cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολεμαετός
Κυνήγι
Οι πολεμαετοί διαθέτουν εξαιρετική όραση, με οπτική οξύτητα 3,0 έως 3,6 φορές εκείνης του ανθρώπου. Λόγω αυτής της ιδιότητας, μπορούν να εντοπίζουν πιθανά θηράματα από πολύ μεγάλη απόσταση (3-5 χιλιόμετρα μακριά). Ο πολεμαετός κυνηγάει ως επί το πλείστον εν πτήσει, κάνοντας κύκλους ψηλά πάνω από το έδαφος και επιτιθέμενος αιφνιδιαστικά στη λεία. Μπορεί, επίσης, να κυνηγάει απο υψηλή θέση ποσταρίσματος (perch), ή κρυμμένος στη βλάστηση, ιδιαίτερα κοντά σε νερόλακκους. Ασυνήθιστο για ένα πουλί του μεγέθους του, είναι το γεγονός ότι μπορεί να αιωρείται (hovering), ενώ κυνηγάει. Συνήθως τα πουλιά σκοτώνονται στο έδαφος ή στα δέντρα, αλλά υπάρχουν καταγραφές για θανάτωση εν πτήσει.
Πτήση
Οι πολεμαετοί περνούν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους, γυροπετώντας (soaring) σε μεγάλα ύψη πάνω από το έδαφος (γενικά είναι αόρατοι με γυμνό μάτι). Με τις μεγάλες τους πτέρυγες, είναι εξαιρετικοί αεροπόροι, αν και υστερούν σε ελιγμούς πράγμα που εξηγεί, εν μέρει, γιατί αποφεύγουν τα πυκνά δάση.
Αναπαραγωγή
thumb|right|300px|Η φωλιά του πολεμαετού με το θηλυκό Οι πολεμαετοί μπορούν να αναπαράγονται σε διαφορετικούς μήνες, ανάλογα με την περιοχή στην οποία ζουν. Έτσι, ή εποχή ζευγαρώματος είναι από το Νοέμβριο μέχρι τον Απρίλιο στη Σενεγάλη, από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο στο Σουδάν, από τον Αύγουστο μέχρι τον ερχόμενο Ιούλιο στη ΒΑ. Αφρική και, σχεδόν κάθε μήνα στην Α. Αφρική, αν και, ως επί το πλείστον τον Απρίλιο-Μάιο. Οι πολεμαετοί είναι μονογαμικά πτηνά και, πιθανότατα, ζευγαρώνουν εφ’ όρου ζωής. Δεν φαίνεται να έχουν κάποια ξεχωριστά τελετουργικά ερωτοτροπίας, εκτός από κάποιες πτήσεις σε κύκλους που επιτελούν τα αρσενικά. Σπάνια, συμμετέχουν και τα θηλυκά, εμπλέκοντας τους γαμψώνυχές τους με τα αρσενικά.
Κατά την διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, τα κατά τα άλλα σιωπηλά πουλιά, συνήθως αρθρώνουν δυνατές κραυγές. Οι φωλιές κατασκευάζονται σε μεγάλα δέντρα, συχνά τοποθετώντας τις στην κύρια διακλάδωση ενός δένδρου, 6-20 μέτρα από το έδαφος, αν και έχουν καταγραφεί φωλιές από 5-70 μέτρα, στην κορυφή των θόλων των δένδρων. Συχνά, τα δέντρα που χρησιμοποιούνται βρίσκονται στις πλευρές γκρεμών, σε κορυφογραμμές, σε μία κοιλάδα ή στην κορυφή ενός λόφου, ενώ μία (1) φωλιά είχε βρεθεί μέσα σε σπηλιά. Στο Καρού (Karoo) της Νότιας Αφρικής, έχουν επίσης φωλιάσει σε πυλώνες ηλεκτρικού ρεύματος. Η φωλιά είναι μια μεγάλη κατασκευή από κλαδιά. Κατά το πρώτο έτος της κατασκευής, η φωλιά έχει 1,2-1,5 μ. διάμετρο και 0,6 μ. βάθος. Μετά από τακτική χρήση επί πολλά έτη, οι φωλιές μπορούν να ξεπεράσουν τα 2 μ. σε διάμετρο και βάθος. Οι πολεμαετοί έχουν αργό ρυθμό αναπαραγωγής, συνήθως ένα (1) αυγό (σπάνια δύο) κάθε δύο χρόνια. Το αυγό ζυγίζει 190 γραμμάρια, επωάζεται από το θηλυκό για 45 έως 53 ημέρες -αν και έχουν παρατηρηθεί και αρσενικά να επωάζουν-.
Ο νεοσσός είναι πολύ αδύναμος στην αρχή, αλλά γίνεται όλο και πιο δραστήριος μετά από, περίπου, 20 ημέρες. Στις 32 ημέρες τα πρώτα φτερά εμφανίζονται και έχουν καλύψει πλήρως το πουλί σε 70 ημέρες. Τροφοδοτείται μέχρι να γίνει 60 ημερών και καλά πτερωμένος, οπότε αρχίζει να τεμαχίζει μόνος την τροφή του. Κατά την αρχική περίοδο πτέρωσης (fledging), το θηλυκό παραμένει κοντά ή μέσα στην φωλιά, ενώ το αρσενικό εφοδιάζει με τροφή. Το θηλυκό παραμένει στην περιοχή και παραλαμβάνει την λεία από το αρσενικό για περίπου 50 ημέρες. Μετά, κυνηγάει η ίδια, ή φέρνει το θήραμα στη φωλιά, με το αρσενικό να εμφανίζεται σπάνια. Ο νεοσσός επιτηρείται στενά και σιτίζεται στις πρώτες ημέρες του, αλλά μετά από 14 ημέρες το θηλυκό δεν τον ταΐζει, εκτός από τη νύχτα. Το νεαρό πουλί, μετά την πρώτη πτήση του (σε περίπου 100 ημέρες), μπορεί να επιστρέψει στη φωλιά για μερικές ημέρες, και στη συνέχεια απομακρύνεται από αυτήν. Ωστόσο, παραμένει χαλαρά συνδεδεμένο με την τοποθεσία της φωλιάς για κάποιο χρονικό διάστημα, και μπορεί να μείνει κοντά σε αυτήν μέχρι και έξι μήνες. Λόγω αυτής της μακράς περιόδου εξάρτησης, τα πουλιά συνήθως ζευγαρώνουν μόνον ανά μη τακτά χρονικά διαστήματα.
Απειλές
Το είδος υποφέρει από άμεση δίωξη (πυροβολισμούς και παγίδες) και έμμεση δηλητηρίαση, κυρίως από τους αγρότες, με αυτές τις δύο απειλές να αποτελούν τις σημαντικότερες αιτίες των απωλειών. Επίσης, άλλοι κίνδυνοι είναι οι πνιγμοί σε δεξαμενές με κάθετα, γλιστερά τοιχώματα, η ηλεκτροπληξία σε γραμμές ηλεκτρικού ρεύματος, καθώς και η αλλοίωση και η υποβάθμιση των ενδιαιτημάτων του. Οι δηλητηριάσεις γίνονται σε μεγάλο βαθμό από αγρότες με κατοχή πολλών στρεμμάτων γης, αλλά είναι επίσης πρόβλημα στις περιοχές των φυλών που κατέχουν μικρές εκτάσεις. Η αποψίλωση των δασών μπορεί να έχει μικρότερες επιπτώσεις στο είδος από ό, τι στους άλλους μεγάλους αετούς, καθώς μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την αυξημένη χρήση τεχνητών κατασκευών για φώλιασμα.
Μεγάλοι πληθυσμοί θηλαστικών στην Δ. Αφρική απειλούνται ιδιαίτερα και ο κίνδυνος είναι πιθανό να αυξηθεί στο μέλλον, καθώς ο ανθρώπινος πληθυσμός συνεχίσει να αυξάνεται. Η μείωση αυτή, αφ’ ενός μειώνει τα φυσικά θηράματα των πολεμαετών, αφ’ ετέρου μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των οικιακών ζώων και της θήρευσης από τους αετούς που, με τη σειρά της, να οδηγήσει σε αυξημένες διώξεις από τους αγρότες. Σε ορισμένες περιοχές ενδέχεται να θανατώνονται πτηνά για χρήση στην παραδοσιακή ιατρική, με μέρη τους σώματός τους να πωλούνται στις αγορές του Γιοχάνεσμπουργκ. thumb|right|300px|Νεαρός πολεμαετός Η πλειονότητα των προστατευόμενων περιοχών στην Κένυα, περιλαμβάνει εδάφη πολύ μικρά για να διατηρηθεί κάποιο ζεύγος πολεμαετών, διότι τα πουλιά απαιτούν μεγάλες εκτάσεις, που σημαίνει ότι τα πουλιά που φωλιάζουν σε προστατευόμενες περιοχές, σε γενικές γραμμές θα αναζητούν την τροφή τους πολύ έξω από αυτές, κάτι που θα τα καθιστά πιο ευάλωτα σε διώξεις. Στη Νότια Αφρική οι μεγαλύτερες μειώσεις πληθυσμών παρατηρήθηκαν σε περιοχές με τη μεγαλύτερη αύξηση της θερμοκρασίας και σε περιοχές με υψηλή πυκνότητα γραμμών ηλεκτρικής ενέργειας, πιθανόν λόγω συγκρούσεων με τα δίκτυα ή/και από ηλεκτροπληξία. Στο Εθνικό Πάρκο Κρούγκερ, οι υψηλές πυκνότητες των πληθυσμών ελεφάντων σχετίζονται με μειώσεις στους πολεμαετούς, πιθανώς ως αποτέλεσμα της μείωσης στις φωλιές τους ή αλλαγές στην ποιότητα των ενδιαιτημάτων τους.
