cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρίκορφο Γρεβενών
Παλιό χωριό
Είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί η ακριβής χρονολογία ιδρύσεως του χωριού. Από διάφορες πηγές έχουμε τις πληροφορίες ότι ιδρύθηκε παλαιότερα από το 1700. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, το σημερινό χωριό χτίστηκε από οικιστές που ήρθαν από το παλιό χωριό που ήταν περί τα 1.000 μέτρα πιο κάτω, στη θέση που είναι η βρύση Κηπώματα και το εκκλησάκι του αγίου Δημητρίου στην κύρια είσοδο του οποίου είναι χαραγμένη η χρονολογία 1881. Στοιχεία που συνηγορούν σε αυτό είναι οι στημένες όρθιες πέτρες, ταφόπετρες, που φανερώνουν την ύπαρξη νεκροταφείου. Παλιότερα οι πέτρες αυτές διακρίνονταν καλύτερα, με το πέρασμα του χρόνου όμως σκεπάστηκαν. Μέχρι και το 1940 άλλωστε, τα μωρά που γεννιόνταν πεθαμένα, συνηθίζονταν να θάβονται εκεί. Διηγήσεις αναφέρουν ότι ο άγιος Δημήτριος ήταν παρεκκλήσι και νεκροταφείο ενώ η κύρια εκκλησία του παλαιού χωριού ήταν ακριβώς στο ρέμα που κατεβαίνει από Μεσαριά και διασταυρώνεται με τον αμαξιτό δρόμο προς Χρυσαυγή. Άλλο στοιχείο που μας βεβαιώνει την ύπαρξη εκεί χωριού είναι τα κομμάτια από πήλινα δοχεία, που βρέθηκαν από χωριανούς σκάβοντας τα χωράφια τους στο μέρος εκείνο.
Καμιά πληροφορία δεν υπάρχει για το όνομα του παλιού χωριού, το οποίο καταστράφηκε από τους Τούρκους για αντίποινα ή κατ’ άλλους από τουρκοαλβανικά ασκέρια περί το 1730-1750. Από το χωριό περνούσε κεντρικός δρόμος και ήταν εμφανές το χωριό σε ληστρικές επιθέσεις. Υπάρχει και η προφορική παράδοση, που λέει ότι η τουρκική διοίκηση είχε κάστρο στο απέναντι χωριό Μπίσοβο (Κυπαρίσσι). Ήθελε να χαλάσει εκείνο το κάστρο και να χτίσει νέο στη θέση Αϊ-Λιας, γιατί εκεί βορινά λίγο πιο πέρα, υπήρχε κεφαλόβρυσο από το οποίο έτρεχε πολύ νερό. Το νερό ήταν απαραίτητο για τις ανάγκες του στρατού τους. Οι χωριανοί, μόλις πήραν είδηση, για να εμποδίσουν το χτίσιμο του κάστρου θέλησαν να σταματήσουν τη ροή του νερού και τα κατάφεραν. Κούρεψαν τα πρόβατά τους και με το μαλλί και με πέτρες, δουλεύοντας σκληρά και σε βάθος, σταμάτησαν τη ροή του νερού. Το νερό βρήκε διέξοδο παρακάτω και άνοιξαν οι βρύσες Σιουπουτούρα, Πηγάδι, Τσιράδια, Κουρί κλπ. Το γεγονός αυτό το έμαθαν οι Τούρκοι και αποφάσισαν να καταστρέψουν το χωριό.
Όποια περίπτωση και αν είναι η αληθινή, το γεγονός είναι ότι οι κάτοικοι του παλαιού χωριού διασκορπίστηκαν. Η προφορική παράδοση λέει ότι μια ομάδα από 7 οικογένειες πήγαν και έκαναν το χωριό Λούντζι, τη σημερινή Καλλονή. Άλλες οικογένειες πήγαν στο Ελευθεροχώρι, πιο δυτικά της Καλλονής, άλλες στο Κυπαρίσσι. Τρεις πολυμελείς οικογένειες (τριάντα άτομα συνολικά) πήγαν πιο πάνω, στις πλαγιές του Αϊ-Λια, σε δασωμένο μέρος. Η τοποθεσία εκεί λειτουργούσε σαν παρατηρητήριο, για να μπορούν οι κάτοικοι να παίρνουν μέτρα προφύλαξης όταν πλησίαζαν τα εχθρικά ασκέρια. Το περίεργο είναι ότι τα μέρη αυτά, τα δασωμένα, σήμερα είναι εντελώς γυμνά.
Σύμφωνα με διηγήσεις, όταν χάλασε το παλιό χωριό και οι τρεις οικογένειες ξεκόπηκαν από τους άλλους και φτιάξανε το Τριτσικό, οι υπόλοιποι πήγαν και χτίσανε το Λούντζι (Καλλονή) και τους καταράστηκαν αφορίζοντάς τους, γιατί χωρίσανε.
Το νέο χωριό
Δύσκολο είναι να προσδιορίσουμε την αρχική του ονομασία Τριτσικού. Οι πρόγονοί μας αναφέρουν ότι οφείλεται στις τρεις οικογένειες που αρχικά πρωτοκατοίκησαν σε αυτό. Στα λατινικά το τρία συγγενεύει με το τριτς, όπως και στα αλβανικά το τρία λέγεται τσι-τρι και το τριάντα τρίτσετ. Εύκολο είναι να γνωρίζουμε από πού προήλθε το όνομα Τρίκορφο. Προήλθε από τις τρεις συνεχιζόμενες κορυφές των βόρειων υψωμάτων, Αϊ-Λιας, Γρεντιές και Κριθάρια.
Το Τριτσκό ήταν οικισμός του καζά (επαρχίας) της Ανασελίτσας του σαντζακίου (σαν νομαρχία) των Σερβίων. Το 1910 απαριθμούσε 150 κάτοικους και το 1913 είχε 175. Η γλώσσα τους το 1910-1913 ήταν η ρωμαίικη. Το 1927 μετονομάστηκε σε Τρίκορφο. Στα χρόνια του Αλή Πασά υπήρξε, όπως και τα γειτονικά χωριά Λούντζι (Καλλονή) και Μπίσοβο (Κυπαρίσσι), τσιφλίκι του Τουρκαλβανού Σαλή-μπέη ή Σαλεμέκου. Το χωριό απελευθερώθηκε το 1912 με την απελευθέρωση της Ανασελίτσας από τον ελληνικό στρατό.
Τα δύο χωριά, Τριτσκό (Τρίκορφο) και Λούντζι (Καλλονή) από την Τουρκοκρατία μέχρι το 1932 είχαν μια κοινότητα και κοινό ενοικιοστάσιο. Τα δυο χωριά είναι αδέλφια από μια μάνα, το παλιό χωριό που ήταν στον Άγιο Δημήτριο. Αυτό το μαρτυρούν και οι εκκλησίες των δυο χωριών, που είναι αφιερωμένες στον ίδιο άγιο. Ο Άγιος Νικόλαος και η Παναγία.
Ο ενοριακός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο και χτίστηκε το 1857 σύμφωνα με επιγραφή στη δυτική γωνία. Το 1920 έγινε το καμπαναριό που έχει δύο καμπάνες. Βρίσκεται σε ωραία τοποθεσία και στ’ ανατολικά του υπάρχει το νεκροταφείο του χωριού. Ο νάρθηκας έχει πέτρινες παραδοσιακές κολόνες. Οι εικόνες του τέμπλου φέρουν χρονολογίες 1860-1863-1865 και είναι φτιαγμένες από αγιογράφους Σαμαριναίους και από το Τσούρχλι (Άγιος Γεώργιος). Λίγο πιο κάτω από τον ενοριακό ναό βρίσκεται η εκκλησία της κοίμησης της Θεοτόκου που χτίστηκε το 1928 στη θέση άλλης μικρότερης. Έγινε με χρήματα των κατοίκων που ήταν στην Αμερική και είναι έργο των Νικοπουλαίων από τη Χρυσαυγή. Στο πάνω μέρος, δεξιά της εισόδου του γυναικωνίτη, υπάρχει λιθανάγλυφη εικόνα της Παναγίας βρεφοκρατούσας που κατασκεύασε ο Γ. Βράγγας για να ξεπληρώσει χρέος μίας λίρας που όφειλε στον Καραματσούκη (Χρήστο Σιώμο).
Στην έκθεσή του ο επιθεωρητής δημοτικών σχολείων Γ. Σακελλάρης, το 1941, γράφει: «Η εκκλησία του χωρίου τούτου ανηγέρθη κατά το έτος 1886, ως αναγράφεται επί λίθου της ανατολικής πλευράς». Υπάρχουν ακόμη ο Άγιος Δημήτριος που χτίστηκε το 1881 από το Νικόλα Ντούμο στη θέση παλιότερης που είχε καταστραφεί και ο Προφήτης Ηλίας που χτίστηκε το 1956 με δαπάνη του Κώστα Χρ. Σιώμου στη θέση όπου βρισκόταν παλιά εικονοστάσι. Τέλος, ο Άγιος Γεώργιος χτίστηκε το 1975, στη θέση Μουσταφά, από τον Αχιλλέα Θ. Τζήκα.
Στον εκλογικό κατάλογο του 1914 και του 1920 υπάρχουν 45 άνδρες ψηφοφόροι. Τα επώνυμά τους είναι: Απόστολος, Βούσιος (6), Δεινόπουλος (5), Δομόπουλος, Καρανάσιος, Καραγιάννης (5), Κυρατζής, Καραδήμος (6), Λαμπρόπουλος, Μυτακόπουλος, Μαργαρίτης (2), Μαρανής, Παναγιωτόπουλος (3), Σιμόπουλος (5), Τζώνης, Τζήκας (5). Στην πλειοψηφία τους είναι κτίστες και ακολουθούν γεωργοί και εργάτες. Υπάρχουν επίσης, 2 ποιμένες, ράφτης (Ιωάννης Χ. Βούσιος), ξυλουργός (Ιωάννης Αθ. Δινόπουλος) και ιερέας (Παπαϊωάννης Β. Μαρανής).
Ο Συνοικισμός Τριτσκό ενώθηκε με την κοινότητα Λούντζι με το Διάταγμα 17-9-1919 (Φ.Ε.Κ. 211/1919). Με το Δ/μα 20-1-1927 (Φ.Ε.Κ. 18/1927) μετονομάστηκαν σε κοινότητα Καλλονής και σε συνοικικισμό Τρικόρφου. Στη συνέχεια το Τρίκορφο αποσπάστηκε και αναγνωρίστηκε σε ιδία κοινότητα με το Διάταγμα 22-12-1931 (Φ.Ε.Κ. 429/1931). Η έκταση του Τρικόρφου είναι 3.724 στρέμματα. Με την εφαρμογή του σχεδίου «Καποδίστριας» αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Αγίου Κοσμά και στην απογραφή του 2011 είχε 25 κατοίκους. Σήμερα, με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης αποτελεί κοινότητα του δήμου Γρεβενών. Εκκλησιαστικά ανήκει στη μητρόπολη της Σιάτιστας. Πανηγυρίζει στις 20 Ιουλίου, του Προφήτη Ηλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών
Ελληνική Δύναμη Κύπρου
Η Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛΔΥΚ) αποτελεί τη μόνιμη στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας στην Κύπρο, και αποτελείται από ένα αριθμό στρατιωτικών μονάδων οι οποίες βρίσκονται στα περίχωρα της πόλης της Λευκωσίας. Αποβιβάστηκε στην Κύπρο στις 16 Αυγούστου 1960 με την υπογραφή της Συνθήκης Ζυρίχης-Λονδίνου στη Λευκωσία με την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπάγεται στον Α' Υπαρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού, και εδρεύει στην ευρύτερη περιοχή της πόλης της Λευκωσίας. Ο σημερινός Διοικητής της ΕΛΔΥΚ είναι ο Συνταγματάρχης (ΠΖ) Παναγιώτης Κεραμιδάς.
Ανέκαθεν η ΕΛΔΥΚ εθεωρείτο και συνεχίζει να θεωρείται μέχρι σήμερα, αν όχι το πιο μάχιμο, ένα από τα πλέον μάχιμα τμήματα του ελληνικού Στρατού ενώ ανεπίσημα οι οπλίτες που υπηρετούν στην ΕΛΔΥΚ αποκαλούνται Ελδυκάριοι.
Ιστορία
Η Ελληνική Δύναμη Κύπρου συγκροτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου του 1959 στον Άγιο Στέφανο Αττικής, μετά από την υπογραφή της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας της Κύπρου. Στις 16 Αυγούστου του 1960 οι δυνάμεις της ΕΛΔΥΚ αποβιβάστηκαν στο Λιμάνι της Αμμοχώστου με το αρματαγωγό "Αλιάκμων". Η ΕΛΔΥΚ αποτελούνταν από τη Διοίκηση, το Επιτελείο, το 1ο και 2ο Τάγμα Πεζικού, το Λόχο Υποστήριξης και Λόχο Διοίκησης. Το σύνολο της ήταν 950 αξιωματικοί και οπλίτες. Η εγκατάσταση της ήταν σε στρατόπεδο δυτικά της Λευκωσίας στον οικισμό Γερόλακκος και υπαγόταν στο Τριμερές Στρατηγείο.
Όταν σημειώθηκαν τα πρώτα σοβαρά ελληνοτουρκικά επεισόδια το 1963, η εμπλοκή των τμημάτων της ΕΛΔΥΚ αποφεύχθηκε ύστερα από παρέμβαση της Βρετανίας. Σε επεισόδια που ξέσπασαν το Μάρτιο του 1964, ωστόσο, σκοτώθηκε ένας υπαξιωματικός της ΕΛΔΥΚ, ο επιλοχίας Σ. Καραγιάννης, ενώ τον Μάιο της ίδιας χρονιάς εκτελέστηκαν εν ψυχρώ στην τουρκική συνοικία της Αμμοχώστου οι Έλληνες αξιωματικοί Δ. Πούλιος και Β. Καποτάς και ο οδηγός τους, αστυνομικός Κ. Παντελίδης.
Πραξικόπημα 15ης Ιουλίου 1974
Την 15η Ιουλίου 1974, η ΕΛΔΥΚ, από κοινού με τις δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς, συμμετείχε στο Πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου και έπειτα από σύντομες αλλά σφοδρές μάχες σε ολόκληρη την Κύπρο κατάφεραν να ανατρέψουν την νόμιμη κυβέρνηση. Συγκεκριμένα, δυνάμεις της ΕΛΔΥΚ έλαβαν ενεργά μέρος στις εχθροπραξίες στην περιοχή της Λευκωσίας: συμμετείχαν στην επίθεση εναντίον του Προεδρικού Μεγάρου, στην κατάληψη του αεροδρομίου καθώς και στην κατάληψη των φυλακών της πόλης.
Τουρκική εισβολή Ιουλίου 1974
Σύμφωνα με τις σημειώσεις του Απόρρητου Πολεμικού Ημερολογίου της ΕΛΔΥΚ, το οποίο κρατούσε πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της εισβολής ο ταγματάρχης Θεοδόσης Καλλιώρας, τότε διευθυντής του 3ου γραφείου της Ελληνικής μονάδας, η πρώτη βόμβα που έπεσε στην Κύπρο χτύπησε το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Σκότωσε και τραυμάτισε προσωπικό, κατέστρεψε την Αίθουσα Επιχειρήσεών του στρατοπέδου, το Διοικητήριο, παραπλήσιες αίθουσες, οχήματα, καθώς και τα δίκτυα ηλεκτρισμού και τηλεπικοινωνιών. Η δεύτερη βόμβα κατέστρεψε το κτήριο του Λόχου Βαρέων Όπλων και του Κέντρου Επικοινωνιών και ακόμα περισσότερα οχήματα του στρατοπέδου.
Κατά την τουρκική εισβολή τον Ιούλιο του 1974, η ΕΛΔΥΚ πραγματοποίησε μαζί με την Εθνική Φρουρά πολεμική δράση κατά των Τούρκων εισβολέων και συμμετείχε σε πολλές μάχες μεταξύ των οποίων σημαντικότερες θεωρούνται η επίθεση κατά του ισχυρού τουρκοκυπριακού θύλακα στο Κιόνελι (20 - 21 Ιουλίου) που υπεράσπιζαν η ΤΟΥΡΔΥΚ, τουρκικά αεραγήματα και Τουρκοκύπριοι ένοπλοι, η μάχη της διάβασης της Βασιλείας (7 Αυγούστου) και η υπεράσπιση του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ στον Γερόλακκο (14 - 16 Αυγούστου). Υπήρξε μια τιτάνια προσπάθεια 318 αξιωματικών υπαξιωματικών και οπλιτών της ΕΛΔΥΚ να κρατήσουν το Στρατόπεδο σε ελληνικά χέρια ξέροντας ότι απέναντι τους είχαν να αντιμετωπίσουν περίπου 6,900 Τούρκους (Συνταγμα και Τάγματα εισβολής από Τουρκία, ΤΟΥΡΔΥΚ και Τ/Κ Μαχητές) οι οποίοι παρότι δεν ενεργούσαν ταυτόχρονα, είχαν το συντριπτικό πλεονέκτημα των διαδοχικών επιθέσεων σε κύματα υποστηριζόμενοι από δύο ίλες (+) μέσων αρμάτων Μ47 και Μ48 (ήτοι περίπου 40 αρματα), πυροβλικό και αεροπορία [11]. Το ελληνικό συγκρότητα υπεράσπισης του Στρατοπέδου ΤΧΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΟΥΛΙΟΣ, που αποτελείτο από τον 2ο Λόχο ΤΦ με Διοικητή τον Λοχαγό ΠΖ Ηλία Κωνσταντούλα, τον 4ο Λόχο ΤΦ με Διοικητή τον Λοχαγό ΠΖ Λούη Ιωαννίδη (Κύπριο στην καταγωγή), μέρος του Λόχου Διοικήσεως Συντάγματας με Διοικητή τον Τχη ΠΖ Σπυρίδωνα Δελλή και τμήμα του ΛΒΟ του Συντάγματος με τον Λοχαγό ΠΖ Δημήτριο Κυρίτση, είχε επικεφαλής του τον Ανχη (ΠΖ) Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο, ο οποίος πρόσφατα είχε αναλάβει Υποδιοικητής του Ελληνικού Συντάγματος και Στρατοπεδάρχης [11], [12]. Οι Έλληνες πολεμιστές της ΕΛΔΥΚ αντιστάθηκαν στους πάνοπλους και υπέρτερους επιτιθέμενους Τούρκους επί 60 ώρες προκαλώντας τους απώλειες περίπου 800 ανδρών πριν καταληφθεί [11].
Το κόστος της ΕΛΔΥΚ σε ανθρώπινες απώλειες κατά την τουρκική εισβολή, ήταν σαράντα επτά νεκροί και πενήντα οχτώ αγνοούμενοι.
Σημερινή κατάσταση
μικρογραφία|Επίσκεψη επισήμων στο Σύνταγμα της ΕΛΔΥΚ. Σήμερα, η ΕΛΔΥΚ αριθμεί τρία στρατόπεδα στην Κύπρο, όλα εντός των ορίων της επαρχίας Λευκωσίας (συγκεκριμένα στη Μαλούντα, τον Άγιο Ιωάννη και την Αθαλάσσα). Η εκπαίδευση των διαφόρων τμημάτων της γίνεται εντός των στρατοπέδων.
Οι αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και έφεδροι οι οποίοι υπηρετούν στην ΕΛΔΥΚ φέρουν επιράμματα με τα αρχικά της δύναμης στους ώμους - γνωστά ανεπίσημα και ως ελδυκόσημα - τα οποία έχουν σκούρο πράσινο χρώμα για τις στολές υπηρεσίας και κίτρινο για τις στολές εξόδου.
Θητεία
Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του Γενικού Επιτελείου Στρατού, η θητεία στην ΕΛΔΥΚ είναι εθελοντική. Υπάρχουν τρεις βασικές προϋποθέσεις για τη θητεία στην Κύπρο: 1) ο στρατιώτης να είναι Ι1, Ι2 ή Ι3 ένοπλης ικανότητας, 2) η θητεία του να είναι τουλάχιστον 8 ή 9 μήνες και 3) να μην είναι μόνιμος κάτοικος Έβρου ή νησιών του Ανατολικού Αιγαίου . Εκτός από την στρατιωτική εκπαίδευση υπάρχει και η δυνατότητα για καλλιτεχνικές, αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. Υγειονομικά, οι μονάδες της ΕΛΔΥΚ καλύπτονται από στρατιωτικές και πολιτικές νοσοκομειακές μονάδες στην περιοχή της Λευκωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυπρου Κατηγορία:Στρατός της Κύπρου Κατηγορία:Τουρκική εισβολή στην Κύπρο Κατηγορία:Ελληνοκυπριακές σχέσεις
Κόλντιτς
thumb|Το [[κάστρο του Κόλντιτς έπαιξε ένα σημαντικό ρολο στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο]] Το Κόλντιτς (γερμ. Colditz) είναι μικρή πόλη της Γερμανίας, που βρίσκεται ανάμεσα στη Λειψία, στη Δρέσδη και στο Κέμνιτς ενώ διοικητικά ανήκει στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας. Διατρέχεται από τον ποταμό Μούλντε, που είναι παραπόταμος του Έλβα. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 5.188 κάτοικοι σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2005.
Η ιστορία της πόλης
Η πρώτη μαζική εγκατάσταση στο συγκεκριμένο σημείο του ποταμού Μούλντε έγινε το 1046. Το 1083, ο Γερμανός αυτοκράτορας Ερρίκος Δ΄ έκτισε το κάστρο του Κόλντιτς για την ασφάλεια της πόλης. Στα μέσα του 12ου αιώνα κτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και η εμπορική αγορά ενώ δόθηκαν στη πόλη και εμπορικά προνόμια. Το 1504 η πόλη κάηκε σε μια μεγάλη πυρκαγιά αλλά ανακατασκευάστηκε όλη η πόλη το 1506. Τον 17ο αιώνα υπήρξε μεγάλη ανάπτυξη της κεραμοποιίας και της κατασκευής πορσελάνης και στην περιοχή άνθισαν τα συγκεκριμένα εργαστήρια και εργοστάσια. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου το κάστρο της πόλης μετατράπηκε σε φυλακή για "ειδικούς" κρατούμενους: Επρόκειτο για αξιωματικούς και άνδρες των Συμμαχικών δυνάμεων με ιδιαίτερες ικανότητες στη διοργάνωση μαζικών αποδράσεων. Με τη πτώση της ναζιστικής Γερμανίας η πόλη περιήλθε στην αρχή υπό τον έλεγχο των Αμερικανών, αλλά μετά τη διχοτόμηση της χώρας απέκτησαν τον έλεγχο της οι Σοβιετικοί. Από το 1960 έως σήμερα τα εργοστάσια της περιοχής φημίζονται για τις πορσελάνες τους ενώ από το 1990 ολόκληρη η πόλη διαμορφώθηκε έτσι ώστε να προσελκύσει περισσότερους τουρίστες. Το καλοκαίρι του 2002 μια πλημμύρα προκάλεσε ζημίες στη πόλη αλλά όλες αποκαταστάθηκαν από το γερμανικό κράτος.
Τα μνημεία
Αν και όλη η πόλη έχει διαμορφωθεί ώστε να αποτελεί μνημείο, μια αναπαράσταση πόλης από μια άλλη εποχή, δεν παύουν ορισμένα αξιοθέατα να έχουν περισσότερη επισκεψιμότητα. Αυτά είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις της Σαξονίας
Νοεμί Λενουάρ
Η Νοεμί Λενουάρ (γαλλικά: Noémie Lenoir, γεννημένη στις 19 Σεπτεμβρίου 1979 στην κοινότητα Λε Ουλί), είναι Γαλλίδα ηθοποιός και μοντέλο.
Παιδική ηλικία και κατάρτιση
Η Νοεμί Λενουάρ γεννήθηκε στην οικογένεια ενός πατέρα με καταγωγή από τη μητροπολιτική Γαλλία και μητέρας κατοίκου της (νήσου) Ρεϋνίον-Μαδαγασκάρης. Η μητέρα της έφθασε στη Γαλλία όταν ήταν 16 ετών. Ξεκίνησε τις σπουδές της στο γυμνάσιο Ζυλιέτ Αντάμ στο Ζιφ-συρ-Υβέτ, συνέχισε στο λύκειο Ανρί Πουανκαρέ στο Παλαισώ.
Καριέρα ως μοντέλο
Η Νοεμί ανακαλύπτεται από ένα πρώην μοντέλο τον Σεπτέμβριο του 1998, καθώς αγόραζε γραμματόσημα σε ένα ταχυδρομείο κοντά στο σπίτι της. Έτσι μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου απασχολήθηκε από το γραφείο Φορντ στη Νέα Υόρκη, επιδιώκοντας μια καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η επιτυχία της είναι άμεση: ποζάρει για πολλούς φημισμένους φωτογράφους (όπως ο Μάριο Τεστίνο και ο Πέτερ Λίντμπεργκ) και εμφανίζεται πολύ γρήγορα στα εξώφυλλα των γαλλικών ή αμερικανικών εκδόσεων των περιοδικών Vogue, Elle, Marie Claire και Sports Illustrated.
Εμφανίζεται επίσης στις διαφημιστικές καμπάνιες των εταιρειών Ralph Lauren, Gap, Victoria's Secret και Gucci. Το 2000, υπέγραψε συμβόλαιο με την L'Oréal και ανέβηκε στα σκαλιά του Φεστιβάλ των Καννών το 2001.
Συνεργάστηκε με την Marks & Spencer για αρκετά χρόνια. Συμμετείχε επίσης στις πασαρέλες της Victoria's Secret το 2007 και το 2008. Η Νοεμί εκπροσωπείται διεθνώς από την Elite Model Management. Το συμβόλαιο της με την Marks & Spencer έληξε στα τέλη του 2009.
Το Μάρτιο του 2013 ήταν πρεσβευτής του 21ου διεθνούς φεστιβάλ των νέων σχεδιαστών μόδας στο Ντινάρ.
Το φθινόπωρο του 2013 συμμετείχε στην τέταρτη σεζόν του ριάλιτι Danse avec les étoiles (η γαλλική εκδοχή του Dancing with the stars) του τηλεοπτικού καναλιού TF1, στο πλευρό του χορευτή Κριστιάν Μιλέτ. Η Νοεμί βγήκε δέκατη.
Καριέρα ως ηθοποιός
Η Νοεμί Λενουάρ έπαιξε ένα μικρό ρόλο στην ταινία Αστερίξ και Οβελίξ: Αποστολή Κλεοπάτρα το 2002.
Το 2003, έπαιξε στη ταινία Coup d'éclat, μια αμερικανική ταινία με πρωταγωνιστές τους Πιρς Μπρόσναν και Σάλμα Χάγιεκ.
Το 2006 εμφανίστηκε στη ταινία Κατά Λάθος...εραστής του Φρανσίς Βεμπέρ. Το 2007, παίζει στο σίκουελ της ταινίας Gomez & Tavarès, με τίτλο Gomez VS Tavarès
Προσωπική ζωή
Την άνοιξη του 2004, γνωρίστηκε με τον Κλοντ Μακελελέ, παίκτη της Τσέλσι εκείνη την εποχή. Ο γιος τους Κελιάν γεννήθηκε το 24 Ιανουαρίου 2005. Το ζευγάρι χώρισε το 2008.
Τον Μάιο του 2015, κατά τη διάρκεια του 68ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, επισημοποίησε το γεγονός ότι ξαναείναι έγκυος. Γέννησε κορίτσι, την Τόσκα.
Φιλανθρωπία
Εκτός από τις επαγγελματικές της δραστηριότητες, η Νοεμί Λενουάρ είναι πρεσβευτής μιας γαλλικής ομοσπονδίας για τους οδηγούς τυφλών ατόμων εδώ και πολλά χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι μοντέλα
Αλέξανδρος Χρύσαφος
Ο Αλέξανδρος Χρύσαφος ήταν Έλληνας κολυμβητής. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.
Αγωνίστηκε στα 100 μ. ελεύθερης κολύμβησης. Ο χρόνος και η θέση του είναι άγνωστοι, αν και δεν τερμάτισε στις δύο πρώτες θέσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Apple Lisa
Ο Apple Lisa ήταν ο πρώτος προσωπικός υπολογιστής της Apple, βασισμένος εξ-ολοκλήρου στον 16/32-bit μικροεπεξεργαστή της Motorola 68000, που παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 1983. Αντικατέστησε τον Apple III, ως υπολογιστής γραφείου. Δεν αποτέλεσε εμπορική επιτυχία λόγω της υψηλής τιμής του, αλλά θεωρείται υπολογιστής σταθμός όντας ο προπομπός του απολύτως επιτυχημένου Macintosh. Εισήγαγε σημαντικές καινοτομίες όπως το γραφικό περιβάλλον GUI. Η αρχική τιμή πώλησης στις ΗΠΑ ήταν από 9.995 δολάρια. Η παραγωγή του σταμάτησε τον Αύγουστο του 1986 έχοντας πουλήσει περίπου 100.000 κομμάτια. Το όνομα Lisa επίσημα ήταν ακρωνύμιο και προερχόταν από τις λέξεις: Local Integrated System Architecture, ωστόσο όπως δήλωσε αργότερα ο Στηβ Τζομπς ήταν το όνομα της κόρης του Lisa Brennan (1978). Τον διαδέχθηκε ο Apple Macintosh.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προσωπικοί υπολογιστές Κατηγορία:Ιστορία υπολογιστών Κατηγορία:Apple
Κάρολος Β΄ της Πάρμας
Ο Κάρολος Λουδοβίκος των Βουρβόνων της Πάρμας (22 Δεκεμβρίου 1799 - 16 Απριλίου 1883) ήταν βασιλιάς της Ετρουρίας με την επωνυμία Λουδοβίκος Β΄ (1803 - 1807), δούκας της Λούκα (1824 - 1847) και δούκας της Πάρμα (1847 - 1848).
Βιογραφία
Γεννημένος στη Μαδρίτη, ήταν μοναδικός γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου πρίγκιπα της Πιατσέντζας και της Μαρίας-Λουίζας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας.
Παραχωρήθηκε στον πατέρα του, από τον Ναπολέοντα Α΄, το βασίλειο της Ετρουρίας (1801) και αμέσως ορίσθηκε διάδοχος. Μετά τον θάνατο εκείνου (1803), τον διαδέχθηκε στο ίδιο βασίλειο υπό την επίβλεψη της μητέρας του, Μαρίας-Λουίζας της Ισπανίας. Ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης διέλυσε (1807) το βασίλειο της Ετρουρίας, πριν ο Κάρολος-Λουδοβίκος προλάβει να ενηλικιωθεί, ώστε να αναλάβει επίσημα βασιλιάς.
Μετά την πτώση του Ναπολέοντα Α΄ (1815), ο Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας δεν αποκαταστάθηκε στο δουκάτο της Πάρμας. Αυτό δόθηκε στην αυτοκράτειρα Μαρία-Λουίζα της Αυστρίας. Το Συνέδριο της Βιέννης αποζημίωσε τους Βουρβώνους-Πάρμας με το δουκάτο της Λούκκα, που δόθηκε στη μητέρα του, με τον Κάρολο-Λουδοβίκο ως διάδοχο, που έφερε τον τίτλο του πρίγκιπα της Λούκκα. Οι Σύνεδροι τού υποσχέθηκαν το δικαίωμα διαδοχής στο δουκάτο της Πάρμας μετά το τέλος της Μαρίας-Λουίζας της Αυστρίας.
Νυμφεύτηκε (1820) τη Μαρία-Τερέζα της Σαβοΐας (1803 - 1879), κόρη του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας. Το μόνο παιδί τους που επέζησε, ήταν ο Κάρολος Γ΄ της Πάρμας.
Οι σχέσεις τού ζεύγους δεν ήταν καθόλου καλές και σχεδόν όλο το διάστημα της ζωής τους ζούσαν μακριά ο ένας από τον άλλον. Το 1824 απεβίωσε η μητέρα του και έτσι έλαβε το δουκάτο της Λούκα ως Κάρολος Α΄. Το μεγαλύτερο διάστημα ήταν μακριά, αφήνοντας τη διακυβέρνηση του στον Ασκάνιο Μάνσι. Ταξίδεψε στην Ιταλία (1824 - 1827) και στη Γερμανία (1827 - 1833). Μόνο μετά άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για τις κρατικές υποθέσεις του.
Αναγνώρισε τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο-Φίλιππο, που είχε ανέβει στον Γαλλικό θρόνο μετά την Ιουλιανή επανάσταση (1830), ενώ στην Ισπανία υποστήριξε τους Καρλιστές.
Το 1847 απεβίωσε η αυτοκράτειρα Μαρία-Λουίζα και τη διαδέχθηκε σαν δούκας της Πάρμας σύμφωνα με τη συμφωνία διαδοχής. Την αμέσως επόμενη χρονιά όμως ξέσπασε λαϊκή επανάσταση στην Πάρμα, ακολουθώντας τα επαναστατικά κινήματα στα περισσότερα βασίλεια της Ευρώπης. Ο Κάρολος-Λουδοβίκος αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του και κατέφυγε στη Γαλλία, όπου έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή του με τον τίτλο του κόμη του Βιλλαφράνκα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1820 τη Μαρία-Τερέζα του Οίκου της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Δούκες της Πάρμας Κατηγορία:Βασιλείς της Ετρουρίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Εκτελέσιμο αρχείο
Στην πληροφορική, ένα εκτελέσιμο αρχείο προκαλεί έναν υπολογιστή για την «εκτέλεση των καθηκόντων που αναφέρονται σύμφωνα με τις κωδικοποιημένες οδηγίες», σε αντιδιαστολή με ένα αρχείο δεδομένων που πρέπει να αναλυθεί από ένα πρόγραμμα ώστε να έχει νόημα. Αυτές οι οδηγίες είναι παραδοσιακά οδηγίες κώδικα μηχανής για μια Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας. Ωστόσο, σε μια γενικότερη έννοια, ένα αρχείο που περιέχει τις οδηγίες ή τον ενδιάμεσο κώδικα (όπως ο κώδικας byte ή bytecode) για ένα διερμηνέα μπορεί επίσης να θεωρηθεί εκτελέσιμο.
Αλληλεπίδραση με το λειτουργικό σύστημα
Κάποια λειτουργικά συστήματα ορίζουν ένα αρχείο σαν εκτελέσιμο με βάση την επέκταση του ονόματός του (π.χ. .exe) ή τα μεταδεδομένα του (metadata), όπως η χρήση μιας άδειας «εκτέλεσης» στα λειτουργικά συστήματα τύπου Unix. Τα περισσότερα λειτουργικά συστήματα ελέγχουν επίσης ότι το αρχείο είναι έγκυρο εκτελέσιμο, ώστε να μην είναι δυνατό να εκτελεστεί οποιαδήποτε τυχαία ακολουθία από bit. Τα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα κρατούν τον έλεγχο στους πόρους του υπολογιστή, απαιτώντας κάθε πρόγραμμα να καλεί κλήσεις συστήματος για την πρόσβαση σε κάποιους πόρους. Επειδή κάθε οικογένεια λειτουργικών συστημάτων έχει τη δική της αρχιτεκτονική κλήσεων συστήματος, γενικά ένα εκτελέσιμο αρχείο λειτουργεί σε συγκεκριμένα λειτουργικά συστήματα.
Υπάρχουν πολλά εργαλεία που μπορούν να εκτελέσουν σε κάποιο λειτουργικό σύστημα αρχεία που προορίζονται για άλλο λειτουργικό σύστημα, υλοποιώντας μια παρόμοια ή συμβατή δυαδική διεπαφή εφαρμογών (application binary interface, ABI). Για παράδειγμα, το Wine, υλοποιεί μια βιβλιοθήκη συμβατή με τη διεπαφή Win32 για επεξεργαστές x86.
Όταν η δυαδική επαφή του υλικού για το οποίο μεταγλωττίστηκε διαφέρει από αυτήν στην οποία το εκτελέσιμο τρέχει, το πρόγραμμα που κάνει τη μετάφραση ονομάζεται εξομοιωτής (emulator). Διαφορετικά αρχεία που μπορούν να εκτελεστούν αλλά δεν συμφωνούν με κάποια συγκεκριμένη δυαδική διεπαφή υλικού, ή σύνολο εντολών (instruction set), μπορούν να αναπαρασταθούν σε bytecode, ή σαν πηγαίος κώδικας για χρήση από κάποια γλώσσα σεναρίων (scripting language). (βλ. Shebang (Unix))
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστήματα αρχείων
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1987
Το 32ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στο Αρέτσο της Ιταλίας, από 15 ως 22 Ιουνίου 1987. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Ιταλίας.
Χώρες που μετείχαν
Στην τελική φάση προκρίθηκαν 6 χώρες, έπειτα από προκριματικούς αγώνες. Οι χώρες που προκρίθηκαν και όσα ματς είναι γνωστά από την προκριματική φάση έχουν ως εξής:
Τελική φάση
Οι έξι ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο ομίλους με βαθμολογία. Σε περίπτωση ισοβαθμίας κριτήριο κατάταξης ήταν η διαφορά τερμάτων. Οι επικεφαλής των ομιλών αγωνίστηκαν στον τελικό ενώ οι υπόλοιπες, ανάλογα με τη θέση που τερμάτισαν στον όμιλο, έδωσαν αγώνες για τις θέσεις 5η-6η, 3η-4η, για τη διαμόρφωση της τελικής κατάταξης. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η Ιταλία. Όλοι οι αγώνες έγιναν στην πόλη Αρέτσο της Ιταλίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1987
Αναγνώστης Σπηλιωτάκης
Ο Αναγνώστης ή Δημήτριος Σπηλιωτάκης ήταν αγωνιστής και πολιτικός της Ελληνικής Επανάστασης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Μυστρά και ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Διατέλεσε πληρεξούσιος της Λακεδαίμονος στην Β' Εθνοσυνέλευση του Άστρους και μέλος του Γ' Εκτελεστικού, του οποίου υπήρξε και πρόεδρος την περίοδο 1824-1826. Αν και πολιτικά ήταν πιο κοντά στο Γαλλικό κόμμα προσπαθούσε πάντα να ασκεί συμβιβαστικό ρόλο ανάμεσα στις διαφωνίες και τις διχόνοιες που προέκυψαν κατά την επαναστατική περίοδο. Γιος του ήταν ο Σπυρίδων Σπηλιωτάκης.
Πέθανε στο Ναύπλιο στις 6 Ιουνίου 1826.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ
Ο Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ (παστού: محمد ظاهرشاه,, 15 Οκτωβρίου 1914 – 23 Ιουλίου 2007) ήταν ο τελευταίος βασιλιάς του Αφγανιστάν, ο οποίος βασίλευσε από τις 8 Νοεμβρίου 1933 μέχρι την εκθρόνισή του στις 17 Ιουλίου 1973. Καθιέρωσε φιλικές σχέσεις με πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και οι δύο πλευρές του Ψυχρού Πολέμου, και εκσυγχρόνισε τη χώρα από τη δεκαετία του 1950. Η μακρά του βασιλεία χαρακτηρίστηκε από ειρήνη και σταθερότητα που αργότερα χάθηκε.
Κατά την παραμονή στην Ιταλία για ιατρική περίθαλψη, ο Ζαχίρ Σαχ ανατράπηκε από ένα αιφνιδιαστικό πραξικόπημα το 1973 από τον ξαδέλφό του και πρώην πρωθυπουργό, Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, ο οποίος ίδρυσε δημοκρατικό πολίτευμα. Παρέμεινε εξόριστος κοντά στη Ρώμη μέχρι το 2002, επιστρέφοντας στο Αφγανιστάν μετά το τέλος του καθεστώτος των Ταλιμπάν. Του δόθηκε ο τίτλος Πατέρας του Έθνους, τον οποίο κατείχε μέχρι το θάνατό του το 2007.
Οικογενειακό υπόβαθρο και πρώτα χρόνια
Ο Ζαχίρ Σαχ γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1914 στην Καμπούλ του Αφγανιστάν. Ήταν γιος του Μοχάμεντ Ναντίρ Σαχ, γηραιού μέλους της βασιλικής οικογένειας των Μουχαμαντζάι και αρχηγού του αφγανικού στρατού του πρώην βασιλιά Αμανουλάχ Χαν. Ο Ναντίρ Σαχ ανέλαβε το θρόνο μετά την εκτέλεση του Χαμπιμπουλάχ Καλακανί στις 10 Οκτωβρίου 1929. Ο πατέρας του Μοχάμεντ Ζαχίρ, γιος του Σαρντάρ Μοχάμαντ Γιουσούφ Χαν, γεννήθηκε στο Ντεχραντούν των Βρετανικών Ινδιών και η οικογένειά του εξορίστηκε μετά τον δεύτερο αγγλο-αφγανικό πόλεμο. Ο Ναντίρ Σαχ ήταν απόγονος του Σαρντάρ Σουλτάν Μοχάμεντ Χαν Τελάι, αδελφού του Εμίρη Ντοστ Μοχαμάντ Χαν. Ο παππούς του Μοχαμάντ Γιάχια Χαν (πατέρας του Εμίρη Γιακούμπ Χαν) ήταν υπεύθυνος για τις διαπραγματεύσεις με τους Βρετανούς που είχε ως αποτέλεσμα τη Συνθήκη της Γκανταμάκ. Μετά τη βρετανική εισβολή που ακολούθησε τη δολοφονία του Σερ Λουί Καβανιάρι το 1879, ο Γιακούμπ Χαν, ο Γιάχια Χαν και οι γιοι του, οι πρίγκιπες Μοχαμάντ Γιούσουφ Χαν και ο Μοχάμαντ Ασεφ Χαν, συνελήφθησαν από τους Βρετανούς και μεταφέρθηκαν στις Βρετανικές Ινδίες όπου παρέμειναν βίαια μέχρι τη στιγμή που οι δύο πρίγκιπες προσκλήθηκαν στο Αφγανιστάν από τον Εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν κατά το τελευταίο έτος της βασιλείας του (1901). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Εμίρη Χαμπιμπουλάχ έλαβαν τον τίτλο Συνοδοί του Βασιλιά (Μουσαχιμπάν).
Ο Ζαχίρ Σαχ έλαβε την εκπαίδευση του σε ειδική τάξη για πρίγκιπες στο Λύκειο Χαμπίμπια στην Καμπούλ. Συνέχισε την εκπαίδευσή του στη Γαλλία, όπου ο πατέρας του είχε υπηρετήσει ως πρέσβης, σπουδάζοντας στο Ινστιτούτο Παστέρ και στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ. Όταν επέστρεψε στο Αφγανιστάν βοήθησε τον πατέρα και τους θείους του να αποκαταστήσουν την τάξη και να επαναβεβαιώσουν τον κυβερνητικό έλεγχο κατά τη διάρκεια μιας περιόδου ανομίας στη χώρα. Στη συνέχεια εγγράφηκε στη Σχολή Πεζικού και διορίστηκε σύμβουλος. Ο Ζαχίρ Σαχ υπηρέτησε στις κυβερνητικές θέσεις του υφυπουργού πολέμου και υπουργού παιδείας. Ο Ζαχίρ Σαχ μιλούσε άπταιστα παστού, περσικά και γαλλικά.
Τελευταίος βασιλιάς του Αφγανιστάν
αριστερά|μικρογραφία|Φωτογραφία του Ζαχίρ Σαχ με στρατιωτική στολή, καθήμενου σε πολυθρόνα (1930) Ο Ζαχίρ Χαν ανακηρύχθηκε Βασιλιάς (Σάχης) στις 8 Νοεμβρίου 1933 σε ηλικία 19 ετών, μετά τη δολοφονία του πατέρα του Μοχάμεντ Ναντίρ Σαχ. Μετά την άνοδό του στο θρόνο του δόθηκε ο βασιλικός τίτλος «Αυτός που τοποθετεί την εμπιστοσύνη του στο Θεό, οπαδός της σταθερής θρησκείας του Ισλάμ». Τα πρώτα τριάντα χρόνια δεν διακυβέρνησε αποτελεσματικά, μεταφέροντας την εξουσία στους εκ πατρός θείους του, τον Μοχαμάντ Χασίμ Χαν και Σαχ Μαχμούντ Χαν. Η περίοδος αυτή ενίσχυσε την ανάπτυξη των σχέσεων του Αφγανιστάν με τη διεθνή κοινότητα, καθώς το 1934, το Αφγανιστάν προσχώρησε στην Κοινωνία των Εθνών, ενώ επίσης έλαβε επίσημη αναγνώριση από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '30 είχαν συναφθεί συμφωνίες για την εξωτερική βοήθεια και το εμπόριο με πολλές χώρες, κυρίως με τις «Δυνάμεις του Άξονα», Γερμανία, Ιταλία και Ιαπωνία.
Παρά τις στενές σχέσεις με τις δυνάμεις του Άξονα, ο Ζαχίρ Σαχ αρνήθηκε να πάρει το μέρος τους κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το Αφγανιστάν παρέμεινε μία από τις λίγες χώρες στον κόσμο η οποία παρέμεινε ουδέτερη. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ζαχίρ Σαχ αναγνώρισε την ανάγκη εκσυγχρονισμού του Αφγανιστάν και προσέλαβε ξένους συμβούλους για να συμβάλουν στη διαδικασία. Σε αυτήν την περιόδο ιδρύθηκε το πρώτο σύγχρονο πανεπιστήμιο του Αφγανιστάν. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, πληθώρα μεταρρυθμίσεων ακυρώθηκαν ως αποτέλεσμα του φανατισμού και της πολιτικής διαμάχης. Ζήτησε επίσης οικονομική βοήθεια τόσο από τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και από τη Σοβιετική Ένωση.
Ο Ζαχίρ Σαχ ήταν σε θέση να κυβερνήσει μόνος του το 1963 και παρά τον φανατισμό και τις πολιτικές διαμάχες το 1964 παρουσιάστηκε νέο σύνταγμα, το οποίο έκανε το Αφγανιστάν ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος με την εισαγωγή ελεύθερων εκλογών, κοινοβουλίου, πολιτικών δικαιωμάτων, δικαιωμάτων των γυναικών και καθολικής ψηφοφορίας.
Μέχρι τη στιγμή που επέστρεψε στο Αφγανιστάν το 2002, η διακυβέρνησή του αναφερόταν ως μια μακρά περίοδος ειρήνης.
Εξορία
Το 1973, ενώ ο Ζαχίρ Σαχ βρισκόταν στην Ιταλία και υποβλήθηκε σε χειρουργική οφθαλμολογική επέμβαση και θεραπεία για την οσφυαλγία, ο ξάδερφος και ο πρώην πρωθυπουργός Μοχάμεντ Νταούντ Χαν πραγματοποίησε πραξικόπημα και εγκαθίδρυσε δημοκρατική κυβέρνηση. Ως πρώην πρωθυπουργός, ο Νταούντ Χαν είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί μετά από εντολή του Ζαχίρ Σαχ μια δεκαετία νωρίτερα. Τον Αύγουστο του 1973, ο Ζαχίρ Σαχ παραιτήθηκε αντί να διακινδυνεύσει την τέλεση ενός εμφυλίου πολέμου, ολοκληρώνοντας πάνω από 200 χρόνια βασιλικής διακυβέρνησης στο Αφγανιστάν.
Ο Ζαχίρ Σαχ έζησε εξόριστος στην Ιταλία για 29 χρόνια σε βίλα στην ευημερούσα κοινότητα Ολτζιάτατ στη Βία Κάσια, βόρεια της Ρώμης, όπου περνούσε τον χρόνο του παίζοντας γκολφ και σκάκι, καθώς και περιποιούμενος τον κήπο του. Η φιλοσοβιετική κομμουνιστική κυβέρνηση του Αφγανιστάν του απαγόρευσε να επιστρέψει στο Αφγανιστάν στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Το 1983 κατά τη διάρκεια του σοβιετο-αφγανικού πολέμου, ο Ζαχίρ Σαχ ενεπλάκη με προσοχή σε σχέδια για την ανάπτυξη μιας εξόριστης κυβέρνησης. Τελικά αυτά τα σχέδια απέτυχαν επειδή δεν μπορούσε να επιτύχει συναίνεση με τις ισχυρές ισλαμικές παρατάξεις. Έχει επίσης αναφερθεί ότι το Αφγανιστάν, η Σοβιετική Ένωση και η Ινδία προσπάθησαν να πείσουν τον Ζαχίρ Σαχ να επιστρέψει ως επικεφαλής μιας ουδέτερης, ενδεχομένως προσωρινής, κυβέρνησης στην Καμπούλ.
Το 1991, ο Ζαχίρ Σαχ επέζησε μιας απόπειρας δολοφονίας από έναν δολοφόνο ο οποίος κρατούσε μαχαίρι και ήταν μεταμφιεσμένος σε Πορτογάλο δημοσιογράφο. Μετά την πτώση της φιλοσοβιετικής κυβέρνησης, ο Ζαχίρ Σαχ θεωρήθηκε από πολλούς ως ο ιδανικός για να επιστρέψει και να αποκαταστήσει τη μοναρχία και να ενώσει τη χώρα όπως ήταν αποδεκτό στις περισσότερες παρατάξεις. Ωστόσο, αυτές οι προσπάθειες εμποδίστηκαν κυρίως από την Υπηρεσία Πληροφοριών του Πακιστάν, η οποία ανησυχούσε για την στάση του στο ζήτημα της γραμμής Ντουράντ. Τον Ιούνιο του 1995, ο πρώην πρέσβης του Ζαχίρ Σαχ, Σαρντάρ Ουαλί ανακοίνωσε σε συνομιλίες στην Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν ότι ο Ζαχίρ Σαχ ήταν πρόθυμος να συμμετάσχει σε ειρηνευτικές συνομιλίες για τον τερματισμό του Αφγανικού εμφύλιου πολέμου ωστόσο η συναίνεση δεν επιτεύχθηκε ποτέ.
Επιστροφή στο Αφγανιστάν
μικρογραφία|Ο Ζαχίρ Σαχ καθήμενος στη δεξιά άκρη κατά τη διάρκεια της τελετής ορκωμοσίας του [[Χαμίντ Καρζάι στις 7 Δεκεμβρίου 2004.]] Τον Απρίλιο του 2002, τέσσερις μήνες μετά τη λήξη της κυριαρχίας των Ταλιμπάν, ο Ζαχίρ Σαχ επέστρεψε στο Αφγανιστάν για να ορίσει την έναρξη της Λόγια Τζίργκα, η οποία έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 2002. Μετά το τέλος της κυριαρχίας των Ταλιμπάν, υπήρξαν προτάσεις για επιστροφή στη μοναρχία. Ο ίδιος ο Ζαχίρ Σαχ άφησε να γίνει γνωστό ότι θα δεχόταν οποιαδήποτε ευθύνη του απέδιδε η Λόγια Τζίργκα. Ωστόσο, ήταν υποχρεωμένος να αποκηρύξει δημόσια τη μοναρχική ηγεσία με εντολή των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς πολλοί από τους αντιπροσώπους της Λόγια Τζίργκα ήταν έτοιμοι να ψηφίσουν υπέρ του Ζαχίρ Σαχ και να καταψηφίσουν τον υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ Χαμίντ Καρζάι. Ενώ ήταν έτοιμος να γίνει αρχηγός του κράτους, έκανε γνωστό ότι δεν θα ήταν κατ' ανάγκην μονάρχης: «Θα δεχτώ την ευθύνη του αρχηγού του κράτους αν αυτό μου ζητήσει η Λόγια Τζίργκα, αλλά δεν έχω πρόθεση να επαναφέρω τη μοναρχία. Δεν με απασχολεί ο τίτλος του βασιλιά. Οι άνθρωποι με αποκαλούν Μπαμπά και προτιμώ αυτόν τον τίτλο.»
Ο Χαμίντ Καρζάι, ο οποίος στηρίχθηκε από τον Ζαχίρ Σαχ, έγινε πρόεδρος του Αφγανιστάν ύστερα από απόφαση της Λόγια Τζίργκα. Ο Καρζάι, από τη φυλή των Παστούν Ποπαλζάι, παρείχε στους συγγενείς του Ζαχίρ Σαχ σημαντικές θέσεις στη μεταβατική κυβέρνηση. Μετά την ολοκλήρωση της Λόγια Τζίργκα του δόθηκε ο τίτλος «Πατέρας του Έθνους» από τον Καρζάι συμβολίζοντας τον ρόλο του στην ιστορία του Αφγανιστάν ως συμβόλου εθνικής ενότητας. Διατήρησε αυτόν τον τίτλο του για όλη τη ζωή του. Τον Αύγουστο του 2002 μετακόμισε πίσω στην παλιά του έπαυλη του έπειτα από 29 χρόνια.
Κατά την επίσκεψή του στη Γαλλία τον Οκτώβριο του 2002, γλίστρησε σε λουτρό, σπάζοντας τα πλευρά του, και στις 21 Ιουνίου 2003, ενώ βρισκόταν και πάλι στη Γαλλία για ιατρικό έλεγχο, έσπασε τον μηρό του.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2004, ο Ζαχίρ ταξίδεψε από την Καμπούλ στο Νέο Δελχί της Ινδίας για ιατρική περίθαλψη αφού ταλαιπωρούνταν από εντερικά προβλήματα. Έμεινε σε νοσοκομείο για δύο εβδομάδες και παρέμεινε στο Νέο Δελχί υπό παρακολούθηση. Στις 18 Μαΐου 2004, μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα λόγω της αιμορραγίας της μύτης που προκλήθηκε από τον καύσωνα.
Ο Ζαχίρ Σαχ παρακολούθησε την ορκωμοσία του Χαμίντ Καρζάι ως Προέδρου του Αφγανιστάν στις 7 Δεκεμβρίου 2004. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της ζωής του, ήταν φιλάσθενος και είχε πάντα ένα μικρόφωνο στο στήθος του, ώστε να ακούγεται η ασθενής φωνή του. Τον Ιανουάριο του 2007, ο Ζαχίρ αναφέρθηκε ότι ήταν σοβαρά άρρωστος και κλινήρης.
Θάνατος
μικρογραφία|300x300εσ|Ο τάφος του Ζαχίρ Σαχ. Στις 23 Ιουλίου 2007, ο Ζαχίρ Σαχ απεβίωσε στον περίβολο της προεδρικής έπαυλης στην Καμπούλ μετά από παρατεταμένη ασθένεια. Ο θάνατός του ανακοινώθηκε στην εθνική τηλεόραση από τον Πρόεδρο Καρζάι ο οποίος ανέφερε ότι «ήταν υπηρέτης του λαού του, φίλος του λαού του, ένας πολύ ευγενικός άνθρωπος, με καλή καρδιά. Πίστευε στην κυριαρχία του λαού και στα ανθρώπινα δικαιώματα.» Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στις 24 Ιουλίου. Ξεκίνησε από εγκαταστάσεις της προεδρικής έπαυλης, όπου οι πολιτικοί και οι αξιωματούχοι απέδωσαν τα σέβη τους. Το φέρετρο του μεταφέρθηκε σε τέμενος προτού μεταφερθεί στο βασιλικό μαυσωλείο στο λόφο Μαραντζάν στην ανατολική Καμπούλ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την πρώτη του ξαδέλφη Χουμαίρα Μπεγκούμ (1918–2002) στις 7 Νοεμβρίου 1931 στην Καμπούλ. Είχαν έξι γιους και δύο κόρες.
Τον Ιανουάριο του 2009, ένα άρθρο του Αχμάντ Ματζιντιάρ του Αμερικανικού Επιχειρηματικού Ινστιτούτου περιελάμβανε έναν από τους εγγονούς του, τον Μουσταφά Σαχίρ, σε έναν κατάλογο δεκαπέντε πιθανών υποψηφίων για τις προεδρικές εκλογές του Αφγανιστάν το 2009. Ωστόσο, ο Μουσταφά Ζαχίρ δεν ήταν υποψήφιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς του Αφγανιστάν
Kia cee'd
To Kia cee'd είναι ένα μικρομεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2006 στην Ευρωπαϊκή αγορά από την νοτιοκορεατική αυτοκινητοβιομηχανία Kia Motors. Η Kia παρουσίασε στις 28 Σεπτεμβρίου 2006 στην Έκθεση Αυτοκινήτου του Παρισιού το 5-πορτο station wagon στην μορφή παραγωγής του, και ένα 3-πορτο εκθεσιακό. Και τα δύο αυτά μοντέλα άρχισαν να πωλούνται τον Αύγουστο του 2007, μαζί και με ένα 5-πορτο hatchback μοντέλο. Η πρώτη γενιά του, ήταν και το πρώτο μοντέλο της Kia που σχεδιάστηκε εξ ολοκλήρου στην Ευρώπη και με στόχο το κοινό αυτής της ηπείρου. Επίσης, το Hyundai i30 μοιράζεται την ίδια πλατφόρμα με το Kia cee'd.
Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2012 παρουσιάστηκε η δεύτερη γενιά του Kia cee'd, ενώ στο αντίστοιχο Σαλόνι Αυτοκινήτου τον Μάρτιο του 2018 παρουσιάστηκε η τρίτη γενιά του, που μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Μάιο του 2018 και κυκλοφόρησε τον Ιούνιο. Με την εισαγωγή της τρίτης γενιάς του, το μοντέλο μετονομάστηκε σε Kia Ceed. Επίσης, τον Σεπτέμβριο του 2019, η Kia Motors παρουσίασε το Kia XCeed, μια crossover SUV εκδοχή με βάση το Ceed τρίτης γενιάς.
Ονομασία
thumb|left|Kia cee'd του 2009 με [[Σύστημα πλοήγησης αυτοκινήτου|σύστημα δορυφορικής πλοήγησης στην κεντρική κονσόλα.]]
Το Kia cee'd λέγεται ότι πήρε το όνομά του από το ευρωπαϊκό σύμβολο CE (Conformité Européenne) που τοποθετείται σε προϊόντα για να υποδείξει υπακοή σε κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από το όνομα του όλου πρότζεκτ, που είναι το «ED» ή «European Design». Μια εναλλακτική εξήγηση, παρόλο που δεν αναφέρθηκε ποτέ από την Kia και συνεπώς δεν είναι επίσημη, είναι το «cerato evolved» ή «ce-rato-εξελίχθηκε» επειδή το Cerato (Σεράτο) είναι ο πρόγονος του cee'd.
Βασικά στοιχεία
Η πρώτη γενιά ήταν διαθέσιμη ως 5-πορτο hatchback, station wagon και ως 3-πορτο, αν και το 3-πορτο είχε άλλη ονομασία, καθώς διατέθηκε ως PRO CEED. Προσφέρθηκε με 5 κινητήρες (3 βενζίνης και 2 ντίζελ), σε τρία επίπεδα εξοπλισμού (Sport 1, Sport 2, Sport 3) και με μηχανικό ή αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων. Διατέθηκε σε 20 διαφορετικές παραλλαγές των παραπάνω, σε Ευρωπαϊκές μόνο αγορές. Συνολικά κατασκευάστηκαν 646.300 αντίτυπα της πρώτης γενιάς του μοντέλου.
Θετικά σχόλια
thumb|right|Kia cee'd της πολωνικής αστυνομίας, σε φωτογραφία του 2009.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Το Kia cee'd σκόραρε την μέγιστη δυνατή διάκριση των 5 αστέρων στην προστασία ενηλίκων επιβατών, με τη βαθμολόγηση των δοκιμών πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2007. Αναλυτικά, το μοντέλο σημείωσε τα εξής σκορ:
Δεύτερη γενιά
Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2012 παρουσιάστηκε η δεύτερη γενιά του Kia Cee'd. Το νέο μοντέλο (με τον εσωτερικό κωδικό JD) ήταν σαφώς πιο εξελιγμένο, οικονομικό, με καλύτερη ποιότητα κατασκευής και με πληρέστερο εξοπλισμό, ενώ είχε γίνει και πιο οδηγοκεντρικό. Από την άλλη, όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα την εμφανώς υψηλότερη εμπορική τιμή του, σε βαθμό που δεν ανήκε πλέον στις «οικονομικές» προτάσεις της αγοράς. Με τη δεύτερη γενιά του, εισήχθη για πρώτη φορά και μια έκδοση «hot hatch», το Pro Cee'd GT.
Ανανέωση
Τον Ιούνιο του 2015, αποκαλύφθηκε ένα λίφτινγκ στο Cee'd και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Συνολικά κατασκευάστηκαν 647.700 από τη δεύτερη γενιά του μοντέλου.
Τρίτη γενιά
Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2018 παρουσιάστηκε η τρίτη γενιά του μοντέλου, που μπήκε στην παραγωγή τον Μάιο του 2018 και κυκλοφόρησε στις αγορές τον Ιούνιο.
Με την εισαγωγή της τρίτης γενιάς του, το μοντέλο μετονομάστηκε σε Kia Ceed. Επίσης, τον Σεπτέμβριο του 2019, η Kia Motors παρουσίασε το Kia XCeed, μια crossover SUV εκδοχή με βάση το Ceed τρίτης γενιάς, λόγω της ολοένα και αυξανόμενης απήχησης της κατηγορίας αυτής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα ceed Κατηγορία:Νοτιοκορεατικά αυτοκίνητα
Εθνική Βιβλιοθήκη της Βραζιλίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Βραζιλίας (πορτογαλικά: Biblioteca Nacional do Brasil) είναι ο θεματοφύλακας της βιβλιογραφικής και τεκμηριωτικής κληρονομιάς της Βραζιλίας. Βρίσκεται στη πλατεία Σινελάντια στο Ρίο ντε Τζανέιρο, την πρώην πρωτεύουσα της Βραζιλίας.
Είναι η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της Λατινικής Αμερικής και μία από της σημαντικότερες στον κόσμο. Οι συλλογές της περιλαμβάνουν περίπου 9 εκατομμύρια τεκμήρια. Το προσωπικό της Βιβλιοθήκης οργάνωσε τα πρώτα μαθήματα βιβλιοθηκονομικής επιστήμης στη Λατινική Αμερική και ηγήθηκε σε θέματα εκσυγχρονισμού των υπηρεσιών βιβλιοθηκών και στην ανάπτυξη των διαδικτυακών βάσεων δεδομένων.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Η βιβλιοθήκη το1920
Η ιστορία της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Βραζιλίας ξεκίνησε από τη Λισαβόνα, όταν η πόλη υπέστη έναν ισχυρότατο σεισμό, την 1η Νοεμβρίου 1755. . Το κτίριο της Βασιλικής Βιβλιοθήκης της Πορτογαλίας που εθεωρείτο μία από τις σημαντικότερες βιβλιοθήκες της Ευρώπης την εποχή εκείνη - έπαθε ανεπανόρθωτες ζημιές και οι Αρχές αποφάσισαν να μεταφέρουν το υλικό της Βιβλιοθήκης στη Βραζιλία. Η συλλογή μεταφέρθηκε σε τρία στάδια: η πρώτη μεταφορά πραγματοποιήθηκε το 1810 και ακολουθούσαν δύο άλλες μεταφορές το 1811. Η βιβλιοθήκη των 60.000 βιβλίων στεγάστηκε αρχικά στις αίθουσες του επάνω ορόφου του «Νοσοκομείου Τρίτου Τάγματος των Καρμελιτών», που βρίσκεται κοντά στο Αυτοκρατορικό Παλάτι. Oι εγκαταστάσεις ωστόσο, θεωρήθηκαν ανεπαρκείς και ακατάλληλες και ίσως έθεταν σε κίνδυνο την πολύτιμη συλλογή. Ως εκ τούτου, στις 29 Οκτωβρίου 1810, ημερομηνία που είχε οριστεί για την επίσημη ίδρυση της Βασιλικής Βιβλιοθήκης, ο τότε Πρίγκηπας και μετέπειτα Βασιλιάς Ιωάννης ΣΤ΄ της Πορτογαλίας εξέδωσε διάταγμα που προέβλεπε την ανέγερση νέου κτιρίου με χρήματα του βασιλικού θησαυροφυλακίου. μικρογραφία|364x364εσ|Η είσοδος της βιβλιοθήκης Οι εργασίες ανέγερσης του νέου κτιρίου της Βιβλιοθήκης τελείωσαν το 1813, οπότε και μεταφέρθηκε η συλλογή.
Μεταβίβαση κυριαρχίας
Μετά τον θάνατο της βασίλισσας Μαρία Α΄ τον Μάρτιο του 1816, ο βασιλιάς Ιωάννης ΣΤ΄ της Πορτογαλίας ανέλαβε την εξουσία και παρέμεινε στη Βραζιλία μέχρι το 1821, όταν οι πολιτικές εξελίξεις τον ανάγκασαν να επιστρέψει στη Λισαβόνα με την οικογένειά του. Ο μεγαλύτερος γιος του, ο πρίγκιπας Πέτρος Α΄ της Βραζιλίας ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας, και διακήρυξε την ανεξαρτησία της Βραζιλίας το 1822.
Μετά την Ανεξαρτησία, η βιβλιοθήκη ονομάστηκε Αυτοκρατορική αφού έγινε ιδιοκτησία του Αυτοκράτορα της Βραζιλίας. Η αγορά της Βιβλιοθήκης από το πορτογαλικό Στέμμα, περιλαμβανόταν στην Πρόσθετη Σύμβαση της Συνθήκης Φιλίας και Συμμαχίας που υπογράφθηκε μεταξύ Βραζιλίας και Πορτογαλίας στις 29 Αυγούστου 1825. Για τα αντικείμενα που παρέμειναν στη Βραζιλία, η Βασιλική Οικογένεια αποζημιώθηκε με δύο εκατομμύρια λίρες στερλίνες.
Το υπάρχον κτίριο
αριστερά|μικρογραφία|237x237εσ|Πρόσοψη του σημερινού κτιρίου (2010) Το 1858, η Βιβλιοθήκη μετακόμισε στην πλατεία Λάπα του Ρίο ντε Τζανέιρο αλλά η συνεχιζόμενη επέκτασή της έκανε επιτακτική τη μεταφορά σε νέο κτίριο που θα κάλυπτε επαρκώς τις ανάγκες των πολύτιμων συλλογών της. Με βάση αυτή την ιδέα, σχεδιάστηκε το σημερινό της κτίριο, το οποίο θεμελιώθηκε στις 15 Αυγούστου 1905, επί κυβερνήσεως Άλβες. Τα επίσημα εγκαίνια έγιναν στις 29 Οκτωβρίου 1910, επί κυβερνήσεως Νιλό Πεσάνια και με αφορμή τον εορτασμό της πρώτης εκατονταετηρίδας της Βιβλιοθήκης.
Το κτίριο της βιβλιοθήκης βρίσκεται στη λεωφόρο Ρίο Μπράνκο, στο κέντρο του Ρίο ντε Τζανέιρο, συνθέτοντας με το Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών και το Δημοτικό Θέατρο ένα αρχιτεκτονικό και πολιτιστικό σύνολο μεγάλης αξίας.
Κατά Νόμο κατάθεση
Το 1907, με Προεδρικό Διάταγμα καθιερώνεται η υποχρέωση για όλους τους εκδότες να στέλνουν στη Βιβλιοθήκη, ένα αντίτυπο από κάθε βιβλίο. Το 2004, το διάταγμα αυτό ανακλήθηκε.
Σημαντικές συλλογές
Ανάμεσα στις σημαντικές συλλογές της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Βραζιλίας είναι η συλλογή φωτογραφιών Teresa Cristina Maria, η οποία περιλαμβάνει 21.742 φωτογραφίες από τον 19ο αιώνα. Αυτές οι φωτογραφίες προσφέρθηκαν στη βιβλιοθήκη από τον αυτοκράτορα Πέτρο Β΄ το 1891. Αυτή η συλλογή καταχωρήθηκε στο Μητρώο Προγραμμάτων Μνήμης του Κόσμου της UNESCO το 2003 σε αναγνώριση της παγκόσμιας σημασίας και της εξαιρετικής παγκόσμιας αξίας της. Διαθέτει εικόνες που σχετίζονται με την ιστορία και τους ανθρώπους της Βραζιλίας του 19ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων φωτογραφιών του μορίτζ λάμπεργκ. Υπάρχουν επίσης φωτογραφίες από την Αφρική, τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη.
Παραπομπές
Β Β Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Βραζιλία
Ιωδοπροπαδιένιο
Παραγωγή
Με επίδραση ιωδιούχου νατρίου (NaI) σε προπαδιενυλοχλωρίδιο (CH2=C=CHCl) προς προπαδιενυλοϊωδίδιο :
Ενυδάτωση
1. Επίδραση θειικού οξέος και στη συνέχεια νερού (ενυδάτωση). Παράγεται προπεν-2-άλη :
3. Αντίδραση με οξικό υδράργυρο και έπειτα αναγωγή. Παράγεται τελικά προπεν-2-άλη
4. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Prins με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε προπαδιενυλοϊωδίδιο απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει 2-ιωδοβουταδιεν-2,3-όλη-1:
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση προπαδιενυλοϊωδίδιου σχηματίζεται αρχικά αλλυλορθορίδιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδρογόνου) προπυλοϊωδίδιο :