cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελιζαμπέτα Σιράνι
Αμφιλεγόμενος θάνατος
Επειδή υπέφερε από πόνους τη νύχτα του θανάτου της, οι γιατροί της συνέστησαν αλοιφές, αλλά δεν κατάφεραν να την σώσουν. Έλαβε τις μεγαλύτερες τιμές στην κηδεία της, στις 14 Νοεμβρίου 1665, τρεις μήνες μετά το θάνατό της, κι ενώ είχε μεσολαβήσει η νεκροψία και μια δίκη ενάντια στην υπηρέτριά της η οποία κατηγορήθηκε πως τη δηλητηρίασε. Κατά τη νεκροψία, οι γιατροί παρατήρησαν διάτρηση στομάχου και κατέληξαν στο συμπέρασμα της δηλητηρίασης. Οι υποψίες έπεσαν αμέσως στην Λουκία Τολομέλλι, υπηρέτρια της Ελιζαμπέτα Σιράνι, που είχε υποβάλει την παραίτησή της μερικές ημέρες πριν το θάνατο της καλλιτέχνιδας. Η υπηρέτρια φυλακίστηκε και κατόπιν εξορίστηκε προτού επιστρέψει στη Μπολόνια κατόπιν αιτήσεως του Τζιοβάνι Αντρέα Σιράνι που τη συγχώρεσε.
Το 19ο αιώνα, η ιστορία της Ελιζαμπέτα Σιράνι ενέπνευσε τα ρομαντικά πνεύματα που της αφιέρωσαν πολλά γραπτά, ανάμεσα στα οποία μια τραγωδία, που παρουσίαζε την εκδοχή της αυτοκτονίας της κοπέλας από έρωτα. Μια δεύτερη νεκροψία πραγματοποιήθηκε από τους γιατρούς της εποχής, που κατέληξαν στο συμπέρασμα ενός θανάτου από έλκος στομάχου, πιθανώς από υπερέκθεση σε πράσινη χρωστική ουσία που περιείχε αρσενικό.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ Κατηγορία:Ιταλίδες ζωγράφοι
Ρινόκερος (ξυλογραφία)
Ο Ρινόκερος είναι γνωστή ξυλογραφία του Γερμανού ζωγράφου και χαράκτη Άλμπρεχτ Ντύρερ, που χρονολογείται το 1515. Το θέμα του έργου βασίστηκε στη γραπτή περιγραφή και στο πρόχειρο σχέδιο ανώνυμου καλλιτέχνη, ενός Ινδικού ρινόκερου που είχε μεταφερθεί στη Λισαβώνα τον ίδιο χρόνο και αποτελούσε το πρώτο ζωντανό δείγμα του θηλαστικού στην Ευρώπη από τη Ρωμαϊκή εποχή. Στα τέλη του 1515, ο βασιλιάς της Πορτογαλίας, Μανουέλ Α', πρόσφερε το ζώο ως δώρο στον Πάπα Λέοντα Ι', ωστόσο ο ρινόκερος απεβίωσε στις αρχές του 1516, κοντά στις ακτές της Ιταλίας, μετά από ναυάγιο του πλοίου που τον μετέφερε. Ζωντανός ρινόκερος ταξίδεψε ξανά στην Ευρώπη όταν ένα δεύτερο είδος έφθασε από την Ινδία στην αυλή του Φιλίππου Β' της Ισπανίας, περίπου το 1579.
Παρά τις ανατομικές ανακρίβειες του σχεδίου, η ξυλογραφία του Ντύρερ έγινε δημοφιλής στην Ευρώπη και αναπαράχθηκε πολλές φορές στη διάρκεια των επόμενων τριών αιώνων. Θεωρήθηκε ακριβής αναπαράσταση ενός ρινόκερου μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν εκτοπίστηκε από νεότερες, πιο ακριβείς και λεπτομερέστερες αναπαραστάσεις. Έχει χαρακτηριστεί ως η «εικόνα ζώου με τη μεγαλύτερη επίδραση στις τέχνες».
Η ιστορία του ρινόκερου
thumb|240px|Η πρώτη γνωστή εικόνα ρινόκερου είναι μία πρωτόγονης τεχνοτροπίας ξυλογραφία που χρησιμοποιήθηκε για την εικονογράφηση ποιήματος του Giovanni Giacomo Penni, δημοσιευμένου στη Ρώμη τον Ιούλιο του 1515 (Biblioteca Colombina, Σεβίλη).
Στις 20 Μαΐου 1515, ένας Ινδικός ρινόκερος έφθασε στην πόλη της Λισαβόνας από την Άπω Ανατολή. Στις αρχές του 1514, ο Πορτογάλος κυβερνήτης Αλφόνσο ντε Αλμπουκέρκε, απέστειλε διπλωμάτες στο σουλτάνο Μουζαφάρ Β', ηγεμόνα του Καμπάτ (σύγχρονη Γκουτζαράτ), προκειμένου να ζητήσει άδεια για την κατασκευή ενός οχυρού στο λιμάνι του Ντιού. Η αποστολή επέστρεψε χωρίς την εξασφάλιση συμφωνίας, ωστόσο ανάμεσα στα δώρα καλής θέλησης που ανταλλάχθηκαν περιλαμβανόταν ο ρινόκερος που απεικόνισε αργότερα ο Ντύρερ. Εκείνη την εποχή, οι ηγεμόνες των χωρών συνήθιζαν να δωρίζουν εξωτικά ζώα, τα οποία συνήθως συντηρούνταν σε ιδιωτικούς κήπους. Ο ντε Αλπουκέρκε αποφάσισε αργότερα να προσφέρει το θηλαστικό στον βασιλιά Μανουέλ Α' της Πορτογαλίας. Έπλευσε με το πλοίο Nossa Senhora da Ajuda, το οποίο εγκατέλειψε τη Γκόα τον Ιανουάριο του 1515. Με κυβερνήτη τον Φρανθίσκο Περέιρα Κουτίνιο και με συνοδεία δύο ακόμα σκάφη, το πλοίο διέσχισε τον Ινδικό Ωκεανό, κοντά στο ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, και νοτιότερα τον Ατλαντικό ωκεανό, προσαράζοντας προσωρινά στη Μοζαμβίκη, στην Αγία Ελένη και στις Αζόρες.
Μετά από ταξίδι 120 ημερών, ο ρινόκερος εκφορτώθηκε τελικά σε πορτογαλικό έδαφος, κοντά στην περιοχή όπου βρισκόταν υπό κατασκευή ο Πύργος της Μπελέμ, ο οποίος αργότερα διακοσμήθηκε με γλυπτά στο σχήμα κεφαλιού ρινόκερου. Η άφιξη του ζώου προκάλεσε ενθουσιασμό, καθώς ο ρινόκερος δεν είχε μεταφερθεί στην Ευρώπη από την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και αποτελούσε ένα είδος μυθικού κτήνους, συχνά συνδεόμενο με τον μονόκερο ή άλλους ζωοκεντρικούς μύθους. Στα πλαίσια της αναγεννησιακής εποχής, θεωρήθηκε ως ένα κομμάτι της κλασικής αρχαιότητας που ανακαλυπτόταν εκ νέου, όπως ένα άγαλμα ή μία αρχαία επιγραφή.
Το θηλαστικό εξετάστηκε από ειδήμονες και επιστολές με περιγραφές του ανταλλάχθηκαν με αποδέκτες σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη. Η παλαιότερη γνωστή εικόνα εν ρινόκερου χρησιμοποιήθηκε για την εικονογράφηση ποιήματος (poemetto) του Φλωρεντινού Τζιοβάνι Τζιάκομο Πένι (Giovanni Giacomo Penni), που δημοσιεύτηκε στη Ρώμη στις 13 Ιουλίου 1515, λίγες εβδομάδες πριν την άφιξη του ρινόκερου στη Λισαβώνα. Το μοναδικό αντίγραφο του ποιήματος που διασώζεται, φυλάσσεται στη Biblioteca Colombina της Σεβίλης.
