cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόλις
Γεωμετρική εποχή
Η πόλις υπήρξε ο πλέον χαρακτηριστικός και ιστορικά σημαντικός τύπος οργάνωσης του ελληνικού κράτους. Η εμφάνισή της ως οντότητα τοποθετείται στα μέσα του 8ου αιώνα και συμπίπτει χρονικά με την άνοδο της αριστοκρατίας και την παγίωση του οίκου ως κοινωνικής μονάδας. Είναι η περίοδος κατά την οποία οι πολίτες αποκτούν υπόσταση μέσα σε ένα κράτος που, παρά την πρωτόγονη μορφή του, λειτουργεί ήδη ως πόλη. Υπήρξε ένας τύπος πολιτικής οργάνωσης που επικράτησε σε όλες τις ελληνικές εγκαταστάσεις της Μικράς Ασίας, στα νησιά και σε ορισμένα τμήματα της ηπειρωτικής Ελλάδας και είχε ως βάση τη φυλετική δομή που επιβίωσε σε πολλές πόλεις. Η έννοιά της ταυτίστηκε με την ιδέα της πολιτείας και για αυτόν τον λόγο κύριο στοιχείο της αποτελούσε το πολίτευμα. Χαρακτηριστικά της γνώρισματα ήταν η μικρή έκταση της δικαιοδοσίας της, η αυτονομία και η αυτάρκεια. Ο κύριος οικισμός περιλάμβανε την ακρόπολη και περιβαλλόταν ενίοτε από τείχη.
Αρχαϊκά χρόνια
Κατά την αρχαϊκή περίοδο, η λέξη πόλις ήταν κατά το μάλλον ή ήττον μια ειδική έννοια που αντιπροσώπευε την αστική περιοχή σε αντιπαραβολή με τη χώρα, που αντιπροσώπευε την ύπαιθρο. Κύριο χαρακτηριστικό της ήταν η πολιτική της οντότητα, ακόμη και αν δε ήταν κατάλληλη να θεωρείται πόλη, εξαιτίας του πολεοδομικού της σχεδιασμού ή της έλλειψης δημοσίων κτηρίων. Ο Θουκυδίδης μεταχειρίζεται τον όρο πόλις και για την ανοχύρωτη ομάδα κωμών και για την οχυρωμένη πόλη. Το έθνος σε αυτή την εποχή συνυπάρχει ως πολιτικό σύστημα με την πόλη. Οι πόλεις συγκροτούνταν γύρω από ένα αστικό κέντρο, ενώ στο έθνος ο πληθυσμός ζούσε σκορπισμένος σε χωριά, καλύπτοντας λίγο-πολύ μια ευρεία περιοχή.
Ήδη από τα πρώτα στάδια της οργάνωσής τους οι πόλεις αντιμετώπισαν προβλήματα που τις οδήγησαν σε κοινωνική και οικονομική κρίση. Την κρίση αυτή αντιμετώπισαν με διάφορους τρόπους, ανάμεσα στους οποίους διακρίνουμε την ίδρυση αποικιών. Ο αποικισμός αναδεικνύει και έναν άλλο ρόλο της πόλης, ως μητρόπολης. Ως αίτια του αποικισμού για τη δημιουργία νέων πόλεων-αποικιών αναφέρονται η σταθερή αύξηση του πληθυσμού στα αστικά κέντρα, εξαιτίας της συρροής πληθυσμού από τις αγροτικές περιοχές, τα οικονομικά κίνητρα (έλλειψη πρώτων υλών - νέες αγορές) και οι εσωτερικές πολιτικές συγκρούσεις. Βέβαια, ο όρος αποικισμός αφεαυτού συγκαλύπτει εν μέρει το γεγονός ότι οι Έλληνες ίδρυαν ανεξάρτητες πόλεις και όχι απλές προεκτάσεις της μητρόπολης με αποτέλεσμα πολλές φορές να διαφέρουν σκόπιμα οι θεσμοί της ίδρυσης της αποικίας από τους θεσμούς της μητρόπολης.
Ένας άλλος συντελεστής που χρειάζεται να ληφθεί υπόψιν, γιατί καθορίζει εν μέρει το ιδεολογικό περίγραμμα της πόλης, είναι η εγκαθίδρυση θρησκευτικών κέντρων. Ο Φρανσουά ντε Πολινιάκ, αναλύοντας τις απαρχές της πόλης, έρχεται σε ρήξη με το βασικό πρότυπο της γαλλικής ιστοριογραφίας που συνδέει τη γέννηση της πόλης μόνο με την ανάπτυξη πολιτικών θεσμών που υποσκέλισαν τις δομές του γένους. Θεωρεί πως σε αρκετές περιπτώσεις το θρησκευτικό ιερό έγινε πόλος της κοινωνικής συγκρότησης της πόλης και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις ένα κομβικό σημείο, στο οποίο γεννήθηκαν μορφές εξουσίας. Έτσι, η λατρεία των ηρώων υποδεικνύει τη συγκρότηση μιας αριστοκρατίας, στην οποία η άσκηση της πολιτικής συνδέεται με τη συμβολική νομιμότητα την οποία παρέχουν οι μυθικοί ηγεμόνες ή ιστορικοί ιδρυτές, όχι μέσω της προσκόλλησης στη δυναστική γραμμή, αλλά μέσω της συμμετοχής στη λατρεία που προσδιορίζει την αριστοκρατία.
Η οικονομία ως την υστεροαρχαϊκή περίοδο είναι κυρίως αγροτική. Η ιδιοκτησία και η καλλιέργεια της γης αποτελούν κύριες προϋποθέσεις για την απόκτηση εξουσίας και συνεπώς οι οικονομικοί λόγοι των κρίσεων, όπου και όποτε αυτές εντοπίζονται, φαίνεται να συνδέονται έμμεσα ή άμεσα με τη γη. Ως οικονομικός παράγοντας που επηρέασε θετικά ή αρνητικά ουσιώδεις τομείς της οικονομικής ζωής αναφέρεται και ο πόλεμος, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα την κατάκτηση γης και την εκμετάλλευση του έμψυχου δυναμικού της ηττημένης πόλης. Ουσιαστικότερη τομή, όμως, στην ανάπτυξη της οικονομίας και των εμπορικών συναλλαγών έπαιξε η κοπή και η κυκλοφορία των νομισμάτων. Η σημασία της εφεύρεσης και της εξάπλωσης του νομίσματος συνδέεται με την ομαλοποίηση της κοινωνικής ζωής της πόλης, την ανάπτυξη και τη ρύθμιση του φορολογικού συστήματός της. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη λειτουργία του ως πολιτειακό σύμβολο, καθώς η κοπή νομισμάτων με το σύμβολο της πόλης αποτελούσε ταυτόχρονα διακήρυξη της πολιτικής ανεξαρτησίας της.
Σε ό,τι αφορά τον σχεδιασμό, φαίνεται πως οι πόλεις της διατηρούν τη συνέχεια του πολεοδομικού συστήματος που προϋπήρξε κατά τους προϊστορικούς χρόνους. Για παράδειγμα, η Αθήνα κράτησε ως το τέλος του αρχαίου κόσμου το παλαιό, δυναμικά δημιουργημένο από τη μυκηναϊκή περίοδο, ακανόνιστο πολεοδομικό της σχέδιο. Επίσης, δίνεται μεγαλύτερη προσοχή στα δημόσια κτήρια, αφού ένα μεγάλο μέρος της ζωής των πολιτών μοιραζόταν στους δημόσιους χώρους. Έτσι, κτίζονται ναοί, θέατρα, αγορά και άλλοι δημόσιοι χώροι, στους οποίους αντανακλάται μια μετάβαση από την αυστηρή σχηματικότητα της γεωμετρικής περιόδου προς ένα περισσότερο φυσιοκρατικό και ανθρωποκρατικό πρότυπο. Τα σχέδια των ναϊκών οικοδομημάτων γίνονται πιο περίπλοκα και υπόκεινται σε μια αυστηρή συμμετρία. Η τοιχοδομία αναπτύσσει νέες τεχνικές, ενώ παράλληλα διαμορφώνονται δύο αρχιτεκτονικοί ρυθμοί, ο ιωνικός και ο δωρικός. Ο κορινθιακός ρυθμός, εκτός από την άκανθά του, είναι ουσιαστικά ίδιος με τον ιωνικό.
