cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reggiane Re.2000
Σουηδία
Η Σουηδία προμηθεύτηκε στα 1939-41 πολλούς τύπους αεροσκαφών ιταλικής προέλευσης και μάλιστα σε σημαντικούς αριθμούς. Η κυβέρνηση της χώρας ξεκίνησε κατεπειγόντως εκείνη την περίοδο τον επανεξοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων εξ αιτίας του ξεσπάσματος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Εκτός από την Ιταλία, ήταν λίγες οι χώρες που ήταν πρόθυμες να προμηθεύσουν αεροσκάφη στην ουδέτερη Σουηδία. Παράλληλα η εγχώρια βιομηχανία δεν είχε επαρκείς δυνατότητες για να καλύψει της αυξημένες ανάγκες των ενόπλων δυνάμεων. Η αεροπορία αγόρασε 60 Re.2000 Serie I τα οποία παραδόθηκαν την περίοδο 1941-43. Σε σουηδική υπηρεσία ονομάζονταν J 20.
Όλα τα J 20 ήταν μέχρι το τέλος του πολέμου συγκεντρωμένα στην Πτέρυγα F10, με βάση κοντά στο Μάλμε, στο νότιο άκρο της χώρας. Κύρια αποστολή τους ήταν η αναχαίτιση αεροσκαφών (του Άξονα ή Συμμαχικών) που παραβίαζαν τον σουηδικό εναέριο χώρο. Στις 3 Απριλίου 1945 ένα J 20 καταρρίφθηκε ενώ προσπαθούσε να αναχαιτίσει ένα Dornier Do 24 της Λουφτβάφε.
Οι πιλότοι έκαναν θετικά σχόλια για τον τύπο, που λειτουργούσε αρκετά καλά στις δύσκολες συνθήκες του βορρά. Οι κινητήρες ήταν όμως αναξιόπιστοι, με αποτέλεσμα τα αεροσκάφη να χρειάζονται πολλές ώρες συντήρησης. Στα τέλη του πολέμου τα 37 εναπομείναντα J 20 ήταν τόσο φθαρμένα, που τον Ιούλιο του 1945 αποφασίστηκε η απόσυρση και καταστροφή τους. Μόνο ένα διατηρήθηκε και σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο της Σουηδικής Πολεμικής Αεροπορίας.
Ουγγαρία
Η γερμανική ηγεσία δίσταζε να προμηθεύσει στην Ουγγρική Πολεμική Αεροπορία (Magyar Királyi Honvéd Légierő, MKHL) πολεμικά αεροσκάφη. Ένας από τους κύριους λόγους ήταν ότι οι ουγγρικές ένοπλες δυνάμεις αντί να συμβάλουν στην επίθεση των δυνάμεων του Άξονα στο Ανατολικό Μέτωπο παρέμεναν κατά κύριο λόγο συγκεντρωμένες στο εσωτερικό της χώρας, για το ενδεχόμενο σύρραξης με τη γειτονική Ρουμανία.
Όταν στις αρχές του 1942 η Ουγγαρία ζήτησε γερμανικής κατασκευής μαχητικά, ο Αδόλφος Χίτλερ σχολίασε σχετικά:
Αυτό είχε σαν συνέπεια η χώρα να στραφεί στην Ιταλία για την προμήθεια πολεμικών αεροσκαφών. Η MKHL έγινε ο κύριος χρήστης του Re.2000, Αγόρασε 70 αεροσκάφη και άδεια εγχώριας παραγωγής. Στα 1940-42 κατασκευάστηκαν περίπου 200 μαχητικά, γνωστά σαν MÁVAG Héja ΙΙ (ουγγρικά: γεράκι). Ήταν ίδια με τα ιταλικά, αλλά είχαν διαφορετικό κινητήρα και ουγγρικής κατασκευής πολυβόλα.
Τα πτητικά χαρακτηριστικά του Re.2000 διέφεραν σημαντικά από αυτά του διπλάνου Fiat CR.32, βασικού μαχητικού της Ουγγρικής Αεροπορίας. Τα Re.2000 ήταν πολύ πιο δύσκολα στον χειρισμό, έπεφταν συχνά σε stall και περιδινήσεις και είχαν αναξιόπιστους κινητήρες. Συχνά συνέβαιναν ατυχήματα στην προσγείωση και την απογείωση επειδή το σύστημα προσγείωσης δεν ήταν ιδιαίτερα στιβαρό και τα ρωσικά αεροδρόμια ήταν σε πολύ κακή κατάσταση.
Η παραγωγή των Héja συνεχίστηκε, παρόλο που ο τύπος δεν θεωρούταν πια κατάλληλος για επιχειρήσεις ενάντια στα σύγχρονα σοβιετικά μαχητικά: κατασκευάστηκαν 98 το 1943 και άλλα 72 το επόμενο έτος. Η χώρα ζήτησε επίσης την προμήθεια 50-100 ατράκτων Re.2000 από την Ιταλία. Τα αεροσκάφη θα εξοπλίζονταν με εγχώριας κατασκευής κινητήρες και οπλισμό. Η παραγγελία δεν υλοποιήθηκε διότι δεν υπήρχαν διαθέσιμες άτρακτοι.
Τον Απρίλιο του 1944 η MKHL διέθετε ακόμα οκτώ Héja, όλα συγκεντρωμένα στο Szolnok, τα οποία μαζί με περίπου 40 Messerschmitt Bf 109 και Me 210 ανέλαβαν αποστολές αναχαίτισης συμμαχικών βομβαρδιστικών. Η τελευταία αποστολή των Héja έλαβε χώρα στις 2 Απριλίου 1944. Εκείνη τη μέρα 180 αμερικανικά βομβαρδιστικά με συνοδεία 170 μαχητικών βομβάρδισαν το εργοστάσιο αεροσκαφών και άλλους στόχους στην ευρύτερη περιοχή της Βουδαπέστης. Τα Heja, επιχειρώντας μαζί με μαχητικά Bf 109G και μερικά Me 210 διεκδίκησαν την κατάρριψη 11 αεροσκαφών, εκ των οποίων επιβεβαιώθηκε η κατάρριψη έξι. Οι Αμερικανοί ισχυρίστηκαν ότι κατέρριψαν 27 ουγγρικά αεροσκάφη, όμως πιο πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι μονάχα δύο Ούγγροι πιλότοι σκοτώθηκαν.
Βιβλιογραφία
Re.2000 Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Σκιαδάδες Άρτας
Οι Σκιαδάδες είναι οικισμός στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων στο νομό Άρτας της περιφέρειας Ηπείρου στην Ελλάδα.
Το 2001 είχε πληθυσμό 60 κατοίκων.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, οι Σκιαδάδες υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Αθαμανίας. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Κουρτ Άισνερ
thumb|right|Μνημείο στο σημείο δολοφονίας του στο [[Μόναχο]] Ο Κουρτ Άισνερ (Kurt Eisner, Βερολίνο, 14 Μαΐου 1867 - Μόναχο, 21 Φεβρουαρίου 1919) ήταν Γερμανός πολιτικός και συγγραφέας εβραϊκής καταγωγής.
Σπούδασε γερμανική φιλολογία και φιλοσοφία στο Βερολίνο, όπου εργάστηκε αργότερα ως θεατρικός κριτικός. Επίσης έγραψε άρθρα για διάφορες σοσιαλιστικές εφημερίδες. Το 1917 έγινε μέλος του Ανεξάρτητου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας (USPD) και το 1918 καταδικάστηκε επειδή βοήθησε στην οργάνωση απεργίας εργατών.
Αφού βγήκε από την φυλακή, οργάνωσε την επανάσταση κατά της βαυαρικής μοναρχίας. Στις 9 Νοεμβρίου 1918 κήρυξε την Δημοκρατία της Βαυαρίας.
Μετά τα αρνητικά αποτελέσματα που έλαβε το USPD στις εκλογές του Φεβρουάριου του 1919, ο Άισνερ αποφάσισε να παραιτηθεί. Καθώς πήγαινε στην Βουλή όπου σκόπευε να ανακοινώσει την απόφασή του, πυροβολήθηκε από έναν φιλοβασιλικό φοιτητή.
