορίας μεταξύ των ομάδων ΑΠΟΠ Πάφου και ΑΕΖ Ζακακίου. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η ομάδα του ΑΠΟΠ Πάφου.
Λόγω του ιδιαίτερα δροσερού κλίματος καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου στο χωριό Αγρός, πολλές ομάδες (κυρίως από Ρωσία) επιλέγουν τον Αγρό και το Αθλητικό Κέντρο για να πραγματοποιήσουν το βασικό στάδιο της προετοιμασίας τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Κύπρο Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Κύπρο
Κάρολ Σφιερτσέφσκι
Ο Κάρολ Βάτσουαφ Σφιερτσέφσκι (πολωνικά: Karol Wacław Świerczewski, διακριτικό Βάλτερ [Walter]) (10 Φεβρουαρίου 1897 – 28 Μαρτίου 1947) ήταν Πολωνός/Σοβιετικός στρατηγός του Κόκκινου Στρατού. Ήταν μέλος του Μπολσεβίκικου Κόμματος κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου και Σοβιετικός αξιωματικός στους πολέμους που διεξήχθησαν στο εξωτερικό από τη Σοβιετική Ένωση, συμπεριλαμβανομένου αυτού κατά των πολωνικών και των ουκρανικών δημοκρατιών και στη Ρεπουμπλικανική Ισπανία. Το 1939 συμμετείχε ξανά στη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία. Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, εγκαταστάθηκε ως ένας από τους ηγέτες της Πολωνικής Προσωρινής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας που υποστηρίχθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Λίγο αργότερα, ο Σφιερτσέφσκι πέθανε σε μια ενέδρα σε επαρχιακό δρόμο, όπου πυροβολήθηκε από τους μαχητές του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού. Υπήρξε σύμβολο της κομμουνιστικής προπαγάνδας για τις επόμενες δεκαετίες.
Βιογραφία
Το 1918 εντάχθηκε στο Κόμμα των Μπολσεβίκων και πολέμησε στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο ως στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού. Το 1919 κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου πολέμησε στη σοβιετική πλευρά εναντίον της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας και τραυματίστηκε. Παρέμεινε στη Ρωσία, και το 1928, με αφορμή τη 10η επέτειο από την ίδρυση του Κόκκινου Στρατού, του απονεμήθηκε το Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου (αρ. 146), το πρώτο του στρατιωτικό παράσημο. Από το 1921, ο Σφιερτσέφσκι δίδασκε στη Σοβιετική Σχολή για τους Κόκκινους Επιτρόπους. Το 1927 αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ακαδημία Μ. Β. Φρούνζε στη Μόσχα και εργάστηκε στο Γενικό Επιτελείο του Κόκκινου Στρατού.
Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Το 1936, με το όνομα Στρατηγός Βάλτερ, στάλθηκε στην Ισπανία κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, όπου αρχικά ηγήθηκε της 14ης Διεθνούς Ταξιαρχίας στη Μάχη της Λοπέρα και αργότερα της 35ης Διεθνούς Μεραρχίας στην Επίθεση της Σεγκόβια, στη Μάχη του Μπρουνέτε, στην Επίθεση στη Σαραγόσα, στη Μάχη του Τερουέλ, στη Μάχη της Αραγωνίας και στη Μάχη του Έβρο. Μέχρι τον Απρίλιο του 1938 οι Ισπανοί κομμουνιστές ηγέτες ήθελαν την αντικατάσταση πολλών διοικητών της Διεθνούς Ταξιαρχίας λόγω κακής απόδοσης, και παρόλο που ο Αντρέ Μαρτί διαφώνησε, έπρεπε να συμβιβαστεί και ο Στρατηγός Βάλτερ και ο Βλάντιμιρ Τσόπιτς αντικαταστάθηκαν.
