cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνω Βούταινα Μεσσηνίας
Β΄ Ενετοκρατία
Το χωριό Βούτενα (Vutena), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας ή Αρκαδιάς (Territorio d' Arcadia), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 40 κατοίκους. Η Βούτενα, αναφερόταν με αυτό το όνομα κατά την Καταγραφή της Εκκλησιαστικής περιουσίας (1699), ως Vuttena, στην απογραφή Grimani του 1700 και ως Vutena στην απογραφή Pacifico/Alberghetti του 1704.
Νεότερη ιστορία
Επίσης το χωριό αναφερόταν τον 19ο αιώνα ως Vatena σύμφωνα με τον Pouqueville το 1815 και ως Voutena σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833, ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν η ονομασία η  Βάτενα.
Διοικητική ιστορία
Ο παλαιότερος οικισμός Βούτενα προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον Δήμο Τομέως, που είχε ως έδρα το Χαλβάτσο (σήμερα το Κεφαλόβρυσο), ως το 1840, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε και ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Τομέως και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Αριστομένους, με έδρα το Μουσταφάπασα (σήμερα ο Αριστομένης), όπου και παρέμεινε ως και το 1897, όταν ο παλαιότερος οικισμός της Βούτενας καταργήθηκε, ενώ στη θέση της δημιουργήθηκαν επίσημα (αναφέρονταν ήδη χωριστά, από την απογραφή του 1889) οι νεότεροι οικισμοί, Άνω Βούτενα και Κάτω Βούτενα, οι οποίοι προσαρτήθηκαν επίσης στον παλαιό Δήμο Αριστομένους και παρέμειναν σε αυτόν ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1851 ο παλαιότερος οικισμός αναφερόταν επίσημα ως η Βούτενα, από το 1851 ως το 1879 ως η Βούταινα, ενώ από το 1879 ως το 1897 που καταργήθηκε τυπικά και πάλι ως η Βούτενα. Από το 1889 οι νεότεροι οικισμοί αναφέρονταν επίσης ως Βούτενα (Άνω και Κάτω) και μετά το 1912 ως το 1940 ως Βούτινα (Άνω και Κάτω). Το παλαιότερο χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Βούταινα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αριστομένους της Επαρχίας Μεσσήνης με πληθυσμό 241 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Στην ίδια πηγή αναφέρεται ως «πρώην έδρα» του Δήμου Αριστομένους η Πολαίνα (σήμερα η Πλατανόβρυση) και ως «νυν έδρα» (το 1853) το χωριό Κουτήφαρι (σήμερα ο Κουτίφαρης). Το 1912 και οι δυο νεότεροι οικισμοί, η Άνω Βούτενα και η Κάτω Βούτενα προσαρτήθηκαν στην Κοινότητα Πολαίνης, με έδρα την Πολαίνα, ενώ 7 χρόνια αργότερα, το 1919 αποσπώνται από την Κοινότητα Πολαίνης και προσαρτώνται στην Κοινότητα Βουτένων ή Βουτίνων με έδρα τον οικισμό Άνω Βούτενα ή Άνω Βούτινα και προσαρτώμενους οικισμούς την Κάτω Βούτενα ή Κάτω Βούτινα (Κάτω Βούταινα) και την Μάκραινα. Το 1940 διορθώνονται τα ονόματα των οικισμών ως εξής: Από Άνω Βούτενα σε Άνω Βούταινα, από Κάτω Βούτενα σε Κάτω Βούταινα και από Μάκραινα σε Μάκρενα, ενώ η Κοινότητα Βουτένων γίνεται Κοινότητα Βουταίνης. Η Άνω Βούταινα παρέμεινε ως έδρα της Κοινότητας Βουταίνης, με τις αλλαγές των ονομασιών κοινότητας και οικισμού, από το 1919 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Άνω Βούταινα υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αριστομένους, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Άνω Βούταινα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου. Η Άνω Βούταινα σήμερα είναι οικισμός και έδρα της Τοπικής Κοινότητας της Βουταίνης του Δήμου Μεσσήνης, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Κάτω Βούταινα και Μάκρενα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 49 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, ενώ παλαιότερα η κύρια απασχόληση ήταν η κτηνοτροφία.
Επισήμανση: Ο πληθυσμός όπως αναφέρεται στο παραπάνω 1ο διάγραμμα αφορά τον νεότερο οικισμό της Άνω Βούταινας που δημιουργήθηκε το 1897.
Κτίρια
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, στο χωριό υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Βασιλείου του Μεγαλου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας, Διάφορες εκδηλώσεις πραγματοποιεί, κατά διάφορα χρονικά διαστήματα, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Άνω Βουταίνης. Στο χωριό λειτούργησε παλαιότερα και Δημοτικό Σχολείο, το οποίο συστάθηκε το 1892, αρχικά ως Δημοτικό Σχολείο Αρρένων της Βούταινας, «για τους μαθητές των χωριών Βούταινας, Πολαίνας και Μάκραινας» και το οποίο, από το 1895, είχε εναλλασσόμενη χειμερινή και θερινή έδρα, ανάμεσα στους δυο νεότερους οικισμούς της Βούταινας. Τα τελευταία χρόνια οι μαθητές και τα νήπια από τους οικισμούς της Άνω Βούταινας και της Κάτω Βούταινας φοιτούν στο Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο του Αριστομένη.
Κάστρο της Βούταινας
Το Κάστρο της Βούταινας ή Κάστρο της Άνω Βούταινας είναι μικρό ερειπωμένο οχυρό, το οποίο βρίσκεται δυτικά του οικισμού της Άνω Βούταινας, πάνω σε κορυφή υψώματος. Σύμφωνα με την αρχαιολογική έρευνα, που έγινε το 2006, τα τείχη του κάστρου έχουν σχεδόν στο σύνολό τους καταρρεύσει, ενώ διατηρούνται μόνο τα κατάλοιπα ενός πύργου και μιας κτιστής καμαροσκέπαστης δεξαμενής ορθογώνιας κάτοψης. Σύμφωνα με το «Χρονικό των Τόκκων», το 1422, ο Ercole Tocco, νόθος γιος του Καρόλου Α΄ Τόκκου (Carlo A' Tocco), προσέτρεξε σε βοήθεια του τελευταίου πρίγκιπα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και βαρώνου της Χαλανδρίτσας και της Αρκαδίας Κεντυρίωνα Β΄ Ζαχαρία, στην κυριότητα του οποίου είχε απομείνει τότε μόνο το Κάστρο της Αρκαδιάς. Από την Αρκαδία (Κυπαρισσία) ο Ercole Tocco «εξόρμησεν και εκούρσευσε εις των Ρωμαίων του τόπον, την Γιάννιναν, την Γούταιναν, τα Χιλιοχώρια όλα». Το Κάστρο της Βούταινας (Γούταινα), αναφέρεται επίσης σε διάφορες μεσαιωνικές πηγές με διάφορες ονομασίες, όπως Vurinax (1422) και Vutina (1463).
Ριντζίνα
Η Ριντζίνα (πολωνικά: Rydzyna, Reisen) είναι ιστορική πόλη του Πόβιατ Λέσνο, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της δυτικής Πολωνίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του βοεβοδάτου, 10 χιλιόμετρα νότια του Λέσνο, κοντά στον κεντρικό αυτοκινητόδρομο S5 Πόζναν-Βρότσουαφ. Ο πληθυσμός της είναι 2.943 κάτοικοι (2020).
Ήταν η έδρα του Βασιλιά Στανίσουαφ Λεστσίνσκι κατά την πρώτη σύντομη βασιλεία του από το 1704 έως το 1709. Η Ριντζίνα αναφέρεται συνήθως ως το «μαργαριτάρι του πολωνικού μπαρόκ», λόγω του διατηρημένου πυρήνα της Παλιάς Πόλης και της μεγάλης αφθονίας ιστορικών μνημείων.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Άποψη από τις αρχές του 20ου αιώνα στην Πλατεία Αγοράς Η πόλη ιδρύθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα από τον Για της Τσερνίνα, απόγονο της οικογένειας Βιέζμπνο, ιππότη του Βασιλιά Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλο. Η Ριντζίνα ήταν μια ιδιωτική πόλη, που βρισκόταν διοικητικά στο Πόβιατ Κόστσιαν του Βοεβοδάτου Πόζναν (14ος αιώνας-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Στα τέλη του 17ου αιώνα η πόλη και τα περίχωρά της ανήκαν σε γνωστούς άρχοντες, τους Λεστσίνσκι και στη συνέχεια στις οικογένειες Σουουκόφσκι, των οποίων η επένδυση στην πόλη είχε ως αποτέλεσμα το σημερινό της παρατσούκλι «μαργαριτάρι του πολωνικού μπαρόκ».
Στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1793, η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1807 ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και μετά τη διάλυσή του το 1815, προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία. Το 1871, η πόλη έγινε μέρος της Γερμανίας και ήταν γνωστή ως Reisen στα γερμανικά. Μέχρι το 1887, το Ράιζεν ανήκε στην περιοχή Φράουστατ στην πρωσική Επαρχία του Πόζεν. Από το 1887 έως το 1920, ήταν μέρος του Κράις Λίσα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1905, η πόλη είχε πληθυσμό 1.123 κατοίκους, εκ των οποίων οι 814 (72,5%) ήταν Γερμανοί και οι 309 (27,5%) ήταν Πολωνοί. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της ως Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, και στη συνέχεια ανέκτησε την πόλη σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας
Αλεξάντρ Σαρόνοφ
Ο Αλεξάντρ Μάρκοβιτς Σαρόνοφ (γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1942) (Алекса́ндр Ма́ркович Шаро́нов, με το ψευδώνυμο Σαρονόν Σάντρα (γλώσσα Έρζυα: Шарононь Сандра) είναι Μορδβίνος, Ρώσος φιλόλογος (Φιννο-Ουγγρικές γλώσσες), λαογράφος, ποιητής και πεζογράφος.
Το ερευνητικά και κοινωνικά του ενδιαφέρονται περιλαμβάνουν την ιστορία, την μυθολογία και την λαογραφία των λαών Έρζυα και Μόκσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς
Απανωνήσια Καλύμνου
Τα Απανωνήσια ή Επάνω Νησιά ή Επάνω είναι 2 νησίδες της Τελένδου στην Κάλυμνο με συνολική έκτασή 0,095 τ. χλμ., οι οποίες βρίσκονται νοτιοδυτικά του νησιού και νότια του ομώνυμου ακρωτηρίου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καλύμνου
Λανς Μπλανκς
Ο Λανς Μπλανκς (9 Σεπτεμβρίου 1966 -3 Μαΐου 2023) ήταν Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και στέλεχος που εργάστηκε ως αναλυτής για το ESPN. Έπαιξε στο ΝΒΑ με τους Ντιτρόιτ Πίστονς και Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Ο Μπλανκς πέρασε επίσης αρκετές χρονιές παίζοντας στην Ευρώπη. Ο Μπλανκς εργάστηκε ως γενικός διευθυντής των Φοίνιξ Σανς από το 2010 έως το 2013.
Κολεγιακή πορεία
Ο Μπλανκς εισήχθη στο Χώρο Διακριθέντων των Λόνγκχορνς του Τέξας Αθλέτικς το 2007.
2017
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2017 κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο.
Το έτος 2017 άρχισε ημέρα Κυριακή. Αποτελεί την 17η χρονιά της 3ης χιλιετίας και την 8η χρονιά της δεκαετίας του 2010. Είναι το 2017ο έτος της Χριστιανικής Χρονολογίας. Τέλος, τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου, ημέρα Κυριακή.
Λανς Μπλανκς
Κολεγιακή πορεία
Με 1.322 πόντους, ο Μπλανκς κατέχει το υψηλό για τον μεγαλύτερο αριθμό πόντων από παίκτη δύο ετών και είναι ο όγδοος πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Πανεπιστημίου του Τέξας. Ο Μπλανκς τελείωσε την πορεία του στο Τέξας ως ο ηγέτης όλων των εποχών στα κλεψίματα και βρίσκεται στην τέταρτη θέση σε μέσο όρο πόντων σταδιοδρομίας με 20,0 πόντους ανά παιχνίδι.
Απεβίωσε στις 3 Μαΐου 2023
2017
Γεγονότα
Αναλυτικότερα κάθε μήνα
Λανς Μπλανκς
Σταδιοδρομία στο ΝΒΑ
Ως γκαρντ, ο Μπλανκς έπαιξε για τους Πίστονς και τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς για τρεις χρονιές στο ΝΒΑ.
Από το 2010 έως το 2013, ο Μπλανκς υπηρέτησε ως γενικός διευθυντής των Φοίνιξ Σανς, μία δουλειά που κέρδισε μετά από πέντε χρόνια ως βοηθός γενικού διευθυντή των Κλίβελαντ Καβαλίερς.
2017
Θάνατοι
Αναλυτικότερα κάθε μήνα
Παραπομπές
Κατηγορία:2017
Λανς Μπλανκς
Σταδιοδρομία στο ΝΒΑ
Πριν ενταχθεί στους Καβαλίερς, υπηρέτησε ως διευθυντής σκάουτινγκ για τους Σαν Αντόνιο Σπερς. Εντάχθηκε στους Σπερς το 2000 ως σκάουτερ και προήχθη σε διευθυντή σκάουτινγκ τον Σεπτέμβριο του 2002. Επίσης, ενώ βρισκόταν στο Σαν Αντόνιο, ο Μπλανκς υπηρέτησε ως τηλεοπτικός αναλυτής των Σπερς κατά τη διάρκεια της περιόδου 2004–05.
Προσωπική ζωή
Είναι ο γιος του Σιντ Μπλανκς, ενός πρώην παίκτη AFL / NFL και του πρώτου μαύρου ποδοσφαιριστή που έπαιξε στην Διάσκεψη Λόουν Σταρ.
Η κόρη του, Ράιλι Μπλανκς, ήταν «υποσχομένη τεσσάρων αστέρων» για την ομάδα αντισφαίρισης του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια και είναι η ιδρύτρια του Ουόουκ Μπιούτι.
Ο ξάδελφος του Μπλανκς είναι ο Λάρβελ Μπλανκς, πρώην παίκτης του MLB.
Εκτός γηπέδου
Το 2019, ο Μπλανκς φιλοξένησε ένα συμπόσιο σχετικά με τους εγκεφαλικούς τραυματισμούς – χρόνια τραυματική εγκεφαλοπάθεια (CTE) – στο Κέντρο Αθλητικής Επικοινωνίας & Μέσων του Πανεπιστημίου του Τέξας. Ο πατέρας του πάσχει από τη νόσο του Πάρκινσον αφού έπαιζε επαγγελματικό ποδόσφαιρο για χρόνια. Οι συμμετέχοντες στο συμπόσιο συζήτησαν την επίδραση του ποδοσφαίρου στον ανθρώπινο εγκέφαλο και τη συμβολική σημασία του αθλήματος στην αμερικανική ζωή.
Ο Μπλανκς έχει συνεργαστεί συχνά με το Μπάσκετ Χωρίς Σύνορα.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κεραυνού Στροβόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκίσεν 46ερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιτρόιτ Πίστονς Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ζαρκαδοχώρι Μαγνησίας
Το Ζαρκαδοχώρι είναι πολύ μικρός οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Ζαρκαδοχώρι βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας, στους βορειοανατολικούς πρόποδες των Βουνών Γούρας σε υψόμετρο 340 μέτρα. Απέχει περίπου 47 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Βόλο και 22 χλμ. Δ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου). Μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, αναφέρεται επίσημα με την παλιά του ονομασία Χασουμελί το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιτώνου και το 1927 στο ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 να μετονομάζεται σε Ζαρκαδοχώρι. Το 1940 καταργήθηκε αλλά από το 1961 απογράφεται ξανά στο δήμο Αλμυρού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκει στην κοινότητα Αλμυρού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 8 κάτοικοι.
Τόμας του Μπράδερτον, 1ος κόμης του Νόρφολκ
thumb|right|250px|Ερείπια απο τον τάφο του Τόμας του Μπράδερτον.
Ο Τόμας του Μπράδερτον, 1ος κόμης του Νόρφολκ (Thomas of Brotherton, 1st Earl of Norfolk, 1 Ιουνίου 1300 - 4 Αυγούστου 1338) από τον Οίκο του Ανζού ήταν μεγαλύτερος γιος του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας και της δεύτερης συζύγου του Μαργαρίτας της Γαλλίας ετεροθαλής αδελφός του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας και αδελφός του Εδμόνδου του Κεντ. Γεννήθηκε στο εξοχικό του Μπράδερτον στο Γιορκσάιρ ενώ η μητέρα του κατευθυνόταν στο Καγουντ, σύμφωνα με τον Χίλτον η μητέρα του έμενε στο κάστρο του Πόντεφρακτ για να κυνηγήσει. Ο ιστορικός Ουίλιαμ Ρισάνγκερ (1250 - 1312) αναφέρει ότι η μητέρα του ύστερα από μια πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη προσευχήθηκε στον Τόμας Μπέκετ γι'αυτό έδωσε στο παιδί που γεννήθηκε το μικρό του όνομα.
Ο ετεροθαλής αδελφός του Εδουάρδος Β' ακύρωσε την επιθυμία του πατέρα του χάρη του Γκάβεστον
Ο Εδουάρδος Α΄ έσπευσε να δει τον νεογέννητο γιο του, την επόμενη χρονιά γεννήθηκε και ο μικρότερος αδελφός του Εδμόνδος τα δυο μικρά αδέλφια μεγάλωσαν με παραμάνες στην βρεφική τους ηλικία, έμαθαν όπως οι γονείς τους να παίζουν σκάκι και να κάνουν ιππασία. Δέχτηκαν επισκέψεις απο πολλούς ευγενείς και την ετεροθαλή τους αδελφή Μαρία του Γούντστοκ που είχε γίνει μοναχή, η μητέρα τους συνόδευσε τον Εδουάρδο Α΄ στην Σκωτία αλλά ήταν πάντοτε καλά ενημερωμένη για την υγεία τους. Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν 7 ετών και ο ετεροθαλής αδελφός του Εδουάρδος, πρίγκηπας της Ουαλίας έγινε βασιλιάς ως Εδουάρδος Β' (1307), ο ίδιος ήταν διάδοχος του θρόνου μέχρι τη ημερομηνία γέννησης του διαδόχου Εδουάρδου (1312). Την κομητεία της Κορνουάλης την οποία είχε υποσχεθεί ο πατέρας τους στον Τόμας ο νέος βασιλιάς αποφάσισε να την δώσει στον ευνοούμενο Πιρς Γκάβεστον, σε ηλικία 10 ετών ο Τόμας και ο μικρότερος αδελφός του δέχτηκαν από τον Εδουάρδο Β΄ τις εκτάσεις του Ρογήρου Μπιγκόντ, 5ου κόμη του Νόρφολκ που πέθανε χωρίς απογόνους (1306).
Κόμης του Νόρφολκ
Το 1312 έγινε "κόμης του Νόρφολκ" και στις 10 Φεβρουαρίου 1316 ο αδελφός του δημιούργησε και του έδωσε την κομητεία του Μαρσάλ, ενώ ο αδελφός του πολεμούσε στην Σκωτία ο ίδιος διορίστηκε φύλακας της Αγγλίας. Έμεινε γνωστός για την εκπληκτική ψυχραιμία του ενώ έπεσε και ο ίδιος μεγάλο θύμα των Ντεσπένσερ οι οποίοι με την ανοχή του Εδουάρδου Β' έκλεψαν πολλά εδάφη και τίτλους από τον Τόμας. Την εποχή που η Ισαβέλλα της Γαλλίας συνωμοτούσε στο Παρίσι με τον Ρογήρο Μόρτιμερ για να ρίξει τον σύζυγο της ο Τόμας τάχθηκε με την βασίλισσα, επιτέθηκε με στρατό στην Αγγλία ανατρέποντας τον αδελφό του και ήταν ένας από τους δικαστές που καταδίκασαν τους Ντεσπένσερ σε θάνατο. Την εποχή του ανιψιού του Εδουάρδου Γ' έγινε μέλος του βασιλικού συμβουλίου και διοικητής της δεξιάς πτέρυγας των Άγγλων στην μάχη του Χάλιντον Χίλλ στις 19 Ιουλίου 1333. Πέθανε πρόωρα στις 20 Σεπτεμβρίου 1338 και τάφηκε στο αβαείο του Αγίου Εδμόνδου, τον διαδέχθηκε η κόρη του Μαργαρίτα ως κόμισσα του Νόρφολκ, αργότερα προβιβάστηκε σε δούκισσα του Νόρφολκ και κράτησε τον τίτλο ως τον θάνατο της (1399). Ο Τόμας του Μπράδερτον ως γιος του Εδουάρδου Α' μπορούσε να φέρει τα εθνόσημα του βασιλείου της Αγγλίας.
Κληρονόμοι
Με την πρώτη σύζυγο του Αλίκη Άλες (πέθανε τον Οκτώβριο 1330) απέκτησε τα παρακάτω παιδιά:
Με την δεύτερη σύζυγο του Μαρία του Μπρέου (πέθανε στις 11 Ιουνίου 1362) δεν απέκτησε παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών
Στερφογάλαρο
Ως στερφογάλαρο ονομάζεται είδος παραδοσιακού σπιτιού της Ηπείρου (ή από Ηπειρώτες τεχνίτες σε άλλα μέρη της Ελλάδας), χτισμένου συνηθέστερα σε πλαγιά, μέρος του οποίου ήταν υπόγειο ή ισόγειο και χρησιμοποιούταν για το σταβλισμό των ζώων και μέρος του υπέργειο με χρήση κατοικίας. Τα σπίτια αυτά ήταν συνήθως φτιαγμένα από πέτρα και η στέγη τους στηρίζονταν σε κορμούς δένδρων. Το είδος αυτό του σπιτιού ήταν μεγαλύτερο από το απλοϊκό χαμόσπιτο και απλούστερο από το μονόσπιτο που εκτεινόταν σε δυο ορόφους μόνο για κατοικία. Τέτοια σπίτια χτίζονταν μέχρι και τα πρώτα 30-40 χρόνια του 20ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ήπειρο
Γκιγιέρμο Ρόχο
Ο Γκιγιέρμο Ρόχο Σάντσεθ (Guillermo Rojo Sánchez, γενν. Α Κορούνια, 1947) είναι Ισπανός γλωσσολόγος. Είναι καθηγητής γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο της Κομποστέλας και μέλος της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας από το 2000.
Βιογραφία και έργο
Υπήρξε μαθητής του Εμίλιο Αλάρκος και θεωρείται ένας από τους κύριους εκπροσώπου της φουνσιοναλιστικής γλωσσολογίας στην Ισπανία μαζί με το έτερο μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας, Σαλβαδόρ Φερνάντεθ Ορδόνιεθ. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο από το 1970. Έχει διατελέσει γραμματέας της ακαδημίας και ιδρυτής και υπεύθυνος των ηλεκτρονικών της βάσεων δεδομένων που αποτελούνται από σώματα κειμένων όπως το CORDE και το CORPES XXI και προωθητής της ψηφιοποίησης του λεξικού της Ισπανικής Γλώσσας της Ακαδημίας. Τα κύρια ακαδημαϊκά πεδία με τα οποία έχει ενασχοληθεί είναι η υπολογιστική γλωσσολογία, η συντακτική ανάλυση της ισπανικής γλώσσας και η κοινωνιογλωσσολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας Κατηγορία:Ισπανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Γλωσσολογία της ισπανικής γλώσσας
Mahan Kosh
Το Guru Shabad Ratnakar Mahan Kosh, γνωστό με το πιο δημοφιλές όνομά του Mahan Kosh, είναι μια εγκυκλοπαίδεια γραμμένη στα παντζάμπι η οποία συντάχθηκε από τον Καν Σινγκ Νάμπα, έπειτα από έρευνα και επίπονη προσπάθεια δεκατεσσάρων ετών. Αποτέλεσε την πρώτη εγκυκλοπαίδεια στα παντζάμπι και περιέχει περισσότερες από 70.000 λέξεις, με μερικές από αυτές να διαθέτουν επαρκή αναφορά από τα Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, Ντασάμ Γκραντ, Γκουρ Πρατάπ Γκραντ και άλλα βιβλία του Σιχισμού. Θεωρείται ένα πρωτοποριακό έργο όσον αφορά τον αντίκτυπό του μέχρι και σήμερα και το επίπεδο της μελέτης του.
Λεξικό
Το Mahan Kosh περιέχει 64.263 καταχωρήσεις ταξινομημένες σε αλφαβητική σειρά με βάση το Γκουρμούχι, καλύπτοντας θρησκευτικούς και ιστορικούς όρους από τον κανόνα του Σιχισμού. Κάθε καταχώρηση καταγράφει την ετυμολογία και τις διαφορετικές ερμηνείες του όρου «σύμφωνα με τη χρήση του σε διάφορες περιστάσεις σε διάφορα έργα», συνοδευόμενη από παραθέσεις κειμένου.
Όταν η καταχώρηση είναι περσο-αραβικής ή σανσκριτικής προέλευσης, τότε καταγράφονται και στην αυθεντική τους μορφή ώστε οι αναγνώστες να ενημερώνονται για τη σωστή προφορά και έννοιά τους.
Έκδοση
Καθώς μελετούσε δύο βιβλία, το Granth Guru Girarth Kos (1895) του Πάντιτ Τάρα Σινγκ και το Sri Guru Granth Kos (1899) του Χαζάρα Σινγκ, ο Καν Σινγκ συνειδητοποίησε πως θα υπήρχε μεγάλη αξία στο να λεξικογραφηθούν λέξεις που εμφανίζονται στα ιστορικά κείμενα των Σιχ, καθώς και στο Γκουρού Γκαρντ Σαχίμπ, επειδή κάτι τέτοιο θα προωθούσε τον αλφαβητισμό και σημαντικές μελέτες στα παντζάμπι.
Στις 12 Μαΐου 1912, παραιτήθηκε από τη θέση που κατείχε στην πολιτεία της Νάμπα και άρχισε να δουλεύει πάνω σε αυτό το εγχείρημα. Ο αρχικός του προστάτης, ο Μαχαραγιάς Μπριτζίνταρ Σινγκ της πολιτείας Φαρίντακοτ, ο οποίος είχε χρηματοδοτήσει προηγουμένως ακαδημαϊκό έργο πάνω στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, πέθανε το 1918, ενώ ο άλλος του προστάτης, ο Μαχαραγιάς Ριπουνταμάν Σινγκ, είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί από τον θρόνο του το 1923. Τότε, ο Μαχαραγιάς Μπουπίντερ Σινγκ της Πολιτείας Πατιάλα προσφέρθηκε να καλύψει όλο το κόστος της εκτύπωσης του έργου. Ο Καν Σινγκ ολοκλήρωσε το έργο του στις 6 Φεβρουαρίου 1926 και στις 26 Οκτωβρίου 1927, ξεκίνησε η εκτύπωσή του στο Sudarshan Press στην πόλη Αμριτσάρ, το οποίο ανήκε στον ποιητή Ντάνι Ραμ Τσατρίκ. Η πρώτη εκτύπωση, σε τέσσερις τόμους, ολοκληρώθηκε στις 13 Απριλίου 1930.
Έπειτα, το Τμήμα Γλωσσών του Παντζάμπ στην Πατιάλα εξέδωσε το Mahan Kosh σε έναν τόμο και από τότε έχει περάσει από τρεις εκδόσεις, με την τελευταία να κυκλοφορεί το 1981. Το Πανεπιστήμιο Παντζάμπι της Πατιάλα, έχει μεταφράσει το έργο και στην αγγλική γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιχισμός Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Πολιτισμός του Παντζάμπ
Σύμβολο του σεξ
300px|thumb|Σύμφωνα με το BBC, «η [[Μέριλιν Μονρόε είναι ίσως το πιο διαχρονικό σύμβολο του σεξ του Χόλυγουντ». ]]
Ο όρος σύμβολο του σεξ (Sex symbol) χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα πρόσωπο ή έναν χαρακτήρα που θεωρείται ευρέως σεξουαλικά ελκυστικό.
Ιστορικό
240px|thumb|Ο [[Έλβις Πρίσλεϋ θεωρούνταν σύμβολο του σεξ κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960.]] Ο όρος σύμβολο του σεξ χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά μεταξύ της δεκαετίας του 1910 και του 1920 για να περιγράψει τους πρώτους αναδυόμενους αστέρες του κινηματογράφου της εποχής. Ένα από τα πρώτα σύμβολα στον κινηματογράφο ήταν ο Ιάπωνας Σέσου Χαγιακάβα για τους άνδρες και η Άστα Νίλσεν για τις γυναίκες. Τα κινηματογραφικά στούντιο έχουν βασιστεί σε μεγάλο βαθμό στην εμφάνιση και τη σεξουαλική εμφάνιση των ηθοποιών τους για να μπορέσουν να προσελκύσουν κοινό. Αυτή η έννοια αυξήθηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τον 20ο αιώνα, τα σύμβολα του σεξ θα μπορούσαν να είναι άνδρες και γυναίκες: ηθοποιοί όπως ο ρομαντικός Σέσου Χαγιακάβα και ο αθλητικός Ντάγκλας Φέρμπανκς ήταν δημοφιλείς τη δεκαετία του 1910 και του 1920. Ο θάνατος του αρχέτυπου ινδάλματος του κινηματογράφου Ροντόλφο Βαλεντίνο το 1926 προκάλεσε μαζική υστερία στις γυναίκες θαυμάστριές του. Στο Χόλυγουντ, πολλοί αστέρες του κινηματογράφου θεωρούνταν σύμβολα του σεξ, όπως ο Έρολ Φλιν, ο Γκάρι Κούπερ και ο Κλαρκ Γκέιμπλ. Η εικόνα του "κακού παιδιού" της δεκαετίας του 1950 αποτυπώθηκε με σύμβολα του σεξ όπως ο Τζέιμς Ντιν και ο Μάρλον Μπράντο και σε γυναίκες όπως η Μέριλιν Μονρόε  και η Τζέιν Μάνσφιλντ που θεωρήθηκαν ως τα αρχέτυπα της ξανθιάς βόμβας.
Ενώ μέχρι τη δεκαετία του 1950, το σύμβολο του σεξ θεωρούνταν απλώς ως ένα σεξουαλικό ιδανικό, στη δεκαετία του 1960 θεωρούνταν σύμβολο της χειραφέτησης των σωμάτων και της σεξουαλικότητας, που οδήγησε με την σειρά του στη σεξουαλική επανάσταση.
Φανταστικά σεξουαλικά σύμβολα
Όσον αφορά τη μυθοπλασία, ο ιστότοπος Rotten Tomatoes αναφέρει ότι ο χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων της δεκαετίας του 1930 "Betty Boop" είναι «το πρώτο και πιο διάσημο σύμβολο του σεξ στις ταινίες κινουμένων σχεδίων». Η Τζέσικα Ράμπιτ (με τη φωνή της Κάθλιν Τέρνερ) από την ταινία του 1988 Ποιος Παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ έχει επίσης περιγραφεί ως σύμβολο του σεξ.
Τα βιντεοπαιχνίδια είχαν μερικούς χαρακτήρες που θεωρούνται σύμβολα του σεξ. Ένα παράδειγμα είναι η Λάρα Κροφτ, η οποία είχε αρκετές εμφανίσεις σε διαδραστικά μέσα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συμβολισμός Κατηγορία:Σεξουαλικότητα
Πρίαπος Μυσίας
Η Πρίαπος ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μυσίας, στη Μικρά Ασία. Βρισκόταν στις εκβολές του Γρανικού ποταμού και τοποθετείτο μεταξύ Παρίου και Κυζίκου. Το όνομα της πόλεως σχετίζεται με τον Πρίαπο της ελληνικής μυθολογίας Πρόκειται για τη σημερινή Karabiga της Τουρκίας, στην περιοχή της θάλασσας του Μαρμαρά (Προποντίς).
Ιστορία
Ο Πρίαπος καταλήφθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο το 334 π.Χ., ο οποίος άφησε τον Πανήγορο και έναν αδιευκρίνιστο αριθμό στρατιωτών να διατηρήσουν τον έλεγχο της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Μυρτιές Καλύμνου
Οι Μυρτιές ή Μυρτέες είναι παραθαλάσσιο χωριό της Καλύμνου στα Δωδεκάνησα σε υψόμετρο 40 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Μυρτιές βρίσκονται στις δυτικές ακτές του νησιού, απέναντι από τη νήσο Τέλενδο, σε απόσταση 7 χλμ. ΒΔ. από το λιμάνι της Καλύμνου (Πόθια) Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να προσαρτάται στο δήμο Καλύμνου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Καλυμνίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 325 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καλύμνου
Πετροθάλασσα (νησίδα) Αργολίδας
Η Πετροθάλασσα ή της Πετροθάλασσας ή Αλίκη Κρανιδίου  ή Θαλασσόπετρα είναι βραχονησίδα στο Μυρτώο πέλαγος. Βρίσκεται δίπλα στα παράλια της Ερμιονίδας, στον όρμο Κρανιδίου και απέναντι (νότια) από τον παραθαλάσσιο οικισμό των Αγίων Αναργύρων. Διοικητικά υπάγεται στο δήμο Ερμιονίδας.
Σημείωση
Στον ίδιο δήμο υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Πετροθάλασσα και Πετροθάλασσα Ερμιόνης.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι
Στις 15 Αυγούστου, 2006, η Columbia Pictures κυκλοφόρησε το Πάντα Θα Ξέρω τι Κάνατε Πέρσι το Καλοκαίρι (I'll Always Know What You Did Last Summer), το οποίο κυκλοφόρησε απευθείας στο βίντεο, ενώ δεν συμμετείχε κανένας από τους συντελεστές ή ηθοποιούς των δύο πρώτων ταινιών. Η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-Ray στις 14 Ιουλίου 2009.
Παραγωγή
Ενώ η ταινία διαδραματίζεται στις Μπαχάμες, στην πραγματικότητα γυρίστηκε στο El Tecuani Costalagree Marina Resort, στo Τζαλίσκο του Μεξικό, στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια και στα στούντιο της Sony Pictures στο Κάλβερ Σίτι της Καλιφόρνια.
Box office
Με προϋπολογισμό 24 εκατομμύρια δολάρια, το Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι άνοιξε στη 2η θέση με $16,5 εκατομμύρια σε 2.443 αίθουσες το πρώτο σαββατοκύριακό του. Έπεσε στην πέμπτη θέση την επόμενη εβδομάδα. Συνολικά η ταινία απέφερε $40.002.112 στις Ηνωμένες Πολιτείες ενώ παγκοσμίως συγκέντρωσε $84,000,000.
Λιβάδ
Το Λιβάδι ή Λιβάδ κατά την τοπική λαϊκή διάλεκτο, είναι ένα Ελληνικό χωριό της περιοχής Τσάλκα στην Γεωργία.
Ιστορία
Οι κάτοικοι του χωριού με το ίδιο όνομα προήλθαν από την περιοχή της Τραπεζούντας το 1830. Στην αρχή είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή Τσάλκα στο χωριό Ολιάνκ, στη συνεχεία όμως έφυγαν από εκεί και δημιούργησαν το χωριό Λιβάδ.
Το 1833, το χωριό αποτελούνταν από 19 οικογένειες. Τα κύρια επίθετα που αποτελούσαν τον οικισμό ήταν Αραβίδης, Ποζίδης, Κουρτίδης, Σταματίδης, Δεμουρτζίδης, Παναγκασίδης και άλλοι.
Το 1855, στον οικισμό είχε χορηγηθεί το καθεστώς της επίσημης αναγνώρισης του οικισμού στο έδαφος της περιοχής Τσάλκας. Από εκείνη τη στιγμή η κοινότητα αποφάσισε να συγκεντρώσει χρήματα μεταξύ των κατοίκων, δωρεά για την κατασκευή της πέτρινης εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονα. Η κατασκευή του άρχισε την άνοιξη του 1860, για να ολοκληρωθεί και να γίνουν τα εγκαίνια το 1862. Στην είσοδο του ναού πάνω είχε τοποθετηθεί ένας μαρμάρινος λίθος που είχε Ελληνική επιγραφή, ο όποιος αναφέρονταν στην αφιέρωση του ναού στον Άγιο Παντελεήμονα. Από την ημερομηνία έναρξης της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονα, η λειτουργία γίνονταν στην ελληνική γλώσσα. Στη συνέχεια όμως λόγω της Σοβιετικής Ένωσης που απαγορεύτηκαν αυτά, οι κάτοικοι στην πορεία ξέχασαν τα ελληνικά και αφομοίωσαν την Αζέρικη προφορά, μαζί με τα Ρώσικα και τα Γεωργιανά όπου διδάσκονταν στα σχολεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Γεωργίας
Βερνάρδος Α΄ της Σαξονίας
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Χέρμαν μαργράβου τού Μπίλλουνγκ και της Όντα. Ο Χέρμαν ήταν αντιπρόσωπος τού Όθων Α΄ της Γερμανίας στο δουκάτο εκείνου της Σαξονίας και de facto δούκας της.
Ο Όθων Β΄ της Γερμανίας όρισε τον Βερνάρδο Α΄ ως δούκα της Σαξονίας. Αυτός επέκτεινε την εξουσία τού πατέρα του αξιοσημείωτα. Πολέμησε τους Δανούς το 974, 983 και 994, όταν αυτοί εισέβαλαν. Υποστήριξε τη διαδοχή τού Όθωνα Γ΄ στη Γερμανία έναντι τού Ερρίκου Β΄ δούκα της Βαυαρίας (εξαδέλφου τού Όθωνα Β΄). Το 986 έγινε μαρεσάλης και το 991 και 995 ακολούθησε τον νεαρό Όθωνα Γ΄ στην εκστρατεία του εναντίον των Σλάβων. Αύξησε τη δύναμή του σε σύγκριση με το στέμμα· ο πατέρας του ήταν εκπρόσωπος τού βασιλιά στο έθνος, τώρα ο Βερνάρδος Α΄ ήταν εκπρόσωπος τού έθνους στον βασιλιά.
Απεβίωσε το 1011 και ετάφη στον ναό τού Αγ. Μιχαήλ στο Λύνεμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 990 τη Χίλντεγκαρτ των Βίντουκιντ (απεβ. 1011), κόρη τού Ερρίκου Α΄ κόμη τού Στάντε και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μπίλλουνγκ
Κωνσταντία της Μείζονος Πολωνίας
Η Κωνσταντία της Μείζονος Πολωνίας, γνωστή και ως Κωνσταντία του Πόζναν (Konstancja wielkopolska (poznańska)) (1245/46 – 8 Οκτωβρίου 1281), ήταν πριγκίπισσα της Μείζονος Πολωνίας, μέλος του Οίκου των Πιαστ, και από γάμο σύζυγος το Μαργράβου του Βρανδεμβούργου–Στένταλ.
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Πσέμισλ Α΄, δούκα της Μείζονος Πολωνίας και του Πόζναν, από τη σύζυγό του, Ελισάβετ, κόρη του Ερρίκου Β΄ του Ευσεβή, δούκα του Βρότσουαφ. Πιθανότατα πήρε το όνομά της από τη θεία της μητέρας της Κωνσταντίας, δεύτερη σύζυγο του Καζιμίρ Α΄, δούκα της Κουγιαβίας.
Βιογραφία
Το 1255, η Κωνσταντία αρραβωνιάστηκε τον Κορράδο του Βρανδεμβούργου-Στένταλ, γιο του Ιωάννη Α΄, Μαργράβου του Βρανδεμβούργου. Στις 19 Δεκεμβρίου εκείνου του έτους, ο Πάπας Αλέξανδρος Δ΄ της έδωσε άδεια για να εορτάσει το γάμο, κάτι που ήταν απαραίτητο επειδή και η Κωνσταντία και ο Κορράδος ήταν δισέγγονα του Μιέσκο Γ΄ του Γηραιού (η Κωνσταντία μέσω του γιου του Μιέσκο Γ΄, Όντον του Πόζναν και ο Κορράδος μέσω της κόρης του Μιέσκο Γ΄, Ελισάβετ). Με αυτή τη συμμαχία, ο Δούκας Πσέμισλ Α΄ και ο αδελφός του, Μπολέσλαφ ο Ευσεβής, θέλησαν να δημιουργήσουν θερμότερες σχέσεις με το διευρυνόμενο Βρανδεμβούργο, το οποίο έγινε επικίνδυνο για τους Δούκες της Μείζονος Πολωνίας κατά τη δεκαετία του 1250.
Κατά τη διάρκεια του γάμου της, η Κωνσταντία γέννησε τέσσερα παιδιά, τρεις γιους (Ιωάννη Δ΄, Όθωνας Η΄ και Βάλντεμαρ) και μια κόρη (Αγνή, μετέπειτα σύζυγο του Αλβέρτου Α΄ του Άνχαλτ-Τσερμπστ).
Ο γάμος μεταξύ της Κωνσταντίας και του Κορράδου δεν έφερε την αναμενόμενη ειρήνη μεταξύ των ηγεμόνων του Βρανδεμβούργου και της Μείζονος Πολωνίας: μέχρι το 1265, πολεμούσαν για την κατοχή του Σάντοκ αφού το Βρανδεμβούργο κατέλαβε την κύρια πόλη. Ο πόλεμος διεξήχθη κατά διαστήματα και τελείωσε μόνο το 1278, όταν η Μείζων Πολωνία ανέκτησε όλες τις χαμένες περιοχές της.
Ο Μαργράβος Ιωάννης Α΄ πέθανε στις 4 Απριλίου 1266. Το Βρανδεμβούργο χωρίστηκε τότε σε δύο μέρη: το ένα κατείχε ο αδερφός του Ιωάννη Α' και συγκυβερνήτης, Όθωνας Γ΄ (ο οποίος επέζησε μόνο για ένα χρόνο), που ονομαζόταν Βρανδεμβούργο- Ζάλτσβεντελ, και το άλλο που διοικούνταν από τους γιους του Ιωάννη Α΄ (συμπεριλαμβανομένου του Κορράδου), ονόματι Βρανδεμβούργο-Στένταλ. Επειδή όλοι χρησιμοποίησαν από κοινού τον τίτλο του Μαργράβου, η Κωνσταντία έγινε Μαργραβίνα σύζυγος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ, αφού ο σύζυγός της έγινε συγκυβερνήτης του Βρανδεμβούργου-Στένταλ.
Η Κωνσταντία πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 1281 και θάφτηκε στο μοναστήρι των Κιστερκιανών στο Κόριν. Ο σύζυγός της δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ και πέθανε το 1304. Οι μόνοι απόγονοι της Κωνσταντίας ήταν από την κόρη της, Αγνή, πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Τσερμπστ: μέσω αυτής, ήταν ένας από τους προγόνους της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Πολωνές του 13ου αιώνα
Γιαν Μέρτενς ο νεότερος
Η οξεία εστίαση, η ζωντανή αφηγηματικότητα και οι υπερβολικές στάσεις των σωμάτων, που είναι εμφανείς στις πτέρυγες του τριπτύχου του Λίμπεκ είναι χαρακτηριστικά του μανιερισμού της Αμβέρσας, αλλά η εργασία του Μέρτενς ξεχωρίζει χάρη στα λαμπερά του χρώματα, την αίσθηση της δομής, την περίτεχνη σύνθεση και τη λεπτότητα του ύφους. Ο Μέρτενς αποτέλεσε σημαντικό σύνδεσμο μεταξύ των καλλιτεχνικών "δυναστειών" της Αμβέρσας, καθώς η δεύτερη θυγατέρα του παντρεύτηκε αρχικά τον Γιαν φαν Άμστελ, ο οποίος συνήθως σήμερα ταυτοποιείται με τον "μονογραμμιστή του Μπράουνσβαϊγκ" και στη συνέχεια τον Χίλλις φαν Κόνινξλοο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Α.Ε.Κ. Άργους
Η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως Άργους είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη του Άργους, στο Νομό Αργολίδας, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Άργους. Χρώματα του το κίτρινο και το μαύρο. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Εντάχθηκε στην Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία την 29η Δεκεμβρίου 1958, υπό την πλήρη επωνυμία Αθλητική Εξόρμησις Κωνσταντινουπολιτών - ΑΕΚ Άργος και με αριθμό μέλους το 730. Αποτέλεσε το 1963 ένα από τα 6 ιδρυτικά σωματεία της ΕΠΣ Αργολίδας.
Πλέον αγωνίζεται στην Β κατηγορία
Έδρα του συλλόγου είναι το Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Άργους.
Ιστορικό
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε το 1988 από τους Πάρη Ριμπά και Τζίμη Ζαμάνη, μετά από πρόσκληση του πρώτου.
Ο σύλλογος διαθέτει στην τροπαιοθήκη του ένα Πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α.Κ. και συγκεκριμένα του έτους 2005.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10 η ομάδα - και πάλι ως ΑΕΚ Άργους - έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας, κατακτώντας την 6η θέση στην τελική βαθμολογία. Στα πλαίσια του θεσμού του Κυπέλλου Ελλάδος, ο σύλλογος αποκλείστηκε στην 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης όταν γνώρισε την ήττα από την Ολυμπιάδα Πατρών με σκορ 73-84. Καθώς ο Α.Σ. Τρίκαλα δεν εξασφάλισε πιστοποιητικό από την Ε.Ε.Α., αποφασίστηκε η άνοδος της ομάδας της Αργολίδος στη θέση του στην Α2 Εθνική.
Την επόμενη χρονιά, 2010-11, η ομάδα του Άργους τερμάτισε στην 9η θέση της βαθμολογίας, παραμένοντας χωρίς προβλήματα στην κατηγορία. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο Ελλάδος, η ομάδα αποκλείστηκε κατά τη 1η αγωνιστική της Α' Φάσης όταν γνώρισε την ήττα από τους Ικάρους Σερρών με σκορ 71-77. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2011-12 ο σύλλογος απασχόλησε εκτενώς τον Τύπο με την κακή οικονομική του κατάσταση, καθώς και τις προσφυγές παικτών του που κατήγγειλαν οικονομικές ωφειλές. Στο αγωνιστικό κομμάτι βρέθηκε στο τελευταίο σκαλοπάτι του βαθμολογικού πίνακα με καμία νίκη (29 ήττες κι ένα μηδενισμό). Στο Κύπελλο δήλωσε αδυναμία συμμετοχής. Τον επόμενο Σεπτέμβριο ο σύλλογος του Άργους έστειλε έγγραφο στην Ε.Ο.Κ. μέσω του οποίου γνωστοποιούσε ότι δεν διέθετε τη δυνατότητα να λάβει μέρος στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, παραχωρώντας τη θέση του στον Αετό Γ.Α.Σ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αργολίδος Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Γκαζίζ Αλμουχαμέτοφ
Ο Γκαζίζ Σαλίχ Ουλί Αλμουχαμέτοφ (γνωστός και ως Γκαζίζ Αλμουχαμέτοφ) ήταν ένας Μπασκίρ και Τάταρος τραγουδιαστής όπερας (τενόρος) και συνθέτης. Έζησε από το 1895 εώς το 1938. Γεννήθηκε στο χωριό Μουραπτάλ του Ουγιέζντ Στερλιταμάκσκι, στο κυβερνείο της Ουφά (τώρα η επαρχία Κουγιουργκαζίνσκι της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν). Από το 1922 έως το 1929, ζούσε στο Καζάν. Σε συνεργασία με τον Βασίλι Βινογκράντοφ και τον Σολτάν Γκαμπάσι, συνέθεσε τις πρώτες ταταρικές όπερες, Saniä (1925) και Eşçe (Ο Εργαζόμενος) (1930).
Ο Αλμουχαμέτοφ συνέθεσε επίσης φωνητικά και ενόργανα κοντσέρτα.
Ο Αλμουχαμέτοφ ήταν θύμα της Μεγάλης Εκκαθάρισης. Συνελήφθη στις 11 Δεκεμβρίου 1937 και πυροβολήθηκε στις 10 Αυγούστου 1938.
Μάχη της Άρτας (1944)
Η Μάχη της Άρτας ήταν η μεγαλύτερη πολεμική εμπλοκή του εμφυλίου μεταξύ των αντάρτικων οργανώσεων του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ που έληξε με νικηφόρα έκβαση για τον ΕΛΑΣ. Ξεκίνησε στις 21 Δεκεμβρίου 1944 και υπήρξε η πιο φονική των Δεκεμβριανών στην Ήπειρο. Διήρκεσε δυο ημέρες. Ο αντικειμενικός σκοπός του ΕΛΑΣ ήταν η κατάληψη της Άρτας προκειμένου να διακοπεί ο ανεφοδιασμός του ΕΔΕΣ στην υπόλοιπη Ήπειρο και συγκεκριμένα στην περιοχή των Ιωαννίνων. Ο ΕΔΕΣ αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να συμπτυχθεί στη γραμμή άμυνας ποταμός Λούρος - Φιλιππιάδα, για να ασφαλιστεί η οδική αρτηρία Ιωαννίνων - Πρεβέζης, ώστε να υποχωρήσουν τα υπόλοιπα τμήματά του από τα Ιωάννινα προς Πρέβεζα. Από το λιμάνι της Πρέβεζας οδηγούνται στην Κέρκυρα με Βρετανικά πλοία. Μέχρι τις 26 Δεκεμβρίου 1944 έχουν αποβιβαστεί και οι τελευταίες δυνάμεις του ΕΔΕΣ στο νησί.
Λίγο πριν την κατάληψη της πόλης από τον ΕΛΑΣ, ένα τμήμα της αστικής ελίτ που είχε συνεργαστεί με τον ΕΔΕΣ θεώρησε ότι δε θα αντιμετώπιζε πρόβλημα και παρέμεινε στην πόλη. Μάλιστα, ο Διοικητής του ΕΔΕΣ στην Άρτα δέχθηκε πιέσεις ώστε να απελευθερώσει 70 άτομα προσκείμενα στον ΕΛΑΣ και να μην τα πάρει ως αιχμαλώτους στην Κέρκυρα. Η αντίδραση του ΕΛΑΣ μετά την κατάληψη της πόλης ήταν ακραία, με την εκτέλεση των τοπικών προκρίτων με την κατηγορία του δοσιλογισμού. Θανάτωσε συνολικά 20 πολίτες. Περισσότερες εκτελέσεις έγιναν στα περίχωρα της Άρτας. Παραμένει αναμφισβήτητο γεγονός ότι η αντίδραση αυτή δεν έφερε την ομαλοποίηση της κατάστασης στην περιοχή του νομού Άρτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ Κατηγορία:1944 Κατηγορία:Άρτα Κατηγορία:Εμφύλιοι πόλεμοι στην Ελλάδα
Κάτω Βούταινα Μεσσηνίας
Η Κάτω Βούταινα, αναφερόμενη παλαιότερα ως η Κάτω Βούτενα, είναι ορεινός οικισμός κοντά στον Αριστομένη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Κάτω Βούταινα βρίσκεται νοτιοανατολικά από το Ραπτόπουλο από το οποίο απέχει 14,5 περίπου χιλιόμετρα και βορειοδυτικά από τον Αριστομένη από τον οποίο απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 521 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Κόλπου της Μεσσηνίας περίπου 25,5 χιλιόμετρα. Κοντά στην Κάτω Βούταινα βρίσκονται, προς τα βόρειά της η Άνω Βούταινα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά της η Πλατανόβρυση σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοδυτικά της το Παλαιό Λουτρό σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων. Επίσης η Κάτω Βούταινα βρίσκεται στα βορειοδυτικά από την έδρα του δήμου, τη Μεσσήνη, από την οποία απέχει 31 περίπου χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το χωριό, το οποίο θεωρείται ως ένα από τα χωριά του ημιορεινού συμπλέγματος των Κοντοβουνίων, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Αρκαδιάς (Κυπαρισσία) κατά τη μεσαιωνική εποχή και της Πυλίας κατά τη μυκηναϊκή εποχή. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Ο αρχικός οικισμός, δηλαδή η παλαιότερη Βούταινα, από τον οποίο προήλθαν οι σύγχρονοι οικισμοί Κάτω Βούταινα και Άνω Βούταινα, υπήρχε τουλάχιστον από τα χρόνια της Ενετοκρατίας και η παλαιότερη ονομασία του ήταν Βούτενα ή Βάτενα.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας ο αρχικός παλαιότερος οικισμός αναφερόταν ως Βούτενα (Vutena ή Machiera ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο.
Το χωριό Βούτενα (Vutena), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας ή Αρκαδιάς (Territorio d' Arcadia), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 40 κατοίκους. Η Βούτενα, αναφερόταν με αυτό το όνομα κατά την Καταγραφή της Εκκλησιαστικής περιουσίας (1699), ως Vuttena, στην απογραφή Grimani του 1700 και ως Vutena στην απογραφή Pacifico/Alberghetti του 1704.
Διοικητική ιστορία
Ο παλαιότερος οικισμός Βούτενα προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον Δήμο Τομέως, που είχε ως έδρα το Χαλβάτσο (σήμερα το Κεφαλόβρυσο), ως το 1840, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε και ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Τομέως και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Αριστομένους, με έδρα το Μουσταφάπασα (σήμερα ο Αριστομένης), όπου και παρέμεινε ως και το 1897, όταν ο παλαιότερος οικισμός της Βούτενας καταργήθηκε, ενώ στη θέση της δημιουργήθηκαν επίσημα (αναφέρονταν ήδη χωριστά, από την απογραφή του 1889) οι νεότεροι οικισμοί, Άνω Βούτενα και Κάτω Βούτενα, οι οποίοι προσαρτήθηκαν επίσης στον παλαιό Δήμο Αριστομένους και παρέμειναν σε αυτόν ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1851 ο παλαιότερος οικισμός αναφερόταν επίσημα ως η Βούτενα, από το 1851 ως το 1879 ως η Βούταινα, ενώ από το 1879 ως το 1897 που καταργήθηκε τυπικά και πάλι ως η Βούτενα. Από το 1889 οι νεότεροι οικισμοί αναφέρονταν επίσης ως Βούτενα (Άνω και Κάτω). Το παλαιότερο χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Βούταινα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αριστομένους της Επαρχίας Μεσσήνης με πληθυσμό 241 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Στην ίδια πηγή αναφέρεται ως «πρώην έδρα» του Δήμου Αριστομένους η Πολαίνα (σήμερα η Πλατανόβρυση) και ως «νυν έδρα» (το 1853) το χωριό Κουτήφαρι (σήμερα ο Κουτίφαρης). Το 1912 και οι δυο νεότεροι οικισμοί, η Άνω Βούτενα και η Κάτω Βούτενα προσαρτήθηκαν στην Κοινότητα Πολαίνης, με έδρα την Πολαίνα, ενώ 7 χρόνια αργότερα, το 1919 αποσπώνται από την Κοινότητα Πολαίνης και προσαρτώνται στην Κοινότητα Βουτένων ή Βουτίνων με έδρα τον οικισμό Άνω Βούτενα ή Άνω Βούτινα και προσαρτώμενους οικισμούς την Κάτω Βούτενα ή Κάτω Βούτινα (Κάτω Βούταινα) και τη Μάκραινα. Το 1940 διορθώνονται τα ονόματα των οικισμών ως εξής: Από Άνω Βούτενα σε Άνω Βούταινα, από Κάτω Βούτενα σε Κάτω Βούταινα και από Μάκραινα σε Μάκρενα, ενώ η Κοινότητα Βουτένων γίνεται Κοινότητα Βουταίνης. Η Κάτω Βούταινα παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Βουταίνης, με τις αλλαγές των ονομασιών κοινότητας και οικισμού, από το 1919 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Κάτω Βούταινα υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αριστομένους, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Κάτωω Βούταινα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου. Η Κάτω Βούταινα σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Βουταίνης του Δήμου Μεσσήνης, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Άνω Βούταινα (ως έδρα) και Μάκρενα.
Κάτοικοι
Επισήμανση: Ο πληθυσμός όπως αναφέρεται στο παραπάνω διάγραμμα αφορά τον νεότερο οικισμό της Κάτω Βούταινας που δημιουργήθηκε επίσημα το 1897. (Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την παλαιότερη Βούταινα δες και λήμμα: Άνω Βούταινα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Στρίντζιος Λάρισας
Ο Στρίντζιος ή Στρίντζος είναι παραλία αλλά απογράφεται και ως ξεχωριστός οικισμός του Δήμου Αγιάς στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας από το 2011. Βρίσκεται στα παράλια του Θερμαϊκού, δίπλα και νότια των εκβολών του Πηνειού ποταμού.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Παλαιόπυργο και την Αλεξανδρινή αποτελούν την κοινότητα Παλαιοπύργου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ευρυμενών του Δήμου Αγιάς ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν απογράφησαν κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Αιθερία
Το όνομα Αιθερία μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Μαρσαλέζικη γλώσσα
Η μαρσαλέζικη γλώσσα (μαρσαλέζικα: Ebon ) είναι μια γλώσσα της Ωκεανίας, η οποία ομιλείται αποκλειστικά μόνο στα νησιά Μάρσαλ και από μετανάστες από τα νησιά σε όλο τον κόσμο. Είναι επίσημη γλώσσα των νησιών Μάρσαλ μαζί με τα αγγλικά.
Το 1979, η γλώσσα ομιλούταν από 43.900 άτομα στις νήσους Μάρσαλ. Επίσης ομιλείται στη Ναούρου και τις Ηνωμένες Πολιτείες, φτάνοντας τους 49.550 ομιλητές συνολικά. Μαζί με τα Πονπεϊανά και τα Τσουκέζικα, είναι μια από τις λίγες μικρονησιακές γλώσσες που έχουν χιλιάδες ομιλητές. Έχει δημοσιευθεί ένα λεξικό και τουλάχιστον δύο μεταφράσεις της Βίβλου στα μαρσαλέζικα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νήσοι Μάρσαλ
Ασκαρίαση
Η ασκαρίαση είναι ασθένεια που προκαλείται από το παράσιτο-σκουλήκι ασκαρίς Ascaris lumbricoides. Οι μολύνσεις δεν έχουν συμπτώματα σε ποσοστό πάνω από 85% των περιπτώσεων, ειδικά εάν ο αριθμός των σκουληκιών είναι μικρός. Τα συμπτώματα αυξάνονται ανάλογα με τον αριθμό των σκουληκιών που υπάρχουν στον οργανισμό και μπορεί να συμπεριλαμβάνουν λαχάνιασμα και πυρετό στην αρχή της ασθένειας. Ακόλουθα συμπτώματα μπορεί να είναι το κοιλιακό πρήξιμο, κοιλιακό άλγος και διάρροια. Η ασθένεια πλήττει συχνότερα παιδιά, ενώ σε αυτήν την ηλικία η μόλυνση μπορεί επίσης να προκαλέσει ελλειπές κέρδς βάρους, υποσιτισμό και μαθησιακά προβλήματα.
Η μόλυνση προκαλείται με την πρόσληψη τροφών ή υγρών μολυσμένων με κόπρανα που περιέχουν αυγά του παρασίτου. Τα αυγά εκκολάπτονται μέσα στο έντερο, διέρχονται μέσω του εντερικού τοιχώματος και μετακινούνται στους πνεύμονες μέσω του αίματος. Εκεί, διαπερνούν τις κυψελίδες και ανέρχονται στην τραχεία, όπου εκβάλλονται με τον βήχα και κατόπιν καταπίνονται. Στη συνέχεια, οι προνύμφες περνούν από το στομάχι για δεύτερη φορά και καταλήγουν στο έντερο, όπου γίνονται ανήλικα σκουλήκια.
Η πρόληψη επιτυγχάνεται μέσω της βελτίωσης της υγιεινής, που περιλαμβάνει βελτίωση της πρόσβασης σε τουαλέτες και ορθή αποκομιδή των κοπράνων. Το πλύσιμο των χεριών με σαπούνι φαίνεται ότι παρέχει προστασία. Σε περιοχές όπου επηρεάζεται πάνω από το 20% του πληθυσμού, επιβάλλεται η λήψη θεραπείας από το σύνολο του πληθυσμού ανά τακτά διαστήματα. Η επανεμφάνιση των μολύνσεων είναι συνηθισμένη. Δεν υπάρχει εμβόλιο. Οι θεραπείες που προτείνονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας είναι τα φάρμακα αλμπενδαζόλη, μεμπενδαζόλη, λεβαμιζόλη ή pyrantel pamoate. Άλλοι δραστικοί παράγοντες περιλαμβάνουν τις ουσίες tribendimidine και νιταζοξανίδη.
Περίπου 0,8 με 1,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από ασκαρίαση, εκ των οποίων βαρύτερα πλήττονται οι πληθυσμοί που βρίσκονται στην υποσαχάρια Αφρική, τη Λατινική Αμερική και την Ασία. Το γεγονός αυτό ανάγει την ασκαρίαση στην πιο συνηθισμένη μορφή δια του εδάφους μεταδιδόμενης ελμινθίασης. Μόνο το 2010 προκάλεσε περίπου 3.000 θανάτους από 3.400 το 1990. Ένας άλλος τύπος του παρασίτου ασκαρίς μολύνει τους χοίρους.
Σημάδια και συμπτώματα
Σε πληθυσμούς όπου οι μολύνσεις από σκουλήκια είναι ευρέως διαδεδομένες, είναι σύνηθες να διαπιστώνεται ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μολύνονται από μικρό αριθμό σκουληκιών, ενώ ένας μικρός αριθμός ανθρώπων είναι βαριά μολυσμένοι. Αυτό είναι χαρακτηριστικό πολλών τύπων μολύνσεων από σκουλήκια. Τα άτομα που έχουν μολυνθεί με μικρό μόνο αριθμό σκουληκιών συνήθως δεν έχουν συμπτώματα.
Μεταναστευμένες προνύμφες
Καθώς τα στάδια των προνυμφών ταξιδεύουν μέσω του σώματος, μπορεί να προκαλέσουν σπλαχνική βλάβη, περιτονίτιδα και φλεγμονές, διόγκωση του ήπατος ή του σπλήνα και φλεγμονή των πνευμόνων. Πνευμονικές εκδηλώσεις συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης των προνυμφών και μπορεί να παρουσιαστούν ως σύνδρομο του Λόφλερ (Löffler's syndrome), μια παροδική αναπνευστική ασθένεια που σχετίζεται με ηωσινοφιλία στο αίμα και πνευμονικές διηθήσεις με ακτινογραφική σκίαση.