cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χένρι Πέρσι, 1ος βαρόνος του Πέρσι
Επιστροφή του Γκάβεστον
Το καλοκαίρι του 1309 ο Εδουάρδος Β΄ συγκέντρωσε όλους τους μάγους με στόχο την επιστροφή του Γκάβεστον, ο πρώτος ξάδελφος του βασιλιά Τόμας, 2ος κόμης του Λάνκαστερ έφερε την ισχυρότερη αντίδραση. Ο Γκάβεστον επέστρεψε στην κομητεία της Κορνουάλης στις 27 Ιουνίου 1309 και αποδείχτηκε σύντομα τόσο χυδαίος που έλεγε τον Λάνκαστερ "χωρικό" και τον Γουόρικ "μαύρο κοπρίτη". Ο Χένρι Πέρσι απασχολημένος τότε με την αγορά του Άλνουικ δεν συμμετείχε στις διαμάχες με τον Γκάβεστον.
Στο Κοινοβούλιο που συνεκλήθη τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1310 ο βασιλιάς πιέστηκε να δεχτεί την εκλογή 21 λόρδων να κυβερνήσουν τη χώρα, ξεκίνησε εκστρατεία στη Σκωτία στην οποία συμμετείχε ο Πέρσι αλλά μεγαλύτεροι βαρόνοι αρνήθηκαν να πάρουν μέρος. Ο Ροβέρτος Μπρους είχε αποφύγει να δώσει ανοιχτή μάχη και συνέχιζε τον ανταρτοπόλεμο ενώ οι σχέσεις του βασιλιά με τους βαρόνους συνέχεια χειροτέρευσαν. Ο Γκάβεστον διέταξε τον Πέρσι την επικίνδυνη αποστολή να κρατήσει το Περθ από τον Μάιο του 1311 ολόκληρο το καλοκαίρι με 200 ιππότες χωρίς πεζικό την εποχή που ο βασιλικός στρατός οπισθοχώρησε στην Αγγλία, ο Πέρσι μετά από πολλούς κινδύνους επέστρεψε στο Λονδίνο τον Οκτώβριο. Οι βαρόνοι πίεσαν τον βασιλιά να στείλει τον Γκάβεστον εξορία στη Φλάνδρα αλλά σύντομα ανακλήθηκε και ήταν στη Γιορκ τον Ιανουάριο του 1312 με την ετοιμόγεννη σύζυγο του ενώ πήρε όλα τα εδάφη του πίσω. Η σύγκρουση ήταν βέβαιη, τον Απρίλιο ο βασιλιάς και ο Γκάβεστον εκδιώχθηκαν από το Νιούκασλ μετά την ξαφνική επίθεση του στρατού του Λάνκαστερ, του Πέρσι και του Κλίφορντ από το Σκάρμπορω. Ο Εδουάρδος Β΄ και ο Γκάβεστον στη βιασύνη τους άφησαν πίσω τη σύζυγο του Γκάβεστον, τη νεογέννητη κόρη του και ένα μεγάλο μέρος θησαυρού που ο Λάνκαστερ, ο Πέρσι και ο Κλίφορντ χρειάστηκε τέσσερις μέρες να καταγράψουν, ο Λάνκαστερ έμεινε για διαπραγματεύσεις με τον ξάδελφο του. Ο Γκάβεστον πολιορκήθηκε στο κάστρο του Σκάρμπορω από τον Πέρσι, τον Κλίφορντ και τους κόμητες του Γουάρεν και του Πέμπροκ, παραδόθηκε σε έναν μήνα μεταφέρθηκε νότια στο Γουόρικ και εκτελέστηκε, ο Πέρσι τότε έμενε στη Γιορκ.
Θάνατος
Ο βασιλιάς αναζήτησε εκδίκηση για την εκτέλεση του ερωμένου του ξεκινώντας σκληρό πόλεμο με τους κόμητες, έκανε κατάσχεση εδαφών του Πέρσι στις 28 Ιουλίου 1312 και τον φυλάκισε στη Γιορκσάιρ. Οι κόμητες έδωσαν προτεραιότητα στην απελευθέρωση του Πέρσι και μετά από πολλές διαπραγματεύσεις το πέτυχαν τον Ιανουάριο του 1313, ο Πέρσι συγχωρέθηκε τον Οκτώβριο, ο θησαυρός του Γκάβεστον επέστρεψε στον βασιλιά. Ο Εδουάρδος Β΄ ετοιμάστηκε για νέα εκστρατεία στη Σκωτία (1314), στη μάχη του Μπάνοκμπερν που ακολούθησε ο Πέρσι και άλλοι πέντε μεγάλοι κόμητες δεν ακολούθησαν επειδή ο βασιλιάς δεν συμμορφώθηκε με τα Κοινοβουλευτικά διατάγματα. Οι Άγγλοι γνώρισαν τη συντριβή, ο Ρόμπερτ Κλίφορντ συμμετείχε και βρήκε τον θάνατο. Ο Πέρσι κλήθηκε στο Νιούκασλ λίγες μέρες μετά τη μάχη και του ζητήθηκε να υπερασπιστεί τη βόρεια Αγγλία από τις Σκωτσέζικες επιδρομές, ο Ροβέρτος Μπρους ξεκίνησε τις επιδρομές και ο Χένρι Πέρσι πέθανε τον Οκτώβριο του 1314 σε ηλικία 41 έτους υπό άγνωστες συνθήκες.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Πέρσι
Παναγία Καλού Θήρας
Η Παναγιά Καλού είναι χωριό της Σαντορίνης, το οποίο βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τα Φηρά. Κατά την απόγραφή του 2001 είχε 36 κατοίκους. Διοικητικά ανήκει στο Τοπικό διαμέρισμα Ημεροβιγλίου του Δήμου Θήρας.
Το όνομα του χωριού προέρχεται από την ύπαρξη εκεί της εκκλησίας της Παναγιάς του Καλού (Κοίμηση της Θεοτόκου), η οποία κτίστηκε όταν τέλειωσε ο Καιρός του Κακού, η ηφαιστειακή δραστηριότητα, δηλαδή, της περιόδου 1649-1650, η οποία οδήγησε στην εμφάνιση του υποθαλάσσιου ηφαιστείου Κολούμπο.
Κατηγορία:Χωριά της Σαντορίνης Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Kia K9
Το Kia K9, γνωστό ως Kia K900 στις ΗΠΑ και στον Καναδά και ως Kia Quoris στις άλλες εξαγωγικές αγορές, είναι ένα μεγάλο πολυτελές 4-πορτο σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που κατασκευάζεται από την νοτιοκορεατική αυτοκινητοβιομηχανία Kia Motors, από το 2012 έως σήμερα. Τον Μάρτιο του 2018 παρουσιάστηκε η δεύτερη γενιά του και κυκλοφόρησε στις αγορές λίγους μήνες μετά.
Διαθεσιμότητα
thumb|left|Το σαλόνι ενός Kia K9 δεύτερης γενιάς στη Νότια Κορέα, σε φωτογραφία τον Ιούνιο του 2018.
Η πρώτη γενιά του K9 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Νότια Κορέα τον Μάιο του 2012, ενώ οι εξαγωγές ξεκίνησαν στα τέλη του 2012. Μέχρι τον Ιούνιο του 2013, ήταν πλέον διαθέσιμο στη Νότια Κορέα, στη Μέση Ανατολή, στην Κολομβία, στη Χιλή, στη Γουατεμάλα, στο Περού, στη Ρωσία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά.
Για τη δεύτερη γενιά του, που εισήχθη το 2018 για τη σεζόν (model year) του 2019, υπάρχουν σχέδια να εξαχθεί και στην Κίνα, αν και η Kia Motors δεν έχει δικαίωμα χρήσης του ονόματος Quoris στη χώρα αυτή, καθώς το έχασε σε σχετική δικαστική διαμάχη.
Πωλήσεις
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Το K900 διακόπηκε το 2018 στον Καναδά και το 2021 στις ΗΠΑ, λόγω της διαρκούς εμπορικής καθίζησης των σεντάν ως αποτέλεσμα της ολοένα και αυξανόμενης απήχησης των SUV. Μάλιστα το 2020 μόλις 305 αντίτυπα του K900 πωλήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Νικόλαος Δούμπας
thumb|Dumba in seinem Palais thumb|Φραντς Σούμπερτ Denkmal vor Dumbas Palais Ο Νικόλαος Δούμπας (Nikolaus Dumba,* 24 Ιουλίου 1830 στη Βιέννη; † 23 Μαρτίου 1900 στη Βουδαπέστη) ήταν Έλληνο-αυστριακός, βλαχικής καταγωγής, ευεργέτης και επιχειρηματίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του πραγματοποίησε αρκετές δωρεές με κυριότερη αυτή της ανέγερσης του Μεγάρου Μουσικής της Βιέννης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βιέννη και ήταν γιος του Στέργιου Δούμπα (1794 - 1870), εμπόρου και ευεργέτη, και της Μαρίας Κούρτη. Η οικογένεια του Ο παππούς του κατάγονταν από το Λινοτόπι του Γράμμου και πριν εγκατασταθεί στις Σέρρες είχε περάσει από το Μπλάτσι της Μακεδονίας, όπου γεννήθηκε ο πατέρας του Νικολάου. Η μητέρα του ήταν κόρη του έμπορου Μιχαήλ Κούρτη, από την Λάρισα, μοσχοπολίτικης καταγωγής. Η αδερφή της μητέρας του, Σοφία, είχε παντρευτεί τον Μετσοβίτη βαρώνο Τοσίτσα, κάτοικο Λιβόρνου. Επίσης είχε έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Μιχαήλ Δούμπα, γεννημένο το 1828. Σε νηπιακή ηλικία, αυτός και ο αδερφός του, Μιχαήλ (γενν. 1828), έμειναν ορφανοί καθώς η μητέρα τους πέθανε σε έναν ταξίδι της στο Λιβόρνο. Την περίοδο 1848 - 1850 έζησαν στην Αθήνα, όπου είχαν σταλθεί από τον πατέρα τους για να κρατηθούν μακριά από την επαναστατική κίνηση της εποχής στη Βιέννη. Εκεί κατοικούσαν στην οικία του αυστριακού πρεσβευτή Πρόκες φον Όστεν. Στη συνέχεια εγγράφηκε στο ακαδημαϊκό γυμνάσιο της Βιέννης, από όπου και αποφοίτησε. Ο Νικόλαος ήταν ένας από τους δύο νεαρούς που συνόδεψαν τον νεαρό αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ κατά τη στέψη του στο Ναό των Αυγουστίνων.
Το 1853 εγκαταστάθηκε στην πόλη Τάταντορφ και αγόρασε έναν υφαντουργείο βάμβακος. Σταδιακά επεκτάθηκε σε διάφορες βιομηχανικές και χρηματιστηριακές δραστηριότητες αυξάνοντας την ήδη μεγάλη από τον πατέρα του περιουσία. Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος στην Κάτω βουλή, μέλος της Αναλογικής Αυστρο-Ουγγρικής Αντιπροσωπείας (1874) και αργότερα διορίστηκε ισόβιος γερουσιαστής στην Άνω Βουλή ενώ διετέλεσε και μυστικοσύμβουλος του αυτοκράτορα. Αξιοσημείωτες είναι οι αγαθοεργίες που πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Προσέφερε επιχορηγήσεις στα ελληνικά σχολεία στο Μπλάτσι και τις Σέρρες, συνεισέφερε σημαντικά για την ανέγερση του αυστριακού Κοινοβουλίου, του πανεπιστημίου, της Ακαδημίας των τεχνών, του δημαρχείου της Βιέννης, του Καθεδρικού ναού του Αγίου Στεφάνου της Βιέννης καθώς και του Μεγάρου Μουσικής της Βιέννης (Musikverein), με πρωτοβουλία του οποίου ιδρύθηκε και το οποίο οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στις δωρεές αυτού και του πατέρα του. Με δωρεά του το 1898 ανακαινίστηκε ο ομώνυμος Ναός και διαμορφώθηκε η σημερινή του νεοκλασική ανατολική πρόσοψη με την ανάγλυφη σύνθεση του δρακοκτόνου Αγίου Γεωργίου στο τριγωνικό αέτωμα αποκτώντας παράλληλα και το σημερινό κωδωνοστάσιο. Επίσης ήταν μαικήνας των καλών τεχνών.
Ο Νικόλαος Δούμπας υπήρξε προσωπικός φίλος του Ριχάρδου Βάγκνερ και του Γιόχαν Στράους. Στην εξοχική του κατοικία στις όχθες του Δούναβη ο Στράους συνέθεσε και πρωτοπαρουσίασε το γνωστό βαλς Γαλάζιος Δούναβης. Θεωρείται ότι αυτός ήταν που συνέβαλε στο να γίνει γνωστός ο Σούμπερτ. Το Παλέ Δούμπα, το παλάτι της οικογένειας Δούμπα, βρισκόταν στη Ρίνγκστράσσε (Parkring 4) της Βιέννης και ήταν διακοσμημένο με έργα σπουδαίων καλλιτεχνών όπως ο Μάκκαρτ. Το σαλόνι του Νικολάου Δούμπα ήταν τόπος συνάντησης του καλλιτεχνικού και πνευματικού κόσμου της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας της Αυστροουγγαρίας. Ήταν προσωπικός φίλος του Γεώργιου Αβέρωφ, τον οποίο και φιλοξένησε την περίοδο 1880 - 1881, τη μοναδική δηλαδή φορά που ο Αβέρωφ ταξίδεψε εκτός Αιγύπτου. thumb|Κεντρικό Νεκροταφείο Βιέννης τάφο του Νικόλαος Δούμπας
Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Νικόλαος Δούμπας τιμήθηκε πολλάκις. Διετέλεσε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης, πρόεδρος της ελληνικής αδελφότητας του Αγίου Γεωργίου Βιέννης, μέλος της επιτροπής του προγράμματος επέκτασης της Βιέννης, αντιπρόεδρος και διευθυντής της Εταιρείας Φίλων της Μουσικής κ.α. Τιμήθηκε με τον σταυρό των Ιπποτών (Ritterkreuz) από τον Αυτοκράτορα ενώ όπως και ο πατέρας του και ο αδερφός του, απέρριψε την πρόταση απονομής τίτλου ευγενείας από τον αυτοκράτορα διακρινόμενος έτσι για τις φιλελεύθερες πεποιθήσεις του. Προς τιμήν του συνέθεσε ο Άντον Κραλ το έργο Dumba Marsch. Δίπλα από το Μέγαρο Μουσικής υπάρχει οδός με το όνομά του.
Απεβίωσε στις 23 Μαρτίου 1900 στη Βουδαπέστη από καρδιακό επεισόδιο και η εξόδιος ακολουθία ψάλθηκε στον Ναό της Αγίας Τριάδας στη Βιέννη. Την εκφορά δε παρακολούθησε χιλιάδες κόσμου ενώ λόγω της προσφοράς του στον κόσμο των τεχνών ενταφιάστηκε στο τμήμα των μουσουργών του Τσεντράλ Φρίντχοφ της Βιέννης. Με τον θάνατό του κληροδότησε στην βιβλιοθήκη της Βιέννης την συλλογή βιβλίων και μουσικών έργων που διέθετε. Ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη. Ανιψιός του ήταν ο Κωνσταντίνος Δούμπας, τελευταίος πρέσβης της Αυστρο-ουγγαρίας στις ΗΠΑ.
Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων Αμφιλόχιος
Ο Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων Αμφιλόχιος (κατά κόσμον Παναγιώτης Ρουσάκης)  (Αθήνα, 1970), είναι Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Θήρας, Αμοργού και Νήσων.
Βιογραφικό
Ο κατά κόσμον Παναγιώτης Ρουσάκης, γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα. Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, φοίτησε στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών (1985-1988), και κατόπιν σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, λαμβάνοντας πτυχίο το 1992.
Τον Νοέμβριο του 1993, εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη, και τον ίδιο μήνα, χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Γρεβενών Σέργιο. Τον Ιούνιο του 1995, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος, από τον τότε Επίσκοπο Κερνίτσης Λεόντιο, λαμβάνοντας αυθημερόν το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη.
Ως διάκονος, υπηρέτησε στους Ιερούς Ναούς Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού και Προφήτου Ηλιού Παγκρατίου κα ως πρεσβύτερος, υπηρέτησε ως εφημέριος και προϊστάμενος στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Κυνοσάργους.
Από το 1994 έως το 1999, υπηρέτησε ως υπάλληλος στην Οικονομική Υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος, και από το 1999 έως και την εκλογή του, υπηρέτησε στις κεντρικές υπηρεσίες της Ιεράς Συνόδου, ως Γραμματέας παρά τω Αρχιγραμματεί, καθώς και στο Ιδιαίτερο Γραφείο του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου.
Εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Θήρας, Αμοργού και Νήσων, στις 8 Οκτωβρίου 2021,λαμβάνοντας 69 ψήφους επί συνόλου 77.Η χειροτονία του στο επισκοπικό αξίωμα, πραγματοποιήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2021, στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών. Ενθρονίστηκε στις 27 Νοεμβρίου 2021 στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Υπαπαντής του Κυρίου Σαντορίνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Θήρας Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Πωλ Μωριά
Ο Πωλ Ζυλιέν Αντρέ Μωριά (γαλλικά: Paul Julien André Mauriat, 4 Μαρτίου 1925 – 3 Νοεμβρίου 2006) ήταν Γάλλος διευθυντής ορχήστρας, ιδρυτής της «Γκραν Ορκέστρ ντε Πωλ Μωριά» (Le Grand Orchestre de Paul Mauriat = «Η Μεγάλη Ορχήστρα του Πωλ Μωριά»), που διέπρεψε στον τομέα της ελαφράς μουσικής. Γνωστή είναι η παραλλαγή του στο τραγούδι του Αντρέ Ποπ «L'Amour est bleu» («Η αγάπη είναι μπλε»), που έμεινε στο νο. 1 για 5 εβδομάδες στον αμερικανικό κατάλογο των σινγκλ το 1968 (1 εκατομμύριο πωλήσεις), όπως και η ενορχήστρωσή του στο τραγούδι «El Bimbo».
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πωλ Μωριά γεννήθηκε στη Μασσαλία, όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας του ήταν επιθεωρητής στα ταχυδρομεία και του άρεσε να παίζει κλασικό πιάνο και βιολι.
Σε ηλικία τεσσάρων ετών ο Πωλ άρχισε να παίζει μουσική και μια εξαετία αργότερα, το 1935, εγγράφηκε στο Ωδείο της Μασσαλίας. Μέχρι να γίνει 17, είχε αγαπήσει την τζαζ και την ελαφρά μουσική.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου ο Μωριά συγκρότησε δική του χορευτική μπάντα, με την οποία αμέσως μετά τον πόλεμο άρχισε να περιοδεύει σε αίθουσες συναυλιών ανά την Ευρώπη.
Κατά τη δεκαετία του 1950 ο Μωριά έγινε μουσικός σύμβουλος και μαέστρος δύο (τουλάχιστο) κορυφαίων Γάλλων τραγουδιστών: του Σαρλ Αζναβούρ και του Μωρίς Σεβαλιέ, περιοδεύοντας μαζί τους.
Το 1957 ο Μωριά κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο EP, τον Paul Mauriat, με 4 κομμάτια. Από το 1959 έως το 1964 ο Μωριά ηχογράφησε αρκετά άλμπουμ στην εταιρεία «Bel-Air» υπό τον γενικό τίτλο Paul Mauriat et Son Orchestre, αλλά και χρησιμοποιώντας αρκετά ψευδώνυμα, όπως Ρίτσαρντ Ώντρεϋ, Νίκος Παπαδόπουλος, Εδουάρδο Ρούο και Γουίλυ Τουίστ, ώστε να μεταφέρει καλύτερα τη διεθνή γεύση των ηχογραφήσεών του.
Ο Μωριά συνέθεσε τη μουσική αρκετών γαλλικών κινηματογραφικών ταινιών (που επίσης κυκλοφόρησαν από την «Bel-Air»), όπως των Un Taxi Pour Tobrouk (1961), Horace 62 (1962) και Faites Sauter La Banque (1964).
Το πρώτο του τραγούδι ο Μωριά το έγραψε μαζί με τον Αντρέ Πασκάλ (1932–2001). Το 1958 κέρδισαν το βραβείο «Χρυσό κόκκορα» («le Coq d'or de la Chanson Française») με το «Rendez-vous au Lavandou». Υπό το ψευδώνυμο Ντελ Ρόμα, ο Μωριά είχε την πρώτη του διεθνή επιτυχία με το «Chariot» (1961), για το οποίο συνεργάσθηκε με τους φίλους του Φρανκ Πουρσέλ (συνθέτη), Ζακ Πλαντ (γαλλικοί στίχοι) και Ρεϋμόν Λεφέβρ (ενορχηστρωτής). Στις ΗΠΑ το τραγούδι ηχογραφήθηκε υπό τον τίτλο «I Will Follow Him» από την Πέγκυ Μαρτς, την οποία ανέδειξε, και πέρασε τρεις εβδομάδες στο νο. 1 το 1963. Ακόμα και τρεις δεκαετίες αργότερα, το 1992, είχε ξεχωριστή θέση στην ταινία Sister Act με τη Γούπι Γκόλντμπεργκ.
Από το 1967 έως το 1972 ο Μωριά έγραψε πολλά τραγούδια με τον Πασκάλ για τη Μιρέιγ Ματιέ: το Mon Crédo (1.335.000 πωλήσεις), το Viens dans ma rue, το La première étoile, το Géant, κ.ά., ενώ την ίδια περίοδο ενορχήστρωσε 130 τραγούδια για τον Σαρλ Αζναβούρ.
Το 1965 ο Πωλ Μωριά ίδρυσε τη «Le Grand Orchestre de Paul Mauriat» και με αυτή κυκλοφόρησε εκατοντάδες ηχογραφήσεις με τη Philips Records τα επόμενα 28 χρόνια. Το 1994 υπέγραψε συμβόλαιο με την ιαπωνική εταιρεία Pony Canyon, οπότε επανηχογράφησε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του και έγραψε νέες συνθέσεις.
Μετά την επιτυχία του «L'amour est bleu» (1967-1968), που έγινε το πρώτο ορχηστρικό κομμάτι μετά το 1962 στο νο. 1 των ΗΠΑ (και το μοναδικό αμερικανικό νο. 1 που είχε ηχογραφηθεί στη Γαλλία), το 1969 ο Μωριά απετόλμησε την πρώτη του παγκόσμια περιοδεία με τη Γκραν Ορκέστρ, επισκεπτόμενος τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, τη Βραζιλία και άλλες χώρες της Νότιας Αμερικής
Μετά το 1970 κυκλοφόρησε επίσης άλμπουμ με κλασική μουσική: Paul Mauriat joue Chopin και Classics in the Air (σε τρία άλμπουμ: 1, 2 και 3). Τότε άρχισε το «φαινόμενο Πωλ Μωριά στην Ιαπωνία», όταν έγινε ο μοναδικός ξένος καλλιτέχνης στην ιστορία ο οποίος έκανε δύο συναυλίες με εξαντλημένα όλα τα εισιτήρια («σολντ-άουτ») την ίδια ημέρα στην περίφημη αρένα Νιπόν Μπουντοκάν, στο Τόκιο.
Επί δεκαετίες κάποιες συνθέσεις του Μωριά χρησίμευσαν ως η μουσική για σοβιετικά τηλεοπτικά προγράμματα και ταινίες μικρού μήκος, όπως ήταν η ταινία κινούμενων σχεδίων του 1977 «Πόλυγκον», το «Στον κόσμο των ζώων» και το «Κινοπανόραμα».
Ο Μωριά αποσύρθηκε από τη διεύθυνση ορχήστρας το 1998, δίνοντας την τελευταία του συναυλία, που ηχογραφήθηκε ζωντανά, στην Οσάκα της Ιαπωνίας. Η ορχήστρα του πάντως συνέχισε να περιοδεύει ανά τον κόσμο μέχρι τον θάνατό του το 2006, με μαέστρο τον Ζιλ Γκαμπύς (Gilles Gambus), τον έως τότε πρώτο πιανίστα της και συνεργάτη του Μωριά επί 25 και πλέον χρόνια.
Ο Πωλ Μωριά απεβίωσε στο Περπινιάν της Γαλλίας σε ηλικία 81 ετών. Μετά τον θάνατό του έπαυσε να υπάρχει και η «Γκραν Ορκέστρ ντε Πωλ Μωριά».
Στατιστικά και τιμητικές διακρίσεις
Ο Πωλ Μωριά έχει έναν από τους μεγαλύτερους καταλόγους ηχογραφήσεων ανάμεσα στους καλλιτέχνες της γενιάς του, με περισσότερους από χίλιους τίτλους μόνο την περίοδο 1965–1993. Συνολικά πούλησε πάνω από 40 εκατομμύρια άλμπουμ παγκοσμίως και έκανε 28 περιοδείες στην Ιαπωνία (1969-1998). Τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο (Grand Prix) της γαλλικής βιομηχανίας δίσκων, ένα τρόπαιο της MIDEM και, το 1997, κέρδισε την επίζηλη διάκριση του Commandeur des Arts et des Lettres από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού.
