cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μητροπολίτης Μπελοτσερκόβου και Ταράσας Ευστράτιος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Κατηγορία:Ουκρανοί
Αλέκος Ζαζόπουλος
Ο Αλέκος Ζαζόπουλος (Πτολεμαΐδα, 24 Ιουλίου 1966) είναι Έλληνας τραγουδιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα. Ο πατέρας του ήταν μουσικός και κοντά του πρωτοτραγούδησε σε ηλικία 14 χρονών και δεν έχει σταματήσει από τότε. Σπούδασε στη Γεωπονική σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, αλλά από νεαρή ηλικία τον κέρδισε η αγάπη του για το τραγούδι στην καλλιτεχνική του διαδρομή έχει συνεργαστεί με πολλά ονόματα του χώρου όπως την Πίτσα Παπαδοπούλου, τον Τάκη Ζαχαράτο, την Άντζελα Δημητρίου, τον Βασίλη Τερλέγκα, τη Σοφία Αρβανίτη, τον Ηλία Κλωναρίδη, τον Γιώργο Μαργαρίτη, τη Νατάσσα Γερασιμίδου και άλλους.
Την πρώτη επαφή με τη δισκογραφία την κάνει στη Θεσσαλονίκη και τη δισκογραφική εταιρία VASIPAP όπου κυκλοφορεί το πρώτο του LP με τίτλο “ΕΥΘΥΝΟΜΑΙ” μια δουλειά που περιλαμβάνει 11 τραγούδια σε μουσική του Γιάννη Μπουφίδη και στίχους της Ρένας Αυγέρη, Δημήτρη Τσορλιανού, Φώτη Μαυρίδη και του ίδιου. Αμέσως ξεχώρισαν τα τραγούδια “Πάλι τα ίδια” και “Στο μονοπάτι της αγάπης”.
Ο Αλέκος τον χειμώνα του 2002 βγάζει τον τέταρτο δίσκο του με τίτλο «Έχεις φύγει, ενώ δύο χρόνια αργότερα θα συνεργαστεί με τον σπουδαίο Σταμάτη Γονίδη στον δίσκο «Άμα θέλεις εσύ». Το 2006 έβγαλε τον δίσκο «Στην υγειά της αχάριστης». Τη μουσική της συγκεκριμένης δισκογραφικής δουλειάς του Αλέκου Ζαζόπουλου υπέγραφε μεταξύ άλλων ο Σταμάτης Γονίδης και ο Παν. Καπίρης.
Ακόμα μια συνεργασία έχει τον χειμώνα του 2007, οπότε και ο Αλέκος Ζαζόπουλος συνεργάζεται με τη Ναταλία Γερμανού για μερικά από τα τραγούδια «Οι άνδρες δεν παρακαλάνε». Το καλοκαίρι του 2015 ο Ζαζόπουλος τραγουδούσε στο νυχτερινό μαγαζί «Stage» της λεωφόρου Συγγρού, μαζί με τον Θέμη Αδαμαντίδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Ήρως Αρελάτης
Ο Ήρως (Héros d' Arles) ήταν χριστιανός επίσκοπος της Αρελάτης (Αρλ) από το 408 μέχρι το 412. Τον ανέβασε στον επισκοπικό θρόνο ο σφετεριστής αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Γ΄. Τον εκθρόνισε ο Κωνστάντιος Γ΄, αντικαθιστώντας τον με τον Πάτροκλο της Αρλ.
Υπήρξε πολέμιος του πελαγιανισμού. Με επιστολή του στον Ευλόγιο, μητροπολίτη Καισαρείας, επέκρινε τον Πελάγιο και τους οπαδούς του, οι οποίοι είχαν καταφύγει στην Ανατολή. Αλλά η Σύνοδος της Λύδδας (ή Δισοπόλεως) απέρριψε τις κατηγορίες του Ήρωα, αθωώνοντας τον Πελάγιο.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι επίσκοποι Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Ευάγγελος Βανταλής
Ο Ευάγγελος Βανταλής (1η Ιανουαρίου 1901 - 1η Φεβρουαρίου 1972), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας στρατιωτικός και μετά πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Λάρισας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1901 στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας και σταδιοδρόμησε ως στρατιωτικός. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Επιμελητείας και το 1921 έγινε ανθυπολοχαγός. Το 1945 αποστρατεύτηκε (με το βαθμό του Συνταγματάρχη) έπειτα από αίτηση του ιδίου και ασχολήθηκε με τα κοινά.
Εξελέγη βουλευτής Λαρίσης με την Ένωση Κέντρου το 1963.
Ήταν πρόεδρος του Οικοδομικού Συνεταιρισμού Βουλευτών, με την επωνυμία "Η Πολιτεία".
Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1972 από τον ιερό ναό του νεκροταφείου Καλλιθέας.
Ήταν παντρεμένος με τη Βασιλική Α. Μαραμή και είχαν έναν γιο και μία κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας
Το Ομοσπονδιακό κράτος της Γερμανίας συγκροτείται από 16  ομόσπονδα κρατίδια (γερμανικά: Bundesländer). Έχουν παραδοσιακά αυξημένο βαθμό αυτονομίας από την κεντρική κυβέρνηση και σε πολλά θέματα αποκλειστική νομοθετική αρμοδιότητα. Η ονομασία, η οποία χρησιμοποιείται στο γερμανικό Σύνταγμα (Grundgesetz), είναι «κράτη» της ομοσπονδιακής δημοκρατίας (Länder der Bundesrepublik).
Το Βερολίνο και το Αμβούργο συχνά αποκαλούνται ως πόλεις-κράτη (Stadtstaaten), όπως και η Ελεύθερη Χανσεατική πόλη της Βρέμης, η οποία περιλαμβάνει τις πόλεις Βρέμη και Μπρεμερχάφεν. Τα υπόλοιπα 13 κρατίδια ονομάζονται κρατιδιακές εκτάσεις (Flächenländer).
Αρετή Κετιμέ
Η Αρετή Κετιμέ (Αθήνα, 26 Ιουλίου 1989) είναι Ελληνίδα Τραγουδίστρια, Τραγουδοποιός και μία από τις πιο γνωστές σαντουρίστες στην Ελλάδα. Το μουσικό της ύφος περιλαμβάνει παραδοσιακά, ρεμπέτικα και σμυρνέικα.
Τα πρώτα βήματα
Το σαντούρι κέντρισε το ενδιαφέρον της ως μουσικό όργανο από τα έξι της χρόνια, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει μουσικά μαθήματα, δίπλα στον αείμνηστο Αριστείδη Μόσχο. Φοίτησε στο πλευρό του για έξι ολόκληρα χρόνια, μέχρι και τον θάνατό του, το 2001. Στο μεσοδιάστημα, έλαβε μαθήματα και από την Λευκορωσίδα δεξιοτέχνη του τσίμπελ, Αγγελίνα Τκάτσεβα.
Μετά τον θάνατο του Αριστείδη Μόσχου, η Αρετή Κετιμέ δεν είχε πλέον τον τρόπο να μαθαίνει παραδοσιακά τραγούδια με το σαντούρι. Έτσι, χωρίς καλά – καλά να το καταλάβει, δοκίμασε και την διαδικασία της ερμηνείας, όπου τα κατάφερνε εξίσου καλά.
Η γνωριμία με τον Γιώργο Νταλάρα και το "βάπτισμα του πυρός"
Η σταδιοδρομία της Αρετής Κετιμέ στον χώρο του τραγουδιού άρχισε δειλά – δειλά στα 12 χρόνια της, όταν ανακάλυψε το ταλέντο της ο Γιώργος Νταλάρας. Παρά την μικρή της ηλικία, ο γνωστός Έλληνας μουσικός την ενέταξε στο σχήμα που εμφανιζόταν στην μουσική σκηνή του «Ζυγού» (2002), μαζί με ονόματα όπως ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, η Μελίνα Ασλανίδου και η Άννα Μπουρμά, ενώ την αξιοποίησε και για τις ανάγκες της δισκογραφικής δουλειάς του με τίτλο, «Από Καρδιάς».
Έναν χρόνο αργότερα, η 14χρονη Αρετή ανέβηκε στην σκηνή του «Ηρωδείου», συμμετέχοντας στην συναυλία με τίτλο «Αφιέρωμα στην Μικρά Ασία», όπου πλαισίωσε τον Γιώργο Νταλάρα, την Γλυκερία και την Ορχήστρα Εστουδιαντίνα. Μάλιστα, ερμήνευσε ζωντανά το «Νανούρισμα», κερδίζοντας το χειροκρότημα.
