cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σόβατα
Βυζαντινή περίοδος
Έχουν ανασκαφεί τρεις βυζαντινές εκκλησίες (μια κύρια εκκλησία και δύο μικρότερες εκκλησίες), δύο οινοποιεία, κατοικημένες περιοχές και διοικητικά κτίρια.
Τα πιεστήρια στη Σόβοτα δίνουν μια εικόνα για την κλίμακα της παραγωγής κρασιού εκείνη την εποχή. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των αρχαιολόγων, η ναβαταιϊκή/βυζαντινή Σόβοτα παρήγαγε περίπου δύο εκατομμύρια λίτρα κρασιού.
Δίπλα στην τοποθεσία υπάρχει ένα μεγάλο αγρόκτημα που χρησιμοποιεί γεωργικές τεχνικές άρδευσης, σποράς και θερισμού των Ναβαταίων.
Στις αρχές του 6ου αιώνα, η παραγωγή σταφυλιών στο Νεγκέβ για το λεγόμενο vinum Gazentum («κρασί της Γάζας » στα λατινικά) βίωσε μεγάλη άνθηση, λόγω της υψηλής ζήτησης για αυτό το προϊόν σε όλη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Αυτό τεκμηριώθηκε μελετώντας αρχαία αναχώματα σκουπιδιών στη Σόβατα, στη Χαλούζα και στη Νιζάνα, τα οποία έδειξαν μια απότομη κορύφωση παρουσίας κουκουτσιών σταφυλιών και σπασμένων «βάζων της Γάζας» (ένας τύπος αμφορέων που χρησιμοποιήθηκε κατά την περίοδο αυτή για την εξαγωγή λεβαντινών προϊόντων από το λιμάνι της Γάζα), μετά από βραδύτερη άνοδο κατά τον τέταρτο και πέμπτο αιώνα. Ωστόσο, στα μέσα του αιώνα δύο μεγάλες καταστροφές έπληξαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και μεγάλα μέρη του κόσμου: μια σύντομη περίοδο κλιματικής αλλαγής που είναι γνωστή ως Μικρή Εποχή των Παγετώνων της Ύστερης Αρχαιότητας (536-545), που προκλήθηκε από τεράστιες ηφαιστειακές εκρήξεις σε μακρινά μέρη, οι οποίες οδήγησαν σε ακραία καιρικά φαινόμενα και στο πρώτο ξέσπασμα της βουβωνικής πανώλης στον Παλαιό Κόσμο τη δεκαετία του 540, γνωστή ως Πανώλη του Ιουστινιανού. Πιθανότατα ως αποτέλεσμα αυτών των δύο γεγονότων, το διεθνές εμπόριο με είδη πολυτελείας, όπως το κρασί της Γάζας, σχεδόν σταμάτησε, και στη Σόβατα και σε άλλους οικισμούς της Νεγκέβ η παραγωγή σταφυλιών έδωσε ξανά θέση στην καλλιέργεια διαβίωσης, όπου επικεντρώθηκε στο κριθάρι και το σιτάρι. Η προηγουμένως ευρέως αποδεκτή θεωρία ότι η Μουσουλμανική κατάκτηση, που ήρθε έναν αιώνα αργότερα, και η Μουσουλμανική απαγόρευση των αλκοολούχων ποτών ήταν η αιτία της παρακμής της οινοποιίας στο Νεγκέβ έχει αποδειχθεί τώρα λάθος. Στην κοντινή Νιζάνα, ο αριθμός των σταφυλιών αυξήθηκε ακόμη και κατά την Πρώιμη Ισλαμική περίοδο, πιθανώς λόγω των αναγκών ενός τοπικού χριστιανικού μοναστηριού. Αυτό φαίνεται να δείχνει ότι η αμπελουργική βιομηχανία του Νεγκέβ θα μπορούσε κάλλιστα να διατηρηθεί για αιώνες μέσω κατάλληλων γεωργικών τεχνικών και παρά το ξηρό κλίμα, αλλά η μονοκαλλιέργεια σταφυλιών μακροπρόθεσμα ήταν οικονομικά μη βιώσιμη.
Πρώιμη μουσουλμανική περίοδος
Μετά την αραβική κατάκτηση τον 7ο αιώνα μ.Χ., ο πληθυσμός μειώθηκε. Η Σόβοτα εγκαταλείφθηκε τελικά τον 8ο ή 9ο αιώνα μ.Χ..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ισραήλ Κατηγορία:Τόποι των Ναβαταίων στο Ισραήλ Κατηγορία:Αρχιτεκτονική των Ναβαταίων Κατηγορία:Εθνικά πάρκα του Ισραήλ Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στη Νοτιοδυτική Ασία Κατηγορία:Βυζαντινή αρχιτεκτονική Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Ισραήλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Περισσότερη Ευρώπη
Η Περισσότερη Ευρώπη (Più Europa, σύντμηση: +Ευρώπη ή +Ευ) είναι ένα Ιταλικό φιλελεύθερο, Ευρωπαϊστικό,  κεντρώο πολιτικό κόμμα. Αρχηγός του κόμματος είναι η Έμμα Μπονίνο.
Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο έχει προσχωρήσει στη Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη.
Ίδρυση
Η Περισσότερη Ευρώπη ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2017, για να συμμετάσχει στις γενικές εκλογές του 2018 με την Κεντροαριστερά συμμαχία, στην οποία το μεγαλύτερο κόμμα ήταν το Δημοκρατικό Κόμμα. Η ίδρυση έγινε από δύο φιλελεύθερα και διακεκριμένα φιλοευρωπαϊκά κόμματα: το "Ιταλοί Ριζοσπαστές" της Έμα Μπονίνο (πρώην υπουργός Διεθνούς Εμπορίου και Εξωτερικών) και το "Φόρτσα Ευρώπη" του Μπενεντέτο Ντέλα Βέντοβα, ο οποίος είναι ένας πρώην Ριζοσπάστης που το 2013 εκλέχτηκε γερουσιαστής με την πολιτική συμμαχία Με τον Μόντι για την Ιταλία. Στη νεοσύστατη +Ευρώπη εντάχθηκαν και ορισμένα μέλη της υποομάδας "Πολίτες και Καινοτόμοι" της Μικτής Ομάδας της Βουλής.
Γενικές εκλογές του 2018
Τον Ιανουάριο του 2018 ανακοινώθηκε ότι η +Ευρώπη στις εκλογές θα έχει κοινή λίστα με το Δημοκρατικό Κέντρο του Μπρούνο Ταμπάτσι. Τον ίδιο μήνα, στη λίστα τους συμπεριλήφθηκε ακόμα ένα μικρό αριστερό κόμμα, η Προοδευτική Περιοχή. Το σύνθημα της προεκλογικής τους εκστρατείας ήταν "Περισσότερη Ευρώπη, για την Ιταλία". Συμμετείχαν στις εκλογές ως μέρος της κεντροαριστερής συμμαχίας. Η +Ευρώπη συγκέντρωσε το 2,6% των ψήφων στις εκλογές, και δεν κέρδισε καμία έδρα με το σύστημα της αναλογικής εκπροσώπησης, στο οποίο το ελάχιστο όριο είναι 3%. Κέρδισε όμως 3 έδρες με το πλειοψηφικό σύστημα στις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες (η Μπονίνο στη Γερουσία της Δημοκρατίας, οι Μάγκι και Ταμπάτσι στη Βουλή) και μία έδρα από το σύστημα για τους Ιταλούς του εξωτερικού. Μετά τις εκλογές, η +Ευρώπη έγινε μέρος της αντιπολίτευσης στην πρώτη κυβέρνηση του Τζουζέπε Κόντε.
Τον Ιανουάριο του 2019 διεξήχθησαν οι εκλογές για την ηγεσία του κόμματος στο Μιλάνο. Ο Μπενεντέτο Ντέλα Βέντοβα εξελέγη Γραμματέας του +Ευρώπη, συγκεντρώνοντας το 55,7% των ψήφων. Το προεκλογικό του σύνθημα ήταν "Για μια Ευρωπαϊκή Ιταλία". Τον Φεβρουάριο του 2019 η +Ευρώπη εντάχθηκε στο ευρωπαϊκό κόμμα Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη.
Στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 2019 η Περισσότερη Ευρώπη συμμετείχε σε κοινή λίστα με: το πράσινο και προοδευτικό κόμμα "Ιταλία από Κοινού" του Φεντερίκο Πιτσαρότι, το μικρό σοσιαλδημοκρατικό "Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα" που είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, το Ιταλικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, το Ιταλικό Ευρωπαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Τζουζέπε Πιζίκιο, και από το Νότιο Τιρόλο της Βορειοανατολικής Ιταλίας το φιλελεύθερο ρεζιοναλιστικό κόμμα "Ομάδα Κέλενσπεργκερ" που είναι μέλος του ΣΦΔΕ. Το σύνθημα της εκστρατείας τους ήταν «Υπάρχει μία άλλη Ιταλία». Το +Ευρώπη συγκέντρωσε το 3,1% των ψήφων, που είναι λιγότερο από το ελάχιστο όριο του 4%, και δεν κέρδισε καμία έδρα.
Κνουτ της Νορθουμβρίας
Ο Κνουτ της Νορθουμβρίας ήταν βασιλιάς της Νορθουμβρίας, οι νομισματικές ενδείξεις εμφανίζουν ότι βασίλευσε την περίοδο 900 - 905 και διαδέχθηκε τον Σιφρέντι της Νορθουμβρίας. Το 1840 σε μια δέσμη 8000 αντικειμένων που βρέθηκε στο Λάνκασιρ υπήρχε μια σειρά από 3000 ασημένια νομίσματα της Νορθουμβρίας με την επιγραφή "βασιλεύς Κνουτ" που αποδεικνύει την ύπαρξη ενός βασιλιά με το συγκεκριμένο όνομα. Μια σειρά από διαφορετικές επιγραφές εμφανίστηκε στην αντίθετη πλευρά των ίδιων νομισμάτων, μια από αυτές τις επιγραφές είχε τον τίτλο "βασιλεύς Αλφρέδος" που αποδεικνύει ότι ήταν περίπου σύγχρονος με τον κορυφαίο βασιλιά του Ουέσσεξ Αλφρέδο τον Μέγα, μερικά από αυτά τα νομίσματα είχαν την επιγραφή με το όνομα του προκατόχου του Σιφρέντι. Η σειρά των νομισμάτων οδήγησε τους ιστορικούς στο συμπέρασμα ότι ο Κνουτ διαδέχθηκε τον Σιφρέντι ο οποίος βασίλευσε την περίοδο 895 - 900 και εκείνος με την σειρά του τον Γκούθρεντ που βασίλευσε την περίοδο 883 - 895. Τα ονόματα του Κνουτ και του Σιφρέντι εμφανίζονται σε μερικά νομίσματα μαζί κάτι που δείχνει ότι πολύ πιθανό να υπήρξε κάποια περίοδος συμβασιλείας τους.
Είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε την ταυτότητα του Κνουτ επειδή δεν υπάρχουν πληροφορίες σε καμιά σύγχρονη με την εποχή του πηγή για το πρόσωπο του. Ο ιστορικός Άλφρεντ Σμιθ (1942 - 2016) προτείνει την άποψη ότι πρόκειται για τον ίδιο Κνουτ που αναφέρεται στα Νορβηγικά Σάγκας του 13ου και του 14ου αιώνα σαν Δανός βασιλιάς της Νορθουμβρίας. Μερικοί ιστορικοί τον ταυτίζουν με τον Γκούθρεντ τον βασιλιά της Νορθουμβρίας την περίοδο 883 - 895, μια τρίτη εναλλακτική θεωρία σύμφωνα με τον Κάννον και τον Χάργκριβς τον συνταυτίζει με τον προκάτοχο του Σιφρέντι της Νορθουμβρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες της Γιορκ
Τροποποιημένη Νευτώνεια Δυναμική
Στη φυσική, Τροποποιημένη νευτώνεια δυναμική (MoND) είναι μια θεωρία που προτείνει μια τροποποίηση του νόμου του Νεύτωνα για τη βαρύτητα για να εξηγήσει το πρόβλημα περιστροφής των γαλαξιών. Όταν η ομοιόμορφη ταχύτητα περιστροφής των γαλαξιών είχε πρωτοπαρατηρηθεί, ήταν κάτι μη αναμενόμενο επειδή η νευτώνεια θεωρία της βαρύτητας προβλέπει ότι τα αντικείμενα που βρίσκονται μακρύτερα από το κέντρο περιστροφής θα κινούνται με χαμηλότερες ταχύτητες. Για παράδειγμα, οι πλανήτες στο Ηλιακό Σύστημα περιστρέφονται σε τροχιά με ταχύτητες που μειώνονται καθώς η απόσταση από τον Ήλιο αυξάνεται.
Η θεωρία MoND προτάθηκε από τον Mordehai Milgrom το 1983 σαν ένας τρόπος να προσομοιωθούν τα στοιχεία της παρατηρούμενης ομοιόμορφη ταχύτητας. Ο Milgrom παρατήρησε ότι ο νόμος του Νεύτωνα για τη βαρυτική δύναμη έχει επαληθευτεί μόνο όπου η βαρυτική επιτάχυνση είναι μεγάλη και πρότεινε ότι για εξαιρετικά μικρές επιταχύνσεις η θεωρία μπορεί να μην ισχύει. Η θεωρία MoND θεωρεί ότι η επιτάχυνση δεν είναι γραμμικά αναλογική με τη βαρυτική δύναμη σε μικρές τιμές.
Η θεωρία MoND έρχεται σε αντίθεση με την πιο ευρέως αποδεκτή θεωρία της σκοτεινής ύλης. Η θεωρία της σκοτεινής ύλης προτείνει ότι ο κάθε γαλαξίας περιέχει ένα νέφος σκοτεινής ύλης (Dark matter halo) από ένα ως τώρα απροσδιόριστο τύπο ύλης που παρέχει συνολική κατανομή μάζας διαφορετική από την παρατηρούμενη κατανομή της συνήθους ύλης. Αυτή η σκοτεινή ύλη ευθύνεται για τα στοιχεία της ομοιόμορφης ταχύτητας περιστροφής χωρίς να τροποποιείται ο νόμος του Νεύτωνα για τη βαρύτητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστροφυσική Κατηγορία:Κλασική μηχανική Κατηγορία:Θεωρίες βαρύτητας
Θεοδώρα Κομνηνή (κόρη Αλεξίου Α΄)
Η Θεοδώρα Κομνηνή (15 Ιανουαρίου 1096 - ...) Βυζαντινή πριγκίπισσα από την Δυναστεία των Κομνηνών, ήταν τέταρτη από τις πέντε κόρες και έβδομο παιδί του αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας. Δεύτερος σύζυγος της έγινε ο Κωνσταντίνος Άγγελος, γενάρχης του Οίκου των Αγγέλων με τον οποίο απέκτησε επτά παιδιά. Ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος και ο Αλέξιος Γ΄ Άγγελος οι πρώτοι αυτοκράτορες από την Δυναστεία των Αγγέλων ήταν εγγονοί της μέσω του τρίτου γιου της Ανδρόνικου. Οι απόγονοι της κυβέρνησαν εκτός από την Βυζαντινή αυτοκρατορία και το Δεσποτάτο της Ηπείρου.
Βιογραφία
Η Θεοδώρα Κομνηνή γεννήθηκε στις 3 μετά τα μεσάνυχτα της 15ης Ιανουαρίου 1096, ως τέταρτη από τις πέντε κόρες και έβδομο παιδί του αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο, περί το 1111, τον Κωνσταντίνο Κουρτίκη, αλλά αυτός πέθανε σχετικά σύντομα - αναφέρεται ως χήρα το 1118 - χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Μετά τον θάνατο του πατέρα της προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τον Κωνσταντίνο Άγγελο (1122), μέλος της κατώτερης αριστοκρατίας από την Φιλαδέλφεια της Μικράς Ασίας. Ο Άγγελος ήταν εξαιρετικά όμορφος, αλλά η μητέρα της Θεοδώρας δεν έβλεπε τον γάμο αυτό με καλό μάτι, πράγμα που φαίνεται ότι επέδρασε αρνητικά στις σχέσεις με την κόρη της, η οποία αναφέρεται στην τελευταία και με τις λιγότερο ευνοϊκές διατάξεις στο τυπικό που εξέδωσε η αυτοκράτειρα Ειρήνη για την Μονή της Κεχαριτωμένης. Η Θεοδώρα Κομνηνή αναφέρεται για τελευταία φορά τον Οκτώβριο του 1136, αν και είναι άγνωστη η ημερομηνία του θανάτου της. Ο σύζυγος της συμμετείχε σε μία σειρά από εκστρατείες στο πλευρό του ανεψιού της Μανουήλ Α΄ Κομνηνού αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Αναφέρεται τελαυταία φορά το 1166.
Οικογένεια
Με τον δεύτερο σύζυγο της Κωνσταντίνο Άγγελο απέκτησε επτά τέκνα. Τα παιδιά της ίδρυσαν τον Οίκο των Αγγέλων - ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος και ο Αλέξιος Γ΄ Άγγελος, ήταν εγγονοί της μέσω του τρίτου γιου της Ανδρόνικου, και την δυναστεία των Κομνηνοδουκών του Δεσποτάτου της Ηπείρου.
Η Ειρήνη Αγγελίνα κόρη του Ισαάκιου Β΄ Άγγελου παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Σουηβίας τέταρτο γιο του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα. Με τον γάμο η οικογένεια πέρασε σε όλες τις μεγάλες αυτοκρατορικές οικογένειες στην δυτική Ευρώπη.