Κλασικά χρόνια
Η κλασική περίοδος (500-338 π.Χ.) είναι μια περίοδος ταύτισης του πολίτη με την πόλη. Η πόλις αντιπροσωπεύει μάλλον το σύνολο των πολιτών της και όχι τη γεωγραφική έκταση, η οποία αναφερόταν κατά κανόνα με τους όρους άστυ, προκειμένου για την πόλη -ιδιαίτερα για την Αθήνα- και χώρα, για το υπόλοιπο της επικράτειας. Η δημόσια λατρεία αποτελούσε ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής στην ελληνική πόλη. Σχεδόν όλες οι όψεις της ατομικής ζωής συνδέονταν με τη δημόσια, σε βαθμό που ο πολίτης αισθανόταν ενίοτε πως η ζωή δεν ήταν δική του αλλά ανήκε ουσιαστικά στην πολιτεία. Άλλωστε η πολιτεία είναι εκείνη που παρέχει το θέατρο, τους εορτασμούς, τα δημόσια μνημεία, τους ανοικτούς χώρους και φροντίζει για την εμπλοκή των πολιτών στους περισσότερους τομείς της ζωής. Η αναφορά του Θουκυδίδη για τις απόψεις του Περικλή είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα για τη βασική ιδέα αλληλοσύνδεσης του πολιτισμού, της κοινωνίας και της πολιτικής, καθώς και του τι ζητείται από τον πολίτη ως συνεισφορά στην πόλη του.
Είναι δύσκολο να αναφερθούμε στην πολιτική που ασκούσε η πόλις, μια και κάθε πολιτεία λειτουργούσε διαφορετικά. Γενικά, όμως, παρατηρείται μια ροπή προς την αριστοκρατία. Σχεδόν όλες οι πόλεις κυριαρχούνταν από μια κληρονομική αριστοκρατία, η οποία είχε στην κατοχή της το μεγαλύτερο μέρος της γης και συνεπώς της παραγωγής και της δύναμης που αυτή προσδιόριζε. Καθώς με την καλλιέργεια της γης ασχολούνταν δουλοπάροικοι ή μικροί ανεξάρτητοι γεωργοί με τη μέθοδο της επινοικίασης της γης, οι αριστοκράτες ασχολούνταν επιμελώς με τα ζητήματα της πόλης. Σε ορισμένες πόλεις η αριστοκρατική τάξη κυβερνούσε δια νόμου και οι πολίτες είχαν μικρή ανάμιξη στα κοινά. Σε άλλες πόλεις η ίδια τάξη κυβερνούσε παρασκηνιακά, κρατώντας τη δύναμη στα χέρια της αλλά επέτρεπε φαινομενικά μεγαλύτερη ανάμιξη των πολιτών. Το αποτέλεσμα ήταν να αναπτυχθούν σε πολλές πόλεις δημοκρατικές τάσεις, οι οποίες με τη σειρά τους οδήγησαν σε ταξικό αγώνα για τα δικαιώματα των πολιτών.
Η Αθήνα και η Σπάρτη ήταν εξαιρέσεις στον κανόνα. Ήταν δημοκρατίες, αλλά με διαφορετικούς τρόπους ερμηνείας της ιδέας της δημοκρατίας. Η Σπάρτη είχε ένα μοναδικό κοινωνικό σύστημα, βασισμένο στην εκμετάλλευση της μεγάλης αγροτικής κατώτερης τάξης των ειλώτων από τους Σπαρτιάτες πολίτες. Οι Σπαρτιάτες, ως πολίτες ασχολούνταν μόνο με την επίβλεψη και αστυνόμευση των ειλώτων, που ήταν η κύρια παραγωγική δύναμη. Ωστόσο, για τους Σπαρτιάτες πολίτες ίσχυε η δημοκρατία και η ισότητα, καθώς οι δύο βασιλείς τους ήταν ουσιαστικά στρατιωτικοί ηγέτες. Το στρατιωτικό σύστημα που ανέπτυξε η Σπάρτη όφειλε εν μέρει τη γέννησή του στην ανάγκη διασφάλισης ελέγχου των ειλώτων. Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με ένα κοινωνικό και πολιτικό πείραμα που συνδύαζε την κοινοτική ζωή ίσων (ομοίων) με τον στρατοκρατικό ολοκληρωτισμό. Αυτός ο ολοκληρωτισμός και η διαρκής ανάγκη για αστυνόμευση ήταν τα στοιχεία που βοήθησαν στην τελική κατάρρευση του πολιτικού της συστήματος.
Η Αθήνα, προϊόν συνοικισμού, ανέπτυξε τη δημοκρατία της περίπου το 500 π.Χ. Ήταν μια μορφή άμεσης δημοκρατίας στην οποία θεωρητικά το σύνολο, πρακτικά ένα μέρος των πολιτών ψήφιζε σε κάθε ζωτικό θέμα. Η όλη λειτουργία του πολιτικού συστήματος στην Αθήνα αποσκοπούσε στην ενθάρρυνση των Αθηναίων σε ό,τι αφορούσε τη συμμετοχή και τη συνεργασία τους με το πολιτικό σύστημα. Ωστόσο, από τούτη τη δημοκρατία αποκλείονταν οι γυναίκες, οι σκλάβοι και οι ξένοι, δηλαδή οι μέτοικοι. Για διάφορους λόγους η Αθήνα ανέπτυξε μια οικονομία διαφορετική από εκείνη των άλλων πόλεων. Αντί να στηρίζονται στην καλλιεργητική τους αυτάρκεια, οι Αθηναίοι έχτισαν μια οικονομία βασισμένη στην εξειδικευμένη καλλιέργεια (π.χ. λάδι και κρασί). Κάτι τέτοιο οδήγησε σε ένα βαθμό στην εξάρτηση από το εμπόριο και στην ανάπτυξη της βιοτεχνίας. Εξαιτίας αυτού του διαφορετικού οικονομικού συστήματος η Αθήνα μπορούσε να στηρίζει μη αγροτικό πληθυσμό, γεγονός που την οδήγησε σε μεγάλη δημογραφική ακμή.
Σημαντικό ρόλο στην πανελλήνια διασύνδεση των πόλεων έπαιξαν τα μεγάλα μη αστικά ιερά, όπως η Ολυμπία, οι Δελφοί, τα Ίσθμια και η Νεμέα. Πλούσιες τοποθεσίες, τούτα τα ιερά ήταν κόμβοι επικοινωνίας των πόλεων και σημεία κατάθεσης πολιτισμού, μια και εκτός από τους αθλητικούς αγώνες που τελούνταν κάθε δύο ή τέσσερα χρόνια, συμπεριλαμβάνονταν και θρησκευτικοί εορτασμοί ή διαγωνισμοί στο θέατρο, την ποίηση και τη μουσική. Με αυτόν τον τρόπο διατηρείτο το αίσθημα της κοινής καταγωγής στους Έλληνες και παράλληλα καλλιεργείτο το αντίβαρο στον έντονο τοπικισμό της πόλης-κράτους.
Ελληνιστικά χρόνια
Η υποχώρηση του πολιτειακού συστήματος της πόλης-κράτους και η επικράτηση της μοναρχίας είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της δύναμης των πολιτών και τον περιορισμό της ανάμιξής τους στα κοινά, καθώς και αλλαγές στο κοινωνικό σύστημα. Η αυξανόμενη ανισότητα στην κατανομή του πλούτου είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση μιας αριστοκρατίας αστών. Το εισόδημα των κατώτερων κοινωνικών τάξεων ελαχιστοποιήθηκε. Σε συνδυασμό με την αύξηση του αριθμού των δούλων, τούτο προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα. Συνέπεια της συρρίκνωσης του εισοδήματος ήταν η ελάττωση των γεννήσεων, που μαζί με τους διαρκείς πολέμους προκάλεσε έντονο δημογραφικό πρόβλημα στις πόλεις-κράτη της ηπειρωτικής Ελλάδας. Πόλεις που υπέφεραν από τη μείωση του αριθμού των πολιτών τους, προσπαθούσαν να συμπληρώσουν το κενό με εγγραφές νέων πολιτών (Δύμη Ήλιδας, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων με την Αιτωλία), με την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων στους εποίκους (Μίλητος) ή με την παροχή ισοπολιτείας (χορήγηση πολιτικών δικαιωμάτων σε άτομα άλλων πόλεων με προϋπόθεση τη μετεγκατάστασή τους στην πόλη που τα χορηγούσε).
Ταυτόχρονα οι κατακτήσεις των Μακεδόνων βασιλέων Φιλίππου Β΄ και Αλεξάνδρου αλλάζουν τη φύση και τον ρόλο της αρχαίας πόλης. Οι ελληνικές πόλεις χάνουν την ανεξαρτησία τους, καθώς οι σχέσεις των βασιλέων της ελληνιστικής περιόδου με τις ελληνικές πόλεις του βασιλείου τους είναι ουσιαστικά δικτατορικές. Οι πόλεις στην πραγματικότητα οφείλουν να ψηφίζουν δικά τους «ανεξάρτητα» διατάγματα, τα οποία όμως συμμορφώνονται προς τη βασιλική θέληση. Συνέπεια των κατακτήσεων είναι η πληθυσμιακή κινητικότητα και οι μεταναστεύσεις Ελλήνων προς τα νέα βασίλεια, γεγονός που συνέβαλε στην εξάπλωση των ελληνικών πολιτισμικών στοιχείων μέσω της δημιουργίας της κοινής ως επίσημης γλώσσας και της ίδρυσης ελληνικών πόλεων και μόνιμων στρατιωτικών οικισμών. Η συνύπαρξη ελληνικών και εντόπιων πολιτισμικών στοιχείων οδήγησε σε αλληλεπιδράσεις και την εμφάνιση ενός πολιτιστικού πλουραλισμού, χαρακτηριστικού για την ελληνιστική περίοδο.
Οι νέες μεγάλες πόλεις της ελληνιστικής περιόδου χωρίζονται σε συνοικίες. Υπάρχουν ανάκτορα και ναοί, γυμναστήρια, θέατρα, βιβλιοθήκες, λουτρά και αγορά. Τα οχυρωματικά έργα είναι περίπλοκα, προκειμένου να αντέχουν τα τείχη στις νέες πολιορκητικές μηχανές και η περιφέρειά τους ενίοτε καλύπτει πολλά χιλιόμετρα. Εντός των τειχών υπάρχουν εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης, για να αντέχει η πόλη σε ενδεχόμενη πολιορκία. Οι οικίες είναι πολυτελέστερες των προηγούμενων αιώνων με περισσότερους ορόφους και χτίζονται γύρω από την ίδια περίστυλη αυλή της κλασικής περιόδου. Αξιοσημείωτη διαφορά είναι η ελάττωση στον αριθμό των ναών, καθώς η αγάπη για τους θεούς και την πόλη δεν είναι η πρωταρχική κινητήρια δύναμη της ελληνιστικής περιόδου.
Η ελληνιστική πόλη είναι ένας σύνθετος τόπος, στον οποίο ανακατεύονται οι νέες οικονομικές δυνατότητες με την κοινωνική αναδιαστρωμάτωση, η απώλεια της πολιτικής δύναμης με την οικονομική ευημερία. Κανείς δεν έχει πραγματική πολιτική δύναμη μέσα στην πόλη, καθώς η δύναμη ανήκει στον μονάρχη. Έτσι, ενώ παρατηρείται μια επιφανειακή πολιτική ισότητα, αφού οι αποφάσεις παίρνονται σε άλλα κέντρα εξουσίας, την ίδια στιγμή η οικονομική ανισότητα προκαλεί κοινωνική αποσταθεροποίηση. Νέες ευκαιρίες παρουσιάζονται για τους σκλάβους και για τις γυναίκες, οι οποίες φαίνεται να παίζουν κάπως μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή της ελληνιστικής πόλης. Η Ρόδος είναι η μόνη πόλη που ξεφεύγει από αυτή τη μοίρα. Χάρη στη γεωγραφική της θέση και τη δύναμη του στόλου της απολαμβάνει μια πραγματική ανεξαρτησία, τουλάχιστον ως τα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ.
Ρωμαϊκά χρόνια
Στη ρωμαϊκή περίοδο εξαλείφονται βαθμιαία από τις ελληνικές πόλεις και τα τελευταία κατάλοιπα της δημοκρατίας, καθώς σταθερή επιδίωξη των Ρωμαίων ήταν να θέτουν τη διοίκηση των επαρχιακών κρατών υπό τον αποκλειστικό έλεγχο των εύπορων τάξεων, οι οποίες με τη σειρά τους υπάγονταν στον Ρωμαίο κυβερνήτη. Οι Ρωμαίοι που εγκαθίσταντο στις ελληνικές πόλεις είχαν το δικαίωμα να κατέχουν γη (εγκεκτημένοι), ενώ εκείνοι που απλά διέμεναν λόγω των επαγγελματικών τους δραστηριοτήτων ονομάζονταν συμπραγματευόμενοι. Στις πόλεις της Μακεδονίας απέκτησαν το δικαίωμα της γαιοκτησίας, αναλάμβαναν τιμητικά αξιώματα και είχαν το δικαίωμα ως ενιαίο σώμα -όχι ατομικά- να συμμετέχουν στις εργασίες της εκκλησίας του δήμου και στη βουλή. Πλήρη πολιτικά δικαιώματα είχαν οι Ρωμαίοι στις αποικίες τους στην Κόρινθο, τη Νικόπολη, την Πέλλα, το Δίον, την Κασσάνδρεια και τους Φιλίππους. Επίσης, πολλοί απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα και δυνατότητα συμμετοχής στα δημόσια αξιώματα στην Αθήνα, ως δικαστές ή μέλη του Αρείου Πάγου.
Όπως είναι φυσικό μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση στις περισσότερες ελληνικές πόλεις η εντόπια αριστοκρατία διατήρησε την κοινωνική της θέση, αλλά είχε πολύ περιορισμένη πολιτική δύναμη και δεν ενσωματώθηκε πλήρως στην αντίστοιχη ρωμαϊκή τάξη. Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις στις οποίες η εντόπια αριστοκρατία παραγκωνίστηκε πλήρως κατά τη μετατροπή της πόλης σε ρωμαϊκή αποικία (Βέροια). Στην περίπτωση της Σπάρτης κατά τη ρωμαϊκή περίοδο έχουμε το παράδειγμα μιας μικτής τοπικής αριστοκρατίας, η οποία αποτελείτο από Ρωμαίους και Σπαρτιάτες. Ωστόσο, η σημαντικότερη μακροπρόθεσμη συνέπεια της καταστροφής της ελληνικής δημοκρατίας στις πόλεις φαίνεται να είναι η πλήρη αποδυνάμωση των ασθενών οικονομικά τάξεων με την αφαίρεση του δικαιώματός τους να διατυπώνουν τις αντιρρήσεις τους για όσα συνέβαιναν με νόμιμα μέσα, με αποτέλεσμα να καταφεύγουν στη φυγή ή την εξέγερση. Σε διαφορετική περίπτωση έπρεπε να βρουν κάποιον γαιοκτήμονα, που θα τους παρείχε «προστασία» με αντάλλαγμα την ελευθερία τους.
Στον οικονομικό τομέα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Με την ανατολή της αυτοκρατορικής εποχής οι ελληνικές πόλεις ανακάμπτουν σταδιακά απότην παρακμή. Η επιβεβλημένη Pax Romana εξομαλύνει την οικονομία, η οποία φθάνει στο απόγειό της κατά τον 2ο K.E. αιώνα. Κάτι τέτοιο φαίνεται από την οικοδομική δραστηριότητα, την αύξηση των επιγραφικών κειμένων και την επανακοπή νομισμάτων, η οποία είχε ανασταλεί επί μακρόν μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Η αναδιοργάνωση της οικονομίας έχει άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά αποτελέσματα, καθώς παλαιές πόλεις χάνουν την αυτονομία τους και συγχωνεύονται με άλλες, ιδρύονται νέες πόλεις ή παρακμάζουν κέντρα που ευημερούσαν στο παρελθόν. Όμως, αυτό που παραμένει είναι μια διαρκής αφαίμαξη με έμμεση ή άμεση φορολογία προς το ρωμαϊκό κράτος. Ακόμη και οι αποκαλούμενες ελεύθερες πόλεις (civitates liberae), μολονότι δεν εξαρτώνταν άμεσα από τον Ρωμαίο διοικητή, δεν απαλλάσσονταν από τη φορολογία. Οι υποτελείς πόλεις (civitates stipendiariae) όφειλαν να καταβάλλουν φόρους που υπάγονταν άμεσα στη δικαιοδοσία του έπαρχου, ο οποίος και τους επέβαλε την εφαρμογή του ρωμαϊκού δικαίου.