Στρατηγός στον Κόκκινο Στρατό
Μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία, ο Σφιερτσέφσκι υπηρέτησε ως στρατηγός στον Σοβιετικό Στρατό. Οι Ρώσοι διοικητές του, βλέποντας τη φαινομενική ανικανότητα του Σφιερτσέφσκι και την επιδείνωση του αλκοολισμού, τον μετέφεραν σε εφεδρική διοίκηση μακριά από τις γραμμές του μετώπου - η απόφαση ελήφθη από τον ίδιο τον Στρατηγό Γκεόργκι Ζούκοφ. Το γεγονός ότι ο Σφιερτσέφσκι έδωσε τις περισσότερες εντολές του υπό την επήρεια αλκοόλ είχε τραγικές συνέπειες για τους στρατιώτες του, όπως περιγράφεται στο βιβλίο Wspomnienia (Μνήμες) του Στρατηγού Ζίγκμουντ Μπέρλινγκ. μικρογραφία| [[Μίχαου Ρόλα-Ζιμιέρσκι, Μάριαν Σπιχάλσκι και Κάρολ Σφιερτσέφσκι (από αριστερά προς τα δεξιά)]] Το 1943 έγινε ένας από τους στρατηγούς που επιφορτίστηκαν με τη δημιουργία των Πολωνικών Ενόπλων Δυνάμεων που ελέγχονταν από τη Σοβιετική Ένωση στην Ανατολή, του Πρώτου Πολωνικού Στρατού (1944-1945). Ο αλκοολισμός του και η αδιαφορία για τη ζωή και την υγεία των στρατιωτών του προκάλεσαν σύγκρουση με τον Ζίγκμουντ Μπέρλινγκ και τον οδήγησαν στην απομάκρυνσή του από τη διοίκηση σε πολλές περιπτώσεις. Οι διαταγές του Σφιερτσέφσκι που σχετίζονται με τον αλκοολισμό απέφεραν κακή κριτική και από άλλους Πολωνούς στρατηγούς, συμπεριλαμβανομένου του Στρατηγού Αλεξάντερ Βασκιέβιτς.
Το 1944 έγινε ένας από τους ηγέτες του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος και της κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας. Το χειμώνα του 1944 και την άνοιξη του 1945 οδήγησε τον Δεύτερο Πολωνικό Στρατό κατά τη διάρκεια των μαχών για τη δυτική Πολωνία και τη Μάχη του Βερολίνου. Η ηγεσία του στη Μάχη του Μπάουτσεν (1945) έχει επικριθεί αυστηρά από τους σύγχρονους ιστορικούς και θεωρείται υπεύθυνος για τις πολύ βαριές απώλειες του Δεύτερου Στρατού σε αυτή την εμπλοκή Ενώ διοικούσε, μπορεί να ήταν μεθυσμένος και να είχε απαλλαγεί προσωρινά από την ηγεσία του. Ωστόσο, λόγω της σημαντικής υποστήριξης του σοβιετικού πολιτικού μηχανισμού (Κύρια Διεύθυνση Πληροφοριών ή ΛΚΕΥ), όχι μόνο διατήρησε την θέση του, αλλά τα λάθη του αποσιωπήθηκαν και μετά τον πόλεμο δοξάστηκε ως ήρωας.
Τον Φεβρουάριο του 1946, ο Σφιερτσέφσκι έγινε αναπληρωτής Υπουργός Άμυνας της Πολωνίας. Συμμετείχε στη δίωξη του αντικομμουνιστικού υπόγειου κινήματος στην Πολωνία και υπέγραψε πολλές θανατικές καταδίκες, ενώ εγκαθίδρυσε το κομμουνιστικό καθεστώς.
Αμφιλεγόμενος θάνατος
αριστερά|μικρογραφία| Το μνημείο του Σφιερτσέφσκι κοντά στον τόπο του θανάτου του, στα Όρη [[Μπιεστσάντι. Έκτοτε έχει κατεδαφιστεί.]] Ο Σφιερτσέφσκι τραυματίστηκε βαριά σε μια συμπλοκή κοντά στο Μπαλίγκρουτ τον Μάρτιο του 1947 ενώ οδηγούσε σε ένα αυτοκίνητο χωρίς συνοδεία για την επιθεώρηση των πολωνικών στρατευμάτων που πολεμούσαν τους Ουκρανούς αντάρτες. Δέχτηκε ενέδρα από μια μονάδα του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού και πέθανε από τα τραύματά του μέσα σε λίγες ώρες. Υπήρχαν αρκετές θεωρίες συνωμοσίας που υποστήριζαν ότι η ενέδρα οργανώθηκε από τη σοβιετική υπηρεσία πληροφοριών λόγω της ανυπακοής του. Σύμφωνα με μια θεωρία, οι πληροφορίες για την άφιξη του στρατηγού στην περιοχή μεταβιβάστηκαν σε Ουκρανούς από το ΛΚΕΥ και η συνοδεία του εμποδίστηκε από το να φύγει λόγω μηχανικών προβλημάτων και στα δύο φορτηγά που μετέφεραν τους στρατιώτες της συνοδείας. Οι περισσότερες άλλες υποθέσεις υποδηλώνουν επίσης σοβιετικές ή ακόμα και άμεσες εντολές από τον Στάλιν. Ο στρατηγός, Πολωνός στην εθνικότητα αλλά ουσιαστικά Σοβιετικός αξιωματικός με στρατιωτικό ιστορικό από τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και μακρύ ιστορικό πολέμου του Κόκκινου Στρατού, είχε προηγουμένως τοποθετηθεί χαμηλότερα στη δομή διοίκησης από τους προπολεμικούς Πολωνούς αξιωματικούς Μπέρλινγκ και Ρόλα-Ζιμιέρσκι.