Πηγές
Θεοδωρα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
COBOL
Η COBOL είναι γλώσσα προγραμματισμού, της οποίας το όνομα προήλθε από τα αρχικά των λέξεων CΟmmon Business Oriented Language (Κοινή Γλώσσα Προσανατολισμένη για Εμπορικές Εφαρμογές). Η COBOL αναπτύχθηκε με σκοπό να καλύψει τις δυσχέρειες που παρουσίαζε η FORTRAN ως γλώσσα προγραμματισμού για εμπορικές εφαρμογές. Βασικό χαρακτηριστικό της COBOL είναι η χρησιμοποίηση της Αγγλικής γλώσσας με προτάσεις, παραγράφους και σημεία στίξης. Η COBOL είναι μία γλώσσα με πολλά στοιχεία μιας φυσικής γλώσσας και έντονη την ύπαρξη του συντακτικού της. Διαβάζοντας μία παράγραφο σε COBOL, εύκολα καταλαβαίνει κανείς το τι κάνουν οι εντολές που διαβάζει. Για το λόγο αυτό η COBOL έγινε πολύ δημοφιλής στο χώρο των εμπορικών εφαρμογών σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Δημιουργήθηκε το 1959 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με πρωτοβουλία του υπουργείου άμυνας και συμμετοχή πολλών εταιρειών κατασκευής ηλεκτρονικών υπολογιστών, κυβερνητικών οργανισμών και πανεπιστημιακών. Σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια αυτή έπαιξε η Γκρέις Μάρεϊ Χόπερ. To 1968 εκδόθηκε το πρώτο πρότυπο της γλώσσας COBOL από το American National Standards Institute (ANSI). Έκτοτε έγιναν και άλλες εκδόσεις (1974, 1985 κ.λ.π.) με συνεχείς βελτιώσεις στην γλώσσα. Η κάθε έκδοση ήταν συμβατή με την προηγούμενη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικειμενοστρεφείς γλώσσες προγραμματισμού Κατηγορία:Διαδικαστικές γλώσσες προγραμματισμού
Ιωάννα της Βαυαρίας
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και της Μαργαρίτας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα & του Μπζεκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1370 τον Βεγκέσλαο Δ΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου βασιλιά της Βοημίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Βρανδεμβούργου Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Άννα Καρένινα
Η Άννα Καρένινα (ρωσικά: Анна Каренина), είναι μυθιστόρημα του Ρώσου συγγραφέα Λέοντα Τολστόι. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες στο περιοδικό «Ρούσκιι Βέστνικ» μεταξύ 1873 και 1877, ενώ εκδόθηκε για πρώτη φορά ως βιβλίο το 1878. Μαζί με το «Πόλεμος και Ειρήνη» θεωρείται ένα από τα κορυφαία έργα του συγγραφέα, αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο Τολστόι περιγράφει το πώς το πάθος ενός ανθρώπου μπορεί να τον οδηγήσει στο προσωπικό δράμα και την καταστροφή, ενώ αναλύει ψυχολογικά τους ανθρώπινους χαρακτήρες.
Υπόθεση
Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται ο κόσμος των αριστοκρατών, ανάμεσά τους και η ηρωίδα του μυθιστορήματος Άννα Καρένινα, μια νέα όμορφη γυναίκα της υψηλής κοινωνίας, η οποία ζει σε μια καταπιεστική γι' αυτήν οικογένεια μαζί με τον σύζυγό της και τον μικρό γιο της.
Σύντομα η ισορροπία της ζωής της ανατρέπεται, όταν γνωρίζει τον κόμη Βρόνσκι, που είναι νέος, όμορφος, πλούσιος και κοσμικός. Η αίσθηση του καθήκοντος απέναντι στο σύζυγο και η αγάπη για το παιδί της δεν δείχνουν να είναι αρκετά ώστε να την αποτρέψουν από τον έρωτα που αρχίζει να νιώθει για τον Βρόνσκι. Ο τελευταίος νιώθει τα ίδια συναισθήματα για την Άννα, παρ' ότι φλερτάρει και την Κίτι, μακρινή συγγενή εξ αγχιστείας της Άννας.
Ο κοινωνικός τους περίγυρος σχολιάζει αρνητικά τον έρωτα αυτό και ο σύζυγος της Άννας θέλοντας να αποφύγει ένα κοινωνικό σκάνδαλο, αντιμετωπίζει την κατάσταση με ηρεμία και ψυχραιμία, όμως αρνείται να της δώσει διαζύγιο, πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα καταφέρει να κρατήσει κοντά τη σύζυγό του και μαζί της την αξιοπρέπειά του.
Η Άννα δεν μπορεί να χαρεί τον έρωτά της με τον Βρόνσκι, γιατί τη βασανίζουν οι τύψεις απέναντι στην οικογένειά της. Τα πράγματα δυσκολεύουν ολοένα και περισσότερο από τη στιγμή που μένει έγκυος και αποκτάει ένα κοριτσάκι από τον Βρόνσκι. Ο σύζυγός της δέχεται να κρατήσει το παιδί και να του δώσει μια θέση στην οικογένειά του, όμως η Άννα είναι αδύνατον πια να μείνει μαζί του.
Εγκαταλείπει τον γιο της κοντά του και φεύγει με τον εραστή της και τη νεογέννητη κόρη τους για την Ευρώπη, όπου ζουν μαζί μερικές μέρες ευτυχίας. Με την επιστροφή τους όμως, αντιμετωπίζουν και πάλι την επίμονη άρνηση του Καρένιν να της δώσει διαζύγιο. Πλέον η Άννα είναι ανίκανη να χαρεί οτιδήποτε. Η κοινωνική κατακραυγή και η αβέβαιη θέση της τη ρίχνουν σε βαθιά μελαγχολία, που γίνεται μεγαλύτερη από την υποψία ότι ο Βρόνσκι δεν της είναι πια πιστός.
Προσωρινά βρίσκει καταφύγιο και παρηγοριά στην απατηλή ηρεμία που της χαρίζει η μορφίνη, αλλά πολύ σύντομα ανακαλύπτει ότι έχει βρεθεί σ' ένα τραγικό αδιέξοδο. Δεν υπάρχει πλέον άλλη λύση γι αυτήν από το θάνατο, κι έτσι η Άννα Καρένινα δίνει τέλος στη ζωή της πέφτοντας στις ρόδες ενός τρένου.
Παράλληλα, ο Τολστόι αφηγείται την ιστορία του Λιέβιν, ενός πλούσιου κτηματία και φίλου της οικογένειας του αδερφού της Άννας, Στιέπαν Αρκαντίγεβιτς, ο οποίος αρχικά ζει εργένης στο χωριό απασχολούμενος με γεωργικές εργασίες και τη συγγραφή ενός βιβλίου για τη γεωργία στη Ρωσία. Στα μισά του βιβλίου παντρεύεται την Κίτη, πράγμα που ήθελε από την αρχή του έργου, όμως η Κίτη του είχε αρνηθεί, καθώς ήταν ερωτευμένη με τον Βρόνσκι. Η ιστορία του, που δεν είναι εντελώς ξεκομμένη από αυτή της Άννας, είναι γραμμένη εκ περιτροπής με τη δική της και είναι σχεδόν ισομεγέθης.
Στο τεράστιο αυτό μυθιστόρημα εκτυλίσσονται παράλληλα και άλλες ιστορίες και επεισόδια, όπως η απιστία του Στιέπαν Αρκαντίγεβιτς στη γυναίκα του, που αποτελεί και την αρχή του βιβλίου.
Το έργο
Το βιβλίο μεταφράστηκε σε δεκάδες γλώσσες και κυκλοφόρησε στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Με βάση το μυθιστόρημα έχουν ανεβεί σε πολλές χώρες διάφορες θεατρικές παραστάσεις, ενώ στη σκηνή παίχτηκε ακόμα με τη μορφή μπαλέτου, όπερας, ακόμη και μιούζικαλ. Επίσης έχουν γυριστεί από διάφορους σκηνοθέτες και αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, με πιο διάσημη την ομώνυμη χολιγουντιανή παραγωγή του 1935 (Άννα Καρένινα), στην οποία τον ρόλο της Άννας Καρένινα υποδύεται η Γκρέτα Γκάρμπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Λέοντος Τολστόι Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1878
Ισότοπα του ιριδίου
Υπάρχουν δύο φυσικά ισότοπα του ιρίδιου (Ir), το 191Ir και το 193Ir, και πολλά ραδιοϊσότοπα, σταθερότερο των οποίων είναι το 192Ir με ημιζωή 73.83 ημέρες. Το 192Ir διασπάται με β-διάσπαση προς 192Pt, ενώ τα περισσότερα από τα άλλα ραδιοϊσότοπα διασπώνται προς όσμιο (Os).
Σημειώσεις
ιριδιο
Νικόλαος Κρίκος
Η ζωή
Ο Νικόλαος Κρίκος γεννήθηκε στη Ζηλίστα (Κυδωνιά) Ναυπακτίας το 1875. Ήταν ο δεύτερος γιος του Κωνσταντίνου και της Αικατερίνης Κρίκου και είχε τρία αδέρφια, τον Παναγιώτη (απεβίωσε σε μικρή ηλικία), τη Χαρίκλεια και τον Ηλία. Ο πατέρας του ήταν έμπορος και από τους προύχοντες της Ζηλίστας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1880 μετέφερε τις εμπορικές του δραστηριότητες στην Σπερχειάδα Φθιώτιδας, όπου αγόρασε κτηματικές εκτάσεις και εγκαταστάθηκε. Ο Νίκος είχε έφεση στα γράμματα και αφού τελείωσε το τετρατάξιο «Δημοτικό», το τριτάξιο «Ελληνικό Σχολείο», πήγε στην Λαμία όπου αποφοίτησε από το τετρατάξιο «Γυμνάσιο» της εποχής. Παντρεύτηκε το 1909 με την Δέσποινα Δημητρίου Καραστάθη από το Καρπενήσι και απόκτησαν τέσσερα παιδιά, την Αικατερίνη, τον Κωνσταντίνο, την Καλλιόπη και την Ευαγγελία.
Το Νίκο Κρίκο ενδιέφεραν τα κοινά από νεαρή ηλικία και σε μεγαλύτερο βαθμό από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του πατέρα του. Ήταν υποστηρικτής της πολιτικής του Χαριλάου Τρικούπη και στη συνέχεια του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ήταν από τους αντιπρόσωπους του κόμματος των «Φιλελευθέρων» στην περιοχή της νοτιοδυτικής Φθιώτιδας. Η συνεργασία του με τον πολιτευτή των «Φιλελευθέρων» Ιωάννη Τσιριμώκο υπήρξε στενή. Εκλέχτηκε δύο φορές Δήμαρχος Σπερχειάδας, από το 1903 έως το 1912. Εκλέχτηκε άλλες τρεις φορές Πρόεδρος Κοινότητας Σπερχειάδας την περίοδο 1912 μέχρι και 1933, όταν μετά τον νόμο Δ.Ν.Ζ./1912 το δημοτικό σύστημα αντικαταστάθηκε από το κοινοτικό. Το 1936, μετά την επαναφορά του Βασιλιά Γεωργίου Β’ από τον Ιωάννη Μεταξά, κατηγορήθηκε ότι παρεμπόδισε την ανάγνωση του «Πολυχρονίου» στον ενοριακό Ναό της Αγίας Παρασκευής. Δικάστηκε στο στρατοδικείο της Λάρισας και αθωώθηκε.
Το 1931 χάθηκε ο εικοσάχρονος γιος του Κωνσταντίνος, φοιτητής της νομικής. Οι κόρες του μετέβησαν στην Αθήνα για πανεπιστημιακές σπουδές λίγο πριν την κήρυξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Στις εκτεταμένες πυρπολήσεις της Σπερχειάδας από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 10 Απριλίου 1943 και στις 7 Αυγούστου 1944, ο Νικόλαος Κρίκος έχασε περιουσιακά στοιχεία καθώς και την οικία του, που βρισκόταν στην νοτιοδυτική γωνία της κεντρικής πλατείας. Στις αλλεπάλληλες γερμανικές επιδρομές ανατινάχτηκαν ή πυρπολήθηκαν ολοσχερώς τα περισσότερα κτήρια της κωμόπολης. Ηλικιωμένος πλέον και οικονομικά εξασθενημένος, πέρασε τα πρώτα μετακατοχικά χρόνια κοντά στις κόρες του στην Αθήνα.
Απεβίωσε στις 6 Απριλίου 1956 σε ηλικία ογδόντα ενός ετών. Η Δέσποινα, σύντροφος και συμπαραστάτης στη ζωή και στο έργο του, ακολούθησε το 1964.
Το έργο
Το 1904, μετά από πρόταση του Νικολάου Κρίκου, έγινε η μετονομασία της κωμόπολης από «Αγά» σε «Σπερχειάδα». Την ίδια χρονιά κατόρθωσε, μετά από επίπονο πενταετή δικαστικό αγώνα, να μετατρέψει το Ναό της Αγίας Παρασκευής από ιδιωτική εκκλησία της οικογενείας των τσιφλικάδων Ζώτου, σε ενοριακό ναό. Το 1932, με προσωπικές του προσπάθειες, χτίστηκε στη θέση της παλαιότερης εκκλησίας ο μεγάλος σημερινός ναός.
Το 1905 ο Νικόλαος Κρίκος κατόρθωσε να αποσοβήσει την εκποίηση με πλειστηριασμό του «Κτήματος Αγά», από την οικογένεια του τσιφλικά Κοντογιάννη. Το κτήμα, μαζί με όλα τα σπίτια της Σπερχειάδας ήταν υποθηκευμένο στην «Εθνική Τράπεζα». Η ματαίωση του πλειστηριασμού απέτρεψε την πώληση των σπιτιών των χωριανών και την απώλεια της γης που καλλιεργούσαν. Το 1925 ενήργησε ώστε οι κάτοικοι της περιοχής να αγοράσουν και μοιραστούν μεταξύ τους το «Κτήμα Αγά». . Αυτό έγινε ύστερα από έντονη σύγκρουση με τον Ν. Κοντογιάννη, στο βαθμό που ο Νικόλαος Κρίκος αναγκάστηκε να στείλει στον Νομάρχη Φθιώτιδας την παραίτηση του από το δημαρχιακό αξίωμα.
Το 1910 άρχισε να κατασκευάζεται ο αμαξιτός δρόμος Σπερχειάδας – Μακρακώμης, που μέχρι τότε ήταν στενός καρόδρομος. Την ίδια χρονιά, διαμορφώθηκε για πρώτη φορά η κεντρική πλατεία της Σπερχειάδας, στη θέση που μέχρι πρότινος περνούσε το «Μέγα Ρέμα». Το 1932 μερίμνησε για την αναδιαμόρφωση της κεντρικής πλατείας και καθιερώθηκε επισήμως το εβδομαδιαίο παζάρι (λαϊκή αγορά) της Δευτέρας.
Ο Νικόλαος Κρίκος πέτυχε το 1924, ύστερα από αγώνες ετών και σύγκρουση με τον Υπουργό Παιδείας Ιωάννη Τσιριμώκο (πολιτικό αλλά και προσωπικό του φίλο), την ίδρυση του «Γυμνασίου Σπερχειάδας» και την ανέγερση του καινούργιου σχολικού κτιρίου. Το Γυμνάσιο άρχισε να λειτουργεί το 1927 και έδωσε την ευκαιρία στα παιδιά της περιοχής Σπερχειάδας αλλά και όλης της δυτικής Φθιώτιδας, να μορφωθούν. Την εποχή εκείνη, γυμνάσια λειτουργούσαν μόνον στη Λαμία και στο Καρπενήσι.
Το 1925 εισηγήθηκε την μεταφορά του ετήσιου παζαριού της Σπερχειάδας από τις 20 Αυγούστου, στις 20 Οκτωβρίου. Η διάρκειά του αυξήθηκε στις τρεις ημέρες. Η μεταφορά της ημερομηνίας στο φθινόπωρο, τότε που τελειώνει η συγκομιδή των περισσότερων προϊόντων, ευνόησε την ευρύτερη εμπορική συμμετοχή, τις αγοραπωλησίες και προσέφερε αυξημένα έσοδα στο δήμο.
Το 1929 και 1930, αντιμετώπισε την λειψυδρία με τα έργα υδρομάστευσης των υδροφόρων οριζόντων στις περιοχές «Ψυρρή» και «Άγιος Δημήτριος», που ανιχνεύθηκαν με την συνδρομή ειδικών. Κατασκευάστηκε δίκτυο, που παροχέτευε το νερό σε 24 εξωτερικές βρύσες, που λειτουργούσαν μέχρι το 1950. Η υδροδότηση των κατοίκων της πόλης γινόταν πριν το 1930 από τα λιγοστά δημόσια και ιδιωτικά πηγάδια.
Το 1932 κατασκευάστηκε μετά από επίπονες προσπάθειες του, η γέφυρα του Σπερχειού ποταμού στην περιοχή της Μακρακώμης. Έως τότε, η Σπερχειάδα και τα χωριά νοτίως του ποταμού απομονώνονταν κάθε χειμώνα από τα φουσκωμένα νερά του (η γέφυρα αυτή  αντικαταστάθηκε με άλλη νεώτερη στις αρχές του 2000). Το 1932 χτίστηκε επίσης, με προσωπικά του έξοδα, η πέτρινη θολωτή γέφυρα του ρέματος μεταξύ της κωμόπολης και του συνοικισμού «Κουφοδένδρων».
Η αναγνώριση
Στις 8 Νοεμβρίου 1958, με εισήγηση του Προέδρου του Κοινοτικού Συμβουλίου Σπερχειάδας Κωνσταντίνου Καλαμάρα, ονομάστηκε η κεντρική οδός της κωμόπολης «Λεωφόρος Νικολάου Κρίκου». Το σκεπτικό της απόφασης τονίζει την βαρύτητα της προσφοράς του και αναφέρει παραδείγματα των επιτευγμάτων του. Στις 10 Αυγούστου 1970, το Κοινοτικό Συμβούλιο επεσήμανε για δεύτερη φορά την σημαντικότητα του έργου του.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1998 το Δημοτικό Συμβούλιο Σπερχειάδας, υπό την προεδρεία του Δημάρχου Αθανασίου Κατσίκα, αποφάσισε ομόφωνα την τοποθέτηση προτομής του Νικολάου Κρίκου σε κεντρικό δημόσιο χώρο. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν την Κυριακή 29 Απριλίου 2001 από τον Δήμαρχο Στάμο Καλαμάρα.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων
726 Ιωηλία
Η Ιωηλία (Joella) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,145. Ανακαλύφθηκε το 1911 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Γουίντσεστερ της Μασαχουσέτης, προάστιο της Βοστώνης, και πήρε το όνομά της από το βαφτιστικό όνομα του Μέτκαλφ.
Νίκος Παναγιωτόπουλος
thumb|Νίκος Παναγιωτόπουλος, από τη σειρά "Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού, Παράλληλες Εικόνες", 1990 Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος είναι Έλληνας φωτογράφος.
726 Ιωηλία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ιωηλίας εκτιμάται σε 44,02 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0549. Η Ιωηλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 2 λεπτά.
Νίκος Παναγιωτόπουλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Σπούδασε φωτογραφία στο Λονδίνο (ΒΑ, Polytechnic of Central London, 1974-77). Eίναι διδάκτωρ στις Τέχνες και τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες με ειδίκευση στη Φωτογραφία (PhD, University of Derby, 2008). Eίναι Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών του TEI Αθήνας, όπου διδάσκει Καλλιτεχνική Φωτογραφία από το 1990. Εργάστηκε ως επαγγελματίας φωτογράφος με κύρια ενδιαφέροντα το κοινωνικό ντοκουμέντο, το πορτρέτο, την αρχιτεκτονική και το θέατρο. Υπήρξε φωτογράφος και photo-editor του περιοδικού 'Ταχυδρόμος' (1980 - 89) καθώς και δημιουργός, επιμελητής και συντάκτης των μόνιμων σελίδων αφιερωμένων στη Φωτογραφία των περιοδικών ‘The Athenian’ & ‘Tέταρτο’ [1985 -1988] και συνεργάτης του περιοδικού ‘Περιοδικό’ του Θανάση Λάλα, (1985 - 1990). Σημαντικός εκπρόσωπος της Σύγχρονης Ελληνικής Φωτογραφίας, αφιερώθηκε εξ' ολοκλήρου στη διάδοση και την προώθηση της ελληνικής φωτογραφίας. Υπήρξε επίσης μέλος της επιτροπής εργασίας (1991 - 1993) των επαγγελματιών φωτογράφων για την συγκρότηση του νόμου 2121/93 περί πνευματικών δικαιωμάτων. Συνεργάστηκε με διεθνή φωτογραφικά πρακτορεία, περιοδικά και άλλα έντυπα ενώ εργάστηκε και στο Υπουργείο Πολιτισμού ως ειδικός σύμβουλος σε θέματα φωτογραφίας επί Υπουργίας Θ.Μικρούτσικου, Σ.Μπένου και Ε.Βενιζέλου. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Αθηνών (μαζί με τους Κωστή Αντωνιάδη, Γιώργο Δεπόλλα, Γιάννη Δήμου και Στέφανο Πάσχο) καθώς και της Ένωσης Φωτογράφων Εφαρμοσμένης και Δημιουργικής Φωτογραφίας (ΕΦΕΔΗΦ). Έχει δημοσιεύσει, εως σήμερα, ένα σημαντικό αριθμό θεωρητικών και κριτικών κειμένων, έχει οργανώσει και επιμεληθεί φωτογραφικές εκθέσεις, σεμινάρια, εργαστήρια και ερευνητικά προγράμματα κι έχει συμμετάσχει ως συνδιοργανωτής και εισηγητής σε συνέδρια και ημερίδες. Ατομικές εκθέσεις του έχουν παρουσιαστεί στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στο Ισραήλ και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία κ.α).
726 Ιωηλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιωηλια
Νίκος Παναγιωτόπουλος
Ατομικές Εκθέσεις
thumb|Νίκος Παναγιωτόπουλος, από τη σειρά "Άσυλο: Ψυχιατρικό Ίδρυμα Λέρου", 1982 thumb|Νίκος Παναγιωτόπουλος, από τη σειρά "Κοινοί Φανταστικοί Τόποι", 1986-89 thumb|Νίκος Παναγιωτόπουλος, από τη σειρά "Terra Cognita", 2000-2007 thumb|Νίκος Παναγιωτόπουλος, από τη σειρά "Μικρές Εκκλησιες", 1975-85 thumb|Νίκος Παναγιωτόπουλος, από τη σειρά "Το Άλλο Πορτρέτο", Ταχυδρόμος, 1984-85
17th Adana Golden Boll Film Festival / 17o Altin Koza Film Festivali, Theo Angelopoulos’ Un-Set Fotograflari Sergisi Επιμέλεια: Δρ Πηνελόπη Πετσίνη, Adana Art Gallery, Sanat Galerii, Adana, Τουρκία, Επιμέλεια: Δρ Σοφία Χανδακά- επιμελήτρια Μουσείου Μπενάκη. Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς, Αθήνα, ARTACT, Εναλλακτικός Χώρος Τέχνης, Αθήνα, Απρ- Μάιος/2007 Επιμέλεια: Πηνελόπη Πετσίνη, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Κτίριο Ολύμπιον, Θεσσαλονίκη, Οκτ/2002-Δεκ/2003. Φωτογραφικό Kέντρο Αθηνών, Απρ-Μάιος/2002. 41ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ, Αποθήκη Α, Λιμάνι, Θεσσαλονίκη, Νοέμβρ/2000. Carnegie Museum of Art, Chicago, HΠA, Ιαν/1998 The Arts Club Chicago, HΠA, Φεβρ/1998 The Heinz Architectural Center, Pittsburgh, HΠA, Φεβρ/1998. Επιμελητές: Patrick Rogier, B. Ιωακειμίδης, Atelier d' Art Contemporain, Musee d' Art Moderne et d' Art Contemporain, Septembre de la Photo, Nice, Γαλλία, Σεπτ-Οκτ/1998. Επιμελητής: Κωνσταντίνος Στάικος, Εθνική Πινακοθήκη, Αθήνα, Οκτ-Νοέμβρ/1997. Γκαλερί Ειρμός, Φωτογραφική Συγκυρία '95, Θεσσαλονίκη, Φεβρ/1995. Φωτογραφικό Kέντρο Αθηνών, Απρ/1995. 3rd Israeli Photography Biennial, Επιμελητής: Γιάννης Σταθάτος, Miskan le Omanut Museum of Art, Ein Harod, Ισραήλ, Σεπτ/1991. Rantagalleria, Oulu, Φινλανδία. Peri Center of Photography, Turku, Φινλανδία. Φωτογραφική Συγκυρία '91, Aίθουσα Tέχνης Δήμου Θεσσαλονίκης, Φεβρ/1991. Φωτογραφικό Kέντρο Αθηνών, Μάρ/1990 12e Festival Photographie du Tregor, L’ Imagerie, Lannion, Γαλλία, Αυγ/1990. 1ος Διεθνής Mήνας Φωτογραφίας της Αθήνας, Kέντρο Τεχνών, Αθήνα, Απρ/1987. Φωτογραφικό Kέντρο Αθηνών, 1985. 8o Αρχιτεκτονικό Συνέδριο, Mέγαρο Ωδείου Αθηνών Πανεπιστήμιο Πατρών, Πάτρα, 1985. Europalia '82, Proka - Academie dez Beaux- Arts, Gand, Bέλγιο, Οκτ/1982, Museee de L' Architecture, Liege, Bέλγιο, Νοέμβρ/1982. City Bank, Θεσσαλονίκη, 1979. British Council, Αθήνα, 1978.
Δημοσιεύσεις
Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος αρθρογραφεί από τα τέλη της δεκαετίας του '70. Τα περισσότερα κείμενά του αποσκοπούν στην έναρξη και εξέλιξη μιας συζήτησης που θα επιτρέψει μία μετα-αποικιοκρατική (postcolonial) ανάγνωση τόσο της Ελλάδας όσο και της αναπαράστασής της, ερευνώντας το πλαίσιο μέσα στο οποίο κατασκευάζεται, ερμηνεύεται και τελικά παρουσιάζεται η εικόνα της Ελλάδας και εξετάζοντας τον τρόπο που η Ελληνική φωτογραφία αξιολογεί και αναπαριστά το περιβάλλον της και το βαθμό κατά τον οποίο μια τέτοια αξιολόγηση καθορίστηκε και επηρεάστηκε από την κυρίαρχη Δυτική κουλτούρα. Θεωρεί πως η Δυτική πολιτιστική ηγεμονία παράγει και επιβάλλει ένα συγκεκριμένο βλέμμα, ένα "Δυτικό βλέμμα" όπως το αποκαλεί, η φαινομενικά αυταπόδεικτη φύση του οποίου καλύπτει την ιστορική και ιδεολογική του συγκρότηση. "Μια προσεκτικότερη ανάγνωση της Ελληνικής Φωτογραφίας" γράφει, "αποκαλύπτει ότι, αυτή υπήρξε και παραμένει ένας ακαταπόνητος και συχνά ενθουσιώδης μεσάζων εισαγωγής και των δύο παραπάνω αναφερθέντων συστημάτων: του δυτικού βλέμματος και του φωτογραφικού μέσου. Ενός μέσου του οποίου το διανοητικό και αισθητικό πλαίσιο -το σύνολο δηλαδή αρχών, κανόνων και παραδόσεων- που φυσιολογικά γεννήθηκε και διαμορφώθηκε στη μητροπολιτική Δύση, εικονογραφεί την ευρωκεντρική φύση των αντιλήψεών της. Έχοντας υιοθετηθεί ως το ‘φυσικό’, το ‘ορθό’ σύστημα αξιολόγησης και επιλογών της, επεβλήθηκε πάνω στην αναπαράσταση της ελληνικής πραγματικότητας. Καθώς όμως προτείνει τι αξίζει και τι δεν αξίζει να φωτογραφηθεί, ορίζει ταυτόχρονα και τι αξίζει και τι δεν αξίζει να βλέπουμε και να εκτιμούμε στην ίδια την πραγματικότητα."
Ενδεικτικές Δημοσιεύσεις:
στο Πετσίνη, Π. και Σταθάτος, Γ. (επιμ.) Φωτογραφία και συλλογικές ταυτότητες: Ελληνικές Φωτογραφικές Μελέτες Ι, Αθήνα: Κουκκίδα.
στο Ανδρέας Μαράτος (επιμ.) 1821-2021: Μνήμες τεχνών – Θραύσματα ιστορίας, Αθήνα: Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς – εκδόσεις Νήσος. στο Γ. Δαϊκόπουλος, Γ. Ζιώγας (επιμ.) “Φύση, Όρια, Υλικά”, Φλώρινα 2011: έκδ. Κ. Π. Ε. & Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, 24x17cm, σελ.24-30, [Ελληνικά], ISBN 978-960-98404-4-6. στο Γ.Ζιώγας, Ν.Παναγιωτόπουλος Π.Πετσίνη (επιμ.) “Παγκόσμια Τοπία / Global Landscapes”, Αθήνα 2011: έκδ. ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ & Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών. 24x17cm, σελ. 69-79, [Ελληνικά], ISBN 978-960-322-424-2. (κοινή δημοσίευση με Π. Πετσίνη), στο Σ. Χτούρης, Γ. Ζιώγας (επιμ.) “Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν του Pablo Picasso Εκατό Χρόνια Μετά, Το Πολιτισμικό Πλαίσιο του Μοντέρνου – Σχολές & Δίκτυα”, Αθήνα 2010: 2η αναθεωρημένη έκδοση ΠΑΠΑΖΗΣΗ & Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Τμήμα Κοινωνιολογίας, [Ελληνικά], ISBN 978-960-02-2404-7. στο Third Text - critical perspectives on contemporary art & culture, No 97, Volume 23, Issue 2, March 2009, σελ.181-194. Routledge / Francis & Taylor, London. [Αγγλικά], ISSN: 0952-8822. στο Ηλ. Μπεριάτος & J. Ballesta (επιμέλεια), “Θεωρία και Πολιτική του Τοπίου - Ελληνικές και Γαλλικές Εμπειρίες / Theorie et Politique du paysage - Experiences Grecques et Francaise”, Βόλος 2007: έκδ. ΤΜΧΠΠΑ - Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, [Ελληνικά & Γαλλικά], ΙSΒΝ: 978-960-88490-1-3. στο Χριστίνα Kάλμπαρη, Kώστας Ντάφλος (επιμ.) Η METABAΣH THΣ AΘHNAΣ, Εκδόσεις FUTURA, Αθήνα 2005, ISBN 960-6654-06-0, σελίδες 280, 23X16.5 cm, σελ125-8. στο IMAGO, No 15, Winter 2003, Fotofo Bratislava- Slovakia, σελ24-31. στο ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 1- TΟ BΛΕΜΜΑ, 09-12/2000, σελίδες 114, 23X17cm, σελ74-82. στο ΓPAMMA, Περιοδικό Θεωρίας και Κριτικής, Τόμος 7: "Κουλτούρες Θέασης / (Προ)οπτικές της Κουλτούρας", Έκδοση Τμήματος Αγγλικής, Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου, σελ91-103. Βιβλίο, συλλογική έρευνα, μελέτη και συγγραφή, Επιτροπή σχεδιασμού εθνικής πολιτικής για την ανάπτυξη της καλλιτεχνικής Φωτογραφίας, Διεύθυνση Καλών Τεχνών- Τμήμα Εικαστικών Τεχνών Υπουργείου Πολιτισμού, Έκδοση: Υπουργείο Πολιτισμού, 06/1995, σελίδες 208, 17X24cm. στο ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ No17, Θεσσαλονίκη, σελ229-35. στο XAPTHΣ No1, 07/1982, σελ76-83. στο ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ No12-3, 03-04/1979, σελ.492-9, Θεσσαλονίκη. στο ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ No7, 07-08/1978, Θεσσαλονίκη, σελ37–9. στο ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ No8, 09-10/1978, Θεσσαλονίκη, σελ138-42.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Λάντερ (Ουαϊόμινγκ)
Η Λάντερ είναι μία μικρή πόλη στο Ουαϊόμινγκ των ΗΠΑ. Βρίσκεται στο κέντρο της πολτείας κια αποτελεί πόλο ελ΄ξης, κυρίως λόγω των πολλών ράντζων. Ο πληθυσμός το 2010 ήταν 7.487.
Οικονομία
μικρογραφία| Προαστιακός Lander Η οικονομία βασίζεται κυρίως στις βιομηχανίες, αλλά καισ τον τουρισμό. Το Λάντερ, σήμερα, είναι το κέντρο πολυάριθμων υπηρεσιών, όπως της Δασικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, του Τμήματος Περιβαντολλογικής Ποιότητας του Ουαϊόμινγκ κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ουαϊόμινγκ
Ιεροσπουδαστήριο Κομοτηνής
Το Ιεροσπουδαστήριο Κομοτηνής γνωστό και ως Μεντρεσές Κομοτηνής ή Μεντρεσές Χαϊριγιέ (τουρκικά: Medrese-i Hayriyye, μτφ. «μεντρεσές/ιεροσπουδαστήριο η προκοπή») είναι σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για την μειονότητα της Δυτικής Θράκης στην Κομοτηνή. Συμπεριλαμβάνει τα κτήρια του Οθωμανικού μεντρεσέ Καγιαλί  πίσω από τα ΚΑΠΗ της Κομοτηνής και τα νεότερα κτήρια στην Δημοτική Αγορά, θέση όπου παλαιότερα υπήρχε ο μεντρεσές Σοφταλάρ.
Οι μεντρεσέδες (ιεροσπουδαστήρια) ήταν ισλαμικά σχολεία εκμάθησης του Κορανίου κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από τα σχολεία αυτά έπαιρναν την βασική τους εκπαίδευση οι θρησκευτικοί λειτουργοί. Η εκπαίδευση των μουσουλμάνων κάτοικων Θράκης καθορίζεται από την Συνθήκη της Λωζάνης και η λειτουργία των ιεροσπουδαστήριων ξεκινά από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Μέχρι το την Βουλγάρικη κατοχή Κομοτηνής (Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) λειτουργούσαν στην πόλη πέντε μεντρεσέδες αλλά σήμερα στην Δυτική Θράκη έχουν διατηρηθεί μόνο δύο ιεροσπουδαστήρια, ένα στην Κομοτηνή και ένα δεύτερο στην Ξάνθη (πρώην Ιεροσπουδαστήριο Εχίνου, Ξάνθης). Το Ιεροσπουδαστήριο Χαϊριγιέ Κομοτηνής επανιδρύθηκε το 1949-1951 κάτω από την δικαιοδοσία του Μουφτή Κομοτηνής και στην συνέχεια μετατράπηκε σε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης όπου φοιτούν και κορίτσια.
Τοποθεσία
Το σύγχρονο σχολείο αποτελείται από δύο συγκροτήματα κτηρίων: α) το σύγχρονο συγκρότημα κτηρίων νοτίως της Δημοτικής Αγοράς στην οδό "Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 8" το οποίο ιδρύθηκε το 1949-1951 στην θέση του Μεντρεσέ Σοφταλάρ και β) το συγκρότημα κτηρίων του ιστορικού (οθωμανικής περιόδου) μεντρεσέ (Μεντρεσές Καγιαλί ) ο οποίος βρίσκεται πίσω από τα ΚΑΠΗ του Δήμου Κομοτηνής.
Το συγκρότημα του Οθωμανικού μεντρεσέ αποτελεί και το Τέμενος Καγιαλί (Τουρκικά: Kayalı Camii). Σήμερα στο συγκρότημα του Μεντρεσέ υπάρχει νεόχτιστο κτήριο το οποίο χρησιμοποιείται ως μαθητική εστία (για μαθητές οι οποίοι διαμένουν εκτός Κομοτηνής) και τα κελιά του μεντρεσέ σήμερα έχουν μετατραπεί σε αίθουσες διδασκαλίας.
Από το σχολικό έτος 2016-2017, παράλληλα με τις μαθητικές εστίες αρρένων, λειτουργούν και μαθητικές εστίες θηλέων για όσες μαθήτριες του Ιεροσπουδαστηρίου Κομοτηνής κατάγονται από μακρινά μέρη και είναι αδύνατη η καθημερινή μεταφορά τους στα σπίτια των οικογενειών τους. Οι μαθητικές εστίες βρίσκονται σε κτήριο παρακείμενο του σχολείου που διαμορφώθηκε κατάλληλα.
Ιστορία
Ο Οθωμανικός Μεντρεσές χτίστηκε το 1730 (1142 έτος εγίρας - το οποίο φαίνεται από επιγραφή στα Οθωμανικά η οποία υπάρχει στην είσοδο του Τεμένους) από τον Χατζή Ζεκερία Εφέντη και το συγκρότημα συμπεριλάμβανε, το ισλαμικό σχολείο, το Τέμενος Καγιαλί και κελιά διαμονής μαθητών. Ο μεντρεσές αποτελείτο από 19 δωμάτια και είχε χωρητικότητα 92 μαθητών. Στην εσωτερική αυλή του Μεντρεσέ υπάρχει κρήνη η οποία χτίστηκε από τον Ντεμπάγ Χατζή Ιμπραήμ και χρονολογείται από το 1819 σύμφωνα με την επιγραφή στα οθωμανικά που υπάρχει στη κρήνη.
Μόνο μέσα στην Κομοτηνή το 1920 υπήρχαν 5 μεντρεσέδες οι οποίοι λειτούργησαν μέχρι την Βουλγάρικη κατοχή 1941-44. Το 1949 το συμβούλιο της Ευρώπης προτείνει συνεργασία Ελλάδα και Τουρκίας. Στις 20 Απριλίου 1951 υπογράφεται στην Άγκυρα μια πολιτιστική-μορφωτική συμφωνία μεταξύ Ελλάδος Τουρκίας η οποία επηρέασε την εκπαίδευση των μουσουλμάνων της Θράκης. Το 1949 ξενικά η επαναλειτουργία του ιεροσπουδαστήριου Χαϊριγιέ Κομοτηνής κάτω από την δικαιοδοσία του Μουφτή Κομοτηνής. Σήμερα στη Θράκη λειτουργούν δύο μεντρεσέδες (ο ένας της Κομοτηνής και ο άλλος του Εχίνου ) οι οποίοι καθορίζονται από το νόμο 2621/1998. Τα σχολεία αυτά ξεκίνησαν ως ιερατικά σχολεία τριετούς εκπαίδευσης, τα οποία θα παρείχαν βασική εκπαίδευση σε μουσουλμάνους θρησκευτικούς λειτουργούς. Μέχρι την δεκαετία του 1960 ο τίτλος του ιεροσπουδαστήριου αρκούσε για να διοριστεί κάποιος ως δάσκαλος. Στην συνέχεια μέχρι και σήμερα δάσκαλοι γινόντουσαν όσοι παρακολουθούσαν την Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης (στην οποία είχαν πρόσβαση μόνο παιδιά της μειονότητας ), της οποία η συντριπτική πλειονότητα των σπουδαστών ήταν απόφοιτοι του Ιεροσπουδαστήριο (είτε Κομοτηνής, είτε Εχίνου). Στην συνέχεια αναβαθμίστηκαν ως τετραετούς εκπαίδευσης ενώ από τα τέλη του 1960 έως το 1998 αναβαθμίστηκαν σε πενταετούς εκπαίδευσης. Από το 1998 άλλαξε η διάρκεια σπουδών σε έξι έτη. Έτσι κρίθηκαν ισότιμα με τα δημόσια εκκλησιαστικά γυμνάσια-λύκεια (Άρθρο 4 Νόμος 2621/23.06.1998). Από την χρονιά 2000-2001 εγγράφονται και κορίτσια και τα σχολεία δεν εξυπηρετούν τον σκοπό της αρχικής τους ίδρυσης που ήταν η εκπαίδευση ιερέων της ισλαμικής πίστης. Σήμερα, είναι ισότιμα με τα σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και απευθύνονται στην μειονότητα της Θράκης. Εργασίες ανακαίνισης του Τεμένους Καγιαλί ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο 2012.
Το Ιεροσπουδαστήριο Κομοτηνής εκδίδει το ίδιο τα βιβλία θρησκευτικών μαθημάτων που απαιτούνται κατά τη διδασκαλία και προμηθεύει με αυτά και το αντίστοιχο Ιεροσπουδαστήριο του Εχίνου.
Τα έξοδα λειτουργίας του Ιεροσπουδαστηρίου Κομοτηνής, των μαθητικών εστιών του που εξασφαλίζουν τη σίτιση και στέγαση στους μαθητές που διαμένουν σε αυτά, αλλά και της έκδοσης των θρησκευτικών βιβλίων για τις σπουδές τους, καλύπτονται 1) από δίδακτρα των μαθητών, 2) από επιδοτήσεις του Ελληνικού κράτους και 3) από την οικονομική ενίσχυση της Διαχειριστικής Επιτροπής Μουσουλμανικής Περιουσίας.
Από το σχολικό έτος 2016-2017 σημειώθηκαν μεταβολές στο αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών των Μουσουλμανικών Ιεροσπουδαστηρίων. Αφενός αυξήθηκε ο αριθμός των μαθημάτων θρησκευτικού περιεχομένου και αφετέρου καθιερώθηκε η ύπαρξη θετικής κατεύθυνσης μαθημάτων (θετικού "προσανατολισμού") ώστε να δοθεί η δυνατότητα διευρυμένου φάσματος σπουδών στους αποφοίτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κομοτηνή Κομοτηνης
Keane
Οι Keane είναι αγγλικό ροκ συγκρότημα. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1995 στο Μπάτλ του Ανατολικού Σάσσεξ και έλαβε το όνομά του το 1997. Αποτελείται από τον συνθέτη, μπασίστα και πιανίστα Τιμ Ράιζ-Όξλεϋ, τον τραγουδιστή Τομ Τσάπλιν και τον ντράμερ Ρίτσαρντ Χιούτζ. Η αρχική σύνθεση του συγκροτήματος περιελάμβανε και τον ιδρυτή και κιθαρίστα Ντομικίκ Σκότ, ο οποίος όμως έφυγε από το γκρουπ το 2001. Οι Keane είναι γνωστοί για την χρήση του πιάνο ως του κυρίου οργάνου τους, αντί της κιθάρας, γεγονός που τους διαφοροποιεί από τα περισσότερα ροκ συγκροτήματα.
Τα πρώτα δύο άλμπουμ του συγκροτήματος, Hopes and Fears και Under the Iron Sea γνώρισαν επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο και πέτυχαν υψηλές πωλήσεις παγκοσμίως. Το πολυβραβευμένο ντεμπούτο άλμπουμ τους έγινε το άλμπουμ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στη Βρετανία για το 2004, ενώ το δεύτερο άλμπουμ πούλησε 220.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα που διατέθηκε σε κυκλοφορία τον Ιούνιο του 2006. Τον Μάιο του 2008, τόσο το Hopes and Fears (#13) όσο και το Under the Iron Sea (#8) ψηφίστηκαν από τους αναγνώστες του περιοδικού Q μεταξύ των καλύτερων Βρετανικών άλμπουμ όλων των εποχών.
