cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάινριχ Μίλερ
Προπονητής
Η αντικατάσταση αυτή δεν έφερε τα αναμενόμενα από την διοίκηση αποτελέσματα, καθώς ο Μίλερ επιχείρησε καινοτομίες χωρίς επιτυχία.
Το 1964-65 ανέλαβε πάλι την Αούστρια Βιέννης, αλλά ο σύλλογος τερμάτισε έβδομος.
Αυτό ήταν και το τέλος της σταδιοδρομίας του ως προπονητής.
Πηγές
Κατηγορία:Αυστριακοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές
Έντουαρντ Μπερν - Τζόουνς
Ο Σερ Έντουαρντ Μπερν – Τζόουνς, Πρώτος Βαρωνέτος Μπερν - Τζόουνς (Sir Edward Coley Burne – Jones, Μπέρμιγχαμ 1833 – Λονδίνο 1898) ήταν κορυφαίος Άγγλος ζωγράφος, σχεδιαστής και πρωτοπόρος του βιομηχανικού σχεδίου στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι πίνακες του συγκαταλέγονται στα τελευταία δείγματα ή την αποκαλούμενη «δεύτερη φάση» της προραφαηλιτικής τεχνοτροπίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπερν – Τζόουνς φοίτησε αρχικά στη Σχολή Τεχνών της γενέτειράς του Μπέρμιγχαμ (1848 – 1852) και συνέχισε με σπουδές Θεολογίας στο Κολέγιο Έξετερ (Exeter) της Οξφόρδης, όπου συνδέθηκε με στενή φιλία με τον μετέπειτα συνεργάτη του Ουίλλιαμ Μόρις (William Morris, 1834 – 1896), σπουδαστή κι αυτόν της Θεολογίας. Η συνάντησή του όμως με τον καλλιτέχνη Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι το 1852 υπήρξε καθοριστική καμπή στη σταδιοδρομία του και έγινε αφορμή να εγκαταλείψει τις σπουδές του στην Οξφόρδη, χωρίς να λάβει καν πτυχίο.
Ο Μπερν – Τζόουνς εγκαθίσταται μαζί με τον Μόρις στο Λονδίνο, δουλεύοντας κάτω από την καθοδήγηση του Ροσέτι. Το 1855 ταξιδεύει με τον Μόρις στις πόλεις της Γαλλίας με τους μεγάλους καθεδρικούς ναούς – Μπωβαί, Παρίσι, Σαρτρ και Ρουέν – που τους επισκέπτονται και ενθουσιάζονται από το μεγαλείο, την αρχιτεκτονική και την πλούσια διακόσμησή τους. Το 1856, ο Μπερν – Τζόουνς αρραβωνιάζεται την Τζωρτζιάνα «Τζώρτζι» Μακντόναλντ (Georgiana “Georgie” MacDonald, 1840 – 1920), την οποία παντρεύτηκε το 1860 και με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Στη δεκαετία του 1870, δημιούργησε ερωτική σχέση με την ελληνικής καταγωγής καλλιτέχνιδα Μαρία Κασσαβέτη Ζαμπάκο, την οποία απεικόνισε σε αρκετά έργα του.
Καλλιτεχνικό έργο
Ο Μπερν – Τζόουνς αρχίζοντας την καλλιτεχνική σταδιοδρομία του ως οπαδός του Ροσέτι επικέντρωνε τη θεματογραφία του σε ρομαντικούς πίνακες της μεσαιωνικής ιπποσύνης, όπως «Μέρλιν και Νίμονε» (1858 – 1859, Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου, Λονδίνο), «Δανάη ή ο μπρούντζινος πύργος» (1872, Πινακοθήκη Γλασκώβης) και «Ο βασιλιάς Κοφέτουα και η ζητιάνα» (1884, Πινακοθήκη Τέιτ, Λονδίνο), ένα από τα πιο διάσημα έργα του.
Από άποψη τεχνοτροπίας, τα έργα του Μπερν – Τζόουνς είναι έντονα επηρεασμένα από τις μορφές των Ιταλών ζωγράφων Φιλιππίνο Λίππι και Σάντρο Μποττιτσέλλι, αλλά και από τις σύγχρονες εικονογραφήσεις του Ροσέτι. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του σημειώθηκε στην έκθεσή του το 1877, που περιελάμβανε ελαιογραφίες, όπως «Ημέρες δημιουργίας», «Η εξαπάτηση του Μέρλιν» (1872 – 1877) και «Ο καθρέφτης της Αφροδίτης» (1867 – 1873).
Μετά τη μεγάλη επιτυχία της έκθεσής του το 1877 και ως το θάνατό του, ο Μπερν – Τζόουνς απέκτησε τη φήμη ενός από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της Αγγλίας. Φιλοτέχνησε επίσης υπέροχες εκκλησιαστικές υαλογραφίες, όπως τα βιτρό στον καθεδρικό ναό του Αγίου Φιλίππου στο Μπέρμιγχαμ, αλλά και διακοσμητικά σχέδια για επιπλώσεις, υφάσματα, κοσμήματα, κεραμικά πλακίδια, μωσαϊκά και εικονογραφήσεις βιβλίων. Το 1894 του απονεμήθηκε ο τίτλος του βαρονέτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Άγγλοι σχεδιαστές Κατηγορία:Βιομηχανικοί σχεδιαστές
Μεγάλη του Γένους Σχολή
thumb|right|250px|Ταχυδρομική κάρτα (αρχών 20ου αιώνα) με την συνοικία του Φαναρίου - πάνω δεξιά διακρίνεται το κτήριο της Μεγάλης του Γένους Σχολής.
Η Μεγάλη του Γένους Σχολή (τουρκικά: Fener Rum Erkek Lisesi) είναι το αρχαιότερο σε λειτουργία εκπαιδευτικό ίδρυμα του Ελληνισμού, καθώς αποτελεί την ιστορική συνέχεια της Πατριαρχικής Ακαδημίας και της Πατριαρχικής Σχολής Ξηροκρήνης.
Ιστορικό
Επανιδρύθηκε μετά την Άλωση Κωνσταντινουπόλεως (ως συνέχεια της Οικουμενικής Πατριαρχικής Σχολής που ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο) από τον Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο στις 6 Ιανουαρίου 1454, ο οποίος κάλεσε τον Θεσσαλονικέα φιλόσοφο Ματθαίο Καμαριώτη και του ανέθεσε την ανασυγκρότηση της διαλυμένης Πατριαρχικής Ακαδημίας. Αποτελεί ουσιαστικά την ιστορική συνέχεια της Πατριαρχικής Σχολής ή Πατριαρχικής Ακαδημίας ή Μεγάλου Βήματος που ιδρύθηκε τον 9ο αιώνα.
Από τη σύστασή της μέχρι το 1803 η Πατριαρχική Ακαδημία στεγαζόταν σε διάφορα οικήματα της συνοικίας του Φαναρίου. Το 1804 η Σχολή μεταστεγάστηκε στο μέγαρο του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου στην Ξηροκρήνη (Κουρούτσεσμε) λαμβάνοντας την ονομασία Πατριαρχική Σχολή Ξηροκρήνης. Η Σχολή λειτούργησε μέχρι το 1825 οπότε και επανήλθε στην αρχική της έδρα, στο Φανάρι, και μεταφέρθηκε και πάλι το έτος 1837 στην Ξηροκρήνη έως το 1849. Ακολούθως εγκαταστάθηκε οριστικά στο Φανάρι λειτουργώντας πλέον ως Μεγάλη του Γένους Σχολή.
Χάρη στις δωρεές του Γεωργίου Ζαρίφη, των πατέρων της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, καθώς κι άλλων δωρητών, στις 30 Ιανουαρίου 1880 εορτή των Τριών Ιεραρχών, τοποθετείται ο θεμέλιος λίθος ενός επιβλητικού ως έμελλε να είναι κτιρίου, που δεσπόζει επί του Κερατίου Κόλπου, στην συνοικία του Μουχλίου και πλησίον του ομωνύμου ναού της Παναγίας. Αρχιτέκτονας ο Κωνσταντίνος Δημάδης.
Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν από τον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ στις 12 Σεπτεμβρίου 1882.
