cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαλυβουργείο (μουσικό έργο)
Ιστορία
Στο Hollywood Bowl το 1931, το Χαλυβουργείο εντάχθηκε στο μπαλέτο του Adolph Bolm , The Spirit of the Factory (Το πνεύμα του εργοστασίου) — γνωστό και ως Ballet mécanique (δεν πρέπει να συγχέεται με τη σύνθεση του 1924 από τον Τζόρτζ Άντχεϊλ), Mechanical Ballet και The Iron Foundry —το οποίο στην πρώτη παράσταση προκάλεσε «επευφημίες, ενθουσιώδεις κριτικές και δημοφιλείς απαιτήσεις» για μια εκτέλεση ανκόρ. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το Χαλυβουργείο παρουσιάστηκε σε σκηνική παράσταση, αν και ποτέ δεν παίχτηκε στα πλαίσια της αρχικής του σύνθεσης.
Ελιζμπάρ Οντικάτζε
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί αθλητές της πάλης
Χαλυβουργείο (μουσικό έργο)
Ενορχήστρωση
Το Χαλυβουργείο έχει ενορχηστρωθεί για πίκολο, δύο φλάουτα, δύο όμποε, αγγλικό κόρνο, δύο κλαρινέτα, μπάσο κλαρινέτο, δύο φαγκότα, κοντραφαγκότο, τέσσερα γαλλικά κόρνα, τρεις τρομπέτες, δύο τρομπόνια, μπάσο τρομπόνι και τούμπα, τύμπανα, ταμπούρο, μπάσο τύμπανο, κύμβαλα, ταμ-ταμ, σιδερένιο φύλλο και έγχορδα.
Ανάλυση
Το κομμάτι είναι γραμμένο σε τριαδική μορφή. Ξεκινά με ένα τμήμα allegro, που αποτελείται από σύντομες χρωματικές φράσεις για όλη την ορχήστρα οι οποίες μετατρέπονται σταδιακά σε ένα τρίο, μετά από το οποίο επιστρέφει στην αισθητική του αρχικού allegro για την coda. Με αυτόν τον τρόπο ο Μοσόλοφ «συντονίζει τους μηχανιστικούς ρυθμούς σε συγκεκριμένες τμήματα της ορχήστρας που συνεργάζονται σαν γρανάζια σε μια καλά λαδωμένη μηχανή». Ο Μοσόλοφ χρησιμοποιεί ζωντανή ορχήστρα για να δημιουργήσει τον ήχο του εργοστασίου, σε αντίθεση με το Ballet mécanique του Άντχεϊλ, το οποίο χρησιμοποιεί μηχανικά στοιχεία για να πετύχει τους μουσικούς του στόχους.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσική στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Φουτουρισμός Κατηγορία:Μοντερνισμός
Πεύκιος Γεωργιάδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πεύκιος Γεωργιάδης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1935. Το 1952 αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο. Στη συνέχεια σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ. Μετά από επαγγελματική άσκηση πέρασε τις σχετικές εξετάσεις και έγινε μέλος του RIBA (Royal Institute of British Architects).
Το 1972 παραιτήθηκε από τη δημόσια υπηρεσία και δημιούργησε δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο. Μελέτησε μεγάλο αριθμό έργων που κάλυπταν ένα ευρύ φάσμα χρήσεων, όπως ιδιωτικές κατοικίες, τουριστικές εγκαταστάσεις, γραφειακά συγκροτήματα, πολυκατοικίες, μουσεία κλπ. Κύριο ενδιαφέρον του ήταν η μελέτη, διατήρηση και συντήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κύπρου και ιδιαίτερα της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις και βραβεία για σημαντικά αρχιτεκτονικά έργα. Το 1996 του απονεμήθηκε ο τιμητικός τίτλος του διδάκτορα από το Oxford Brookes University.
Επιπρόσθετα, διετέλεσε μέλος του Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητηρίου Κύπρου, πρόεδρος του Συνδέσμου Πολιτικών Μηχανικών και Αρχιτεκτόνων Κύπρου και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου (ΘΟΚ), της Συμβουλευτικής Επιτροπής Καλών Τεχνών και Μνημείων του Υπουργείου Παιδείας, του Διοικητικού Συμβουλίου του Παγκύπριου Οργανισμού Αναπτύξεως Γης και της Europa Nostra. Ακόμη, διετέλεσε γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Παγκύπριου Οργανισμού Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς και πρόεδρος του Κυπριακού Τμήματος του Διεθνούς Συμβουλίου «Μνημείων και Χώρων» (ICOMO).
Ήταν νυμφευμένος με τη Μαργαρίτα Γεωργιάδη και είχε τρία παιδιά. Απεβίωσε στις 17 Ιανουαρίου 2007.
Πολιτική διαδρομή
Την 1 Μαρτίου 2003 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τον θάνατο του στις 17 Ιανουαρίου 2007.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας και Πολιτισμού (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003
Τυνησιακές βουλευτικές εκλογές (2019)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Τυνησία στις 6 Οκτωβρίου 2019.
Εκλογικό σύστημα
Τα 217 μέλη της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων του Λαού εξελέγησαν με κλειστή λίστα με αναλογικη αντιπροσώπευση σε 33 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες (27 στην Τυνησία και 6 αντιπροσωπεύουν τους Τυνήσιους της διασποράς). Η κατανομή των εδρών έγινε με τη χρήση της μεθόδου του μεγαλύτερου υπολοίπου. Οι λίστες πρέπει να συμμορφώνονται με το σύστημα της εναλλάξ συμπερίληψης γυναικών και αντρών υποψηφίων και πρέπει να έχουν έναν άντρα και μια γυναίκα υποψήφιους ηλικίας κάτω των 35 ετών στην πρώτη τετράδα των περιφερειών που εκλέγουν 4 ή περισσότερες έδρες.
Αποτελέσματα
Κανένα κόμμα ή συνασπισμός δεν πέτυχε την αυτοδυναμία (την πλειοψηφία εδρών). Το Ενάχντα έγινε το μεγαλύτερο κόμμα έχασε έδρες.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Τον Ιανουάριο του 2020 νέος πρωθυπουργός διορίστηκε από τον πρόεδρο Καΐς Σαγιέντ ο Ελιές Φαχφάχ, ο διορισμός του οποίου εγκρίθηκε από τη βουλή τον επόμενο μήνα. Η κυβέρνησή του Φαχφάχ αποτελείται από 32 μέλη, από τα οποία τα 6 ανήκουν στο κόμμα Ενάχντα (ισλαμιστικό, 54 από τις συνολικά 217 έδρες στο Κοινοβούλιο), οι 3 στο Δημοκρατικό Ρεύμα (σοσιαλδημοκράτες, 22 βουλευτές), δύο από το Λαϊκό Κίνημα (15 βουλευτές), δύο από το Tahya Tounes (φιλελεύθερο, 14 βουλευτές), ένα μέλος από την Τυνησιακή Πρωτοβουλία (Φιλελεύθεροι, τρεις βουλευτές), ένας από το Nidaa Tounes (φιλελεύθερο, 3 βουλευτές) και 17 ανεξάρτητοι.
Παραπομπές
2019 βουλευτικες Τυνησια β
Λιούμπα Ιωαννίνων
Η Λιούμπα είναι ακατοίκητος οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 483 μέτρα ο οποίος βρίσκεται λίγο πριν τη νότια είσοδο του Καλπακίου σε απόσταση 34 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα. Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφηκε για πρώτη φορά το 1961 στην τότε κοινότητα Κάτω Πεδινών. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 προσαρτήθηκε στο δήμο Καλπακίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Καλπάκι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Καλπακίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καλπακίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β
Το Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β (πορτογαλικά: Campeonato Brasileiro Série B), όπου αναφέρεται συνήθως ως Μπραζιλέιρο Σέριε Β (Σέριε Β), και μέχρι το 2017 ονομαζόταν επίσημα Μπραζιλειράο Chevrolet, όπως η Σέριε Α για λόγους χορηγίας. Είναι η δεύτερη βαθμίδα του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της Βραζιλίας. Αν και δεν έχει διεξαχθεί κάθε χρόνο από την ίδρυσή του το 1971, η μορφή της διοργάνωσης έχει αλλάξει σχεδόν κάθε σεζόν. Από το 2006 συμμετέχουν 20 ομάδες σε διπλή μορφή round-robin, με τις τέσσερις κορυφαίες ομάδες να προβιβάζονται στο Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α και τις τέσσερις τελευταίες ομάδες να υποβιβάζονται στο Καμπεονάτο Μπραζιλέριο Σέριε Γ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα στη Βραζιλία Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Β΄ επιπέδου
Αυρήλιος Βίκτωρ
Ο Αυρήλιος Βίκτωρ (λατ. Sextus Aurelius Victor) ήταν ιστορικός και πολιτικός της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. ‘Εγραψε για την ιστορία της Ρώμης από τον Αύγουστο ως τον Ιουλιανό (360) και δημοσίευσε το έργο του το 361. Ο Ιουλιανός τον τίμησε και τον όρισε διοικητή (prefectus) της Παννονίας Σεκούντας. Είναι μάλλον το ίδιο πρόσωπο που αναφέρεται ως ύπατος το 369, από κοινού με το γιο του Βαλεντινιανού Α’ και αργότερα prefect της πόλης της Ρώμης (389).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βίκτωρ, Αυρήλιος Βίκτωρ, Αυρήλιος Βίκτωρ, Αυρήλιος
Ακραία σημεία της Ινδίας
μικρογραφία|Ακραία σημεία της Ινδίας επισημασμένα στο χάρτη της Ινδίας Τα ακραία σημεία της Ινδίας περιλαμβάνουν τις συντεταγμένες που είναι οι βορειότερες, νοτιότερες, ανατολικότερες ή δυτικότερες από οποιαδήποτε άλλη τοποθεσία στην Ινδία. και το υψηλότερο και το χαμηλότερο υψόμετρο στη χώρα. Το βορειότερο σημείο που διεκδικείται από τη Ινδία βρίσκεται στο έδαφος που αμφισβητείται μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν. Με εξαίρεση το Κανγιακουμάρι (ακρωτήριο Κομορίν), το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Ινδίας, όλες οι άλλες ακραίες τοποθεσίες είναι ακατοίκητες. Αλλά μερικοί θεωρούν το Ίντιρα Πόιντ ως ακραίο σημείο, αλλά η εκτίμηση δεν είναι ούτε σωστή ούτε λάθος.
