cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οπότσνο
19ος αιώνας
Μέχρι το 1795, το Οπότσνο ανήκε στο Βοεβοδάτο Σαντόμιες της Ελάσσονος Πολωνίας. Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, η πόλη προσαρτήθηκε από την Μοναρχία των Αψβούργων και το 1815 έγινε μέρος της Πολωνίας του Συνεδρίου, υπό το ρωσικό έλεγχο. Εκείνη την εποχή, η πόλη χωρίστηκε σε καθολικές και εβραϊκές περιοχές. Ο πληθυσμός αποδεκατίστηκε από συχνές εκδηλώσεις χολέρας, οι οποίες επέστρεψαν αρκετές φορές μέχρι το 1890. Το 1834, το Πόβιατ Οπότσνο δημιουργήθηκε εκ νέου, και μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Οπότσνο ανήκε στο Κυβερνείο Ράντομ. Το 1828, ο πληθυσμός της πόλης ήταν περίπου 3.500 κάτοικοι, με 342 σπίτια. Και οι δύο πολωνικές εξεγέρσεις στην Πολωνία του Συνεδρίου (Νοεμβριανή Εξέγερση και Ιανουαριανή Εξέγερση) οδήγησαν σε τσαρικές καταπιέσεις, οι οποίες ήταν ιδιαίτερα σκληρές τη δεκαετία του 1860. Το Οπότσνο ήταν ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της εξέγερσης και η πόλη καταλήφθηκε προσωρινά από τους αντάρτες στις 31 Ιανουαρίου 1863. Στις αρχές του 1863, και το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, πραγματοποιήθηκαν πολλές συγκρούσεις εδώ.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, ξεκίνησε η διαδικασία εκβιομηχάνισης και ανάπτυξης, η οποία οδήγησε στην κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής από το Κολούσκι έως το Σκαρζίσκο-Καμιένα (1885). Αρκετές νέες επιχειρήσεις και καταστήματα άνοιξαν, με το μεγαλύτερο να είναι ο κατασκευαστής πλακιδίων Dziewulski i Lange (D✡L), ο οποίος σήμερα είναι γνωστός ως Opoczno SA, που ιδρύθηκε στην Πολωνία του Συνεδρίου από τον Γιαν Ντζιεβούλσκι και τους αδελφούς Γιούζεφ και Βουαντίσουαφ Λάνγκε το 1883-86. Στα πρώτα στάδια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πραγματοποιήθηκαν εδώ έντονες μάχες μεταξύ Αυστρογερμανικών και Ρωσικών μονάδων. Στις 15 Μαΐου 1915, τα αυστριακά στρατεύματα εισήλθαν στο Οπότσνο, μαζί με τους Πολωνούς Λεγεωνάριους του Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Οι Αυστριακοί, μεταξύ των οποίων πολλοί Τσέχοι στρατιώτες, παραδόθηκαν χωρίς μάχη τον Οκτώβριο του 1918.
20ος αιώνας
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η πόλη είχε νοσοκομείο, βιβλιοθήκη, σχολεία, σιδηροδρομικό σταθμό (χτίστηκε το 1885), ταχυδρομείο, τηλεγραφικό σταθμό, διοικητικά γραφεία, εκκλησίες και συναγωγή. Επίσης, εκείνη την εποχή το βασιλικό κάστρο, που καταστράφηκε από τους Σουηδούς το 1650, ανοικοδομήθηκε. Στις 2 Αυγούστου 1919, το Οπότσνο εντάχθηκε στο Βοεβοδάτο Κιέλτσε, στο οποίο παρέμεινε μέχρι τις 31 Μαρτίου 1939, όταν μεταφέρθηκε στο Βοεβοδάτο Λοτζ (βλ. Εδαφικές αλλαγές των πολωνικών βοεβοδάτων την 1η Απριλίου 1938). Πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πληθυσμός της πόλης ήταν περίπου 11.000 κάτοικοι.
Στα πρώτα στάδια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Οπότσνο ήταν ο τόπος σφοδρής μάχης κατά την εισβολή στην Πολωνία. Η Βέρμαχτ μπήκε στην πόλη την Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου 1939, στις 2 μ.μ., μετά από έναν ισχυρό βομβαρδισμό από την Luftwaffe. Την περιοχή του Οπότσνο υπερασπίστηκε ο Στρατός της Πρωσίας, ο οποίος συγκεντρώθηκε μεταξύ του Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι και του Τομάσουφ Μαζοβιέτσκι. Ο Βίλχελμ Φριτς φον Ρέτιγκ, ο πρώτος στρατηγός που σκοτώθηκε στον πόλεμο, σκοτώθηκε εδώ λίγες μέρες μετά την έναρξη του πολέμου, στις 10 Σεπτεμβρίου, στο δρόμο μεταξύ Ινόβουουτς και Οπότσνο.
Το Οπότσνο ήταν ένα από τα κύρια κέντρα αντιγερμανικής αντίστασης. Η περιοχή της πόλης γνώρισε την πρώτη υπόγεια δραστηριότητα ήδη από την άνοιξη του 1940, όταν η «κομματική μονάδα του πολωνικού στρατού» του Ταγματάρχη Χένρικ Ντομπζάνσκι έδρασε εκεί. Η περιοχή του Εσωτερικού Στρατού στο Οπότσνο είχε περισσότερους από 2.000 στρατιώτες (την 1η Δεκεμβρίου 1944). Το 1940, άνοιξε ένα εβραϊκό γκέτο, το οποίο φιλοξένησε αρκετές χιλιάδες ανθρώπους, που μεταφέρθηκαν βίαια από άλλες περιοχές. Το γκέτο εκκαθαρίστηκε τον Ιανουάριο του 1943, όταν οι κάτοικοί του μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα. Η γερμανική κατοχή έληξε στις 17 Ιανουαρίου 1945, όταν η Βέρμαχτ εκδιώχθηκε από τον Κόκκινο Στρατό, με 150 Σοβιετικούς στρατιώτες να σκοτώνονται κατά τη διάρκεια των μαχών στην πόλη. Δύο εβδομάδες αργότερα, άνοιξε το πρώτο λύκειο στην ιστορία του Οπότσνο. Μέχρι το 1975, το Οπότσνο ανήκε στο Βοεβοδάτο Κιέλτσε. Το 1958-1964, χτίστηκε ένα νέο νοσοκομείο και τον Σεπτέμβριο του 1960, η πόλη γιόρτασε την 600η επέτειό της.
Αξιοθέατα
Ανάμεσα στα πιο ενδιαφέροντα σημεία ενδιαφέροντος της πόλης είναι το κάστρο του Οπότσνο. Η προέλευσή του χρονολογείται από τα μέσα του 14ου αιώνα, όταν ο Βασιλιάς Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας ξεκίνησε την κατασκευή ορισμένων κάστρων σε όλη την Πολωνία. Το κάστρο του Οπότσνο βρισκόταν μέσα στα τείχη της πόλης και ήταν η έδρα ενός σταρόστα. Κάηκε στη μεγάλη πυρκαγιά τον 15ο αιώνα και το σημερινό του σχήμα είναι αποτέλεσμα της ανακατασκευής του αρχικού συγκροτήματος. Ένα άλλο ενδιαφέρον αξιοθέατο είναι ο Οίκος της Εστέρκα. Σύμφωνα με τον μύθο, η Εστέρκα ήταν Εβραία ερωμένη του Καζίμιρ του Μέγα, κόρη ενός ράφτη από το Οπότσνο και το σπίτι στο οποίο φέρεται να μεγάλωσε βρίσκεται στην πλατεία της αγοράς του Οπότσνο. Το σπίτι ανακατασκευάστηκε το 1893 και διατηρεί ακόμη τις αυθεντικές λατινικές επιγραφές του 16ου αιώνα, μαζί με το οικόσημο του Βοεβοδάτου Σαντόμιες, στο οποία ανήκε το Οπότσνο για αιώνες. Το σπίτι λειτουργεί σήμερα ως βιβλιοθήκη.
Ένα άλλο αξιοθέατο στο Οπότσνο είναι ένα μνημείο για τα θύματα του Ολοκαυτώματος που αποκαλύφθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2012. Το μνημείο φέρει επιγραφή λαξευμένη με πέτρα: «Στη μνήμη των Εβραίων κατοίκων του Πόβιατ Οπότσνο, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν σε αυτήν την πλατεία στις 27 Οκτωβρίου 1942 και στάλθηκαν από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο θανάτου στην Τρεμπλίνκα» και φέρει την ένδειξη «Στην 70η επέτειο αυτών των εκδηλώσεων, την πόλη και τους ανθρώπους της πόλης και του Πόβιατ Οπότσνο».Στις 16 Νοεμβρίου 2012, η πλάκα έγινε στόχος νυχτερινού βανδαλισμού, ανασηκώθηκε με λοστό, ανατράπηκε και κομματιάστηκε. Η σοκαρισμένη κοινότητα το ξαναχτίστηκε σε λίγο χρόνο με πρόσθετη πέτρινη βάση και η δεύτερη τελετουργική αποκάλυψη πραγματοποιήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2012, παρουσία του δημάρχου του Οπότσνο, καθώς και πολλών κρατικών αξιωματούχων και βουλευτών, καθολικών ιερέων και του Αρχιραβίνου της Πολωνίας, Μίχαελ Σούντριχ.
Αθλητισμός
Το Οπότσνο είναι η έδρα αθλητικού συλλόγου Κεράμικα Οπότσνο, ο οποίος ιδρύθηκε το 1945. Για οκτώ σεζόν (1996-2004), η ομάδα ποδοσφαίρου συμμετείχε στην δεύτερη εθνική κατηγορία.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Οπότσνο είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Οπότσνο Κατηγορία:Ελάσσων Πολωνία Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σαντόμιες Κατηγορία:Κυβερνείο Ράντομ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κιέλτσε (1919-1939) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Γκόραν Χάτζιτς
Ο Γκόραν Χάτζιτς (Горан Хаџић, 7 Σεπτεμβρίου 1958 - 12 Ιουλίου 2016) ήταν Σέρβος πολιτικός. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου στην Κροατία διετέλεσε πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Κράινα. Καταζητούνταν για πολλά χρόνια με βάση ένταλμα που είχε εκδόσει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης για τα εγκλήματα στην πρώην Γιουγκοσλαβία (International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia) κατηγορούμενος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και παραβιάσεις των κανόνων του δικαίου του πολέμου στη διάρκεια του Πολέμου στην Κροατία. Τελικά συνελήφθη από τις σερβικές αρχές στις 20 Ιουλίου του 2011.
Βιογραφικό
Ο Χάτζιτς γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1958 στο χωριό Πάτσετιν (Pačetin) στην Κροατία όπου πριν τον πόλεμο της Κροατίας δούλευε ως αποθηκάριος. Όταν ήταν έφηβος έγινε μέλος της Λίγκας Κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας (League of Communists of Yugoslavia). Αργότερα υπήρξε πρόεδρος της κοινότητας του Πάτσετιν. Το 1990 έγινε προέδρος της τοπικής οργάνωσης του Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος (Serb Democratic Party) στο Βούκοβαρ και μέλος του δημοτικού συμβουλίου της πόλης και την επόμενη χρονιά έγινε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του Βούκοβαρ, μέλος της Κεντρικής και της εκτελεστικής επιτροπής του Σερβικού Δημοκρατικού κόμματος στο Κνιν (Knin) και πρόεδρος της τοπικής επιτροπής του κόμματος στην ανατολική Σλαβονία, την Μπαράνια και το Δυτικό Σρεμ. Υπήρξε επίσης για ένα διάστημα ένας από τους ηγέτες του Σερβικού Εθνικού Συμβουλίου (Serbian National Council) και του Σερβικού Δημοκρατικού Φόρουμ (Serb Democratic Forum) που κάλυπτε την ανατολική Σλαβονία, τη Μπαράνια και το Δυτικό Σρεμ.
Το Σεπτέμβριο του 1993, όταν η Κροατία ξεκίνησε την επιχείρηση στο θύλακα Μέντακ, ο Χάτζιτς έστειλε επείγουσα έκκληση στο Βελιγράδι ζητώντας ενισχύσεις και όπλα. Το αίτημα του αγνοήθηκε από τις σερβικές αρχές αλλά περίπου 4000 Σέρβοι, μέλη παραστρατιωτικών οργανώσεων, υπό την ηγεσία του, καταζητούμενου για εγκλήματα πολέμου, Ζέλικο Ραζνάτοβιτς, (γνωστού και ως Αρκάν) έφτασαν στην περιοχή. Το 1995 απείλησε να προχωρήσει στην απόσχιση της Ανατολικής Σλαβονίας από τη Σερβική Δημοκρατία της Κράινα εξαιτίας των σχεδίων για την ένωση της τελευταίας με τη Σερβική Δημοκρατία (Republika Srpska.) Μετά το τέλος του πολέμου εγκαταστάθηκε στη Σερβία. Το 2000 ήταν παρών στην κηδεία του Αρκάν, τον οποίο χαρακτήρισε μεγάλο ήρωα.
Το 1995 ο Χάτζιτς δικάστηκε, ερήμην, για πρώτη φορά από κροατικό δικαστήριο για την επίθεση με όλμους κατά των πόλεων Σίμπενικ (Šibenik) και Βόντιτσε (Vodice) και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση. Το 1999 δικάστηκε για δεύτερη φορά, πάλι ερήμην, από κροατικό δικαστήριο για εγκλήματα στο χωριό Τένια (Tenja) κοντά στο Όσιγιεκ, σε φυλάκιση επίσης 20 χρόνων. Το 2001, η Ιντερπολ συμπεριέλαβε το Χάτζιτς στη λίστα με τους πιο καταζητούμενους δραπέτες. Το 2002, ασκήθηκαν διώξεις από την εισαγγελία της Κροατίας εναντίον του Χάτζιτς, του Βέσελιν Σλίβτσανιν (Veselin Šljivančanin), του Μίλε Μρκσιτς (Mile Mrkšić) και του Μίροσλαβ Ράντιτς (Miroslav Radić) για τη δολοφονία εκατοντάδων Κροατών στην πόλη του Βούκοβαρ και στη γύρω περιοχή τον Νοέμβριο του 1991.
Στις 4 Ιουνίου του 2004 το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης για τα εγκλήματα στην πρώην Γιουγκοσλαβία απήγγειλε κατηγορίες κατά του Χάτζιτς για εγκλήματα πολέμου. Μεταξύ άλλων κατηγορήθηκε για τη συμμετοχή του στη δολοφονία 250 τουλάχιστον Κροατών και άλλων μη- Σέρβων πολιτών στο Νοσοκομείο του Βούκοβαρ και την εκδίωξη χιλιάδων άλλων από την πόλη τον Νοέμβριο του 1991 καθώς και για τη συμμετοχή του σε μια σειρά από σφαγές (στις πόλεις Νταλ (Dalj), Έρντουτ (Erdut) και στο χωριό Λόβας (Lovas)) αλλά και για το ρόλο του στη δημιουργία και λειτουργία διαφόρων στρατοπέδων συγκέντρωσης στην περιοχή όπου βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι. Επίσης κατηγορήθηκε για την καταστροφή σπιτιών και θρησκευτικών κτιρίων στο Νταλ (Dalj), στο Έρντουτ (Erdut), στο Λόβας (Lovas), στο Τόβαρνικ (Tovarnik )και στο Βούκοβαρ.
Μετά την έκδοση του κατηγορητηρίου από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ο Χάτζιτς εξαφανίστηκε από το σπίτι του στο Νόβι Σαντ. Το 2005 σερβικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ίσως κρυβόταν σε μοναστήρι στο Μαυροβούνιο και το 2006 ο Νέναντ Τσάνακ (Nenad Čanak), ηγέτης της Λίγκας των Σοσιαλιστών Δημοκρατών της Βοϊβοντίνας (League of Vojvodina Social Democrats) υποστήριξε ότι κρυβόταν σε μοναστήρι στην περιοχή Fruška Gora στη Βοϊβοντίνα. Είχε κυκλοφορήσει επίσης η φήμη ότι ο Χάτζιτς βρισκόταν στη Λευκορωσία.
Το 2010 απαγορεύτηκε η είσοδος σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης της οικογένειας του Χάτζιτς. Τελικά ο Χάτζιτς συνελήφθη στις 20 Ιουλίου του 2011 κοντά στο χωριό Krušedol Selo στα βουνά της Fruška Gora και δύο μέρες μετά η υπουργός Δικαιοσύνης της Σερβίας Σνέζανα Μάλοβιτς (Snežana Malović) δήλωσε ότι εκδόθηκε στη Χάγη.
Ήταν, μέχρι τη σύλληψή του το 2011, ο τελευταίος φυγόδικος, καταζητούμενος από το Δικαστήριο της Χάγης.