Το εξωτικό ζώο φιλοξενήθηκε στον ιδιωτικό κήπο του βασιλιά Μανουέλ Α', στο παλάτι Ριμπέιρα, στη Λισαβώνα, φροντίζοντας να διαχωριστεί από τον ελέφαντα του βασιλιά και άλλα ζώα που φιλοξενούνταν στο παλάτι Estãos. Στις 3 Ιουνίου 1515, ο βασιλιάς οργάνωσε μία αναμέτρηση ανάμεσα στον ρινόκερο και ένα νεαρό ελέφαντα της συλλογής του, προκειμένου να εξακριβωθεί ο ισχυρισμός του Πλίνιου του πρεσβύτερου, πως τα δύο ζώα ήταν εχθρικά μεταξύ τους. Ο ρινόκερος προχώρησε αργά έναντι του αντιπάλου του, ενώ ο ελέφαντας, θορυβημένος και από το μεγάλο πλήθος που είχε συσσωρευθεί για να παρακολουθήσει το γεγονός, τράπηκε σε φυγή.
thumb|left|250px|Ξυλογραφία του ελέφαντα που έγινε γνωστός με το όνομα Χάνο, από φυλλάδιο που δημοσιεύτηκε με το ψευδώνυμο "Philomathes" (Ρώμη, περ. 1514)
Ο Μανουέλ Α' αποφάσισε να δωρίσει τον ρινόκερο στον πάπα Λέοντα Ι', επιθυμώντας να διατηρήσει την εύνοιά του και τα προνόμια σε νέες εκτάσεις της Άπω Ανατολής που εξερευνούσαν οι ναυτικές δυνάμεις του. Μαζί με άλλα πολύτιμα δώρα, ο ρινόκερος επιβιβάστηκε σε πλοίο, αναχωρώντας από την πόλη Τάγος με προορισμό τη Ρώμη το Δεκέμβριο του 1515, φέροντας πράσινο περιλαίμιο από μετάξι και λουλούδια. Στις αρχές του 1516, ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας ζήτησε να δει τον ρινόκερο και το πορτογαλικό πλοίο πραγματοποίησε στάση σε νησί της Γαλλίας, κοντά στην πόλη της Μασσαλίας, όπου ο ρινόκερος αποβιβάστηκε για να εξεταστεί από τον βασιλιά, στις 24 Ιανουαρίου.
thumb|240px|"Η δημιουργία των ζώων" του [[Ραφαήλ, 1518–1519, νωπογραφία που διακοσμεί το Βατικανό. Ένας ρινόκερος εμφανίζεται στο δεξί τμήμα του έργου, μαζί με έναν ελέφαντα (πιθανώς ο ελέφαντας Χάνο του Πάπας Λέοντα Ι').]]
Συνεχίζοντας το ταξίδι του, το πλοίο που μετέφερε τον ρινόκερο ναυάγησε εξαιτίας ξαφνικής καταιγίδας που ξέσπασε καθώς διέσχιζε τα στενά του Πόρτο Βενέρε, νότια της Λα Σπέτσια στην ακτή της Λιγκουρίας. Δεμένος με αλυσίδες, προκειμένου να μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο, ο ρινόκερος ήταν ανίκανος να κολυμπήσει, με αποτέλεσμα να πνιγεί. Το κουφάρι του βρέθηκε κοντά στη Βιλφράνς και μεταφέρθηκε στη Λισαβώνα, όπου ταριχεύτηκε. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ενδέχεται να μεταφέρθηκε στη Ρώμη το Φεβρουάριο του 1516, ωστόσο σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στην ιταλική πόλη, αν και ρινόκεροι απεικονίστηκαν σε σύγχρονους πίνακες του Τζοβάννι ντα Ούντινε και του Ραφαήλ.
Ακόμα και αν ένας ταριχευμένος ρινόκερος πράγματι μεταφέρθηκε και εκτέθηκε στη Ρώμη, η τύχη του παραμένει άγνωστη. Πιθανώς μεταφέρθηκε κατόπιν στη Φλωρεντία από τον οίκο των Μεδίκων ή καταστράφηκε κατά τη λεηλασία της Ρώμης το 1527. Αιώνες αργότερα, η ιστορία του ρινόκερου αποτέλεσε τη βάση για το μυθιστόρημα του Λόρενς Νόρφολκ The Pope's Rhinoceros (1996).
Η ξυλογραφία του Ντύρερ
thumb|240px|Σχέδιο του ρινόκερου με μολύβι και μελάνι, Άλμπρεχτ Ντύρερ, 1515 (Βρετανικό Μουσείο). Στη λεζάντα του σχεδίου αναγράφεται ως έτος άφιξης του θηλαστικού στη Λισαβόνα το 1513 (sic).
Ο Βαλεντίμ Φερναντές, Μοραβιανός έμπορος και χαράκτης, αντίκρισε τον ρινόκερο στη Λισαβόνα και τον περιέγραψε σε επιστολή που απέστειλε σε φίλο του τον Ιούνιο του 1515, στη Νυρεμβέργη. Η πρώτη επιστολή, γραμμένη στη Γερμανική γλώσσα, δεν έχει διασωθεί, ωστόσο ένα αντίγραφο στα ιταλικά φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας. Ένα δεύτερο γράμμα, άγνωστου συντάκτη, εστάλη από τη Λισαβώνα στη Νυρεμβέργη περίπου την ίδια περίοδο και περιείχε επιπρόσθετα ένα σχέδιο του ρινόκερου, έργο άγνωστου καλλιτέχνη. Ο Ντύρερ ήρθε σε επαφή με αυτή την επιστολή και χωρίς να έχει αντικρίσει ο ίδιος τον ρινόκερο φιλοτέχνησε δύο σχέδια με μολύβι και μελάνι, καθώς και μία ξυλογραφία, βασισμένη σε ένα από αυτά. .
Η γερμανική επιγραφή επί της ξυλογραφίας, σύμφωνα με την αναφορά του Πλίνιου αναφέρει: «Την πρώτη Μαΐου του έτους 1513 μ.Χ., ο ισχυρός βασιλιάς της Πορτογαλίας, Μανουέλ της Πορτογαλίας, έφερε αυτό το ζώο από την Ινδία, αποκαλούμενο ρινόκερος. Αυτή είναι μία ακριβής αναπαράσταση. Έχει το χρώμα μίας χελώνας με στίγματα, και καλύπτεται σχεδόν εξολοκλήρου από παχιές φολίδες. Έχει το μέγεθος ελέφαντα, αλλά διαθέτει κοντύτερα πόδια και είναι σχεδόν άτρωτος. Έχει ένα δυνατό κέρατο που εκτείνεται από την κορυφή της μύτης του, το οποίο ακονίζει στις πέτρες. Είναι ο θανατηφόρος εχθρός του ελέφαντα. Ο ελέφαντας φοβάται τον ρινόκερο, καθώς όταν τυχαίνει να συναντηθούν, ο ρινόκερος εφορμά προτάσσοντας το κεφάλι του και σχίζει το στομάχι του ελέφαντα, ο οποίος είναι ανίκανος να αμυνθεί. Ο ρινόκερος είναι τόσο καλά εξοπλισμένος ώστε ο ελέφαντας δεν μπορεί να τον βλάψει. Λέγεται ότι ο ρινόκερος είναι γρήγορος, ασυγκράτητος και πανούργος».
left|thumb|260px|Οι πτυχώσεις στην επιδερμίδα του ινδικού ρινόκερου ομοιάζουν με την «πανοπλία» που φιλοτέχνησε ο Ντύρερ.
Η ξυλογραφία του Ντύρερ δεν είναι απόλυτα ακριβής αναπαράσταση του ρινόκερου. Φιλοτέχνησε ένα ζώο με σκληρές «πλάκες» που καλύπτουν το σώμα του ως πανοπλία, με ένα περιλαίμιο, ένα συμπαγές προστήθιο και πριτσίνια στις συνάψεις. Επιπλέον τοποθέτησε ένα μικρό κέρατο στην πλάτη του, σχεδιάζοντας φολιδωτά πόδια και πριονωτά τμήματα στο οπίσθιο μέρος. Κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά δεν απαντώνται σε έναν αληθινό ρινόκερο. Πιθανώς, για τις ανάγκες της μάχης του ρινόκερου με τον ελέφαντα, χρησιμοποιήθηκε μία πανοπλία, την οποία προσπάθησε να αποδώσει ο Ντύρερ. Κατά μία άλλη εκδοχή, η «πανοπλία» του Ντύρερ ίσως αναπαριστά τις βαριές πτυχές που σχηματίζει το δέρμα του ινδικού ρινόκερου, ή αποτελεί απλούστερα παρανόηση ή προϊόν της δημιουργικής φαντασίας του Ντύρερ. Ο Ντύρερ σχεδίασε ακόμα μία φολιδωτή υφή σε μεγάλη έκταση του σώματος του ρινόκερου. Η επιλογή αυτή αντανακλά πιθανώς την απόπειρά του να αποτυπώσει την τραχιά και άτριχη επιδερμίδα του ινδικού ρινόκερου, που χαρακτηρίζεται από ανωμαλίες στα πόδια και στους ώμους. Κατά μία άλλη εκδοχή, η αναπαράσταση του Ντύρερ αποτύπωσε πιθανή δερματίτιδα του ρινόκερου, που ενδέχεται να προκλήθηκε λόγω του τετράμηνου εγκλεισμού του σε πλοίο, κατά τη μεταφορά του από την Ινδία στην Πορτογαλία.
