cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλαος Φερεκείδης
Βιογραφία
Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1888-1892) και από το 1893 συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, κοντά στον Νικόλαο Γύζη. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του παρέμεινε στο Μόναχο όπου εργαζόταν. Το 1901 έπειτα από παραγγελία του διοικητή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Στέφανου Στρέιτ φιλοτέχνησε αντίγραφο του έργου του Πετερ Φον Ες Η άφιξη του Όθωνα στο Ναύπλιο, το οποίο τοποθετήθηκε στο νεότευκτο κτίριο της τράπεζας. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1909 και αργότερα έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους με την ιδιότητα του πολεμικού ζωγράφου. Πέθανε στην Αθήνα το 1929.
Τεχνοτροπία & έργο
Έχοντας έρθει σε επαφή με τις πρωτοποριακές καλλιτεχνικές τάσεις που κυριαρχούσαν στο Μόναχο ασχολήθηκε με την τοπιογραφία, τη νεκρή φύση και την απεικόνιση πολεμικών σκηνών ενώ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γερμανία είχε ασχοληθεί εκτεταμένα με τη δημιουργία αντιγράφων παλιότερων έργων που σχετίζονταν με την Ελληνική Επανάσταση. Πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση το 1913 όπου παρουσίασε πίνακες εμπνευσμένους από την εμπειρία του στα πολεμικά μέτωπα των Βαλκανικών πολέμων ενώ συμμετείχε από το 1909 σε διάφορους διαγωνισμούς αλλά και ομαδικές εκθέσεις. Οι τοπιογραφίες του Φερεκείδη διακρίνονται για τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο απεικονίζεται η φύση και για τα χρώματα τους που ανταποκρίνονται σε όλες τις δυνατές τονικές διαβαθμίσεις.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Αργυρούπολη Ρεθύμνης
Η Αργυρούπολη (επίσημο: η Αργυρούπολις) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδος ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Λαππαίων. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 260 μέτρων. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός μέσης πολιτιστικής αξίας (κατηγορία ΙΙ) (ΦΕΚΔ 728/1995). Το έτος 2008 έλαβε βραβείο "καθαρότερου οργανωμένου παραδοσιακού οικισμού" από τη Νομαρχιακή Επιτροπή Τουριστικής Προβολής Ρεθύμνης.
Η αρχαία Λάππα
thumb|150px|left|Η αρχαία νεκρόπολη Το χωριό στέκεται εκεί όπου βρισκόταν κατά την αρχαιότητα η πόλη Λάππα της οποίας το όνομα κατά το Μεσαίωνα μετατράπηκε σε Στίμπολις, από την έκφραση «στην πόλη». Αργότερα έμεινε γνωστό απλά ως Πόλις. Το σημερινό του όνομα έλαβε κατά το 19ο αιώνα.
Η Λάππα αναφέρεται σε διάφορες αρχαίες πηγές, για παράδειγμα στα πλαίσια των αφηγήσεων σχετικά με τον Πόλεμο της Λύττου (220 π.Χ.) και τον Πρώτο Κρητικό Πόλεμο (205 π.Χ. έως 200 π.Χ.). Καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Ρωμαίους, ωστόσο ανακατασκευάστηκε από τον Οκταβιανό, επειδή οι κάτοικοι τον βοήθησαν στη διαμάχη του με τον Μάρκο Αντώνιο. Της παραχωρήθηκε δε και το δικαίωμα να κόβει δικό της νόμισμα.
Αξιοθέατα, Λαογραφία
Ανάμεσα στα αξιοθέατα της περιοχής συγκαταλέγεται ένα μωσαϊκό της ρωμαϊκής περιόδου. Λίγο πιο πέρα από το χωριό μπορεί κανείς να επισκεφτεί μια αρχαία νεκρόπολη, καθώς και ένα δέντρο το οποίου η ηλικία είναι μερικών αιώνων. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης όμορφες πηγές νερού και παλαιοί μύλοι. thumb|left|Πηγές στην Αργυρούπολη thumb|Το νερό κυλά από κάθε σημείο στις πηγές της Αγίας Δύναμης
Ο ναός των Πέντε Παρθένων (έξω από το χωριό, μικρή ορθογωνικού σχήματος εκκλησία τμηματικά λαξευμένη στο φυσικό βράχο ) της Αργυρούπολης (εορτάζει Τρίτη του Πάσχα) είναι ένα από τα πιο σημαντικά προσκυνήματα της δυτικής Κρήτης, με μακρά λατρευτική παράδοση. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση σε χρόνους μακρινούς πέντε κοπέλες από την Αργυρούπολη ή κάποια γειτονική πόλη βρήκαν καταφύγιο ησυχασμού στους λαξευμένους τάφους ενός αρχαίου νεκροταφείου. Έζησαν εκεί, πέθαναν και τάφηκαν σε παλιούς τάφους. ΄Οσο ζούσαν όμως είχαν αποκτήσει μεγάλη φήμη και πολλοί προσκυνητές προσέρχονταν στα σπήλαια ζητώντας την ευλογία τους. Ο χώρος παρέμεινε ιερός και μετά το θάνατό τους, αφού άρχισε να βγαίνει αγίασμα από τους τάφους. Την Τρίτη του Πάσχα γίνεται ένα μεγάλο πανηγύρι στον Αργυρούπολη, όπου πολλοί πιστοί προσέρχονται να πάρουν αγίασμα από τους τάφους θεωρώντας το ευλογία και ίαμα. Το βάζουν στο εικονοστάσι και το πίνουν πάντα νηστικοί σε σημαντικές ημέρες του χρόνου. Οι μεγαλύτεροι συνηθίζουν να ρίχνουν λίγες σταγόνες απ' αυτό στις τέσσερις γωνιές του σπιτιού ή σε καινουργιοφυτεμένους καλοκαιρινούς κήπους για να αυγατίσουν τα κηπευτικά. Αλλά και το χώμα από τον τάφο τους θεωρείται ιαματικό. Το ξύνουν και το τρίβουν πάνω στις μυρμηγκιέςκαι πιστεύουν ότι αυτές εξαφανίζονται σε μερικές μέρες. Την ίδια ημέρα γίνεται και ευλόγηση των προβάτων, ενώ βράζεται και προσφέρεται γάλα μετά τη λειτουργία.
Υπάρχουν ακόμα οι εκκλησίες: η Παναγία, η εκκλησία χτίστηκε από την οικογένεια Οικογένεια Μπαρότσι, λέγεται και Παναγία Οικογένεια Μπαρότσι (δίκλητη, με διαφορετικού μήκους κλίτη, με νάρθηκα και στα δύο και ίχνη τοιχογραφιών), ο Άγιος Ιωάννης ( μικρή εκκλησία λαξευμένη στο βράχο των πηγών της Αγίας Δύναμης), Αγία Κυριακή (μικρή εκκλησία με υπολείμματα τοιχογραφιών που περιλάμβανε και τμήμα τουβλόχτιστου ρωμαϊκού κτιρίου) και ο Άγιος Νικόλαος (έξω από το χωριό, με υπολείμματα από 13 τοιχογραφίες).
Εκκλησιαστική υπαγωγή
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Ταξιάρχες. Εκκλησιαστικά υπάγεται υπάγεται στην Ε΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.
Άλλες πληροφορίες
Η περιοχή της Αργυρούπολης έχει ενταχθεί στο Κτηματολογικό Γραφείο Ρεθύμνου, ήδη από 28-3-2005 (Διεύθυνση: Χορτατζή 20, ΤΚ: 74100, Ρέθυμνο.Τηλέφωνο: 28310-22403) (Άλλες περιοχές που εξυπηρετούνται από το γραφείο αυτό: Ρέθυμνο, ΄Αδελε, Αρμένοι, Ατσιπόπουλο, Γεράνι, Επισκοπή, Μαρουλάς, Πρασιές, Πρινές, Ρουσσοσπίτι, Χρομοναστήρι)
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Αργυρουπόλεως που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαππαίων του δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 403 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Αργυρουπόλεως
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Οθωμανική Εκατονταρχία
Η Οθωμανική εκατονταρχία ήταν ένοπλο σώμα Οθωμανών υπηκόων το οποίο παρείχε στρατιωτικές υπηρεσίες υπέρ του αγώνα των Ελλήνων στην Επανάσταση του 1821
Γενικά στοιχεία
Η Οθωμανική εκατονταρχία ήταν ομάδα από τριάντα έναν Οθωμανούς προερχόμενους από τη Χιμάρα, Αϊβαλή, Μυτιλήνη, Ζαγόρι, Σμύρνη, Λειβαδιά, Θήβα. Εκατόνταρχος και αρχηγός της ήταν ο Μουσταφά Γκέκας, τουρκαλβανός φιλέλληνας. Η Οθωμανική εκατονταρχία ήταν ενωμένη με την Πέμπτη χιλιαρχία του Νικόλαου Κριεζιώτη και μαζί με άλλες χιλιαρχίες διοικείτο από τον Δημήτριο Υψηλάντη. Θα συμμετάσχει σε συγκρούσεις στην Ανατολική Στερεά, τη Λειβαδιά και τη Θήβα.
