cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανθισμένες Μανόλιες
Πλοκή
Η Ανέλ, μια πρόσφατη απόφοιτος σχολής ομορφιάς, προσλαμβάνεται από την Τρούβι Τζόουνς για να εργάζεται στο σπίτι της όπου διατηρεί κομμωτήριο. Η Εμ'Λιν Ίτεντον, μια καλή φίλη της Τρούβι, και η κόρη της Σέλμπι, πηγαίνουν στο κομμωτήριο για να προετοιμαστούν για το γάμο της Σέλμπι, ο οποίος θα πραγματοποιηθεί την ίδια μέρα. Στο κομμωτήριο φτάνουν επίσης η Ουίζερ Μπορντό, μια εκκεντρική χήρα και η Κλερ Μπέλτσερ, επίσης χήρα, η οποία απολαμβάνει να πειράζει την Ουίζερ. Κατά τη διάρκεια μιας διαφωνίας μεταξύ της Σέλπμι και της μητέρας της για το αν η Σέλπμι πρέπει να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, η Σέλμπι, η οποία είναι διαβητική, πέφτει σε κατάσταση υπογλυκαιμίας. Ανακάμπτει όμως γρήγορα με λίγο χυμό πορτοκάλι που της δίνει η μητέρα της και οι άλλες γυναίκες στο κομμωτήριο.
Περνούν αρκετοί μήνες και η Σέλμπι μαζί με το σύζυγό της, Τζάκσον, ανακοινώνουν στην οικογένεια ότι περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία της οικογένειας είναι ενθουσιασμένοι, η Εμ'Λιν ανησυχεί ότι το σώμα της Σέλμπι δεν θα μπορέσει να αντέξει την εγκυμοσύνη και το άγχος του τοκετού. Η Σέλπμι φέρνει στον κόσμο ένα υγιέστατο αγοράκι, ωστόσο, στα πρώτα γενέθλια του μικρού, η Σέλμπι αρχίζει να δείχνει σημάδια νεφρικής ανεπάρκειας. Η Εμ'Λιν προτείνει στη Σέλμπι να της δωρίσει το ένα της νεφρό.
Αλώνη
Η Αλώνη (τουρκικά: Paşalimanı) είναι νησί της Τουρκίας στην θάλασσα του Μαρμαρά. Είναι ένα από τα τέσσερα κατοικημένα νησιά του συμπλέγματος των Νησιών του Μαρμαρά και το πλησιέστερο από τα τέσσερα στην Κυζικηνή χερσόνησο. Έχει έκταση 21,4 τ.χλμ. και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο του συμπλέγματος μετά το νησί του Μαρμαρά. Στο νησί υπάρχουν πέντε μικροί οικισμοί: η Αλώνη ή τα Αλώνια (Harmanlı), το Πασά Λιμάνι (Paşalimanı), το Βώρυ (Poyrazlı), η Σκοπιά (Balıklı) και η Χουχλιά (Tuzla). Από την Αλώνη ήταν ο άγιος Γαβριήλ που μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη στις 2 Φεβρουαρίου 1676.
Ανθισμένες Μανόλιες
Πλοκή
Λίγο καιρό μετά τη χειρουργική επέμβαση, το σώμα της Σέλμπι απορρίπτει το νεφρό και η ίδια πέφτει σε κώμα. Οι γιατροί ενημερώνουν την οικογένεια ότι κατά πάσα πιθανότητα η Σέλμπι θα παραμείνει επ' αόριστον σε κωματώδη κατάσταση. Ο σύζυγός της και η οικογένειά της αποφασίζουν από κοινού να βγάλουν την Σέλμπι από το μηχάνημα που την κρατά στη ζωή. Στην κηδεία, λίγο πριν το τέλος, η Εμ'Λιν παθαίνει κρίση υστερίας μπροστά στις Κλερ, Τρούβι, Ανέλ και Ουίζερ. Και οι τέσσερις γυναίκες συμπαραστέκονται στην Εμ'Λιν μέσω του χιούμορ και της αγάπης.
Αλώνη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:νησιά της Τουρκίας
Ανθισμένες Μανόλιες
Πλοκή
Αργότερα, η Εμ'Λιν αρχίζει να αποδέχεται το θάνατο της κόρης της και εστιάζει την ενέργειά της στο να βοηθήσει τον Τζάκσον να μεγαλώσουν το παιδί. Η Ανέλ, η οποία είναι παντρεμένη και έγκυος, ζητά από την Εμ'Λιν αν θα μπορούσε να δώσει στο μωρό της το όνομα Σέλμπι. Μήνες αργότερα, το πρωί του Πάσχα, η Ανέλ πηγαίνει στη δουλειά και κατά τη διάρκεια του πασχαλινού κυνηγιού με αυγά την πιάνουν οι πόνοι της γέννας και σπεύδει στο νοσοκομείο.
Box office
Η ταινία Ανθισμένες Μανόλιες έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 5η θέση με 7 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 83,7 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 12,1 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 95,9 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1989 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Λουιζιάνα
Όττο φον Μπίσμαρκ
Ο Όττο Έντουαρντ Λέοπολντ, πρίγκιπας του Μπίσμαρκ, Δούκας του Λάουενμπουργκ (Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen, 1 Απριλίου 1815 - 30 Ιουλίου 1898), ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς Γερμανούς πολιτικούς του 19ου αιώνα. Ως πρωθυπουργός της Πρωσίας από το 1862 έως το 1890, πραγματοποίησε την ενοποίηση της Γερμανίας. Από το 1867 ήταν ο Καγκελάριος της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Όταν ιδρύθηκε η Γερμανική Αυτοκρατορία το 1871, έγινε ο πρώτος της Καγκελάριος (Reichskanzler). Παλαιότερα, στα βιβλία της ιστορίας και αλλού, ήταν γνωστός ως Βίσμαρκ.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπίσμαρκ γεννήθηκε στην πρωσική επαρχία του Βρανδεμβούργου, δυτικά του Βερολίνου. Ο πατέρας του ήταν γαιοκτήμονας και αξιωματικός του πρωσικού στρατού. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, χωρίς ιδιαίτερες ακαδημαϊκές διακρίσεις: αντίθετα ξεχώρισε για την κλίση του για το ποτό και για τις μονομαχίες, καθώς πήρε μέρος σε πενήντα από αυτές. Ο Μπίσμαρκ έλπιζε να γίνει διπλωμάτης, αλλά διορίστηκε σε άνευ σημασίας θέσεις στο Άαχεν και το Πότσδαμ.
Αρχή της πολιτικής καριέρας
Το 1847, ο Μπίσμαρκ εκλέχτηκε αντιπρόσωπος στο νέο πρωσικό νομοθετικό σώμα. Εκεί απέκτησε φήμη βασιλόφρονα και αντιδραστικού πολιτικού, αφού υπερασπιζόταν απροκάλυπτα το θείο δικαίωμα του ηγεμόνα να κυβερνά. αριστερά|μικρογραφία|Ο Μπίσμαρκ σε ηλικία 32 ετών, 1847 Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1848, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄, βρέθηκε σε δυσμενή θέση. Αν και αρχικά σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει ένοπλες δυνάμεις για να καταστείλει την εξέγερση, αναγκάστηκε τελικά να υποχωρήσει στις απαιτήσεις των φιλελεύθερων επαναστατών. Υποσχέθηκε σύνταγμα, συμφώνησε ότι η Πρωσία θα έπρεπε να ενωθεί με άλλα γερμανικά έθνη και διόρισε Πρωθυπουργό έναν φιλελεύθερο, τον Ludolf Camphausen. Αλλά η φιλελεύθερη νίκη κράτησε μόνο έναν χρόνο και παρότι ο βασιλιάς παρουσίασε τελικά ένα σύνταγμα, με τα κριτήρια των επαναστατών ήταν πολύ συντηρητικό.
Το 1849, ο Μπίσμαρκ εκλέχτηκε στο Landtag, την κάτω βουλή του νέου πρωσικού νομοθετικού σώματος. Σε αυτή την περίοδο της σταδιοδρομίας του, ο Μπίσμαρκ εναντιωνόταν στην ενοποίηση της Γερμανίας, γιατί κατά τη γνώμη του, εάν πραγματοποιούνταν η Πρωσία θα έχανε την ανεξαρτησία της. Αποδέχτηκε τον διορισμό του ως αντιπροσώπου της Πρωσίας στο Κοινοβούλιο της Ερφούρτης (όπου αντιπρόσωποι των γερμανικών εθνών συναντώνταν για να συζητήσουν την ενοποίησή τους), αλλά μόνο για να μπλοκάρει τις ενωτικές τους προσπάθειες.
Το 1851, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ διόρισε τον Μπίσμαρκ αντιπρόσωπο της Πρωσίας στη Γερμανική Συνομοσπονδία της Φρανκφούρτης. Κατά την οκταετή του παραμονή άλλαξε πολιτικές απόψεις σε πολλά σημεία. Ο Μπίσμαρκ έγινε λιγότερο αντιδραστικός και περισσότερο διαλλακτικός. Πείστηκε ότι η Πρωσία έπρεπε να συμμαχήσει με άλλα γερμανικά κράτη, προκειμένου να περιορίσει την επιρροή της Αυστρίας. Έτσι, άρχισε σταδιακά να αποδέχεται την ιδέα ενός ενωμένου γερμανικού έθνους.
Το 1858, λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Δ΄, ανέβαλε ως αντιβασιλιάς ο αδελφός του Γουλιέλμος. Σύντομα έκανε τον Μπίσμαρκ πρεσβευτή στη Ρωσία, αυτό αποτελούσε σημαντική προαγωγή καθώς η Ρωσία ήταν ένας από τους δύο ισχυρούς γείτονες της Πρωσίας (ο άλλος ήταν η Αυστρία). Ο Μπίσμαρκ έμεινε τέσσερα χρόνια στην Αγία Πετρούπολη, όπου έγινε φίλος με τον μελλοντικό του αντίπαλο τον Πρίγκιπα Γκορτσάκοφ.
Τον Ιούνιο του 1862 στάλθηκε στη Γαλλία ως πρεσβευτής. Παρά τη μακρά του παραμονή στο εξωτερικό, ο Μπίσμαρκ δεν έχασε την επαφή του με τις εξελίξεις στο εσωτερικό της Γερμανίας. Ο φίλος του Ρόον τον κρατούσε πάντα ενήμερο και σύντομα σχημάτισαν μια σταθερή πολιτική συμμαχία.
Πρωθυπουργός της Πρωσίας
Όταν το 1861 πέθανε ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄, ο αντιβασιλιάς έγινε βασιλιάς με το όνομα Γουλιέλμος Α΄. Ο νέος μονάρχης ήταν συχνά σε σύγκρουση με τη φιλελεύθερη Πρωσική Δίαιτα. Το 1862 ανέκυψε μία σοβαρή κρίση, όταν η δίαιτα αρνήθηκε να εγκρίνει τα έξοδα για την προτεινόμενη αναδιοργάνωση του στρατού. Ο Γουλιέλμος πίστευε ότι ο Μπίσμαρκ ήταν ο μόνος που μπορούσε να χειριστεί την κρίση, αλλά φοβόταν να διορίσει έναν πολιτικό που ήθελε να ελέγχει πλήρως τις εξωτερικές υποθέσεις. Όταν πείστηκε πλέον ότι ήταν αδύνατο να πετύχει την έγκριση των εξόδων, ανακάλεσε τον Μπίσμαρκ στην Πρωσία ακολουθώντας τη συμβουλή του Ρόον. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1862, ο Μπίσμαρκ έγινε πρωθυπουργός (Ministerpräsident) και Υπουργός Εξωτερικών.
Η κρίση κλιμακώθηκε το 1863, όταν η Βουλή πέρασε ένα ψήφισμα με το οποίο ζητούσε από τον βασιλιά να απομακρύνει τον Μπίσμαρκ. Αντ' αυτού, ο Γουλιέλμος διέλυσε τη Δίαιτα. Εν συνεχεία, ο Μπίσμαρκ εξέδωσε διάταγμα με το οποίο περιοριζόταν η ελευθερία του τύπου. Παρά, όμως, τις προσπάθειες του να κρατήσει τους πολιτικούς του αντίπαλους στο περιθώριο, ο Μπίσμαρκ παρέμεινε ελάχιστα δημοφιλής. Στις εκλογές του Οκτωβρίου του 1863, οι υποστηρικτές του Μπίσμαρκ είχαν φτωχά αποτελέσματα, ενώ η Φιλελεύθερη Συμμαχία πήρε τα δύο τρίτα των εδρών. Το κοινοβούλιο εξακολούθησε να δείχνει δυσπιστία προς τον Μπίσμαρκ, όμως ο βασιλιάς τον διατήρησε στη θέση του επειδή φοβόταν τους φιλελεύθερους.
Οι πόλεμοι με Δανία και Αυστρία
thumb|right|Όττο φον Μπίσμαρκ Πριν την ενοποίηση, η Γερμανία αποτελούνταν από μία πληθώρα πριγκιπάτων με χαλαρούς δεσμούς. Ο Μπίσμαρκ είχε καθοριστικό ρόλο στην ένωσή τους σε ένα κράτος. Στην πρώτη του ομιλία ως Πρωθυπουργός, αναφέρθηκε ως εξής στη γερμανική ενοποίηση: «τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας δε θα κριθούν με ομιλίες και ψηφίσματα των πλειοψηφιών (αυτό ήταν το μεγάλο λάθος από το 1848 έως το 1849), αλλά με σίδερο και αίμα». Ο Μπίσμαρκ δεν απέρριπτε μόνο τις φιλελεύθερες μεθόδους του 1848 αλλά και την ιδέα της συμμετοχής της Αυστρίας στη δημιουργία της ενωμένης Γερμανίας. Επιθυμούσε να κάνει την Πρωσία το κυρίαρχο συστατικό του έθνους και λογικά προτιμούσε να περιορίσει την αυστριακή επιρροή.
Όταν ο Φρειδερίκος Ζ΄ της Δανίας πέθανε τον Νοέμβριο του 1863, ο Μπίσμαρκ βρέθηκε αντιμέτωπος με μία διπλωματική κρίση: τα δουκάτα του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν διεκδικούνταν τόσο από τον νέο βασιλιά της Δανίας όσο και από έναν Γερμανό Δούκα. Οι Δανοί έδειξαν υπερβολική εμπιστοσύνη στις στρατιωτικές τους ικανότητες και επέμειναν να προσαρτήσουν τα δύο δουκάτα. Σύντομα, οδηγήθηκαν σε πόλεμο εναντίον της Πρωσίας και της Αυστρίας. Μετά τη νίκη τους, τον Αύγουστο του 1865, οι δύο χώρες υπέγραψαν τη συμφωνία του Γκαστάιν, σύμφωνα με την οποία η Πρωσία έπαιρνε το Σλέσβιχ και η Αυστρία το Χόλσταϊν.
Όμως, το 1866 η Αυστρία ζήτησε να επανεξεταστεί το ζήτημα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Ο Μπίσμαρκ, που πλέον επιθυμούσε την ανοικτή σύγκρουση με την Αυστρία, χρησιμοποίησε αυτή την πρόφαση για να εισβάλει και να καταλάβει το Χόλσταϊν. Σύντομα ξέσπασε ο Αυστρο-πρωσικός πόλεμος. Η Πρωσία ήταν καλά προετοιμασμένη καθώς ο στρατός είχε αναδιοργανωθεί και ο αριθμός των ανδρών είχε αυξηθεί. Προς έκπληξη της υπόλοιπης Ευρώπης, η Πρωσία κέρδισε την καθοριστική μάχη του Κένιγκρατς. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Πράγας (1866) που ακολούθησε η Γερμανική Συνομοσπονδία διαλύθηκε. Η Πρωσία προσάρτησε το Σλέσβιχ, το Χόλσταϊν, τη Φρανκφούρτη, το Ανόβερο, την Έσση-Κασσέλ και το δουκάτο του Νασσάου. Επίσης, η Αυστρία δήλωσε ότι δε θα αναμιγνυόταν στις γερμανικές υποθέσεις. Εν συνεχεία, δημιουργούνταν η Βόρεια Γερμανική συνομοσπονδία στη οποία προσχώρησαν η Πρωσία και άλλα γερμανικά κράτη. Ουσιαστικά, η Συνθήκη της Πράγας επιβεβαίωνε την πρωσική ηγεμονία στον γερμανικό χώρο.
Οι στρατιωτικές αυτές επιτυχίες αύξησαν σημαντικά τη δημοτικότητα του Μπίσμαρκ. Στις εκλογές του 1866, οι φιλελεύθεροι υπέστησαν σοβαρή ήττα. Το νέο νομοθετικό σώμα ήταν αρκετά πιο συντηρητικό και ευνοϊκά διατεθειμένο έναντι του Μπίσμαρκ. Έτσι, επικύρωσε αναδρομικά τους προϋπολογισμούς των τεσσάρων προηγούμενων χρόνων, που το προηγούμενο κοινοβούλιο είχε αρνηθεί να εγκρίνει.
Ο γαλλο-πρωσικός πόλεμος
Οι νίκες της Πρωσίας ανησύχησαν τον Ναπολέοντα Γ΄, που έβλεπε την Πρωσία ως απειλή για τη στρατιωτική πρωτοκαθεδρία της Γαλλίας στην Ευρώπη. Από την άλλη μεριά, Ο Μπίσμαρκ θεωρούσε ότι η εχθρότητα της Γαλλίας θα μπορούσε να διευκολύνει τη γερμανική ενοποίηση.
Αφορμή για τον πόλεμο έδωσε η διαδοχή του ισπανικού θρόνου. Η γαλλική επιρροή στην ιβηρική χερσόνησο, ανέκαθεν υπήρξε σημαντική και οι Γάλλοι πολιτικοί παρακολουθούσαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στα δυτικά τους σύνορα. Έτσι όταν το 1870 ο ισπανικός θρόνος προσφέρθηκε στον Γερμανό πρίγκιπα Χο(χ)εντζόλλερν-Ζιμαρίνγκεν, ο Ναπολέων το θεώρησε ως απειλή για τα γαλλικά συμφέροντα και ζήτησε διαβεβαιώσεις ότι κανένα μέλος του οίκου των Χο(χ)εντζόλλερν δε θα γινόταν βασιλιάς στην Ισπανία. Όμως, οι σχέσεις των δύο χωρών επιδεινώθηκαν περαιτέρω με τη διαρροή στον τύπο μιας συζήτησης ανάμεσα στον βασιλιά Γουλιέλμο και τον γάλλο πρεσβευτή, που έμεινε γνωστή ως «τηλεγράφημα της Εμς». Αργότερα, έγινε γνωστό ότι το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος είχε αλλοιωθεί από τον ίδιο τον Μπίσμαρκ.
Ο πόλεμος κηρύχθηκε από τη Γαλλία πέντε μέρες μετά τη δημοσίευση του τηλεγραφήματος, στις 19 Ιουλίου 1870. Ο πρωσικός στρατός ήταν καλύτερα εξοπλισμένος και οπλισμένος, ενώ υπερείχε ελαφρά αριθμητικά. Στην πιο καθοριστική μάχη του πολέμου, στο Σεντάν, οι Πρώσοι και οι σύμμαχοι τους επικράτησαν κατά κράτος και αιχμαλώτισαν τον Γάλλο αυτοκράτορα.
Στη συνθήκη της Φρανκφούρτης οι Γάλλοι αναγκάστηκαν να πληρώσουν σημαντικές πολεμικές αποζημιώσεις. Ο πιο σκληρός όμως όρος ήταν ότι η Γαλλία έχανε την Αλσατία και μέρος της Λωρραίνης. Αυτός ο εδαφικός ακρωτηριασμός δημιούργησε έναν πικρόχολο γαλλικό ρεβανσισμό έναντι της Γερμανίας, που συνεισέφερε σημαντικά στην έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πιστεύεται ότι ο Μπίσμαρκ είχε διαισθανθεί τις δυσκολίες που θα γεννούσε η προσάρτηση αυτών των εδαφών και η αφομοίωση των πληθυσμών τους και ότι συναίνεσε μόνο μετά από έντονες πιέσεις του στρατιωτικού επιτελείου.
Στο μεταξύ, και ενώ οι εχθροπραξίες ακόμα συνεχίζονταν, ο Μπίσμαρκ κινήθηκε ταχύτατα για να επιτύχει την ενοποίηση της Γερμανίας. Διαπραγματεύθηκε με αντιπροσώπους των κρατών της Νότιας Γερμανίας, προσφέροντας τους ειδικές παραχωρήσεις για να συμφωνήσουν. Οι διαπραγματεύσεις πέτυχαν και ο Γουλιέλμος ανακηρύχθηκε «Γερμανός Αυτοκράτορας» στις 18 Ιανουαρίου 1871 στην Αίθουσα των Καθρεπτών των Βερσαλλιών. Η Γερμανική Αυτοκρατορία είχε ομοσπονδιακό χαρακτήρα: το καθένα από τα 25 κράτη (βασίλεια, δουκάτα, πριγκιπάτα και ελεύθερες πόλεις) διατηρούσε έναν βαθμό αυτονομίας. Ο βασιλιάς της Πρωσίας ως Γερμανός Αυτοκράτορας δεν είχε επικυριαρχία στο σύνολο της Γερμανίας, αλλά ήταν (θεωρητικά) πρώτος μεταξύ ίσων. Είχε όμως δύο κρίσιμα προνόμια: την προεδρεία του Bundesrat και το κυρίως το δικαίωμα να διορίζει τον Καγκελάριο.
Είναι ακόμα αντικείμενο ιστορικής διαμάχης το αν ο πόλεμος ήταν υπολογισμένο αποτέλεσμα των πολιτικών δολοπλοκιών του Μπίσμαρκ ή άλλων παραγόντων, όπως η φιλοπόλεμη γαλλική κοινή γνώμη, η πολιτική κύρους του Ναπολέοντα κ.α. Πάντως, αναμφίβολα, η νίκη εναντίον της Γαλλίας και, κυρίως, η επακόλουθη ενοποίηση της Γερμανίας είναι τα σημαντικότερα επιτεύγματα του Πρώσου πολιτικού.
Καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας
thumb|Ότο φον Μπίσμαρκ, 1873 Ο Μπίσμαρκ έγινε καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας (Ράιχ), αμέσως μετά την ίδρυση του, το 1871. Συγχρόνως διατήρησε τις θέσεις που κατείχε στο πρωσικό κράτος (Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών). Έτσι διατηρούσε πλήρη έλεγχο της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.
Στα επόμενα χρόνια, ένας από τους κύριους στόχους του ήταν η μείωση της επιρροής της Καθολικής Εκκλησίας στη Γερμανία. Η Πρωσία, με την εξαίρεση της Ρηνανίας, και τα περισσότερα από τα βόρεια γερμανικά κράτη ήταν έντονα προτεσταντικά, αλλά πολλοί καθολικοί ζούσαν στη Νότια Γερμανία, ειδικά στη Βαυαρία. Στο σύνολο της χώρας, το ένα τρίτο των κατοίκων ήταν Καθολικοί. Ο Μπίσμαρκ πίστευε ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ήταν πολύ ισχυρή πολιτικά και τον ανησυχούσε επίσης η ίδρυση του Καθολικού Κόμματος του Κέντρου (1870).
Έτσι, ξεκίνησε μία πολιτική εκστρατεία εναντίον της Καθολικής Εκκλησίας, που έμεινε γνωστή ως Kulturkampf ή πολιτισμικός αγώνας. Το 1871, το Καθολικό τμήμα του Πρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών καταργήθηκε. Το 1872, οι Ιησουίτες εξορίστηκαν από τη Γερμανία, ενώ ο Μπίσμαρκ ευνοούσε την άνοδο του Λουθηρανισμού. Το 1873, εγκρίθηκαν πιο αυστηροί αντικαθολικοί νόμοι που επέτρεπαν στην κυβέρνηση να επιβλέπει τη μόρφωση των Καθολικών ιερέων. Αλλά αυτές οι προσπάθειες απλώς ενίσχυσαν το Κόμμα του Κέντρου. Το 1878, ο Μπίσμαρκ εγκατέλειψε τον πολιτισμικό αγώνα, που έμεινε γνωστός ως μία από τις σημαντικότερες πολιτικές αποτυχίες του.
Στο μεταξύ, το 1873 ξεκίνησε η Μακρά Ύφεση ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του Χρηματιστηρίου της Βιέννης. Για πρώτη φορά για πολλά χρόνια, η γερμανική οικονομία βρέθηκε σε κρίση. Για να βοηθήσει τη βιομηχανία, ο Μπίσμαρκ εγκατέλειψε το ελεύθερο εμπόριο και έβαλε προστατευτικούς δασμούς. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο από οικονομικής αλλά και από πολιτικής άποψης: το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα, που ήταν μέχρι τότε ο κύριος πολιτικός σύμμαχος του Μπίσμαρκ τον εγκατέλειψαν γιατί διαφωνούσαν με τη θέσπιση δασμών. Ο Μπίσμαρκ πλέον στράφηκε οριστικά προς τους συντηρητικούς για πολιτική υποστήριξη.
Μετά την επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας, δύο προβλήματα απασχολούσαν το μυαλό του Μπίσμαρκ. Το πρώτο ήταν οι μειονότητες, καθώς ο Γερμανός καγκελάριος ήθελε να αποφύγει οπωσδήποτε τα προβλήματα της γειτονικής Αυστροουγγαρίας. Οι μειονότητες της Αυτοκρατορίας βρίσκονταν κυρίως στα σύνορα: οι Δανοί στον Βορρά, οι Γάλλοι στη Δύση και οι Πολωνοί στην Ανατολή. Παρότι ο Μπίσμαρκ δεν ήταν προκατειλημμένος εναντίον των Πολωνών (τουναντίον μιλούσε πολωνικά) ακολούθησε ιδιαίτερα σκληρή πολιτική εναντίον των Πολωνών της Πρωσίας και συνέτεινε στην ένταση των σχέσεων μεταξύ Πολωνών και Γερμανών.
Το δεύτερο πρόβλημα που ανησυχούσε τον Μπίσμαρκ ήταν το σοσιαλιστικό κίνημα και συγκεκριμένα το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Το 1878, θέσπισε μια σειρά αντισοσιαλιστικών νόμων. Οι σοσιαλιστικές οργανώσεις και συγκεντρώσεις απαγορεύονταν, καθώς και η κυκλοφορία σοσιαλιστικών κειμένων. Οι ηγέτες των σοσιαλιστών συνελήφθησαν και δικάστηκαν. Αλλά παρά αυτές τις προσπάθειες, το σοσιαλιστικό κίνημα εξακολούθησε να κερδίζει υποστήριξη και μάλιστα αύξησε τις έδρες του στο Ράιχσταγκ (οι υποψήφιοι του κόμματος παρουσιάζονταν ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι).
Εν συνεχεία, ο Καγκελάριος προσπάθησε να μειώσει την απήχηση του σοσιαλισμού προσφέροντας ανταλλάγματα στην εργατική τάξη. Πραγματοποίησε μια σειρά πατερναλιστικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, που θεωρούνται η πρώτη μορφή κράτους πρόνοιας στην Ευρώπη. Στα μέτρα περιλαμβάνονταν ασφάλεια υγείας, ασφάλεια από ατυχήματα και αναπηρίες, καθώς και συντάξεις. Επιπλέον, ο Μπίσμαρκ προσπάθησε να περιορίσει την εργασία παιδιών και γυναικών που ήταν διαδεδομένη στην Ευρώπη εκείνη την εποχή. Παρόλα αυτά, η εργατική τάξη παρέμεινε επιφυλακτική έναντι του Μπίσμαρκ.
Εξωτερική πολιτική
thumb| Κύριος στόχος της εξωτερικής πολιτικής του Μπίσμαρκ ήταν η διατήρηση του status quo στην Ευρώπη, γιατί έτσι εξασφαλιζόταν η γερμανική υπεροχή στην ήπειρο. Η κύρια απειλή για τον καγκελάριο ήταν ο γαλλικός ρεβανσισμός, καθώς οι Γάλλοι επιθυμούσαν διακαώς να εκδικηθούν για την απώλεια της Αλσατίας και της Λωρραίνης. Έτσι, ο Μπίσμαρκ προσπάθησε να απομονώσει τη Γαλλία, ενώ διατηρούσε καλές σχέσεις με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Σύμφωνα με μία αποφθεγματική του ρήση: «Πάντα να προσπαθείς να είσαι ο ένας από τους τρεις σε έναν κόσμο πέντε δυνάμεων.».
Συνεπής με τις ιδέες του, δεν επιδίωξε ισχυρό πολεμικό στόλο ή αποικιακή αυτοκρατορία για να μην προκαλέσει τη Βρετανία (οι διάδοχοι του επιδίωξαν και τα δύο με καταστροφικές συνέπειες). Το 1872, προσέφερε συνθήκη φιλίας στην Αυστροουγγαρία και τη Ρωσία, σχηματίζοντας τη Λίγκα των Τριών Αυτοκρατόρων ή Dreikaiserbund. Τέλος, ο Μπίσμαρκ διατήρησε καλές σχέσεις με την Ιταλία.
Όμως, στα τέλη της δεκαετίας του 1870, μία σοβαρή κρίση προέκυψε στις ευρωπαϊκές σχέσεις. Μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78, η Ρωσία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέγραψαν τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, με την οποία δημιουργούνταν ένα εξαιρετικά μεγάλο σε έκταση βουλγαρικό βασίλειο. Καθώς οι Ευρωπαίοι πίστευαν (λανθασμένα όπως αποδείχτηκε αργότερα) ότι η Βουλγαρία θα ήταν ουσιαστικά προτεκτοράτο της Ρωσίας φοβόντουσαν ότι η δημιουργία του νέου βασιλείου ανέτρεπε την ισορροπία δυνάμεων υπέρ της Ρωσίας. Γι’ αυτό τον λόγο συγκλήθηκε το συνέδριο του Βερολίνου, στο οποίο υπογράφτηκε η Συνθήκη του Βερολίνου, όπου στη θέση της μεγάλης Βουλγαρίας του Αγίου Στεφάνου δημιουργούνταν η Ανατολική Ρωμυλία και μία σημαντικά μικρότερη Βουλγαρία. Καθώς, η Γερμανία άσκησε πιέσεις στη Ρωσία για την αναθεώρηση της συνθήκης (άλλωστε ο Μπίσμαρκ ήταν ο ιθύνων νους πίσω από το Συνέδριο του Βερολίνου), οι ρωσο-γερμανικές σχέσεις μπήκαν σε περίοδο κρίσης. Τα προβλήματα εντάθηκαν περισσότερο λόγω της προστατευτικής πολιτικής της Γερμανίας.
Έτσι, η Λίγκα των Τριών Αυτοκρατόρων αποσυντέθηκε. Ο Μπίσμαρκ στράφηκε στην Αυστροουγγαρία με την οποία υπέγραψε τη Διπλή Συμμαχία το 1879. Αυτή το 1882 μετατράπηκε στην Τριπλή Συμμαχία με την προσθήκη της Ιταλίας. Οι προσπάθειες του Μπίσμαρκ να επαναπροσεγγίσει τη Ρωσία δεν είχαν αίσιο τέλος. Η Λίγκα των Τριών Αυτοκρατόρων αναδημιουργήθηκε το 1881, αλλά γρήγορα κατέρρευσε και πάλι.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1870, ο Μπίσμαρκ άλλαξε την πολιτική του σχετικά με τις αποικίες. Έτσι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880 η Γερμανία συμμετείχε στον αποικιακό διαμελισμό της Αφρικής, καθώς πήρε το Τόγκο, το Καμερούν, τη Γερμανική Ανατολική Αφρική (σήμερα στη θέση της υπάρχουν η Ρουάντα, το Μπουρούντι και η Τανζανία) και τη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική (σημερινή Ναμίμπια).
Τελευταία χρόνια
thumb|Άλμπουμ με φωτογραφίες του Μπίσμαρκ, δημοσιευθείσες με αφορμή τα 70ά του γενέθλια στο Βερολίνο το 1885 Το 1888, ο Γουλιέλμος Α΄ πέθανε και τη θέση του πήρε ο γιος του Φρειδερίκος Γ΄. Ο νέος μονάρχης όμως, βασίλευσε μόνο τρεις μήνες προτού πεθάνει από καρκίνο. Ο νέος βασιλιάς ήταν ο γιος, Γουλιέλμος Β΄. Ο Γουλιέλμος διαφωνούσε με τον Μπίσμαρκ τόσο σε θέματα εσωτερικής πολιτικής, όπου δε συμφωνούσε με τον ακραίο αντισοσιαλισμό του καγκελάριου, όσο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, όπου είχε σαφώς μεγαλύτερες φιλοδοξίες από την απλή διατήρηση του status quo. Το σημαντικότερο όμως, εμπόδιο στη συνεργασία του με τον Μπίσμαρκ ήταν ότι ο Γουλιέλμος ήθελε να αναλάβει προσωπικά τη διακυβέρνηση του κράτους και δεν ανεχόταν τις πρωτοβουλίες του κατά σαράντα χρόνια γηραιότερού του Μπίσμαρκ.
Τελικά ο Μπίσμαρκ οδηγήθηκε σε παραίτηση το 1890 σε ηλικία 75 ετών. Μετά τον θάνατο της γυναίκας του, το 1894, μετακόμισε στο Friedrichsruh κοντά στο Αμβούργο, περιμένοντας μάταια να τον ανακαλέσουν στην πολιτική. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Μπίσμαρκ αφοσιώθηκε στη συγγραφή των απομνημονευμάτων του. Πέθανε το 1898.
Τοποθεσίες που φέρουν το όνομα του
Υπάρχουν αρκετές τοποθεσίες στον κόσμο οι οποίες φέρουν το όνομα του Βίσμαρκ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Καγκελάριοι της Γερμανίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πρωσίας Κατηγορία:Γερμανοί απομνημονευματογράφοι
Σίλβια Γκινιάρ Σνίντερ
Η Σίλβια Γκινιάρ Σνίντερ (γεννημένη στις 6 Αυγούστου 1974) είναι Ελβετίδα αθλήτρια της σκοποβολής.
Στο Ελβετικό πρωτάθλημα σκοποβολής κέρδισε τέσσερις φορές το χρυσό μετάλλιο (2017, 2018) και δύο το αργυρό (2017).
Το 2018 στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα σκοποβολής της Τσανγκγουόν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 300 μέτρα τουφέκι πρηνηδόν, στα 300 μέτρα τουφέκι πρηνηδόν ομαδικό και στα 300 μέτρα τουφέκι τριών στάσεων ομαδικό. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής κέρδισε ένα μετάλλιο στο Μπακού το 2017, τέσσερα στη Μπολόνια το 2019 και τρία στο Όσιγιεκ το 2021. Είναι αθλήτρια του συλλόγου Stadtschuetzengesellschaft Zürich και κατοικεί στη Ζυρίχη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετίδες αθλήτριες της σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σκοποβολής
Σία
Στην Αιγυπτιακή μυθολογία ο Σία ή Σάα ήταν η θεοποίηση της αντίληψης στην κοσμολογία της Εννεάδας της Ηλιούπολης, και πιθανόν ισοδυναμούσε με τις πνευματικές ενέργειες της καρδιάς του Φθα στη Μεμφιτική κοσμογονία. Είχε επίσης συσχέτιση με το γράψιμο, και συχνά αναπαριστάται σε ανθρωπομορφική μορφή κρατώντας περγαμηνή παπύρου. Ο πάπυρος αυτός θεωρείται ότι περιείχε πνευματικά επιτεύγματα.
Ο Σία εμφανίζεται να στέκεται πάνω στην Ηλιακή Βάρκα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του τη νύχτα, σε ταφικά κείμενα και ταφικές τοιχογραφίες του Νέου Βασιλείου, μαζί με τον Χου, το "Λόγο της Δημιουργίας" και τον Χέκα, τον θεό της μαγείας. Οι θεοί αυτοί θεωρούνταν ως ειδικές δυνάμεις που βοηθούν τον δημιουργό, και αν και ο Χέκα είχε δικιά του λατρεία, ο Σία δεν είχε.
Το ιερογλυφικό Σία χρησιμοποιούταν επίσης για να αντιπροσωπεύσει το "να καταλάβω", "να γνωρίζω" ή "να έχω επίγνωση".
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας
Στεατόρνις
Η Στεατόρνις (ορθότερα ο Στεατόρνις) είναι νυκτόβιο, σπηλαιόβιο πτηνό της οικογενείας των Στεατορνιθιδών, που απαντάται σε περιοχές της Κ. και Ν. Αμερικής. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Steatornis caripensis και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Steatornis «στεατόρνις»", είναι αντιδάνειος όρος με ελληνική ρίζα και αποτελείται από τα συνθετικά στέαρ «λίπος» + όρνις «πτηνό», με σαφή αναφορά στο λίπος που αποθηκεύεται στο σώμα του πτηνού. Την ίδια σημασία έχει και η αγγλική ονομασία του πτηνού, oilbird. Ο όρος caripensis στην επιστημονική ονομασία του είδους, προέρχεται από την ορεινή περιοχή Καρίπε της Βενεζουέλας, από όπου περιγράφηκε.
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό γεωγράφο και φυσιοδίφη Α. Χούμπολντ (Alexander von Humboldt, 1769-1859), το 1817, από την περιοχή Καρίπε, (locus classicus) της Βενεζουέλας, με τη σημερινή του ονομασία.
Η ταξινομική της οικογένειας είναι αρκετά ξεκάθαρη, δεδομένου ότι οι στεατόρνεις είναι οπωροφάγα και όχι εντομοφάγα πτηνά όπως τα υπόλοιπα Αιγοθηλόμορφα. Ωστόσο, το ηθολογικό αυτό στοιχείο «πυροδότησε» διαφωνίες για τη θέση της οικογενείας, με κάποιους ερευνητές να θεωρούν ότι πρέπει να «περάσει» όχι μόνον στην υπερτάξη Κυψελόμορφα (Cypselomorphae), αλλά και να δημιουργηθεί ξεχωριστή τάξη για την οικογένεια. Από αυτά έγινε αποδεκτή μόνον η πρώτη πρόταση και η οικογένεια παραμένει στα Αιγοθηλόμορφα, με τη θεωρία ότι υπήρξε πρώιμος φυλογενετικός διαχωρισμός με κοντινότερα taxa τις οικογένειες Νυκτιβιίδες (Nyctibiidae) και Αιγοθηλίδες (Caprimulgidae).
Γεωγραφική εξάπλωση
Οι στεατόρνεις απαντώνται σε εξειδικευμένα οικοσυστήματα, αρκετών περιοχών της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, αλλά σε σχετικά «στενή» ζώνη γωγραφικών πλατών, ενδημικές στη νεοτροπική οικοζώνη.
Το locus classicus του είδους, δηλαδή η περιοχή στην οποία πρωτοπεριγράφηκε από τον Χούμπολντ, βρίσκεται στην ορεινή περιοχή Καρίπε της Βενεζουέλας. Εκείνη την εποχή, στις αρχές του 1800, οι ιθαγενείς εκμεταλλεύονταν το λίπος που αποθηκεύεται στο σώμα του πτηνού, από άτομα που παγίδευαν σε ένα πολύ μεγάλο σπήλαιο της περιοχής, περίπου 12 χιλιόμετρα από την ομώνυμη πόλη Καρίπε. Ενάμιση αιώνα, αργότερα, το συγκεκριμένο σπήλαιο πήρε την ονομασία του πτηνού καθώς και ολόκληρη η περιοχή, η οποία ανακηρύχθηκε Εθνικό Πάρκο (Cueva del Guácharo και Cueva del Guácharo National Park, αντίστοιχα).
Οι στεατόρνεις απαντώνται σε ανάλογα σπηλαιώδη οικοσυστήματα και σε άλλες χώρες, πλην της Βενεζουέλας, τις εξής: Κόστα Ρίκα, Παναμάς, Αρούμπα, Κολομβία, Εκουαδόρ, Βολιβία, Περού, Β. Βραζιλία, Γουιάνα, Σουρινάμ και Τρινιντάντ (από το Τρινιντάντ και Τομπάγκο). Ωστόσο, η κατανομή του πτηνού σε αυτές τις περιοχές, ως εκ της φύσης των ενδιαιτημάτων του, είναι εξαιρετικά περιορισμένη (βλ. και Κατάσταση πληθυσμού).
Βιότοπος
thumb|right|420px|Το σπήλαιο Cueva del Guácharo στη Βενεζουέλα νευραλγικό σημείο όπου απαντάται η στεατόρνις Οι στεατόρνεις είναι σπηλαιόβια πτηνά των ορεινών, τροπικών και υποτροπικών δασικών οικοσυστημάτων, στις περιοχές εξάπλωσής τους. Επειδή η παρουσία των σπηλαίων είναι απαραίτητη για το είδος, η εξάπλωσή τους περιορίζεται αποκλειστικά σε περιοχές με τα συγκεκριμένα ενδιαιτήματα. Παρόλο που είναι -αναγκαστικά- καθιστικό είδος, εντούτοις παρατηρούνται μικρές τοπικές μετακινήσεις, ιδιαίτερα μετά την αναπαραγωγική περίοδο, από το επίπεδο της θαλάσσης μέχρι τα 3.400 μ. Επίσης, απαραίτητη είναι η παρουσία ομαλών πεδινών εκτάσεων στην περιοχή των σπηλαίων για την αναζήτηση της τροφής του. .
Μορφολογία
Η στεατόρνις είναι σχετικά μεγάλου μεγέθους αιγοθηλόμορφο, με κυρίως κοκκινωπό-καφέ πτέρωμα και λευκά στίγματα στον αυχένα και τις πτέρυγες. Η κάτω επιφάνεια του σώματος έχει χρώμα κανελί-κιτρινωπό και είναι διάστικτη από λευκά στίγματα. Τα πηδαλιώδη, δύσκαμπτα φτερά της ουράς είναι καφέ, με λευκά περιθώρια και στις δύο πλευρές. Τα πόδια είναι μικρά και δεν χρησιμοποιούνται πολύ, εκτός από την προσκόλληση σε κάθετες επιφάνειες. Οι μακριές πτέρυγες καθιστούν το πτηνό ικανό να αιωρείται (hovering) και να ελίσσεται κατά την πτήση, μέσα από τις ζώνες περιορισμένης πρόσβασης στα σπήλαια όπου διαβιοί. Το ράμφος είναι γαμψό στο άκρο του, ενώ το μεγάλο στοματικό άνοιγμα περιβάλλεται από χαρακτηριστικές σμήριγγες, που μπορούν να φθάσουν τα 5 εκατοστά.
Τροφή
Οι καρποί που προτιμούν είναι εκείνοι των, πλουσίων σε φυτικά έλαια, οικογενειών Palmae, Burseraceae και Lauraceae των περιοχών όπου απαντώνται. Από μελέτες που πραγματοποιήθηκαν στο Τρινιντάντ, το Εκουαδόρ και τη Βενεζουέλα, το 90% των καρπών που συλλέγονται προέρχονται από τα εξής είδη: Nectandra membranacea, Ocotea floribunda, Persea coerulea, Phoebe cinammomifolia (Lauraceae) Euterpe precatoria, Genome densa Prestoea acuminata (Palmae)  και Dacryodes trinitensis (Burseraceae).
Το έλαιο βρίσκεται στο εξαιρετικά συμπαγές περικάρπιο, που περιέχει και πρωτεΐνες. Οι καρποί καταπίνονται ολόκληροι και τα σπέρματα εμέσσονται αργότερα. Πιθανότατα, έχουν ανεπτυγμένη την αίσθηση της όσφρησης και ξεχωρίζουν τους καρπούς που τους ενδιαφέρουν, αν και οι καρποί των Palmae είναι άοσμοι και εντοπίζονται με την όραση.
Η συλλογή των καρπών, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, πραγματοποιείται εν πτήσει, χωρίς το πουλί να χρειαστεί να «προσγειωθεί» στα κλαδιά των δένδρων.
Ηθολογία και φωνή
thumb|right|300px|Βαλσαμωμένη στεατόρνις σε μουσείο των ΗΠΑ Οι στεατόρνιθες είναι αποκλειστικά νυκτόβια πτηνά, που αναπαύονται σε σπηλαιώδη ενδιαιτήματα κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ βγαίνουν τη νύκτα προς αναζήτηση τροφής. Κουρνιάζουν σε οριζόντια, καθιστή/ξαπλωτή στάση όπως το γιδοβύζι, με το κεφάλι σε χαμηλότερο επίπεδο από την ουρά, ενώ όταν αναζητούν τροφή κάθονται στα γυμνά μέρη των κλαδιών των δένδρων. Τα πόδια τους είναι τόσο αδύναμα που, ακόμη και για μικρές αποστάσεις, προτιμούν να πετάξουν αντί να περπατήσουν. Όταν βγαίνουν για αναζήτηση τροφής, η συνήθης ακτίνα δράσης είναι τα 40 χλμ,, αλλά κάποια άτομα μπορεί να απομακρυνθούν μέχρι και 120 χλμ. από τις θέσεις κουρνιάσματος.
Η πτήση τους είναι σχετικά αργή (20-25 χλμ/ώρα), αλλά η κατασκευή των πτερύγων είναι τέτοια, που τούς επιτρέπει σχετικά μεγάλη άντωση (lift). Αυτό είναι απαραίτητο ώστε να εξασφαλίζεται η παραμονή στον αέρα σε τόσο χαμηλές ταχύτητες, αλλά και όταν τα πουλιά έχουν αυξημένο βάρος μετά τη σίτισή τους. Για να το πετύχει αυτό, παράγει σειρά από χαρακτηριστικά, «σκληρά» κλικ που, πολλά από αυτά εκπέμπονται στην περιοχή του ακουστικού φάσματος του ανθρώπου (περίπου 2-7 KH), γι’ αυτό γίνονται αντιληπτά από τους παρατηρητές-ακροατές. Αυτά τα φωνήματα αρθρώνονται ενστικτωδώς, μόλις το πτηνό εισέλθει σε κάποιο σπήλαιο ή χώρο με αμυδρό φως.
Επίσης, όταν μπαίνουν στα σπήλαια, αλλά και όταν προετοιμάζονται να βγούν από αυτά, αργά το σούρουπο, ακούγονται χαρακτηριστικά τραχέα «κακαρίσματα». Όταν βρίσκονται σε εγρήγορση ή ανησυχία παράγουν κακόφωνες κραυγές και γρυλισμούς, ενώ δεν φαίνεται να αρθρώνουν κάποιο «μελωδικό» φώνημα, πιθανόν περιττό στα ενδιαιτήματά τους.
Αναπαραγωγή
Η περίοδος αναπαραγωγής μπορεί να μην έχει κάποια ιδιαίτερη εποχή, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, όμως, συμπίπτει με την αυξημένη καρποφορία των δένδρων. Γενικά, είναι πολύ δύσκολο να μελετηθεί η αναπαραγωγική συμπεριφορά του πτηνού, λόγω της απουσίας φωτός και των αυξημένων αναθυμιάσεων από τα περιττώματα κάτω από τις φωλιές.
Η γέννα αποτελείται από 2-4 γυαλιστερά λευκά αβγά που, γρήγορα, χρωματίζονται καφέ από τα περιττώματα, διαστάσεων 41,2 Χ 33,2 χιλιοστών. Η επώαση ξεκινάει μετά την εναπόθεση του 1ου αβγού, πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα και διαρκεί 32-35 ημέρες.
Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι (altricial), δηλαδή γεννιούνται γυμνοί, τυφλοί και με πολύ αραιό χνούδι, με χαρακτηριστικό οδόντα ράμφους και έχουν εξαιρετικά βραδύ ρυθμό ανάπτυξης. Το αρχικό αραιό χνούδι, αντικαθίσταται σταδιακά με το πρώτο πτέρωμα, μετά από 3 εβδομάδες, περίπου. Ενδιάμεση έκδυση (moulting) δεν υφίσταται και το κανονικό πτέρωμα εμφανίζεται στις 5 εβδομάδες. Στην αρχή σιτίζονται με μισοχωνεμένο πολτό και, σε 2 εβδομάδες, με μισοχωνεμένους ολόκληρους καρπούς.
Εκμετάλλευση από τον άνθρωπο
Οι στεατόρνεις είναι από εκείνα τα είδη της ορνιθοπανίδας, τα οποία υπέστησαν σοβαρότατη πίεση από την ανθρώπινη εκμετάλλευση, έως το σημείο να απειληθεί η ύπαρξή τους. Αυτό γινόταν σε όλη τη Ν. Αμερική, κυρίως όμως στο Περού, τη Βενεζουέλα, το Εκουαδόρ και το Τρινιντάντ. Η εύκολη πρόσβαση στα σπήλαια, καθώς και η ανυπαρξία προσταστευτικών μέτρων εκ μέρους των πτηνών, οδήγησε στην εξόντωση μεγάλου μέρους των πληθυσμών τους, ιδιαίτερα των νεοσσών που, από τη φύση τους, συσσώρευαν λίπος, περισσότερο ακόμη και από τους γονείς τους. Οι απώλειες θα είχαν υπάρξει πολύ μεγαλύτερες, εάν το περιβάλλον μέσα στο οποίο φωλιάζουν τα πτηνά, δεν ήταν τόσο ανθυγιεινό (μεγάλες εκκρίσεις περιττωμάτων, με αυξημένο κίνδυνο από αναθυμιάσεις εκλυομένων αερίων).
Το λίπος -των νεοσσών κυρίως-, εξαγόταν με βράσιμο των πουλιών και χρησιμοποιείτο ευρέως στο μαγείρεμα και τον φωτισμό, επειδή είναι άοσμο και διατηρείται για αρκετό χρονικό διάστημα.
Κατάσταση πληθυσμού
To είδος, από τότε που ανακηρύχθηκε προστατευόμενο, έπαψε -τουλάχιστον θεωρητικά- να απειλείται από την ανθρώπινη εκμετάλλευση και δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ως εκ τούτου, χαρακτηρίζεται ως Ελαχίστης Ανησυχίας από την IUCN.
Το σπήλαιο από όπου πρωτοπεριγράφηκε το είδος, ανακηρύχθηκε -το πρώτο- εθνικό μνημείο της Βενεζουέλας και έδωσε το όνομά του σε ολόκληρο το πάρκο (Cueva del Guácharo National Park), αποτελώντας το κεντρικό θέμα του. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις μπορεί να υπάρχουν 15.000 ή περισσότερα πτηνά που ζουν εκεί.
Αλλά και η Κολομβία έχει επίσης ένα εθνικό πάρκο με το ίδιο όνομα, κοντά στα νότια σύνορα με τον Ισημερινό. Στεατόρνεις έχουν αναφερθεί σε διάφορα άλλα σημεία κατά μήκος της οροσειράς των Άνδεων, συμπεριλαμβανομένου του Cueva de los Tayos κοντά στο Εκουαδόρ και τη Βραζιλία. Επίσης, είναι γνωστό ότι υπάρχουν και στον μακρινό νότο, στο Εθνικό Πάρκο Carrasco στη Βολιβία. Το σπήλαιο Ντάνστον (Dunston) στο Τρινιντάντ, φιλοξενεί 200 ζεύγη, περίπου.
Σημειώσεις
i. Εκ της ετυμολογίας (sensu stricto) του όρου (βλ. Ονοματολογία), καθώς και από την επίσημη βιβλιογραφία, το γένος είναι αρσενικό, ως εκ τούτου η ορθότερη απόδοση είναι ο στεατόρνις [αντιστ. ο όρνις (πρβλ. Οι Όρνιθες -όχι Αι Όρνιθες- του Αριστοφάνη)]. Ωστόσο, έχει επικρατήσει η νεοελληνική απόδοση με το θηλυκό άρθρο η.
Διονύσιος Βούλτζος
Ο Διονύσιος Βούλτσος (και Βούλτζος, 1885 - 19 Ιανουαρίου 1947) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Βούλτζου και καταγόταν από παλιά οικογένεια της Ζακύνθου Υπήρξε βουλευτής Ζακύνθου. Σταδιοδρόμησε ως αντιστράτηγος του Πυροβολικού.
Εξελέγη βουλευτής το 1926 και επανεξελέγη το 1932 και το 1933 με το Λαϊκό Κόμμα. . Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής με το Λαϊκό Κόμμα το 1946 όμως δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη θητεία του, καθώς πέθανε στις αρχές του 1947.
Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη έγινε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κρήτης, θέση στην οποία υπηρέτησε από τις 8 Μαΐου 1946 ως τις 2 Οκτωβρίου 1946.
Αντικαταστάτης του Βούλτζου εξελέγη ο Βασίλειος Παπαρρηγόπουλος.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Κρήτης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Δολοφονία μαθήτριας στη Σασέμπο
Η δολοφονία μαθήτριας στη Σασέμπο (ιαπωνικά: 佐世保女子高生殺害事件, Sasebo Joshikōsei Satsugai jiken) ονομάζεται η δολοφονία εις βάρος μίας 15χρονης Ιαπωνίδας μαθήτριας, ονόματι Αΐγουα Ματσούα (松尾 愛和, Matsuo Aiwa) από μία συνομήλικη συμμαθήτριας της, στις 26 Ιουλίου του 2014. Η δολοφονία έλαβε χώρα στο διαμέρισμα της δεύτερης, στο Σασέμπο της περιφέρειας του Ναγκασάκι, όπου η Ματσούα χτυπήθηκε με μεταλλικό εργαλείο, στραγγαλίστηκε μέχρι θανάτου και, τέλος, διαμελίστηκε και αποκεφαλίστηκε.
Λεπτομέρειες
Η 15χρονη (που λίγες μέρες μετά έγινε 16) δολοφόνος, της οποίας το όνομα ποτέ δεν δημοσιεύθηκε από την αστυνομία, για λόγους προστασίας της οικογένειας, έστειλε λεπτομέρειες και εικόνες στο γνωστό ιαπωνικό τηλεοπτικό σταθμό 2channel.
Η δολοφόνος είπε στις αρχές ότι «''Έπρεπε να σκοτώσω κάποιον. Αγόρασα μόνη μου τα εργαλεία για αυτό''». Η 15χρονη, λίγο καιρό πριν είχε επιτεθεί στον πατέρα της με ένα μεταλλικό ρόπαλο του baseball, προτρέποντας τον να μετακομίσει μαζί με τη μητριά της (η βιολογική της μητέρα είχε πεθάνει χρόνια πριν) στο διαμέρισμά της, όταν αυτή ξεκίνησε το λύκειο.
Επίσης, πιστεύεται ότι είχε δοκιμάσει να κάνει ανατομή σε μία γάτα, με τις αρχές να βρίσκουν δεκάδες ιατρικά βιβλία στην κατοχή της.
Αντιδράσεις
Στο άκουσμα των γεγονότων η Fuji TV διέκοψε την προβολή του anime Psycho-Pass, το οποίο περιείχε δολοφονίες μαθητριών.
Επακόλουθα
Τα επακόλουθα για την οικογένεια της ήταν κι αυτά θλιβερά: Ο πατέρας της πήγε να ζητήσει συγγνώμη από την οικογένεια του θύματος, τον ίδιο μήνα της δολοφονίας, λέγοντας πως ήταν ψυχικά διαταραγμένη και στις 5 Οκτωβρίου του ίδιου έτους αυτοκτόνησε δια απαγχονισμού. Το περιστατικό απασχόλησε κι άλλο εκείνο το έτος την Ιαπωνία, καθώς ένας ψυχίατρος, ο οποίος την είχε εξετάσει πριν το περιστατικό, είχε προειδοποιήσει την αντίστοιχη παιδική πρόνοια, ότι «Αν το κορίτσι μείνει ως είναι, υπάρχει φόβος να σκοτώσει κάποιον». Μετά την αποκάλυψη αυτής της δήλωσης, τρεις εργαζόμενοι από το αντίστοιχο κέντρο του Ναγκασάκι, εκδιώχθηκαν από το πόστο τους το 2015. Η περιφερειακή κυβέρνηση δήλωσε ότι το κέντρο είχε «αποτύχει να εκπληρώσει τα καθήκοντά του».
Παραπομπές
Κατηγορία:Δολοφονημένα παιδιά
316 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νιου Σμίρνα Μπιτς (Φλόριντα)
Η Νέα Σμύρνη της Φλόριντα (αγγλ.: New Smyrna Beach) είναι παραθαλάσσια πόλη των ΗΠΑ. Βρίσκεται στην κομητεία Βολούσια στην πολιτεία της Φλόριντα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει πληθυσμό 22.464 κατοίκους.
Γεωγραφικά στοιχεία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Νέας Σμύρνης είναι 29°1′50″Β γ.π. και 80°55′31″Δ γ.μ.. Το μότο της πόλης είναι το λατινικό ρητό: «cygnus inter anates», δηλαδή: «ένας κύκνος ανάμεσα στις πάπιες», που υπονοεί ότι η πόλη αποτελεί μια ομορφιά, κάτι ξεχωριστό μες την γενικευμένη ασχήμια.
Η πόλη βρίσκεται στο βορειότερο τμήμα της ακτής της πολιτείας της Φλόριντα και έχει έκταση 79,7 τ.χλμ..
Ιστορία
Η Νέα Σμύρνη ιδρύθηκε το 1768 από τον Σκωτσέζο φυσικό Άντριου Τέρνμπουλ, ο οποίος της έδωσε αυτό το όνομα προς τιμήν της Ελληνίδας γυναίκας του, που καταγόταν από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας. Είναι η παλιότερη πόλη της κομητείας Volusia και μια από τις παλιότερες της πολιτείας της Φλόριντα. Μερικοί ισχυρίζονται ότι στην πραγματικότητα είναι η δεύτερη αρχαιότερη πόλη των ΗΠΑ, αλλά αυτό αμφισβητείται. Όμως, πρέπει να σημειωθεί ότι Ισπανοί πρωτοπόροι επισκέφθηκαν την περιοχή στα 1560 και υπάρχουν κατάλοιπα στην πόλη που ανάγονται σε εκείνη την περίοδο.
Η πόλη έχει ένα αξιοσημείωτο παρελθόν, μιας και εκεί διαδραματίστηκε η μεγαλύτερη προσπάθεια αποικισμού στο Νέο Κόσμο από ένα μέλος του βρετανικού στέμματος. Ο Τέρνμπουλ το 1768 εγκατέστησε 1.500 περίπου αποίκους από τη Σμύρνη, τα ελληνικά νησιά, τη Μεθώνη, την Κορώνη, τη Μάνη, τη Σικελία, τη Μαγιόρκα, την Ίμπιζα και τη Μινόρκα με σκοπό να καλλιεργήσουν ζαχαροκάλαμο, λουλάκι και να παράγουν ρούμι.
Η πόλη, κάτω από την ισπανική κυριαρχία, ήταν πολύ αραιοκατοικημένη κι έτσι παρέμεινε μέχρι το τέλος του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου στα 1860. Ήδη από το 1845 ανήκε στην κυριαρχία των ΗΠΑ και στη διάρκεια του πολέμου στην αποβάθρα της άραζαν τα πολεμικά πλοία των Νοτίων. Παρά τις αλλαγές κυριαρχίας και τις αλλαγές πληθυσμιακής σύνθεσης διατήρησε το αρχικό όνομα: New Smyrna.
Σιγά-σιγά η πόλη, το ποτάμι της και τα νησιά σε αυτό έγιναν πολύ δημοφιλή, ιδίως μετά το 1920. Άρχισε να προσελκύει παραθεριστές και να επεκτείνεται προς την ακτή. Τελικά, το 1947 συνενώθηκε με την παραθαλάσσια κοινότητα Coronado Beach και μετονομάστηκε σε New Smyrna Beach.
Σήμερα η πόλη έχει πληθυσμό πάνω από 20.000 κατοίκους και δέχεται πάνω από 1.000.000 επισκέπτες ετησίως.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2000, η Νέα Σμύρνη της Φλόριντα είχε 20.048 κατοίκους, 9.839 νοικοκυριά και 5.844 οικογένειες. Υπήρχαν 13.618 κατοικίες και η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 279,5 κάτοικοι/τ.χλμ.
Η φυλετική κατανομή του πληθυσμού ήταν: 91,57% Λευκοί, 6,27% Αφροαμερικανοί, 0,33% αυτόχθονες Αμερικανοί, 0,50% Ασιάτες, 0,03% Πολυνήσιοι, 0,31% άλλων φυλών και 0,98% μιγάδες. Το 1,5% είναι ισπανόφωνοι.
Οικονομία
Η κύρια οικονομική δραστηριότητα στη Νέα Σμύρνη της Φλόριντα είναι ο τουρισμός. Επίσης, υπάρχουν κάποιες άλλες επιχειρήσεις. Η κοινότητα διατηρεί ελκυστικά καταστήματα και εστιατόρια και προσελκύει επισκέπτες από όλη την κεντρική Φλόριντα. Το αεροδρόμιο και το βιομηχανικό πάρκο της πόλης βρίσκονται μέσα σε μια διεθνή εμπορική ζώνη, στην οποία εδρεύουν πολλές επιτυχημένες επιχειρήσεις και βιοτεχνίες που παίζουν σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια αγορά.
Επιθέσεις καρχαριών
Η ακτή της Νέας Σμύρνης θεωρείται η παγκόσμια πρωτεύουσα των επιθέσεων καρχαριών. Αν και κάποτε εθεωρείτο η πιο ασφαλής παραλία λουομένων του κόσμου, σύμφωνα με το Discovery Channel στην περιοχή σημειώνονται πλέον οι περισσότερες επιθέσεις καρχαριών ανά τετραγωνικό μίλι παγκοσμίως. Παρόλα αυτά η κομητεία δεν έχει κλείσει τις παραλίες αυτές για τους λουόμενους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεα Σμυρνη, Φλοριντα Νεα Σμυρνη, Φλοριντα
Διάσκεψη της Βάνζεε
thumb|right|250px|Γράμμα του Χάιντριχ στον Λούτερ, με την πρόσκληση να πάρει μέρος στην διάσκεψη. Στις 20 Ιανουαρίου του 1942 ο Ράινχαρντ Χάιντριχ (Reinhard Heydrich), ο υπ' αριθμόν δύο στην ιεραρχία των SS μετά τον Χάινριχ Χίμλερ, συγκάλεσε στο παραλίμνιο γραφικό προάστιο του Βερολίνου Βάνζεε (Wansee) διάσκεψη δεκαπέντε ανώτερων στελεχών του Γ΄ Ράιχ, ώστε να επιτευχθεί καλύτερος συντονισμός του σχεδίου "Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος" (Endlösung den Judenfrage). Σύμφωνα με το σχέδιο, έπρεπε να επιχειρηθεί η εξόντωση ολόκληρου του εβραϊκού πληθυσμού της Ευρώπης. Με την εκτέλεση του σχεδίου αυτού τον είχε επιφορτίσει ο στρατάρχης του Ράιχ Χέρμαν Γκέρινγκ (Hermann Göring).
Στη Διάσκεψη έλαβαν μέρος οι εξής:
Η Διάσκεψη ξεκίνησε με τη δήλωση του Χάιντριχ "Η Ευρώπη πρέπει να εκκαθαριστεί από τους Εβραίους από την Ανατολή ίσαμε τη Δύση". Ο αριθμός των "εμπλεκομένων ατόμων", δηλ. των Εβραίων, σύμφωνα με τη δήλωση του Χάιντριχ, ανερχόταν σε έντεκα εκατομμύρια. Η πρώτη σύνοδος της Διάσκεψης ήταν, ουσιαστικά, ένας μονόλογος του Χάιντριχ, στον οποίο εξηγούσε πώς θα συντονίζονταν καλύτερα οι αναγκαστικές μεταναστεύσεις των Εβραίων και, τελικά, η εξολόθρευσή τους.
Τα πρακτικά αυτής της διάσκεψης διασώθηκαν χάρη στην τυχαία ανακάλυψή τους στο αρχείο του Μάρτιν Λούτερ. Ο Χάιντριχ, ωστόσο, επενέβη σε αυτά αντικαθιστώντας όσα αφορούσαν την ανάληψη ενεργειών εξόντωσης από τους Ναζί με τις ανάλογες κωδικοποιημένες εκφράσεις των SS: Έτσι, η "εξόντωση με φυσικά μέσα" αναφέρεται στη θανάτωση των αιχμαλώτων Εβραίων μέσω ενός συνδυασμού σκληρής καταναγκαστικής εργασίας και λιμοκτονίας. Οι όροι "ειδική δράση" ή "ανάλογη μεταχείριση" αναφέρονται στην εκτέλεση των αιχμαλώτων είτε με πυροβόλα όπλα είτε με χρήση αερίων.
Από τα πρακτικά διαπιστώνεται ότι, ανεξάρτητα από το αν οι Εβραίοι εργάζονταν σε κατασκευές ή ως εργάτες, και ακόμη και αν κατάφερναν να επιζήσουν στις συνθήκες εξοντωτικής εργασίας και ασιτίας λόγω "φυσικής επιλογής", έπρεπε να εξοντωθούν με "ανάλογη μεταχείριση". Ουσιαστικά, η εντολή του Χάιντριχ και των προϊσταμένων του ήταν ότι σε κανέναν δε θα επιτρεπόταν να επιζήσει. Την ίδια τύχη θα είχαν και όσοι είχαν εβραϊκή καταγωγή από ένα μόνο γονέα ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, θα επιδιωκόταν η στείρωσή τους.
Η Διάσκεψη της Βάνζεε δεν συγκλήθηκε για να αποφασίσει για το μέλλον των Εβραίων, αλλά για να αποσαφηνίσει όλα τα πιθανώς ασαφή σημεία σχετικά με την εξόντωσή τους. Αυτό, πέραν του ότι καταδεικνύεται από τα πρακτικά, κατατέθηκε και από τον Άιχμαν κατά τη διάρκεια της δίκης του στην Ιερουσαλήμ το 1962. Ο ίδιος, επίσης, απέστειλε σε όλους τους συμμετέχοντες, υπό μορφή Πρωτοκόλλου, τα πρακτικά της Διάσκεψης, μερικές μέρες μετά την ολοκλήρωσή της. Η Διάσκεψη αυτή αποτέλεσε την απαρχή της πρακτικής εφαρμογής της Τελικής Λύσης με την Επιχείρηση Ράινχαρντ και του Ολοκαυτώματος των Εβραίων από τους Ναζί.
Απόλυτη μετοχή
Η απόλυτη μετοχή είναι το ένα από τα δύο είδη επιρρηματικής μετοχής της αρχαίας ελληνικής γλώσσας (το άλλο είδος είναι η συνημμένη μετοχή). Πρόκειται για μετοχή, το υποκείμενο της οποίας δεν έχει άλλη συντακτική θέση στην πρόταση, αλλά λειτουργεί μόνον ως υποκείμενο της μετοχής. Η απόλυτη μετοχή απαντάται συνήθως σε πτώση γενική, οπότε ονομάζεται γενική απόλυτη ή σπανιότερα σε αιτιατική, οπότε ονομάζεται αιτιατική απόλυτη.
Γενική απόλυτη
Με γενική απόλυτη εκφέρονται οι επιρρηματικές μετοχές των προσωπικών ρημάτων πλην της τελικής. Παραδείγματα. Το υποκείμενο αὐτῶν της μετοχής ᾿Αναχωρησάντων χρησιμεύει αποκλειστικά και μόνο ως υποκείμενο της μετοχής. Το υποκείμενο χειμῶνος της μετοχής ὄντος χρησιμεύει αποκλειστικά και μόνο ως υποκείμενο της μετοχής. Το υποκείμενο οὐδενὸς της μετοχής κωλύοντος χρησιμεύει αποκλειστικά και μόνο ως υποκείμενο της μετοχής. Το υποκείμενο οὐδεμιᾶς της μετοχής ὑπαρχούσης χρησιμεύει αποκλειστικά και μόνο ως υποκείμενο της μετοχής. Το υποκείμενο ναυμαχίας της μετοχής γενομένης χρησιμεύει αποκλειστικά και μόνο ως υποκείμενο της μετοχής.
Σημειώσεις στη γενική απόλυτη
Α. Σπάνια μια γενική απόλυτη μπορεί να έχει ως υποκείμενό της το υποκείμενο ή το αντικείμενο του ρήματος, αλλά πάντα σε πτώση γενική, όπως στα παρακάτω παραδείγματα: Ισοδύναμη πρόταση: βοηθήσαντες ὑμεῖς... Υποκείμενο μετοχής βοηθησάντων (γενική απόλυτη): ὑμῶν. Υποκείμενο ρήματος προσλήψεσθε: ὑμεῖς (εννοείται). Ισοδύναμη πρόταση: ... μεταγνόντες πως οἱ ἔφοροι ἤδη ἔξω ὄντα αὐτὸν ἀποστρέφειν ἐπειρῶντο... Υποκείμενο μετοχής ὄντος (γενική απόλυτη): αὐτοῦ (εννοείται). Αντικείμενο απαρεμφάτου ἀποστρέφειν: αὐτὸν.