cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άννα Δαλασσηνή
Σύγκρουση με τους Δούκες
Ο Κηρουλάριος αντέδρασε σκληρά στην οικονομική πολιτική του Ισαάκιου και τον πίεσε να παραιτηθεί, αποσύρθηκε στην Μονή Στουδίου. Διάδοχος του ήταν ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας αν και όπως γράφει ο Βρυέννιος πρόσφεραν το στέμμα στον Ιωάννη αλλά εκείνος το αρνήθηκε. Η σύζυγος του Άννα τον πίεσε έντονα με "λυγμούς και δάκρυα" να δεχτεί. αλλά εκείνος ήταν ανένδοτος. Ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βαρζός αμφισβητεί την πληροφορία, έγραψε ότι είναι εφεύρεση του γιου του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού για να δικαιολογήσει τον σφετερισμό του θρόνου. Η Άννα αναγκάστηκε να συμβιβαστεί αλλά από τότε αντιτάχθηκε σκληρά στην Δυναστεία των Δουκών που δεν τους συγχώρεσε ποτέ την απώλεια του θρόνου. Αποφάσισε να παλέψει για να εξασφαλίσει στην οικογένειά της την πολυπόθητη άνοδο στο θρόνο με την ανατροπή της Οικογένειας Δούκα.
Ρωμανός Δ΄ Διογένης
Ο γιος της Μανουήλ αναρριχήθηκε γρήγορα στα υψηλά αξιώματα του βυζαντινού στρατού και έγινε γνωστός για τα κατορθώματά του, ξαφνικά, όμως αρρωσταίνει βαριά και πεθαίνει στη Βιθυνία από μία μόλυνση στο αυτί. Η Άννα πήγε στο νεκροκρέβατο του στην Βιθυνία, παρά την βαριά θλίψη της αφοσιώθηκε στην ανάδειξη του μικρότερου γιου της Αλεξίου αλλά ήταν πολύ μικρός. Ο δεύτερος γιος της Άννας Ισαάκιο υπηρετούσε ήδη στο στρατό και ο Ρωμανός δεν δέχτηκε να προσλάβει τον Αλέξιο λέγοντάς του: «Δεν πρέπει να μείνει η μητέρα σου μόνη μέσα σε μια τέτοια θλίψη και δεν θέλω να προσθέσω στον πόνο της απώλειας ενός γιου τον πόνο της απομάκρυνσης ενός άλλου». Μετά την ήττα του Ρωμανού Δ΄ από τους Σελτζούκους Τούρκους στη μάχη του Μαντζικέρτ (19 Αυγούστου 1071) οι Δούκες τον εκθρόνισαν και επέστρεψαν στην εξουσία.
Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας
Ο Καίσαρας Ιωάννης Δούκας αδελφός του Κωνσταντίνου Ι΄ ανέβασε στον θρόνο τον ανεψιό του και μεγαλύτερο γιο της Ευδοκίας Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα (1071 - 1078). Ο Ρωμανός Διογένης ελευθερώθηκε από την αιχμαλωσία, ο Καίσαρας έστειλε τον στρατό του που συνέλαβε και τύφλωσε τον πρώην αυτοκράτορα. Η Άννα διατήρησε ωστόσο την πίστη της στο Διογένη και σύντομα στοχοποιήθηκε για αυτό από τη νέα κυβέρνηση. Δεν άργησε να κατηγορηθεί ότι διατηρούσε μυστική αλληλογραφία μαζί του και έτσι οδηγήθηκε στο δικαστήριο. Στην διάρκεια της ανάκρισης οι Κομνηνοί υποστήριξαν ότι τα έγγραφα ήταν πλαστά, αλλά η καταδίκη της φαινόταν σίγουρη. Στην διάρκεια όμως της δίκης η Άννα σίγουρη και υπερήφανη, τραβώντας την εικόνα του Χριστού κάτω από τον μανδύα της είπε στους δικαστές: «Ιδού ο κριτής μου και ο δικός σας. Σκεφτείτε τον καθώς θα βγάζετε την απόφασή σας και φροντίστε να είναι αντάξια του Ανώτατου Κριτή που γνωρίζει τα μυστικά της καρδιάς».
Οι δικαστές, παρ΄ όλο που ορισμένοι από αυτούς έκλειναν υπέρ της αθώωσης, φοβούμενοι την οργή του αυτοκράτορα, προέβησαν σε μία δειλή κρίση που χαρακτηρίστηκε από τους υποστηρικτές των Κομνηνών ως «κρίση του Καϊάφα». Η Άννα και ο Αλέξιος καταδικάστηκαν σε εξορία και στάλθηκαν σε ένα από τα Πριγκιπονήσια. Είναι πολύ πιθανό να φόρεσε το ένδυμα της μοναχής επειδή καταγράφεται σαν "Μοναχή" και "Κουροπαλάτισσα", μία άλλη εναλλακτική ημερομηνία τοποθετεί το γεγονός αυτό το 1081. Η τύχη της οικογένειας των Κομνηνών άλλαξε απότομα μετά τον θάνατο του Ρωμανού Δ΄ (4 Αυγούστου 1072), ο Μιχαήλ Ζ΄ συγκρούστηκε με τον Καίσαρα θείο του και τους επέτρεψε να επιστρέψουν στην Κωνσταντινούπολη. Την περίοδο αυτή οι γιοί της Άννας, Αλέξιος και Ισαάκ κατέλαβαν υψηλά αξιώματα στο βυζαντινό στρατό και έγιναν γνωστοί για τη γενναιότητα και τα κατορθώματα τους. Η φήμη τους μεγάλωσε και ειδικότερα ο Αλέξιος γινόταν όλο και πιο αγαπητός στο λαό. Ο δεύτερος γιος της Άννας Ισαάκιος παντρεύτηκε την Ειρήνη Αλανή, ξαδέλφη της αυτοκράτειρας Μαρίας Αλανής. Η αυτοκράτειρα Μαρία Αλανή υιοθέτησε τον Αλέξιο, με τον οποίο ενδέχεται να είχε δεσμό. Τα δύο αδέλφια είχαν τώρα πρόσβαση στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του παλατιού και μπορούσαν να ενημερώνονται για τα όσα ετοιμάζονταν εναντίον τους.
Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης
Ο Αλέξιος αρχικά στήριξε τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Ζ΄ προστατεύοντας το θρόνο του από επίδοξους σφετεριστές και νικώντας εξωτερικούς εχθρούς. Όταν ο Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης εκθρόνισε το Μιχαήλ (1078) αποφάσισε να ταχθεί στο πλευρό του νέου αυτοκράτορα. Ο Νικηφόρος Γ΄ παντρεύτηκε την πρώην σύζυγο του Μιχαήλ Ζ΄ Μαρία Αλανή η οποία θα αποτελούσε σημαντικό σύμμαχο των Κομνηνών. Προσπάθησε να εξασφαλίσει το μέλλον του γιου της Κωνσταντίνου που είχε αποκτήσει από τον πρώτο της γάμο, ο Νικηφόρος Γ΄ είχε σκοπό να αφήσει το θρόνο σε έναν από τους στενούς συγγενείς του. Η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτή την πολιτική συμμαχία ήταν η Άννα Δαλασσηνή. Ο μικρότερος γιος της Άννας Αλέξιος παντρεύτηκε παράλληλα την εγγονή του Καίσαρα Ιωάννη Δούκα Ειρήνη Δούκαινα αναγνωρίζοντας την τεράστια σημασία της συμμαχίας του με τους Δουκάδες. Είναι η μοναδική ίσως περίπτωση στην οποία η Άννα επέτρεψε στα προσωπικά της πάθη και το μίσος της εδώ για τους Δουκάδες να θολώσουν την κρίση της, αντιτάχθηκε στον γάμο του γιου της με την Ειρήνη. Ο Αλέξιος που πάντα ήταν υπάκουος στη θέληση της μητέρας του κατάφερε αυτή τη φορά να την πείσει για την ορθότητα της απόφασής του. Ο γάμος έγινε στις αρχές του 1078 και η νύφη ήταν μόλις 12 ετών.
Οι σύμβουλοι του αυτοκράτορα αποφάσισαν να τυφλώσουν τους Κομνηνούς από φόβο για την δύναμη που είχαν αποκτήσει. Την νύχτα της 14ης Φεβρουαρίου 1081 τα δύο αδέλφια συνοδευόμενα από τους οπαδούς τους έφυγαν από την πρωτεύουσα, εξαιτίας της βιαστικής τους αποχώρησης άφησαν πίσω τους συγγενείς τους. Η Άννα με τις κόρες, τις νύφες και τα εγγόνια της, βρήκε καταφύγιο στο απαραβίαστο άσυλο της Αγίας Σοφίας, από εκεί διαπραγματεύτηκε με τον αυτοκράτορα για την ασφάλεια των μελών της οικογένειας της που είχαν μείνει στην πρωτεύουσα, υπερασπιζόταν την αθωότητα των γιων της.
