cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κανναβουργείο Έδεσσας
Παρακμή 1952-1966
Η απώλεια του κεκτημένου εκμετάλλευσης των υδατοπτώσεων, το ύψος των οφειλών προς τις τράπεζες, οι διαφωνίες των μετόχων, Ι.Κ.Α. και δημόσιο οδηγούν στη διακοπή των εργασιών του τον Μάιο του 1966. Οι 100 εργάτες του Κανναβουργείου ιδρύουν τον «Παραγωγικό συνεταιρισμό η Πέλλα» και αναλαμβάνουν τη διαχείριση του. Αργότερα το 1967 η διαχειριστική επιτροπή ζητά από την Ε.Τ.Β.Α. δάνειο, για να συνεχίσει το εργοστάσιο τη λειτουργία του, όμως μάταια. Το εργοστάσιο κλείνει και ο νέος ιδιοκτήτης είναι το Δημόσιο.
Πολυχώρος πολιτισμού, εκπαίδευσης και αναψυχής
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη των Υπαίθριων Ανελκυστήρων του Πολυχώρου.
Έναρξη Λειτουργίας 1997
Στα τέλη του 1990 μετά από 40 χρόνια εγκατάλειψης ο χώρος ανακαινίζεται εν μέρει από τον Δήμο Έδεσσας όπου το 1997 ξεκινάει την λειτουργία του εστιατόριο και κέντρο αναψυχής εξυπηρετούμενο από διπλό ανελκυστήρα κατά μήκος του βράχου. Αργότερα το Κανναβουργείο εντάχθηκε στο "Πρόγραμμα ανάπλασης των Μύλων" για την πλήρη αναβάθμιση και ανακαίνιση του περιβάλλοντος χώρου.
Το πρόγραμμα περιελάμβανε:
Κατά την ολοκλήρωση της αποκατάστασης ο χώρος λειτουργεί εκ νέου ως Πολυχώρος Πολιτισμού και εκδηλώσεων με κύριο θέμα την ανάδειξη της ιστορίας του εργοστασίου. Επίσης εντάχθηκε ως νέο τμήμα του Υπαίθριου Μουσείου Νερού Έδεσσας και καθιερώνεται η λειτουργία Βιομηχανικού Μουσείου. Συνεχίζει την λειτουργία του καθ' όλη την διάρκεια του έτους και φιλοξενεί ποικίλες δράσεις και εκδηλώσεις προς όφελος του τουρισμού. Όμως τα προβλήματα ξεκίνησαν 10 χρόνια αργότερα όπου η μειωμένη τουριστική κίνηση και η έλλειψη διαφήμισης του χώρου ανάγκασε το συγκρότημα να υπολειτουργεί. Έτσι στη συνέχεια ο θεσμός του Βιομηχανικού Μουσείου χάθηκε και συνέχισε να λειτουργεί ως χώρος αναψυχής και εκδηλώσεων έως το 2014 όταν ανέστειλε την λειτουργία του.
Παύση Λειτουργίας το 2014-2023
αριστερά|μικρογραφία|241x241εσ|Ο Πολυχώρος και ο περιβάλλον χώρος έπειτα από την εγκατάλειψή του. Μετά από 17 χρόνια συνεχούς λειτουργίας ο χώρος βάζει λουκέτο και το συγκρότημα ερημώνει. Το κόστος επαναλειτουργίας είναι υψηλό καθώς τα χρέη και τα έξοδα συντήρησης είναι πολλά. Οι ανελκυστήρες είχαν απενεργοποιηθεί από τα τέλη του 2013 για περικοπή το δαπανών το οποίο στην συνέχεια αποδείχθηκε μοιραίο καθώς μείωσε ακόμη περισσότερο την τουριστική κίνηση. Υπήρξε προσπάθεια επαναλειτουργίας το 2015 αλλά δυστυχώς δεν ευδοκίμησε. Το συγκρότημα έκλεισε οριστικά τον Δεκέμβριο του 2014 και νέος του ιδιοκτήτης είναι ο Δήμος Έδεσσας.
=== Πολυχώρος και Συνεδριακό κέντρο «Κανναβουργείο» 2023 === Ο Πολυχώρος και Συνεδριακό κέντρο «Κανναβουργείο» 2023 είναι ο ορισμός, που αναφέρεται στην πλήρη ανασυγκρότηση του Βιομηχανικού συγκροτήματος και στην επίσημη ίδρυση και καθιέρωση του Βιομηχανικού Μουσείου Έδεσσας. Στα τέλη του Ιουνίου του 2018 το Κανναβουργείο και ο περιβάλλον χώρος εντάχθηκε σε επιδοτούμενο πρόγραμμα για αξιοποίηση με πόρους του Ε.Σ.Π.Α., ώστε να επαναλειτουργήσει και να χρησιμοποιηθεί ως χώρος συνεδριάσεων και εκδηλώσεων ενώ ταυτόχρονα θα υφίσταται Βιομηχανικό Μουσείο, όπου θα λειτουργεί επιδεικτικά ο εξοπλισμός του.
Ειδικότερα, στο έργο περιλαμβάνεται η αποκατάσταση και επαναχρησιμοποίηση των κτηρίων του βιομηχανικού συγκροτήματος και συγκεκριμένα το πρώην κτήριο παραγωγής και το υπόσκαφο κτήριο βοηθητικών χώρων, που βρίσκεται σε συνέχεια της στοάς ως παραρτήματα πολιτιστικού πολυχώρου. Στον υπαίθριο χώρο θα υπάρξουν παρεμβάσεις κυρίως συντήρησης και αποκατάστασης, όπως και τροποποιήσεις, που θα περιλαμβάνουν την κατασκευή ραμπών, ενώ ο υπόλοιπος χώρος θα μείνει στη φυσική του κατάσταση. Παράλληλα θα υπάρξει αίθουσα πολλαπλών χρήσεων στο χώρο, που γινόταν το πρώτο στάδιο κατεργασίας του κανναβιού, ενώ το ίδιο σχεδιάζεται και στην στοά του κτηρίου. Ο υπόλοιπος χώρος του πρώην κτηρίου παραγωγής, καθώς επίσης και η τουρμπίνα του θα χρησιμοποιηθούν ως εκθεσιακοί χώροι και χώροι σεμιναρίων, λόγω της ύπαρξης του μηχανολογικού εξοπλισμού. Η συνολική ανάπλαση του Βιομηχανικού συγκροτήματος του Κανναβουργείου εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθεί το 2022 με 2023.
Τον Δεκέμβριο του 2022 εγκαταστάθηκε η ανάδοχη εταιρεία ανακατασκευής του πολυχώρου και οι εργασίες αναστήλωσης και ανάπλασης του βιομηχανικού συγκροτήματος ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2023 με ορίζοντα ολοκλήρωσης τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου.
Εγκαταστάσεις Συγκροτήματος
μικρογραφία|339x339εσ|Η Μονάδα Παραγωγής του Εργοστασίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έδεσσα Κατηγορία:Βιομηχανικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Κάνναβη
BeOS
Το BeOS ήταν λειτουργικό σύστημα για προσωπικούς υπολογιστές που αναπτύχθηκε από την εταιρεία Be Inc. στην περίοδο 1990-2001.
Αρχικός στόχος της εταιρείας ήταν να το χρησιμοποιήσει για τους υπολογιστές BeBox που πουλούσε η ίδια, ωστόσο αργότερα κυκλοφόρησαν και εκδόσεις για PC.
Το BeOS παρουσιαζόταν ως πλατφόρμα πολυμέσων που θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες ενός σημαντικού μεριδίου χρηστών Η/Υ και θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τα λειτουργικά συστήματα της Apple και της Microsoft. Τελικά δεν μπόρεσε να κατακτήσει σημαντικό μερίδιο αγοράς και δεν αποδείχθηκε εμπορικά βιώσιμη για την Be Inc. Η εταιρεία εξαγοράστηκε από την Palm Inc. και σήμερα το μη υποστηριζόμενο πλέον BeOS χρησιμοποιείται κυρίως από έναν μικρό πληθυσμό οπαδών του συστήματος.
Το λειτουργικό σύστημα Haiku είναι ένα εγχείρημα ελεύθερου και ανοιχτού κώδικα λογισμικού που αναπτύσσει ένα λειτουργικό σύστημα βασισμένο στις ιδέες του BeOS.
Ιστορία
Αρχικά σχεδιασμένο για να λειτουργεί σε υλικό βασισμένο στο μικροτσιπ AT&T Hobbit, το λειτουργικό σύστημα BeOS και σχετικά υποσυστήματα αργότερα τροποποιήθηκαν ώστε να λειτουργούν σε επεξεργαστές βασισμένους στην πλατφόρμα PowerPC, με την ελπίδα ότι η Apple θα αγόραζε ή θα αποκτούσε άδεια χρήσης για το BeOS ως αντικατάσταση του απαρχαιωμένου κλασικού Mac OS.
Ο τότε διευθύνων σύμβουλος της Apple, Gil Amelio, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για την εξαγορά της εταιρείας Be Inc., αλλά οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν όταν ο διευθύνων σύμβουλος της Be, Jean-Louis Gassée, ζήτησε για την εξαγορά 300 εκατομμύρια δολάρια. Η Apple δεν ήταν διατεθειμένη να προσφέρει περισσότερα από 125 εκατομμύρια δολάρια. Το διοικητικό συμβούλιο της Apple αποφάσισε ότι το λειτουργικό σύστημα NeXTSTEP θα ήταν μια καλύτερη επιλογή και αγόρασε το 1996 την εταιρεία NeXT (την οποία ίδρυσε ο συνιδρυτής της Apple, Steve Jobs, μετά την απόλυσή του από την Apple) έναντι 429 εκατομμυρίων δολαρίων. μικρογραφία|Ένα BeBox που τρέχει BeOS στο ετήσιο [[European Vintage Computer Festival.]] Το 1997, η Power Computing άρχισε να προσφέρει το BeOS (σε μορφή CD για προαιρετική εγκατάσταση) μαζί με τη δική της σειρά κλώνων Macintosh βασισμένων στην αρχιτεκτονική PowerPC. Σε αυτούς τους υπολογιστές υπήρχε η δυνατότητα επιλογής λειτουργικού συστήματος προς εκκίνηση: και το Classic Mac OS και το BeOS προσφέρονταν ως επιλογές στην οθόνη εκκίνησης του υπολογιστή. Η εταιρεία Motorola επίσης ανακοίνωσε, τον Φεβρουάριο του 1997, ότι θα προεγκαθιστούσε το BeOS μαζί με το MacOS, στη δική της σειρά κλώνων Macintosh, τη Motorola StarMax.
Το 2001 τα πνευματικά δικαιώματα της Be Inc. πωλήθηκαν στην εταιρεα Palm, Inc. για περίπου 11 εκατομμύρια δολάρια. Το BeOS R5 θεωρείται η τελευταία επίσημη έκδοση, αλλά το BeOS R5.1 (με κωδικό όνομα "Dano") διέρρευσε στο κοινό λίγο μετά τον θάνατο της εταιρείας. Το Dano θα ήταν η επόμενη έκδοση του λειτουργικού συστήματις και βρισκόταν υπό ανάπτυξη πριν από την πώληση της Be στην Palm. Περιελάμβανε μια νέα στοίβα δικτύωσης, το BeOS Networking Environment (BONE).
Το 2002, η Be Inc. μήνυσε τη Microsoft, ισχυριζόμενη ότι η Hitachi είχε αποτραπεί από την πώληση υπολογιστών με το λειτουργικό σύστημα BeOS, και ότι η Compaq είχε πιεστεί να μην προβεί στην προώθηση μιας συσκευή Διαδικτύου σε συνεργασία με την Be. Η Be ισχυρίστηκε επίσης ότι η Microsoft ενήργησε για να μειώσει τεχνητά την αρχική δημόσια προσφορά (IPO) της Be Inc. Η υπόθεση τελικά διευθετήθηκε εξωδικαστικά έναντι 23,25 εκατομμυρίων δολαρίων χωρίς καμία παραδοχή ευθύνης εκ μέρους της Microsoft.
Μετά τη διάσπαση της εταιρείας Palm, η PalmSource χρησιμοποίησε τμήματα του συστήματος πολυμέσων της BeOS για το αποτυχημένο προϊόν Palm OS Cobalt. Με την εξαγορά της PalmSource, τα δικαιώματα του BeOS ανήκουν πλέον στην εταιρεία Access Co.
Συνέχεια και κλώνοι
μικρογραφία| Οικογενειακό δέντρο του BeOS και των σχετικών λειτουργικών συστημάτων. Στα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατο της Be Inc. προέκυψαν κάποια εγχειρήματα που αποσκοπούσαν στην αναδημιουργία του BeOS ή βασικών συστατικών του με τελικό στόχο να συνεχίσουν την ανάπτυξη του συστήματος από εκεί που την σταμάτησε η Be Inc. Αυτό διευκολύνθηκε από το γεγονός ότι η Be Inc. είχε εκδόσει ορισμένα στοιχεία του BeOS υπό άδεια ελεύθερου λογισμικού. Τέτοια εγχειρήματα είναι τα:
Το Zeta ήταν ένα εμπορικά διαθέσιμο λειτουργικό σύστημα βασισμένο στον πηγαίο κώδικα της έκδοσης BeOS R5.1. Αναπτύχθηκε αρχικά από την εταιρεία yellowTAB και στη συνέχεια διανεμήθηκε από τη magnussoft. Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του συστήματος από τη yellowTAB, η εταιρεία δέχθηκε κριτική από την κοινότητα του BeOS επειδή αρνήθηκε να συζητήσει τη νομική της θέση σχετικά με τον πηγαίο κώδικα του BeOS (ίσως για συμβασιαικούς λόγους). Η Access Co. (η οποία εξαγόρασε την PalmSource, η οποία μέχρι τότε ήταν ο μοναδικός νόμιμος κάτοχος της σχετικής με το BeOS πνευματικής ιδιοκτησίας) έχει δηλώσει έκτοτε ότι η yellowTAB δεν είχε το δικαίωμα να διανείμει μια τροποποιημένη έκδοση του BeOS και η magnussoft έχει σταματήσει τη διανομή του λειτουργικού συστήματος.
Χαρακτηριστικά
Το BeOS αναπτύχθηκε για εργασίες με ψηφιακά πολυμέσα και έτσι προγραμματίστηκε με τρόπο ώστε να μπορεί να εκμεταλλευτεί τις πλέον σύγχρονες για την εποχή του δυνατότητες του υλικού, όπως τη συμμετρική πολυεπεξεργασία. Χρησιμοποίησε δικό του σύστημα αρχείων γνωστό ως BFS.
Το API γράφηκε σε γλώσσα C++ για ευκολία στον προγραμματισμό. Το γραφικό περιβάλλον χρήστη ήταν σε μεγάλο βαθμό πολυνηματικό (multithreaded): κάθε παράθυρο έτρεχε στο δικό του νήμα και στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό στην αποστολή μηνυμάτων για την επικοινωνία μεταξύ των νημάτων. Αυτές οι ιδέες αντικατοπτρίζονται και στο API.
Προϊόντα που χρησιμοποιούν BeOS
Ακόμη και μετά τον θάνατο της Be Inc., το λειτουργικό σύστημά της συνέχισε να χρησιμοποιείται σε συσκευές πολυμέσων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λειτουργικά συστήματα
Σχέσεις Ελλάδας-Αγίου Χριστοφόρου και Νέβις
Οι σχέσεις Ελλάδας-Αγίου Χριστόφορου και Νέβις αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Ομοσπονδίας του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις.
Επισκόπηση
Η Ελληνική Δημοκρατία και η Ομοσπονδία του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις έχουν πλήρως ανεπτυγμένες διπλωματικές σχέσεις. Σύμφωνα με το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι άριστες και οι δύο χώρες έχουν θαυμάσια συνεργασία. Σε επίπεδο διεθνών οργανισμών, ο Άγιος Χριστόφορος και Νέβις υποστηρίζει συχνά ελληνικές προτάσεις και αντίστροφα.
Παραπομπές
Αγιος Χριστοφορος Κατηγορία:Πολιτική του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις‎
Μασσινιάνο
Το Μασσινιάνο (ιταλικά: Massignano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Όπε ΙΦ
Η Όπε ΙΦ (σουηδικά: Ope IF) είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου και βρίσκεται στο Όπε κοντά στο Έστερσουντ στο Γέμτλαντ.
Ιστορία
Η Όπε Ιντροτσφερένινγκ είναι αθλητικός σύλλογος κοντά στο Έστερσουντ που ιδρύθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1922. Το ποδόσφαιρο είναι η κύρια δραστηριότητα του σήμερα αλλά στο παρελθόν ο σύλλογος διέθετε επίσης τμήματα σκανδιναβικού σκι, μπάντυ και γυμναστική. Το τμήμα μπάντυ ανεξαρτητοποιήθηκε ως ξεχωριστός σύλλογος το 1974, με την ονομασία Έστερσουντ ΜΣ.
Προσέλευση
Το 1972 οη Όπε αγωνίστηκε με τη Μάντσεστερ Σίτι σε φιλικό στο Χόφβαλεν μπροστά σε 5.500 θεατές. Το 2010 στις κερκίδες παρακολούσθησαν 679 θεατές τον αγώνα ντέρμπι με την ΙΦΚ Έστερσουντ.
Ωναί-λε-Μπουά
Το Ωναί-λε-Μπουά (γαλλικά: Aunay-les-Bois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Ωνού-λε-Φωκόν
Το Ωνού-λε-Φωκόν (γαλλικά: Aunou-le-Faucon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωνουαί (γαλλικά: Aunouais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Νησιά Τρέμιτι
Τα νησιά Τρέμιτι είναι ένα σύμπλεγμα νησιών της Ιταλίας, το οποίο βρίσκεται 22 χλμ. ανατολικά των ακτών της Απουλίας, στην Αδριατική θάλασσα. Αποτελείται από 2 κατοικημένα νησιά (Σαν Νικόλα, Σαν Ντόμινο), 1 ακατοίκητη νησίδα (Καπράια) και 3 βραχονησίδες (Πιανόζα, Κρετάτσιο, Βέκια). Όλα τα νησιά αποτελούν έναν ενιαίο δήμο, που ανήκει στην Επαρχία της Φότζα. Το 1989 ιδρύθηκε το Θαλάσσιο Πάρκο των νησιών Τρέμιτι, το οποίο ανήκει στο Εθνικό Πάρκο του Γκαργκάνο. μικρογραφία | χάρτης των νησιών
Γεωγραφία
Η συνολική επιφάνεια του συμπλέγματος είναι 3,1780 τ.χλμ., το οποίο αποτελείται από τα εξής νησιά:
Μυθολογία
Τα νησιά Τρέμιτι έχουν συνδεθεί στη μυθολογία με τον ήρωα του Τρωικού πολέμου Διομήδη γι' αυτό και συχνά αναφέρονταν ως Διομήδειες Νήσοι. Σύμφωνα με τον επικρατέστερο μύθο, ο Διομήδης έριξε στη θάλασσα τρεις γιγάντιους βράχους (που αντιστοιχούν στα 3 μεγαλύτερα νησιά), τους οποίους είχε φέρει μαζί του από την Τροία. Στην επιστροφή του από την Τροία, ο Διομήδης διαπίστωσε ότι δεν ήταν επιθυμητός στην πατρίδα του, έφυγε με τους συντρόφους του και πλέοντας στην Αδριατική, έφτασε στην Δαυνία. Σύμφωνα με μία εκδοχή, ο τοπικός βασιλιάς Δαύνος παραχώρησε ένα τμήμα της χώρας του στον Διομήδη και του έδωσε την κόρη του ως σύζυγο, σε ανταμοιβή για τη βοήθεια που έλαβε από αυτόν στον αγώνα του εναντίον των Μεσσαπίων. Μύθοι τοποθετούν και τον θάνατο του ήρωα σε αυτά τα νησιά, μάλιστα στο νησί του Σαν Νικόλα υπάρχει ένας τάφος Ελληνιστικής εποχής, που οι ντόπιοι αποκαλούν «Τάφο του Διομήδη».
Η σύνδεση του Διομήδη με τα νησιά φαίνεται και στην επιστημονική ονομασία Calonectris diomedea (κοινή ονομασία Αρτέμης), των πουλιών που ζουν στα βράχια των νησιών. Σύμφωνα με τον μύθο η Αφροδίτη μετέτρεψε τους συντρόφους του Διομήδη σε πουλιά, είτε από εκδίκηση (όπως αναφέρει ο Βιργίλιος ), είτε από οίκτο (όπως αναφέρει ο Διονύσιος Αλεξανδρείας).
Ιστορία
Τα νησιά είχαν κατοικηθεί ήδη από την αρχαιότητα ( IV - III αιώνας π.Χ. ), για αιώνες ήταν πάνω απ' όλα τόπος εξορίας. Στους ρωμαϊκούς χρόνους, τα νησιά ήταν γνωστά ως Trimerus που προέρχεται από την ελληνική λέξη τρίμερος δηλαδή «τρία μέρη» εννοώντας τα τρία μεγαλύτερα από αυτά. Ο Αύγουστος εξόρισε στα Τρέμιτι την εγγονή του Ιουλία (ένοχη μοιχείας), η οποία πέθανε εκεί μετά είκοσι χρόνια καταναγκαστικής διαμονής.
Η ιστορία του συμπλέγματος συνδέεται κυρίως με τις τύχες της Μονής της Σάντα Μαρία α Μάρε (της Παναγιάς της θαλασσινής), που βρίσκεται στο νησί Σαν Νικόλα. Το πρώτο θρησκευτικό κέντρο χτίστηκε στην περιοχή τον ένατο αιώνα από τους Βενεδικτίνους μοναχούς ως μετόχι της μονής του Μόντε Κασίνο. Τον ενδέκατο αιώνα το μοναστήρι έφτασε στο απόγειο της δόξας του, αυξάνοντας υπερβολικά τον πλούτο του, κάτι που οδήγησε στην ανοικοδόμηση της εκκλησίας από τον Ηγούμενο Αλντερίκο, με τον καθαγιασμό της να γίνεται το 1045 από τον επίσκοπο της πόλης Σαν Σεβέρο της Απουλίας. Η μεγαλοπρέπεια της περιόδου αυτής αποδεικνύεται από την παρουσία στη μονή διακεκριμένων επισκεπτών, όπως ο Φρειδερίκος της Λοραίνης, μετέπειτα Πάπας Στέφανος Θ΄ και ο Νταουφέριο Επίφανι, μετέπειτα Πάπας Βίκτωρ Γ΄. Με μια παπική εγκύκλιο ο Πάπας Αλέξανδρος Δ΄ στις 22 Απριλίου 1256 επικύρωνε τα περιουσιακά στοιχεία που ανήκαν στη μοναστική κοινότητα. Ολόκληρο το συγκρότημα παρέμεινε μετόχι της Μονής του Μόντε Κασίνο για σχεδόν έναν αιώνα ακόμη, παρά τις πιεστικές απαιτήσεις για αυτονόμηση και τις διαμαρτυρίες των μοναχών των νησιών Τρέμιτι.
Τον δέκατο τρίτο αιώνα η μονή είχε πλέον αποκοπεί από το Μόντε Κασίνο και διέθετε ακίνητη περιουσία στην ηπειρωτική χώρα από τον ποταμό Μπιφέρνο μέχρι την πόλη Τράνι. Σύμφωνα με τα χρονικά της εποχής, οι εντάσεις, που ποτέ δεν εξαλείφθηκαν εντελώς, με το μοναστήρι του Λάτσιο και οι συχνές επαφές με τους πληθυσμούς της Δαλματίας, κάτι που δεν έβλεπε με καλό μάτι η Αγία Έδρα, οδήγησαν τους μοναχούς σε ηθική παρακμή κι έτσι το 1237 ο Καρδινάλιος Ρανιέρο από το Βιτέρμπο ανάθεσε στον Επίσκοπο της πόλης του Τέρμολι να αντικαταστήσει στην ηγεσία της μονής τους Βενεδικτίνους με τους Κιστερκιανούς. Αργότερα, ο βασιλιάς της Νάπολης, ο Κάρολος ο Ανδεγαυός περιέβαλε τη μονή με σύστημα οχυρώσεων. Το 1334 η μονή λεηλατήθηκε από τον πειρατή Αλμογάβαρο (από την πόλη Omiš, της σημερινής Κροατίας) και τον στόλο του. Όλοι οι μοναχοί σφαγιάσθηκαν κι έτσι τερματίστηκε η παρουσία στην περιοχή των Κιστερκιανών.
Το 1412 με απευθείας εντολή του Πάπα Γρηγόριου ΙΒ΄, μια μικρή κοινότητα που προερχόταν από τη μονή της Santa Maria di Frigionaia της πόλης Λούκα, με την καθοδήγηση του Λεόνε Καρράρα, μετακόμισε στο νησί για την ανασύσταση του θρησκευτικού κέντρου. Οι μοναχοί αποκατέστησαν το μοναστικό συγκρότημα και επέκτειναν την μοναστική περιουσία προς την περιοχή του Μπάρι, του Μολίζε και του Αμπρούτσο. Στα 1567 η μονή-φρούριο κατάφερε να αποκρούσει τις επιθέσεις του στόλου του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς.
Η μονή καταργήθηκε το 1783 από τον βασιλιά Φερδινάνδο Α΄ των Δύο Σικελιών, ο οποίος κατά το ίδιο έτος ίδρυσε μια σωφρονιστική αποικία. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων τα νησιά Τρέμιτι είχαν καταληφθεί από τον Ζοακίμ Μυρά, ο οποίος οχυρωμένος μέσα στο φρούριο του Αγίου Νικολάου αντιστάθηκε το 1809 με επιτυχία στις επιθέσεις του βρετανικού στόλου. Από αυτές τις επιθέσεις εξακολουθούν να είναι ορατές στην πρόσοψη της μονής οι οπές από τους βρετανικούς κανονιοβολισμούς. Ο Μυρά έδωσε χάρη στους κατάδικους που είχαν συνεργαστεί μαζί του στην αντίσταση κατά των Άγγλων. Το 1843 ο βασιλιάς Φερδινάνδος Β΄ των Δύο Σικελιών, με την πρόθεση να αυξήσει τον πληθυσμό των νησιών, εγκατέστησε πολλούς ψαράδες από την Ίσκια, οι οποίοι ήταν σε θέση να εκμεταλλευτούν επικερδώς την αφθονία ψαριών της περιοχής. Λόγω αυτού του γεγονότος, ακόμη και σήμερα οι κάτοικοι των νησιών μιλούν τη διάλεκτο της Νάπολης, αντί της διαλέκτου που μιλούν οι κάτοικοι της Απουλίας.
Το 1911 στάλθηκαν στα Τρέμιτι περίπου 1300 Λίβυοι που είχαν αντιταχθεί στην Ιταλική κατοχή στη χώρα τους. Έπειτα από ένα χρόνο, περίπου το ένα τρίτο από αυτούς είχαν πεθάνει από τύφο. Την εποχή του Μουσολίνι τα νησιά συνέχισαν να είναι τόπος εξορίας, μεταξύ των εξόριστων ήταν και ο Σάντρο Περτίνι, μελλοντικός Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας. Το 1987 ο Μουαμάρ Καντάφι, λόγω της παρουσίας των Λίβυων το 1911, δήλωσε ότι το αρχιπέλαγος είναι μέρος της Λιβύης. Αυτές οι εδαφικές διεκδικήσεις προκάλεσαν διπλωματική ένταση με την Ιταλία. Τη νύχτα μεταξύ 7 και 8 Νοεμβρίου του 1987 δύο Ελβετοί, οι Jean Nater και Samuel Wampfler, έβαλαν μια βόμβα στο φάρο του Σαν Ντόμινο. Ο πρώτος σκοτώθηκε στην επίθεση, ο δεύτερος συνελήφθη και καταδικάστηκε. Στην αρχή εκφράστηκαν υποθέσεις για επίθεση εκ μέρους της Λιβύης, αλλά οι έρευνες έδειξαν ότι οι δύο βομβιστές, μισθοφόροι μυστικοί πράκτορες, συνεργάζονταν με τις μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας, με την οποία η Ιταλία είχε εκείνη την εποχή μια διπλωματική διαμάχη. Στις 28 Οκτωβρίου 2008 τριάντα νησιώτες υπεβλήθησαν εθελοντικά σε εξέταση DNA για να διαπιστωθεί αν υπήρχε στο αίμα τους ίχνη των Λίβυων του 1911. Το αποτέλεσμα βγήκε αρνητικό.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Νησιά της Ιταλίας
Βερνάρδος Β΄ του Λύνεμπουργκ
Ο Βερνάρδος Β΄ (π. 1437 - 1464) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρώτα επίσκοπος του Χιλντεσχάιμ (1452-57) και έπειτα πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ (1457-64), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ του ευσεβούς, πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και της Μαγδαληνής των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα μαρκήσιου του Βρανδεμβούργου.
Ο επίσκοπος του Χιλντεσχάιμ σκέφτηκε πως αν εκλεγόταν επόμενος επίσκοπος ένα μέλος των Γουέλφων, η θέση της επισκοπής μέσα στο πριγκιπάτο τους του Βολφενμπύτελ θα ενισχυόταν. Έτσι το 1452 ζήτησε ο Βερνάρδος να γίνει βοηθός επίσκοπος του Χιλντεσχάιμ, θέση που εξασφάλιζε τη διαδοχή. Όμως ο επίσκοπος διαψεύστηκε, μια και ο Βερνάρδος θεωρούσε υποχρέωσή του να εξυπηρετεί πρώτα τα συμφέροντα της οικογένειάς του.
Ο πατέρας του ίδρυσε τη μονή του Τιμίου Σταυρού των Φραγκισκανών στο Σέλε και αποσύρθηκε εκεί το 1457, αφού πρώτα ζήτησε από τον Βερνάρδο Β΄ να αφήσει την επισκοπή και να αναλάβει τη διακυβέρνηση του πριγκιπάτου μαζί με τον νεότερο αδελφό του Όθωνα Ε΄ τον νικηφόρο. Το 1464 απεβίωσε ο Βερνάρδος Β΄ και το 1471 ο Όθων Ε΄, αφήνοντας έναν γιο 4ετή, έτσι ο Φρειδερίκος Β΄ άφησε τη μονή και επέστρεψε στην εξουσία ως το 1478 που απεβίωσε.
Οικογένεια
Το 1463 νυμφεύτηκε τη Ματίλντα, κόρη του Όθωνα Β΄ κόμη του Σάουενμπουργκ, αλλά δεν απέκτησε τέκνα. Το επόμενο έτος απεβίωσε ο Βερνάρδος Β΄ και το 1466 ο εξάδελφος του πατέρα του, Γουλιέλμος Γ΄ πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ, νυμφεύτηκε τη Ματίλντα.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Αγριόπας
Ο Αγριόπας ήταν Έλληνας ιστορικός ο οποίος έζησε σε άγνωστη εποχή και υπήρξε ο δημιουργός χρονικού σχετικά με τους αρχαίους ολυμπιονίκες.
Αναφορά σε κάποιον Αγριόπα γίνεται και από τον Ρωμαίο ιστορικό Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, πως ήταν ο πατέρας του Κινύρα, βασιλιά της Κύπρου.
Άννα Μαρία του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ, πριγκίπισσα του Έγκενμπεργκ
Βιογραφία
Η Άννα-Μαρία ήταν η πρώτη κόρη του Χριστιανού μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και της Μαρίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Αλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας.
Παντρεύτηκε σύμφωνα με τη Ρωμαιοκαθολική τελετή στην οικογένεια ευγενών του Έγκενμπεργκ από τη Στυρία στις 23 Οκτωβρίου 1639 στο Ρέγκενσμπουργκ με τον Ιωάννη-Αντώνιο Α΄ πρίγκιπα του Έγκενμπεργκ, δούκα του Κρούμαου, ο οποίος στη συνέχεια έλαβε την ευκαιρία να αποκτήσει την επαρχία της Γκορίτσια και Γκραντίσκα κατά μήκος της Αδριατικής ακτής δύο χρόνια αργότερα, από τον παιδικό του φίλο αυτοκράτορα Φερδινάνδο Γ΄. Η τελετή του γάμου είχε τακτοποιηθεί από τον Χριστιανό-Γουλιέλμο του Βρανδεμβούργου και ο Ιωάννης-Αντώνιος Α΄ εξασφάλισε έτσι την υποστήριξη τού Βρανδεμβούργου για την αξίωσή του σε μία θέση στην Αυτοκρατορική Συνέλευση (Dieta). Επέδειξε έναν ισχυρό χαρακτήρα και μία αυτοπεποίθηση διατηρώντας σταθερά την προτεσταντική πίστη τής οικογένειάς της, παρά τον γάμο της με τον γιο του Χανς Ούλριχ φον Έγκενμπεργκ, επικεφαλής του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Β΄, ο οποίος είχε διεξάγει την Αντι-Μεταρρύθμιση στα Αψβουργικά κληρονομικά εδάφη καθώς και τον Τριακονταετή πόλεμο.
Μετά το πρόωρο τέλος του συζύγου της το 1649, η Άννα-Μαρία, μαζί με τον πατέρα της και τον Βολφ φον Στούμπενμπεργκ, κατείχαν την κηδεμονία και των δύο ανηλίκων γιων της, συμφωνώντας να παραμείνουν στα κληρονομικά εδάφη των Αψβούργων και να τα μεγαλώσουν στην καθολική παράδοση, καθώς και στη διοίκηση των ιδιοκτησιών του Έγκενμπεργκ. Αυτό, καθώς και η εκτεταμένη αλληλογραφία της με τους δύο γιους της, δείχνουν να είναι μία εχέφρων, μετρημένη και στοργική μητέρα. Κατά τη διάρκεια της κηδεμονίας της κόπηκαν νομίσματα με τα πορτρέτα και των δύο γιων της στο νομισματοκοπείο του κάστρου Τσέσκυ Κρούμλοβ. Η πριγκίπισσα ήταν επίσης σημαντική προστάτης, που υποστήριξε την κατασκευή της εκκλησίας στο προσκύνημα της Μαρίας των Χιονιών (Maria Schnee Kirche, Svatý Kámen nad Malší κοντά στο Κρούμλοβ (Český Krumlov) στη Βοημία.
Έχοντας αποβιώσει απροσδόκητα στη νεαρή ηλικία των 39 ετών, ο Ιωάννης-Αντώιος Α΄ άφησε την οικογένειά του με μόνο ένα προσχέδιο διαθήκης, που δεν ήταν υπογεγραμμένο, ούτε επίσημο συμβόλαιο, όπου άφηνε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας στον μεγαλύτερο γιο. Η πριγκίπισσα Άννα-Μαρία αρνήθηκε να αναγνωρίσει το προσχέδιο ως νόμιμο και διαχειρίστηκε τις ιδιοκτησίες του Έγκενμπεργκ μέχρι το 1664, οπότε τα δύο αδέλφια ανέλαβαν τον έλεγχο· μόλις το 1672 έκαναν μία κατανομή των ιδιοκτησιών μεταξύ τους. Η Άννα-Μαρία απέδειξε περαιτέρω τα ένστικτα τής μητέρας πηγαίνοντας προσωπικά στον ίδιο τον αυτοκράτορα, για να ζητήσει να αποζημιωθεί η κόρη της με ένα ισοδύναμο ποσό ως προίκα.
Σε μία επίσκεψη στην πόλη Έντενμπουργκ (Sopron) στην Ουγγαρία το 1670, βρήκε τη θρησκευτική ανοχή πιο ανοικτή από ό,τι στο ένθερμο καθολικό δουκάτο της Στυρίας και μετεγκατέστησε την Αυλή της το 1674 σε ένα μικρό παλάτι της πόλης, σε σύγκριση με το κάστρο της στο Κρούμαου ή το ανάκτορο Χέρμπερσταϊν, ένα παλάτι της πόλης στο Γκρατς. Στο Σόπρον τής επετράπη να τελεί προτεσταντικές λειτουργίες στην αυλή της απέναντι από την πρώην προτεσταντική Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, η οποία είχε πιο πριν παραδοθεί στους Ιησουίτες. Αυτό το παλάτι της πόλης Σόπρον εξακολουθεί να φέρει το όνομά του ως Οικία Έγκενμπεργκ (Eggenberg-ház) και ακόμη φέρει το οικόσημο των μαργράβων του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ επάνω από την κεντρική πύλη και το οικόσημο των Χοεντσόλερν κάτω από τον άμβωνα, επάνω από την αυλή. Απεβίωσε σε αυτό το σπίτι στις 8 Μαΐου 1680 και έχει ενταφιαστεί με τους γονείς της στην Εκκλησία της πόλης (Stadtkirche) του Μπαϊρόιτ.
Λογοτεχνία
Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ Κατηγορία:Αυστριακοί ευγενείς
Αθανάσιος Παλιούρας
Ο Αθανάσιος Παλιούρας (1937-2014) ήταν καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας και της Γυμναστικής Εταιρείας Αγρινίου. Διενήργησε πλήθος ανασκαφών, ιδιαίτερα στην Αιτωλοακαρνανία, και δημοσίευσε πολλά βιβλία για τη Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Τέχνη και Αρχαιολογία.
Πρώτα χρόνια
Ο Αθανάσιος Παλιούρας γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1937, όπου και πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια.
Σπουδές
Μετά την ολοκλήρωση της εγκυκλίου παιδείας του, ο Αθανάσιος Παλιούρας μετέβη στην Αθήνα, όπου σπούδασε Θεολογία και Αρχαιολογία. Χάρη σε υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών πήγε στο Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας, όπου και εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο "Ο Κρητικός ζωγράφος Γεώργιος Κλόντζας (1540-1608) και ο Μαρκιανός κώδικας των μικρογραφιών του".
Σταδιοδρομία
Αρχικά εργάστηκε ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση. Το 1977 εξελέγη λέκτωρ στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στην κατεύθυνση της Βυζαντινής Αρχαιολογίας. Οργάνωσε αρκετές πανεπιστημιακές ανασκαφές και έρευνες με επίκεντρο τα βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία της Ηπείρου και της Αιτωλοαρκαρνανίας.
Έργο
μικρογραφία|Τοιχογραφία 13ος αι. Σπήλαιο Αγίου Ανδρέα Ερημίτη Ο Αθανάσιος Παλιούρας διενήργησε ανασκαφές και έρευνες στην Αιτωλοακαρνανία, όπως στην Παλαιοχριστιανική Βασιλική του Λόφου της Αγίας Τριάδας στην Κάτω Βασιλική Αιτωλίας στο διάστημα 1980-1990, στην Εγκλείστρα του σπηλαίου Αγίου Νικολάου Βαράσοβας στο διάστημα 1990-2000, στην Αγία Τριάδα του Μαύρικα Αγρινίου (ανασκαφή ιδιαίτερα δύσκολη λόγω των αναβλυζόντων υδάτων), στο διάστημα 2001-2005, στη βυζαντινή Μονή Παναγίας Αρτοκωστής Κυνουρίας, το 2005. Ερεύνησε και κατέγραψε το σπήλαιο -ασκητήριο του Αγίου Ανδρέα του Ερημίτη  στο όρος Καλάνα  Αιτωλοακαρνανίας και τις ευρισκόμενες σε αυτό  τοιχογραφίες του 13ου αι. Δημοσίευσε τα πρακτικά των ανασκαφών του αλλά και μελέτες επί των ευρημάτων. Υπήρξε επιμελητής του επιστημονικού ετήσιου περιοδικού "Ηπειρωτικά Χρονικά" (1980-2000) και δημοσίευσε τα πορίσματα των ερευνών του.Υπήρξε από τους πρωτεργάτες της ιδέας ίδρυσης αυτόνομου πανεπιστημίου στο Αγρίνιο, το οποίο και έγινε πράξη με την ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Ελλάδας, που σήμερα έχει ενσωματωθεί στο Πανεπιστήμιο Πατρών.
Θάνατος
Ο Αθανάσιος Παλιούρας μετά από ένα σύντομο διάστημα προβλημάτων υγείας, που δεν έκαμψαν ωστόσο τη δημιουργικότητά του, απεβίωσε στις 11 Οκτωβρίου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Μονσαμπόλο ντελ Τρόντο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Μοντάλτο ντελλε Μάρκε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Ωνού-συρ-Ορν
Το Ωνού-συρ-Ορν (γαλλικά: Aunou-sur-Orne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωλνουά (γαλλικά: Aulnois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Φρειδερίκος Φραγκίσκος Δ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Ο Φρειδερίκος Φραγκίσκος Δ΄ (γερμ. Friedrich Franz IV, 9 Απριλίου 1882 - 17 Νοεμβρίου 1945) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν μεγάλος δούκας (1897-1918) και μετά τιτουλάριος μεγάλος δούκας (1918-1945) του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Φραγκίσκος Μιχαήλ ήταν ο μόνος γιος του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Αναστασίας Μιχαήλοβνας, κόρης του Μιχαήλ Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας. Η Αναστασία ήταν εξαδέλφη της Όλγας, συζύγου του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας.
Το 1945 απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος Φραγκίσκος Ε΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Λεζ Ωτιέ-ντυ-Πουί
Το Λεζ Ωτιέ-ντυ-Πουί (γαλλικά: Les Authieux-du-Puits) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Αβέρν-Σαιν-Γκουργκόν
Το Αβέρν-Σαιν-Γκουργκόν (γαλλικά: Avernes-Saint-Gourgon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αβερναί (γαλλικά: Avernais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Μοντεντινόβε
Το Μοντεντινόβε (ιταλικά: Montedinove) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Αβουάν (Ορν)
Η Αβουάν (γαλλικά: Avoine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί της είναι γνωστοί ως Αβουαναί (γαλλικά: Avoinais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Φρειδερίκος Φραγκίσκος Ε΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Ο Φρειδερίκος-Φραγκίσκος Ε΄, γερμ. Friedrich-Franz (22 Απριλίου 1910 - 31 Ιουλίου 2001) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν διάδοχος, τιτουλάριος μεγάλος δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1945-2001) και επικεφαλής του Οίκου.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου-Φραγκίσκου Δ΄ μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Αλεξάνδρας των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου-Αυγούστου Β΄ τιτουλάριου βασιλιά του Αννοβέρου.
Το 2001 απεβίωσε στο Αμβούργο (Χάμπουρκ) σε ηλικία 91 ετών. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο 8ος εξάδελφος του πατέρα του, ο Μπόρβιν του νεότερου κλάδου του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1941 την Κάριν-Ελισάβετ, κόρη του Βάλτερ φον Σάπερ· το 1967 διαζεύχθηκαν.
Το 1977 ο Φρειδερίκος-Φραγκίσκος Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο. Δεν απέκτησε τέκνα από τους γάμους του.
Μοντεφιόρε ντελλ'Άζο
Το Μοντεφιόρε ντελλ'Άζο (ιταλικά: Montefiore dell'Aso) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Μόνικα Αγιός
Η Μόνικα Αγιός (Mónica Ayos, γεννημένη ως Μαρία Μόνικα Αγιός Κράμερ María Mónica Ayos Crámer, 19 Ιουνίου 1972 -) είναι Αργεντίνα ηθοποιός και χορεύτρια.
Φιλμογραφία
Τηλεόραση
Ταινίες
Θέατρο
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ηθοποιοί
Χριστιανός Λουδοβίκος του Μεκλεμβούργου
Ο Χριστιανός Λουδοβίκος (γερμ. Christian Ludwig, 29 Σεπτεμβρίου 1912 - 18 Ιουλίου 1996) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας (δούκας ως προς τον τίτλο μόνο) του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Βιογραφία
Ο Χριστιανός Λουδοβίκος Ερνέστος Αύγουστος Μαξιμιλιανός Ιωάννης Αλβέρτος Αδόλφος Φρειδερίκος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Δ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Αλεξάνδρας των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου Αυγούστου Β΄ του Αννοβέρου.
Το 1996 απεβίωσε στο Γκουτ Χέμμελμαρκ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν σε ηλικία 84 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1954 τη Βαρβάρα των Χόεντσολλερν, κόρη του Σιγισμούνδου της Πρωσίας, και είχε τέκνα:
Πηγές και Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Λισσός
Η Λισσός ή Λισός ήταν πόλη στη νότια ακτή της αρχαίας Κρήτης. Ήταν ένα από τα επίνεια (το άλλο ήταν η Σύια) της Ελύρου. Ιδρύθηκε την Κλασική περίοδο και άκμασε μέχρι την Ύστερη Αρχαιότητα.
Ιστορία
Η πρώιμη ιστορία της πόλης είναι άγνωστη. Με βάση επιγραφές και νομίσματα του 3ου αιώνα π.Χ., γνωρίζουμε ότι η πόλη συμμάχησε με τον Βασιλιά Μάγα τον Κυρηναίο, και ενταχθήκαμε στη Ένωση των Ορείων. Το Κοινόν των Ορείων αποτελούνταν από τις πόλεις Λισσός, Συία, Ποικιλασσός, Τάρρα, Υρτακίνα και Έλυρος. Η Λισσός είχε ισχυρό εμπορικό και αλιευτικό στόλο.
Το ανώνυμο Σταδιασμός ήτοι περίπλους της μεγάλης θαλάσσης τοποθετεί μεταξύ της Συίας και της Καλαμύδης. Ο πίνακας του Πόιτινγκερ αναφέρει ότι απόσταση μεταξύ της αρχαίας Κανδάνου και της Λισού είναι 16 μίλια (καταγράφηκε ως Lisο). Το όνομά του χώρου επιβεβαιώνεται από επιγραφές. Από όλες τις πόλεις που υπήρχαν σε αυτό το μέρος της ακτής, μόνο η Λισσός φαίνεται να έχει κόψει νομίσματα, γεγονός που συμφωνεί πολύ καλά με τα αποδεικτικά στοιχεία που παρέχονται από το καθεστώς της ως τόπος εμπορικής σημασίας. Το λιμάνι αναφέρεται στον Περίπλου του Ψευδοσκύλακα και οι τύποι των νομισμάτων είναι είτε θαλάσσιοι, είτε ενδεικτικοί της λατρείας της Δικτύννας, όπως θα περίμενε κανείς σε αυτό το μέρος του νησιού. Η εμπρόσθια όψη ενός νομίσματος φέρει την εντύπωση των καλυμμάτων και των αστεριών των Διοσκούρων, και η άλλη μια ρίγα και ένα βέλος. Στο δεύτερο νόμισμα από τη μία πλευρά έχει ένα δελφίνι, και την άλλη ένα γυναικείο κεφάλι, πιθανώς εκείνο της Άρτεμις ή της Δικτύννας. Η Λισσός και η Υρτακίνα ήταν σύμμαχοι και είχαν εμπορική επαφή με κοινό νόμισμα. Τα νομίσματά τους είχαν ένα δελφίνι ή ένα περιστέρι από τη μια πλευρά και ένα αστέρι οκτώ ακτίνων με τη λέξη L / I / S / I / O / N (των Λισιανών) από την άλλη.
Αυτή η κρητική πόλη ήταν έδρα επισκόπου στην εποχή του Ιεροκλή. Η σειρά με την οποία ο Φλαμίνος Κορνήλιος την αναφέρει με τις άλλες επισκοπές στο δυτικό τμήμα του νησιού συμφωνεί με την πραγματική του θέση στην περιοχή του Αγίου Κήρυκου, κοντά στο μικρό χωριό της Σούγιας, 70 χλμ νότια από τα Χανιά.
Η περιοχή πιθανόν εγκαταλείφθηκε μεταξύ του 7ου και 9ου αιώνα μ.Χ..
Κατάσταση και αρχαιολογία
μικρογραφία|Ερείπια του Ασκληπιείου της Λισσού. Η Λισσός καταλαμβάνει ένα μικρό κοίλο ανάμεσα σε λόφους που βλέπουν στη θάλασσα, σαν θέατρο. Κοντά στην εκκλησία της Παναγίας είναι εκεί που φαίνεται να είναι απομεινάρια ενός αρχαίου ναού, που αποτελείται από κίονες από γρανίτη, και λευκά μαρμάρινα θραύσματα, επιστύλια και αετώματα. Παραπέρα, φαίνεται να ήταν ένας άλλος ναός, και ένα θέατρο. Οι τάφοι βρίσκονται στη νοτιοδυτική πλευρά του κάμπου. Είναι λαξευμένοι ανεξάρτητα από το βράχο, με τοξωτές στέγες. Υπάρχουν ίσως πενήντα από αυτούς.
Το 1957–58 η πόλη ανασκάφηκε από τον Ν. Πλάτων. Ανακαλύφθηκαν ερείπια θεάτρου, υδραγωγείου, νεκροταφείου και λουτρών των αρχαίων χρόνων και παλαιοχριστιανικών βασιλικών. Στην περιοχή βρέθηκαν επίσης πολλά αναθηματικά αντικείμενα, τα οποία εκτίθενται τώρα στα Αρχαιολογικά Μουσεία Ηρακλείου και Χανίων. Σε καμία άλλη πόλη της Κρήτης, εκτός από τη Γόρτυνα, δεν βρέθηκαν τόσα πολλά γλυπτά. Αυτό το γεγονός μαρτυρεί την ευημερία και τη δύναμη του Ασκληπιείου της Λισσού. Εκτός από το Ασκληπιείο και τη ρωμαϊκή νεκρόπολη υπάρχουν επίσης δύο ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες: ο Άγιος Κύρικος έχει μερικές ωραίες τοιχογραφίες και το εκκλησάκι της Παναγίας είναι χτισμένο με αρχαίο μαρμάρινο υλικό. Και οι δύο ναοί είναι κτισμένοι στη θέση παλαιοχριστιανικών βασιλικών.
Στη Λισό βρίσκεται μικρή παραλία με χοντρό βότσαλο. Οι αρχαίες λιμενικές εγκαταστάσεις βρίσκονται σήμερα αρκετά μέτρα στην ενδοχώρα, με την ανύψωση της ανατολικής Κρήτης κατά αρκετά μέτρα από ισχυρότατο σεισμό το 365. Η περιοχή σήμερα είναι ακατοίκητη. Είναι προσβάσιμη από τη Σούγια με βάρκα ή με τα πόδια (90 λεπτά με τα πόδια).
Πιμ Λίαρ
Ο Πιμ Λίαρ, ολλανδ. Pim Lier (22 Ιουλίου 1918 - 9 Απρλίου 2015) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δικηγόρος και δικαστικός.
Λισσός
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης
Πιμ Λίαρ
Βιογραφία
Ήταν ο νόθος γιος του Ερρίκου πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της ερωμένης του Μάιν Βέννεκερ. Ο Ερρίκος ήταν νυμφευμένος με τη Βιλελμίνη των Νασσάου της Ολλλανδίας και η Μάιν αργότερα παντρεύτηκε τον Γιαν-Ντερκ Λίαρ-Βινχ.
Το 2015 απεβίωσε στο Άλμελο της Ολλανδίας σε ηλικία 97 ετών.
Π.Δ. 85/2022
Το '''Π.Δ. 85/2022''' (ΦΕΚ Ά 232) είναι Προεδρικό διάταγμα που φέρει τις υπογραφές των ΥΠΕΣ, Μάκη Βορίδη, ΥΠΕΠΘ, Νίκης Κεραμέως, ΑΝΥΠΟΙΚ, Θεοδώρου Σκυλακάκη και της ΠτΔ, Αικατερίνης Σακελλαροπούλου. Καθορίζει το προσοντολόγιο και κλαδολόγιο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αντιστοιχίζοντας και ενοποιώντας διαφόρους κλάδους του δημοσίου.
Η απόφαση για την υποβάθμιση των πτυχίων δραματικών και καλλιτεχνικών σχολών από ΤΕ που βρίσκονταν σε ΔΕ, που συνεπάγεται με αποδοχές ανειδίκευτου εργάτου, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από την πλειοψηφία του καλλιτεχνικού χώρου. Στις 4 Φεβρουαρίου 2023 φοιτητές και καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου προχώρησαν σε κατάληψη του χώρου προς ένδειξη διαμαρτυρίας. Στις 8 Φεβρουαρίου παραιτούνται όλοι οι διδάσκοντες της Σχολής και την επομένη της Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, ενώ είχε προηγηθεί κατάληψη στους χώρους της Σχολής και του Βασιλικού Θεάτρου. Ακολουθούν η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και η σχολή Θεάτρου ΑΠΘ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί Νόμοι
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 – Άλμα εις ύψος γυναικών
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα είναι σε τοπική ώρα (UTC-7).
Προκριματικός γύρος
Πρόκριση: 1,95 μ (Q) ή οι 12 καλύτερες αθλήτριες (q)
Παραπομπές
Α Υψος Γυ
Μοντεγκάλλο
Το Μοντεγκάλλο (ιταλικά: Montegallo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Κβο βάντις (ταινία 1913)
μικρογραφία|Σκηνή από την ταινία. Η ταινία Κβο Βάντις (Quo Vadis?) είναι ιστορικό δράμα ιταλικής παραγωγής του 1913, σε σκηνοθεσία  Enrico Guazzoni για λογαριασμό της κινηματογραφικής εταιρίας Cines. Η ιστορία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του 1896. Αποτελεί αναμφισβήτητα το πρώτο blockbuster στην ιστορία του κινηματογράφου, με διάρκεια δύο ωρών, 5.000 κομπάρσους και υπερπολυτελή σκηνικά, θέτοντας έτσι τα πρότυπα για τα "υπερθεάματα" που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες.
Μοντεμόνακο
Το Μοντεμόνακο (ιταλικά: Montemonaco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Κβο βάντις (ταινία 1913)
Το  Quo Vadis? ήταν, επίσης, η πρώτη ταινία που προβλήθηκε σε ένα πρώτης τάξεως θέατρο του Broadway (το Astor Theatre). Εκεί οι προβολές διήρκησαν για εννέα μήνες, από τον Απρίλιο έως το Δεκέμβριο του 1913. Η πρώτη προβολή στο Λονδίνο έγινε για λογαριασμό του Βασιλιά George V, στο Royal Albert Hall, ο οποίος στο τέλος έδωσε συγχαρητήρια στους καλλιτέχνες.
Μοντεμόνακο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Κβο βάντις (ταινία 1913)
Ένα χρόνο αργότερα, η Ιταλίδα σκηνοθέτης Τζοβάνι Παστρόνε, εμπνεύστηκε το Cabiria (1914), που κατέχει πολλές ομοιότητες με το ''Quo Vadis?. ''Ωστόσο,  το πρώτο διαρκεί περισσότερο, είναι θεματικά πιο σύνθετο και οπτικά πιο εντυπωσιακό.
Υπόθεση
Στα πρώτα χρόνια της εξουσίας του αυτοκράτορα Νέρωνα, ένας στρατιώτης του ερωτεύεται μια νεαρή Χριστιανή σκλάβα, την Λυκία. Ωστόσο,εμπόδιο στην αγάπη τους στέκεται το μίσος του αυτοκράτορα για το Χριστιανισμό. Γεμάτος φιλοδοξία και εμμονή για την απόκτηση της απόλυτης εξουσίας, ο Νέρωνας, διατάζει τους αξιωματικούς του να κάψουν τη Ρώμη, εναποθέτοντας την ευθύνη στους Χριστιανούς. Ως επιπλέον απόδειξη του μίσους του, ο αυτοκράτορας απαγάγει το ζευγάρι και τους στέλνει στην αρένα για να παλέψουν με τα λιοντάρια.
Κάρολος Α΄ του Χοεντσόλερν
Ο Κάρολος Α΄, γερμ. Karl I (1516 - 18 Μαρτίου 1576) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν-Σουαβίας ήταν κόμης του Χοεντσόλερν.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος (επιζών) γιος του Άιτελ-Φρειδερίκου Γ΄ κόμη του Χοεντσόλερν και της Ιωάννας του Βίττχεμ, κόρης του Φιλίππου κυρίου του Μπέερσελ & Μπόουτερσεμ.
Το 1576 απεβίωσε στο κάστρο Ζιγκμαρίνγκεν σε ηλικία 60 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1537 την Άννα, κόρη του Ερνέστου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Άιτελ Φρειδερίκος Δ΄ του Χοεντσόλερν
Ο Άιτελ-Φρειδερίκος Δ΄, γερμ. Eitel-Friedrich IV (7 Σεπτεμβρίου 1545 - 16 Ιανουαρίου 1605) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόμης του Χοεντσόλερν (1576-1605).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Α΄ κόμη του Χοεντσόλερν και της Άννας, κόρης του Ερνέστου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
Το 1605 απεβίωσε στο Χέχινγκεν σε ηλικία 60 ετών και τάφηκε στη μονή του Αγ. Λούτσεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1568 τη Βερόνικα, κόρη του Καρόλου Α΄ του Όρτενμπουρκ· δεν απέκτησε τέκνα.
Το 1573 απεβίωσε η Βερόνικα και ο Άιτελ-Φρειδερίκος Δ΄ έκανε το 1574 δεύτερο γάμο με τη Σίβυλλα, κόρη του Φρόμπεν-Χριστοφόρου κόμη του Τσίμμερν και είχε τέκνα:
Το 1599 απεβίωσε η Σίβυλλα και το 1601 ο Άιτελ-Φρειδερίκος Δ΄ έκανε τρίτο γάμο με την Ιωάννα, κόρη του Φιλίππου κόμη του Έμπερσταϊν· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Αιτελ Φρειδερικος Δ΄
Εξιδανίκευση του παρελθόντος (ψυχολογία)
Αν και η εξιδανίκευση του παρελθόντος είναι μια γνωστική προκατάληψη, η οποία διαστρεβλώνει την άποψη ενός ατόμου για την πραγματικότητα σε κάποιο βαθμό, μερικοί άνθρωποι θεωρούν ότι μπορεί εν μέρει να εξυπηρετεί έναν χρήσιμο σκοπό για την αύξηση της αυτοεκτίμησης και της συνολικής αίσθησης ευημερίας ενός ατόμου. Οι απλοποιήσεις και οι υπερβολές των αναμνήσεων μπορεί επίσης να διευκολύνουν τον εγκέφαλο των ανθρώπων να αποθηκεύει μακροχρόνιες μνήμες, καθώς η απουσία λεπτομερειών μπορεί να μειώσει το βάρος αυτών των αναμνήσεων στον εγκέφαλο και να κάνει τον εγκέφαλο να απαιτεί λιγότερες νευρικές συνδέσεις σχηματίζουν και αποθηκεύουν τις αναμνήσεις.
Η εξιδανίκευση του παρελθόντος σχετίζεται επίσης με την έννοια της παρακμής και του εκφυλισμού και με εκφράσεις του τύπου «τον παλιό καλό καιρό».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γνωστικές προκαταλήψεις Κατηγορία:Ψυχολογία Κατηγορία:Ψυχολογικά φαινόμενα
Γεώργιος Κιβωτός
Προερχόταν από οικογένεια με μεγάλη ναυτική παράδοση, της οποίας η ενασχόληση με το εμπόριο και τη ναυτιλία έχει τις ρίζες της στην εποχή του Βυζαντίου. Με την άλωση της Πόλης, τα μέλη της οικογένειας διασκορπίστηκαν στην Ύδρα, την Εύβοια και τα Επτάνησα (στη Ζάκυνθο το όνομα συναντάται ως "Κιβετός"). Η πρώτη επισήμως καταγεγραμμένη αναφορά της δραστηριοποίησης της οικογένειας στις θαλάσσιες μεταφορές, συναντάται στα εμπορικά αρχεία της Μασσαλίας, όπου στους καταλόγους του έτους 1702, γίνεται σαφής αναφορά στον Έλληνα Πλοίαρχο, Georges Kivotos εκ της νήσου Ύδρας.
Το 1809, το φορτηγό πλοίο του Κιβωτού εκτοπίσματος 485 τόνων, δέχτηκε επίθεση μεταξύ του στενού Σικελίας-Μάλτας από κορβέττα στην οποία επέβαιναν Αλγερινοί πειρατές. Παρά την ανωτερότητα του αντιπάλου πλοίου, τόσο σε αριθμό πυροβόλων όσο και σε μέγεθος και ταχύτητα, ο Κιβωτός και το πλήρωμά του, κατόρθωσαν όχι μόνο να αποκρούσουν την επίθεσή του, αλλά και να το βυθίσουν. Όπως χαρακτηριστικά αναγράφεται στην "Ιστορία της νήσου Υδρας πρό της (Ελληνικής) Επαναστάσεως του 1821" του Γεωργίου Δ. Κριεζή: «...αλλά μετά την πράξιν ταύτην, ωρκίσθησαν άπαντες δια τον φόβον από των Τούρκων, ίνα μη είπωσιν εις τίνα το ηρωικόν τούτο κατόρθωμα και διαφημισθείν είς την Οθωμανικήν εξουσίαν. Αλλά το μυστικόν τούτο και τοι ρητώς απαγορευθέν υπό του Πλοιάρχου, διεκοίνωσαν οι ναύται έπειτα εις πολλούς υπό εμπιστοσύνην».
Με το πέρας της πρότελευταίας του θητείας (1819) και με την επανάσταση να βρίσκεται πρό των πυλών, αναχωρεί με τους επίσης μυημένους στη Φιλική Εταιρεία Υδραίους καραβοκύρηδες, Ανδρέα Μιαούλη και Α. Δρίτζα για την Βενετία. Οι τρείς τους μένουν εκεί κατά το πρώτο εξάμηνο του 1820 και επιδίδονται σε μία σειρά ναυπηγήσεων νέων, μεγαλύτερων και βαρύτερα εξοπλισμένων πλοίων, τα οποία στη συνέχεια θα τα θέσουν στην υπηρεσία του εθνοαπελευθερωτικού αγώνα. Στις 20 Ιουλίου 1821 μαζί με τους Φραγκίσκο Βούλγαρη, Μανώλη Τομπάζη και Ανδρέα Μιαούλη έθεσαν με έγγραφό τους στη διάθεση της πατρίδας τις υπηρεσίες τους και το σύνολο των πλοίων τους, καθώς και ένα μεγάλο μέρος της προσωπικής τους περιουσίας.
Ο Κιβωτός, με ναυαρχίδα του το μπρίκι «ΗΡΑΚΛΗΣ», συμμετείχε σε πολλές αναμετρήσεις του κατά θάλασσαν αγώνα, αρκετές εξ αυτών στο πλευρό του επιστήθιου φίλου του, Ανδρέα Μιαούλη. Η μεγαλύτερή του στιγμή, ήταν όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με δύο Αιγυπτιακά πλοία τα οποία τον περικύκλωσαν. Οι Αιγύπτιοι γνώριζαν ότι βάζοντας το πλοίο του στη μέση, ο Έλληνας Πλοίαρχος δεν είχε άλλη επιλογή από το να παραδοθεί, καθώς σε τέτοιες περιπτώσεις η βύθιση είναι δεδομένη. Ωστόσο ο Κιβωτός, ενημέρωσε το πλήρωμά του, ότι δεν σκόπευε να καταθέσει τα όπλα και διέταξε άπνατες να λάβουν θέσεις μάχης. Ορισμένοι από τους άνδρες του, θεώρησαν εντελώς παράτολμο το εγχείρημα αυτό, καθώς το να βάλει ένα πλοίο του αυτού μεγέθους ταυτόχρονα και με τις δύο ομοχειρίες, υπήρχε σοβαρή περίπτωση να ανοίξει στα δύο και να βυθιστεί άμεσα. Ο ίδιος όμως αντέκρουσε αυτές τις αντιρρήσεις, αναφερόμενος στο γεγονός ότι την ναυπήγησης του πλοίου του, είχε επιβλέψει ο ίδιος και επικαλούμενος τον πατριωτισμό τους, έπεισε μέχρι και το τελευταίο. Έτσι, όταν τα εχθρικά πλοία πλησίασαν σε απόσταση βολής, έτοιμα να καταλάβουν το πλοίο, ο «ΗΡΑΚΛΗΣ» έβαλε με όλα τα του τα πυροβόλα συντογχρόνως. Μέχρι να συνέλθουν από τον αιφνιδιασμό τα Αιγυπτιακά πληρώματα, ο Κιβωτός είχε ήδη αλλάξει θέση βολής και σφυροκοπόντας τα εναλλάξ κατάφερε να τα βυθίσει και τα δύο!
Στη συνέχεια, ο Γεώργιος Κιβωτός έγινε ο πρώτος υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, του σύγχρονου Ελληνικού κράτους. Το 1823 κατά την διάρκεια των εργασιών της Β΄ Εθνοσυνέλευσης Άστρους εκλέχτηκε μέλος του Εκτελεστικού του 1823, της δεύτερης ελληνικής κυβέρνησης, όπου διορίσθηκε υπουργός των ναυτικών μαζί με τους Ιωάννη Λαζάρου και Ιωάννη Καλημέρη.
Με την παραίτηση των Λαζάρου και Καλημέρη (τον Δεκέμβριο του 1823 και τον Μάιο του 1824 αντίστοιχα), ο Γεώργιος Κιβωτός έμεινε μόνος στη θέση του Υπουργού. Αργότερα, εξελέγη Βουλευτής κατά την πρώτη διακυβέρνηση της χώρας από το κόμμα του Δημήτριου Βούλγαρη.