cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιατρική διάγνωση
Τύποι
Οι επιμέρους τύποι διαγνώσεων περιλαμβάνουν:
Η διάγνωση αυτή γίνεται με βάση τα ιατρικά σημεία και τα αναφερόμενα συμπτώματα, αντί να χρησιμοποιηθούν ιατρικές εξετάσεις.
Η διάγνωση αυτή βασίζεται σημαντικά σε εργαστηριακές αναφορές ή αποτελέσματα εξετάσεων, παρά στη φυσική εξέταση του ασθενούς. Για παράδειγμα, η σωστή διάγνωση μολυσματικών ασθενειών συνήθως απαιτεί εξέταση των σημείων και συμπτωμάτων, καθώς και των αποτελεσμάτων εργαστηριακών εξετάσεων και των χαρακτηριστικών του εμπλεκόμενου παθογόνου.
Η διάγνωση αυτή βασίζεται στη μακροσκοπική, μικροσκοπική και μοριακή εξέταση ιστών, όπως βιοψίες ή ολόκληρα όργανα. Για παράδειγμα, η οριστική διάγνωση του καρκίνου γίνεται μέσω εξέτασης ιστού από παθολόγο.
Η ενιαία ιατρική διάγνωση που σχετίζεται περισσότερο με το κύριο παράπονο ή την ανάγκη θεραπείας του ασθενούς (πρωτοπαθής ασθένεια). Πολλοί ασθενείς έχουν επιπλέον διαγνώσεις (δευτεροπαθείς ασθένειες).
Η διαφορική διάγνωση είναι μια διαδικασία εντοπισμού όλων των πιθανών διαγνώσεων που θα μπορούσαν να συνδεθούν με τα σημεία, τα συμπτώματα και τα εργαστηριακά ευρήματα και στη συνέχεια τον αποκλεισμό των διαγνώσεων μέχρι να γίνει ο τελικός προσδιορισμός.
Η διάγνωση αυτή πραγματοποιείται πριν από τη γέννηση του παιδιού.
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η ιατρική κατάσταση δεν μπορεί να διαπιστωθεί με απόλυτη σιγουριά από το ιστορικό, την εξέταση ή τον έλεγχο. Επομένως, η διάγνωση γίνεται με την εξάλειψη όλων των άλλων εύλογων πιθανοτήτων.
Η διπλή διάγνωση περιλαμβάνει την ταυτόχρονη διάγνωση δύο σχετικών, αλλά χωριστών, ιατρικών καταστάσεων ή συννοσηροτήτων. Ο όρος σχεδόν πάντα αναφερόταν σε διάγνωση σοβαρής ψυχικής ασθένειας και εθισμού σε ουσίες, ωστόσο, η αυξανόμενη επικράτηση των γενετικών εξετάσεων έχει αποκαλύψει πολλές περιπτώσεις ασθενών με πολλαπλές ταυτόχρονες γενετικές διαταραχές.
Η διάγνωση ή η αναγνώριση μιας ιατρικής κατάστασης στον εαυτό μας. Η αυτοδιάγνωση είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο.
Μια ψευδοδιαγνωστική τεχνική (π.χ. διόραση κ.α.) που υποτίθεται ότι μπορεί να διαγνώσει τη νόσο σε απόσταση από τον ασθενή.
Η διάγνωση αυτή αντί να εστιάζει σε βιολογικές διεργασίες, προσδιορίζει τις αντιδράσεις των ανθρώπων σε καταστάσεις της ζωής τους, όπως η ετοιμότητα για αλλαγή ή η προθυμία να δεχτούν βοήθεια.
Η διάγνωση με τη βοήθεια υπολογιστή (CAD) πραγματοποιείται όταν χρησιμοποιείται ο υπολογιστής ως βοηθητικό εργαλείο για να μπορέσει ο επαγγελματίας υγείας για να κάνει μια διάγνωση. Διαφέρει από την αυτοματοποιημένη διάγνωση μέσω υπολογιστή, στην οποία η τελική διάγνωση βασίζεται μόνο σε έναν αλγόριθμο υπολογιστή.
Η υπερδιάγνωση ορίζεται ως η διάγνωση μιας πάθησης που, εάν δεν αναγνωριστεί, δεν θα προκαλέσει συμπτώματα ή θα βλάψει έναν ασθενή κατά τη διάρκεια της ζωής του και αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο ως συνέπεια του προσυμπτωματικού ελέγχου για καρκίνο και άλλες καταστάσεις.
Η διάγνωση αυτή μπορεί να είναι αποτέλεσμα φαντασιοπληξίας, να μην έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει, να μην εξηγείται φυσιολογικά ή να μην περιγράφεται με ακρίβεια και είναι επομένως τόσο συμπεριληπτική που ουσιαστικά είναι επιστημονικά άχρηστη.
Η διάγνωση αυτή πραγματοποιείται μετά τον θάνατο του ασθενούς (ενίοτε σε μια ιστορική προσωπικότητα) για την αναγνώριση της ασθένειας, χρησιμοποιώντας σύγχρονες γνώσεις, μεθόδους και ταξινομήσεις ασθενειών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιατρική διάγνωση
Ράινο του Τούσκουλου
Εμφανίζεται πρώτα το 1147, υποθηκεύοντας το Κάστρουμ Αλγκίντι στον πάπα Ευγένιο Γ΄ για 200 λίρες.
Ο πάπας Aδριανός Δ΄ παραχώρησε το φρούριο Tούσκουλο -του οποίου είχε αγοράσει την υποθήκη από τον Όντο Φραντζιπάνι, ο οποίος με τη σειρά του την είχε αγοράσει από τον Όντο Κολόννα όταν ο Πτολεμαίος Β΄ αναγκάστηκε να το υποθηκεύσει- στον Ιωνάθαν το 1155. Ωστόσο η Σύγκλητος της Ρώμης αρνήθηκε να επικυρώσει την παραχώρηση τού φρουρίου στον κόμη. Το 1167 ο Ράινο εμφανίζεται για πρώτη φορά ως μοναδικός κόμης. Ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ προσπάθησε εκείνη την εποχή να αποτρέψει τους πολίτες να επιτεθούν στο Tούσκουλο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Ράινο κάλεσε σε βοήθεια τον Ράιναλντ του Ντάσελ, αρχικαγκελάριο της Ιταλίας και αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Ο Ράινo και ο Ράιναλντ πολιορκήθηκαν από τους Ρωμαίους στο παλαιό φρούριο Tούσκουλο. Ζητήθηκε βοήθεια από τον Χριστιανό αρχιεπίσκοπο του Μάιντς, που ήταν τότε στην Ανκόνα. Με 1.300 Γερμανούς και Βραβαντίνους, και τους άνδρες του Ροβέρτου Β΄ της Μπασουνβίλα, ο Χριστιανός στρατοπέδευσε δίπλα στο Μόντε Πόρτσιο έξω από την πόλη.
Οι Ρωμαίοι απέρριψαν κάθε προσπάθεια διπλωματικής επίλυσης και βάδισαν με έναν στρατό 40.000 στο Tούσκουλο. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος στρατός των Ρωμαίων εδώ και πολλούς αιώνες, που βάδισαν προς το πεδίο. Αρχηγός μπορεί να ήταν ο Όντο Φραντζιπάνι. Η βαρυσήμαντη μάχη του Μόντε Πόρτσιο έλαβε χώρα στις 29 Μαΐου 1167. Οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν και το Tούσκουλο διατηρήθηκε.
Το 1169 ο Ράινo αντάλλαξε με τον έπαρχο Ιωάννη το Τούσκουλο για τα Mόντε Φιαζόνε και Σ. Φλαβιάνο. Όταν ο Ιωάννης έφυγε από την πόλη, ο Ράινo προσπάθησε να ξαναμπεί, αλλά τον αρνήθηκαν οι πολίτες, οι οποίοι έδωσαν την πόλη στον πάπα στις 8 Αυγούστου 1170. Το 1171 ο Ράινο τελικά απαρνήθηκε την πόλη υπέρ του πάπα. Έτσι ο τελευταίος κόμης του Τούσκουλου απομακρύνθηκε από τη θέση του και του αρνήθηκαν ακόμη και την είσοδο στις νεοαποκτηθείσες πόλεις του. Η πτώση του Οίκου του ήταν γρήγορη και απότομη.
