cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντενί Μπωπέν
Βιογραφία
Μέλος των Πρασίνων από το 1989, σύμβουλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στη συνέχεια πολιτικός σύμβουλος της Ντομινίκ Βουανέ στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Διαχείρισης Εδαφών το 1997, δημοτικός σύμβουλος στο 20ό δημοτικό διαμέρισμα από το 1995 , δημοτικός σύμβουλος στο Παρίσι από το 2001 όπου και ηγήθηκε της εκλογικής λίστας των Πρασίνων στο 20ό δημοτικό διαμέρισμα.
Ίδρυσε τις οικολογικές οργανώσεις Agir pour l'Environnement το 1997 και Ecolosphère.net το 2009.
Διετέλεσε το διάστημα μεταξύ 2001 και 2008, αναπληρωτής υπεύθυνος σε θέματα μεταφορών του Δήμου Παρισιού, με την πολιτική που ο ίδιος ακολούθησε να στοχεύει στη μείωση της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων στους δημόσιους χώρους προς όφελος εναλλακτικών μέσων μεταφοράς (προστασία των λεοφωρειολωρίδων, το Tramway des Maréchaux, τα Vélib', τα Noctiliens, οι πράσινες γειτονιές, επέκταση και κατά τις αργίες του κυριακάτικου κλεισίματος των διαβάσεων κατά μήκος του Σηκουάνα, το Paris Plages). Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον αποκαλούν συχνά « ο πράσινος Χμερ ». Η Airparif παρατήρησε μία πτώση στις εκπομπές οξειδίων του αζώτου κατά 32 % το διάστημα μεταξύ 2002 και 2007, της οποίας ένα μέρος προήλθε από την βελτίωση όσον αφορά τη στάθμευση των αυτοκινήτων, καθώς και την θεαματική βελτίωση της αυτοκινητιστικής κυκλοφορίας intra muros η οποία μείωσε το ποσοστό αυτό κατά 20 %. Παρομοίως, τα αέρια του θερμοκηπίου που οφείλονταν στις μετακινήσεις μειώθηκαν κατά 9 % εντός της γαλλικής πρωτεύουσας κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου.
Από το 2004 ως το 2008 προέδρευσε το Club des Villes Cyclables, το οποίο στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Club des Villes et Territoires Cyclables.
Υπήρξε ένας από τους τέσσερις εκπροσώπους Τύπους των Πρασίνων το διάστημα μεταξύ 1998 και 2002.
Ηγήθηκε των αυτόνομων εκλογικών λιστών των Πρασίνων κατά τη διάρκεια των δημοτικών εκλογών του 2008 στο Παρίσι.
Είναι μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου των Πρασίνων από τον Δεκέμβριο του 2008, υπεύθυνος για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, καθώς και υπεύθυνος για την παρακολούθηση της εφαρμογή των προβλεπόμενων από τη Σύνοδο της Κοπεγχάγης. Αποτελεί μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου του κομματικού συνδυασμού Ευρώπη Οικολογία - Οι Πράσινοι, υπεύθυνος σχεδιασμού και στρατηγικής για το 2012.
Εκπροσωπεί το νομό του Παρισιού στο διοικητικό συμβούλιο του Atelier Parisien d'Urbanisme (APUR), του οποίου είναι και ταμίας.
Προέδρευσε, ακόμη, της Agence Parisienne du Climat από την ίδρυσή της το 2011 ως 2012. Η υπηρεσία αυτή ήταν μία συνεταιριστική εταιρεία που είχε ως σκοπό την εφαρμογή του κλιματικού σχεδίου για την περιοχή του Παρισιού. Η μοναδική στο είδος της αυτή προσπάθεια, της οποίας η δημιουργία είχε αποφασιστεί στα πλαίσια του Κλιματικού Σχεδίου για το Παρίσι με καθολική ψήφο τον Οκτώβριο του 2007, είχε ως σκοπό την να φέρει πιο κοντά το κλιματικό σχέδιο για το Παρίσι με τον απλό λαό, να έχει την εποπτεία των ενεργειών για την εφαρμογή του σχεδίου, καθώς και να βοηθήσει σε μόνιμη βάση στον αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής.
Κατά τη διάρκεια των κοινοβουλευτικών εκλογών του 2012 στο Παρίσι, ήταν υποψήφιος των EELV-PS στην 10η εκλογική περιφέρεια Παρισιού, όπου και εξελέγη στο δεύτερο γύρο με ποσοστό της τάξεως του 64,73 % επί του συνόλου των ψήφων. Στη συνέχεια, εξελέγη αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, ενώ ταυτόχρονα, παραιτήθηκε των καθηκόντων του ως αναπληρωτή δημάρχου του Παρισιού στις 5 Ιουλίου 2012, προκειμένου να αποφύγει την συσσώρευση αξιωμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύμβουλοι Παρισιού Κατηγορία:Βουλευτές Παρισιού Κατηγορία:Φοιτητές της École Centrale Paris Κατηγορία:Γάλλοι οικολόγοι Κατηγορία:Μέλη του Ευρώπη Οικολογία - Οι Πράσινοι Κατηγορία:Πολιτικοί της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (Ε΄ Δημοκρατία)
Αντριάνα Σαφτόιου
Ήταν παντρεμένη με τον πρώην προεδρικό σύμβουλο και πρώην διευθυντή της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών (SIE) Κλαούντιου Σαφτόιου για δεκαοκτώ χρόνια μέχρι το διαζύγιό τους το 2011. Έχουν ένα παιδί.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντετζ και το 1992 αποφοίτησε από το Ρουμανο-ισπανικό τμήμα της Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου. Παρακολούθησε ένα ακόμη έτος σπουδών στη Συγκριτική Λογοτεχνία στο ίδιο ίδρυμα, καθώς και μαθήματα δημοσιογραφίας σε τρία διαφορετικά ιδρύματα μεταξύ 1995 και 1998. Από το 1993 έως το 1996, ήταν δημοσιογράφος για τη Rompres και στη συνέχεια εργάστηκε στη Mediafax από το 1996 έως το 1998. Από το 1998 έως το 1999, κατέχοντας το αξίωμα του υπουργού Εξωτερικών, ήταν γραμματέας Τύπου της κυβέρνησης, ενώ ο Ράντου Βασίλε υπηρέτησε ως πρωθυπουργός. Από το 2000 έως το 2001, η Σαφτόιου ήταν διευθύντρια του υπουργικού συμβουλίου στο Υπουργείο Μεταφορών, όταν ο Μπασέσκου κατείχε το υπουργικό χαρτοφυλάκιο. Μεταξύ 2001 και 2004, ήταν επικεφαλής του γραφείου Τύπου του Δημοκρατικού Κόμματος (PD), αφού ο Μπασέσκου έγινε πρόεδρος αυτού του κόμματος.
Το 2004, η Σαφτόιου εξελέγη στο Κοινοβούλιο ως μέλος του PD, αλλά παραιτήθηκε από τη θέση της πέντε ημέρες αργότερα, αφού διορίστηκε σύμβουλος στο Τμήμα Επικοινωνιών και γραμματέας Τύπου του επερχόμενου Προέδρου Μπασέσκου. Υπάρχει ασυμβίβαστο αυτών των δύο θέσεων. Ένα επεισόδιο που σημάδεψε τη θητεία της ήταν μια σύγκρουση με τον υπουργό Άμυνας Τέοντορ Ατανασίου, εναντίον του οποίου στράφηκε δικαστικά τον Ιούλιο του 2006 για κατάχρηση εξουσίας, κατηγορώντας τον ότι χρησιμοποίησε την υπηρεσία πληροφοριών του Στρατού, για να την κατασκοπεύσει, μετά από ένα σχόλιο, που έκανε αυτός στην τηλεόραση για αυτό το θέμα. Ως αποτέλεσμα, ο Ατανασίου τέθηκε σε αναστολή από τον πρόεδρο πριν παραιτηθεί ύστερα από πιέσεις αρκετούς μήνες αργότερα. Η παραίτησή της από την κυβέρνηση Μπασέσκου τον Μάρτιο του 2007, αμέσως μετά την παραίτηση του συζύγου της από τη διεύθυνση του SIE, προκάλεσε έντονες εικασίες. Δήλωσε ότι ήταν για αυστηρά προσωπικούς λόγους, αλλά άλλοι ανέφεραν ένα e-mail που έστειλε στον γενικό γραμματέα του PD Βασίλε Μπλάγκα, στο οποίο ζητούσε την παρέμβασή του με τον Μπασέσκου, για να συμβιβάσει τις οικογενειακές της σχέσεις, οι οποίες φέρεται να είχαν επιδεινωθεί λόγω των ίντριγκων με τη συνάδελφό της Έλενα Ούντρεα. Μια άλλη θεωρία δημοσιεύθηκε σε ένα άρθρο εφημερίδας, που ισχυριζόταν ότι είχε εξωσυζυγική σχέση. Είχαν επίσης κυκλοφορήσει φήμες ότι ο σύζυγός της εμπλέκεται σε μια δική του εξωσυζυγική σχέση. Η αποχώρηση της Σαφτόιου ήρθε σε μια πολιτικά ευαίσθητη στιγμή για τον πρόεδρο, ο οποίος παραπέμφθηκε σε δίκη λίγο αργότερα. Τον επόμενο μήνα κυκλοφόρησε το Vocile puterii ("Οι φωνές της εξουσίας"), το βιβλίο της με συνεντεύξεις και με τους δεκαέξι προεδρικούς και κυβερνητικούς γραμματείς Τύπου μετά την Επανάσταση του 1989.
Από το 2007 έως το 2008, η Σαφτόιου ήταν επικεφαλής της Capital Promotion, μιας συμβουλευτικής εταιρείας στο Βουκουρέστι. Σε μια συνέντευξή της τον Φεβρουάριο του 2008, παρατήρησε ότι ο Μπασέσκου, τον οποίο κατηγόρησε ότι δημιούργησε μια εικόνα Μεσσία για τον εαυτό του, και η Ουντρέα, την οποία περιέγραψε ως «επίφοβη αλλά μη σεβαστή», κυβερνούν το PDL (στο οποίο είχε μετεξελιχθεί το μέχρι τότε PD) από φόβο. Εκείνο το καλοκαίρι, εντάχθηκε στο PNL, διεκδικώντας μια θέση στην κομητεία Πράχοβα, που θεωρείται το φέουδο ενός από τους πιο δυναμικούς αντιπάλους του Μπασέσκου, του επιχειρηματία Ντίνου Πατρίσιου. Κέρδισε στις βουλευτικές εκλογές εκείνου του φθινοπώρου, μετά τις οποίες το PNL οδηγήθηκε στην αντιπολίτευση. Στο κοινοβούλιο, συμμετείχε στην επιτροπή για την εκπαίδευση, την επιστήμη, τη νεολαία και τον αθλητισμό και ήταν αναπληρώτρια επικεφαλής της ομάδας PNL από το 2010. Τον Φεβρουάριο του 2012, σε ένα φόντο αντικυβερνητικών διαδηλώσεων και εκκλήσεων για πρόωρες εκλογές, η Σαφτόιου παραιτήθηκε από την έδρα της. Εκείνο τον Δεκέμβριο, το τοπικό τμήμα PNL της Σαφτόιου την απομάκρυνε από το κόμμα χωρίς να την ενημερώσει εκ των προτέρων, κάνοντάς την να σχολιάσει ότι η διαδικασία ήταν πιο σκληρή από τις εκκαθαρίσεις κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρουμανίας, όταν κάποιος μπορούσε «τουλάχιστον... να πει κάτι προς υπεράσπιση του εαυτού του ". Τον Απρίλιο του 2013, η Σαφτόιου έγινε εκπρόσωπος του PD-L μετά από πρόσκληση του αρχηγού του κόμματος Βασίλε Μπλάγκα, μια κίνηση που θεωρήθηκε ως επίπληξη στον Μπασέσκου, ο οποίος νωρίτερα είχε αποστασιοποιηθεί από το κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνες Κατηγορία:Ρουμάνες πολιτικοί
Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Ο Πρόεδρος του Μπασκορτοστάν είναι η υψηλότερη θέση εκτελεστικής εξουσίας του ομοσπονδιακού υποκειμένου της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν.
Ο Πρόεδρος του Μπασκορτοστάν διορίζεται για πενταετή θητεία και πρέπει να είναι πολίτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και τουλάχιστον τριάντα ετών.
Από τον Ιούνιο του 2010 ο πρώτος και ο μόνος Πρόεδρος του Μπασκορτοστάν είναι ο Μουρταζά Ρακίμοβ, ο οποίος κατέχει το αξίωμα αυτό από την 12 Δεκεμβρίου 1993. Έχει επανεξελέγη δύο φορές στις 4 Ιουνίου 1998 και στις  21 Δεκεμβρίου 2003 Η διαδικασία εκλογής καταργήθηκε το 2006, όταν ο Ρακίμοβ διορίστηκε Πρόεδρος της Συνέλευσης της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν σύμφωνα με τις συστάσεις του Προέδρου της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν.
Κατάλογος Προέδρων της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Μέχρι στιγμής, οι πρόεδροι της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν έχουν υπάρξει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Tuntex Sky Tower
Ο Tuntex Sky Tower, γνωστός και ως T & C Tower ή 85 SKYTOWER (κινέζικα: 高雄85大樓), είναι ένας ουρανοξύστης 85 ορόφων, ο οποίος βρίσκεται στη πόλη Καοσιούνγκ της Ταϊβάν. Το κτήριο έχει ύψος 347,5 μέτρα. Μια κεραία στην κορυφή του ανεβάζει το ύψος του στα 378 μέτρα. Κατασκευάστηκε από το 1994 μέχρι και το 1997 ήταν ο ψηλότερος ουρανοξύστης στην πόλη της Καοσιούνγκ, και υπήρξε ο ψηλότερος σε όλη την Ταϊβάν μέχρι και την ολοκλήρωση του Ταϊπέι 101, που βρίσκεται στην Ταϊπέι της Ταϊβάν.
Κατασκευή και χρήσεις
Το κτήριο σχεδιάστηκε από τις εταιρείες C.Y. Lee & Partners και Kassabaum Hellmuth, Obata & Kassabaum και έχει ένα ασυνήθιστο σχέδιο δίκρανου με 2 ξεχωριστά τμήματα 39 ορόφων στη βάση του, τα οποία καταλήγουν σε έναν κεντρικό πύργο. Αυτός ο σχεδιασμός αφήνει ένα μεγάλο κενό ανάμεσα στα δύο κατώτερα τμήματα. Το σχέδιο του κτηρίου είναι εμπνευσμένο από το κινεζικό Κάο (ή Γκάο 高), που σημαίνει «ψηλός», και είναι επίσης το πρώτο συνθετικό της ονομασίας της πόλης. Ο Τζον Μίλτον ήταν ο επικεφαλής του έργου εκ μέρους της Turner International Inc. (Νέα Υόρκη), μιας θυγατρικής της Turner Construction.
Το κτήριο ανήκει στον όμιλο Tuntex Group (η Chien-Tai είναι θυγατρική) και κατά κύριο λόγο αποτελείται από γραφεία, αλλά περιλαμβάνει και χώρο κατοικιών, ένα τμήμα καταστημάτων ενώ το ξενοδοχείο Splendor Kaohsiung καταλαμβάνει τους ορόφους από τον 37ο έως και τον 70ο. Στον 75 όροφο υπάρχει παρατηρητήριο, το οποίο προσφέρει θέα σε όλη την πόλη της Καοσιούνγκ, το «Ποτάμι της Αγάπης» (Love River) και το λιμάνι της πόλης, ενώ είναι προσπελάσιμος από ταχύτατους ανελκυστήρες, που είναι δυνατό να κινούνται με ταχύτητα μέχρι και 10,17 μέτρα/δευτ.
Πρόσβαση
Το κτήριο είναι προσβάσιμο με τα πόδια από τα δυτικά και από τον σταθμό Sanduo Shopping District του μετρό της Καοσιούνγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουντεξ
Ρίο ντι Πουστερία
Το Ρίο ντι Πουστερία (ιταλικά: Rio di Pusteria, ) ή Μύλμπαχ (γερμανικά: Mühlbach, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Έλιας Λένροτ
Ο Έλιας Λένροτ (9 Απριλίου 1802 - 19 Μαρτίου 1884) ήταν Φινλανδός γιατρός, φιλόλογος και συλλέκτης των παραδοσιακών τραγουδιών της Φινλανδίας. Είναι αρκετά γνωστός επειδή έγραψε την Καλεβάλα, το εθνικό έπος της χώρας του, από τα εθνικά παραμύθια που συγκέντρωσε κατά τη διάρκεια αρκετών αποστολών του στη Φινλανδία.
Εκπαίδευση και πρόωρη ζωή
Γεννήθηκε στη Σαμμάττι στην επαρχία Ουουσίμα του Μεγάλου Δουκάτου της Φινλανδίας. Σπούδασε ιατρική στην Ακαδημία του Τούρκου. Η μεγάλη πυρκαγιά της πόλης συνέπεσε με το πρώτο ακαδημαϊκό έτος του. Δεδομένου ότι το πανεπιστήμιο καταστράφηκε από τη φωτιά, μεταφέρθηκε στο Ελσίνκι. Αποφοίτησε το 1832.
Καλεβάλα
Το 19ο αιώνα, ο Έλιας Λένροτ όργωσε τη φινλανδική ύπαιθρο και συνέλεξε τα παραδοσιακά τραγούδια που έλεγαν οι λαϊκοί ποιητές με συνοδεία άρπας. Τα τραγούδια αυτά, αφηγούνταν λαϊκούς μύθους, τους οποίους συνέθεσε ο Λένροτ, ύστερα από πολλές μελέτες, σε ένα ολοκληρωμένο έπος, το οποίο εξέδωσε το 1849 με τον τίτλο Καλεβάλα που σημαίνει Γη των ηρώων. Ένα από τα κεντρικά θέματα της Καλεβάλα ήταν η μάχη για το Σάμπο... έναν μυθικό μύλο που, σύμφωνα με την παράδοση, χαρίζει αιώνια ευημερία. Το Σάμπο είχε τρεις πλευρές: η μία έβγαζε στάρι, η δεύτερη έβγαζε αλάτι, και η τρίτη έβγαζε έναν χείμαρρο από χρυσά φλουριά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί συγγραφείς Κατηγορία:Φινλανδοί ποιητές
Διονύσιος ιερομόναχος
Ο ιερομόναχος Διονύσιος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Διέμεινε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν φίλος του Μαργουνίου, και πιθανώς μαθητής. Καταγίνονταν ιδίως περί φυσικομαθηματικές και θεολογικές μελέτες, και ήταν φίλος του δικαιοφύλακα Ζυγομαλά.
Συγγράμματα
Επιστολή του βρίσκεται προς τον Μαργούνιο από τον Γαλατά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Γεωγραφικά διαμερίσματα της Σουηδίας
thumb|Τα γεωγραφικά διαμερίσματα της Σουηδίας Τα γεωγραφικά διαμερίσματα της Σουηδίας (στα σουηδικά, Sveriges landsdelar) είναι παραδοσιακά εδαφικά τμήματα, ουσιαστικά τρία σύνολα επαρχιών, στη Σουηδία. Αυτά τα "εδαφικά τμήματα" δεν έχουν κάποια διοικητική λειτουργία και δεν υπάρχει επίσημη ονομασία για αυτήν την διαίρεση. Τις περισσότερες φορές ονομάζονται, στα σουηδικά, "landsdelar", που μεταφράζεται στα ελληνικά ως "τμήμα της χώρας".
Μαυροκόλυμπος
Ο Μαυροκόλυμπος είναι ποταμός στην επαρχία Πάφου. Στην πορεία του ποταμού κατασκευάστηκε φράγμα το οποίο οδήγησε στη δημιουργία της Τεχνητής Λίμνης Μαυροκόλυμπου, η οποία παρέχει νερό ύδρευσης σε μια μεγάλη περιοχή. Έχει μήκος περίπου 15 χιλιόμετρα. Πηγάζει από τα βουνά που βρίσκονται μεταξύ των κοινοτήτων Τσάδα και Στρουμπί (σε υψόμετρο 600 μέτρων) και εκβάλει στη θαλάσσια περιοχή της Κισσόνεργας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Επαρχίας Πάφου
Ροντένγκο
Το Ροντένγκο (ιταλικά: Rodengo, ) ή Ρόντενεκ (γερμανικά: Rodeneck, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Ντάστι Σπρίνγκφιλντ
Η Μέρι Ίζομπελ Κάθριν Μπερναντέτ Ό΄Μπραϊεν ΤΒΑ (αγγλικά: Mary Isobel Catherine Bernadette O'Brien) (16 Απριλίου 1939 – 2 Μαρτίου 1999), γνωστή επαγγελματικά ως Ντάστι Σπρίνγκφιλντ (Dusty Springfield), ήταν Αγγλίδα τραγουδίστρια, της οποίας η καριέρα διήρκεσε πάνω από πέντε δεκαετίες. Με τον ιδιαίτερο ήχο της μεσόφωνης, ήταν μια σημαντική τραγουδίστρια σόουλ, ποπ και δραματικών μπαλάντων, με γαλλικά σανσόν, κάντρι και τζαζ επίσης στο ρεπερτόριό της. Κατά τη διάρκεια της ακμής της στη δεκαετία του 1960, κατατάχθηκε μεταξύ των πιο επιτυχημένων Βρετανών ερμηνευτών και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Η εικόνα της – που χαρακτηρίζεται από ένα ξανθό φουσκωτό χτένισμα «σφηκοφωλιά» με υπεροξείδιο, βαρύ μακιγιάζ (παχύ μαύρο eye liner και σκιά ματιών) και βραδινά φορέματα, καθώς και στυλιζαρισμένες, χειρονομιακές ερμηνείες – την έκαναν σύμβολο της δεκαετίας του 1960.
Γεννημένη στο Γουέστ Χάμστεντ του Λονδίνου, σε μια οικογένεια που απολάμβανε τη μουσική, η Σπρίνγκφιλντ έμαθε να τραγουδά στο σπίτι. Το 1958, εντάχθηκε στην πρώτη της επαγγελματική ομάδα, The Lana Sisters. Δύο χρόνια αργότερα, με τον αδελφό της, Τομ Σπρίνγκφιλντ και τον Τιμ Φέιλντ, η Σπρίνγκφιλντ σχημάτισε το folk-pop φωνητικό τρίο The Springfields. Δύο από τις πέντε κορυφαίες επιτυχίες του 1961–63 στο Ηνωμένο Βασίλειο - «Island of Dreams» και «Say I Won't Be There» - έφτασαν στο Νούμερο 5 στα chart, και τα δύο την άνοιξη του 1963. Το 1962 έκαναν μεγάλη επιτυχία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τη διασκευή τους στο «Silver Threads and Golden Needles».
Η σόλο καριέρα της Σπρίνγκφιλντ ξεκίνησε στα τέλη του 1963, με το ποπ δίσκο «I Only Want to Be with You» — ένα χιτ που έφτασε στο Νο 4 στο ΗΒ και η πρώτη από τις έξι υπερατλαντικές επιτυχίες της στο Top 40 τη δεκαετία του 1960, μαζί με τα «Stay Awhile» (1964), »All I See Is You» (1966), «I'll Try Anything» (1967) και δύο κυκλοφορίες που τώρα θεωρούνται τραγούδια κατατεθέν της: «You Don't Have to Say You Love Me» (1966, ΗΒ Νο 1/ΗΠΑ Νο. 4) και «Son of a Preacher Man» (1968/69, ΗΒ Νο 9/ΗΠΑ Νο 10). Το τελευταίο εμφανίζεται στο ποπ και σόουλ άλμπουμ του 1968 Dusty in Memphis, ένα από τα καθοριστικά έργα της Σπρίνγκφιλντ. Τον Μάρτιο του 2020, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ το πρόσθεσε στο Εθνικό Μητρώο Ηχογράφησης, το οποίο διατηρεί ηχογραφήσεις που θεωρούνται «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντικές».
Μεταξύ 1964 και 1969, η Σπρίνγκφιλντ έκανε μεγάλη επιτυχία στη γενέτειρά της στη Βρετανία, με πολλά σινγκλ που στην Αμερική είτε απέτυχαν να μπουν στο chart είτε δεν κυκλοφόρησαν, μεταξύ των οποίων το «I Just Don't Know What to Do with Myself», «In the Middle of Nowhere», «Some of Your Lovin'», «Goin' Back» και «I Close My Eyes and Count to Ten». Αντίθετα, μπήκε στα charts στις ΗΠΑ (αλλά όχι στο Ηνωμένο Βασίλειο) με επιτυχίες όπως το «Wishin' and Hopin"», «The Look of Love» και «The Windmills of Your Mind».
Τακτική στη βρετανική τηλεόραση, η Σπρίνγκφιλντ παρουσίασε πολλά επεισόδια της μοντέρνας βρετανικής τηλεοπτικής μουσικής σειράς Ready Steady Go! και, μεταξύ 1966 και 69, παρουσίασε τη δική της σειρά στο BBC και στο ITV. Το 1966, η Σπρίνγκφιλντ ήταν στην κορυφή των δημοσκοπήσεων, συμπεριλαμβανομένης της «Καλύτερης Διεθνούς Τραγουδίστριας» του περιοδικού Melody Maker και ήταν η πρώτη τραγουδίστρια του Ηνωμένου Βασιλείου στην κορυφή της δημοσκόπησης των αναγνωστών του New Musical Express για Τραγουδίστρια. Είναι μέλος τόσο του Rock & Roll Hall of Fame, όσο και του UK Music Hall of Fame. Διεθνείς δημοσκοπήσεις επαίνεσαν την Σπρίνγκφιλντ ως μία από τις καλύτερες τραγουδίστριες όλων των εποχών.