Παραπομπές
Χάτζιτς Κατηγορία:Σέρβοι πολιτικοί Κατηγορία:Δημοκρατία της Σερβικής Κράινα
Τόμσον
Τo αγγλοσαξονικό επώνυμο Τόμσον (Thomson ή Thompson), που ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Τόμ», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Olympus Alpine Biblioteca
Η Olympus Alpine Biblioteca ιδρύθηκε το 2010 από μία συλλογικότητα και αφορά τον διαμοιρασμό ψηφιακού υλικού με θέμα τον Εθνικό Δρυμό του Ολύμπου. Στόχος της είναι η συγκέντρωση, καταγραφή και ταξινόμηση των εκδοτικών εγχειρημάτων με χρονολογική σειρά από τις πρώτες ανιχνεύσεις περιηγητών μέχρι νεότερων εκδόσεων για έρευνα, μελέτη, αντιγραφή και χρήση. Εκτός από τον ονοματολογικό κατάλογο δίνει την δυνατότητα στον χρήστη την αποθήκευση κάθε ψηφιακού τεκμηρίου με αδιευκρίνιστο καθεστώς πνευματικών δικαιωμάτων ή έργων που βρίσκονται εκτός εμπορίου όπου οι συγγραφείς επέτρεψαν την ψηφιοποίηση και την ελεύθερη διάθεση στο διαδίκτυο.
Αυτήν την στιγμή ο κατάλογος περιλαμβάνει πάνω από 400 τίτλους και 170 ebooks σε 6 γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, ρώσικα) από το 1776 έως σήμερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι περισσότεροι τίτλοι οι οποίοι δημοσιεύθηκαν τον 19ο αι. είναι διαθέσιμα για μεταφόρτωση και τα περισσότερα, κυρίως τα παλαιότερα αντίγραφα, είναι σπάνια και βρίσκονται εκτός εμπορίου. Συμπεριλαμβάνονται τα κλασσικά όπως "Travels in northern Greece" 1835 του William M. Leake ή το "Le Mont Olympe et L’ Acarnanie" 1860 του Léon Heuzey. Από τα έργα που δημοσιεύτηκαν τον 20ο και 21ο αιώνα σχεδόν τα μισά μπορούν να αποθηκευτούν για ιδιωτική χρήση. Οι λήψεις είναι δωρεάν σε μορφή pdf. Τα θέματα που περιλαμβάνει είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχική σελίδα Olympus Alpine Biblioteca
Κατηγορία:Βάσεις δεδομένων Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Εθνικό Μουσείο του Πακιστάν
Το Εθνικό Μουσείο του Πακιστάν ( قومی عجائب گھر پاکِستان     ) βρίσκεται στο Καράτσι.
Ιστορία
Το Εθνικό Μουσείο του Πακιστάν ιδρύθηκε στο κτίριο Φρερ στις 17 Απριλίου 1950, αντικαθιστώντας το πλέον ανενεργό Μουσείο της Βικτώριας. To ίδιο το κτίριο Φρερ οικοδομήθηκε το 1865 ως φόρος τιμής στον Σερ Μπαρτλ Φρερ, Επίτροπο της επαρχίας Σινδ κατά τον 19ο αιώνα.
Μόλις εγκαινιάστηκε το Μουσείο, τότε η κυβέρνηση του Πακιστάν θεώρησε σκόπιμο να συγκροτήσει Συμβούλιο το 1950, με πρωταρχικό καθήκον να συμβουλεύει το Μουσείο για θέματα εμπλουτισμού της συλλογής του μέσω νέων αποκτημάτων και αγοράς αρχαιοτήτων και έργων τέχνης.
Συλλογές
αριστερά|μικρογραφία|323x323εσ| Ο ιερέας-βασιλιάς, εμβληματικό έργο τέχνης του [[Πολιτισμός της κοιλάδας του Ινδού|πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού. 2400-1900 π.Χ. Από στεατίτη. Ύψος: 17,5 εκ. Εθνικό Μουσείο Πακιστάν (Καράτσι) ]] Το 1970 υπήρχαν μόνο τέσσερις συλλογές στο Μουσείο. Με την πάροδο του χρόνου το μουσείο μεγάλωσε, με το κτίριο να φιλοξενεί συνολικά έντεκα συλλογές, συμπεριλαμβανομένης και μιας αφιερωμένης στο Κοράνι.
Το Εθνικό Μουσείο διαθέτει περισσότερα από 300 αντίτυπα του Κορανίου (όλα είναι τα ίδια), εκ των οποίων εκτίθενται περίπου 52 σπάνια χειρόγραφα. Το Περιέχει επίσης μια σημαντική συλλογή αντικειμένων, που σχετίζονται με την πολιτιστική κληρονομιά του Πακιστάν.
Εκτίθενται επίσης αντικείμενα του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού, γλυπτά του πολιτισμού του βασιλείου της Γανδάρας, ισλαμική τέχνη, μικρογραφίες, αρχαία νομίσματα και χειρόγραφα, που τεκμηριώνουν την πολιτική ιστορία του Πακιστάν. Υπάρχει επίσης Εθνολογική Πινακοθήκη με αγάλματα διαφόρων εθνικοτήτων, που ζουν στις τέσσερις επαρχίες του σύγχρονου Πακιστάν.
Το μουσείο έχει μια συλλογή από αγάλματα, που βρέθηκαν στη θέση Μοχέντζο-ντάρο. Τα αγάλματα παρουσιάζουν βουδιστές ιερείς, παιχνίδια από τερακότα και άλλα αγάλματα θεοτήτων όπως Σαρασβάτι, Βισνού, Λάξμι, και Ντούργκα Ντέβι.
Εκτίθενται επίσης μερικά αρχαία νομίσματα και κάποια αντικείμενα εθνικών ηρώων του Πακιστάν: η πένα, οι μανσέτες και το σπαθί του Μοχάμεντ Αλί Τζίνα, η προσωπική καρέκλα και η πένα του Αλάμα Ικμπάλ και το προσωπικό άρωμα από αιθέριο έλαιο, το ρολόι και το μπαστούνι του Λιακάτ Αλή Χαν.
Εγκαταστάσεις
Για τη διατήρηση της συλλογής, μέρος του μουσείου αποτελεί επίσης ένα εργαστήριο συντήρησης. Το μουσείο διαθέτει και αμφιθέατρο με χωρητικότητα 250 θέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά μουσεία Κατηγορία:Πολιτισμός του Πακιστάν Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν
Δολοφονία της Κάρολιν Ίτον
Η Κάρολιν Σελέστ Ίτον (1 Οκτωβρίου 1964 – c. Φεβρουάριος 1982) ήταν μια Αμερικανίδα έφηβη από το Μπέλφαουντεν Νέιμπορς του Μιζούρι, η οποία βρέθηκε δολοφονημένη κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου Interstate 40 στο Γουίλιαμς της Αριζόνα, στις 14 Φεβρουαρίου του 1982. Για 39 χρόνια ήταν θύμα ανθρωποκτονίας αγνώστων στοιχείων και είχε το ψευδώνυμο «Βαλεντάιν Σάλλυ». Ωστόσο, στις 22 Φεβρουαρίου του 2021, ανακοινώθηκαν τα πραγματικά της στοιχεία.
Αυτοψία
Ο ιατροδικαστής διαπίστωσε ότι η «Βαλεντάιν Σάλλυ» δολοφονήθηκε περίπου 2 εβδομάδες πριν από την ανακάλυψη του σώματος της. Η αιτία θανάτου δεν ήταν δυνατό να προσδιοριστεί λόγω της αποσύνθεσης και της δραστηριότητας εντόμων και άγριων ζώων στο πρόσωπο, το κεφάλι και την περιοχή του λαιμού της. Ωστόσο, ο ιατροδικαστής θεώρησε ότι πέθανε από ασφυξία, επειδή το υοειδές οστό της δεν είχε σπάσει και δεν υπήρχε άλλο τραύμα στο σώμα της. Το αριστερό της αυτί είχε τρύπα για σκουλαρίκι ενώ το δεξί της αυτί έλειπε. Η αυτοψία αποκάλυψε επίσης ότι ένας απο τους κάτω αριστερούς γομφίους της (Δόντι #19) είχε τρυπηθεί ως προετοιμασία για ενδοδοντική θεραπεία περίπου 1 εβδομάδα πριν πεθάνει το θύμα. Επιπλέον, μια διαλυμένη ασπιρίνη εντοπίστηκε στην κοιλότητα αυτού του δοντιού, υποδεικνύοντας ότι προφανώς υπέφερε ακόμα από πονόδοντο.
Μαρτυρίες
Ένας φοιτητής του Πανεπιστημίου της Βόρειας Αριζόνα πίστευε ότι μετέφερε με το αυτοκίνητο του ένα κορίτσι που έκανε ωτοστόπ και ταίριαζε με την περιγραφή της άγνωστης στις 2 Φεβρουαρίου του 1982, κοντά στην διασταύρωση του προαστίου Κόρντες Λέικς. Η νεαρή γυναίκα του είπε ότι καταγόταν από το Φοίνιξ όπου έμενε με φίλους και δούλευε στην λάντζα ενός εστιατορίου. Είπε επίσης ότι έπρεπε να πάει στο Νιου Τζέρσεϊ λόγω οικογενειακών προβλημάτων και ότι σχεδίαζε να κατευθυνθεί στη στάση φορτηγών Little America στο Φλάγκσταφ και να ζητήσει από κάποιον οδηγό φορτηγού να την μεταφέρει στην Ανατολική Ακτή.