Το γεωγραφικό πλάτος και το γεωγραφικό μήκος εκφράζονται σε σημειογραφία δεκαδικών βαθμών, όπου η θετική γεωγραφική απόσταση αναφέρεται στο βόρειο ημισφαίριο και η αρνητική τιμή αναφέρεται στο νότιο ημισφαίριο. Ομοίως, μια θετική τιμή γεωγραφικού μήκους αναφέρεται στο ανατολικό ημισφαίριο και μια αρνητική τιμή αναφέρεται στο δυτικό ημισφαίριο. Οι συντεταγμένες που χρησιμοποιούνται σε αυτό το άρθρο προέρχονται από το Google Earth, το οποίο χρησιμοποιεί το γεωδαιτικό σύστημα αναφοράς WGS84. Επιπλέον, μια αρνητική υψομετρική τιμή αναφέρεται σε γη κάτω από τη στάθμη της θάλασσας.
Ακραία σημεία
Το βορειότερο σημείο που διεκδικεί η Ινδία έγκειται στο έδαφος που σήμερα διοικείται από την Κίνα ως μέρος της επαρχίας Σιντσιάνγκ αλλά κάποτε διεκδικούταν από την Χούνζα και ως εκ τούτου διεκδικείται από την Ινδία ως μέρος της αμφισβητούμενης πολιτείας Τζαμού και Κασμίρ. Το βορειότερο σημείο που διοικεί η Ινδία βρίσκεται στο Τζαμού και Κασμίρ. Η διεκδίκηση της Ινδίας στο σύνολο του Κασμίρ αμφισβητείται από το Πακιστάν και την Κίνα, με το έδαφος να χωρίζεται στη πακιστανική Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν, την κινεζική περιοχή Ακσάι Τσιν και την ινδική πολιτεία Τζαμού και Κασμίρ. Ο κατάλογος αυτός παρέχει το βορειότερο σημείο που διεκδικεί Ινδία. το βορειότερο αμφισβητούμενο σημείο που διοικείται από την Ινδία και το βορειότερο μη αμφισβητούμενο σημείο στην Ινδία. Η περίπτωση αυτή ισχύει και για τις υψηλότερες ανυψωμένες περιοχές.
Η ανατολικότερη πολιτεία της Ινδίας είναι το Αρουνάτσαλ Πραντές. Μέρος της πολιτείας διεκδικείται από την Κίνα ως "Νότιο Θιβέτ", αν και διοικείται από την Ινδία. Η ανατολικότερη περιοχή που διοικείται από την Ινδία βρίσκεται σε αυτήν την αμφισβητούμενη περιοχή. Έτσι, η λίστα περιλαμβάνει τα αμφισβητούμενα και μη αμφισβητούμενα ανατολικότερα σημεία στην Ινδία.
Μάργκαρετ Χάμιλτον
Η Μάργκαρετ Ελαΐν Χάμιλτον (το γένος Χάιφιλντ) γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1936, στο Πάολι της Ιντιάνα, από τους Κένεθ Χάιφιλντ και Ρουθ Έσδερ Χάιφιλντ (το γένος Πάρτινγκτον) και είναι επιστήμονας υπολογιστών, μηχανικός συστημάτων και λογισμικού και επιχειρηματίας. Είναι η γυναίκα χάρη στην οποία το Απόλλων 11 κατάφερε να πραγματοποιήσει το ταξίδι του στη Σελήνη. Ήταν μηχανικός και προΐστατο της ομάδας που προγραμμάτισε τον κώδικα του Απόλλων 11.
Ακραία σημεία της Ινδίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ινδίας Κατηγορία:Ακραία σημεία ανά χώρα
Μάργκαρετ Χάμιλτον
Αργότερα ίδρυσε και δύο δικές της εταιρίες λογισμικού το Higher Order Software το 1976, και δέκα χρόνια αργότερα, το 1986 το Hamilton Technologies, και οι δύο στο Cambridge της Μασαχουσέτης.
Προσωπική Ζωή και Εκπαίδευση
Η Μάργκαρετ έχει δύο μικρότερα αδέλφια: τον Ντέηβιντ και την Κάθριν. Η οικογένεια μετακόμισε αργότερα στο Μίσιγκαν, όπου η Μάργκαρετ αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Χάνκοκ το 1954. Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν το 1955 πριν μεταφερθεί στο Κολέγιο Έρλχαμ, όπου η μητέρα της ήταν φοιτητήτρια. Κέρδισε πτυχίο στα μαθηματικά με μικρότερο φοιτητή στη φιλοσοφία το 1958. Αναφέρει τη Φλωρεντία Λονγκ, επικεφαλής του τμήματος μαθηματικών στο Έρλχαμ, η οποία βοήθησε την επιθυμία της να ακολουθήσει αφηρημένα μαθηματικά και να γίνει καθηγήτρια μαθηματικών. Είχε άλλες εμπνεύσεις, συμπεριλαμβανομένου του πατέρα της (ενός φιλόσοφου και ποιητή) και του παππού της (διευθυντή σχολείου και Κουάκερος υπουργός). Λέει ότι αυτοί οι άντρες την ενέπνευσαν να συμπεριλάβει ένα μικρό παιδί στη φιλοσοφία στις σπουδές της.
Όσο ήταν στο Έρλχαμ, η Χάμιλτον γνώρισε τον πρώτο της σύζυγο, Τζέιμς Κοξ Χάμιλτον, ανώτερο πτυχιούχο χημείας. Παντρεύτηκαν στις 15 Ιουνίου 1958, το καλοκαίρι αφότου αποφοίτησε από το Έρλχαμ. Δίδαξε σύντομα μαθηματικά γυμνασίου και γαλλικά σε ένα δημόσιο σχολείο στη Βοστώνη της Ιντιάνα, ενώ ο σύζυγός της ολοκλήρωσε το πτυχίο του στο Έρλχαμ. Το ζευγάρι μετακόμισε στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης, όπου ο Τζέιμς αργότερα απέκτησε το μεταπτυχιακό του στη χημεία από το Πανεπιστήμιο Μπράντεϊς. Απόκτησαν μία κόρη, τη Λόρεν, που γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1959. Ο Τζέιμς αργότερα αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Χάρβαρντ το 1963. Ίδρυσε δικηγορικό γραφείο στη Βοστώνη και αργότερα υπηρέτησε στο διοικητικό συμβούλιο της Αμερικανικής Ένωσης Πολιτικών Ελευθεριών. Το ζευγάρι χώρισε το 1967 και η Μάργκαρετ παντρεύτηκε τον Νταν Λίκλι δύο χρόνια αργότερα.
Καριέρα
Στη Βοστώνη, αρχικά σκόπευε να εγγραφεί σε μεταπτυχιακές σπουδές σε αφηρημένα μαθηματικά στο Μπράντεϊς. Ωστόσο, το καλοκαίρι του 1959, η Χάμιλτον άρχισε να εργάζεται για τον Έντουαρντ Νόρτον Λόρενζ, στο τμήμα μετεωρολογίας στο MIT, το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσσέτης. Ανέπτυξε λογισμικό για την πρόβλεψη του καιρού, τον προγραμματισμό για τους υπολογιστές LGP-30 και PDP-1 του Μάρβιν Μίνσκι Προγράμμα MAC. Το έργο της συνέβαλε στις δημοσιεύσεις του Λόρενζ σχετικά με τη θεωρία του χάους. Εκείνη την εποχή, η επιστήμη των υπολογιστών και η μηχανική λογισμικού δεν είχαν ακόμη καθιερωθεί ως κλάδοι. Αντ' αυτού, οι προγραμματιστές έμαθαν τη δουλειά με πρακτική εμπειρία και εξάσκηση. Προχώρησε σε άλλο έργο το καλοκαίρι του 1961 και προσέλαβε και εκπαίδευσε την Έλεν Φέτερ ως αντικαταστάτη της.
Έρευνα SAGE
Από το 1961 έως το 1963, η Χάμιλτον εργάστηκε στο ημι-αυτόματο επίγειο περιβάλλον (SAGE) στο εργαστήριο του Λίνκολν, πάλι στο τμήμα Τεχνολογίας της Μασαχοσσέτης, όπου ήταν μία από τους προγραμματιστές που έγραψαν λογισμικό για τον πρωτότυπο υπολογιστή AN / FSQ-7 (ο XD-1), που χρησιμοποιείται από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ για την αναζήτηση πιθανών εχθρικών αεροσκαφών. Έγραψε επίσης λογισμικό για ένα πρόγραμμα παρακολούθησης μέσω δορυφόρου στα ερευνητικά εργαστήρια της Πολεμικής Αεροπορίας Κέιμπριτζ. Το έργο SAGE ήταν μία επέκταση της έρευνας "Ανεμοστρόβιλος", που ξεκίνησε από το MIT, να δημιουργήσει ένα σύστημα υπολογιστή που θα μπορούσε να προβλέψει καιρικά συστήματα και να παρακολουθεί τις κινήσεις τους χρησιμοποιώντας προσομοιωτές. Το SAGE αναπτύχθηκε σύντομα για στρατιωτική χρήση στην αεροπορική άμυνα κατά των αεροσκαφών από πιθανές σοβιετικές επιθέσεις κατά τον Ψυχρό Πόλεμο. Η Χάμιλτον είπε:"Αυτό που έκαναν όταν έμπαινε κανείς σε αυτόν τον οργανισμό ως αρχάριος, ήταν να του αναθέσουν αυτό το πρόγραμμα που κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει ή να τρέξει. Όταν ήμουν αυτός ο αρχάριος μού το έδωσαν επίσης. Και αυτό που είχε συμβεί ήταν ο δύσκολος προγραμματισμός και το άτομο που τον έγραψε χαιρόταν για το γεγονός ότι όλα τα σχόλιά του ήταν στα ελληνικά και στα λατινικά. Έτσι μου ανατέθηκε αυτό το πρόγραμμα και πραγματικά το έκανα να δουλέψει. Έγραφε ακόμη και τις απαντήσεις στα λατινικά και στα ελληνικά. Ήμουν η πρώτη που το έκανα να δουλέψει."Οι προσπάθειές της σε αυτό το έργο την έκαναν υποψήφια για τη θέση στη NASA ως κύριος προγραμματιστής του λογισμικού πτήσης Απόλλων.
Εργαστήριο Draper
μικρογραφίαΗ Χάμιλτον εντάχθηκε στη συνέχεια στο Εργαστήριο Κάρολος Σταρκ Ντράπερ στο MIT, το οποίο δούλεψε για την αποστολή Apollo Space. Η Χάμιλτον προσλήφθηκε αρχικά ως προγραμματιστής για αυτήν τη διαδικασία, αλλά προχώρησε σε σχέδια συστημάτων. Τελικά, ήταν υπεύθυνη για όλο το λογισμικό Command Module, το οποίο ήταν όλο το λογισμικό για πλοήγηση και καθοδήγηση σεληνιακής προσγείωσης. Τελικά οδήγησε μια ομάδα, που πιστώθηκε με την ανάπτυξη του λογισμικού για τα Apollo και Skylab. Η ομάδα της Χάμιλτον ήταν υπεύθυνη για την ανάπτυξη λογισμικού κατά την πτήση, το οποίο περιελάμβανε αλγόριθμους σχεδιασμένους από διάφορους ανώτερους επιστήμονες για τη μονάδα εντολών Apollo, το προσγειωμένο στη Σελήνη, και το επόμενο Skylab. Ένα άλλο μέρος της ομάδας της σχεδίασε και ανέπτυξε το λογισμικό συστημάτων. Αυτό περιελάμβανε λογισμικό ανίχνευσης σφαλμάτων και ανάκτησης, όπως επανεκκινήσεις και τις ρουτίνες διεπαφής οθόνης (επίσης γνωστές ως οθόνες προτεραιότητας), τις οποίες σχεδίασε και ανέπτυξε η Χάμιλτον. Εργάστηκε για να αποκτήσει πρακτική εμπειρία σε μια εποχή που οι έρευνες επιστήμης υπολογιστών ήταν ασυνήθιστα και δεν υπήρχαν έρευνες μηχανικής λογισμικού. Η Χάμιλτον διετέλεσε επίσης Διευθυντής του Τμήματος Μηχανικών Λογισμικού.
Οι τομείς εξειδίκευσής της περιλαμβάνουν: σχεδιασμό συστημάτων και ανάπτυξη λογισμικού, μοντελοποίηση επιχειρήσεων και διεργασιών, πρότυπο ανάπτυξης, επίσημες γλώσσες μοντελοποίησης συστημάτων, αντικείμενα προσανατολισμένα στο σύστημα για μοντελοποίηση και ανάπτυξη συστημάτων, αυτοματοποιημένα περιβάλλοντα κύκλου ζωής, μεθόδους μεγιστοποίησης της αξιοπιστίας και επαναχρησιμοποίησης λογισμικού, τομέα ανάλυσης, ορθότητα με ενσωματωμένες ιδιότητες γλώσσας, τεχνικές ανοιχτής αρχιτεκτονικής για στιβαρά συστήματα, αυτοματοποίηση πλήρους κύκλου ζωής, διασφάλιση ποιότητας, απρόσκοπτη ενσωμάτωση, ανίχνευση σφαλμάτων και τεχνικές ανάκτησης, συστήματα διεπαφής ανθρώπου-μηχανής, λειτουργικά συστήματα, τεχνικές δοκιμών από άκρο σε άκρο και τεχνικές διαχείρισης κύκλου ζωής. Αυτά έκαναν τον κώδικά της απίστευτα αξιόπιστο επειδή βοήθησαν τους προγραμματιστές να εντοπίσουν και να διορθώσουν ανωμαλίες πριν γίνουν σημαντικά προβλήματα.
Πρόγραμμα Απόλλων
Σε μία από τις κρίσιμες στιγμές της αποστολής Apollo 11, ο υπολογιστής Apollo Guidance μαζί με το λογισμικό πτήσης επί του σκάφους απέτρεψαν μία ματαίωση της προσγείωσης στη Σελήνη. Τρία λεπτά πριν η άκατος προσελήνωσης φτάσει στην επιφάνεια της Σελήνης, ενεργοποιήθηκαν αρκετοί συναγερμοί υπολογιστών. Το ενσωματωμένο λογισμικό πτήσης συνέλαβε αυτούς τους συναγερμούς με τις "ενδείξεις που δεν έπρεπε ποτέ να συμβούν", διακόπτοντας τους αστροναύτες με οθόνες συναγερμού προτεραιότητας. Η Χάμιλτον είχε προετοιμαστεί για αυτήν ακριβώς την κατάσταση χρόνια πριν: Υπήρχε μία αποτυχία που αρέσει στη Χάμιλτον να θυμάται. Η καινοτομία της στην «οθόνη προτεραιότητας» είχε δημιουργήσει κίνδυνο ρίσκου ότι ο αστροναύτης και ο υπολογιστής θα έβγαιναν από τον συγχρονισμό ακριβώς όταν είχε μεγαλύτερη σημασία. Καθώς οι συναγερμοί σβήνουν και οι οθόνες προτεραιότητας αντικατέστησαν τις κανονικές, η πραγματική μετάβαση σε νέα προγράμματα πίσω από τις οθόνες συνέβαινε "ένα βήμα πιο αργά" από ό,τι σήμερα.
Η Χάμιλτον είχε σκεφτεί πολύ καιρό για αυτό. Αυτό σήμαινε ότι αν ο Άλντριν, ας πούμε, πατώντας ένα κουμπί στην οθόνη προτεραιότητας πολύ γρήγορα, θα μπορούσε ακόμα να πάρει μια «κανονική» απάντηση. Η λύση της: όταν βλέπετε μια οθόνη προτεραιότητας, μετρήστε πρώτα έως το πέντε. Οι αστροναύτες άφησαν ακούσια το ραντάρ ραντεβού ενεργοποιημένο, προκαλώντας την ενεργοποίηση αυτών των συναγερμών. Ο υπολογιστής ήταν υπερφορτωμένος με διακοπές που προκλήθηκαν από λανθασμένη φάση τροφοδοσίας που παρέχεται στο ραντάρ ραντεβού του εκφορτωτή. Οι συναγερμοί του προγράμματος υποδεικνύουν "εκτελεστική υπερχείλιση", που σημαίνει ότι ο υπολογιστής καθοδήγησης δεν μπορούσε να ολοκληρώσει όλες τις εργασίες του σε πραγματικό χρόνο και έπρεπε να αναβάλει ορισμένες από αυτές. Το ασύγχρονο στέλεχος που σχεδιάστηκε από τον Τζ. Χάλκομπ Λάνινγκ χρησιμοποιήθηκε από την ομάδα της Χάμιλτον για την ανάπτυξη ασύγχρονου λογισμικού πτήσης.
Οι οθόνες συναγερμού προτεραιότητας της Χάμιλτον διέκοψαν τις κανονικές οθόνες των αστροναυτών για να τους προειδοποιήσουν ότι υπήρχε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, δίνοντας στους αστροναύτες μια απόφαση go / no go (να προσγειωθεί ή να μην προσγειωθεί). «Ο Τζακ Γκάρμαν, μηχανικός υπολογιστών της NASA στον έλεγχο της αποστολής, αναγνώρισε το νόημα των σφαλμάτων που παρουσιάστηκαν στους αστροναύτες από τις οθόνες προτεραιότητας και φώναζαν, "Go, go!" και συνέχισαν. Ο Πωλ Κούρτο, ανώτερος τεχνολόγος που όρισε υποψήφια τη Χάμιλτον για ένα βραβείο Space NASA, χαρακτήρισε το έργο της ως "το θεμέλιο για εξαιρετικά αξιόπιστο σχεδιασμό λογισμικού».
Η Χάμιλτον έγραψε αργότερα για το περιστατικό:"Ο υπολογιστής (ή μάλλον το λογισμικό σε αυτόν) ήταν αρκετά έξυπνος για να αναγνωρίσει ότι του ζητήθηκε να εκτελέσει περισσότερες εργασίες από ό,τι θα έπρεπε να εκτελεί. Στη συνέχεια έστειλε έναν συναγερμό, που σήμαινε στον αστροναύτη, 'Είμαι υπερφορτωμένος με περισσότερες εργασίες από ό,τι θα έπρεπε να κάνω αυτή τη στιγμή και θα κρατήσω μόνο τις πιο σημαντικές εργασίες' δηλαδή, αυτά που χρειάζονται για προσγείωση... Στην πραγματικότητα, ο υπολογιστής είχε προγραμματιστεί να κάνει περισσότερα από την αναγνώριση συνθηκών σφάλματος. Ένα πλήρες σύνολο προγραμμάτων αποκατάστασης ενσωματώθηκε στο λογισμικό. Η ενέργεια του λογισμικού, σε αυτήν την περίπτωση, ήταν να εξαλείψει εργασίες χαμηλότερης προτεραιότητας και να αποκαταστήσει τις πιο σημαντικές... Εάν ο υπολογιστής δεν είχε αναγνωρίσει αυτό το πρόβλημα και είχε κάνει ανάκτηση, αμφιβάλλω αν το Apollo 11 θα είχε προσγειωθεί με επιτυχία στο φεγγάρι."
Λουκάς Νταράλας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρεμπέτικο Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Μόνο η αλήθεια θριαμβεύει
μικρογραφία|[[Έμβλημα της Ινδίας|Εθνικό έμβλημα της Ινδίας]] Το Σατγιάμεβα Τζαγιάτε (σανσκριτικά: सत्यमेव जयते, satyam-eva jayate, κυριολεκτικά "Μόνο η αλήθεια θριαμβεύει.") είναι μια μάντρα από το αρχαίο ινδικό γλυπτό Μουντάκα Ουπανισάντ. Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας, υιοθετήθηκε ως το εθνικό σύνθημα της Ινδίας στις 26 Ιανουαρίου 1950. Καταγράφεται σε αλφάβητο στη βάση του εθνικού εμβλήματος. Το έμβλημα και οι λέξεις "Σατγιάμεβα Τζαγιάτε" είναι γραμμένες στη μία πλευρά του συνόλου του ινδικού νομίσματος. Το έμβλημα είναι μια προσαρμογή της Πρωτεύουσας των Λεόντων του Ασόκα, το οποίο ανεγέρθηκε γύρω στο 250 π.Χ. στο Σαρνάθ, κοντά στο Βαρανάσι, στην ινδική πολιτεία Ούταρ Πραντές. Επιγράφεται σε όλα τα νομίσματα και εθνικά έγγραφα.
Προέλευση
Η προέλευση του συνθήματος είναι η γνωστή μάντρα 3.1.6 από το Μουντάκα Ουπανισάντ. Η μάντρα είναι η παρακάτω:
सत्यमेव जयते नानृतं सत्येन पन्था विततो देवयानः । येनाक्रमन्त्यृषयो ह्याप्तकामा यत्र तत् सत्यस्य परमं निधानम् ॥
satyameva jayate nānṛtaṃ satyena panthā vitato devayānaḥ yenākramantyṛṣayo hyāptakāmā yatra tat satyasya paramaṃ nidhānam
Η Αλήθεια μόνο θριαμβεύει, όχι το ψεύδος. Μέσω της αλήθειας το θεϊκό μονοπάτι απλώνεται με το οποίο οι σοφοί των οποίων οι επιθυμίες έχουν εκπληρωθεί πλήρως, φτάνοντας εκεί που είναι ο υπέρτατος θησαυρός της Αλήθειας..
Δημοφιλείς συνεκδοχές
Οι δημοφιλείς συνεκδοχές της φράσης περιλαμβάνουν:
Το σύνθημα διαδόθηκε και εισήχθη στο εθνικό λεξικό από τον Παντίτ Μαντάν Μοχάν Μαλαβίγια το 1918, όταν υπηρετούσε τη δεύτερη από τις τέσσερις θητείες του ως Πρόεδρος του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ινδίας
Οίκος της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα
Ο Οίκος της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα είναι ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου της Ορλεάνης. Αποτελείται από τους απογόνους του Γκαστόν της Ορλεάνης κόμη του Ε και της συζύγου του Ισαβέλλας της Μπραγκάνσα, κόρης και διαδόχου του Πέτρου Β΄ αυτοκράτορα της Βραζιλίας. Μετά την εκθρόνιση του Πέτρου Β΄ το 1889, οι απόγονοι της Μαρίας είναι διεκδικητές του στέμματος της Βραζιλίας.
Ιστορικό
Ο Πέτρος Β΄ είχε δύο τέκνα, την Ισαβέλλα και τη Λεοπολδίνα και όταν έψαχνε γαμπρούς γι' αυτές, η αδελφή του Φραγκίσκα, σύζυγος του Φραγκίσκου Ορλεάνης πρίγκιπα της Ζουανβίλ, του πρότεινε δύο ανίψια του άνδρα της: τον Γκαστόν του Ε και τον Λουδοβίκο-Αύγουστο των Βέττιν πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Το 1864 οι δύο νέοι ταξίδεψαν στη Βραζιλία, γνώρισαν τις κόρες του αυτοκράτορα και τις νυμφεύτηκαν: ο Γκαστόν τη διάδοχο Ισαβέλλα και ο Λουδοβίκος-Αύγουστος τη Λεοπολδίνα.
Από το πρώτο ζεύγος ιδρύθηκε τότε ο Οίκος Ορλεάνης-Μπραγκάνσα. Το 1875 γεννήθηκε το πρώτο τέκνο τους, ο Πέτρος-Αλκάνταρα. Το 1889 ο στρατηγός Τεόντορο ντα Φονσέκα έκανε πραξικόπημα, εκθρόνισε τον Πέτρο Β΄ και έγινε Πρόεδρος της χώρας.
Εξορία
Η αυτοκρατορική οικογένεια εξορίστηκε και τα εισοδήματά της καταργήθηκαν. Μετέβη στη Λισαβόνα και με την οικονομική βοήθεια ενός Πορτογάλου διέμεινε στις Κάννες, στο Οτέλ Μπω Σαζούρ. Ο Πέτρος Β΄ μετέβη στο Παρίσι, όπου απεβίωσε το 1891. Ο πατέρας τού Γκαστόν τού παρείχε μηνιαίο εισόδημα και ο Γκαστόν με την Ισαβέλλα και τα παιδιά μετέβησαν σε μία βίλα στο προάστειο του Παρισιού Μπουλόν-συρ-Σάιν, πιο οικονομικά από το Οτέλ Μπω Σαζούρ. Τα τρία τους παιδιά εγγράφτηκαν σε σχολεία του Παρισιού. Μοναρχιστές από τη Βραζιλία προσπάθησαν ανεπιτυχώς να παλινορθώσουν τη μοναρχία, αλλά η Ισαβέλλα δεν επιθυμούσε τη με τα όπλα επιβολή.
Το 1896 απεβίωσε ο Λουδοβίκος δούκας του Νεμούρ, πατέρας του Γκαστόν και η κληρονομία του τους επέτρεψε να ζουν με ασφάλεια. Ενέγραψαν τα τρία αγόρια σε στρατιωτική Σχολή στη Βιέννη. Η Ισαβέλλα συνέχιζε τις φιλανθρωπίες της μέσω της Καθολικής Εκκλησίας και ο Γκαστόν αγόρασε το Σατώ Ε (Εu), την πρώην κατοικία του πάππου του Λουδοβίκου-Φιλίππου της Γαλλίας, όπου ο ίδιος είχε ζήσει παιδί. Επιπλώθηκε με αντικείμενα από τη Βραζιλία. Το 1907 ο δευτερότοκος Λουδοβίκος ταξίδευσε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, αλλά δεν του επετράπη να αποβιβαστεί. O Πέτρος-Αλκάνταρα έκανε μοργανατικό γάμο, έτσι ο Λουδοβίκος έγινε διάδοχος. Ο τρίτος γιος Αντώνιος έμεινε άγαμος.
Ο Πέτρος Β΄ της Βραζιλίας ήταν εξάδελφος του Φραγκίκσου-Ιωσήφ της Αυστρίας και τις παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Λουδοβίκος και ο Αντώνιος ζήτησαν να αποδεσμευθούν από τον Αυστριακό στρατό και να πολεμήσουν στον Γαλλικό, αλλά η Γαλλία αρνήθηκε, επειδή ήταν μέλη της Βασιλικής Οικογένειας. Πολέμησαν με τους Άγγλους. Ο Αντώνιος σκοτώθηκε μετά τη λήξη του Πολέμου, το 1918 σε αεροπορικό δυστύχημα. Το 1920 τους επετράπη η διαμονή στη Βραζιλία. Η Ισαβέλλα ήταν ασθενής για να ταξιδέψει· το 1921 ο Πέτρος-Αλκάνταρα και ο πατέρας του μετέβησαν στη Βραζιλία για τη δεύτερη ταφή του Πέτρου Β΄ και της συζύγου του στον Καθεδρικό της Πετρόπολης. Η Ισαβέλλα απεβίωσε το ίδιο έτος και ο Γκαστόν το επόμενο.
Ο Πέτρος-Αλκάνταρα αγόρασε στην Πετρόπολη το ανάκτορο Γκράο-Παρά που ανήκε στην οικογένειά του και εγκαταστάθηκε εκεί, όπου απεβίωσε το 1940. Η κόρη του Μαρία-Φραγκίσκα παντρεύτηκε τον Ντουάρτε-Νούνο, διεκδικητή βασιλιά της Πορτογαλίας. Ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου, ο Πέτρος-Ερρίκος νυμφεύτηκε την εγγονή του Λουδοβίκου Γ΄ Βίττελσμπαχ της Βαυαρίας.
Ο αποκλεισμός του Πέτρου-Αλκάνταρα
Ο Πέτρος-Αλκάνταρα είχε νυμφευτεί την Ελισάβετ κόμισσα ντε Ντομπρεζέσκυ από τη Βοημία. Η μητέρα του έκρινε μοργανατικό τον γάμο, έτσι ο Λουδοβίκος έγινε διάδοχος. Αν και ο Πέτρος-Αλκάνταρα είχε υπογράψει αποκήρυξη  των δικαιωμάτων του  , το 1940 ο πρωτότοκος γιος του, ο Πέδρο-Γκαστάο δεν δέχθηκε την αποκήρυξη και διεκδίκησε τον θρόνο της Βραζιλίας.
Η συμφωνία του 1909
Ο Γκαστόν ήταν γιος του Λουδοβίκου, δευτερότοκου γιου του Λουδοβίκου-Φιλίππου της Γαλλίας και ζήτησε δικαίωμα διαδοχής του Γαλλικού θρόνου για τον γιο του Πέτρου-Αλκάνταρα. Τότε ο Φίλιππος δούκας της Ορλεάνης, αρχηγός του Οίκου, θέσπισε τη Συνθήκη (Pact) του Οίκου της Ορλεάνης, σύμφωνα με την οποία μέλη που έχουν μεταναστεύσει, θεωρούνται ξένοι στη Γαλλία και λόγω της κατάστασής τους αυτής (pérégrinité) εξαιρούνται της διαδοχής. Το ίδιο ίσχυσε και για τον μικρότερο γιο του Λουδοβίκου-Φιλίππου της Γαλλίας, τον Αντώνιο δούκα του Μονπανσιέ, του οποίου ο γιος Αντώνιος δούκας της Γκαλιέρα είχε νυμφευτεί την κόρη τής Ισαβέλλας Β΄ της Ισπανίας και διέμενε μόνιμα στην Ισπανία.
Ιστορία της Ρουμανίας
H Ιστορία της Ρουμανίας συμβατικά αφορά την ιστορία της γεωγραφικής περιοχής της Ρουμανικής επικράτειας και των ανθρώπων που έζησαν σε αυτήν, και οι οποίοι, παρά τις πολιτιστικές διαφορές και τις πολιτικές ανακατατάξεις, διαμόρφωσαν την εθνική ταυτότητα που οδήγησε στην αναγνώριση της Ρουμανίας ως ανεξάρτητου ιστορικού αντικειμένου. Με την στενή έννοια του όρου, ο όρος αναφέρεται στην ιστορία του σημερινού ενιαίου κράτους, του παλαιότερου Βασιλείου της Ρουμανίας, των ενδιάμεσων μορφών οργάνωσης και των ιστορικών γεγονότων που την διαμόρφωσαν.
Η Ιστορία της Ρουμανίας διακρίνεται σε περιόδους:
Προϊστορία
Το 2002 στο «Σπήλαιο με τα Οστά» (ρουμανικά: Peștera cu Oase) στη σημερινή Ρουμανία ανακαλύφθηκαν ανθρώπινα οστά ηλικίας 34.950 - 40.050 ετών με νεαντερταλικά χαρακτηριστικά. Μολονότι το 2011 ανακαλύφθηκαν ακόμα προγενέστερα ανθρώπινα οστά στο Ηνωμένο Βασίλειο (41.500 - 44.200 ετών στο Σπήλαιο Κεντς) και στην Ιταλία (43.000 - 45.000 ετών στο Σπήλαιο του Καβάλο), τα Ρουμανικά ευρήματα παραμένουν μεταξύ των αρχαιότερων του Homo sapiens στην Ευρώπη, και ίσως είναι αντιπροσωπευτικά των πρώτων ανθρώπων που έζησαν στην ήπειρο. Τα οστά έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή παρουσιάζουν ένα μείγμα μορφολογικών χαρακτηριστικών του αρχαϊκού, του πρώιμου σύγχρονου ανθρώπου και του Νεάντερταλ.
Οι πρώτες γραπτές μαρτυρίες για ανθρώπους που έζησαν στα εδάφη της σημερινής Ρουμανίας, των Γετών, προέρχονται από τον Ηρόδοτο, και αναφέρονται στο βιβλίο του Ιστορίαι Δ' (~440 π.Χ.). Τα εδάφη στα βόρεια του Δούναβη κατοικούνταν από τους Δάκες, οι οποίοι θεωρούνταν ότι ανήκαν στις φυλές των Γετών, που ανέφερε ο Ηρόδοτος ότι ήταν παρακλάδι του Θρακικού λαού. Το Βασίλειο της Δακίας έφθασε στο απόγειό του το 82- 44 π.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βυρεβίστα.
Δακία
Ο Ηρόδοτος στο βιβλίο του, Ιστορίαι Δ' του 440 π.Χ., έγραψε ότι η φυλετική συνομοσπονδία των Γετών νικήθηκε από τον Πέρση αυτοκράτορα Δαρείο τον Μέγα κατά την εκστρατεία του κατά των Σκυθών. Οι Δάκες, που θεωρούνταν ευρέως ως μέρος των Γετών όπως περιγράφηκαν νωρίτερα από τους Έλληνες, ήταν ένα παράρτημα των Θρακών που κατοικούσαν στη Δακία (που αντιστοιχούσε στη σημερινή Ρουμανία, τη Μολδαβία, τη Βόρεια Βουλγαρία και τα περίγυρα).
Το Βασίλειο της Δακίας έφτασε τη μέγιστη έκτασή του κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βυρεβίστα, το 82 - 44 π.Χ. Υπό την ηγεσία του, η Δακία έγινε ένα ισχυρό κράτος που απειλούσε τα περιφερειακά συμφέροντα των Ρωμαίων. Ο Ιούλιος Καίσαρας σχεδίαζε να εκστρατεύσει εναντίον των Δακών, με αιτιολόγηση την υποστήριξη που παρείχε ο Βυρεβίστας στον Πομπήιο, αλλά δολοφονήθηκε το 44 π.Χ. προτού προλάβει να την υλοποιήσει. Λίγους μήνες αργότερα, ο Βυρεβίστας είχε την ίδια μοίρα, και αυτός δολοφονήθηκε από τους ευγενείς του. Έχει υποτεθεί μία θεωρία, ότι ίσως ήταν φίλοι του Καίσαρα οι ένοχοι της δολοφονίας. Το ισχυρό κράτος του Βυρεβίστα χωρίστηκε στα τέσσερα και δεν ενοποιήθηκε ξανά μέχρι το 95 μ.Χ., επί της βασιλείας του Δάκου βασιλιά Δεκέβαλου. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|400x400εσ|Η Ρωμαϊκή Δακία, το 106 - 271 μ.Χ. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέκτησε τη Μοισία το 29 π.Χ., και έφτασε ως το Δούναβη. Το 87 μ.Χ. ο Αυτοκράτορας Δομιτιανός έστειλε έξι λεγεώνες στη Δακία, που ηττήθηκαν στην Τάπαια. Οι Δάκες τελικά νικήθηκαν από τον αυτοκράτορα Τραϊανό σε δύο εκστρατείες που διήρκεσαν από το 101 μ.Χ. ως το 106 μ.Χ., και ο πυρήνας του βασιλείου τους μετατράπηκε σε επαρχία της Ρωμαϊκής Δακίας.
Ρωμαϊκή Δακία (106-275 μ.Χ.)
Οι Ρωμαίοι εκμεταλλεύτηκαν τα πλούσια κοιτάσματα ορυκτών της Δακίας. Το χρυσό και το ασήμι βρίσκονταν σε αφθονία στα δυτικά Καρπάθια. Μετά την κατάκτησή του, ο Τραϊανός επέστρεψε στη Ρώμη με πάνω από 165 τόνους χρυσού και 330 τόνους αργύρου. Οι Ρωμαίοι αποίκισαν εκτεταμένα την επαρχία και έτσι ξεκίνησε μια περίοδος έντονου εκρομανισμού, κατά την οποία η Λαϊκή Λατινική γλώσσα γέννησε την Πρωτο-Ρουμανική γλώσσα.
Λόγω γεωγραφικής θέσης η υπεράσπιση της Δακίας από τους βαρβάρους ήταν δύσκολη, και το 240-256 μ.Χ., με τις επιθέσεις των Καρπιανών και των Γότθων, η Δακία χάθηκε. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αποχώρησε από τη Ρωμαϊκή Δακία (Dacia Romana) γύρω στο 271 μ.Χ. καθιστώντας την έτσι την πρώτη επαρχία που εγκαταλείφθηκε.
Πρώιμος Μεσαίωνας
μικρογραφία|582x582εσ|Η ίδρυση της [[Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία|Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας]] Το 668 μ.Χ., μετά το θάνατο του Χαν Χουβράτη και την επακόλουθη διάσπαση της Μεγάλης Βουλγαρίας, μια μεγάλη ομάδα Βουλγάρων ακολούθησε τον τρίτο γιο του μεγάλου Χαν, τον Ασπαρούχ, που κατευθύνθηκε προς τα δυτικά. Τη δεκαετία του 670 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή που ήταν γνωστή ως Ονγκάλ, στα βόρεια του Δέλτα του Δούναβη. Από εκεί το ιππικό του Ασπαρούχ, μαζί με τους ντόπιους Σλάβους με τους οποίους συμμάχησαν, έκαναν συστηματικές επιθέσεις στα βυζαντινά εδάφη στο νότο. Το 680 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α' οδήγησε έναν μεγάλο στρατό εναντίον των Βουλγάρων, αλλά ηττήθηκε στη μάχη του Ονγκάλ και κατόπιν αυτού οι Βυζαντινοί αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν το σχηματισμό μιας νέας χώρας, της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Τα βόρεια σύνορα της χώρας ταυτίζονταν με τις νότιες πλαγιές των Καρπαθίων βουνών, από τις Σιδηρές Πύλες ως τον ποταμό Δνείπερο στα ανατολικά.
Μεταξύ του 271 και 275, ο Ρωμαϊκός στρατός και η διοίκηση εγκατέλειψαν τη Δακία, η οποία στη συνέχεια δέχτηκε εισβολή από τους Γότθους. Οι Γότθοι έζησαν αναμεμιγμένοι με τους ντόπιους μέχρι τον 4ο αιώνα, που έφτασε ένας νομαδικός λαός, οι Ούννοι. Οι Γεπίδες, οι Άβαροι, οι Βούλγαροι και οι Σλάβοι υποτελείς τους κυβέρνησαν την Τρανσυλβανία μέχρι τον 8ο αιώνα. Τα εδάφη της Βλαχίας και της Μολδαβίας βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, από την ίδρυσή της το 681 μέχρι την κατάκτηση της Τρανσυλβανίας από τους Ούγγρους στα τέλη του 10ου αιώνα.
Οι κύριοι αντίπαλοι της Βουλγαρίας στην περιοχή ήταν οι Άβαροι στα δυτικά και οι Χαζάροι στα ανατολικά. Οι τελευταίοι ήταν μια σοβαρή απειλή: αφού διέλυσαν την αντίσταση του μεγαλύτερου γιου του Χουβράτη, του Βαϊανού, προχώρησαν προς τα δυτικά. Κήρυξαν τον πόλεμο στον Ασπαρούχ ο οποίος σκοτώθηκε σε μια μάχη με τους εισβολείς το 700.
Για να προστατεύσουν τα βόρεια σύνορά τους, οι Βούλγαροι κατασκεύασαν πολλές τεράστιες τάφρους που διέσχιζαν όλο το μήκος των συνόρων, από τον ποταμό Τίμοκ μέχρι τον Εύξεινο Πόντο.
Το 803 ο Κρούμος έγινε Χαν. Ο νέος ενεργητικός ηγέτης επέστησε την προσοχή του στα βορειοδυτικά όπου οι παλιοί εχθροί της Βουλγαρίας, οι Άβαροι, αντιμετώπιζαν δυσκολίες και αποτυχίες εναντίον των Φράγκων του Καρλομάγνου. Το 804 - 806 οι Βουλγαρικοί στρατοί εξόντωσαν τον στρατό των Αβάρων και κατέστρεψαν το κράτος τους. Ο Κρούμος πήρε υπό έλεγχο τα ανατολικά τμήματα του πρώην Χαγανάτου των Αβάρων και την εξουσία των τοπικών Σλαβικών φυλών. Η επικράτεια της Βουλγαρίας επεκτάθηκε εις διπλούν, από τα μέσα του Δούναβη στα βόρεια της Βουδαπέστης ως τον Δνείστερο, μολονότι η κατοχή της Τρανσυλβανίας είναι αμφισβητήσιμη.
Στα ιστορικά χρονικά της Ρουμανικής γης αναφέρονται ότι ζούσαν και άλλες φυλές, όπως οι Πετσενέγοι, οι Κουμάνοι και οι Ουζέ, μέχρις ότου ιδρύθηκαν τα Ρουμανικά πριγκιπάτα της Βλαχίας στα νότια, από τον Βασάραβα Α' περί το 1310 κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα, και της Μολδαβίας στα ανατολικά, από τον Βοεβόδα Ντράγκος περί το 1352.
Ύστερος Μεσαίωνας
μικρογραφία|[[Κάστρο Μπραν|Το Κάστρο Μπραν, χτισμένο το 1212, είναι κοινώς γνωστό ως Κάστρο του Δράκουλα και βρίσκεται στο κέντρο της σημερινής Ρουμανίας. Εκτός από τη μοναδική αρχιτεκτονική του, το κάστρο είναι διάσημο από τους μύθους ότι ήταν κάποτε το σπίτι του Βλαντ Γ' Δράκουλα.]] Οι Πετσενέγοι (ένας ημι-νομαδικός τουρκικός λαός των Κεντρασιατικών στεπών) κατέλαβαν τις στέπες στα βόρεια της Μαύρης Θάλασσας (8ος-12ος αιώνας) και από τον 10ο αιώνα έλεγχαν όλες τις περιοχές μεταξύ των ποταμών Ντον και Κάτω Δούναβη. Κατά τη διάρκεια του 11ου και του 12ου αιώνα, η νομαδική συνομοσπονδία των Κουμάνων και των (Ανατολικών) Κιπτσάκων ήταν η κυρίαρχη δύναμη στις τεράστιες εκτάσεις που εκτείνονταν από το σημερινό Καζακστάν, τη νότια Ρωσία, την Ουκρανία, ως τη νότια Μολδαβία και τη δυτική Βλαχία.
Η προέλευση των Ρουμάνων παραμένει ανοικτό θέμα επιστημονικών συζητήσεων. Περί αυτού υπάρχουν δύο επικρατούσες θεωρίες. Είτε πρόκειται για συνέχεια του Δακο-Ρωμαϊκού πληθυσμού που επέζησε τους Σκοτεινούς Αιώνες στην Τρανσυλβανία ή οι πρώτοι Βλάχοι / Ρουμάνοι εμφανίστηκαν στην περιοχή κατά τον 13ο αιώνα από μετανάστευση λαών από τη Βαλκανική Χερσόνησο και εποικισμό των βόρειων περιοχών.
