cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρόστυ ο Χιονάνθρωπος
Τηλεοπτικά δικαιώματα
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το CBS κατείχε τα τηλεοπτικά δικαιώματα του πρωτότυπου προγράμματος (με άδεια από τον τρέχων ιδιοκτήτη των πνευματικών δικαιωμάτων της, την Universal Television), και την αναμετέδιδε ετησίψς μαζί με το σίκουελ παραγωγής CBS Frosty Returns μέχρι και το 2018, κάνοντας την την τηλεοπτική ταινία με τις περισσότερες συνεχείς ετήσιες προβολές (50 έτη) στο ίδιο δίκτυο, περισσότερες από κάθε άλλη Χριστουγεννιάτικη τηλεοπτική ταινία που προβάλλεται επί του παρόντος. Το CBC κατέχει δικαιώματα αναμετάδοσης στον Καναδά. Η ταινία επίσης προβάλλεται στο Freeform σε κάποιες περιοχές, και θα ξεκινήσει να προβάλλεται από το δίκτυο αυτό στις ΗΠΑ από το 2019. Τα δικαιώματα τηλεοπτικής μετάδοσης του σίκουελ παραγωγής 1976 Frosty's Winter Wonderland κατέχει η AMC βς μέρος του ένθετου “Best Christmas Ever”. Το CBS θα διέπραττε αργότερα το δικό του "σίκουελ", το Frosty Returns.
VHS και LaserDisc
Η Family Home Entertainment κυκλοφόρησε το Φρόστυ ο Χιονάνθρωπος σε VHS ως μέρος σειράς με χριστουγεννιάτικα "κλασσικά" το 1989 και 1993, με πολλαπλές ανατυπώσεις καθ' όλην τη δεκαετία του 1990. Κυκλοφόρησε μαζί με την ταινία The Little Drummer Boy σε LaserDisc το 1992. Εις τις κυκλοφορίες της το 1989 και το 1993, η ταινία πουλόταν επίσης σε box sets με άλλες Χριστουγεννιάτικες ταινίες των Rankin/Bass, συμπεριλαμβανομένων των Ρούντολφ το Ελαφάκι και Ο Άη Βασίλης έρχεται ξανά, την ταινία του Τσακ Τζόουνς παραγωγής 1973, A Very Merry Cricket και το σίκουελ Frosty Returns που έκανε πρεμιέρα στο CBS το 1992. Το 1998, η Sony Wonder και η Golden Books Family Entertainment κυκλοφόρησαν την ταινία σε VHS, μαζί με τις άλλες λεγόμενες ταινίες των Rankin/Bass, όπως το Cricket on the Hearth σε ξεχωριστά "Holiday Classics Collection" box sets.
DVD και Blu-ray
Η ταινία κυκλοφόρησε επίσης σε DVD από την Sony Wonder και την Classic Media το 2002 και το 2004, και από την Genius Entertainment το 2007. Η Gaiam Vivendi Entertainment την κυκλοφόρησε σε DVD και Blu-ray στις 12 Οκτωβρίου 2010, και σε DVD/Blu-ray combo pack στις 6 Νοεμβρίου 2012. Οι περισσότερες κυκλοφορίες DVD περιλαμβάνουν επίσης το Frosty Returns. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2015, η Classic Media και την ταινία και το Ο Άη Βασίλης έρχεται ξανά σε 45η Επετειακή Συλλεκτική Έκδοση σε Blu-ray και DVD μαζί με την 50η Επετειακή κυκλοφορία του Ρούντολφ το Ελαφάκι το 2014. Η Universal Pictures Home Entertainment κυκλοφόρησε μια Deluxe Edition της ταινίας μαζί με άλλες, σε Blu-ray και DVD το 2018. Στην Ελλάδα, η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD από τον εκδοτικό οίκο Penwest Company το 2015. Σε αυτήν την κυκλοφορία, το soundtrack της ταινίας είναι μερικώς αντικατεστημένο με δυο εισαγωγές μουσικής του τραγουδιού στην οποία βασίζεται η ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες ταινίες
Ντάνιελ Νέιθανς
Ο Ντάνιελ Νέιθανς (Daniel Nathans, 30 Οκτωβρίου 1928 – 16 Νοεμβρίου 1999) ήταν Αμερικανός μικροβιολόγος, που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1978 για την ανακάλυψη των περιοριστικών ενζύμων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νέιθανς γεννήθηκε στο Γουίλμινγκτον του Ντέλαγουερ και ήταν το τελευταίο από τα εννέα τέκνα που απέκτησαν οι Ρωσοεβραίοι μετανάστες Σάρα (το γένος Λέβιταν) και Σάμιουελ Νέιθανς. Κατά τη μεγάλη οικονομική ύφεση ο πατέρας του έχασε τη μικρή επιχείρησή του και έμεινε άνεργος για μακρό χρονικό διάστημα. Ο Ντάνιελ πήγε σε δημόσια σχολεία και μετά σπούδασε χημεία, φιλοσοφία και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ, από όπου απεφοίτησε το 1950. Στη συνέχεια πήρε πτυχίο ιατρικής από το Πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις το 1954 και κατόπιν πήγε στο Ιατρικό Κέντρο Columbia-Presbyterian στη Νέα Υόρκη (το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Πανεπιστημίου Κολούμπια) για απόκτηση ειδικότητας (internship) στην ιατρική με τον ικανότατο επιστήμονα Ρόμπερτ Λεμπ.
Ο Νέιθανς εργάσθηκε στο εργαστήριο του Φριτς Λίπμαν στο Ινστιτούτο Ροκφέλερ από το 1959 μέχρι το 1962, και στη συνέχεια στο Τμήμα Μικροβιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς μέχρι το τέλος της σταδιοδρομίας του.
Μαζί με τους Βέρνερ Άρμπερ και Χάμιλτον Σμιθ, ο Νέιθανς ανεκάλυψε και ερεύνησε τα περιοριστικά ένζυμα (ενδονουκλεάσες). Οι τρεις επιστήμονες μοιράσθηκαν για τις έρευνές τους αυτές το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1978. Ο Νέιθανς τιμήθηκε επίσης με το Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης το 1993.
Ο Νέιθανς διετέλεσε πρόεδρος του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς από το 1995 μέχρι το 1996. Μετά τον θάνατό του, η Ιατρική Σχολή του ιδρύματος ανακοίνωσε τη δημιουργία του Ινστιτούτου Γενετικής Ιατρικής «McKusick-Nathans», ονομασμένο προς τιμή του και προς τιμή του Βίκτορ Μακούζικ, ενώ το 2005 το ένα από τα 4 κολέγια της Ιατρικής Σχολής ονομάσθηκε προς τιμή του Νέιθανς.
Ο Ντάνιελ Νέιθανς απεβίωσε στη Βαλτιμόρη σε ηλικία 71 ετών. Είχε νυμφευθεί στις 4 Μαρτίου 1956 την Τζοάν Γκόμπεργκ (Joanne Gomberg), με την οποία απέκτησαν τρεις γιους: τον Ελί, τον Τζέρεμυ και τον Μπεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικροβιολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες
Γλώσσα Κόμπιο
Η γλώσσα Κόμπιο (ISO 639-3: xbi, Ethnologue: Kombio, Glottolog: komb1272), γνωστή και ως Εντανγκέν, είναι μια από τις γλώσσες που ομιλούνται στην Παπούα Νέα Γουινέα και ανήκει στην γλωσσική οικογένεια Τορικέλι. Χρησιμοποιείται στην επαρχία του ανατολικού Σεπίκ, και σύμφωνα με την απογραφή του 2003 είχε 3.000 ομιλητές ενώ υπήρχε τάση μείωσης της χρήσης της με υιοθέτηση της γλώσσας Τοκ Πισίν. Διάλεκτοι της γλώσσας είναι η Ουαμπουκουάμπ (Wampukuamp), Γιανιμόι (Yanimoi), Ουαμπουρούν (Wampurun), ενώ η Μουι (Mwi) έχει τον μεγαλύτερο βαθμό διαφοροποίησης από όλες τις διαλέκτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ
Ντανίλ Λισένκο
Καριέρα
Λόγω του αποκλεισμού της Ρωσίας από τις διοργανώσεις στίβου, ο Λισένκο συμμετείχε με τους Εξουσιοδοτημένους Ουδέτερους Αθλητές (ANA). Με αυτήν την ομάδα συγκεκριμένων Ρώσων αθλητών που πέρασαν τα αυστηρά τεστ της IAAF, συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, όπου κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο, πίσω από τον Μουτάζ Εσά Μπαρσίμ. Κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018, με άλμα στα 2.36 μέτρα.