Οι Κομνηνοί στην αυτοκρατορική αυλή
Η Άννα κέρδισε με αυτό τον τρόπο χρόνο για τους γιους της, ώστε να συγκεντρώσουν και να εξοπλίσουν τις δυνάμεις τους και έδωσε μία ψευδή αίσθηση ασφάλειας στο Βοτανειάτη ότι δεν υπήρχε πραγματικός κίνδυνος πραξικοπήματος εναντίον του. Εν τω μεταξύ στο στρατόπεδο της Σχίζας ο Αλέξιος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, έχοντας την υποστήριξη του ισχυρότατου Καίσαρα Ιωάννη Δούκα βάδισε εναντίον της Πρωτεύουσας. Οι αδελφοί Κομνηνοί χάρη στην στενή σχέση που είχαν με την αυτοκρατορική οικογένεια με τον γάμο της εξαδέλφης της αυτοκράτειρας Ειρήνης με τον Ισαάκιο Κομνηνό έκαναν συχνές επισκέψεις στα ανάκτορα. Η Μαρία υιοθέτησε επίσης τον Αλέξιο σαν θετό της γιο αν και ήταν μόνο πέντε χρόνια μεγαλύτερη, επηρεάστηκε έντονα από τους πατριώτες της Αλανούς που υποστήριζαν τον Ισαάκιο Κομνηνό χάρη στην σύζυγο του. Οι αδελφοί Κομνηνοί είχαν πάντοτε την σύμφωνη γνώμη της μητέρας τους Άννας που είχε την εξουσία στην οικογένεια της, ήταν υιοθετημένα αδέλφια με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο και ορκίστηκαν να τον υποστηρίξουν. Η αυτοκράτειρα Μαρία τους έδινε πάντοτε συμβουλές μυστικά και ήταν ο πιο πιστός τους σύμμαχος. Η Άννα αν και αρραβώνιασε την εγγονή της με έναν συγγενή του Βοτανειάτη τον Νικηφόρο Βρυέννιο τον Νεότερο δεν σταμάτησε ποτέ τις ραδιουργίες απέναντι στην νέα αντιβασιλεία. Ο Ισαάκιος και ο Αλέξιος έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη τον Φεβρουάριο του 1081 για να συγκροτήσουν στρατό εναντίον του Βοτανειάτη, η Άννα με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας της κατέφυγε στην Αγία Σοφία, διαπραγματεύτηκε με τον αυτοκράτορα την ασφάλεια του και υποστήριξε την αθωότητα των γιων της.
Ο αυτοκρατορικός Σταυρός
Με την υποκρισία ότι θέλει να κάνει μία επίσκεψη στην εκκλησία απέκλεισε σκόπιμα τον εγγονό του Βοτανειάτη και τον δάσκαλο του από την συνάντηση στα ανάκτορα, ο δάσκαλος τους βρήκε αλλά η Άννα τον έπεισε ότι θα τον καλέσει σύντομα. Οι γυναίκες ήθελαν να μπουν στο εσωτερικό του ιερού και υποκρίθηκαν ότι ήταν προσκυνήτριες από την Καππαδοκία που είχαν ξοδέψει όλα τους τα χρήματα και ήθελαν να προσκυνήσουν πριν επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Ο Στραβορομάνος και οι υπόλοιποι βασιλικοί φρουροί τις συνέλαβαν πριν μπουν στο ιερό του ναού και τις οδήγησαν στα ανάκτορα. Η Άννα Δαλασσηνή ισχυρίστηκε ότι κινδύνευε η ζωή των γιων της επειδή ήθελαν να τους τυφλώσουν και αναγκάστηκε να ταξιδεύσει στην πρωτεύουσα για να εισέλθει ξανά στην υπηρεσία του αυτοκράτορα. Αρνήθηκε να πάει μαζί τους και ζήτησε να της επιτρέψουν να προσευχηθεί στην Παναγία για να την προστατεύσει, εκεί έδειξε όλες τις υποκριτικές της ικανότητες. Η Άννα Κομνηνή στο έργο της Αλεξιάδα γράφει : "Προχώρησε με βαριά βήματα λόγω της προχωρημένης ηλικίας, έφτασε στο ιερό και έκανε δύο υποκλίσεις. Στην τρίτη υπόκλιση γονάτισε πολύ βαθιά, τέντωσε τα χέρια και φώναξε ότι δεν θα εγκαταλείψει ποτέ αυτή την θέση αν δεν δεχτεί πρώτα τον αυτοκρατορικό σταυρό για την ασφάλεια της".
Ο Νικηφόρος Βοτανειάτης πιέστηκε ότι θα δώσει όρκο για να προστατεύσει την οικογένεια της, ο Στραβορομάνος προσπάθησε να της δώσει τον Σταυρό αλλά αυτό δεν ήταν για την Άννα επαρκές, ζήτησε να της τον στείλει ο ίδιος ο αυτοκράτορας σαν ένδειξη της καλής του πίστης για την προστασία τους. Ο Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης αναγκάστηκε να της στείλει τον Σταυρό με προσωπικό του όρκο για την προστασία της οικογένειας της. Η Άννα Δαλασσηνή κατέφυγε με αυτοκρατορική προστασία στην μονή του Πετρίου όπου ενώθηκε με την μητέρα της Ειρήνης Δούκαινας Ειρήνη της Βουλγαρίας. Ο Νικηφόρος Βοτανειάτης αντιμετώπισε την οικογένεια των Κομνηνών σαν πρόσφυγες και όχι σαν φιλοξενούμενους, είχαν το δικό τους νοικοκυριό και ήταν σε συνεχή επαφή με τους φρουρούς από τους οποίους έπαιρναν πληροφορίες σχετικά με τον αυτοκράτορα. Η Άννα με το σχέδιο της πέτυχε να κερδίσει χρόνο για τους γιους της ώστε να μπορέσουν να κλέψουν τα άλογα από τους αυτοκρατορικούς στάβλους, να οργανώσουν τον στρατό τους και να ξεγελάσει τον αυτοκράτορα ότι η θέση του ήταν ασφαλής χωρίς κανέναν κίνδυνο για πραξικόπημα.
Άνοδος Αλεξίου Α΄
Η ευνοϊκή μεταχείριση της Μαρίας Αλανής σε συνδυασμό με την συμπεριφορά του αυτοκράτορα προς τη γυναίκα του Ειρήνη είχαν προκαλέσει τα κουτσομπολιά ολόκληρης της πόλης, η Άννα παρότρυνε το γιο της να προχωρήσει σε διαζύγιο και να αναγνωρίζει το δεσμό του με τη Μαρία. Αποκορύφωμα της τεταμένης αυτής κατάστασης αποτελεί το γεγονός ότι ο Αλέξιος στέφθηκε μόνος του χωρίς την Ειρήνη (4 Αυγούστου 1081). Ο νέος αυτοκράτορας βρισκόταν διχασμένος ανάμεσα σε τρεις γυναίκες που τον επηρέαζαν άμεσα αλλά προτιμούσε περισσότερο την μητέρα του από την έφηβη σύζυγο του ειρήνη που ήταν ακόμα άτεκνη. Η Άννα Κομνηνή γράφει ότι η οικογένεια της αρνήθηκε να διώξει την Μαρία από τα ανάκτορα λόγω της μεγάλης αγάπης που της είχαν και επειδή ήταν "ξένη χωρίς οπαδούς σε μία ξένη χώρα". Τελικά γνωρίζοντας την τεράστια επιρροή των Δουκάδων και την στήριξή τους από των Πατριάρχη, παίρνει τη σωστή απόφαση και η Ειρήνη στέφεται αυτοκράτειρα μία εβδομάδα αργότερα από τον Πατριάρχη Κοσμά τον Ιεροσολυμίτη. Η Άννα Δαλασσηνή επέλεξε τον επόμενο πατριάρχη Ευστράτιο Γαριδά ως αποζημίωση για την αποδοχή της.