Κατάσταση πληθυσμού
Ο παγκόσμιος πληθυσμός δεν έχει ποσοτικοποιηθεί, αλλά μάλλον εκτιμάται σε κάποιες «δεκάδες χιλιάδες», ενώ ο πληθυσμός της Νότιας Αφρικής πιστεύεται ότι δεν είναι μεγαλύτερος από 600 ζεύγη.
Οι πληθυσμοί του πολεμαετού έχουν μειωθεί αισθητά κατά την τελευταία δεκαετία, γι’ αυτό και η IUCN έχει κατατάξει το είδος στα Τρωτά (Vulnerable), από Σχεδόν Απειλούμενο (Nearly Threatened), που ήταν μέχρι το 2012.
Μέτρα διαχείρισης
Ήδη στη Νότια Αφρική, τρέχει ένα πρόγραμμα αποζημίωσης των αγροτών για τις απώλειες που υπέστησαν από τους αετούς. Οι προτεινόμενες δράσεις περιλαμβάνουν προγράμματα που συνδυάζουν εκστρατείες ευαισθητοποίησης και αποζημίωσης των γεωργών, σε όλες τις επικράτειες του είδους. Επίσης, εκπονούνται η εγκατάσταση συσκευών αποτροπής ηλεκτροπληξίας στους πυλώνες ηλεκτρικού ρεύματος, η εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση για την μείωση στη χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων και η διενέργεια τακτικής παρακολούθησης του πληθυσμού των πολεμαετών σε όλο το εύρος κατανομής τους.
Πηγές
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής
Παπαδάτου Αιτωλοακαρνανίας
Η Παπαδάτου ή ο Παπ(π)αδάτος είναι χωριό του Δήμου Ξηρομέρου στην Αιτωλοακαρνανία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 443 κατοίκους. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας και νοτιοδυτικά της λίμνης Αμβρακίας. Είναι χτισμένη πάνω σε ένα βραχώδες ύψωμα, παρακλάδι των Ακαρνανικών βουνών στην νοτιοανατολική πλευρά τους, με υψόμετρο 320 μέτρα.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένο από που προήλθε. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη χρονολόγηση της ίδρυσής του. Σύμφωνα με την τοπική προφορική παράδοση, το χωριό πήρε το όνομά του από τον πρώτο κάτοικο που εγκαταστάθηκε μόνιμα στη σημερινή τοποθεσία του χωριού το 1400 περίπου, ο οποίος ονομάζονταν Παπαδάτος και καταγόταν από την Κεφαλλονιά.
Ίδρυση
Δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες για τη χρονολογία ίδρυσης του χωριού. Είναι όμως απόλυτα εξακριβωμένο ότι υπήρχε πριν το 1761. Πριν από την εποχή αυτή υπήρχαν και οι οικισμοί Αννίνου και Γαρδί κοντά στην περιοχή του χωριού, ενώ κάποιοι άλλοι γειτονικοί οικισμοί, όπως του Αγίου Στεφάνου, της Παναγιάς είναι παλαιότεροι, ίσως της εποχής του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Ένα προικοσύμφωνο του 1551 ενθαρρύνει στο συμπέρασμα ότι το χωριό συγκροτήθηκε γύρω στο 1400. Δύο ξένοι περιηγητές που πέρασαν από το το χωριό, οι Πουκεβίλ και Ληκ, αναφέρουν, ο μεν πρώτος, ότι προεπαναστατικά (πριν το 1821) η Παπαδάτου είχε μόνο 20 οικογένειες, ο δε δεύτερος, ότι η Παπαδάτου το 1809 περιελάμβανε λίγα σπίτια. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Αδελφότης (οργάνωση)
Με το όνομα "Αδελφότης" κλήθηκε μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1824 με σκοπό να καταπολεμήσει την Κυβέρνηση της Τρίπολης που είχε αποκηρύξει το "Βουλευτικόν". Η οργάνωση αυτή προκάλεσε στην Τρίπολη μεγάλες ταραχές για την καταστολή των οποίων κλήθηκε ο Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης καθώς και ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης του Πέτρου. Όταν τελικά πολιορκήθηκαν τα μέλη της οργάνωσης αυτής στη Τρίπολη δόθηκε τέλος με την παρασχεθείσα δυνατότητα να δραπετεύσουν. Οι στασιαστές αφού κατέφυγαν στην αρχή στην Ερμιόνη, από εκεί, μετέβησαν στο Άργος όπου και τελικά έγιναν δεκτοί από τη νέα κυβέρνηση του Γ. Κουντουριώτη.
Πηγές
Κατηγορία:Μυστικές οργανώσεις Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Τάξη των προφητών
Στην πρώτη Χριστιανική Εκκλησία, εκτός από τους προφήτες με το ελεύθερο προφητικό χάρισμα, υπήρχαν και κάποιοι άλλοι "Προφήτες", που λάβαιναν το χάρισμα αυτό μέσω χειροτονίας. Αυτοί αποτελούσαν την Τάξη των Προφητών. Η τάξη των προφητών είχε μεγάλη εξουσία στην Εκκλησία των πρώτων δύο αιώνων. Ήταν μάλιστα το δεύτερο σε εξουσία λειτούργημα μετά από αυτό των αποστόλων, όπως φαίνεται στα παρακάτω εδάφια:
Μία βασική διαφορά των "Προφητών" από τους "Αποστόλους", ήταν ότι ενώ οι Απόστολοι επιλέγονταν απ' ευθείας από τον Ιησού Χριστό, οι Προφήτες επιλέγονταν απευθείας από το Άγιο Πνεύμα. Αυτό φαίνεται στις Πράξεις 13/ιγ΄ 1 - 3:
Έτσι λοιπόν, ο Σαούλ (Παύλος) και ο Βαρνάβας, που τότε ανήκαν στην τάξη των προφητών, στάλθηκαν για ευαγγελισμό στην Κύπρο και στη Μικρά Ασία. Αυτή ήταν η πρώτη περιοδεία του Παύλου. Η επιλογή τους μάλιστα, έγινε καθώς "λειτουργούσαν". Αυτό δείχνει ότι οι απαρτίζοντες την τάξη τών προφητών, είχαν το δικαίωμα να τελούν τη Θεία Ευχαριστία.
Επίσης, στις Πράξεις 14/ιδ΄ 23, φαίνεται πως οι επιλεγέντες αυτοί Προφήτες από την Εκκλησία τής Αντιοχείας, είχαν το δικαίωμα να χειροτονούν πρεσβυτέρους στις κατά τόπους Εκκλησίες. Είναι λοιπόν δεδομένη η εξουσία των προφητών, επί τού πρεσβυτερίου των κατά τόπους Εκκλησιών. Εξάγεται λοιπόν και ένα ακόμα συμπέρασμα, ότι το λειτούργημα των προφητών δεν ήταν ένα τοπικό λειτούργημα, αλλά η εμβέλειά του είχε ισχύ και σε ευρύτερες περιοχές από την Εκκλησία καταγωγής τού προφήτη. Αυτό μπορούμε να το δούμε και σε ένα ακόμα χωρίο των Πράξεων των Αποστόλων. Μετά το τέλος της Αποστολικής Συνόδου το 49 μ.Χ., οι Απόστολοι και οι Πρεσβύτεροι που συμμετείχαν στη Σύνοδο των Ιεροσολύμων, εξέλεξαν "Ιούδαν τον καλούμενον Βαρσαββάν και Σιλάν, άνδρας ηγουμένους εν τοις αδελφοίς". Αυτούς τους δύο Προφήτες, τους έστειλαν στην Εκκλησία τής Αντιοχείας, για να μεταφέρουν μαζί με τον Παύλο και το Βαρνάβα, τις αποφάσεις τής Αποστολικής Συνόδου. Το ότι αυτοί οι δύο "ηγούμενοι" ανήκαν στην τάξη των Προφητών, αναφέρεται στις Πράξεις 15/ιε΄ 32:
Όλα αυτά, δείχνουν ότι οι Προφήτες, εκτελούσαν με εξουσία περιοδείες μεταξύ των Εκκλησιών, υπό την εποπτεία των αποστόλων. Αυτό το βλέπουμε και στο πρωτοχριστιανικό σύγγραμμα τής Διδαχής των Αποστόλων, που γράφτηκε κατά το 70 - 100 μ.Χ. Η ιστορική αξία αυτού τού συγγράμματος είναι μεγάλη, επειδή είναι ένα από τα λίγα που διασώθηκαν από την πρώιμη εκείνη εποχή, που ένας ένας οι απόστολοι έφευγαν από την επίγεια σκηνή, και άφηναν πίσω τούς διαδόχους τους. Είναι δε σημαντικό, καθώς επιβεβαιώνει τα όσα είδαμε προηγουμένως και στην Αγία Γραφή. Εκεί, μεταξύ άλλων διαβάζουμε για την τάξη των Προφητών:
Στα παραπάνω, μαθαίνουμε ότι οι Προφήτες, όπως και οι Απόστολοι, περιόδευαν τις Εκκλησίες, και φιλοξενούντο από τους Χριστιανούς. Έπρεπε λοιπόν οι Χριστιανοί να είναι προσεκτικοί, επειδή κυκλοφορούσαν και απατεώνες, που παρίσταναν τους Προφήτες, η λεγόμενη "τάξη των Ψευδοπροφητών". Μαθαίνουμε επίσης, ότι οι Προφήτες ήταν ηγετική τάξη, μετά τους Αποστόλους, και απολάμβαναν μεταξύ των Χριστιανών τιμή Αρχιερέων. Μάλιστα, φαίνεται καθαρά η υπεροχή τους απέναντι στους Πρεσβυτέρους των Εκκλησιών. Τέλος, οι Προφήτες μπορούσαν να τελούν τη Θεία Ευχαριστία, ("επιτρέπετε ευχαριστείν όσα θέλουσιν") χωρίς να πρέπει οι Χριστιανοί να τους εμποδίζουν.
Επιστρέφοντας στην Αγία Γραφή, ας δούμε κάποιους ακόμα "Προφήτες".
Παρόμοιες αποστολές δόθηκαν στον Τίτο στη Δαλματία και την Κρήτη, στον Τυχικό στην Ασία , στον Κρήσκη στη Γαλατία , στον Τιμόθεο στη Μακεδονία , στον Αρτεμά στην Κρήτη , και στον Έραστο στην Αχαϊα. Μετά το θάνατο των αποστόλων, οι Προφήτες ως διάδοχοί τους συνέχισαν το έργο τους, χειροτονώντας και κηρύττοντας σε όλο τον κόσμο. Καθώς οι δεκαετίες περνούσαν και οι Προφήτες γερνούσαν, δεν μπορούσαν πλέον να γυρίζουν στις διάφορες Εκκλησίες, και άρχισαν να εγκαθίστανται σε Εκκλησίες τής επιλογής τους. Εκεί χειροτόνησαν τους δικούς τους διαδόχους, οι οποίοι ονομάστηκαν "Επίσκοποι", και υπάρχουν στην Εκκλησία ως σήμερα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού
Κροκόδειλος Κλαδάς
Ο Κροκόδειλος ή Κροκόνδειλος ή Ακροκόδυλος ή Κορκόντυλος Κλαδάς (1425 - 1490) ήταν Έλληνας στρατιωτικός ηγέτης, γιος του Θεοδώρου Κλαδά, αξιωματικού στην υπηρεσία των Δεσποτών του Μυστρά. Ο Κροκόδειλος Κλαδάς ανέλαβε στρατιωτική δράση στην περιοχή της Μάνης, αλλά επεκτάθηκε και στην Ήπειρο και η δράση του καλύπτει μια περίοδο σχεδόν 30 ετών.
Η οικογένεια
Η απώτερη καταγωγή της οικογένειας Κλαδά εντοπίζεται στην περιοχή της Ηπείρου. Η πρώτη γραπτή αναφορά για αυτήν βρίσκεται στο "Χρονικό του Μωρέως", όπου αναφέρεται ότι το 1296 ένας Κλαδάς, ο Κορκονδίλλης, κατάφερε να καταλάβει ένα φράγκικο κάστρο για λογαριασμό του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Το 1362, ο τοπικός άρχοντας Λέων Κλαδάς πραγματοποίησε δωρεά σε ένα μοναστήρι κοντά στο Μυστρά. Το 1415 ένα μέλος της οικογένειας Κλαδά, φαίνεται ως υποκινητής σε μια εξέγερση εναντίον του αυτοκράτορα Μανούηλ Β΄. Οι Βενετοί χάρισαν σε πολλά μέλη της οικογένειας Κλαδά, την ενετική υπηκοότητα. Έτσι όταν όλη η Πελοπόννησος κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς, η οικογένεια κατέφυγε στην Βενετική Κεφαλονιά, όπου πολλά μέλη της έγιναν στρατιωτικοί διοικητές του νησιού. Το όνομα Κλαδάς συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα.
Δράση στην Πελοπόννησο
Γεννήθηκε το 1425, πιθανότατα στην Κορώνη, και αμέσως μόλις ανδρώθηκε ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και έγινε στρατιωτικός. Όταν πέθανε ο πατέρας του, το 1460, κληρονόμησε τον πατρογονικό πύργο της οικογένειας, το φρούριο του Αγίου Γεωργίου, στη Μπαρδούνια της Μάνης. Με την έκρηξη του πρώτου τουρκοενετικού πολέμου, το 1463, πήρε και πάλι τα όπλα και πολέμησε επικεφαλής σώματος στρατιωτών, υπέρ τον Ενετών. Η Βενετία έστειλε τους στρατηγούς Μπερτόλντο ντ' Έστε και Ιωάννη Κονταρίνι ως επικεφαλής των βενετικών στρατευμάτων και αυτοί για την αφοσίωση του Κλαδά, τον αντάμειψαν με το παράσημο του Λέοντα του Αγίου Μάρκου, με έναν χρυσοκέντητο μανδύα και με εκτάσεις γύρω από την Κορώνη. Όταν οι Ενετοί υπέγραψαν συνθήκη με τον Μωάμεθ τον Πορθητή, διατάχτηκε να σταματήσει τις εχθροπραξίες. Βάσει των όρων της εν λόγω συνθήκης, η Μάνη παραδιδόταν στους Οθωμανούς. Όπως ήταν φυσικό, ο όρος αυτός προκάλεσε οργή στους Λάκωνες, οι οποίοι είχαν ήδη αφειδώς χύσει το αίμα τους για την ελευθερία τους και τη Βενετία. thumb|right|250px|Η σημαία του Κλαδά
Ο Κροκόνδειλος Κλαδάς ήταν από την εποχή των Παλαιολόγων Άρχοντας του κάστρου του Αγίου Γεωργίου και δε σκεφτόταν επ' ουδενί να παραδοθεί ακόμη και όταν ο Μωάμεθ προσπάθησε να τον δελεάσει με παροχές γαιών. Αμέσως μετά την υπογραφή της συνθήκης, ο Κλαδάς στις 9 Οκτωβρίου 1479 εγκατέλειψε την Κορώνη επικεφαλής 16.000 ανδρών και βάδισε προς τη Μάνη, όπου διακήρυξε την απόφασή του να συνεχίσει τον πόλεμο και κάλεσε τους Έλληνες υπό τα όπλα υψώνοντας το λάβαρό του. Χιλιάδες Έλληνες έσπευσαν να καταταγούν στον επαναστατικό στρατό του Κλαδά, που μέσα σε ένα μήνα έφτασε να αριθμεί 16.000 σύμφωνα με τις πηγές. Έχοντας συγκεντρώσει αρκετό στρατό ο Κλαδάς κινήθηκε αρχικά να απελευθερώσει τη Μάνη την οποία οι Ενετοί την είχαν παραδώσει στους Οθωμανούς. Οι τουρκικές φρουρές στα χωριά Μάνη και Μεγαλοχώρι εξουδετερώθηκαν και τα φρούρια Τριγοφύλου και Οιτύλου κατελήφθησαν. Οι πύργοι Καστανιάς, της Γαστέλας του Λεφτινίου, της Ανδρούσας, του Βάσκου, της Πιάγας, του Παπαφίγγου κατελήφθησαν επίσης, όπως και οι ορεινές διαβάσεις του Μεγαλοβουνίου και της Μαίνας. Δυο γνωστοί στρατιωτικοί του Κλαδά, ο Θεόδωρος Μπούας και ο Μέξας Μποζίκης, συνένωσαν τον στρατό τους με τις άτακτες δυνάμεις του επαναστάτη. Φήμες θέλουν τους δυο στρατιωτικούς ευγενείς να έχουν φιλονικήσει με τον Βενετό προνοητή Μπαρτολομέο Μίνιο και γι' αυτό να συμμετείχαν στον αγώνα του Κλαδά. Ενωμένες οι τρεις στρατιές λεηλατούν το Άργος, το Δεκέμβριο του 1479, αλλά αργότερα επιστρέφουν στη Μάνη για να αντιμετωπίσουν την τουρκική αντεπίθεση. Διατάχθηκε ο μπεηλέρμπεης της Ρούμελης, Αλή Μπούμικο, και ο διοικητής του Μωρέως, Σουλεϊμάν, να κατευθυνθούν με δυο στρατιές στη Μάνη, στις 16 Ιανουαρίου του 1480. Στις 19 του μήνα ο Οθωμανικός Στρατός προσέγγισε το Οίτυλο και ο Κλαδάς δε δίστασε να δώσει μάχη εκ παρατάξεως με τους αήττητους έως τότε Οθωμανούς, που τράπηκαν σε φυγή αφήνοντας πίσω τους 700 νεκρούς και άγνωστο αριθμό τραυματιών. Ταπεινωμένος ο Οθωμανικός Στρατός σταμάτησε τη φυγή του, όταν έφτασε στα τείχη του Μυστρά.
Ο Μωάμεθ ανησύχησε, καθώς φοβόταν ότι η Βενετία βοηθούσε στην εξέγερση, την ίδια στιγμή που η Οθωμανική Αυτοκρατορία πολεμούσε σκληρά στην Ανατολία κατά τουρκομανικών φυλών, στην Αίγυπτο και στη Μεσοποταμία. Η Βενετία όμως, εξαντλημένη από τον προηγούμενο πόλεμο, ξεκαθάρισε στον Σουλτάνο ότι δεν είχε σχέση με το κίνημα του Κλαδά και ήταν μάλιστα πρόθυμη να συμβάλει στην κατάπνιξή του. Ως δείγμα καλής θέλησης ο Ενετός διοικητής της Κορώνης, Νικολό Κονταρίνι, συνέλαβε τη σύζυγο και τα παιδιά του Κλαδά, τα οποία είχε αφήσει για ασφάλεια εκεί, καθώς συνέλαβαν και τις οικογένειες του Μπούα και του Μποζίκη. Οι Ενετοί κατόπιν αποκήρυξαν τον Κλαδά, απαγορεύοντας στους λοιπούς Έλληνες να συμπολεμούν μαζί του, με την ποινή του θανάτου. Τέλος τον επικήρυξαν δίδοντας αμοιβή 10.000 χρυσά φράγκα -ποσό εξωπραγματικό για την εποχή εκείνη- σε όποιον τον παραδώσει στις Ενετικές αρχές. Έχοντας ησυχάσει από την ενετική απειλή, ο Μωάμεθ αποφάσισε να καταστείλει μόνος του την εξέγερση του Κλαδά. Στο μεταξύ οι Ενετοί απέρριψαν την πρόταση του Μωάμεθ για την παράδοση της οικογενείας του Κλαδά στους Τούρκους, την έστειλαν όμως στη Βενετία, όπου και έκλεισαν τα μέλη της στη φυλακή. Μετά την αποχώρηση του Αλή Βούμικο την αρχηγία της εκστρατείας των Τούρκων κατά του Κλαδά ανέλαβε ο Αχμέτ Βέης, ο οποίος κατάφερε να πάρει πίσω τη Μάνη, την άνοιξη του 1481. Ο Βέης θα είχε πετύχει και την αιχμαλωσία του Κλαδά, που αμυνόταν στο φρούριο του χωριού Καστάνια, εάν δεν είχε καταφθάσει στο Πόρτο Κάγιο της Μάνης στολίσκος του Βασιλιά της Νεάπολης, Φερδινάνδου Β΄, με επικεφαλής τον Γιάγκο για να τον διασώσει και να τον μεταφέρει στην Νάπολη.
Δράση στην Ήπειρο
Ο Φερδινάνδος Β΄ (1479-1516) χάρηκε με την άφιξη του Κλαδά, γιατί σχεδίαζε εκστρατεία στην Ήπειρο για αντιπερισπασμό στην απόβαση των Τούρκων στο Οτράντο της Ιταλικής Χερσονήσου και θα τον έθετε επικεφαλής μαζί με τον γιο του Σκεντέρμπεη, τον Ιωάννη Καστριώτη και τον δούκα της Καλαβρίας Αλφόνσο. Η εκστρατεία στην Ήπειρο πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στην πρώτη φάση της. Συγκεκριμένα, οι τρεις άνδρες ξεκίνησαν απελευθερώνοντας την Αυλώνα και συνέχισαν ελευθερώνοντας άλλες 50 πόλεις και χωρία, μαζί και την Χειμάρρα. Σε αναγνώριση των πολύτιμων υπηρεσιών του ο Κλαδάς έλαβε ετήσια χορηγία 300 χρυσών νομισμάτων και τον τίτλο του "μεγαλοπρεπούς" (magnifico) βάσει βασιλικού διατάγματος τις 12ης Ιουνίου του 1481. Στη δεύτερη φάση ο Κλαδάς έφτασε στην Ήπειρο τον Αύγουστο του 1481 με 15.000 άνδρες και 4 πυροβόλα, αλλά γνωρίζει την ήττα. Όμως ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ πέθανε ξαφνικά και ο διοικητής της περιοχής, Γκεντίκ Αχμέτ, έσπευσε στην Κωνσταντινούπολη για να βοηθήσει τον ένα διεκδικητή του θρόνου. Αυτό διευκόλυνε τη δράση του Κλαδά, που κατάφερε να εγκλωβίσει τον τοπικό Τούρκο στρατιωτικό διοικητή στο φρούριο του Σοποτού, αφού απελευθέρωσε όλη την περιοχή. Ο μπεηλέρμπεης της Ρούμελης Σουλεϊμάν ο Ευνούχος προσπάθησε με 3.000 στρατιώτες να λύσει την πολιορκία του φρουρίου του Σοποτού, αλλά πέφτει σε ενέδρα του Κλαδά, συλλαμβάνεται αιχμάλωτος και στέλνεται ως όμηρος στον δούκα της Καλαβρίας. Το φρούριο του Σοποτού πέφτει στα χέρια των επαναστατών στις 31 Αυγούστου 1481 και ο βασιλιάς της Νεαπόλεως διορίζει τον Ιωάννη Καστριώτη διοικητή της Χειμάρρας και οι Τούρκοι διοικητές της περιοχής υποχρεώθηκαν να πληρώνουν ως φόρο υποτέλειας 1.500 δουκάτα στο Βασιλιά της Νεάπολης. Η εμφύλια διαμάχη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία έληξε και τη θέση του σουλτάνου κατέλαβε ο Βαγιαζήτ Β΄ (1481-1512), ο οποίος κινήθηκε με 30.000 άνδρες στη Χειμάρα για να την καταλάβει. Τελικά τα κατάφερε την άνοιξη του 1492 αναγκάζοντας όλους τους πληθυσμούς της περιοχής να εξισλαμιστούν.
Θάνατος
Ύστερα από την Ήπειρο ορισμένες πηγές αναφέρουν τον Κλαδά να ετοιμάζει απελευθερωτικό κίνημα στην Πελοπόννησο. Όμως, συνελήφθη από τους Τούρκους, το 1490, οι οποίοι τον τιμώρησαν με θάνατο δια κατακερματισμού, άλλες πηγές αναφέρουν οτι γδάρθηκε ζωντανός. Οι γιοι του, Εμμανουήλ και Θεόδωρος, πήραν μέρος στο πλευρό των Βενετών στον δεύτερο τουρκοενετικό πολέμο και πολιτογραφήθηκαν ως πολίτες της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας.
Πηγές
Κλαδας Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί σε στρατούς άλλων κρατών Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Κλαδά
Σουδάν
Το Σουδάν είναι χώρα της Αφρικής, με έκταση 1.861.484 τ.χλμ. και πληθυσμό 46.874.000 κατοίκους, σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2022.
Αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της αφρικανικής ηπείρου, τη δεύτερη μεγαλύτερη αραβική και η δέκατη έκτη μεγαλύτερη χώρα παγκοσμίως. Συνορεύει με την Αίγυπτο (Βόρεια), την Ερυθραία και την Αιθιοπία (Ανατολικά), το Νότιο Σουδάν (Νότια) και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (Νοτιοδυτικά), το Τσαντ (Δυτικά) και τη Λιβύη (Βορειοδυτικά), ενώ βρέχεται και από την Ερυθρά θάλασσα. Το Σουδάν διασχίζει ο ποταμός Νείλος. Πρωτεύουσά του είναι η πόλη Χαρτούμ. Το Σουδάν έχει υποστεί δύο εμφυλίους πολέμους (1955 έως 1972 ο πρώτος και 1983 έως 2005 ο δεύτερος) μεταξύ βορρά και νότου, που οδήγησε τελικά στην ανεξαρτητοποίηση του νότιου μέρους της χώρας το 2011. Επίσης, τόσο στα ανατολικά του όσο και στα δυτικά του έχει ανοιχτά μέτωπα. Συγκεκριμένα, πολύ γνωστό λόγω της τραγικής κατάστασης που επικρατεί είναι το Νταρφούρ.
Εκτιμάται ότι στην περιοχή Νταρφούρ του Σουδάν υπάρχουν 1,2 εκατομμύρια εκτοπισμένοι άνθρωποι, ενώ περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι χρειάζονται επειγόντως τρόφιμα. Στην περιοχή βρίσκονται διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις με στόχο να απαλύνουν τον πόνο των προσφύγων και των κατοίκων. Η επαφή μεταξύ Ελλάδας και Σουδάν είναι γνωστή. Από τα αρχεία του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών αναφέρεται ότι η ελληνική παρουσία στο Σουδάν χρονολογείται περίπου από τις αρχές του 20ού αιώνα και σήμερα περί τα 250 άτομα δραστηριοποιούνται κυρίως στον βιομηχανικό και εμπορικό τομέα. Τον Ιανουάριο του 2007 επέστρεψε η λίρα Σουδάν ως νομισματική μονάδα.
Προϊστορία
Μέχρι την έβδομη χιλιετία π.Χ., νεολιθικοί άνθρωποι είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή, μέσα σε οχυρωμένα χωριά από τούβλα, όπου ζούσαν από το κυνήγι, την αλιεία στον Νείλο, τη συλλογή σιτηρών και την εκτροφή βοοειδών. Κατά τη διάρκεια της πέμπτης χιλιετίας, οι μεταναστεύσεις από την ξηραντική Σαχάρα έφεραν νεολιθικούς πληθυσμούς στην κοιλάδα του Νείλου μαζί με τη γεωργία. Ο πληθυσμός που προέκυψε από αυτή την πολιτισμική και γενετική ανάμειξη ανέπτυξε την κοινωνική ιεραρχία κατά τους επόμενους αιώνες και έγινε το Βασίλειο του Κους (με την πρωτεύουσα στο Κέρμα) το 1700 π.Χ.. Οι ανθρωπολογικές και αρχαιολογικές έρευνες δείχνουν ότι κατά την προ-δυναστική εποχή η Κάτω Νουβία και η Άνω Αίγυπτος του Ναγκαντάν ήταν εθνικά και πολιτιστικά σχεδόν πανομοιότυπες. Έτσι εξελίχθηκαν ταυτόχρονα τα συστήματα της βασιλείας των Φαραώ το 3300 π.Χ.. Μαζί με άλλες χώρες της Ερυθράς Θάλασσας, το Σουδάν θεωρείται η πιο πιθανή τοποθεσία της γης που είναι γνωστή στους αρχαίους Αιγυπτίους ως Punt (ή "Ta Netjeru", που σημαίνει "γη του Θεού"), η πρώτη αναφορά του οποίου χρονολογείται στον 25ο αιώνα π.Χ..
Απαρχές
μικρογραφία|κατακόρυφα|Άγαλμα του Κουσίτη φαραώ [[Ασπέλτα, Περίοδος Νάπατα, (περ.620-580 π.Χ.). ]]
Έχει καταγραφεί ότι ο Μεντουχοτέπ Β΄, ο ιδρυτής του 21ου αιώνα π.Χ. του Μέσου Βασιλείου, είχε κάνει εκστρατείες εναντίον του Κους κατά το 29ο και 31ο έτος της βασιλείας του. Αυτή είναι και αρχαιότερη αιγυπτιακή αναφορά στο όνομα «Κους», ενώ η περιοχή της Νουβίας είχε άλλα ονόματα κατά το Παλαιό Βασίλειο. Υπό τον Τούθμωσι Α΄, η Αίγυπτος έκανε πολλές εκστρατείες νότια. Τελικά αυτό κατέληξε στην προσάρτηση της Νουβίας περίπου το 1504 π.Χ. Μετά την κατάκτηση, ο Πολιτισμός Κέρμα αιγυπτιοποιήθηκε σταδιακά, αλλά οι εξεγέρσεις συνέχισαν για άλλα 220 χρόνια μέχρι το περίπου 1300 π.χ. Κατά το Νέο Βασίλειο, η Νουβία έγινε επαρχία κεντρικής σημασίας για αυτό, οικονομικά, πολιτικά και πνευματικά. Όντως, πολλές φαραωνικές τελετές πραγματοποιούνταν στο Γκέμπαλ Μπαρκάλ κοντά στη Νάπατα. Ως αιγυπτιακή αποικία από το 16ο π.Χ., τη Νουβία («Κους») κυβερνούσε Αιγύπτιος Αντιβασιλέας του Κους. Με την κατάρρευση του Νέου Βασιλείου περίπου το 1070 π.Χ., το Κους έγινε αυτόνομο βασίλειο με κέντρο τη Νάπατα, στο σημερνό βόρειο Σουδάν.
Η έκταση της πολιτισμικής και πολιτικής συνέχειας μεταξύ του Πολιτισμού της Κέρμα και του χρονολογικά διάδοχου Βασιλείου του Κους είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Το τελευταίο άρχισε να εμφανίζεται γύρω στο 100 π.Χ., 500 χρόνια μετά του τέλους του Βασιλείου της Κέρμα. Μέχρι το 1200 π.Χ. η αιγυπτιακή παρέμβαση στην περιοχή της Ντόνγκολα ήταν ανύπαρκτη. Μέχρι τον 8ο αιώνα π.Χ. το νέο Κουσιτικό Βασίλειο εμφανίστηκε από τη Νάπατα. Ο πρώτος βασιλιάς της Νάπατα Αλάρα, αφιέρωσε την αδελφή του στη λατρεία του Άμμωνα στον αναστηλωμένο ναό στον Ναό στο Κάουα, ενώ ναοί χτίστηκαν και στο Μαρκάλ και στην Κέρμα. Μια στήλη του Κάστα στην Ελεφαντίνη τοποθετούν τους Κουσίτες στο σύνορο με την Αίγυπτο, στα μέσα του 18ου αιώνα. Την πρώτη αυτή περίοδο του βασιλείου, της Νάπατα, διαδέχτηκε η Μεροϊκή περίοδος, όταν τα βασιλικά νεκροταφεία εγκαταστάθηκαν στη Μερόη περίου το 300 π.Χ.
Οι Κουσίτες έθαβαν τους βασιλιάδες τους μαζί τους αυλικούς τους σε μαζικούς τάφους. Οι αρχαιολόγοι αναφέρονται σε αυτού του είδους τους τάφους ως «τηγανοειδείς» (pan-grave). Το όνομα είναι από τον τρόπο ταφής, με ένα ρηχό λάκκο και με την τοποθέτηση πετρών γύρω σε κύκλο. Επίσης είχαν ταφικούς λόφους και πυραμίδες, ενώ είχαν και κάποιους κοινούς θεούς με τους Αιγυπτίους, κυρίως των Άμμωνα και την Ίσιδα. Με τη λατρεία αυτών, οι Κουσίτες βασιλιάδες άρχισαν να εντάσσουν τα ονόματα των θεών αυτών στα ονόματα θρόνων τους.
Ανάλυση απολιθωμάτων δοντιών από τη Μεροϊκή περίοδο στη Σέμνα βρήκε ότι ήταν πιο κοντά σε πληθυσμούς με αφροασιτικές γλώσσες που κατοικούν στην περιοχή του Νείλου, το Κέρας της Αφρικής, το Μαγκρέμπ και τις Κανάριες Νήσους. Οι Μεροϊτικοί σκελετοί και εκείνα τα αρχαία και πρόσφατα απολιθώματα ήταν επίσης φαινοτυπικά διαφορετικά από εκείνα που ανήκουν σε πρόσφατα πληθυσμούς με Νιγηρό-Κονγκολέζικη και Νειλό-Σαχάρια γλώσσα στην Υποσαχάρια Αφρική, όπως και τους κατοίκους της Μεσολιθικής περιόδου του Τζέμπελ Σαχάμπα στη Νουβία.
Κατάκτηση της Αιγύπτου (25η Δυναστεία)
μικρογραφία|δεξιά|250px|Μέγιστη επέκταση του Κους το 700 π.Χ. Η αντίσταση στη Δέκατη όγδοη Δυναστεία από το γειτονικό Κους μαρτυρείται στα γραπτά του Αχμόσε, γιο του Εμπάνα, Αιγύπτιου πολεμιστή που υπηρέτησε υπό τους Νεμπετριά Αχμόσε (1539-1514 π.Χ.), Ντζεσερκαρά Αμενχοτέπ Α΄(1514-1493 π.Χ.) και Αακχεπερκαρά Τούθμωσι Α΄(1493-1481 π.Χ.). Κατά το τέλος της Δεύτερης μεταβατικής περιόδου (μέσα του 16ου αιώνα), η Αίγυπτος αντιμετώπισε δύο απειλές εναντίον της ύπαρξή της— τους Υξώς στα βόρεια και τους Κουσίτες στα νότια. Στα γραπτά του Αχμόσε, οι Κουσίτες περιγράφονται ως τοξότες: «Αφού η Μεγαλειότητα του εξόντωσε τους Μπέντουαν της Ασίας, έπλευσε στο ρεύμα προς την Άνω Νουβία για να καταστρέψει του Νούβιους τοξότες.». Οι επιγραφές του τάφου του περιέχουν δύο ακόμα αναφορές για τους Νούβιους τοξότες του Κους.
Το διεθνές κύρος της Αιγύπτου είχε γνωρίσει κατάπτωση προς το τέλος της Τρίτης μεταβατικής περιόδου. Οι ιστορικοί της σύμμαχοι, οι κάτοικοι της Χαναάν, είχαν υποκύψει στη Μέση Ασσυριακή Αυτοκρατορία (1365-1020 π.Χ.), και μετά στη Νεό-Ασσυριακή Αυτοκρατορία (935-605 π.Χ.). Οι Ασσύριοι, από τον 10ο αιώνα π.Χ. και μετά είχαν ακόμα μια φορά επεκταθεί από τη βόρεια Μεσοποταμία, και κατέκτησαν μια αχανή αυτοκρατορία που περιελάμβανε όλη την Εγγύς Ανατολή και το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολίας, την ανατολική Μεσόγειο, τον Καύκασο την περιοχή του Ιράν της εποχής της πρώιμης Εποχής του Σιδήρου.
Το 945 π.Χ., ο Σοσένκ Α΄ και Λίμπου πρίγκιπες απόκτησαν τον έλεγχο του Δέλτα του Νείλου και ίδρυσαν την Εικοστή δεύτερη Δυναστεία, γνωστή επίσης ως Λιβυακή ή Βουβαστική δυναστεία, η οποία θα κυβερνούσε για περίπου 200 χρόνια. Ο Σοσένκ επίσης απέκτησε τον έλεγχο της νότιας Αιγύπτου τοποθετώντας μέλη της οικογένειάς του σε σημαντικές θέσεις αρχιερέων. Το 711, ο Σοσένκ έκανε τη Μέμφιδα νότια πρωτεύουσά του. Όμως, ο έλεγχος των Λίβυων άρχισε να φθίνει καθώς η αντίπαλη δυναστεία στο Δέλτα ανήρθε στη Λεοντόπολι και οι Κουσίτες απειλούσαν από τον νότο.
μικρογραφία|αριστερά|κατακόρυφα|Εδώλια των φαραώ της 25ης Δυναστείας. ο Αλάρα ίδρυσε τη Δυναστεία της Νάπατα ή 25η, Κουσιτική Δυναστεία στη Νουβία, σήμερα στο Σουδάν. Ο διάδοχος του Αλάρα, Κάστα, επέκτεινε τον Κουσιτικό έλεγχο βόρεια στην Ελεφαντίνη και τις Θήβες στην Άνω Αίγυπτο. Ο διάδοχος του Κάστα Πιύ απέκτησε τον έλεγχο της Κάτω Αιγύπτου περίπου το 727 π.Χ. . Η «Στήλη της Νίκης» του Πιύ, ανεγέρθη στον Ναό του Άμμωνα στο Γκέμπελ Μπαρκάλ για να τιμήσει αυτές τις νίκες. Ο Πιύ είχε εισβάλει σε μια Αίγυπτο που ήταν διαιρεμένη σε τέσσερα βασίλεια που κυβερνούσαν οι Πεφτζαουαουϊμπάστ, Νιμλότ, Ιουπούτ Β΄ και Οσορκόν Δ΄.
Ο διάδοχος του Πιύ, ο Σαμπακά, νίκησε τους ηγεμόνες που είχαν βάση τη Σάις στη βόρεια Αίγυπτο μεταξύ το 711-710 π.Χ., και έγινε βασιλιάς στη Μέμφιδα. Εγκαθίδρυσε σχέσεις με τον Σαργών Β΄.
Ο γιος του Πιύ Ταχάρκα είχε μια κάποια επιτυχία στις προσπάθειές του να επανακτήσει αιγυπτιακή επιρροή στην Εγγύς Ανατολή. Βοήθησε τον βασιλιά Εζεκία στην επίθεση από τον Σενναχειρείμ και του Ασσυρίους (Βασιλειών Δ΄19:9, Ησαΐας 37:9 ), όμως αρρώστια στον στρατό των Ασσυρίων που πολιορκούσε την πόλη φαίνεται να είναι ο κυριότερος λόγος αποτυχίας κατάκτησης της Ιερουσαλήμ παρά κάποιο στρατιωτικό πρόβλημα, και οι Ασσυριακές αναφορές φαίνεται να δείχνουν ότι ο Εζεκίας υποχρεώθηκε να πληρώσει φόρο υποτέλειας. Στη συνέχεια, ο Σενναχιρείμ κίνησε τον Ταχάρκα και έδιωξε τους Νούβιους και Αιγυπτίους από την περιοχή, πέρα από το Σινά και μέχρι την Αίγυπτο. μικρογραφία|Πυραμίδες στο [[Νούρι, που χτίστηκαν μεταξύ των βασιλειών του Ταχάρκα και του Ναστασέν.]] Η δύναμη της 25ης Δυναστείας έφτασε στο απόγειό της με τον Ταχάρκα. Η αυτοκρατορία της Κοιλάδας του Νείλου ήταν τόσο μεγάλη όσο είχε να είναι από την εποχή του Νέου Βασιλείου. Νέα ευμάρεια αναβίωσε τον αιγυπτιακό πολιτισμό. Η θρησκεία, οι τέχνες, και αρχιτεκτονική αποκαταστάθηκαν στο μεγαλείο του Παλαιού, Μέσου και Νέου Βασιλείου. Οι Νούβιοι φαραώ έχτισαν ή αναστήλωσαν ναούς και μνημεία σε όλη τη χώρα, περιλαμβανομένων των Μέμφις, Καρνάκ, Κάουα και Γκέμπελ Μπαρκάλ. Κατά την 25η Δυναστεία η Κοιλάδα του Νείλου «είδε» την πρώτη εκτεταμένη κατασκευή πυραμίδων (πολλές στο σημερινό Σουδάν) από την εποχή του Μέσου Βασιλείου. Οι Κουσίτες ανέπτυξαν τη δικιά τους γραφή, τη Μεροϊτική γραφή, η οποία είχε επηρεαστεί από τα αιγυπτιακά συστήματα γραφής που υπήρχαν περίπου του 700-600 π.χ., αν και φαίνεται να περιοριζόταν μόνο στη βασιλική αυλή και τους κυριώτερους ναούς.
μικρογραφία|upright=1.25|Κουσιτική αποστολή σε Περσικό ανάγλυφο (περ. 500 π.Χ.). Ο Ταχάρκα αρχικά νίκησε τους Ασσυρίους, όταν ξέσπασε πόλεμος το 674 π.Χ. Όμως, το 671 π.Χ. ο Ασσύριος βασιλιάς Εσαρχαδών κατέκτησε τη Μέμφιδα, και ο Ταχάρκα υποχώρησε στα νότια, ενώ ο διάδοχός του και άλλα μέλη της οικογενείας του μεταφέρθηκαν στην Ασσυρία ως αιχμάλωτοι. Όμως, οι ντόπιοι Αιγύπτιοι υποτελείς ηγεμόνες που είχε τοποθετήσει ο Εσσαρχαδών ως «μαριονέτες» δεν μπόρεσαν να κρατήσουν επιτυχώς τον πλήρη έλεγχο, και οΤαχάρκα μπόρεσε να ανακαταλάβει τον έλεγχο της Μέμφιδας. Η εκστρατεία του Εσσαρχαδών εκ νέου το 669 π.Χ. για να εκτοπίσει τον Ταχάρκα εγκαταλείφτηκε όταν ο πρώτος πέθανε στην Παλαιστίνη ενώ βρισκόταν καθοδόν για την Αίγυπτο. Ο διάδοχος του Εσσαρχαδών Ασσουρμπανιπάλ νίκησε όμως τον Ταχάρκα, ο οποίος πέθανε λίγο μετά.
Ο διάδοχος του Ταχάρκα Τανταμανί προσπάθησε να επανακτήσει την Αίγυπτο. Νίκησε τον Νεχώ Α΄, τον υποτελή βασιλιά που είχε εγκαταστήσει ο Ασσουρμπανιπάλ, καταλαμβάνοντας στην πορεία και τις Θήβες. Οι Ασσύριοι, οι οποίοι διατηρούσαν στρατιωτική παρουσία στον βορά, έστειλαν μεγάλο στρατό στα νότια το 663 π.Χ. ο Τανταμανί εκδιώχτηκε και οι Θήβες λεηλατήθηκαν σε τέτοιο βαθμό που στην πραγματικότητα ποτέ δεν ανέκαμψαν. Ο Τανταμανί καταδιώχτηκε πίσω στη Νουβία, και ποτέ ξανά δεν απείλησε την Ασσυριακή Αυτοκρατορία. Ένας ντόπιος ηγεμόνας, ο Ψαμμήτιχος Α΄ τοποθετήθηκε στον θρόνο ως υποτελής του Ασσουρμπανιπάλ. Οι τελευταίοι δεσμοί μεταξύ του Κους και της Άνω Αιγύπτου κόπηκαν μετά τις εχθροπραξίες μεταξύ των Σαϊτικών βασιλιάδων τη δεκαετία του 590 π.Χ. .
Νεότερη ιστορία
Το Σουδάν μέχρι την ανεξαρτητοποίησή του ήταν υπό την κατοχή της Αιγύπτου και Βρετανική αποικία. Η ανεξαρτησία του δόθηκε και εγγυήθηκε ταυτόχρονα από τις δυο χώρες όταν η Αίγυπτος παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις της το 1954. Ωστόσο, οι διαφορές ανάμεσα στον ισλαμικό Βορρά και τον κατοικημένο από ανιμιστές και χριστιανούς Νότο, έρμαιο διαφόρων επιρροών, ήταν βαθιές και έγινε γρήγορα ορατή η προσπάθεια του ισλαμικού στοιχείου να αναδειχθεί σε ρυθμιστή της κατάστασης.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ξέσπασαν οι πρώτες βίαιες συγκρούσεις, λίγο μετά την απόφαση για την ανεξαρτησία του Σουδάν, που απέκτησε επίσημα την ανεξαρτησία του το 1956. Οι πρώτες συμπλοκές έγιναν μεταξύ στασιαστών στις πόλεις του νότου και των δυνάμεων της βρετανικής διοίκησης.
Η ανατροπή του στρατιωτικού καθεστώτος του προέδρου Αμπούντ στις 21 Οκτωβρίου του 1964 δεν οδήγησε σε εξομάλυνση της κατάστασης, αφού οι δύο πολιτικές κυβερνήσεις συνασπισμού υπό τον Καλίφα κατέρρευσαν λόγω ασυμφωνίας μεταξύ συντηρητικών κομμάτων και Μουσουλμανικής Αδελφότητας από τη μία πλευρά, κομμουνιστών και φιλονασερικών από την άλλη, σε ό,τι αφορά κυρίως στους χειρισμούς στο νότιο Σουδάν. Τελικά, τον Απρίλιο του 1965 διεξήχθησαν εκλογές, στις οποίες νικητής, χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, αναδείχθηκε το δεξιό κόμμα ΟΥΜΑ. Η εκλογική διαδικασία σφραγίστηκε από την προσπάθεια του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος να παρεμποδίσει την ψηφοφορία, γεγονός που έγινε αιτία να σκοτωθούν 15 άτομα στα τέλη Απριλίου σε συγκρούσεις με την αστυνομία, σε πόλη κοντά στη μεθόριο με την Αιθιοπία. Τον Ιούνιο σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Μωχάμεντ Αχμέντ Μαχγκούμπ, η οποία βρέθηκε αντιμέτωπη με τη δράση της αυτονομιστικής οργάνωσης Άνια Νία στον Νότο. Τον Ιούλιο άρχισαν οι εχθροπραξίες μεταξύ κυβερνητικών στρατευμάτων και ανταρτών (Πρώτος Σουδανικός Εμφύλιος Πόλεμος), με αποτέλεσμα, εκτός από τις βαριές απώλειες, οι κάτοικοι των περιοχών να υποφέρουν από λιμό και επιδημίες. Προάγγελοι μελλοντικών καταστάσεων, 20.000 οπαδοί μουσουλμανικής σέκτας, προερχόμενοι από απομακρυσμένες περιοχές της χώρας, πραγματοποίησαν πορεία στο Χαρτούμ με το σύνθημα «Ο κομμουνισμός είναι ο μοναδικός εχθρός του Ισλάμ», ύστερα από έκκληση του ιμάμη Αλ Μόχντι «να προασπίσουν τα κεκτημένα της επανάστασης της 21ης Οκτωβρίου του 1964».
Η διαμάχη ανάμεσα στο βόρειο και το νότιο τμήμα του Σουδάν έληξε τον Μάρτιο του 1972, με την Ειρηνευτική Συνθήκη της Αντίς Αμπέμπα, ενώ υπολογίζεται πως στοίχισε τη ζωή σε περισσότερους από 500.000 ανθρώπους.
Το 1983 ξέσπασαν νέες διαμάχες μεταξύ του βόρειου και του νότιου τμήματος της χώρας (Δεύτερος Σουδανικός Εμφύλιος Πόλεμος). Την εποχή αυτή ιδρύθηκε στην περιοχή ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός του Σουδάν (Sudan People's Liberation Army - SPLA και το πολιτικό του τμήμα Λαϊκό Απελευθερωτικό Κίνημα του Σουδάν, Sudan People's Liberation Movement - SPLM). Οι διαμάχες μεταξύ του Στρατού της Κυβέρνησης του Σουδάν και του SPLA κράτησαν μέχρι το 2005, όταν οι δυο πλευρές υπέγραψαν στην Κένυα στις 9 Ιουλίου τη Συνολική Ειρηνευτική Συμφωνία (Comprehensive Peace Agreement - CPA, γνωστή και ως Συμφωνία της Ναϊβάσα). Τα θύματα αυτού του δεύτερου πολέμου υπολογίζονται γύρω στα δύο εκατομμύρια, ενώ περίπου τέσσερα εκατομμύρια κάτοικοι της περιοχής υπολογίζεται πως αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν. Η εν λόγω ένοπλη σύρραξη ήταν ο εμφύλιος πόλεμος με τη μεγαλύτερη διάρκεια στην αφρικανική Ιστορία.
Από το 2003 στο δυτικό Σουδάν, στην περιοχή του Νταρφούρ, μαίνεται διαμάχη μεταξύ των ντόπιων Αφρικανών κατοίκων και Αράβων νομάδων βορινότερων περιοχών. Λόγω της μείωσης των εδαφών των βοσκότοπων στις βόρειες περιοχές, ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής, μεγάλος αριθμός νομάδων, υπό την προστασία της κυβέρνησης του Σουδάν, αποφάσισαν να μετακινηθούν προς το Νταρφούρ, εκτοπίζοντας με τη βία τους ντόπιους. Η αντίδραση των κατοίκων ήρθε με τη δημιουργία ένοπλων αντάρτικων ομάδων. Στις 5 Μαΐου του 2006, μια ομάδα ενός από τα μεγαλύτερα τότε αντάρτικα σώματα της περιοχής, του «Σουδανικού Απελευθερωτικού Στρατού» (SLA), που βρισκόταν υπό την ηγεσία του Μίνι Μινάουι υπέγραψε ειρηνευτική συμφωνία με την κυβέρνηση του Χαρτούμ στην πρωτεύουσα της Νιγηρίας Αμπούτζα, η οποία έμεινε γνωστή ως Συμφωνία του Μαΐου. Κανένα άλλο από τα αντάρτικα σώματα του Νταρφούρ δεν προχώρησε σε συμφωνία ειρήνευσης, ενώ και ο ίδιος ο Μινάουι το 2011 δήλωσε πως η Συμφωνία απέτυχε πλήρως και ξεκίνησε ξανά νέες μάχες κατά της Κυβέρνησης.
Τον Μάιο του 2008 το Σουδάν διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με το Τσαντ, κατηγορώντας το ότι πρόσφερε βοήθεια στους αντάρτες του «Κινήματος για την Ισότητα και τη Δικαιοσύνη» (JEM) της περιοχής του Νταρφούρ να εξαπολύσουν επίθεση εναντίον του Χαρτούμ (11 Μαΐου 2008). Οι δυο χώρες υπέγραψαν στις 3 Μαΐου του 2009 στην Ντόχα συμφωνία συμφιλίωσης, η οποία προβλέπει ανάμεσα στα άλλα τον έλεγχο των συνόρων, ώστε να εμποδιστεί η διείσδυση ανταρτών του Τσαντ προερχομένων από το Σουδάν και Σουδανών ανταρτών προερχομένων από το Τσαντ. Οι συνομιλίες διεξήχθησαν με πρωτοβουλία της Λιβύης και του Κατάρ.
Οι φυλετικές συγκρούσεις στο Νταρφούρ συνεχίστηκαν και στο τέλος του 2008, παρά την παρουσία των ειρηνευτικών δυνάμεων. Τον Μάρτιο του 2009 βρήκαν τον θάνατο 750 άνθρωποι σε φυλετικές συγκρούσεις ανάμεσα στις φυλές Νουέρ και Μούρλε στο κρατίδιο Τζονγλέι ύστερα από επιδρομές ενόπλων σε χωριά με στόχο να κλέψουν βοοειδή.
Με βάση τη Συμφωνία της Ναϊβάσα, τον Ιανουάριο του 2011 διενεργήθηκε δημοψήφισμα με το οποίο οι πολίτες του νοτίου Σουδάν αποφάσισαν την ανεξαρτητοποίησή τους από τη Δημοκρατία του Σουδάν. Στις 9 Ιουλίου 2011 το Νότιο Σουδάν αποσπάστηκε και έγινε ανεξάρτητη χώρα.
Διακυβέρνηση
Πρόεδρος της χώρας ήταν επί 30 χρόνια, από το 1989 έως το 2019, οπότε ανατράπηκε σε πραξικόπημα του στρατού, ο Ομάρ Μπασίρ. Έπειτα από συμφωνία και με βάση την Προσωρινή Συνταγματική Διακήρυξη του 2019, την αρχηγία του κράτους ασκεί συλλογικά από τις 21 Αυγούστου 2019 το Συμβούλιο Κυριαρχίας του Σουδάν, με επικεφαλής τον Αμπντέλ Φατάχ Αλ Μπουρχάν. Από τον Απρίλιο του 2019 τη νομοθετική εξουσία ασκεί Μεταβατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο. Στις 5 Ιουλίου του 2005 επικυρώθηκε, με βάση ειρηνευτική συμφωνία, ένα προσωρινό Σύνταγμα, το οποίο ανεστάλη το 2019.
Τον Δεκέμβριο του 2005 υπογράφτηκε το Σύνταγμα του Νοτίου Σουδάν, το οποίο αποσχίστηκε από το Σουδάν στις 9 Ιουλίου 2011 και έγινε ανεξάρτητο. Το Σουδάν αναγνώρισε το νέο κράτος.
Δημογραφία
Οι περισσότεροι Σουδανοί είναι αραβόφωνοι μουσουλμάνοι, αν και η πλειονότητα μιλά και μια παραδοσιακή μη-αραβική γλώσσα (π.χ. νουβικά, φουρ, νούμπα, ινγκεσσάνα κλπ.). Ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν αρκετές διακριτές φυλετικές ομάδες.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας το 2019 ήταν 69,1 χρόνια (67,6 χρόνια οι άνδρες και 70,8 οι γυναίκες).
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κράτη της Ερυθράς Θάλασσας
Κάρολος Τόπια
Ο Καρλ Τόπια ήταν Αλβανός φεουδαρχικός πρίγκιπας και πολέμαρχος που κυβέρνησε το Μεσαιωνικό πριγκιπάτο της Αλβανίας στα μέσα του 14ου αιώνα μέχρι την πρώτη κατάκτηση από την Οθωμανική αυτοκρατορία, είχε καλές σχέσεις με την Αγία Έδρα. Ο πρώτος που καταγράφεται από την Οικογένεια Τόπια ήταν ο Τανούσιο Α΄ Τόπια με τον τίτλο "κόμης της Αλβανίας" (1329). Σύμφωνα με τον Καρλ Χοπφ γιος ή αδελφός του ήταν ο Ανδρέας Α΄ Τόπια, με πληροφορίες που πήρε από τον Γκιόν Μουζάκα ερωτεύτηκε μια νόθα κόρη του βασιλιά της Νεαπόλεως Ροβέρτου του Σοφού, εγγονού του Καρόλου του Ανδεγαυού. Το πλοίο βάδιζε για το Πριγκιπάτο της Αχαΐας και σταμάτησε στο Δυρράχιο, όταν τον είδε τον ερωτεύθηκε, τον παντρεύτηκε και έκανε μαζί του δύο γιους τον Καρλ και τον Γεώργιο. Ο βασιλιάς Ροβέρτος ο Σοφός όταν το έμαθε εξοργίστηκε, κάλεσε το ζεύγος στην Νάπολη και τους εκτέλεσε. Η πρώτη καταγραφή για τον Καρλ Τόπια υπάρχει την εποχή που ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού βασίλευε στο Δυρράχιο (1350). Οι πολλές δυναστικές διαμάχες είχαν βασικά θύματα τους ίδιους τους Αλβανούς, τα σπέρματα του εθνικού φρονήματος δημιουργήθηκαν όταν πέθανε ο πανίσχυρος Σέρβος βασιλιάς Στέφανος Δουσάν, απόγονος του Στέφανου Ουρός Α΄.
Κόμης της Αλβανίας
Οι Αλβανοί εξεγέρθηκαν απέναντι στο Δεσποτάτο της Ηπείρου που είχε περάσει σε Λατινικά χέρια με αρχηγό τον Καρλ Τόπια, στην Μάχη του Αχελώου (1359) ήταν οι μεγάλοι νικητές, εκεί έπεσε και ο νεαρός Δεσπότης Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι. Ο Καρλ Χοπφ είχε στόχο να διώξει τον Οίκο του Ανζού από ολόκληρη την Ήπειρο και την Αλβανία, ακόμα και από το Δυρράχιο που το κατείχαν, κυβέρνησε την σημερινή κεντρική Αλβανία (1358-1388) και διεκδίκησε τον τίτλο του "πρίγκιπα της Αλβανίας". Το Δυρράχιο κατείχε μέχρι το 1362 η Ανδεγαυή πριγκίπισσα Ιωάννα του Δυρραχίου. Η πρώτη πολιορκία του Δυρραχίου που κράτησε από τον Απρίλιο του 1362 έως τον Μάιου του 1363 ήταν ανεπιτυχής, τα στρατεύματα του Καρλ πλήχτηκαν από επιδημία πανώλης και αναγκάστηκε να τα αποσύρει. Στην δεύτερη πολιορκία (1367) ο Καρλ Τόπια κατέκτησε το Δυρράχιο, έκλεισε συμφωνία με την Δημοκρατία της Βενετίας και μετέφερε την κατοικία του στο συγκεκριμένο πολύτιμο λιμάνι. Ο Καρλ Τόπια κέρδισε το Δυρράχιο (1368) που είχε παραμείνει στην κατοχή των Ανδεγαυών ακόμα και όταν περιορίστηκε σημαντικά το Μεσαιωνικό Βασίλειο της Αλβανίας. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΑ΄ τον έχρισε "Μέγα κόμη της Αλβανίας" (1374), έχασε προσωρινά το Δυρράχιο από τον σύζυγο της Ιωάννας (1376) αλλά το ανέκτησε όταν η Εταιρεία των Ναβαρραίων μετακινήθηκε στην Ελλάδα (1383). Ο Καρλ Χοπφ βασίλευσε σε μια περιοχή που περιείχε το Δυρράχιο, την Κρούγια, το Ελμπασάν και την Γκόρα, βρισκόταν και από τις δύο πλευρές της Αρχαίας Εγνατίας Οδού, ανατολικά από την λίμνη Οχρίδα.
Η ανταρσία του Μπάλσα Β΄
Ο Καρλ Τόπια προσπάθησε να συμμαχήσει με τον Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας, προσπάθεια αυτή τον έφερε σε σύγκρουση τόσο με την Βενετία όσο και με τον πάπα επειδή ο Ούγγρος βασιλιάς υποστήριζε τον Αντίπαπα της Αβινιόν. Ο πάπας καθαίρεσε τον Καρλ και έστρεψε εναντίον του τον γαμπρό του Μπάλσα Β΄ του οίκου των Μπάλσιτς, κυβερνήτη του Πριγκιπάτου της Ζέτα. Ο Μπάλσα Β΄ ξεκίνησε σκληρή πολιορκία στο Δυρράχιο (1385), την επόμενη χρονιά το κατέλαβε και χρίστηκε Δούκας του Δυρραχίου. Ο Καρλ Τόπια ζήτησε βοήθεια από την Οθωμανική αυτοκρατορία, ο Σουλτάνος Μουράτ Α΄ του έστειλε από την Μακεδονία έναν μεγάλο στρατό με 10.000 άντρες Ο Μπάλσα Β΄ ηττήθηκε και σκοτώθηκε, ο Καρλ έγινε ξανά δούκας αλλά με Οθωμανική υποτέλεια.
Συμμαχία με την Δημοκρατία της Βενετίας
Την τελευταία δεκαετία της βασιλείας του απέκτησε καλές σχέσεις με την Δημοκρατία της Βενετίας επειδή είχε μεγάλη ανάγκη από συμμάχους. Σε συμφωνία που έκλεισε με την Δημοκρατία υποσχέθηκε να συμμετέχει σε όλους τους πολέμους της ή να πληρώνει προμήθειες ή να την εξοπλίζει με στάρι, ταυτόχρονα θα παρείχε προστασία στους εμπόρους της. Η Δημοκρατία της Βενετίας με την σειρά της εξόπλισε σαν αντάλλαγμα μια γαλέρα η οποία προστάτευε τις ακτές της Αλβανίας από τις Οθωμανικές επιδρομές. Οι Οθωμανοί προχώρησαν σε σκληρές επιδρομές εναντίον του Δυρραχίου που συνεχίστηκαν μέχρι τον θάνατο του Καρλ Τόπια τον Ιανουάριο του 1388, τον διαδέχθηκε ο γιος του Γεώργιος.
Οικογένεια
Είχε ακόμη δύο τέκνα, που η μητέρα τους είναι άγνωστη:
Πηγές
Κατηγορία:Μονάρχες της Αλβανίας
Μουσείο Μπουμπουλίνας
Το Μουσείο Μπουμπουλίνας βρίσκεται στις Σπέτσες και στεγάζεται στο αρχοντικό της οικογένειας Μπούμπουλη, σήμερα περισσότερο συνδεδεμένο με την ηρωίδα της Ελληνικής επανάστασης Λασκαρίνα Πινότση-Μπουμπουλίνα (1771-1825). Η οικία χτίστηκε τον 17ο αιώνα και πέρασε στην κατοχή της Λασκαρίνας μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της Δημήτριου Μπούμπουλη από Αλγερινούς πειρατές, την οποία και κατοίκησε μαζί με την οικογένειά της μέχρι τον θάνατό της το 1825. Τους επόμενους αιώνες η οικία παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας αλλά με τον καιρό σταδιακά παραμελήθηκε και εγκαταλήφθηκε. Το αρχοντικό που κινδύνευε να καταρρεύσει, ανακαινίστηκε από τον απόγονο της Λασκαρίνας και τετρασέγγονό της Φίλιππο Δεμερτζή – Μπούμπουλη και από το 1991 λειτουργεί ως μουσείο και πολιτιστικό κέντρο. Τα έσοδά του διαχειρίζεται μη κερδοσκοπική εταιρεία με κύρια αρμοδιότητα την επισκευή και συντήρηση του αρχοντικού καθώς και την οργάνωση δράσεων με σκοπό τη διάδοση της ιστορίας της Επανάστασης και της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας.
Το αρχοντικό απαρτίζεται από ένα ισόγειο και δύο ορόφους καθώς και πλακόστρωτο προαύλιο-κήπο. Το Μουσείο στεγάζεται στον πρώτο όροφο της οικίας στον οποίον υπάρχει εξωτερική πρόσβαση από πέτρινη σκάλα στον κήπο. Εκτείνεται σε τέσσερα μεγάλα δωμάτια, τη Μεγάλη Σάλα, το Δωμάτιο Υποδοχής, τη Τραπεζαρία και το Δωμάτιο με Τζάκι. Στα δωμάτια εκτίθενται κειμήλεια της οικογένειας Μπούμπουλη, μεταξύ των οποίων και προσωπικά αντικείμενα της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας. Στη Μεγάλη Σάλα το ταβάνι είναι ξυλόγλυπτο Φλωρεντιανής τεχνοτροπίας με Ιταλική-Γαλλική επίπλωση του 18ου και 19ου αιώνα, ενώ εκτίθεται συλλογή όπλων της εποχής του 1821 και μεταξύ αυτών και η πιστόλα της Μπουμπουλίνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Μπούμπουλη Κατηγορία:Βιογραφικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Σπέτσες
Καβατίνα
Ο μουσικός όρος καβατίνα χαρακτηρίζει μουσικό μέλος μικρής διάρκειας με το οποίο στο παλαιότερο μελόδραμα (όπερα) τελείωνε συνήθως ένα ρετσιτατίβο.
Η καβατίνα ήταν μικρότερης διάρκειας από την άρια λόγω της μεγάλης απλότητάς της, που πλησιάζει περισσότερο προς το λεγόμενο «λιντ» (Lied). Χαρακτηριστικό της καβατίνας είναι η αποφυγή επανάληψης μουσικών φράσεων ή λέξεων.
Η σύγχρονη καβατίνα παρουσιάζεται ως αυτοτελές απόσπασμα του μελοδράματος χωρίς ρετσιτατίβο.
Ενδεικτικές περιπτώσεις της συγκεκριμένης μουσικής φόρμας αποτελούν το πέμπτο μέρος του Κουαρτέτο εγχόρδων Νο 13 (op. 130) του Μπετόβεν, τα "Se vuol ballare" και "L'ho perduta" από τους Γάμους του Φίγκαρο του Μότσαρτ, καθώς και το "Largo al factotum Della Citta" από τον Κουρέα της Σεβίλλης του Ροσσίνι ή το "Casta Diva" από τη Norma του Μπελίνι.
Κατηγορία:Μουσική μορφολογία Κατηγορία:Όπερα