Μία δεύτερη ξυλογραφία δημιουργήθηκε από τον Hans Burgkmair στο Άουγκσμπουργκ, περίπου την ίδια περίοδο κατά την οποία φιλοτέχνησε ο Ντύρερ τον ρινόκερο στη Νυρεμβέργη. Ο Burgkmair αλληλογραφούσε με εμπόρους στη Λισαβόνα και στη Νυρεμβέργη, ωστόσο δεν είναι σαφές αν είχε πρόσβαση σε κάποια επιστολή ή σχέδιο όπως ο Ντύρερ ή ακόμα αν είχε την ευκαιρία να παρατηρήσει το ζώο στην Πορτογαλία. Η εικόνα που φιλοτέχνησε είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, παραλείποντας τις περισσότερες ευφάνταστες προσθήκες του Ντύρερ και προσθέτοντας τις αλυσίδες που χρησιμοποιήθηκαν για τη συγκράτηση του ζώου. Παρόλα αυτά, το έργο του Ντύρερ εκτόπισε εκείνο του Burgkmair σε δημοφιλία. Διασώζεται μόνο ένα αντίγραφο της ξυλογραφίας του Burgkmair, που φυλάσσεται στην Αλμπερτίνα (Graphische Sammlung Albertina) της Βιέννης, ενώ αντίθετα το πρωτότυπο έργο του Ντύρερ αντιγράφτηκε πολλές φορές. Η πρώτη τυπογραφία του χρονολογείται το 1515, διαθέτοντας πέντε χαρακτηριστικές γραμμές κειμένου στην επικεφαλίδα, ενώ αρκετές εκτυπώσεις ακολούθησαν μετά το θάνατο του Ντύρερ, το 1528, συμπεριλαμβανομένων δύο τυπογραφιών κατά τη δεκαετία του 1540 και δύο ακόμα στα τέλη του 16ου αιώνα. Μεταενέστερες τυπογραφίες περιλαμβάνουν έξι γραμμές περιγραφικού κειμένου. Το αρχικό ξύλινο τεμάχιο του Ντύρερ χρησιμοποιήθηκε και αργότερα, αν και σε νεότερες εκτυπώσεις διαφαίνονται οπές από σαράκι.
thumb|left|240px|Έμβλημα του [[Αλέξανδρος των Μεδίκων|Αλεξάνδρου των Μεδίκων, από το έργο του Πάολο Τζόβιο Dialogo dell'impresse militari et amorosi, 1557.]]
Παρά τις ανακρίβειές της, η εικόνα του ρινόκερου που φιλοτέχνησε ο Ντύρερ παρέμεινε εξαιρετικά δημοφιλής και μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα θεωρείτο ακριβής αναπαράσταση του θηλαστικού. Ενδεχομένως να ήταν συνειδητή η επιλογή του να φιλοτεχνήσει μία ξυλογραφία, στη θέση μιας λεπτομερέστερης και πιο εκλεπτυσμένης χαλκογραφίας, προκειμένου να εξασφαλίσει τη δυνατότητα μαζικής παραγωγής τυπογραφιών. Οι εικόνες που παράχθηκαν από την ξυλογραφία χρησιμοποιήθηκαν σε φυσιοκρατικά κείμενα, όπως η Κοσμογραφία (Cosmographiae, 1544) του Σεμπάστιαν Μύνστερ (Sebastian Münster), το Historiae Animalium (1551) του Conrad Gessner, το Histoire of Foure-footed Beastes (1607) του Edward Topsell, και άλλα. Τον Ιούνιο του 1536, ο Αλέξανδρος των Μεδίκων επέλεξε ένα ρινόκερο - εμφανώς βασισμένο στην αναπαράσταση του Ντύρερ - ως θέμα του εμβλήματός του, το οποίο περιλάμβανε τη ρήση "Non buelvo sin vencer" («Δεν θα επιστρέψω δίχως τη νίκη»). Το 1549, ένα γλυπτό που αναπαριστά ένα ρινόκερο, επίσης βασισμένο στην εικόνα του Ντύρερ, τοποθετήθηκε στη βάση ενός οβελίσκου ύψους 21 μ., σε σχέδιο του Jean Goujon, και υψώθηκε μπροστά από το ναό της Αναστάσεως, επί της οδού Σεντ Ντενί του Παρισιού, προκειμένου να τιμηθεί ο νέος βασιλιάς της Γαλλίας Ερρίκος Β'. Ένα παρόμοιο ανάγλυφο έργο διακοσμεί τον καθεδρικό ναό της Πίζας. Ο ρινόκερος του Ντύρερ χρησιμοποιήθηκε σε πολυάριθμα ακόμα έργα ζωγραφικής και γλυπτικής, ενώ εξελίχθηκε επίσης σε δημοφιλές διακοσμητικό θέμα για πορσελάνες. Η απήχηση του ανακριβούς σχεδίου παρέμεινε σταθερή παρά την παρουσία ενός ινδικού ρινόκερου στη Μαδρίτη, από το 1579 έως το 1587, και την έκθεση ενός ζωντανού ρινόκερου στο Λονδίνο την περίοδο 1684–86, και για δεύτερη φορά μετά το 1739.
right|250px|thumb|Πορσελάνινος ρινόκερος στο Μουσείο Πορσελάνης του Meissen, έργο βασισμένο σε γλυπτό του Γιόχαν Γκέτλιμπ Κίρχνερ, περίπου του 1730. Αντλεί στοιχεία από τον ρινόκερο του Ντύρερ, όπως μαρτυρά το χαρακτηριστικό μικρό κέρατο στην πλάτη του ζώου. Η δεσπόζουσα θέση της εικόνας του Ντύρερ άρχισε να κλονίζεται από τα μέσα του 18ου αιώνα, όταν ολοένα περισσότεροι ρινόκεροι μεταφέρονταν στην Ευρώπη και παρουσιάζονταν στο κοινό δίνοντας τη δυνατότητα για περισσότερες και ακριβέστερες νέες αναπαραστάσεις. Το 1749, ο Ζαν Μπατίστ Ουντρί φιλοτέχνησε ένα πορτρέτο, σχεδόν πραγματικών διαστάσεων, του ρινόκερου που ονομάστηκε Κλάρα και περιόδευσε για δεκαεπτά χρόνια στην Ευρώπη, ενώ περίπου το 1790, ο Τζορτζ Σταμπς (George Stubbs) ζωγράφισε επίσης ένα πορτρέτο ρινόκερου. Τα δύο έργα υπήρξαν πολύ περισσότερο ακριβή σε σύγκριση με την ξυλογραφία του Ντύρερ, αποτυπώνοντας με ρεαλιστικότερο τρόπο το παχύδερμο θηλαστικό, συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στον εκτοπισμό του έργου του Ντύρερ από τη φαντασία της κοινής γνώμης. Ειδικότερα, ο πίνακας του Ουντρί αποτέλεσε πηγή για την εικονογράφηση του εγκυκλοπαιδικού έργου Φυσική Ιστορία (Histoire naturelle) του κόμη Ζωρζ-Λουί Λεκλέρ. Το 1790, ο Τζέιμς Μπρους, στο ταξιδιωτικό έργο Travels to discover the source of the Nile, απέρριψε το έργο του Ντύρερ ως «θαυμάσια κακοεκτελεσμένο σε όλα τα μέρη του» και "πηγή όλων των τερατωδών μορφών» με τις οποίες έχει σχεδιαστεί ο ρινόκερος από τότε. Η εικονογράφηση ενός αφρικανικού λευκού ρινόκερου στο έργο του Μπρους, χαρακτηρίζεται παρ'όλα αυτά από παρόμοιες ανακρίβειες με τον ρινόκερο του Ντύρερ . thumb|right|250px|Rinoceronte vestido con puntillas (1956) του [[Σαλβαδόρ Νταλί.]]
Σύμφωνα με τον σημειολόγο Ουμπέρτο Έκο, οι διαβαθμίσεις και οι φολίδες που χρησιμοποίησε υπερβολικά ο Ντύρερ, αποτέλεσαν αναγκαίο στοιχείο για την αναπαράσταση του ζώου, ακόμα και για τους γνώστες της ακριβούς μορφής του, καθώς μόνο αυτά τα προτυποποιημένα γραφικά σημεία ήταν ικανά να δηλώσουν την έννοια ρινόκερος στο θεατή της εικόνας. Μέχρι τα τέλη του 1930, το έργο του Ντύρερ εμφανιζόταν σε γερμανικά σχολικά εγχειρίδια ως πιστή αναπαράσταση του ρινόκερου. Στη Γερμανική γλώσσα, ο ινδικός ρινόκερος ονομάζεται ακόμα Panzernashorn, δηλ. «πάνοπλος ρινόκερος». Εξακολουθεί να ασκεί ισχυρή καλλιτεχνική επίδραση, ενώ αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Ισπανό ζωγράφο Σαλβαδόρ Νταλί όταν φιλοτέχνησε το γλυπτό Rinoceronte vestido con puntillas (1956), το οποίο εκτίθεται στο Puerto Banús της Μαρμπέλα από το 2004.
Μύνης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μύνης ή Μύνητας (γενική: του Μύνητος) είναι γνωστός ο σύζυγος της Βρισηίδας, βασιλιάς της πόλεως Λυρνησσού. Ο Μύνης, που ήταν γιος του βασιλιά Ευήνου και είχε έναν αδελφό, τον Επίστροφο, σκοτώθηκε από τον Αχιλλέα όταν αυτός κυρίευσε και κατέστρεψε τη Λυρνησσό. Ο Αχιλλέας τότε σκότωσε και τα τρία αδέλφια της Βρισηίδας και πήρε την ίδια αιχμάλωτη. Ο Μύνης αναφέρεται σε δύο ραψωδίες της Ιλιάδας (Β 692 και Τ 296).
