cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λάζος Δογιάμας
Η διακοπή της ένοπλης δράσης
Εκεί, ο καπετάν Λάζος Μπαροβίτσαλης επισκέφτηκε την Μπαροβίτσα (Καστανερή) και την Όσσιανη (Αρχάγγελο) Αλμωπίας και συγκρότησε νέο δεκαπενταμελές ένοπλο σώμα, αποτελούμενο από συγγενείς και φίλους, με σκοπό να συνεχίσει την καταδίωξη του Αποστόλ Πέτκωφ μέχρι την τελική εξόντωσή του. Η μετάβασή του στη Σόφια όμως, είχε εγείρει υποψίες στο Ελληνικό Κέντρο στη Θεσσαλονίκη και τον αξιωματικό Αλ. Μαζαράκη - Αινιάν. Ο Λάζος Δογιάμας αναγκάστηκε να προβεί σε μια σειρά κινήσεων προκειμένου να γίνει αποδεκτός από την Ελληνική πλευρά. Έστειλε σειρά επιστολών σε διάστημα τριών ημερών. Την τελευταία επιστολή την απέστειλε στον Αστέριο Τίκα, δάσκαλο και πρόκριτο των Λιβαδίων, όπου μεταξύ άλλων τον παρακαλούσε να ζητήσει συστάσεις και από τον πρόκριτο της Γουμένισσας, Σιούτα. Ο Αστέριος Τίκας συνεννοήθηκε με τον Αλ. Μαζαράκη - Αινιάνα και το Ελληνικό προξενείο Θεσσαλονίκης, και τελικά ο Λάζος Δογιάμας έγινε δεκτός με την εντολή να εξοντώσει Βούλγαρους και Ρουμανίζοντες κομιτατζήδες και πράκτορες που δρούσαν στα χωριά της γύρω περιοχής (Κούπα, Μπαροβίτσα (Καστανερή), Τσερναρέκα (Κάρπη), Κορνισόρι (Κρώμνη) κ.α.) και να συνεργαστεί με τον οπλαρχηγό της λίμνης των Γιαννιτσών, Γεώργιο (Γκόνο) Γιώτα.
Η δράση του κατά το 1907
Στις 8 Ιανουαρίου του 1907, ο καπετάν Λάζος που ασκούσε μεγάλη επιρροή στην ευρύτερη περιοχή Παιονίας παραβρέθηκε σε σύσκεψη στη Γοργόπη με τους ντόπιους πρόκριτους, οι οποίοι είχαν αναγκαστεί να υπογράψουν στη Βουλγαρική Εξαρχία, προκειμένου να τους ανυψώσει το ηθικό και να επιστρέψουν στο Πατριαρχείο. Τους μίλησε υπέρ της ενότητας των Ελλήνων και διακήρυξε την πίστη του ότι η ένωση με την Ελλάδα πλησιάζει. Κατόπιν τούτου, η Γοργοπιώτες έστειλαν επιστολή προς το διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Γουμενίσσης Άγγελο Σακελλαρίου, προκειμένου να συντονιστούν οι Ελληνικές ενέργειες στην περιοχή.
Στις 15 Μαρτίου του 1907 ο Λάζος Δογιάμας με το σώμα του συγκρούστηκε στο Πάικο με το σώμα του Βούλγαρου αρχικομιτατζή Μπόρις Σαρακίνωφ, με αποτέλεσμα το σώμα του τελευταίου να υποστεί σοβαρές απώλειες. Το Μάιο του 1907 ο Λάζος Δογιάμας παρουσιάστηκε στην Κουλακιά (Χαλάστρα), όπου βρίσκονταν ο Γκόνος Γιώτας, προκειμένου να επισημοποιηθεί η συνεργασία με το Ελληνικό κέντρο Θεσσαλονίκης. Η συνάντηση έγινε στο σπίτι του Φώτη Καλλιγιάννη και παρέστησαν οι Απόστολος Ματόπουλος, ο ιατρός Αντωνάκης και οι στρατιωτικοί Δημήτριος Κάκκαβος και Αλ. Μαζαράκης - Αινιάν. Διέμεινε εκεί για κάποιες μέρες μαζί με τον Απόστολο Ματόπουλο και τον Γεώργιο Γιώτα και λίγο έλειψε να συλληφθούν, όταν Οθωμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στην κωμόπολη. Τελικά μετά από υπόδειξη του Γιώτα μεταμφιέστηκαν σε ρακένδυτους χωριάτες και διέφυγαν ανενόχλητοι υπό τα αδιάφορα βλέμματα των Οθωμανών. Επιστρέφοντας ο Λάζος Δογιάμας στο Πάικο οργάνωσε το σώμα του, το οποίο πλέον περιελάμβανε και οκτώ οπλίτες από τη Νότια Ελλάδα. Το απόγευμα της 13ης Ιουλίου του 1907 και ενώ ο Λάζος Δογιάμας με το σώμα του βρίσκονταν στην Μπαροβίτσα (Καστανερή) δέχθηκαν επίθεση από τον γιο του εξαρχικού Χρήστου Τάντση Κεχαγιά, μέλους της ομάδας του Αποστόλ Πέτκωφ. Η σύγκρουση υπήρξε σφοδρή, με αποτέλεσμα να καεί η οικία του πρόκριτου Κωνσταντίνου Γκάτσου. Το Νοέμβριο του 1907 ο Λάζος Δογιάμας με το σώμα του συγκρούστηκαν με την ομάδα του Αποστόλ Πέτκωφ έξω από τη Γρίβα. Κατά τη συμπλοκή, η οποία συνεχίστηκε και εντός του χωριού, τραυματίστηκε στην ωμοπλάτη ο αδερφός του Λάζου, Μήτρος. Με την επάνοδο του Λάζου Δογιάμα στην ένοπλη δράση και τη δυναμική παρουσία του στην περιοχή Παιονίας και Αλμωπίας καθ’ όλη τη διάρκεια του 1907, πολλοί χωρικοί επέστρεψαν στα χωριά τους (πολλοί Έλληνες είχαν εγκαταλείψει την περιοχή) και επαναλειτούργησαν τις εκκλησίες, απαλλαγμένοι πλέον από τον τρόμο που προκαλούσε ο Αποστόλ Πέτκωφ.
Το κέντρο των μυστικών συναντήσεων των αδελφών Δογιάμα με το Εθνικό Κέντρο Γουμενίσσης, το Ελληνικό Προξενείο Θεσσαλονίκης και τους άλλους οπλαρχηγούς του Πάικου, της Γευγελής, της Στρώμνιτσας και των Γιαντιτσών, ήταν η οικία του Κωνσταντίνου Σαμαρά στη Γουμένισσα. Ο οπλισμός και τα πολεμοφόδια για το σώμα του Λάζου Δογιάμα, μεταφέρονταν από τη Θεσσαλονίκη στο ναό του Αγίου Γεωργίου στη Γουμένισσα από τον Αντώνιο Σαμαρά, και από ‘κεί αναλάμβαναν οι γυναίκες της Γουμένισσας και των γύρω χωριών, να τα μεταφέρουν στο Πάικο. Η μητέρα του Λάζου Δογιάμα, Αγγελική μαζί με την εγγονή της Μαρία (κόρη του Μήτρου Δογιάμα ) είχαν καταστήσει τη οικία τους στην Μπαροβίτσα (Καστανερή) κέντρο επικοινωνιών και διεκπεραίωσης της αλληλογραφίας των Ελλήνων ενόπλων.
Η δράση του κατά το 1908
Κατά τη διάρκεια του 1908 ο Λάζος Δογιάμας με το σώμα του πήρε μέρος σε πολλές μάχες με Βουλγαρικά σώματα και Οθωμανικά στρατιωτικά αποσπάσματα στην περιοχή του Πάικου. Την άνοιξη του ίδιου έτους, η δράση του κατά της Ρουμανικής ιδίως προπαγάνδας ενίσχυσε σημαντικό τους Ελληνικούς πληθυσμούς της περιοχής. Οι μαθητές στα σχολεία των Λιβαδίων έφτασαν προς το τέλος της σχολικής χρονιάς 1907 – 1908 τους 450. Στις 15 Μαΐου του 1908 σημειώθηκε σφοδρή μάχη μεταξύ του Λάζου Δογιάμα και του Τοντόρ Γκρούγεφ στο Πάικο, κατά την οποία τραυματίστηκε ο Βούλγαρος κομιτατζής και έχασαν τη ζωή τους πολλοί άντρες του.
Στις αρχές καλοκαιριού, το σώμα του Λάζου Δογιάμα με υπαρχηγό τον αξιωματικό Στέλιο Παπαδάτο, και οδηγούς τους Ματσικοβίτες Χρήστο Μάρκου και Ιωάννη Βεζύρη, αποτελούνταν από δεκαεπτά οπλίτες, εκ των οποίων 14 Μακεδόνες και 3 από το ελεύθερο Ελληνικό κράτος. Στις 15 Ιουνίου του 1908, το σώμα του Λάζου Μπαροβίτσαλη, συγκρούστηκε με αυτό του Ίτσιο Βασιλέφσκυ νικώντας το κατά κράτος. Στις 22 Ιουνίου του ίδιου έτους, ο Λάζος Δογιάμας με το σώμα του επικράτησε σε μάχη ενάντια στον κομιτατζή Ιβάν Γκέλεφ. Ήδη όμως, από τις αρχές Ιουλίου του 1908 εκδηλώθηκε στη Μακεδονία το κίνημα των Νεοτούρκων και η Ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να προφυλάξει τους Μακεδόνες οπλαρχηγούς εν αναμονή των εξελίξεων, τους προέτρεψε να καταφύγουν στην Αθήνα. Μεταξύ άλλων οπλαρχηγών, αποχώρησε και ο Λάζος Δογιάμας από τη Μακεδονία.
Διαμονή στην Αθήνα και επάνοδος στη Μακεδονία
Στην Αθήνα φιλοξενήθηκε μαζί με αρκετούς συντρόφους του, στο Άσυλο των Μακεδόνων όπου διέμεναν και πολλοί άλλοι Μακεδόνες οπλαρχηγοί και οπλίτες, μεταξύ των οποίων και ο Γκόνος Γιώτας. Τα νέα από τη Μακεδονία όμως ήταν ιδιαίτερα ανησυχητικά. Οι Νεότουρκοι μετά από σύντομο διάστημα αφότου κατέλαβαν την εξουσία, ξεκίνησαν διώξεις σε βάρος των Ελλήνων της Μακεδονίας και σε συνδυασμό με την επαναδραστηριοποίηση των Βουλγαρικών ένοπλων ομάδων (πολλές ορμώμενες από τη Βουλγαρική επικράτεια) διαμορφώθηκε μία άκρως ζοφερή κατάσταση για τον Ελληνισμό. Οι Μακεδόνες οπλαρχηγοί ανησυχούσαν για τις οικογένειές τους και τα χωριά τους και αναζητούσαν τρόπο να βοηθήσουν. Στο μεταξύ η Ελληνική κυβέρνηση επιδιώκοντας φιλικές σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και το νέο καθεστώς των Νεοτούρκων προσπαθούσε να αποτρέψει με κάθε τρόπο την επιστροφή των Μακεδονομάχων στη Μακεδονία και τους χαρακτήριζε ’’κακοποιά στοιχεία’’. Στα μέσα του καλοκαιριού του 1910 ο Λάζος Δογιάμας με τους συντρόφους του επέστρεψε στη Μακεδονία. Το γεγονός θορύβησε τις Ελληνικές αρχές που με σειρά τηλεγραφημάτων προς τις προξενικές αρχές τις Θεσσαλονίκης εφιστούσε την προσοχή στους ιθύνοντες εκεί, περί των ’’ληστών και καοποιών’’. Ο Λάζος Δογιάμας συναντήθηκε με τον Γεώργιο Γιώτα (που κι αυτός είχε επιστρέψει) και στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1910 απέστειλαν επιστολή προς το Ελληνικό Προξενείο Θεσσαλονίκης ανακοινώνοντας την νέα ένοπλη δράση τους και ζητώντας συνεργασία. Το νέο σώμα που συγκροτήθηκε αποτελούνταν από το Λάζο Δογιάμα, το Γεώργιο Γιώτα, τον Αθανάσιο Χατζόπουλο (καπετάν Μακρή), το Στέλιο (από την Κρήτη) και έξι ακόμα οπλίτες. Το σώμα αυτό δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή Ρουμλουκίου προστατεύοντας τους Ελληνικούς πληθυσμούς από τη νέα τρομοκρατία των Βουλγάρων κομιτατζήδων και τις διώξεις των Νεοτούρκων. Συνεργάστηκε επίσης με τους Τάγκο, Γεώργιο Καραϊσκάκη και Βασίλειο Τσελέπη. Μετά από σφοδρή μάχη με Οθωμανικό στρατιωτικό απόσπασμα στις 13 Φεβρουαρίου 1911, σκοτώθηκε ο Γεώργιος Γιώτας και ανέλαβε πλέον ο αρχηγός του σώματος ο Λάζος Δογιάμας. Μετά από τη συνεχή καταδίωξή του όμως από τις Οθωμανικές δυνάμεις, αναγκάστηκε στις 5 Μαρτίου του 1911 να καταφύγει εκ νέου στην Αθήνα και στο Άσυλο των Μακεδόνων, όπου ξανάγινε δεκτός μετά από συστάσεις του Κωνσταντίνου Μαζαράκη - Αινιάν.
Δεύτερη επάνοδος στη Μακεδονία
Το Μάιο του 1911 ο Λάζος Δογιάμας στο άκουσμα νέων βίαιων επεισοδίων που προκλήθηκαν στην Κεντρική Μακεδονία από Νεότουρκους και Βούλγαρους κομιτατζήδες σε βάρος του ντόπιου Ελληνικού πληθυσμού, αναχώρησε και πάλι από το Άσυλο των Μακεδόνων με έξι συντρόφους του και πέρασε κρυφά τα σύνορα, βοηθούμενος από τον ανθυπίλαρχο Φιλόλαο Πηχεώνα, ώστε να βρεθεί στη Μακεδονία. Εκεί συναντήθηκε με τον Χρ. Καραπάνο και συγκρότησαν νέο σώμα που δρούσε στη λίμνη των Γιαννιτσών. Η Τουρκική εφημερίδα Γενί Ασήρ έγραφε για τον οπλαρχηγό Λάζο Δογιάμα ότι είναι επικίνδυνος και ότι έπρεπε να συλληφθεί και να εξοντωθεί. Κατά το διάστημα 1910 – 1911 προσπάθησε με τη δράση του να αποτρέψει την τρομοκράτηση αλλά και οικονομική εξαθλίωση των Ελληνικών πληθυσμών από τα Βουλγαρικά ένοπλα σώματα αλλά και τις διώξεις που εξαπέλυαν οι Οθωμανικές αρχές στις περιοχές Γιαννιτσών και Παιονίας.
Χωρίς βοήθεια από το Ελληνικό Προξενείο Θεσσαλονίκης, επιδόθηκε επίσης και στην κλέφτικη δράση προκειμένου να συντηρεί το σώμα του. Οι στόχοι του ήταν κυρίως πλούσιοι εξαρχικοί της περιοχής. Το καλοκαίρι του 1912 ο Λάζος Δογιάμας απήγαγε το γιο του πλούσιου Βούλγαρου Γκότσου που διέμενε στη Γουμένισσα, προκειμένου να αποσπάσει λύτρα. Τότε ο συγχωριανός του Λάζου, κομιτατζής Γκιούπτσετο που είχε επιστρέψει από τη Βουλγαρία, προσπάθησε να διαπραγματευτεί την απελευθέρωση του ομήρου και μετά από διήμερες διαπραγματεύσεις, ο Λάζος πείστηκε να τον απελευθερώσει χωρίς την καταβολή των λύτρων.
Ξενία Ουρανούπολης
Το Ξενία Ουρανούπολης αποτελούσε ξενοδοχειακή μονάδα του Ε.Ο.Τ στην ευρύτερη περιοχή της Ουρανούπολης, η οποία κατασκευάστηκε το 1959 και αποσκοπούσε στην ανάπτυξη του τουρισμού της περιοχής. Η μονάδα σχεδιάστηκε από τον Περικλή Σακελλάριο και διέθετε σε πρώτο στάδιο χωρητικότητα 44 κλινών.
