cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρητική μουσική
Σύγχρονη εποχή
Οι πρώτοι επώνυμοι λαϊκοί μουσικοί που γνωρίζουμε σήμερα είναι ο Θοδωρομανώλης (λυράρης από το Σέλινο, Χανίων) και ο Στέφανος Τριανταφυλλάκης ή Κιόρος (βιολάτορας από τις Λουσακιές, Κισάμου), οι οποίοι έζησαν τον 18ο αιώνα έως τις αρχες του 19ου. Ο Κιόρος σύμφωνα με την προφορική παράδοση, συνέθεσε τον πρώτο συρτό, τον πεντοζάλη και 3 ακόμα συρτους. Σε αυτον οφείλονται οι μουσικές φράσεις που ήρθαν να δημιουργήσουν μαζι με τους ανώνυμους "χορογράφους", τους δύο νέους αυτους χορούς το 1750 το (Χανιώτικο )συρτό στα Πατεριανά Κισάμου και το 1770 τον πεντοζάλη στα Σφακιά αντίστοιχα. Ο πεντοζάλης μάλιστα ήταν πολεμικός χορός, παραγγελία του Δασκαλογιάννη, για το ξεκίνημα της επανάστασης εναντίον των Τουρκών, 100 μόλις χρόνια μετα την "εγκατάσταση" τους στην Κρήτη και 20 χρόνια πριν την Γαλλική Επανάσταση !! Στον 19ο αιώνα γνωρίζουμε τους μουσικούς : Κιόρο 2ο και 3ο, Βουρογιάννη, Μπαλαμπό, Καναρίνη, Μανιατογιάννη, Κοτσυφό, Φρουδάκη, Μαθιουδάκη, Αγκανά, Σταφιδάκη κ.α. στα Χανιά, Πίσκοπο, Νικήτρατο κ.α. στο Ρέθυμνο, Βέκιο, Όρμπο, Νίκο Αλεξίου ή Μαλεβιζιώτη, Βούρτση κ.α. στο Ηράκλειο και Σαλής, Φοραδάρης, Καλοχωριανός, Ανατολιωτάκης στο Λασήθι. Απο την περίοδο της ημιανεξαρτησίας (1870) και μετά, οι συνθήκες αλλάζουν και όλοι και περισσότεροι οργανοπαίκτες γίνονται γνωστοι και κάποιοι από αυτους ως ένα βαθμο επαγγελματίες. Στα Χανια οι : Ν.Λαϊνάκης, Φελεσογιάννης, Καραγκιουλές, Κουφιανός, Ανδρ.Κουτσουρέλης, Κουνελοκωστής, Μαριαναντρέας, Φαντομανώλης, Γ.Κεραμειανάκης, Χάρχαλης, Χαρίλαος Πιπεράκης, Γιώργος Καντέρης, Καντεροσταυρούλης, Κοπανίδης, Γ.Τσουρλάκης, Γ.Πολυχρονάκης στο Ρέθυμνο : Μ.Σιγλέτος, Μύρος Κοντογιάνης, Ψύλλος, Βλαδίμηρος Πλουμιστάκης, Κανακάκης, στο Ηράκλειο οι : Κολομπότσης, Φουστάνης, Προβατίνης, Κοντόχας κ.α. στο Λασήθι οι : Κιρλίμπας, Ρεμπελάκης, Καλογερίδης κ.α.
Τα ριζίτικα τραγούδια είναι τραγούδια της τάβλας και της στράτας. Της τάβλας τραγουδιούνται σε πολλές μελωδίες, γύρω στις 30 διαφορετικές ενω της στράτας είναι πάνω σε ένα σκοπό. Τραγουδιούνται ομαδικά - χορωδιακά, ή αρχικά άδεται ένα ημιστίχιο από έναν καλλίφωνο τραγουδιστή και κατόπιν αυτό επαναλαμβάνεται χορωδιακά από την παρέα (καθ'υπακοή και κατ' αντιφώνηση) ενώ αρκετά  ριζίτικα είναι ιδιόμελα με δικές τους μελωδίες. Στο λήμμα ριζίτικα τραγούδια αναφέρονται αρκετά στοιχεία για τα παραδοσιακά αυτά τραγούδια της Κρήτης.
Σήμερα ο "Ερωτόκριτος" έχει επικρατήσει να τραγουδιέται πάνω στη διασκευή του Κώστα Μουντάκη, άμετρα. Ομως οι παλιοί οργανοπαίκτες έπαιζαν τον "Ερωτόκριτο" με μέτρα όπως οι κοντυλιές, σε μελωδία παρόμοια με αυτη που είναι σήμερα γνωστος ο σκοπός. Υπάρχει ηχογράφηση του Καλογερίδη το 1952 με εκτέλεση σαν κοντυλιές, η εκτέλεση του Ναύτη το 1994 όπως τον άκουσε στο Ηράκλειο στη δεκαετία του 1930 πάλι σαν κοντυλιές και αυτη που διέσωσε ο λασηθιώτης Βαγγέλης Βαρδάκης πάλι σε διαφορετική εκτέλεση, αλλα ρυθμικά είναι και πάλι σιγανός (κοντυλιές). Λιγότερο ακούγεται η Ερωφίλη, η Βοσκοπούλα και η θυσία του Αβραάμ που αν και προέρχονται από τη λόγια ποίηση, είχαν περάσει στη δημοτική παράδοση.
Αρκετά από τα παλιότερα ιστορικά τραγούδια τραγουδιούνται ακόμα, ρίμες ή ριζίτικα π.χ. στον Νομό Χανίων και ειδικότερα στα Σφακιά ακούγεται το γνωστό τραγούδι του Δασκαλογιάννη:
Οι ηλικιωμένοι κατά επαρχίες θυμούνται τα τραγούδια: του Μιχαήλ Κόρακα, του Ξωπατέρα, "της Κρήτης το τραγούδι" (κάθε πρωϊ με το δροσιό π' ανοίγει το λουλούδι αφουγκρασθείτε να σας πω τση Κρήτης το τραγούδι), του καπετάν Παυλή, του καπετάν Κριάρη, αλλά και πιο πρόσφατα, του Βενιζέλου, τραγούδια των αγωνιστών στη Β.Ελλάδα Κρητών (το 9ο Σύνταγμα κρητών ήτο εις τη Λαμία, στη Λάρισα εδώ κι' εκεί δια περιπολία... διατάχθηκε το Σκρα να καταλάβει...και μόλις καταλάβανε (οι εχθροί) πως φτάσανε οι Κρήτες όλα τα παρατήσανε ξυράφια και καρφίχτες), Γείς πληγωμένος στο βουνό, Δε με πονούνε οι πληγές (1904-1908, 1912) κ.ά. Πολλοί Κισαμίτες και Σελινιώτες, που "φτάσανε" μέχρι τη δεκαετία του 1980, ήξεραν απέξω όλη τη ρίμα του Θοδωρομανώλη του ήρωα και λυράρη από το Σέλινο.
Υπάρχουν πάρα πολλά τραγούδια μη χορευτικά, από όλη την Κρήτη με πολλούς στίχους, που η μουσική τους παίζεται με λύρα και λαγούτο στα γλέντια και στις παρέες. Ο τζίτζικας μου 'πάντηξε κι είχε τ΄ατζί στριμμένο...γειά σου χαρά σου τζίτζικα... αμπέλι έχω στη Βλαχιά κι΄ έκαμε πέντε ρόγες και γέμισε δυο κόφες, πως θα το κουβαλήσω και πως θα το πατήσω, να πιουν οι φίλοι μου κρασί. Μερικά κρητικά μη χορευτικά τραγούδια, όπως τα γνωστά: "Φιλεντέμ" και  η "Κρουσταλλοβραχιονάτη" του Γιώργη Κουτσουρέλη, με τη φωνή του αείμνηστου Νίκου Ξυλούρη έγιναν πανελλήνια γνωστά.
Ορισμένα έντεχνα τραγούδια μη χορευτικά, έχουν μπει στη μουσική παράδοση της Κρήτης, όπως το : Κρήτη μου όμορφο νησί, κλειδί του παραδείσου, θεριό ανήμερο εσύ βγες να σε χαιρετήσουν που το πρωτοτραγούδησε ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης.
Μια ειδική ομάδα τραγουδιών είναι οι 'μανέδες και μια άλλη τα λεγόμενα σταφιδιανά ή ταμπαχανιώτικα ή Κρητικά ρεμπέτικα. Μερικά από αυτά έχουν επιδράσεις από τα μουσικά μοτίβα και το στίχο των παραδοσιακών τραγουδιών της Μικράς Ασίας, αφού πρόσφυγες Μικρασιάτες εγκαταστάθηκαν και στην Κρήτη. Από τα μέχρι τώρα στοιχεία το πρώτο τραγούδι σε αυτο το μοτίβο υπήρξε ο "Σταφιδιανός σκοπός" του τουρκοκρητικού Σταφιδάκη γύρω στο 1890. Παλιοί σκοποί επίσης ήταν οι : Χαλεπιανός μανές (Τα βάσανα μου χαίρομαι), Νενέ, Σουρμελίμ, Καρότσα (ή ο Καρότσας), Κράτα καλο λογαριασμό, Φιλεντέμ και άλλα. Δείγματα στίχων : Στις μέρες μας όμως ξεχνιούνται σιγά σιγά οι παλιοί σκοποί και χοροί και επικράτησε να παίζονται οι μουσικοί ρυθμοί και μελωδίες που συνοδεύουν τους χορούς: Συρτό (Χανιώτικο, Ρεθεμνιώτικο), Πεντοζάλη (Σιγανό - οι κοντυλιές  και Γρήγορο), Μαλεβιζιώτη ή Καστρινό, Σούστα και τοπικά σε μερικές επαρχίες της Κρήτης τους χορούς Ανωγειανό Πηδηκτό - Όρτσες,  Στειακό Πηδηκτό, Ξενομπασάρη, Μικρό Μικράκι, Αγκαλιαστό, Κατσαμπαδιανό, Ρουμαθιανή σούστα, Λαζώτικο, Πρινιώτη και πολλούς άλλους που η σύγχρονη μαζοποίηση τους έχει οδηγήσει στο περιθώριο.
Ο αρχαίος πανελλήνιος χορός όρμος, χορεύεται σε όλη την Κρήτη με συνοδεία μουσικών μελωδιών. Είναι ο γνωστός καλαματιανός και ονομάζεται έτσι όχι γιατί προέρχεται από την Καλαμάτα αλλά από τους στίχους "μαντήλι Καλαματιανό" που διαδόθηκαν παντού.
Η σούστα είναι ο χορός της αγάπης όπου οι χορευτές σχηματίζουν ζευγάρια και χορεύουν αντικρυστά με πολλές φιγούρες. Οι μουσικές μελωδίες που συνοδεύουν τη σούστα διατηρούν τον πυρρίχιο ζωηρό χαρακτήρα αλλά έχουν εξελιχθεί σε πιο ευαίσθητα μουσικά ξόμπλια (στολίσματα) και συνοδεύονται από τις αντίστοιχες μαντινάδες:
Ο Σιγανός Πεντοζάλης και ο Συρτός είναι πιο ήρεμοι χοροί, λεβέντικοι και μερακλίδικοι που η μελωδία τους ανυψώνει το νου των ακροατών - χορευτών και οι μαντινάδες που λέγονται σ' αυτούς είναι δημιουργήματα υψηλού επιπέδου ποίησης.
Στο σιγανό  ή χυματικό κατά τους ντόπιους, οι μελωδίες που παίζουν οι λυράρηδες λέγονται και κοντυλιές (από τον κόντυλο του καλαμιού με το οποίο ήταν κατασκευασμένη η μαντούρα του βοσκού, είδος αυλού με γλωσσίδι). Οι μαντινάδες μπορούν να διαρκέσουν πολλή ώρα και να είναι και αντικρυστές δηλ. να απαντάει ο ένας στον άλλο ή νόθες ρίμες δηλ. σειρά μαντινάδων του ίδιου θέματος. Στις μελωδίες του σιγανού λέγονται επίσης οι περιπαικτικές και εύθυμες μαντινάδες, μοναδικές στην Κρήτη:
Στα άκρα της Κρήτης, Νομούς Χανίων και Λασιθίου, το βιολί επικρατεί σαν παραδοσιακό μουσικό όργανο.
Ξακουστά είναι τα Κισσαμίτικα συρτά και τα Χανιώτικα παντοζάλια που αποδίδονται με βιολί και οι Στειακές και Γεραπετρίτικες κοντυλιές και οι Στειακοί πηδηκτοί που αποδίδονται επίσης με βιολί.
Πρωτομάστορες της Χανιώτικης μουσικής παράδοσης θεωρούνται οι βιολάτορες Χάρχαλης, Μαύρος, Κωστής Παπαδάκης ή Ναύτης, η Ασπασία Παπαδάκη, ο Φώτης Κατράκης, ο Μιχάλης Κουνέλης κ.ά. ενώ επάξια συνεχίζουν ο Μανόλης Φαντάκης, ο Μιχάλης Λουφαρδάκης, ο Ηλίας Χορευτάκης, ο Αντώνης Μαρτσάκης κ.ά. Οι σκοποί Πρώτος και Δεύτερος Χανιώτικος Συρτός διαιωνίζουν τα πανάρχαια κρητικά υπορχήματα και οι μελωδίες τους μεταλαμπαδεύτηκαν κατά τις παραδόσεις από το Βυζάντιο. Με βάση τους ρυθμούς αυτούς συνεχίζεται η σύνθεση νέων συρτών σε όλη την Κρήτη.
Όπως ήδη αναφέρθηκε, εκτός από την καθαρά παραδοσιακή Κρητική μουσική, που καλλιεργείται πλέον μόνο από  τους παραδοσιακούς γνώστες των ορεινών επαρχιών της Κρήτης και τους μυημένους μη εμπορικούς ερασιτέχνες και επαγγελματίες Κρήτες μουσικούς, υπάρχει και η πιο "σύγχρονη" εμπορική εκδοχή της, που συμβαδίζει με την κάθε εποχή και συντελεί στο να έρθουν και οι μη μυημένοι ακροατές σε  επαφή με την πανάρχαια μουσική παράδοση μέσω των πιο εύπεπτων σύγχρονων ακουσμάτων. Η εκδοχή αυτη ίσως όμως επιτρέψει να σβήσουν σταδιακά οι παλιοί παραδομένοι τρόποι, δεδομένης της πρεμούρας της εποχής μας να φανεί ώς η πιο "έξυπνη" και εξελιγμένη, που τελικά μάλλον ληγμένη είναι... Ισως κάποιοι ελάχιστοι από αυτούς, οι πιο άξιοι, επιδιώξουν να εντρυφήσουν στα αρχέγονα νάματα  της ελληνικής μουσικής κλίμακας. Μεγάλη προσφορά στο ζήτημα αυτό αποτελεί η έκδοση σε CD αρχειακών μουσικών καταγραφών από δίσκους γραμμοφώνου 78 στροφών του 1920 και εξής όπου ο νέος ακροατής ή μουσικός μπορεί να ακούσει και να μελετήσει τον αυθεντικό τρόπο παιξίματος λύρας, βιολιού, λαούτου, μπουλγαρί, μαντολίνου, ασκομαντούρας, μαντούρας, τις γνήσιες μελωδίες - σκοπούς καθώς και τον παραδοσιακό τρόπο με τον οποίο τραγουδιούνται οι μαντινάδες και τα τραγούδια, ριζίτικα,  'μανέδες, ταμπαχανιώτικα, του γάμου  και άλλα. Με βάση την παράδοση λοιπόν, καθένας μπορεί και επιβάλλεται να αξιολογήσει το κάθε παρακλάδι της σύγχρονης εξέλιξης της Κρητικής μουσικής. Διότι αρκετά από τα σύγχρονα κρητικά γλέντια έχουν σαν σκοπό αποκλειστικά τους πυροβολισμούς και τη ξεφάντωση και πλέον δεν είναι ο σκοπός το παίξιμο ποιοτικής μελωδικής παραδοσιακής Κρητικής μουσικής αλλά η με τη βοήθεια ηλεκτρονικών οργάνων (πλήκτρα-αρμόνιο-κρουστά)δημιουργία ρυθμού. Πάντα όμως ξεχωρίζουν οι ρέκτες, οι παραδοσιακοί βιολάτορες, λυράρηδες και λαγουτιέρηδες, ιδίως ερασιτέχνες, που θα υπάρχουν σε πείσμα των καιρών.
Η Κρητική μουσική είναι μονοφωνική, όπως η Δημοτική μουσική της υπόλοιπης Ελλάδας (πλην ορισμένων πολυφωνικών τραγουδιών της Ηπείρου και Επτανήσου). Μορφολογικά προσομοιάζει με κάποιες μουσικές των νησιών, κυκλάδων και δωδεκανήσων, όπως και στο χορό. Οι διαφοροποιήσεις από νομό σε νομό και από τις πεδινές στις ορεινές περιοχές, δίνουν ένα ιδιαίτερο και μοναδικό χρώμα. Επιρροές μπορεί να υπήρξαν από τα 400 περίπου χρόνια της Ενετοκρατίας και εντοπίζονται στις δυτικότροπες λασηθιώτικες μελωδίες, που στην πορεία όμως υιοθετήθηκαν από τους κάτοικους του Ψηλορείτη και μετετράπησαν σε καθαρό κρητικό ιδίωμα, τις χυ(ει)ματικές κοντυλιές που έως τότε πιθανολογούμε ότι τραγουδιώταν σε άλλους σκοπούς ή ήταν μόνο απαγγελία. Για τις ρίμες, οι παλιοί όπως ο δάσκαλος Γιάννης Κουτουλάκης, υποστηρίζουν ότι τραγουδιώταν σε δύο σκοπούς. Ρίμες βγάζανε σε όλη την Κρήτη, για γεγονότα, ιστορίκα, ηρωικά ή της καθημερινότητας, μία συνήθεια πανάρχαιη. Κάποιες 90χρονες γιαγιάδες σήμερα ισχυρίζονται ότι ανα πάσα στιγμή μπορούνε να βγάλουνε τραγούδι !!
Το δημοτικό τραγούδι και η βυζαντινή μουσική, που διαιωνίζουν την αρχαιοελληνική μουσική κληρονομιά όπως διαδόθηκε από τον Μ.Αλέξανδρο στους λαούς της ανατολής μέχρι Ινδία, Πέρσία, Αραβία, είναι  μουσική της εγρήγορσης του νου. Ο παραδοσιακός Έλληνας ακροατής και χορευτής, και βέβαια ο Κρητικός, συμμετέχει και στο παραμικρό μουσικό παιχνίδισμα του οργανοπαίκτη, τη μελωδική δημιουργία του οποίου παρακολουθεί άμεσα, χορεύοντας ή ακούγοντας ή και τραγουδώντας μαζί του αλλά και ο μουσικός συμμετέχει αυτοσχεδιάζοντας σε κάθε τσαλίμι του χορευτή.
Μια άλλη βασική διαφορά της ευρωπαϊκής μουσικής με την Ελληνική παραδοσιακή μουσική και συνεπώς τη Κρητική, είναι ότι οι κρητική μουσική (όπως και η βυζαντινή και η δημοτική Ελληνική μουσική) είναι τροπική, ακολουθεί δηλ. τους λεγόμενους δρόμους (αρχαίους τρόπους, τους ήχους της βυζαντινής μουσικής, τα μακάμια των λαών της ανατολικής Μεσογείου) ξεκινώντας από τη βασική νότα που επιλέγει ο μουσικός ενώ η δυτική μουσική με τη συγκερασμένη μουσική κλίμακα καταγράφει επακριβώς συγκεκριμένες νότες.
Η αγάπη των Κρητικών για την παράδοσή τους, η επιθυμία πολλών νέων να μάθουν την παραδοσιακή μουσική του τόπου τους, καθώς και οι προσπάθειες έντεχνων δημιουργών να ενσωματώσουν στοιχεία από την κρητική μουσική στη δημιουργία τους, από τον Γιάννη Μαρκόπουλο παλιότερα, ο οποίος, αξιοποιώντας και την καταλυτική προσωπικότητα του Νίκου Ξυλούρη, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διάδοση της κρητικής μουσικής εκτός Κρήτης, τον Ψαραντώνη και το συγκρότημα Χαΐνηδες, τον Λουδοβίκο των Ανωγείων έως τον Ιρλανδοκρητικό Ρος Ντέιλι στις μέρες μας, επιτρέπουν στην κρητική μουσική παράδοση να παραμένει σήμερα περισσότερο ζωντανή παρά ποτέ.
Μουσικά όργανα
Τα αρχέγονα όργανα της Κρήτης είναι τα πνευστά: το απλό ποιμενικό θιαμπόλι, είδος φλογέρας, η μαντούρα, είδος κλαρινέτου, και η ασκομαντούρα ή ασκομπαντούρα, κρητική παραλλαγή του άσκαυλου. Στην ανατολική Κρήτη και σε άλλα μέρη της Κρήτης, μέχρι και το 1960 μαζί με το νταουλάκι ή τουμπάκι που τώρα έχει σχεδόν εκλείψει, συνηπήρχαν η ασκομαντούρα, η μαντούρα,  το θιαμπόλι, ή φιαμπόλι ή χιαμπόλι, όργανα που αναβιώνουν σε όλη την Κρήτη από μερακλήδες μουσικούς. Από τα έγχορδα στις μέρες μας κυριαρχούν η λύρα, το βιολί και το λαγούτο, και λιγότερο το μαντολίνο ή το μπουλγαρί. Η λύρα με τη μορφή του λυρακιού, παρόμοια με την Πολίτικη λύρα, υποστηρίζεται ότι ήρθε στην Κρήτη από τη Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη, αφού επικρατούσε επί αιώνες εκεί, όπου άλλωστε κυριαρχούσε ο Ελληνισμός. Σε όλη την ανατολή είχε διαδοθεί η αρχαιοελληνική μουσική και οργανολογική παράδοση με την πολιτιστική επιρροή των αποικιών και της απελευθερωτικής εκστρατείας του Μ. Αλεξάνδρου. Ονομασίες μακαμιών και δρόμων έχουν αρχαιοελληνικές επιρροές και αντιστρόφως αφού σε όλη την ανατολική και δυτική Μεσόγειο η επικοινωνία των λαών ήταν αδιάλειπτη. Η θεωρητική τεκμηρίωση της μουσικής είχε ήδη συμβεί και μάλιστα είχαν αρχίσει και οι διαφοροποιήσεις - διαμάχες των μουσικών θεωριών από τον Πυθαγόρα και από τον Αριστόξενο στην αρχαία Ελλάδα. Σε μεσαιωνικό χειρόγραφο, και σε απεικονίσεις, αναφέρεται η ύπαρξη της λύρας στο Βυζάντιο. Σε σύγχρονες μουσικολογικές ιστορικές εργασίες υποστηρίζεται ότι η λύρα (που παίζεται στο γόνατο), είναι εξέλιξη του αράβικου ρεμπέκ. Άλλοι προσδιορίζουν την Ινδία σαν χώρα που υπήρχαν όργανα παρόμοια με τη λύρα! Δεν είναι οπωσδήποτε εύκολος ο προσδιορισμός της καταγωγής των οργάνων, αρχαίων και σύγχρονων!. Ήταν τόσο απλό, μια αρχαία λύρα, με χορδές πάνω στο καύκαλο της χελώνας ή στο ξύλινο αντηχείο, να μετατραπεί σε όργανο με τόξο - τοξάρι - δοξάρι, από έναν στρατιώτη ή κυνηγό που ακουμπούσε στις χορδές τη χορδή του τόξου του!
Οι πιο πολλοί μουσικοί μετα το 1700 φαίνεται να ξεκινούν με λύρα - συνήθως αυτοσχέδιας ιδιοκατασκευής - τις πιο πολλές φορές από το φυτό αθάνατο ή ξύλινη, από μουριά, καρυδιά, ασφένταμο κ.λπ. και στην πορεία μάθαιναν βιολί που ήταν ακριβό στην αγορά μουσικό όργανο, πιο δύσκολο στην κατασκευή και στο παίξιμο. Ακόμα και ο θρηλικός βιολάτορας Χάρχαλης ξεκίνησε με λύρα ! Βέβαια οι σκοποί που έπαιχαν οι μουσικοί στη λύρα -και στο βιολί- τότε ήταν λιγοστοί, ήταν οι τοπικοί σκοποί και μελωδίες της κάθε επαρχίας, αφου δεν υπήρχαν τα μαζικά μέσα επικοινωνίας και καταγραφής(γραμμόφωνα, ραδιόφωνα, μαγνητόφωνα, πικ άπ, κ.λπ.) με τα οποία αργότερα καταγράφονταν και διαδίδονταν μαζικά οι μελωδίες από τόπο σε τόπο! Στα Σφακιά ακούγονταν τα ριζίτικα, στη Σητεία οι Στειακές κοντυλιές, στην Κίσσαμο οι Κισσαμίτικοι συρτοί, στο Σέλινο ο Σελινιώτικος, στο Μαλεβίζι ο Μαλεβιζιώτης, στη Σητεία ο Στειακός πηδηχτός και στα Ρούματα η Ρουματιανή σούστα! Με τις τοπικές παραλλαγές. Το βιολί στο Ν. Λασιθίου είχε μερικές φορές σαν μουσικό συνοδό την κιθάρα ή και το νταουλάκι. Οι παλιοί λυράρηδες συνόδευαν τη μελωδία της λύρας με τον ρυθμικό ήχο των γερακοκούδουνων, μικρών σφαιρικών κουδουνιών που τα στερέωναν κατά μήκος του δοξαριού της λύρας. Η ονομασία γερακοκούδουνα προέρχεται από τα βυζαντινά χρόνια. Είναι τα κουδούνια που κρεμούσαν οι κυνηγοί στο λαιμό των εξημερωμένων γερακιών που χρησιμοποιούνταν σαν κυνηγετικά πουλιά, όπως τώρα χρησιμοποιούνται οι κυνηγετικοί σκύλοι. Το μαντολίνο είναι ένα σχετικό καινούριο όργανο. Από τα τέλη τους 19ου αιώνα έως και τη γερμανική κατοχή υπήρξε πολύ διαδεδομένο σε ολόκληρη την Κρήτη. Παίζανε μάλιστα και πολλές κοπελλιές στα σπίτια, στις παρέες και σε μικρά γλέντια. Σήμερα παραμένει διαδεδομένο σε πολλές περιοχές του Ν. Ρεθύμνου μελωδικό μουσικό όργανο με τις μορφές μάλιστα Κρητικό -πλακέ- μαντολίνο και μαντόλα.
