cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οξιρανόλη
Η (2-)οξιρανόλη (αγγλικά (2-)oxiranol) είναι οργανική ετεροκυκλική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με χημικό τύπο C2H4O2, αν και συνήθως παριστάνεται με το γραμμικό της τύπο (40px|Οξιρανόλη). Είναι η απλούστερη ετεροκυκλική αλκοόλη και ανήκει στα «θυγατρικά» οξιράνια. Επίσης, η ονομασία «οξιρανόλη» επεκτείνεται και σε «θυγατρικές» οξιρανόλες, δηλαδή διάφορα ετεροκυκλικά παράγωγα που περιέχουν (έναν τουλάχιστον) τριμελή οξιρανικό δακτύλιο και (ένα τουλάχιστον) υδροξύλιο.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκοόλες Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Εποξείδια Κατηγορία:Κορεσμένες ενώσεις
Εθνικό Ναυτικό Μουσείο (Γκντανσκ)
Το Εθνικό Ναυτικό Μουσείο στο Γκντανσκ (Narodowe Muzeum Morskie) είναι ναυτικό μουσείο στο Γκντανσκ της Πολωνίας, το οποίο ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1962. Είναι αφιερωμένο στη συλλογή, έρευνα και διατήρηση αντικειμένων και εγγράφων που αφορούν τις μεταφορές πλοίων, το διεθνές εμπόριο, την αλιεία και τον πολιτισμό των ανθρώπων που εργάζονται στη θάλασσα, στα ποτάμια και στην ξηρά – καθώς και στη διάδοση της γνώσης για τη ναυτική ιστορία της Πολωνίας και της οικονομίας της μέσω των ετών. μικρογραφία| Σιταποθήκες και SS Sołdek
Ιστορία
Το 1958, ιδρύθηκε η Ένωση Φίλων του Μουσείου και με τη συμμετοχή του Πσεμίσουαφ Σμολάρεκ (υπάλληλος του Εθνικού Μουσείου του Στσέτσιν), η Ένωση διοργάνωσε μια έκθεση με τίτλο Από ένα κουπί σε μια πυρηνική κίνηση στο Artus Court στο Γκντανσκ. Ο Σμολάρεκ άσκησε πιέσεις για τη δημιουργία ενός ειδικού ναυτικού μουσείου στην Πολωνία και οι προσπάθειές του στέφθηκαν με επιτυχία: το 1959, με απόφαση των κατάλληλων αρχών (υπουργοί της κυβέρνησης με τη βοήθεια του Μουσείου Τεχνολογίας της Βαρσοβίας), ένα τέτοιο μουσείο δημιουργήθηκε στο Γκντανσκ. Ο Σμολάρεκ ανέλαβε τις εργασίες προετοιμασίας. Το Μουσείο ιδρύθηκε επίσημα την 1η Ιανουαρίου 1962 και ο Σμολάρεκ διορίστηκε γενικός διευθυντής του. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τον θάνατό του το 1991.
Στην αρχή το Μουσείο βρισκόταν στο μεσαιωνικό Γερανό του Γκντανσκ, αλλά σύντομα άρχισε να έχει παραρτήματα. Το 1963 άνοιξε το πρώτο παράρτημα - το Μουσείο Φάρων στον Φάρο Ροζέβιε - και ακολούθησε το Μουσείο Αλιείας στη Χερσόνησο του Χελ το 1972. Το 1972, το ίδρυμα μετονομάστηκε σε Πολωνικό Ναυτικό Μουσείο και του χορηγήθηκε το καθεστώς του εθνικού ιδρύματος.
Το 1977, το Μουσείο απέκτησε ένα ανακαινισμένο κτίριο δίπλα στον Γερανό και άνοιξε ένα τμήμα εκεί με το όνομα Skład Kolonialny (Αποικιακή Συλλογή). Το 1984, άνοιξαν και άλλα παραρτήματα - το Μουσείο του Ποταμού Βιστούλα στο Ττσεφ, καθώς και το ιστιοφόρο Dar Pomorza (προηγουμένως εκπαιδευτικό σκάφος της Νατυικής Ακαδημίας της Γκντίνια), το οποίο είχε μετατραπεί σε πλοίο μουσείου και νέο παράρτημα του Ναυτικού Μουσείου. Το επόμενο μουσειακό πλοίο που εντάχθηκε στον «στόλο» του Ναυτικού Μουσείου ήταν το SS Sołdek - το πρώτο ωκεανόπλοιο (ατμόπλοιο) που κατασκευάστηκε στο Γκντανσκ μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παραδόθηκε στο Μουσείο το 1989. Επίσης το 1989, το Μουσείο απέκτησε τις ανακαινισμένες σιταποθήκες στην Οουοβιάνκα, ένα νησί που αποτελεί το κέντρο του παλιού λιμανιού στο Γκντανσκ. Από το 2000, 5 σιταποθήκες ανήκουν στο Μουσείο και έχουν μετατραπεί στο κεντρικό κτίριο του Μουσείου.
Το 2012 λειτούργησε το Κέντρο Ναυτιλιακού Πολιτισμού στο κτίριο που κατείχε παλαιότερα η πρώην Αποικιακή Συλλογή, σχηματίζοντας νέο παράρτημα του Μουσείου. Από το 2013 το Μουσείο λειτουργεί με νέα ονομασία: Εθνικό Ναυτικό Μουσείο (Narodowe Muzeum Morskie)''.
Το 2016, το νεότερο παράρτημα – το Κέντρο Διατήρησης Ναυαγίων (Centrum Konserwacji Wraków Statków) – άνοιξε στο Ττσεγ, κοντά στο Μουσείο του Ποταμού Βιστούλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στο Γκντανσκ Γκντανσκ Εθνικο Ναυτικο Μουσειο Γκντανσκ Εθνικο Ναυτικο Μουσειο
Α.Σ. Όμηρος Καλλιμασιάς
Ο Αθλητικός Σύλλογος Καλλιμασιάς «Όμηρος» είναι ιστορικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Καλλιμασιά στη Χίο. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1928, χρώματά του αποτελούν το κυανό και το λευκό και έμβλημά του ή προτομή του Ομήρου. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών και καλαθοσφαίρισης ανδρών, ενώ στο παρελθόν διέθετε επίσης τμήματα στίβου, επιτραπέζιας αντισφαίρισης και τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών.
Ιστορία
Ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 1928, αρχικά ως μορφωτικός σύλλογος με απότερο σκοπό τη μορφωτική και πνευματική καλλιέργεια των κατοίκων της Καλλιμασιάς. Πρώτος πρόεδρος και εμπνευστής της ιδέας αυτής ήταν ο γιατρός Γεώργιος Σταγκούλης.
Τον Αύγουστο του 1931 ιδρύθηκε το ποδοσφαιρικό τμήμα και το 1984 το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Η ομάδα του ανδρικού ποδοσφαιρικού τμήματος του συλλόγου συμμετέχει στις διοργανώσεις της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χίου. Το 1994 ήταν φιναλίστ και το 2013 νικητής του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Χίου. Το 2008 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Χίου, εκπροσωπώντας την Καλλιμασιά και το νησί στην Δ΄ Εθνική την αγωνιστική περίοδο 2008-09.
Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Καλλιμασιάς «Νίκος Σύλλας».
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Η ομάδα του τμήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών του συλλόγου συμμετέχει στις διοργανώσεις της Τοπικής Επιτροπής Ε.Ο.Κ. Χίου και υπήρξε ένα από τα πέντε ιδρυτικά της σωματεία. Έχει 1 παρουσία στην Γ΄ Εθνική την αγωνιστική περίοδο 1997-98.
Έδρα της ομάδας αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Καμποχώρων.
Τμήμα στίβου
Κατά καιρούς, ο σύλλογος λειτούργησε τμήμα στίβου, από το οποίο αναδείχθηκε ο Ολυμπιονίκης δισκοβόλος Νίκος Σύλλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Χίου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1931 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1984
Θεοδόλιχος
thumb|Θεοδόλιχος απευθείας αναγνώσεως σοβιετικής κατασκευής του 1958 για χρήση σε τοπογραφικές μελέτες Ο θεοδόλιχος (theodolite) είναι φορητό οπτικό όργανο ακριβείας για τη μέτρηση γωνιών μεταξύ προκαθορισμένων ορατών σημείων σε ανοικτό πεδίο, τόσο στο οριζόντιο, όσο και στο κάθετο επίπεδο. Η παραδοσιακή χρήση του θεοδόλιχου είναι στην τοπογραφική μελέτη (τοπογράφηση) και στη γεωδαισία, αλλά χρησιμοποιείται πολύ και στα δομικά έργα, όπως και σε κάποιες ειδικές εφαρμογές (π.χ. μετεωρολογία, εκτοξεύσεις πυραύλων).
Ο θεοδόλιχος αποτελείται από ένα κινητό τηλεσκόπιο, που είναι στηριγμένο έτσι ώστε να μπορεί να περιστρέφεται γύρω από οριζόντιους άξονες και τον κάθετο άξονα, και να παρέχει ενδείξεις γωνιών. Αυτές δείχνουν τον προσανατολισμό του τηλεσκοπίου και χρησιμεύουν στη συσχέτιση του πρώτου σημείου που διοπτεύεται με επόμενα διοπτευόμενα από την ίδια θέση του θεοδόλιχου. Αυτές οι γωνίες μετρούνται με μεγάλες ακρίβειες, από χιλιοστά του ακτινίου μέχρι δευτερόλεπτα της μοίρας. Οι μετρήσεις τους μπορούν να χρησιμεύσουν στην εκπόνηση σχεδιαγραμμάτων, ή στην τοποθέτηση αντικειμένων σε συμφωνία με προϋπάρχον σχέδιο. Οι σύγχρονοι θεοδόλιχοι έχουν εξελιχθεί σε αυτό που είναι γνωστό ως γεωδαιτικός σταθμός, με ηλεκτρονική μέτρηση γωνιών και αποστάσεων, και τα αποτελέσματα των μετρήσεων να καταγράφονται απευθείας σε μνήμη ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Σε έναν θεοδόλιχο διαβάσεων το τηλεσκόπιο είναι αρκετά βραχύ ώστε να μπορεί να στρέφεται προς το ζενίθ, ενώ στους άλλους θεοδόλιχους η περιστροφή του περιορίζεται σε ένα τόξο.
Αρχές λειτουργίας
thumb|Οι άξονες και οι κύκλοι ενός θεοδόλιχου thumb|Διάγραμμα ενός θεοδόλιχου οπτικής αναγνώσεως
Προετοιμασία
Οι προσωρινές ρυθμίσεις είναι μία σειρά ενεργειών που είναι απαραίτητες για να ετοιμάσουν έναν θεοδόλιχο προκειμένου να πάρει μετρήσεις από έναν «σταθμό» (σημείο). Συνοψίζονται σε τέσσερα βήματα:
Διοπτεύσεις
Οι διοπτεύσεις γίνονται από τον τοπογράφο, που ρυθμίζει τον κάθετο και τον οριζόντιο γωνιακό προσανατολισμό του τηλεσκοπίου, έτσι ώστε το σταυρόνημα να ευθυγραμμίζεται με τον επιθυμητό στόχο. Αμφότερες οι γωνίες διαβάζονται είτε από εξωτερικές, είτε από εσωτερικές κλίμακες, και καταγράφονται. Στη συνέχεια, σημαδεύεται ο επόμενος στόχος και οι μετρήσεις καταγράφονται χωρίς τη μετακίνηση του οργάνου και του τρίποδα.
Σφάλματα στις μετρήσεις
Σφάλμα οριζόντιου άξονα: Ο οριζόντιος και ο κάθετος άξονας ενός θεοδόλιχου πρέπει να είναι ακριβώς κάθετοι μεταξύ τους. Αν δεν είναι, τότε εμφανίζεται ένα «σφάλμα οριζόντιου άξονα». Αυτό μπορεί να ελεγχθεί ευθυγραμμίζοντας μία ράβδο οριζοντίωσης με φυσαλίδα με την ευθεία που συνδέει δύο στηρίγματα.
Σφάλμα ευθυγράμμισης: Ο οπτικός άξονας του τηλεσκοπίου πρέπει επίσης να είναι κάθετος στον οριζόντιο άξονα, διαφορετικά, εμφανίζεται ένα «σφάλμα ευθυγράμμισης».
Τα παραπάνω σφάλματα προσδιορίζονται εύκολα και συχνά, με βαθμονόμηση και εκμηδενίζονται με μηχανικές ρυθμίσεις. Η ύπαρξή τους λαμβάνεται υπόψη κατά την επιλογή της διαδικασίας της μετρήσεως, προκειμένου να αναιρεθεί η επίδρασή τους πάνω στα αποτελέσματα των μετρήσεων του θεοδόλιχου.
Ιστορία
thumb|Θεοδόλιχος του 1851, που δείχνει την ανοικτή κατασκευή του και τις κλίμακες ύψους και αζιμουθίου, οι οποίες διαβάζονται απευθείας. thumb|Τομή θεοδόλιχου με πολύπλοκες διαδρομές για την οπτική ανάγνωση των ενδείξεων Σε παλαιά κείμενα απαντάται μερικές φορές ο όρος διόπτρα ως συνώνυμο του θεοδόλιχου. Αυτό δημιουργεί σήμερα σύγχυση με το ομώνυμο όργανο παρατηρήσεως.
Πριν από τον θεοδόλιχο οι μετρήσεις γωνιών (οριζόντιων ή κάθετων) γίνονταν με όργανα όπως η groma ή gruma των αρχαίων Ρωμαίων, το «γεωμετρικό τετράγωνο» και διάφοροι άλλοι βαθμονομημένοι κύκλοι και ημικύκλια, όπως το γραφόμετρο. Το απλό βήμα να τοποθετηθούν δύο μετρητικές διατάξεις σε ένα μόνο όργανο, που μπορούσε να μετρεί έτσι ταυτοχρόνως κάθετες και οριζόντιες γωνίες, ήταν ζήτημα χρόνου. Ο Γερμανός ουμανιστής Γρηγόριος Ράις έδειξε ένα τέτοιο όργανο στο παράρτημα του βιβλίου του Margarita Philosophica (Στρασβούργο 1512). Περιγράφηκε εκεί από τον Μάρτιν Βαλντζεεμύλλερ, τοπογράφο και χαρτογράφο, που κατασκεύασε το όργανο το ίδιο έτος και το απεκάλεσε «πολύμετρο» (polimetrum).
Υπάρχει κάποια σύγχυση ως προς το τι ήταν το πρώτο όργανο που ονομάσθηκε «θεοδόλιχος» (theodolite), μια ονομασία που πρωτοεμφανίσθηκε to 1571 στο τοπογραφικό σύγγραμμα A geometric practice named Pantometria του Άγγλου μαθηματικού Λέοναρντ και τοπογράφου Λέοναρντ Ντιγκς (L. Digges). Ετυμολογείται πιθανότατα από τις ελληνικές λέξεις θεώμαι και δολιχώς (που στην αρχαία ελληνική σήμαινε «από μακριά», δηλαδή το όλο σημαίνει «βλέπω από μακριά»), ή από τις λέξεις θέα + οδός + λιτός. Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο πρώτος θεοδολιχος ήταν όργανο που μετρούσε μόνο αζιμούθια, ενώ άλλοι ότι ήταν αλταζιμουθιακό όργανο. Σε συμφωνία με την πρώτη άποψη, στο παραπάνω βιβλίο ο όρος «theodolite» περιγράφει ένα όργανο για τη μέτρηση μόνον οριζόντιων γωνιών, ενώ ο Ντιγκς περιγράφει επιπλέον ένα όργανο που μετρούσε τόσο ύψη, όσο και αζιμούθια, το οποίο όμως ονομάζει «τοπογραφικόν όργανον» (sic). Φαίνεται λοιπόν ότι το όνομα «θεοδόλιχος» συνδέθηκε μόνο αργότερα με το δεύτερο όργανο. Το έργο του 1728 Cyclopaedia, or an Universal Dictionary of Arts and Sciences συγκρίνει το «γραφόμετρο» με τον «ημιθεοδόλιχο». Μέχρι και τον 19ο αιώνα, το όργανο για τη μέτρηση μόνο οριζόντιων γωνιών ονομαζόταν simple theodolite («απλούς θεοδόλιχος»).