Τελευταία χρόνια
Από την κατάληψη της εξουσίας από τους Κομνηνούς (1081) πρωταγωνίστησε στη διαχείριση των στρατιωτικών και πολιτικών θεμάτων της αυτοκρατορίας, ο Αλέξιος λειτουργούσε για πολλά χρόνια κάτω από την επιρροή της. Τον Αύγουστο του 1081 ο Αλέξιος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη για να πολεμήσει στην Ιλλυρία τους Νορμανδούς, ανέθεσε στη μητέρα του με επίσημο χρυσόβουλο την απόλυτη εξουσία. Η Άννα εξακολούθησε να έχει τεταμένες σχέσεις με τη νύφη της Ειρήνη, γι΄ αυτό ίσως ανέλαβε εξ΄ ολοκλήρου την ανατροφή και μόρφωση της εγγονής της Άννας Κομνηνής. Επί είκοσι περίπου χρόνια παρέμεινε συναυτοκράτειρα και κυβέρνησε καλά. Η Άννα επανέφερε σε τάξη την κυβέρνηση (οι υπουργοί των προηγούμενων αυτοκρατόρων Νικηφόρου Βοτανειάτη και Μιχαήλ Ζ΄ κατασπαταλούσαν τα χρήματα του ταμείου και αύξαναν το έλλειμμα του θησαυροφυλακίου) κι ακόμη αναμόρφωσε τα ήθη του Ιερού Παλατιού. Η ίδια έδινε το παράδειγμα. Έτσι σύμφωνα με την εγγονή της Άννα Κομνηνή περνούσε ένα μέρος της νύχτας σε προσευχές, αφιέρωνε το πρωινό της σε ακροάσεις και στη υπογραφή διαταγμάτων, παρακολουθούσε τη λειτουργία στην Αγία Θέκλα το απόγευμα και τέλος ασχολούνταν ως το βράδυ με τα κοινά. Καθώς γερνούσε, όμως, η Άννα γινόταν ολοένα και πιο αυταρχική με αποτέλεσμα ο Αλέξιος να κουράζεται και να ενοχλείται συχνά από τη συμπεριφορά της. Η Άννα με την οξυδέρκεια που τη χαρακτήριζε πάντα αντιλήφθηκε νωρίς πως είχε φτάσει η στιγμή να αποσυρθεί, πριν να την απομακρύνουν. Έτσι εγκαταστάθηκε γύρω στα 1100 στο μοναστήρι του Παντεπόπτη, όπου και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της.
Θάνατος
Οι πηγές διαφέρουν σχετικά με τα τελευταία χρόνια της Άννας Δαλασσηνής και τον θάνατο της. Η εγγονή της Άννα Κομνηνή παρέχει ελάχιστα στοιχεία για την γιαγιά της, αυτό δημιουργεί υποψίες ότι είχε ασπαστεί κάποια αίρεση, μάλλον τους Βογόμιλους. Το βέβαιο ήταν ότι είχε ακόμα ισχυρή εξουσία στην αυτοκρατορική αυλή όταν πέρασε από την Κωνσταντινούπολη η Α΄ Σταυροφορία την διετία 1096 - 1097, ίσως αποσύρθηκε αμέσως μετά. Ο Ιωάννης Ζωναράς γράφει ότι ζούσε με "αυτοκρατορικές τιμές" και πέθανε σε βαθύτατο γήρας περίπου έναν χρόνο πριν τον γιο της Ισαάκιο. Με ένα ειρωνικό σχόλιο γράφει ότι πέθανε την χρονιά εκείνη στην οποία κάποιος αστρολόγος είχε προβλέψει τον θάνατο του γιου της Αλεξίου. Οι πιθανότερες ημερομηνίες που πέθανε ήταν η 1 Νοεμβρίου 1100 ή η 1 Νοεμβρίου 1102. Την εποχή που κυβέρνησε η Δυναστεία των Κομνηνών οι γυναίκες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον θρησκευτικό τομέα ειδικότερα στην ίδρυση των μοναστηριών και στην θρησκευτική λογοτεχνία.
Η Άννα Κομνηνή για την Άννα Δαλασσηνή
Αντλούμε σημαντικές πληροφορίες για την Άννα Δαλασσηνή, από αυτά που έγραψε η εγγονή της Άννα Κομνηνή για την πολυαγαπημένη της γιαγιά:
''"«Μπορεί να προκαλέσει κάποια έκπληξη το γεγονός ότι ο πατέρας μου, ο αυτοκράτορας, είχε ανυψώσει τη μητέρα του σε μια τέτοια τιμητική θέση, και ότι είχε παραδώσει την πλήρη εξουσία σε αυτήν. Φαινόταν να αφήνει τα ηνία της εξουσίας και να τρέχει κατά κάποιο τρόπο, δίπλα στο αυτοκρατορικό άρμα όπου ήταν καθισμένη εκείνη. Ο πατέρας μου κράτησε για τον εαυτό του, τη διεξαγωγή των πολέμων εναντίον των βαρβάρων, ενώ ανέθεσε στη μητέρα του, τη διοίκηση των κρατικών υποθέσεων, την επιλογή των δημοσίων υπαλλήλων, καθώς και τη δημοσιονομική διαχείριση των εσόδων και εξόδων της αυτοκρατορίας. Θα μπορούσε κανείς, ίσως, διαβάζοντας αυτό, να καταδικάσει την απόφαση του πατέρα μου να αναθέσει τη διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας στη μητέρα του. Αλλά από τη στιγμή που θα καταλάβει, την ικανότητα αυτής της γυναίκας, τη μεγαλειότητα της, την καλή της αίσθηση και την αξιοσημείωτη δυνατότητά της για σκληρή δουλειά, θα μεταστραφεί από την κριτική στο θαυμασμό. Γιατί η γιαγιά μου είχε πραγματικά το δώρο της ικανότητας να διεκπεραιώνει με επιτυχία τις υποθέσεις του κράτους… Ήταν ικανή να κυβερνά όχι μόνο την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά και κάθε άλλο βασίλειο κάτω από τον ήλιο… Δεν διέθετε μόνο εξαιρετική ευφυΐα, αλλά και την ικανότητα ομιλίας που της ταίριαζε. Ήταν μια πραγματικά πειστική ρήτορας, σε καμία περίπτωση φλύαρη ή μακροσκελής ... Όσο για τη συμπόνια της προς τους φτωχούς και την πολυτέλεια του χεριού της προς τους άπορους, πώς μπορούν να τα περιγράψουν τα λόγια; Το σπίτι της ήταν ένα καταφύγιο για τους συγγενείς της που είχαν ανάγκη, και δεν ήταν λιγότερο παράδεισος για τους ξένους .... Η έκφρασή της, η οποία αποκάλυπτε τον αληθινό χαρακτήρα της, απαιτούσε τη λατρεία των αγγέλων, αλλά γεννούσε τον τρόμο στους δαίμονες …»"''
Ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός για την Άννα Δαλασσηνή
Ακόμη ο γιος της, Αλέξιος Α΄, είχε γράψει για εκείνην:
"«Τίποτα δεν συγκρίνεται, με μία τρυφερή μητέρα, που αγαπάει τα παιδιά της. Δεν υπάρχει στον κόσμο πιο γερό στήριγμα, είτε υψώνεται κάποιος κίνδυνος στον ορίζοντα ή υπάρχει φόβος για κάποια δυσκολία. Αν δώσει μια συμβουλή, η συμβουλή της είναι καλή. Αν προσευχηθεί η προσευχή της εξασφαλίζει ακατανίκητη προστασία, σ’ αυτούς που είναι το αντικείμενό της. Έτσι ήταν για μένα, από την πιο νεαρή ηλικία, η μητέρα μου και σεβαστή ηγεμονίδα μου, που ήταν σε κάθε περίπτωση δάσκαλος και οδηγός μου. Ήμασταν μία ψυχή σε δύο σώματα και, με τη χάρη του Θεού, αυτή η ωραία και στενή ένωση διαρκεί ακόμη και σήμερα»."
Αναφορές
Εμπνευσμένος από την επιβλητική μορφή αυτής της γυναίκας έγραψε, τέλος, ο Καβάφης το ποίημα:
''Εις το χρυσόβουλλον που έβγαλ' ο Αλέξιος Κομνηνός ''για να τιμήσει την μητέρα του επιφανώς, ''την λίαν νοήμονα Κυρίαν Αννα Δαλασσηνή ''την αξιόλογη στα έργα της, στα ήθη - ''υπάρχουν διάφορα εγκωμιαστικά: ''εδώ ας μεταφέρουμε από αυτά ''μια φράσιν έμορφην, ευγενική «Ου το εμόν ή το σον, το ψυχρόν τούτο ρήμα, ερρήθη».