Υπάρχουν 4 είδη λύρας: το λυράκι, η λύρα, η βροντόλυρα, η βιολόλυρα. Όπως τα καλύτερα, αξεπέραστα βιολιά θεωρούνται τα "Στραντιβάριους", καλύτερες λύρες θεωρούνται οι λύρες κατασκευής του αείμνηστου Μανόλη Σταγάκη που πήρε την λύρα όπως κατασκευαζόταν από τους ίδιους τους λυράρηδες με παραδοσιακούς ποικίλους τρόπους, σε ποικίλα σχήματα, μεγέθη και υλικά και την τυποποίησε δημιουργώντας τη σύγχρονη Κρητική λύρα: Ο Μανόλης Σταγάκης, στο οργανοποιείο του στο Ρέθυμνο, λυράρης αρχικά και ο ίδιος, έδωσε στην Κρητική λύρα τον σημερινό χαρακτηριστικό αναντικατάστατο ήχο της, ο οποίος οφείλεται στο καπάκι της από κατράνι δηλαδή από παλιό -300,400 ετών- στεγνό ξύλο κέδρου Λιβάνου από μεσοδόκια παλιών σπιτιών. Το σκάφος της σύγχρονης Κρητικής λύρας είναι σκαφτό και μονοκόμματο, από στεγνό ξύλο μουρνιάς, καρυδιάς, ασφένταμου. Μια άλλη ιδιαιτερότητα, όπως έλεγε ο αείμνηστος οργανοποιός Μανόλης Σταγάκης, ήταν το βερνίκωμα της λύρας: Επέτρεπε στο άψυχο ξύλο να αποδώσει τον σωστό ήχο, βερνικώνοντας τις λύρες κατασκευής "Σταγάκη" με βερνίκι που η σύνθεσή του αποτελεί μυστικό. Η προ Σταγάκη λύρα είχε ξύλινα "στριφτάλια", όπως του βιολιού, και των λυρών της υπόλοιπης Ελλάδας, αλλά ο Σταγάκης κατασκεύαζε τις λύρες του με κλειδιά μεταλλικά και τρεις  μεταλλικές χορδές ειδικές για λύρα Κρήτης (lira di Creta) που κατασκευάζονται ειδικά για λύρα στη Βενετία και αλλού. Επίσης ο Μανόλης Σταγάκης προσέθεσε και τη "γρεβάντα", όπως την έλεγε, δηλ. την προέκταση της "ταστιέρας" στον αέρα πάνω από το καπάκι της λύρας, για να παίζουν οι λυράρηδες εύκολα τις υψηλές πρίμες νότες. Πρόσθεσε τον χορδοδέτη. Ο κάτω καβαλλάρης στις λύρες Σταγάκη, όπως και η ψύχα ή ψυχή ή γάϊδαρος ήταν συνήθως από καρυδιά. Η σκυτάλη της τέχνης της κατασκευής λύρας, έχει περάσει στον εγγονό του, επίσης Μανόλη Σταγάκη που έχει οργανοποιείο στο Ρέθυμνο. Αρκετοί οργανοποιοί της Κρήτης, ακολουθούν στην δημιουργία των λυρών που κατασκευάζουν, τις διαστάσεις και αρκετοί τα υλικά της λύρας "Σταγάκη", ορισμένοι με καλά αποτελέσματα. Κάποιοι σε ορισμένες λύρες τους, έχουν καταργήσει το υλικό που παρεμβάλλεται μεταξύ σκάφους και καπακιού, και που χρησιμοποιούσε ο Σταγάκης, άλλοι κατασκευάζουν σκάφος και από άλλα ξύλα π.χ. παντούκ, άλλοι από καπάκι κέδρου αλλά νεότερης κοπής και άλλης προέλευσης, άλλοι βερνικώνουν τις λύρες με ακρυλικά βερνίκια, αλλά όλοι σχεδόν ακολουθούν την βασική δομή λυρών "Σταγάκη" με τα μεταλλικά κλειδιά.
Η βιολόλυρα, έχει σχήμα σκάφους συνήθως παρόμοιο με του βιολιού, κάποτε της λύρας οπότε είναι τετράχορδη λύρα και όχι βιολόλυρα, αλλά η ουσία είναι ότι έχει 4 χορδές, στην εποχή μας μια πιο "ψιλή" από τις λύρες, την mi.
Το κούρντισμα της κρητικής λύρας είναι κατά πέμπτες καθαρές και οι χορδές κουρδίζονται περίπου στις Νότες LA (η ψιλή ή καντίνι), RE η μεσαία και SOL η μπάσα, αλλά βέβαια το μουσικό αυτί των λυράρηδων και λαουτιέρηδων δεν κουρδίζει απόλυτα στα Hz του διαπασών αλλά συγχρονίζεται με την κρητική μουσική κλίμακα, η οποία, όπως και η βυζαντινή, βασίζεται στους "μουσικούς δρόμους" (ήχους). Η λύρα στη σύχρονη κρητική ορχήστρα συνοδεύεται από το λαούτο και τελευταία, από δυό λαούτα εκ των οποίων συνήθως το ένα παίζει πρίμα τη μουσική και το άλλο παίζει "πάσο" δηλ. ακομπανιάρει σε συγχορδίες (μινόρε - μαντζόρε ή απλές) παίζοντας και το ρόλο του κρουστού οργάνου. Οι παλιότεροι μουσικοί, κούρδιζαν σε άλλες νότες, ο καθένας ανάλογα με τη φωνή του. π.χ. ο Δερμιτζογιάννης από τη Σητεία είχε κουρδισμένη τη λύρα του, έτσι, ώστε έπαιζε στη μεσαία χορδή ό,τι παίζουν οι άλλοι λυράρηδες στην "ψιλή", ώστε να έχει και την επόμενη ψιλή, όπως στο βιολί, για να ελίσσεται αυτοσχεδιαστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κρήτης Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα Κατηγορία:Δημοτική μουσική
Κυμοπόλεια
Στην ελληνική μυθολογία η Κυμοπόλεια ήταν μία Νύμφη, και πιο συγκεκριμένα μία αλιάς (Νύμφη της θάλασσας). Η Κυμοπόλεια ήταν θυγατέρα της Αμφιτρίτης και του θεού της θάλασσας, του Ποσειδώνα, και παντρεύτηκε τον Βριάρεω, έναν από τους Εκατόγχειρες. Πιθανότατα η Κυμοπόλεια και ο Βριάρεως απέκτησαν και μία κόρη, την Οιολύκα.
Η Κυμοπόλεια είναι πιθανώς μία προσωποποίηση των βίαιων κυμάτων της θάλασσας, το όνομά της εξάλλου σημαίνει «αυτή που καβαλάει τα κύματα». Φαίνεται ότι, όπως και ο σύζυγός της, είχε τεράστιες διαστάσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Κηλαστρώδη
Τα Κηλαστρώδη (λατ. Celastrales) είνια τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο (μονοφυλετική ομάδα) των κυαμιδών (fabids) του κλάδου των ροδιδών (rosids).
Σύστημα APG IV
Στο σύστημα APG III στην τάξη αυτήν εντάχτηκαν μόνο δυο οικογένειες. Η ίδια ταξινόμηση διατηρήθηκε και στο σύστημα APG IV:
Σύστημα APG II
Σύμφωνα με το σύστημα APG II η τάξη των Κηλαστρωδών περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες:
Πιο παλιά συστήματα
Στο σύστημα του Κρόνκουιστ η τάξη είχε πολύ πιο μεγάλο μέγεθος:
Κλαδόγραμμα
Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των ροδιδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Κηλαστρωδών σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016)
Σπιρού και Φαντάζιο
μικρογραφία|313x313εσ|Τοιχογραφία με διάφορους χαρακτήρες της σειράς από τη [[Διαδρομή των κόμικς στις Βρυξέλλες]]Το Σπιρού και Φαντάζιο (γαλλικά: Spirou et Fantasio) είναι σειρά κόμικς της Dupuis, που αναμειγνύει το χιούμορ με την περιπέτεια και την επιστημονική φαντασία. Βασικοί χαρακτήρες είναι οι ρεπόρτερ Σπιρού και Φαντάζιο, που συνοδεύονται από το σκιουράκι Σπιπ. Πρόκειται για μία από τις δημοφιλέστερες σειρές των γαλλοβελγικών κόμικς, με εκατομμύρια πωλήσεις και μεταφράσεις σε πολλές γλώσσες. Ο Rob-Vel δημιούργησε τον χαρακτήρα του Σπιρού το 1938 για το περιοδικό Spirou και αργότερα ο Ζιζέ πρόσθεσε τον Φαντάζιο. Ο σπουδαιότερος δημιουργός που ασχολήθηκε με τη σειρά θεωρείται ο Αντρέ Φρανκέν, διάδοχος του Ζιζέ, ενώ μετά από αυτόν πολλοί άλλοι καλλιτέχνες έκαναν το πέρασμά τους.
Δημιουργία και πρώτα χρόνια
Ο Σπιρού, το όνομα του οποίου σημαίνει στα βαλλωνικά «σκίουρος» και, μεταφορικά, «ζωηρό αγόρι», έκανε την εμφάνισή του στο πρώτο τεύχος του Le Journal de Spirou, στις 21 Απριλίου 1938. Επρόκειτο για έναν γκρουμ στο Moustic Hotel (αναφορά στο περιοδικό Moustique που εξέδιδε η Dupuis) και ξεκίνησε ως μία ηρωική φιγούρα, στα πρότυπα διαφόρων άλλων ηρώων, όπως ο Τεντέν, ο Σούπερμαν και ο Μίκυ Μάους. Οι πρώτες ιστορίες του χαρακτήρα ήταν στριπ της μίας σελίδας, αλλά με τον καιρό, ο Rob-Vel εισάγει μεγαλύτερες ιστορίες, με ταξίδια σε όλο τον κόσμο, που συχνά αγγίζουν το σουρεαλιστικό και το φανταστικό. Στην ιστορία L'Héritage de Bill Money, όπου ο Σπιρού γνωρίζει τον πλούσιο Αμερικανό κληρονόμο Μπιλ Μάνεϊ, εμφανίζεται για πρώτη φορά το σκιουράκι Σπιπ, το οποίο έκτοτε εμφανίζεται σε κάθε άλμπουμ της σειράς.
Η εισβολή των ναζιστικών στρατευμάτων τον Μάιο του 1940 στο Βέλγιο διέκοψε την κυκλοφορία του Le Journal de Spirou, αλλά τον Αύγουστο του ίδιου έτους το περιοδικό επανήλθε. Λίγο αργότερα, τον Οκτώβριο, τον τίτλο ανέλαβε ο Ζοζέφ Ζιλάν, γνωστός ως Ζιζέ. Το 1943 οι Rob-Vel και Ντιμουλέν, που συνεισέφεραν σποραδικά στη σειρά, πούλησαν τα δικαιώματα στην Dupuis, φαινόμενο σπάνιο για τα δεδομένα των γαλλοβελγικών κόμικς. Το ίδιο έτος, το περιοδικό απαγορεύτηκε μετά την άρνηση της εκδοτικής να δεχθεί Γερμανό διαχειριστή.
Η εποχή του Φρανκέν
Η πρώτη ολοκληρωμένη ιστορία του νέου κομίστα πάνω στον τίτλο είναι το Fantasio et son tank (1946). Ο Φρανκέν, συχνά συνεργαζόμενος με διάφορους σεναριογράφους και σχεδιαστές (Υβάν Ντελπόρτ, Greg, Roba κ.ά.), δημιούργησε μεγαλύτερες και πιο περίτεχνες ιστορίες. Παράλληλα, πρόσθεσε πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες. Μερικοί από τους σημαντικότερους είναι ευφυής επιστήμονας Κόμης ντε Μανιταριάκ (Comte de Champinac), ο μεγαλομανής κακός Ζοργκλούμπ (Zorglub) και ο Ζαντάφιο (Zantafio), ο εγκληματίας ξάδελφος του Φαντάζιο. μικρογραφία|270x270εσ|Τοιχογραφία των Μαρσουπιλαμί Μία από τις πιο διάσημες φιγούρες είναι το Μαρσουπιλαμί, που έκανε την εμφάνισή του το 1952 στην ιστορία Spirou et les héritiers (Ο Σπιρού και οι κληρονόμοι). Πρόκειται για ένα θηλαστικό της τάξης των μονοτρημάτων με χαρακτηριστική ουρά πολλών μέτρων, το οποίο ζει στην Παλομπία, μια φανταστική χώρα της Νοτίου Αμερικής. Το Μαρσουπιλαμί γνώρισε τεράστια αποδοχή από το κοινό και συνόδεψε το δίδυμο σε πολλές περιπέτειες. Τον Φεβρουάριο του 1957, εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο Γκαστόν (Gaston Lagaffe). Αρχικά δεν ανήκε στους χαρακτήρες της σειράς, αλλά εμφανιζόταν στο περιθώριο της ύλης περιοδικού. Σύντομα, ο ονειροπόλος και γκαφατζής αυτός ήρωας, εντάχθηκε στον τίτλο, είτε με cameo εμφανίσεις, είτε με μεγαλύτερη συμμετοχή, όπως στο La Foire aux gangsters (1958).
Η περίοδος του Φρανκέν αναφέρεται ευρέως ως η καλύτερη και πιο επιτυχημένη περίοδος του Σπιρού και Φαντάζιο, που μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950 είχε αναδειχθεί σε μια από τις πιο ευπώλητες σειρές της Ευρώπης. Ο Φρανκέν μετέτρεψε τους χαρακτήρες σε πολυταξιδεμένους ρεπόρτερ, και αμφισβήτησε, ιδιαίτερα με την προσθήκη του Γκαστόν, τους στερεοτυπικούς καλούς ήρωες. Επιπροσθέτως, χωρίς να απεμπολήσει τη διάχυτη αισιοδοξία της δεκαετίας του 1950, σε ορισμένες περιπέτειες (π.χ. Le dictateur et le champignon (Ο Δικτάτορας και το Μανιτάρι) – 1953-1954, QRN sur Bretzelburg – 1961-1963) έθιξε θέματα όπως οι δικτατορίες και ο Ψυχρός Πόλεμος.
Από τον Φουρνιέ στους Tome και Janry
Έχοντας αφοσιωθεί στον χαρακτήρα του Γκαστόν, που εν τω μεταξύ είχε αποκτήσει τον δικό του τίτλο, ο Φρανκέν αποφάσισε να παραδώσει το Σπιρού και Φαντάζιο σε κάποιον άλλο καλλιτέχνη. Έγιναν συζητήσεις με διάφορους δημιουργούς, όπως ο Ντανιέλ Γκουσένς και ο Πιέρ Σερόν, αλλά ο ίδιος ο Φρανκέν επέλεξε τον Ζαν-Κλωντ Φουρνιέ. Αρχής γενομένης το 1969 με το Le Faiseur d'or, ο Φουρνιέ εκσυγχρόνισε την εμφάνιση των ηρώων (ακολουθώντας την τότε μόδα των μακριών μαλλιών ) και εισήγαγε πολλούς νέους χαρακτήρες, μεταξύ των οποίων ο Ιάπωνας μάγος Itoh Kata και η ρεπόρτερ Ororéa. Ακολουθώντας την τάση του Φρανκέν για κοινωνικό σχολιασμό, έθιξε ζητήματα της εποχής, όπως αυτό της πυρηνικής ενέργειας στην ιστορία L'Ankou (1976). Ωστόσο, δεν αντέγραψε το σχεδιαστικό στυλ του προκατόχου του, υιοθετώντας μια γραφιστική με περισσότερες καμπύλες. Η δουλειά του Φουρνιέ θεωρείται αξιόλογη, μολονότι βρίσκεται στη σκιά των ιστοριών του Φρανκέν. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Dupuis αναζητούσε καινούργιους δημιουργούς για να αντικαταστήσουν τον Φουρνιέ. Κατέληξε στους Ραούλ Κωβέν και Νικ Μπροκά, οι οποίοι δημιούργησαν τις ιστορίες La Ceinture du grand froid (Η ζώνη του μεγάλου ψύχους) (1981), La Boîte noire (Το μαύρο κουτί) (1982) και Les Faiseurs de silence (1982), αλλά δεν είχαν ιδιαίτερη ανταπόκριση. Παράλληλα, ωστόσο, πάνω στους χαρακτήρες εργάζονταν από τη μία ο Υβ Σαλάν και από την άλλη το δίδυμο Tome και Janry. Η ιστορία του Σαλάν, Cœurs d'acier (1982), έμεινε ημιτελής στο περιοδικό και κυκλοφόρησε το 1990 ως ανεξάρτητο έργο, από την εκδοτική Champaka.
Όταν οι Tome και Janry ανέλαβαν και επισήμως τη σειρά, οι ιστορίες έγιναν ιδιαίτερα αυτοαναφορικές. Εμπνευσμένοι από τη δουλειά του Φρανκέν, έφεραν ένα νέο αέρα στη σειρά, χρησιμοποιώντας παλιούς χαρακτήρες που είχαν παροπλιστεί από τους προηγούμενους δημιουργούς και αγγίζοντας θέματα όπως η βιοτεχνολογία και η ρομποτική. Ταυτόχρονα, δημιούργησαν τη σειρά Le Petit Spirou (1987), η οποία αφηγείται τις περιπέτειες του Σπιρού στην παιδική ηλικία και σταδιακά απέκτησε μεγάλο αναγνωστικό κοινό. Το δίδυμο παρέμεινε στον κεντρικό τίτλο για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια και η επιτυχία τους έχει συγκριθεί με αυτή της περιόδου του Φρανκέν, καθώς προσέλκυσαν πολλούς νέους αναγνώστες. Ωστόσο, η τελευταία τους ιστορία, Machine qui rêve (1998) διέφερε ριζικά, με πλοκή πιο σκοτεινή και σχέδιο πιο ρεαλιστικό. Επήλθαν πολλές αντιδράσεις και οι πωλήσεις μειώθηκαν σε σημαντικό ποσοστό, με αποτέλεσμα οι δημιουργοί να επικεντρωθούν στο Le Petit Spirou.
21ος αιώνας
μικρογραφία|260x260px|Ο Σπιρού όπως τον σχεδιάζει ο YoannΑπό το 2004 έως το 2007, τη σειρά ανέλαβαν οι Ζαν-Νταβίντ Μορβάν και Χοσέ Λουίς Μουνουέρα. Τα άλμπουμ, επηρεασμένα από την αισθητική των μάνγκα, δεν έλαβαν καλές κριτικές και οι χαμηλές πωλήσεις οδήγησαν την Dupuis σε λήξη της συνεργασίας με τους δύο δημιουργούς, τον Ιανουάριο του 2007. Ωστόσο, τους δόθηκε η δυνατότητα να ολοκληρώσουν την ιστορία Aux sources du Z, που κυκλοφόρησε το 2008, με τη συμβολή του σεναριογράφου Yann.
Τον Ιανουάριο του 2009, η Dupuis ανακοίνωσε ότι ανέθεσε τα δημιουργία νέων άλμπουμ στον σεναριογράφο Φαμπιάν Βελμάν και τον σχεδιαστή Yoann. Οι ιστορίες τους έχουν λάβει αρκετά καλές κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βελγικά κόμικς
Ας Σουγουαΐντα
Η Ας Σουγουαΐντα (αραβικά: السويداء) είναι η δωδέκατη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας. Ανήκει στο Κυβερνείο Ας Σουγουαΐντα. Έχει πληθυσμό 73.461 κατοίκων (2004).
Γεωγραφία
Η Ας Σουγουαΐντα βρίσκεται νοτιοδυτικά της Συρίας, κεντρικά του κυβερνείου και κεντρο-δυτικά της επαρχίας. Βρίσκεται βόρεια της Αλ Μασλάχ, δυτικά της Αλ Μακουάς, βορειοδυτικά της Μσαντ, νοτιοδυτικά της Ουάλγκα και ανατολικά της Ατ Τα'άλι.
Δημογραφία
Η Ας Σουγουαΐντα έχει, σύμφωνα με την απογραφή του 2004, 73.641 κατοίκους. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της πόλης είναι Δρούζοι, με μια εξέχουσα ελληνορθόδοξη χριστιανική μειονότητα.
Ιστορία
Η πόλη της Ας Σουγουαΐντα βρέθηκε από τους Ναβαταίους με το όνομα Σουάδα. Κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο ήταν γνωστή ως Διονυσιάς από τον Διόνυσο, τον θεό του κρασιού. Το όνομα Διονύσιας αντικατέστησε το Σουάδα το 14 μ.Χ. Η Διονυσιάς ήταν μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Πετραίας Αραβίας (Arabia Petraea). Το όνομα Διονυσιάς χρησιμοποιείτο και κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Αργότερα, ονομάστηκε Σουέιδα από τον Γουίλλιαμ Χένρυ Γουόντιγκτον (William Henry Waddington).
Λιβυκές εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης 2014
Οι εκλογές για Συντακτική Συνέλευση έγιναν στη Λιβύη στις 20 Φεβρουαρίου 2014. Οι υποψηφιότητες άρχισαν να υποβάλλονται στις 6 Οκτωβρίου 2013. Η συνέλευση θα αποτελείται από 20 μέλη από όλες τις 3 περιφέρειες της Λιβύης: Τριπολίτιδα, Κυρηναϊκή και Φεζάν. Οι εργασίες της επιτροπής ορίστηκαν να έχουν διάρκεια από το Μάρτιο του 2014 ως τον Ιούλιο του 2014. Η συνταγματική διακήρυξη υποβλήθηκε από το πρώην κυβερνών Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο τον Αύγουστο του 2011 αποτελούσε την ένδειξη ότι το ίδιο το Κογκρέσο θα διόριζε την επιτροπή. Ωστόσο το Γενικό Εθνικό Κογκρέσο ψήφισε να διεξαχθούν εκλογές για την επιλογή των ατόμων για την συντακτική επιτροπή. Η συντακτική επιτροπή θα σχεδιάσει το σύνταγμα, το οποίο εν συνεχεία θα τεθεί σε δημοψήφισμα. Ως τις αρχές Ιανουαρίου 2014, 1.001.910 ψηφοφόροι είχαν υποβάλει αίτηση για τις εκλογές μέσω SMS.
Εκλογικός νόμος
Το Κογκρέσο διόρισε μια τριμελή επιτροπή στις 13 Φεβρουαρίου 2013 για να σχεδιαστεί ο εκλογικός νόμος. Τα τρία μέλη της επιτροπής εκπροσωπούν τις 3 ιστορικές περιφέρειες της Λιβύης: Τριπολίτιδα, Κυρηναϊκή και Φεζάν και θα υποστηριχθεί από ένα συμβούλιο συμβούλων παίρνοντας έναν αντιπρόσωπο από καθεμιά εκ των 13 εκλογικών περιφερειών.
Εκστρατεία
Στις εκλογές δεν πήραν μέρος Βέρβεροι και Τούμπου, παρότι 14 υποψήφιοι Τούμπου εγγράφηκαν για να κατέλθουν στις εκλογές ως υποψήφιοι.
Σε μερικές περιοχές χρειάστηκε να διεξαχθεί επαναληπτική ψηφοφορία στις 26 Φεβρουαρίου 2014 εξαιτίας των δυσκολιών την ημέρα της ψηφοφορίας.
Αποτελέσματα
Στις 26 Φεβρουαρίου 2014 δημοσιοποιήθηκαν τα πρώτα αποτελέσματα από 10 περιφέρειες ανά τη Λιβύη, που σημαίνει ότι αποφασίστηκε η κατανομή 39 εδρών στη Συντακτική Συνέλευση. Τα αποτελέσματα για τις 47 από τις συνολικά 60 έδρες ανακοινώθηκαν στις 2 Μαρτίου 2014.
Παραπομπές
2014 Συντακτικ εκλογες
Humanists UK
Σχολεία
Ο οργανισμός αντιτίθεται στα σχολεία πίστης τα οποία επιχορηγούνται από το κράτος, επειδή «οι περισότερες έρευνες […] έχουν δείξει οτι είναι άδικο και μη δημοφιλές μέρος της εκπαίδευσης που παρέχετι από το κράτος, ενώ ένα σημαντικό κομματι του κόσμου επιθυμεί να εκλείψουν
Ο οργανισμός αντιτίθεται στην διδασκαλεία του δημιουργισμού στα σχολεία. Τον Σεπτέμβρη του 2011, ο (τότε) BHA πραγματοποίησε την καμπάνια "Διδάξτε την εξέλιξη, όχι τον δημιουργισμό» το οποίο στόχευε να παραμείνει μόνιμη αντίθεση στον δημιουργισμό στο βρετανικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Συνταγματικές μεταρρυθμίσεις
Ο οργανισμός υποστηρίζει ένα κοσμικό κράτος, το οποίο ορίζει ως «ένα κράτος του οποίο όλα τα δημόσια ιδρύματα και υπηρεσίες είναι ξεχωριστές από θρησκευτικά ινστιτούτα και μεταχειρίζεται όλους τους πολίτες το ίδιο ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές τους ή μη απόψεις.» Σημειώνει ζητήματα όπως τον διπλό ρόλο της μοναρχίας (κυβερνήτες και του κράτους, και της εκκλησίας της αγγλίας) καθώς και τις μόνιμες θέσεις επισκόπων στην βουλή των λόδρων. ), και άλλες «διακρισεις βασισμένες σε θρησκευτικές απόψεις εντός του συστήματος».
Ενημέρωση του Κοινού
Στις 21 Oκτωμβρίου 2008, ο οργανισμός υποστήριξε την πρώτη βρετανική διαφήμιση υπερ των αθέων, καθώς βοήθησε στην συλλογή χρημάτων για το «αθεϊστικό λεωφορείο» όπου θα αναγραφόταν το σλόγκαν «Κατά πάσα πιθανότητα, δεν υπάρχει θεός. Τώρα σταμάτα να ανησυχεις και απόλαυσε την ζωή σου» σε 30 λεοφωρεία του Λονδίνου. Ενώ ο στόχος της συλλογής χρημάτων τέθηκε στα £5,500, κατάφρεαν να συγκεντρώσουν £153,000 και έτσι διαφήμισαν την καμπάνια σε όλη την βρετανία. .
Το 2011, ο British Humanist Association έκανε καμπάνια για να πείσει τους άθεους, αγνωστικιστές και άλλους άθρησκους να συμπληρώσουν στην επερχόμενη απογραφή του πληθυσμού το κουτάκι "άθρησκοι" αντί να συμπληρώσουν το θρήσκευμα με το οποίο μεγάλωσαν ή να γράψουν κάποιο αστείο.Ο ΒΗΑ πιστευε πως το λεκτικό του ερωτήματος ήταν τέτοιο ώστε να παρουσιάσει μεγαλύτερο τον αριθμό και αναλογία θρήσκων, από όσο ήτανε στην πραγματικότητα.
Το αποτέλεσμα ηταν το 14,1 εκατομύρια ή το 25% του πληθυσμού να δηλώσουν πως δεν εχουν καμιά θρησκεία, μια άνοδος 6,4 εκατομμύρια σε μια δεκαετία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμοί με έδρα την Ευρώπη
Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση
Η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση είναι η διαδικασία της βιομηχανικής, οικονομικής, πολιτικής, νομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ένωσης κρατών εξ ολοκλήρου ή μερικώς στην Ευρώπη ή σε κοντινή απόσταση. Εν μέρει έχει επιτευχθεί μέσω του δόγματος ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, εμπορευμάτων και κεφαλαίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επέφερε κατάφερε και συνένωσε το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Αυτό, χρησιμοποιείται ως ιστορικό παράδειγμα Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από το 1950 και έπειτα.
Μετά τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στοχαστές και οραματιστές από μια διαφόρους χώρους παραδόσεων άρχισαν να οραματίζονται μία πολιτικά ενοποιημένη Ευρώπης. Ένας από τους πρώτους που διατύπωσε μία τέτοια άποψη, ήταν ο Ρίχαρντ Κουντενχόβε-Καλέργκι στο έργο του που εξέδωσε, το Πανευρωπαϊκό Μανιφέστο το 1923.
Δεν υπάρχει κάποιο τυπικό τέλος στη διαδικασία ολοκλήρωσης. Η συζήτηση για το πιθανό τελικό πολιτικό σχήμα ή διαμόρφωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφέρεται μερικές φορές ως ο απώτερος στόχος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμβούλιο της Ευρώπης
Πολ Μανιέτ
Ο Πολ Μανιέτ (γεννημένος στη Λουβαίν στις 28 Ιουνίου 1971) είναι Βέλγος πολιτικός προερχόμενος από την γαλλόφωνη κοινότητα της χώρας, μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, και Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Βρυξελλών. Είναι κάτοχος προπτυχιακού διπλώματος στις Πολιτικές Επιστήμες στο ULB το 1993, προτού ολοκληρώσει τις σπουδές του με ένα εξειδικευμένο προπτυχιακό δίπλωμα πάνω στις Ευρωπαϊκές Πολιτικές Επιστήμες στο ίδιο αυτό πανεπιστήμιο, έναν μόλις χρόνο αργότερα. Ήταν visiting fellow στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από το 1994 ως το 1995, χάρη σε υποτροφία που έλαβε από το Ίδρυμα Βίενερ - Άνσπαχ, ενώ ήταν υπότροφος-διδακτορικός φοιτητής του FNRS από το 1995 ως το 1999. Έλαβε τον τίτλο του Δόκτορα επί των Πολιτικών Επιστημών το 1999, όταν η μεταπτυχιακή του εργασία (Υπηκοότητα και ευρωπαϊκή δομή) έγινε αποδεκτή. Στις 17 Ιανουαρίου 2013, το πολιτικό γραφείο του Σοσιαλιστικού Κόμματος τον όρισε ως πρόεδρο (έχων εκτελεστική εξουσία), ενώ όρισε τον Ζαν-Πασκάλ Λαμπίγ ως αντικαταστάτη του στην θέση του ομοσπονδιακού υπουργού. Διατηρεί το αξίωμα του bourgmestre (δημάρχου) του Σαρλερουά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι πολιτικοί Κατηγορία:Βέλγοι υπουργοί Κατηγορία:Δήμαρχοι βελγικών πόλεων
Μπιρίμπα
δεξιά|χωρίς-πλαίσιο Η μπιρίμπα είναι ένα δημοφιλές παιχνίδι με τράπουλα.
Η προέλευση του παιχνιδιού
Η μπιρίμπα ανήκει στα παιχνίδια που έχουν σαν βάση το πινάκλ και η προέλευσή της είναι από τη νότια Aμερική, καθώς το παιχνίδι έγινε γνωστό στην Ουραγουάη στα μέσα της δεκαετίας του '40. Σε αυτό το παιχνίδι οι παίκτες παίζουν συνήθως σε ζευγάρια, αν και είναι επίσης δυνατόν να παίξουν μεμονωμένα ή να παίξουν σε πραγματικές ομάδες. Τέλος, σε μια παραλλαγή του παιχνιδιού, οι παίκτες μπορεί να είναι τρεις και σε αυτήν την περίπτωση χρησιμοποιούνται δύο τράπουλες.
Σκοπός
Ο τελικός σκοπός του παιχνιδιού είναι ο παίκτης (ή το αντίστοιχο ζευγάρι), να συγκεντρώνει όσο το δυνατόν περισσότερους πόντους, ώστε να φτάσει (ή ξεπεράσει) τον προκαθορισμένο αριθμό πόντων, συνήθως 2010 που θα καθορίσει και τον τελικό νικητή ή νικητές.
Κανόνες
Οι κανόνες στην μπιρίμπα είναι αρκετά εύκολοι και οι αρχάριοι παίκτες με λίγη εξάσκηση μπορούν να παίζουν σε υψηλό επίπεδο. Οι κανόνες είναι οι εξής:
Πόντοι
Οι πόντοι στην μπιρίμπα|με-πλαίσιο
Από τα φύλλα
Το κάθε φύλλο έχει την εξής αξία (ανεξαρτήτως χρώματος):
Αφού έχουν προστεθεί (ή αφαιρεθεί αν χρειαστεί), οι πόντοι κάθε φύλλου προστίθενται στο συνολικό σκoρ.
Αν ένας παίκτης κλείσει (σε περίπτωση που παίζουν ζεύγη, ένας από το ζευγάρι), καταφέρει να απορρίψει όλα του τα φύλλα από το μπιριμπάκι, τότε παίρνει άλλους 100 πόντους και το παιχνίδι τελειώνει. Οι υπόλοιποι παίκτες (ή ζεύγη) αφαιρούν την αξία των φύλλων που έχουν στο χέρι τους από το συνολικό τους σκορ. Αν κάποιος παίκτης (ή ζεύγος) δεν έχει καταφέρει να παίξει μπιριμπάκι δεν μπορεί να κλείσει, τότε του αφαιρούνται άλλοι 100 πόντοι.
Είναι πολύ πιο εύκολο να μετράς τα φύλλα ως εξής:
και αφού βρεις το άθροισμα των πόντων να πολλαπλασιάσεις με το 10.
Ατού
Το χρώμα του πρώτου απορριφθέντος φύλλου καθορίζει το ατού χρώμα.
Ανάλογα όμως με την παραλλαγή του παιχνιδιού μπορούν και να καθορίζονται οι πόντοι διαφορετικά.
Παραλλαγές
Κάποιες συνηθισμένες παραλλαγές είναι: (1) Η πλήρης μπιρίμπα με ατού να μετράει για 1.000 πόντους. (2) Για να κατεβάσει φύλλα την πρώτη φορά, αυτά πρέπει να είναι τουλάχιστον 75 πόντοι, αν το σκορ του είναι πάνω από 1.010 πόντους.
Η πλέον τεχνική παραλλαγή της μπιρίμπας είναι η μπαρίμπα η οποία έχει τους εξής κανόνες:
Μπιρίμπα με τριάρια
Πρόκειται για ακόμη μία παραλλαγή της μπιρίμπας με τους εξής κανόνες:
Οι πόντοι αυτοί είναι μειωμένοι λόγω του ότι πολλαπλασιάζονται ανάλογα των κόκκινων τριαριών. Όταν δεν κατεβάσετε τίποτα και τελειώσει το παιχνίδι μετράτε με μείον και τους βαθμούς που κρατάτε στο χέρι, εκτός και εάν κρατάτε το μπιριμπάκι, οπότε αφαιρείτε 100. Κερδίζει όποιος φτάσει τους 5.005 βαθμούς.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η μπιρίμπα ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Ελλάδα. Όπως ήταν αναμενόμενο, το παιχνίδι εισχώρησε και στη λαϊκή κουλτούρα. μέσω του τραγουδιού Μπιρίμπα που ερμήνευσε η Πωλίνα στον πρώτο της δίσκο με τον ίδιο τίτλο. Το τραγούδι έχει γράψει ο Σταμάτης Σπανουδάκης και, κατά δήλωση της τραγουδίστριας, της το παρουσίασε πρώτη φορά σε μήνυμα στον αυτόματο τηλεφωνητή της.
Πηγές
https://pos-na.com/%CF%80%CF%89%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CF%80%CE%B9%CF%81%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%B1/
https://www.playbiriba.com/biriba/
https://support.zoo.gr/174716-%CE%A0%CF%8E%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%9C%CF%80%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%BC%CF%80%CE%B1
Silent Hill: Orphan 2
Το Silent Hill: Orphan 2 ή Silent Hill: Mobile 2 αποτελεί προσθήκη της σειράς Silent Hill η οποία προορίζεται για το λογισμικό Android και ios. Αποτελεί την συνέχεια του Silent Hill: Orphan, ενώ διάδοχος του είναι το Silent Hill: Orphan 3.
Παραγωγή
Το παιχνίδι χωρίζεται σε δύο παράλληλες ιστορίες, ενώ το gameplay είναι σε πρώτο πρόσωπο και στηρίζεται στην λειτουργία point-and-click.
Πλοκή
Το παιχνίδι διαδραματίζεται στο γνωστό νοσοκομείο της πόλης, μέσα στο οποίο υπάρχουν πολλά παζλ που προορίζονται για λύση καθώς και εχθροί που πρέπει να ξεπεραστούν με σκοπό την ελευθερία.
Υποδοχή
Το παιχνίδι έλαβε ελαφρώς χαμηλότερη βαθμολογία από ό,τι ο προκάτοχός του, καθώς επικρίθηκε εξαιτίας της έλλειψης καινοτομίας και τους μεγάλους χρόνους φόρτωσης που το χαρακτηρίζουν.
Το Mobile Game FAQs επαίνεσε το παιχνίδι για τους δύσκολους γρίφους του, ωστόσο, κατέκρινε το γεγονός πως αυτό ήταν σύντομο και δεν είχε μουσική υπόκρουση.
Σαρτέν
Η Σαρτέν (γαλλικά: Sartène) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό Νότιας Κορσικής στη διοικητική περιοχή της Κορσικής. Μέχρι το 1848, το επίσημο όνομα της κοινότητας ήταν στα ιταλικά: Σαρτένα (Sartena). Είναι η υπονομαρχία του νομού και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 3.259 κατοίκους (2017).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Σαρτεναί (ζ) και στην κορσικανική γλώσσα Σαρτινέζι.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η πλατεία της Απελευθέρωσης Η Σαρτέν, υπονομαρχία του νομού της Νότιας Κορσικής, βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Κορσικής σε ορεινή περιοχή σε μέσο υψόμετρο 300 μέτρων, σε απόσταση 15 χιλιομέτρων (οδικώς) από το Προπριάνο και 82 χιλιόμετρα από το Αιάκειο, πρωτεύουσα του νομού και της Κορσικής. Έχει πληθυσμό 3.259 κατοίκους (2017).
Η περιοχή της Σαρτέν έχει μια ποικίλη γεωγραφία με βουνά, λίμνες, ποταμούς, μια ακτογραμμή 33 χιλιομέτρων, καθώς και αρχαιολογικούς χώρους μεγάλης αξίας.
Η ακτογραμμή της αρχίζει από την Κάλα ντ'Αράνα στα βόρεια μέχρι την Κάλα ντι Ροκαπίνα στο νότο, μεταξύ των οποίων βρίσκεται το ακρωτήριο Κάπου Σενετόζα και ο μεγάλος φάρος του, το θαλάσσιο λιμάνι Τιτζάνο και οι δύο μεγάλες παραλίες Tralicetu και Erbaju.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ Σύμφωνα με τον Προσπέρ Μεριμέ, η Σαρτέν είναι «η πιο κορσική πόλη της Κορσικής», όπως γράφει μια πινακίδα στην είσοδο της μικρής πόλης.
Η Σαρτέν φαίνεται σαν μια προέκταση του βουνού, είναι αμφιθεατρικά χτισμένη στις πλαγιές του Μόντε Ρόσο και τα γρανιτένια πετρόχτιστα σπίτια της έχουν θέα στην κοιλάδα Ριζανέζε.
Η είσοδος στην πόλη γίνεται μέσω της γέφυρας Σκαλέντα, στους πρόποδες της παλιάς πόλης που είναι χτισμένη σε τεράστιους βράχους. Το κέντρο της πόλης είναι η δενδροφυτευμένη με φοίνικες Πλας ντε λα Λιμπερασιόν (πλατεία της Απελευθέρωσης), τόπος συνάντησης των κατοίκων. Στην πλατεία κυριαρχεί το δημαρχείο, που ήταν το παλιό παλάτι των Γενουατών κυβερνητών, και η εκκλησία Σαιντ-Μαρί, όπου εκτίθενται ο σταυρός και η αλυσίδα που φέρει ο «Μετανοών» του Κατενάτσιου. Χαμηλότερα, υπάρχουν απομεινάρια των τειχών που περιέβαλαν την πόλη.
Το κρασί της Σαρτέν εκτιμάται από τους οινογνώστες για την καλή του ποιότητα.
Έθιμα
μικρογραφία|Η πομπή με τον Κατενάτσιου Κάθε Μεγάλη Παρασκευή στη Σαρτέν αναβιώνει το έθιμο του Κατενάτσιου (αλυσσοδεμένος, από το λατινικό catena=αλυσίδα). Πρόκειται για μια θρησκευτική πομπή που ονομάζεται « Κατενάτσιου», η οποία επαναλαμβάνει τα γεγονότα του Πάθους του Χριστού. Ένας άνδρας,ο «Μετανοών», ντυμένος με κόκκινο ράσο και κόκκινη κουκούλα (μόνο ο ενοριακός ιερέας γνωρίζει την ταυτότητά του) φέρει ένα βαρύ σταυρό (37 κιλών) και μια αλυσίδα (17 κιλών) στα πόδια του κατά τη διάρκεια της πομπής που αρχίζει από την εκκλησία Σαιντ-Μαρί στην κεντρική πλατεία, συνεχίζει μέσα από τα απότομα στενά της Σαρτέν, κάνει στάση στο παρεκκλήσι Σαιν Σεμπαστιάν και επιστρέφει στην εκκλησία Σαιντ-Μαρί, μετά από πορεία 1,8 χιλιομέτρων, κατά την οποία πρέπει να πέσει τρεις φορές στο δρόμο του, όπως ο Χριστός.
Είναι μια πολύ παλιά θρησκευτική παράδοση και προσελκύει πολλούς προσκυνητές και τουρίστες.
Ιστορία
μικρογραφία|Παρατηρητήριο στα τείχη Δείτε επίσης: Ιστορία της Κορσικής
Πολλά ευρήματα πιστοποιούν την προϊστορική ανθρώπινη κατοχή της περιοχής της Σαρτέν. Σε διάφορα σημεία της κοινότητας, ανακαλύφθηκαν πολλά μενίρ και ντολμέν.
Ένα αγκυροβόλιο από τη ρωμαϊκή εποχή βρίσκεται στο μικρό χωριό Τιτζάνο κοντά στη Σαρτέν.
Η πόλη ιδρύθηκε από τους Γενουάτες το 1507. Οι Γενουάτες το έχτισαν σε ένα βραχώδες ακρωτήριο όπου η πρόσβαση ήταν δύσκολη, προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφάλεια των κατοίκων. Στα χρόνια 1550-1552, κατασκευάστηκαν τα τείχη καθώς οι επιδρομές των πειρατών ήταν σε έξαρση. Το δίκτυο των παράκτιων πύργων-παρατηρητηρίων που ήταν υπεύθυνο για την προειδοποίηση των πληθυσμών στο εσωτερικό δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί.
Ένα από τα θλιβερά περιστατικά στην ιστορία της πόλης ήταν η επίθεση πειρατών από το Αλγέρι το 1583, κατά την οποία η πόλη κατελήφθη, πολλοί κάτοικοι σκοτώθηκαν και 400 συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα. Η πόλη επανοικίστηκε από πληθυσμούς των γύρω χωριών. Οι επιθέσεις αυτές συνεχίστηκαν έως τον 18ο αιώνα.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Τμήμα των τειχών με το παρατηρητήριο
εναλλ.=|κέντρο|μικρογραφία|620x620εσ|Άποψη της Σαρτέν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κορσικής Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Ford Model TT
left|thumb|Ford Model TT σε έκδοση μίνι λεωφορείου.
Το Ford Model TT ήταν ένα μικρό φορτηγό που κατασκευαζόταν από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Ford, από το 1917 μέχρι το 1928. Το φορτηγό ήταν βασισμένο στο Model T. Υπήρξαν και αγροτικά Model T, αλλά αυτά ήταν μικρότερα σε μήκος.
Αρχικά, μέχρι το 1924, επωλείτο μόνο η πλατφόρμα του οχήματος και ο πελάτης έπρεπε να προσθέσει το υπόλοιπο αμάξωμα. Η παραγωγή του φορτηγού συνολικά σταμάτησε το 1928 παγκοσμίως και αντικαταστάθηκε από το Ford Model AA.
Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα
Τζανέτος Κουτούφαρης
Ο Τζανέτος Κουτούφαρης ήταν ο πρώτος ηγεμόνας της Μάνης επί Τουρκοκρατίας.
Ιστορική αναδρομή
Μετά την αποτυχημένη επανάσταση του 1769, η Μάνη ήταν η μοναδική αντιστεκόμενη περιοχή. Επειδή οι Τούρκοι δεν έβρισκαν τρόπο να κατευνάσουν τα πνεύματα των Μανιατών, δέχτηκαν και έδωσαν το προνόμιο στη Μάνη να έχει ηγεμόνα (τον λεγόμενο Μπέη) έναν από τους κατοίκους της. Ο Βεζίρης της Μάνης πρότεινε τον Τζανέτο Κουτούφαρη, ο οποίος και έγινε πρώτος ηγεμόνας της Μάνης.
Πηγές
Κατηγορία:Μπέηδες της Μάνης Κατηγορία:Οικογένεια Κουτούφαρη