Λάζος Δογιάμας
Η παγίδευση και το τέλος του Λάζου Δογιάμα
Στα τέλη Αυγούστου του 1912, εν μέσω γενικού αναβρασμού, ενόψει της τριμερούς συμφωνίας Ελλάδας, Βουλγαρίας και Σερβίας και του επικείμενου Βαλκανικού Πολέμου εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Λάζος Δογιάμας δέχτηκε πρόσκληση από τον κομιτατζή Γκιούπτσετο να συναντηθούν στο Καντάστι του Πάικου, κοντά στην Τσερναρέκα (Κάρπη), προκειμένου να συνεννοηθούν για τη συνεργασία κατά τον Τούρκων. Τη μεσολάβηση για τη συνάντηση ανέλαβε ο Τάγκος (αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, ο οποίος στο παρελθόν είχε συνεργαστεί εξίσου με την Ελληνική και Βουλγαρική πλευρά). Στη συνάντηση που έλαβε χώρα στις 24 Αυγούστου του 1912, παρέστησαν οι κομιταζήδες Χρήστο Γκιούπτσετο και Βίτσωφ (που μόλις είχε αφιχθεί από τη Βουλγαρία). Από την Ελληνική πλευρά συμμετείχε ο Λάζος Δογιάμας (καπετάν Λάζος Μπαροβίτσαλης), το πρωτοπαλίκαρό του, Αθανάσιος Μπέτσης από την Τσερναρέκα (Κάρπη) (επίσης φιλοξενούμενος στο Άσυλο των Μακεδόνων στην Αθήνα), και ο Βαλκάνης από τη Γουμένισσα. Μέσα σε κλίμα πανηγυρικό αφού ήδη στα γύρω χωριά οργανώνονταν γιορτές Ελληνοβουλγαρικής συμφιλίωσης, οι παραβρισκόμενοι συνέφαγαν και συζήτησαν για τον κοινό αγώνα. Μετά τη συνάντηση, δόθηκε το σύνθημα και οι κομιτατζήδες εκτέλεσαν τους τρεις Έλληνες με όπλα και τσεκούρια. Η δολοφονία του Λάζου Δογιάμα από τους Βούλγαρους ήταν προσχεδιασμένη, καθώς αποτελούσε πάντοτε έναν επικίνδυνο αντίπαλο για τα Βουλγαρικά συμφέροντα στην περιοχή. Στον τόπο της δολοφονίας, μετέβη η μητέρα του Αγγελική με την εγγονή της Μαρία και μετέφεραν τη σορό του, στο ναό της Αγίας Παρασκευής, στην Μπαροβίτσα (Καστανερή). Τάφηκε στο νεκροταφείο της γενέτειράς του. Σύμφωνα με πιστοποιητικό του 1929 του Συνδέσμου των εκ Γευγελής και πέριξ χωρίων "Η Ειδομένη", η Αικατερίνη Κρετσόβαλη Δογιάμα μετά το 1912, όταν η Γευγελή καταλήφθηκε από τους Σέρβους εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και της χορηγήθηκε σύνταξη στρατιωτικού. Το 1967 στήθηκε προτομή του Λάζου Δογιάμα (και του αδερφού του Γκόνου) στη Γουμένισσα, στα αποκαλυπτήρια της οποίας παρέστη και η χήρα του Λάζου, Αικατερίνη.
Ξενία Ουρανούπολης
Το ξενοδοχείο σύμφωνα με τον αρχικό του σχεδιασμό αποτελούνταν από δυο κτηριακούς όγκους που στέγαζαν την πτέρυγα των δωματίων ενώ το 1964 έγινε επέκταση του δυναμικού του με την προσθήκη 7 αυτοτελών κτηριακών κατασκευών με την μορφή των bungalows. Η μονάδα στο σύνολό της διατηρεί την αρχιτεκτονική του μεταπολεμικού μοντερνισμού ενώ ταυτόχρονα συνδυάζει επιρροές από την τοπική μοναστηριακή αρχιτεκτονική του Αγίου Όρους.
Λάζος Δογιάμας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Κλέφτες Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Ξενία Ουρανούπολης
Σήμερα η μονάδα είναι μισθωμένη και λειτουργεί υπό ιδιωτική διαχείριση όπου και υπέστη αρκετές αλλαγές την τελευταία εικοσαετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουριστικό Πρόγραμμα «Ξενία»
Γκαμπριέλ Ελ-Ρεγκιστάν
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ| Ο τάφος του Γ. Α. Ελ-Ρεγκιστάν στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσι στη Μόσχα. Ο Γκαμπριέλ Ουρεκλιάν γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1899 στη Σαμαρκάνδη, σε αρμενική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν διευθυντής του γραφείου Σαμαρκάνδης της Ανατολικής Κοινωνίας, αργότερα ηγήθηκε του υποκαταστήματος της Σιβηρικής Εμπορικής Τράπεζας στη Σαμαρκάνδη.
Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα στις εφημερίδες "Η αλήθεια της Ανατολής", "Ουζμπεκική Αλήθεια". Συμμετείχε στην εκστρατεία κατά του Αρχιεπισκόπου Λουκά (Β. Φ. Βόινο-Γιασενέτσκι).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, μετακόμισε στη Μόσχα και έγινε ανταποκριτής της εφημερίδας Ιζβέστια, έγραψε φειλέτες, δοκίμια, ταξιδιωτικές σημειώσεις (Μπελομορκανάλ, Μπαλχάς, Καραγκαντά, Τιεν-Σαν, Κουζμπάς, Μαγκνίτκα, εργοστάσιο τρακτέρ Στάλινγκραντ, Ουραλμάς, Σιμπμάς). Συμμετείχε στο ράλι Καρακούμ, σε αρκτικές πτήσεις. Γνώριζε πολλές ανατολίτικες γλώσσες. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν ανταποκριτής πρώτης γραμμής για την εφημερίδα της Πολεμικής Αεροπορίας «Γεράκι του Στάλιν».
Το 1943, μαζί με τους Μιχαλκόφ και Αλεξάντροφ, έγραψε τον Ύμνο της ΕΣΣΔ.
Σεναριογράφος της ταινίας "Ντζουλμπάρς" (1936).
Πατέρας του ποιητή Γκάρολντ Ρεγκιστάν (1924-1999).
Πέθανε στις 30 Ιουλίου 1945 στη Μόσχα. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Σοβιετικοί δημοσιογράφοι
Κόμπελος Καρδίτσας
Ο Κόμπελος είναι χωριό της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Κόμπελος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων, στη δυτική άκρη της πεδιάδας της Καρδίτσας σε υψόμετρο 95 μέτρα. Απέχει περίπου 20 χλμ. ΒΔ. από την Καρδίτσα, 18 χλμ. Α. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) και 23 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα ενώ δίπλα και ανατολικά περνάει η επαρχιακή οδός Καρδίτσας - Μουζακίου αλλά και η σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά - Θεσσαλονίκης.
Στις 18 Αυγούστου 1881, δίπλα στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου, ο υποστράτηγος του Ελληνικού Απελευθερωτικού Στρατού Σπυρίδων Καραϊσκάκης, γιος του Γεωργίου Καραϊσκάκη, παρέλαβε από τον τότε Τούρκο διοικητή το Φανάρι υπογράφοντας το σχετικό πρωτόκολλο παράδοσης –παραλαβής.
Διοικητικά - Δημογραφικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός το 1940 να προσαρτάται στην κοινότητα Φαναρίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το αποτελούν την κοινότητα Φαναρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιθώμης του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 147 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Burnout Dominator
Το Burnout Dominator είναι ένα παιχνίδι αγώνων που αναπτύχθηκε και διανεμήθηκε από την Electronic Arts για το PlayStation 2 και το PlayStation Portable. Το Burnout Dominator είναι το δεύτερο spin-off παιχνίδι της σειράς Burnout και συνολικά το έκτο. Διαθέτει το κύριο gameplay της σειράς, οπού τρέχεις με μεγάλες ταχύτητες ανά τον κόσμο με σκοπό να καταστρέψεις τους αντιπάλους σου και να ανοίξεις νέα οχήματα. Η έκδοση για το PS2 δεν αλληλεπιδρά με την έκδοση του PSP. Αυτό είναι το μόνο παιχνίδι της σειράς Burnout που δεν αναπτύχθηκε από την developed by Criterion Games, και το πρώτο παιχνίδι της σειράς μετά το Burnout 2: Point of Impact που δεν εμφανίζεται το "Crash Mode". Την εποχή της δημιουργίας του Dominator, η Criterion δεν γινόταν να το αναπτύξει καθώς δούλευε στο Burnout Paradise. Παρόλα αυτά η Criterion Games αναφέρεται ως "the makers of this game" στο εγχειρίδιο του παιχνιδιού και στο επίσημο site της Electronic Arts.
Soundtrack
To soundtrack περιέχει τραγούδια από περισσότερους από 33 καλλιτέχνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Burnout (βιντεοπαιχνίδι)
Σερράχης
Ο Σερράχης είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ποταμός της Κύπρου με μήκος 55 χιλιόμετρα. Πηγάζει από τη βόρεια πλευρά του Τρόοδος και χύνεται στον κόλπο της Μόρφου.
Στη πορεία του ενώνεται με πολλούς μικρότερους ποταμούς με κυριότερους τον Μερίκα, τον Ακάκι (37 χιλ.), τον Περιστερώνα (35 χιλ.), και λίγο πριν χυθεί στη θάλασσα ενώνεται με τον Οβγό (32 χιλ.). Στη περιοχή του χωριού Κατωκοπιά ονομάζεται Βουναρούλιας εξαιτίας της μεγάλης απόθεσης πετρών στη κοίτη του.
Στον Σερράχη έχουν κατασκευαστεί τέσσερα φράγματα. Το φράγμα της Κλήρου, χωρητικότητας 2 εκ. Μ3 και ύψους 9 μέτρων. Υπάρχουν και άλλα τρία μικρότερης χωρητικότητας κατασκευασμένα το 1973 και το ένα πρόσφατα το 2007.
Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, στις εκβολές του βρήκε ο Λεόντιος, ευσεβής πολίτης από τους Σόλους, τη κάσα με τα οστά των Αγίων Βαρνάβα και Ιλαρίωνα. Η παράδοση λέει ότι είχαν παρουσιαστεί μπροστά του οι δύο Άγιοι και του είχαν υποδείξει το μέρος που βρισκόταν η κάσα με τα οστά τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Επαρχίας Λευκωσίας
Μπράουνσβαϊγκ
Το Μπράουνσβαϊγκ (γερμανικά: Braunschweig), παλαιότερη γραφή Βρουνσβίκη, είναι μια πόλη 245.810 κατοίκων, που βρίσκεται στην Κάτω Σαξονία της Γερμανίας.
Βρίσκεται βόρεια των βουνών Χαρτς και ανατολικά του Αννόβερου. Κοντά στο Μπράουνσβαϊγκ βρίσκεται η πόλη Βόλφσμπουργκ (που είναι έδρα της αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Σαξονίας Κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης
Γιαν φαν Σκόρελ
Ο Γιαν φαν Σκόρελ (Jan van Scorel, Σχόορλ, 1 Αυγούστου 1495 - Ουτρέχτη, 6 Δεκεμβρίου 1562) ήταν σημαντικός Ολλανδός ζωγράφος που πιστώνεται με την εισαγωγή της υψηλής ιταλικής αναγεννησιακής τέχνης στην Ολλανδία, όπως είχε κάνει στο παρελθόν ο δάσκαλός του, Γιαν Μαμπούζε (1478–1532), στις Βρυξέλλες. Θεωρείται δε ένας από τους θεμελιωτές του ολλανδικού Μανιερισμού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σκόρελ γεννήθηκε στο Σχόορλ (Schoorl), μια μικρή πόλη κοντά στο Άλκμααρ στη βόρεια Ολλανδία. Υπάρχει η πιθανότητα να μαθήτευσε αρχικά στο πλευρό του Cornelis Buys I στο Άλκμααρ, προτού μεταβεί το 1512 στο Άμστερνταμ για να ενταχθεί στο εργαστήριο του Γιάκομπ Κορνέλισζον φαν Οστζάνεν ως μαθητευόμενος. Το 1517 καταγράφεται η παρουσία του στην Ουτρέχτη, υπό τον Gossaert, που ενθάρρυνε τον Σκόρελ να ταξιδέψει. Το 1519 ο φαν Σκόρελ αναχώρησε για ένα μακρύ ταξίδι του οποίου τελικός προορισμός ήταν η Βενετία, περνώντας από την Κολωνία, το Σπάιερ, το Στρασβούργο, τη Βασιλεία, τη Νυρεμβέργη και το Ρέγκενσμπουρκ. Στη Νυρεμβέργη, επισκέφτηκε και συνεργάστηκε με τον Άλμπρεχτ Ντύρερ (1471-1528).
left|thumb|320px|«Η Βάπτιση του Χριστού», περ. 1528, ελαιογραφία σε ξύλο, [[Μουσείο Φρανς Χαλς, Χάαρλεμ, Ολλανδία]] Στη Βενετία ανακάλυψε πίνακες με χρυσό ηλιόφως, λαμπερά χρώματα, χαλαρές πινελιές και διακριτά οργανωμένα τοπία με ρέοντες λόφους και φιδογυριστούς δρόμους. Κατόπιν πρόσκλησης προσκυνητών που συνάντησε στη Ρώμη, πραγματοποίησε ταξίδι στους Αγίους Τόπους, αναμνήσεις από το οποίο διατηρούσε σε ένα ημερολόγιο με σκίτσα, αποσπάσματα του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού πραγματοποίησε στάσεις στη Μάλτα, στη Ρόδο, στην Κύπρο, στη Βηθλεέμ και τέλος στην Ιερουσαλήμ. Αφού επέστρεψε, παρέμεινε για κάποιο διάστημα στη Βενετία, μελετώντας το έργο των Τζορτζόνε (περ. 1477/8–1510) και Πάλμα Βέκιο (περ.1480-1528). Επιστρέφοντας στη Ρώμη, το 1523 ορίστηκε διευθυντής αρχαιοτήτων και συντηρητής του Μπελβεντέρε, διαδεχόμενος το Ραφαήλ (1483-1520), υπό τον νεοεκλεγμένο Ολλανδό Πάπα Αδριανό ΣΤ'. Αποτέλεσε τον αγαπημένο ζωγράφο του ποντίφικα, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο για ολλανδό ζωγράφο και γενικότερα για μη Ιταλό. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αιώνια Πόλη, ο φαν Σκόρελ μελέτησε αρχαιορωμαϊκά ερείπια και έργα γλυπτικής, ενώ μελέτησε προσεκτικά το έργο των Μιχαήλ Αγγέλου (1475-1564) και Ραφαήλ.
right|thumb|280px|«Μαρία Μαγδαληνή», περ. 1530, ελαιογραφία σε ξύλο, [[Ρέικσμουζεουμ, Άμστερνταμ, Ολλανδία]] Η επιστροφή του καλλιτέχνη στη Ουτρέχτη το καλοκαίρι του 1524 αποτελεί κομβικό σημείο στη ζωγραφική των Κάτω Χωρών. Εκεί έγινε εφημέριος της Eκκλησίας του Αγίου Ιωάννη και στη συνέχεια κληρικός. Εκτός από ένα ταξίδι στις νότιες Κάτω Χώρες (1532-1533) και τη Γαλλία (1540), παρέμεινε στην Ουτρέχτη για την υπόλοιπη ζωή του, αποτελώντας έναν από τους καλλιτέχνες που εμπότισαν περισσότερο την ολλανδική τέχνη με ιταλικές επιρροές. Γνώρισε μεγάλη αναγνώριση και το εργαστήριό του κατακλυζόταν από παραγγελίες. Επίσης έκανε σταδιοδρομία ως αρχιτέκτων και ως τεχνικός υδραυλικών έργων.
Περίπου το 1528 ζωγράφισε ένα από τα διασημότερα έργα του, τη «Βάπτιση του Χριστού», για λογαριασμό του Σίμον φαν Σάνεν (Simon van Sanen), επικεφαλής του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη στο Χάαρλεμ. Αντίθετα με τον Gossaert, o βαν Σκόρελ έντυσε τις μορφές του στο φως του ήλιου και τις ενσωμάτωσε σε ένα ευρύ ιταλίζον τοπίο. Ο καλλιτέχνης προσάρμοζε την τεχνική του στη φύση της εκάστοτε παραγγελίας. Τα πορτραίτα του είναι ιδιαίτερα νατουραλιστικά και αντανακλούν ελάχιστα τους «μοντερνισμούς» τον άλλων του έργων. Φιλοτέχνησε ορισμένα από τα πρώτα ολλανδικά ομαδικά πορτραίτα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το έργο «Δώδεκα Μέλη της Αδελφότητος Προσκυνητών της Ιερουσαλήμ του Χάαρλεμ» (1528-29, Μουσείο Φρανς Χάλς, Χάαρλεμ). Γύρω στο 1540 υιοθετεί το στυλ των Μανιεριστών, που χαρακτηρίζει έκτοτε το έργο του. Το 1550 του ανατέθηκε η αποκατάσταση του διάσημου έργου των αδερφών βαν Άικ, της «Λατρείας του Μυστικού Αμνού» στη Γάνδη. Χρησιμοποιώντας το προσωπικό του ταξιδιωτικό ημερολόγιο αναπαρέστησε με ακρίβεια την πόλη στο έργο «Η Είσοδος στα Ιεροσόλυμα» (Κεντρικό Μουσείο, Ουτρέχτη). Πολλά από τα θρησκευτικά έργα του φαν Σκόλερ, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων ρετάμπλ, καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της εικονοκλασίας που ακολούθησε την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση.
Ανάμεσα στους μαθητές του συναντούμε μερικά από τα σπουδαιότερα ονόματα της επόμενες γενιάς, όπως οι Άντονις Μορ (περ.1517-1577) και Μάρτεν φαν Χέεμσκερκ (1498-1574).
Ο Γιαν φαν Σκόρελ νυμφεύτηκε την Αγκάτα φαν Σχουνχόφεν (Agatha van Schoonhoven) και, σύμφωνα με μαρτυρίες, το έτος 1537 το ζευγάρι είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά.