189 Φθία
Η Φθία (Phthia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,33. Ανακαλύφθηκε το 1878 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από την πόλη Φθία της Αρχαίας Ελλάδας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φθίας υπολογίσθηκε σε 37,66 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,231. Η Φθία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φθια
Άγιος Σώστης Φθιώτιδας
Ο Άγιος Σώστης είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, το οποίο βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Γουλινάς σε υψόμετρο 270 μέτρα. Είναι κτισμένος δίπλα και δυτικά του Ίναχου ή Βίστριτσα παραπόταμου του Σπερχειού, σε απόσταση 4 χλμ. ΝΑ. από τη Σπερχειάδα (έδρα του δήμου) και 31 χλμ. Δ. από τη Λαμία. Αναφέρεται ως οικισμός επίσημα για πρώτη φορά το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Διλόφου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Δίλοφο αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Σώστου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σπερχειάδος του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 240 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 23,678 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Δασική Πυρκαγιά στο Όρος Καρμέλ 2010
Η φωτιά πιθανολογείτο να ξεκίνησε από ανθρώπινη δραστηριότητα κοντά στην πόλη Ισφίγια. Στις 6 Δεκεμβρίου ένας 14χρονος κάτοικος ομολόγησε στην αστυνομία πως ξεκίνησε ακούσια την πυρκαγιά με ένα καρβουνάκι για ναργιλέ. Ωστόσο ο πατέρας του εφήβου υποστήριξε πως υπήρχαν μάρτυρες για την παρουσία του γιου του στο σχολείο την ώρα εκείνη, συνεπώς ήταν εκείνος υπαίτιος της καταστροφής.
Η φωτιά πυροδότησε ένα κύμα εμπρηστικών επιθέσεων σε όλη τη χώρα και τη Δυτική Όχθη. Οι φωτιές αυτές, που αρχικά προκάλεσαν σύγχυση αναφορικά με την πηγή της φωτιάς στο όρος Καρμέλ, σβήστηκαν όλες σε διάστημα λίγων ωρών από την έναρξή τους.
Αξιωματούχοι της κυβέρνησης, ανάμεσα στους οποίους και ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο Υπουργός Εξωτερικών Άβιγκντορ Λίμπερμαν, έκαναν έκκληση στο εξωτερικό για βοήθεια στην κατάσβεση της πυρκαγιάς, ενώ οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας κινητοποίησαν στρατιώτες για τον ίδιο σκοπό. Η πυρκαγιά τέθηκε υπό πλήρη έλεγχο στις 5 Δεκεμβρίου καίγοντας για τέσσερις ημέρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρμελ 2010 Δασικη πυρκαγια Καρμελ
Αλέξανδρος ο Φεραίος
Ο Αλέξανδρος ο Φεραίος ήταν Ταγός ή Δεσπότης της Θεσσαλίας (369 π.χ. - 356 π.χ.). Όταν δολοφονήθηκε ο Ταγός Ιάσων ο Φεραίος τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Πολύδωρος που κυβέρνησε έναν χρόνο και στη συνέχεια δηλητηριάστηκε από τον Αλέξανδρο κάποιο μικρότερο αδελφό ή γιο του Ιάσονος. Ο Αλέξανδρος προσπάθησε να κατακτήσει ολόκληρη τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία και ξεκίνησε πειρατικές επιδρομές στην Αττική. Ο Αλέξανδρος δολοφονήθηκε από τους αδελφούς της συζύγου του Θήβης, ακούγεται ότι ήταν τρομοκρατημένη από τον σύζυγο της και τον μισούσε για τον βίαιο και αυταρχικό χαρακτήρα του.
Άνοδος στην εξουσία
Ο τρόπος με την οποίο ανέβηκε ο Αλέξανδρος στην εξουσία διαφέρει σύμφωνα με τις πηγές. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι όταν δολοφονήθηκε ο Ιάσων (370 π.χ.) τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Πολύδωρος που κυβέρνησε έναν χρόνο και στη συνέχεια δηλητηριάστηκε από τον μικρότερο αδελφό τους Αλέξανδρο. Ο Ξενοφών γράφει ότι ο Πολύδωρος δολοφονήθηκε από τον αδελφό του Πολύφρων και εκείνος με τη σειρά του δολοφονήθηκε από τον ανιψιό του Αλέξανδρο, γιο του Ιάσων (369 π.χ.). Ο Πλούταρχος τονίζει επίσης ότι το βέλος με το οποίο ο Αλέξανδρος σκότωσε τον θείο του το λάτρεψε σαν θεό.
Βίαιη διακυβέρνηση
Ο Αλέξανδρος κυβέρνησε τυραννικά, σύμφωνα με τον Διόδωρο ήταν πολύ σκληρός σε σχέση με τους προκατόχους του αλλά φαίνεται ότι ο πρώτος που του έδωσε το παράδειγμα ήταν ο θείος του Πολύφρων. Οι λαοί της Θεσσαλίας που είχαν δεχτεί τον Ιάσονα αντέδρασαν στη σκληρή του διακυβέρνηση και εξεγέρθηκαν, πρωταγωνιστές ήταν οι Αλευάδαι στη Λάρισα που είχαν ανατραπεί από την οικογένεια του. Οι Αλευάδαι ζήτησαν τη βοήθεια του Αλεξάνδρου Β΄ της Μακεδονίας.
Αιχμαλωσία του Πελοπίδα
Τα γεγονότα αυτά πραγματοποιήθηκαν στις αρχές του 368 π.χ., το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου ο Πελοπίδας πήγε ξανά στη Θεσσαλία ύστερα από νέες διαμαρτυρίες των κατοίκων για τη συμπεριφορά του Αλεξάνδρου. Ο Πελοπίδας με τη συνοδεία του Ισμηνία πήγε χωρίς στρατιωτική δύναμη μόνο για να διαπραγματευτεί αλλά ο Αλέξανδρος τον συνέλαβε και τον έριξε στη φυλακή. Ο ιστορικός Ουίλιαμ Μίτφορντ γράφει ότι ο Πελοπίδας αιχμαλωτίστηκε στη μάχη αλλά σύμφωνα με όσα έλεγε ο Δημοσθένης αυτό δεν συνέβη. Οι Θηβαίοι έκαναν εκστρατεία με μεγάλο στρατό στη Θεσσαλία για να τιμωρήσουν τον Αλέξανδρο και να ελευθερώσουν τον Πελοπίδα αλλά το Θεσσαλικό ιππικό του Αλεξάνδρου, με τη βοήθεια Αθηναίων τους συνέτριψε και τους έσφαξε. Οι Θηβαίοι γλύτωσαν την ολοκληρωτική συντριβή χάρη στις ικανότητες του Επαμεινώνδα που βρισκόταν στη μάχη αλλά χωρίς να είναι στρατηγός.
Υποταγή στη Θήβα
Ο Αλέξανδρος έσφαξε τους κατοίκους της Σκοτούσας. Μια νέα εκστρατεία των Θηβαίων με τον Επαμεινώντα ανάγκασε τον Αλέξανδρο να δεχτεί τριετή ανακωχή και να ελευθερώσει όλους τους αιχμαλώτους, και τον Πελοπίδα. Τα επόμενα τρία χρόνια ο Αλέξανδρος έκανε νέες προσπάθειες να υποτάξει πλήρως τους Θεσσαλούς ιδιαίτερα τη Μαγνησία και τη Φθιώτιδα αλλά όταν έληξε η ανακωχή οι Θεσσαλοί ζήτησαν πάλι τη βοήθεια των Θηβαίων (364 π.χ.). Οι Θηβαίοι έκαναν νέα εκστρατεία με τον Πελοπίδα αλλά μια Έκλειψη (13 Ιουλίου 364 π.χ.) τρομοκράτησε τον στρατό του που δραπέτευσε, ο Πελοπίδας έμεινε μόνος του με τριακόσιους ιππείς και μισθοφόρους. Οι Θηβαίοι ήταν οι νικητές αλλά ο Πελοπίδας σκοτώθηκε στη μάχη. Οι νέες νίκες των Θηβαίων που ακολούθησαν ανάγκασαν τον Αλέξανδρο να δηλώσει την υποταγή του στο Κοινό των Βοιωτών, να παραδώσει τις πόλεις που είχε κατακτήσει και να αποσυρθεί στις Φέρες.
