cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκιουλμπαχάρ Χατούν Β΄
Βιογραφία
Σ΄ αυτό δε το τέμενος θάφτηκε η Μαρία (Γκιουλμπαχάρ) όταν πέθανε το 1510 όπου επί του μαυσωλείου της φέρεται επιγραφή στην αραβική και περσική και στην οποία αποκαλείται "Ρωμαία Δέσποινα".
New rave
Κριτική
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Γκιουλμπαχάρ Χατούν Β΄
Σημείωση
Το όνομα "Γκιουλμπαχάρ" έγινε περισσότερο όμως γνωστό στους νεοέλληνες από το ομώνυμο ρεμπέτικο τραγούδι που έγραψε ο Βασίλης Τσιτσάνης το 1950 και που το ερμήνευσε η μεγάλη ρεμπέτισσα της εποχής Ρένα Ντάλια σε αργό ανατολίτικο ρυθμό και που υπήρξε μεγάλη επιτυχία, που επανέλαβε και συμπεριέλαβε τελευταία (1985) η Αθηναϊκή κομπανία στο ρεπερτόριό της.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Πόντος
Ντοντόμα
Η Ντοντόμα (Αγγλικά και Σουαχίλι Dodoma), είναι η πρωτεύουσα του Αφρικανικού κράτους Τανζανία και διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Ντοντόμα (Dodoma Region). Η Ντοντόμα βρίσκεται στο κέντρο της Τανζανίας, σε υψόμετρο 1.290 μ. και 320 χλμ. από τις ακτές του Ινδικού ωκεανού, απέχει 162 μίλια από την Ιρίνγκα, 273 μίλια από την Αρούσα και ο πληθυσμός της στην απογραφή του 2012, ήταν 410.956 κάτοικοι.
Ετυμολογία
Η Ντοντόμα (Αγγλικά: Dodoma, Σουαχίλι: Dodoma), στην τοπική γλώσσα των Γκόγκο (Gogo) σημαίνει «έχει βυθιστεί».
Λέγεται ότι η ονομασία «Ντοντόμα» προέρχεται από τη λέξη «Ντοντόμια» («Dodomia») της φυλής Κικόγκο (Kikogo), που σημαίνει βυθίζεται και η ιστορία λέει, ότι περνούσε ένας ελέφαντας από την περιοχή, ο οποίος κόλλησε και όπως είχε βυθιστεί, άφησε σε εκείνο το σημείο, τα αποτυπώματα των ποδιών του.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στις συντεταγμένες: -6.17306°N, 35.74194°W, στο κέντρο της χώρας. Η πόλη βρίσκεται 486 χιλιόμετρα (302 μίλια) δυτικά της πρώην πρωτεύουσας Νταρ ες Σαλαάμ και 441 χιλιόμετρα (274 μίλια) νοτίως της Αρούσα, η έδρα της Κοινότητας της Ανατολικής Αφρικής. Καλύπτει μια έκταση 2.607,60 τετραγωνικά χιλιόμετρα (1.006,80 τετραγωνικά μίλια), εκ των οποίων τα 625 τετραγωνικά χιλιόμετρα (241 τετραγωνικά μίλια) έχουν αστικοποιηθεί. 300px|thumb|left|Ο Καθεδρικός Ναός στη Ντοντόμα.
Δημογραφικά στοιχεία
Από το σύνολο του πληθυσμού, 199.487 άτομα (48,5 τοις εκατό) είναι άνδρες, ενώ 211.469 άτομα (51,5 τοις εκατό) είναι γυναίκες. Το μέσο οικιακό μέγεθος είναι 4,4 άτομα. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αναφέρει ότι 19,2% του πληθυσμού είναι Ρωμαιοκαθολικοί.
Η Ντοντόμα κατοικείται από διαφορετικές εθνοτικές ομάδες, επειδή είναι το διοικητικό κέντρο της κυβέρνησης, αν και οι αυτόχθονες εθνοτικές ομάδες είναι οι Γκόγκο (Gogo), Rangi και Sandawe. Υπάρχουν επίσης, μικρές Ινδικές μειονότητες.
Απαρίθμηση των Ελλήνων της περιοχής της Ντοντόμα (κατά το 1950)
Κατά το 1950, στη Ντοντόμα ζούσαν μόνο πέντε Έλληνες, οι: • 1
Ιστορία
Η Ντοντόμα ιδρύθηκε το 1907 από τους Γερμανούς αποίκους κατά την κατασκευή της Κεντρικής Σιδηροδρομικής Γραμμής της Τανζανία (Tanzanian central railway). Το 1973, η κυβέρνηση της Τανζανία, ανακοίνωσε ότι η πρωτεύουσα θα μετακινείτο από το Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam) σε μια πιο κεντρική θέση για την καλύτερη εξυπηρέτηση των αναγκών του λαού. Για τον σκοπό αυτό, επιλέχθηκε η Ντοντόμα καθώς ήταν ήδη μια εγκατεστημένη πόλη, σε ένα σημαντικό σταυροδρόμι με ένα ευχάριστο κλίμα, εντυπωσιακό τοπίο και χώρο για ανάπτυξη. Το 1986, ο αρχιτέκτονας των Ηνωμένων Πολιτειών James Rossant ανέπτυξε, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, ένα γενικό σχέδιο για τη νέα πρωτεύουσα. Η Εθνοσυνέλευση της Τανζανία, μετακόμισε εκεί το Φεβρουάριο του 1996, αλλά πολλά κυβερνητικά γραφεία παραμένουν στο Νταρ ες Σαλαάμ, η οποία παραμένει ως η εμπορική πρωτεύουσα.
Υποδομές
Μια μεγάλη εθνική οδός συνδέει τη Ντοντόμα με το Νταρ ες Σαλαάμ μέσω της περιοχής του Μορογκόρο (Morogoro) στα ανατολικά. Στα δυτικά, υπάρχουν δρόμοι προς Μουάνζα (Mwanza) και Κιγκόμα (Kigoma) διερχόμενοι την Ταμπόρα (Tabora). Ο Μεγάλος Βόρειος Δρόμος (Great North Road) συνδέει τη Ντοντόμα προς τα βόρεια, μέσω της πόλης Κοντόα (Kondoa), με την πόλη Αρούσα. Η πόλη εξυπηρετείται επίσης από την Κεντρική σιδηροδρομική γραμμή που την συνδέει στα ανατολικά, σε απόσταση 465 χιλιόμετρων (289 μίλια) με το Νταρ ες Σαλαάμ. Το αεροδρόμιο της πόλης, το αεροδρόμιο Ντοντόμα, διοικείται από την Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας της Τανζανίας (Tanzania Civil Aviation Authority), το μέγεθος των αεροσκαφών περιορίζεται σε μικρά ιδιωτικά αεροσκάφη. Υπάρχουν σχέδια για την κατασκευή εκτός πόλης ενός νέου αεροδρομίου, με αυξημένο μήκος διαδρόμου και αυξημένη ικανότητα φερόμενου βάρους αεροσκαφών. Η δημοτική αρχή της Ντοντόμα είναι επίσης υπεύθυνη για την συντήρηση του κοντινού φράγματος Hombolo.
Κλίμα
Η Ντοντόμα διαθέτει ένα ημίξηρο κλίμα με σχετικά υψηλές θερμοκρασίες όλο το χρόνο. Ενώ οι μέσες υψηλές είναι κάπως συνεπείς καθ'όλη τη διάρκεια του χρόνου, οι μέσοι όροι στις χαμηλές θερμοκρασίες, χαμηλώνουν έως τους 12°C (53°F) τον Ιούλιο. Η Ντοντόμα έχει μέση βροχόπτωση 540 χιλιοστά ετησίως, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου μεταξύ Νοεμβρίου και Απριλίου. Το υπόλοιπο του έτους περιλαμβάνει την ξηρή περίοδο της πόλης.
Εκπαίδευση
thumb|left|250px|Το Πανεπιστήμιο της Ντοντόμα (UDOM). Κατά το 2016 υπήρχαν αρκετά πανεπιστήμια στη Ντοντόμα: Το Πανεπιστήμιο St Johns της Τανζανίας, που ανήκει στην Αγγλικανική Εκκλησία της Τανζανίας και το Πανεπιστήμιο της Ντοντόμα -περισσότερο γνωστό ως UDOM- τη στιγμή αυτή με 35.000 περίπου μαθητές. Το τελευταίο αναμένεται να έχει συνολικά 40.000 φοιτητές στα επόμενα τρία με τέσσερα χρόνια. Και τα δύο πανεπιστήμια, άνοιξαν επίσημα το 2007. Υπάρχουν επίσης, το Πανεπιστήμιο Mipango και το CBE.
Η Αγγλικανική Εκκλησία επίσης κατέχει και το μόνο διεθνές σχολείο στη Ντοντόμα: το Canon Andrea Mwaka School (CAMS). Το CAMS παρέχει εκπαίδευση σε παιδιά από το νηπιαγωγείο έως τη Τετάρτη τάξη (Form 4). Η εκπαίδευση βασίζεται στο Αγγλικό πρόγραμμα διδασκαλίας και το σχολείο προσφέρει στους φοιτητές την ευκαιρία να λάβουν μέρος στις εξετάσεις του IGCSE και το πρόγραμμα σπουδών στις τάξεις Τρίτη και Τετάρτη (Forms Three and Four), όπου τα θέματα εξετάσεων τίθενται και ελέγχονται από το Λονδίνο. Εκτιμάται ότι φοιτούν 280 μαθητές και η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών είναι καλά εκπαιδευμένοι διεθνείς εθελοντές.
Αεροδρόμιο
Η πόλη είναι προσβάσιμη με πτήσεις που εκτελούνται από την Auric Air.
Σιδηροδρομικά
Η πόλη εξυπηρετείται επίσης, από το σιδηροδρομικό σταθμό Ντοντόμα (Dodoma) που βρίσκεται κοντά στην λεωφόρο Κικούιου (Kikuyu) η οποία διαθέτει την Κεντρική Σιδηροδρομική Γραμμή (Central Railway Line). Η Κεντρική Σιδηροδρομική Γραμμή συνδέεται σε απόσταση άνω των 465 χιλιομέτρων (289 μίλια) με το Νταρ ες Σαλάαμ (Dar es Salaam) στα ανατολικά.
Μέσα μαζικής μεταφοράς
Ένας σταθμός daladala βρίσκεται επίσης, εξυπηρετώντας τη Ντοντόμα (Dodoma) στη B129 νοτιοδυτικά της Ντοντόμα.
Οδική σύνδεση
Ένας μεγάλος αυτοκινητόδρομος συνδέει τη Ντοντόμα (Dodoma) με το Νταρ ες Σαλάαμ (Dar es Salaam) μέσω της περιφέρειας Μορογκόρο (Morogoro) στα ανατολικά. Στα δυτικά, υπάρχουν δρόμοι προς τη Μουάνζα (Mwanza) και την Κιγκόμα (Kigoma) οι οποίοι διέρχονται από τη Σινγκίντα (Singida) και την Ταμπόρα (Tabora). Ο Μεγάλος Βόρειος Δρόμος (Great North Road) συνδέει την πόλη με το Μπαμπάτι (Babati) και την Αρούσα (Arusha) προς τα βόρεια, μέσω της Κοντόα (Kondoa) και της Περιφέρειας Μανυάρα.
Κυβέρνηση
Το Κοινοβούλιο της Τανζανίας είναι εγκατεστημένο στη Ντοντόμα. Το γραφείο του Προέδρου της Τανζανίας και τα κεντρικά γραφεία των υπουργείων της Κυβέρνησης της Τανζανία περαίωσαν τη μεταφορά των στην πόλη, τον Οκτώβριο του 2019.
Πολιτισμός και αθλητισμός
Λόγω των ποικίλων ορυκτών στην ευρύτερη περιφέρεια, λειτουργεί στην πόλη και Ορυκτολογικό Μουσείο.
Η πόλη εκπροσωπείται στην Tanzanian Premier League, από τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους Polisi Dodoma και JKT Ruvu Stars.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τανζανίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Μιλούσινατς
Το Μιλούσινατς (σερβικά κυριλλικά: Милушинац) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου της Σόκομπανια, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Ζάγιετσαρ. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 315 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Σόκομπανια
Εσωκομματικές εκλογές ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Προοδευτική Συμμαχία 2023
Προηγούμενες εσωκομματικές εκλογές
Τον Ιανουάριο του 2022, ο Αλέξης Τσίπρας, τότε πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Π.Σ. πρότεινε στο πολιτικό συμβούλιο του κόμματος, την εκλογή του αρχηγού και της κεντρικής επιτροπής απευθείας από τα μέλη του, κάτι που έγινε αποδεκτό και υπερψηφίστηκε παρά την διαφωνία της «Ομπρέλας» από το συνέδριο του κόμματος τον Απρίλιο με ποσοστό 70%.
Στις 15 Μαΐου 2022 διεξήχθησαν εκλογές για την προεδρία του κόμματος, οι οποίες ήταν ανοιχτές σε μέλη και φίλους του κόμματος, ενώ σε εκείνες για την κεντρική επιτροπή επιτρέπονταν μόνο όσοι ήταν μέλη πριν τις 21 Μαρτίου. Ο Τσίπρας, επανεκλέχθηκε με 100% των έγκυρων ψήφων, το αξιοσημείωτο κατά τον ίδιο όμως ήταν η μαζική συμμετοχή 140.000 νέων μελών.
2023
Μετά τις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2023, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε το χαμηλότερο ποσοστό από τις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012, ο Αλέξης Τσίπρας δέχτηκε πιέσεις για να παραιτηθεί από την ηγεσία του κόμματος, αλλά παρέμεινε, αιτιολογώντας πως προέχει η εκλογική αναμέτρηση του Ιουνίου.
Μετά την παραίτηση του Τσίπρα, ο Σωκράτης Φάμελλος, κατόπιν ψηφοφορίας της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Π.Σ., αναδείχθηκε ομόφωνα πρόεδρος της Κ.Ο. μέχρι την ανάδειξη νέου προέδρου του κόμματος.
Στις 12 Ιουλίου η Έφη Αχτσιόγλου ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για την προεδρία δηλώνοντας ότι το δίλημμα «Κέντρο ή Αριστερά» είναι στρεβλό και ότι προέχει η συλλογική ευημερία. Τη στήριξή τους προς την υποψήφια εξέφρασαν ο Νάσος Ηλιόπουλος, ο Αλέξης Χαρίτσης, η Λούκα Κατσέλη, η Διάνα Βουτυράκου και άλλοι.
Την επομένη ημέρα, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ανακοίνωσε και αυτός την υποψηφιότητά του με προμετωπίδα το δίπολο «συνέχεια και τομή», δηλαδή συνέχεια της διακυβέρνησης Τσίπρα αλλά και ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Π.Σ. πρέπει να παραμείνει κόμμα της Αριστεράς. Τη στήριξή τους στην υποψηφιότητα Τσακαλώτου εξέφρασαν ο Νίκος Φίλης, ο Γιώργος Σταθάκης και ο Δημήτρης Βίτσας.
Ο Διονύσης Τεμπονέρας, διαφωνώντας με τον οδικό χάρτη των εσωκομματικών εκλογών, ανακοίνωσε ότι δεν προτίθεται να λάβει μέρος στην κούρσα για τη διαδοχή του Τσίπρα. Την ίδια άποψη είχε και ο Παύλος Πολάκης.
Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής στις 16 Ιουλίου, ο Χρήστος Σπίρτζης υπέβαλε την παραίτησή του από μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος, διαφωνώντας με τον οδικό χάρτη προς τις εσωκομματικές εκλογές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς Συριζα 2023
Ξενοφών (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ξενοφών μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
1392
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1392 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αιόλιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αιόλιος είναι γνωστός ένας από τους 16 ή 12 μνηστήρες της Ιπποδάμειας που ηττήθηκαν σε αρματοδρομία από τον πατέρα της, τον Οινόμαο. Μετά την αρματοδρομία ο Αιόλιος, όπως και οι υπόλοιποι μνηστήρες, δολοφονήθηκε από τον Οινόμαο. Τα οστά τους συγκεντρώθηκαν αργότερα από τον Πέλοπα και τοποθετήθηκαν σε ένα κοινό μνημείο.
Πηγές
Αιολιος
Γιάννης Αγγελόπουλος
Ο Ιωάννης Αγγελόπουλος (Αθήνα, 1881 - 5 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Έλληνας βαρύτονος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και η οικογένειά του καταγόταν από τη Δημητσάνα, συγγένευε δε με τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄. Ήταν απόφοιτος του Ωδείου Λόττνερ και αρχικά έψαλλε σε εκκλησία των Αθηνών. Ήταν επίσης κανταδόρος. Ζήτησε να εισαχθεί στη χορωδία του ελληνικού μελοδράματος το καλοκαίρι του 1907 ή 1908. Δεν είναι γνωστό εάν εμφανίσθηκε και στο Θέατρο Διονύσια αμέσως μετά την λήξη των παραστάσεων στο Θέατρο Αρνιώτη, το καλοκαίρι του 1907.
Τραγούδησε για πρώτη φορά Ριγκολέττο στη Σμύρνη ή την Θεσσαλονίκη το 1910 με το Εθνικό Μελόδραμα του Διονυσίου Λαυράγκα, αντικαθιστώντας τον Κων/νο Βακαρέλλη. Έλαβε μέρος στην καλλιτεχνική περιοδεία του θιάσου στο Βουκουρέστι και την Οδησσό το 1913-14, όπου διακρίθηκε σε Ριγκολέττο και Ερνάνη. Επίσης συμμετείχε σε παράσταση του Ερνάνη στο Βουκουρέστι το 1913. Αποσπάσθηκε από τον θίασο του ελληνικού μελοδράματος στην Οδησσό, μαζί με τον Ιωάννη Κοκκίνη, χάριν προσωπικών ρεσιτάλ και εμφανίσεων στο εξωτερικό. Το 1913 εμφανίσθηκε στο Θέατρο Χεβιδιέ του Καΐρου, πάλι με τον Ριγκολέττο.
Το 1916 έλαβε μέρος σε παράσταση της Τόσκα στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών με συμπρωταγωνιστές τους Ελένη Βλαχοπούλου και Νικόλαο Μωραΐτη. Το ίδιο έτος συμμετείχε και στην παράσταση της όπερας Πρωτομάστορας (Άρχοντας) του Μανώλη Καλομοίρη. Τον Μάρτιο του 1916 συμμετείχε στην παράσταση της όπερας Μποέμ από τον Ελληνικό Μουσικό Θίασο του Αποστόλου Κονταράτου στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών. Το 1916 συμμετείχε στην παράσταση της όπερας Μάρτυς του Σπυρίδωνος Φιλίσκου Σαμάρα από τον Ελληνικό Μουσικό Θίασο υπό την διεύθυνση του συνθέτη. Εμφανίσθηκε με το ελληνικό μελόδραμα στο Θέατρο Ολύμπια μετά την άνοιξη του 1916. Τον Δεκέμβριο του 1916 έλαβε μέρος στη παράσταση του έργου Το Δακτυλίδι της Μάνας (Σωτήρης) του Μανώλη Καλομοίρη.
Τον Μάρτιο του 1919 συμμετείχε σε συναυλία που διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη ο Μανώλης Καλομοίρης με την ιδιότητά του ως Επιθεωρητής των Στρατιωτικών Μουσικών, μαζί με τον βαθύφωνο Γιώργο Λουλούδα και τον οξύφωνο Ν. Μυλωνά. Το 1919 συμμετείχε στον μελοδραματικό θίασο που χρηματοδότησε ο Λυκούδης με την μετάκληση του οξυφώνου Οδυσσέα Λάππα. Διακρίθηκε για τις ερμηνείες του στα έργα Τόσκα, Καβαλερία Ρουστικάνα, Αΐντα και Κάρμεν.
Το 1920 έλαβε μέρος στην πρώτη παράσταση στην Ελλάδα της όπερας Αλιείς μαργαριταριών του Ζoρζ Μπιζέ. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους, έφυγε για σπουδές στην Ιταλία με υποτροφία του Μαρή Εμπειρίκου. Σπούδασε με τον Μπόργκι και εμφανίσθηκε σε ιταλικά θέατρα τιμώμενος και από τον βασιλιά της Ιταλίας, Βίκτωρα-Εμμανουήλ. Συναγωνίσθηκε σε επιτυχία στον ρόλο του Ριγκολέττο τον Κάρλο Γκαλέφι και τον Απρίλιο του 1922 εμφανίσθηκε στο Τεάτρο Μάσιμο του Παλέρμο με μεγάλη επιτυχία στον ρόλο αυτόν. Το 1923 επρόκειτο να εμφανισθεί σε θέατρα του Μιλάνου και της Ρώμης αλλά ακύρωσε τις υποχρεώσεις του ύστερα από την επίθεση του ιταλικού στόλου στην Κέρκυρα.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1924, ερχόμενος από την Αλεξάνδρεια. Εμφανίσθηκε ξανά στον Ριγκολέττο με το έκτο ελληνικό μελόδραμα κατά την θεατρική περίοδο 1924-25. To 1924 τραγούδησε σε έναν πολύ επιτυχημένο Ερνάνη, υπό την διεύθυνση του Δ. Λαυράγκα, τιμητική παράσταση για την Ελένη Θεοδωρίδου-Βλαχοπούλου, μαζί με τους Μιχάλη Βλαχόπουλο και Νικόλαο Μωραΐτη. Αργότερα έδρασε και ως θιασάρχης. Ο Θίασος Ιωάννη Αγγελόπουλου-Αλεξάνδρου Κυπαρίσση εμφανίσθηκε στο Θέατρο Μοντιάλ (πρώην Θέατρο Πανελλήνιον) τον Οκτώβριο του 1925.
Το 1926 εκμεταλλευόμενος τον θαυμασμό του Θ. Πάγκαλου προσπάθησε να ελκύσει το ενδιαφέρον της πολιτείας στα χρόνια προβλήματα του ελληνικού μελοδράματος. Έναν ακόμα Ριγκολέττο έκανε το 1927 με το σωματείο Ελληνικόν Μελόδραμα υπό την διεύθυνση του Διονυσίου Λαυράγκα. Το 1927 περιόδευσε με θίασό του σε Κρήτη, Πάτρα και Ζάκυνθο και το επόμενο έτος σε Κεφαλληνία, Αθήνα (στο Θέατρο Αλάμπρα), Μυτιλήνη και Χίο. Το καλοκαίρι του 1928 ο θίασος όπερας-οπερέτας των Ι. Αγγελόπουλου-Γ. Ιατρού έδωσε παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη. Το 1929 τραγούδησε Τζοκόντα με τους Ελένη Θεοδωρίδου-Βλαχοπούλου και Νικόλαο Μωραΐτη. Το 1930-31 συμμετείχε σε θίασο του ελληνικού μελοδράματος που περιόδευσε σε Πρέβεζα, Λευκάδα και αργότερα μετέβη στην Πάτρα. Συμμετείχε σε παραστάσεις στο Θέατρο Ολύμπια το 1930 όπου, το 1931, παραστάθηκε και η Διδώ του Διονύσιου Λαυράγκα. Έλαβε μέρος σε παράσταση του έργου Δακτυλίδι της Μάνας του Μανώλη Καλομοίρη το 1931 υπό την διεύθυνση του Δημήτρη Μητρόπουλου. Έναν ακόμα πετυχημένο Ριγκολέττο έκανε την θεατρική περίοδο 1931-32 στο Θέατρο Ολύμπια. Έλαβε μέρος σε παράσταση του έργου Το Δακτυλίδι της Μάνας την άνοιξη του 1933 από τον Εθνικό Μελοδραματικό Όμιλο.
Το καλοκαίρι του 1933 περιόδευσε με το ελληνικό μελόδραμα σε Πελοπόνησσο, Μεσολόγγι, Αγρίνιο, Άρτα, Ιωάννινα. Τον Μάϊο του 1936 έδωσε την τελευταία του παράσταση του Ριγκολέττο στο κινηματοθέατρο Παλλάς. Επίσης συνέπραξε στην Τραβιάτα με την Ελβίρα ντε Ιδάλγο.
Το 1939 τέθηκε επικεφαλής του κρατικού θιάσου Όπερας-Οπερέτας του Εθνικού Θεάτρου. Αποσύρθηκε τραγουδώντας Φαβορίτα (Αλφόνσο) του Γκαετάνο Ντονιτσέττι.
Είχε παντρευτεί την κόρη του Ευαγγέλου Παντοπούλου, Φιφή, με την οποία απόκτησε τέσσερα παιδιά.
Έχει φωνογραφήσει δίσκους με άριες από όπερες και ελληνικά τραγούδια.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βαρύτονοι
First Blood Last Cuts
First Blood Last Cuts είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., η οποία κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1993 σε μορφή διπλού δίσκου βινυλίου και μονού CD, μέσω της "Capitol Records".
Τραγούδια του δίσκου
1. Animal (Fuck Like a Beast) (Lawless) - 3:06
2. L.O.V.E. Machine (remix) (Lawless) - 3:54
5. Blind in Texas (remix) (Lawless) - 4:22
7. I Don't Need No Doctor (remix) (Armstead, Ashford, Simpson) - 3:28
8. Sunset and Babylon (Lawless) - 3:34
9. The Real Me (Townshend) - 3:20
10. The Headless Children (Lawless) - 5:48
11. Mean Man (Lawless) - 4:52
12. Forever Free (Lawless) - 5:10
13. Chainsaw Charlie (Murders in the New Morgue) (Lawless) - 7:50
14. The Idol (Lawless) - 8:41
15. Hold On to My Heart (Lawless) - 4:24
16. Rock and Roll to Death (Lawless) - 3:48
Θέσεις τσαρτ
First Blood Last Cuts (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 1 Ιουλίου 1993
Τα μέλη των W.A.S.P.
Το "First Blood Last Cuts" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των W.A.S.P. Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993
Τα σχόλια του Τρίτου
Τα σχόλια του Τρίτου, με υπότιτλο Μια νεοελληνική μυθολογία, είναι τίτλος βιβλίου του Μάνου Χατζιδάκι. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου έγινε το 1980 από τις εκδόσεις Εξάντας.
Πρόλογος
Στον πρόλογο του βιβλίου ο Χατζιδάκις εκφράζει τη θλίψη του για την κατάντια της σύγχρονης Ελλάδας. Καταλήγει χαρακτηριστικά:
Δοκίμια
Το βιβλίο χωρίζεται σε τέσσερα μέρη και περιλαμβάνει τριάντα έξι δοκίμια που εκφώνησε ο Μάνος Χατζιδάκις στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, στην εκπομπή του "Το σχόλιο του Τρίτου από τον Μάνο Χατζιδάκι", από το 1978 έως και το 1980.
Τα δοκίμια του βιβλίου είναι τα εξής:
Εκδόσεις
Την πρώτη έκδοση του 1980, ακολούθησε μία δεύτερη έκδοση το 1981, μία τρίτη το 1983, μία τέταρτη το 1995, μία πέμπτη το 2003 και μία έκτη το 2007. Όλες από τις εκδόσεις Εξάντας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δοκίμια του Μάνου Χατζιδάκι
Μπίγαν
Η πόλη Μπίγαν (Siudad ti Vigan) βρίσκεται στις Φιλιππίνες, στην επαρχία Ιλόκος Σουρ, της οποίας είναι και πρωτεύουσα. Βρίσκεται στις δυτικές ακτές της νήσου Λουσόν και βλέπει τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.
Το 1999, ανακηρύχθηκε από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Έχοντας ιδρυθεί το 16ο αιώνα, το Βιγκάν είναι ένα έξοχο παράδειγμα οργανωμένης ισπανικής αποικιακής πόλης, και παράλληλα εμπορικού κέντρου, στην Ασία. Η αρχιτεκτονική του αντανακλά τη μείξη πολιτισμικών στοιχείων από τις Φιλιππίνες, την Κίνα και την Ευρώπη, δίνοντας ως αποτέλεσμα έναν πολιτισμό και ένα αστικό τοπίο μοναδικό στη Νοτιοανατολική Ασία.
Το 2007, η πόλη είχε 47.246 κατοίκους, το 80% των οποίων προέρχονται από μείξη πληθυσμού Κίνας και Φιλιππίνων. Δήμαρχος της Βιγκάν είναι ο Φέρντιναντ Μεντίνα.
Ονομασία
Κατά τις ισπανικές κατακτήσεις το 16ο αιώνα, ο κονκισταδόρ Χουάν ντε Σαλσέδο εξερεύνησε την επαρχία Ιλόκος και εγκατέστησε στρατιωτική βάση στη σημερινή περιοχή του Βιγκάν. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, όταν κατέφτασαν οι Ισπανοί στην περιοχή, κάποιος πρόσεξε την οργιώδη πράσινη βλάστηση στις όχθες του ποταμού Μεστίζο και ρώτησε έναν ιθαγενή για το όνομα του μέρους. Ο ιθαγενής, ο οποίος δεν καταλάβαινε ισπανικά, νόμιζε ότι τον ρωτούσαν για το όνομα του φυτού, οπότε απάντησε "μπιγκάα" κι έτσι πήρε την ονομασία της η πόλη Βιγκάν.
Ιστορία
Αποτελούσε παράκτιο εμπορικό κέντρο πολύ πριν την έλευση των Ισπανών: από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας έφτασαν στο Νησί του Βιγκάν (Isla de Vigan) Κινέζοι έμποροι μέσω του ποταμού Μεστίζο, οι οποίοι αντάλλασσαν αγαθά από τα βασίλεια της Ασίας με χρυσάφι, κερί και άλλα προϊόντα. Άποικοι από άλλες περιοχές, κυρίως από την Κίνα, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κι έκαναν μεικτούς γάμους με τον ιθαγενή πληθυσμό.
Στις 20 Μαΐου 1572, οι Ισπανοί κατέφτασαν βόρεια της Μανίλα και στις 12 Ιουνίου έφτασαν στο Βιγκάν, όπου ιδρύθηκε από το Χουάν ντε Σαλσέδο η Βίγια Φερνανδίνα δε Βιγκάν (Villa Fernandina de Vigan), προς τιμήν του Φερδινάνδου, γιου του Φιλίππου Β' της Ισπανίας. Το 1576, ο Σαλσέδο επέστρεψε στην περιοχή με στρατιωτική συνοδεία και ιεραπόστολους για την κατήχηση της επαρχίας Ιλόκος. Ιδρύθηκε ισπανική πόλη, με σκοπό τον έλεγχο των γειτονικών περιοχών.
Από το 1645 ως το 1660, το Βιγκάν ήταν χωρισμένο σε 21 τομείς.
Το 1906, ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο των Βορείων Φιλιππίνων, το παλαιότερο κρατικό πανεπιστήμιο στη Βόρεια Λουσόν.
Σήμερα, η πόλη χωρίζεται σε 39 κοινότητες.
Το 2007, σεισμός μεγέθους 5,4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ συνέβη στις βόρειες Φιλιππίνες, χωρίς θύματα. Το επίκεντρο εντοπίστηκε 46 χιλιόμετρα από το Βιγκάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις των Φιλιππίνων Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Νίκος Σύλλας
Ο Νίκος Σύλλας (30 Νοεμβρίου 1914, Καλλιμασιά Χίου – 16 Αυγούστου 1986, Χίος) υπήρξε ο σπουδαιότερος Έλληνας δισκοβόλος κατά την προπολεμική και την πρώτη μεταπολεμική περίοδο. Ήταν Πανελληνιονίκης, Βαλκανιονίκης, Μεσογειονίκης και Ολυμπιονίκης. Κατέρριψε δέκα φορές το πανελλήνιο ρεκόρ στη δισκοβολία, με κορυφαία επίδοση τα 51 μ. το 1939, που παρέμεινε ακατάρριπτη επί 18 χρόνια. Ήταν μέτριου ύψους αλλά είχε νεύρο, εκρηκτικότητα και καταπληκτικό παλμό στην περιστροφή, ίσως τον καλύτερο παγκοσμίως στην εποχή του. Υπήρξε αθλητής του Παγχιακού Γ.Σ. αρχικά και στη συνέχεια του Πανιωνίου Γ.Σ.
Βιογραφία
Ο Νίκος Σύλλας γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1914 στην Καλλιμασιά της Χίου. Έμεινε ορφανός από πατέρα σε ηλικία 14 ετών και είχε φτωχικά εφηβικά χρόνια. Είχε μια ευχέρεια στο πέταγμα της πέτρας και του άρεσε να πετάει μακριά βαριές πέτρες έτσι χάριν παιδιάς. Την πρώτη του επαφή με το αγώνισμα της δισκοβολίας είχε σε ένα αγώνα στο χωριό Μέζαρι. Τότε κατάλαβε ότι μπορούσε να ρίξει μακρύτερα από τους αθλητές που αγωνίζονταν εκεί. Άρχισε να προπονείται σε ένα χωράφι, δίπλα στο σχολείο του χωριού υπό την επίβλεψη του γυμναστή Κώστα Σταμούλη που ήταν συγχωριανός του και μετρούσε τις βολές του με ένα σπάγκο.
Για πρώτη φορά μετείχε σε επίσημους αγώνες σε ηλικία 16 ετών στα «Β΄ Εφήβεια Χίου», που διεξήχθησαν στην αυλή του σχολείου του τον Αύγουστο 1930. Μετείχε ως αθλητής του συλλόγου του χωριού του Όμηρος Καλλιμασιάς. Πήρε την πρώτη θέση στην ελληνική δισκοβολία εφήβων με επίδοση 26 μ. Στην ελληνική δισκοβολία οι ρίπτες έριχναν το δίσκο χωρίς περιστροφή των ποδιών. Στέκονταν επιτόπου με το αριστερό πόδι πίσω και το δεξί μπροστά. Το επόμενο έτος 1931 συμμετέχει στους Αιγαιοπελαγίτικους αγώνες που έγιναν στη Χίο και πετυχαίνει την καταπληκτική επίδοση των 38 μ. Στη συνέχεια εντάσσεται στον Παγχιακό Γ.Σ., αρχίζει τακτικές προπονήσεις και συμμετέχει για πρώτη φορά στο πανελλήνιο πρωτάθλημα.
Ακολουθεί μια καριέρα γεμάτη από επιτυχίες, που κράτησε ως το 1952. Καταρρίπτει δέκα φορές το πανελλήνιο ρεκόρ δισκοβολίας, το οποίο από 41,70 το 1932 το έφτασε στα 51 μ. το 1939, επίδοση που θα καταρρίψει 18 χρόνια αργότερα Αντώνης Κουνάδης με 51,30. Από το 1932 ως το 1940 είναι μόνιμος πρωταθλητής Ελλάδος και βαλκανιονίκης στη δισκοβολία και στην ελληνική δισκοβολία, συνήθως με πανελλήνιο ρεκόρ.
Το 1934 πετυχαίνει 44,13 που αποτελεί τη 13η επίδοση στον κόσμο και τη 10η στην Ευρώπη. Το 1936, στην Ολυμπιάδα του Βερολίνου, με 47,75 κατακτά την 6η θέση, που αποτελεί την ύψιστη διάκριση στην καριέρα του. Δυο βδομάδες αργότερα σε διεθνείς αγώνες στο Μάλμοε της Σουηδίας ρίχνει βολή 49,35 μ. και παίρνει την πρώτη θέση επικρατώντας των Ομπερμπέργκερ (Ιταλία) και Σόρλιε (Νορβηγία) που ήταν 3ος και 4ος ολυμπιονίκης αντίστοιχα.
Στο μεταξύ εγκαθίσταται μόνιμα στην Αθήνα και γίνεται αθλητής του Πανιωνίου Γ.Σ.. Την άνοιξη του 1939, στο εαρινό πρωτάθλημα, πετυχαίνει 51 μ. την καλύτερη επίδοση τότε στον κόσμο. Τον Αύγουστο του 1939 βρίσκεται στην καλύτερη φόρμα της καριέρας του. Ρίχνει μονίμως πάνω από 50 μ., θριαμβεύει στο πανελλήνιο πρωτάθλημα με 50,92 και στους βαλκανικούς με 50,11 και συμμετέχει σε διεθνείς συναντήσεις με επιτυχία. Σε προπόνηση το 1939 φτάνει τα 52,38 μ. πλησιάζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ. Αυτή είναι ανεπίσημα η υψηλότερη επίδοσή του. Δυστυχώς ξεσπά ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος, η Ολυμπιάδα του 1940 ματαιώνεται και χάνει την ευκαιρία μιας μεγάλης διάκρισης.
Μεταπολεμικά κυριαρχεί στον εσωτερικό χώρο αλλά δεν θα φτάσει πλέον τη φόρμα του παρελθόντος. Πάντως μετέχει και διακρίνεται στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1946, όπου τερματίζει 4ος με 47,96 μ. χάνοντας το μετάλλιο για 18 εκ. Το 1948 στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου ρίχνει 48,04 στον προκριματικό και 47,26 στον τελικό παίρνοντας την 7η θέση. Το 1949 αναδεικνύεται Μεσογειονίκης στην πρώτη, δοκιμαστική, διοργάνωση των Μεσογειακών Αγώνων που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, μόνο με αγωνίσματα στίβου με επίδοση 45,03 μ. Ένα παρά λίγο μοιραίο ατύχημα θα ανακόψει την καριέρα του. Επανέρχεται το 1950 και παίρνει την 7η θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα με 46,14 μ. Η τελευταία διεθνής διάκρισή του είναι στην Ολυμπιάδα του 1952, στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, όπου τερματίζει 9ος με 48,99 μ.
Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη γενέτειρά του, την Καλλιμασιά Χίου, όπου έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή του με τη γυναίκα του Δέσποινα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Πέθανε σε ηλικία 72 ετών, στις 16 Αυγούστου 1986, ενώ παρακολουθούσε ένα γάμο στο χωριό Άγιος Γεώργιος Συκούσης στη Χίο. Η κηδεία του έγινε στις 18 Αυγούστου στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της δισκοβολίας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελληνικής δισκοβολίας Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Έλληνες Μεσογειονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Αγγλικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Μεσογειακών Αγώνων Στίβου
Γκοτζίλα: Ο Τελικός Πόλεμος
Γκοτζίλα: Ο Τελικός Πόλεμος (ιαπων. Gojira: Fainaru Wōzu) είναι Ιαπωνική ταινία παραγωγής 2004 σε σκηνοθεσία Ριουχέι Κιταμούρα. Αυτή είναι η εικοστή όγδοη ταινία της σειράς Γκοτζίλα, καθώς και η τελευταία της Millennium. Πρωταγωνιστούν οι Μασαχίρο Ματσουόκα, Ρέι Κικουκάβα και Ντόν Φράι.
Ως η 50η επέτειος του Γκοτζίλα, ένας αριθμός ηθοποιών από τις προηγούμενες ταινίες Γκοτζίλα εμφανίστηκαν ως κύριοι ή δευτερεύοντες χαρακτήρες. Επιπλέον, διάφορα Kaiju (τέρατα) έκαναν επανεμφανίσεις, τα περισσότερα είχαν να εμφανιστούν σε ταινία για τελευταία φορά πάνω από 30 χρόνια. Το Γκοτζίλα: Ο Τελικός Πόλεμος έκανε πρεμιέρα στις 29 Νοεμβρίου 2004, στο Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια και κυκλοφόρησε στις 4 Δεκεμβρίου του 2004 στην Ιαπωνία. Πριν από την παγκόσμια πρεμιέρα, ο Γκοτζίλα έλαβε ένα αστέρι στο Hollywood Walk of Fame.
Πλοκή
Η ταινία παίρνει μέρος σε ένα μέλλον όπου μεταλλαγμένοι στρατιώτες είναι στις τάξεις του Οργανισμού Άμυνας της Γης. Μια εισβολή των εξωγήινων Xiliens εξαπολύει μια λεγεώνα γιγαντιαίων τεράτων σε όλο τον κόσμο, αφήνοντας πίσω μόνο λίγους επιζήσαντες ανθρώπους. Οι επιζώντες ταξιδεύουν στον Νότιο Πόλο για να ελευθερώσουν τον Γκοτζίλα από την παγωμένη φυλακή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Toho Κατηγορία:Αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Godzilla (ταινίες) Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα
Κωνσταντίνος Καραμανλής
Ο '''Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής''' (Πρώτη Σερρών, 8 Μαρτίου 1907 – Αθήνα, 23 Απριλίου 1998) ήταν Έλληνας πολιτικός, πρωθυπουργός καθώς και πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Διετέλεσε τέσσερις φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας και δύο φορές πρόεδρος της Δημοκρατίας. Υπήρξε ιδρυτής των πολιτικών κομμάτων Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις (Ε.Ρ.Ε.) και Νέα Δημοκρατία (Ν.Δ.).
Άσκησε αρχικά το επάγγελμα του δικηγόρου και πολιτεύθηκε τη δεκαετία του 1930, στις Σέρρες ως υποψήφιος του Λαϊκού Κόμματος. Διετέλεσε υπουργός διαφόρων υπουργείων, μεταξύ των οποίων υπουργός Μεταφορών, θέση από την οποία ήταν υπεύθυνος για την κατάργηση του δικτύου του τραμ. Αργότερα, εντάχθηκε στον Ελληνικό Συναγερμό του Αλέξανδρου Παπάγου και μετά τον θάνατό του Παπάγου ορίστηκε το 1955 πρωθυπουργός από τον βασιλιά Παύλο.
Κατά την πρώτη του πρωθυπουργία, την οκταετία 1955-1963, εφάρμοσε ένα πρόγραμμα ταχείας εκβιομηχάνισης, επένδυσης σε έργα υποδομής και βελτίωσης της γεωργικής παραγωγής, το οποίο οδήγησε από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 στο Ελληνικό οικονομικό θαύμα. Εφάρμοσε ακόμη την παραχώρηση πλήρους δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες. Στο εξωτερικό υπεγράφησαν οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, με τις οποίες η Κύπρος έγινε ανεξάρτητο κράτος. Ταυτόχρονα πρωτοστάτησε στην αποφυλάκιση εγκληματιών πολέμου (Υπόθεση Μέρτεν) και στη σύναψη δανείου Ελλάδος από τη Γερμανία, καθώς και σε πολιτικές παρεμβάσεις στην Εκκλησία για την εκλογή Αρχιεπισκόπου Αθηνών. Μετά την ανάδειξη της ΕΔΑ ως αξιωματικής αντιπολίτευσης το 1958 σύστησε κρατικές επιτροπές που συντόνισαν την κρατική και παρακρατική δράση εναντίον της αριστεράς και μέσω αυτών ενέκρινε την εφαρμογή του Σχεδίου «Περικλής» για τον περιορισμό των εκλογικών επιδόσεών της στις εκλογές του 1961 με νοθεία.
Περίπου στις αρχές της δεκαετίας του 1960, μετά από σύγκρουσή του με το παλάτι παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία το 1963 και μετοίκησε στο Παρίσι, όπου παρέμεινε μέχρι το 1974.
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, η Νέα Δημοκρατία του Καραμανλή κέρδισε 220 από τις 300 έδρες.
Τον Δεκέμβριο του 1974 διοργάνωσε δημοψήφισμα, στο οποίο οι πολίτες ψήφισαν υπέρ της κατάργησης της Ελληνικής Μοναρχίας.
Τον Ιούνιο του 1975, ο Καραμανλής πέτυχε την έγκριση ενός νέου συντάγματος που ενίσχυσε τις εξουσίες της προεδρίας, η οποία μέχρι τότε ήταν σε μεγάλο βαθμό μια τελετουργική θέση.
Κατά τη δεύτερη πρωθυπουργική θητεία του, από το 1974 έως το 1980, αναγνωρίζεται για την επιτυχή αποκατάσταση της Δημοκρατίας και για την εγκαθίδρυση της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, με την οποία τερματίστηκε η πολιτική αστάθεια περίπου μισού αιώνα.
Υπήρξε αφοσιωμένος φιλοευρωπαϊστής και του αποδίδεται η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Το 1978 του απονεμήθηκε το Βραβείο Καρλομάγνος.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1907 στο χωριό Κιούπκιοϊ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Πρώτη Σερρών). Ήταν πρωτότοκος γιος δημοδιδασκάλου, του Γεώργιου Καραμανλή, ο οποίος πολέμησε στον Μακεδονικό Αγώνα και στη συνέχεια ασχολήθηκε με την καλλιέργεια και το εμπόριο καπνού. Μητέρα του ήταν η Φωτεινή Δόλογλου. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε τρεις αδελφούς και τρεις αδελφές που κατά σειρά γέννησης ήταν η Όλγα (1911), ο Αλέκος (1914), η Αθηνά (9 Δεκεμβρίου 1916-28 Δεκεμβρίου 2015), η Αντιγόνη (1921), ο Γραμμένος (1925) και ο Αχιλλέας (1929).
Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο της Πρώτης Σερρών, στη συνέχεια στο ημιγυμνάσιο της Νέας Ζίχνης, κωμόπολης της περιφέρειας, και ύστερα (1920) στο Γυμνάσιο Σερρών. Το 1923 μετακόμισε στην Αθήνα. Αρχικά φοίτησε στο Λύκειο Μεγαρέως για να αποφοιτήσει από το 8ο Γυμνάσιο Αθηνών (στην Κυψέλη). Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1925-1929) απ' όπου έλαβε το πτυχίο της νομικής στις 13 Δεκεμβρίου του 1929. Αφού υπηρέτησε στρατιωτική θητεία 4 μηνών ως μέλος πολύτεκνης οικογένειας, άσκησε δικηγορία στις Σέρρες από το 1930 έως το 1935. Έθεσε υποψηφιότητα και εξελέγη σε ηλικία 28 ετών πληρεξούσιος Σερρών με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές για τη συντακτική συνέλευση του 1935, από την οποία απέσχε το Κόμμα Φιλελευθέρων. Η εδραίωσή του στην τοπική πολιτική επιβεβαιώθηκε όταν επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές για την Γ΄ αναθεωρητική Βουλή του Ιανουαρίου του 1936, οπότε συμμετείχαν και οι βενιζελικοί και ίσχυσε σύστημα απλής αναλογικής.
Η Δικτατορία της 4ης Αυγούστου του 1936 διέκοψε την πολιτική του σταδιοδρομία. Επανήλθε στις Σέρρες, όπου άσκησε τη δικηγορία έως το 1941. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής παρέμεινε στην Αθήνα χωρίς να αναμιχτεί ενεργά στην πολιτική. Την περίοδο 1942-1943 συμμετείχε σε μία άτυπη ομάδα πολιτικού προβληματισμού με την ονομασία "Σοσιαλιστική Ένωση", την οποία αποτελούσαν αξιόλογοι μετέπειτα πολιτικοί και τραπεζίτες, όπως ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο Γεώργιος Μαύρος, ο Πέτρος Γαρουφαλιάς, ο Άγγελος Αγγελόπουλος και ο Ξενοφών Ζολώτας.
Ο Πρωθυπουργός Παναγιωτης Πικραμμενος σε άρθρο του στην εφημερίδα "Η Καθημερινή" (10.03.2013) για τον Καραμανλή αναφέρει ότι "Ειδικά η Σοσιαλιστική Ένωση, της οποίας ηγούνταν ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, και της οποίας ο Καραμανλής ήταν μέλος, ήταν αυτή που τον έφερε σε επαφή με το ριζοσπαστικό ρεύμα της εποχής".
Το καλοκαίρι του 1944 ο Καραμανλής προσπάθησε να εμπλακεί πιο ενεργά στις πολιτικές εξελίξεις, διαφεύγοντας με πλωτό μέσο στη Μέση Ανατολή, όπου είχε σχηματιστεί νέα εξόριστη κυβέρνηση υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου μετά το Συνέδριο του Λιβάνου. Η μετάβασή του εντούτοις καθυστέρησε πολύ, ώστε όταν τελικά ο Καραμανλής βρέθηκε στο Κάιρο τον Οκτώβριο, η Αθήνα είχε μόλις απελευθερωθεί από τους Γερμανούς και ο ίδιος υποχρεωτικά θα επέστρεφε στο τέλος του ίδιου μήνα.
Υπουργικές θητείες 1946-1952
Στις εκλογές του 1946 επανεξελέγη βουλευτής Σερρών με το Λαϊκό Κόμμα στην Δ΄ αναθεωρητική Βουλή. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους μετέβη στις ΗΠΑ και χειρουργήθηκε διότι έπασχε από ωτοσκλήρυνση. Παράλληλα, συμμετείχε σε επίσημη αποστολή ενημέρωσης της αμερικανικής κυβέρνησης για τις οικονομικές ανάγκες της Ελλάδας. Στη συνέχεια συμμετείχε ως υπουργός Εργασίας για ένα τρίμηνο στις κυβερνήσεις Τσαλδάρη και Μαξίμου (Νοέμβριος 1946 - Φεβρουάριος 1947), Μεταφορών (Μάιος - Νοέμβριος 1948) και Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση συνασπισμού Λαϊκών-Φιλελευθέρων υπό τους Σοφούλη και, στη συνέχεια, Διομήδη (Νοέμβριος 1948 - Ιανουάριος 1950). Ως Υπουργός Εργασίας ήρθε αντιμέτωπος με σύνθετα εργατικά ζητήματα, ενώ φρόντισε για την αποφυλάκιση αντιφρονούντων συνδικαλιστών. Παράλληλα, προώθησε την πρόβλεψη για σημαντική αύξηση των συντάξεων (25%) και ευνόησε την καθιέρωση ενιαίου φορέα.
Ως Υπουργός Μεταφορών, αποκατέστησε πλήρως εντός έξι μηνών το συγκοινωνιακό δίκτυο που είχε πληγεί από τον Πόλεμο και τις εμφύλιες συγκρούσεις. Επί Υπουργείας του ξηλώθηκαν οι ράγες του δικτύου Τραμ Αθήνας και του Τραμ Θεσσαλονίκης, που μέχρι το 1960, έσβησαν από τον συγκοινωνιακό χάρτη. Συγκεκριμένα, στην Αθήνα στις 16 Νοεμβρίου 1953 ξηλώθηκαν οι γραμμές του τραμ και την ίδια μέρα σταμάτησε η λειτουργία των γραμμών Πατήσια-Αμπελόκηποι και Κυψέλη-Παγκράτι. Για τη στάση του αυτή, κατηγορήθηκε ότι εξυπηρέτησε συμφέροντα του ανερχόμενου αυτοκινητιστικού λόμπυ και των λεωφορειούχων. Ειδικότερα μάλιστα στη Θεσσαλονίκη προκρίθηκε σκανδαλωδώς η μονοπωλιακή διαχείριση των συγκοινωνιών από τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ, χωρίς να δρομολογηθούν τα τρόλεϊ στη θέση των τραμ, όπως έγινε στην Αθήνα. Ο Καραμανλής προώθησε νομοθεσία όπου το κράτος μπορούσε πλέον να επιδιώξει επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων. Η στάση αυτή ενίσχυσε το πολιτικό προφίλ του λόγω εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος, αλλά η νομοθεσία περί αναθεώρησης εγκαταλείφθηκε από τα μεγάλα κόμματα και κόστισε στον Καραμανλή τη θέση του στο Υπουργείο Μεταφορών, λόγω πιέσεων του βρετανικού παράγοντα προς τους Τσαλδάρη και Σοφούλη. Ο τότε Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Μηνάς Πατρίκιος εξέφρασε την αντίθεσή του στο ξήλωμα των τραμ και στο λεωφορειακό μονοπώλιο του νεοϊδρυθέντος ΟΑΣΘ. Η κατάργηση του τραμ αποτέλεσε θέμα οξυμένης πολιτικής αντιπαράθεσης το οποίο ανέδειξε η αντιπολίτευση και σε συνδυασμό με την κατεδάφιση νεοκλασικών κτιρίων - που συντελέστηκε εκείνη την εποχή ώστε να οικοδομηθούν πολυκατοικίες - θεωρείται μελανή σελίδα στην ιστορία της Αθήνας και ταυτόχρονα του Καραμανλή.
Μεγάλη δημοσιότητα απέκτησε λόγω της δράσης του στο Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας, όπου μετακινήθηκε το 1948. Στο τελευταίο αυτό υπουργείο, στο οποίο η παρουσία του ήταν σχετικά μακροχρόνια, επικέντρωσε την προσπάθειά του στη διαχείριση του προγράμματος που αφορούσε την εγκατάσταση στα αστικά κέντρα και στη συνέχεια την επανεγκατάστασή τους στις επαρχίες των προσφύγων του εμφυλίου πολέμου. Συγκεκριμένα, δημιούργησε το Πρόγραμμα «Πρόνοια-Εργασία» για τον επαναπατρισμό και την απασχόληση των 700.000 προσφύγων της υπαίθρου. Επιπλέον, χορήγησε στους πολίτες 60.000 όπλα μέσω Κέντρων Ασφαλείας για την ασφάλεια των παλιννοστούντων και την αποσυμφόρηση του στρατιωτικού έργου, παρά τις επιφυλάξεις του Σοφοκλή Βενιζέλου για τυχόν χρήση τους σε κομμουνιστική εξέγερση. Εντός ενός έτους επαναπατρίστηκαν 486.000 πρόσφυγες, ενώ άλλοι 236.000 ανέμεναν επαναπατρισμό.
Καθώς διακρίθηκε για τη διοικητική του ικανότητα, το επόμενο βήμα του, μετά την επανεκλογή του ως βουλευτή Σερρών στις εκλογές του Μαρτίου του 1950, όπου το Λαϊκό Κόμμα ηττήθηκε, ήταν η ανάληψη του υπουργείου Εθνικής Άμυνας για βραχύ διάστημα (Σεπτέμβριος-Νοέμβριος 1950) σε νέα βραχύβια κυβέρνηση συνασπισμού Λαϊκών-Φιλελευθέρων. Αποχώρησε από το Λαϊκό Κόμμα τον Νοέμβριο του 1950. Κατόπιν διάφορων εσωκομματικών κινήσεων, προσχώρησε τελικά στο κόμμα του «Ελληνικού Συναγερμού», που ίδρυσε ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος τον Αύγουστο του 1951, με τον οποίο και επανεξελέγη βουλευτής Σερρών τον Σεπτέμβριο του 1951 και τον Νοέμβριο του 1952, οπότε ο Συναγερμός επικράτησε στις εκλογές με συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Στο διάστημα αυτό ο Καραμανλής ήταν πλέον αρκετά διακεκριμένος, αλλά όχι ακόμα πρώτης σειράς κοινοβουλευτικός. Το σύντομο πέρασμά του από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας συνιστούσε διάκριση, αλλά πρέπει να συνυπολογιστεί ότι ο στρατός ήταν θεσμικά αυτόνομος υπό τον αρχιστράτηγο Παπάγο και ο πολιτικός έλεγχος των ενόπλων δυνάμεων ανύπαρκτος. Στη συνέχεια ο Καραμανλής είχε πρωταγωνιστήσει στην αναζήτηση εναλλακτικού κομματικού σχήματος στον συντηρητικό πολιτικό χώρο, συμμετείχε μάλιστα στην ηγετική ομάδα του Λαϊκού Ενωτικού Κόμματος, μαζί με τους Στέφανο Στεφανόπουλο και Παναγιώτη Κανελλόπουλο, αλλά όπως και ο ίδιος ο Καραμανλής παραδεχόταν, το εγχείρημα δεν είχε απήχηση στο εκλογικό σώμα και οι συμμετέχοντες επιβίωσαν πολιτικά μόνο αφότου ο στρατάρχης Παπάγος αναμίχτηκε προσωπικά στην πολιτική ως επικεφαλής νέας πολιτικής κίνησης.
Ο Καραμανλής δεν ανήκε στον στενό κύκλο συνεργατών του Παπάγου, ούτε στην ηγετική ομάδα του Συναγερμού, στην οποία δέσποζε αρχικά ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης και κατόπιν ο Στεφανόπουλος και ο Κανελλόπουλος.
Πρωθυπουργία 1955
Στις 5 Οκτωβρίου του 1955, ο βασιλιάς Παύλος Α΄, την επομένη του θανάτου του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπάγου μετά από πολύμηνη ασθένεια, ανέθεσε την εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης από το κόμμα της πλειοψηφίας στον Καραμανλή. Ο διορισμός του προκάλεσε γενική έκπληξη στην κοινή γνώμη, η οποία ανέμενε ότι η διαδοχή θα κριθεί μεταξύ των δύο αντιπροέδρων της κυβέρνησης, του Στέφανου Στεφανόπουλου και του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Ο Καραμανλής, αν και διακεκριμένος υπουργός, δεν διέθετε ακόμα ηγετική εικόνα και δεν θεωρούταν υποψήφιος για τη διαδοχή, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν ορισμένες ενδείξεις στον Τύπο των Αθηνών, ιδίως το τελευταίο εικοσαήμερο προ του θανάτου του Παπάγου.
Υπήρχαν τρεις βασικοί λόγοι που οδήγησαν τον βασιλιά στην επιλογή του Καραμανλή. Οι δύο αντιπρόεδροι ήταν μεταξύ τους ανταγωνιστικοί και η επιλογή του ενός ή του άλλου θα μπορούσε να δοκιμάσει τη συνοχή του Συναγερμού. Στο επικρατούν αντικομμουνιστικό κλίμα της εποχής, το στέμμα εκτιμούσε ότι η συνοχή του Συναγερμού αποτελούσε το μόνο αξιόπιστο πολιτικό ανάχωμα έναντι της αριστεράς, σε αντίθεση με το κέντρο που ήταν πολυδιασπασμένο, με τμήματά του να πραγματοποιούν ή να επιδιώκουν συνεργασίες με την αριστερά. Επίσης, οι δύο αντιπρόεδροι δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς. Ο Στεφανόπουλος βαρυνόταν ως υπουργός Εξωτερικών με τον ανεπιτυχή χειρισμό του Κυπριακού, που είχε οξυνθεί μετά και το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης τον Σεπτέμβριο του 1955, ο δε Κανελλόπουλος, όπως άλλωστε και ο Στεφανόπουλος, δεν διέθετε την εικόνα ισχυρού πολιτικού που θα ήταν σε θέση να ελέγξει την κατάσταση και να δώσει συγκεκριμένη κατεύθυνση στο κυβερνητικό έργο. Ο βασιλιάς πίστευε ακόμα ότι όποια άλλη επιλογή θα ήταν κατ' ανάγκη προσωρινή, ενώ ο Καραμανλής, νέος σε ηλικία 48 ετών, θα μπορούσε να δώσει την εικόνα ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού, το οποίο αναλωνόταν συχνά σε ατέρμονες διαμάχες μεταξύ γνωρίμων με προφανείς επιπτώσεις στην κυβερνητική σταθερότητα. Η επιδίωξη της κυβερνητικής σταθερότητας είχε ιδιαίτερη βαρύτητα στον πολιτικό προβληματισμό της εποχής και διαπερνούσε τη σκέψη των πολιτικών παραγόντων, κοινοβουλευτικών και μη. Η οικονομική ανάπτυξη, τόσο καθεαυτή όσο και ως μέσο για την κοινωνική σταθεροποίηση και την ανακοπή της ανόδου της αριστεράς, αποκτούσε κεντρική σημασία, και προϋπόθεσή της ήταν η κυβερνητική σταθερότητα.
Τέλος, ο χειρισμός του Κυπριακού ήταν ένας ακόμα κρίσιμος παράγοντας, που βάραινε στην επιλογή του βασιλιά. Ο στρατάρχης Παπάγος είχε επιδιώξει να θέσει το ζήτημα της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα στο διμερές πλαίσιο των ελληνοβρετανικών σχέσεων, ελπίζοντας σε φιλική διευθέτηση του ζητήματος. Η ωμή απόρριψη του αιτήματός του από τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών, τον Σεπτέμβριο του 1953, ώθησε τον Παπάγο σε διεθνοποίηση του ζητήματος μέσω προσφυγής στον ΟΗΕ. Η προσφυγή δεν τελεσφόρησε, καθώς η Ελλάδα αντιμετώπισε την αρνητική στάση των ΗΠΑ, που έδιναν έμφαση στην ανάγκη διατήρησης της βρετανικής παρουσίας στην ανατολική Μεσόγειο και της ελληνοτουρκικής συνεργασίας ως προϋπόθεσης για την αποτελεσματική λειτουργία της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Ο τουρκικός παράγοντας αποκτούσε βαρύνουσα σημασία για τη δυτική στρατηγική και η τουρκική αντίθεση οξύνθηκε, επηρεάζοντας αρνητικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και την ελληνική μειονότητα.
Η ελληνική κοινή γνώμη και τμήματα των πολιτικών δυνάμεων της μη κομμουνιστικής αντιπολίτευσης υιοθέτησαν σταδιακά κριτική στάση έναντι τόσο της αμερικανικής πολιτικής όσο και αυτού που θεωρούσαν ως αποτυχημένη πολιτική προώθησης της εθνικής διεκδίκησης από την κυβέρνηση του Συναγερμού. Αυτό που ετίθετο υπό αμφισβήτηση δεν ήταν ένας μεμονωμένος χειρισμός εξωτερικής πολιτικής, αλλά το θεμέλιο της μετεμφυλιακής πολιτικής διευθέτησης. Ο Καραμανλής, τον Σεπτέμβριο του 1955, επέκρινε σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου την πολιτική της κυβέρνησης Παπάγου ως μαξιμαλιστική. Βασική παραδοχή της θέσης του ήταν ότι η Αθήνα δεν μπορούσε να επιδιώξει άμεσα την αυτοδιάθεση, δηλαδή την ένωση, αλλά έπρεπε να αρκεστεί για ένα απροσδιόριστο διάστημα σε καθεστώς ευρείας αυτοκυβέρνησης της Κύπρου υπό βρετανική κυριαρχία. Η αμερικανική συναίνεση ήταν αναγκαία προϋπόθεση για την επιτυχία των επιδιώξεων της Αθήνας και η Ουάσινγκτον είχε ταχθεί εξαρχής εναντίον της ελληνικής πολιτικής διεθνοποίησης του θέματος. Συνεπώς η ελληνική πολιτική έπρεπε να κατατείνει στην επίτευξη του περιορισμένου, αλλά εφικτού στόχου της αυτοκυβέρνησης με την αμερικανική συμπαράσταση, ώστε να αποφευχθεί μια μείζων εμπλοκή στο εξωτερικό πεδίο με διαλυτικές συνέπειες και στο εσωτερικό. ''«Καλούμεθα να επιλέξωμεν μεταξύ μιας αδιαλλάκτου πολιτικής με κίνδυνον να επαυξήσωμεν τας σημερινάς μας δυσχερείας και μιας ηπίου πολιτικής με αποτέλεσμα να υποστώμεν εθνικήν ταπείνωσιν και να απογοητεύσωμεν τον ελληνικόν λαόν. Από το αδιέξοδον αυτό δεν δυνάμεθα να εξέλθωμεν ει μη μόνον εάν προκαλέσωμεν μιαν άμεσον παρέμβασιν της Αμερικής, η οποία να ικανοποιή ουσιαστικώς και ηθικώς την Ελλάδα»''.
Οι αντιλήψεις του στέμματος συνέτειναν προς την εκδοχή των αντιλήψεων του Καραμανλή για την ανάγκη διευθέτησης του Κυπριακού εντός του συμμαχικού πλαισίου, όπως άλλωστε και οι αντιλήψεις του αμερικανικού παράγοντα, ισχυρού στο ελληνικό μετεμφυλιακό πλαίσιο. Οι Αμερικανοί σημείωναν με ικανοποίηση τη σχετική θέση του Καραμανλή τον Σεπτέμβριο του 1955 και λάμβαναν υπόψη την πιθανότητα ανόδου του στην πρωθυπουργία. Ανεξάρτητα δε από το γεγονός του χρόνου που επέλεξε ο βασιλιάς για τον διορισμό του Καραμανλή, καθώς είναι πιθανό ότι οι Αμερικανοί δεν προεξοφλούσαν την προώθησή τού στην πρωθυπουργία ευθύς μετά τον θάνατο του Παπάγου, ο αμερικανικός παράγοντας υποδέχτηκε με ικανοποίηση τον διορισμό του Καραμανλή, καθώς εκτιμήθηκε ότι αποτελούσε τη μόνη διαθέσιμη λύση για την επίτευξη πολιτικής σταθερότητας, την οποία κατά τις αντιλήψεις της Ουάσινγκτον δεν πρόσφερε το πολυδιασπασμένο κέντρο, και την πρόσδεση της Ελλάδος στον δυτικό συνασπισμό. Ο αμερικανικός παράγοντας λάμβανε επίσης υπόψη ότι ο Καραμανλής είχε επιδείξει διοικητική ικανότητα και πειθαρχημένη και αποτελεσματική εργασία, αναγκαία στοιχεία για την επιτυχή προώθηση ενός προγράμματος οικονομικής ανάπτυξης που θα επιτύγχανε σε μακροπρόθεσμη βάση κοινωνική σταθερότητα και εξουδετέρωση της αριστεράς.