Ολυμπιακοί Αγώνες: Η εμφάνιση στην Τελετή Έναρξης
Το 2005 την βρίσκει ξανά με τον Γιώργο Νταλάρα, σε διαφορετικό ρόλο αυτήν την φορά, καθώς συμμετείχε στον «Οιδίποδα Τύρρανο», υπό την σκηνοθεσία και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Γιώργου Κιμούλη. Ο Γιώργος Νταλάρας ήταν ο κορυφαίος του Xoρού, ενώ η μουσική ήταν του Γκόραν Μπρέγκοβιτς.
Την ίδια χρονιά, πραγματοποίησε συναυλίες & εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα, με την Εστουδιαντίνα. Επίσης, συμμετείχε στο αφιέρωμα στον Απόστολο Καλδάρα με την Μελίνα Ασλανίδου, τον Στέλιο Διονυσίου και τον Ανδρέα Καρακότα.
Ωριμάζοντας στην μουσική
Με την πάροδο των ετών, η Αρετή Κετιμέ κέρδισε τον δικό της χώρο στην ελληνική μουσική, αφήνοντας πίσω τον χαρακτηρισμό του «παιδιού – θαύματος», πραγματοποιώντας πλέον ισότιμες συνεργασίες και περιοδείες ως κανονική επαγγελματίας μουσικός. Οι χαρακτηριστικότερες έως σήμερα είναι οι εξής:
2006: Συναυλίες με τον Μάνο Αχαλινωτόπουλο αλλά και την ορχήστρα Εστουδιαντίνα.
2008: - Έπαιξε και ερμήνευσε στις εκδηλώσεις της λατρευτικής εβδομάδας Θεσσαλονίκης με τίτλο Βυζαντινοί ύμνοι της Μ.Εβδομάδας, με την ορχήστρα του Δήμου και τον Μαέστρο Πάρη Γκούνα.
-Το καλοκαίρι του ίδιου έτους έλαβε μέρος στην συναυλία με τίτλο «Κυκλάμινα», στην Αρίστη Ζαγορίου, όπου ερμήνευσε τα «Τραγούδια της Ξενιτιάς», με τον Γιώργο Κωτσίνη, σε καλλιτεχνική επιμέλεια του μουσικολόγου-συνθέτη Γιώργου Ε.Παπαδάκη.
2009: Συνεργάστηκε με την Ελένη Βιτάλη & τον Haig Yazdijian στο Κύτταρο.
2010: Συνεργάζεται με την Dilek Koc, τον Σταύρο Παζαρέντση και τον Ιμπραήμ Ιμπραήμογλου στο Half Note.
- Συμμετείχε στην εκδήλωση γενεθλίων του Μίκη Θεοδωράκη στο Λυκαβηττό.
- Συμμετείχε σε τρεις παραστάσεις – αφιερώματα της «Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών», (για τους Σταύρο Κουγιουμτζή, Δημήτρη Λάγιο και Παναΐτ Ιστράτι αντίστοιχα), με τους Δημήτρη Παπαδημητρίου, Μαρία Φαραντούρη, Παντελή Θαλασσινό, Μανώλη Λιδάκη, Ορφέα Περίδη, Φωτεινή Βελεσιώτου.
2012: Συμμετείχε στην συναυλία – αφιέρωμα  Σμυρνέικο μινόρε , στο πλευρό της Γλυκερίας και της Dilek Koc. (Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Στέλιος Φωτιάδης).
2013-2014:  Πραγματοποίησε εμφανίσεις  με τους Ματθαίο & Κωνσταντίνο Τσαχουρίδη.
2015:  Συνεργάστηκε μουσικά και δισκογραφικά με τον Γερμανό DJ Shantel στο τραγούδι «Δύση και Ανατολή/EastWest”, σε στίχους και μουσική που έγραψαν από κοινού. Το τραγούδι κυκλοφορεί από την διεθνή δισκογραφική παραγωγή με τίτλο “Viva Diaspora”, όπου επίσης ερμήνευσε το τραγούδι «Νικολάκη Μου».
Περιοδεία στην Β. Αμερική
Το 2015 ήταν μια κομβική χρονιά για την Αρετή Κετιμέ, καθώς, μεταξύ άλλων, πραγματοποίησε και την πρώτη περιοδεία της στην Βόρειο Αμερική.
Η αρχή έγινε τον Μάιο, στο Μόντρεαλ, όταν συμμετείχε στο Φεστιβάλ Λαογραφίας, με το συγκρότημα του Ν. Φιλιππίδη. Στην συνέχεια, ακολούθησε μια σειρά συναυλίων στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τίτλο «Ανατολή – Δύση: Μουσικές Γέφυρες», όπου εμφανίστηκε σε βασικές κοιτίδες του απόδημου ελληνισμού (Νιου Τζέρσεϋ, Βαλτιμόρη, Νέα Υόρκη, Βοστώνη, Κονέκτικατ), πλαισιωμένη από τους Αφούς Παπαεμανουήλ, τον Μανώλη Κόττορο αλλά και ομογενείς μουσικούς όπως ο Αχιλλέας Ουάστορ, σε μια παραγωγή της SynPhonia Entertainment.
Μετά την περιοδεία στις ΗΠΑ, η Αρετή Κετιμέ εμφανίστηκε και στο Ισραήλ, στο Φεστιβάλ Mediteranee (Ashdod) με τον Yinon Muallem.
Παιδικό Θέατρο
Την περίοδο 2014 – 2015, η Αρετή Κετιμέ έκανε το πρώτο ουσιαστικό βήμα της στο παιδικό θέατρο, καθώς συμμετείχε στα μουσικά μέρη στην διασκευή του γνωστού έργου «Ερωτόκριτος» από τον θίασο του Ηλία Καρελλά, στο Θέατρο Κάππα.
Την περίοδο 2015 – 2016 συμμετείχε στην θεατρική διασκευή του έργου του Γ. Βιζυηνού «Το μόνο της ζωής μου ταξείδιον», με τον Κώστα Αρζόγλου στον πρωταγωνιστικό ρόλο, και πάλι από τον θίασο του Ηλία Καρελλά.
Σήμερα, η Αρετή Κετιμέ έχει καθιερωθεί στην συνείδηση του κοινού, το οποίο την έχει ταυτίσει με το παραδοσιακό τραγούδι.
Το 2018 είναι υποψήφια στο μουσικό διαγωνισμό eurovision.
Δισκογραφία
Προσωπική δισκογραφία
Συμμετοχές
DVD
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κετιμέ, Αρετή Κατηγορία:Έλληνες σαντουρίστες
Η λίμνη των στεναγμών
Η λίμνη των στεναγμών είναι ελληνικό ιστορικό δράμα του 1959 με τους Ειρήνη Παππά, Ανδρέα Μπάρκουλη, Τζαβαλά Καρούσο και Ελένη Ζαφειρίου σε σενάριο και σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.
