cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βικτόρια Πρίνσιπαλ
Τα πρώτα χρόνια
Η Πρίνσιπαλ ξεκίνησε την καριέρα της σε τηλεοπτικές διαφημίσεις, εμφανιζόμενη στην πρώτη της διαφήμιση σε ηλικία 5 ετών. Μετά την αποφοίτησή της από το λύκειο South Dade το 1968, γράφτηκε στο Miami–Dade Community College, με σκοπό να σπουδάσει ιατρική. Ωστόσο, μήνες πριν ολοκληρώσει το πρώτο έτος σπουδών της, τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο ενώ οδηγούσε. Ο άλλος οδηγός καταδικάστηκε για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και εξέτισε ποινή φυλάκισης. Η Πρίνσιπαλ πέρασε μήνες στην ανάρρωση και βρέθηκε αντιμέτωπη με την προοπτική να επαναλάβει το πρώτο έτος σπουδών της. Μετά από μια περίοδο ενδοσκόπησης, άλλαξε άρδην τη ζωή της μετακομίζοντας στη Νέα Υόρκη για να κάνει καριέρα ως ηθοποιός και λίγο αργότερα στην Ευρώπη. Σπούδασε ιδιωτικά με τον Τζιν Σκοτ (καθηγητή στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης) στο Λονδίνο και στη συνέχεια το 1971 μετακόμισε στο Λος Άντζελες.
Τα πρώτα βήματα
Το 1971, η Πρίνσιπαλ μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Κέρδισε τον πρώτο της ρόλο στον κινηματογράφο ως Μεξικανή Μαρί Έλενα, στο Η δίκη του Ρόι Μπιν (1972) του Τζον Χιούστον (δίπλα στον Πωλ Νιούμαν), για το οποίο κέρδισε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα ως πιο υποσχόμενη νέα ηθοποιός. Με βάση τη θετική ανταπόκριση στο υποκριτικό έργο της Πρίνσιπαλ, ο ρόλος της διευρύνθηκε από τον σεναριογράφο. Στη συνέχεια έπαιξε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία The Naked Ape (1973), η οποία συγχρηματοδοτήθηκε από τον Χιου Χέφνερ, ιδρυτή και εκδότη του περιοδικού Playboy. Εμφανίστηκε γυμνή στο τεύχος του Σεπτεμβρίου 1973 του Playboy για την προώθηση της ταινίας. Ωστόσο, η ταινία απέτυχε εμπορικά, κάτι που την απογοήτευσε. αριστερά|μικρογραφία| Η Πρίνσιπαλ και ο Τζορτζ Πέπαρντ, c. 1970 Το 1974, έλαβε έναν ρόλο στην επιτυχημένη ταινία καταστροφής Σεισμός. Η Πρίνσιπαλ πήρε τον ρόλο της Ρόζα Αμίτσι, υποσκελίζοντας τόσο τη Σούζαν Σαράντον όσο και την Κέι Λεντς για τον ρόλο. Πριν από την τρίτη της ακρόαση, επέλεξε να κόψει τα καστανά μαλλιά της που ήταν μακριά μέχρι τη μέση, να τα βάψει μαύρα και να τα κάνει άφρο. Ο σκηνοθέτης Μαρκ Ρόμπσον έμεινε έκπληκτος, αλλά εντυπωσιάστηκε με την τολμηρή μεταμόρφωση και την αφοσίωση της Πρίνσιπαλ να κοιτάξει σοβαρότερα τον χαρακτήρα. Η ταινία έγινε μία από τις ταινίες με τις υψηλότερες εισπράξεις της εποχής και έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ και δύο υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες. Συνέχισε να παίζει σε λιγότερο γνωστές ταινίες όπως Φροντιστήριο έρωτος και Ομάδα επαγρύπνησης.
Στα παρασκήνια και επιστροφή στην υποκριτική
Η Πρίνσιπαλ αποφάσισε να εγκαταλείψει την υποκριτική και έγινε ατζέντισσα στο Χόλιγουντ από το 1975 έως τα τέλη του 1977. Στη συνέχεια, είχε φιλοδοξίες να σπουδάσει στη νομική σχολή. Το 1976, επέστρεψε στον χαρακτήρα της στο Σεισμό γυρίζοντας πρόσθετες σκηνές για να επεκταθεί ο χρόνος προβολής της αρχικής ταινίας για την πρεμιέρα της, και το 1977, έκανε μια γκεστ εμφάνιση στο πιλοτικό επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Το νησί της φαντασίας που προβλήθηκε στο δίκτυο ABC και στην τηλεταινία του 1977 The Night They Take Miss Beautiful στο δίκτυο NBC.
Η επιθυμία να επιστρέψει στην υποκριτική ήρθε όταν ο τηλεοπτικός παραγωγός Άαρον Σπέλινγκ πρόσφερε στην Πρίνσιπαλ έναν ρόλο στο πιλοτικό επεισόδιο της τηλεοπτικής του σειράς Το νησί της φαντασίας, τον οποίο εκείνη αποδέχτηκε.
Τηλεοπτική σειρά Ντάλας
Όταν η Πρίνσιπαλ διάβασε το σενάριο της ακρόασης για τη σειρά Ντάλας, οι φιλοδοξίες της για ακαδημαϊκή καριέρα άλλαξαν και αποφάσισε να επιστρέψει στην υποκριτική πλήρους απασχόλησης. Όπως εξήγησε στο TV Guide Network το 2004: «Είχα εγκαταλείψει την υποκριτική για να γίνω ατζέντισσα και πήγαινα στη νομική σχολή, αλλά όταν ένας φίλος μού έδωσε ένα σενάριο του Ντάλας, το διάβασα. Όταν τελείωσα, ήξερα ότι η ζωή μου είχε αλλάξει - αυτός ο ρόλος ήταν δικός μου». Η Πρίνσιπαλ πήρε τον ρόλο της Πάμελα Μπαρνς Γιούινγκ στην τηλεοπτική σαπουνόπερα Ντάλας που προβλήθηκε στο δίκτυο CBS από το 1978 έως το 1991. Η Πρίνσιπαλ εξήγησε στο περιοδικό People το 2018: «Όταν πήρα τον ρόλο στο Ντάλας, είχα ήδη ερωτευτεί την εκπομπή και τον ρόλο. Οπότε η αίσθησή μου από τη στιγμή που το διάβασα ήταν ότι ήταν απίστευτα ξεχωριστό και ότι πραγματικά, πολύ ήθελα να είμαι μέρος του. Δεν μπορούσα να με φανταστώ να μην είμαι η Παμ». Όπως είπε η Πρίνσιπαλ στο περιοδικό TV Insider το 2018: «Πίστεψα ότι το Ντάλας θα γινόταν επιτυχία από τη στιγμή που το διάβασα. Στην πραγματικότητα, απέρριψα έναν σημαντικό ρόλο που θα είχε σύγκρουση με το Ντάλας με την πεποίθηση ότι θα μου πρότειναν τον ρόλο της Παμ. Έτσι έγινε!»
Η Πρίνσιπαλ ήταν ατζέντισσα του εαυτού της στις διαπραγματεύσεις για τα συμβόλαια με το CBS και τη Lorimar Productions.
Το Ντάλας έγινε παγκόσμιο φαινόμενο με την αποκάλυψη μυστηρίου «Ποιος σκότωσε τον Τζέι Αρ» το 1980. Εκείνη την εποχή, ήταν το τηλεοπτικό επεισόδιο με την υψηλότερη βαθμολογία στην αμερικανική ιστορία.
Το 1981, η Πρίνσιπαλ εμφανίστηκε στο τραγούδι "All I Have to Do Is Dream" με τον τραγουδιστή Άντι Γκιμπ. Το σινγκλ έφτασε στο #51 στο US Hot 100 chart.
Το 1983, η Πρίνσιπαλ κέρδισε τη δεύτερη υποψηφιότητά της για Χρυσή Σφαίρα, αυτήν τη φορά ως καλύτερη ηθοποιός σε τηλεοπτική σειρά για το Ντάλας. Η Πρίνσιπαλ, για να βελτιώσει τον χαρακτήρα της, έκανε μαθήματα φωνητικής για να αποκτήσει καλύτερη τεξανή προφορά.
Η σχέση του χαρακτήρα της Πρίνσιπαλ, Πάμελα, με τον χαρακτήρα του Πάτρικ Ντάφι, Μπόμπι, ήταν ένα από τα κύρια στοιχεία της σειράς. Ο χαρακτήρας του Ντάφι, ωστόσο, σκοτώθηκε. Όταν ο Ντάφι επέστρεψε στο Ντάλας το 1986, αφού σκοτώθηκε ένα χρόνο νωρίτερα, ολόκληρο το προηγούμενο έτος γράφτηκε από τους συγγραφείς της σειράς ως όνειρο που είδε η Παμ. Η ιδέα ότι ολόκληρη η προηγούμενη χρονιά δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα όνειρο που ένας από τους χαρακτήρες δεν άρεσε πολύ σε κάποιους θαυμαστές της σειράς.
Περιγράφοντας τη σχέση επί της οθόνης μεταξύ της Πρίνσιπαλ και του Ντάφι, ή του Μπόμπι και της Παμ, ο Ντάφι δήλωσε στην εφημερίδα Huffington Post το 2017, "Είχαμε εξαιρετική χημεία στο σόου και αυτό έγινε από μόνο του. [...] Η Βικτόρια είχε υπέροχη αίσθηση του χιούμορ".
Κατά τη διάρκεια της εννιάχρονης πορείας της στο Ντάλας, η Πρίνσιπαλ έγινε παγκόσμια γνωστή. Αποχώρησε από το Ντάλας το 1987. Ωστόσο, ως ηθοποιός, προσπάθησε να διαχωρίσει τη δική της προσωπικότητα από αυτήν του χαρακτήρα της στην οθόνη, όπως εξήγησε το 1987 στην εφημερίδα The New York Times σε μια συνέντευξη κατά τη διάρκεια της τελευταίας εβδομάδας των γυρισμάτων της στο πλατό του Ντάλας.
1987–σήμερα
Η Πρίνσιπαλ συνέχισε να πρωταγωνιστεί σε διάφορες τηλεοταινίες, σε μερικές από τις οποίες έκανε την παραγωγή μέσω της εταιρείας της, Victoria Principal Productions, πριν απομακρυνθεί για να επικεντρωθεί στις επιχειρήσεις της για την υγεία και την ευεξία. Έκανε την παραγωγή και πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτικές παραγωγές όπως Naked Lie (1989), Blind Witness (1989) και Sparks: The Price of Passion (1990).
Το 1994, η Πρίνσιπαλ εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της επιτυχημένης τηλεοπτικής κωμικής σειράς Ο μαστροχαλαστής. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και το 2000, συνέχισε να εμφανίζεται ως γκεστ σταρ σε αρκετές τηλεοπτικές κωμικές σειρές και δραματικές σειρές, όπως Δεν ξέρεις τι σου γίνεται, Family Guy, Providence και Συνήγορος υπεράσπισης.
Το 1998, η Πρίνσιπαλ συμπρωταγωνίστησε στη γαλλική κωμωδία μεγάλου μήκους Michael Kael contre la World News Company. Το καστ περιλάμβανε τους Μαρίν Ντελέρμ, Μίκι Ρούνεϊ, Έλιοτ Γκουλντ και Γουίλιαμ Άθερτον.
Η Πρίνσιπαλ επέστρεψε στην τηλεοπτική σαπουνόπερα το 2000, όταν εμφανίστηκε σε μια άλλη παραγωγή του Σπέλινγκ, τη βραχύβια τηλεοπτική σειρά του NBC Titans. Γυρίστηκαν δεκατρία επεισόδια, εκ των οποίων μόνο τα 11 μεταδόθηκαν. καθώς τα χαμηλά ποσοστά τηλεθέασης οδήγησαν το NBC να ακυρώσει τη σειρά πριν ολοκληρωθεί ο πρώτος της κύκλος.
Αφού εμφανίστηκε στο Titans του NBC, η Πρίνσιπαλ αφιέρωσε πλήρως τον χρόνο της στην εταιρεία περιποίησης επιδερμίδας και σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες, όπως επιβεβαίωσε στο περιοδικό People το 2018.
Επιχειρηματίας
Όταν ρωτήθηκε για τα οφέλη της επιχειρηματικής της επιτυχίας, η Πρίνσιπαλ δήλωσε στην εφημερίδα Huffington Post το 2012: «δουλεύω για τον εαυτό μου, είμαι πρόθυμη να αναλάβω όλη την ευθύνη όταν τα πράγματα πάνε στραβά και χαίρομαι που λαμβάνω τα εύσημα όταν τα κάνω σωστά». δεξιά|μικρογραφία| Η Πρίνσιπαλ στα [[Βραβεία Έμμυ το 1993]]
Βραβεία
Η Πρίνσιπαλ ήταν δύο φορές υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα: το 1973 για το Η δίκη του Ρόι Μπιν και το 1983 για το Ντάλας.
Το 1981 και το 1982, η Πρίνσιπαλ κέρδισε το βραβείο Bravo Otto, μια γερμανική διάκριση που τιμά την αριστεία ερμηνευτών στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τη μουσική. Ήταν επίσης υποψήφια για το βραβείο το 1983.
Το 1993, η Πρίνσιπαλ έλαβε επίτιμο πτυχίο νομικής από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Δυτικού Λος Άντζελες.
Το 1995, η Πρίνσιπαλ ονομάστηκε Entertainment Business Woman of the Year από την Εθνική Ένωση Ιδιοκτητριών Επιχειρήσεων.
Το 1999, η Πρίνσιπαλ έγινε η νεότερη αποδέκτρια του Βραβείου Genii Lifetime Achievement για τις γυναίκες στην τηλεόραση.
Το 2004, έλαβε τιμητικό πτυχίο από τη Σχολή Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Drexel.
Στις 2 Οκτωβρίου 2010, η Πρίνσιπαλ τιμήθηκε στα εγκαίνια του Legacy Park στο Μαλιμπού ως ιδρυτικό μέλος του πάρκου το 2004.
Προσωπική ζωή
Η Πρίνσιπαλ έχει παντρευτεί και χωρίσει δύο φορές και δεν έχει παιδιά.
Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον συγγραφέα-παραγωγό Κρίστοφερ Σκίνερ, τον οποίο γνώρισε το 1978 όταν έπαιξε για λίγο στο Ντάλας. Το ζευγάρι παντρεύτηκε αμέσως μετά την έναρξη της σχέσης τους. Ωστόσο, υπέβαλαν αίτηση διαζυγίου δύο χρόνια αργότερα το 1980, το οποίο οριστικοποιήθηκε το 1981.
Η Πρίνσιπαλ είχε μια γνωστή σχέση με τον Αγγλοαυστραλό τραγουδιστή και τραγουδοποιό Άντι Γκιμπ. Το ζευγάρι γνωρίστηκε στην εκπομπή The John Davidson Show τον Ιανουάριο του 1981 και είχαν αμέσως χημεία μεταξύ τους. Γιόρτασαν τον έρωτά τους με ένα τραγούδι ντουέτο, το "All I Have to Do Is Dream" (1981), που γνώρισε μέτρια επιτυχία στα ποπ τσαρτ που έφτασε στο νούμερο 51 του Billboard Hot 100 στις 12 Σεπτεμβρίου 1981. Η ηχογράφηση ήταν το τελευταίο σινγκλ του Γκιμπ και το μόνο σινγκλ που ηχογραφήθηκε από την Πρίνσιπαλ. Η σχέση έληξε τον Μάρτιο του 1982, λόγω κλιμακούμενων προβλημάτων εθισμού του Γκιμπ στα ναρκωτικά. Μετά τον θάνατο του Γκιμπ το 1988, η Πρίνσιπαλ εξήγησε στο περιοδικό People: «Επιταχύνθηκε ο χωρισμός μας από τη χρήση ναρκωτικών από τον Άντι, έκανα ό,τι μπορούσα για να τον βοηθήσω, αλλά του είπα ότι θα έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε εμένα και το πρόβλημά του».
Η Πρίνσιπαλ είχε σχέση με τον εξέχοντα πλαστικό χειρουργό του Μπέβερλι Χιλς δρ Χάρι Γκλάσμαν το 1983. Παντρεύτηκαν στις 22 Ιουνίου 1985, στο Ντάλας του Τέξας, όταν η Πρίνσιπαλ συμπλήρωσε επτά χρόνια στον ρόλο της στο Ντάλας. Το ζευγάρι έζησε στο Μπέβερλι Χιλς. Τον Μάιο του 2006, η Πρίνσιπαλ υπέβαλε αίτηση διαζυγίου, επικαλούμενη ασυμβίβαστες διαφορές. Το ζευγάρι χώρισε τον Δεκέμβριο του 2006, με την Πρίνσιπαλ να δηλώνει: «Έχουμε σχέση αγάπης πάνω από 20 χρόνια».
Η Πρίνσιπαλ μετακόμισε αργότερα στο Μαλιμπού της Καλιφόρνιας. Έχει ακίνητα στην Καλιφόρνια και στην Ελβετία.
Από το 2012, η Πρίνσιπαλ διατηρεί ένα ράντσο έξω από το Λος Άντζελες, όπου διασώζει και φροντίζει ζώα.
Φιλανθρωπία
δεξιά|μικρογραφία| Η Πρίνσιπαλ με τον [[Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής|πρόεδρο των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρίγκαν το 1986]] Η Πρίνσιπαλ είπε στην εφημερίδα Huffington Post το 2012: "Η βαθύτερη ανησυχία μου είναι για τον πλανήτη και κάθε ζωντανό πλάσμα σε αυτόν. Χωρίς υγιή πλανήτη, η εκπαίδευση δεν θα έχει σημασία, η πείνα δεν θα έχει σημασία και η επιστήμη δεν θα έχει σημασία γιατί δεν θα επιβιώσουμε".
Το 2006, η Πρίνσιπαλ ίδρυσε μια φιλανθρωπική οργάνωση, τη Victoria Principal Foundation For Thoughtful Existence, για να βοηθήσει το περιβαλλοντικό κίνημα, στο οποίο συμμετείχε ενεργά από το 1978.
Η Πρίνσιπαλ είναι πρώην συμπρόεδρος του συμβουλευτικού συμβουλίου Victory Over Violence. Το διοικητικό συμβούλιο είναι ένας συνασπισμός εκπροσώπων από τη βιομηχανία του θεάματος, τις επιχειρήσεις, την κυβέρνηση και την αυτοδιοίκηση για την ευαισθητοποίηση του κοινού σε θέματα που αφορούν την ενδοοικογενειακή βία.
Το 2012, η Πρίνσιπαλ χρηματοδότησε και συμμετείχε σε μια διαδικτυακή καμπάνια του NRDC σε μια προσπάθεια να σταματήσουν οι ανατινάξεις κατά μήκος της ακτογραμμής της Καλιφόρνιας και να αποτραπεί ο θάνατος εκατοντάδων θαλάσσιων θηλαστικών και θαλάσσιας ζωής. Το 2012, χρηματοδότησε, μέσω του Tree People, τη δημιουργία ενός κινητού συστήματος προειδοποίησης πυρκαγιάς για την περιοχή του Λος Άντζελες. Το 2013 ολοκληρώθηκε και εφαρμόστηκε αυτό το σύστημα, το πρώτο του είδους του στην Καλιφόρνια.
Τον Σεπτέμβριο του 2018, η Πρίνσιπαλ δώρισε έναν στόλο σωστικών σκαφών για να βοηθήσει την American Humane στις προσπάθειες ανακούφισης από καταστροφές ζώων στην Καρολίνα μετά τον τυφώνα Φλόρενς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί αγγλικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πανεμόνιο
Κατηγορία:Αιολικές μηχανές
525 Αδελαΐδα
Η 525 Αδελαΐδα (Adelaide) είναι αστεροειδής, φασματικού τύπου S (λιθώδης), που ανήκει στην Οικογένεια της Φλώρα και βρίσκεται στην Κύρια Ζώνη Αστεροειδών.
Παραπομπές
Αδελαΐδα
Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με βάση τη σειρά άφιξης
Ο Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Σειρά Άφιξης ή αλλιώς FCFS (First-Come,First-Served) είναι ένας αλγόριθμος χρονοπρογραμματισμού της ΚΜΕ(Κεντρικής μονάδας επεξεργαστή) και αποτελεί τον απλούστερο τρόπο χρονοπρογραμματισμού της ΚΜΕ.
Περιγραφή
Για την υλοποίηση του αλγορίθμου FCFS είναι αναγκαία μια ουρά FIFO οπού εκεί θα μπαίνουν οι διεργασίες που είναι έτοιμες προς εκτέλεση. Μόλις μια διεργασία μπει στην ουρά έτοιμων διεργασιών το PCB της θα μπει στο τέλος της ουράς αυτής απο όπου η ΚΜΕ θα αναλαμβάνει τις προς εκτέλεση διεργασίες.
Όταν η ΚΜΕ είναι διαθέσιμη εκχωρείται από τον χρονοπρογραμματιστή στην πρώτη διεργασία της ουράς και η εργασία αυτή αφαιρείται από την ουρά. Μόλις η διεργασία που εκτελείται τελειώσει η ΚΜΕ είναι και πάλι διαθέσιμη για να αναλάβει μια άλλη διεργασία.
Παράδειγμα
Έστω οι διεργασίες P1,P2,P3 οι οποίες καταφτάνουν με αυτή την σειρά στην ΚΜΕ και έχουν χρόνο ξεσπάσματος 20 ms, 2 ms και 2 ms αντίστοιχα.
Αν οι παραπάνω διεργασίες εξυπηρετηθούν με τον αλγόριθμο FCFS θα έχουμε τους εξής χρόνους αναμονής:
P1: 0 ms
Μέσος χρόνος αναμονής: (0 + 20 + 22)/3 = 42/3 = 14 ms
Αν όμως οι παραπάνω διεργασίες είχαν έρθει με την σειρά P3,P2,P1 οι χρόνοι αναμονής θα ήταν οι εξής:
P3: 0 ms
P2: 2 ms
Μέσος χρόνος αναμονής: (0 + 2 + 4)/3 = 6/3 = 2 ms
Συμπέρασμα
Ο χρόνος αναμονής για τον Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Σειρά Άφιξης είναι συχνά μεγάλος.
Πηγές
Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Σειρά Άφιξης(FCFS) Κατηγορία:Εφοδιαστική
Ρωμαϊκή τέχνη
Με τον όρο ρωμαϊκή τέχνη αναφερόμαστε στο σύνολο της καλλιτεχνικής δημιουργίας στην αρχαία Ρώμη, κυρίως κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ενσωματώνει στοιχεία δανεισμένα από την ετρουσκική και την ελληνική καλλιτεχνική παράδοση. Αυτό ερμηνεύεται εύκολα, αν θυμηθούμε ότι για πολύ καιρό οι Ρωμαίοι έζησαν κάτω από ετρουσκική επίδραση και ότι με την επέκτασή τους προς την κεντρική και νότια Ιταλία και Σικελία (τον 3ο αιώνα π.Χ.) ήρθαν σε άμεση γνωριμία με την ελληνική τέχνη. Είναι ακόμη γνωστό ότι από τον 2ο αιώνα π.Χ. οι Ρωμαίοι στρατηγοί όταν γύριζαν από νικηφόρες εκστρατείες στην Ανατολή, συνήθιζαν να κοσμούν το «θρίαμβο» τους με έργα ελληνικής τέχνης και ότι ο θαυμασμός των πλουσίων Ρωμαίων για την ελληνική τέχνη και η επιθυμία τους να στολίζουν τα σπίτια τους με έργα ελληνικά, τους οδήγησε στην αντιγραφή φημισμένων έργων ελληνικής τέχνης. Με τον τρόπο αυτό, οι Ρωμαίοι βοήθησαν να διατηρηθεί ζωντανή η ελληνική καλλιτεχνική παράδοση που επρόκειτο αργότερα να εξαπλωθεί ως ελληνορωμαϊκή τέχνη σε όλη τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία και να παίξει ρόλο αποφασιστικό στη μελλοντική εξέλιξη της ευρωπαϊκής τέχνης.
Στην τελευταία περίοδο της δημοκρατίας, η ρωμαϊκή τέχνη διαμόρφωσε καθαρά το δικό της χαρακτήρα: τα ρωμαϊκά έργα, μολονότι φιλοτεχνούνται από Έλληνες καλλιτέχνες και έχουν τη σφραγίδα της ελληνικής επίδρασης, εμπνέονται από τις ρωμαϊκές παραδόσεις και εκφράζουν τα ρωμαϊκά ιδανικά, π.χ. την προτίμηση για το επιβλητικό οικοδόμημα και την πλούσια διακόσμηση.
Αρχιτεκτονική
Η αρχιτεκτονική είναι η τέχνη που εκφράζει περισσότερο από όλες τις άλλες το ρωμαϊκό πνεύμα. Οι Ρωμαίοι δανείστηκαν από τους Ετρούσκους την πολεοδομία, την τειχοποιία, την τοξωτή αψίδα κ.α., ενώ από την Ελλάδα πήραν το κορινθιακό κιονόκρανο συνδυασμένο με ιωνικά στοιχεία. Παράλληλα, προσέθεσαν νέα υλικά και νέες μεθόδους στην οικοδομική κατορθώνοντας έτσι να κατασκευάσουν μεγάλα οικοδομήματα, με ξεχωριστά ρωμαϊκά γνωρίσματα που συνδύαζαν το θόλο, την αψίδα και τους ελληνικούς διακοσμητικούς ρυθμούς. Ιδιαίτερα πρέπει να τονιστεί πως οι Ρωμαίοι-άνθρωποι περισσότερο πρακτικοί- προτιμούσαν τα έργα που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες του Κράτους: γέφυρες, υδραγωγεία, δρόμους και κατασκευές στερεές που να αψηφούν το χρόνο και να εκφράζουν το μεγαλείο της Ρώμης. Αργότερα βέβαια έχτιζαν και έργα που είχαν κύριο στόχο τους τη προσφορά ανέσεων και ψυχαγωγίας στο λαό, όπως θέατρα, αμφιθέατρα, ιπποδρόμους, θέρμες και βιβλιοθήκες.
Στα χρόνια της αυτοκρατορίας και λίγο νωρίτερα, η Ρώμη παρουσίασε μεγάλη οικοδομική δραστηριότητα: νέες πόλεις χτίζονται, ενώ η πρωτεύουσα ανοικοδομείται και στολίζεται με αγορές, θέατρα και ναούς. Οι οικοδομές χτίζονται με τούβλα και επικαλύπτονται με πολύχρωμα μάρμαρα. Ο Αύγουστος στολίζει την αγορά (forum) με μεγαλόπρεπα κτίρια, κύρια έκφραση του αυτοκρατορικού γοήτρου. Στα χρόνια των Φλαβίων χτίζεται το Κολοσσαίο, ένα τεράστιο αμφιθέατρο. Αξιοθαύμαστο για το μέγεθος και τη μεγαλοπρέπεια του είναι το Πάνθεον, έργο των χρόνων του Αδριανού.
Μεγάλη επιτυχία γνώρισε ένας νέος τύπος μνημείου, η θριαμβική αψίδα. Ορθωνόταν για την υποδοχή των θριαμβευτών και την ανάμνηση των πολεμικών θριάμβων της Ρώμης. Από τον 3ο αι. μ. Χ. κι έπειτα, εγκαταλείπονται οι ελληνικοί ρυθμοί στην αρχιτεκτονική και κάνουν την εμφάνιση τους εκείνα τα στοιχεία που θα επικρατήσουν αργότερα στη βυζαντινή τέχνη. Οι Ρωμαίοι δείχνουν προτίμηση για επιβλητικά δημόσια οικοδομήματα, όπως βασιλικές στοές, θέρμες κτλ. Τυπικά δείγματα αποτελούν οι θέρμες του Καρακάλλα και του Διοκλητιανού.
Η αρχιτεκτονική ήταν η τέχνη με την οποία ασχολήθηκαν ιδιαίτερα οι Ρωμαίοι. Ιδιαίτερα την εποχή του Αυγούστου και μετά, η εξέλιξη της ήταν μεγάλη. Εξυπηρέτησε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μορφή τέχνης το μεγαλείο της Ρώμης και διευκόλυνε παράλληλα την ζωή των υπηκόων της αυτοκρατορίας.
Η κατασκευή μεγάλου αριθμού έργων σε όλη την αυτοκρατορία έφερε οικονομική ανάπτυξη. Οι Αντωνίνοι αλλά και άλλοι αυτοκράτορες φρόντισαν ιδιαίτερα την κατασκευή έργων κοινής ωφέλειας στις επαρχίες, όπως γέφυρες, υδραγωγεία, αγορές, θέρμες, νυμφαία, ωδεία, βιβλιοθήκες.
Κύρια χαρακτηριστικά
Η Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική χαρακτηρίζεται από τα ακόλουθα στοιχεία:
α) Τελειοποίηση των οικοδομικών υλικών. Ανακάλυψαν ένα μείγμα από ασβέστη, άμμο, χαλίκια ή μικρά σπασμένα κεραμίδια, ιδιαίτερα ανθεκτικό, το Ρωμαϊκό σκυρόδεμα - λατ. opus caementicium, με βασικό συστατικό την ποζολάνη. Το χρησιμοποίησαν για γέμισμα των τοίχων οι οποίοι εξωτερικά ήταν πλινθόκτιστοι ή λιθόκτιστοι. Στη συνέχεια, την επιφάνεια των τοίχων την κάλυπταν με ασβεστοκονίαμα ή με πλάκες μαρμάρου.
β) Τάση προς το μνημειακό
δ) Κυριαρχία του κορινθιακού ρυθμού. Οι Ρωμαίοι αρχιτέκτονες από τους ελληνικούς ρυθμούς χρησιμοποίησαν ιδιαίτερα τον κορινθιακό. Στους αυτοκρατορικούς χρόνους προχώρησαν στην διαμόρφωση ενός νέου τύπου κιονόκρανου. Επρόκειτο για μία σύνθετη μορφή του κορινθιακού που συνδύαζε τα παλιά στοιχεία, δηλαδή τον κάλαθο και τα φύλλα της ακάνθου, με τις έλικες του ιωνικού κιονόκρανου στο επάνω μέρος της. Παραλλαγή αυτού του τύπου ήταν η αντικατάσταση των ελίκων με φύλλα φοίνικα.'''
Γνωστά μνημεία
Από τα μνημεία που οικοδομήθηκαν στην Ρώμη τα σπουδαιότερα ήταν:
Κολοσσαίο
Στα χρόνια του Νέρωνα, οι συνθήκες διαβίωσης των φτωχών είχαν επιδεινωθεί δραματικά. Έτσι, ο Βεσπασιανός που ανέλαβε την εξουσία αμέσως μετά από αυτόν, καλωσορίστηκε ως ο αυτοκράτορας που έδειχνε κατανόηση για τους πληβείους, πράγμα που εκείνος εκμεταλλεύτηκε με σύνεση. Μια από τις σωστότερες πολιτικές αποφάσεις του ήταν να επιστρέψει στο λαό την περιοχή όπου βρίσκονταν έως τότε οι ιδιωτικοί κήποι της Χρυσής Οικίας του Νέρωνα. Αυτό πραγματοποιήθηκε με την ανοικοδόμηση (72-80 μ.Χ.) μιας επιβλητικής αρένας, γνωστή ως Κολοσσαίο, στη θέση όπου προηγουμένως βρισκόταν ένα μέρος του παλατιού του Νέρωνα. Με αυτό τον τρόπο κατασκευάστηκε το Κολοσσαίο, το οποίο έχει περίμετρο 524 μ. και αποτελείται από ένα στίβο και 4 ορόφους με κερκίδες για 50.000 θεατές. Όλοι οι όροφοι επικοινωνούν με ομόκεντρες ακτινωτές στοές και με σκάλες. Επιπλέον το Κολοσσαίο είναι οικοδομημένο έτσι ώστε όλοι οι θεατές να έχουν οπτική επαφή με τον στίβο. Ακόμα, οι 76 έξοδοί του, επέτρεπαν στους θεατές να εγκαταλείπουν το κτίριο μέσα σε σύντομο χρόνο. Τέλος στο αμφιθέατρο αυτό, που υπήρξε τόπος μαρτυρίου πολυάριθμων χριστιανών, οργανώνονταν μονομαχίες, ιπποδρομίες και άλλα ανάλογα θεάματα.
Γλυπτική
Στη γλυπτική, ιδιαίτερη θέση κατέχουν οι προσωπογραφίες (ανδριάντες ή προτομές) αυτοκρατόρων, στρατηγών, ιδιωτών, στις οποίες οι καλλιτέχνες προσπαθούν να αποτυπώσουν τα ατομικά χαρακτηριστικά του εικονιζόμενου. Από τον 3ο αιώνα και ύστερα, φροντίζουν περισσότερο να εκφράσουν τον ψυχικό κόσμο του ατόμου. Μια άλλη κατηγορία γλυπτών είναι τα ιστορικά ανάγλυφα που εικονίζουν ιστορικά γεγονότα, εκστρατείες, λατρευτικές τελετές και στολίζουν βωμούς, αψίδες και θριαμβικές στήλες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η στήλη του Τραϊανού στη Ρώμη. Επίσης υπήρχαν και οι σαρκοφάγοι που η χρήση του για τους πλούσιους Ρωμαίους, γενικεύεται στα χρόνια του Αδριανού, ενώ έχουν ανάγλυφη διακόσμηση με θέματα άλλοτε καθαρά διακοσμητικά κι άλλοτε συμβολικά, παρμένα από την ελληνική μυθολογία. Πηγή είναι και εδώ η ελληνική ζωγραφική και γλυπτική. Αργότερα εμφανίζονται και θέματα που τονίζουν την ανδρεία του νεκρού, όπως το κυνήγι του λιονταριού που συμβολίζει την νίκη του ανθρώπου.
Ζωγραφική
thumb|right|200px|Ζευγάρι Ρωμαίων, τοιχογραφία από την Πομπηία Η ζωγραφική χρησιμοποιήθηκε κυρίως για τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων των πλούσιων ρωμαϊκών επαύλεων και οι γνώσεις μας για αυτήν προέρχονται από τις τοιχογραφίες των σπιτιών της Πομπηίας και των άλλων πόλεων που καταπλακώθηκαν από τη λάβα του Βεζούβιου. Τα θέματα περιλαμβάνουν σκηνές εμπνευσμένες από την ελληνική μυθολογία, από την καθημερινή ζωή, τελετές μύησης κ.α. Πρότυπο πάλι για τους Ρωμαίος καλλιτέχνες είναι η ελληνική μεγάλη ζωγραφική, που μόλις τώρα οι ανασκαφές φέρνουν στο φως (Βεργίνα). Ιδιαίτερη αξία έχουν και τα ψηφιδωτά που καλύπτουν το δάπεδο καθώς κοσμούν κόγχες ή επιφάνειες τοίχων, και σχηματίζονται με μικρές ποικιλόχρωμες ψηφίδες, γυάλινες ή πήλινες, κολλημένες πάνω σε μείγμα από ασβέστη και άμμο. Τα ρωμαϊκά αυτά ψηφιδωτά διακρίνονται για την ομορφιά και την φυσικότητα τους, όπως ο «ασάρωτος οίκος» ή «η μάχη στην Ισσό».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Románske umenie
Κιθαρίστας
δεξιά|μικρογραφία|375x375εσ| Κιθαρίστρια που παίζει στο 3ο Ετήσιο Φεστιβάλ Κιθάρας Malibu 2017. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Κιθαρίστες στο κέντρο του [[Μπουένος Άιρες. ]] Κιθαρίστας είναι ο μουσικός (οργανοπαίχτης) που χρησιμοποιεί ως εργαλείο του την κιθάρα. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές του μουσικού οργάνου, όπως η κλασσική, η ακουστική, η ηλεκτρική κιθάρα και το μπάσο. Μερικοί κιθαρίστες συνοδεύουν το παίξιμο της κιθάρας τραγουδώντας, ή με άλλα μουσικά όργανα π.χ. φυσαρμόνικα.
Τεχνικές
Ένας κιθαρίστας μπορεί να χρησιμοποιήσει πολλές μεθόδους για την διαφοροποίηση του ακουστικού αποτελέσματος της κιθάρας, συμπεριλαμβανομένης της επιλογής διαφορετικών τύπων χορδών (νάιλον ή χάλυβα), ταυτόχρονο χτύπημα του ξύλινου σώματος με τα δάχτυλα, αλλαγή πέννας (από κόκαλο, κέρατο, πλαστικό, μέταλλο, τσόχα, δέρμα ή χαρτί), χρήση τεχνικής flatpicking ή finger-picking κλπ.
Rock, heavy metal, jazz και country
Αρκετά περιοδικά και ιστότοποι έχουν συντάξει λίστες των μεγαλύτερων κιθαριστών. Αναφέρονται ενδεικτικά τα Rolling Stone, Time, και Guitar World.
TIME και άλλα
Άλλα είδη μουσικής
Υπάρχουν πολλοί κιθαρίστες που αναφέρονται ως αξιόλογοι στην εποχή τους. Τις τελευταίες δεκαετίες, ο πιο γνωστός κιθαρίστας του φλαμένκο ήταν ο Πάκο ντε Λουθία, ένας από τους πρώτους κιθαρίστες που πέρασε επιτυχώς και σε άλλα μουσικά είδη, όπως η κλασσική και η τζαζ. Καλλιτέχνες όπως οι Ρίτσαρντ Τσάπμαν, Έρικ Κλάπτον και Ντένις Κόστερ έχουν εκφραστεί με κολακευτικά λόγια για το συνάδελφο τους: "τιτάνια φιγούρα στον κόσμο της κιθάρας φλαμένκο", "ένας από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες της ιστορίας" κλπ. Όσον αφορά καθαρά την κλασσική κιθάρα, θρυλική μορφή έχει αποτελέσει ο Αντρές Σεγόβια.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κιθαρίστες
Γιάκοβ Ντεγιάνοβιτς
Ο Γιάκοβ Ντεγιάνοβιτς (σερβικά : Јаков Дејановић), ήταν ηγεμόνας της μεσαιωνικής Σερβίας, κυβερνούσε μια περιοχή με το όνομα Δεσποτάτο των Ντεγιάνοβιτς, καταγόμενος από την οικογένεια Ντεγιάνοβιτς ή Ντραγκάς (Δραγάση).
Ήταν γιος και διάδοχος του Κωνσταντίνου Ντραγκάς από άγνωστη γυναίκα και αδελφός της Ελένης Δραγάση. Αναφέρεται ότι έγινε μουσουλμάνος κι άλλαξε το όνομα του σε Γιακούμπ. Κυβέρνησε για λίγο διάστημα και το δεσποτάτο σταδιακά κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς.
Πηγές
Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας Γιακοβ
Μεντρεσέ Τζαμί
Το Μεντρεσέ Τζαμί είναι οθωμανικό τζαμί το οποίο βρίσκεται στη Βέροια, στη βόρεια Ελλάδα.
Το τζαμί καταλαμβάνει τη θέση της βυζαντινής εκκλησίας του Αγίου Παύλου, στο νότιο τμήμα της πόλης, έξω από το τείχος της πόλης. Αφού κατέλαβαν την πόλη το 1430, οι Οθωμανοί μετέτρεψαν την εκκλησία στο Τζαμί του Μουσά Τσελεμπή. Αυτό αργότερα γκρεμίστηκε για άγνωστους λόγους και το οικοδομικό του υλικό επαναχρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή του σημερινού οικοδομήματος. Το τζαμί πήρε το όνομά του από τον κοντινό μεντρεσέ, ο οποίος κάηκε κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1920. Κατά την Οθωμανική περίοδο, αυτό ήταν το μεγαλύτερο τζαμί της πόλης, και ξεχώριζε για την ιδιαίτερη ομορφιά του γύρω χώρου. Ο περιηγητής του 17ου αιώνα Εβλιγιά Τσελεμπή αναφέρει επίσης ότι ένα μουσουλμανικό νεκροταφείο υπήρχε κοντά.
Το τζαμί παραμένει το καλύτερα διατηρημένο από τα εναπομείναντα τζαμιά της πόλης. Είναι μια απλή τετράγωνη κατασκευή, με τρούλο διαμέτρου 11,5 μέτρων, που υποστηρίζεται από ένα δωδεκαγωνικό τύμπανο. Στο εσωτερικό, ωστόσο, το τύμπανο δεν φαίνεται και ο τρούλος φαίνεται να ακουμπάει απευθείας στους τοίχους της κύριας αίθουσας. Ο τρούλος ήταν επενδυμένος με μπρούτζο και το εσωτερικό του ήταν διακοσμημένο με φυτικά μοτίβα τυπικά της ισλαμικής τέχνης και στίχους από το Κοράνι. Το μιχράμπ σώζεται επίσης, αν και κατεστραμμένο, διατηρώντας ίχνη από την πλούσια χρωματιστή διακόσμησή του. Το κτίριο διαθέτει επίσης τον μοναδικό μιναρέ που σώζεται αλώβητος στην πόλη. Στα θεμέλιά του διακρίνεται ένα μαρμάρινο θραύσμα από τον αρχαίο ναό της Ευνομίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα Κατηγορία:Βέροια
Χάρων (μυθολογία)
Στην Ελληνική μυθολογία, ο Χάρων (ή Χάρος στα νέα ελληνικά) ήταν ο πορθμέας του Άδη. (Το αντίστοιχο στην Ετρουσκική μυθολογία ήταν ο Charun). Μετέφερε με τη βάρκα του, τους πρόσφατα αποθανόντες από τη μια όχθη του ποταμού Αχέροντα στην άλλη, όπου σύμφωνα με τη μυθολογία βρισκόταν η είσοδος του Άδη. Οι νεκροί έπρεπε οπωσδήποτε να πληρώσουν στον Χάροντα έναν οβολό για τα ναύλα. Γι' αυτό στην αρχαία Ελλάδα τοποθετούσαν πάντα έναν οβολό κάτω από τη γλώσσα των νεκρών σωμάτων πριν τα ενταφιάσουν, για να έχει να πληρώσει ο νεκρός τον Χάροντα. Όσοι δεν είχαν να πληρώσουν ήταν καταδικασμένοι να περιπλανιούνται στις όχθες του Αχέροντα για εκατό χρόνια.
Ο Χάρων ήταν γιος του Ερέβους και της Νύχτας. Παριστανόταν σαν ένας ιδιότροπος, σκελετωμένος γέροντας ή ως φτερωτός δαίμονας με ένα διπλό σφυρί.
Εμφανίσεις στην λογοτεχνία
Στο έργο του Λουκιανού, Νεκρικοί Διάλογοι, ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος αναφέρεται ως ο μόνος που διέσχισε ποτέ τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσει τον οβολό στο Χάρο - αφού δεν είχε. Στο διάλογο αυτόν εμφανίζεται για πρώτη φορά και η ρήση "ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος" (δεν μπορείς να πάρεις από αυτόν που δεν έχει), η οποία έμεινε παροιμιώδης.
Σύμφωνα με την Αινειάδα του Βιργίλιου (βιβλίο 6), η Κυμαία Σίβυλλα κατευθύνει τον Αινεία στο χρυσό κλώνο που είναι απαραίτητος για να διασχίσει το ποτάμι ενόσω είναι ακόμη ζωντανός και να επιστρέψει στον κόσμο. Ο Ορφέας επίσης έκανε το ταξίδι στον κάτω κόσμο και γύρισε πίσω ζωντανός.
Ο Δάντης Αλιγκιέρι ενσωμάτωσε τον Χάροντα στη Χριστιανική μυθολογία στη Θεία Κωμωδία του. Είναι ίδιος με το Ελληνικό αντίστοιχό του, πληρώνεται έναν οβολό για να διασχίσει τον Αχέροντα. Είναι ο πρώτος χαρακτήρας που κατονομάζεται από όσους συναντά ο Δάντης στην Κόλαση, στο τρίτο Άσμα της "Κόλασης".
Ετυμολογία
Το όνομα Χάρων πιθανότατα προέρχεται από το επίθετο "χάρων", που αποτελεί ποιητικό τύπο του αρχαίου χαροπός/ -ωπός < ρήμα χαίρω. Δεδομένου ότι ο Χάρων ήταν χθόνια θεότητα, η απευθείας συσχέτιση με το ρήμα χαίρω οφείλεται σε ευφημισμό. Μία άλλη εκδοχή δόθηκε από τον Διόδωρο Σικελιώτη κατά τον οποίο η λέξη Χάρων προέρχεται από το αιγυπτιακό όνομα "charon" για τον βαρκάρη που μετέφερε τους νεκρούς. Για μια πιο εμβριθή μελέτη της ετυμολογίας του ονόματος καθώς και του συσχετισμού του με το ρήμα χαίρω έχει εκδοθεί ως ανάτυπο από την επετηρίδα της φιλοσοφικής σχολής του ΑΠΘ η μελέτη του δρος Κωνσταντίνου Σιαμάκη "Στυξ και Τάρταρος".
Σχέσεις Ελλάδας και Αλβανίας
Οι  Ελληνο-αλβανικές σχέσεις είναι οι διμερείς εξωτερικές σχέσεις μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Αλβανίας. Λόγω της ισχυρής παρουσίας αλβανικών κοινοτήτων στην Ελλάδα και ελληνικών κοινοτήτων στην Αλβανία και τις συχνές επαφές υψηλού επιπέδου μεταξύ των κυβερνήσεων, οι δύο χώρες σήμερα έχουν θερμές διπλωματικές σχέσεις με μικρές περιόδους έντασης. Και τα δύο κράτη είναι μέλη πολλών διεθνών οργανισμών, όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης και το ΝΑΤΟ, και μοιράζονται κοινές πολιτικές απόψεις για τα Βαλκάνια και τον κόσμο, με την Ελλάδα να είναι ένθερμος υποστηρικτής της υποψηφιότητας της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, προτείνοντας την «Ατζέντα 2014» για την προώθηση της ένταξης όλων των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο πλαίσιο της ελληνικής Προεδρίας της ΕΕ, η Αλβανία, στις 24 Ιουνίου 2014, τέθηκε επίσημα υπό το καθεστώς υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία συμπίπτει με την 10η επέτειο της «Ατζέντας 2014». Η Ελλάδα είναι, επίσης, ο μεγαλύτερος επενδυτής της Αλβανίας και κύριος εμπορικός εταίρος, και μαζί με την Ιταλία, η Ελλάδα υποστήριξε σθεναρά την είσοδο της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ, η οποία επετεύχθη το 2009. Οι κυβερνήσεις των δύο χωρών συνεργάζονται σε πολλούς τομείς, από την αγορά και την ενέργεια μέχρι τον στρατό, τον τουρισμό και τον πολιτισμό, με μεγάλα έργα, όπως ο Διαδριατικός Αγωγός Φυσικού Αερίου και τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια.
Χάρων (μυθολογία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χθόνιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου
Σχέσεις Ελλάδας και Αλβανίας
Οι σύγχρονες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών επανιδρύθηκαν το 1971 και σήμερα θεωρούνται ως γενικά καλές. Τα τρέχοντα ζητήματα στην ατζέντα των δύο μελών του ΝΑΤΟ περιλαμβάνουν την κατάργηση του καθεστώτος του πολέμου που είναι ακόμη σε ισχύ από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι ιταλικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1940  και τα ζητήματα σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα για την Ελληνική μειονότητα στην Αλβανία και αντίστροφα.
μικρογραφία|250px|Ο [[Έντι Ράμα|Edi Rama και ο Γιώργος Παπανδρέου σε συνάντησή τους το 2011.]]
Ιστορία
Μετά την αλβανική διακήρυξη της ανεξαρτησίας το 1912 το θέμα της διαίρεσης της γης ανάμεσα στην Αλβανία και την Ελλάδα λύθηκε κάτω από την εποπτεία των Μεγάλων Δυνάμεων (Αυστροουγγαρία και Ιταλία) με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας.
μικρογραφία|250px|Οι Υπουργοί Εξωτερικών της Αλβανίας Εντμόντ Παναρίτι και της Ελλάδας [[Δημήτρης Αβραμόπουλος, Οκτώβριος 2012.]] Μετά από ένα πάγωμα που διήρκεσε περισσότερο από 30 χρόνια, οι δύο χώρες αποκατέστησαν ξανά τις διπλωματικές σχέσεις το 1971. Σήμερα, τα δύο κράτη χαρακτηρίζουν τις σχέσεις τους ως «εξαιρετικές» με την Αλβανία να θεωρεί την Ελλάδα έναν από τους ισχυρότερους και πιο σημαντικούς συμμάχους και επενδυτές, καθώς και οι δύο είναι μέλη του ΝΑΤΟ και απολαμβάνουν στενές σχέσεις στις μέρες μας.
Επισκόπηση
Η Αλβανία διατηρεί πρεσβεία στην Αθήνα και προξενεία στα Ιωάννινα και τη Θεσσαλονίκη. Η Ελλάδα διατηρεί πρεσβεία στα Τίρανα και προξενεία στο Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά.
Σύγχρονες σχέσεις
Μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία το 1991, ένας μεγάλος αριθμός οικονομικών προσφύγων και μεταναστών από την Αλβανία και άλλες πρώην Κομμουνιστικές χώρες όπως η Βουλγαρία, η Γεωργία, η Μολδαβία, η Ουκρανία, η Πολωνία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία και η Ρωσία έφτασαν στην Ελλάδα προς αναζήτηση εργασίας. Οι Αλβανοί στην Ελλάδα αποτελούν το 60-65% του συνολικού αριθμού μεταναστών στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, υπάρχουν επίσημα 443.550 κάτοχοι αλβανικής ιθαγένειας στην Ελλάδα.
Το ζήτημα του Κοσόβου
Η Ελλάδα και η Αλβανία έχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου. Η Αλβανία αναγνώρισε το Κοσσυφοπέδιο ως ανεξάρτητο κράτος, ενώ η Ελλάδα αρνείται να το αναγνωρίσει.
Διμερείς σχέσεις και συνεργασία
Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του 2014 οι σχέσεις επιδεινώθηκαν κάπως λόγω της άρνησης από τον Έντι Ράμα της συμφωνίας που όριζε τα θαλάσσια σύνορα και το σύνολο της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) μεταξύ των δύο χωρών, την οποία υπέγραψε η προηγούμενη κυβέρνηση της Αλβανίας με την Ελλάδα το 2009.
Τα δύο κράτη συνεργάζονται σε πολλούς τομείς, όπως η πολιτική, η δικαιοσύνη, η ενέργεια και ο τουρισμός. Υπάρχουν τακτικές επισκέψεις υψηλού επιπέδου μεταξύ των δύο χωρών και συχνές επαφές. Συζητήσεις για σημαντικά ζητήματα βρίσκονται σε εξέλιξη επί του παρόντος και περιλαμβάνουν την τουριστική ανάπτυξη των ακτών του Ιονίου και τον Αδριατικό Αγωγό Φυσικού Αερίου TAP.
Αναφορές
Αλβανια Ελλαδα
Στεατίτης
δεξιά|μικρογραφία| Στεατίτης μικρογραφία| Στεατίτης, ακατέργαστες πέτρες σε διάφορα χρώματα Ο στεατίτης, γνωστός και ως σαπωνόλιθος (αγγλ. soapstone γερμανικά speckstein), είναι ένα πολύ μαλακό μεταμορφωμένο πέτρωμα, κυρίως υπερμαφικού τύπου που αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ορυκτό τάλκη, γεγονός που το καθιστά πλούσιο σε μαγνήσιο και με μικρές ποσότητες χλωρίτη, αμφιβόλων, πυρόξενων, οξειδίων (πυρίτη, μαγνητίτη ), ανθρακικών αλάτων, ολιβίνη, σερπεντίνη και μαύρων μαρμαρυγιών. Παράγεται από μεταμόρφωση σε περιοχές όπου οι τεκτονικές πλάκες είναι σε μεγάλα βάθη, μεταβάλλοντας τα πετρώματα με θερμότητα και πίεση, με εισροή υγρών, αλλά χωρίς τήξη. Από φυσικής άποψης, έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, καθώς είναι ταυτόχρονα ανθεκτικοί και μαλακοί και επομένως σχετικά εύκολος ο χειρισμός τους με απλά εργαλεία, ενώ αποτελούν υλικό που χρησιμοποιείται για σκάλισμα εδώ και χιλιάδες χρόνια. Επιπλέον, αυτά τα πετρώματα έχουν υψηλή θερμοχωρητικότητα, γι' αυτό και χρησιμοποιούνται σε φούρνους και τζάκια. Είναι επίσης καλός ηλεκτρικός μονωτής.
Πετρολογία
μικρογραφία| ένα κομμάτι ταλκ Από πετρολογική άποψη, ο στεατίτης αποτελείται κυρίως από τάλκη, με μεταβλητές ποσότητες χλωρίτη και αμφιβόλων (συνήθως τρεμολίτη, ανθοφυλλίτη και κουμινγκτονίτη και ίχνη οξειδίων χρωμίου και σιδήρου. Μπορεί να έχει σχιστολιθική ή συμπαγή μορφή . Ο σαπωνόλιθος σχηματίζεται από τη μεταμόρφωση των υπερμαφικών πρωτολίθων (για παράδειγμα, δουνίτη ή σερπεντινίτη ) και μεταμόρφωση πυριτικών δολομιτών.
Κατά μάζα, ο «καθαρός» στεατίτης αποτελείται περίπου από 63,37% πυρίτιο, 31,88% μαγνησία και 4,74% νερό. Γενικά περιέχει μικρές ποσότητες άλλων οξειδίων όπως CaO ή Al 2 O 3.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο στεατίτης είναι σχετικά μαλακός λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε τάλκη, ο οποίος έχει τιμή 1 στην κλίμακα σκληρότητας Mohs. Οι μαλακότερες ποιότητες μπορεί να μοιάζουν με σαπούνι όταν αγγίζονται, εξ ου και η ονομασία του. Για τον στεατίτη δεν αναφέρεται σταθερή σκληρότητα, επειδή η ποσότητα τάλκη που περιέχει ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό, από 30% για τις ποιότητες που χρησιμοποιούνται στις κατασκευές, όπως αυτές που χρησιμοποιούνται στους πάγκους κουζίνας, έως 80% για τις ποιότητες που χρησιμοποιούνται για σκαλίσματα.
Ο στεατίτης χρησιμοποιείται συχνά ως ηλεκτρικός μονωτής σε κτίρια και ηλεκτρικά εξαρτήματα, λόγω της αντοχής και των ηλεκτρικών χαρακτηριστικών και επειδή μπορεί να συμπιεστεί σε πολύπλοκα σχήματα πριν την όπτηση. Ο στεατίτης, όταν θερμαίνεται σε θερμοκρασίες, υφίσταται μετασχηματισμό σε ενστατίτη και κριστοβαλίτη. Στην κλίμακα Mohs, αυτό αντιστοιχεί σε αύξηση της σκληρότητας σε. Οι φυσικές του ιδιότητες είναι:
Προέλευση
Ο σχηματισμός και η εναπόθεση αυτού του τύπου πετρώματος απαιτεί ειδικές συνθήκες, γεγονός που εξηγεί τη σπανιότητά του (λιγότερο από 1% των αλπικών πετρωμάτων). Η πρωταρχική προέλευση είναι από το μανδύα, υπό συνθήκες υψηλής πίεσης και θερμοκρασίας. Κατά τη διάρκεια των διαφόρων μετακινήσεων που σχετίζονται με το σχηματισμό του Αλπικού Τόξου, ορισμένα από αυτά τα πετρώματα ενδέχεται να έφτασαν στην επιφάνεια.
Οι ισχυρές τεκτονικές πιέσεις που συνοδεύουν την επιφανειακή μετατόπιση προκαλούν γενικά φακοειδείς και ζωνοποιημένες γεωμετρίες, ενώ η ζώνη αντίδρασης μεταξύ του υπερμαφικού μητρικού πετρώματος και της στρωματογραφίας αντιπροσωπεύει αυτό που συνήθως αναφέρεται ως στεατίτης. Διαδικασίες μεταφοράς αερίων, πετροχημικής επανεξισορρόπησης και γεωμετρικών αλλαγών λαμβάνουν χώρα σε βάθη περίπου 10 km, ενώ η διάβρωση και η άνοδος ορισμένων πτυχώσεων και ορεινών όγκων φέρνουν τελικά το υλικό αυτό στην επιφάνεια.
Προϊστορία
μικρογραφία| [[Νεολιθική περίοδος|Νεολιθικό περιδέραιο από στεατίτη ( Μουσείο της Τουλούζης ).]] Η εκμετάλλευση του σαπωνόλιθου μαρτυρείται από την Ανώτερη Παλαιολιθική (ιδιαίτερα η Αφροδίτη του Σαβινιάνο και η Αφροδίτη Γκριμάλντι) και από τη Νεολιθική περίοδο (περιδέραια, ειδώλια). Χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή μικρών και μεγάλων αγγείων (Jiroft στο Ιράν, χερσόνησος του Ομάν, για παράδειγμα), σφραγίδων ( Κοιλάδα του Ινδού, Μπαχρέιν, Faïlaka ) ή αγαλμάτων ( Bactria, Susa στο Ιράν, Mohenjo Daro στο Πακιστάν).
Ιστορικές χρήσεις
μικρογραφία| [[Μιν (θεότητα)|Min - Amon, τέλος του Νέου Βασιλείου (περίπου 1200 π.Χ.)]] μικρογραφία| Αρχαίος αιγυπτιακός κροκόδειλος, τρίτη ενδιάμεση περίοδος. μικρογραφία| Το [[Estatua de Iddi-Ilum|άγαλμα του Ιντί-Ιλουμ του Μάρι (στη σημερινή Συρία), του 21ου αιώνα π.χ., είναι κατασκευασμένο από στεατίτη]] Η αρχαία εμπορική πόλη Tepe Yahya στο νοτιοανατολικό Ιράν ήταν κέντρο παραγωγής και διανομής στεατίτη από την 5η έως την 3η χιλιετία. Στην Αρχαία Αίγυπτο τα φυλαχτά /σφραγίδες σκαραβαίων κατασκευάζονταν συχνά με στιλβωμένο στεατίτη.
Χρησιμοποιήθηκε και στη Μινωική Κρήτη. Η χρήση του στεατίτη μαρτυρείται ήδη από τη 2η χιλιετία π.Χ. στην Κνωσό, όπου οι αρχαιολογικές ανασκαφές ανέσυραν ένα υπέροχο δίσκο σπονδής από στεατίτη από το ανάκτορο της Κνωσού. Χρησιμοποιήθηκε επίσης στην αρχαία πόλη Μαρί της σημερινής Συρίας, για τη δημιουργία αγαλμάτων αφιερωμένων στον κυβερνήτη της πόλης ή στους θεούς. Από την 1η χιλιετία π.Χ. παρατηρείται η πραγματική χρήση του στην Ευρώπη, σε χειροποίητα ή γυριστά αγγεία. Η μορφοποίηση αυτών των δοχείων σηματοδοτεί την έναρξη της παραγωγής μεγάλης κλίμακας, η μία Βίκινγκ και η άλλη τυπικά αλπική (όπως και για τον ορυκτό κρύσταλλο). Η χειροτεχνία του στεατίτη εξαπλώθηκε σε όλο το αλπικό τόξο, ανταγωνιζόμενη τοπικά την κεραμική κατά τη διάρκεια της Κάτω Αυτοκρατορίας και, σε μικρότερο βαθμό, κατά τη διάρκεια του Πρώιμου Μεσαίωνα, και είχε ευρεία κυκλοφορία κατά τις περιόδους αυτές στις γειτονικές περιοχές. Από τον Μεσαίωνα έως τον 20ό αιώνα, η χρήση του στεατίτη φαίνεται να περιορίζεται στις περιοχές των Άλπεων και στην παραγωγή κλιβάνων και αγγείων (Μουσείο του Cevio, Καντόνι Τιτσίνο, Ελβετία).
Λόγω της ευκολίας του να σκαλίζεται, ο στεατίτης έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ευρέως στη γλυπτική, κυρίως για σφραγίδες, όπως οι κινεζικές σφραγίδες. Οι Βίκινγκς έκοβαν τον στεατίτη απευθείας από την επιφάνεια της πέτρας, τον διαμόρφωναν σε αγγεία και τα πωλούσαν στην πατρίδα τους και στο εξωτερικό.
Οι Γιορούμπα της Δυτικής Νιγηρίας χρησιμοποιούσαν στεατίτη για διάφορα αγάλματα, ιδίως στο Έσι, όπου οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει εκατοντάδες ανδρικά και γυναικεία αγάλματα σε μισό φυσικό μέγεθος. Οι Γιορούμπα του Ιφέ κατασκεύασαν επίσης έναν οβελίσκο μινιατούρα από στεατίτη με μεταλλικά καρφιά που ονομάστηκε από δεισιδαιμονία "το ραβδί του Ορανμιάν"..
Μερικοί ιθαγενείς Αμερικανοί χρησιμοποιούν σαπουνόπετρα για πίπες καπνίσματος. Πολυάριθμα παραδείγματα έχουν βρεθεί μεταξύ των τεχνουργημάτων διαφορετικών πολιτισμών και εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα. Η χαμηλή θερμική αγωγιμότητά του επιτρέπει το παρατεταμένο κάπνισμα χωρίς το στέλεχος να ζεσταίνεται υπερβολικά.
Τα τοπικά λατομεία στεατίτη χρησιμοποιήθηκαν από τους χαράκτες επιτύμβιων λίθων τον 19ο αιώνα στη βορειοανατολική Γεωργία των ΗΠΑ, γύρω από το Dahlonega και το Cleveland,.
Μικρά κομμάτια στεατίτη θερμαίνονταν σε σόμπες ή κοντά σε φωτιά και χρησιμοποιούνταν ως θερμάστρες για να ζεσταίνουν τα κρύα κλινοσκεπάσματα ή για να κρατούν τα χέρια και τα πόδια ζεστά ενώ ταξίδευαν σε έλκηθρα.
Σύγχρονες χρήσεις
μικρογραφία| Τα εξωτερικά στρώματα του γλυπτού του [[Χριστός Λυτρωτής (άγαλμα)|Χριστού του Λυτρωτή στο Ρίο ντε Τζανέιρο είναι κατασκευασμένα από στεατίτη]] Ο στεατίτης χρησιμοποιείται στην Ινδία εδώ και αιώνες ως υλικό για γλυπτική. Ακόμα και σήμερα, η εξόρυξη για την κάλυψη της παγκόσμιας ζήτησης για στεατίτη απειλεί τον βιότοπο των τίγρεων της Ινδίας.
Στη Βραζιλία, ειδικά στο Minas Gerais, λόγω της αφθονίας των ορυχείων στεατίτη στην εν λόγω πολιτεία της Βραζιλίας, οι ντόπιοι τεχνίτες εξακολουθούν να κατασκευάζουν αντικείμενα από αυτό το υλικό, όπως κατσαρόλες και τηγάνια, ποτήρια κρασιού, αγάλματα, κοσμηματοθήκες, σουβέρ και βάζα. Αυτά τα χειροτεχνήματα πωλούνται συνήθως στις λαϊκές αγορές που βρίσκονται στις πόλεις της πολιτείας. Ορισμένες από τις παλαιότερες πόλεις, ιδίως η Congonhas, η Τιραντέντες και η Όρου Πρέτο, έχουν ακόμη μερικούς από τους δρόμους τους στρωμένους με στεατίτη της αποικιακής εποχής. Σήμερα, ο στεατίτης χρησιμοποιείται μερικές φορές για την κατασκευή περιβλημάτων τζακιών, επενδύσεων ξύλινων κουζινών και ως προτιμώμενο υλικό για θερμάστρες τοιχοποιίας που λειτουργούν με καύση ξύλου, επειδή μπορεί να απορροφήσει, να αποθηκεύσει και να εκπέμψει ομοιόμορφα τη θερμότητα λόγω της υψηλής πυκνότητάς του και της περιεκτικότητάς του σε μαγνησίτη (MgCO3)  και είναι πολύ ανθεκτικός στη φωτιά. .Ο στεατίτης χρησιμοποιήθηκε επίσης για καυστήρες λαμπτήρων ασετυλίνης, με βάση από ορείχαλκο, χαλκό ή αλουμίνιο. Η υψηλή θερμοχωρητικότητά του τον καθιστά επίσης ιδανική πέτρα για κουζίνες, διανέμοντας τη θερμότητα με τρόπο που είναι ιδανικός για τη θέρμανση ενός σπιτιού. Χρησιμοποιείται επίσης σε ορισμένους ηλεκτρικούς θερμοσίφωνες ως φράγμα μεταξύ της ηλεκτρικής αντίστασης και του νερού που πρόκειται να θερμανθεί, καθώς και για να είναι δυνατή η αλλαγή της αντίστασης χωρίς αποστράγγιση του νερού.
Χρησιμοποιούνται επίσης για αρχιτεκτονικές εφαρμογές, όπως πάγκους και πλάκες μπάνιου, βάσεις ντους και εσωτερικές επιφάνειες, λόγω της ευκολίας επεξεργασίας του υλικού και της ιδιότητάς του ως "αθόρυβη πέτρα". Με την πάροδο του χρόνου, καθώς αυξάνεται η πατίνα, αποκτούν φυσικά μια διαβρωμένη ή γερασμένη εμφάνιση.
Τα ενεργά ορυχεία στεατίτη στη Βόρεια Αμερική περιλαμβάνουν ένα νότια της πόλης του Κεμπέκ με προϊόντα που διατίθενται στην αγορά από την Canadian Soapstone, τα ορυχεία Treasure και Regal στην κομητεία Beaverhead της Μοντάνα, τα οποία εκμεταλλεύεται η Barretts Minerals Company, και ένα άλλο στην κεντρική Βιρτζίνια, το οποίο εκμεταλλεύεται η Alberene Soapstone Company. Ο αρχιτεκτονικός στεατίτης εξορύσσεται στον Καναδά, τη Βραζιλία, την Ινδία και τη Φινλανδία και εισάγεται στις Ηνωμένες Πολιτείες..
Ο στεατίτης χρησιμοποιείται από τους συγκολλητές και τους χαλκουργούς ως δείκτης λόγω της θερμικής του αντοχής- παραμένει ορατός όταν εφαρμόζεται θερμότητα. Χρησιμοποιείται επίσης εδώ και πολλά χρόνια από ράφτες, ξυλουργούς και άλλους τεχνίτες ως εργαλείο σήμανσης, επειδή τα σημάδια του είναι ορατά και όχι μόνιμα.
Ο στεατίτης μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή καλουπιών για τη χύτευση μαλακών μεταλλικών αντικειμένων, από κασσίτερο ή ασήμι. Η μαλακή πέτρα σκαλίζεται εύκολα και δεν αλλοιώνεται κατά τη θέρμανση. Η ολισθηρή επιφάνεια του στεατίτη επιτρέπει την εύκολη αφαίρεση του τελικού αντικειμένου.
Οι στεατίτες μπορούν να τοποθετηθούν στην κατάψυξη και στη συνέχεια να χρησιμοποιηθούν αντί για παγάκια για την ψύξη αλκοολούχων ποτών χωρίς να τα αραιώνουν. Μερικές φορές αποκαλούνται «πέτρες ουίσκι» και πρωτοεμφανίστηκαν γύρω στο 2007. Οι περισσότερες πέτρες ουίσκι έχουν ημι-γυαλισμένο φινίρισμα, το οποίο διατηρεί την ομαλή εμφάνιση του φυσικού στεατίτη, ενώ άλλες είναι ιδιαίτερα γυαλισμένες.
Τα κεραμικά από στεατίτη είναι πορσελάνες χαμηλού κόστους με ονομαστική σύνθεση (MgO)3 (SiO2) 4. Ο στεατίτης χρησιμοποιείται κυρίως για τις διηλεκτρικές και θερμομονωτικές του ιδιότητες σε εφαρμογές όπως πλακάκια, υποστρώματα, ροδέλες, δακτύλιοι, καλούπια και χρωστικές ουσίες. Χρησιμοποιείται επίσης ως μονωτικό σε εγκαταστάσεις υψηλής τάσης που πρέπει να αντέχουν υψηλά μηχανικά φορτία.