Γενικά
Αναμφίβολα η πόλη δεν ήταν θεσμός αποκλειστικά ελληνικός. Πόλεις οργανωμένες υπήρξαν σε πολύ παλαιότερες περιόδους από εκείνες που διεκδικεί η ελληνική ιστορία με ζωντανή και δυναμική μυθολογία και θεωρούνταν από τους λαούς που τις κατοίκησαν κυριολεκτικά και μεταφορικά άξονας του κόσμου (axis mundi). Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι έστω και με τα σαφή πολιτικά και κοινωνικά τους μειονεκτήματα -θεωρούμενα από την οπτική γωνία του παρόντος χρόνου- οι ελληνικές πόλεις στις καλύτερες στιγμές τους κληροδότησαν στο σύγχρονο πολιτισμό ιδέες όπως η ανοχή στην ιδιαιτερότητα, το ζωντανό ενδιαφέρον για την πορεία της κοινότητας και το πάθος για την ανεξαρτησία.
Η λέξη πόλις, δίνει ως ρίζα στην ελληνική γλώσσα τις λέξεις πολιτική, πολιτισμός και πόλεμος.
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων
Τιλλοειδέα η μονοταινιωτή
Η Τιλλοειδέα η μονοταινιωτή (Tilloidea unifasciata) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cleridae και την υποοικογένεια Tillinae. Το γένος Τιλλοειδέα εξαπλώνεται και πέρα από την Ευρώπη στην Παλαιαρκτική και τη Βόρεια Αφρική. Στην Ευρώπη εκπροσωπείται με τρία είδη από τα οποία στην Ελλάδα συναντάμε το είδος Τιλλοειδέα η μονοταινιωτή. και το είδος Tilloidea transversalis
Το όνομα «ουνιφασκιάτα» αναφέρεται στην άσπρη λωρίδα στα έλυτρα (uni (λατινικά))= μόνο, fasciata (λατινικά)= ταινιωτή). thumb|Εικ. 1: Διατρήσεις στα έλυτρα στην περιοχή των ώμων thumb|Εικ. 2: Ταρσός του μπροστινού ποδιού. Δεξιά αντίτυπο με αριθμό (μαύρο) και περίγραμμα (πράσινο) του ταρσομερούς
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το κολεόπτερο αποκτά μήκος από πέντε έως οκτώ  χιλιοστόμετρα. Το σώμα είναι κυλινδρικό με μήκος σχεδόν το τετραπλάσιο από το φάρδος. Στο κεφάλι, στο πρόνωτο και στους ώμους των ελύτρων έχει όρθια μακρά μαλλιά.
Τα στοματικά μόρια δείχνουν προς τα κάτω. Οι χειλικές προσακτρίδες είναι το ίδιο καλά αναπτυγμένες όπως οι γναθικές προσακτρίδες. Το τελευταίο άρθρο των χειλικών προσακτρίδων έχει τη μορφή τσεκουριού. Οι κεραίες συνίστανται από ένδεκα άρθρα. Από το τέταρτο άρθρο οι κεραίες είναι πριονισμένες. Τα τελευταία άρθρα είναι περίπου το ίδιο φαρδιά με τα μεσαία άρθρα. Η βάση των κεραιών εισβάλλει από μπροστά βαθιά στους οφθαλμούς.
Το πρόνωτο είναι πολύ μακρύτερο παρά φαρδύ. Είναι πυκνά στιγματισμένο. Στην μπροστινή άκρη είναι περίπου το ίδιο φαρδύ με το κεφάλι, προς τα πίσω στενεύει, η οπίσθια άκρη είναι σαν ζώνη και αρκετά στενότερη από τα έλυτρα.
Τα πόδια έχουν σαφώς πενταμερείς ταρσούς, τα πρώτα τέσσερα ταρσομερή στοιβάζονται το ένα στο άλλο  σαν κούπες (Εικ. 2).
Βιολογία
Το έντομο αυτό κυνηγάει άλλα έντομα, που ζουν σε ξύλα, (κλήμα, οξιά,...). Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά το τέλος της άνοιξης στα ξύλα ή σε λουλούδια θάμνων.
Πηγές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Γιώργος Παπαδάκης
Ο Γιώργος Παπαδάκης (Χαλάνδρι, 4 Φεβρουαρίου 1951) είναι Έλληνας δημοσιογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Χαλάνδρι στις 4 Φεβρουαρίου 1951 και κατάγεται από την Κρήτη. Εκτός από την επιτυχημένη του δημοσιογραφική καριέρα στην τηλεόραση, ο Γιώργος Παπαδάκης έχει διαγράψει σημαντική πορεία και στον έντυπο τύπο. Πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση τη δεκαετία του 1980 από την εκπομπή «Τρεις στον αέρα» που μεταδιδόταν το μεσημέρι από την ΕΤ1, ως συμπαρουσιαστής με τη Σεμίνα Διγενή και τον Νάσο Αθανασίου.
Από το 1992 και μετά, ο Γιώργος Παπαδάκης παρουσίαζε την πρώτη, χρονολογικά, πρωινή ενημερωτική εκπομπή της Ελληνικής Τηλεόρασης Καλημέρα Ελλάδα έως το 2011. Από το 2011 μέχρι το 2015, παρουσίαζε την αντίστοιχη ενημερωτική εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού ANT1 με τίτλο Πρωινό ΑΝΤ1. Από τις 7 Σεπτεμβρίου 2015, η πρωινή ενημερωτική εκπομπή μετονομάστηκε εκ νέου σε «Καλημέρα Ελλάδα», ύστερα από επιθυμία του ίδιου, που φυσικά έγινε δεκτή από το κανάλι.
Αστέρας (αθλητικός σύλλογος)
Οι παρακάτω αθλητικοί σύλλογοι περιλαμβάνουν το συνθετικό Αστέρας στην επίσημη ονομασία τους:
Αλέξης Σπυριδονίδης
Ο Αλέξανδρος «Αλέξης» Σπυριδονίδης (Νίκαια Αττικής, 3 Φεβρουαρίου 1995) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως Πόιντ γκαρντ για την φινλανδική Μπίσονς.
Σταδιοδρομία
Ο Σπυριδονίδης ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με τον Ηλυσιακό το 2012.
Το 2013 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τον ΚΑΟΔ. Μετά τον υποβιβασμό της ομάδας στη Β΄ Εθνική, εντάχθηκε στη Νέα Κηφισιά.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2016, υπέγραψε στον Κόροιβο Αμαλιάδας της Α1 Εθνικής. Αφού πέρασε δύο χρόνια με τον Κόροιβο και λόγω του υποβιβασμού της ομάδας, ο Σπυριδονίδης έφυγε από το σύλλογο και εντάχθηκε στον προσφάτως προβιβασμένο στην Α1 Εθνική Χολαργό. Το καλύτερο παιχνίδι του στο Πρωτάθλημα Ελλάδας με τη φανέλα του Χολαργού ήταν απέναντι στον Ολυμπιακό, όταν είχε 12 πόντους με 4/4 τρίποντα και 3 ασίστ σε 17 '54'' συμμετοχής.
Το καλοκαίρι του 2019, μετακόμισε για πρώτη φορά εκτός Ελλάδας και εντάχθηκε στην ισπανική ΚΜ Κλαβίχο στη 2η κατηγορία Ισπανίας.
Ηλίας Ταληκριάδης
Ο Ηλίας Ταληκριάδης (Ξάνθη, 10 Ιουλίου 1965) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στην θέση του τερματοφύλακα.
Αλέξης Σπυριδονίδης
Σταδιοδρομία
Τον Οκτώβριο του 2019, επέστρεψε στην Ελλάδα και υπέγραψε με το Ρέθυμνο.
Ηλίας Ταληκριάδης
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Ηλίας Ταληκριάδης ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Ξάνθης, στην οποία υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Με την ακριτική ομάδα κατάφερε να διακριθεί το 1987, όταν με δικές του επεμβάσεις στην διαδικασία των πέναλτυ, βοήθησε την ομάδα να προκριθεί επί του Πανιωνίου, στην επόμενη φάση του κυπέλλου Ελλάδος.
Αλέξης Σπυριδονίδης
Σταδιοδρομία
Το καλοκαίρι του 2020, συμφώνησε για διετές συμβόλαιο με την Όμπερβαρτ από την Αυστρία. Ωστόσο αποχώρησε από την ομάδα λίγες μέρες αργότερα, υπογράφοντάς συμβόλαιο με την φινλανδική Μπίσονς.
Ηλίας Ταληκριάδης
Σε συλλογικό επίπεδο
Το Δεκέμβριο του 1987, κατηφόρισε από την πόλη της Ξάνθης στον Πειραιά, για χάρη του Ολυμπιακού. Παρά το γεγονός ότι στον Ολυμπιακό υπήρχε τότε ο νεοαποκτηθείς διεθνής τερματοφύλακας Γιώργος Πλίτσης, ο Ηλίας Ταληκριάδης πήρε αρκετές συμμετοχές με την ερυθρόλευκη φανέλα δείχνοντας σε πολλές περιπτώσεις τις ικανότητές του. Στον Ολυμπιακό έμεινε για έξι χρόνια. Δεν κατέκτησε κάποιο εγχώριο Πρωτάθλημα, κατάφερε ωστόσο να κατακτήσει 2 Κύπελλα Ελλάδος, αυτά του 1990 και του 1992.
Αλέξης Σπυριδονίδης
Εθνική Ελλάδας
Με τις «μικρές» εθνικές ομάδες της Ελλάδας, ο Σπυριδονίδης αγωνίστηκε στις ακόλουθες διοργανώσεις: στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U16 2011, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U18 2013 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U20 2014.
Ηλίας Ταληκριάδης
Σε συλλογικό επίπεδο
Το καλοκαίρι του 1994, ανηφόρισε και πάλι στην Βόρεια Ελλάδα, για να μεταγραφεί τελικά στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, ποδοσφαιριστής του οποίου, υπήρξε για δύο χρόνια. Με την ομάδα του Ηρακλή δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιον τίτλο, αλλά είχε αξιόλογη παρουσία.ΤΟ 1996 πήγε στην Καστοριά που αγωνιζόταν στην Α εθνική. Στην Ξάνθη πήγε στις 2/2/1997
Αλέξης Σπυριδονίδης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΑΟΔ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νέας Κηφισιάς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κόροιβου Αμαλιάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Χολαργού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΜ Κλαβίχο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ηλίας Ταληκριάδης
Σε συλλογικό επίπεδο
Μετά από μια μόλις αγωνιστική σεζόν (1996-97), αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να τερματίσει την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 32 ετών.
Στην εθνική ομάδα
Ο Ηλίας Ταληκριάδης είναι 5 φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδας, με την τελευταία του εμφάνιση στις 2 Νοεμβρίου 1988 εναντίον της Ρουμανίας, υπό τις οδηγίες του Μίλτου Παπαποστόλου.
Το ντεμπούτο του με τη γαλανόλευκη φανέλα είχε πραγματοποιήσει στις 19 Μαΐου του 1988, στο νικηφόρο εκτός έδρας διεθνή φιλικό αγώνα της εθνικής Ελλάδος με αντίπαλο την αντίστοιχη εθνική ομάδα του Καναδά (0-1 το τελικό σκορ). Στον αγώνα αυτό, ο Ηλίας Ταληκριάδης αγωνίστηκε ως βασικός, ωστόσο αντικαταστάθηκε με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, με τη θέση του να παίρνει ο έτερος διεθνής τερματοφύλακας, Γιάννης Γκιτσιούδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1978-79
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1978-79 ήταν η 40η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 9η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1978-79 συμμετείχαν 16 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1979-80.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1979-80. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1979-1980.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1977-78, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1978-79 συμμετείχε η πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας 1977-78 Ομόνοια Αραδίππου. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε ο Χαλκάνορας ο οποίος είχε υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1978-79.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής μεγάλου μέρους της Κύπρου από τα τουρκικά στρατεύματα, η Ανόρθωση, η Νέα Σαλαμίνα, ο Διγενής και ο ΑΣΙΛ απώλεσαν τις έδρες τους. Η Ανόρθωση και η Νέα Σαλαμίνα επαναδραστηριοποιήθηκαν στη Λάρνακα και ο Διγενής στη Λευκωσία.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
1Επειδή ο δευτεραθλητής ΑΠΟΕΛ κατέκτησε το Κύπελλο Κύπρου 1978-79, οπόταν εξασφάλισε δικαίωμα συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1979-80, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1979-1980 συμμετείχε η ομάδα που τερμάτισε στην τρίτη θέση, Αλκή.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1978-1979
Αντσιραμπέ
Η Αντσιραμπέ (Antsirabe) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Μαδαγασκάρης, με πληθυσμό 257.163 κατοίκους το 2014. Είναι πρωτεύουσα της περιφέρειας Βακινανκαράτρα, στην Επαρχία Ανταναναρίβο. Η πόλη είναι γνωστή στη χώρα για το σχετικώς δροσερό κλίμα της (το οποίο μοιράζεται με την υπόλοιπη κεντρική περιοχή και οφείλεται στο μεγάλο υψόμετρο), τη βιομηχανία της και τη μεγάλη συγκέντρωση μικρών αμαξιών μεταφοράς ανθρώπων που τραβούν άνθρωποι (rickshaw). Προσελκύει περί τους τριάντα χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο.
Ετυμολογία και ονομασίες
Στη μαλαγασική γλώσσα «αντσιραμπέ» σημαίνει «τόπος με πολύ αλάτι».
Η πόλη αποκαλείται και με τα προσωνύμια (παρατσούκλια) ville d'eau («πόλη του νερού» στη γαλλική) και visy gasy / le Vichy malgache («το μαλαγασικό Βισύ» στη μαλαγασική και τη γαλλική αντιστοίχως). Τα παραπάνω όλα αναφέρονται στην παρουσία πολλών θερμών πηγών στην περιοχή, οι οποίες ως συνήθως έχουν πολλά άλατα στο νερό τους και καθιστούν πολλές πόλεις λουτροπόλεις όπως το Βισύ.
Ιστορία
Η περιοχή της σημερινής Αντσιραμπέ ήταν μέρος του Βασιλείου Αντράντσαϋ, που υπήρχε από τις αρχές του 17ου αιώνα μέχρι και διακόσια χρόνια αργότερα, οπότε ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Μερίνας. Η περιοχή ήταν αγροτική, με παραγωγή ρυζιού, λαχανικών και φρούτων.
Οι πρώτοι λευκοί έφθασαν στην περιοχή το 1868 και δεν ήσαν Γάλλοι αποικιοκράτες, αλλά Νορβηγοί Λουθηρανοί ιεραπόστολοι. Εκείνη την εποχή εξορύσσονταν ήδη εκεί ασβεστόλιθος και θειάφι.
Η πόλη ιδρύθηκε από τον Νορβηγό ιεραπόστολο Τ. Ροζάας (T.G. Rosaas) το 1872 ως ένα κέντρο παραθερισμού εξαιτίας του δροσερού κλίματος. Το 1917 άνοιξαν και ιαματικά λουτρά.
Το 1886 η νορβηγική ιεραποστολή ίδρυσε το νοσοκομείο «Ambohipiantrana», που σύντομα εξελίχθηκε σε λεπροκομείο και ο οικισμός σε αποικία λεπρών. Η αποικιακή κυβέρνηση απέφάσισε και επισήμως να τον καταστήσει το καταφύγιο λεπρών για όλη τη Βακινανκαράτρα και περίπου 950 λεπροί ζούσαν εκεί το 1904.
Γεωγραφία και κλίμα
thumb|Η λίμνη Τριτριβά Η Αντσιραμπέ βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 19°52΄ Νότιο και μήκος 47°02΄ Ανατολικό, και σε υψόμετρο 1.500 μέτρα, κάτι που καθιστά το υποτροπικό κλίμα της (Cwb κατά Köppen) παρόμοιο με εκείνο των πόλεων μεγάλου υψομέτρου της νοτιοανατολικής Βραζιλίας. Τον Ιούλιο η θερμοκρασία τις νύχτες μπορεί να πέσει ακόμα και κάτω από το μηδέν στην κλίμακα Κελσίου.
Το ηφαιστειακό πεδίο Ανκαράτρα καλύπτει μια περιοχή μήκους περίπου εκατό χιλιομέτρων, από την Αντσιραμπέ προς τα βόρεια, μέχρι το Αριβονιμάμο, όπου η υψηλότερη κορυφή του φθάνει τα 2.644 μέτρα. Θεωρείται το «πλέον εξέχον και ηφαιστειολογικώς ποικιλόμορφο της Μαδαγασκάρης». Αρκετοί πλημμυρισμένοι κρατήρες βρίσκονται στην περιοχή γύρω από την Αντσιραμπέ, όπως η λίμνη Τριτριβά στα νοτιοδυτικά της πόλεως, σε υψόμετρο 1.950 μέτρα. Το πεδίο προσφέρει τις θερμές πηγές, που χρησιμοποιούνται σε θερμά λουτρά όπως το Ρανομαφάνα μέσα στην πόλη.
Νοτίως της Αντσιραμπέ διέρχεται ο ποταμός Μανιά.
Οικονομία και υποδομές
thumb|right|Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Αντσιραμπέ Διαθέτοντας μια «Ζώνη Εξαγωγικών Μεταποιήσεων» (ελεύθερη εξαγωγικών δασμών), η Αντσιραμπέ έχει αρκετά εργοστάσια, όπως η ζυθοποιία «Star», το υφαντουργείο «Cotona» και η αλευροβιομηχανία «Kobama». Καθώς συνέβη και με την πρωτεύουσα, οι διεθνείς οικονομικές κυρώσεις που ακολούθησαν την εξέγερση και την πολιτική κρίση του 2009 οδήγησαν σε οικονομική ύφεση και απολύσεις εργατών και στην Αντσιραμπέ.
Η πόλη βρίσκεται στο τέρμα της σιδηροδρομικής γραμμής TA (Ταναναρίβης-Αντσιραμπέ). Σήμερα η γραμμή λειτουργείται από τη «Madarail» μόνο με φορτηγά τρένα και έχει επεκταθεί προς τα νότια μέχρι τη Βινανινκαρένα, αλλά αυτή η επέκταση δεν χρησιμοποιείται ακόμα.
Η Εθνική Οδός 7 (RN7) συνδέει την πόλη με την πρωτεύουσα της χώρας στα βόρεια και με τις πόλεις Φιαναραντσόα και Τολιάρα στα νότια. Η Αντσιραμπέ συνδέεται με τη Μοροντάυ στη δυτική ακτή με την Εθνική Οδό RN34/35.
Υπάρχει επίσης μικρό αεροδρόμιο.
Εκπαίδευση
Το Ινστιτούτο Ανώτερης Εκπαιδεύσεως Αντσιραμπέ Βακινανκαράτρα είναι το περιφερειακό παράρτημα του Πανεπιστημίου του Ανταναναρίβο. Υπάρχει επίσης στην Αντσιραμπέ περιφερειακό κέντρο εξ αποστάσεως εκπαιδεύσεως (CRTE) του Εθνικού Κέντρου Τηλεδιδασκαλίας της Μαδαγασκάρης (CNETMAD). Το γαλλικό κολέγιο «Ιούλιος Βερν» είναι μία διεθνής γαλλική σχολή με παράρτημα στην κοινότητα.
«Αδελφές» πόλεις
Η Αντσιραμπέ είναι «αδελφοποιημένη» με τις εξής πόλεις
Επίσης συνεργασία υπάρχει με την πόλη Σταβανγίρ (Stavanger) της Νορβηγίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντσιραμπε
Κοιλότητα
thumb|200px|Διπλό-κοιλος καρπός [[ντομάτας.]] Η κοιλότητα (locule) (πληθ. κοιλότητες, (locules)) ή loculus (πληθ. loculi) (το ύστερο να σημαίνει στα Λατινικά "μικρή τοποθεσία"), είναι ένα μικρό κοίλωμα ή διαμέρισμα εντός ενός οργάνου ή μέρους του οργανισμού (ζώου, φυτού ή μύκητα).
Στα αγγειόσπερμα (ανθοφόρα φυτά), ο όρος κοιλότητα (locule) συνήθως αναφέρεται στο θάλαμο εντός μιας ωοθήκης γυναικείον (gynoecium) ή καρπόφυλλο) του άνθους και φρούτων. Αναλόγως του αριθμού των κοιλοτήτων στην ωοθήκη, οι καρποί μπορούν να ταξινομηθούν ως μονόκοιλοι (μονοθάλαμοι), διπλό-κοιλοι, τριπλό-κοιλοι ή πολλαπλό-κοιλοι. Ο αριθμός των κοιλοτήτων που υπάρχουν σε ένα γυναικείον μπορεί να είναι ίσος ή μικρότερος από τον αριθμό των καρπόφυλλων. Οι κοιλότητες περιέχουν τα ωάρια ή τους σπόρους.
Ο όρος μπορεί επίσης να αναφέρεται σε θαλάμους εντός των ανθήρων, οι οποίοι περιέχουν γύρη. thumb|left|220px|Πολλαπλό-κοιλος καρπός ντομάτας. Στους loculoascomycetes, μια ομάδα από ασκομύκητες, οι κοιλότητες είναι θάλαμοι παρόμοιοι με περιθήκεια (perithecium), αλλά κοίλοι έξω από τον ιστό του ξενιστή, αντί να είναι μια προσχηματισμένη δομή. Για το λόγο αυτό, το μονό-κοιλο αναφέρεται ως ψευδοθήκειον (pseudothecium). Οι κοιλότητες ωστόσο, εξακολουθούν να περιέχουν ασκούς, οι οποίες περιέχουν ασκόσπορους, όπως και τα περιθήκεια.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατομία φυτών Κατηγορία:Μορφολογία φυτών Κατηγορία:Μορφολογία και ανατομία μυκήτων
Πάπας Σίξτος Ε΄
Ο Σίξτος Ε΄ (Sixtus V, 13 Δεκεμβρίου 1521 – 27 Αυγούστου 1590), γεννημένος με το όνομα Φελίτσε Περέττι ντι Μοντάλτο (Felice Peretti di Montalto), ήταν Πάπας από το 1585 έως την ημέρα του θανάτου του. Είναι ο τελευταίος μέχρι σήμερα Ποντίφηκας που πήρε το όνομα «Σίξτος» με την εκλογή του στο αξίωμα.
Βιογραφία προ της αναρρήσεως στον παπικό θρόνο
Ο Φελίτσε γεννήθηκε στο Γκροτταμμάρε, στις ακτές της Αδριατικής Θάλασσας και ήταν γιος του Πιερ Τζεντίλε (γνωστού και ως Περέττο Περέττι) και της Μαριάννας ντα Φροντίλλο. Η οικογένειά του ήταν φτωχή. Αργότερα το 1551, ο Φελίτσε υιοθέτησε το «Περέττι» ως επώνυμο, ενώ ως καρδινάλιος έγινε γνωστός με το όνομα «Καρδινάλιος Μοντάλτο».
Σύμφωνα με τον Ι. Γκάττι, η οικογένεια Περέττι καταγόταν από το Πιτσένο, το σημερινό Μάρκε της Ιταλίας. Σύμφωνα με άλλη πηγή, ο πατέρας του γεννήθηκε στο Μοντάλτο, ένα γειτονικό χωριό. Μερικοί Κροάτες έχουν ισχυρισθεί πως ήταν Κροάτης, από κροατική οικογένεια που μετανάστευσε από το Κρουσέβιτσε (στο σημερινό Μαυροβούνιο) στο Μοντάλτο. Σύμφωνα με τη Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών, είχε γενικώς σέρβικη καταγωγή από τις βαλκανικές ακτές της Αδριατικής, ενώ κατά τον Σάββα Νακιτσένοβιτς καταγόταν συγκεκριμένα από την οικογένεια Σβιλάνοβιτς του Κρουσέβιτσε , καθώς ως Πάπας είχε στον θυρεό του τρία αχλάδια (το τοπωνύμιο Κρουσέβιτσε ετυμολογείται από τη λέξη kruška - «αχλάδι»).
left|thumb|Ο θυρεός του Πάπα Σίξτου Ε΄
Σε νεαρή ηλικία ο Φελίτσε Περέττι μπήκε σε ένα κοινόβιο Φραγκισκανών στο Μοντάλτο. Σύντομα έδωσε δείγματα μιας σπάνιας ικανότητας ως ιεροκήρυκας και συζητητής. Σύμφωνα με έναν θρύλο όταν ήταν μοναχός, τον πλησίασε ο ηλικιωμένος Νοστράδαμος, ο οποίος γονάτισε, φίλησε το ράσο του μοναχού και ανεφώνησε ότι προσκυνούσε τον μελλοντικό Πάπα.
Περί το 1552 ο Φελίτσε έτυχε της προσοχής των καρδιναλίων Ροδόλφου Πίου ντα Κάπρι, προστάτη του Τάγματος των Φραγκισκανών, Γκισλιέρι (ο μετέπειτα Πάπας Πίος Ε΄) και Καράφφα (ο μετέπειτα Πάπας Παύλος Δ΄) και από το σημείο αυτό και έπειτα η προώθησή του ήταν βέβαιη. Στάλθηκε στη Βενετία ως γενικός ιεροεξεταστής, αλλά ήταν τόσο αυστηρός και ασχολείτο με τα διάφορα ζητήματα με τόσο αυταρχικό τρόπο, ώστε ενεπλάκη σε αντιδικίες και η ενετική κυβέρνηση ζήτησε την ανάκλησή του το 1560.
Κατά την περίοδο στην οποία ήταν Πάπας ο μη αρεστός του Γρηγόριος ΙΓ΄ (1572–85), ο νέος Καρδινάλιος Μοντάλτο έζησε αποσυρμένος, ασχολούμενος περισσότερο με τη φροντίδα της οικίας του στη Ρώμη, της Βίλλα Μοντάλτο, που είχε ανεγερθεί από τον Ντομένικο Φοντάνα κοντά στην αγαπημένη του εκκλησία του Εσκουιλινού Λόφου, με θέα προς τις Θέρμες του Διοκλητιανού. Η πρώτη φάση της έπαυλης (1576–80) επεκτάθηκε, όταν πλέον ο Περέττι είχε γίνει Πάπας και μπορούσε να διατάξει την κατεδάφιση μερικών κτηρίων για να διανοιγούν 4 νέοι δρόμοι το 1585–6. Την έπαυλη αποτελούσαν δύο κατοικίες: το Palazzo Sistino ή «di Termini» και το Palazzetto Montalto e Felice.
Οι ένοικοι των οικιών που κατεδαφίσθηκαν έγιναν έξαλλοι και η αποδοκιμασία αυτής της ενέργειας ήταν ακόμα αισθητή μετά από αιώνες, όταν λήφθηκε η απόφαση να κτισθεί εκεί ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός της Ρώμης (1869), σηματοδοτώντας την αρχή της καταστροφής της παπικής επαύλεως.
Παπική εκλογή και έργα
Παρότι παρακολουθούσε τα πράγματα, ο Φελίτσε απέφευγε κάθε προσβολή προς οποιονδήποτε. Αυτή η διακριτικότητα συνεισέφερε σημαντικά στην εκλογή του ως Πάπα, στις 24 Απριλίου 1585, με το όνομα Σίξτος Ε΄.
Η άσχημη κατάσταση στην οποία ο προκάτοχός του Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ είχε αφήσει τα Παπικά Κράτη απαιτούσε άμεσα και αυστηρά μέτρα. Ο Σίξτος Ε΄ έδρασε με σκληρότητα εναντίον της επικρατούσας ανομίας. Χιλιάδες ληστές προσάχθηκαν στη δικαιοσύνη: μέσα σε λίγο καιρό η χώρα ήταν και πάλι ήσυχη και ασφαλής. Λέχθηκε ότι υπήρχαν περισσότερα κεφάλια αποκεφαλισμένων ληστών πάνω σε λόγχες κατά μήκος της Γέφυρας Σαντ' Αντζελο από ό,τι πεπόνια προς πώληση στην αγορά. Και κληρικοί εκτελούνταν αν παραβίαζαν τους όρκους αγνότητάς τους. Στη συνέχεια ο Σίξτος άρχισε να εργάζεται πάνω στα οικονομικά θέματα: Με την πώληση αξιωμάτων και την επιβολή νέων φόρων, συσσώρευσε σημαντικό πλεόνασμα, το οποίο αποθήκευσε για χρήση σε επείγουσες καταστάσεις, όπως για την άμυνα της Αγίας `Εδρας.
Μεγάλα ποσά δαπανήθηκαν εξάλλου για δημόσια έργα, καθώς ο Σίξτος υλοποιούσε τον σχεδιασμό που είχε εκπονήσει κατά τη διάρκεια της αποσύρσεώς του, φέρνοντας νερό στους άνυδρους λόφους με το ομώνυμό του «Υδραγωγείο Acqua Felice» και την τροφοδότηση 27 νέων κρηνών, κατασκευάζοντας νέες αρτηρίες στη Ρώμη, οι οποίες συνέδεαν τις μεγάλες βασιλικές μεταξύ τους. Ακόμη, έφθασε να αναθέσει στον ευνοούμενό του μηχανικό-αρχιτέκτονα Ντομένικο Φοντάνα να επανασχεδιάσει το Κολοσσαίο ως εργοστάσιο υφαντουργίας μετάξης με κατοικίες για τους εργάτες του.
Ο Σίξτος δεν έθετε όρια στα σχέδιά του και κατόρθωσε να πραγματοποιήσει αρκετά για τα 5 μόλις χρόνια της παπικής του θητείας, προχωρώντας πάντα με ταχύτητα: Την ολοκληρωση του τρούλου στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, τη λότζια του Σίξτου στη Βασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού, το Παρεκκλήσιο της Φάτνης στη Σάντα Μαρία Ματζόρε, προσθήκες ή επιδιορθώσεις στα ανάκτορα του Κυρηναλίου, του Λατερανού και του Βατικανού, την ανέγερση τεσσάρων οβελίσκων (μεταξύ των οποίων στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου), τη διάνοιξη 6 οδών και την αναστήλωση του ρωμαϊκού υδραγωγείου του Σεπτιμίου Σεβήρου («Acqua Felice»). Εκτός από πολλούς δρόμους και γέφυρες, ο Σίξτος καθάρισε και τον αέρα της πόλεως χρηματοδοτώντας την αποξήρανση των Ποντίνων Βάλτων. Επιτεύχθηκε σημαντική πρόοδος, με περισσότερα από 38 χιλιάδες στρέμματα να ανακτώνται και να αποδίδονται στη γεωργία και τη βιοτεχνία. Το πρόγραμμα εγκαταλείφθηκε μετά τον θάνατό του.
Ο Σίξτος Ε΄ δεν είχε εκτίμηση για τις αρχαιότητες, που χρησίμευσαν έτσι ως πηγή πρώτης ύλης για τα αστικά και εκχριστιανιστικά του προγράμματα: Η Στήλη του Τραϊανού και η Στήλη του Μάρκου Αυρηλίου (που εκείνη την εποχή νομιζόταν λανθασμένα για στήλη του Αντωνίνου Πίου) χρησιμοποιήθηκαν ως βάθρα για τα αγάλματα των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, η Αθηνά του Καπιτωλίου μετατράπηκε σε ένα έμβλημα της «Χριστιανικής Ρώμης», ενώ το Septizonium του Σεπτιμίου Σεβήρου κατεδαφίσθηκε για οικοδομικά υλικά.
Το έτος 1589 ο Σίξτος επέβλεψε την εκτύπωση μιας αναθεωρημένης εκδόσεως της Βουλγάτας, της λεγόμενης Vulgata Sixtina ή Editio Sixtina.
Διεθνείς σχέσεις
Στις μείζονες απώτερες σκέψεις του Σίξτου Ε΄ κατοικούσαν μεγαλόπρεπες φιλοδοξίες, όπως η συντριβή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η κατάκτηση της Αιγύπτου, η μεταφορά του Παναγίου Τάφου στην Ιταλία και η άνοδος του ανεψιού του στον θρόνο της Γαλλίας. Η κατάσταση στην οποία βρέθηκε ωστόσο ήταν αμήχανη: δεν μπορούσε να αντιρροπήσει τα σχέδια αυτών που θεωρούσε ως «αιρετικούς πρίγκιπες», ενώ από την άλλη δεν εμπιστευόταν τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας και έβλεπε με σκεπτικισμό την οποιαδήποτε επέκταση της ισχύος του.
Ο Σίξτος συμφώνησε να ανανεώσει τον αφορισμό της Βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας και να δεσμευθεί για μεγάλη οικονομική υποστήριξη προς την ισπανική Αρμάδα του Φιλίππου, αλλά, γνωρίζοντας τις καθυστερήσεις της Ισπανίας, δεν θα έδινε τίποτε μέχρι την ημέρα πραγματοποιήσεως της αποβάσεως στην Αγγλία. Με τον τρόπο αυτό έσωσε μία περιουσία, που διαφορετικά θα είχε χαθεί στην αποτυχημένη εκστρατεία. Ο Σίξτος έβαλε τον `Αγγλο καρδινάλιο Γουλιέλμο `Αλλεν να συντάξει τη «Νουθεσίαν προς την αριστοκρατίαν και τον λαόν της Αγγλίας», μία διακήρυξη που θα τυπωνόταν στην Αγγλία εάν η εισβολή επετύγχανε. Το σωζόμενο σχετικό ντοκουμέντο συνόψιζε όλα όσα θα ήταν δυνατό να ειπωθούν εναντίον της Ελισάβετ. Ο καρδινάλιος έκαψε το έργο του και σήμερα γνωρίζουμε το περιεχόμενό του μόνο εξαιτίας ενός από τους κατασκόπους της βασίλισσας, ο οποίος είχε προλάβει να κλέψει ένα αντίγραφο
Ο Σίξτος αφόρισε τον Ερρίκο της Ναβάρρας (τον μελλοντικό βασιλιά Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας) και συνεισέφερε στην Καθολική Λίγκα, αλλά ασφυκτιούσε υπό την υποχρεωτική συμμαχία του με τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας και αναζητούσε τρόπο διαφυγής. Οι νίκες του Ερρίκου και η προοπτική της μεταστροφής του προς τον Ρωμαιοκαθολικισμό έδωσαν ελπίδες στον Σίξτο. Οι διαπραγματεύσεις του Πάπα με τον αντιπρόσωπο του Ερρίκου προκάλεσαν μία οξύτατη διαμαρτυρία εκ μέρους του Φιλίππου και μία κατηγορηματική απαίτηση για την εκπλήρωση των παπικών υποσχέσεων απέναντί του. Ο Σίξτος κατέφυγε στην υπεκφυγή και στο ροκάνισμα του χρόνου μέχρι τον θάνατό του.
Η υπόθεση Ακκοραμπόνι
Το 1581 ο Φραντσέσκο Περέττι, ανεψιός του Σίξτου, είχε νυμφευθεί τη Βικτωρία Ακκοραμπόνι, μία γυναίκα διάσημη για τη μεγάλη ομορφιά της και τα επιτεύγματά της, η οποία είχε πολλούς θαυμαστές. Ωστόσο, ο ανεψιός του μελλοντικού Πάπα δολοφονήθηκε μετά από λίγο και η χήρα του παντρεύτηκε τον ισχυρό Πάολο Τζιορντάνο Α΄ Ορσίνι, δούκα του Μπρατσιάνο, ο οποίος πιστευόταν από πολλούς ότι είχε αναμιχθεί στη δολοφονία του Φραντσέσκο Περέττι.
Μόλις έγινε Πάπας, ο Σίξτος Ε΄ κινήθηκε για να εκδικηθεί τόσο τον Δούκα του Μπρατσιάνο, όσο και τη Βιττόρια. Προειδοποιημένοι εγκαίρως, οι δυο τους διέφυγαν πρώτα στη Βενετία και κατόπιν στο Σαλό (τότε επίσης βενετσιάνικο έδαφος). Εκεί ο Δούκας απεβίωσε τον Νοέμβριο του 1585, αφήνοντας όλη την προσωπική περιουσία του στη χήρα του, η οποία πήγε να ζήσει στην Πάδοβα, όπου ένα μήνα αργότερα δολοφονήθηκε από μία συμμορία μπράβων πληρωμένων από τον Λοντοβίκο Ορσίνι, ένα συγγενή του τελευταίου συζύγου της.
Αντισύλληψη, άμβλωση και μοιχεία
Ο Σίξτος Ε΄ επεξέτεινε την ποινή του αφορισμού σε σχέση με την εκκλησιαστική διδασκαλία για την αντισύλληψη και τις αμβλώσεις. Ενώ η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δίδασκε ότι αυτές ήταν βαριές αμαρτίες («θανάσιμα αμαρτήματα»), εφάρμοζε την πρόσθετη ποινή του αφορισμού για άλλα τέτοια αμαρτήματα, όπως για τον φόνο, αλλά όχι για την αντισύλληψη. Οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι μεσαιωνικοί θεολόγοι και ιατροί είχαν για αιώνες συζητήσει το θέμα της ακριβούς στιγμής κατά την οποία το γονιμοποιημένο ωάριο γινόταν ανθρώπινο πλάσμα. Παρότι, όπως και σήμερα, υπήρχε ευρεία συμφωνία ανάμεσά τους ότι η ζωή ήταν παρούσα κατά τη σύλληψη και ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτε άλλο παρά ένα ανθρώπινο πλάσμα, αυτό δεν σήμαινε απαραιτήτως ότι ο Θεός είχε ενσωματώσει την αθάνατη ψυχή μέσα στο σώμα κατά τη σύλληψη. Ακολουθώντας τον Αριστοτέλη, πολλοί στη Δύση είχαν διατυπώσει τη θεωρία ότι η ύλη έπρεπε να προετοιμασθεί ως ένα ορισμένο σημείο προτού αυτό να είναι δυνατό να επισυμβεί, και ότι πριν από αυτό υπήρχε μόνο μία «φυτική» ή «ευαίσθητη» ψυχή, αλλά όχι μία ανθρώπινη ψυχή. Αυτό σήμαινε ότι η θανάτωση ενός οργανισμού πριν την εμφύσηση της ανθρώπινης ψυχής σε αυτόν θα ήταν μεν και πάλι βαριά αμαρτία αμβλώσεως (ή τουλάχιστον αντισυλλήψεως), αλλά ότι δεν ήταν ανθρωποκτονία και επομένως δεν απαιτούσε αφορισμό.
Κάποιοι θεολόγοι είχαν την άποψη ότι μόνο αφότου η μητέρα μπορούσε να αισθανθεί την κίνηση του εμβρύου μέσα στη μήτρα της (περίπου στην εικοστή εβδομάδα της εγκυμοσύνης) υπήρχε αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι είχε πλέον ψυχή. Μέχρι τον Σίξτο Ε΄, οι ειδικοί του κανονικού δικαίου είχαν εφαρμόσει τον κώδικα του Γρατιανού, κατά τον οποίο οι αφορισμοί δίνονταν για αμβλώσεις μετά την εκδήλωση κινήσεων. Αλλά το 1588 ο Σίξτος Ε΄ εξέδωσε μία παπική βούλλα, την Effraenatam («χωρίς δεσμεύσεις»), η οποία ανακήρυσσε ότι η ποινή του αφορισμού θα επιβαλλόταν για οποιαδήποτε μορφή αντισύλληψης και για αμβλώσεις σε οποιαδήποτε εβδομάδα της εγκυμοσύνης. Η αιτιολόγηση για το δεύτερο ήταν ότι μία ψυχή δεν επρόκειτο να πάει στον Παράδεισο.
Ο Σίξτος προσπάθησε το 1586 να εισαγάγει στο κοινό ποινικό δίκαιο για τη Ρώμη την ποινή που προέβλεπε η Παλαιά Διαθήκη για τη μοιχεία, δηλαδή τη θανατική. Η προσπάθεια αυτή τελικώς απέτυχε.
Αποτίμηση
Κατά την εποχή του θανάτου του, ο Πάπας, ο Σίξτος Ε΄ ήταν μάλλον μισητός από τους πολιτικούς υπηκόους του των Παπικών Κρατών, αλλά η Ιστορία τον έχει αναγνωρίσει ως μία σημαντική μορφή στην Αντιμεταρρύθμιση. Στην αρνητική πλευρά του χαρακτήρα του, μπορούσε να είναι παρορμητικός, ισχυρογνώμων, σκληρός και αυταρχικός. Στη θετική, ήταν ανοικτός σε μεγαλεπήβολες ιδέες και ανελάμβανε τα εγχειρήματά του με μεγάλη ενεργητικότητα και αποφασιστικότητα, κάτι που τον οδηγούσε συχνά στην επιτυχία. Πέτυχε πολλά. Κοιμόταν λίγο και εργαζόταν πολύ. Κληρονομώντας ένα χρεοκοπημένο ταμείο, διοίκησε με ικανότητα και φροντίδα, και άφησε 5 εκατομμύρια κορόνες στα θησαυροφυλάκια της Αγίας Έδρας με τον θάνατό του.
Οι αλλαγές που επέφερε ο Σίξτος Ε΄ στο σχέδιο των οδών της Ρώμης παρουσιάζονται στην ταινία Rome: Impact of an Idea με τον αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Edmund N. Bacon, βασισμένη σε τμήματα του βιβλίου του Design of Cities.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πάπες 16ου αιώνα
Gunsmoke
μικρογραφία|ΟΙ πρωταγωνιστές του Gunsmoke το 1963 Το Gunsmoke είναι αμερικανική ραδιοφωνική και τηλεοπτική δραματική σειρά γουέστερν σε σκηνοθεσία του Norman Macdonnell και σε σενάριο του John Meston. Η σειρά αυτή λαμβάνει χώρα στο Dodge City του Κάνσας. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ο δικηγόρος Marshal Matt Dillon, τον οποίο ενσάρκωσε ο William Conrad στο ραδιόφωνο και ο James Arness στην τηλεόραση. Όταν προβλήθηκε στις ΗΠΑ, η τηλεοπτική σειρά αρχικά ονομαζόταν Gun Law και αργότερα μετονομάστηκε σε Gunsmoke.