Υπάρχουν στοιχεία ότι η Δεύτερη Βουλγαρική αυτοκρατορία κυβέρνησε, τουλάχιστον κατ 'όνομα, τη γη της Βλαχίας μέχρι το ορεινό πέρασμα Ρούκαρ-Μπραν ως τα τέλη του 14ου αιώνα. Σε ένα χάρτη του Ράντου Α', ο βοεβόδας των Βλάχων ζητά από τον Τσάρο Ιβάν Αλεξάνταρ της Βουλγαρίας να διατάξει τους τελωνειακούς υπαλλήλους του στη Ρουκάρ και και στη γέφυρα του ποταμού Νταμποβιτσά να εισπράττουν φόρους σύμφωνα με το νόμο. Η παρουσία Bουλγάρων φοροσυλλεκτών στα Καρπάθια δείχνει μια βουλγαρική επικυριαρχία στα εδάφη αυτά, αν και ο επιτακτικός τόνος του Ράντου ενδεικνύει μια ισχυρή και αυξανόμενη Βλάχικη αυτονομία. Υπό την ηγεσία του Ράντου Α' και του διάδοχό του, του Νταν Α', οι περιφέρειες της Τρανσυλβανίας και του Σέβεριν παρέμειναν αντικείμενα διεκδίκησης με την Ουγγαρία.
Τον Βασάραβα διαδέχτηκε ο Νικολάε Αλεξάντρου, και αυτόν ο Βλάντισλαβ Α'. Ο Βλάντισλαβ επιτέθηκε στην Τρανσυλβανία όταν ο Λουδοβίκος Α' κατέλαβε τα εδάφη στα νότια του Δούναβη, δέχτηκε να τον αναγνώρισει ως ηγεμόνα το 1368, αλλά επαναστάτησε τον ίδιο χρόνο. Επί της βασιλείας του συνέβηκε η πρώτη σύγκρουση της Βλαχίας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (σε μια μάχη στην οποία ο Βλάντισλαβ είχε για σύμμαχο τον Ιβάν Σισμάν). Μετά την κατάκτηση των Μαγυάρων (10ος-11ος αιώνας), η Τρανσυλβανία είχε γίνει ένα αυτόνομο και πολυεθνικό βοεβοδάτο, με βοεβόδα που οριζόταν από τον Βασιλιά της Ουγγαρίας μέχρι τον 16ο αιώνα. Πολλοί Βασιλιάδες της Ουγγαρίας προσκάλεσαν εποίκους από την Κεντρική και τη Δυτική Ευρώπη, όπως τους Σάξονες, να έρθουν στην Τρανσυλβανία και να καταλάβουν την περιοχή. Οι Σέκελι ήρθαν στη νοτιοανατολική Τρανσυλβανία ως συνοριοφύλακες.
Η πρώτη αναφορά στον λαό των Ρουμάνων έγινε στα ουγγρικά έγγραφα της κομητείας του Μπιχάρ (Ολαχτελούκ) του 13ου αιώνα (1283). Η «γη των Ρουμάνων» (Terram Blacorum)  αναφέρθηκε στο Φαγκαράς (ρουμανικά: Făgăraș), μια περιοχή ονομαζόμενη ως Ολάχι το 1285. Μετά την κατάρρευση του Ουγγρικού Βασιλείου, που ακολούθησε την καταστροφική Μάχη του Μόχατς το 1526, η περιοχή έγινε το ανεξάρτητο Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας μέχρι το 1711.
Πολλά μικρά τοπικά κράτη με διαφορετικούς βαθμούς ανεξαρτησίας αναπτύχθηκαν στην επικράτεια της σημερινής Ρουμανίας, αλλά τον 14ο αιώνα μόνο τα μεγαλύτερα πριγκιπάτα της Μολδαβίας και της Βλαχίας αναδύθηκαν για να πολεμήσουν τους Οθωμανούς Τούρκους, που κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη το 1453.
Η ανεξάρτητη Βλαχία βρισκόταν κοντά στα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον 14ο αιώνα έως ότου σταδιακά υπέκυψε υπό την επιρροή των Οθωμανών κατά τους επόμενους αιώνες με μικρές περιόδους ανεξαρτησίας. Ο Βλάντ Γ' ο Ανασκολοπιστής (γνωστός επίσης ως Βλαντ Δράκουλας), Πρίγκιπας της Βλαχίας κατά τα έτη 1448, 1456-1462 και 1476 είναι αξιομνημόνευτος για τις επιδρομές του εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και για την αρχική του επιτυχία στο να κρατήσει τη μικρή χώρα του ελεύθερη για λίγο καιρό. Στο δυτικό κόσμο, ο Βλαντ είναι περισσότερο γνωστός ως η πηγή έμπνευσης για το «βαμπίρ» που ήταν ο κύριος χαρακτήρας στο μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ το 1897 με τίτλο Δράκουλας. Στη Ρουμανική ιστοριογραφία αξιολογείται ως ένας θηριώδης αλλά δίκαιος ηγεμόνας και ως υπερασπιστής της Βλάχικης ανεξαρτησίας και του Ευρωπαϊκού χριστιανισμού ενάντια στον Οθωμανικό επεκτατισμό.
Το Πριγκιπάτο της Μολδαβίας έφθασε στην πιο ένδοξη εποχή του επί βασιλείας του Στεφάνου Γ' του Μέγα μεταξύ 1457 - 1504. Ο Στέφανος (Ștefan) κυβέρνησε για 47 χρόνια, ένα ασυνήθιστα μεγάλο διάστημα για εκείνη την περίοδο – δεδομένου ότι μόνο 13 ηγεμόνες σε όλο τον κόσμο έχει καταγραφεί ότι έχουν κυβερνήσει για τουλάχιστον 50 χρόνια μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα. Ήταν επιτυχημένος ως στρατιωτικός ηγέτης και ως κυβερνήτης του κράτους (χάνοντας μόνο 2 από 50 μάχες ), και ενόψει κάθε νίκης του έκτιζε ένα ιερό, ιδρύοντας συνολικά 48 εκκλησίες και μοναστήρια, πολλά από τα οποία είχαν ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό στυλ και συμπεριλήφθηκαν στον Κατάλογο της UNESCO με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Η πιο σημαντική νίκη του Στεφάνου ήταν ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στη Μάχη του Βασλούι το 1475, για την οποία έκτισε τη Μονή Βορονέτς. Για αυτή τη νίκη, ο Πάπας Σίξτος Δ' τον ονόμασε ως verus christianae fidei athleta ( αληθινός Υπέρμαχος της Χριστιανικής Πίστης). Ωστόσο, μετά το θάνατό του, η Μολδαβία ήρθε υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον 16ο αιώνα.
Παρά το γεγονός ότι το θρησκευτικό λεξιλόγιο της Ρουμανικής γλώσσας προέρχεται από τα λατινικά, υπάρχουν πολλοί όροι που έχουν υιοθετηθεί από τη Σλαβική Ορθοδοξία, δείχνοντας μια σημαντική επιρροή που χρονολογείται από τον καιρό της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας (681-1396).
Πρώιμη νεότερη περίοδος
δεξιά|μικρογραφία|H Σφραγίδα του [[Μιχαήλ ο Γενναίος|Μιχαήλ του Γενναίου για την προσωπική ένωση των δύο Ρουμανικών πριγκιπάτων με την Τρανσυλβανία]] Μέχρι το 1541, ολόκληρη η Βαλκανική χερσόνησος και το μεγαλύτερο μέρος της Ουγγαρίας είχαν γίνει Οθωμανικές επαρχίες. Αντίθετα, η Μολδαβία, η Βλαχία και η Τρανσυλβανία, βρίσκονταν υπό Οθωμανική επικυριαρχία, διατηρώντας όμως την πλήρη εσωτερική αυτονομία τους και, μέχρι τον 18ο αιώνα, αρκετή εξωτερική ανεξαρτησία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Ρουμανικές χώρες χαρακτηρίστηκαν από την αργή και σταδιακή εξαφάνιση του φεουδαρχικού συστήματος και τη διάκριση κάποιων ηγετών όπως ο Βασίλε Λούπου και ο Δημήτρης Καντεμίρ στη Μολδαβία, ο Ματέι Μπασαράμπ και ο Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου στη Βλαχία, και ο Γαβριήλ Μπετλέν στην Τρανσυλβανία. Εκείνο τον καιρό, η Ρωσική αυτοκρατορία φαινόταν να γίνεται πολιτική και στρατιωτική δύναμη που απειλούσε τα Ρουμανικά πριγκιπάτα.
Ο Βασιλιάς της Ουγγαρίας Ιωάννης Β', που δεν ήταν Αψβούργος, μετέφερε τη βασιλική του αυλή στην Άλμπα Ιούλια στην Τρανσυλβανία, και μετά την παραίτησή του από τον Ουγγρικό θρόνο, έγινε ο πρώτος «Πρίγκιπας της Τρανσυλβανίας». Το 1568 εξέδωσε το Διάταγμα της Τούρντα, το πρώτο διάταγμα ανεξιθρησκείας στη νεότερη Ευρωπαϊκή ιστορία. Ακολούθως, η Τρανσυλβανία κυβερνήθηκε κυρίως από Καλβινιστές Ούγγρους πρίγκιπες (μέχρι τα τέλη του 17ου αιώνα), και ο Προτεσταντισμός άκμασε στην περιοχή.
Ο Μιχαήλ ο Γενναίος ήταν ο Πρίγκιπας της Βλαχίας (1593-1601), της Τρανσυλβανίας (1599-1600) και της Μολδαβίας (1600). Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα επί της βασιλείας του, η Τρανσυλβανία κυβερνήθηκε μαζί με τη Μολδαβία και τη Βλαχία σε μια προσωπική ένωση. Μετά το θάνατό του η ένωση διαλύθηκε και τα υποτελή κράτη, η Μολδαβία και η Βλαχία, διατήρησαν την εσωτερική αυτονομία τους και κάποια εξωτερική ανεξαρτησία, που όμως χάθηκαν κατά τον 18ο αιώνα. αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης της Ευρώπης το 1648 που δείχνει την Τρανσυλβανία και τα δύο ρουμανικά πριγκιπάτα: τη Βλαχία και τη Μολδαβία δεξιά|μικρογραφία|Τα Πριγκιπάτα της [[Ηγεμονία της Μολδαβίας|Μολδαβίας και της Βλαχίας το 1786, ιταλικός χάρτης του Πιτόρι, από τον γεωγράφο Τζιοβάνι Αντόνιο Ρίτζι Ζανόνι.]] Το Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας έφθασε στη χρυσή εποχή του υπό την απολυταρχική κυβέρνηση του Γαβριήλ Μπετλέν (1613-1629). Το 1699, η Τρανσυλβανία έγινε μέρος της Μοναρχίας των Αψβούργων, μετά την Αυστριακή νίκη επί των Τούρκων. Οι Αψβούργοι, με τη σειρά τους, επέκτειναν γρήγορα την αυτοκρατορία τους: το 1718 ένα σημαντικό τμήμα της Βλαχίας, η Ολτενία, προσαρτήθηκε στη μοναρχία των Αψβούργων και δεν επιστράφηκε παρά μόνο μέχρι το 1739. Το 1775 οι Αψβούργοι κατέλαβαν το βορειοδυτικό τμήμα της Μολδαβίας, τη Βουκοβίνα, που προσαρτήθηκε στην Αυστριακή αυτοκρατορία το 1804. Το ανατολικό μισό του πριγκιπάτου (η Βεσσαραβία) καταλήφθηκε το 1812 από τη Ρωσία.
Κατά την περίοδο της Αυστρο-Ουγγρικής κυριαρχίας στην Τρανσυλβανία, οι Ρουμάνοι αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού, και υπήρχαν ζητήματα εθνικότητας μεταξύ των Ούγγρων και των Ρουμάνων λόγω της πολιτικής Εκμαγυαρισμού.
Μετά την ήττα από τους Ρώσους, η Οθωμανική Αυτοκρατορία επέστρεψε τα Δουνάβεια λιμάνια των πόλεων Τουρνού, Τζιούρτζιου και Βραΐλα στη Βλαχία, συμφώνησε να παραιτηθεί από το μονοπώλιο του εμπορίου και επίσης αναγνώρισε την ελευθερία ναυσιπλοΐας στο Δούναβη, όπως ορίστηκε στη Συνθήκη της Αδριανούπολης που υπογράφηκε το 1829. Παράλληλα, η πολιτική αυτονομία των ρουμανικών πριγκιπάτων αυξήθηκε καθώς οι ηγέτες τους εκλέγονταν για θητεία εφ' όρου ζωής από μια Κοινοτική Συνέλευση που απαρτιζόταν από βογιάρους, και τοιουτοτρόπως περιοριζόταν η πολιτική αστάθεια και οι οθωμανικές παρεμβάσεις. Μετά τον πόλεμο, τα ρουμανικά εδάφη περιήλθαν υπό ρωσική κατοχή, υπό τη διακυβέρνηση του στρατηγού Παύλου Κισέλιοφ, μέχρι το 1834. Εν τω μεταξύ, οι ντόπιοι βογιάροι θέσπισαν το πρώτο Ρουμανικό σύνταγμα.
Αποίκια Άνδρου
Τα Αποίκια είναι ένα χωριό στην Άνδρο σε μια καταπράσινη πλαγιά του όρους Πετάλου με θέα τη θάλασσα του Αιγαίου και τις Στενιές σε υψόμετρο περίπου 250 με 350 μ. και με πληθυσμό 267 κατοίκων (2001). Εκεί υπάρχει η ιαματική πηγή Σάριζα και ο καταρράκτης στον ποταμό Πιθάρα, τα οποία είναι δύο από τα καλύτερα αξιοθέατα στο χωριό. Στα νότια του χωριού βρίσκονται τα Απατούρια. Διοικητικά το χωριό ανήκει στο δήμο Άνδρου, ενώ πριν το 2010 και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ήταν στο Δημοτικό διαμέρισμα Αποικίων του ίδιου δήμου και περιλάμβανε τα χωριά: Αποίκια, Κατακαλαίοι και τη Μονή Αγίου Νικολάου, με συνολικό πληθυσμό 289 κατοίκων.
Ιστορία της Ρουμανίας
Eπαναστάσεις του 1848
Μετά την ανεπιτυχή Επανάσταση του 1848, οι Μεγάλες Δυνάμεις απέρριψαν τη ρητή επιθυμία των Ρουμάνων να ενωθούν επίσημα σε ένα ενιαίο κράτος, αναγκάζοντας τους Ρουμάνους να προχωρήσουν μόνοι τους στον αγώνα τους εναντίον των Τούρκων. Με μεγάλη φορολογία και κακή διαχείριση υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το 1859, οι εκπρόσωποι των πολιτών στη Μολδαβία και τη Βλαχία επέλεξαν τον ίδιο «Ντόμνιτορ» (κυβερνών Πρίγκιπας των Ρουμάνων): τον Αλέξανδρο Ιωάννη Κούζα.
Επομένως, η Ρουμανία δημιουργήθηκε ως προσωπική ένωση, με όνομα "Ηνωμένα Πριγκιπάτα της Μολδαβίας και Βλαχίας", που όμως δεν περιλάμβανε την Τρανσυλβανία όπου η ανώτερη τάξη και η αριστοκρατία παρέμειναν κυρίως Ουγγρικά, μολονότι το Ρουμανικό εθνικιστικό πνεύμα αναπόφευκτα εγέρθηκε κατά του Ουγγρικού εθνικισμού στα τέλη του 19ου αιώνα. Όπως και κατά τα προηγούμενα 900 χρόνια, η Αυστρία-Ουγγαρία, ειδικά στο καθεστώς Δυαδικής Μοναρχίας του 1867, κράτησε σταθερά τον έλεγχο της επικράτειάς της, ακόμη και σε τμήματα της Τρανσυλβανίας όπου οι Ρουμάνοι αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία.
Αποίκια Άνδρου
Το χωριό
Τα Αποίκια είναι ένα παραδοσιακό χωριό με νεοκλασικά σπίτια. Απέχει από την Χώρα περίπου 6 χλμ., από το Μπατσί, το κυριότερο τουριστικό κέντρο του νησιού, 30 χλμ. και από το Γαύριο περίπου 38 χλμ. Τα σπίτια, όπως και σε όλη την Άνδρο, δεν υπακούν στην κυκλαδίτικη τέχνη όπως πράσινα αντί για μπλε παράθυρα και με κεραμίδια αντί για ίσια σκεπή. Βρίσκεται σε μία πλαγιά στο όρος Πέταλο, που είναι το ψηλότερο βουνό της Άνδρου με ύψος 994 μ. Υπάρχει πλούσια χλωρίδα, αφού το χωριό βρίσκεται σε μια κατάφυτη πλαγιά του βουνού. Τα κυριότερα δέντρα της περιοχής είναι τα κυπαρίσσια, οι ελαιόδεντρα και τα πουρνάρια. Είναι ένα ανεμοδαρμένο χωριό, επειδή σχεδόν όλο το χρόνο φυσάνε βόρειοι άνεμοι σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Κοντά στο χωριό βρίσκεται η Μονή Αγίας Μαρίνας και η Μονή Αγίου Νικολάου και ο μεγαλύτερος νερόμυλος των Βαλκανίων που από το 1863 μέχρι το 1936 δούλευε για το εργοστάσιο ζυμαρικών. Επίσης πολύ παλιά υπήρχε κλωστοϋφαντουργείο, στην περιοχή Τρικόλι, αλλά σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του κτίσματος έχει γκρεμιστεί, καθώς και διάφορα ζωτικά σημεία του όπως παράθυρα, σοβάδες κ.α. έχουν διαλυθεί και σαρακοφαγωθεί. Από τα Αποίκια μπορεί να φανεί η Ικαρία όταν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν.