cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντένις Αλιμπέκ
Επιστροφή στη Ρουμανία
Κατά τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του 2014 αποκτήθηκε από τη Άστρα Τζιούρτζιου, επιστρέφοντας μόνιμα στο ρουμανικό πρωτάθλημα (είχε προηγηθεί τη σεζόν 2012/13 το πέρασμά του από τη Βιτορούλ με τη μορφή δανεισμού από την Ίντερ όπου πέτυχε 5 τέρματα σε 23 συμμετοχές). Στην Άστρα έμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2017: μέτρησε 32 γκολ σε 64 αγώνες πρωταθλήματος, πανηγυρίζοντας παράλληλα την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος (2015/16), ενός κυπέλλου (2013/14) και δύο σούπερ καπ (το 2014 και το 2016), ενώ αναδείχτηκε Ρουμάνος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς για το 2016. Τον Ιανουάριο του 2017 μεταγράφηκε στη Στεάουα Βουκουρεστίου, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της σεζόν 2017/18. Ακολούθως επανήλθε στην Άστρα Τζιούρτζιου, όπου έμεινε για 2,5 χρόνια πετυχαίνοντας 20 τέρματα σε 56 συμμετοχές για το πρωτάθλημα.
Κάισερισπορ και δανεισμοί
Στα μέσα της σεζόν 2020/21 ο Αλιμπέκ μεταγράφηκε στην τουρκική Κάισερισπορ αγωνιζόμενος σε 15 παιχνίδια και σκοράροντας δύο φορές. Στην αρχή της επόμενης αγωνιστικής περιόδου δόθηκε δανεικός στη ρουμανική ΤΦΡ Κλουζ, από όπου αποχώρησε μετά από μερικούς μήνες. Τον Ιανουάριο του 2022 αποκτήθηκε με τη μορφή δανεισμού από τον Ατρόμητο Αθηνών μέχρι και το τέλος της σεζόν. Με την ολοκλήρωση της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος είχε 8 συμμετοχές και 2 γκολ.
Εθνική ομάδα
μικρογραφία|214x214εσ|Ο Αλιμπέκ σε αγώνα της Εθνικής Ρουμανίας στο EURO 2016. Αφού διετέλεσε επί σειρά ετών διεθνής με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ρουμανίας (U17, U19 και U21), ο Αλιμπέκ πραγματοποίησε τον Οκτώβριο του 2015 το επίσημο ντεμπούτο του με την Εθνική ανδρών της Ρουμανίας, περνώντας ως αλλαγή στις καθυστερήσεις του εκτός έδρας αγώνα με τα Νησιά Φερόε που έληξε με επικράτηση των Ρουμάνων (3-0). Τον Μάιο του 2016 πέτυχε το πρώτο του γκολ με την Εθνική σε φιλική ήττα από την Ουκρανία. Στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε στην αποστολή της Ρουμανίας για την τελική φάση του Euro 2016, όπου έλαβε μέρος στις αναμετρήσεις με αντιπάλους τη Γαλλία και την Αλβανία. Συνολικά μετράει 22 συμμετοχές με το εθνόσημο έχοντας σκοράρει δύο φορές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Τσεμέρνιτσα (βουνό)
Η Τσεμέρνιτσα (σερβικά κυριλλικά: Чемерница, σερβικά λατινικά: Čemernica) είναι βουνό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Κορυφή της αποτελεί το Γκόλι Βις, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1,339 μέτρων. Αποτελεί τμήμα των Δειναρικών Άλπεων.
Γεωγραφία
Η Τσεμέρνιτσα αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου του Βλάσιτς, ο οποίος βρίσκεται στα κεντροανατολικά της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Βρίσκεται εντός του εδάφους των δήμων του Μρκόνιτς Γκραντ, της πόλεως της Μπάνια Λούκα και του Κνέζεβο, στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας, σε κοντινή απόσταση του Κότορ Βάρος (βορειοανατολικά), του Κνέζεβο (ανατολικά) και του Μπότσατς (δυτικά). Εκτείνεται νότια του όρους της Μάνιατσα και περιτριγυρίζεται, καθώς και γειτνιάζει, από τον ποταμό Βρμπας και δύο εκ των παραποτάμων του, τον Ούγκαρ και τη Βρμπάνια.
Γεωλογία
Η Τσεμέρνιτσα χαρακτηρίζεται από καρστικό ανάγλυφο, με δολομίτες και ασβεστολιθικά πετρώματα. Αριθμός πηγών αναβλύζουν στα βόρεια και στο μέσον του βουνού, όπως, μεταξύ άλλων, το Βίντοβο Βρέλο, η Βούτσια Λόκβα και η Νόβα Βόντα. Αντιθέτως, το νότιο τμήμα του βουνού είναι σχετικά ξηρό.
Βλάστηση
Η Τσεμέρνιτσα καλύπτεται κυρίως από φυλλοβόλα δάση (κουκουναριές, φλαμουριές, οξιές κτλ.). Το βορειοανατολικό τμήμα του βουνού καλύπτεται από λιβάδια που χρησιμοποιούνται για τη θερινή βόσκηση των βοοειδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Κορυφές των Δειναρικών Άλπεων
Μπολαντό
Το Μπολαντό (γαλλικά: Bolandoz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ντογουμπαγιαζίτ
Το Ντογουμπαγιαζίτ (τουρκικά: Doğubayazıt), γνωστό και ως Μπαζίντ (κουρδικά: Bazîd) και Νταρούινκ (αρμενικά: Դարույնք), είναι πόλη και διαμέρισμα στην τουρκική Επαρχία Άγρι, όντας το ανατολικότερο διαμέρισμα της Τουρκίας, κοντά στα σύνορα με το Ιράν. Αποτελεί κουρδικός οικισμός και πρώην αρμενικός οικισμός στην ιστορική περιοχή της Δυτικής Αρμενίας. Το υψόμετρό του φτάνει τα 1.625 μέτρα και η έκτασή του είναι 2.383 χλμ². Ο πληθυσμός του διαμερίσματος το 2010 ήταν 115.354 κάτοικοι (από 73.794 το 1980) από τους οποίους οι 69.447 ζουν στην πόλη Ντογουμπαγιαζίτ, ενώ οι υπόλοιποι στη γύρω ύπαιθρο. Γνωστή και ως Κουρντάβα, η πόλη ήταν η πρωτεύουσα της αυτοαποκαλούμενης Δημοκρατίας του Αραράτ, ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους με κέντρο την επαρχία Άγρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Δυτική Αρμενία
Γιόβαν Τ. Μάρκοβιτς
Ο '''Γιόβαν Τ. Μάρκοβιτς' (σερβικά κυριλλικά: Јован Ђ. Марковић, σερβικά λατινικά: Jovan Đ. Marković'', Τσούπρια, 1 Οκτωβρίου 1924 - 12 Φεβρουαρίου 2005) ήταν Σέρβος γεωγράφος και καθηγητής στη Σχολή Γεωγραφίας του Βελιγραδίου.
Βιογραφία
Γεννημένος το 1924 στην Τσούπρια του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, ο Μάρκοβιτς ολοκλήρωσε τις σπουδές γεωγραφίας του το 1951, λαμβάνοντας σχετικό ακαδημαϊκό τίτλο από τη Σχολή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Μεταξύ του 1950 και του 1959, εργάστηκε για λογαριασμό του Γεωγραφικού Ινστιτούτου «Γιόβαν Τσβίγιτς» του ΣΑΝΟ. Το 1959, εξελέγη ως αναπληρωτής καθηγητής στο Γεωγραφικό Ινστιτούτο της Σχολής Φυσικών Επιστημών και Μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι γεωγράφοι Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι
Ριχίλδη των Αρδεννών
Η Ριχίλδη των Αρδεννών ή Ριχίλδη της Προβηγκίας (Γαλλική γλώσσα : Richilde d'Ardennes, 845 - 2 Ιουνίου 910) ήταν η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Καρόλου του Φαλακρού. Με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Φράγκων, αυτοκράτειρα και μετά τον θάνατο του συζύγου της αντιβασίλισσα. Η Ρισίλντ ήταν κόρη του Μπιβίν του Γκορζ κόμη των Αρδεννών και της Ριχίλδης, κόρης του Μπόζο του Πρεσβύτερου, αδελφός της ήταν ο Μπόζο της Προβηγκίας μέλος του Οίκου των Μποζονιδών. Η από μητέρα θεία της Τευτβέργα παντρεύτηκε τον Λοθάριο Β΄ της Λοθαριγγίας.
Παντρεύτηκε τον Κάρολο τον Φαλακρό όταν πέθανε η πρώτη σύζυγος του Ερμεντρούδη της Ορλεάνης (870), ο στόχος του γάμου ήταν να εξασφαλίσει ο Φράγκος βασιλιάς την κυριαρχία του στην Λοθαριγγία μέσω της πανίσχυρης οικογένειας της. Με τον Κάρολο τον Φαλακρό απέκτησε 5 παιδιά αλλά μόνο η μεγαλύτερη η Ροτίλδη έφτασε στην ενηλικίωση. Η Ρισίλντ είχε τον ρόλο του αντιβασιλιά την εποχή που έλλειπε ο Κάρολος ο Φαλακρός. Όταν πέθανε ο θετός της γιος Λουδοβίκος ο Τραυλός (10 Απριλίου 879) τα παιδιά του ήταν πολύ μικρά, η Ρισίλντ ήθελε να τοποθετήσει κηδεμόνα και αντιβασιλιά τον αδελφό της Μπόζο, οι ευγενείς αρνήθηκαν κατηγορηματικά επειδή φοβήθηκαν ότι ήθελε να σφετεριστεί τον θρόνο. Η Ρισίλντ μετά την αποτυχία βοήθησε τον Μπόζο να γίνει βασιλιάς της Προβηγκίας. Όταν πέθαναν οι θετοί της εγγονοί Λουδοβίκος Γ΄ της Γαλλίας (882) και Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας η Ρισίλντ προσπάθησε να επιβάλει την εξουσία της. Οι ευγενείς ωστόσο που βρέθηκαν σε μεγάλο κίνδυνο από τις επιδρομές των Βίκινγκ και αναζητούσαν έναν ισχυρό βασιλιά την ανάγκασαν να δραπετεύσει στην Προβηγκία, στην αυλή του ανεψιού της Λουδοβίκου του Τυφλού όπου έζησε μέχρι τον θάνατο της (2 Ιουνίου 910)
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Κάρολο τον Φαλακρό (870) απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων Κατηγορία:Βασίλισσες της Λομβαρδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας
Μποντεβάλ
Το Μποντεβάλ (γαλλικά: Bondeval) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μπονάλ (Ντου)
Το Μπονάλ (γαλλικά: Bonnal) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί πάγου Σουηδίας
Το Πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου Σουηδίας (σουηδικά: Svenska Hockeyligan) αποτελεί την κορυφαία διοργάνωση στη Σουηδία και διοργανώνεται από την Σουηδική Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου (Svenska Ishockeyförbundet). Η πρώτη σεζόν με την ονομασία Ελιτσέριεν ξεκίνησε το 1975-76. Το Σουηδικό πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου έχει παιχτεί σε διάφορες μορφές από το 1922. Με βάση τις απολαβές των παικτών το 2006, κατατάσσεται ως το τέταρτο πιο ακριβοπληρωμένο επαγγελματικό πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου στον κόσμο (πίσω από το Νάσιοναλ Χόκεϊ Λιγκ, Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ, και την Τσεχική Εξτραλίγκα). Από το 2011, το Ελιτσέριεν ξεπέρασε ακόμα και το Νάσιοναλ Χόκεϊ Λιγκ. Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η Τζουργκάρντεν η οποία έχει κατακτήσει 16 συνολικά πρωταθλήματα και ακολουθεί η Μπρύνας ΙΦ με 12. Το πρωτάθλημα αποτελείται από 12 ομάδες και διαρκεί από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Απρίλιο. Την περίοδο 2010-11 πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η Φάριεσταντς BK.
Ιστορία
Το Σουηδικό πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου απονεμήθηκε για πρώτη φορά στην Σουηδική ιστορία το 1922, μόλις δύο χρόνια μετά το χόκεϊ επί πάγου εισήχθη στη Σουηδία από τον Αμερικανό σκηνοθέτη Raoul Le Mat. Η ΙΚ Γκέτα κέρδισε το πρώτο πρωτάθλημα στις 12 Μαρτίου του 1922 επικρατώντας της Χάμαρμπυ ΙΦ με 6-0.
Το πρωτάθλημα Σουηδίας με την ονομασία Ελιτσέριεν ξεκίνησε στις 5 Οκτωβρίου 1975, στο οποίο κάθε ομάδα έπαιξε συνολικά 36 παιχνίδια. Αρχικά το πρωτάθλημα αποτελούνταν από 10 ομάδες αλλά επεκτάθηκε το 1987 με 2 επιπλέον ομάδες.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Σουηδία Κατηγορία:Χόκεϊ επί πάγου στη Σουηδία
Λίμνη Πάιγιανε
61.58333°N, 25.5°W
Η Λίμνη Πάιγιανε (φινλανδικά: Päijänne) είναι η 2η μεγαλύτερη λίμνη της Φινλανδίας με έκταση 1.080 τ.χλμ.. Η λίμνη καταλήγει στο Φινλανδικό κόλπο μέσω του ποταμού Κύμι. Τα κυριότερα νησιά από το βορρά προς νότο είναι τα Βουορίτσαλο, Μουουράτσαλο, Ονκίσαλο, Γιουντίνσαλο, Εντέσσαλο, Ταϊβάσσαλο, Χαουκκάσαλο, Βεχκασάλο, Μουστάσσαλο, Βιρμάιλανσααρι και Σαλονσάαρι, με το μεγαλύτερο να είναι το Βιρμάιλανσααρι.
Οι μεγαλύτερες πόλεις στις ακτές της λίμνης Πάιγιανε είναι η Γυβάσκυλα στον Βορρά και η Λάχτι στο Νότο.
Ένα υπόγειο υδραγωγείο, η Σήραγγα Νερού Πάιγιανε συνδέει τη λίμνη με το Ελσίνκι, παρέχοντας στην περιοχή νερό. Το βαθύτερο σημείο από κάθε άλλη λίμνη της Φινλανδίας βρίσκεται στην Πάιγιανε (95.3 μέτρα).
Παραπομπές
Παιγιανε
Σάτμπι
thumb|280px|Ένα τζαμί και μία εκκλησία στην οδό Διώρυγας του Σουέζ στο Σάτμπι. Διακρίνονται οι ράγες του τραμ thumb|280px|Η [[κόπτες|κοπτική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου]] Το Σάτμπι ή Σάτμπυ (αραβικά: الشاطبي‎) είναι συνοικία της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο. Η ονομασία προέρχεται από τον ανδαλουσιανό λόγιο και επιστήμονα του 13ου αιώνα Σέχη Αμπού Αμπντουλάχ Αλ-Σάτμπι (1189-1273). Ο Αλ-Σάτμπι πέθανε στην Αλεξάνδρεια και θάφτηκε σε μαυσωλείο που χτίστηκε στη περιοχή. Το μαυσωλείο στους επόμενους αιώνες δέχτηκε χιλιάδες προσκυνητές, με αποτέλεσμα με τα χρόνια να αναδειχτεί σε τοπονύμιο, δίνοντας το όνομα του Αλ-Σάτμπι σε ολόκληρη την συνοικία. Στη περιοχή βρίσκεται σήμερα και το λεγόμενο "ελληνικό τετράγωνο", στο οποίο δραστηριοποιείται η ελληνική κοινότητα της πόλης.
Στο Σάτμπι βρίσκεται επίσης το κυριότερο νεκροταφείο της Αλεξάνδρειας, το οποίο σχεδιάστηκε το 1919 από τον Σερ Ρόμπερτ Λόριμερ. Ένα τμήμα του νεκροταφείου είναι στρατιωτικό, στο οποίο έχουν θαφτεί οι στρατιώτες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του Πρώτου και Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. 2.259 τάφοι στρατιωτών προέρχονται από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και 503 από τον Δεύτερο.
Κοντά στην θάλασσα και δίπλα στο Κολλέγιο του Αγίου Μάρκου, υπάρχει η αρχαία νεκρόπολη της Αλεξάνδρειας, η οποία χρονολογείται στα χρόνια της δυναστείας των Πτολεμαίων και θεωρείται ότι είναι η αρχαιότερη της πόλης.
Ιδρύματα
Πολλά σημαντικά ιδρύματα και σύλλογοι εδρεύουν στο Σάτμπι. Κάποια από αυτά είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες της Αλεξάνδρειας
Μποναί (Ντου)
Το Μποναί (γαλλικά: Bonnay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Συζάν Σμιτ
Η Συζάν Σμιτ (γαλλικά : Suzanne Schmitt) γεννημένη το 1928 είναι γαλλίδα πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Αναφέρεται και με το επώνυμο του συζύγου της D. Le Besnerais, που παντρεύτηκαν το 1954.
Αγωνίστηκε στο Γαλλικό πρωτάθλημα ανελλιπώς από το 1950 έως το 1968 με μεγαλύτερη της επιτυχία την δεύτερη θέση το 1954 στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Μοντ Γκατιέ. Είχε συμμετάσχει και στο Γουίμπλεντον από το 1951 έως το 1955.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν πρώτη στο μονό γυναικών το 1953 όπου στον τελικό νίκησε την Ζακλίν Κερμινά με 7-5, 6-3.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Μπονετάζ
Το Μπονετάζ (γαλλικά: Bonnétage) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Γκαβριίλ Ιλιζάροφ
Ο Γκαβριίλ Αμπράμοβιτς Ιλιζάροφ (ρωσικά: Гавриил Абрамович Илизаров) (15 Ιουνίου 1921 - 24 Ιουλίου 1992) ήταν Σοβιετικός ιατρός και ορθοπεδικός χειρουργός, γνωστός για την εφεύρεση της συσκευής Ιλιζάροφ για την επιμήκυνση των οστών των άκρων και για τη μέθοδο χειρουργικής που πήρε το όνομά του, τη χειρουργική επέμβαση Ιλιζάροφ.
Ζωή και εργασία
Ο Ιλιζάροφ ήταν το μεγαλύτερο από τα έξι παιδιά μιας φτωχής εβραϊκής οικογένειας στη Μπιαουοβιέζα του Βοεβοδάτου Πολεσίας της Πολωνίας. Λίγο μετά τη γέννησή του, η οικογένεια μετακόμισε στους γονείς του πατέρα του στην πόλη Κούσαρ του Αζερμπαϊτζάν, κοντά στο Γκιρμιζί Γκεσεμπέ. Ο πατέρας του, ο Αμπράμ Ιλιζάροφ, ήταν ορεινός Εβραίος από το Κούσαρ, ενώ η μητέρα, η Γκόλντα Ρόζενμπλουμ, ήταν εβραϊκής ασκεναζικής καταγωγής. Αποφοίτησε από το Ραμπφάκ Ιατρικής του Μπουινάκσκ (ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα που ιδρύθηκε για την προετοιμασία εργαζομένων και αγροτών για την τριτοβάθμια εκπαίδευση) το 1939 και εισήλθε στην Ιατρική Σχολή της Κριμαίας στη Συμφερόπολη. Μετά το ξέσπασμα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου το 1941 η σχολή μεταφέρθηκε στην Κιζιλορντά στο Καζακστάν. Αφού τελείωσε τη σχολή το 1944, ο Ιλιζάροφ στάλθηκε σε ένα αγροτικό νοσοκομείο στη Ντολγκόφκα, ένα χωριό στο Όμπλαστ του Κουργκάν στη Σιβηρία, 2.000 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας. Το 1950, έλαβε θέση στο Τμήμα Γενικής Χειρουργικής του Περιφερειακού Νοσοκομείου του Κουργκάν, το οποίο περιλάμβανε καθήκον χειρουργού με το αεροπορικό ασθενοφόρο. Το 1955, έγινε Αρχηγός του Τμήματος Τραύματος και Ορθοπεδικών στο Περιφερειακό Νοσοκομείο Βετεράνων Πολέμου στο Κουργκάν.
Πειράματα σε οστά
δεξιά|μικρογραφία| Μία συσκευή Ιλιζάροφ που θεραπεύει μια σπασμένη [[κνήμη και την περόνη.]] Η ειδικότητα του Ιλιζάροφ πραγματοποιήθηκε στην ορθοπεδική χειρουργική επέμβαση, κατά την οποία ανέπτυξε ένα σύστημα εξωτερικής στερέωσης (1951). Ανακάλυψε ότι κόβοντας προσεκτικά ένα κόκκαλο χωρίς να κόψει το περιόστεο γύρω από αυτό, θα μπορούσε κάποιος να χωρίσει τα δύο μισά ενός οστού ελαφρώς και να τα στερεώσει στη θέση τους, και το οστό θα μεγαλώσει για να γεμίσει το κενό. Ανακάλυψε επίσης ότι τα οστά μεγαλώνουν με αρκετά ομοιόμορφο ρυθμό σε ανθρώπους και ανά περίσταση.
Αυτά τα πειράματα οδήγησαν στο σχεδιασμό αυτού που είναι γνωστό ως συσκευή Ιλιζάροφ, το οποίο κρατά ένα αποκομμένο κόκαλο στη θέση του, χάρη σε ένα πλαίσιο και πείρους μέσω του οστού, και διαχωρίζει τα μισά του οστού κατά μια μικρή ποσότητα. Επαναλαμβάνοντας αυτό με την πάροδο του χρόνου, με τον ρυθμό της ανάπτυξης του οστού, είναι δυνατόν να επεκταθεί ένα οστό κατά την επιθυμητή ποσότητα. Η διαδικασία εμπνεύστηκε από μία τοξοτή σάγη σε ιππήλατη άμαξα. Στα πρώτα στάδια χρησιμοποιήθηκαν μέρη ποδηλάτων για το πλαίσιο.
Για πολύ καιρό, ο Ιλιζάροφ αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό, αντίσταση και πολιτικές δολοπλοκίες από το ιατρικό ίδρυμα στη Μόσχα, το οποίο προσπάθησε να τον δυσφημίσει ως «κομπογιαννίτη». Ωστόσο, τα σταθερά αυξανόμενα στατιστικά των επιτυχημένων θεραπειών ασθενών οδήγησαν σε μια αυξανόμενη φήμη του Ιλιζάροφ σε ολόκληρη τη χώρα. Έγινε γνωστός μεταξύ των ασθενών ως «μάγος από το Κουργκάν». Το 1968, ο Ιλιζάροφ υπερασπίστηκε τη διδακτορική του διατριβή στο Περμ και του απονεμήθηκε ο τίτλος «Ιατρός Επιστημών», παρακάμπτοντας τον βαθμό του «Υποψήφιου Επιστημών» για τον οποίο είχε αρχικά προετοιμαστεί η διατριβή.
Μια σημαντική ανακάλυψη ήρθε το 1968, όταν ο Ιλιζάροφ εγχείρησε επιτυχώς τον Βαλέρι Μπρούμελ, τον Ολυμπιονίκη πρωταθλητή του 1964 και έναν μακρόχρονο κάτοχο του παγκόσμιου ρεκόρ στο άλμα εις ύψος ανδρών, ο οποίος τραυμάτισε το δεξί του πόδι σε ατύχημα με μοτοσικλέτα. Πριν απευθυνθεί στον Ιλιζάροφ, ο Μπρούμελ πέρασε περίπου τρία χρόνια με ανεπιτυχείς θεραπείες σε διάφορες κλινικές και υπέστη επτά επεμβατικές και 25 μη επεμβατικές χειρουργικές επεμβάσεις.
Κέντρο Ιλιζάροφ
Σήμερα, το προσωπικό περιλαμβάνει δέκα καθηγητές, 34 Ιατρούς Επιστημών και 193 Υποψήφιους Επιστημών. Το Κέντρο περιλαμβάνει μια κλινική εξωτερικών ασθενών όπου 250 ασθενείς μπορούν να ζητούν συμβουλές καθημερινά, ένα νοσοκομείο με 800 κρεβάτια, ένα πειραματικό τμήμα και μια χειρουργική κλινική σε ζώα. Κάθε χρόνο πάνω από 9.000 άτομα υποβάλλονται σε θεραπεία στο ΡΕΚΑΤΟ.
Διεθνής αναγνώριση
Διάφορες αναφορές για την επιτυχή μεταχείριση του Μπρούμελ από τον Ιλιζάροφ εμφανίστηκαν στον δυτικό τύπο. Ο πρώτος ξένος ιατρικός επισκέπτης ήταν ο Δρ Γιόχανες Χέλινγκερ από την Ιατρική Ακαδημία της Ερφούρτης της πρώην Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας το 1970. Έκανε μια πρώτη δημοσίευση σε ένα δυτικό ιατρικό περιοδικό για τη μέθοδο Ιλιζάροφ.
Το 1980, κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, ο Κάρλο Μάουρι, ένας Ιταλός ορειβάτης, εξερευνητής και φωτορεπόρτερ, με τις προτροπές του Ρώσου συναδέλφου του, Γιούρι Σενκέβιτς, ταξίδεψε στο Κουργκάν της Σοβιετικής Ένωσης, με σκοπό να υποβληθεί σε θεραπεία από τον Ιλιζάροφ για ένα κνημιαίο κάταγμα που επουλώθηκε εσφαλμένα μετά από ατύχημα σε σκι δέκα χρόνια νωρίτερα. Οι Ιταλοί γιατροί είχαν εγκαταλείψει εδώ και καιρό την ελπίδα για οποιαδήποτε χειρουργική βελτίωση στο πόδι του. Ο Ιλιζάροφ απόσπασε την άκαμπτη μη ένωση στην κνήμη του κατά 2 εκατοστά, θεραπεύοντας την ψευδόρθρωση, διόρθωσε μια παραμόρφωση των ιπποειδών με απόσπαση και επιμήκυνε το πόδι του. Ο Μάρου ονόμασε τον Ιλιζάροφ «Μιχαήλ Άγγελο των Ορθοπεδικών». Κατά την επιστροφή του στην Ιταλία, η θεραπεία του ποδιού του Μάουρι εξέπληξε τους ορθοπεδικούς χειρουργούς. Μετά από αυτό, ο Ιλιζάροφ προσκλήθηκε από τον Αντόνιο Μπιάνκι-Μαγιόκι και τον Ρομπέρτο Κατάνεο ως προσκεκλημένος ομιλητής στο συνέδριο της AO Foundation Ιταλίας το 1981 στο Μπελάτζο. Έδωσε τρεις διαλέξεις στα συνέδρια, σε περισσότερους από 200 συμμετέχοντες από την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ελβετία, την Αυστρία και τη Γερμανία. Στο τέλος των διαλέξεων, ο Ιλιζάροφ κέρδισε δέκα λεπτά αποθέωσης. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο Ιλιζάροφ έδωσε διάλεξη έξω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα.
Το 1982, η Ένωση για τη Μελέτη και την Εφαρμογή των Μεθόδων του Ιλιζάροφ (ΕΜΕΜΙ) ιδρύθηκε στην Ιταλία. Το 1983, η Medicalplastic, μια εταιρεία που ανήκε στον Μπιάνκι-Μαγιόκι, έλαβε την άδεια για την τεχνική από τις σοβιετικές αρχές, κατέγραψε το εμπορικό σήμα ILIZAROV και άρχισε να παράγει και να εμπορεύεται τη συσκευή Ιλιζάροφ. Τα επόμενα χρόνια, η μέθοδος Ιλιζάροφ εξαπλώθηκε ραγδαία στο μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης. Η ΕΜΕΜΙ διοργάνωσε μαθήματα σε Ιταλία, Πορτογαλία, Ελβετία, Γαλλία, Ισπανία, Ελλάδα, Βραζιλία και Ηνωμένες Πολιτείες. Ομάδες της ΕΜΕΜΙ δημιουργήθηκαν στη Γαλλία, στην Ισπανία, στο Βέλγιο, στην Πορτογαλία και στη Βραζιλία.
Την περίοδο 1986-1987, η τεχνική μεταφέρθηκε στη Βόρεια Αμερική από τον Βίκτορ Φράνκελ, πρόεδρο του Νοσοκομείου για Κοινές Νόσους, τον Ντρορο Πάλεϊ, τον Άλφρεντ Ν. Γκράντ και τον Στιούαρτ Γκριν, ο οποίος, το 1992, επιμελήθηκε την πρώτη αγγλική μετάφραση του βιβλίου του Ιλιζάροφ. Πάνω από 300 Αμερικανοί ορθοπεδικοί χειρουργοί παρακολούθησαν ένα διεθνές συμπόσιο που διοργανώθηκε το 1987 στη Νέα Υόρκη από το Νοσοκομείο Κοινών Νόσων και την εταιρεία Smith & Nephew για να ακούσουν τις διαλέξεις του Ιλιζάροφ. Η Smith & Nephew ξεκίνησε τη διανομή του εξωτερικού σταθεροποιητή Ιλιζάροφ στις ΗΠΑ και παγκοσμίως.
Το 1989, διοργανώθηκε μια διάσκεψη του Ιλιζάροφ από τον Ντίετμαρ Βόλτερ στο Αμβούργο. Το 1990, ο Ιλιζάροφ παρευρέθηκε σε δεύτερο συνέδριο στο Αμβούργο, όπου συνίδρυσε τη Γερμανική Εταιρεία Ιλιζάροφ (Deutsche Ilisarow-Gesellschaft). Το νοσοκομείο της Γερμανικής Ένωσης Πρόληψης Ατυχημάτων & Ασφαλίσεων (Berufsgenossenschaftliches Unfallkrankenhaus, BGUK) στο Μπόμπεργκ του Αμβούργου, έγινε ένα σημαντικό κέντρο στη Γερμανία που εφαρμόζει και προωθεί την τεχνική Ιλιζάροφ. Έγινε υποχρεωτικό για όλους τους ανώτερους ιατρούς του νοσοκομείου να επισκεφθούν το Κέντρο Κουργκάν για να μάθουν τη μέθοδο Ιλιζάροφ.
Ύστερη ζωή και θάνατος
Ο Ιλιζάροφ πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια το 1992, σε ηλικία 71 ετών.
Οικογένεια
Ο Ιλιζάροφ επιβιώνει από τις κόρες του Μαρία και Σβετλάνα Ιλιζάροφ, ασκούμενη φυσιολόγος στη Νέα Υόρκη, και τον γιο του, Αλεξάντερ. Ο εγγονός του Γκαβριίλ είναι επίσης φυσιολόγος.
Βραβεία και διακρίσεις (επιλεγμένα)
μικρογραφία| Προσωπογραφία του Ιλιζάροφ από τον [[Ίσραελ Τσβάιγκενμπαουμ.]]
=== Σοβιετικά και ρωσικά ===
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί εφευρέτες Κατηγορία:Εβραίοι εφευρέτες Κατηγορία:Σοβιετικοί χειρουργοί Κατηγορία:Σοβιετικοί ιατροί Κατηγορία:Εβραίοι ιατροί Κατηγορία:Σοβιετικοί Εβραίοι Κατηγορία:Ορεινοί Εβραίοι Κατηγορία:Μέλη της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Πλήρη μέλη της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Λίμνη Κάλαβεσι
62.81667°N, 27.78333°W
Η Λίμνη Κάλαβεσι είναι μια λίμνη στην Βόρεια Σαβόνια στην ανατολική Φινλανδία γύρω από την πόλη Κουόπιο. Σε συνδυασμό με τις λίμνες Σουβασβέσι, Γιουρουσβέσι, Μουουρουβέσι, Μελαβέσι και Ριισταβέσο, η Κάλαβεσι σχηματίζει ένα σύστημα λιμνών 890 τετραγωνικών χιλιομέτρων που ονομάζεται Ίσο-Κάλλα.
Παραπομπές
Κ
Ντίρινγκ (Αγροτικό Οκρούγκ Χοπτογκίνσκι, Επαρχία Τσουραπτσίνσκ, Δημοκρατία των Σαχά)
Το Ντίρινγκ (ρωσικά: Диринг, Γιακούτ: Дириҥ) είναι μια αγροτική περιοχή (σέλο) και το διοικητικό κέντρο του Αγροτικού Οκρούγκ Χοπτογκίνσκι, στην επαρχία Τσουραπτσίνσκι στη Δημοκρατία των Σαχά στη Ρωσία. Απέχει 25 χιλιόμετρα (16 μίλια) από το Τσουράπτσα, το διοικητικό κέντρο της επαρχίας. Ο πληθυσμός του χωριού ήταν 1.218 κάτοικοι στην απογραφή του 2010,  αυξημένος κατά 22 ανθρώπους σε σχέση με την απογραφή του 2002, όπου ο πληθυσμός ήταν 1.196 κάτοικοι.
Μουσείο της Τροίας
Το Μουσείο της Τροίας (Troya Müzesi ή Truva Müzesi) είναι ένα αρχαιολογικό μουσείο, που βρίσκεται κοντά στον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας πόλης της Τροίας, στη βορειοδυτική Τουρκία. Άνοιξε το 2018 και εκθέτει σε επτά τμήματα ενός σύγχρονου αρχιτεκτονικού κτηρίου τα ιστορικά αντικείμενα από την Τροία και από μερικές άλλες κοντινές αρχαίες πόλεις και νησιά. Ο διευθυντής του μουσείου είναι ο Αλή Ατματζά.
Κτήριο μουσείων
Το διαγωνισμό του σχεδιασμού για το κτήριο του μουσείου το κέρδισε ο Γιαλίν Μιμαρλίκ το 2011. Ο Μιμαρλίκ σχεδίασε το κτήριο σε σύγχρονο, απλό αρχιτεκτονικό στιλ. Η κατασκευή ξεκίνησε το 2013, σταμάτησε το 2015 και ξανάρχισε το 2017. μικρογραφία| Θέα από το εσωτερικό του μουσείου Το κτήριο σε σχήμα κύβου με τέσσερις ορόφους είναι επενδεδυμένο με ατσάλι, που έχει διαβρωθεί από τον καιρό και έχει χρώμα σκουριάς, για να δώσει την εντύπωση ότι ανασκάφηκε από τον αρχαιολογικό χώρο. Το ύψος του κτηρίου ισοδυναμεί με το βάθος της ανασκαφής στον αρχαιολογικό χώρο της Τροίας. Οι εκθεσιακοί χώροι καλύπτουν 2700 m2  από το συνολικό εσωτερικό χώρο εκτάσεως 12750 m2. Οι εκθεσιακοί χώροι των 32 x περικλείονται από χώρους εργασίας, αποθήκες και αίθουσες συνεδριάσεων. Το υπόγειο προορίζεται για λειτουργίες συντήρησης. Η είσοδος στο μουσείο πραγματοποιείται από μία ράμπα πλάτους 12 μέτρων (39 ποδιών), που οδηγεί σε μία υπόγεια πύλη.
Το συνολικό κόστος του κτηρίου ανήλθε σε ₺ 45 εκατομμύρια (περίπου 8 εκατομμύρια $). Το μουσείο άνοιξε στις 10 Οκτωβρίου 2018, το "Έτος της Τροίας", όπως ανακηρύχθηκε στην Τουρκία.
Εκθέσεις
αριστερά|μικρογραφία| Χρυσό κολιέ Οι κόγχες στους τοίχους της ράμπας εισόδου περιέχουν ταφόπλακες, αγάλματα μεγάλου μεγέθους, σκηνές και φωτογραφίες τοιχογραφιών από τα διάφορα επίπεδα της ανασκαφής στην Τροία. Στην είσοδο, οι πληροφορίες σχετικά με την αρχαιολογική επιστήμη, τις αρχαιολογικές μεθόδους χρονολόγησης και όρους όπως η διατήρηση και αποκατάσταση της πολιτιστικής κληρονομιάς, ο τύμβος και οι προϊστορικές περίοδοι της Νεολιθικής, της Χαλκολιθικής, της Εποχής του Χαλκού και της Εποχής του Σιδήρου εξηγούνται στον επισκέπτη για σκοπούς προσανατολισμού. Το μουσείο διαθέτει επίσης οπτικά γραφικά σχέδια, διοράματα και διαδραστικές οθόνες. μικρογραφία| Σαρκοφάγος Πολυξένης Το μουσείο περιλαμβάνει επτά τμήματα. Το ισόγειο προορίζεται για αντικείμενα από την περιοχή της Τρωάδας, σήμερα η χερσόνησος της Μπίγκα. Αυτά είναι τα αρχαιολογικά ευρήματα από τις αρχαίες πόλεις της Άσσου (Μπεχραμκαλέ), της Τενέδου ( Μποζτζααντά ), Πάριον, Αλεξάνδρεια Τρωάδος (Εσκί Σταμπούλ), Σμίνθειο, τη Λάμψακο (κοντά Λαπσέκι ), Θύμπρα, Ταβόλια και της Ίμβρου (Γκιοκτσεαντά). Στην έκθεση υπάρχουν περίπου 2.000 κομμάτια από τη συλλογή του μουσείου με περίπου 40.000 διαφορετικά αντικείμενα, τα οποία μεταφέρθηκαν από το Αρχαιολογικό Μουσείο Τσανακκαλέ, τα Αρχαιολογικά Μουσεία της Κωνσταντινούπολης και το Μουσείο Ανατολικών Πολιτισμών. Ζητήθηκε η μεταφορά νομισμάτων της Τροίας από το Αρχαιολογικό Μουσείο του Σμύρνης. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν δοχεία συλλογής δακρύων, γυάλινα και τερακότα μπουκάλια αρώματος, ειδώλια, χρυσά κομμάτια, περιδέραια και βραχιόλια, νομίσματα, στολίδια, αντικείμενα και εργαλεία οστών, μεταλλικά δοχεία, κεραμικά τερακότας, όπλα, τσεκούρια και κόπτες, οδοδείκτες, επιγραφές, βωμοί, σαρκοφάγοι, γλυπτά και πολλά άλλα ειδικά κομμάτια από την ιστορία των 5.000 ετών της περιοχής. Ανάμεσα στα αξιοσημείωτα κομμάτια είναι η σαρκοφάγος Πολυξένης, που ανασκάφηκε το 1994 και το άγαλμα του Έλληνα θεού Τρίτωνα, που ανακαλύφθηκε το 2012. Στην αυλή του μουσείου εκτίθενται πέτρινα αντικείμενα, κίονες, στήλες και κιονόκρανα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Τουρκικά (tr) Κατηγορία:Μουσεία στην Τουρκία
Κρήνη Ουάλας
μικρογραφία|373x373εσ|Η κρήνη Ουάλας στη [[Μονμάρτρη, Παρίσι]] Οι κρήνες Ουάλας είναι δημόσιες βρύσες, έργα του γλύπτη Σαρλ-Ωγκύστ Λεμπούρ σε σχέδια του σερ Ρίτσαρντ Ουάλας.
Πρόκειται για 80 μεγάλα γλυπτά από χυτοσίδηρο διάσπαρτα σε όλη την πόλη του Παρισιού της Γαλλίας, κυρίως κατά μήκος των πιο πολυσύχναστων πεζοδρομίων. Έλαβαν την ονομασία τους από τον Ρίτσαρντ Ουάλας, ο οποίος χρηματοδότησε την κατασκευή τους. Από τη δημιουργία τους είχαν μεγάλη αισθητική επιτυχία και αναγνωρίζονται παγκοσμίως ως ένα από τα σύμβολα του Παρισιού καθώς στο Παρίσι υπάρχουν οι περισσότερες κρήνες και τοποθετήθηκαν οι πρώτες.
Κρήνες Ουάλας υπάρχουν σε πολλές πόλεις σε όλο τον κόσμο, όπως στο Λονδίνο, έξω από τη γκαλερί που φιλοξενεί τα έργα τέχνης που συλλέχθηκαν από τον Ρίτσαρντ Ουάλας, στο Κεμπέκ, στο Μόντρεαλ, στο Σαν Σεμπαστιάν και αλλού.
Ιστορικό
Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού πολέμου, το Παρίσι πέρασε δύσκολες στιγμές. Η πόλη ανοικοδομήθηκε γρήγορα, παρά τις καταστροφές που υπέστη. Σε λιγότερο από δέκα χρόνια, ανεγέρθηκαν νέα κτίρια (για παράδειγμα η Όπερα του Παρισιού) και διανοίχτηκαν νέες λεωφόροι. Επιπλέον, η φιλανθρωπία και η ευεργεσία ήταν στη μόδα στους πλούσιους, οι οποίοι χρηματοδότησαν πολλά έργα είτε για να ενισχύσουν τη φήμη τους, ή πιο συχνά ανώνυμα, ώστε τα χρήματά τους να βοηθήσουν στην άμβλυνση της δυστυχίας.
Σερ Ρίτσαρντ Ουάλας
αριστερά|μικρογραφία|214x214εσ|Σερ Ρίτσαρντ Ουάλας μικρογραφία|241x241εσ|Λεπτομέρεια από κρήνη διακοσμημένη με τις Καρυάτιδες Μεταξύ αυτών των ευεργετών ήταν ο Βρετανός σερ Ρίτσαρντ Ουάλας (1818-1890), συλλέκτης έργων τέχνης.
Έχοντας κληρονομήσει μια μεγάλη περιουσία από τον πατέρα του τον Αύγουστο του 1870, αποφάσισε να διαθέσει ένα ποσό για το Παρίσι όπου διέμενε, γεγονός που τον έκανε δημοφιλέστατο. Η αγάπη του για το Παρίσι τον οδήγησε να παραμείνει στην παρισινή κατοικία του ακόμα και όταν η πόλη ήταν πολιορκημένη.
Δημιούργησε επίσης ένα νοσοκομείο, όπου νοσηλεύονταν τα θύματα των βομβιστικών επιθέσεων και διέθετε τρόφιμα στο λαό, μεταξύ των άλλων προσπαθειών του να βοηθήσει το εμπόλεμο Παρίσι. Για το συνολικό έργο του η Γαλλία του απένειμε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Πέθανε στη Γαλλία και είναι θαμμένος στο Κοιμητήριο Περ-Λασαίζ.
Από τις πολυάριθμες συνεισφορές του στην πόλη, οι πιο γνωστές σήμερα είναι οι κρήνες που φέρουν το όνομά του.
Οι κρήνες
μικρογραφία|Κρήνη στη λεωφόρο Μενιλμοντάν, Παρίσι Μετά την πολιορκία του Παρισιού (1870-71) και την Κομμούνα, πολλά υδραγωγεία στο Παρίσι είχαν καταστραφεί και εξαιτίας αυτού, ο κόσμος έπρεπε να αγοράζει το νερό, η τιμή του οποίου αυξήθηκε σημαντικά. Επιπλέον, το μεγαλύτερο μέρος του νερού που διέθεταν οι πωλητές προέρχονταν από τον ποταμό Σηκουάνα και ήταν πιθανό να ήταν βρώμικο, καθώς πολλοί υπόνομοι διοχετεύονταν στον ποταμό. Ως εκ τούτου, ήταν ασφαλέστερο ο κόσμος να πίνει μπύρα ή άλλα αλκοολούχα ποτά που ήταν σχεδόν εξίσου φτηνά με το νερό. Θεωρήθηκε λοιπόν ως ηθικό καθήκον να βοηθηθούν οι κατώτερες τάξεις για να μη διολισθήσουν στον αλκοολισμό.
Ακόμα και σήμερα, που το νερό και η υγιεινή δεν αποτελούν πρόβλημα για το Παρίσι, αυτές οι βρύσες είναι συχνά οι μοναδικές πηγές ελεύθερου νερού για τους περαστικούς ή τους άστεγους.
Η πρώτη κρήνη εγκαταστάθηκε στη λεωφόρο Λα Βιλέτ το 1872.
Οι κρήνες ανταποκρίθηκαν στη φιλοσοφία του Ουάλας που επιθυμούσε να βοηθήσει τον κόσμο και συγχρόνως ήταν πραγματικά έργα τέχνης που κόσμησαν τους δρόμους και πλατείες του Παρισιού, αποτελώντας τμήμα της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και ένα από τα σύμβολα της πόλης.
Τύποι κρηνών
μικρογραφία|Κρήνη Ουάλας στο [[Μόντρεαλ]] Υπάρχουν 4 διαφορετικοί τύποι κρηνών:
Παραπομπές
Κατηγορία:Παρίσι
Μπονβώ (Ντου)
Το Μπονβώ (γαλλικά: Bonnevaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ιωάννης ο ευνούχος (Τραπεζούντιος)
Ο Ιωάννης ο ευνούχος (α΄ ήμισυ 14ου αι.) ήταν αξιωματούχος της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.
Βιογραφία
Δεν έχουμε πληροφορίες από τις πηγές για την καταγωγή του· φαίνεται ότι δεν ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια, αλλά ανήλθε λόγω της ικανότητάς του. Είχε τον τίτλο του μεγάλου δούκα, που σημαίνει ότι ήταν διοικητής του στόλου της Τραπεζούντας. Ζούσε στη Λίμνια, πόλη στις ακτές του Ευξείνου Πόντου, που ήταν ναυτική βάση. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στις εσωτερικές υποθέσεις της αυτοκρατορίας εκεί.
Ο μέγας δούκας Ιωάννης αναφέρεται για πρώτη φορά σε συνδυασμό με την άνοδο στο θρόνο του Βασιλείου Μεγάλου Κομνηνού (βασίλευσε 1332-40), έπειτα από τις βραχείες βασιλείες του Ανδρονίκου Γ΄ (1330-32) και του Μανουήλ Β΄ (1332).
Ο νέος αυτοκράτορας της Τραπεζούντας είχε υποστήριξη από την Κωνσταντινούπολη και μερικών αξιωματούχων, που ήταν υπέρ του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου. Τα μέτρα που πήρε ο Βασίλειος αμέσως μετά την άνοδό του, είναι χαρακτηριστικά: ήταν εναντίον εκείνων των μελών της αριστοκρατίας που δεν είχαν Ελληνική καταγωγή και νυμφεύτηκε την Ειρήνη Παλαιολογίνα, νόθη κόρη του Ανδρονίκου Γ΄. Ο μέγας δούκας Ιωάννης συμμετείχε στις 21 Φεβρουαρίου 1333 στα γεγονότα της έξωσης του Μανουήλ Β΄ και της δολοφονίας του· τα συμβάντα περιγράφει ο Μιχαήλ Πανάρετος. Λίγους μήνες μετά ο ευνούχος Ιωάννης ενεπλάκη στον εμφύλιο πόλεμο της Τραπεζούντας (1340-49), υποστηρίζοντας την Ειρήνη Πααιολογίνα, ώσπου αυτός δολοφονήθηκε το 1344.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι Κατηγορία:Βυζαντινοί Ευνούχοι
Μοντ Γκατιέ
Η Μοντ Γκατιέ (γαλλικά : Maud Galtier) (21 Απριλίου 1913 - 7 Απριλίου 2014 ) ήταν Γαλλίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης τις δεκαετίες του 50 και 60.
Είχε συμμετάσχει στο Γαλλικό πρωτάθλημα ανελλιπώς από το 1949 έως το 1966 στο μονό και διπλό γυναικών και στο διπλό μεικτό, με μεγαλύτερη της επιτυχία την δεύτερη θέση το 1954 στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Συζάν Σμιτ. Είχε συμμετάσχει και στο Γουίμπλεντον το 1950 και το 1958.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν πρώτη στο μονό γυναικών το 1955 όπου στον τελικό νίκησε την Κριστιάν Μερκελίς με 6-2, 6-4.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Λα Μπος (Ντου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Άγιος Δημήτριος Αχιλλείου Μαγνησίας
Γεωγραφία
Ο Άγιος Δημήτριος είναι παράλιος οικισμός στο απώτατο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Μαγνησίας -από την πλευρά της Στερεάς Ελλάδας-, στο βόρειο τμήμα της Διαύλου Ωρεών. Βρίσκεται στο άκρο της μικρής χερσονήσου που σχηματίζει η κορυφή «Τραγοβούνι» (639 μ.), ακριβώς απέναντι από το Αργυρονήσι και τις ακτές της Β. Εύβοιας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 73 χλμ. περίπου Ν. του Βόλου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αχιλλείου που, τότε, ανήκε στον νομό Λαρίσης. Το 1942 εντάχθηκε στον νομό Μαγνησίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αχιλλείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πτελεού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πτελεού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμυρού.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Το Τρίπτυχο (Πουτσίνι)
Το Τρίπτυχο (Ιταλικά: Il trittico) είναι ο τίτλος μιας συλλογής από 3 μονόπρακτες όπερες: Το πανωφόρι ή Ο μανδύας (Il tabarro), Η Αδελφή Αγγελική (Suor Angelica) και Τζιάνι Σκίκι (Gianni Schicchi), του Τζιάκομο Πουτσίνι. Το έργο έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης στις 14 Δεκεμβρίου 1918.
Ιστορικό σύνθεσης
Γύρω στα 1904, ο Πουτσίνι άρχισε για πρώτη φορά να σχεδιάζει μια σειρά από μονόπρακτες όπερες, κυρίως λόγω της επιτυχίας που είχε η μονόπρακτη όπερα Καβαλερία Ρουστικάνα του Πιέτρο Μασκάνι,. Αρχικά, σχεδίαζε να γράψει μια όπερα για κάθε ένα από τα μέρη (Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισος) της Θείας Κωμωδίας του Δάντη. Ωστόσο, τελικά βάσισε μόνο την τρίτη όπερα, τον Τζιάνι Σκίκι στο επικό ποίημα του Δάντη. Τα τρία έργα βασίζονται σε τρία βασικά θέματα: το τραγικό, το λυρικό και το κωμικό και τοποθετούνται σε τρεις διαφορετικές εποχές και σε τρία διαφορετικά μέρη. Αυτό που συνδέει τα τρία έργα είναι ότι κάθε όπερα πραγματεύεται την απόκρυψη ενός θανάτου.
Ο Πουτσίνι προόριζε τα τρία έργα να παίζονται μαζί, κάτι που δεν συνέβη πάντα, ακόμη και λίγο μετά το πρώτο τους ανέβασμα. Ο συνθέτης έγραψε στον Μουσικό Οίκο Ricordi για να παραπονεθεί για την άδεια που έδωσαν το 1920 στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, «για τον Μανδύα και τον Σκίκι, χωρίς την Αδελφή Αγγελική». Συμφώνησε απρόθυμα ότι οι δύο όπερες θα μπορούσαν να δοθούν σε ένα πρόγραμμα μαζί με τα Ρωσικά Μπαλέτα του Σεργκέι Ντιαγκίλεφ, αλλά όταν άκουσε ότι ο Μανδύας είχε επίσης απορριφθεί, έγραψε στη φίλη του Sybil Seligman για να πει: «Δεν μου αρέσει πολύ να δίνεται το Τρίπτυχο σε κομμάτια – έδωσα άδεια για δύο όπερες και όχι μία, σε συνδυασμό με τα Ρωσικά Μπαλέτα».
Σήμερα, είναι αρκετά συνηθισμένο να βλέπουμε μόνο μία ή δύο από τις όπερες του Τρίπτυχου, να παίζονται σε μια βραδιά, και μερικές φορές μία από αυτές μπορεί να συνδυαστεί με μια άλλη μονόπρακτη όπερα από διαφορετικό συνθέτη. Η δυσκολία στο ανέβασμα ολόκληρου του Τρίπτυχου έγκειται και στο πολύ μεγάλο καστ που απαιτείται: συνολικά 16 ανδρικές φωνές και 22 γυναικείες, μεγάλη χορωδία και σημαντικό ορχηστρικό δυναμικό.
Ιστορικό παραστάσεων
Οι τρεις όπερες έκαναν πρεμιέρα στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης στις 14 Δεκεμβρίου 1918. Οι κριτικές για το Τρίπτυχο ήταν ανάμεικτες. Οι περισσότεροι κριτικοί συμφώνησαν ότι ο Τζιάνι Σκίκι ήταν η καλύτερη από τις τρεις όπερες.
Ο Μανδύας
Η όπερα είναι ένα σκοτεινό έργο έρωτα και θανάτου, με τη βία και τη σκληρότητα που συνδέονται με τα έργα του βερισμού. Σκιαγραφεί με ακρίβεια τους ανθρώπους που ζουν στις όχθες του Σηκουάνα.
Η Αδελφή Αγγελική
Είναι μια ρομαντική ιστορία θρησκευτικής λύτρωσης. Διαδραματίζεται σε ένα γυναικείο μοναστήρι και έχει μόνο γυναικείους ρόλους.
Τζιάνι Σκίκι
Η τρίτη όπερα είναι η πιο δημοφιλής. Πρόκειται για μια φάρσα που εστιάζει στην απληστία. Το έργο βασίζεται σε ένα επεισόδιο της Θείας Κωμωδίας του Δάντη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες του Τζάκομο Πουτσίνι
Μπουζάιγ
Το Μπουζάιγ (γαλλικά: Boujailles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Συνθήκη των Τριών Μαύρων Αετών
μικρογραφία| [[Εμμανουήλ του Οουρέμ, πρίγκιπας της Πορτογαλίας, ο υποψήφιος για τα Πολωνο-Λιθουανικά στέμματα]] Η Συνθήκη των Τριών Μαύρων Αετών, ή Συνθήκη του Βερολίνου, ήταν μυστική συνθήκη που υπογράφηκε τον Σεπτέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1732 μεταξύ της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Πρωσίας.
Αφορούσε την κοινή πολιτική των τριών δυνάμεων σχετικά με τη διαδοχή του πολωνικού θρόνου υπό το φως του αναμενόμενου θανάτου του βασιλιά Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας (και εκλέκτορα της Σαξονίας από τον Οίκο του Βέττιν) και το πολωνικό έθιμο των βασιλικών εκλογών. Σκόπευε να αποκλείσει τις υποψηφιότητες του γιου του Αυγούστου, Φρειδερίκου Αύγουστου, και του Στανίσουαφ Λεστσίνσκι, ο οποίος ήταν ήδη βασιλιάς της Πολωνίας από το 1704 έως το 1709.
Ωστόσο, το 1733, καθώς ο Στανίσουαφ επρόκειτο να εκλεγεί, η Ρωσία και η Αυστρία υπέγραψαν τη συνθήκη (στις 19 Αυγούστου 1733) για να υποστηρίξουν τον Φρειδερίκο Αύγουστο. Ο Στανίσουαφ έπρεπε τελικά να εγκαταλείψει την Πολωνία και ο Φρειδερίκος Αύγουστος εξελέγη ως Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας.
Όνομα
Το συνηθισμένο όνομα προέρχεται από το γεγονός ότι και οι τρεις υπογράφοντες χρησιμοποίησαν έναν μαύρο αετό ως κρατικό οικόσημο, σε αντίθεση με το λευκό αετό, σύμβολο της Πολωνίας. Ένα άλλο όνομα είναι η Συνθήκη του Βερολίνου, όπου υπογράφηκε από την Πρωσία (η Ρωσία και η Αυστρία είχαν υπογράψει στις 13 Σεπτεμβρίου 1732 και προσχώρησε η Πρωσία στις 13 Δεκεμβρίου).
Όροι
Οι τρεις δυνάμεις συμφώνησαν ότι θα αντιταχθούν σε έναν άλλο υποψήφιο από τον Οίκο του Βεττίν, καθώς και στην υποψηφιότητα του φιλογάλλου Πολωνού Στανίσουαφ Λεστσίνσκι, πεθερού του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Αντίθετα, επέλεξαν να υποστηρίξουν είτε τον Εμμανουήλ του Οουρέμ, αδελφό του Πορτογάλου βασιλιά, είτε μέλος της οικογένειας Πιαστ.
Η Συνθήκη των Τριών Μαύρων Αετών είχε πολλούς στόχους. Κανένα από τα τρία κόμματα δεν υποστήριξε σοβαρά τον Πρίγκιπα Εμμανουήλ. Η συμφωνία περιείχε διατάξεις για να συμφωνήσουν και οι τρεις δυνάμεις ότι ήταν προς το συμφέρον τους ο κοινός τους γείτονας, η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, να μην προβεί σε μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να την ενισχύσουν και ο εκλεγμένος μονάρχης της να είναι φιλικός απέναντί τους. Εκτός από το προφανές, η αύξηση της επιρροής των τριών δυνάμεων στην Κοινοπολιτεία, η Αυστρία και η Ρωσία θέλησαν επίσης διακριτικά να μειώσουν την πιθανότητα μιας γαλλικής-πρωσικής-σαξονικής συμμαχίας. Η Πρωσία έλαβε υποσχέσεις υποστήριξης για τα συμφέροντά της στην Κουρλάνδη (τώρα νότια και δυτική Λετονία).
Συνθήκη του Λούβενβολντε
Οι όροι της Συνθήκης του Λούβενβολντε ήταν ξεκάθαροι. Η Ρωσία θα παρείχε στρατεύματα για να εξασφαλίσει την εκλογή και τη στέψη του Φρειδερίκου Αυγούστου και ο Φρειδερίκος Αύγουστος, ως Πολωνός βασιλιάς, θα αναγνώριζε την Άννα Ιβάνοβνα ως αυτοκράτειρα της Ρωσίας, θα εγκατέλειπε τις πολωνικές αξιώσεις στη Λιβονία και θα παρέμενε χωρίς αντίδραση στα ρωσικά συμφέροντα στην Κουρλάνδη. Η Αυστρία έλαβε μια υπόσχεση ότι ως βασιλιάς, ο Φρειδερίκος Αύγουστος θα απαρνιόταν κάθε αξίωση για την αυστριακή διαδοχή και θα σεβόταν την Πραγματιστική Κύρωση του 1713.
Επακόλουθα
Η Πρωσία επέτρεψε στον Γάλλο υποψήφιο, Λεστσίνσκι, ασφαλές πέρασμα από τα εδάφη της και συνέχισε να αντιτίθεται στην εκλογή του Φρειδερίκου Αυγούστου. Τόσο η Αυστρία όσο και η Ρωσία δήλωσαν δημοσίως εκ των προτέρων ότι δεν θα αναγνώριζαν τον Λεστσίνσκι εάν εκλεγόταν. Ωστόσο, το εκλογικό σέιμ στη Βόλα προχώρησε και επέλεξε τον Λεστσίνσκι στις 12 Σεπτεμβρίου 1733, το οποίο ανακοινώθηκε από τον προκαθήμενο Τεόντορ Αντζέι Ποτότσκι. Οι διπλωματικές υποσχέσεις και η άφιξη των ρωσικών στρατευμάτων έξω από τη Βαρσοβία στις 20 Σεπτεμβρίου προκάλεσαν ένα νομοθετικό σώμα, με επικεφαλής τον Μίχαου Σερβάτσι Βισνιοβιέτσκι (Μέγα Καγκελάριο της Λιθουανίας) και τον Τεόντορ Λουμπομίρσκι (βοεβόδα της Κρακοβίας) μαζί με τον Επίσκοπο του Πόζναν (Στανίσουαφ Γιούζεφ Χόζιους) και τον επίσκοπο της Κρακοβίας (Γιαν Αλεξάντερ Λίπσκι) για να μετακινηθούν σε άλλο προάστιο της Βαρσοβίας, όπου διεξήγαγαν νέες εκλογές, υπό την προστασία των ρωσικών στρατευμάτων, επιλέγοντας τον Φρειδερίκο Αύγουστο Β΄ της Σαξονίας, ο οποίος έγινε Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας.
Η παρέμβαση διαφόρων ξένων δυνάμεων στις πολωνικές εκλογές οδήγησε στον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής (1733–1738), μεταξύ του Αυγούστου Γ΄, με τους ξένους συμμάχους του την Αυστρία και τη Ρωσία, ενάντια στους υποστηρικτές του Λεστσίνσκι, που συμμάχησαν με τη Γαλλία. Η Πρωσία έστειλε απρόθυμα 10.000 στρατιώτες. Στη Συνθήκη της Βιέννης του 1738, η οποία τερμάτισε επίσημα τον πόλεμο, ο Λεστσίνσκι παραιτήθηκε από την αξίωσή του για τον πολωνικό θρόνο και έγινε δούκας της Λωρραίνης ως αποζημίωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθήκες της Μοναρχίας των Αψβούργων Κατηγορία:Συνθήκες του Βασιλείου της Πρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Δυναστεία των Γκιράι
Ο Οίκος των Γκιράι (κριμαϊκά ταταρικά: Geraylar, كرايلر), επίσης γνωστοί ως Γκιράι, ήταν η Γκενγκιζιδική/Τουρκική δυναστεία που βασίλεψε στο Χανάτο της Κριμαίας από το σχηματισμό του το 1427 μέχρι την πτώση του το 1783. Η δυναστεία παρείχε επίσης αρκετούς Χάνους του Καζάν και του Αστραχάν μεταξύ του 1521 και του 1550. Εκτός από τους βασιλικούς Γκιράι υπήρχε επίσης ένας άλλος πλευρικός κλάδος, οι Τσομπάν Γκιράι (κριμαϊκά ταταρικά: Çoban Geraylar). Πριν φθάσουν στην ηλικία της ενηλικίωσης, οι νεαροί Γκιράι ανατρεφόταν σε μια Κιρκασιανή φυλή, όπου τους διδασκόταν οι πολεμικές τέχνες. Οι χάνοι Γκιράι εκλεγόταν από άλλους Τάταρους Κριμαίους δυνάστες, που ονομαζόταν μίρζα (mırzalar). Επίσης εξέλεγαν έναν προφανή κληρονόμο, που ονομαζόταν καλγκά σουλτάν (qalğa sultan). Σε μεταγενέστερους αιώνες, ο οθωμανός σουλτάνος απέκτησε το δικαίωμα να διορίζει και να καθαιρεί τους χάνους κατά τη θέλησή του.
Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής επικυριαρχίας
Σύμφωνα με μερικούς μελετητές, οι Γκιράι θεωρήθηκαν ως η δεύτερη οικογένεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Οίκο των Οσμανιδών: «Αν η Ρώμη και το Βυζάντιο αντιπροσώπευαν δύο από τις τρεις διεθνείς παραδόσεις της αυτοκρατορικής νομιμότητας, το αίμα του Τζένγκις Χαν ήταν το τρίτο ... Αν ποτέ οι Οθωμανοί εξαφανιστούν, έγινε κατανοητό ότι οι Γκενγκισίδες Γκιράι θα τους διαδεχτούν "(Σεμπάγκ Μοντεφιόρε, Πρίγκιπας των Πριγκιπών: Η ζωή του Ποτέμκιν, Λονδίνο, 2000).
Κατά τη διάρκεια του 15ου και των αρχών του 16ου αιώνα, ο Χάνος των Γκιράι ήταν δεύτερος προς στον Οθωμανό αυτοκράτορα και ανώτερος του Μεγάλου Βεζίρη στο οθωμανικό πρωτόκολλο. Μετά την εξέγερση του Σεμίζ Μεχμέντ Γκιράι, ο σουλτάνος υποβάθμισε τον Κριμαίο Χάνο στο επίπεδο του Μεγάλου Βεζίρη. Οι Χάνοι των Γκιράι ήταν επίσης κυρίαρχοι της δικής τους επικράτειας. Μπορούσαν να κόβουν νομίσματα, να κάνουν νόμο με διάταγμα και είχαν τις δικές τους τουγκρά (σφραγίδες, αποφάσεις).
Συμμαχίες
μικρογραφία|Τάταροι κατά την διάρκεια μάχης εναντίον των Κοζάκων της Ζαπορίζια Το Χανάτο της Κριμαίας επίσης σύναψε συμμαχίες με την Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία και το Ζαπορίζικο Σιχ. Η βοήθεια του Ισλάμ Γ΄ Γκιράι κατά της εξέγερσης του Χμελνίττσκι το 1648 συνέβαλε σημαντικά στην αρχική ορμή των στρατιωτικών επιτυχιών για τους Κοζάκους. Ακόμη, η σχέση με την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία ήταν επίσης αποκλειστική, καθώς οι χάνοι της δυναστεία των Γκιράι συνήθιζαν να αναζητούν καταφύγιο στη Λιθουανία τον 15ο αιώνα, πριν από την εγκατάστασή τους στην χερσόνησο της Κριμαίας.
Πτώση
Μετά την προσάρτηση του χανάτου από την αυτοκρατορική Ρωσία το 1783, ο τελευταίος χάνος Σαχίν Γκιράι παρέμεινε ονομαστικά στην εξουσία μέχρι το 1787, όταν κατέφυγε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και εκτελέστηκε στη Ρόδο.
Σε άλλους δυνάστες επιτράπηκε από τις ρωσικές αρχές να διαμένουν στο παλάτι τους στο Μπαχτσισαράι. Ο νεαρός γιος του Σελίμ Γ΄, ο Καττί Γκιράι, προσηλυτίστηκε από ιεραποστόλους στον προτεσταντισμό και νυμφεύτηκε μία κληρονόμο της Σκωτίας, την Αν Νέιλσον.
Μετά την πτώση
Από την προσάρτηση, οι περισσότεροι από τους Γκιράι ζούσαν στην Τουρκία. Μερικοί από αυτούς, ωστόσο, έζησαν σε άλλες χώρες. Ο τελευταίος χάνος της Κριμαίας, ο Σαχίν Γκιράι, τα εγγόνια του και οι κόρες του έζησαν στην Προύσα και την Κωνσταντινούπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές βασιλικές δυναστείες
Μπουρνουά
Το Μπουρνουά (γαλλικά: Bournois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μπουκλάν
Το Μπουκλάν (γαλλικά: Bouclans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κάρελ Κριλ
Ο Κάρελ Κριλ (τσέχικα: Κάρελ Κριλ) (12 Απριλίου 1944, Κρομνιέζις – 3 Μαρτίου 1994, Μόναχο ) ήταν Τσεχοσλοβάκος ποιητής και τραγουδοποιός, ο κύριος εκπρόσωπος του τσεχοσλοβακικού αντικομμουνιστικού κινήματος διαμαρτυρίας την περίοδο 1963-1989. Μετά το 1989, συνέχισε να επικρίνει την κυβέρνηση και την κοινωνία γράφοντας σατιρικά τραγούδια αλλά και ποιητικές μπαλάντες - γι΄αυτό και επονομάστηκε ως «ποιητής με κιθάρα».
Παιδική ηλικία και αρχή της καριέρας
Ο Κριλ γεννήθηκε στην πόλη Κρομνιέζις στη Μοραβία, σε μια οικογένεια τυπογράφων που είχε ένα τυπογραφείο που ιδρύθηκε το 1909 στο Nový Jičín [Νόβι Γίτσιν]. Το τυπογραφείο καταστράφηκε από τους κομμουνιστές το 1950. Μετά, η οικογένεια του μετακόμισε σε ένα ασυντήρητο σπίτι. Στην αρχή, ο Κάρελ Κριλ ήθελε να γίνει αγγειοπλάστης, αλλά τελικά αποφάσισε να ασχοληθεί με τη μουσική και την ποίηση. Το πρώτο δημοσιευμένο τραγούδι του ήταν το Nevidomá dívka [Τυφλό κορίτσι]. Τα τραγούδια του έπαιζαν στο ραδιόφωνο από το 1966. Το πρώτο του άλμπουμ βγήκε μισό χρόνο μετά την εισβολή στη Τσεχοσλαβακία. Το τραγούδι Bratříčku, zavírej vrátka [Αδερφάκι, κλείσε το πορτάκι] θεωρείται ότι γράφτηκε αυθόρμητα τη νύχτα της 21ης Αυγούστου 1968, ως άμεση αντίδραση στην εισβολή.
Αύγουστος 1968 και αυτο - εξορία
Ο Κάρελ Κριλ έφυγε από την Τσεχοσλοβακία στις 9 Σεπτεμβρίου 1969, μισό χρόνο μετά την εισβολή, ως πολιτικός πρόσφυγας στη δυτική Γερμανία.
Ανεμόπτερο Derwitzer
Το Ανεμόπτερο Derwitzer ήταν ανεμόπτερο που ανέπτυξε ο Ότο Λίλιενταλ. Ονομάστηκε έτσι μιας και δοκιμάστηκε κοντά στην πόλη Ντέρβιτζ του Βρανδεμβούργου. Όταν πέταξε το 1891, αποτέλεσε ένα πρώιμο επιτυχημένο μοντέλο το οποίο μπορούσε να μεταφέρει ένα άτομο και ήταν το πρώτο επιτυχημένο επανδρωμένο αεροσκάφος στον κόσμο. Ο Λίλιενταλ έφτασε σε ύψος έως και 25 μέτρων με αυτό.