Τον Αύγουστο του 2018 αποκλείστηκε από τους Ουδέτερους Αθλητές, επειδή δεν τήρησε τους κανόνες του Αντι-Ντόπινγκ της IAAF. Λόγω του αποκλεισμού του, δεν μπόρεσε να συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του ύψους
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Open house
Το Open House είναι ένας παγκόσμιος θεσμός για την προώθηση της αρχιτεκτονικής. Βασίζεται σε μια απλή, αλλά ισχυρή ιδέα: την παρουσίαση έργων εξέχουσας αρχιτεκτονικής σε όλους, εντελώς δωρεάν. Οι εκδηλώσεις Open House καλούν το ευρύ κοινό να εξερευνήσει και να ανακαλύψει την αξία του καλοσχεδιασμένου δομημένου περιβάλλοντος μέσα από έναν δημόσιο διάλογο.
Δίκτυο πόλεων
Η ιδέα του Open House ξεκίνησε από το Λονδίνο το 1992. Μέχρι σήμερα, ο θεσμός έχει καθιερωθεί στις παρακάτω τοποθεσίες σε όλον τον κόσμο: Στο δίκτυο του Open House Worldwide αναμένεται να προστεθούν εντός του 2020 οι πόλεις Πάλμα και Ταϊπέι, ενώ η εκδήλωση στο Μπέλφαστ δεν πραγματοποιείται πια.
Περιεχόμενο εκδήλωσης
Η κύρια δράση των εκδηλώσεων Open House περιλαμβάνει δωρεάν αρχιτεκτονικές επισκέψεις ή/και ξεναγήσεις σε κτίρια και χώρους της πόλης με ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, που πραγματοποιούνται για ένα διήμερο το χρόνο. Πέρα από αυτό το διήμερο, σε πολλές πόλεις οι εκδηλώσεις Open House περιλαμβάνουν διάφορες παράλληλες δράσεις που είτε πλαισιώνουν την κύρια δράση είτε πραγματοποιούνται ανεξάρτητα μέσα στη διάρκεια του έτους.
Διοργάνωση
Οι φορείς που διοργανώνουν την εκδήλωση σε κάθε πόλη είναι εγχώριοι, μη κερδοσκοπικοί και έχουν σύμφωνο συνεργασίας με τον παγκόσμιο φορέα Open-City - Open House Worldwide.
Οι εκδηλώσεις Open House είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και βασίζονται στους θεσμούς του εθελοντισμού και των χορηγιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.openhouseworldwide.org/
https://openhouselondon.org.uk/
https://architecturefoundation.ie/
https://www.batim-il.org/
https://batim.itraveljerusalem.com/
https://www.openhouseoslo.org/
https://web.archive.org/web/20130522062407/http://melbourneopenhouse.org.au/
https://www.48hopenhousebarcelona.org/
https://brisbaneopenhouse.com.au/
http://www.openhouseslovenia.org/
https://www.openhouseroma.org/
https://www.trienaldelisboa.com/ohl/
https://openhouseperth.com/
https://www.openhouselimerick.ie/
http://ohgdynia.org/
http://www.openhousebsas.org/
Μπούκοβο (μπαχαρικό)
μικρογραφία μικρογραφία|Το μπούκοβο σε εστιατόριο τουρκικής κουζίνας To μπούκοβο είναι βαλκανικό μπαχαρικό το οποίο ανήκει στην οικογένεια των καψικών (λατ. Capsicum annum) και αποτελείται από αποξηραμμένες και θρυμματισμένες κόκκινες πιπεριές (γλυκές ή καυτερές). Έχει κόκκινο κεραμιδί χρώμα και πικάντικη γεύση. Συνήθως χρησιμοποιείται σε κρεατικά και σάλτσες και αποτελεί σημαντικό στοιχείο της Βορειοελλαδίτικης κουζίνας. Στη Μεσανατολίτικη κουζίνα συναντάται με την ονομασία πουλ μπιμπέρ (κατά λέξη «νιφάδες πιπεριάς»).
Open house
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.openhouseathens.gr/
http://www.openhousecork.ie/
Μπούκοβο (μπαχαρικό)
Υπάρχουν δύο είδη μπούκοβου, το γλυκό και το καυτερό. Το κάθε είδος προκύπτει από την αντίστοιχη ποικιλία κόκκινης πιπεριάς που χρησιμοποιείται στην παρασκευή του (γλυκιά/καυτερή). Η καλύτερη ποικιλία του είναι εκείνη που προκύπτει από θρυμματισμένους κόκκους τριμμένους σε λάδι, πράγμα που το διατηρεί φρέσκο και επιτρέπει την ομοιόμορφη διάχυση του αρώματος χωρίς να έχει μαγειρευτεί.
Open house
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.openhousevilnius.lt/
Μπούκοβο (μπαχαρικό)
Θεωρείται ότι το μπαχαρικό αντλεί την ονομασία του από το αντίστοιχο τοπωνύμιο, το οποίο είναι κοινό στις σλαβικές γλώσσες και προέρχεται από τον σλαβικό τύπο bukv «βαλανιδιά».
Open house
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.openhousemadrid.org/
https://2020.openhouseporto.com/
Μπούκοβο (μπαχαρικό)
Αναφορές
Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Σερβική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα
Open house
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://openhouselagos.com/
http://www.openhousemilano.org/
https://openhouse-zuerich.org/
https://openhousestockholm.se/
https://ohstgo.cl/
http://sdarchitecture.org/program/openhouse/
http://openhousebilbao.org/
http://ohgdansk.org/
https://ohatl.org/
http://www.ohcdmx.com/
https://openhouse-basel.org/
http://openhouserosario.org
https://www.openhousemacau.com/
http://openhousebrno.info/
http://openhousetallinn.ee/en/
https://openhousevalencia.org/
https://www.openhousenapoli.org/
https://ikenchiku.jp/
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική
Ιόν Τσουρκάνου
Ο Ιόν Τσουρκάνου (γεννημένος στις 15 Ιανουαρίου 1946 στο Γκαουρένι, Νισπορένι) είναι συγγραφέας, εκπαιδευτικός, ιστορικός, απομνημονευματογράφος, καθηγητής, πρώην μέλος του Κοινοβουλίου (1990 – 1994), πολιτικός και Ρουμάνος συγγραφέας από τη Μολδαβία. Είναι ένας από τους 277 βουλευτές του πρώτου κοινοβουλίου της πρώην Δημοκρατίας της RSS (αργότερα Δημοκρατίας της Μολδαβίας), οι οποίοι ψήφισαν υπέρ της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας της Μολδαβίας στις 27 Αυγούστου 1991.
Βιογραφία
Ο Τσουρκάνου γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1946 στο Γκαουρένι ντε Σους, πρώην κομητεία Λαπούσνα. Αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας το 1969 και απέκτησε το διδακτορικό του στην ιστορία το 1975. Άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος στο χωριό Μπαρμποϊένι, στην επαρχία Νισπορένι. Αφού πήρε το διδακτορικό του, έγινε ανώτερος λέκτορας και στη συνέχεια λέκτορας στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο «Ιόν Κρεάνγκα». Τα έτη 1993-1997 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Ιστορίας της Ακαδημίας Επιστημών της Μολδαβίας. Από το 2001 επέστρεψε στην καθηγητική του καριέρα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αυτή τη φορά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας.
Συμμετείχε στη δημιουργία, το 1988, του Δημοκρατικού Κινήματος Υποστήριξης της Περεστρόικα, (το μελλοντικό Μολδαβικό Λαϊκό Μέτωπο). Κατά τα έτη 1987-1990 δημοσίευσε μια σειρά άρθρων στον Τύπο του Κισινάου, για να ενημερώσει τον πληθυσμό σχετικά με τα ακανθώδη θέματα της ιστορίας της Βεσσαραβίας και όλων των Ρουμάνων. Στο ίδιο πλαίσιο ξεκίνησε μια κριτική της ιστοριογραφικής σοβιετικής προπαγάνδας, που παραποίησε τα ιστορικά θέματα, που αναφέρθηκαν παραπάνω. Τα έτη 1990-1994 διετέλεσε βουλευτής και γραμματέας της Βουλής. Το 1998 ίδρυσε το Εθνικό Κόμμα της Νέας Μολδαβίας, το οποίο συμμετείχε στις τοπικές εκλογές το 1999 και στις βουλευτικές το 2001, χωρίς όμως να επιτύχει σημαντικά αποτελέσματα.
Ο Τσουρκάνου ήταν ο εκδότης του εκδοτικού οίκου "Μολδαβικό Βιβλίο" (1989–1990) και διευθυντής του εκδοτικού οίκου "Πανεπιστήμια" (1993-1996). Το 1990–1993 εξέδωσε, ως συντάκτης, τα ιστορικά περιοδικά «Κληρονομία» «Περιοδικό της Ιστορίας της Μολδαβίας». Δημοσίευσε μια σειρά από μελέτες και βιβλία για διάφορα ιστορικά θέματα: τα πολιτικά γεγονότα στη Βεσσαραβία το 1917-1918, οι αγροτικές σχέσεις της Βεσσαραβίας κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, ο λιμός της Βεσσαραβίας του 1946-1947, το κίνημα αντίστασης κατά της σοβιετικής κατοχής της Βεσσαραβίας το 1944- 1953, πολιτικές και εθνοτικές σχέσεις ανατολικά των Καρπαθίων στην περίοδο πριν από την ίδρυση του ρουμανικού κράτους της Μολδαβίας, η ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα στον Κάτω Δνείστερο και τα γειτονικά εδάφη, η φιλοσοφία της ιστορίας από την οπτική γωνία ορισμένων Ρουμάνων στοχαστών, ιστορική βιβλιογραφία της Βεσσαραβίας και της Υπερδνειστερίας, κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες στη σύγχρονη Μολδαβία κ.λπ. Έγραψε πολλά βιβλία για τη ρουμανική ιστορία. Είχε και κάποιες λογοτεχνικές ενασχολήσεις, που εμφανίζονταν περιστασιακά και με μεγάλες διακοπές.
Έχει βραβευθεί με το Τάγμα της δημοκρατίας (2012) και το τάγμα της Τιμής «Αξία του Πολίτη» (1996).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μολδαβοί πολιτικοί Κατηγορία:Μολδαβοί συγγραφείς
Τούσε Σίζα
Ο Τουσίν Μάικλ Σίζα (Tousin Michael Chiza, γεννημένος την 1η Ιανουαρίου 2002), κυρίως γνωστός ως Tusse, είναι Κονγκολεζο-Σουηδός τραγουδιστής.
Ο Σίζα γεννήθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και ήρθε στη Σουηδία μόνος ως πρόσφυγας, όπου ξεκίνησε να ζει με μία οικογένεια στο χωριό Kullsbjörken όπου μένει από το 2015. Συμμετείχε ως τραγουδιστής στο Σουηδικό τάλεντ σόου Talang 2018 (ως Τουσίν Σίζα) το οποίο μεταδόθηκε στο TV4. Προκρίθηκε στους ημιτελικούς και εκεί αποκλείστηκε. Για την ερμηνεία του στον ημιτελικό, τον επαίνεσε η κριτής Μπιάνκα Ινγκρόσσο. Ο Tusse ήταν φιναλίστ στο Σουηδικό Idol 2019, το οποίο μεταδόθηκε στο TV4, μαζί με τον Freddie Liljegren και ήταν, τελικά, ο νικητής στον τελικό.
Ο Tusse συμμετείχε στο Melodifestivalen 2021 με το τραγούδι "Voices". Προκρίθηκε απευθείας στον τελικό της 13ης Μαρτίου 2021, τον οποίο νίκησε. Ως αποτέλεσμα της νίκης του, εκπροσώπησε τη Σουηδία στο στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Το τραγούδι ερμηνεύτηκε στον πρώτο ημιτελικό και προκρίθηκε στον τελικό, όπου κατέλαβε τη 14η θέση με 109 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Σουηδοί μουσικοί Κατηγορία:Μουσική στη Σουηδία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021 Κατηγορία:Melodifestivalen
Σιδηροδρομικός σταθμός Αγίων Αναργύρων
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίων Αναργύρων, στη νέα του θέση, είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά–Θεσσαλονίκης. Εγκαινιάστηκε το 2010 και βρίσκεται στους Αγίους Αναργύρους Αττικής, στη συμβολή Δημοκρατίας και Ψαρών, έναντι πλατείας Κοκκινοπούλου.
Παλαιός σταθμός Αγίων Αναργύρων
Δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση του νέου σταθμού με τον παλαιό, ο οποίος βρισκόταν στην οδό Ηρώων Πολυτεχνείου και μεταξύ των καθέτων οδών Αρετής και Διστόμου και βορείως της πλατείας Αγίων Αναργύρων. Χρησιμοποιούνταν από την μετρική γραμμή Πειραιά–Πάτρας των ΣΠΑΠ, ΣΕΚ και ΟΣΕ.
Παραπομπές
Αγιοι Αναργυροι Άγιοι Ανάργυροι Άγιοι Ανάργυροι
Βασίλειος Κουκουβίνος
Ο Βασίλειος Κουκουβίνος (27 Νοεμβρίου 1938-12 Ιουλίου 2017) ήταν Έλληνας Δήμαρχος.
Επαρχία Οράν
Το Οράν (ولاية وهران, Wilaya d'Oran) είναι επαρχία (βιλάγια) στην Αλγερία. Πρωτεύουσα της είναι η ομώνυμη πόλη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 1.454.078 κατοίκους, ενώ καλύπτει 2.121 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η επαρχία συνορεύει ανατολικά με τις επαρχίες Μοσταγκανέμ και Μάσκαρα, στα νοτιοδυτικά με την επαρχία Σιντί Μπελ Αμπές, και δυτικά με την επαρχία Αΐν Τεμουσέντ.
Βασίλειος Κουκουβίνος
Διετέλεσε Δήμαρχος Ιλίου Αττικής https://www.ilion.gr/ επί 6 συνεχόμενες θητείες(24 χρονια).
Επαρχία Οράν
Ιστορία
Η επαρχία σχηματίστηκε από τον πρώην γαλλικό νομό του Οράν, ο οποίος διατηρήθηκε μετά την ανεξαρτησία και μετατράπηκε σε βιλάγια (επαρχία) με το διάταγμα του 1968. Έλαβε την υπάρχουσα δομή του μετά την αναδιοργάνωση του 1974, όταν έχασε τα δυτικά και τα νότια του τμήματα με τη δημιουργία της επαρχίας Σιντί Μπελ Αμπές.
Βασίλειος Κουκουβίνος
Γεννήθηκε στα Βασιλικά Βοιωτίας από αγρότες γονείς, τελείωσε το γυμνάσιο Αμφικλείας και στη συνέχεια σπούδασε φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας όπου ανέπτυξε συνδικαλιστική και πολιτική δράση, ως γραμματέας του συλλόγου Ελλήνων εκεί φοιτητών.
Επαρχία Οράν
Διοικητική διαίρεση
Από το 1984, η επαρχία χωρίζεται σε 9 διαμερίσματα (νταΐρες), τα οποία χωρίζονται σε 26 κοινότητες ή δήμους.
Βασίλειος Κουκουβίνος
Μετά τη μεταπολίτευση διετέλεσε πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής (Φ.Σ.Α)fsa.gr και στη συνέχεια διετέλεσε πρόεδρος του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου (Π.Φ.Σ) pfs.gr ως το 1983, αφήνοντας πλούσιο έργο για τον κλάδο των φαρμακοποιών.
Επαρχία Οράν
Βιβλιογραφία
Οραν
Βασίλειος Κουκουβίνος
Εξελέγη Δήμαρχος Ιλίου για πρώτη φορά το 1982 και πέντε ακόμη φορές (1986, 1990, 1994, 1998 και το 2002) παραμένοντας στο δημαρχιακό θώκο μέχρι τα τέλη του 2006.
Άλλαξε την εικόνα της πόλης με έργα υποδομής και πρωτοβουλίες σε όλους τους τομείς του δημοτικού έργου.
Επί των ημερών του δρομολογήθηκε από το Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ και τον οργανισμό της Αθήνας η δημιουργία του Μητροπολιτικού Πάρκου «Αντώνης Τρίτσης».