Το άρωμα
Το άρωμα (γερμ.:Das Parfum) είναι μυθιστόρημα του 1985 γραμμένο από τον Γερμανό συγγραφέα Πάτρικ Ζύσκιντ (Patrick Süskind). Το βιβλίο γνώρισε διεθνή επιτυχία και το 2006 διασκευάστηκε σε ταινία με τον τίτλο Perfume: The Story of a Murderer από τον σκηνοθέτη Τομ Τίκβερ. Άλλα βιβλία του ιδίου συγγραφέα : «Το κοντραμπάσο», «Το περιστέρι».
Περίληψη
Πρόκειται για την ιστορία του Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ, που γεννήθηκε με ένα ιδιαίτερο χάρισμα: Έχει καταπληκτική όσφρηση. Μπορεί να οσφρανθεί αντικείμενα όπως η πέτρα, τα χρήματα, το γυαλί, δηλαδή άψυχα πράγματα που για τους κοινούς ανθρώπους δεν αναδίδουν κάποια συγκεκριμένη οσμή. Μπορεί να μυρίσει πιο χαρακτηριστικά αρώματα, όπως των λουλουδιών και των φυτών, μπορεί να αντιληφθεί ολόκληρο τον κόσμο μέσα από τις οσμές του. Το χάρισμά του αυτό του επιτρέπει να δουλέψει στη βιοτεχνία της αρωματοποιΐας για διάφορα αφεντικά, τα οποία πλήττονται από διάφορες συμφορές, μόλις ο Ζαν φύγει από τη δούλεψή τους.
Όμως αυτός ο άνθρωπος δεν έχει δική του μυρωδιά. Από τη στιγμή που γεννήθηκε υπήρξε ένα άοσμο τίποτα. Με βάση κάποια δύσοσμα υλικά, προσθέτοντας πιο ελαφριές αρωματικές ουσίες δημιούργησε την τέλεια απομίμηση της ανθρώπινης μυρωδιάς. Τότε, ο εγωϊσμός του, η κακία του και το μίσος του για τους ανθρώπους έφτασαν στο αποκορύφωμα. Αποφασίζει να δημιουργήσει το άρωμα του έρωτα και μ' αυτό το επίτευγμα να κατακτήσει τον κόσμο. Αυτή η καταχθόνια σκέψη τον οδηγεί στην δολοφονία είκοσι πέντε νεαρών κοριτσιών προκειμένου να κλέψει την οσμή της καθεμιάς. Στο τέλος κλείνει όλες τις μυρωδιές σε ένα μικρό φιαλίδιο. Μαγεύει τους πάντες και τότε, τη στιγμή του μεγάλου του θριάμβου, το μίσος και η αηδία του για τους ανθρώπους έρχεται να δηλητηριάσει τη χαρά του. Η καταδίκη του ματαιώνεται και ο ίδιος σπαταλάει το τελευταίο άρωμα από το φιαλίδιο, κατακτώντας τις καρδιές των αποβρασμάτων του Παρισιού, οι οποίοι τον σκοτώνουν, προκειμένου ν' αποκτήσουν ένα κομμάτι του Γκρενούιγ δικό τους.
Μέσα από το «Άρωμα» ο αναγνώστης μεταφέρεται στο γοητευτικό αλλά και ρυπαρό Παρίσι του 17ου αιώνα και από τις λεπτομερείς περιγραφές, μαθαίνει γοητευτικές λεπτομέρειες για την ιστορία της αρωματοποιίας καθώς και την διαδικασία παρασκευής των αρωμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρωμα Κατηγορία:Μυθιστορήματα μυστηρίου Κατηγορία:Ιστορικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit
Το "Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit" είναι το ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ της Courtney Barnett. Κυκλοφόρησε στις 20 Μαρτίου του 2015 από την Mom + Pop Music. Παραγωγός ήταν η ίδια η Barnett. Η Barnett ξόδεψε ένα χρόνο για να γράψει τα τραγούδια του άλμπουμ, αλλά τα έδειξε στην μπάντα της μία εβδομάδα πριν την ηχογράφηση του άλμπουμ προκειμένου να συλλάβει ένα πιο "φρέσκο​​" ήχο. Για την προώθηση του άλμπουμ η Barrett πραγματοποίησε μια παγκόσμια περιοδεία που άρχισε από το Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Φυσίγγιο
250px|μικρογραφία|Διάφοροι τύποι φυσιγγίων Το φυσίγγιο είναι τύπος προσυναρμολογημένων πυρομαχικών πυροβόλων όπλων που περιβάλλουν το βλήμα με ακρίβεια για να χωράει μέσα στον θάλαμο της κάννης ενός πυροβόλου, για την εύκολη μεταφορά και χειρισμό κατά τη βολή.
Χάρτινα φυσίγγια χρησιμοποιούνται εδώ και αιώνες: μια σειρά πηγών χρονολογούν από τη χρήση τους από τα τέλη του 14ου και τις αρχές του 15ου αιώνα. Οι ιστορικοί σημειώνουν τη χρήση τους από στρατιώτες του Χριστιανού Α΄ και του γιου του στα τέλη του 16ου αιώνα, ενώ το Μουσείο Ιστορίας της Δρέσδης έχει στοιχεία που χρονολογούν τη χρήση τους στο 1591.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυροβόλα
Στρατιωτική Επιχείρηση ΝΙΚΗ
Επιχείρηση Νίκη είναι η κωδική ονομασία που δόθηκε σε μυστική στρατιωτική αποστολή της Ελλάδος την 21η προς 22η Ιουλίου 1974 προς την Κύπρο με σκοπό την αερομεταφορά καταδρομέων στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Η αποστολή ήταν μερικώς επιτυχής και χαρακτηρίσθηκε από τον διεθνή τύπο ως "αποστολή αυτοκτονίας".
Προετοιμασία - σχεδιασμός
Μετά την έναρξη της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου 1974, η άμυνα της Κύπρου ήταν σε δύσκολη θέση, όσες κινήσεις έγιναν για την απόκρουση των τουρκικών δυνάμεων εισβολής από ένοπλα τμήματα της ελληνοκυπριακής πλευράς, είχαν αρνητική εξέλιξη. Η πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα παρουσίαζε σημάδια διάλυσης στη στρατιωτική ηγεσία και ήδη είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος. Παρ' όλα αυτά, οι στρατιωτικές δυνάμεις της ΕΛΔΥΚ και της Εθνικής Φρουράς Κύπρου είχαν περιορίσει τα αρχικά σχέδια του Τουρκικού στρατού.
Κανάρης Ι (κανονιοφόρος)
Ο Κανάρης Ι (Κανονιοφόρος) ήταν κανονιοφόρος. Ναυπηγήθηκε στον Ναύσταθμο Πόρου το 1835.
Στρατιωτική Επιχείρηση ΝΙΚΗ
Προετοιμασία - σχεδιασμός
Την 21η Ιουλίου του 1974, αποφασίσθηκε στρατιωτική επιχείρηση ενίσχυσης της άμυνας του αεροδρομίου της Λευκωσίας με την κωδική ονομασία "ΝΙΚΗ". Το σχέδιο της επιχείρησης προέβλεπε την αερομεταφορά και απόβαση καταδρομέων με αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. thumb|300px|right|Αεροσκάφος Nord Noratlas της ΠΑ στο αεροδρόμιο του Ελληνικού το 1979. Η προετοιμασία έγινε στην αεροπορική βάση της Σούδας στην Κρήτη και περιλάμβανε:
Κανάρης Ι (κανονιοφόρος)
Οπλισμός: 1 πυροβόλο των 12 λιβρών και 2 καρρονάδες των 12 λιβρών. Πλήρωμα: 23 άνδρες.