Από τότε, μέχρι και το 1821 (οπότε και έκλεισε για 4 συνεχόμενα έτη) άλλαξε αρκετές τοποθεσίες. Το 1825 ξεκινάει πάλι να λειτουργεί αλλάζοντας την ονομασία της από "Πατριαρχική Ακαδημία" σε "Μεγάλη του Γένους Σχολή", την οποία και διατηρεί μέχρι σήμερα.
Από το 1454 λειτουργεί σχεδόν αδιαλείπτως, παρέχοντας υψηλού επιπέδου μόρφωση στους Έλληνες και όχι μόνο μαθητές της. Μεταξύ των αποφοίτων της περιλαμβάνονται οι γόνοι των διαπρεπών Φαναριώτικων οικογενειών, πλήθος πατριαρχών και Ορθοδόξων Ιεραρχών, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της Υψηλής Πύλης (ακόμη και Τούρκοι) μέχρι και πολιτικοί του Νέου Ελληνικού κράτους. Σήμερα λειτουργεί ως σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Στα 500 χρόνια λειτουργίας του άλλαξε αρκετές φορές έδρα. Αρχικά λειτουργούσε εντός του Πατριαρχείου, που την εποχή εκείνη στεγαζόταν στο ναό των Αποστόλων και στην Παμμακάριστο. Κατά καιρούς λειτούργησε σε διάφορες οικίες στο Φανάρι ή στα χωριά του Βοσπόρου. Το πότε έπαψε να λειτουργεί είναι ένα θέμα ανοικτό για τη σύγχρονη έρευνα
Η επανίδρυση της σχολής
Το 1661 ο Μανωλάκης Καστοριανός επανίδρυσε την Πατριαρχική Σχολή της Κωνσταντινούπολης, για την οποία όχι μόνο αγόρασε ειδικό κτίριο στο Φανάρι, αλλά ανέλαβε να χρηματοδοτεί και τρεις δασκάλους. Όμως η χρονολογία αυτή κρίνεται ως επισφαλής από τη νεώτερη έρευνα: συγκεκριμένα ο Παρανίκας στηρίχθηκε σε μια επιστολή του Ευγένιου Γιαννούλη προς τον Μανωλάκη Καστοριανό στην οποία υπάρχει η χρονολογία αυτή, η οποία είναι μεταγενέστερη προσθήκη πιθανότατα με το ίδιο χέρι και είναι λανθασμένη και αμφίβολη. Βρίσκεται μετά την προσφώνηση και όχι στο τέλος της επιστολής. Επί πατριαρχίας Ιωακείμ Γ' αποφασίστηκε η ανέγερση μεγαλοπρεπούς κτιρίου, κοντά στην έδρα του Πατριαρχείου, που θα φιλοξενούσε τη Σχολή. Για τη κατασκευή του κτιρίου βρέθηκε μια έκταση που παλαιότερα ανήκε στον Δημήτριο Καντεμίρ και υπό τη διεύθυνση του Έλληνα αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου Δημάδη οι εργασίες ολοκληρώθηκαν μέσα σε μια διετία (1881-1883). Η κατασκευή κόστισε 17.210 Οθωμανικές λίρες και το κτηριακό συγκρότημα αποτελεί σήμα κατατεθέν του Κερατίου κόλπου, σύμβολο της χρυσής περιόδου του Ελληνισμού της Πόλης. Αποκαλείται δε συχνά από τους ντόπιους Κόκκινο Κάστρο ή Κόκκινο Σχολείο λόγω του χαρακτηριστικού σχεδίου και χρώματός του, το οποίο οφείλει στα κόκκινα τούβλα που εισήχθησαν από τη Γαλλία. Σήμερα, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κεράτιος Κόλπος
2550 Ουσάυ
Ο Ουσάυ (Houssay) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,2. Ανακαλύφθηκε το 1976 από το προσωπικό του «Αστεροσκοπείου Φελίξ Αγκυγιάρ» στο Ελ Λεονθίτο της Αργεντινής και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αργεντινού φυσιολόγου Μπερνάρδο Ουσάυ (βραβείο Nobel Φυσιολογίας και Ιατρικής 1947).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ουσάυ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ουσαυ
Obsessed by Cruelty
Obsessed by Cruelty είναι ο τίτλος του πρώτου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Sodom, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1986 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "SPV/Steamhammer" στην Ευρώπη και της "Metal Blade" στην Αμερική.
Ηχογραφήσεις
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε δύο φορές, αφού η αρχική ηχογράφηση, που πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο, δεν ικανοποίησε την δισκογραφική τους εταιρεία, η οποία θεώρησε κακής ποιότητας τον ήχο του συγκροτήματος, με αποτέλεσμα να επανηχογραφήσουν το άλμπουμ στο "Studio Hilpolstein", κοντά στη Νυρεμβέργη. Την δεύτερη φορά που μπήκαν στο στούντιο, ηχογράφησαν όλα τα κομμάτια της πρώτης εκτέλεσης, όπως και το νέο κομμάτι "After the Deluge".
Οι αρχικές εκτελέσεις χρησιμοποιήθηκαν κατά λάθος στην αμερικάνικη έκδοση του άλμπουμ, ενώ η έκδοση της "SPV/Steamhammer" περιελάμβανε τις νέες εκτελέσεις.
Σύνθεση
Οι στίχοι του δίσκου είναι εμπνευσμένοι από αποκρυφιστικά θέματα, αφού εκείνη την περίοδο ο Τόμας "Angelripper" Ζουκ ασχολούνταν με τα γραπτά του Άλιστερ Κρόουλι. Από τον επόμενο τους δίσκο με τίτλο "Persecution Mania" και έπειτα, οι Sodom ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με στρατιωτικά και πολεμικά θέματα.
Η μουσική των τραγουδιών προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από το ντράμερ Κρίστιαν "Witchhunter" Ντούντεκ, με τον Angelripper να περιλαμβάνεται στους συνθέτες μόνο στα "After the Deluge" και "Witchhammer".
Κριτικές και επιρροή
Οι κριτικές για το "Obsessed by Cruelty" υπήρξαν θετικές, με το "Sputnik Music" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 3,6 / 5, το "Metal Storm" 7,2 / 10, το "Ultimate Guitar" 7,7 / 10 και το "Metal Archives" 85%.
Το άλμπουμ άσκησε μεγάλη επίδραση στο ανερχόμενο μουσικό κίνημα του black metal, με τον κιθαρίστα και ιδρυτή των Mayhem, Euronymous, να περιγράφει τις πρώτες κυκλοφορίες των Sodom και Destruction, ως υποτιμημένα αριστουργήματα του black metal. Ο ίδιος, ονόμασε την δισκογραφική του εταιρεία "Deathlike Silence Productions" από το δεύτερο κομμάτι του "Obsessed by Cruelty".
Τα μέλη των Sodom
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Obsessed by Cruelty" ήταν οι εξής:
Cryptic Writings
Το Cryptic Writings είναι το έβδομο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Megadeth, το οποίο κυκλοφόρησε το Ιούνιο του 1997 μέσω της "Capitol Records".
Ιστορία του δίσκου
Τον Σεπτέμβριο του 1997 οι Megadeth μπήκαν στο "The Tracking Room" του Νάσβιλ για την ηχογράφηση του διαδόχου του "Youthanasia". Η μίξη του ήχου έγινε από τον Τζεφ Μπόλντινγκ και η παραγωγή από τον Νταν Χαφ μαζί με τον Ντέιβ Μαστέιν.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1997 μέσω της "Capitol", ενώ ταυτόχρονα το συγκρότημα δημιούργησε τη νέα του ιστοσελίδα, http://www.megadeth.com/. Ο δίσκος ανέβηκε στο Top-10 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου έγινε χρυσός. Οι κριτικές που έλαβε ήταν μέτριες με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 αστέρια και το "Metal Archives" μέσο όρο βαθμολογιών 65%.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 18 Ιουνίου 1997 από την Ολλανδία με το συγκρότημα να δίνει 15 συναυλίες στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και μιας εμφάνισης στο "Rockwave Festival" της Αθήνας. Στη συνέχεια έδωσαν 40 συναυλίες από τον Ιούλιο μέχρι το Σεπτέμβριο του 1997 στις Ηνωμένες Πολιτείες με τους Misfits να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους, ενώ την ίδια περίοδο η "Chaos Comics" κυκλοφόρησε το κόμικ περιοδικό "The Cryptic Writings of Megadeth".
Τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς το τραγούδι "Almost Honest" συμπεριλήφθηκε στο σάουντρακ της ταινίας "Mortal Kombat Annihilation", ενώ το συγκρότημα περιόδευσε στην Ευρώπη για δεύτερη φορά. Το Νοέμβριο του 1997 έδωσαν 12 συναυλίες στην Ιαπωνία, ενώ στις αρχές Δεκεμβρίου περιόδευσαν στη Λατινική Αμερική, δίνοντας και μία συναυλία με αποκλειστικά ακουστικό σετ στις 11 Δεκεμβρίου στο Μπουένος Άιρες.
Τον Ιανουάριο του επόμενου έτους, το τραγούδι "Trust" προτάθηκε για βραβείο "Grammy" και οι Megadeth εμφανίστηκαν στην τηλεοπτική εκπομπή του Χάουαρντ Στερν. Κατά τη διάρκεια του 1998 το συγκρότημα περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιανουάριο και στη συνέχεια από τις αρχές Μαρτίου μέχρι τον Ιούνιο, με κάποια μικρά διαλείμματα. Στις 25 Ιουνίου εντάχθηκαν στην περιοδεία "Ozzfest", η οποία ολοκληρώθηκε στις αρχές Αυγούστου. Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1998 περιόδευσαν για άλλη μια φορά στη Λατινική Αμερική και η περιοδεία τους έκλεισε με επτά εμφανίσεις στην Κορέα και την Ιαπωνία, το Νοέμβριο του 1998.
Κατά τη διάρκεια της περιοδείας ο ντράμερ Τζίμι ΝτεΓκράσο αντικατέστησε το Νικ Μένζα προσωρινά λόγω όγκου στο γόνατο του τελευταίου, αλλά μετά το πέρας της περιοδείας ανακοινώθηκε ότι ο ΝτεΓκράσο θα είναι μόνιμο μέλος του συγκροτήματος.
Τραγούδια
1. Trust (Mustaine, Friedman) - 5:11
2. Almost Honest (Mustaine, Friedman) - 4:08
3. Use the Man (Mustaine, Friedman) - 4:36
4. Mastermind (Mustaine) - 3:48
5. The Disintegrators (Mustaine) - 2:50
6. I'll Get Even (Mustaine, Ellefson, Friedman, Howe) - 4:19
7. Sin (Mustaine, Ellefson, Menza) - 3:05
8. A Secret Place (Mustaine) - 5:24
10. She-Wolf (Mustaine) - 3:37
11. Vortex (Mustaine) - 3:38
12. FFF (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 2:39
Θέσεις τσαρτ
Cryptic Writings (άλμπουμ)
Βραβεία
Cryptic Writings (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Αργεντινή (CAPIF Certification): Χρυσός
Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Cryptic Writings" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Megadeth Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997
Τζέισον Νιούστεντ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Νιούστεντ γεννήθηκε το 1963 στο Μπατλ Κρικ του Μίσιγκαν, με την οικογένεια του να ασχολείται επαγγελματικά με την μουσική, αφού η μητέρα του δίδασκε πιάνο και ένας από τους αδελφούς του έπαιζε τρομπέτα. Ο ίδιος, ξεκίνησε να παίζει κιθάρα στα εννέα του χρόνια και μετέβη στο μπάσο πέντε χρόνια αργότερα. Κύριες του επιρροές έχει αναφέρει ότι ήταν ο Τζιν Σίμονς των Kiss, ο Γκίζερ Μπάτλερ των Black Sabbath, ο Τζέντι Λι των Rush και ο Πέτερ Μπάλτες των Accept.
Στα 19 του χρόνια εντάχθηκε στους Flotsam and Jetsam, οι οποίοι εκείνο το διάστημα ονομαζόταν Paradox. Αφού υπέγραψαν συμβόλαιο με την "Metal Blade Records", κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Doomsday for the Deceiver" στις 4 Ιουλίου 1986. Ο δίσκος έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές, αλλά ο Νιούστεντ αποχώρησε λίγο αργότερα για να αντικαταστήσει τον εκλιπόντα Κλιφ Μπάρτον στους Metallica.
Metallica
Τον Σεπτέμβριο του 1986, ο Νιούστεντ έγινε μέλος των Metallica ηχογραφώντας το ΕΡ "The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited" το 1987. Ακολούθησε ο πρώτος του δίσκος με το συγκρότημα, "...And Justice for All", ο οποίος σκαρφάλωσε στο Top-10 του Billboard. Μετά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, οι Metallica ηχογράφησαν ένα από τα εμπορικότερα άλμπουμ όλων των εποχών με τίτλο "Metallica", το οποίο κυκλοφόρησε το 1991 ανεβαίνοντας στην κορυφή των περισσότερων τσαρτ του πλανήτη.
Μετά την περιοδεία κυκλοφόρησαν τα "Load" και "ReLoad" το 1996 και το 1997, αντίστοιχα, ενώ το 1998 ηχογράφησαν το άλμπουμ διασκευών "Garage Inc.". Το ζωντανά ηχογραφημένο με την φιλαρμονική ορχήστρα του Σαν Φρανσίσκο, "S&M" ήταν ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος με το Νιούστεντ στη σύνθεση του. Το σινγκλ του τραγουδιού "I Disappear" για το σάουντρακ της ταινίας "Mission: Impossible II" ήταν η τελευταία ηχογράφηση πριν την αποχώρηση του Νιούστεντ από τους Metallica. Το 2001, ο Νιούστεντ πρότεινε στο συγκρότημα να κάνουν διάλειμμα ενός έτους, κάτι που τα υπόλοιπα μέλη των Metallica αρνήθηκαν. Στις 17 Ιανουαρίου 2001, ο μπασίστας ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το συγκρότημα.
Μετά τους Metallica
Ο Νιούστεντ έγινε μέλος των Καναδών Voivod το 2002 και ταυτόχρονα έγινε μέλος του προσωπικού σχήματος του Ozzy Osbourne. Ο Osbourne ήταν ιδιαίτερα θετικός στο να ηχογραφήσει το επόμενο του άλμπουμ με τον Νιούστεντ στην σύνθεση του συγκροτήματος του, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε πραγματικότητα λόγω υποχρεώσεων του μπασίστα, οι οποίες τον ανάγκασαν να αποχωρήσει από το συγκρότημα στα τέλη του 2003.
Ο Νιούστεντ επικεντρώθηκε στους Voivod και το πρότζεκτ του με την ονομασία Echobrain. Κατά την συνεργασία του με τους Καναδούς έλαβε το προσωνύμιο "Jasonic" και ηχογράφησε μαζί τους το ομώνυμο άλμπουμ τους, το 2002. Ακολούθησαν τα "Katorz" (2006) και "Infini" (2009) πριν το συγκρότημα επανενωθεί με τον αρχικό του μπασίστα Ζαν Ιβ Θέριοτ (Blacky), το 2010.
Στις 23 Οκτωβρίου 2006 ο Νιούστεντ τραυματίστηκε στον αριστερό ώμο, γεγονός για το οποίο χρειάστηκε να κάνει επέμβαση και αναγκάστηκε να αναρρώσει. Στις αρχές του 2007, επέστρεψε στην ενεργό δράση, ενώ σε αυτό το διάστημα είχε ξεκινήσει να ασχολείται με την ζωγραφική. Η πρώτη του γκαλερί πραγματοποιήθηκε στην "Micaëla Gallery" του Σαν Φρανσίσκο στις 4 Μαΐου 2010.
Ένα χρόνο νωρίτερα, συμμετείχε στην ένταξη των Metallica στο Rock and Roll Hall of Fame μαζί με τον Ρόμπερτ Τρουτζίλο.
Τον Οκτώβριο του 2010, ανακοινώθηκε ότι ο Νιούστεντ θα συμμετείχε στο συγκρότημα WhoCares μαζί με τον τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν των Deep Purple, τους κιθαρίστες Τόνι Αϊόμι των Black Sabbath κα Μίκο Λίνστρεμ των HIM, τον πρώην κιμπορντίστα των Deep Purple, Τζον Λορντ και το ντράμερ Νίκο Μακ Μπρέιν των Iron Maiden. Το super-group ηχογράφησε το σινγκλ "Out of My Mind", το οποίο κυκλοφόρησε για φιλανθρωπικούς σκοπούς τον Μάιο του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Metallica
A Piano: The Collection
A Piano: The Collection ονομάστηκε μια συλλογή τραγουδιών, αποτελούμενη από πέντε δίσκους σε ενιαία συσκευασία, που κυκλοφόρησε με την επέτειο των 15 χρόνων στη δισκογραφία της Αμερικανίδας τραγουδοποιού και ερμηνεύτριας Τόρι Έιμος. Κατά τη διάρκεια του 2005, η Έιμος διαπραγματεύτηκε συμβόλαιο με την εταιρία Warner Bros, για την έκδοση μιας σειράς συλλογών και επανεκδόσεων. Η πρώτη κυκλοφορία ήταν ένα σετ από δύο DVD με τίτλο «Fade To Red: The Video Collection» το Φεβρουάριο του 2006, και κατόπιν το συμβόλαιο συνεχίστηκε με την έκδοση το Σεπτέμβριο του 2006 με το «A Piano: The Collection». Το σετ περιλαμβάνει διάφορα τραγούδια από τα άλμπουμ της Έιμος, singles, remixes, εναλλακτικές μίξεις, demos και μια σειρά ακυκλοφόρητων κομματιών, ηχογραφημένα στο παρελθόν για κάποιο άλμπουμ. Έχει συσκευαστεί έτσι ώστε να μοιάζει με τα πλήκτρα ενός πιάνου και διαθέτει επίσης σημειώσεις και σχόλια από την Έιμος.
Τα Μουσικά Κομμάτια
Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν και ερμηνεύτηκαν από την Τόρι Έιμος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία της Tori Amos Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006
Πανεπιστήμιο του Ντουμπρόβνικ
Το Πανεπιστήμιο του Ντουμπρόβνικ (Κροατικά: Sveučilište u Dubrovniku, Λατινικά: University Studiorum Ragusina) είναι ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Ντουμπρόβνικ της Κροατίας. Έχει τις ρίζες της σε διάφορα διαδοχικά ιδρύματα αφιερωμένα στη διδασκαλία της ναυτικής μηχανικής και της ναυτικής αρχιτεκτονικής. Το 1996, σε αναγνώριση των θαλάσσιων παραδόσεων της πόλης, ιδρύθηκε το πολυτεχνείο της σχολής και αργότερα έλαβε το πλήρες πανεπιστημιακό καθεστώς το 2003. Το πανεπιστήμιο από τότε έχει διαφοροποιήσει τα μαθήματά του, αλλά οι ναυτικές επιστήμες παραμένουν η παραδοσιακή τους δύναμη.
Ιστορία
Η υψηλή εκπαίδευση και η επιστημονική εργασία έχουν τις ρίζες τους στο μακρινό παρελθόν. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις ναυτικές, τις κοινωνικές και τις φυσικές επιστήμες. Για παράδειγμα, ο Beno Kotruljević, του Ντουμπρόβνικ, έγραψε τέσσερα βιβλία το 1458 για το εμπόριο και έναν τέλειο έμπορο, που εκδόθηκαν στη Βενετία το 1573, και ήταν το πρώτο έργο του είδους του. Υπάρχει επίσης ο Nikola Sorgojević, ένας πολίτης της Δημοκρατίας του Ντουμπρόβνικ (Respublica Ragusii, 1358–1816), ο πρώτος Κροάτης που έγραψε ένα βιβλίο για την πλοήγηση (δημοσιεύθηκε το 1574). Οι Ιησουίτες ίδρυσαν το Collegium Ragusinum το 1624, το οποίο μετατράπηκε σε δημόσιο ίδρυμα υψηλής μάθησης όπου μελετήθηκαν οι τέχνες και οι φυσικές επιστήμες. Αυτό το ίδρυμα παρείχε εκπαίδευση στον Ruđer Bošković, τον πιο επιφανή Κροάτη επιστήμονα και τον ιδρυτή της δυναμικής θεωρίας των ατόμων, ο οποίος συνέχισε τις διδακτορικές του σπουδές στη Ρώμη. Η Γερουσία της Δημοκρατίας του Ντουμπρόβνικ επέτρεψε στους νεαρούς αριστοκράτες να μελετήσουν τη ναυσιπλοΐα και το εμπόριο, και να εφαρμόσουν τις επαγγελματικές τους γνώσεις όταν ταξιδέψουν έξω από την Αδριατική Θάλασσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Κροατία
Αμπόλα
right|thumb|Δύο άνδρες που φορούν αμπόλες, όπως απεικονίζονται στα ανάγλυφα της αψίδας θριάμβου του [[Σεπτίμιος Σευήρος|Σεπτιμίου Σευήρου στη Ρώμη.]] Η αμπόλα (λατ. abolla) ήταν είδος ενδύματος, ένας μακρύς μανδύας που φορούσαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι και το σχέδιό του βασιζόταν πάνω σε έναν μάλλινο μανδύα των αρχαίων Ελλήνων.
Περιγραφή
Η Αμπόλα ήταν κατασκευασμένη από χοντρό μαλλί και τη φορούσαν όπως τη χλαμύδα. Πιανόταν δηλαδή μπροστά στον λαιμό ή πάνω στον ώμο με μια πόρπη, ή έναν κόμπο, έπεφτε ίσια γύρω από το σώμα και άφηνε ελεύθερους τους βραχίονες, καθώς δεν είχε μανίκια. Αποτελούσε έτσι πολύ βολικό ένδυμα για περπάτημα και ελεύθερες κινήσεις. Για αυτό και στην πρώτη του μορφή ήταν το τυπικό ένδυμα της εκστρατείας και του πολέμου. Σε ρωμαϊκά ανάγλυφα μπορούμε να τη διακρίνουμε από τον σάγο, καθώς είναι πιο κοντή και λιγότερο φαρδιά από αυτόν.
Αναφορές στη γραμματεία - ποιοι τη φορούσαν
Ο όρος abolla είναι στην πραγματικότητα εκλατινισμός της αρχαίας ελληνικής λέξεως ἀμβόλλα (πιθανώς από τη λέξη ἀναβολή), που σήμαινε έναν χαλαρό μάλλινο μανδύα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτική ένδυση Κατηγορία:Ιστορία της ένδυσης Κατηγορία:Ρωμαϊκός πολιτισμός Κατηγορία:Ένδυση στην Ελλάδα
Κρίστοφερ Τόλκιν
Σχεδίασε τους χάρτες του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, όπου υπέγραψε ως ''Κ. Τζ. Ρ. Τ.'' (C. J. R. T.), το «Τζ» (από το Τζον), αν και ήταν το βαφτιστικό του όνομα, το χρησιμοποιούσε σπανίως.
Βιογραφία
Ο Κρίστοφερ Τόλκιν γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1924 στο Λιντς, της Αγγλίας και ήταν ο τρίτος και νεότερος υιός του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Σπούδασε στο Dragon School, της Οξφόρδης.
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε ως πιλότος της RAF.
Τα γνωστότερα έργα που δημοσίευσε ήταν ημιτελή έργα του πατέρα του,τα οποία δημοσίευσε ο ίδιος μετά τον θάνατο του, όπως το Σιλμαρίλλιον και οι Ατέλειωτες Ιστορίες.
Το 2016 τιμήθηκε με το βραβείο Μπόντλεϊ απο το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για την συνεισφορά του στην λογοτεχνία.
Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου του 2020, σε ηλικία 95 ετών, στο Ντραγκινιάν, στο Βαρ της Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί εκδότες Κατηγορία:Άγγλοι εικονογράφοι Κατηγορία:Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν
Γενικές εκλογές της Μποτσουάνας (2014)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Μποτσουάνα στις 24 Οκτωβρίου 2014. Το αποτέλεσμα ήταν η 11η συνεχής νίκη για το Δημοκρατικό Κόμμα της Μποτσουάνας, το οποίο κέρδισε τις 37 από τις συνολικά 57 έδρες που αναδεικνύονται με εκλογές. Ο πρόεδρος Ίαν Χάμα ορκίστηκε για μια δεύτερη θητεία στις 28 Οκτωβρίου.
Εκστρατεία
Το Νοέμβριο του 2013 3 κόμματα της αντιπολίτευσης, το Εθνικό Μέτωπο της Μποτσουάνας, το Λαϊκό Κόμμα της Μποτσουάνας και το Κίνημα της Μποτσουάνας για Δημοκρατική Αλλαγή συγκρότησαν έναν συνασπισμό (ομπρέλα) που τον ονόμασαν Ομπρέλα για τη Δημοκρατική Αλλαγή (UDC). Συνολικά 192 υποψήφιοι πήραν μέρος στις εκλογές. Το Δημοκρατικό Κόμμα της Μποτσουάνας ήταν το μοναδικό κόμμα που διεκδίκησε όλες τις έδρες (57 τον αριθμό). Το Κόμμα Κογκρέσου της Μποτσουάνας είχε 54 υποψήφιους και η Ομπρέλα για τη Δημοκρατική Αλλαγή κατήλθε με 52 υποψηφίους. Υπήρχαν ακόμα 29 ανεξάρτητοι.
Αποτελέσματα
Στις 25 Οκτωβρίου η εκλογική επιτροπή της Μποτσουάνας ανακοίνωσε ότι το Δημοκρατικό Κόμμα είχε κερδίσει 33 έδρες στο κοινοβούλιο. Η νίκη του BDP επιβεβαιώθηκε την επομένη. Η εκλογική επιτροπή ανακοίνωσε στη συνέχεια ότι το BDP είχε κερδίσει συνολικά 37 έδρες, το UDC 17 και το BCP 3. Άλλες 4 έδρες θα πληρωθούν από υποψηφίους που θα εκλεγούν από το Κοινοβούλιο, με τον πρόεδρο και το γενικό εισαγγελέα να καταλαμβάνουν τις 2 τελευταίες έδρες στο 63μελές κοινοβούλιο.
Γέφυρα Εκκάρας (σιδηροδρομική)
Η σιδηροδρομική γέφυρα Εκκάρας (κατά τη διάρκεια κατασκευής της Σιδηροδρομική γέφυρα 26) βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Φθιώτιδας, επί της σιδηροδρομικής γραμμής υψηλών ταχυτήτων Αθηνών - Θεσσαλονίκης, μεταξύ των σταθμών Αγγειών και Θαυμακού. Η μελέτη για το έργο αυτό εκπονήθηκε από Έλληνες τεχνικούς. Την κατασκευή της γέφυρας ανέλαβε ελληνική τεχνική εταιρία. Οι εργασίες κατασκευής της ξεκίνησαν το 1996 και ολοκληρώθηκαν το 2018, ενώ τα εγκαίνιά της τελέστηκαν στις 29 Ιανουαρίου 2019.
Γενικές εκλογές της Μποτσουάνας (2014)
Αποτελέσματα
Γύρω στις 800.000 ατόμων ψήφισαν στις εκλογές, ενώ οι εγγεγραμμένοι ήταν 824.000. Τα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης σημείωσαν επιτυχία στις αστικές περιοχές της χώρας. Αντίθετα το BDP διατήρησε την επιρροή του στις αγροτικές περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2014 γενικες
Γέφυρα Εκκάρας (σιδηροδρομική)
Η σιδηροδρομική γέφυρα Εκκάρας, είναι η επιμηκέστερη τοξωτή γέφυρα της Ελλάδας. Έχει μήκος 405 μέτρα, συνολικό πλάτος (συμπεριλαμβανομένων των πεζοδρομίων) 18 μέτρα και τη διέρχεται διπλή ηλεκτροκίνητη σιδηροδρομική γραμμή.
Εκκαρα Κατηγορία:Νομός Φθιώτιδας
Μαρία Ισαβέλλα της Ισπανίας
Η Μαρία Ισαβέλλα (ισπαν. Maria Isabela de Borbón, 6 Ιουλίου 1789 - 13 Σεπτεμβρίου 1848) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα των Δύο Σικελιών και μετά κόμισσα του Μπάλτσο των δουκών του Πρεζεντσάνο.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Καρόλoυ Δ΄ της Ισπανίας και της εξαδέλφης του Μαρίας Λουίζας, κόρης του Φιλίππου της Πάρμας.
Παντρεύτηκε το 1802 τον πρώτο της εξάδελφο Φραγκίσκο της Νάπολης και της Σικελίας, μεγαλύτερο γιο του Φερδινάνδου Γ΄ της Σικελίας & Δ΄ της Νάπολης και της πρώτης συζύγου του Μαρίας Καρολίνας της Αυστρίας. Η Μαρία Ισαβέλλα ήταν η 2η σύζυγός του. Παρέμεινε χήρα για εννιά χρόνια και στη συνέχεια παντρεύτηκε σε ηλικία 50 ετών τον Φραγκίσκο, Κόμη του Μπάλτσο (1805-1882), ο οποίος ήταν σε ηλικία 34 ετών.
Ήταν μητέρα δώδεκα παιδιών, ανάμεσα στα οποία ήταν και ο μετέπειτα αυταρχικός Φερδινάνδος Β΄ των Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1801 τον εξάδελφό της Φραγκίσκο Α΄ των Δύο Σικελιών και είχε τέκνα:
Φρανσίσκα
thumb|250px|right|Διάφορες κεφαλές από φρανσίσκες Η φρανσίσκα ή φραντζίσκα ήταν πολεμικός πέλεκυς, χρησιμοποιούμενος κατά τους πρώτους μεσαιωνικούς αιώνες, κυρίως από τους Φράγκους. Ήταν χαρακτηριστικό όπλο του λαού αυτού κατά τα χρόνια των Μεροβιγγείων και στη διάρκεια βασιλείας του Καρλομάγνου. Μολονότι είναι συνδεδεμένο με τους Φράγκους, χρησιμοποιόταν και από άλλες γερμανικές φυλές την ίδια περίοδο, καθώς και από τους Αγγλοσάξωνες, αφού αρκετά ευρήματα υπάρχουν στην Αγγλία.
Μαρία Ισαβέλλα της Ισπανίας
Οικογένεια
Το 1830 απεβίωσε ο Φραγκίσκος Α΄ και η Μαρία Ισαβέλλα έκανε το 1839 δεύτερο γάμο με τον Φραντσέσκο, Κόμη του Μπάλτσο, των δουκών του Πρεζεντσάνο (1805-1882), υπολοχαγό από παλαιά ευγενή οικογένεια, που περιέπεσε σε ένδεια. Αυτή ήταν 50 και εκείνος 34 ετών. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Φρανσίσκα
Ετυμολογία
Ο όρος "φρανσίσκα" πρωτοεμφανίσθηκε στο βιβλίο Ethymologiarium sive originum του Ισιδώρου της Σεβίλλης (560-636), αρχιεπισκόπου της Ισπανίας, ως λέξη των Ισπανών για τα όπλα αυτά "εξαιτίας της χρήσης τους από τους Φράγκους".
Χρήση
Ο Βυζαντινός ιστορικός Προκόπιος (500-565) περιγράφει τη χρήση του όπλου απ' τους Φράγκους:
Από αυτό το απόσπασμα γίνεται ξεκάθαρο ότι οι Φράγκοι εξακόντιζαν τις φρανσίσκες πριν τη μάχη σώμα με σώμα, με σκοπό το σπάσιμο ασπίδων ή τον τραυματισμό των εχθρών πολεμιστών. Αν υπήρχε η κατάλληλη ορμή, το βάρος της σιδερένιας κεφαλής (περίπου 600 γρ.) σε συνδυασμό με το μικρό μήκος του όπλου, επέτρεπε στη φρανσίσκα να εκτοξευτεί ως και τα 12 μέτρα. Επίσης, το βάρος, το ιδιαίτερο σχήμα και η έλλειψη ισορροπίας της φρανσίσκας, της επέτρεπαν να αναπηδά αναπάντεχα στο έδαφος, κάτι πολύ δύσκολο ν' αντιμετωπιστεί από τους αμυνόμενους. Από την αναπήδηση αυτή, η φρανσίσκα τραυμάτιζε τους στρατιώτες στα πόδια ή έσπαζε τις ασπίδες τους. Οι Φράγκοι πολεμιστές χρησιμοποιούσαν τη φρανσίσκα, ώστε να προκαλέσει σύγχυση και φόβο στις εχθρικές γραμμές, πριν τη μάχη εκ του συστάδην.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπλα
2551 Ντεκαμπρίνα
Η Ντεκαμπρίνα (Decabrina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή των επαναστατών της εξεγέρσεως των Δεκεμβριστών στη Ρωσία του 1825.
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς της Ντεκαμπρίνα ως προς την εκλειπτική, μόλις 37΄48΄΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ντεκαμπρίνα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ντεκαμπρινα
Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας (Κύπρος)
Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1955.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακή Κυβέρνηση
Project X-Traction
Το Project X-Traction, γνωστό και ως Hidden Strike σε κάποιες χώρες, είναι κωμική ταινία δράσης του 2023 σε σκηνοθεσία από τον Σκοτ Γουώ από σενάριο του Άρας Άμελ. Πρωταγωνιστούν οι Τζάκι Τσαν, Τζον Σίνα, Μα Ξίνρουι, και Πίλου Άσμπεκ.
Το Project X-Traction κυκλοφόρησε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στις 6 Ιουλίου του 2023 και στις 28 Ιουλίου στο Netflix. Έλαβε αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς.
Λέανδρος Σπαρτιώτης
Ο '''Λέανδρος Μ. Σπαρτιώτης''' (Πρέβεζα, γεν. 1931) είναι Έλληνας καλλιτέχνης, αρχιτέκτων εσωτερικών χώρων και διακοσμητής, ζωγράφος και συλλέκτης έργων τέχνης.
Βιογραφικό
Ο Λέανδρος Σπαρτιώτης, γιος του Μιχάλη και της Κλεοπάτρας, το γένος Θεοδώρου, γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1931 στην Πρέβεζα, όπου έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Πνεύμα δημιουργικό και ανήσυχο, από πολύ νωρίς βρήκε διέξοδο στο σχέδιο, τη ζωγραφική, τη σκηνογραφία και τη ξυλογλυπτική. Το πρώτο επάγγελμα που άσκησε ήταν αυτό του ξυλογλύπτη.
Το 1954 εγκαθίσταται στην Αθήνα. Το ενδιαφέρον του για την αισθητική και η μεγάλη του ευχέρεια στη χρήση των υλικών, του επέτρεψαν να έχει μια έντονη δραστηριότητα και δημιουργική παρουσία, για περισσότερα από πενήντα χρόνια, στην αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων και τη διακόσμηση. Οι επιδόσεις του στην ξυλογλυπτική αναγνωρίστηκαν και κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στην Αεροπορία, με αποτέλεσμα, το 1964, να κληθεί στο Τατόι για να μετατρέψει μια βασιλική άμαξα σε ανοιχτή άμαξα για τους γάμους του τότε διαδόχου Κωνσταντίνου. Έχει υπογράψει έργα και παρεμβάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπως τη “Villa Antonini” στη Τεργέστη, τα εφοπλιστικά γραφεία της “Ocean Limited” στο Λονδίνο, τα καταστήματα “Νέον” της Ομόνοιας και του Πειραιά, το “Νicopolis Club” στην Πρέβεζα, το κτήμα “Εύπολις” στην Παιανία, πολλές επαύλεις, κατοικίες αλλά και δημόσιους χώρους από την Αρεόπολη μέχρι τα Καρδάμυλα της Χίου και από την Κέρκυρα μέχρι την Κρήτη. Το έργο του έχει τύχει ευρείας αποδοχής και προβολής σε περιοδικά και τον ημερήσιο τύπο με εκτενείς δημοσιεύσεις, κριτικές και σχόλια. Η Ελένη Βλάχου, στην εφημερίδα Καθημερινή, εξήρε την εργασία αποκατάστασης του “Νέον” στην πλατεία Ομονοίας, στα εγκαίνια του οποίου, τον Φεβρουάριο του 1990, εξέφρασε τον θαυμασμό του και ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης, υποψήφιος, τότε, και λίγο αργότερα δήμαρχος Αθηναίων.
Η ζωγραφική του
Σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του Λέανδρου Σπαρτιώτη μέχρι και σήμερα, η ζωγραφική αποτελεί το ουσιαστικότερο και κρισιμότερο πεδίο των εκφραστικών και αισθητικών αναζητήσεών του. Επηρεασμένος από τους μεγάλους ακουαρελίστες ζωγράφους της Κερκυραϊκής σχολής (Γιαλλινά, Μποκατσιάμπη, Προσαλέντη, Τριβώλη) δουλεύει με ιδιαίτερη κλίση στην υδατογραφία (ακουαρέλα), λάδι και παστέλ. Τα έργα του είναι κυρίως τοπία, μνημεία και εικόνες εμπνευσμένες από τη γενέτειρα του Πρέβεζα και τον Αμβρακικό Κόλπο. Χαρακτηριστικά είναι και τα θέματα από τη Σκύρο, γενέτειρα της συζύγου του Σοφίας, το γένος Αθερίνη, αποδίδοντας με εξαιρετικό τρόπο εικόνες από τη φύση και την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων. Ιδιαίτερη εντύπωση γεννούν επίσης οι προσωπογραφίες του. Έχει παρουσιάσει έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Το 1977 στο ατελιέ του στην Αθήνα. Το 1978 στη γκαλερί “Συλλογή” των Αθηνών. Το 1979 στο Εργατικό Κέντρο της Πρέβεζας. Το 1980 στην Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος στην Αθήνα. Το 2003 στην Ομαδική έκθεση Ελλήνων και ξένων ζωγράφων στην Πρέβεζα. Το 2010 στην ατομική του έκθεση στην Πινακοθήκη του στην Πρέβεζα, κ.ά. Η πιο πρόσφατη ζωγραφική δουλειά του είναι η εικαστική απεικόνιση των επτά αρχαίων θεάτρων της Ηπείρου, σε μελάνι και μολύβι, η οποία εκτέθηκε στον εκθεσιακό χώρο της Εθνικής Ασφαλιστικής στοart Κοραή στην Αθήνα και τμήμα της εκδόθηκε με τη μορφή φόλιο από το Ίδρυμα Ακτία Νικόπολις.
Συλλογή έργων τέχνης
thumb|300 px| Η Όπερα του Νερού και του Ονείρου στήθηκε για δεύτερη φορά στην Πρέβεζα, το 2017. Το πάθος του Λέανδρου Σπαρτιώτη για τη ζωγραφική τον ώθησε, παράλληλα με τη δημιουργία, και στη συλλογή έργων τέχνης. Στη διάρκεια των τελευταίων σαράντα χρόνων έχει συγκεντρώσει έναν σημαντικό αριθμό έργων που συγκροτούν μια αξιόλογη, μικρή πινακοθήκη. Στη συλλογή του υπάρχουν έργα των Γιαλλινά, Μποκατσιάμπη, Τριβώλη, Προσαλέντη, Γερμενή, Κανά, Πολυκανδριώτη, Σγούρου και άλλων νεώτερων ζωγράφων. Το όραμα του για τη στέγαση αυτής της συλλογής στη γενέθλια πόλη του ολοκληρώθηκε με την εξασφάλιση και προετοιμασία, από τον ίδιο, χώρου έκθεσής της στο προάστιο του Αγίου Θωμά της Πρέβεζας, έργο στο οποίο έχει αφοσιωθεί τα τελευταία χρόνια. Στον χώρο αυτό, φιλοδοξεί να ολοκληρώσει την προσωπική καλλιτεχνική του πορεία μέσα από νέα έργα.
Ο Λέανδρος Σπαρτιώτης έχει αποδείξει την αγάπη του για την Πρέβεζα συμβάλλοντας ανελλιπώς, με τον τρόπο του, στα καλλιτεχνικά και πολιτιστικά δρώμενα της γενέτειρας πόλης, πρόθυμος πάντα και ακούραστος σε ό,τι μικρό ή μεγαλύτερο του ζητηθεί. Τα καλοκαίρια του 2016 και 2017 δημιούργησε στην παραλία της Πρέβεζας την «Όπερα του Νερού και του Ονείρου», κατασκευασμένη από 30.000 περίπου χρησιμοποιημένα αλουμινένια κουτάκια αναψυκτικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες διακοσμητές εσωτερικών χώρων Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες συλλέκτες
Τζον Μπερν
Ο Τζον Μπερν (αγγλικά: John Lindley Byrne, 6 Ιουλίου 1950) είναι Αμερικανός δημιουργός κόμικς αγγλικής καταγωγής. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και κλασσικότερους σχεδιαστές αμερικανικών κόμικς και έχει δουλέψει σε όλες τις μεγάλες εταιρείες του χώρου. Είναι ευρύτερα γνωστός για το έργο του στους X-Men και στους Fantastic Four της Marvel Comics, αλλά και στον Superman της DC Comics.
Η αρχή της καριέρας του
Ο Μπερν γεννήθηκε στην Αγγλία το 1950 και από μικρός διάβαζε κόμικς, ιδίως αυτά με τους υπερήρωες. Όταν ο ίδιος ήταν 8 ετών η οικογένειά του μετακόμισε στον Καναδά. Η πρώτη του επαφή με τον κόσμο της Marvel έγινε το 1962 όταν διάβασε το Fantastic Four #5 των Σταν Λι και Τζακ Κίρμπι που τον επηρέασε πάρα πολύ. Το 1970 μπήκε στο Alberta College of Art and Design το οποίο όμως εγκατέλειψε το 1973 χωρίς να αποφοιτήσει. Άρχισε να σχεδιάζει κόμικς για διάφορες μικρές εταιρίες του χώρου, ώσπου στα μέσα της δεκαετίας κατάφερε να δουλέψει για πρώτη φορά στη Marvel.
Marvel Comics
right|150px|thumb|Fantastic Four #236 Η μεγάλη αναγνώριση για τον Μπερν ήρθε τελικά όταν το 1978 συνεργάστηκε με τον συγγραφέα Κρις Κλέρμοντ στους X-Men αναλαμβάνοντας τη σχεδίαση του περιοδικού τους Uncanny X-Men από το τεύχος 108. Η δουλειά τους άφησε εποχή, το σχέδιο του Μπερν ήταν μνημειώδες και οι X-Men εκτοξεύτηκαν στην κορυφή των πωλήσεων και της δημοφιλίας, όπου παραμένουν μέχρι σήμερα. Ο Μπερν έμεινε στον τίτλο μέχρι το τεύχος 143 όταν αποχώρησε λόγω διαφωνιών με τον συγγραφέα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 80 ο Μπερν δούλεψε και σε άλλους τίτλους της Marvel όπως ο Captain America (#247-255) και ανέλαβε τη δημιουργία εξολοκλήρου (σχέδιο και σενάριο μαζί) ενός νέου τίτλου με Καναδούς υπερήρωες, την Alpha Flight ο οποίος σημείωσε επιτυχία. Μετά το τεύχος 28 της σειράς ανέλαβε τον Hulk, σχεδιάζοντας και γράφοντας τα Incredible Hulk #314-319.
Η πιο σημαντική στιγμή όμως μετά την αποχώρησή του από τους X-Men ήρθε όταν ανέλαβε τους Fantastic Four πάλι κάνοντας ολοκληρωμένα το σενάριο και το σχέδιο. Ξεκίνησε από το Fantastic Four #232 και έμεινε στον τίτλο για έξι χρόνια έως το #293, δημιουργώντας μια δεύτερη χρυσή εποχή για τους Fantastic Four.
Superman
Λίγο πριν το τέλος της συνεργασίας του με τη Marvel, ανέλαβε την "ανανέωση" του βασικού χαρακτήρα της DC Comics, του Superman. Ο Μπερν επαναπροσδιόρησε από την αρχή την ιστορία του ήρωα μέσω της μίνι σειράς The Man of Steel το 1986 και δημιουργώντας έναν νέο τίτλο το 1987, το Superman (σκέτο) ενώ παράλληλα δούλευε και στον παλιό τίτλο του Action Comics. Ο Μπερν έμεινε 2 χρόνια στον Σούπερμαν κάνοντας σημαντική δουλειά με χαρακτηριστικό το ότι μείωσε αισθητά τις υπερβολικές έως τότε δυνάμεις του ήρωα.
Επιστροφή στη Marvel και άλλες δουλειές
Το 1989 επέστρεψε στη Marvel Comics όπου δούλεψε σε διάφορους τίτλους με κυριότερους τους West Coast Avengers, τη Sensational She-Hulk (νέος τίτλος που δημιούργησε με χαρακτηριστικό το έντονο κωμικό στοιχείο), τον Iron Man και τον Namor, the Sub-Mariner.
Παράλληλα, μετά το 1990 δημιούργησε τη σειρά Next Men για τη Dark Horse Comics η οποία είχε σαφώς πιο σκοτεινό και ρεαλιστικό κλίμα από τις προηγούμενες δουλειές του και κράτησε μέχρι το τεύχος 30 το 1994. Στο υπόλοιπο της δεκαετίας του 90 αλλά και μετά το 2000 συνέχισε να δουλεύει σε διάφορους τίτλους είτε της Marvel, είτε της DC (όπως Wonder Woman).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς κόμικς Κατηγορία:Αμερικανοί εικονογράφοι κόμικς Κατηγορία:Άγγλοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Marvel Comics Κατηγορία:DC Comics
Αμωρί ΣΤ΄ του Μονφόρ
Ο Αμωρί ΣΤ΄ , γαλλ. Amaury VI (1192 - 1241) από τον Οίκο του Μονφόρ-λ'Αμωρί ήταν κύριος και μετά κόμης τού Μονφόρ (1218-41).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Σίμωνα 5ου κόμη τού Λέστερ και της Αλίκης των Μονμορανσύ. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Σίμων 6ος κόμης τού Λέστερ.
Ο πατέρας του ακολούθησε τη Σταυροφορία των Αλβιγηνών το 1209. Δεν γνωρίζουμε αν ο Αμωρί ΣΤ΄ τον ακολούθησε στον νότο από την αρχή, αλλά θα μπορούσε να φθάσει εκεί την άνοιξη τού 1210, όταν η μητέρα του πήγε στον νότο φέρνοντας ενισχύσεις για τον άνδρα της. Χρίστηκε ιππότης το 1213 στο Καστελνωνταρύ κατά τη διάρκεια μίας ιδιαίτερα επίσημης τελετής και συνέχισε να πολεμά υπό τις διαταγές τού πατέρα του ως το τέλος εκείνου το 1218. Ως διάδοχος τού πατέρα του, κληρονόμησε την κομητεία της Τουλούζης, που εκείνος είχε πάρει από τον Ραϋμόνδο ΣΤ΄ κόμη της Τουλούζης ως αμοιβή για τη δράση του στην εκστρατεία. Κληρονόμησε επίσης και άλλους τίτλους και εδάφη στο Λανγκεντόκ.
Το 1224 παραχώησε τους τίτλους και τα εδάφη που είχε στο Λανγκεντόκ στον Λουδοβίκο Η΄. Σε αντιστάθμισμα η κυριότητα τού Μονφόρ-λ-Αμωρί αναβαθμίστηκε σε κομητεία και αρκετά έτη μετά, το 1230, ο Αμωρί ΣΤ΄ διαδέχθηκε τον θείο του Ματθαίο Β΄ κύριο τού Μονμορανσύ ως κοντόσταυλος της Γαλλίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη (1205-1248), κόρη τού Γκιγκ ΣΤ΄ κόμη τού Αλμπόν ("Δελφινάτου") και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Γιοσιχίντε Φουκάο
Ο Γιοσιχίντε Φουκάο (深尾 吉英, Fukao Yoshihide, γενν. την 1η Ιουλίου 1949) είναι Ιάπωνας πρώην αθλητής της πετοσφαίρισης. Γεννήθηκε στη Χικόνε. Εντάχθηκε στην ανδρική εθνική ομάδα της Ιαπωνίας και με εκείνη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο. Είχε αγωνιστεί σε όλα τα παιχνίδια ( συνολικά 7). Έλαβε μέρος και στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έγιναν το 1976 στο Μόντρεαλ. Αγωνίστηκε και πάλι σε όλα τα παιχνίδια, συνολικά 5, καταλαμβάνοντας με την εθνική ομάδα την 5η θέση.
Πηγές
Κατηγορία:Ιάπωνες πετοσφαιριστές Κατηγορία:Ιάπωνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης
Ποπ (Ουζμπεκιστάν)
Το Ποπ (Ουζμπεκικά:Pop/Поп, ρωσικά:Пап) είναι πόλη στην περιφέρεια Ναμανγκάν στο Ουζμπεκιστάν. Είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ποπ, και απόκτησε καθεστώς πόλης το 1980.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ουζμπεκιστάν
Μαγκομέντ Οζντόεφ
Ο Μαγκομέντ Μουσταφάγεβιτς Οζντόεφ (Магомед Мустафаевич Оздоев) (γενν. 5 Νοεμβρίου 1992) είναι Ρώσος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για τον ΠΑΟΚ. Είναι διεθνής με την Εθνική Ρωσίας.
Προσωπική ζωή
Ο Οζντόεφ γεννήθηκε στο Γκρόζνι, σε μια οικογένεια Ινγκουσέτιων,, το έτος 1992, αλλά είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει την Τσετσενία ως προς το αποτέλεσμα του Πρώτου Πολέμου της Τσετσενίας, τον οποίο ξεκίνησε ο Ρώσος στρατός εναντίον των Τσετσένων αυτονομιστών που υποστήριζαν την Τσετσενική Δημοκρατία της Ιτσκερίας. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων, το ποδοσφαιρικό του πάθος άνθησε και διδάχθηκε υπό τον πατέρα του, Μουσταφά. Θεωρήθηκε ως η πιο δύσκολη εμπειρία για τον ίδιο τον Μαγκομέντ, σε μια εμφάνιση στο πρόγραμμα του Russia-1 το 2017, πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Οζντόεφ έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Ρωσίας στις 10 Ιουλίου 2010 για τη Λοκομοτίβ Μόσχας, σε έναν αγώνα εναντίον της Ανζί Μαχατσκαλά. Στις 14 Ιουλίου 2014, παραχωρήθηκε με δανεισμό στη Ρουμπίν Καζάν για 1 χρόνο, με επιλογή αγοράς. Μετά το τέλος του δανεισμού, εντάχθηκε στην ομάδα με μόνιμη μεταγραφή.
Στις 13 Φεβρουαρίου 2017, δόθηκε δανεικός από τη Ρουμπίν Καζάν στην Αχμάτ Γκρόζνι, μέχρι το τέλος της σεζόν 2016–17.
Στις 15 Φεβρουαρίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο 4,5 ετών με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Στις 25 Μαΐου 2022, ο Οζντόεφ αποχώρησε από τη Ζενίτ, καθώς έληγε το συμβόλαιό του.
Στις 28 Ιουλίου 2022, ο Οζντόεφ εντάχθηκε στην τουρκική Φάτιχ Καραγκιουμπρούκ.
Στις 7 Αυγούστου 2023, ο Οζντόεφ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ, με κόστος μεταγραφής 450.000 ευρώ.
Εθνική ομάδα
Στις 11 Μαΐου 2012, ο Οζντόεφ ονομάστηκε στην προσωρινή ομάδα της Ρωσίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012. Ήταν η πρώτη φορά που κλήθηκε στην εθνική ομάδα. Δεν συμπεριλήφθηκε στην τελική επίσημη αποστολή για τη διοργάνωση. Έγινε ο πρώτος Ινγκουσέτιος που κλήθηκε στην Εθνική Ρωσίας. Έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα στις 3 Σεπτεμβρίου 2014, σε φιλικό αγώνα με το Αζερμπαϊτζάν. Σκόραρε το πρώτο του γκολ για την εθνική ομάδα στις 15 Νοεμβρίου 2016, σε ένα φιλικό αγώνα εναντίον της Ρουμανίας, που ολοκληρώθηκε με νίκη 1–0 για τη Ρωσία στην πόλη Γκρόζνι, όπου γεννήθηκε.
Στις 11 Μαΐου 2021, συμπεριλήφθηκε στην προκαταρκτική διευρυμένη ομάδα 30 παικτών για το UEFA Euro 2020. Στις 2 Ιουνίου 2021, συμπεριλήφθηκε στην τελική ομάδα, γράφοντας ιστορία ως ο πρώτος Καυκάσιος μουσουλμάνος ποδοσφαιριστής που εκπροσώπησε τη ρωσική ομάδα σε μεγάλη διοργάνωση. Έπαιξε ολόκληρο τον αγώνα στον εναρκτήριο αγώνα της Ρωσίας εναντίον του Βελγίου στις 12 Ιουνίου 2021 καθώς η Ρωσία έχασε με 0–3. Ξεκίνησε ξανά και αντικαταστάθηκε μετά από μία ώρα αγώνα κάθε φορά στο δεύτερο παιχνίδι εναντίον της Φινλανδίας στις 16 Ιουνίου σε νίκη με 1–0 και στον τελευταίο αγώνα της φάσης των ομίλων εναντίον της Δανίας καθώς η Ρωσία έχασε με 1–4 και αποκλείστηκε.
Διακρίσεις
Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ρώσοι τσετσενικής καταγωγής Κατηγορία:Ρώσοι Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Ινγκουσέτιοι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουμπίν Καζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τέρεκ Γκρόζνι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φάτιχ Καραγκιουμπρούκ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Τζακ Λέμον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος) Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Άρματα μάχης στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
μικρογραφία|Το Βρετανικό Mark I Η ανάπτυξη των αρμάτων μάχης στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η απάντηση στο αδιέξοδο που είχε προκληθεί από το πόλεμο των χαρακωμάτων στο δυτικό μέτωπο. Το πρώτο όχημα κατασκευάστηκε στη Μεγάλη Βρετανία το 1915. Το πρωτότυπο ενός νέου σχεδίου που έγινε το Μαρκ Ι άρμα μάχης επέδειξε ο Βρετανικός Στρατός στις 2 Φεβρουαρίου του 1916.
Οι Γάλλοι δεν ήταν πολύ πίσω στην ανάπτυξη αρμάτων μάχης έχοντας τα πρώτα στο πεδίο μάχης το 1917 και παράγοντας περισσότερα άρματα μάχης από όλους τους άλλους μαχόμενους μαζί. Οι Γερμανοί ήταν πιο αργοί, συγκεντρωμένοι στα αντιαρματικά όπλα που χρησιμοποιούσαν εναντίον των Βρετανικών και Γαλλικών αρμάτων.
Οι πρώτες μάχες ανάμεσα σε άρματα μάχης έγιναν την 24η Απριλίου του 1918. Ήταν μια εμπλοκή ανάμεσα σε τρία Γερμανικά Α7V και τρία Βρετανικά Mk. IV στο Βιγιέρ-Μπρετονέ στη βόρεια Γαλλία. μικρογραφία|Το Renault FT, το πρώτο μοντέρνο άρμα μάχης
Κυπριακό γαϊδούρι
μικρογραφία|Άσπρο γαϊδούρι στην Κύπρο Το κυπριακό γαϊδούρι είναι η ράτσα γαϊδουριού του νησιού της Κύπρου. Υπάρχουν δύο κύρια είδη: ένα με μεγάλο σκούρο χρωματισμό με μια ανοιχτή κοιλιά, πιθανώς ευρωπαϊκής προέλευσης, και ένα μικρό γκρι αφρικανικό είδος που αντιπροσωπεύει περίπου το 20% του συνολικού πληθυσμού, το οποίο το 2002 εκτιμήθηκε σε 2.200-2.700 ζώα.