Ενδεικτική εργογραφία
right|thumb|200px|«Προσωπογραφία της Agatha van Schoonhoven», συζύγου του καλλιτέχνη, 1529, ελαιογραφία σε ξύλο, Πινακοθήκη Ντόρια Πάμφιλι, Ρώμη, Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ολλανδοί μηχανικοί Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Μανιερισμός Κατηγορία:Ουμανιστές
Κρητικός Λαγωνικός
Ο Κρητικός Λαγωνικός είναι ελληνική φυλή κυνηγετικού σκύλου με ιδιαίτερη καταγωγή από την Κρήτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το Πρότυπο της φυλής του Κρητικού Λαγωνικού
Κατηγορία:Φυλές σκύλων Ελληνικής προέλευσης Κατηγορία:Φυλές σκύλων Κατηγορία:Κρήτη
16 Ψυχή
Η Ψυχή (λατινικά και διεθνώς: Psyche) είναι ο αστεροειδής (μικρός πλανήτης) με αύξοντα αριθμό ανακαλύψεως 16. Ανακαλύφθηκε στις 17 Μαρτίου 1852 από τον Ιταλό αστρονόμο Ανιμπάλε ντε Γκάσπαρις, που παρατηρούσε από τη Νάπολη της Ιταλίας και πήρε το όνομα της νύμφης Ψυχής από την αρχαία ελληνική μυθολογία. Η Ψυχή περιφέρεται περί τον Ήλιο σε μέση απόσταση (μεγάλο ημιάξονα της τροχιάς της) 2,921 αστρονομικών μονάδων ή 436,9 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Η εκκεντρότητα της τροχιάς της είναι e = 0,140. Μία περιφορά περί τον Ήλιο συμπληρώνεται σε 1823 ημέρες και 2,8 ώρες (δηλ. περίπου 5 γήινα χρόνια). Η κλίση της τροχιάς της Ψυχής ως προς την εκλειπτική είναι i = 3,1 μοίρες.
Οι διαστάσεις της Ψυχής είναι 280×230×190 χλμ., που δίνουν μία μέση «διάμετρο» 240 χλμ. και την καθιστούν έναν από τους 15 μεγαλύτερους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης και ίσως τον μεγαλύτερο αστεροειδή τύπου M (metallic, μεταλλικός). Η μάζα της ανέρχεται σε 17 τετράκις εκατομμύρια τόνους με πυκνότητα που υπολογίζεται στα 2,7 gr/κυβ.cm, καθώς έχουν ανιχνευθεί οι παρέλξεις που προκαλεί η βαρύτητά της πάνω σε άλλους αστεροειδείς. Η βαρύτητα (επιτάχυνση της βαρύτητας) στην επιφάνειά της υπολογίζεται ότι είναι περίπου 160 φορές μικρότερη από αυτή στην επιφάνεια της Γης. Η Ψυχή περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της σε 4 ώρες και 12 λεπτά. Η λευκαύγειά της (0,120) είναι κανονική για αστεροειδή. Φαίνεται ότι αποτελείται από περιοχές με διαφορετική σύνθεση. Παρατηρήσεις της Ψυχής με ραντάρ υποδεικνύουν σύσταση σχεδόν αποκλειστικά από σίδηρο και νικέλιο. Εμφανίζεται ως γνήσιο παράδειγμα πυρήνα από κάποιο μεγαλύτερο σώμα που διαλύθηκε. Η μικρή για μέταλλα πυκνότητα της Ψυχής αποδίδεται σε πολύ πορώδη υφή και χαλαρή συσσωμάτωση του υλικού της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψυχη
Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Μακεδονικός
μικρογραφία|300εσ| Νόμισμα που κόπηκε από τον Κ. Καικίλιο Μέτελλο, π. 155–149 π.Χ. Εμπρός όψη: διπλή κεφαλή Ιανού με δάφνινο στεφάνι. Πίσω: πλώρη πλοίου.
Ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Μακεδονικός, λατιν.: Quintus Caecilius Metellus Macedonicus, (π. 188 π.Χ. – 116 π.Χ./115 π.Χ.) ήταν πολιτικός και στρατηγός της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας κατά τον 2ο αι. π.Χ. Υπήρξε πραίτορας το 148 π.Χ., ύπατος το 143 π.Χ., ανθύπατος της Εντεύθεν Ιβηρίας (Hispania Citerior) το 142 π.Χ. και τιμητής το 131 π.Χ. Πήρε το παρωνύμιο (agnomen) Μακεδονικός, για τη νίκη του επί των Μακεδόνων στον Δ΄ Μακεδονικό Πόλεμο.
Δ΄ Μακεδονικός Πόλεμος
Το 148 π.Χ. ως πραίτορας, οδήγησε τα ρωμαϊκά στρατεύματα στη νίκη επί τού Ανδρίσκου δύο φορές. Ο Ανδρίσκος ήταν αυτοαποκαλούμενος διεκδικητής τού θρόνου της Μακεδονίας, που ισχυριζόταν ότι ήταν γιος τού Περσέα, τελευταίου βασιλιά της δυναστείας των Αντιγονιδών. Ο Ανδρίσκος είχε ξεσηκωθεί εναντίον της Ρώμης, σκοπεύοντας να απελευθερώσει τη Μακεδονία με στρατό, που στρατολογήθηκε από τη Θράκη. Υπό την εξουσία τού Μέτελλου η Μακεδονία μειώθηκε και έγινε ρωμαϊκή επαρχία. Γι' αυτό τού απονεμήθηκε το agnomen Μακεδονικός και έκτοτε εισήγαγε τη Μακεδονική Ασπίδα (Clypeus Μacedonicus) στα μετάλλια της οικογένειάς του.
Αχαϊκός Πόλεμος
Το 146 π.Χ. νίκησε τον Κριτόλαο της Μεγαλόπολης στη μάχη της Σκαρφείας και τους Αρκάδες στη Χαιρώνεια, αλλά ο Μέτελλος στάλθηκε στη συνέχεια να πολεμήσει στον Αχαϊκό πόλεμο, για να εκδικηθεί μία προσβολή που έγινε σε μία Ρωμαϊκή Πρεσβεία στην Κόρινθο. Πολέμησε υπό τις διαταγές τού υπάτου Λεύκιου Μούμιου Αχαϊκού, τού οποίου η τελική νίκη στον πόλεμο κατά της Αχαϊκής Συμμαχίας καθυστέρησε τον Μακεδονικό να εορτάσει αμέσως, τις τιμές τού Θριάμβου που άξιζε η επιτυχία του στη μάχη της Σκάρφειας. Κατά την επιστροφή του στην Ιταλία έλαβε την τιμή τού Θριάμβου και τον τίτλο τού Μακεδονικού. Μετά τον θρίαμβό του έκτισε τη Στοά των Καικιλίων (Porticus Caecilii, που αργότερα έγινε Porticus Octaviae) στο Άρεως Πεδίον. Έκτισε επίσης δύο μεγαλειώδεις ναούς: ο ένας αφιερωμένος στον Δία (Jupiter) και ο άλλος στην Ήρα (Juno). Αυτοί ήταν οι πρώτοι μαρμάρινοι ναοί στη Ρώμη, διακοσμημένοι με έφιππα αγάλματα των διάφορων στρατηγών τού Αλεξάνδρου, που έφερε από την Ελλάδα.
Νουμαντικός πόλεμος
Το 143-142 π.Χ. που ήταν ύπατος, εκστράτευσε εναντίον των Κελτιβήρων στην κεντρική Ιβηρική κατά τη διάρκεια του Νουμαντικού Πολέμου, νικώντας τους Aρεβάκους, Λουσόνες, Βλλους, Tίτιους και Βακέους. Δεν αντιμετώπισε την πόλη Nουμαντία, η οποία στη συνέχεια έγινε το επίκεντρο τού πολέμου, και η οποία αντιστάθηκε για δέκα χρόνια.
Πολιτική
Το 133 π.Χ. έδωσε μία ομιλία επιτιθέμενος στον Τιβέριο Γράκχο σχετικά με το σχέδιο αυτού του τριβούνου να παρακάμψει το παραδοσιακό προνόμιο της Συγκλήτου, και να διατηρήσει την τεράστια περιουσία τού πρόσφατα αποθανόντος Άτταλου Γ' της Περγάμου υπό τον έλεγχο της Συνέλευσης των πληβείων. Ο Άτταλος Γ΄ είχε κληροδοτήσει το βασίλειό του στο λαό της Ρώμης.
Ο Μέτελλος εξελέγη τιμητής το 131 π.Χ., δεσμευόμενος με τόλμη να σταματήσει την αυξανόμενη υποβάθμιση των ρωμαϊκών εθίμων. Σε μία ομιλία που εκφώνησε στο ραντεβού του, πρότεινε ότι ο γάμος θα ήταν υποχρεωτικός για όλους τους πολίτες, προκειμένου να τεθεί τέλος στην ελευθεριάζουσα συμπεριφορά, που τότε ήταν ήδη ευρέως διαδεδομένη. Έναν αιώνα αργότερα ο Αύγουστος έκανε αυτή την ομιλία να διαβαστεί στη Σύγκλητο, και να δημοσιευθεί ως διάταγμα για τη γνώση και την αναγέννηση τού Ρωμαϊκού Λαού. Οι ηθικολογικές του προσπάθειες αφύπνησαν ισχυρή λαϊκή αντιπολίτευση, με επικεφαλής τον τριβούνο Γάιο Ατίνιο Λάβεο Μακέριο, τον οποίο ο Μέτελλος είχε εκδιώξει προηγουμένως από τη Σύγκλητο. Παραλίγο να σκοτωθεί από τον όχλο στον Ταρπύιο βράχο.
Αργότερα υπήρξαν κάποιες διαφωνίες μεταξύ τού ίδιου και τού Σκιπίωνα Αιμιλιανού, αλλά ποτέ δεν έχασε από τα μάτια του τα πλεονεκτήματα αυτού τού αντιπάλου, τού οποίου το τέλος θρήνησε, διατάζοντας τους γιους του να μεταφέρουν το σώμα τού Αιμιλιανού στην πυρά της αποτέφρωσης.
Φημισμένος για την ευγλωττία του και το γούστο του για τις Τέχνες, απεβίωσε το 116/115 π.Χ. Ήταν γενικά σεβαστός ως το παράδειγμα τού τυχερού Ρωμαίου: μετά από μία λαμπρή γέννηση, έλαβε κάθε είδους πολιτικές και στρατιωτικές τιμές, και άφησε μία μεγάλη οικογένεια τεσσάρων γιων, εκ των οποίων ο ένας ήταν τότε ύπατος, οι δύο ήταν πιο πριν και ο άλλος έγινε σύντομα μετά. Οι δύο γαμπροί του, Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νασίκα_(ύπατος το 111 π.Χ.) και Γάιος Σερβίλιος Βατία θα έφταναν επίσης στην υπατεία.
Οικογένεια
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου και εγγονός τού Λεύκιου Καικίλιου Μέτελλου.
Ήταν ο πατέρας των:
Στη λαϊκή κουλτούρα
δεξιά|μικρογραφία|300εσ| Ο Μέτελλος παύει την πολιορκία, τώρα στο [[Ερμιτάζ|Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη.]] Τον Mέτελλο υποδύθηκε ο Γκόρντον Μίτσελ στην ταινία Ο εκατόνταρχος (The Centurion) του 1961.
Ο «Mέτελλος παύει την πολιορκία», ένας πίνακας τού Aρμάν-Σαρλ Καράφ, μνημονεύει τον θρύλο τού Μέτελλου, που αίρει την πολιορκία της Κεντοβριγίας το 142 π.Χ., προκειμένου να σώσει τη ζωή αθώων.
Σαλαντίν
Ο Σαλάχ αντ-Ντιν Γιούσουφ ιμπν Αγιούμπ (1138 - 4 Μαρτίου 1193), γνωστός ως Σαλαντίν, Σαλαδίνος ή Κάσαντιν, ήταν ο πρώτος σουλτάνος της Αιγύπτου και της Συρίας και ο ιδρυτής της δυναστείας των Αγιουβιδών. Σουνίτης μουσουλμάνος κουρδικής καταγωγής, ο Σαλαντίν ηγήθηκε της μουσουλμανικής στρατιωτικής εκστρατείας εναντίον των σταυροφόρων στο Λεβάντε. Στο απόγειο της εξουσίας του, το σουλτανάτο του περιελάμβανε την Αίγυπτο, τη Συρία, τη Χετζάζ, την Υεμένη και άλλα μέρη της Βόρειας Αφρικής.
Μέχρι το 1182, είχε ολοκληρώσει την κατάκτηση της μουσουλμανικής Συρίας αφού κατέλαβε το Χαλέπι, αλλά τελικά απέτυχε να καταλάβει το οχυρό της Μοσούλης.
Η πορεία προς την εξουσία
Γεννήθηκε στο Τικρίτ της Μεσοποταμίας το 1138 και ήταν Κούρδος. Πατέρας του ήταν ο ισχυρός αξιωματούχος των Σελτζούκων της Συρίας Αγιούμπ, που ανήκε στην κουρδική φυλή Ριβαδιέ. Τα πρώτα χρόνια του τα πέρασε σε ιερατική σχολή. Αργότερα κατατάχθηκε στο στρατό του Νουρεντίν Ζενγκί, και τη δεκαετία του 1160 συνόδευσε το θείο του και στρατηγό του Νουρεντίν, Σιρκούχ, στις εκστρατείες του κατά των Φατιμιδών της Αιγύπτου και των σταυροφόρων. Τελικά ο Σιρκούχ κατάφερε να γίνει βεζίρης στην Αίγυπτο και να κυβερνήσει στο όνομα του Νουρεντίν. Ο Σιρκούχ πέθανε το 1169 και τον διαδέχθηκε ο Σαλαντίν που συνέχισε να κυβερνά στο όνομα του Νουρεντίν, και μάλιστα κατάφερε να αντιμετωπίσει χωρίς τη βοήθειά του τον Αμάλριχο Α' της Ιερουσαλήμ. Το 1171 ο τελευταίος Φατιμίδης χαλίφης αλ-Ντιν πέθανε. Αυτό ήταν και το τέλος της δυναστείας των Φατιμιδών, αλλά και της επικράτησης των Σιιτών στην Αίγυπτο. Ο Σαλαντίν ήταν πλέον ο απόλυτος κυρίαρχος στην Αίγυπτο και κάτω από την εξουσία του η χώρα μετεστράφηκε πάλι προς το σουνιτισμό. Ο Σαλαντίν ασχολήθηκε με την ισχυροποίηση της Αιγύπτου, αναζωογονώντας την οικονομία της και αναδιοργανώνοντας το στρατό της. Παράλληλα παρουσίασε τάσεις ανεξαρτησίας από το Νουρεντίν σε τέτοιο βαθμό ώστε να φτάσουν ένα βήμα πριν από τον πόλεμο.Όμως το 1174 ο Νουρεντίν πέθανε, αφήνοντας ως διάδοχο το γιο του, ένα ανήλικο και ανίσχυρο αγόρι. Ο Σαλαντίν εκμεταλλευόμενος αυτήν την ευκαιρία επεξέτεινε το κράτος του στη Συρία και μέχρι το 1186 η εξουσία του μέχρι τη Μεσοποταμία, αλλά και την Υεμένη, ήταν αδιαμφισβήτητη. Μάλιστα το 1180 κατάφερε να καταστήσει υποτελή του τον σουλτάνο των Σελτζούκων του Ικονίου, Κιλίτζ Αρσλάν Β'.
Οι σχέσεις με τους σταυροφόρους
Όλον αυτό τον καιρό συγκρούστηκε πολύ λίγες φορές με τους σταυροφόρους και τις περισσότερες φορές τους νίκησε παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Βαλδουίνου Δ΄ της Ιερουσαλήμ. Το 1187 με αφορμή τις συνεχείς επιθέσεις του Ραϋνάλδου της Αντιόχειας στα καραβάνια προσκυνητών για τη Μέκκα επιτέθηκε στους σταυροφόρους και έκαψε το στόλο τους στην Ερυθρά θάλασσα. Ο βασιλιάς της Ιερουσαλήμ Γκυ των Λουζινιάν συγκέντρωσε τον σταυροφορικό στρατό και επεδίωξε να συγκρουστεί με τον Σαλαντίν. Όμως ο Σαλαντίν τον παρέσυρε μακριά από τις βάσεις του και τον κύκλωσε στο Χαττίν, όπου στις 4 Ιουλίου του 1187 ο σταυροφορικός στρατός καταστράφηκε και ο Γκυ καθώς και πολλοί σημαίνοντες σταυροφόροι συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Στη συνέχεια ο Σαλαντίν, χρησιμοποιώντας και τον Γκυ στις διαπραγματεύσεις, κατέλαβε είτε με συμφωνίες παράδοσης είτε με πολιορκία τα περισσότερα κάστρα και λιμάνια της Παλαιστίνης, και τελικά έφτασε στην Ιερουσαλήμ την οποία και κατέλαβε με συνθηκολόγηση στις 2 Οκτωβρίου 1187. Δεν μπόρεσε όμως να καταλάβει την Τύρο, την οποία υπερασπίστηκε με επιτυχία ο Κορράδος του Μομφεράτου. Στη συνέχεια περιέσφιξε τον κλοιό γύρω από την Αντιόχεια, καταλαμβάνοντας τη Λαοδίκεια και το Τζεμπελέ. Αργότερα, με την άφιξη των σταυροφόρων της Τρίτης Σταυροφορίας (1189-1192), ο Σαλαντίν υπέστη κάποιες ήττες, όπως την απώλεια της Άκρας μετά από μακρόχρονη πολιορκία και τις ήττες στις μάχες του Αρσούφ και της Γιάφας, αλλά κατάφερε να κρατήσει τους σταυροφόρους έξω από την Ιερουσαλήμ. Ειδικά στο πρόσωπο του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου, ο Σαλαντίν βρήκε έναν αντίπαλο που τον εκτιμούσε πολύ, όπως και ο Ριχάρδος εκτιμούσε τον Σαλαντίν. Ιστορίες για αυτούς λεγόταν για πολλά χρόνια τόσο στην Ευρώπη, όσο και στη Μέση Ανατολή.
Το τέλος των πολέμων-Θάνατος του Σαλαντίν
140px|thumb|Ο τύμβος του Σαλαντίν κοντά στη βορειοδυτική γωνία του τεμένους των Ομεϋαδών, [[Δαμασκός, Συρία.]]
Τελικά τα δύο μέρη συμφώνησαν για ειρήνη το 1192, με την οποία το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ θα εκτεινόταν από την Τύρο μέχρι τη Γιάφα, ενώ το εσωτερικό της Παλαιστίνης θα το κρατούσε ο Σαλαντίν που δεσμευόταν να μην εμποδίζει τους χριστιανούς προσκυνητές από το να πηγαίνουν για προσκύνημα στον Πανάγιο Τάφο. Ο Σαλαντίν πέθανε στη Δαμασκό λίγους μήνες μετά, το 1193.
Ο Σαλαντίν πάντα φρόντιζε για το καλό των υπηκόων του.Τηρούσε πάντα τις συνθήκες με τους αντιπάλους του και τους φερόταν με σεβασμό. Συνήθως φερόταν με σεβασμό και στους αιχμαλώτους που συνελάμβανε, πράγμα αρκετά σπάνιο για εκείνη την εποχή. Κατάφερε να ανακτήσει την Ιερουσαλήμ μετά από 88 χρόνια χριστιανικής κυριαρχίας και έδωσε ένα ισχυρό χτύπημα στους σταυροφόρους που τους συγκλόνισε και που προετοίμασε την καταστροφή των σταυροφορικών ηγεμονιών παρά την ανάσα ζωής που τους έδωσε η Γ' Σταυροφορία.Το όνομά του έμεινε, ακόμη και ανάμεσα στους χριστιανούς, ως πρότυπο ανδρείας και ιπποτισμού και, σίγουρα, ήταν η πιο ένδοξη μορφή από τη μεριά του Ισλάμ για την εποχή των Σταυροφοριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Κούρδοι Κατηγορία:Ιρακινοί Κατηγορία:Μονάρχες της Αιγύπτου Κατηγορία:Σουλτάνοι Κατηγορία:Ιστορία της Αιγύπτου Κατηγορία:Μεσαιωνική Συρία Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ Κατηγορία:Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Άραβες στρατηγοί
Deep Purple in Concert
Το Deep Purple in Concert είναι ένας ζωντανός διπλός δίσκος του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, ηχογραφημένος σε δύο διαφορετικές ζωντανές εμφανίσεις τους στο BBC στις 19 Φεβρουαρίου του 1970 και στις 9 Μαρτίου του 1972. Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1980 από την "Harvest" στην Ευρώπη και τον Ιούνιο του 1982, από την "Spitfire" στην Αμερική και γνώρισε αρκετή επιτυχία στη Μεγάλη Βρετανία και την Ιαπωνία.
Οι ηχογραφήσεις έγιναν για την προώθηση των δίσκων "Deep Purple in Rock" και "Machine Head" από την δεύτερη γραμμή μελών των Deep Purple. Για την προώθηση του δίσκου εκδόθηκε σε μορφή 12" βινυλίου το τραγούδι "Smoke on the Water" μαζί με τα "Bird Has Flown" και "Grabsplatter" με τίτλο "New, Live & Rare Vol.III".
Ο δίσκος επανεκδόθηκε σε μορφή διπλού CD από την "EMI", τον Απρίλιο του 1992.
Τα τραγούδια
1. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:20
2. Wring that Neck (Blackmore, Simper, Lord, Paice) - 18:30
3. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:15
4. Mandrake Root (Blackmore, Evans, Lord) - 17:20
Δίσκος 2
2. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 8:34
3. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 8:57
4. Never Before (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:48
5. Space Truckin'  (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 22:14
6. Lucille (Collins, Penniman) - 6:20
Η έκδοση του CD περιείχε τα εξής δύο επιπλέον κομμάτια στο δεύτερο CD:
Θέσεις τσαρτ
Deep Purple in Concert (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Δεκέμβριος 1980
New, Live & Rare Vol.III (12" EP σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Οκτώβριος 1980
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Deep Purple in Concert ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1980
Μολοσσός της Ηπείρου
Αναγνώριση
Ο μολοσσός της Ηπείρου είναι καθαρόαιμη φυλή σκύλου αναγνωρισμένη από τον Κυνολογικό Όμιλο Ελλάδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ήπειρος Κατηγορία:Φυλές σκύλων Ελληνικής προέλευσης Κατηγορία:Φυλές σκύλων
BBC Νοτιοδυτικά
Το BBC Νοτιοδυτικά (αγγ. BBC South West) είναι τοπικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας του BBC στη Νοτιοδυτική Αγγλία και έχει την έδρα του στο Πλίμουθ. Ο φορέας εξυπηρετεί τις Κομητείες: Κορνουάλη, Ντέβον, Νησιά Σκίλι, Μπράιτον εντ Χόουβ, το βορειοδυτικό Σόμερσετ, το δυτικό Ντόρσετ, Σάρρεϋ και τα Αγγλονορμανδικά Νησιά.
Ιστορικό
Ο οργανισμός εξέπεμψε για πρώτη φορά, τηλεοπτικό σήμα στις 20 Απριλίου του 1961, με ένα δεκάλεπτο δελτίο ειδήσεων με παρουσιαστή τον Τομ Σάλμον. Ένα χρόνο αργότερα το δελτίο έγινε ενημερωτική εκπομπή με τον τίτλο South West at Six με παρουσιάστρια την Sheila Tracy. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1963, η εκπομπή ξανάλλαξε τίτλο και έγινε Spotlight South West.
Στούντιο
Τα κύρια γραφεία και στούντιο του οργανισμού βρίσκονται στο Πλίμουθ. Επίσης, ο οργανισμός έχει γραφεία και τηλεοπτικά στούντιο στις πόλεις Τρούρο και Έξετερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:BBC Local Radio Κατηγορία:BBC South West Κατηγορία:Βρετανικοί Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Βρετανικοί Ραδιοφωνικοί Σταθμοί
Σωκράτης Φυτανίδης
Ο Σωκράτης Φυτανίδης (Κουφάλια, 25 Μαΐου 1984) είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν κυρίως ως κεντρικός και ακραίος αμυντικός, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί και ως ανασταλτικός μέσος.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον ΠΑΟ Κουφαλίων σε νεαρή ηλικία και έμεινε ως τα 18 του χρόνια. Το 2002, μόλις ενηλικιώθηκε, αποκτήθηκε από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Στην ποντιακή ομάδα, η οποία στο τέλος της περιόδου 2003-04 κατάφερε να ανέβει στην Α’ Εθνική, αποτέλεσε τον αρχηγό της σε αρκετούς αγώνες, ενώ η χρησιμότητά του σε όλες τις θέσεις της άμυνας και η σταθερότητα της απόδοσής του, τον έκαναν σύντομα μεταγραφικό στόχο πολλών ομάδων, ενώ συμπεριλαμβανόταν σε λίστες με τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του υπήρξε ο Αστέρας Τρίπολης, ο οποίος τον απέκτησε τον Ιανουάριο του 2008. Για τα επόμενα τρία χρόνια αποτέλεσε βασική λύση στα πλάνα του εκάστοτε προπονητή, ενώ φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού σε πολλούς αγώνες.
Το καλοκαίρι του 2011 συμφώνησε με τον Ατρόμητο Αθηνών, όπου στην πρώτη του χρονιά (2011-12) έφτασε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, ενώ για πρώτη φορά στην ιστορία της, η ομάδα από το Περιστέρι, τερματίζοντας στην πρώτη πεντάδα του πρωταθλήματος, συμμετείχε στη διαδικασία των play off για την έξοδο στην Ευρώπη, καταφέρνοντας να εξασφαλίσει τη συμμετοχή στα play off του Europa League της περιόδου 2012-13.
Το 2018 πήγε για πρώτη φορά να δοκιμάσει την τύχη του εκτός Ελλάδας για λογαριασμό της ρουμανικής Γκαζ Μεντάν Μεντιάς. Με μόλις 9 συμμετοχές, έφυγε τον Δεκέμβριο.
Στις 10 Ιανουαρίου 2019, ο Φυτανίδης συμφώνησε με την Ένωσις Νέων Παραλιμνίου μέχρι το καλοκαίρι του 2020. Στις 30 Αυγούστου 2019 όμως γύρισε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Λεβαδειακού. Τη σεζόν 2020-21 αγωνίστηκε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, ως τελευταίο σύλλογο της ποδοσφαιρικής του καριέρας.
Στις εθνικές ομάδες
Από το 2004 ως το 2005 υπήρξε στέλεχος της εθνικής Ελπίδων, έχοντας 13 συμμετοχές και ένα τέρμα. Στην εθνική Ανδρών, παρά το γεγονός ότι έχει κληθεί δύο φορές, δεν έχει αγωνιστεί.
Χρένο
Η ακέραια ρίζα του χρένου δεν έχει σχεδόν καθόλου άρωμα. Όταν ωστόσο κοπεί ή τριφτεί, τα ένζυμα από τα πρόσφατα τεμαχισμένα φυτικά κύτταρα, καταρρέουν sinigrin (μια γλυκοζινολική) για την παραγωγή ισοθειοκυανικού αλλυλίου (allyl isothiocyanate), (έλαιο μουστάρδας), που ερεθίζει τις βλεννογόνους μεμβράνες των κόλπων και τα μάτια. Ο τριμμένος πολτός πρέπει να χρησιμοποιείται αμέσως ή να διατηρείται για καλύτερη γεύση, στο ξύδι. Άπαξ και εκτεθεί στον αέρα ή τη θερμότητα, αρχίζει να χάνει την πικάντικη γεύση του, σκουραίνει και με την πάροδο του χρόνου, γίνεται δυσάρεστα πικρό. thumb|250px|upright|Φύλλωμα χρένου.
Ιστορία
Το χρένο, πιθανώς αυτόχθονο στην εύκρατη Ανατολική Ευρώπη, όπου το σλαβικό του όνομα chren φάνηκε στον Augustin Pyramus de Candolle πιο πρωτόγονο από οποιοδήποτε άλλο δυτικό συνώνυμο. Το χρένο καλλιεργείται από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, το μαντείο των Δελφών είπε στον Απόλλωνα, ότι το χρένο αξίζει το βάρος του σε χρυσό. Το χρένο ήταν γνωστό στην Αίγυπτο το 1500 π.Χ.. Ο Διοσκουρίδης κατατάσσει το χρένο ισάξιο με το Περσικό σινάπι (Persicon sinapi) (Διοσκ. 2.186) ή Sinapi persicum (Διοσκ 2.168), το οποίο στη Φυσική Ιστορία του Πλίνιου, αναφέρεται ως Persicon napy Ο Κάτων ο Πρεσβύτερος (Cato the Elder) αναφέρει το φυτό, στις πραγματείες του για τη γεωργία και μια τοιχογραφία στην Πομπηία, δείχνει το φυτό. Το χρένο είναι ίσως το φυτό που αναφέρεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο (Pliny the Elder) στο έργο του Φυσική Ιστορία, με το όνομα "Amoracia" και το συνέστηνε για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες και ενδεχομένως, το "άγριο ράπανο" των Ελλήνων. Οι πρώτοι βοτανολόγοι στην Αναγέννηση ο Pietro Andrea Mattioli και ο John Gerard το κατέδειξαν κάτω από το Raphanus. Αν και στη σύγχρονη ταξινόμηση του Λινναίου το γένος Armoracia εφαρμόστηκε για πρώτη φορά σε αυτό από τον Heinrich Bernhard Ruppius. Στο έργο του Flora Jenensis του 1745, ο Λινναίος το αποκάλεσε Coclearia Armoracia.
Τόσο η ρίζα όσο και τα φύλλα κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα χρησιμοποιούνταν ως φάρμακο και η ρίζα χρησιμοποιήθηκε ως καρύκευμα για κρέατα στη Γερμανία, τη Σκανδιναβία και τη Βρετανία. Εισήχθη στη Βόρεια Αμερική κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής αποίκησης τόσο ο Τζώρτζ Ουάσιγκτον όσο και ο Τόμας Τζέφερσον το αναφέρουν στις εκθέσεις κηπουρικής.
Ο ορνιθολόγος Ουΐλλιαμ Τέρνερ αναφέρει στο "Βόταν" του (1551-1568), το χρένο ως "Κόκκινο λάχανο", αλλά όχι ως καρύκευμα. Στο The Herball, or Generall Historie of Plantes (1597)), ο John Gerard το περιγράφει με το όνομα raphanus rusticanus, δηλώνοντας ότι απαντάται άγριο σε διάφορα μέρη της Αγγλίας. Αφού αναφέρεται σε φαρμακευτικές χρήσεις του, λέει: «»Το χρένο, ψεκασμένο με λίγο ξύδι σε αυτό, χρησιμοποιείται συνήθως από τους Γερμανούς ως σάλτσα για να τρώνε το ψάρι και παρόμοια σαν το κρέας, όπως κάνουμε εμείς με τη μουστάρδα. »
Η λέξη χρένο βεβαιώνεται στα αγγλικά από τη δεκαετία του 1590. Στα Αγγλικά το χρένο αποκαλείται "horseradish" ("χορς ράντις" κυριολ. αλογοράπανο), συνδυάζει τη λέξη άλογο (που χρησιμοποιούνταν παλαιότερα ως επίθετο που σημαίνει "ισχυρό, μεγάλο ή χοντρό") και τη λέξη ραπανάκι. Παρά το όνομα, αυτό το φυτό είναι δηλητηριώδες για τα άλογα.
Καλλιέργεια
thumb|left|250px|Σάλτσα χρένου σε βάζο. Το χρένο είναι ένα πολυετές φυτό στις ζώνες ανθεκτικότητας 2-9 και μπορεί να καλλιεργηθεί ως ετήσιο φυτό στις άλλες ζώνες, αν και δεν έχει την ίδια επιτυχία όπως στις ζώνες με τόσο μεγάλη καλλιεργητική περίοδο και χειμερινές θερμοκρασίες αρκετά κρύες ώστε να εξασφαλίζουν τον λήθαργο του φυτού. Μετά τον πρώτο φθινοπωρινό παγετό που σκοτώνει τα φύλλα, η ρίζα σκάπτεται και διαιρείται. Η κύρια ρίζα συλλέγεται και ένα ή περισσότερα μεγάλα παρακλάδια της κύριας ρίζας μεταφυτεύονται να παραγάγουν τη συγκομιδή του επόμενου έτους. Το χρένο που μένει στον κήπο ανενόχλητο, εξαπλώνεται δια των βλαστών του υπογείως και μπορεί να γίνει είδος εισβολέας. Οι άνω του εδάφους, εναπομείνασες παλαιές ρίζες, γίνονται ξυλώδεις και δεν είναι πλέον χρήσιμες μετά στην μαγειρική, αν και τα παλαιότερα φυτά δύνανται να σκαφτούν ώστε επαναδιαιρούμενα να ξεκινήσουν νέα φυτά. Τα φύλλα στην αρχή της εποχής τους, μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικά, ασύμμετρα αιχμηρά, πριν αρχίσουν να αναπτύσσονται τα ώριμα, τυπικά, επίπεδα, πλατιά φύλλα.
Εχθροί και ασθένειες
Ευρέως εισηγμένες εξ ατυχήματος, οι προνύμφες του Pieris rapae, "cabbageworms" ("λαχανοσκώληκες"), η μικρή λευκή πεταλούδα, είναι μια κοινή παρασιτική κάμπια του χρένου. Οι ενήλικες, είναι λευκές πεταλούδες με μαύρες κηλίδες στα μπροστινά τους φτερά, που συνήθως κατά τη διάρκεια της ημέρας, ίπτανται πέριξ των φυτών. Οι κάμπιες είναι βελούδινο-πράσινες με αχνές κίτρινες ρίγες να διατρέχουν κατά μήκος κάτω από το πίσω μέρος και τις πλευρές. Οι πλήρως μεγαλωμένες κάμπιες είναι περίπου 25 χιλ. (1 ίντσα) σε μήκος. Κινούνται αργά όταν σπρώχνονται. Διαχειμάζουν σε πράσινους θαλάμους χρυσαλλίδων. Οι ενήλικες αρχίζουν να εμφανίζονται στους κήπους μετά το τελευταίο παγετό και είναι ένα πρόβλημα για το υπόλοιπο της καλλιεργητικής περιόδου. Υπάρχουν τρεις με πέντε επικαλυπτόμενες γενεές ανά έτος. Οι ώριμες κάμπιες μασάνε μεγάλες τραχιές οπές επί των φύλλων, αφήνοντας τις μεγάλες φλέβες ανέπαφες. Το μάζεμα με το χέρι είναι μια αποτελεσματική στρατηγική ελέγχου στους σπιτικούς κήπους.