cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιππικά αγωνίσματα στην αρχαία Ελλάδα
Συνωρίς
thumb|Ερυθρόμορφος κρατήρας από τη Μεγάλη Ελλάδα, 430–420 π.Χ.|254x254εσ Στη συνωρίδα το άρμα έσερναν 2 άλογα. Διοργανώθηκε το 408 π.Χ. στους 93ους αγώνες.
Ιπποδρομία πώλων
thumb|Αττικό αγγείο, 4ος-5ος αιώνας π.Χ.|258x258εσ Παραλλαγή του κέλη όπου χρησιμοποιούνταν πώλοι (πουλάρια, νεαρά άλογα).
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ιππικά αγωνίσματα Κατηγορία:Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες
Χηλές
Χηλές είναι η ελληνική ονομασία παράλιου προαστίου της Κωνσταντινούπολης και ομώνυμου όρμου, επί της ευρωπαϊκής ακτής του Βοσπόρου. Οι Τούρκοι το αποκαλούν "Μπεμπέκ" (Bebek), και εξ αυτού πολλά ελληνικά λεξικά το αναφέρουν και ως Βεβέκιο ή Βεβέκιον. Στο προάστιο αυτό βρίσκεται ένα από τα ωραιότερα σουλτανικά κιόσκια, αυτό του Σελίμ του Α΄, καθώς και το Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου, στην παλαιά θέση της Ροβερτείου Σχολής που σήμερα έχει μετακινηθεί στο Αρναούτκιοϊ.
Κατηγορία:Μπεσίκτας Κατηγορία:Βόσπορος
Κιγκάλι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχία Κιγκάλι Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Madam Secretary (τηλεοπτική σειρά)
Κυρία Υπουργός (Madam Secretary) είναι ο τίτλος αμερικανικής δραματικής σειράς πολιτικού περιεχομένου που δημιουργήθηκε από την Barbara Hall με τους Μόργκαν Φρίμαν και Lori McCreary ως εκτελεστικούς παραγωγούς. Πρωταγωνιστεί η Téa Leoni ως Elizabeth McCord, πρώην πράκτορας της CIA και καθηγήτρια πολιτικών επιστημών που γίνεται υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών (Secretary of the State). Μεταδιδόταν στο CBS από τις 21 Σεπτεμβρίου 2014 έως τις 8 Δεκεμβρίου 2019. Προβλήθηκαν, συνολικά, 120 επεισόδια. Στην Ελλάδα, μεταδίδεται από την ΕΡΤ2.
Οι πρώτες πέντε σεζόν της κυρίας υπουργού πραγματεύονται τη ζωή της Elizabeth McCordτ ως υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Η σειρά εστιάζει επίσης στην προσωπική ζωή των χαρακτήρων. Στο τέλος της πέμπτης σεζόν, η McCord ανακοινώνει ότι θα είναι υποψήφια για την προεδρία. Καθώς ξεκινά η έκτη σεζόν, το κοινό μαθαίνει ότι έχει κερδίσει τις εκλογές και το υπόλοιπο της σειράς την ακολουθεί ως η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η κυρία υπουργός
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Λεονίντ Λακερμπάγια
Ο Λεονίντ Ιβάνοβιτς Λακερμπάγια (Леонид Иванович Лакербая) ήταν ο Πρωθυπουργός της Αμπχαζίας (από τις 27 Σεπτεμβρίου 2011 ως τις 2 Ιουνίου 2014) και επικεφαλής του κοινωνικο-πολιτικού κινήματος Aitaira (από το 2001). Προτού γίνει Πρωθυπουργός, ο Λακερμπάγια ήταν Πρώτος Αναπληρωτής Πρωθυπουργός στην κυβέρνηση του Σεργκέι Μπαγκάπς (από τις 24 Φεβρουαρίου 2005) και χρημάτισε υπουργός Εσωτερικών από τις 29 Ιουνίου 1995 ως τις 31 Ιουλίου 1996 επί προεδρίας του Βλαντισλάβ Αρτζίνμπα. Ο Λακερμπάγια έλαβε το χρίσμα από το Λαϊκό Κόμμα για να κατέλθει ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1999, ωστόσο του αρνήθηκαν την εγγραφή στην εκλογική επιτροπή, επιτρέποντας στον Πρόεδρο Αρτζίνμπα να διεκδικήσει και δεύτερη θητεία χωρίς αντίπαλο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννημένος την 1η Ιανουαρίου 1947, κατάγεται από την Γκουντάουτα. Είναι παντρεμένος, με τρία παιδιά - δύο γιους και μία κόρη.
Το 1962 εισήλθε στη Σχολή Συγκοινωνιών της Μόσχας, όπου αποφοίτησε το 1966. Από το 1970 έως το 1975 ήταν φοιτητής στην σοβιετική πρωτεύουσα στο Ινστιτούτο Αυτοκινήτου και Δρόμων (MADI). Από το 1975 έως το 1979, εργάστηκε ως μηχανικός με την εταιρεία μεταφοράς Gagra. Από το 1979 έως το 1985 ήταν Διευθυντής Φορτίου για την ATP. Από το 1985 έως το 1991 διετέλεσε Διευθυντής στο πιλοτικό εργοστάσιο "Gagra".