Νόρμαν Μπέητς
Ο Νόρμαν Μπέητς είναι ένα φανταστικό πρόσωπο, που δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Ρόμπερτ Μπλοχ ως κεντρικός ήρωας στην νουβέλα του "Ψυχώ". Ο χαρακτήρας του είναι βασισμένος στον πραγματικό δολοφόνο Εντ Γκέιν. Στην ομώνυμη μεταφορά του βιβλίου στον κινηματογράφο, τον υποδύθηκε ο Άντονι Πέρκινς και αργότερα ο Βινς Βoν στο ριμέικ της ταινίας (1998).
Βιογραφία
Τόσο στην νουβέλα όσο και στην ταινία, είναι φανερό πως ο Νόρμαν ως παιδί υπέστη ψυχολογική καταπίεση από την μητέρα του, που προσπαθούσε να τον πείσει ότι οι γυναίκες είναι σατανικές. Οι δυο τους ζούσαν με πολλά προβλήματα έπειτα τον θάνατο του πατέρα του, αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Όταν ο Μπέητς όμως ήταν έφηβος, η μητέρα του γνώρισε έναν άντρα, κάνοντας τον να νιώσει τρομερή ζήλια. Τους δολοφόνησε με στρυχνίνη, αλλά στην συνέχεια, τον κυρίευσαν οι ενοχές. Στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να διαγράψει την ανάμνηση του εγκλήματος από το μυαλό του, αναπτύχθηκε μία νέα προσωπικότητα στο μυαλό του, αυτή της μητέρας του.
Στο βιβλίο του ο Μπλοχ, αναλύει κάθε πτυχή του πολύπλοκου χαρακτήρα του Νόρμαν. Ως "Νόρμαν" Μπέητς, είναι απλά ο μικρός γιος της μητέρας του και πρέπει να κάνει ό,τι εκείνη του πει. Ως "Νόρμα" Μπέητς, ντύνεται με τα ρούχα της, μιμείται την φωνή της, και σκοτώνει οποιονδήποτε προσπαθεί να μπει ανάμεσά της και στον "Νόρμαν", ειδικά νεαρές όμορφες γυναίκες. Η φυσιολογική πλευρά του εαυτού του είναι ένας συνηθισμένος ενήλικας, ιδιοκτήτης ενός μοτέλ, που φροντίζει τους πελάτες του.
Μετά τον φόνο της Μαίρυ Κρέιν (Μάριον Κρέιν στην ταινία) και του Μίλτον Άρμπογκαστ, ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ, συλλαμβάνεται από τις αρχές. Θεωρείται "τρελός" και στέλνεται σε ένα ψυχιατρείο, όπου η προσωπικότητα της μητέρας του υπερνικά τις δύο άλλες στο μυαλό του και κυριαρχεί: συμπεριφέρεται, μιλά και σκέφτεται ακριβώς όπως εκείνη.
Περιγραφή
Η εμφάνιση και ο χαρακτήρας του Νόρμαν μεταξύ του βιβλίου και της ταινίας διαφέρουν σε μερικά σημεία. Στην νουβέλα είναι ένας μεσήλικας, περίπου 45 ετών, κοντός και υπέρβαρος. Στην ταινία είναι περίπου 28 ετών, ψηλός, λεπτός και κομψός. Στην πραγματικότητα ο Άλφρεντ Χίτσκοκ αποφάσισε πως ήθελε οι θεατές να μπορέσουν να συμπαθήσουν τον Νόρμαν, γι'αυτό και τον παρουσίασε ως ένα "αγόρι της διπλανής πόρτας". Μία άλλη σημαντική διαφορά μεταξύ νουβέλας και ταινίας είναι πως ο Μπέητς του Μπλοχ παρίστανε την μητέρα του μόνο όταν μεθούσε, ενώ του Χίτσκοκ άλλαζε προσωπικότητα χωρίς να έχει πιει αλκοόλ. Ο Νόρμαν Μπέητς μπορεί να ξεκίνησε ως ο ανταγωνιστής της ταινίας "Ψυχώ", τελικά όμως εξελίχθηκε στον βασικό πρωταγωνιστή των επόμενων έργων, ως ένα τραγικό θύμα ψυχικής ασθένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Ημερολόγιο πλοίου
Το βιβλίο αυτό συμπληρώνεται από τον Πλοίαρχο σύμφωνα με το "πρόχειρο" ημερολόγιο που τηρεί ο Αξιωματικός Φυλακής, και προσκομίζεται για θεώρηση στις Αρχές του λιμένα αμέσως μετά τον κατάπλου και προ του απόπλου αν έγιναν ενδιάμεσα εμπορικές πράξεις.
Στα επιβατηγά πλοία εσωτερικών γραμμών, η θεώρηση αυτή γίνεται από τις Αρχές του λιμένα αφετηρίας ή από την Αρχή του πρώτου λιμένα προσέγγισης σε έκτακτα περιστατικά.
Παράλληλα με το Ημερολόγιο Γεφύρας στα πλοία τηρούνται επίσης και το Ημερολόγιο Μηχανής και το Ημερολόγιο Ασυρμάτου. Σε αντιδιαστολή των άλλων, το Ημερολόγιο Γεφύρας ονομάζεται και "Ημερολόγιο Καταστρώματος".
Κατηγορία:Ναυτιλιακά έγγραφα
Κυριακάτικο ξύπνημα
Το Κυριακάτικο ξύπνημα είναι ελληνική ρομαντική κωμική ταινία του 1954 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη.
Πλοκή
Μια νέα κοπέλα, η Μίνα Λαμπρινού (Έλλη Λαμπέτη), πρωί Κυριακής, πηγαίνει για μπάνιο. Αλλά στην παραλία δυο πιτσιρικάδες της κλέβουν την τσάντα, στην οποία υπάρχει ένα λαχείο. Οι πιτσιρικάδες το πουλάνε στον Αλέξη Λορεντζάτο, έναν φτωχό μουσικό. Στην κλήρωση, το λαχείο κερδίζει τον πρώτο αριθμό, γεγονός που πληροφορείται διαβάζοντας μια εφημερίδα ενώ ταυτόχρονα τραγουδά την επιτυχία "Δυστυχισμένος" στο νυχτερινό κέντρο όπου εργάζεται.
Τότε η Μίνα (που θυμάται τι αριθμό είχε το λαχείο, γιατί ήταν ίδιος με την ημερομηνία των γενεθλίων της) προσπαθεί να διεκδικήσει τα χρήματα με τη βοήθεια του δικηγόρου Παύλου Καραγιάννη (Γιώργος Παππάς), που τη βοήθησε να επιστρέψει σπίτι της μετά την κλοπή παίρνοντάς τη με οτοστόπ. Στο μεταξύ, η συζυγική ζωή του Παύλου έχει καταρρεύσει εξαιτίας του θανάτου του παιδιού του και οι σχέσεις του με τη σύζυγό του, Λίζα (Τασσώ Καββαδία), έχουν διαταραχτεί βαθιά. Η Λίζα πληροφορείται για τη γνωριμία του Παύλου με τη Μίνα και δυσαρεστείται ιδιαίτερα.
Στο μεταξύ, ο Αλέξης, ο οποίος είναι νόμιμος κάτοχος του λαχείου, εισπράττει τα χρήματα. Έχοντας υποσχεθεί στην Καίτη (Σαπφώ Νοταρά), τη σπιτονοικοκυρά του, να της αγοράσει δώρο ένα καπέλο, πηγαίνει στο καπελάδικο όπου εργάζεται η Μίνα, τη γνωρίζει και νιώθει αμέσως συμπάθεια γι' αυτήν. Προθυμοποιείται να της παραχωρήσει το ένα τρίτο από τα κέρδη του λαχείου, αλλά εκείνη δεν δέχεται, απαιτώντας όλο το ποσό. Μετά από διάφορες παρεξηγήσεις, η Μίνα αποδέχεται τον έρωτα του Αλέξη και παραδέχεται πως τον αγαπά κι αυτή, με την υπόθεση να κλείνει καθώς οι δυο πρωταγωνιστές γίνονται τελικά ζευγάρι και μοιράζονται μεταξύ τους τα χρήματα του λαχείου.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Ο Δημήτρης Χορν ζήτησε από τον φίλο του Μιχάλη Κακογιάννη να γυρίσει αυτή την ταινία με στόχο να διαφημιστεί ο θεατρικός θίασος που είχε μαζί με την Έλλη Λαμπέτη και τον Γιώργο Παππά. Ο Χορν ήθελε στην ταινία τρεις ισοδύναμους ρόλους, κάτι που τήρησε ο Κακογιάννης. Τα εξωτερικά γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα, ενώ τα εσωτερικά στα στούντιο NAXAS, στο Κάιρο της Αιγύπτου. Η πρεμιέρα της ταινίας στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1954.
