cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οφίων
Πηγές του μύθου
Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα Αργοναυτικά (3ος αι. π.Χ) συνοψίζει ότι ο Ορφέας πρώτος τραγούδησε πως ο Οφίων και η Ευρυνόμη, κόρη του Ωκεανού βασίλευαν μαζί στην κορυφή των Τιτάνων τον χιονισμένο Όλυμπο. Στη συνέχεια εκθρονίστηκαν από τον Κρόνο και την Ρέα και έπεσαν στα κύματα του Ωκεανού. Ο Λυκόφρων στο ποίημα Αλεξάνδρα αναφέρει ότι ρίχτηκαν στο Τάρταρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ορφισμός
Άλφρεντ Χέρσεϊ
Ο Άλφρεντ Χέρσεϊ (Alfred Day Hershey, 4 Δεκεμβρίου 1908 - 22 Μαΐου 1997) ήταν Αμερικανός βακτηριολόγος και γενετιστής, βραβευμένος με βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ογουόσο της πολιτείας Μίσιγκαν των Η.Π.Α. και πήρε πτυχίο Χημείας από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν το 1930 και διδακτορικό στη βακτηριολογία το 1934. Λίγο αργότερα απέκτησε θέση στο τμήμα βακτηριολογίας του παραρτήματος του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σαιν Λιούις.
Έγινε διευθυντής του Ινστιτούτου Κάρνεγκι το 1962 και βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1969, από κοινού με τους Λούρια και Ντελμπρούκ για την ανακάλυψη του μηχανισμού αντιγραφής των ιών και της γενετικής δομής τους.
Ο Χέρσεϊ απέκτησε με τη σύζυγό του Χάριετ ένα γιο, τον Πίτερ.
Μετά το θάνατο του Χέρσεϊ, ένας άλλος μελετητής των φάγων, ο Φράνκλιν Σταλ, έγραψε: "Η Εκκλησία των Φάγων, όπως μερικές φορές αποκαλούνταν, διοικούνταν από την τριάδα των Ντελμπρούκ, Λούρια και Χέρσεϊ. Η ιδιότητα του Ντελμπρούκ σαν ιδρυτή  και η «από καθέδρας» συμπεριφορά του, τον έκανε τον πάπα, φυσικά, και ο Λούρια ήταν ο σκληρά εργαζόμενος, κοινωνικά ευαίσθητος, ιερέας-εξομολογητής. Και ο Αλ (Χέρσεϊ) ήταν ο άγιος."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί βιολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Αμερικανοί γενετιστές Κατηγορία:Μικροβιολόγοι Κατηγορία:Βακτηριολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Στρατηγίς Ρωμανούπολις
Η Στρατηγίς Ρωμανούπολις ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν μικρό σε έκταση Θέμα, γι΄ αυτό λεγόταν Στρατηγίς, και περιλάμβανε την Ρωμανούπολη (Ῥωμανοῦπολις), η σημερινή Μπιγκόλ της Τουρκίας, και τα περίχωρα της.
Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ρωμανός Α΄ ο Λεκαπηνός, ενσωμάτωσε την πόλη μόνιμα στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 942. Αρχικά σχηματίζεται υποδιαίρεση, κλεισούρα από το 942 έως το 969, του Θέματος της Μεσοποταμίας, αλλά αργότερα, περίπου το 969 , αναδεικνύεται σε ξεχωριστό θέμα από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά μαζί με άλλες συνοριακές περιοχές.
Το 1069 από το Θέμα πέρασε ο αυτοκράτορας Ρωμανός Δ΄, με τον στρατό του, κατά την εκστρατεία του στην Συρία. Αργότερα ο δούξ της Αντιόχειας, Φιλάρετος Βραχάμιος, ενσωμάτωσε την περιοχή στο εφήμερο κρατίδιο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Σοσιέτα Σπορτίβα Βίρτους
Η '''Σ.Σ. Βίρτους''' είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από τον Άγιο Μαρίνο. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1964. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σαν Μαρίνο – Girone B. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το μαύρο. Έχει κατακτήσει ένα San Marino Federal Trophy το 1988. Αγωνίζεται στο Stadio di Acquaviva χωρητικότητας 2000 θέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964 Κατηγορία:Σ.Σ. Βίρτους Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγίου Μαρίνου
Βασιλικά Περιθείας Κέρκυρας
Τα Βασιλικά της τοπικής κοινότητας Περιθείας, είναι οικισμός 20 κατοίκων (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 71 μέτρων , στα βορειοανατολικά του νησιού της Κέρκυρας στους πρόποδες του όρους Παντοκράτορα. Μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βαθύ (17 κ.), Βουνί (37 κ.), Κάρνιαρης (12 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητό (126 κ.), Περούλι (39 κ.), Πίθος (26 κ.) και Ριλιάτικα (32 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Η μεταβολή του μόνιμου πληθυσμού έχει ως εξής:
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα ο οικισμός Βασιλικά, μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βαθύ (17 κ.), Βουνίον (37 κ.), Κάρνιαρης (12 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητόν (126 κ.), Περούλιον (39 κ.), Πίθος (26 κ.) και Ριλιάτικα (32 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ντέσαου
thumb|left|Το Βασίλειο κήπων του Ντέσαου-Βέρλιτς Το Ντέσαου (γερμ.: Dessau) είναι πόλη της Γερμανίας. Βρίσκεται στις όχθες των ποταμών Μούλντε και Έλβα στο ομόσπονδο κρατίδιο Σαξονία-Άνχαλτ.
Το Ντέσαου πρωτοαναφέρθηκε το 1213 και έγινε σημαντικό κέντρο το 1570, όταν ιδρύθηκε το πριγκιπάτο Άνχαλτ. Το Ντέσαου έγινε πρωτεύουσα αυτού του κράτους μέσα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το πριγκιπάτο διαλύθηκε το 1603, αλλά το Ντέσαου παρέμεινε να ευημερεί ως πόλη και έγινε πρωτεύουσα του μικρού κράτους Άνχαλτ-Ντέσαου. Όταν το Άνχαλτ αποκαταστάθηκε το 1863, το Ντέσαου έγινε πάλι πρωτεύουσα μέχρι το 1918. Η πόλη ήταν έδρα τις βιομηχανίας αεροσκαφών Junkers.
Το Ντέσαου είναι διάσημο για την καλλιτεχνική και αρχιτεκτονική σχολή του Μπάουχαους. Πολλοί διάσημοι καλλιτέχνες και σχεδιαστές ήταν καθηγητές στο Ντέσαου τα επόμενα έτη, μεταξύ αυτών ο Βάλτερ Γκρόπιους, ο Πάουλ Κλέε και ο Βασίλι Καντίνσκι. Οι Ναζί έκλεισαν τη σχολή το 1933. Τα κτίρια περιλαμβάνονται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Μέχρι το 1990 η πόλη ήταν σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της Ανατολικής Γερμανίας. Το Ντέσαου είναι επίσης η γενέθλια πόλη του φιλοσόφου Μωυσή Μέντελσον (1729) και του Λεοπόλδου Α΄, πρίγκηπα του Άνχαλτ-Ντέσαου (der alte Dessauer).
Ένα άλλο αξιοθέατο παγκόσμιας κληρονομιάς είναι το Dessau-Wörlitzer Gartenreich (Βασίλειο κήπων του Ντέσαου-Βέρλιτς), ο τεράστιος κήπος του πρίγκηπα Λεοπόλδου Γ΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου, που υφίσταται από το 1750. Είναι ο μεγαλύτερος κήπος αυτού του τύπου στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις της Σαξονίας-Άνχαλτ
Πόθι Εύβοιας
Το Πόθι ή Πόθιο είναι ημιορεινό χωριό στη νότιο Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Πόθι βρίσκεται σε απόσταση 25 χιλιόμετρα βόρεια της Καρύστου και 118 νοτιοανατολικά της Χαλκίδας. Μαζί με το Γιαννίτσι και το Κάτω Γιαννίτσι αποτελούν την τοπική κοινότητα Γιαννιτσίου που υπάγεται στον Δήμο Καρύστου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Συνορεύει με τις περιφέρειες των χωριών Γιαννιτσίου, Αγίου Δημητρίου, Παραδεισίου και Εκάλης. Η έκταση του χωριού είναι περίπου 6 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το έδαφος είναι ορεινό, άγονο και επικλινές. Η περιοχή και το χωριό ονομάστηκε έτσι από τις βυζαντινές οικογένειες των Πόθων και, κατά τα πρώτα χρόνια, γραφόταν Πόθοι.
Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι χτίστηκε κατά τους πρώτους χρόνους της Τουρκοκρατίας. Οι κάτοικοι δεν γνωρίζουν την ιστορία ή έστω τη δράση των κατοίκων, αλλά πιθανόν άνθρωποι του χωριού έλαβαν μέρος στον αγώνα της Ελληνικής Επαναστάσεως, καθώς και στην πολιορκία του Φρουρίου της Καρύστου. Το χωριό απελευθερώθηκε κατά το 1833, μαζί και όλη η περιοχή της Καρύστου. Η παράδοση του φρουρίου CASTELL ROSSO έγινε στις 11 Απριλίου 1833.
Ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 71 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Το πολιτιστικό επίπεδο είναι καλό, ενώ τουρισμός δεν υφίσταται. Οι διοικητικές, δικαστικές και στρατιωτικές υπηρεσίες υπάγονται στην Κάρυστο, στη Χαλκίδα και στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
CIA
Η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (αγγλικά: Central Intelligence Agency - CIA) των ΗΠΑ είναι η κύρια κρατική υπηρεσία συλλογής, επεξεργασίας και ανάλυσης πληροφοριών που μπορεί να αφορούν οποιονδήποτε, οτιδήποτε και οπουδήποτε εκτός της επικράτειας των Ηνωμένων Πολιτειών. Πρόκειται για την τρίτη σημαντικότερη υπηρεσία του είδους της στον κόσμο με το μεγαλύτερο υφιστάμενο δίκτυο συλλογής πληροφοριών.
Η CIA έχει ως βασική αποστολή της τη συλλογή, ανάλυση και διακόμιση ξένων πληροφοριών βοηθώντας τον Πρόεδρο και ανώτερα στελέχη της κυβέρνησης να λάβουν αποφάσεις για την εθνική ασφάλεια της χώρας και όχι μόνο. Δεν ασκεί πολιτική, αλλά είναι μία ανεξάρτητη υπηρεσία που ως δεξαμενή πλήθους πληροφοριών καθίσταται στη συνέχεια πηγή αυτών δίνοντας την ορθότερη δυνατή κατεύθυνση σ' αυτούς που ασκούν εξωτερική πολιτική με το μέγιστο δυνατό όφελος. Επίσης, μπορεί να αναλάβει μυστικές συγκαλυμμένες αποστολές μόνο με την υπόδειξη του Προέδρου και σύμφωνα με αποφάσεις του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, στο οποίο και συμμετέχει ο εκάστοτε διευθυντής της CIA.
Αντίστοιχες υπηρεσίες είναι η SIS (MI6) του Ηνωμένου Βασιλείου, η Μοσάντ του Ισραήλ, η KGB της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, η ελληνική Ε.Υ.Π και η Κυπριακή Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ).
Ιστορία
Η υπηρεσία δημιουργήθηκε το 1947 από τον πρόεδρο Χάρρυ Τρούμαν με την απόφαση Εθνικής Ασφάλειας του Κογκρέσου. Η CIA είναι μετεξέλιξη της υπηρεσίας OSS (Office of Strategic Services) που έδρασε κατά την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πρώτος της διευθυντής ήταν ο Sidney Souers. Την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου ο ρόλος της ήταν η ανατροπή κομμουνιστικών (κυρίως) κυβερνήσεων και η κατασκοπεία σε βάρος της Ανατολικής Γερμανίας και της Ρωσίας. Επίσης, έπαιξε ενεργό ρόλο στον πόλεμο της Κορέας (1950-1953) όπου έχασε κάποιους πράκτορές της. Μία από τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες της CIA ήταν το πραξικόπημα στο Ιράν σε βάρος του Μοχάμεντ Μοσαντέκ στις 15 Αυγούστου του 1953. Η επιχείρηση είχε κωδικό όνομα "TP-Ajax" και πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την Αγγλική ΜΙ6. Το 1954 ανέτρεψε την κυβέρνηση στη Γουατεμάλα.
Η CIA έχει δικαιοδοσία μόνο εκτός των συνόρων των Η.Π.Α. και όχι εντός.
Δομή
Η υπηρεσία χωρίζεται σε 4 ξεχωριστές διοικητικές μονάδες: την Διεύθυνση Πληροφοριών, την Διεύθυνση Επιστήμης & Τεχνολογίας, την Διεύθυνση Υποστήριξης και την Εθνική Κρυφή Υπηρεσία (πρώην Διεύθυνση Επιχειρήσεων).
Διεύθυνση Πληροφοριών
Η Διεύθυνση Πληροφοριών (Directorate of Intelligence - DI) είναι υπεύθυνη για την ανάλυση των πληροφοριών που συλλέγουν τα μέλη της Διεύθυνσης Ενεργειών.
Διεύθυνση Επιστήμης & Τεχνολογίας
Η Διεύθυνση Επιστήμης & Τεχνολογίας (Directorate of Science and Technology - DS&T) ευθύνεται για την ανάλυση ξένων τεχνολογιών, τη δημιουργία αντικειμένων και τεχνολογιών προς χρήση της υπηρεσίας.
Εθνική Μυστική Υπηρεσία
Η Εθνική Μυστική Υπηρεσία (National Clandestine Service - NCS) αποτελεί το τμήμα που κάνει γνωστή τη CIA στο ευρύτερο κοινό. Τα μέλη του είναι αυτά που αναλαμβάνουν τις αποστολές της υπηρεσίας ανά τον κόσμο και κατά κύριο λόγο κρατούν την ταυτότητά τους μυστική. Μέχρι τον Οκτώβρio του 2005, το τμήμα αυτό είχε την ονομασία «Διεύθυνση Επιχειρήσεων» (Directorate of Operations).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Κατασκοπεία
Ανανίας Λούλας
Ο Ανανίας Λούλας είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε στον Πανιώνιο τη δεκαετία 1960-70. Συμμετείχε σε έναν αγώνα που έδωσε η Εθνική Ελλάδος στις 22 Δεκεμβρίου 1966 με τη Β΄ ομάδα της Βουλγαρίας στη Σόφια για το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Μπάσκετ. Στον αγώνα η Ελλάδα νίκησε με 91-60 αλλά ο Λούλας δεν σημείωσε πόντους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Γκέρμκνεντελ
Το γκέρμκνεντελ φτιάχνεται από αλεύρι, μαγιά, αβγά, βούτυρο και ζάχαρη, ενώ είναι γεμιστό με μαρμελάδα δαμάσκηνο ή άλλου τύπου. Σερβίρεται ζεστό, είτε με λιωμένο βούτυρο, παπαρουνόσπορο και ζάχαρη άχνη, είτε με σως βανίλιας, παπαρουνόσπορο και ζάχαρη άχνη.
Κατηγορία:Τρόφιμα μαγειρεμένα στον ατμό Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Αυστριακή κουζίνα Κατηγορία:Ασκεναζική κουζίνα
Δήμος Ζακύνθου
Ο Δήμος Ζακύνθου είναι δήμος της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων που περιλαμβάνει τη Ζάκυνθο με τις όμορες της νησίδες και τις Στροφάδες.
Δημιουργήθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων του νησιού της Ζακύνθου, των δήμων Αλυκών, Ζακυνθίων, Ελατίων, Αρτεμισίων, Αρκαδίων και Λαγανά, οι οποίοι πλέον αποτελούν δημοτικές ενότητες του νεοπαγή δήμου. Η έκταση του δήμου είναι 407.58 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 40.759 κάτοικοι σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011.
Έδρα του δήμου ορίστηκε η Ζάκυνθος. Ιστορική έδρα ωστόσο αποτελεί η Μπόχαλη.
Δήμαρχοι Ζακύνθου
Αιρετοί δήμαρχοι Ζακύνθου διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής:
Πηγές
Ζακυνθος
Δήμος Αντιχασίων
Ο Δήμος Αντιχασίων λειτούργησε ως δήμος από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας με έδρα το Κρανέα Ελασσόνος.
Ήταν δήμος του νομού Λάρισας και βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού. Καταλάμβανε έκταση 142,9 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3.951 κατοίκους.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο Ελασσόνας της  Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω 3 δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Α
Μελένικο
Το Μελένικο (βουλγαρικά: Мелник) είναι χωριό της Βουλγαρίας με 390 κατοίκους. Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα (βουλγαρικά: община) της πόλης Σαντάνσκι (βουλγαρικά: Сандански), από την οποία απέχει 18 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά, και στην διοικητική περιοχή (βουλγαρικά: Област) του Μπλαγκόεβγκραντ (βουλγαρικά: Благоевград). Βρίσκεται σε υψόμετρο 437 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, ανάμεσα σε εντυπωσιακές αμμώδεις «πυραμίδες».
Ιστορία
Σύμφωνα με αρχαιολογικά στοιχεία οι πρώτοι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ήταν η Θρακική φυλή των Μαίδων, στην οποία ανήκε ο περίφημος επαναστάτης Σπάρτακος. Στη συνέχεια πέρασε στην κατοχή των Μακεδόνων (Φίλιππος Β') και των Ρωμαίων, που άφησαν στην πόλη ένα από τα αξιοθέατά της, την Αρχαία Ρωμαϊκή γέφυρα, που διατηρείται ακόμη. Οι Σλάβοι, που ήρθαν αργότερα σε αυτά τα μέρη μετά τους Βυζαντινούς, μετονόμασαν τον οικισμό σε "Μέλνικ". Το Μελένικο έγινε τμήμα της Βουλγαρίας επί Χάνου Πρεσιανού Α΄ (836 - 852) και γνώρισε μεγάλη ακμή αυτή την περίοδο. Το 1215 έγινε πρωτεύουσα του αυτόνομου φεουδαλικού Πριγκιπάτου της Ροδόπης, κυβερνώμενου από το Δεσπότη Αλέξιο Σλαύο, απόγονο της δυναστείας των Ασέν, και γνώρισε μεγάλη οικονομική και πολτιστική ακμή έως τη Μάχη της Κλοκοτνίτσας το 1230, οπότε ενσωματώθηκε εκ νέου στη Βουλγαρία. Η πόλη συνέχισε να ακμάζει επί Τσάρου Ιβάν Ασέν Β΄ λόγω του εμπορίου χωρίς δασμούς με το, ελεγχόμενο από τη Βενετία, Ντουμπρόβνικ.
Η Οθωμανική κατάκτηση των Βαλκανίων το 14ο-15ο αιώνα είχε ως αποτέλεσμα μια μακρά περίοδο παρακμής, αλλά το Μελένικο ήταν για μια ακόμη φορά μια ευημερούσα πόλη το 17ο και 18ο αιώνα, χάρις στην παραγωγή καπνού και κρασιού, που εξαγόταν, κυρίως στην Αγγλία και στην Αυστρία. Την εποχή αυτή το Μελένικο ήταν επίσης κέντρο καλλιτεχνίας, ιδιαίτερα εκκλησιαστικής διακόσμησης και ξυλογλυπτικής.
Οι Ελληνες Μελενικιώτες συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 με κυριότερους αγωνιστές τους Αναστάσιο Πολυζωίδη και τον οπλαρχηγό Διονύσιο Ζάνο, καθώς επίσης και στη Μακεδονική επανάσταση του 1878, ζητώντας επίμονα οπλισμό από το Ελληνικό προξενείο Θεσσαλονίκης
Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Τσώπρο η προσχώρηση των σλαβοφώνων της περιφέρειας Μελενίκου στο σχίσμα και η εισαγωγή της σλαβονικής γλώσσας στις εκκλησίες δεν έγινε αμέσως με την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας. Όπως προκύπτει από τα αρχεία της Κοινότητας Μελενοίκου κατά το 1895 υπήρχαν 25 ορθόδοξα χωριά (Πατριαρχικά) στον καζά Μελενοίκου.
Το Μελένικο καταλήφθηκε από τον Αυτοκρατορικό Ρωσικό Στρατό κατά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877 - 1878, αλλά επιστράφηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σύμφωνα με τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878). Η πόλη ήταν το κέντρο ενός ΄καζά΄ (δήμου), στο σαντζάκι των Σερρών της Επαρχίας της Θεσσαλονίκης ως Μελένικο μέχρι το 1912. Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο η πόλη τελικά ενσωματώθηκε στη Βουλγαρία. Στα τέλη του 18ου αιώνα η πόλη είχε 1.300 σπίτια, 70 εκκλησίες και πληθυσμό 20.000 κατοίκων αλλά μια πυρκαγιά την κατέστρεψε σε μεγάλο βαθμό. Αποκαταστάθηκε όμως και ξαναχτίστηκε και ο σημερινός πληθυσμός (400) απέχει μακράν από εκείνο των αρχών του 20ού αιώνα, όταν συνίστατο κυρίως από Έλληνες, αλλά επίσης και Βουλγάρους, Τούρκους και Ρομά. Το Μελένικο είναι το θέμα του διηγήματος του Σοβιετικού συγγραφέα Γιούρι Τριφόνωφ ΄΄Η μικρότερη πόλη στη γη΄΄.
Ονομασία
Η σημερινή ονομασία του προέρχεται από την Σλαβική λέξη «мел» που σημαίνει «κιμωλία».
Πάντως ο Γεώργιος Ακροπολίτης επιφανής βυζαντινός λόγιος (1217-1282) στη χρονική συγγραφή του κάνει αναφορά στο φρούριο Μελένικον. Και ο Γεώργιος Κεδρηνός 11ος αι. αναφέρει:...ένθα το λίαν οχυρώτατον φρούριον ο Μελένικος  επί τινος πέτρας ιδρυμένον κρημνοίς και φάραγξι βαθυτάταις παντόθεν εστεφανωμένης.
Κατ΄αρχάς Μελένικος ονομάσθηκε η οροσειρά «...βασιλέα σκηνούμενον καθ΄όρους Μελενίκου... χωρία περί την Θεσσαλονίκην». Περισσότερο λογικοφανές και αληθοφανές φαίνεται η προέλευση της ονομασίας από το (Μέλας+οίκος), αν ληφθεί υπόψιν, έστω και συμβολικά, η εκτόπιση από την Κωνσταντίνου Πόλιν των εκάστοτε επικινδύνων αντιπάλων των κρατούντων.
Το Μελένικο 1890-1913
μικρογραφία|αριστερά|Γεωφυσικός χάρτης της ευρύτερης περιοχής.
Τον Ιούνιο του 1890, συστάθηκε συντακτική επιτροπή για τη μεταρρύθμιση του παλαιού Κανονισμού της Ελληνικής Κοινότητας του Μελενίκου, υπό την προεδρία του αρχιδιακόνου της Μητρόπολης Μελενίκου Προκοπίου Λαζαρίδη (του μετέπειτα ιερομάρτυρα Μητροπολίτη Ικονίου, που μαρτύρησε το 1923). Κατόπιν συνεννοήσεως με τις δύο εφορείες της πόλης προέβη στη σύνταξη νέου Κανονισμού, με βάση τους Κανονισμούς της Θεσσαλονίκης και των Σερρών. Η μεταρρύθμιση αυτή είχε ως αποτέλεσμα να παύσουν οι κομματικές έριδες μεταξύ των Ελλήνων και να αναπτυχθεί εκ νέου πνεύμα συνεργασίας και ενότητας.
Κάποια ημέρα του Ιουλίου 1895 (όταν ο Μητροπολίτης Κωνσταντίνος διανυκτέρευε στο Ντεμίρ Ισάρ) ο Μπόρις Σαράφωφ έφεδρος υπολοχαγός του βουλγαρικού στρατού με φοιτητές του Πανεπιστημίου και μαθητές των γυμνασίων της Σόφιας εισέβαλε στο Μελένικο. Έκαψαν την συνοικία των Αγίων Αναργύρων και προέβησαν σε δολοφονίες Τούρκων και Ελλήνων μεταξύ των οποίων ο γιος του προκρίτου και μεγαλοκτηματία Ανδρέα Δέκου.
Την 31η Δεκεμβρίου 1895 πυρπολήθηκε και ο μητροπολιτικός ναός. Το πολυτιμότερο των κειμηλίων, ένα αυτοκρατορικό σκήπτρο, που έφερε χρυσοποίκιλτη και αδαμαντοκόλλητη σφαίρα αντί των δρακόντων, έλιωσε μέσα στη κρύπτη λόγω της υψηλής θερμοκρασίας. Μητροπολίτης Μελενίκου από το 1911 διετέλεσε ο Κωνσταντίνος Ασημιάδης, ο οποίος ανέπτυξε πλούσια δράση για την προάσπιση της θρησκευτικής, εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας των Ελλήνων κατοίκων του Μελενίκου και της ευρύτερης περιοχής. Στις 25 Ιουνίου 1913 συνελήφθη, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από τον βουλγαρικό στρατό κατά την παραμονή του στο Σιδηρόκαστρο. .
Το Μελένικο κατελήφθη τον Ιούνιο του 1913 από τον ελληνικό στρατό και ακολούθως παρέμεινε υπό ελληνικό έλεγχο για δυο περίπου μήνες. Μετά την υπογραφή της συνθήκης του Βουκουρεστίου κατακυρώθηκε οριστικά στη Βουλγαρία, με αποτέλεσμα οι Έλληνες της πόλης να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι Μελενικιώτες πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν κυρίως στο Σιδηρόκαστρο τις Σέρρες και τη Θεσσαλονίκη.
Τα ελληνικά κειμήλια του Μελενίκου
Το τέμπλο της Μητρόπολης Μελενίκου, ξυλόγλυπτο υψηλής τέχνης και τεχνικής με ανάγλυφες παραστάσεις από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη μεταφέρθηκε το 1913 στο Ντεμίρ Ισάρ κατά την εγκατάσταση των Μελενικίων στο ελληνικό έδαφος μετά τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Επίσης, οι Έλληνες εκ Μελενίκου διέσωσαν και μετέφεραν το 1913 στη νέα τους πατρίδα, Ντεμίρ Ισάρ, πλήθος ελληνικών κειμηλίων ιδιοκτησίας της Μητροπόλεως Μελενίκου που προέρχονταν από 40 εκκλησίες της περιοχής του Μελένικου. Ανάμεσα σε αυτά βρίσκονται Ευαγγέλια υπενδεδυμένα με ασήμι, εικόνες επαργυρωμένες, ιερά άμφια και πλήθος από άλλα λατρευτικά αντικείμενα, όλα εξαιρετικής τέχνης κειμήλια, μεγάλης αρχαιολογικής αλλά και συναισθηματικής αξίας. Τα κειμήλια εναποτέθηκαν σε ακίνητο που μίσθωναν οι Μελενίκιοι. Κατά την κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας, το 1916, οι Βούλγαροι απέσπασαν παράνομα το ιστορικό τέμπλο της Μητρόπολης Μελενίκου, το οποίο αφού το απέσπασαν, το μετέφεραν και το τοποθέτησαν στο Μοναστήρι της Ρίλα στη Βουλγαρία. Ακόμη τον Αύγουστο του 1917 συνέλαβαν τον Δημήτριο Χατζηκούτρα, υπεύθυνο του ακινήτου όπου φυλάσσονταν τα ελληνικά κειμήλια, απέσπασαν τα κλειδιά και ο λοχαγός του 14ου Συντάγματος Πεζικού George Siskoff, διέταξε τη μεταφορά των κειμηλίων, εκτελώντας διαταγή του στρατηγού Rouseff, διοικητού της 7ης Μεραρχίας. Η παράνομη μεταφορά έγινε μάλιστα μεσημέρι, υπό το φως της ημέρας. Οι Βούλγαροι υποχρεωμένοι από τη Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919 και ισχυριζόμενοι ψευδώς πως δεν διέθεταν άλλα, επέστρεψαν στην Ελλάδα κάποια κειμήλια, ελάχιστα σε σχέση με τον συνολικό πλήθος των κλαπέντων. Το 1990 όμως αποκαλύφθηκε πως έχουν στην κατοχή τους όλα τα ελληνικά κειμήλια που είχαν κλαπεί από την Ανατολική Μακεδονία κατά τη Βουλγαρική κατοχή ελληνικών εδαφών (1916-1918).
Μάλιστα οι Βούλγαροι απέσπασαν παράνομα όχι μόνο τα εκ Μελενίκου κειμήλια της Μητρόπολης Μελενίκου (που είχαν μεταφερθεί στο Ντεμίρ Ισάρ), αλλά και πλήθος έτερων ελληνικών κειμηλίων από τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, τη Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου και τις Μονές Καλαμούς και Αρχαγγελιώτισσας Ξάνθης. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, οι Ιερές Μητροπόλεις καθώς και οι αρχές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Ελλάδας έχουν διατυπώσει επισήμως αίτημα για την επιστροφή των κλαπέντων ελληνικών κειμηλίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ *
Δημήτριος Τριανταφυλλάκος
Ο Δημήτριος Τριανταφυλλάκος (Σπάρτη, 3 Απριλίου 1890 – 22 Μαΐου 1966) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου ο οποίος ειδικευόταν στους δρόμους ταχύτητας.
Γεννήθηκε το 1890 στη Σπάρτη και ήταν αθλητής στίβου του Ακαδημαϊκού Γυμναστηρίου (το τμήμα στίβου του Πανεπιστημίου Αθηνών). Το 1910 συμμετείχε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου που διοργανώθηκε στην Αθήνα, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα (11.0) και το αργυρό μετάλλιο στα 192 μέτρα (23.2). Η επίδοσή του στα 100 μέτρα, αποτέλεσε νέο Πανελλήνιο ρεκόρ.
Στο Πρωτάθλημα του 1912, στην Αθήνα, αναδείχθηκε πρωταθλητής στα 100 μέτρα (11.6) και στα 192 μέτρα (23.0). Το ίδιο έτος, εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες που διοργανώθηκαν στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Αγωνίστηκε στα 100 μέτρα στην 6η σειρά του πρώτου γύρου τερματίζοντας στην 5η θέση. Πέθανε το 1966 σε ηλικία 76 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις τριπλούν Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Φρούριο Βάκσαμχεϊντ
Το Φρούριο Βάκσαμχεϊντ (ολλανδικά: Fort Waakzaamheid) είναι ένα εκ των, συνολικά, οκτώ φρουρίων του νησιού του Κουρασάο. Βρίσκεται στα νότια της δυτικής εισόδου της Γέφυρας της Βασίλισσας Γιουλιάνα.
