cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρσαλ Γουόρεν Νίρενμπεργκ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίρενμπεργκ άρχισε την έρευνά του ως μεταδιδάκτορας ερευνητής στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH) το 1957 ως εταίρος της Αμερικανικής Εταιρείας Καρκίνου. Το 1959 έγινε ερευνητής βιοχημικός στα NIH και άρχισε να μελετά τις σχέσεις μεταξύ του DNA, του RNA και των πρωτεϊνών. Τα πρωτοπόρα πειράματά του τον έφεραν στη θέση του επικεφαλής του Τομέα Βιοχημικής Γενετικής το 1962 στο «Εθνικό Ινστιτούτο Καρδιάς», όπου και παρέμεινε ως διευθυντής εργαστηρίου μέχρι τον θάνατό του. Μεταξύ των συναδέλφων του διευθυντών εργαστηρίου εκεί ήταν και ο Ντάνιελ Κάρλτον Γκάτζντουζεκ, που τιμήθηκε με Νόμπελ το 1976.
Ο Νίρενμπεργκ νυμφεύθηκε δύο φορές, το 1961 και το 2005. Πρώτη του σύζυγος ήταν η Περόλα Ζάλτσμαν (Perola Zaltzman), μία χημικός από το Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Ρίο ντε Τζανέιρο, που τότε εργαζόταν στο NIH και πέθανε το 2001. Η δεύτερη σύζυγος του Νίρενμπεργκ ήταν η δρ. Μύρνα Μ. Βάισμαν (Myrna Weissman), καθηγήτρια της επιδημιολογίας και της ψυχιατρικής στο «Κολέγιο Ιατρών και Χειρουργών» του Κολούμπια (Columbia University College of Physicians and Surgeons), η οποία είχε 4 παιδιά από τον πρώτο της γάμο. Ο Νίρενμπεργκ, που απεβίωσε από καρκίνο σε ηλικία 82 ετών στη Νέα Υόρκη, είχε επίσης μία αδελφή, την Τζοάν Νίρενμπεργκ-Γκάιγκερ, αρκετές ανεψιές και έναν ανεψιό.
Εκτός από το Βραβείο Νόμπελ, ο Νίρενμπεργκ τιμήθηκε με το Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης το 1964 και με το Εθνικό Μετάλλιο Τιμής το 1968 από τον Πρόεδρο Λίντον Τζόνσον. Επίσης είχε εκλεγεί μέλος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας το 2001.
Επιστημονική έρευνα
Το 1959 αρκετά πειράματα και η επακόλουθη ανάλυσή τους είχαν δείξει ότι το DNA ήταν το μόριο-φορέας της γενετικής πληροφορίας. Δεν ήταν όμως γνωστό το πώς το DNA κατεύθυνε την έκφραση των πρωτεϊνών, ή ποιον ρόλο έπαιζε το RNA σε αυτές τις διαδικασίες. Ο Νίρενμπεργκ συνεργάσθηκε με τον Χάινριχ Ματέι (Heinrich J. Matthaei, γενν. 1929) στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας προκειμένου να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα. Παρήγαγαν RNA αποτελούμενο από απόψεως νουκλεοτιδίων μόνο από ουρακίλη και μετά το προσέθεσαν σε ένα ελεύθερο κυττάρων εκχύλισμα υλικού του Escherichia coli που περιείχε DNA, RNA, ριβοσώματα και άλλους παράγοντες της πρωτεϊνοσυνθέσεως. Προσέθεσαν δεοξυριβονουκλεάση, η οποία διασπά το DNA, έτσι ώστε να μην παραχθούν άλλες πρωτεΐνες εκτός από αυτή που θα παραγόταν από το συνθετικό τους RNA. Κατόπιν προσέθεσαν 1 αμινοξύ με ραδιενεργό σήμανση, κάθε φορά διαφορετικό (τα αμινοξέα είναι οι δομικοί λίθοι των πρωτεϊνών), και 19 μη σημασμένα αμινοξέα στο διάλυμα. Μόνο στο διάλυμα που περιείχε τη ραδιενεργά σημασμένη φαινυλαλανίνη ήταν και η προκύπτουσα πρωτεΐνη ραδιενεργή. Αυτό έδειχνε ότι ο γενετικός κώδικας για τη φαινυλαλανίνη στο RNA αποτελείτο από επαναλαμβανόμενες βάσεις ουρακίλης. Πραγματικά, όπως γνωρίζουμε σήμερα, είναι UUU (τρεις βάσεις ουρακίλης στη σειρά). Αυτό υπήρξε το πρώτο βήμα στην αποκωδικοποίηση των «κωδικονίων» του γενετικού κώδικα και η πρώτη «επίδειξη» του αγγελιοφόρου RNA («πείραμα των Νίρενμπεργκ και Ματέι»).
Τον Αύγουστο του 1961, στο Διεθνές Συνέδριο Βιοχημείας στη Μόσχα, ο Νίρενμπεργκ παρουσίασε μία εργασία σε μία μικρή ομάδα επιστημόνων. Ο Φράνσις Κρικ έπεισε τους οργανωτές του συνεδρίου να προσκαλέσουν τον Νίρενμπεργκ να επαναλάβει την ομιλία του την επόμενη ημέρα. Μιλώντας ενώπιον όλων των συνέδρων, ο Νίρενμπεργκ εντυπωσίασε την επιστημονική κοινότητα και γρήγορα τα πειράματά του απέκτησαν μεγάλη δημοσιότητα. Μέσα σε λίγα χρόνια, η ερευνητική ομάδα του είχε εκτελέσει παρόμοια πειράματα και είχε ανακαλύψει ότι η τριπλέτα της αδενοσίνης (AAA) παρήγε το αμινοξύ λυσίνη, ενώ η κυτοσίνη επαναλαμβανόμενη (CCC) παρήγε προλίνη. Η επόμενη μεγάλη πρόοδος ήλθε όταν ο Φίλιπ Λέντερ, ένας μεταδιδάκτορας ερευνητής στο εργαστήριο του Νίρενμπεργκ, ανέπτυξε μία μέθοδο για τον προσδιορισμό του γενετικού κώδικα σε κομμάτια του μορίου του tRNA («πείραμα των Νίρενμπεργκ και Λέντερ»). Η μέθοδος αυτή επιτάχυνε σε μεγάλο βαθμό την αντιστοίχηση κωδικονίων των τριών βάσεων σε αμινοξέα, και σύντομα 50 κωδικόνια αντιστοιχήθηκαν με αυτή. Τα επακόλουθα πειράματα του Χοράνα επιβεβαίωσαν αυτά τα αποτελέσματα και ολοκληρωσαν τη μετάφραση του γενετικού κώδικα.
Το 1961 και το 1962 αναφέρονται συχνά ως τα έτη της «κούρσας του κώδικα» εξαιτίας του συναγωνισμού ανάμεσα στα εργαστήρια του Νίρενμπεργκ στα NIH και του ήδη βραβευμένου με Νόμπελ (1959) Ισπανού Σεβέρο Οτσόα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, όπου υπήρχε περισσότερο προσωπικό. Μπροστά στη δυνατότητα να βοηθήσουν στην πρώτη απόκτηση Βραβείου Νόμπελ από επιστήμονα των NIH, πολλοί ερευνητές τους παραμέρισαν τη δικές τους έρευνες προκειμένου να βοηθήσουν τον Νίρενμπεργκ να αποκρυπτογραφήσει τα κωδικόνια του mRNA για τα αμινοξέα. Ο δρ. DeWitt Stetten, Jr., διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Αρθρίτιδας και Μεταβολικών Νόσων, είχε αποκαλέσει αυτή την περίοδο συνεργασίας «την πιο υπέροχη ώρα των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας».
Μετά το Βραβείο Νόμπελ, οι έρευνες του Νίρενμπεργκ εστίασαν στη νευροεπιστήμη (ανάπτυξη των νεύρων, νευροβλάστωμα) και στα γονίδια των αλληλουχιών homeobox.
Ιταλικό κυβερνείο του Μαυροβουνίου
Το ιταλικό κυβερνείο του Μαυροβουνίου (σερβικά: Краљевина Црна Гора, μεταγραφή Κραλιέβινα Τσρνα Γκόρα, Governatorato del Montenegro) υπήρξε από τον Οκτώβριο του 1941 έως το Σεπτέμβριο του 1943. Ήταν κατεχόμενο έδαφος υπό στρατιωτική κυβέρνηση διορισμένη από τη Φασιστική Ιταλία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Ιταλοί σχεδίαζαν να δημιουργήσουν ένα οιονεί ανεξάρτητο βασίλειο του Μαυροβουνίου, αλλά τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν οριστικά μετά από λαϊκή εξέγερση τον Ιούλιο του 1941. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας τον Σεπτέμβριο του 1943, το έδαφος του Μαυροβουνίου καταλήφθηκε από γερμανικές δυνάμεις, οι οποίες εγκατέλειψαν την περιοχή τον Δεκέμβριο του 1944.
δεξιά|μικρογραφία|Η πολιτική σημαία του Μαυροβουνίου (1941-44). Εγκρίθηκε τον Ιούλιο του 1941.
Ιστορία
Μετά τη Γερμανοϊταλική εισβολή στη Γιουγκοσλαβία στις 6 Απριλίου 1941 και την παράδοση των στρατευμάτων του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας στις 17 Απριλίου 1941, ο Σέκουλα Ντρλέβιτς, ηγέτης των μαυροβούνιων αποσχιστών στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, ίδρυσε την Προσωρινή Διοικητική Επιτροπή του Μαυροβουνίου (όργανο φίλα προσκείμενο στη φασιστική Ιταλία). Η επιτροπή διαλύθηκε στις 5 Μαΐου 1941 και τη θέση του ανέλαβε το Συμβούλιο του Μαυροβουνίου, το οποίο είχε ως σκοπό να προωθήσει την ιταλική κατοχή και να δημιουργήσει ένα ημιανεξάρτητο προτεκτοράτο του Μαυροβουνίου. Οι ιταλικές αρχές σχεδίαζαν να συμπεριλάβουν το Μαυροβούνιο στη Μεγάλη Ιταλία ενώ σχεδιαζόταν και αφομοίωση του τοπικού πληθυσμού.
Ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ (υπό την επιρροή της συζύγου του Έλενας, κόρη του βασιλιά του Μαυροβουνίου Νικολάου Α΄ Πέτροβιτς) έπεισε τον Μπενίτο Μουσολίνι να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο Μαυροβούνιο, σε αντίθεση με τις επιθυμίες του Κροάτη Άντε Πάβελιτς και της αλβανικής κυβέρνησης, οι οποίοι ήθελαν να διαιρέσουν το Μαυροβούνιο. Το 1941 ο Κρστο Πόποβιτς επέστρεψε από την εξορία του στη Ρώμη το 1941 για να αναλάβει την εξουσία ως επικεφαλής των Ζελενάσι (Zelenaši). Οι Ζελενάσι ήταν υπέρ της αποκατάστασης της μοναρχίας του Μαυροβουνίου. Δημιούργησαν και ένοπλες δυνάμεις με την ονομασία λεγεώνα του Λόβτσεν.
Επίσημα το Μαυροβούνιο ήταν βασίλειο αλλά ο τελευταίος εγγονός του Νικολάου Α΄, ο πρίγκιπας Μιχαήλ Πέτροβιτς Νιέγκος, αρνήθηκε το στέμμα, υπέρ του Πέτρου Β΄ Καραγεώργεβιτς της Γιουγκοσλαβίας. Δύο πρίγκιπες από των οίκο των Ρομανώφ - ο Νικόλαος Ρομανόβιτς και ο πατέρας του Ρομάν Πέτροβιτς, επίσης αρνήθηκαν το στέμμα. Λόγω έλλειψης βασιλιά το Μαυροβούνιο περιέπεσε υπό τον έλεγχο της ιταλικής κυβέρνησης.
Στις 12 Ιουλίου 1941 ο Σεκούλα Ντρλέβιτς έγινε πρωθυπουργός της χώρας. Στις αρχές του 1942, ξεκίνησε ένοπλος πόλεμος με τους Τσέτνικους και τους Παρτιζάνους να μάχονται εναντίον των Μαυροβούνιων αποσχιστών και των δυνάμεων του Άξονα. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο πόλεμος στο Μαυροβούνιο έγινε χαοτικός και ανέντιμος.
Στα τέλη του Σεπτεμβρίου 1943, η Κροατία του Άντε Πάβελιτς προσάρτησε την περιοχή του Κότορ (στο νοτιοδυτικό Μαυροβούνιο). Τον Οκτώβριο του 1943 ο Ντρλέβιτς εκδιώχθηκε από το Μαυροβούνιο. Το 1944, ενώ βρισκόταν στην Κροατία, ο Ντρλέβιτς σχημάτισε το κρατικό συμβούλιο του Μαυροβουνίου, το οποίο υποτίθεται ότι αποτελεί την εξόριστη κυβέρνηση της χώρας.
Μετά την αναχώρηση της ιταλικής διοίκησης (η Φασιστική Ιταλία είχε συνθηκολογήσει με τους Συμμάχους τον Σεπτέμβριο του 1943), το Μαυροβούνιο προσαρτήθηκε από τη Γερμανία, ενώ ο αιματηρός ανταρτοπόλεμος δεν υποχωρούσε. Κατά τη διάρκεια της τετραετίας 1941-45, χιλιάδες Μαυροβούνιοι σκοτώθηκαν. Τον Δεκέμβριο του 1944 τα τελευταία γερμανικά στρατεύματα εγκατέλειψαν το Μαυροβούνιο και ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός της Γιουγκοσλαβίας υπό την ηγεσία του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο ανακατέλαβε την περιοχή, επιστρέφοντας στην κυριαρχία της σοσιαλιστικής πλέον Γιουγκοσλαβίας.
Γεωγραφία
Τα αρχικά σύνορα του ανεξάρτητου κράτους του Μαυροβουνίου ήταν περίπου τα ίδια με αυτά του σημερινού Μαυροβουνίου. Συνόρευε με την Κροατία στα βορειοδυτικά, με τη Σερβία στα βορειοανατολικά και την Αλβανία στα νοτιοανατολικά. Μετά την άνοιξη του 1942, το Μαυροβούνιο έχασε μεγάλο μέρος της περιοχής του Σαντζακίου. Επιπλέον, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1943, ο κόλπος του Κότορ είχε προσαρτηθεί άμεσα από την Ιταλία.
Ένοπλες Δυνάμεις
Κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής του Μαυροβουνίου, στο Μαυροβούνιο υπηρετούσαν τμήματα του ιταλικού στρατού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Κυβερνεία Κατηγορία:Πρώην βασίλεια Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Σιδηροδρομικός σταθμός Άνω Λιοσίων
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Άνω Λιοσίων είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αεροδρομίου–Πάτρας. Βρίσκεται στα Άνω Λιόσια και έλαβε την ονομασία του από την πόλη την οποία εξυπηρετεί. Τέθηκε σε λειτουργία στις 18 Ιουλίου 2006 και βρίσκεται στην επιφάνεια του εδάφους, στην κεντρική νησίδα της Αττικής Οδού. Διαθέτει μία κεντρική αποβάθρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άνω Λιόσια Κατηγορία:Δήμος Φυλής Άνω Λιόσια Άνω Λιόσια Άνω Λιόσια Άνω Λιόσια
Χαραυγή Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Χαραυγή (αποσαφήνιση)
Η Χαραυγή είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 382 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Χαραυγή βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, νότια της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών. Απέχει 52,5 χλμ. (οδηγικά) Β.-ΒΑ. από το Αγρίνιο, 60 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Καρπενήσι και 4,5 χλμ. Δ. από τη γέφυρα Επισκοπής που ενώνει την Ευρυτανία με την Αιτωλοακαρνανία. Στη βόρεια άκρη του χωριού περνάει η ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου. Το παλιό όνομά του είναι Χαράστη και έτσι απογράφεται επίσημα το 1971 να ανήκει στην τότε κοινότητα Σιδήρων. Το 1973 ορίζεται έδρα της κοινότητας και το 1974 μετονομάζεται σε Χαραυγή. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Βασίλειο και τα Ακριδαίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σιδήρων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 31 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Φιστόν Αμπντούλ Ραζάκ
Ο Φιστόν Αμπντούλ Ραζάκ (Fiston Abdul Razak, γεννήθηκε 5 Σεπτεμβρίου 1993) είναι ποδοσφαιριστής από το Μπουρούντι που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 19 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Μπουρούντι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιάμπλ Νουάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μαμελόντι Σάνταουνς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Ζαβράα ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΝΠΠΙ Κλαμπ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ανοσολογία
Η ανοσολογία είναι κλάδος της βιολογίας και της Ιατρικής που καλύπτει τη μελέτη του ανοσοποιητικού συστήματος σε όλους τους οργανισμούς. Η ανοσολογία καταγράφει, μετρά και μελετάει τη φυσιολογική λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος τόσο σε καταστάσεις υγείας όσο και σε ασθένειες, τις δυσλειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος σε ανοσολογικές διαταραχές (όπως αυτοάνοσα νοσήματα, υπερευαισθησία, ανοσοανεπάρκεια, και απόρριψη μοσχεύματος ), και τα φυσικά, χημικά και φυσιολογικά χαρακτηριστικά των συστατικών του ανοσοποιητικού συστήματος in vitro, in situ και in vivo. Η ανοσολογία έχει εφαρμογές σε πολλούς κλάδους της ιατρικής, ιδιαίτερα στους τομείς της μεταμόσχευσης οργάνων, της ογκολογίας, της ρευματολογίας, της ιολογίας, της βακτηριολογίας, της παρασιτολογίας, της ψυχιατρικής και της δερματολογίας.
Ο όρος επινοήθηκε από τον Ρώσο βιολόγο Ιλια Μέτσνικοφ, οποίος προχώρησε σε σπουδές στην ανοσολογία και έλαβε το βραβείο Νόμπελ για το έργο του το 1908. Κόλλησε μικρά αγκάθια σε προνύμφες αστεριών και παρατήρησε ασυνήθιστα κύτταρα να περιβάλλουν τα αγκάθια. Αυτή ήταν η ενεργή απάντηση του σώματος που προσπαθεί να διατηρήσει την ακεραιότητά του. Ο Μέτσνικοφ ήταν ο πρώτος που παρατήρησε το φαινόμενο της φαγοκυττάρωσης, στην οποία το σώμα αμύνεται έναντι ενός ξένου σώματος.
Πριν από τον προσδιορισμό της ανοσίας, οι πρώτοι γιατροί χαρακτήριζαν όργανα που αργότερα θα αποδεικνύονταν ως βασικά συστατικά του ανοσοποιητικού συστήματος. Τα σημαντικά λεμφικά όργανα του ανοσοποιητικού συστήματος είναι ο θύμος αδένας, ο μυελός των οστών και οι κύριοι λεμφικοί ιστοί όπως ο σπλήνας, οι αμυγδαλές, τα λεμφαγγεία, οι λεμφαδένες, τα αδενοειδή και το ήπαρ. Ωστόσο, πολλά συστατικά του ανοσοποιητικού συστήματος είναι κυτταρικής φύσης και δεν σχετίζονται με συγκεκριμένα όργανα, αλλά είναι μάλλον ενσωματωμένα ή κυκλοφορούν σε διάφορους ιστούς που βρίσκονται σε όλο το σώμα. Όταν οι συνθήκες υγείας επιδεινώνονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τμήματα οργάνων του ανοσοποιητικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένου του θύμου αδένα, του σπλήνα, του μυελού των οστών, των λεμφαδένων και άλλων λεμφικών ιστών, μπορούν να αφαιρεθούν χειρουργικά για εξέταση όσο οι ασθενείς είναι ακόμα ζωντανοί.
Κλασική ανοσολογία
Η κλασική ανοσολογία συνδέεται με τους τομείς της επιδημιολογίας και της ιατρικής. Μελετά τη σχέση μεταξύ των συστημάτων του σώματος, των παθογόνων και της ανοσίας. Η παλαιότερη γραπτή αναφορά της ανοσίας εντοπίζεται στον λοιμό των Αθηνών το 430 π.Χ. Ο Θουκυδίδης σημείωσε ότι οι άνθρωποι που είχαν αναρρώσει από προηγούμενη περίοδο της νόσου μπορούσαν να φροντίσουν τους άρρωστους χωρίς να κολλήσουν την ασθένεια δεύτερη φορά. Πολλές άλλες αρχαίες κοινωνίες έχουν αναφορές σε αυτό το φαινόμενο, αλλά μόλις τον 19ο και τον 20ο αιώνα η έννοια εξελιχθεί σε επιστημονική θεωρία.
Η μελέτη των μοριακών και κυτταρικών συστατικών που αποτελούν το ανοσοποιητικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένης της λειτουργίας και της αλληλεπίδρασής τους, είναι το επίκεντρο της ανοσολογίας. Το ανοσοποιητικό σύστημα έχει χωριστεί σε ένα πιο πρωτόγονο έμφυτο ανοσοποιητικό σύστημα και, στα σπονδυλωτά, σε ένα επίκτητο ή προσαρμοστικό ανοσοποιητικό σύστημα. Το τελευταίο διαιρείται περαιτέρω σε χυμικά (ή αντισώματα) και μεσολαβούμενα από κύτταρα συστατικά.
Το ανοσοποιητικό σύστημα έχει την ικανότητα της αυτοαναγνώρισης και της μη αυτο-αναγνώρισης. Ένα αντιγόνο είναι μια ουσία που πυροδοτεί την ανοσολογική απόκριση. Τα κύτταρα που εμπλέκονται στην αναγνώριση του αντιγόνου είναι τα λεμφοκύτταρα. Μόλις αναγνωρίσουν, εκκρίνουν αντισώματα. Τα αντισώματα είναι πρωτεΐνες που εξουδετερώνουν τους μικροοργανισμούς που προκαλούν ασθένειες. Τα αντισώματα δεν σκοτώνουν άμεσα παθογόνα, αλλά αντ' αυτού, προσδιορίζουν αντιγόνα ως στόχους για καταστροφή από άλλα κύτταρα του ανοσοποιητικού, όπως τα φαγοκύτταρα ή τα κύτταρα ΝΚ.
Η χυμική απόκριση (αντισώματα) ορίζεται ως η αλληλεπίδραση μεταξύ αντισωμάτων και αντιγόνων. Τα αντισώματα είναι ειδικές πρωτεΐνες που απελευθερώνονται από μια συγκεκριμένη κατηγορία ανοσοκυττάρων γνωστών ως Β λεμφοκύτταρα, ενώ τα αντιγόνα που ορίζονται ως οτιδήποτε που προκαλεί την παραγωγή αντισωμάτων. Η ανοσολογία βασίζεται στην κατανόηση των ιδιοτήτων αυτών των δύο βιολογικών οντοτήτων και στην κυτταρική απόκριση και στα δύο.
Γίνεται πλέον σαφές ότι οι ανοσολογικές αποκρίσεις συμβάλλουν στην ανάπτυξη πολλών κοινών διαταραχών που δεν θεωρούνται παραδοσιακά ως ανοσολογικές, συμπεριλαμβανομένων μεταβολικών, καρδιαγγειακών, καρκίνου και νευροεκφυλιστικών καταστάσεων όπως η νόσος του Αλτσχάιμερ. Άλλωστε, υπάρχουν άμεσες επιπτώσεις του ανοσοποιητικού συστήματος και στις λοιμώδεις ασθένειες (φυματίωση, ελονοσία, ηπατίτιδα, πνευμονία, δυσεντερία και ελμινθικές προσβολές). Ως εκ τούτου, η έρευνα στον τομέα της ανοσολογίας είναι πρωταρχικής σημασίας για τις προόδους στους τομείς της σύγχρονης ιατρικής, της βιοϊατρικής έρευνας και της βιοτεχνολογίας.
Κλινική ανοσολογία
Η κλινική ανοσολογία είναι η μελέτη ασθενειών που προκαλούνται από διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος (αστοχία, ανώμαλη δράση και κακοήθης ανάπτυξη των κυτταρικών στοιχείων του συστήματος). Περιλαμβάνει επίσης ασθένειες άλλων συστημάτων, όπου οι ανοσολογικές αντιδράσεις παίζουν ρόλο στην παθολογία και τα κλινικά χαρακτηριστικά.
Οι ασθένειες που προκαλούνται από διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες:
Άλλες διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος περιλαμβάνουν διάφορες υπερευαισθησίες (όπως στο άσθμα και άλλες αλλεργίες) που ανταποκρίνονται ακατάλληλα σε κατά τα άλλα αβλαβείς ενώσεις.
Η πιο γνωστή ασθένεια που επηρεάζει το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα είναι το AIDS, μια ανοσοανεπάρκεια που χαρακτηρίζεται από την καταστολή των CD4+ («βοηθητικών») Τ κυττάρων, των δενδριτικών κυττάρων και των μακροφάγων από τον ιό της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (HIV).
Οι κλινικοί ανοσολόγοι μελετούν επίσης τρόπους πρόληψης των προσπαθειών του ανοσοποιητικού συστήματος να καταστρέψει αλλομοσχεύματα (απόρριψη μοσχεύματος).
Αναπτυξιακή ανοσολογία
Κατά την εφηβεία, το ανθρώπινο σώμα υφίσταται διάφορες φυσικές, φυσιολογικές και ανοσολογικές αλλαγές που προκαλούνται και μεσολαβούνται από ορμόνες, από τις οποίες η πιο σημαντική στις γυναίκες είναι η 17-β-οιστραδιόλη (ένα οιστρογόνο) και, στους άνδρες, η τεστοστερόνη. Η οιστραδιόλη αρχίζει να δρα περίπου στην ηλικία των 10 ετών και η τεστοστερόνη μερικούς μήνες αργότερα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτά τα στεροειδή όχι μόνο δρουν άμεσα στα πρωτεύοντα και δευτερεύοντα σεξουαλικά χαρακτηριστικά, αλλά έχουν επίσης επίδραση στην ανάπτυξη και ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένου ενός αυξημένου κινδύνου για την ανάπτυξη εφηβικής και μετα-εφηβικής αυτοανοσίας. Υπάρχουν επίσης κάποιες ενδείξεις ότι οι υποδοχείς της κυτταρικής επιφάνειας στα Β κύτταρα και τα μακροφάγα μπορεί να ανιχνεύουν ορμόνες φύλου.
Η γυναικεία σεξουαλική ορμόνη 17-β-οιστραδιόλη έχει αποδειχθεί ότι ρυθμίζει το επίπεδο της ανοσολογικής απόκρισης ενώ ορισμένα ανδρογόνα όπως η τεστοστερόνη φαίνεται να καταστέλλουν την απόκρισή του στη μόλυνση. Άλλα ανδρογόνα, ωστόσο, όπως η DHEA, αυξάνουν την ανοσολογική απόκριση. Όπως και στις γυναίκες, οι ανδρικές ορμόνες του φύλου φαίνεται να ασκούν περισσότερο έλεγχο του ανοσοποιητικού συστήματος κατά την εφηβεία και μετά την εφηβεία από ό,τι κατά την υπόλοιπη ενήλικη ζωή ενός αρσενικού.
Σωματικές αλλαγές κατά την εφηβεία, όπως η εκφύλιση του θύμου, επηρεάζουν επίσης την ανοσολογική απόκριση.
Οικοανοσολογία και συμπεριφορική ανοσία
Η οικοανοσολογία, ή οικολογική ανοσολογία, διερευνά τη σχέση μεταξύ του ανοσοποιητικού συστήματος ενός οργανισμού και του κοινωνικού, βιοτικού και αβιοτικού του περιβάλλοντος.
Οι άμυνες που διαμεσολαβούνται από συμβίωση είναι επίσης κληρονομήσιμες μεταξύ των γενεών του ξενιστή, παρά τη μη γενετική άμεση βάση για τη μετάδοση. Οι αφίδες, για παράδειγμα, βασίζονται σε πολλούς διαφορετικούς συμβιωτικούς οργανισμούς για την άμυνα τους από βασικά παράσιτα και μπορούν να μεταδώσουν κάθετα τα συμβίωσή τους από γονέα σε απογόνους. Ως εκ τούτου, ένα συμβίωση που προσφέρει επιτυχώς προστασία από ένα παράσιτο είναι πιο πιθανό να μεταδοθεί στους απογόνους του ξενιστή, επιτρέποντας τη συνεξέλιξη με παράσιτα που επιτίθενται στον ξενιστή με τρόπο παρόμοιο με την παραδοσιακή ανοσία.
Ανοσοθεραπεία
Η χρήση συστατικών ή αντιγόνων του ανοσοποιητικού συστήματος για τη θεραπεία μιας ασθένειας ή διαταραχής είναι γνωστή ως ανοσοθεραπεία. Η ανοσοθεραπεία χρησιμοποιείται πιο συχνά για τη θεραπεία αλλεργιών, αυτοάνοσων διαταραχών όπως η νόσος του Crohn και η ρευματοειδής αρθρίτιδα και ορισμένων μορφών καρκίνου. Η ανοσοθεραπεία χρησιμοποιείται επίσης συχνά σε ανοσοκατασταλμένους (όπως ασθενείς με HIV ) και σε άτομα που πάσχουν από άλλες ανοσοανεπάρκειες. Αυτό περιλαμβάνει ρυθμιστικούς παράγοντες όπως IL-2, IL-10, GM-CSF B, IFN-α.
Αναπαραγωγική ανοσολογία
Αυτός ο τομέας της ανοσολογίας είναι αφιερωμένος στη μελέτη των ανοσολογικών πτυχών της αναπαραγωγικής διαδικασίας συμπεριλαμβανομένης της αποδοχής του εμβρύου. Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί επίσης από κλινικές γονιμότητας για την αντιμετώπιση προβλημάτων γονιμότητας, επαναλαμβανόμενων αποβολών, πρόωρων τοκετών και επικίνδυνων επιπλοκών όπως η προεκλαμψία.
Θεωρητική ανοσολογία
Η ανοσολογία είναι έντονα πειραματική στην καθημερινή πρακτική, αλλά χαρακτηρίζεται επίσης από συνεχή θεωρητική αντιμετώπιση. Πολλές θεωρίες έχουν προταθεί στην ανοσολογία από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα μέχρι σήμερα. Τα τέλη του 19ου αιώνα και οι αρχές του 20ου αιώνα χαρακτηρίστηκαν από μάχη ανάμεσα στις «κυτταρικές» και τις «χυμικές» θεωρίες της ανοσίας. Σύμφωνα με την κυτταρική θεωρία της ανοσίας, που αντιπροσωπεύεται συγκεκριμένα από τον Ίλια Μέτσνικοφ, ήταν τα κύτταρα – πιο συγκεκριμένα, φαγοκύτταρα – που ήταν υπεύθυνα για τις ανοσολογικές αποκρίσεις. Αντίθετα, η χυμική θεωρία της ανοσίας, που υποστηρίχθηκε από τους Ρόμπερτ Κοχ και Έμιλ φον Μπέρινγκ, μεταξύ άλλων, υποστηρίζει ότι οι ενεργοί ανοσοποιητικοί παράγοντες ήταν διαλυτά συστατικά (μόρια) που βρίσκονται στους «χυμούς» του οργανισμού και όχι στα κύτταρά του.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο Μακφάρλεϊν Μπέρνετ, εμπνευσμένος από μια πρόταση του Νιλς Γιέρνε, διατύπωσε τη θεωρία κλωνικής επιλογής (CST) της ανοσίας. Με βάση τη CST, ο Μπέρνετ ανέπτυξε μια θεωρία για το πώς πυροδοτείται μια ανοσολογική απόκριση σύμφωνα με τη διάκριση εαυτού/μη εαυτού: τα συστατικά "εαυτού" (συστατικά του σώματος) δεν πυροδοτούν καταστροφικές ανοσολογικές αποκρίσεις, ενώ οι "μη εαυτού" οντότητες (π.χ. παθογόνα, ένα αλλομόσχευμα) πυροδοτούν μια καταστροφική ανοσολογική απόκριση. Η θεωρία τροποποιήθηκε αργότερα για να αντικατοπτρίζει νέες ανακαλύψεις σχετικά με την ιστοσυμβατότητα ή τη σύνθετη ενεργοποίηση «δύο σημάτων» των Τ κυττάρων. Η θεωρία του εαυτού/μη εαυτού της ανοσίας και το λεξιλόγιο του εαυτού/μη εαυτού έχουν επικριθεί, αλλά παραμένουν πολύ επιδραστικά.
Πιο πρόσφατα, πολλά θεωρητικά πλαίσια έχουν προταθεί στην ανοσολογία, συμπεριλαμβανομένων των «αυτοποιητικών» απόψεων, απόψεων «γνωστικής ανοσίας», του «μοντέλου κινδύνου» (ή «θεωρίας κινδύνου»), και της θεωρίας της «ασυνέχειας». Το μοντέλο κινδύνου, που πρότειναν η Πολί Μάτζιγκερ και οι συνεργάτες της, άσκησε μεγάλη επιρροή, προκαλώντας πολλά σχόλια και συζητήσεις.
Νικόλαος Α΄ του Μεκλεμβούργου
Ο Νικόλαος Α΄ του Μεκλεμβούργου, γερμ. Nicholas I (πριν το 1164 - 25 Μαΐου 1200) ήταν κύριος του Μεκλεμβούργου (1178-1200).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Βέρτισλαβ κυρίου του Ρόστοκ και πρίγκιπα των Οβοτριτών.
Πολέμησε μαζί με τους Δανούς και τον Φρειδερίκο Α΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας εναντίον του Ερρίκου του λέοντος δούκα της Σαξονίας & Βαυαρίας. Το διάστημα 1183-85 πολέμησε εναντίον του εξαδέλφου του Ερρίκου Α΄ πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου· ο Νικόλαος Α΄ έλαβε τη βοήθεια των Δανών, ενώ ο Ερρίκος Μπόρβιν Α΄ όχι. Αυτό το παρατήρησε ο Κανούτος ΣΤ΄ των Έστριντσεν της Δανίας και βρήκε την ευκαιρία να ενισχύσει τη θέση του στην ακτή της Βαλτικής. Το 1185 τα δύο εξαδέλφια αναγκάστηκαν να αποδεχθούν τον Κνούτο ΣΤ΄ ως επικυρίαρχό τους και ως ανταμοιβή ο Νικόλαος Α΄ έλαβε το φέουδο του Ρόστοκ.
Το 1200 ο Νικόλαος Α΄ και ο Ερρίκος Μπόρβιν Α΄ πολέμησαν μαζί στη μάχη τού Βάσχοβ εναντίον του Αδόλφου Γ΄ των Σάουενμπουρκ κόμη του Χόλσταϊν. Νίκησαν οι πρώτοι και έτσι εξασφάλισαν την περιοχή νοτιοδυτικά του Μεκλεμβούργου, όμως ο Νικόλαος Α΄ απεβίωσε στη μάχη.
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Γλώσσες Νιβχ
δεξιά|μικρογραφία|Οικισμοί με πληθυσμούς Νιβχ, σύμφωνα με την απογραφή του 2002Η Νιβχ ή Γκιλιάκ (ενίοτε γνωστή ως Νιβχικές ή Αμουρικές γλώσσες, ενδώνυμο: Нивхгу диф Νιβχγκού ντιφ) είναι μια μικρή γλωσσική οικογένεια. Συχνά αναφέρεται ως απομονωμένη γλωσσική οικογένεια αποτελούμενη από δύο ή τρεις μη κατανοητές μεταξύ τους γλώσσες ομιλούμενες από τους Νιβχ στην εξωτερική Μαντζουρία, στη λεκάνη του Αμγκούν (παραπόταμος του Αμούρ), κατά μήκος του κάτω ρου του Αμούρ. Επίσης ομιλείται στο βόρειο μισό της Σαχαλίνης. Ο όρος "γκιλιάκ" είναι η ρωσική απόδοση των όρων που προέρχονται από το τουνγκουζικό όρο "γκιλιέκε". .Ο όρος γκιλιέκε αναφέρεται σε λαούς με παρόμοιο πολιτισμό στην περιοχή του Ποταμού Αμούρ.
Ο πληθυσμός των Νιβχ έχει σταθεροποιηθεί εδώ και πάνω από 100 χρόνια. Η ρωσική απογραφή του 1897 κατέγραψε 4.549 Νιβχ, ενώ το 1989 η τελευταία σοβιετική απογραφή κατέγραψε 4.673 Νιβχ. Ωστόσο, ο αριθμός των ομιλητών της γλώσσας Νιβχ μειώθηκε από 100% σε 23.3% κατά την ίδια περίοδο (1897 - 1989). Το 1989 καταγράφηκαν περίπου 1.000 άτομα που μπορούσαν να μιλήσουν τη γλώσσα Νιβχ. Το 2010, καταγράφηκαν μόνο 200 ομιλητές, κάτι που μπορεί να συνιστά διόρθωση μιας ανακρίβειας από την απογραφή του 1989.
Ορθογραφία
Τα γράμματα ё, щ και ь χρησιμοποιούνται μόνο για λέξεις που προέρχονται από τα ρωσικά.
Παλμίρι
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Τάφος του [[Γιάνους Κουσοτσίνσκι]] Το Παλμίρι (πολωνικά: Palmiry) είναι χωριό της Γκμίνα Τσόσνουφ, στο Πόβιατ Νόβι Ντβουρ Μαζοβιέτσκι του Βοεβοδάτου Μασοβίας στην ανατολική-κεντρική Πολωνία. Βρίσκεται στην άκρη του Δάσους Καμπίνος, περίπου 4 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Τσόσνουφ, 11 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Νόβι Ντβουρ Μαζοβιέτσκι και 23 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Βαρσοβίας. Το 2000 το χωριό είχε περίπου 220 κατοίκους.
Μαζικές εκτελέσεις κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας
Το 1946, τα πτώματα εκτάφηκαν και ενταφιάστηκαν εκ νέου σε ένα νέο νεκροταφείο, που βρίσκεται περίπου 5 χιλιόμετρα από το ίδιο το χωριό. Ο τόπος της εκ νέου ταφής είναι εθνικό μαυσωλείο της Πολωνίας από το 1948.
Αλβέρτος Α΄ του Μεκλεμβούργου
O Αλβέρτος Α΄ (γερμ.: Albrecht I, μετά το 1230 - 15/17 Μαΐου 1265) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν συγκύριος του Μεκλεμβούργου.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου και της Λούιτγκαρτ, κόρης του Πόππο Ζ΄ κόμη του Χέννεμπερκ.
Το 1265 απεβίωσε άτεκνος και τάφηκε στο Ντόμπεραν Μίνστερ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία εξαδέλφη του από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου, κόρη του Νικολάου Α΄ κυρίου του Βέρλε· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Βασίλειο της Ιουδαίας επί Ηρώδη του Μέγα
Το Βασίλειο της Ιουδαίας επί του Ηρώδη ήταν κράτος - δορυφόρος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας από το 37 π.Χ., όταν ο Ηρώδης ο Μέγας διορίστηκε "Βασιλιάς των Ιουδαίων" από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Όταν ο Ηρώδης απεβίωσε το 4 π.Χ., το βασίλειο χωρίστηκε μεταξύ των γιων του στην Ηρώδεια Τετραρχία.
Η Ρώμη εμπλέκεται στη Συρο-Παλαιστίνη
αριστερά|μικρογραφία|199x199εσ|Ο Πομπήιος στον Ναό της Ιερουσαλήμ, του [[Ζαν Φουκέ.]]
Η πρώτη επέμβαση της Ρώμης στην περιοχή χρονολογείται από το 63 π.Χ., μετά το τέλος του Γ΄ Μιθριδατικού Πολέμου, όταν η Ρώμη δημιούργησε την επαρχία της Συρίας. Μετά την ήττα του Μιθριδάτη ΣΤ' του Πόντου, ο Πομπήιος ο Μέγας λεηλάτησε την Ιερουσαλήμ το 63 π.Χ. Η βασιλική σύζυγος της δυναστείας των Ασμοναίων Σαλώμη Αλεξάνδρα είχε αποβιώσει πρόσφατα και οι γιοι της, Υρκανός Β΄ και Αριστόβουλος Β΄, στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου σε έναν εμφύλιο πόλεμο: το 63 π.Χ. ο Αριστόβουλος Β΄ πολιορκήθηκε στην Ιερουσαλήμ από τα στρατεύματα του αδελφού του. Έστειλε απεσταλμένο στον Μάρκο Αιμίλιο Σκαύρο, εκπρόσωπο του Πομπήιου στην περιοχή. Ο Αριστόβουλος Β΄ πρόσφερε μία τεράστια δωροδοκία για να διασωθεί, την οποία ο Πομπήιος δέχτηκε αμέσως. Στη συνέχεια ο Αριστόβουλος Β΄ κατηγόρησε τον Σκαύρο για εκβιασμό. Δεδομένου ότι ο Σκαύρος ήταν κουνιάδος και προστατευόμενος του Πομπήιου, ο στρατηγός αντεπιτέθηκε βάζοντας τον Υρκανό Β΄ επικεφαλής του βασιλείου και αρχιερέα.
Όταν ο Πομπήιος ηττήθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα, τον Υρκανό Β΄ διαδέχθηκε ο αυλικός του Αντίπατρος ο Ιδουμαίος, γνωστός και ως Αντίπας, ως ο πρώτος Ρωμαίος procurator (υποεπίτροπος). Το 57–55 π.Χ. ο Αύλος Γλαβίνιος, ανθύπατος της Συρίας, χώρισε το πρώην βασίλειο των Ασμοναίων (Μακκαβαίων) σε πέντε περιοχές του Σανχεντρίν / Συνεδρίου (συμβούλων του νόμου).
Παρθική εισβολή και Ρωμαϊκή επέμβαση
Μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα το 44 π.Χ., ο Κόιντος Λαβιηνός, ένας Ρωμαίος Δημοκρατικός στρατηγός και πρεσβευτής στους Πάρθους, τάχθηκε στο πλευρό του Βρούτου και του Κάσσιου στον Εμφύλιο πόλεμο των Απελευθερωτών. Μετά την ήττα τους, ο Λαβιηνός ενώθηκε με τους Πάρθους και τους βοήθησε να εισβάλουν στα Ρωμαϊκά εδάφη το 40 π.Χ. Ο Παρθικός στρατός διέσχισε τον Ευφράτη και ο Λαβιηνός μπόρεσε να δελεάσει τις Ρωμαϊκές φρουρές του Μάρκου Αντώνιου γύρω από τη Συρία και να τις προσεταιριστεί για τον σκοπό του. Οι Πάρθοι χώρισαν τον στρατό τους και υπό τον Πακόρο κατέκτησαν τη Συρία-Παλαιστίνη από τη Φοινικική ακτή μέσω της Γης του Ισραήλ:
«Ο Αντίγονος [γιος του Αριστόβουλου Β΄] ... ξεσήκωσε τους Πάρθους να εισβάλουν στη Συρία και την Παλαιστίνη, [και] οι Εβραίοι σηκώθηκαν με ανυπομονησία για να υποστηρίξουν τους γόνους του Οίκου των Μακκαβαίων και έδιωξαν τους μισητούς Ιδουμαίους με τον Ιουδαίο τους βασιλιά-μαριονέτα [Αντίπατρο]. Ο αγώνας μεταξύ του λαού και των Ρωμαίων είχε ξεκινήσει σοβαρά, και παρόλο που ο Αντίγονος, όταν τοποθετήθηκε στο θρόνο από τους Πάρθους, προχώρησε σε λαφυραγωγία και εκμετάλλευση των Εβραίων, εκείνοι, χαρούμενοι για την αποκατάσταση της γραμμής των Ασμοναίων, σκέφτηκαν ότι μία νέα εποχή ανεξαρτησίας είχε έρθει.
Όταν ο Φασαήλ και ο Υρκανός Β' ξεκίνησαν για μία πρεσβεία προς τους Πάρθους, οι Πάρθοι τους αιχμαλώτισαν. Ο Αντίγονος (γιος του Αριστόβουλου Β΄) που ήταν εκεί παρών, έκοψε τα αυτιά του θείου του Υρκανού Β΄ για να τον κάνει ακατάλληλο για την αρχιερατεία, ενώ ο Φασαήλ θανατώθηκε.
Ο Αντίγονος, του οποίου το Εβραϊκό όνομα ήταν Ματταθίας, έφερε τον διπλό τίτλο του βασιλιά και του αρχιερέα μόνο για τρία χρόνια. Δεν είχε ξεφορτωθεί τον Ηρώδη, ο οποίος κατέφυγε στην εξορία και ζήτησε την υποστήριξη του Μάρκου Αντώνιου. Ο Ηρώδης ορίστηκε «βασιλιάς των Εβραίων» από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο το 40 π.Χ.: Ο Αντώνιος «τότε αποφάσισε να κάνει τον [Ηρώδη] βασιλιά των Ιουδαίων...[και] είπε [στη Σύγκλητο], ότι ήταν προς όφελός τους στον Παρθικό πόλεμο να γίνει βασιλιάς ο Ηρώδης· έτσι όλοι έδωσαν την ψήφο τους γι' αυτό. Και όταν η Σύγκλητος έφευγε, ο Αντώνιος και ο Καίσαρας [Οκταβιανός] βγήκαν έξω, με τον Ηρώδη ανάμεσά τους, ενώ ο ύπατος και οι υπόλοιποι αξιωμαούχοι πήγαν μπροστά τους, για να προσφέρουν θυσίες [στους Ρωμαίους θεούς] και να βάλουν το διάταγμα στο Καπιτώλιο. Και ο Αντώνιος έκανε εορτή για τον Ηρώδη την πρώτη ημέρα της βασιλείας του»
Ο αγώνας στη συνέχεια κράτησε για μερικά χρόνια, καθώς οι κύριες Ρωμαϊκές δυνάμεις ήταν απασχολημένες με την ήττα των Πάρθων και είχαν λίγους πρόσθετους πόρους, για να υποστηρίξουν τον Ηρώδη. Μετά την ήττα των Πάρθων, ο Ηρώδης κέρδισε τον αντίπαλό του το 37 π.Χ. Ο Αντίγονος Ματταθίας (θείος της 2ης συζύγου του Ηρώδη) παραδόθηκε στον Αντώνιο και εκτελέστηκε λίγο αργότερα, επιφέροντας το τέλος της κυριαρχίας των Ασμοναίων στο Ισραήλ.
Ο Ηρώδης ως βασιλιάς
αριστερά|μικρογραφία|288x288εσ|Η κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τον Ηρώδη τον Μεγάλο το 37 π.Χ., από τον [[Ζαν Φουκέ, τέλη 15ου αι.]]
Ο βασιλιάς Ηρώδης έγινε γνωστός μεταξύ των αρχαιολόγων ως Ηρώδης ο κατασκευαστής και υπό τη βασιλεία του η Ιουδαία γνώρισε μία άνευ προηγουμένου οικοδόμηση, η οποία εξακολουθεί να έχει αντίκτυπο στο τοπίο της περιοχής. Στο πλαίσιο της επιχείρησής του, κατασκευάστηκαν έργα όπως το φρούριο Mασάντα, το Ηρώδειον και το μεγάλο λιμάνι της Καισάρειας Mαριτίμα.
Η τύχη της δυναστείας των Ασμοναίων υπό τον Ηρώδη
Ωστόσο ο Αντίγονος Ματταθίας δεν ήταν ο τελευταίος άρρην των Ασμοναίων. Ο Αριστόβουλος Γ΄, εγγονός του Αριστόβουλου Β' μέσω του μεγαλύτερου γιου του Αλέξανδρου, και αδελφός της Ασμοναίας πριγκίπισσας Μαριάμνης Α΄, έγινε για λίγο αρχιερέας, αλλά σύντομα εκτελέστηκε (36 π.Χ.) λόγω ζήλιας της πρώτης συζύγου του Ηρώδη, Δωρίδας. Η αδελφή του Αριστόβουλου Γ΄, η Μαριάμνη Α΄, ήταν παντρεμένη (ως δεύτερη σύζυγος) με τον Ηρώδη, αλλά έπεσε θύμα του περιβόητου φόβου του να τον δολοφονήσουν. Οι γιοι της από τον Ηρώδη, ο Αριστόβουλος Δ' και ο Αλέξανδρος, εκτελέστηκαν επίσης στην ενηλικίωσή τους από τον πατέρα τους, αλλά όχι πριν ο Αριστόβουλος Δ' γεννήσει την Ηρωδιάδα.
Ο Υρκανός Β΄ κρατούνταν από τους Πάρθους από το 40 π.Χ. Επί τέσσερα χρόνια, μέχρι το 36 π.Χ., έζησε ανάμεσα στους Εβραίους της Βαβυλώνας, οι οποίοι του έδιναν όλο τον οφειλόμενο σεβασμό. Εκείνο το έτος ο Ηρώδης, που φοβόταν ότι ο Υρκανός Β΄ θα μπορούσε να παρακινήσει τους Πάρθους να τον βοηθήσουν να ανακτήσει τον θρόνο, τον κάλεσε να επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ. Οι Βαβυλώνιοι Εβραίοι τον προειδοποίησαν μάταια. Ο Ηρώδης τον υποδέχτηκε με κάθε ένδειξη σεβασμού, δίνοντάς του την πρώτη θέση στο τραπέζι του και την προεδρία του κρατικού συμβουλίου, ενώ περίμενε την ευκαιρία να τον ξεφορτωθεί. Ως ο τελευταίος εναπομείνας των Ασμοναίων, ο Υρκανός Β΄ ήταν πολύ επικίνδυνος αντίπαλος για τον Ηρώδη. Το έτος 30 π.Χ., κατηγορούμενος για συνωμοσία με τον βασιλιά της Αραβίας, ο Υρκανός Β καταδικάστηκε και εκτελέστηκε.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Ηρώδη, οι εξ αρρενογονίας απόγονοι των Ασμοναίων εξαλείφθηκαν, ενώ από τους εκ θηλυγονίας μόνο η Ηρωδιάδα παρέμεινε ζωντανή με την κόρη της (από τον 1ο σύζυγό της) Σαλώμη. Η Ηρωδιάδα ήταν από τις λίγες εναπομείνασες γυναίκες κληρονόμους των Ασμοναίων, καθώς ήταν δισεγγονή του Αλεξάνδρου. Η Ηρωδιάδα ήταν εγγονή της Ασμοναίας πριγκίπισσας Μαριάμνης Α΄. Η Mαριάμνη Α΄ καταδικάστηκε τελικά με αμφίβολες κατηγορίες, που προέκυψαν από δολοπλοκίες του παλατιού και εσωτερικές διαμάχες εξουσίας. Εκτελέστηκε το 29 π.Χ., αλλά της έμεινε η -από τον γιο της Αριστόβουλο Δ΄- εγγονή της Ηρωδιάδα και η δισέγγονή της Σαλώμη. Η Ηρωδιάδα κατάφερε να επιβιώσει από θαύμα και τελικά εξορίστηκε στη Γαλατία, με τον 2ο σύζυγό της, Ηρώδη Αντίπα. Αυτός είχε κατηγορηθεί από τον ανιψιό του Αγρίππα Α' για συνωμοσία εναντίον του νέου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Καλιγούλα, ο οποίος τον έστειλε εξορία στη Γαλατία, όπου τον συνόδευσε η Ηρωδιάδα.
Οι μετέπειτα ηγεμόνες της δυναστείας του Ηρώδη Αγρίππας Α' Αγρίππας Β' (γιος του Αγρίππα Α΄) είχαν και οι δύο αίμα Ασμοναίων, καθώς ο πατέρας τού Αγρίππα Α' ήταν ο Αριστόβουλος Δ', γιος του Ηρώδη από τη Μαριάμνη Α', αλλά δεν ήταν εξ αρρενογονίας απόγονοι, και επομένως δεν θεωρούντο νόμιμοι ηγεμόνες από μεγάλο μέρος του Ιουδαϊκού πληθυσμού που θυμόταν τους Ασμοναίους.
Νότια Δοβρουτσά
μικρογραφία| Χάρτης της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας με τη Νότια Δοβρουτσά να επισημαίνονται με κίτρινο χρώμα. Η [[Βόρεια Δοβρουτσά τονίζεται με πορτοκαλί χρώμα.]] Η Νότια Δοβρουτσά (βουλγαρικά: Южна Добруджа, Yuzhna Dobrudzha ή απλά Добруджа, Dobrudzha, ρουμανικά: Dobrogea de Sud, Cadrilater ή Dobrogea Nouă) είναι περιοχή της βορειοανατολικής Βουλγαρίας, η οποία περιλαμβάνει τις επαρχίες Ντόμπριτς και Σιλίστρα, μέρος της ιστορικής περιοχής της Δοβρουτσάς. Έχει έκταση 7.566 χλμ² και πληθυσμό 358.000 κατοίκους. Ήταν μέρος της Ρουμανίας de jure από το 1913 έως το 1918 (de facto από το 1913 έως το 1916) και ξανά από το 1919 έως το 1940.
Ιστορία
Στην αρχή της σύγχρονης εποχής, η Νότια Δοβρουτσά είχε έναν μικτό πληθυσμό Βουλγάρων και Τούρκων με αρκετές μικρότερες μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των Γκαγκαούζων, των Τάταρων της Κριμαίας και των Ρουμάνων. Το 1910, από τους 282.007 κατοίκους της Νότιας Δοβρουτσάς, οι 134.355 (47,6%) ήταν Βούλγαροι, οι 106.568 (37,8%) Τούρκοι, οι 12.192 (4,3%) Ρομά, οι 11.718 (4,1%) Τάταροι και οι 2.484 Ρουμάνοι.
Η Νότια Δοβρουτσά ήταν μέρος του αυτόνομου Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας από το 1878 και μέρος του ανεξάρτητου βουλγαρικού κράτους από το 1908 μέχρι την ήττα της Βουλγαρίας στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, όταν η περιοχή παραχωρήθηκε στη Ρουμανία βάσει της Συνθήκης του Βουκουρεστίου (1913).
Το 1914, η Ρουμανία ζήτησε από όλους τους ιδιοκτήτες γης να αποδείξουν την περιουσία τους και να παραδώσουν στο ρουμανικό κράτος το ένα τρίτο της γης που διεκδίκησαν ή να πληρώσουν το ισόποσο της αξίας της. Αυτό ήταν παρόμοιο με τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις στη Ρουμανία που έγιναν τον προηγούμενο αιώνα, κατά τις οποίες οι γαιοκτήμονες έπρεπε να παραδώσουν τα δύο τρίτα της γης τους, η οποία στη συνέχεια παραδόθηκε στους αγρότες. Στη Νότια Δοβρουτσά, πολλοί από τους αγρότες που έλαβαν τη γη ήταν έποικοι, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων χιλιάδων Αρμάνων από τη Μακεδονία, καθώς και Βλαχομογλενίτων από το ίδιο μέρος και Ρουμάνων από τη Βλαχία, γεγονός που οδήγησε σε ισχυρισμούς ότι οι μεταρρυθμίσεις είχαν εθνικιστικό σκοπό.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 1940, η Νότια Δοβρουτσά αποκαταστάθηκε στη Βουλγαρία βάσει της Συνθήκης της Κραϊόβα. Μετά τη συνθήκη ακολούθησε υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών: περίπου 110.000 Ρουμάνοι (σχεδόν το 95% των οποίων εγκαταστάθηκαν εκεί μετά το 1913), Αρμάνοι και Βλαχομογλενίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Νότια Δοβρούτσα, ενώ 77.000 Βούλγαροι έπρεπε να εγκαταλείψουν τη Βόρεια Δοβρούτσα. Μόνο μερικές εκατοντάδες Ρουμάνοι και Αρμάνοι έχουν απομείνει πλέον στην περιοχή.
Διοικητικές διαιρέσεις
Μεταξύ 1913 και 1940, κατά τη διάρκεια της ρουμανικής κυριαρχίας, η περιοχή κάλυπτε δύο επαρχίες: τη Ντουρόστορ και την Καλιάκρα. Σήμερα, η επικράτεια της Νότιας Δοβρουτσάς σχηματίζει τις επαρχίες Σιλίστρα και Ντόμπριτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δοβρουτσά Κατηγορία:Γεωγραφικές περιοχές της Βουλγαρίας
Νέο Δερμάτι Ευρυτανίας
Το Νέο Δερμάτι είναι χωριό του νομού Ευρυτανίας το οποίο βρίσκεται στις δυτικές όχθες του Καρπενησιώτη και επάνω στην επαρχιακή οδό Καρπενησίου - Προυσού - Καλλιθέας. Το χωριό απέχει 11 χλμ. ΝΔ. από το Καρπενήσι και 19 χλμ. ΒΑ. από τον Προυσό. Ο οικισμός ιδρύθηκε από κατοίκους του Δερματίου που λόγω του δύσβατου και της τραχύτητας της περιοχής μετοίκησαν προς το διπλανό Νέο Μικρό Χωριό. Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1991 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Μεγάλου Χωρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μεγάλο Χωριό και το Γάβρο αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μεγάλου Χωρίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ποταμιάς του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 30 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Νυχτερίδα
Οι Νυχτερίδες είναι θηλαστικά που σχηματίζουν την τάξη των Χειρόπτερων (Chiroptera). Είναι τα μόνα θηλαστικά που μπορούν να πετούν. Επίσης, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη τάξη θηλαστικών (περιλαμβάνει περισσότερα από 1000 είδη).
Μορφολογία
Η νυχτερίδα δεν διαθέτει φτερά αλλά πετάει με τη βοήθεια των μπροστινών της άκρων (από εκεί και η ονομασία Χειρόπτερα), των οποίων τα δάκτυλα είναι μεταξύ τους ενωμένα με μεμβράνη. Σε αντίθεση με τα πουλιά, η νυχτερίδα δεν κουνά ολόκληρο το άκρο που χρησιμοποιεί για την πτήση, αλλά μόνο τα ενωμένα με μεμβράνη δάκτυλά της.
Το κεφάλι και το σώμα της νυχτερίδας μοιάζουν φαινομενικά με του ποντικιού, όμως οι νυχτερίδες δεν έχουν καμία συγγένεια με τα τρωκτικά. Τα περισσότερα είδη νυχτερίδας έχουν ως τόπο διαμονής σπήλαια από τα οποία βγαίνουν τη νύχτα, καθώς είναι νυχτόβιες, για να τραφούν. Προκειμένου να προσανατολιστούν οι νυχτερίδες χρησιμοποιούν τον ηχοεντοπισμό. Εκπέμπουν, δηλαδή, ήχους σε υψηλή συχνότητα και στη συνέχεια χρησιμοποιούν την ηχώ που παράγεται από την αντανάκλαση των ηχητικών κυμάτων πάνω σε επιφάνειες και άλλα ζώα προκειμένου να αποφύγουν εμπόδια και να εντοπίσουν τη λεία τους.
Στους φυσικούς εχθρούς των νυχτερίδων περιλαμβάνονται ορισμένα αρπακτικά πτηνά όπως η κουκουβάγια και το γεράκι, θηλαστικά όπως η γάτα και το κουνάβι και ορισμένα είδη φιδιών.
Ταξινόμηση.
Στην ταξινόμησή τους, παραδοσιακά, η τάξη των Χειρόπτερων χωρίζεται σε δύο υποτάξεις, τα Μεγαχειρόπτερα (Megachiroptera) και τα Μικροχειρόπτερα (Microchiroptera). Μια άλλη υποδιαίρεση των νυχτερίδων μπορεί να είναι ανάλογα με τη διατροφή τους, καθώς υπάρχουν σαρκοφάγες (τα είδη αυτά συναντώνται μόνο στην Ευρώπη) αλλά και νυχτερίδες που τρέφονται με τους καρπούς των οπωροφόρων δέντρων.
Βιολογία
Η νυχτερίδα ζει περίπου 5 χρόνια και κατ' εξαίρεση 30 χρόνια. Λόγω του γεγονότος ότι χάνει πολύ θερμότητα από το σώμα της (καθώς πάρα πολλά αιμοφόρα αγγεία είναι εξαπλωμένα στην πτητική της μεμβράνη) τρέφεται εντατικά για να αναπληρώσει αυτή την απώλεια. Το χειμώνα που δεν είναι εύκολο να βρει τροφή, πέφτει σε νάρκη. Υπάρχουν μερικά είδη νυχτερίδων, που το χειμώνα μεταναστεύουν στα θερμά μέρη και επιστρέφουν πάλι την άνοιξη. Η περίοδος που ζευγαρώνει είναι το φθινόπωρο, λίγο πριν πέσει στην χειμερινή νάρκη. Η γονιμοποίηση όμως δεν γίνεται τότε, άλλα την άνοιξη που ξυπνά. Το σπερματοζωάριο του αρσενικού διατηρείται όλο το χειμώνα το τοίχωμα της μήτρας και την άνοιξη γονιμοποιεί το ωάριο του θηλυκού. Η εγκυμοσύνη διαρκεί 2 μήνες και το θηλυκό γεννά 1 μικρό τη φορά,που κουβαλά στην πλάτη του, μέχρι εκείνο να μπορέσει να πετάξει. Οι νυχτερίδες πετούν με 20 χλμ την ώρα.
Κατηγορία:Χειρόπτερα
Φρειδερίκος Ερρίκος της Πρωσίας
Ο Φρειδερίκος-Ερρίκος-Αλβέρτος, γερμ.: Friedrich Heinrich Albrecht von Preußen von Hohenzollern (15 Απριλίου 1874 - 13 Νοεμβρίου 1940) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας, αξιωματικός του στρατού της, που διώχθηκε επειδή ήταν ομοφυλόφιλος.
Πρόωρη ζωή
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου πρίγκιπα της Πρωσίας (1837–1906) και της Μαρίας των Βέττιν (1854–1898), κόρης του Ερνέστου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Είχε ύψος πάνω από 1,83 μ.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Το 1904 έγινε ο διοικητής του 1ου Συντάγματος Δραγόνων Φρουράς του Βραδεμβούργου Αριθμός 2. Θα γινόταν συνταγματάρχης στις 21 Μαΐου 1906.
Ερωτική συμπεριφορά
Απολύθηκε από τη θέση του ως διοικητής του Συντάγματος στις αρχές του 1907 και εκδιώχθηκε από τον Πρωσικό στρατό λόγω της ομοφυλοφιλίας του. Επιτράπηκε να εγγραφεί εκ νέου στην αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως ιδιώτης, αλλά του αρνήθηκαν την προαγωγή.
Στα τέλη του 1906 κατόπιν επιθυμίας του κάιζερ Γουλιέλμου Β΄ (ήταν 2ος εξάδελφός του) και ως κληρονόμου του αποθανόντος πατέρα του, ο Φρειδερίκος-Ερρίκος ψηφίστηκε ο Διδάσκαλος του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη. Ωστόσο, λόγω της αυξανόμενης φήμης για την ομοφυλοφιλία του, ο πρίγκιπας Άιτελ-Φρειδερίκος (γιος του Γουλιέλμου Β΄) έγινε ο Διδάσκαλος. Ο δημοσιογράφος Μαξιμίλιαν Χάρντεν δημοσίευσε ένα άρθρο στις 27 Απριλίου 1907 ότι αυτή η αλλαγή στην ηγεσία ήταν, επειδή ο πρίγκιπας "πάσχει από μία κληρονομική εκδοχή της ανεστραμμένης σεξουαλικής επιθυμίας". Αυτό πιθανότατα αναφέρεται στον ομοφυλόφιλο Ερρίκο πρίγκιπα της Πρωσίας (1726-1802), μέλος του Οίκου των Χοεντσόλερν.
Σε απάντηση αυτής της δημοσιότητας, ο Φρειδερίκος-Ερρίκος εγκατέλειψε το Βερολίνο, μετά από συμβουλές του καγκελάριου Τέομπαλντ φον Μπέτμαν-Χόλβεγκ. Πέρασε κάποιο διάστημα στη νότια Γαλλία και την Αίγυπτο, πριν επιστρέψει στη Γερμανία, όπου έμενε απομονωμένος στα κτήματά του στη Σιλεσία.
Στις αρχές του 1910 παραιτήθηκε από την προεδρία της Ακαδημίας Φιλανθρωπικών Επιστημών στην Ερφούρτη υπέρ του αδελφού του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου πρίγκιπα της Πρωσίας.
Μετέπειτα χρόνια
Η κληρονομιά του περιλάμβανε τις πόλεις Κάμεντς και Ζαβίντουφ (Γερμανικά: Ζάιντενμπεργκ) στη νοτιοανατολική περιοχή της επαρχίας Κάτω Σιλεσίας. Οι συνεισφορές του στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής και τη φροντίδα του πληθυσμού τον έκαναν τοπικά δημοφιλή. Με τα δικά του χρήματα ίδρυσε την Ευαγγελική Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στο Βέλφελσγκρουντ το 1911 και την Εκκλησία της Αναστάσεως στο Ζαβίντουφ το 1913, και έφερε διακόνισσες στα τοπικά γηροκομεία. Επίσης προώθησε την τοπική δασοκομία.
Δεν νυμφεύτηκε και δεν είχε απογόνους, έτσι εξέλιπε ο κλάδος του πάππου του Αλβέρτου. Απεβίωσε στις 13 Νοεμβρίου 1940 στο Ζαβίντουφ και τάφηκε στο μαυσωλείο εκεί.
Μετά το τέλος του, ο Βάλντεμαρ, γιος του πρίγκιπα Ερρίκου (αδελφού του Γουλιέλμου Β΄) και εγγονός του Φρειδερίκος Γ΄, κληρονόμησε το κάστρο στο Κάμεντς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γερμανία Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρίγκιπες της Πρωσίας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά
Γυναίκες στην Πολωνία
Ο χαρακτήρας των γυναικών στην Πολωνία διαμορφώνεται από την ιστορία, τον πολιτισμό και την πολιτική της Πολωνίας. Η Πολωνία έχει μια μακρά ιστορία φεμινιστικού ακτιβισμού και ήταν ένα από τα πρώτα έθνη στην Ευρώπη που θέσπισε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Η Πολωνία επηρεάζεται έντονα από τις συντηρητικές κοινωνικές απόψεις της Καθολικής Εκκλησίας.
Ιστορία
εναλλ.=Bar graph showing the gender pay gap in European countries|αριστερά|μικρογραφία| Το [[μισθολογικό χάσμα μεταξύ των φύλων στα μέσα ακαθάριστα ωριαία κέρδη στα κράτη μέλη της ΕΕ, σύμφωνα με την Eurostat το 2014. Η Πολωνία έχει ένα από τα χαμηλότερα χάσματα στις αμοιβές των δύο φύλων στην ΕΕ.]] Η ιστορία των γυναικών στο έδαφος της σημερινής Πολωνίας έχει πολλές ρίζες και έχει επηρεαστεί έντονα από τον Ρωμαιοκαθολικισμό στην Πολωνία. Ο φεμινισμός στην Πολωνία έχει μακρά ιστορία και παραδοσιακά χωρίζεται σε επτά περιόδους, ξεκινώντας αναμφισβήτητα με τον διαφωτισμό του 18ου αιώνα, ακολουθούμενος από τον φεμινισμό πρώτου κύματος. Οι πρώτες τέσσερις πρώιμες περίοδοι συνέπεσαν με τα ξένους διαμελισμούς της Πολωνίας, οι οποίοι οδήγησαν στην εξάλειψη του κυρίαρχου πολωνικού κράτους για 123 χρόνια.