Πηγές
Δαλ Αννα Αννα Δαλασσηνη
Λαμπάδα
Η λαμπάδα είναι ένα μεγάλου μήκους και διαμέτρου κερί, που χρησιμοποιείται συνήθως σε θρησκευτικές τελετές, όπως η βάπτιση. Στα αρχαία χρόνια λαμπάδες ονομάζονταν οι αναμμένοι πυρσοί, τους οποίους χρησιμοποιούσαν οι αθλητές που συμμετείχαν στις λαμπαδηδρομίες. Στην Ανάσταση, κάθε Μεγάλο Σάββατο χρησιμοποιούνται λευκές λαμπάδες για την μεταφορά του Αγίου Φωτός στους πιστούς. Στα παιδιά όμως δίνουν συνήθως λαμπάδες διαφόρων χρωμάτων (κόκκινες, κίτρινες, πράσινες, γαλάζιες, πορτοκαλιές κλπ) για να τους κάνουν εντύπωση. Επίσης πολλές φορές σ' αυτές τις λαμπάδες βάζουν διάφορα διακοσμητικά και κορδέλες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κηροπλαστική
Χέρμαν Στάουντινγκερ
Ο Χέρμαν Στάουντινγκερ (Hermann Staudinger, 23 Μαρτίου 1881 – 8 Σεπτεμβρίου 1965) ήταν Γερμανός χημικός που απέδειξε την ύπαρξη των μακρομορίων, τα οποία ονόμασε πολυμερή. Για την ανακάλυψή του αυτή βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1953. Είναι επίσης γνωστός για την ανακάλυψη των κετενών και της ομώνυμης αντιδράσεως.
Η αρχή της σταδιοδρομίας του
Ο Στάουντινγκερ γεννήθηκε στη Βορμς της τότε Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Αφού πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Χάλε το 1903, διορίστηκε σε μία θέση στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. thumb|105px|right|Σχήμα 1: Η γενική δομή μιας κετένης. Το R είναι μία οποιαδήποτε ομάδα. Στο Στρασβούργο ανακάλυψε τις κετένες, μία οικογένεια μορίων γενικής μορφής που φαίνεται στο Σχήμα 1. Οι ενώσεις αυτές θα αποδεικνύονταν ένα συνθετικώς σημαντικό ενδιάμεσο για την παραγωγή στο μέλλον αντιβιοτικών όπως η πενικιλλίνη και η αμοξικιλλίνη.
Το 1907 ο Στάουντινγκερ έγινε επίκουρος καθηγητής στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Καρλσρούης. Εκεί κατόρθωσε να απομονώσει μερικές χρήσιμες οργανικές χημικές ενώσεις (μεταξύ των οποίων μία συνθετική αρωματική ουσία του καφέ), που περιγράφονται μία προς μία από τον Rolf Mülhaupt.
Η αντίδραση Στάουντινγκερ
Το 1912 ο Στάουντινγκερ ανέλαβε μία νέα θέση στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας στη Ζυρίχη. Μία σημαντική ανακάλυψή του έγινε το 1919, όταν ανέφερε μαζί με τον συνάδελφό του Μέγιερ ότι τα αζίδια αντιδρούν με την τριφαινυλφωσφίνη σχηματίζοντας φωσφαζίδιο (Σχήμα 2). Η αντίδραση αυτή, που αποκαλείται συνήθως «Αντίδραση Στάουντινγκερ», έχει μεγάλη απόδοση σε φωσφαζίδιο thumb|Σχήμα 2: Η τριφαινυλφωσφίνη και ένα αζίδιο αντιδρούν προς σχηματισμό ενός φωσφαζιδίου και αέριου αζώτου (αντίδραση Staudinger). thumb|left|295px|Το [[Nylon 6 και το Nylon 6-6]]
Χημεία των πολυμερών
Στην Καρλσρούη και αργότερα στη Ζυρίχη ο Στάουντινγκερ άρχισε να ερευνά χημικώς το καουτσούκ (ελαστικό κόμμι), για το οποίο είχαν ήδη μετρηθεί πολύ μεγάλα μοριακά βάρη με τις φυσικές μεθόδους των Ραούλ και βαν'τ Χοφ. Σε αντίθεση με τις τότε επικρατούσες ιδέες (δείτε και παρακάτω), ο Στάουντινγκερ πρότεινε σε μία δημοσίευση-ορόσημο το 1920 ότι τα μόρια που αποτελούν το ελαστικό κόμμι και πολλές άλλες ουσίες, όπως το άμυλο, η κυτταρίνη και οι πρωτεΐνες, είναι μακρές αλυσίδες βραχέων επαναλαμβανόμενων μοριακών μονάδων, οι οποίες συνδέονται με ομοιοπολικούς δεσμούς Με άλλα λόγια, τα πολυμερή στο μοριακό επίπεδο μοιάζουν με αλυσίδες από συνδετήρες, διαμορφωμένα από μικρά συστατικά μέρη που συνδέονται η μία τους άκρη με την άλλη του επόμενου (Σχήμα 3). thumb|Σχήμα 3: Μία αλυσίδα από συνδετήρες (άνω) αποτελεί ένα καλό πρότυπο για ένα πολυμερές όπως το [[πολυγαλακτικό οξύ (κάτω). Η αλυσίδα αποτελείται από σχετικώς μικρά τμήματα που συνδέονται μαζί «κεφαλή με ουρά».]]
Εκείνη την εποχή οι κορυφαίοι οργανική χημικοί, όπως ο Εμίλ Φίσερ και ο Χάινριχ Βίλαντ, είχαν τη γνώμη ότι τα μετρούμενα τεράστια μοριακά βάρη ήταν φαινομενικά, προκαλούμενα από τη συσσωμάτωση ξεχωριστών μικρών μορίων, όπως στα κολλοειδή. Αρχικώς η πλειονότητα των συναδέλφων του Στάουντινγκερ αρνήθηκαν να αποδεχθούν τη δυνατότητα των μικρών μορίων να συνδέονται με ομοιοπολικούς δεσμούς σχηματίζοντας χημικές ενώσεις τεράστιου μοριακού βάρους. Αυτό, όπως σημειώνει προσφυώς ο Mülhaupt, οφειλόταν εν μέρει στο ότι η μοριακή δομή και η θεωρία των χημικών δεσμών δεν είχαν κατανοηθεί πλήρως στο πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα.
Το 1926 ο Στάουντινγκερ διορίστηκε λέκτορας της χημείας στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουρκ στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, όπου θα περνούσε την υπόλοιπη ζωή του. Επιπλέον δεδομένα που υποστήριζαν την υπόθεσή του για τα πολυμερή παρουσιάστηκαν μετά το 1930: Τα μεγάλα μοριακά βάρη τους επιβεβαιώθηκαν από μετρήσεις ωσμωτικών πιέσεων, καθώς και από μετρήσεις του ιξώδους που πραγματοποίησε ο ίδιος ο Στάουντινγκερ σε διαλύματα. Οι μελέτες πολυμερών με περίθλαση ακτίνων Χ από τον Χέρμαν Μαρκ προσέφεραν απευθείας απόδειξη για μακρές αλυσίδες επαναλαμβανόμενων μοριακών μονάδων. Και το συνθετικό έργο του Κάροδερς και άλλων απέδειξε ότι τα πολυμερή όπως το νάιλον και ο πολυεστέρας μπορούσαν να παρασκευαστούν από καλώς κατανοούμενες οργανικές αντιδράσεις. Η θεωρία του Στάουντινγκερ άνοιξε το αντικείμενο προς παραπέρα ανάπτυξη και βοήθησε στην τοποθέτηση της επιστήμης των πολυμερών πάνω σε μία στέρεη βάση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Μολυβδοσκέπαστος Ιωαννίνων
Ο Μολυβδοσκέπαστος  ή η Μολυβδοσκέπαστη (πριν το 1929 Δεπαλίτσα ) είναι χωριό της Ηπείρου και την Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, που υπάγεται στο δήμο Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων. Το χωριό βρίσκεται στα σύνορα με την Αλβανία, ανάμεσα στον ποταμό Αώο και το όρος Δούσκο σε υψόμετρο 540 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ήταν 43 κάτοικοι. Στο ναό των Αγίων Αποστόλων του χωριού εργάστηκε ο ζωγράφος Ιωάννης Σκούταρης. Η νέα ονομασία του χωριού οφείλεται στην Ιερά μονή Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου, η εκκλησία της οποίας ήταν παλαιότερα σκεπασμένη με φύλλα μολύβδου. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Βεγκάλτα Σένταϊ
Η Βεγκάλτα Σένταϊ (ιαπωνικά: ベガルタ仙台, Begaruta Sendai) είναι ιαπωνικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα την Σένταϊ της Περιφέρειας Μιγιάγκι. Συμμετέχει στην J.League. Το γήπεδο της είναι το Στάδιο Σένταϊ στο Ιζούμι-κου, αν και έχει παίξει μερικούς εντός έδρας αγώνες στο κοντινό Στάδιο Μιγιάγκι.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1988 ως Tohoku Electric Power Co., Inc. Soccer Club και εντάχθηκε στην J-League το 1999, αφού έπαιξε μερικά χρόνια στην JFL, με το ψευδώνυμο Brummell Sendai, στην οποία είχε προαχθεί το 1995 από το περιφερειακό πρωτάθλημα της Τόχοκου. Όταν εντάχθηκε στην J-League, το όνομα Βεγκάλτα επιλέχθηκε ως φόρος τιμής στο φημισμένο φεστιβάλ Ταναμπάτα της Σένταϊ. Τα ονόματα των δύο ουράνιων αστεριών του θρύλου Ταναμπάτα, Vega (Βέγας) και Altair (Αλτάιρ), συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν το Vegalta.
Προβιβάστηκε για πρώτη φορά στην κορυφαία κατηγορία το 2002, αλλά υποβιβάστηκε την επόμενη σεζόν. Προβιβάστηκε ξανά για τη σεζόν 2010.
Το 2011, παρά τον σεισμό και το τσουνάμι στο Τόχοκου, κατέλαβε την υψηλότερη θέση της μέχρι εκείνη τη στιγμή, την 4η θέση στην πρώτη κατηγορία. Το 2012, παρά το ότι ήταν στην 1η θέση της βαθμολογίας για το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν, η πρόκληση της Σανφρέτσε Χιροσίμα αποδείχθηκε πολύ ισχυρή και η ήττα στην προτελευταία αγωνιστική εναντίον της Αλμπίρεξ Νίγκατα που πάλευε για την αποφυγή του υποβιβασμού της κόστισε τον τίτλο, όπου τελικά τερμάτισε στην 2η θέση, την υψηλότερη θέση στην ιστορία της.
Οπαδοί και αντιπαλότητες
Ο παραδοσιακός αντίπαλος της Βεγκάλτα είναι η Μοντέντιο Γιαμαγκάτα από τη Γιαμαγκάτα. Οι δύο τους έχουν αποκτήσει αντιπαλότητα από τη συνάντησή τους στο Περιφερειακό Πρωτάθληαμ Τόχοκου το 1991.
Οικονομικά
Παρά το γεγονός ότι πρωτοεμφανίστηκε στην J2 τα τελευταία τρία χρόνια, η ομάδα δυσκολεύτηκε οικονομικά από τότε που υποβιβάστηκε από την J1. Το 2005, η ομάδα είχε έλλειμμα 163 εκατομμυρίων γιεν, τη μοναδική χρονιά από τότε που εντάχθηκε στο J.League που δεν κατάφερε να έχει κέρδη. Μέχρι την ημερομηνία ολοκλήρωσης της σεζόν 2006 (31 Ιανουαρίου 2007), η ομάδα προέβλεπε έλλειμμα 150 εκατομμυρίων γιεν. Ωστόσο, το ποσό μεταγραφής του Ουμπερλίτο Μπόρζες στην Σάο Πάολο ήταν αρκετό για να τους εξασφαλίσει τη σεζόν. Τα συνολικά κέρδη το 2006 ήταν 27 εκατομμύρια γιεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βεγκάλτα Σένταϊ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1988 Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Πολυσημία
Πολυσημία είναι η δυνατότητα των σημαινόντων να αντιστοιχούν σε πολλαπλά σημαινόμενα. Εξαιτίας των ιδεολογικών της επεκτάσεων, η πολυσημία είναι ουσιώδους σημασίας στις κοινωνικές επιστήμες, όπως η επιστήμη των μέσω επικοινωνίας και η κοινωνιογλωσσολογία.
Σύμφωνα με τον Dick Hebdige (1979: 117) ως πολυσημία ορίζεται «η ιδιότητα κάθε κειμένου να παράγει ένα δυνητικά απεριόριστο πεδίο σημασιών», καθιστώντας, κατά τον Middleton, «δυνατή την δημιουργία ομολογίας, ακόμη και από τις πλέον ετερογενείς πηγές. Η ιδέα της σημειωτικής πρακτικής--κειμένων, δηλαδή, που δεν μεταδίδουν ούτε εκφράζουν κάποιο προϋπάρχον νόημα, αλλά υφίστανται ως 'αντικείμενα ευέλικτης τοποθέτησης' κατά την σημειωτική διαδικασία--αλλάζει τελείως την βάση επί της οποίας δημιουργείται έννοια σε κοινωνικό επίπεδο» (1990: 165).
Πολύσημα
Πολύσημο αποκαλείται η λέξη ή φράση με πολλαπλές και συσχετιζόμενες σημασίες. Τα πολύσημα έχουν κοινή ετυμολογία, σε αντίθεση με τα ομώνυμα, τα οποία εξελίχτηκαν από διαφορετικές πηγές και συμπτωματικά κατέληξαν να έχουν την ίδια μορφή.
Η διαφορά μεταξύ των ομωνύμων και των πολυσήμων είναι πολύ λεπτή. Οι λεξικογράφοι παραθέτουν ορισμούς για τα πολύσημα κάτω από το ίδιο λήμμα.
Παραδείγματα πολυσήμων
Αν και όλοι οι επόμενοι ορισμοί για το γράμμα αναφέρονται σε διαφορετικά σημαινόμενα, το σημαίνον τους προέρχεται από τον ορισμό 1. π.χ. «Έστειλα ένα γράμμα στον δήμαρχο». «Το γράμμα του νόμου».
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Ομολογία
Η Ομολογία αποτελεί βαρύνουσα έννοια σε διάφορες επιστήμες:
Στον Χριστιανισμό:
Εκλογές ηγεσίας κεντροαριστεράς 2017
Οι εκλογές για την ηγεσία της ελληνικής κεντροαριστεράς πραγματοποιήθηκαν στις 12 Νοεμβρίου 2017, στις οποίες συμμετείχαν εννέα υποψήφιοι. Εκτός από την Ελλάδα κάλπες στήθηκαν σε Κύπρο, Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες χώρες της Ευρώπης. Επίσης κάλπες στήθηκαν σε Η.Π.Α., Καναδά και Αυστραλία.
Επειδή κανένας από τους υποψηφίους δεν κέρδισε την απαιτούμενη πλειοψηφία, διεξήχθησαν επαναληπτικές εκλογές στις 19 Νοεμβρίου, μεταξύ της Φώφης Γεννηματά και του Νίκου Ανδρουλάκη.
Άλλοι υποψήφιοι ήταν ο επικεφαλής του κινήματος Το Ποτάμι Σταύρος Θεοδωράκης, ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, ο πρώην υπουργός Γιάννης Ραγκούσης και άλλοι.
Νικήτρια αναδείχθηκε η Φώφη Γεννηματά, η οποία επικράτησε του Νίκου Ανδρουλάκη με 56,75%.
Στις εκλογές συμμετείχαν περισσότεροι από 210.000 Έλληνες πολίτες, οι οποίοι ψήφισαν στον πρώτο γύρο των εκλογών.
Τη διαδικασία εκλογής της ηγεσίας για τον νέο φορέα της Κεντροαριστεράς υποστήριξε το ΠΑ.ΣΟ.Κ., Το Ποτάμι, η Δημοκρατική Αριστερά και τα μικρότερα κόμματα που απαρτίζουν τη Δημοκρατική Συμπαράταξη.
Οι εκλογές διοργανώθηκαν από επιτροπή, υπό την προεδρία του Νίκου Αλιβιζάτου.
Άλλοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα Κατηγορία:Το Ποτάμι Κατηγορία:Δημοκρατική Αριστερά Κατηγορία:Κίνημα Αλλαγής Πασοκ 2017
Λούγο (επαρχία)
Το Λούγο είναι επαρχία της βορειοδυτικής Ισπανίας, στο βορειοανατολικό τμήμα της αυτόνομης κοινότητας της Γαλικίας. Συνορεύει με τις επαρχίες της Ουρένσε, της Ποντεβέδρα, και της Α Κορούνια, το πριγκιπάτο των Αστουρίων, την Πολιτεία της Λεόν, και στα βόρεια της Κανταβριανής Θάλασσας (Βισκαϊκός Κόλπος).
Ο πληθυσμός είναι 356,595 (2006), από τους οποίους το ένα τέταρτο ζει στην πρωτεύουσα Λούγο. Η πρωτεύουσα ήταν ένας αρχαίος Κελτικός οικισμός προς τιμήν του θεού Λουγκ (βλέπε Λυών), αργότερα εκλατινισμένο ως Lucus Augusti, και η οποία έγινε ένα από τα κύρια Γαλικιανορωμαϊκά κέντρα παραπλεύρως της Braccara Augusta και της Asturica Augusta (σύγχρονες Μπράγκα και Αστόργκα αντίστοιχα). Η επαρχία έχει 67 δήμους.