Στις 4 Φεβρουαρίου του 1982, στις 3:00 τα ξημερώματα μια μάρτυρας που ονομαζόταν Πάτι Γουίλκινς είδε την «Βαλεντάιν Σάλλυ» να μπαίνει στη στάση φορτηγού του Μόντε Κάρλο της οικογένειας της με έναν οδηγό φορτηγού που έμοιαζε πολύ μεγαλύτερος της ηλικιακά. Η Γουίλκινς θεώρησε ασυνήθιστο ότι μια έφηβη ήταν έξω εκείνη την ώρα με έναν μεσήλικο άνδρα. Στην αρχή σκέφτηκε ότι η κοπέλα το έχει σκάσει από το σπίτι της και κινδύνευε μαζί του. Γι'αυτό την ρώτησε αν ένιωθε ασφαλής και αν ήταν σίγουρη ότι ήθελε να φύγει μαζί του. Η κοπέλα δεν έδειχνε ανήσυχη και ήταν χαμογελαστή. Επέμενε μάλιστα να μείνει συντροφιά με τον οδηγό του φορτηγού. Έτσι, η Πάτι θεώρησε ότι ο άντρας είναι συγγενής της και δεν κάλεσε την αστυνομία. Ο άντρας παρήγγειλε πρωινό, αλλά η «Βαλεντάιν Σάλλυ» αρνήθηκε να φάει κάτι λόγω πονόδοντου, και ζήτησε μια ασπιρίνη. Η Γουίλκινς διέλυσε ένα δισκίο ασπιρίνης σε σκόνη και το έβαλε στο δόντι που προκαλούσε πόνο στην νεαρή. Οι ερευνητές υπέθεσαν αργότερα ότι η «Βαλεντάιν Σάλλυ» πέθανε εκείνη την μέρα, κάποιες ώρες αργότερα, καθώς η ασπιρίνη βρισκόταν ακόμα στο δόντι της. Επιπλέον, η Γουίλκινς κατάφερε να αναγνωρίσει τη «Βαλεντάιν Σάλλυ» ως το κορίτσι που είχε βοηθήσει όταν οι ντετέκτιβ της έδειξαν φωτογραφίες από τα ρούχα που βρέθηκαν δίπλα στο πτώμα.
Λανθασμένη ταυτοποίηση
Τέσσερις ημέρες αφότου βρέθηκε το πτώμα της άτυχης γυναίκας, η αστυνομία έφτιαξε ένα σκίτσο της, με τη βοήθεια της περιγραφής που έκανε η Πάτι Γουίλκινς. Δυο χρόνια αργότερα, ένας ιατροδικαστής οδοντολόγος από το Αλμπουκέρκη του Νέου Μεξικού πίστευε ότι η «Βαλεντάιν Σάλλυ» ήταν η Μέλοντι Γουτζίνια Κάτλιπ, δηλαδή μια έφηβη που το είχε σκάσει από το σπίτι της στη Φλόριντα, και η εξαφάνιση της είχε δηλωθεί από τη μητέρα της το 1980. Ο ιατροδικαστής έφτασε σε αυτό το συμπέρασμα όταν σύγκρινε τα σημάδια του δαγκώματος της άγνωστης με μεγεθυμένες εικόνες των δοντιών της Κάτλιπ και θεώρησε ότι ταυτίζονται. Επιπλέον, το σκίτσο του θύματος ταίριαζε με την εμφάνιση της Κάτλιπ. Βέβαια, η μέθοδος του οδοντολόγου ήταν επιστημονικά ανακριβής και εκτός αποδεκτών οδοντιατρικών πρακτικών αναγνώρισης. Παρόλα αυτά οι αρχές δέχτηκαν το πόρισμα του και ενημέρωσαν την οικογένεια της Μέλοντι για αυτή την εξέλιξη. Κατόπιν τον Ιούλιο του 1984 αναγνώρισαν την άγνωστη γυναικά ως Μέλοντι Γουτζίνια Κάτλιπ. Ωστόσο, η μητέρα της αρνήθηκε ότι η «Βαλεντάιν Σάλλυ» είναι η κόρη της και δεν δέχθηκε να την θάψει στην Φλόριντα ως δικό της παιδί. Εντούτοις η Πάτι Γουίλκινς, η μάρτυρας που είχε δει ζωντανή την «Βαλεντάιν Σάλλυ», πείστηκε ότι είχε βρεθεί η πραγματική ταυτότητα της νεκρής και πλήρωσε εκείνη για την κηδεία της. Έτσι, η γυναίκα χωρίς όνομα θάφτηκε ως Μέλοντι Γουτζίνια Κάτλιπ.
Παρόλα αυτά, μετά από δύο χρόνια αποδείχτηκε ότι η Μέλοντι ήταν τελικά ζωντανή. Το καλοκαίρι του 1986 επέστρεψε στο σπίτι της στο Τζάκσονβιλ της Φλόριντα και επανενώθηκε με την οικογένεια της. Δυστυχώς όμως, το 1998 έχασε την ζωή της, όταν τραυματίστηκε σοβαρά σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Κένερ της Λουιζιάνα και αργότερα υπέκυψε στα τραύματα της. Μολαταύτα, η ταφόπλακα της «Βαλεντάιν Σάλλυ» εξακολουθούσε να φέρει το όνομα της Μέλοντι, παρά τα αιτήματα της οικογένειας να αφαιρεθεί.
Ανακατασκευές προσώπου
Αρκετά χρόνια μετά το φιάσκο της εσφαλμένης αναγνώρισης της «Βαλεντάιν Σάλλυ» το 1984, οι αρχές αποφάσισαν ότι έπρεπε να γίνουν περισσότερες ανακατασκευές προσώπου της άγνωστης γυναίκα που να προσεγγίζουν περισσότερο την πραγματική της εμφάνιση στην ζωή. Έτσι, το Εθνικό Κέντρο για τα Εξαφανισμένα και τα Κακοποιημένα Παιδιά δημιούργησε και κυκλοφόρησε δύο σκίτσα που έγιναν με βάση τις αξονικές τομογραφίες του κρανίου της άγνωστης γυναίκας. Ο Καρλ Κόπελμαν, ένας καλλιτέχνης από την Καλιφόρνια, έκανε επίσης την δική του ανακατασκευή με βάση αυτές τις σαρώσεις.
Σκίτσο και περιγραφή οδηγού φορτηγού
Η Πάτι Γουίλκινς υπολόγισε ότι η ηλικία του οδηγού φορτηγού που συνόδευε την «Βαλεντάιν Σάλλυ» ήταν γύρω στα 55 - 60. Ο άνδρας είχε κανονικό σωματότυπο και ύψος 1,75 - 1,78 μέτρα. Φορούσε ένα δίχρωμο δερμάτινο καρό γιλέκο και ένα μαύρο καουμπόικο καπέλο, στολισμένο με ένα μεγάλο φτερό παγωνιού στο μπροστινό μέρος του καπέλου. Αργότερα δημιουργήθηκε ένα σκίτσο του με την βοήθεια της Πάτι Γουίλκινς. Μερικοί πιστεύουν ότι το σκίτσο και η περιγραφή του ταιριάζουν με τον κατά συρροή δολοφόνο Ρόαγιαλ Ράσελ Λονγκ, αλλά οι ερευνητές δεν έχουν καταφέρει να τον συνδέσουν με το θύμα με βάση τα στοιχεία. Ο Λονγκ ήταν οδηγός φορτηγού και εικάζεται ότι ταξίδεψε μέσω του αυτοκινητόδρομου Interstate 40 μετά τη δολοφονία της Σίντα Πάλετ και της Σάρλοτ Κίνσεϊ τον Σεπτέμβριο του 1981. Ωστόσο καταδικάστηκε γι' αυτούς τους φόνους τον Αύγουστο του 1985. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στη φυλακή το 1993, χωρίς να ομολογήσει ποτέ τη δολοφονία της «Βαλεντάιν Σάλλυ».
Ταυτοποίηση
Το 2005, η υπόθεση της «Βαλεντάιν Σάλλυ» ανατέθηκε στην ομάδα ανεξιχνίαστων υποθέσεων (Cold Case Squad), του αστυνομικού τμήματος της Κομητείας Κοκονίνο. Σε συνεργασία με την ανθρωπολόγο Μπάρμπαρα Ρέι Βέντερ, πήραν δείγματα DNA από τα οστά της άγνωστης, προσπαθώντας μέσω της γενετικής να εντοπίσουν το οικογενειακό της δέντρο.
Αρχικά βρήκαν μια ξαδέρφη του θύματος. Εκείνη εργάζονταν στην οικογενειακή επιχείρηση στο Σεντ Λούις του Μιζούρι. Εκεί οι ερευνητές πραγματοποίησαν προσωπικές συνεντεύξεις με άλλα μέλη της οικογένειας και έμαθαν ότι η μία απο τις έξι αδελφές της οικογένειας είχε ιστορικό φυγής και μάλιστα είχε εξαφανιστεί. Η ομάδα έρευνας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το κορίτσι αυτό είναι κατά πολύ μεγάλες πιθανότητες η «Βαλεντάιν Σάλλυ». Οι εξετάσεις DNA το επιβεβαίωσαν.
Έτσι στις 22 Φεβρουαρίου του 2021, το αστυνομικού τμήματος της Κομητείας Κοκονίνο αναγνώρισε δημόσια την άγνωστης γυναίκα ως την 17χρονης Κάρολιν Σελέστ Ίτον από το Μπέλφαουντεν Νέιμπορς του Μιζούρι. Το 1978, όταν η Κάρολιν ήταν 14 ετών έχασε τον πατέρα της. Γύρω στα Χριστούγεννα του 1981 ή την πρωτοχρονιά του 1982, καθώς η οικογένεια της Κάρολιν επέστρεψε στο σπίτι, την βρήκε συντροφιά με δυο άγνωστους άντρες. Ακολούθησε μια έντονη λογομαχία με μια από τις αδελφές της και η Κάρολιν έφυγε από το σπίτι, χωρίς να μάθουν ποτέ ξανά νέα της. Πιστεύεται ότι η Ίτον έφτασε στην Αριζόνα μέσω οτοστόπ.
Η έρευνα για τη δολοφονία της βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι ντετέκτιβ αναζητούν πληροφορίες για τον οδηγό φορτηγού με τον οποίο ήταν συντροφιά η Κάρολιν. Η Πάτι Γουίλκινς, η μάρτυρας που είδε την Ίτον τελευταία φορά ζωντανή, είπε στους ανακριτές: "Βρείτε ποιος το έκανε αυτό και αφήστε με να του πατήσω τα δάχτυλα των ποδιών. Εντάξει;".
Άγιος Ανδρέας Αργολίδας
Ο  Άγιος Ανδρέας είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Ασκληπιείου, του δήμου Επιδαύρου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ανδρέας είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Αργολίδας, πολύ κοντά στην επαρχιακή οδό που συνδέει το Λυγουριό με την Παλαιά Επίδαυρο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει 31 χλμ. περίπου Α. του Ναυπλίου.
Πληθυσμός
Όπως φαίνεται, ο πληθυσμός του οικισμού έχει παραμείνει σε σταθερό επίπεδο.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λυγουρίου
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Επιδαύρου
Τράτα (χορός)
Η Τράτα είναι ένας παραδοσιακός αναμνηστικός χορός που εκτελείται κάθε χρόνο στα Μέγαρα της Αττικής, αλλά και στα νησιά του Αιγαίου.
Η Τράτα στα Νησιά του Αιγαίου αναφέρεται σε ένα Συρτό χορό που χορεύεται στο τραγούδι Η τράτα μας η κουρελού. Ο χορός εκτελείται σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις. Στην Ικαρία το χορεύουν με συγκεκριμένες κινήσεις στον επωδό.
Την Τρίτη του Πάσχα κάθε έτους, οι γυναίκες των Μεγάρων συμμετέχουν στον παραδοσιακό χορό γνωστό ως Τράτα στον ανοιχτό χώρο μπροστά από τη μικροσκοπική εκκλησία που είναι γνωστή ως Άγιος Ιωάννης ο Χορευταράς. Θεωρείται ευρέως ότι εορτάζεται το κτίσιμο αυτού του παρεκκλησίου κατά τη διάρκεια μίας ημέρας κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας στην Ελλάδα.
Η Τράτα συμβολίζει την αλιεία. Ο διάσημος αυτός χορός λέγεται ότι γιορτάζει την επιτυχία της αλιείας κάθε μέρα.
Ωστόσο, οι λαογράφοι παρατήρησαν ότι οι κινήσεις αυτού του χορού, οι οποίες μιμούνται την ανάσυρση των αλιευτικών διχτυών, φαίνεται να δείχνουν ότι είναι πιθανότατα ένας πολύ αρχαίος χορός, πολύ παλαιότερος από την οθωμανική περίοδο και αρχικά εκτελέστηκε για να εξασφαλίσει την επιτυχία των ψαράδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Χοροί των νησιών του Αιγαίου Πελάγους
Ταπεινοί και καταφρονεμένοι
Το μυθιστόρημα παρουσιάζει την αντίθεση μεταξύ των πλουσίων και ισχυρών ανθρώπων των χρημάτων, της πολυτέλειας και των μεγάλων αρχοντικών τους και των φτωχών, ταπεινωμένων, πεινασμένων ανθρώπων στους βρώμικους δρόμους της Αγίας Πετρούπολης. Περιλαμβάνει μερικά αυτοβιογραφικά στοιχεία της ζωής του Ντοστογιέφσκι.
Εισαγωγή υπόθεσης
Την ιστορία αφηγείται ο νεαρός συγγραφέας Ιβάν Πέτροβιτς (Βάνιας), ο οποίος μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα που παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με το πρώτο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι Οι φτωχοί. Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Αγία Πετρούπολη.
Το μυθιστόρημα αποτελείται από δύο σταδιακά συγκλίνουσες γραμμές πλοκής:
Η μία πλοκή αναφέρεται στη στενή φίλη του Ιβάν, τη Νατάσα, η οποία εγκατέλειψε την οικογένειά της για να ζήσει με τον αγαπημένο της Αλιόσα, γιο του πρίγκιπα Βαλκόφσκι. Οι μηχανορραφίες του Βαλκόφσκι για να διαλύσει τον δεσμό του Αλιόσα και της Νατάσας με σκοπό να παντρέψει τον γιο του με μια πλούσια κληρονόμο, τον προσδιορίζουν ως έναν από τους πιο «ποταπούς και κυνικούς τύπους» που δημιούργησε ο Ντοστογιέφσκι.
Η δεύτερη πλοκή επικεντρώνεται σε μια δεκατριάχρονη ορφανή, τη Νέλη, την οποία ο Ιβάν σώζει και προστατεύει. Η ιστορία της νεκρής μητέρας της είναι κατά κάποιο τρόπο παράλληλη με αυτή της Νατάσας.
Υπόθεση
Η Νατάσα φεύγει από το σπίτι των γονιών της και ζει με τον αγαπημένο της Αλιόσα (πρίγκιπας Αλεξέι), τον γιο του πρίγκιπα Βαλκόφσκι. Ως αποτέλεσμα, ο πατέρας της δεν θέλει να την ξαναδεί. Ο μόνος φίλος που παραμένει στο πλευρό της είναι ο Ιβάν – ο παιδικός της φίλος που είναι βαθιά ερωτευμένος μαζί της και τον οποίο η Νατάσα απέρριψε όταν ερωτεύθηκε παράφορα τον Αλιόσα. Ο πρίγκιπας Βαλκόφσκι προσπαθεί να καταστρέψει τα σχέδια του γιου του να παντρευτεί τη Νατάσα και σχεδιάζει να τον παντρέψει με την πλούσια πριγκίπισσα Κάτια. Συγχρόνως, σχεδιάζει να καταστρέψει τον πατέρα της Νατάσας, παλιό διαχειριστή των κτημάτων του, διώκοντάς τον δικαστικά. Ο Αλιόσα είναι ένας αξιαγάπητος αλλά αφελής νεαρός που χειραγωγείται εύκολα από τον πατέρα του. Ακολουθώντας το σχέδιο του πατέρα του, ο Αλιόσα ερωτεύεται την Κάτια, αλλά εξακολουθεί να αγαπά τη Νατάσα. Είναι συνεχώς διχασμένος ανάμεσα στις δύο γυναίκες, πολύ αναποφάσιστος και ερωτευμένος και με τις δύο για να πάρει μια απόφαση. Τελικά, η Νατάσα θυσιάζει τα συναισθήματά της και αποσύρεται για να επιλέξει ο Αλιόσα την Κάτια.
Εν τω μεταξύ, ο Ιβάν σώζει ένα ορφανό κορίτσι, τη Νέλη, παίρνοντάς την στο φτωχικό διαμέρισμά του. Μαθαίνει ότι η μητέρα της έφυγε από το σπίτι του πατέρα της με τον αγαπημένο της, έναν άντρα που την εγκατέλειψε μόλις γέννησε. Η μητέρα της Νέλης ζητά συγχώρεση από τον πατέρα της, αλλά εκείνος την απορρίπτει. Πριν πεθάνει, η γυναίκα αφήνει ένα έγγραφο με το όνομα του πατέρα της, αργότερα αποκαλύπτεται ότι ο πρίγκιπας Βαλκόφσκι είναι ο πατέρας της Νέλης. Είχε δανειστεί ένα μεγάλο χρηματικό ποσό από έναν πλούσιο -τον παππού της Νέλης, χρησιμοποίησε την κόρη του -τη μητέρα της Νέλης- για να καταστρέψει το γραμμάτιο και μετά την εγκατέλειψε.
Σε μια προσπάθεια να κάνει τους γονείς της Νατάσας να συμφιλιωθούν με τη Νατάσα, ο Ιβάν τους πείθει να υιοθετήσουν τη Νέλη. Όταν η Νέλλη τους διηγείται την ιστορία της ζωής της, συγκινούνται και ο πατέρας της Νατάσας συγχωρεί την κόρη του. Η οικογένεια της Νατάσας σχεδιάζει να φύγει από την Πετρούπολη, αλλά λίγο πριν φύγουν η Νέλη πεθαίνει. Το κοριτσάκι ξεκαθαρίζει στον Ιβάν ότι δεν συγχωρεί τον πατέρα της για τη σκληρή μεταχείριση της μητέρας της. Του λέει επίσης ότι πρέπει να παντρευτεί τη Νατάσα. Η ιστορία τελειώνει με μια διφορούμενη εικόνα, με τη Νατάσα και τον Ιβάν να αναλογίζονται τα γεγονότα που συνέβησαν.
Διασκευές
Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί για το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Το μυθιστόρημα έχει μεταφραστεί αρκετές φορές στα ελληνικά πάντα με τον τίτλο Ταπεινοί και καταφρονεμένοι. Μερικές από τις μεταφράσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Αντιγόνη (πτηνό)
Η αντιγόνη (επιστημονική-λατινική ονομασία Antigone) είναι γένος μεγάλων πουλιών, που ανήκει στην οικογένεια του γερανού, τις γερανίδες. Τα είδη αυτού του γένους ταξινομούνταν έως προσφάτως στο γένος Grus.
Ταξινομική
Μια μοριακή φυλογενετική μελέτη (του DNA ή του RNA) των πτηνών αυτών, που δημοσιεύθηκε το 2010, απέδειξε ότι το γένος Grus με τα είδη που περιελάμβανε έως τότε ήταν πολυφυλετικό. Στην επαναδιάταξη που ακολούθησε, τέσσερα είδη ταξινομήθηκαν στο γένος Antigone, το οποίο «ανέστησαν» οι ταξινομικοί, καθώς είχε αρχικώς δημιουργηθεί το 1853 από τον Γερμανό βοτανολόγο και ορνιθολόγο Λούντβιχ Ράιχενμπαχ και αργότερα είχε καταργηθεί. Το είδος με βάση το οποίο ορίζεται το γένος («type species») είναι το Antigone antigone.
Είδη
Σήμερα γίνονται γενικώς αποδεκτά τα εξής τέσσερα είδη στο γένος αντιγόνη :
Παραπομπές
Αντιγονη
Οστούνι
Το Οστούνι (ιταλικά: Ostuni, αρχαία ελληνικά: Αστυνέον) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Μπρίντιζι, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 30.277 κατοίκους. Η πόλη του Οστούνι είναι κτισμένη σε λόφο, ο οποίος περιβάλλεται από ελαιώνα.
Γκιόργκι Κβινιτάτζε
Ο Γκιόργκι Κβινιτάτζε (გიორგი კვინიტაძე; Георгий Иванович Квинитадзе , Γκεόργκι Ιβάνοβιτς Κβινιτάτζε; Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Τσικοβάνι, ჩიქოვანი) (21 Αυγούστου 1874 – 7 Αυγούστου 1970) ήταν γεωργιανός στρατιωτικός διοικητής, που ανήλθε από αξιωματικός του Αυτοκρατορικού Ρωσικού στρατού σε αρχιστράτηγος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γεωργίας. Μετά την εισβολή του Κόκκινου Στρατού στη Γεωργία, ο Γκιόργκι Κβινιτάτζε πήγε εξόριστος στη Γαλλία, όπου έγραψε τα απομνημονεύματά του για τα γεγονότα του 1917-1921 στη Γεωργία.
Οστούνι
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την αρχαιότητα στην περιοχή ζούσαν οι Μεσσάπιοι, όμως η πόλη τους καταστράφηκε κατά τον Β΄ Καρχηδονιακό πόλεμο από τον Αννίβα και στη συνέχεια ξανακτίστηκε από Έλληνες αποίκους, οι οποίοι τις έδωσαν το όνομα Αστυνέον, δηλαδή νέα πόλη. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κατακτήθηκε από τους Οστρογότθους, τους Λομβαρδούς, τους Σαρακηνούς και τους Νορμανδούς.
Το 1507 πέρασε στην κατοχή της Ισαβέλλας της Αραγωνίας. Οι Αραγώνες περιτείχισαν την πόλη ώστε να την προστατεύσουν από τις τουρκικές επιδρομές. Το Οστούνι επαναστάτησε πολλές φορές εναντίων των Βουρβόνων και το 1799 αυτοανακηρύχθηκε ελεύθερη πόλη και δημοκρατία. Ωστόσο, μετά το Συνέδριο της Βιέννης επέστρεψε στους Βουρβόνους, μέχρι το 1860, οπότε και έγινε τμήμα της Ιταλίας.
Γκιόργκι Κβινιτάτζε
Οικογένεια
Το 1911, ο Κβινιτάτζε παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Μαριάμ Μακασβίλι (28 Αυγούστου 1889 – 27 Απριλίου 1960). Απέκτησαν τρεις κόρες: την Ίντα, την Ταμάρ και τη Νίνο. Η Ίντα (γεν. 1912) παντρεύτηκε (1943) τον Γεωργιανό μετανάστη στρατηγό Γκιόργκι Τσχεΐτζε (1907–1970). Η Ταμάρ (γεν. 1913) παντρεύτηκε (1938) τον Γεωργιανό μετανάστη Γεώργιο Οντιτσελίτζε (1899–1970), Γάλλο αξιωματικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Νίνο (γεν. 1920) παντρεύτηκε (1955) τον Ολλανδό Πήτερ Κλοντ Χόλαντ ντ' Άμπο (γεν. 7 Οκτωβρίου 1917). Είναι γονείς της Βρετανογαλλίδας ηθοποιού και πρώην Bond Girl, Μαριάμ ντ' Άμπο.
Οστούνι
Αξιοθέατα
Η παλιά πόλη του Οστούνι χτισμένη στην κορυφή ενός λόφου και διατηρεί ακόμη τα παλιά της τείχη. Το Οστούνι αναφέρεται συνήθως ως η «Λευκή Πόλη» (La Città Bianca στα ιταλικά) εξαιτίας των λευκών τειχών της και τα συνήθως βαμμένα λευκά κτίριά της. Μνημεία από μόνα τους, τα μεγαλύτερα κτίρια της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός του Οστούνι και το επισκοπικό μέγαρο, μαζί με μια σειρά από παλάτσι τοπικών αριστοκρατικών οικογενειών. Ο καθεδρικός είναι ρωμανικού ρυθμού και χρονολογείται από τον 15ο αιώνα. Πλέον η επισκοπική έδρα έχει συγχωνευθεί με αυτή του Μπρίντιζι.
Γκιόργκι Κβινιτάτζε
Απομνημονεύματα
Το βιβλίο του Κβινιτάτζε Τα απομνημονεύματά μου από τα χρόνια της Ανεξαρτησίας της Γεωργίας, 1917–1921 (Мои воспоминания в годы независимости Грузии, 1917–1921), που είναι γραμμένο στα Ρωσικά, πρωτοεμφανίστηκε στο Παρίσι το 1985 και εκδόθηκε σε γεωργιανή μετάφραση το 1998. Γράφοντας το μεγαλύτερο μέρος των απομνημονευμάτων το 1922, ένα χρόνο μετά τη σοβιετοποίηση της Γεωργίας, ο Κβινιτάτζε παρέχει νέες λεπτομέρειες και προσωπικές παρατηρήσεις για τα ταραγμένα χρόνια 1917–1921. Εκτός από ένα στρατιωτικό χρονικό γραμμένο από έναν συμμετέχοντα σε αυτά τα γεγονότα, τα απομνημονεύματα του Κβινιτάτζε είναι ένα πολιτικό σχόλιο, ασκώντας σκληρή κριτική στους μενσεβίκους, κατηγορώντας τους ότι υπονόμευσαν το κράτος και αποξένωσαν τον γεωργιανό λαό με τη σοσιαλιστική και διεθνιστική ρητορική, την ανικανότητα και την αποτυχία τους να υπερασπιστουν τη χώρα από την αναμενόμενη ξένη επέμβαση.
Μαζί με τα ιστορικά έργα του Ζουράμπ Αβαλισβίλι, τα απομνημονεύματα του Κβινιτάτζε θεωρούνται μία από τις καλύτερες αφηγήσεις από πρώτο χέρι για τη βραχύβια ανεξαρτησία της Γεωργίας, που γράφτηκαν στο εξωτερικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί στρατιωτικοί
Καραβάς (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Καραβάς συναντώνται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
αλλά και:
Παρθένιος ο Λάκων
Ο Παρθένιος ο Λάκων (1772-1838) ήταν Σπαρτιάτης Πρωτοσύγγελος και λόγιος.
Το Νησί των Πιγκουίνων
Το Νησί των Πιγκουίνων (γαλλικός τίτλος: L'Île des Pingouins) είναι σατιρικό μυθιστόρημα του Ανατόλ Φρανς που εκδόθηκε το 1908.
Παρθένιος ο Λάκων
Βίος
Ο Παρθένιος ο Λάκων, γεννήθηκε στα Κουμαστά της Σπάρτης το 1772. Θείος του ήταν ο αρχιεπίσκοπος Σάμου και Ικαρίας, Δανιήλ Κομνηνός. Νωρίς ακολούθησε το ιερατικό στάδιο. Εστάλη από τον θείο του να σπουδάσει στη Σχολή της Χίου κοντά στον Αθανάσιο Πάριο. Δια μέσου του Πάριου γνωρίζει τη φιλοκαλική σκέψη και τους Κολυβάδες. Ο Παρθένιος γύρισε στη Σάμο, χειροτονήθηκε ιερέας και άρχισε τη θητεία του κοντά στον θείο του ως πρωτοσύγκελος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Σάμου και Ικαρίας. Δρα στην εποχή της διαμάχης μεταξύ ‘’Καρμανιόλων‘’ και ‘’Καλλκατζάρων’’. Λόγω των κοινωνικών κηρυγμάτων του Χριστιανισμού τάσσεται με το μέρος των πρώτων. Επίσης την ίδια περίοδο εντείνονται οι εξισλαμισμοί στο νησί. Όταν ο θείος του αποφάσισε να αποσυρθεί στη Μονή Τιμίου Σταυρού στη Σάμο, τον ακολούθησε κι ο Παρθένιος δωρίζοντας σε αυτήν όλη την περιουσία του. Όταν πέθανε ο Δανιήλ, οι προύχοντες θέλησαν να προωθήσουν τον Παρθένιο στον αρχιερατικό θρόνο του νησιού. Τελικά, εξελέγη άλλος. Ο Παρθένιος έγινε τελικά ηγούμενος στη μονή το 1817, μετά από διετή εγκαταβίωση σε αυτήν. Αναδιοργανώνει τη θεία λατρεία εφαρμόζει πλήρως το κοινοβιακό σύστημα, και καθιερώνει σύμφωνα με το κολλυβαδικό σύστημα νέο τυπικό εκλογής τους εκάστοτε ηγουμένου. Επίσης ο Παρθένιος ανακαίνισε και αναμόρφωσε τον κώδικα της μονής, αντιγράφοντας παλιότερα τμήματά του. Τέλος περιχαρακώνει και αξιοποιεί την περιουσία της μονής. Το 1819 ο Παρθένιος υπήρξε συνδρομητής του πρώτου τόμου του Κιβωτού της Ελληνικής γλώσσης, ενώ μερίμνησε για τις σπουδές νέων της Σάμου, όπως του Κύριλλου Β’ Πατριάρχη Ιεροσολύμων. Πέθανε στις 23 Νοεμβρίου 1833.
Το Νησί των Πιγκουίνων
Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο στο ύφος ιστορικού βιβλίου του 18ου και του 19ου αιώνα. Πρόκειται για μια παρωδία της ευρωπαϊκής ιστορίας, της πολιτικής, της φιλοσοφίας και της θεολογίας, με πολλές αναφορές σε γεγονότα της ιστορίας της Γαλλίας της εποχής του συγγραφέα. Παρουσιάζει πραγματικές ιστορικές προσωπικότητες, καθώς και φανταστικούς χαρακτήρες. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα φανταστικό νησί που κατοικείται από πιγκουίνους, στα βόρεια παράλια της Ευρώπης.
Παρθένιος ο Λάκων
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί
Το Νησί των Πιγκουίνων
Υπόθεση
Η ιστορία ξεκινά όταν ο ευσεβής Μαέλ φθάνει σε ένα νησί στις υπερβόρειες θάλασσες όπου τον έχει σπρώξει μια καταιγίδα. Σχεδόν τυφλός από τις αντανακλάσεις του πολικού πάγου και με την ακοή του προβληματική από τον βρυχηθμό της θάλασσας, μπερδεύει τα ζώα με ανθρώπους και αντιλαμβάνεται τους όρθιους, ατρόμητους πιγκουίνους ως ένα είδος προχριστιανικής κοινωνίας ευγενών ειδωλολατρών, έτσι, τους βαφτίζει. Αυτό προκαλεί αμηχανία στο Βασίλειο των Ουρανών, καθώς ο Θεός επιτρέπει μόνο στους ανθρώπους να βαφτίζονται. Μετά από διαβούλευση με αγίους και θεολόγους στον Παράδεισο, επιλύεται το θεολογικό πρόβλημα με τη μεταμόρφωση των βαφτισμένων πουλιών σε ανθρώπους με λίγα μόνο φυσικά ίχνη της ορνιθολογικής τους προέλευσης και την απόδοση ψυχής στο καθένα.
Στη συνέχεια ο Ανατόλ Φρανς, σατιρίζοντας την κοινωνία και την ανθρώπινη φύση, τα ήθη, τα έθιμα και την προέλευση της θρησκείας και των νόμων, περιγράφει την ιστορία της Πινγκουανίας, την καταγωγή, τους αρχαίους χρόνους, τον Μεσαίωνα, την Αναγέννηση, τους σύγχρονους και τους μελλοντικούς χρόνους. Ζωντανεύοντας εποχές και πρόσωπα από την ιστορία της Γαλλίας, και γενικότερα της Δυτικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων των γερμανόφωνων περιοχών και των Βρετανικών Νήσων, η ιστορία των πιγκουίνων είναι μόνο μια «ακολουθία δυστυχιών, εγκλημάτων και τρέλας». Αυτό ισχύει για το έθνος των πιγκουίνων όπως και για όλα τα έθνη.
Αυτή η απαισιόδοξη ιστορικο-σατιρική αλληγορία παρουσιάζει τα ανθρώπινα πάθη και μίση και εκτείνεται από την περίοδο των Μεγάλων μεταναστεύσεων, όταν οι γερμανικές φυλές μάχονταν ασταμάτητα μεταξύ τους για εδάφη, συνεχίζει με τον ηρωικό Πρώιμο Μεσαίωνα με την άνοδο του Καρλομάγνου («Μέγας Δράκος») και τις συγκρούσεις με τους επιδρομείς Βίκινγκς («Φώκαινες»). Μέσω της Αναγέννησης φθάνει μέχρι τη σύγχρονη εποχή του της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας παρωδεί την πολύκροτη υπόθεση Ντρέιφους και περιγράφει τον σύγχρονό του κόσμο μέσα στην αδιάκοπη βιασύνη του, έναν κόσμο «όπου βασιλεύει μια απέραντη ασχήμια». Αναφέρεται ακόμη σε μια μελλοντική εποχή όπου ένας ακμάζων πολιτισμός υψηλής τεχνολογίας καταστρέφεται από μια εκστρατεία τρομοκρατικών βομβαρδισμών και όλα ξεκινούν πάλι σε έναν ατελείωτο κύκλο. Είναι η ατελείωτη ιστορία, ένας κολασμένος κύκλος που, για τις σοσιαλιστικές απόψεις του Ανατόλ Φρανς, κάνει απίθανη την ιδέα μιας καλύτερης μελλοντικής κοινωνίας αν οι άνθρωποι δεν επανακαθορίσουν τις αξίες της ζωής πάνω στις ιδέες της αδελφοσύνης και της ειρήνης.
Ελληνικές μεταφράσεις
Το νησί των πιγκουίνων, μυθιστόρημα
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ανατόλ Φρανς
Λιμπέρο Αντρεόττι
Ο Λιμπέρο Αντρεόττι (Libero Andreotti, 18 Ιουνίου 1875 – 4 Απριλίου 1933) ήταν Ιταλός καλλιτέχνης και δάσκαλος της τέχνης, γνωστός κυρίως ως γλύπτης, αλλά και εικονογράφος και κεραμίστας. Αναφέρεται συχνά ως «ένας από τους καλλιτέχνες και γλύπτες της πρώτης γραμμής για την περίοδο των αρχών του 20ού αιώνα».
Γεννήθηκε στην Πέσια Εργάσθηκε αρχικώς ως σιδηρουργός, μέχρι που σε ηλικία 17 ετών μετακόμισε στη Λούκκα και γνώρισε τον ποιητή Τζοβάννι Πάσκολι και τον Αλφρέντο Καζέλλι, που του γνώρισαν τον κόσμο των καλών τεχνών. Το 1899 ο Αντρεόττι εγκαταστάθηκε στη Φλωρεντία για να αρχίσει να εργάζεται ως εικονογράφος και ζωγράφος σε τυπογραφείο. Ταυτοχρόνως όμως μελετούσε και μάθαινε γλυπτική με τον Μάριο Γκάλλι στο ατελιέ του τελευταίου. Υπηρέτησε στον ιταλικό στρατό στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Λιμπέρο Αντρεόττι ήταν έγγαμος, με τη Μαργκερίτα Κάρπι, από το 1923.
Αγορά τέχνης
Στη δημοπρασία Bertolani Fine Art της Ρώμης το 2018, το La talk classique  (1927) του Λιμπέρο Αντρεόττι, λευκή πορσελάνη κατασκευασμένη με τον Gio Ponti, πωλήθηκε για 82.500 ευρώ συν τα τέλη δημοπρασίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Βασίλειος Μποτόπουλος
Ο Βασίλειος Μποτόπουλος (1932 — 18 Σεπτεμβρίου 1999) ήταν διαπρεπής Έλληνας δικαστικός που διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας για 11 χρόνια, από το 1988 ως το 1999, ο μακροβιότερος στην ιστορία του δικαστηρίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1932 στην Αθήνα, γιος του δικηγόρου Κωνσταντίνου Μποτόπουλου. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημόσιο Δίκαιο στο Παρίσι. Εισήλθε στον δικαστικό κλάδο το 1958 με διαγωνισμό, ως εισηγητής στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Ήταν στενός φίλος του Αναστάσιου Πεπονή και του Ευάγγελου Γιαννόπουλου. Η επιλογή του για την προεδρία του ΣτΕ το 1988 προκάλεσε την έντονη αντίδραση του τότε αρχηγού της Αντιπολίτευσης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Στον Μητσοτάκη απάντησε ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος σε υψηλούς τόνους.
Διατέλεσε πρόεδρος του ΣτΕ για 11 χρόνια, ως το 1999, χρονιά την οποία πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια. Σημαντικές αποφάσεις του ΣτΕ που φέρουν τη σφραγίδα του ήταν αυτές για την εθνικοποίηση της βασιλικής περιουσίας, την ισονομία των δύο φύλων και τον δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων.
Ο Μποτόπουλος πέθανε το 1999 και κηδεύτηκε στις 20 Σεπτεμβρίου σε στενό οικογενειακό κύκλο, όπως ο ίδιος επιθυμούσε. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Καίτη, τα παιδιά του και έναν εγγονό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Πρόεδροι του Συμβουλίου της Επικρατείας
Βένιζα Ύδρας
Η Βένιζα ή Βέντζα ή ο Βέντζος είναι μικρή νησίδα στο Μυρτώο πέλαγος, η οποία βρίσκεται νοτιοδυτικά της Ύδρας. Στα βορειοανατολικά της είναι το Πλατονήσι, δυτικά το Καρτέλι ενώ νοτιοδυτικά οι βραχονησίδες Ταγάρι και Δισάκι. Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο δήμο Ύδρας, στον οποίο υπάγεται σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Σημείωση
Στο Δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Βένιζα.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Μπόντι (δέντρο)
μικρογραφία|Το δέντρο Bodhi, στο οποίο λέγεται ότι ο Βούδας Gautama έλαβε το φωτισμόμικρογραφία|Το δέντρο Μπόντι στο ναό Μάχαμποντι στη Μποντγκάγια σήμερα Το δέντρο Μπόντι (Bodhi-λατ.γρ.) (Σανσκριτικά: बोधि) επίσης γνωστό ως Bo (από τα Σιναλεζικά(=γλώσσα της Σρι Λάνκα, άλλοτε Κεϋλάνης- Bo) και «peepal δέντρο» (δέντρο καταλύματος)(Ντεβαναγκάρι: पीपल) ήταν  μια μεγάλη και πολύ παλιά ιερή συκιά (Ficus religiosa στην τοποθεσία Μποντγκάγια, κάτω από την οποία ο Σιντάρτα Γκαουτάμα (Siddhartha Gautama), ο πνευματικός δάσκαλος που αργότερα έγινε γνωστός ως ο Βούδας, λέγεται ότι έχει επιτύχει τη φώτιση (Bodhi. Έτσι αποδίδεται κατ` επέκτασιν η φώτιση εξαιτίας του ομώνυμου δέντρου ). Στη θρησκευτική εικονογραφία, το δέντρο μπόντι είναι αναγνωρίσιμο από τα φύλλα του, διαμορφωμένα σε σχήμα καρδιάς, τα οποία εμφανίζονται συνήθως σε περίοπτη θέση.
Η ονομασία μπόντι χρησιμοποιείται επίσης ευρέως σε υπάρχοντα δέντρα, ιδιαίτερα το ιερό σύκο carica Papaya που καλλιεργείται στο ναό Mahabodhi στο Bodh Gaya, το οποίο αναφέρεται συχνά ως άμεσος απόγονος από το αρχικό δείγμα που φυτεύτηκε το 288 π.Χ. Αυτό το δέντρο είναι ένας συχνός προορισμός για τους προσκυνητές, που είναι ο σημαντικότερος από τους τέσσερις κύριους βουδιστικούς χώρους προσκυνήματος. Άλλα ιερά δέντρα μπόντι που έχουν μεγάλη σημασία στην ιστορία του βουδισμού είναι το δέντρο Anandabodhi στη Sravasti και το δέντρο μπόντι στην Anuradhapura στη Σρι Λάνκα. Και τα δύο πιστεύεται ότι έχουν πολλαπλασιαστεί από το αρχικό δέντρο Bodhi. μικρογραφία|Το μεγάλο άγαλμα του Βούδα στη Μποντ Γκάγια
Ημέρα Bodhi
Στις 8 Δεκεμβρίου,είναι η ημέρα μπόντι. Γιορτάζεται η φώτιση του Βούδα κάτω από το δέντρο μπόντι. Εκείνοι που ακολουθούν την Ντάρμα, χαιρετίζουν ο ένας τον άλλον λέγοντας «Budu saranai!», που μεταφράζεται: «μπορεί η ειρήνη του Βούδα να είναι δική σας».
Χρήσεις
Οι χάντρες προσευχής ( κομπολόγια )κατασκευάζονται από τους σπόρους της ιερής συκιάς ( Ficus religiosa ), που θεωρούνται ιεροί λόγω της εγγύτητάς τους με τον ίδιο τον Βούδα και τη φώτιση του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά δέντρα
Γκέρουλφ Α΄ της Φρισίας
Ο Γκέρουλφ Α΄ ο γηραιός (απεβ. μετά το 865) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν ο πρώτος κόμης της Φρισίας (της μετέπειτα Ολλανδίας) και ο αρχηγέτης του Οίκου του. Όταν αντιτέθηκε στον Λουδοβίκο Α΄ των Φράγκων, εκδιώχθηκε από την περιοχή του, όμως την έλαβε πίσω το 839.
Βιογραφία
Ήταν γιος του κόμη Ντιρκ/Τεοντόρικ, μάλλον απογόνου του Ρέντμπατ βασιλιά των Φρισίων (απεβ. 719), τελευταίου πριν την υποταγή τους στους Φράγκους. Την εποχή τού Λουδοβίκου Α΄ ήταν κόμης της Φρισίας ως υποτελής του και υποδιοικητής (reeve) των Φρισίων μεταξύ του Βλη και του ποταμού Βέζερ. Οι Φρίσιοι είχαν εξεγερθεί στην εποχή τού Καρλομάγνου, αλλά ο γιος του Λουδοβίκος Α΄ έδειξε τη χάρη του, επιστρέφοντάς τους ό,τι είχαν απωλέσει, πράγμα που τον έκανε δημοφιλή, όμως η θέση τού κόμη εξασθένησε.
Αργότερα η ασθενής πολιτική τού Λουδοβίκου Α΄ έναντι των Νορμανδών, προκάλεσε και άλλες οχλήσεις στη Φρισία: Το 826 παραχώρησε ένα τμήμα της -που ήταν υπό την προστασία του κόμη- στον Χάραλντ Κλακ διεκδικητή της Δανίας. Ο Χάραλντ έλαβε το Ρύστινγκεν, περιοχή της αριστερής όχθης του Βέζερ ως καταφύγιο των επιδρομών των συγγενών του. Η ενέγεια αυτή επηρέασε σημαντικά την ισχύ του κόμη και από τότε ο Γκέρουλφ Α΄ εντάχθηκε σε αυτούς που αντέπρατταν στον Λουδοβίκο Α΄.