cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος
"... Κατά τη γνώμη μας, κάπου κοντά στη Βαρσοβία βρίσκεται όχι [απλά] ένα κέντρο της αστικής πολωνικής κυβέρνησης και δημοκρατίας του κεφαλαίου, μα ένα κέντρο όλου του σημερινού ιμπεριαλιστικού συστήματος. Και οι περιστάσεις μας αφήνουν να κλονίσουμε αυτό το σύστημα και να ασκήσουμε την πολιτική μας όχι [μόνο] στην Πολωνία, μα [και] στη Γερμανία και Αγγλία. Και έτσι δημιουργήσαμε στη Γερμανία και Αγγλία ένα απολύτως καινούργιο κομμάτι της προλεταριακής επανάστασης, που καταπολεμά τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό... “
Από το 1919, οι πολωνικές δυνάμεις είχαν πάρει τον έλεγχο της σημερινής δυτικής Ουκρανίας (ουκρ.: Δυτική Ουκρανία, πολ.: Ανατολική Μαλοπόλσκα, έχοντας βγει νικητές από τον Πολωνο–Ουκρανικό Πόλεμο. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας, με επικεφαλής τον Yevhen Petrushevych, είχε προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα ουκρανικό κράτος σε εδάφη διεκδικούμενα και από τη Πολωνία. Την ίδια στιγμή, στο ρωσικό τμήμα της Ουκρανίας, προσπάθησε ο Symon Petliura να υπερασπιστεί και να ενισχύσει την Ουκρανική Λαϊκή Δημοκρατία. Όμως, οι μπολσεβίκοι άρχισαν να έχουν το πάνω χέρι στο Ρωσικό εμφύλιο πόλεμο, και να προελαύνουν δυτικά προς τα επίμαχα ουκρανικά εδάφη, και ο Petliura υποχώρησε στη Podolia. Στα τέλη του 1919, η γραμμή του μετώπου για τους Ρώσους ήταν πλέον σαφής, και Petliura αποφάσισε να συμμαχήσει με τον Piłsudski, με σκοπό τη δημιουργία ενός ουκρανικού, ανεξάρτητου, συμμαχικού κράτους. Η πολωνική επίθεση τον Απρίλιο του 1920 αντιμετωπίστηκε από τον Κόκκινο Στρατό επιτυχώς, εξαναγκάζοντας τους Πολωνούς και Ουκρανούς σε υποχώρηση μέχρι τη Βαρσοβία. Στον απόηχο της πολωνικής, απροσδόκητης, συντριπτικής νίκης στη Μάχη της Βαρσοβίας (13–25 Αυγούστου 1920) και έπειτα πολωνικής προέλασης προς ανατολάς, οι Σοβιετικοί επεδίωξαν ειρήνη και ο πόλεμος τελείωσε με κατάπαυση του πυρός τον Οκτώβριο του 1920.
Η επίσημη συνθήκη ειρήνης, η Ειρήνη της Ρίγας, υπογράφηκε στις 18 Μαρτίου 1921, διαιρώντας τις επίμαχες περιοχές μεταξύ της Πολωνίας και της Σοβιετικής Ρωσίας, με απόκλιση ουκρανικής πλευράς. Ο πόλεμος καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τα Σοβιετικο–Πολωνικά σύνορα, ακόμα και τα Πολωνό-Τσέχικα σύνορα, για την περίοδο μεταξύ των Παγκοσμίων Πολέμων. Πολύ από το έδαφος που πήρε η Πολωνία με τη Συνθήκη της Ρίγα έγινε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν επαναχαράκθηκαν τα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας από του Συμμάχους σύμφωνα με τη Γραμμή Κέρζον του 1920.
Στη διάρκεια του πολωνό-ρωσικού πολέμου, την ευκαιρία της βρήκε η νεοσύστατη Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας, καταλαμβάνοντας, με 7-ήμερες μάχες και ανακωχή, την κυρίως πολωνόγλωσση, βαριά βιομηχανική περιοχή της Σιλεσίας του Τσέσυν (Śląsk Cieszyński, Těšínské Slezsko, Teschener Schlesien). Και επομένως εκβιάζοντας τις πολωνικές αρχές για αναγνώριση τέτοιας αλλαγής συνόρων. Την οποία με παρόμοιο εκβιασμό και υποχώρηση άλλης χώρας, ανακατέλαβαν oi Πολωνοί, το 1938, προλαβαίνοντας έτσι και τη γερμανική στρατιωτική επέμβαση και κατοχή. Το 1945, με απόφαση των υπερδυνάμεων, το περισσότερο μέρος αυτής πέρασε ξανά στην Τσεχοσλοβακία, ενώ η Πολωνία κατέλαβε ένα μέρος εδάφους της πρώην χιτλερικής Γερμανίας. Όπου και μεταφέρθηκε ο περισσότερος πολωνικός πληθυσμός της ΕΣΣΔ, δηλαδή της σημερινής Ουκρανίας, Λευκορωσίας και Λιθουανίας.
Εν διάρκεια του πολωνό-ρωσικού πολέμου, στο πλευρό των Πολωνών στάθηκε Ουγγαρία, στέλνοντας πολεμικά εφόδια και προσφέροντας ετοιμότητα αποστολής ιππικού. Και την πιο δύσκολη για Πολωνούς περίοδο, το Ιούλιο του 1920, ο Ούγγρος υπουργός άμυνας, ο István Sréter, διέταξε "Να σταλθούν στην Πολωνία όλα τα αποθέματα πυρομαχικών από τις αποθήκες Ουγγρικού Στρατού, αμέσως".
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμοι της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πόλεμοι της Πολωνίας Κατηγορία:Αντικομμουνισμός στην Πολωνία
Δωρεάν Συναυλία στο Άλταμοντ
Το γεγονός είναι γνωστό για τα βίαια επεισόδια, συμπεριλαμβανομένου του μαχαιρώματος του Μέρεντιθ Χάντερ και τριών ακόμα θανάτων: δύο που προκλήθηκαν από αυτοκίνητο που εγκατέλειψε τα θύματά του και ένας που πνίγηκε σε αρδευτικό κανάλι υπό την επιρροή LSD. Πολλά αυτοκίνητα κλάπηκαν και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκαν και υπήρξαν και εκτεταμένες ζημιές σε ιδιοκτησίες.
Στη συναυλία συμμετείχαν (με σειρά εμφάνισης) οι: Santana, Jefferson Airplane, The Flying Burrito Brothers, Crosby, Stills, Nash & Young και τελευταίοι οι Rolling Stones. Επίσης, ήταν προγραμματισμένοι να παίξουν και οι Grateful Dead μετά τους Crosby, Stills, Nash & Young, αλλά αρνήθηκαν να παίξουν λίγο πριν την προγραμματισμένη εμφάνισή τους εξαιτίας της αυξανόμενης βίας στο συναυλιακό χώρο. "Έτσι έγιναν τα πράγματα στο Άλταμοντ -τόσο άσχημα που οι Grateful Dead, πρωταρχικοί διοργανωτές και εισηγητές του φεστιβάλ, δεν έπαιξαν καν", έγραψε το περιοδικό Rolling Stone σε μια αναλυτική αφήγηση του γεγονότος, προσθέτοντας ότι ήταν "η χειρότερη μέρα όλων των εποχών του rock and roll, η 6η Δεκεμβρίου, η μέρα που όλα πήγαν απολύτως στραβά".
Περίπου 300.000 άτομα παρακολούθησαν τη συναυλία και μερικοί προσδοκούσαν ότι θα ήταν το "Γούντστοκ της Δύσης". Το φεστιβάλ Γούντστοκ έλαβε χώρα στην πολιτεία της Νέας Υόρκης στα μέσα Αυγούστου, λιγότερο από τέσσερις μήνες νωρίτερα.
Σκηνές από το γεγονός ενσωματώθηκαν στο ντοκιμαντέρ Gimme Shelter (1970).
Ιστορικό
μικρογραφία|Ο Μικ Τζάγκερ το 1965 Εάν στο Γούντστοκ φάνηκε προς στιγμήν ότι όλα εκείνα που συνοψίζονταν στο σύνθημα "κάντε έρωτα, όχι πόλεμο" ήταν εφικτά, μία ανάλογη γιορτή, μόλις τέσσερις μήνες αργότερα, γκρέμισε την ψευδαίσθηση, για να σημάνει την αρχή του τέλους της δεκαετίας των λουλουδιών. Το 1969 ήταν μια εξαιρετική χρονιά για τους Rolling Stones καθώς ολοκληρώνοντας μια πολύ πετυχημένη παναμερικανική περιοδεία, την πρώτη περιοδεία τους στις Η.Π.Α. τα δύο τελευταία χρόνια, είχαν καταφέρει να είναι η μεγαλύτερη ροκ μπάντα του κόσμου μετά τους Beatles.
"Η ατμόσφαιρα ήταν άσχημη από την αρχή", εξήγησε αργότερα ο Κάρλος Σαντάνα. "Οι συμπλοκές άρχισαν λόγω της βιαιότητας των "Αγγέλων" και όλα εξελίχθηκαν τόσο γρήγορα που δεν μπορέσαμε να αντιδράσουμε. Μπροστά στα μάτια μας παιδιά μαχαιρώνονταν και κεφάλια έσπαγαν χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ολόκληρο το απόγευμα τα φορεία περνούν ασταμάτητα από το πλήθος στη σκηνή και από εκεί στο τραγικά ανέτοιμο ιατρείο".
Πολλοί ήλπιζαν ότι η εμφάνιση των Στόουνς θα ηρεμούσε τα πνεύματα. οι Rolling Stones ήταν το τελευταίο συγκρότημα που εμφανίστηκε στη συναυλία του Άλταμοντ. Ο Τζάγκερ περίμενε τη νύχτα καθώς ήθελε το απόλυτο σκοτάδι να πλαισιώσει το ροκ θέαμα που είχε ετοιμάσει. Όταν εμφανίστηκαν οι Rolling Stones, ξέσπασαν και τα επεισόδια μπροστά στη σκηνή. Πολλοί πιστεύουν ότι ο Μικ Τζάγκερ δεν ευθύνεται γι' αυτά που ακολούθησαν. Περισσότεροι ήταν εκείνοι που σημείωσαν ότι δεν έκανε τίποτα για να τα αποτρέψει. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι ένας νεαρός μαύρος, ο Μέρεντιθ Χάντερ, δολοφονήθηκε από τους "Άγγελους της Κόλασης" ενώ έπαιζαν οι νότες του Under My Thumb. Ο Μέρεντιθ Χάντερ, ντυμένος με ένα ανοιχτό πράσινο κοστούμι και υπό την επήρεια μεθαμφεταμίνης, άρχισε να κραδαίνει ένα περίστροφο κοντά στη σκηνή την ώρα που τραγουδούσαν οι Stones. Οι φύλακες της τάξης της συναυλίας τον μαχαίρωσαν, τον κλώτσησαν και τον χτύπησαν ανελέητα με ρόπαλα και αλυσίδες. Αναίσθητος, ο Χάντερ μεταφέρθηκε από χέρι σε χέρι στο ιατρείο, όπου ελλείψει μέσων αλλά και ασθενοφόρου πέθανε αβοήθητος. Στο πλαίσιο αυτής της θλιβερής φήμης συναυλίας των Ρόλινγκ Στόουνς στο Άλταμοντ, τρεις ακόμη άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους (2 από τροχαίο και ένας από πνιγμό), πολλοί τραυματίες, 4 γεννήσεις, χώρος απαίσιος, ατμόσφαιρα φρίκης, βία παντού και οργανωτικό χάος (έλλειψη σε τροφή, ιατρικές σκηνές και φορητές τουαλέτες και ύψος εξέδρας μόλις 120 πόντους).
Σκηνές από τα γεγονότα στη συναυλία των Rolling Stones περιλαμβάνονται στο μουσικό ντοκιμαντέρ Gimme Shelter (1970), όπου ο σκηνοθέτης Άλμπερτ Μέισλες ακολουθεί τους Rolling Stones στην τουρνέ τους στην Αμερική το 1969 και εστιάζει στην τραγική συναυλία στο Άλταμοντ. Αποσπάσματα από το ντοκιμαντέρ προβλήθηκαν και στη διάρκεια της δίκης που ακολούθησε την αιματοβαμμένη συναυλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναυλίες
Κάρελ Κόζελουχ
Καριέρα στο Ράγκμπι, ποδόσφαιρο και χόκεϊ επί πάγου
Στο ποδόσφαιρο ξεκίνησε από την SK Bubeneč Πράγας κι έπειτα πήγε στην Σλάβια Πράγας. Το 1914 προσχώρησε στην ισχυρή ποδοσφαιρική ομάδα της Σπάρτας Πράγας, όπου έπαιξε πολλά ευρωπαϊκά παιχνίδια, κι έπειτα στην DFC Πράγας, στην ΦΚ Τέπλιτσε και στην WAC Βιέννης, έπαιξε διεθνή παιχνίδια σε όλες σχεδόν τις ομάδες που αγωνίστηκε.
Το 1923 έπαιξε σε δύο αγώνες με την εθνική Τσεχοσλοβακίας, κατά της Δανίας και κατά της Ιταλίας όπου σημείωσε και γκολ.
Στο Χόκεϊ σαν αθλητής ανήκε στην Σπάρτα Πράγας όπου αγωνίστηκε σε πολλά διεθνή παιχνίδια. Το 1923 και το 1925, ήταν μέλος της ομάδας χόκεϊ επί πάγου της Τσεχοσλοβακίας που κέρδισε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, σημειώνοντας και το νικηφόρο γκολ στον τελικό.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Ο Κόζελουχ ξεκίνησε σαν ερασιτέχνης σε πολύ νεαρή ηλικία. Συμμετείχε σε πολύ λίγα επαγγελματικά τουρνουά που έλαβαν χώρα στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1920. Έγινε γνωστός σε αυτά τα τουρνουά για την ταχύτητά του και την αντοχή του, ζύγιζε 145 κιλά. Κέρδισε 6 φορές το πιο διάσημο, τότε, από τα ευρωπαϊκά τουρνουά, το Μπρίστολ καπ, που γινόταν στο Beaulieu της Γαλλίας.
Το 1928, το πρώτο του έτος ως επαγγελματίας, αγωνίστηκε στο κύπελλο Ντέιβις με την ομάδα της Τσεχοσλοβακίας όπου νίκησε τη Σουηδία καθ 'οδόν προς τον τελικό της ευρωπαϊκής ζώνης. Σημείωσε σπουδαίες νίκες επί μεγάλων αντισφαιριστών της εποχής του.
Ήταν πρώτος στο Ρολάν Γκαρός το 1930 νικώντας τον Άλμπερτ Μπερκ. Κέρδισε επίσης το τουρνουά World Pro στο Ντεβίλ της Γαλλίας το 1925. Έγινε μέλος στο "Διεθνές Hall of Fame του Τένις" το 2006. Ασχολείθηκε και με την προπονητική, όπου προπόνηση και την εθνική Τσεχοσλοβακίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές του Χόκεϊ επί πάγου Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές του Ράγμπυ Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι προπονητές της αντισφαίρισης‎ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τέπλιτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλάβια Πράγας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Πράγας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχοσλοβακίας
Μάγκνους Γ΄ της Νορβηγίας
Ο Μάγκνους Γ΄ της Νορβηγία ή Μάγκνους Όλαφσον ή Μάγκνους ο Γυμνόπους (Magnus Olafsson, 1073 - 24 Αυγούστου 1103) βασιλιάς της Νορβηγίας (1093 - 1103) ήταν ο μοναδικός γιος και διάδοχος του Όλαφ Γ΄ της Νορβηγίας, ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Νορβηγίας αμέσως μετά τον θάνατο του πατέρα του (1093). Το όνομα της μητέρας του είναι άγνωστο, το πιο πιθανό να ήταν η Ιωάννα Τζόανσνταττερ. Στα βόρεια την εξουσία εξασκούσε ο ξάδελφος του Χάακον Μάγκνουσον, συμβασίλευαν μαζί μέχρι τον θάνατο του Χάακον (1095). Τα δυσαρεστημένα μέλη της αριστοκρατίας αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τον Μάγκνους μετά τον θάνατο του ξαδέλφου του αλλά η αντίδραση ήταν πολύ σύντομη. Μετά την εδραίωση της κυριαρχίας του ο Μάγκνους εξεστράτευσε στην Ιρλανδική θάλασσα την περίοδο (1098 - 1099), κατέλαβε τις Ορκάδες, τις Εβρίδες και το Μαν εξασφαλίζοντας τον έλεγχο της Νορβηγίας ύστερα από συνθήκη που υπέγραψε με τον βασιλιά της Σκωτίας. Την εποχή που βρισκόταν στη νήσο του Μαν έκτισε κάστρα και φρούρια στο νησί διεκδικώντας την κυριαρχία του Γκάλλογουει. Εξεστράτευσε στην Ουαλία κερδίζοντας τον έλεγχο του Άνγκλεσι μετά τη νίκη επί των Νορμανδών που επιτέθηκαν στο νησί. Μετά την επιστροφή του στη Νορβηγία ο Μάγκνους πραγματοποίησε εκστρατείες στο Ντάλσλαντ και στο Βέστεργκέτλαντ στη Σουηδία διεκδικώντας τα αρχαία σύνορα της χώρας του. Μετά από ανεπιτυχείς επιθέσεις και έναν μεγάλο αριθμό συγκρούσεων ο Ερρίκος Α΄ της Δανίας διαπραγματεύτηκε ειρήνη ανάμεσα στους Σκανδιναβούς μονάρχες με τον φόβο ότι θα ξεφύγει η κατάσταση από τα χέρια του. Ο Μάγκνους έκλεισε συνθήκη με τους Σουηδούς (1101) σύμφωνα με την οποία παντρεύτηκε την κόρη του Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας, πήρε το Ντάλσλαντ σαν μέρος της προίκας του. Στη συνέχεια πραγματοποίησε την τελική του εκστρατεία στην Ιρλανδία (1102), συμμάχησε με τον Ιρλανδό βασιλιά του Μύνστερ Μουιρτσερτάχ Ουά Μπράιαν ο οποίος αναγνώρισε τον έλεγχο του Μάγκνους στο Δουβλίνο. Ο Μάγκνους δολοφονήθηκε σε μια ενέδρα ύστερα από προδοσία του Ιρλανδού βασιλιά την επόμενη χρονιά κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες, οι εδαφικές του διεκδικήσεις τερματίστηκαν μετά τον θάνατο του.
Παιδική ηλικία
thumb|right|250px|Άγαλμα βασιλιά με Νορβηγικά χαρακτηριστικά στο νησί Λιούις Στη σύγχρονη εποχή η φήμη του έμεινε περισσότερο γνωστή στην Ιρλανδία και στη Σκωτία περισσότερο από τη Νορβηγία, η Νορβηγία μετέβη περισσότερο στο Ευρωπαϊκό μοντέλο εκκλησιαστικής οργάνωσης. Έμεινε περισσότερο γνωστός σαν πολεμιστής των Βίκινγκ παρά σαν μεσαιωνικός μονάρχης, είναι τελευταίος Νορβηγός βασιλιάς που έπεσε σε μάχη στο εξωτερικό γι'αυτό οι φήμες τον καταγράφουν σαν τον τελευταίο βασιλιά των Βίκινγκ. Οι περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Μάγκνους εμφανίζονται στα Νορβηγικά χρονικά και στα Σάγκας κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα. Οι πιο σημαντικές πηγές ήταν τα Χρονικά του Αρχαίου βασιλείου της Νορβηγίας γραμμένα από τον Θεόδωρο τον μοναχό, ο ανώνυμος Αγκρίπ από το 1180 και τα Ισλανδικά Χρονικά του Σνόρρι Στούρλουσον τα οποία χρονολογούνται τη δεκαετία του 1220. Τα τελευταία Σάγκας θεωρούνται η πιο αξιόπιστη πηγή, πρόσφατες πηγές σχετικά με τις εκστρατείες του Μάγκνους βρίσκονται σε σύγχρονες με την εποχή του πηγές στα Βρετανικά νησιά. Ο Μάγκνους μεγάλωσε στο Νιδάρος, το σημερινό Τρόντχαϊμ το οποίο ήταν πρωτεύουσα της Νορβηγίας εκείνη την εποχή, ο ξάδελφος του πατέρα του ο οπλαρχηγός Τόρε Ίνγκεριντσον ήταν ο θετός πατέρας του Μάγκνους. Στον χαρακτήρα έμοιαζε πολύ περισσότερο στον πολεμοχαρή παππού του παρά στον πατέρα του ο οποίος είχε το προσωνύμιο ειρηνικός. Σύμφωνα με τον Σνόρρι Στούρλουσον ο Μάγκνους ήταν ωραίος με μεγάλη μόρφωση, γι'αυτό αν και ήταν περισσότερο κοντός από τον παππού του κέρδισε το προσωνύμιο "Μάγκνους ο Υψηλός". Ο Μάγκνους επιπλέον ονομάστηκε Γυμνόπους επειδή φορούσε ένα Γαλατικό κοντό χιτώνιο που άφηνε γυμνά τα πόδια. [12] Ο Σάξων ο Γραμματικός αναφέρει ότι είχε το προσωνύμιο Γυμνόπους επειδή ύστερα από μια επίθεση αναγκάστηκε να δραπετεύσει με γυμνά τα πόδια, μια τρίτη ερμηνεία λέει ότι έτρεχε ξυπόλητος όπως οι Ιρλανδοί. Κέρδισε επιπλέον το προσωνύμιο Μάγκνους ο πολεμικός λόγω των πολλών εκστρατειών και του πολεμικού χαρακτήρα του.
Σύγκρουση με τον ξάδελφο του Χάακον
Η Νορβηγία είχε απολαύσει μια μακρά περίοδο ειρήνης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του Μάγκνους Όλαφ, ο ίδιος ο Μάγκνους βρισκόταν στο Ράνρικ όταν πέθανε ο πατέρας του τον Σεπτέμβριο του 1093 και ανακηρύχτηκε βασιλιάς στο Μπόργκαρτινγκ τον ίδιο μήνα. Την εποχή που ανακηρύχτηκε βασιλιάς ένα μεγάλο δίκτυο της Νορβηγικής αριστοκρατίας τον υποστήριζε, αν και είναι ασαφείς οι πηγές για τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του είναι βέβαιο ότι ο κύριος στόχος του ήταν τα Βρετανικά νησιά, οι συνθήκες ήταν χαοτικές μετά τον θάνατο του Θόρφιν του Ισχυρού, αυτό επέτρεψε στον Μάγκνους να επεμβαίνει συνέχεια για να λύσει τις τοπικές διαφορές. Η πρώτη του εκστρατεία έγινε γύρω στο 1093 προκειμένου να βοηθήσει τον βασιλιά της Σκωτίας να κατακτήσει το Εδιμβούργο και τον θρόνο της Σκωτίας, σαν αντάλλαγμα κέρδισε τον έλεγχο των νότιων νησιών. Είναι ασαφές αν έγινε πραγματικά αυτή η εκστρατεία επειδή δεν υπάρχουν αναφορές γύρω από αυτήν στα Σάγκας. Ο Μάγκνους βρέθηκε σε σύγκρουση με τον ξάδελφο του Χάακον Μάγκνουσον γιο του αδελφού του πατέρα του Όλαφ και για σύντομο χρόνο συμβασιλέα του Μάγκνους Β΄ της Νορβηγίας, διεκδικούσε το μισό από το βασίλειο του. Ο Χάακον ανακηρύχτηκε βασιλιάς στο Άπλαντ και στο Όιρατινγκ στην περιοχή του Τρόντελαγκ στην κεντρική Νορβηγία, απέκτησε με αυτόν τον τρόπο τον έλεγχο σε ολόκληρη την περιοχή που είχε βασιλεύσει ο πατέρας του. Ο Χάακον με τη σειρά του είχε την υποστήριξη των αγροτών επειδή τους είχε ανακουφίσει από τους φόρους και τους δασμούς, ο Μάγκνους αντίθετα απαιτούσε μεγάλες επιβαρύνσεις και μακρόχρονη στρατιωτική θητεία. Μετά την εγκατάσταση του Μάγκνους στα νέα βασιλικά ανάκτορα στο Νιδάρος τον χειμώνα του 1093-1094 ο Μάγκνους ταξίδευσε στην πόλη και εγκαταστάθηκε στην παλιά βασιλική κατοικία. Οι σχέσεις τους έγιναν σταδιακά όλο και περισσότερο τεταμένες ειδικά όταν ο Χάακον είδε τα πλοία του Μάγκνους πλήρως εξοπλισμένα στη θάλασσα, ο Χάακον συναθροίστηκε στο Όιρτινγκ αναγκάζοντας τον Μάγκνους να δραπετεύσει νότια και να ταξιδεύσει στο Βικέν. Ο Χάακον πέθανε αιφνίδια κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού τον Φεβρουάριο του 1095.
Υποταγή των πρώτων εσωτερικών εξεγέρσεων
thumb|right|250px|Η κρεμάλα του Έγκιλ Άσλακσον σε παράσταση του Βίλχελμ Βέτλεσεν (1899) Ο ισχυρός άντρας που βρισκόταν πίσω από τον Χάακον Τόρε Τόρντσον ο οποίος ήταν και νονός του αρνήθηκε να αναγνωρίσει βασιλιά τον Μάγκνους μετά τον θάνατο του Χάακον, με τη συνεργασία ενός άλλου ευγενή του Έγκιλ Άσλακσον όρισαν σαν διεκδικητή του θρόνου έναν άλλον άγνωστο ευγενή τον Σβεν Χάραλντσον για τον οποίο μερικοί ιστορικοί λένε ότι ήταν γιος του παππού του Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας. Η επανάσταση είχε σαν έδρα το Άππλλαντ αλλά σύντομα κέρδισε την υποστήριξη ευγενών από ολόκληρη τη χώρα. Ύστερα από μερικές βδομάδες σύγκρουσης ο Μάγκνους συνέλαβε τον Τόρε και τους υποστηρικτές του και τους κρέμασε στο νησί του Βάμπαρχολμ στη βόρεια Νορβηγία. Ο Μάγκνους βρέθηκε σε δίλημμα αν θα χαρίσει τη ζωή του Έγκιλ επειδή ήταν νέος, δυναμικός και χρήσιμος, ζήτησε τη γνώμη των ευγενών αλλά εκείνοι του απάντησαν αρνητικά. Στη συνέχεια ο Μάγκνους βρέθηκε σε σύγκρουση με τον ευγενή Σβέινκε Στέιναρσον ο οποίος ήταν πολύ χρήσιμος επειδή είχε κατορθώσει να εξολοθρεύσει την πειρατεία στο Βικέν, ο Σβέινκε αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει ως βασιλιά και εξορίστηκε για τρία χρόνια. Μετά τη φυγή του Σβέινκε η πειρατεία στη Νορβηγία βρέθηκε ξανά σε μεγάλη έκρηξη, ο Μάγκνους συναντήθηκε μαζί του στο Χάλλαντ και συμφιλιώθηκε, ο Σβέινκε επέστρεψε στη Νορβηγία και από τότε ήταν ένας από τους πιο θερμούς υποστηρικτές του Μάγκνους ο οποίος ήταν πλέον αναμφισβήτητος βασιλιάς στη Νορβηγία. Οι Νορβηγικές πηγές γράφουν πολλές φορές γεγονότα με προκατάληψη τονίζοντας περισσότερο τα πολεμικά κατορθώματα των βασιλέων σε σχέση με τις ειρηνικές πράξεις, ο Σνόρρι Στούρλουσον για παράδειγμα γράφει 15 σελίδες για τον πολεμοχαρή Μάγκνους τον Γυμνόποδα και μονάχα δυο σελίδες για τον ειρηνικό πατέρα του Όλαφ αν και η βασιλεία του ήταν τρεις φορές μεγαλύτερη σε διάρκεια. Η βασιλεία του Μάγκνους έμεινε γνωστή για τον συντονισμό του βασιλείου της Νορβηγίας με τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη με ένα ισχυρό δίκτυο ευγενών και ιερέων. Η Σκανδιναβική επισκοπή υπήχθη στην αρχιεπισκοπή του Αμβούργου - Βρέμης μέχρι έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Μάγκνους αν και οι Νορβηγοί επίσκοποι ήταν ξένοι σε Άγγλους και σε Γερμανούς. Ο Μάγκνους αναμόρφωσε το νομισματικό σύστημα, τα νομίσματα είχαν περιεκτικότητα σε ασήμι 90% αν και με τη μεταρρύθμιση του παππού του Χάραλντ Χαράλντα είχαν περιεκτικότητα σε ασήμι 30%, το υπόλοιπο ήταν χαλκός, το βάρος των νομισμάτων του Μάγκνους ήταν περίπου το μισό σε σχέση με τα προηγούμενα.
Κατάκτηση των Βρετανικών νήσων
Ο κύριος στόχος του Μάγκνους ήταν να αποκαταστήσει τη Νορβηγική εξουσία γύρω από την Ιρλανδική θάλασσα, επιχείρησε να βάλει υποτελή βασιλιά στα νότια νησιά τον Ίντζεμουντ (1097) αλλά λίγο αργότερα δολοφονήθηκε σε εξέγερση. Οι φιλοδοξίες του Μάγκνους παραμένουν ασαφείς σύμφωνα με τους Άγγλους ιστορικούς, ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι πίστευε ότι ο Μάγκνους είχε στόχο να καταλάβει τον θρόνο από τον Γουλιέλμο Β΄ της Αγγλίας. Άλλοι ιστορικοί πιστεύουν ότι ήθελε να εδραιώσει μια Νορβηγική αυτοκρατορία στην οποία να περιλαμβάνονται η Σκωτία και η Ιρλανδία αλλά οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν στο γεγονός ότι ήθελε περισσότερο να ελέγξει τα νησιά γύρω από την Ιρλανδική θάλασσα. Αν και είχε επηρεαστεί έντονα από τον φόνο του Ίντζεμουντ τα Χρονικά των Ορκάδων αναφέρουν ότι ο Μάγκνους είχε πειστεί από τον Χάακον Πόλσον γιο του κόμη των Ορκάδων ο οποίος ήθελε την κομητεία για τον εαυτό του. Είναι πολύ πιθανό επίσης να ήθελε ο Μάγκνους να δώσει και ένα βασίλειο στον γιο του Σίγκουρντ ο οποίος τον είχε συνοδεύσει σε όλες τις εκστρατείες του. Ο Μάγκνους απέπλευσε στη δυτική θάλασσα (1098) και έφτασε στις Ορκάδες επικεφαλής μεγάλου στρατού, τα Χρονικά των βασιλέων του Μαν και των νησιών ανεβάζουν τον στόλο του στα 160 πλοία αντίθετα ο Όρντερικ Βιτάλις αναφέρει ότι ο αριθμός των στόλων του ήταν 60 πλοία. Το συμπέρασμα που βγάζει τελικά ο ιστορικός Πέτρος Ανδρέας Μουνκ (1810 - 1863) ήταν ότι ο στόλος ήταν πραγματικά 160 πλοία αλλά τα 100 από αυτά ήταν δημόσια εισφορά και επέστρεψαν αμέσως μετά την άφιξη τους αφού ο βασιλικός στόλος συνίσταται από 60 πλοία και τα πλοία των βαρόνων. Ο αριθμός των ανδρών σε κάθε πλοίο εκτιμάται στους 120 ανά πλοίο κάτι που σημαίνει 8000 άντρες στα βασιλικά πλοία και 12000 άντρες στα υπόλοιπα, ιστορικοί ωστόσο εκτιμούν τα νούμερα αυτά ως υπερβολικά.
Μετά την άφιξη του ο Μάγκνους ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με τους Σκωτσέζους και τους Ιρλανδούς βασιλείς σχετικά με τον έλεγχο της Σκωτίας, της Ιρλανδίας και των γύρω νησιών. Μετά την άφιξη του στις Ορκάδες έστειλε τους κόμητες Παύλο και Έρλεντ Θόνφινσον στη Νορβηγία ως αιχμαλώτους και κράτησε τους γιους τους Χάακον Πόλσον, Μάγκνους Έρλεντσον και Έρλινγκ Έρλεντσον ομήρους, τοποθέτησε κόμη τον γιο του Σίγκουρντ. Ο Μάγκνους ο Γυμνόπους επιτέθηκε στη συνέχεια στη Σκωτία και τα νότια νησιά, με ελάχιστη αντίσταση λεηλάτησε τις Εβρίδες και τα νησιά Σκάι, Ταϊρί, Μαλ και Άιλα, την Άιονα την επισκέφτηκε αλλά δεν τη λεηλάτησε. Παρενόχλησε επίσης και το Σάντι χωρίς να καταγράφεται η ακριβής τοποθεσία επειδή πρόκειται για τρία διαφορετικά νησιά. Όταν εισήλθε στην Ιρλανδική θάλασσα έχασε στο Όλστερ τρία πλοία και 120 άντρες, συνέχισε για το Μαν στο οποίο ο κόμης Ότταρ έπεσε ύστερα από σκληρή μάχη. Το Μαν περιήλθε στον έλεγχο της Νορβηγίας, ο Μάγκνους εγκαταστάθηκε κάποιο χρονικό διάστημα στο νησί οργανώνοντας τον εποικισμό του, κτίζοντας κτίρια και φρούρια με υλικά τα οποία μετέφερε από το Γκάλλοουευ στη Σκωτία. Αυτό ήταν απόδειξη οτι τμήμα της Σκωτίας βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Νορβηγίας.
Εκστρατεία στη Σκωτία
thumb|right|250px|Σελίδα των Χρονικών του Αγκρίπ (13ος αιώνας) που σχετίζονται με τον Μάγκνους τον Γυμνόποδα. Στη συνέχεια προσέγγισε τον Μάγκνους ο Γκράφαντ απ Σίναν, βασιλιάς του Γκουινέντ ο οποίος είχε εκδιωχθεί στην Ιρλανδία από τους κόμητες Ούγο του Μοντγκόμερι και Ούγο του Αβράνς με 6 πλοία. Ο Μάγκνους κατευθύνθηκε στη συνέχεια στο Άνγκλεσι, έφτασε στις ακτές του νησιού Πουφφίν στο οποίο οι Νορμανδοί γιόρταζαν τη νίκη τους επί του Γκράφαντ. Στη μάχη που ακολούθησε ο Μάγκνους συνέτριψε τις Νορμανδικές δυνάμεις και σκότωσε τον Ούγο του Μοντγκόμερι με ένα βέλος στα μάτια. Οι πηγές αναφέρουν στη συνέχεια ότι το μετάνιωσε για τον φόνο του Μοντγκόμερι επειδή είδε με καλό μάτι μια υποτιθέμενη συμμαχία με τους Νορμανδούς. Επέστρεψε στο Μαν αφήνοντας τον Νορμανδικό στρατό σημαντικά εξασθενημένο, μετά τη μάχη αυτή το Άνγκλεσι ήταν τα νότια σύνορα της Νορβηγίας, ο Γκράφαντ απ Σίναν επέστρεψε στο νησί του παρέχοντας στον Μάγκνους πολλές τιμές και δώρα. Η επέκταση του Μάγκνους άρχισε να ενοχλεί έντονα τους Άγγλους οι οποίοι θυμήθηκαν την επίθεση του παππού του Μάγκνους Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας (1066), τον πόλεμο με τον Σβεν Β΄ της Δανίας (1069 - 1070) και την απειλή της επίθεσης του Αγίου Κνούτου (1085). Στη Σκωτία οι εσωτερικές εμφύλιες συγκρούσεις συνεχίστηκαν μεταξύ των βασιλιάδων μέχρι τη στιγμή που ο Έντγκαρ της Σκωτίας κέρδισε το πλεονέκτημα απέναντι στους υπόλοιπους. Επειδή φοβήθηκε να συγκρουστεί με τον Νορβηγό βασιλιά Μάγκνους τον προσκάλεσε να πραγματοποιήσουν συμφωνία με την οποία θα αναγνώριζε τον Έντγκαρ βασιλιά της Σκωτίας ενώ ο Μάγκνους θα είχε την κυριαρχία στα νησιά δυτικά της Σκωτίας. Ο Μάγκνους δέχτηκε του έδωσε ταυτόχρονα και από ένα πλοίο για να φτάσει σε κάθε νησί με επίδειξη στον χειρισμό του πηδαλίου του πλοίου ώστε να περάσει με ασφάλεια απο τα στενά του ισθμού του Τάρμπερτ. Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Οράμ (γεν. 1960) αναφέρθηκε ότι ήταν μια πρόστυχη συμφωνία η οποία σχεδιάστηκε για να νομιμοποιήσει τον Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας. Ο Μάγκνους πέρασε τον χειμώνα στις Εβρίδες την ίδια στιγμή που πολλοί από τους άντρες του επέστρεψαν στη Νορβηγία. Στη Σκωτία ο Μάγκνους ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για τον γάμο της κόρης του με τον μελλοντικό Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας αλλά ο γάμος τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Ο Μάγκνους ο Γυμνόπους επέστρεψε στη Νορβηγία το καλοκαίρι του επόμενου έτους αφού πρώτα εξασφάλισε να παραμείνουν τα νησιά τα οποία είχε κατακτήσει παρέμειναν υπό Νορβηγικό έλεγχο.
Σύγκρουση με τη Σουηδία
thumb|right|250px|Σύγχρονη αναπαράσταση της συνάντησης των τριών βασιλέων στην Κουνγκαχάλλα (1101) με τους ανδριάντες τους. Μετά την επιστροφή του στη Νορβηγία ο Μάγκνους στράφηκε ανατολικά διεκδικώντας από τη Σουηδία στα τέλη του 1099 τις επαρχίες του Ντάλσλαντ και του Βέστεργκετλαντ σαν προγονική του κατοχή. Τα σύνορα μεταξύ Νορβηγίας και Σουηδίας έπρεπε για τον Μάγκνους να φτάνουν ανατολικότερο μέχρι τον ποταμό Γκότα αλβ μέσω της λίμνης Βένερν και βόρεια μέχρι την επαρχία του Βάρμλαντ, διεκδικώντας όλη τη γη δυτικά της Βένερν. Ο Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας απέρριψε τα αιτήματα του και ο Μάγκνους ξεκίνησε επίθεση με επιδρομές στα δασικά χωριά, ο Ίνγκε ετοίμασε στρατό για να τον αντιμετωπίσει. Οι άντρες του Μάγκνους συμβούλευσαν τον βασιλιά να εγκαταλείψει την προσπάθεια του αλλά εκείνος αρνήθηκε κατηγορηματικά λέγοντας ότι ποτέ δεν αφήνει καμιά δουλειά στη μέση, σε μια αιφνίδια νυχτερινή επίθεση νίκησε τους Σουηδούς στο Φουξέρνα κατακτώντας τμήμα του Βέστεργκετλαντ. Ο Μάγκνους έκτισε ένα ξύλινο φρούριο στο νησί Κάλλαντσο στα νότια της Βένερν άφησε 300 άντρες και επέστρεψε για τη Νορβηγία. Οι Νορβηγοί λόγω των επιτυχιών του βασιλιά τους έγιναν συνεχώς όλο και περισσότερο αλαζονικοί, ο Σουηδός βασιλιάς αποφάσισε να εκστρατεύσει εναντίον τους. Μετά τη δημιουργία πάγου για τη σύνδεση του νησιού με τη στεριά ο Ίνγκε μπήκε στο νησί με 3000 άντρες, δεν επιζητούσε πόλεμο τους έκανε συνεχώς προτάσεις για ειρήνη αλλά οι Νορβηγοί τις απέρριψαν όλες. Ο Ίνγκε με τους Σουηδούς επιτέθηκαν, έκαψαν το φρούριο, οι Νορβηγοί πανικόβλητοι επέστρεψαν στην πατρίδα τους αφήνοντα πίσω τα υπάρχοντα τους. Ο Μάγκνους εξοργισμένος αποφάσισε να επιτεθεί στη Σουηδία την επόμενη χρονιά για να εκδικηθεί, αλλά ο ίδιος και οι άντρες του έπεσαν ξανά σε παγίδα από τους Σουηδούς και αποδεκατίστηκαν, αναγκάστηκαν να επιστρέψουν με βαριές απώλειες. Ο πόλεμος μεταξύ Σουηδών και Νορβηγών συνεχίστηκε και την περίοδο 1100 - 1101. Ο Ερρίκος Α΄ της Δανίας έντονα ανήσυχος από τον πόλεμο μεταξύ της Σουηδίας και τη Νορβηγίας και από φόβο μήπως ο πόλεμος επεκταθεί και στη Δανία μετά τις επιδρομές του Μάγκνους στο Χάλλαντ αποφάσισε να μεσολαβήσει προκειμένου να κλείσουν ειρήνη. Η συνάντηση των τριών βασιλέων έγινε στην Κουνγκαχάλλα (1101), οι τρεις βασιλείς συμφώνησαν να διατηρήσουν τα παλιά τους σύνορα. Η συνθήκη επικυρώθηκε με τον γάμο του Μάγκνους με την κόρη του Ίνγκε του Γηραιού Μάργκαρετ Φρένκουλλα, ο Μάγκνους δήλωσε ότι διεκδικεί τα εδάφη των προγόνων του. Ο γάμος παρέμεινε άτεκνος γι'αυτό το Ντάλσλαντ δεν έγινε ποτέ Νορβηγική επαρχία, επέστρεψε στη Σουηδία μετά τον θάνατο του.
Συμμαχία με τους Ιρλανδούς
thumb|right|250px|Ο στόλος του Μάγκνους του Γυμνόποδος στην Ιρλανδία σε παράσταση του Γουσταύου Στόρμ (1899) Ο Μάγκνους αποφάσισε να εκστρατεύσει ξανά στην Ιρλανδία (1101) αυτή τη φορά με στρατό μεγαλύτερο από όλες τις προηγούμενες εκστρατείες του. Στο νησί εκείνη την εποχή είχαν δημιουργηθεί πολλά ανεξάρτητα βασίλεια με περίεργες συμμαχίες. Οι Ιρλανδικές πηγές αναφέρουν ότι ο Μάγκνους ετοιμαζόταν "να επιτεθεί στην Ιρλανδία" ή "να κυριεύσει την Ιρλανδία". Δέχτηκε ενισχύσεις στον δρόμο του από τις Ορκάδες προς το Μαν στο οποίο δημιούργησε μια βάση για να εξερευνήσει τις συνθήκες. Δημιουργήθηκαν μεγάλες εντάσεις ανάμεσα στον Μάγκνους και στον βασιλιά του Μύνστερ και υψηλό βασιλιά της Ιρλανδίας Μουιρτσερτάχ Ουά Μπρίαιν ο οποίος βρισκόταν εκείνο τον καιρό σε διαμάχη με τον αντίπαλο του Ντόμναλλ Ουά Λοχλάν. Την ίδια εποχή που ο Μάγκνους είχε ελέγξει την κατάσταση πειρατές έκαναν επιδρομή στο νησί του Σκάττερι πολύ κοντά στις βάσεις του Μουιρτσερτάχ. Μετά την άφιξη του στη νήσο του Μαν οι Ιρλανδικές πηγές περιγράφουν ότι ο Μάγκνους έκλεισε ειρήνη ενός έτους με τους Ιρλανδούς. Ένας από τους όρους της ειρήνης ήταν ο γάμος του γιου του Μάγκνους Σίγκουρντ του Σταυροφόρου με την κόρη του Μουιρτσερτάχ Μπζαντμούνζο, στη γαμήλια τελετή ο Μάγκνους ονόμασε τον γιο του Σίγκουρντ συμβασιλέα του και τον έχρισε διάδοχο στα δυτικά εδάφη του. Ο Μουιρτσερτάχ αναγνώρισε την κυριαρχία του Μάγκνους στο Δουβλίνο και στο Φίγκαλ.
Την ίδια εποχή ο Μουιρτσερτάχ παντρεύτηκε μια κόρη του Αρνούλφου του Μοντγκόμερι αδελφού του Ούγου, ενός ευγενούς που είχε δολοφονηθεί από τον Μάγκνους (1098). Τα Σάγκας αναφέρουν σχετικά με έναν ξένο ευγενή με το όνομα Τζιφφάρντ ο οποίος εμφανίζεται στην αυλή του Μάγκνους πριν από την εκστρατεία του στη Σουηδία, αυτό αποδεικνύει ότι συνωμοτούσε με τον Βάλτερ Τζιφφάρντ, κόμη του Μπάκιγχαμ σε εξέγερση εναντίον του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας. Σύμφωνα με τον Όρντερικ Βιτάλις άφησε έναν πλούσιο πολίτη στο Λίνκολν στον οποίο έγινε κατάσχεση της περιουσίας από τον βασιλιά Ερρίκο μετά τον θάνατο του Μάγκνους. Ο θησαυρός αυτός είχε συγκεντρωθεί από Νορμανδούς ευγενείς για την υποστήριξη του Μάγκνους, πιθανότατα από τον Τζιφφάρντ ο οποίος είχε επισκεφτεί την αυλή του Μάγκνους εκείνη την εποχή επειδή στην ίδια τη Νορβηγία ήταν ανεπιθύμητες οι δαπανηρές εκστρατείες του βασιλιά τους στη δύση. Ο Μουιρτσερτάχ χειρίστηκε με μεγάλη διπλωματία τις προίκες των θυγατέρων του για να παίξει τα πολιτικά του παιχνίδια αν και δεν τηρούσε όλες τις συμφωνίες του με τον Μάγκνους χρειαζόταν τη βοήθεια του για να συντρίψει τον Ντόμναλλ. Ο Μάγκνους και ο Μουιρτσερτάχ πραγματοποίησαν κοινές εκστρατείες μετά την ειρήνη που έκλεισαν μεταξύ τους οι οποίες διεκόπησαν μόνο τον χειμώνα του 1102 - 1103. Τα Σάγκας αναφέρουν ότι ο Μάγκνους πέρασε τον χειμώνα του στο Κόνοτ αλλά η αναφορά είναι λανθασμένη επειδή το Κόνοτ δεν ανήκε στο βασίλειο του Μουιρτσερτάχ, η τοποθεσία ήταν πιθανότατα το Μύνστερ σύμφωνα με σύγχρονους ιστορικούς. Ο Μάγκνους είχε συμμαχήσει με τον Μουιρτσερτάχ σε όλες τις εκστρατείες του Ντόμναλλ αλλά οι Ιρλανδικές πηγές δεν θεωρούν τις εκστρατείες τους σαν επιτυχείς. Στις 5 Αυγούστου 1103 ο Μουιρτσερτάχ προσπάθησε ανεπιτυχώς να υποτάξει τον Ντόμναλλ στη μάχη του Μάγκ Κόμπα, ο Μάγκνους δεν πήρε μέρος σε αυτήν αλλά οι οπαδοί του στο Δουβλίνο πολέμησαν με τον Μουιρτσερτάχ.
Προδοσία και θάνατος από τους Ιρλανδούς
Οι δυο βασιλείς συμφώνησαν να φέρει ο Μουιρτσερτάχ προμήθειες από βοοειδή στον Μάγκνους για την επιστροφή του στη Νορβηγία αλλά όπως είχε συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν ο Μάγκνους υποπτεύθηκε ότι οι Ιρλανδοί ετοιμάζονται να του επιτεθούν. Ο Μάγκνους μάζεψε τους άντρες του στην εορτή του Αγίου Βαρθολομαίου στις 24 Αυγούστου 1103. Οι υποψίες του τελικά βγήκαν αληθινές, ο Μουιρτσερτάχ είχε κάνει συστάσεις στον Ουλάιχ να παγιδεύσει τους Νορβηγούς. Ο Σνόρρι Στούρλουσον περιγράφει "O βασιλιάς Μάγκνους είχε ένα κράνος στο κεφάλι, κρατούσε μια κόκκινη ασπίδα στην οποία είχε επιχρυσωμένο ένα λιοντάρι, η λαβή του ξίφους του ήταν από ελεφαντόδοντο και στη λαβή του τυλιγμένο ένα χρυσό νήμα. Φορούσε έναν μανδύα πάνω από το παλτό του στον οποίο μπροστά και πίσω ήταν κεντημένο ένα λιοντάρι από κίτρινο μετάξι, όλοι οι άντρες του τον θαύμαζαν αναγνωρίζοντας ότι δεν έχουν ξαναδεί ποτέ πιο δυναμικό και κραυγαλέο άνθρωπο". Οι Νορβηγικές πηγές περιγράφουν για τεράστιες δυνάμεις που είχε συγκεντρώσει ο Μουιρτσερτάχ στην παγίδα που έστησε στον Μάγκνους, οι Νορβηγοί αιφνιδιάστηκαν και πανικοβλήθηκαν ενώ ο βασιλιάς τους έδινε οδηγίες για ομαδική επίθεση με τόξα στάθηκαν ανίκανοι να ανταποκριθούν. Στην αρχή τραυματίστηκε στα γόνατα αλλά εξακολουθούσε να πολεμάει με το ίδιο θάρρος, ένας Νορβηγός του έδωσε το θανατηφόρο χτύπημα στον λαιμό και έπεσε νεκρός. . Ήταν ο τελευταίος Νορβηγός βασιλιάς που σκοτώθηκε σε μάχη στο εξωτερικό, όταν οι άντρες του του έκαναν συστάσεις να προετοιμάζεται περισσότερο για τις μάχες ο ίδιος απαντούσε πάντοτε ότι "οι βασιλείς είναι γεννημένοι για την τιμή και όχι για την πολυτελή ζωή" Προδομένος σκληρά από τον Μουιρτσερτάχ πιθανότατα προδόθηκε και από τους ίδιους τους άντρες του στρατού του, μια ομάδα με επικεφαλής τον Τοργκρίμ δεν ήθελαν τον Μάγκνους στον Νορβηγικό θρόνο. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει ότι αν δεν υπήρχε η προδοσία του Τοργκρίμ το πιθανότερο είναι να ήταν πάλι νικητής ο Μάγκνους.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Μάργκαρετ Φρένκουλλα κόρη του βασιλιά της Σουηδία Ίνγκε Α΄ δεν απέκτησε παιδιά. Νόθοι γιοι του Μάγκνους του Γυμνόποδος ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε
Ο Άνθρωπος Αντίγραφο (ταινία)
Το Ο Άνθρωπος Αντίγραφο (πρωτότυπος τίτλος: Enemy) είναι μία Καναδό-Ισπανική ψυχολογική - θρίλερ ταινία του 2013, σε σκηνοθεσία Ντενί Βιλνέβ. Το σενάριο γράφτηκε από τον Χαβιέ Γουγιόν, το οποίο βασίστηκε ελαφρώς στο μυθιστόρημα του Πορτογάλου συγγραφέα Ζοζέ Σαραμάγκου, ονόματι O Homem Duplicado. Πρωταγωνιστούν οι Τζέικ Τζίλενχαλ, Μελανί Λοράν, Σάρα Γκέιντον και Ιζαμπέλα Ροσελίνι.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα σε μία ειδική παρουσίαση στο Φεστιβάλ του Τορόντο στις 8 Σεπτεμβρίου του 2013. Στις 14 Μαρτίου του 2014, κυκλοφόρησε και στις κινηματογραφικές αίθουσες, από την A24. Το έργο συγκέντρωσε, γενικά, καλές κριτικές, ενώ στα box-office συγκέντρωσε $3.4 εκατομμύρια. Το 2014, έλαβε πέντε βραβεία από το Canadian Screen Awards, μεταξύ των οποίων Καλύτερου Β' Γυναικείου Ρόλου (στη Σάρα Γκόρντον), Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Η Toronto Film Critics Association, ονόμασε την ταινία ως την καλύτερη καναδική, για το έτος 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Ερωτικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ερωτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντενί Βιλνέβ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής A24
Δυσφορία φύλου
Δυσφορία φύλου ή διαφυλισμός (παλιότερα γνωστή ως Διαταραχή ταυτότητας φύλου ) ονομάζεται το άγχος (ή στρες) που βιώνει ένας άνθρωπος εξ αιτίας της σύγκρουσης μεταξύ του φύλου με το οποίο χαρακτηρίστηκε αμέσως μετά την γέννηση του και το φύλο με το οποίο νιώθει πως ταυτίζεται. Μετά την γέννα, το φύλο χαρακτηρίζεται με βάση την εμφάνιση των εξωτερικών γεννητικών οργάνων - αναφέρεται ως "βιολογικό φύλο". Άνθρωποι με δυσφορία φύλου επιθυμούν να ζήσουν ως μέλη του αντίθετου φύλου και συχνά ντύνονται και συμπεριφέρονται σύμφωνα με το φύλο με το οποίο ταυτίζονται. Η δυσφορία φύλου δεν πρέπει να συγχέεται ούτε να ταυτίζεται με την ομοφυλοφιλία.
Ορολογία
Διεμφυλικός (Transgender): Όρος για όσους δεν αισθάνονται ότι ταυτίζονται με το φύλο στο οποίο έχουν καταταχθεί κατά την γέννα, το βιολογικό τους φύλο. Χρησιμοποιείται ως επίθετο και όχι ως ουσιαστικό.
Τρανσέξουαλ (Transexual): Ο όρος χρησιμοποιείται για όσους έχουν μεταβάλει μόνιμα το σώμα τους, είτε με χειρουργική επέμβαση είτε με ορμονοθεραπεία. Χρησιμοποιείται ως επίθετο και όχι ως ουσιαστικό.
Τρανς: Όρος "ομπρέλα" που συμπεριλαμβάνει τους transgender και τους τρανσέξουαλ.
Gender Nonconformity: δηλαδή μη συμμόρφωση στο φύλο, καλείται η κατάσταση στο οποίο ένα άτομο δεν παρουσιάζει τα κοινωνικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά που παρουσιάζει το βιολογικό του φύλο.
Τραβεστί (Crossdresser): Περιγράφει όσους επιθυμούν να φοράνε ρούχα του αντίθετου φύλου. Ο όρος Drag Queen περιγράφει τους τραβεστί που ντύνονται έτσι για λόγους ψυχαγωγίας και θεάματος.
Επιδημιολογία
Οι έρευνες για την συγκεκριμένη διαταραχή παρουσιάζουν αρκετά μεθοδολογικά προβλήματα.Υπολογίζεται πως το 0,03% - 3% των αγοριών και το 0,01%- 1,5% των κοριτσιών θα βιώσουν την διαταραχή. Πάντως η "αγορίστικη" συμπεριφορά των κοριτσιών είναι ένα συχνό (16%-19%) παροδικό φαινόμενο της ανάπτυξης τους, γεγονός που κάνει την διάγνωση της δυσφορίας φύλου στα κορίτσια αρκετά πολύπλοκη. Τέλος, σε ηλικίες 4-11 χρονών, 3%-6% των αγοριών εμφανίζει κοριτσίστικη συμπεριφορά. Τα νούμερα αυτά υπολογίζονται από ασθενείς που ζητούν ιατρική βοήθεια και θεραπεία, οπόταν πιθανόν να είναι αρκετά μικρότερα από τους πραγματικούς αριθμούς.
Σημεία και Συμπτώματα
Στα παιδιά, τα συμπτώματα είναι τα ακόλουθα Επιπλέον, τα συμπτώματα από την Δυσφορία Φύλου στα παιδια μπορεί να ειναι κοινωνική απομόνωση, αγχος και κατάθλιψη. Τα παιδιά με την συγκεκριμένη δυσφορία είναι πιο πιθανόν να τύχουν παρενόχλησης στο σχολείο ή σε δημοσια ιδρύματα φροντίδας παιδιών
Σε έφηβους και ενήλικες, τα συμπτώματα είναι:
Οι ενήλικες με δυσφορία έχουν αυξημένο κίνδυνο για απομόνωση, κατάθλιψη, χαμηλή αυτοεκτίμηση και τάσεις αυτοκτονίας. Μια εργασία στις ΗΠΑ με 6,450 ανθρώπους έδειξε πως το 41% είχαν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν, αρκετά ψηλότερο από το 1,6% του εθνικού μέσου όρου. Βρέθηκε επίσης πως οι απόπειρες αυτοκτονίας ήταν πολύ λιγότερες ανάμεσα στους ανθρώπους που είχαν ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς.
Ορισμένοι ερευνητές αναφέρουν πως οι άνθρωποι με Δυσφορία Φύλου υποφέρουν επειδή στιγματίζονται και θυματοποιούνται και πως εαν η κοινωνία ήτανε λιγότερο αυστηρή απέναντι στους συγκεκριμένους ανθρώπους, θα υποφέραν λιγότερο.
Αντιμετώπιση
O στόχος της αντιμετώπισης της Δυσφορίας φύλου, δεν είναι να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει κάποιος τον εαυτό του, αλλά να αντιμετωπιστεί το άγχος που προκύπτει και οι αιτίες που το προκαλούνε. Οι συνηθεις επιλογές είναι α)να ντύνονται και να συμπεριφέρονται σαν το αντίθετο φύλο, β)να λάβουν ορμονοθεραπεία ή/και να γ)να υποβληθούν σε χειρουργική θεραπεία. Η μεγάλη πλειονότητα όσων επιχείρησαν να αλλάξουν το σώμα τους είναι ικανοποιημένοι από τα αποτελέσματα. Η αντιμετώπιση καθορίζεται από την ηλικία του ανθρώπου με δυσφορία φύλου.
Τα παιδιά που φτάνουν την εφηβεία, έχουν επιλογή για ορμονοθεραπεία με ανάλογα εκλυτικής ορμόνης των γοναδοτροπινών. Προκαλείται έτσι αναστολή έκλυσης ορμονών απο το σώμα που εκκινούν την εμφάνιση των χαρακτηριστικών του φύλου κατά την εφηβεία. Η αναστολή της εφηβίας σκοπό έχει να βοηθήσει το παιδί να πλησιάσει σε μια ηλικία που μπορεί να πάρει μια ενημερωμένη απόφαση για το αν θα προχωρήσει σε χειρουργική ή ορμονική αλλαγή φύλου. Η ορμονοθεραπεία είναι πλήρως αναστρέψιμη.
Οι ενήλικοι έχουν να επιλέξουν ορμονοθεραπεία (διαφορετική απο την ορμονοθεραπεία για τα παιδιά) καθώς και χειρουργική επέμβαση. Η ορμονοθεραπεία ενηλίκων βασίζεται πάνω στην τεστοστερόνη (αρρενοποίηση) ή τα οιστρογόνα (θηλυκοποίηση). Με την τεστοστερόνη, θα αποκτήσει ο άντρας περισσότερες τρίχες στο σώμα και το πρόσωπο, περισσότερους μυς και η περίοδος θα σταματήσει. Με τα οιστρογόνα, η γυναίκα θα χάσει μυική μάζα, το πέος θα μειωθεί σε μέγεθος, το στήθος θα αυξηθεί σε όγκο, όμως η φωνή δεν θα μεταβληθεί. Για αλλαγή της φωνής απαιτείται χειρουργική επέμβαση, συνηθέστερη είναι η κρικοθυρεοειδικη συμπλησίαση. Η ορμονοθεραπεία στοχεύει να μειώσει την σύγκρουση ανάμεσα στην ταυτότητα φύλου που βιώνει ο άνθρωπος και να αισθανθεί καλύτερα με το σώμα του. Για αρκετούς αυτό είναι αρκετό, ενώ άλλοι επιλέγουν και την χειρουργική θεραπεία.
Η χειρουργική θεραπεία, για τον άντρα, μπορεί να συμπεριλαβει αφαίρεση μαζικών αδένων, υστερεκτομή, σαλπιγκο-ωοθηκεκτομή, φαλλοπλαστική και οσχεοπλαστική. Για την γυναίκα μπορεί να συμπεριλάβει πρόσθεση στήθους, χειρουργική θηλυκοποίηση προσώπου, αφαίρεση πέους, όρχεων, αιδιοπλαστική, κολποπλαστική και κλειτοριδοπλαστική. Τα ποσοστά ικανοποίησης από την χειρουργική θεραπεία ανέρχονται εως και 96%.
Ηλικία έναρξης φυλομετάβασης
Η ηλικία έναρξης θεραπείας αποτελεί σημείο τριβής στις Δυτικές κοινωνίες. Η δυσκολία χάραξης πολιτικής έγκειται στην αδυναμία να επιβεβαιωθεί η ενημερωμένη συγκατάθεση από τους έφηβους καθώς και το γεγονός ότι σε αρκετούς έφηβους μεταβάλλεται η ταυτότητα που αισθάνονται με την πορεία του χρόνου. Πάντως, έρευνες στην Ολλανδία, όπου η ηλικία έναρξης της μετάβασης είναι στα 16 χρόνια έδειξαν πως αν γίνει προσεκτική επιλογή των ατόμων με δυσφορία φύλου, τα αποτελέσματα ικανοποίησης είναι αρκετά ψηλά στην ενήλικη ζωή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φύλο Κατηγορία:ΛΟΑΤ
Καζούο Ισιγκούρο
Ο Καζούο Ισιγκούρο (ιαπωνικά : カズオ・イシグロ ή 石黒 一雄 ; 8 Νοεμβρίου 1954) είναι Βρετανός μυθιστοριογράφος, σεναριογράφος και συγγραφέας μικρών ιστοριών. Γεννήθηκε στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας· η οικογένειά του μετακόμισε στην Αγγλία το 1960, όταν ήταν πέντε ετών. Ο Ισιγκούρο αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Kentwith με πτυχίο στην αγγλική φιλολογία και την φιλοσοφία το 1978 και έλαβε το μεταπτυχιακό του στην δημιουργική γραφή από το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας το 1980.
Το 2008 η εφημερίδα The Times κατέταξαν τον Ισιγκούρο στον 32η θέση στην λίστα με τους "50 καλύτερους Βρετανούς συγγραφείς από το 1945". Το 2017 το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας απονεμήθηκε στον Ισιγκούρο ...ο οποίος στα μυθιστορήματά του, που χαρακτηρίζονται από μεγάλη συναισθηματική δύναμη, έχει αποκαλύψει την άβυσσο πίσω από το αίσθημα αυταπάτης των ανθρώπων απέναντι στην σύνδεσή τους με τον κόσμο.
Βιογραφία
Ο Ισιγκούρο γεννήθηκε στο Ναγκασάκι στις 8 Νοεμβρίου 1954 και είναι ο γιος του Σίζουο Ισιγκούρο, ωκεανογράφου, και της συζύγου του Σιζούκο. Το 1960 η οικογένειά του, μαζί με τις δυο αδεlφές του, μετακόμισε στο Γκίλφορδ του Σάρεϊ, προκειμένου ο πατέρας του να μπορέσει να ξεκινήσει το ερευνητικό έργο στο Εθνικό Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του Stoughton και συνέχισε στην Σχολή Γραμμάτων (Woking County Grammar School) στο Σάρεϊ. Μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο, αφιέρωσε ένα έτος για να ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, κατά την διάρκεια του οποίου έγραφε σε μια εφημερίδα και έστελνε ηχογραφήσεις του σε εταιρείες παραγωγής.
Το 1974 ξεκίνησε σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κεντ στο Canterbury και αποφοίτησε το 1978 με πτυχίο στην αγγλική φιλολογία και φιλοσοφία. Αφού πέρασε ένα χρόνο γράφοντας έργα φαντασίας, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας, όπου σπούδασε μαζί με τον Μάλκολμ Μπράντμπερι και την Άντζελα Κάρτερ και έλαβε το μεταπτυχιακό του στην δημιουργική γραφή το 1980. Έγινε Άγγλος πολίτης το 1982.
Το 2017 ο Ισιγκούρο έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας επειδή "στα μυθιστορήματά του προέβαλλε μια μεγάλη συναισθηματική δύναμη και έχει αποκαλύψει την άβυσσο πέρα από το αίσθημα αυταπάτης των ανθρώπων, απέναντι στην σύνδεσή τους με τον έξω κόσμο". Ως απάντηση στην λήψη αυτού του βραβείου, ο Ισιγκούρο ανέφερε: "Είναι μια εξαιρετική τιμή, κυρίως επειδή σημαίνει ότι είμαι στα χνάρια των μεγαλύτερων συγγραφέων που έχουν ζήσει, έτσι είναι ένας σπουδαίος έπαινος. Ο κόσμος βρίσκεται σε μια αρκετά αβέβαιη στιγμή και ελπίζω ότι όλα τα βραβεία Νόμπελ μπορούν να γίνουν η δύναμη για κάτι θετικό στον κόσμο, όπως αυτός είναι αυτήν την στιγμή."
Χαρακτηριστικά της λογοτεχνίας του
Ορισμένα από τα μυθιστόρημά του τοποθετούνται χρονικά στο παρελθόν. Το Never Let Me Go έχει χαρακτηριστικά επιστημονικής φαντασίας και ένα φουτουριστικό τόνο· ωστόσο, τοποθετείται στις δεκαετίες του 1980 και του 1990 και έτσι λαμβάνει χώρα σε έναν αρκετά γνωστό παράλληλο κόσμο. Το τέταρτο μυθιστόρημά του, The Unconsoled, λαμβάνει χώρα σε μια πόλη της Κεντρικής Ευρώπης, που δεν κατονομάζεται. Το The Remains of the Day τοποθετείται στην εξοχική κατοικία ενός Άγγλου άρχοντα κατά την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Το μυθιστόρημα An Artist of the Floating World τοποθετείται σε μια ιαπωνική πόλη, που δεν ονομάζεται, κατά την περίοδο της ανασυγκρότησης, μετά την υποταγή της Ιαπωνίας το 1945. Ο αφηγητής αναγκάζεται να συμβιβαστεί με τον ρόλο του στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Βρίσκει τον εαυτό του να είναι κατηγορούμενος από την νέα γενιά, η οποία τον κατηγορεί πως έπαιξε ρόλο στην λανθασμένη εξωτερική πολιτική της Ιαπωνίας και αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τα ιδανικά του σύγχρονου κόσμου, όπως αυτά εκπροσωπούνται από τον εγγονό του. Ο Ισιγκούρο δήλωσε για την επιλογή του χρόνου πλοκής στο μυθιστόρημά του: "Προπολεμικά και μεταπολεμικά σκηνικά τείνουν να με προσελκύουν, επειδή με ενδιαφέρουν τα ιδανικά και οι αξίες που προβάλλονται σε αυτά τα σκηνικά και επειδή οι άνθρωποι οφείλουν να αντιμετωπίζουν την ιδέα, ότι τα ιδανικά τους δεν ήταν ακριβώς αυτά που πίστευαν πριν ξεσπάσουν τα εν λόγω σκηνικά".
Τα μυθιστορήματά του (με εξαίρεση το The Buried Giant) είναι γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο και οι αφηγητές συχνά εμφανίζουν ανθρώπινες αποτυχίες. Η τεχνική του Ισιγκούρο είναι να επιτρέπει σε αυτούς τους χαρακτήρες να αποκαλύπτουν τα σφάλματά τους σιωπηρά, κατά την διάρκεια της αφήγησης. Έτσι ο συγγραφέας παρουσιάζει ένα αίσθημα του πάθους, επιτρέποντας στον αναγνώστη να δει τα ελαττώματα του αφηγητή, ενώ ταυτόχρονα έλκεται και συμπάσχει με αυτόν. Αυτό το πάθος προέρχεται συχνά από τις πράξεις του αφηγητή ή συχνότερα από την αδράνειά του. Στο The Remains of the Day ο μπάτλερ Στήβενς αδυνατεί να ενεργήσει πάνω στα ρομαντικά συναισθήματά του απέναντι στην οικονόμο κυρία Κέντον, επειδή δεν μπορεί να συμβιβάσει τον ρόλο του ως υπηρέτη με την προσωπική του ζωή.
Τα μυθιστορήματα του Ισιγκούρο συνήθως ολοκληρώνονται χωρίς καμιά επίλυση. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι χρακτήρες του, ανήκουν στο παρελθόν και παραμένουν ανεπίλυτα. Έτσι ο Ισιγκούρο ολοκληρώνει πολλά από τα μυθιστορήματά του με έναν τόνο μελαγχολικής παραίτησης. Οι χαρακτήρες του αποδέχονται το παρελθόν τους και το τι έχουν κάνει, ανακαλύπτοντας τυπικά ότι αυτή η συνειδητοποίηση φέρνει την άνεση και το τέλος της ψυχικής αγωνίας. Ο Ισιγκούρο αναφέρει μεταξύ των επιρροών του τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι και τον Μαρσέλ Προυστ. Τα έργα του έχουν συγκριθεί με αυτά των Τζέιν Ώστεν και Χένρυ Τζέιμς, αν και ο ίδιος ο Ισιγκούρο απορρίπτει αυτές τις συγκρίσεις.
Ο Ισιγκούρο και η Ιαπωνία
Ο Ισιγκούρο γεννήθηκε στην Ιαπωνία και έχει ιαπωνικό όνομα (τα ονόματα στο επίθετο Ισιγκούρο σημαίνουν "πέτρα" και "μαύρο" αντίστοιχα). Τα δυο πρώτα μυθιστορήματά του τοποθετούνται σκηνικά στην Ιαπωνία· ωστόσο, σε αρκετές συνεντεύξεις του, έπρεπε να διευκρινίσει στο ευρύ κοινό, ότι έχει μια ελάχιστη εξοικείωση με την ιαπωνική γραφή και ότι τα έργα του παρουσιάζουν μικρή ομοιότητα με την ιαπωνική φαντασία. Σε μια συνέντευξή του το 1990 είπε: "Εάν έγραφα βιβλία, χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο και έβαζα κάποιον άλλον να ποζάρει με σακάκι για την φωτογραφία, είμαι σίγουρος ότι κανένας δεν θα σκεφτόταν να πει Αυτός ο τύπος μου θυμίζει εκείνον τον Ιάπωνα συγγραφέα". Παρόλο που το γράψιμό του είχε μια μακρινή επιρροή από ορισμένους Ιάπωνες συγγραφείς, ο Ισιγκούρο υπογράμμισε ότι οι ιαπωνικές ταινίες, ειδικά των Yasujiro Ozu και Mikio Naruse, έχουν δώσει μια σημαντικότερη επιρροή στον Ισιγκούρο.
Ο Ισιγκούρο εγκατέλειψε την Ιαπωνία το 1960 σε ηλικία 5 ετών και δεν επέστρεψε εκεί μέχρι το 1989, σχεδόν 30 χρόνια αργότερα, συμμετέχοντας στο Πρόγραμμα του Ιαπωνικού Ιδρύματος. Σε μια συνέντευξη με τον Kenzaburō Ôe, ο Ισιγκούρο ομολόγησε, ότι τα ιαπωνικά σκηνικά στα δυο πρώτα μυθιστορήματά του ήταν φανταστικά: "Μεγάλωσα με μια πολύ ισχυρή εικόνα αυτής της άλλης χώρας στο κεφάλι μου, μια πολύ σημαντική άλλη χώρα, με την οποία είχα έναν ισχυρό συναισθηματικό δεσμό. Στην Αγγλία όλη την ώρα κατασκεύαζα αυτήν την εικόνα στο μυαλό μου, μια φανταστική Ιαπωνία".