290px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ισπανίας
Overkill (άλμπουμ)
Το Overkill είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου τον Μάρτιο του 1979 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Bronze Records" και επανεκδόθηκε σε μορφή CD το 1996 από τη "CMC International", με πέντε επιπλέον τραγούδια.
Ιστορία του δίσκου
Το 1978, οι Motörhead υπέγραψαν συμβόλαιο με την "Bronze Records", μετά την αξιόλογη εμπορική επιτυχία του πρώτου τους δίσκου. Η πρώτη κυκλοφορία μέσω της νέας εταιρείας ήταν το σινγκλ "Louie, Louie" με το τραγούδι "Tear Ya Down" στη δεύτερη πλευρά, το οποίο έφθασε στο # 68 στη Μεγάλη Βρετανία, παραμένοντας στο Top-75 για δύο εβδομάδες. Ακολούθησε η περιοδεία "White Line Fever / Louie Louie Tour" σε όλη την βρετανική επικράτεια, ξεκινώντας στις 21 Σεπτεμβρίου από το Κλίθροπς και τελειώνοντας μετά από 18 εμφανίσεις στις 16 Νοεμβρίου 1978, στο Νορθάμπτον.
Το Δεκέμβριο του 1978 και τον Ιανουάριο της επόμενης χρονιάς, το συγκρότημα ηχογράφησε το διάδοχο του "Motörhead" στα "Roundhouse" και τα "Sound Development Studios", στο Βόρειο Λονδίνο.
Η πρώτη κυκλοφορία από το νέο άλμπουμ ήλθε στις 10 Μαρτίου του 1979 με το σινγκλ "Overkill", το οποίο έγινε και η πρώτη Top-40 επιτυχία των Motörhead, παραμένοντας στα βρετανικά τσαρτ για επτά εβδομάδες, ενώ το συγκρότημα για να προωθήσει το συγκεκριμένο κομμάτι είχε εμφανιστεί μία ημέρα πριν την κυκλοφορία του στην τηλεοπτική εκπομπή "Top of the Pops" του δικτύου "BBC". Ακολούθησε ο ομώνυμος δίσκος δύο εβδομάδες αργότερα, φθάνοντας στο # 24 και αφού παρέμεινε στο Top-75 για 11 εβδομάδες, βραβεύθηκε ως ασημένιος.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά στη Μεγάλη Βρετανία, ξεκινώντας στις 23 Μαρτίου στο Νόρφολκ, μέχρι τις 13 Απριλίου στο "Lyceum" του Λονδίνου. Ακολούθησε μία παύση μέχρι τα τέλη Μαΐου, όταν εμφανίστηκαν στο "Paris Theatre" του Λονδίνου, ενώ στη συνέχεια έπαιξαν στη Λυών της Γαλλίας και στις 23 Ιουνίου στο "Punkaroka Midnight Sun Festival", στη Φινλανδία.
Στις 30 Ιουνίου, η "Bronze" κυκλοφόρησε το δεύτερο σινγκλ του δίσκου, το τραγούδι "No Class" με το "Like a Nightmare" στη δεύτερη του πλευρά. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία παρέμεινε τέσσερις εβδομάδες στο Top-75 της πατρίδας τους, ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο την ολοένα αυξανόμενη δημοτικότητα τους. Το σινγκλ κυκλοφόρησε με τρία διαφορετικά εξώφυλλα, με τη φωτογραφία ενός μέλους του συγκροτήματος στο κάθε ένα.
Στις 24 Αυγούστου 1979, οι Motörhead εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ του Ρέντινγκ, μαζί με τους The Police, τους Scorpions, τον Πίτερ Γκάμπριελ, κ.α. Το συγκρότημα θέλοντας να διατηρήσει και να αυξήσει την ποιοτική και εμπορική του επιτυχία, κυκλοφόρησε το δίσκο "Bomber" μόλις επτά μήνες μετά το "Overkill".
Τραγούδια
1. Overkill (Kilmister, Clarke, Taylor) - 5:12
2. Stay Clean (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:40
3. (I Won't) Pay Your Price (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:56
5. Capricorn (Kilmister, Clarke, Taylor) - 4:06
6. No Class (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:39
7. Damage Case (Kilmister, Clarke, Taylor, Farren) - 2:59
8. Tear Ya Down (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:42
9. Metropolis (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:37
10. Limb from Limb (Kilmister, Clarke, Taylor) - 4:57
Βραβεία
Overkill (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Overkill" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 1979
Βλαχοϋψηλοτέρα
Η Βλαχοϋψηλοτέρα (αλβανικά: Vllaho-Psilloterë) είναι χωριό στο δήμο Τσαρτσόβας στην επαρχία Πρεμετής της Αλβανίας, το οποίο βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Ηπείρου. Είναι μια από τις 9 κοινότητες του δήμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
AFAS Stadion
Το AFAS Stadion είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Άλκμααρ στην Ολλανδία και έδρα της ΑΖ Άλκμααρ.
Ιστορία
Το στάδιο εγκαινιάστηκε το 2006 και το πρώτο παιχνίδι που έγινε ήταν ανάμεσα στην ΑΖ και στην Άρσεναλ. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 0-3 υπέρ της αγγλικής ομάδας. Η κατασκευή του γηπέδου κόστισε στην ομάδα 38.000.000€. Το Στάδιο AFAS αντικατέστησε την παλιά έδρα της ΑΖ, το Alkmaarder Hout. Υπάρχουν σχέδια για την αύξηση των θέσεων στις 30.000. Ονομάζεται και Victorie Stadion επειδή στην ευρύτερη περιοχή του σταδίου οι Ολλανδοί νίκησαν τους Ισπανούς στην Πόλεμο των 80 ετών. Σήμερα η χωρητικότητα αγγίζει τις 17.000 θέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ολλανδία Κατηγορία:Άλκμααρ Κατηγορία:ΑΖ Άλκμααρ
Κόππερμπελτ
Η Κόππερμπελτ (αγγλικά: Copperbelt) είναι μια από τις 9 επαρχίες της Ζάμπιας. Πρωτεύουσα είναι η Ντόλα. Έχει πληθυσμό 1.581.221 κατοίκων (απογραφή 2000). Έχει έκταση 31.328 τ.χλμ.. Βρίσκεται βόρεια-κεντριά της Ζάμπιας.
Η Κόππερμπελτ διαιρείται σε 10 συνοικίες: Καλουλούσι, Κίτουε, Λουάνσυα, Λουφουανιάμα, Μασαΐτι, Μπόνγκουε, Μουφουλίρα, Ντόλα, Τσιλιλαμπόμπουε και Τσινγκόλα.
Γεωγραφία
Έχει συνολική έκταση 31.328 τ.χλμ..
Συνοικίες
thumb|left|250px|Οι συνοικίες της Λουσάκα
Η Κόππερμπελτ διαιρείται σε 10 συνοικίες:
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1975-76
Το κύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1975-76 ήταν το εικοστο πρώτο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η Μπάγερν Μονάχου για τρίτη συνεχόμενη φορά κερδίζοντας στον τελικό την Σεντ Ετιέν με σκορ 1-0. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαΐου, στη Γλασκώβη και τον παρακολούθησαν 54.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1975 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1976
Σαντ Ζουλιά ντε Λόρια
Το Σαντ Ζουλιά ντε Λόρια (Sant Julià de Lòria) είναι μια από τις ενορίες της Ανδόρας, στο νότιο άκρο της χώρας. Είναι επίσης το όνομα της πρωτεύουσας αυτής της ενορίας, η οποία σε υψόμετρο 908 μ. είναι ο χαμηλότερος οικισμός στην Ανδόρρα. Άλλοι οικισμοί της ενορίας είναι οι Μπισεσάρι, Αϊσάς, Αϊσοβάλ, Κερτέρς, Λιουμενέρες, Ναγκόλ, Αϊσιριβάλ, Αουμπινιά, Ζουμπερί, Φονταντέντα και Κανόλικ. Συνορεύει με την Ανδόρρα λα Βέλια στα βόρεια, την Εσκάλντες-Ενγκορντάνι στα βορειοανατολικά και την Καταλονία στην Ισπανία στα νότια, ανατολικά, δυτικά, βορειοδυτικά, νοτιοδυτικά και νοτιοανατολικά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2019 η ενορία έχει 9.375 κατοίκους, ενώ η πρωτεύουσα της 7.636 κατοίκους.
Κόππερμπελτ
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, η Κόππερμπελτ έχει 1.581.221 κατοίκους.
Σαντ Ζουλιά ντε Λόρια
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανδόρρας
Κόππερμπελτ
Πάρκα και Προστατευμένες Περιοχές
Τα κυριότερα πάρκα της Κόππερμπελτ είναι τα ακόλουθα:
Ονομασία
Copperbelt κυριολεκτικά σημαίνει ''Ζώνη Χαλκού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοππερμπελτ
Βιβλιοθήκη Εστένσε
δεξιά|μικρογραφία|292x292εσ| Κώδικας της Σφαίρας, 1469: αλληγορία των οικογενειών Este (θυρεός με δράκο) και Sforza (θυρεός με φίδι). Η Biblioteca Estense (Βιβλιοθήκη των Έστε), ήταν η οικογενειακή βιβλιοθήκη των μαρκησίων (μετά δουκών) τού Έστε. Η ακριβής ημερομηνία δημιουργίας της βιβλιοθήκης είναι ακόμη υπό εικασίες, ωστόσο είναι γνωστό με βεβαιότητα ότι η βιβλιοθήκη ήταν σε χρήση κατά τον 14ο αι. Ενώ εμπλουτίστηκε πολύ κατά τα χρόνια της Αναγέννησης αρχικά στη Φεράρα, η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε μετά στη Μόντενα στις αρχές του 17ου αι. Είναι γνωστή ως μία από τις σημαντικότερες βιβλιοθήκες της Ιταλίας. Η βιβλιοθήκη βρίσκεται, μαζί με την Πινακοθήκη των Έστε (Galleria Estense) ακριβώς κάτω από τη συλλογή έργων τέχνης της, στο Ανάκτορο των Μουσών (Palazzo dei Musei), στην πλατεία Αγ. Αυγουστίνου (Piazza Sant'Agostino 337) στη Μόντενα.
Ιστορία
Κατά την ανάληψή του ο μαρκήσιος Nικολό Γ΄ των Έστε στο δουκάτο της Φερράρας το 1393, κληρονόμησε μία σημαντική ουμανιστική βιβλιοθήκη, πλούσια σε έργα λογοτεχνικού, ιστορικού και καλλιτεχνικού περιεχομένου. Η συλλογή του αυξήθηκε σημαντικά κατά την περίοδο της Αναγέννησης με χειρόγραφα και έντυπες εκδόσεις, που θεωρούνται σήμερα θεμελιώδης αξίας, χάρη στην εκλεπτυσμένη και προσεκτική υποστήριξη των δουκών των Έστε. Το 1598 η Βιβλιοθήκη ακολούθησε τη δυναστεία, όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από τη Φεράρα στη Μόντενα.
Στους επόμενους αιώνες, η Βιβλιοθήκη των Έστε συνέχισε να εμπλουτίζεται με τοπικά και διεθνή έργα, χρηματοδοτούμενα από τις εξαγορές κατεσταλμένων θρησκευτικών ιδρυμάτων, καθώς και εμπλουτισμένη από τα ανεβασμένα γούστα των διάσημων βιβλιοθηκονόμων Ludovico Antonio Muratori και Girolamo Tiraboschi. Μετά την Ενοποίηση της Ιταλίας, η Βιβλιοθήκη των Έστε συγχωνεύτηκε με την Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη, η οποία έφερε μαζί της μία σημαντική συλλογή φιλοσοφικών, νομικών και επιστημονικών κειμένων. Έτσι γεννήθηκε η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη των Έστε, που θεωρείται σήμερα ως ένα σύγχρονο ινστιτούτο εθνικού ενδιαφέροντος.
Συλλογή
Σήμερα η συλλογή της Βιβλιοθήκης περιέχει περισσότερα από 500.000 έντυπα έργα, περίπου 11.000 κώδικες, περισσότερα από 100.000 φύλλα χειρογράφων και 1.662 αρχέτυπα. Μεταξύ των χειρογράφων, το πιο διάσημο είναι η με 1200 σελίδες Βίβλος τού Μπόρσο των Έστε, η οποία περιβάλλεται εκτενώς με μικρογραφίες. Το έργο ανακαλύφθηκε και επέστρεψε στη Μόντενα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αγοράστηκε σε δημοπρασία και δόθηκε στην Ιταλία από τον γερουσιαστή Giovanni Treccani. Η Βίβλος αποκλείεται σήμερα από το κοινό για λόγους διατήρησης, ένα αντίγραφο του 1963 έχει πάρει τη θέση της στη Biblioteca Estense.
Η βιβλιοθήκη περιέχει πολλά μεσαιωνικά χειρόγραφα, μεταξύ των οποίων και βιβλικά χειρόγραφα: Codex Mutinensis, Mικρογράμματοι 358, 359, 585, 586, 618 και το Λεξικό ℓ 111.
Επίσης παγκοσμίως γνωστή είναι η συλλογή μουσικών χειρογράφων και έντυπων βιβλίων, η Συλλογή μουσικών έργων των Έστε (Raccolta musicale Εstense).
Μερικά χειρόγραφα
μικρογραφία| Σελίδα από τη [[Βίβλος του Μπόρσο ντ' Έστε|Bίβλο τού Μπόρσο των Έστε.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Εμίλια-Ρομάνια Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Σιδηροδρομικός σταθμός Λεπτοκαρυάς
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λεπτοκαρυάς είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη Λεπτοκαρυά του νομού Πιερίας. Άνοιξε το 1916. Βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή, κοντά στο κέντρο της κωμόπολης. Από το 2008, εξυπηρετείται από τον Προαστιακό σιδηρόδρομο για Λάρισα και Θεσσαλονίκη. Ως το 2004 ήταν ο πλησιέστερος σταθμός προς τον Πλαταμώνα στην κατεύθυνση του παλαιού Προαστιακού δρομολογίου από Θεσσαλονίκη προς Λάρισα.
Παραπομπές
Λεπτοκαρυας Λεπτοκαρυας Λεπτοκαρυας Λεπτοκαρυας
Μάτσεϊ Ράταϊ
Ο Μάτσεϊ Ράταϊ (πολωνικά: Maciej Rataj) (19 Φεβρουαρίου 1884 - 21 Ιουνίου 1940) ήταν Πολωνός πολιτικός και συγγραφέας. Διετέλεσε δύο φορές προσωρινός Πρόεδρος της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ο Ράταϊ γεννήθηκε στο χωριό Χουόπι, κοντά στο Λβουφ (τώρα Λβιβ, Ουκρανία). Παρακολούθησε ένα γυμνάσιο στο Λβουφ και σπούδασε κλασική γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο του Λβουφ. Με την ολοκλήρωση των σπουδών του έγινε δάσκαλος γυμνασίου πρώτα στο Λβουφ, και αργότερα στο Ζάμοστς. Ασχολήθηκε με την πολιτική ύστερα από την ανεξαρτησία της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν μέλος του Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος «Πιαστ» και, από το 1931, μέλος του Λαϊκού Κόμματος. Έγινε πρόεδρος του κόμματος και ο αρχισυντάκτης της επίσημης εφημερίδας του κόμματος, «Zielony Sztandar» το 1935. Από το 1919-30 και από το 1934–35, ήταν μέλος του κοινοβουλίου στο Σέιμ (Πολωνικό Κοινοβούλιο) και από το 1922-28 ήταν ο Διεθύνων του Σέιμ. Μεταξύ 1920-1921 ήταν Υπουργός Θρησκείας και Δημόσιας Παιδείας και συμμετείχε σε εργασίες για το Σύνταγμα του Μαρτίου.
Διετέλεσε Πρόεδρος της Πολωνίας δύο φορές: πρώτα τον Δεκέμβριο του 1922, ως προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Πολωνίας για μία εβδομάδα, μετά τη δολοφονία του Προέδρου Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς και ξανά τον Μάιο του 1926, μετά το Πραξικόπημα του Μαΐου του Γιούζεφ Πιουσούτσκι και την παραίτηση του Προέδρου Στανίσουαφ Βοϊτσεχόφσκι. Η δεύτερη θητεία του κράτησε μισό μήνα. Και στις δύο περιπτώσεις, επέβλεψε τις ειδικές εκλογές και διόρισε νέες κυβερνήσεις. Τον Δεκέμβριο του 1939 συνελήφθη από τη ναζιστική Γερμανία και εκτελέστηκε στο Παλμίρι κατά τη διάρκεια της γερμανικής επιχείρησης AB-Aktion στην Πολωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος «Πιαστ» Κατηγορία:Πολιτικοί του Λαϊκού Κόμματος (Πολωνία) Κατηγορία:Κυβερνητικοί υπουργοί της Πολωνίας
Μαϊάνα
Η Μαϊάνα είναι μια ατόλλη στα βόρεια Νησιά Γκίλμπερτ, και βρίσκεται 28 χμ νότια της ατόλλης Ταράουα. Η βόρεια και ανατολική πλευρά της ατόλλης αποτελούνται από ένα και μόνον στενό νησί ενώ η δυτική άκρη αποτελείται από ρηχούς βυθισμένους υφάλους, και όλα μαζί περιβάλλουν την λιμνοθάλασσα της ατόλλης. Η ατόλλη έχει μήκος 14 χμ και πλάτος 9,5 χμ. Η συνολική έκταση της ατόλλης είναι 133 χμ², ενώ η χερσαία έκταση 15,1 χμ².
Σύμφωνα με τις μυθολογικές πεποιθήσεις των Κιριμπάσιων, η ατόλλη της Μαϊάνα όπως και άλλα νησιά στο αρχιπέλαγος Γκίλμπερτ, δημιουργήθηκαν από τον θεό Ναρεάου. Επίσης θεωρείται ότι ακριβώς στο χωριό Τεμπάνγκα της Μαϊάνα εμφανίστηκε το πρώτο Μανεάμπα, οι ειδικές δημόσιες κατασκευές, στις οποίες συζητούνται τα προβλήματα του χωριού και διεξάγονται οι τοπικές εορτές.
Κατηγορία:Νησιά Γκίλμπερτ Μαιανα
ΑΣ Οριτζόντε Κατάνια
Η ΑΣ Οριτζόντε Κατάνια (ιταλικά: Associazione Sportiva Orizzonte Catania Waterpolo, AS Orizzonte Catania) είναι ιταλική ομάδα υδατοσφαίρισης γυναικών με έδρα την Κατάνη της Σικελίας. Η Οριτσόντε ιδρύθηκε το 1985 και έχει κερδίσει τα περισσότερα πρωταθλήματα Ιταλίας και τα περισσότερα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Τα πρώτα χρόνια
Ιδρύθηκε το 1985 με το όνομα Ντοπολαβόρο Φεροβιάριο (ιταλικά: Dopolavoro Ferroviario Catania) ή απλούστερα Ντοποφέρο (Dopoferro) από τους Έντσο Αϊντάλα και Τζίνο Πιτσούτο, που υπήρξε και ο πρώτος προπονητης της ομάδας. Λίγους μήνες αργότερα την ιδια χρονιά δημιουργήθηκε το Πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης γυναικών Ιταλίας, στην τελική φάση του οποίου (Φάιναλ-6) η Ντοποφέρο κατέλαβε την 6η θέση. Από τότε συμμετέχει ανελλιπώς στο Πρωτάθλημα Α1 Κατηγορίας (Σέριε Α1). Τα επόμενα 6 χρόνια (από το 1985-86 έως το 1990-91) καταλάμβανε τη 2η θέση, πίσω από την τότε πανίσχυρη Βολτούρνο.
Η περίοδος της κυριαρχίας και η κάμψη
To πρώτο πρωτάθλημα της Οριτζόντε ήρθε επιτέλους την περίοδο 1991-92 με την έλευση του Νέλο Ρούσο ως προέδρου και του προπονητή και πρώην ολυμπιονίκη Μαρτσέλο Ντελ Ντούκα. Μέχρι και την περίοδο 2005-06 η Οριτζόντε κατέκτησε 15 συνεχόμενα πρωταθλήματα (το πρώτο αστέρι ήρθε στο πρωτάθλημα του 2000-01), επίτευγμα μοναδικό στην ιστορία των ιταλικών συλλογικών διοργανώσεων. Η ομάδα της Κατάνης, που αποτελούσε και αποτελεί το καμάρι ολόκληρης της Σικελίας, συνέχισε να κυριαρχεί στην ιταλική υδατοσφαίριση, και μέχρι το 2011 είχε κατακτήσει συνολικά 19 πρωταθλήματα Ιταλίας. Ακολούθησε μια περίοδος κάμψης, κατά την οποία οι Σικελοί περιορίζονταν στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ιταλίας. Τότε εμφανίστηκαν στο προσκήνιο και άλλες ομάδες, περίοδος κατά την οποία αναδείχθηκε η Πλεμπίσιτο Πάντοβα.
Επάνοδος στο προσκήνιο
Η Οριτζόντε επανέρχεται ως πρωταθλήτρια την περίοδο 2018-19. Στην επόμενη περίοδο το πρωτάθλημα διακόπτεται λόγω της πανδημίας COVID-19, και την περίοδο 2020-21 η ομάδα της Κατάνης κατακτά όχι μόνο το Πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ιταλίας, πραγματοποιώντας το πρώτο νταμπλ της ιστορίας της. Μέχρι και την περίοδο 2021-22 η Οριτζόντε έχει κατακτήσει συνολικά 22 πρωταθλήματα και 4 κύπελλα Ιταλίας.
Ευρωπαϊκή παρουσία
Μετά τις επιτυχίες της Οριτζόντε στην Ιταλία δεν άργησαν να ακολουθήσουν και οι εντυπωσιακές εμφανίσεις της σικελικής ομάδας στον ευρωπαϊκό χώρο. Με προπονητή τον Μάουρο Μαουτζέρι, που διαδέχθηκε τον Ντελ Ντούκα, φθάνει στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1993, όπου ηττάται από την ουγγρική Σέντες ΒΚ με 6–5. Την επόμενη χρονιά όμως το 1994 στο Παλέρμο στέφεται για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Ευρώπης νικώντας στον τελικό με 6–3 την ολλανδική Νερέους.
Συνολικά η Οριτζόντε Κατάνια έχει κατακτήσει 8 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, με τα οποία είναι και η πολυνίκης του θεσμού. Επίσης είναι η ομάδα με τις περισσότερες συνεχόμενες κατακτήσεις του τροπαίου (3), τά έτη 2004, 2005 και 2006. Το τελευταίο της χρονικά ευρωπαϊκό το 2008, ακολούθησε και η πρώτη κατάκτηση του Σούπερ Καπ Ευρώπης (που καθιερώθηκε το 2006), απέναντι στην Α.Σ. Ρόμα με 16–8. Μετά από μια περίοδο υποχώρησης, η Οριτζόντε επανήλθε στο ευρωπαϊκό προσκήνιο το 2019 με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας αλλά και του ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ για δεύτερη φορά.
Συνολικά η ομάδα της Κατάνης, εκτός από τις κατακτήσεις ευρωπαϊκών τροποίων έχει καταγράψει 13 ακόμα παρουσίες σε τελικές φάσεις του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, από τις οποίες οι 4 είναι στον τελικό της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Ιταλικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1985
Κάστρο του Μαρίενμπεργκ
Το Κάστρο του Μαρίενμπεργκ (Schloss Marienberg, Maarjamäe loss, Замок Мариенберг), ή Κάστρο Ορλόφ, βρίσκεται στην Πιρίτα, συνοικία του Τάλιν, στην Εσθονία. Αποτελούσε τη θερινή κατοικία του κόμη Ανατόλ Βλαντιμίροβιτς Ορλόφ-Νταβίντοφ. Βρισκόταν τότε σε μια μικρή πόλη που ήταν τόπος κατοικίας αλλά ταυτόχρονα ήταν και θέρετρο κοντά στο Ρέβαλ (το σημερινό Τάλιν), πρωτεύουσα της κυβέρνησης της Έστλαντ, βαλτικής επαρχίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ονομαζόταν τότε Ζανκτ-Μπριγκίτεν (γερμ: Sankt-Brigitten). Η κατοικία αποτελεί από το 1975 παράρτημα του ιστορικού μουσείου της Εσθονίας. thumb|left|upright=0.8|Άποψη του κάστρου του Μαρίενμπεργκ
Ιστορικό
Ο κόμης Ανατόλ Ορλόφ-Νταβίντοφ, γιος του κόμη Βλαδίμηρου Ορλόφ-Νταβίντοφ, αγόρασε μια έκταση το 1874 στην τοποθεσία ενός παλιού εργοστασίου, με σκοπό την ανέγερση μιας θερινής κατοικίας σε νεομεσαιωνικό ρυθμό. Της έδωσε το όνομα του κάστρου του Μαρίενμπεργκ στα γερμανικά, προς τιμήν της γυναίκας και της κόρης του, των οποίων το όνομα είναι Μαρία (στα ρώσικα Мария, στα εσθονικά Maarja).
Μουσείο
Το μουσείο παρουσιάζει συλλογές από τον 19ο αιώνα και μετά και ανακεφαλαιώνει την ιστορία της γερμανοβαλτικής. Το πάρκο της κατοικίας φιλοξενεί τα παλιά αγάλματα της κομμουνιστικής κυβέρνησης της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Εσθονίας, που έχουν αφαιρεθεί από την αρχική τους θέση σε αρκετές πόλεις της χώρας.
Πηγή
Κατηγορία:Κάστρα στην Εσθονία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Εσθονία
Βαλτόμπουφος
Ο βαλτόμπουφος (Asio flammeus) είναι είδος της τυπικής κουκουβάγιας.