Η μετονομασία του Δήμου από Νέα Λιόσια σε Ίλιον υπήρξε αποτέλεσμα δικών του πρωτοβουλιών.
Το 2007 βραβεύθηκε από την ΤΕΔΚΝΑ(ΠΕΔΑ σήμερα) για την προσφορά του στην Τοπική αυτοδιοίκηση. Το 2015 του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση από την ένωση δημάρχων Αττικής σηματοδοτώντας την καθολική αναγνώριση του από τους συναδέλφους του στην αυτοδιοίκηση.
Σε ένδειξη αναγνώρισης της προσφοράς του με ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Ιλίου το δημαρχιακό Μέγαρο Ιλίου φέρει το όνομα του.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων
Voices (τραγούδι του Tusse)
Το "Voices" είναι ένα τραγούδι του Κονγκολεζο-Σουηδού τραγουδιστή Tusse. Είναι γραμμένο από τους Τζόι Ντεμπ, Λίνεα Ντεμπ, Τζίμι "Joker" Θόρνφελντ και Άντερζ Ρέθον. Το τραγούδι συμμετείχε στο Melodifestivalen 2021, όπου προκρίθηκε στον τελικό της 13ης Μαρτίου 2021. Το τραγούδι έλαβε τους περισσότερους βαθμούς και της διεθνούς επιτροπής και του κοινού και κέρδισε με συνολικά 175 βαθμούς, 57 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο. Το τραγούδι ήρθε 14ο στο στο Ρότερνταμ, έχοντας προκριθεί  στον τελικό από τον πρώτο ημιτελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2021 Κατηγορία:Singles του 2021 Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια Κατηγορία:Melodifestivalen
Τζόναθαν Μέιτζορς
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πολωνική Σχολή Κινηματογράφου
Η Πολωνική Σχολή Κινηματογράφου (πολωνικά: Polska Szkoła Filmowa) αναφέρεται σε μια άτυπη ομάδα Πολωνών σκηνοθετών και σεναριογράφων που δραστηριοποιήθηκαν μεταξύ του 1956 και περίπου του 1963. Από τους πιο εξέχοντες εκπροσώπους της σχολής είναι οι Άντζεϊ Βάιντα, Άντζεϊ Μουνκ και Γέζι Καβαλερόβιτς.
Σύνοψη
Η ομάδα βρισκόταν υπό τη βαριά επιρροή των Ιταλών νεορεαλιστών. Εκμεταλλεύτηκε τις φιλελεύθερες αλλαγές στην Πολωνία μετά τον Πολωνικό Οκτώβρη του 1956 για να απεικονίσει την πολυπλοκότητα της πολωνικής ιστορίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της γερμανικής κατοχής. Μεταξύ των πιο σημαντικών θεμάτων ήταν η γενιά των πρώην στρατιωτών του Εσωτερικού Στρατού και ο ρόλος τους στη μεταπολεμική Πολωνία και οι εθνικές τραγωδίες όπως τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και η Εξέγερση της Βαρσοβίας. Οι πολιτικές αλλαγές επέτρεψαν στην ομάδα να μιλήσει πιο ανοιχτά για την πρόσφατη ιστορία της Πολωνίας. Ωστόσο, ο κανόνας της λογοκρισίας ήταν ακόμα ισχυρός όσον αφορά την ιστορία μετά το 1945 και υπήρχαν πολύ λίγες ταινίες για σύγχρονα γεγονότα. Αυτό σηματοδότησε τη μεγάλη διαφορά μεταξύ των μελών της Πολωνικής Σχολής Κινηματογράφου και των Ιταλών νεορεαλιστών.
Η Πολωνική Σχολή Κινηματογράφου ήταν η πρώτη που υπογράμμισε τον εθνικό χαρακτήρα των Πολωνών και ένα από τα πρώτα καλλιτεχνικά κινήματα στην Κεντρική Ευρώπη που αντιτάχθηκε ανοιχτά στις επίσημες κατευθυντήριες γραμμές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Τα μέλη του κινήματος τείνουν να υπογραμμίζουν τον ρόλο του ατόμου σε αντίθεση με τη συλλογικότητα. Υπήρχαν δύο τάσεις μέσα στο κίνημα: νέοι σκηνοθέτες όπως ο Άντζεϊ Βάιντα γενικά μελετούσαν την ιδέα του ηρωισμού, ενώ μια άλλη ομάδα (ο πιο αξιοσημείωτος ήταν ο Άντζεϊ Μουνκ) ανέλυσε τον πολωνικό χαρακτήρα μέσω ειρωνείας, χιούμορ και ανάλυσης εθνικών μύθων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Πολωνία Κατηγορία:Κινηματογραφικά κινήματα
Κεχκασάν Μπασού
Η Κεχκασάν Μπασού είναι Εμιρατινή ακτιβίστρια για το περιβάλλον και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι πρεσβεύτρια για την νεολαία στο "Συμβούλιο για το μέλλον του κόσμου", επίτιμη σύμβουλος της ΜΚΟ Επιτροπή για την Αειφόρο Ανάπτυξη, μέλος της KidsRights και παραλήπτρια του Διεθνούς Παιδικού Βραβείου Ειρήνης 2016.
Βιογραφία
Η Κεχκασάν γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 2000 και ζει στο Ντουμπάι. Είναι ιδρύτρια και πρόεδρος της Πράσινης Ελπίδας, ενός ιδρύματος για την βιωσιμότητα που εκπαιδεύει και ενθαρρύνει τα παιδιά και τους νέους παγκοσμίως, αναμειγνύοντας τους στην διαδικασία των Στόχων για τη βιώσιμη ανάπτυξη μέσω κοινοτικών έργων για την κλιματική δικαιοσύνη, σταματώντας την υποβάθμιση του εδάφους, προωθώντας την αειφόρο κατανάλωση και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, την διατήρηση της βιοποικιλότητας, καθώς επίσης την ισότητα των φύλων και την κοινωνική δικαιοσύνη. Έχει πάνω από 1.000 μέλη στον Καναδά, το Σουρινάμ, τη Μέση Ανατολή, την Ινδία και το Νεπάλ, Η οργάνωση λειτουργεί με τη διεξαγωγή εργαστηρίων και συνεδρίων γύρω από την υλοποίηση των στόχων για την βιώσιμη ανάπτυξη.
Το 2018, δημοσίευσε το βιβλίο σύντομης ιστορίας "Το Δέντρο της Ελπίδας", σε συνεργασία με την εικονογράφο Κάρεν Ουέμπ-Μικ.
Νόρμαν Γουόρκερ
Ο Νόρμαν Γουόρκερ (Norman Worker, Κεντ, Αγγλία, 1927 – Bromley, 5 Φεβρουαρίου 2005) ήταν Βρετανός συγγραφέας και δημιουργός κόμικς, γνωστός για τη συνεισφορά του στη σειρά του Λι Φολκ, Φάντομ.
Ο Γουόρκερ σε ηλικία μόλις 17 ετών πήρε μέρος στον Β’ Π.Π.. Μεταπολεμικά, απασχολήθηκε στην οικογενειακή επιχείρηση κατασκευής επίπλων. Μετά την πτώχευση της τελευταίας, ο Νόρμαν στράφηκε στις εικονογραφημένες εκδόσεις, ύστερα από παρότρυνση του εξαδέλφου του, Πίτερ Ο’ Ντόνελ (1920 – 2010), που είχε δημιουργήσει τη σειρά Μόντεστι Μπλέιζ και του πρότεινε να γίνει σεναριογράφος. Τότε ο Γουόρκερ απευθύνθηκε στη Σουηδική εκδοτική εταιρεία Semic, για λογαριασμό της οποίας συνέγραψε ιστορίες των ηρώων The Saint και Μπούφαλο Μπιλ. Στην ίδια εταιρεία ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη σειρά The Phantom, αρχικά με το ψευδώνυμο «J. Bull». Σταδιακά κατέστη ο πλέον δημοφιλής συγγραφέας της Σουηδικής έκδοσης της συγκεκριμένης σειράς, δημιουργώντας για αυτήν, 127 διαφορετικά σενάρια, έως τη συνταξιοδότησή του, το 2004. Ήταν εκείνος που καθιέρωσε τη διαχρονικότητα του ήρωά του ανά τους αιώνες, καθώς λάτρευε την ιστορία. Επιπλέον, ο Νόρμαν συνέγραψε ιστορίες του χαρακτήρα Powerman (Νιγηριανός ύπερ-ήρωας), για την εταιρεία Bardon Press Features.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί δημιουργοί κόμικς
Ζόφια Στριγένσκα
Η Ζόφια Στριγένσκα (πολωνικά: Zofia Stryjeńska, το γένος Λουμπάνσκα [Lubańska]) (13 Μαΐου 1891, Κρακοβία - 28 Φεβρουαρίου 1976, Γενεύη) ήταν Πολωνή ζωγράφος, γραφίστρια, εικονογράφος, σκηνογράφος και εκπρόσωπος του αρ ντεκό. Μαζί με την Όλγκα Μποζνάνσκα και την Ταμάρα ντε Γουεμπίτσκα, ήταν μια από τις πιο γνωστές Πολωνές καλλιτέχνιδες της περιόδου του μεσοπολέμου. Στη δεκαετία του 1930, ήταν υποψήφια για την υψηλού κύρους Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας, αλλά απέρριψε την προσφορά.
Βιογραφία
Την 1η Οκτωβρίου 1911 έγινε δεκτή στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, όπου έγιναν δεκτοί μόνο 40 από τους περίπου 200 αιτούντες. Χρησιμοποίησε το όνομα του αδερφού της, Ταντέους Γκζιμάλα Λουμπάνσκι και ντυμένη σαν αγόρι, καθώς εκείνη την εποχή η ακαδημία δεν δέχοταν γυναίκες. Μετά από ένα χρόνο, οι συμφοιτητές της άρχισαν να έχουν υποψίες. Επέστρεψε στην Κρακοβία, όπου εργάστηκε στη ζωγραφική και τη λογοτεχνία. Η πρώτη καλλιτεχνική της επιτυχία ήρθε το 1912, όταν η Εταιρεία Φίλων των Καλών Τεχνών της Κρακοβίας περιέλαβε 18 από τις υδατογραφίες της των Πολωνικών Μύθων στην έκθεση της.
Τον Μάιο του 1913, ο Γέζι Βαρχαουόφσκι, κριτικός τέχνης του πολωνικού περιοδικού «Czas», συζήτησε εκτενώς για τη Ζόφια Λουμπάνσκα, καθιστώντας την γνωστή και ξεκινώντας την καριέρα της. Εκείνη την εποχή, η οικογένεια μετακόμισε στην μποεμική Κρακοβία, όπου συναντήθηκε τους Ζελένσκι, Ζντζίσουαφ Γιαχιμέτσκι, Πουσέτουφ και Βόιτσιεχ Κόσακ. Έγινε φίλος με τη Μαγκνταλένα Σαμοζβάνιετς και την αδερφή της, Μάρια Παβλικόφσκα-Γιασνοζέφσκα.
Μεσοπολεμική περίοδος
μικρογραφία| Μια ιστορική κατοικία στην [[Αγορά της Παλιάς Πόλης της Βαρσοβίας, με νωπογραφίες ζωγραφισμένες από τη Στριγένσκα.]] μικρογραφία| Το κτίριο εκδηλώσεων της Πολωνίας στο [[Παρίσι το 1925 διακοσμήθηκε από τη Ζόφια Στριγένσκα.]] Στις 4 Νοεμβρίου 1916, η Ζόφια παντρεύτηκε τον Κάρολ Στριγένσκι, αρχιτέκτονα του στυλ Ζακοπάνε. Απέκτησαν τρία παιδιά: την Μάγκντα και τα δίδυμα αγόρια Γιάτσεκ και Γιαν. Ο Στριγένσκι παρουσίασε τη γυναίκα του στους φίλους του, τους καλλιτέχνες και τους εκπροσώπους της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η Ζόφια γνώρισε, μεταξύ άλλων, τον Βουαντίσουαφ Σκοτσίλας, τον Χένρικ Κούνα, τον Στέφαν Ζερόμσκι, τον Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ, τον Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς και αργότερα αρκετούς ποιητές της ομάδας Σκαμάντερ.
Την περίοδο 1921-1927, έζησε στο Ζακοπάνε, όπου ο σύζυγός της εργάστηκε ως διευθυντής της Σχολής Βιομηχανίας Ξυλείας. Εκείνη την περίοδο, ξεκίνησε χαρούμενη και με άφθονη δημιουργικότητα. Ωστόσο, με την πάροδο των ετών έγινε όλο και πιο απομακρυσμένη από τον Κάρολ, κάτι που τελικά οδήγησε σε ανοιχτές συγκρούσεις και διαζύγιο το 1927. Ο Κάρολ πέθανε το 1932.
Μετά το διαζύγιο, μετακόμισε στη Βαρσοβία, όπου το 1929 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Άρτουρ Κλέμενς Σόχα. Ο γάμος τελείωσε σύντομα, καθώς ανακάλυψε ότι ο Σόχα υπέφερε από σύφιλη. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930 είχε σχέση, επίσης, για μικρό χρονικό διάστημα, με τον αρχιτέκτονα και bon vivant, Αχίλες Μπρεζ και στη συνέχεια με τον ταξιδιώτη και συγγραφέα, Αρκάντι Φίντλερ.
Στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1930 η Στριγένσκα ήταν ξεχασμένη καλλιτέχνης και δεν ήθελε να αναζητήσει αναγνώριση. Χρειαζόταν απεγνωσμένα χρήματα, καθώς είχε πουλήσει λίγους πίνακες. Μόνο το 1938 έλαβε πολλές παραγγελίες από το πολωνικό Υπουργείο Εξωτερικών, συμπεριλαμβανομένης μιας για ένα κιλίμι για τον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας Χιροχίτο. Συμμετείχε στην εσωτερική διακόσμηση των πολωνικών επιβατηγών πλοίων «Batory» και «Pilsudski» και στην εσωτερική διακόσμηση των καφετεριών E. Wedel. Οι άνθρωποι άρχισαν να αγοράζουν ξανά τα έργα της με σλαβικά και ιστορικά θέματα.
Πέρασε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Κρακοβία. Το 1943 ανακάλυψε ότι είχε σύφιλη, η οποία επηρέασε τα μάτια της, ώστε κατά καιρούς να μην μπορούσε να ζωγραφίσει. Στις αρχές του 1945 οι Ρώσοι εισήλθαν στην πόλη, εγκαθιστώντας κομμουνιστικό καθεστώς. Η Στριγένσκα αποφάσισε να φύγει από την Πολωνία και πήγε στα παιδιά της στη Γενεύη. Μετά από πολλά χρόνια στο Παρίσι, εγκαταστάθηκε στη Γενεύη, όπου ζούσαν η κόρη και οι γιοι της. Προσπάθησε να πάει στις ΗΠΑ, ζητώντας βοήθεια από το Ίδρυμα Κοστσιούσκο. Ωστόσο, το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος την απέρριψε και συνέχισε να ζει πολύ σεμνά στη Γενεύη, με τη βοήθεια των παιδιών της. Έμεινε συναισθηματικά συνδεδεμένη με την Πολωνία και τον πολωνικό πολιτισμό και η Ελβετία παρέμεινε ξένη χώρα γι' αυτήν. Πέθανε το 1976 στη Γενεύη και θάφτηκε στο τοπικό νεκροταφείο του Σένε-Μπουρ.
Έργα τέχνης
Η Στριγένσκα ήταν μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας «Rytm» (ρυθμός). Μπορεί επίσης να είχε επηρεαστεί από τη Νέα Πολωνία (Młoda Polska), ένα στυλιστικά διαφορετικό κίνημα τέχνης που δραστηριοποιήθηκε μεταξύ 1890 και 1918. Χρησιμοποίησε κυρίως την τεχνική τέμπερας, παράγοντας λιθογραφίες, σχέδια, αφίσες, σχεδίαση παιχνιδιών, ταπισερί, σκηνικά, κοστούμια σκηνής και κάνοντας εικονογραφήσεις βιβλίων.
Μεταξύ των πιο γνωστών έργων της είναι τα: ποιμενικός, Κύκλος σλαβικών ειδώλων και Πάσχα, καθώς και εικονογραφήσεις του ποιήματος «Μοναχομάχοι» του επισκόπου Ιγκνάτσι Κρασίτσκι, Εποχές, Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα, Τέσσερις Πολωνικοί Χοροί και τα μυστήρια.
Δημιούργησε μέρος της διακόσμησης του πολωνικού κέντρου έκθεσης στο Exposition Internationale des Arts Decoratifs και Industriels Modernes στο Παρίσι το 1925, μια σειρά από έξι πίνακες για τους δώδεκα μήνες, δείχνοντας τη ζωή του αγροτικού χωριού και τις αλλαγές των εποχών. Αυτό το έργο της έφερε πανευρωπαϊκή φήμη και πέντε βραβεία Παγκόσμιου Εμπορίου. Δημιούργησε μια σειρά από πίνακες που απεικονίζουν Πολωνούς καλλιτέχνες παραδοσιακού χορού το 1927.
Σε πολλά έργα, απεικονίζει τους προχριστιανικούς σλαβικούς θεούς που λατρεύονταν στην Πολωνία. Ωστόσο, η ίδια η καλλιτέχνις θεωρούσε πάντα τον εαυτό της Χριστιανή. Μεγάλωσε ως Καθολική, αλλά μεταστράφηκε για λίγο στην Ευαγγελική Εκκλησία με σκοπό να χωρίσει και να ξαναπαντρευτεί. Το έντονο ενδιαφέρον της για τις πεποιθήσεις των αρχαίων Σλάβων πρέπει να θεωρείται αποκλειστικά καλλιτεχνικό ενδιαφέρον.
Συγγραφή
Η Στριγένσκα ήθελε να δώσει στα παιδιά της μια καλή εκπαίδευση. Έγραψε ένα εγχειρίδιο για το savoir vivre της εποχής της, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Καθηγητής Χίλαρ». Τα απομνημονεύματα της, «ψωμί σχεδόν κάθε μέρα» δημοσιεύθηκε το 1995. Η γραφή της χαρακτηρίζεται από ελεύθερη γλώσσα και πλούσιο λεξιλόγιο.
Αναγνώριση
Ο Μιετσίσουαφ Γκριντζέσκι της έδωσε το ψευδώνυμο «η αυτού εξοχότης, η πριγκίπισσα της πολωνικής τέχνης» στο Wiadomości Literackie. Το 1930, η κυβέρνηση της έδωσε το υψηλότερο βραβείο, το Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας. Το 1936, η Πολωνική Ακαδημία Λογοτεχνίας της απένειμε το Χρυσό Ακαδημαϊκό Φοίνικα για τη συμβολή της στην πολωνική τέχνη γενικότερα. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αρνήθηκε να ενταχθεί στην κομμουνιστική Ένωση Πολωνών Συγγραφέων. Επομένως, η επίσημη πολιτική ήταν να την αγνοήσει ως καλλιτέχνη και να την αποκαλέσει συστηματικά ασήμαντη. Ωστόσο, η κυβέρνηση αναπαρήγαγε ευρέως την τέχνη της χωρίς να πληρώνει τα δικαιώματά της. Δεν διαμαρτυρήθηκε για το χαμένο εισόδημα, αλλά αποδοκίμασε τη χαμηλή ποιότητα των αναπαραγωγών. Το 1974, το Ίδρυμα Άλφρεντ Γιουζικόφσκι με έδρα τις ΗΠΑ της έδωσε ένα βραβείο. Μόνο το 1989 αποκαταστάθηκε στην Πολωνία και αναγνωρίστηκε ξανά ως μεγάλη Πολωνή καλλιτέχνιδα. Το 1991, η Μάρια Γκρόνσκα παρουσίασε το έργο της σε μονογραφία. Το 2008, το Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας διοργάνωσε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση του έργου της Στριγένσκα. Το 2009, η έκθεση επισκέφθηκε το Εθνικό Μουσείο του Πόζναν και το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβία. Η έκθεση συνοδεύτηκε από έναν πλούσιο εικονογραφημένο κατάλογο και βιβλιογραφία, που εκδόθηκε από τον Σβιατόσουαφ Λεναρτόβιτς, επιμελητή της έκθεσης. Το 2011, η Στριγένσκα ήταν το θέμα ενός αναμνηστικού νομίσματος των 2 ζλότι.
Φάργκο (ταινία)
Η κινηματογραφική ταινία Φάργκο (αγγλικά: Fargo) είναι μια αμερικανική μαύρη κωμωδία του 1996, σε σενάριο, παραγωγή και σκηνοθεσία από τους αδερφούς Κοέν. Πρωταγωνιστούν η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ στο ρόλο της εγκύου αρχηγού της αστυνομίας της Μινεσότα, η οποία διερευνά μια σειρά ανθρωποκτονιών στην περιοχή, και ο Ουίλλιαμ Χ. Μέϊσι στο ρόλο ενός πωλητή αυτοκινήτων, ο οποίος προσλαμβάνει δύο εγκληματίες για να απαγάγουν την γυναίκα του.
Η ταινία κέρδισε δύο από τις επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ για τις οποίες προτάθηκε, αυτήν του Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για τους αδερφούς Κοέν και αυτήν του Α΄ Γυναικείου ρόλου για την ΜακΝτορμαντ. Επίσης, κέρδισε το βραβείο BAFTA καθώς και το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τον Τζόελ Κοέν, στο Φεστιβάλ των Καννών 1996.
Το 2006 η ταινία θεωρήθηκε «πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική» από τη βιβλιοθήκη του Αμερικανικού Κογκρέσου και καταχωρήθηκε στο Αμερικάνικο εθνικό αρχείο ταινιών, καθιστώντας την μία από τις μόλις έξι ταινίες οι οποίες έχουν επιλεγεί και καταχωρηθεί εντός του πρώτου χρόνου κατά το οποίο προτάθηκαν.
Την ταινία ακολούθησε η ομώνυμη τηλεοπτική σειρά του τηλεοπτικού καναλιού FX το 2014, από τον Νώε Χόλεϋ, με τους αδερφούς Κοέν ως συνπαραγωγούς, και πρωταγωνιστές τους Μάρτιν Φρίμαν και Μπίλι Μπομπ Θόρντον.
Πλοκή
Είναι χειμώνας του 1987 στην Μινεάπολη και ο πωλητής αυτοκινήτων Τζέρι Λούντγκαρντ (Ουίλλιαμ Χ. Μέϊσι) είναι απελπισμένος για τα χρήματα. Με τη βοήθεια του πρώην κατάδικου και νυν συνάδελφου και μηχανικού Σεπ Πράουντφουτ (Στηβ Ρίβις), ο Τζέρι έρχεται σε επαφή με τους εγκληματίες Καρλ Σόουγουολτερ (Στιβ Μπουσέμι) και Γκίαρ Γκρίμσρουντ (Πήτερ Στόρμαρ). Ταξιδεύει μέχρι το Φάργκο στην Βόρεια Ντακότα για να συναντήσει από κοντά και να προσλάβει τους δύο άνδρες, με σκοπό να απαγάγουν τη σύζυγό του Τζιν (Κριστίν Ρούντραντ), και να απαιτήσουν λύτρα ύψους $ 80.000 από τον πλούσιο πεθερό και προϊστάμενό του, Γουέιντ Γκούσταφσον (Χαρβ Πρέσνελ). Ως αντάλλαγμα, ο Τζέρι θα παρέχει στον Καρλ και τον Γκίαρ ένα καινούριο αυτοκίνητο Oldsmobile Cutlass Ciera του 1987 και τα μισά από τα χρήματα των λύτρων. Ωστόσο, ο Τζέρι σκοπεύει κρυφά να πει στον Γουέιντ ότι τα λύτρα είναι $1.000.000 δολάρια και να κρατήσει τα περισσότερα από τα χρήματα για τον εαυτό του.
Εν τω μεταξύ, ο Τζέρι προσπαθεί να πείσει τον Γουέιντ να του δανείσει χρήματα για μια αγορά ακινήτου. Καθώς κινείται το ενδιαφέρον του Γουέιντ για την επένδυση, ο Τζέρι προσπαθεί να ανακαλέσει την απαγωγή, αλλά είναι πολύ αργά, καθώς οι δύο απαγωγείς είναι ήδη καθ 'οδόν προς την Μινεάπολη και είναι αδύνατο να επικοινωνήσει μαζί τους. Ο Γουέιντ όμως σκοπεύει να αγοράσει το ακίνητο ούτως ή άλλως, αλλά να δώσει Τζέρι μόνο μια μικρή αμοιβή για την βοήθεια ανεύρεσής του. Στο μεταξύ, οι απαγωγείς φτάσουν στη Μινεάπολη και απαγάγουν την Τζιν, αλλά καθ'οδόν προς το κρησφύγετο τους, τους σταματάει ένας αστυνομικός έξω από το Μπρέινερντ της Μινεσότα. Όταν η προσπάθειά του Καρλ να δωροδοκήσει τον αστυνομικό αποτυγχάνει και αρχίζει να τους υποπτεύεται, ο Γκρίαρ πυροβολεί τον αστυνομικό, σκοτώνοντάς τον. Καθώς ο Καρλ μετακινεί την σορό του αστυνομικού, γίνεται ορατός από ένα ζευγάρι εντός διερχομένου αυτοκινήτου. Ο Γκρίαρ τους κυνηγάει μέχρι να χάσουν τον έλεγχο του αυτοκινήτου τους και να αναποδογυρίσει, σκοτώνοντάς τους και αυτούς.
Ο Τζέρι επικοινωνεί με τον Γουέιντ και τον Σταν Γκρόσμαν (Larry Brandenburg), λογιστή του Γουέιντ, υποστηρίζοντας ότι οι απαγωγείς επιμένουν η επικοινωνία να γίνεται μόνο μέσω του Jerry. Αρχικά το αποδέχονται, αργότερα όμως ο Γουέιντ αποφασίζει να αναλάβει εκείνος την επικοινωνία με τους απαγωγείς. Στο μεταξύ ο Καρλ απαιτεί από τον Τζέρι να τους δώσει ολόκληρο το ποσό των $ 80.000 ως πληρωμή για τους επιπλέον φόνους που προέκυψαν. Ο Σεπ βρίσκει τον Καρλ και καυγαδίζει μαζί του γιατί τον ενέπλεξε στην έρευνα της Μαρτζ. Εξοργισμένος ο Καρλ, επικοινωνεί με τον Τζέρι και του ζητάει να φέρει την πληρωμή το ίδιο βράδυ στον χώρο στάθμευσης. Ο Γουέιντ που κρυφακούει την συζήτηση, φεύγει από το σπίτι κρυφά με τα χρήματα και συναντάει τον Καρλ, αλλά αρνείται να τα παραδώσει αν δεν εμφανιστεί η Τζιν. Οι δύο άνδρες καταλήγουν σε εμπλοκή κατά την οποία ο Καρλ τραυματίζεται από πυροβολισμό στο μάγουλο, ενώ ο Γουέιντ δολοφονείται. Όταν ο Τζέρι φθάνει στην σκηνή του εγκλήματος τοποθετεί το πτώμα του Γουέιντ στον αποθηκευτικό χώρο του αυτοκινήτου. Όταν την επόμενη μέρα ο Καρλ ανακαλύπτει ότι ο χαρτοφύλακας του Γουέιντ περιέχει $1.000.000, αφαιρεί τα $80.000 για να τα μοιραστεί με τον Γκρίαρ και θάβει τα υπόλοιπα στο χιόνι δίπλα στον αυτοκινητόδρομο, μαρκάροντας το σημείο. Όταν επιστρέφει στο κρησφύγετο ανακαλύπτει ότι ο Γκρίαρ έχει σκοτώσει την Τζιν, με την πρόφαση ότι έκανε πολύ θόρυβο. Στη συνέχεια οι δύο άνδρες έρχονται σε εμπλοκή σχετικά με το αυτοκίνητο, κατά την οποία ο Γκρίαρ σκοτώνει τον Καρλ με ένα τσεκούρι.
Πριν φύγει από την Μινεάπολη η Μαρτζ μαθαίνει ότι ο Μάικ της είπε ψέματα για τον γάμο του και τον θάνατο της Λίντα. Στην πραγματικότητα ο Μάικ έχει ψυχολογικά προβλήματα και παρενοχλεί την Λίντα. Αυτή η ανακάλυψη την κάνει να αναθεωρήσει τον Τζέρι και όσα της είχε πει για το αγνοούμενο αυτοκίνητο και την πιθανή του σύνδεση με τις δολοφονίες στο Μπρέινερντ. Όταν η Μαρτζ ζητάει να μιλήσει με τον Γουέιντ ο Τζέρι γίνεται νευρικός και με την δικαιολογία ότι πάει να ψάξει για το αυτοκίνητο το σκάει από το μαγαζί, οπότε η Μάρτζ ενημερώνει την αστυνομία.
Βασισμένο σε πραγματικά γενονότα
Η ταινία ξεκινάει με το εξής κείμενο:
"Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται σε αυτή την ταινία έλαβαν χώρα στη Μινεσότα το 1987. Κατόπιν αιτήματος των επιζώντων, τα ονόματα έχουν αλλάξει. Από σεβασμό προς τους αποθανόντες, τα υπόλοιπα γεγονότα παρουσιάζονται όπως ακριβώς συνέβησαν."
Παρά το γεγονός ότι η ιστορία είναι εντελώς πλασματική, οι αδελφοί Κοέν υποστήριξαν ότι πολλά από τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην ταινία, στην πραγματικότητα βασίζονται σε αληθινά γεγονότα τα οποία συνδύασαν για τις ανάγκες της ταινίας. Ο Τζόελ Κοέν αναφέρει:
Οι Αδερφοί Κοέν ισχυρίζονται πως οι δολοφονίες έλαβαν χώρα, αλλά όχι στη Μινεσότα. Ο κύριος λόγος που η ταινία διαδραματίζεται εκεί είναι γιατί οι Αδερφοί Κοέν γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο St. Louis Park, ένα προάστιο της Μινεάπολης.
Τοποθεσία γυρισμάτων
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 25 Ιανουαρίου 1995 στην περιοχή Σεντ Πωλ (St. Paul), της Μινεάπολης. Ωστόσο στις 9 Μαρτίου, λόγω του ασυνήθιστα ήπιου καιρού στην περιοχή εκείνη την χρονιά, το συνεργείο μετακινήθηκε στο Χάλοκ (Hallock), της Μινεσότα προς ανεύρεση σφοδρότερων καιρικών συνθηκών, που ήταν πιο κατάλληλες για την ανάγκες της ταινίας. Μια δεύτερη ομάδα υπό τη διεύθυνση του Ρότζερ Ντίκινς (Roger Deakins) πραγματοποίησε γυρίσματα κοντά στο Μπάθγκειτ (Bathgate) της Βόρειας Ντακότα, όπου και ανεγέρθη το άγαλμα του Πωλ Μπάνιαν (Paul Bunyan). Σε ορισμένες σκηνές, χρησιμοποιήθηκε τεχνητό χιόνι. Παρά τον τίτλο της ταινίας, καμία σκηνή δεν γυρίστηκε στην τοποθεσία Φάργκο (Fargo), της Βόρεια Ντακότα.
Παραπομπές
Φάργκο Φάργκο Φάργκο Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Gramercy Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής PolyGram Filmed Entertainment Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αδερφών Κοέν Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Ταινίες με απαγωγή Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μινεσότα Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Νικόλαος Παναγόπουλος (συνθέτης)
thumb|Τάξη του Ολιβιέ Μεσιάν στο Κονσερβατόριο του Παρισιού, Ιούνιος 1978. Δεξιά ο Ολιβιέ Μεσιάν και αριστερά ο Νίκος Παναγόπουλος. Ο Νικόλαος Παναγόπουλος είναι συνθέτης Σύγχρονης μουσικής. Σπούδασε πιάνο στο Ωδείο Αθηνών με την Αικατερίνη Πάντζαρη και ανώτερα θεωρητικά με την Κλέλια Τερζάκη. Με υποτροφία της Γαλλικής κυβέρνησης συνέχισε τις σπουδές του στο Κονσερβατόριο του Παρισιού στις τάξεις:
Συμπληρωματικές σπουδές: μικρογραφία|«Πέντε εποχές» (Cinq Saisons), παρτιτούρα σε πολυχρωματική γραφή (απόσπασμα) Το 1979 πήρε μια υποτροφία από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού για έρευνα σε μια νέα μουσική σημειογραφία με θέμα τις ενδεχόμενες σχέσεις όρασης-ακοής, μέθοδο που χρησιμοποίησε από τότε σε κάποιες από τις συνθέσεις του. Μια από αυτές, είναι το έργο του «Πέντε εποχές» ("Cinq Saisons", 1981-1982), ανάθεση του IRCAM για το Διεθνές Φεστιβάλ του Μετς στη Γαλλία το 1982, γραμμένο για επτά πνευστά, τρία κρουστά, και μαγνητοταινία. Η παρτιτούρα παρουσιάζεται σε χαρτί μιλιμετρέ και σε πολυχρωματική γραφή κατ' αντιστοιχία με τα διαφορετικά ηχοχρώματα των οργάνων. Στο έργο αυτό πηγή έμπνευσης ήταν το έργο «Μεταλλαγή ενός τοπίου», του Ελβετού ζωγράφου Γιέργκ Μύλερ.
Το 1982 στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Σύνθεσης Έργων Έντεχνης Μουσικής του απονεμήθηκε έπαινος για την συνθεσή του "Χωρίς Τίτλο" ("Sans Titre") από την τότε Υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη.
Από το 1988 ο Νίκος Παναγόπουλος ζει στην Ελλάδα και ασχολείται με την εκπαίδευση και τη σύνθεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Μπεατρίς Τσεπκόετς
Καριέρα
Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 1500 μέτρα στους Αφρικανικούς Αγώνες 2015 στο Μπραζαβίλ.
Ήταν από τις πρωταγωνίστριες στα μίτινγκ του Diamond League 2016 στα 3000 μέτρα στιπλ, και στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 κατέκτησε την τετάρτη θέση στο αγώνισμα. Τέταρτη τερμάτισε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, λόγω ενός πεσίματος μιας συναθλήτριάς της που της στέρησε το βάθρο.
Τον Ιούλιο του 2018, η Τσεπκόετς κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ, και έτρεξε 8 δευτερόλεπτα κάτω από το προηγούμενο ρεκόρ της Ρουθ Τζεμπέτ.
Το 2019 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 8:57,84 σημειώνοντας ρεκόρ αγώνων.
Στις 22 Απριλίου 2021 σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ δημοσίου δρόμου 5 χιλιομέτρων κερδίζοντας στο Μονακό σε 14 λεπτά και 43 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κενυάτες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Ένας Προφήτης... Μα τι Προφήτης!
Η ταινία Ένας Προφήτης... Μα τι Προφήτης! (Monty Python's Life of Brian), είναι βρετανική σατιρική ταινία του 1979 σε σκηνοθεσία Τέρι Τζόουνς και σενάριο των Monty Python (Γκράχαμ Τσάπμαν, Τζον Κλιζ, Τέρι Γκίλιαμ, Έρικ Άιντλ, Τέρι Τζόουνς και Μάικλ Πάλιν). Η ταινία ακολουθεί τον Μπράιαν Κοέν, έναν νεαρό Εβραίο, που γεννιέται την ίδια μέρα και στην ίδια γειτονιά με τον Ιησού Χριστό και αργότερα τον περνάνε για τον Μεσσία.
Πλοκή
Ο Μπράιαν Κοέν γεννιέται σε έναν στάβλο ακριβώς δίπλα από αυτόν, στον οποίον γεννήθηκε ο Ιησούς, πράγμα το οποίο μπερδεύει τους Τρεις Μάγους με τα δώρα, οι οποίοι έρχονται να τιμήσουν τον «μελλοντικό Βασιλιά των Ιουδαίων». Ο Μπράιαν μεγαλώνοντας γίνεται ιδεολογικοποιημένος νεαρός, που αγανακτεί με την Ρωμαϊκή κατάκτηση της Ιουδαίας. Την ώρα που παρακολουθεί ομιλία του Ιησού, ο Μπράιαν ξετρελαίνεται με μια νεαρή επαναστάτρια, την Τζούντιθ. Η συμπάθειά του προς αυτήν και το μίσος προς τους Ρωμαίους τον ωθεί να ενταχθεί στο Μέτωπο του Λαού της Ιουδαίας, ένα από τα πολλά απελευθερωτικά κινήματα που ξοδεύουν περισσότερο χρόνο στο να μαλώνουν μεταξύ τους παρά με τους Ρωμαίους.
Μετά από πολλές αναποδιές και ξεφεύγοντας από τον Πόντιο Πιλάτο, ο Μπράιαν καταλήγει σε ένα σημείο γεμάτο «Μυστικιστές» και «προφήτες», οι οποίοι ρητορεύουν στους περαστικούς σε μια πλατεία. Αναγκασμένος να ρητορεύσει κάτι ώστε να αναμειχθεί με τους υπόλοιπους και έτσι να περάσει απαρατήρητος από τους φρουρούς, ο Μπράιαν επαναλαμβάνει κάτι από αυτά που είχε ακούσει να λέει ο Ιησούς και γρήγορα προσελκύει ένα μικρό αλλά περίεργο να ακούσει κοινό. Μόλις βλέπει πως οι φύλακες έχουν φύγει, ο Μπράιαν προσπαθεί να αφήσει το όλο θέμα πίσω του, αλλά έχει εμπνεύσει ένα κίνημα ανθρώπων. Γίνεται έξαλλος, όταν συνειδητοποιεί πως κάποιοι άνθρωποι άρχισαν να τον ακολουθούν και η παραμικρή του κίνηση παρερμηνεύεται από αυτούς ως Θαύμα. Οι αντιδράσεις τους γίνονται πιο έντονες, πράγμα που κάνει το να τους ξεφύγει ακόμα πιο δύσκολο, αλλά τελικά λόγω τού ενθουσιασμού του κοινού με τα «θαύματα» που ανακαλύπτουν, καταλήγουν να αγνοούν τον ίδιο τον Μπράιαν. Η Τζούντιθ είναι η μόνη που δεν φεύγει και ο Μπράιαν περνά την νύχτα μαζί της.
Ο άτυχος Μπράιαν αδυνατεί να ξεφύγει από τους ακόλουθούς του, αφού ακόμα και το σπίτι της Μαμάς του είναι περικυκλωμένο από ένα τεράστιο, αναπόσπαστο πλήθος. Πέφτουν πάνω του, απαιτώντας να τους θεραπεύσει κάνοντας θαύματα, και να τους αποκαλύψει θεϊκά μυστικά. Αφού ξεφύγει από την πίσω πόρτα, ο Μπράιαν συλλαμβάνεται από τους φρουρούς και οδηγείται για Σταύρωση. Παράλληλα, άλλο ένα μεγάλο πλήθος έχει μαζευτεί έξω από το παλάτι. Ο Πόντιος Πιλάτος (μαζί με τον επισκεπτόμενο Γκράvτoυς Tσoυτσoύvιoυς) προσπαθεί να καταβάλει την αίσθηση της επανάστασης δίνοντας τους την επιλογή να ελευθερώσουν έναν κατάδικο. Το πλήθος όμως, φωνάζει ονόματα που εμπεριέχουν το γράμμα «ρ», κοροϊδεύοντας την προφορά του Πιλάτου. Τελικά η Τζούντιθ εμφανίζεται και φωνάζει για την απελευθέρωση του Μπράιαν, πράγμα που το κοινό ενθαρρύνει καθώς το όνομα επίσης περιέχει το γράμμα «ρ». Ο Πιλάτος συμφωνεί με την απελευθέρωση του Μπράιαν.
Η διαταγή του γνωστοποιείται στους φρουρούς, αλλά σε μία σκηνή που αποτελεί παρωδία της ταινίας Σπάρτακος, πολλοί σταυρωμένοι άνθρωποι δηλώνουν πως είναι «ο Μπράιαν από την Ναζαρέτ» και ελευθερώνεται ο λάθος άνθρωπος. Πολλές ακόμα ευκαιρίες για μια αναστολή της καταδίκης του Μπράιαν προκύπτουν, αλλά όλες αποτυγχάνουν: οι σύντροφοί του (συμπεριλαμβανομένης της Τζούντιθ και της Μαμάς του), έρχονται για να δηλώσουν γιατί αφήνουν αυτόν τον «Πολεμιστή της Ελευθερίας» να κρέμεται εκεί. Η ελπίδα του Μπράιαν επανακτάται, όταν μια ομάδα αυτοκτονίας από το «Ιουδαϊκό Λαϊκό Μέτωπο» (όχι το Μέτωπο του Λαού της Ιουδαίας) έρχονται τρέχοντας προς τους Ρωμαίους, αλλά αντί να τους πολεμήσουν για να απελευθερωθούν οι κρατούμενοι, αυτοκτονούν ομαδικά ως ένδειξη διαμαρτυρίας.