cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαθιά οικολογία
Ιστορία
Η χρήση του όρου βαθιά οικολογία ξεκίνησε το 1972 με τον Νορβηγό φιλόσοφο Άρνε Νες, ο οποίος, μαζί με τον Αμερικανό περιβαλλοντολόγο George Sessions, ανέπτυξε μια πλατφόρμα οκτώ οργανωτικών αρχών για το κοινωνικό κίνημα της βαθιάς οικολογίας. Ο Άρνε Νες υποστήριξε ότι οι συμβατικές περιβαλλοντικές συζητήσεις και οι προσπάθειες μεταρρύθμισης αντιμετωπίζουν μόνο επιφανειακά τα προβλήματα. Ο ίδιος υποστήριξε ότι, αντίθετα, θα πρέπει να διερευνήσουμε βαθιά, εμπλέκοντας θεμελιώδεις κοσμοθεωρίες που διαμορφώνουν τις ιδέες και τις πρακτικές μας σχετικά με το ζήτημα της οικολογίας. Το κεντρικό πρόβλημα που αποκαλύπτει αυτή η διερεύνηση είναι ο ανθρωποκεντρισμός, μια άποψη ότι είμαστε ξεχωριστοί και ανώτεροι από τη φύση.
Αρχές
Οι υποστηρικτές της βαθιάς οικολογίας πιστεύουν ότι ο κόσμος δεν υπάρχει ως πόρος για την ελεύθερη εκμετάλλευση του από τους ανθρώπους. Η ηθική της βαθιάς οικολογίας υποστηρίζει ότι ένα ολόκληρο σύστημα είναι ανώτερο από οποιοδήποτε από τα μέρη του. Παρουσιάζουν μια πλατφόρμα οκτώ αρχών για να διευκρινίσουν τους ισχυρισμούς τους:
μικρογραφία|The Norwegian philosopher Arne Næss in 2003
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιβαλλοντική φιλοσοφία Κατηγορία:Φιλοσοφία της βιολογίας Κατηγορία:Οικολογικό Κίνημα Κατηγορία:Πράσινη πολιτική Κατηγορία:Οικολογία
Ευρύθεμις
Στην ελληνική μυθολογία η Ευρύθεμις (νεοελλ. απόδοση Ευρυθέμιδα) ήταν θυγατέρα της Κλεοβοίας και του Φοβίου.
Ο μύθος
Η Ευρύθεμις παντρεύτηκε τον Αιτωλό ηγεμόνα Θέστιο (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Α 7, 10). Απέκτησαν μαζί τέσσερις γιους και τρεις κόρες, αποκαλούμενες συνολικά Θεστιάδες. Οι γιοι ήταν οι Ίφικλος, Εύιππος ή Τοξέας, Πλήξιππος και Ευρύπυλος, ενώ οι κόρες ήταν οι Αλθαία, η Λήδα και η Υπερμνήστρα. Από την Αλθαία, η Ευρύθεμις έγινε γιαγιά του σημαντικού ήρωα Μελεάγρου. Ο Μελέαγρος σκότωσε τουλάχιστον δύο από τους θείους του (δηλαδή τους γιους της Ευρυθέμιδας) κατά τις διαμάχες που επακολούθησαν το κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου. Από τη Λήδα η Ευρύθεμις έγινε γιαγιά των Διόσκουρων.
Πηγές
Ευρυθεμις
Δυτική Ρουάντα
Η Δυτική Ρουάντα είναι μια επαρχία της Ρουάντα από τη 1 Ιανουαρίου 2006. Έχει έκταση 5.882 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.008.319 κατοίκων (2006). Πρωτεύουσα είναι η Κιμπούγιε.
Γεωγραφία
Η Δυτική Ρουάντα βρίσκεται δυτικά της Ρουάντα. Καλύπτει όλη την δυτική πλευρά της. Συνορεύει στα ανατολικά με τη Νότια, στα βορειοανατολικά με τη Βόρεια, στα νοτιοανατολικά με το Μπουρουντί, στα βορειοανατολικά με την Ουγκάντα και στα δυτικά, στα νοτιοδυτικά και στα βορειοδυτικά με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Έχει έκταση 5.882 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Ρουάντα μετά την Ανατολική και τη Νότια.
Δήμοι
Η Δυτική Ρουάντα διαιρείται σε 7 δήμους:
Δημογραφία
Η Δυτική Ρουάντα έχει 2.008.319 κατοίκους (2006). Είναι σε πληθυσμό τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Ρουάντα μετά τη Νότια και την Ανατολική. Έχει πυκνότητα 341,5 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι κατά πυκνότητα η δεύτερη μικρότερη επαρχία της Ρουάντα μετά την Ανατολική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Ρουάντα
Μηναίοι
Μηναίοι: Αρχαίος αραβικός λαός - Βασίλειο
Το Βασίλειο των Μηναίων εκτεινόταν στα νότια της μέσης Αραβίας (Ντζαούφ) με κυριότερες πόλεις την Κάρνα ή Κάρνανα, την Μάιν και την Γιάθιλ. Από επιγραφές είναι γνωστά τα ονόματα 25 Βασιλέων, οι περισσότεροι μεταξύ τους συγγενείς. Επειδή όμως μηναϊκές επιγραφές βρέθηκαν και στη βόρεια Αραβία (Ελ-Ουλά) ίσως αυτή να είναι αποικία. Επικρατεί όμως ασάφεια για την ακριβή περίοδο της ιστορίας τους. Ιστορικοί θεωρούν ότι το Βασίλειο των Μηναίων είναι αρχαιότερο των Σαβαίων αναγόμενο στο 1500 π.Χ. που φθάνει μέχρι το 400 π.Χ. όπου τμημα του Βασιλείου τους κατακτήθηκε από τους Σαβαίους. Άλλοι αραβολόγοι υποστηρίζουν ότι καμμιά επιγραφή των Μηναίων δεν είναι αρχαιότερη του 900 π.Χ. και ότι και τα δύο Βασίλεια υπήρχαν ταυτόχρονα με διηνεκείς πολέμους. Αργότερα οι Μηναίοι εξασθενήσαντες υποχώρησαν βορειότερα και αποκοπτόμενοι σε ομάδες με κυριότερη εκείνη των Λιθιανιτών εγκαταστάθηκαν παρά τη Μεδίνα.
Οι Μηναίοι δεν άφησαν νομίσματα, αλλά οι επιγραφές τους είναι πολύ παλιές. Διετηρήθη όμως η ανάμνηση αυτών ως λαού πολύ ισχυρού αφού ο Στράβων γράφει σε εποχή που ήδη έχουν εκλείψει αναφέρει ως ένα των τεσσάρων εθνών της Αραβίας. Απορίας άξιον όμως είναι ότι οι Σαβαϊκές επιγραφές τίποτε δεν αναφέρουν.
Ιστορικοί που ασχολήθηκαν με τους Μηναίους μεταξύ άλλων είναι ο Glaser και ο Hommel.
Κατηγορία:Αραβία Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Υεμένης
ΟΣΖΑ Καρκεφού
Η ΟΣΖΑ Καρκεφού είναι μια γαλλική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Καρκεφού. Ιδρύθηκε το 1942. Συμμετέχει στη Σαμπιονά Νασιονάλ. Έδρα της ομάδας είναι το Stade du Moulin-Boisseau, χωρητικότητας 3500 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1942 Κατηγορία:ΟΣΖΑ Καρκεφού
Ευρυθεμίστη
Στην ελληνική μυθολογία η Ευρυθεμίστη ήταν θυγατέρα του Ξάνθου. Η Ευρυθεμίστη παντρεύτηκε τον Μικρασιάτη βασιλιά Τάνταλο κατά μία εκδοχή. Σύμφωνα όμως με άλλες εκδοχές, σύζυγος του Ταντάλου ήταν η Ευρυάνασσα ή η Κλυτίη. Ο Τάνταλος και η Ευρυθεμίστη απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Πέλοπα, που πέρασε στην Πελοπόννησο και από τον οποίο η Ευρυθεμίστη έγινε γιαγιά σημαντικών μορφών της ελληνικής μυθολογίας: του Ατρέα και του Θυέστη.
Πηγή
Ευρυθεμιστη
Πολιτισμός της Λευκορωσίας
Ο πολιτισμός της Λευκορωσίας είναι προϊόν μιας χιλιετίας ανάπτυξης υπό την επίδραση πολλών διαφορετικών παραγόντων. Αυτά περιλαμβάνουν το φυσικό περιβάλλον, το εθνογραφικό υπόβαθρο των Λευκορώσων (η συγχώνευση των νεοφερμένων Σλάβων με τους Βάλτες), η παγανιστική θρησκεία των πρώιμων εποίκων και των οικοδεσποτών τους, ο Ανατολικός Ορθόδοξος Χριστιανισμός ως σύνδεσμος με τις βυζαντινές λογοτεχνικές και πολιτιστικές παραδόσεις, η έλλειψη φυσικών συνόρων της χώρας, η ροή των ποταμών προς τη Μαύρη Θάλασσα και τη Βαλτική Θάλασσα και η ποικιλία των θρησκειών στην περιοχή (Καθολικισμός, Ορθοδοξία, Ιουδαϊσμός και Ισλάμ).