Το πρώτο όργανο που έμοιαζε περισσότερο με πραγματικό θεοδόλιχο με τη σημερινή έννοια ήταν μάλλον αυτό που κατασκεύασε το 1576 ο Γερμανός Ιωσίας Χάμπερμελ («Έρασμος Χάμπερμελ» στη γερμανική: Erasmus Habermehl, 1538-1606) και ήταν πλήρες, με πυξίδα και τρίποδο.
Τα πρώτα αλταζιμουθιακά όργανα αποτελούνταν από μία βάση βαθμονομημένη στο χείλος της με πλήρη κύκλο και από μία διάταξη για τη μέτρηση κάθετων γωνιών, συχνότερα ένα ημικύκλιο. Μια περιστρεφόμενη πλάκα (γνωστή ως αλιδάδ) στη βάση χρησίμευε για τη μέτρηση της οριζόντιας γωνίας ενός στόχου, ενώ μία δεύτερη τέτοια πλάκα ήταν προσαρμοσμένη πάνω στο κάθετο ημικύκλιο. Μεταγενέστερα όργανα είχαν μία μόνο περιστρεφόμενη πλάκα, αυτή στο κάθετο ημικύκλιο, και ολόκληρο το ημικύκλιο ήταν στηριγμένο σε περιστρεφόμενη βάση, έτσι ώστε να δίνει μετρήσεις και των οριζόντων γωνιών. Τελικά η απλή πλάκα αντικαταστάθηκε με ένα τηλεσκόπιο διοπτεύσεων (διόπτρα), με πρωτοπόρο ως προς αυτό τον Τζόναθαν Σίσσον (Jonathan Sisson) το 1725.
Ωστόσο ο θεοδόλιχος έγινε ένα πραγματικά ακριβές όργανο το 1787, με την εισαγωγή του περίφημου «μεγάλου θεοδόλιχου» του Τζέσι Ράμσντεν, που τον κατασκεύασε με χρήση μιας υψηλής ακρίβειας βαθμονομικής μηχανής δικού του σχεδιασμού. Εξαιτίας αυτού, για πολλά χρόνια, όλοι οι θεοδόλιχοι υψηλής ακρίβειας κατασκευάζονταν στην Αγγλία. Και αυτό παρά την ύπαρξη πολλών Γερμανών κατασκευαστών οργάνων περί το 1800. Η κατάσταση μεταβλήθηκε από τον Breithaupt και τη συνεργασία των Utzschneider, Reichenbach και Fraunhofer. Κατά τη δεκαετία του 1840 το κάθετο ημικύκλιο αντικαταστάθηκε από έναν πλήρη κύκλο (εμφάνιση του θεοδόλιχου διαβάσεων), ενώ αμφότεροι οι κύκλοι βαθμονομήθηκαν με μικρότερες υποδιαιρέσεις. Αργότερα οι θεοδόλιχοι προσαρμόσθηκαν σε μια ποικιλία στηρίξεων και χρήσεων. Τη δεκαετία του 1870 μία ενδιαφέρουσα ναυτιλιακή εκδοχή του θεοδόλιχου, με χρήση διατάξεως εκκρεμούς για την αντιρρόπηση των κινήσεων από τον κυματισμό, εφευρέθηκε από τον Αμερικανό Edward Samuel Ritchie (1814-1895). Χρησιμοποιήθηκε από το ναυτικό των ΗΠΑ για τις πρώτες μετρήσεις ακριβείας των τοπογραφικών μελετών των αμερικανικών λιμανιών του Ατλαντικού.
Στις αρχές του 20ού αιώνα ο Ελβετός εφευρέτης και σχεδιαστής οργάνων ακριβείας Χάινριχ Βιλντ (Wild) κατασκεύασε θεοδόλιχους που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία, με τα μοντέλα του T2, T3 και A1 να χρησιμοποιούνται επί δεκαετίες από τους τοπογράφους μηχανικούς, όπως και τα μεταγενέστερα DK1, DKM1, DM2, DKM2 και DKM3. Με συνεχιζόμενες βελτιώσεις, ο θεοδόλιχος εξελίχθηκε σταθερά στα σύγχρονα όργανα που βρίσκονται σε χρήση σήμερα.
Χρήση στην τοπογράφηση
thumb|right|225px|Τεχνικοί της Γεωδαιτικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ παρατηρούν με ακρίβεια 0,2΄΄ με χρήση θεοδόλιχου Wild T3 στην [[Αρκτική, περί το 1950.]] Ο τριγωνισμός στην τοπογράφηση, όπως αυτός επινοήθηκε από τον Γέμμε Φρίσιους περί το έτος 1533, συνίσταται στη λήψη σχεδίων κατευθύνσεων του περιβάλλοντος τοπίου από δύο αρκετά διαφορετικά σημεία. Μετά, τα δύο σχεδιαγράμματα μπαίνουν το ένα πάνω από το άλλο και προκύπτει έτσι ένα πρότυπο της τοπογραφίας της περιοχής υπό κλίμακα (στην πραγματικότητα των στόχων σε αυτή). Η πραγματική κλίμακα μπορεί στη συνέχεια να υπολογισθεί μετρώντας μία και μόνη απόσταση, στο πραγματικό έδαφος και στην αναπαράσταση.
Ο σύγχρονος τριγωνισμός, χρονολογούμενος από τον Βίλεμπρορντ Σνελ, είναι η ίδια διαδικασία με τη λήψη αριθμητικών δεδομένων. Μία σύγχρονη παραλλαγή είναι η φωτογραμμετρική ομαδική ρύθμιση στερεοσκοπικών ζευγών αεροφωτογραφιών.
Ο θεοδόλιχος του Ράμσντεν χρησιμοποιήθηκε για να χαρτογραφηθεί με τριγωνισμό από την υπηρεσία Ordnance Survey της Μεγάλης Βρετανίας μέσα σε λίγα χρόνια ολόκληρη η νότια Βρετανία.
Κατά τη μέτρηση δικτύου, η χρήση επαγόμενου κεντραρίσματος επιταχύνει τη διαδικασία, ενώ την ίδια στιγμή διατηρεί την υψηλή ακρίβεια. Σε αυτή την τεχνική, ο θεοδόλιχος ή ο στόχος μπορούν να μετακινηθούν γρήγορα και να ταιριάξουν το ένα στο άλλο σε κατάλληλες υποδοχές, με ακρίβεια κάποιων δεκάτων του χιλιοστόμετρου. Σήμερα, γεωδαιτικές κεραίες GPS χρησιμοποιούν ένα παρόμοιο σύστημα. Σε κάθε περίπτωση, το ύψος του σημείου αναφοράς του θεοδόλιχου ή του στόχου πάνω από το σημάδι στο έδαφος πρέπει να μετρείται με την ίδια ακρίβεια.
Θεοδόλιχος διαβάσεων
Ο όρος θεοδόλιχος διαβάσεων αναφέρεται σε έναν τύπο θεοδόλιχου που αναπτύχθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα. Υπήρξε δημοφιλής μεταξύ των τοπογράφων μηχανικών που κατασκεύαζαν τις σιδηροδρομικές γραμμές προς τις δυτικές ΗΠΑ, καθώς αντικαθιστούσε την πυξίδα, τον εξάντα και τον οκτάντα στον προσδιορισμό του στίγματος. Διαθέτει κάθετο κύκλο βαθμονομημένο και στις 360 μοίρες και τηλεσκόπιο που μπορεί να στρέφεται κάθετα κατά 360 μοίρες. Επιπλέον, μετρώντας τις ίδιες οριζόντιες ή κάθετες γωνίες από τη μία και από την άλλη πλευρά (περνώντας ενδιαμέσως το τηλεσκόπιο από το ζενίθ) και παίρνοντας τον μέσο όρο των τιμών, μπορούν να αναιρεθούν τα σφάλματα κεντραρίσματος και ευθυγράμμισης του οργάνου. Μερικοί θεοδόλιχοι διαβάσεων μπορούν να μετρούν γωνίες με ακρίβειες μισού λεπτού της μοίρας. Οι σύγχρονοι θεοδόλιχοι ανήκουν συνήθως σε αυτό το σχέδιο, αλλά οι χαραγμένες μεταλλικές πλάκες έχουν αντικατασταθεί με γυάλινες, σχεδιασμένες να διαβάζονται με LED και ολοκληρωμένα ηλεκτρονικά κυκλώματα, βελτιώνοντας έτσι κατά πολύ την ακρίβεια.