Για αρκετά χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η εξέγερση των Ουκρανών Εθνικιστών, με επικεφαλής κυρίως τον Ουκρανικό Επαναστατικό Στρατό, συνέχισε τις μάχες στα νοτιοανατολικά της Πολωνίας. Αυτός ο πόλεμος, υποστηριζόμενος σε μεγάλο βαθμό από το τοπικό ουκρανικό τμήμα του πληθυσμού, συνεχίστηκε μέχρι το 1949, με ορισμένες σποραδικές μάχες να λαμβάνουν χώρα μέχρι το 1956. Ο θάνατος του Σφιερτσέφσκι χρησιμοποιήθηκε ως άμεση αιτία για τη βίαιη εκδίωξη του ουκρανικού άμαχου πληθυσμού στην Επιχείρηση Βιστούλας από τα εδάφη στο νοτιοανατολικό τμήμα της μεταπολεμικής Πολωνίας έως τις Ανακτημένες Περιοχές (Ziemie Odzyskane, περιοχές της δυτικής Πολωνίας, που πριν από τον πόλεμο ήταν μέρος της Γερμανίας). Στη σοσιαλιστική Πολωνία δημιουργήθηκαν πολλοί μύθοι γύρω από τον Σφιερτσέφσκι («Ο στρατηγός των τριών στρατών»), αλλά λεπτομέρειες της ζωής του και ιδιαίτερα της υπηρεσίας του στον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, καθώς και οι λεπτομέρειες του ιστορικού του στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο δεν αναφέρθηκαν ποτέ.
Κληρονομιά
μικρογραφία| Δημοφιλές επιστημονικό συνέδριο για τον Κάρολ Σφιερτσέφσκι στη [[Στεζνίτσα]] Στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, η πολωνική κομμουνιστική προπαγάνδα τον έκανε ήρωα και πολλές αμφιλεγόμενες πτυχές της ζωής του, όπως η κατάχρηση αλκοόλ και η ανικανότητά του κατά τη Μάχη του Μπάουτσεν (1945), καθώς και τα μεταπολεμικά σταλινικά εγκλήματα αποσιωπήθηκαν. Το 1953, κυκλοφόρησε μια πολωνική ταινία δύο μερών που απεικονίζει τη ζωή του Σφιερτσέφσκι, Żołnierz zwycięstwa (Ένας στρατιώτης της νίκης). Ο Γιούζεφ Βισομίρσκι υποδύθηκε τον Στρατηγό.
Κατά τα έτη 1945-1991, το σημερινό Λύκειο Μιγκέλ ντε Θερβάντες στη Βαρσοβία πήρε το όνομά του.
Κατά τη διάρκεια των ετών 1975–1996, η εικόνα του Κάρολ Σφιερτσέφσκι βρισκόταν στο δημοφιλές τραπεζογραμμάτιο των 50 ζλότι, αρχικά ισοδύναμο με δύο μπουκάλια φτηνής βότκας. Μετά το 1989 με το τέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την άνοδο στην εξουσία της Αλληλεγγύης, πολλά από τα μνημεία του αφαιρέθηκαν και οι δρόμοι μετονομάστηκαν λόγω του ρόλου του στην εφαρμογή του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Πολωνία.