Στρατιωτική Επιχείρηση ΝΙΚΗ
Προετοιμασία - σχεδιασμός
Τα 20 αεροσκάφη Noratlas ανήκαν στην 354η Μοίρα Μεταφορών "Πήγασος " και τα 10 αεροσκάφη Dacota στην 355η Μοίρα Μεταφορών και είχαν έδρα την 112η Πτέρυγα Μάχης στην Ελευσίνα. Αυτά τα αεροσκάφη θα μετέφεραν και θα αποβίβαζαν στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας την Α' Μοίρα Καταδρομών με τον πλήρη οπλισμό της αποτελούμενη από 318 άνδρες. Λόγω των μέτρων επιφυλακής και των μετασταθμεύσεων που πραγματοποιούνταν τις προηγούμενες ημέρες τα περισσότερα αεροσκάφη βρίσκονταν διάσπαρτα σε διάφορες μονάδες της Αεροπορίας.
Κανάρης Ι (κανονιοφόρος)
Ιδίου τύπου ‘Άστιγξ Ι’,‘Αποστόλης Ι’, ‘Τσαμαδός’, ‘Τομπάζης Ι’, ‘Μιαουλησ’, ‘Καχράν’, ‘Σαχτούρης Ι’, ‘Ανδρούτσος’, ‘Κριεζησ’, ‘Κανάρης Ι’, ‘11Η (Μυκάλη Ι)’ και ‘12η (Σφακτηρια)’.
Στρατιωτική Επιχείρηση ΝΙΚΗ
Προετοιμασία - σχεδιασμός
Ο σχεδιασμός της επιχείρησης προέβλεπε την αερομεταφορά της Α' Μοίρας καταδρομέων κατά τη διάρκεια της νύχτας - σε απόλυτη σιγή ασυρμάτου - πτήση σε χαμηλό ύψος - χωρίς συνοδεία μαχητικών - προσγείωση - αποβίβαση καταδρομέων - επιστροφή στη Σούδα.
Κανάρης Ι (κανονιοφόρος)
Μεταξύ 1843-1846 παροπλίστηκε για οικονομικούς λόγους. Μεταξύ 19/01/1850 και 18/04/1850 κατασχέθηκε από τους Άγγλους στα επεισόδια του ‘Πατσίφικου’. Παροπλίσθηκε το 1859.
Στρατιωτική Επιχείρηση ΝΙΚΗ
Προετοιμασία - σχεδιασμός
Την 21η Ιουλίου και ώρα 22:40 η αποστολή ξεκίνησε με χρονικό περιορισμό τα μεσάνυκτα της ίδιας μέρας. Μόνο όμως τα 15 αεροσκάφη Noratlas από τα 20 απογειώθηκαν στο χρονικό περιθώριο το οποίο προέβλεπε το σχέδιο. Τα υπόλοιπα αεροσκάφη (5 Noratlas και 10 C-47 ) παρέμειναν στο αεροδρόμιο της Σούδας.
Κανάρης Ι (κανονιοφόρος)
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Στρατιωτική Επιχείρηση ΝΙΚΗ
Πληρώματα αεροσκαφών
Το πλήρωμα του κάθε Noratlas απαρτιζόταν από τέσσερα μέλη. Με τη σειρά της ιδιότητάς τους (Κυβερνήτης, Συγκυβερνήτης, Ιπτάμενος Μηχανικός, Ναυτίλος) ήταν τα ακόλουθα:
ΝΙΚΗ 1: Μ. Χοχλακάκης - Α. Δέμης - Π. Ζελενίτσας - Χ. Σγούρος
ΝΙΚΗ 2: Ι. Σφήκας - Π. Πανούσης –Ι. Καραΐσκος – Κ. Τυλιγάδης
ΝΙΚΗ-3: Σ. Στέφας – Γ. Νεονάκης – Ι. Δρίτσας – Α. Παπαναστασίου
ΝΙΚΗ-4: Β. Παναγόπουλος – Σ. Συμεωνίδης – Η. Άνθιμος – Γ. Δάβαρης
ΝΙΚΗ-5: Ε. Δρακωνάκης – Σ. Παπούλης – Β. Γκάνος – Α. Λούκος
ΝΙΚΗ-6: Γ. Δημητρός – Β. Μέττας – Ι. Ράζος – Γ. Καγιαμπάκης
ΝΙΚΗ-7: Ι. Παπακωνσταντίνου – Δ. Καρδαράς – Σ. Κάβουρας – Γ. Σαλαπάτας
ΝΙΚΗ-8: Ν. Τζανάκος – Δ. Λαυράνος – Σ. Μουτσάτσος – Β. Τσιουρής
ΝΙΚΗ-10: Σ. Παπαθανασίου – Α. Ιλαρίδης – Γ. Κουκούλας – Σ. Πεδιαδιτάκης
ΝΙΚΗ-12: Ν. Αδαμόπουλος – Δ. Χατζηπαναγιώτης – Π. Βασιλάκος – Ι. Κομιανός
ΝΙΚΗ-14: Π. Λυμπερόπουλος – Β. Κωτσόπουλος – Α. Μπαραλιάκος – Δ. Μανής
ΝΙΚΗ-15: Ε. Πετρουλάκης – Σ. Παπασταματίου – Ι. Γραμματικός – Σ. Καραταΐρης
Εκτέλεση αποστολής
Αμέσως μετά την απογείωση των Noratlas από τη Σούδα, δόθηκε σήμα από το Κέντρο επιχειρήσεων πρός το Γ.Ε.Ε.Φ. Λευκωσίας με τη φράση «Έρχονται τα 15 πορτοκάλια». Το ΝΙΚΗ-13 με πλήρωμα τους Β. Νικολάου, Γ. Χατζηδάκη, Α. Κλεφτογιάννη και Β. Γκορέζη δεν έφτασε ποτέ στην Κύπρο. Προσγειώθηκε στη Ρόδο.
Οι προσγειώσεις στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας ξεκίνησαν στις 01:52 της 22ης Ιουλίου. Πρώτο προσγειώθηκε το "ΝΙΚΗ 2" στις 01:52 και επόμενο το "ΝΙΚΗ 1" ακούμπησε το διάδρομο της Λευκωσίας στις 01:55. Όμως εδώ ξεκινάει η τραγωδία της αποστολής. Λόγω καθυστέρησης του Α.Ε.Δ. (Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων, το σημερινό Γ.Ε.ΕΘ.Α.) να ενημερώσει το Γ.Ε.Ε.Φ. Λευκωσίας (μόλις στις 01:00 το ενημέρωσε, με το σήμα «Έρχονται τα 15 πορτοκάλια»), τα αντιαεροπορικά στοιχεία εκτός του αεροδρομίου που ανήκαν στην 185 Μ.Π.Π. και στην 184 Π.Π.Π., δεν πρόλαβαν να ενημερωθούν και αυτά, με αποτέλεσμα να θεωρήσουν ότι τα αεροσκάφη που πέταγαν ήταν εχθρικά. Αμέσως άρχισαν έντονα αντιαεροπορικά πυρά, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα το "ΝΙΚΗ 4" το οποίο βρισκόταν στο στάδιο προσγείωσης, να αρπάξει φωτιά και να συντριβεί 3 χιλιόμετρα πριν τον διάδρομο προσγείωσης. Τρίτο προσγειώθηκε το "ΝΙΚΗ 7" στις 02:18.
Μετά το "ΝΙΚΗ 7" προσγειώθηκε το "ΝΙΚΗ 3", το οποίο λόγω βλάβης στον έναν κινητήρα έφυγε από το ίχνος πτήσης του "ΝΙΚΗ 4" που καταρρίφθηκε και έφτασε στην τελική μετά και το "ΝΙΚΗ 7". Το "ΝΙΚΗ 6" εβλήθη σε πολλαπλά σημεία της ατράκτου και σχεδόν χωρίς μηχανές και χάρη στις προσπάθειες των πιλότων να καταφέρει να προσγειωθεί. Από ελληνοκυπριακά πυρά εβλήθη και το "ΝΙΚΗ 12"· οι πιλότοι κατόρθωσαν να το προσγειώσουν χωρίς ανθρώπινες απώλειες. Τα υπόλοιπα αεροσκάφη κατάφεραν και αυτά να προσγειωθούν με λιγότερες ζημιές.
Όλα τα πληρώματα μετά έβλεπαν κάποια φωτιά στο λόφο της Μακεδονίτισσας και εκ των υστέρων έμαθαν ότι πρόκειται για το αεροσκάφος αυτό. Τελευταίο προσγειώθηκε το "ΝΙΚΗ 15" το οποίο και είχε απογειωθεί από τη Σούδα με καθυστέρηση και παρά τις εντολές να μην εκτελέσει την αποστολή. Το "ΝΙΚΗ 13" ήταν αεροσκάφος κατηγορίας "Ζ" μακράς απόθεσης και το οποίο ενεργοποίησαν με τα γεγονότα είχε προβλήματα πλεύσης (ολίσθαινε) με αποτέλεσμα στην πτήση από Ελευσίνα προς Σούδα να παρεκκλίνει προς Ρέθυμνο. Έτσι στη διαδρομή από Σούδα προς Λευκωσία παρέκκλινε της πορείας του και έφτασε μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας και μετά από την περιπλάνησή του στις 04:15 ξεκίνησε την επιστροφή του όπου προσγειώθηκε στη Ρόδο στις 07:40. Το "ΝΙΚΗ 14" έφτασε αφού είχε πλέον ξημερώσει και δεν προσγειώθηκε καθόλου, ακολούθησε εντολές και επέστρεψε πίσω στο Καστέλι στις 07:30 όπου ανεφοδιάστηκε και επέστρεψε στη Σούδα. Το τελευταίο "ΝΙΚΗ-15" απογειώθηκε από τη Λευκωσία στις 04:02 και επέστρεψε στη Σούδα στις 07:40.
Όσα αεροσκάφη ήταν σε πτητική ικανότητα απογειώθηκαν για τη επιστροφή στην Ελλάδα, παίρνοντας μαζί τα πληρώματα των αεροσκαφών ΝΙΚΗ-3 και ΝΙΚΗ-6, τα οποία είχαν βληθεί στους κινητήρες. Το πλήρωμα του αεροσκάφους ΝΙΚΗ-12 που είχε χτυπηθεί στον αριστερό κινητήρα και είχε τεθεί εκτός λειτουργίας, δεν μπόρεσε να επιβιβαστεί σε κάποιο από τα Noratlas που επέστρεφαν. Ο συγκυβερνήτης του ΝΙΚΗ-12, επισμηναγός Δημήτριος Χατζηπαναγιώτης, και ο μηχανικός, ανθυπασπιστής Ιωάννης Κομνιανός, έλαβαν διαταγή από το Γ.Ε.Ε.Φ. να καταστρέψουν τα τρία αεροσκάφη που είχαν μείνει στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, καίγοντάς τα. Το πλήρωμα του ΝΙΚΗ-12 επέστρεψε στην Ελλάδα μετά από δέκα ημέρες με το πλοίο «Σαπφώ».
Απολογισμός
Το λάθος αυτό της αεράμυνας βλήθηκε από αντιαεροπορικό εκτός του αεροδρομίου και κόστισε τη ζωή σε 4 αεροπόρους και 26 καταδρομείς από το "ΝΙΚΗ-4" όπου διεσώθη ένας καταδρομέας, καθώς και τον θάνατο 2 και τον τραυματισμό 9 ακόμα καταδρομέων στο "ΝΙΚΗ 6". Από τη δύναμη των 318 ανδρών της Α'Μοίρας καταδρομών 278 παρέμειναν στην Κύπρο και πολέμησαν.
Θύματα Καταδρομείς Α' ΜΟΙΡΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ
Τραυματίες Καταδρομείς:
Συμπέρασμα
Οι σημαντικές καθυστερήσεις τόσο στις αποφάσεις της ηγεσίας όσο και στην οργάνωση και εκτέλεση της επιχείρησης είχαν ως αποτέλεσμα τις απώλειες σε έμψυχο υλικό. Η συγκεκριμένη αποστολή δεν στηριζόταν σε κανένα σχέδιο του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων (ΑΕΔ) αλλά ήταν μια απόφαση η οποία πάρθηκε από το Πολεμικό Συμβούλιο. Δεν είχε καμία επίδραση στην εξέλιξη των επιχειρήσεων στην Κύπρο, εκτός του γεγονότος ότι οι καταδρομείς αμυνόμενοι κατάφεραν να κρατήσουν το αεροδρόμιο.
Η απόφαση να μεταφερθεί μια μονάδα καταδρομέων δεν ενδείκνυνται σε τακτικό αγώνα πεζικού όπως αυτός που εξελισσόταν στην Κύπρο. Η επιχείρηση αυτή ήταν και η μοναδική αποστολή στρατευμάτων από την Ελλάδα με σκοπό τη στρατιωτική ενίσχυση της Κύπρου, κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.
Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκική εισβολή στην Κύπρο Κατηγορία:Ελληνοκυπριακές σχέσεις
Εθνικός ποιητής
thumb| Διονύσιος Σολωμός thumb|upright|[[Ταράς Σεβτσένκο]] thumb|upright|[[Του Φου]] thumb|upright|[[Φερντοσί]] thumb|upright|[[Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ]] thumb|upright|[[Σότα Ρουσταβελί]] thumb|upright|[[Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε]] thumb|upright|[[Δάντης Αλιγκέρι]] thumb|upright|[[Μιγκέλ ντε Θερβάντες]] thumb|upright|[[Ουίλλιαμ Σαίξπηρ]] thumb|upright|[[Έμιλι Ντίκινσον]] thumb|upright|[[Άνταμ Μιτσκιέβιτς]] thumb|upright|[[Πάμπλο Νερούδα]] thumb|upright|[[Λεοπόλντ Σεντάρ Σανγκόρ]] thumb|upright|[[Σέσαρ Βαγιέχο]] thumb|upright|[[Ρόμπερτ Μπερνς]] Εθνικός ποιητής (κάποτε και εθνικός βάρδος) αποκαλείται ένας ποιητής που, σύμφωνα με την παράδοση και την κοινή αποδοχή, αντιπροσωπεύει την ταυτότητα, τα πιστεύω και τις αρχές ενός συγκεκριμένου εθνικού πολιτισμού. Ως πολιτιστικό πρότυπο, ένας εθνικός ποιητής αποτελεί ένα μακρόχρονο σύμβολο. Η ιδέα του να τιμάται η μνήμη ενός ή και περισσότερων ποιητών ως «εθνικών» εμφανίσθηκε κυρίως κατά τον 19ο αιώνα, αιώνα του ρομαντισμού και της αναδύσεως των εθνικών κρατών. Ο εθνικός ποιητής προσωποποιούσε μία μορφή-βοήθημα για την αποκρυστάλλωση και παγίωση των τελευταίων, καθώς παρείχε επικύρωση των εθνογλωσσικών ομάδων.
Οι εθνικοί ποιητές αποτελούν ιστορικές μορφές, μολονότι λίγοι ποιητές της εποχής μας, οι οποίοι γράφουν σε σχετικώς νέες ή αναβιωμένες εθνικές λογοτεχνίες, θεωρούνται επίσης εθνικοί ποιητές. Μερικά έθνη έχουν περισσότερους από έναν, και η ιδέα του μοναδικού εθνικού ποιητή είναι πάντοτε μία απλοποίηση. Υποστηρίζεται ότι «ένας εθνικός ποιητής πρέπει να γράφει σε μια εθνική γλώσσα».
Ακολουθεί ένας κατάλογος εθνών με τους εθνικούς τους ποιητές. Δεν αποτελεί κατάλογο ανεξάρτητων ή αναγνωρισμένων κρατών, παρά το ότι τα περισσότερα έθνη έχουν το δικό τους κράτος.
Βιβλιογραφία
Εθνικος ποιητης
Αρμενική εθνική επιτροπή της Αμερικής
Η Αρμενική εθνική επιτροπή της Αμερικής (ANCA) αποτελεί την μεγαλύτερη και πλέον σημαίνουσα Αρμενική αμερικανική οργάνωση προάσπισης των αρμενικών συμφερόντων στις ΗΠΑ. Εργάζεται σε συντονισμό με το δίκτυο γραφείων, παραρτημάτων και υποστηρικτές της σε ολόκληρη τη χώρα και συνδεδεμένες οργανώσεις σε όλον τον κόσμο.
Πέρα από τα Κεντρικά, γραφεία της ANCA βρίσκονται στην Ουάσιγκτον, Βοστώνη και το Λος Άντζελες. Η ANCA έχει περισσότερες      από πενήντα τοπικές επιτροπές και χιλιάδες ακτιβιστές που συνεργάζονται με ένα μεγάλο δίκτυο περιφερειακών αρμενικών Εθνικών Επιτροπών (ή γραφειων Hay Tad) στην Αρμενία, τη Ρωσία, τη Γαλλία, τον Καναδά και την Αυστραλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Αρμενίας
Χριστιανούπολη Μεσσηνίας
Η Χριστιανούπολη ή Χριστιανούπολις (επίσημη ονομασία) ή οι Χριστιάνοι (συνηθισμένη ονομασία), είναι οικισμός κοντά στα Φιλιατρά και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Οι Χριστιάνοι βρίσκονται περίπου 12 χιλιόμετρα προς τα ανατολικά των Φιλιατρών και ο δρόμος προς αυτούς ξεκινά στα νοτιοανατολικά των Φιλιατρών, από την αρχή της κεντρικής διασταύρωσης μεταξύ των δρόμων Φιλιατρών-Χριστιάνων και Φιλιατρών-Γαργαλιάνων. Το χωριό έχει υψόμετρο 392 μέτρα και απέχει 13 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους.
Ιστορία
μικρογραφία|200px|Ο Άγιος Αθανάσιος ο Νέος (στο κέντρο), ο οποίος υπήρξε Μητροπολίτης Χριστιανουπόλεως, Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Αρκαδίας.
Το σημερινό  χωριό  είναι  κτισμένο  πάνω  σε  αρχαίο  οικισμό,  του οποίου, πολλά  από  τα  ερείπιά  του  έχουν  επισημανθεί. Θεωρείται ότι στην περιοχή υπήρχε ιερό του  Σωτήρος Διός.
Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του Δήμου Τριφυλίας, το χωριό, το οποίο βρίσκεται στη δυτική πλευρά του όρους Αιγάλεω, υπήρξε κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας πολυάνθρωπη και ακμάζουσα πολιτεία, η οποία ήταν και έδρα Μητρόπολης. Στα τέλη του 11ου αιώνα, μάλιστα, από απλή Επισκοπή έγινε Αρχιεπισκοπή, ενώ μετά από πολλές αλλαγές στη διάρκεια των αιώνων έπαψε να είναι Μητρόπολη το 1833, όταν η έδρα μεταφέρθηκε στην Κυπαρισσία.
Στο κέντρο  του  χωριού  δεσπόζει  ο Ιερός Ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, επιβλητικό βυζαντινό  μνημείο του  11ου αιώνα (1070-1075), το οποίο θεωρείται, σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις, ως το «στολίδι» του χωριού και το «καύχημα του Μοριά», καθώς συγκρίνεται κατασκευαστικά με τον ναό της Αγια-Σοφιάς της Κωνσταντινούπολης («Αγιά Σωτήρα στο Μοριά και Αγιά Σοφιά στην Πόλη»).
Το χωριό γνώρισε μεγάλη ακμή και κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, αλλά ο ναός ο οποίος λειτουργούσε κανονικά, ως το 1825, είχε σημαντικές καταστροφές, κατά την διάρκεια της εκστρατείας του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, αλλά και από τον σεισμό του 1886. Σήμερα ο ναός έχει αναστηλωθεί.
Διοικητική ιστορία
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Χριστιάνου, αλλά αναφέρεται και ως Χριστιάνον τουλάχιστον από το 1835. Πάντως το χωριό συναντάται με παρόμοιες ονομασίες και σε προγενέστερες βιβλιογραφικές πηγές-αναφορές. Ο οικισμός αναφέρεται, σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το Χριστιάνου (Christianu), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Ο οικισμός του Χριστιάνου προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Εράνης το 1835. Το Χριστιάνου αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Εράνης της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 176 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 αποσπάται από τον Δήμο Εράνης και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Χριστιάνου. Το Χριστιάνου παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1978, που το χωριό μετονομάζεται σε Χριστιανούπολις και η Κοινότητα σε Κοινότητα Χριστιανουπόλεως και συνέχισε με το νέο όνομα ως έδρα της Κοινότητας Χριστιανουπόλεως από το 1978 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Φιλιατρών, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 302 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες, στους ελαιώνες και τους αμπελώνες της περιοχής.
Κτίρια και αξιοθέατα
μικρογραφία|Η [[Λίμνη Ντοπόλη της Χριστιανούπολης, δημιουργήθηκε από την κατασκευή φράγματος στη ροή του Φιλιατρινού ποταμού. Βρίσκεται 2 χιλιόμετρα έξω από την Χριστιανούπολη Μεσσηνίας.]] Εκτός από τα καλοδιατηρημένα παλαιά σπίτια, στο κέντρο του χωριού υπάρχουν πηγές με κρυστάλλινα νερά, καθώς και μια τεχνητή λίμνη με πάπιες και ξύλινα γεφυράκια και δίπλα η ταβέρνα του χωριού, που προσφέρει διάφορα τοπικά εδέσματα. Εκτός από τον Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο χωριό υπάρχει επίσης και ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου. Οι δύο ναοί υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Ο Άγιος Αθανάσιος ο Νέος, ο Θαυματουργός επίσκοπος Χριστιανουπόλεως εορτάζεται στις 17 Μαΐου. Σημαντική εορτή για τους κατοίκους του χωριού είναι επίσης τα Θεοφάνεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Αρκεβούζιο
thumb|Αρκεβούζια στο ανάκτορο [[Τοπ Καπί, στη Κωνσταντινούπολη.]] Το Αρκεβούζιο ήταν ένα παλαιό πυροβόλο όπλο, τύπου τυφεκίου που εμφανίσθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα.
Ήταν βαρύ εμπροσθογεμές τυφέκιο που στηριζόταν στον ώμο και πυροδοτούνταν με εξωτερική σφύρα (λύκο) στην οποία προηγουμένως προσαρμοζόταν αναμμένη θρυαλλίδα. Αργότερα αυτή αντικαταστάθηκε με σύστημα πυροδότησης δια σπινθήρων που προκαλούνταν από οδοντωτό τροχό πάνω σε τεμάχιο πυρίτη που γινόταν είτε με ελατήριο είτε με μοχλό.
Το αρκεβούζιο ήταν ο πρόδρομος των σημερινών τυφεκίων που παρεχώρησε περί το 1570 τη θέση του στο λεγόμενο μουσκέτο, το οποίο είχε ήδη αρχίσει να εμφανίζεται από το 1520. Οι ακτηρίδες (κοντάκια) των αρκεβουζίων έφεραν υπέροχες διακοσμήσεις από ελεφαντοστό και μάργαρο (σιντέφι). Τα δε καλλίτερα του είδους αυτού τυφεκίων κατασκευάζονταν στη Γερμανία, στο Πεδεμόντιο, και την Λομβαρδία.
Πηγές
Κατηγορία:Πυροβόλα Κατηγορία:Ώριμος Μεσαίωνας
Σποράδες
Οι Σποράδες είναι σύμπλεγμα νησιών του Αιγαίου πελάγους τα οποία βρίσκονται στην περιοχή βορείως της Εύβοιας και ανατολικά της Μαγνησίας. Κατά την αρχαία γεωγραφική αντίληψη ως Σποράδες καλούνταν όλα τα διάσπαρτα νησιά του Αιγαίου εκτός των πέριξ της ιερής νήσου Δήλου Κυκλάδων. Συχνά αναφέρονται και ως Βόρειες Σποράδες.
Ονομασία
Κατά τις σύγχρονες όμως γεωγραφικές αντιλήψεις ο όρος διαστάλθηκε σε:
Ιστορία
Αρχικά μετά την ανεξαρτησία ως Βόρειες Σποράδες χαρακτηρίστηκαν όλες οι βόρεια των Κυκλάδων νήσοι, του νεοσύστατου τότε Βασιλείου, και Νότιες Σποράδες όλες οι δυτικές των Κυκλάδων νήσοι. Μετά τη προσάρτηση και των υπολοίπων νήσων του Αιγαίου ορίσθηκαν όλοι οι παραπάνω προσδιορισμοί των Σποράδων. Κάποιες ακόμη φορές ως Νότιες Σποράδες θεωρήθηκαν και τα σημερινά Δωδεκάνησα. Τελικά και μετά τη δεκαετία του 1960 ο όρος περιορίσθηκε μόνο στις σημερινές Σποράδες, λαμβάνοντας οι άλλες νήσοι τον προσδιοριστικό όρο νήσοι Βορείου Αιγαίου, Ανατολικού Αιγαίου, και νήσοι Αργοσαρωνικού.
Οι σημερινές Σποράδες είναι οι άλλοτε Θεσσαλικές και κατά την αρχαιότητα οι Μαγνήτων νήσοι. Αποτελούνται από αρκετά νησιά, άλλα μεγαλύτερα και άλλα μικρότερα. Τα σημαντικότερα είναι τέσσερα: η Σκύρος, η Σκιάθος, η Σκόπελος και η Αλόννησος. Από τα νησιά αυτά η Σκύρος ανήκει διοικητικά στο νομό Ευβοίας, ενώ τα υπόλοιπα (μαζί με όλα τα άλλα μικρότερα νησιά) ανήκουν στο νομό Μαγνησίας και είναι γνωστά και ως Βόρειες Σποράδες.
Νησιά Βορείων Σποράδων
Τα νησιά των Βορείων Σποράδων είναι ένα σύνολο νησιών η πλειοψηφία των οποίων ανήκει στην Περιφέρεια Θεσσαλίας και ειδικότερα στην Περιφερειακή Ενότητα Σποράδων, με εξαίρεση τη Σκύρο που ανήκει διοικητικά στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας ειδικότερα στην Περιφερειακή Ενότητα Ευβοίας. Τα νησιά κατά σειρά μεγέθους είναι:
thumb|234px|Γεωφυσικός χάρτης των Βορείων Σποράδων
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των νησιών είναι οι υπέροχες παραλίες με την πολύ πλούσια βλάστηση που συχνά φτάνει μέχρι τις ακτές, σε αντίθεση και αντιδιαστολή με τα περισσότερα άλλα νησιά του Αιγαίου πελάγους.
Χάντερσφιλντ Τάουν
Η Χάντερσφιλντ Τάουν (αγγλικά: Huddersfield Town) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αγγλίας. Αγωνίζεται στις κατηγορίες του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αγγλίας και έχει ένδοξο παρελθόν. Υπήρξε η πρώτη ομάδα που κέρδισε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα. Επίσης, έχει κατακτήσει ένα Κύπελλο Αγγλίας.
Η Χάντερσφίλντ Τ. ιδρύθηκε το 1908 και προέρχεται από την ομώνυμη αγγλική πόλη του δυτικού Γιορκσάιρ. Το αρχικό της όνομα ήταν "Huddersfield Town Association Football Club" αλλά από το 2005 απλοποιήθηκε σε "Huddersfield Town Football Club". Το παρατσούκλι του συλλόγου είναι «Τα Τεριέ» (The Terriers) και μασκότ ο Τέρι ένα σκυλάκι τεριέ. Η παραδοσιακή στολή του συλλόγου είναι ριγέ μπλε-άσπρη φανέλα και λευκά παντελόνια.
Ως έδρα χρησιμοποιεί το Galpharm Stadium, χωρητικότητας 24.500 θεατών, το οποίο μοιράζεται με την ομάδα ράγκμπι "Huddersfield Giants", με την οποία έχουν κοινό πρόεδρο, τον Ken Davy. Ο σύλλογος είναι γνωστός για τη δυνατή ποδοσφαιρική ακαδημία του, η οποία τροφοδοτεί κατά κύριο λόγο την πρώτη ομάδα του σωματείου. Οι παραδοσιακοί αντίπαλοί του είναι η Λιντς Γιουνάιτεντ και η Μπράντφορντ Σίτι.
Την περίοδο των θριάμβων η ομάδα απέκτησε πολλούς διάσημους οπαδούς, μεταξύ των οποίων επιφανέστερος υπήρξε ο πρώην πρωθυπουργός της Αγγλίας Χάρολντ Γουίλσον (Harold Wilson).
Προπολεμική περίοδος
Το 1907 δημιουργήθηκε η "Huddersfield Association Football Ground Co." με κεφάλαιο 500 λιρών με σκοπό την εξαγορά της έκτασης Leeds Road για τη δημιουργία γηπέδου. Το καλοκαίρι του 1908 ιδρύθηκε η "Huddersfield Town AFC" και τον επόμενο Σεπτέμβριο το Leeds Road άνοιξε με ένα φιλικό της ομάδας εναντίον της Μπράντφορντ Παρκ Άβνιου.
Το 1910 η Χάντερσφιλντ εντάχθηκε στην επαγγελματική ομοσπονδία (Football League) αλλά το 1912 οδηγήθηκε σε εκκαθάριση και διαλύθηκε. Το Νοέμβριο του 1919 συστάθηκε ένα νέο σωματείο, έπειτα από μια οικονομική εξόρμηση. Έτσι επανήλθε στο γήπεδο Leeds Road. Τον επόμενο χρόνο έφτασε ανέλπιστα στον τελικό του Κυπέλλου και ανέβηκε στην Α΄ κατηγορία.
Ακολούθησε μια τριετία θριάμβων με τρεις συνεχόμενες κατακτήσεις του πρωταθλήματος από το 1923 ως το 1926! Ήταν ο πρώτος σύλλογος που το κατάφερε αυτό. Προπονητής ήταν ο Χέρμπερτ Τσάπμαν, που συνέχισε την επιτυχημένη καριέρα του στην Άρσεναλ με παρόμοιες επιτυχίες. Επίσης, το 1922 κατέκτησε τόσο το Κύπελλο Αγγλίας νικώντας στον τελικό την Πρέστον Νορθ Εντ, όσο και το Τσάριτι Σιλντ.
Ακολούθησαν επιτυχημένες χρονιές αλλά χωρίς τίτλους. Η ομάδα έφτασε τρεις φορές στον τελικό του κυπέλλου και σημείωσε ορισμένες θριαμβευτικές νίκες, όπως: 6-0 επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εκτός έδρας (1930), 10-1 επί της Μπλάκπουλ (1930) και 8-0 επί της Λίβερπουλ (1934). Επίσης, ανεπανάληπτο έμεινε το ρεκόρ προσέλευσης 67.037 θεατών σε αγώνα κυπέλλου εναντίον της Άρσεναλ στις 27 Φεβρουαρίου 1932.
Μεταπολεμική περίοδος
Μετά τον πόλεμο δεν επαναλήφθηκαν οι ένδοξες στιγμές. Το σωματείο είχε μέτρια πορεία και το 1952 υποβιβάστηκε για πρώτη φορά. Κάνοντας ανανέωση κατάφερε να επανέλθει αμέσως στην Α΄ κατηγορία με προπονητή τον Andy Beattie. Η ανοδική πορεία συνεχίστηκε και η ομάδα τερμάτισε τρίτη στο πρωτάθλημα.
Όμως, αυτή ήταν η τελευταία αναλαμπή. Ποτέ η Χάντερσφιλντ δεν κατάφερε να φτάσει ξανά τόσο ψηλά από τότε. Τα επόμενα χρόνια υποβιβάστηκε. Αγωνίστηκε στη Β΄ κατηγορία ως το 1970 που κατάφερε να πάρει το πρωτάθλημα και να έχει μια σύντομη παρουσία στην Α΄ κατηγορία.
Ακολούθησαν δύσκολες χρονιές, με αποτέλεσμα ο σύλλογος να κατρακυλήσει στην Δ΄ κατηγορία το 1975. Ήταν η πρώτη φορά που μια παλιά πρωταθλήτρια Αγγλίας έφτανε τόσο χαμηλά. Το 1980 κατάφερε να ανεβεί πάλι στην τρίτη κατηγορία. Μέχρι σήμερα η ομάδα αγωνίζεται κυρίως σε αυτή την κατηγορία. Εξαίρεση αποτέλεσε η περίοδος 1995 ως 2001 που ανέβηκε και διατηρήθηκε για λίγα χρόνια στη δεύτερη κατηγορία (Division 1). Μάλιστα, τη σεζόν 1999-2000 στην ομάδα αγωνίστηκε για 25 ματς ο Έλληνας διεθνής επιθετικός Γιώργος Δώνης που βρισκόταν προς το τέλος της καριέρας του. Επίσης, μια χρονιά υποβιβάστηκε στην τέταρτη κατηγορία (Division 3) για να ανέβει τον επόμενο χρόνο.
Το νέο στάδιο
Το 1994 ήταν η τελευταία σεζόν που η ομάδα αγωνίστηκε στο Leeds Road. Στις 30 Απριλίου έδωσε το τελευταίο ματς εναντίον της Μπλάκπουλ ΦΚ ενώπιον 16.195 θεατών. Από την επόμενη περίοδο μεταφέρθηκε στο Galpharm Stadium, που τότε ονομαζόταν McAlpine Stadium εξαιτίας μιας χορηγίας.
Το νέο στάδιο αποδείχθηκε τυχερό, μιας και ο σύλλογος ανέβηκε κατηγορία και μάλιστα παρέμεινε στη δεύτερη κατηγορία για επτά σεζόν, κάτι που δεν είχε καταφέρει για πάρα πολλά χρόνια.
Η εκατονταετία
Το καλοκαίρι του 2008 η Χάντερσφιλντ πρόκειται να εορτάσει τα 100 χρόνια από την ίδρυσή της. Για τον εορτασμό σχεδιάζονται διάφορες εκδηλώσεις, όπως ένας επετειακός αγώνας τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο με αντίπαλο την Άρσεναλ.
Επίσης, εκδόθηκε ένα λεύκωμα με τους 100 καλύτερους ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί στην ομάδα, έπειτα από ψηφοφορία μεταξύ των οπαδών.
Τέλος, ετοιμάζεται ένα βιβλίο με την ιστορία του συλλόγου με τίτλο "99 Years And Counting".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1908 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1908
Νέος Μαρμαράς
Δημοτικό Διαμέρισμα
Με 3.185 κατοίκους στο σύνολο το 2011, το Δημοτικό διαμέρισμα Μαρμαρά (Δ.δ. Μαρμαρά) συναποτελούν οι οικισμοί:
Ιστορία του Νέου Μαρμαρά
Στην τοποθεσία Καστέλι του Καμπούρη πάνω σε λόφο, τοποθετείται προϊστορικός οικισμός. Ο Νέος Μαρμαράς αποτελούσε ιδιοκτησία της Μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους. Στα ανατολικά του οικισμού, σώζονται τα κτήρια του μετοχιού, που έγιναν γύρω στο 1905, καθώς και ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, του 1863. Το χωριό ιδρύθηκε την 1η Αυγούστου 1924 από πρόσφυγες, καταγόμενους από το νησί Μαρμαράς στην Προποντίδα. Ως τα τέλη της δεκαετίας του ' 60, εγκαταστάθηκαν στον οικισμό και αρκετοί κάτοικοι από το γειτονικό, Παραδοσιακό Βυζαντινό Οικισμό, Παρθενώνα. Το χωριό αναπτύχθηκε αλματωδώς και τουριστικά μετά την οικοδόμηση του ξενοδοχείου Πόρτο Καρράς, τη δεκαετία του ' 60. Ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών χρονολογείται από το 1937, ενώ ενδιαφέρον είναι και το ξωκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής. Στην πρώτη για το χωριό απογραφή, το 1961, ο Νέος Μαρμαράς βρέθηκε να έχει 1.200 κατοίκους. Σταδιακά τα έργα υποδομής επεκτάθηκαν με την υδροδότηση του μεγαλύτερου μέρους του χωριού τη δεκαετία του ' 70, την ανέγερση του Πνευματικού Πολιτιστικού Κέντρου "Πασχαλακείου", το 1985, δωρεά του Δημητρίου και της Αρτεμισίας Πασχαλάκη και με την οικοδόμηση εκπαιδευτηρίων.
Ιστορία του Παρθενώνα
Ο οικισμός του Παρθενώνα αναφέρεται ήδη από τον 10ο αιώνα. Εναλλακτικά αναφέρεται με τα ονόματα Παρθενόπολις και Παρθενιώνας. Σε όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας ανήκε διοικητικά στο ναχιγιέ του Παζαργκιάχ και φορολογικά στο χάσι του Λόγγγου. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 πολλοί κάτοικοι συμμετείχαν ενεργά στις διάφορες μάχες . Η κοινότητα εκείνη καταργήθηκε το 1970 και το χωριό εγκαταλείφθηκε, ενώ οι κάτοικοί του πολιτογραφήθηκαν στο Νέο Μαρμαρά.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Χαλκιδικής Κατηγορία:Δήμος Σιθωνίας
Άγγελος Βασιλειάδης
Ο Άγγελος Βασιλειάδης (8 Αυγούστου 1924 - Μάρτιος 1999) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής.
Μουσταφά Γκέκας
Βίος
Μας είναι άγνωστα το που και πότε γεννήθηκε. Πιθανώς προερχόταν από εύπορη οικογένεια. Κατέβηκε στη Λειβαδιά και συνεργάστηκε επικεφαλής σαρανταπέντε ανδρών με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο με τον οποίο πολέμησε στο Χάνι της Γραβιάς. Μετά τη σύλληψη του Ανδρούτσου τάχθηκε υπό τις διαταγές του Γκούρα επικεφαλής τριανταπέντε ανδρών και μετά το θάνατο του Γκούρα συνεργάστηκε με τον Καραϊσκάκη. Αγωνίσθηκε με τους Ιωάννη και Πανούτσο Νοταρά στη μάχη των Μαγουλιανών. Στη μάχη του Πειραιά τραυματίστηκε δύο φορές.
Άγγελος Βασιλειάδης
Γεννήθηκε το 1924 στη Θεσσαλονίκη. Έκανε μεγάλη καριέρα με τις ομάδες του Άρη και του Ολυμπιακού. Έπαιξε πέντε φορές με την Εθνική Ελλάδας και σημείωσε και δύο γκολ. Απεβίωσε το 1999 σε ηλικία 75 ετών.
Μουσταφά Γκέκας
Βίος
Η Ελληνική Διοίκηση αναγνώρισε τη συμβολή του στον αγώνα και του έδωσε το ποσό 1.000 γροσίων ενώ του παραχώρησε ‘’ενδεικτικό των εκδουλεύσεών του’’. Ο Μουσταφά Γκέκας τέθηκε επίσης επικεφαλής της Οθωμανικής Εκατονταρχίας. Επί Ιωάννη Καποδίστρια έλαβε τον βαθμό του λοχαγού στα ελαφρά σώματα.
Πηγές
Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Αλβανοί αγωνιστές του 1821
Άγγελος Βασιλειάδης
Ποδοσφαιρική καριέρα με τον Άρη
Ο Βασιλειάδης ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής του Μεγάλου Αλεξάνδρου και στα τέλη της δεκαετίας του '30 μεταπήδησε στον Άρη.
Μετά το τέλος της γερμανικής κατοχής, ήταν μέλος της επιθετικής γραμμής των "κίτρινων", μαζί με τον Κλεάνθη Βικελίδη, τον Γιάννη Λιακόπουλο και τον Μιχάλη Κολωνιάρη. Με έξι γκολ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, αλλά δεν αγωνίστηκε στον πρώτο αγώνα της τελικής φάσης του πρωταθλήματος εναντίον της ΑΕΚ στην Αθήνα. Στο δεύτερο ματς, στις 16 Ιουνίου 1946, ο Βασιλειάδης άνοιξε το σκορ εναντίον του Ολυμπιακού στο 17ο λεπτό, κρίνοντας την αναμέτρηση. Μετά τη νίκη κατά της ΑΕΚ με 4-1, οι "κίτρινοι" κατέκτησαν τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος για τρίτη φορά.
Την σεζόν 1947-48, πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση εναντίον του ΠΑΟΚ, πετυχαίνοντας ένα γκολ σε κάθε ημίχρονο για το τελικό 0-2 στις 30 Νοεμβρίου 1947, ενώ στο ματς του κυπέλλου Ελλάδος με τον ίδιο εντίπαλο, ο Βασιλειάδης άνοιξε το σκορ στην συντριπτική εκτός έδρας νίκη του Άρη με 2-5.
Στο τέλος εκείνης της σεζόν, η οικογένεια του ποδοσφαιριστή μετακόμισε στην Αθήνα, με τους τρεις μεγάλους του κέντρου να δέιχνουν ενδιαφέρον για την απόκτηση του, με τον Ολυμπιακό να είναι τελικά ο επόμενος σταθμός της καριέρας του. Κατά την τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος 1948-49, αιτήθηκε από την ομάδα του να μην συμμετάσχει στην βασική ενδεκάδα η οποία θα αντιμετώπιζε τον Άρη, αίτημα το οποίο έγινε αποδεκτό από την ομάδα του Πειραιά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Η εκδίκηση είναι δική μου
Η εκδίκηση είναι δική μου (Πρωτότυπος τίτλος: One-Eyed Jacks) είναι γουέστερν αμερικανικής παραγωγής του 1961 με πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη τον Μάρλον Μπράντο, το οποίο ήταν η και η μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε. Ήταν αρχικά προγραμματισμένη να σκηνοθετηθεί από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ με σενάριο του Σαμ Πέκινπα, αλλά οι διαφορές που προεκύψαν με το στούντιο οδήγησαν στην αντικατάστασή τους από τον Μπράντο και τον Γκάι Τρόσπερ. Ο Μπράντο υποδύεται τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα του Ρίο και ο Καρλ Μάλντεν υποδύεται τον συνεργάτη του, "Νταντ" Λόνγκουορθ. Στους υποστηρικτικούς ρόλους βρίσκονται οι Πίνα Πελίκερ, Κέιτι Χουράδο, Μπεν Τζόνσον και Σλιμ Πίκενς.
Το 2018 η βιβλιοθήκη του Αμερικανικού Κονγκρέσου την επέλεξε για να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου χαρακτηρίζοντας την ως «ιστορικά, αισθητικά και πολιτισμικά σημαντική».
300px|thumb|Σκηνή από την ταινία με τον Μάρλον Μπράντο και την Πίνα Πελλίκερ
Υπόθεση
Έτος 1880 στη Πολιτεία Σονόρα του Μεξικού τρεις αμερικανοί ληστές θα κάνουν μια ληστεία σε τράπεζα μιας μικρής συνοριακής πόλης. Έχοντας φορτώσει σάκκους από χρυσά νομίσματα στα άλογα τους, φεύγουν από την πόλη, χωρίς να υποπτεύονται ότι οι Λος Ρουράλες, μέλη της τοπικής χωροφυλακής θα τους καταδιώξουν. Οι τρεις ληστές προσπαθούν να κρυφτούν στα βουνά, αλλά η μεξικανική χωροφυλακή τους περικυκλώνει και κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής πυροβολισμών σκοτώνουν τον έναν από αυτούς. Μόνο δυο καταφέρνουν να γλυτώσουν, ο Νταντ Λογκγουώρθ και ο Κιντ Ρίο.
Έχοντας μόνο ένα άλογο θα καταφέρόυν να φτάσουν σε μια κορυφογραμμή, όπου ο Ρίο λέει στον Νταντ ότι θα πρέπει ο ένας από τους δυο να πάει στο πιο κοντινό χωριό για να βρει δύο ξεκούραστα άλογα και να επιστρέψει πίσω για να πάρει τον άλλον. Ο Νταντ αρχικά διαφωνεί αλλά συμφωνεί τελικά με την πρόταση του Ρίο. Θα το ρίξουν κορώνα γράμματα και αυτός που θα φύγει είναι ο Νταντ, αφήνοντας τον Ρίο να περιμένει.
Ο Νταντ πηγαίνει στο πιο κοντινό χωριό μαζί με τα κλεμμένα χρυσά νομίσματα, αλλά τελευταία στιγμή αλλάζει στάση και αποφασίζει να πάρει ένα άλογο και να εξαφανιστεί, αφηνόντας τον Ρίο να περιμένει, ο οποίος τελικά θα εντοπιστεί από την μεξικανική χωροφυλακή και θα συλληφθεί.
Ο Νταντ θα περάσει τα σύνορα και θα πάει στο Μοντέρει της Καλιφόρνια, όπου μετά από κάποιο διάστημα θα γίνει σερίφης στην προσπάθεια του να σβήσει το παρελθόν του και να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Από την άλλη πλευρά όμως ο Ρίο θα οδηγηθεί στις διαβόητες φυλακές της Σονόρα, ώσπου μετά από 5 χρόνια θα καταφέρει να απόδρασει μαζί με τον συγκρατούμενο του Τσίκο, ορκισμένος να βρει τον Νταντ και να πάρει εκδίκηση για την προδοσία που του έκανε.
Υποδοχή
Η ταινία στη ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes, έχει βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 53%, με βάση 15 κριτικές και μέση βαθμολογία 6/ 10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Μεξικό
Ανώτατος Ηγέτης
Στη σύγχρονη κινεζική πολιτική, ο ανώτατος ηγέτης ή ο υπέρτατος ηγέτης (απλοποιημένα Κινέζικα: 最高领导人, παραδοσιακά Κινέζικα: 最高領導人, πίνγιν: Zuìgāo Lǐngdǎorén, κυρ: 'Ύψιστος ηγέτης') του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (Κ.Κ.Κ.) και της κυβέρνησης της Κίνας είναι ένας άτυπος όρος για τον πιο εξέχοντα πολιτικό ηγέτη στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ). Οι αξιωματούχοι είναι συνήθως ο Γενικός Γραμματέας του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος και ο Πρόεδρος της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής. Ο ανώτατος ηγέτης δεν είναι, ωστόσο, ούτε επίσημη θέση ούτε αξίωμα. Ο όρος έγινε γνωστός κατά την εποχή του Ντενγκ Σιαοπίνγκ (1978–1989), όταν ήταν σε θέση να ασκήσει πολιτική εξουσία χωρίς απαραίτητα να κατέχει επίσημα σημαντικά κόμματα ή κυβερνητικές θέσεις ανά πάσα στιγμή (αρχηγός κράτους, αρχηγός κυβέρνησης ή γενικός Γραμματέας).
Υπήρξε σημαντική αλληλοεπικάλυψη μεταξύ του πρωταρχικού καθεστώτος ηγεσίας και του κύριου καθεστώτος ηγεσίας, με την πλειοψηφία, αλλά όχι όλους τους ανώτατους ηγέτες να είναι επίσης πυρήνες ηγεσίας, αν και είναι ξεχωριστές έννοιες. Ο όρος χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά για να περιγράψει τους διαδόχους του Ντενγκ, Τζιάνγκ Τζεμίν, Χου Τζιντάο και Σι Τζινπίνγκ, οι οποίοι κατείχαν επίσημα τα καθήκοντα του Γενικού Γραμματέα του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (αρχηγού του Κόμματος), του Προέδρου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και του Προέδρου της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής. Οι Τζιάνγκ, Χου και Σι αναφέρονται επομένως συνήθως ως πρόεδροι στη διεθνή σκηνή, ο τίτλος που χρησιμοποιείται από τους περισσότερους άλλους δημοκρατικούς αρχηγούς κρατών. Ωστόσο, οι διάδοχοι του Ντενγκ αντλούν την πραγματική τους εξουσία από τη θέση του Γενικού Γραμματέα, η οποία είναι η πρωταρχική θέση στην κινεζική δομή εξουσίας και γενικά θεωρείται από τους μελετητές ως η θέση της οποίας ο κάτοχος μπορεί να θεωρηθεί ανώτατος ηγέτης.
Ο Πρόεδρος είναι σε μεγάλο βαθμό τελετουργικό αξίωμα σύμφωνα με το Σύνταγμα, και μια έκθεση του 2019 από την Επιτροπή Αναθεώρησης Οικονομικής και Ασφάλειας Ηνωμένων Πολιτειών-Κίνας, μια διμερή επιτροπή στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, συνιστά να κληθεί ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ «Γενικός Γραμματέας» και όχι «Πρόεδρος», υποστηρίζοντας ότι ο τίτλος «πρόεδρος» υπονοεί εσφαλμένα ότι ο Κινέζος ηγέτης εκλέγεται δημοκρατικά. Τον Αύγουστο του 2020, οι Αμερικανοί νομοθέτες θέσπισαν νομοσχέδιο για να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αναφέρεται στον γενικό γραμματέα του Κ.Κ.Κ.
Λεάντρο Γκρέκο
Ο Λεάντρο Γκρέκο (ιταλικά: Leandro Greco, γενν. 19 Ιουλίου 1986) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος. Πλέον, είναι βοηθός προπονητή στον ιταλικό σύλλογο Σιούντιρολ της Serie C.