Χρήση με μετεωρολογικά αερόστατα
Ο θεοδόλιχος «pibal» διαθέτει ένα πρίσμα που εκτρέπει τη διαδρομή του φωτός κατά 90 μοίρες, ώστε η θέση του ματιού του χειριστή να μη μεταβάλλεται κατά την άνοδο του αερόστατου. Συνήθως το όργανο είναι στηριγμένο σε χαλύβδινο επίπεδο πάγκο, και δείχνει προς τον βορρά, με τις αρχικές ενδείξεις στις κλίμακες ύψους και αζιμουθίου να είναι μηδέν. Ένα αερόστατο απελευθερώνεται μπροστά από τον θεοδόλιχο και η θέση του παρακολουθείται με ακρίβεια, συνήθως με μία μέτρηση ανά λεπτό της ώρας. Τα αερόστατα αυτά είναι προσεκτικά κατασκευασμένα και γεμισμένα με αέριο, έτσι ώστε ο ρυθμός ανόδου τους να είναι γνωστός με αρκετή ακρίβεια εκ των προτέρων. Τότε μαθηματικοί υπολογισμοί με βάση τον χρόνο, τον ρυθμό ανόδου, το αζιμούθιο και το ύψος μπορούν να δώσουν καλές τιμές για την ταχύτητα όσο και την κατεύθυνση του ανέμου σε διάφορα υψόμετρα.
Γυροθεοδόλιχος
Σε κάποιες περιπτώσεις απαιτείται ο απόλυτος προσανατολισμός σε σχέση με τον άξονα βορρά-νότου, χωρίς να είναι δυνατός ο αστρονομικός προσανατολισμός. Αυτό συμβαίνει κυρίως σε τοπογραφικές μελέτες υπόγειων ορυχείων και κατασκευής σηράγγων. Τότε ένας γυροθεοδόλιχος (gyrotheodolite) μπορεί να τεθεί σε λειτουργία πρώτα στην επιφάνεια του εδάφους και μετά μέσα στη στοά ή στοές, όπου μπορεί να μετρήσει με ακρίβεια γωνίες σε σχέση με την οριζόντια διεύθυνση βορρά-νότου.
Ο γυροθεοδόλιχος αποτελείται από έναν κανονικό θεοδόλιχο εφοδιασμένο με ένα προσάρτημα που περιέχει ένα γυροσκόπιο με στήριξη τέτοια ώστε να αισθάνεται την περιστροφή της Γης και από αυτή να ευθυγραμμίζεται με το μεσημβρινό επίπεδο. Αυτό είναι το επίπεδο που περιέχει τον άξονα της Γης και τον παρατηρητή. Η τομή του μεσημβρινού επιπέδου με το οριζόντιο επίπεδο δίνει την αληθινή γραμμή βορρά νότου, με βάση την οποία δίνονται οι αναγνώσεις-μετρήσεις γωνιών του γυροθεοδόλιχου.
Ο ίδιος γυροθεοδόλιχος μπορεί να λειτουργήσει στον ισημερινό της Γης και σε αμφότερα τα ημισφαίρια, το Βόρειο και το Νότιο. Ο μεσημβρινός δεν ορίζεται μονοσήμαντα μόνο στους γεωγραφικούς πόλους. Εκεί δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί γυροθεοδόλιχος και στην πρακτική δεν χρησιμοποιείται σε γεωγραφικά πλάτη μεγαλύτερα των 75 μοιρών, επειδή η συνιστώσα που επηρεάζει το γυροσκόπιό του δεν είναι αρκετά μεγάλη ώστε να προκύψουν αξιόπιστα αποτελέσματα. Ο αστρονομικός προσανατολισμός με τη διόπτευση αστέρων, όταν είναι δυνατό να γίνει, μπορεί να δώσει τη διεύθυνση του μεσημβρινού με ακρίβεια εκατό και πλέον φορές καλύτερη από την ακρίβεια του γυροθεοδόλιχου. Αλλά σε εφαρμογές όπου δεν απαιτείται αυτή η εξαιρετική ακρίβεια, το όργανο αυτό είναι σε θέση να δώσει αποτελέσματα ταχύτερα και χωρίς την ανάγκη για νυκτερινές παρατηρήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπτικά όργανα Κατηγορία:Τοπογραφικά όργανα Κατηγορία:Γεωδαισία
Επίσκοπος Ρωγών Φιλόθεος Θεοδωρόπουλος
Βιογραφικό
Ο κατά κόσμον Δημήτριος Θεοδώροπουλος γεννήθηκε το 1963 στο Κάτω Νευροκόπι Δράμας. Είναι Πτυχιούχος της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών και του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι πτυχιούχος του Τομέα της Βυζαντινής Παραδοσιακης Μουσικής του Ωδείου Αθηνών, ενώ ομιλεί την Αγγλική και Τουρκική γλώσσα. Τέλος κατέχει μεταπτυχιακό στην Πρακτική Θεολογία και Λειτουργική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Χειροτονήθηκε Διάκονος το έτος 1982 από τον Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας Τιμόθεο και τον Ιανουάριο του 1987 Πρεσβύτερος από τον ίδιο Μητροπολίτη λαβών και το οφίκιο του Αρχιμανδρίτου. Τον Μαϊο του 1987 μετατέθηκε εις Αλίαρτο Βοιωτίας της Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας, διακονώντας ως Αρχιερατικός Επίτροπος Θηβών (1989-1995) και ως Πρωτοσύγκελος (1995 - 2008).
Το 2002 προσλήφθηκε στις Συνοδικές Υπηρεσίες ως Γραμματεύς της Συνοδικής Επιτροπής Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων. Τα έτη 2002 - 2008 διακονούσε παράλληλα ως Συνοδικός Γραμματέας και ως Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας. Το 2008 διορίστηκε Αρχειοφύλαξ της Ιεράς Συνόδου και ως Ιερατικός Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίων Αναργύρων Ψυρρή. Το έτος 2009 διορίστηκε Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κολοκυνθούς και παράλληλα εξυπηρετούσε λειτουργικά και ποιμαντικά το Αρεταίειο Νοσοκομείο έως της εκλογής του.
Στις 11 Οκτωβρίου 2019 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Επίσκοπος της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Ρωγών, ως βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Η χειροτονία του τελέσθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2019 στον Ιερό Καθεδρικό Ναό των Αθηνών από τον Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμο Β´. .
Παραπομπές
Δωροθεος Μουρτζουκος Κατηγορία:Δήμος Κάτω Νευροκοπίου Κατηγορία:Επίσκοποι Ρωγών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Martin P4M Mercator
Το Martin P4M Mercator ήταν δικινητήριο αεροσκάφος ναυτικής αναγνώρισης/συνεργασίας το οποίο παρήχθη σε πολύ μικρούς αριθμούς για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Η χρήση του στον ρόλο τον οποίο σχεδιάστηκε να καλύψει ήταν περιορισμένη, διότι το ανταγωνιστικό Lockheed P2V Neptune κρίθηκε ανώτερο. Μερικά P4M χρησιμοποιήθηκαν ως αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου μακράς ακτίνας δράσης, όμως η χρήση του τύπου ήταν εν γένει σχετικά περιορισμένη. Ένα από τα χαρακτηριστικά του αεροσκάφους ήταν η χρήση μικτού προωστικού συστήματος, το οποίο αποτελούνταν από εμβολοφόρους κινητήρες και κινητήρες turbojet.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η εργασίες πάνω στο Model 219, ένα αεροσκάφος που θα αντικαθιστούσε το ναυτικό αναγνωριστικό/βομβαρδιστικό μακράς ακτίνας δράσης PB4Y Privateer, ξεκίνησαν το 1944. Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 20 Οκτωβρίου 1946. Ήταν ένα περίπλοκο αεροσκάφος μεγάλων διαστάσεων, το οποίο προωθούνταν από δύο αστεροειδείς κινητήρες Pratt & Whitney R4360 Wasp Major. Προκειμένου να βελτιωθούν οι επιδόσεις κατά την απογείωση και υπό ορισμένες συνθήκες κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων, ήταν εγκατεστημένοι πίσω από τους Pratt & Whitney δύο turbojet κινητήρες Allison J33, με τις εισαγωγές αέρα να βρίσκονται κάτω και πίσω από τους αστεροειδείς κινητήρες.
