cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τέξας
Το Τέξας (αγγλικά: Texas, ισπανικά: Texas, Tejas), είναι μια νοτιοκεντρική πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Eίναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση πολιτεία των ΗΠΑ μετά την Αλάσκα, με 695.662 τ.χλμ. και δεύτερη σε πληθυσμό μετά την Καλιφόρνια, με 30.667.390 κατοίκους.
Πρωτεύουσά του Τέξας, είναι το Ώστιν και μεγαλύτερη πόλη του, το Χιούστον. Το ταχυδρομικό του σύμβολο είναι «TX».
Η πολιτεία του Τέξας, συνορεύει με την Οκλαχόμα στα βόρεια, με το Αρκάνσας στα βορειοανατολικά, με την Λουιζιάνα στα ανατολικά, με το Νέο Μέξικο στα δυτικά και το Μεξικό στα νότια. Επίσης, το παράκτιο τμήμα της πολιτείας στα νότια, βρέχεται από τον Κόλπο του Μεξικού.
Το όνομα Τέξας προέρχεται από τη λέξη «ταϊσάς» (tayshas) της γλώσσας των αυτοχθόνων Ινδιάνων Κάντο, που σημαίνει «φίλοι» ή «σύμμαχοι» και είχε λανθασμένα αποδοθεί στους κατοίκους και την τοποθεσία από Ισπανούς εξερευνητές.
Κυβερνήτης της Πολιτείας από το 2015 είναι ο Γκρεγκ Άμποτ, από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Διάφορες πληροφορίες
Το Τέξας περιέχει ποικίλα τοπία, μοιάζοντας και με το Βαθύ Νότο (Deep South), αλλά και με τις Νοτιοδυτικές Πολιτείες. Ταξιδεύοντας από ανατολικά προς τα δυτικά κάποιος, μπορεί να παρατηρήσει πευκοδάση και δάση με βελανιδιές και δένδρα τύπου κρόσγουντ, κυματιστές πεδιάδες και λιβάδια, απότομους λόφους και, τελικά, την έρημο Μπιγκ Μπεντ. Η φράση «όλα είναι μεγαλύτερα στο Τέξας» προέρχεται εν μέρει από τη γεωγραφική του εξάπλωση και τις πλατιές ανοιχτές εκτάσεις της ερήμου του και των λιβαδιών του. Λόγω της μακράς ιστορίας του, ως κέντρου της αμερικανικής βιομηχανίας βοοειδών, το Τέξας συνδέεται συχνά σε μεγάλο μέρος του κόσμου με την εικόνα των κάουμποϊς (cowboys).
Ιστορικά και πολιτισμικά το Τέξας συχνά θεωρείται μέρος του Αμερικανικού Νότου. Όμως, με τις Ισπανικές και Μεξικανικές του ρίζες και την τοπογραφία του, τη Νοτιοδυτική του βλάστηση, γενικά παρόμοια με τη δυτική σε μια γραμμή από το Φορτ Γουόρθ έως το Κόρπους Κρίστι (Corpus Christi), μπορεί επίσης να ταξινομηθεί σαν μέρος των Νοτιοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών. Ενώ οι κάτοικοι γνωρίζουν αυτές τις «κατηγορίες», πολλοί ισχυρίζονται ότι μια ανεξάρτητη «Τεξανική» ταυτότητα παραγκωνίζει τις ονομασίες των περιοχών.
Προκολομβιανή περίοδος
Η περιοχή του Τέξας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κύριες πολιτισμικές ομάδες της προκολομβιανής βόρειας Αμερικής, τις νοτιοδυτικές περιοχές και τις περιοχές των πεδιάδων. Οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν αποκαλύψει ότι σε αυτές διαβίωσαν τρεις σημαντικές αυτόχθονες πολιτιστικές ομάδες, οι οποίες έφτασαν στην περίοδο ακμής τους πριν από την άφιξη των πρώτων Ευρωπαίων στην Αμερική. Οι ομάδες αυτές είναι οι εξής:
Κάποτε η γεωγραφική περιοχή του Τέξας ανήκε στο Κοαουίλα και Τέξας.
Αποικιοκρατία
thumb|right|Ένας μεγεθυμένος χάρτης της πολιτείας του Τέξας.
Το 1690 οι ισπανικές αρχές, έχοντας την ανησυχία ότι η Γαλλία είχε εξελιχθεί σε πιθανή απειλή, κατασκεύασαν αρκετές ιεραποστολές στο ανατολικό Τέξας, αλλά μετά από ισχυρή αντίσταση των ινδιάνων της περιοχής, οι αποστολές επέστρεψαν στο Μεξικό. Όταν η Γαλλία ξεκίνησε τον αποικισμό της Λουιζιάνα, κυρίως στο νότιο τμήμα της σημερινής πολιτείας, οι Ισπανοί απάντησαν το 1716 με την επανίδρυση των ιεραποστολών στο Τέξας, ενώ δύο χρόνια αργότερα ίδρυσαν την πόλη του Σαν Αντόνιο ως την πρώτη κανονική αποικία τους στο Τέξας.
Οι εχθρικές φυλές των ινδιάνων και η απόσταση από τις γειτονικές αποικίες της Ισπανίας αποθάρρυνε τους πιθανού έποικους, καθιστώντας έτσι την περιοχή μία από τις λιγότερο κατοικημένες αποικίες της Νέας Ισπανίας. Το 1749 η συνθήκη ειρήνης μεταξύ των Ισπανών και των Λίπαν Απάτσι συνάντησε την έχθρα αρκετών ινδιάνικων φυλών, όπως οι Κομάντσι, οι Τονκάουα και η Χασινάι.
Σύγχρονη Εποχή
Η Μεγάλη Κρίση και το Σκονισμένο 1930 (Dusty Thirties or Dust Bowl) έφεραν μια διπλή καθίζηση στην οικονομία της πολιτείας, η οποία είχε σημαντικά βελτιωθεί από την εποχή του Εμφυλίου Πολέμου. Μετανάστες εγκατέλειψαν τις χειρότερα πληγείσες περιοχές από τις σκονοθύελλες της δεκαετίας του 1930 (Dusty Thirties). Ειδικά από αυτήν την περίοδο και μετά, οι νέγροι εγκατέλειψαν το Τέξας κατά τη Μεγάλη Μετανάστευση (Αφροαμερικανική) για να εργαστούν στις Βόρειες Ηνωμένες Πολιτείες ή στην Καλιφόρνια και για να γλιτώσουν την καταπίεση του φυλετικού διαχωρισμού.
Στις 22 Νοεμβρίου 1963, σε προεδρική αυτοκινητοπομπή στο Ντάλας του Τέξας, ο Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ δολοφόνησε τον πρόεδρο Τζον Κέννεντυ. Ο κυβερνήτης του Τέξας, Τζον Κόνναλι επίσης τραυματίστηκε σοβαρά στο επεισόδιο, αλλά επέζησε. Στο Air Force One στο αεροδρόμιο του Ντάλας, το Αεροδρόμιο Λαβ Φιλντ, ο αντιπρόεδρος του Κέννεντυ, ο Τεξανός Λύντον Μπέινς Τζόνσον (Lyndon Baines Johnson), ορκίστηκε ως ο επόμενος πρόεδρος.
Παρά την τραγωδία, τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 το Τέξας εκσυγχρονίστηκε και επέκτεινε το σύστημα ανώτερης εκπαίδευσης. Κάτω από την ηγεσία του κυβερνήτη Κόνναλι, η πολιτεία δημιούργησε ένα ευρύ πρόγραμμα για την ανώτερη εκπαίδευση, μια διαφορετική διανομή των υλικών πόρων, και ένα κεντρικό πολιτειακό μηχανισμό σχεδιασμένο για να διοικεί τα ιδρύματα της πολιτείας πιο αποτελεσματικά. Αυτές οι αλλαγές βοήθησαν τα πανεπιστήμια του Τέξας να πάρουν ομοσπονδιακές επιδοτήσεις για την έρευνα.
Στα νεότερα χρόνια, το Τέξας έφτασε σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο ανάπτυξης, κυρίως λόγω των πετρελαιοφόρων κοιτασμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι αν το Τέξας ήταν κυρίαρχο κράτος, τότε θα ήταν η 10η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου.
Γεωγραφία
Το μέγεθος και η μοναδική ιστορία του Τέξας κάνει αμφίβολη την περιφερειακή του ταξινόμηση. Αναφορικά με την πηγή, μπορεί δίκαια να θεωρηθεί είτε μια Νότια είτε μια Νοτιοδυτική Πολιτεία είτε και τα δύο. Η αχανής γεωγραφική, οικονομική και πολιτισμική ποικιλία μέσα στην ίδια την πολιτεία απαγορεύει την εύκολη κατηγοριοποίηση όλης της πολιτείας σε μια αναγνωρισμένη περιοχή των ΗΠΑ. Οι Ανατολικές, Κεντρικές και Βόρειες περιοχές του Τέξας έχουν μια στενότερη σύνδεση με τον Αμερικανικό Νότο από ότι με τα Νοτιοδυτικά. Άλλες, όπως το μακρινό Δυτικό Τέξας και το Νότιο Τέξας, έχουν περισσότερες ομοιότητες με τις τελευταίες.
Ο Ρίο Γκράντε, ο Κόκκινος Ποταμός (Red River) και ο Ποταμός Σάμπιν δημιουργούν φυσικά σύνορα της πολιτείας με την Οκλαχόμα στα βόρεια, τη Λουιζιάνα και το Αρκάνσας στα ανατολικά, και τις Μεξικανικές πολιτείες της Τσιουάουα, Κοαουίλα, Νουέβο Λεόν (Νέο Λεόν) και Ταμαουλίπας στα νότια. Η Στενή Λωρίδα του Τέξας έχει ένα ανατολικό σύνορο με την Οκλαχόμα στις 100ο Δ, ένα βόρειο σύνορο με την Οκλαχόμα στις 36ο30' Β και ένα δυτικό σύνορο με το Νέο Μεξικό στις 103ο Δ. Το Ελ Πάσο βρίσκεται στο δυτικότερο άκρο της πολιτείας στις 32ο Β και ο Ρίο Γκράντε.
Γεωλογία
thumb|right|Σκιασμέμος Ανάγλυφος Χάρτης του [[Λιάνο Εστακάδο.]] Το Τέξας είναι το νοτιότερο τμήμα των Μεγάλων Πεδιάδων, οι οποίες τελειώνουν στα νότια απέναντι από τη γεμάτη πτυχώσεις Δυτική Σιέρρα Μάδρε του Μεξικού. Η ηπειρωτική κρούστα δημιουργεί μια σταθερή Μεσοπρωτεροζωική περιοχή που μεταβάλλεται κατά μήκος ενός φαρδιού ηπειρωτικού ορίου και της παραδοσιακής κρούστας σε γνήσια ωκεάνια κρούστα του Κόλπου του Μεξικού. Οι παλαιότεροι βράχοι στο Τέξας χρονολογούνται από τα Μεσοπρωτεροζωικά και είναι ηλικίας 1.600.000.000 (1,6 δισ.) ετών. Αυτοί οι Προκάμβριοι και μεταμορφικοί βράχοι υπάρχουν κάτω από το μεγαλύτερο μέρος της πολιτείας, και είναι ορατοί στην επιφάνεια σε τρία μέρη: το Λιάνο ψηλά, ψηλά, το Βαν Χορν (Van Horn) και τα Βουνά Φράνκλιν, κοντά στο Ελ Πάσο. Ιζηματογενή πετρώματα καλύπτουν τους περισσότερους από αυτούς τους αρχαίους βράχους. Τα παλαιότερα ιζήματα κατακάθισαν στις πλαγιές ενός ερρηγμένου ηπειρωτικού ορίου ή ενός αδρανούς ορίου που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της Κάμβριας περιόδου. Αυτό το όριο υπήρχε έως ότου η Λαυρασία και η Γκοντβάνα συγκρούστηκαν στην Πενσυλβάνια περίοδο για να δημιουργήσουν την Παγγαία. Αυτή είναι η θαμμένη κορυφή της ζώνης των Αππαλαχίων Ορέων–Ουαχίτα της Πεννσυλβάνιας ηπειρωτικής σύγκρουσης. Αυτή η ορογενής κορυφή είναι σήμερα θαμμένη κάτω από τη γραμμή Ντάλας–Γουάκο—Ώστιν–Σαν Αντόνιο.
Τα νεότερα Παλαιοζωικά όρη κατέρρευσαν, καθώς η ρήξη στη Ιουράσια περίοδο άρχισε να δημιουργεί τον Κόλπο του Μεξικού.
Δημογραφικά στοιχεία
thumb|right|Πινακίδα εισόδου στο Τέξας, από την πολιτεία του [[Άρκανσο, σε φωτογραφία του 2008.]] Ο πληθυσμός της πολιτείας σύμφωνα με εκτίμηση του 2022 ανέρχεται σε 30.667.390 κατοίκους. Η πυκνότητα του πληθυσμού ανέρχεται σε 44,08 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, λίγο μεγαλύτερη από το μέσο όρο των ΗΠΑ (36 κάτοικοι ανά τετρ.χλμ.).
Σχεδόν τα 2/3 των κατοίκων της πολιτείας διαμένουν σε μεγάλες αστικές περιοχές. Η μητροπολιτική περιοχή του Ντάλας και του Φορτ Γουόρθ είναι η μεγαλύτερη της πολιτείας, αν και το Χιούστον είναι η μεγαλύτερη πόλη (και τέταρτη σε πληθυσμό στις ΗΠΑ).
Είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες πολιτείες των ΗΠΑ καθώς ο πληθυσμός ήταν στα 20,8 εκατομμύρια το 2000, στα 25,2 εκατομμύρια το 2010 και στα 29,2 εκατομμύρια το 2020.
Με βάση τα στοιχεία της απογραφής του 2020, ο πληθυσμός της πολιτείας έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
Οι γερμανικής καταγωγής κάτοικοι εντοπίζονται κυρίως στο κεντρικό και νοτιοανατολικό κεντρικό Τέξας. Περισσότερο από το 1/3 των κατοίκων έχουν ισπανολατινική καταγωγή, ενώ, αν και αρκετοί έχουν εγκατασταθεί πρόσφατα στην πολιτεία, οι περισσότεροι έχουν ρίζες ακόμα και από τον 18ο αιώνα στην περιοχή. Επίσης, εκτός από τους Αφροαμερικάνους με προέλευση από τον πρώην πληθυσμό των σκλάβων, αρκετοί έχουν εγκατασταθεί στην πολιτεία μετέπειτα από άλλες περιοχές των ΗΠΑ σε αναζήτηση εργασίας. Πρόσφατα σημειώθηκε αύξηση του πληθυσμού ασιατικής καταγωγής, κυρίως στο Χιούστον και το Ντάλας.
Θρησκεία
Το Τέξας έχει το υψηλότερο ποσοστό κατοίκων με δηλωμένο θρησκευτικό προσανατολισμό στις ΗΠΑ. Με βάση στοιχεία του 2020, το 75,5% του πληθυσμού είναι Χριστιανοί και από αυτούς το 47% είναι διαμαρτυρόμενοι και το 28% είναι ρωμαιοκαθολικοί. Το ανατολικό Τέξας, γνωστό και ως η «Ζώνη της Βίβλου», είναι γενικά συντηρητικό, ενώ το δυτικό Ντάλας αποτελεί έδρα τριών σημαντικών εκκλησιών Ευαγγελιστών, ενός καθολικού πανεπιστημίου, και μονών. Παράλληλα, πολυπληθείς ομάδες μη χριστιανικών δογμάτων είναι συγκεντρωμένες στα αστικά κέντρα, όπως Μουσουλμάνοι και Εβραίοι, ενώ αρκετοί ανήκουν στο δόγμα του Ινδουισμού και των Σιχ.
Κύριες πόλεις
Η πολιτεία έχει τέσσερεις πόλεις με πληθυσμό μεγαλύτερο από ένα εκατομμύριο κατοίκους: το Χιούστον, το Σαν Αντόνιο, το Ντάλας και το Ώστιν. Οι πόλεις αυτές ανήκουν και στις δέκα μεγαλύτερες σε πληθυσμό στις ΗΠΑ. Επίσης, άλλες πόλεις του Τέξας έχουν περισσότερους από 400.000 κατοίκους: το Φορτ Γουόρθ, το Ελ Πάσο και το Άρλινγκτον.
Κλίμα
thumb|right|Ετήσια κατά μέσον όρο κατακρημνίσματα στο Τέξας.|178x178εσ thumb|Ετήσια κατά μέσον όρο θερμοκρασία στο Τέξας.|αριστερά|190x190εσ
Το μεγάλο μέγεθος του Τέξας και η τοποθεσία του στην τομή πολλών κλιματικών ζωνών δίνει στην πολιτεία πολύ ασταθείς καιρικές συνθήκες. Χαρακτηριστικό του είναι οι συχνές και έντονες καταιγίδες και οι συχνοί σίφωνες, καθώς μάλιστα το βόρειο μέρος του Τέξας ανήκει στην επικίνδυνη ζώνη που είναι γνωστή ως το Μονοπάτι των Σιφώνων (Tornado Alley), σε βαθμό που είναι η πολιτεία με τον μεγαλύτερο αριθμό σιφώνων στις ΗΠΑ με βάση τις ετήσιες καταγραφές. Επίσης, αν και βρίσκεται στα νότια της χώρας, κάποιες φόρες δέχεται ακόμα και κύματα ψύχους από τα βόρεια, με αποτέλεσμα ενίοτε να καταγράφονται και ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες.
Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών
Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ
Γιώργος Γάσπαρης (καλαθοσφαιριστής)
Ο Γιώργος Γάσπαρης, γεννημένος στις 31 Ιανουαρίου 1965 στη Νέα Σμύρνη, είναι Έλληνας πρωήν καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής στο τμήμα υποδομών του Πανιωνίου. Αγωνιζόταν στη θέση του σούτιγκ γκαρντ με ύψος 1,93 μέτρα.
Καριέρα
Ξεκίνησε το μπάσκετ από τα παιδικά τμήματα του Πανιωνίου το 1975 και με το σύλλογο κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος Εφήβων. Το 1981, σε ηλικία 16 ετών, έκανε το ντεμπούτο του στην α΄ ομάδα του συλλόγου σε αγώνα επί του Ολυμπιακού σημιεώνοντας μάλιστα 17 πόντους. Υπήρξε επί δώδεκα χρόνια βασικός παίκτης στην ομάδα του Πανιωνίου και βασικός συντελεστής στη μεγάλη ομάδα του συλλόγου της δεκαετίας του '80, η οποία έφτασε στον τελικό των πλέι-οφ του πρωταθλήματος, στα ημιτελικά στο Κύπελλο Κόρατς και κατέκτησε στο μοναδικό τίτλο της ομάδας. Στις 10 Απριλίου 1991, στον τελικό του κυπέλλου, ο Γιώργος Γάσπαρης σημείωσε 20 πόντους και ο Πανιώνιος ανακυρύχθηκε κυπελλούχος Ελλάδος.
Το 1993 ο Γιώργος Γάσπαρης κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων με τον Άρη απέναντι στην Έφες Πίλσεν. Την ίδια χρονιά έφτασε με τον Άρη στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας όπου ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό.
Εθνική Ελλάδος
Στην Εθνική Ελλάδος έχει 21 συμμετοχές. Πήρε μέρος στο Μουντομπάσκετ 1990, όπου στον αγώνα εναντίον της Νότιας Κορέας σημείωσε 17 πόντους. Επίσης, μετείχε στο Ευρωμπάσκετ 1991, όπου σημείωσε 12 πόντους απένατι στη Βουλγαρία. Είχε συμμετοχές στην εθνική παίδων και πολύ καλή παρουσία στην εθνική εφήβων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκρατίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλείου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1991 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1990 Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1950
Οι ελληνικές εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 διεξήχθησαν από υπηρεσιακή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ιωάννη Θεοτόκη με το σύστημα της απλής αναλογικής του 1946 με μικρές τροποποιήσεις, (περιορισμός αριθμού εδρών από 354 σε 250). Κανένα κόμμα δε συγκέντρωσε απόλυτη πλειοψηφία. Τα μεγαλύτερα σε δύναμη κόμματα ήταν το Λαϊκόν Κόμμα του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη (18,80%), το Κόμμα Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου (17,24%), η Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου (Ε.Π.Ε.Κ.) με αρχηγό τον Νικόλαο Πλαστήρα (16,44%) και το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου με τον Γεώργιο Παπανδρέου (10,67%).
Στον πολιτικό χώρο της δεξιάς πρώτο κόμμα αναδείχτηκε το Λαϊκόν Κόμμα με 18,8 των ψήφων (62 έδρες). Διάφορα άλλα κόμματα της δεξιάς έλαβαν μικρότερα ποσοστά (περίπου 18% των ψήφων και 24 έδρες). Το συνολικό ποσοστό των κομμάτων της δεξιάς όμως συγκριτικά με τις εκλογές του 1946 μειώθηκε σημαντικά, από 68% σε 35%.
Το κέντρο το εκπροσωπούσαν τρία κόμματα (Φιλελεύθεροι, Ε.Π.Ε.Κ. και το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου) και έλαβαν συνολικό ποσοστό 44,3% και 136 έδρες συνολικά.
Η Αριστερά παρουσιάστηκε στις εκλογές με το σχήμα της Δημοκρατικής Παρατάξεως (Δ.Π.) που ιδρύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου από τον Αλ. Σβώλο (Σ.Κ.-Ε.Λ.Δ.), τον Σ. Χατζήμπεη (Αριστεροί Φιλελεύθεροι) και τον Ι. Σοφιανόπουλο που είχαν ήδη συνεργαστεί με το ΕΑΜ στο δημοψήφισμα του 1946. Η Δ.Π. είχε και την υποστήριξη του παράνομου μηχανισμού του Κ.Κ.Ε., υπό τον Νίκο Πλουμπίδη, που ήδη από τα τέλη του 1949 προωθούσαν την συγκρότηση ενός «Δημοκρατικού Μετώπου». Η υποστήριξη αυτή του Κ.Κ.Ε. εκφράστηκε τελικά με την «πριμοδότηση» ορισμένων υποψηφίων της Δ.Π., κυρίως στα αστικά κέντρα. Η ΔΠ συγκέντρωσε τελικά το 9,70% των ψήφων και 18 έδρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Κατηγορία:1950
Τίτος Μάκκιος Πλαύτος
Ο Τίτος Μάκκιος Πλαύτος (λατινικά: Titus Maccius Plautus, περ. 254-184 π.Χ.) ήταν Λατίνος κωμωδιογράφος.
Γεννήθηκε στο χωριό Σαρσίνα της Ομβρικής και πήγε στη Ρώμη όπου έγινε εργάτης θεάτρου. Ασχολήθηκε μετά με το εμπόριο, έχασε τα χρήματά του κι αναγκάστηκε να εργαστεί σ’ ένα φούρνο. Στον ελεύθερο χρόνο του έγραψε τρεις κωμωδίες που είχαν μεγάλη επιτυχία και έκτοτε αφοσιώθηκε στη συγγραφή κωμωδιών. Πέθανε δοξασμένος στην Ρώμη το 184 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
.zm
Ο .zm είναι ο τομέας ανωτάτου επιπέδου (ccTLD) για τη Ζάμπια. Οι καταχωρούμενοι που εγγράφονται σε τομείς .zm πρέπει «να έχουν παρουσία στη Ζάμπια».
Τομείς δεύτερου επιπέδου
Οι καταχωρούμενοι πρέπει να καταχωρούν σε τομείς στο τρίτο επίπεδο σε έναν υπάρχοντα τομέα δεύτερου επιπέδου (SLD). Υπάρχουν έντεκα τομείς δεύτερου επιπέδου:
Οι παραπάνω ονομασίες θεωρούνται με βάση τις παρατηρούμενες πρακτικές και τις τυπικές συμβάσεις, καθώς η ZICTA(το μητρώο ccTLD ) δεν διατηρεί ηλεκτρονική τεκμηρίωση που να την κωδικοποιεί. Οι περισσότερες οντότητες καταχωρούν γενικά είτε έναν τομέα .co.zm είτε έναν τομέα .org.zm, εάν επιλέξουν να χρησιμοποιήσουν το ccTLD αντί για έναν γενικό τομέα ανώτατου επιπέδου.
Η μόνη τεκμηριωμένη εξαίρεση στην απαίτηση εγγραφής στο τρίτο επίπεδο είναι ότι οι «εγγεγραμμένοι πάροχοι υπηρεσιών διαδικτύου»  μπορούν να εγγραφούν στο δεύτερο επίπεδο—π.χ. zamnet.zm. Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές μη τεκμηριωμένες αποκλίσεις σε αυτόν τον κανόνα—π.χ., ο τομέας της Τράπεζας της Ζάμπιας είναι boz.zm και ο ρυθμιστής ( ZICTA ) λειτουργεί υπό το zicta.zm.
Καταχωρητές
Οι ISP πρέπει να είναι εγγεγραμμένοι στο ZICTA,  και μόνο εγγεγραμμένοι ISP μπορούν να είναι διαπιστευμένοι ως καταχωρητές. Η ZICTA παραθέτει τους ISP στον ιστότοπό της.
Οι τομείς σε .com.zm, .edu.zm και .net.zm χορηγούνται από την εταιρεία CopperNET Solutins, ενώ οι υπόλοιποι τομείς καταχωρούνται μέσω της ZAMNET.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζάμπια Κατηγορία:Top-level domains
Φρανς Χαλς
Ο Φρανς Χαλς ο πρεσβύτερος (Frans Hals, 1582 - 26 Αυγούστου 1666) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της χρυσής ολλανδικής εποχής στη ζωγραφική. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις προσωπογραφίες του.
Βιογραφικό
Ο Χαλς γεννήθηκε το 1582 ή 1583 στην Αμβέρσα, γιος του εμπόρου υφασμάτων Φρανσουά Φραντς Χαλς φαν Μέχελεν (Franchois Fransz Hals van Mechelen, περ. 1542 – 1610) και της δεύτερης συζύγου του Αντριέντιε φαν Χέερτενραϊκ (Adriaentje van Geertenryck).
Όπως συνέβη με πολλές οικογένειες, ύστερα από την πτώση της Αμβέρσας (1584-1585) η οικογένεια Χαλς εγκατέλειψε την πόλη κι εγκαταστάθηκε στο Χάαρλεμ, όπου ο ζωγράφος έζησε το υπόλοιπο της ζωής του. Ο Χαλς εκπαιδεύτηκε από τον Κάρελ φαν Μάντερ, επίσης Φλαμανδό φυγάδα, του οποίου, όμως, η μανιεριστική τεχνοτροπία είναι ελάχιστα ορατή στο έργο του Χαλς.
Το 1610 ο Χαλς γίνεται μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ και άρχισε να κερδίζει χρήματα εργαζόμενος στην αποκατάσταση έργων τέχνης για λογαριασμό του δημοτικού συμβουλίου. Είχε ως αντικείμενο τη μεγάλη συλλογή έργων τέχνης, την οποία ο φαν Μάντερ είχε περιγράψει στο βιβλίο του Het Schilderboeck (το βιβλίο των ζωγράφων) του οποίου η πρώτη έκδοση έγινε στο Χάαρλεμ το 1604. Τα πλέον αξιοσημείωτα έργα της συλλογής ήταν οι δημιουργίες των Χέρτχεν τοτ Σιντ Γιανς, Γιαν φαν Σκόρελ και Γιαν Μόστερτ, τα οποία βρίσκονταν αναρτημένα στον ιερό ναό του Αγίου Ιωάννη (St. Janskerk) του Χάαρλεμ. Οι εργασίες αποκατάστασης γίνονταν δαπάναις της πόλης του Χάαρλεμ, καθώς όλα τα "καθολικά" έργα τέχνης είχαν κατασχεθεί ύστερα από τη συνθήκη για το Χάαρλεμ (Satisfactie van Haarlem, 1577), που είχε ακυρωθεί το 1578 και έδινε στους Καθολικούς ίδια δικαιώματα με τους Διαμαρτυρομένους. Ωστόσο, το σύνολο της συλλογής δεν ήταν τυπικά στην κατοχή του δημοτικού συμβουλίου ως το 1625, αφού τα μέλη του συμβουλίου αποφάσισαν ποια έργα ήταν κατάλληλα για το Δημαρχείο. Τα υπόλοιπα έργα θεωρήθηκαν "πολύ Ρωμαιοκαθολικά" και πωλήθηκαν στον Κορνέλις Κλάες φαν Βιέρινγκεν (Cornelis Claesz van Wieringen), μέλος της Συντεχνίας, υπό τον όρο ότι θα τα απομάκρυνε από την πόλη. Σε αυτό το πολιτιστικό πλαίσιο άρχισε ο Χαλς τη σταδιοδρομία του στη δημιουργία πορτρέτων, καθώς η αγορά πινάκων με θρησκευτικά θέματα ήταν πλέον ανύπαρκτη.
Το παλαιότερο γνωστό δείγμα της τέχνης του Χαλς είναι το πορτρέτο του καθολικού πάστορα Γιάκομπους Ζάφφιους (Jacobus Zaffius) του 1611. Η "υπέρβασή" του πραγματοποιήθηκε με το, σε πραγματικό μέγεθος, ομαδικό πορτρέτο "Το συμπόσιο των αξιωματικών του λόχου της φρουράς του Αγίου Γεωργίου" του 1616. Το πλέον διάσημο πορτρέτο του είναι αυτό του Καρτέσιου, το οποίο δημιούργησε το 1649.
Ο Χαλς νυμφεύτηκε την πρώτη του σύζυγο Άννεκε Χαρμενσντόχτερ γύρω στα 1610. Ο Χαλς ήταν καθολικός εκ γενετής, κι έτσι ο γάμος τους καταγράφεται στο Δημαρχείο και όχι στην εκκλησία. Δυστυχώς η ακριβής ημερομηνία είναι άγνωστη, καθώς τα παλαιότερα αρχεία καταγραφής γάμων της πόλης του Χάαρλεμ, προ του 1688, δεν έχουν διασωθεί. Η Άννεκε είχε γεννηθεί στις 2 Ιανουαρίου 1590 και ήταν θυγατέρα του λευκαντή Χάρμεν Ντίρικς (Harmen Dircksz) και της Πήτερτιε Κλάεσντρ Γκάιμπλαντ (Pietertje Claesdr Ghijblant) και ο παππούς της από την πλευρά της μητέρας της, παραγωγός ασπρορούχων, Κλάες Γκάιμπλαντ που διέμενε στο κτίριο της οδού Spaarne 42 (σήμερα διατηρητέο) κληροδότησε στο ζευγάρι τον τάφο στην εκκλησία του Αγίου Μπάβο, όπου σήμερα είναι θαμμένοι και οι δύο, αν και ο Φρανς ακολούθησε τη σύζυγό του 40 χρόνια αργότερα. Η Άννεκε απεβίωσε το 1615, λίγο μετά τη γέννηση του τρίτου τους παιδιού. Από τα τρία αυτά παιδιά, ο Χάρμεν επιβίωσε μετά την παιδική ηλικία, ενώ ένα πέθανε πριν τον δεύτερο γάμο του Χαλς.
Όπως έχει καταδείξει ο βιογράφος Σέιμουρ Σλάιβ (Seymour Slive), οι παλαιότερες ιστορίες σχετικά με την κακομεταχείριση της συζύγου του από τον Χαλς δεν αφορούσαν τον ίδιο, αλλά άλλον κάτοικο του Xάαρλεμ με το ίδιο όνομα. Πράγματι, όταν αναφέρθηκαν αυτές οι κατηγορίες, ο ζωγράφος δεν είχε πλέον σύζυγο, καθώς η Άννεκε είχε αποβιώσει τον Μάιο του 1615. Ομοίως, οι ιστορικές αναφορές σχετικά με τη ροπή του Χαλς στο ποτό είναι βασισμένες σε υπό τύπον ανεκδότου αναφορές των πρώιμων βιογράφων του, κατά κύριο λόγο του Άρνολντ Χαουμπράκεν, χωρίς άμεση μαρτυρία από ανάλογη τεκμηρίωση. Αφού έχασε την πρώτη του σύζυγο, ο Χαλς προσέλαβε τη νεαρή θυγατέρα ενός ιχθυοπώλη για να φροντίζει τα παιδιά του και, το 1617, νυμφεύτηκε την Λάισμπετ Ράινιερς (Lysbeth Reyniers). Ο γάμος έγινε στο Σπάαρνταμ, ένα μικρό χωριό στα περίχωρα του Χάαρλεμ, καθώς αυτή ήταν ήδη οκτώ μηνών έγκυος. Ο Χαλς ήταν αφοσιωμένος πατέρας και απέκτησαν, με τη δεύτερη σύζυγό του, συνολικά οκτώ παιδιά.
Τα έργα του Χαλς είχαν μεγάλη ζήτηση καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, αλλά έζησε τόσο που, σταδιακά, απομακρύνθηκε από τις εξελίξεις του ύφους και αντιμετώπισε οικονομικές δυσχέρειες. Εκτός από την καλλιτεχνική του δραστηριότητα, συνέχισε, σε όλη του τη ζωή, να εργάζεται ως συντηρητής έργων τέχνης, έμπορος ειδών τέχνης και ειδικός επί της φορολόγησης καλλιτεχνικών αντικειμένων για το δημοτικό συμβούλιο. Οι πιστωτές του συχνά τον δίωξαν δικαστικά και αναγκάστηκε να πωλήσει τα υπάρχοντά του προκειμένου να ρυθμίσει τα χρέη του με έναν αρτοπώλη το 1652. Η απογραφή της κατασχεθείσης περιουσίας του αναφέρει τρία στρώματα και προσκέφαλα, μια ντουλάπα, ένα τραπέζι και πέντε πίνακες (δικοί του, των γιων του, του φαν Μάντερ και του Μάαρτεν φαν Χέιμσκερκ). Καθώς έμεινε άπορος, του χορηγήθηκε ετήσια πρόσοδος 200 φιορινίων από το δημοτικό συμβούλιο το 1664.
Κατά τη διάρκεια του ογδοηκονταετούς πολέμου το ολλανδικό έθνος αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία του και ο Χαλς ήταν μέλος της τοπικής schutterij, δηλ. της τοπικής πολιτοφυλακής. Στον πίνακά του "Οι αξιωματικοί του λόχου της πολιτοφυλακής του Αγίου Γεωργίου" (De Magere Compagnie) του 1639 τοποθετεί και τον εαυτό του, σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο πλαίσιο του πίνακα, κατασκευής του 19ου αιώνα (αυτό δεν έχει γίνει δυνατό να επιβεβαιωθεί). Δεν ήταν διαδεδομένη συνήθεια στα κανονικά μέλη να γίνεται το πορτρέτο τους, καθώς αυτό το προνόμιο το κατείχαν οι αξιωματικοί. Ο Χαλς ζωγράφισε τον λόχο τρεις φορές. Ήταν, επίσης, μέλος του τοπικού επιμελητηρίου ρητορικής και το 1644 έγινε επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά.
Ο Φρανς Χαλς απεβίωσε στο Χάαρλεμ το 166 και τάφηκε στον ναό του Αγίου Μπάβο (Sint-Bavokerk) της πόλης. Λάμβανε δημοτική σύνταξη, γεγονός ιδιαίτερα ασυνήθιστο για την εποχή αλλά δείγμα της υψηλής υπόληψης που έχαιρε στην πόλη. Μετά τον θάνατό του η χήρα του ζήτησε βοήθεια και εισήχθη στο τοπικό πτωχοκομείο, όπου αργότερα απεβίωσε.
Καλλιτεχνική σταδιοδρομία
Ο Χαλς είναι περισσότερο γνωστός για τα πορτρέτα του, κυρίως οικονομικά εύρωστων πολιτών, όπως οι Πίτερ φαν ντεν Μπρούκε και Ίσαακ Μάσσα, τους οποίους ζωγράφισε τρεις φορές. Ζωγράφισε, επίσης, μεγάλα ομαδικά πορτρέτα της τοπικής πολιτοφυλακής αλλά και των εφόρων των τοπικών νοσοκομείων. Ήταν ένας από τους ζωγράφους της χρυσής ολλανδικής εποχής, που επιδιδόταν στον ρεαλισμό αλλά με μια ριζικά ελεύθερη προσέγγιση. Οι εικόνες του ανακλούν την ποικιλία της διαστρωμάτωσης της κοινωνίας: Απεικονίζει συμπόσια και συναντήσεις αξιωματικών, μελών συντεχνιών, μέλη δημοτικού συμβουλίου από δημάρχους ως υπαλλήλους, πλανόδιοι μουσικοί και τραγουδιστές, καλοαναθρεμμένοι κύριοι, άξεστες γυναίκες και πρόσωπα της ταβέρνας. Στο ομαδικό πορτρέτο που προαναφέρθηκε, ο Χαλς προσεγγίζει κάθε χαρακτήρα με διαφορετικό τρόπο. Τα πρόσωπα δεν είναι εξιδανικευμένα και σαφώς ευδιάκριτα, ενώ οι προσωπικότητες τους αποκαλύπτονται μέσω μιας ποικιλίας από στάσεις και εκφράσεις του προσώπου.
Ο Χαλς ήταν λάτρης του φωτός της ημέρας και των ασημένιων αναλαμπών, ενώ ο Ρέμπραντ χρησιμοποιούσε εφέ χρυσών αναλαμπών βασισμένων σε τεχνητές αντιθέσεις χαμηλού φωτισμού και αμέτρητης κατήφειας. Ο Χαλς συνελάμβανε μια στιγμή της ζωής των μορφών του με σπάνια διαίσθηση. Αυτό που η φύση τού εμφάνιζε εκείνη τη στιγμή, αυτό ακριβώς αναπαρήγαγε τέλεια, με λεπτή κλίμακα χρωμάτων και με μαεστρία πάνω σε κάθε μορφή έκφρασης. Έγινε τόσο επιτήδειος στην απόδοση του ακριβούς τόνου, του φωτός και της σκιάς, ώστε να πετυχαίνει την αποτύπωση του μοντέλου του με λίγες και υγρές πινελιές. Έγινε δημοφιλής ζωγράφος πορτρέτων και ζωγράφιζε τους πλούσιους του Χάαρλεμ σε ειδικές περιστάσεις. Κέρδισε πολλές αναθέσεις για γαμήλια πορτρέτα (ο σύζυγος κατά παράδοση τοποθετείται στ' αριστερά, η σύζυγος στα δεξιά). Τα δύο πορτρέτα των νεόνυμφων Olycan (ο σύζυγος ήταν γνωστός ζυθοποιός στο Χάαρλεμ) βρίσκονται πλάι-πλάι στο Mauritshuis, αλλά πολλά άλλα γαμήλια ζεύγη πορτρέτων έχουν διαχωριστεί και σπάνια εμφανίζονται μαζί.
Ζωγράφος πορτρέτων
Αυτή του η ροπή συμπίπτει με την περίοδο που ο Χαλς ήταν λιγότερο δημοφιλής στους πλούσιους αστούς και μερικοί ιστορικοί έχουν προτείνει ότι η προτίμησή του στο μαύρο και λευκό χρώμα ήταν αποτέλεσμα της χαμηλής τιμής αυτών των χρωμάτων, αν συγκριθούν με τα πολύ ακριβότερα βυσσινί και καρμινέρυθρο. Και οι δύο προτάσεις είναι πιθανόν εξίσου αληθείς, καθώς ο Χαλς, όπως προαναφέρθηκε, δεν ταξίδευε για να συναντήσει τα προς απεικόνιση πρόσωπα, αντίθετα με τους συγχρόνους του, αλλά προτιμούσε να έρχονται αυτοί. Αυτό ήταν καλό για τη δουλειά του, γιατί ήταν πολύ πιο γρήγορος και αποτελεσματικός στο δικό του εργαστήριο, αλλά δεν ήταν καλό από την άποψη επιχειρηματικότητας, ιδιαίτερα όταν το Χάαρλεμ αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα.
Ως δημιουργός πορτρέτων, ο Χαλς δεν είχε την ψυχολογική ενόραση ενός Ρέμπραντ ή ενός Ντιέγκο Βελάσκεθ, αν και, σε ορισμένα έργα, όπως "Ο Ναύαρχος ντε Ρόιτερ", "Ο Γιάκομπ Ολάικαν" και "Ο Άλμπερτ φαν ντερ Μέιρ" αποκαλύπτει μια ερευνητική ανάλυση του χαρακτήρα αυτού που ζωγράφιζε, κάτι που δεν είχε πολλά κοινά με τη "στιγμιαία" έκφραση που έχουν τα αποκαλούμενα "πορτρέτα χαρακτήρων" του. Σε αυτά, σε γενικές γραμμές, "στήνει" στον καμβά τη φευγαλέα στιγμή των διαφόρων σταδίων της ευθυμίας, από το λεπτό ειρωνικό χαμόγελο που σχηματίζεται γύρω από τα χείλη του, περίεργα ονομασθέντος, "Γελώντος Ιππότη" ως το "βλακώδες" χαμόγελο του Malle Babbe (=τρελού Babbe). Σε αυτή την ομάδα πορτρέτων ανήκουν οι πίνακες "Ο παίκτης του λαούτου", "Η γυφτοπούλα" και ο "χαμογελαστός ψαράς", ενώ τα "γαμήλια πορτρέτα του Ίσαακ Μάσσα και της δεύτερης συζύγου του Μπέατριξ φαν ντερ Λάαν" ανήκουν στο μάλλον μπερδεμένο σύμπλεγμα της οικογένειας Beresteyn (σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου) εμφανίζουν μια παρόμοια τάση. Λιγότερο διεσπαρμένα απ' ό,τι στην "ομάδα Beresteyn" και, από κάθε άποψη, μιας από τις αριστουργηματικές δημιουργίες του Χαλς, είναι η δημιουργία του Ο ζωγράφος με την οικογένειά του, δημιουργία σχεδόν άγνωστη μέχρι που παρουσιάστηκε στη χειμερινή έκθεση της Βασιλικής Ακαδημίας στο Πικαντίλλυ το 1906.
Πολλά από τα έργα του Χαλς έχουν εξαφανιστεί, αλλά δεν είναι γνωστό πόσα. Σύμφωνα με τον πλέον επίσημο σημερινό κατάλογο των έργων του, που συμπίλησε ο Σέιμουρ Σλάιβ κατά το διάστημα 1970 - 74 (Ο τελευταίος κατάλογος έργων έκθεσης των έργων του Χαλς δημιουργήθηκε από τον Σλάιβ το 1989), μπορούν να αποδοθούν σε αυτόν επιπλέον 222 πίνακες. Άλλη μια αυθεντία στο θέμα Χαλς, ο Κλάους Γκριμμ, πιστεύει ότι ο αριθμός αυτός μάλλον είναι μικρότερος (145 πίνακες), όπως γράφει στο έργο του ''Frans Hals. Das Gesamtwerk'' (1989).
Δεν είναι γνωστό αν ο Χαλς ζωγράφισε ποτέ τοπία, νεκρές φύσεις ή αφηγηματικούς πίνακες, αλλά κάτι τέτοιο μοιάζει απίθανο. Το ξεκίνημά του ως ζωγράφου στην κοινωνία του Χάαρλεμ έγινε με το μεγάλο ομαδικό πορτρέτο της "πολιτοφυλακής του Αγίου Γεωργίου" το 1616 και εμφανίζει όλα αυτά τα στοιχεία, αλλά αν αυτός ο πίνακας ήταν ο "κράχτης" του για να λάβει παραγγελίες στο μέλλον, φαίνεται ότι στη συνέχεια έλαβε παραγγελίες μόνο για πορτρέτα. Πολλοί καλλιτέχνες στην Ολλανδία του 17ου αιώνα έτειναν στην εξειδίκευση πάνω σε συγκεκριμένα θέματα, κι έτσι ο Χαλς φαίνεται ότι ήταν ο εξειδικευμένος δημιουργός πορτρέτων.
Τεχνική
Ο Χαλς ήταν αυθεντία σε μια τεχνική που χρησιμοποιούσε κάτι που στο παρελθόν θεωρούνταν ελάττωμα στη ζωγραφική: Την ορατή πινελιά. Οι απαλές καμπύλες γραμμές του πινέλου του Χαλς είναι πάντα σαφείς στην επιφάνεια: "Ουσιαστικά απλά βρίσκεται εκεί, επίπεδη, ενώ ξεγελά ουσία και χώρο στο μάτι".
Ζωηρή και συναρπαστική, η τεχνική αυτή μπορεί να μοιάζει ως "φαινομενικά βιαστική" - το κοινό συχνά νομίζει ότι ο Χαλς "έριχνε" τα έργα του "με τη μία" (aus einem Guss) στον καμβά. Η εντύπωση αυτή είναι εσφαλμένη. Στην πραγματικότητα, η δήθεν πρόχειρη δουλειά είχε εν πολλοίς γίνει χωρίς σχεδιαστικό υπόβαθρο (όπως λέγεται στη ζωγραφική alla prima), αλλά τα περισσότερα έργα του ζωγραφίστηκαν σε διαδοχικές στρώσεις, όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή. Κάποιες φορές έφτιαχνε ένα προσχέδιο με κιμωλία ή χρώμα σε γκρίζο ή ροζ υπόβαθρο και στη συνέχεια αυτό γεμιζόταν σε στάδια. Φαίνεται ότι ο Χαλς δημιουργούσε τα προσχέδιά του χαλαρά: Ήταν αριστοτεχνικός εξ αρχής. Αυτό ισχύει, φυσικά, ιδιαίτερα για τα έργα γενικής θεματολογίας και, αργότερα, για τα έργα της περιόδου ωριμότητας. Επέδειξε ιδιαίτερα μεγάλη τολμηρότητα, θάρρος και αριστοτεχνικότητα και είχε μεγάλη ικανότητα να αποσύρει τα χέρια του από τον καμβά ή το πάνελ κατά τη στιγμή της πιο αποκαλυπτικής έκθεσης. Δεν τα ζωγράφιζε "έως θανάτου", όπως πολλοί σύγχρονοί του, με μεγάλη ακρίβεια και επιμέλεια, είτε το ζητούσαν οι πελάτες του είτε όχι.
Τον 17ο αιώνα ο πρώτος του βιογράφος, Σχρεφέλιους (Schrevelius), έγραψε: "Ασυνήθιστος τρόπος ζωγραφικής, τελείως δικός του, ξεπερνά σχεδόν τους πάντες" αναλύοντας τις μεθόδους του Χαλς. Για το λόγο αυτό η σχηματική ζωγραφική δεν ήταν ιδέα του Χαλς (υπήρχε ήδη στην ιταλική ζωγραφική του 16ου αιώνα) και ο Χαλς πιθανότατα εμπνεύστηκε από τους συγχρόνους του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Άντονι φαν Ντάικ για τις μεθόδους του.
Ήδη από τον 17ο αιώνα ο κόσμος είχε εντυπωσιαστεί με τη ζωντάνια των πορτρέτων του Φρανς Χαλς. Για παράδειγμα, ο κάτοικος του Χάαρλεμ Τεόντορους Σχρεφέλιους (Theodorus Schrevelius) σημείωνε ότι τα έργα του Χαλς απέπνεαν "τόση δύναμη και ζωή" που ο ζωγράφος "έμοιαζε να προκαλεί τη Φύση με το πινέλο του". Μερικούς αιώνες αργότερα ο Βίνσεντ βαν Γκογκ έγραφε στον αδελφό του Τεό: "Τι απόλαυση να βλέπεις έναν Φρανς Χαλς, πόσο διαφορετικός είναι από τους πίνακες - τους τόσους πολλούς - όπου τα πάντα έχουν εξομαλυνθεί με τον ίδιο τρόπο". Ο Χαλς επέλεξε να μη δίνει λείο φινίρισμα στα έργα του, όπως έκαναν οι περισσότεροι σύγχρονοί του, αλλά μιμούνταν τη ζωντάνια του θέματός του χρησιμοποιώντας "πασαλείμματα", γραμμές, κηλίδες, μεγάλα "μπαλώματα" από χρώμα και σπάνια περιλαμβάνοντας λεπτομέρειες. Χρειάστηκε να φθάσουμε ως τον 19ο αιώνα μέχρι η τεχνική αυτή να αποκτήσει οπαδούς, ιδιαίτερα ανάμεσα στους ιμπρεσιονιστές. Πίνακες όπως οι "Γυναίκες έφοροι του πτωχοκομείου γερόντων" και αυτοί της πολιτοφυλακής καταδεικνύουν την τεχνική αυτή στο έπακρο.
Επιδράσεις
Ο Χαλς επηρέασε τον αδελφό του Ντιρκ (γεννημένο στο Χάαρλεμ. 1591 - 1656), επίσης ζωγράφο. Πέντε από τους γιους του έγιναν επίσης ζωγράφοι: Αν και οι περισσότεροι από τους γιους του έγιναν επίσης ζωγράφοι πορτρέτων, κάποιοι επεκτάθηκαν στη ζωγραφική νεκρών φύσεων ή αρχιτεκτονικών σπουδών και τοπίων. Οι νεκρές φύσεις που στο παρελθόν είχαν αποδοθεί στον γιο του, Φρανς τον νεότερο, έχουν έκτοτε αποδοθεί σε άλλους ζωγράφους. Ο Χαλς ζωγράφισε μια νεαρή γυναίκα να πλησιάζει σε καλάθι σε μια "νεκρή φύση" - απεικόνιση της αγοράς, που είχε συνθέσει ο Κλάες φαν Χέσσεν (Claes van Heussen).
Άλλοι σύγχρονοι καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν από τον Φρανς Χαλς είναι: Ο Χαλς διέθετε μεγάλο εργαστήριο στο Χάαρλεμ και πολλούς μαθητές, αν και οι βιογράφοι του 19ου αιώνα ρώτησαν μερικούς από τους μαθητές του, καθώς το ύφος των έργων ήταν πολύ διαφορετικό από αυτό του Χαλς. Στο έργο του De Groote Schouburgh (1718–21), ο Άρνολντ Χαουμπράκεν αναφέρει τους Φίλιπς Βάουβερμαν (Philips Wouwerman), Άντριεν Μπράουβερ (Adriaen Brouwer), Πιέτερ Γκέρριτς φαν Ρουστράτεν (Pieter Gerritsz van Roestraten), Άντριεν φαν Οστάντε (Adriaen van Ostade) και Ντιρκ φαν Ντέλεν (Dirck van Delen) ως μαθητές του. Ο Βίνσεντ Λάουρεντς φαν νερ Φίννε (Vincent Laurensz van der Vinne) ήταν επίσης μαθητής του, σύμφωνα με το ημερολόγιό του με σημειώσεις που άφησε ο γιος του Λάουρεντς Βίνσεντς φαν ντερ Φίννε. Ο Ρουστράτεν δεν ήταν μόνο μαθητής του (στα αρχεία του Χάαρλεμ υπάρχει συμβολαιογραφικό έγγραφο που υποστηρίζει το γεγονός) αλλά έγινε και γαμπρός του, όταν νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του Χαλς, Αντριέντιε. Ο ζωγράφος πορτρέτων του Χάαρλεμ Γιοχάννες Κορνέλις Φέρσπρονκ, ένας από τους 10 περίπου ανταγωνιστές του στο Χάαρλεμ της εποχής, ήταν πιθανόν για κάποιο διάστημα μαθητής του.
Από άποψη ύφους, κοντινότερα απ' όλους με μια μικρή παραγωγή έργων της, ήταν η Γιούντιτ Λέιστερ, τα οποία έργα συχνά υπέγραφε. Είναι, επίσης, πιθανόν να διετέλεσε μαθήτριά του, όπως και ο σύζυγός της Γιαν Μιίνσε Μόλεναερ.
Δύο αιώνες μετά τον θάνατό του ο Χαλς είχε μερικούς "μετά θάνατον" "μαθητές": Οι Κλωντ Μονέ, Εντουάρ Μανέ, Σαρλ-Φρανσουά Ντωμπινύ, Μαξ Λίμπερμαν, Τζέιμς Άμποτ Μακνήλ Χουίσλερ, Γκυστάβ Κουρμπέ και, στην Ολλανδία, οι Γιάκομπους φαν Λόοϊ και Ίσαακ Ίσραελς είναι μερικοί από τους ιμπρεσιονιστές και ρεαλιστές ζωγράφους που εντρύφησαν στο έργο του Χαλς, δημιουργώντας αντίγραφα των πινάκων του και στηριζόμενοι στις τεχνικές και στο ύφος του.
Ο Γερμανός ζωγράφος Λόβις Κορίντ (Lovis Corinth) κατονομάζει τον Χαλς ως αυτόν που τον επηρέασε περισσότερο. Πολλοί καλλιτέχνες επισκέφθηκαν το Μουσείο Φρανς Χαλς στο Χάαρλεμ (από το 1913 στεγάζεται στο Groot Heiligland (Χρόοτ Χάιλιχλαντ) ενώ πριν στεγαζόταν στο Δημαρχείο), όπου εκτίθενται μερικά από τα πλέον σημαντικά του έργα.
Κληρονομιά
Η φήμη του Χαλς έφθινε μετά τον θάνατό του και επί δύο αιώνες η εκτίμηση γι' αυτόν ήταν τόσο χαμηλή που ορισμένα από τα έργα του, που σήμερα αποτελούν στοιχεία προς υπερηφάνεια από τις δημόσιες πινακοθήκες που τα διαθέτουν, είχαν φθάσει να πωλούνται σε δημοπρασίες για λίγες λίρες, ακόμη και για λίγα σελίνια. Το πορτρέτο του Γερμανού μεταρρυθμιστή Γιοχάννες Ακρόνιους (Johannes Acronius) πωλήθηκε για 5 σελίνια στη δημοπρασία του Ενσχέντε το 1786. Το πορτρέτο τουάνδρα με σπαθί στην πινακοθήκη Λίχτενσταϊν, αντίστοιχα, πωλήθηκε το 1800 για 4 λίρες και 5 σελίνια.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1860, όμως, το κύρος του άρχισε να αποκαθίσταται, κυρίως χάρη στις προσπάθειες του κριτικού τέχνης Τεοφίλ-Τορέ Μπύργκερ (Théophile Thoré-Bürger). Αποκαθιστώντας το κύρος του Χαλς ως ζωγράφου, επέφερε και τρομακτική αύξηση στην τιμή των έργων του: Στην πώληση της Συλλογής του πτωχευμένου μεγιστάνα του χαλκού Πιέρ-Εζέν Σεκρετάν (Pierre-Eugène Secrétan) το 1889, το "πορτρέτο του Πήτερ φαν ντερ Μπρούκε" πωλήθηκε για 4.420 γαλλικά φράγκα, ενώ το 1908 η Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο κατέβαλε 25.000 λίρες για το μεγάλο οικογενειακό πορτρέτο της Συλλογής του Λόρδου Ταλμπό ντε Μαλαΐντ (Talbot de Malahide).
Το έργο του Χαλς παραμένει δημοφιλές σήμερα, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νεαρότερους ζωγράφους που μπορούν να πάρουν από αυτό πολλά πρακτικά μαθήματα τεχνικής από τις "εκκεντρικές" πινελιές του. Τα έργα του Χαλς υπάρχουν σε πολλές πόλεις ανά τον κόσμο και σε συλλογές μουσείων. Από τα τέλη του 19ου αιώνα συλλέγονταν παντού, από την Αμβέρσα ως το Τορόντο και από το Λονδίνο ως τη Νέα Υόρκη. Πολλοί από τους πίνακές του πωλήθηκαν τότε σε Αμερικανούς συλλέκτες.
Η βασική συλλογή έργων του σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Φρανς Χαλς στο Χάαρλεμ.
Ένας διαμέτρου 100 χλμ. κρατήρας στον πλανήτη Ερμή ονομάστηκε "κρατήρας Χαλς" προς τιμή του. Ο Χαλς αποτυπώθηκε, επίσης, στο χαρτονόμισμα των 10 γκίλντερς του 1968.
Πηγές
Τμήματα αυτού του λήμματος έχουν ληφθεί από το κείμενο The Frans Hals Museum, Haarlem, July 2005 του Antoon Erftemeijer, Εφόρου του Μουσείου Φρανς Χαλς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Πίνακες του Φρανς Χαλς
Σιδηρόδρομος Ρήγαιο-Ερέτρια
Ο σιδηρόδρομος Ρήγαιο-Ερέτρια ήταν ένας σιδηρόδρομος πεδίου με πλάτος διαδρομής 600 mm από το σταθμό Ρήγαιο στο σιδηρόδρομο Βόλος - Καλαμπάκα έως τα ορυχεία στην Ερέτρια Λάρισας στην περιφερειακή περιοχή της Λάρισας στην Ελλάδα.
Ιστορία
Η οικογένεια Αποστολίδη απέκτησε το κτήμα Ερέτρια Λάρισας (Τσιφλίκι Τσαγκλί) πριν από το 1870. Ο Χρήστος Αποστολίδης († 1879) ανακάλυψε μαύρο, πυρίμαχο χρώμιο σε αυτό το ακίνητο και έλαβε προσωρινή άδεια εκμετάλλευσης του ορυχείου το 1870 από τις τοπικές τουρκικές αρχές στα Ιωάννινα και το 1872. Η εκμετάλλευση του αιγυπτιακού αποθέματος (Γύφτικα) ξεκίνησε το 1880 και συνεχίστηκε με πολλές διακοπές μέχρι το 1993. Το μετάλλευμα εξορύσσεται υπόγεια σε βάθος περίπου 150 έως 200 μ. Και έφτασε στην επιφάνεια στο βαγόνια με βαρούλκο.
Το μετάλλευμα χρωμίου ήταν εξαιρετικής ποιότητας και εξήχθη στη Γερμανία, την Αγγλία και την Ισπανία. Μετά τη σύνθλιψη, τη διαλογή και τον εμπλουτισμό, φορτώθηκε στα μεγαλύτερα βαγόνια του σιδηροδρομικού πεδίου και μεταφέρθηκε στο σιδηροδρομικό σταθμό στο Ρήγαιο. Εκεί ήταν επαναφόρτωση στα μέτρα βαγόνια εύρος των Θεσσαλικών σιδηροδρόμων και μεταφέρονται στο λιμάνι του Βόλου, από όπου είχε αποσταλεί κυρίως προς τη Γερμανία.
Διαδρομή
Ο σιδηροδρομικός τομέας είχε δύο τμήματα. Μια διαδρομή 5,5 χιλιομέτρων έτρεχε από τα Γύφτικα στα βορειοδυτικά προς το σιδηροδρομικό σταθμό του Θεσσαλικού Σιδηροδρόμου και η άλλη διαδρομή 2,9 χιλιομέτρων από τα Γύφτικα προς τα νότια προς τα ορυχεία της Κετοροράχης (Κεδρόρραχη).
Ατμομηχανές
Υπήρχαν τρεις ατμομηχανές ατμού με την ονομασία Περικλής, Τσαγγλί και Μαίρη, οι οποίες αρχικά ήταν βαμμένες μαύρες και μια ατμομηχανή ντίζελ Deutz. Οι δύο ατμομηχανές ατμού O&K 1339/1904 και Jung 4665/1929 καθώς και η ατμομηχανή ντίζελ Deutz του σιδηροδρομικός στενός μετρητής σώζονται ακόμη στην πίσω αυλή του Μουσείου Σιδηροδρόμων Αθηνών.
Επιχείρηση
Ένα τρένο αποτελούταν συνήθως από την ατμομηχανή και 8 πλήρεις άμαξες φρεναρισμένες με φρένα με χειρόφρενα, ή περίπου 10 έως 15 άμαξες άμαξες. Υπήρχε επίσης ένα επιβατικό αυτοκίνητο με καθίσματα για τη διεύθυνση και τους καλεσμένους τους.
Παραπομπές
Ρήγαιο-Ερέτρια Ρήγαιο-Ερέτρια
Αγγειαδάκι Λακωνίας
Το Αγγειαδάκι (επίσημη ονομασία Αγγειαδάκιον) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μίνας, της δημοτικής ενότητας Οιτύλου (τέως δήμου Οιτύλου), του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου του νομού Μεσσηνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον, τέως, νομό Λακωνικής και το 1909 στον νομό Λακωνίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μίνας και το 1994 στον δήμο Διρού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Διρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.
Πηγές
Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
.dj
.dj είναι ο top-level domain κωδικός για το Τζιμπουτί στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζιμπουτί Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Σταύρος Λυγερός
Ο Σταύρος Λυγερός (1953) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1953 στην Αθήνα, αλλά πέρασε παιδικά χρόνια στην Πάτρα.
Πτυχιούχος Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στις Διεθνείς Σχέσεις και Διεθνείς Οικονομικές Σχέσεις στην École des Hautes Études στο Παρίσι.
Ήταν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
Συγγραφικό έργο
Είναι συγγραφέας των εξής βιβλίων:
Έχει συμμετάσχει στη συγγραφή αρκετών συλλογικών τόμων και έχει δημοσιεύσει δεκάδες μελέτες για ζητήματα κυρίως ελληνικής εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής.
Από το 1979 είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του πολιτικού περιοδικού "Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Φοιδεράτοι
Με το εξελληνισμένο όνομα Φοιδεράτοι (εκ της λατινικής foederati = ομόσπονδοι), ονομάζονταν αρχικά οι κάτοικοι ανεξαρτήτων πόλεων που συνδέονταν με την αρχαία Ρώμη με συνθήκες (foedus). Αργότερα αποτελούσαν στρατιωτικό σώμα με την ίδια ονομασία.
Αρχαία Ρώμη
Οι κάτοικοι αυτών των πόλεων ήταν μεν σύμμαχοι με τους Ρωμαίους αλλ΄ όμως δεν είχαν και τα ίδια δικαιώματα του Ρωμαίου πολίτη μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τα δικαιώματα όμως αυτά τα απέκτησαν μετά τον Συμμαχικό Πόλεμο του 91 π.Χ.. Τότε οι πόλεις των Φοιδεράτων ονομάσθηκαν «πολιτείες», και οι μεν της Ιταλίας λαοί λέγονταν civitas, οι δε ξένοι περεγκρίνι (peregrini).
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Κατά την ύστερη Αρχαιότητα φοιδεράτοι ονομάζονταν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ομόσπονδα μισθοφορικά στρατεύματα με δικό τους οπλισμό, ως επί το πλείστον αποτελούμενα από Γότθους. Στους γερμανικής καταγωγής φοιδεράτους είχε επιτραπεί από τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. να εγκατασταθούν σε ρωμαϊκά εδάφη και να τα καλλιεργήσουν, έναντι της υποχρέωσης στράτευσης για κάποιο χρονικό διάστημα. Στα ανατολικά, ασιατικά σύνορα της Αυτοκρατορίας ως φοιδεράτοι αξιοποιούνταν και αραβικοί πληθυσμοί.
Οι δυνάμεις των φοιδεράτων και οι διοικητές τους ήταν αυτές που, μετά την εξασθένιση και τελικά εξάλειψη της ισχύος του ρωμαϊκού κράτους στη Δυτική Ευρώπη κατά τον πέμπτο αιώνα μ.Χ., κάλυψαν το κενό εξουσίας οδηγώντας σε μία πανσπερμία κρατιδίων. Την ίδια στιγμή, στο κραταιό ανατολικό τμήμα της Αυτοκρατορίας, μετά το τέλος του 5ου αιώνα μ.Χ. τα μισθοφορικά στρατεύματα των φοιδεράτων ανασυγκροτήθηκαν σε νέες βάσεις και οι αρχηγοί τους προέρχονταν από αξιωματικούς του βυζαντινού στρατού.
Τάγμα των Φοιδεράτων
Από τον 9ο αιώνα αποτελούσαν ξεχωριστή τούρμα του Θέματος των Ανατολικών και ο κόμης ήταν ταυτόχρονα και τουρμάχης. Μαρτυρείται ότι αυτήν την περίοδο αποτελούνταν κυρίως από Λυκάονες και Πισιδούς. Η τούρμα δεν είχε συγκεκριμένα εδάφη αλλά το σώμα των Φοιδεράτων εγκαθίσταται σε εδάφη του ανατολικού συνόρου που ερημώνονταν από εχθρικές επιθέσεις για να τα προστατέψει. Πιστεύεται ότι οι Φοιδεράτοι αυτοί αποτέλεσαν τους πρόδρομους των Ακριτών.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινωνικές τάξεις στην Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Αρχαιότητας Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Πενικιλλαμίνη
Η πενικιλλαμίνη, που πωλείται με την εμπορική ονομασία Cuprimine μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία της νόσου του Γουίλσον. Χρησιμοποιείται επίσης για άτομα με πέτρες στα νεφρά που έχουν υψηλά επίπεδα κυστίνης στα ούρα, ρευματοειδή αρθρίτιδα και διάφορες δηλητηριάσεις από βαρέα μέταλλα. Λαμβάνεται από το στόμα.
Η πενικιλαμίνη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1970. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Ιατρικές χρήσεις
Χρησιμοποιείται ως χηλικός παράγοντας:
Η πενικιλαμίνη έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία του σκληρόδερμα.
Παρενέργειες
Άλλες πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Θειόλες Κατηγορία:Αμινοξέα Κατηγορία:Αντίδοτα
1825
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1825 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Δηιφόντης
Στην ελληνική μυθολογία ο Δηιφόντης ήταν γιος του Αντιμάχου και επομένως δισέγγονος του Ηρακλή, που πήρε για σύζυγό του την (τρισέγγονη του Ηρακλή) Υρνηθώ, κόρη του βασιλέα του Άργους Τημένου. Ο Τήμενος διόρισε τον Δηιφόντη σύμβουλό του και αρχιστράτηγο, ενώ τον προόριζε και για διάδοχό του στον θρόνο. Αυτό κίνησε τον φθόνο των γιων του Τημένου, που σκότωσαν τον πατέρα τους, έδιωξαν την Υρνηθώ και τον Δηιφόντη, και ανακήρυξαν βασιλιά τον μεγαλύτερο στην ηλικία από αυτούς, τον Κείσο. Αργότερα, με βοηθό την Πειθώ, κατάφεραν να απαγάγουν βίαια την Υρνηθώ από την Επίδαυρο, όπου είχε καταφύγει με τον Δηιφόντη. Καταδιωκόμενοι στη συνέχεια από τον Δηιφόντη, σκότωσαν την Υρνηθώ. Ο Παυσανίας αναφέρει (Β, 26, 1-2) ότι όταν το ζεύγος είχε καταφύγει στην Επίδαυρο, ο εκεί ηγεμόνας Πιτυρεύς παρεχώρησε την περιοχή στον Δηιφόντη.
Ο Πολύαινος γράφει ότι ο Δηιφόντης συμμάχησε στη συνέχεια με τους Δωριείς και τους βοήθησε να καθυποτάξουν το Άργος (Β,12). Η Υρνηθώ και ο Δηιφόντης απέκτησαν 4 παιδιά: τον Αντιμένη, τον Ξάνθιππο, τον Αργείο και την Ορσοβία (Παυσ. Β, 28, 6).
Πηγές
Δηιφο
Οι αδελφές Μπερνάτσκι
Το Οι αδελφές Μπερνάτσκι (πολωνικά: Drogi wolności) είναι πολωνική ιστορική σειρά σε σκηνοθεσία του Ματσέι Μίγκας. Μεταδόθηκε από τις 2 Σεπτεμβρίου έως τις 25 Νοεμβρίου 2018 στο TVP1. Στην Ελλάδα μεταδίδεται από την ΕΡΤ3.
Πριν από τη προβολή των κύριων επεισοδίων της σειράς μεταδόθηκε ένα πιλοτικό επεισόδιο στις 15 Ιουλίου 2018.
Η σειρά μεταδόθηκε με αφορμή τους εορτασμούς για την συμπλήρωση της εκατονταετίας από την ανεξαρτητοποίηση της Πολωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικές τηλεοπτικές σειρές
Σκάλπεϊ (Εξωτερικές Εβρίδες)
Το Σκάλπεϊ (αγγλικά: Scalpay) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 6,5 τ.χλμ. και 291 κατοίκους (2011). Μεγαλύτερος οικισμός του νησιού είναι το An Acarsaid a Tuath και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια των Εξωτερικών Εβρίδων. Το κοντινότερο νησί στο Σκάλπεϊ είναι το Λιούις και Χάρις το οποίο απέχει μόλις 300 μέτρα και με το οποίο συνδέεται οδικώς με μία γέφυρα από το 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκαλπει
Κοινότητα
Κοινότητα είναι μία ομάδα ζώντων οργανισμών, ανθρώπων, φυτών ή ζώων που ζουν σε ένα κοινό περιβάλλον. Αυτό που χαρακτηρίζει μία κοινότητα είναι η συνεχής αλληλεπίδραση μεταξύ των φορέων που την αποτελούν. Σε μια κοινότητα που την αποτελούν άνθρωποι υπάρχουν πολλοί παράμετροι που μπορούν να σχηματίσουν κανόνες και ιδιαίτερες καταστάσεις μέσα σε αυτή. Αξίες, προτιμήσεις, ήθη, έθιμα, ανάγκες και πιστεύω μπορούν να διαπλάθονται ανάμεσα στα μέλη.