cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όρη της Ιουδαίας
thumb|Άποψη των Ιουδαϊκών Λόφων κοντά στην Ιερουσαλήμ Τα Όρη της Ιουδαίας, ή οι Ιουδαϊκοί Λόφοι (הרי יהודה Χαρέι Γεχουντά) ή τα Όρη της Χεβρώνας (جبال الخليل Τζιμπάλ Αλ Χαλίλ (κυρ. «Τα Όρη Χαλίλ»)), είναι οροσειρά στο Ισραήλ και τη Δυτική Όχθη στην οποία βρίσκεται η Ιερουσαλήμ και αρκετές άλλες βιβλικές πόλεις. Τα βουνά φτάνουν σε ύψος 1.026 μέτρων. Τα Όρη της Ιουδαίας μπορούν να διαχωριστούν σε διάφορες υποπεριοχές, όπως η κορυφογραμμή Λόφων της Χεβρώνας, η κορυφογραμμή της Ιερουσαλήμ και οι πλαγιές της Ιουδαίας. Αυτά τα βουνά αποτέλεσαν την καρδιά του Βασιλείου του Ιούδα, όπου εμφανίστηκαν οι πρώτοι Εβραϊκοί οικισμοί.
Στην αρχαιότητα, τα Όρη της Ιουδαίας ήταν η εδαφική κληρονομιά της φυλής του Ιούδα και η ενδοχώρα του πρώην Βασιλείου του Ιούδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιουδαιας Ορη
Ινιαμπάνε (Επαρχία)
Γεωγραφία
Η Ινιαμπάνε βρίσκεται νοτιοανατολικά της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα δυτικά με την Γάζα, στα βορειοδυτικά με την Μανίκα και στα βορειοανατολικά με τη Σοφάλα. Στα ανατολικά και νοτιοανατολικά βρέχεται από τον Ινδικό ωκανό.
Πανίδα
Η Ινιαμπάνε έχει πλούσια ακτή και φιλοξενεί πολλά ντιγκόνγκ.
Συνοικίες
Η Ινιαμπάνε διαιρείται σε 12 συνοικίες:
Πόλεις
Η μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία Ινιαμπάνε είναι η Ινιαμπάνε και δεύτερη μεγαλύτερη η Μασίσε. Άλλες πόλεις είναι η Βιλανκούλο, η Γκοβούρο, Ζαβάλα, η Ινιαρρίμε, η Μαμπότε, η Μασσίνγκα, η Μορρουμπένε, η Πάντα, η Τζανγκάμο, η Φουνιαλούρο και η Ομοΐνε.
Οικονομία
Η Ινιαμπάνε έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη καλλιέργεια κάσιους (μετά τη Ναμπούλα). Παράγονται επίσης φρούτα, όπως ινδική καρύδα και κίτρος. Μάλιστα ο γεννημένος στο Μαπούτο (τότε Λουρένζο Μαρκές) ποιητής Ζοζέ Κραβεϊρίνια έγραψε το βιβλίο "Τα νόστιμα Τανζερίνια της Μοζαμβίκης". Ο συγγραφέας είναι ο πιο διάσημος ποιητής της Μοζαμβίκης. Εμπνεύστηκε από τα φρούτα της Ινιαμπάνε και έγραψε αυτό το ποίημα.
Μια άλλη δραστηριότητα, σημαντική για την Ινιαμπάνε, είναι το ψάρεμα.
Ιστορία
Η πόλη της Ινιαμπάνε υπήρξε το δέκατο αιώνα και ήταν το νοτιότερο λιμάνι που το χρησιμοποιούσαν οι Άραβες για δουλεία. Το μέρο είχε επισκεφθεί το 1948 ο Βάσκο ντα Γκάμα, ο οποίος πέρασε τον κόλπο της Ινιαμπάνε για την Πορτογαλία.
Το 1534 οι Πορτογάλοι ίδρυσαν ένα ταχυδρομείο στην Ινιαμπάνε.
Κουλτούρα
Η Ινιαμπάνε είναι γνωστή για τη μουσική της, που παίζεται κυρίως με ξυλόφωνο από το εθνικό γκρουπ των Τσόπι.
Ταχυδρομική ιστορία
Όπως και με πολλές άλλες συνοικίες της αποικιακής Μοζαμβίκης, η Πορτογαλική κυβέρνηση έκδωσε γραμματόσημα, ιδιαίτερα για την Ινιαμπάνε για αρκετά χρόνια. Το πρώτο τεύχος ήταν για την επέτειο της Ανθόνυ της Πάντουα το 1895. Τα γραμματόσημα έλργαν «CENTENARIO / DE / S. ANTONIO / Inhambane / MDCCCXCV». Αυτό το ακολούθησε το 1903 μια συλλογή που παρίστανε ένα πορτραίτο του Βασιλιά Κάρλο και χαράκτηκε η λέξη "INHAMBANE".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ινιαμπανε
Όσκαρ 2012
Ο όρος Όσκαρ 2012 μπορεί να αναφέρεται:
Ερίκ Ορσενά
Ερίκ Ορσενά (γαλλ. Érik Orsenna) είναι το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ερίκ Αρνού (Érik Arnoult) (γενν. 22 Μαρτίου 1947 στο Παρίσι), Γάλλου πολιτικού και νοβελίστα. Ο Ορσενά σπούδασε φιλοσοφία και πολιτική επιστήμη στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού (Institut d'Études Politiques de Paris, "Sciences Po") και στη συνέχεια ειδικεύτηκε στα οικονομικά στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Φρανσουά Μιτεράν και είχε διάφορες κυβερνητικές θέσεις στις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Είναι μέλος του Κρατικού Συμβουλίου της Γαλλίας (Conseil d'État) από το 1985. Έγινε δεκτός στη Γαλλική Ακαδημία στις 29 Μαΐου του 1998.
Για το έργο του Αποικίες (L'Exposition coloniale) έλαβε το Βραβείο Γκονκούρ το 1988 και για το Ταξίδι στις χώρες του βαμβακιού (Voyage au pays du coton) έλαβε το δεύτερο βραβείο Lettre Ulysses Award το 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί
Αρχέλαος (πατέρας του Αρχέλαου της Καππαδοκίας)
Ο Αρχέλαος Β΄ (έζησε τον 1ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία του Αρχέλαου ήταν αρχιερέας-βασιλιάς της θεοκρατικής πόλης Κόμανα στην Καππαδοκία.
Καταγωγή
Ήταν γιος του Αρχελάου Α΄ αρχιερέα-βασιλιά στα Κόμανα και μίας ανώνυμης Ελληνίδας. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας ευγενής, ίσως Μακεδονικής καταγωγής, υποτελής των Ρωμαίων. Ο εκ πατρός θείος του Διογένης ήταν στρατιωτικός, που υπηρέτησε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου. Εκ πατρός πάππος του ήταν ο Αρχέλαος, διαπρεπής στρατηγός των Μιθριδατικών Πολέμων, σύζυγος μάλλον κόρης τού Μιθριδάτη ΣΤ΄. Έτσι ο Αρχέλαος Β΄ ήταν απόγονος τού βασιλιά τού Πόντου.
Ιερέας-βασιλιάς
Τον Ιανουάριο/Φεβρουάριο τού 55 π.Χ., έπειτα από το τέλος τού πατέρα του, ο Αρχέλαος Β΄ τον διαδέχθηκε ως αρχιερέας τού ναού και βασιλιάς στα Κόμανα. Η τιμώμενη θεά στο ναό ήταν η Μπελλόνα, ρωμαϊκή θεά τού πολέμου. Ο Αρχέλαος Β΄ συνέδραμε με στρατό και χρήματα, αυτούς που δημιουργούσαν αναστατώσεις στην Καππαδοκία εναντίον τού Αριοβαρζάνη Γ΄ της Καππαδοκίας. Ο Μ. Τ. Κικέρωνας, που υπηρετούσε ως ανθύπατος (proconsul) της Κιλικίας το 51 π.Χ., ανάγκασε τον Αρχέλαο να εγκαταλείψει την εκστρατεία εναντίον τού Αριοβαρζάνη Γ΄.