Θάνατος
Στην κηδεία της Σπρίνγκφιλντ παρευρέθηκαν εκατοντάδες θαυμαστές και άνθρωποι από τη μουσική βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένων των Έλβις Κοστέλο, Lulu και Pet Shop Boys. Ήταν μια καθολική κηδεία, η οποία έγινε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Παρθένου στο Χένλι-ον-Τεμς, όπου η Σπρίνγκφιλντ είχε ζήσει τα τελευταία της χρόνια. Στο νεκροταφείο της εκκλησίας τοποθετήθηκε επιτύμβια στήλη αφιερωμένη στη μνήμη της. Σύμφωνα με τις επιθυμίες της Σπρίνγκφιλντ, αποτεφρώθηκε και μερικές από τις στάχτες της θάφτηκαν στο Χένλι, ενώ οι υπόλοιπες διασκορπίστηκαν από τον αδερφό της, Τομ Σπρίνγκφιλντ, στους Βράχους του Μοχέρ στην Ιρλανδία.
Φιλμογραφία
Η Σπρίνγκφιλντ ήταν παρουσιάστρια πολλών τηλεοπτικών μιούζικαλ σειρών:
Τερακότα
μικρογραφία| [[Διεθνής γοτθικός ρυθμός|Διεθνής γοτθική βοημική προτομή της Παναγίας, περίπου 1390–1395, τερακότα με πολυχρωμία · 32,5 x 22,4 x 13,8 cm]] Η τερακότα, τέρα κότα ή τερα-κότα (terracotta, Ιταλικά : «ψημένη γη», από τη λατινική φράση cocta terra), είναι είδος πήλινων με βάση τον άργιλο κεραμικών. Η τερακότα είναι ο όρος που χρησιμοποιείται συνήθως για γλυπτά από πηλό, καθώς και για διάφορα χρηστικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων δοχείων (κυρίως γλάστρες), σωλήνων νερού και λυμάτων, κεραμιδιών στεγών, τούβλων και διακοσμητικών επιφανειών στην κατασκευή κτιρίων. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για να αναφερθεί στο φυσικό καφετί πορτοκαλί χρώμα των περισσότερων ειδών τερακότας.
Αυτό το λήμμα καλύπτει την τερακότα ως μέσο γλυπτικής, όπως στο στρατό από τερακότα και τα ελληνικά ειδώλια από τερακότα, και την αρχιτεκτονική διακόσμηση. Τα γλυπτά της Ανατολικής Ασίας και της Ευρώπης από πορσελάνη δεν καλύπτονται. Η επισμαλτωμένη αρχιτεκτονική τερακότα και η μη επισμαλτωμένη εκδοχή της ως εξωτερικές επιφάνειες κτιρίων χρησιμοποιήθηκαν στην Ανατολική Ασία για μερικούς αιώνες πριν γίνει δημοφιλής στη Δύση τον 19ο αιώνα. Η αρχιτεκτονική τερακότα μπορεί επίσης να αναφέρεται σε διακοσμημένα κεραμικά στοιχεία όπως ακροκέραμα, τα οποία συνέβαλαν σημαντικά στην εμφάνιση ναών και άλλων κτιρίων στην κλασική αρχιτεκτονική της Ευρώπης, καθώς και στην Αρχαία Εγγύς Ανατολή. μικρογραφία| Προτομή της [[Ελιζαμπέτ Βιζέ Λε Μπρεν από τον Ογκιστεν Παζού (1783); τερρακότα; ύψος: 55 cm, πλάτος: 44 cm, πάχος: 21 cm]] Στην αρχαιολογία και την ιστορία της τέχνης, ο όρος τερακότα χρησιμοποιείται συχνά για την περιγραφή αντικειμένων όπως ειδώλια που δεν κατασκευάζονται στον τροχό του αγγειοπλάστη. Τα αγγεία και άλλα αντικείμενα που κατασκευάζονται ή μπορούν να κατασκευαστούν σε τροχό από το ίδιο υλικό ονομάζονται πήλινα αγγεία. Η επιλογή του όρου εξαρτάται από τον τύπο του αντικειμένου και όχι από το υλικό ή την τεχνική ψησίματος. Τα κομμάτια που δεν έχουν σμάλτο, καθώς και αυτά που κατασκευάζονται ως δομικά και βιομηχανικά υλικά, είναι επίσης πιο πιθανό να αναφέρονται ως τερακότα. Η στιλβωμένη τερακότα για επιτραπέζια σκεύη και άλλα αγγεία, ονομάζεται πήλινα σκεύη, ή με έναν πιο ακριβή όρο, όπως ο φαγεντιανή, ο οποίος υποδηλώνει ένα συγκεκριμένο είδος σμάλτου.
Παραγωγή και ιδιότητες
Η τερακότα είναι ένα πολύ ευέλικτο υλικό για γλυπτική. Τα κομμάτια μπορούν να σχηματιστούν τόσο με "πρόσθετη" τεχνική, προσθέτοντας τμήματα πηλού στα αναπτυσσόμενα κομμάτια, είτε "αφαιρετικά", χαράζοντας σε ένα συμπαγές κομμάτι με ένα μαχαίρι ή παρόμοιο εργαλείο. Ίσως το πιο συνηθισμένο είναι ένας συνδυασμός αυτών, δημιουργώντας το αδρό σχήμα και στη συνέχεια αφαιρώντας κομμάτια ή προσθέτοντας περισσότερα, για να παράγουν λεπτομέρειες.
Μια τελευταία μέθοδος είναι να χαραχθούν τούβλα ή άλλα σχήματα τερακότας. Αυτό είναι λιγότερο κοινό, αλλά χαρακτηριστικά για παράδειγμα στην Αρχιτεκτονική της Βεγγάλης σε ινδουιστικούς ναούς και τζαμιά. μικρογραφία| Ένας από τους πολεμιστές του [[Στρατός από τερακότα|στρατού από τερακότα, γλυπτά από τερακότα από αρχαίες κινέζικες στρατιωτικές δυνάμεις του Τσι Σι Χουάνγκ, του πρώτου αυτοκράτορα της Κίνας]] Η βαμμένη (πολύχρωμη) τερακότα συνήθως καλύπτεται πρώτα με ένα λεπτό στρώμα γκέσο και μετά βάφεται. Έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως, αλλά το χρώμα είναι κατάλληλο μόνο για εσωτερικές θέσεις και είναι πολύ λιγότερο ανθεκτικό από ό, τι τα ψημένα χρώματα μέσα ή κάτω από ένα κεραμικό σμάλτο. Το γλυπτό από τερακότα έμεινε πολύ σπάνια στη «ακατέργαστη» ψημένη κατάσταση στη Δύση μέχρι τον 18ο αιώνα.
Στην ιστορία της τέχνης
Γυναικεία ειδώλια από τερακότα αποκαλύφθηκαν από αρχαιολόγους σε ανασκαφές στο Μοχέντζο-ντάρο, Πακιστάν (3000–1500 π.Χ.). Μαζί με πέτρες σε σχήμα φαλλού, αυτά υποδηλώνουν κάποιο είδος λατρείας γονιμότητας. Το Ανάγλυφο της Βασίλισσας της Νυκτός είναι μια εξαιρετική πλάκα από τερακότα από την Αρχαία Μεσοποταμία περίπου του 1950 π.Χ. Στη Μεσοαμερική, η μεγάλη πλειοψηφία των ειδωλίων των Ολμέκων φτιάχτηκαν από τερακότα. Πολλά νεκρικά αγάλματα ουσάμπτι κατασκευάστηκαν επίσης από τερακότα στην Αρχαία Αίγυπτο. μικρογραφία| Ελληνικό ειδώλιο από τερακότα ή [[Ταναγραίες κόρες|Ταναγραία κόρη, 2ος αιώνας π.Χ. ύψος: 29.2 εκ]] Οι Ταναγραίες κόρες των Αρχαίων Ελλήνων ήταν μαζικής παραγωγής ειδώλια από τερακότα φτιαγμένα με καλούπι και ψήσιμο, τα οποία φαίνεται να ήταν ευρέως προσιτά κατά την ελληνιστική περίοδο, και συχνά καθαρά διακοσμητικά σε λειτουργία. Ήταν μέρος ενός ευρέος φάσματος ελληνικών ειδωλίων από τερακότα, τα οποία περιελάμβαναν έργα μεγαλύτερης και υψηλότερης ποιότητας, όπως η Αφροδίτη του Heyl. Οι Ρωμαίοι δημιούργησαν επίσης πολλά μικρά ειδώλια, συχνά θρησκευτικά. Η ετρουσκική τέχνη συχνά χρησιμοποιούσε τερακότα, προτιμώντας την πέτρα, ακόμη και για μεγαλύτερα αγάλματα, όπως ο Απόλλωνας του Βέι και η Σαρκοφάγος των Συζύγων. Τα ανάγλυφα Καμπάνα είναι αρχαία ρωμαϊκά ανάγλυφα από τερακότα, αρχικά χρησιμοποιούνται συνήθως για να φτιάχνουν ζωφόροι στο εξωτερικό των κτιρίων, ως φθηνότερο υποκατάστατο της πέτρας.