Πλοκή
Η ταινία μας μεταφέρει στην προεπαναστατική Ελλάδα και περιγράφει τη σχέση του γιου του Αλή Πασά (Τζαβαλάς Καρούσος), του Μουχτάρ (Ανδρέας Μπάρκουλης), με την Ελληνίδα κυρά-Φροσύνη (Ειρήνη Παππά). Η κυρα-Φροσύνη είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Ξέροντας ότι θα τιμωρηθεί γι' αυτή τη σχέση, φυγαδεύει τα παιδιά της στον πατέρα τους και μένει με την πιστή βάγια της στα Ιωάννινα. Πράγματι, η Χανιφέ (Θεανώ Ιωαννίδου), σύζυγος του Μουχτάρ, διατάζει τη σύλληψή της, με αποτέλεσμα να βρεθεί στο παλάτι, όπου ο Αλή Πασάς τη βλέπει και την ερωτεύεται. Όταν η κυρα-Φροσύνη αποκρούει τον έρωτά του, αυτός διατάζει να την πνίξουν στην λίμνη των Ιωαννίνων.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Σύμφωνα με τον Δημήτρη Καλλιβωκά, για τον ρόλο της κυρα-Φροσύνης είχε προβλεφθεί αρχικά η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ενώ ο τίτλος της ταινίας επρόκειτο να είναι Ο Αλή Πασάς και η κυρά-Φροσύνη. Ο τίτλος όμως διέρευσε με αποτέλεσμα πρώτος ο Στράντζαλης να αναλάβει την παραγωγή παρόμοιας ταινίας χρησιμοποιώντας αυτόν τον τίτλο. Εκείνη η ταινία κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά σε σκηνοθεσία Στέφανου Στρατηγού, με την Γκέλυ Μαυροπούλου και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Η ταινία βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σαιζόν 1959-1960 και, κόβοντας 33.317 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 23η θέση ανάμεσα σε 52 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 10 Σεπτεμβρίου 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1959 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γρηγόρη Γρηγορίου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τάκη Μωράκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Τζων Μπωφόρ, μαρκήσιος του Ντόρσετ
Ο Τζων Μπωφόρ, μαρκήσιος του Ντόρσετ και κόμης του Ντόρσετ (1441 – 4 Μαΐου 1471) μέλος του Οίκου των Μπωφόρ που πολέμησε στο πλευρό του Οίκου του Λάνκαστερ στον Πόλεμο των Ρόδων ήταν μικρότερος γιος του Εδμόνδου Μπωφόρ, 2ου δούκα του Σόμερσετ και της Ελεονόρας Μποσάμπ, δούκισσας του Σόμερσετ κόρης του Ριχάρδου Μποσάμπ, 13ου κόμη του Γουόρικ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Χένρι Μποφώρ, 3ος δούκας του Σόμερσετ σκοτώθηκε στη μάχη του Χέξαμ στο πλευρό των Λάνκαστερ (1464) και τον διαδέχθηκε στο δουκάτο ο δεύτερος αδελφός του Εδμόνδος Μπωφόρ, 4ος δούκας του Σόμερσετ. O Τζων Μπωφόρ σαν μικρότερος αδελφός πήρε τους τίτλους του μαρκησίου του Ντόρσετ και του κόμη του Ντόρσετ που συνήθως έπαιρνε ο διάδοχος του δουκάτου από την οικογένεια Μπωφόρ.
Οι τίτλοι δεν αναγνωρίστηκαν από τον Εδουάρδο Δ΄ της Αγγλίας, ο Τζων εξορίστηκε αρχικά στη Βουργουνδία (1461) και στη συνέχεια στη Γαλλία. Ο Τζων και ο αδελφός του Εδμόνδος επέστρεψαν στην Αγγλία τον Οκτώβριο του 1470 όταν επανήλθε στον θρόνο ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας αλλά σύντομα εκθρονίστηκε ξανά. Ο Τζων Μπωφόρ έπεσε στη μάχη του Τιουκέσμπουρι στις 4 Μαΐου 1471 στο πλευρό του αδελφού του Εδμόνδου που αποκεφαλίστηκε και εκείνος σε δυο μέρες. Ο Τζων δεν παντρεύτηκε και δεν άφησε παιδιά, με τον θάνατο του η νόμιμη γενεαλογική γραμμή των Μπωφόρ ξεκληρίστηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπωφόρ
Προμηθέας (όχημα)
thumb|Φωτόγραφία Προμηθέα στο [[Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο]] Ο Προμηθέας είναι το πρωτότυπο όχημα που κατασκευάστηκε απο το την ομάδα Ecomarathon της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ). Το όχημα κινείται με ηλεκτρικό κινητήρα μονίμων μαγνητών και τροφοδοτείται μέσω κυψέλων υδρογόνου. Κατασκευάστηκε και διαγωνίστηκε το 2009 στον Πανευρωπαϊκό διαγωνισμό οικολογικής οδήγησης Shell Eco Marathon, στην κατηγορία των πρωτότυπων οχημάτων. Στόχος της ομάδας ήταν η κατασκευή ενός οικολογικού οχήματος το οποίο θα μπορούσε να διανύσει την μεγαλύτερη δυνατή απόσταση καταναλώνοντας ενέργεια ίση με 1 ισοδύναμο λίτρο βενζίνης.
Ονομασία
Το όχημα ονομάστηκε Προμηθέας από τον μυθικό Τιτάνα Προμηθέα που, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, έκλεψε τη φωτιά από τον Δία και την έδωσε στους ανθρώπους. Η επιλογή αυτή δεν είναι τυχαία καθώς ο Προμηθέας εμφανίζεται στο έμβλημα του ΕΜΠ.
Προδιαγραφές
Οι προδιαγραφές του οχήματος βασίστηκαν κυρίως στους κανόνες του διαγωνισμού Shell Eco Marathon. Έτσι, η βασική απαίτηση ήταν πως το όχημα έπρεπε να διανύσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση με 1 ισοδύναμο λίτρο βενζίνης. Δεδομένου ότι οι κανόνες του διαγωνισμού επέβαλαν να τρέχει με ταχύτητα τουλάχιστον 30 χλμαω, ο Προμηθέας σχεδιάστηκε για διαδρομές κοντά σε αυτή την ταχύτητα .Επιπλέον έπρεπε να φέρει οδηγό βάρους τουλάχιστον 50 κιλών,ζυγισμένο με πλήρη εξάρτηση, και να πληροί κάποιες προδιαγραφές ασφαλείας.
Κίνηση
Για την κίνηση του οχήματος χρησιμοποιήθηκε ένας ηλεκτρικού κινητήρας μονίμων μαγνητών ειδικά σχεδιασμένος με στόχο την ελαχιστοποίηση της απώλειας ενέργειας στο όχημα. Οι ηλεκτρικές μηχανές έχουν συνήθως πάνω από δύο φορές υψηλότερη ενεργειακή απόδοση από τις αντίστοιχες μηχανές εσωτερικής καύσης, αφού με σωστή σχεδίαση φτάνουν σε επίπεδα άνω του 90%. thumb|Ο [[ηλεκτρικός κινητήρας μονίμων μαγνητών που κατασκευάστηκε απο την ομάδα Ecomarathon του ΕΜΠ για το όχημα Προμηθέας]] Ο ειδικός ηλεκτρικός κινητήρας μονίμων μαγνητών υψηλής απόδοσης σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε ειδικά για τις απαιτήσεις του αυτοκινήτου από την ομάδα Eco Marathon της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του ΕΜΠ. Ο κινητήρας αποτελείται από ένα σταθερό τμήμα (στάτης) πακτωμένο στον κορμό του αυτοκινήτου, ένα λεπτό διάκενο αέρα (μεγαλύτερο από 1 χιλιοστό) και ένα κινούμενο τμήμα (ρότορας), προσαρμοσμένο στον πίσω κινητήριο τροχό. Όλη η ανάπτυξη ροπής συμβαίνει σε αυτό το λεπτό στρώμα αέρα, χωρίς τριβή των κινούμενων μερών μεταξύ τους και την αντίστοιχη απώλεια ενέργειας. Η ροπή κίνησης αναπτύσσεται εκεί μέσω της αλληλεπίδρασης δύο περιστρεφόμενων μαγνητικών πεδίων, ένα από το στάτη και ένα από το ρότορα.
Η απώλεια ενέργειας του κινητήρα αυτού (όπως και στους άλλους ηλεκτρικούς κινητήρες) εντοπίζεται στην παραγωγή των δύο μαγνητικών πεδίων και στην περιστροφή τους. Συγκεκριμένα, το πεδίο του στάτη παράγεται από πηνία στην περιφέρειά του που διαρρέονται από ρεύμα, με συνέπεια ωμικές απώλειες. Το μαγνητικό πεδίο του ρότορα σε αυτόν τον κινητήρα δημιουργείται από τους μόνιμους μαγνήτες χωρίς ανάγκη για ρεύμα και την αντίστοιχη απώλεια. Επιπρόσθετα, η περιστροφή μαγνητικού πεδίου που διαπερνά το σίδηρο του κινητήρα ευθύνεται για το υπόλοιπο μέρος της ενέργειας που χάνεται.
Για να επιτευχθεί υψηλή απόδοση στον ηλεκτρικό κινητήρα μονίμων μαγνητών, επιλέχθηκαν οι θέσεις των μονίμων μαγνητών, έγινε επιλογή υλικών κατασκευής και διαστασιολόγηση του ηλεκτρικού και μαγνητικού τμήματος της μηχανής, μέσω θεωρητικών υπολογισμών και προσομοιώσεων με Η/Υ και την βοήθεια εξειδικευμένων προγραμμάτων. Καθώς τα χαρακτηριστικά λειτουργίας των ηλεκτρικών κινητήρων εξαρτώνται από πολλές σχεδιαστικές παραμέτρους, η βελτιστοποίησή τους ήταν μια απαιτητική διαδικασία.
Καύσιμη Ύλη
Το όχημα Προμηθέας χρησιμοποιεί ως πηγή ενέργειας το υδρογόνο. Η αξιοποίηση του υδρογόνου και η μετατροπή του σε ηλεκτρισμό στο όχημα Προμηθέας γίνεται μέσω της τεχνολογίας κυψελών καυσίμου (fuel cell technology) που μετατρέπουν ηλεκτροχημικά το υδρογόνο σε ηλεκτρισμό.
Το υδρογόνο επιλέχθηκε καθώς είναι ένα οικολογικό καύσιμο το οποίο παράγεται με την χρήση ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία με την σειρά της θα μπορούσε να προέρχεται απο ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ). Κατά τη διαδικασία της καύσης του υδρογόνου παράγεται μόνο νερό. Αυτό σημαίνει πως η χρήση ηλεκτρισμού απο ΑΠΕ για την παραγωγή υδρογόνου οδηγεί σε ένα 100% οικολογικό καύσιμο.
Τα πλεονεκτήματα που συντέλεσαν στην επιλογή του υδρογόνου ως καύσιμου κατά την σχεδίαση είναι τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
Νανά Ησαΐα
Η Νανά Ησαΐα (πραγματικό ονοματεπώνυμο Παναγιώτα-Μαρία Ησαΐα) (17 Νοεμβρίου 1934 - 29 Μαΐου 2003) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια, μεταφράστρια, δοκιμιογράφος και ζωγράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1934 στην Αθήνα. Σπούδασε ένα χρόνο σε σχολή γραμματέων στο Λονδίνο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε ως γραμματέας του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή (1958-1964). Την περίοδο 1959-1963 σπούδασε ζωγραφική στο ελεύθερο σπουδαστήριο της Σχολής Βακαλό. Καθηγητής της ήταν ο Παναγιώτης Τέτσης. Πήρε μέρος σε έξι πανελλήνιες εκθέσεις ζωγραφικής. Έκανε την πρώτη της ατομική έκθεση το 1974 στη γκαλερί «Ώρα».
Πρωτοεμφανίστηκε στην ποίηση το 1969, δημοσιεύοντας την ποιητική συλλογή «Ποιήματα 1969». Θα δημοσιεύσει επίσης τα έργα: «Έξι Ποιητές» (1971), «Persona» (1972), «Ένα βλέμμα» (1974), «Mέρες και νύχτες χωρίς σημασία» (1977), «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» (1977), «Μορφή» (1980, ποιητική συλλογή για την οποία πήρε το 1981 το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης). «Στην Τακτική του 'Ερωτα>> (1982), «Συναίσθηση Λήθης» (1982). Έγραψε επίσης μυθιστορήματα: «Οι διαφορετικές εκδοχές του παιχνιδιού» (1990), «Η μόνη δυνατή περιπέτεια» (1994), «Η Ιστορία Τότε και Τώρα» (1997), «Μια ερωτική σχέση παραλλαγή μιας άλλης» (2001, υποψήφιο για το βραβείο μυθιστορήματος του περιοδικού «Διαβάζω»), «Άλλη, ημερολόγιο 1981-1983». Μετέφρασε Σούζαν Σόνταγκ, Σίλβια Πλαθ Τ. Έλιοτ κ.ά. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ουγγρικά, ιταλικά και φλαμανδικά. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο 4ο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ποίησης στη Λουβέν του Βελγίου, και στην ετήσια συνάντηση ποιητών του πορτογαλικού PEN CLUB, στη Λισαβόνα το 1996.
Για την ποίησή της ο Αλέξανδρος Αργυρίου αναφέρει («Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» τόμος Ζ΄): ''«Η ποίηση της Ησαΐα είναι ποίηση φθοράς οπωσδήποτε. Αλλά η φθορά αυτή δεν εκφράζεται με συναισθήματα. Τα συναισθήματα περνούν, προτού να μπουν στην ποίηση, από ένα χώρο που τα αποστειρώνει ή τα διυλίζει. Γίνονται καθαρά, καθαρισμένα, τρόπον τινά, από τον ίδιο τον εαυτό τους: από το περιττό βάρος του εαυτού τους. Γίνονται έννοιες που περιγράφουν συναισθηματικές καταστάσεις -του κενού και του τίποτα. Μέσα σ' αυτό το τίποτα αφομοιώνεται και ο πόνος που τον παράγουν οι παντοειδείς ανθρώπινες σχέσεις. Και προπάντων οι ερωτικές, γιατί αυτές κυρίως την ενδιαφέρουν. Όμως, εξελίσσονται κι αυτές μόνιμα σε παγίδες μοναξιάς. Από τις παγίδες αυτές επιχειρεί να απεγκλωβιστεί με την αποστείρωση των συναισθημάτων, με την αποξένωση: με το μεταβολισμό της αυτοπαρατήρησης σε ετεροπαρατήρηση, ώστε να κοιτάζει τον εαυτό της σαν να κοιτάζει έναν άλλο».''
Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στην Αθήνα το 2003.
Περαιτέρω βιβλιογραφία
Αγγελική Τσαγρή, «Μία μελέτη της προοπτικής απεικόνισης σε ποιήματα της Νανάς Ησαΐα, και της Νατάσας Χατζιδάκι: Πρός μία ποιητική του εικαστικού βάθους» Ερωφίλη 1 (2020) 22-45 (ανάκτηση: (PDF) Αγγελική Δ. Τσαγρή Άρθρο για Νανά Ησαΐα και Νατάσα Χατζιδάκι σε περιοδικό Νεοελληνικής Φιλολογίας Ερωφίλη | Angeliki Tsagri - Academia.edu )
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Δεύτερη Μεταπολεμική Γενιά
Ομόνοια Λευκωσίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ομόνοια Λευκωσίας (ή αλλιώς Ομόνοια) είναι ομάδα της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου. Ιδρύθηκε στις 4 Ιουνίου 1948. Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το στάδιο ΓΣΠ. Έμβλημα του σωματείου είναι το τριφύλλι και ως χρώματα χρησιμοποιεί το πράσινο και το λευκό. Αποτελεί με διαφορά το μακροβιότερο τμήμα του σωματείου του Αθλητικού Συλλόγου Ομόνοια Λευκωσίας.
Η Ομόνοια έχει κατακτήσει 21 πρωταθλήματα Κύπρου, 16 κύπελλα Κύπρου και 17 Super Cup, όντας η δεύτερη πιο πετυχημένη ομάδα σε κατακτήσεις τροπαίων στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Τα πρώτα πέντε χρόνια (1948-1953) συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Κυπριακής Ερασιτεχνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Το 1953 το σωματείο έγινε μέλος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα και κύπελλα υπό την αιγίδα της ομοσπονδίας, με εξαίρεση την περίοδο 1972-73 που συμμετείχε στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής. Η ομάδα έχει 64 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία Κύπρου, όντας στην πέμπτη θέση στη σχετική κατάταξη.
Η Ομόνοια συμμετέχει στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου από την περίοδο 1965-66. Είναι η κυπριακή ομάδα με τις περισσότερες συμμετοχές στις ευρωπαϊκές 1991-92).
Ίδρυση
Η ΟΜΟΝΟΙΑ ιδρύθηκε το 1948, χρονιά η οποία αποτελεί ορόσημο στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου. Το 1948, στην Ελλάδα υπήρχαν πολιτικές αναταραχές λόγω της διαμάχης μεταξύ δεξιών και αριστερών στον ελληνικό εμφύλιο. Η κατάσταση στην Ελλάδα μεταφέρθηκε και στην Κύπρο και διείσδυσε τόσο στην πολιτική ζωή του τόπου, όσο και στον αθλητισμό. Οι περισσότεροι αθλητικοί παράγοντες ασχολούνταν και με την πολιτική. Οι αριστεροί αθλητές αποκλείονταν από τους συλλόγους της εποχής ώστε να επικρατεί σε αυτούς το εθνικόφρονο κλίμα. Λόγω των περιορισμών αυτών, οι αριστεροί αθλητές και φίλαθλοι ίδρυσαν νέα σωματεία. Στις 7 Μαρτίου 1948 ιδρύεται η Νέα Σαλαμίνα στην Αμμόχωστο και στις 10 Απριλίου 1948 η Αλκή στη Λάρνακα.
Πριν από τους παγκύπριους αγώνες στίβου το Μάιο του 1948, ο ΣΕΓΑΣ, (Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων), ζήτησε από όλους τους Γυμναστικούς Συλλόγους της Κύπρου, τα μέλη και τους αθλητές τους, να υπογράψουν δημόσια διακήρυξη όπου θα εκφράζουν την υποστήριξη τους προς τη Δεξιά παράταξη στον ελληνικό εμφύλιο, θα δήλωναν «εθνικοφρόνων φρονημάτων» και θα καταδίκαζαν τη δράση της Αριστεράς. Οι Γυμναστικοί Σύλλογοι και οι δεξιοί αθλητές υπέγραψαν τις δηλώσεις αυτές. Ο μόνος σύλλογος που αρνήθηκε να υπογράψει τη δήλωση αυτή ήταν ο Γυμναστικός Σύλλογος «Κινύρας» Πάφου και για αυτό τον απέκλεισαν από τους αγώνες. Οι προοδευτικοί αθλητές ήταν αντίθετοι με τη δήλωση που έκαναν οι σύλλογοι τους, αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις και να αποκηρύξουν τα ιδεολογικά τους πιστεύω. Επιπρόσθετα, οι αριστεροί αθλητές αποφάσισαν να στηρίξουν τον Γυμναστικό Σύλλογο «Κινύρα» Πάφου, αν τελικά δεν του επέτρεπαν να λάβει μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες. Μετά από αυτή την εξέλιξη, ο ΓΣΕ απαγόρευσε στη Νέα Σαλαμίνα την είσοδος των αθλητών της στάδιο ΓΣΕ. Αντίστοιχα, ο Γυμναστικός Σύλλογος Ζήνωνας (ΓΣΖ) σε γενική συνέλευση, απαγόρευσε από την Αλκή να χρησιμοποιεί το στάδιο της Λάρνακας. Αντίστοιχη πρόταση για αποκλεισμό Τούρκων και καθολικών απορρίφθηκε. Στη Λευκωσία είχε ιδρυθεί μέσα στο Μάιο ο Ορφέας Λευκωσίας.
Τον ίδιο μήνα, ο ΑΠΟΕΛ απέστειλε τηλεγράφημα στο ΣΕΓΑΣ, «εγκάρδιο αδελφικό χαιρετισμό σε ολόκληρη την ελληνική αθλούμενη νεολαία» κι ευχόταν, «όπως τερματισθεί η εθνοκτόνος ανταρσία» στην Ελλάδα. Η διοίκηση του σωματείου κάλεσε όλους τους αθλητές και ποδοσφαιριστές του σωματείου να προσυπογράψουν σχετική δήλωση, με την οποία θα συνηγορούσαν με το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος. Οι αριστεροί παράγοντες και αθλητές του ΑΠOEΛ θεώρησαν το χαρακτηρισμό «εθνοκτόνος ανταρσία», πρόκληση και κομματική τοποθέτηση του σωματείου τους. Οι ποδοσφαιριστές Κώστας Λυμπουρής, Αγησίλαος Τσιαλής, Γωγάκης Καραγιάννης, Τάκης Σκαλιώτης, Ανδρέας Καριόλου κ.α. διαχώρισαν τη θέση τους και αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις. Από εκεί και πέρα, ανέλαβε δράση ο Τύπος, ο οποίος με συνεχή ρεπορτάζ και σχόλιά του, έριχνε λάδι στη φωτιά, πυροδοτώντας την τελική έκρηξη. Ακολούθησε η επ΄ αόριστον τιμωρία πέντε αθλητών του AΠOEΛ από το σωματείο τους. Έτσι, οι ποδοσφαιριστές αυτοί αποσκίρτησαν από τον AΠOEΛ και μαζί με αρκετούς άλλους ίδρυσαν στις 4 Ιουνίου 1948 νέο σωματείο στη Λευκωσία, τον Αθλητικό Σύλλογο Ομόνοια Λευκωσίας.
Από την πρώτη μέρα της ίδρυσης της η Ομόνοια συγκέντρωσε χιλιάδες οπαδούς, οι οποίοι αυξάνονταν μετά τις επιτυχίες της ομάδας. Οι φίλαθλοι της προέρχονταν κυρίως από την αριστερή εργατική λαϊκή τάξη. Η Ομόνοια τις επόμενες δεκαετίες έγινε η λαοφιλέστερη ομάδα της Κύπρου και χαρακτηρίστηκε ως «ομάδα του λαού».
Ίδρυση της ΚΕΠΟ
Λόγο των αριστερών φρονημάτων των μελών τους, τα νέα σωματεία δεν γίνονταν δεκτά στις τάξεις της ΚΟΠ και έτσι προχώρησαν στην ίδρυση μιας νέας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, της Κυπριακής Ερασιτεχνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΚΕΠΟ), το Δεκέμβριο του 1948. Η νέα ομοσπονδία, που διοργάνωνε πρωταθλήματα και κύπελλα, έγινε αφορμή για να στραφούν στα γήπεδα χιλιάδες νέοι φίλαθλοι. Οι αγώνες του πρωταθλήματος της ΚΕΠΟ προσέλκυαν πολύ περισσότερους φιλάθλους από αυτούς της ΚΟΠ. Στην ΚΕΠΟ συμμετείχαν έξι ομάδες: η Ομόνοια και ο Ορφέας στη Λευκωσία, η Νέα Σαλαμίνα στην Αμμόχωστο, η Αλκή στη Λάρνακα, ο ΑΜΟΛ στη Λεμεσό (που το 1951 μετονομάστηκε σε Ανταίο) και ο Νέος Αστέρας στη Μόρφου.
Ενοποίηση Κυπριακού Ποδοσφαίρου
Τα σωματεία μέλη της ΚΕΠΟ ήταν υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Προσπαθούσαν για τρία συνεχόμενα χρόνια να πείσουν την ΚΟΠ να τα δεχθεί ως μέλη της, αλλά η ΚΟΠ απέρριπτε το αίτημα τους. Δύο ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες και η διεξαγωγή δύο πρωταθλημάτων σε μια μικρή χώρα, όπως η Κύπρος, ήταν κάτι το πρωτοφανές. Δημιουργούνταν προβλήματα οικονομικής φύσεως και αθλητικών υποδομών. Ο διαχωρισμός αποτελούσε τροχοπέδη στις προοπτικές για πρόοδο και ανάπτυξη του κυπριακού ποδοσφαίρου. Επιπρόσθετα, τα σωματεία θεωρούσαν ότι το πνεύμα του αθλητισμού είναι η συναδέλφωση και φιλία και όχι διαχωρισμός και διακρίσεις. Οι βάσεις για την ενοποίηση του Κυπριακού Ποδοσφαίρου άρχισαν να μπαίνουν με την πρώτη έκδοση της αθλητικής εφημερίδας Αθλητική, η οποία άρχισε σταυροφορία υπέρ της ενοποίησης το Δεκέμβριο του 1952. Μέσω της ίδιας εφημερίδας ακούστηκαν για πρώτη φορά φωνές για ενοποίηση, πέρα από το χώρο της ΚΟΠ (ξένοι προπονητές σωματείων ΚΟΠ). Η ΚΟΠ καταδίκασε τις δηλώσεις των προπονητών των δικών της σωματείων θεωρώντας πως «ήταν αντίθετες με το πνεύμα της Ομοσπονδίας». Οι παράγοντες της ΚΟΠ αρχικά κράτησαν εχθρική στάση καταδικάζοντας όσους ενεργούσαν υπέρ της ενοποίησης. Το καλοκαίρι του 1953 όλοι σχεδόν οι κορυφαίοι αθλητικοί παράγοντες της εποχής τάσσονταν υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Τον Αύγουστο του 1953 η Ομόνοια, η Νέα Σαλαμίνα, η Αλκή και ο Ανταίος υπέβαλλαν κοινή αίτηση στην ΚΟΠ για εγγραφή στη δύναμη της ως σωματεία Α΄ κατηγορίας. Τον επόμενο μήνα, στις 19 Σεπτεμβρίου 1953, η ΚΟΠ έκανε δεκτή την αίτηση της Ομόνοιας, της Νέας Σαλαμίνας και του Ανταίου για ένταξη τους στην ΚΟΠ. Η πολεμική όμως της ΚΟΠ προς τα σωματεία αυτά συνεχίστηκε. Απέρριψε την αίτηση της Αλκής, του Ορφέα και του Νέου Αστέρα Μόρφου (τα δύο πρώτα εντάχθηκαν ένα χρόνο αργότερα), ενώ επικαλούμενη το καταστατικό της, υποστήριξε ότι μια ομάδα έπρεπε να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας και οι άλλες δύο στην Β΄ κατηγορία. Τα σωματεία της ΚΕΠΟ αποδέχτηκαν τις προϋποθέσεις αυτές με σκοπό να επιτευχθεί τελικά η ενοποίηση. Σε ειδική συνεδρία της ΚΕΠΟ αποφασίστηκε να ενταχθεί στην Α΄ κατηγορία η Ομόνοια και στη Β΄ κατηγορία η Νέα Σαλαμίνα και ο Ανταίος. Μετά τις εξελίξεις αυτές, η ΚΕΠΟ αυτοδιαλύθηκε.
Ονομασία, έμβλημα και χρώματα
Το όνομα Ομόνοια επιλέχθηκε για να δείχνει την αντίθεση του σωματείου στο διχασμό και στη διάσπαση. Ως έμβλημα επιλέχθηκε το τριφύλλι λόγω του πράσινου χρώματος τους που είναι το χρώμα της ελπίδας. Χρώματα της ομάδας επελέγησαν το πράσινο και το άσπρο.
Ποδοσφαιρικό γήπεδο
Τα πρώτα πέντε χρόνια της ύπαρξης της η Ομόνοια χρησιμοποιούσε ως έδρα το γήπεδο «Γκόουλ», το οποίο βρισκόταν παρά τη γέφυρα του Πεδιαίου. Το 1953, όταν η ομάδα εντάχθηκε στην ΚΟΠ, ως έδρα χρησιμοποιούσε το παλιό ΓΣΠ. Το γήπεδο αυτό ήταν έδρα επίσης των ΑΠΟΕΛ και Ολυμπιακού. Το 1978 ολοκληρώθηκε το Μακάρειο στάδιο το οποίο έγινε η νέα έδρα των Ομόνοια και ΑΠΟΕΛ, ενώ έγινε έδρα και του Ολυμπιακού χρόνια αργότερα.
Τον Οκτώβριο του 1999 ολοκληρώθηκε το νέο ΓΣΠ και από τότε έγινε έδρα των τριών ομάδων. Έχει χωρητικότητα 22859 θεατών. Η βόρεια κερκίδα του γηπέδου αποτελεί τον πυρήνα των οργανωμένων οπαδών της ομάδας, οι οποίοι ονομάζονται «Θύρα 9».
Προπονητικό κέντρο Μια Μηλιάς
Στα τέλη του 1971 ξεκίνησε η ανέγερση ιδιόκτητου γηπέδου στη Μια Μηλιά, ένα χωριό στα ανατολικά της Λευκωσίας. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1972 είχε κατασκευαστεί ο στίβος του γηπέδου, ενώ στη συνέχεια κατασκευάστηκαν αποδυτήρια και περίφραξη. Όλα τα έργα έγιναν με εθελοντική εργασία των φιλάθλων της ομάδας. Προγραμματίστηκε χορτοφύτευση και ηλεκτροφωτισμός του σταδίου το καλοκαίρι του 1974, ενώ είχε αρχίσει η προετοιμασία για την κατασκευή της κεντρικής εξέδρας του σταδίου που θα κατασκευαζόταν εκεί για να αποτελέσει τη μελλοντική έδρα της ομάδας. Η κατάληψη του χωριού κατά την τουρκική εισβολή έβαλε τέρμα στα όποια σχέδια.
Προπονητικό κέντρο «Ηλίας Πούλλος»
Η Ομόνοια διαθέτει προπονητικό κέντρο στο Γέρι. Στο κέντρο δόθηκε η ονομασία «Ηλίας Πούλος» προς τιμή του τότε εν ενεργεία αντιπροέδρου της ομάδας Ηλία Πούλου που έχασε τη ζωή του σε δυστύχημα.
Πρωταθλήματα και κύπελλα ΚΕΠΟ
Στα πέντε πρωταθλήματα της ΚΕΠΟ, η Ομόνοια κατάφερε να κατακτήσει τέσσερα πρωταθλήματα και πέντε κύπελλα. Ως έδρα χρησιμοποιούσε το γήπεδο «Γκόουλ».
Για την περίοδο 1948-49 δεν υπάρχουν στοιχεία. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι η Ομόνοια κατέκτησε το πρωτάθλημα αήττητη.
Περίοδος 1953-1959
Μετά την ενοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου, η Ομόνοια εντάχθηκε στην Α΄ κατηγορία. Ως έδρα χρησιμοποιούσε πλέον το παλιό ΓΣΠ. Ο πρώτος επίσημος αγώνας της ομάδας μετά την ένταξή της στην ΚΟΠ διεξήχθη την 1η Νοεμβρίου 1953 στο Παλιό ΓΣΖ με αντίπαλο τον Πεζοπορικό για το πρωτάθλημα της περιόδου 1953-54. Η Ομόνοια έχασε με 2-1.
Τα πρώτα χρόνια η ομάδα δεν κατάφερε κάτι το αξιόλογο, ούτε στο πρωτάθλημα ούτε στο κύπελλο. Ψηλότερη θέση που κατέλαβε ήταν η 3η την περίοδο 1956-57.
Δεκαετία 1960-1969
Τη δεκαετία του 1960 η Ομόνοια άρχισε να διεκδικεί και να κατακτά τρόπαια. Επιπρόσθετα, ξεκίνησε μια πορεία 56 χρόνων όπου η Ομόνοια δεν τερμάτισε κάτω από την 4η θέση του πρωταθλήματος.
Την περίοδο 1959-60 διεκδίκησε το πρωτάθλημα μέχρι την προτελευταία αγωνιστική, τερματίζοντας τελικά στη 2η θέση. Την περίοδο 1960-61 η Ομόνοια κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας, δημιουργώντας και ρεκόρ επίτευξης τερμάτων. Τα 91 τέρματα που πέτυχαν οι ποδοσφαιριστές της ομάδας αποτελούσαν το ρεκόρ του κυπριακού πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας για 38 χρόνια (καταρρίφθηκε την περίοδο 1998-99 από την Ανόρθωση). Σημαντικοί ποδοσφαιριστές της ομάδας την περίοδο αυτή ήταν οι Ελευθεριάδης, Αντωνής, Κακουλλής, Κώστα, Κ. Χριστοφόρου, Αντωνάκης. Τσιελεπής και Πάκκος. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Βούλγαρος Νάσκο Τσιακμάκοφ.
Την περίοδο 1961-62 τερμάτισε στη δεύτερη θέση και την περίοδο 1962-63 στην τρίτη θέση. Την περίοδο αυτή έφτασε για πρώτη φορά στα ημιτελικά του κυπέλλου Κύπρου. Την περίοδο 1963-64 το πρωτάθλημα διακόπηκε τον Δεκέμβριο του 1963 λόγω των δικοινοτικών διαταραχών και δεν συνεχίστηκε ποτέ. Μέχρι τη στιγμή της διακοπής η Ομόνοια ήταν στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος. Την περίοδο 1964-65 η ομάδα τερμάτισε στην 4η θέση. Ωστόσο, κατάφερε να στεφθεί κυπελλούχος για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στον τελικό της 4ης Ιουλίου 1965 αντιμετώπισε στο παλιό ΓΣΠ τον Απόλλων Λεμεσού τον οποίο κέρδισε με 5-1. Η κατάκτηση του τροπαίου εξασφάλισε στην ομάδα την πρώτη συμμετοχή της σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Συμμετείχε για πρώτη φορά στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1965-66, αντιμετωπίζοντας τον Ολυμπιακό Πειραιώς, από τον οποίο αποκλείστηκε.
Το δεύτερο πρωτάθλημα της Ομόνοιας κατακτήθηκε την περίοδο 1965-66. Ως πρωταθλήτρια, διεκδίκησε για πρώτη φορά την Ασπίδα Πάκκου, στην έναρξη της περιόδου 1966-67. Αντίπαλος ήταν ο κυπελλούχος Απόλλωνας τον οποίο κέρδισε με 3-1 κατακτώντας το τρόπαιο. Στο πρωτάθλημα τερμάτισε στην 4η θέση, 2 βαθμούς πίσω από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό. Την περίοδο 1967-68 τερμάτισε στη δεύτερη θέση, όπως και την περίοδο 1968-69. Μάλιστα, την περίοδο αυτή ισοβάθμησε με τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, χάνοντας τον τίτλο λόγω χειρότερης αναλογίας τερμάτων (λόγος επίθεσης προς άμυνα). Επιπρόσθετα, συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου για δεύτερη φορά στην ιστορία της, χάνοντας το τρόπαιο από τον ΑΠΟΕΛ με 1-0.
Δεκαετία 1970-1979
Την περίοδο 1969-70 η Ομόνοια τερμάτισε στην τρίτη θέση, ισόβαθμη με την πρώτη και τη δεύτερη ομάδα. Υστερούσε έναντι της ΕΠΑ και του Πεζοπορικού στην αναλογία τερμάτων (λόγος επίθεσης προς άμυνα). Ο τίτλος κρίθηκε την τελευταία αγωνιστική όπου ΕΠΑ και Ομόνοια εξήλθαν ισόπαλες 3-3 ενώ ο Πεζοπορικός έχασε από τον Απόλλωνα. Την επόμενη περίοδο η Ομόνοια τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Στο κύπελλο έφτασε μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης με αντίπαλο την Ανόρθωση. Στο παλιό ΓΣΠ οι δύο ομάδες εξήλθαν ισόπαλες 1-1 και έτσι χρειάστηκε επαναληπτικός. Στον αγώνα στο στάδιο ΓΣΕ η Ομόνοια έχασε με 1-0, χάνοντας παράλληλα και το τρόπαιο.
Η περίοδος 1971-72 αποτελεί ιστορική για την ομάδα για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ξεκινάει μια πετυχημένη πορεία 18 χρόνων όπου η Ομόνοια κατακτά 14 πρωταθλήματα. Δεύτερον, γιατί για πρώτη φορά πέτυχε το νταμπλ. Κατέκτησε το τρίτο της πρωτάθλημα και το δεύτερο της κύπελλο. Στον τελικό κέρδισε στην παράταση τον Πεζοπορικό με 3-1 (κανονική διάρκεια 1-1).
Με την κατάκτηση του πρωταθλήματος, η Ομόνοια εξασφάλισε τη συμμετοχή της στην Α΄ Εθνική Ελλάδας, καθώς ίσχυε ο θεσμός συμμετοχής του πρωταθλητή Κύπρου στο ελληνικό πρωτάθλημα. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής 1972-1973 από το οποίο υποβιβάστηκε, τερματίζοντας στην 18η και τελευταία θέση με απολογισμό 1 νίκη, 7 ισοπαλίες και 26 ήττες. Στο Κύπελλο Ελλάδας αποκλείστηκε στον Α΄ γύρο από τον Πανιώνιο, ο οποίος έφτασε στα ημιτελικά της διοργάνωσης.
Ακολούθως η Ομόνοια επέστρεψε στο κυπριακό πρωτάθλημα. Τις επόμενες έξι περιόδους (1973-74, 1974-75, 1975-76, 1976-77, 1977-78, 1978-79) κατέκτησε ισάριθμα πρωταθλήματα,     δημιουργώντας ρεκόρ συνεχόμενων κατακτήσεων το οποίο ισχύει έως σήμερα.
Μάλιστα, την περίοδο 1973-74 πέτυχε το δεύτερο της νταμπλ, κατακτώντας εκτός από το πρωτάθλημα και το κύπελλο, κερδίζοντας στον τελικό την Ένωσις Νέων Παραλιμνίου με 2-0. Ακόμη, την περίοδο 1976-77, ο ποδοσφαιριστής της Ομόνοιας Σωτήρης Καϊάφας, πέτυχε 44 γκολ, δημιουργώντας νέο ρεκόρ στο κυπριακό ποδόσφαιρο (το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα), κερδίζοντας παράλληλα το χρυσό παπούτσι στην Ευρώπη.
Το 1978 ολοκληρώθηκε το Μακάρειο στάδιο και η Ομόνοια αγωνιζόταν πλέον σε αυτό το γήπεδο.
Δεκαετία 1980-1989
Οι συνεχόμενες κατακτήσεις πρωταθλήματος από την Ομόνοια διακόπηκαν την περίοδο 1979-80, όταν έχασε το πρωτάθλημα από τον ΑΠΟΕΛ. Οι δύο ομάδες ισοβάθμησαν στην πρώτη θέση, αλλά η Ομόνοια είχε χειρότερη διαφορά τερμάτων (+52 η Ομόνοια, +53 ο ΑΠΟΕΛ). Κατάφερε όμως να κατακτήσει το κύπελλο Κύπρου κερδίζοντας στον τελικό την Αλκή με 3-1.
Από την επόμενη περίοδο η Ομόνοια ξεκίνησε ένα νέο σερί κατάκτησης πέντε πρωταθλημάτων (1980-81, 1981-82, 1982-83, 1983-84, 1984-85). Μάλιστα, την περίοδο 1984-85 κατέκτησε το πρωτάθλημα αήττητη. Παράλληλα, η ομάδα δημιούργησε και ρεκόρ συνεχόμενων κατακτήσεων κυπέλλου Κύπρου (1979-80, 1980-81, 1981-82, 1982-83). Στο τελικό του κυπέλλου Κύπρου 1980-81 αντιμετώπισε την Ένωσις Νέων Παραλιμνίου. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 1-1 και έτσι χρειάστηκε επαναληπτικός. Η Ομόνοια κέρδισε με 3-0 και κατέκτησε το τρόπαιο. Παρόμοιο σενάριο επαναλήφθηκε και την επόμενη περίοδο. Η Ομόνοια αντιμετώπισε στον τελικό τον Απόλλωνα. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 2-2 και έτσι και πάλι χρειάστηκε επαναληπτικός. Η Ομόνοια κέρδισε με 4-1 και κατάκτησε το τρόπαιο. Την περίοδο 1982-83 αντιμετώπισε στον τελικό και πάλι την Ένωση Νέων Παραλιμνίου με την Ομόνοια να κερδίζει με 2-1. Η Ομόνοια έγινε η πρώτη και μοναδική ομάδα που πέτυχε τρία συνεχόμενα νταμπλ στο κυπριακό πρωτάθλημα (1980-81, 1981-82, 1982-83). Επιπλέον, έγινε η πρώτη ομάδα που κατάφερε το τρεμπλ, δηλαδή να κατακτήσει την ίδια περίοδο πρωτάθλημα, κύπελλο και ασπίδα. Το κατόρθωμα αυτό το πέτυχε σε τρεις συνεχόμενες περιόδους (1980-81, 1981-82, 1982-83).
Το 1988 κατέκτησε για έβδομη φορά την Ασπίδα Στυλιανάκη, η οποία είχε προκηρυχθεί για δέκα χρόνια. Η Ομόνοια ήταν η ομάδα που την είχε κατακτήσει τις περισσότερες φορές και για το λόγο αυτό περιήλθε στην κατοχή της.
Δεκαετία 1990-1999
Την περίοδο 1989-90 η Ομόνοια τερμάτισε στη δεύτερη θέση και τις περιόδους 1990-91 και 1991-92 στην τέταρτη θέση. Στο κύπελλο Κύπρου συμμετείχε για τρεις συνεχόμενες χρονιές στον τελικό. Την περίοδο 1989-90 αντιμετώπισε στον τελικό τη Νέα Σαλαμίνα με την Ομόνοια να χάνει με 3-2. Την περίοδο 1990-91 αντιμετώπισε στον τελικό τον Ολυμπιακό. Η Ομόνοια κέρδισε με 1-0 και κατάκτησε το τρόπαιο. Την περίοδο 1991-92 αντιμετώπισε στον τελικό τον Απόλλωνα με την Ομόνοια να χάνει με 1-0.
Ακολούθησε η κατάκτηση του πρωταθλήματος την περίοδο 1992-93, του μοναδικού πρωταθλήματος της ομάδας τη δεκαετία του 1990. Την περίοδο 1993-94 τερμάτισε στην 4η θέση, αλλά κατέκτησε το κύπελλο Κύπρου κερδίζοντας στον τελικό την Ανόρθωση με 1-0. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος και την περίοδο 1995-96 στην τρίτη θέση. Στην ίδια θέση τερμάτισε και την περίοδο 1996-97. Την περίοδο αυτή συμμετείχε και στον τελικό του κυπέλλου Κύπρου με αντίπαλο τον ΑΠΟΕΛ, χάνοντας με 2-0. Την περίοδο 1997-98 τερμάτισε στη δεύτερη θέση. Στην ίδια θέση τερμάτισε και την περίοδο 1998-99 με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά ισοβαθμούσε με την πρωταθλήτρια Ανόρθωση. Για τέταρτη φορά στην ιστορία της η Ομόνοια έχανε τον τίτλο του πρωταθλήματος επειδή υστερούσε στην ισοβαθμία.
Δεκαετία 2000-2009
Από τον Οκτώβριο του 1999 η Ομόνοια ξεκίνησε να χρησιμοποιεί ως έδρα το νέο ΓΣΠ. Την περίοδο 1999-00 η Ομόνοια τερμάτισε και πάλι στη δεύτερη θέση. Κατάφερε ωστόσο να κατακτήσει το κύπελλο κερδίζοντας στον τελικό τον ΑΠΟΕΛ με 4-2. Ακολούθησε η κατάκτηση του πρωταθλήματος την περίοδο 2000-01. Την περίοδο 2001-02 η Ομόνοια τερμάτισε στην 4η θέση. Την επόμενη περίοδο κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα. Ακολούθησε η δεύτερη θέση της περιόδου 2003-04 και η τρίτη θέση της περιόδου 2004-05. Την περίοδο αυτή κατέκτησε το κύπελλο κερδίζοντας στον τελικό τον Διγενή Μόρφου.
Την περίοδο 2005-06 τερμάτισε στη δεύτερη θέση, όπως και την περίοδο 2006-07. Την περίοδο αυτή συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου, χάνοντας με 3-2 από την Ανόρθωση. Την περίοδο 2007-08 τερμάτισε στην τρίτη θέση και την περίοδο 2008-09 στη δεύτερη.
1Το παιχνίδι της τελευταίας αγωνιστικής μεταξύ ΑΠΟΕΛ και Ομόνοιας διεκόπηκε λόγω βίαιης συμπεριφοράς των οπαδών και των δύο ομάδων, όταν το σκορ ήταν 0-2 υπέρ της Ομόνοιας. Με απόφαση της δικαστικής επιτροπής της ΚΟΠ μηδενίστηκαν και οι δύο ομάδες.
Δεκαετία 2010-2019
300px|thumb|right|Οι πανηγυρισμοί των φιλάθλων της Ομόνοιας για τον εικοστό τίτλο πρωταθλήματος, το 2010 Μετά από εφτά χρόνια η Ομόνοια κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα, την περίοδο 2009-10. Την περίοδο 2010-11 τερμάτισε στη δεύτερη θέση και την περίοδο 2011-12 στην τρίτη θέση. Και τις δύο αυτές περιόδους κατέκτησε το κύπελλο. Στο τελικό της περιόδου 2010-11 κέρδισε τον Απόλλωνα με 4-3 στα πέναλτι (κανονικός αγώνας 1-1) και στον τελικό της περιόδου 2011-12 κέρδισε την ΑΕΛ με 1-0.
Την περίοδο 2012-13 τερμάτισε στην τρίτη θέση. Την περίοδο 2013-14 τερμάτισε στην πέμπτη θέση. Τερματίστηκε έτσι μια πορεία 56 χρόνων όπου η Ομόνοια δεν είχε τερματίσει κάτω από την 4η θέση του πρωταθλήματος.
Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Στην ίδια θέση τερμάτισε και την περίοδο 2015-16. Στο κύπελλο Κύπρου 2015-16 έφτασε μέχρι τον τελικό χάνοντας το τρόπαιο από τον Απόλλωνα με 2-1.
Την περίοδο 2016-17 τερμάτισε στην πέμπτη θέση, με αποτέλεσμα να μην κερδίσει το δικαίωμα συμμετοχής σε ευρωπαϊκή διοργάνωση μετά από 15 χρόνια. Η περίοδος 2017-18 αποτέλεσε μια από τις χειρότερες στην ιστορία της. Η ομάδα τερμάτισε στην έκτη θέση (μετά από 62 χρόνια), δημιούργησε αρνητικό ρεκόρ 17 ηττών και τερμάτισε με αρνητική διαφορά τερμάτων (μετά από 60 χρόνια). Τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα και οι άσχημες πορείες της ομάδας, οδήγησαν το σωματείο, μετά τη λήξη της περιόδου, στην εκχώρηση του ποδοσφαιρικού τμήματος σε εταιρεία.
Δεκαετία 2020-2029
Την περίοδο 2019-20 το πρωτάθλημα διακόπηκε λόγω της έξαρσης της παγκόσμιας πανδημίας του ιού COVID-19, γνωστότερου απλούστερα κορωνοϊού. Η Ομόνοια όντας στην πρώτη θέση κατά τη διακοπή θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2020–21. Η Ομόνοια ήταν ισόβαθμη με την Ανόρθωση, όμως λόγω υπεροχής στα μεταξύ τους παιχνίδια η Ομόνοια καταλάμβανε την πρώτη θέση βάσει των κανονισμών που όριζε η προκήρυξη του πρωταθλήματος. Παρολ' αυτά, η Ομόνοια δεν στέφθηκε επίσημα πρωταθλήτρια 2019-20 με απόφαση της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου όπως και καμιά άλλη ομάδα των υπολοίπων κατηγοριών της Ομοσπονδίας.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως την περίοδο 2020-21 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2020-21.
Επιπρόσθετα, η ομάδα έχει μία συμμετοχή στην Α΄ Εθνική Ελλάδας και μία συμμετοχή στο Κύπελλο Ελλάδας.
Τελικοί κυπέλλου
Η Ομόνοια έχει κατακτήσει 15 φορές το Κύπελλο Κύπρου. Είναι στη δεύτερη θέση κατακτήσεων του κυπέλλου και στη δεύτερη θέση σε συμμετοχές στον τελικό. Συνολικά έχει συμμετάσχει 22 φορές στον τελικό του κυπέλλου. Διατηρεί το ρεκόρ συνεχόμενων κατακτήσεων (4).
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τους τελικούς κυπέλλου στους οποίους συμμετείχε η Ομόνοια (υπό την αιγίδα της ΚΟΠ).
Αγώνες για Super Cup
Η Ομόνοια έχει κατακτήσει 17 φορές το Super Cup (Ασπίδα Πάκκου/Στυλιανάκη/ΚΟΠ). Είναι η πολυνίκης του θεσμού. Συνολικά έχει διεκδικήσει 22 φορές το τρόπαιο. Διατηρεί το ρεκόρ συνεχόμενων κατακτήσεων (5) και το ρεκόρ συνεχόμενων συμμετοχών (7). Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τους αγώνες για την κατάκτηση του Super Cup στους οποίους συμμετείχε η Ομόνοια.
Ευρωπαϊκές Συμμετοχές
Η Ομόνοια συμμετέχει στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου από την περίοδο 1965-66. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν η κυπριακή ομάδα με τις περισσότερες συμμετοχές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Μάλιστα, είχε δημιουργήσει ρεκόρ συνεχόμενων συμμετοχών (17) για κυπριακή ομάδα (1975-76 έως το 1991-92).
Συμμετείχε για πρώτη φορά στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1965-66, αντιμετωπίζοντας τον Ολυμπιακός Πειραιώς, από τον οποίο αποκλείστηκε. Η πρώτη πρόκριση ήλθε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1972-73, όπου απέκλεισε την ιρλανδική Γουότερφορντ Γιουνάιτεντ. Την περίοδο 1974-75, έχοντας αποκτήσει δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1974-75 αποσύρθηκε λόγω της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.
Τη δεκαετία του 1970 κατάφερε να εξασφαλίσει ακόμη μια πρόκριση, επί της ΦΑ Ρεντ Μπόις Ντιφερντάνζ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1979-80. Στον επόμενο γύρο αντιμετώπισε τον πανίσχυρο την τότε επόχή ΑΦΚ Άγιαξ. Στον πρώτο αγώνα, στην Ολλανδία, η Ομόνοια ηττήθηκε με 10-0. Ωστόσο, στον επαναληπτικό στο Μακάρειο Στάδιο η Ομόνοια κέρδισε τον Άγιαξ με 4-0, προκαλώντας διθυραμβικά σχόλια από τα ευρωπαϊκά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τη δεκαετία του 1980 η Ομόνοια εξασφάλισε ακόμη δύο προκρίσεις. Στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1985-86 απέκλεισε τη μαλτέζικη Ραμπάτ Άγιαξ ΦΚ και στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1987-88 την ιρλανδική Σάμροκ Ρόβερς.
Από τη δεκαετία του 1990 η Ομόνοια, όπως και οι υπόλοιπες κυπριακές ομάδες, εξασφάλιζε αρκετές προκρίσεις. Ωστόσο, δεν μπορούσε να αποκλείσει περισσότερους από ένα αντιπάλους ανά περίοδο. Αυτό σταμάτησε την περίοδο 2008-09, συμμετέχοντας στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2008-2009. Αφού απέκλεισε στον πρώτο προκριματικό την ΦΚ Μιλάνο Κουμανόβο, κατάφερε να αποκλείσει στο δεύτερο προκριματικό την ΑΕΚ Αθηνών, την οποία κέρδισε με 1-0 εκτός έδρας. Στον επόμενο γύρο αντιμετώπισε την Μάντσεστερ Σίτι από την οποία αποκλείστηκε με δύο ήττες με στενό σκορ (1-2).