cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλλη Παππά
Βιογραφία
Ως δημοσιογράφος εργάστηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, στην εφημερίδα Μακεδονία, στο περιοδικό Γυναίκα, στην εφημερίδα Εξπρές και στην εφημερίδα Έθνος. Δραστηριοποιήθηκε στη μεταπολιτευτική ΕΔΑ και στο ΚΚΕ. Λόγω των πολιτικών διώξεων της Έλλης Παππά κατά την περίοδο της κατοχής και του Εμφυλίου, μεγάλο μέρος του αρχείου της έχει χαθεί. Από την περίοδο της φυλάκισής της σώζεται αλληλογραφία, κείμενα και ενθυμήματα, πολλά από τα οποία φυλάχθηκαν από τον γιο της και την αδελφή της, Διδώ Σωτηρίου. Σε δεκατρία χρόνια φυλακής δεν έπαψε να δημιουργεί –κατάλληλα για την εκάστοτε ηλικία του– βιβλία για το παιδί που μεγάλωνε με τη φροντίδα της αδελφής της, Διδώς. Γραμμένα ή διασκευασμένα από την ίδια, ζωγραφισμένα και βιβλιοδετημένα στο χέρι με λεπτομέρεια, τα βιβλία που φιλοτέχνησε για τον γιο της η Έλλη Παππά.
Το 2002 η Έλλη Παππά εμπιστεύθηκε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο το σύνολο του αρχείου της, που, ταξινομημένο πλέον, προστίθεται στις διαθέσιμες πηγές της μεταπολεμικής ιστορίας. Παρέδωσε το αρχείο της στο Μουσείο Μπενάκη. Μετά θάνατον εκδόθηκε το έργο που στηρίχθηκε στο αρχείο της, το Μαρτυρίες μιας διαδρομής.
Πέθανε στις 27 Οκτωβρίου του 2009.
Μαρδούκ απλά ουσούρ
Ο Μαρδούκ-απλά-ουσούρ ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (780 π.Χ. - 769 π.Χ.) Χαλδαίος πρίγκιπας που ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Βαβυλώνας μετά την λήξη της βασιλείας του Μαρδούκ μπελ ζερί την εποχή των Ασσύριων βασιλέων Σαλμανασέρ Δ΄ και Ασούρ Ντάν Γ΄ οι οποίοι εκστράτευσαν τρεις φορές εναντίον της Βαβυλώνας (771 π.Χ., 770 π.Χ., 767 π.Χ.). Στο μεσοδιάστημα οι νότιοι Χαλδαίοι κατάφεραν να αναδιοργανωθούν και να αποκτήσουν αυτοί προτεραιότητα στην ανάκτηση του θρόνου σύμφωνα με ένα έγγραφο από την Ουρούκ επέβαλε την καταναγκαστική εργασία.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Χαλδαίοι
Ούγος Καπέτος
Ο Ούγος Καπέτος (Hugues Capet, μεταξύ 938 - 941 - 24 Οκτωβρίου 996) Μαρκήσιος της Νευστρίας, Κόμης των Παρισίων (956 - 987) και Βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων (987 - 996) ήταν ο γενάρχης του Οίκου των Καπετιδών. Διαδέχθηκε τον Λουδοβίκο Ε΄ της Γαλλίας, τελευταίο Φράγκο βασιλιά της Δυναστείας των Καρολιδών. Ο Ούγος Καπέτος ήταν γιος του Ούγου του μέγα και της Χέντβιχ της Σαξονίας, κόρης του Γερμανού βασιλιά Ερρίκου του Ορνιθοθήρα.
Η οικογένεια της μητέρας του είχε στενές συγγενικές σχέσεις με τη δυναστεία των Καρολιδών, οι άμεσοι πρόγονοι του ήταν οι γιοι του Καρλομάγνου Λουδοβίκος ο Ευσεβής μέσω της μητέρας του και Πεπίνος της Ιταλίας μέσω της γιαγιάς του από πατέρα. Οι αδελφοί της μητέρας του ήταν ο Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Ερρίκος Α΄ της Βαυαρίας, ο Μπρούνο ο Μέγας αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας και η Γκερμπέργκα της Σαξονίας, βασίλισσα της Γαλλίας. Ο σύζυγος της Γκερμπέργκας ήταν ο Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας, οι γιοι της ήταν ο Λοθάριος της Φραγκίας και ο Κάρολος της Κάτω Λωρραίνης. Η πατρική του οικογένεια ο Οίκος των Ροβερτιδών ήταν ισχυροί γαιοκτήμονες από την Ιλ-ντε-Φρανς απόγονοι του Οίκου των Μεροβιγγείων, ο παππούς του από πατέρα ήταν ο Ροβέρτος Α΄ της Γαλλίας. Ο αδελφός του παππού του ήταν ο Εύδης Α΄ της Γαλλίας και η θεία του Έμμα της Γαλλίας ήταν σύζυγος του Ροδόλφου της Γαλλίας. Η γιαγιά του Ούγου από πατέρα Βεατρίκη του Βερμαντουά ήταν απ΄ευθείας απόγονος του Καρλομάγνου.
Άνοδος των Ροβερτιδών
thumb|250px|right|[[Δηνάριο του Ούγου Καπέτου σαν βασιλιά των Φράγκων με την επιγραφή "δούκας με τη χάρη του θεού". Στο κέντρο μονόγραμμα HVGO, επιγρ.: +GRATIA D[E]I DUX+ / +PARISI CIVITA[S]+.]] Στα τέλη του 9ου αιώνα οι απόγονοι του Ροβέρτου του Ισχυρού άρχισαν σταδιακά να κατέχουν σημαντικές θέσεις στη βασιλική αυλή. Η Δυναστεία των Καρολιδών είχε πέσει σε μεγάλη παρακμή και οι ευγενείς στη Δυτική Φραγκία αναγνώρισαν ότι δεν είναι απαραίτητο η μοναρχία να είναι κληρονομική, σε περίπτωση ανάγκης θα μπορούσε να γίνει αιρετή. Το αποτέλεσμα ήταν η εκλογή στη θέση του βασιλιά των Δυτικών Φράγκων του Εύδη Α΄ της Γαλλίας και του Ροβέρτου Α΄ της Γαλλίας που δεν ανήκαν στους Καρολίδες. Τον Ροβέρτο Α΄ πατέρα του Ούγου του Μέγα διαδέχθηκε στη θέση του βασιλιά των Δυτικών Φράγκων ο Ροδόλφος της Βουργουνδίας, όταν πέθανε ο Ροδόλφος (936) ο Ούγος αποφάσισε να διεκδίκησε το στέμμα για τον εαυτό του. Ο σκοπός του βασικά ήταν να αποτρέψει να ανέβει στον θρόνο ο μεγάλος του αντίπαλος Ερβέρτος Β΄ του Βερμαντουά, πατέρας του επισκόπου Ούγου του Βερμαντουά, σύμμαχοι του ήταν ο Γερμανός βασιλιάς Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας και ο Ούγος ο Μελανός αδελφός του Ροδόλφου. Ο Ούγος ο Μέγας ήθελε να εμποδίσει τους αντιπάλους του, κάλεσε τον γιο του βασιλιά των Φράγκων Καρόλου του Απλού Λουδοβίκο του Ουτρεμέρ που ήταν εξόριστος στην αυλή του Έθελσταν της Αγγλίας. Ο Λουδοβίκος ανέβηκε στον θρόνο των Φράγκων ως Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας, ήταν ουσιαστικά βασιλιάς - μαριονέτα του Ούγου του Μέγα. Οι χειρισμοί επέτρεψαν στον Ούγο τον Μέγα να γίνει το ισχυρότερο πρόσωπο στη Γαλλία τον 10ο αιώνα, ο Λουδοβίκος Δ΄ του παραχώρησε τους τίτλους "βασιλιάς των Φράγκων" και "το δεύτερο ισχυρότερο πρόσωπο στο βασίλειο". Όταν πέθανε ο Ερβέρτος Β΄ του Βερμαντουά (943) ο Ούγος κέρδισε περισσότερη δύναμη αφού τα εδάφη του μοιράστηκαν στους γιους του.
Οι Φράγκοι τον 10ο αιώνα
Ο Ούγος ο Μέγας διοικούσε μια μεγάλη περιοχή στην κεντρική Γαλλία από την Ορλεάνη και τη Σανλίς μέχρι την Οσέρ και τη Σενς, ο βασιλιάς του παραχώρησε επίσης μια περιοχή βορειοανατολικά από το Παρίσι που περιείχε την Κομπιένη τη Λαν και τη Σουασόν. Το βασίλειο στο οποίο ο Ούγος ο Μέγας φιλοδοξούσε να γίνει βασιλιάς δεν είχε καμιά σχέση με τη σημερινή Γαλλία, οι προκάτοχοι του είχαν τον τίτλο "βασιλιάς των Φράγκων", το ίδιο και οι απόγονοι του μέχρι την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας (1190). Τα εδάφη που κατείχε το βασίλειο των Δυτικών Φράγκων αποτελούσαν μόνο ένα μικρό τμήμα από την πρώην απέραντη αυτοκρατορία των Καρολιδών. Τα ανατολικά εδάφη αποτελούσαν την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που κυβερνούσε ο Οίκος των Οθωνιδών, ο πρώτος ξάδελφος του Ούγου του Μέγα Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο γιος του Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τα εδάφη νότια από τον ποταμό Λίγηρα έγιναν σε μεγάλο βαθμό τμήμα του βασιλείου των Δυτικών Φράγκων όταν εκθρονίστηκε ο Κάρολος ο Απλός (922). Το Δουκάτο της Νορμανδίας και το Δουκάτο της Βουργουνδίας ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητα, τη Βρετάνη που πέρασε στον έλεγχο της Βουργουνδίας κυβέρνησαν οι μικρότεροι αδελφοί του Ούγου Καπέτου Όθων της Βουργουνδίας και Ερρίκος Α΄ της Βουργουνδίας.
Οι Φράγκοι με τους Οθωνίδες
Ο Ούγος ο Μέγας πέθανε την εποχή που ο μεγαλύτερος γιος του Ούγος Καπέτος ήταν περίπου 15 ετών (956), είχε άλλους δυο μικρότερους αδελφούς. Ο Γερμανός αυτοκράτορας Όθων Α΄ είχε στόχο να φέρει το βασίλειο των Δυτικών Φράγκων υπό τον έλεγχο του, ο Ούγος Καπέτος και ο Λοθάριος της Γαλλίας ο νέος βασιλιάς των Φράγκων που διαδέχθηκε τον Λουδοβίκο Δ΄ σε ηλικία 13 ετών (954) ήταν ανεψιοί του. Ο Όθων Α΄ διόρισε τον αδελφό του Μπρούνο αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και δούκα της Λωρραίνης κηδεμόνα του Λοθάριου, αργότερα τον τοποθέτησε κηδεμόνα στα πριγκιπάτα του Ούγου και του Ροβέρτου. Ο Λοθάριος συμφώνησε να παραχωρήσει στον Ούγο την κυριότητα του πατέρα του (960), τη μαργραβία της Νευστρίας και τον τίτλο του δούκα των Φράγκων. Ο Ούγος με τη σειρά του δέχτηκε την ανεξαρτησία των κομήτων της Νευστρίας, ο αδελφός του Ούγος δέχτηκε το Δουκάτο της Βουργουνδίας με γάμο. Ο Άντριου Λιούις έγραψε ότι ο Ούγος ο Μέγας φρόντισε να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον μεγαλύτερο γιο του όπως όλες οι οικογένειες ευγενών εκείνη την εποχή. Ο Όθων Α΄ κυριάρχησε στη Δύση μετά την ήττα επί των Μαγυάρων (955), αργότερα πήρε τον αυτοκρατορικό τίτλο (962). Ο νέος αυτοκράτορας ανέλαβε υπό τον έλεγχο του τις περισσότερες επισκοπές της δύσης αν και ο Αντάλμπερο της Ρενς είχε αυτοκρατορικές συμπάθειες. Ο Λοθάριος απογοητευμένος στράφηκε σε άλλες επισκοπές όπως τη Λανγκρ, τη Σαλόν-αν-Σαμπάνι τη Νογιόν και τον Αρνούλφο Α΄ της Φλάνδρας.
Δούκας των Φράγκων
thumb|250px|right|Η στέψη του Ούγου Καπέτου, έγγραφο του 13ου αιώνα Ο Ούγος Καπέτος κληρονόμησε τους τίτλους του πατέρα του και έγινε ένας από τους σημαντικότερους ευγενείς στο βασίλειο των Δυτικών Φράγκων. Την εποχή που ήταν ανήλικος την κηδεμονία ασκούσε η μητέρα του, οι γείτονες κόμητες εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία να επεκταθούν. Ο Θεοβάλδος Α΄ του Μπλουά πρώην υποτελής του Ούγου του Μέγα επεκτάθηκε στο Σαρτρ και το Σατεντάν. Στα νότια ο Φούλκων Β΄ του Ανζού επίσης πρώην υποτελής του Ούγου του Μέγα επεκτάθηκε στη Βρετάνη. Τα βασιλικά διατάγματα τη δεκαετία του 960 δείχνουν ότι οι ευγενείς δεν ήταν πιστοί μόνο στον δούκα των Φράγκων όπως στην εποχή του Ούγου του Μέγα αλλά και στον βασιλιά Λοθάριο, ο στρατός του επίσης πολέμησε με το Δουκάτο της Νορμανδίας μαζί με τον βασιλιά. Η θέση του Ούγου Καπέτου επιπλέον στη δεύτερη θέση του βασιλείου φαίνεται ότι είχε εξασθενήσει σημαντικά. Σε δύο διατάγματα καταγράφεται ο Ερβέρτος Γ΄ του Βερμαντουά ως "κόμης των Φράγκων" ή "κόμης των ανακτόρων". Ο Λοθάριος με τη σειρά του έχασε σημαντικά την εξουσία του όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Οίκος των Οθωνιδών, ο Όθων Α΄ έκανε υποτελείς του έναν μεγάλο αριθμό από συγγενείς του Λοθάριου (965). Ο γιος και διάδοχος του Όθων Β΄ διόρισε τον αδελφό του Λοθάριου Κάρολο που βρισκόταν σε εχθρότητα μαζί του δούκα της Κάτω Λωρραίνης, αυτό εξόργισε τον Λοθάριο και αποφάσισε το καλοκαίρι του 978 να αναλάβει δράση.
Τον Αύγουστο του 978 ο Λοθάριος με τη συνοδεία πολλών ευγενών λεηλάτησε το Άαχεν κατοικία του Όθων Β΄, η αυτοκρατορική οικογένεια δραπέτευσε. Ο Ούγος Καπέτος παρέμεινε πέντε μέρες συμβολικά στο Άαχεν και στη συνέχεια επέστρεψε στη Γαλλία. Ο Όθων Β΄ και ο αδελφός του Λοθάριου Κάρολος απάντησαν τον Σεπτέμβριο του 978 σε αντεπίθεση, λεηλάτησαν τη Ρενς, τη Σουασόν και τη Λαν. Ο Όθων Β΄ έστεψε τον Κάρολο βασιλιά της Γαλλίας με τη βοήθεια του Θεοδώριχου Α΄, επισκόπου του Ρεμς και ο Ούγος Καπέτος δραπέτευσε στο Παρίσι. Η ασθένεια ωστόσο που έπεσε στα αυτοκρατορικά στρατεύματα έδωσε την ευκαιρία στον Ούγο να αντεπιτεθεί, να λύσει την πολιορκία και να επιστρέψει στη Γερμανία. Στον δρόμο της επιστροφής, στο Αιν μια μεγάλη καταιγίδα έπεσε στα αυτοκρατορικά στρατεύματα με αποτέλεσμα να πεθάνουν περισσότεροι στρατιώτες από αυτούς που είχαν πέσει στη μάχη. Η μεγάλη νίκη επέτρεψε στον Ούγο Καπέτο να γίνει δεύτερος στην τάξη στο βασίλειο των Φράγκων μετά τον βασιλιά όπως ο πατέρας του.
Αρχιεπισκοπή της Ρενς
thumb|250px|right|Το όνειρο του Ούγου Καπέτου με τον Άγιο Βαλέριο, μικρογραφία του 14ου αιώνα Η Ρενς ήταν στα τέλη του 10ο αιώνα η σημαντικότερη έδρα αρχιεπισκόπου, είχαν το δικαίωμα να στέφουν τους νέους βασιλείς, σε ανταπόδοση ο αρχιεπίσκοπος υποστήριζε πάντα τον βασιλιά και ακολουθούσε την πολιτική του. Την εποχή που ο Ούγος Καπέτος ήταν ανήλικος αρχιεπίσκοπος της Ρενς ήταν ο Αντάλμπερο της Ρενς, ανιψιός του Αντάλμπερο Α΄ του Μετς πιστού οπαδού της Δυναστείας των Καρολιδών. Ο Αντάλμπερο και ο Ζερμπέρ ντ' Ωριγιάκ μελλοντικός Πάπας Σιλβέστρος Β΄ έκαναν σημαντικές προσπάθειες να ενώσουν ολόκληρη την Ευρώπη σε ένα στέμμα υπό τον Όθων Α΄ που ήταν θείος και κηδεμόνας του 13χρονου Λοθάριου. Όυαν ο Λοθάριος ενηλικιώθηκε αρνήθηκε να είναι υποτελής του αυτοκράτορα με αποτέλεσμα ο Αντάλμπερο να στρέψει την υποστήριξη του στον Ούγο Καπέτο. Οι Οθωνίδες ήθελαν με κάθε μέσο να κάνουν τη Γαλλία υποτελή τους, απαραίτητη προϋπόθεση σε αυτό ήταν να μήν ανήκει ο βασιλιάς στη Δυναστεία των Καρολιδών. Ο Ούγος Καπέτος ήταν η ιδανική λύση επειδή υποστήριζε την εκκλησιαστική μεταρρύθμιση, οι άλλοι υποψήφιοι ήταν της άποψης ότι η εκκλησία θα έπρεπε να μοιράζει τα δώρα με τους οπαδούς της. Τις οδηγίες αυτές έδωσαν στον αρχιεπίσκοπο της Ρενς που ήταν στενός οπαδός του κινήματος του Κλυνύ. Ο Ούγος έγινε ο νέος ηγέτης του βασιλείου με τη στήριξη του Αντάλμπερο της Ρενς. Ο Ζερμπέρ ντ' Ωριγιάκ έγραψε στον αρχιεπίσκοπο Αντάλμπερο ότι "ο Λοθάριος είναι βασιλιάς μόνο στο όνομα, ο Ούγος είναι όμως βασιλιάς στο όνομα και την πράξη". Ο Λοθάριος προσπαθούσε να εξασφαλίσει τη διαδοχή του θρόνου στον μεγαλύτερο γιο του Λουδοβίκο, ο Ούγος Καπέτος τον υποστήριξε και κάλεσε όλους τους ευγενείς του βασιλείου. Η τελετή της στέψης έγινε στην Κομπιένη, παραβρέθηκαν ο βασιλιάς, ο νόθος γιος του βασιλιά Αρνούλφος της Ρενς και ο αρχιεπίσκοπος Αντάλμπερο, ο μικρός Λουδοβίκος ορκίστηκε βασιλιάς σύμφωνα με τα έθιμα των Καρολιδών ως Λουδοβίκος Ε΄ της Γαλλίας.