Το Φρούριο Βάκσαμχεϊντ αποτελούσε μικρού μεγέθους φρούριο, το οποίο αποτελείτο μόνον από έναν προμαχώνα ο οποίος επέβλεπε τον τομέα της Οτραμπάντα. Ανεγέρθηκε το 1803, με απώτερο σκοπό την υπεράσπιση του νησιού απέναντι σε πιθανή γαλλική εισβολή. Το 1804, το φρούριο και ο τοπικός πληθυσμός του υπέστησαν πολιορκία χρονικής διάρκειας 26 ημερών υπό την ηγεσία του Ουίλιαμ Μπλάι, πλοιάρχου του HMS Bounty. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αμερικανοί προχώρησαν στην εγκατάσταση αντιαεροπορικών μηχανισμών άμυνας επί των τειχών του, προχώρησαν σε ανακατασκευή των στρατώνων, ενώ, κατά την αποχώρησή τους, εγκατέλειψαν εξοπλισμό. Στις 8 Φεβρουαρίου 2012, ξεκίνησε τμηματικές εργασίες αναστήλωσής του μέσω σχετικής χρηματοδότησης ιδρύματος αφιερωμένου στην προστασία των μνημείων κληρονομιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φρούρια στο Κουρασάο Κατηγορία:Ιστορία του Κουρασάο
Μπάρατ Τζάγκντεο
Ο Μπάρατ Τζάγκντεο (Bharrat Jagdeo, 1964-) είναι οικονομολόγος και πολιτικός από τη Γουιάνα, αντιπρόεδρος της χώρας του από τις 2 Αυγούστου 2020. Υπηρέτησε ως σοσιαλιστής πρόεδρος της χώρας από το 1999 έως το 2011. Έγινε ο νεότερος σε ηλικία αρχηγός κράτους από τις χώρες μέλη της Caricom. Νωρίτερα υπηρέτησε και ως υπουργός Οικονομικών και ξανά ως αντιπρόεδρος, από το 1997 ως το 1999. Ανήκει στο Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Γιούνιτι Βίλατζ, στις ανατολικές ακτές της Ντεμεράρα, στις 23 Ιανουαρίου 1964. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο χωριό Μαχάικα. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στη Μόσχα, από το 1980 ως το 1984. Στη συνέχεια ανέλαβε σημαντικές οικονομικές θέσεις, όπως αντιπρόσωπος της Γουιάνας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
57 (αριθμός)
Το 57 (πενήντα επτά) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 56 και πριν από το 58. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 57 συμβολίζεται ως LVII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΝΖ΄ ή νζ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Μπάρατ Τζάγκντεο
Πολιτική καριέρα
To 1977 έγινε μέλος της νεολαίας του κόμματος PPP και το 1980 πλήρες μέλος. . Το 1995 έγινε υπουργός Οικονομικών. Ήταν βουλευτής στην κυβέρνηση της Τζάνετ Τζάγκαν και έγινε Πρόεδρος μετά την παραίτησή της για λόγους υγείας.
57 (αριθμός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Μπάρατ Τζάγκντεο
Προεδρία
Ορκίστηκε στις 11 Αυγούστου του 1999. Πέτυχε να εξασφαλίσει δάνειο από το ΔΝΤ ύψους 64 εκατ. $ για την ανασυγκρότηση της χώρας του. Τον Μάρτιο του 2001 ο Τζάγκντεο κέρδισε τις εκλογές και παρέμεινε πρόεδρος. Ο ίδιος ως μέλος της ινδικής καταγωγής πλειοψηφίας, προκάλεσε οργή ανάμεσα στη μειονότητα των αφρικανικής καταγωγής κατοίκων, οι οποίοι κατήγγειλαν σωρεία παρατυπιών στις εκλογές. Στις 28 Αυγούστου 2006 κέρδισε και τρίτη προεδρική θητεία, έπειτα από τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές, με ποσοστό 54,6% των ψήφων. Παράλληλα, το κόμμα του, Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα, κέρδισε ποσοστό 54,6% στις ταυτόχρονες βουλευτικές εκλογές και 36 επί συνόλου 65 εδρών στην Εθνοσυνέλευση. Εκείνες οι εκλογές του 2006 ήταν ειρηνικές. Ορκίστηκε πρόεδρος για μια ακόμη φορά στις 2 Σεπτεμβρίου του 2006. Η πολιτική του ήταν υπέρ της προστασίας των δασών.
Τον Δεκέμβριο του 2011 παρέδωσε τη θέση του προέδρου στον νικητή των εκλογών της 28ης Νοεμβρίου 2011, Ντόναλντ Ράμοταρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γουιάνας Κατηγορία:Οικονομολόγοι
Βασίλης Τσούπρας (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Βασίλης ή Βασίλειος Τσούπρας μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα:
Ντένβερ Μπρόνκος
Οι Ντένβερ Μπρόνκος (αγγλικά: Denver Broncos) είναι αμερικανική επαγγελματική ομάδα του Αμερικανικού ποδοσφαίρου από το Ντένβερ του Κολοράντο. Συμμετέχει στο NFL. Οι Μπρόνκος ξεκίνησαν να παίζουν στο NFL το 1960 ενώ εισήλθαν επίσημα στην διοργάνωση το 1970. Έδρα τους είναι το στάδιο Μile High.
Οι Μπρόνκος ήταν ελάχιστα ανταγωνιστικοί μέχρι το 1973. Ωστόσο τέσσερα χρόνια μετά, το 1977, οι Μπρόνκος κατάφεραν να μπουν στα πλέι-οφς αλλά και να προκριθούν στο πρώτο Σούπερ Μπόουλ (τελικός) της ιστορίας της ομάδας. Από το 1975, οι Μπρόνκος ειναι μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες έχοντας μόνο 6 σεζόν ηττών (περισσότερες ήττες από νικες) σε 40 χρόνια. Έχουν κερδίσει 7 πρωταθλήματα περιφέρειας και 3 Σούπερ Μπόουλ.
1960-69
Οι Ντένβερ Μπρόνκος ιδρύθηκαν στις 14 Αυγούστου 1959. Οι Μπρόνκος κέρδισαν το πρώτο τους παιχνίδι ενάντιον των Μπόστον Πάτριοτς με 13-10 στις 9 Σεπτεμβρίου του 1960. Μάλιστα ήταν η πρώτη ομάδα που κατάφερε να κερδίσει ομάδα του NFL και συγκεκριμένα των Ντιτρόιτ Λάιονς με 13-7 (τότε οι Μπρόνκος δεν είχαν μπει ακόμα στο NFL). Ωστόσο τα πρώτα χρόνια δεν ήταν καθόλου καλά και η ομάδα έφτασε παρ' ολίγον σε σημείο να διαλυθεί.
1983-98
Ο Ντάν Ρίβς (νεότερος προπονητής στην ιστορία του NFL) και ο Τζόν Έλγουει οδήγησαν τους Μπρόνκος σε τρεις τίτλους περιφέρειας και τρια Σούπερ Μπόουλ στα οποία ωστόσο έχασαν. Συγκεκριμένα, έχασαν το 1987 από τους Νιου Γιόρκ Τζάιαντς μς 39-20, το 1988 από τους Ουάσινγκτον Ρέντσκινς με 42-10 και το 1990 από τους Σαν Φρανσίσκο 49ερς με 52-10 (την μεγαλύτερη διαφορά στην ιστορία του Σούπερ Μπόουλ).
7 χρόνια αργότερα, το 1997, οι Μπρόνκος κατάφεραν να κερδίσουν το πρώτο πρωτάθλημα τους με σκορ 31-24 εναντίον των Γκριν Μπέι Πάκερς. Την επόμενη χρονιά κατάφεραν πάλι να κερδίσουν το Σούπερ Μπόουλ ενάντι στους Ατλάντα Φάλκονς με 34-19. Αυτή ήταν και η τελευταία χρονιά του Τζον Έλγουει ο οποίος αποσύρθηκε.
1999-2010
Οι Μπρόνκος ξεκίνησαν την μετά-Έλγουει εποχή με ρεκόρ 6-10. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, μπήκαν στα πλέι-οφς και προκρίθηκαν στο Σούπερ Μπόουλ χάνοντας όμως από τους Μπάλτιμορ Ρέιβενς. Το 2005 τελείωσαν την σεζόν με ρεκόρ 13-3, το μεγαλύτερό τους μετά από το 1998. Το 2009 οι Μπρόνκος ξεκίνησαν εκπληκτικά την σεζόν με ρεκόρ 6-0 ωστόσο τελείωσαν με το μέτριο αλλά όχι κακό για τα δεδομένα της ομάδας 8-8. Την επόμενη χρονιά, 2010, έκαναν τις περισσότερες ήττες (σε μια σεζον) στην ιστορία τους με 12 (και 4 νικες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες αμερικανικού ποδοσφαίρου
Επίθεση στον Μοράβα
Η Επίθεση στον Μοράβα (βουλγάρικα Моравска настъпателна операция) ήταν επίθεση της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς που έλαβε χώρα από τις 14 Οκτωβρίου μέχρι τις 9 Νοεμβρίου 1915 και ήταν μέρος της στρατηγικής επιθετικής επιχείρησης της Ομάδας Στρατιών του Μάκενσεν (August von Mackensen) κατά της Σερβίας. Υπό τις διαταγές του αντιστράτηγου Κλίμεντ Μπογιατζίεφ, οι Βούλγαροι κατέλαβαν τις οχυρωμένες περιοχές του Πίροτ, της Νις και της κοιλάδας του Μοράβα. Ως αποτέλεσμα, οι σερβικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στο Κόσοβο.
Στην αρχή, λόγω των κακών καιρικών συνθηκών και του σκληρού εδάφους, η βουλγαρική προώθηση ήταν αργή, αλλά παρά την απελπισμένη αντίσταση των υπερασπιστών, οι Βούλγαροι βρήκαν ένα ρήγμα στη σερβική άμυνα κοντά στο Πίροτ και προωθήθηκαν μέσα σε 10 μέρες, αναγκάζοντας τους Σέρβους να υποχωρήσουν στον ποταμό Τίμοκ, τους οποίους καταδίωξε η 1η Βουλγαρική Στρατιά.
Η μάχη συνεχίστηκε για 27 μέρες και οι Βούλγαροι προωθήθηκαν κατά 90 χιλιόμετρα στη σερβική επικράτεια. Οι Σέρβοι έχασαν 6.000 άνδρες, 60 τουφέκια και μεγάλη ποσότητα στρατιωτικού εξοπλισμού.
Πηγές
κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μάχες Σερβικού στρατού
Λέοπολντ φον Ράνκε
μικρογραφία|[[Προσωπογραφία του Ράνκε σε γερμανικό γραμματόσημο του 1986.]] Ο Λέοπολντ φον Ράνκε (γερμανικά: Leopold von Ranke, 1797-1886) ήταν Γερμανός ιστορικός ο οποίος ήταν ιδρυτής της πρώτης σημαντικής προσπάθειας, ώστε η ιστορία να γραφεί με επιστημονικούς όρους. Οι ιστορικοί εκείνης της περιόδου ονομάστηκαν θετικιστές.
Ο Ράνκε διετέλεσε καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, προσπάθησε να ταξινομήσει και να αξιοποιήσει τις πρωτογενείς πηγές, προκειμένου να συνθέσει και να ασκήσει κριτική στα ιστορικά γεγονότα. Παρά ταύτα όμως δεν ξέφυγε από μια στενή οπτική των γεγονότων.
Η σχολή του θετικισμού
Η σχολή εστιάζει το ενδιαφέρον της στις πράξεις σημαντικών προσώπων, όπως βασιλιάδων, θρησκευτικών ηγετών και γενικά ανθρώπων που κατείχαν θέσεις κλειδιά στην άσκηση της εξουσίας. Η εύρεση και διατήρηση των πηγών έγινε εμμονή για τους υποστηρικτές της σχολής. Ο θετικισμός απομονώνει τα πολιτικά γεγονότα χωρίς να ενδιαφέρεται για τις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις και ο ίδιος ο Ράνκε, που μπορούμε να πούμε ότι είναι ένας «στρατευμένος» ιστορικός, γράφει την εποχή που δημιουργείται το γερμανικό κράτος από την Πρωσία. Θέλοντας να δείξει ότι μόνο ένα κράτος είναι η μοναδική πηγή ισχύος, χρησιμοποιεί μόνο κρατικά και επίσημα αρχεία στην συγγραφή της ιστορίας του.
Οι θετικιστές ιστορικοί πίστευαν ότι το κράτος έπρεπε να μένει έξω από τα κοινωνικά και οικονομικά συμφέροντα, ως εκ τούτου δεν τους ενδιέφερε η άμεση και ενδελεχής έρευνα των φαινομένων αυτών. Απότοκο της στάσης τους αυτής ήταν να βρεθούν σε αντίπαλα στρατόπεδα με τους σοσιαλιστές, τους οποίους μάλιστα πολέμησαν.
Τέλος η σχολή που ίδρυσε ο Ράνκε υπήρξε χρήσιμη στα νεοσύστατα εθνικά κράτη, ειδικά την ενοποιημένη Γερμανία, προκειμένου να διαμορφώσουν την εσωτερική και την εξωτερική τους πολιτική.
Οι θετικιστές ιστορικοί από την μια πλευρά ήταν οι πρώτοι που κατανόησαν την αξία των ιστορικών πηγών, εξέλιξαν τη συλλογή και την ταξινόμησή τους, από την άλλη όμως, είναι αμφίβολο κατά πόσο βοήθησαν στην σφαιρική κατανόηση των ιστορικών γεγονότων, αγνοώντας την κοινωνική και οικονομική πλευρά της ιστορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς ρανκε
Άμπραχαμ Χοντάιν
μικρογραφία|330x330εσ| Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Τοιχογραφία, παλάτι της Τροίας Ο Άμπραχαμ Χοντάιν (Abraham Godijn ή Abraham Godyn (εναλλακτικά ορθογραφημένα ονόματα: Goddijn και Abraham Goddyn) 1655/56 - μετά το 1724) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος ο οποίος, μετά από παραμονή στην Ιταλία, εργάστηκε για ένα διάστημα ως ζωγράφος στην Πράγα όπου δημιούργησε υπέροχες μπαρόκ τοιχογραφίες. Αργότερα επέστρεψε στην Αμβέρσα.
Βίος
Οι λεπτομέρειες για τη ζωή του είναι λιγοστές. Ο Άμπραχαμ Χοντάιν γεννήθηκε πιθανώς το 1655 ή το 1656 στην Αμβέρσα, όπου σπούδασε υπό τον εξέχοντα ζωγράφο ιστορικών θεμάτων Χέντρικ Χερρεχάουτς. Έγινε το 1681 μέλος του «Sodaliteit van de Bejaerde Jongmans», μιας αδελφότητας για εργένηδες που ιδρύθηκε Από το Τάγμα των Ιησουιτών. Όχι πολύ καιρό μετά ταξίδεψε στην Ιταλία. Το έργο του έγινε δεκτό στη Ρώμη, όπου έγινε Αυλικός του Πάπα και έλαβε τον τίτλο «Ζωγράφος του Γραφείου της Αυτοκρατορικής και Καθολικής Αυτού Μεγαλειότητας». μικρογραφία|300x300εσ| Τα επτά μυστήρια, μετάνοια Μετακόμισε στην Πράγα το 1690 όπου εργάστηκε ως ζωγράφος μέχρι το 1698. Έλαβε προμήθεια να ζωγραφίσει τοιχογραφίες στο παλάτι της Τροίας στην Πράγα, στην οποία συνεργάστηκε με τον αδελφό του Ίζαακ. Ήταν μέλος μιας ομάδας καλλιτεχνών που εργάστηκαν το 1687 για τον Βέντσελ Άλμπερτ, Δούκα του Στέρμπεργκ (Wenzel Albert Duke of Sternberg) στη διακόσμηση του παλατιού της Τροίας στην Πράγα. Αυτή η ομάδα περιελάμβανε Φλαμανδούς καλλιτέχνες όπως ο JΓιόχαν Μπάπτιστ Μπάουττατς.
Καταγράφεται πίσω στην Αμβέρσα γύρω στο 1711 όπου έγινε μέλος της τοπικής συντεχνίας του Αγίου Λουκά τον ίδιο χρόνο. Εργάστηκε κυρίως σε διακοσμητικές προμήθειες. Προσχώρησε το 1716 στην Confrerie των Ρωμανιστών της Αμβέρσας, όταν αυτή ανασυστάθηκε για καθαρά θρησκευτικούς λόγους. Ήταν προϋπόθεση συμμετοχής στην Confrerie που το μέλος είχε επισκεφθεί τη Ρώμη. Αυτός και ο Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο νεότεροςa ήταν οι τελευταίοι καλλιτέχνες που έγιναν μέλη της Confrerie. Το 1723 έγινε κοσμήτορας του Confrerie. Η ημερομηνία και ο τόπος του θανάτου του δεν είναι γνωστά.
Είχε πολλούς μαθητές στην Πράγα και στην Αμβέρσα, ο πιο σημαντικός από τους οποίους ήταν ο Μάρτιν Γιόζεφ Χέιρερτς.
Έργο
Πολύ λίγα από τα έργα του έχουν επιβιώσει. Ήταν ζωγράφος ισορικών θεμάτων και παραγγελιών διακόσμησης. μικρογραφία|330x330εσ| Ναός του Ιανού, τοιχογραφία στο παλάτι της Τροίας (Πράγα) Τα πιο γνωστά έργα του είναι οι τοιχογραφίες που του ανέθεσε να ζωγραφίσει από ο Κόμη Στέρνμπεργκ στην κεντρική αίθουσα του Κάστρου της Τροίας. Οι πίνακες, τους οποίους ζωγράφισε κατά την περίοδο 1691 έως 1697 με τη βοήθεια του αδελφού του Ίζαακ, θεωρούνται από τα καλύτερα παραδείγματα ζωγραφικής μπαρόκ τοιχογραφίας στη Βόρεια Ευρώπη. Η χρήση της τοιχογραφίας είναι ψευδαίσθηση εφέ και αφηγείται με θριαμβευτικό τρόπο την ιστορία της δυναστείας των Αψβούργων. Ο σχεδιασμός ακολουθεί το μπαρόκ σχήμα αρχιτεκτονικού συμβολισμού σύμφωνα με το οποίο η οροφή απεικονίζει τον ουράνιο κόσμο και τα τείχη τον επίγειο κόσμο. Η οροφή είναι διακοσμημένη με ουράνια όντα που λέγεται ότι προστατεύουν τα εδάφη του Αψβούργου. Κάτω από τις καμπύλες επιφάνειες κάτω από την οροφή, οι άγγελοι και οι putti αιωρούνται πριν από την αρχιτεκτονική trompe-l'œil (οφθαλμαπάτη) που δείχνει σκηνές από την ιστορία των Αψβούργων. Τα τείχη απεικονίζουν τον επίγειο κόσμο με μία από τις σκηνές στα κοντότερα τείχη που γιορτάζουν τη νίκη του Λεοπόλδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επί των Τούρκων. Σε μια σκηνή απεικονίζεται με το φαινόμενο της οφθαλαπάτης Τούρκοςνα πέφτει με τα χέρια του απλωμένα ενώ η σκιά του αντανακλάται στον πίνακα (βλ. εικόνα). Ο μεγαλύτερος τοίχος διαθέτει αγάλματα ή προτομές των ηγεμόνων των Αψβούργων σε grisaille. Στις τοιχογραφίες, ο Άμπραχαμ Χοντάιν πέτυχε εκλεπτυσμένη και πολύπλοκη σύνθεση της φανταστικής ζωγραφικής της αρχιτεκτονικής και των ζωηρών παραστάσεων.
Ζωγράφισε τη σειρά από τα επτά μυστήρια για το μοναστήρι του Αγίου Μαρτίνου στο Ποντουάζ (σήμερα στον καθεδρικό ναό της πόλης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες
μικρογραφία|260x260εσ|[[Τόνι Κέρτις (αριστερά) και Σίντνεϊ Πουατιέ σε στιγμιότυπο της ταινίας]] Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες (πρωτότυπος τίτλος: The Defiant Ones) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1958 σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κρέιμερ με πρωταγωνιστές τους Σίντνεϊ Πουατιέ, Τόνι Κέρτις, Κάρα Γουίλιαμς και Θίοντορ Μπάικελ. Η ταινία βασίζεται σε ιστορία του Νέντρικ Γιανγκ, την οποία διασκεύασε ο Χάρολντ Τζέικομπ Σμιθ για τη μεγάλη οθόνη.
Υπόθεση
Ο Νόα Κάλεν (Σίντνεϊ Πουατιέ) και ο Τζον «Τζόκερ» Τζάκσον (Τόνι Κέρτις) είναι δυο κρατούμενοι, που μεταφέρονται σε άλλη φυλακή με ένα φορτηγό. Ο Νόα είναι μαύρος και ο Τζόκερ λευκός και ο φύλακας της προηγούμενης φυλακής όπου βρίσκονταν αποφάσισε να τους αλυσοδέσει μαζί, παρά το γεγονός ότι αυτό ήταν κάτι το αδιανόητο στην Αμερική της δεκαετίας του '50. Κάποια στιγμή το φορτηγό που τους μεταφέρει έχει ατύχημα και οι μοναδικοί επιζήσαντες είναι οι δυο αλυσοδεμένοι κρατούμενοι που το σκάνε. Οι δυο άνδρες μισούν ο ένας τον άλλον, αλλά παράλληλα ο ένας έχει ανάγκη τον άλλον προκειμένου να αποκτήσουν την ελευθερία τους. Στο μεταξύ ο σερίφης Μαξ Μούλερ (Θίοντορ Μπάικελ) οργανώνει μια ομάδα ανδρών με σκοπό τον εντοπισμό των δυο κρατούμενων. Μετά από μέρες περιπλάνησης οι δυο άνδρες φτάνουν σε μια φάρμα όπου ζει μια μοναχική γυναίκα (Κάρα Γουίλιαμς) και ο γιος της Μπίλι (Κέβιν Κάχλιν). Η γυναίκα τους βοηθάει να σπάσουν τις αλυσίδες και προσφέρεται επίσης να βοηθήσει τον Τζόκερ να αποδράσει οδηγώντας τον με το αυτοκίνητο μέχρι τον σιδηρόδρομο, ενώ παράλληλα ο Κάλεν θα έφτανε μέχρι εκεί μέσω του βάλτου. Ο Τζόκερ όμως ανακαλύπτει ότι έχει στείλει τον Κάλεν σε παγίδα και την αφήνει για να πάει να βοηθήσει τον μαύρο άνδρα που θεωρεί πλέον φίλο του.
Πληροφορίες παραγωγής
Το 1958 ήταν χρονιά σταθμός για την καριέρα του Στάνλεϊ Κρέιμερ, εφόσον ανέλαβε τη σκηνοθεσία της ταινίας Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες της οποίας το σενάριο έγραψε ο Χάρολντ Τζέικομπ Σμιθ, βασισμένος σε ιστορία του Νέντρικ Γιανγκ (ο οποίος εκείνη την περίοδο βρισκόταν στη μαύρη λίστα του Χόλιγουντ). Το σενάριο έθιγε το θέμα του ρατσισμού που επικρατούσε στον αμερικανικό νότο, καθώς διηγούνταν την ιστορία δυο καταζητούμενων ανδρών, ενός μαύρου κι ενός λευκού που προσπαθούν να ξεφύγουν από τις αρχές όντας αλυσοδεμένοι ο ένας με τον άλλον. Η πλοκή αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σκανδαλώδης για την περίοδο εκείνη, εφόσον κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι δυο φυλακισμένοι διαφορετικού χρώματος θα μπορούσαν να είναι δεμένοι μαζί.
Πρώτη επιλογή για το ρόλο του Τζόκερ ήταν ο Ρόμπερτ Μίτσαμ, ο οποίος απέρριψε το ρόλο εφόσον θεωρούσε ότι δεν υπήρχε καμιά πιθανότητα να επιτραπεί να αλυσοδεθούν μαζί δυο άνδρες διαφορετικού χρώματος στον αμερικανικό νότο. Πολλοί όμως ήταν εκείνοι, μεταξύ των οποίων και ο Τόνι Κέρτις, που υποστήριξαν λανθασμένα ότι ο Μίτσαμ δεν δέχτηκε το ρόλο επειδή δεν ήθελε να δουλέψει με μαύρο ηθοποιό. Ο ρόλος πέρασε έπειτα στον Μάρλον Μπράντο, ο οποίος επρόκειτο να έχει στο πλευρό του τον Σίντνεϊ Πουατιέ στο ρόλο του Νόα Κάλεν. Ο Πουατιέ όμως είχε άλλες υποχρεώσεις και ο Κρέιμερ ήθελε τόσο πολύ τον Πουατιέ γι' αυτό το ρόλο που περίμενε μέχρι ο ηθοποιός να είναι διαθέσιμος. Ο Μπράντο στο μεταξύ ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Ο χορός των καταραμένων (The Young Lions, 1958) και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το εγχείρημα, προς απογοήτευση του Κρέιμερ που αναγκάστηκε να αναθέσει το ρόλο στον Τόνι Κέρτις του οποίου οι υποκριτικές δυνατότητες θεωρούνταν περιορισμένες. Ο Κέρτις θεώρησε ότι ο ρόλος του Τζόκερ θα του έδινε την ευκαιρία να ερμηνεύσει κάτι διαφορετικό σε σχέση με τους ρόλους του χαριτωμένου αγοριού που ερμήνευσε ως επί το πλείστον στην καριέρα του. Ο Κέρτις επέμεινε επίσης το όνομα του Πουατιέ να αναγράφεται πρώτο μαζί με το δικό του πάνω από τον τίτλο.
Κριτικές
Η κυκλοφορία της ταινίας συνοδεύτηκε από θετικές κριτικές και απέφερε κέρδη της τάξης του ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times επαίνεσε τη σκηνοθεσία του Στάνλεϊ Κρέιμερ και την υπόθεση της ταινίας που κατακρίνει τον αμερικανικό τρόπο ζωής και την νοοτροπία του νότου, ενώ όσον αφορά τους πρωταγωνιστές επαίνεσε κυρίως την ερμηνεία του Σίντνεϊ Πουατιέ, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι και ο Τόνι Κέρτις ήταν εκπληκτικά καλός.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 9 βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, κερδίζοντας δυο (Σεναρίου και Φωτογραφίας). Το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας πήγε στο μιούζικαλ του Βινσέντε Μινέλι Ζιζί (Gigi) και ο Στάνλεϊ Κρέιμερ έχασε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας από τον Μινέλι. Πουατιέ και Κέρτις, αμφότεροι υποψήφιοι για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου ηττήθηκαν από τον Ντέιβιντ Νίβεν.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1958 Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κρέιμερ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Διοικητική διαίρεση νομού Λέσβου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι κοινότητες, τα δημοτικά, κοινοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του νομού Λέσβου.
Νομός Λέσβου  [ 109.118 ] right|350px
-- Δήμος Μυτιλήνης --
Ο δήμος Μυτιλήνης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 36.196 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αγίας Παρασκευής --
Ο δήμος Αγίας Παρασκευής έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.628 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αγιάσου --
Ο δήμος Αγιάσου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.587 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ατσικής --
Ο δήμος Ατσικής έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.894 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Γέρας --
Ο δήμος Γέρας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.985 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ερεσού-Αντίσσης --
Ο δήμος Ερεσού-Αντίσσης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.530 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ευεργέτουλα --
Ο δήμος Ευεργέτουλα έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.336 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Καλλονής --
Ο δήμος Καλλονής έχει (πραγματικό) πληθυσμό 8.194 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Λουτροπόλεως Θερμής --
Ο δήμος Λουτροπόλεως Θερμής έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.809 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μανταμάδου --
Ο δήμος Μανταμάδου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.210 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μούδρου --
Ο δήμος Μούδρου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.842 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μύρινας --
Ο δήμος Μύρινας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.488 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Νέας Κούταλης --
Ο δήμος Νέας Κούταλης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.880 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Πέτρας --
Ο δήμος Πέτρας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.749 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Πλωμαρίου --
Ο δήμος Πλωμαρίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.698 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Πολιχνίτου --
Ο δήμος Πολιχνίτου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.288 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Κοινότητα Αγίου Ευστρατίου --
Η κοινότητα Αγίου Ευστρατίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 371 κατοίκους και περιλαμβάνει:
Κατηγορία:Νομός Λέσβου Λεσβου
Δήμος Κοιλάδας (πρόγραμμα Καλλικράτης)
Ο Δήμος Κοιλάδας υπήρξε δήμος του νομού Λάρισας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελείται από 7 δημοτικά διαμερίσματα, καταλαμβάνει έκταση 162,3 τ.χλμ. και έχει συνολικό πληθυσμό 3.305 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Κοιλάδα. Σήμερα, μετά τις πρόσφατες αλλαγές με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί τμήμα του Δήμου Λαρισαίων της Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Υποσημειώσεις
Κ
Γιαρισλέι Σίλβα
Η Γιαρισλέι Σίλβα Ροντρίγκεζ (γενν. 1 Ιουνίου 1987) είναι Κουβανή αθλήτρια του άλματος επί κοντώ. Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012, με άλμα στα 4.75 μέτρα.
Έχει κερδίσει επίσης 4 μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και 1 χρυσό μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού.
Έχει ατομικά ρεκόρ 4.91 μέτρα στον ανοιχτό και 4.78 μέτρα στον κλειστό στίβο.
Παραπομπές
Σίλβα Γιαρισλέι Σίλβα Γιαρισλέι Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Σαμ Χιντς
Ο Σαμ Χιντς (Samuel Archibald Anthony Hinds, γενν. το 1943) είναι διπλωματούχος χημικός μηχανικός και πολιτικός από τη Γουιάνα, πρωθυπουργός της χώρας από το 1999 ως το 2015. Είναι παντρεμένος με την Υβόν και έχει 3 παιδιά.
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1943. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του Χημικού Μηχανικού στον Καναδά. Για πρώτη φορά έγινε πρωθυπουργός στις 9 Οκτωβρίου του 1992 και υπηρέτησε στο αξίωμα μέχρι τις 17 Μαρτίου του 1997, επί προεδρίας του Τσέντι Τζάγκαν, ο οποίος απεβίωσε το 1997.
Στη συνέχεια έγινε ο ίδιος πρόεδρος αλλά παραιτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, υπέρ της χήρας του προκατόχου του, Τζάνετ Τζάγκαν. Η τελευταία τον διόρισε ξανά πρωθυπουργό, στις 22 Δεκεμβρίου του 1997.
Τον Αύγουστο του 1999, η Τζάγκαν παραιτήθηκε και αντικατέστησε προσωρινά το Χιντς με τον Μπάρατ Τζάγκντεο (9 Αυγούστου 1999), ο οποίος αυτόματα έγινε πρόεδρος και διόρισε πρωθυπουργό τον Σαμ Χιντς, στις 11 Αυγούστου 1999.
Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών στις 28 Αυγούστου του 2006 η κυβέρνηση επανεξελέγη. Ο Χιντς ορκίστηκε ξανά πρωθυπουργός στις αρχές Σεπτεμβρίου. Το 2006 το όνομά του δόθηκε σε ένα νέο είδος σαύρας (Kaieteurosaurus hindsi).
Τον Μάιο του 2015 τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μόουζες Ναγκαμούτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γουιάνας Κατηγορία:Χημικοί μηχανικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γουιάνας