cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ΕΡΤ Ηρακλείου
Ιστορικό
Επίσης εκπέμπει στους 105.3 FM στο νομό Λασιθίου με πομπό ισχύος 2 KW, που βρίσκεται στη θέση Σταυρός Νεάπολης ενώ παλαιότερα εξέπεμπε στους 89.9 FM με πομπό ισχύος 2 KW, που βρίσκεται στη θέση Χαμέζι από όπου εκπέμπει σήμερα το Πρώτο Πρόγραμμα.
Η ΕΡΤ Ηρακλείου εκπέμπει καθημερινά 6 ώρες ημερησίως ενώ τις υπόλοιπες ώρες δικτυώνεται με τα κεντρικά προγράμματα της ΕΡΑ. Το τοπικό του πρόγραμμα περιλαμβάνει ενημερωτικές εκπομπές, καθώς και εκπομπές, για τη μουσική, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, την κοινωνία, τον εθελοντισμό, την επιστήμη κ.λπ.
Συνεργάζεται με την Περιφέρεια Κρήτης, το Δήμο Ηρακλείου και άλλους φορείς με ανάληψη πρωτοβουλιών που αφορούν, σε ζωντανές μεταδόσεις, χορηγίες επικοινωνίας καθώς και στην οργάνωση εκδηλώσεων (συναυλίες, προβολή ταινιών, ραδιομαραθώνιοι και λοιπά).
Στις 11 Ιουνίου 2013 η ΕΡΤ Ηρακλείου συνέχιζε την λειτουργία της με τις 15 τοπικές ΕΡΑ σε όλη την Ελλάδα και μέσω του ertopen.com.
Ωστόσο, στις 28 Απριλίου του 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Ηρακλείου αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Ηρακλείου.
Επίσης σαν τηλεοπτικός σταθμός Κρήτης διαθέτει τηλεοπτικό studio ενώ παρέχει καθημερινά τηλεοπτικά ρεπορτάζ & ζωντανές συνδέσεις από όλη την Κρήτη για τις ανάγκες των δελτίων ειδήσεων και των εκπομπών της ΕΡΤ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία
Σαμψών
Το όνομα Σαμψών αφορά δύο πρόσωπα:
One Life (άλμπουμ της Έλενας Παπαρίζου)
One Life είναι το τρίτο ξενόγλωσσο album και το όγδοο studio album γενικά από την Ελληνίδα τραγουδίστρια Έλενα Παπαρίζου, που κυκλοφορεί στην Ελλάδα Ιαπωνία και Σουηδία από την EMI Music Greece και Lionheart Music Group.
Το άλμπουμ σηματοδοτεί τη δεύτερη κυκλοφορία του άλμπουμ της Έλενας Παπαρίζου από την EMI Greece, μετά την αποχώρηση της από τη Sony Music Greece.
Η ηχογράφηση και η παραγωγή
Η Έλενα Παπαρίζου ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις γύρω στον Μάρτιο του 2012 όταν ήταν στη Στοκχόλμη και έψαχνε demos στο studio του παραγωγού Moh Denebi. Εκείνη την περίοδο η Έλενα συμμετείχε στο Let's Dance και παράλληλα ηχογραφούσε τον δίσκο.
Το 2013, στην επίσημη σελίδα ανέβασε ορισμένες φωτογραφίες της Έλενας απο το studio κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης μαζί με τον παραγωγό της Γιάννη Δόξα. Μετά το καλοκαίρι αποκαλύφθηκαν περισσότερες πληροφορίες για τον δίσκο. Για παράδειγμα μερικοί απο τους παραγωγούς και στιχουργούς όπως ο Jimmy Jansson,Fredrik Sonefors,Bobby Ljunggren,Micah Wilshire, Oscar Holter, Jakob “Jakke” Erixson, Kristofer Östergren, Gabriel Russel, Nalle Ahlstedt, Petri Somer, Nicole Fuentes, Pasi Siitonen, Risto Asikainen, Heroism και Νίκος Αντύπας.
Η κυκλοφορία και η προώθηση
Το άλμπουμ αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 26 Μαρτίου. Το album φέρει το λογότυπο της Universal Music Group και της EMI Music Greece. Στις 29 Μαΐου 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο επίσημο single του δίσκου "Save Me (This Is An SOS) το οποίο προωθήθηκε σε πολλά ραδιοφώνα της Ελλάδας. Τον Σεπτέμβριο, η Έλενα κατά τη διάρκεια της συναυλίας της στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια της ΔΕΘ τραγούδησε ενα δείγμα απο το "Just One More Night" που συμπεριλαμβάνεται στον δίσκο.
Το άλμπουμ είναι από την Universal International Music, όπου η βάση για τα γραφεία της Universal Music Group είναι στην Ολλανδία που έδωσε την τελευταία συμφωνία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, το άλμπουμ φέρει επίσης το λογότυπο "Universal Music". EMI Music Greece είναι της Universal Music Group η μόνη μεγαλύτερη δισκογραφική εταιρία στην Ελλάδα (από τον Απρίλιο του 2013), ως εκ τούτου, η Έλενα εκπροσωπείται επίσημα από την EMI Music Greece στην ελληνική αγορά.
Singles
"Save Me (This Is An SOS)"
"Survivor"
"Don't Hold Back On Love"
Επιπλέον σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική δισκογραφία
Ασκληπιάδης
Με το όνομα Ασκληπιάδης αναφέρονται από την αρχαιότητα οι γιοι ή απόγονοι του Ασκληπιού και κατ' επέκταση όλοι οι γιατροί. Εκτός αυτής της γενικής σημασίας, το όνομα αυτό έφεραν και τα παρακάτω ιστορικά πρόσωπα της αρχαιότητας:
Κυστεΐνη
Η κυστεΐνη (σύντμηση Cys ή C) είναι ένα α-αμινοξύ με συντακτικό τύπο HO2CCH(NH2)CH2SH. Είναι πρωτεϊνικό αμινοξύ και κωδικοποιείται στο DNA με τις τριπλέτες βάσεων (κωδικόνια) UGU και UGC. Η πλευρική αλυσίδα της κυστεΐνης χαρακτηρίζεται από την παρουσία της χαρακτηριστικής ομάδας του σουλφυδρυλίου ή αλλιώς υδροθειομάδας (-SH), γεγονός που κατατάσσει το αμινοξύ στις θειόλες. Το σουλφυδρύλιο της κυστεΐνης είναι πολύ δραστικό και συμμετέχει σε ποικίλες ενζυμικές αντιδράσεις ως πυρηνόφιλο αντιδραστήριο. Με οξείδωση των σουλφυδρυλίων δύο κυστεϊνών σχηματίζεται ένας δεσμός μεταξύ των ατόμων θείου (δισουλφιδικός δεσμός ή «γέφυρα θείου», R1-S-S-R2). Το παράγωγο αυτής της αντίδραση ονομάζεται κυστίνη και παίζει σημαντικό ρόλο στη σταθεροποίηση της δομής πολλών πρωτεϊνών. Η κυστεΐνη χρησιμοποιείται και ως πρόσθετο τροφίμων, και στις συσκευασίες εμφανίζεται με τον κωδικό E920. Δεν είναι διαιτητικώς απαραίτητο αμινοξύ για τους ανθρώπους. Η ονομασία της προέρχεται από την ελληνική λέξη κύστις, γιατί απομονώθηκε αρχικά από πέτρες των νεφρών.
Δομή
Η κυστεΐνη είναι οπτικώς ενεργή ένωση και μπορεί να υπάρξει ως L -κυστεΐνη και D -κυστεΐνη. Η L -κυστεΐνη είναι η μορφή που απαντάται στους βιολογικούς οργανισμούς.
Βιοσύνθεση
Αρχικές ενώσεις για τη βιοσύνθεση της κυστεΐνης στους ζωικούς οργανισμούς είναι τα αμινοξέα σερίνη και μεθειονίνη. Η μεθειονίνη, από την οποία προέρχεται το άτομο θείου, μετατρέπεται διαδοχικά σε S-αδενοσυλμεθειονίνη και ομοκυστεΐνη. Η ομοκυστεΐνη και η σερίνη ενώνονται και σχηματίζουν έναν θειαιθέρα, ο οποίος στη συνέχεια σχάζεται σε κυστεΐνη και α-κετοβουτυρικό οξύ.
Βιολογικός ρόλος
Η κυστεΐνη είναι πρόδρομη ένωση της αντιοξειδωτικής ουσίας γλουταθειόνη, η οποία συντίθεται από τα τρία αμινοξέα κυστεΐνη, γλυκίνη, και γλουταμινικό οξύ.
Η σουλφυδρυλομάδα της κυστεΐνης έχει την τάση να ενώνεται με μεταλλικά ιόντα στα ενεργά κέντρα διαφόρων ενζύμων, όπως για παράδειγμα με ψευδάργυρο, χαλκό, σίδηρο και νικέλιο. Εκτός από τον ρόλο αυτό σε καταλυτικά ένζυμα, η ιδιότητα της πλευρικής ομάδας της κυστεΐνης να ενώνεται με μέταλλα αξιοποιείται από τον οργανισμό και για την δέσμευση τοξικών βαρέων μετάλλων όπως ο μόλυβδος και ο υδράργυρος, τα οποία αφού δεσμευθούν με τον τρόπο αυτό μπορούν στη συνέχεια να αποβληθούν από τον οργανισμό.
Στην πλειονότητα των πρωτεϊνών, ζεύγη κυστεϊνών σχηματίζουν δισουλφιδικούς δεσμούς μεταξύ τους, γεφυρώνοντας διαφορετικά τμήματα μιας πολυπεπτιδικής αλυσίδας ή διαφορετικές αλυσίδες ενός πρωτεϊνικού συμπλόκου και σταθεροποιώντας έτσι τη δομή των πρωτεϊνών. Η δημιουργία δισουλφιδικών δεσμών είναι σημαντική για τις πρωτεΐνες που εκκρίνονται έξω από τα κύτταρα, καθώς εντός των κυττάρων το περιβάλλον είναι αναγωγικό με συνέπεια οι δισουλφιδικοί δεσμοί να μην είναι γενικά σταθεροί. Ένα παράδειγμα πρωτεΐνης όπου δύο διαφορετικές πεπτιδικές αλυσίδες συγκρατούνται με δισουλφιδικούς δεσμούς είναι η ινσουλίνη.
Διατροφή
Η κυστεΐνη δεν θεωρείται απαραίτητο αμινοξύ στη διατροφή γιατί ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να συνθέσει όλη την απαιτούμενη ποσότητα κυστεΐνης από το απαραίτητο αμινοξύ μεθειονίνη. Έτσι οι ανάγκες του οργανισμού σε κυστεΐνη καλύπτονται αυτομάτως εφόσον υπάρχει επαρκής πρόσληψη μεθειονίνης.
Τροφές πλούσιες σε κυστεΐνη είναι γενικά οι ζωικές και φυτικές πρωτεϊνούχες τροφές όπως κρέατα, αυγά, γάλα, τυροκομικά προϊόντα, δημητριακά, όσπρια κλπ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρωτεϊνικά αμινοξέα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με θείο Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία) Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων
Hold My Hand (τραγούδι, Μάικλ Τζάκσον και Akon)
Το Hold My Hand είναι ντουέτο του Μάικλ Τζάκσον και του Akon, από το άλμπουμ Michael. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε από τους Akon και Τζάκσον το 2008 και κυκλοφόρησε ως το πρώτο single από το άλμπουμ του Akon, Freedom. Ο Akon ηχογράφησε επιπρόσθετα φωνητικά για το τραγούδι το 2010.
Προϊστορία
Ο Κλών Κέλλι δήλωσε στο HitQuarters ότι το Hold My Hand γράφθηκε αρχικά για την Γουίτνεϊ Χιούστον. Ο Akon και ο Κέλλι βρέθηκαν στο στούντιο δουλεύουντας σε κομμάτια για το άλμπουμ της Χιούστον, I Look to You, ενώ ο Κέλλι ολοκλήρωνε ένα κομμάτι που άφησε ο Akon για το δικό του άλμπουμ. Αφού άκουσε το τραγούδι, ο Akon δήλωσε ότι του άρεσε και το ήθελε για τον εαυτό του, και για αυτό θέλησε να ηχογραφήσει μια δική του εκδοχή. Λίγο αργότερα, ο Akon πήγε στο Λας Βέγκας για να δουλέψει στο νέο άλμπουμ του Μάικλ Τζάκσον. Εκεί, ο Τζάκσον άκουσε το τραγούδι και το αγάπησε, και αποφάσισε να συνεισφέρει σε αυτό. Όταν ο Κέλλι ρωτήθηκε γιατί πίστευε ότι αυτό το τραγούδι ήταν το κατάλληλο για ντουέτο του Akon με τον Τζάκσον, αυτός δήλωσε ότι το θέμα του τραγουδιού ήταν η φιλία και η ενότητα. Το Hold My Hand ηχογραφήθηκε το 2008 από τους Τζάκσον και Akon. Ο Akon ολοκλήρωσε το υπόλοιπο των φωνητικών του στο τραγούδι το 2010, λίγες μέρες πριν την κυκλοφορία του. Μια σημείωση, γραμμένη από χέρι, που άφησε ο Τζάκσον στην Νέβερλαντ αναφέρει την επιθυμία του να είναι το Hold My Hand το πρώτο single του επόμενου άλμπουμ. Ωστόσο, ατελειώτο, το κομμάτι διάρρευσε το 2008. Αυτό θα ήταν το τελευταίο νέο κομμάτι του Τζάκσον που θα διάρρευε. Λόγω της διαρροής, το τραγούδι αφαιρέθηκε από τον κατάλογο κομματιών του άλμπουμ Freedom.
Ο Akon σχολίασε, «Ο κόσμος δεν ήταν έτοιμος να ακούσει το Hold My Hand όταν διάρρευσε πριν λίγα χρόνια. Καταστραφήκαμε εξαιτίας της διαρροής. Αλλά η ώρα του ήρθε - τώρα έχει πάρει την τελική του μορφή και είναι απίστευτο και όμορφο τραγούδι-ύμνος. Είμαι περήφανος που συνεργάστηκα με τον Μάικλ, ένα από τα είδωλα της εποχής μας». Πριν την επίσημη κυκλοφορία του τραγουδιού, ο Akon δήλωσε στο Twitter ότι η τελική εκδοχή του θα είχε περισσότερα φωνητικά του Τζάκσον. Το τραγούδι κυκλοφόρησε παγκοσμίως την Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010, στις 12:01 that the final version would have more of Jackson's vocals. The song was released globally on Monday, 15 Νοεμβρίου 2010, at 12:01 π.μ (EST). Ήταν διαθέσιμο στην επίσημη ιστοσελία του Τζάκσον. Ο ανιψιός του Τζάκσον, Ταζ Τζάκσον, δημοσίευσε ένα μήνυμα, στο οποίο έλεγε ότι ο θείος του θα ήταν περήφανος για το κομμάτι. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χαμόγελο στο πρόσωπο του όταν το τραγούδι παίχτηκε στο δωμάτιο του, στο Palms Hotel, στο Λας Βέγκας». Το τραγούδι αποτελεί η δεύτερη συνεργασία μεταξύ των δύο καλλιτεχνών, μετά το Wanna Be Startin' Somethin' 2008. Το τραγούδι είχε εμπορική επιτυχία, και έφθασε στα top 20 αρκετών χωρών.
Μουσικό βίντεο
Την Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010, άρχισε το γύρισμα του βίντεο στο Τάστιν της Καλιφόρνιας. Στην επίσημη ιστοσελίδα του Τζάκσον, κυκλοφόρησε ανακοίνωση για το κάστινγκ, με τα λόγια ότι «ψάχνουμε για θαυμαστές όλων των ηλικιών που θέλουν να λάβουν μέρος σε αυτό το εικονικό γεγονός». Στις 4 Δεκεμβρίου 2010, ένα βίντεο διάρκειας 30 δευτερολέπτων κυκλοφόρησε στην επίσημη σελίδα του Μάικλ Τζάκσον στο YouTube και στην επίσημη ιστοσελίδα του καλλιτέχνη. Το βίντεο περιέχει σκηνές από το DVD του Live in Bucharest: The Dangerous Tour και βίντεο θαυμαστών που χορεύουν. Το βίντεο έκανε το παγκόσμιο ντεμπούτο του στα μεσάνυχτα της 9ης Δεκεμβρίου 2010, σε όλες τις ιστοσελίδες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου της MichaelJackson.com. Το βίντεο δείχνει τον Τζάκσον σε συναυλία (στο Βουκουρέστι κατά το Dangerous World Tour και στο Μονάχο κατά το HIStory World Tour), με τον Akon να τραγουδά ενώ κάποια παιδιά να χορεύουν, καθώς και παιδιά, οικογένειας και ηλικιωμένους που κρατούν χέρια. Το βίντεο διευθύνθηκε από τον Μάρκ Πέλλινγκτον.
Κριτικές
Το τραγούδι έλαβε περισσότερες θετικές απόψεις από ότι το προηγούμενο προωθητικό single Breaking News. Η Άσαντ Ίνφατρι, της Toronto Star, δήλωσε ότι το κομμάτι ήταν «μια καλή πρόσθεση στον κατάλογο του Τζάκσον». Επίσης έγραψε, «το κομμάτι ξεχωρίζει χάρη στις χορδές και στην χορωδία του, ο τραγουδιστής αποκαλύπτει την αγγελική φωνή του, σε ένα κομμάτι με στίχους αγάπης και ενότητας όπως στο κομμάτι You Are Not Alone». Ο σχολιαστής της Huffington Post, Τζο Βόγκελ, το επαίνεσε επειδή είναι «απλό, αλλά δυνατό τραγούδι που ενσωματώνει αυτό που αγαπούν οι θαυμαστές στον Μάικλ Τζάκσον...να κάνει το πρόσωπο πιο βαθύ και καθολικό», και ο Βόγκελ δήλωσε ότι «το ρεφρέν και το κρεσέντο θα του δώσουν την επιτυχία». Ο Βόγκελ επίσης σχολίασε την πρώτη γραμμή, λέγοντας «αυτή η ζωή δεν θα διαρκέσει για πάντα» και ήταν «οδυνηρή υπενθύμιση της παροδικότητα της ζωής». Ο Γκίλ Κάουφμαν, του MTV, δήλωσε ότι «το Hold My Hand είναι από τις κλασικές μπαλάντες του Τζάκσον, με αυτή να τελειώνει με μαγευτική αίσθηση». Ο μουσικός κριτικός του Newsday, Γκλέν Γκαμπόα, είπε ότι το τραγούδι «παρουσιάζει τα καλύτερα φωνητικά του Τζάκσον». Επίσης δήλωσε, «Τώρα μοιάζει περισσότερο με αυτό». Ο Γκέρρικ Ν. Κέννεντι, της Los Angeles Times, έγραψε ότι «αυτό το mid-tempo κομμάτι ανήκει στα κλασικά του Μ.Τ»
Η αρνητική κριτική ωστόσο ήρθε από το Yahoo! Music, όπου ο Κρίς Γουίλμαν δήλωσε ότι το single έκλεψε στοιχεία από το ομώνυμο κομμάτι των Hootie & the Blowfish ενώ ο Ρέι Κάμμινγκς, της Minneapolis City Pages, δήλωσε ότι «δεν υπάρχει τρόπος να μην απογοητευτείς και να μην αποθαρρυνθείς λόγω της λεπτότητας του κομματιού». Ο Τζέντ Γκότλιμπ, της Boston Herald, περιέγραψε το κομμάτι ως «ένα από τα μέτρια κομμάτι του Akon», χωρίς το «συμπληρωματικό πρόγραμμα και κροτάλισμα ενός τελειωμένου προϊόντος του Βασιλιά της Ποπ». Επίσης δήλωσε ότι «ο Τζάκσον γκρινιάζει από τον τάφο του». Ο Τζέισον Λίπσουτζ, από το περιοδικό Billboard, είπε, «αυτό δεν είναι κλασσικό single του Τζάκσον», αλλά ο Τζάκσον «αμετανόητα πρέπει να χαίρετε με την αυτή την άψογη ποπ παραγωγή που δεν έχουν σχέση με την ταραγμένη ζωή του καλλιτέχνη».
Εμπορική εμφάνιση
Το κομμάτι έκανε το ντεμπούτο του στη 53η θέση του Hot R&B/Hip-Hop Songs Chart την εβομάδα της 27ης Νοεμβρίου 2010. Επίσης έγινε το 48ο hit του Μάικλ Τζάκσον στο Billboard Hot 100, και έκανε το ντεμπούτο του στην 84η θέση. Έκανε το ντεμπούτο του στο Adult R&B Chart στην 16η θέση και ήταν το καλύτερο ξεκίνημα του 2010 την ίδια εβδομάδα. Το τραγούδι έγινε το πρώτο top 40 hit του Τζάκσον στο Billboard Hot 100 μετά το Butterflies (2002). Το τραγούδι έκανε το ντεμπούτο του στην 24η θέση στο Billboard Jazz Songs Chart την εβδομάδα της 15ης Ιανουαρίου 2011, ως το πρώτο single του Τζάκσον στο τσάρτ, και έφθασε έως την 16η θέση. Σύμφωνα με το SoundScan, το τραγούδι πώλησε 304.000 αντίγραφα μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου 2011.
Παραπομπές
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 2010 Κατηγορία:Singles του 2010 Κατηγορία:Singles της Epic Records
Ξένων
Ο Ξένων ήταν στρατηγός της Αχαϊκής συμπολιτείας που έμεινε γνωστός από τον Παυσανία.
Όταν ο Καλλικράτης συνεργαζόμενος με τους Ρωμαίους κατηγόρησε τους σημαντικότερους Αχαιούς ότι είχαν έρθει σε συνεννόηση με τον Περσέα και τον είχαν βοηθήσει οικονομικά. Οι Ρωμαίοι μόλις είχαν νικήσει τον Περσέα κι είχαν προσαρτήση στο κράτος τους την Μακεδονία. Στην συνέλευση των Αχαιών ο Καλλικράτης απαίτησε να καταδικαστούν σε θάνατο αυτοί οι άρχοντες όπου είχε και λίστα των ονομάτων τους. Τότε σηκώθηκε και μίλησε ο Ξένων, που δεν ήταν στη λίστα, όπου επισήμανε ότι και αυτός ήταν παλαιότερα στρατηγός αλλά σε τίποτα δεν αδίκησε τους Ρωμαίους ούτε ευνόησε τον Περσέα για αυτό και ήταν πρόθυμος να δικαστεί όχι μόνο από τη συνέλευση των Αχαιών αλλά και από τους Ρωμαίους. Ο Ρωμαίος πρέσβης που ήταν παρόν στη συνέλευση δήθεν δέχτηκε την πρόταση κι οδηγήθηκαν όσους κατηγορούσε ο Καλλικράτης στη Ρώμη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί Κατηγορία:Στρατηγοί Αχαϊκής Συμπολιτείας
Αύγουστος Έστε
Ο Αύγουστος Έστε, αγγλ. August d'Este (13 Ιανουαρίου 1794 - 28 Δεκεμβρίου 1848) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν εγγονός του Γεωργίου Γ΄ της Βρετανίας.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Αυγούστου-Φρειδερίκου δούκα του Σάσσεξ και της Αυγούστας Μάρρεϋ, κόρης του Τζον Μάρρεϋ κόμη του Ντάνμορ.
Οι γονείς του παντρεύτηκαν μυστικά στο Χοτέλ Σαρμιέντο της Ρώμης στις 4 Απριλίου 1793 δίνοντας άλλα ονόματα. Οκτώ μήνες μετά, στις 5 Δεκεμβρίου 1793 ξαναπαντρεύτηκαν στο ναό του Αγ. Γεωργίου της πλατείας Αννοβέρου, στην περιοχή Ουεστμίνστερ, δίνοντας τα σωστά τους ονόματα αυτή τη φορά, αλλά πάλι χωρίς να αποκαλύψουν τις ταυτότητές τους. Σύμφωνα με την πράξη του 1772 νόμιμοι γάμοι (για τους απογόνους του Γεωργίου Β΄) ήταν εκείνοι, που γινόταν με την έγκριση του βασιλιά.
Στις 13 Ιανουαρίου 1794 γεννήθηκε το πρώτο τέκνο και ο γάμος αποκαλύφθηκε από τον βασιλιά, που τον ακύρωσε επίσημα· έτσι ο Αύγουστος θεωρείται νόθος. Του δόθηκε το όνομα ντ'Έστε, μια και οι δύο γονείς του ήταν απόγονοι του Οίκου αυτού. Το νεαρό αγόρι ακολούθησε τη Σχολή Χάρροου.
Το 1848 απεβίωσε στο Ράμσγκεϊτ του Κεντ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Σαιν-Γκιγιέμ-λε-Ντεζέρ
Το Σαιν-Γκιλέμ-λε-Ντεζέρ (γαλλικά: Saint-Guilhem-le-Désert, λανγκντοκιανά: Sant Guilhèm dau Desèrt) είναι κοινότητα εντός του νομού του Ερώ, στην περιοχή της Οξιτανίας, στη Γαλλία.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Sauta Ròcs ή Saute Rochers.
Το κεφαλοχώρι είναι καταγεγραμμένο εντός της κατάταξης της ενώσεως «Τα Ομορφότερα Χωριά της Γαλλίας».
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ Κατηγορία:Οικισμοί της ενώσεως Τα Ομορφότερα Χωριά της Γαλλίας Κατηγορία:Αστική περιοχή του Μονπελιέ
Έθελφλιντ
Η Έθελφλιντ (Æthelflæd, 870 - 12 Ιουνίου 918) κυβέρνησε τη Μερκία από το 911 μέχρι τον θάνατό της. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη και παιδί του κορυφαίου Άγγλο-Σάξονα βασιλιά Αλφρέδου του Μέγα και της συζύγου του Ίαλσουιθ. Γεννήθηκε την περίοδο που οι επιδρομές των Βίκινγκ στη Βρετανία έφτασαν στο μέγιστο σημείο τους. Το 878 το μεγαλύτερο τμήμα της Αγγλίας μαζί με την Ανατολική Αγγλία και τη Νορθούμπρια βρισκόταν υπό τον έλεγχο των επιδρομέων, η Μερκία είχε μοιραστεί ανάμεσα στους Σάξονες και τους Βίκινγκ αλλά την ίδια χρονιά ο Αλφρέδος συνέτριψε τους Βίκινγκ στη μάχη του Έντινγκτον. Αμέσως μετά το δυτικό τμήμα της Μερκίας πέρασε υπό τον έλεγχο του Έθελρεντ, λόρδου της Μερκίας ο οποίος δέχτηκε την ηγεμονία του Αλφρέδου, ο Αλφρέδος δέχτηκε τον τίτλο του "βασιλιά των Άγγλων" δηλαδή του βασιλιά των κατοίκων της Βρετανίας οι οποίοι δεν ήταν υπό τον έλεγχο των Βίκινγκ. Στα μέσα της δεκαετίας του 880 ο Αλφρέδος κατοχύρωσε τη συμμαχία με τον Έθελρεντ με τον γάμο του με την κόρη του Έθελφλιντ.
Ο σύζυγος της Έθελρεντ ήταν πρωταγωνιστής στις νίκες που ακολούθησαν απέναντι στους Βίκινγκ μαζί με τον κουνιάδο του Εδουάρδο τον πρεσβύτερο στις αρχές της δεκαετίας του 890, οχύρωσαν το Γούστερ, έδωσαν μεγάλες δωρεές σε εκκλησίες της Μερκίας και έχτισαν νέο αβαείο στο Γκλόστερ. Η υγεία του συζύγου της ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση την επόμενη δεκαετία με αποτέλεσμα η Έθελφλιντ να αναλάβει σε ολοκληρωτικό βαθμό τη διακυβέρνηση της Μερκίας. Ο Εδουάρδος διαδέχτηκε τον πατέρα του σαν βασιλιάς των Αγγλοσαξόνων (899) και έστειλε έναν στρατό από δυνάμεις των Δυτικών Σαξόνων και της Μερκίας να κατακτήσουν το βόρειο Ντάνελαου (909). Ο σύζυγος της Έθελρεντ πέθανε (911) και η Έθελφλιντ έγινε επίσημα βασίλισσα της Μερκίας, η άνοδος μιας γυναίκας στον θρόνο της Μερκίας περιγράφεται σύμφωνα με τον συγγραφέα Ίαν Ουόλκερ σαν "κορυφαίο γεγονός της πρώιμης μεσαιωνικής ιστορίας". Ο Αλφρέδος ο Μέγας είχε κτίσει μια μεγάλη σειρά φρουρίων την οποία στις αρχές της δεκαετίας του 910 η Έθελφλιντ και ο αδελφός της Εδουάρδος αποφάσισαν να επεκτείνουν. Η Έθελφλιντ οχύρωσε όλες τις πόλεις του βασιλείου της όπως το Μπρίντγκνορθ, το Τάμγουορθ, το Στάφορντ, το Γουόρικ, το Τσίρμπουρι και το Ράνκορν, έστειλε στρατό για να κυριεύσει το Ντέρμπι, το πρώτο απο τα προάστια της Ντάνελοου (917), η μεγάλη νίκη περιγράφεται απο τον Τιμ Κλάρκσον ως "κορυφαίος θρίαμβος". Το Λέστερ υποτάχθηκε χωρίς μάχη (918), οι ευγενείς της Μερκίας αμέσως μετά της δήλωσαν την υποταγή της αλλά η Έθελφλιντ πέθανε πριν ο αδελφός της Εδουάρδος ολοκληρώσει την κατάκτηση της Μερκίας.
Η Μερκία τον 9ο αιώνα
thumb|right|250px|Η Έθελφλιντ της Μερκίας σε ένα γενεαλογικό δέντρο του 13ου αιώνα Πολλοί ιστορικοί διαφωνούν με την άποψη ότι η Μερκία ήταν ανεξάρτητο βασίλειο με την Έθελφλιντ και τον σύζυγο της, το βέβαιο είναι ότι ειδικά η Έθελφλιντ είχε καθοριστικό ρόλο στη διακυβέρνηση και στην κατάκτηση της Ντάνελοου. Απέκτησε μεγάλο θαυμασμό από όλους τους μεσαιωνικούς χρονικογράφους, ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι την περιγράφει σαν "μια ισχυρή άνοδος στο πλευρό του Εδουάρδου, προκάλεσε τον θαυμασμό των οπαδών της, τον φόβο των εχθρών της, ήταν μια γυναίκα με τεράστια ψυχή". Ο Πολίν Στάφορντ (γεν. 1946) αναφέρει "σαν την Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας έγινε θρυλική τα μετέπειτα χρόνια". Ο Νικ Χιγκάμ αναφέρει ότι τράβηξε τόσο πολύ τον θαυμασμό των ιστορικών του μεσαίωνα που υποτίμησαν και αδίκησαν τον αδελφό της Εδουάρδο. Η Μερκία ήταν το βασίλειο που είχε την εξουσία στη νότια Αγγλία τον 8ο αιώνα και διατήρησε τη θέση της μέχρι την εποχή που υπέστη την καταστροφική ήττα από το Ουέσσεξ στη μάχη του Ελλαντάν (825), από τότε τα δυο βασίλεια έγιναν σύμμαχοι με αμοιβαία σκληρή αντίσταση απέναντι στους Βίκινγκ. Ο μεγάλος στρατός των Βίκινγκ ξεκίνησε νέες επιδρομές στην ανατολική Αγγλία χρησιμοποιώντας τη Μερκία σαν στρατηγικό σημείο για τις επιδρομές του (865). Ο Μπούργκρεντ της Μερκίας ζήτησε βοήθεια από τον κουνιάδο του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ αλλά στάθηκε ανίκανος να τους αντιμετωπίσει και αναγκάστηκε να αγοράσει την ειρήνη, την επόμενη χρονιά οι Βίκινγκ κατέκτησαν την ανατολική Αγγλία. Οι Βίκινγκ έκαναν νέα προέλαση (874) από το Λίντσεϊ στο Ρέπτον και κυρίευσαν το Τάμγουορθ, ο Μπούργκρεντ και η σύζυγος του δραπέτευσαν από τον θρόνο, οι Βίκινγκ τοποθέτησαν νέο βασιλιά τον Κέολγουλφ Β΄ της Μερκίας και τον ανάγκασαν να δώσει όρκους υποταγής απέναντι τους. Το 877 οι Βίκινγκ μοίρασαν τη Μερκία παίρνοντας για τον εαυτό τους το αριστερό τμήμα και επέτρεψαν στον Κέολγουλφ Β΄ να εξακολουθήσει να είναι βασιλιάς στο δυτικό. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό περιγράφει τον Κέολγουλφ σαν μαριονέτα των Βίκινγκ αλλά ο ιστορικός Ανν Γουίλιαμς έχει αντίθετη γνώμη, τον αναφέρει σαν πραγματικό βασιλιά αναγνωρισμένον τόσο από τους Μερκιανούς όσο και από τον βασιλιά Αλφρέδο. Η κατάσταση άλλαξε σημαντικά τα επόμενα χρόνια όταν ο Αλφρέδος κατάφερε να συντρίψει τους Δανούς στη μάχη του Έντινγκτον.
Παραλείψεις από το Αγγλοσαξωνικό χρονικό
Ο Κέολγουλφ δεν καταγράφεται μετά το 879, ο διάδοχος του στη διακυβέρνηση του δυτικού τμήματος της Μερκίας ήταν ο σύζυγος της Έθελφλιντ Έθελρεντ. Ο σύζυγος της εμφανίζεται για πρώτη φορά το 881 χρονιά στην οποία ο ιστορικός της μεσαιωνικής Ουαλίας Τόμας Τσάρλς-Έντουαρντς (γεν. 1943) περιγράφει μια αποτυχημένη εκστρατεία του Έθελρεντ στο Γκουινέντ, ένα βασίλειο της βόρειας Ουαλίας. Στη συνέχεια αναγνώρισε την κυριότητα του βασιλιά Αλφρέδου απέναντι στο βασίλειο του (883), ο Αλφρέδος κατέκτησε την πόλη του Λονδίνου η οποία ήταν στα χέρια Βίκινγκ (886), αμέσως μετά δέχτηκε την υποταγή όλων των Άγγλων που δεν βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Βίκινγκ μεταξύ των οποίων και του Έθελρεντ. Στις αρχές της δεκαετίας του 890 ο Έθελρεντ και ο κουνιάδος του διάδοχος του Αγγλοσαξωνικού θρόνου Εδουάρδος ο πρεσβύτερος είχαν περισσότερες επιτυχίες απέναντι στους Βίκινγκ. Ο Αλφρέδος ο Μέγας πέθανε (899) και τα δικαιώματα στον θρόνο του κουνιάδου του Εδουάρδου του πρεσβύτερου αμφισβητήθηκαν από τον πρώτο ξάδελφο του Έθελγουλντ ο οποίος ήταν γιος του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κέντ, μεγαλύτερου αδελφού του Αλφρέδου που είχε διατελέσει και βασιλιάς. Ο Έθελγουλντ συμμάχησε με τους Βίκινγκ προκειμένου να δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στον Εδουάρδο αλλά η εμφύλια διαμάχη ανάμεσα στα δυο ξαδέλφια έληξε με τον θάνατο σε μάχη του Έθελγουλντ τον Δεκέμβριο του 902.
Γάμος με τον λόρδο Έθελρεντ
thumb|right|250px|Διάταγμα του Έθελρεντ και της Έθελφιλντ (901) δωρεάς γης στο αβαείο του Γουένλοκ Η σημαντικότερη ιστορική πηγή της εποχής το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αγνοεί προκλητικά την ύπαρξη της Έθελφλιντ, ο Γουέινγραιτ το περιγράφει ως "συνωμοσία σιωπής" επειδή ο Εδουάρδος που διεκδικούσε για τον εαυτό του τη Μερκία υποτίμησε τόσο τις επιτυχίες της αδελφής του τόσο τη φήμη της στον λαό της χώρας. Σύντομες λεπτομέρειες σχετικά με τη δράση της εμφανίζονται σε χρονικά της Μερκίας προ του Αγγλοσαξονικού χρονικού όπως το "Χρονικό της Έθελφλιντ" το οποίο καλύπτει τη δράση της την περίοδο 902 - 924. Ο Εδουάρδος αναφέρεται λίγο σε αυτό τα χρονικό ενώ ο σύζυγος της μόλις δυο φορές στον θάνατο του και στη γέννηση της κόρης τους. Οι λεπτομέρειες σχετικά με τη δράση της Έθελφλιντ περιγράφονται και σε Ιρλανδικά χρονικά όπως "τα 3 θραύσματα", σύμφωνα με τον Γουέινγραιτ "περιέχει περισσότερο μυθικά παρά ιστορικά στοιχεία αλλά τα ιστορικά στοιχεία είναι τα περισσότερο αξιόπιστα και μας παρέχουν τις περισσότερες πληροφορίες". Αναφέρεται από Άγγλο-Νορμανδούς χρονικογράφους όπως ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι και ο Ιωάννης του Γούστερ, η Έθελφλιντ βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής των ιστορικών περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα στους Άγγλο-Σάξονες.
Η μητέρα της Έθελφλιντ Ίαλσουιθ ήταν κόρη του Έθελρεντ Μουκέλ κόμη του Γκαινί μιας από τις φυλές της Μερκίας. Η μητέρα της Ίαλσουιθ Έαντμπουρ ήταν μέλος του βασιλικού Οίκου της Μερκίας πιθανότατα απόγονος του Κοένγουλφ Α΄ της Μερκίας, ήταν δηλαδή μισή από Μερκία σε καταγωγή αυτό βοήθησε σημαντικά να προχωρήσει η συμμαχία με την περιοχή και να παντρευτεί τον λόρδο Έθελρεντ. Υπάρχουν πολλές αναφορές για την Έθελφλιντ ιδιαίτερα στη διαθήκη του πατέρα της Αλφρέδου του Μέγα στη δεκαετία του 880. Η Έθελφλιντ περιγράφεται από τον Αλφρέδο ως "η μεγαλύτερη κόρη μου", της παραχώρησε μια έκταση αξίας 100 μανκουσίων ενώ ο σύζυγος του ο μόνος κόμης της Μερκίας δέχτηκε επίσης ένα σπαθί αξίας 100 μανκουσίων. Η Έθελφλιντ περιγράφεται ως σύζυγος του Έθελρεντ σε ένα διάταγμα (887) με το οποίο παραχώρησε δυο εκτάσεις στην επισκοπή του Γούστερ "με την άδεια και την υπογραφή του βασιλιά Αλφρέδου". Ο γάμος τους πιθανότατα έγινε πιο νωρίς την εποχή που ο Αλφρέδος ανακατέλαβε το Λονδίνο (886). Ο Έθελρεντ ήταν πολύ μεγαλύτερος της σε ηλικία και απέκτησαν μόνο μια κόρη την Έλφγουιν. Ο μικρότερος αδελφός της Εδουάρδος, ο διάδοχος του θρόνου μεγάλωσε στην αυλή τους, σύμφωνα με τον Μαρτίν Ράιαν συμμετείχε σε όλες τις εκστρατείες του συζύγου της εναντίον των Βίκινγκ από τις οποίες απέκτησε όλη την πολεμική του εμπειρία. Η καταγωγή του Έθελρεντ είναι άγνωστη, ο ιστορικός Ρίτσαρντ Αμπελς (γεν. 1951) τον περιγράφει ως "μυστήριο χαρακτήρα" ο οποίος πιθανότατα είχε βασιλικό αίμα με συγγένεια με τον Έθελρεντ Μουκέλ τον πεθερό του Αλφρέδου του Μέγα. Σύμφωνα με τον Ίαν Ουόλκερ "ήταν ένας ισχυρός κόμης στα νοτιοδυτικά της Μερκίας, το πρώην βασίλειο του Γκλόστερ". Ο Άλεξ Γουλφ (γεν. 1963) αναφέρει ότι πιθανότατα ήταν γιος του Μπούργκρεντ της Μερκίας και της αδελφής του Αλφρέδου Έθελσγουιθ αλλά αυτό θεωρείται απίθανο λόγω του γεγονότος ότι ήταν πρώτα ξαδέλφια και η εκκλησία θα είχε απαγορεύσει τον γάμο τους.
Πνευματική αναγέννηση της Μερκίας
Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες περιοχές της Αγγλίας το μεγαλύτερο τμήμα της Αγγλικής Μερκίας όπως το Γούστερσαϊρ, το Γκλόστερσαιρ, το Χερεφορντσάιρ κι το Σροπσάιρ υπήρχε σταθερότητα στην εποχή των Βίκινγκ και δεν δεχόταν μεγάλο αριθμό από επιθέσεις. Η Μερκιανή εκπαίδευση κατείχε ψηλή θέση στην αυλή του Αλφρέδου και του Εδουάρδου. Το Γούστερ μπόρεσε να διατηρήσει εκπαιδευτική και λειτουργική συνέχεια ενώ το Γκλόστερ έγινε το κέντρο της αναγέννησης της Μερκίας υπό τους βασιλείς Έθελρεντ και Έθελφλιντ οι οποίοι επεκτάθηκαν στις περισσότερο ασταθείς περιοχές του Στράτφορντσαιρ και του Τσεσάιρ. Τα διατάγματα παρουσιάζουν τους ευγενείς της Μερκίας να υποστηρίζουν την αναγέννηση με γενναίες επιχορηγήσεις στα μοναστήρια. Το 883 ο Έθελρεντ παραχώρησε προνόμια στο αβαείο του Μπέρκλεϋ και τη δεκαετία του 890 ο ίδιος μαζί με την Έθελφλιντ εξέδωσαν διάταγμα υπέρ της εκκλησίας του Γούστερ. Αυτό ήταν το μοναδικό διάταγμα που εξέδωσαν μαζί την εποχή που ζούσε ακόμα ο Αλφρέδος, τις υπόλοιπε φορές ο Έθελρεντ εξέδιδε διατάγματα μόνος του με την άδεια του Αλφρέδου. Η Έθελφλιντ αναγνώρισε διατάγματα του Έθελρεντ το 888, 889, και 896. Ο Έθελρεντ και η Έθελφλιντ παραχώρησαν γη και ένα χρυσό κύπελλο βάρους 30 μανκουσών στο ιερό της Αγίας Μίλντμπουργκ στην εκκλησία του Μάτς Γουένλοκ.
Στα τέλη του 9ου αιώνα ο Έθελρεντ και η Έθελφλεντ οχύρωσαν το Γούστερ με την άδεια του βασιλιά Αλφρέδου ύστερα από αίτημα του επισκόπου Γουέρφερθ ο οποίος περιγράφεται στα διατάγματα σαν "ο φίλος τους". Παραχώρησαν στην εκκλησία του Γούστερ τα μισά από τα δικαιώματα τους για την ηγεμονία τους στην πόλη σε εκτάσεις γης και σε δικαιώματα απονομής δικαιοσύνης, σε αντάλλαγμα η κοινότητα του καθεδρικού ναού αποφάσισε να αφιερώσει σε αυτούς από έναν ψαλμό τρεις φορές την ημέρα και τριάντα ψαλμούς κάθε Σάββατο. Η εκκλησία η οποία είχε τον έλεγχο της πόλης άρχισε να μετατρέπει την επισκοπή σε επίκεντρο της κοσμικής εξουσίας. Το 904 ο επίσκοπος Γουέρφερθ παραχώρησε ένα τμήμα γης στον Έθελρεντ και στην Έθελφλιντ για όλη τη διάρκεια ζωής των ίδιων και της κόρης τους Έλφουιν, η δωρεά αυτή η οποία περιείχε τμήμα της κοίτης του ποταμού ήταν πολύτιμη και επέτρεψε στους βασιλείς να έχουν σημαντικά κέρδη.
Οχυρώσεις και έργα
thumb|right|250px|Ανδριάντας της Έθελφιλντ της Μερκίας στο Τάμγουορθ (1913) Η υγεία του Έθελρεντ την επόμενη δεκαετία μετά τον θάνατο του Αλφρέδου βρέθηκε σε άσχημη κατάσταση και η Έθελφλιντ έγινε η πραγματική κυβερνήτης της Μερκίας από το 902. Σύμφωνα με τα "τρία θραύσματα" οι Βίκινγκ διώχθηκαν από το Δουβλίνο και στη συνέχεια έκαναν αποτυχημένη επίθεση στην Ουαλλία. Στην συνέχεια ζήτησαν από την Έθελφλιντ που η κατάσταση της υγείας του συζύγου της συνέχεια χειροτέρευε την άδεια να εγκατασταθούν κοντά στο Τσέστερ, η Έθελφλιντ συμφώνησε και τα επόμενα χρόνια επικράτησε ειρήνη. Οι Βίκινγκ σε συνεργασία με τους Δανούς επιτέθηκαν στο Τσέστερ αλλά η επίθεση αποκρούστηκε επειδή η Έθελφλιντ είχε οχυρώσει καλά την πόλη επίσης τόσο η ίδια όσο και ο σύζυγος της κατάφεραν να κερδίσουν την υποστήριξη των Ιρλανδών. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι οι Βίκινγκ διώχθηκαν από το Δουβλίνο (902) και στη συνέχεια η Έθελφλιντ οχύρωσε ξανά το Τσέστερ (907). Η Έθελφλιντ έκτισε ξανά τα Ρωμαϊκά αμυντικά τείχη της πόλης με επέκταση της βορειοδυτικής και της νοτιοανατολικής γωνίας των κάστρων του ποταμού Ντί. O Σιμόν Ουόρντ που έκανε τις ανασκαφές στο Τσέστερ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ευημερία της πόλης οφειλόταν στα σχέδια της Έθελφλιντ και του Εδουάρδου. Μετά τον θάνατο της Έθελφλιντ ο Εδουάρδος έκανε νέες προσπάθειες να ενισχύσει την άμυνα στα βορειοδυτικά και πέθανε εκεί (924) αμέσως μετά την καταστολή μιας τοπικής επανάστασης.
"Την εποχή που υπήρχε στην Αγγλία μεγάλη παρακμή του εκπαιδευτικού συστήματος στη Μερκία ειδικά στη νότια κοιλάδα του ποταμού Σέβερν υπήρξε μεγάλη πρόοδος, η κατασκευή του νέου αβαείου στο Γκλόστερ είναι χαρακτηριστικό δείγμα της ανόδου του εκπαιδευτικού συστήματος στη Μερκία."
Μοναδική βασίλισσα της Μερκίας
Η Μερκία είχε μια μακρά παράδοση λατρεία των αγίων, η παράδοση αυτή υποστηρίχτηκε με ενθουσιασμό από την Έθελφλιντ και τον σύζυγο της Έθελρεντ. Τα ιερά λείψανα αγίων είχαν τη δύναμη να τους νομιμοποιήσουν σαν βασιλείς του θρόνου, ο Έθελρεντ και η Έθελφλιντ κατασκεύασαν το νέο αβαείο του Τσέστερ στο οποίο μετέφεραν τα οστά της Αγίας Γουέρμπουργκ μιας Μερκιανής πριγκίπισσας από το Στράτφορντσαιρ και του Νορθούμπριου μάρτυρα πρίγκιπα Ίλμουντ από το Ντέρμπι στο Σρούσμπερυ. Οι Δανοί επανέλαβαν τις επιδρομές τους στη Μερκία (910) έφτασαν μέχρι το Σροπσάιρ, στον δρόμο τους συνάντησαν έναν Αγγλικό στρατό στο Στράτφορντσαιρ που τους συνέτριψε στη μάχη του Τέττενχπλ, η ήττα αυτή είχε σαν αποτέλεσμα την ανάκτηση της Μίνλαντς και της Ανατολικής Αγγλίας την επόμενη δεκαετία. Με τον θάνατο του συζύγου της Έθελρεντ η Έθελφλιντ παρέμεινε μοναδική κυβερνήτης και πήρε τον τίτλο της "κυρίας των Μερκίων". Ο Ίαν Ουόλκερ περιγράφει τη διαδοχή ενός Αγγλοσαξονικού βασιλείου από μια γυναίκα σαν "εξαιρετικό γεγονός στην πρώιμη μεσαιωνική ιστορία". Στο Ουέσσεξ οι γυναίκες δεν είχαν πολιτικό ρόλο, η σύζυγος του Αλφρέδου του Μέγα δεν είχε τον τίτλο της βασίλισσας και δεν εμφανιζόταν πουθενά σε βασιλικά διατάγματα. Στη Μερκία αντίθετα η αδελφή του Αλφρέδου Έθελφλιντ συμμετείχε σαν βασίλισσα σε πολλά διατάγματα στο πλευρό του συζύγου της τα οποία εκδόθηκαν στο όνομα του, η Έθελφλιντ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να έχει ενεργή εμφάνιση στην πολιτική ζωή της Μερκίας σαν "κυρία των Μερκίων" κάτι αδύνατο για το Ουέσσεξ. Όταν πέθανε ο Έθελρεντ ο αδελφός της Εδουάρδος ο πρεσβύτερος πήρε το Λονδίνο και την Οξφόρδη, η Έθελφλιντ δέχτηκε την παραχώρηση προκειμένου να οριστεί βασίλισσα στην υπόλοιπη χώρα. Ο Αλφρέδος είχε κατασκευάσει ένα ισχυρό δίκτυο από φρούρια σε ολόκληρη την Αγγλία τα παιδιά του Έθελφλιντ και Εδουάρδος ενίσχυσαν σημαντικά αυτό το δίκτυο για προστασία από τις επιθέσεις των Βίκινγκ. Σύμφωνα με τον Φράνκ Στέντον η Έθελφλιντ οργάνωνε η ίδια της επιθέσεις στους Βίκινγκ και ο αδελφός της μόνο με τη δική της άδεια μπορούσε να πραγματοποιήσει τις επιδρομές του στους νότιους Δανούς.
Υποταγή των Βίκινγκ
thumb|right|250px|Χάρτης της Αγγλίας (878) Η Έθελφλιντ οχύρωσε μια άγνωστη τοποθεσία με το όνομα Μπρέμεσμπουρ (910) και στη συνέχεια το Μπρίντγκνορθ (912) προκειμένου να καλύψει την κοιλάβα του ποταμού Σέβερν. Έκτισε οχυρά στο Τάμγουορθ (913) προκειμένου να ενισχύσει την άμυνα της Μερκίας απέναντι στους Δανούς του Λέστερ και να αποκτήσει πρόσβαση στην κοιλάδα του ποταμού Τρέντ. Μια επίθεση των Βίκινγκ από τη Βρετάνη αποκρούστηκε από στρατό της Μερκίας από το Γκλόστερ και το Χέρεφορντ, ο λόφος του Εντίσμουρι ενισχύθηκε για προστασία από τις επιθέσεις από τη Νορθούμπρια και το Τσεσάιρ, το Γουόρικ αντίστοιχα ενισχύθηκε για επιθέσεις από τους Δανούς του Λέστερ. Αμυντικές κατασκευές δημιουργήθηκαν πριν το 914 στο Χέρεφορντ και πιθανότατα στο Σρούσμπερυ, εντοπίστηκαν επίσης άλλα δυο οχυρά στο Σκέργκεατ και στο Γουέιντμπιριγκ.
Οι νέες επιθέσεις των Βίκινγκ (917) αποκρούστηκαν καθώς ο στρατός της Έθελφλιντ κατόρθωσε να κυριεύσει το Ντέρμπι μια από τις πέντε γνωστές επαρχίες της Ντάνελοου, οι άλλες τέσσερις ήταν το Λέστερ, το Λίνκολν, το Νότιγχαμ και το Στάμφορντ. Το Ντέρμπι ήταν από τις πρώτες επαρχίες της Ντάνελοου που έπεσε στις δυνάμεις της Μερκίας αν και η Έθελφλιντ είχε σημαντικές απώλειες στη μάχη στην οποία έπεσαν τέσσερις από τους οικείους της ευγενείς. Ο Τιμ Κλάρτον περιγράφει την Έθελφλιντ σαν "κορυφαίο πολιτικό αρχηγό" και τη νίκη στο Ντέρμπι σαν "κορυφαίο θρίαμβο". Στα τέλη της χρονιάς οι Δανοί υποτάχθηκαν στον Εδουάρδο, στις αρχές του 918 οι περισσότεροι από τους ευγενείς του Λέστερ υποτάχθηκαν στην ίδια χωρίς αντίσταση. Λίγους μήνες αργότερα οι Δανοί της Γιορκ δήλωσαν την υποταγή τους και την εγγύηση της Έθελφλιντ ότι θα τους προστατέψει από τις επιθέσεις των Δανών της Ιρλανδίας αλλά πέθανε στις 12 Ιουνίου 918 πριν δεχτεί την προσφορά, δεν υπήρχε παρόμοια προσφορά στον Εδουάρδο. Σύμφωνα με πληροφορία που παρέχουν τα "τρία θραύσματα" η Έθελφλιθ οδήγησε (918) έναν στρατό από Σκωτσέζους και Νορθούμπριους εναντίον δυνάμεων Βίκινγκ υπό τον Ραγκνάλλ στη μάχη του Κόρμπριτζ στη Νορθούμπρια αλλά οι ιστορικοί δεν το επιβεβαίωσαν. Τη νίκη διεκδίκησαν και οι δυο πλευρές αλλά ο Ραγκνάλλ κατόρθωσε να εγκαταστήσει τον εαυτό του βασιλιά της Νορθούμπρια. Στα "τρία θραύσματα" αναφέρεται ότι η Έθελφλιντ πραγματοποίησε συμμαχία με τους Σκωτσέζους και τους Βρετανούς του Στραθκλάιντ κάτι που έγινε αποδεκτό από τον Κλάρκσον. Λίγα είναι γνωστά για τη δράση της Έθελφλιντ απέναντι στους Ουαλούς, η μόνη καταγραφή αναφέρει μια εκστρατεία των Μερκίων (916) προκειμένου να εκδικηθεί τον φόνο ενός ηγούμενου από τον Μερκία και των συνοδών του, κατέστρεψαν τα βασιλικά ανάκτορα του Μπρίτσεινιογκ στη νότια Ουαλία και αιχμαλώτισαν τη βασίλισσα με 33 συνοδούς της. Το βέβαιο είναι ότι όλοι οι βασιλείς της Ουαλίας μετά τον θάνατο της Έθελφλιντ δήλωσαν την υποταγή τους στον Εδουάρδο, ο Κάρολος - Εδουάρδος αναφέρει ότι τα Ουαλικά βασίλεια ήταν υποταγμένα στη Μερκία πριν τον Εδουάρδο.
Θάνατος
thumb|right|250px|Υπολείμματα του αβαείου του Αγίου Όσβαλντ στο Γκλόστερ, τόπο ταφής του Έθελρεντ και της Έθελφλιντ Δεν εκδόθηκαν νομίσματα του όνομα του Έθελρεντ και της Έθελφλιντ αλλά τη δεκαετία του 910 εντοπίστηκαν στη Μερκία νομίσματα με περίεργα σχήματα, αυτό πιθανότατα δείχνει τη μεγάλη επιθυμία της Μερκίας να ανεξαρτητοποιηθεί από την εξουσία του αδελφού της. Μετά τον θάνατο της Έθελφλιντ το νομίσματα επέστρεψαν στην προγενέστερη κατάσταση και ήταν ίδιας κοπής με τα νομίσματα του Ουέσσεξ. Η Έθελφλιντ πέθανε στις 12 Ιουνίου 918 στο Τάμγουορθ και η σορός της μεταφέρθηκε στο Γκλόστερ όπου τάφηκε δίπλα από τον σύζυγο της στο νέο αβαείο το οποίο κατασκεύασε μαζί του στην πόλη. Σύμφωνα με τα Χρονικά της Μερκίας η Έθελφλιντ τάφηκε στην ανατολική πύλη, η θέση ταφής τους δίπλα από τον Άγιο Όσβαλντ θα αποτελούσε για την εποχή μεγάλη τιμή για τους δύο βασιλείς. Ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια των ανασκαφών στις αρχές του 12ου αιώνα οι σωροί τους βρέθηκαν στη νότια πύλη. Η πιθανότερη εξήγηση είναι ότι κατά τη διάρκεια του του 10ου αιώνα όταν το βασιλικό ζεύγος έχασε σημαντικά τη φήμη που είχε στον λαό της Μερκίας μετακινήθηκαν τα οστά τους για να μην βρίσκονται δίπλα στον Άγιο.
Μεσαιωνικές αναφορές
Η επιλογή της θέσης ταφής της είναι συμβολική, η Βικτόρια Τόμσον (γεν. 1966) αναφέρει ότι αν η Έθελφλιντ επέλεγε σαν τόπο ταφής της το βασιλικό μαυσωλείο του Εδουάρδου στο Γουίντσεστερ θα ήταν ενδεικτικό της υποτέλειας που είχε απέναντι του ως βασίλισσας της Μερκίας. Η επιλογή της θέσης του Γκλόστερ το οποίο βρισκόταν στα σύνορα της Μερκίας με το Ουεσσέξ θα μπορούσε να λύσει όλες τις διαφορές. Ο Ράιαν Μαρτίν αναφέρει ότι "πρόθεση της ήταν να κατασκευάσει ένα αβαείο παρόμοιο με αυτό στο Ρέπτον το οποίο είχε καταστραφεί από τους Βίκινγκ". Η Έλφλιντ πέθανε δύο μήνες πριν από την οριστική κατάκτηση της Ντάνελοου από τον Εδουάρδο. Τη διαδέχθηκε σαν κυρία της Μερκίας η κόρη της και μοναδικό της παιδί Έλφγουιν η οποία εκθρονίστηκε από τον θείο της Εδουάρδου τον Δεκέμβριο του 918 και ανέλαβε εξ'ολοκλήρου τον έλεγχο ολόκληρης της Μερκίας. Οι περισσότεροι κάτοικοι της Μερκίας σύμφωνα με τα χρονικά δυσαρεστήθηκαν έντονα με την εκθρόνιση της Έλφγουιν από τον θείο της και την υποταγή τους στο αντίπαλο του Ουέσσεξ, το δέχτηκαν πολύ βαριά. Ο Εδουάρδος πέθανε εκεί στο Τσεσάιρ (924) λίγες μέρες μετά την καταστολή μιας εξέγερσης Μερκιανών και Ουαλλών στο Τσέστερ.
Στη Δυτικό-Σαξονική έκδοση του Αγγλοσαξονικού χρονικού η Έθελφλιντ αναφέρεται απλά σαν αδελφή του βασιλιά Εδουάρδου, τα Χρονικά της Μερκίας την αναφέρουν σαν "κυρία της Μερκίας". Τα Ιρλανδικά και τα Ουαλικά χρονικά την αναφέρουν σαν βασίλισσα της Μερκίας, τα Χρονικά του Ούλστερ τα οποία αγνοούν την ύπαρξη του Αλφρέδου και του Εδουάρδου το προχωρούν ακόμα περισσότερο και την αναφέρουν ως "βασίλισσα των Σαξόνων". Αναφέρεται με μεγάλο σεβασμό από Άγγλο-Σάξονες ιστορικούς όπως ο Ιωάννης του Γουόρκεστερ και ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι που την περιγράφουν "ισχυρή βασίλισσα, στο πλευρό του Εδουάρδου, προκάλεσε τη λατρεία των οπαδών της, το μίσος των εχθρών της, μια γυναίκα με τεράστια ψυχή". Αναφέρεται ότι δεν ήρθε ξανά σε σεξουαλική επαφή με τον σύζυγο της μετά τη γέννηση της κόρης τους επειδή "θεωρούσε μεγάλη ντροπή για μια κόρη βασιλιά να δώσει ξανά μια ανεπιθύμητη γέννα". Ο Νίκολας Χιγκάμ αναφέρει ότι "μεσαιωνικοί και σύγχρονοι ιστορικοί ήταν γοητευμένοι μαζί της σε βαθμό που ''"αδίκησαν τον αδελφό της στη σύγκριση μαζί του". Ο Ερρίκος του Χιούντινγκτον αναφέρει :
"Μια γυναίκα ηρωική σαν άντρας Γυναίκα στο όνομα άντρας στη χάρη Είχε φύση άντρα αν και είχε γεννηθεί γυναίκα Είχε αντρική έφεση αλλά γεννήθηκε γυναίκα Μια βασίλισσα στον τίτλο αλλά βασιλιάς στα κατορθώματα Ο ίδιος ο Ιούλιος Καίσαρας απέτυχε να φτάσει τη δόξα της"
Σύγχρονες ιστορικές αναφορές
Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Έθελρεντ και η Έθελφλιντ ήταν ανεξάρτητοι βασιλείς. Ο Ντέιβιντ Ντούμβιλ (γεν. 1949) αναφέρει ότι "οι τίτλοι που της δίνονται αποδεικνύουν ότι ασκούσε πραγματική εξουσία όπως ένας βασιλιάς". Ο Άλεξ Γούλφ και η Πολίν Στάφορντ την περιγράφουν ως "την τελευταία βασίλισσα της Μερκίας με τη χάρη του Χριστού". Ο Στάφορντ διαβεβαιώνει "ασκούσαν πλήρως την εξουσία ενός μονάρχη μετά τον θάνατο του Αλφρέδου αλλά δεν εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία να αποκτήσουν κληρονομικά δικαιώματα κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Έθελγουλντ" την περιγράφει επιπλέον "πολεμοχαρή βασίλισσα που κέρδισε τον θαυμασμό των ιστορικών όπως η Ελισάβετ Α΄" Ο Τσάρλ Ίνσλει αναφέρει :
"Η άποψη ότι η Μερκία ήταν εκείνη την εποχή σε εξάρτηση με το Ουέσσεξ δεν ευσταθεί, μετά τον θάνατο του Έθελρεντ (911) η Έθελφλιντ είχε την εξουσία πραγματικής βασίλισσας μέχρι τον δικό της θάνατο, μόνο μετά τον θάνατο της Έθελφλιντ (918) η Μερκία άρχισε να χάνει την ανεξαρτησία του"
Ο Γουέινγραιτ βλέπει την Έθελφλιντ σε έναν υποδεέστερο ρόλο με τον αδελφό της Εδουάρδο μονάχα στην περίπτωση που συνεργαζόταν μαζί του στους πολέμους εναντίον των Βίκινγκ. Ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος έστειλε τον μεγαλύτερο γιο του Έθελσταν της Αγγλίας να μεγαλώσει στην αυλή τους στη Μερκία προκειμένου να αποκτήσει κληρονομικά δικαιώματα στην περιοχή αλλά η ίδια δεν αναζήτησε γαμπρό για την κόρη της η οποία το 918 ήταν περίπου 30 ετών. Κατά τον Γουέινγραιτ αγνοήθηκε από όλες τις Σαξονικές πηγές για να μην αναγνωριστούν τα κληρονομικά της δικαιώματα στη Μερκία. Η Έθελφλιντ είχε σημαντικό ρόλο στην Αγγλία το πρώτο τέταρτο του 10ου αιώνα, οι εκστρατείες του Εδουάρδου απέναντι στους Βίκινγκ δεν θα είχαν σίγουρα τόσο μεγάλη επιτυχία αν δεν υπήρχε η υποστήριξη της αδελφής του. Η επίδραση της βοήθησε σημαντικά στην ενοποίηση του Αγγλοσαξονικού βασιλείου αλλά η φήμη της είχε σημαντική φθορά λόγω της υποτίμησης των Δυτικών Σαξονικών πηγών στο πρόσωπο της. Ο Κέινς τονίζει ότι όλα τα νομίσματα κόπηκαν στο όνομα του Εδουάρδου ενώ όλα τα διατάγματα που εκδόθηκαν στο όνομα του Έθελρεντ και της Έθελφλιντ παρουσίαζαν μια μορφή υποταγής τους στον βασιλιά του Ουέσσεξ. Το 903 ένας κόμης της Μερκίας "υπέβαλλε αίτημα τόσο στον βασιλιά Εδουάρδο όσο και στους βασιλείς Έθελρεντ και Έθελφλιντ οι οποίοι ήταν στην τάξη κατώτεροι από τον βασιλιά του Ουέσσεξ". Ο Κέινς αναφέρει ότι δημιουργήθηκε μια νέα μορφή πολιτικής όταν οι βασιλείς της Μερκίας υποτάχθηκαν στον βασιλιά του Ουέσσεξ τη δεκαετία του 880, σύμφωνα με την άποψη του "η πολιτική του Αλφρέδου συνεχίστηκε αναπόφευκτα στις αρχές του 10ου αιώνα και οι βασιλείς της Μερκίας ήταν υποτελείς του γιου του Εδουάρδου". Ο Ρίαν τέλος υποστηρίζει ότι ήταν υποτελείς του Αλφρέδου και του Εδουάρδου αλλά είχαν ακέραιη ολόκληρη τη βασιλική εξουσία. Ο Κέινς σε γενικές γραμμές αναγνωρίζει την άποψη ότι ο Εδουάρδος ήταν ο βασιλιάς που κυριάρχησε σε όλους τους Αγγλοσάξονες αλλά ο Έθελρεντ και η Έθελφλιντ μπόρεσαν να διατηρήσουν τη διοικητική και τη θρησκευτική τους ταυτότητα και να λατρεύουν τον εθνικό Άγιο των Νορθούμπριων στο Γκλόστερ. Η στάση του Εδουάρδου πιθανότατα θα ήταν πολύ διαφορετική αν οι τελευταίοι βασιλείς της Μερκίας είχαν αποκτήσει γιο όπως και οι τύχες στο σύνολο του Αγγλικού βασιλείου.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Μονή Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω
Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω είναι η σημαντικότερη Μονή στον νομό Πιερίας. Βρίσκεται στον Όλυμπο, σε υψόμετρο 900 μ. σε θέση φύσει οχυρή ανάμεσα σε δύο ρέματα και απέχει 18 χιλιόμετρα από το Λιτόχωρο.
Η Παλαιά Μονή ιδρύθηκε το 16ο αιώνα από τον Άγιο Διονύσιο εν Ολύμπω και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας σημείωσε οικονομική και πνευματική ακμή. Μετά το 1821 καταλήφθηκε από τον τουρκικό στρατό, πυρπολήθηκε και λεηλατήθηκε. Το 1943 ανατινάχθηκε από την Γερμανική Βέρμαχτ. Έκτοτε μεταφέρθηκε στο Μετόχι της, κοντά στο Λιτόχωρο. Μέχρι το 1928 το Μοναστήρι ήταν Σταυροπηγιακό, Πατριαρχικό υπό την δικαιοδοσία του Οικουμενικού θρόνου. Το 1928 υπήχθη στις Νέες Χώρες.
Αντιγόνο
Στην ανοσολογία, ένα αντιγόνο (διεθνές σύμβολο: Ag) είναι μόριο ή μοριακή δομή (π.χ. τμήμα μακρομορίου), όπως μπορεί να υπάρχει στο εξωτερικό ενός παθογόνου μικροοργανισμού, που μπορεί να δεσμευτεί από ένα «ειδικό προς το αντιγόνο» αντίσωμα ή υποδοχέα αντιγόνου Β λεμφοκυττάρου. Η παρουσία αντιγόνων στο σώμα προκαλεί, υπό φυσιολογικές συνθήκες, ανοσοαπόκριση. Η συντμημένη ονομασία «αντιγόνο» σημαίνει «γεννήτορας αντισωμάτων», (δηλ. σε ελεύθερη μετάφραση «αντισωματογόνο») και αναφέρεται στην ικανότητα του μορίου να παράγει («γεννά») αντισώματα.
Μονή Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω
Σήμερα αναπτύσσει πνευματική και φιλανθρωπική δραστηριότητα, με ολοήμερες εξομολογήσεις και πνευματικές διδαχές κάθε Κυριακή πρωί μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, όπως επίσης διαλόγους, συνέδρια και ολονύκτιες αγρυπνίες. Πανηγυρίζει στις 23 Ιανουαρίου, που είναι και η ημέρα μνήμης του Αγίου Διονυσίου. Επίσης, στις 14 Σεπτεμβρίου τελείται η τοπική εορτή του Σταυρού, στην Παλαιά Μονή του Αγίου Διονυσίου.
Αντιγόνο
Τα αντιγόνα είναι πρωτεΐνες, πεπτίδια (αλυσίδες αμινοξέων) και πολυσακχαρίτες (αλυσίδες μονοσακχαριτών/απλών σακχάρων), τα λιπίδια και τα νουκλεϊκά οξέα γίνονται αντιγόνα μόνο όταν συνδυάζονται με πρωτεΐνες και πολυσακχαρίτες.
Το αντιγόνο μπορεί να προέρχεται από το σώμα ("αυτοπρωτεΐνη") ή από το εξωτερικό περιβάλλον ("μη αυτοπρωτεΐνη"). Το ανοσοποιητικό σύστημα ταυτοποιεί και επιτίθεται σε "μη-αυτο" εξωτερικά αντιγόνα και συνήθως δεν αντιδρά σε αυτο-πρωτεΐνη λόγω αρνητικής επιλογής των κυττάρων Τ στον θύμο.
Τα εμβόλια είναι παραδείγματα αντιγόνων σε ανοσογόνο μορφή, τα οποία χορηγούνται σκόπιμα σε έναν λήπτη για να προκαλέσουν τη λειτουργία μνήμης του επίκτητου ανοσοποιητικού συστήματος έναντι αντιγόνων του παθογόνου που εισβάλλει σε αυτόν τον λήπτη. Τα εμβόλια για τον ιό της εποχικής γρίπης είναι ένα συνηθισμένο παράδειγμα.
Ορολογία
Τα αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα (APC) εμφανίζουν αντιγόνα με τη μορφή πεπτιδίων σε μόρια ιστοσυμβατότητας. Τα Τ-κύτταρα αναγνωρίζουν επιλεκτικά τα αντιγόνα. Ανάλογα με το αντιγόνο και τον τύπο του μορίου ιστοσυμβατότητας, ενεργοποιούνται διαφορετικοί τύποι Τ-κυττάρων. Για την αναγνώριση του υποδοχέα Τ-κυττάρου (TCR), το πεπτίδιο πρέπει να επεξεργαστεί σε μικρά θραύσματα μέσα στο κύτταρο και να παρουσιαστεί από μείζον σύμπλεγμα ιστοσυμβατότητας (MHC). Το αντιγόνο δεν μπορεί να προκαλέσει την ανοσοαπόκριση χωρίς τη βοήθεια ενός ανοσοενισχυτικού. Παρομοίως, το ανοσοενισχυτικό συστατικό των εμβολίων παίζει ουσιαστικό ρόλο στην ενεργοποίηση του έμφυτου ανοσοποιητικού συστήματος.
Μονή Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω
Ίδρυση
Ο Άγιος Διονύσιος επιδόθηκε σε τριπλή εργασία μέχρι τον θάνατό του. Έκανε περιοδείες στην ευρύτερη περιοχή του Ολύμπου, διδάσκοντας και εξομολογώντας αλλά και στήριζε τον υπόδουλο ελληνισμό, ενθαρρύνοντας την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό. Ο βιογράφος του Δαμασκηνός Ρεντίνης αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο Άγιος εργαζόταν για όλα αυτά.
Αντιγόνο
Ορολογία
Ένα ανοσογόνο είναι μια αντιγονική ουσία (ή προσαγωγός (adduct)) που μπορεί να προκαλέσει χυμική (έμφυτη) ή κυτταρική ανοσοαπόκριση. Αρχίζει αρχικά μια έμφυτη ανοσοαπόκριση, η οποία στη συνέχεια προκαλεί την ενεργοποίηση της προσαρμοστικής ανοσοαπόκρισης. Ένα αντιγόνο δεσμεύει τα πολύ μεταβλητά προϊόντα ανοσοϋποδοχέα (υποδοχέας Β-κυττάρου ή Τ-κυττάρου) μόλις αυτά έχουν δημιουργηθεί. Τα ανοσογόνα είναι εκείνα τα αντιγόνα που μπορούν να προκαλέσουν ανοσοαπόκριση.
Μονή Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω
Ίδρυση
Ο Όσιος απεβίωσε εκεί στις 23 Ιανουαρίου του 1541. Τάφηκε στο αριστερό παρεκκλήσι του Καθολικού της Μονής, όπου σώζεται ο τάφος του μέχρι και σήμερα. Αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες προσκυνητές κάθε χρόνο.