Λεηλασία των νησιών
Με τον θάνατο του Επαμεινώνδα (362 π.χ.) η Αθήνα ελευθερώθηκε από την κυριαρχία των Θηβών, αυτό έδωσε μεγαλύτερο θράσος στον Αλέξανδρο που λεηλάτησε τις Κυκλάδες και πήρε σκλάβους τους κατοίκους των νησιών. Η Σκόπελος πολιορκήθηκε και "πολιόρκησε το λιμάνι της Πανόρμου λίγο νοτιοανατολικά από το Σούνιο". Ο Αθηναίος στρατηγός Λεωσθένης νίκησε τον Αλέξανδρο και προσπάθησε να ελευθερώσει τη Σκόπελο αλλά ο Αλέξανδρος ξέφυγε με μερικές τριήρεις από την Πάνορμο και λεηλάτησε τον Πειραιά.
Δολοφονία
Ο φόνος του Αλεξάνδρου του Φεραίου έγινε τη διετία 357 - 356 π.χ. και περιγράφεται από τον Διόδωρο. Ο Πλούταρχος δίνει λεπτομερή εικόνα της κατάστασης που επικρατούσε στα ανάκτορα, μια σκάλα οδηγούσε ψηλά στην κρεβατοκάμαρα του Αλεξάνδρου που τη φυλούσε ένας άγριος αλυσοδεμένος σκύλος. Η Θήβη σύζυγος του Αλεξάνδρου ή ετεροθαλής του αδελφή αφού ίσως πατέρας της να ήταν ο Αλέξανδρος ο Φεραίος κάλεσε τους τρεις αδελφούς της την ώρα που ο σκύλος είχε μετακινηθεί και ο Αλέξανδρος κοιμόταν στο δωμάτιο. Η Θήβη πήρε το ξίφος από τον σύζυγο της, το έδωσε στους αδελφούς της και τους οδήγησε με τη σκάλα στο υπνοδωμάτιο, οι ίδιοι φοβήθηκαν να τον χτυπήσουν αλλά η Θήβη τους απείλησε ότι θα τον ξυπνήσει. Οι αδελφοί της Θήβης μπήκαν στο δωμάτιο και σκότωσαν τον Αλέξανδρο, το σώμα του μεταφέρθηκε στους δρόμους και δέχτηκε εξευτελισμούς από τον κόσμο.
Οι ιστορικές πληροφορίες σχετικά με τη δολοφονία του Αλεξάνδρου από τη Θήβη διαφέρουν. Ο Πλούταρχος σημειώνει ότι φοβόταν τον Αλέξανδρο για τη βιαιότητα του αλλά και τον μισούσε ταυτόχρονα για τη χυδαία του συμπεριφορά, τα αποδίδει στα λόγια που είπε στον Πελοπίδα όταν τον επισκέφτηκε στη φυλακή. Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων αποδίδει τον φόνο στη ζήλια της. Άλλοι ιστορικοί λογαριασμοί γράφουν ότι ο Αλέξανδρος είχε πάρει ερωμένο του τον μικρότερο αδελφό της και τον έδεσε, η Θήβη του ζήτησε να τον ελευθερώσει αλλά ο Αλέξανδρος σκότωσε το μικρό αγόρι και εκείνη αποφάσισε να τον εκδικηθεί.
Θρύλοι
O Πλούταρχος στο έργο του «Ηθικά» και ο Κλαύδιος Αιλιανός στο έργο του «Ποικίλη Ιστορία» γράφουν ότι ο Αλέξανδρος έφυγε γρήγορα από το θέατρο την ώρα που παρακολουθούσε μια τραγωδία. Ο Αλέξανδρος είχε συγκινηθεί έντονα και δεν ήθελε να το δείξει στο κοινό επειδή αυτό ήταν ασυμβίβαστο με τη μεγάλη του σκληρότητα, αυτό δείχνει ότι αν και ήταν τύραννος η σιδερένια του καρδιά μαλάκωσε. Ο ηθοποιός απειλήθηκε με τιμωρία επειδή ο τύραννος αναγκάστηκε για χάρη του να αποχωρήσει από την αίθουσα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Θεσσαλίας
190 Ισμήνη
Η Ισμήνη (Ismene) είναι πολύ μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής στα εξώτατα όρια της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,59. Ανακαλύφθηκε το 1878 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από την αδελφή της Αντιγόνης στην ελληνική μυθολογία. Η Ισμήνη ανήκει στην «Ομάδα της Χίλντας», μία κατηγορία αστεροειδών των οποίων οι τροχιές είναι «κλειδωμένες» σε τροχιακό συντονισμό 2:3 με τον πλανήτη Δία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ισμήνης υπολογίσθηκε σε 159 ως 164,4 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι P (πυριτοανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,058 ή 0,066. Η Ισμήνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 31 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισμηνη
191 Κόλγκα
Η Κόλγκα (Kolga) είναι μεγάλος αστεροειδής στα εξώτατα όρια της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,07. Ανακαλύφθηκε το 1878 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από τη μία από τις 9 κόρες του Έγκιρ στη σκανδιναβική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κόλγκα υπολογίσθηκε σε 101 ως 105 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,041. Η Κόλγκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 27 ώρες και 48 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κολγκα
Ράιχεναου
Το Ράιχεναου είναι νησί στη Λίμνη της Κωνσταντίας στη νότια Γερμανία. Βρίσκεται σχεδόν δυτικά της πόλης Κωνσταντίας, μεταξύ των Γκνάντενση και Ούτερση, δύο τμημάτων της Λίμνης της Κωνσταντίας. Με συνολική έκταση 4,3 τ.χλμ. και περίμετρο 11 χλμ., το νησί έχει μέγιστο μήκος 4,5 χλμ. και μέγιστο πλάτος 1,5 χλμ.. Το υψηλότερο σημείο, το Χόχβαρτ, υψώνεται υπεράνω της επιφάνειας της λίμνης κατά 43 μ. και έχει υψόμετρο 438,7 μ. ως προς το επίπεδο της θάλασσας.
Το Ράιχεναου συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα μέσω υπερυψωμένου δρόμου με γέφυρα, που ολοκληρώθηκε το 1838, και στο κομμάτι μεταξύ του Κάστρου Σοπφλεν και του ανατολικού άκρου του Ράιχεναου διέρχεται πάνω από κανάλι πλάτους 10 μ. και μήκους 95 μ., το Μπρουκγκράμπεν. Η χαμηλή οδική γέφυρα επιτρέπει τη διέλευση από την πλωτή οδό σε απλά σκάφη μόνο, όχι σε ιστιοπλοϊκά.
Το νησί ανακηρύχθηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς το 2000, χάριν του μοναστηριού του, το Αββαείο του Ράιχεναου. Η εκκλησία της μονής είναι αφιερωμένη στην Παναγία και τον Άγιο Μάρκο. Δύο ακόμα εκκλησίες που κτίστηκαν στο νησί είναι αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο και στους Αγίους Πέτρο και Παύλο. Στα διάσημα έργα τέχνης του Ράιχεναου περιλαμβάνονται (στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου) οι Οθωνικές τοιχογραφίες με τα θαύματα του Χριστού, που διασώθηκαν από τον 10ο αιώνα. Ο δικαστικός επιμελητής διέμενε σε ένα διώροφο πέτρινο κτίριο στο οποίο κατά τον 14ο αιώνα προστέθηκαν ακόμα δύο όροφοι με τεχνοτροπία ξύλινου πλαισίου, και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα κτίρια με ξύλινα πλαίσια στη νότια Γερμανία.
Στην περιουσία του Αββαείου συμπεριλαμβάνεται το χωριό Ράιχεναου, στον άνω Ρήνο στο Καντόνι του Γκριζόν της Ελβετίας, που είναι συνονόματο του Αββαείου.
Σήμερα το νησί είναι επίσης γνωστό για τις καλλιέργειες λαχανικών του. Το Βολματινγκερ Ριεντ δίπλα στο νησί είναι ένα μεγάλο φυσικό καταφύγιο, ένας υγροβιότοπος με καλαμιές που χρησιμοποιείται από πολλά πουλιά ως ενδιάμεσος σταθμός κατά την ετήσια μετανάστευσή τους.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Πύργοι του 15ου αιώνα στη Ρομανική εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου στο: Ράιχεναου-Νιεντερζελ
Το Αββαείο των Βενεδικτίνων του Ράιχεναου ιδρύθηκε το 724 από τον περιπλανώμενο Άγιο Πιρμίν, που λέγεται ότι εγκατέλειψε την Ισπανία εν όψει εισβολής από Μαυριτανούς, υπό την αιγίδα του Κάρολου Μαρτέλου, και, σε τοπικό επίπεδο, με την υποστήριξη του Κόμη Μπέρτχολντ των Αχαλολφίνγκων και του Αλεμάνιου Δούκα Σάντφριντ Α'(Νέμπι). Κατόπιν σύγκρουσης με τον Σάντφριντ, ο Πιρμίν αποχώρησε από το Ράιχεναου το 727. Υπό τον διάδοχό του Χαϊτο το μοναστήρι άρχισε να ακμάζει. Απέκτησε δύναμη επιρροής στην Καρολίγγεια δυναστεία, υπό τον Ηγουμένο Βάλντο του Ράιχεναου (740-814), εκπαιδεύοντας τους υπαλλήλους που στελέχωναν τις αυτοκρατορικές και δουκικές θέσεις. Ο Ηγούμενος Ρέγκινμπερτ του Ράιχεναου (-846) επιμελήθηκε τη σημαντική συλλογή βιβλίων. Ο Ηγούμενος Βαλαφρίντ Στράβων (842-849), που σπούδασε στο Ράιχεναου, ήταν γνωστός ως ποιητής και Λατίνος λόγιος. Το Αββαείο βρισκόταν κατά μήκος μίας κύριας οδού βορρά-νότου μεταξύ της Γερμανίας και της Ιταλίας, όπου το πέρασμα της λίμνης μετρίαζε την κούραση της διαδρομής. Στο Αββαείο του Ράιχεναου στεγαζόταν μία σχολή, με μοναστηριακό αντιγραφείο και καλλιτεχνικό εργαστήριο, που ισχυρίζεται ότι ήταν το μεγαλύτερο και καλλιτεχνικό σημαντικότερο κέντρο για την παραγωγή πλούσια εικονογραφημένων χειρογράφων στην Ευρώπη κατά τα τέλη του 10ου και τις αρχές του 11ου αιώνα, και συχνά αναφέρεται ως η Σχολή του Ράιχεναου. Ένα αντιπροσωπευτικό έργο του μοναστηριακού αντιγραφείου είναι η Περικοπή του Ερρίκου Β', που φτιάχτηκε για τον Αυτοκράτορα, και τώρα βρίσκεται στο Μόναχο. Το Ράιχεναου έχει διατηρήσει τα πολύτιμα κειμήλια του, στα οποία περιλαμβάνεται η κανάτα από το γάμο της Κανά.
Το Αββαείο έφθασε στο απόγειό υπό τον Ηγούμενο Μπέρνο του Ράιχεναου (1008-48). Στον καιρό του σημαντικοί λόγιοι, όπως ο Χερμάνους του Ράιχεναου, ζούσαν και εργάζονταν στο νησί. Στο δεύτερο μισό του 11ου αιώνα, η πολιτιστική σημασία της Μονής άρχισε να φθίνει λόγω των περιοριστικών μεταρρυθμίσεων του Πάπα Γρηγορίου Ζ', και επίσης λόγω αντιπαλότητας με το κοντινό Αββαείο του Αγίου Γκάλεν. Το 1540, ο επίσκοπος της Κωνσταντίας, ένας παλιός αντίπαλος των ηγουμένων του Ράιχεναου, έγινε κύριος του Ράιχεναου, και υπό τον έλεγχο των επισκόπων που τον διαδέχθηκαν η σημασία του αββαείου μειώθηκε.
Όταν η γη του αββαείου κατασχέθηκε από το κράτος (αρχικά το 1757 και μόνιμα το 1803) και οι μοναχοί διαλύθηκαν υπό τον Ναπολέων, ένα μέρος της φημισμένης βιβλιοθήκης του Ράιχεναου διατηρήθηκε στην κρατική βιβλιοθήκη στην Καρλσρούη. Το Γεωγραφία της Βαυαρίας και πολλά άλλα σημαντικά έγγραφα μπορούν να βρεθούν στην Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη στο Μόναχο. Από το 2001 μια μικρή κοινότητα από Βενεδικτίνους έχει επανεγκατασταθεί στο Νίντερζελ (Αγίων Πέτρου και Παύλου).
Ο Μπούρχαρτ Γ', Δούκας της Σουηβίας και ο Χέρμαν Α', Δούκας της Σουηβίας θάφτηκαν εδώ. Επίσης ο Κάρολος ο Παχύς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία Κατηγορία:Μνημεία στη Γερμανία
Νινζούτσου
Το Νινζούτσου (ή και νιντζίτσου) ή Νινπό (忍術) αναφέρεται ως πολεμική τέχνη. Σε αυτήν την μορφή ιαπωνικής πολεμικής τέχνης το μυστικό είναι η στρατηγική, οι τακτικές που πρέπει να μάθει ασκούμενος και η ασυμβίβαστη μέθοδος στην οποία εξασκούνταν οι shinobi, γνωστοί και ως ninja. Αρχικά μάλιστα εξασκούνταν κρυφά αφού κανείς, εκτός απ’ τους νίντζα, δεν γνώριζε για την ανάπτυξη αυτής της τέχνης.
Φιλοσοφία
Το ninjutsu ,ηλικίας 800 ετών, στηρίζει την ερμηνεία του στα ιδεογράμματα που έχουν χρησιμοποιήσει οι Ιάπωνες. Το nin (忍?) αποτελείται από δύο γράμματα. ha (刃?) που σημαίνει η άκρη του σπαθιού ενώ το kokoro (心?) σημαίνει καρδιά ή ψυχή. Μαζί και τα δύο ερμηνεύονται ως μυστικότητα, υπομονή, ενθάρρυνση. Jutsu (術?) σημαίνει τέχνη ή τεχνική. Ο θρύλος θέλει το ninjutsu ν΄ αναπτύσσεται από τους νίντζα σε μια προσπάθεια να επιβιώσουν τις δύσκολες εποχές των πολιτικών αναταραχών στην Ιαπωνία. Τότε που οι σαμουράι θεωρούνταν επίγειοι Θεοί. Έτσι οι μέθοδοι που τελειοποίησαν οι «πατέρες» της τέχνης, οι οποίοι μάλιστα φρόντιζαν να εξωθούν τους εαυτούς τους στα άκρα, είναι συγκέντρωση πληροφοριών και τεχνικές αποφυγής εντοπισμού, μεταμφίεση, απόδραση, κρυφτό, παρασκευή εκρηκτικών και δηλητήριου καθώς και τοξοβολία.
Ιστορία
Ο θρύλος θέλει το ninjutsu ν΄ αναπτύσσεται από τους νίντζα σε μια προσπάθεια να επιβιώσουν τις δύσκολες εποχές των πολιτικών αναταραχών στην Ιαπωνία. Τότε που οι σαμουράι θεωρούνταν επίγειοι Θεοί. Έτσι οι μέθοδοι που τελειοποίησαν οι «πατέρες» της τέχνης, οι οποίοι μάλιστα φρόντιζαν να εξωθούν τους εαυτούς τους στα άκρα, είναι συγκέντρωση πληροφοριών και τεχνικές αποφυγής εντοπισμού, μεταμφίεση, απόδραση, κρυφτό, παρασκευή εκρηκτικών και δηλητήριου καθώς και τοξοβολία.
18 τομείς εκπαίδευσης
Στη συγκεκριμένη τέχνη 18 ικανότητες, 18 τομείς εκπαίδευσης αποτελούν τον οδηγό των αρχών πάνω στις οποίες βασίζεται η επιτυχία.
Seishin-teki kyōkō (πνευματική λεπτότητα, ευγένεια) Taijutsu (άοπλη μορφή μάχης) Kenjutsu (μάχη μεσπαθί)
Bōjutsu (μάχη με ραβδί)
Shurikenjutsu (εκτόξευση αστεριών)
Sōjutsu ( μάχη με λόγχη)
Kusarigamajutsu (μάχη με kusarigama)
Kayakujutsu ( εκρηκτικά) Hensōjutsu (μεταμφίεση)
Shinobi-iri (μέθοδοι αθόρυβων εισβολών)
Bajutsu ( ιππευτική δεινότητα)
Sui-ren (εκπαίδευση στο νερό) Bōryaku (μέθοδοι τακτικής)
Chōhō
Tenmon (μετεωρολογία)
Chi-mon (γεωγραφία)
Για να καταφέρει όμως κάποιος να διακριθεί σε όλ’ αυτά ήταν σημαντικό η εκπαίδευση να ξεκινά σχεδόν ταυτόχρονα με τα πρώτα του βήματα. Από μωρό δηλαδή. Μέσα από παιχνίδια που σχεδιάστηκαν ειδικά γι αυτό το σκοπό, τα παιδιά απ’ τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής τους, μάθαιναν άοπλη μάχη, ξιφασκία, καμουφλάζ, αποδράσεις και άλλα.
Το Νιντζουτσου σήμερα
Στις μέρες μας υπάρχουν αρκετές σχολές ninjutsu. Η Neoninja για παράδειγμα, είναι ένας όρος που αναφέρεται στις μοντέρνες σχολές που ισχυρίζονται ότι διδάσκουν στοιχεία ίδια με αυτά που δίδασκαν και οι νίντζα της Ιαπωνίας και σε όλο τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατασκοπεία Κατηγορία:Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες
Προεδρικές εκλογές στη Σρι Λάνκα 2015
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σρι Λάνκα στις 8 Ιανουαρίου 2015, δύο χρόνια νωρίτερα από την κανονική ημερομηνία. Ο πρώην υπουργός υγείας (στην κυβέρνηση Ρατζαπάκσα) Μαϊθριπάλα Σιρισένα εξελέγη νέος πρόεδρος, με 51,2% έναντι 47,5% για τον έως τότε πρόεδρο, Μαχίντα Ρατζαπάκσα, o οποίος παραδέχθηκε την ήττα του.
Πλαίσιο
Στις εκλογές ο πρόεδρος Μαχίντα Ρατζαπάκσα διεκδίκησε και τρίτη θητεία και ήταν υποψήφιος με τον Ενωμένο Συνασπισμό της Ελευθερίας του Λαού. Ήδη το Σεπτέμβριο του 2010 το Κοινοβούλιο, το οποίο ήλεγχε ο συνασπισμός UPFA του Ρατζαπάκσα, ενέκρινε την 18η αναθεώρηση του Συντάγματος, με βάση την οποία καταργήθηκε ο περιορισμός των 2 προεδρικών θητειών. Έτσι, ο Ρατζαπάκσα μπόρεσε και διεκδίκησε και 3η συνεχή προεδρική θητεία. Ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης με επικεφαλής το Ενωτικό Εθνικό Κόμμα (UNP) επέλεξε ως υποψήφιό του στις εκλογές τον πρώην υπουργό Υγείας, Μαϊθριπάλα Σιρισένα και γενικό γραμματέα του Κόμματος της Ελευθερίας της Σρι Λάνκα (SLFP).
Όπως και προηγούμενες εκλογές στη χώρα, και σε αυτές τις εκλογές σημειώθηκαν επεισόδια βίας, κακοδιαχείριση των κρατικών πόρων και άλλες παραβιάσεις των εκλογικών νόμων. Ο Ρατζαπάκσα κατηγορήθηκε από τα κόμματα ότι χρησιμοποίησε το στρατό και στην αστυνομία για να καταστείλει τη δράση της αντιπολίτευσης και να τρομοκρατήσει τους ψηφοφόρους των Ταμίλ στα βόρεια και στα ανατολικά. Για την επίβλεψη των εκλογών 104 εκλογικοί παρατηρητές από το Φόρουμ Εποπτείας Εκλογών στην Νότια Ασία, την Κοινοπολιτεία και άλλους οργανισμούς έφτασαν στη Σρι Λάνκα στις 27 Δεκεμβρίου 2014.
Αποτελέσματα
Ο Σιρισένα ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών, έχοντας συγκεντρώσει ποσοστό 51,28% των ψήφων έναντι 47,58% για τον Ρατζαπάκσα. Ο Ρατζαπάκσα παραδέχθηκε την ήττα του και στις 9 Ιανουαρίου αποχώρησε από το Προεδρικό Μέγαρο. Πρόεδρος της Σρι Λάνκα, 8 Ιανουαρίου 2015 ! style="text-align:left;vertical-align:top;" colspan=2 |Υποψήφιος !! style="text-align:left;vertical-align:top;" | Κόμμα!! style="text-align:center;vertical-align:top;" |Ψήφοι !! style="text-align:center;vertical-align:top;" | %
Παραπομπές
2015 Προεδρικες
Μελισσουργειό Κιλκίς
Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μελισσουργειό Χανίων
Το Μελισσουργειό (καθαρεύουσα Μελισσουργείον) είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς της Κεντρικής Μακεδονίας σε υψόμετρο 360 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μελισσουργειό βρίσκεται νοτιοανατολικά της λίμνης Δοϊράνης, στους πρόποδες πλαγιές του όρους Μαυροβούνι (τμήμα των Κρουσσίων). Το χωριό απέχει 22,5 χλμ. ΒΑ. της πόλης του Κιλκίς και 73,5 χλμ. Β.-ΒΑ. της Θεσσαλονίκης. Δεξιά του δρόμου Κοκκινιάς - Μελισσουργείου και σε απόσταση περίπου 700 μέτρα από το δημόσιο δρόμο υπάρχει "Τούμπα" στην οποία έχουν βρεθεί λείψανα περιβόλου και επιφανειακά πολλές κεραμίδες, κομμάτια από πιθάρια και όστρακα ρωμαϊκών χρόνων. Αξιοθέατο στο κέντρο του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που έχει κτισθεί το 1834, βασιλική με κολλητό εξαγωνικό κωδωνοστάσιο και διακοσμημένη εσωτερικά με τοιχογραφίες και τέμπλο με αξιόλογες εικόνες. Έχει χαρακτηριστεί από το 1981 ως οικοδόμημα που έχει ανάγκη από ειδική κρατική προστασία. Το χωριό χαρακτηρίζεται αμιγώς προσφυγικό, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 53 οικογένειες προσφύγων (177 άτομα) από τον Καύκασο.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Μουζδερέκ και έτσι αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κουσόβου. Μετονομάστηκε σε Μελισσουργειό το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Κοκκινιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοκκινιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 63 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Δημήτρης Σωτάκης
Ο Δημήτρης Σωτάκης (Αθήνα, 15 Ιουλίου 1973) είναι Έλληνας συγγραφέας.
Βιογραφία - Λογοτεχνική πορεία
Ο Δημήτρης Σωτάκης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιουλίου 1973. Σπούδασε μουσική σε Ελλάδα και Αγγλία, και εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο το 1997, σε ηλικία 24 ετών.
Το 2002 εκδίδει το μυθιστόρημα "Η πράσινη πόρτα", το οποίο ήταν υποψήφιο για το βραβείο του περιοδικού Διαβάζω.
Το 2004 κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων του "Έντεκα ερωτικοί θάνατοι". Το 2005 ακολουθεί "Η Παραφωνία", και το 2007 το "Ο Άνθρωπος καλαμπόκι" γίνεται υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και για το βραβείο του περιοδικού Διαβάζω. Το επόμενο βιβλίο του, το μυθιστόρημα "Το θαύμα της αναπνοής" κερδίζει το Athens Prize for literature και μεταφράζεται σε πολλές γλώσσες, ενώ γίνεται υποψήφιο για τα βραβεία Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας και Jean Monnet στη Γαλλία.