Η ινδική γλυπτική έκανε εκτεταμένη χρήση της τερακότας ήδη από τον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού (με λίθινη και μεταλλική γλυπτική να είναι μάλλον σπάνια), και σε πιο εξελιγμένες περιοχές είχε εγκαταλείψει σε μεγάλο βαθμό τη μοντελοποίηση για τη χρήση καλουπιών από τον 1ο αιώνα π.Χ. Αυτό επιτρέπει τη δημιουργία σχετικά μεγάλων μορφών, σχεδόν μέχρι σε φυσικό μέγεθος, ειδικά κατά την περίοδο των Γκούπτα και τους αιώνες αμέσως μετά από αυτήν. Αρκετές έντονες τοπικές παραδόσεις λαϊκής γλυπτικής από τερακότα παραμένουν ενεργές σήμερα, όπως τα άλογα Μπανκούρα.
Η προ-αποικιακή γλυπτική της Δυτικής Αφρικής χρησιμοποιούσε επίσης εκτεταμένα την τερακότα. Οι περιοχές που είναι πιο γνωστές για την παραγωγή τέχνης τερακότας σε αυτό το μέρος του κόσμου περιλαμβάνουν τον πολιτισμό Νοκ της κεντρικής και βόρειας-κεντρικής Νιγηρίας, τον πολιτιστικό άξονα Ιφέ/Μπενίν στη δυτική και νότια Νιγηρία (επίσης γνωστή για την εξαιρετικά νατουραλιστική γλυπτική της) και την πολιτιστική περιοχή των Ίγκμπο της ανατολικής Νιγηρίας, η οποία αρίστευε την κεραμική τερακότα. Αυτές οι σχετιζόμενες, αλλά ξεχωριστές, παραδόσεις γέννησαν επίσης περίτεχνες σχολές χάλκινης και ορειχάλκινης γλυπτικής στην περιοχή.
Η κινεζική γλυπτική χρησιμοποίησε εκτεταμένα την τερακότα, με και χωρίς σμάλτο και χρώμα, από πολύ νωρίς. Ο διάσημος στρατός τερακότας του αυτοκράτορα Τσι Σι Χουάνγκ, 209-210 π.Χ., ήταν κάπως ασυνήθιστος, και πριν από δύο χιλιάδες χρόνια τα ανάγλυφα ήταν πιο συνηθισμένα, σε τάφους και αλλού. Αργότερα οι βουδιστικές φιγούρες κατασκευάζονταν συχνά από βαμμένη και επισμαλτωμένη τερακότα, από τα επισμαλτωμένα κεραμικά αγάλματα φωτισμένων (λουοχάν) από τη Γισιάν, πιθανώς του 1150–1250, τώρα σε διάφορα δυτικά μουσεία, μεταξύ των πιο σημαντικών παραδειγμάτων. Οι τάφοι από τούβλα από τη δυναστεία των Χαν συχνά κατέληγαν στον εσωτερικό τοίχο με τούβλα διακοσμημένα σε ένα πρόσωπο - η τεχνική περιελάμβανε χυτά ανάγλυφα. Μεταγενέστεροι τάφοι περιείχαν πολλές μορφές προστατευτικών πνευμάτων και ζώων και υπηρέτες για τη μετά θάνατον ζωή, συμπεριλαμβανομένων των διάσημων αλόγων της δυναστείας Τανγκ. Ως αυθαίρετο θέμα ορολογίας, αυτά τείνουν να μην αναφέρονται ως τερακότα.
Η ευρωπαϊκή μεσαιωνική τέχνη έκανε ελάχιστη χρήση της γλυπτικής από τερακότα, μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα, όταν χρησιμοποιήθηκε σε προηγμένα διεθνή γοτθικά εργαστήρια σε περιοχές της Γερμανίας. Η Παναγία που απεικονίζεται στην αρχή του άρθρου από τη Βοημία είναι το μοναδικό παράδειγμα που είναι γνωστό από εκεί. Λίγες δεκαετίες αργότερα, έγινε μια αναβίωση στην ιταλική Αναγέννηση, εμπνευσμένη από ανασκαμμένες κλασσικές τερακότες, καθώς και από τα γερμανικά παραδείγματα, τα οποία σταδιακά εξαπλώθηκαν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στη Φλωρεντία, ο Λούκα ντελλα Ρόμπια (1399/1400–1482) ήταν γλύπτης που ίδρυσε μια οικογενειακή δυναστεία που ειδικεύεται στην εφυαλωμένη και βαμμένη τερακότα, ειδικά σε μεγάλους κύκλους που χρησιμοποιήθηκαν για τη διακόσμηση του εξωτερικού των εκκλησιών και άλλων κτιρίων. Χρησιμοποίησαν τις ίδιες τεχνικές με τη σύγχρονη μαϊολίκα και άλλα επισμαλτωμένα κεραμικά. Άλλοι γλύπτες περιελάμβαναν τον Πιέτρο Τοριγκιάνο (1472-1528), ο οποίος παρήγαγε αγάλματα, και στην Αγγλία προτομές της βασιλικής οικογένειας Τυδώρ. Οι αστίλβωτες προτομές των Ρωμαίων αυτοκρατόρων που κοσμούν το Παλάτι του Χάμπτον Κορτ, από τον Τζοβάνι ντα Μαγιάνο, 1521, ήταν ένα άλλο παράδειγμα ιταλικής εργασίας στην Αγγλία. Αρχικά ήταν ζωγραφισμένα αλλά αυτό έχει πλέον χαθεί από τις καιρικές συνθήκες. μικρογραφία| Ο ποταμός Ρήνος που χωρίζει τα νερά. από τον [[Κλοντ Μισέλ|Κλωντ Μισέλ ; 1765; τερρακότα; 27,9 × 45,7 × 30,5 εκ; Μουσείο Τέχνης Κίμπελ (Φορτ Γουόρθ, Τέξας, ΗΠΑ)]] Το τερακότα του 18ου αιώνα, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί από καιρό για προκαταρκτικά πήλινα μοντέλα ή μακέτες που στη συνέχεια ψήθηκαν, έγινε δημοφιλές υλικό για μικρά γλυπτά, συμπεριλαμβανομένων προτομών. Η δουλειά ήταν πολύ πιο εύκολη από τα σκαλιστά υλικά και επέτρεψε πιο αυθόρμητη προσέγγιση από τον καλλιτέχνη. Ο Κλωντ Μισέλ (1738–1814) ήταν σημαντικός πρωτοπόρος στη Γαλλία. Ο Γιαν Μίκιελ Ρίσμπρακ (1694–1770), ένας φλαμανδός γλύπτης πορτρέτων που εργάστηκε στην Αγγλία, πούλησε την μοντέλα του από τερακότα για μεγαλύτερα έργα σε πέτρα και παρήγαγε προτομές μόνο από τερακότα. Τον επόμενο αιώνα, ο Γάλλος γλύπτης Αλμπέρ-Ερνέστ Καριέρ-Μπελέζ έφτιαξε πολλές τερακότες, αλλά πιθανώς η πιο διάσημη είναι η Απαγωγή της Ιπποδάμειας που απεικονίζει την ελληνική μυθολογική σκηνή ενός Κένταυρου που απήγαγε την Ιπποδάμεια την ημέρα του γάμου της.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|left|Αυτοκρατορική διακόσμηση στέγης στην [[Απαγορευμένη Πόλη]] Τα πλακάκια τερακότας έχουν μακρά ιστορία χρήσης σε πολλά μέρη του κόσμου. Πολλά αρχαία και παραδοσιακά είδη στέγης περιλάμβαναν πιο περίτεχνα γλυπτικά στοιχεία από τα απλά κεραμίδια, όπως η διακόσμηση στέγης της Κινεζικής Αυτοκρατορίας και τα ακροκέραμα της δυτικής κλασικής αρχιτεκτονικής. Στην Ινδία, η Δυτική Βεγγάλη εξειδικεύτηκε στους ναούς από τερακότα, με τη γλυπτή διακόσμηση από το ίδιο υλικό με το κύριο υλικό κατασκευής.
Τον 19ο αιώνα, οι δυνατότητες της διακόσμησης των κτιρίων από τερακότα εκτιμήθηκαν και πάλι από τους αρχιτέκτονες, συχνά χρησιμοποιώντας παχύτερη τερακότα και επιφάνειες που δεν είναι επίπεδες. Ο Αμερικανός αρχιτέκτονας Λούις Σάλλιβαν είναι γνωστός για την περίτεχνη διακόσμηση του με γυαλιστερή τερακότα, σχέδια που θα ήταν αδύνατο να εκτελεστούν σε οποιοδήποτε άλλο μέσο. Τερακότα και πλακάκια χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς στα κτήρια της πόλης του Βικτωριανού Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Η τέρα κότα διατέθηκε στην αγορά ως θαυμαστό υλικό, σε μεγάλο βαθμό αδιαπέραστο από τα στοιχεία. Η τερακότα, ωστόσο, μπορεί πράγματι να υποστεί ζημιά από διείσδυση ή έκθεση στο νερό ή να χαλάσει λόγω ελαττωματικού σχεδιασμού ή εγκατάστασης. Η υπερβολική πίστη στην ανθεκτικότητα του υλικού οδήγησε σε συντομεύσεις στο σχεδιασμό και την εκτέλεση, η οποία σε συνδυασμό με την πεποίθηση ότι το υλικό δεν απαιτούσε συντήρηση αλλοίωσε τη φήμη του υλικού. Περίπου το 1930 η ευρεία χρήση του σκυροδέματος και η μοντερνιστική αρχιτεκτονική τερμάτισε σε μεγάλο βαθμό τη χρήση της τερακότας στην αρχιτεκτονική.
Πλεονεκτήματα στη γλυπτική
Σε σύγκριση με τα χάλκινα γλυπτά, η τερακότα απαιτεί μια πολύ απλούστερη και ταχύτερη διαδικασία για τη δημιουργία του τελικού έργου με πολύ χαμηλότερο κόστος υλικών. Η ευκολότερη εργασία μοντελοποίησης, συνήθως με περιορισμένο εύρος μαχαιριών και ξύλινων εργαλείων μορφοποίησης, αλλά κυρίως χρησιμοποιώντας τα δάχτυλα επιτρέπει στον καλλιτέχνη να ακολουθήσει μια πιο ελεύθερη και ευέλικτη προσέγγιση. Μικρές λεπτομέρειες που μπορεί να μην είναι πρακτικές να χαραχθούν σε πέτρα, όπως μαλλιά ή κοστούμια, μπορούν εύκολα να επιτευχθούν σε τερακότα και μερικές φορές τα υφάσματα μπορεί να αποτελούνται από λεπτά φύλλα αργίλου που καθιστούν πολύ πιο εύκολο να επιτευχθεί ένα ρεαλιστικό αποτέλεσμα.
Μπορούν να χρησιμοποιηθούν τεχνικές επαναχρησιμοποιούμενου καλουπιού για την παραγωγή πολλών πανομοιότυπων κομματιών. Σε σύγκριση με τα μαρμάρινα γλυπτά και άλλα πέτρινα γλυπτά, το τελικό προϊόν είναι πολύ ελαφρύτερο και μπορεί να βαφτεί και να γυαλιστεί περαιτέρω ώστε να παράγει αντικείμενα με χρωματικές ή ανθεκτικές προσομοιώσεις μεταλλικής πατίνας. Σταθερά και ανθεκτικά γλυπτά για χρήση σε εξωτερικούς χώρους απαιτούν μεγαλύτερο πάχος και έτσι θα είναι βαρύτερα, με περισσότερη προσοχή που απαιτείται για το στέγνωμα του ημιτελούς κομματιού για να αποφευχθεί ο σχηματισμός ρωγμών καθώς το υλικό συρρικνώνεται. Τα δομικά στοιχεία είναι παρόμοια με αυτά που απαιτούνται για την γλυπτική σε πέτρα. Υπάρχει ένα όριο στην πίεση που μπορεί να επιβληθεί στην τερακότα, και τα αγάλματα τερακότας από μη υποστηριζόμενες μόνιμες φιγούρες περιορίζονται σε αρκετά κάτω από το φυσικό μέγεθος, εκτός εάν προστεθεί επιπλέον δομική υποστήριξη. Αυτό οφείλεται επίσης στο ότι οι μεγάλες φιγούρες είναι εξαιρετικά δύσκολο να ψηθούν και τα παραδείγματα που σώζονται συχνά δείχνουν χαλάρωση ή ρωγμές. Οι φιγούρες Γισιάν ψήθηκαν ως διάφορα κομμάτια και έχουν σιδερένιες ράβδους στο εσωτερικό για να συγκρατήσουν τη δομή.
Deep Purple
Οι Deep Purple είναι αγγλικό hard rock συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Χέρτφορντσαϊρ το 1968. Μαζί με τους Led Zeppelin και τους Black Sabbath αποτελούν την τριάδα των προπατόρων του heavy metal.
Οι Deep Purple έχουν μπει στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ως το πιο θορυβώδες συγκρότημα για τη συναυλία τους στο Rainbow Theatre του Λονδίνου το 1972 και έχουν πουλήσει πάνω από 100.000.000 δίσκους.
Είναι ενεργοί ως συγκρότημα από το 1968 ως σήμερα, με μία οκταετή διακοπή από το 1976 μέχρι το 1984. Η πιο επιτυχημένη σύνθεση τους υπήρξε η δεύτερη γραμμή μελών τους, η οποία αποτελούνταν από τον τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν, τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ, τον μπασίστα Ρότζερ Γκλόβερ, τον κιμπορντίστα Τζον Λορντ και το ντράμερ Ίαν Πέις. Η σύνθεση αυτή υπήρξε σε τρεις διαφορετικές περιόδους, από το 1969 ως το 1973, από το 1984 ως το 1989 και από το 1992 ως το 1993. Άλλοι μουσικοί που πέρασαν από το συγκρότημα ήταν οι τραγουδιστές Ροντ Έβανς, Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ και Τζο Λιν Τέρνερ, οι κιθαρίστες Τόμι Μπόλιν και Στηβ Μορς, οι μπασίστες Νικ Σίμπερ και Γκλεν Χιουζ και ο κιμπορντίστας Ντον Έρεϊ που αντικατέστησε τον Λορντ το 2002.
Σε δημοψήφισμα του βρετανικού ραδιοφωνικού σταθμού Planet Rock, το κοινό τους κατέταξε πέμπτους στη λίστα με τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα όλων των εποχών, ενώ το 2008 έλαβαν το Legend Award στα World Music Awards. Το 2016, εισήχθησαν στο Rock and Roll Hall of Fame μετά από συνεχείς αναβολές, παρά την προτίμηση του κοινού κατά τις ψηφοφορίες.
Αρχικά Βήματα
Ο προπομπός των Deep Purple δημιουργήθηκε το 1967, όταν ο ντράμερ των Searchers, Κρις Κέρτις, θέλησε να σχηματίσει ένα συγκρότημα που θα έφερε την ονομασία Roundabout, πείθοντας τον επιχειρηματία Τόνι Έντουαρντς να χρηματοδοτήσει την προσπάθεια του. Ο Έντουαρντς αποφάσισε να συνεργαστεί με τον Τζον Κολέτα και τον Ρον Χάιρ στην HEC Enterprises.
Πρώτη τους επιλογή υπήρξε ο κιμπορντίστας Τζον Λορντ, πρώην μέλος των The Artwoods. Εκείνη την περίοδο έπαιζε στους The Flower Pot Men, μαζί με τον μπασίστα Νικ Σίμπερ και το ντράμερ Κάρλο Λιτλ, οι οποίοι πρότειναν για κιθαρίστα τον [[Ρίτσι Μπλάκμορ. Η HEC έδιωξε τον Κέρτις από το συγκρότημα λόγω της συχνής χρήσης LSD, με αποτέλεσμα η τριάδα των Μπλάκμορ, Λορντ και Σίμπερ να ζητήσει από τον Μπόμπι Γούντμαν να αναλάβει τα τύμπανα.
Τον Μάρτιο του 1968, οι τέσσερις μουσικοί μετακόμισαν στο Σάουθ Μιμς του Χέρτφορντσαϊρ, όπου συνέθεταν νέα κομμάτια και περνούσαν διάφορους τραγουδιστές από οντισιόν. Αφού προσέλαβαν τον Ροντ Έβανς των The Maze, ο Γούντμαν διαφώνησε με το συγκρότημα για το μουσικό του ύφος και δοκίμασαν το ντράμερ των The Maze, Ίαν Πέις, μετά την ένταξη του οποίου στο σχήμα ολοκληρώθηκε η αρχική τους σύνθεση.
thumb|250px|Οι Deep Purple το 1968 Τον Απρίλιο και το Μάιο του 1968 οι Deep Purple περιόδευσαν στη Δανία ως Roundabout, πριν αλλάξουν το όνομα τους σε Deep Purple μετά από πρόταση του Μπλάκμορ, αφού αυτό ήταν το αγαπημένο τραγούδι της γιαγιάς του.
Εκείνο τον Μάιο, ηχογράφησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους στα Pye Studios του Λονδίνου, το οποίο κυκλοφόρησε δύο μήνες αργότερα μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Tetragammaton στη Βόρεια Αμερική και τον Σεπτέμβριο του 1968 μέσω της EMI στην Ευρώπη. Το "Shades of Deep Purple" έφτασε στο # 24 στις Η.Π.Α. και το # 19 στον Καναδά και ήταν μία μίξη του hard rock της δεκαετίας του '60 με το ψυχεδελικό στυλ της εποχής. Το άλμπουμ ωθήθηκε από την πρώτη τους μεγάλη επιτυχία, η οποία ήρθε με τη διασκευή στο "Hush" του Τζο Σάουθ, το οποίο ανέβηκε στο # 4 των αμερικανικών και το # 2 των καναδικών τσαρτ.
Το συγκρότημα ξεκίνησε την αμερικανική του περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ανοίγοντας συναυλίες των Cream του Έρικ Κλάπτον, αλλά μετά από μερικές εμφανίσεις η συνεργασία τους λύθηκε λόγω του μεγαλύτερου ενθουσιασμού που προκαλούσαν οι Deep Purple στο κοινό, σε σύγκριση με τους Cream οι οποίοι βρισκόταν στο τέλος της καριέρας τους.
Ακολούθησε, σύντομα, το "The Book of Taliesyn" (# 54 στις Η.Π.Α., # 48 στον Καναδά), που συνέχισε στο ίδιο στυλ με το πρώτο τους άλμπουμ και περιείχε τις επιτυχίες "Kentucky Woman" (# 38 στις ΗΠΑ) και "River Deep – Mountain High" (# 53). αλλά όπως και ο πρώτος τους δίσκος, δεν κατάφερε να γνωρίσει επιτυχία στη Μεγάλη Βρετανία, όπου κυκλοφόρησε ένα χρόνο αργότερα.
Επιτυχία
Ο Ροντ Έβανς είχε αρχίσει να χάνει το ενδιαφέρον του για τη μουσική, θέλοντας να μετακομίσει στις ΗΠΑ και να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού. Η τριάδα των Μπλάκμορ, Λορντ και Πέις αποφάσισε ότι ούτε ο Νικ Σίμπερ ταίριαζε στο hard rock ύφος που ήθελαν για το συγκρότημα και αποφάσισαν να αντικαταστήσουν και τους δύο. Ο Μικ Άντεργουντ πρότεινε στο συγκρότημα τον Ίαν Γκίλαν, μαζί με τον οποίο προσέλαβαν και τον μπασίστα Ρότζερ Γκλόβερ, μετά από προτροπή του Ίαν Πέις.
Πρώτη κυκλοφορία του ανανεωμένου συγκροτήματος ήταν το σινγκλ "Hallelujah", το οποίο έφθασε ως το # 108 του Billboard, αλλά δεν κατάφερε να μπει στους βρετανικούς καταλόγους επιτυχιών.
Τον Δεκέμβριο του 1969, κυκλοφόρησε το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ "Concerto for Group and Orchestra". Η εν λόγω ηχογράφηση έγινε στο Royal Albert Hall του Λονδίνου στις 24 Σεπτεμβρίου 1969, σε συνεργασία με τη συμφωνική ορχήστρα του Λονδίνου, υπό τη διεύθυνση του Μάλκολμ Άρνολντ. Το συγκρότημα γνώρισε μία αρχική επιτυχία στα βρετανικά τσαρτ φτάνοντας στο # 26 και η συγκεκριμένη κυκλοφορία υπήρξε η πρώτη συνεργασία ενός hard rock συγκροτήματος με μία συμφωνική ορχήστρα. Ένα χρόνο αργότερα, έπαιξαν το "Gemini Suite", μία ακόμη σύνθεση του Τζον Λορντ.
left|thumb|280px|Οι Deep Purple το 1971 Στις αρχές του 1970 περιόδευσαν ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Canned Heat. Τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς, κυκλοφόρησε το πρώτο, ηχογραφημένο σε στούντιο, άλμπουμ των Deep Purple με τους Γκίλαν και Γκλόβερ στη σύνθεση τους, φέροντας τον τίτλο "Deep Purple in Rock". Ο δίσκος γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη, φτάνοντας στο # 4 στη Μεγάλη Βρετανία, όπου παρέμεινε για 68 εβδομάδες στα τσαρτ και στο # 1 στη Γερμανία, αν και γνώρισε πολύ μικρή επιτυχία στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Το "Deep Purple in Rock" συνοδευόταν από το σινγκλ "Black Night", την πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή επιτυχία του συγκροτήματος, αφού ανέβηκε στο Top-10 σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και την κορυφή των τσαρτ στην Αυστραλία. Περιείχε το θρυλικό κομμάτι "Child in Time", αλλά και τα εκρηκτικά "Speed King", "Flight of the Rat" και "Hard Lovin' Man". Για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησαν μία μεγάλη περιοδεία η οποία πέρασε από την Ευρώπη, την Αμερική και την Ωκεανία, καταλήγοντας στις 31 Ιουλίου του 1971, στο Σολτ Λέικ Σίτι των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εμφανίσεις αυτές έκαναν γνωστούς τους Deep Purple για την εξαιρετική και άγρια σκηνική παρουσία τους, ιδιαίτερα όταν ο Ρίτσι Μπλάκμορ έσπασε την κιθάρα του στο "National Jazz And Blues Festival" του 1970.
Το καλοκαίρι του 1971 περιόδευσαν στη Βόρεια Αμερική ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Small Faces. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, κυκλοφόρησαν το "Fireball", το πρώτο # 1 για το βρετανικό συγκρότημα στην πατρίδα του, μαζί με το Top-10 σινγκλ "Strange Kind of Woman" το οποίο είχε κυκλοφορήσει μερικούς μήνες νωρίτερα. Ο δίσκος έγινε χρυσός στις Ηνωμένες Πολιτείες, και περιείχε τα πολύ δυνατά "Fireball" (#15 στη Μεγάλη Βρετανία), "No No No" και "Fools". Το συγκεκριμένο άλμπουμ θεωρείται και το πιο progressive άλμπουμ των Deep Purple της δεκαετίας του '70, κάτι που ταίριαζε στις προτιμήσεις του τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν, αλλά όχι και σε αυτές του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ ο οποίος προτιμούσε ένα πιο βαρύ και ευθύ hard rock ήχο.
Η αρχική περιοδεία για την προώθηση του "Fireball" κράτησε μόνο δύο μήνες, με σκοπό το συγκρότημα να ξεκινήσει πρόβες για τον επόμενο δίσκο του, αφού δεν ήθελαν να περάσει ανάλογο διάστημα όπως αυτό ανάμεσα στις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Για το σκοπό αυτό, ταξίδεψαν τον Δεκέμβριο του 1971, στο Μοντρέ της Ελβετίας, με το φορητό στούντιο ηχογραφήσεων των Rolling Stones. Κατά τη διάρκεια της διαμονής τους, θέλησαν να παρακολουθήσουν μία ζωντανή εμφάνιση του Frank Zappa στο καζίνο της περιοχής. Η συγκεκριμένη συναυλία είχε επεισοδιακό τέλος, αφού ένας οπαδός εκπυρσοκρότησε ένα όπλο με φωτοβολίδες και η οροφή του κτιρίου πήρε φωτιά, με αποτέλεσμα το κτίριο να καεί ολοσχερώς. Η συγκεκριμένη ιστορία αποτυπώνεται σε ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του συγκροτήματος, αλλά και της ροκ μουσικής γενικότερα, το "Smoke on the Water".
thumb|180px|Ο Ίαν Γκίλαν το 1972 Το νέο άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1972, με τίτλο "Machine Head". Ο δίσκος έφτασε στο # 1 στη Βρετανία, τη Γερμανία, την Αυστραλία, τον Καναδά και σε αρκετές ακόμη χώρες, ενώ μπήκε στο Top-10 στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρέμεινε στα τσαρτ για 118 εβδομάδες, για να βραβευθεί ως διπλά πλατινένιος. Το εν λόγω άλμπουμ περιείχε μεγάλες επιτυχίες όπως τα "Smoke on the Water", "Highway Star", "Lazy" και "Space Truckin" και θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα του είδους. Το αρχικό σινγκλ του δίσκου ήταν το τραγούδι "Never Before", το οποίο δε γνώρισε ανάλογη επιτυχία με τα προηγούμενα σινγκλ του συγκροτήματος, αφού έφθασε μόλις στο # 35 στα βρετανικά τσαρτ. Η παρατεταμένη, όμως, επιτυχία του άλμπουμ οδήγησε το συγκρότημα να κυκλοφορήσει σε μορφή σινγκλ το "Smoke on the Water", το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σκαρφάλωσε στο # 4 και έγινε χρυσό, ενώ έφθασε στο # 2 στον Καναδά.