Μια πρώιμη δυτική επιρροή στον Λευκορωσικό πολιτισμό ήταν οι νόμοι του Μαγδεβούργου που επέτρεψαν τη δημοτική αυτονομία και βασίστηκαν στους νόμους των γερμανικών πόλεων. Αυτές οι χάρτες χορηγήθηκαν τον 14ο και 15ο αιώνα από μεγάλους δούκες και βασιλιάδες σε διάφορες πόλεις, μεταξύ των οποίων και το Μπρεστ, το Γκρόντνο, το Σλουτσκ και το Μινσκ. Η παράδοση της αυτοδιοίκησης διευκόλυνε τις επαφές με τη Δυτική Ευρώπη αλλά ταυτόχρονα ενίσχυσε την αυτοπεποίθηση, το επιχειρηματικό πνεύμα και την αίσθηση της αστικής ευθύνης.
Το 1517-19 ο Φραγκίσκος Σκάρινα (περίπου το 1490-1552) μετέφρασε τη Βίβλο στην παλαιά Λευκορωσική γλώσσα. Υπό το κομμουνιστικό καθεστώς, το έργο του Σκάρινα ήταν εξαιρετικά υποτιμημένο, αλλά στην ανεξάρτητη Λευκορωσία έγινε έμπνευση για την αναδυόμενη εθνική συνείδηση τόσο για την υπεράσπιση της λευκορωσικής γλώσσας όσο και για τις ανθρωπιστικές του ιδέες.
Από το δέκατο τέταρτο έως τον δέκατο έβδομο αιώνα, όταν οι ιδέες του ανθρωπισμού, της Αναγέννησης και της Μεταρρύθμισης ήταν ζωντανές στη Δυτική Ευρώπη, οι ιδέες αυτές συζητήθηκαν και στη Λευκορωσία εξαιτίας των εμπορικών σχέσεων με τη Δυτική Ευρώπη και λόγω της εγγραφής των παιδιών της αριστοκρατίας στα δυτικά πανεπιστήμια. Η Μεταρρύθμιση και η Αντιμεταρρύθμιση συνέβαλαν σημαντικά στην άνθηση των πολεμικών συγγραμμάτων καθώς και στην εξάπλωση των τυπογραφείων και των σχολείων.
Κατά τη διάρκεια του δέκατου έβδομου και του δέκατου όγδοου αιώνα, όταν η Πολωνία και η Ρωσία ασκούσαν μεγάλη επιρροή στη Λευκορωσία με την αφομοίωση της αριστοκρατίας στις αντίστοιχες κουλτούρες τους, οι ηγεμόνες κατάφεραν να συνδυάσουν τον «λευκορωσικό» πολιτισμό κυρίως με αγροτικούς τρόπους, λαογραφία, έθιμα, καθώς και το χριστιανισμό. Αυτό ήταν το σημείο εκκίνησης για ορισμένους εθνικούς ακτιβιστές που επιχείρησαν να πετύχουν κρατική υπόσταση για το έθνος τους στα τέλη του 19ου και τις αρχές του εικοστού αιώνα.
Γκροτέσκο (σκάκι)
Στο σκάκι, το γκροτέσκο (στα ελληνικά αποδίδεται ως τραγελαφικό) είναι θέμα για σκακιστικά προβλήματα ή σπουδή φινάλε, η οποία διαθέτει μια ιδιαίτερα απίθανη αρχική θέση, στην οποία ειδικά τα λευκά μάχονται με πολύ μικρή δύναμη ενάντια σε έναν πολύ μεγαλύτερο στρατό των μαύρων. Τα γκροτέσκο προορίζονται γενικά να είναι χιουμοριστικά.
Πολιτισμός της Λευκορωσίας
Η ανάπτυξη της λευκορωσικής λογοτεχνίας επέκτεινε την αίσθηση των Λευκορώσων ως ανήκοντες στο Λευκορωσικό έθνος. Επισημάνθηκε από τα λογοτεχνικά έργα των Γιάνκα Κουπάλα (1882-1942) και του Γιακούμπ Κολάς (1882-1956). Τα έργα αυτών των ποιητών, μαζί με αρκετούς άλλους εξαιρετικούς συγγραφείς, έγιναν τα κλασικά της σύγχρονης λευκορωσικής λογοτεχνίας. Εστίαζαν κυρίως σε αγροτικά θέματα (στην ύπαιθρο ομιλούταν περισσότερο η λευκορωσική γλώσσα) και εκσυγχρόνισε τη λευκορωσική λογοτεχνική γλώσσα, η οποία χρησιμοποιείται από τον δέκατο έκτο αιώνα. Οι συγγραφείς μετά την ανεξαρτησία (1991-σήμερα) συνέχισαν να χρησιμοποιούν τα αγροτικά θέματα.
Γκροτέσκο (σκάκι)
Παράδειγμα
Ο συνθέτης που είναι στενότερα συνδεδεμένος με το γκροτέσκο είναι μάλλον ο Τίγκραν Γκοργκίεβ (Tigran Gorgiev). Ένα από τα προβλήματά του, δημοσιευμένο στο περιοδικό EG τον Ιούλιο του 1971, εμφανίζεται στο διάγραμμα δεξιά, όπου παίζουν τα λευκά και παίρνουν ισοπαλία.
Πολιτισμός της Λευκορωσίας
Σε αντίθεση με την εστίαση της λογοτεχνίας στην αγροτική ζωή, άλλα πεδία του πολιτισμού - η ζωγραφική, η γλυπτική, η μουσική, ο κινηματογράφος και το θέατρο επικεντρώνονται στην αστική πραγματικότητα, τις οικουμενικές ανησυχίες και τις οικουμενικές αξίες.
Γκροτέσκο (σκάκι)
Παράδειγμα
Αυτό επιτυγχάνεται με τη θυσία των περισσότερων κομματιών τους, από την ήδη μικρή δύναμή τους, για να υποχρεώσουν τα μαύρα σε επανάληψη κινήσεων. Η λύση του είναι:
Πολιτισμός της Λευκορωσίας
μικρογραφία|δεξιά|150px|Η σημαία της Λευκορωσίας.
Γκροτέσκο (σκάκι)
Παράδειγμα
Σημειώστε ότι μόνο τα τετράγωνα γ4 και ε5 μπορεί να προσεγγίσει ο λευκός ίππος, διότι:
Πολιτισμός της Λευκορωσίας
Μουσική
Η πρώτη σημαντική μουσική σύνθεση από τη Λευκορωσία ήταν η όπερα Φάουστ του Αντόνι Ράτζιβιλ. Τον 17ο αιώνα, ο πολωνός συνθέτης Στάνισλαβ Μονιούσκο συνέθεσε πολλές όπερες και κομμάτια μουσικής δωματίου ενώ ζούσε στο Μινσκ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του, συνεργάστηκε με τον λευκορώσο ποιητή Βίντσεντ Ντούνιν-Μαρτσίνκιεβιτς και δημιούργησε την όπερα Σιάλιανκα (αγρότισσα). Στα τέλη του 19ου αιώνα οι μεγάλες πόλεις της Λευκορωσίας σχημάτισαν τις δικές τους εταιρείες όπερας και μπαλέτου. Το μπαλέτο Νάιτινγκεϊλ του Μ. Κρόσνερ συντάχθηκε κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής.
Γκροτέσκο (σκάκι)
Πηγές
Κατηγορία:Σκακιστικά προβλήματα
Πολιτισμός της Λευκορωσίας
Μουσική
Μετά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, η μουσική επικεντρώθηκε στις κακουχίες των Λευκορώσων ή σε εκείνους που πολέμησαν για την υπεράσπιση της πατρίδας τους. Εκείνη τη περίοδο, ο Ανατόλι Μπογκατίρεφ δημιούργησε την όπερα «Στο Πολεσιανό Παρθένο Δάσος», χρησίμευσε ως «δάσκαλος» Λευκορώσσων συνθετών. Το Εθνικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Μπαλέτου στο Μινσκ έλαβε το βραβείο Μπενουά ντε λα Ντανς το 1996 ως η κορυφαία εταιρία μπαλέτου στον κόσμο.
Η λαϊκή σοβιετική λευκορωσική μουσική συγκροτήθηκε από πολλά εξέχοντα συγκροτήματα, πολλοί εκ των οποίων ερμήνευσαν τη λαϊκή μουσική της Λευκορωσίας. Το συγκρότημα λαϊκής ροκ Βεσνιάρι, το οποίο σχηματίστηκε το 1969 από τον κιθαρίστα Βλαντιμίρ Μουλιάβιν, έγινε το δημοφιλέστερο λαϊκό συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης και συχνά περιόδευε στην Ευρώπη. Το παράδειγμα των Πεσνιάρι ενέπνευσε τους Σιάμπρι και Βεράσι να ακολουθήσουν το δρόμο τους. Η παράδοση της Λευκορωσίας ως κέντρο λαϊκής και λαϊκής ροκ μουσικής συνεχίζεται σήμερα από τους Στάρι Όλσα, Vicious Crusade και Gods Tower, μεταξύ άλλων.
