cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάμστερ Ρομπορόφσκι
Αναπαραγωγή
Το φύλο ενός Ρομπορόβσκι καθορίζεται οπτικά. Τα γυναικεία ανοίγματα είναι πολύ κοντά μεταξύ τους και μπορεί να μοιάζουν ακόμη και με ένα μόνο άνοιγμα, ενώ τα αρσενικά ανοίγματα είναι πιο μακριά. Τα αρσενικά έχουν συνήθως έναν ορατό αδένα αρώματος κοντά στον ομφαλό πάνω από τα δύο ανοίγματα, που εμφανίζονται ως κίτρινος λεκές σε μεγαλύτερα ζώα. μικρογραφία|5 νεογνά 8 ημερών Η περίοδος αναπαραγωγής για το χάμστερ Ρομπορόβσκι είναι μεταξύ Απριλίου και Σεπτεμβρίου. Η περίοδος κύησης κυμαίνεται μεταξύ 20 και 22 ημερών, παράγοντας τρία έως τέσσερα νεογνά. Το μέγεθος των νεογνών είναι μεταξύ τριών και εννέα, με μέσο όρο έξι. Τα Ρομπορόβσκι σε αιχμαλωσία αναπαράγουν συχνά όλο το χρόνο.
Ένα νεογνό ζυγίζει 1 γραμμάριο (0,035 oz) εώς 2,1 γραμμάρια (0,074 oz) κατά τη γέννηση. Μόλις γεννηθεί, ο απόγονος δεν έχει γούνα, οι κοπτήρες και τα νύχια είναι ορατά, αλλά τα μάτια, τα πτερύγια του αυτιού και τα δάκτυλα είναι όλα καλυμμένα. Μετά από μια περίοδο τριών ημερών, τα μουστάκια γίνονται ορατά και μετά από πέντε ημέρες, αναπτύσσονται οι πρώτες ραχιαίες τρίχες. Τα δάκτυλα διαχωρίζονται μετά από έξι ημέρες και μετά από έντεκα ημέρες, το σώμα είναι τελείως διαμορφωμένο. Τα νεαρά χάμστερ ανοίγουν τα μάτια τους την 14η ημέρα.
Ως κατοικίδια
Τα χάμστερ Ρομπορόβσκι έχουν γίνει όλο και πιο δημοφιλή ως κατοικίδια ζώα τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, ταιριάζουν καλύτερα στη ζωή ως απλώς πλάσματα παρατήρησης, με περιορισμένη αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών και ανθρώπων, λόγω των αυξημένων επιπέδων δραστηριότητας που οδηγούν σε υψηλή προδιάθεση άγχους και μειωμένη ευκολία χειρισμός σε σύγκριση με άλλα οικιακά είδη χάμστερ.
Κατά μέσο όρο, τα χάμστερ Ρομπόροβσκι ζουν 26 μήνες σε αιχμαλωσία.
Αν και ισχυρίζεται ότι είναι υποαλλεργικά, τα χάμστερ Ρομπορόβσκι έχουν συσχετιστεί με την ανάπτυξη άσθματος σε προηγούμενους ασυμπτωματικούς ιδιοκτήτες.
Σε σπάνιες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, ένα ρηχό πιάτο ζεστού νερού μπορεί να είναι απαραίτητο για τον καθαρισμό επιβλαβών ουσιών από τη γούνα του χάμστερ. Ωστόσο, υπό κανονικές συνθήκες, τα χάμστερ δεν πρέπει ποτέ να λούζονται σε νερό, καθώς, εκτός από το ότι είναι εξαιρετικά αγχωτικό, αυτό μπορεί να απομακρύνει ζωτικά προστατευτικά έλαια από την γούνα τους, κάτι που μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνο και δυνητικά θανατηφόρο. Τα χάμστερ συχνά περιποιούνται τον εαυτό τους, και αντί για νερό, θα πρέπει να προσφέρεται μπανιέρα με άμμο για να τους βοηθήσει να παραμείνουν καθαροί και υγιείς.
Στέγαση
Σε αντίθεση με άλλα είδη χάμστερ, τα χάμστερ Ρομπορόφσκι μερικές φορές μπορούν να διατηρηθούν σε ζευγάρια του ίδιου φύλου ή σε μικρές ομάδες, εάν μεγαλώσουν μαζί από νεαρή ηλικία. Ένα μοναχικό ή ένα ζευγάρι χάμστερ Ρομπορόφσκι θα πρέπει να φυλάσσεται σε κλουβί ιδανικά 50 x 100 cm ή ισοδύναμο 0,5 τετραγωνικών μέτρων με τουλάχιστον 15-20 cm υποστρώματος, έτσι ώστε να μπορούν να ασκήσουν το φυσικό τους ώθηση για λαγούμι. Ωστόσο, συνιστάται μεγαλύτερος χώρος στο δάπεδο και βάθος υποστρώματος για όλα τα είδη χάμστερ, όπου το "μεγαλύτερο είναι πάντα καλύτερο". Τα πρόσθετα επίπεδα δεν υπολογίζονται στη βασική επιφάνεια. Τα ενυδρεία και τα περιβλήματα DIY χρησιμοποιούνται συνήθως στους λάτρεις των χάμστερ, συχνά προτιμώνται για την ικανότητά τους να συγκρατούν μεγαλύτερες ποσότητες υποστρώματος, μεγάλη διαθεσιμότητα και κόστος, μεταξύ διαφόρων άλλων λόγων, έναντι των πιο παραδοσιακών ομολόγων τους.
Εάν παρουσιαστούν μάχες μέσα σε μια ομάδα, τα χάμστερ πρέπει να χωριστούν αμέσως για να αποφευχθεί ο τραυματισμός. Τα χάμστερ Ρομπορόφσκι είναι πολύ ενεργά, οπότε ένας τροχός κατάλληλος για είδη είναι απαραίτητη. Το μέγεθος εξακολουθεί να συζητείται, ωστόσο η γενική συναίνεση είναι ότι ένας τροχός δεν πρέπει να είναι μεγαλύτερος από 16,5 cm (6,5 ίντσες), λόγω του ότι τα χάμστερ Ρομπορόφσκι είναι μικρά και θα είναι δύσκολο για αυτούς να μετακινήσουν έναν τροχό πολύ μεγαλύτερο. Άλλες πηγές συνιστούν διάμετρο 20 cm (8 ίντσες).
Τα χάμστερ Ρομπόροφσκι, όπως και πολλά τρωκτικά, φυσικά θα αποφύγουν μεγάλους ανοιχτούς χώρους, επιλέγοντας να κολλήσουν κοντά στους τοίχους, εάν αναγκαστούν να διασχίσουν έναν, όπου αισθάνονται ασφαλέστεροι. Η παροχή τους με πολλά κρυμμένα σημεία είναι ζωτικής σημασίας. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί τοποθετώντας κλαδιά, σήραγγες και διάφορες άλλες κρυψώνες σε στενή διάταξη.
Τροφή
Για να υποστηρίξει τη φυσική τους συμπεριφορά ζωοτροφών και αποθήκευσης, οι ζωοτροφές θα πρέπει να διασκορπίζονται γύρω από το περίβλημα, να είναι κρυμμένες σε διάφορα σημεία ή να είναι ελαφρώς θαμμένες κάτω από το υπόστρωμα (Περίπου 1 κουταλιά της σούπας ανά χάμστερ ανά ημέρα).
Το φρέσκο νερό πρέπει να είναι διαθέσιμο ανά πάσα στιγμή. Ένα μπολ είναι προτιμότερο από ένα μπουκάλι, καθώς ενθαρρύνει μια πιο φυσική και άνετη στάση κατανάλωσης.
Οι κοπτήρες των χάμστερ δεν σταματούν ποτέ να αναπτύσσονται και έχουν ένα σύστημα «αυτο-ακονίσματος», όπου οι κοπτήρες γλιστρούν ο ένας στον άλλον ενώ ροκανίζουν, το οποίο φθείρει τα δόντια. οπότε είναι απαραίτητο να τους παρέχετε παιχνίδια μασουλήματος.
Στρωσίδια/ Υπόστρωμα
Τα υλικά ένθεσης πρέπει να είναι εύκολα τεμαχισμένα και εύπεπτα, όπως χαρτί χωρίς λεκέδες, βρύα, σανό ή φύλλα.