Μετά την εξουσία του στο Tούσκουλο, ο Ράινo συνέχισε να είναι ενεργός στις εδαφικές συναλλαγές. Παραχώρησε το Λαριάνo στον πάπα Αλέξανδρο Γ΄ με αντάλλαγμα τη Nόρμα και τον Βίκολο στις 11 Οκτωβρίου 1179. Με μία συνθήκη με τους Τσέντσιο και Oντόνε των Φραντζιπάνι, απέκτησε την Tερατσίνα και το Τσιρτσέγκιο σε αντάλλαγμα για το Tούσκουλο και το Mόντε Κάβο.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Τοίχος
μικρογραφία|220x220εσ|Τοίχος από το Μπουρτζί στην [[Κάρυστος|Κάρυστο Ευβοίας]] Ο Τοίχος είναι μία κατασκευή που οριοθετεί μία περιοχή, υποστηρίζει άλλες αρχιτεκτονικές δομές, διαχωρίζει περιοχές, προστατεύει από την κακοκαιρία. Κατασκευάζεται από μπετό, γυψοσανίδα, τούβλα, πέτρες, και πληθώρα άλλων υλικών.
Δομικός τοίχος
Ο δομικός τοίχος υποστηρίζει τη στέγη, το πάτωμα και την οροφή ενός σπιτιού· περικλείει έναν χώρο που διαχωρίζεται από το εξωτερικό περιβάλλον με καλαίσθητο τρόπο· και προστατεύει από την κακοκαιρία. Εγκατεστημένα στον τοίχο είναι οι ηλεκτρικές καλωδιώσεις και το υδραυλικό δίκτυο του σπιτιού. Η κατασκευή τοίχων γίνεται με σκελετό ή μαζικά. Με σκελετό το φορτίο μεταφέρεται στα θεμέλια μέσω δοκαριών, κολόνων και υποστυλωμάτων και περιλαμβάνει δομικά στοιχεία (οπλισμούς και υποστυλώματα), μονωτικά στοιχεία και επιφάνειες αισθητικής τελείωσης (όπως γυψοσανίδες ή ξύλινη επένδυση). Ο μαζικός τοίχος είναι συμπαγής κατασκευή από: σκυρόδεμα, πέτρες, ξύλο, cob, πάγο ή άλλο υλικό.
Ο τοίχος πρέπει να είναι στεγανός. Η στεγανοποίηση του τοίχου γίνεται κατά την κατασκευή του ή μετά, και περιλαμβάνει επένδυση με στεγανωτικά υλικά όπως ασφαλτόπανο.
Ο Τοίχοι είναι καλά υποστρώματα για έργα τέχνης, εξωτερικά και εσωτερικά, επενδύονται με ψηφιδωτά ή τοιχογραφίες, ή βάφονται με καλλιτεχνικά φινιρίσματα.
Διακοσμητικός τοίχος
μικρογραφία|Τοιχογραφία στην Πλατεία Széll Kálmán στη [[Βουδαπέστη. ]] Αρχιτεκτονικά, ο διακοσμητικός τοίχος δεν εξυπηρετεί στηρικτικό ρόλο και αποτελεί στοιχείο καλαισθησίας.
Προκατασκευασμένος τοίχος
Προκατασκευάζεται σε ένα εργοστάσιο και μεταφέρεται στο χώρο εγκατάστασης όπου συναρμολογείται κομμάτι προς κομμάτι. Πρόκειται για μέθοδο ταχύτερη από το χτίσιμο με τούβλα και πιο οικονομική από άλλες.
Μεσότοιχος
Μεσότοιχος είναι ο εξωτερικός τοίχος κτιρίου ή ο µανδρότοιχος που βρίσκεται κατά µήκος και πάνω στο κοινό όριο οµόρων οικοπέδων και καταλαµβάνει χώρο και από τα δύο.
Τοίχος από ξερολιθιά
Η ξερολιθιά είναι είδος τοιχοποιίας χωρίς συνεκτικό κονίαμα. Είναι δηλαδή τοίχος για την κατασκευή του οποίου έχουν χρησιμοποιηθεί μόνο πέτρες χωρίς συνδετικό υλικό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κατοικία Κατηγορία:Τείχη Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Παρακράτος
Το παρακράτος (Λατ. imperium in imperio ή status in statu), ή και κράτος εν κράτει είναι σύνολο παράνομων κρυφών μηχανισμών που στέκουν δίπλα στην πολιτική εξουσία, ή μέρος αυτής, και πράττουν ακολουθώντας εντολές της, ή και ανεξάρτητα, ώστε να χειραγωγείται η πολιτική ζωή μιας χώρας. Γενικότερα, παρακράτος είναι σύνολα ανθρώπων ή μηχανισμών που ασκούν παράνομα εξουσία. Τέτοιες ομάδες συνήθως αναπτύσσονται και δρουν στην αστυνομία, τον στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες.
Παρακράτος στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα το παρακράτος λειτούργησε μετεμφυλιακά με βάση στελέχη του στρατού και της αστυνομίας, καθώς και ακροδεξιών ομάδων πολιτών που στήριζαν τις δεξιές κυβερνήσεις και έκαναν ποικίλες επεμβάσεις.
Η στρατιωτική δικτατορία του 1967 είχε ως πρωτεργάτες στελέχη του στρατού που δραστηριοποιούνταν σε παρακρατικές οργανώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκλήματα Κατηγορία:Πολιτική γεωγραφία Κατηγορία:Πολιτική επιστήμη Κατηγορία:Δικτατορία
Γεώργιος Ι. Βουγιουκλάκης
Ο Γεώργιος Βουγιουκλάκης (Αθήνα 1948) είναι Έλληνας Οδοντίατρος και Πανεπιστημιακός, Ομότιμος Καθηγητής της Oδοντιατρικής Σχολής Αθηνών του ΕΘνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και επιστημονικός υπεύθυνος του Μουσείου Τμήματος Οδοντιατρικής.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1972.
To 1975, διορίσθηκε σε θέση βοηθού στο Εργαστήριο της Οδοντικής Χειρουργικής στην Οδοντιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ το 1977 συνέχισε τις σπουδές του σε μεταπτυχιακό επίπεδο  στον τομέα των βιοϋλικών στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο αποκτώντας τον τίτλο Master of Science  (1979).
Αναγορεύτηκε Διδάκτορας της Οδοντιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (1978), ενώ 4 χρόνια αργότερα (1982) εκλέχτηκε Υφηγητής της Οδοντικής Χειρουργικής στην ίδια Σχολή.
Εθνικό Μουσείο του Λούμπλιν
Το Εθνικό Μουσείο του Λούμπλιν (πολωνικά: Muzeum Narodowe w Lublinie) είναι εθνικό μουσείο που βρίσκεται στο Λούμπλιν, το οποίο είναι ένα από τα παλαιότερα και μεγαλύτερα μουσεία στην Ανατολική Πολωνία. Δημιουργήθηκε το 1914 και έλαβε το δικό του κτίριο το 1923.
Γεώργιος Ι. Βουγιουκλάκης
Βιογραφικά Στοιχεία
Το 1984, με την εφαρμογή του ν.1268/1982, εκλέγεται Επίκουρος Καθηγητής, Αναπληρωτής Καθηγητής το 1987 και τέλος το 1992 Καθηγητής Οδοντικής Χειρουργικής.
Εθνικό Μουσείο του Λούμπλιν
Ιστορία
Η ιστορία του Μουσείου του Λούμπλιν χρονολογείται από τις αρχές του 20ου αιώνα και συνδέεται με τον Χιερόνιμ Γουοπατσίνσκι, δάσκαλο γυμνασίου και ανταποκριτή της Ακαδημίας Μάθησης, ερασιτέχνη ιστορικό, εθνογράφο, βιβλιόφιλο και λάτρη της αρχαιότητας. Χάρη στις προσπάθειές του το 1901, διοργανώθηκαν δύο εκθέσεις στο Λούμπλιν. Η έκθεση τέχνης και αρχαιοτήτων εγκαινιάστηκε στις 4 Ιουνίου στην πρώην Δομινικανή Μονή. Συγκεντρώθηκαν περίπου 4.000 εκθέματα - χαρακτικά, πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, διακοσμητικές τέχνες, έγγραφα, εκτυπώσεις, χειρόγραφα, ανασκαφικά αντικείμενα, συντεχνιακά τεχνουργήματα, όπλα, νομίσματα, μετάλλια, γραμματόσημα και χάρτες. Η βιομηχανική και αγροτική έκθεση άνοιξε στις 22 Ιουνίου με εθνογραφικό τμήμα όπου παρουσιάστηκαν λαϊκές φορεσιές, ξύλινα προϊόντα και τελετουργική τέχνη.
Γεώργιος Ι. Βουγιουκλάκης
Βιογραφικά Στοιχεία
Συμμετείχε ενεργά στη διοίκηση της Οδοντιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Διατέλεσε Πρόεδρος (2003-2006), αλλά και Αναπληρωτής Πρόεδρος (1999-2003 και 2011-2015 ) της ίδιας Σχολής. Από το 1996 έως την αφυπηρέτησή (2015) του υπήρξε Διευθυντής του Εργαστηρίου Οδοντικής Χειρουργικής της Οδοντιατρικής Σχολής Αθηνών.
Εθνικό Μουσείο του Λούμπλιν
Ιστορία
Το 1974, οι χώροι του Κάστρου του Λούμπλιν προσαρμόστηκαν για τις ανάγκες του Επαρχιακού Μουσείου του Λούμπλιν, το οποίο ιδρύθηκε το 1950. Άνοιξαν οι μόνιμες εκθέσεις ζωγραφικής, διακοσμητικών τεχνών, εξοπλισμών, αρχαιολογικών, εθνογραφικών και νομισματικών αντικειμένων. Το 1987 το μουσείο μετονομάστηκε σε Μουσείο του Λούμπλιν.
Γεώργιος Ι. Βουγιουκλάκης
Βιογραφικά Στοιχεία
Έχει διατελέσει μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Οδοντιατρικής Ομοσπονδίας (1988-1992) με κύρια ευθύνη: α) την εκπροσώπηση στην Dental Liaison Committee της Ε.Ε., β) την οργάνωση των Κέντρων Συνεχούς Επομόρφωσης (ΚΕ.Σ.Ε.) και γ) την επιστημονική επιμέλεια έκδοσης των Στοματολογικών Χρονικών. Στον ευρύτερο οδοντιατρικό χώρο έχει συμμετάσχει σε επιτροπές του  Υπουργείου Παιδείας και Υπουργείου Υγείας σε θέματα που αφορούν την εκπαίδευση και  το θεσμικό πλαίσιο ασφάλειας και κυκλοφορίας οδοντιατρικών υλικών και γενικότερα Ιατρικών βοηθημάτων. Κατά το χρονικό διάστημα 1985-1990 συμμετείχε στο Δ.Σ του Ερευνητικού Κέντρου Βιολογικών Υλικών (ΕΚΕΒΥΛ Α.Ε.) θυγατρικής του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων ενώ το 1990 διετέλεσε Πρόεδρος του Δ.Σ.
Εθνικό Μουσείο του Λούμπλιν
Ιστορία
Στις 15 Μαΐου 2020, το Μουσείο του Λούμπλιν κρατικοποιήθηκε, και ως εκ τούτου προήχθη επίσημα στην βαθμίδα του Εθνικού Μουσείου. Απρόσκοπτα η ιδιοκτησία του μουσείου μεταβιβάστηκε από την τοπική κυβέρνηση (πολ. Sejmik Województwa) και τέθηκε υπό την εξουσία του Υπουργείου Πολιτισμού της Πολωνίας.
Γεώργιος Ι. Βουγιουκλάκης
Επιστημονική Δράση και Εργογραφία
Ως Πανεπιστημιακός Οδοντίατρος έχει σημαντικό επιστημονικό έργο και συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικότερων Ελλήνων  οδοντιάτρων-ερευνητών, με επιστημονικό έργο το οποίο έχει διεθνή αναγνώριση και αποδοχή. Έχει περισσότερες από 100 δημοσιεύσεις σε διεθνή και ελληνικά περιοδικά καθώς και πάνω από 200 ανακοινώσεις σε διεθνή συνέδρια. Παράλληλα εντοπίζονται περισσότερες από 1700 ετεροαναφορές  εργασιών του στη Διεθνή Βιβλιογραφία.
Διατριβές
Εθνικό Μουσείο του Λούμπλιν
Μόνιμη συλλογή
Το μουσείο διαθέτει μόνιμες συλλογές για:
Γεώργιος Ι. Βουγιουκλάκης
Επιστημονική Δράση και Εργογραφία
·      Συγκριτική μελέτη τῆς συγκολλήσεως μὲ τὴν ὀδοντίνη τεσσάρων νέων ἐμφρακτικῶνὑλικῶν: μελέτη InVitro (διδακτορική διατριβή, 1978)
·      Μελέτη τῆς συγκολλήσεως μὲ τὴν ὀδοντίνη παραγώγων τῆς τριχλωροτριαζίνης σὲ συνδυασμό μὲ  ρητινώδη σκευάσματα (διατριβή υφηγεσίας,1982).
Εθνικό Μουσείο του Λούμπλιν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουμπλιν Κατηγορία:Μουσεία στο Βοεβοδάτο Λούμπλιν Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λούμπλιν Λουμπλιν Εθνικο Μουσειο Λουμπλιν Εθνικο Μουσειο
Γεώργιος Ι. Βουγιουκλάκης
Επιστημονική Δράση και Εργογραφία
Συγγράμματα
Εργαστήριο Οδοντικής Χειρουργικής Οδοντιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών. 60 χρόνια Ακαδημαϊκής Παρουσίας και Κοινωνικής Προσφοράς (2015)
Οδοντική Τερηδόνα (2015)
Βασικές Αρχές Οδοντικής Χειρουργικής (2012)
Άτλαντας Προκλινικών Ασκήσεων Οδοντικής Χειρουργικής (2011)
Συντηρητικές Αποκαταστάσεις - Κλινικός Οδηγός. Από τη διάγνωση στην αντιμετώπιση (2010)
Οδηγός Εργαστηριακών Ασκήσεων Οδοντικής Μορφολογίας και Εισαγωγής στη Σύγκλειση (2010)
Συντηρητικές Αισθητικές Αποκαταστάσεις (1986)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Πινιόνε (Ιταλία)
Το Πινιόνε (ιταλικά: Pignone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Αναγνώστης Μανουσογιαννάκης
Ο Αναγνώστης Μανουσογιαννάκης (1787-1881) ήταν Έλληνας αγωνιστής, από τις πιο ηρωικές μορφές στην Κρητική επανάσταση του 1821.
Βιογραφικά Στοιχεία
Αυτός και ο αδελφός του, Εμμανουήλ, ήταν από τους πρώτους οπλαρχηγούς της Κρήτης. Μετά τις πρώτες ωμότητες των Τούρκων, και όταν συγκροτήθηκε συμβούλιο στα Σφακιά, σήκωσε τα όπλα εναντίον των τυράννων. Αναδείχθηκε από την αρχή αρχηγός των πολεμικότατων συγχωριανών του της Ίμβρου. Πολέμησε κατά των Τούρκων σε πολλές μάχες και τιμήθηκε με τους ανώτατους στρατιωτικούς βαθμούς. Ως χαρακτήρας ήταν συνετός και γλυκός, αν και ορεσίβιος. Γι' αυτό και ήταν δημοφιλής. Σωματικά ήταν ψηλόσωμος, ρωμαλέος και αρρενωπός. Ενέπνεε από την πρώτη στιγμή τον σεβασμό.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Μενέλαος Ξυλούρης
Ο Μενέλαος Ξυλούρης (Κρουσώνας Ηρακλείου, 1914 - Ηράκλειο, 15 Αυγούστου 1991), του Ιωάννη και της Όλγας, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Ηρακλείου.
Σπουδές και αγωνιστική δράση
Κατά την περίοδο της χούντας, οργανώθηκε στον αγώνα κατά της χούντας, με την οργάνωση ΔΕΚΑ (Διοικούσα Επιτροπή Κινημάτων Αντίστασης Κρήτης) και συνελήφθη μαζί με άλλους αγωνιστές, όπως ο Γιάννης Βαλυράκης, ο Τηλέμαχος Πλεύρης και ο Φοίβος Ιωαννίδης, για να παραπεμφθεί στο έκτακτο στρατοδικείο και να καταδικαστεί σε φυλάκιση.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου στις εκλογές του 1961 με το κόμμα της Ένωσης Κέντρου και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα το 1963 και το 1964 και με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις το 1974 συγκέντρωσε 10.628 ψήφους. Το 1977 επανεξελέγη βουλευτής Ηρακλείου με την ΕΔΗΚ, όπως είχε μετονομαστεί η Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, με 5.418 ψήφους. Το 1981 ήταν υποψήφιος βουλευτής με τους Φιλελεύθερους, αλλά δεν εξελέγη, ενώ έλαβε 2.047 ψήφους.
Απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στις 15 Αυγούστου 1991. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Φιλιππάκη και απέκτησαν έναν γιο κ μια κόρη.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ανταρτική Ομάδα Σατανά οι αντάρτες του Κρουσώνα
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Κατηγορία:Οικογένεια Ξυλούρη
Ξυπέτη
Η Ξυπέτη ή Ξυπετή ή Τροία Αττικής (Ξυπέτη ή Ξυπετῆ) (ο δήμος: Ξυπετής ή Δήμος Ξυπεταίων ή Δήμος Ξυπετίων ή Δήμος Τρώων) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Κεκροπίδας (περιοχή και φυλή της αρχαίας Αττικής).
Τοποθεσία της αρχαίας Ξυπετής
Ο δήμος της Ξυπετής, ήταν δήμος της Αρχαίας Αττικής. Η τοποθεσία του δήμου, σύμφωνα με τη γνώμη των περισσότερων ερευνητών, βρισκόταν στα νοτιοανατολικά του κυρίως οικισμού της άστεως, ανάμεσα στο ιερό του Ηρακλή στον Πειραιά, το Τετράκωμον Ηράκλειον και το Φάληρο, στη περιοχή που σήμερα βρίσκονται οι περιοχές του Μοσχάτου και τμημάτων των περιοχών του Αγίου Ιωάννη Ρέντη και της Καλλιθέας, ενώ σύμφωνα και με τον John S. Traill, φαίνεται να αντιστοιχεί με τις περιοχές βορειοανατολικά του Πειραιά.
Κατ' άλλους ερευνητές η Ξυπέτη (ή Ξυπετή) τοποθετείται ακόμα και «ανάμεσα στην Παλαιά Κοκκινιά και τον Κορυδαλλό, ίσως και στη σημερινή Νίκαια».
Η Ξυπέτη ονομαζόταν αρχικά επίσης και Τροία και ο δήμος και Δήμος Τρώων, επειδή θεωρείται ότι από εδώ αναχώρησε ο Τεύκρος, ο πρώτος μυθικός βασιλιάς της Τροίας για να δημιουργήσει αποικία στη Φρυγία.
Τεράκωμος ή Τεράκωμοι
Ο δήμος της Ξυπετής μαζί με αυτούς του Πειραιά, Φαλήρου και Θυμαιτάδων αποτελούσαν μια ενότητα με την ονομασία “Τεράκωμος“ ή “Τεράκωμοι”, η οποία είχε το ιερό του Ηρακλή ως κοινό σημείο. Σύμφωνα με την αρχαιολόγο Έφη Λυγκούρη: «Η αρχική κώμη του Πειραιά η οποία μαζί με τα γειτονικά χωριά, τους μετέπειτα δήμους της Ξυπετής (Νέο Φάληρο, Μοσχάτο), του Φαλήρου (Παλαιό Φάληρο) και των Θυμαιτάδων (Κερατσίνι) αποτελούσε σύμφωνα με τον Πολυδεύκη ένα τετράκωμο με κέντρο το ιερό του Ηρακλέους στα Καμίνια προς τιμήν του οποίου τελούνταν αγώνες». Μεταξύ των τεσσάρων αυτών δήμων - κωμών τελούνταν και αγώνες. Στα Καμίνια κοντά στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής της συνοικίας Απόλλωνα (ή, εναλλακτικά, στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη), πιθανολογείται ότι υπήρχε το Τετράκωμον Ηράκλειον, δηλαδή το κοινό ιερό προς τιμή του θεού Ηρακλή. Σε αυτό συνηγορεί η ανεύρεση επιγραφών με ονόματα νικητών κατά τους αγώνες στο Ηράκλειο.
Οι κάτοικοι της Ξυπετής
Ο δημότης της αρχαίας Ξυπετής ονομαζόταν Ξυπετεών ή Ξυπεταιών ή Ξυπέτιος. Ο δήμος εκτός από το κοντινό ιερό του Ηρακλή, είχε επίσης ιερό της Ήρας («Ηραίον») και στο έδαφός του ήταν η συνοικία Εχελίδαι (Νέο Φάληρο), όπου βρισκόταν επίσης ιππόδρομος.
Σύμφωνα με τον Φανόδημο, ο Τεύκρος ήταν ο άρχων της Ξυπετής, λίγο πριν να ξεκινήσει τον εποικισμό προς τη Φρυγία.
Προσωπικότητες από την Ξυπέτη
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Ξυπετής, όπως ο Γλαύκος ο Ξυπεταιών γιος του Φιλοστράτους, ο Δημόστρατος ο Ξυπεταιών γιος του Ανδροσθένους, ο Διονύσιος ο Ξυπεταιών γιος του Ευθυδίκου κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Βαρέζε Λίγκουρε
Το Βαρέζε Λίγκουρε (ιταλικά: Varese Ligure) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Ράντσι
Το Ράντσι (χίντι: हिन्दी) είναι η πρωτεύουσα του ινδικού κρατιδίου Τζαρχάντ. Το Ράντσι ήταν το κέντρο του κινήματος Τζαρχάντ, το οποίο ζητούσε ένα ξεχωριστό κράτος για τις φυλετικές περιοχές του Νότιου Μπιχάρ, της βόρειας Ορίσα, της δυτικής Δυτικής Βεγγάλης και της ανατολικής περιοχής αυτού που είναι το σημερινό Τσατίσγκαρ. Η πολιτεία Τζαρχάντ σχηματίστηκε στις 15 Νοεμβρίου 2000, με τη δημιουργία των τμημάτων του Μπιχάρ της Τσότα Νάγκπουρ και της Σαντάλ Παργκανά. Το Ράντσι έχει επιλεγεί ως μία από τις εκατό πόλεις της Ινδίας που θα αναπτυχθεί ως έξυπνη πόλη στο πλαίσιο της ναυαρχίδας της αποστολής Smart Cities («Έξυπνες Πόλεις») του πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι.
Την εποχή των Βρετανικών Ινδιών, η πόλη ήταν η καλοκαιρινή πρωτεύουσα του Μπιχάρ, λόγω του κρύου κλίματος της κατά τη χειμερινή περίοδο. Το Ράντσι είναι επίσης μια από τις παλαιότερες πόλεις στο Τζαρχάντ. Ο Ναός του Τζαρχάντ και το Παλάτι Ράτου είναι μερικά αξιοθέατα που μαρτυρούν την ιστορία του Ράντσι.
Το Ράντσι αναπτύσσει γρήγορα την οικονομία του και αναπτύσσονται ορισμένα πάρκα, ειδικές οικονομικές ζώνες και βιομηχανικές περιοχές. Τελευταία έχουν κατασκευαστεί νέοι τομείς και σύγχρονες περιοχές για την ανάπτυξη της πόλης. Το Ράντσι ονομάζεται επίσης η «Πόλη των Καταρρακτών».
Ετυμολογία
Σύμφωνα με ένα δημοφιλές παραμύθι, ο καπετάνιος επέλεξε ως αρχηγείο το «Archi», ένα φυλετικό χωριό των Ωραών. Archi σημαίνει δάσος μπαμπού στην τοπική διάλεκτο ναγκπούρι. Οι Βρετανοί ονόμασαν κατά λάθος τον «Archi» ως «Ranchi». Ο καπετάνιος Τόμας Γουίλκινσον μετονόμασε το χωριό Κισουνπούρ σε Ράντσι. Μέχρι το 1927 το μέρος ήταν γνωστό ως Ράχι.
Στο βιβλίο του The Mundas and their Country, ο ανθρωπολόγος Σάρατ Τσάντρα Ρόι γράφει ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από τη λέξη aranchi ή «κοντό ραβδί», που χρησιμοποιείται στην οδήγηση βοοειδών.
Ιστορία
Τα πρώιμα στοιχεία χρήσης πολλών σιδερένιων σκωριών, υπόστεγων δοχείων και σιδερένιων εργαλείων βρέθηκαν στην περιοχή Τσότα Νάγκπουρ γύρω στο 1400 π.Χ.. Η Αυτοκρατορία Μαγκάντα άσκησε έμμεσο έλεγχο στην επικράτεια, ο οποίος διήρκεσε μέχρι τη βασιλεία του Ασόκα. Στρατοί του Σαμουντραγκουπτά πέρασαν από την περιοχή στην εκστρατεία τους στο Οροπέδιο Ντέκκαν. Τον 4ο αιώνα μ.Χ., ο Βασιλιάς Ναγκβανσίς του Τσότα Νάγκπουρ επέλεξε την Τσούτια ως πρωτεύουσά του, η οποία είναι τώρα ένα μέρος στο Ράντσι. Λίγα ερείπια της Τσούτια ανάγονται στον 2ο αιώνα μ.Χ.. Με την επέκταση της μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας, το κυρίαρχο καθεστώς της δυναστείας Ναγκβανσίς επηρεάστηκε τεχνικά, αλλά συνέχισαν να κυβερνούν και να διοικούν ανεξάρτητα. Ο Βασιλιάς Άνι Νατ Σάντεο έκανε το Σατραντζί ως πρωτεύουσα του Μπαρκάγκαρ, κοντά στον ποταμό Σουμπαρναρέκα. Έκτισε το Ναό του Τζαγκανάτ το 1691. αριστερά|μικρογραφία| Ο Ναός του Τζαγκανάτ στο Ράντσι Μετά τη Μάχη του Μπουξάρ, το Ναγκβανσίς έγινε υποτελής της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Οι Βρετανοί υποβάθμισαν τους ηγεμόνες του Ναγκβανσίς σε Ζαμίνταρ το 1817 λόγω της εξέγερσης των Τζαγκίριδων υπό τον Ναγκβανσίς ενάντια στην επιβολή φόρων από την Εταιρεία της Ανατολικής Ινδίας και κυβέρνησαν άμεσα το Τσότα Νάγκπουρ. Το 1833, ο καπετάνιος Γούιλινσον ίδρυσε την έδρα της υπηρεσίας South-West Frontier στο χωριό Κισουνπούρ, το οποίο μετονόμασε σε Ράντσι από τον οικισμό που βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου. Το 1855, ο Βασιλιάς Βίσουανατ Σαντέο κήρυξε την ανεξαρτησία από τη βρετανική κυριαρχία. Οι Βρετανοί επιτέθηκαν στον Σατράντζι, αλλά αυτός νίκησε τις βρετανικές δυνάμεις. Κυβέρνησε ανεξάρτητα για δύο χρόνια. Στην Ινδική Εξέγερση του 1857, ο Βίσουανατ Σαντέο οδήγησε τους στρατιώτες του τάγματος Ράμγκαρ. Μαζί με άλλους επιτέθηκαν στους Βρετανούς στο Ράντσι και τους ανάγκασαν να διαφύγουν. Αλλά αργότερα ηττήθηκαν από τις δυνάμεις της εταιρείας της Ανατολικής Ινδίας στο Τσάτρα και στην Πιτουρία, με τη βοήθεια του Βασιλιά Τζαγκάτπαλ Σινγκ και απαγχονίστηκαν. Οι Βρετανοί έκαναν το Ράντσι δήμο το 1869 και το Ράντσι ονομάστηκε για πρώτη φορά πόλη στην απογραφή του 1872. Ο Ναγκβανσίς μετέφερε την πρωτεύουσά του στο Ράτου από το Πάλκοτ το 1870. Ο Ουντάι Πρατάπ Νατ Σαχ Ντέο έχτισε το Παλάτι του Ράτου το 1900. Δώρισε μεγάλες εκτάσεις γης για να χτίσει την υποδομή της πόλης. Ο μαχητής της ελευθερίας Μπίρσα Μούντα πέθανε στη φυλακή του Ράντσι στις 9 Ιουνίου 1900. Το 1912, ο Τζιότιριντρανατ Ταγκόρ, ο μεγαλύτερος αδελφός του, Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, εγκαταστάθηκε στο Ράντσι. Ο λόφος Ταγκόρ, όπου βρισκόταν το σπίτι του, έχει πάρει το όνομά του στη μνήμη του. Ο τελευταίος ηγεμόνας της δυναστείας Nagvanshi ήταν ο Lal Chintamani Sharan Nath Shahdeo (1931–2014).
Μετά την Ανεξαρτησία, το Ράντσι είδε σημαντική αύξηση στον πληθυσμό του. Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού του ήταν 3,5% το 1901 έως το 1941, ο οποίος αυξήθηκε σε 14% το 1951-1971. Αυτό οφείλεται στην αύξηση των βιομηχανικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που δημιουργήθηκαν, καθώς και στην άφιξη των προσφύγων μετά τη διχοτόμηση. Το Ράντσι έγινε μια «διοικητική και βιομηχανική» πόλη το 1958 όταν ιδρύθηκε η Heavy Engineering Corporation. Τα επόμενα χρόνια, το Ράντσι έγινε η έδρα για τις ακόλουθες εταιρείες: Steel Authority of India και Central Coalfields. Η πόλη παρέμεινε η θερινή πρωτεύουσα του Μπιχάρ μέχρι τη δημιουργία του Τζαρχάντ το 2000, όταν το Ράντσι έγινε η πρωτεύουσα του νέου κρατίδιου.
Γεωγραφία
Το Ράντσι έχει μια λοφώδη τοπογραφία και πυκνά τροπικά δάση, ένας συνδυασμός που παράγει ένα σχετικά μέτριο κλίμα σε σύγκριση με την υπόλοιπη πολιτεία. Ωστόσο, λόγω της ανεξέλεγκτης αποψίλωσης και ανάπτυξης της πόλης, η μέση θερμοκρασία έχει αυξηθεί. αριστερά|μικρογραφία| Φράγμα του [[Κάνκε]] αριστερά|μικρογραφία| Λόφος Ταγκόρ
Κλίμα
Αν και το Ράντσι έχει ένα υγρό υποτροπικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cwa), η τοποθεσία του και τα δάση που το περιβάλλουν συνδυάζονται για να δημιουργήσουν το ασυνήθιστα ευχάριστο κλίμα για το οποίο είναι γνωστό. Οι θερμοκρασίες του καλοκαιριού κυμαίνονται από 20 έως 42 βαθμούς °C και οι θερμοκρασίες του χειμώνα από 0 έως 25 °C. Ο Δεκέμβριος και ο Ιανουάριος είναι οι πιο δροσεροί μήνες, με τις θερμοκρασίες να πέφτουν στο σημείο παγώματος σε ορισμένες περιοχές (Κάνκε). Η ετήσια βροχόπτωση είναι περίπου 1.430 mm. Από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο οι βροχοπτώσεις είναι περίπου 1.100 mm.
Πληθυσμός
Στην ινδική απογραφή του 2011, το Ράντσι είχε πληθυσμό 1.073.427 κατοίκων. Ο αστικός οικισμός είχε πληθυσμό 14.56.528 κατοίκων, καθιστώντας τον τον 32ο πολυπληθέστερο αστικό οικισμό στην Ινδία. Οι άνδρες αποτελούν το 52,1% του πληθυσμού και οι γυναίκες το 47,9%. Το Ράντσι έχει μέσο ποσοστό αλφαβητισμού 87,68%.
Η πόλη γνώρισε μια ξαφνική αύξηση του πληθυσμού μετά την ανακήρυξη του νέου κρατιδίου του Τζαρχάντ το 2000. Λόγω των αυξανόμενων ευκαιριών απασχόλησης και του ανοίγματος πολλών περιφερειακών και κρατικών γραφείων, τραπεζών και εταιρειών FMCG, η πόλη γνώρισε μια ταχεία εισροή μεταναστών που αναζητούσαν εργασία. Σύμφωνα με μια μελέτη που έγινε από την ASSOCHAM στα τέλη του 2010, το Ράντσι ήταν μια από τις πόλεις 3η Βαθμίδας που δημιουργούσε υψηλότερη απασχόληση στην Ινδία με μερίδιο 16,8%, ακολουθούμενο από το Μανγκαλόρ και το Μαϊσόρ.
Γλώσσα
Τα Χίντι είναι η lingua franca στο Ράντσι. Η γλώσσα Σάντρι είναι η τοπική γλώσσα της περιοχής. Τα Χίντι ομιλούνται από 7.99.133, τα Ούρντου από 1.300.457, η βεγγαλική γλώσσα από 37.450, η γλώσσα Κούρουχ από 24.762 άτομα, η γλώσσα Μουνταρί από 24.858 άτομα και 16.746 άτομα μιλούν τη γλώσσα Μαϊθίλι.
Θρησκεία
Ο Ινδουισμός είναι η εξέχουσα θρησκεία του Ράντσι, η οποία ακολουθείται από το 64,31% του πληθυσμού. Το Ισλάμ είναι η δεύτερη πιο ακολουθούμενη θρησκεία στην πόλη από το 16,42% των κατοίκων. Οι μειονότητες είναι Χριστιανοί 8,52%, Σιχιστές 0,39%, Τζαϊνιστές 0,22%, Βουδιστές 0,06%, αυτοί που δεν δήλωσαν θρησκεία είναι 0,35% και άλλοι 9,72%.
Δημόσιες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας
αριστερά|μικρογραφία| [[Αεροδρόμιο του Ράντσι «Μπίρσα Μούντα»]] μικρογραφία| Κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός του Ράντσι Οι διάφορες απαιτήσεις υποδομής και πολιτικών υπηρεσιών της πόλης ικανοποιούνται από διαφορετικές οντότητες, συμπεριλαμβανομένης της Δημοτικής Επιχείρησης του Ράντσι, των κρατικών κυβερνητικών υπηρεσιών και των παρακρατικών οργανισμών. Το Γενικό Σχέδιο Ράντσι 2037 δημιουργήθηκε από μια ιδιωτική εταιρεία συμβούλων υπό την πελατεία της Δημοτικής Επιχείρησης του Ράντσι, του Τμήματος Αστικής Ανάπτυξης και Στέγασης και της Περιφερειακής Αναπτυξιακής Αρχής του Ράντσι. Οι δρόμοι στο Ράντσι αναπτύσσονται και συντηρούνται από τη δημοτική εταιρεία, την κυβέρνηση του Τζαρχάντ, την περιφερειακή αρχή ανάπτυξης του Ράντσι και την εθνική αρχή αυτοκινητοδρόμων της Ινδίας. Το Τμήμα Ύδρευσης της δημοτικής εταιρείας είναι υπεύθυνο για την έκδοση συνδέσεων νερού, τη συντήρηση χειροκίνητων αντλιών στις συνοικίες, τη συλλογή τελών χρήσης νερού και προστίμων, ενώ το Υπουργείο Παροχής Πόσιμου Νερού και Αποχέτευσης της πολιτείας παρέχει το νερό. Το Τμήμα Υγείας της εταιρείας είναι υπεύθυνο για τη Διαχείριση Στερεών Αποβλήτων της πόλης. Η Δημοτική Επιχείρηση του Ράντσι εκμεταλλεύεται λεωφορεία στην πόλη και έχει αναθέσει δρομολόγια σε ένα ιδιωτικό πρακτορείο.
Οικονομία
Το Ράντσι είναι μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές πόλεις της Ανατολικής Ινδίας και βρίσκεται στην περιοχή που ονομάζεται «Ρουρ της Ινδίας», καθιστώντας το ιδανικό μέρος για βιομηχανίες με βάση τα ορυκτά. Το Ράντσι έχει παρουσία πολλών γνωστών κυβερνητικών και ιδιωτικών οργανισμών στην περιοχή της πόλης, όπως οι Steel Authority of India, MECON, Garden Reach Shipbuilders & Engineers, Central Coalfields, CMPDI, Subarnarekha Hydel Project, Usha Martin, Damodar Valley Corporation, Software Technology Parks of India, Heavy Engineering Corporation, Palriwal Industries, Pensol India, Waxpol Industries, Jharkhand Mega Food Park, κ.λπ., οι οποίες είναι οι εξέχουσες βιομηχανίες εδώ.
Αθλητισμός
Το Ράντσι είναι ένα κέντρο για πολλές αθλητικές δραστηριότητες, όπως κρίκετ, χόκεϊ, ποδόσφαιρο και πολλά άλλα αθλήματα. Οι 34οι Εθνικοί Αγώνες διεξήχθησαν με επιτυχία στο Ράντσι το Φεβρουάριο του 2011. Έχει κατασκευαστεί Διεθνές Στάδιο Κρίκετ με κλειστό στάδιο και γήπεδο προπόνησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Μητροπολιτικές πόλεις της Ινδίας
Αμέρικαν Φούτμπολ Κόνφερενς
H Αμέρικαν Φούτμπολ Κόνφερενς (αγγλικά: American Football Conference, AFC) είναι μία από τις δύο περιφέρειες του NFL, του υψηλότερου επαγγελματικού επίπεδου αμερικανικού ποδοσφαίρου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η περιφέρεια και η ομόλογός της, η NFC, σήμερα περιλαμβάνουν 16 ομάδες η κάθε μία, που αποτελούν τις 32 ομάδες του NFL. Και οι δύο περιφέρειες δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο της συγχώνευσης του 1970 με την αντίπαλη Αμέρικαν Φούτμπολ Λιγκ (AFL), με τις δέκα πρώην ομάδες της AFL και τρεις ομάδες της NFL σχηματίζοντας την AFC, ενώ οι υπόλοιποι δεκατρείς σύλλογοι του NFL σχημάτισαν την NFC. Από τη συγχώνευση συνέβη μια σειρά από επεκτάσεις και αναδιατάξεις του πρωταθλήματος, φτάνοντας έτσι στους 16 συλλόγους ανά περιφέρεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικό ποδόσφαιρο
Βερνάτσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Συναγωγή του Μπζεγκ
Το σημερινό κτίριο της συναγωγής ανεγέρθηκε από Εβραίους από την Μπιάουα, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο Μπζεγκ το 1660. Ο πρώτος ραββίνος προσλήφθηκε από τη γκμίνα το 1816. Το κτίριο υπέστη σημαντική ανακαίνιση το 1899, ενώ, επίσης, ανακαινίστηκε εκ νέου το 1937. Κατά την διάρκεια της Νύχτας των Κρυστάλλων, μεταξύ της 9ης και 10ης Νοεμβρίου 1938, μέλη του NSDAP κατέστρεψαν το εσωτερικό της συναγωγής και προχώρησαν σε δημόσια καύση της Τορά. Το 1940, η συναγωγή ανακατασκευάστηκε, προκειμένου να χρησιμεύσει ως οικία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόβιατ Μπζεγκ Μπζεγκ
Εμάνουελ Βίντοβιτς
Ο Εμάνουελ Μπόζινταρ Βίντοβιτς (24 Δεκεμβρίου 1870 – 1 Ιουνίου 1953) ήταν Κροάτης ζωγράφος και γραφίστας από το Σπλιτ.
Ο Εμάνουελ Βίντοβιτς συνέβαλε καθοριστικά στη μεταφορά των ιδεών της σύγχρονης τέχνης στο Σπλιτ. Από το 1900 ήταν ενεργό μέλος της Λέσχης Λογοτεχνικής Τέχνης και το 1907, μαζί με τον Ίβαν Μέστροβιτς, ίδρυσαν την Εταιρεία Μέντουλιτς. Αν και είχε εκπαιδευτεί στην Ακαδημία Τεχνών της Βενετίας, δεν ολοκλήρωσε ποτέ τις επίσημες σπουδές του, προτιμώντας αντ 'αυτού να ζωγραφίζει σκηνές της Βενετίας – εσωτερικούς χώρους, θέα σε κανάλια, λιμνοθάλασσες και μοτίβα από την πόλη Κιότζα. Το 1898, επέστρεψε στη γενέτειρά του, το Σπλιτ, φέρνοντας νέες ιδέες μετα-ιμπρεσιονιστικού στυλ ανάλαφρων και έντονων χρωμάτων. Ζωγράφισε τοπία plein air και πιο στυλιζαρισμένους, μεγαλύτερους καμβάδες πίσω στο ατελιέ του. Το πρώιμο έργο του περιείχε λογοτεχνικές νύξεις για την ιστορία και τους θρύλους της Νότιας Σλαβίας, σε στυλ αρ νουβό. Αργότερα η δουλειά θα γινόταν πιο σκούρα, με φωτεινότερους τόνους και μαύρα περιγράμματα εξπρεσιονιστικού στυλ γύρω από τις φόρμες. Τα τοπία του, και ειδικά οι μεταγενέστεροι εσωτερικοί χώροι των εκκλησιών του γύρω από το Σπλιτ και το Τρογκίρ έγιναν δεκτά καλά από τους κριτικούς και το κοινό.
Ο Βίντοβιτς εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών το 1949. Εξέθεσε τη δουλειά του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Κροατία και στο εξωτερικό. Για πολλά χρόνια ήταν καθηγητής Σχεδίου στο Λύκειο και στη Σχολή Χειροτεχνίας στο Σπλιτ.
Το 1986 άνοιξε η γκαλερί Εμάνουελ Βίντοβιτς στο Σπλιτ, με τη ζωή και τα έργα του καλλιτέχνη.
Βιογραφία
Το 1887, ο 17χρονος Βίντοβιτς γράφτηκε ως φοιτητής γλυπτικής στην Accademia di Belle Arti στη Βενετία. Μεταπήδησε στο τμήμα ζωγραφικής, αλλά ήταν δυσαρεστημένος με τον συντηρητισμό της διδασκαλίας και το 1890 εγκατέλειψε τις επίσημες σπουδές του. Αγωνίστηκε για ένα διάστημα να συντηρηθεί, ζωγραφίζοντας σκηνές γύρω από τη Βενετία. Το 1892 έφτασε στο Μιλάνο, όπου εργάστηκε στην Φαμίλια Αρτίστικα.
Το 1894, ένας από τους πίνακες του Βίντοβιτς εκτέθηκε στο Μιλάνο μαζί με έργα του Τζιοβάνι Σεγκαντίνι. Την ίδια χρονιά, πέρασε χρόνο στην Κιότζα, μια ήσυχη ψαράδικη πόλη με γραφικές λιμνοθάλασσες και κανάλια. Ανάμεσα στους πίνακες της εποχής ήταν ένας καμβάς λουσμένος στο φως, ζωγραφισμένος με πλατιές πινελιές και μερικά ρομαντικά τοπία της αυγής και του σούρουπου, που αντανακλούν το πνεύμα του συμβολισμού.
Κατά την επιστροφή του στο Σπλιτ, ο Βίντοβιτς ανέπτυξε στενή σχέση με τους ζωγράφους Γιόσιπ Λάλιτς, Άντε Κατούναριτς και Βιργίλιο Μενέγκελο Ντίντσιτς και με τον οικοδόμο Άντε Μπέζιτς. Το 1896 εξέθεσε το έργο του τοπικά και τον επόμενο χρόνο σε μια διεθνή έκθεση στην Κοπεγχάγη.
Το 1897 πέρασε σχεδόν ένα χρόνο στην Κιότζα, αυτή τη φορά παρέα με τον Άντε Κατούναριτς. Από αυτήν την παραγωγική εποχή προέρχονται τα τοπία της Κιότζα, της Βενετίας και της Τζιουντέκκα, όπου οι ηλιόλουστες μορφές απεικονίζονται με αστραφτερές χρωματικές πινελιές και οι λεπτομέρειες χάνονται. Πίσω στο Σπλιτ το 1898, ο Βίντοβιτς ζωγράφισε τοπικές σκηνές με το ίδιο στυλ. Έγινε εναλλακτικός δάσκαλος σχεδίου στο γυμνάσιο και δημιούργησε το πρώτο του στούντιο. Εκείνη τη χρονιά, επίσης, παντρεύτηκε την Αμαλία Μπάφο από την Κιότζα.
Η ίδρυση της Λέσχης Λογοτεχνικής Τέχνης (Književno-umjetničkog kluba) το 1900 έφερε τη σύγχρονη τέχνη στο Σπλιτ. Ο Εμάνουελ Βίντοβιτς ήταν ένα από τα πιο ενεργά μέλη του, διοργανώνοντας την πρώτη του έκθεση μαζί με τον Γιόσιπ Λάλιτς το 1901. Εκτός από τις ελαιογραφίες του έδειξε και μερικές καρικατούρες. Το 1903, ο Βίντοβιτς πραγματοποίησε τις πρώτες του ατομικές εκθέσεις στο Σπλιτ και το Ζάγκρεμπ και εμφανίστηκε σε ομαδικές εκθέσεις στο Μιλάνο, το Λονδίνο, τη Βιέννη και τη Σόφια.
Το 1908 ο Βίντοβιτς ήταν ένας από τους διοργανωτές της μεγάλης έκθεσης τέχνης της Δαλματίας και την ίδια χρονιά μαζί με τον Κατούναριτς και τον Ντίντσιτς άρχισαν να δημοσιεύουν μια σατιρική εφημερίδα Duje Balavac. Ο Ίβαν Μέστροβιτς και ο Βίντοβιτς ίδρυσαν την Εταιρεία Μέντουλιτς, μαζί με άλλους νέους καλλιτέχνες της περιοχής. Το 1909 ο Βίντοβιτς διορίστηκε καθηγητής σχεδίου στη Σχολή Χειροτεχνίας (Obrtnoj školi) στο Σπλιτ.
Μετά τον πόλεμο, το 1919, ο Βίντοβιτς πραγματοποίησε τη δεύτερη ατομική του έκθεση στο Σπλιτ, η οποία αργότερα μεταφέρθηκε στο Ζάγκρεμπ, το Βελιγράδι και το Όσιγιεκ. Στη συνέχεια μετακόμισε στο στούντιο, που χρησιμοποίησε για το 1919-1942 στη σοφίτα του πρώην κυβερνητικού κτηρίου στην πλατεία Κλάιτσεφ.
Το 1923 πραγματοποίησε μια ατομική έκθεση στην Πράγα και το 1924 μια κοινή έκθεση με τον Άντζελο Ουβοντιτς άνοιξε στο σαλόνι του Ίβαν Γκάλιτς στο Σπλιτ. Ο Εμάνουελ Βίντοβιτς οργάνωσε τη Μεγάλη Ιωβηλαία Έκθεση το 1929 στο Σπλιτ και το Ζάγκρεμπ και το 1931 στο Βελιγράδι. Εκείνη την εποχή οι ελαιογραφίες του άρχισαν να παρουσιάζουν νέα θέματα – νεκρές φύσεις και εσωτερικούς χώρους, και εξέθεσε επίσης τοπία σε παστέλ.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Βίντοβιτς δημιούργησε έναν σημαντικό κύκλο τοπίων Τρόγκιρ, που εκτέθηκαν στο Σπλιτ το 1936. Αυτά τα νέα έργα αντιπροσώπευαν μια απόκλιση από τον προηγούμενο λογοτεχνικό συμβολισμό του και έγιναν δεκτά θερμά τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς. Το 1939, ο Βίντοβιτς έλαβε μέρος στο φεστιβάλ «Κροατική τέχνη μισού αιώνα» (Pola vijeka hrvatske umjetnosti) στο Ζάγκρεμπ, και πραγματοποίησε επίσης μια νέα ατομική έκθεση στο Σαλόνι Γκάλιτς στο Σπλιτ. Έδειξαν το εσωτερικό των εκκλησιών και του στούντιο του, και νεκρές φύσεις.
Το 1949 ο Βίντοβιτς εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών και το 1952 πραγματοποιήθηκε αναδρομική έκθεση του έργου του στο Ζάγκρεμπ.
Ο Εμάνουελ Βίντοβιτς πέθανε την 1η Ιουνίου 1953.
Κληρονομιά
Οι πρώιμοι πίνακες του Βίντοβιτς για τη Βενετία, το Μιλάνο και την Κιότζα, εμπνεύστηκαν από την τεχνική του ντιβιζιονισμού του Σεγκαντίνι. Οι πίνακές του για την Κιότζα, συγκεκριμένα, κυμαίνονται από απαλές λυρικές ατμόσφαιρες του λυκόφωτος έως τα φωτεινά, πολύχρωμα ηλιόλουστα τοπία και θαλασσινά τοπία.
Στο Σπλιτ και στη γύρω περιοχή ο Βίντοβιτς έκανε πολλές μελέτες και σκίτσα σε εξωτερικό χώρο, δουλεύοντας με έντονα χρώματα στο ζωντανό τοπίο. Αργότερα στο ατελιέ του, μεταφέροντας αυτές τις φρέσκες εντυπώσεις σε μεγάλους καμβάδες, ο Βίντοβιτς δημιουργούσε μια απαλή, λυρική και συχνά συμβολική ατμόσφαιρα. Η παλέτα του γινόταν πιο σκοτεινή και πολλοί από αυτούς τους πίνακες επιδεικνύουν δύναμη και πρωτοτυπία. Στα φωτεινότερα τμήματα των κατά τα άλλα σκούρων ζωγραφιών ο Βίντοβιτς δημιούργησε έντονα φωτεινά και πολύχρωμα εφέ.
Στο δίπτυχο Μικρός Κόσμος (Mali svijet) ο Βίντοβιτς πειραματίστηκε με τμήματα Σεγκαντίνι πετυχαίνοντας ένα έργο καθαρού στυλ. Στον Άγγελο (1906/7) ο χώρος εξαφανίζεται και ολόκληρη η εικόνα δημιουργείται με κόκκινα επίπεδα αστραφτερών κουκκίδων και οι μορφές μειώνονται σε μερικές γαλήνιες οριζόντιες γραμμές.
Από το 1930 ο Βίντοβιτς επισκεπτόταν τακτικά το Τρόγκιρ, γοητευμένος από την πατίνα που έδωσε πολλά χρόνια στην αρχιτεκτονική του. Εκείνη την εποχή άρχισε επίσης να ζωγραφίζει νεκρή φύση, εμπνευσμένος κυρίως από αρχαία γλυπτά, εκκλησιαστικά αντικείμενα και αντίκες στο στούντιο του στο Σπλιτ. Απομακρύνθηκε από τον παλαιότερο λογοτεχνικό συμβολισμό, η παλέτα του έγινε πιο φωτεινή, τα σχέδια πιο καθαρά ενώ η καλλιτεχνική του εμπειρία αποτυπώθηκε σε λυρικές νότες και μια τυπική μεσογειακή ατμόσφαιρα.
Ως καθηγητής στο Λύκειο και στη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών στο Σπλιτ, ο Βίντοβιτς δίδαξε τη νεότερη γενιά καλλιτεχνών.
Το 1986 άνοιξε η γκαλερί Εμάνουελ Βίντοβιτς στο Σπλιτ, με τη ζωή και τα έργα του καλλιτέχνη. Μέρος του Μουσείου Πόλης στο Σπλιτ, περιέχει μια συλλογή από πίνακες, φωτογραφίες και το στούντιο των καλλιτεχνών.
Έργα
μικρογραφία| Εσωτερικό του Βίντοβιτς σε Γιουγκοσλαβικό γραμματόσημο του 1973
Ηλεκτρονική γκαλερί με τα έργα του
Ατομικές εκθέσεις
Επιλεγμένες πρόσφατες ατομικές εκθέσεις:
Ομαδικές εκθέσεις
Επιλεγμένες πρόσφατες ομαδικές εκθέσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζωγράφοι του Αρ Νουβό Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Flamen Dialis
Στην αρχαία ρωμαϊκή θρησκεία, ο flamen Dialis ήταν ο αρχιερέας τού Jupiter (Δία). Ο όρος Dialis σχετίζεται με το Diespiter, μία παλαιά λατινική μορφή του ονόματος Jupiter. Υπήρχαν 15 ιερείς, εκ των οποίων οι τρεις ήταν μεγάλοι ιερείς (flamines maiores), που υπηρετούσαν τους τρεις θεούς της Αρχαϊκής Τριάδας. Σύμφωνα με την παράδοση, οι ιερείς απαγορευόταν να αγγίζουν μέταλλο, να ιππεύουν ένα άλογο ή να βλέπουν ένα πτώμα.
Το αξίωμα τού ιερέα τού Δία και οι λειτουργίες των άλλων μεγάλων ιερέων λέγεται από την παράδοση, ότι δημιουργήθηκαν από τον Nουμά Πομπίλιο, δεύτερο βασιλιά της Ρώμης, αν και ο ίδιος ο Nουμάς εκτελούσε πολλές από τις τελετές του ιερέα τού Δία.
Ο διορισμός και τα προνόμια
Ο ιερέας τού Δία απολάμβανε πολλές ιδιόμορφες τιμές. Όταν προέκυπτε μία κενή θέση, τρία άτομα με καταγωγή από τους πατρικίους, των οποίων οι γονείς είχαν παντρευτεί σύμφωνα με τις τελετές του confarreatio (η πιο αυστηρή μορφή του ρωμαϊκού γάμου), προτείνοντο από τη Συνέλευση (Comitia), ένα από τα οποία επιλεγόταν (captus) και αφιερωνόταν (inaugurabatur) από τον μέγιστο αρχιερέα (pontifex maximus) (iv, 16) (xxvii, 8). Οι υποψήφιοι έπρεπε επίσης να είναι παντρεμένοι κατά το confarreatio και με παρθένα (βλ. Flamen).
Από εκείνη τη στιγμή και μετά το άτομο απελευθερωνόταν από τον έλεγχο τού πατέρα του και γινόταν αυτοδίκαιος (sui juris). Μόνος του από όλους τους ιερείς φορούσε την κορυφή (apex), είχε δικαίωμα ραβδούχων (lictores), να φορεί την toga praetextνα, να κάθεται σε πτυσσόμενο κάθισμα (sella curulis) όπως οι δικαστές, και είχε μια θέση στη ρωμαϊκή Σύγκλητο· όλα αυτά λόγω τού αξιώματός του (ex officio). Το τελευταίο προνόμιο, αφού έπεσε σε αχρηστία για μεγάλο χρονικό διάστημα, αναφέρεται από τον Γάιο Βαλέριο Φλάκκο (209 π.Χ.). Η χρήση επιτρεπόταν, λέει ο Λίβιος, περισσότερο από σεβασμό προς τον υψηλό προσωπικό του χαρακτήρα, παρά για το ότι θα τού εζητείτο να δικάσει. Μόνο ο βασιλιάς επί των θυσιών (rex sacrificulus) ή ο ιερός βασιλιάς (rex sacrorum) είχε το δικαίωμα να ξαπλώσει σε πιο επάνω θέση σε ένα συμπόσιο. Αν κάποιος αλυσοδεμένος κατέφευγε στο σπίτι του, οι αλυσίδες κοβόταν αμέσως και αυτές μεταφέροντο μέσω του ανοίγματος τού αιθρίου της οικίας (imluvium) στην οροφή και από εκεί πεταγόταν στον δρόμο. Αν συναντούσε κάποιος εγκληματίας στο δρόμο για την τιμωρία του τον ιερέα τού Δία και έπεφτε στα πόδια του παρακαλώντας τον, η τιμωρία αναβαλόταν για εκείνη την ημέρα (p 166). Παρόμοιο με το δικαίωμα αυτό τού ασύλου είχαν τα πρόσωπα και οι κατοικίες των παπικών καρδιναλίων.
Περιορισμοί
Για να αντισταθμίσει αυτές τις υψηλές τιμές, ο ιερέας τού Δία υποβαλλόταν σε πολλούς περιορισμούς και στερήσεις, πολλές με ινδοευρωπαϊκή προέλευση. Ένας μακρύς κατάλογος αυτών συντάχθηκε από τον Aύλο Γέλλιο από τα έργα των Φαβίου Πίκτορα και Mασούριου Σαβίνου.
Το αντικείμενο αυτών των κανόνων ήταν ξεκάθαρα να τον κάνουν κυριολεκτικά Jovi adsiduum sacerdotem (διαρκή ιερέα τού Δία), να εξαναγκάσουν τη συνεχή προσοχή στα καθήκοντα της ιεροσύνης και να τον αφήσουν ουσιαστικά χωρίς κανέναν πειρασμό να τα παραμελήσει.
Κατά την άποψη του Ντουμέζιλ αυτές οι απαγορεύσεις σηματοδοτούν τον ιερέα τού Δία ως υπηρέτη σε έναν ουράνιο θεό, με τις ιδιότητες της απόλυτης αγνότητας και ελευθερίας, αλλά και ως χειριστή της αστραπής και της βασιλείας. Μέσα στο πεδίο δράσης του υπάρχουν οι τομείς της πολιτικής εξουσίας και του δικαιώματος, αλλά όχι η μάχη, που ανήκει στον Άρη και στον ιερέα τού Άρη (flamen Martialis). Η αντιστοιχία του προς τον βασιλιά μοιάζει με αυτή του επίγειου ομολόγου του, τού ιερού βασιλιά (rex sacrorum). Παρόμοιες αντιστοιχίες, με παρόμοιους τελετουργικούς περιορισμούς, φαίνονται να υπάρχουν σε άλλους ινδοευρωπαϊκούς πολιτισμούς, όπως αυτή του Βεδικού rajan (βασιλιά) με τον purohita (ιερέα του οίκου), και ο αρχαίος ιρλανδικός rig με τον επικεφαλής δρυΐδη.
Η ιέρεια τού Δία
Η flaminica Dialis ήταν η σύζυγος του flamen Dialis. Ήταν υποχρεωμένη να είναι παρθένα την ώρα του γάμου τους, ο οποίος έπρεπε να γίνει σύμφωνα με τις τελετές τού confarreatio, δηλ. της παραδοσιακής μορφής γάμου για τους πατρικίους. (Αυτός ο κανονισμός ίσχυε και για τους γάμους των δύο άλλων μεγάλων ιερέων). Το ζευγάρι δεν επιτρεπόταν να χωρίσει και αν η ιέρεια τού Δία απεβίωνε, ο ιερέας τού Δία ήταν υποχρεωμένος να παραιτηθεί.
Η βοήθεια της ιέρειας τού Δία ήταν απαραίτητη στην εκτέλεση ορισμένων τελετουργιών. Σε κάθε ένα από τα οκταήμερα (nundinae), θυσίαζε ένα κριάρι στον Δία στη Regia.
Στην ιέρεια τού Δία είχε προσδιοριστεί μία ειδική τελετουργική ενδυμασία. Τα μαλλιά της ήταν πλεγμένα με μία μωβ ταινία σε κωνική μορφή (tutulus), αλλά όταν πήγαινε να συμμετάσχει στο τελετουργικό των Argei δεν χτένιζε, ούτε τακτοποιούσε τα μαλλιά της. Η ιέρεια τού Δία και η ιερή βασίλισσα (regina sacrorum) ήταν οι μόνες, που θα μπορούσαν να φέρουν την κόμμωση με το όνομα τοξωτή ([in]arculata).
Η ιέρεια τού Δία φορούσε ένα βαμμένο κάλυμμα (venenato operitur) και ένα μικρό τετράγωνο ύφασμα με περίγραμμα (ρίκα), στο οποίο ήταν προσαρτημένη μία ταινία από το ευοίωνο δένδρο (felix arbor), την δρυ που ήταν υπό την προστασία των ουράνιων θεών. Η rica μπορεί να ήταν ένας κοντός μανδύας, ή λιγότερο πιθανό ένα είδος κασκόλ ή πέπλο ριγμένο επάνω από το κεφάλι.
Οι περιορισμοί που επιβάλλοντο στη ιέρεια τού Δία, ήταν παρόμοιοι με αυτούς που επιβάλλοντο στον σύζυγό της. Της απαγορευόταν να ανεβαίνει μία σκάλα, που αποτελείται από περισσότερα από τρία σκαλοπάτια, ίσως για να μην φανούν οι αστράγαλοί της.
Βετσάνο Λίγκουρε
Το Βετσάνο Λίγκουρε (ιταλικά: Vezzano Ligure) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια