cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Medellín
Ιστορικό και κυκλοφορία
Ο Μαλούμα συναντήθηκε με την Μαντόνα για πρώτη φορά μετά από την εμφάνιση του στα MTV Video Music Awards 2018. Τον Φεβρουάριο του 2019, ο τραγουδιστής δημοσίευσε μια φωτογραφία στο Instagram στο στούντιο μαζί με τη Μαντόνα. Ο ίδιος αποκάλυψε σε συνέντευξή του στο Forbes ότι είχαν ξεκινήσει να συνεργάζονται, λέγοντας: Η Μαντόνα και εγώ «μαγειρεύουμε» κάτι, είμαι πολύ ενθουσιασμένος, αυτό είναι ένα τεράστιο βήμα για τον πολιτισμό μου, για την Λάτιν κουλτούρα, είναι πολύ μεγάλο. Η Μαντόνα δημοσίευσε για πρώτη φορά το εξώφυλλο και τη συνεργασία της με τον Μαλούμα, μέσω των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης στις 15 Απριλίου 2019. Το τραγούδι κυκλοφόρησε δύο μέρες αργότερα, στις 17 Απριλίου, 12 μ.μ. (EST), και έκανε πρεμιέρα στο ραδιόφωνο Beats 1.
Κριτική
Ο συγγραφέας της NME, Charlotte Gunn, χαρακτήρισε το κομμάτι ως «εκπληκτικό, αυτoστοχαστικό ποπ τραγούδι», σημειώνοντας επίσης ότι ακούγεται αρκετά φρέσκο. Ο Joey Nolfi από το περιοδικό Entertainment Weekly, το ονόμασε «έναν δροσερό, καλοκαιρινό ύμνο, με τους τραγουδιστές να αφήνουν πίσω τα προβλήματα του παρελθόντος, ενώ ονειρεύονται ένα ταξίδι στην κολομβιανή πόλη για την οποία μιλάνε». Γράφοντας για το περιοδικό Variety, ο Jem Aswad θεώρησε ότι «ενώ το τραγούδι μπορεί να μην είναι τόσο χορευτικό όσο ήλπιζαν οι φανς, είναι μια θερμή και ελπιδοφόρα εισαγωγή για το τι πρόκειται να ακούσουμε στο αναμενόμενο άλμπουμ της Μαντόνα». Ο Sal Cinquemani από το Slant συμπλήρωσε ότι «ο Μαλούμα απογειώνει το δίγλωσσο κομμάτι, με τους γεμάτους υπονοούμενα στίχους που αναφέρονται τόσο στην Κολομβία όσο και στο Ντιτρόιτ, πόλη όπου μεγάλωσε η Μαντόνα. Αλλά οι γλυκές αρμονίες της Μαντόνα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του ξεσηκωτικού "hook" του τραγουδιού, το εξισορροπούν με μια ονειρική γλυκύτητα». Επίσης, το σύγκρίνε και με την επιτυχία της τραγουδίστριας, La Isla Bonita, που κυκλοφόρησε το 1987.
Προώθηση
Η Μαντόνα με τον Μαλούμα εκτέλεσαν το τραγούδι ζωντανά για πρώτη φορά στα μουσικά βραβεία Billboard Music Awards, στις 1 Μαΐου 2019. Το Billboard την κατέταξε ως την δεύτερη καλύτερη εμφάνιση της βραδιάς. Μετά την εμφάνιση το κομμάτι δέχτηκε μια αύξηση στα streams του κατά 261%, ανεβαίνοντας στις 2.2 εκατομμύρια αναπαραγωγές (από 596 χιλιάδες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια της Μαντόνα Κατηγορία:Singles του 2019 Κατηγορία:Τραγούδια του 2019
Αλέκος Χατζησταυρίδης
Ο Αλέκος Χατζησταυρίδης (1915 - 1998) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και στη συνέχεια προπονητής ποδοσφαίρου.
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1915. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Σταυρίδης, το οποίο άλλαξε το 1933 για να αγωνιστεί με την Α.Ε.Κ. καθώς ανήκε στο σωματείο Βυζάντιον Πειραιώς. Αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός ή ντεμί-κυνηγός στο σύστημα τακτικής 2-3-5 εκείνης της εποχής. Έπειτα από την κατάκτηση την επόμενη 10ετία δύο Πανελλήνιων πρωταθλημάτων και ενός νταμπλ, εντάχθηκε από την περίοδο της Κατοχής (αρχές 1944) στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο σημείωσε τις ίδιες ακριβώς διακρίσεις.
Για λογαριασμό των ερυθρόλευκων έλαβε μέρος σε 22 αγώνες πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας 11 τέρματα και σε 12 κυπέλλου Ελλάδας με 7 (καθώς επίσης και στο πρωτάθλημα Πειραιώς). Υπήρξε δεινός εκτελεστής κτυπημάτων πέναλτι, έχοντας τρία εύστοχα σε ισάριθμες προσπάθειες για την πρώτη διοργάνωση και ένα ακόμη (σε άγνωστο αριθμό εκτελέσεων) για τη δεύτερη.
Εθνική Ελλάδας
Χρίστηκε 2 φορές διεθνής με την ομάδα των Ανδρών στα πλαίσια του εναρκτήριου Μεσογειακού κυπέλλου το Μάιο του 1949 στο γήπεδο Παναθηναϊκού και σκόραρε κατά τη δεύτερη.
Προπονητική σταδιοδρομία
Επίσης το 1949, αποσύρθηκε οριστικά από την ενεργό δράση ως παίκτης και ασχολήθηκε με την προπονητική. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, προπονητής του Παμπαιανικού Παιανίας στα 1949-1952 και τεχνικός του Ολυμπιακού το 1962 επί 6 μήνες.
Πέθανε στον Πειραιά το 1998.
Τίτλοι - διακρίσεις
Ως ποδοσφαιριστής
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Πάβελ Τσερενκόφ
Ο Πάβελ Αλεξέγιεβιτς Τσερενκόφ (ρωσικά: Па́вел Алексе́евич Черенко́в, 28 Ιουλίου 1904 – 6 Ιανουαρίου 1990) ήταν Σοβιετικός φυσικός ρωσικής καταγωγής, που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1958. Είναι γνωστός κυρίως από το ομώνυμο φαινόμενο που ανακάλυψε το 1934.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τσερενκόφ γεννήθηκε στο μικρό χωριό Νόβαγια Τσιγκλά στην Περιφέρεια Βορόνεζ της Ρωσίας. Οι γονείς του ήταν ο Αλεξέι και η Μαρία Τσερενκόφ.
Απεφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής και Μαθηματικών του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Βορόνεζ το 1928, και το 1930 ανέλαβε μία θέση ερευνητή στο Ινστιτούτο Φυσικής Λέμπεντεφ. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη Μαρία Πουτίντσεβα, κόρη του καθηγητή Ρωσικής Φιλολογίας Α.Μ. Πουτίντσεφ. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Αλεξέι και την Έλενα.
Το 1940 ο Τσερενκόφ πήρε τον τίτλο του διδάκτορα των Φυσικομαθηματικών Επιστημών. Το 1953 διορίσθηκε καθηγητής της Πειραματικής Φυσικής. Από το 1959 ήταν επικεφαλής του εργαστηρίου αντιδράσεων φωτονίων-μεσονίων του Ινστιτούτου Φυσικής Λέμπεντεφ. Παρέμεινε καθηγητής επί 14 χρόνια. Το 1970 έγινε Ακαδημαϊκός στην Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ.
Ο Τσερενκόφ πέθανε στη Μόσχα σε ηλικία 86 ετών και τάφηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι.
Ανακαλύψεις στη φυσική
Ο Πάβελ Τσερενκόφ έλαβε επίσης μέρος στη σχεδίαση και κατασκευή επιταχυντών ηλεκτρονίων, καθώς και στην έρευνα των αντιδράσεων φωτονίων-μεσονίων και φωτονίων-πυρήνων.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Τσερενκόφ τιμήθηκε για πρώτη φορά το 1946 από κοινού με τους Σ.Ι. Βαβίλοφ, Ιλιά Φρανκ και Ίγκορ Ταμ, με κρατικό βραβείο της ΕΣΣΔ, και δύο φορές ακόμα, το 1952 και το 1977 για καθαρά δικές του έρευνες. Το 1958 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για την ανακάλυψη του φαινομένου Τσερενκόφ. Επίσης βραβεύθηκε με τον τίτλο του «Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας» το 1984.
Ταντάσι Σότζι
Ο Ταντάσι Σότζι γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1948. Είναι Ιάπωνας σχεδιαστής μόδας με έδρα την Αμερική, γνωστός για τις βραδινές του ενδυμασίας, τις νυφικές του συλλογές και τις εμφανίσεις για το κόκκινο χαλί. Η μάρκα Tadashi Shoji διατίθεται σε περισσότερα από 700 μεγάλα πολυκαταστήματα και εξειδικευμένα καταστήματα, σε όλο τον κόσμο, με χαρακτηριστικές μπουτίκ στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ινδονησία και τη Μέση Ανατολή. Η εταιρεία διαθέτει γραφεία στο Λος Άντζελες και τη Σαγκάη, καθώς και εκθεσιακούς χώρους στη Νέα Υόρκη, το Τόκιο και την Οζάκα.
