cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στόουνχεντζ
Stonehenge 3i
Archaeological excavation has indicated that around 2600 BC, two concentric crescents of holes (called the Q and R Holes) were dug in the centre of the site. Again, there is little firm dating evidence for this phase. The holes held 80 standing bluestones (shown blue on the plan) brought from the Preseli Hills, 250 km away in modern day Pembrokeshire in Wales. The stones, which weighed about four tons, consisted mostly of spotted dolerite but included examples of rhyolite, tuff and volcanic and calcareous ash. What was to become known as the Altar Stone (1), a six ton specimen of green micaceous sandstone twice the height of the bluestones, was also brought from Wales and may have stood as a single large monolith.
The north eastern entrance was also widened at this time with the result that it precisely matched the direction of the midsummer sunrise and midwinter sunset of the period. This phase of the monument was abandoned unfinished however, the bluestones were apparently removed and the Q and R holes purposefully backfilled. Even so, the monument appears to have eclipsed the site at Avebury in importance towards the end of this phase and the Amesbury Archer, found in 2002 three miles (5 km) to the south, would have seen the site in this state.
The Heel Stone (5) may also have been erected outside the north eastern entrance during this period although it cannot be securely dated and may have been installed at any time in phase 3. At first, a second stone, now no longer visible, joined it. Two, or possibly three, large portal stones were set up just inside the northeastern entrance of which only one, the fallen Slaughter Stone (4), 16 ;ft (4.9 ;m) long, now remains. Other features loosely dated to phase 3 include the four Station Stones (6), two of which stood atop mounds. The mounds are known as 'barrows' although they do not contain burials (2 and 3). The Avenue, (10), a parallel pair of ditches and banks leading 3 km to the River Avon was also added. Ditches were later dug around the Station Stones and the Heel Stone, which was by then reduced to a single monolith.
Stonehenge 3ii
The next major phase of activity at the tail end of the 3rd millennium BC saw 74 enormous Sarsen stones (shown grey on the plan) brought from a quarry around 20 miles (30 km) north to the site on the Marlborough Downs. The stones were dressed and fashioned with mortise and tenon joints before 30 were erected as a 30 m diameter circle of standing stones with a 'lintel' of 29 stones resting on top. Each weighed around 25 tons and had clearly been worked with the final effect in mind. The orthostats widen slightly towards the top in order that their perspective remains constant as they rise up from the ground whilst the lintel stones curve slightly to continue the circular appearance of the earlier monument.
Within this circle stood five trilithons of dressed sarsen stone arranged in a horseshoe shape. These huge stones, ten uprights and five lintels, weigh up to 50 tons each and were again linked using complex jointings. The images of a 'dagger' and 14 'axe-heads' have been recorded carved on one of the sarsens, known as stone 53. Further axe-head carvings have been seen on the outer faces of stones known as numbers 3, 4, and 5. They are difficult to date but are morphologically similar to later Bronze Age weapons.
This ambitious phase is radiocarbon dated to between 2440 and 2100 BC.
Stonehenge 3iii
Later in the Bronze Age, the bluestones appear to have been re-erected for the first time although the precise details of this period are still unclear.
Stonehenge 3iv
This phase saw further rearrangement of the bluestones as they were placed in a circle between the two settings of sarsens and in an oval in the very centre. Some archaeologists argue that some of the bluestones in this period were part of a second group brought from Wales. The Altar Stone may have been moved within the oval. Although this would seem the most impressive phase of work, Stonehenge 3iv was rather shabbily built compared to its immediate predecessors, the newly re-installed bluestones were not at all well founded and began to fall over. This period dates from 2280 to 1930 BC.
Stonehenge 3v
Soon afterwards, part of the northern section of the Phase 3iv Bluestone circle was removed, creating a horseshoe-shaped setting termed the Bluestone Horseshoe. This mirrored the shape of the central sarsen Trilithons and dates from 2270 to 1930 BC. This phase is contemporary with the famous Seahenge site in Norfolk.
Stonehenge 3vi
Two further rings of pits were dug just outside the stone circle, called the Y and Z Holes (11 and 12). These were each of thirty pits but were never filled with stones however and were permitted to silt up over the next few centuries; their upper fills contain Iron Age and Roman material. Monument building at Stonehenge appears to have been abandoned around 1600 BC.
Early interpretations
thumb|right|Stonehenge, 2004
In 1615, Inigo Jones argued that it was a Roman temple, dedicated to Cnelus, a pagan god, and built following the Tuscan order. Later commentators maintained that it was erected by the Danes. Indeed, up until the late nineteenth century, the site was commonly attributed to Saxon or other, relatively later societies.
By the turn of the nineteenth century, John Lubbock was able to attribute the site to the Bronze Age based on the bronze objects found in the nearby barrows.
Archaeoastronomy and Stonehenge
The monument is aligned north east - south west and it has been often suggested that particular significance was placed by its builders on the solstice and equinox points so that for example, on midsummer's morning, the sun rose close to the Heel Stone, and the sun's first rays went directly into the centre of the monument between the horseshoe arrangement. It is unlikely that such an alignment can have been merely accidental.
A huge debate was triggered by the 1963 publication of Stonehenge Decoded, by British born astronomer Gerald Hawkins, who claimed to see a large number of alignments, both lunar and solar and argued that Stonehenge could have been used to predict eclipses. Hawkins' book received wide publicity, partly because he used a computer in his calculations, then a rarity. Archaeologists were suspicious in the face of further contributions to the debate coming from British astronomer C. A. Newham and Sir Fred Hoyle, the famous Cambridge Cosmologist, as well as by Alexander Thom, a retired professor of engineering who had been studying stone circles for more than 20 years. Their theories have faced criticism in recent decades from Richard Atkinson and others who have suggested impracticalities in the 'Stone Age calculator' interpretative approach.
Today, the consensus is that some of the astronomical case, although not all, was overstated. Even so, since the sun rises in different directions in different geographical latitudes, for the alignment to be correct, it must have been calculated precisely for Stonehenge's latitude of 51° 11'. This alignment, therefore, must have been fundamental to the design and placement of at least some of Stonehenge's phases. The recent discovery of a neighbour to the Heel Stone has challenged the interpretation of it as a midsummer sunrise marker and it may have instead been one side of a 'solar corridor' used to frame the sunrise. Sun worship is certainly not an uncommon phenomenon amongst Neolithic peoples given their reliance on it for crop fertility.
As a result, archaeoastronomers have claimed that Stonehenge represents an "ancient observatory," although the extent of its use for that purpose is in dispute. Some have theorised that it represents the female sexual organs (Article from The Observer), a computer or even an alien landing site.
The bluestones
Roger Mercer has observed that the bluestones are incongruously finely worked and has suggested that they were transferred to Salisbury Plain from an as yet unlocated earlier monument in Pembrokeshire. Most other archaeologists agree that the Bluestones are only roughly worked however compared with the sarsens. If Mercer's theory is correct then the bluestones may have been transplanted to cement an alliance or display superiority over a conquered enemy although this can only be speculation. Oval shaped settings of bluestones similar to those at Stonehenge 3iv are also known at the sites of Bedd Arthur in the Preseli Hills and at Skomer Island off the southwest coast of Pembrokeshire. Some archaeologists have suggested that the igneous bluestones and sedimentary sarsens had some symbolism, of a union between two cultures from different landscapes and therefore from different backgrounds.
Recent analysis of contemporary burials found nearby known as the Boscombe Bowmen, has indicated that at least some of the individuals associated with Stonehenge 3 did indeed come from modern day Wales. Petrological analysis of the stones themselves has verified that they could only have come from the Preseli Hills and it is tempting to connect the two.
Stonehenge as part of a ritual landscape
Many archaeologists believe Stonehenge was an attempt to render in permanent stone the more common timber structures that dotted Salisbury Plain at the time, such as those that stood at Durrington Walls. Modern anthropological evidence has been used by Mike Parker Pearson and the Madagascan archaeologist Ramilisonina to suggest that timber was associated with the living and stone with the ancestral dead. They have argued that Stonehenge was the terminus of a long, ritualised funerary procession, which began in the east at sunrise at Woodhenge and Durrington Walls, moved down the Avon and then along the Avenue reaching Stonehenge in the west at sunset. The journey from wood to stone via water was a symbolic journey from life to death. There is no satisfactory evidence to suggest that Stonehenge's astronomical alignments were anything more than symbolic and current interpretations favour a ritual role for the monument that takes into account its numerous burials and its presence within a wider landscape of sacred sites.
Construction techniques and design
thumb|right|Closeup of Stonehenge
Much speculation has also surrounded the engineering feats required to build Stonehenge. Assuming that the bluestones were brought from Wales by hand and not transported by glaciers as Aubrey Burl has claimed, various methods of moving them relying only on timber and rope have been suggested. During 2001, in an exercise in experimental archaeology, an attempt was made to transport a large stone along a land and sea route from Wales to Stonehenge. Volunteers pulled it on a wooden sledge over land but once transferred to a replica prehistoric boat, the stone sank in rough seas in the Bristol Channel.
It has been conjectured that timber A frames were erected to raise the stones and that teams of people hauled them upright using ropes. The topmost stones may have been raised up incrementally on timber platforms and slid into place or pushed up ramps. The carpentry-type joints used on the stones imply a people well-skilled in woodworking and they could easily have had the knowledge to erect the monument using such methods.
Alexander Thom was of the opinion that the site was laid out with the necessary precision using his megalithic yard.
The engraved weapons on the sarsens are unique in megalithic art in the British Isles where more abstract designs were favoured. Similarly the horseshoe arrangements of stones are unusual in a culture that otherwise arranged stones in circles. The axe motif is, however, common to the peoples of Brittany at the time and it has been suggested that at least two stages of Stonehenge were built under continental influence. This would go some way towards explaining the monument's atypical design, but overall, Stonehenge is still inexplicably unusual in the context of any prehistoric European culture.
Estimates of the manpower needed to build the various phases of Stonehenge put the total effort involved at millions of hours work. Stonehenge 1 probably needed around 11,000 hours work, Stonehenge 2 around 360,000 and the various parts of Stonehenge 3 may have involved up to 1.75 million hours work. The working of the stones is estimated to have required around 20 million hours work using the primitive tools available at the time. Certainly, the will to produce such a site must have been strong and it is considered that advanced social organisation would have been necessary to build and maintain it.
Excavations at Stonehenge
The first recorded excavations at Stonehenge were carried out by William Cunnington and Richard Colt Hoare. In 1798, Cunnington investigated the pit beneath a recently-fallen trilithon and in 1810, both men dug beneath the fallen Slaughter Stone and concluded that it had once stood up. They may have also excavated one of the Aubrey Holes beneath it. In 1839, one Captain Beamish dug around the Altar Stone and a little later Charles Darwin was granted permission by the Antrobus family who owned Stonehenge to hold a small excavation to test his theories about earthworm activity burying ancient structures. On New Year's Eve 1900, another trilithon fell over and Sir Edmund Antrobus undertook to right it and set it in concrete. Following public pressure and a letter to The Times by William Flinders Petrie, he agreed to re-erect the stones under archaeological supervision so that records could be made of the below ground archaeology. Antrobus appointed a mining engineer William Gowland to manage the job who despite having no previous archaeological experience produced some of the finest, most detailed excavation records ever made at the monument. Gowland established that antler picks had been used to dig the stone holes and that the stones themselves had been worked to shape on site.
The largest excavation at Stonehenge was undertaken by Colonel William Hawley and his assistant Robert Newall after the site had come into state hands. Their work began in 1919, funded by the Office of Works, and continued until 1926. The two men excavated portions of most of the features at Stonehenge and were the first to establish that it was a multi-phase site.
In 1950 the Society of Antiquaries commissioned Richard Atkinson, Stuart Piggott and Marcus Stone to carry out further excavations. They recovered many cremations and developed the phasing that still dominates much of what is written about Stonehenge.
In 1979 and 1980 Mike Pitts led two smaller investigations as part of service trenching, close by the heelstone, finding the evidence for its neighbour. More recent excavations have been held to mitigate the effects of electrical cables, sewage pipes, and a footpath through the site.
Recent history
Stonehenge remains a place of pilgrimage for neo-druids and those following pagan or neo-pagan beliefs. It was the site of the Stonehenge free festival held between 1972 and 1984, and loosely organised by the Politantric Circle. However, in 1985 the festival was banned by the British government. A consequence of this was the violent confrontation between the police and new age travellers that became known as the Battle of the Beanfield. There was then no access for almost fifteen years until Roundtable Access was negotiated.
In more recent years, the setting of the monument has been affected by the proximity of the A303 road between Amesbury and Winterbourne Stoke, and the A344. Projects for moving the road or placing it in a tunnel under the site have been proposed in the past, but these have often been opposed as they are either too expensive or too destructive. In early 2003 the Department for Transport announced that the A303 would be upgraded, including the construction of the Stonehenge road tunnel. The plans are still controversial and the government has not yet finalised the plans.
Also announced is a new heritage centre, which should be open in 2006. Current provision for visitors has often been criticised; in 1993 Stonehenge's presentation was condemned by the Public Accounts Committee of the British House of Commons as 'a national disgrace'. Even so, the plans for the new centre have aroused significant controversy especially from nearby landowners and residents. English Heritage proposes a new purpose-built facility 3km from the stones at Countess Road in Amesbury, on the edge of the World Heritage Site boundary. Visitors would be ferried to and from drop off points near the monument by land trains. They would then approach the stones themselves on foot for the final kilometre.
By 2008, the new road schemes should be completed and the old roads closed. Costs for the new road and visitor facilities are estimated at £270m by English Heritage.
left|thumb|Stonehenge at sunset
Myths and legends
The Heel Stone was once known as the Friar's Heel. A folk tale, which cannot be dated earlier than the seventeenth century, relates the origin of the name of this stone: ''The Devil bought the stones from a woman in Ireland, wrapped them up, and brought them to Salisbury plain. One of the stones fell into the Avon, the rest were carried to the plain. The Devil then cried out, "No-one will ever find out how these stones came here." A friar replied, "That's what you think!," whereupon the devil threw one of the stones at him and struck him on the heel. The stone stuck in the ground, and is still there.''
right|thumb|230px|The Heel Stone Some claim "Friar's Heel" is a corruption of "Freya's He-ol" or "Freya Sul", from the Germanic goddess Freya and (allegedly) the Welsh words for "way" and "sun day" respectively.
Stonehenge is associated with Arthurian legend. Geoffrey of Monmouth said that Merlin directed its removal from Ireland, where it had been constructed on Mount Killaraus by Giants who brought the stones from Africa. After it had been rebuilt near Amesbury, Geoffrey further narrates how first Ambrosius Aurelianus, then Uther Pendragon, and finally Constantine III, were buried inside the ring of stones. In many places in his Historia Regum Britanniae Geoffrey mixes British legend and his own imagination; it is intriguing that he connects Ambrosius Aurelianus with this prehistoric monument, seeing how there is place-name evidence to connect Ambrosius with nearby Amesbury.
Replicas and derivative names
There is a full-size replica of Stonehenge as it would have been before decay at Maryhill in Washington State, built by Sam Hill as a war memorial. It is even aligned to the midsummer sunrise, but to the true position of the sun at the virtual horizon, rather than the apparent position of the sun at the actual landscape horizon.
Carhenge was constructed from vintage American cars near Alliance, Nebraska by the artist Jim Reynolds in 1987. A full-size Strawhenge has been constructed in Kemnath, Bavaria, Germany in 2003 from 350 bales of straw. There is another replica, called Stonehenge II, on FM 1340 west of Hunt, Texas, USA. The grid reference is 30°04.428'N,99°21.530'W.
America's Stonehenge is an unusual and controversial site in the United States of America whilst Strohhenge is a German music festival.
A full-size replica of Stonehenge made out of foam - and inevitably called Foamhenge - stands near Natural Bridge, Virginia.
Stonehenge Aotearoa in the Wairarapa region of New Zealand is a modern adaption aligned with the astronomy seen from the Antipodes, it was built by the Phoenix Astronomical Society.
In November 2004, a 7 m diameter circle of postholes was found in Russia and publicised as the Russian Stonehenge.
A nearby henge containing concentric rings of postholes, discovered in 1922, was named Woodhenge because of similarities with Stonehenge.
The University of Missouri at Rolla has a half-scale replica located on campus. UMR Stonehenge is constructed from solid granite, not easily eroded sandstone (like the original), nor wood, drywall, and sprayed concrete (like the one in New Zealand).-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρθουριανός κύκλος Κατηγορία:Μεγαλιθικά μνημεία Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο
Περιφέρεια Σικασσό
Η Περιφέρεια Σικασσό (γαλλικά: Région de Sikasso, αραβικά: منطقة سيكاسو) είναι μια Περιφέρεια του Μαλί. Έχει έκταση 70.280 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.625.919 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι το Σικασσό.
Γεωγραφία
Η Περιφέρεια Σικασσό βρίσκεται νοτιοανατολικά του Μαλί. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Κουλικορό, στα βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Σεγκού, στα δυτικά με τη Γουινέα, στα νότια με την Ακτή Ελεφαντοστού και στα ανατολικά με τη Μπουρκίνα Φάσο. Έχει έκταση 70.280 τ.χλμ..
Δημογραφία
Η Περιφέρεια Σικασσό έχει 2.625.919 κατοίκους (2009) (δηλαδή περίπου το 18,1 % του συνολικού πληθυσμού του Μαλί). Έχει πυκνότητα 37,3 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι το Σικασσό, δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Μαλί, με πληθυσμό 225.753 κατοίκων.
Επαρχίες
Η Περιφέρεια Σικασσό διαιρείται σε 7 επαρχίες:
Μπόσανσκι Ντούμποτσατς
Το Μπόσανσκι Ντούμποτσατς (σερβικά κυριλλικά: Босански Дубочац) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 261 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα με βοσνιακή πληθυσμιακή πλειοψηφία
Ντισκάντους
Το ντισκάντους (eng: discantus) ήταν μια μορφή πολυφωνικής μουσικής. Παρουσιάζεται τον 12ο αιώνα και εξελίσσεται σε όλο το διάστημα του 13ου αιώνα, με κύριο πυρήνα της Γαλλία. Στην αρχή το ντισκάντους δεν σημειώνεται, αλλά αυτοσχεδιάζεται. Η δεύτερη φωνή, δηλαδή η συνοδεία, μπαίνει πάνω από την κύρια μελωδία. Το καινούργιο που φέρνει το ντισκάντους είναι ότι εγκαταλείπεται πια η παράλληλη κίνηση και καθιερώνεται η αντίθετη κίνηση, ως βασική αρχή της πολυφωνικής μουσικής.
Κανόνες
μικρογραφία|Χαρακτηριστικό παράδειγμα discantus παρμένο από το Εγχειρίδιο του [[Μπέρναρντ Ρίμαν|Ρήμαν (Rieman, Handbuch)]] Σύμφωνα με τον κανόνα, η δεύτερη φωνή πρέπει να τραγουδά πότε την όγδοη και πότε την πέμπτη της κύριας φωνής κι όσο γίνεται πάντα σε αντίθετη κίνηση.
The Cleveland Show
Το The Cleveland Show είναι σειρά κινουμένων σχεδίων αμερικάνικης παραγωγής του δημιουργού του Family Guy και του American Dad! Σεθ ΜακΦάρλαν. Άρχισε να προβάλλεται το 2009 στο Fox και συνεχίστηκε μέχρι τον Μάη 2013, όπου βρίσκεται στην 4η και τελευταία σεζόν. Η σειρά μοιάζει με το Family Guy, αλλά έχει μικρότερο αριθμό επεισοδίων και οι χαρακτήρες ελάχιστα διαφέρουν στην εμφάνισή τους. Το ευχάριστο είναι ότι περιστασιακά, εμφανίζονται χαρακτήρες απ' το Family Guy σε ρόλους έκπληξη.
Χαρακτήρες
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Fox Κατηγορία:Κωμικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Από τη Ρωσία με αγάπη
Η κινηματογραφική ταινία Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Από τη Ρωσία με αγάπη (αγγλικός τίτλος From Russia with Love, άλλος ελληνικός τίτλος «Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, σε παγίδα») είναι βρετανική κατασκοπευτική ταινία παραγωγής 1963 σε σκηνοθεσία Τέρενς Γιανγκ, με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι. Υπήρξε η δεύτερη χρονικά ταινία «Τζέιμς Μποντ» και βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ίαν Φλέμινγκ (1957).
Στην ταινία ο Μποντ στέλνεται για να βοηθήσει στην αυτομόληση της υπαλλήλου του σοβιετικού προξενείου στην Κωνσταντινούπολη Τατιάνας Ρομάνοβα μαζί με την κρυπτογραφική μηχανή Lektor. Πρόκειται όμως για μια πλεκτάνη που έχει ενορχηστρωθεί από την εγκληματική οργάνωση SPECTRE, η οποία θέλει να επιστρέψει τη μηχανή στους Σοβιετικούς έναντι χρημάτων και επιπλέον να εκδικηθεί τον Τζέιμς Μποντ για τον θάνατο του δρα. Νο στην προηγούμενη ταινία.
Η εταιρεία United Artists διπλασίασε τον προϋπολογισμό σε σχέση με την προηγούμενη ταινία και γυρίσματα έγιναν στην Τουρκία (με μία σκηνή μέσα στην Αγιά Σοφιά), στην Αγγλία, στη Σκωτία και στην Ελβετία.
Η ταινία From Russia with Love υπήρξε εμπορική επιτυχία (απέφερε έσοδα 39 φορές μεγαλύτερα από τα έξοδα της παραγωγής της), καθιστάμενη ένα από τα blockbuster της δεκαετίας του 1960, ενώ απέσπασε και θετικές κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελβετία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουαλία Απο τη Ρωσια με αγαπη Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άλμπερτ Μπρόκολι Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χάρι Σάλτσμαν Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία
Σικασσό
Το Σικασσό είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Μαλί μετά την πρωτεύουσα Μπαμακό. Ανήκει στην Περιφέρεια Σικασσό, στην Επαρχία Σικασσό και στο Διαμέριμσα Σικασσό. Έχει πληθυσμό 225.753 κατοίκων (2009).
Δημογραφία
Στην πόλη του Σικασσό ζουν 225.753 κάτοικοι (2009). Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Μαλί μετά την πρωτεύουσα Μπαμακό.
Δείτε επίσης
Σικασσό Σικασσό
Σεισμός της Πάρνηθας το 1999
Ο σεισμός της Πάρνηθας του 1999, ευρύτερα γνωστός ως σεισμός της Αττικής του 1999, με μέγεθος 5,9 στην Κλίμακα Ρίχτερ, έλαβε χώρα στις 7 Σεπτεμβρίου 1999, 14:56:50 τοπική ώρα, και προκάλεσε 143 θανάτους και ζημιές που έφτασαν τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ. Είναι ο φονικότερος σεισμός των τελευταίων 50 ετών και η φυσική καταστροφή με το μεγαλύτερο κόστος σε υλικές ζημιές που έχει συμβεί ποτέ στην Ελλάδα. Ο σεισμός, αν και σύντομος με συνολική διάρκειά μόλις 15 δευτερόλεπτα, ήταν έντασης VII στην κλίμακα Μερκάλι (Πολύ Ισχυρός). Το επίκεντρο ήταν 18 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνα ς, ανάμεσα στις Αχαρνές και τον Εθνικό Δρυμό Πάρνηθας, και το εστιακό βάθος ήταν από 9 μέχρι 14 χιλιόμετρα. Στην επιφάνεια του εδάφους υπήρξαν ελάχιστες ρηγματώσεις και ήταν δύσκολος ο ακριβής προσδιορισμός της προέλευσης του σεισμού. Το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών ανακοίνωσε αρχικά πως ο σεισμός προκλήθηκε από ρήγμα μήκους 15 χιλιομέτρων που καλύπτει την περιοχή μεταξύ Πεντέλης και Πάρνηθας. Με βάση τη μελέτη δορυφορικών δεδομένων που εξετάζουν την παραμόρφωση καθ' ύψος του εδάφους που επιβεβαιώθηκε αργότερα από σεισμολογική μελέτη, και έγινε το 2008 αποδεκτή και από το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο βρέθηκε ότι έγιναν δύο σεισμοί, μεγέθους 5,8 και 5,5 ρίχτερ, σε διαφορετικά ρήγματα και με διαφορά 3,5 δευτερολέπτων ο ένας από τον άλλο.
Γεωλογία και χαρακτηριστικά σεισμού
Ο σεισμός προήλθε από τεκτονική δράση. Το μέγεθός του υπολογίστηκε σε 5,9 με 6,0 βαθμούς της κλίμακας ρίχτερ. Έλαβε χώρα στις 7 Σεπτεμβρίου 1999, 14:56:50 τοπική ώρα και διήρκεσε συνολικά 15 δευτερόλεπτα. Το επίκεντρο βρισκόταν 18 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, ανάμεσα στις Αχαρνές Αττικής και τον Εθνικό Δρυμό Πάρνηθας. Το εστιακό βάθος του σεισμού ήταν από 9 μέχρι 14 χιλιόμετρα. Το νέο ρήγμα που δημιουργήθηκε έχει διεύθυνση ανατολική - νοτιοανατολική και κλίση προς τα νοτιοανατολικά, δηλαδή με κλίση προς την Αθήνα. Η διάρρηξη έφτασε μέχρι 1,2 χιλιόμετρα από την επιφάνεια στην περιοχή της Μονής Κυπριανού στη Φυλή. μικρογραφία|288x288εσ|Διάσωση στα Άνω Λιόσια 8 Σεπτεμβρίου 1999. Σεισμολογική μελέτη και μελέτη με όρους συμβολομετρίας που αξιοποιεί δορυφορικά δεδομένα απέδειξαν ότι στην περίπτωση του σεισμού της Αθήνας ενεργοποιήθηκαν δύο ρήγματα που οδήγησαν στην εκδήλωση δύο σεισμών. Τα ρήγματα εκτείνονταν μέχρι τον κόλπο της Ελευσίνας. Ο λόγος των ενεργειών των δύο σεισμών ήταν 5 προς 1. Το γεγονός ότι οι δύο σεισμοί εκδηλώθηκαν τελικά με χρονική απόσταση 3,5 δευτερολέπτων συνέτεινε να γίνει αντιληπτός ένας σεισμός. Τα αποτελέσματα που παρατηρήθηκαν συνάδουν με την βύθιση του ρήγματος της Φυλής και μιας πιθανής επέκτασης μέχρι τα Άνω Λιόσια που έχει μήκος μέχρι πέντε χιλιόμετρα.
Γεωφυσικό υπόβαθρο
thumb|350px|Υπάρχουν θεωρίες ότι το τόξο της Ανατολίας συνέδεσε τον σεισμό του Ιζμίτ της Τουρκίας το 1999 με το σεισμό της Αθήνας ένα μήνα μετά, σκανδαλίζοντάς τον (και) λόγω μη ύπαρξης ισχυρών [[Πρόγνωση σεισμών#Ηλεκτρομαγνητικά Προσεισμικά Σήματα|εμποδίων στην ολίσθηση των ρηγμάτων στο χώρο του Αιγαίου. Ο μικρός χρόνος ανύψωσης (0,1 με 0,3 δευτερόλεπτα) δείχνει ότι η τάση που διατηρούσε το εμπόδιο εξαλείφθηκε πλήρως. ]] Η Ελλάδα είναι μια ιδιαίτερα σεισμογενής χώρα, καθώς βρίσκεται σε μία σύνθετη τεκτονική ζώνη, ανάμεσα στην Αφρικανική, στην Ευρασιατική και στην τεκτονική πλάκα της Ανατολίας, ενώ μέρος της νότιας Ελλάδας βρίσκεται στην πλάκα του Αιγαίου. Η πλάκα της Ανατολίας σπρώχνει την πλάκα του Αιγαίου προς τα νοτιοδυτικά με ταχύτητα 3 εκατοστών το χρόνο ως προς την Ευρασιατική πλάκα, ενώ η Αφρικανική πλάκα βυθίζεται κάτω από την πλάκα του Αιγαίου με ρυθμό 4 εκατοστών το χρόνο.
Η σεισμική δραστηριότητα στην κεντρική Ελλάδα θεωρείται λιγότερο έντονη, καθώς σεισμοί με ένταση μεγαλύτερη από 7 βαθμούς της κλίμακας ρίχτερ είναι σπάνιοι, καθώς σύμφωνα με στοιχεία των τελευταίων 500 χρόνων κανένας τέτοιος σεισμός δεν έχει λάβει χώρα στη περιοχή. Η Αττική θεωρούταν μέχρι τότε περιοχή χωρίς σημαντικά ενεργά σεισμικά ρήγματα και γερό υπόβαθρο, και έτσι τοποθετήθηκε στις ζώνες σεισμικότητα Ι και ΙΙ με βάση την τετραβάθμια κλίμακα που χρησιμοποιούταν τότε, αν και ο Γαλανόπουλος, που εντόπισε ρήγματα γύρω από την Πάρνηθα, στην Πεντέλη και τον Υμηττό, διαφωνούσε. Οι σεισμοί που έχουν λάβει χώρα στην κεντρική Ελλάδα συνήθως έχουν μέτρια ισχύ και μικρό εστιακό βάθος και γι' αυτό το λόγο προκαλούν μόνο τοπικές καταστροφές. Η ίδια η Αθήνα δεν έχει υποστεί σημαντικές καταστροφές από τέτοιους σεισμούς, καθώς οι περισσότεροι είχαν επικέντρο μακριά από τη πόλη, τουλάχιστον 40 χιλιόμετρα. Από αυτούς, πιο καταστροφικός θεωρείται ο σεισμός που έλαβε χώρα στις 24 Φεβρουαρίου 1981 με επίκεντρο κοντά στις Αλκυονίδες, στο ανατολικό άκρο του Κορινθιακού κόλπου. Αντίθετα με όλους αυτούς, ο σεισμός του 1999 είχε επίκεντρο κοντά στους πρόποδες της Πάρνηθας, μόλις 18 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. Ο προηγούμενος σεισμός με επίκεντρο στην Αττική που προκάλεσε σημαντικές καταστροφές, έλαβε χώρα το 1938, βόρεια της Πάρνηθας, κοντά στον Ωρωπό.
Στις νότιες πλαγιές της Πάρνηθας έχουν αναγνωριστεί με βάση γεωλογικές και δορυφορικές παρατηρήσεις τρία παράλληλα ρήγματα: το ρήγμα του Ασπρόπυργου που χωρίζει το στρώμα ασβεστόλιθου από τα ιζήματα στα οποία βρίσκεται η Αθήνα και τα ρήγματα F2 και F3, γνωστό και ως ρήγμα της Φυλής. Το ρήγμα που έδωσε το σεισμό της Πάρνηθας είναι επέκταση του παλαιότερου και εκτείνεται από το κάστρο της Φυλής μέχρι τα Άνω Λιόσια και στο παρελθόν δεν έχει δώσει ξανά τόσο δυνατό σεισμό. Ο προηγούμενος σεισμός με επίκεντρο ρήγμα στη Πάρνηθα έλαβε χώρα το 1705. Η περιοχή έχει σύνθετο γεωλογικό ανάγλυφο, στο οποίο κυριαρχεί ο αθηναϊκός σχιστόλιθος.
Γεωφυσικά αποτελέσματα
Κοντά στο κέντρο της Αθήνας παρατηρήθηκαν γραμμικές επιταχύνσεις που ξεπέρασαν το 0,5 g, αλλά δεν υπήρχαν επιταχυνσιόμετρα εγγύτερα στο επίκεντρο. Δεδομένα που εξήχθησαν με βάση παρατηρήσεις σχετικά με το αναποδογύρισμα ή με την ολίσθηση αντικειμένων σε κοιμητήρια κοντά στο επίκεντρο δείχνουν ότι η γραμμική επιτάχυνση σε σκληρά χώματα ξεπέρασε το 0,5 g και μπορεί να έφτασε μέχρι και τα 0,7 g, ενώ σε περιοχές με έδαφος από άργιλο υπολογίστηκαν ακόμη μεγαλύτερες επιταχύνσεις. Οι κατακόρυφες επιταχύνσεις κοντά στο επίκεντρο ήταν ακόμη μεγαλύτερες και έφταναν το 1 g. Οι επιταχύνσεις είναι δυνατόν να ενισχύθηκαν από διάφορους τοπογραφικούς παράγοντες, όπως ρέματα ή πρανή. Αυτοί οι παράγοντες σε συνδυασμό με τη γεωλογία του υπεδάφους και τις πλαγιές της Πάρνηθας και του όρους Αιγάλεω είχαν ως αποτέλεσμα οι ζώνες με αυξημένη καταστροφή να έχουν σχεδόν γραμμική κατανομή. Οι ταλαντώσεις είχαν συχνότητα 1,5 μέχρι 10 Hz. Οι περιοχές που επλήγησαν περισσότερο από το σεισμό, ήταν τα Άνω Λιόσια, το Μενίδι, οι Θρακομακεδόνες και η Φυλή Αττικής, όπου υπολογίζεται ότι τοπικά ο σεισμός είχε ισχύ IX (9, με μέγιστο επίπεδο το 12) στην κλίμακα Μερκάλι, ήταν δηλαδή «πολύ καταστροφικός».
Ο σεισμός προκάλεσε μεγαλύτερη μετατόπιση του εδάφους στη πλευρά του ρήγματος που βυθίστηκε, δηλαδή αυτή προς το Θριάσιο πεδίο και το λεκανοπέδιο Αττικής. Στο Θριάσιο πεδίο η μετατόπιση του εδάφους έφτασε τα εφτά εκατοστά στην επιφάνεια, ενώ σε περιοχές στο λεκανοπέδιο Αττικής, όπως το Μενίδι, η Νέα Φιλαδέλφεια, τα Άνω Λιόσια, το Περιστέρι, η Μεταμόρφωση, οι Θρακομακεδόνες και η Πετρούπολη, η μετατόπιση ήταν 3-4 εκατοστά.
Προσεισμοί και μετασεισμοί
Σεισμικές δονήσεις με επίκεντρο εντός 30 χιλιόμετρων από αυτό του κύριου σεισμού άρχισαν να παρατηρούνται το 1994. Σύμφωνα τον Γεράσιμο Παπαδόπουλο, πρώην αντιπρόεδρο του ΟΑΣΠ και διευθυντή ερευνών του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου, είχαν καταγραφεί πρόδρομες σεισμικές δονήσεις στο ρήγμα από τον Νοέμβριο του 1997, αλλά στη συνέχεια διαπιστώθηκε ότι το φαινόμενο επιταχύνθηκε εξαιτίας του σεισμού στο Ιζμίτ το 1999 και έτσι ο μεγάλος σεισμός έλαβε χώρα πριν το αναμενόμενο. Δεκαοχτώ με δύο λεπτά πριν την κύρια σεισμική δόνηση κατεγράφησαν τέσσερις προσεισμοί με ένταση από 2,5 μέχρι 3,2 ρίχτερ. Μέσα στις επόμενες 24 ώρες σημειώθηκαν εκατοντάδες μετασεισμοί, από τους οποίος ο ισχυρότερος ήταν αυτός που εκδηλώθηκε τις 7 Σεπτεμβρίου 1999 τις 22:44 τοπική ώρα το βράδυ, με μέγεθος 4,4 ρίχτερ. Οι μετασεισμοί που παρατηρήθηκαν τις πρώτες 20 μέρες, σχημάτιζαν δύο ομάδες στα άκρα του σεισμού, οι οποίες στη συνέχεια συνενώθηκαν. Υπολογίστηκε ότι το σεισμό ακολούθησαν συνολικά μέσα στα επόμενα δύο χρόνια 4.000 μετασεισμοί.
Ντίρε Ντάουα
Η Ντίρε Ντάουα (Αμχ.: ድሬዳዋ) είναι πόλη στην ανατολική Αιθιοπία και έδρα του ομώνυμου διοικητικού διαμερίσματος της χώρας. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής το 2005 ήταν 398.000 κάτοικοι. Είναι βιομηχανικό και διαμετακομιστικό κέντρο, κόμβος του σιδηροδρόμου Αντίς Αμπέμπας–Τζιμπουτίου. Έχει διεθνές αεροδρόμιο και βρίσκεται στον δρόμο προς την πόλη της Χαρέρ. Ιδρύθηκε το 1902, σαν σταθμός του σιδηροδρόμου. 300px|thumb|left|Σιδηρόδρομοι Αντίς Αμπέμπας–Τζιμπουτίου, στη Ντίρε Ντάουα
Σεισμός της Πάρνηθας το 1999
Προσεισμοί και μετασεισμοί
Για 2,5 χρόνια μετά το σεισμό το ρήγμα συνέχισε να ολισθαίνει, ως αποτέλεσμα της στατικής πίεσης, με μέγιστη μετατόπιση που έφτασε τα τρία εκατοστά στην επιφάνεια. Μάλιστα η διάρρηξη που παρατηρήθηκε μετά το σεισμό είχε εμβαδόν 146,5 χλμ², ήταν δηλαδή 42% μεγαλύτερη από τη διάρρηξη που προκλήθηκε από τη κύρια σεισμική δόνηση. Αν αυτή η διάρρηξη λάμβανε χώρα μονομιάς θα ισοδυναμούσε με ένα σεισμό 5,7 βαθμών Ρίχτερ.
Μάχη της Πίνδου
Η Μάχη της Πίνδου (28 Οκτωβρίου-13 Νοεμβρίου 1940) υπήρξε, μαζί με την Μάχη Ελαίας - Καλαμά, από τις αποφασιστικές ένοπλες συμπλοκές των πρώτων ημερών του Ελληνοίταλικού πολέμου (1940-1941) που απέκοψαν την ιταλική εισβολή στο ελληνικό έδαφος.
Ντίρε Ντάουα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιθιοπίας Κατηγορία:Περιφέρειες της Αιθιοπίας
Σεισμός της Πάρνηθας το 1999
Προσεισμοί και μετασεισμοί
Στις 19 Ιουλίου 2019, στις 14:13:14, σεισμός 5,1 βαθμών σημειώθηκε με επίκεντρο την Μαγούλα, έχοντας εστιακό βάθος 5 χιλιομέτρων. Ο σεισμός αυτός δεν συνοδεύτηκε από ανθρώπινες απώλειες ή σοβαρές υλικές ζημιές. Ο σεισμός αυτός ήταν ο ισχυρότερος με επίκεντρο στην Αττική μετά το 1999 και έλαβε χώρα στην περιοχή όπου παρατηρήθηκε το δυτικό τμήμα των μετασεισμών του σεισμού του 1999. Θεωρείται ότι προήλθε από το ίδιο τυφλό ρήγμα.
Θύματα
thumb|250px|Μνημείο για τα θύματα του σεισμού στο εργοστάσιο της Ρικομέξ-Εστίας Εμπορικής. Η [[επιτύμβια στήλη περιλαμβάνει τα ονόματα των 39 ανθρώπων που πέθαναν στο εργοστάσιο και αποκαλείται «Το μνημείο του αίσχους». ]] Ο αριθμός των θυμάτων του σεισμού υπολογίζεται 145, γεγονός που κατατάσσει τον σεισμό ως τον πιο θανατηφόρο που έλαβε χώρα στην Ελλάδα τα τελευταία 50 χρόνια. Με βάση αυτοψία σε 111 από τα θύματα του σεισμού, 36 άνθρωποι πέθαναν από τραύματα, 38 άνθρωποι έφεραν τραύματα από τα οποία κινδύνευε η ζωή τους ενώ 31 πέθαναν από ασφυξία. Οι περισσότεροι από τους θανάτους (102/111) οφείλονται σε καταρρεύσεις κτιρίων, τρία από αυτά εργοστάσια. Από τους υπόλοιπους, έξι έχασαν τη ζωή τους λόγω εμφράγματος του μυοκαρδίου, δύο από τραύματα όταν πήδηξαν από το κτίριο στο οποίο βρίσκονταν και ένας όταν χτυπήθηκε από ένα αντικείμενο. Υπολογίστηκε ότι τουλάχιστον άλλοι 85 σώθηκαν μέσα από τα συντρίμια, 2.000 τραυματίστηκαν και 50.000 έμειναν άστεγοι. Οι καταυλισμοί που δημιουργήθηκαν για την προσωρινή στέγαση των αστέγων εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούνται 10 χρόνια μετά.
Μάχη της Πίνδου
Δυνάμεις
Οι ελληνικές δυνάμεις που υπερασπίζονταν τον τομέα της Πίνδου ήταν το Απόσπασμα Πίνδου, υπό τον συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη, που αριθμούσε 2.000 άνδρες και με αποστολή να αμυνθεί στην γραμμή: όρος Σμόλικας-Μόλικας-Καστάνιανη-Κιάφα-Καταφύκι. Οι Ιταλοί παρέταξαν την 3η Μεραρχία αλπινιστών «Τζούλια», δύναμης 10.800 ανδρών. Αποστολή της ήταν να κινηθεί μέσω των ορεινών διαβάσεων προς το Μέτσοβο.
Η σύγκρουση
Η ιταλική επίθεση εκδηλώθηκε στις 05.00 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940. Τα ελληνικά τμήματα του κεντρικού τομέα αναγκάστηκαν αρχικά να συμπτυχθούν το ίδιο απόγευμα στην γραμμή Πάτωμα-Μούκα-Επάνω Αρένα, ενώ τα υπόλοιπα τμήματα διατήρησαν τις θέσεις τους. Τις επόμενες ημέρες η ιταλική επίθεση εκδηλώθηκε με σφοδρότητα: το Απόσπασμα Πίνδου, μετά από σκληρό αγώνα και αντίξοες καιρικές συνθήκες και απέναντι σε αριθμητικά υπέρτερο αντίπαλο αναγκάστηκε να συμπτυχθεί στη γραμμή Σαμαρίνα-Κούτσουρο-Τσούκα.
Σεισμός της Πάρνηθας το 1999
Θύματα
Στο εξαώροφο κτίριο της Ρικομέξ, στο Μενίδι, που στεγάζονταν οι εταιρείες Ρικομέξ και Εστία εμπορική, πέθαναν 39 άνθρωποι, ανάμεσα στους οποίους δύο έγκυες γυναίκες. Η επιχείρηση κήρυξε πτώχευση το 2004. Από την εκδίκαση της υπόθεσης το 2007, από τους 33 κατηγορούμενους για την κατάρρευση του εργοστασίου όλοι απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες με ασαφή αιτιολογία. Σε συγγενείς μερικών από τα θύματα δόθηκαν αποζημιώσεις που έφταναν 17.000 € για νεκρό αδελφό, 30.000 € για νεκρό γονιό και 40.000 € για κάθε νεκρό παιδί. Το Μάιο του 2010 αποφασίστηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας ότι η Νομαρχία έχει αυτοτελείς ευθύνες, καθώς δεν διενήργησε σωστά τους προληπτικούς και κατασταλτικούς ελέγχους στην κατασκευή του εργοστασίου και πρέπει να αποζημιώσει τα θύματα με 18 εκατομμύρια ευρώ. Τελικά το 2012 αποφασίστηκε από το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής η καταβολή 13 εκατομμυρίων € σε συγγενείς των θυμάτων από τους πόρους της περιφέρειας.
Μάχη της Πίνδου
Η σύγκρουση
Την 1η Νοεμβρίου το ελληνικό στρατηγείο έδωσε εντολή στην 1η Μεραρχία, που είχε στο μεταξύ προωθηθεί στη θέση Επταχώρι, να καταλάβει τις προσφάτως καταληφθείσες θέσεις των ιταλικών μονάδων. Η αντεπίθεση εκδηλώθηκε την 07.00 π.μ. εναντίον του αριστερού πλευρού της μεραρχίας Τζούλια. Παρόλο που η αντεπίθεση ήταν περιορισμένη το ίδιο βράδυ το μέτωπο σταθεροποιήθηκε και το ηθικό της ελληνικής πλευράς αναπτερώθηκε. Την επόμενη ημέρα οι δυνάμεις της 1ης Μεραρχίας κατέλαβαν το ύψωμα Ταμπούρι και το χωριό Φούρκα, αποκόπτοντας έτσι τα ιταλικά τμήματα που είχαν προωθηθεί νότια, ενώ το απόγευμα η ελληνική ταξιαρχία ιππικού ανακατέλαβε τη Σαμαρίνα.
Από τις 4 ως τις 6 Νοεμβρίου, η επίθεση της 1ης Μεραρχίας συνεχίστηκε ακόμη πιο έντονη. Η επίλεκτη Μεραρχία Τζούλια υποχωρούσε σε όλο το μήκος της γραμμής, και ενώ μεγάλο τμήμα της κινδύνευε να περικυκλωθεί. Τις επόμενες ημέρες οι ιταλικές δυνάμεις υποχώρησαν προς Κόνιτσα. Η ελληνική προέλαση συνεχίστηκε και στις 13 Νοεμβρίου, έφτασε στην ελληνοαλβανική μεθόριο.
Σεισμός της Πάρνηθας το 1999
Θύματα
Άλλες υποθέσεις καταρρεύσεων που εκδικάστηκαν, ήταν η κατάρρευση πολυκατοικίας στη Νέα Φιλαδέλφια, όπου άλλοι εφτά άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Για την κατάρρευση κατηγορήθηκαν τεχνικοί εκπρόσωποι του DIA και του Continent (πολυκαταστήματα της εποχής), οι οποίο αθωώθηκαν σε α΄ βαθμό. Ο ιδιοκτήτης της ΦΙΑΛΟΠΛΑΣΤ, όπου πέθαναν 3 γυναίκες, βρέθηκε ένοχος σε α΄ βαθμό για ανθρωποκτονία από αμέλεια, με ποινή φυλάκισης οχτώ μηνών, αλλά πέθανε πριν αυτή πραγματοποιηθεί. Για την κατάρρευση του εργοστασίου Faran, όπου έχασαν τη ζωή τους 4 άνθρωποι, οι τέσσερις κατηγορούμενοι αθωώθηκαν. Για την κατάρρευση πολυκατοικίας στην οδό Ψυχάρη, στη Μεταμόρφωση τα αδικήματα παραγράφηκαν. Εκεί πέθαναν οχτώ άνθρωποι, ενώ πυροσβέστες ανέσυραν ζωντανά δύο μικρά παιδιά στην αγκαλιά του νεκρού πατέρα τους. Η δίωξη του ιδιοκτήτη, του πολιτικού μηχανικού και του αρχιτέκτονα του εργοστασίου Φουρλής, όπου έχασαν τη ζωή τους 6 εργαζόμενοι, για ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο, παύθηκε το 2001 ύστερα από βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών.
Μάχη της Πίνδου
Απολογισμός
Η νίκη στην Πίνδο απέτρεψε τον κίνδυνο αποκοπής των ελληνικών δυνάμεων που βρίσκονταν στην Ήπειρο και την Δυτική Μακεδονία. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή των κατοίκων των χωριών της περιοχής, ανδρών και γυναικών, που ενίσχυσαν συστηματικά το έργο του ελληνικού στρατού στην μεταφορά τροφίμων και πολεμοφοδίων προς την πρώτη γραμμή.
Πηγές
Πίνδος Πίνδος Πίνδος
Σεισμός της Πάρνηθας το 1999
Καταστροφές
thumb|280px|left|Η Μητρόπολη το 2008 ενώ ακόμα επισκευαζόταν λόγω των ζημιών που προκάλεσε ο σεισμός του 1999. Ο σεισμός του 1999 ήταν η πιο καταστροφική και δαπανηρή φυσική καταστροφή που έπληξε ποτέ την Ελλάδα, με υλικές ζημιές που αποτιμήθηκαν σε 3 δις δολάρια ΗΠΑ. Εκτός από την εγγύτητά του στη μητροπολιτική περιοχή της Αθήνας, ο σεισμός είχε μικρό εστιακό βάθος, σε συνδυασμό με ασυνήθιστα υψηλές επιταχύνσεις εδάφους. Οι μεγαλύτερες καταστροφές έλαβαν χώρα εντός 10 χιλιομέτρων από το επίκεντρο, με τοπικές διαφορές που οφείλονταν σε διάφορους τοπογεωγραφικούς παράγοντες. Οι περιοχές που επλήγησαν περισσότερο από το σεισμό ήταν τα Άνω Λιόσια, οι Αχαρνές Αττικής, η Κηφισιά, οι Θρακομακεδόνες, η Μεταμόρφωση Αττικής, και η Φυλή Αττικής, όπου υπολογίζεται ότι τοπικά ο σεισμός είχε ισχύ IX (9) στην κλίμακα Μερκάλι, ενώ κατά τόπους έφτασε και την ισχύ Χ (10, με μέγιστο επίπεδο το 12), με το 30% των καλά κατασκευασμένων κτιρίων να έχει καταρρεύσει, ήταν δηλαδή «εξαιρετικά καταστροφικός», ενώ μεγάλες επιταχύνσεις παρατηρήθηκαν και στη περιοχή Αδάμες, λόγω του αργιλώδους εδάφους και της εγγύτητας στη κοίτη του Κηφισού. Δεν αναφέρθηκαν σημαντικές υλικές καταστροφές στο Δήμο Αθηνών και στα νότια και ανατολικά προάστια.
Την επόμενη ημέρα του σεισμού, το ΥΠΕΧΩΔΕ όρισε ομάδες που αποτελούνταν από δύο μηχανικούς να ερευνήσουν τις καταστροφές στις περιοχές που επηρεάστηκαν από το σεισμό. Ύστερα από οπτική έρευνα τα κτίρια χαρακτηρίζονταν πράσινα αν η φέρουσα δομή δεν είχε ζημιές, κίτρινα αν η φέρουσα δομή είχε υποστεί επιδιορθώσιμες ζημιές και κόκκινα αν τα κτίρια είχαν υποστεί τόσες πολλές ζημιές που δεν μπορούσαν να επισκευαστούν και έτσι έπρεπε να κατεδαφιστούν. Στους Θρακομακεδόνες το 84% των σπιτιών χαρακτηρίστηκε κόκκινο ή κίτρινο, στα Άνω Λιόσια το 64% και στη Φυλή το 56%. Τα περισσότερα «κόκκινα» κτίρια βρίσκονταν στις Αχαρνές και τα Άνω Λιόσια. Μεγάλα εργοστάσια που βρίσκονταν στη περιοχή και υπέστησαν σοβαρές ζημιές από το σεισμό, ήταν των Ricomex ΑΕ, Αφοί Φουρλή ΑΕΒΕ, Παπουτσάνης ΑΒΕΕ και Φαράν ΑΒΕΕ, οι οποίες όλες είχαν σημαντικές οικονομικές απώλειες λόγω του σεισμού. Ο σεισμός προκάλεσε μεγάλες ζημιές στο καζίνο Mont Parnes, στην Πάρνηθα, με αποτέλεσμα το κέντρο διασκέδασης να κατεδαφιστεί, ενώ το μισό κτίριο τέθηκε εκτός λειτουργίας εξαιτίας της μετατόπισής του από την κατακόρυφο. Το κτίριο προτάθηκε να κατεδαφιστεί και στη θέση του να ανεγερθεί ένα νέο. Το Στάδιο Νίκος Γκούμας στη Νέα Φιλαδέλφεια, έδρα της ΑΕΚ υπέστη τόσες ζημιές, ιδίως στις θύρες 3 και 16, από το σεισμό ώστε να έπρεπε να κατεδαφιστεί. Συνολικά από το σεισμό κατέρρευσαν 110 κτίρια, 5.222 κρίθηκαν κατεδαφιστέα και 38.165 επισκευάσιμα.
Η Ακρόπολη και τα άλλα μνημεία της Αθήνας είτε έμειναν αλώβητα είτε είχαν μικρές υλικές ζημιές. Στον Παρθενώνα και στο Ερέχθειο παρατηρήθηκε ελαφρά περιστροφή κάποιων κιόνων, χωρίς σημαντικά αποτελέσματα. Αρκετά από τα κτίρια με πλίνθινη τοιχοποιία που χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα δεν υπέστησαν ζημίες, αν και κάποια από αυτά τα κτίρια χαρακτηρίστηκαν κόκκινα, μερικά διατηρητέα (δηλαδή κτίρια τα οποία δεν πρέπει να κατεδαφιστούν). Η Μητρόπολη Αθηνών, η οποία είχε υποστεί ζημιές και από το σεισμό του 1981, χρειάστηκε να αναστηλωθεί. Μνημεία στα οποία προκλήθηκαν σημαντικές ζημιές από το σεισμό ήταν η μονή Δαφνίου και το κάστρο της Φυλής, που χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.Χ., όπου στους τοίχους εμφανίστηκαν μεγάλες ρωγμές.
Όσον αφορά τις υποδομές, μια κατολίσθηση καθώς και αρκετές ρωγμές αναφέρθηκαν κατά μήκος του δρόμου που οδηγεί στην κορυφή της Πάρνηθας και βρισκόταν κοντά στο επίκεντρο, αλλά κατά τα άλλα οι ζημιές στο οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο ήταν μικρές. Στον σταθμό του Αμαρουσίου στην γραμμή 1 του Μετρό της Αθήνας τα υποστυλώματα των στεγάστρων των υπερυψωμένων αποβαθρών του σταθμού υπέστησαν ρωγμώσεις και αποφασίστηκε η καθαίρεσή τους και η αντικατάστασή τους με προκατασκευασμένα με μεταλλικό σκελετό, ενώ δεν παρατηρήθηκαν ζημιές στις υπό κατασκευή γραμμές 2 και 3 του Μετρό της Αθήνας. Μικρές ζημιές αναφέρθηκαν επίσης στο δίκτυο υδροδότησης κοντά στο επίκεντρο, με μικρές διαρροές σε υψηλής πίεσης σωλήνες. Το δίκτυο παροχής φυσικού αερίου και το δίκτυο αποχέτευσης δεν υπέστησαν καταστροφές. Στα λιμάνια της Ελευσίνας και του Πειραιά οι ζημιές ήταν μικρές, καθώς οι μόνες που παρατηρήθηκαν ήταν η μετακίνηση κατά 10 εκατοστά μερικών τοίχων στις αποβάθρες, επειδή κατακάθισαν, με αποτέλεσμα την ελαφρά παραμόρφωση των σιδηροτροχιών των γερανών και κάποιες διακοπές στο ηλεκτρικό δίκτυο.
Τουρκική βοήθεια
Ο σεισμός έλαβε χώρα λιγότερο από ένα μήνα μετά από τον πολύ καταστροφικότερο σεισμό του Ιζμίτ στην Τουρκία. Αυτή η ιδιόμορφη διαδοχή των σεισμών και η αμοιβαία βοήθεια των δύο χωρών, έδωσαν την αφορμή για συζητήσεις οι οποίες έγιναν γνωστές ως η «ελληνοτουρκική διπλωματία των σεισμών», με την ελπίδα για μια σημαντική ανάκαμψη στις διμερείς σχέσεις, οι οποίες είχαν αμαυρωθεί από δεκαετίες αμοιβαίας εχθρότητας. Η Τουρκία ανταπέδωσε την ενίσχυση που ήλθε από την Ελλάδα αμέσως μετά το σεισμό στις 17 Αυγούστου 1999 στη Νικομήδεια. Η τουρκική ενίσχυση ήταν η πρώτη που έφτασε στις πληγείσες περιοχές, με την πρώτη εικοσαμελή ομάδα διάσωσης να φτάνει στην Αθήνα εντός 13 ωρών μετά το χτύπημα του εγκέλαδου. Τα τηλέφωνα στα Ελληνικά Προξενεία και την Πρεσβεία της Τουρκίας κυριολεκτικά μπλόκαραν από τους Τούρκους πολίτες που προσέφεραν αίμα.
Βραβεία Saturn
Τα Βραβεία Saturn είναι κινηματογραφικά και τηλεοπτικά βραβεία. Απονέμονται ετησίως από την Ακαδημία ταινιών επιστημονικής φαντασίας, φαντασίας και τρόμου προς τιμήν των καλύτερων ταινιών επιστημονικής φαντασίας, φαντασίας και τρόμου.
Παρόμοια με άλλα βραβεία, όπως τα Όσκαρ και τα Βραβείο Γκράμι, έτσι και στα βραβεία Saturn ψηφίζουν για την απονομή τους τα μέλη της ακαδημίας. Επίσης, απονέμονται ειδικά βραβεία όπως το τιμητικό βραβείο στον συγκεκριμένο τομέα.
Το ίδιο το βραβείο είναι ένα αγαλματίδιο που απεικονίζει τον πλανήτη Κρόνο, τον οποίο αντί για τους δακτυλίους του τον περιστρέφει ένα κομμάτι ταινίας. Τα βραβεία, τα οποία αρχικά λεγόταν Golden Scroll, απονέμονται από το 1972.