Εκστρατεία στη Λωρραίνη
Ο Λοθάριος ανησύχησε με τη μεγάλη δύναμη του Ούγου και αποφάσισε να συμφιλιωθεί με τον αυτοκράτορα Όθων Β΄, ήταν αποφασισμένος να του παραχωρήσει τη Λωρραίνη. Ο Ούγος Καπέτος που δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να συμφιλιωθούν ο αυτοκράτορας και ο βασιλιάς πήγε στην Κομπιένη και στη συνέχεια μετέβη στη Ρώμη, συνάντησε το πάπα, τον αυτοκράτορα, τον Μπουσάρ του Βαντόμ και τον Αρνούλφο της Ορλεάνης. Οι εντάσεις ξέσπασαν σύντομα ανάμεσα στον βασιλιά και τον Ούγο Καπέτο. Ο Λοθάριος πάντρεψε τον 15χρονο Λουδοβίκο με την Αδελαΐδα του Ανζού που ήταν 40 χρόνια μεγαλύτερη του, πήρε προίκα την Ωβέρνη και την Κομητεία της Τουλούζης, ο γάμος απέτυχε και το ζεύγος χώρισε σε δύο χρόνια. Με τον θάνατο του Όθων Β΄ (983) ο Λοθάριος ανέλαβε την κηδεμονία του αυτοκράτορα Όθων Γ΄, συμμάχησε με το Δουκάτο της Βαυαρίας με στόχο να επιτεθεί στη Λωρραίνη. Ο Ούγος Καπέτος έδειξε αδιαφορία, δεν συμμετείχε στην εκστρατεία. Ο βασιλιάς κατέλαβε το Βερντέν και αιχμαλώτισε τον αδελφό του αρχιεπισκόπου του Ρενς Γοδεφρείδο, ο Αντάλμπερο και ο Ζερμπέρ ζήτησαν τη βοήθεια του δούκα των Φράγκων αλλά οι επιχειρήσεις του βασιλιά σταμάτησαν με τον θάνατο του τον Μάρτιο του 986.
Εκλογή
"Στέψτε τον Δούκα, είναι πασίγνωστος για την ευγένεια, τα κατορθώματα και τις δυνάμεις του. Ο θρόνος δεν είναι κληρονομικό δικαίωμα, δεν είναι απαραίτητη μόνο η υψηλή καταγωγή, πρέπει να έχει ευγένεια και στην ψυχή".
Ο Ούγος εξελέγη βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων στη Νογιόν στην Πικαρδία (3 Ιουλίου 987), στέφτηκε από τον επίσκοπο της Ρενς ο πρώτος βασιλιάς από τον Οίκο των Καπετιδών. Ο Ούγος αμέσως μετά τη στέψη του ζήτησε τη στέψη του γιου του Ροβέρτου αλλά ο επίσκοπος αρκετά προβληματισμένος με την ίδρυση κληρονομικής δυναστείας δήλωσε ότι δεν μπορεί να στέψει δύο βασιλείς την ίδια χρονιά. Ο Ούγος Καπέτος απάντησε ότι είχε στόχο να εκστρατεύσει εναντίον των Μαυριτανών στην Ισπανία που παρενοχλούσαν τον υποτελή του Μπορέλ Β΄ της Βαρκελώνης, ήθελε να εξασφαλίσει τον θρόνο σε περίπτωση που πέσει στη μάχη. Ο Ραλφ Γκλάμπερ ισχυρίστηκε ότι ο Ούγος προχώρησε σε αυτή την πράξη επειδή ήταν ηλικιωμένος και δεν μπορούσε να ελέγξει την αριστοκρατία. Οι σύγχρονοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι ήθελε να τοποθετήσει στο στέμμα τη δυναστεία του για να προλάβει την αιρετή εκλογή, είναι επίσης αρκετά σκεπτικιστές σχετικά με το εάν ήθελε να εκστρατεύσει εναντίον των Μαυριτανών. Ο γιος του Ροβέρτος στέφτηκε σε κάθε περίπτωση συμβασιλέας (25 Δεκεμβρίου 987).
Η αποστασία του Αρνούλφου
Ο Καρολίδης διάδοχος Κάρολος της Λωρραίνης αμφισβήτησε τη διαδοχή, τον υποστήριξαν οι κόμητες των Βερμαντουά ένας πλάγιος κλάδος των Καρολιδών και οι Κόμητες της Φλάνδρας που ήταν σταθερά πιστοί στους Καρολίδες. Ο Κάρολος κατέλαβε την έδρα των Καρολιδών Λαν, ο Ούγος Καπέτος και ο γιος του Ροβέρτος πολιόρκησαν την πόλη αλλά υποχώρησαν. Ο Ούγος Καπέτος ζήτησε συμμαχία με τη χήρα του αυτοκράτορα Όθων Β΄ και κηδεμόνα του μικρού Όθων Γ΄ Θεοφανώ Σκλήραινα αλλά εκείνη δεν απάντησε ποτέ. Ο Αντάλμπερο της Ρενς πέθανε (989), τον είχαν αμφισβητήσει το ίδιο το δεξί του χέρι Ζερμπέρ ντ' Ωριγιάκ και ο Αρνούλφος, νόθος γιος του βασιλιά Λοθάριου και ανεψιός του Καρόλου. Ο Ούγος Καπέτος προσπάθησε να συμφιλιωθεί με τους Καρολίδες κάνοντας ένα μεγάλο άλμα, δεν επέλεξε σαν διάδοχο του Αντάλμπερο τον Ζερμπέρ ντ' Ωριγιάκ όπως είχε υποσχεθεί αλλά τον ίδιο τον Αρνούλφο. Ακολουθώντας τα έθιμα της εποχής ο Αρνούλφος υποχρεώθηκε να κάνει σκληρό όρκο στη φωτιά ότι δεν θα σπάσει ποτέ την πίστη του στον Ούγο, η εκλογή του επικυρώθηκε και από τον πάπα. Οι δεσμοί αίματος που είχε ωστόσο ο Αρνούλφος με τον θείο του Κάρολο ήταν ισχυρότεροι από τους όρκους που είχε δώσει στον Ούγο Καπέτο, συγκέντρωσε τους ευγενείς του στο κάστρο και έστειλε έναν σωματοφύλακα να ανοίξει τις πύλες στον Κάρολο. Ο Αρνούλφος συγκέντρωσε όλους τους οπαδούς του ευγενείς σε έναν πύργο που είχε εξοπλίσει από πριν για αυτό τον σκοπό, κατέλαβαν τη Ρενς και τη Λον. Ο Αρνούλφος έσπασε όλους τους όρκους πίστης στον Ούγο Καπέτο και ορκίστηκε πίστη στον θείο του Κάρολο. Ο Αντάλμπερο του Λον που είχε εκδιωχθεί από τον Κάρολο (988) κατέφυγε στον Ούγο Καπέτο και ζήτησε την προστασία του, μεσολάβησε στη συνέχεια για ειρήνη ανάμεσα στον Ούγο και τους Καρολίδες. Ο Κάρολος της Λωρραίνης δέχτηκε ευνοϊκά τον Αντάλμπερο αλλά τον υποχρέωσε να πάρει σκληρούς όρκους στη φωτιά ότι θα παραμείνει πιστός, ο Αντάλμπερο δέχτηκε με τη φράση "αν σπάσω τους όρκους μου να πεθάνω όπως ο Ιούδας ο Ισκαριώτης". Την ίδια νύχτα ο Αντάλμπερο του Λον αιχμαλώτισε τον Κάρολο και τον Αρνούλφο στον ύπνο τους και κάλεσε τον Ούγο να τους συλλάβει. Ο Κάρολος έμεινε φυλακισμένος στην Ορλεάνη μέχρι τον θάνατο του, ο Αρνούλφος καθαιρέθηκε από αρχιεπίσκοπος της Ρενς (991), τον αντικατέστησε ο Ζερμπέρ ντ' Ωριγιάκ.
Άρνηση στον νότο
thumb|250px|right|[[Δηνάριο του Ούγου Καπέτου στο Μπωβαί. Επιγρ.: HERVEVS [HV]GO REX / BELVA[CVS] CIVITAS.]] Η κίνηση του Αντάλμπερο έφερε έντονες αντιδράσεις στο "Συμβούλιο του Σαρού" που ακολούθησε (989), ο Αντάλμπερο κηρύχτηκε ανεπιθύμητος σε ολόκληρο το νότιο βασίλειο και η εικόνα του Ούγου Καπέτου αμαυρώθηκε. Η εχθρότητα εναντίον του Καρόλου της Λωρραίνης στη Λον και τη Ρεμς όπως φαίνεται και από τα γράμματα του Ζερμπέρ έκανε τον βασιλιά μισητό στους κληρικούς (988-991). Οι νότιες επαρχίες της Γαλλίας είχαν απορρίψει για πολλά χρόνια τους πρώτους βασιλείς από τη Δυναστεία των Καπετιδών, φαίνεται ότι η άρνηση έγινε περισσότερο για πολιτικούς λόγους. Ο Δούκας της Ακουιτανίας αρνήθηκε να υποταχθεί στον Κάρολο για "τη μεγάλη αμαρτία του με την αιχμαλωσία του Καρόλου" και ο επίσκοπος του Λον συγκρίνεται μόνο με τον "Ιούδα τον προδότη". Οι αντίπαλοι έκλεισαν τελικά ειρήνη στην Περιοχή του Λίγηρα, έγινε πιο σαφής στη Λιμόζ. Τα διατάγματα του 988 καταγράφουν τη χρονιά σαν "δεύτερος χρόνος της βασιλείας του Ούγου και του γιου του Ροβέρτου", λίγους μήνες αργότερα τα διατάγματα δεν καταγράφουν τα ονόματα τους. Ο λόγος φαίνεται ότι ήταν η φυλάκιση του Καρόλου και η προδοσία του Αντάλμπερο του Λον, οι νότιες πόλεις δεν αναγνώριζαν σαν βασιλείς τον Ούγο Καπέτο και τον Ροβέρτο.
Διαφωνία με τον πάπα
Μετά την απώλεια της Ρενς χάρη στην προδοσία του Αρνούλφου ο Ούγος Καπέτος ζήτησε την καθαίρεση του από τον πάπα Ιωάννη ΙΕ΄ αλλά ήταν απασχολημένος με τη Ρωμαϊκή αριστοκρατία. Μετά τη σύλληψη του Καρόλου και του Αρνούλφου συγκάλεσε τον Ιούνιο του 991 Σύνοδο στη Ρενς, ο Αρνούλφος καθαιρέθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Ζερμπέρ ντ' Ωριγιάκ. Ο πάπας Ιωάννης ΙΕ΄ απέρριψε τη διαδικασία εκλογής, συγκάλεσε νέα Σύνοδο στην Άαχεν αλλά οι Γάλλοι επίσκοποι αρνήθηκαν τον χειμώνα του 993 να επικυρώσουν την απόφαση στη Ρενς. Ο πάπας έστειλε έναν Λεγάτο με στόχο να συγκαλέσει Σύνοδο Γάλλων και Γερμανών επισκόπων, ο Ούγος και ο Ροβέρτος εμπόδισαν τους Γάλλους να πάνε και παραβρέθηκαν μόνο οι Γερμανοί. Ο Ζερμπέρ ντ' Ωριγιάκ με άλλους επισκόπους υποστήριξαν την ανεξαρτησία της Γαλλικής εκκλησίας από τον πάπα και επικύρωσαν την καθαίρεση του Αρνούλφου. Ο Ζερμπέρ τελικά φοβήθηκε την άρνηση των επισκόπων και το θρησκευτικό σχίσμα, εγκατέλειψε την αρχιεπισκοπή και μετέβη στην Ιταλία. Με τον θάνατο του Ούγου Καπέτου ο Αρνούλφος ελευθερώθηκε και επέστρεψε στην αρχιεπισκοπή του, ο Ζερμπέρ ωστόσο παρέμεινε στη Ρώμη και ανακηρύχτηκε πάπας ως Σιλβέστρος Β΄.
Εξάπλωση
Ο Ούγος Καπέτος κατείχε μικρές εκτάσεις κοντά στη Σαρτρ και την Ανζέ, ανάμεσα στο Παρίσι και την Ορλεάνη είχε εκτάσεις που ισοδυναμούσαν με 1.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η εξουσία του βρισκόταν ανάμεσα σε αυτές τις περιοχές, αν έβγαινε από εκεί βρισκόταν σε κίνδυνο να απαχθεί με αντάλλαγμα λύτρα, η ζωή του συνεπώς ήταν σε ανασφάλεια. Πραγματικά μια συνωμοσία (993) με πρωταγωνιστές τους Αντάλμπερο του Λον και τον Όντο Α΄ του Μπλουά είχε στόχο να παραδώσει τον Ούγο Καπέτο στη συνοδεία του αυτοκράτορα Όθων Γ΄. Η σκευωρία απέτυχε αλλά οι πρωταγωνιστές δεν τιμωρήθηκαν, αυτό δείχνει πόσο περιορισμένη ήταν η εξουσία του βασιλιά στη Γαλλία. Στην περιοχή κυκλοφορούσαν περισσότερο από 150 διαφορετικοί τύποι νομισμάτων και τουλάχιστον μια δωδεκάδα από γλώσσες. Η ένωση όλων αυτών των περιοχών σε μια κρατική οντότητα ή βασίλειο ήταν πολύ δύσκολο έργο, η βασιλεία του Ούγου Καπέτου χαρακτηρίστηκε από συνεχή αγώνα για να υποτάξει τις περιοχές ανάμεσα στον Λίγηρα και τον Σηκουάνα. Οι στρατιωτικές δυνάμεις του Ούγου Καπέτου ήταν περιορισμένες και αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια του Ριχάρδου Α΄ της Νορμανδίας αλλά η εκλογή του στη θέση του βασιλιά του έδωσε περισσότερες εξουσίες. Ο Αντεμάρ του Σαμπάν γράφει ότι σε μία συνάντηση που είχε με τον κόμη της Ωβέρνης ο Ούγος τον ρώτησε "Ποιος σε έκανε κόμη;", ο κόμης με τη σειρά του τον ρώτησε "Ποιος σε έκανε βασιλιά;".
Θρύλοι
Ο Ούγος Καπέτος πέθανε στο Παρίσι (14 Οκτωβρίου 996) και τάφηκε στη Βασιλική Σαιν-Ντενί, ο γιος του Ροβέρτος συνέχισε να είναι βασιλιάς. Οι περισσότεροι ιστορικοί θεωρούν τον Ούγο Καπέτο σαν τον ιδρυτή της σύγχρονης Γαλλίας, ξεκίνησε με τη στέψη του, σαν κόμης των Παρισίων έκανε την πόλη του επίκεντρο του βασιλείου με αποτέλεσμα να γίνει πρωτεύουσα της σύγχρονης Γαλλίας. Με επίκεντρο το Παρίσι οι Γάλλοι μονάρχες του Οίκου των Καπετιδών προσπάθησαν να αποκτήσουν τον έλεγχο σε ολόκληρη τη χώρα. Η δυναστεία του ο Οίκος των Καπετιδών κυβέρνησε απ΄ευθείας τη Γαλλία την περίοδο 987-1328, στη συνέχεια κυβέρνησαν πλάγιοι κλάδοι επίσης απόγονοι του, τελευταίος βασιλιάς ήταν ο Λουδοβίκος Φίλιππος της Γαλλίας. Πολλοί άλλοι πλάγιοι κλάδοι της οικογένειας κυβέρνησαν σε πολλές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και το Λουξεμβούργο. Μέχρι την εποχή που κυβέρνησε ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας οι Φράγκοι μονάρχες είχαν τον τίτλο "Βασιλεύς των Φράγκων", κατόπιν πήραν τον τίτλο "Βασιλεύς των Γάλλων".
Σύμφωνα με την παράδοση ο Ούγος Καπέτος μετέφερε στη Γαλλία τα οστά του Αγίου Βαλερίου που είχαν κλέψει οι Φλαμανδοί (981), τα αποκατέστησε στην αρχική τους θέση. Ο Άγιος εμφανίστηκε ενθουσιασμένος στον ύπνο του και του είπε "για οτιδήποτε μου έχεις προσφέρει οι απόγονοι σου θα είναι βασιλείς των Φράγκων για επτά γενιές". Μετά το όνειρο αυτό αρνήθηκε να πάρει τον τίτλο του βασιλιά ώστε οι απόγονοι του να κυβερνήσουν το βασίλειο μία γενιά περισσότερο. Το βασίλειο των Φράγκων με τη Δυναστεία των Καπετιδών έληξε επίσημα με τον βασιλιά Φίλιππο Αύγουστο, εξακολουθούσε ωστόσο η ίδια δυναστεία να κυβερνάει τη Γαλλία μέχρι τον 19ο αιώνα (1848), σήμερα τον τίτλο φέρουν ο βασιλιάς της Ισπανίας και ο Μέγας Δουξ του Λουξεμβούργου. Τον Ούγο Καπέτο παρουσιάζει ο Δάντης Αλιγκέρι στο έργο του Θεία Κωμωδία στο πέμπτο πάτωμα του Καθαρτηρίου μαζί με άλλους αμαρτωλούς.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2007-2008
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2007-2008 ήταν το 45ο από την καθιέρωση της Μπουντεσλίγκα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μπάγερν Μονάχου, για 21η φορά στην ιστορία της. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Λούκα Τόνι της Μπάγερν Μονάχου, με 24 γκολ.
Πρώτοι σκόρερς
Κατηγορία:Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2007-2008
Τζίνο Μπαρτάλι
Ο Τζίνο Μπαρτάλι (Gino Bartali, Ιππότης του Μεγάλου Σταυρού OMRI ; 18 Ιουλίου 1914 – 5 Μαΐου 2000), γνωστός με το ψευδώνυμο Gino the Pious και (στην Ιταλία) Ginettaccio, ήταν Ιταλός πρωταθλητής της ποδηλασίας. Ήταν ο διασημότερος Ιταλός ποδηλάτης πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έχοντας κερδίσει δυο φορές τον ποδηλατικό Γύρο της Ιταλίας (1936, 1937) και τον ποδηλατικό Γύρο της Γαλλίας το 1938. Μετά τον πόλεμο, πρόσθεσε ακόμα δυο νίκες και στις δυο αυτές εκδηλώσεις : στον Γύρο της Ιταλίας το 1946 και στον Γύρο της Γαλλίας το 1948. Η δεύτερη και τελευταία νίκη του στον Γύρο της Γαλλίας το 1948 τού χάρισε το μεγαλύτερο κενό στις νίκες στην ίδια διοργάνωση.
Τον Σεπτέμβριο του 2013, 13 χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Μπαρτάλι αναγνωρίστηκε ως "Righteous Among the Nations" από τον Yad Vashem για τις προσπάθειές του να βοηθήσει τους Εβραίους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Καλύτερα αποτελέσματα
Sources:
Grand Tour results timeline
Sources:
Monuments results timeline
Sources:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές
Μαρδούκ μπελ ζερί
Ο Μαρδούκ μπελ ζερί υπήρξε βασιλιάς της Βαβυλώνας (790 - 780 π.χ.) ήταν βασιλιάς την ταραχώδη περίοδο που ακολούθησαν οι επιδρομές του Ασσύριου βασιλιά Σαμσί Αντάντ Ε΄ στην Βαβυλώνα στις αρχές του 8ου αιώνα. Σύμφωνα με ένα οικονομικό έγγραφο που βρέθηκε τον πρώτο χρόνο της βασιλείας του η πόλη ήταν λατρευτικός δορυφόρος της Ουρούκ κέντρο λατρείας του Νεργκάλ και της Ιστάρ περιγράφεται σαν "στρατιώτης".
Παραλληλόγραμμο
thumbnail|Σε κάθε παραλληλόγραμμο οι απέναντι πλευρές είναι ίσες, οι απέναντι γωνίες είναι ίσες και οι διαγώνιοι διχοτομούνται.|400px Παραλληλόγραμμο στην Ευκλείδεια γεωμετρία είναι ένα τετράπλευρο που έχει τις απέναντι πλευρές του παράλληλες.
Το σημείο τομής των διαγωνίων του λέγεται κέντρο του παραλληλογράμμου. Η απόσταση δύο απέναντι πλευρών παραλληλογράμμου λέγεται ύψος (υ) του ενώ οι απέναντι πλευρές λέγονται βάσεις (β) ως προς το ύψος αυτό (κάθε παραλληλόγραμμο έχει δύο ύψη).
Ειδικές περιπτώσεις παραλληλογράμμου είναι το ορθογώνιο, ο ρόμβος και το τετράγωνο
Ιδιότητες
Απόδειξη: Τα τρίγωνα ΟΑΒ και ΟΓΔ στο σχήμα είναι ίσα επειδή έχουν δύο ίσες γωνίες και την περιεχόμενη πλευρά τους ίση, συνεπώς ΟΒ = ΟΔ και ΑΟ = ΟΓ.
Εμβαδόν
Το Εμβαδόν του παραλληλογράμμου υπολογίζεται πολλαπλασιάζοντας τη βάση του σχήματος με το ύψος (Ε = β * υ).
Δείτε επίσης
Παραλληλογραμμο Παραλληλογραμμο
Β΄ Εθνική υδατοσφαίρισης ανδρών
Καθιερώθηκε το 1949 ως η Β΄ Κατηγορία του Πανελληνίου Πρωταθλήματος. Το 1967 η Α΄ κατηγορία μετονομάστηκε σε Εθνική Κατηγορία, και η Β΄ Κατηγορία μετονομάστηκε σε Α΄ Κατηγορία. Το 1977 διεξήχθη για πρώτη φορά με την ονομασία «Β΄ Εθνική Κατηγορία», την οποία διατηρεί έως σήμερα.
Το πρώτο πρωτάθλημα του 1977 διεξήχθη με 16 ομάδες χωρισμένες σε τρεις ομίλους:
Από το 1987 και μετά τη διάσπαση της Α΄ Εθνικής Κατηγορία σε Α1 Εθνική και Α2 Εθνική, αποτελεί την τρίτη κατηγορία της ελληνικής υδατοσφαίρισης.
Πρωταθλήματα 2 ου επιπέδου (πριν την ίδρυση της Β΄ Εθνικής Κατηγορίας)
{|
Αγωνιστική Περίοδος 2015–2016
Προβιβάστηκαν στην Α2 Εθνική Κατηγορία οι Κ.Ο. Ποσειδών Ιλισίων, Γ.Σ. Νίκη Βόλου, Α.Ο. Νηρέας Χαλανδρίου και Α.Ο.Ν.Σ. Μίλων ενώ οι ομάδες που υποβιβάστηκαν στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία είναι οι Μ.Γ.Σ. Πανσερραϊκός, Γ.Σ. Νηρέας Λαμίας, Ν.Ε. Λαμίας και Α.Ο. Καστέλλας.
Αγωνιστική Περίοδος 2014–2015
Προβιβάστηκαν στην Α2 Εθνική Κατηγορία οι Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης, Απόλλο Θεσσαλονίκης, Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης και Γ.Σ. Περιστερίου. Ενώ υποβιβάστηκαν στην Γ΄ Εθνική Κατηγορία οι ομάδες Α.Σ. Άρης Θεσσαλονίκης, Ο.Π.Α.Θ.Α. Πατρών, Ναυσίθοος Κέρκυρας και Ν.Ο. Αργοστολίου.
Αγωνιστική Περίοδος 2013–2014
Προβιβάστηκαν στην Α2 Εθνική Κατηγορία οι Ν.Ο. Ρεθύμνου, Ν.Ο.Β.Α., Α.Ο. Ιωνικός Νίκαιας, Ν.Ο. Χαλκίδας. Ενώ υποβιβάστηκαν στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία οι ομάδες Α.Ο. Τρίτων Αμαρουσίου, Αλέξανδρος Συκεών, Ν.Ο. Μυτιλήνης και Αναγέννηση Λαμίας.
Οικονομική διαφθορά
Η οικονομική διαφθορά (αγγλικά: economic corruption) είναι το φαινόμενο του χρηματικού εκμαυλισμού και της δωροδοκίας, προκειμένου να ευνοηθεί κάποιος ο οποίος δεν έχει τις απαιτούμενες νόμιμες προϋποθέσεις γι' αυτό που διεκδικεί.
Η οικονομική διαφθορά επικεντρώνεται κυρίως σε εκείνη της κρατικής μηχανής, έχει μεγάλη έκταση κι έχει απασχολήσει διεθνείς οργανισμούς για να δοθεί διεθνής μάχη κατά της διαφθοράς αυτής. Η ύπαρξή της νοθεύει τον ανταγωνισμό, επιβαρύνει τους καταναλωτές, υπονομεύει τις κοινωνικές αξίες και την οικονομική ανάπτυξη.
Μεταλλογένεση
Με τον όρο μεταλλογένεση στην γεωλογία εννοείται η μελέτη της γένεσης κοιτασμάτων μετάλλων (κοιτασματογένεση), εξαιτίας διαφόρων παραγόντων, ανάμεσα στους οποίους διακρίνονται η ενέργεια του μάγματος, η διαδικασία γένεσης των ιζημάτων (ιζηματογένεση), η αλλοίωση των πετρωμάτων εξαιτίας φυσικών, χημικών ή βιολογικών παραγόντων (αποσάθρωση) και τα διαφορετικά φαινόμενα οριστικής μεταβολής της σύστασης των πετρωμάτων κυρίως εξαιτίας της πίεσης που ασκείται από ορογενετικές διαδικασίες (δυναμομεταμόρφωση).
Παραπομπές-σημειώσεις
Κατηγορία:Γεωλογικές διεργασίες
Σόλων Υψηλάντης
Ο Σόλων Υψηλάντης (1929 - 3 Οκτωβρίου 2022) ήταν Έλληνας δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Αγωνίστηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της αθλητικής καριέρας του στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Ξεκίνησε τον αθλητικό το 1945 από τον Μακεδονικό και το επόμενο έτος μεταπήδησε στον Άρη, με τα χρώματα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι το πέρας της καριέρας του το 1970. Ήταν μέλος της Μικτής Θεσσαλονίκης που δημιουργήθηκε το 1960 από τον ΣΕΓΑΣ. Συμμετείχε σε αγώνες δρόμου από τα 1500 μέτρα μέχρι και τον μαραθώνιο (στον οποίο έτρεξε τρεις φορές ).
Αναφέρεται ως ένας από τους σημαντικότερους αθλητές της μεταπολεμικής περιόδου 1945-1970, οι οποίοι έθεσαν τις βάσεις για την εξέλιξη του σύγχρονου κλασσικού αθλητισμού, σε μια εποχή που οι αθλητές προπονούνταν χωρίς μέσα, οικονομική υποστήριξη, αθλητικούς χώρους, ειδικούς προπονητές και γυμναστές.
Μετά την ολοκλήρωση της αθλητικής του καριέρας παρέμεινε στον Άρη ως φροντιστής των γηπέδων και θυρωρός του «Κλεάνθης Βικελίδης», γνωρίζοντας μεγάλη δημοφιλία μεταξύ των φιλάθλων της ομάδας. Για την προσφορά του στον σύλλογο τιμήθηκε με διάφορες βραβεύσεις. Απεβίωσε στις 3 Οκτωβρίου του 2022.
Διακρίσεις
Ενδεικτικός κατάλογος:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές στίβου Άρη
Δάνδις ο Αργείος
Ο Δάνδις ο Αργείος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από το Άργος ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του δίαυλου κατά τους 76ους (476 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες, και στο σταδίου κατά τους 77ους (472 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Αναφέρεται επίσης ως νικητής σε πολλές διοργανώσεις των Νεμέων, Δελφών και Ίσθμιων. <BR>
Ιστορικές μαρτυρίες
(Διόδ. Σικ. 11,53 ἤχθη δὲ παρ’ Ἠλείοις Ὀλυμπιὰς ἑβδομηκοστὴ καὶ ἑβδόμη, καθ’ ἣν ἐνίκα στάδιον Δάνδης Ἀργεῖος., οι Ηλείοι οργάνωσαν την εβδομηκοστή εβδόμη Ολυμπιάδα79, κατά την οποία νικητής στον αγώνα σταδίου ήταν ο Δάνδης ο Αργείος.
'''Δάνδης Διον. Αλικ. Αρχ. Ρωμ. 9.37 ἐπὶ τῆς ἑβδόμης καὶ ἑβδομηκοστῆς ὀλυμπιάδος, ἣν ἐνίκα στάδιον Δάνδης Ἀργεῖος'''. την  εβδομηκοστή εβδόμη Ολυμπιάδα79, κατά την οποία νικητής στον αγώνα σταδίου ηταν ο Δάνδης ο Αργιος
<BR>Το επιτάφιο επίγραμμα του Σιμωνίδη προς τιμήν του Αργείου Δάνδη σώζεται μέσω της Παλατινής ανθολογίας. Χρονολογείται μετά το 472 π.Χ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δίαυλου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1859
Οι ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1859 προκηρύχθηκαν την 1η Αυγούστου του 1859 και έλαβαν χώρα το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του ίδιου έτος, τρία χρόνια αργότερα από τις τελευταίες εκλογές του 1856. Πρωθυπουργός ήταν ο Αθανάσιος Μιαούλης, γιος του Μιαούλη, ναυάρχου του Αγώνα, ο οποίος και κέρδισε τις εκλογές, με μια φιλοβασιλική και πάλι Βουλή, με πλειοψηφία 120 από τις 139 έδρες.
Υπόβαθρο
Τις προηγούμενες εκλογές (του 1856) είχε κερδίσει η τότε κυβέρνηση Βούλγαρη, η οποία έμεινε στην κυβέρνηση ακόμη έναν χρόνο μέχρι το 1857 για να αντικατασταθεί από την κυβέρνηση του υπασπιστή του Όθωνα Αθανασίου Μιαούλη όταν ο Βούλγαρης παραιτήθηκε εξαιτίας των παρεμβάσεων του παλατιού. Μετά τις φοιτητιτκές ταραχές και επεισόδια ενάντια στον Όθωνα με το όνομα τα Σκιαδικά (της αντιοθωνικής νεολαίας που φορούσε «σκιάδια», καπέλα, - η αρχή της έξωσης για τον Όθωνα) που άρχισαν στις 10 Μαΐου 1859, ο Όθωνας κήρυξε τη λήξη της Βουλευτικής Περιόδου (της Γ' Συνόδου της Ε' Βουλευτικής Περιόδου) και διέλυσε τη Βουλή. Στις 29 Μαΐου ανέθεσε στον Ανδρέα Μεταξά να σχηματίσει κυβέρνηση ώστε να κατευναστεί η αντιπολίτευση (ο Μεταξάς περιέλαβε τους Κανάρη, Καλλέργη, Χρηστίδη της αντιπολίτευσης), αλλά αυτός δεν μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση και ο Βασιλιάς άφησε στην εξουσία τον Αθ. Μιαούλη, ζητώντας του να κάνει ανασχηματισμό.
Εκλογές
Παρά τον ανασχηματισμό του Ιουνίου 1859 που έκανε ο Μιαούλης, βάζοντας στην κυβέρνηση και υπουργούς της αντιπολίτευσης, δεν επήλθε συνεννόηση και οι εκλογές προκηρύχθηκαν την 1η Αυγούστου 1859. Οι εκλογές έλαβαν χώρα κατά τον Σεπτέμβριο και τις αρχές Οκτωβρίου. Στις 7 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε σύγκλιση της Βουλής και της Γερουσίας για τις 29 Οκτωβρίου. Η Βουλή έκανε πράγματι την πρώτη συνεδρίασή της στις 29 Οκτωβρίου (Α' Συνεδρίασις, Α' Συνόδου, ΣΤ' Βουλευτικής Περιόδου) Εκλέχθηκαν συνολικά 139 βουλευτές, από τους οποίους 120 υποστηρικτές του Μιαούλη και 19 βουλευτές της αντιπολίτευσης.
Θεωρείται πως οι εκλογές έγιναν σε συνθήκες εκτεταμένων παρεμβάσεων από την Κυβέρνηση και το Στέμμα ο δε πολιτικός της εποχής εκείνης Δημήτριος Δημητρακάκης έγραψε πως «Ἐγένοντο δέ αἱ ἐκλογαί αὗται διά περισσοτέρων ἐπεμβάσεων παρά αἱ πρότερον».
Μετά τις εκλογές
Επόμενες εκλογές έγιναν ενάμισυ έτος αργότερα, τον Ιανουάριο του 1861, όταν λίγο πιο πριν είχε εκλεγεί ο Θρασύβουλος Ζαΐμης, αρχηγός της αντιπολίτευσης, στη θέση του Προέδρου της Βουλής.
Αναφορές
Πηγή
Αντώνιος Μηλιαράκης (7/4/1841-8/4/1905), Ιστορική και γενεαλογική μελέτη της οικογένειας Μαμωνά από της εμφανίσεως αυτής εν τη ιστορία μέχρι σήμερον (1248-1902) , 223 Βιβλιοθήκη Ιστορικών Μελετών , Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος ,Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Ιστορικό Αρχείο, και Βιβλιοθήκη.
Τζακ ο Κυνηγός Γιγάντων
Τζακ ο Κυνηγός Γιγάντων (αγγλικά: Jack the Giant Slayer) είναι αμερικανική περιπέτεια φαντασίας παραγωγής 2013. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Μπράιαν Σίνγκερ και το σενάριο έγραψαν οι Ντάρεν Λέμκι, Κρίστοφερ Μακουάρι και Νταν Στάντνεϊ. Η ταινία είναι βασισμένη στα παραμύθια "Jack the Giant Killer" και "Jack and the Beanstalk" και αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού αγρότη, του Τζακ, ο οποίος πρέπει να σώσει μια πριγκίπισσα από μια φυλή γιγάντων αφού πρώτα ανοίξει κατά λάθος μια πύλη που οδηγεί στον κόσμο τους.Ο Τζακ έρχεται αντιμέτωπος με τους γίγαντες και θα προσπαθήσει να φανεί άξιος, παρόλο που ο βασιλιάς δεν τον εκτιμά. Πρωταγωνιστούν οι Νίκολας Χουλτ, Έλεανορ Τόμλινσον, Στάνλεϊ Τούτσι, Ίαν ΜακΣέιν, Μπιλ Νάι και Γιούαν ΜακΓκρέγκορ.
Η ανάπτυξη της ταινίας ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2009 με τον αρχικό τίτλο Jack the Giant Killer με τον Ντι Τζέι Καρούζο ως σκηνοθέτη. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους αντικαταστάθηκε από τον Σίνγκερ, ο οποίος προσέλαβε τον Μακουάρι να γράψει εκ νέου το σενάριο. Το βασικό καστ υπέγραψε μεταξύ του Φεβρουαρίου και του Μαρτίου του 2011 και τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 2011 στην Αγγλία. Η κυκλοφορία της ταινίας αναβλήθηκε αρκετές φορές για να δοθεί περισσότερος χρόνος στη βελτίωση των ειδικών εφέ καθώς και στη διαφημιστική καμπάνια.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους την 1η Μαρτίου 2013 και σε μορφή 3D.
Πλοκή
Όταν ο Τζακ, ένας νεαρός αγρότης, ανοίγει κατά λάθος μια πύλη προς τον κόσμο των γιγάντων ένας αρχαίος πόλεμος αρχίζει ξανά καθώς οι γίγαντες, που θεωρούνται μόνο ως μύθος, δοκιμάζουν να διεκδικήσουν εκ νέου τον κόσμο που έχασαν πριν από αιώνες. Ο Τζακ αναγκάζεται να δώσει μάχη όχι μόνο για να σώσει τη δική του ζωή, αλλά και αυτών που ζουν στο βασίλειο και μιας πριγκίπισσας.
Ανάπτυξη
Τον Ιανουάριο του 2009 η New Line Cinema προσέλαβε τον Ντι Τζέι Καρούζο να σκηνοθετήσει την ταινία Jack the Giant Killer ως μια ενήλικη ματιά του παραμυθιού "Jack and the Beanstalk". Το σενάριο έγραψε ο Ντάρεν Λέμκι και στη συνέχεια ξαναγράφτηκε από τον Μαρκ Μπόμπακ. Τον Αύγουστο του 2009 φήμες έκαναν λόγο ότι ο Μπράιαν Σίνγκερ θα αντικαθιστούσε τον Καρούζο και το Σεπτέμβριο επισημοποιήθηκε ως σκηνοθέτης. Τον Απρίλιο του 2010, ο Σίνγκερ συνεργάστηκε ξανά με τον Κρίστοφερ Μακουάρι για να δουλέψουν πάνω στο σενάριο. Οι Σίνγκερ και Μακουάρι είχαν προηγουμένως συνεργαστεί στις ταινίες Δημόσιος Κατήγορος (Public Access, 1993), Συνήθεις Ύποπτοι (The Usual Suspects, 1995), Μαθήματα Φόβου (Apt Pupil, 1998), Επιχείρηση Βαλκυρία (Valkyrie, 2008). Ο Σίνγκερ δήλωσε "Ο Κρις Μακουάρι έκανε μια σημαντική αλλαγή στο σενάριο για μένα. Έδωσε μια διαφορετική δομή. Ήταν σε μεγάλο βαθμό μια κατάσταση της μίας σελίδας, ένα διαφορετικό στόρι. Συμπεριλάμβανε τους ίδιους χαρακτήρες, αλλά κάποιους τους πειράξαμε λίγο και τους αλλάξαμε. Έφερε απλά μια πολύ διαφορετική προοπτική". Το Μάιο του 2010 ανακοινώθηκε ότι η παραγωγή της ταινίας θα καθυστερούσε μέχρι το Φεβρουάριο του 2011. Αυτό έγινε εξαιτίας της επιθυμίας του Σίνγκερ να προ-απεικονίσει σκηνές με τους ψηφιακούς γίγαντες μαζί με κανονικούς ηθοποιούς (όπως έκανε ο Τζέιμς Κάμερον στο Avatar) και την ανάγκη για περισσότερο χρόνο που απαιτεί αυτή η πολύπλοκη διαδικασία.
Προ-παραγωγή
Τον Οκτώβριο του 2010, η New Line έδωσε στον Σίνγκερ το πράσινο φως να ξεκινήσει την ανάπτυξη της ταινίας με την παραγωγή να αρχίζει την επόμενη άνοιξη. Το Νοέμβριο του 2010, ο Σίνγκερ ξεκίνησε να κάνει δοκιμαστικά για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Οι ηθοποιοί Άαρον Τζόνσον, Νίκολας Χουλτ και Άνεριν Μπάρναρντ ήταν υποψήφιοι για το ρόλο του Τζακ και οι Αντέλαϊντ Κέιν, Λίλι Κόλινς και Τζούνο Τεμπλ για το ρόλο της πριγκίπισσας. Το Φεβρουάριο του 2011, ανακοινώθηκε ότι ο Στάνλεϊ Τούτσι θα υποδυθεί το ρόλο του κακού, ένα σύμβουλο του βασιλιά και οι Μπιλ Νάι και Τζον Κασίρ θα υποδυθούν το δικέφαλο αρχηγό των γιγάντων. Τον ίδιο μήνα ο πρωταγωνιστικός ρόλος προτάθηκε στον Νίκολας Χουλτ. Ο Σίνγκερ δήλωσε ότι του άρεσε ο Χουλτ από τότε που έπαιζε στη σειρά Skins και ήταν υπέρ της συμμετοχής του στο X-Men: Η πρώτη γενιά (X-Men: First Class, 2011). Αργότερα τον ίδιο μήνα, ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ πήρε το ρόλο του αρχηγού της βασιλικής φρουράς, ο οποίος βοηθάει να πολεμήσουν τους γίγαντες. Το Μάρτιο του 2011, η Έλεανορ Τόμλινσον πήρε το ρόλο της πριγκίπισσας και ο Ίαν Μακ Σέιν το ρόλο του βασιλιά. Δύο μέρες αργότερα η New Line και η Warner Bros. ανακοίνωσαν ότι η ταινία θα κυκλοφορήσει στις 15 Ιουνίου 2012.
Μετά-παραγωγή
Τον Ιανουάριο του 2012, η Warner μετακίνησε την ημερομηνία κυκλοφορίας για τις 22 Μαρτίου 2013 και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ανακοίνωσαν ότι η ταινία θα κυκλοφορήσει τρεις εβδομάδες νωρίτερα, την 1η Μαρτίου 2013. Επίσης άλλαξε τον τίτλο της ταινίας από Jack the Giant Killer σε Jack the Giant Slayer.
Box office
Με προϋπολογισμό 195.000.000 δολάρια, η ταινία Τζακ ο Κυνηγός Γιγάντων έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 27,2 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 65,1 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 132,5 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 197,6 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Κρίστοφερ Μακουάρι
Βραδέτο Ιωαννίνων
Το Βραδέτο είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 1.340 μέτρων και συμπεριλαμβάνεται στα Ζαγοροχώρια και ειδικότερα στο κεντρικό Ζαγόρι.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η κεντρική εκκλησία Γέννησης της Θεοτόκου είναι κτισμένη το 1799 από τον Νικόλαο Τσιγαρά και εορτάζει 8 Σεπτέμβρη με τριήμερο πανηγύρι της που είναι είναι ονομαστό σε ολόκληρο το νομό Ιωαννίνων. Επίσης υπάρχουν οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου με το κοιμητήριο, του Προφήτη Ηλία, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Αθανασίου πάνω από την Σκάλα.
Οι κάτοικοί του χωριού αποτελούνται από γηγενείς Ζαγορίσιους ενώ μετά το 1930 εισήλθαν σε αυτό και οι Σαρακατσάνοι ή Σκηνίτες όπως τους αποκαλούσαν. Η μείξη ήταν «αναπόφευκτη» και έτσι Ζαγορίσιοι και Σαρακατσάνοι «συζούσαν», μεγάλωναν, τρέφονταν, στον ίδιο τόπο.
Αξιοθέατα
Το πιο σημαντικό αξιοθέατο και με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα είναι η περίτεχνη "Σκάλα του Βραδέτου" που βρίσκεται στην βόρεια πλευρά της "Μεζαριάς" και χωρίζει το Βραδέτο από το Καπέσοβο. Μια πέτρινη κατασκευή με χρήση της «αυτόχθονης» πέτρας που ξακουστοί μαστόροι έχτισαν και συνέδεσαν τα δύο χωριά και αποτελούσε την είσοδο και την έξοδο από το Βραδέτο. Από το 1998, η σκάλα μαζί τα με τα δύο πέτρινα γεφύυρια μεταξύ των χωριών Καπέσοβο έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία γιατί "αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα τοπικής λαϊκής αρχιτεκτονικής και μαρτυρίες του τρόπου επιβίωσης και επικοινωνίας των κατοίκων της περιοχής της εποχής εκείνης και είναι σημαντικά για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής". Η τοποθεσία "Μπελόη" στην άκρη της χαράδρας του Βίκου. Η ονομασία της πιθανολογείται ότι προέρχεται από σλάβικη λέξη που σημαίνει καλή θέα ή μπαλκόνι.
Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού, ψηλά στην Τύμφη και προς το χωριό Πάπιγκο, είναι οι αλπικές λίμνες Δρακόλιμνη. Βρίσκονται βορειοδυτικά από την κορυφή Γκαμήλα και την κορυφή Πλόσκος σε υψόμετρο 2.150 μέτρα και που σε αυτή ζουν χιλιάδες χρόνια τώρα κάποια αμφίβια με την ονομασία Triturus Alpestris ή στα ελληνικά Τρίτωνες (βλ. Αλπικός τρίτωνας). Σε αυτούς οφείλεται ο μύθος των δράκων – φυλάκων της λίμνης. Η Δρακόλιμνη βρίσκεται στα όρια των περιοχών του Βραδέτου και του Παπίγκου αλλά χωροταξικά ανήκει στο Πάπιγκο.
Μερικά από τα βαθύτερα σπηλαιοβάραθρα της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης βρίσκονται στην εδαφική περιφέρεια του Βραδέτου. Τα πιό γνωστά είναι: η "Τρύπα στα Αλώνια", η "Τρύπα της Σκάλας", η "Τρύπα της Καλόγριας", η "Τρύπα στα Κορνίσια", η "Γκαϊλότρυπα" και η "Χιονότρυπα".
Πηγές
"Βραδέτο, το μπαλκόνι του Ζαγορίου", Στέφανος Χρηστογούλας, 2005, εκδόσεις ΕΦΥΡΑ, ISBN:960-87957-9-6
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Τύμφης
Apis mellifera cecropia
Κύκλος ζωής
Γενικά, οι μέλισσες Apis mellifera cecropia, τείνουν να συσσωρεύονται πολύ γρήγορα την άνοιξη και η βασίλισσα να γεννά πολλά αυγά, που καθιστά τις κυψέλες τους σημαντικά ισχυρές. Τείνουν επίσης να κάνουν αρκετό μέλι, αλλά μόνο στα Μεσογειακά κλίματα.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
Η μέλισσα Apis mellifera cecropia σε αντίθεση με την άλλη Ελληνική μέλισσα Apis mellifera adami, είναι λιγότερο παραγωγική, συγχρόνως όμως δεν είναι και ιδιαιτέρως επιθετική.
Το χρώμα της είναι πιο σκουρόχρωμο, ενώ της μέλισσας Apis mellifera adami, είναι πιο κίτρινο.
Εορτασμός
Η μέλισσες εορτάζονται κατά την Παγκόσμια Ημέρα της Μέλισσας, στις 20 Μαΐου. Η 20ή Μαΐου, συμπίπτει με τα γενέθλια του Σλοβένου Anton Janša, ο οποίος κατά τον 18ο αιώνα πρωτοστάτησε στις σύγχρονες τεχνικές μελισσοκομίας στην πατρίδα του και εγκωμίαζε τις μέλισσες για την ικανότητά τους να εργάζονται τόσο σκληρά, ενώ χρειάζονται τόσο λίγη φροντίδα.
Δείτε επίσης
• 3
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Φορμεντέρα
thumb|right|250px|Η σημαία της Φορμεντέρα Η Φορμεντέρα (ισπανικά, καταλανικά: Formentera) είναι ισπανικό νησί της Μεσογείου που ανήκει στο συγκρότημα των Βαλεαρίδων. Είναι το τέταρτο μεγαλύτερο και το νοτιότερο νησί του συμπλέγματος. Η ονομασία προέρχεται από την λατινική λέξη frumentarium και σημαίνει σιτοβολώνας.
Έχει έκταση 83,24 τ. χλμ. και πληθυσμό 10.583 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έχει μήκος 19 χλμ. και βρίσκεται 6 χλμ. νότια της Ίμπιζας. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Σαντ Φρανθέσκ Χαβιέρ με 2.790 κατοίκους (2009).
Γεωγραφία
Το νησί ουσιαστικά αποτελείται από τέσσερα μέρη:
Βόρειο
Το βόρειο τμήμα είναι το πιο πυκνοκατοικημένο τμήμα του νησιού και περιλαμβάνει τις τοποθεσίες Λα Σαβίνια, Ες Πουγιόλς, Σεντ Φερμάν ντε σε Ρόκ, Ε Καλό και Σεντ Φραντσέσκ ντε Φορμεντέρα.
Η Λα Σαβίνια είναι το κύριο λιμάνι του νησιού. Τα πλοία από και προς την Ίμπιζα δένουν επίσης εδώ.Το Ες Πουγιόλς είναι το μόνο κυρίως τουριστικό μέρος στο νησί με πολυκατοικίες ξενοδοχείων και διαμερισμάτων, εστιατόρια, καφέ, καταστήματα και ντίσκο. Οι δύο λίμνες της ενδοχώρας Έστανι ντε Πέιξ και Έστανι Πουντέντ με αλυκές εκτείνονται μεταξύ του Λα Σαβίνια και του Ες Πουγιόλς. Το Σεντ Φρανθέσκ Χαβιέρ βρίσκεται νότια του Ες Πουγιόλς στο εσωτερικό του νησιού και είναι η μεγαλύτερη πόλη του νησιού και το διοικητικό κέντρο. Στα βορειοδυτικά του Ες Πουγιόλς υπάρχει ένα όλο και πιο στενό, ακατοίκητο και λεπτό ακρωτήριο, το οποίο περιβάλλεται από ελαφριές αμμώδεις παραλίες, η πιο διάσημη από τις οποίες είναι η Πλάτα δε σε Ιλέτες. Η ομορφιά αυτής της παραλίας προσελκύει πολλούς παραθεριστές με σκάφη από την Ίμπιζα καθημερινά για να αγκυροβολήσουν την καλοκαιρινή περίοδο.
Νότιο
Προς τα νότια, η περιοχή είναι όλο και πιο αραιοκατοικημένη και φτάνει σε ύψος τα 119 μέτρα. Στο νοτιότερο άκρο του νησιού, το Καπ ντε Μπαρμπάρια, υπάρχει μια μεσαιωνική σκοπιά σχεδόν εκατό μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Αυτό το τμήμα του νησιού βρίσκεται σε φυσικό καταφύγιο, είναι πιο αγροτικό και έχει βραχώδη ακτή.
Κεντρικά
Το κεντρικό τμήμα του νησιού έχει μήκος περίπου έξι χιλιόμετρα και πλάτος μόλις 1,5 χιλιόμετρο. Δεν υπάρχουν ιστορικά μέρη εδώ, αλλά με την Πλάτα ντε Μιτζόρν στη νότια πλευρά τη μεγαλύτερη παραλία του νησιού και μερικά μεγαλύτερα παραθεριστικά συγκροτήματα.
Ανατολικά
Στα ανατολικά βρίσκεται το οροπέδιο Λα Μόλα, στο οποίο μπορείτε να φτάσετε μόνο μέσω ενός φιδωτού δρόμου ή του παλιού ρωμαϊκού δρόμου και βρίσκεται σε ύψος έως και 192 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο κέντρο του οροπεδίου βρίσκεται το Ελ Πιλάρ ντε λα Μόλα. Στα ανατολικά του νησιού υπάρχει ένας φάρος στο ακρωτήριο Πούντα δε σα Ρούδα ύψους σχεδόν 150 μέτρων, από τον οποίο είναι δυνατή η υπέροχη θέα προς τα ανατολικά πάνω από τη θάλασσα. Αυτό το τμήμα του νησιού, όπως και το νότο, αποτελείται επίσης από μια βραχώδη ακτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλεαρίδες Νήσοι
Σιεμόβιτ Α΄ της Μαζοβίας
Ο Σιεμόοβιτ Α΄, πολων. Siemowit Ι (π. 1224/8 - 23 Ιουνίου 1262) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας του Τσερσκ (1247-48), της Μαζοβίας -εκτός του Ντόμπριζιν- (1248-62) και κυβερνήτης του Σιέρατς (1259-1260).
Βιογραφία
Ήταν τρίτος γιος του Κορράδου Α΄, δούκα της Μαζοβίας, και της Αγκάφια (Αγάθης) των Ρουρικιδών, κόρης του Σβιατοσλάβ Γ΄, πρίγκιπα του Περεμίσλ.
Ο Μπολέσλαφ Α΄ απεβίωσε απροσδόκητα το 1248 και με τη διαθήκη του άφηνε τις περιοχές του στον Σιεμόβιτ Α΄. Από τότε αυτός απέφυγε την ανοικτή ρήξη με τον Καζιμίρ Α΄, αποδεχόμενος την εξουσία του επί των Σιέρατς και Βέντσιτσα. Εστίασε όλη του την προσοχή στις στρατιωτικές διαμάχες στα σύνορά του με τους Ρως του Κιέβου, τους Γιοτβινγκιανούς (μεταξύ Πρώσων και Λιθουανών) και του Τευτονικού Τάγματος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1248 την Περεγιασλάβα των Ρουρικιδών, κόρη του Ντανίλο της Γαλικίας-Βολινίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Κάρολος Α΄ της Πορτογαλίας
Ο Κάρολος Α΄ (Carlos I, 28 Σεπτεμβρίου 1863 - 1 Φεβρουαρίου 1908) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα ήταν βασιλιάς της Πορτογαλίας από το 1889 ως το 1908, όταν και δολοφονήθηκε. Ήταν ο πρώτος Πορτογάλος βασιλιάς που γνώρισε βίαιο θάνατο από το 1578, κάτι που του έδωσε τον τίτλο του μάρτυρα (Martirizado).
Πρώιμα χρόνια
Ο Κάρολος γεννήθηκε στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας στις 1 Φεβρουαρίου 1863 και ήταν ο πρώτος γιος του Λουδοβίκου Α΄ της Πορτογαλίας και της συζύγου του Μαρίας Πίας της Σαβοΐας. Βαφτίστηκε με τα ονόματα Κάρολος Φερδινάνδος Λουδοβίκος Μαρία Βίκτωρ Μιχαήλ Ραφαήλ Γαβριήλ Γκονζάγκα Ξαβιέρ Φραγκίσκος του Ασσίς Ιωσήφ Συμεών.