Αποφύγετε τα υλικά που διαχωρίζονται σε λεπτές κλωστές όταν μασάτε (όπως βαμβάκι ή παρόμοια «αφράτα» προϊόντα κλινοστρωμνής), καθώς η εμπλοκή ή η κατάποση δημιουργεί σοβαρό κίνδυνο για την υγεία των χάμστερ.Τα ξύσματα από μαλακό ξύλο (όπως το πεύκο ή ο κέδρος) είναι επίσης ακατάλληλα καθώς περιέχουν επιβλαβείς χημικές ουσίες που μπορούν να βλάψουν το αναπνευστικό σύστημα ενός χάμστερ. Αντίθετα, τα ξέσματα σκληρού ξύλου όπως το aspen είναι απόλυτα ασφαλή στη χρήση.
Για να παρέχει ένα μέσο καθαρισμού και να μιμείται τον φυσικό του βιότοπο, πρέπει να διατίθεται πάντα ένα μεγάλο μπολ με άμμο. Το μπάνιο με σκόνη αποτελεί ζωτικό μέρος της καθημερινής ρουτίνας του χάμστερ και βοηθά στη διατήρηση της υγείας του και της λαμπερής του γούνας αφαιρώντας τα υπερβολικά έλαια. Η άμμος μπορεί να διατηρηθεί καθαρή κοσκινίζοντας ή ξεπλύνοντας με νερό και στέγνωμα. Η παιδική άμμος παιχνιδιού είναι μια βιώσιμη επιλογή για αυτό, αλλά βεβαιωθείτε τι συνέβη σε αυτό (όπως εάν πρέπει να το ψήσετε).
Η άμμος πρέπει να είναι χωρίς σκόνη. Η άμμος για τα τσιντσιλά είναι πολύ σκονισμένη για χάμστερ και μπορεί να προκαλέσει αναπνευστικά προβλήματα. Η άμμος πουλιών δεν είναι επίσης κατάλληλη, επειδή περιέχει αιχμηρά στοιχεία όπως θραύσματα σπασμένου κελύφους.
Γκάλερι
200x200εσ200x200εσ200x200εσ158x158εσ179x179εσ177x177εσ
1542
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1542 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μεντελική Κληρονομικότητα του Ανθρώπου στο Διαδίκτυο
Ιστορικό
H OMIM είναι η διαδικτυακή συνέχεια της MIM του Βίκτορ Α. ΜακΚούζικ, η οποία δημοσιεύθηκε σε 12 εκδόσεις από το 1966 έως το 1998. Όλες σχεδόν οι 1.486 καταχωρίσεις της πρώτης έκδοσης της MIM αφορούσαν σε φαινοτύπους.
Η OMIM έχει συγγραφεί και επιμεληθεί στο Ινστιτούτο Γενετικής Ιατρικής McKusick-Nathans, της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, υπό τη διεύθυνση της Δρ. Ada Hamosh.
Η OMIM έγινε διαθέσιμη στο διαδίκτυο το 1987 υπό τη διεύθυνση της Ιατρικής Βιβλιοθήκης Welch στο JHUSOM με οικονομική υποστήριξη από το Ιατρικό Ινστιτούτο Howard Hughes.
Από το 1995 έως το 2010, η OMIM ήταν διαθέσιμη στον Παγκόσμιο Ιστό με  οικονομική υποστήριξη από το Εθνικό Κέντρο Πληροφοριών Βιοτεχνολογίας ( NCBI ).
Ο τρέχων ιστότοπος της OMIM (OMIM.org) αναπτύχθηκε με χρηματοδότηση από την JHUSOM και διατηρείται από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins με οικονομική υποστήριξη από το Εθνικό Ίδρυμα Έρευνών Ανθρώπινου Γονιδιώματος (NHGRI).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιολογικές βάσεις δεδομένων
Χαντζιάν
Το Χαντζιάν (αρμενικά: Խանջյան) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,108 κατοίκους.
Γαδολίνιο
Το χημικό στοιχείο Γαδολίνιο είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 64 και ατομικό βάρος 157,25. Έχει θερμοκρασία τήξης 1311°C και θερμοκρασία βρασμού 3233°C. Χημικό σύμβολο: Gd. Το γαδολίνιο σχηματίζει οξείδιο και άχροα άλατα,τα διαλύματα των οποίων δείχνουν φάσμα απορρόφησης μόνο στο υπεριώδες. Χρησιμοποιείται ευρέως ως συστατικό σκιαγραφικών μέσων απεικόνισης στις μαγνητικές τομογραφίες.
Το στοιχείο αυτό ανήκει στη κατηγορία των σπάνιων γαιών ή λανθανιδών στον περιοδικό πίνακα
Ρυμουλκά Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Ρ/Κ Αίας Ι (Α406)
Το Ρ/Κ Αίας Ι (Α406) (πρώην Άγιος Ηλίας) ήταν ατμοκίνητο ρυμουλκό που χρησιμοποιήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το 1948. Ανήκε στη δύναμη των βοηθητικών σκαφών του Ναυστάθμου Σαλαμίνας. Διαγράφηκε από τη δύναμη του Στόλου το 1969 πλην όμως χρησιμοποιούταν για αρκετά ακόμη χρόνια σε εργασίες εντός και εκτός ναυστάθμου κυρίως για ρυμουλκήσεις σκοποσήμων. Δεν έφερε ραντάρ.
Ρ/Κ Αίας ΙΙ (Α-412)
thumb|300px|Ρ/Κ Αίας ΙΙ Α-412 Το Ρ/Κ Αίας ΙΙ Α-412 (πρώην USS ANKACHAK) κατασκευάστηκε στις ΗΠΑ στα Ναυπηγεία USA Consolidad Shipbuilding – Corp Morris Beights N.Y.. Στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό παραχωρήθηκε στις 24 Ιουλίου 1972 και σήμερα βρίσκεται σε υπηρεσία στο Ναύσταθμο Κρήτης.
Ρ/Κ Αιγεύς Ι (ΒΒ 6)
Το Ρ/Κ Αιγεύς Ι ΒΒ 6 εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου τον Οκτώβριο του 1945 ως ΒΒ 6 Πόρος (Βοηθητικό Βάσης). Αφού πήρε τις ονομασίες «Νίσυρος» και «Τιτάν ΙΙΙ», μετονομάστηκε σε Ρ/Κ Αιγεύς, ενώ αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία το 1968. Εκποιήθηκε το 1969 στον Τ. Γεωργόπουλο και νηολογήθηκε στον Πειραιά (α/α Α' κλάσης 1866) ως ΚΥΚΛΩΨ ΙΙ.
Χαρακτηριστικά
Ρ/Κ Αιγεύς ΙΙ (Α-438)
thumb|300px|Ρ/Κ Αιγεύς ΙΙ Α-438 Το Ρ/Κ Αιγεύς ΙΙ Α-438 ναυπηγήθηκε στη Γερμανία το 1957 και παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, μαζί με τα όμοιά του Μίνος, Πελίας και Πηλεύς, στα πλαίσια Γερμανικής στρατιωτικής βοήθειας. Εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου στις 18 Μαρτίου 1991 και παροπλίσθηκε στις 30/11/2009.
Ρ/Κ Αδάμαστος (Α-411)
thumb|68x68px|[[Αρχείο:ΡΚ ΑΔΑΜΑΣΤΟΣ Α-411.jpg|μικρογραφία|ΡΚ ΑΔΑΜΑΣΤΟΣ Α-411Ρ/Κ Αδάμαστος Α-411]] Το Ρ/Κ Αδάμαστος Α-411 είναι ρυμουλκό ανοιχτής θαλάσσης και κατασκευάστηκε, μαζί με το Ρ/Κ Ατρόμητος, στα Ελληνικά Ναυπηγεία Σκαραμαγκά μετά από παραγγελία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Μετά τον παροπλισμό του, βυθίστηκε στο πλαίσιο της άσκησης «ΘΑΛΑΣΣΙΟΣ ΓΡΥΠΑΣ 2013».
Ρ/Κ Αμαζών (36 - Επίτακτο)
Το Ρ/Κ Αμαζών 36 ήταν επίτακτο ρυμουκλό το οποίο διαγράφηκε από τον Ελληνικό Στόλο το 1947.
Ρ/Κ Άτλας (Α-408)
Το Ρ/Κ Άτλας Α-408 ήταν ρυμουλκό λιμένος το οποίο ναυπηγήθηκε στον Καναδά στα ναυπηγεία ''Canada – Bridge Co Lth. Walwrville Ontario'' και καθελκύστηκε το 18 Οκτωβρίου 1943. Εντάχθηκε στον Ελληνικό Στόλο στις 28 Νοεμβρίου 1947 στο Μπάρι της Ιταλίας.
Ατρόμητος (Α-410)
thumb|300px|Ρ/Κ Ατρόμητος Α-410 Το Ρ/Κ Ατρόμητος Α-410 είναι Ρυμουλκό Ανοιχτής Θαλάσσης. Μαζί με το ‘ΑΔΑΜΑΣΤΟΣ’ κατασκευάστηκε, στα Ελληνικά ναυπηγεία Σκαραμαγκά το 1968, μετά από παραγγελία του Πολεμικού Ναυτικού. Στις 20 Ιουνίου 1968 παραλήφθηκε. Το πλοίο έχει χαρακτηριστεί ως ρυμουλκό κατάλληλο για ρυμουλκήσεις αλλά και ως πυροσβεστικό. Σήμερα βρίσκεται σε υπηρεσία στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας.
Ρ/Κ Αχιλλεύς ΙΙ (Α-409)
thumb|300px|Ρ/Κ Αχιλλεύς ΙΙ Α-409 Το Ρ/Κ Αχιλλεύς ΙΙ Α-409 ναυπηγήθηκε στη Γερμανία το 1966 ενώ η ένταξή του στον Ελληνικό Στόλο έγινε το 1989. Σήμερα βρίσκεται σε υπηρεσία στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας.
Ρ/Κ Βούρλα
Το Ρ/Κ Βούρλα ήταν ξύλινο και τροχήλατο. Εντάχθηκε στον Στόλο το 1913, μετά την απελευθέρωση της Αλεξανδρούπολης όπου το βρήκαν βυθισμένο.
Βιβλιογραφία
Λείες πολέμου (Θωκταρίδης Κ. & Μπιλάλης Α.), Ναυτική Επιθεώρηση, τ. 583.
Ρ/Κ Γίγας (Α-432)
thumb|387x387px|Ρ/Κ Γίγας Α-432 Το Ρ/Κ Γίγας Α-432 κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία USA New Orleans Lq και καθελκύστηκε το 1952. Στη δύναμη του Πολεμικού Ναυτικού εντάχθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1961 και σήμερα βρίσκεται σε υπηρεσία στο Ναύσταθμο Κρήτης.
Χαρακτηριστικά
16" bore × 20" stroke, δίχρονη, solid injection, pump scavenging Marine Diesel engine,at 300 RPM.
Ρ/Κ Δαναός (Α-427)
Εντάχθηκε στον Στόλο στις 6 Μαρτίου 1990. Ύψωση Ελληνικής Σημαίας στις 26 Μαρτίου 1990.
Ρ/Κ Διομήδης (Α-440)
Πρώην ‘NEUWERK’. Το πλοίο κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘BLOM & VOSS’ στη Γερμανία. Εν ενεργεία από το 1963. Στις 06/10/199 φορτόθηκε στο οχηματαγωγό ‘F/G FAIRMAST’ στο Wilhelmshafen Γερμανίας και παραλήφθηκε την 17/10/1997 στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Εντάχθηκε στη δύναμη του Πολεμικού Ναυτικού στις 21/10/1997. Διεθνές διακριτικό κλήσης πλοίου : ‘SZ 2036’. Μήκος: 30,27μ – Πλάτος: 7,22μ – Βύθισμα: 3,8 – Ιπποδύναμη: 1 Diesel Mak 424 AK, 1000 HP – Ταχύτητα: 4,5/12 knots.
Ρ/Κ Ευτυχία (36)
Επίτακτο. Διαγράφηκε από τον Στόλο το 1947.
Ρ/Κ Ηρακλής ΙΙ (Ρυμουλκό)
Στη δύναμη του Ναυτικού το 1940. Βυθίστηκε κατά τη διάρκεια του πόλεμου 1940-1941
Ρ/Κ Ηρακλής ΙΙΙ (Ρυμουλκό)
Στη δύναμη του Ναυτικού από το 1948 μέχρι και το 1966.
Ρ/Κ Ηρακλής ΙV (Ρυμουλκό) / Α-423
Ένα από τα τρία Ρ/Κ που κατασκευάστηκαν στα Ναυπηγεία ‘ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ - ΤΖΟΡΝΤΑΝΙΔΗ’ του Περάματος μεταξύ 1977-1978. Ομοίου τύπου πλοία ‘ΙΑΣΩΝ’ ‘ΗΡΑΚΛΗΣ ΙV’ και ‘ΟΔΥΣΣΕΥΣ’. Χρησιμοποιήθηκε από το Π.Ν. μικρό χρονικό διάστημα γιατί χρειαζόταν σοβαρές επισκευές για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της νέας αποστολής του. Το Γ.Ε.Ν. αρκετές φορές σκέφτηκε να το χρησιμοποιήσει σαν εκπαιδευτικό της ΣΝΔ. Παροπλίσθηκε στις 30/11/2009.
Ρ/Κ Ιάσων Ι (Ρυμουλκό) / Α-424
Ένα από τα τρία Ρ/Κ ανοιχτής θαλασσής που κατασκευάστηκαν στα Ναυπηγεία ‘ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ - ΤΖΟΡΝΤΑΝΙΔΗ’ του Περάματος μεταξύ 1977-1978. Ομοίου τύπου πλοία ‘ΙΑΣΩΝ’ ‘ΗΡΑΚΛΗΣ ΙV’ και ‘ΟΔΥΣΣΕΥΣ’. Παρελήφθη στις 6 Μαρτίου 1978. Ένα από τα κύρια ΡΚ του ΝΚ
Ρ/Κ Κάδμος (Ρυμουλκό) / Α-428
Εντάχθηκε στον Στόλο το 1990
Ρ/Κ Κένταυρος Ι (Ρυμουλκό) - Επίτακτο
Ναυπηγήθηκε στη Γαλλία το 1926. Εντάχθηκε στη δύναμη του Πολεμικού Ναυτικού το 1940. Το 1941 βυθίστηκε.
Ρ/Κ Κένταυρος ΙΙ (Ρυμουλκό) / 6, Α-120, Α-424
Ναυπηγήθηκε στη Γαλλία στα ναυπηγεί ‘Chantiers Navals et Chandronneries du midi, Marseilles’. Πρόωση: 150HP. Εντάχθηκε στη δύναμη του Πολεμικού Ναυτικού το 1948 Παροπλίστηκε στις 01/03/1968.
Ρ/Κ Κεραυνός ΙΙ (Ρυμουλκό) - Επίτακτο
Διεγράφη από το Στόλο το 1943.
Ρ/Κ Κύκλωψ Ι (Ρυμουλκό) / 45
Το 1926 ναυπηγήθηκε στη Γαλλία. Εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1940. Βυθίστηκε στις επιχειρήσεις τον Απρίλιο του 1941.
Ρ/Κ Κύκλωψ ΙΙ (Ρυμουλκό) / Ρ/Κ 7, Α-426
Πρώην ‘F-10’. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Canada – Bridge Co Ltd. Walkerville, Ortario’. Πρόωση: 200 HP. Καθελκύστηκε το 1943. Στην δύναμη του Στόλου εντάχθηκε στις 28/11/1947, στη Νεάπολη της Ιταλίας.
Ρ/Κ Μίνος (Ρυμουλκό) / Α-436
Εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1993. Ομοίου τύπου πλοία : Αιγεύς ΙΙ, Πελίας και Πηλεύς που παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα στο πλαίσιο της Γερμανικής Στρατιωτικής βοήθειας. Διαστάσεις :15,3Χ4.8 μέτρα. – Εκτόπισμα: 57 τν. – Ιπποδύναμη: 300 HP - Ταχύτητα: 10 κόμβοι. Το ρυμουλκό αυτού του τύπου παίρνει κίνηση από δύο κινητήρες DEUTZ 150HP εξακύλινδρους. Η πρόωση γίνεται με το πρωτοποριακό σύστημα Voith Schneider Propeller (δεν έχει προπέλα και πηδάλιο) και μπορεί να κατευθυνθεί προς όλες τις κατευθύνσεις. Η ευελιξία του είναι τέλεια και χάρη σ' αυτήν καθίσταται υπερπολίτιμο για οποιαδήποτε υποβοήθηση εντός όρμου. Το ηλεκτρικό του σύστημα είναι 24V και είναι πρωτοποριακό στο ότι χρησιμοποιεί στοιχεία μπαταριών Νικελίου-Καδμίου τα οποία φορτίζουν από δύο δυναμό (ένα σε κάθε κινητήρα). Έχει αρκετά καλή ευστάθεια, υστερεί όμως σε ταχύτητα.Τα ρυμουλκά πλοία αυτής της κλάσης ναυπηγήθηκαν την δεκαετία του '50 στο Κίελο της Γερμανίας όμως ήταν καλοσυντηρημένα από τους Γερμανούς.
Ρ/Κ Μινώταυρος (Ρ/Κ 10, Α-421)
Πρώην ‘ΘΗΣΕΥΣ’. Πρώην ‘ST 539’. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Horiston, Texas’. Καθελκύστηκε το 1944. Ύψωση Ελληνικής Σημαίας στα Αμπελάκια Σαλαμίνας (Ε/ΟΔΙΣΥ) στις 08/03/1949. Από το 1962 στη δύναμη του Στόλου. Ιπποδύναμη: 650 ΗΡ. Παροπλίσθηκε στις 16/03/1990 (ΟΠΠ/ΝΣ).
Ρ/Κ Περσεύς ΙΙ (Ρυμουλκό) / Ρ/Κ 8, Α-429
Πρώην αμερικανικό ‘ST 772’. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία του Καναδά. Καθελκύστηκε το 1943. Από τις 7 Φεβρουαρίου 1949 στο ελληνικό Ναυτικό (Αμπελάκια Σαλαμίνας). Παροπλίστηκε στις 15 Ιουλίου 1978.
Ρ/Κ Περσεύς ΙΙΙ (Ρυμουλκό) / Α-429
Παραχωρήθηκε από τις ΗΠΑ το 1993. Διαστάσεις: 28Χ7 μ. – Πρόωση: 700 hp – Ταχύτητα : 14 κόμβοι.
Ρ/Κ Πηλεύς (Ρυμουλκό) / Α-413
Στην ενεργεία από τις 02/01/1959. Εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1993. Ομοίου τύπου πλοία : Αιγεύς ΙΙ, Πελίας και Μίνος που παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα στο πλαίσιο της Γερμανικής Στρατιωτικής βοήθειας. Διαστάσεις: 15,3Χ4.8 μέτρα. – Εκτόπισμα: 57 τν. – Ιπποδύναμη: 300 HP - Ταχύτητα: 10 κόμβοι. Παροπλίσθηκε στις 30/11/2009.
Ρ/Κ Σύρος ΙΙ (Ρυμουλκό) / 36
Επίτακτο. Διαγράφηκε από τον Στόλο το 1947.
Ρ/Κ Τιτάν Ι (Ρυμουλκό) / 88
Ναυπηγήθηκε το 1937 στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Ιπποδύναμη: 400 ΤΝ. – Διαστάσεις: 24Χ6,2Χ3,5 μέτρα. Εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1940. Τον Απρίλιο του 1941 βυθίστηκε. Ανελκύθηκε από τους Γερμανούς και στις 20 Ιουλίου 1944 βυθίστηκε από πολεμική ενέργεια ανοιχτά της Μονεμβασιάς.
Ρ/Κ Τιτάν ΙΙ (Ρυμουλκό) / Ρ/Κ9
Ναυπηγήθηκε στον Καναδά. Ιπποδύναμη: 200ΗΡ. Καθελκύστηκε το 1943. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στα Αμπελάκια Σαλαμίνας στις 26/11/1951.
Ρ/Κ Τιτάν ΙV (Ρυμουλκό) / Α-431
Το 1962 εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου. Ιπποδύναμη: 240ΗΡ.
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία
Φρειδερίκος της Καστίλης
Ο Φρειδερίκος, ισπαν. Fadrique (1223 - 1277) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν πρίγκιπας (infante) της Καστίλης.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης & Λεόν και της Ελισάβετ της Σουηβίας, κόρης του Φιλίππου δούκα της Σουαβίας και της Ειρήνης Αγγελίνας.
Γεννήθηκε στη Γκουαδαλαχάρα. Έπειτα από την κατάκτηση της Σεβίλλης, ήταν απογοητευμένος από τη διακυβέρνηση του αδελφού του Αλφόνσου Ι΄ και μάλλον συμμετείχε στην εξέγερση του άλλου αδελφού του Ερρίκου το 1255. Εξορίστηκε από τη χώρα το 1260 και με τον Ερρίκο πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους ως περιφερόμενοι ιππότες στον σουλτάνο Μουχάμαντ Αλ Μουστανσίρ σουλτάνο της Τυνησίας.
Έπειτα υπηρέτησε τον Μαμφέδο των Χοενστάουφεν της Σικελίας και πολέμησε στη μάχη του Μπενεβέντο το 1266. Διέφυγε πριν την ήττα και επέστρεψε στην Τύνιδα. Το 1267 έγινε στη Σικελία εξέγερση εναντίον του Καρόλου των Καπετιδών-Ανζού και αυτό του έδωσε την ευκαιρία να επιστρέψει υπέρ του Κορραδίνου των Χοενστάουφεν, ανιψιού του Μαμφρέδου. Ο Ερρίκος, που είχε στη Ρώμη γίνει συγκλητικός, υποστήριξε και εκείνος τον Κορραδίνο. Μετά τη μάχη του Ταλιακότσο και την ήττα του Κορραδίνου υποχρεώθηκε να παραδοθεί στο Αγκριτζέντο (Ακράγαντα) το 1269. Διέφυγε τη φυλάκιση και μετέβη στην Τυνησία, όπου πολέμησε εναντίον της Η΄ Σταυροφορίας το 1270.
Το 1272 συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του Αλφόνσο Ι΄ και επέστρεψε στην Καστίλη, όπου έγινε σύμβουλός του. Ενεπλάκη σε συνωμοσία για τη διαδοχή και εκτελέστηκε μυστικά από τον Αλφόνσο Ι΄ το 1277.
Αναφορές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Κβο Βάντις (ταινία 1951)
Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Ρόμπερτ Τέιλορ, η Ντέμπορα Κερ, ο Πίτερ Ουστίνοφ και ο Λίο Γκεν. Η ταινία έλαβε οκτώ υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, χωρίς όμως να κερδίσει κάποιο.
Πληροφορίες παραγωγής
Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε το 1949, με τον Γκρέγκορι Πεκ και την Ελίζαμπεθ Τέιλορ να αναλαμβάνουν τους ρόλους του Μάρκου Βινίκιου και της Λυγίας αντίστοιχα. Όταν ένα χρόνο αργότερα άλλαξε ο παραγωγός, οι ρόλοι δόθηκαν στους Ρόμπερτ Τέιλορ και Ντέμπορα Κερ. Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ έκανε πάραυτα σύντομο πέρασμα ως χριστιανή κρατούμενη στην αρένα. Σύντομο πέρασμα από την ταινία έκαναν επίσης οι άσημοι ακόμα Σοφία Λόρεν και Μπαντ Σπένσερ.
Η ταινία γυρίστηκε στην Τσινετσιτά της Ιταλίας (ο Σέρτζιο Λεόνε ήταν βοηθός σκηνοθέτη) και αποτέλεσε μια από τις πρώτες ταινίες-χλαμύδα της δεκαετίας του '50, καθώς του φαινόμενου Χόλιγουντ στον Τίβερη, ορισμός που χρησιμοποιήθηκε από το περιοδικό Time το 1950 για να περιγράψει τις αμερικανικές ταινίες που γυρίζονταν στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ιταλία.
Ο Πίτερ Ουστίνοφ έγραψε στην αυτοβιογραφία του ότι, όταν συζήτησε με το σκηνοθέτη Μέρβιν Λιρόι για τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να ερμηνεύσει το ρόλο του Νέρωνα, εκείνος του είπε Ο Νέρων παίζει με τον εαυτό του για νύχτες. Αυτός ο πικάντικος τρόπος με τον οποίο ο σκηνοθέτης του περιέγραψε το διαβόητο αυτοκράτορα βοήθησε τον ηθοποιό να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα του Νέρωνα.
Υποδοχή
Η ταινία ήταν η εμπορικότερη ταινία του 1951, κάνοντας εισπράξεις 11.143.000 δολαρίων στη Βόρεια Αμερική και 21 εκατομμυρίων δολαρίων περίπου παγκοσμίως.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1951 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίκλος Ρόζα Κατηγορία:Επικές θρησκευτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎
Γεωλογικός χρόνος
thumb|400x400px|Αυτή η αναπαράσταση ρολόι δείχνει μερικές από τις σημαντικότερες μονάδες του γεωλογικού χρόνου και ορισμένα γεγονότα της ιστορίας της Γης Η γεωλογική χρονολογική κλίμακα χρησιμοποιείται στη γεωλογία, την αρχαιολογία και άλλες επιστήμες για την περιγραφή των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ γεγονότων που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ιστορίας της Γης. Ο πίνακας των γεωλογικών περιόδων που ακολουθεί συμφωνεί με τις ημερομηνίες και την ονοματοδοσία της Διεθνούς Επιτροπής Στρωματογραφίας και χρησιμοποιεί τους πρότυπους χρωματικούς κώδικες της Γεωλογικής Επιθεώρησης των Η.Π.Α.
Ορολογία
Η μεγαλύτερη μονάδα του γεωλογικού χρόνου είναι ο Μεγααιώνας ο οποίος διαιρείται διαδοχικά σε Αιώνες, Περιόδους και Εποχές. Οι παλαιοντολόγοι με τη σειρά τους έχουν καθορίσει ένα σύστημα φάσεων για την πανίδα. Αρκετά από τα ονόματα αυτών των φάσεων χρησιμοποιήθηκαν για τη διαμόρφωση της γεωλογικής ονοματοδοσίας, αν και οι φάσεις πανίδας είναι περισσότερες από τις γεωλογικές χρονικές μονάδες.
Οι γεωλόγοι σήμερα χρησιμοποιούν τους όρους Ανώτερη/Ύστερη, Κατώτερη/Πρώιμη και Μέση ως υποδιαιρέσεις των περιόδων και άλλων γεωλογικών χρονολογικών μονάδων. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα σημείο αιχμής του έργου της Διεθνούς Επιτροπής Στρωματογραφίας, έτσι ώστε να ενοποιηθούν οι αντικρουόμενες ορολογίες που ορίστηκαν σε εθνικό επίπεδο και να καθοριστούν παγκόσμιες σταθερές.
Ιστορία της χρονολογικής κλίμακας
Όταν ο Γουΐλιαμ Σμιθ και ο Τσαρλς Λάιελ αναγνώρισαν ότι τα στρώματα άντιπροσώπευαν διαδοχικές χρονολογικές περιόδους, δεν υπήρχε τρόπος να καθορίσουν τι είδους χρονολογική κλίμακα αντιπροσώπευαν αυτά τα στρώματα. Οι Δημιουργιστές πρότειναν χρονολογίες μερικών χιλιάδων χρόνων μόνον, ενώ οι Εξελικτικιστές πρότειναν σαφώς μεγαλύτερες. Επί εκατό περίπου χρόνια η ηλικία της Γης και τα γεωλογικά στρώματα υπήρξαν αντικείμενο αξιοσημείωτης διαμάχης, έως ότου η τεχνολογική εξέλιξη στον 20ο αιώνα επέτρεψε τη χρήση της ραδιοχρονολόγησης και παρείχε σχετικά ακριβέστερες χρονολογήσεις του γεωλογικού χρονικού ορίζοντα. Το 1977 η Παγκόσμια Επιτροπή Στρωματογραφίας (νυν Διεθνής) ξεκίνησε μια προσπάθεια παγκόσμιου καθορισμού των γεωλογικών περιόδων και των φάσεων ανάπτυξης της πανίδας. Το πιο πρόσφατο έργο της περιγράφεται στο Gradstein et al., Γεωλογική χρονολογική κλίμακα, (2004) (ISBN 0-521-78673-8) και χρησιμοποιείται ως θεμέλιο για την παρούσα σελίδα.
Πίνακας Γεωλογικού χρόνου
Παλαιότερη γεωλογική χρονολογική κλίμακα (2005)
Άλεκ Γκίνες
μικρογραφία|278x278εσ|Με την [[Ιβόν ντε Κάρλο στην ταινία Ο καπετάνιος με τις δυο γυναίκες (1953)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με την Τόνια Κομαρόσκαβια στην ταινία [[Δόκτωρ Ζιβάγκο (ταινία)|Δόκτωρ Ζιβάγκο (1965)]] Ο σερ Άλεκ Γκίνες (αγγλικά: Sir Alec Guinness, 2 Απριλίου 1914 – 5 Αυγούστου 2000) ήταν Βρετανός ηθοποιός βραβευμένος με Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα, BAFTA και Τόνυ, κατά την πολυετή καριέρα του. Μερικοί από τους διασημότερους ρόλους του ήταν στις ταινίες Η συμμορία των πέντε (1955), Η γέφυρα του ποταμού Κβάι (1957), Ο Λώρενς της Αραβίας (1962) και στην πρώτη τριλογία του Star Wars (1978-83).
Τα Πρώτα Χρόνια
Ο Γκίνες γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1914 στο Πάντινγκτον του Λονδίνου με το όνομα Άλεκ Γκίνες ντε Καφ. Στη στήλη του ονόματος (όπου συνήθως αναγράφεται το βαφτιστικό όνομα των προσώπων) στο πιστοποιητικό γέννησής του αναγράφεται “Άλεκ Γκίνες”. Στη στήλη του πατρωνύμου δεν αναγράφεται τίποτα. Στη στήλη του ονόματος της μητέρας αναγράφεται “Άγκνες ντε Καφ”. Υπό αυτό το πρίσμα συχνά γίνεται η υπόθεση πως πατέρας του παιδιού ήταν μέλος της ιρλανδικής οικογένειας Γκίνες. Ωστόσο, ευεργέτης του υπήρξε ένας Σκωτσέζος τραπεζικός με το όνομα Άντριου Γκέντες, και η ομοιότητα του ονόματος με αυτό που αναγράφεται στο πιστοποιητικό γέννησης ίσως αποτελεί υπαινιγμό στην ταυτότητα του πατρός του ηθοποιού. Από το 1875 ο αγγλικός νόμος απαιτούσε τόσο την παρουσία όσο και τη συγκατάθεση του πατέρα ώστε να μπει το όνομά του στο πιστοποιητικό γεννήσεως ενός παιδιού εκτός γάμου. Το πατρικό όνομα της μητέρας του ηθοποιού είναι Άγκνες Καφ (γεννημένη στις 8 Δεκεμβρίου 1890), κόρη του Έντουαρντ Καφ και της Μαίρη Ανν Μπένφιλντ. Αργότερα εκείνη παντρεύτηκε ένα βετεράνο του Αγγλοϊρλανδικού Πολέμου ο οποίος, σύμφωνα με τον Γκίνες, είχε παραισθήσεις ότι στην ντουλάπα του κρύβονταν στρατιώτες του εχθρού που παραμόνευαν να τον σκοτώσουν. Ο άντρας που πίστευε ότι ήταν βιολογικός πατέρας του Γκίνες, ο Άντριου Γκέντες, υποστήριξε οικονομικά τις σπουδές σε ιδιωτικό σχολείο του ηθοποιού, αλλά οι δυο τους δεν συναντήθηκαν ποτέ και ο πραγματικός πατέρας παραμένει μέχρι σήμερα μυστήριο.
Καριέρα και Στρατιωτική Θητεία
Ο Γκίνες εργάστηκε για ένα διάστημα στον χώρο της διαφήμισης μέχρι το ντεμπούτο του στο Θέατρο Άλμπερι το 1936 σε ηλικία 22 ετών, ενσαρκώνοντας τον Όσρικ στην επιτυχημένη παραγωγή του Άμλετ από τον Τζον Γκίλγκουντ. Κατά την περίοδο αυτή εργάστηκε με πολλούς και πολλές ηθοποιούς που έγιναν στο μέλλον φίλοι του και συμπρωταγωνιστές του σε πολυάριθμες ταινίες, ανάμεσα στους οποίους συναντάμε τον Τζον Γκίλγκουντ, την Πέγκι Άσκροφτ, τον Άντονι Κουέιλ και τον Τζακ Χώκινς. Μια πρώιμη επιρροή για τον ηθοποιό αποτέλεσε ο Σταν Λόρελ, τον οποίο και ο Γκίνες θαύμαζε.
Ο Γκίνες συνέχισε να παίζει σαιξπηρικούς ρόλους σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Το 1937 υποδύθηκε τον Ομέρλ στον Ριχάρδο Β'  και τον Λορέντζο στον Έμπορο της Βενετίας υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Τζον Γκίλγκουντ. Πρωταγωνίστησε το 1938 σε μια παραγωγή του Άμλετ κερδίζοντας αναγνώριση και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Υποδύθηκε ακόμη τον Ρωμαίο σε μια παραγωγή του Ρωμαίος και Ιουλιέτα το 1939, τον Άντριου Άγκουετσικ στη Δωδέκατη νύχτα και τον Έξετερ στον Ερρίκο Ε'  το 1937, και τα δύο στο πλάι του Λόρενς Ολίβιε, καθώς και το Φερδινάνδο στην Τρικυμία στο πλάι του Γκίλγκουντ που υποδύθηκε τον Πρόσπερο.
Το 1939 διασκεύασε το μυθιστόρημα του Καρόλου Ντίκενς Μεγάλες προσδοκίες για το σανίδι, παίζοντας τον Χέρμπερτ Πόκετ. Το έργο ήταν επιτυχημένο. Ανάμεσα στους θεατές ήταν ένας νεαρός Βρετανός με το όνομα Ντέιβιντ Λην, ο οποίος χρόνια αργότερα, το 1946, έκανε τον Γκίνες να επαναλάβει το ρόλο αυτό στην μεταφορά του θεατρικού στον κινηματογράφο.
Ο Γκίνες υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αρχικά ως απλός ναύτης το 1941 και με προαγωγή τον επόμενο χρόνο. Διοίκησε ένα αποβατικό κατά την εισβολή στη Σικελία και την Έλβα και αργότερα μετέφερε προμήθειες στους Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου εμφανίστηκε στο θεατρικό έργο του Τέρενς Ράττιγκαν Flare Path. Επέστρεψε στο Old Vic το 1946 όπου και έμεινε ως το 1948, υποδυόμενος τον Άβελ Ντρούγκερ στο θεατρικό έργο του Μπεν Τζόνσον The Alchemist, τον Τρελό στον Βασιλιά Ληρ στο πλάι του Λόρενς Ολίβιε, τον ΝτεΓκις στο Σιρανό ντε Μπερζεράκ στο πλάι του Ραλφ Ρίτσαρντσον και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Ριχάρδο Β΄ του Σαίξπηρ. Φεύγοντας από το Old Vic, γνώρισε επιτυχία ως Ακάλεστος Φιλοξενούμενος στο έργο του Τ.Σ. Έλιοτ The Cocktail Party (1950), αλλά και μια αποτυχία στη δεύτερη απόπειρά του να υποδυθεί τον Άμλετ σε σκηνοθεσία δική του.
Στην αρχή της κινηματογραφικής καριέρας του ταύτισε το όνομά του με τις κωμωδίες του στούντιο Ealing και ιδιαίτερα όταν υποδύθηκε οκτώ διαφορετικούς χαρακτήρες στην ταινία 13ος κληρονόμος. Ανάμεσα στις άλλες ταινίες της περιόδου αυτής είναι οι Η συμμορία των εντιμότατων (The Lavender Hill Mob), Η συμμορία των πέντε (The Ladykillers), και Ο άνθρωπος με το άσπρο κοστούμι (The Man in the White Suit). Το 1952, ο σκηνοθέτης Ρόναλντ Νημ τον επέλεξε για τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο ρομαντικής φύσεως, στο πλάι της Πετούλα Κλαρκ στην ταινία Τρεις ντάμες κι ένας άσσος.
Έχοντας λάβει πρόσκληση από το φίλο του Τάιρον Γκάθρι να συμμετάσχει στην πρώτη σεζόν του Φεστιβάλ Στράτφορντ του Καναδά, ο Γκίνες έζησε ένα χρονικό διάστημα στο Στράτφορντ του Οντάριο. Στις 13 Ιουλίου 1953, ο Γκίνες είπε την πρώτη ατάκα του πρώτου έργου που ανέβηκε ποτέ στο Φεστιβάλ (από τον Ριχάρδο Γ'  του Σαίξπηρ): "Now is the winter of our discontent / Made glorious summer by this son of York".
Άλλοι διάσημοι ρόλοι του ήταν στις ταινίες Ο κύκνος (The Swan, 1956) με την Γκρέις Κέλι στην τελευταία εμφάνισή της στον κινηματογράφο, στο Στόμα του αλόγου (1958) όπου ο Γκίνες υποδύθηκε το μεθυσμένο ζωγράφο Γκάλλεϋ Τζίμσον γράφοντας επίσης και το σενάριο και κερδίζοντας υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου, Οι αντίπαλοι (1960), Η ανταρσία του καταδρομικού “Ατρόμητος” (1962), Η πτώσις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1964), Απόρρητος φάκελος Κουίλερ (1966), Σκρουτζ: χριστουγεννιάτικη μπαλάντα (1970) και Οι τελευταίες 10 μέρες του Χίτλερ (1973), όπου και υποδύθηκε τον Αδόλφο Χίτλερ (ερμηνεία που ο ίδιος θεωρούσε την καλύτερη της καριέρας του).
Ο Γκίνες απέρριψε ρόλους σε πολλές ταινίες που τελικά γνώρισαν επιτυχία, όπως Ο κατάσκοπος που γύρισε από το κρύο, για άλλες όπου θα είχε καλύτερες απολαβές. Ωστόσο βραβεύτηκε με Τόνυ για τον θρίαμβό του στο Μπρόντγουεϊ ως ποιητής Ντύλαν Τόμας στην παραγωγή Ντύλαν. Μετά την επιτυχία αυτή υποδύθηκε τον Μάκβεθ στο ομώνυμο έργο του Σαίξπηρ μαζί με τη Σιμόν Σινιορέ στο Royal Court Theatre το 1966, που αποδείχτηκε αποτυχημένη προσπάθεια.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ο Γκίνες πραγματοποιούσε εμφανίσεις στην τηλεόραση, περιλαμβανομένου του ρόλου του Τζωρτζ Σμάιλυ στις δραματοποιήσεις δύο μυθιστορημάτων του Τζον λε Καρέ: Tinker, Tailor, Soldier, Spy και Smiley's People. Ο λε Καρέ εντυπωσιάστηκε τόσο με την ερμηνεία του Γκίνες ως Σμάιλυ ώστε να βασίσει την απεικόνιση του Σμάιλυ σε μεταγενέστερα μυθιστορήματά του στο Βρετανό ηθοποιό. Μια από τις τελευταίες του εμφανίσεις ήταν στο δράμα του BBC Eskimo Day.
Ο Γκίνες κέρδισε την πέμπτη του οσκαρική υποψηφιότητα για την ερμηνεία του στο έργο του Καρόλου Ντίκενς Μικρή Ντορίτ το 1989. Έλαβε Τιμητικό Βραβείο Όσκαρ το 1980 για την προώθηση της τέχνης της υποκριτικής στη μεγάλη οθόνη διαμέσου μιας σειράς αξιομνημόνευτων και εξεχουσών ερμηνειών.
Star Wars
Η ενσάρκωση του Όμπι-Ουάν Κενόμπι στην πρώτη τριλογία του Star Wars (επεισόδια IV έως VI), ξεκινώντας το 1977, εξασφάλισε στον ηθοποιό αναγνωρισιμότητα από μια νέα γενιά. Ο Γκίνες συμφώνησε να πάρει το ρόλο με την προϋπόθεση να μην συμμετάσχει στη διαφημιστική του καμπάνια. Ήταν επίσης ένα από τα λίγα μέλη του καστ που πίστεψαν ότι η ταινία θα γνώριζε σημαντική επιτυχία και διαπραγματεύτηκε τη λήψη του 2% των κερδών, γεγονός που τον έκανε βαθύπλουτο στις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του. Παρά το γεγονός αυτό, ο Γκίνες δεν ήταν ποτέ χαρούμενος από την ταύτισή του με το ρόλο, και εξέφραζε δυσαρέσκεια για τη λατρεία που προσέλκυσε η τριλογία. Στα extras του DVD του Star Wars: Επεισόδιο IV - Μια νέα ελπίδα, ο σκηνοθέτης Τζορτζ Λούκας σχολιάζει ότι ο Γκίνες δεν ήταν ικανοποιημένος με την αναπροσαρμογή του σεναρίου όπου ο ήρωάς του πεθαίνει. Εν τούτοις, σε συνέντευξή του το 1999, ο Γκίνες υποστήριξε πως στην πραγματικότητα ήταν δική του ιδέα να πεθάνει ο Όμπι-Ουάν, πείθοντας το σκηνοθέτη ότι αυτό τον ενδυνάμωνε σαν χαρακτήρα της ταινίας. Ο Λούκας συμφώνησε, αλλά ο Γκίνες εκμυστηρεύτηκε στη συνέντευξη πως “αυτό που δεν είπα (στο Λούκας) ήταν πως δεν μπορούσα πια να συνεχίσω να λέω αυτές τις απαίσιες, μπανάλ ατάκες. Βαρέθηκα πια αυτά τα ακαταλαβίστικα”. Συνέχισε λέγοντας ότι “μαζευόταν” κάθε φορά που αναφερόταν ο Πόλεμος των Άστρων. Παρά την αντιπάθειά του για τις ταινίες, τα άλλα μέλη του καστ Μαρκ Χάμιλ, Χάρισον Φορντ και Κάρι Φίσερ, όπως και ο ίδιος ο Λούκας, πάντα μιλούσαν με επιδοκιμασία για την ευγένεια και τον επαγγελματισμό του εντός και εκτός πλατό, χωρίς να αφήνει ποτέ τη δυσαρέσκειά του να φανεί στους συμπρωταγωνιστές του. Στην πραγματικότητα ο Λούκας υποστήριξε ότι ο Γκίνες ενέπνεε τους υπόλοιπους να δουλεύουν σκληρότερα.
Ο Γκίνες έχει καταγραφεί να λέει πως αυτά που αποκόμισε από τη δουλειά του στις ταινίες αυτές τον άφησαν “χωρίς παράπονα. Αφήστε με να αποχωρήσω λέγοντας ότι μπορώ να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου με τον λογικά μετριοπαθή τρόπο που το κάνω τώρα, πως δεν άφησα χρέη και πως μπορώ πλέον να απορρίπτω δουλειές που δεν με ελκύουν”. Στην αυτοβιογραφία του με τίτλο Blessings In Disguise, ο Γκίνες λέει σε έναν φανταστικό δημοσιογράφο “Ας είναι ευλογημένος ο Πόλεμος των Άστρων!”, ενώ στον τελευταίο τόμο του βιβλίου A Positively Final Appearance (1997), θυμάται πως έδωσε αυτόγραφο σε νεαρό θαυμαστή που υποστήριζε ότι είχε δει την ταινία 100 φορές, με την προϋπόθεση να σταματήσει ο νεαρός να τη βλέπει, γιατί, όπως το θέτει ο Γκίνες, “αυτό θα επηρεάσει δυσμενώς τη ζωή σου”. Ο θαυμαστής έμεινε έκπληκτος στην αρχή, αλλά κατόπιν τον ευχαρίστησε. Ο Γκίνες τελικά βαρέθηκε τόσο πολύ τους θαυμαστές που έτειναν να τον θυμούνται μόνο για το ρόλο του Όμπι-Ουάν Κενόμπι που άρχισε να πετά τα γράμματα που του έστελναν οι θαυμαστές της τριλογίας χωρίς να τα ανοίγει πια.
Προσωπική Ζωή
Ο Γκίνες παντρεύτηκε την καλλιτέχνιδα, συγγραφέα θεατρικών έργων και ηθοποιό, Μέρουλα Σάλαμαν το 1938 και μαζί απέκτησαν ένα γιο, το Μάθιου Γκίνες, που αργότερα έγινε ηθοποιός. Ο Γκίνες συμβουλευόταν τις κάρτες ταρώ κάποια περίοδο, αλλά τελικά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα σύμβολα αυτά διαπόμπευαν τον Χριστιανισμό. Τότε έκαψε τις κάρτες και λίγο αργότερα έγινε ρωμαιοκαθολικός.
Στη βιογραφία του ηθοποιού με τίτλο Alec Guinness: The Unknown, ο Γκάρυ Ο’ Κόννορ αποκαλύπτει ότι ο Γκίνες συνελήφθη και τιμωρήθηκε με πρόστιμο για ομοφυλοφιλική πράξη σε δημόσιο χώρο στο Λίβερπουλ το 1946. Ο Γκίνες απέφυγε τη διαπόμπευση δίνοντας το όνομα Χέρμπερτ Πόκετ τόσο στην αστυνομία όσο και στο δικαστήριο. Το όνομα προέρχεται από το χαρακτήρα των Μεγάλων Προσδοκιών που ο Γκίνες υποδύθηκε στο θέατρο το 1939. Το γεγονός παρέμεινε κρυφό ως το 2001, οκτώ μήνες μετά το θάνατο του ηθοποιού. Η αυθεντικότητα της είδησης ωστόσο αμφισβητήθηκε έντονα, με τον Πιερς Πωλ Ρηντ, επίσημο βιογράφο του Γκίνες, να υποστηρίζει πως πρόκειται για μπέρδεμα με τον Τζον Γκίλγκουντ, ο οποίος συνελήφθη εκείνη την περίοδο για τον ίδιο λόγο. Ωστόσο ο Ρηντ υποστηρίζει ότι ο Γκίνες ήταν αμφιφυλόφιλος. Ενώ υπηρετούσε στο Βασιλικό Ναυτικό, ο Γκίνες για μια περίοδο σχεδίαζε να γίνει αγγλικανός ιερέας. Το 1954, ωστόσο, κατά τα γυρίσματα της ταινίας Father Brown, ο Γκίνες και η σύζυγός του έγιναν ρωμαιοκαθολικοί. Επισκέπτονταν την εκκλησία τακτικά για την υπόλοιπη ζωή τους. Ο γιος τους, Μάθιου, είχε γίνει καθολικός λίγο καιρό νωρίτερα.
Θάνατος
Ο Γκίνες πέθανε στις 5 Αυγούστου 2000 από καρκίνο του ήπατος, στο Μίντχερστ του Δυτικού Σάσσεξ. Έκανε θεραπεία για γλαύκωμα και είχε διαγνωσθεί με καρκίνο του προστάτη. Κηδεύτηκε στο Πίτερσφιλντ του Χάμπσαϊρ, στην Αγγλία. Η Μέρουλα Γκίνες πέθανε από καρκίνο δύο μήνες μετά και κηδεύτηκε στο πλάι του για 62 χρόνια συντρόφου της.
Συνάντηση με τον Τζέιμς Ντην
Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 1955, ο Γκίνες ήταν στο εστιατόριο Villa Capri στο Λος Άντζελες, όπου και ανακάλυψε πως δεν υπήρχε τραπέζι. Ο ηθοποιός Τζέιμς Ντην, που τότε έκανε τα γυρίσματα του Γίγαντα, προσκάλεσε τον Γκίνες να καθίσει στο δικό του τραπέζι. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ο Ντην μιλούσε για το νέο του αυτοκίνητο, μια Porsche 550 Spyder. Αφήνοντας το εστιατόριο, ο Ντην επέμενε να δείξει το αυτοκίνητο στον Γκίνες, ο οποίος του είπε: “Σε παρακαλώ, μην μπεις ποτέ μέσα. Αν το κάνεις, θα είσαι νεκρός σε μία εβδομάδα”. Ο Ντην σκοτώθηκε σε μοιραίο αυτοκινητιστικό δυστύχημα με την Porsche, την επόμενη Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου.
Βραβεύσεις και υποψηφιότητες
Ο Σερ Άλεκ Γκίνες έγινε Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1955 και Ιππότης το 1959. Έγινε Τιμητικός Σύντροφος το 1994 σε ηλικία 80 ετών. Διαθέτει δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA) Βράβευση:
Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου Βράβευση:
European Film Awards Βράβευση:
Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
National Board of Review Βράβευση:
Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας Βράβευση:
Διδώ Σωτηρίου
Η Διδώ Σωτηρίου (Κιρκιντζές Αϊδινίου, 18 Φεβρουαρίου 1909 – Αθήνα, 23 Σεπτεμβρίου 2004) ήταν Ελληνίδα Μικρασιάτισσα συγγραφέας, δημοσιογράφος και αντιστασιακή ενταγμένη στο αριστερό κίνημα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας. Ήταν κόρη του Ευάγγελου και της Μαριάνθης Παπαδοπούλου. Είχε μία μικρότερη αδερφή την Έλλη Παππά. Το 1919 η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή ήρθε ως πρόσφυγας στον Πειραιά και κατόπιν εγκαταστάθηκαν οικογενειακώς στην Αθήνα, όπου και σπούδασε γαλλική φιλολογία, συνεχίζοντας τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι. Εκεί συνδέθηκε στενά με τον Αντρέ Μαλρώ και τον Αντρέ Ζιντ. Το 1933 παντρεύτηκε τον Πλάτωνα Σωτηρίου, αδελφό της μητέρας της Άλκης Ζέη, για την οποία η Διδώ Σωτηρίου υπήρξε πρότυπο. Δώρισε το σπίτι της στην οδό Κοδριγκτώνος, απέναντι από το Πεδίον του Άρεως, που ανήκε σε εκείνη και τον κουνιάδο της Νίκο Μπελογιάννη, στο υπουργείο Πολιτισμού. Η παραχώρηση έγινε με τον όρο να είναι διά παντός τα γραφεία της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων, της οποίας η Διδώ Σωτηρίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Μέχρι το θάνατό της νοίκιαζε ένα διαμέρισμα στην περιοχή Ζωγράφου.
Δημοσιογραφία
Κατά την διάρκεια της κατοχής, (1941–1944μ.Χ.) έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση, προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες στον αντιστασιακό Τύπο. Το 1944 έγινε αρχισυντάκτρια της εφημερίδας Ριζοσπάστης, όπου και ασχολήθηκε με την κάλυψη και τον σχολιασμό των εξωτερικών γεγονότων. Το Νοέμβριο του 1945 εκπροσώπησε την Ελλάδα μαζί με τη Χρύσα Χατζηβασιλείου στο ιδρυτικό συνέδριο της Παγκόσμιας Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών στο Παρίσι. Διαγράφηκε το 1947 από το ΚΚΕ με την αιτιολογία ότι δείλιασε λόγω της αστικής της καταγωγής γιατί ενώ μπορούσε να πάει στην έδρα του Δ.Σ.Ε μέσα στα πλαίσια της συμμετοχής της στην επιτροπή του Ο.Η.Ε που πήγαν να συναντήσουν τον Μάρκο Βαφειάδη η Σωτηρίου δήλωσε άρρωστη και δε πήγε, καθώς και επειδή έγραψε δημοσιογραφικό κείμενο που έγραψε για την μετάβαση της Ελλάδας από την Αγγλική ζώνη επιρροής στην Αμερικάνικη.
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο συνεργάστηκε με το περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης και την εφημερίδα Η Αυγή χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Σοφία Δέλτα». Διετέλεσε επίσης αρχισυντάκτρια στο περιοδικό Γυναίκα και επιστημονική συνεργάτρια στα περιοδικά Γυναικεία Δράση και Κομμουνιστική Δράση δημοσιεύοντας επιφυλλίδες, χρονογραφήματα και διηγήματα.
Λογοτεχνικό έργο
Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Οι νεκροί περιμένουν κυκλοφόρησε το 1959. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, ενώ η λογοτεχνία της διακρίνεται για τον ρεαλισμό, την απλότητα, τη δραματική αφήγηση καθώς και τον αδρό δημοτικό λόγο της. Το μυθιστόρημά της Ματωμένα χώματα έχει κυκλοφορήσει σε περισσότερα από 400.000 αντίτυπα. Η Διδώ Σωτηρίου συμμετείχε ενεργά στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες της χώρας μέσα από τις τάξεις της αριστεράς. Δεν εργάστηκε ποτέ ως καθηγήτρια, γιατί αφοσιώθηκε στην δημοσιογραφία και στην λογοτεχνία. Τέλος, ταξίδεψε σε πολλές χώρες δημοσιεύοντας τις εντυπώσεις της.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 2001 η Εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων καθιέρωσε προς τιμήν της το βραβείο Διδώ Σωτηρίου, το οποίο απονέμεται «σε ξένο ή Έλληνα συγγραφέα που με τη γραφή του αναδεικνύει την επικοινωνία των λαών και των πολιτισμών μέσα από την πολιτισμική διαφορετικότητα».
Προς τιμήν της, επίσης, πολλές οδοί, σχολεία και βιβλιοθήκες φέρουν το όνομά της στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Ελληνίδες φεμινίστριες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Acqua Panna
Το Acqua Panna είναι ιταλική μάρκα φυσικού μεταλλικού νερού, η οποία ανήκει στον όμιλο Sanpellegrino.
Η πηγή του βρίσκεται στο δήμο Σκαρπερία (τώρα Σκαρπερία Σαν Πιέρο), 35 χλμ. από τη Φλωρεντία. μικρογραφία| Φυτό Acqua Panna Το Acqua Panna πήρε το όνομά του από τη Villa Panna, μια αγροικία των Μεδίκων, περιτριγυρισμένη σήμερα από ένα φυσικό καταφύγιο 1.300 εκταρίων και όχι μακριά από τις πηγές: η βίλα είναι επίσης ο ιστορικός χώρος των φυτών Acqua Panna.
Χαρακτηριστικά
Το φυσικό μεταλλικό νερό της Panna χαρακτηρίζεται από ισορροπημένη περιεκτικότητα σε μεταλλικά άλατα και χαμηλή περιεκτικότητα σε Νάτριο.
Παραγωγή
Το εργοστάσιο παράγει ετησίως περισσότερα από 300 εκατομμύρια μπουκάλια φυσικό μεταλλικό νερό: το 30% από αυτά προορίζονται για εξαγωγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Μεταλλικό νερό Κατηγορία:Εμπορικά σήματα της Nestlé
Ισραήλ ο Γραμματικός
Ο Ισραήλ ο Γραμματικός (c. 895 – c. 965) ήταν ένας από τους κορυφαίους ευρωπαίους λογίους των μέσων του δέκατου αιώνα. Στη δεκαετία 930, ήταν στην αυλή του βασιλιά Έθελσταν της Αγγλίας (924-39). Μετά το θάνατο του Έθελσταν, ο Ισραήλ διεκδίκησε με επιτυχία την αιγίδα του Αρχιεπισκόπου Ρότμπερτ της Τρίερ και έγινε δάσκαλος του Μπρούνο, αργότερα Αρχιεπισκόπου της Κολωνίας. Στα τέλη της δεκαετίας 940 ο Ισραήλ καταγράφεται ως επίσκοπος, και στο τέλος της ζωής του ήταν Βενεδικτίνος μοναχός στο Μοναστήρι του Σεν-Μαξιμίν στην Τρίερ.
Ο Ισραήλ ήταν πιθανώς Βρετόνος. Ήταν ένας καταξιωμένος ποιητής, μαθητής του Ιρλανδού φιλόσοφου του ένατου αιώνα Ιωάννη Σκώτου Εριγένη, και ένας από τους λίγους λογίους της εποχής του που κατανοούσε την ελληνική γλώσσα. Έγραψε θεολογικές και γραμματικές πραγματείες, και σχόλια πάνω στα έργα άλλων φιλοσόφων και θεολόγων.
Ιστορικό πλαίσιο
alt=|thumb|Η Αυτοκρατορία των Καρολιδών στο απόγειο του μεγέθους της, λίγο πριν από τη γέννηση του Ισραήλ Η βασιλεία του Καρλομάγνου υπήρξε μια αναζωπύρωση της μάθησης στην Ευρώπη από τα τέλη του όγδοου αιώνα, γνωστού ως Καρολίγγεια Αναγέννηση. Η Αυτοκρατορία των Καρολιδών κατέρρευσε στα τέλη του ένατου αιώνα, ενώ η δέκατη θεωρείται ως μια περίοδο παρακμής, και περιγράφεται ως η «Εποχή του Σιδήρου» από ένα Φράγκικο Συμβούλιο το 909. Αυτή η αρνητική εικόνα της περιόδου αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο από ιστορικούς. Κατά την άποψη του Μάικλ Γουντ "το πρώτο μισό του δέκατου αιώνα είδε πολλές αξιόλογες και διαμορφωτικές εξελίξεις που θα διαμορφώσουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και την ιστορία." Η Βίβλος παραμένει η κύρια πηγή της γνώσης, αλλά η μελέτη των κλασικών συγγραφέων, οι οποίοι προηγουμένως είχαν δαιμονοποιηθεί ως ειδωλολάτρες, έγινε όλο και περισσότερο αποδεκτή.
Όταν ο Αλφρέδος ο Μέγας έγινε βασιλιάς της Ουέσσεξ το 871, η μάθηση στη νότια Αγγλία ήταν σε χαμηλά επίπεδα, και δεν υπήρχαν μελετητές Λατινικών. Ο Αλφρέδος είχε ξεκινήσει ένα πρόγραμμα αναβίωσης, φέρνοντας επιστήμονες από την ηπειρωτική Ευρώπη, την Ουαλία και τη Μερκία, και ο ίδιος μετέφρασε έργα που θεωρούσε σημαντικά, από τα λατινικά στην καθομιλουμένη. Ο εγγονός του, Έθελσταν, συνέχισε το έργο, προσκαλώντας ξένους μελετητές όπως τον Ισραήλ στην Αγγλία, και διορίζοντας έναν αριθμό ηπειρωτικών κληρικών ως επισκόπους. Στα 930, το επίπεδο της εκπαίδευσης δεν ήταν ακόμη αρκετά υψηλό ώστε να παρέχει αρκετά εκπαιδευμένους Άγγλους κληρικούς για να γεμίσουν τις επισκοπές. Η γενιά που μορφώθηκε κατά τη βασιλεία του Έθελσταν, όπως ο μέλλον Επίσκοπος του Ουίντσεστερ, Έθελβολντ, ο οποίος εκπαιδεύτηκε στην αυλή, και ο Ντάνσταν, ο οποίος έγινε Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι, συνέχισαν για να υψώσουν την εκμάθηση της αγγλικής σε υψηλότερο επίπεδο.
Πρώιμος βίος
Πολύ λίγα είναι γνωστά σχετικά με την πρώιμη ζωή του Ισραήλ. Ο Michael Lapidge χρονολογεί τη γέννησή του γύρω από το 900, ενώ ο Wood τη θέτει λίγο νωρίτερα, περίπου στο 890. Ήταν μαθητής του Αμβρόσιου και πέρασε κάποιο χρόνο στη Ρώμη, αλλά είναι άγνωστο το ποιος ήταν αυτός ο Αμβρόσιος ή αν ήταν ο δάσκαλος του Ισραήλ στη Ρώμη. Κατά την άποψη του Wood ο Ισραήλ ήταν μοναχό στο Σεν-Μαξιμίν στην Τρίερ τη δεκαετία του 930.