Στις 21 Μαΐου 2003, η πολωνική οργάνωση πρώην βετεράνων και αγωνιστών της ανεξαρτησίας υπέβαλε αίτηση στο Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης (ΙΕΜ) για να διερευνήσει «εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους» που διέπραξε ο Κάρολ Σφιερτσέφσκι. Σε μια επιστολή τους, υπενθυμίζουν ότι ήταν «ένας από τους ανθρώπους που εργάστηκαν συνειδητά για την υποδούλωση του πολωνικού έθνους, μέσω του επιβεβλημένου κομμουνιστικού καθεστώτος που ήταν υποτελής απέναντι στη Μόσχα». Μεταξύ των εγκλημάτων που δεν υπόκεινται σε λήξη και πρέπει να διερευνηθούν από το ΙΕΜ είναι 29 θανατικές ποινές σε Πολωνούς στρατιώτες και αξιωματικούς, τις οποίες υπέγραψε ο Σφιερτσέφσκι κατά τη διοίκηση του 2ου Πολωνικού Στρατού που ελέγχοταν από τη Σοβιετική Ένωση.
Φωτογραφία
Αν και γενικά απρόθυμος να αφήσει τον εαυτό του να φωτογραφηθεί, ο Στρατηγός Βάλτερ ήταν ένας δεινός ερασιτέχνης φωτογράφος. Η κόρη του δώρισε 333 φωτογραφίες του στην Asociación de Amigos de las Brigadas Internacionales (Σύλλογος Φίλων των Διεθνών Ταξιαρχιών) στο Αλμπαθέτε της Ισπανίας, για να αποτελέσει μόνιμο μέρος του αρχείου τους.
Πηγές
Κατηγορία:Μπολσεβίκοι Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος Κατηγορία:Πολωνοί αντιφασίστες Κατηγορία:Στρατηγοί του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού Κατηγορία:Πολωνικό στρατιωτικό προσωπικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί σε ξένους στρατούς Κατηγορία:Σοβιετικοί συνταγματάρχες στρατηγοί Κατηγορία:Σοβιετικό στρατιωτικό προσωπικό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Σοβιετικοί πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:Πρόσωπα του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου Κατηγορία:Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας (1943-1989) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σουβόροφ (1η τάξη) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
InSight
Ο σκοπός της αποστολής είναι να τοποθετήσει έναν προσεδαφιστή, ο οποίος θα φέρει ένα σεισμόμετρο (το σεισμόμετρο τοποθετήθηκε με επιτυχία στις 19 Δεκεμβρίου 2018 Αρχείο:PIA22956-1920x1200.jpg) και ένα διατρητικό μηχάνημα μέτρησης μεταφοράς θερμότητας, στην επιφάνεια του Άρη, με σκοπό να μελετήσει την πρώιμη γεωλογική του εξέλιξη. Η αποστολή αυτή μπορεί να φέρει νέα πολύτιμη γνώση για τους Πετρώδεις Πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος - Ερμή, Αφροδίτη, Γη, Άρη - καθώς και το δορυφόρο της Γης, τη Σελήνη. Χρησιμοποιώντας την τεχνολογία του προσεδαφιστή Phoenix, ο οποίος προσεδαφίστηκε επιτυχώς το 2008, αναμένεται ότι το κόστος και ο κίνδυνος αποτυχίας θα είναι πολύ μικρά. left|thumb|116x116px|Το λογότυπο του InSight Το InSight ήταν αρχικά γνωστό ως GEMS, ακρωνύμιο του «Σταθμού Γεωφυσικής Παρακολούθησης» (αγγλικά: Geophysical Monitoring Station), αλλά άλλαξε όνομα στις αρχές του 2012 μετά από αίτημα της NASA. Ανάμεσα σε 28 προτάσεις που υποβλήθηκαν από το 2010, το InSight ήταν μία από τις 3 που επιλέχθηκαν για την τελική φάση του προγράμματος Discovery. Τον Μάιο του 2011, η κάθε πρόταση έλαβε το ποσό των 3 εκατομμυρίων δολαρίων, ώστε να αναπτυχθεί λεπτομερώς. Τον Αύγουστο του 2012, το InSight επιλέχθηκε προς ανάπτυξη και εκτόξευση.