Μία σειρά από σαξόφωνα και τρομπέτες κατασκευής Ταϊβάν φέρουν το όνομα του Πωλ Μωριά («P. Mauriat»), μια ένδειξη της δημοφιλίας του μουσικού στη συγκεκριμένη χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μουσικοί Κατηγορία:Γάλλοι διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Γάλλοι πιανίστες Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδοποιοί
Τηλεοπτικό πρόγραμμα
Ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα είναι μια προγραμματισμένη σειρά τηλεοπτικών μεταδόσεων. Τα τηλεοπτικά προγράμματα που μεταδίδονται μέσω της τηλεόρασης απευθείας (την στιγμή που λαμβάνουν χώρα), λέγονται «ζωντανά» (ζωντανό πρόγραμμα, ζωντανή εκπομπή) ενώ όσες δεν μεταδίδονται απ' ευθείας, αλλά γράφονται σε αποθηκευτικά μέσα για να προβληθούν κάποια άλλη στιγμή λέγονται μαγνητοσκοπημένες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ζωντανών εκπομπών είναι οι ειδήσεις, πολλοί ποδοσφαιρικοί αγώνες, ψυχαγωγικά σόου κλπ., ενώ μαγνητοσκοπημένες είναι οι τηλεοπτικές σειρές (ή απλούστερα και σήριαλ), οι ταινίες κλπ.
Είδη
Προκαθορισμένες εκπομπές
Με τον όρο προκαθορισμένες εκπομπές εννοούνται προγράμματα με καθορισμένα κείμενα και κριτήρια.
Μη προκαθορισμένες εκπομπές
Ενημερωτικές σειρές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία τηλεόρασης
Μακαρένα (Σεβίλλη)
Με την ιστορική ονομασία Μακαρένα, επίσημα "La Macarena" φέρεται η βόρεια περιοχή, διοικητική περιφέρεια, της πόλης της Σεβίλλης (Ισπανία), στην ανατολική όχθη του Γουαδαλκιβίρ, που εκτείνεται εκατέρωθεν του βορείου αρχαίου τείχους της πόλης. Πρόκειται για παραδοσιακή περιοχή με παλαιομοδίτικη αρχιτεκτονική και στενούς δρόμους, όπου κυριαρχούν ακόμη οι θεσμοί της εκκλησίας και της οικογένειας.
Μνημεία - αξιοθέατα
Στα σημαντικότερα αξιοθέατα της Μακαρένα περιλαμβάνονται οι ακόλουθες ιστορικές εκκλησίες και κτίρια, κατά σειρά από Β. προς Ν.:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεβίλλη
ΕΝ.Α.Δ. Πόλης Χρυσοχούς
Η Ένωση Ακάμα-Δημητράκη Πόλης Χρυσοχούς ή η '''ΕΝ.Α.Δ. Πόλης Χρυσοχούς''' (διαβάζεται «ενάδ») είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Πόλη Χρυσοχούς της επαρχίας Πάφου. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1994 με τη συγχώνευση δύο ομάδων της περιοχής, του Ακάμα Πόλης Χρυσοχούς και Δημητράκη Αργάκας. Η ομάδα έχει 3 συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο. Έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο Πόλης Χρυσοχούς.
Ιστορία
Από το 1994 έως το 2003, η ΕΝ.Α.Δ. συμμετείχε στα αγροτικά πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ). Το 2003 κατέκτησε το Πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ. Ως αποτέλεσμα εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας.
Περίοδος 2003-2009
Από την πρώτη της συμμετοχή στο πρωτάθλημα κέρδισε την άνοδο της για την Γ΄ κατηγορία, αφού τερμάτισε στην 3η θέση. Ακολούθησαν 4 συνεχόμενες περίοδοι στην Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2004-2005 τερμάτισε στην 9η θέση. Ωστόσο, έφτασε μέχρι τη φάση των ομίλων Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2004-05 (φάση των 16), στην καλύτερη πορεία της μέχρι σήμερα στο θεσμό. Την περίοδο 2005-06 τερμάτισε στην 5η θέση και την περίοδο 2006-07 στην 6η. Ωστόσο, την περίοδο 2007-08 τερμάτισε στη 13η θέση με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί.
Συμμετέχοντας στην Δ΄ κατηγορία 2008-09 τερματίζει στη 2η θέση και επιστρέφει στην Γ΄ κατηγορία.
Δεκαετία 2010-2019
Συμμετείχε στη Γ΄ κατηγορία για άλλες 4 συνεχόμενες περιόδους. Την περίοδο 2009-10 κατέκτησε την 4η θέση. Την ίδια θέση κατέκτησε και την περίοδο 2010-11, αφότου διεκδίκησε τη 2η και 3η θέση (που οδηγούσαν στη Β΄ κατηγορία) μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Μάλιστα, στην τελική κατάταξη ισοβάθμησε με την τρίτη ομάδα της βαθμολογίας, αλλά υστερούσε στην ισοβαθμία. Την ίδια περίοδο, στην πρώτη της συμμετοχή στο Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας, έφτασε μέχρι τον τελικό αλλά ηττήθηκε από τον Εθνικό Άσσιας. Την περίοδο 2011-12 τερμάτισε στην 6η θέση. Παράλληλα, έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας. Την περίοδο 2012-13 κατέλαβε την 5η. Τη χρονιά αυτή συμμετείχε πάλι στον τελικό του κυπέλλου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας, χάνοντας και πάλι το τρόπαιο, αυτή τη φορά από το ΘΟΪ Λακατάμιας.
Οι προσπάθειες για προβιβασμο  στη Β΄ κατηγορία καρποφόρησαν την περίοδο 2013-14, όταν εξασφάλισε το εισιτήριο ανόδου μία αγωνιστική πριν το τέλος του πρωταθλήματος, διεκδικώντας τον τίτλο της πρωταθλήτριας την τελευταία αγωνιστική. Τελικά τερμάτησε στη 2η θέση με διαφορά 2 βαθμών από την πρώτη θέση. Στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2014-15 τερμάτισε στην ένατη θέση.
Την περίοδο 2016-17 τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2017-18.
Ακαδημίες ΕΝ.Α.Δ.
Η ΕΝ.Α.Δ. διαθέτει τμήματα ακαδημιών U-21, U-17 και U-15 και συμμετέχει στα αντίστοιχα πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Πόλη Χρυσοχούς
Κινητική τέχνη
Η κινητική τέχνη είναι η τέχνη που εκφράζεται από οποιοδήποτε μέσο το οποίο συμπεριλαμβάνει κίνηση η οποία μπορεί να παρατηρηθεί από τον θεατή ή εξαρτάται από την κίνηση για τη λειτουργία της. Τα πιο πρώιμα παραδείγματα κινητικής τέχνης προέρχονται από  τη ζωγραφική στον καμβά η οποία επεκτείνει την προοπτική του θεατή και ενσωματώνει πολυδιάστατη κίνηση. Πιο συγκεκριμένα, στη σύγχρονη εποχή ο όρος κινητική τέχνη αφορά τα τρισδιάστατα γλυπτά και έργα όπως τα κινητικά τα οποία κινούνται μηχανικά ή φυσικά. Τα κινούμενα μέρη ενεργοποιούνται κυρίως από τον αέρα, από μηχανισμούς ή χειροκίνητα. Η κινητική τέχνη συμπεριλαμβάνει ποικιλία από τεχνικές και στυλ.
Επίσης, υπάρχει κινητική τέχνη η οποία αφορά την εικονική κίνηση ή κίνηση η οποία γίνεται αντιληπτή από συγκεκριμένες γωνίες ή τμήματα του έργου. Αυτός ο όρος συχνά συγκρούεται με τον όρο «προφανής κίνηση», τον οποίο πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν όταν αναφέρονται σε κίνηση η οποία προκαλείται από μηχανήματα, μηχανές ή ηλεκτρικά συστήματα. Τόσο η προφανής όσο και η εικονική κίνηση είναι κατηγορίες της κινητικής τέχνης οι οποίες πρόσφατα αναγνωρίστηκαν σαν στυλ της Οπ Άρτ. Οι καλλιτέχνες και οι ιστορικοί τέχνης συμφωνούν ότι παρά το γεγονός ότι τα δύο αυτά στυλ (Κινητική τέχνη και Οπ Αρτ) έχουν κάποια κοινά δεν μπορούν να υπαχθούν κάτω από την ίδια ομπρέλα.
Η «Κινητική Τέχνη» σαν όρος αναπτύχθηκε από μια σειρά πηγών. Η τέχνη αυτή έχει τις ρίζες της στα τέλη του 19ου αιώνα όπου ιμπρεσιονιστές καλλιτέχνες όπως ο Κλοντ Μονέ (Claude Monet), ο Έντγκαρ Ντεγκά (Edgar Degas) και ο Έντουαρντ Μανέ (Édouard Manet) οι οποίοι πειραματίστηκαν με την κίνηση της ανθρώπινης φιγούρας στον καμβά. Αυτοί οι τρεις ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι επεδίωκαν να δημιουργούν τέχνη η οποία να προσομοιώνει τη ζωή. Τα πορτρέτα του Ντεγκάς που απεικόνιζαν χορευτές ή άλογα κούρσας αποτελούν παραδείγματα αυτού που πίστευε ότι είναι ο «φωτογραφικός ρεαλισμός». Στα τέλη του 19ου αιώνα καλλιτέχνες σαν τον Ντεγκάς προκαλούσαν την κίνηση ενάντια στη φωτογραφία με ζωντανά τοπία και πορτρέτα.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ορισμένοι καλλιτέχνες έτειναν όλο και περισσότερο να αποδίδουν στην τέχνη τους δυναμική κίνηση. Ο Νάουμ Γκάμπο (Naum Gabo), ο ένας από τους δύο καλλιτέχνες που συνέβαλλε ώστε να ονομαστεί έτσι αυτό το στυλ, έγραφε συχνά για τη δουλειά του ότι είναι παράδειγμα «κινητικού ρυθμού». Θεωρούσε ότι το κινητικό του γλυπτό «Κινητική Κατασκευή» ήταν το πρώτο του είδους του, του 20ου αιώνα. Από το 1920 μέχρι το 1960 το στυλ της κινητικής τέχνης αναδιαμορφώθηκε από μια ομάδα καλλιτεχνών που πειραματίστηκαν με άλλες φόρμες στα γλυπτά.
Οι Ρίζες και η πρώιμη ανάπτυξη
Τα άλματα που έκαναν οι καλλιτέχνες για να ''ανυψώσουν τις φιγούρες και τα τοπία από τη σελίδα ώστε να αποδείξουν ότι η τέχνη δεν είναι άκαμπτη''(Calder, 1954) συνοδεύτηκαν από σημαντικές καινοτομίες στο συνθετικό στυλ. Ο Έντουαρντ Μανέ, ο Έντγκαρ Ντεγκά και ο Κλόντ Μονέ υπήρξαν οι τρεις καλλιτέχνες του 19ου αιώνα που ξεκίνησαν αυτές τις αλλαγές στο Ιμπρεσιονιστικό κίνημα. Παρά το γεγονός ότι ο κάθε ένας προσέγγισε διαφορετικά την ενσωμάτωση της κίνησης στα έργα του και οι τρεις το έκαναν με την πρόθεση του να είναι ρεαλιστές. Την ίδια περίοδο, τα πρώιμα έργα του Αύγουστου Ροντίν (Auguste Rodin) υποστήριζαν την εξελισσόμενη κινητική τάση στην τέχνη. Αργότερα, η κριτική που άσκησε ο Ροντίν στην τάση αυτή επηρέασε και προκάλεσε έμμεσα τις ικανότητες του Μανέ, του Ντεγκάς και του Μονέ υποστηρίζοντας πως είναι αδύνατο να συλλάβεις ακριβώς μια στιγμή στο χρόνο και να της δώσεις την ίδια ζωντάνια η οποία υπάρχει στην πραγματική ζωή.
Έντουαρντ Μανέ
Είναι σχεδόν απίθανο να καταταγεί η δουλεία του Μανέ σε κάποια περίοδο ή καλλιτεχνικό ρεύμα. Ένα από τα έργα του που πραγματικά αντικατοπτρίζει το νέο στυλ είναι το «Ισπανικό Μπαλέτο»-Le Ballet Espagnol (1862). Το περίγραμμα από τις φιγούρες συμπίπτει με τις χειρονομίες τους λειτουργώντας ως μέσο για να αποδώσει το βάθος σε σχέση και με τον ίδιο τον άνθρωπο αλλά και με το τοπίο. Επίσης, ο Μανέ τονίζει την έλλειψη ισορροπίας στο έργο του με σκοπό να προβάλλει στον θεατή την αίσθηση ότι οι κεντρικές φιγούρες απέχουν λίγα λεπτά από το να πέσουν. Η θολή και ομιχλώδης αίσθηση του χρώματος παρομοίως προσθέτουν μια φευγαλέα αίσθηση.
Το 1863, ο Μανέ επέκτεινε τη μελέτη του σχετικά με την κίνηση στον επίπεδο καμβά με το έργο «Γεύμα στο Γρασίδι» (Le déjeuner sur l'herbe). Η τεχνική του φωτός, τα χρώματα και η σύνθεση είναι τα ίδια αλλά εισάγει μια νέα δομή στην φιγούρες του φόντου. Η γυναίκα που βρίσκεται εκεί δεν είναι σε απόλυτη κλίμακα δίνοντας την ιδέα ότι βρίσκεται μακριά από τις μπροστινές φιγούρες. Η έλλειψη χώρου αποτελεί τη μέθοδο του Μανέ να δημιουργεί στιγμιότυπα με κίνηση όμοια με αυτά στο ''Le Ballet Espagnol. ''
Έντγκαρ Ντεγκά
Ο Ντεγκά θεωρείται ότι είναι η προέκταση του Μανέ αλλά πιο ριζοσπαστικός για την κοινότητα των ιμπρεσιονιστών. Τα θέματα του Ντεγκά αποτελούν την επιτομή της ιμπρεσιονιστικής εποχής. Ο καλλιτέχνης βρίσκει έμπνευση από απεικονίσεις χορευτών μπαλέτου και άλογα κούρσας. Τα «μοντέρνα υποκείμενα» ποτέ δεν εμπόδισαν τον σκοπό του να δημιουργήσει κινούμενη τέχνη. Στο έργο του 1860 Feune Spartiates S'exercant a la Lute, συγκεντρώνεται στο κλασικό ιμπρεσιονιστικό γυμνό αλλά εκτείνεται επίσης και στη γενική ιδέα. Τοποθετεί τα υποκείμενα σε ένα επίπεδο τοπίο και τους δίνει θεατρικές κινήσεις κάτι το οποίο αποτέλεσε για τον καλλιτέχνη ένα νέο θέμα, αυτό της «νεότητας σε κίνηση».
Ένα από τα πιο επαναστατικά έργα του Ντεγκά, L’Orchestre de l’Opera (1868) εκφράζει φόρμες σαφούς κίνησης ενώ τους αποδίδει πολυδιάστατη κίνηση πίσω από την επίπεδη διάσταση του καμβά. Ο καλλιτέχνης τοποθετεί την ορχήστρα στον άμεσο οπτικό χώρο του θεατή, ενώ οι χορεύτριες καταλαμβάνουν το φόντο. Ο Ντεγκά υπαινίσσεται το ιμπρεσιονιστικό στυλ συνδυάζοντας την κίνηση καθώς επίσης και το επαναπροσδιορίζει με σπάνιο τρόπο. Το 1870 ο Ντεγκά συνεχίζει αυτή την τάση μέσα από τα έργα του όπως το Voiture aux Courses (1872).
Ήταν το 1884 με το έργο Chevaux de Course που οι προσπάθειες του Ντεγκά να δημιουργήσει δυναμική τέχνη καρποφόρησαν. Αυτό το έργο είναι κομμάτι από μια σειρά αγώνων αλόγων και πόλο όπου οι φιγούρες είναι ενσωματωμένες στο τοπίο. Τα άλογα και οι ιδιοκτήτες τους απεικονίζονται σαν να βρίσκονται σε μια στιγμή έντονης σύσκεψης ενώ στη συνέχεια ταξιδεύουν μακριά σε άλλα μέρη. Η ιμπρεσιονιστική και άλλες καλλιτεχνικές κοινότητες εντυπωσιάστηκαν από αυτές τις σειρές, αλλά και σοκαρίστηκαν όταν συνειδητοποίησαν ότι ο Ντεγκά βάσισε το έργο του σε πραγματικές φωτογραφίες. Το έργο και η τεχνική του Ντεγκά αποτέλεσαν έμπνευση για το Μονέ ο οποίος χρησιμοποίησε παρόμοια τεχνολογία.
Κλόντ Μονέ
Το στυλ του Ντεγκά και του Μονέ μπορεί να θεωρηθεί όμοιο κατά ένα τρόπο: Και οι δύο βάσισαν την καλλιτεχνική τους έμπνευση στην απευθείας «οπτική εντύπωση» για να δημιουργήσουν την αίσθηση της ποικιλομορφίας και της κίνησης στην τέχνη. Τα υποκείμενα ή οι εικόνες τα οποία ήταν το θεμέλιο των ζωγραφικών τους έργων προέρχονταν από μια υποκειμενική ματιά του κόσμου. Τα έργα του Μονέ τα οποία εντάσσονται στην δεκαετία του 1860 αντικατοπτρίζουν πολλούς κοινούς τόπους του ρεύματος της κίνησης οι οποίοι είναι φανεροί στα έργα του Ντεγκά και του Μανέ. Το 1875 η οπτική του Μονέ αποκτά αλματώδη χαρακτήρα στις νέες του δημιουργίες, ξεκινώντας με το Le Bateau-Atelier su Seine. Το τοπίο σχεδόν καταβροχθίζει όλον τον καμβά και έχει αρκετή κίνηση η οποία προέρχεται από τις ακαθόριστες πινελιές του Μονέ στις φιγούρες. Αυτός ο πίνακας όπως και ο Gare Saint-Lazare (1877-1878), αποδεικνύουν σε πολλούς ιστορικούς της τέχνης ότι ο Μονέ επαναπροσδιόριζε το στυλ της ιμπρεσιονιστικής εποχής. Αρχικά ο Ιμπρεσιονισμός χαρακτηρίστηκε  από απομονωμένο χρώμα, κίνηση και φως. Στα τέλη της δεκαετίας του 1870, ο Μονέ πρωτοπόρησε υιοθετώντας ένα στυλ το οποίο συνδύαζε και τα τρία στοιχεία ενώ παράλληλα διατηρούσε την προσοχή του στα σημαντικά θέματα της Ιμπρεσιονιστικής εποχής.
Αύγουστος Ροντίν
Ο Ροντίν ήταν πολύ εντυπωσιασμένος από τα έργα του Μονέ και του Ντεγκά. Σαν καλλιτέχνης αλλά και κριτικός τέχνης, ο Ροντίν δημοσίευσε πολλές δουλειές οι οποίες ενίσχυαν αυτό το στυλ. Ο Ροντίν υποστήριζε ότι τα έργα του Μονέ και του Ντεγκά δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση ότι «η τέχνη συλλαμβάνει την ζωή μέσα από όμορφες κινήσεις». Το 1881, όταν ο Ροντίν δημιούργησε τα πρώτα του γλυπτά και έργα τέχνης απαρνήθηκε τις αρχικές του πεποιθήσεις. Αυτό συνέβη όταν αναρωτήθηκε πως γίνεται οι ζωγράφοι να αποδίδουν με θεατρικότητα την κίνηση τόσο στερεά όσο ένα γλυπτό; Μετά από αυτό έγαρψε άρθρα τα οποία δεν επιτίθονταν σκοπίμως στο έργο των Μανέ, Μονέ και Ντεγκά αλλά προπαγάνδιζε τις ίδιες του τις θεωρίες ότι δηλαδή η ουσία του Ιμπρεσιονισμού δεν είναι το να επικοινωνήσει την κίνηση αλλά, αντίθετα, να την παρουσιάσει στην στατική της μορφή.
20ός αιώνας- Σουρεαλισμός και Πρώιμη Κινητική Τέχνη
Το σουρεαλιστικό στυλ του 20ου αιώνα δημιούργησε μια εύκολη μετάβαση προς το στυλ της κινητική τέχνης. Όλοι οι καλλιτέχνες εξερευνούσαν θέματα τα οποία δεν θα ήταν κοινωνικά αποδεκτά να απεικονιστούν καλλιτεχνικά. Έτσι προχώρησαν πέρα από το να ζωγραφίζουν τοπία ή ιστορικά γεγονότα νιώθοντας την ανάγκη να εμβαθύνουν στα εγκόσμια με σκοπό να αποδώσουν νέες οπτικές. Παραδείγματα αυτής της τάσης υπήρξαν ο Άλμπερτ Γκλέιζ (Albert Gleizes), ο Τζακσον Πόλλοκ (Jackson Pollock) και ο Μαξ Μπιλ (Max Bill).
Άλμπερτ Γκλέιζ
Ο Γκλέιζ θεωρείται σημαντικός Γάλλος φιλόσοφος στο τέλος του 19ου αρχές του 20ου αιώνα. Το 1912, οι θεωρίες και οι πραγματείες του σχετικά με τον κυβισμό τον έκαναν γνωστό σε πολλές καλλιτεχνικές συζητήσεις. Αυτή η φήμη ήταν που επηρέασε πολλούς καλλιτέχνες που ασχολήθηκαν με την πλαστική των αντικειμένων και της κίνησης της τέχνης τις δεκαετίες 1910 και 1920. Ο Γκλέιζ δημοσίευσε μια θεωρία σχετικά με την κίνηση η οποία εξήγησε περαιτέρω τις απόψεις του σχετικά με τις ψυχολογικές και καλλιτεχνικές προεκτάσεις της κίνησης σε σχέση με το πνεύμα που προκύπτει από το εν λόγω ρεύμα. Ο Γκλέιζ υποστήριζε επανειλημμένως στις δημοσιεύσεις του ότι η ανθρώπινη δημιουργία υπονοεί την ολική αποστροφή των εξωτερικών αισθήσεων. Αυτό ακριβώς το στοιχείο ήταν που έκανε για εκείνον την τέχνη κινητική όταν για τους περισσότερους, συμπεριλαμβανομένου και του Ροντίν ήταν άκαμπτη και σταθερή.
Ο Γκλέιζ αρχικά εντόπισε στην αναγκαιότητα ρυθμού στην τέχνη. Για εκείνον ρυθμός σήμαινε η οπτική συνύπαρξη των φιγούρων σε ένα δυσδιάστατο ή τρισδιάστατο χώρο. Οι φιγούρες θα πρέπει να είναι χωρισμένες μαθηματικά ή συστηματικά ώστε να φαίνεται ότι αλληλεπιδρούν αλλά να μην έχουν πολύ σαφή χαρακτηριστικά έτσι ώστε να δίνουν την εντύπωση της κίνησης σε αυτόν τον περιορισμένο χώρο. Ο Γκλέιζ ήθελε τους πίνακες και τα γλυπτά των καλλιτεχνών του 19ου αιώνα να δείχνουν πως οι φιγούρες μπορούν να επιδράσουν πάνω στον θεατή. Επίσης, ο Γκλέιζ ενημέρωσε τις μελέτες και τις εκδόσεις του τη δεκαετία του 1930 όταν η κινητική τέχνη γινόταν περισσότερο διαδεδομένη.
Τζάκσον Πόλλοκ
Όταν ο Πόλλοκ δημιούργησε πολλά από τα διάσημα έργα του οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ήδη μπροστά στο κίνημα της κινητικής τέχνης. Τα καινοτόμα στυλ και μέθοδοι που χρησιμοποίησε για να δημιουργήσει τα καλλιτεχνήματα του, του χάρισαν τον τίτλο του αδιαμφισβήτητου ηγέτη των κινητικών ζωγράφων και η τέχνη του σχετίστηκε με την ενεργητική ζωγραφική (Action painting), ένας όρος που επινοήθηκε από τον κριτικό τέχνης Χάρολντ Ροσενμπέργκ (Harold Rosenberg) τη δεκαετία του 1950.
Ο Πόλλοκ συνήθιζε να χρησιμοποιεί τα πινέλα του και τους κουβάδες με χρώματα με τέτοιο τρόπο ώστε κάλυπτε τελείως τον καμβά με ακανόνιστα σχέδια και γραμμές. Στην επόμενη καλλιτεχνική του φάση ο Πόλλοκ δοκίμασε το στυλ του με ασυνήθιστα υλικά. Το 1947 ζωγράφισε τον πρώτο του πίνακα, με την ονομασία Cathedral, με μπογιά αλουμινίου.
Μαξ Μπιλ
Ο Μαξ Μπιλ ακολούθησε το ρεύμα της κινητικής τέχνης στη δεκαετία του 1930. Πίστευε ότι η κινητική τέχνη δεν θα έπρεπε να εντάσσεται σε μαθηματικές οπτικές, μια θεωρία που τον ακολούθησε σε όλες του τις δημιουργίες. Επίσης, συνήθιζε να κάνει γλυπτά τα οποία ξεγελούσαν το μάτι του θεατή. Για παράδειγμα το έργο του'' Construction with Suspended Cube'' (1935-1936) ενώ εκ πρώτης όψης μοιάζει απόλυτα συμμετρικό όταν ο θεατής πλησιάζει πιο κοντά παρατηρούνται ασυμμετρίες.
Κινητικά έργα και γλυπτική
Τα γλυπτά του Μαξ Μπιλλ ήταν μόνο η αρχή του κινητικού στυλ το οποίο εξερευνήθηκε περαιτέρω αργότερα. Συγκεκριμένα ο Τατλίν(Tatlin), ο Ροντένκο(Rodchenko) και ο Καλντέρ(Calder) πήραν τα στατικά γλυπτά των αρχών του 20ου αιώνα και τους έδωσαν μια μικρή ελευθερία κίνησης. Αυτοί οι τρεις καλλιτέχνες ξεκίνησαν να παρατηρούν την μη προβλέψιμη κίνηση και ύστερα προσπάθησαν να ελέγξουν την κίνηση των έργων τους με τεχνολογικές προσθήκες. Ο όρος "κινητικός" προέρχεται από την ικανότητα να τροποποιεί το πώς η βαρύτητα και οι άλλες ατμοσφαιρικές συνθήκες επηρεάζουν το έργο του καλλιτέχνη.
Παρά το γεγονός ότι υπάρχει μικρή διαφοροποίηση μεταξύ των κινητικών και μη κινητικών έργων, μια διαφοροποίηση μπορεί να γίνει με σιγουριά: Τα κινητικά έργα δεν είναι πλέον κινητικά όταν ο παρατηρητής μπορεί με οποιοδήποτε τρόπο να ελέγξει την κίνηση τους. Αυτό είναι ένα από τα στοιχεία της εικονικής κίνησης. Όταν, δηλαδή, παρατηρείται κίνηση η οποία δεν είναι φυσική τότε λέμε ότι το έργο παρουσιάζει εικονική κίνηση.
Τατλίν
Ο Βλαντιμίρ Τατλίν θεωρείται από κάποιους ιστορικούς τέχνης ως ο πρώτος ο οποίος ολοκλήρωσε ένα κινητικό γλυπτό. Το πρώιμο κινητικό του έργο Contre-Reliefs Liberes Dans L'espace (1915) θεωρείται ημιτελές. Έχει παρόμοιο ρυθμό με αυτόν του Πόλλοκ. Ο Τατλίν δεν θεωρούσε ότι η τέχνη του ήταν ένα προϊόν το οποίο χρειαζόταν ξεκάθαρη αρχή ή τέλος. Πάνω από όλα πίστευε ότι η δουλειά του ήταν μια εξελικτική διαδικασία.
Ροντσένκο
Τις δεκαετίες 1920 και 1930 ο Ροντένκο βρήκε τρόπο να εφαρμόσει τις θεωρίες του μη-αντικειμενισμού στην κινητική τέχνη. Το έργο του Hanging Construction (1920) είναι ένα ξύλινο κινητικό το οποίο κρέμεται από ένα σχοινί και περιστρέφεται φυσικά οριζόντια και κάθετα.
Αλεξάντερ Καλντέρ
Όταν ο Καλντέρ άκουσε αυτά τα σχόλια απάντησε στους κριτικούς: «Δεν ήμουν ποτέ και δεν θα γίνω ποτέ προϊόν κανενός άλλου πέρα του ίδιου μου του εαυτού. Η τέχνη μου είναι δική μου. Γιατί ασχολείστε τόσο με το να δηλώνετε κάτι το οποίο δεν ευσταθεί;». Παρόλαυτα,  ένα από τα πρώτα κινητικά έργα του Καλντέρ, Mobile (1938), απέδειξε ότι το στυλ του καλλιτέχνη έχει επιρροές από τον Ρέι. Τόσο το έργο Shade όσο και το Mobile έχουν ένα σχοινί το οποίο εφάπτεται στον τοίχο ή μια κατασκευή η οποία κρατάει το έργο στον αέρα. Επίσης και τα δύο έργα έχουν στοιχεία με πτυχές τα οποία πάλλονται με τον αέρα.
Παρά τις εμφανείς ομοιότητες, το στυλ του Καλντέρ στα κινητικά δημιούργησε δύο τύπους οι οποίοι πλέον αναφέρονται ως η βάσεις της κινητικής τέχνης: Τα κινητικά αντικείμενα και τα διακοπτόμενα κινητικά. Τα πρώτα εμφανίζονται σε μια μεγάλη ποικιλία σχημάτων και μεγεθών και μπορούν να κινηθούν με πολλούς τρόπους. Τα διακοπτόμενα, αρχικά κατασκευάστηκαν με χρωματιστό γυαλί και μικρά ξύλινα αντικείμενα. Τα κινητικά αντικείμενα ήταν κομμάτι του κινητικού στυλ του Καλντερ αρχικά σαν στατικά γλυπτά.
Ένα από τα διακοπτόμενα κινητικά του έργα, McCausland Mobile (1933), είναι αυτό το οποίο διαφέρει από όλα τα σύγχρονα του κινητικά εξαιτίας του σχήματος του και των δύο αντικειμένων. Οι περισσότεροι κινητικοί καλλιτέχνες όπως ο Ροντένκο και ο Τατλίν δεν θα είχαν σκεφτεί ποτέ να χρησιμοποιήσουν σχήματα τα οποία δεν έμοιαζαν αεροδυναμικά ή εύπλαστα.
Εικονική κίνηση
Τη δεκαετία του 1940, αναδείχθηκαν νέα στυλ κινητικών έργων καθώς και πολλοί τύποι γλυπτών και ζωγραφικών έργων.Καλλιτέχνες όπως ο Καλντέρ, ο Τατλίν και ο Ροντένκο παρήγαγαν μεγάλο έργο εκείνη τη δεκαετία αλλά είχαν να ανταγωνιστούν και άλλα ρεύματα τα οποία είχαν απήχηση σε άλλα κοινά. Όταν καλλιτέχνες όπως ο Βίκτωρ Βασαρέλι (Victor Vasarely) ανέπτυξαν τα πρώτα χαρακτηριστικά στοιχεία της εικονικής κίνησης στην τέχνη, το ρεύμα της κινητικής τέχνης υπέστη μεγάλη κριτική μέχρι το 1960 όπου και πέρασε σε αδρανή περίοδο.
Υλικά και Ηλεκτρισμός
Ο Βασαρέλι τη δεκαετία του 1940 δημιούργησε πολλά διαδραστικά έργα. Όπως το Gordes/Cristal (1946) το οποίο αποτελείται από μια σειρά κυβικών φιγούρων οι οποίες δέχονται ηλεκτρισμό. Όταν πρωτοεμφάνισε το γλυπτό σε εκθέσεις προσκάλεσε το κοινό να ανάψει τους κύβους και να συμμετέχει στην έναρξη της προβολής χρωμάτων και φωτός.
Προφανής Κίνηση και Οπ Άρτ
Η προφανής κίνηση είναι ένας όρος που υπάγεται στην κινητική τέχνη και εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1950. Οι ιστορικοί της τέχνης θεωρούν ότι κάθε τύπος κινητικής τέχνης ο οποίος περιλαμβάνει ανεξάρτητη κίνηση θεωρείται προφανής κίνηση. Τη δεκαετία του 1960, δημιουργείται και ο όρος «Οπ Άρτ» ο οποίος αναφέρεται σε οπτικές ψευδαισθήσεις που προέρχονται από έργα στον καμβά ή γλυπτά. Αυτός ο όρος συχνά αντικρούεται με σημεία της κινητικής τέχνης τα οποία συμπεριλαμβάνουν κινητικότητα.
Σύγχρονα έργα
Το Νοέμβριο του 2013, το Μουσείο ΜΙΤ παρουσίασε ''5000 Moving Parts'', μια έκθεση κινητικών έργων, συμπεριλαμβάνοντας έργα των Άρθουρ Γκανσόν(Arthur Ganson), Άνν Λίλι (Anne Lilly), Ραφαέλ Λοζάνο-Χέμερ (Rafael Lozano-Hemmer), Τζον Ντάγκλας Πάουερς (John Douglas Powers) και Τάκις (Takis ή αλλιώς Παναγιώτης Βασιλάκης).
Παραπομπές
1.    Popper, Frank. The Origins and Development of Kinetic Art.
2.    Oxford Art Online: Kinetic Art.
3.    Oxford Art Online: Kinetic Art in America.
4.     Popper, Frank. Kinetics.
5.     Brett, Guy. Kinetic Art.
6.    Kepes, Gyorgry. The Nature and Art of Motion.
7.    Malina, Frank J. Kinetic Art: Theory and Practice.
8.    Roukes, Nicholas. Plastics for Kinetic Art.
9.    Giedion-Welcker, Carola. Modern Plastic Art.
11.  Marter, Joan M.. Alexander Calder.
12.  "5000 Moving Parts". MIT Museum. MIT Museum. Retrieved 2013-11-29.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη Κατηγορία:Είδη τέχνης Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη
Τοπικό διαμέρισμα Ημεροβιγλίου Θήρας
Το Τοπικό Διαμέρισμα Ημεροβιγλίου είναι τοπικό διαμέρισμα του Δήμου Θήρας, το οποίο περιλαμβάνει τα χωριά Ημεροβίγλι και Παναγιά Καλού.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει συνολικά 503 κατοίκους.
Ιστορικά Στοιχεία
Κατά την απογραφή του 1928, η περιοχή του Ημεροβιγλίου είχε 799 κατοίκους.
Κατηγορία:Σαντορίνη
Αθανάσιος Ζαφειρόπουλος
Ο Αθανάσιος Ζαφειρόπουλος ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821. Καταγόταν από την Κόζιτσα της Ναυπακτίας.
Έλαβε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 όπου και διακρίθηκε σε πολλές μάχες και ιδιαίτερα στη Στερεά Ελλάδα. Το 1824 του απονεμήθηκε ο βαθμός του ταξίαρχου.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
2/39 Σύνταγμα Ευζώνων
Το 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων "Σχης Καραχρήστος" (2/39 ΣΕ) είναι ιστορική μονάδα του Ελληνικού Στρατού Ξηράς. Παλαιότερα ήταν σύνταγμα Ευζώνων (ελαφρύ πεζικό). Το όνομα και η παράδοση του συντάγματος αποτελεί μέρος του ονόματος του Κέντρου Εκπαίδευσης Νεοσύλλεκτων Μεσολογγίου.
Ιστορία
Το σύνταγμα ιδρύθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1913 έχοντας έδρα το Μεσολόγγι. Η ίδρυση του έγινε κατά την αναδιοργάνωση του Ελληνικού Στρατού μετά τουν Βαλκανικούς Πολέμους.
Το σύνταγμα πολέμησε στις επιχειρήσεις του Μακεδονικού μετώπου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτελώντας μέρος της 3ης Μεραρχίας Πεζικού. Το σύνταγμα πολέμησε από τις 25 Απριλίου 1918 μέχρι το τέλος του πολέμου στην περιοχή των Πρεσπών. Μετά τη Συμμαχική διάλυση του γερμανοβουλγαρικού μετώπου το φθινόπωρο, το σύνταγμα έκανε προέλαση προς το Πίροτ. Μαζί με την υπόλοιπη μεραρχία, μεταφέρθηκε στη Σμύρνη τον Αύγουστο του 1920, και πήρε μέρος σε όλες τις μετέπειτα επιχειρήσεις της μικρασιατικής Εκστρατείας μέχρι την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.
Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41, το σύνταγμα αποτελούσε μέρος της 8ης Μεραρχίας Πεζικού και ήταν μια από τις πρώτες ελληνικές στρατιωτικές μονάδες που πολέμησαν με τους Ιταλούς. Το σύνταγμα υπηρέτησε καθ ' όλη τη σύγκρουση και διαλύθηκε μετά την συνθηκολόγηση του ελληνικού στρατού στους Γερμανούς τον Απρίλιο του 1941.
Στις 2 Δεκεμβρίου 1950 ιδρύθηκε Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων στο Μεσολόγγι. Στις 31 Αυγούστου 1965 απέκτησε την ονομασία "12ο Σύνταγμα Πεζικού" πριν μετονομαστεί σε "2/39 Σύνταγμα Ευζώνων" στις 26 Ιουνίου 1978. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2000, το σύνταγμα απέκτησε την τιμητική ονομασία "Σχης. Καραχρήστος" προς τιμήν του διοικητή του, Συνταγματάρχη Βλάση Καραχρήστο, ο οποίος σκοτώθηκε πολεμώντας στις 20 Αυγούστου 1921.
Για την εν καιρώ πολέμου υπηρεσία του, το σύνταγμα έχει παρασημοφορηθεί δύο φορές με το υψηλότερο στρατιωτικό βραβείο της Ελλάδας, την Κλάση Ταξιάρχη του Αριστείου Ανδρεία: έχει τιμηθεί μια φορά για τις δράσεις του στο μακεδονικό Μέτωπο, και άλλη μια φορά για τις μάχες στις οποίες συμμετείχε την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1921, ειδικά στην διήμερη μάχη του Αβγκίν κοντά στη Προύσα τον Μάρτιο. Το σύνταγμα τιμήθηκε με τον Σταυρό πολέμου 1914-1918 για τις δράσεις του στο μακεδονικό Μέτωπο.
Το σύνταγμα και το κέντρο εκπαίδευσης βρίσκεται στο "Στρατόπεδο Σπύρος Μουστακλής" στα βόρεια προάστια του Μεσολογγίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσολόγγι Κατηγορία:Ταξιάρχης Αριστείου Ανδρείας
Γκράμποβατς (Ομπρένοβατς)
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Το Γκράμποβατς (σερβικά κυριλλικά: Грабовац) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς και εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 2,372 κατοίκους.
Το Γκράμποβατς είναι επισήμως καταταγμένο μεταξύ των χωριών της Σερβίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Κλερ Χολτ
Πρώτα Χρόνια
Η Κλερ γεννήθηκε στο Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας. Αποφοίτησε από την Σχολή Stuartholme στο Toowong στο τέλος του 2005. Ασχολείται με διάφορα αθλήματα: κολύμβηση, βόλεϊ, υδατοσφαίριση, και Taekwondo, στο οποίο έχει μαύρη ζώνη. Όταν ήταν μικρή ήταν στην σχολική χορωδία.
Προσωπική Ζωή
Η Κλερ Χολτ παντρεύτηκε, τον τωρινό της σύζυγο Άντριου Τζόμπλον, στις 18/8/18 και έκαναν το πρώτο τους παιδί, στις 29 Μαρτίου του 2019 και το ονόμασαν Τζέιμς Χολτ Τζόμπλον.
Υποκριτική καριέρα
Το 2006, η Κλερ κέρδισε τον ρόλο της Έμμα Γκίλμπερτ. Έχει κερδίσει ένα βραβείο Logie και Nickelodeon Αυστραλία Kids' Choice Award. Η Holt έχει εμφανιστεί σε διαφημίσεις για Dreamworld, Sizzler και διάσωσης του Queensland. BuddyTV την τοποθέτησε στο νούμερο 55 με τις τηλεοράσεις 100 πιο σέξι γυναίκες της λίστας για το 2011. τον Αύγουστο του 2011, Holt επιβεβαιώθηκε να είναι στην τηλεοπτική σειρά The Vampire Diaries ως Rebekah. στις 13 Ιανουαρίου 2013, το CW ανακοίνωσε ότι Holt θα πρωταγωνιστεί στην καινούρια σειρά The Originals στο ρόλο ως Rebekah Mikaelson.αποχώρησε από την σειρά στο δέκατο έκτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν March 11, 2014.*
Το 2015 η Κλέρ δοκιμάστηκε για την σειρά supergirl στο κανάλι CBS αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει τον ρόλο.
Το 2015-2016 πρωταγωνίστησε στην σειρά Aquarius στο κανάλι NBC στο πλάι του Ντέιβιντ Ντάτσονβι. Η σειρά ολοκληρώθηκε στις 10 Σεπ. 2016 καθώς ακυρώθηκε λόγω χαμηλής τηλεθέασης. Το καλοκαίρι του 2016 έπαιξε στο πλάι της Mandy Moore στην ταινία τρόμου In the deep ( 47 meters down ) η ταινία θα παιχτεί στον Σινεμά του 2017. Εντωμεταξύ συνέχισε της guest εμφανίσεις της στην σειρά the originals .*
1ος κύκλος επεισόδιο 22
2ος κύκλος επεισόδια 1,8,9,10,22
3ος κύκλος επεισόδια 1,5,6,9,22
4ος κύκλος επεισόδια 2,3,4,10,11,12,13
Βραβεία
2014 teen choice awards - Choice TV Actress: Sci-Fi/Fantasy - The Originals
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί
Στεφάν Τομάσεβιτς
Ο Στεφάν Τομάσεβιτς (σερβικά: Стефан Томашевић), (περ. 1438 - 5 Ιουνίου 1463 ) ήταν ηγεμόνας της Σερβίας από τη δυναστεία Κοτρομάνιτς, ο οποίος ήταν ο τελευταίος δεσπότης της Σερβίας (21 Μαρτίου 1459 - 30 Ιουνίου 1459) και ο βασιλιάς των Σέρβων στη Βοσνία, στην Πριμόριε, την Ντρίνα και δυτικές περιοχές της Σερβίας [ 1 ] (10 Ιουλίου 1461 -Ιούνιος 1463). Κατά τη σύντομη βασιλεία του ο οθωμανικός στρατός κατέκτησε το Σμεντέρεβο και τα εδάφη της Σερβίας, και στη συνέχεια, το Βασίλειο της Βοσνίας, μετά την Πολιορκία της Κλιούτς. Παραδόθηκε στον Μαχμούτ Πασά με την υπόσχεση ότι θα γλιτώσει τη ζωή του, αλλά προσήχθη ενώπιον του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ και εκεί επί τόπου θανατώθηκε με διαταγή του.