cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μ.Γ.Σ.Σ. Θερμαϊκός Θεσσαλονίκης
Πρωτάθλημα Α Εθνικής Κατηγορίας 1960-61
Έπαιξαν οί:Αγγελίδης, Αθανασιάδης, Αλμπάνης, Αντώναρος, Βασσάρας, Βενετόπουλος, Γκιουλέκας, Γριμπελάκος, Δημητρακόπουλος, Δήμου, Εμμανουηλίδης, Ζλατάνος, Ιωαννίδης, Καραμπάτσος, Κυνηγόπουλος, Λύκκισας, Μπαλάσης, Νάκος, Ξανθόπουλος, Ξυλάς, Σαράντης, Σαρδέλης, Σκλαβούνος, Στεφανίδης, Στράντζαλης, Σωτηριάδης, Τοκμακίδης, Τσιγκάρης καί ο Χατζηθεοδώρου.
Β' Εθνική Κατηγορία 1961-65
Μετά το σύντομο του πέρασμα από την Α' Εθνικη, ο Θερμαϊκός θα αγωνιστεί για τις επόμενες τέσσερις χρονιές στη  Β'Εθνική. Μάλιστα την περίοδο 1962-63 κατετάγη 2ος στον όμιλό του, πίσω από την Δόξα Δράμας, χάνοντας την άνοδο για 3 βαθμούς, ενώ την επόμενη περίοδο (1963-64) θα τερματίσει 3ος, 2 βαθμούς πίσω από τους ισόβαθμους στην πρώτη θέση, Φίλιππο Καβάλας και Ηρακλή Σερρών.Το 1964-65 θα είναι και η τελευταία του χρονιά στη Β' Εθνική, όπου θα έρθει τέταρτος, στους ίδιους βαθμούς με τον τρίτο Φοίνικα Πολίχνης και έναν, πίσω από μία άλλη ομάδα της Θεσσαλονίκης, την Μ.Ε.Ν.Τούμπας.
Βαθμολογίες
1961-62
1962-63
1963-64
1964-65
Η πτώση του Συλλόγου
Μετά το τέλος της περιόδου 1964-65 και παρότι θα έρθει τέταρτος στον τρίτο όμιλο της Β' Εθνικής, η ομάδα θα οδηγηθεί στην Γ' Εθνική παρότι τέσσερις ομάδες (Ασπίδα Ξανθης, Μακεδονικός Θεσ/νικης, Κιλκισιακός και Φίλιπποι Καβάλας) είχαν τερματίσει στις πιο κάτω θέσεις. Η ομάδα του Θερμαϊκού η οποία αποτελούσε εργατική ένωση (των σιδηροδρομικών) και είχε ομοιότητες με τις Λοκομοτίβ της Ανατολικής Ευρώπης, θα αντιμετωπιστεί εχθρικά από τους Κρατικούς φορείς της εποχής τόσο κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '60 όσο και κατά τη διάρκεια της Χούντας (η ένωση των σιδηροδρομικών θα συνεχίσει να τελεί τις συνελεύσεις της, σε ότι αφορά τον Θερμαϊκό, στα γραφεία του Εργατικού Κέντρου της Θεσσαλονίκης, ακόμα και κατά την περίοδο της Χούντας όταν όλα τα σωματεία της εποχής στεγάζονταν σε γραφεία, άσχετα εάν τα οικονομικά τους ήταν πενιχρά).
Στην Γ' Εθνική θα αγωνιστεί για δύο χρονιές και την περίοδο 1967-68 θα επιστρέψει στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ.Μ. Στα πρωταθλήματα της Θεσσαλονίκης θα αγωνιστεί για δύο χρονιές και το 1968-69 θα κατακτησει το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας και μέσω του 'Ειδικού ερασιτεχνικου πρωταθλήματος' του 1969, θα βρεθεί για μία ακόμα χρονια στη Β' Εθνική. Αυτή θα είναι και η τελευταία φορά στην οποία ο σύλλογος του Θερμαϊκου θα αγωνιστεί σε εθνικά πρωταθλήματα. Από το 1970-71 και μέχρι σήμερα αγωνιζεται στις τοπικές κατηγορίες της Ε.Π.Σ.Μ.
Νεώτερη Ιστορία
Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '70, ο Θερμαϊκός θα κερδίσει δύο φορές το κύπελλο της ΕΠΣΜ. Το πρώτο θα έρθει την περίοδο 1975-76, όταν θα κερδίσει την Ελπίδα Τούμπας με 1-0 και το δεύτερο, δύο χρόνια αργότερα, όταν θα κερδίσει με το ίδιο σκορ τον Π.Α.Ο. Κουφαλίων. Εκτός των δύο κυπέλλων η ομάδα του Θερμαϊκου θα συνεχίσει να αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία της Ένωσης επί 16 συναπτά έτη, μέχρι το τέλος του 1986, όταν και θα βρεθεί ξανά στην δεύτερη εν τάξη κατηγορία της ΕΠΣΜ μετά από μακρινό 1956-57. Για τα επόμενα πέντε χρόνια ο Θερμαϊκος θα ανεβοκατεβαίνει απο την Α' στη Β' κατηγοριά μέχρι το 1991-92 όπου θα αποχαιρετήσει οριστικά την Α' Κατηγορία στην οποία δεν θα αγωνιστεί ξανά.
Τίτλοι Ποδοσφαιρικού Τμήματος
(σημ: Το πρωτάθλημα της περιόδου 1959-60 που τιτλοφορείται ως Β' Εθνικής, είναι το 'Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου', τύπου Β΄Εθνικης, με την συμμετοχή 24 ομάδων από τα τοπικά πρωταθλήματα των ΕΠΣ για την διεκδίκηση 3 θέσεων και την συμμετοχής τους στο επόμενο πρωτάθλημα της Α' Εθνικης, 1960-61. Το πρωτάθλημα της περιόδου 2008/09 παρότι τιτλοφορείτε ως Β' Κατηγορίας, στην ουσία είναι της τρίτης στην τάξη των κατηγοριών της ΕΠΣΜ, μιας και από την περίοδο 2000/01 και μετά θα δημιουργηθεί η Α1 κατηγορία ως ανώτερη των υπολοίπων)
Ο Μ.Γ.Σ.Σ. Θερμαϊκός Θεσσαλονίκης δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον Θερμαϊκό Θέρμης, ο οποίος τα τελευταία χρόνια αγωνίστηκε στη Γ' εθνική κατηγορία.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε αρκετά χρόνια αργότερα, το 1961, χωρίς να έχει τη λαμπρή πορεία της ποδοσφαιρικής ομάδας. Ωστόσο, αγωνίστηκε στις εθνικές κατηγορίες σε πολύ ικανοποιητικό επίπεδο πριν κατρακυλήσει στις κατηγορίες του τοπικού πρωταθλήματος. Από το 2011, ξεκίνησε μια νέα προσπάθεια με σκοπό να επαναφέρει την ομάδα σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο.
Η ομάδα του Θερμαϊκου την περίοδο 1984-85 θα αγωνιστεί στην Β' Εθνική ανδρών (ερχόμενος ως τρίτος από την Α' ΕΚΑΣΘ μετά τον Αρίωνα και τον ΠΑΟΔ) και με ρεκόρ 6-12 θα καταφέρει να παραμείνει στην ίδια κατηγορία υποσκελίζοντας τον Α.Ο. Σερρών και Α.Ο. Δράμας που υποβιβαστήκαν. Την επόμενη χρονιά θα είναι η τελευταία χρονιά στην οποία η Β' Εθνίκη αποτελούσε την δεύτερη σε τάξη κατηγορία των εθνικών πρωταθλημάτων, αφού από το 1986-87 δημιουργείται η Α2 Εθνική. Από τους τέσσερις ομίλους του 1985-86 οι πέντε τελευταίες ομάδες (έξι στον άλλο όμιλο του Βορρά) θα υποβιβαστούν στα τοπικά πρωταθλήματα με μόνο τις 3ες, 4ες και 5ες των ομίλων να παραμένουν στη νέα Β' Εθνική. Ο Θερμαϊκος θα καταφέρει να κάνει μόνο μία νίκη (1-17) και έτσι θα υποβιβαστεί μαζί με άλλες τρείς ομάδες από την Θεσσαλονίκη, τον Β.Α.Ο., τον Έσπερο και το Απόλλωνα Καλαμαριάς.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1925 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Ίζολα Ρίτσα
Η Ίζολα Ρίτσα (ιταλικά: Isola Rizza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Σκανδιναβική Πράσινη Αριστερή Συμμαχία
Η Σκανδιναβική Πράσινη Αριστερή Συμμαχία (NGLA) είναι μια συμμαχία σκανδιναβικών αριστερών κομμάτων, που ιδρύθηκε στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας την 1η Φεβρουαρίου 2004.
Μέλη
Τα μέλη της NGLA είναι:
Τα περισσότερα από τα μέλη της NGLA δεν έχουν ενταχθεί στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (η Φινλανδική Αριστερή Συμμαχία και η Δανική Κόκκινη-Πράσινη Συμμαχία αποτελούν εξαίρεση), αλλά η NGLA συμμετέχει σε εκδηλώσεις Ευρωπαϊκής Αριστεράς ως παρατηρητής.
Γεώργιος Γ΄ Γκίζι
Ο Γεώργιος Γ΄ Γκίζι, (ιταλικά: Giorgio III Ghisi, πέθανε το 1390) μέλος του Οίκου των Γκίζι ήταν Λατίνος φεουδάρχης στη Φραγκοκρατούμενη Ελλάδα, Κύριος της Τήνου, της Μυκόνου, της Κέας, της Σερίφου και Τριτημόριος της Εύβοιας (1384 - 1390). O Γεώργιος Γ΄ ήταν γιος και διάδοχος του Βαρθολομαίου Γ΄ Γκίζι και της Θεοδώρας Ασασίνας. Πέθανε χωρίς απογόνους (1390), η οικογένεια του ξεκληρίστηκε και ο ίδιος στη διαθήκη του κληροδότησε την Τήνο, τη Μύκονο, την Κέα και τη Σέριφο στη Δημοκρατία της Βενετίας.
Σκανδιναβική Πράσινη Αριστερή Συμμαχία
Μέλη
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι Ευρωβουλευτές του Σουηδικού Αριστερού Κόμματος, η Δανική Κόκκινη-Πράσινη Συμμαχία και η Φινλανδική Αριστερή Συμμαχία αποτελούν μέρος της κοινοβουλευτικής κοινοβουλευτικής ομάδας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς-Βόρειας Πράσινης Συμμαχίας, ενώ ο βουλευτής του Δανικού Σοσιαλιστικού Λαϊκού Κόμματος είναι μέλος της ομάδας Οι Πράσινοι-Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία.
Γεώργιος Γ΄ Γκίζι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Γκίζι Κατηγορία:Ευγενείς του Δουκάτου του Αρχιπελάγους
Σκανδιναβική Πράσινη Αριστερή Συμμαχία
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα Κατηγορία:Πανευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα
Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1885
Η Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1885 (Απρίλιος 1885 - Απρίλιος 1886) ανέλαβε την εξουσία μετά τη νίκη της στις εκλογές του 1885.
Ο Δηλιγιάννης, παίρνοντας και τις ψήφους των οπαδών του Κουμουνδούρου -(απεβίωσε 26 Φεβρουαρίου 1883)- κατάφερε να αποσπάσει μια άνετη εκλογική νίκη, που στο Κοινοβούλιο μετατράπηκε σε μεγάλη πλειοψηφία βουλευτικών εδρών. Συγκεκριμένα, στη νέα Βουλή, που άρχισε τις εργασίες της στις 9 Μαΐου του 1885 και σε σύνολο 245 εδρών οι οπαδοί του Δεληγιάννη έλαβαν 185 έδρες, του Τρικούπη 55 και οι Δημοκρατικοί (ομάδα με κέντρο τον Ρόκκο Χοϊδά, που ζητούσε κατάλυση της μοναρχίας) 5.
Η κυβέρνηση Δηλιγιάννη κατάργησε ή μείωσε κάποιους από τους φόρους που είχε επιβάλλει η προηγούμενη κυβέρνηση: κατάργησε τον νόμο για τον φόρο στα σπίρτα και μείωσε περίπου στο μισό, το φόρο στο τσιγαρόχαρτο και στο πετρέλαιο που διακινούσε το δημόσιο.
Οι κακοί χειρισμοί της κυβέρνησης Δηλιγιάννη απέναντι στην πραξικοπηματική προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας στη Βουλγαρία που έγινε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1885, και που είχαν σαν αποτέλεσμα τον ναυτικό αποκλεισμό των Αθηνών από τα πολεμικά πλοία της Αγγλίας, Γερμανίας, Αυστρο-Ουγγαρίας και Ιταλίας, οδήγησαν τον Δηλιγιάννη σε παραίτηση.
Σημειώσεις
<references group="Σ"/>
Πατριάρχης Γεννάδιος Α΄
Ο Γεννάδιος (... - 17 Νοεμβρίου 471) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 458 - 471.
Πριν την εκλογή του ήταν πρεσβύτερος στο Ναό της Αγίας Σοφίας. Ήταν λόγιος ιεράρχης και διακρίθηκε για την αυστηρότητα της ζωής του, την ταπεινότητά του και το ορθόδοξο φρόνημά του.
Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχία του πολέμησε τον Μονοφυσιτισμό και τη σιμωνία, για την καταπολέμηση της οποίας συνεκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη το 458 ή το 459 με τη συμμετοχή 82 αρχιερέων. Η Σύνοδος αυτή θέσπισε για τη σιμωνία αυστηρότερες ποινές από αυτές που είχε θεσπίσει η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνα. Επί των ημερών της Πατριαρχίας του ιδρύθηκε και η περίφημη αργότερα Μονή Στουδίου.
Ο Πατριάρχης Γεννάδιος επέδειξε αξιόλογο συγγραφικό έργο. Έγραψε ερμηνευτικά υπομνήματα στην Αγία Γραφή, από τα οποία σώθηκαν μόνο μερικά αποσπάσματα για την Γένεση, την Έξοδο και την Προς Ρωμαίος επιστολή του αποστόλου Παύλου. Διασώθηκαν επίσης κάποια αποσπάσματα από δογματικά έργα, καθώς και από σύγγραμμά του κατά των δώδεκα αναθεματισμών του Κυρίλλου Αλεξανδρείας, το οποίο γράφτηκε πριν την άνοδό του στον Πατριαρχικό Θρόνο.
Ο Γεννάδιος παραιτήθηκε του Θρόνου το 471 και υπέδειξε διάδοχό του τον πρεσβύτερο Ακάκιο, άνθρωπο του περιβάλλοντός του. Κατόπιν επισκέφτηκε ως απλός μοναχός τους Αγίους Τόπους και κατόπιν την Κύπρο. Εκεί, περιπλανώμενος στα περίχωρα της Πάφου, αναζητώντας το ασκητήριο του οσίου Ιλαρίωνος, πέθανε από το κρύο στο χωριό Μωρό Νερό. Ετάφη εκεί και πάνω από τον τάφο του κτίστηκε ναός στο όνομά του, ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεννάδιος Α Γεννάδιος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Νεράιδες
Οι νεράιδες είναι μυθικά όντα από την λαογραφία πολλών ευρωπαϊκών πολιτισμών και χαρακτηρίζονται ως πλασματα. Στην Ελληνική λαογραφία συσχετίζεται με νύμφες και ειδικότερα Νηρηίδες.
Οι μύθοι για τις νεράιδες δεν έχουν συγκεκριμένη προέλευση, αλλά προέρχονται από μια συλλογή λαϊκών ιστοριών από πολλές πηγές.
Ο όρος νεράιδα έχει εφαρμοστεί κατά καιρούς μόνο σε συγκεκριμένα πλάσματα με ανθρώπινη εμφάνιση, αιθέρια ομορφιά και με μια τάση για παραπλάνηση.
Ετυμολογία
Η λέξη νεράιδα (αρσενική μορφή νεράιδος) προέρχεται από την αρχαία Ελληνική λέξη 'Νηριής' πληθυντικός Νηρηίδες, που ήταν πανέμορφες θαλασσινές νύμφες θυγατέρες του Νηρέα. Σήμερα η λέξη αυτή περιλαμβάνει, εκτός από τις Νηρηίδες, όλες τις αρχαίες νύμφες.
Εμφάνιση
Οι νεράιδες περιγράφονται γενικά ως πλάσματα με ανθρώπινη εμφάνιση και μαγικές δυνάμεις. Νεράιδες διαφόρων ειδών έχουν αναφερθεί εδώ και αιώνες, που κυμαίνονται από αρκετά μικροσκοπικές έως και μέγεθος ανθρώπου. Μερικές μικρότερες νεράιδες μπορούν να επεκτείνουν τις φιγούρες τους για να μιμηθούν τους ανθρώπους. Σε μερικές λαογραφίες, οι νεράιδες έχουν πράσινα μάτια. Ορισμένες απεικονίσεις νεράιδων τις δείχνουν με υποδήματα, άλλες ως ξυπόλυτες. Τα φτερά, ενώ είναι κοινά στα βικτοριανά και αργότερα έργα τέχνης, είναι σπάνια στη λαογραφία καθώς οι νεράιδες πέταγαν με μαγεία ή στις πλάτες των πουλιών. Οι σύγχρονες εικόνες συχνά περιλαμβάνουν φτερά λιβελούλας ή πεταλούδας.
Υποβιβασμένοι άγγελοι
Ένα χριστιανικό δόγμα έκρινε ότι οι νεράιδες ήταν μια κατηγορία «υποβιβασμένων» αγγέλων. Η ιστορία περιγράφει μια ομάδα αγγέλων που εξεγέρθηκαν, και ο Θεός διάταξε τις πύλες του παραδείσου να κλείνουν. Εκείνοι που ήταν ακόμα στον παράδεισο παρέμειναν άγγελοι, εκείνοι στην κόλαση έγιναν δαίμονες, και εκείνοι που πιάστηκαν μεταξύ τον δυο έγιναν νεράιδες.
Νύμφες ή Νηρηίδες
Άλλες πηγές γράφουν ότι οι νεράιδες είναι απλά νύμφες από την Ελληνική Μυθολογία, κυρίως λόγω της εξωτερικής τους εμφάνισης αλλά και της σαγηνευτικής φύσης τους.
Δαίμονες
Μια χριστιανική ιστορία του 17ου αιώνα χαρακτηρίζει όλες τις νεράιδες ως δαίμονες. Αυτή η προοπτική έγινε πιο δημοφιλής με την άνοδο του Πουριτανισμού μεταξύ της Αναμορφωμένης Εκκλησίας της Αγγλίας (Βλέπε: Αγγλικανισμός ). Η ενασχόληση με τις νεράιδες θεωρήθηκε μορφή μαγείας και τιμωρήθηκε ως τέτοια. Στο Όνειρο Θερινής Νυκτός του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ο Όμπερον, ο βασιλιάς των νεράιδων, δηλώνει ότι ούτε αυτός αλλά και ούτε ο λαός του φοβούνται τις καμπάνες της εκκλησίας, ως πολιτικο μήνυμα.
Πνεύματα των νεκρών
Μια ιστορία υποστήριξε ότι οι νεράιδες ήταν πνεύματα των νεκρών. Αυτό προήλθε από πολλούς παράγοντες κοινούς σε διάφορες λαογραφίες και μύθους, κυρίως επειδή θεωρείται επικίνδυνο να φαγωθεί το φαγητό των Νεράιδων, όπως το φαγητό στον Άδη.
Αλλαξοπαίδια
Ο θρύλος για τα αλλαξοπαίδια ανάγεται στο μεσαίωνα, περί τον 12ο αιώνα, σύμφωνα με τον μελετητή Ρίτσαρντ Φερθ Γκριν και απαντάται κυρίως στη Βόρεια Ευρώπη. Σύμφωνα με τη λαογραφία, οι νεράιδες έπαιρναν τα πιο όμορφα βρέφη ανθρώπων και τα άλλαζαν με νεράιδες. Το θέμα της ανταλλαγής παιδιών είναι κοινό στη μεσαιωνική βιβλιογραφία και αντικατοπτρίζει την ανησυχία για τα βρέφη που πιστεύεται ότι έχουν προσβληθεί από ανεξήγητες ασθένειες, διαταραχές ή αναπτυξιακές αναπηρίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαογραφία
Εμποροκρατία
Γενικά
Η χρήση του όρου αυτού δεν είναι πολύ παλαιά, χρονολογούμενη από τον 18ο αιώνα. Τον πρωτοχρησιμοποίησαν οι λεγόμενοι φυσιοκράτες και στη συνέχεια την εκλαΐκευσε ο Άνταμ Σμιθ (Adam Smith) στο έργο του "Ο Πλούτος των Εθνών", συγκρίνοντας τον Εμποροκρατισμό ως μέσον πλουτισμού με το "αγροτικό σύστημα". Κατά τον Α. Σμιθ οι εμποροκρατικές ρυθμίσεις πέρασαν από δύο στάδια - φάσεις: Την πρώτη, της συσσώρευσης πολύτιμων μετάλλων και τη δεύτερη, όπου οι κανονισμοί επιβάλλονταν στο εμπορικό ισοζύγιο που, όπως πιστευόταν, ρύθμιζε τη ροή του χρήματος. Στην ουσία όμως και οι δύο αυτές φάσεις - τύποι της οικονομικής πολιτικής υπήρξαν εξίσου άκαρποι, με δεδομένο αφενός μεν ότι τα πολύτιμα μέταλλα δεν είχαν τις αρετές που τους απέδιδαν (χωρίς συναλλαγές) και αφετέρου η έλλειψη αυτών δεν αποτελούσε βασική αιτία ύφεσης.
Στις αντίθετες γνώμες του εμποροκρατισμού άρχισαν στη συνέχεια να συμφωνούν οι μεταγενέστεροι Βρετανοί οικονομολόγοι, με κυριότερους τους Μάλθους (Th. Malthus) και Ρικάρντο (David Ricardo). Έτσι στο τέλος του 19ου αιώνα, η λεγόμενη Γερμανική σχολή, η "των ιστορικών οικονομολόγων", και ιδιαίτερα ο Σμόλλερ (G. v. Schmoller) διατύπωσε μια ευνοϊκότερη άποψη, χαρακτηρίζοντας τον εμποροκρατισμό ως μια διαπλαστική κρατική πολιτική με ευρύτερη όμως σημασία, συμπληρώνοντας ότι μόνο το κράτος μπορεί να παρέχει στο λαό την αναγκαία υποστήριξη της εξουσίας, που απαιτεί μία οικονομία για να επιτύχει. Όσα δε κράτη ακολούθησαν αυτή την πολιτική βρέθηκαν στη πρώτη γραμμή ανάπτυξης. Οι απόψεις αυτές δεν επηρέασαν μόνο τις γερμανικές οικονομικές επιστήμες, αλλά και Βρετανούς επιστήμονες μεταξύ των οποίων και τον Γ. Κάννιγκαμ (W. Cunningham) που τόνισε ιδιαίτερα το στοιχείο της εξουσίας στον εμποροκρατισμό.
Γενικά οι απόψεις των οικονομολόγων συγγραφέων ως προς τα προσόντα του εμποροκρατισμού, αν και εμφανίζουν μεγάλες διαφορές, τελικά όμως συμφωνούν ότι επί εποχής του Α. Σμιθ ο μηχανισμός αυτός απαρτιζόταν (κατά την έκφραση του Σμιθ), από "δύο μηχανές παρέμβασης", της προώθησης των εξαγωγών και ταυτόχρονα της αποθάρρυνσης των εισαγωγών - εκτός των απαραίτητων αγαθών. Το σύστημα αυτό είχε παγιωθεί στην Βρετανική Αυτοκρατορία με τους περίφημους Νόμους της Ναυσιπλοΐας τον 17ο αιώνα, που ουσιαστικά απέβλεπαν τόσο στη στρατηγική όσο και στην οικονομική ισχύ της Αυτοκρατορίας και διατηρήθηκαν μέχρι τους Ναπολεόντειους πολέμους, όταν και καταργήθηκαν από τον Κολμπέρ (J. B. Colbert) παρότι και αυτός απέδιδε μεγάλη σημασία σε θέματα ρύθμισης της βιομηχανίας και λιγότερο ακόλουθος της θεωρίας του εμπορικού ισοζυγίου.
Άλλοι επίσης συγγραφείς του 18ου αιώνα έστρεψαν περισσότερο την προσοχή τους σε θέματα που αφορούσαν τον όγκο της απασχόλησης ως κριτήριο αποδοτικότητας των ρυθμιστικών μέτρων και όχι τόσο σε καθαρά κέρδη από τα πολύτιμα μέταλλα. Παρά ταύτα η κοινωνική πλευρά του μερκαντιλισμού συνέχισε να ασκεί μεγάλη επιρροή και να εντυπωσιάζει ως προς το επιχείρημα της απασχόλησης, ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό νότο (Ισπανία, Ιταλία) αλλά και στη Γερμανία που διαδίδονταν από τους λεγόμενους υπό τον Ε. Ρολλ (Eric Roll, 1974) "καμεραλιστές", δηλαδή οικονομολόγους, σύμβουλους ηγεμόνων.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της οικονομίας Κατηγορία:Οικονομικές θεωρίες Κατηγορία:Οικονομικές αντιλήψεις Κατηγορία:Εμπόριο Κατηγορία:Προστατευτισμός
Δήμος Αετού
Με την ονομασία Δήμος Αετού υπάρχουν δύο δήμοι της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Άγιος Χριστόφορος Κοζάνης
Ο Άγιος Χριστόφορος είναι χωριό της Ελλάδας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην Νομού) Κοζάνης. Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 670 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και ο πληθυσμός του στην απογραφή του 2011 ήταν 527 κάτοικοι.
Διοικητική ιστορία
Παλαιότερα ο Άγιος Χριστόφορος ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, που υπαγόταν στην Επαρχία Εορδαίας του Νομού Κοζάνης. Το χωριό παλαιότερα ονομαζόταν Τρέπιστα και η κοινότητα έφερε αρχικώς το όνομα «Κοινότητα Τρεπίστης» όταν συστάθηκε το 1918. Η Τρέπιστα μετονομάσθηκε σε Άγιο Χριστόφορο και η κοινότητα σε «Κοινότητα Αγίου Χριστοφόρου» το 1927. Στο τέλος του αιώνα, με την κατάργηση όλων σχεδόν των κοινοτήτων και την εφαρμογή του Σχεδίου «Καποδίστριας», ο Άγιος Χριστόφορος προσαρτήθηκε στον νέο Δήμο Αγίας Παρασκευής, ως ο μοναδικός οικισμός του ομώνυμου Δημοτικού διαμερίσματος Αγίου Χριστοφόρου. Με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» την 1η Ιανουαρίου 2011, ο Άγιος Χριστόφορος έφθασε στη σημερινή διοικητική του υπαγωγή, σύμφωνα με την οποία αποτελεί τον μοναδικό οικισμό της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας Αγίου Χριστοφόρου, η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αγίας Παρασκευής του Δήμου Εορδαίας της Περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Η τοπική κοινότητα Αγίου Χριστοφόρου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 18,070 χμ² (2011).
Γεωγραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Αγίου Χριστοφόρου είναι 40°31΄ Βόρειο πλάτος και 21°45΄ Ανατολικό μήκος. Το χωριό είναι κτισμένο στο βόρειο άκρο του λιγνιτωρυχείου της ΔΕΗ, του νότιου πεδίου του λιγνιτοφόρου λεκανοπεδίου Πτολεμαΐδας-Φλώρινας, σε αβαθή ομαλή κοιλάδα. Κοντινότερος οικισμός είναι το Καρυοχώρι, 2 χιλιόμετρα οδικώς προς τα νοτιοανατολικά. Ο Άγιος Χριστόφορος απέχει επίσης 7 χιλιόμετρα οδικώς (6,5 σε ευθεία γραμμή) από το κέντρο της Πτολεμαΐδας, πρωτεύουσας του δήμου του.
Πληθυσμιακώς, ο Άγιος Χριστόφορος είναι το μεγαλύτερο από τα τέσσερα χωριά της Δημοτικής Ενότητας Αγίας Παρασκευής και το πληθυσμιακό κέντρο της, καθώς συγκεντρώνει το 40% περίπου του συνόλου των κατοίκων της. Επιπλέον έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό ανάμεσα στους επτά οικισμούς σε όλη την Ελλάδα που ονομάζονται «Άγιος Χριστόφορος» (με δεύτερο τον Άγιο Χριστόφορο του Δήμου Σπάρτης).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Εορδαίας
Γλυνό Αστυπάλαιας
Το Γλυνό  ή Λιγνό είναι νησίδα της Αστυπάλαιας στα Δωδεκάνησα με έκταση 0,238 τ.χλμ., η οποία βρίσκεται μαζί με τη νησίδα Χονδρό, στα νότια και απέναντι από τον Πέρα Γιαλό, το παλιό λιμάνι της Αστυπάλαιας. Το καλοκαίρι, εκδρομικά σκάφη από την Ανάληψη (Μαλτεζάνα) μεταφέρουν στη νησίδα για μπάνιο τουρίστες. Έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae), Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) και Μύχος (Puffinus yelkouan) από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000. Από το 2001 αναφέρεται επίσημα ως οικισμός του δήμου Αστυπάλαιας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Άγιος Ηλίας Αλιφείρας Ηλείας
Ο Άγιος Ηλίας Αλιφείρας είναι μικρός ημιορεινός οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 266 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση 30 χλμ. Α.-ΝΑ. από τα Κρέστενα (έδρα του δήμου) και 20 χλμ. B.-BΔ. από την Ανδρίτσαινα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζάχας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τις Αμυγδαλιές, τις Κάτω Αμυγδαλιές, το Παλαιοχώρι, το Κεραμίδι και την Κράνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμυγδαλεών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αλιφείρας του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 6 κάτοικοι ενώ το 2001 κανένας.
Σημείωση
Στην Ηλεία υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί Άγιος Ηλίας Ζαχάρως, Άγιος Ηλίας Ήλιδας και Άγιος Ηλίας Πύργου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Ίζολα ντελλα Σκάλα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Diabolical Fullmoon Mysticism
Το Diabolical Fullmoon Mysticism είναι το πρώτο άλμπουμ του νορβηγικού black metal συγκροτήματος Immortal. Κυκλοφόρησε το 1992 από την Osmose Records, σε μορφή CD και μικρό αριθμό βινυλίων και κασσετών. Επανεκδόθηκε το 2005. Είναι ο μόνος δίσκος της μπάντας με τον ντράμερ Armagedda.
Κομμάτια
Όλα τα τραγούδια γραμμένα από τους Demonaz & Abbath
Προσωπικό
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992 Κατηγορία:Δισκογραφία των Immortal
Δήμος Αετού Μεσσηνίας
Ο Δήμος Αετού  ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τριφυλίας. Έχοντας λάβει την ονομασία του από τον ομώνυμο οικισμό, καταλάμβανε έκταση 94.850 στρεμμάτων στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.264 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Κοπανάκι.
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 11 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αετου
Χοσέ Ενρίκε Βαρέλα
Ο Χοσέ Ενρίκε Βαρέλα (ισπ. José Enrique Varela) ήταν στρατιωτικός και πολιτικός της Ισπανίας.
Γεννήθηκε στο Σαν Φερνάντο του Κάδιξ το 1891 και πέθανε στη Ταγγέρη το 1951. Έφτασε μέχρι τον βαθμό του Στρατηγού και πολέμησε σε όλες τις μάχες του εμφυλίου. Το 1939 διετέλεσε Υπουργός Άμυνας. Πέθανε το 1951.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας της Ισπανίας Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί
Ανσσάρ και Κισσάρ
Ο Ανσσάρ και η Κισσάρ είναι θεϊκό ζεύγος της Μεσοποταμιακής μυθολογίας. Ανήκουν στις αρχέγονες Σουμεριακές θεότητες που συνδέονται με τον μύθο της δημιουργίας του κόσμου (Enūma Eliš ). Το όνομα του Ανσσάρ μεταφράζεται ως "ολόκληρος ο ουρανός" και της Κισσάρ ως "ολόκληρη η γη".
Ο Άπσου ήταν ο θεός του ωκεανού με το γλυκό νερό και η Τιαμάτ ήταν η θεά του ωκεανού με το αλμυρό νερό. Όταν ενώθηκαν οι δύο αυτές θεότητες ξεκίνησε και η δημιουργία του σύμπαντος.
Από τον Άπσου και την Τιαμάτ γεννήθηκαν ο Λαχμού και η Λαχαμού από τους οποίους ακολούθως γεννήθηκαν ο Ανσσάρ και η Κισσάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουμεριακή μυθολογία Κατηγορία:Μεσοποταμία Κατηγορία:Θεότητες της Μεσοποταμίας
Διάγωνας
Ο Διάγωνας ή Διάγων είναι ποταμός της Ηλείας ένας από τους παραποτάμους του Αλφειού. Πηγάζει και ρέει στην περιοχή της Τριφυλίας.
Βρίσκεται στα νότια του νομού πηγάζει από το όρος Μίνθη και ρέει με κατεύθυνση προς την Αρκαδία. Ο Διάγων εκβάλει στον Αλφειό στο ίδιο σημείο που τον συναντά και ο Ερύμανθος. Τον Διάγωνα αναφέρει και ο Παυσανίας, ενώ έχει παραπόταμο τον Αχέρων.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ηλείας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Αλφειού
Γουάλτερ Σαμουέλ
Ο Γουάλτερ Αντριάν Σαμουέλ (ισπανικά: Walter Adrián Samuel, όνομα γέννησης: Γουάλτερ Σαμουέλ Λουχάν [Walter Adrián Luján]) (23 Μαρτίου 1978) είναι Αργεντινός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Ο Σαμουέλ έχει θεωρηθεί ως ένας από τους καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς της γενιάς του και ως ένας από τους πιο σκληροτράχηλους αμυντικούς του ποδοσφαίρου, με τον πρώην διεθνή συμπαίκτη του και αρχηγό της Ίντερ, Χαβιέρ Σανέτι, να τον αναφέρει ως τον «σκληρότερο παίκτη» που έχει παίξει μαζί.
Νεότερα χρόνια και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε ως Γουάλτερ Λουχάν και έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο για τη Νιούελς και έπαιξε το Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων με αυτό το όνομα. Αργότερα πήρε το επίθετο του πατριού του, Όσκαρ Σαμουέλ. Έχει δύο αδερφές.
Ο Σαμουέλ είναι παντρεμένος με τη Σεσίλια. Έχουν δύο γιους και μια κόρη.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
αριστερά|μικρογραφία|225x225εσ| Ο Σαμουέλ με την [[ΦΚ Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο|Ίντερ]]
Πρώτα χρόνια
Ο Σαμουέλ ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά το 1996 στην Αργεντινή για τη Νιούελς Ολντ Μπόις και ένα χρόνο αργότερα μετακόμισε στη Μπόκα Τζούνιορς, όπου έπαιξε 103 αγώνες και σημείωσε 5 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις μέχρι το 2000. Εκείνη τη χρονιά, η Ρόμα αγόρασε το συμβόλαιό του για 40,265 δισεκατομμύρια ιταλικές λιρέτες (περίπου 20 εκατομμύρια ευρώ). Κέρδισε τη φήμη ως ένας από τους καλύτερους αμυντικούς στο ιταλικό πρωτάθλημα και απέκτησε ένα ταιριαστό ψευδώνυμο, κερδίζοντας τον τίτλο της Σέριε Α με τη Ρόμα το 2001. Η ποιότητά του προσέλκυσε το ενδιαφέρον της ισπανικής Ρεάλ Μαδρίτης.
Η Ρεάλ Μαδρίτης πλήρωσε 25 εκατομμύρια ευρώ για τη μεταγραφή του το 2004. Ο Σαμουέλ απέτυχε να έχει αντίκτυπο στη Μαδρίτη. Ήταν ένας από τους τρεις παίκτες εκτός ΕΕ της ομάδας, μαζί με τον Ρονάλντο και τον Ρομπέρτο Κάρλος. Όλοι απέκτησαν ισπανικά διαβατήρια, ωστόσο, το 2005.
Ίντερ
Τον Αύγουστο του 2005, επέστρεψε στη Σέριε Α με μεταγραφή στην Ίντερ, με τετραετές συμβόλαιο έναντι 16 εκατομμυρίων ευρώ. Ξεκίνησε την περιπέτειά του στην Ίντερ κερδίζοντας το Σούπερ Καπ Ιταλίας 2005 εναντίον της Γιουβέντους, μπαίνοντας στο 63ο λεπτό καθώς οι Νερατζούρι κέρδισαν στην παράταση χάρη στον νικητήριο γκολ του Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν. Αργότερα, στις 13 Σεπτεμβρίου, έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα για τη νέα του ομάδα στις 21 Σεπτεμβρίου, ξεκινώντας στην εκτός έδρας νίκη με 1–0 επί της Κιέβο Βερόνα. Στις 24 Νοεμβρίου, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα της φάσης των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της ΦΚ Πετρζάλκα Ακαντέμια, ο Σαμουέλ έπαιξε σε μια ενδεκάδα 11 ξένων παικτών στον αγωνιστικό χώρο, με τον Λουίς Φίγκο να είναι ο μόνος Ευρωπαίος. Ολοκλήρωσε την πρώτη του σεζόν στην Ίντερ κάνοντας 42 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις, με την ομάδα να κατακτά το πρωτάθλημα μετά τον υποβιβασμό της Γιουβέντους λόγω στημένων αγώνων και το Κύπελλο Ιταλίας νικώντας τη Ρόμα με 4-2 συνολικά, με τον Σαμουέλ να παίζει και στους δύο τελικούς, ολοκληρώνοντας έτσι ένα απρόβλεπτο εγχώριο τρεμπλ.
Ο Σαμουέλ φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού για πρώτη φορά στις 15 Φεβρουαρίου 2014, στη νίκη με 2–1 επί της Φιορεντίνα λόγω του ότι οι Χαβιέρ Σανέτι και Εστέμπαν Καμπιάσο ήταν στον πάγκο. Το τελευταίο του γκολ για τον σύλλογο ήρθε στη νίκη με 4–0 επί της Σαμπντόρια τον Απρίλιο του 2014. Ο Σαμουέλ άφησε τον σύλλογο στο τέλος της σεζόν 2013-14, έχοντας κάνει 236 εμφανίσεις και κερδίζοντας 13 τρόπαια σε 9 χρόνια. Η τελευταία του εμφάνιση για τον σύλλογο έγινε στις 10 Μαΐου 2014, στην εντός έδρας νίκη με 4–1 επί της Λάτσιο, που έδωσε στην ομάδα μια θέση στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ της επόμενης σεζόν.
Βασιλεία
Μετά από εννέα σεζόν με την Ίντερ, στις 23 Ιουλίου 2014, ο Σαμουέλ υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ελβετική ΦΚ Βασιλεία. Έγινε μέλος της ομάδας για τη σεζόν 2014–15 υπό τον προπονητή Πάολο Σόουζα. Αφού έπαιξε σε ένα φιλικό παιχνίδι, ο Σαμουέλ έπαιξε το ντεμπούτο του για τη νέα του ομάδα στον εκτός έδρας αγώνα του Κυπέλλου Ελβετίας στις 23 Αυγούστου 2014, καθώς η Βασιλεία κέρδισε με 4–0 την ΚΣ Ιταλιέν (Καντόνι της Γενεύης). Έκανε το ντεμπούτο του στο εγχώριο πρωτάθλημα για τον σύλλογο στον εντός έδρας αγώνα στο Σανκτ Γιάκομπ-Παρκ στις 31 Αυγούστου, καθώς η Βασιλεία κέρδισε με 3–1 επί της Γιανγκ Μπόις Βέρνης.
Τον Ιούνιο του 2015, ο Σαμουέλ παρέτεινε το συμβόλαιό του με τη Βασιλεία για έναν ακόμη χρόνο. Ωστόσο, στις 16 Οκτωβρίου κοινοποίησε την πρόθεσή του να αποσυρθεί στο τέλος της σεζόν 2015-16, λόγω σωματικών δυσκολιών. Έκανε την 100ή του εμφάνιση σε διασυλλογική διοργάνωση της UEFA παίζοντας στον τελευταίο αγώνα της φάσης των ομίλων του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2015–16, κατά τη διάρκεια της εκτός έδρας νίκης με 1–0 στο Στάδιο του Πόζναν εναντίον της Λεχ Πόζναν στις 10 Δεκεμβρίου 2015. Ο Σαμουέλ έπαιξε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του σε μια εντός έδρας ήττα με 1–0 εναντίον της Γκρασχόπερς, στις 25 Μαΐου 2016, σε ηλικία 38 ετών. Στο τέλος της σεζόν 2015-16, ο Σαμουέλ κέρδισε το πρωτάθλημα για δεύτερη φορά.
Εθνική ομάδα
Ο Σαμουέλ ήταν μέρος της Εθνικής Αργεντινής Κ20 που αναδείχθηκε νικήτρια στην έκδοση του 1997 του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κ20. Έκανε το ντεμπούτο του στη διοργάνωση στον εναρκτήριο αγώνα του Ομίλου Ε΄ εναντίον της Ουγγαρίας, που κέρδισε με 3–0 και στη συνέχεια έπαιξε στους υπόλοιπους δύο αγώνες, καθώς η Αργεντινή τερμάτισε στην κορυφή του ομίλου της.
Ο Σαμουέλ έπαιξε σε 56 αγώνες για την Εθνική Αργεντινής μεταξύ 1999 και 2010, σημειώνοντας 5 γκολ. Έπαιξε για τη χώρα του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, καθώς και στο Κόπα Αμέρικα 1999 και στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2005, στο οποίο η Αργεντινή κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο.
Μετά το ποδόσφαιρο
μικρογραφία| Ο Σαμουέλ ως βοηθός προπονητή της Αργεντινής, 2022 Τον Αύγουστο του 2019, ο Σαμουέλ εγγράφηκε στα μαθήματα Διπλώματος UEFA Pro στο Κοβερτσάνο. Είναι βοηθός προπονητή στην Εθνική Αργεντινής και κατέχει τη θέση από το 2019.
Ήταν μέλος της προπονητικής ομάδας της Αργεντινής που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ.
Με συλλόγους
.
Με εθνική
Πηγή:
Διακρίσεις
Μπόκα Τζούνιορς
Ρόμα
Ίντερ
Βασιλεία
Αργεντινή Κ20
Αργεντινή
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασιλεία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελβετία
Λαμιακός
Ο Λαμιακός υπήρξε ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τη Λαμία. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου ήταν το 1963, είχε χρώματα το πράσινο το κόκκινο και το λευκό και έδρα του αποτελούσε το Δημοτικό Στάδιο Λαμίας. Το 1964 συγχωνεύτηκε με την Παλλαμιακή και δημιούργησαν τον Α.Σ. Λαμία.
Ιστορία
Ο Λαμιακός ιδρύθηκε το 1963 από τη συγχώνευση του Ολυμπιακού Λαμίας και του Παμφθιωτικού.
Οι «ερυθρόλευκοι» του Ολυμπιακού Λαμίας πραγματοποίησαν Γενική Συνέλευση στις 17 Ιουνίου 1962, όταν πρότειναν στους «κιτρινόμαυρους» της Παλλαμιακής Ένωσης τη συγχώνευσή τους και τη δημιουργία ενός νέου συλλόγου. Αρχικά η απάντηση ήταν καταφατική, όμως, η πρότασή τους να ονομαστεί Παλλαμιακή δεν έγινε αποδεκτή, με συνέπεια να διενεργηθεί νέα Γ.Σ στις 24 Ιουλίου 1962, στην αίθουσα του κινηματογράφου «Ρεξ». Τότε αποφασίστηκε ο «γάμος» του Ολυμπιακού Λαμίας και του Παμφθιωτικού, με πράσινες-κόκκινες κάθετες ρίγες η φανέλα, και λευκό σορτσάκι.
Την περίοδο 1963-64 η ομάδα αγωνίστηκε στον 3ο όμιλο της Β΄ Εθνικής και κατέλαβε την 10η θέση.
Στις 27 Μαΐου 1964, με πρωτοβουλία του τότε δημάρχου της Λαμίας και των ποδοσφαιρικών παραγόντων του νομού, πραγματοποιήθηκε γενική συνέλευση με σκοπό τη συγχώνευση του Λαμιακού και της Παλλαμιακής (που θα αγωνιζόταν την επόμενη περίοδο κι αυτή στη Β' Εθνική) η οποία δεν είχε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, αφού κατέληξε στην δημιουργία δύο νέων συλλόγων του Α.Σ. Λαμία και του Α.Σ. Θερμοπυλών. Τελικά όμως, μετά από μία εβδομάδα, την 1η Ιουνίου 1964, ο Α.Σ. Θερμοπυλών συγχωνεύθηκε με τον Α.Σ. Λαμία..
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Φθιώτιδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1963 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Λίμνη Κόμο
Η λίμνη Κόμο (ιταλικά: Lago di Como), γνωστή και ως Λάριο ιταλικά: Lario, από το όνομά της στα λατινικά) είναι λίμνη παγετωνικής ανόρυξης που βρίσκεται στην Λομβαρδία, στη βόρεια Ιταλία, κοντά στα σύνορα με την Ελβετία. Έχει έκταση 146 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη της Ιταλίας μετά τις λίμνες Γκάρντα και Ματζόρε. Η λίμνη έχει μέγιστο βάθος μεγαλύτερο από 400 μέτρα και είναι μια από τις βαθύτερες λίμνες της Ευρώπης.
Η λίμνη έχει τρεις βραχιόνες, που της δίνουν σχήμα Υ. Η λίμνη δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της εποχής των παγετώνων, όταν οι παγετώνες έσκαψαν το πέτρωμα, ενώ όταν έφτασαν στο όρος Σαν Πρίμο (1.685 μ.), οι παγετώνες διχάστηκαν και ένας πήγε ανατολικά και ένας δυτικά, δίνοντας στη λίμνη το σημερινό σχήμα της. Η παρουσία της λίμνης έχει ως αποτέλεσμα το κλίμα να είναι ηπιότερο από τις γύρω περιοχές και έτσι μπορεί γύρω από τη λίμνη να αναπτυχθεί βλάστηση μεσογειακού τύπου.
Η λίμνη είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός από τους Ρωμαϊκούς ακόμη χρόνους και στις όχθες της έχουν κατασκευαστεί πολλές βίλλες. Η λίμνη θεωρείται συχνά ως μια από τις ομορφότερες στην Ευρώπη. Το όνομά της το πήρε από τη πόλη του Κόμο.
Γεωγραφία
Η λίμνη έχει σχήμα ανεστραμμένου γράμματος " Υ ". Ο βόρειος βραχίονας ξεκινά από την πόλη Κολίκο, ενώ οι πόλεις Κόμο και Λέκκο βρίσκονται στα άκρα των νοτιοδυτικών και νοτιοανατολικών βραχιόνων αντίστοιχα. Οι μικρές πόλεις Μπελάτζιο, Μενάτζιο και Βαρέννα βρίσκονται στη διασταύρωση των τριών βραχιόνων της λίμνης: μια τριγωνική ακτοπλοϊκή υπηρεσία λειτουργεί μεταξύ τους. Η λίμνη Κόμο τροφοδοτείται κυρίως από τον Άντα, ο οποίος εισέρχεται στη λίμνη κοντά στο Κολίκο και εκβάλλει στο Λέκκο. Αυτή η γεωλογική διαμόρφωση καθιστά το νοτιοδυτικό κλάδο αδιέξοδο και έτσι το Κόμο, σε αντίθεση με το Λέκκο, πλημμυρίζει συχνά.
Η ακτή μεταξύ Mandello del Lario και Varenna ονομάζεται "The Gold Coast" και θεωρείται η πιο όμορφη, με τις καλύτερες κλιματολογικές συνθήκες και αυτή με την πιο εντυπωσιακή θέα σε όλη τη λίμνη Como. Το "La Costa d' oro" χρησιμοποιείται για να αναφέρεται ανεπίσημα σε ένα τμήμα της ανατολικής ακτής της λίμνης Κόμο. Λόγω της σημασίας τους, οι πόλεμοι για την προσπάθεια κατάκτησης αυτής της ακτής της λίμνης Κόμο ήταν πολυάριθμοι και διήρκεσαν για δεκαετίες, ακόμη και από τους στρατούς του Μιλάνου και της Δημοκρατίας της Βενετίας.
Η ορεινή προ-αλπική επικράτεια μεταξύ των δύο νότιων βραχιόνων της λίμνης (μεταξύ Κόμο, Μπελάτζιο και Λέκκο) είναι γνωστή ως Τρίγωνο Λάριο. Η πηγή του ποταμού Λάμπρο είναι εδώ. Στο κέντρο του τριγώνου, η πόλη Κάντζο είναι η έδρα της Comunità montana del Triangolo lariano, μια ένωση από 31 δήμους που εκπροσωπούν τους 71.000 κατοίκους της περιοχής.
Εάν η Costa di Como της λίμνης Como έχει γίνει η πιο γνωστή στους τουρίστες λόγω της παρουσίας μεγάλων ξενοδοχείων, η ακτή Lecco της λίμνης Como είναι ιστορικά η πιο σημαντική και αποκλειστική, με τις παραλίες της λίμνης και το πιο όμορφο ορεινό τοπίο, σπούδασε για μεγάλο χρονικό διάστημα από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι. Στην ακτή και στα βουνά του κλάδου του Lecco, οι πολύ δεσμευμένες βίλες μεγάλων βιομηχάνων όπως η οικογένεια Ιταλών Falcks, Rockefeller, Kees, Pirelli και ευγενών, από την εποχή της αρχαίας Ρώμης, συμπεριλαμβανομένης της Villa Comedia του Πλίνιου. Lierna. Το μυστικό χωριό Lierna όπου ιδρύθηκε και το τάγμα των ιπποτών της ιταλικής βασιλικής οικογένειας του οίκου Savoy. Η ακτή του Λέκκο και τα βουνά του είναι αυτή όπου συντάχθηκε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι στον Ατλαντικό του κώδικα και όπου πιθανότατα έγινε η Μόνα Λίζα. Στην ακτή του κλάδου Lecco της λίμνης Κόμο ο Alessandro Manzoni στήνει το ρωμαϊκό του "I Promessi Sposi". Στα χωριά της λίμνης Κόμο εμπνέονται ποιητές, συγγραφείς και όπου κανείς για αιώνες δεν ήθελε τουρίστες.
Κλίμα
Ο καιρός στη λίμνη Κόμο είναι υγρός υποτροπικός. Το χειμώνα, η λίμνη βοηθά στη διατήρηση υψηλότερης θερμοκρασίας στη γύρω περιοχή. Οι μέσες ημερήσιες θερμοκρασίες κυμαίνονται από περίπου 3,7 ° C τον Ιανουάριο έως 23,4 ° C  τον Ιούλιο, σύμφωνα με τα ιστορικά δεδομένα καιρού του Κόμο. Οι θερμοκρασίες του νερού μπορεί να φτάσουν κατά μέσο όρο τους 24 ° C κατά τον μήνα Ιούλιο. Η χιονόπτωση είναι ασταθής και επηρεάζει κυρίως τα μεγαλύτερα υψόμετρα. Οι βροχοπτώσεις είναι πιο έντονες τον Μάιο και οι χαμηλότερες κατά τους χειμερινούς μήνες.
Τουρισμός
Ως τουριστικός προορισμός, η λίμνη Κόμο είναι δημοφιλής για τα τοπία, την άγρια ​​ζωή και τα ιαματικά λουτρά της. Είναι ένας χώρος για ιστιοπλοΐα και ιστιοσανίδα. Το 1818 ο Πέρσι Σέλλεϋ έγραψε στον Τόμας Πίκοκ: «Αυτή η λίμνη ξεπερνά οτιδήποτε είδα ποτέ σε ομορφιά, με εξαίρεση τα νησιά του Κιλάρνεϊ. Είναι μακρύτερη και στενή, και έχει την εμφάνιση ενός ισχυρού ποταμού εκβολής, ανάμεσα στα βουνά και τα δάση».
Στην περιοχή γύρω από τη λίμνη Κόμο υπάρχουν πολλά αγροκτήματα που παράγουν αγαθά όπως μέλι, ελαιόλαδο, τυρί, γάλα, αυγά και σαλάμι. Οι επισκέπτες μπορούν να βρουν λίστες με αυτά τα αγροκτήματα και συνήθως επισκέπτονται το ίδιο το αγρόκτημα αυτοπροσώπως για να κάνουν τις αγορές τους.
Το 2018, η ιταλική εταιρεία πολυτελείας Dolce and Gabbana πραγματοποίησε μια εκδήλωση μόδας στη λίμνη Κόμο.
Βίλες δίπλα στη λίμνη
Η Βίλα ντ' Έστε, στο Τσερνόμπιο, χτίστηκε το 1568 από τον καρδινάλιο Τολομέο Γκάλιο, γηγενή κάτοικο της πόλης. Το 1816-1817 η βίλα ήταν το σπίτι της Καρολάιν του Μπράνσγουικ, αποξενωμένης συζύγου του πρίγκιπα της Ουαλίας και σύντομα έγινε σύζυγος του βασιλιά Γεωργίου Δ ' του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι διαμορφωμένοι κήποι σε αγγλικό στιλ είναι προϊόν αυτής της περιόδου. Αργότερα εκείνον τον αιώνα μετατράπηκε σε πολυτελές ξενοδοχείο. Σήμερα η Βίλα ντ' Έστε είναι γνωστή για την προσέλκυση διασημοτήτων.
Η Βίλα ντελ Μπαλμπιανέλλο, διάσημη για τους περίτεχνους αναβαθμισμένους κήπους της, βρίσκεται σε ένα ακρωτήρι της δυτικής όχθης της λίμνης κοντά στην Ιζόλα Κοματσίνα. Χτισμένο το 1787 στη θέση ενός Φραγκισκανικού μοναστηριού, ήταν το τελευταίο σπίτι του εξερευνητή Γκουίντο Μοντζίνο και σήμερα στεγάζει ένα μουσείο αφιερωμένο στο έργο του.
Η Βίλα Μέλτζι ντ' Έριλ στο Μπελάτζιο χτίστηκε σε νεοκλασικό στιλ από τον αρχιτέκτονα Giocondo Albertolli το 1808-1810 ως θερινή κατοικία του Δούκα Φραντζέσκο Μέλτζι ντ' Έριλ, ο οποίος ήταν αντιπρόεδρος της Ναπολεόντειας Ιταλικής Δημοκρατίας. Το πάρκο περιλαμβάνει μια πορτοκαλιά, ένα ιδιωτικό παρεκκλήσι, ωραία αγάλματα και έναν ιαπωνικό κήπο, και φυτεύεται, όπως συχνά στη λίμνη Κόμο, με τεράστια ροδόδεντρα. Οι επισκέπτες της Βίλας του 19ου αιώνα περιλάμβαναν τους Στάνταλ και Φράντζ Λιστ.
Πολλές διασημότητες είχαν ή είχαν σπίτια στις όχθες της λίμνης Κόμο, όπως ο Μάθιου Μπέλαμι, ο Τζον Κέρι, η Μαντόνα, ο Τζορτζ Κλούνεϊ, ο Τζιάνι Βερσάτσε, ο Ροναλντίνιο, ο Σιλβέστερ Σταλόνε, ο Τζούλιαν Λένον , ο Ρίτσαρντ Μπράνσον, η Πιερίνα Λεγκάνι, ο Λιονέλ Μέσι και ο Ζοζέ Μουρίνιο.
Ακτοπλοΐα
Η υπηρεσία πορθμείων Lake Como είναι ένα εξαιρετικά ανεπτυγμένο σύστημα δημόσιων συγκοινωνιών που συνδέει τις πολλές μικρές πόλεις γύρω από τη λίμνη. Μια μηχανοκίνητη υπηρεσία ξεκίνησε το 1826 όταν ένα ατμόπλοιο με πανιά, το "Lario", ξεκίνησε από τη νεοσύστατη εταιρεία Società privilegiata per l'impresa dei battelli a vapore nel Regno Lombardo Veneto. Από το 1952 το σύστημα λειτουργεί υπό την αιγίδα μιας κυβερνητικής οργάνωσης που ονομάστηκε πρώτα Gestione Commissariale Governativa και στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Gestione Governativa Navigazione Laghi, η οποία είναι επίσης υπεύθυνη για τις υπηρεσίες στη λίμνη Ματζόρε και τη λίμνη Γκάρντα.
Σήμερα υπάρχουν τρεις κύριες υπηρεσίες:
Αθλητισμός
Η λίμνη Κόμο είναι μια διαδρομή του ετήσιου κλασικού αγώνα ποδηλασίας Γύρος της Λομβαρδίας, (Giro di Lombardia).
Παραπομπές
Κομο
Ζυγομαλάς
Με το επώνυμο Ζυγομαλάς είναι γνωστοί οι εξής:
Ranger 6
Το Ranger 6 ήταν διαστημικό σκάφος του προγράμματος Ranger της NASA με προορισμό να διαγράψει τροχιά σύγκρουσης με τη Σελήνη και να τηλεμεταδώσει φωτογραφίες υψηλής ευκρίνειας κατά την κάθοδο και μέχρι την τελική σύγκρουση. Το διαστημικό σκάφος έφερε έξι τηλεοπτικές φωτογραφικές μηχανές vidicon. Δύο από αυτές ήταν ευρείας οπτικής γωνίας (φωτογραφικές μηχανές Α και Β στο κανάλι F) και τέσσερις οξείας οπτικής γωνίας (φωτογραφικές μηχανές P1, P2, P3 και P4 στο κανάλι P). Οι φωτογραφικές μηχανές αποτελούσαν δύο διαφορετικά αλλά και ανεξάρτητα συστήματα, κάθε ένα με ξεχωριστή παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, χρονόμετρα, και τηλεπικοινωνιακό σύστημα μετάδοσης, για αυξημένη αξιοπιστία. Το σκάφος δεν μετέδωσε καμία εικόνα, αφού το σύστημα φωτογραφικών μηχανών έπαθε βλάβη. Άλλα πειράματα δεν μετέφερε το διαστημικό σκάφος.
Περιγραφή του σκάφους
Η αλουμινένια βάση του διαστημοπλοίου είχε σχήμα εξαγωνικό διαμέτρου ενάμιση μέτρου. Κατά μήκος της βάσης ήταν τοποθετημένες οι μονάδες προώθησης και ηλεκτροδότησης. Η προέκταση της βάσης προς τα πάνω ήταν ένας κυλινδρικός πύργος σαν φουγάρο με τις τηλεοπτικές φωτογραφικές μηχανές στο εσωτερικό του. Δύο ηλιακοί συλλέκτες, μήκους 1,537 μέτρα ο καθένας και πλάτους 73,9 εκατοστά, ήταν αντιδιαμετρικά αναρτημένοι, φτάνοντας έτσι συνολικό μήκος 4,6 μέτρων. Μια κατευθυνόμενη παραβολική κεραίας υψηλής απολαβής τοποθετήθηκε σε μια από τις γωνίες της βάσης μακρυά από τους ηλιακούς συλλέκτες. Μια κυλινδρική quasiomnidirectional κεραία τοποθετήθηκε στην κορυφή του κυλινδρικού πύργου. Το όλο ύψος του διαστημικού σκάφους ήταν 3,6 μέτρα.
Η προώθηση για τους διαπλανητικούς ελιγμούς προερχόταν από μια μηχανή ώθησης ισχύος 224 Ν που έκαιγε υδραζίνη, και τέσσερις φυσητήρες πεπιεσμένου αερίου. Ο έλεγχος προσανατολισμού και τοποθεσίας σε τρεις άξονες γινόταν με φυσητήρες πεπιεσμένου αζώτου, σε συνδυασμό με ένα σύστημα 3 γυροσκοπίων, 4 κύριους και 2 εφεδρικούς ανιχνευτές του ήλιου, και έναν ανιχνευτή της γης. Η ηλεκτροδότηση γινόταν με 9.792 φωτοκύτταρα ηλιακής ενέργειας από πυρίτιο που περιλήφθηκαν στους δύο ηλιακούς συλλέκτες, συνολικής επιφάνειας 2,3 τετραγωνικών μέτρων και ισχύος 200 Wh. Δύο μπαταρίες AgZnO χωρητικότητας 1200 Wh η κάθε μια, τάσης 26,5 V και αντοχής για 9 ώρες λειτουργία εξασφάλιζαν την τροφοδοσία των δύο καναλιών με τις φωτογραφικές μηχανές. Δύο άλλες μπαταρίες AgZnO 1.000 Wh αποθήκευαν ρεύμα για τη λειτουργία του διαστημικού σκάφους.
Η τηλεπικοινωνία πραγματοποιούταν μέσω της quasiomnidirectional κεραίας χαμηλής απολαβής και της παραβολικής κεραίας υψηλής απολαβής. Οι πομποί του διαστημικού σκάφους περιελάμβαναν το τηλεοπτικό κανάλι F, ισχύος 60 W στα 959,52 MHz, το τηλεοπτικό κανάλι P, ισχύος 60 W στα 960,05 MHz, και ένα άλλο κανάλι αναμετάδοσης, το κανάλι 8, ισχύος 3 W στα 960,58 MHz. Η μονάδα τηλεοπτικής λήψης του Μπλοκ 3 ζύγιζε 173 κιλά (αντικαθιστώντας την κάψουλα προσσελήνωσης που χρησιμοποιήθηκε με τα Μπλοκ 2). Ο εξοπλισμός τηλεπικοινωνιών μετέτρεπε το σύνθετο τηλεοπτικό σήμα των φωτογραφικών μηχανών σε σήμα ραδιοσυχνοτήτων (RF) και στη συνέχεια το έστελνε για μετάδοση μέσω της κεραίας υψηλής απολαβής του σκάφους. Το τηλεοπτικό σήμα είχε αρκετό εύρος ζώνης προκειμένου να επιτρέπει τη γρήγορη λήψη και μετάδοση τηλεοπτικών εικόνων.
Περιγραφή της αποστολής
Στις 2 Φεβρουαρίου 1964 και μετά από πτήση 65,5 ωρών, το σκάφος συνετρίβη στα ανατολικά σύνορα της Mare Tranquillitatis στις 09:24:32 UT. Οι συντεταγμένες της σύγκρουσης ήταν 9°24' Ν και 21°30' Ε.
Περιγραφή της βλάβης
Το Ranger 6 πέταξε στο φεγγάρι επιτυχώς και προσέκρουσε ακριβώς όπως είχε προγραμματιστεί. Ο προσανατολισμός του σκάφους ως προς το σεληνιακό έδαφος ήταν σωστός, αλλά δυστυχώς δεν ελήφθη καμία εικόνα. Η επιτροπή ανάλυσης μετά την πτήση αποφάνθηκε ότι πιο προφανής αιτία της βλάβης ήταν κάποια ηλεκτροστατική εκκένωση (αγγλ. arc-over, τόξο φωτός) που βραχυκύκλωσε και έκαψε το τροφοδοτικό σύστημα των φωτογραφικών μηχανών και που μάλλον συνέβη περίπου 2 λεπτά μετά την εκτόξευση, όταν αυτό ενεργοποιήθηκε ακούσια για 67 δευτερόλεπτα την ώρα διαχωρισμού της βαθμίδας προώθησης.
Επιτεύγματα
Αυτή η τέταρτη αμερικανική προσπάθεια για σύγκρουση στην επιφάνεια της Σελήνης πλησίασε περισσότερο από κάθε προηγούμενη στην επιτυχία. Το διαστημικό σκάφος, το πρώτο διαστημικό όχημα τύπου Μπλοκ 3, ήταν εξοπλισμένο με ένα σύστημα έξι τηλεοπτικών μηχανών, και αποστειρώθηκε για να αποφύγει μόλυνση του σεληνιακού περιβάλλοντος. Τα σκάφη του Μπλοκ 3 θα χρησίμευαν επίσης ως ένα πεδίο δοκιμής για την περαιτέρω ανάπτυξη των διαστημικών συστημάτων (όπως οι ηλιακοί συλλέκτες), που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τις επόμενες, πιο φιλόδοξες αποστολές. Οι φωτογραφίες που τόσο πολύ περίμεναν οι τεχνικοί και οι επιστήμονες ήτανε για την προετοιμασία των αποστολών του προγράμματος Απόλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόγραμμα Ranger Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1964
Μακεδόνες πρόσφυγες στην Αταλάντη
Τα αίτια της μετανάστευσης
Μετά από την αποτυχία της Επανάστασης του 1821 στην Μακεδονία, αρκετοί Μακεδόνες αγωνιστές κατέφυγαν σε διάφορα μέρη της Νότιας Ελλάδας,  για να αποφύγουν τους διωγμούς των Τούρκων.
Η απόφαση της μετοίκησης των Μακεδόνων αγωνιστών
Η εγκατάσταση των Μακεδόνων στην Αταλάντη είχε αποφασιστεί πριν το 1833 και γι’ αυτό το λόγο είχε συσταθεί, στην Αθήνα, επιτροπή που ασχολούταν με τα θέματα των οικιστών Μακεδόνων. Την επιτροπή αποτελούσαν οι: Αναστάσιος Πολυζωίδης (πρόεδρος), Γεώργιος Χρυσίδης (μέλος), Γεώργιος Αθανασίου (μέλος), Θεοφάνης Σιατιστεύς (μέλος), Νικόλαος Γ. Θεοχάρης (μέλος) και Παναγιώτης Ναούμ. Η επιτροπή είχε καταρτήσει το 1835 κατάλογο των Μακεδόνων που επιθυμούσαν να εγκατασταθούν στην Αταλάντη
Η πρώτη φάση της εγκατάστασης στην Αταλάντη
Το Βασιλικό Διάταγμα για τη σύσταση του οικισμού των Μακεδόνων υπογράφηκε στις 20 Μαρτίου 1835 και ως τόπος εγκατάστασης ορίστηκε στην Αταλάντη ο "Τουρκομαχαλάς", ο οποίος ονομάστηκε με νέο Βασιλικό Διάταγμα «Πέλλη». Τα οικόπεδα που διανεμήθηκαν στους οικιστές Μακεδόνες ανέρχονταν σε 370, και προτάθηκε η χορήγηση γαιών 3-5 στρεμμάτων ανά κάτοικο Τον αρχικό πυρήνα του οικισμού των Μακεδόνων αποτέλεσαν οι αγωνιστές και οι οικογένειές τους αλλά έπειτα επετράπη και σε άλλους Μακεδόνες να εγκατασταθούν εκεί. Στους πρόσφυγες δεν δόθηκε κανένα δάνειο από μέρος του Δημοσίου, παρά μόνο τους χορηγήθηκε δωρεάν ξυλεία για το χτίσιμο των κατοικιών τους.