Το τρίτο άλμπουμ των Keane, Perfect Symmetry, κυκλοφόρησε στις 13 Οκτωβρίου του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards
Χριστιανός Ι΄ της Δανίας
Ο Χριστιανός Ι΄ (Christian 10., 26 Σεπτεμβρίου 1870 - 20 Απριλίου 1947) ήταν βασιλιάς της Δανίας από το 1912 έως το 1947 και βασιλιάς της Ισλανδίας από το 1918 έως το 1944. Ήταν ο τρίτος Δανός μονάρχης του Οίκου του Γκλύξμπουργκ. Ο αδελφός του Χάακον Ζ΄ ήταν βασιλιάς της Νορβηγίας από το 1905 έως το 1957.
Γάμος και απόγονοι
Το ζευγάρι έλαβε μέρος των Ανακτόρων Αμάλιενμποργκ στην Κοπεγχάγη για μόνιμη κατοικία, καθώς και τα Ανάκτορα Σοργκενφρί βόρεια της Κοπεγχάγης για θερινή κατοικία. Επιπλέον το 1898 έλαβε ως γαμήλιο δώρο από τον λαό της Δανίας τα Ανάκτορα Μαρσέλισμποργκ στο Ώρχους. Επίσης το 1914 ο Χριστιανός Ι΄ απέκτησε τη βίλα Κλιτγκόρντεν στο Σκάγκεν.
Περίοδος βασιλείας του
Στις 14 Μαΐου 1912 ο πατέρας του Φρειδερίκος Η΄ πέθανε από δύσπνοια, κατά τη διάρκεια βόλτας του σε πάρκο του Αμβούργου της Γερμανίας. Ο Χριστιανός έπειτα ανέβηκε στον θρόνο ως Χριστιανός Ι΄. Τον Απρίλιο του 1920 ο Χριστιανός υποκίνησε μια συνταγματική κρίση, η οποία επηρέασε καθοριστικά το μέλλον της μοναρχίας στη Δανία. Η κύρια αιτία ήταν η διαφωνία του με το υπουργικό Συμβούλιο, σχετικά με την επανένωση με τη Δανία του Σλέσβιχ, ενός πρώην φέουδου της Δανίας, το οποίο βρισκόταν στον έλεγχο της Πρωσίας. Οι αξιώσεις της Δανίας για την περιοχή συνεχιζόταν μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με αποτέλεσμα η ήττα των Γερμανών να καταστήσει δυνατή την επίλυση της απαίτησης αυτής. Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, το μέλλον του Σλέσβιχ έπρεπε να καθοριστεί μέσα από δύο δημοψηφίσματα, ένα στο Βόρειο Σλέσβιχ και ένα στο Κεντρικό Σλέσβιχ. Δεν προβλέφθηκε κάποιο δημοψήφισμα για το Νότιο Σλέσβιχ, καθώς εκεί οι κάτοικοι ήταν στην πλειοψηφία τους Γερμανοί.
Στο Βόρειο Σλέσβιχ το 75% του πληθυσμού ψήφισε υπέρ της επανένωσης με τη Δανία, με αποτέλεσμα ολόκληρη η περιοχή να κατοχυρωθεί στη Δανία. Στο Κεντρικό Σλέσβιχ η κατάσταση ήταν αντίστροφη, με το 80% να επιλέγει να παραμείνει εντός της Γερμανίας. Με βάση αυτά τα δημοψηφίσματα ο πρωθυπουργός της Δανίας Καρλ Τέοντορ Ζάλε θεώρησε ότι το Κεντρικό Σλέσβιχ έπρεπε να παραμείνει υπό γερμανικό έλεγχο.
Πολλοί Δανοί εθνικιστές θεώρησαν ότι τουλάχιστον η πόλη του Φλένσμπουργκ, στο Κεντρικό Σλέσβιχ, έπρεπε να επιστραφεί στη Δανία ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, λόγω της σημαντικής δανικής μειονότητας εκεί. Ο Χριστιανός Ι΄ συμφώνησε με αυτές τις απόψεις και διέταξε τον πρωθυπουργό Ζάλε να συμπεριλάβει το Φλένσμπουργκ στη διαδικασία επανένωσης. Καθώς η Δανία ήταν κοινοβουλευτική δημοκρατία από το 1901, ο Ζάλε διαφωνώντας με τον βασιλιά θεώρησε ότι δεν είχε καμία υποχρέωση να συμμορφωθεί στην εντολή. Μετά από έντονη αντιπαράθεση μαζί του, ο πρωθυπουργός θα αναγκαστεί να παραιτηθεί μερικές ημέρες αργότερα.
Στη συνέχεια ο Χριστιανός Ι΄ απέλυσε και το υπόλοιπο υπουργικό Συμβούλιο και το αντικατέστησε με μια συντηρητική υπηρεσιακή κυβέρνηση. Η απόλυση του υπουργικού Συμβουλίου προκάλεσε έντονες διαδηλώσεις και σχεδόν επαναστατική ατμόσφαιρα στη Δανία, ενώ για αρκετές ημέρες το μέλλον της μοναρχίας ήταν αμφίβολο. Υπό το πρίσμα αυτό, ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις μεταξύ του βασιλιά και μελών των Σοσιαλιστών Δημοκρατών. Έπειτα, απέλυσε την κυβέρνησή του και εγκατέστησε ένα συμβιβαστικό υπουργικό Συμβούλιο, μέχρις ότου να πραγματοποιηθούν εκλογές μέσα στο έτος.
Αυτή ήταν η τελευταία φορά, που ένας εν ενεργεία Δανός μονάρχης προσπαθούσε να αναμιχθεί με την πολιτική, χωρίς να έχει την πλήρη υποστήριξη του κοινοβουλίου. Μετά την κρίση ο Χριστιανός Ι΄ δέχθηκε δραστική μείωση του ρόλου του ως αρχηγού του κράτους.
Στις 4 π.μ. της 9ης Απριλίου 1940 η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στη Δανία, κατατροπώνοντας τις Ένοπλες Δυνάμεις της. Χωρίς να έχει δυνατότητα άμυνας και όντας αντιμέτωπος με πιθανό βομβαρδισμό της Κοπεγχάγης, ο Χριστιανός Ι΄ και η κυβέρνηση της χώρας συνθηκολόγησαν στις 6 μ.μ. της ίδιας μέρας. Κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, η οποία κράτησε ως τις 5 Μαΐου 1945, η Δανία διατήρησε την πολιτική της ανεξαρτησία σε θέματα του εσωτερικού.
Σε αντίθεση με τον αδελφό του Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας, τη Βιλελμίνη της Ολλανδίας, τον Γεώργιο Β΄ της Ελλάδας, την Καρλόττα του Λουξεμβούργου, τον Πέτρο Β΄ της Γιουγκοσλαβίας, τον Έντουαρντ Μπένες, Πρόεδρο της Τσεχοσλοβακίας, και τον Βλάντισλαβ Ράσκιεβιτς, Πρόεδρο της Πολωνίας, οι οποίοι όλοι τους πήγαν στην εξορία κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της χώρας τους, ο Χριστιανός Ι΄ παρέμεινε στη χώρα του καθ΄ όλη τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.
Μέχρι την επιβολή του στρατιωτικού νόμου από τη Γερμανία τον Αύγουστο του 1943, οι επίσημες ομιλίες του Χριστιανού Ι΄ αντανακλούσαν την επίσημη κυβερνητική πολιτική της συνεργασίας με τις κατοχικές δυνάμεις. Κατά τα δύο πρώτα χρόνια της κατοχής, παρά την επισφαλή κατάσταση, έκανε μια καθημερινή βόλτα με το άλογό του στην Κοπεγχάγη, χωρίς να συνοδεύεται από φρουρούς. Αυτό το έκανε για να αποδείξει, ότι δεν είχε εγκαταλείψει τα κυριαρχικά του δικαιώματα και για να εμψυχώσει τον λαό της Δανίας.
Το 1942 ο Αδόλφος Χίτλερ έστειλε στον Χριστιανό Ι΄ ένα τηλεγράφημα, συγχαίροντάς τον για τα 72α γενέθλιά του· ο Χριστιανός Ι΄ απάντησε με τη σύντομη φράση: ''Spreche Meinen besten Dank aus. Chr. Rex'' (Σας δίνω τις καλύτερες ευχαριστίες μου. Χριστιανός Βασιλιάς). Η σύντομη αυτή απάντηση εξόργισε τον Χίτλερ, ο οποίος ανακάλεσε τον πρεσβευτή του από την Κοπεγχάγη και απέλασε τον πρεσβευτή της Δανίας από τη Γερμανία. Η γερμανική πίεση, έπειτα, είχε ως αποτέλεσμα την απόλυση της κυβέρνησης του Βίλχελμ Μπουλ και την αντικατάστασή της με ένα νέο υπουργικό συμβούλιο υπό την ηγεσία του Έρικ Σκαβένιους, τον οποίο οι Γερμανοί ανέμεναν ως περισσότερο συνεργάσιμο.