Ο Πομπήιος ήταν ο προστάτης της οικογένειας τού Αρχελάου και είχε θέσει τον πατέρα του Αρχέλαο Α΄ αρχιερέα-βασιλιά των Κομάνων. Το 47 π.Χ. ο δικτάτορας Γ. Ιούλιος Καίσαρας, ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής του νίκης εναντίον τού Πομπηίου, στέρησε τον Αρχέλαο Β΄ από το αξίωμά του και τον εκτόπισε από αρχιερέα των Κομάνων. Αντικαταστάθηκε από έναν άλλο Έλληνα ευγενή, τον Λυκομήδη. Η κατοπινή μοίρα τού Αρχελάου Β΄ δεν είναι γνωστή.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γλαφύρα εταίρα από την Καππαδοκία. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Αρχέλαου
Στέφανος Ούρος Β΄ Μιλούτιν
μικρογραφία|Ο Μιλούτιν σε τοιχογραφία της [[μονή Στουντένιτσα|μονής Στουντένιτσα.]] Ο Στέφανος Ούρος Β΄ Μιλούτιν (Стефан Урош II Милутин, 1253 - 29 Οκτωβρίου 1321) ήταν βασιλιάς της Σερβίας μεταξύ 1282-1321, μέλος της δυναστείας Νεμάνια. Ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς ηγεμόνες της Σερβίας κατά τον Μεσαίωνα. Ανακηρύχθηκε άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία και εορτάζεται στις 30 Οκτωβρίου.
Βιογραφία
Ήταν ο νεότερος γιος του βασιλιά Στέφανου Ούρος Α΄ και της Έλενας των Ανζού. Έγινε απροσδόκητα βασιλιάς της Σερβίας, μετά την παραίτηση τού αδελφού του Ντραγκούτιν· ήταν περίπου 29 ετών. Αμέσως μετά την ανάρρησή του στο θρόνο, επιτέθηκε στα Ρωμαϊκά εδάφη στη Μακεδονία. Το 1282, κατέκτησε τα βόρεια τμήματα της Μακεδονίας και την πόλη των Σκοπίων, η οποία έγινε πρωτεύουσά του. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ άρχισε τις προετοιμασίες για τον πόλεμο, αλλά απεβίωσε πριν από την ολοκλήρωσή τους. Το επόμενο έτος ο Μιλούτιν προχώρησε ποιο βαθιά στο βυζαντινό έδαφος, κατακτώντας νέα εδάφη σε όλη τη διαδρομή προς την Καβάλα. Το 1284 κέρδισε τον έλεγχο της σημερινής βόρειας Αλβανίας και την πόλη τού Δυρραχίου. Για τα επόμενα 15 χρόνια δεν υπήρξαν αλλαγές στον πόλεμο. Μία ειρήνη έγινε το 1299, όπου ο Μιλούτιν κράτησε τα κατακτημένα εδάφη ως προίκα της Σιμωνίδας Παλαιολογίνας, κόρης του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' που έγινε η 4η σύζυγός του.
Στο τέλος του 13ου αιώνα οι βούλγαροι φεουδάρχες Νταρμάν και Κουντελίν διοικούσαν από κοινού την περιοχή του Μπρανίσεβο (στη σύγχρονη Σερβία) ως ανεξάρτητοι ή ήμι-ανεξάρτητοι άρχοντες. Έκαναν τακτικά επιθέσεις στον Ντραγκούτιν και στο, Σερβικό, Βασίλειο της Σίρμιας. Οι Ούγγροι είχαν στείλει στρατεύματα για να διεκδικήσουν το Μπρανίσεβο, αλλά οι δυνάμεις τους είχαν απωθηθεί. Μία άλλη εκστρατεία, που αυτή τη φορά διοργανώθηκε από κοινού από τον Ντραγούτιν και την Ελισσάβετ της Ουγγαρίας, απέτυχε ξανά και υπέστη αντι-επιδρομή από τους δύο βούλγαρους αδελφούς. Το 1291 μια κοινή στρατιωτική δύναμη από τον Ντραγκούτιν και τον Μιλούτιν κατάφεραν να νικήσουν τους δύο βούλγαρους αδελφούς και για πρώτη φορά η περιοχή ήταν υπό την κυριαρχία των Σέρβων· προσαρτήθηκε από τον Ντραγκούτιν. Απαντώντας στην προσάρτηση του Μπρανίσεβο ο Βούλγαρος πρίγκιπας τού Βιντίμ, ο Σισμάν, άρχισε να επιτίθεταισ τις σερβικές περιοχές προς τα δυτικά του. Αργότερα εισέβαλε στο Σερβικό βασίλειο στο Χβόσνο, αλλά επέστρεψε πίσω μετά από αντεπίθεση των Σέρβων. Ο Μιλούτιν εισέβαλε και κατέστρεψε το Βιντίν, αναγκάζοντας τον Σισμάν να διαφύγει στην άλλη πλευρά του Δούναβη. Έπειτα ο Μιλούτιν έδωσε την κόρη του Άννα στο γιο Σισμάν Μιχαήλο, οποίος θα γίνει τσάρος της Βουλγαρίας το 1323.
thumb|left|Ο Μιλούτιν νικά τους Ταρτάρους, λιθογραφία του [[Ανάστας Γιοβάνοβιτς το 1853]] Μετά από μία συνθήκη ειρήνης με τη Ρωμανία, που υπεγράφη το 1299, ο Μιλούτιν ήρθε σε ρήξη με τον αδελφό του Ντραγκούτιν. Άρχισε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των αδελφών και διήρκεσε με σποραδικές εκεχειρίες μέχρι το θάνατο του Ντραγκούτιν το 1314. Κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου ο Μιλούτιν όρισε τον Στέφανο Ούρο Γ΄ ως αντιβασιλέα στη Ζέτα. Αυτό σήμαινε, ότι ο Στέφανος Ούρος Γ΄ θα ήταν ο διάδοχος τού θρόνου της Σερβίας και όχι ο γιος τού Ντραγκούτιν Στέφανος Βλάντισλαβ Β΄.
Ο Μιλούτιν κατέλαβε το Δυρράχιο το 1296. Στις 15 Μαρτίου του 1306 διόρισε το γιο του Στέφανο ως διάδοχο του.
Το 1312 ο Μιλούτιν έστειλε στρατεύματα για να βοηθήσει τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ανδρόνικο ενάντια στους Οθωμανούς· ο στρατός του συμμετείχε στη μάχη της Καλλίπολης. Από την ευγνωμοσύνη προς τη Σερβία για τη βοήθεια της, η πόλη της Κούσοβο δωρήθηκε στους Σέρβους.
Μετά τον θάνατο του Ντραγκούτιν το 1314, ο Μιλούτιν κατέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του, συμπεριλαμβανομένου και του Βελιγραδίου. Αλλά το 1319 ο Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας ανέκτησε τον έλεγχο του Βελιγραδίου και της Μάτσβα, ενώ ο Μιλούτιν κράτησε τον έλεγχο στο Μπρανίσεβο. Το 1314 ο γιος και διάδοχος του Μιλούτιν Στέφανος επαναστάτησε ενάντια στον πατέρα του, αλλά συνελήφθη, τυφλώθηκε και στάλθηκε εξορία στην Κωνσταντινούπολη. Για το υπόλοιπο της βασιλείας τού Μιλούτιν, ο νεότερος γιος του Κωνσταντίνος θεωρήθηκε ο διάδοχος του θρόνου, αλλά την άνοιξη του 1321 ο Στέφανος επέστρεψε στη Σερβία και έλαβε χάρη από τον πατέρα του.
Στο τέλος της ζωής του Ο Μιλούτιν είχε κάνει τη Σερβία μία από τις ισχυρότερες χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, με εξαίρεση την Ουγγαρία. Επίσης ήταν κτήτορας πολλών μοναστηριών.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Ελένη Αγγελίνα, κόρη του Ιωάννη Α΄ ηγεμόνα της Θεσσαλίας, είχε έναν γιο :
Με τη δεύτερη σύζυγό του Ελισάβετ των Άρπαντ, κόρη του βασιλιά Στέφανου Ε΄ της Ουγγαρίας, απέκτησαν μία κόρη, που μεγάλωσε στην Αυλή του Μιλούτιν:
Με την τρίτη σύζυγό του Άννα Τέρτερ, κόρη του Γεωργίου Α΄ της Βουλγαρίας, είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Με την τέταρτη σύζυγό του Σιμωνίδα Παλαιολογίνα, κόρη του Ανδρόνικου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, δεν είχε παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σερβίας Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Σέρβοι άγιοι
Τζοβάνι Μπότζι
Ο Τζιοβάνι Μπότζι (Giovanni Boggi, 1770-1832 ) ήταν Ιταλός ζωγράφος και χαλκογράφος, που άκμασε καλλιτεχνικά την περίοδο του 1820. Πολλά από τα έργα του βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού. Έχει γίνει διάσημος ιδιαίτερα από τα πορτρέτα του με πολλούς διάσημους Έλληνες, και κυρίως της επανάστασης του 21, όπως ο Μάρκος Μπότσαρης και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (1825). Επίσης έχει δημιουργήσει επίσης και τα πορτρέτα των Francesco Algarotti και Luigi Lanzi.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:18ος αιώνας Κατηγορία:Ιταλοί χαράκτες Κατηγορία:Ζωγράφοι της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Τα απομνημονεύματα του Μπάρρυ Λύντον
Τα απομνημονεύματα του Μπάρρυ Λύντον (αρχικός αγγλικός τίτλος: The Luck of Barry Lyndon) είναι μυθιστόρημα του Βρετανού συγγραφέα Ουίλλιαμ Θάκερυ, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες σε λογοτεχνικό περιοδικό το 1844 ως Η τύχη του Μπάρρυ Λύντον. Το βιβλίο εκδόθηκε σε δύο τόμους το 1852–53 με τον οριστικό τίτλο, αν και συχνά εκδίδεται με τον αρχικό ή ως Μπάρρυ Λύντον.
Πρόκειται για ένα ιστορικό, σατιρικό, πικαρέσκο και περιπετειώδες μυθιστόρημα που αφηγείται, σε μορφή φανταστικών απομνημονευμάτων, την κοινωνική άνοδο και πτώση ενός αριβίστα και ανήθικου ανθρώπου, πρόθυμου να κάνει τα πάντα, ακόμη και τη χειρότερη βαρβαρότητα, για να πετύχει τους σκοπούς του, του Ιρλανδού τυχοδιώκτη Ρέντμοντ Μπάρρυ που ονομάστηκε Μπάρρυ Λύντον μετά τον γάμο του με την κόμισσα Λύντον. Η ιστορία και τα κατορθώματά του διαδραματίζονται το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα.
Το μυθιστόρημα αφηγείται ο ίδιος ο Μπάρρυ Λύντον, που είναι πεπεισμένος ότι είναι ο σπουδαιότερος και καλύτερος των ανθρώπων και παρουσιάζει τα γεγονότα όπως τα αντιλαμβάνεται, με συνεχή καυχησιολογία σε σημείο αφέλειας και ακούσιο αυτοσαρκασμό. Ωστόσο, χρησιμοποιώντας τον ως αφηγητή, ο Θάκερυ σατιρίζει την κοινωνία και ταυτόχρονα τον ίδιο τον αδίστακτο αντι-ήρωά του. Έτσι, ο Μπάρρυ εμφανίζεται και ως αντικείμενο και ως υποκείμενο της σάτιρας.
Το τελευταίο μέρος της ιστορίας, που αφορά τον ταραχώδη γάμο του, είναι σε μεγάλο βαθμό εμπνευσμένο από τη ζωή ενός πραγματικού χαρακτήρα, του Ιρλανδού τυχοδιώκτη Άντριου Ρόμπινσον Στόνει.
Το 1975 το μυθιστόρημα διασκευάστηκε στην ταινία Μπάρι Λίντον σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κιούμπρικ.
Περίληψη υπόθεσης
Ο Ρέντμοντ Μπάρρυ του Μπάλιμπαρι, γόνος μια αριστοκρατικής αλλά κατεστραμμένης οικονομικά ιρλανδικής οικογένειας, φαντάζεται τον εαυτό του ως κύριο. Με την προτροπή της μητέρας του, μαθαίνει ό,τι μπορεί από ευγενικούς τρόπους και ξιφομαχία, αλλά αποτυγχάνει σε πιο επιστημονικά θέματα και τα Λατινικά, αποβάλλεται από το σχολείο μετά από έναν ακόμη καβγά. Σε ηλικία 15 ετών, στην αρχή του έργου ερωτεύεται παράφορα την ξαδέρφη του Νόρα, λίγα χρόνια μεγαλύτερή του, η οποία όμως αναζητά έναν προσοδοφόρο γάμο για να πληρωθούν τα οικογενειακά χρέη. Ο νεαρός καλεί σε μονομαχία τον υποψήφιο μνηστήρα της Νόρας, έναν ευκατάστατο Άγγλο αξιωματικό. Για να τον απομακρύνουν, τον κάνουν να πιστέψει ότι σκότωσε τον άνδρα, αν και το πιστόλι του είχε στην πραγματικότητα ψεύτικες σφαίρες, και έτσι αναγκάζεται να φύγει.
Ο Ρέντμοντ καταφεύγει στο Δουβλίνο, όπου συναναστρέφεται με απατεώνες και σύντομα χάνει όλα του τα χρήματα. Καταδιωκόμενος από πιστωτές, κατατάσσεται στρατιώτης σε ένα σύνταγμα πεζικού του βρετανικού στρατού που κατευθύνεται στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου.
Όταν φθάνει στη Γερμανία, παρά την προαγωγή του σε δεκανέα, δεν θέλει να παραμείνει στον στρατό και προσπαθεί να λιποτακτήσει. Όταν ο υπολοχαγός του τραυματίζεται, ο Ρέντμοντ τον βοηθά να πάει σε ένα γερμανικό χωριό για θεραπεία. Πείθει τους ντόπιους ότι είναι ο πραγματικός υπολοχαγός και ο τραυματίας ο δεκανέας Μπάρρυ και ξεφεύγει. Ο Ρέντμοντ Μπάρρυ ταξιδεύει προς ένα ουδέτερο γερμανικό έδαφος, ελπίζοντας για καλύτερη τύχη.
Η κακή του τύχη όμως συνεχίζεται, καθώς τον συνοδεύει στο δρόμο ένας Πρώσος αξιωματικός. Ο Γερμανός σύντομα συνειδητοποιεί ότι ο Ρέντμοντ είναι λιποτάκτης, αλλά αντί να τον παραδώσει στους Βρετανούς για να τον κρεμάσουν, τον φέρνει στον πρωσικό στρατό. Ο Ρέντμοντ υποφέρει στον πρωσικό στρατό ακόμη περισσότερο από όσο στον βρετανικό, αλλά οι στρατιώτες παρακολουθούνται προσεκτικά για να αποτραπεί η λιποταξία. Ο Ρέντμοντ συμμετέχει αναγκαστικά με τον στρατό του Φρειδερίκου στη μάχη του Κούνερσντορφσκ (1759), επιζώντας από θαύμα από μια καταστροφική επίθεση που διέλυσε τον πρωσικό στρατό. Γίνεται υπηρέτης του λοχαγού Πότσντορφ και εμπλέκεται στις ίντριγκες αυτού του κυρίου.
Μετά από αρκετούς μήνες, ένας άγνωστος που ταξιδεύει υπό αυστριακή προστασία φτάνει στο Βερολίνο. Ο Ρέντμοντ καλείται να κατασκοπεύσει τον άγνωστο, τον ηλικιωμένο ιππότη του Μπάλιμπερι. Καταλαβαίνει αμέσως ότι αυτός είναι ο θείος του, ένας τυχοδιώκτης που εξαφανίστηκε πριν από πολλά χρόνια. Ο θείος κανονίζει να φυγαδεύσει μυστικά τον ανιψιό του από την Πρωσία, κι αυτό γίνεται σύντομα. Οι δύο Ιρλανδοί και ένας συνεργός τους περιφέρονται στους αριστοκρατικούς κύκλους της Ευρώπης, ως επαγγελματίες χαρτοπαίκτες, κερδίζοντας χρήματα σε τυχερά παιχνίδια με τα πιο ανυπόληπτα μέσα και ξοδεύοντας αφειδώς.
Τελικά, καταλήγουν σε ένα δουκάτο της Ρηνανίας, όπου κερδίζουν σημαντικά χρηματικά ποσά και ο Ρέντμοντ καταστρώνει έξυπνα ένα σχέδιο για να παντρευτεί μια νεαρή κόμισσα. Και πάλι, η τύχη στρέφεται εναντίον του και μια σειρά περιστάσεων υπονομεύει το περίπλοκο σχέδιό του. Ο θείος και ο ανιψιός αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη Γερμανία.
Ενώ βρίσκονται στη Γαλλία, ο Ρέντμοντ γνωρίζει τη νεαρή κόμισα του Λίντον, μια εξαιρετικά πλούσια αρχόντισσα παντρεμένη με έναν πολύ μεγαλύτερο άνδρα με κακή υγεία. Έχει κάποια επιτυχία στις επιδιώξεις του, αλλά ο σύζυγός της δεν βιάζεται να εγκαταλείψει τη ζωή. Τελικά, επιστρέφει στην Αγγλία. Ο Ρέντμοντ είναι αναστατωμένος, αλλά περιμένει υπομονετικά. Όταν μαθαίνει ότι ο σύζυγος πέθανε, σπεύδει. μικρογραφία|250x250εσ|Στην ταβέρνα, πίνακας του [[Ουίλλιαμ Χόγκαρθ (περ. 1735)]] Μέσα από μια σειρά από περιπέτειες, ο Ρέντμοντ γίνεται εραστής της κόμισσας του Λίντον, η οποία τον παντρεύεται προς μεγάλη δυσαρέσκεια της οικογένειάς της. Μετά τον γάμο, μετακομίζει στο οικογενειακό κάστρο της κόμισσας, το οποίο ανακαινίζει πλήρως με τεράστια έξοδα. Ο Ρέντμοντ παραδέχεται πολλές φορές κατά τη διάρκεια της αφήγησής του ότι δεν ελέγχεται από κανέναν και ξοδεύει ελεύθερα τα χρήματα της συζύγου του. Φροντίζει μερικούς που τον ευεργέτησαν στην παιδική ηλικία του στην Ιρλανδία και μερικούς συγγενείς του και μεταμορφώνεται στον πιο μοδάτο άντρα της περιοχής. Ωστόσο, κακομεταχειρίζεται τη γυναίκα του, τιμωρεί σκληρά και αλύπητα τον νεαρό γιο της λόρδο Μπούλινγκντον και ξοδεύει και στοιχηματίζει τα χρήματά της ενώ συγχρόνως διατηρεί διάφορες ερωτικές σχέσεις.