Τα πλάνα από την Αθήνα περιλαμβάνουν σκηνές στον (τότε) Βασιλικό Κήπο, τη Νεάπολη και τον λόφο του Στρέφη. Στα γυρίσματα στην Αίγυπτο η Λαμπέτη αρρώστησε από αμοιβάδες, με αποτέλεσμα να χάσει βάρος, κάτι που είναι εμφανές στις σκηνές της ταινίας. Το Κυριακάτικο ξύπνημα είναι η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση για την Τασσώ Καββαδία και η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ο Μιχάλης Κακογιάννης. Ο ίδιος ο Κακογιάννης παίζει έναν μικρό ρόλο εμφανιζόμενος σε ένα μπαρ, όπου πίνει κρασί.
Το τραγούδι «Δυστυχισμένος», που ερμηνεύει ο Χορν, το έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις.
Επιπλέον, είναι η ταινία που δημιούργησε ένα από τα πιο διάσημα ειδύλλια του θεάματος της εποχής, αυτό του Χορν και της Λαμπέτη, και αποτέλεσε την αρχή της επτάχρονης σχέσης τους.
Η ταινία κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 11 Σεπτεμβρίου 2007.
Διακρίσεις
Η ταινία, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου το 1954, έλαβε Diploma of Merit. Επίσης, συμμετείχε στο διαγωνιστικό μέρος του Φεστιβάλ των Καννών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Μιχάλη Κακογιάννη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αίγυπτο Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Μήλλας Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Πετρόνιος Μάξιμος
Ο Πετρόνιος Μάξιμος (Flavius Anicius Petronius Maximus Augustus, 396 – 22 Απριλίου 455) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για δυόμισι μήνες το 455. Πλούσιος γερουσιαστής και εξέχων αριστοκράτης, συνέβαλε στις δολοφονίες του στρατιωτικού διοικητή Φλάβιου Αέτιου και του αυτοκράτορα Ουαλεντινιανού Γ΄.
Θεωρείται ως ο αυτοκράτορας που σηματοδοτεί την έναρξη του οριστικού τέλους της δυτικής αυτοκρατορίας. Δολοφονήθηκε πιθανότατα από τον ρωμαϊκό όχλο δύο μήνες μετά την ενθρόνιση του. Διάδοχός του ήταν ο Άβιτος
Η ανάρρηση στον θρόνο
Ο Πετρόνιος Μάξιμος ήταν αξιωματικός στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Ονώριου από το 411 μέχρι το 423 οπότε ανέβηκε γρήγορα την ιεραρχία. Το 455 δολοφόνησε τον αυτοκράτορα Ουαλεντινιανό κατά τη διάρκεια τοξοβολίας στο Άρεως Πεδίον στη Ρώμη, χρησιμοποιώντας δύο Ούννους υπηρέτες με αφορμή την προσβολή της συζύγου του. Ως εκ τούτου ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας με τη βοήθεια του στρατού.
Η Βασιλεία και το τέλος του
Δεν επέδειξε ηγετικά προσόντα, γεγονός συμβατό με τη γενικότερη παρακμή του βασιλείου του. Όταν πέθανε η σύζυγος του (Λουκίνα), παντρεύτηκε τη χήρα του Ουαλεντινιανού Λικινία Ευδοξία. Η Λικινία, η οποία πιθανώς τον παντρεύτηκε για να εκδικηθεί το θάνατο του πρώτου της συζύγου, δεν άργησε να προσεταιριστεί τον πανίσχυρο τότε βασιλιά των Βανδάλων Γιζέριχο και να του ζητήσει βοήθεια ώστε να απαλλαγεί από τον σύζυγο της. Ο Γιζέριχος αποβιβάστηκε στην Ιταλία κι αφού κατέλαβε τη Ρώμη εκθρόνισε τον Πετρόνιο ο οποίος δολοφονήθηκε λιθοβολούμενος από τον όχλο της Ρώμης. Κατά άλλη εκδοχή αναφέρεται ότι σκοτώθηκε από «ένα Ρωμαίο στρατιώτη που ονομαζόταν Ursus. Το σώμα του πετάχτηκε ακρωτηριασμένο στον Τίβερη ποταμό. Ο γιος του από τον πρώτο του γάμο Παλλάδιος ο οποίος υπήρξε καίσαρας στο ίδιο διάστημα και είχε παντρευτεί τη μεγαλύτερη κόρη του Ουαλεντινιανού, πιθανότατα δολοφονήθηκε επίσης από τον όχλο. Εντωμεταξύ ο αρχηγός των Βανδάλων Γιζέριχος απέσπασε λάφυρα, συνέλαβε αιχμαλώτους και πήρε την Λικινία Ευδοξία και τις δύο κόρες της μαζί του.
Δευτερογενείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Αλεξάντρ Πότρεσοφ
Ο Αλεξάντρ Νικολάγιεβιτς Πότρεσοφ (ρωσικά: Алекса́ндр Никола́евич Потре́сов, 13 Σεπτεμβρίου 1869, Μόσχα – 11 Ιουλίου 1934, Παρίσι) ήταν Ρώσος σοσιαλδημοκράτης και ένας από τους ηγέτες του Μενσεβικισμού. Ήταν ένας από τους έξι αρχικούς συντάκτες της εφημερίδας Ίσκρα (Σπίθα).
Η ζωή του
Ο Α.Ν. Πότρεσοφ γεννήθηκε από αρχοντική οικογένεια. ο πατέρας του ήταν Υποστράτηγος. Σπούδασε φυσική, μαθηματικά και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Ως φοιτητής ήρθε σε επαφή με επαναστατικές ομάδες. Στις αρχές του 1890 μεταστράφηκε από τον Λαϊκισμό στον Μαρξισμό και προσχώρησε στους μυστικούς Σοσιαλ-Δημοκρατικούς κύκλους του Π.Β. Στρούβε και Γ.Ο. Μάρτοφ. Το 1892 ήρθε σε επαφή με την εξόριστη ομάδα Απελευθέρωση της Εργασίας του Γκ.Β. Πλεχάνοφ και κανόνισε να εκδοθούν ορισμένα γραπτά του Πλεχάνοφ νόμιμα. Η Ρωσική κυβέρνηση εκείνη την εποχή ανησυχούσε περισσότερο για τον επαναστατικό λαϊκισμό της Ναρόντναγια Βόλια (Θέληση του Λαού) παρά για τον Πλεχάνοφ, του οποίου η ομάδα ήταν σε αντίθεση με τον λαϊκισμό.
Το 1896 ο Πότρεσοφ βοήθησε να ιδρυθεί στην Αγία Πετρούπολη η Ένωση Αγώνα για την Απελευθέρωση της Εργατικής Τάξης, ένας από τους πυρήνες του Ρωσικού Σοσιαλ-Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος (ΡΣΔΕΚ). Στα άλλα μέλη της Ένωσης της Αγίας Πετρούπολης περιλαμβάνονταν ο Μάρτοφ και ο Β.Ι. Λένιν. Το 1897, ο Πότρεσοφ συνελήφθη και εξορίστηκε στην επαρχία Βιάτκα. Αφού αφέθηκε ελεύθερος το 1900 έφυγε από τη Ρωσία και έζησε κυρίως στη Γερμανία, όπου είχε καλές επαφές μεταξύ των Γερμανών Σοσιαλ-Δημοκρατών και μεταξύ των Ρώσων εξορίστων. Καλλιεργήθηκε παραπέρα, κοντά στον Π.Β. Αξελρόντ και τη Β.Ι. Ζασούλιτς. Το 1898, ο Πότρεσοφ παντρεύτηκε τη συνεξόριστή του Αικατερίνα Τουλινβόια.
Μαζί με τους Πλεχάνοφ, Αξελρόντ, Ζασούλιτς, Λένιν και Μάρτοφ ο Πότρεσοφ εξέδωσε την εφημερίδα Ίσκρα (Σπίθα), της οποίας αποστολή ήταν να υπερασπιστεί τον ορθόδοξο Μαρξισμό (όπως τον κατανοούσε ο Πλεχάνοφ) κατά των διαφόρων αιρέσεων του Οικονομισμού και του Αναθεωρητισμού που ήταν τότε ρεύμα μέσα στους Ρώσους Σοσιαλ-Δημοκράτες. Το 1898 ο Πότρεσοφ βοήθησε να ιδρυθεί το Ρωσικό Σοσιαλ-Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (ΡΣΔΕΚ). Ωστόσο, το 1901-02 ο Πότρεσοφ ασθένησε σοβαρά και μπορούσε να κάνει ελάχιστη εκδοτική δουλειά. Ο Λένιν πρότεινε να μειωθεί η συντακτική επιτροπή στον ίδιο, τον Πλεχάνοφ και τον Μάρτοφ, απορρίπτοντας τους λιγότερο παραγωγικούς Αξελρόντ, Ζασούλιτς και Πότρεσοφ. Αυτό προκάλεσε κάποια έχθρα μεταξύ του Λένιν και αυτών που πρότεινε να αποχωρήσουν. Το 1903, όταν το ΡΣΔΕΡΚ διασπάστηκε σε Μπολσεβίκους και Μενσεβίκους, ο Πότρεσοφ τάχθηκε με τους δεύτερους.
Μέχρι το τέλος του 1903 ήταν ο Λένιν που έφυγε από την Ίσκρα, ενώ ο Πότρεσοφ επέστρεψε στη συντακτική επιτροπή. Ήταν πολύτιμος για τους Μενσεβίκους λόγω των καλών του επαφών με τους Γερμανούς Σοσιαλ-Δημοκράτες, και ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για το γεγονός ότι οι περισσότεροι ηγέτες του SPD έτειναν να διάκεινται ευμενώς προς τους Μενσεβίκους (αν και επίσημα ήταν ένθερμα ουδέτεροι). Ωστόσο, σύντομα αναπτύχθηκαν εντάσεις μεταξύ Πότρεσοφ και Πλεχάνοφ. Ο Πλεχάνοφ, ο οποίος είχε ψηφίσει τους Μενσεβίκους το 1903, πίεζε για την επανένωση του ΡΣΔΕΚ. Σε αυτό είχε την υποστήριξη των Γερμανών. Ο Πότρεσοφ, με την υποστήριξη της Ζασούλιτς, θεωρούσε τη συνεργασία με τον Λένιν αδύνατη. Ο Πότρεσοφ και η Ζασούλιτς έφυγαν από τη συντακτική επιτροπή της Ίσκρα.
Η Επανάσταση του 1905 έφερε πίσω στη Ρωσία τον Πότρεσοφ, όπου εξέδωσε τις εφημερίδες των Μενσεβίκων Νακάλο (Έναρξη) και Νέφσκι Γκόλος (Νέα Φωνή). Παρακολούθησε επίσης τα συνέδρια του κόμματος των Μενσεβίκων το 1906 και το 1907. Μετά την ήττα της Επανάστασης του 1905, ο Πότρεσοφ συμφωνούσε με τους λεγόμενους “Λικβινταριστές” που ήθελαν να αναστείλουν την παράνομη επαναστατική δουλειά και να επικεντρωθούν στη συνδικαλιστική δουλειά (νόμιμη από το 1906) και τις εκλογές για τη Δούμα. Σε αυτή την κατεύθυνση ήταν διαμετρικά αντίθετος ο Λένιν, αλλά αυτό τον έβαλε σε αντίθεση με τους Μενσεβίκους του Κόμματος, όπως ο Μάρτοφ. Παρ’ όλα αυτά, ο Λικβινταρισμός ήταν ένα ισχυρό ρεύμα μέσα στους Μενσεβίκους, και ο Πότρεσοφ, σαν εκδότης της Λικβινταριστικής εφημερίδας Νάσα Ζαριά (Το Χρέος μας), ήταν ένας από τους πιο διαπρεπείς θεωρητικούς της. Εκτός από τη δημοσιογραφία, ο Πότρεσοφ έγραψε ιστορικά και κοινωνιολογικά δοκίμια. Ήταν ένας από τους εκδότες και συνεργάτες του τετράτομου Το Σοσιαλιστικό Κίνημα στη Ρωσία στις Αρχές του 20ου αιώνα (1909-14).
Το 1914, ο Πότρεσοφ αμέσως υιοθέτησε τις θέσεις των Αμυνιτών. Υποστηρίχθηκε από τον Πλεχάνοφ αλλά εγκαταλείφθηκε από τους περισσότερους Μενσεβίκους, που ήταν επιφυλακτικοί για την αμέριστη υποστήριξη του Πότρεσοφ στο “πόλεμο για τη νίκη”. Ο Πότρεσοφ, ωστόσο, υποστήριζε ότι η νίκη της Αντάντ επί των Κεντρικών Δυνάμεων θα είναι νίκη της Δυτικής Δημοκρατίας επί του Πρωσικού μιλιταρισμού, και θα ωφελούσε το σοσιαλιστικό κίνημα παντού. Προπαγάνδιζε αυτές τις απόψεις στο περιοδικό Νάσε Ντέλο (Ο Σκοπός μας). Ο Πότρεσοφ παρ’ όλα αυτά ήταν ιδιαίτερα επικριτικός στην κυβέρνηση για ανεπαρκή διεξαγωγή του πολέμου. Το 1915 αυτό οδήγησε στο κλείσιμο του περιοδικού του και στην εξορία του από την Πετρούπολη. Του επετράπη, ωστόσο, να ζήσει στη Μόσχα και συνέχισε εκεί τη δημοσιογραφία του. Ο Πότρεσοφ προσπάθησε να βοηθήσει την πολεμική προσπάθεια προσχωρώντας στην Επιτροπή Πολεμικής Βιομηχανίας Μόσχας.
Το 1917 χαιρέτησε τη Φεβρουαριανή Επανάσταση επειδή έδιωξε την ανίκανη κυβέρνηση του Τσάρου. Ζήτησε όμως να συνεχίσει την πολεμική προσπάθεια με κάθε κόστος, πράγμα που τον αποξένωσε από τους περισσότερους Μενσεβίκους. Ακόμη και οι Επαναστάτες Αμυνίτες που κυριαρχούσαν στα σοβιέτ τον κράτησαν σε απόσταση. Κατά την προετοιμασία των εκλογών για τη Συντακτική Συνέλευση, ο Πότρεσοφ απείλησε να αποχωρήσει από το ΡΣΔΕΚ και να μπει επικεφαλής ξεχωριστού ψηφοδελτίου. Ο Πότρεσοφ εναντιώθηκε αποφασιστικά στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Το 1918 αποχώρησε από το ΡΣΔΕΚ και προσχώρησε στην Ένωση για τη Σωτηρία της Ρωσίας, μια ομάδα που ένωνε δεξιούς Μενσεβίκους, Εσέρους και Λαϊκούς Σοσιαλιστές. Αργότερα μετάνιωσε για τη συνεργασία αυτή.
Πηγές
Κατηγορία:Μενσεβίκοι
Λίντσεϊ Λόχαν
Η Λίντσεϊ Λόχαν (Lindsay Dee Lohan, 2 Ιουλίου 1986) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και μοντέλο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 2 Ιουλίου του 1986. Ξεκίνησε την καριέρα ως μοντέλο από την παιδική ηλικία. Σε ηλικία 10 ετών συμμετείχε στην τηλεοπτική σειρά Another World καθώς επίσης είχε στο βιογραφικό της περισσότερες από 60 τηλεοπτικες εμφανίσεις σε διαφημίσεις, ενώ ένα χρόνο αργότερα πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας στη ταινία της Disney The Parent Trap του 1998. Λίγο αργότερα εμφανίστηκε σε δυο ακόμα ταινίες της Disney που προβλήθηκαν στην τηλεόραση, η ταινία Life Size το 2000 και η ταινία Get a Clue το 2002. Ακολούθησε η εμφάνισή της στην ταινία Freaky Friday του 2003 και η ταινία Confessions of a Teenage Drama Queen το 2004. Καθιερώθηκε, όμως, ως εφηβικό είδωλο με την εμπορική επιτυχία Mean Girls μια νεανική ταινία του 2004 που κατόρθωσε να γίνει cult στο εφηβικό κοινό.Θεωρείται ως μια από τις πιο διάσημες εφηβικές ταινίες. Για τις δύο τελευταίες ταινίες απέσπασε βραβεία στα MTV Movie Awards και Teen Choice Awards. Το 2004 εξέδωσε το πρώτο της άλμπουμ, Speak, το οποίο έγινε πλατινένιο και κυκλοφόρησε το επιτυχημένο single   Rumors' '' ' το οποίο απέσπασε υποψηφιότητα στα MTV Video Music Awards. Ακολούθησε το 2005 ο δεύτερος της δίσκος A Little More Personal (Raw), ο οποίος κατόρθωσε να γίνει χρυσός. Συνέχισε την εμπορικη επιτυχία της και το 2005 με την ταινία της Disney Herbie: Fully Loaded, η οποία έσπασε τα ταμεία στο Αμερικάνικο Box Office. Την ίδια περίοδο απέσπασε τον τίτλο Teen Queen του Χόλιγουντ.
Το 2006 πρωταγωνιστησε στην ρομαντική κομεντί Just my Luck, ενώ έλαβε και κριτικά επιτυχημενους ρόλους σε πιο ανεξάρτητες κινηματογραφικες παράγωγες, όπως οι ταινίες A Prairie Home Companion και το πολιτικό δράμα Bobby. Για την τελευταία ταινία απέσπασε βραβείο Καλύτερης Πρωτοεμφανιζομενης γυναίκας και καλύτερης ηθοποιού στο Κινηματογραφικο Φεστιβάλ του Χόλιγουντ.
Μέχρι το 2007 η καριέρα της ήταν ανοδική, λαμβάνοντας θετικές κριτικές για τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε ενώ και οι μουσικοί δίσκοι της σημείωναν επιτυχία. Για της ταινίες Georgia Rule και Chapter 27 το 2007 απέσπασε θετικά σχόλια. Το ίδιο έτος πρωταγωνιστησε την ταινία θρίλερ I Know Who Killed me.Το ίδιο έτος ονομάστηκε #1 πιο σέξι γυναικά του πλανήτη από το περιοδικό Maxim.
Επανήλθε στον χώρο της μόδας το 2008 και το 2009, προωθώντας την σειρά ρούχων 6126. Έγινε μοντέλο για την Miu Miu, την Fornarina και τον Phlip Plein, ενώ φωτογραφήθηκε για τα πιο διάσημα περιοδικά στον χώρο της μόδας από τους πιο διάσημους φωτογράφους, όπως Tyler Shields και Terry Richardson. Το 2009 σε συνεργασία με την Sephora κυκλοφορεί το προϊόν μαυρίσματος που φέρει την υπογραφή της με τίτλο Sevin Nyne. Παράλληλα, συμμετέχει το 2010 ως guest σχεδιάστρια στον επώνυμο γαλλικό οίκο Emanuel Ungaro για την ανοιξιάτικη/καλοκαιρινή κολεξιόν 2011, η οποία προωθήθηκε κατά την διάρκεια της Παριζιάνικης Εβδομάδας Μόδας το 2010.
Το 2008 εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά Ugly Betty, ενώ συμμετείχε στο τηλεοπτικό φιλμ Labor Pains το 2009 καθώς και στην ταινία Machete του Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ το 2010.Ταυτόχρονα παρουσίασε το δικό της ντοκιμαντέρ στο Βρετανικό Κανάλι BBC3 ονόματι Lindsay Lohan's Indian Journey. Συνέχισε να εμφανίζεται σε τηλεοπτικές παραγωγές, μεταξύ των οποίων πρωταγωνίστησε στο τηλεοπτικό φιλμ για την βιογραφία της Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τη σχέση της με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον, Liz & Dick του 2012. Συνέχισε ανοδικά την καριέρα της στην τηλεόραση με εμφανίσεις στις σειρές Anger Management, Glee, Eastbound & Down, Saturday Night Live, 2 Broke Girls. Το ίδιο έτος φωτωγραφηθηκε γυμνή για το εξώφυλλο του περιοδικού Playboy, σε ένα εξώφυλλο που έκανε ρεκόρ πωλήσεων.
Το 2013 πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική ταινία The Canyons και συμμετείχε ως διασημότητα στην κωμική ταινία Scary Movie 5. Για τον ρόλο της στην ταινία The Canyons απέσπασε θετικά σχόλια και το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιο στο Melbourne Underground Film Festival 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες ποπ Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί
Κιπ Κίνκελ
Ιστορικό
Ο Κίνκελ γεννήθηκε στο Σπρίγνκφιλντ του Όρεγκον. Οι γονείς του ονομάζονταν Ουίλλιαμ Κίνκελ και Φέιθ Ζουράνσκι. Έχει μια μεγαλύτερη αδερφή που ονομάζεται Κρίστιν. Οι γονείς του ήταν καθηγητές Ισπανικών. Η μητέρα του δίδασκε επίσης Γαλλικά στο γυμνάσιο του Σπρίνγκφιλντ. Όταν ο Κίνκελ ήταν σε ηλικία έξι ετών, η οικογένεια του και ο ίδιος πέρασαν έναν χρόνο στην Ισπανία. Εκεί ο Κίνκελ παρακολούθησε για ένα έτος μαθήματα σε μη αγγλόφωνο σχολείο, το οποίο ήταν για τον ίδιο δύσκολη διαδικασία. Όταν η οικογένεια επέστρεψε στο Όρεγκον, εγγράφηκε στο σχολείο Γουόλτερβιλ στο Σπρίνγκφιλντ. Άκουγε πολύ τους Nine Inch Nails και τον Μέριλυν Μάνσον. Το τραγούδι του Μέριλυν Μάνσον "The Reflecting God" έγινε το αγαπημένο του και οι στίχοι πλαισίωσαν το υπνοδωμάτιό του.
Στο σχολείο, οι καθηγητές του τον θεωρούσαν ανώριμο και καθυστερημένο φυσικά και συναισθηματικά. Μετά από υποδείξεις των καθηγητών του, ο Κίνκελ επανέλαβε την πρώτη τάξη του γυμνασίου. Στην τέταρτη τάξη, διαγνώστηκε δυσλεξία και ο Κίνκελ τοποθετήθηκε σε ειδική τάξη. Το 1996, ο Κίνκελ συνελήφθη να κλέβει δίσκους από τοπικό δισκοπωλείο και το 1997 να πετάει πέτρες σε διερχόμενα αυτοκίνητα μαζί με τους φίλους του. Μετά από τη δεύτερη πράξη του, υποχρεώθηκε σε 32 ώρες κοινωνικής εργασίας και σε ψυχιατρικό τεστ. Αργότερα, τοποθετήθηκε σε ψυχοθεραπεία, όπου και διαγνώστηκε με κλινική κατάθλιψη.
Ο Κίνκελ ενδιαφερόταν αρκετά στα όπλα και τα εκρηκτικά. Ο πατέρας του του αγόρασε ένα όπλο όταν ήταν 15 ετών.
Η δολοφονία των γονιών του
Τις 20 Μαΐου 1998 ο Κιπ αποβλήθηκε από το σχολείο του επειδή βρέθηκε στη κατοχή του ένα κλεμμένο, γεμισμένο όπλο. Στο σπίτι εκείνο το απόγευμα, είπε ο Μπιλ Κίνκελ είπε στον Κιπ ότι θα τον έστελναν σε οικοτροφείο αν δεν αλλάξει τη συμπεριφορά του. Στις 3:30 μ.μ., Ο Κιπ πήρε το μέχρι τότε κλειδωμένο τουφέκι του από το υπνοδωμάτιο των γονιών του, το γέμισε και πήγε στην κουζίνα, όπου πυροβόλησε τον πατέρα του στο πίσω μέρος του κεφαλιού.
Περίμενε τη μητέρα του να γυρίσει στο σπίτι. Περίπου 6 μ.μ., καθώς ανέβαινε τις σκάλες από το γκαράζ, ο Κιπ την πυροβόλησε δύο φορές στο πίσω μέρος του κεφαλιού, τρεις φορές στο πρόσωπο, και μια φορά στην καρδιά.
Ο Κίνκελ έσυρε το σώμα της μητέρας του από το κάτω μέρος της σκάλας στο γκαράζ και τον πατέρα του μέσα στο μπάνιο, όπου κλείδωσε την πόρτα. Τοποθέτησε ένα λευκό σεντόνι πάνω σε καθένα από τα σώματα. Κατά τη διάρκεια του πρωινού, έπαιξε επανελλημένα το τραγούδι "Liebestod" από το soundtrack της ταινίας Romeo + Juliet. Συνέχιζε να παίζει όταν η αστυνομία έφτασε στην κατοικία.
Οι πυροβολισμοί στο σχολείο
Στις 21 Μαΐου, Ο Κίνκελ οδήγησε το Ford Explorer της μητέρας του στο λύκειο. Φορούσε μια καμπαρντίνα για να κρύψει τα πέντε όπλα που μετέφερε: δύο κυνηγετικά μαχαίρια, ένα πιστόλι Glock 19 των 9 χιλιοστών, ένα ημι-αυτόματο τουφέκι Ruger 10/22-χιλιοστών και ένα πιστόλι Ruger MK II των 22 χιλιοστών. Μετέφερε επίσης 1.127 φυσίγγια.
Στάθμευσε στην Νορθ 61η Στριτ, δύο τετράγωνα από το σχολείο, έτρεξε στην πανεπιστημιούπολη, μπήκε στο αίθριο και πυροβόλησε δύο φορές, μία τραυματίζοντας μοιραία τον Μπεν Γουόκερ και μια που τραυμάτισε τον Ράιαν Ατενμπέρι. Ο Κίνκελ πήγε στην καφετέρια και, περπατώντας κατα μήκος της, πυροβόλησε με τις 48 σφαίρες που βρίσκονταν στο τουφέκι του, τραυματίζοντας 24 μαθητές και σκοτώνοντας το 17χρονο Μίκαελ Νικολάουσον. Ο Κίνκελ πυροβόλησε συνολικά 50 φορές, 37 από τις οποίες βρήκαν στόχο και προκάλεσαν δύο θανάτους.
Όταν το τουφέκι ξέμεινε από τα πυρομαχικά και ο Κίνκελ πήγε να το ξαναγεμίσει, ο τραυματίας Τζέικομπ Ράικερ έπεσε πάνω του, με τη βοήθεια πολλών άλλων μαθητών. Ο Κίνκελ κατάφερε να πυροβολήσει μία φορά με το Glock προτού να αφοπλιστεί, τραυματίζοντας ξανά το Ράικερ, καθώς και ένα άλλο μαθητή. Οι μαθητές περιόρισαν τον Κίνκελ μέχρι που η αστυνομία έφτασε και τον συνέλαβε. Συνολικά επτά μαθητές συμμετείχαν στην ακινητοποίηση και τον αφοπλισμό του Κίνκελ.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες
Ξυλόκερκος
Ο Ξυλόκερκος ήταν χώρος δημόσιας ψυχαγωγίας, ιππόδρομος στην πόλη της Κωνσταντινούπολης και στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Ο Ιππόδρομος βρισκόταν έξω από τα τείχη της πόλης και συγκεκριμένα έξω από την Πύλη του Χαρρισίου. Κατασκευάστηκε από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α΄.
Ο Ξυλόκερκος ήταν ξύλινος ιππόδρομος και σε αυτή την ιδιότητα του οφείλη την ονομασία του, ξύλο + κίρκος. Πιστεύεται ότι είχε κατασκευαστεί για τους ποιο φτωχούς κατοίκους που ζούσαν εκτός των τειχών.
Πηγές
Κατηγορία:Χώροι δημοσίων θεαμάτων της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Νάστης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Νάστης (που ετυμολογείται από το ρήμα ναίω = κατοικώ, δηλαδή ο κάτοικος ή έποικος) είναι γνωστός ο ένας από τους δύο γιους του Νομίονα, συναρχηγός μαζί με τον αδελφό του τον Αμφίμαχο των Καρών κατά τον Τρωικό Πόλεμο, στον οποίο πήραν μέρος ως σύμμαχοι των Τρώων. Ο Νάστης σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Αχιλλέα, στον ποταμό Σκάμανδρο. Ο Νάστης αναφέρεται στην Ιλιάδα (Β 867, Β 871), που σημειώνει ότι «ως κόρη χρυσοστόλιστος στον πόλεμον κινούσε», αλλά αυτό δεν τον έσωσε από τον θάνατο. Το χρυσάφι που φορούσε το πήρε ο Αχιλλέας αφού τον σκότωσε.
Τεγύριος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τεγύριος είναι γνωστός ένας βασιλιάς της αρχαίας Θράκης. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Τεγύριος υποδέχθηκε τον Εύμολπο και το γιο του Ίσμαρο, οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί από την Αιθιοπία. Ο Τεγύριος πάντρεψε την κόρη του με τον Ίσμαρο. Και από τη Θράκη όμως εκδιώχθηκε ο Εύμολπος, καθώς αποκαλύφθηκε ότι είχε λάβει μέρος σε μία συνωμοσία κατά του Τεγυρίου, και βρήκε καταφύγιο στην Ελευσίνα. Μετά τον θάνατο του γιου του μετακλήθηκε από τον Τεγύριο στη Θράκη, με τον οποίο συμφιλιώθηκε και τον διαδέχθηκε στον θρόνο μετά από επιθυμία του ίδιου του Τεγυρίου.
Πηγές
Τεγυριος
Κάστρο της Νεραντζιάς Κω
thumb|250px|Μέσα στο Κάστρο της Κω Το κάστρο της Κω, γνωστότερο ως κάστρο της Νεραντζιάς, αποτελεί το πιο σημαντικό σκέλος της ιπποτικής οχύρωσης που κατασκεύασαν οι Ιωαννίτες Ιππότες στα τέλη του 14ου αιώνα. Στα τέλη του 14ου και αρχές του 15ου αιώνα η Κως πυκνοφυτεύτηκε με νεραντζιές και λεμονιές γι αυτό και ονομάστηκε Νεραντζιά και το κάστρο της κάστρο της Νεραντζιάς. Το κάστρο αποτελείται από δύο οχυρωμένους περιβόλους, ο εσωτερικός είναι προγενέστερος. Έχει ορθογώνιο σχήμα και στις γωνίες του πλαισιώνεται από 4 ψηλούς πύργους. Μία φαρδιά τάφρος χωρίζει τους δυο περιβόλους και μόνο στην ανατολική πλευρά ενώνονται με ένα λοξό κατηφορικό δρόμο. Το κάστρο της Νεραντζιάς μαζί με το κάστρο του Αγίου Πέτρου στην απέναντι ακτή της Αρχαίας Αλικαρνασσού (Πετρούμι – Μποντρούμ) έλεγχαν το θαλάσσιο πέρασμα προς τους Άγιους Τόπους κατά την διάρκεια των Σταυροφοριών. Για το χτίσιμο του κάστρου έχουν χρησιμοποιηθεί πολλά αρχιτεκτονικά μέλη από την αρχαία πόλη της Κω και το Ασκληπιείο τα οποία είναι ορατά μέχρι και σήμερα εντοιχισμένα σε διάφορα σημεία του κάστρου. Το 19ο αιώνα το Κάστρο της Νεραντζιάς χρησιμοποιήθηκε σαν στρατώνας της τουρκικής φρουράς και κατοικία του Τούρκου διοικητή. Στις 17 Μαρτίου 1816 εξερράγη από ατύχημα μια πυριτιδαποθήκη και κατέστρεψε μεγάλο μέρος του κάστρου. Η σημερινή του μορφή οφείλεται στην Ιταλική Αρχαιολογική Υπηρεσία η οποία κατά την διάρκεια της Ιταλικής κατοχής κατεδάφισε τις τουρκικές προσθήκες και προχώρησε σε εκτεταμένες εργασίες αποκατάστασης του κάστρου στην αρχική του μορφή. Κατά τη Γερμανική κατοχή στο κάστρο στρατωνίσθηκε η φρουρά και λειτούργησε ως φυλακή.​ Κηρύχθηκε ιστορικά διατηρητέο το 1948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κω Κατηγορία:Κάστρα των Δωδεκανήσων Κατηγορία:Φυλακές στην Ελλάδα Κατηγορία:Κάστρα και οχυρώσεις των Οσπιταλίων Ιπποτών
Γάργαρα
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Αιολίδας Κατηγορία:Αιολικές αποικίες Κατηγορία:Μέλη της Συμμαχίας της Δήλου
Σαθουπάτι Πρασάνα Σρι
Η Σαθουπάτι Πρασάνα Σρι (γεννημένη στις 2 Σεπτεμβρίου 1964 στην Ινδία) είναι Ινδή γλωσσολόγος.
Ακαδημαϊκές θέσεις
Η Σρι είναι καθηγήτρια αγγλικής γλώσσας και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Άντρα.
Δημοσιευμένα έργα
Τα δημοσιευμένα έργα της Σρι περιλαμβάνουν:
Σε όλη την καριέρα της η Σρι έχει εργαστεί για τη διατήρηση μειονοτικών φυλετικών γλωσσών και έχει δημιουργήσει νέα συστημάτων γραφής για φυλετικές γλώσσες στην Ινδία.
Η Σρι έχει δημιουργήσει συστήματα γραφής για τις ακόλουθες γλώσσες: Κούπια, Κόγια, Πόρτζα, Τζατάπου, Κόντα-ντόρα, Γκαντάμπα, Κολάμ, Γκόντι, Κότια, Σαβάρα, Κούρρου, Σουγκάλι, Γκούντου, Μουχαντχόρα και Ράνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί γλωσσολόγοι
Lexus GS
Το Lexus GS (οι δύο πρώτες γενιές του, έως το 2005, όταν έληξε η παραγωγή της δεύτερης γενιάς του, διατέθηκαν ως Toyota Aristo στην Ιαπωνία) ήταν ένα μεσαίο πολυτελές 4-πορτο σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας E, που κατασκευάστηκε από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Lexus, που είναι η πολυτελής θυγατρική της Toyota. Η πρώτη γενιά του μοντέλου παρουσιάστηκε το 1991 και από τον Δεκέμβριο του 2011 εισήχθη η τέταρτη γενιά του, η οποία και υπέστη μια έντονη ανανέωση του Αύγουστο του 2015 και διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Αύγουστο του 2020. Κύριοι ανταγωνιστές του GS, ήταν η BMW Σειρά 5, η Mercedes Ε-Class και το Audi A6.
Η κορυφαία έκδοσή του, είναι το GS-F (2016) που είναι ένα σεντάν υψηλών επιδόσεων με κινητήρα 5.0 λίτρων V10 βενζίνης και ιπποδύναμη 473 hp. Προσφέρεται και σε υβριδική έκδοση.
Αντικατάσταση
Στην Ευρώπη, το GS αντικαταστάθηκε στα τέλη του 2018, για τη σεζόν του 2019, από το Lexus ES 7ης γενιάς, η οποία είναι και η πρώτη γενιά του ES που κυκλοφόρησε στην ήπειρο αυτή. Για την ακρίβεια, το ES πρωτοπαρουσιάστηκε πρώτα τον Σεπτέμβριο του 2018 στη Ρωσία και άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ενώ τον Δεκέμβριο του 2018 πρωτοπαρουσιάστηκε και στη Δυτική, στην Κεντρική και στη Νότια Ευρώπη.
Παρομοίως, στις ΗΠΑ το ES πρωτοπαρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2018, για τη σεζόν του 2019.
Η παραγωγή του Lexus GS ανακοινώθηκε τότε επίσημα ότι θα λήξει τον Αύγουστο του 2020, όπως και έγινε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
GS Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Διέκπλους
Ο ναυτικός όρος διέκπλους μπορεί να σημαίνει: