cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023
Σύστημα ψηφοφορίας
Στις 22 Νοεμβρίου 2022, η EBU ανακοίνωσε σημαντικές αλλαγές στο σύστημα ψηφοφορίας για τον διαγωνισμό του 2023. Τα αποτελέσματα των ημιτελικών θα καθορίζονται αποκλειστικά με τηλεψηφοφορία, όπως συνέβη μεταξύ και, ενώ τα αποτελέσματα του τελικού θα καθορίζονται τόσο από εθνικές επιτροπές όσο και από τηλεψηφοφορία, όπως συνέβη από τον τελικό του. Σε περίπτωση που μια χώρα δεν μπορεί να δώσει αποτέλεσμα τηλεψηφοφορίας για τους ημιτελικούς, θα χρησιμοποιηθεί ένα εφεδρικό αποτέλεσμα της κριτικής επιτροπής και εάν το ζήτημα συνεχιστεί στον τελικό, οι βαθμοί κριτικής επιτροπής που απονεμήθηκαν στον τελικό θα διπλασιαστούν, αντικαθιστώντας την προηγούμενη διαδικασία χρησιμοποιώντας έναν αλγόριθμο για τον υπολογισμό και την ανάθεση βαθμών με βάση χώρες με παρόμοια μοτίβα ψηφοφορίας. Εάν η κριτική επιτροπή μιας χώρας αποκλειστεί, οι βαθμοί τηλεψηφοφορίας από αυτήν τη χώρα θα διπλασιαστούν και θα χρησιμοποιηθούν ως αναπληρωματικές στον τελικό. Οι θεατές από μη συμμετέχουσες χώρες θα μπορούν επίσης να ψηφίζουν σε όλες τις εκπομπές, με τις ψήφους τους να συγκεντρώνονται και να παρουσιάζονται ως ένα μεμονωμένο σύνολο πόντων στο "Υπόλοιπος Κόσμος" (στα Αγγλικά: "Rest of the World"). Αυτοί οι θεατές θα μπορούν να ψηφίζουν μέσω μιας διαδικτυακής πλατφόρμας, η οποία απαιτεί την κατοχή μιας πιστωτικής ή χρεωστικής κάρτας για επαλήθευση.
Στις 8 Μαΐου 2023, δοκιμάστηκε μια αλλαγή στη μορφή ανακοίνωσης των φιναλίστ των ημιτελικών κατά τη διάρκεια της πρώτης πρόβας του πρώτου ημιτελικού, όπου οι ερμηνευτές θα ήταν στη σκηνή για να αναμένουν την ανακοίνωση των φιναλίστ αντί να κάθονται στο πράσινο δωμάτιο, παρόμοια με εκπομπές όπως το The X Factor, αλλά αυτή η μορφή απορρίφθηκε την ίδια ημέρα λόγω αρνητικών αντιδράσεων.
Συμμετοχές
Για τρίτη συνεχή χρονιά, οι αντιπροσωπείες έχουν την επιλογή να χρησιμοποιούν προηχογραφημένα δευτερεύοντα φωνητικά, αν και κάθε αντιπροσωπεία μπορεί να χρησιμοποιήσει βοηθητικά φωνητικά – είτε εντός είτε εκτός σκηνής – ή συνδυασμό ζωντανών και ηχογραφημένων δευτερευόντων φωνητικών. Ωστόσο, όλα τα κύρια φωνητικά που εκτελούν τη μελωδία του τραγουδιού πρέπει να είναι ακόμα ζωντανά. Ο εκτελεστικός επόπτης του διαγωνισμού Μάρτιν Έστερνταλ δήλωσε αργότερα ότι η χρήση προηχογραφημένων φωνητικών θα συνεχίσει να επιτρέπεται για το άμεσο μέλλον.
Κλήρωση κατανομής στους ημιτελικούς
thumb|Το [[St George's Hall, Λίβερπουλ|St George's Hall, χώρος διεξαγωγής της κλήρωσης κατανομής του διαγωνισμού του 2023.]] Η κλήρωση για τον καθορισμό των ημιτελικών των χωρών που συμμετέχουν πραγματοποιήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2023 στις 20:00 CET, στο St George's Hall. Οι τριάντα ένα ημι-φιναλίστ χωρίστηκαν σε πέντε ή έξι δοχεία, με βάση τα ιστορικά μοτίβα ψηφοφορίας, όπως υπολογίστηκαν από τον επίσημο συνεργάτη τηλεψηφοφορίας του διαγωνισμού, Digame. Ο σκοπός της κλήρωσης από διαφορετικά δοχεία ήταν να μειωθεί η πιθανότητα "ψηφοφορίας μπλοκ" και να αυξανόταν το σασπένς στους ημιτελικούς. Η κλήρωση καθόρισε επίσης ποιον ημιτελικό θα μεταδώσει και θα ψηφίσει ο καθένας από τους έξι αυτόματους φιναλίστ – η νικήτρια χώρα του προηγούμενου έτους και οι χώρες των "Μεγάλων Πέντε", δηλαδή οι, , ,  και. Την τελετή παρουσίασαν οι Έι Τζέι Οντούντου και Ράιλαν Κλαρκ και περιλάμβανε το πέρασμα των διακριτικών της διοργανώτριας πόλης από τον Στέφανο Λο Ρούσο, τον δήμαρχο της προηγούμενης διοργανώτριας πόλης Τορίνο, στην Τζοάν Άντερσον, τη δήμαρχο του Λίβερπουλ. Η εταιρεία παραγωγής ModestTV με έδρα το Λονδίνο ανέλαβε την παραγωγή της μετάδοσης της τελετής. Το γεγονός μεταδόθηκε από το επίσημο κανάλι του διαγωνισμού στο YouTube, στο BBC Two για το Ηνωμένο Βασίλειο και στο Suspilne Kultura για την Ουκρανία με σχολιασμό από τον Τιμούρ Μιροσνιτσένκο.
Συμμετέχουσες χώρες
thumb|{{legend|#D40000|Χώρες που θα συμμετέχουν στον πρώτο ημιτελικό}} {{legend|#FFAAAA|Χώρες που έχουν προκριθεί στον τελικό και θα ψηφίσουν στον πρώτο ημιτελικό}} {{legend|#000080|Χώρες που θα συμμετέχουν στον δεύτερο ημιτελικό}} {{legend|#99CCFF|Χώρες που έχουν προκριθεί στον τελικό και θα ψηφίσουν στον δεύτερο ημιτελικό}} Στις 20 Οκτωβρίου 2022, η EBU ανακοίνωσε ότι 37 χώρες θα συμμετάσχουν στο διαγωνισμό του 2023 – ο χαμηλότερος αριθμός συμμετεχουσών χωρών από το 2014 – με τη, τη και το  να τάσσονται κατά της συμμετοχής τους για οικονομικούς λόγους.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2023, ανακοινώθηκε ότι η θα συμμετάσχει για πρώτη φορά με το μικρό της αγγλικό όνομα Czechia (Τσεχία), αντί για το Czech Republic (Τσεχική Δημοκρατία) που χρησιμοποιούσε από την.
Καλλιτέχνες που επιστρέφουν
Ο διαγωνισμός έχει οριστεί να περιλαμβάνει τέσσερις εκπροσώπους που ερμήνευσαν στο παρελθόν για την ίδια χώρα. Δύο από αυτούς συμμετείχαν το : η Λορίν που κέρδισε τον διαγωνισμό εκείνης της χρονιάς για τη Σουηδία και ο Πάσα Παρφένι που εκπροσώπησε τη Μολδαβία εκείνη τη χρονιά και αργότερα παρείχε δεύτερα φωνητικά για την Αλιόνα Μουν το. Επιπλέον, επιστρέφουν ως κύριοι καλλιτέχνες ο Μάρκο Μενγκόνι που είχε προηγουμένως εκπροσωπήσει την Ιταλία το 2013 και η Μόνικα Λινκιτέ που είχε προηγουμένως εκπροσωπήσει τη Λιθουανία το μαζί με τον Βάιντας Μπαουμίλα. Επιπρόσθετα, ο Βέλγος Γκουστάφ ήταν προηγουμένως στα δεύτερα φωνητικά για την Sennek το και για τους Hooverphonic το  και η Γεωργιαγή Άιρου Κετσανόβι κέρδισε τον  ως μέλος των Candy.