Η ροκ μουσική της Λευκορωσίας προέκυψε από την εποχή της Περεστρόικα. Συγκροτήματα όπως το Bi-2 (που ζουν σήμερα στη Ρωσία), οι Lyapis Trubetskoy, οι Krama και η ULIS ιδρύθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ή στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αν και η ροκ μουσική έχει γίνει δημοφιλής στα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση της Λευκορωσίας έχει καταστείλει την ανάπτυξη της λαϊκής μουσικής μέσω διάφορων νομικών και οικονομικών μηχανισμών. Λόγω αυτών των περιορισμών, πολλές λευκορωσικές μπάντες προτιμούν να υπογράφουν με ρωσικές δισκογραφικές και να παίζουν στη Ρωσία ή την Ουκρανία.
Οι ερευνητές Μάγια Μέντιτς και Λέμεζ Λόβας ανέφεραν το 2006 ότι «η ανεξάρτητη παραγωγή μουσικής στη Λευκορωσία σήμερα είναι μια όλο και πιο δύσκολη και επικίνδυνη επιχείρηση» και ότι η κυβέρνηση της Λευκορωσίας "ασκεί πιέσεις στους «ανεπίσημους »μουσικούς - συμπεριλαμβανομένης της «απαγόρευσης» τους από τα επίσημα μέσα ενημέρωσης και θέτοντας αυστηρούς περιορισμούς στη ζωντανή απόδοση. "Σε μια συνέντευξη στο freemuse.org, οι δύο συντάκτες εξηγούν τους μηχανισμούς λογοκρισίας στη Λευκορωσία.
Από το 2004 η Λευκορωσία στέλνει καλλιτέχνες στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.
Ενδυμασία
μικρογραφία| Παραδοσιακό πουκάμισο της Λευκορωσίας Το παραδοσιακό λευκορωσικό φόρεμα δύο κουμπιών προήλθε από την εποχή του Κράτος των Ρως και συνεχίζει να φοριέται σήμερα σε ειδικές λειτουργίες. Λόγω του δροσερού κλίματος της Λευκορωσίας, τα ρούχα κατασκευάζονται από υφάσματα που παρέχουν κλειστή κάλυψη και ζεστασιά. Σχεδιάστηκαν είτε με πολλά νήματα διαφορετικών χρωμάτων που υφαίνονται μαζί είτε διακοσμούνται με συμβολικά στολίδια. Οι Λευκορωσικοί ευγενείς συνήθως εισήγαγαν τα υφάσματα τους και επέλεγαν κόκκινο, μπλε ή πράσινο. Οι άνδρες φορούσαν πουκάμισο και παντελόνια που τα κοσμούσαν με μια ζώνη και οι γυναίκες φορούσαν ένα μεγαλύτερο πουκάμισο, μια περιτυλιγμένη φούστα που ονομάζεται "πανιόβα" και μια μαντίλα. Οι ενδυμασία των Λευκορώσων επηρεάστηκε επίσης από την ενδυμασία που φορούσαν Πολωνοί, Λιθουανοί, Λετονοί και άλλα ευρωπαϊκά έθνη, ενώ η ενδυμασία των Λευκορώσων άλλαξε με την πάροδο του χρόνου λόγω των βελτιώσεων στις τεχνικές που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή ρούχων. Τα κεντήματα παίζουν σημαντικό ρόλο στις παραδόσεις της Λευκορωσίας.
Μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς
Η Λευκορωσία διαθέτει τέσσερις τοποθεσίες παγκόσμιας κληρονομιάς. Μόνο δύο βρίσκονται εξολοκλήρου στη Λευκορωσία. Τα τέσσερα μνημεία είναι το καστρικό σύμπλεγμα Μιρ, το Κάστρο Νέσβιζ, το δάσος Μπιαλοβιέζα (που μοιράζεται με την Πολωνία ) και το γεωμετρικό τόξο Struve (με την Εσθονία, τη Φινλανδία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τη Νορβηγία, τη Μολδαβία, τη Ρωσία, τη Σουηδία και την Ουκρανία ).
Λογοτεχνία
Η λευκορωσική λογοτεχνία ξεκίνησε με θρησκευτικά βιβλία του 11ου έως το 13ο αιώνα. Το έργο του ποιητή Κύριλλου του Τουράβ (12ος αιώνας) είναι αντιπροσωπευτικό. Γράφονταν σε διάφορες γλώσσες: παλαιά Λευκορωσική, Λατινική, Πολωνική ή Εκκλησιαστική-Σλαβική. Μέχρι τον 16ο αιώνα, ο κάτοικος του Πόλοτσκ Φραγκίσκος Σκάρινα μετέφρασε τη Βίβλο στη λευκορωσική. Εκδόθηκε στην Πράγα και στο Βίλνιους μεταξύ 1517 και 1525, καθιστώντας το ως το πρώτο βιβλίο που εκτυπώθηκε στη Λευκορωσία ή οπουδήποτε στην Ανατολική Ευρώπη. Η σύγχρονη περίοδος της λευκορωσικής λογοτεχνίας ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα. Ένας συγγραφέας ήταν ο Γιάνκα Κουπάλα. Πολλοί από τους συγγραφείς εκείνης της εποχής, όπως ο Ουλαντζιμίρ Ζίλκα, ο Καζιμίρ Σβάγιακ, ο Γιάκουμπ Κολάς, ο Ζμίτροκ Μπιαντούλα και ο Μαξίμ Χάρετσκι, εξέδωσαν το Νάσα Νίβα, που δημοσιεύθηκε στο Βίλνιους. Μετά την ενσωμάτωση της (ανατολικής) Λευκορωσίας στη Σοβιετική Ένωση, η κυβέρνηση ανέλαβε τον έλεγχο της λευκορωσικής κουλτούρας. Μέχρι το 1939 η ελεύθερη ανάπτυξη της λογοτεχνίας σημειώθηκε μόνο στα εδάφη που ενσωματώθηκαν στην Πολωνία (Δυτική Λευκορωσία). Αρκετοί ποιητές και συγγραφείς έφυγαν εξόριστοι μετά τη ναζιστική κατοχή της Λευκορωσίας και δεν επέστρεψαν μέχρι τη δεκαετία του 1960. Στη μεταπολεμική βιβλιογραφία, το κεντρικό θέμα ήταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος (γνωστός στη Λευκορωσία ως ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος), ο οποίος είχε αφήσει ιδιαίτερα ιδιαίτερα βαθιά τραύματα στη Λευκορωσία (Βασίλ Μπίκοφ, Αλέας Αντάμοβιτς κλπ.). Η προπολεμική εποχή απεικονίστηκε επίσης συχνά (Ίβαν Μέλεζ). Μία σημαντική αναβίωση της λευκορωσικής λογοτεχνίας συνέβη στη δεκαετία του 1960 με μυθιστορήματα που δημοσίευσαν ο Βασίλ Βιάκα και ο Ουλαντζιμίρ Καράτκιεβιτς.
Ρωσική επίδραση
Μετά τη διαίρεση της Πολωνίας, η αυτοκρατορική Ρωσία είχε στα σχέδια της μια πολιτική αποπολιτικοποίησης των Ρουθηνών. Ωστόσο, ακόμα και μετά από πολλές περιπτώσεις που οι Λευκορωσικοί λαοί υποβάλλονταν σε αυτό που ορισμένοι αποκαλούσαν Ρωσία, ήταν σαφές ότι αυτό δημιούργησε μια ξεχωριστή εθνότητα και μια ξεχωριστή κουλτούρα που δεν ήταν πολωνική ούτε ρωσική. Με την απογραφή του 1897, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ανέφεραν τα λευκορωσικά ως μητρική τους γλώσσα και όχι ως ρουθηνική (η οποία ερμηνεύθηκε λανθασμένα ως ρωσική από τις τσαρικές αρχές), όπως έκαναν κατά τη διάρκεια της πολωνικής κυριαρχίας.