Το 2012 δημοσιεύεται το "Ο θάνατος των ανθρώπων", ενώ το 2014 το "Η ανάσταση του Μάικλ Τζάκσον". Το 2015 ακολουθεί "Η ιστορία ενός σούπερ μάρκετ", μυθιστόρημα που μαζί με το τελευταίο του "Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο" το 2017, μεταφράζονται σε διάφορες γλώσσες. Το τελευταίο ήταν υποψήφιο για το βραβείο του Αναγνώστη. . To 2019 κυκλοφόρησε το βιβλίο "Ο μεγάλος υπηρέτης " (Κέδρος, 2019)
Το τελευταίο του βιβλίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2022 και έχει τίτλο "Μισή Καρδιά ".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Άνω Φτέρη Φθιώτιδας
Η Άνω Φτέρη ή Πάνω Φτέρη είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Άνω Φτέρη βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας σε απόσταση 19 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Σπερχειάδα (έδρα του δήμου), 49 χλμ. Δ. από τη Λαμία και 55 χλμ. Α. από το Καρπενήσι. Είναι κτισμένη στις βόρειες πλαγιές του όρους Γουλινάς σε υψόμετρο 770 μέτρα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό κτίστηκε γύρω στα 1770 από Ηπειρώτες που ήθελαν να αποφύγουν τους Τούρκους και οι οποίοι στη συνέχεια (μετά την Επανάσταση του 1821) μετοίκησαν στην σημερινή Φτέρη (ή Κάτω Φτέρη) σε χαμηλότερο υψόμετρο. Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ, γύρω στα 1810, την κατατάσσει "στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου Πατρατζίκ, ως Φτέρη με 60 σπίτια", ενώ σε ανεπίσημη απογραφή του 1835 που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως «Φτέρη» στον Δήμο Σπερχειάδας με 386 κατοίκους και με 83 οικογένειες. Στην Πρόθεση της Ρεντίνας, στο φ. 172α μαζί με τους οικισμούς Σέλιανη, Γόριανη αναγράφεται ως «Φτέρη» ενώ στα φ. 172β -173α υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Στην τοποθεσία - ύψωμα «Ελληνικά», ανάμεσα στην Άνω Φτέρη και Φτέρη, υπάρχουν λείψανα αρχαίου τείχους με πύργους και η περιοχή έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος.
Διοικητικά
Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός με το όνομα Άνω Πτέρη επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φτέρης και το 1961 να διορθώνεται το όνομά της σε Άνω Φτέρη. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τη Φτέρη αποτελούν την τοπική κοινότητα Φτέρης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σπερχειάδος του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 39 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ρωσικός Διαμελισμός
Ο Ρωσικός Διαμελισμός (πολωνικά: Zabór rosyjski, ρωσικά: Российская Польша), μερικές φορές γνωστός ως Ρωσική Πολωνία, αποτελούταν από τα πρώην εδάφη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας που προσαρτήθηκαν από τη Ρωσική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του διαμελισμού της Πολωνίας στα τέλη του 18ου αιώνα. Η απόκτηση από τη Ρωσία περιλάμβανε το μεγαλύτερο μερίδιο του πληθυσμού της Πολωνίας, που ζούσε σε έκταση 463.200 χλμ2 γης, που αποτελούσαν την ανατολική και κεντρική επικράτεια της προηγούμενης κοινοπολιτείας. Ο πρώτος διαμελισμός υπό την ηγεσία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας έγινε το 1772, ο επόμενης το 1793 και ο τελευταίος το 1795, με αποτέλεσμα την εξάλειψη της Πολωνίας για τα επόμενα 123 χρόνια.
Ορολογία
Τόσο για τους Ρώσους όσο και για τους Πολωνούς, ο όρος Ρωσική Πολωνία δεν ήταν αποδεκτός. Για τους Ρώσους μετά το διαμελισμό, η Πολωνία έπαψε να υπάρχει και τα πρόσφατα αποκτηθέντα εδάφη τους θεωρήθηκαν τα από καιρό χαμένα μέρη της Μητέρας Ρωσίας. Για τους Πολωνούς, η Πολωνία ήταν απλώς πολωνική, ποτέ ρωσική. Ενώ οι Ρώσοι χρησιμοποιούσαν διάφορα διοικητικά ονόματα για τις νέες τους περιοχές, ένας άλλος δημοφιλής όρος, που χρησιμοποιήθηκε στην Πολωνία και υιοθετήθηκε από τις περισσότερες άλλες ιστοριογραφίες, ήταν ο Ρωσικός Διαμελισμός.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Η [[Πολιορκία της Πράγας (1794)|Σφαγή της Πράγκα (τώρα συνοικία της Βαρσοβίας), Απρίλιος 1794]] Ακόμη και πριν από τους διαμελισμούς από τα τέλη του 18ου αιώνα, η Ρωσική Αυτοκρατορία είχε ήδη αποκτήσει ορισμένα εδάφη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας (μια πραγματική ένωση του Βασιλείου της Πολωνίας με το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας). Ο πρώτη ρωσικός διαμελσιμός έλαβε χώρα στα τέλη του 17ου αιώνα, όταν η αναγκαστική Εκεχειρία του Αντρουσόβο που υπογράφηκε το 1667 παραχώρησε στη Ρωσία το έδαφος της Κοινοπολιτείας στη Δυτική Ουκρανία. Κάτω από τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας, η Ρωσία απέκτησε την Κουρλάνδη, όλο το λιθουανικό έδαφος ανατολικά του ποταμού Νέμαν και τα υπόλοιπα τμήματα της ουκρανικής Βολυνίας.
Τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα του Ρωσικού Διαμελισμού περιελάμβαναν την Εξέγερση της Βαρσοβίας (1974) αμέσως μετά τη νίκη του Ταντέους Κοστσιούσκο στη Μάχη του Ρατσουαβίτσε. Κατέληξε στη σφαγή της συνοικίας Πράγκα της Βαρσοβίας, κατά την οποία ο Ρωσικός Αυτοκρατορικός Στρατός σκότωσε έως και 20.000 αμάχους σε αντίποινα ή εκδίκηση, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. «Ολόκληρη η Πράγα ήταν σπαρμένη με πτώματα, αίμα κυλούσε σε ρυάκια», έγραψε ο ίδιος ο Αλεξάντερ Σουβόροφ.
Το 1807, ο νικητής Ναπολέων Α΄ σχημάτισε το Δουκάτο της Βαρσοβίας μετά τον Πόλεμο του Τέταρτου Συνασπισμού κατά της Πρωσίας και της Ρωσίας. Το νέο Δουκάτο κρατήθηκε σε προσωπική ένωση από τον βασιλιά Φρειδερίκο Αύγουστο Α΄ της Σαξονίας. Ωστόσο, το Δουκάτο διαλύθηκε μετά από λίγα μόλις χρόνια μετά το Συνέδριο της Βιέννης το 1815 και όλη η επικράτειά του επέστρεψε στους προηγούμενους ηγεμόνες του. Το τσαρικό Βασίλειο της Πολωνίας ιδρύθηκε στο έδαφος που επιστράφηκε στη Ρωσία, με τον Τσάρο να παίρνει τον τίτλο του Βασιλιά της Πολωνίας. Το προτεκτοράτο ενσωματώθηκε σταδιακά στη Ρωσία κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Παρά ταύτα, οι αδυσώπητες ρωσικές εκμεταλλευτικές δραστηριότητες οδήγησαν στη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830-1831 που έλαβε χώρα στην καρδιά της διαμελισμένης Πολωνίας, σχηματίζοντας μια κυβέρνηση. Η μετέπειτα ήττα της είχε ως αποτέλεσμα ένα νέο κύμα μαζικών τσαρικών καταστολών και τιμωρητικών ενεργειών. Το 1863-1864 ξέσπασε μια άλλη εξέγερση, η Ιανουαριανή Εξέγερση. Αυτή τη φορά, οι Καρμελίτες μοναχοί που βοήθησαν τους εξεγερμένους στάλθηκαν σε πορείες θανάτου στη Σιβηρία αλυσοδεμένοι από το λαιμό τους. Η Ιανουαριανή Εξέγερση οδήγησε σε δραστική μείωση της αυτονομίας του Βασιλείου και στη μετονομασία του σε Γη του Βιστούλα. Υπάρχει συζήτηση για το εάν το Βασίλειο της Πολωνίας, ως κράτος, αντικαταστάθηκε επίσημα από τη Γη των Βιστούλα. Οι πόλεις αφαιρέθηκαν από τους χάρτες τους ως αντίποινα και μετατράπηκαν σε χωριά. Ο Ρωσικός Διαμελισμός της Πολωνίας έγινε επίσημη επαρχία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1867.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ένα σημαντικό μέρος της Ρωσικής Επανάστασης του 1905 ήταν η Επανάσταση στο Βασίλειο της Πολωνίας (1905-1907). Η επιστροφή στην ανεξαρτησία της Πολωνίας ήταν αποτέλεσμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στα πολωνικά εδάφη (1914–1918), της ανατροπής του τσαρικού καθεστώτος και της ήττας των Κεντρικών Δυνάμεων το 1918.
Κοινωνία
αριστερά|μικρογραφία| Πορεία θανάτου Πολωνών αιχμαλώτων στη Σιβηρία, του [[Άρτουρ Γκρότγκερ]] Οι πολιτικές εκρωσισμού ήταν σκληρές και υπήρξαν πολλές καταστολές, ιδιαίτερα στον απόηχο της Νοεμβριανής Εξέγερσης (1830–1831) και αργότερα, της Ιανουαριανής Εξέγερσης (1863–1864). Πολλοί Πολωνοί εξορίστηκαν στη Σιβηρία, περίπου 80.000 από αυτούς το 1864 στη μεγαλύτερη δράση απέλασης που ξεκίνησε η αυτοκρατορία. Η πολωνική γλώσσα υπέστη διακρίσεις και έχασε την επίσημη ιδιότητά της. «Βιβλία κάηκαν, εκκλησίες καταστράφηκαν, ιερείς δολοφονήθηκαν», έγραψε ο Νόρμαν Ντέιβις. Δεν υπήρχε εκπαίδευση στην πολωνική γλώσσα και οι δημοσιεύσεις στα πολωνικά ήταν λίγες. Τα μόνα δημοτικά σχολεία υποχρηματοδοτούνταν συνεχώς. Η Βαρσοβία, υπό την τσαρική κυριαρχία, έμοιαζε με στρατιωτική βάση με αποκλειστικά ρωσικά καταστήματα, καθώς και 12 ρωσικές φρουρές στην πόλη, εξοπλισμένες με νεόκτιστους στάβλους αλόγων και άλλες υποδομές.
Στα πολωνικά καταστήματα – όπου δεν μιλούνταν τα ρωσικά – συνήθως δεν δινόταν άδεια χρήσης. Τα πολωνικά ονόματα αφαιρέθηκαν ακόμη και από βοτανικές πινακίδες. Η πείνα και η φτώχεια ήταν αχαλίνωτες με τον αριθμό ρεκόρ των γυναικών που αναγκάστηκαν να εργαστούν στους ρωσικούς στρατιωτικούς οίκους ανοχής, οι οποίοι ήταν περίπου 185 συνολικά, συμπεριλαμβανομένων 16 επίσημων (1884). Σε φτηνούς στρατιωτικούς οίκους ανοχής το σεξ μπορούσε να αγοραστεί για μόλις 30 καπίκια (λιγότερο από το 1/3 του ρούβλιου). Υπήρχε μία γυναίκα για κάθε 30 Ρώσους σε μια φρουρά, με ξυλοδαρμούς και περιπτώσεις γυναικών να σκοτώνονται από αυτούς σε οργή μέθης. Οι σκλάβοι του σεξ ήταν υποχρεωμένοι να πίνουν με τους πελάτες κατά γενικό κανόνα. Οι αξιωματικοί είχαν τους δικούς τους οίκους ανοχής υπό τον αρχηγό της αστυνομίας (1888–1895), γνωστό ειδήμων του σεξ, Νικολάι Κλάιγκελς (Николай Клейгельс), ο οποίος πουλούσε νεαρές Πολωνέζες ντυμένες με εξωτικές στολές για 10 ρούβλια την επίσκεψη. Τα κορίτσια κατηγοριοποιήθηκαν από τις ρωσικές αρχές ως είτε φθηνά και μεσαίας τιμής είτε αποκλειστικά με βάση την ηλικία, την ομορφιά και τη συμπεριφορά. Σε όλες τις πόλεις με τις ρωσικές φρουρές, οι οίκοι ανοχής με άδεια στρατού υποχρεούνταν να παρέχουν το λεγόμενο «πατριωτικό καθήκον» στα συντάγματά τους δίνοντας μία δωρεάν επίσκεψη ανά στρατιώτη, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Τα τάγματα των 186 ανδρών το καθένα, χωρισμένα σε 9 λόχους, οδηγούνταν σε οίκους ανοχής υπό τη διοίκηση ενός λοχία πεζικού. Κάθε κορίτσι έπρεπε να εξυπηρετήσει 20-21 μέλη ενός τάγματος, και μετά θα της επιτρεπόταν να πάρει άλλους άνδρες για να βγάλουν χρήματα για να αγοράσουν τρόφιμα.
Ωστόσο, υπήρξε ανάπτυξη στην εθνική συνείδηση και η Επανάσταση στο Βασίλειο της Πολωνίας (1905-1907) είχε ως αποτέλεσμα τη γενική βελτίωση της κατάστασης λίγο πριν από τη διάλυση της Αυτοκρατορίας. Μερικά μεγάλα πολιτικά κόμματα της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας αναπτύχθηκαν εκείνη την εποχή στο Ρωσικό Διαμελισμό (π.χ. Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα).
Οι Ουκρανοί θεωρούνταν επίσημα «μέρος του ρωσικού λαού» και εκείνη την εποχή αναφερόταν κυρίως ως Μικροί Ρώσοι. Δεδομένου ότι θεωρούνταν Ρώσοι, δεν υφίσταντο διακρίσεις σε ατομικό επίπεδο και (αν μπορούσαν να μιλούν ρωσικά) ήταν ανοιχτή σε οποιαδήποτε καριέρα. Ωστόσο, το 1804 η ουκρανική γλώσσα ως μάθημα και γλώσσα διδασκαλίας απαγορεύτηκε από τα σχολεία. Μια απαγόρευση των ουκρανικών βιβλίων το 1863 οδήγησε στο μυστικό Διάταγμα Εμς του Αλέξανδρου Β΄, το οποίο απαγόρευσε τη δημοσίευση και την εισαγωγή των περισσότερων βιβλίων στην ουκρανική γλώσσα, δημόσιες παραστάσεις και διαλέξεις, και απαγόρευσε ακόμη και την εκτύπωση ουκρανικών κειμένων που συνόδευαν μουσικές παρτιτούρες. Οι Ουκρανοί που ζούσαν στην Αυστροουγγαρία είχαν περισσότερα δικαιώματα από τους Ουκρανούς που ζούσαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας (1795-1918) Κατηγορία:Ιστορία των διοικητικών διαιρέσεων της Ρωσίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ουκρανίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Λιθουανίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Λετονίας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Πολωνίας Κατηγορία:Διαμελισμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Λευκορωσίας
Ντούγκι Ότοκ
Το Ντούγκι Ότοκ (κροατικά: Dugi Otok, μτφ. «Μακρύ Νησί») είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 113,3 τ.χλμ. και 1.772 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη Σάλι. Είναι το έβδομο μεγαλύτερο κροατικό νησί μετά το Κρες, το Κρκ, το Μπρατς, το Χβαρ, το Παγκ και την Κόρτσουλα.
Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος τον 10ο αιώνα το ανέφερε σε έγγραφα με το όνομα Πίζουχ (Pizuh) και αργότερα ονομαζόταν Ίνσουλα Τίλαγκους (Insula Tilagus, από το ελληνικό «πέλαγος»). Τον 15ο αιώνα αναφέρονταν ως Βέλι Ότοκ (Veli Otok).
Παραπομπές
Ντούγκι Ότοκ
Άνω Καλλιθέα Φθιώτιδας
Η Άνω Καλλιθέα είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Άνω Καλλιθέα βρίσκεται πλαγιές του όρους Γουλινάς σε υψόμετρο 840 μέτρα, απέχοντας 8 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τη Σπερχειάδα (έδρα του δήμου) και 40 χλμ. Δ. από τη Λαμία. Στην πλατεία του χωριού με τα χαρακτηριστικά πλατάνια της είναι ο ενοριακός ναός του Αγίου Αθανασίου και μερικά ταβερνάκια. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καλλιθέας Σπερχειάδος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με την Κάτω Καλλιθέα αποτελούν την τοπική κοινότητα Καλλιθέας Σπερχειάδος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σπερχειάδος του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 85 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
El diablo (τραγούδι της Έλενας Τσαγκρινού)
Το "El diablo" είναι τραγούδι της Ελληνίδας τραγουδίστριας Έλενας Τσαγκρινού, που έχει επιλεγεί από το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου (ΡΙΚ), για να εκπροσωπήσει την  Κύπρο στο  στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε επίσημα για πρώτη φορά στο κανάλι της Panik Records στις 24 Φεβρουαρίου 2021, ενώ στις πλατφόρμες μουσικής και στο YouTube κυκλοφόρησε στις 28 Φεβρουαρίου 2021, επίσης από την Panik Records.
Σύνθεση
Το "El diablo" γράφτηκε από τους Τζίμι "Joker" Θόρνφελντ, Λώρελ Μπάρκερ, Όξα και Θόμας Στένγκααρντ. Το νόημα του τραγουδιού είναι ότι "κάποιος είναι ερωτευμένος με κάποιον τόσο κακό όσο ο διάβολος". Το όνομα του τραγουδιού αποκαλύφθηκε στις 25 Νοεμβρίου μαζί με την ανακοίνωση της Τσαγκρινού ότι θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021.
Μουσικό βίντεο και προώθηση
Ένα μουσικό βίντεο για το "El diablo" γυρίστηκε στην Αθήνα. Μια προεπισκόπηση του "El diablo" παρουσιάστηκε στο κοινό στις 24 Φεβρουαρίου 2021 κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής εκπομπής του ΡΙΚ 1, Happy Hour, που παρουσίασε ο Αντρέας Γιώρτσιος. Το επίσημο βίντεο προεπισκόπησης για το τραγούδι, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Μπενιουδάκη, ήταν επίσης διαθέσιμο στην εφαρμογή και στην ιστοσελίδα της Panik Records για κινητά.
Αντιδράσεις
Μια ημέρα μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού, μια ομάδα Ορθόδοξων Χριστιανών απείλησαν με τηλεφωνήματα στον τηλεοπτικό σταθμό του ΡΙΚ να κάψουν τα κεντρικά γραφεία του σταθμού στη Λευκωσία, λόγω του ότι περιλαμβάνει στίχους που παραπέμπουν στον Διάβολο ("I gave my heart to el diablo"/"Έδωσα την καρδιά μου στον διάβολο", "I love el diablo"/"Αγαπώ τον διάβολο", κ.α.). Το ΡΙΚ ανέφερε πως το τραγούδι δεν περιέχει θρησκευτικό περιεχόμενο και ότι το τραγούδι «εξιστορεί την περιπέτεια μιας κοπέλας που βρίσκει τον εαυτό της δέσμια σε μια σχέση εκμετάλλευσης μ' έναν αλήτη, εξού και τον αποκαλεί "El diablo"», όμως το τραγούδι δεν αναφέρει πουθενά για κάποιον αλήτη στους στίχους του ούτε δίνει στοιχεία για μίας ερωτικής σχέσης. Παρά τους ισχυρισμούς του σταθμού, δημιουργήθηκε μια καμπάνια στην πλατφόρμα Avaaz που ζητείται η ακύρωση της συμμετοχής της Κύπρου στο διαγωνισμό με το συγκεκριμένο τραγούδι.
Επιπλέον, δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι το τραγούδι είναι μία αντιγραφή των τραγουδιών bad romance της lady gaga ή το anywhere της Rita Ora. Μάλιστα, κάποιοι το κατήγγειλαν.
Στο Ρότερνταμ
Η 65η διοργάνωση της Eurovision διεξήχθη στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και αποτελείτο από δύο ημιτελικούς που θα πραγματοποιηθούν στις 18 και 20 Μαΐου, και τον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εurovision, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να προκριθεί από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστεί στον τελικό. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση επιβεβαίωσε ότι δεν θα διεξαχθεί η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό του 2021. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών του διαγωνισμού του 2020, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ. Η Κύπρος τοποθετήθηκε στον πρώτο ημιτελικό, που διεξάχθηκε στις 18 Μαΐου 2021, όπου πέρασε. Στη συνέχεια, τέσσερις ημέρες μετά, την ημέρα του τελικού, κατέλαβε την 16η θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Singles του 2021 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Αλφρέντο Καμπανιέρ
Ο Αλφρέντο Καμπανιέρ (Σκίο, 11 Οκτωβρίου 1920 – Σκίο, 15 Οκτωβρίου 2016) ήταν Ιταλός αθλητής του άλματος εις ύψος.
Γεννήθηκε το 1920 στο Σκίο και ήταν αθλητής της Ατλέτικα Σκίο. Στο Ιταλικό πρωτάθλημα στίβου αναδείχθηκε πρωταθλητής οκτώ φορές (1940, 1941, 1942, 1943, 1945, 1046, 1947, 1951). Το 1939 πέτυχε νέο ιταλικό ρεκόρ ξεπερνώντας το φράγμα του 1,93 μ., ένα ρεκόρ που βελτίωσε τρεις φορές, φθάνοντας στις 14 Ιουνίου του 1942 στην Πάρμα το ρεκόρ του 1,98 μ, το οποίο παρέμεινε αήττητο για 14 χρόνια.
Με την εθνική ομάδα στίβου της Ιταλίας ήταν διεθνής είκοσι φορές. Το 1946 κατέλαβε την 6η θέση (1,90 μ.) στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Όσλο.
Υπήρξε ο μεγαλύτερος άλτης στο τέλος του πολέμου. Προπονητής του ήταν ο Μπόιντ Κόμστοκ, ομοσπονδιακός προπονητής της εποχής που ήταν ειδικός στο άλμα εις ύψος. Πέθανε στις 15 Οκτωβρίου 2016 στο Σκίο σε ηλικία 96 ετών και κηδεύτηκε στις 18 Οκτωβρίου 2016 από τον καθεδρικό ναό του Σκίο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ιταλικού Πρωταθλήματος Στίβου
Μάικλ Ράις
Ο Μάικλ Ράις (Michael Rice, 25 Οκτωβρίου 1997-) είναι Άγγλος τραγουδιστής. Εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ του Ισραήλμε το τραγούδι "Bigger than Us", που ήρθε στην 26η και τελευταία θέση στον τελικό με 11 βαθμούς. Πριν από αυτό, προηγουμένως κέρδισε την πρώτη σεζόν του διαγωνισμού τραγουδιού του BBC One, All Together Now το 2018, και επίσης εμφανίστηκε στην ενδέκατη σεζόν του βρετανικού The X Factor το 2014.
2014–2018: The X Factor & All Together Now
Το 2014, ο Ράις συμμετείχε στην ενδέκατη σεζόν του βρετανικού The X Factor. Πέρασε από οντισιόν με το τραγούδι "I Look to You" της Γουίτνει Χιούστον. Τελικά, αποχώρησε μετά το Bootcamp. Το 2018, συμμετείχε και τελικά κέρδισε την πρώτη σεζόν του διαγωνισμού τραγουδιού του BBC One, All Together Now.
2019–σήμερα: Eurovision
Τον Ιανουάριο του 2019 ο Ράις ανακοινώθηκε ως ένας από τους έξι συμμετέχοντες του Eurovision: You Decide, τον Βρετανικό τρόπο επιλογής για τη Eurovision 2019. Στις 8 Φεβρουαρίου 2019, νίκησε το σόου με το τραγούδι "Bigger than Us", γραμμένο από τους Λώρελ Μπάρκερ, Άννα-Κλάρα Φολίν, Τζον Λούντβικ και Τζόνας Θάντερ και εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ, όπου όμως κατέλαβε την 26η και τελευταία θέση στον τελικό, με 11 βαθμούς.