1ος Ημιτελικός
Ο πρώτος ημιτελικός διεξήχθη στις 9 Μαΐου 2023 στις 20:00 BST (22:00 EEST). Δεκαπέντε χώρες συμμετείχαν στον πρώτο ημιτελικό. Αυτές οι χώρες μαζί με τη, τη και την , όπως επίσης και μη συμμετέχουσες χώρες στο πλαίσιο μιας συγκεντρωτικής τηλεψηφοφορίας ως "Υπόλοιπος Κόσμος" ("Rest of the World"), ψήφισαν σε αυτόν τον ημιτελικό. Οι χώρες με επισήμανση προκρίθηκαν στον τελικό. {{Legend|navajowhite|Προκριθέντες}}
2ος Ημιτελικός
Ο δεύτερος ημιτελικός διεξήχθη στις 11 Μαΐου 2023 στις 20:00 BST (22:00 EEST). Δεκαέξι χώρες συμμετείχαν στον δεύτερο ημιτελικό. Αυτές οι χώρες μαζί με την, το και την , όπως επίσης και μη συμμετέχουσες χώρες στο πλαίσιο μιας συγκεντρωτικής τηλεψηφοφορίας ως "Υπόλοιπος Κόσμος" ("Rest of the World"), ψήφισαν σε αυτόν τον ημιτελικό. Οι χώρες με επισήμανση προκρίθηκαν στον τελικό. {{Legend|navajowhite|Προκριθέντες}}
Τελικός
Ο μεγάλος τελικός διεξήχθη στις 13 Μαΐου 2023 στις 20:00 BST (22:00 EEST). Είκοσι έξι χώρες συμμετείχαν στον τελικό, με όλες τις τριάντα επτά συμμετέχουσες χώρες με κριτική επιτροπή και τηλεψηφοφορία, όπως και μη συμμετέχουσες χώρες στο πλαίσιο μιας συγκεντρωτικής τηλεψηφοφορίας ως "Υπόλοιπος Κόσμος" ("Rest of the World"), να έχουν δικαίωμα ψήφου.
Λίγα λεπτά πριν οι ερμηνευτές από την Ουκρανία ανέβουν στη σκηνή, η Ρωσία ξεκίνησε μια επίθεση με πυραύλους εναντίον της πατρίδας τους Τερνόπιλ.
Η ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού με το τραγούδι "Tattoo" της Λορίν, με τη, το , την  και τη  να συμπληρώνουν την πρώτη πεντάδα. Η Σουηδία ήρθε δεύτερη στην ψηφοφορία του κοινού έναντι της Φινλανδίας που βγήκε πρώτη, αλλά κέρδισε την ψήφο της κριτικής επιτροπής με σημαντική διαφορά, επιτρέποντας τη συνολική της νίκη. Η Λορίν έγινε η δεύτερη ερμηνεύτρια που κέρδισε τον διαγωνισμό δύο φορές μετά τον Τζόνι Λόγκαν. Η νίκη της ήταν επίσης η έβδομη για τη Σουηδία, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ της ς για τις περισσότερες νίκες στον διαγωνισμό. Τα αποτελέσματα προκάλεσαν κριτική για το σύστημα ψηφοφορίας στον τελικό, στον οποίο η επιρροή της κριτικής επιτροπής θεωρήθηκε ότι ήταν μεγαλύτερη από αυτή του κοινού.
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια σύνοψη και των 12 πόντων που ελήφθησαν από την τηλεψηφοφορία κάθε χώρας.
Παρακάτω είναι μια περίληψη των μέγιστων 12 βαθμών που απονέμονται από την επαγγελματική κριτική επιτροπή κάθε χώρας και την τηλεψηφοφορία στον τελικό. Οι χώρες με έντονη γραφή έδωσαν τους μέγιστους 24 βαθμούς (12 βαθμούς η κάθε μία από επαγγελματική κριτική επιτροπή και τηλεψηφοφορία) στον καθορισμένο συμμετέχοντα.
Εκπρόσωποι βαθμών
Οι εκπρόσωποι θα ανακοινώσουν τη βαθμολογία των 12 βαθμών από την εθνική κριτική επιτροπή της αντίστοιχης χώρας τους με την ακόλουθη σειρά:
Σε αντίθεση με τις εκδόσεις από το έως το, στις οποίες η προηγούμενη διοργανώτρια χώρα ανακοίνωνε τους βαθμούς της πρώτη, η Ουκρανία θα είναι η πρώτη χώρα που θα ανακοινώσει τους βαθμούς της κριτικής επιτροπής, ακολουθούμενη από την προηγούμενη διοργανώτρια χώρα, Ιταλία. Η τρέχουσα διοργανώτρια χώρα, το Ηνωμένο Βασίλειο, θα ανακοινώσει τους βαθμούς της τελευταία ως συνήθως.
Άλλες χώρες
Η επιλεξιμότητα για πιθανή συμμετοχή στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision απαιτεί εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα με ενεργό μέλος της EBU που θα μπορεί να μεταδίδει τον διαγωνισμό μέσω του τηλεοπτικού δικτύου της Eurovision. Η EBU εκδίδει τακτικά προσκλήσεις συμμετοχής στο διαγωνισμό σε όλα τα ενεργά μέλη. Το συνδεδεμένο μέλος της Αυστραλίας δεν χρειάζεται πρόσκληση για τον διαγωνισμό του 2023, καθώς είχε προηγουμένως χορηγηθεί άδεια συμμετοχής τουλάχιστον μέχρι το 2023.
Ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί και σχολιαστές
Όλοι οι συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί μπορούν να επιλέξουν να έχουν επιτόπιους ή απομακρυσμένους σχολιαστές, οι οποίοι θα μεταδίδουν τον διαγωνισμό και την ψηφοφορία στο τοπικό κοινό τους. Ενώ οφείλουν να μεταδώσουν τουλάχιστον τον ημιτελικό στον οποίο ψηφίζουν αλλά και τον τελικό, οι περισσότεροι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί μεταδίδουν και τα τρία live shows. Παρομοίως, ορισμένοι μη συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ενδέχεται να θέλουν να μεταδώσουν τον διαγωνισμό. Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση θα παρέχει επίσης διεθνείς ζωντανές ροές τόσο των ημιτελικών όσο και του τελικού μέσω των επίσημων καναλιών της στο YouTube και στο TikTok χωρίς σχολιασμό. Οι ζωντανές ροές στο YouTube θα αποκλειστούν γεωγραφικά στους θεατές στην Αυστραλία, την Ελλάδα, τη Λιθουανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι ακόλουθοι είναι οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς που έχουν επιβεβαιώσει πλήρως ή εν μέρει τα σχέδιά τους ή/και τους σχολιαστές μετάδοσης μέχρι τον Μάρτιο του 2023:
Συνδέσεις σχολιαστών
Κατά την έναρξη του πρώτου ημιτελικού, οι περισσότεροι από τους επιτόπιους σχολιαστές έχασαν τις συνδέσεις τους με τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς τους για περίπου 15 λεπτά.
Άλλα βραβεία
Εκτός από το τρόπαιο του κύριου νικητή, τα Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν και το Βραβείο You're A Vision διαγωνίστηκαν κατά τη διάρκεια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2023. Η ψηφοφορία του OGAE, "General Organization of Eurovision Fans" πραγματοποιήθηκε επίσης πριν από τον διαγωνισμό.
Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν
Τα Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν, δόθηκαν για πρώτη φορά στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2002 στο Τάλιν της Εσθονίας όταν τιμήθηκαν τα καλύτερα τραγούδια που τότε έλαβαν μέρος. Δημιουργήθηκαν από τον Κρίστερ Μπιέρκμαν (εκπρόσωπο της Σουηδίας το 1992) και τον Ρίτσαρντ Χέρρεϊ (μέλος του γκρουπ Herreys που νίκησε τον διαγωνισμό το 1984). Τα βραβεία πήραν το όνομά τους από τον δημιουργό του ετήσιου αυτού διαγωνισμού, Μαρσέλ Μπεζανσόν. Αυτά τα βραβεία χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: Βραβείο Τύπου, Καλλιτεχνικό Βραβείο και Βραβείο Συνθέτη. Οι νικητές θα αποκαλυφθούν λίγο πριν τον τελικό της Eurovision στις 13 Μαΐου.
OGAE
Ο OGAE, ένας οργανισμός με πάνω από σαράντα συλλόγους θαυμαστών του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision σε όλη την Ευρώπη και πέραν αυτής, διεξάγει μια ετήσια δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2002 ως το βραβείο Marcel Bezençon Fan Award. Μετά από όλες τις ψηφοφορίες, η κορυφαία συμμετοχή στη δημοσκόπηση του 2023 ήταν το "Tattoo" της Σουηδίας που ερμηνεύτηκε από την Λορίν. Τα πέντε κορυφαία αποτελέσματα φαίνονται παρακάτω.
Βραβείο You're A Vision
Το 2022 πραγματοποιήθηκε η πρώτη έκδοση του Βραβείου You're A Vision (ένα παιχνίδι λέξεων της "Eurovision"), που διοργανώθηκε από την οπαδική ιστοσελίδα Songfestival.be. Μετά την ακύρωση του Βραβείου Μπάρμπαρα Ντεξ λόγω των αρνητικών του συνεπειών, το Βραβείο You're A Vision καθιερώθηκε με στόχο να "γιορτάσει τη δημιουργικότητα και τη διαφορετικότητα που ενσαρκώνουν το πνεύμα της Eurovision", με νικητής να είναι αυτός με την περισσότερο αξιοσημείωτη στολή.
Επίσημο άλμπουμ
To Eurovision Song Contest: Liverpool 2023 είναι το επίσημο μουσικό άλμπουμ του διαγωνισμού, που συγκεντρώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και θα κυκλοφορήσει από την Universal Music Group ψηφιακά στις 14 Απριλίου 2023 και φυσικά στις 28 Απριλίου 2023. Το άλμπουμ περιλαμβάνει και τις 37 συμμετοχές, συμπεριλαμβανομένων των ημιφιναλίστ που δεν κατάφεραν να προκριθούν στον τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:2023
Νικόλαος Φιλάρετος (βουλευτής)
Ο Νικόλαος Φιλάρετος ήταν Έλληνας πολιτικός και επιχειρηματίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Αυτοκτόνησε το 1901. Ήταν παντρεμένος με την Έλενα Δεληγεώργη, κόρη του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας Κατηγορία:Βουλευτές Μεγαρίδος Κατηγορία:Οικογένεια Δεληγεώργη
Πρωθυπουργός της Ολλανδίας
Ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας είναι επικεφαλής του εκτελεστικού τμήματος της κυβέρνησης της Ολλανδίας. Έχει την ιδιότητα του προέδρου του Συμβουλίου των Υπουργών και από το 1945 φέρει τον τίτλο minister-president van Nederland (στα ολλανδικά), ενώ επίσης αναφέρεται και ως premier. Ο πρωθυπουργός είναι εκ των πραγμάτων επικεφαλής της κυβέρνησης της Ολλανδίας και συντονίζει την πολιτική της σε συνεργασία με το υπουργικό συμβούλιο της Ολλανδίας.
Ζόρδι Άλμπα
Ο Τζόρντι Άλμπα (Jordi Alba, 21 Μαρτίου 1989) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Ίντερ Μαϊάμι και στην Εθνική Ισπανίας στη θέση του αμυντικού.
Πρωθυπουργός της Ολλανδίας
Ο σημερινός πρωθυπουργός της Ολλανδίας είναι ο Μαρκ Ρούτε (50ός στη σειρά), ο οποίος βρίσκεται στο αξίωμα από το 2010.
Ζόρδι Άλμπα
Σε συλλόγους
Η καριέρα του ξεκίνησε το 2007 από την Κορνεγιά και στη συνέχεια αγωνίστηκε στη δεύτερη ομάδα της Βαλένθια. Από το 2009 ως το 2012 έπαιξε στην πρώτη ομάδα της Βαλένθια. Από το 2012 είναι παίκτης της Μπαρτσελόνα, με την οποία έχει κατακτήσει τέσσερα πρωταθλήματα, τέσσερα Κύπελλα, τρία Σούπερ Καπ Ισπανίας, ένα Τσάμπιονς Λιγκ (2014-2015), ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων και ένα ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ.
Στην εθνική ομάδα
Στην Εθνική Ισπανίας αγωνίζεται από το 2011. Κατέκτησε το τρόπαιο στο Euro του 2012 και έφτασε στον τελικό στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013. Επίσης, ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2014, στο Euro του 2016 και στο Μουντιάλ του 2018.
Πρωθυπουργός της Ολλανδίας
Γραμμή χρόνου
Κατηγορία:Πολιτική της Ολλανδίας Ολλανδια
Ζόρδι Άλμπα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΓ Ταρραγόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Μεστάγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Καταλανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Μαϊάμι
Herreys
Οι Herreys (μερικές φορές και Herrey's ή Herrey ), είναι ένα δημοφιλές ποπ συγκρότημα από τη Σουηδία. Μέλη του είναι τρεις Μορμόνοι, που είναι αδέρφια. Πρόκειται για τους Περ (Per Herrey, 9 Αυγούστου 1958-), Ρίτσαρντ (Richard Herrey, 19 Αυγούστου 1964-) και Λούις Χέρεϊ (Louis Herrey,  3 Νοεμβρίου 1966-). Κέρδισαν τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 1984, με το τραγούδι "Diggi-Loo Diggi-Ley". Το 1985 κέρδισαν το Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σοπότ με το τραγούδι "Sommarparty". Την περίοδο εκείνη τα αδέρφια ζούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Για μερικά χρόνια τα αδέρφια συνέχισαν να ηχογραφούν τραγούδια αλλά οι δισκογραφικές τους δουλειές δεν έδωσαν τις επιτυχίες που είχαν την εποχή της νίκης τους στη Eurovision. Υπήρξαν το πρώτο σημαντικό ευρωπαϊκό συγκρότημα με μέλη νεαρούς άντρες (boyband) και στη δεκαετία του '80 ήταν το πρώτο σε πωλήσεις συγκρότημα της ποπ στη Σουηδία. Ήταν επίσης το πρώτο δυτικό συγκρότημα που προσκλήθηκε σε περιοδεία με συναυλίες στη Σοβιετική Ένωση. Ο Λουίς αποφάσισε το 1987 να υπηρετήσει σε μία ιεραποστολή Μορμόνων και με την άδεια των αδερφών του αποχώρησε για δύο χρόνια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυση των Herreys.
Τα τρία αδέρφια ενώθηκαν ξανά ως γκρουπ και ερμήνευσαν το "Diggi-Loo Diggi-Ley" στο διάλειμμα ενός ημιτελικού του εθνικού τελικού για την επιλογή του τραγουδιού της Σουηδίας (Melodifestivalen) για την Eurovision, το 2002. Ο Ρίτσαρντ εμφανίστηκε στο σόου Congratulations στη συναυλία για τα πενηντάχρονα της Eurovision, που έγινε στην Κοπεγχάγη τον Οκτώβριο του 2005. Τον Φεβρουάριο του 2006 ο Ρίτσαρντ Χέρεϊ κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ, με τίτλο Jag e Kung. Το συγκρότημα έπαιξε επίσης στην εκπομπή για την 60ή επέτειο του διαγωνισμού Eurovision Song Contest's Greatest Hits το 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο αδελφών Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Γιαννάκης Θωμά
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιαννάκης Θωμά γεννήθηκε στο Πελένδρι στις 2 Ιουνίου 1956. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη ρωσική γλώσσα. Σπούδασε νομικά στο Ρωσικό Πανεπιστήμιο της Φιλίας των Λαών. Επιπλέον, κατέχει δίπλωμα μεταφραστή και καθηγητή της ρωσικής γλώσσας. Είναι δικηγόρος.
Είναι νυμφευόμενος με τη Σταυρούλα Θεοδότου και έχει δύο υιούς και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Στη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε γενικός γραμματέας της Ένωσης Κυπρίων Φοιτητών Σοβιετικής Ένωσης (ΕΚΦΣΕ). Διετέλεσε πρόεδρος της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Λεμεσού (ΕΠΟΛ) και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Συνομοσπονδίας Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ). Επιπλέον, διετέλεσε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης.
Ήταν μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Λεμεσού και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1996 εξελέγη βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 2001 για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2006 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2011.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως, πρόεδρος και αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα και την Καταπολέμηση των Ναρκωτικών και Εξαρτησιογόνων Ουσιών και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Φίλιππος της Βουργουνδίας (1323-1346)
Ο Φίλιππος της Βουργουνδίας (Γαλ.: Philippe de Bourgogne, 10 Νοεμβρίου 1323 - 10 Αυγούστου 1346), κόμης της Ωβέρνης και της Βουλώνης λόγω των δικαιωμάτων της συζύγου του ήταν ο μοναδικός γιος του Εύδη Δ΄ της Βουργουνδίας και της συζύγου του Ιωάννας Γ΄, κόμισσας της Βουργουνδίας. Η μητέρα του ήταν κόρη των βασιλέων της Γαλλίας Φιλίππου του Υψηλού και της Ιωάννας, κόμισσας της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε (1338) την Ιωάννα Α΄, κόμισσα της Ωβέρνης και της Βουλώνης. Πολέμησε στο πλευρό του πατέρα του υπερασπιζόμενος την πόλη του Σεν Ομέρ απέναντι στον Ροβέρτο Γ΄ του Αρτουά, συμμετείχε στην πολιορκία της Αγκιλιόν υπό την αρχηγία του δελφίνου Ιωάννη της Νορμανδίας όπου βρήκε τον θάνατο πέφτοντας από το άλογο του. Η χήρα του Ιωάννα ξαναπαντρεύτηκε τον ίδιο τον Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας (1349).
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Ιωάννα Α΄ κόμισσα του Ωβέρν & Μπουλόν, κόρη του Γουλιέλμου ΙΒ΄ κόμη του Ωβέρν & Μπουλόν, απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας
Τιβέριος Ιούλιος Κότυς Α΄
Ο Τιβέριος Ιούλιος Κότυς Α΄ Φιλόκαισαρ Φιλορωμαίος Ευσεβής, γνωστός και ως Κότις Α΄ του Βοσπόρου (άκμασε το 45–63 μ.Χ.) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν -ως υποτελής των Ρωμαίων- βασιλιάς τού βασιλείου τού Βοσπόρου.
Η ζωή
Ο Τιβ. Ιούλ. Κότυς Α΄ ήταν ο δεύτερος γιος τού -ως Ρωμαίου πελάτη- βασιλιά Τ. Ι. Aσπούργου τού Βοσπότου και της Γηπαιπύριδος, κόρης τού βασιλιά Κότυ Γ΄ (Σαπαίων) της Θράκης. Ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο πρίγκιπας και μετά βασιλιάς Τιβ. Ιούλ. Μιθριδάτης. Ο Τ. Ι. Κότυς Α΄ ήταν πρίγκιπας ελληνικής, περσικής και ρωμαϊκής καταγωγής. Ήταν ο δισεγγονός των μοναρχών τού Βοσπόρου Ασάνδρου και Δυνάμεως και τού ηγεμόνα της Θράκης Κότυος Γ΄ (Σαπαίων) και Αντωνίας Τρύφαινας.
Μέσω της εκ μητρός γιαγιάς του Αντωνίας Τρύφαινας, ήταν απόγονος τού ρωμαίου στρατηγού Mάρκου Αντωνίου, ενός της Τριανδρίας. Η Τρύφαινα ήταν η πρώτη δισεγγονή, που γεννήθηκε από τον Μ. Αντώνιο. Μέσω της Tρύφαινας, ο Κότυς Α΄ συνδεόταν επίσης με διάφορα μέλη της δυναστείας των Ιουλιο-Κλαυδίων. Ο Κότυς Α΄ ονομάστηκε προς τιμήν τού εκ μητρός παππού του βασιλιά -ως Ρωμαίου πελάτη- της Θράκης Κότυ Γ΄ (Σαπαίων).
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή τού Κότυ Α΄. Ο Τιβ. Ιούλ. Ασπούργος ήταν επικεφαλής της επικράτειας τού Βοσπόρου μέχρι το τέλος του το 37 ή το 38. Η Γηπαίπυρη διαδέχθηκε τον σύζυγό της ως αποκλειστική ηγεμόνας. Το 39 μ.Χ. ο Τιβ. Ιούλ. Μιθριδάτης κληρονόμησε τον θρόνο της μητέρας του. Ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος αρχικά αναγνώρισε, και διόρισε τον Μιθριδάτη, ως νόμιμο βασιλιά τού Βοσπόρου. Το 45, για άγνωστους λόγους, ο Κλαύδιος καθαίρεσε τον Μιθριδάτη από τον θρόνο τού Βοσπόρου και εγκατέστησε τον Κότυ Α΄. Ο Κλαύδιος είχε αποσύρει τη ρωμαϊκή φρουρά υπό τον Aύλο Δίδιο Γάλλο από το βασίλειο τού Βοσπόρου και είχαν μείνει λίγες ρωμαϊκές κοόρτεις με τον Ρωμαίο -από την τάξη των ιππέων- Γάιο Ιούλιο Ακύλα στον Βόσπορο.
Ο αδελφός τού Κότυ Α΄ αμφισβήτησε τη νέα κατάσταση και δεν εμπιστεύτηκε αυτόν και τον Aκουίλα. Ο Μιθριδάτης προσπάθησε να ανακτήσει τον θρόνο του: κατάφερε να δελεάσει τους ηγέτες των τοπικών φυλών και τους λιποτάκτες, ώστε να γίνουν σύμμαχοί του. Μπόρεσε να αναλάβει τον έλεγχο των τοπικών φυλών και να συγκεντρώσει έναν στρατό, για να κηρύξει τον πόλεμο στον Κότυ Α΄ και τον Ακουίλα.
Όταν ο Κότυς Α΄ και ο Aκουίλα άκουσαν νέα γι' αυτόν τον πόλεμο, φοβήθηκαν ότι η εισβολή ήταν επικείμενη, ωστόσο οι δύο άνδρες ήξεραν ότι είχαν την υποστήριξη τού Κλαύδιου. Ο Μιθριδάτης με τον στρατό του συνεπλάκη σε μάχη με τον στρατό του Κότυ Α΄ και τα τάγματα του Aκουίλα, σε έναν πόλεμο τριών ημερών, τον οποίο πόλεμο ο Κότυς Α΄ και ο Aκουίλα κέρδισαν αλώβητοι και θριάμβευσαν στον ποταμό Τάναϊ.
Ο Μιθριδάτης αναγκάστηκε να παραδοθεί στον Κλαύδιο· έκανε με επιστολή του έκκληση στον Αυτοκράτορα για έλεος, για να γλιτώσει από μία θριαμβευτική πομπή ή μία θανατική ποινή. Ο Κλαύδιος εντυπωσιάστηκε με την επιστολή τού Μιθριδάτη και επέτρεψε σε αυτόν να ζήσει. Ο βασιλιάς συνελήφθη και οδηγήθηκε στη Ρώμη ως αιχμάλωτος· εμφανίστηκε ως δημόσιο πρόσωπο δίπλα στην εξέδρα στη Ρωμαϊκή Αγορά μαζί με τους φρουρούς του και η στάση του παρέμεινε σταθερή. Ο Μιθριδάτης απαλλάχθηκε από μία θανατική ποινή και εξορίστηκε· έζησε ως άπορος εξόριστος μονάρχης μέχρι το τέλος του.
Από το 45 έως το 63 ο Κότυς Α΄ -ως Ρωμαίος πελάτης- ήταν βασιλιάς τού βασιλείου τού Βοσπόρου. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Κότυς Α΄ νυμφεύτηκε μία Ελληνίδα ευγενή, που ονομαζόταν Ευνίκη, μέσω της οποίας απέκτησε έναν γιο, που ονομαζόταν Τιβ. Ιούλ. Ρησκούπορις Α΄. Ο Κότυς Α΄ ονόμασε τον γιο του από τον Ρησκούπορι Β΄ (Σαπαίων), έναν Θράκα πρίγκιπα και βασιλιά, ο οποίος ήταν εκ πατρός θείος του και εκ μητρός παππούς του.
Το 63, για άγνωστους λόγους, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Νέρωνας καθαίρεσε τον Κότυ Α΄ από τον θρόνο του. Η μοίρα τού Κότυ Α΄ είναι στη συνέχεια άγνωστη. Το βασίλειο τού Βοσπόρου ενσωματώθηκε ως τμήμα της ρωμαϊκής επαρχίας της Kάτω Μοισίας (Moesia Inferior) από το 63 έως το 68. Το 68 ο νέος Ρωμαίος αυτοκράτορας Γάλβας αποκατέστησε το βασίλειο τού Βοσπόρου στον Ρησκούπορι Α΄, γιο του Κότυ Α΄. Ο Ρησκούπορις Α΄ βασίλευσε από το 68 έως τουλάχιστον το 90. Ο Ρησκούπορις Α΄ ήταν σύγχρονος της κυρίαρχης δυναστείας των Φλαβίων, ιδιαίτερα της βασιλείας τού Δομιτιανού. Μέσω τού Ρησκουπόριδος Α΄, ο Κότυς Α΄ απέκτησε απογόνους, που κατείχαν τον θρόνο τού Βοσπόρου μέχρι τα μέσα τού 4ου αι. Από τους απογόνους του, τουλάχιστον δύο βασιλείς έφεραν το όνομά του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Η Μεγάλη Πορεία
Η Μεγάλη Πορεία (κινέζικα: 长征, αγγλικά: Long March) αναφέρεται στη στρατιωτική υποχώρηση που πραγματοποίησε ο Κόκκινος Στρατός του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΚ), ως ο πρόδρομος του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, για να αποφύγει την καταδίωξη του Εθνικού Στρατού του Κινεζικού Εθνικιστικού Κόμματος (CNP/KMT).
Το δέρμα που κατοικώ
Το δέρμα που κατοικώ (πρωτότυπος τίτλος: La piel que habito, αγγλικά: The Skin I Live In) είναι ισπανική ψυχολογική ταινία θρίλερ του 2011, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Πέδρο Αλμοδόβαρ και βασίζεται στο μυθιστόρημα Tarantula του Τιερί Ζονκέ.
Η Μεγάλη Πορεία
Κυριολεκτικά, η Μεγάλη Πορεία ήταν μια σειρά από πορείες, καθώς αρκετοί κομμουνιστικοί στρατοί στο νότο επίσης διέφυγαν προς τα βόρεια και τα δυτικά. Ωστόσο, η πιο γνωστή πορεία ξεκίνησε από την επαρχία Jiangxi τον Οκτώβριο του 1934 και τελείωσε στην επαρχία Shaanxi τον Οκτώβριο του 1935.
Το δέρμα που κατοικώ
Πλοκή
Ο δρ. Ρόμπερτ Λέντγκαρντ είναι πλαστικός χειρουργός που κρατά στο σπίτι του αιχμάλωτη μια νεαρή γυναίκα, τη Βέρα. Ο Λέντγκαρντ έχει ερωτικές επαφές με τη Βέρα, παρά τη θέλησή της. Η Μαρίλια είναι η οικονόμος του σπιτιού, χωρίς να γνωρίζει πως η Βέρα είναι αιχμάλωτη.
Η Μεγάλη Πορεία
Ο Πρώτος Στρατός Μετώπου της Κινεζικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, με επικεφαλής μια άπειρη στρατιωτική επιτροπή, βρισκόταν στο χείλος του αφανισμού από τα στρατεύματα του στρατηγού Τσιάνγκ Κάι-σεκ στο προπύργιο τους στην επαρχία Τζιανγκσί. Το ΚΚΚ, υπό την τελική διοίκηση του Μάο Τσε Τουνγκ και του Ζου Ενλάι, διέφυγε σε μια κυκλική υποχώρηση προς τα δυτικά και βόρεια, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες διένυσε πάνω από 9.000 χλμ σε περίπου 370 ημέρες. Η διαδρομή περνούσε από μερικά από τα πιο δύσκολα εδάφη της δυτικής Κίνας ταξιδεύοντας δυτικά, μετά βόρεια, μέχρι το Shaanxi.
Το δέρμα που κατοικώ
Πλοκή
Γυρνώντας στο παρελθόν ο Λέντγκαρντ είχε μία κόρη, τη Νόρμα, με την οποία είχε πάει ένα βράδυ σε έναν χορό. Εκεί η κόρη του γνώρισε έναν άντρα, τον Βιθέντε. Ο Βιθέντε την πίεσε να προχωρήσουν, όμως αυτή δεν ήθελε και έτσι εκείνος έφυγε. Ο Λέντγκαρντ τη βρήκε σε πολύ άσχημη κατάσταση, νομίζοντας πως την είχε βιάσει, και λίγο καιρό αργότερα αυτοκτόνησε. Ο Λέντγκαρντ τότε αποφάσισε να εκδικηθεί τον Βιθέντε.
Η Μεγάλη Πορεία
Η Μεγάλη Πορεία ξεκίνησε την άνοδο στην εξουσία του Μάο Τσε Τουνγκ, η ηγεσία του οποίου κατά τη διάρκεια της υποχώρησης του κέρδισε την υποστήριξη των μελών του κόμματος. Οι σκληροί αγώνες της Μεγάλης Πορείας, η οποία ολοκληρώθηκε μόνο από το ένα δέκατο περίπου της δύναμης που εγκατέλειψε το Jiangxi (περίπου οκτώ χιλιάδες επέζησαν από τις μερικές εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες), αντιπροσώπευαν ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του ΚΚΚ και σφράγισαν το κύρος του Μάο και των υποστηρικτών του, ως οι νέοι ηγέτες του κόμματος τις επόμενες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Το δέρμα που κατοικώ
Πλοκή
Ο Βιθέντε είναι ερωτευμένος με την Κριστίνα, μία γυναίκα που δουλεύει στο ατελιέ της μητέρας του, όμως δεν τον θέλει, γιατί είναι λεσβία. Μετά από έρευνα, ο Λέντγκαρντ βρίσκει τον Βιθέντε, τον αιχμαλωτίζει, του κάνει επέμβαση για να γίνει γυναίκα και προσπαθεί να τον κάνει να μοιάζει στην πρώην γυναίκα του. Έτσι ο Βιθέντε γίνεται η Βέρα.
Στο σήμερα, η Βέρα εν τέλει καταφέρνει να αποδράσει, σκοτώνοντας τον Λέντγκαρντ και τη Μαρίλια, και μόλις φεύγει από το σπίτι πηγαίνει στο ατελιέ της μητέρας του και τη συναντά. Εκτός από τη μητέρα του, βλέπει ξανά την Κριστίνα και της λέει πως είναι ο Βιθέντε με τη μορφή της Βέρα, και υπονοείται πως οι δυο τους ερωτεύτηκαν.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε το βραβείο BAFTA Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pathé Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη
Μοσχοκαρυά Φθιώτιδος
Η Μοσχοκαρυά είναι ορεινό χωριό του Νομού Φθιώτιδας, κτισμένο σε υψόμετρο 650 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μοσχοκαρυά βρίσκεται στο βουνό της Όθρυος, βορειοδυτικά της Λαμίας, και σε απόσταση 27 χλμ. από αυτήν, στο παλιό πέρασμα (δερβένι) της Φθιώτιδας προς Δομοκό και Θεσσαλία. Έχει μεσημβρινό προσανατολισμό, ξηρό κλίμα και θέα στην κοιλάδα του Σπερχειού ποταμού και στο βουνό της Οίτης. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος, από τον οποίο προήλθε το όνομα του ομώνυμου πολιτιστικού συλλόγου.
Λόγω της εγγύτητας του οικισμού με την οριογραμμή της ελεύθερης Ελλάδας του 1895, υπήρχαν «καζάρμες», δηλαδή κτιριακό συγκρότημα κοιτώνων, αποθηκευτικών χώρων, υδατοδεξαμενή κ.λ.π. οι οποίες, με τη μετατόπιση των συνόρων στην Ελασσόνα, καταστράφηκαν. Πλέον σώζεται μόνο η υδατοδεξαμενή. Καταλαμβάνει ίσως τη μεγαλύτερη έκταση από τα χωριά της περιοχής. Πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αριθμούσε 200 οικογένειες που ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Πολλοί από τους κατοίκους του χωριού έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση κατά των Γερμανών κατακτητών και είχαν μεγάλη και καθοριστική συμμετοχή στα σαμποτάζ που πραγματοποιήθηκαν στη σιδηροδρομική γραμμή της περιοχής.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Δερβέν Καρυά, μέχρι το 1927 που μετονομάστηκε σε Μοσχοκαρυά. Με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης απετέλεσε την Τοπική Κοινότητα Μοσχοκαρυάς και υπήχθη στη Δημοτική Ενότητα Λειανοκλαδίου του Δήμου Λαμιέων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 215 κατοίκους.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Βάιολετ Γουέγκνερ
δεξιά|μικρογραφία| Βάιολετ Γουέγκνερ Η Βάιολετ Έμιλυ Γουέγκνερ, Κόμισσα του Ουσώ, πριγκίπισσα Λιούμπιτσα του Μαυροβουνίου, (1887-1960), ήταν κόρη ενός ντετέκτιβ του τμήματος έκδοσης της Σκότλαντ Γιαρντ, Γουίλιαμ Τ. Γουέγκνερ και Αραμπέλα Ελίζα το γένος Ντάρμπυ, οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή του Λονδίνου που ονομάζεται Ταλς Χιλ. Η Βάιολετ έκανε καριέρα στις μουσικές αίθουσες από την ηλικία των 15 ετών και έγινε γνωστή ως το "Είδωλο του Βερολίνου".
Ζωή
Το 1912, η Βάιολετ παντρεύτηκε τον πρώτο σύζυγό της, Κόμη Σέρτζιο Φρανσέσκο Ενρίκο Μαρία Μπρουνέτα ντ' Ουσώ (γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1885, Τορίνο, Ιταλία), στο Λονδίνο. Οι γονείς του Σέρτζιο ήταν ο Κόμης Ευγένιος Μπρουνέτα ντ' Ουσώ και η Ρωσσίδα κόμισσα Καταρίνα Ζάιφαρτ. Ο Ευγένιος ήταν Γενικός Γραμματέας της Ολυμπιακής Επιτροπής που που διήυθυνε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 1908. Ο Ευγένιος πέθανε το 1919 σε μυστηριώδεις συνθήκες. Η τύχη του Σέρτζιο είναι επίσης άγνωστη, παρόλο που υποτίθεται ότι προσπαθούσε να διευκρινίσει στις συνθήκες του θανάτου του πατέρα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση.
Η Βάιολετ απολάμβανε κάποια επιτυχία ως καλλιτέχνης και εμφανίστηκε σε πολλές παραγωγές σε όλη την Αγγλία και την ευρωπαϊκή ήπειρο. Ενώ ταξίδευε στην Ιταλία κατά τη διάρκεια του 1918, η Βάιολετ συναντήθηκε με τον Πρίγκιπα Πέτρο του Μαυροβουνίου, τον μικρότερο γιο του εξόριστου Βασιλιά Νικολάου Α' του Μαυροβουνίου. Η Βάιολετ συνοδευόταν από τη μητέρα της, Αραμπέλλα, η οποία τους συμβούλεψε να καθυστερήσουν το γάμο, έως ότου η νέα γιουγκοσλαβική κυβέρνηση απονέμει τα χρήματα που διεκδικούσε ο πρίγκιπας για τη δήμευση της περιουσίας της οικογένειάς του στο Μαυροβούνιο. Επειδή η Βάιολετ ήταν κοινή θνητή, η Αραμπέλλα φοβόταν ότι με τον γάμο τους μπορεί να έθεταν σε κίνδυνο την υπόθεση του αποζημίωσης του Πέτρου. Η Βάιολετ παντρεύτηκε τον Πέτρο στο Παρίσι τον Απρίλιο του 1924, προτού γίνει οποιαδήποτε διευθέτηση. Μετά το γάμο της, η Βάιολετ βαπτίστηκε Χριστιανή Ορθόδοξη και έγινε πριγκίπισσα Λιουμπίτσα του Μαυροβουνίου και ως εκ τούτου νύφη της Βασίλισσας Έλενα της Ιταλίας, καθώς και συγγενής με μία σειρά από άλλους Ευρωπαίους πρίγκιπες και βασιλιάδες μέσω των αδελφών του συζύγου της.
Η Βάιολετ και ο Πέτρος συνέχισαν να ζουν στην ήπειρο, ειδικά στο Μόντε Κάρλο, όπου ήταν τακτικοί επισκέπτες στο καζίνο. Μόλις παντρεύτηκε, η Βάιολετ εγκατέλειψε την καριέρα της. Ωστόσο, δεν ξέχασε το προηγούμενο επάγγελμά της. Συγκεκριμένα, το μόνο στεφάνι που έστειλε οποιοδήποτε μέλος οποιασδήποτε βασιλικής οικογένειας στην κηδεία της διάσημης Λίλι Λάνγκτρι στο Τζέρσεϊ στις 23 Φεβρουαρίου 1929 στάλθηκε από τον Πρίγκιπα και την Πριγκίπισσα Πέτρο του Μαυροβουνίου. Ο Πρίγκιπας Πέτρος πέθανε το 1932 σε ένα σανατόριο στο Μεράνο της Ιταλίας σε ηλικία 42 ετών.
Ο δον Γκαρσία της Ναβάρρας (Μολιέρος)
Ο δον Γκαρσία της Ναβάρρας ή ο ερωτευμένος πρίγκιπας (γαλλικός τίτλος: Dom Garcie de Navarre ou le Prince jaloux) είναι έμμετρη πεντάπρακτη ηρωική κωμωδία του Μολιέρου, που παρουσιάσθηκε στη σκηνή του Παλαί Ρουαγιάλ στις 4 Φεβρουαρίου 1661.
Πρόκειται για μια ηρωική κωμωδία που αναφέρεται σε έναν ζηλότυπο πρίγκιπα, που η συμπεριφορά του προκαλεί μάλλον τον οίκτο παρά το γέλιο. Ήταν μια προσπάθεια του συγγραφέα να γράψει σοβαρό δραματικό έργο αλλά απέτυχε να συγκινήσει το κοινό.
Υπόθεση
Η σκηνή διαδραματίζεται στην Αστόργα, μια πόλη στην Ισπανία στο βασίλειο του Λεόν.
Ο δον Γκαρσία, πρίγκιπας του βασιλείου της Ναβάρρας, είναι ερωτευμένος με την όμορφη Ελβίρα, εξόριστη πριγκίπισσα του βασιλείου του Λεόν, η οποία, αν και ανταποκρίνεται στον έρωτά του, δείχνει μια επιφυλακτικότητα στον αγαπημένο της.
Παγιδευμένος στο κάστρο της Ελβίρας την οποία έσωσε από τα νύχια του σφετεριστή του θρόνου Μωρεγκά και την οποία πρέπει να κρατήσει ασφαλή, ο δον Γκαρσία δεν μπορεί να συμμετέχει σε μάχες και να αποδείξει τον ηρωισμό του. Ακριβώς κατά τη διάρκεια αυτής της απουσίας του από το πεδίο, ο ερωτικός του αντίζηλος, δον Σίλβα της Καστίλλης, συγκεντρώνει στρατεύματα, επιτίθεται στον σφετεριστή και βοηθά την Ελβίρα με αποφασιστικό τρόπο να ξανακατακτήσει το βασίλειό της. Η Ελβίρα σαγηνεύεται από τον ηρωισμό του δον Σίλβα και δεν ξέρει πια ποιον από τους δύο επίδοξους μνηστήρες να διαλέξει.
Ο δον Γκαρσία κλείνεται στον εαυτό του και στην όλο και πιο αρρωστημένη ζήλια του, όπου και την παραμικρή λέξη της προστατευόμενής του την εκλαμβάνει ένδειξη προτίμησης και υπόσχεση γάμου υπέρ του αντιζήλου του.
Σύντομα ο δον Σίλβα αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα μετά τη νίκη: πρόκειται για τον Αλφόνσο, πρίγκιπα του Λεόν και αδελφό της Ελβίρας που έπρεπε να δράσει μυστικά για να αποτρέψει τις συνωμοσίες του εχθρού τους, του σφετεριστή του θρόνου.
Υποδοχή
μικρογραφία|Πορτρέτο του [[Μολιέρος|Μολιέρου που αποδίδεται στον Πιέρ Μινιάρ.]] Η παράσταση, που δόθηκε 7 μόνο φορές, ήταν μια οικτρή καλλιτεχνική και οικονομική αποτυχία. Το κοινό αιφνιδιάστηκε. Καθώς είχε διασκεδάσει με τις προηγούμενες κωμωδίες του συγγραφέα, δυσκολεύτηκε να τον δεχτεί ως ιδιότροπο πρίγκιπα, άλλοτε ζηλιάρη και έξαλλο, άλλοτε θλιμμένο και δακρυσμένο και τον έκρινε ακατάλληλο για ηρωικούς ή τραγικούς ρόλους. Μάλλον απογοητευμένος, ο Μολιέρος αναγκάστηκε να παραχωρήσει το ρόλο του σε άλλον ηθοποιό πριν το τέλος των παραστάσεων.
Όμως ο Μολιέρος δεν παραδέχθηκε την ήττα του και συνέχισε να υπερασπίζεται το έργο, ειδικά στη βασιλική οικογένεια. Μάταια, κατά τα επόμενα χρόνια παίχθηκε ελάχιστες φορές και τελικά εξαφανίστηκε από το ρεπερτόριο του θιάσου, και παρόλο που ο Μολιέρος είχε ζητήσει και είχε αποκτήσει βασιλικό προνόμιο να το τυπώσει πριν από τη δημιουργία του, το έργο δημοσιεύθηκε το 1682, μετά τον θάνατο του συγγραφέα. Πολλούς στίχους του Δον Γκαρσία της Ναβάρας ξαναχρησιμοποίησε με επιτυχία στον Μισάνθρωπο (1666).
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Χρίστο Μπόνεφ
Ο Χρίστο Ατανάσοφ Μπόνεφ (Βουλγαρικά: Христо Атанасов Бонев, γεννήθηκε 3 Φεβρουαρίου 1947), είναι Βούλγαρος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Ένας από τους μεγαλύτερους Βούλγαρους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ διεθνών τερμάτων της χώρας του με 48.
Καριέρα
Το μεγαλύτερο μέρος της συλλογικής καριέρας του το πέρασε στη Λοκομοτίβ Πλόβντιβ, αλλά έπαιξε επίσης για την ΤΣΣΚΑ Σόφιας και για ενάμιση χρόνο στην Ελλάδα και στην Α.Ε.Κ.. Αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και διακρίνονταν για την υψηλή τεχνική του κατάρτιση και την ικανότητά στο σκοράρισμα, συχνά με μακρινά σουτ. Ήταν τρεις φορές καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στη Βουλγαρία (1969, 1972, 1973).
Με την Εθνική Βουλγαρίας αγωνίστηκε 96 φορές και σημείωσε 48 γκολ. Αμφότερες οι επιδόσεις ήταν εθνικό ρεκόρ στην εποχή του, ενώ η επίδοση των τερμάτων έχει μόνο ισοφαριστεί. Έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα στις 22 Μαρτίου 1967 με αντίπαλο τη Δυτική Γερμανία (0–1), ενώ ο τελευταίος του αγώνας ήταν στις 25 Απριλίου 1979 με αντίπαλο την παγκόσμια πρωταθλήτρια  Αργεντινή, όπου σημείωσε το μοναδικό γκολ της Βουλγαρίας (2–1) με σουτ από 40 μέτρα. Πήρε μέρος σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, το 1970 και το 1974. Το 1971 συμμετείχε ως μέλος της Μικτής Κόσμου στον τιμητικό αγώνα του τέλους της καριέρας του Λεβ Γιάσιν. Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς. Το 1984 διοργανώθηκε προς τιμή του στο Πλόβντιβ αποχαιρετιστήριος αγώνας με τη συμμετοχή σπουδαίων διεθνών ποδοσφαιριστών όπως οι Μπόμπι Μουρ, Φέρεντς Μπένε.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε προπονητική σταδιοδρομία κερδίζοντας τίτλους που δεν κατάφερε ως ποδοσφαιριστής. Ξεκίνησε από την Λοκομοτίβ, ομάδα που τον ανέδειξε (δύο διαστήματα 1983–85 και 1987–88) και στη συνέχεια στην Ελλάδα ανέλαβε τον Παναθηναϊκό (1988–90) κατακτώντας το πρωτάθλημα του 1990,  Λάρισα (1990–93) και τον Ιωνικό (1993–94). Μετά την Ελλάδα, έγινε προπονητής της κυπριακής ομάδας ΑΠΟΕΛ το 1995 και μέχρι το 1996 που αποχώρησε, κέρδισε το Κύπελλο Κύπρου την πρώτη του χρονιά το 1995 και το νταμπλ την επόμενη σεζόν. Επέστρεψε στην πατρίδα του για να γίνει προπονητής της Λοκομοτίβ Σόφιας και στη συνέχεια διορίστηκε ως προπονητής στην εθνική ομάδα της χώρας του για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998. Η Βουλγαρία έκανε από γοητευτική παρουσία και παραιτήθηκε μετά το τέλος της διοργάνωσης. Έκλεισε την προπονητική του πορεία το 2010 πάλι με την Λοκομοτίβ Πλόβντιβ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βούλγαροι προπονητές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βουλγαρίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Πλόβντιβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Σόφιας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΠΟΕΛ
Πολωνικό Κόνικ
μικρογραφία|Πολωνικό Κόνικ Το Πολωνικό Κόνικ (konik polski) είναι πολωνική φυλή πόνυ. Σε ορισμένες περιοχές υπάρχουν ημι-άγριοι πληθυσμοί. Συνήθως έχουν χρώμα γκριζομαύρο ή ριγέ.
Το κόνικ Μπιλγκόραϊ (konik biłgorajski), της νοτιοανατολικής Πολωνίας, είναι ένα υποείδος της φυλής που επηρεάζεται από το αραβικό και το καθαρόαιμο αίμα, και το οποίο είναι στα πρόθυρα της εξαφάνισης. Το εξαφανισμένο υποείδος Σφέικι (Sweyki) της Ανατολικής Πρωσίας συνέβαλε στην ανάπτυξη του Τράκενερ.
Η λέξη konik σημαίνει «μικρό άλογο». Μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ευρύτερη έννοια για να περιγράψει το Πολωνικό Κόνικ και άλλες παρόμοιες φυλές, μεταξύ των οποίων το Χουκούλ των Καρπαθίων Ορέων, το Πολεσιανό της Λευκορωσίας και το Ζεμαϊτούκας της Λιθουανίας.
Ετυμολογία
Η πολωνική λέξη konik (πληθυντικός koniki) είναι το υποκοριστικό του koń, της πολωνικής λέξης για το «άλογο» (μερικές φορές συγχέεται με το kuc, kucyk που σημαίνει «πόνυ»). Επίσης, σημαίνει «μικρό άλογο».
Ιστορία
μικρογραφία| Κόνικ ελεύθερης βοσκής στο [[Όοστφαρντερσπλασεν]] Το Κόνικ είναι μια πολωνική φυλή αλόγων που προέρχεται από πολύ ανθεκτικά άλογα από την περιοχή Μπιουγκόραϊ. Αυτά τα άλογα είχαν κυρίως γκριζομαύρο χρώμα, αλλά και μαύρα και καφέ άλογα υπήρχαν στον πληθυσμό. Μερικοί ερευνητές ισχυρίζονται ότι αυτά τα θεμελιώδη ζώα ήταν υβρίδια με αναπαραγωγή με άγρια άλογα που είχαν πουληθεί σε αγρότες από τον ζωολογικό κήπο στο Ζάμοστς το 1806, τα οποία εκτράφηκαν σε τοπικά εξημερωμένα άλογα έλξης. Ωστόσο, γενετικές μελέτες αντικρούουν τώρα την άποψη ότι το Κόνικ είναι μια επιζούσα μορφή άγριου αλόγου της Ανατολικής Ευρώπης, που συνήθως ονομάζεται τάρπαν, ούτε σχετίζεται στενά με αυτά. Το Κόνικ μοιράζεται μιτοχονδριακό DNA με πολλές άλλες εξημερωμένες φυλές αλόγων και το χρωμόσωμα Υ τους είναι σχεδόν πανομοιότυπο.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτά τα άλογα ήταν σημαντικά ζώα μεταφοράς για τα ρωσικά και γερμανικά στρατεύματα και ονομάζονταν άλογα Panje. Το 1923, ο Ταντέους Βετουλάνι, ένας γεωπόνος από την Κρακοβία, άρχισε να ενδιαφέρεται για τα άλογα Panje, μια τοπική φυλή του Μπιουγκόραϊ και επινόησε το όνομα «Κόνικ», το οποίο έχει πλέον καθιερωθεί ως το κοινό όνομα για τη φυλή. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, δημιουργήθηκαν πολλά δημόσια και ιδιωτικά ιπποστάσια για τη διατήρηση αυτού του ζώου. Το 1936, ο Βετουλάνι άνοιξε ένα καταφύγιο για Κόνικ στο Δάσος Μπιαλοβιέζα. Ήταν πεπεισμένος ότι εάν τα άλογα εκτίθεντο σε φυσικές συνθήκες, θα αναπτύξουν εκ νέου τον αρχικό τους φαινότυπο. Ενώ τα πειράματα του Βετουλάνι είναι γνωστά και ευρέως δημοσιοποιημένα, τα άλογά του είχαν στην πραγματικότητα μόνο μια μικρή επιρροή στον σύγχρονο πληθυσμό των Κόνικ. Ωστόσο, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σηματοδότησε το τέλος του έργου «επαναπαραγωγής» του Βετουλάνι. Μέρος του αποθέματός του μεταφέρθηκε στο Ποπιέλνο, όπου συνέχισαν να ζουν σε ημιάγριες συνθήκες. Το Ποπιέλνο έγινε το κύριο στήριγμα της φυλής κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, αλλά το κοπάδι διατηρήθηκε επίσης αγοράζοντας ζώα από τη Γερμανία.
Μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, οι Γερμανοί αδερφοί Χάινς και Λουτς Χεκ διασταύρωσαν επιβήτορες του αλόγου Πρζεβάλσκι με φοράδες του αλόγου Κόνικ, καθώς και φοράδες άλλων φυλών όπως το πόνυ Ντύλμενερ, το πόνυ Γκότλαντ και το ισλανδικό άλογο, για να δημιουργήσουν μια φυλή που θα μοιάζει με την κατανόησή τους για τον φαινότυπο τάρπαν. Το αποτέλεσμα ονομάζεται άλογο Χεκ. Άλλοι κτηνοτρόφοι διασταύρωσαν τα Κόνικ με το Αγγλοαραβικό άλογο ή με καθαρόαιμο για να αυξήσουν την ποιότητά τους ως ιππικό άλογο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φυλές αλόγων Κατηγορία:Φυλές αλόγων πολωνικής προέλευσης
Μάρκος Φ. Δραγούμης
Ο '''Μάρκος Φ. Δραγούμης''' (1934-2023) ήταν Έλληνας μουσικολόγος και βυζαντινολόγος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1934 και είναι γιος του Φίλιππου Δραγούμη, βουλευτή και υπουργού, και της Ελένης Βαλαωρίτη. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την παλιά οικογένεια Δραγούμη και ήταν εγγονός του πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και ανιψιός του Ίωνα Δραγούμη. Από την πλευρά της μητέρας του είναι εγγονός του Ιωάννη Βαλαωρίτη, διοικητή της Εθνικής Τράπεζας και δισέγγονος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Σπούδασε πιάνο, ανώτερα θεωρητικά και βυζαντινή μουσική και στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη μουσικολογία με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε στο Κολλέγιο Αθηνών (1964-1988) ως δάσκαλος μουσικής καθώς και στο Ωδείο Αθηνών (1970-2003) ως δάσκαλος ιστορίας της μουσικής. Είναι υπεύθυνος του Μουσικού Λαογραφικού Αρχείου του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών καθώς και μέλος της Διεθνούς Μουσικολογικής Εταιρείας. Έχει δημοσιεύσει πλήθος μελετών, άρθρων, βιβλίων και δίσκων. Το 1991 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στην μουσική ενώ το 2008 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Είναι παντρεμένος με την Βιλελμίνη Αλεξάνδρα Χρήστου και έχει τέσσερα παιδιά, τη Ναταλία Δραγούμη, ηθοποιό, και τον Φίλιππο Δραγούμη, δημοτικό σύμβουλο Αθήνας και πρώην μέλος της εκτελεστικής επιτροπής των Οικολόγων Πράσινων, την Ελένη Δραγούμη, εικαστικό καλλιτέχνιδα, και τη Δανάη Δραγούμη, συντηρήτρια έργων τέχνης και ζωγράφο βυζαντινών εικόνων.
Απεβίωσε στις 19 Ιανουαρίου 2023 σε ηλικία 89 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Μαρκος Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Κατερίνα Δασκαλάκη
Η Κατερίνα Δασκαλάκη (γεννημένη στις 26 Μαρτίου 1944 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα πολιτικός και δημοσιογράφος.
Ήταν μέλος της Πολιτικής Άνοιξης και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από τις 19 Ιουλίου 1994 έως τις 19 Ιουλίου 1999. Σπούδασε στο ΕΚΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999 Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Γρηγόρης Ζαριφόπουλος
Ο Γρηγόρης Ζαριφόπουλος είναι Έλληνας μηχανολόγος μηχανικός, πολιτικός και διετέλεσε υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη 2019.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γρηγόρης Ζαριφόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 24 Σεπτεμβρίου 1971 και μεγάλωσε στο Παγκράτι. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
Πήγε σχολείο στο Κολλέγιο Αθηνών και αποφοίτησε από τη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών του Imperial College του Λονδίνου. Απέκτησε μεταπτυχιακό μηχανολόγου μηχανικού από το Stanford University και MBA από το Kellogg School of Management – Northwestern University.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Εργάστηκε στην Google από το 2012 έως το 2019, αρχικά ως Industry Head και μετέπειτα ως Περιφερειακός Διευθυντής Νοτιοανατολικής Ευρώπης και Γενικός Διευθυντής Ελλάδας, Βουλγαρίας, Κύπρου και Μάλτας.