Ήταν ο 20ός αιώνας που επέτρεψε πλήρως στη Λευκορωσία να δείξει τον πολιτισμό της στον κόσμο. Αξιοσημείωτοι Λευκορώσοι ποιητές και συγγραφείς συμπεριλαμβάνουν τους Γιάνκα Κουπάλα, τον Μάξιμ Μπαχντάνοβιτς, τον Βάσιλ Βιάκα και τον Ουλαντζιμίρ Καράτκιεβιτς. Η λευκορωσική γλώσσα μεταρρυθμίστηκε σε πολλές περιπτώσεις για να εκπροσωπήσει πλήρως τη φωνητική του σύγχρονου ομιλητή. Ωστόσο, ορισμένοι σύγχρονοι εθνικιστές διαπιστώνουν ότι η ρωσική επιρροή στη γλώσσα. Επί του παρόντος, η ρωσική γλώσσα χρησιμοποιείται ως επίσημη γλώσσα και απολαμβάνει ευρεία δημοφιλία εντός της κοινωνίας της Λευκορωσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλαβικός πολιτισμός
Σαβαίοι
Σαβαίοι ονομάζεται μία αραβική εθνότητα της αρχαιότητας. Η λέξη σημαίνει μεσημβρία και το όνομα αυτό δίδεται σε λαό της νοτιοδυτικής Αραβίας και στα απέναντι της Υεμένης παράλια, στη σημερινή Αιθιοπία όπου κατά παράδοση οι Σαβαίοι μετανάστευσαν και επικράτησαν με άλλους λαούς αραβικούς όπως οι Χαμπασάτ (Χαμπεσήδες ή Χαμπές). Ακόμη και σήμερα η Αιθιοπία στα αραβικά και στα τουρκικά λέγεται Χαμπές.
Κάποια στοιχεία έχουν διατηρηθεί για τους Βασιλείς τους (Cheba ή Shaba). Κατά τις αξουμιτικές παραδόσεις οι αραβικής καταγωγής μετανάστες οι οποίοι συνετέλεσαν στην εθνογένεση του αξουμιτικού λαού, οι Σαβαίοι, παλαιότερα είχαν ιδρύσει το καθεαυτό Βασίλειο του Σαβά του οποίου η Βασίλισσα Μακέδα μετέβη στον Σολομώντα, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο ονόματι Μενελίκ Εμπνά Χακίμ, δηλαδή «γιο του Σοφού». Κατά αραβικές όμως παραδόσεις αυτή που επισκέφθηκε τον Σολομώντα (Σουλεϊμάν) ήταν η μυθική Βαλκίς ή Μπαλκίς που βασίλευσε στα μέρη της Υεμένης και κατά μια φήμη ασπάσθηκε την ιουδαϊστική θρησκεία ενωθείσα με τον Σολομώντα, στην Παλαιά Διαθήκη (Βασιλ.10) περί το 950 π.Χ. Αλλά στις σαβαϊκές επιγραφές μέχρι τον 8ο αιώνα π.Χ. τίποτε παρόμοιο δεν περιγράφεται. Κάποια ασσυριακή επιγραφή αναφέρει τον Ιθαμάρα Σαβαίο που πλήρωνε φόρο στον Βασιλιά Σαργκόν το 715 π.Χ. Στην εποχή αυτή οι Σαβαίοι φαίνεται πως κατοικούσαν στη βόρεια Αραβία, εκτός κι αν πρόκειται για αποικία τους.
Η σαβαϊκή ιστορία διαιρείται σε τρεις περιόδους κατ' αντιστοιχία των βασιλικών δυναστειών τους. Κατά την πρώτη βασίλευσαν οι Μακάριμπ ή Μουκάριμπ (σήμερα η λέξη στα αραβικά σημαίνει "οι συγγενείς") και ίσως σημαίνει Βασιλείς. Πρώτη λοιπόν πρωτεύουσά τους η Σίρβα. Από τη Δυναστεία αυτή κατά επιγραφή βασίλευσαν 10 ηγεμόνες από τον 9ο μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ. Η δεύτερη περίοδος, από το 500 π.Χ., είναι η των «Βασιλέων του Σαβά» με πρωτεύουσα κατά τον Στράβωνα τη Μαριάβα (ή Μαριουά). Από επιγραφή έγιναν γνωστά 17 ονόματα βασιλέων μέχρι του 116 π.Χ. Κατόπιν τους διαδέχθηκαν οι Χιμιαρίτες (ή Ομηρίτες).
Την περίοδο αυτή, αλλά και νωρίτερα, η Αραβία γενικά θεωρείτο χώρα με μυθώδη πλούτο τόσο πολύ που ο Στράβων γράφει ότι και ο Μέγας Αλέξανδρος σκέφθηκε για το λόγο αυτό να την καταλάβει. Ενώ ο Αρριανός (Αναβ.7.20.1) αναφέρει ότι ο Μ. Αλέξανδρος ζήτησε στοιχεία από τρεις ερευνητές απεσταλμένους από τον ίδιο από διαφορετική οδό, τον Αρχίο, τον Ανδροσθένη και τον Ιέρωνα τον Συλέα να περιπλεύσουν την Αραβία με τριακόντορο πλοίο.
Και όπως απεδείχθη ο πλούτος δεν ήταν γηγενής αλλά οφειλόταν στο δια ξηράς και θάλασσας εμπόριο που γινόταν δια θαλάσσης από Ινδία μέχρι νότια Αραβία και από εκεί δια ξηράς στην ενδοχώρα και Αίγυπτο. Όταν όμως αργότερα οι Πτολεμαίοι διάνοιξαν κατευθείαν οδό από Αλεξάνδρεια Ινδική όλοι αυτοί οι νότιοι λαοί αναγκάσθηκαν να μεταναστεύσουν και τα αρχαία αυτά βασίλεια να χαθούν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Προϊσλαμική Αραβία Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Λαοί της Βίβλου Κατηγορία:Ιστορία της Υεμένης Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Αφρικής Σαβαιοι
Ρωσικές βουλευτικές εκλογές 2021
Στις 17-19 Σεπτεμβρίου 2021 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη Ρωσία, για να εκλεγούν τα 450 μέλη της Κρατικής Δούμας. Στο ίδιο τριήμερο διεξήχθησαν και οι εκλογές για τους κυβερνήτες 9 περιοχών καθώς και για τα μέλη των περιφερειακών και τοπικών συμβουλίων.
Ίβο Άντριτς
Ο Ίβο Άντριτς (9 Οκτωβρίου 1892 – 13 Μαρτίου 1975) ήταν Γιουγκοσλάβος συγγραφέας, βραβευμένος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1961.
Ρωσικές βουλευτικές εκλογές 2021
Πρώτο κόμμα αναδείχθηκε η Ενωμένη Ρωσία, που υποστηρίζει τον Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ σημαντική αύξηση στα ποσοστά του είχε το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Ίβο Άντριτς
Η βιογραφία του
Γεννήθηκε στο Ντόλατς, κοντά στο Τράβνικ, από καθολική οικογένεια Κροατών από το Σαράγεβο. Μετά το θάνατο του πατέρα του, δύο χρόνια αργότερα, η μητέρα του τον εμπιστεύτηκε σε συγγενείς στο Βίσεγκραντ, στον ποταμό Δρίνο, καθώς ήταν πολύ φτωχή και δεν μπορούσε να τον μεγαλώσει. Εκεί τελείωσε το δημοτικό και έπειτα επέστρεψε στο Σαράγεβο, όπου πήγε γυμνάσιο. Τότε ξεκίνησε να γράφει ποιήματα. Ενώ ήταν ακόμα μαθητής έγινε μέλος της οργάνωσης Mlada Bosna (Νεα Βοσνία) και στήριζε τον αγώνα για ανεξαρτησία.
Ρωσικές βουλευτικές εκλογές 2021
Η ΚΕΕ προγραμμάτισε αυτές τις εκλογές να είναι τριήμερες (αντί για μονοήμερη), λαμβάνοντας υπόψη τις υγειονομικές και επιδημιολογικές επιπλοκές λόγω της πανδημίας κορονοϊού, καθώς και τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων για τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας, αποφάσισαν ότι με τις δύο πρόσθετες ημέρες θα εξασφαλισθεί περισσότερη ασφάλεια, άνεση και ευκολία στην προσέλευση των εκλογέων.
Ίβο Άντριτς
Η βιογραφία του
Το 1912, χάρη σε μια υποτροφία, άρχισε να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ. Τον επόμενο χρόνο πήγε στη Βιέννη, όπου παρακολούθησε μαθήματα ιστορίας, φιλοσοφίας και λογοτεχνίας. Όμως το κλίμα της Βιέννης έβλαψε την υγεία του και έτσι αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές εκεί και να συνεχίσει στο τμήμα φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Κρακοβίας.
Ρωσικές βουλευτικές εκλογές 2021
Η μεγάλη καινοτομία των εκλογών αυτών, ήταν η ψηφοφορία μέσω Διαδικτύου, την οποία αξιοποίησαν σε ποσοστό 96.5% οι τεχνολογικά καταρτισμένοι νέοι σε ηλικία, Μοσχοβίτες.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Ρωσικό Σύνταγμα η Κρατική Δούμα αποτελείται από 450 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία που διεξάγεται ελεύθερα σε όλην την επικράτεια, για πενταετή θητεία, ως εξής:
Ίβο Άντριτς
Η βιογραφία του
Στις 28 Ιουνίου 1914, μόλις ο Άντριτς έμαθε για τη δολοφονία του Αρχιδούκα Φερδινάρδου από τον Σέρβο εθνικιστή Γκαβρίλο Πρίντσιπ, έφυγε από την Κρακοβία. Συνελήφθη όμως από την αυστριακή αστυνομία στο Σπλιτ για την πολιτική του δράση και φυλακίστηκε αρχικά στο Σίμπενικ και αργότερα στο Μάριμπορ, όπου παρέμεινε φυλακισμένος μέχρι τον Μάρτιο του 1915. Μετά την απελευθέρωσή του και αφού παρέμεινε ένα διάστημα υπό περιορισμό, ο Άντριτς πήγε στο Ζάγκρεμπ όπου ξεκίνησε να εκδίδει το λογοτεχνικό περιοδικό Λογοτεχνικός Νότος. Τότε εξέδωσε και την πρώτη του ποιητική συλλογή. Στο Ζάγκρεμπ τον βρήκε η κατάρρευση της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας και η δημιουργία του βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων.
Το 1920 ξεκίνησε τη διπλωματική του καριέρα με το διορισμό του στο Βατικανό. Ακολούθησαν αποστολές στο Βουκουρέστι και στην Τεργέστη, και το 1923 έγινε υποπρόξενος στο Γκρατς. Καθώς δεν είχε πτυχίο πανεπιστημίου, για να παραμείνει στο διπλωματικό σώμα γράφτηκε στη φιλοσοφική σχολή του Γκρατς και τον Ιούνιο του 1924, υποστήριξε την πτυχιακή του εργασία για την πρόοδο της πνευματικής ζωής στην Οθωμανική αυτοκρατορία.
Ρωσικές βουλευτικές εκλογές 2021
Εκλογικό σύστημα
Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Ρωσίας ηλικίας άνω των 18 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσικές εκλογές Κατηγορία:Εκλογές του 2021
Ίβο Άντριτς
Η βιογραφία του
Μετά από παραμονή δύο χρόνων στο Βελιγράδι, διορίστηκε υποπρόξενος πρώτα στη Μασσαλία, τον Οκτώβριο του 1926, και έπειτα στη Μαδρίτη, το 1928. Αργότερα μετατέθηκε στις Βρυξέλλες και έπειτα στη Γενεύη, όπου εκπροσώπησε τη Γιουγκοσλαβία στην Κοινωνία των Εθνών. Η κορύφωση της διπλωματικής του καριέρας ήρθε το 1933 με τον διορισμό του ως πρέσβη στο Βερολίνο. Προτού παραιτηθεί από τη θέση αυτή, το 1941, προσπάθησε να γλυτώσει από τη φυλακή πολλούς Πολωνούς διανοούμενους, των οποίων η χώρα ήταν ήδη υπό γερμανική κατοχή, χωρίς όμως τη στήριξη της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης που συχνά έβαζε εμπόδια στην προσπάθειά του αυτή. Μετά την παραίτησή του επέστρεψε στο Βελιγράδι και, τον Νοέμβριο του 1941, αποσύρθηκε από το διπλωματικό σώμα και αρνήθηκε να λάβει τη σύνταξη. Αρνήθηκε να υπογράψει το κάλεσμα για καταδίκη της αντίστασης στις δυνάμεις κατοχής όπως και να δημοσιεύσει οποιοδήποτε έργο του «ενώ υπάρχει κόσμος που υποφέρει και πεθαίνει».
Μετά τον πόλεμο έγινε πρόεδρος της Ένωσης Γιουγκοσλάβων Συγγραφέων και του Συλλόγου για την πολιτιστική συνεργασία με την ΕΣΣΔ, εξέδωσε πολλά έργα του και έδωσε πολλές διαλέξεις. Το 1961 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας «για την επική δύναμη των λογοτεχνικών του θεμάτων και τον τρόπο που απεικονίζει την ανθρώπινη μοίρα, αντλώντας υλικό από την ιστορία της πατρίδας του».
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί και παρέμενε μεγάλα χρονικά διαστήματα στο νοσοκομείο.
Τα έργα του
Τα χρόνια που υπηρέτησε ως διπλωμάτης σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις εξέδωσε πολλά έργα του. Τα τρία πιο γνωστά αποτελούν τη "Βοσνιακή τριλογία" (βλ. αμέσως πιο κάτω). Γράφηκαν στη διάρκεια του πολέμου, εκδόθηκαν μετά το τέλος του (1945) και μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες.Έργα του που μεταφράστηκαν και στα ελληνικά είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροατοβόσνιοι Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
Κιμπούγιε
Το Κιμπούγιε (κινιαρουάντα: Kibuye) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Είναι η πρωτεύουσα της Δυτικής Ρουάντα και του Δήμου Καρόνγκι. Έχει πληθυσμό 48.024 κατοίκων. Βρίσκεται κεντρικά της Ρουάντα και δυτικά της Ανατολικής επαρχίας. Βρίσκεται 50 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας Κιγκάλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυτική Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Άιμπροξ
Το Άιμπροξ Στέιντιουμ είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στη Σκωτία. Χτίστηκε το 1899 και τα εγκαίνιά του έγιναν στις 30 Δεκεμβρίου 1899. Επίσης το γήπεδο έχει ανακαινιστεί το 1928, την τριετία 1978-1981 και το 1990 με 1991. Από τα εγκαίνια μέχρι και σήμερα το στάδιο είναι η έδρα της Ρέιντζερς Γλασκώβης, ενώ επίσης έχει φιλοξενήσει κάποιους αγώνες της Εθνικής Σκωτίας. Το γήπεδο είχε καταστραφεί μερικώς το 1902 και το 1971, αλλά οι καταστροφές επιδιορθώθηκαν.
Ιστορία
Οι Ρέιντζερς έπαιξαν το πρώτο τους ματς το 1872, στο Γκλάσγκοου Γκριν(Glasgow Green). Έκτοτε ο σύλλογος έπαιξε τα παιχνίδια του σε δημόσια γήπεδα στη Γλασκώβη. Ένα από αυτά ήταν το Μπέρνμπανκ(Burnbank), στο οποίο εγκαταστάθηκαν το 1875. Τον επόμενο χρόνο η ομάδα έπαιξε στο Κίνινγκ Παρκ(Kinning Park). Το γήπεδο αυτό είχε χωρητικότητα 7.000 θεατών, αλλά δεν ανήκε στην ιδιοκτησία της ομάδας των Ρέιντζερς. Έμειναν εκεί ως το 1887, αλλά τότε άλλαξαν ξανά έδρα και μοιράστηκαν το Κάθκιν Παρκ(Cathkin Park) με την ομάδα της Θερντ Λάναρκ(Third Lanark) για το τέλος της σεζόν 1886-87.
Οι Ρέιντζερς μετακόμισαν στο για πρώτη φορά το 1887, που βρισκόταν ανατολικά του προηγούμενου γηπέδου τους. Το πρώτο ματς στο ήταν ένα ματς των Ρέιντζερς εναντίον της Πρέστον Νορθ Εντ όπου οι γηπεδούχοι επικράτησαν με 8-1 στις 20 Αυγούστου 1887 το οποίο παρακολούθησαν 15.000 θεατές. Το ματς αυτό διακόπηκε στο 70' λόγω προβλημάτων στον αγωνιστικό χώρο. Μετέπειτα έγιναν εκεί 3 αγώνες της Εθνικής Σκωτίας και ο τελικός κυπέλλου Σκωτίας 1890. Το τελευταίο ματς του παλιού διεξήχθη στις 9 Δεκεμβρίου 1899. Το νέο εγκαινιάστηκε επίσημα στις 30 Δεκεμβρίου 1899.
Το Άιμπροξ Παρκ
thumb|left|200px| Η όψη του δεύτερου Άιμπροξ. Το Άιμπροξ Παρκ, όπως ήταν γνώστο το διάστημα μεταξύ 1899 και 1997, ητάν σχεδόν εντελώς διαφορετικό από το σημερινό γήπεδο. Ακολούθησε το μοντέλο των περισσότερων σκωτσέζικων γηπέδων εκείνης της εποχής. Η χωρητικότητα άγγιζε τις 40.000 θέσεις. Το Σέλτικ Παρκ, το και το Χάμπντεν Παρκ ήταν οι 3 υποψήφιες έδρες για να διοργανώσουν τους τελικούς του Κυπέλλου Σκωτίας. Αυτό θα πρόσφερε 1.000 λίρες στην διοργανώτρια ομάδα. Για να έχει ελπίδες να κερδίσει, το, η ομάδα των Ρέιντζερς δημιούργησαν μια νέα εξέδρα χωρητικότητας 36.000 θεατών πίσω από τα δυτικά γκολπόστ. Έτσι η συνολική χωρητικότητα έφτασε τις 75.000 θέσεις.