Μία πολύ μεγάλη περιοδεία ξεκίνησε, κατά το ιαπωνικό κομμάτι της οποίας ηχογραφήθηκε το ιστορικό ζωντανό διπλό άλμπουμ "Made in Japan" (# 16 στη Μεγάλη Βρετανία, # 1 στη Γερμανία και # 6 στις Η.Π.Α.), ένα από τα καλύτερα ζωντανά άλμπουμ όλων των εποχών. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στην Οσάκα και το Τόκιο, στις 15, 16 και 17 Αυγούστου του 1972 και αρχικά, οι Deep Purple είχαν δεχθεί να κυκλοφορήσει ο δίσκος μόνο στην Ιαπωνία, με τίτλο "Live in Japan". Η εμπορική επιτυχία που παρουσίασε αλλά και ο μεγάλος αριθμός εισαγόμενων αντιτύπων από την Ιαπωνία προς την Ευρώπη και την Αμερική, ανάγκασε το συγκρότημα να κυκλοφορήσει τον δίσκο σε παγκόσμια κλίμακα, με αποτέλεσμα να γίνει πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες και να βραβευθεί σε πολλές χώρες του κόσμου.
Τον Ιανουάριο του 1973, το συγκρότημα θέλησε να συντηρήσει τη συνεχόμενη επιτυχία του, κυκλοφορώντας το τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους από το 1970, με τίτλο "Who Do We Think We Are" (# 4 στη Μεγάλη Βρετανία και # 15 στις Η.Π.Α), το οποίο περιείχε την επιτυχία "Woman from Tokyo". Ο δίσκος έλαβε μέτριες κριτικές, αποτέλεσμα των τεταμένων σχέσεων και της ανεπαρκούς συνεργασίας του Ίαν Γκίλαν με τον Ρίτσι Μπλάκμορ. Ταυτόχρονα όμως, οι Deep Purple περιόδευαν συνεχώς σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ κατά τη διάρκεια του 1973 υπήρξαν διαστήματα στα οποία τρεις δίσκοι του συγκροτήματος ("Machine Head", "Made in Japan" και "Who Do We Think We Are") βρισκόταν ταυτόχρονα στο αμερικανικό Top-100, με αποτέλεσμα οι Deep Purple να είναι το πρώτο συγκρότημα σε πωλήσεις δίσκων για εκείνο το έτος, στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι διαμάχες μεταξύ του Ρίτσι Μπλάκμορ και του Ίαν Γκίλαν, τα προβλήματα αλκοολισμού του τελευταίου και ο κορεσμός μετά από τις συνεχείς περιοδείες και ηχογραφήσεις, οδήγησαν το καλοκαίρι του 1973 το δίδυμο Γκίλαν και Γκλόβερ σε αποχώρηση από τους Deep Purple, τη στιγμή που το συγκρότημα βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητας του, έχοντας πουλήσει πάνω από 12 εκατομμύρια δίσκους μόνο το 1973, σύμφωνα με άρθρο του "New Yorker".
Αλλαγή μελών και ήχου
Τη θέση του μπασίστα κάλυψε ο Γκλεν Χιουζ, ενώ το μικρόφωνο προτάθηκε στον Πωλ Ρότζερς των Free, ο οποίος όμως αρνήθηκε γιατί είχε μόλις σχηματίσει τους Bad Company. Μετά από πολλές οντισιόν, νέος τους τραγουδιστής έγινε ο Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ.
left|thumb|240px|Οι Deep Purple το 1975 Τον Φεβρουάριο του 1974, κυκλοφόρησαν τον δίσκο "Burn", ο οποίος ανέβηκε στο # 3 των βρετανικών τσαρτ και το # 9 των αντίστοιχων αμερικανικών, αλλά και στο # 1 σε αρκετά ευρωπαϊκά τσαρτ. Μεγάλες επιτυχίες του εν λόγω δίσκου ήταν το ομώνυμο κομμάτι, το "Might Just Take Your Life" και το "Mistreated". Με τη νέα σύνθεση, οι Deep Purple εμφανίστηκαν στις 6 Απριλίου του 1974 ως πρώτο όνομα σε ένα μεγάλο φεστιβάλ στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α., το "California Jam", μπροστά σε 250.000 θεατές και πάνω από τους Black Sabbath, Emerson, Lake and Palmer, Eagles και άλλους. Η συγκεκριμένη εμφάνιση, έχει αποτυπωθεί στο δίσκο "California Jamming", ο οποίος κυκλοφόρησε είκοσι χρόνια αργότερα. Από τις 3 μέχρι και τις 9 Απριλίου του 1974, οι Deep Purple έπαιξαν ζωντανά μπροστά σε κοινό που συνολικά υπερέβαινε τους 500.000 θεατές.
Τον Δεκέμβριο του 1974, κυκλοφόρησε το τελευταίο άλμπουμ πριν την αποχώρηση του Ρίτσι Μπλάκμορ, με τίτλο "Stormbringer" (# 6 στη Βρετανία, # 20 στις Η.Π.Α.), με τα "Soldier of Fortune", "Hold On" και "Stormbringer" να ξεχωρίζουν. Η συνεχής προσθήκη τζαζ και φανκ στοιχείων στον ήχο τους, αλλά και ο εθισμός των Χιούζ και Κόβερντεϊλ στα ναρκωτικά, οδήγησαν τον Απρίλιο του 1975 το ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, Ρίτσι Μπλάκμορ να αποχωρήσει και να δημιουργήσει το δικό του συγκρότημα με την ονομασία Ritchie Blackmore's Rainbow, μαζί με τον τραγουδιστή Ρόνι Τζέιμς Ντίο.
Με την τελευταία αυτή προσθήκη, οι Deep Purple πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν μόλις ένα δίσκο, το "Come Taste the Band", τον Οκτώβριο του 1975 (# 19 στη Βρετανία και # 43 στις Η.Π.Α.). Στις 15 Μαρτίου του 1976, οι Deep Purple έδωσαν την τελευταία τους συναυλία, στο Λίβερπουλ. Ο λόγος της διάλυσης ήταν ότι ο εθισμός των Κόβερντεϊλ, Χιουζ και Μπόλιν στις ναρκωτικές ουσίες δημιουργούσε προβλήματα στις ζωντανές εμφανίσεις τους, κάτι που είναι φανερό στον ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο, "Last Concert in Japan". Λίγους μήνες μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, ο κιθαρίστας Τόμι Μπόλιν βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση, μετά τη ζωντανή εμφάνιση του στο Μαϊάμι των Ηνωμένων Πολιτειών στις 4 Δεκεμβρίου 1976.
Τα χρόνια της διάλυσης
thumb|left|180px|Ο Ρίτσι Μπλάκμορ με τους Rainbow το 1982 Μέχρι την επανένωση τους το 1984, τα μέλη του συγκροτήματος δημιούργησαν άλλα επιτυχημένα και μη συγκροτήματα. Ο Ίαν Γκίλαν δημιούργησε αρχικά το progressive συγκρότημα Ian Gillan Band, ηχογραφώντας τρία στούντιο και ένα ζωντανό άλμπουμ, χωρίς επιτυχία. Στη συνέχεια σχημάτισε τους επιτυχημένους Gillan σε hard rock μονοπάτια, με πέντε Top-20 άλμπουμ και επτά Top-50 σινγκλ. Το 1983 τραγούδησε για το άλμπουμ "Born Again" των Black Sabbath, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία.
Ο Ρίτσι Μπλάκμορ δημιούργησε τους Rainbow με τον τραγουδιστή Ρόνι Τζέιμς Ντίο, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκαν στο συγκρότημα μουσικοί όπως ο Κόζι Πάουελ, ο Μπομπ Ντέισλι, ο Τζίμι Μπέην, ο Τόνι Κάρεϊ και ο Ντον Έρεϊ (μέλος των Deep Purple από το 2002 και έπειτα), ηχογραφώντας κάποια ιστορικά άλμπουμ όπως το "Rainbow Rising" του 1976 και το "Long Live Rock 'n Roll" του 1977, πριν ακολουθήσουν έναν πιο εμπορικό ήχο με τους Γκράχαμ Μπονέτ αρχικά, και Τζο Λιν Τέρνερ στη συνέχεια, να αναλαμβάνουν τα φωνητικά.
Ο Τζον Λορντ δημιούργησε μαζί με τον Τόνι Άστον και τον Ίαν Πέις τους Paice, Ashton & Lord, ηχογραφώντας το άλμπουμ "Malice in Wonderland" τον Μάρτιο του 1977. Αργότερα προσχώρησε στους Whitesnake του Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία με δίσκους όπως το "Ready an' Willing", το "Live...In the Heart of the City" και το "Come an' Get It", όπως και ο ντράμερ Ίαν Πέις, ο οποίος το 1982 αποχώρησε για να ενταχθεί στο συγκρότημα του Γκάρι Μουρ.
Ο Ρότζερ Γκλόβερ, αφού έκανε παραγωγή σε δίσκους των Nazareth, του Ρόρι Γκάλαχερ, των Judas Priest και των Status Quo, εντάχθηκε στους Rainbow του Ρίτσι Μπλάκμορ από το 1979 μέχρι το 1984. Ο Γκλεν Χιούζ ηχογράφησε το σόλο άλμπουμ "Play Me Out" και αργότερα, προσχώρησε στο συγκρότημα των Black Sabbath.