Πρώιμη ζωή
Ο Σότζι γεννήθηκε στο Σεντάι της Ιαπωνίας. Άρχισε να ζωγραφίζει και να σχεδιάζει σε νεαρή ηλικία και τελικά μετακόμισε στο Τόκιο, όπου σπούδασε Καλές Τέχνες. Μαθήτευσε κοντά στον Jiro Takamatsu, έναν σύγχρονο καλλιτέχνη στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970. Ο Shoji εργάστηκε για τρία χρόνια στο στούντιο του Takamatsu δημιουργώντας "εννοιολογική τέχνη". Αισθανόμενος την πολιτική αναταραχή στην Ιαπωνία και ενθαρρυμένος από ευκαιρίες στο εξωτερικό, ο Σότζι μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1973, για να παρακολουθήσει το κολέγιο και να προωθήσει την καλλιτεχνική του πορεία. Παρακολούθησε το Los Angeles Trade – Technical College (LA Trade – Tech) όπου σπούδασε σχέδιο μόδας. Ως σπουδαστής, ο Σότζι μαθήτευσε κοντά στον σχεδιαστή κοστουμιών Μπιλ Γουίτιν. Ο Σότζι εργάστηκε μαζί με τον Whitten, ο οποίος δημιούργησε σχέδια για μουσικούς, συμπεριλαμβανομένων των Elton John, Stevie Wonder, Neil Diamond, The Jacksons και Earth, Wind, &amp; Fire. Μετά την αποφοίτησή του, ο Σότζι εργάστηκε για τον κριτικό μόδας Richard Blackwell.
Καριέρα
Ο Σότζι κυκλοφόρησε το επώνυμο εμπορικό σήμα του το 1982. Δήλωσε ότι εμπνεύστηκε για να ξεκινήσει μόνος του, όταν παρατήρησε ότι οι γυναίκες είχαν λίγες επιλογές στη σύγχρονη αγορά των φορεμάτων ειδικών περιστάσεων Με το πνεύμα του ως καλλιτέχνη και την ικανότητά του για τις επιχειρήσεις, πρωτοστάτησε σε μια νέα κατηγορία βραδινών ενδυμάτων. Συνδύασε τα ελαστικά υφάσματα με κομψές σιλουέτες που φοριούνται εύκολα και συνδύασε τεχνικές ραπτικής με επιδέξια τεχνική μηχανική, καθιστώντας δυνατή τη μαζική παραγωγή κομματιών σχεδιασμένων για να ταιριάζουν σε όλους τους σωματότυπους. Είναι γνωστός για το σχέδια μόδας που αφορούν σε όλες τις ηλικίες, όλες τις εθνικότητες και όλες τις σιλουέτες. ο Σότζιχρησιμοποιεί τεχνικές που κολακεύουν τον σωματότυπο, όπως draping, ruching και pintucks για να τονίσει τα θετικά. Τα κομμάτια της επωνυμίας περιλαμβάνουν ντραπέ ζέρσεϊ φορέματα, πτυχωτά σιφόν φορέματα και πλισέ κοκτέιλ φορέματα. Οι κατηγορίες της επωνυμίας του περιλαμβάνουν βραδινά ρούχα, νυφικά, φορέματα μεγάλων μεγεθών, παιδικά, άρωμα.
Ο Σότζι έκανε το ντεμπούτο του στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης τον Σεπτέμβριο του 2007. Οι συλλογές του έλαβαν θετικά σχολια από το Vogue.com, το Women's Wear Daily και άλλες αξιόλογες εκδόσεις. Τον Ιούνιο του 2012, ο Ταντάσι Σότζι ήταν ένα από τα 26 νέα μέλη που έγιναν δεκτά στο Συμβούλιο Σχεδιαστών Μόδας της Αμερικής (CFDA).
Το 2018, ο Σότζι έκανε το ντεμπούτο του στην προσιτή πολυτελή νυφική του συλλογή, η οποία είναι γνωστή τόσο για την ευελιξία της όσο και για την πλούσια ποικιλία κομματιών της και το 2019, ο Σότζι κυκλοφόρησε τη diffusion line SHO.
Οι γυναίκες αναζητούν τα σχέδιά του για την άψογη εφαρμογή και τη μοντέρνα αίσθηση της θηλυκότητας.
Η βραδινή ένδυση του Σότζιέχει φορεθεί από διάσημους σε πολλές εκδηλώσεις στο κόκκινο χαλί και απονομές βραβείων, όπως από τη χρυσή Ολυμπιονίκη, Mirai Nagasu (για τα βραβεία Academy Academy 2018), την βραβευμένη με Όσκαρ Οκτάβια Σπένσερ, Κέιτ Μπεκινσέιλ, Dita Von Teese, τη βραβευμένη με Όσκαρ Μο' Νικ, Έλεν Μίρεν, Κέιτι Πέρι, Κέιτ Χάντσον, Paris Jackson, Ντέμι Λοβάτο, Ντρου Μπάριμορ, Μιράντα Κερ, Λία Μισέλ, Sofia Richie, Κέιλι Κουόκο, Heather Graham, Φαν Μπίνγκμπινγκ, Carrie Underwood, Άννα Κέντρικ και Janelle Monae (2014 Met Gala ).
Η Οκταβία Σπένσερ φορούσε ένα προσαρμοσμένο φόρεμα Tadashi Shoji στα 84α ετήσια βραβεία Academy, όπου η Σπένσερ τιμήθηκε για την ερμηνεία της στο The Help.
Η Πρώτη Κυρία της Αμερικής Μισέλ Ομπάμα φορούσε ένα φόρεμα Tadashi Shoji για το 8ο κρατικό δείπνο του Λευκού Οίκου της κυβέρνησης Ομπάμα που έγινε προς τιμήν του Πρωθυπουργού της Ιαπωνίας, Σίνζο Άμπε.
Λιανεμπόριο
μικρογραφία| Σημάδι καταστήματος Tadashi Shoji στο Μέριλαντ Ο Σότζι άνοιξε την πρώτη του μπουτίκ με την επωνυμία του στο South Coast Plaza στην Costa Mesa της Καλιφόρνια το 2004. Από τότε έχει ανοίξει μπουτίκ στο Λας Βέγκας, την Πενσυλβάνια, τη Βιρτζίνια και δύο ακόμη στην Καλιφόρνια. Δυστυχώς, από τον Σεπτέμβριο του 2019, παραμένουν μόνο οι τοποθεσίες South Coast Plaza και Fashion Show Mall. Τον Απρίλιο του 2012, η Tadashi Shoji κυκλοφόρησε έναν ιστότοπο ηλεκτρονικού εμπορίου που πουλάει μια επιμελημένη συλλογή φόρεμά των ειδικών περιστάσεων και νυφικών.
Ο Σότζι σχεδιάζει επίσης και παράγει γαμήλιες συλλογές για τον προσιτό νυφικό οίκο λιανικής πώλησης David's Bridal και το νυφικό e-tailer BHLDN τηςAnthropologie.
Ο Σότζι επέκτεινε τη διεθνή του εμβέλεια ανοίγοντας δύο τοποθεσίες στην Τζακάρτα της Ινδονησίας. Το 2016, άνοιξε μια μπουτίκ της επωνυμίας του στη Ντόχα του Κατάρ ως μέρος μιας συνεργασίας franchise με το Al Mana Group με έδρα το Κατάρ. Στη συνέχεια, το 2018, άνοιξε μια κορυφαία μπουτίκ στον δεύτερο όροφο του Rustan's στη Μανίλα των Φιλιππίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές μόδας
Δύο ξένοι
Δυό Ξένοι είναι ο τίτλος ρομαντικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που δημιουργήθηκε από τον Αλέξανδρο Ρήγα και τον Δημήτρη Αποστόλου, και προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δείκτες του Mega Channel τις σεζόν 1997-1999. Η σειρά παρουσιάζει την ανάπτυξη και εξέλιξη μιας ερωτικής σχέσης μεταξύ μιας λαϊκής και με χαμηλή μόρφωση, νεαρής γυναίκας, παρουσιάστριας τηλεοπτικής εκπομπής ελαφρού περιεχομένου, και ενός καθηγητή αρχαίου δράματος με έντονα υπεροπτικές αρχές και εσωστρεφή προσωπικότητα. Έκτοτε, έχει προβληθεί σε επανάληψη σε ετήσια βάση λόγω της τεράστιας επιτυχίας που γνώρισε.
Ο τίτλος της σειράς είναι εμπνευσμένος από τους στίχους του τραγουδιού «Το σημάδι» που γράφτηκε σε μουσική του Μάριου Τόκα και το τραγούδι ερμηνεύτηκε από την Κωνσταντίνα και τον Γιάννη Πάριο.
Πλοκή
Ο Κωνσταντίνος Μαρκοράς είναι καθηγητής αρχαίου δράματος στο θεατρικό εργαστήρι που λειτουργεί μαζί με τον στενό φίλο του και ηθοποιό, Πέτρο Σταύρου. Ο Κωνσταντίνος είναι αυστηρός, ελαφρώς δύστροπος, βαθιά υποστηρικτής του κλασικισμού, με εσωστρεφή χαρακτήρα. Ζει σε ένα διαμέρισμα στην οδό Μητσαίων, στη συνοικία Μακρυγιάννη, μαζί με την οικονόμο του, τη Φλώρα Μπαρμπαρίτσα. Η μητέρα του, Ντένη Μαρκορά, είναι μια πλούσια χήρα, πολυμήχανη, χιουμορίστρια, φανατική οπαδός του Παναθηναϊκού, που επηρέασε αρνητικά τη ψυχολογία του Κωνσταντίνου όταν εκείνος ήταν ακόμη παιδί, και σήμερα ακόμη τον κάνει έξω φρενών. Η ίδια ζει σε μια μονοκατοικία στο Κολωνάκι μαζί με τη Ρωσίδα υπηρέτρια της, τη Μαρούσκα, που πάντα αποτελεί το άτομο που θα ξεσπάσει πάνω της.
Όταν το φλερτ της Ντένης, ο Νικηφόρος Κασιμάτης, που διευθύνει ένα τηλεοπτικό κανάλι, αντιλαμβάνεται πως οι θεαματικότητες έχουν πέσει, αποφασίζει να εισέλθει μέσα στον χώρο των κουλτουριάρηδων καλεσμένων στις εκπομπές, πείθοντας τη Ντένη να εμφανιστεί ο Κωνσταντίνος στη πρωινή εκπομπή της Μαρίνας Κουντουράτου, Πρωινό χαμόγελο. Ο Κωνσταντίνος αντιδράει αρνητικά αρχικά, αλλά έπειτα το ξανασκέφτεται και εμφανίζεται την άλλη μέρα στην εκπομπή της Μαρίνας. Η Μαρίνα, είναι μια νεαρή κοπέλα, από χωριό, χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση και με χαρακτήρα που πρέπει να έχει η κάθε παρουσιάστρια. Με τη προσωπικότητα και τη συμπεριφορά της εκνευρίζει τον Κωνσταντίνο, ο οποίος αποχωρεί από την εκπομπή. Στα παρασκήνια, η Μαρίνα χαστουκίζει τον Κωνσταντίνο και από εδώ πετάγεται η πρώτη σπίθα μιας σχέσης αγάπης και μίσους.
Στη πορεία, η Μαρίνα επιθυμεί να φοιτήσει στη δραματική σχολή του Κωνσταντίνου, και εκείνος διστακτικά τη δέχεται δοκιμαστικά. Από τη πρώτη μέρα οι δυο τους δεν τα πηγαίνουν καλά και είναι εμφανής η αντιπάθεια που τρέφει ο ένας για τον άλλον. Με τον καιρό, οι δυο τους θα ανακαλύψουν κρυφές πτυχές του χαρακτήρα τους χάρη στον άλλο: η Μαρίνα θα θελήσει να εμπλουτίσει τις γνώσεις της, ενώ ο Κωνσταντίνος θα βρει έναν πιο εύθυμο χαρακτήρα. Σύντομα θα δημιουργήσουν έναν κρυφό δεσμό, τον οποίο θα μάθει ο αρχισυντάκτης του πρωινού και φίλος της Μαρίνας, Τόλης Σιδεράτος, ο Πέτρος και τελικά η Ντένη. Ωστόσο, η ίδια θα το κρατήσει κρυφό από τον Κωνσταντίνο, μιας και μόνο η Μαρίνα γνωρίζει πως η Ντένη ξέρει για τον δεσμό τους.
Μετά από μια περίοδο ευημερίας, οι δυο τους θα ανακαλύψουν αρκετές διαφορές των χαρακτήρων τους και θα χωρίσουν, όχι και τόσο πολιτισμένα. Παρ' όλα αυτά, η Μαρίνα θα χωρίσει την -ως τότε- σχέση της, τον Λάμπη, ενώ ο Κωνσταντίνος θα κάνει πρόταση γάμου στη μνηστή του, τη Μίνα. Όμως η Μίνα, μαθαίνοντας για τη κρυφή σχέση τους καθώς και για την εγκυμοσύνη της Μαρίνας, θα εξαφανιστεί και ο γάμος θα ματαιωθεί. Η εγκυμοσύνη της Μαρίνας θα φανεί σύντομα, και μη θέλοντας να πει πως το παιδί είναι του Κωνσταντίνου, θα γνωρίσει τον ηθοποιό, Αία Μανθόπουλο, και πείθοντας τον πως η εγκυμοσύνη της είναι καρπός μιας ατυχούς σχέσης, θα επισημοποιηθεί πως εκείνος είναι ο πατέρας του παιδιού. Η κίνηση αυτή θα εκνευρίσει τόσο τον Κωνσταντίνο όσο και τη Ντένη, η οποία θα αρχίσει να απομακρύνεται από τη Μαρίνα και να τη απαξιώνει όπου τη βρει (γεγονότα που εξελίσσονται στο απαγορευμένο επεισόδιο της σειράς). Ωστόσο, η Μαρίνα θα εξομολογηθεί στη Ντένη ποιος είναι ο αληθινός πατέρας του παιδιού και τότε θα ξαναρχίσουν οι καλές τους σχέσεις.
Παράλληλα, Κωνσταντίνος και Ντένη θα δραστηριοποιηθούν στη τηλεόραση, εκείνος ως σκηνοθέτης και εκείνη ως παραγωγός μιας τηλεοπτικής σειράς, που το βασικό καστ θα αποτελούν οι μαθητές του Κωνσταντίνου: η Δάφνη, ο Ντίνος, ο Δημήτρης, ο Βασίλης, η Ντιάνα -η οποία φλέρταρε τον Νικηφόρο και τον χώρισε από τη Ντένη για να πάρει έναν τηλεοπτικό ρόλο- ο Φώτης, η Άβα και ο Σπύρος που θα τον βοηθάει στη σκηνοθεσία. Η σεναριογράφος της σειράς, Μάρα Θεοφάνους, θα δημιουργήσει δεσμό με τον Κωνσταντίνο, ο οποίος όμως θα συνεχίσει να αγαπάει τη Μαρίνα.
Τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν είναι: η άφιξη του άνδρα της ζωής της Φλώρας, του Μένιου –ο οποίος είχε μπλεχτεί σε κυκλώματα μαστροπείας και τελικά συνελήφθη– η γέννα της Μαρίνας, η στράτευση του Τόλη, η εγκατάσταση της μητέρας της Μαρίνας, της Ζωίτσας, στην Αθήνα για ένα μικρό διάστημα, κ.ά. Τελικά, η Μαρίνα θα κάνει πρόταση γάμου στον Αία, αλλά λίγο πριν τον γάμο, ο Κωνσταντίνος θα ομολογήσει σε όλους την αγάπη του γι’ αυτή. Η μοίρα το ήθελε γραφτό εκείνος και εκείνη να είναι μαζί.
Παραγωγή
Μετά την ολοκλήρωση της συγγραφικής συνεργασίας του Αλέξανδρου Ρήγα με τον Λευτέρη Παπαπέτρου στις σειρές Πάτερ Ημών και Ντόλτσε Βίτα, ο πρώτος ξεκίνησε τη συνεργασία του με τον Δημήτρη Αποστόλου. Στις αρχές του 1997 ξεκίνησε ο σχεδιασμός και η παραγωγή της νέας σειράς με τίτλο «Δυο ξένοι» που επρόκειτο να προβληθεί στο Mega. Το σενάριο ήταν του Αλέξανδρου Ρήγα και του Δημήτρη Αποστόλου και η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ρήγα, ενώ την τηλεσκηνοθεσία ανέλαβε ο Αντώνης Αγγελόπουλος ( Είσαι το ταίρι μου κλπ.) και ο Ανδρέας Μορφονιός (Άκρως οικογενειακόν κλπ.).
Η σειρά εξιστορούσε τον έρωτα του σκηνοθέτη και καθηγητή υποκριτικής, Κωνσταντίνου Μαρκορά, και της τηλεπαρουσιάστριας της πρωινής εκπομπής Πρωινό χαμόγελο, Μαρίνας Κουντουράτου, μέσα από χιουμοριστικές καταστάσεις και μια προσπάθεια να κρύψουν τον έρωτα τους από τους άλλους, αλλά πολλές φορές και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Η σειρά ξεχώρισε για το σενάριο της, βασισμένο στο χιούμορ και στα πικάντικα σχόλια, χαρακτηριστικά γνωρίσματα των σεναριογράφων. Επίσης οι ίδιοι ποτέ δεν έκρυψαν τις αναφορές του σίριαλ σε διάσημα λογοτεχνικά έργα που πραγματεύονται το ίδιο θέμα: έναν έρωτα κόντρα σε όλες τις κοινωνικές νόρμες και διακρίσεις, όπως τον Πυγμαλίωνα του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, αλλά και το θεατρικό Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα του Willy Russell. Άλλωστε, η σειρά δανείζεται το κεντρικό μουσικό της θέμα, The 101 Strings Orchestra - I Could Have Danced All Night από τη κινηματογραφική μεταφορά του Πυγμαλίωνα, Ωραία μου κυρία (My Fair Lady).
Στο πρώτο επεισόδιο –στο τέλος των τίτλων αρχής– οι συντελεστές αφιερώνουν τη σειρά στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, με το χαρακτηριστικό παρακάτω κείμενο: ''Η σειρά «Δυο ξένοι» αφιερώνεται σε μια γυναίκα που μας έμαθε να πιστεύουμε στα παραμύθια... την Αλίκη.''
Η σειρά αποτελείται από 59 επεισόδια, αλλά στις επαναλήψεις του καναλιού προβάλλονται μόλις τα 58, καθώς το ένα από αυτά δεν έχει ξαναπαιχτεί εξαιτίας κάποιων σκηνών που δείχνουν τον Κωνσταντίνο να χρηματίζει την εγγονή της Μαριάνθης για να παίρνει κρυφά τηλέφωνο την Μαρίνα και να την αποκαλεί «πουτάνα». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να απαγορευτεί η προβολή του επεισοδίου από το Ε.Σ.Ρ. σε επανάληψη επ' αόριστον, ή τυπικά να κόβονται οι επίμαχες σκηνές (41ο επεισόδιο, 21/12/1998). Η σειρά επίσης πρόβαλε και μια τηλεταινία με τη σύνοψη της σειράς, με αφορμή τον 3ο κύκλο που δε προβλήθηκε ποτέ. Ο τρίτος κύκλος, σύμφωνα με τον Αλέξανδρο Ρήγα, ήταν προγραμματισμένος να ξεκινήσει αρχές Οκτωβρίου του 1999 και θα ολοκληρωνόταν σε 12 επεισόδια λίγο πριν από τα Χριστούγεννα.
Σχεδιασμός και concept
Όπως δήλωσε ο σεναριογράφος της σειράς Αλέξανδρος Ρήγας σε συνέντευξή του το 2017: "«Η ιδέα για το story είχε γεννηθεί πολύ νωρίς, όταν είδα το «Ωραία μου κυρία». Ο μύθος του Πυγμαλίωνα, δηλαδή ο μύθος της λαϊκής απλής κοπέλας που συναντάει ένα διανοούμενο και δυο κόσμοι ενώνονται με τον πιο παράδοξο τρόπο αμέσως, με γοήτευσε. Ο έρωτας που δεν γνωρίζει κοινωνικές τάξεις και συμβάσεις. Το είχα δει με την Αλίκη, το είχα διαβάσει, το είχα μελετήσει. Σκεφτόμουν λοιπόν να κάνω ένα έργο πάνω σ' αυτό... Ήθελα να κάνω κάτι μεταξύ του «Ωραία μου κυρία» και «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» και να της το προτείνω... Τελικά, η Αλίκη μου είπε να το κάνω, ότι είναι ενδιαφέρουσα ιδέα και μου πρότεινε την Ελένη Κούρκουλα ως ιδανική. Όταν πέθανε, το καλοκαίρι του 1996, είπα ότι η επόμενη επαγγελματική μου κίνηση θα είναι αυτό που μου είπε η Αλίκη»."
Διανομή
Για την επιλογή των δύο πρωταγωνιστικών χαρακτήρων αυτών του Κωνσταντίνου Μαρκορά και της Μαρίνας Κουντουράτου είχαν επιλεγεί άλλοι ηθοποιοί από αυτούς που τελικά έπαιξαν τους ρόλους αυτούς. Συγκεκριμένα ο ρόλος του καθηγητή Μαρκορά είχε προταθεί στον Σπύρο Παπαδόπουλο και τον Γρηγόρη Βαλτινό ενώ τελικά το ρόλο ερμήνευσε ο Νίκος Σεργιανόπουλος ενώ το ρόλο της τηλεπαρουσιάστριας Κουντουράτου επρόκειτο αρχικά να παίξει η Ελένη Κούρκουλα. Ο ρόλος της Ντένης Μαρκορά είχε γραφτεί για την Μάρθα Βούρτση, τον οποίο τελικά υποδύθηκε η Ντίνα Κώνστα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές ρομαντικές-κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Λογισμικό ως Υπηρεσία
Λειτουργικότητα Λογισμικού ως υπηρεσία - SaaS
Η πλατφόρμα SaaS συνδέεται με την πλατφόρμα ως υπηρεσία (Platform as a Service – PaaS) και την υποδομή ως υπηρεσία(Infrastructure as a Service - IaaS). Η πλατφόρμα ως υπηρεσία (PaaS) είναι μια πλατφόρμα που βασίζεται σε σύννεφο μέσω του οποίου ένας πάροχος παρέχει ένα περιβάλλον ανάπτυξης και τα κατάλληλα εργαλεία για το σχεδιασμό νέων εφαρμογών. Έτσι, το PaaS είναι μια χρήσιμη υπηρεσία, ειδικά για προγραμματιστές λογισμικού και εταιρείες που θέλουν να δημιουργούν γρήγορα και εύκολα νέα προγράμματα ή εφαρμογές ανεξάρτητα από τον χώρο που βρίσκονται εκείνη την στιγμή. Η υποδομή ως υπηρεσία (IaaS) είναι μια μορφή cloud computing που έχει σχεδιαστεί για να καλύπτει όλες τις ανάγκες υλικού, δικτύωσης και υπολογιστικής ισχύος των επιχειρήσεων σε ένα εικονικό περιβάλλον. Μια άδεια IaaS επιτρέπει την επιχείρηση να πληρώνει μόνο για το υλικό που χρησιμοποιεί.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1950
Στη διοργάνωση αυτή, έγιναν 22 αγώνες, με 19 νίκες και μόλις 3 ισοπαλίες. Συνολικά σημειώθηκαν 88 γκολ, δίνοντας έτσι μέσο όρο 4 ακριβώς γκολ ανά αγώνα.
Επιλογή διοργανωτή
Δεν υπήρξε επιλογή διοργανωτή με τον γνωστό τρόπο της ψηφοφορίας, καθώς μόνο η Βραζιλία εκδήλωσε ενδιαφέρον, λόγω και της έλλειψης υποδομών για πολλές χώρες μετά τον εξαετή Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Βραζιλία που βγήκε από τον πόλεμο χωρίς αξιοσημείωτες απώλειες, είχε την υποδομή για τη διοργάνωση τουρνουά Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Προκριματικά
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1950 συμμετείχαν 34 εθνικές ομάδες και αγωνίστηκαν για τις 13 θέσεις που δόθηκαν για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι δύο θέσεις καλύφθηκαν από την προηγούμενή νικήτρια Ιταλία και την οικοδέσποινα Βραζιλία. Στην αρχή ήταν προγραμματισμένο να δοθούν 16 θέσεις για τη διοργάνωση, αλλά λόγω της αποχώρησης της Σκωτίας, της Τουρκίας και της Ινδίας, η FIFA αποφάσισε να μην αντικαταστήσει τις ομάδες και να περιορίσει τις θέσεις σε 13, αντιλαμβανόμενη τη δυσκολία να βρει εθνικές ομάδες μετά την εξαθλίωση (οικονομική και μη) που προκάλεσε ο πόλεμος. Για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο έλαβε μέρος η Αγγλία, καθώς έγινε μέλος της FIFA μόλις το 1946 (προηγουμένως ήταν σε διαμάχες με την FIFA).
Οι ομάδες
Οι 13 ομάδες που εξασφάλισαν την συμμετοχή τους στην τελική φάση του Μουντιάλ 1950 ήταν οι εξής:
600px
Στάδια
Οι αγώνες φιλοξενήθηκαν σε 6 πόλεις της Βραζιλίας.
1η Φάση Ομίλων
Οι ώρες των αγώνων είναι σε ώρα Βραζιλίας (UTC-3)
«Μαρακανάζο»
Στον τελευταίο αγώνα, για τη Βραζιλία αρκούσε έστω μία ισοπαλία για να πάρει τον τίτλο, καθώς είχε προβάδισμα ενός βαθμού από την Ουρουγουάη (η νίκη τότε έδινε 2 βαθμούς, αντί για 3 βαθμούς που καθιερώθηκε από την FIFA να δίνει ξεκινώντας από τη διοργάνωση του 1994). Ωστόσο, δεν γινόταν καν συζήτηση για ενδεχόμενο ισοπαλίας της «σελεσάο», καθώς οι Βραζιλιάνοι ήταν βέβαιοι για τη νίκη τους και μάλιστα η γιορτή για την «κατάκτηση» του πρώτου στην ιστορία τους Παγκοσμίου Κυπέλλου είχε ήδη αρχίσει από νωρίς στους δρόμους όλων των πόλεων, ενώ στο Ρίο ντε Τζανέιρο είχε διοργανωθεί ένα έκτακτο καρναβάλι. Επίσης, είναι εντυπωσιακό ότι 200.000 Βραζιλιάνοι πήγαν στο Μαρακανά, νούμερο που εξακολουθεί να είναι ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων που παρακολούθησαν ποτέ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μέσα σε στάδιο (κάποιες αναφορές του προηγούμενου αιώνα αναφέρουν μεγαλύτερους αριθμούς, όπως 202.772 εισιτήρια, ενώ υπάρχουν ανεπίσημες εκτιμήσεις για ακόμα και 210.000 - 220.000 θεατές), με την Ουρουγουάη να έχει μόλις 80 - 100 οπαδούς της στο γήπεδο. Μάλιστα έναν χρόνο νωρίτερα η Βραζιλία είχε συντρίψει την Ουρουγουάη στο Κόπα Αμέρικα με 5-1, στις 30 Απριλίου 1949.
Η Βραζιλία προηγήθηκε στο 47' (δεύτερο λεπτό του δευτέρου ημιχρόνου), ενώ στη συνέχεια είχε και άλλες ευκαιρίες. Αφού όμως δεν μπόρεσε να βάλει και άλλα γκολ, αγχώθηκε και οι παίκτες της Ουρουγουάης αναθάρρησαν. Ο Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο ισοφάρισε στο 66' και ο Αλσίντες Γκίντζια έβαλε μπροστά την Ουρουγουάη στο 79' με σκορ 2-1 για να γκρεμίσει σε πρωτοφανές εθνικό πένθος έναν ολόκληρο λαό. Μετά από την αναπάντεχη ήττα, την τραγικότερη στην ιστορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, τα αποτελέσματα ήταν τρομακτικά, καθώς σημειώθηκαν χιλιάδες καρδιακά επεισόδια, με τα νοσοκομεία στις μεγάλες πόλεις να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν. Επίσης, αναφέρεται ότι δεκάδες άτομα σε ολόκληρη τη χώρα αυτοκτονούσαν, μη μπορώντας να αντέξουν το πένθος, τόσο με το σφύριγμα της λήξης, όσο και στις επόμενες ημέρες. Στο στάδιο Μαρακανά τουλάχιστον δύο άτομα αυτοκτόνησαν πηδώντας από τις κερκίδες, τρεις φίλαθλοι απεβίωσαν από καρδιακή προσβολή και στο Ρίο ντε Τζανέιρο άλλοι πηδούσαν από τα μπαλκόνια. Ο κόσμος θρηνούσε και πολλοί δήλωναν πως δεν θα ξαναπατήσουν σε γήπεδο, λόγω αυτής της απώλειας του τροπαίου, ενώ μάλιστα αρκετοί που δεν είχαν πρόσβαση σε ραδιόφωνο και δεν είχαν ακούσει τον αγώνα, όταν μετά πληροφορήθηκαν την είδηση της ήττας της Βραζιλίας αρχικά αρνήθηκαν να την πιστέψουν και νόμισαν ότι ήταν φάρσα. Όπως έγραψε ο Εδουάρδο Γκαλεάνο οι Βραζιλιάνοι που ήταν στις κερκίδες του Μαρακανά θυμούνται την «πιο εκκωφαντική σιωπή στην ιστορία του ποδοσφαίρου» μετά το τέλος του αγώνα. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, το γκολ του Αλσίντες Γκίντζια στο 79' έμεινε στην ιστορία και ως το πιο θανατηφόρο γκολ στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Το γεγονός αυτό, συχνά αναφέρεται εγχώρια και διεθνώς, μεταφορικά, ως «η Χιροσίμα της Βραζιλίας», έμεινε στην κοινή γνώμη της χώρας ως η μεγαλύτερη εθνική τραγωδία στην ιστορία της Βραζιλίας και αναφέρεται από τότε, εγχώρια, ως το Μαρακανάζο (Maracanaço), δηλαδή «το κάζο του Μαρακανά». Ωστόσο, οκτώ χρόνια μετά έφτασε τελικώς η ώρα της Βραζιλίας να πάρει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτό του 1958, και σήμερα έχει συνολικά πέντε κατακτήσεις, αλλά κανένας Βραζιλιάνος δεν θα ξεχάσει ποτέ την 16η Ιουλίου του 1950, σε έναν από τους καλύτερους και ίσως τον πιο εμβληματικό αγώνα στην ιστορία του θεσμού. Ο αντίκτυπος του Μαρακανάζο ακόμα και σε βάθος χρόνου ήταν τέτοιος, που χρειάστηκε να περάσουν 4 χρόνια για να αγωνιστεί η Εθνική Βραζιλίας ξανά στο Μαρακανά και οι λευκές φανέλες (με μπλε γιακά) και λευκά σορτς που φορέθηκαν εκείνη την ημέρα δεν φορέθηκαν ποτέ ξανά, καθώς η Βραζιλιάνικη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία τις θεώρησε ως «γρουσούζικες» και «μη επαρκώς πατριωτικές» και, μέσω ενός εσωτερικού διαγωνισμού επιλογής, τις άλλαξε με τις γνωστές που συνεχίζει να φοράει η Εθνική Βραζιλίας μέχρι σήμερα, οι οποίες εσωκλείουν τα χρώματα της σημαίας της Βραζιλίας. Επίσης, οι Βραζιλιάνοι παίκτες που αγωνίστηκαν στον τελικό θεωρήθηκαν μετά «καταραμένοι» και δεν ξανακλήθηκαν ποτέ να παίξουν στην Εθνική Βραζιλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βραζιλία
Αντιγόνη της Μακεδονίας
Η Αντιγόνη (έζησε τον 4ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αντιπατριδών ήταν ανιψιά τού Αντίπατρου, πανίσχυρου αντιβασιλιά της Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ο εξάδελφός της Κάσσανδρος βασιλιάς της Μακεδονίας είχε νυμφευτεί τη Θεσσαλονίκη των Αργεαδών, αδελφή τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή της Αντιγόνης.
Έζησε στην Εορδαία με τον σύζυγό της Μάγα από τη Μακεδόνα. Δεν γνωρίζουμε τους γονείς του.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μάγα ευγενή από την Εορδαία και είχε τέκνο:
Τετραγράμματο
Το Τετραγράμματο είναι η λέξη με την οποία είναι γραμμένο το προσωπικό όνομα του Θεού στο εβραϊκό κείμενο της Αγίας Γραφής. Η χρήση του όρου «Τετραγράμματο» καθιερώθηκε αφενός επειδή το όνομα γράφεται με τέσσερα γράμματα αφετέρου επειδή είναι αβέβαιο πώς προφερόταν στα αρχαία χρόνια, δεδομένου ότι η εβραϊκή γραφή έχει μόνο σύμφωνα και η γλώσσα επί πολλούς αιώνες ήταν ουσιαστικά νεκρή.
Οι λόγιοι έχουν κάνει προσπάθειες να ανακατασκευάσουν την προφορά επακριβώς και να εξηγήσουν την ετυμολογία του, άλλα για τους περισσότερους φαίνεται από δύσκολο έως αδύνατο να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα. Το Τετραγράμματο μεταγράφεται ως «Γιαχβέ» (ή Ιαβέ, αγγλ. Jahveh/Yahweh) ή «Ιεχωβά» (ή Ιεοβά, αγγλ. Jehovah/Yehowah). Παρά την αβεβαιότητα για την ετυμολογία και την προφορά του Τετραγράμματου ονόματος του Θεού, είναι κοινός τόπος ότι η θεολογική σημασία του μπορεί να προσδιοριστεί από τον τρόπο χρήσης του στο ιερό κείμενο. Για πολλούς η ετυμολογία και η χρήση του Θεϊκού Ονόματος τονίζει την αυθυπαρξία του Θεού, για άλλους την ιδιότητά του ως δημιουργού του σύμπαντος ενώ μια τρίτη άποψη είναι ότι αυτό αναφέρεται στον Θεό ως Εκείνον που εκπληρώνει τις υποσχέσεις του και βρίσκεται κοντά στον λαό του.
Ετυμολογία και προφορά
Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η αρχαία εβραϊκή γραμματεία είναι αρκετά περιορισμένη, ότι η φιλολογική μελέτη της εβραϊκής γλώσσας είναι σχετικά πρόσφατη και ότι τις τελευταίες δεκαετίες έχουν προστεθεί νέα αρχαιολογικά ευρήματα (βλ. Ουγκαριτικά κείμενα), μπορεί κανείς να κατανοήσει γιατί οι απόψεις για δύσκολα γλωσσικά ζητήματα παρουσιάζουν αστάθεια και ανεπαρκή τεκμηρίωση, γεγονός που οδηγεί σε πληθώρα ερμηνειών και ασυμφωνία μεταξύ των λογίων. Τα προβλήματα αυτά έχουν, αναμφίβολα, επηρεάσει και τις θέσεις αναφορικά με την ετυμολογία και την προφορά του βιβλικού Θεϊκού Ονόματος.
Το Τετραγράμματο αποτελείται από τα σύμφωνα ΓΧΒΧ (γιοδ, χε, βαβ, χε) και η παραδοσιακή άποψη είναι ότι αντιστοιχεί σε τύπο του ρήματος χαβάχ (είμαι, γίνομαι, συμβαίνω), δηλαδή της παλαιότερης μορφής του ρήματος χαγιάχ, στο τρίτο ενικό πρόσωπο. Εντούτοις, υπάρχουν διαφωνίες περί του ποιος ακριβώς είναι αυτός ο ρηματικός τύπος. Μερικοί πιστεύουν ότι το Τετραγράμματο αντιστοιχεί στον τύπο χιφίλ μη τετελεσμένο, κάτι που θα σήμαινε ότι κυριολεκτικά το Τετραγράμματο σημαίνει «Αυτός κάνει να είναι/γίνεται». Κατά τους υποστηρικτές αυτής της εκδοχής, ο τύπος χιφίλ θα μπορούσε να αναφέρεται στον ρόλο του Θεού ως δημιουργού, ως αιτίας ύπαρξης των πάντων ή, σύμφωνα με μια άλλη ερμηνεία, ότι αυτός είναι που πραγματοποιεί τις υποσχέσεις του. Από τις αρχές του 20ού αιώνα επικράτησε η άποψη ότι το Τετραγράμματο αναπαριστά μάλλον τον ρηματικό τύπο καλ μη τετελεσμένο και σημαίνει ετυμολογικά: «Αυτός είναι/γίνεται» ή «Αυτός θα είναι/γίνει». Ερμηνεύοντας οι λόγιοι τη χρήση του καλ, όπως θα δούμε και στην επόμενη ενότητα, θεωρούν ότι αυτή υποδηλώνει την αυθυπαρξία του Θεού ή, επιπλέον, την προθυμία του να γίνει ο ίδιος οτιδήποτε χρειαστεί ώστε να εκπληρωθούν οι υποσχέσεις του, αποδεικνύοντας έτσι πως είναι παρών, μαζί με τον λαό του.
Η διαφωνία περί του ρηματικού τύπου του Τετραγράμματου επικεντρώνεται στο γεγονός ότι το ρήμα χαβάχ ή χαγιάχ πουθενά αλλού δεν έχει χρησιμοποιηθεί σε χρόνο χιφίλ, αν και αυτό για μερικούς λογίους δεν αποτελεί τελεσίδικη απόδειξη. Επιπρόσθετα, η εκδοχή περί καλ μη τετελεσμένου φαίνεται να ενισχύεται από το εδάφιο Έξοδος 3:14. Εκεί αναφέρεται ότι, κατόπιν σχετικής ερώτησης του Μωυσή, ο Θεός επεξήγησε το όνομά του, λέγοντας εχγέχ ασέρ εχγέχ. Η λέξη εγχέχ αποτελεί τον ρηματικό τύπο καλ μη τετελεσμένο του ρήματος χαγιάχ στο πρώτο ενικό πρόσωπο και σημαίνει «είμαι» ή «θα είμαι». Οι Αλεξανδρινοί Εβδομήκοντα απέδωσαν τη φράση με πλατωνική ορολογία «Ἐγώ εἰμι ὁ ὤν», και αυτή συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι η κλασική απόδοση, μολονότι αποτελεί ερμηνευτική παράφραση του κειμένου. Πιο κοντά στο εβραϊκό κείμενο είναι η απόδοση «Εγώ θα είμαι αυτός που θα είμαι», την οποία και ακολουθούν πολλοί μεταφραστές. Αμφότερες τις αποδόσεις περιέχει το λεξικό των Μπράουν, Ντράιβερ και Μπριγκς. Το λεξικό των Κέλερ και Μπάουμγκάρτνερ αποδίδει τη φράση «Θα είμαι αυτός που θα αποδειχτώ». Αρκετά όμως λεξικά εγκυκλοπαίδειες όπως και λόγιοι, τάσσονται και υπέρ της μετάφρασης των Εβδομήκοντα, ισχυριζόμενοι ότι η ερμηνεία του Ιεχωβά/Γιαχβέ αποδίδεται με παρόμοιο τρόπο από τον ίδιο τον ευαγγελιστή Ιωάννη στο Αποκ. 1:4 ("ο ών καί ο ήν καί ο ερχόμενος") και αλλού. Τις ερμηνευτικές προτάσεις αυτής της σημαίνουσας φράσης θα τις εξετάσουμε στην επόμενη ενότητα.
Σύμφωνα με την εβραϊκή αντίληψη των πραγμάτων, ο συσχετισμός που υφίστατο ανάμεσα σε ένα άτομο και στο όνομά του ήταν τόσο ισχυρός ώστε το όνομα αποτελούσε συχνά ισοδύναμο του ίδιου του ατόμου. Έτσι, «ονομάζομαι» τάδε σήμαινε «είμαι» τάδε, καθώς το όνομα ταυτιζόταν με το ίδιο το αντικείμενο. Το θρησκευτικό δέος που ένιωθαν οι Εβραίοι για το όνομα του Θεού καταδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο το γεγονός αυτό.
Μορφολογία
Το όνομα «Ιεχωβά» αποτελεί ελληνική μεταφορά του εβραϊκού Βιβλικού όρου, ο οποίος μεταγράφεται επακριβώς ως Γι.εΧ.οΒ.άΧ. Ο φωνηεντισμός «Ιεχωβά» αποτελεί απόδοση του λεγόμενου «Τετραγράμματου» και αποτελεί το κύριο προσωπικό όνομα του Θεού της Αγίας Γραφής * Το Λεξικό για το Σχολείο & το Γραφείο αναφέρει στο λήμμα «Ιεχωβά»: «(ο) ( Ἰεχωβᾶ ) {άκλιτο} μία από τις ονομασίες του Θεού (ελληνική μεταφορά από τα Εβραϊκά), όπως απαντά στο πρωτότυπο κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης». (Κέντρο Λεξικολογίας, 2004)
.
Ιστορικό χρήσης
Στα αρχαιότερα χειρόγραφα της μετάφρασης των Εβδομήκοντα περιλαμβάνονται Βιβλικά αποσπάσματα που μεταγράφουν το εβραϊκό Τετραγράμματο στα ελληνικά ως «Ιάω». Ο φωνηεντισμός της μορφής Ιεχωβά εμφανίζεται σε κείμενα του 3ου αιώνα Κ.Χ. Για παράδειγμα, σε πάπυρο του 3ου αιώνα υπάρχει η φράση «εληιε Ιεωα ρουβα», η οποία προέρχεται από τα εβραϊκά και σημαίνει «ο Θεός μου Ιεωά ισχυρότερος». Στο Γνωστικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων γίνεται αναφορά στο μυστηριακό θεϊκό όνομα «Ιεηουωα». Σε αυτή τη μορφή του ονόματος στα ελληνικά αναφέρεται προφανώς στις αρχές του 4ου αιώνα και ο Ευσέβιος Καισαρείας λέγοντας ότι «το όνομα [του Θεού] που δεν επιτρέπεται να προφέρεται έχει τέσσερις χαρακτήρες στα εβραϊκά και εφτά φωνήεντα στα ελληνικά». Επίσης, ο Ευσέβιος αναφερόμενος σε πολύ αρχαίες πηγές παραθέτει τη μορφή «Ιευώ» όσον αφορά στο όνομα του Θεού των Ιουδαίων. Συγγραφείς όπως ο Σεβήρος Αντιοχείας (465-538) και εκείνος του έργου Ευλογία του Ιωάννη του Βαπτιστή, κάνουν χρήση της μορφής «Ιωά». Παρόμοια, στον Κοϊσλινιανό κώδικα (Codex Coislinianus) του 6ου αιώνα, δίνεται η ερμηνεία διαφόρων θεοφορικών ονομάτων με τη χρήση της μορφής «Ιωά». Έκτοτε έχουν εμφανιστεί διάφορες μορφές απόδοσης στα Ελληνικά του Τετραγράμματου, όπως «Ιεβέ», «Ιαουέ», «Ιαβέ», «Ιαή» και «Ιαώ» * Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς αναφέρει ότι το τετραγράμματο όνομα του Θεού "λέγεται Ιαουέ" και το ερμηνεύει ως "ο Ων και ο Εσόμενος", δηλαδή "Εκείνος που Είναι και Εκείνος που θα Είναι". Συγκεκριμένα, στο έργο του Στρωματείς αναφέρει: « Πάλιν τὸ παραπέτασμα τῆς εἰς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων παρόδου, κίονες τέτταρες αὐτόθι, ἁγίας μήνυμα τετράδος διαθηκῶν παλαιῶν, ἀτὰρ καὶ τὸ τετράγραμμον ὄνομα τὸ μυστικόν, ὃ περιέκειντο οἷς μόνοις τὸ ἄδυτον βάσιμον ἦν· λέγεται δὲ Ἰαουε, ὃ μεθερμηνεύεται ὁ ὢν καὶ ὁ ἐσόμενος. Καὶ μὴν καὶ καθʼ Ἕλληνας θεὸς τὸ ὄνομα τετράδα περιέχει γραμμάτων ». (Στρωματείς 5.6.34.5, στα αγγλικά εδώ, στον ιστότοπο της Christian Classics Ethereal Library)
Οι Ιουδαίοι είχαν σταδιακά πάψει να προφέρουν το θεϊκό όνομα εξαιτίας της ραβινικής πρακτικής που προερχόταν από δεισιδαιμονικό φόβο και της ελληνιστικής επίδρασης που επήλθε στους Ιουδαίους της Διασποράς και ειδικότερα της Αλεξάνδρειας. Το προσωπικό όνομα του Θεού αντικαταστάθηκε γενικά από τον τίτλο «Κύριος», ενός «ιδιαίτερα ιδιωματικού τίτλου στον ελληνιστικό κόσμο, με πλούσια πολυσημία», ο οποίος βρισκόταν ήδη σε χρήση ως τίτλος απόδοσης τιμής σε θεούς και θεές όπως η Ίσις, ο Ασκληπιός και ο Χρόνος και σε κυβερνητικούς άρχοντες όπως ο καίσαρας Αύγουστος, ο Ηρώδης και ο Αγρίππας. Οι χριστιανοί Εκκλησιαστικοί Πατέρες, όπως ήδη συνέβαινε από Ιουδαίους ραββίνους και ελληνιστές Ιουδαίους, θεωρούσαν το όνομα του Θεού «άρρητο», «ακοινώνητο», «μυστικό» ή «άφατο», για διαφορετικούς όμως λόγους.
Στο δεύτερο μισό της πρώτης χιλιετίας Κ.Χ., Ιουδαίοι λόγιοι εισήγαγαν ένα σύστημα γραμματικών σημείων για να αναπαραστήσουν τα ελλείποντα φωνήεντα του συμφωνικού εβραϊκού κειμένου. Σε σχέση με το όνομα του Θεού, πιστεύεται ότι αντί να εισάγουν τα κατάλληλα φωνηεντικά σημεία ανάμεσα στα σύμφωνα από τα οποία αποτελείται (ΓΧΒΧ), τοποθέτησαν άλλα φωνηεντικά σημεία με σκοπό να αποτελούν υπενθύμιση για τον αναγνώστη ώστε να διαβάζει Αδωνάι (που σημαίνει «[Υπέρτατος] Κύριος») ή Ελοχίμ (που σημαίνει «Θεός»).
Ο Κώδικας Λένινγκραντ B 19Α (ο οποίος αποτελεί τη βάση για το κριτικό κείμενο της Μπίμπλια Χεμπράικα Στουτγκαρτένσια), του 11ου αιώνα Κ.Χ., προσθέτει τα φωνηεντικά σημεία ώστε το Τετραγράμματο να διαβάζεται ως Ιεχβά (Yehwah΄), Ιεχβί (Yehwih΄) και Ιεχωβά (Yeho·wah΄). Η έκδοση του Δρ. Γκίνσμπουρκ του Μασοριτικού κειμένου τοποθετεί τα φωνηεντικά σημεία στο θεϊκό όνομα ώστε να διαβάζεται Ιεχωβά (Yeho·wah΄).
Την ίδια περίοδο, ο επιφανέστερος για την εποχή του Γερμανός λόγιος της Εβραϊκής γλώσσας, Σεμπάστιαν Μούνστερ, έκανε χρήση της μορφής Ιεχωβά (Iehova) στη Χαλδαϊκή Γραμματική (Chaldaica Grammatica) του. Ο Ουίλιαμ Τίντεϊλ, ζηλωτής μεταφραστής της Βίβλου στην αγγλική γλώσσα, χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το θεϊκό όνομα σε αγγλική Βίβλο το 1530 με τη μορφή Ιεχουά (Iehouah) και Ιεχωβά (Iehovah). Οι περισσότερες αγγλικές μεταφράσεις εκείνης της εποχής περιλάμβαναν αυτή τη μορφή του θεϊκού ονόματος. Ο Ιωάννης Καλβίνος επίσης χρησιμοποιούσε τη μορφή Ιεχουά (Iehoua[h]). Ταυτόχρονα, εκτός από την αγγλική και τη γερμανική γλώσσα, ευρεία χρήση της μορφής αυτής γινόταν και στις γαλλικές εκδόσεις της Βίβλου. Παρόμοια διάδοση υπήρχε και στη σουηδική γλώσσα· μάλιστα, από το 1560 και έπειτα, αρκετοί Σουηδοί βασιλιάδες περιλάμβαναν το όνομα Ιεχωβά στα επίσημα ρητά τους, όπως για παράδειγμα το ρητό του Βασιλιά Κάρολου Θ' της Σουηδίας "Iehovah solatium meum" που σημαίνει «ο Ιεχωβά είναι η Παρηγοριά μου».
Το 1743, λίγο πριν παρουσιάσει ο Χέντελ τον Μεσσία και άλλα ορατόριά του στο Βασιλικό Θέατρο του Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου, κάποιοι είχαν αντιδράσει στο θρησκευτικό περιεχόμενο των έργων του και στη χρήση του θεϊκού ονόματος σε αυτά, λέγοντας μεταξύ άλλων: «Αν δεν εκτελείται [το έργο] ως μια θρησκευτική πράξη, αλλά μόνο για ψυχαγωγία και διασκέδαση, τι βεβήλωση του Ονόματος του Θεού και του Λόγου είναι αυτή, χρησιμοποιώντας τα με τόσο ανάλαφρο τρόπο; Να μην πούμε πόσο πρέπει να προσβάλει έναν ευσεβή Ιουδαίο το να ακούει τραγούδια για τον μεγάλο Ιεχωβά, το κύριο και πιο ιερό Όνομα του Θεού». Το 1765 ο Βολταίρος, στο Φιλοσοφικό Λεξικό του, εξηγούσε ότι το όνομα του Θεού είναι Ιεχωβά. Ήδη, ο Μπαρούχ Σπινόζα, στο έργο του Tractatus Theologico-politicus που εκδόθηκε το 1670 και στη Γραμματική της Εβραϊκής Γλώσσας, χρησιμοποιούσε τη μορφή Ιεχωβά (Jehova). Την ίδια εποχή, ο Σερ Ισαάκ Νεύτων κατέγραφε στα θεολογικά έργα του το θεϊκό όνομα στη μορφή Ιεχωβά (Iehova/Iehovah), λέγοντας μάλιστα ότι «οι Πλατωνιστές με βάση τη φύση του τον αποκαλούσαν "ο Ων"», «οι Ιουδαίοι "Ιαχ" και "Ιεχωβά"», «"Ιουβά" οι αρχαίοι Μαυριτανοί», «"Ιαώ" και "Ιαού" οι Έλληνες» και «"Ιευώ" οι Φοίνικες» Το απόσπασμα προέρχεται από το έργο του Νεύτωνα Η Καταγωγή των Θρησκειών και βρίσκεται διαθέσιμο στο ιντερνέτ εδώ, στον ιστότοπο του The Newton Project. Βλέπε, επίσης, έργα του Ισαάκ Νεύτων στα οποία εμφανίζεται το όνομα Ιεχωβά (έργα/χειρόγραφα The Original of Religions, Theological Notebook, Yahuda, Keynes, Babson ) στον ιστότοπο The Newton Project. Μάλιστα, αναφέρεται ότι ο Νεύτων χρησιμοποιούσε έναν μεταγραμματισμό του ονόματός του στα λατινικά, ο οποίος περιλάμβανε το θεϊκό όνομα Ιεχωβά: Isaacus Neuutonus - Ieova Sanctus Unus. (Βλέπε πηγή του Εθνικού Πανεπιστημιού του Μεξικό). Επίσης, Newton on Mathematics and Spiritual Purity, 2003, Ayval Leshem. . Τον Απρίλιο του 1799 ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης έστειλε μια επιστολή-πρόσκληση προς τους Εβραίους παροτρύνοντάς τους να διεκδικήσουν μαζί του την εθνική τους αυτονομία στη γη της Παλαιστίνης και να ασκήσουν το "απεριόριστο φυσικό δικαίωμα να λατρεύουν τον Ιεχωβά σε αρμονία με την πίστη τους".
thumb|150px|right|Ναός στο Σερ-Φρον (Sør-Fron) της [[Νορβηγίας, του 1787.]]
Νεότεροι πολιτικοί ηγέτες, στοχαστές και επιστήμονες έχουν κάνει χρήση του ονόματος αυτού. Για παράδειγμα, ο δύο φορές Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Μπέντζαμιν Ντιζραέλι αναφέρει στο έργο του Tancred or The New Crusade, μεταξύ άλλων, ότι ο Ιησούς Χριστός «προσευχήθηκε στον Ιεχωβά για να τους συγχωρήσει λόγω της άγνοιάς τους». Το 1947, ο Μοχάντας Γκάντι, σχολιάζοντας στην αραβο-ισραηλινή διένεξη, αναφέρθηκε στους Εβραίους ως «απογόνους του Ιεχωβά». Πολιτικοί στοχαστές και φιλόσοφοι όπως ο Καρλ Μαρξ, ο Μιχαήλ Μπακούνιν , ο Λούντβιχ Φόγιερμπαχ , ο Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν και ο Νικολάι Μπουχάριν χρησιμοποίησαν στα έργα τους το Βιβλικό όνομα του Θεού στη μορφή Ιεχωβά. Επίσης, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν στην αλληλογραφία του αναφερόταν συχνά στον Θεό με το όνομα Ιεχωβά. Μάλιστα, ο Αϊνστάιν μαζί με τον Ρόμπερτ Όπενχαϊμερ συμμετείχαν σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα ονόματι "Project JEHOVAH". Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Μάλκολμ Χ αναφερόταν συχνά στον Ιεχωβά της Βίβλου στους πύρινους λόγους του αναφορικά με τις φυλετικές διακρίσεις.
Στις αρχές του 20ου αιώνα ουσιαστικά όλες οι λόγιες Βιβλικές μεταφράσεις που έγιναν από την εβραϊκή γλώσσα χρησιμοποιούν τη μορφή Ιεχωβά. Αν και όπως φαίνεται από το 1904 και έπειτα υπήρξε μια αλλαγή της Βιβλικής μεταφραστικής κατάστασης (επιστροφή των Ιουδαίων στη χρήση του όρου Αιώνιος -ποτέ δεν χρησιμοποίησαν τη μορφή Γιαχβέ- ενώ οι Καθολικοί, οι Προτεστάντες και οι Ορθόδοξοι επέστρεψαν στη χρήση όρων όπως Θεός, Κύριος, Γιαχβέ, κλπ), η μορφή Ιεχωβά είχε τέτοια δυναμική που η χρήση της δεν μπορούσε να αντιστραφεί εύκολα. Αυτό γίνεται φανερό από το γεγονός ότι Βιβλικές μεταφράσεις σε πολλές δεκάδες γλώσσες του κόσμου οι οποίες έγιναν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα χρησιμοποιούν κατά κύριο λόγο τη μορφή Ιεχωβά προσαρμοσμένη στην εκάστοτε τοπική γλώσσα.
Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία έκανε για αιώνες χρήση αυτής της μορφής του ονόματος του Θεού, ενώ θεολόγοι της Ορθόδοξης εκκλησίας φαίνεται ότι από τις αρχές του 19ου αιώνα άρχισαν να χρησιμοποιούν τη μορφή Ιεχωβά (Ιεοβά), και πιο πρόσφατα τη μορφή Γιαχβέ (Ιαβέ). Προτεστάντες λόγιοι κάνουν χρήση αυτής της μορφής του ονόματος για αρκετούς αιώνες. Για παράδειγμα, το όνομα Ιεχωβά χρησιμοποιείται από τους Λουθηρανούς, καθώς «με αυτό το όνομα αυτοπροσδιορίζεται ο Θεός», ως ο «Θεός της Ελπίδας», ο «Θεός της Διαθήκης» και ο «Θεός που απελευθερώνει το λαό Του». Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά χρησιμοποιούν ευρέως το όνομα Ιεχωβά καθώς «ο συγκεκριμένος τύπος αυτού του ονόματος, «Ιεχωβά», χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες, και ο αντίστοιχος τύπος σε πολλές γλώσσες είναι ευρέως αποδεκτός σήμερα». Επίσης, αναφορές του ονόματος Ιεχωβά υπάρχουν στο Βιβλίο του Μόρμον, τη Βίβλο της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.
Αυτή η μορφή του θεϊκού ονόματος χρησιμοποιείται από λόγιους του Ιουδαϊσμού εδώ και αιώνες. Υπάρχουν αρκετές Ιουδαϊκές Βιβλικές μεταφράσεις που χρησιμοποιούν το όνομα Ιεχωβά, όπως του Σαμουέλ Καέν (Samuel Cahen, στα γαλλικά, 1836, μορφή "Iehovah"), του Αλεξάντερ Χάρκαβι (Alexander Harkavy, στα αγγλικά, 1936, μορφή "Jehovah"), του Τζόζεφ Μαγκίλ (Joseph Magil, στα αγγλικά, 1910, μορφή "Jehovah") και του Ραββί Λ. Γκόλσμιντ (Rabbi L. Golschmidt, στα γερμανικά, 1921, μορφή "Yehovah"). Μάλιστα, ακόμη και ορισμένες εκδόσεις του Ταλμούδ έχουν κάνει χρήση αυτής της μορφής. Εντούτοις, λόγω μεταγενέστερων παραδόσεων και προκαταλήψεων οι Ιουδαίοι αποφεύγουν γενικότερα να προφέρουν το θεϊκό όνομα. Όσον αφορά τη μορφή Ιεχωβά η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια (εκδ. 1901-1906) τη χαρακτηρίζει 'εισαγωγή των Χριστιανών θεολόγων', η οποία «αψηφάται σχεδόν ολοκληρωτικά από τους Ιουδαίους» Η άποψη ότι η προφορά αυτή είναι «γραμματικώς αδύνατη» έχει αποδειχτεί ξεπερασμένη από νεώτερες έρευνες.
Εκτιμήσεις
Η μεταγραφή «Ιεχωβά» βρίσκεται σε χρήση εδώ και αιώνες σε πολλές γλώσσες παγκόσμια και χρησιμοποιείται ακόμη σε ποικίλα έργα, λόγια ή άλλα. Τον 19ο αιώνα, ο λόγιος της εβραϊκής Γεσένιος, ανέφερε στο έργο του Εβραϊκό και Χαλδαϊκό Λεξικό της Παλαιάς Διαθήκης (Hebrew and Chaldee Lexicon to the Old Testament Scriptures): «Εκείνοι που θεωρούν ότι η πραγματική προφορά [του ονόματος του Θεού] ήταν [Ιε-χω-βάχ] έχουν κάποια βάση για να στηρίξουν την άποψή τους. Με αυτόν τον τρόπο μπορούν να εξηγηθούν πιο ικανοποιητικά οι συντετμημένες συλλαβές [Ιε-χώ] και  [Ιω], με τις οποίες αρχίζουν πολλά κύρια ονόματα».
Η χρήση το ονόματος Ιεχωβά είχε ήδη παγιωθεί για αιώνες σε τέτοιο βαθμό ώστε στα τέλη του 19ου αιώνα ο καθηγητής Γκούσταβ Έλλερ μπορούσε να πει: «Το όνομα αυτό [Ιεχωβά] έχει τώρα υιοθετηθεί στο λεξιλόγιό μας και δεν μπορεί να αντικατασταθεί». Ο γνωστός ιστορικός Χ. Τζ. Γουέλς ανέφερε ότι το όνομα του Θεού «θα πρέπει να συλλαβίζεται» Ιεχωβά και ότι αν και είναι «της μόδας μεταξύ των διανοούμενων και των σκεπτικιστών ο συλλαβισμός Γιαχβέ ή Ιαχβέ ή κάτι παρόμοιο», από τις αρχές του 16ου αιώνα το όνομα «Ιεχωβά έχει καθιερωθεί στην αγγλική φιλολογία ως το όνομα του Θεού του Ισραήλ, και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει εύκολα» ενώ τονίζει εμφατικά ότι οι αλλαγές στη μορφή ονομάτων που χρησιμοποιούνται από παλιά «αναστατώνουν», «αποθαρρύνουν» και προκαλούν «ατελείωτη σύγχυση» και «αποστροφή προς την ιστορία» στον μέσο αναγνώστη. Παρόμοιο σκεπτικό περιέχονται στις απόψεις που εξέφρασε προγενέστερα ο Καλβίνος, δηλαδή ότι Ιεχωβά «είναι το πρωταρχικό όνομα του Θεού», ότι η μη προφορά του ονόματος «αποτελεί αχρεία δεισιδαιμονία», ότι είναι εσφαλμένο να θεωρείται το όνομα «άρρητο» και να μην προφέρεται εντέλει λόγω αδυναμίας να δοθεί σαφής γραμματική ερμηνεία του.
Σύγχρονες μεταφράσεις που χρησιμοποιούν αποκλειστικά τη μορφή Ιεχωβά είναι οι εξής:
Όσον αφορά στο λόγο για τον οποίο η μετάφραση της Βίβλου στη Ζωντανή Αγγλική (The Bible in Living English) χρησιμοποιεί στο κείμενό της τη μορφή Ιεχωβά, αναφέρεται στον πρόλογό της:
Επίσης, στον πρόλογο της γερμανικής Ελμπερφέλντερ Μπίμπελ (Elberfelder Bibel) αναφέρεται:
Πέρα από τη μακραίωνη και ευρεία χρήση της μορφής Ιεχωβά, σύγχρονοι λόγιοι υποστηρίζουν ότι «στην Εβραϊκή [το όνομα του Θεού] προφέρεται Ιεχωβά [Yehowah]» καί ότι έτσι «πιθανώς προφερόταν στους βιβλικούς χρόνους». Εκτενής ανάλυση και σύγχρονη έρευνα που φανερώνει ότι το Τετραγράμματο προφερόταν από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα ως Ιεχωβά (Y.eH.oW.aH) έχει παρουσιαστεί από τον λόγιο της Εβραϊκής Ζεράρ Γκερτό (Gérard Gertoux).
Η κριτική που έχει ασκηθεί όσον αφορά τη μορφή Ιεχωβά θεωρεί ότι είναι μία «συγκριτικά πρόσφατη επινόηση» —παρά το γεγονός ότι η μορφή αυτή μαρτυρείται ήδη από τον 11ο αιώνα—, ενώ σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη των λογίων, η απόδοση αυτή αποτελεί «ανακριβή» ή ακόμη και «εσφαλμένη» μεταγραφή
Κάποιοι λόγιοι προτείνουν και κάποιες άλλες μεταγραφικές αποδόσεις όπως «Ιαχουβά» (Yahuwa), «Ιαχουά» (Yahuah) και «Ιεχουά» (Yehuah). Άλλοι πιστεύουν ότι η αρχική προφορά του Τετραγράμματου έχει χαθεί προ καιρού και κατά συνέπεια ότι δεν είναι δυνατόν να επιβεβαιωθεί η ακριβής μορφή της.
Ενδεικτική χρήση στην ελληνική και διεθνή γραμματεία
thumb|340px|right|Αποσπάσματα από σχολικό βιβλίο Θρησκευτικών της Δ' τάξης Γυμνασίου (1933, 1937).