Στις 5 Απριλίου 1902, ένα δυστύχημα έλαβε χώρα στο κάθως ένα μέρος του γηπέδου καταστράφηκε με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος φιλάθλωβ να πέσουν από τα 15 μέτρα. Οι περισσότεροι επέζησαν γιατί έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλο, όμως 25 φίλαθλοι έχασαν την ζωή της και 517 τραυματίστηκαν. Ο κοσμός δεν μπορούσε να πιστέψει ότι οι πρώτες ζημιές του γηπέδου ήταν γεγονός. Ποτέ δεν αποφασίστηκε ποια ήταν η κύρια. Μερικοί ανέφεραν ότι έφταιγε η ποιότητα του ξύλου, ενώ άλλοι ότι έφταιγε ο τρόπος κατασκευής. Οι Ρέιντζερς αφαίρεσαν αυτό το μέρος της εξέδρας με αποτέλεσμα η χωρητικότητα να πέσει στις 25.000 θέσεις. Λίγο αργότερο σχεδιάστηκε η ανακατασκευή του γηπέδου που επρόκειτο να έφτανε τις 63.000 θέσεις μέχρι το 1910. Έτσι η Σκωτία είχε τα 3 μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά γήπεδα στον κόσμο εκείνη την εποχή.
Η επόμενη σημαντική αναδιαμόρφωση του γηπέδου ήρθε το 1928, όπου οι Ρέιντζερς κέρδισαν το πρώτο τους νταμπλ. Την πρωτοχρονιά του 1929 εγκαινιάστηκε το καινούργιο Μέιν Σταντ(Main Stand) στη νότια πλευρά του γηπέδου με χωρητικότητα 10.000 θεατών.
Το Άιμπροξ Στέιντιουμ
Το δυστύχημα του 1971 οδήγησε την διοίκηση των Ρέιντζερς στην κατασκευή ενός μοντέρνου, ασφαλούς γηπέδου. Ο Willie Wadell επίσκέφθηκε μοντέρνα γήπεδα στη Γερμανία κατά την διεξαγωγή του Μουντιάλ 1974. Έτσι τα πλάνα του νέου γηπέδου είχαν ως πρότυπο το Βεστφαλστάντιον. Το επρόκειτο να χτιστεί σε ορθογώνιο σχήμα, αντί του οβάλ που ήταν προηγουμένως, και επρόκειτο επίσης να αντικατασταθολυν τρεις από τις 4 εξέδρες με καινούργιες. Μόνο το Μέιν Σταντ(Main Stand) θα έμενε όπως ήταν. Μετά όμως την τραγωδία του Χίλσμπορο, και την εφαρμογή ενός κανόνα που υποστηρίζει πως όλοι οι θεατές πρέπει να είναι καθισμένοι δηλαδή να υπάρχουν παντού καθίσματα και κανένας χώρος για όρθιους θεατές, αυτό το σχέδιο γηπέδου ήταν μεγάλο ρίσκο. Τελικά αποφασίστηκε να γίνει κανονικά το έργο το οποίο κόστισε 6 εκατμμύρια λίρες. Η πρώτη φάση του σχεδίου, που ξεκίνησε το 1978, ήταν η αφαίρεση της ανατολικής εξέδρας και η αντικατάστασή της με το Κόπλαντ Ρόουντ Σταντ(Copland Road Stand). Τον αμέσως επόμενο χρόνο αντικαταστάθηκε η δυτική εξέδρα με μια καινούργια. Κάθε μία από αυτές τις δύο καινούργιες εξέδρες είχε χωρητικότητα 7.500 θέσεων. Η ανακατασκευή ολοκληρώθηκε το 1981 με την αντικατάσταση του Σεντενέρι Σταντ(Centenary Stand) με το Γκόβαν Σταντ(Govan Stand) που είχε χωρητικότητα 10.300 θέσεων.
Το νέο είχε χωρητικότητα 44.000 θέσεων και εγκαινιάστηκε με το μεγάλο ντέρμπι μεταξύ των Ρέιντζερς και της Σέλτικ στις 19 Σεπτεμβρίου 1981. Το κόστος του γηπέδου έφτασε τις 10 εκατομμύριες λίρες. Το γέγονος αυτό προκάλεσε οικονομικό κενό στους Ρέιντζερς που βρέθηκαν σε οικονομική κρίση την περίοδο 1981-82. Εκείνη την περίοδο είδαν και την προσέλευση να παραμένει σε πολύ χαμηλά επίπεδα, 17.500 θεατές, ενώ σε ένα παιχνίδι έφτασε μόλις τους 4.500 θεατές. Εκείνη την περίοδο υπήρχε γενικά χαμηλή προσέλευση στη Σκωτία. Παρά τους λίγους θεατές οι Ρέιντζερς είχαν την υψηλότερη, κατά μέσο όρο, προσέλευση τις σεζόν 1983-84 και 1984-85.
Αυτή η κατάσταση άλλαξε όταν οι μετοχές του συλλόγου πέρασαν σε καινούργια χέρια, σε αυτά του Ντέιβιντ Χολμς(David Holms), το 1986. Η πώληση εισητηρίων διαρκείας αυξήθηκε ραγδαία, από τις 7.000 το 1986, στις 30.000 στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Ενώ παράλληλα τα οικόνικα έσοδα αυξήθηκαν κατά 1,7 εκατομμύρια λίρες ως το 1989. Η χρησιμοποίηση των ηλεκτρονικών εισητηρίων, των μεγάλων ηχείων στο στάδιο αλλά και η καθιέρωση της γιγαντοοθόνης έκανε το ένα από τα καλύτερα γήπεδα της εποχής.
Ο Ντέιβιντ Μάρεϊ(David Murray) ανέλαβε την προεδρία των Ρέιντζερς το 1988. Το 1990 εγκαινιάστηκε μια νέα επέκταση πίσω από το Γκόβαν Σταντ(Govan Stand) που κόστισε 4 εκατομμύρια λίρες. Μερικές ακόμα ανακατασκευές στις αρχές του 90' ξεκίνησαν ώστε να ανεβάσουν την χωρητικότητα στις 50.000 θέσεις. Ο πρόεδρος της ομάδα προσέλαβε έναν αρχιτέκτονα ώστε να σχεδιάσει μια τρίτη σειρά στην εξέδρα Μέιν Σταντ(Main Stand). Τα εγκαίνια του νέου αυτού έργου, που κόστισε 20 εκατομμύρια λίρες, έγιναν σε έναν αγώνα των Ρέιντζερς κόντρα Νταντί Γιουνάιτεντ τον Δεκέμβριο του 1991. Επίσης λίγο αργότερα χτίστηκαν τέσσερις(4) κολώνες στο Μέιν Σταντ(Main Stand) ώστε να στηρίξουν την καινούργια οροφή. Έτσι όμως υπήρχαν περίπου 1000 θέσεις που δεν είχαν καλή θέα προς τον αγωνιστικό χώρο. Τότε η χωρητικότητα έφτασε τις 44.500 θέσεις. Οι θέσεις όρθιων θεατών στο Μέιν Σταντ(Main Stand) αφαιρέθηκαν οριστικά το 1994 ενώ το 1995 οι χρωματιστές καρέκλες έφυγαν και εγκαταστάθηκαν μόνο μπλε καρέκλες. Προστέθηκαν τότε άλλες 3.498 θέσεις και η χωρητικότητα έφτασε τις 47.998 θέσεις.
Τα δύο κενά μεταξύ των: Γκόβα(Govan), Κόπλαντ(Copland) και Μπρουμλόουν Σταντ(Broomloan Stand) γέμισαν με καθίσματα. Το γήπεδο ονομάστηκε και επίσημα Άιμπροξ Στέιντιουμ το 1997 μετά τις τελευταίες τροποποιήσεις όπου έφτασαν την χωρητικότητα του γηπέδου να είναι πάνω από 50.000. Το 2006 προστέθηκαν τρεις σειρές καθισμάτων στο πάνως μέρος του Γκόβαν Σταντ(Govan Stand). Τότε η χωρητικότητα έφτασε στις 50.987 θέσεις και παραμένει έτσι ως σήμερα. Το Μέιν Σταντ(Main Stand) μετονομάστηκε σε Μπιλ Στρουθ Μέιν Σταντ(Bill Struth Main Stand) τον Σεπτέμβριο του 2006 για να τιμήσουν τα 50 χρόνια από τον θάνατο του Μπιλ Στρουθ(Bill Struth).
Το 2012 οι Ρέιντζερς δεν ήρθαν σε συμφωνία με τον χορηγό και το γήπεδο πουλήθηκε τον Ιούνιο του 2012 σε μια εταιρεία της οποίας πρόεδρος ήταν ο Τσαρλς Γκριν(Charles Green). Εκείνη την χρονιά οι Ρέιντζερς υποβιβάστηκαν στην 4η εθνική κατηγορία της Σκωτίας
Μεταφορές
Οι 2 κεντρικοί σιδηροδρομικοί σταθμοί της Γλασκώβης, ο κεντρικός και ο Κουίν Στριτ(Queen Street), απέχουν περίπου 3,2 χλμ. από το. Το γήπεδο συνδέεται απευθείας με τους σταθμούς μετρό Άιμπροξ(Ibrox) και Τσεσνοκ(Cessnock). Οι φίλαθλοι μπορούν επίσης να εξυπηρετηθούν από τις γραμμές λεωφορείων Φερστ Γκλάσγκοου(First Glasgow) στο Πέισλι Ρόουντ Γουέστ(Paisley Road West). Το γήπεδο είναι αρκετά κοντά στον αυτοκινητόδρομο Μ8 και η έξοδος 23 είναι η πιο κοντινή στο γήπεδο έξοδος. Οι γύρω δρόμοι είναι αδιάβατοι όταν διεξάγεται κάποιος αγώνας λόγω του συνωστισμού των φιλάθλων.
Πηγές
enwiki
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Σκωτία Κατηγορία:Ρέιντζερς Γλασκώβης
Αντόνιο Λορεντάν
Ο Αντόνιο Λορεντάν (Λατινικά : Antonius Lauretanus, 1420 - 1482) Βενετός ευγενής από την Οικογένεια Λορεντάν διορίστηκε διοικητής στην Σκόδρα, στο Σπλιτ, στην Αλβανική Βενετία και στον Μοριά. Η σύζυγος του ήταν η Όρσα Πιζάνι με την οποία απέκτησε τρεις γιους : Τζιοβάννι, Μάρκο και Γιάκοπο. Ο Αντόνιο Λορεντάν διορίστηκε διαδοχικά διοικητής στον Μοριά (1466), στο Σπλιτ στην Δαλματία (1467 - 1469) και τέλος στην Σκόδρα και την Βενετική Αλβανία (12 Ιουλίου 1473).
Η πρώτη Οθωμανική πολιορκία της Σκόρδα
O Αντόνιο Λορεντάν ήταν διοικητής του Βενετσιάνικου στρατού που αμύνθηκε στην Σκόδρα όταν πολιορκήθηκε για πρώτη φορά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1474). Οι πηγές περιγράφουν ότι οι άντρες της φρουράς διαμαρτυρήθηκαν στον Αντόνιο ότι πεινούσαν και διψούσαν αλλά εκείνος τους απάντησε : "Άν πεινάτε φάτε την σάρκα μου, αν διψάτε πιείτε το αίμα μου". Ο Αντόνιο Λορεντάν πρωταγωνιστής στην άμυνα απέκρουσε επιτυχώς τους Οθωμανούς, απέκτησε την φήμη του ήρωα πολέμου και στέφτηκε "Ιππότης του Αγίου Μάρκου". Οι Βενετσιάνοι για να γιορτάσουν την μεγάλη νίκη αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα νοσοκομείο.
Τελευταία χρόνια
Οι Βενετσιάνοι ενθουσιασμένοι του ζήτησαν να οργανώσουν εκστρατεία για την ανακατάληψη της Κύπρου που είχαν αλώσει οι Οθωμανοί (1470) και δεν μπόρεσαν να ανακαταλάβουν παρά τον θρίαμβο τους την επόμενη χρονιά (1471) στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου. Ο στόχος τους ήταν βασικά να ανακαταλάβουν την Κύπρο πριν από την Δημοκρατία της Γένοβας που σχεδίαζε να κάνει το ίδιο πράγμα. Ο Αντόνιο Λορεντάν διορίστηκε Πραίτορας του Αγίου Μάρκου (1478), την ίδια χρονιά ο ίδιος ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής επικεφαλής των Οθωμανών προχώρησε σε δεύτερη εκστρατεία στην Σκόδρα, αυτή την φορά την κατέλαβε επιτυχώς την επόμενη χρονιά (1479). Ο Αντόνιο Λορεντάν πέθανε από ελώδη πυρετό στον πόλεμο της Φερράρα (1482), έγινε πρωταγωνιστής σε πολλά λογοτεχνικά έργα από μεγάλους συγγραφείς όπως ο Μαρίνο Μπαρλέτι.
Νικόλαος Βότσης
Ο Νικόλαος Βότσης (1877 - 5 Σεπτεμβρίου 1931) ήταν ανώτατος αξιωματικός του ελληνικού πολεμικού ναυτικού που διετέλεσε ύπατος αρμοστής στη Κωνσταντινούπολη.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1877 και ήταν γιος του Ιωάννη Βότση και της Μαρίας Κουντουριώτη. Καταγόταν από παλιές οικογένειες και ήταν ανιψιός του Παύλου και του Ιωάννη Κουντουριώτη, καθώς και δισέγγονος του Γεωργίου Κουντουριώτη. Αποφοιτώντας από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων τοποθετήθηκε στο Θ/Κ ΥΔΡΑ όπου και έλαβε μέρος στον θαλάσσιο αποκλεισμό της Κρήτης στις αρχές 1897.
Υπήρξε μέλος του πληρώματος των πρώτων ωκεανοπόρων του Βασιλικού Ναυτικού το 1900, όπου με το Εύδρομο "ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ" έφθασαν στις Η.Π.Α.
Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Την επομένη της επιτυχίας αυτής του Ν. Βότση, στις 19 Οκτωβρίου εκδίδεται από το Υπουργείο Ναυτικών το ακόλουθο τηλεγράφημα προς όλες τις ναυτικές μονάδες:
"Τορπιλοβόλο 11" υπό Κυβερνήτην Υποπλοίαρχον Ν. Βότσην εισελθόν εσπέρας χθες εις λιμένα Θεσσαλονίκης ετορπίλισεν επιτυχώς τουρκικόν πολεμικόν "ΦΕΤΙΧ ΜΠΟΥΛΕΝ" αφήσαν βυθισμένο. Κατέπλευσεν Αικατερίνη αβλαβές. Συγχαίρω από καρδίας Ελληνικόν Στόλον, πεποιθώς ότι η δράση του, μέχρι τέλους νικηφόρου αγώνος είναι ανταξία ενδόξων παραδόσεων Ελλήνων ναυμάχων. Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΝΑΥΤΙΚΩΝ
Ύστερα χρόνια
Μετά από την επιτυχία του αυτή κυβέρνησε τα θωρηκτά Κιλκίς και Λήμνος και διετέλεσε Ύπατος Αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1921 - 1922. Προάχθηκε σε υποναύαρχο και αποστρατεύθηκε κατόπιν αιτήσεώς του το 1922.
Απεβίωσε στο Παρίσι της Γαλλίας τον Σεπτέμβριο του 1931, ενώ η κηδεία του έλαβε χώρα στις 24 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
Σήμερα, προς τιμήν του, το όνομά του φέρει η πυραυλάκατος του Πολεμικού Ναυτικού, ΤΠΚ ΒΟΤΣΗΣ (Ρ-72).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Β Κατηγορία:Οικογένεια Κουντουριώτη Κατηγορία:Αρβανίτες Κατηγορία:Α.Π.Σ. Ναύαρχος Βότσης
Ρουμπενγκέρα
Το Ρουμπενγκέρα (κινιαρουάντα: Rubengera) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Ανήκει στην Δυτικής Ρουάντα και στον Δήμο Καρόνγκι.
American Beauty
To American Beauty είναι δραματική αμερικανική ταινία, παραγωγής και κυκλοφορίας του έτους 1999, σε σκηνοθεσία του Σαμ Μέντες, σε σενάριο του Άλαν Μπολ και με πρωταγωνιστές τους Κέβιν Σπέισι, Ανέτ Μπένινγκ, Μίνα Σουβάρι, Θώρα Μπερτς και Γουές Μπέντλεϋ. Η ταινία απέσπασε συνολικά πέντε βραβεία Όσκαρ, ανάμεσα σε αυτά, το βραβείο καλύτερης ταινίας και πρώτου ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του Kέβιν Σπέισι.
Υπόθεση
Ο Λέστερ, ευκατάστατος οικογενειάρχης των προαστίων, συνειδητοποιεί βαθμιαία την αβάσταχτη κενότητα της υλιστικής του καθημερινότητας. Η υπαρξιακή του κρίση θα πάρει σοβαρές διαστάσεις από τη στιγμή που αρχίζει να έλκεται από μια συμμαθήτρια της κόρης του και να συμπεριφέρεται εντελώς αντικοινωνικά. Η ταινία πραγματεύεται μία "επίθεση" στην παραδοσιακή εκδοχή του «αμερικανικού ονείρου» και στους εκπροσώπους του, που κατέληξαν υπέρμαχοι όλων όσων κάποτε αμφισβητούσαν.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για οκτώ βραβεία Όσκαρ και τελικά βραβεύτηκε με πέντε: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, α' ανδρικού ρόλου, σεναρίου και φωτογραφίας. Προτάθηκε και για αρκετά βραβεία BAFTA, εκ των οποίων κέρδισε έξι: καλύτερης ταινίας, α' ανδρικού και α' γυναικείου ρόλου, μοντάζ, φωτογραφίας και μουσικής. Επίσης, στα βραβεία Χρυσής Σφαίρας, κέρδισε στις κατηγορίες καλύτερης δραματικής ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1999 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σαμ Μέντες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Ομοφοβία στη μυθοπλασία Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Ζαΐρ Αζγκούρ
Ο Ζαΐρ Ισαάκοβιτς Αζγκούρ (Заир Исаакович Азгур, 1908 – 18 Φεβρουαρίου 1995) ήταν Λευκορώσος γλύπτης της σοβιετικής περιόδου και ακαδημαϊκός.
Ο Αζγκούρ γεννήθηκε στο Κυβερνείο του Μογκίλεφ (σήμερα στην Περιφέρεια Βιτσέμπσκ της Λευκορωσίας) από γονείς εβραϊκής καταγωγής και σπούδασε στην εκεί Τεχνική Σχολή από το 1922 μέχρι το 1925. Κατόπιν, από το 1925 έως το 1928, σπούδασε στην Αγία Πετρούπολη (τότε Λένινγκραντ). Η πρώτη έκθεση έργων του έγινε το 1923. Εργάσθηκε κυρίως στο Μινσκ, όπου ένα από τα έργα του ήταν η φιλοτέχνηση αναγλύφων για το μέγαρο της όπερας. Κατά τη δεκαετία του 1940 δημιούργησε μία σειρά προτομών ηρώων του πολέμου και στρατιωτικών ηγετών. Στην Παγκόσμια Έκθεση του 1958, στις Βρυξέλλες, κέρδισε αργυρό μετάλλιο για το άγαλμα του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ. Μνημεία βασισμένα πάνω σε δικά του σχέδια ανεγέρθηκαν στο Λουχάνσκ και το Μινσκ το 1947, στο Μποροντίνο το 1949, στο Σούζνταλ το 1950 και στο Λενινογκόρσκ (ένα μνημείο του Λένιν) το 1957. Στην ύστερη σταδιοδρομία του έκανε εκθέσεις στο Βουκουρέστι και στο Παρίσι.
Τα γλυπτά του Αζγκούρ θεωρούνται από τα γνησιότερα δείγματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Διακρίνονται για τις κανονικές αναλογίες τους, τη σμιλευτική δεξιοτεχνία και κυρίως τη βαθιά ανθρώπινη έκφραση, που μαζί με την απλότητα συνιστούν τα βασικά γνωρίσματα της τέχνης του. Αντιπροσωπευτικότερα δείγματα του έργου του θεωρούνται οι προτομές του Φ. Τζερτζίνσκι (στο κυβερνητικό μέγαρο του Μινσκ), των ηρώων Μ. Σελνίτσκι και Μόλοτσκ, το προαναφερθέν άγαλμα του Ταγκόρ, όπως και αυτό του Λου Σιν, καθώς και τα μνημεία «Στον παρτιζάνο θείο Τάλας» στο Πετρικόφ και «Ο Λένιν στο Κασσίνο».
Το σπίτι και ατελιέ του Αζγκούρ στο Μινσκ είναι σήμερα μουσείο.
Πηγές
Κατηγορία:Σοβιετικοί γλύπτες Κατηγορία:Λευκορώσοι γλύπτες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Μακίβα Μπους
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1955 και εκλέγεται συνεχώς μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης από το 1984 στην εκλογική περιφέρεια West Bay. Σήμερα είναι ο μακροβιότερος βουλευτής και αναφέρεται ως ο "Πατέρας της βουλής" ( "Father of the House").
Ο Μπους υπηρέτησε σε προηγούμενα εκτελεστικά συμβούλια (από το 2003 μετονομάστηκαν σε υπουργικά συμβούλια) και ήταν υπουργός υγείας και κοινωνικών υπηρεσιών την περίοδο 1992-94, υπουργός κοινοτικής ανάπτυξης, αθλητισμού, γυναικείων υποθέσεων, νεολαίας και πολιτισμού, το 1994-97, και υπουργός τουρισμού, περιβάλλοντος και μεταφορών το 2000-2001. Το Νοέμβριο του 2001 υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Ενωμένου Δημοκρατικού Κόμματος. Υπηρέτησε ως αρχηγός κυβέρνησης (Leader of Government Business) από το 2001 ως το Μάιο του 2005. Υπηρέτησε στο αξίωμα για επιπλέον επτά μήνες, λόγω της αναβολής των εκλογών εξαιτίας του τυφώνα Ιβάν. Στις εκλογές του 2005 το κόμμα του ηττήθηκε και έγινε αντιπολίτευση, λόγω σκανδάλων διαφθοράς αλλά και της χαλαρής αντίδρασης της πολιτείας στον τυφώνα Ιβάν. Συνδέθηκε με την επίβλεψη 3.000 πολιτών που έγιναν μέσω της κυβέρνησης πολίτες των νησιών, κάτι που προκάλεσε οργή στη μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού.
Πρωθυπουργός
Στις γενικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 20 Μαΐου του 2009 κέρδισε το Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα της Αντιπολίτευσης, με σαρωτική νίκη (44,2% και 9 επί συνόλου 15 εδρών) έναντι του κυβερνώντος Προοδευτικού Λαϊκού Κινήματος (29,7% και 5 έδρες). Ο Μπους ορκίστηκε αρχηγός κυβερνήσεως στις 27 Μαΐου του 2009. Με το νέο Σύνταγμα να τίθεται σε ισχύ στις 6 Νοεμβρίου του 2009, ο Μπους ανέλαβε πρώτος πρωθυπουργός (Premier) στην ιστορία των νησιών.
Τον Απρίλιο του 2012 επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη τριών διαφορετικών ερευνών για υποθέσεις διαφθοράς που σχετίζονταν με τον Μπους. Στις 11 Δεκεμβρίου του 2012 η αστυνομία της χώρας (Royal Cayman Islands Police Service - RCIPS) προχώρησε στην σύλληψη του Μπους με κατηγορίες για κατάχρηση κυβερνητικής πιστωτικής κάρτας και εισαγωγή εκρηκτικών υλών. Τον αντικατέστησε στην πρωθυπουργία η Τζουλιάνα Ο' Κόνορ-Κόνολι.
Παραπομπές
Μπους
Σιπάι
Η ίδια λέξη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σήμαινε το τιμαριωτικό ιππικό, και έχει περάσει στα ελληνικά (είναι οι έφιπποι στρατιώτες οι λεγόμενοι «σπαχήδες)».
Γενικά
Στην ιστορία της Ινδίας ο όρος αυτός είναι ταυτόσημος με τον όρο «Ινδός στρατιώτης του βρετανο-ινδικού πεζικού», σε αντιδιαστολή με το αντίστοιχο ιππικό που το συγκροτούσαν οι «σοβάρ». Όταν την Ινδία κατέλαβαν οι Άγγλοι, ο όρος αυτός ήταν ήδη σε χρήση για τους Ινδούς που συγκροτούσαν το στρατό της Μογγολικής Αυτοκρατορίας της Ινδίας. Αρχικά η μεγάλη Αγγλική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών χρησιμοποίησε Ινδούς για την ανάπτυξη στρατιωτικής δράσης. Η εποχή εκείνη συνέπεσε με την μεγάλη παρακμή της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, που αδυνατούσε πλέον να συντηρεί μεγάλες μονάδες σιπάι. Έτσι πολλοί από αυτούς εγκατέλειπαν τις μονάδες τους προκειμένου να ενταχθούν στις δυνάμεις του νέου κατακτητή.
Σημειώνεται ότι μονάδες από σιπάι υπήρξαν και σε περιοχές της Ινδίας υπό γαλλική κατοχή, καθώς και υπό πορτογαλική, προσφέροντας αντίστοιχες στρατιωτικές υπηρεσίες και εκτελώντας καθήκοντα αστυνομικής φύσεως.
Αξιολογότεροι όμως όλων ήταν οι Ινδοί του Αγγλο-ινδικού πεζικού, η στρατολόγηση των οποίων γινόταν με κριτήρια ευγενούς καταγωγής, καλής υγείας και σωματικής διάπλασης, κ.ά., κυρίως από την περιοχή της Βομβάης και του Μαντράς. Οι πρώτες μονάδες σιπάι ήταν οι λεγόμενες «παλτάν», σε δύναμη τάγματος ή και συντάγματος, οι οποίες και έδιναν όρκο πίστεως. Οι δε αμοιβές τους, τροφοδοσία και γενικότερα η διοικητική μέριμνα γι΄ αυτούς σε στολές, όπλα και πυρομαχικά ήταν σαφώς ανώτερες από εκείνες που λάμβαναν προηγουμένως από τους τοπικούς άρχοντες.
Μονάδες των σιπάι αναδείχθηκαν για τη μαχητικότητά τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μερικές μάλιστα από αυτές πολέμησαν στην Κριμαία αλλά και στην Ελλάδα στο Μακεδονικό Μέτωπο. Και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αναδείχθηκαν για την ικανότητά τους, πολεμώντας μαζί με τους Έλληνες στη Βόρειο Αφρική. Με την ανεξαρτησία της Ινδίας όλες οι δυνάμεις αυτές συγκρότησαν τις πρώτες εθνικές ένοπλες δυνάμεις της Ινδίας. Σήμερα με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζονται παραστρατιωτικές δυνάμεις τόσο στην Ινδία όσο και στο Πακιστάν και το Μπανγκλαντές.
Πηγές
Γκάντι. (Σειρά: Τα υπέρ και τα κατά, 8). Αθήνα: Φυτράκης, 1972, σ. 12-13.
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές