cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαπφώ
Σωζόμενη ποίηση
Τα παλιότερα σωζόμενα χειρόγραφα της Σαπφούς, περιλαμβανομένου και του Αποσπάσματος 2 που σώζεται σε θραύσμα αγγείου, χρονολογούνται στον 3ο αιώνα π.Χ., και έτσι προηγούνται χρονικά της Αλεξανδρινής έκδοσης. Τα τελευταία σωζόμενα αντίγραφα των ποιημάτων της Σαπφούς που προέρχονται κατευθείαν από τους αρχαίους χρόνους είναι γραμμένα σε σελίδες κωδίκων από τον 6ο και 7ο αιώνα μ.Χ., και είναι σίγουρα αναπαραγωγές από αρχαίους πάπυρους σήμερα χαμένους. Χειρόγραφα αντίγραφα των έργων της Σαπφούς μπορεί να είχαν επιβιώσει κάποιους αιώνες αργότερα, αλλά γύρω στον 9ο αιώνα η ποίησή της φαίνεται ότι εξέλιπε, και κατά τον 12ο αιώνα, ο Ιωάννης Τζέτζης μπορούσε να γράφει ότι «το πέρασμα του χρόνου έχει καταστρέψει τη Σαπφώ και τα έργα της». Οι αλεξανδρινοί φιλόλογοι της ελληνιστικής εποχής είχαν συγκεντρώσει το έργο της σε εννέα βιβλία, αν και σήμερα δεν σώζονται τα περισσότερα εξ αυτών.
Σύμφωνα με την παράδοση, η ποίηση της Σαπφούς χάθηκε επειδή η Εκκλησία αποδοκίμαζε την ηθική της. Αυτοί οι θρύλοι φαίνεται ότι είχαν αρχή στην Αναγέννηση – περί το 1550, ο Τζερόλαμο Καρντάνο  έγραψε ότι ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός  (339-390) κατέστρεψε δημοσίως τα έργα της Σαπφούς, και κατά το τέλος του 16ου αιώνα ο Ιωσήφ Σκάλιγκερ ισχυρίστηκε ότι τα έργα της κάηκαν στην Ρώμη και την Κωνσταντινούπολη το 1073 με διαταγή του Πάπα Γρηγόριου Ζ΄. Στην πραγματικότητα, τα έργα της Σαπφούς μάλλον χάθηκαν καθώς η ζήτηση για αυτά δεν ήταν επαρκής για να αντιγραφούν όταν οι κώδικες αντικατέστησαν ως κύρια μορφή βιβλίου τους πάπυρους. Ακόμα ένας παράγοντας που συνέβαλε στην εξαφάνιση των ποιημάτων της Σαπφούς μπορεί να ήταν η απαρχαιωμένη μορφή της Αιολικής της διαλέκτου, η οποία περιέχει πολλούς αρχαϊσμούς και καινοτομίες που δεν υπάρχουν σε άλλες Αρχαίες ελληνικές διαλέκτους. Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, όπου μέχρι τότε η Αττική διάλεκτος είχε γίνει η στάνταρντ μορφή για τα λογοτεχνικά έργα, πολλοί αναγνώστες έβρισκαν τη διάλεκτο της Σαπφούς δύσκολη στην κατανόηση και, το 2ο αιώνα μ.Χ., ο Ρωμαίος συγγραφέας Απουλήιος συγκεκριμένα σχολιάζει την «παραδοξότητα» της.
Σώζονται μόνο περίπου 650 γραμμές από την ποίηση της Σαπφούς, από την οποία μόνο ένα ποίημα – η «Ωδή στην Αφροδίτη» – είναι ολόκληρο, και περισσότερες από της μισές πρωτότυπες γραμμές σε δέκα ακόμα αποσπάσματα. Πολλά από τα σωζόμενα αποσπάσματα της Σαπφούς περιέχουν μόνο μία λέξη – για παράδειγμα το απόσπασμα 169A είναι απλά μία λέξη που σημαίνει "γαμήλια δώρα", και έχει σωθεί ως λήμμα λεξικού σπάνιων λέξεων. Οι δύο μεγάλες πηγές σωζόμενων αποσπασμάτων της Σαπφούς είναι αναφορές που περιέχονται σε άλλα αρχαία έργα, από ολόκληρο ποίημα ως μία μόνο λέξη, και αποσπάσματα από παπύρους, πολλοί από τους οποίους έχουν βρεθεί στην Οξύρρυγχο της Αιγύπτου. Άλλα αποσπάσματα σώζονται σε άλλα υλικά, όπως περγαμηνές και θραύσματα αγγείων. Το παλιότερο σωζόμενο απόσπασμα της Σαπφούς μέχρι σήμερα είναι ο πάπυρος της Κολωνίας ο οποίος περιέχει το ποίημα του Τιθωνού, και χρονολογείται στον 3ο αιώνα προ Χριστού.
Μέχρι το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, είχαν επιβιώσει μόνο αρχαίες ρήσεις της Σαπφούς. Το 1879, έγινε νέα ανακάλυψη αποσπάσματος της Σαπφούς στο Φαγιούμ. Ως το τέλος του 19ου αιώνα, οι Μπέρναρντ Γκρένφελ και  Άρθουρ Χαντ είχαν αρχίσει την ανασκαφή ενός λάκκου απορριμμάτων στην Οξύρρυγχο, που οδήγησε στην ανακάλυψη πολλών πριν αγνώστων αποσπασμάτων του έργου της Σαπφούς. Αποσπάσματα του έργου της συνεχίζουν να ανακαλύπτονται και στη σύγχρονη εποχή. Μεγάλες ανακαλύψεις, το 2004 (το ποίημα του Τιθωνού, και ένα νέο πριν αγνώστου αποσπάσματος), και το 2014 (αποσπάσματα από 9 ποιήματα, πέντε γνωστών αλλά και με νέο περιεχόμενο, και τέσσερα, περιλαμβανομένου και του Ποίημα των Αδελφών, που δεν ήταν γνωστά πριν), ανακοινώθηκαν από τα ΜΜΕ.
Σκηνική τέχνη
"Η Σελήνη, η Σαπφώ". Θεατρικό ηχοθέαμα σε ποίηση και σκηνοθεσία Ευάγγελου Ανδρέου – Φεστιβάλ της Πεντέλης «Κρυστάλλεια»,1982 (Πρόλογος Γιάννη Κουτσοχέρα. Συνεργασία: Σπουδαστές της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Ωδείου Αθηνών, "Εφηβικό Θέατρο" της Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα. Μουσική επένδυση: Παύλος Γαλακτερός).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Λέσβιοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαίοι Μυτιληνιοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα της Αρχαιότητας
Πετρωτό
Με το όνομα Πετρωτό είναι γνωστά τα εξής χωριά και οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αίας ο Λοκρός
frame|Νόμισμα των [[Λοκροί|Οπουντίων Λοκρών όπου απεικονίζεται ο Αίαντας]] Ο Αίας ο Λοκρός (Αἴας < αἰάζω (αναστενάζω, θρηνώ), "αυτός που θρηνεί") υπήρξε εθνικός ήρωας των Λοκρών, γιος του Οϊλέα, ο ένας από τους δύο γνωστούς ήρωες με αυτό το όνομα (ο άλλος ήταν ο Αίας ο Τελαμώνιος από τη Σαλαμίνα) που έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο. Στην Ομηρική Οδύσσεια ο Αίας είχε χλευάσει τους θεούς οι οποίοι ύστερα τον τιμώρησαν με θάνατο.
Ο μύθος
Κατά τη μυθολογία ο Αίας περιγράφεται ως τρομερός μαχητής, άψογος ακοντιστής και τοξότης και απίστευτα ταχύς αν και μικρόσωμος. Τα φυσικά του αυτά γνωρίσματα οδήγησαν σε πράξεις ξακουστές και έγραψαν τελικά το όνομα του στην ιστορία. Οι Λοκροί, πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο υπέρ των Αχαιών με 40 ολόμαυρα πλοία και με 4.800 άνδρες αφού η χωρητικότητα του κάθε πλοίου ήταν 120 άτομα.
Ο αρχηγός τους Αίας πάντα με ελαφριά πανοπλία και οπλισμό αναδείχθηκε σε έναν από τους σπουδαιότερους ήρωες σε μάχες σώμα με σώμα. Η ιστορία θέλει και το στρατό των Λοκρών να είναι ελαφρά οπλισμένος με τόξα και σφεντόνες που όμως δεν τον ακολουθεί όταν πολεμά ως πρόμαχος αφού χρησιμοποιούν τα προορισμένα για μάχη από απόσταση όπλα τους.
Αν και πολύ διαφορετικός έως και εντελώς αντίθετος από τον συνώνυμο του, Αίαντα τον Τελαμώνιο από τη Σαλαμίνα, συνενώνει το στράτευμα του μαζί του και κατατροπώνει Τρώες εχθρούς οι οποίοι οπισθοχωρούν τρομαγμένοι αλλά εκείνος τους προφταίνει και τους σκοτώνει.
Διέπρεψε στον πόλεμο εναντίον των Τρώων και μετά την άλωση της Τροίας και καθώς οι Αχαιοί ορμούν στο εσωτερικό της πόλης, ο Αίας μπαίνει στο ναό της Αθηνάς. Εκεί η Κασσάνδρα η κόρη του Πριάμου και της Εκάβης που περιγράφεται από τον Όμηρο ως η «καλλίστη πασών» ζητά προστασία από τη θεά, όμως παρόλα αυτά ο Αίας ατίμασε την ιέρεια μέσα στον ναό της θεάς Αθηνάς.
Το ατίμασμα της μάντισσας Κασσάνδρας κάνει το ξόανο της θεάς Αθηνάς να ζωντανεύσει και να στυλώσει τα μάτια της στον ουρανό. Οι Αχαιοί για να την εξευμενίσουν αποφασίζουν να προχωρήσουν στον λιθοβολισμό και τον θάνατο του Αίαντα αφού δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χάσουν την προστασία της θεάς.
Μετά το τέλος του τρωικού πολέμου οι Λοκροί ξεκινούν το ταξίδι της επιστροφής στην πατρίδα. Η ακόλαστη όμως πράξη του Αίαντα δεν έχει ξεχαστεί από τη θεά Αθηνά, η οποία με κεραυνούς καταστρέφει το πλοίο όταν κατά την επιστροφή στη Λοκρίδα προκάλεσε καταιγίδα κοντά στην Εύβοια. Ωστόσο, ο Αίας σώθηκε πάνω σε έναν βράχο, λέγοντας προς τους θεούς ότι θα επιβιώσει παρά τη θέλησή τους. Τότε ο Ποσειδώνας προσβεβλημένος από την αλαζονεία του, διέλυσε τον βράχο με την τρίαινα του και ο Αίας χάθηκε.
Πιστεύεται ότι το σώμα του έχει θαφτεί είτε στη Μύκονο ή στη Δήλο σύμφωνα με μια ταφική επιγραφή που αναφέρει: «Αἴαντος τοῦ Οϊλέως κειμένου ἐν Μυκόνῳ τῇ νήσῳ».
Η θεά Αθηνά, εξαιτίας της ασέβειας του Αίαντα, προκάλεσε τα δεινά της φυλής των Λοκρών για χίλια χρόνια και τους υποχρέωσε να στέλνουν κάθε χρόνο παρθένους καλών οικογενειών στον ναό της Αθηνάς στο Ίλιον, για να υπηρετούν ως δούλες στον ναό της.
Οι Λοκροί πολεμώντας με τη φάλαγγά τους, άφηναν πάντα μια θέση κενή γιατί πίστευαν ότι ο Αίας πολεμούσε πάντα μαζί τους και μετά τον θάνατό του. Η γιορτή των Λοκρών προς τιμήν του ήρωά τους ήταν τα "Αιάντεια" και επίσης κάθε χρόνο φόρτωναν ένα ολόκληρο καράβι με προσφορές και αφού του έβαζαν φωτιά το άφηναν να πλέει ακυβέρνητο ώσπου να καταστραφεί ολοσχερώς τιμώντας τον ήρωά τους.
Πολλά νομίσματά τους τον απεικόνιζαν ως αγέρωχο και περήφανο πολεμιστή. Στην πρόσθια όψη αναγνωρίζεται η μορφή της Περσεφόνης και στην οπίσθια αναπαριστάται ο μαχητής Αίας, γυμνός και σε επιθετική στάση μόνο με μια περικεφαλαία. Στο δεξί του χέρι κρατά ένα ξίφος, ενώ στο αριστερό μια ασπίδα την οποία κοσμεί ένας δράκος. Το σώμα του, αποδίδεται ως γυμνασμένο και στιβαρό όπως θα φανταζόμασταν κάθε γενναίο πολεμιστή έτοιμο για μάχη.
Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι ο αρχαίος τραγικός ποιητής Σοφοκλής έγραψε και σχετική τραγωδία, «Αίας ο Λοκρός» η οποία δυστυχώς δεν διασώθηκε.
Στη Λοκρίδα τιμάται ακόμα και σήμερα. Η αγέρωχη μορφή του, αναδεικνύεται σε επίσημο έμβλημα του δήμου Λοκρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Φωκίδας Κατηγορία:Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Κοινότητα Λούμα
Η Κοινότητα Λούμα είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης, η οποία προήλθε το 1926 με το ΦΕΚ 233Α - 14/07/1926 από τη μετονομασία της κοινότητας Βρουχά και έχει έδρα τον οικισμό Βρουχά. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους οικισμούς Επάνω Λούμας, Κάτω Σέλλες και Σέλλες. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 52 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Ραπανάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Άγιος Χριστόφορος και Νέβις
Ο Άγιος Χριστόφορος και Νέβις, επίσημα η Ομοσπονδία Αγίου Χριστοφόρου και Νέβις (αγγλικά: Saint Kitts and Nevis ή Federation of Saint Cristopher and Nevis) είναι ένα νησιωτικό κράτος στην Καραϊβική Θάλασσα και το μικρότερο κράτος του δυτικού ημισφαιρίου. Ανήκει στις Υπήνεμες Νήσους των Μικρών Αντιλλών και η πρωτεύουσα, Μπαστέρ, και η κυβέρνηση του ομοσπονδιακού αυτού κράτους βρίσκεται κυρίως στο μεγαλύτερο νησί του, τον Άγιο Χριστόφορο. Το μικρότερο νησί Νέβις βρίσκεται περίπου 3 χλμ. νοτιοανατολικά του Αγίου Χριστοφόρου και έχει πρωτεύουσα την Τσάρλσταουν. Το μεγαλύτερο νησί του κράτους πήρε το όνομά του από το θαλασσοπόρο Χριστόφορο Κολόμβο, ο οποίος έφτασε στο νησί πρώτος το 1493. Ο Άγιος Χριστόφορος και το Νέβις ήταν από τα πρώτα νησιά της Καραϊβικής που αποικίστηκαν από τους Ευρωπαίους. Ο Άγιος Χριστόφορος ήταν το σπίτι των πρώτων βρετανικών και γαλλικών αποικιών στην Καραϊβική, και έτσι είχε τον τίτλο «Η Μητρική Αποικία των Δυτικών Ινδιών». Είναι επίσης το πιο πρόσφατο βρετανικό έδαφος στην Καραϊβική που έγινε ανεξάρτητο, αποκτώντας την ανεξαρτησία του το 1983.
Ετυμολογία
Ο Άγιος Χριστόφορος ονομαζόταν Liamuiga, το οποίο μεταφράζεται περίπου ως «εύφορη γη», από τους Καραΐβους, οι οποίοι αρχικά κατοικούσαν το νησί. Το όνομα διατηρήθηκε ως το όνομα της ψηλότερης κορυφής του Αγίου Χριστοφόρου, του όρους Liamuiga. Το προ-Κολομβιανό όνομα του Νέβις ήταν Oualie, που σημαίνει «γη των όμορφων νερών».
Ο Κολόμβος έδωσε στο Νέβις το όνομα Σαν Μαρτίν. Το σημερινό όνομα Νέβις προέρχεται από το ισπανικό όνομα Nuestra Señora de las Nieves, που σημαίνει «Η Παναγία των Χιονιών». Δεν είναι γνωστό ποιος επέλεξε αυτό το όνομα για το νησί, αλλά είναι μια αναφορά στην ιστορία ενός καθολικού θαύματος του 4ου αιώνα: μια χιονόπτωση του καλοκαιριού στον Εσκουιλίνο λόφο στη Ρώμη. Πιστεύεται ότι τα λευκά σύννεφα που συνήθως στεφανώνουν την κορυφή του Νέβις θύμισαν σε κάποιον την ιστορία μιας θαυματουργής χιονόπτωσης σε ένα ζεστό κλίμα. Το νησί του Νέβις, μετά τον πρώτο βρετανικό οικισμό, αναφέρεται ως Ντουλτσίνα, ένα όνομα που σημαίνει «γλυκό» στα ισπανικά. Τελικά, το αρχικό ισπανικό όνομα αποκαταστάθηκε και χρησιμοποιήθηκε με τη συντομευμένη μορφή, Νέβις.
Σήμερα το Σύνταγμα αναφέρεται στο κράτος ως Saint Kitts and Nevis και Saint Christopher and Nevis, αλλά το πρώτο είναι αυτό που χρησιμοποιείται πιο συχνά, ωστόσο το δεύτερο χρησιμοποιείται γενικά για διπλωματικές σχέσεις.
Ιστορία
left|thumb|Γαλλική λιθογραφία που απεικονίζει τη μάχη του Αγίου Χριστόφορου του 1782
Προ-αποικιακή περίοδος
Δεν είναι γνωστό το όνομα των πρώτων κατοίκων που εγκαταστάθηκαν στα νησιά 3000 χρόνια πριν. Ακολούθησαν οι Αραουάκοι, ή Ταΐνο, περίπου το 1000 π.Χ. Ενώ οι πολεμοχαρείς Καραΐβοι εισέβαλαν στα νησιά περίπου το 800 μ.Χ.
Ευρωπαϊκή άφιξη και πρώιμη αποικιακή περίοδο
thumb|Η ισπανική κατάληψη του Αγίου Χριστόφορου το 1629 από τον Fadrique de Toledo, 1st Marquis of Villanueva de Valdueza Ο Χριστόφορος Κολόμβος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε τα νησιά το 1493. Οι πρώτοι άποικοι ήταν Άγγλοι το 1623, με επικεφαλής τον Thomas Warner, ο οποίος δημιούργησε έναν οικισμό στην Ολντ Ρόουντ Τάουν (Old Road Town), στη δυτική ακτή του Αγίου Χριστόφορου, μετά την επίτευξη συμφωνίας με τον Καραΐβο αρχηγό Ouboutou Tegremante. Οι Γάλλοι εγκαταστάθηκαν αργότερα στον Άγιο Χριστόφορο το 1625 υπό τον Pierre Belain d'Esnambuc. Ως αποτέλεσμα, και τα δύο μέρη συμφώνησαν να χωρίσουν το νησί σε γαλλικούς και αγγλικούς τομείς. Από το 1628 και μετά οι Άγγλοι άρχισαν να εγκαθίστανται και στο Νέβις.
Οι Γάλλοι και οι Άγγλοι, με πρόθεση τον πλουτισμό μέσω της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων του νησιού, σύντομα αντιμετώπισαν αντίσταση, από τους γηγενείς Καραΐβους, οι οποίοι διεξήγαγαν πόλεμο κατά τα πρώτα τρία χρόνια της ύπαρξης των οικισμών. Οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν έτσι να απαλλαγούν από αυτό το πρόβλημα μια για πάντα. Για να διευκολυνθεί αυτός ο στόχος, διεξήχθη μια ιδεολογική εκστρατεία από αποικιακούς χρονογράφους, που χρονολογούνται από τους Ισπανούς ακόμη, καθώς παρήγαγαν λογοτεχνία που αρνήθηκε συστηματικά την ανθρώπινη φύση των Καραΐβων (μια λογοτεχνική παράδοση που πραγματοποιήθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα από συγγραφείς όπως ο Jean-Baptiste du Tertre Pere Labat). Το 1626 οι Άγγλοι και Γάλλοι έποικοι ένωσαν τις δυνάμεις τους για να σφαγιάσουν τους Καραΐβους σε ένα μέρος που έγινε γνωστό ως Μπλάντι Πόιντ (Bloody Point), ισχυριζόμενοι ότι έπρεπε να προλάβουν ένα επικείμενο σχέδιο των Καραΐβων για εκδίωξη ή θανάτωση όλων των Ευρωπαίων εποίκων. Με τον αυτόχθονο πληθυσμό να ηρεμεί, οι Άγγλοι και οι Γάλλοι άρχισαν να ιδρύουν μεγάλες φυτείες ζάχαρης, οι οποίες λειτουργούσαν από μεγάλο αριθμό εισαγόμενων Αφρικανών σκλάβων. Αυτό το σύστημα δημιούργησε τεράστιο πλούτο για τους καλλιεργητές-αποίκους, ενώ άλλαξε επίσης δραστικά τα δημογραφικά στοιχεία των νησιών καθώς οι μαύροι σκλάβοι σύντομα ξεπέρασαν τους Ευρωπαίους.
Μια ισπανική αποστολή του 1629 που στάλθηκε για την επιβολή ισπανικών αξιώσεων κατέστρεψε τις αγγλικές και γαλλικές αποικίες και απέλασε τους εποίκους πίσω στις αντίστοιχες χώρες τους. Ως μέρος του πολεμικού διακανονισμού το 1630, οι Ισπανοί επέτρεψαν την αποκατάσταση των αγγλικών και γαλλικών αποικιών. Η Ισπανία αργότερα αναγνώρισε επίσημα τον ισχυρισμό της Βρετανίας για τον Άγιο Χριστόφορο με τη Συνθήκη της Μαδρίτης (1670), σε αντάλλαγμα για τη βρετανική συνεργασία για την καταπολέμηση της πειρατείας.
Καθώς η ισπανική δύναμη άρχισε να παρακμάζει, ο Άγιος Χριστόφορος έγινε η πρώτη βάση για την αγγλική και γαλλική επέκταση στην ευρύτερη Καραϊβική. Από τον Άγιο Χριστόφορο οι Βρετανοί επεκτάθηκαν στα νησιά Αντίγκουα, Μοντσερράτ, Ανγκουίλα και Τορτόλα, και οι Γάλλοι επεκτάθηκαν στη Μαρτινίκα, στο αρχιπέλαγος της Γουαδελούπης και στον Άγιο Βαρθολομαίο. Κατά τα τέλη του 17ου αιώνα η Γαλλία και η Αγγλία πολέμησαν για τον έλεγχο του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις, το 1667, το 1689–90  και το 1701–13. Οι Γάλλοι παραιτήθηκαν από τη διεκδήκησει των νησιών με τη Συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713. Η οικονομία των νησιών, ήδη καταστραμένη από τα χρόνια των πολέμων, καταστράφηκε περαιτέρω από φυσικές καταστροφές: το 1690 καταστράφηκε σεισμό η Τζέιμσταουν, πρωτεύουσα του Νέβις, αναγκάζοντας την κατασκευή μιας νέας πρωτεύουσας στο Τσάρλσταουν. Περαιτέρω ζημιές προκλήθηκαν από έναν τυφώνα το 1707.
Βρετανική αποικιακή περίοδος
Καθώς η Βρετανία μπλέχτηκε σε πόλεμο με τις αμερικανικές αποικίες της, οι Γάλλοι αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία για να καταλάβουν ξανά τον Άγιο Χριστόφορο το 1782. Ωστόσο, ο Άγιος Χριστόφορος δόθηκε πίσω και αναγνωρίστηκε ως βρετανικό έδαφος με τη Συνθήκη των Παρισίων (1783).
Το εμπόριο Αφρικανών σκλάβων τερματίστηκε εντός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1807 και η δουλεία απαγορεύτηκε εντελώς το 1834. Ακολούθησε μια τετραετής περίοδος «μαθητείας» για κάθε σκλάβο, στην οποία εργάστηκαν για τους πρώην ιδιοκτήτες τους για μισθούς. Στο Νέβις 8.815 σκλάβοι απελευθερώθηκαν με αυτόν τον τρόπο, ενώ στον Άγιο Χριστόφορο απελευθερώθηκαν 19.780.
Ο Άγιος Χριστόφορος και το Νέβις, μαζί με την Ανγκουίλα, συνενώθηκαν σε μια ομοσπονδία το 1882. Τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα οι οικονομικές δυσκολίες και η έλλειψη ευκαιριών οδήγησαν στην ανάπτυξη ενός εργατικού κινήματος. Η Μεγάλη Ύφεση οδήγησε τους εργαζομένους στη ζάχαρη να απεργήσουν το 1935. Τη δεκαετία του 1940 ιδρύθηκε το Εργατικό Κόμμα Άγιος Χριστόφορος-Νέβις-Ανγκουίλα (αργότερα μετονομάστηκε σε Εργατικό Κόμμα Αγίου Χριστόφορου και Νέβις, ή SKNLP) υπό τον Robert Llewellyn Bradshaw. Ο Bradshaw αργότερα έγινε αρχηγός και έπειτα πρωθυπουργός της αποικίας από το 1966 έως το 1978 και επιδίωξε να θέσει σταδιακά, την οικονομία που βασιζόταν στη ζάχαρη, υπό μεγαλύτερο έλεγχο του κράτους. Το πιο συντηρητικό κόμμα, το Κίνημα Λαϊκής Δράσης (PAM) ιδρύθηκε το 1965.
Μετά από μια σύντομη περίοδο ως μέρος της Ομοσπονδίας Δυτικών Ινδιών (1958–62), τα νησιά έγιναν συνδεδεμένο κράτος με πλήρη εσωτερική αυτονομία το 1967. Τόσο το Νέβις όσο και η Ανγκουίλα ήταν δυσαρεστημένοι με την κυριαρχία του Αγίου Χριστόφορου στην ομοσπονδία, με την Ανγκουίλα να κηρύσσει μονομερώς την ανεξαρτησία της το 1967. Το 1971 η Βρετανία ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο της Ανγκουίλα και χωρίστηκε επίσημα το 1980. Η προσοχή επικεντρώθηκε στη συνέχεια στο Νέβις, με το Κόμμα Μεταρρύθμισης του Νέβις να επιδιώκει να διαφυλάξει τα συμφέροντα του μικρότερου νησιού στο μελλοντικό ανεξάρτητο κράτος. Τελικά συμφωνήθηκε ότι το νησί θα είχε αυτονομία με το δικό του πρωθυπουργό και τη δική του συνέλευση, καθώς και το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα να αποχωρήσει μονομερώς εάν ένα δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία είχε ως αποτέλεσμα την πλειοψηφία των δύο τρίτων. Ο Άγιος Χριστόφορος και το Νέβις πέτυχαν πλήρη ανεξαρτησία στις 19 Σεπτεμβρίου του 1983. Ο Κένεντι Σίμοντς του PAM, πρωθυπουργός από το 1980, έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της χώρας. Ο Άγιος Χριστόφορος και Νέβις επέλεξαν να παραμείνουν στην Κοινοπολιτεία των Εθνών, διατηρώντας τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ ως μονάρχη, που εκπροσωπείται τοπικά από έναν Γενικό Κυβερνήτη.
Μετά την ανεξαρτησία
Ο Κένεντι Σίμοντς κέρδισε τις εκλογές το 1984, 1989 και 1993, ενώ το SKNLP επέστρεψε στην εξουσία το 1995 υπό τον Ντένζιλ Ντάγκλας.
Στο Νέβις, η αυξανόμενη δυσαρέσκεια με την αντιληπτή περιθωριοποίησή του εντός της ομοσπονδίας οδήγησε σε δημοψήφισμα για διαχωρισμό από τον Άγιο Χριστόφορο το 1998, το οποίο αν και απέσπασε 62% των ψήφων για διαχωρισμό, ωστόσο δεν είχε την απαιτούμενη πλειοψηφία των δύο τρίτων ώστε να εφαρμοστεί.
Στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 1998, ο τυφώνας Τζορτζ προκάλεσε ζημιές περίπου 458.000.000 $ και περιορισμένη αύξηση του ΑΕΠ για το έτος και μετά. Εν τω μεταξύ, η βιομηχανία ζάχαρης, η οποία βρισκόταν σε παρακμή για χρόνια και ενισχυόταν μόνο από κρατικές επιδοτήσεις, έκλεισε εντελώς το 2005.
Στις Γενικές εκλογές του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις (2015) κέρδισε ο Τίμοθι Χάρις και το Λαϊκό Εργατικό Κόμμα που ιδρύθηκε πρόσφατα, με την υποστήριξη του PAM και του Κινήματος Ενδιαφερόμενων Πολιτών με έδρα το Νέβις υπό την πολιτική συμμαχία με το όνομα «Team Unity».
Γεωγραφία
Το κράτος, ευρισκόμενο στη βόρεια άκρη των Υπήνεμων Νησιών, αποτελείται από τα δυο νησιά, τον Άγιο Χριστόφορο και το Νέβις, τα οποία είναι ηφαιστειογενή. Το κλίμα τους είναι τροπικό, μετριάζεται όμως από ωκεάνια ρεύματα. Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του Βόρειου Ημισφαιρίου τα επισκέπτονται συχνά τυφώνες.
Δημογραφία
Έχει πληθυσμό 47.657 κάτοικοι σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2022, ομιλούν αγγλικά, είναι Χριστιανοί Προτεστάντες (το 10% περίπου είναι Ρωμαιοκαθολικοί, ενώ υπάρχουν 213 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 194 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. ) Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2021 τα 76,83 χρόνια (74,37 χρόνια οι άνδρες και 79,34 οι γυναίκες). Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Μαύροι Αφρικανοί ενώ οι υπόλοιποι είναι μιγάδες, Βρετανοί, Πορτογάλοι και Λιβανέζοι. Σε σημαντικό ποσοστό ο πληθυσμός ζει στην ύπαιθρο (65%) ενώ το υπόλοιπο ζουν στις πόλεις. Τα 4/5 του πληθυσμού ζουν στον Άγιο Χριστόφορο.
Διοικητική διαίρεση
thumb|Η διοικητική διαίρεση της χώρας Η χώρα διαιρείται σε 14 ενορίες (parishes), οι οποίες είναι:
Διακυβέρνηση
left|150px|thumb|Ο Ντένζιλ Ντάγκλας, πρωθυπουργός της χώρας από το 1995 ως το 2015 Το πολίτευμα της χώρας είναι Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, στα πλαίσια όμως της Κοινοπολιτείας. Έτσι, Αρχηγός Κράτους είναι ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος εκπροσωπείται από τον Γενικό Κυβερνήτη. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Εθνοσυνέλευση, την οποία απαρτίζουν 15 μέλη (ο Πρόεδρος, 3 διορισμένα μέλη και έντεκα μέλη που εκλέγονται από το λαό). Πρωθυπουργός, από τις 6 Ιουλίου του 1995 ως το 2015 ήταν ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, Ντένζιλ Ντάγκλας.
Εκλογές
Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα στις 5 Αυγούστου 2022 και ηττήθηκε το κυβερνόν κόμμα, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία ο Τίμοθι Χάρις και να αντικατασταθεί από τον Τέρανς Ντρου. Το δικαίωμα ψήφου έχουν όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Νομοθεσία
250px|thumb|Χάρτης του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις Η δικαστική εξουσία ασκείται από το Ανώτατο Δικαστήριο, που έχει έδρα την Αγία Λουκία (Eastern Caribbean Supreme Court ). Η θανατική ποινή στη χώρα είναι σε ισχύ. Υπάρχει Βασιλική Αστυνομία και Δύναμη Άμυνας. Το 2001 έπαυσε να ισχύει το Ανακτοβούλιο (βρετανικό δικαστικό σύστημα) και η χώρα, όπως η Γουιάνα, το Σουρινάμ και οκτώ ακόμα κράτη της Καραϊβικής, προώθησαν τη δημιουργία ενός Δικαστηρίου για θέματα της περιοχής τους.
Οικονομία
Η καλλιέργεια ζαχαροκάλαμου και βαμβακιού αποτελεί την κύρια πλουτοπαραγωγική πηγή και εξαγώγιμο είδος. Οι κάτοικοι ασχολούνται επίσης με την κτηνοτροφία και την αλιεία, ενώ ο βιομηχανικός τομέας αναπτύσσεται σε πολύ μικρό ρυθμό και αφορά την παραγωγή ζάχαρης, ζύθου και τσιγάρων. Το νόμισμα της χώρας είναι το Δολάριο Ανατολικής Καραϊβικής. Κύρια πηγή συναλλάγματος για τη χώρα είναι ο τουρισμός, παρά την περιορισμένη υποδομή. Η ανεργία πλήττει τη χώρα και διαφαίνεται από τη μαζική μετανάστευση, σε χώρες όπως το Τρινιντάντ και Τομπάγκο, η Βρετανία και η Δομινικανή Δημοκρατία.
Διεθνείς Οργανισμοί
Η χώρα είναι μέλος των εξής οργανισμών:ACP, C, Caricom, CDB, ECLAC, FAO, G-77, IBRD, ICFTU, ICRM, IDA, IFAD, IFC, IFRCS, ILO, IMF, Interpol, IOC, OAS, OECS, OPANAL, OPCW, UN, UNCTAD, UNESCO, UNIDO, UPU, WCL, WHO, WIPO, WTrO.
Άμυνα
Οι Ένοπλες Δυνάμεις, ενεργές από το 1896, συναποτελούν την Αμυντική Δύναμη του Σαιντ Κιτς και Νέβις (Saint Kitts and Nevis Defence Force). Υπάρχει μια μονάδα στρατού ξηράς και μια θαλάσσης (ακτοφυλακή). Η διοίκηση λαμβάνει εντολές από το Υπουργείο Εθνικής Ασφαλείας.
Μεταφορές και επικοινωνίες
thumb|Άποψη του Νέβις, όπως φαίνεται από τον Άγιο Χριστόφορο Η χώρα έχει κύριο λιμάνι αυτό της πρωτεύουσας και δυο αεροδρόμια (το διεθνές αεροδρόμιο Ρόμπερτ Μπράντσοου στην Μπαστέρ και το διεθνές αεροδρόμιο Βανς Έιμορι στην Τσαρλστάουν του Νέβις). Το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας εκτείνεται στα 60 περίπου χλμ. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά. Οι τηλεπικοινωνίες έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται. Υπάρχει ένας τηλεοπτικός σταθμός και 4 ραδιοφωνικοί σταθμοί. Η χώρα διαθέτει 16 υπηρεσίες παροχής Διαδικτύου.
Εκπαίδευση
Με βάση την Πράξη του 1976, η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική στις ηλικίες από 5 ως 16 ετών. Το 1997 ο δείκτης εγγραφής στα Δημοτικά σχολεία ήταν 97,6 %. Λειτουργεί σχολή κτηνιατρικής στον Άγιο Χριστόφορο, τμήμα του πανεπιστημίου Ρος, το οποίο εδρεύει στη Δομινίκα. Υπάρχουν επίσης πολλά άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης, στην πλειοψηφίας τους για σπουδές νοσηλευτικής και ιατρικής.
Πολιτισμός
thumb|Η Αγγλικανική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στην Μπασετέρ Τα μνημεία στη χώρα αντανακλούν το αποικιακό παρελθόν, κυρίως αγγλικό. Τα αρχαιότερα δείγματα καλλιτεχνίας στα νησιά είναι ελάχιστα (βρίσκονται σε βράχους στην Old Road Town) και χρονολογούνται από την προκολομβιανή εποχή των αυτοχθόνων Καραΐβων. Σημαντική παράδοση αποτελεί το χριστουγεννιάτικο καρναβάλι στον Άγιο Χριστόφορο, όπου κυριαρχεί η μουσική καλίψο. Στο Νέβις, διοργανώνεται το πολιτιστικό φεστιβάλ Culturama κάθε καλοκαίρι.
Αξιοθέατα
Σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα είναι ο καθεδρικός ναός της πρωτεύουσας, η Πλατεία της Ανεξαρτησίας, το σπίτι όπου ήρθε στον κόσμο ο Αμερικανός πολιτικός Αλεξάντερ Χάμιλτον και η έπαυλη Μονπελιέ, όπου έγινε ο γάμος του ναυάρχου Οράτιου Νέλσον. Ο επισκέπτης επίσης μπορεί να θαυμάσει το οχυρό Μπρίμστοουν Χιλ (το οποίο από το 1999 αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO], τη Σάντι Πόιντ, όπου το 1623 αποβιβάστηκε ο πρώτος οικιστής των νησιών, Τόμας Ουόρνερ αλλά και το αγγλικό φρούριο Φορτ Τζορτζ.
Γιατρός της Πανούκλας
δεξιά|μικρογραφία|Χαλκογραφία του Γιατρού Schnabel [εδώ Dr. Beak], ένας γιατρός της πανούκλας του 17ου αιώνα, στη Ρώμη, περίπου το 1656 Ο γιατρός της πανούκλας ήταν ο γιατρός που θεράπευε όσους είχαν πανούκλα. Οι γιατροί αυτοί προσλαμβάνονταν από τις πόλεις που είχαν πολλά θύματα πανούκλας σε περιόδους επιδημιών. Δεδομένου ότι η πόλη πλήρωνε το μισθό τους, τους θεράπευε όλους: πλούσιους και φτωχούς.<sup class="noprint Inline-Template " style="white-space:nowrap;">[<span title="The material near this tag is possibly inaccurate or nonfactual. (July 2014)">αμφίβολη   – συζητήσουμε ] Ωστόσο, κάποιοι γιατροί της πανούκλας ήταν γνωστοί για επιπλέον χρέωση ασθενών και των οικογενειών τους, για ειδικές θεραπείες και/ή γιατροσόφια. Δεν ήταν επαγγελματικά καταρτισμένοι έμπειροι γιατροί ή χειρούργοι, και συχνά ήταν δεύτερης κατηγορίας γιατροί, ανίκανοι να διοικήσουν μια επιτυχή ιατρική επιχείρηση, ή νέοι γιατροί που προσπαθούσαν να επιβιώσουν. Οι γιατροί αυτοί, σπάνια θεράπευαν τους ασθενείς, περισσότερο καταμετρούσαν τον αριθμό των ατόμων που είχαν μολυνθεί, για δημογραφικούς σκοπούς.
Οι  γιατροί της πανούκλας, μέσω του συμβολαίου τους, θεράπευαν ασθενείς της πανούκλας και ήταν γνωστοί ως δημοτικοί ή "κοινοτικοί γιατροί της πανούκλας", ενώ "γενικοί επαγγελματίες" ήταν ξεχωριστοί γιατροί και μπορούσαν αμφότεροι να είναι στην ίδια Ευρωπαϊκή πόλη ή κωμόπολη την ίδια στιγμή. Στη Γαλλία και την Ολλανδία οι γιατροί της πανούκλας συχνά  διέθεταν ελλειπή ιατρική εκπαίδευση και αναφέρονταν ως "κομπογιαννίτες". Σε μια περίπτωση, ένας γιατρός της πανούκλας, υτπήρξε πωλητής φρούτων πριν  απασχοληθεί ως γιατρός.
Το 17ο, 18ο, και 19ο αιώνα, κάποιοι γιατροί φορούσαν μια μάσκα που έμοιαζε με ράμφος, η οποία ήταν γεμάτη με αρωματικά βότανα. Οι μάσκες ηταν σχεδιασμένες για να τους προστατεύουν από τον μολυσμένο αέρα, τον οποίο (σύμφωνα με την μιασματική θεωρία της νόσου) θεωρούσαν ως την αιτία της μόλυνσης.Το σχεδιασμό των κοστουμιών είχε αναλάβει ο Charles de Lorme, ο επικεφαλής γιατρός του Λουδοβίκου XIII.
Ιστορία
Η πρώτη επιδημία του μαύρου θανάτου, γνωστού επίσης  ως βουβωνική πανώλη, χρονολογείται στα μέσα του 6ου αιώνα, που είναι γνωστή ως Πανούκλα του Ιουστινιανού. Η μεγαλύτερη επιδημία ηταν αυτή του Μαύρου Θανάτου στην Ευρώπη του 14ου αιώνα. Στους μεσαιωνικούς χρόνους οι μεγάλες απώλειες ανθρώπων λόγω της βουβωνικής πανώλης σε μια πόλη, δημιουργούσε οικονομική καταστροφή. Οι κοινοτικοί γιατροί της πανούκλας ήταν αρκετά πολύτιμοι και είχαν ειδικά προνόμια. Για παράδειγμα, στους γιατρούς της πανούκλας επιτρεπόταν ελεύθερα  να εκτελούν αυτοψίες, που διαφορετικά απαγορευόταν γενικά στη Μεσαιωνική Ευρώπη, για την έρευνα μιας θεραπείας για την πανούκλα.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι γιατροί της πανούκλας ήταν τόσο πολύτιμοι, ώστε όταν η Βαρκελώνη απέστειλε δύο στην Τορτόζα το 1650, εγκληματίες τους απήγαγαν στο δρόμο ζητώντας λύτρα. Η πόλη της Βαρκελώνης πλήρωσε για την ελευθέρωσή τους. Η πόλη του Orvieto προσέλαβε τον Ματέο fu Angelo το 1348 έναντι ποσού 4 φορές μεγαλύτερου της κανονικής αμοιβής των γιατρών που ήταν 50 φλωρίνια ανά έτος. Ο Πάπας Κλήμης VI προσέλαβε αρκετούς επιπλέον γιατρούς της πανούκλας κατά τη διάρκεια της επιδημίας του Μαύρου Θανάτου. Επρόκειτο να παρακολουθήσουν τους αρρώστους της Αβινιόν. Από τους δεκαοκτώ γιατρούς στη Βενετία, μόνο ένας είχε απομείνει από το 1348: πέντε πέθαναν από την πανούκλα, και δώδεκα είχαν εξαφανιστεί και μπορεί να έχει καταφύγει.
Δημόσιες υπηρεσίες
Οι γιατροί της πανούκλας υπηρέτησαν ως δημόσιοι υπάλληλοι σε περιόδους επιδημιών, ξεκινώντας με το "Μαύρο Θάνατο" της Ευρώπης στο δέκατο τέταρτο αιώνα. Τα κύρια καθήκοντά τους, εκτός από τη φροντίδα για τα θύματα της πανούκλας, ήταν να καταγράφουν σε δημόσια αρχεία τους θανάτους που οφείλονται στην επιδημία.
Σε ορισμένες Ευρωπαϊκές πόλεις όπως η Φλωρεντία και η Περούτζια, οι γιατροί της πανούκλας κλήθηκαν να κάνουν αυτοψίες, για να βοηθήσουν να προσδιοριστεί η αιτία του θανάτου και το ρόλο που έπαιξε η πανούκλα. Οι γιατροί της πανούκλας έγιναν μάρτυρες σε πολλές διαθήκες τον καιρό της επιδημίας της πανούκλας. Οι γιατροί της πανούκλας, έδιναν επίσης συμβουλές στους ασθενείς τους για τη συμπεριφορά τους πριν από το θάνατο. Αυτές οι συμβουλές εποίκιλλαν ανάλογα με τον ασθενή, και μετά το Μεσαίωνα, η φύση της σχέσης ανάμεσα στο γιατρό και τον ασθενή άρχισε να διέπεται από έναν όλο και πιο πολύπλοκο κώδικα ηθικής.
Μέθοδοι
Οι γιατροί της πανούκλας χρησιμοποιούσαν αφαίμαξη και άλλες θεραπείες, όπως την τοποθέτηση βατράχων ή βδελλών στους βουβώνες για να "εξισορροπήσουν το ηθικό", όπως μια συνηθισμένη πρακτική. Οι γιατροί της πανούκλας δεν μπορούσαν γενικά να αλληλεπιδρούν με το ευρύ κοινό, λόγω της φύσης των δραστηριοτήτων τους και της δυνατότητας διάδοσης της νόσου. Μπορούσαν επίσης να υπόκεινται σε καραντίνα.
Αξιοσημείωτοι γιατροί της πανούκλας κατά τον Μεσαίωνα
Ένας διάσημος γιατρός της πανούκλας που έδωσε ιατρικές συμβουλές σχετικά με τα προληπτικά μέτρα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον της πανούκλας ήταν ο Νοστράδαμος. Συμβουλή του ήταν η απομάκρυνση των μολυσμένων πτωμάτων, η εισπνοή καθαρού αέρα, το καθαρό νερό, και η πόση  ενός χυμού παρασκευασμένου από αγριοτριανταφυλλιά. Στην Traité des fardemens δείχνει στο Α' Μέρος, Κεφάλαιο VIII, ότι ο Νοστράδαμος, επίσης, συνιστούσε να μην αιμορραγεί ο ασθενής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της ιατρικής Κατηγορία:Πολιτισμός του Μεσαίωνα
Νάννα
Με το όνομα Νάννα είναι γνωστοί:
Πολωνικές απεργιακές κινητοποιήσεις (2020-21)
Οι πολωνικές γυναικείες απεργιακές κινητοποιήσεις 2020–21, γνωστές ως Απεργία των Γυναικών (πολωνικά: Strajk Kobiet), είναι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Πολωνία, οι οποίες ξεκίνησαν στις 22 Οκτωβρίου 2020 ως αντίδραση σε μια απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, αποτελούμενο κυρίως από δικαστές που διόρισε το κυβερνών κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη (Prawo i Sprawiedliwość, PiS) επικεφαλής της Ενωμένης Δεξιάς, ο οποίος αυστηροποίησε το νόμο για τις αμβλώσεις στην Πολωνία. Η απόφαση έκανε σχεδόν όλες τις περιπτώσεις άμβλωσης παράνομες, ακόμη και αυτές όπου το έμβρυο είχε μια σοβαρή και μόνιμη αναπηρία, ή μια ανίατη και απειλητική για τη ζωή ασθένεια.
Το απόγευμα της 22ας Οκτωβρίου έγιναν οι πρώτες διαμαρτυρίες για το νομοσχέδιο. Στην μεγαλύτερη δημόσια διαμαρτυρία μετά το τέλος της Πολωνικής Λαϊκής Δημοκρατίας στις επαναστάσεις του 1989, οι διαδηλωτές είναι κατά της παρέμβασης της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας σε δημόσια ζητήματα και εναντιώνονται στην κυριαρχία του κυβερνώντος κόμματος στους τρεις τομείς της εξουσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδηλώσεις στην Πολωνία
Αϊβάν
Το Αϊβάν (γαλλικά: Aillevans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
IAM
250px|μικρογραφία|Το λογότυπο του συγκροτήματος. Οι IAM (προφορά: Αϊάμ) είναι γαλλικό ραπ συγκρότημα, το οποίο προέρχεται από την Μασσαλία, με έτος ίδρυσης το 1989 και αποτελούμενο από τους Akhenaton (Φιλίπ Φραζιόν), Shurik'n (Ζοφρουά Μυσσάρ), Kheops (Ερίκ Μαζέλ), Imhotep (Πασκάλ Περές), Kephren (Φρανσουά Μεντί). Το συγκρότημα σημάδεψε την διάδοση του ραπ στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στη Γαλλία.
Τα ξεκινήματα (1984-1991)
Το συγκρότημα σχηματίστηκε κατά την περίοδο 1984-85 υπό την ονομασία Lively Crew, ενώ αποτελείτο αρχικά από δύο μέλη, τον ράπερ Akhenaton και τον DJ Kheops. Το 1988, έπειτα από την προσχώρηση του Shurik'n, το συγκρότημα άλλαξε ονομασία και έγινε B Boys Stance. Τέλος, την επόμενη χρονιά, οι Imhotep, Freeman και Kephren προσχώρησαν στο συγκρότημα, το οποίο άλλαξε, εκ νέου, ονομασία, επιλέγοντας το IAM. Κυκλοφόρησαν, τότε, μια κασέτα με τον τίτλο « Concept ». Η κυκλοφορία αυτή τους επέτρεψε να υπογράψουν συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία Labelle Noire (η οποία μετονομάστηκε αργότερα σε Delabel), θυγατρική της Virgin. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε ένα πρώτο maxi με τον τίτλο Red, black and green, το οποίο ακολούθησε, στη συνέχεια ο πρώτος του δίσκος, με τον τίτλο … de la planète Mars το 1991.
Η επιτυχία του Ombre est lumière (1993-1997)
Η κυκλοφορία το 1993 του Ombre est lumière συνέβαλε στο να γίνουν ακόμη πιο γνωστοί, χάρη κυρίως στο κομμάτι "Je danse le mia" το οποίο χρησιμοποιούσε εκφράσεις της τοπικής διαλέκτου της πόλης της Μασσαλίας, και το οποίο γνώρισε τεράστια επιτυχία, με την πώληση περισσότερων των 500,000 αντιτύπων (φτάνοντας την πρώτη θέση στο γαλλικό Top 50 για διάστημα οκτώ εβδομάδων το 1994, όπου και παρέμεινε για διάστημα σχεδόν εννέα μηνών).
Το 1995, ο Akhenaton κυκλοφόρησε το πρώτο του solo άλμπουμ με τον τίτλο Métèque et mat, με έντονο το ιταλικό στοιχείο στην μουσική του επένδυση.
Η επιβεβαίωση της επιτυχίας με το L'École du micro d'argent (1997-2003)
Ως η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του συγκροτήματος παραμένει, έως σήμερα, ο δίσκος L'École du micro d'argent, ο οποίος κυκλοφόρησε το 1997, ενώ έλαβε δύο βραβεία στις Victoires de la Musique. Έχοντας γίνει χρυσός δίσκος έπειτα από μόλις δύο ημέρες κυκλοφορίας, πωλήθηκε σε περισσότερα από 1,5 εκατομμύρια αντίτυπα τόσο στη Γαλλία όσο και σε άλλες χώρες, φτάνοντας να γίνει αδαμάντινος δίσκος το 2005. Το αμερικάνικο συγκρότημα Sunz Of Man, που συνεργάστηκε για την παραγωγή του συγκεκριμένου δίσκου, είχε, σίγουρα, μεγάλο ρόλο στην επιτυχία που αυτός γνώρισε στη Βόρεια Αμερική.
Μετά την τεράστια επιτυχία του L'École du micro d'argent, τα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν να επικεντρωθούν στις ατομικές τους καριέρες, κάνοντας ένα διάλειμμα από την παραγωγή δίσκων ως IAM.
Η επιστροφή με το Revoir un printemps (2003-2007)
Την επόμενη χρονιά, οι IAM κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους compilation δίσκο, ο οποίος κάλυπτε το χρονικό διάστημα από τις απαρχές τους, με τον τίτλο Anthologie (1991-2004). Ένα από τα ολοκαίνουργια κομμάτια του συγκεκριμένου δίσκου, το "Où va la vie ?", το οποίο κυκλοφόρησε υπό την μορφή single, είχε σχετικά καλή πορεία στα γαλλικά charts.
Στις αρχές του 2007, οι IAM κυκλοφόρησαν το Official Mixtape το οποίο μίξαραν οι DJ Kheops και Cut Killer, ως μια μορφή “trailer” για τον νέο τους δίσκο με τον τίτλο Saison 5. Σε αυτό το mixtape, αξιοσημείωτες ήταν οι συνεργασίες με άλλα ραπ και χιπ-χοπ συγκροτήματα όπως οι Chiens de Paille, οι Psy 4 De La Rime ή ακόμη ο MC Arabica.
Saison 5 (2007-2013)
Το Saison 5, 5ος δίσκος του συγκροτήματος, κυκλοφόρησε στις 2 Απριλίου 2007 και βρέθηκε απευθείας στη 2η θέση των charts, δείχνοντας, με αυτό τον τρόπο, ότι η δημοφιλία του συγκροτήματος παρέμενε ακέραιη μετά από περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια παρουσίας και σημαντικών επιτυχιών.
Με την ευκαιρία του εορτασμού των 20 ετών ύπαρξης του συγκροτήματος, οι IAM συγκεντρώθηκαν για μια ειδικά σχεδιασμένη συναυλία μπροστά στις Πυραμίδες της Γκίζας στις 14 Μαρτίου 2008. Αποτέλεσμα αυτής, ήταν η παραγωγή του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου με τίτλο Retour aux pyramides, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 26 Μαΐου 2008, αποκλειστικά στις ιστοσελίδες νόμιμου ηλεκτρονικού κατεβάσματος. Στις 30 Μαΐου 2008, κυκλοφόρησε το DVD IAM 20, το οποίο περιελάμβανε το βίντεο της συναυλίας στη Γκίζα, το ντοκιμαντέρ Encore Un Printemps σχετικά με το συγκρότημα, καθώς και το CD Retour aux pyramides ως bonus.
Στα τέλη του 2011, το συγκρότημα ανακοίνωσε την κυκλοφορία ενός νέου δίσκου, με τίτλο IAM Morricone, μια « συνεργασία » με τον διάσημο Ιταλό συνθέτη μουσικής ταινιών Έννιο Μορρικόνε. Αν και αρχικά προβλεπόταν για το 2012, τελικά η όλη αυτή υπόθεση εγκαταλείφθηκε λόγω του υπέρογκου κόστους των πνευματικών δικαιωμάτων. Παράλληλα, το συγκρότημα αποχώρησε από την AZ για χάρη της γαλλικής θυγατρικής της Def Jam.
Τον Δεκέμβριο του 2012 και τον Φεβρουάριο του 2013, κυκλοφόρησαν δύο mixtapes, τα "Assassins Scribes Vol 1&2" σε παραγωγή του DJ Daz, με αποκλειστικότητες, συνεργασίες και εκδοχές US σε πρώτη προβολή, καθώς και ένα mix όλων των singles στον δεύτερο δίσκο.
Arts martiens και …IAM (2013-σήμερα)
Το 6ο τους studio album, με τίτλο Arts martiens, κυκλοφόρησε στις 22 Απριλίου 2013. Αναρριχήθηκε στη θέση νούμερο 1 κατά την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του, ενώ ξεπέρασε τους Daft Punk στην σχετική κατάταξη Top Albums στο iTunes. Το άλμπουμ έφτασε στην πρώτη θέση των γαλλικών charts με συνολική πώληση περίπου 25.000 αντιτύπων, εκ των οποίων τα 18.000 αγορασμένα από καταστήματα, ενώ τα υπόλοιπα 6.600 από ηλεκτρονικά κατεβάσματα στη διάρκεια της πρώτης βδομάδας κυκλοφορίας του δίσκου.
Το συγκρότημα εμφανίστηκε ζωντανά, επίσης, στις 28 Σεπτεμβρίου 2013, στο Σταντ ντε Φρανς για την συναυλία Urban Peace 3, στην οποία έλαβαν μέρος, ακόμη, καλλιτέχνες όπως οι Orelsan, Sexion d'Assaut και Maître Gims, Youssoupha, La Fouine, Psy 4 de la Rime, Rohff και Stromae.
Μια επανέκδοση του δίσκου L'École du micro d'argent κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2013. Περιελάμβανε τον αρχικό δίσκο, καθώς και αρκετά bonus όπως remixes, ορχηστρικές εκδόσεις, διάφορες συνεργασίες και πρωτοβουλίες στις οποίες συμμετείχε το συγκρότημα, ένα DVD και ένα βιβλίο 96 σελίδων.
Στις 1 Οκτωβρίου 2013, το συγκρότημα ανακοίνωσε την κυκλοφορία ενός νέου δίσκου, με τον τίτλο ...IAM, η οποία προβλεπόταν για τις 18 Νοεμβρίου 2013. Την επομένη, μια επίσημη ανακοίνωση ξεκαθάρισε ότι αυτός θα ήταν και ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος. Στις 14 Οκτωβρίου, ο Akhenaton εξήγησε ότι οι IAM θα παρέμεναν ενωμένοι, ωστόσο ο δίσκος αυτός που θα κυκλοφορούσε θα ήταν και ο τελευταίος τους. Το ...IAM αποτελείτο από κομμάτια που δεν είχαν επιλεγεί για να αποτελέσουν μέρος του Arts martiens. Το πρώτο του single ήταν το J'avais 20 ans και κυκλοφόρησε στα τέλη Οκτωβρίου του 2013.
Προέλευση του ονόματος
Το IAM είναι ταυτόχρονα αρχικά, αλλά και αρκτικόλεξο, κάτι στο οποίο και οφείλει τις πολλαπλές του ερμηνείες. Κατά την εποχή του αγώνα για την ισότητα των δικαιωμάτων στις ΗΠΑ, οι διαδηλωτές έφεραν πανό στα οποία αναγραφόταν η φράση "I AM A MAN".
Πέραν της αγγλικής μετάφρασης της λέξης "είμαι", τα αρχικά IAM έχουν διάφορες σημασίες: "Imperial Asiatic Men" λόγω της αγάπης των μελών για την Αίγυπτο, την Κίνα και την Ιαπωνία, τις οποίες και θεωρούν ως κοιτίδες του παγκόσμιου πολιτισμού. Όσο για την σημασία "Indépendantistes Autonomes Marseillais" δεν πρέπει να λαμβάνεται με την κυριολεκτική της σημασία, καθώς δεν έχει απολύτως κανένα πολιτικό υπονοούμενο ή προσανατολισμό. Δεν είναι παρά ένας τρόπος για το συγκρότημα να δείξει την μεγάλη αγάπη που τρέφει για την πόλη της Μασσαλίας. Άλλες σημασίες των αρχικών αυτών μπορεί να είναι το "Italien Algérien Malgache", λόγων των πολλαπλών εθνικών καταγωγών των μελών του, ή ακόμη το "Invasion Arrivée de Mars(eille)".
Εξωτερικοί sύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά hip hop συγκροτήματα *
Πτητικότητα
Με τον όρο πτητικότητα, τόσο στη φυσική όσο και στη χημεία, χαρακτηρίζεται η φυσική ιδιότητα ενός, συνήθως υγρού για την ιδιαίτερη ευκολία της εξάτμισής του σε κανονικές συνθήκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αέρια Κατηγορία:Θερμοδυναμικές ιδιότητες Κατηγορία:Χημικές ιδιότητες Κατηγορία:Φυσικά μεγέθη
Αρχαία κωμωδία
thumb|right|Ειδώλιο [[τερακότα|τερακότας ηθοποιού της Νέας κωμωδίας με προσωπείο, από τον 2ο αιώνα Π.Κ.Ε., Κανίνο, Ιταλία.]] Με τον όρο αρχαία κωμωδία εννοείται ο ένας από τους δύο βασικούς πυλώνες που στήριξαν το οικοδόμημα του αττικού δράματος. Από την αρχαία κωμωδία διασώθηκαν μόνο 11 του Αριστοφάνη, ένα ολοκληρωμένο του Μενάνδρου, που τιτλοφορείται "Ο Δύσκολος". Επίσης, εκτός από πολλά αποσπάσματα έργων από διάφορους ποιητές έχει διασωθεί και η κωμωδία του Μενάνδρου "Η Σαμία" αλλά όχι σε ακέραια μορφή. Τα κομμάτια που της έλειπαν όμως, αντικαταστάθηκαν με καινούρια ύστερα από μελέτες και έτσι έχουμε πλέον μιαν ολοκληρωμένη μορφή της.
Εποχές της Αττικής Κωμωδίας
Το σημαντικότερο έτος της Αττικής Κωμωδίας ήταν το 486 π.Χ., γιατί το έτος εκείνο παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο πρόγραμμα των Μεγάλων Διονυσίων (θεατρικοί αγώνες) έργα των κωμικών.
Πρώιμα στάδια
Άγνωστα παραμένουν ακόμη και στην εποχή του Αριστοτέλη η προέλευση και τα πρώτα στάδια της αττικής κωμωδίας. Σύμφωνα όμως με τη παράδοση ο ευρέτης αυτού του θεατρικού είδους φέρεται ο αρχαίος Έλληνας Μεγαρεύς ποιητής Σουσαρίων που άκμασε το 570 π.Χ..
Ανάμεσα στα παραδοσιακά στοιχεία που ανιχνεύουμε με κάποια βεβαιότητα στην κωμωδία περιλαμβάνονται η παράδοση χορών μεταμφιεσμένων σε ζώα, οι δραματικές παραστάσεις κωμικών μίμων με διογκωμένα σώματα, η τελετουργική αισχρολογία που συνδέεται με λατρείες της γονιμότητας και η διονυσιακή λατρεία. Άγνωστο είναι αν η αττική κωμωδία δέχτηκε κάποια επιρροή από την κωμική φάρσα του Συρακούσιου Επίχαρμου, αν και το έργο του τελευταίου παρουσιάζει μεν ομοιότητες με την κωμωδία, αλλά και αξιοσημείωτες διαφορές.
Το σημείο ακμής
Η κωμωδία του Αριστοφάνη αντιπροσωπεύει, μαζί με τις χαμένες σήμερα κωμωδίες του Κρατίνου και του Εύπολη, την ακμή της αρχαίας κωμωδίας. Λίγες είναι οι πληροφορίες που έχουμε για τους ποιητές και την εξέλιξη του είδους μέχρι την εποχή των ποιητών αυτών. Η κωμωδία του Αριστοφάνη σατιρίζει τη σύγχρονή του πραγματικότητα. Ο κωμικός μύθος, που αποκτά συγκροτημένη μορφή ήδη στην κωμωδία του Κράτη, συγκροτείται από στοιχεία που προέρχονται από αυτήν, ενώ συχνές είναι και οι άμεσες σκωπτικές αναφορές σε πρόσωπα και πράγματα του πολιτικού, πνευματικού και καλλιτεχνικού δημόσιου βίου. Το σχήμα της δράσης ακολουθεί μια τυπική παραμυθική δομή, με σταθερά σημεία μια μετακίνηση τον ήρωα με σκοπό την εκτέλεση ενός σχεδίου που θα του επιτρέψει να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που τον απασχολεί, τη συνάντησή του με κάποιον βοηθό ή συνεργάτη, τη σύγκρουσή τον με έναν ή περισσότερους αντιπάλους και τον τελικό του θρίαμβο. To άσεμνο κυριαρχεί στη γλώσσα και τη σκηνική εικόνα. Ο ιαμβικός ψόγος, στοιχείο που παρουσιάζεται ενισχυμένο από την εποχή του Κρατίνου, παρέμεινε κυρίαρχο γνώρισμα του είδους ως τις απαρχές του 4ου αι. Στόχος του κυρίως δημαγωγοί όπως ο Κλέων, αλλά και σοφιστές, καθώς και άλλα πρόσωπα που προκαλούσαν τη δυσπιστία των λαϊκών στρωμάτων για την εξεζητημένη συμπεριφορά τους. Ανάμεσα σε αυτούς ξεχωρίζει ο Σωκράτης και τραγικοί ποιητές όπως ο Αγάθων, ομοφυλόφιλος και νεωτεριστής, και ο Ευριπίδης, ο τελευταίος κυρίως για τις δραματουργικές καινοτομίες του αλλά και για τον ιδεολογικό του προβληματισμό.
Πλοκή και οργάνωση
Η πλοκή του μύθου και η οργάνωση των μερών της κωμωδίας δεν παρουσιάζουν την αυστηρή συνοχή της τραγωδίας, είναι ωστόσο δυνατή η διάκριση ορισμένων τυπικών μερών που έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: πρόλογος, πάροδος χορού, αγών, παράβαση, επεισοδιακές σκηνές, έξοδος.
Ο αγών ιδιαίτερα αποτελεί συστατικό στοιχείο της δομής κάθε κωμωδίας. Η τυπική δομή ενός αριστοφανικού αγώνα έχει συνήθως ως εξής:
Αϊβιλέρ-ε-Λιωμόν
Το Αϊβιλέρ-ε-Λιωμόν (γαλλικά: Aillevillers-et-Lyaumont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2012-2013
Α' φάση
Στην πρώτη φάση μετείχαν οι ομάδες των τοπικών ενώσεων. Στους αγώνες της Α' φάσης πήραν μέρος συνολικά ενενήντα έξι ομάδες. Οι αγώνες των κυπέλλων των τοπικών ενώσεων λειτούργησαν και ως αγώνες πρόκρισης στη δεύτερη φάση του Κυπέλλου Ελλάδας. Από κάθε ένωση την πρόκριση πήραν οι δύο φιναλιστ του τοπικού Κυπέλλου. Συνολικά προκρίθηκαν είκοσι ομάδες.
Β' φάση
Στη δεύτερη φάση αγωνίστηκαν οι 20 ομάδες που προκρίθηκαν από την πρώτη φάση καθώς και οι 19 ομάδες που δήλωσαν συμμετοχή από την Α2 Εθνική κατηγορία. Στην 1η αγωνιστική οι ομάδες χωρίστηκαν σε τομείς, για να αποφευχθούν οι μεγάλες μετακινήσεις, ενώ η κλήρωση των επόμενων αγωνιστικών έγινε επίσης με γεωγραφικά κριτήρια. Στην τρίτη φάση προκρίθηκαν επτά ομάδες.
Γ' φάση
Στην τρίτη φάση μετείχαν οι επτά ομάδες που προκρίθηκαν από τη δεύτερη φάση καθώς και οι εννέα ομάδες της Α1 Εθνικής που δήλωσαν συμμετοχή (δε δήλωσαν Φ.Ο. Βριλησσίων, Δ.Α.Σ. Ωραιοκάστρου και Α.Σ. Μακεδόνες Αξιού).
Προημιτελικοί
1. Ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης που προκρίθηκε στο final-4, αποσύρθηκε από τη διοργάνωση λόγω οικονομικής αδυναμίας να μεταβεί στη Σαντορίνη. Τη θέση του πήρε η ομάδα που απέκλεισε στα ημιτελικά, ο Φιλαθλητικός Λαρισαϊκός.
Τελική φάση
Η τελική φάση (final-4) διεξήχθη το διήμερο 12 και 13 Απριλίου στη Σαντορίνη και μεταδόθηκε τηλεοπτικά από το συνδρομητικό κανάλι Novasports.
Ημιτελικοί
Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 12 Απριλίου. Ο πρώτος ημιτελικός ανάμεσα σε Ηρακλή Κηφισιάς και Ολυμπιακό ξεκίνησε στις 17:30 ώρα Ελλάδος, και ο δεύτερος αναμέσα στην ΑΕΚ και τον Φιλαθλητικό στις 20:00.
Τελικός
Ο τελικός ανάμεσα στον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ διεξήχθη στις 13 Απριλίου με ώρα έναρξης 17:00. Ο Ολυμπιακός επικράτησε και κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το τρόπαιο.
MVP: Μανωλίνα Κωνσταντίνου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2012 2013 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2012 2013 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2012 2013
Kosmos 93.6
Ο Kosmos 93.6 και 107 είναι ραδιοφωνικός σταθμός της ΕΡΤ που ιδρύθηκε το 2001 και το πρόγραμμα του εστιάζεται στην world, τη τζαζ, τη σόουλ, την afro, τη ρέγκε, το κλασικό rock κ.ά.
Ιστορία
Ξεκίνησε να λειτουργεί το 2001, μετά την ανακατανομή των συχνοτήτων της Αθήνας, με εμπνευστή τον τότε διευθυντή της ΕΡΑ, Αντώνη Ανδρικάκη. Το Kosmos εξέπεμψε από την παλιά συχνότητα του Δεύτερου Προγράμματος, στους 93.6 και από την παλιά συχνότητα του Ράδιο Φιλία, στους 107 MHz των FM. Πρώτος διευθυντής του ήταν ο Μάνος Τζανακάκης και ενάμισι έτος μετά την ίδρυση του, ανέλαβε ο Γιώργος Μουχταρίδης μέχρι το 2011. Ακολούθησαν, ο Πάνος Χρυσοστόμου, ο Γιάννης Δημητριάδης (περίοδος ΝΕΡΙΤ), ο Λεωνίδας Αντωνόπουλος, ο Ιωσήφ Βάγγερ και, πρόσφατα, ξανά ο Λεωνίδας Αντωνόπουλος.