Την αποστολή συντονίζει το «Εργαστήριο Αεριωθούμενης Προωθητικής» (αγγλικά: Jet Propulsion Laboratory) της NASA, με τη συμμετοχή επιστημόνων από πολλές χώρες. Το κόστος της υπολογίζεται στα 425 εκατομμύρια δολάρια, χωρίς να υπολογίζεται και αυτό του οχήματος προσεδάφισης. Στις 19 Μαΐου 2014, η NASA ανακοίνωσε την έναρξη κατασκευής του προσεδαφιστή. Αργότερα, στις 27 Μαΐου του 2015, η NASA ανακοίνωσε ότι ξεκίνησαν οι δοκιμές για τον προσεδαφιστή.
Σκοπός της αποστολής
Το InSight πρόκειται να τοποθετήσει έναν απλό και σταθερό προσεδαφιστή στον Άρη με σκοπό να μελετήσει το βαθύ εσωτερικό του και να επιλύσει ένα βασικό πρόβλημα της επιστήμης των πλανητών και του Ηλιακού Συστήματος: την κατανόηση των διαδικασιών που διαμόρφωσαν τους πετρώδεις πλανήτες του εσωτερικού Ηλιακού Συστήματος (συμπεριλαμβανομένης της Γης) περισσότερα από 4 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. left|thumb|Το εσωτερικό της Γης, του Άρη και της Σελήνης (καλλιτεχνική απεικόνιση) Ο βασικός στόχος του InSight είναι να μελετήσει την πρώιμη ιστορία της εξέλιξης των διαδικασιών που διαμόρφωσαν τον Άρη. Μελετώντας το μέγεθος, το πάχος, την πυκνότητα και τη δομή του πυρήνα, του μανδύα και του φλοιού του Άρη, καθώς και το ρυθμό με τον οποίο η θερμότητα εκλύεται από το εσωτερικό του πλανήτη, το InSight θα παρέχει σημαντικά στοιχεία για τις διαδικασίες εξέλιξης όλων των πετρωδών πλανητών του εσωτερικού Ηλιακού Συστήματος.
Οι πετρώδεις εσωτερικοί πλανήτες μοιράζονται μια κοινή προϊστορία που ξεκινά από μια διαδικασία που ονομάζεται επαύξηση. Καθώς το σώμα μεγαλώνει σε μέγεθος, το εσωτερικό του θερμαίνεται και το σώμα εξελίσσεται σε έναν πετρώδη πλανήτη, αποτελούμενο από πυρήνα, μανδύα και φλοιό. Παρά την κοινή προϊστορία, ο καθένας από τους πετρώδης πλανήτες αργότερα σχηματίστηκε και ρευστοποιήθηκε μέσω μιας σχετικά λιγότερο γνωστής διαδικασίας που ονομάζεται διαφοροποίηση.
Σκοπός της αποστολής του InSight είναι να βελτιώσει τη γνώση αυτής της διαδικασίας και κατ’ επέκταση της εξέλιξης της Γης, μετρώντας τα μέρη που συνθέτουν έναν πλανήτη και διαμορφώνονται από τη διαφοροποίηση, τον πυρήνα, το μανδύα και το φλοιό.
Η αποστολή θα προσδιορίσει την ύπαρξη σεισμικής δραστηριότητας, θα μετρήσει το ποσό της ροής θερμότητας από το εσωτερικό του πλανήτη, θα εκτιμήσει το μέγεθος του πυρήνα του Άρη καθώς και το εάν αυτός είναι ρευστός ή στερεός. Τα δεδομένα που θα παρέχει θα είναι πρώτα του είδους τους όσο αφορά τον Άρη.
Δεύτερος σκοπός της αποστολής είναι να προχωρήσει σε μια εκ βαθέων μελέτη της γεωφυσικής, της τεκτονικής δραστηριότητας και των επιδράσεων των πτώσεων μετεωριτών στον Άρη, που θα βοηθήσουν στην κατανόηση των αντίστοιχων διαδικασιών στη Γη. Το πάχος του φλοιού, οι ταχύτητες των σεισμικών κυμάτων στο μανδύα, η ακτίνα και η πυκνότητα του πυρήνα, καθώς και η σεισμική δραστηριότητα πρόκειται να προσδιοριστούν με ακρίβεια από 3 ως 10 φορές μεγαλύτερη σε σύγκριση με τα σημερινά δεδομένα.