Το P4M διέθετε ανασυρόμενο τρίκυκλο σύστημα προσγείωσης. Ο αμυντικός οπλισμός του ήταν ισχυρότατος: δύο πυροβόλα των 20 mm σε πυργίσκο στο ρύγχος και στο ουραίο καθώς και δύο πολυβόλα των 12,7 mm σε ραχιαίο πυργίσκο. Στο οπλικό φορτίο που μπορούσε να μεταφέρει, περιλαμβάνονταν βόμβες, τορπίλες, νάρκες και βόμβες βυθού. Επίσης ήταν δυνατή η μεταφορά επιπλέον δεξαμενών καυσίμου ώστε να αυξηθεί η ακτίνα δράσης.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Ναυτικό επέλεξε τελικά το απλούστερο και μικρότερων διαστάσεων P2V Neptune, το οποίο υπερείχε μάλιστα σε επιδόσεις, ως το βασικό αεροσκάφος αυτής της κλάσης. Παρόλα αυτά δόθηκε παραγγελία για την παραγωγή 19 P4M στην Martin, με τα αεροσκάφη να προορίζονται να αναλάβουν εξειδικευμένες αποστολές ταχείας ναρκοθέτησης. Τα P4M εντάχθηκαν σε υπηρεσία με την VP-21 το 1950, επιχειρώντας από την Κενίτρα στο γαλλικό Μαρόκο. Παρέμειναν στις τάξεις αυτής της μονάδας μέχρι τον Φεβρουάριο του 1953.
Ήδη από το 1951 είχε ξεκινήσει η μετατροπή των αεροσκαφών προκειμένου να μπορούν να πραγματοποιήσουν αποστολές ηλεκτρονικής αναγνώρισης (SIGINT), προκειμένου να αντικαταστήσουν τα PB4Y-2 Privateer. Το πλήρωμα περιλάμβανε μεγάλο αριθμό χειριστών των διαφόρων συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου και ανέρχονταν στα 14 (αργότερα 16) άτομα συνολικά. Σε αυτό τον ρόλο είχαν την ονομασία P4M-1Q.
Από τον Οκτώβριο του 1951 ξεκίνησαν οι αποστολές ηλεκτρονικής επιτήρησης από την βάση Sangley Point στις Φιλιππίνες και αργότερα από την βάσεις στο Iwakuni και το Ατσούγκι της Ιαπωνίας. Με μεγάλη μυστικότητα τα αεροσκάφη πραγματοποιούσαν περιπολίες κατά μήκος των ακτών του Βιετνάμ, της ΛΔ Κίνας, της Βόρειας Κορέας και της ανατολικής Σοβιετικής Ένωσης. Οι αποστολές πραγματοποιούνταν πάντοτε τη νύχτα και χωρίς φώτα πορείας.
Στις 22 Αυγούστου 1956 κινεζικά μαχητικά κατέρριψαν ένα Mercator, με συνέπεια να χαθούν και τα 16 μέλη του πληρώματος του. Στις 16 Ιουνίου 1959 P4M-1Q δέχθηκε επίθεση από δύο βορειοκορεάτικα MiG-17 και υπέστη σοβαρές ζημιές. Παρόμοιες αποστολές με ανάλογους κινδύνους ανέλαβαν και τα αεροσκάφη που επιχειρούσαν από το Μαρόκο.
Βιβλιογραφία
P4M Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου
Δεύτερος Πόλεμος των Μπόερς
Ο Δεύτερος Πόλεμος των Μπόερς (Second Boer War) ήταν ένοπλη σύρραξη μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και των ιδρυτών των ανεξάρτητων δημοκρατιών του Ελεύθερου Κράτους της Οράγγης και της Δημοκρατίας της Νότιας Αφρικής, στη βορειοανατολική Νότια Αφρική.
Ιστορικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|[[Λίζι φαν Ζιλ, νεκρή Μπόερ στο στο αγγλικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπλουμφοντέιν.]] Ο πόλεμος, ο οποίος διήρκεσε μεταξύ 11 Οκτωβρίου 1899 και 31 Μαΐου 1902, ξεκίνησε με την απόπειρα του Βρετανικού Στέμματος να ενώσει τις δύο δημοκρατίες, οι οποίες διέθεταν υψηλά αποθέματα διαμαντιών, χρυσού και σιδήρου. Οι Μπόερς, οι οποίοι καταλάμβαναν την περιοχή από το 1830, πολέμησαν για να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους. Οι Βρετανοί θεώρησαν αυτά τα εθνικιστικά κινήματα ως επικίνδυνα για την κυριαρχία του Ηνωμένου Βασιλείου στη Νότια Αφρική.
Ο πόλεμος μπορεί να διακριθεί σε τέσσερις κύριες φάσεις.
Στην αρχή, η υπεροχή βρισκόταν στους Μπόερς, οι οποίοι ξεκίνησαν τον πόλεμο. Εισέβαλαν στην αποικία Κέιπ, παράλληλα με την πολιορκία σημαντικών πόλεων και την προσχώρηση βρετανικών εδαφών. Αλλά, το 1902, αναπτύχθηκε η αγγλική αντεπίθεση. Η βρετανική υπεροχή σε στρατιώτες και οπλισμό υποχρέωσε τους Μπόερς σε ήττα.
Τα αγγλικά στρατεύματα κατέστρεψαν και κατέκαψαν κάθε είδους ιδιοκτησία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι αιχμάλωτοι Μπόερς (άνδρες, γυναίκες και παιδιά) συγκεντρώθηκαν σε στρατόπεδα, όπου σχεδόν 20.000 πέθαναν. Οι ειδήσεις σχετικά με τις απάνθρωπες συνθήκες των Βρετανών στους αιχμαλώτους όξυναν την αρνητική εικόνα του Ηνωμένου Βασιλείου στη διεθνή κοινότητα. Περίπου 116.572 Μπόερς, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, μαζί με επιπλέον 120.000 νέγρους Αφρικανούς. Λόγω των άθλιων συνθηκών στα στρατόπεδα, περίπου το 25% των Μπόερς (27.927 Μπόερς εκ των οποίων 22.074 ήταν παιδιά κάτω των 16) και το 12% των Αφρικανών αιχμαλώτων (14.155 αν και ορισμένοι υπολογισμοί αναφέρουν 20.000) πέθαναν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία της Αφρικής Κατηγορία:Ιστορία της Βρετανίας Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Βικτωριανή περίοδος
Ελ Μενιά
Γεωγραφία
Το Ελ Μενιά βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της Αλγερίας, τοποθετημένο στα ανατολικά όρια του Γκραν Εργκ Οξιντεντάλ σε υψόμετρο 380 μέτρων. Η πόλη είναι πύλη προς τη Σαχάρα στο νότο. Η όαση βρίσκεται κάτω από γκρεμό που βρίσκεται 200 μέτρα ψηλότερα. Ορισμένες από τις μεγαλύτερες συνεχείς περιοχές αμμόλοφων της Σαχάρας αρχίζουν μόλις λίγα χιλιόμετρα δυτικά της όασης.
Κλίμα
Το Ελ Μενιά έχει θερμό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με μακρά, εξαιρετικά θερμά καλοκαίρια και βραχείς, ζεστούς χειμώνες. Υπάρχει σχετικά ελάχιστη βροχόπτωση καθ' όλη τη διάρκεια του έτους και τα καλοκαίρια είναι ιδιαίτερα ξηρά. Οι μέγιστες θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ξεπερνούν σταθερά τους 45° C.
Μεταφορές
Το Ελ Μενιά έχει καλές οδικές συνδέσεις κατά μήκος της εθνικής οδού Ν1 προς τη Γκαρντάια στα βόρεια και το Ιν Σαλάχ προς νότο. Το αεροδρόμιο του Ελ Γκολέα βρίσκεται 3 χλμ. δυτικά του κέντρου της πόλης.
Μόρφωση
Το 6,9% του πληθυσμού έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση και το 17,3% έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το συνολικό ποσοστό αλφαβητισμού είναι 81,4% και είναι 85,4% μεταξύ των ανδρών και το 77,2% μεταξύ των γυναικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Ιερά Μητρόπολις Θεοδωρουπόλεως
Η Ιερά Μητρόπολις Θεοδωρουπόλεως ήταν Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Ίδρυση-αναφορές
Ως επισκοπή αρχικά υπαγόταν εκκλησιαστικά στη μητρόπολη Ηρακλείας, ενώ ταυτίζεται με την επισκοπή Ευχανίων. Δεν αναφέρεται στην έκθεση των πρωτοκκλησιών Πατριαρχών τε και μητροπολιτών του Επιφανίου Κύπρου, ούτε και στο Τακτικό των εικονοκλαστών. Για πρώτη φορά αναφέρεται στην υπ'αριθμ 2 Notitiae του J. Darouzes (8ος-9ος αι.) Εδώ πληροφορούμαστε πως ο μητροπολίτης Ηρακλείας, τρίτος στην τάξη των επαρχιών του Οικουμενικού Θρόνου, είχε υπό την δικαιοδοσία του οκτώ επισκόπους. Ο Θεοδωρουπόλεως κατείχε την τελευταία θέση μετά τον Τζορύλλου (Τυρολόης). Στο Τακτικό του Λέoντος Στ΄ του Σοφού ο μητροπολίτης Ηρακλείας έχει δεκαπέντε επισκόπους, εκ των οποίων ο Θεοδωρουπόλεως ανήλθε στην πρώτη θέση. Στο Τακτικό του Γεώργιου του Κύπριου τον 9ο-10ο αι. πάλι ο Θεοδωρουπόλεως κατέχει την πρώτη θέση. Το ίδιο επαναλαμβανεται και και στην υπ'αριθμόν 3 Notitiae του Parthey (10ος-11ος αι.).
Οι ιεράρχες της
Ο πρώτος γνωστός ιεράρχης της αναφέρεται ο Γρηγόριος ο οποίος συμμετείχε στη Ζ' Οικουμενική Σύνοδο το 787, ενώ δεύτερος είναι ο Ιωάννης, ο οποίος συμμετείχε στη μεγάλη Σύνοδο του Φωτίου το 879. Τον 11ο αιώνα μάς είναι γνωστός ο Ιωσήφ. Από τα τέλη του 18ου αι. γνωρίζουμε όλους του ιεράρχες της. Μέχρι τον 13ο αι. είναι σε ακμή, ωστόσο χάνουμε τα ίχνη της και ίσως παρέμεινε απλώς ψιλώνυμος, δηλαδή είχε τιτουλάριους επισκόπους χωρίς δικαιοδοσία, που ήταν βοηθοί των μητροπολιτών ή αρχιερατικοί προϊστάμενοι της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως. Οι εκλογές των επισκόπων Θεοδωρουπόλεως γίνονταν κατόπιν εισηγήσεως διαφόρων μητροπολιτών προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο προέβαινε στην εκλογή τους. Μετά την εκλογή τους χειροτονούνταν συνήθως από τους μητροπολίτες που τους πρότειναν.
Ο Χρύσανθος (1796-1801) είναι ο πρώτος επίσκοπος που γνωρίζουμε μετά από επτά περίπου αιώνες. Ακολουθούν οι Λεόντιος (-1810), Άνθιμος (1805-1821), Δανιήλ Αριτζάνης (1825-1830), Νικηφόρος (1839), Μελέτιος (1840).
Η ανύψωσή της επισκοπής Θεοδωρουπόλεως σε Μητρόπολη
Στις 20 Δεκεμβρίου 1927 με από απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου η επισκοπή Θεοδωρουπόλεως ανυψώθηκε σε μητρόπολη. Έτσι το Πατριαρχείο ήθελε να τιμήσει την πολύχρονη προσφορά του Λεόντιου Θεοδωρουπόλεως. Μητροπολίτες μετά τον Λεόντιο ήταν οι Λιβέριος (1906-1964) και Γερμανός Αθανασιάδης (1987-2018).
Πηγές
Θεοδωρουπολεως Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Ηρακλείας
Ανουσαβάν Ντανιελγιάν
Ο Ανουσαβάν Ντανιελγιάν (Անուշավան Դանիելյան 1η Αυγούστου 1956-) ήταν πρωθυπουργός της δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ από τον Ιούνιο του 1999 έως τον Σεπτέμβριο του 2007. Τον διαδέχθηκε ο Αραγίκ Χαρουτγιουνιάν. Ο Ντανιελγιάν ήταν αντιπρόεδρος ομιλητής του ανωτάτου Συμβουλίου της Κριμαίας για το Κόμμα της Οικονομικής Ανάκαμψης της Κριμαίας την δεκαετία του 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί του Ναγκόρνο - Καραμπάχ
Σοβιετικοί
Οι Σοβιετικοί, ή πολίτες της ΕΣΣΔ (Гра́ждане СССР), ήταν ένα δημωνύμιο ομπρέλα για τον πληθυσμό της Σοβιετικής Ένωσης. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως μη ειδική αναφορά στον σοβιετικό πληθυσμό και τελικά δηλώθηκε ότι ήταν μια «νέα ιστορική, κοινωνική και διεθνής ενότητα ανθρώπων».
Πολιτική εθνικότητας στη Σοβιετική Ένωση
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της Σοβιετικής Ένωσης, διαφορετικά δόγματα και πρακτικές σχετικά με τις εθνοτικές διακρίσεις εντός του σοβιετικού πληθυσμού εφαρμόστηκαν σε διαφορετικούς χρόνους. Οι μειονοτικοί εθνοτικοί πολιτισμοί δεν καταργήθηκαν ποτέ πλήρως. Αντίθετα, ο σοβιετικός ορισμός των εθνοτικών πολιτισμών απαιτούσε να είναι «σοσιαλιστικοί ως προς το περιεχόμενο και εθνοτικοί ως προς τη μορφή», μια προσέγγιση που χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση των επίσημων σκοπών και αξιών του κράτους. Ο στόχος ήταν πάντα η συνένωση των εθνικοτήτων σε μια κοινή κρατική δομή. Στη δεκαετία του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930, η πολιτική της εθνικής οριοθέτησης χρησιμοποιήθηκε για την οριοθέτηση χωριστών περιοχών του εθνικού πολιτισμού και η πολιτική της κορενιζάτσιγια (korenizatsiya, «ιθαγενοποίηση») χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση του φεντεραλισμού και την ενίσχυση των μη ρωσικών γλωσσών και πολιτισμών. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, ωστόσο, η πολιτική άλλαξε σε μια πιο ενεργή προώθηση της ρωσικής γλώσσας και αργότερα σε πιο εμφανή εκρωσισμό, ο οποίος επιταχύνθηκε τη δεκαετία του 1950, ειδικά στη σοβιετική εκπαίδευση. Αν και κάποια αφομοίωση συνέβη, δεν πέτυχε συνολικά. Η συνεχής ανάπτυξη των πολλών εθνοτικών πολιτισμών στη Σοβιετική Ένωση οδήγησε στη σύνταξη της Ένωσης Κυρίαρχων Κρατών το 1991 και στη συνέχεια στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Εκτιμήσεις ερευνητών
Οι εκτιμήσεις για την επιτυχία της δημιουργίας της νέας κοινότητας διίστανται. Από τη μια πλευρά, ο εθνολόγος Μ.Α. Τισκόφ και άλλοι ιστορικοί πιστεύουν ότι «παρ΄ όλες τις κοινωνικοπολιτικές παραμορφώσεις, ο σοβιετικός λαός αντιπροσώπευε ένα πολιτικό έθνος». Ο φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Μ.Α. Γκρουσίν σημείωσε ότι η κοινωνιολογία στην ΕΣΣΔ «κατέγραψε έναν μοναδικό ιστορικό τύπο κοινωνίας που είχε ήδη λησμονηθεί». Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Τ.Ν. Ζασλάβσκαγια, «δεν έλυσε το κύριο έργο που σχετίζεται με τον τυπολογικό προσδιορισμό της σοβιετικής κοινωνίας».
Ρώσοι ερευνητές έχουν επίσης δώσει προσοχή στο θέμα του σχηματισμού και της λειτουργίας της συνείδησης του σοβιετικού λαού.
Μετασοβιετική Ρωσία
Σε αντίθεση με την πολιτική της σοβιετικής εθνικής ταυτότητας, η οποία ανακήρυξε τον σοβιετικό λαό ως διεθνή και υπερεθνική κοινότητα, το μετασοβιετικό Ρωσικό Σύνταγμα μιλά για έναν «πολυεθνικό λαό της Ρωσικής Ομοσπονδίας». Από την αρχή, η ιδέα του ρωσικού έθνους ως κοινότητας όλων των Ρώσων πολιτών συνάντησε την αντιπαράθεση.
Τον Δεκέμβριο του 2010, ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, επισήμανε την έλλειψη μιας πανρωσικής ενοποιητικής ιδέας ως πρόβλημα κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης στο Κρατικό Συμβούλιο και πρότεινε τον «ολορωσικό πατριωτισμό» ως αντικατάσταση της ιδέας του «σοβιετικού λαού».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημογραφία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης
Κανόνας (γεωμετρία)
thumb|right|200px|διάφορα είδη Κανόνας ή Χάρακας είναι γεωμετρικό όργανο που χρησιμοποιείται για μέτρηση αποστάσεων και χάραξη ευθειών. Συνήθως φέρει υποδιαιρέσεις μονάδων μήκους και κατασκευάζεται από πλαστικό, μέταλλο ή ξύλο.
Διάφορα
Η σχεδίαση σχημάτων με "κανόνα και διαβήτη" είναι η μέθοδος σχεδίασης που χρονολογείται από τους αρχαίους Έλληνες. Με αυτή δεν χρησιμοποιείται κανένα άλλο όργανο σχεδίασης παρά μόνο κανόνας και διαβήτης.
Κατηγορία:Γεωμετρικά όργανα Κατηγορία:Κανόνας και διαβήτης Κατηγορία:Γραφική ύλη
Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Ο Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, είναι ο ντε φάκτο επικεφαλής της κυβέρνησης της μη αναγνωρισμένης δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, που είναι ντε γιούρε τμήμα του Αζερμπαϊτζάν. Αυτή είναι μια λίστα των ντε φάκτο πρωθυπουργών της δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Σουούπτσα
Η Σουούπτσα (πολωνικά: Słupca) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Σουούπτσα, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της κεντρικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός της είναι 13.564 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Η Σουούπτσα το 1705 Η ιστορία της Σουούπτσα χρονολογείται από τον Μεσαίωνα. Στις 15 Νοεμβρίου 1290, ο Πολωνός δούκας Πσέμισλ Β΄ παραχώρησε προνόμια πόλης στη Σουούπτσα. Το 1296, τα προνόμια πόλης της Σουούπτσα ανανεώθηκαν, όπου αυτή τη φορά χορηγήθηκαν στον Σουούπτσα μια σειρά από νέα προνόμια. Είχε περίπου 1.000 κατοίκους. Στις 11 Νοεμβρίου 1314, ο Βασιλιάς Βλαδίσλαος Α΄ ο Βραχύς παραχώρησε στον Σουούπτσα το προνόμιο να ιδρύσει νομισματοκοπείο και να παράγει νομίσματα. Από το 1314 βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) του Πολωνικού Βασιλείου. Το 1331, στην πόλη έγινε επιδρομή και κάηκε από τους Τεύτονες Ιππότες. Ένα αμυντικό τείχος μήκους 1.100 μέτρων κατασκευάστηκε μεταξύ 1375 και 1382. Κατά τη διάρκεια του Δεκατριετούς Πολέμου (1454-1466), η Σουούπτσα έστειλε 20 ιππότες, όπως και άλλες 9 μεγαλύτερες πόλεις της Μείζονος Πολωνίας. Στα τέλη του 15ου αιώνα, η Σουούπτσα κατοικούνταν από περίπου 2.000 άτομα. Κατά τη διάρκεια της σουηδικής κατοχής της Πολωνίας η πόλη λεηλατήθηκε πολλές φορές και μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793 προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1794 ήταν βάση για την πολωνική Εξέγερση του Κοστσιούσκο.
Το 1807, η Σουούπτσα έγινε μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας και μετά το Συνέδριο της Βιέννης του 1815 έγινε μέρος της Πολωνίας του Συνεδρίου, που αργότερα προσαρτήθηκε βίαια από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Στις αρχές του 19ου αιώνα τα αμυντικά τείχη διαλύθηκαν. Τον 19ο αιώνα, υπήρξε οικονομική ανάπτυξη λόγω της θέσης της Σουούπτσα στη διαδρομή προς το Βερολίνο. Το 1867 δημιουργήθηκε το Πόβιατ Σουούπτσα.
Η Σουούπτσα έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας, αφού η χώρα ανέκτησε την ανεξαρτησία της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918. Το 1922 κατασκευάστηκε μια σιδηροδρομική σύνδεση μεταξύ Κούτνο και Στσαουκόβο, και ως αποτέλεσμα η Σουούπτσα απέκτησε σιδηροδρομική σύνδεση με τη Βαρσοβία και το Πόζναν. Το 1926, το Μνημείο για τους Πεσόντες για την Ελευθερία της Πατρίδας αποκαλύφθηκε στην Πλατεία Αγοράς της Σουούπτσα. αριστερά|μικρογραφία| Πλατεία Αγοράς στη Σουούπτσα κατά τη διάρκεια της [[Κατοχή της Πολωνίας (1939-1945)|γερμανικής κατοχής της Πολωνίας]] Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, που ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς στις 5 Σεπτεμβρίου 1939 και στη συνέχεια καταλήφθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα στις 10 Σεπτεμβρίου. Στη συνέχεια προσαρτήθηκε στη νεοσύστατη επαρχία Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Υπό τη γερμανική κατοχή, η πόλη υποβλήθηκε σε έντονες πολιτικές γερμανοποίησης, οι πολωνικές οργανώσεις διαλύθηκαν και οι εκκλησίες έκλεισαν. Η πόλη μετονομάστηκε σε Grenzhausen (Γκρένσχαουζεν) σε μια προσπάθεια να σβήσει τα ίχνη της πολωνικής προέλευσης. Μεταξύ 1939 και 1941 οι περισσότεροι Πολωνοί κάτοικοι εκδιώχθηκαν από τη Σουούπτσα για να πάρουν τη θέση τους οι Γερμανοί ως μέρος της ναζιστικής πολιτικής του Heim ins Reich («Πίσω στο Σπίτι»). Αρκετοί Πολωνοί από τη Σουούπτσα, μεταξύ των οποίων αστυνομικοί και ένας προπολεμικός δήμαρχος της πόλης, δολοφονήθηκαν από τους Ρώσους στο Κάτιν, το Τβερ και το Χάρκοβο κατά τη διάρκεια της μεγάλης Σφαγής του Κάτιν τον Απρίλιο–Μάιο 1940. Από το 1941, περίπου 1.800 Εβραίοι της Σουούπτσα - άνδρες, γυναίκες και παιδιά, δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς Ναζί. Η Σουούπτσα παρέμεινε υπό γερμανική κατοχή μέχρι τις 21 Ιανουαρίου 1945.
Μετά τον πόλεμο, η Σουούπτσα ήταν και πάλι μέρος της Πολωνίας. Το 1955, η λίμνη Σουούπτσα δημιουργήθηκε ως κέντρο αναψυχής. Ως αποτέλεσμα της διοικητικής μεταρρύθμισης του 1975, η πόλη περιλήφθηκε στο Βοεβοδάτο Κόνιν και μετά την 1η Ιανουαρίου 1999, η Σουούπτσα έγινε μέρος του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας και επίσης έδρα ενός πόβιατ για 3η φορά στην ιστορία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Κυβερνείο Κάλις Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Μάκρενα Μεσσηνίας
Η Μάκρενα, αναφερόμενη παλαιότερα ως οι Μάκρενοι ή η Μάκραινα, είναι ορεινός οικισμός κοντά στον Αριστομένη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Μάκρενα βρίσκεται νοτιοανατολικά από το Ραπτόπουλο από το οποίο απέχει 9,5 περίπου χιλιόμετρα και βορειοδυτικά από τον Αριστομένη από τον οποίο απέχει περίπου 12 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 636 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Κόλπου της Μεσσηνίας περίπου 30 χιλιόμετρα. Κοντά στην Μάκρενα βρίσκονται, προς τα βόρειά της το Κλωνί σε απόσταση 5,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα ανατολικά της η Κουλκάδα και το Κεφαλόβρυσο σε απόσταση 2,5 και 5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα και προς τα νοτιά της η Άνω Βούταινα και η Κάτω Βούταινα σε απόσταση 1,5 και 5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα. Επίσης η Μάκρενα βρίσκεται στα βορειοδυτικά από την έδρα του δήμου, την Μεσσήνη, από την οποία απέχει 36 περίπου χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το χωριό, το οποίο θεωρείται ως ένα από τα χωριά του ημιορεινού συμπλέγματος των Κοντοβουνίων, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Αρκαδιάς (Κυπαρισσία) κατά την μεσαιωνική εποχή και της Πυλίας κατά την μυκηναϊκή εποχή. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το χωριό υπάρχει, τουλάχιστον από τα χρόνια της Ενετοκρατίας και η παλαιότερη ονομασία του ήταν Μάκρενα.
Νεότερη ιστορία
Επίσης το χωριό αναφερόταν τον 19ο αιώνα ως Kachrcna ή Micrena σύμφωνα με τον Pouqueville το 1815 και ως Makrena σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833, ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν η ονομασία οι Μάκρενοι.
Διοικητική ιστορία
Οι Μάκρενοι ή η Μάκρενα προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον Δήμο Τομέως, που είχε ως έδρα το Χαλβάτσο (σήμερα το Κεφαλόβρυσο), ως το 1840, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε και ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Τομέως και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Αριστομένους, με έδρα το Μουσταφάπασα (σήμερα ο Αριστομένης), όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1907 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως η Μάκρενα και από το 1907 ως το 1940 ως η Μάκραινα. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Μάκρενα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αριστομένους της Επαρχίας Μεσσήνης με πληθυσμό 240 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Στην ίδια πηγή αναφέρεται ως «πρώην έδρα» του Δήμου Αριστομένους η Πολαίνα (σήμερα η Πλατανόβρυση) και ως «νυν έδρα» (το 1853) το χωριό Κουτήφαρι (σήμερα ο Κουτίφαρης). Το 1912 η Μάκρενα προσαρτάται στην Κοινότητα Χαλβάτσου, με έδρα το Χαλβάτσο (Κεφαλόβρυσο), Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης, το 1912, οι οικισμοί Ράδου (η Περδικόβρυση), Κουλυκάδα (η Κουλκάδα), Πουλίτσι και Ξηροκάσι (το Παλαιόκαστρο). Το 1919 η Μάκραινα αποσπάται από την Κοινότητα Χαλβάτσου και προσαρτάται στην Κοινότητα Βουτένων ή Βουτίνων με έδρα τον οικισμό Άνω Βούτενα ή Άνω Βούτινα (Άνω Βούταινα), ενώ στην κοινότητα αυτή προσαρτήθηκε επίσης ο οικισμός Κάτω Βούτενα ή Κάτω Βούτινα (Κάτω Βούταινα). Το 1940 διορθώνονται τα ονόματα των οικισμών ως εξής: Από Άνω Βούτενα σε Άνω Βούταινα, από Κάτω Βούτενα σε Κάτω Βούταινα και από Μάκραινα σε Μάκρενα, ενώ η Κοινότητα Βουτένων γίνεται Κοινότητα Βουταίνης. Η Μάκρενα παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Βουταίνης, με τις αλλαγές των ονομασιών κοινότητας και οικισμού, από το 1919 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Μάκρενα υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αριστομένους, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Μάκρενα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου. Η Μάκρενα σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Βουταίνης του Δήμου Μεσσήνης, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Άνω Βούταινα και Κάτω Βούταινα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 27 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, ενώ παλαιότερα η κύρια απασχόληση ήταν η κτηνοτροφία.
Κτίρια
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, στο χωριό υπάρχει και μνημείο πεσόντων κατά τον πόλεμο του 1940.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Οζουέρ-λε-Βουλζί
Το Οζουέρ-λε-Βουλζί (γαλλικά: Ozouer-le-Voulgis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Οζουεριέν (γαλλικά: Ozoueriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πόλεμος του Μαχντί
Ο Πόλεμος του Μαχντί (Mahdist War, الثورة المهدية ath-Thawra al-Mahdī, 1881–99) ήταν βρετανικός αποικιακός πόλεμος των τελών του 19ου αιώνα, μεταξύ των υποστηρικτών του Μαχντί του Σουδάν, του θρησκευτικού ηγέτη Μουχάμαντ Αχμάντ μπιν Αμπντ Αλλάχ, ο οποίος αναγορεύθηκε «Μαχντί» του Ισλάμ (ο «Καθοδηγούμενος») και του Χεδιβάτου της Αιγύπτου, αρχικά, και στη συνέχεια των δυνάμεων της Βρετανίας. Τα δεκαοκτώ χρόνια του πολέμου είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του κράτους του Αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν (1899–1956), μια συγκυριαρχία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Αιγύπτου.
Η βρετανική συμμετοχή στον πόλεμο ονομάζεται Εκστρατεία του Σουδάν, η οποία περιγράφεται στο βιβλίο The River War: An Historical Account of the Reconquest of the Soudan (1899), του Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο οποίος συμμετείχε στον πόλεμο. Άλλες ονομασίες του πολέμου ήταν «Εξέγερση του Μαχντί», «Αγγλοσουδανικός Πόλεμος» και «Σουδανική Εκστρατεία του Μαχντί».
Υπόβαθρο
Την περίοδο της τουρκοαιγυπτιακής κυριαρχίας, πολλά τμήματα του Σουδανέζικου πληθυσμού, υπέφεραν από ακραίες κακουχίες λόγω του συστήματος φορολογίας που επέβαλε η κεντρική κυβέρνηση. Σύμφωνα με το σύστημα αυτό, επιβλήθηκε σταθερός φόρος σε αγρότες και λιανεμπόρους ο οποίος συλλεγόταν από διορισμένους από την κυβέρνηση φοροσυλλέκτες οι οποίοι ανήκαν στη φυλή Σαϊγκίγια του βορείου Σουδάν. Στις δύσκολες εποχές, και ιδιαίτερα κατά την περίοδο ξηρασίας και λιμού, οι αγρότες δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν τους υψηλούς φόρους. Φοβούμενοι τις κτηνώδεις και άδικες μεθόδους των Σαϊγκίγια, πολλοί αγρότες διέφυγαν από τα χωριά τους προς την εύφορη Κοιλάδα του Νείλου στις απόμακρες περιοχές του Κορντοφάν και του Νταρφούρ. Οι μετανάστες αυτοί, γνωστοί ως «τζαλάμπα» με τα ελαφρά ενδύματα, άρχισαν να επιχειρούν ως λιανέμποροι και μεσάζοντες για ξένες εμπορικές εταιρείες που είχαν εγκατασταθεί σε πόλεις και κωμοπόλεις του κεντρικού Σουδάν. Οι τζαλάμπα ήταν γνωστοί επίσης ως φυλές που πραγματοποιούσαν δουλεμπόριο.