Καθώς ο Αμερικανικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας ξεσπά, ο Μπάρι Λίντον (όπως αυτοαποκαλείται τώρα) δημιουργεί μια ομάδα στρατιωτών που θα σταλούν στην Αμερική. Κερδίζει επίσης μια θέση στο Κοινοβούλιο, εις βάρος των αριστοκρατών ξαδέρφων της γυναίκας του. Ωστόσο, η καλή του τύχη τον εγκαταλείπει ξανά: ο Μπάρρυ κατηγορείται ότι προσπάθησε να σκοτώσει τον θετό του γιο. Στη συνέχεια, το δικό του παιδί - ο 10χρονος Μπράιαν - σκοτώνεται σε ένα τραγικό ατύχημα στην ιππασία. Αυτό, σε συνδυασμό με τις άσκοπες και ασυλλόγιστες δαπάνες του Μπάρι, οδηγούν στην καταστροφή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα
Σοφάδες
Οι Σοφάδες είναι κωμόπολη και έδρα του Δήμου Σοφάδων της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας στην Περιφέρεια Θεσσαλίας (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Γενικά στοιχεία - Ονομασία
Οι Σοφάδες, από το 1999 έως το 2010, σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, αποτέλεσαν την έδρα του ομώνυμου Δήμου. Η κωμόπολη έχει μόνιμο πληθυσμό 6.045 κατοίκους (συνυπολογίζοντας τον καταυλισμό Ρομά - Νέα Ζωή - και τον Ταυρωπό), σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 και είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του νομού μετά την Καρδίτσα.
Οι Σοφάδες απέχουν 286 χλμ. από την Αθήνα και 215 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη, καθώς και 68 χλμ. από τη Λαμία και 14 χλμ. από την Καρδίτσα. Συνδέονται με την Καρδίτσα και την Αθήνα μέσω του αυτοκινητοδρόμου Α3 Κεντρικής Ελλάδας, αλλά και μέσω του σιδηροδρομικού δικτύου. Οι Σοφάδες αποτελούν, εκτός από συγκοινωνιακό, και εμπορικό σταυροδρόμι, καθώς από εκεί διέρχονται οι μεγαλύτερες ποσότητες βαμβακιού της Ελλάδας.
Οι σημαντικοί οδοί των Σοφάδων είναι η Κιερίου, η Αγ. Γεωργίου και η Πλαστήρα.
Το όνομα της πόλης θεωρείται ότι προέρχεται από τους «σοφάδες», τα μικρά τσιμεντένια καναπεδάκια που κατασκεύαζαν οι κάτοικοι για να ξεκουράζονται, κυρίως το καλοκαίρι. Η ονομασία αυτή χρονολογείται στα μέσα του 15ου αιώνα, ενώ εντοπίζεται και σε τουρκικά έγγραφα, που ανήκαν πιθανώς σε τσιφλικάδες της περιοχής.
Ιστορικά στοιχεία
Οι Σοφάδες σχεδόν εξαφανίστηκαν κατά τον καταστροφικό σεισμό του 1954 (7,0 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ), καθώς οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να χτίσουν εξ ολοκλήρου καινούριες κατοικίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Καρδίτσας
Κατάλυση
Καταλύτης ονομάζεται μία χημική ουσία που αλλάζει τη ταχύτητα μιας χημικής αντίδρασης χωρίς όμως να μεταβάλλεται η ίδια. Οι καταλύτες που παράγουν οι ζωντανοί οργανισμοί είναι πρωτεΐνες και ονομάζονται ένζυμα.
Το σύστημα εξάτμισης πολλών νέου τύπου αυτοκινήτων είναι εφοδιασμένο με καταλύτη. Εν προκειμένω ο καταλύτης αυτός επιταχύνει χημική αντίδραση κατά την οποία επικίνδυνα αέρια μετατρέπονται σε λιγότερο επικίνδυνα.
Η κατάλυση είναι ζωτικής σημασίας στις βιοχημικές και βιομηχανικές διαδικασίες, γιατί μπορούν να αυξήσουν την αποδοτικότητα του χημικού συστήματος ίσως μέχρι εκατό φορές.
Αρχή λειτουργίας
Κάθε χημική αντίδραση είναι απλή ή σύνθετη. Στην απλή χημική αντίδραση συμμετέχουν μόνο τα προϊόντα και αντιδρώντα της αντίδρασης, ενώ στη σύνθετη συμμετέχουν και άλλες ουσίες. Μια σύνθετη χημική αντίδραση μπορεί να αναλυθεί σε επιμέρους διαδοχικές απλές αντιδράσεις. Κάθε απλή αντίδραση χαρακτηρίζεται υπό συγκεκριμένες περιβαλλοντικές συνθήκες από μία ταχύτητα. Η ταχύτητα μιας σύνθετης αντίδρασης ισούται πρακτικά με την ταχύτητα της πιο αργής απλής αντίδραση που συμμετέχει, όπως η ταχύτητα μιας σκυταλοδρομίας ισούται με την ταχύτητα του πιο αργού σκυταλοδρόμου.
Ο καταλύτης αντικαθιστά τις απλές αντιδράσεις που συμμετέχουν σε μια σύνθετη αντίδραση με άλλες απλές αντιδράσεις, επηρεάζοντας την ταχύτητά τους. Ο χημικός δρόμος που θα ακολουθηθεί από τα αντιδρώντα (αυτός με τον καταλύτη και αυτός χωρίς τον καταλύτη) εξαρτάται από την διαφορά ενθαλπίας στις απλές αντιδράσεις, ο δρόμος που χαρακτηρίζεται από το χαμηλότερο ενεργειακό μέγιστο είναι αυτή που ακολουθείται αυθόρμητα. Με άλλα λόγια, ο καταλύτης επιτρέπει να διεξαχθεί η σύνθετη αντίδραση με λιγότερη απορρόφηση ενέργειας από το περιβάλλον. Συνήθως ο καταλύτης επιταχύνει την αντίδραση.
Στηριζόμενοι ή μη καταλύτες
Όταν το υπόστρωμα είναι καταλυτικά αδρανές διαλέγεται έτσι ώστε να παρουσιάζει μεγάλη ειδική επιφάνεια, μεγάλη μηχανική αντοχή, θερμική σταθερότητα, κατάλληλο μέγεθος τεμαχιδίων (pellets), σχήμκα και κατανομή των πόρων. Αναφέρουμε μερικούς από τους πιο σημαντικούς φορείς: α-Al2O3, γ-Al2O3, SiO2, TiO2, ενεργός άνθρακας (activated carbon) ή ζεόλιθος (zeolite). Οι καταλύτες αυτοί ονομάζονται στηριζόμενοι καταλύτες ( supported catalysts ), ενώ εκείνοι οι οποίοι ανήκουν στις δύο πρώτες προαναφερθείσες κατηγορίες, χωρίς δηλαδή να φέρουν φορέα, ονομάζονται μη στηριζόμενοι καταλύτες (non-supported).
Στους στηριζόμενους καταλύτες η ενεργός φάση μπορεί να είναι συνεχής σε μικροσκοπικό επίπεδο ή ασυνεχής. Όπως αναφέραμε και παραπάνω η αντίδραση λαμβάνει χώρα πάνω στη διεπιφάνεια καταλύτη και ρευστής φάσης. Από αυτό συνεπάγεται ότι το ποσοστό των επιφανειακών ατόμων ως προς το συνολικό αριθμό ατόμων παίζει σημαντικό ρόλο στην αποτελεσματικότητα του καταλύτη, δεδομένου του ότι αν αυτό είναι πολύ μικρό τότε και η ειδική επιφάνεια του καταλύτη είναι μικρή. Αύξηση της ειδικής επιφάνειας μπορούμε να επιτύχουμε με τη μείωση του μεγέθους των καταλυτικών σωματιδίων.
Διασπορά ενεργού φάσης
Βάση των παραπάνω κατά την κατασκευή ενός καταλύτη χρησιμοποιούνται σε αρχικό στάδιο πολύ μικρά τεμάχια ίδιου μεγέθους (πρωτοταγής δομή, στην οποία και οφείλεται η μεγάλη ειδική επιφάνεια) τα οποία ομαδοποιούνται σε μεγαλύτερα συσσωματώματα ίδιου επίσης μεγέθους (δευτερογενής δομή, μέσα από την οποία γίνεται πολύ εύκολα η μεταφορά μάζας των αντιδρώντων ή των προϊόντων).
Επίσης, φορείς που χρησιμοποιούνται ευρύτατα είναι οι μονολιθικοί (monolithic supports) οι οποίοι αποτελούνται από ένα ελαφρά πορώδες υλικό υψηλής μηχανικής αντοχής (όπως το α-Al2O3), το οποίο διαθέτει κανάλια καθορισμένης διαμόρφωσης με τα τοιχώματα τους να καλύπτονται από ένα στρώμα τεμαχιδίων φορέα, στα οποία έχει εναποτεθεί η ενεργός φάση.
Η κατανομή της ενεργού φάσης στα μικροτεμαχίδια ονομάζεται μικροκατανομή (microdistribution ή repartition) ενώ η κατανομή της ενεργού φάσης στα τεμαχίδια τα οποία συντίθενται από μικροτεμαχίδια ονομάζεται μακροκατανομή (macrodistribution). Συνήθως, αυτές οι δύο κατανομές δεν είναι επιθυμητό να είναι ομοιόμορφες και καθορίζονται ανάλογα με τις απαιτήσεις εκλεκτικότητας, την παρουσία δηλητηρίων κτλ...
Κατηγορία:Χημικές ουσίες Κατηγορία:Χημικές διεργασίες Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Δήμος Νεμέας
Ο Δήμος Νεμέας είναι Δήμος της Περιφέρειας Πελοποννήσου, που συστάθηκε το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και λειτουργεί από 01-01-1999. Δημιουργήθηκε από την συνένωση του Δήμου Νεμέας, που είχε δημιουργηθεί στις 31-10-1996 και 8 Κοινοτήτων, που τότε περιείχαν 10 οικισμούς. Το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», δεν επήλθε καμία μεταβολή και χαρακτηρίσθηκε ορεινός Δήμος. Έδρα του, παρέμεινε η Νεμέα.
Χάρτης
<mapframe latitude="37.820362" longitude="22.658615" zoom="12" width="1000" height="250" align="center" />
Μάχη στη Βεθσούρα
Ο επίτροπος του ανήλικου βασιλιά Αντιόχου V  και κυβερνήτης του δυτικού τμήματος του σελευκιδικού βασιλείου της Λυσίας συγκέντρωσε νέο στρατό αποτελούμενο από 60.000 πεζούς και 5.000 ιππείς (164 π.Χ.). Με το στρατό αυτό εισέβαλε στην Ιουδαία και στρατοπέδευσε σε ένα χωριό που ονομάζονταν Βεθσούρα.
Λίγο αργότερα ο Αντίοχος Επιφανής που βρίσκονταν στις Γάβες της Περσίας  ασθένησε και πέθανε  (Νοέμβριος ή Δεκέμβριος του 164 π.Χ.).
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι
La Combattante IIa
Τα Ταχέα Περιπολικά Κατευθυνόμενων Βλημάτων (ΤΠΚ ή απλά Πυραυλάκατοι, όπως έχει καθιερωθεί να απόκαλούνται) κλάσης La Combattante IIa κατασκευάστηκαν στη Γαλλία, στα ναυπηγεία Construction Mechaniques de Normandie του Χερβούργου για λογαριασμό του Γερμανικού Ναυτικού, όπου και έλαβαν την ονομασία Κλάση 148 Τίγρης (Klasse 148 / Tiger-Klasse). Όταν τα πλοία μεταβιβάστηκαν στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό η ονομασία τους άλλαξε πάλι σε Combattante IIa.
Αριστοτέλης Κούζης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Σεπτεμβρίου 1872. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε με διδακτορικό δίπλωμα. Μετέβη στη Γερμανία και τη Γαλλία για να εμβαθύνει τις σπουδές του στην Παθολογία και την Ιστορία της Ιατρικής στα Πανεπιστήμια του Γκέτινγκεν και του Παρισιού αντίστοιχα. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε αρχικά Υφηγητής της Ιστορίας της Ιατρικής το 1902, έκτακτος καθηγητής και αργότερα το 1921 τακτικός καθηγητής της ίδιας έδρας του πανεπιστημίου. Έφυγε από το πανεπιστήμιο με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή.
La Combattante IIa
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές Πυραυλάκατοι
Αριστοτέλης Κούζης
Βιογραφικά στοιχεία
Διετέλεσε γενικός γραμματέας της «Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών», του «Πανελληνίου Συνδέσμου κατά της Φυματιώσεως» και αντιπρόεδρος του «Συλλόγου προς περιστολήν των ελωδών νόσων», δείγμα των ενδιαφερόντων του για τα σοβαρά νοσήματα της εποχής του, της φυματίωσης και της ελονοσίας. Μέλος του πρώτου διοικητικού συμβουλίου της Βυζαντιολογικής Εταιρείας και ως εισηγητής συμμετείχε στις κριτικές επιτροπές του Συμβουλιδείου διαγωνισμού τα έτη 1906, 1911 και 1912.
Εξέδιδε το Ιατρικό περιοδικό «Αρχεία Ιατρικής» από το 1905 έως το 1922, του οποίου ήταν διευθυντής και στο οποίο δημοσίευσε πολλές ιατρικές μελέτες, καθώς και μελέτες στην Ιστορία της Ιατρικής. Η πραγματεία του «Ο αγών κατά της φθίσεως» βραβεύθηκε με χρυσό μετάλλιο στο Α΄ Πανελλήνιο Συνέδριο κατά της Φυματιώσεως (1909), του οποίου εξέδωσε και τα Πρακτικά.
Ίδρυσε το 1927 την Ελληνική Εταιρεία Ιστορίας της Ιατρικής. Διετέλεσε υφυπουργός Υγιεινής στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Δεμερτζή (1935-1936). Έγραψε αρκετά άρθρα στη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια και στην Εγκυκλοπαίδεια Ηλίου. Είχε επισκεφθεί προς έρευνα ιατρικών χειρογράφων βιβλιοθήκες της Ελλάδος και του εξωτερικού.
Αρκετά νωρίς συνειδητοποίησε την ανάγκη δημιουργίας ενός ερευνητικού κέντρου για τον καρκίνο, ο οποίος πολλαπλώς αυξανόταν. Για το σκοπό αυτό ίδρυσε το Ελληνικό Αντικαρκινικό Ινστιτούτο και το Νοσοκομείο «Αγιος Σάββας» κατά το 1935, το οποίο άρχισε να λειτουργεί μετά διετία και του οποίου ήταν ισόβιος πρόεδρός του.
Εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1932, διετέλεσε πρόεδρός της το 1946.
Βιογραφικά για τον Αριστοτέλη Κούζη έχουν γραφεί από τον Ορέστη Ραλλίδη στη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τον καθηγητή Κωνσταντίνο Μουτούση στην Επετηρίδα Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών , τον καθηγητή Σπυρίδων Μαρκέτο στο Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό και στον τόμο της Ακαδημίας Αθηνών «Οι εκλιπόντες Ακαδημαϊκοί της πεντηκονταετίας (1926-1976)» (Αθήναι 1977, σελ. 99-103).
Απεβίωσε στις 17 Ιανουαρίου 1961 στην Αθήνα.
Επιστημονικές εργασίες
Είχε γράψει αρκετές επιστημονικές εργασίες ιατρικού περιεχομένου. Ακόμη, εξέδωσε συγγράμματα Βυζαντινών ιατρών, ενώ μετέφρασε στα ελληνικά, συγγράμματα από την αραβική γλώσσα. Μεταξύ των σημαντικότερων έργων του περιλαμβάνονται τα εξής:
Κιλκίς (θωρηκτό)
Το Θωρηκτό Κιλκίς (BB-23) ήταν θωρηκτό του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού κλάσης Mississippi.
Η ναυπήγησή του ξεκίνησε το 1903 στα ναυπηγεία ‘USA – Wn – Cramp & Sone Ship - & Engine building Co Philadelphia Pa’ για λογαριασμό του Αμερικανικού Ναυτικού, στο οποίο εντάχθηκε ως USS Mississippi (BB-23) από το 1908 μέχρι το 1914, οπότε και αμφότερα τα πλοία κλάσης Mississippi (το δεύτερο ήταν το θωρηκτό Λήμνος - πρώην USS Idaho) αγοράστηκαν εσπευσμένα από την Ελλάδα προς ενίσχυση του ελληνικού στόλου μετά τη ναυπήγηση δυο τουρκικών θωρηκτών. Παραλήφθηκε από το Νιούπορτ Νιουζ της Βιρτζίνια τον Ιούλιο του 1914, με βεβιασμένες ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης σε μια προσπάθεια αντιστάθμίσης των τουρκικών ναυτικών εξοπλισμών, χωρίς όμως τα δυο πλοία να είναι και τα απολύτως κατάλληλα. Κύριο μειονέκτημα τους ήταν η μικρή ταχύτητα. Νεωτερισμός στα πλοία αυτά αποτέλεσε η ευρεία χρήση ηλεκτροκινήτων μηχανημάτων.
Τα Κιλκίς και το Λήμνος στη συνέχεια κατασχέθηκαν από τους Γάλλους μαζί με τον υπόλοιπο Ελληνικό Στόλο το 1916, εξαιτίας της ελληνικής ουδετερότητας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν τον Ιούνιο του 1917 ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέλαβε και πάλι την διακυβέρνηση της χώρας και η Ελλάδα εισήλθε στον πόλεμο με τους συμμάχους της Αντάντ, η Γαλλία επέστρεψε τα πλοία στο Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό.
Το Θωρηκτό Κιλκίς έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως μοιραρχίδα του μοιράρχου του ελληνικού ελαφρού στόλου του Γ. Κακουλίδη. Μετά τη τουρκική συνθηκολόγηση την 1 Νοεμβρίου 1918 το Κιλκίς κατέπλευσε με άλλα πλοία του στόλου στη Νικομήδεια και από εκεί στη Κωνσταντινούπολη. Το 1919 συμμετείχε στις επιχειρήσεις της Κριμαίας κατά των Μπολσεβίκων στον Εύξεινο Πόντο και μετά το πέρας των οποίων έπλευσε ξανά για στη Κωνσταντινούπολη όπου και παρέμεινε σε όλη τη διάρκεια των επιχειρήσεων της Μικρασιατικής εκστρατείας, (1919-1922).
Μετά τη κατάρρευση του Μικρασιατικού μετώπου τον Αύγουστο του 1922, το Κιλκίς μαζί με το Λήμνος κάλυψαν την υποχώρηση και την επανεπιβίβαση των υποχωρούντων τμημάτων της μικρασιατικής στρατιάς στη Σμύρνη και Τσεσμέ και, στη συνέχεια, κατέπλευσαν στη Χίο και κρατήθηκαν εκεί χωρίς να προσφέρουν κάλυψη στον άμαχο ελληνικό πληθυσμό της Μικράς Ασίας.
Όταν στη συνέχεια έγινε κίνημα, διατάχθηκε ο Κυβερνήτης του Κιλκίς πλοίαρχος Δεμέστιχας να σπεύσει στη Σάμο και να παραμείνει εκεί για την αποκατάσταση της τάξης και την επιβολή της επανάστασης. Αργότερα το Κιλκίς ενώθηκε με το στόλο του μοίραρχου Α. Χατζηκυριάκου και κατέπλευσε στο Κερατσίνι και από εκεί τον Μάρτιο του 1923 κατέπλευσε στον Βόλο. Στη περίοδο 1925-1928 το Κιλκίς παρέμεινε σε μακρά ακινησία στον Πειραιά για γενική επισκευή και αναλεβήτωση, μ' ένα μακρόπνοο σχέδιο εξοπλισμού έναντι του τουρκικού Γιαβούζ που όμως δεν ξεκίνησε ποτέ.
Έτσι μετά το 1928 παρέμεινε σ΄ ενέργεια μέχρι το 1931, οπότε και παροπλίστηκε. Χρησιμοποιήθηκε ως Σχολή Πυροβολικού και στη πρώτη φάση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως αντιαεροπορικό πυροβολείο του Ναυστάθμου Σαλαμίνας και βοηθητικό καταφύγιο. Στις 23 Απριλίου 1941 το Κιλκίς, δεχόμενο τρεις βόμβες στο μεσόστεγο και αριστερά βυθίστηκε στον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας μετά από επίθεση γερμανικών βομβαρδιστικών Stuka, στη διάρκεια στην Γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα. Αργότερα οι Γερμανοί απέκοψαν τους ιστούς και καπνοδόχους για ανάγκες δικού τους υλικού. Ανελκύσθηκε και διαλύθηκε μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1947-1949, από τον τότε Οργανισμό Ανέλκυσης Ναυαγίων (ΟΑΝ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά θωρηκτά Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1995
Τον διαγωνισμό παρακολούθησαν και δύο προηγούμενοι νικητές του διαγωνισμού, οι Ιρλανδοί Ντάνα και Τζόνι Λόγκαν, νικητές αντίστοιχα η τραγουδίστρια το 1970 και ο τραγουδιστής το 1980 και 1987. Η ορχήστρα έπαιξε το τραγούδι γενεθλίων "Happy Birthday", το οποίο τραγούδησε το κοινό, για τον Λόγκαν, καθώς τη βραδιά του τελικού εόρταζε τα γενέθλιά του.
Τοποθεσία
Αφού κέρδισε το διαγωνισμό του 1994, το RTÉ ανησυχούσε για το αν θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν έναν τρίτο συνεχόμενο διαγωνισμό το 1995. Το BBC είχε προσφερθεί να αναλάβει την ευθύνη της διοργάνωσης του διαγωνισμού και είχε προτείνει ακόμη και να διοργανωθεί ο διαγωνισμός ως κοινή παραγωγή στο Μπέλφαστ, πρωτεύουσα της Βόρειας Ιρλανδίας. Στο τέλος, το RTÉ αποφάσισε να διοργανώσει τον διαγωνισμό από μόνη του. Ωστόσο, ζήτησαν από την EBU ότι, εάν η Ιρλανδία κερδίσει για άλλη μια φορά, ότι δεν θα αναμενόταν να φιλοξενήσει την εκδήλωση για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, και τελικά, δεν συνέβη ποτέ. Η Ιρλανδία φιλοξένησε τον διαγωνισμό για έκτη φορά μετά τη νίκη της για 3η συνεχόμενη χρονιά και είναι η μόνη χώρα που φιλοξένησε πολλούς διαγωνισμούς διαδοχικά: τρεις συνεχόμενες φορές μεταξύ 1993 και 1995. Το Δουβλίνο επιλέχθηκε και πάλι ως διοργανώτρια πόλη, καθιστώντας την πέμπτη φορά που διοργανώθηκε ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision στην πρωτεύουσα της Ιρλανδίας. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο χώρος διεξαγωγής του διαγωνισμού ήταν το Θέατρο Πόιντ που βρίσκεται στο North Wall Quay του ποταμού Liffey, ανάμεσα στο Dublin Docklands.
Επισκόπηση διαγωνισμού
Τα μεγάλα φαβορί για να κερδίσουν το διαγωνισμό, σύμφωνα με τα στοιχήματα, ήταν η Σουηδία με την ποπ μπαλάντα "Se på mig" και η Σλοβενία, εκπροσωπούμενη από τη συμμετοχή της Ντάρια Σβάιγκερ, "Prisluhni mi". Άλλες χώρες που φημολογούταν για τη νίκη ήταν η Κροατία, η Δανία, το Ισραήλ, η Ισπανία και ο τελικός νικητής, η Νορβηγία. Το τραγούδι που κέρδισε ήταν κάτι νέο στη Eurovision, καθώς περιείχε μόνο 24 λέξεις συνοδευόμενες από μακριά σόλο βιολιού. Το Ηνωμένο Βασίλειο συνεισέφερε έναν σύγχρονο ραπ αριθμό, ενώ η δεύτερη θέση της προηγούμενης χρονιάς, η Πολωνία, πήγε για κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πρώτη συμμετοχή τους.
Η σκηνή σχεδιάστηκε από τον Alan Farquharson, ο οποίος σχεδίασε επίσης το σετ του διαγωνισμού του 1993 που πραγματοποιήθηκε στο Μίλστριτ της Ιρλανδίας. Παρόλο που ήταν αρκετά σκοτεινό και συχνά θλιβερό στην εμφάνιση, αποτέλεσε τη βάση για ένα εντυπωσιακό άνοιγμα, με το οποίο μια γιγαντιαία οθόνη περιστράφηκε για να αποκαλύψει τον παρουσιαστή που κατέβαινε μια σκάλα που τελικά εξαφανίστηκε για να επιτρέψει τη σκηνή σε σχήμα βέλους να ενωθεί ανάμεσα σε πυροτεχνήματα. Η διαλειμματική πράξη αποτελούνταν από αρκετούς γνωστούς Ιρλανδούς ερμηνευτές, συμπεριλαμβανομένων των Clannad, Brian Kennedy (που θα εκπροσωπούσε την Ιρλανδία στην Αθήνα) και τον κορυφαίο μουσικό Mícheál Ó Súilleabháin.
Η EBU μείωσε τον αριθμό των συμμετεχόντων σε 23 για να σιγουρευτεί ότι η παράσταση δεν θα διαρκούσε περισσότερο από τρεις ώρες. Πέντε από τις έξι χώρες που υποβιβάστηκαν το 1994 επέστρεψαν το 1995.
Υπήρξαν πολλές εικασίες στην Ιρλανδία σχετικά με το αν το RTÉ είχε επιλέξει σκόπιμα ένα τραγούδι που θεωρείται ότι δεν είχε καλή πιθανότητα νίκης, προκειμένου να αποφευχθεί η διοργάνωση του διαγωνισμού για τέταρτη συνεχόμενη φορά - αν και αυτό δεν επαληθεύτηκε ποτέ. Αυτή η φήμη ενέπνευσε, ωστόσο, ένα δημοφιλές επεισόδιο του Father Ted. Σε κάθε περίπτωση, το RTÉ κατέληξε να φιλοξενεί ξανά το.
Συμμετέχουσες χώρες
Συνολικά έλαβαν μέρος 23 χώρες. Η EBU μείωσε πάλι τον αριθμό των συμμετοχών, προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι ο διαγωνισμός δεν θα διαρκούσε περισσότερο από 3 ώρες. Εκτός από τις χώρες που ήταν στις τελευταίες θέσεις στον προηγούμενο διαγωνισμό, το Λουξεμβούργο δεν έλαβε μέρος, καθώς αποσύρθηκε επ' αόριστο, ενώ η Ιταλία, όπως και το 1994, αποχώρησε εθελοντικά από τον διαγωνισμό.
Διευθυντές ορχηστρών
Για κάθε ερμηνεία ένας μαέστρος διηύθυνε την ορχήστρα.
12 βαθμοί
Ακολουθεί μια περίληψη όλων των 12 πόντων στον τελικό:
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1995 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1995
Μάχη της Εμμαούς
Ο Αντίοχος Επιφανής προετοίμαζε την εκστρατεία του στις Άνω Σατραπείες όταν πληροφορήθηκε τις νίκες των επαναστατών. Επειδή δεν μπορούσε να ασχοληθεί με την ιουδαϊκή επανάσταση εξουσιοδότησε τον επίτροπο του ανηλίκου γιου του Λυσία προκειμένου να την καταστείλει. Κατόπιν ξεκίνησε για την ανατολή (165 π.Χ.) .
Ο Λυσίας ανέθεσε σε τρεις στρατηγούς τον Πτολεμαίο του Δορυμένους, τον Νικάνορα και τον Γοργία την κατάπνιξη της ανταρσίας. Ο βασιλικός στρατός συγκεντρώθηκε στην Εμμαούς.
Όταν ο Ιούδας ο Μακκαβαίος πληροφορήθηκε την θέση και την δύναμη των αντιπάλων του  συγκέντρωσε το στρατό του στην Μασσηφά  κοντά στην Ιερουσαλήμ και   οργάνωσε τις δυνάμεις του διορίζοντας  χιλίαρχους, εκατόνταρχους, πεντηκόνταρχους και δέκαρχους. Κατόπιν έσπευσε να τους αντιμετωπίσει το βασιλικό στρατό πλησιάζοντας στην Εμμαούς και εγκαθιστώντας το στρατόπεδο του νότια της πόλης.
Οι βασιλικοί στρατηγοί εντοπίζοντας την θέση του στρατοπέδου του Ιούδα  οργάνωσαν ένα  σχέδιο σύμφωνα με το οποίο  ο Γοργίας με ένα μέρος του στρατού ( 5.000 πεζούς και 1.000 ιππείς )   θα αιφνιδίαζε τον στρατό του Ιούδα ύστερα από μια νυκτερινή πορεία. Ο Ιούδας αντιλήφθηκε το σχέδιο των αντιπάλων του και εγκαταλείποντας το στρατόπεδο του επιτέθηκε με 3.000 άντρες αιφνιδιαστικά την ίδια νύχτα στο στρατόπεδο των αντιπάλων του στην πόλη. Η επίθεση πέτυχε ο βασιλικός στρατός τράπηκε σε φυγή προς τις πεδιάδες της Ιδουμαίας της Αζώτου και της Ιαμνείας και το στρατόπεδο του πυρπολήθηκε. Ο Ιούδας καταδίωξε τους αντιπάλους του μέχρι τα Γάζαρα και σκότωσε 3.000 από αυτούς.
Ο Γοργίας φτάνοντας στο στρατόπεδο του Ιούδα διαπίστωσε ότι ήταν άδειο. Λίγο αργότερα είδε στον ουρανό τις φλόγες από το πυρπολημένο στρατόπεδο της πόλης και υποχώρησε χωρίς να δώσει μάχη.
Λιβαδίτσα Πέλλας
Η Λιβαδίτσα είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας και της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας.
Στη Λιβαδίτσα κτίσθηκε και λειτουργεί το προσκύνημα Ιερό Ίδρυμα Ελλήνων Ανατολικής Ρωμυλίας - Η Αγία Τριάδα, όπου εγκαταστάθηκε η εικόνα της Αγίας Τριάδος που μεταφέρθηκε το 1990 από το μοναστήρι της Αγίας Τριάδας του Καβακλίου.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Λιβαδίτσα βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης σε υψόμετρο 80 μέτρων ενώ απέχει περίπου 18 χλμ. Α. από τα Γιαννιτσά (έδρα του δήμου) και 43 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Θεσσαλονίκη.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πέλλης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Ραχώνα αποτελούν την κοινότητα Ραχώνας η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πέλλας του Δήμου Πέλλας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 46 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πέλλας Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας
Ενεργός Γαλαξίας
right|thumb| 300px|Η εικόνα του [[διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ|ΔΤΧ ενός μακριού πίδακα μήκους 5000 ετών φωτός που εκτοξεύεται από το κέντρο του ενεργού γαλαξία Μεσιέ 87. Η μπλε ακτινοβολία σύγχροτρον του πίδακα δημιουργεί έντονη αντίθεση με το κίτρινο χρώμα των άστρων του γαλαξία.]]
Οι ενεργοί γαλαξίες, ή, σωστότερα, Ενεργοί Γαλαξιακοί Πυρήνες (ΕΓΠ, στη διεθνή βιβλιογραφία Active Galactic Nuclei-AGN), είναι αστροφυσικά αντικείμενα τα οποία συνδέονται με τα κέντρα γαλαξιών στα οποία παρατηρούνται φαινόμενα μη αστρικής προέλευσης. Έχουν μικρό μέγεθος και μεγάλη φωτεινότητα σε όλο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, από τα ραδιοκύματα μέχρι τις ακτίνες γ. Οι γαλαξίες που φιλοξενούν ενεργούς γαλαξιακούς πυρήνες ονομάζονται ενεργοί γαλαξίες. Πιστεύεται ότι οι ΕΓΠ είναι προϊόν της συσσώρευσης μάζας γύρω από μία υπέρμαζη μαύρη τρύπα.
Τα κυριότερα χαρακτηριστικά των ΕΓΠ είναι τα εξής:
Το ιστορικό της ανακάλυψης
Ο πρώτος γαλαξίας που ανακαλύφθηκε ότι είναι ενεργός ήταν ο Μεσιέ 77, όποιος χαρακτηρήστηκε ως τέτοιος από τον Καρλ Σίφερτ το 1943. Ο Μ77 αποτελεί τον πρότυπο ενεργό γαλαξία. Από την άλλη, τα πρώτα κβάζαρ παρατηρήθηκαν ραδιοτηλεσκοπικά την δεκαετία του 1950. Το πρώτο κβάζαρ που φωτογραφήθηκε ήταν το 3C 48, το οποίο φαινόταν ως αστέρας 16ου μεγέθους. Όμως, το αντικείμενο που υπέδειξε την αληθινή φύση των κβάζαρ ήταν το 3C 273, όταν ανακαλύφθηκαν από τον Schmidt οι γραμμές φάσματός του μετατοπισμένες έντονα προς το ερυθρό.
Το μυστήριο της πηγής ενέργειας των ΕΓΠ κίνησε το ενδιαφέρον των αστρονόμων από τις αρχές της δεκαετίας του 60'. Η αρχική θεώρηση των ραδιογαλαξιών ως συγκρουόμενους γαλαξίες οδήγησε στην αναγνώριση των ΕΓΠ ως συμπαγείς περιοχές στις οποίες λαμβάνουν χώρα εξαιρετικά βίαια φαινόμενα. Μερικά από τα πρώτα μοντέλα που προτάθηκαν ως πιθανές πηγές ενέργειας για τους ΕΓΠ είναι τα εξής:
Τα μοντέλα της πρώτης κατηγορίας που αναφέρονται παραπάνω βασίζονται σε αστρικούς μηχανισμούς παραγωγής ενέργειας, ήτοι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις σύντηξης.
Το πρώτο μοντέλο που που εισήγαγε την έννοια ενός μοναδικού αντικειμένου ως πηγή θερμοπυρηνικής και βαρυτικής ενέργειας στους ενεργούς γαλαξίες ήταν εκείνο των Hoyle και Fowler το 1963, σύμφωνα με το οποίο ένα υπερμαζικό άστρο μάζας ~ 108 ηλιακών μαζών είναι σε θέση να εξηγήσει τις φαρδιές γραμμές εκπομπής των γαλαξιών τύπου Σίφερτ. Οι ίδιοι συγγραφείς πρότειναν επίσης ότι ένα τοροειδές μαγνητικό πεδίο γύρω από τον υπερμαζικό αστέρα θα μπορούσε να αποθηκεύσει αρκετή ενέργεια ώστε να οδηγήσει σε εκρήξεις και πίδακες σχετικιστικής ύλης όπως στον Μεσιέ 87.
Οι πρώτοι που πρότειναν την σημερινά αποδεκτή ιδέα των δίσκων προσαύξησης γύρω από υπερμαζικές μελανές οπές ήταν οι Salpeter και Zeldovich το 1964. Σύμφωνα με το μοντέλο ενός δίσκου προσαύξησης γύρω από μία μη περιστρεφόμενη μελανή οπή, η συνολική βαρυτική ενέργεια ανά μονάδα μάζας που απελευθερώνεται ισούται με 0.057c2, αρκετή για να εξηγήσει τα παρατηρούμενα ποσά εκλυόμενης ενέργειας σε έναν λαμπρό ΕΓΠ. Ο Salpeter στο άρθρο του αναφέρει επίσης ότι η διαδικασία της προσαύξησης πιθανώς να οφείλεται σε τυρβώδη φαινόμενα.
Ο μηχανισμός παραγωγής ενέργειας στους ΕΓΠ πιστεύεται πλέον ότι οφείλεται στην απελευθέρωση βαρυτικής ενέργειας από υλικό (σκόνη, αέριο) που δημιουργεί ένα δίσκο (ο λεγόμενος δίσκος προσαύξησης) και στροβιλίζεται ταχύτατα προς το κέντρο μιας υπέρμαζης μαύρης τρύπας μάζας 106-1010 ηλιακών μαζών ή παραπάνω.
Είδη ενεργών γαλαξιακών πυρήνων
right Η κατηγοριοποίηση των ΕΓΠ γίνεται με βάση δύο κυρίως χαρακτηριστικά: το αν παρουσιάζουν έντονη ραδιοεκπομπή και το αν και με ποια ένταση παρουσιάζουν γραμμές εκπομπής. Οι ΕΓΠ που παρουσιάζουν έντονη ραδιοεκπομπή αναφέρονται διεθνώς ως radio-loud, δηλαδή ραδιοϊσχυροί, ενώ στην αντίθετη περίπτωση αναφέρονται ως radio-quiet ή ραδιοασθενείς. Αυτή η κατηγοριοποίηση παρουσιάζεται στο διπλανό διάγραμμα ως κάθετη ταξινόμηση. Οι ΕΓΠ τώρα αναφέρονται ως Τύπου 1 αν παρουσιάζουν πλατιές γραμμές εκπομπής, ως Τύπου 2 αν εμφανίζουν στενές γραμμές εκπομπής και ως Τύπου 0 αν εμφανίζουν ασθενείς ή καθόλου γραμμές εκπομπής. Η κατηγοριοποίηση αυτή παρουσιάζεται ως οριζόντια ταξινόμηση στο ίδιο διάγραμμα. Η κατηγοριοποίηση σε ραδιοϊσχυρούς και ραδιοασθενείς δεν είναι απόλυτη, και έχει να κάνει με το αν η λαμπρότητα του ΕΓΠ στα ραδιοκύματα είναι συγκρίσιμη με τη λαμπρότητά του στο ορατό. ΕΓΠ των οποίων η λαμπρότητα στα ραδιοκύματα είναι 3-4 τάξεις μεγέθους από τη λαμπρότητα στο ορατό κατατάσσονται ως ραδιοασθενείς, διαφορετικά θεωρούνται ραδιοϊσχυροί. Ένα ποσοστό 10-15% των ΕΓΠ είναι ραδιοϊσχυροί.
Ραδιοϊσχυροί ΕΓΠ
Όπως βλέπουμε και στο διάγραμμα, οι ραδιοϊσχυροί ΕΓΠ περιλαμβάνουν περισσότερα είδη, παρόλο που αποτελούν την πληθυσμιακή μειοψηφία των ΕΓΠ. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτοί οι γαλαξίες έχουν έναν ή δύο πίδακες, μέσω των οποίων εκτοξεύουν υλικό από τις κεντρικές περιοχές τους στο διαγαλαξιακό χώρο. Οι πίδακες δημιουργούν ποικίλα φαινόμενα, όπως για παράδειγμα τους ραδιολοβούς, οι οποίοι γεμίζουν με υλικό που μεταφέρεται εκεί από τους πίδακες και ακτινοβολούν μέσω της διαδικασίας σύγχροτρον στα ραδιοφωνικά μήκη κύματος. Τέτοιοι ΕΓΠ είναι:
Φάσμα
Μία από τις πρώτες ενδείξεις για την μη αστρική προέλευση των φαινομένων που σχετίζονται με τους ΕΓΠ προήλθε από τα τυπικά φάσματα αυτών. Σε αντίθεση με τα φάσματα των «φυσιολογικών» γαλαξιών, τα φάσματα των ΕΓΠ είναι συνεχή, μη θερμικής προέλευσης, και σε ορισμένες περιπτώσεις εκτείνονται και επτά τάξεις μεγέθους συχνοτήτων. Επιπροσθέτως, τα φάσματα των ΕΓΠ παρουσιάζουν, σε αρκετές περιπτώσεις, έντονες γραμμές εκπομπής.
Σύμφωνα με το μοντέλο των λεπτών δίσκων προσαύξησης, το αναμενόμενο φάσμα ενός ΕΓΠ θα πρέπει να κορυφώνεται στα μπλε-υπεριώδη μήκη κύματος (το λεγόμενο Big Blue Bump ). Παρ' όλα αυτά, τα τυπικά φάσματα ιδιαίτερα των κβάζαρ δείχνουν ότι υπάρχει σημαντική συνεισφορά στα ραδιοφωνικά μήκη κύματος, στο υπέρυθρο, στις ακτίνες-Χ και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και στις ακτίνες γ. Αν και δεν υπάρχει ακόμα ικανοποιητική εξήγηση όσον αφορά τις πηγές που προκαλούν την παρατηρούμενη συνεισφορά στις προαναφερθείσες περιοχές του φάσματος, υπάρχουν διάφορα μοντέλα που επιχειρούν να εξηγήσουν τα φάσματα των ΕΓΠ.
Συνεχές
Το συνεχές φάσμα των ΕΓΠ κυριαρχείται από ένα μεγάλο μέρος του φάσματος, τυπικά από τα ραδιοφωνικά μήκη κύματος μέχρι τις ακτίνες-Χ. Τα ακριβή χαρακτηριστικά του φάσματος κάθε ΕΓΠ εξαρτάται από το είδος του.
Γραμμές εκπομπής
Η πρώτη συστηματική μελέτη των παραμέτρων των περιοχών από τις οποίες προέρχονται λεπτές γραμμές εκπομπής στα αντικείμενα αυτά έγινε από τον Woltjer το 1959. Στη σχετική του δημοσίευση, ο Woltjer χρησιμοποίησε τα δεδομένα για τις απαγορευμένες γραμμές [SΙΙ] και [OΙΙΙ] σε γαλαξίες Σίφερτ και υπολόγισε ότι η αριθμητική πυκνότητα ηλεκτρονίων και η θερμοκρασία στις περιοχές από τις οποίες προέρχονται τα δεδομένα είναι ≈ 104 cm−3 και ≈ 20,000 Κ αντίστοιχα. Κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι η φυσική διάμετρος των περιοχών από όπου προέρχονται οι γραμμές εκπομπής στους γαλαξίες που μελέτησε είναι της τάξης των 100 pc ή λιγότερο.