Όσο αφορά τις βασικές διαδικασίες σχηματισμού ενός πλανητικού σώματος, ο Άρης έχει το πιο λεπτομερές ιστορικό, καθώς είναι αρκετά μεγάλος ώστε να έχει ολοκληρωθεί η αρχική επαύξηση και οι εσωτερικές διαδικασίες μεταφοράς θερμότητας που σχημάτισαν τους πετρώδεις πλανήτες, αλλά και αρκετά μικρός ώστε να έχει συγκρατήσει τα αποτυπώματα αυτών των διεργασιών.
Επιστημονικά ωφέλιμο φορτίο
thumb|Ο προσεδαφιστής InSight με επεξήγηση των επιστημονικών οργάνων του. Το επιστημονικά ωφέλιμο φορτίο του InSight αποτελείται από δύο κύρια όργανα: Επιπρόσθετα όργανα:
Εκτόξευση
Η εκτόξευση διευθύνεται από το Πρόγραμμα Υπηρεσιών Εκτόξευσης της NASA. Πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαΐου 2018 με τη χρήση ενός πυραύλου Atlas V 401 από τη Στρατιωτική Αεροπορική Βάση του Vandenberg, στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Αυτή είναι η πρώτη αμερικανική διαπλανητική αποστολή η οποία εκτοξεύτηκε από την πολιτεία της Καλιφόρνιας.
Τοποθεσία προσεδάφισης
thumb|Καλλιτεχνική απεικόνιση του προσεδαφιστή Phoenix, παρόμοιου με αυτόν του InSight thumb|Έλλειψη που χαρακτηρίζει μια πιθανή τοποθεσία προσεδάφισης του InSight Καθώς ο επιστημονικός σκοπός του InSight δε συνδέεται με κάποια ιδιαίτερα επιφανειακά χαρακτηριστικά του Άρη, πιθανά σημεία προσεδάφισης επιλέχθηκαν με βάση την πρακτικότητά τους. Οι υποψήφιες τοποθεσίες έπρεπε να είναι: κοντά στον ισημερινό του Άρη ώστε να παρέχεται ικανή ατμοσφαιρική πυκνότητα που θα συμβάλλει στην ελάττωση της ταχύτητας προσαρείωσης, επίπεδη και κατά το δυνατόν λιγότερο πετρώδης επιφάνεια για να μειώσει την πιθανότητα επιπλοκών κατά την προσεδάφιση, καθώς και αρκετά μαλακό έδαφος που θα επιτρέπει τη διείσδυση του διατρητή. Μια περιοχή που καλύπτει όλες αυτές τις προδιαγραφές είναι η Elysium Planitia και ως εκ τούτου και τα 22 αρχικά πιθανά σημεία προσεδάφισης βρίσκονταν σ’αυτή την περιοχή. Οι μόνες άλλες περιοχές στον ισημερινό και σε χαμηλό υψόμετρο, Isidis Planitia και Valles Marineris, είναι πολύ πετρώδεις. Επιπλέον, η Valles Marineris έχει μια πολύ απότομη κλίση ώστε να επιτρέψει την ασφαλή προσεδάφιση.
Τον Σεπτέμβριο του 2013, τα αρχικά 22 πιθανά σημεία προσεδάφισης μειώθηκαν σε 4, με σκοπό ο Mars Reconnaissance Orbiter να χρησιμοποιηθεί ώστε να συλλεγούν περισσότερες πληροφορίες για κάθε ένα από τα τέσσερα σημεία, πριν παρθεί η τελική απόφαση. Κάθε τοποθεσία αποτελεί μια έλλειψη προσεδάφισης μήκους 130 χιλιομέτρων και πλάτους 27 χιλιομέτρων.
Ομάδα και συμμετοχή φορέων
Η ομάδα επιστημόνων και μηχανικών του InSight περιλαμβάνει επιστήμονες και μηχανικούς πολλών ειδικοτήτων, χωρών και οργανισμών. Η επιστημονική ομάδα στην οποία ανατέθηκε το InSight περιλαμβάνει επιστήμονες από οργανισμούς των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Αυστρίας, του Βελγίου, του Καναδά, της Ιαπωνίας, της Ελβετίας και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ο επιστήμονας του προγράμματος Mars Exploration Rover, Bruce Banerdt, είναι ο κύριος ερευνητής (PI -  αγγλικά: Principal Investigator) για την αποστολή InSight και ο επικεφαλής επιστήμονας για το όργανο SEIS. Η Suzanne Smrekar, της οποίας η έρευνα επικεντρώνεται σε όργανα μέτρησης των θερμικών ιδιοτότων και της μεταφοράς θερμότητας σε άλλους πλανήτες, είναι επικεφαλής για το όργανο HP3. Ο Sami Asmar, εμπειρογνώμονας σε προχωρημένες μελέτες με τη χρήση ραδιοκυμάτων, είναι ο επικεφαλής του πειράματος RISE. Η ομάδα της αποστολής InSight περιλαμβάνει επίσης τον διαχειριστή προγράμματος Tom Hoffman και τη συνδιαχειρίστρια Henry Stone.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξερεύνηση του Άρη Κατηγορία:Διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ
Φρειδερίκος Ερρίκος Ευγένιος του Άνχαλτ-Ντέσαου
Ο Φρειδερίκος Ερρίκος Ευγένιος, γερμ. Friedrich Heinrich Eugen (27 Δεκεμβρίου 1705 - 2 Μαρτίου 1781) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν στρατάρχης του πρωσικού, μετά του αυστριακού και τέλος του σαξονικού στρατού.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Λεοπόλδου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Άννας Λουίζας Φέζε.
Από τα 12 έτη του εισήλθε στον πρωσικό στρατό. Από το 1732 ως το 1737 ήταν διοικητής του 7ου συντάγματος δραγώνων (Σύνταγμα "του Ντόκουμ", Dragonerregiment „von Dockum“), μεταξύ 1735-1740 παράλληλα διοικητής του σώματος Ουσάρων, ενώ μεταξύ 1737 και 1744 ήταν διοικητής του Συντάγματος θωρακοφόρου ιππικού (Kürassierregiment zu Pferde), γνωστό και ως Σύνταγμα του Άσερσλεμπεν (Ascherslebener Kürassiere). Τον Ιανουάριο του 1744 και αφού προηγουμένως είχε κλονιστεί η εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του, οδηγήθηκε κατόπιν βασιλικής εντολής σε τιμητική αποστρατεία από τον πρωσικό στρατό. Εντάχθηκε σε αυτόν της Αυστρίας, υπό τη διοίκηση του Καρόλου Αλεξάνδρου, πρίγκιπα της Λωρραίνης, ως εθελοντής στον Ρήνο υπό τον Πρίγκηπα Κάρολο Αλέξανδρο της Λωρραίνης. Το 1746 εισήλθε υπό την υπηρεσία του ηγεμόνα της Σαξονίας και βασιλιά της Πολωνίας Αύγουστου Γ΄ στον στρατό της Σαξονίας, όπου έγινε διοικητής της Βυρτεμβέργης και αργότερα στρατάρχης.
Το 1781 απεβίωσε στο Ντέσαου σε ηλικία 76 ετών, άγαμος. Δεν έλαβε μέρος στη διακυβέρνηση του πατρικού πριγκιπάτου του Άνχαλτ-Ντέσαου.
Λογοτεχνικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Μαυρίκιος του Άνχαλτ-Ντέσαου
Ο Μαυρίκιος, γερμ. Moritz (31 Οκτωβρίου 1712 - 11 Απριλίου 1760) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν στρατάρχης στον πρωσικό στρατό.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Λεοπόλδου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Άννας Λουίζας Φέζε, κόρης του Ροδόλφου Φέζε, φαρμακοποιού.
Το 1760 απεβίωσε στο Ντέσαου σε ηλικία 48 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Παλιά Αβάνα
Η Παλιά Αβάνα (ισπανικά: La Habana Vieja) είναι το κέντρο της πόλης και είναι ένας από τους 15 δήμους που υπάρχουν στην Αβάνα, στην Κούβα. Έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού στην πόλη και περιλαμβάνει τον πυρήνα της αρχικής πόλης της Αβάνας. Οι θέσεις που βρίσκονται τα αρχικα τείχη της πόλης της Αβάνας είναι τα σύγχρονα όρια της Παλιάς Αβάνας.