cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρλ Σμιντ
Ο Καρλ Σμιντ (Ζυρίχη, 10 Μαΐου 1914 - 13 Αυγούστου 1998) ήταν Ελβετός καλλιτέχνης που δραστηριοποιήθηκε από τη δεκαετία του 1930 έως τη δεκαετία του 1990. Ήταν ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης, εικονογράφος, γραφίστας και δάσκαλος. εναλλ.=K.Schmid Illustrazione scientifica anni'40.jpg|μικρογραφία| K.Schmid Επιστημονική εικονογράφηση της δεκαετίας του 1940 - Ανατύπωση από το Aide-mémoire d'interventions urgentes "Siegfried" par le Prof. Charles Perret, Montreux, 1947 Ο Καρλ Σμιντ γεννιέται στη Ζυρίχη. Ο πατέρας του, εβραϊκής καταγωγής, πεθαίνει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μητέρα του, η οποία παρέμεινε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, πάσχει από επιληψία και σχιζοφρένεια- σε κάθε νοσηλεία της ο Καρλ φιλοξενείται σε ορφανοτροφείο, όπου περνά την παιδική του ηλικία και μέρος της εφηβείας του.
Ονειρεύεται να γίνει χειρούργος, αλλά δείχνει επίσης πάθος για την ξυλογλυπτική, γι αυτό κατευθύνεται να ακολουθήσει μια μαθητεία ως επιπλοποιός και ξυλουργός. Αυτή η κατάρτιση στη χειροτεχνία θα είναι καθοριστική για όλο του το έργο. Παρακολουθεί ένα νυχτερινό σχολείο και μερικούς κύκλους μαθημάτων ειδίκευσης στη Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων. Ο Καρλ περνάει μέρος του ελεύθερου χρόνου του στη δημόσια βιβλιοθήκη της Ζυρίχης, όπου διαβάζει τα πάντα, με προτίμηση την λογοτεχνία και ιδιαίτερα την τέχνη. Κατά τη διάρκεια των χρόνων των σπουδών του γνωρίζει καλλιτέχνες όπως τον Όσκαρ Κοκόσκα και τον Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ. Ο Σμιντ και ο Κίρχνερ γνωρίζονται στο Νταβός, σε ένα σανατόριο για φυματίωση, ασθένεια από την οποία πάσχουν και οι δύο Όσκαρ Κοκόσκα και ο Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ. "...Ο κοινός τους πόνος από την ίδια ασθένεια, αλλά ακόμη περισσότερο ο κοινός τους ενθουσιασμός για μια νέα εκφραστική αντίληψη της τέχνης, τους έφερε πιο κοντά και γρήγορα αναπτύχθηκε μια βαθιά φιλία".
Το 1932 ο Καρλ παρακολουθεί ως ακροατής τα μαθήματα του Πάουλ Κλέρμοντ, καθηγητή χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Ο Κλέρμοντ προσέχει τον νεαρό που ζωγραφίζει συγκεντρωμένος στην αίθουσα διαλέξεων, εκτιμάει την δουλειά του και τον προσλαμβάνει ως εικονογράφο χειρουργικής, τον πρώτο στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Από το 1932 έως το 1941 πραγματοποιεί εικονογραφήσεις για επιστημονικές εκδόσεις.
Παντρεύεται την δρ. Ερίκα Μπίλφινγκερ, (ψυχίατρο). Από το γάμο γεννιούνται δύο παιδιά.
Τα επιστημονικά του σχέδια τραβούν την προσοχή του Βάλτερ Γκρόπιους, ενός από τους συνιδρυτές του Μπάουχαους, ο οποίος προσκαλεί τον Σμιντ στην Αμερική, για να διδάξει στο Graduate School of Design του Χάβαρντ. Πάντα μέσω του Γκρόπιους, του γίνεται πρόταση από την Ντίσνευ για να εικονογραφήσει μια ταινία κινουμένων σχεδίων. Ωστόσο κάθε φορά αρνείται την πρόσκληση για οικογενειακούς λόγους. Ο Γκρόπιους συστήνει τον Σμιντ στον Γιοχάνες Ίττεν, διευθυντή της Zürcher Kunstgewerbeschule - Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της Ζυρίχης (σήμερα Πανεπιστήμιο Τεχνών της Ζυρίχης). Ο Ίττεν θέλει να τον προσλάβει ως εκπαιδευτικό.
Το 1944 ο Σμιντ δημιουργεί την τάξη επιστημονικού σχεδίου, μία από τις πρώτες του είδους της, στην οποία θα διδάξει μέχρι το 1971 μικρογραφία| K. Schmid – Χωρίς τίτλο (δεκαετία του ΄70) - Γλυπτό από οξειδωμένο σίδηρο, 145 x 45 cm Ο Καρλ μετακομίζει με την οικογένειά του στην περιοχή Ζέεφελντ της Ζυρίχης. Χάρη στο σίγουρο εισόδημα από το σχολείο, μπορεί πλέον να αποκτήσει το πρώτο του πραγματικό εργαστήριο στον πρώην στάβλο της Βίλα Χάρολντ στην Κλάουστρατε.
Την άνοιξη του 1944 ο Καρλ Σμιντ συναντάει για πρώτη φορά τον Αργότερα, ο Μαξ Μπιλ θα συνοδεύσει τον Αρπ στο εργαστήριο του Σμιντ, σε μια προσπάθεια να βοηθήσει το φίλο του να ξεπεράσει την κατάθλιψή του μέσα από νέα καλλιτεχνικά σχέδια. Από τότε, αναπτύσσεται μια φιλία και συνεργασία μεταξύ του Σμιντ και του Αρπ που θα κρατήσει για όλη τους την ζωή. Ο Σμιντ θα φτιάξει για τον Αρπ ανάγλυφα από ξύλο, ξυλογραφίες και το βιβλίο του καλλιτέχνη  Elemente (Στοιχεία).
Το 1956, στον Σμιντ ανατίθεται επίσης ένα προπαρασκευαστικό μάθημα στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών: το Vorbereitungsklasse. Το 1962 μετακομίζει στο σπίτι-εργαστήριο του στο Γκοκχάουζεν. Στο εργαστήριο οργανώνει έναν διαφορετικό χώρο για κάθε ξεχωριστή καλλιτεχνική δραστηριότητα : ζωγραφική, ξυλογλυπτική, τεχνικές χαρακτικής, ακόμη και ένα εργαστήριο σιδηρουργίας, όπου θα δημιουργήσει μεγάλο μέρος από τα έργα του με χαλκό ή σίδηρο των δεκαετιών 1970 και 1980. Η μοναδική του έκθεση, με ανθολόγηση από  όλο του το έργο, πραγματοποιείται το 1965 στο Helmhaus όπου παρουσιάζει τα έργα του μαζί με εκείνα των μαθητών του: "Karl Schmid und seine Schuler" (Ο Καρλ Σμιντ και οι μαθητές του).
Το 1971, σε ηλικία 57 ετών, αποσύρεται πρόωρα από τη διδασκαλία: η ασθένεια από την οποία πάσχει εδώ και αρκετό καιρό επιδεινώνεται, αλλά ποτέ δεν θα σταματήσει να παράγει μία μεγάλη σειρά έργων, συμπεριλαμβανομένων έργων τοιχογραφίας στην αρχιτεκτονική. Στο τελευταίο μέρος της ζωής του, ο Καρλ θα απομονωθεί όλο και περισσότερο: "...Τέλος, η μεγάλη χρονική περίοδος κατά την οποία αποσύρθηκε από όλους τους φίλους του προκειμένου να εκπληρώσει την καλλιτεχνική του αποστολή, τον οδήγησαν σε μια απεριόριστη μοναξιά".
Ο Καρλ Σμιντ πεθαίνει στις 13 Αυγούστου 1998 στο νοσοκομείο Neumünster της Ζυρίχης. Ενταφιάζεται στο νεκροταφείο Friedhof Uetliberg.
Καλλιτεχνική παραγωγή
εναλλ.=K.Schmid Die LustmÅhle im Kanton Aargau|αριστερά|μικρογραφία| K.Schmid Die Lustmühle im Kanton Aargau - "Ο μύλος της απόλαυσης στο Καντόνι Aargau", (δεκαετία του ‘60) - Ανάγλυφο σε ξύλο κερασιάς Το έργο του Σμιντ αποτελείται από σχέδια, λιθογραφίες, ξυλογραφίες, εκτυπώσεις σε ύφασμα, ελαιογραφίες, ακουαρέλες, ταπισερί, ανάγλυφα, γλυπτά από ξύλο, πέτρα και σίδηρο, τοιχογραφίες και ανάγλυφα στην αρχιτεκτονική. μικρογραφία| K.Schmid Der geteckte Tisch - "Το στρωμένο τραπέζι", 1955 - Προπαρασκευαστική ζωγραφική για ταπισερί "Η τέχνη του Σμιντ εκτείνεται από τα αυστηρά νατουραλιστικά έργα (επιστημονικές εικονογραφήσεις) μέχρι τις αφηρημένες συνθέσεις".
"Έχει κατακτήσει τις πιο διαφορετικές γραφικές τεχνικές, το έργο του καλύπτει ένα ευρύ φάσμα υλικών και είναι, ωστόσο, αναμφισβήτητο ότι το σχέδιο έχει γι' αυτόν την μέγιστη προτεραιότητα".
Έργα υλοποιημένα σε κτίρια
"Ο ΚαρλΣμιντ ήταν ένας μάστορας στη ενσυναίσθηση με τη σύγχρονη αρχιτεκτονική".
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, το ETH (Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο της Ζυρίχης) θέλει να του απονείμει τιμητικό πτυχίο αρχιτεκτονικής, αλλά εκείνος αρνείται. Δημιουργεί έργα τοιχογραφίας σε σχολεία, δημόσια και ιδιωτικά κτίρια στα Καντόνια της Ζυρίχης, του Ζουγκ, του Γκραουμπύντεν και του Τιτσίνο. αριστερά|μικρογραφία| K.Schmid - Χωρίς τίτλο (δεκαετία του ΄80) - Ζωγραφική σε ξύλο με ακρυλικά υλικά, 120 x 80 cm Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του:
Εκθέσεις
Ο Σμιντ ήταν ένας ανεξάρτητος, ιδεαλιστής καλλιτέχνης, απρόθυμος να συμμετάσχει στην αγορά τέχνης. Προτιμούσε να πουλάει τα έργα του απευθείας σε συλλέκτες που γνώριζε προσωπικά. Οι σπάνιες εκθέσεις του έγιναν μόνο με πρωτοβουλία δημόσιων ή ιδιωτικών φορέων αριστερά|μικρογραφία| K. Schmid, Auschwitz (δεκαετία του 1960) - Γλυπτό από οξειδωμένο σίδηρο, 145 x 45 cm
Δάσκαλος
Το 1944 ο Σμιντ αρχίζει να διδάσκει επιστημονικό σχέδιο στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της Ζυρίχης μετά από πρόσκληση του διευθυντή Γιοχάνες Ίττεν. Το 1956 του ανατίθεται επίσης η διδασκαλία ενός προπαρασκευαστικού μαθήματος. "Αποδέχθηκε αυτό το υπεύθυνο έργο με πατρική αφοσίωση. (...) Τα μεγάλα του πρότυπα, ο Ρούντολφ Στάινερ και ο Χάινριχ Πεσταλότσι, τον ενέπνευσαν να αντιμετωπίζει τους μαθητές του με απόλυτο σεβασμό. Έφερε πολλές νέες ιδέες στη διδασκαλία του, κυρίως ξεκινώντας  από τις πιο απλές ασκήσεις. Απαιτούσε όμως να εκτελούνται με απόλυτη αφοσίωση και άψογη δεξιοτεχνία. Καθοδηγούσε συνεχώς τους μαθητές του να δημιουργούν έναν δεσμό με όποια "ομορφιά" ονειρεύονταν με ευαισθησία, επιμονή και φροντίδα." "Ο Καρλ Σμιντ είναι γεννημένος δάσκαλος. Τα στοιχεία της φόρμας, τα υλικά, οι εσωτερικές δημιουργικές διαδικασίες είναι αυτά που μεταφέρει στον μαθητή. (...) Ο Schmid δεν μεταφέρει ένα στυλ στον μαθητή, αλλά ολόκληρο τον κόσμο του που βρίσκεται σε συνεχή ζύμωση".
Έργα που εκτελούνται με φοιτητές
"Όλα τα άγρια φυτά της Ελβετίας έπρεπε να απεικονιστούν με ακρίβεια σε ακουαρέλα. Το όλο έργο κράτησε επτά χρόνια και στο τέλος περιελάμβανε περίπου 180 πίνακες ακουαρέλας δουλεμένους με εξαιρετική ακρίβεια." Την ίδια περίοδο, μια εμπειρία διδασκαλίας νέου σχεδιασμού (design) με τους φοιτητές: ένα επιτραπέζιο σερβίτσιο από ξύλινα μαχαιροπήρουνα.
μικρογραφία| K. Ο Σμιντ και οι μαθητές του στο Kunstgewerbeschule - Ανατύπωση παλαιών φωτογραφιών (δεκαετία του 1960) "Συμφώνησε ευχαρίστως και πρότεινε να εκθέσει και τα έργα των μαθητών του από το προκαταρκτικό μάθημα και το μάθημα επιστημονικής εικονογράφησης. Ένιωθε ότι η εκπαιδευτική του συμβολή αποτελούσε ουσιαστικό μέρος του δημιουργικού του έργου".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελβετοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ελβετοί γλύπτες Κατηγορία:Ελβετοί χαράκτες Κατηγορία:Γραφίστες
Μπασβέλ
Το Μπασβέλ (γαλλικά: Bassevelle) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπασβελουά (γαλλικά: Bassevellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Δημήτριος Ευαγγελίου
Ο Δημήτριος Ευαγγελίου (1913-1989) του Κωνσταντίνου ήταν Έλληνας δικηγόρος, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής στη Φθιώτιδα από το 1974 ως το 1981 με τη Νέα Δημοκρατία (ΝΔ)
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Καλλίδρομο Φθιώτιδας το 1913. Σπούδασε νομικά και άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα.
Βουλευτής
Απεβίωσε ξαφνικά σε ηλικία 76 ετών στην Αθήνα στις 13 Απριλίου 1989 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Με τη σύζυγό του, Αμαλία, είχαν δύο κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Μπαζός-λε-Μπραι
Το Μπαζός-λε-Μπραι (γαλλικά: Bazoches-lès-Bray) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Ιερός Ναός Παναγίας Σμύρνης (Santa Maria)
Ο Ιερός Ναός Παναγίας Σμύρνης (Santa Maria Katolik Kilisesi) βρίσκεται στην παλιά φράγκικη γειτονιά της συνοικίας Κονάκι της Σμύρνης στην Τουρκία. Κατασκευάστηκε από τους Φραγκισκανούς που ήταν εγκατεστημένοι στη Σμύρνη αφιερωμένη στην Παναγία με την ονομασία Santa Maria και λειτούργησε το 1698. Την χρήση του ναού είχε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με Φραγκισκανούς ιερείς που εξυπηρετούσαν μια κοινότητα περίπου 200 ατόμων.
Παραχώρηση στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Στις 6 Απριλίου 2023, ο Πάπας Φραγκίσκος, ανταποκρινόμενος σε αίτημα του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, παραχώρησε το ναό στην Ορθόδοξη Εκκλησία για την εξυπηρέτηση των λατρευτικών, πνευματικών και εκκλησιαστικών αναγκών της Ιεράς Μητρόπολης Σμύρνης.
Αρχιτεκτονική
Η βόρεια, νότια και ανατολική όψη του ναού είναι αρκετά απλή στο σχεδιασμό, αλλά η κύρια πρόσοψη και ο εσωτερικός χώρος περιλαμβάνουν λεπτότερη, πιο περίτεχνη κατασκευή. Στο εσωτερικό του ναού διακρίνονται η μίμηση της αρχαιολογικής αρχιτεκτονικής, η σιδερένια οροφή και η περίτεχνη αψίδα. Το κτήριο χτίστηκε συμμετρικά και κατά μήκος στην κατεύθυνση ανατολής-δύσης. Έχει μονόκλιτη κάτοψη βασιλικής. Έχει ενδείξεις από την εποχή της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, που φαίνονται στα παράθυρα, τις κολώνες και το υλικό που χρησιμοποιείται. Στην εκκλησία υπάρχουν πολλές κορινθιακές κολώνες. Η εκκλησία έχει τρεις πόρτες: μία κύρια και δύο πλαϊνές. Η κύρια πόρτα ανοίγει μόνο τις τελετουργικές ημέρες.
Παραπομπές
Παναγια Παναγια
Άσσος
Ιστορικά στοιχεία
Η πόλη της Άσσου ιδρύθηκε στην περίοδο 1000-900 π.Χ. από Αιολείς αποίκους από τη Μήθυμνα Λέσβου. Η φυσική διάσπαση του βράχου σε υψομετρικά πατώματα βοήθησε σημαντικά την ανθρώπινη εργασία στην διαμόρφωση του χώρου. Οι έποικοι έχτισαν ένα δωρικό ναό της Αθηνάς στην κορυφή του βράχου (530 π.Χ.). Από αυτόν τον ναό ο Ερμίας ο Αταρνεύς μαθητής του Πλάτωνα, κυβέρνησε την Άσσο, την Τρωάδα και τη Λέσβο για ένα χρονικό διάστημα, στο οποίο η πόλη γνώρισε τη μεγάλη ευημερία της. (Παραδόξως, ο Ερμείας ήταν πραγματικά ο δούλος του άρχοντα του Αταρνέως). Υπό την ηγεμονία του, ενθάρρυνε τους φιλοσόφους να προσέλθουν στην πόλη. Έτσι, το 348 π.Χ. ο Αριστοτέλης ήρθε εδώ και παντρεύτηκε την ανιψιά του βασιλιά Ερμείου, την Πυθιάδα πριν φύγει για τη Λέσβο, τρία χρόνια αργότερα στο 345 π.Χ. Στην Άσσο, ο Σταγειρίτης φιλόσοφος (που εγκατέλειψε την πλατωνική ακαδημία Αθηνών και ήλθε εδώ με τον Ξενοκράτη), ίδρυσε μια νέα ακαδημία. Εκεί ο Αριστοτέλης ηγήθηκε μιας ομάδας φιλοσόφων και έκαναν καινοτόμες έρευνες στη ζωολογία και τη βιολογία. Αυτή η «χρυσή περίοδος» της Άσσου τελείωσε αρκετά χρόνια αργότερα, όταν έφτασαν οι Πέρσες, οι οποίοι στη συνέχεια βασάνισαν τον Ερμεία μέχρι θανάτου (341 π.Χ.). Ο Αριστοτέλης, που βρισκόταν τότε στην Αθήνα, έγραψε έναν ύμνο προς τιμήν του αδικοχαμένου φίλου του Ερμεία, γεγονός που έδωσε την ευκαιρία στους Αθηναίους να τον κατηγορήσουν για "ασέβεια", επειδή οι ύμνοι γράφονταν και απευθύνονταν μόνο στους θεούς. Ο Αριστοτέλης θορυβημένος και φοβούμενος μην έχει την ίδια μεταχείριση με τον φιλόσοφο Σωκράτη δέχτηκε την πρόταση του βασιλιά της Μακεδονίας Φιλίππου Β΄ να διδάξει τον υιό του Αλέξανδρο και εγκατέλειψε την Αθήνα.
Οι Πέρσες εκδιώχθηκαν από τους Έλληνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 334 π.Χ., ενώ από την περίοδο 241 -133 π.Χ. κυβερνήθηκε από την Δυναστεία των Ατταλιδών της Περγάμου που τη μετονόμασαν σε Απολλωνία. Από τότε και μετά έγινε μέρος στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο Απόστολος Παύλος επισκέφθηκε επίσης την πόλη κατά το τρίτο ιεραποστολικό ταξίδι του μέσω στην Μικρά Ασία, το οποίο έγινε μεταξύ 53-57 μ.Χ., στο δρόμο του για τη Λέσβο. Οι Πράξεις 20 των Αποστόλων αναφέρουν ότι "η συνοδεία του ήταν έτοιμη να εκπλεύσει από το λιμάνι του Άσσου στην Τρωάδα, όταν συναντήθηκαν με τον Απόστολο Παύλο τον πήραν μαζί τους και έφυγαν με το πλοίο για την Μυτιλήνη". Από αυτό το χρονικό διάστημα, η Άσσος συρρικνώθηκε σε ένα μικρό χωριό και παρέμειναν έτσι, ερείπια της αρχαίας πόλης βρίσκονται ακόμα και σήμερα υπό ανασκαφή. Οι κολόνες του αρχαίου λιμανιού βρισκόντουσαν μέσα στο λιμάνι για μια χιλιετία, κατόπιν πουλήθηκαν. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 έγιναν προσπάθειες να μετακινηθεί ο ναός της Αθηνάς, τμήματα του μεταφέρθηκαν στο Μουσείο του Λούβρου. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν (2018) έναν οικογενειακό τάφο της Ελληνιστικής εποχής, στην επιγραφή του είχε το όνομα "Αρίστιος". Στον τάφο υπήρχαν 21 άτομα από τους οποίους ο ένας είχε ταφεί κανονικά και οι υπόλοιποι 20 αποτεφρώθηκαν. Τα καπάκια καλύφτηκαν με τσιμέντο για να προστατεύσουν την τέφρα από την είσοδο ανεπιθύμητων ουσιών.
Περιγραφή της αρχαίας πόλης
right|280px|thumb|Το θέατρο της αρχαίας πόλης Τα τείχη γύρω από την ακρόπολη έχουν μήκος τριών χιλιομέτρων και βρίσκονται πάνω σε λόφο που δεσπόζει της θάλασσας και της γης. Τόσο τα τείχη, όσο και οι πύλες κτίστηκαν σε διαφορετικό στυλ και τεχνοτροπία που προκαλούν εντύπωση. Παρεκτός του ναού της Αθηνάς, το Βουλευτήριο (που περιέχει αγαλματίδια), το θέατρο, η Στοά και η νεκρόπολη των ρωμαϊκών χρόνων είναι τα κύρια μνημεία της Άσσου. Οι πυλώνες του αρχαίου λιμανιού βρίσκονταν εκεί για πάνω από μια χιλιετία. Τελικά ίσως να πουλήθηκαν. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900 έγινε μια προσπάθεια για να μετακινηθεί το περιεχόμενο από το ναό της Αθηνάς. Ένα μεγάλο μέρος της τέχνης έχει μεταφερθεί σε μουσεία, όπως το μουσείο του Λούβρου. Η διακόσμηση του ναού που μεταφέρθηκε, περιλαμβάνει εικόνες από μυθικά πλάσματα και εραλδικά γεγονότα.
Πάνω στα ερείπια της αρχαίας ελληνικής πόλης βρίσκεται η σημερινή Μπεχράμκαλε που είναι ακόμη και σήμερα λιμάνι της Τρωάδος. Σώζονται ακόμη και σήμερα τα ερείπια του ναού της Αθηνάς. Κάτω από την απόκρημνη πλευρά του λόφου προς τη θάλασσα, στα ακρογιάλια, υπάρχει ένα χωριουδάκι το Ίσκελε (που σημαίνει προκυμαία ή αποβάθρα). Τα εστιατόρια, τα ξενοδοχεία και τα πανδοχεία είναι κτισμένα από παλαιές πέτρες οικημάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Αιολίδας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Αιολικές αποικίες
Γωνιά Ρεθύμνου
H  Γωνιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 10,5 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 220 μ., πάνω σε λόφο με αμφιθεατρική θέα. Στη Γωνιά (πρώην δημαρχείο Νικηφόρου Φωκά) εδρεύει η Σχολή Ξεναγών Κρήτης.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Λευτέρης Κρυοβρυσανάκης αναφέρει ότι το χωριό συνοικίστηκε κατά τον 14ο αιώνα από κατοίκους χωριών της γύρω περιοχής. Το όνομα του χωριού προκύπτει από τη θέση του, στην άκρη (γωνιά) πεδινής έκτασης. Η Γωνιά είναι γνωστή και ως Μικρή (ή Μική κατά την διάλεκτο) Γωνιά, ώστε να ξεχωρίζει από την Ασή Γωνιά (ή Μεγάλη Γωνιά). Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Gognamici στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Gogna με 121 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 κάνει μνεία στο χωριό ως Micigogna. Κοντά στο χωριό λειτουργούσαν δύο μονές, η μονή της Αγίας Ειρήνης και η μονή της Αγίας Αναστασίας. Οι μονές κατασκευάστηκαν στα τέλη του 15ου αιώνα, καταστράφηκαν από τους Οθωμανούς λόγω της υποστήριξης που παρείχαν στους επαναστάτες και εγκαταλείφθηκαν στις αρχές του 20ού.
Το χωριό συμμετείχε στις επαναστάσεις εναντίον των Οθωμανών και γι'αυτό το λόγο πυρπολήθηκε από τους Τούρκους τρεις φορές, το 1770, το 1821 και το 1866. Το χωριό μετά από κάθε καταστροφή του ξαναχτιζόταν. Ήταν ένα από τα χωριά της περιοχής στο οποίο κατοικούσαν χριστιανοί, σε αντίθεση με τα γειτονικά χωριά Άγιο Αντρέα, Άνω και Κάτω Βαλσαμόνερο και Μονοπάρι. Το 1834, σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή εκείνης της χρονιάς, στη Γωνιά κατοικούσαν 25 χριστιανικές και 4 τουρκικές οικογένειες.
Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Ατσιπόπουλου και είχε 300 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Στην απογραφή του 1900 είχε 379 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925, η Γωνιά ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Νικηφόρου Φωκά, του οποίου ορίστηκε έδρα.
Δείτε: Κοινότητα Γωνιάς
Το χωριό γνώρισε νέα περίοδο ανάπτυξης μετά τη δεκαετία του 1990.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Ο κεντρικός ναός της ενορίας Γωνιάς είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο και είναι μονόκλιτος. Ο ναός ανακαινίστηκε το 1887 και φέρει σκαλιστό τέμπλο με εικόνες φιλοτεχνημένες από τον Ιωάννη Σταθάκη. Οι κάτοικοι είχαν κρύψει τις παλιές εικόνες του ναού ώστε να μην καταστραφούν από τους Τούρκους και από αυτές έχει βρεθεί η εικόνα του Ιωάννη του Προδρόμου, η οποία αφότου συντηρήθηκε τοποθετήθηκε στο τέμπλο του ναού. Ο νεκροταφικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Ειρήνη. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τις Kοίμηση της Θεοτόκου, Aγία Κυριακή, Άγιος Αντώνιος, Aγιοι Πέτρος και Παύλος (σπηλαιώδης) και Άγιος Νεκτάριος.
Παραπομπές
γωνια Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Αυτοκράτορας Σακουραμάτσι
Ο Αυτοκράτορας Σακουραμάτσι (桜町天皇, Sakuramachi-tennō, 8 Φεβρουαρίου 1720 – 28 Mαΐου 1750) ήταν ο 115ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Το όνομα από τη γέννησή του ήταν Tαρουχίτo πριν ενθρονιστεί ως Αυτοκράτορας το 1735, μία βασιλεία που κράτησε ως το 1747, οπότε αποσύρθηκε. Όπως και με τους προηγούμενους Αυτοκτράτορες κατά την περίοδο Έντο, το σογκουνάτο των Τογκουγκάβα είχε τον έλεγχο επί της Ιαπωνίας. Ο Αυτοκράτορας ήταν μία θρησκευτική μορφή, που εκτελούσε περιορισμένα καθήκοντα. Αυτό άλλαξε, όταν ο Σακουραμάτσι έλαβε την άδεια από τον σόγκουν να αποκαταστήσει μερικά αυτοκρατορικά καθήκοντα. Τελετές, όπως η Εορτή του Θερισμού που πριν ήταν απούσες για 250 έτη, τώρα επιτρέπονταν. Ο Σακουραμάτσι είχε μία σύζυγο και μία παλλακίδα, με την οποία έκανε 4 παιδιά. Ο πρώτος του γιος έγινε ο Αυτοκράτορας Μομοζόνο, ενώ η 2η κόρη του έγινε αργότερα η αυτοκράτειρα Γκο-Σακουραμάτσι. Ο Σακουραμάτσι απεβίωσε στις 28 Mα:ιου 1750, σχεδόν τρία έτη μετά την παραίτησή του.
Πρώιμη ζωή
Πριν από την άνοδο του Σακουραμάτσι στον Θρόνο των Χρυσανθέμων, το προσωπικό του όνομα (imina) ήταν Tερουχίτο. Ο Tερουχίτo γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1720 και ήταν ο πρωτότοκος γιος του αυτοκράτορα Nακαμικάντo. Λέγεται επίσης ότι ήταν η μετενσάρκωση του πρίγκιπα Σότοκου. Η αυτοκρατορική οικογένεια του Tερουχίτo ζούσε μαζί του στο Ντάιρι του ανακτόρου Χεϊάν. Τα γεγονότα κατά τη διάρκεια της πρώιμης ζωής του Tερουχίτo περιλάμβαναν το ότι το Έντo έγινε η μεγαλύτερη πόλη του κόσμου το 1721, με πληθυσμό 1,1 εκατομμυρίων ανθρώπων. Στις 17 Ιουλίου 1728 ο Tερουχίτo ονομάστηκε διάδοχος και κατείχε τον προ της ανάρρησης τίτλο Βάκα-νo-μίγια (若宮). Το μόνο άλλο σημαντικό γεγονός που συνέβη στη συνέχεια, ήταν μία καταστροφή το 1732-33 που ονομάστηκε λιμός Kγιοτό. Αυτό το γεγονός προκλήθηκε από σμήνη ακρίδων, που κατέστρεψαν καλλιέργειες σε αγροτικές κοινότητες γύρω από την εσωτερική θάλασσα.
Βασιλεία
Ο πρίγκιπας Tερουχίτo ανέβηκε στον θρόνο στις 13 Απριλίου 1735 ως Αυτοκράτορας, όταν ο πατέρας του παραιτήθηκε υπέρ του: το όνομα της εποχής άλλαξε από Kγιοχό σε Γκένμπουν για να σηματοδοτήσει αυτό το γεγονός. Ενώ είχε τον πολιτικό τίτλο τού Αυτοκράτορα, ήταν κατ' όνομα μόνο, καθώς οι σογκούν της οικογένειας Τοκουγκάβα έλεγχαν την Ιαπωνία. Ωστόσο, με την υποστήριξη του Toκουγκάβα Γιοσιμούνε, ο Σακουραμάτσι εργάστηκε για την αποκατάσταση ορισμένων αυτοκρατορικών τελετών. Δύο από τις πρώτες αποκατασταθείσες τελετές επανήλθαν με τη μορφή προσφορών ρυζιού. Νταϊτζόσαϊ είναι μία προσφορά ρυζιού από έναν πρόσφατα ενθρονισμένο Αυτοκράτορα, ενώ Σιντζόσαϊ είναι μία προσφορά ρυζιού από τον Αυτοκράτορα. Το 1738 ο Αυτοκράτορας εκτέλεσε εσωτερικές σιντοϊστικές τελετουργίες γνωστές ως Νταϊτζό-ε. Ένα σημαντικό γεγονός συνέβη στις 11 Ιανουαρίου 1741, όπου πραγματοποιήθηκε μία τελετή για τον εορτασμό του Nιινάμε-νo-Mατσούρι (Φεστιβάλ Συγκομιδής). Η συγκεκριμένη τελετή κατά τα άλλα είχε τεθεί σε εκκρεμότητα τα προηγούμενα 280 χρόνια. Οι τελετές Toγιονοακάρι-νo-σετσίγιε πραγματοποιήθηκαν επίσης την επόμενη ημέρα.
Το όνομα της εποχής άλλαξε σε Kανπό τον Φεβρουάριο του 1741, λόγω της πεποίθησης στην κινεζική αστρολογία ότι το 58ο έτος του εξηκονταετούς κύκλου φέρνει αλλαγές. Οι επαρχίες Mουσάσι, Kόζουκε, Σιμοτσούκε και Σινάνo είχαν όλες αξιοσημείωτες καταστροφές, από μία μεγάλη πλημμύρα που σημειώθηκε το 1742. Στο Χειάν-κγιό, η γέφυρα Σαντζό παρασύρθηκε επίσης σε αυτόν τον καταστροφικό κύκλο καταιγίδων. Κατά το τέλος της εποχής Kανπό, ένας κομήτης εθεάθη και καταγράφηκε στο Nίχον Όνταϊ Ιτσίραν, μία απογραφή από μεταγενέστερες έρευνες αναφέρει, ότι ο κομήτης ήταν πιθανότατα ο C/1743 X1 (Ντε Σεζώ). Η τέταρτη και τελευταία εποχή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σακουραμάτσι ξεκίνησε το 1744, και ονομαζόταν Eνκγιό (που σημαίνει «Γίνομαι παρατεταμένος»). Αυτή η νέα εποχή δημιουργήθηκε, για να σηματοδοτήσει την έναρξη ενός νέου 60ετούς κύκλου τού κινεζικού ζωδιακού κύκλου. Τα δύο τελευταία σημαντικά γεγονότα κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Σακουραμάτσι συνέβησαν το 1745, όταν ο Toκουγκάβα Ιεσίγκε έγινε ο νέος σογκούν. Η πρώτη ίδρυση μίας εμποροπανήγυρης στην πρωτεύουσα βρισκόταν στο Ιερό Χιράνo στην επαρχία Όμι, ενώ στο Έντo μία μεγάλη φωτιά σάρωσε την πόλη.
Νταϊτζό Τεννό
Ο αυτοκράτορας Σακουραμάτσι παραιτήθηκε από τον θρόνο στις 9 Ιουνίου 1747 υπέρ τού γιου του πρίγκιπα Tooχίτo, ο οποίος έγινε Αυτοκράτορας Moμοζόνο. Ο Σακουραμάτσι πήρε τον τίτλο του Νταϊτζό Tεννό (αποσυρμένου Αυτοκράτορα) και το όνομα της εποχής άλλαξε σε Kανέν (που σημαίνει "Παράταση της επιείκειας") για να σηματοδοτήσει την περίσταση. Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Τζοκό περιλαμβάνουν μία ισχυρή καταιγίδα, που έπληξε το Κιότο στις 7 Οκτωβρίου 1749. Η ζημιά που προκλήθηκε, περιελάμβανε το κάψιμο του κεντρικού πύργου του κάστρου Nιτζό μετά το χτύπημα από κεραυνό. Ο Σακουραμάτσι απεβίωσε στις 28 Μαΐου 1750, σχεδόν τρία χρόνια μετά την παραίτησή του. Το κάμι του Σακουραμάτσι είναι φυλαγμένο σε ένα αυτοκρατορικό μαυσωλείο (misasagi), το Tσούκο νo βα νo μισασάγκι , στο Σενγιού-τζι στο Χιγκασιγιάμα-κου του Κιότο. Οι άμεσοι αυτοκρατορικοί προκάτοχοι του Σακουραμάτσι από τον Αυτοκράτορα Γκο-Μιζούνoo, δηλ. οι Mεϊσό, Γκο-Κομγιό, Γκο-Σάι, Ρέιγκεν, Χιγκασιγιάμα και Nακαμικάντo, είναι επίσης θαμμένοι μαζί με τους άμεσους αυτοκρατορικούς διαδόχους του, συμπεριλαμβανομένων των Moμοζόνo, Γκο-Σακουραμάτσι, και Γκο-Μομοζόνo.
Άλλα συμβάντα
Ενώ ο Αυτοκράτορας δεν είχε λόγο, ένα σημαντικό ορόσημο συνέβη στην ιαπωνική νομισματική ιστορία, όταν το σογκουνάτο δημοσίευσε ένα διάταγμα το 1736 σχετικά με την κοπή νομισμάτων. Αυτό το διάταγμα δήλωνε ότι εφεξής, η επιτρεπόμενη νομισματοκοπία στην αυτοκρατορία θα ήταν εκείνα τα χάλκινα νομίσματα, που σημειώνονταν στον εμπροσθότυπο με τον χαρακτήρα 文 (Genbun, προφέρεται επίσης bun στα Ιαπωνικά). Η πρακτική τής τοποθέτησης τού ονόματος τής εποχής στα νομίσματα, συνεχίζεται μέχρι σήμερα με τον Nαρουχίτo.
Γενεαλογία
Η οικογένεια του αυτοκράτορα Sakuramachi περιελάμβανε τουλάχιστον 3 παιδιά που γεννήθηκαν από 2 συζύγους:
Θέμα
Ο αυτοκράτορας Sakuramachi απέκτησε συνολικά 3 παιδιά με σύζυγο και παλλακίδα.
Δείτε επίσης
δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Ιαπωνικό αυτοκρατορικό kamon — ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Γιελένα Γιάκσιτς
Η Γιελένα Γιάκσιτς (Јелена Јакшић· γεννήθηκε π. 1475 - απεβ. μετά το 1529) ήταν η κυρίαρχη Δεσπότισσα της Σερβίας, πρώτα με το γάμο με τον Γιοβάν Μπράνκοβιτς, ο οποίος ήταν κυρίαρχος δεσπότης της Σερβίας από το 1493 έως το 1502 και στη συνέχεια με το γάμο με τον Ιβάνι Μπερισλάβιτς, ο οποίος κατείχε τον ίδιο τίτλο, από το 1503 έως το 1514. Ο γιος της Γιελένας (από τον δεύτερο γάμο της), ο Στέφαν Μπερισλάβιτς κατείχε επίσης τον ίδιο τίτλο (Δεσπότης της Σερβίας), από το 1520 έως το 1535.
Ζωή
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Οικόσημο της [[Ευγενική οικογένεια Jakšić|αριστοκρατικής οικογένειας Γιάκσιτς.]]
Το 1496 ο γαμπρός της αποφάσισε να παραιτηθεί από όλους τους τίτλους και τα υπάρχοντά του υπέρ του αδελφού του Γιόβαν, του συζύγου της Γιέλενα. Ταυτόχρονα, ο Τζούρατζ έλαβε μοναστικούς όρκους, υιοθετώντας το όνομα Μαξίμ (Максим). Ο Γιόβαν παρέμεινε ο μοναδικός δεσπότης μέχρι το 1502. Απεβίωσε χωρίς άρρενα τέκνα και η χήρα του Γιελένα έμεινε με αρκετές μικρές κόρες, προσπαθώντας να εξασφαλίσει την κληρονομιά τους.
Το 1503-1504 ο Ούγγρος βασιλιάς Βλάδισλαος Β' (1516) αποφάσισε να ξαναπαντρέψει την Γιελένα στον Ιβάνι Μπερισλάβιτς (1514), εξέχοντα ευγενή από την κομητεία Ποζέγκα, απονέμοντάς του τον τίτλο του Δεσπότη της Σερβίας και επίσης μεταβίβασε σε αυτόν τα κτήματα της οικογένειας Μπράνκοβιτς. Η Γιελένα και ο Ιβάνι είχαν δύο γιους και δύο κόρες. Ο Ιβάνι απεβίωσε το 1514, ενώ οι γιοι τους ήταν ακόμα ανήλικοι και η Γιελένα ανέλαβε τα οικογενειακά θέματα, μέχρι το 1520, όταν ο Ούγγρος βασιλιάς Λουδοβίκος Β' (απεβ. 1526) διόρισε τον μεγαλύτερο γιο της Στέφαν Μπερισλάβιτς ως νέο τιτουλάριο δεσπότη της Σερβίας. Απεβίωσε λίγο μετά το 1529.
Οικογένεια
δεξιά|μικρογραφία|209x209εσ| Οικόσημο της [[Οίκος Μπράνκοβιτς|δυναστείας Μπράνκοβιτς.]]
Από τον πρώτο της γάμο, με τον Γιοβάν Μπράνκοβιτς (το 1502), η Γιελένα είχε πολλές κόρες:
Από τον δεύτερο γάμο της, με τον Ιβάνι Μπερισλάβιτς (απεβ. 1514), η Γιελένα είχε επίσης πολλά παιδιά:
Μερικοί ερευνητές πρότειναν, αφού έλαβαν υπόψη τις ημερομηνίες των γάμων της Γιελένας και επίσης τις ημερομηνίες γάμων των κορών της, ότι ορισμένες από τις κόρες της, που συνήθως θεωρούνται από τον πρώτο γάμο της, στην πραγματικότητα μπορεί να προέρχονται από τον δεύτερο γάμο της.
Πηγές
Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Κατηγορία:Δυναστεία των Μπράνκοβιτς Κατηγορία:Βασίλισσες της Σερβίας (σύζυγοι βασιλέων)
Μπωσερί-Σαιν-Μαρτέν
Το Μπωσερί-Σαιν-Μαρτέν (γαλλικά: Beauchery-Saint-Martin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μπωμόν-ντυ-Γκατιναί
Το Μπωμόν-ντυ-Γκατιναί (γαλλικά: Beaumont-du-Gâtinais) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπωμοντουά (γαλλικά: Beaumontois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Διεθνής ταξινόμηση των νεφών
Παραπομπές
Κατηγορία:Νέφη
Χέρνεσαντ
Το Χέρνεσαντ (Härnösand) είναι παραθαλάσσια πόλη και αστική περιοχή της Σουηδίας με 17.556 κατοίκους τον Δεκέμβριο του 2010. Είναι έδρα του ομώνυμου δήμου και πρωτεύουσα της κομητείας Βέστερνόρλαντ (η οποία έχει έκταση παρόμοια με αυτή της Πελοποννήσου), στην ιστορική επαρχία Όνγεμανλάντ. Αποκαλείται «η πύλη προς την Υψηλή Ακτή», εξαιτίας του τοπίου λίγα μίλια προς τα βόρεια. Το Χέρνεσαντ είναι επίσης έδρα επισκόπου της Εκκλησίας της Σουηδίας. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής του περιοχής το 2010 ήταν 24.922 κάτοικοι.
Γεωγραφία και κλίμα
Το Χέρνεσαντ είναι κτισμένο στις δυτικές ακτές του Βοθνι(α)κού Κόλπου, σε επίπεδη περιοχή καθώς το μεσοσταθμικό του υψόμετρο είναι μόλις 1 μέτρο πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η έκταση του δήμου είναι 10,89 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Οικονομία και ασχολίες
Από τους μεγαλύτερους εργοδότες στην πόλη είναι η εταιρεία παροχής υπηρεσιών διαδικτύου και καλωδιακής τηλεοράσεως Com Hem. Ο τουρισμός βασίζεται στις υπαίθριες δραστηριότητες: σκι και παγοδρομίες τον χειμώνα, οδοιπορία, καγιάκ και ορειβασία το καλοκαίρι. Η πόλη διαθέτει μια πλαζ για το καλοκαίρι, τη Σμίτινγκεν.
Παραπομπές
Χερνεσαντ
Ιμπραϊμά Καντιά Ντιαλό
Ο Ιμπραϊμά Καντιά Ντιαλό (Ibrahima Kandia Diallo, 1941 – 2018) είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Γουινέα. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Γουινέας με 33 γκολ σε 56 διεθνείς συμμετοχές. Με την εθνική ομάδα της χώρας του αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Γουινέα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γουινέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ετιέν Ντολέ
Ο Ετιέν Ντολέ (3 Αυγούστου 1509 - 3 Αυγούστου 1546) ηταν Γάλλος μελετητής, μεταφραστής και τυπογράφος. Ο Ντολέ ήταν αμφιλεγόμενη προσωπικότητα κατά τη διάρκεια της ζωής του. Οι επιθέσεις του κατά της Ιεράς Εξέτασης, των αρχών της Τουλούζης, μαζί με τα έργα του, οδήγησαν την Ιερά Εξέταση να παρακολουθεί στενά τις δράσεις του. Αφού φυλακίστηκε αρκετές φορές, καταδικάστηκε ως αιρετικός, στραγγαλίστηκε και κάηκε μαζί με τα βιβλία του, από τις ενέργειες της Ιεράς Εξέτασης, του Θεολογικού τμήματος της Σορβόνης και του τοπικού δικαστηρίου του Παρισιού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ντολέ γεννήθηκε στην Ορλεάνη στις 3 Αυγουστου 1509. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν ο παράνομος γιος του βασιλειά της γαλλίας Φραγκίσκο Α΄.
Από την Ορλεάνη, πήγε στο Παρίσι το 1521 και αφού σπούδασε σε φημισμένο δάσκαλο, πήγε το 1526 στην Πάδουα. Ο θάνατος του φίλου του, Simon de Villanova, τον οδήγησε το 1530 να αποδεκτεί τη θέση του γραμματέα του Jean de Langeac, μητροπολίτης της Λιμόζ και Γάλλου πρέσβη στη δημοκρατία της Βενετίας.
Έργα, Cato christianus, φυλάκισεις και θάνατος
Επιστρέφοντας στη Γαλλία, πήγε στο πανεπιστήμιο της Τουλούζης να μελετήσει νομική. Σύντομα έλαβε μέρος σε βιαίες αντιπαραθέσεις μεταξυ φοιτητών με διαφορετική εθνική καταγωγή στο πανεπιστήμιο. Ως αποτέλεσμα, φυλακίστηκε και στάλθηκε σε εξορία από το τοπικό δικαστήριο. Στη γνωστή διαμάχη για τον Κικέρωνα (σχετικά με τη χρήση της λατινικής γλώσσας από τον Κικέρωνα και αν ήταν κατάλληλος να μεταφράζει ιερά κείμενα καθώς ήταν παγανιστής) πήρε θέση κατά του Εράσμου και πολύ φιλο-Κικερωνική. To 1535, έκδοσε στη Λυών το Dialogus de imitatione Ciceroniana. Tην επόμενη χρονιά, έκδοσε το δίτομο Commentariorum linguae Latinae. Η εργασία του ήταν αφιερωμένη στον βασιλιά Φραγκίσκο Α', ο οποίος του έδωσε το προνόμιο να τυπώνει, για μια περίοδο 10 χρόνων, εργασίες στα Λαντινικά, Ελληνικά, Ιταλικά και Γαλλικά οι οποίες ήταν έργα του ιδίου ή τα επέβλεπε.
Μετά απο φυλάκιση 15 μηνών, ο Ντολέ αφέθηκε ελεύθερος χάριν στον επίσκοπο της Tulle. Ξέφυγε από δεύτερη απόπειρα να φυλακιστεί το 1544 χάριν στην εξυπνάδα του, αλλά όταν επέστρεψε από την Ιταλία στην οποία είχε διαφύγει, ξανασυνελήφθη. Ονομάστηκε ως υποτροπιάζων άθεος από το θεολογικό τμήμα της Σορβόνης. Στις 3 Αυγούστου 1546, δηλαδή την ημέρα των 37ων γενεθλίων του, εκτελέστηκε στην πλατεία Μωμπέρ. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του στον χώρο εκτέλεσης του, συνέθεσε τους στίχους, κάνοντας λογοπαίγνιο με το επώνυμό του (Dolet) και το ρήμα υποφέρω (doleo): Non dolet ipse Dolet, sed pia turba dolet (Ο ίδιος ο Ντολέ δεν υποφέρει, αλλά το ευσεβές πλήθος το κάνει).
Μνήμη
Η «δίκη του Ντολε» εκδόηκε το 1836 από τον Taillandier απο τα αρχεία του τοπικού δικαστηρίου του Παρισιού. Ένα χάλκινο άγαλμα του Ντολέ ανεγέρθηκε στην πλατεία Μωμπέρ στο Παρίσι το 1889 αλλά το αφαιρέσανε και το έλιωσαν οι Ναζί κατά τη διάρκεια της κατοχής, το 1942. Ο Ουμπέρτο Έκο, ξεκινάει το βιβλίο του «Κοιμητήριο της Πράγας» με αναφορά στον Ντολέ.
Δείτε επίσης
Πρότεινα το λήμμα Κάρολος Δαρβίνος,
Μπωτέιγ-Σαιν
Το Μπωτέιγ-Σαιν (γαλλικά: Beautheil-Saints) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ελένη Ιωάννου
Η Ελένη Ιωάννου (13 Ιανουαρίου 1984 – 24 Αυγούστου 2004 ) ήταν πρωταθλήτρια και χάλκινη βαλκανιονίκης στο τζούντο και μέλος της ελληνικής ομάδας.
Ήταν αθλήτρια του Ομίλου Τζούντο Νέας Φιλαδέλφειας, και είχε κατακτήσει 3 φορές το πρωτάθλημα Ελλάδας (2001, 2002, 2003), στην κατηγορία άνω των 78 κιλών. Είχε κερδίσει επίσης χάλκινο μετάλλιο στους Βαλκανικούς Αγώνες Νέων στην Κομοτηνή το 2002.
Επρόκειτο να συμμετάσχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004.
Στις 7 Αυγούστου 2004, πήδηξε από τον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας. Ήταν σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο για 17 μέρες μέχρι που πέθανε.
Η αυτοκτονία συνέβη λίγο μετά από μια διαμάχη που είχε με τον σύντροφο της, Γιώργο Χρυσοστομίδη. Στις 9 Αυγούστου, και εκείνος πήδηξε από το ίδιο μπαλκόνι, αλλά ανάρρωσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του τζούντο
Μπέγκχα
thumb|300px|Η [[Ανατολική Αφρική, όπου φαίνονται -κάτω δεξιά- τα Ουσαμπάρα Όρη. Μόλις φαίνεται -κάτω, κάτω δεξιά- το βόρειο άκρο της Ζανζιβάρης.]] Ο Μπέγκχα (Mbegha) ήταν ο πρώτος "Βασιλιάς των Λιονταριών" ("Lion King") (στη γλώσσα Shambala: Simba Mwene) της φυλής Σάμπαα (Shambaa), στη σύγχρονη Βορειοανατολική Τανζανία, ο οποίος έζησε κατά το πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Ενώ η ύπαρξή του δεν αμφισβητείται μεταξύ των ιστορικών, η βιογραφία του βασίζεται κυρίως σε προφορικές παραδόσεις. Πολυάριθμοι θρύλοι, τον έκαναν μυθικό ήρωα.
Ο Μπέγκχα γεννήθηκε στη φυλή Νγκούλου (Ngulu), από την λοφώδη περιοχή των Ορέων Νγκούρου (Nguru Mountains). Λόγω διαφορών με τους συγγενείς και γιατί θεωρούνταν υπερφυσικά επικίνδυνος, καταδικάστηκε από την πατρίδα του. Κατέφυγε στο Κιλίντι (Kilindi), όπου έγινε κυνηγός, κυνηγώντας ποταμόχοιρους, με τον γιο του τοπικού αρχηγού. Ενώ βρισκόταν σε ένα κυνήγι, ο γιος του αρχηγού σκοτώθηκε κατά λάθος. Για να αποφύγει την τιμωρία από τον φίλαρχο, ο Μπέγκχα έπρεπε και πάλι να φύγει, αυτή τη φορά βορειότερα στα Ουσαμπάρα Όρη. Έζησε στα ανοιχτά, στις σπηλιές και τις σκηνές, κοντά σε ένα μέρος όπου ονομάζεται Ζιάϊ (Ziai), κυνηγώντας άγρια θηρία.
Όταν μαθεύτηκε ότι ο Μπέγκχα ήταν ένας έμπειρος κυνηγός ποταμόχοιρων, οι ντόπιοι του ζήτησαν να απαλλάξει το χωριό τους από τους ποταμόχοιρους, οι οποίοι κατέστρεφαν την αγροτική τους παραγωγή. Σκότωσε όλους τους ποταμόχοιρους και έγινε ευνοϊκά δεκτός από τους Σάμπαα (Shambaa). Προσκλήθηκε να ζήσει στη Βούγκα (Vuga), κοντά στο σημερινό Μπουμπούλι (Bumbuli). Ο Μπέγκχα, βοήθησε επίσης, το λαό της Βούγκα και όλους τους άλλους, στα γύρω χωριά και έτσι βραβεύτηκε με τη βασιλεία. Έγινε γνωστός ως ο φονιάς του λιονταριού, μετά τον φόνο ενός λιονταριού που όδευε προς το χωριό τους. Οι ευγνώμονες αγρότες, του έδωσαν γυναίκες από κάθε σημαντική φυλή και οι αντίστοιχοι πρωτότοκοι γιοί του, τοποθετήθηκαν επικεφαλής όλων των φυλών, σφυρηλατώντας έτσι και την περιφερειακή ενότητα.
Ο Μπούγκε (Buge), ο γιος του Μπέγκχα, μεγάλωσε για να γίνει ο αρχηγός της Βούγκα και όταν πέθανε ο Μπέγκχα, ο Μπούγκε, τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς.
Ο γιος του Μπούγκε, ο Κιμουέρι υε Νυουμπάι (Kimweri ye Nyumbai), κυβέρνησε το βασίλειο στο μεγαλύτερο βαθμό. Μετά το θάνατό του όμως, υπήρξε ένας αγώνας διαδοχής και το 1890 οι Γερμανοί πήραν τον έλεγχο.
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Παραπομπές
<div style="">
Αναφορές
Κατηγορία:Σάμπαα (φυλή) Κατηγορία:Φύλαρχοι της Τανζανίας Κατηγορία:Ιστορία της Τανζανίας
Γιολάντα του Ντρε, δούκισσα της Βουργουνδίας
Η Γιολάντα του Ντρε (Yolande de Dreux, 1212 - 1248), κόρη του Ροβέρτου Γ΄ κόμη του Ντρε και της Βραίνης και της συζύγου του Αένορ του Σεν-Βαλερ, ήταν δούκισσα της Βουργουνδίας ως σύζυγος του Ούγου Δ΄ της Βουργουνδίας ο οποίος ήταν δούκας την περίοδο 1218 - 1271. Με τον γάμο της με τον δούκα Ούγο Δ΄ απέκτησε :
Εθνική Βιβλιοθήκη του Τορίνο
Η βιβλιοθήκη αποτελεί ιδιοκτησία του Υπουργείου Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Δραστηριοτήτων και είναι μέρος του ιταλικού δικτύου βιβλιοθηκών, της Εθνικής Υπηρεσίας Βιβλιοθηκών (SBN).
Ιστορία
Οι απαρχές αυτής της βιβλιοθήκης χρονολογούνται από το 1720, όταν ο Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ της Σαβοΐας δημιούργησε τη Βασιλική Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη, αποτέλεσμα της συγχώνευσης της συλλογής βιβλίων του Πανεπιστημίου του Τορίνο και της δουκικής συλλογής της Σαβοΐας. Μεταξύ του 17ου και του 19ου αι., με την υποστήριξη της επιστημονικής δραστηριότητας που προωθούσε η Σαβοΐα, η βιβλιοθήκη ενσωμάτωσε διάφορες εξαγορές και κληροδοτήματα, όπως τα χειρόγραφα του Scriptorium της Μονής του San Colombano στο Bobbio, το 1824.
Ανακηρύχθηκε εθνική βιβλιοθήκη το 1873 και στα τέλη του 19ου αιώνα φιλοξενούσε περίπου 250.000 τόμους, 4.200 χειρόγραφα και 1.000 αντίγραφα. Μια πυρκαγιά στις 26 Ιανουαρίου 1904 κατέστρεψε τα μισά χειρόγραφα, ορισμένα από τα οποία ήταν εξαιρετικά σπάνια και πολύτιμα, καθώς και 30.000 τόμους. Οι βομβαρδισμοί του 1942 προκάλεσαν επίσης ζημιές σε ορισμένους από τους έντυπους τόμους που υπήρχαν στη βιβλιοθήκη.
Η πρώην έδρα της Εθνικής Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης καταστράφηκε επίσης κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Το νέο κτίριο κατασκευάστηκε στον χώρο των παλαιότερων στάβλων του Παλάτσο Καρινιάνο, στην Πλατεία Κάρλο Αλμπέρτο. Το 1958, μετά από διαγωνισμό, οι αρχιτέκτονες Μάσιμο Αμοντέι, Πασκουάλε Καρμπονάρα, Ίταλο Ινσολέρα, Άλντο Λιβαδιότι και Αντόνιο Κουιστέλι, επέβλεψαν το έργο και τις εργασίες κατασκευής, διατηρώντας την εναπομείνασα πρόσοψη των στάβλων στην Πλατεία Κάρλο Αλμπέρτο. Επομένως, το σημερινό κτίριο είναι καινούργιο.
Πολιτιστική κληρονομιά
Το 2011 η Εθνική Βιβλιοθήκη του Τορίνο διέθετε συνολικά 763.833 έντυπους τόμους, 2.095 περιοδικά σε εξέλιξη, 4.554 χειρόγραφα, 1.603 αρχέτυπα και 10.063 δεκαεξάδες.
Μεταξύ των χειρογράφων συγκαταλέγεται η συλλογή ισπανικών μουσικών παρτιτούρων που ονομάζεται Cancionero de Turin.
Ένα από τα σημαντικότερα περιουσιακά στοιχεία αυτής της βιβλιοθήκης είναι η σχεδόν ολοκληρωμένη συλλογή χειρόγραφων παρτιτούρων του Αντόνιο Βιβάλντι, η οποία αποτελείται από περίπου 450 αρχεία που ανήκουν στον Βενετσιάνο μουσικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ιταλία Τ
Κινέζοι στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας
Ιστορία
Κινέζοι πολίτες μετανάστευσαν στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του 2000. Αν και πολλοί από αυτούς ήρθαν εδώ για να κάνουν επιχειρήσεις, έμειναν εδώ μόνιμα και ξεκίνησαν μια νέα ζωή. Οι Κινέζοι είναι εγκατεστημένοι σε ολόκληρη τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας, οι περισσότεροι από τους οποίους ζουν στην Μπάνια Λούκα. Ασχολούνται κυρίως με το εμπόριο και τις επιχειρήσεις, καθώς και με τη γεωργία (στη Μπιέλινα μεγάλο μέρος τους ασχολείται με τη γεωργία, στο Μόντριτς ασχολούνται με την εκτροφή χοίρων). Αναπτύσσουν επιχειρηματικές δραστηριότητες στον τομέα της διατροφής (π.χ. κινέζικα εστιατόρια, πώληση κινέζικων μπαχαρικών).
Στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Σαράγεβο υπάρχει Τμήμα Σινολογίας και ένα τμήμα για τη μελέτη της κινεζικής γλώσσας, όπου οι Κινέζοι καθηγητές ασχολούνται καθημερινά με διδακτικές δραστηριότητες. Η κινεζική κοινότητα του ανατολικού Σαράγεβο είναι η κύρια πηγή ανάπτυξης του κινεζικού πολιτισμού, και υπάρχουν τακτικές εκδηλώσεις αφιερωμένες στην ιστορία και τον πολιτισμό της Κίνας. Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Σεράγεβο περιέχει περισσότερα από 1.000 βιβλία για την Κίνα.
Ενώσεις
Στην Μπάνια Λούκα λειτουργεί η Εταιρεία Φίλων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, η οποία ιδρύθηκε το 1997 και αριθμούσε περισσότερους από 100 ανθρώπους. Τον Μάρτιο του 2016, ιδρύθηκε η Σερβική-Κινεζική Εταιρεία Φιλίας της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας στο ανατολικό Σεράγεβο για να βελτιώσει τις σχέσεις μεταξύ της ΛΔΚ και της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και τη συνεργασία στους τομείς του πολιτισμού, της επιστήμης, της διδασκαλίας, της οικονομίας και του εμπορίου.
Παραπομπές
Κινεζ
Μιλητούπολις
Η Μιλητούπολις ήταν πόλη της Μυσίας, στη Μικρά Ασία, δυτικά του όρους Όλυμπος (σημερινό Uludağ της περιφέρειας Προύσας της Τουρκίας) στα σύνορα με τη Βιθυνία. Όπως αναφέρει ο Στράβων, στην περιοχή υπήρχαν, μεταξύ άλλων, δυο μεγάλες λίμνες, η Απολλωνιάτις και η Μιλητοπολίτις (η σημερινή λίμνη Uluabat). Κοντά στη δεύτερη, βρισκόταν η πόλη Μιλητούπολις.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τον Λουί Ρομπέρ, καθηγητή του Collège de France, η πόλη επανιδρύθηκε περί το 300 π.Χ. μάλλον με το όνομα Αγαθόκλεια, προς τιμήν του Αγαθοκλή, γιου του Λυσίμαχου (δεν πρέπει να συγχέεται με την Αγαθόπολιν της Θράκης). Η άποψη αυτή βασίστηκε σε ευρήματα της νομισματικής. Υποστήριξε, επίσης, πως στη συνέχεια η Αγαθόκλεια μετονομάστηκε σε Αντιόχεια. Οι υποθέσεις αυτές, κατά τον καθηγητή Γκετζέλ Κοέν, χρειάζονται επιπλέον στοιχεία ώστε να θεωρηθούν ισχυρές.
Φαίνεται ότι υπήρξε μια φυλή εκεί, που ονομαζόταν Μιλάται, των οποίων η Μιλητούπολις υπήρξε η κύρια πόλη. Αργότερα ίσως εγκαταστάθηκαν και άποικοι από τη Μίλητο. Τίποτα δεν είναι γνωστό για την ιστορία της πόλης, εκτός από το ότι οι κάτοικοί της κλήθηκαν να εποικίσουν την πόλη Γάργαρα. Το συμβάν αναφέρει ο Στράβων, γράφοντας ότι η ενέργεια αυτή έγινε από κάποιους απροσδιόριστους «βασιλείς», αφότου κατέστρεψαν τα Γάργαρα. Το πιθανότερο είναι πως ο αρχαίος γεωγράφος αναφέρεται στους Ατταλίδες.
Τον 19ο αιώνα έγιναν διάφορες προσπάθειες ταύτισης της Μιλητουπόλεως με διάφορες τοποθεσίες, όπως οι Balikesir (Balikesri), Manyas (η αρχ. Μανυάς) και Mihalıççık. Όμως, όπως έχει υποστηριχθεί, οι δυο πρώτες ταυτοποιήσεις ήταν λανθασμένες και η τρίτη αμφίβολη. Το Balikesir είναι μακρυά από τη Μιλητοπολίτιδα λίμνη προς το νότο και το δεύτερο ΝΔ, σε μια τοποθεσία που ταυτίστηκε από μερικούς με την αρχαία Μανυάν και το Ποιμανινόν (λατ. Poemanenum). Πιθανολογήθηκε πως μπορούσε να βρισκόταν στο Hammamli, στο βιλαέτι της Προύσας, όπου μπορούσε να δει κανείς τα ερείπια αρχαίας πόλης. Μια άλλη τοποθεσία που είχε προταθεί το 19ο αι. ήταν το Mualitsh (ή Moalitsh, ή Muhalitsch), το οποίο είχε θεωρηθεί από ορισμένους ως το πιο πιθανό.
Στοιχεία για την Μιλητoύπολη βρίσκονται και στα Notitia Episcopatuum, ως μια από τις βοηθητικές επισκοπές της Κυζίκου μέχρι το 12ο και 13ο αιώνα. Προς το τέλος του 12ου ήταν ενωμένη με την επισκοπή του Λοπαδίου, ως αρχιεπισκοπή αρχικά και αργότερα ως μητρόπολη. Ο Michel Le Quien στο έργο του Oriens christianus (I, 779) δίνει τα ονόματα δώδεκα επισκόπων της Μιλητουπόλεως. Το πρώτο είναι ο Φιλητός (λατ. Philetus), σύγχρονος του Αγίου Παρθενίου, επίσκοπος της Λαμψάκου, που γεννήθηκε στην Μιλητούπολη στις αρχές του 4ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Κουτσό Ξάνθης
Το Κουτσό είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η παλιά ονομασία της, από την τουρκοκρατία, είναι Κουτσό-Μπασή και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, με την ονομασία Κουτσόν το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γενισαίας. Το 1933 με το ΦΕΚ 260Α - 09/09/1933 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Συδινή αποτελούν την τοπική κοινότητα Κουτσού που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Βιστωνίδος του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει ως πληθυσμό 749 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 390.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Ναταλία Γιαρέσκο
Πρόωρη και προσωπική ζωή
Η Γιαρέσκο γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1965 στο Έλμχερστ του Ιλινόις, κόρη της Μαρίας, το γένος Μπούντζιακ, και του Τζον (Ιβάν) Γιαρέσκο, και οι δύο Ουκρανοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πατέρας της γεννήθηκε στην Περιφέρεια Πολτάβα κατά τη διάρκεια του Γολοντομόρ, κατά τη διάρκεια του οποίου οι κουλάκοι προπαππούδες της, Φεοφάν και Νατάλια Μπράζνικ, πέθαναν από την πείνα.
Το 2011, αυτή και ο σύζυγός της, Ιγκόρ Φίγκλους, χώρισαν. Έχει δύο κόρες, που ζουν στην Ουκρανία.
Ιθαγένεια
Η Γιαρέσκο έζησε στην Ουκρανία από το 1992 έως το 2000 και επέστρεψε το 2004. Έλαβε την ουκρανική υπηκοότητα στις 2 Δεκεμβρίου 2014, την ημέρα του διορισμού της ως Υπουργού Οικονομικών της Ουκρανίας. Παραμένει πολίτης των ΗΠΑ. Αν και οι ΗΠΑ δεν απαγορεύουν τη διπλή υπηκοότητα, η ουκρανική νομοθεσία ορίζει ότι θα πρέπει να παραιτηθεί από την μη ουκρανική υπηκοότητα εντός δύο ετών.
Καριέρα
Η Γιαρέσκο κατείχε αρκετές θέσεις σχετικές με τα οικονομικά στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον και τελικά συντόνισε τις δραστηριότητες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, των Υπουργείων Εμπορίου, του Υπουργείου Οικονομικών, του Εμπορικού Αντιπροσώπου των Ηνωμένων Πολιτειών και της Overseas Private Investment Corporation (OPIC) στις οικονομικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση και τους διαδόχους της. Στο πλαίσιο της δουλειάς της αλληλεπιδρούσε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης. Αργότερα, από το 1992 έως το 1995, ήταν η πρώτη Προϊσταμένη του Οικονομικού Τμήματος της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ουκρανία, υπεύθυνη για την ενίσχυση της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Υπήρξε διοικητής της Ευρωπαϊκής Τράπεζας για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη. Το 2003 της απονεμήθηκε το Ουκρανικό Τάγμα της Πριγκίπισσας Όλγας για τη συνεισφορά της στην ουκρανική οικονομία.
Η Γιαρέσκο κατείχε επίσης αρκετές βασικές θέσεις στον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα. Τον Φεβρουάριο του 2001 έγινε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Western NIS Enterprise Fund (WNISEF), το οποίο εκταμιεύει κεφάλαια του Οργανισμού Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID) σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις στην Ουκρανία και τη Μολδαβία από το 1995.