Ο Λακερμπάια αποτελεί έναν από τους ιδρυτές του δημοκρατικού κινήματος αντιπολίτευσης στην Αμπχαζία.
Το 1991 εκλέχτηκε στο Ανώτατο Συμβούλιο της Αμπχαζίας. Από το 1992 έως το 1995, ήταν ο πρώτος Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης. Από το 1995 έως το 1996 χρημάτισε Υπουργός Εξωτερικών, ενώ από το 1998 έως το 2002 ήταν μέλος της Εθνοσυνέλευσης, έπειτα από την σύγκληση του 13ου Κοινοβουλίου.
Από τον Φεβρουάριο του 2005 έως τον Ιανουάριο του 2009 διετέλεσε αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Αμπχαζίας. Από τον Ιανουάριο του 2009 ως το Σεπτέμβριο του 2011 υπηρέτησε ως ο πρώτος αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης. Το Σεπτέμβριο του 2011 διορίστηκε Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Αμπχαζίας.
Παραπομπές
Λ
Φαρμακονήσι
Το Φαρμακονήσι (Νήσος Φαρμακούσα και Φαρμάκω) είναι ένα μικρό ελληνικό νησί του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα, που λέγεται ότι πήρε το όνομά του από τα βότανα που υπήρχαν εκεί στην αρχαιότητα. Βρίσκεται μεταξύ Λειψών και Λέρου (δυτικά του), παραλίων Μικράς Ασίας (ανατολικά του), Αγαθονησίου (βόρεια του) και Καλολιμνου (νότια του). Είναι άνυδρο και βραχώδες, ενώ η χλωρίδα του δεν είναι ιδιαίτερα πλούσια, καθώς επίσης και η πανίδα του. Το μόνο που αφθονεί στο νησί είναι οι αγροαρουραίοι και τα χταπόδια στη θάλασσα γύρω του. Έχει έκταση 4 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός του είναι 10 κάτοικοι (απογραφή 2011). Υπάγεται διοικητικά στο δήμο Λέρου του νομού Δωδεκανήσου και βρίσκεται 12 ν.μ. ΒΑ της Λέρου.
Ιστορικά στοιχεία
Οι Κώες θρυλούν πως ο Ιπποκράτης μάζευε βότανα από το νησί, πάνω στο οποίο υπάρχει η βάση αρχαίου ναού κοντά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Ανήκε στη μικρή νησιωτική ομάδα των λεγόμενων μιλησιακών νησιών, που είχαν συμπεριληφθεί στην επικράτεια της Μιλήτου, για την ελεύθερη και ασφαλή διέξοδό της στον θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου. Επιφανειακά ευρήματα, θραύσματα πήλινων αγγείων και λίθινα εργαλεία δείχνουν ότι η νησίδα κατοικήθηκε ήδη από την προϊστορική περίοδο. Στο ύψωμα Άγιος Γεώργιος, που δεσπόζει και ελέχει τις θαλάσσιες διαδρομές, διατηρούνται δύο πύργοι. Από τον όρμο των Θόλων, το κύριο φυσικό λιμανάκι του νησιού, έως την Παλιόμαντρα υπάρχουν ίχνη κτισμάτων και ψηφιδωτών δαπέδων της ύστερης ρωμαϊκής περιόδου.
Η Φαρμακούσα συνέδεσε το όνομά της με μια μεγάλη μορφή της ιστορίας, τον Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος το 74 π.Χ. σε νεαρή ηλικία αιχμαλωτίστηκε από Κίλικες πειρατές, «περί την Φαρμακούσαν νήσον». Όταν οι πειρατές, όπως παραδίδεται από τον Πλούταρχο, εζήτησαν ως λύτρα είκοσι τάλαντα, αυτός «κατεγέλασεν», διότι δεν γνώριζαν ποιον συνέλαβαν, τους υποσχέθηκε πενήντα και έστειλε ανθρώπους του να τα συγκεντρώσουν. Παρέμεινε στη Φαρμακούσσα αιχμάλωτος 38 ημέρες, χρησιμοποιώντας τους πειρατές ως ακροατές όσων έγραφε. Μόλις ήλθαν τα λύτρα από τη Μίλητο και ελευθερώθηκε, ο Καίσαρ αμέσως ναύλωσε πλοία από το λιμάνι της Μιλήτου, κυνήγησε τους πειρατές, και αφού τους συνέλαβε, τους έστειλε στο δεσμωτήριο της Περγάμου, όπου και τους σταύρωσε όλους.
Επί βυζαντινής εποχής ανήκε, μαζί με το διπλανό κατοικημένο Αγαθονήσι, στη Μονή της Πάτμου.
Στο ψηλότερο σημείο λειτουργεί φάρος με ενέργεια από ηλιακούς συλλέκτες.
Στη χλωρίδα κυριαρχεί ο κέδρος. Σιτηρά καλλιεργούνταν παλαιότερα στο μικρό οροπέδιο του νησιού. Αποθηκευτικοί χώροι βρίσκονταν από αρχαίων χρόνων στο μοναδικό σημείο που μπορεί να προσεγγίσει πλεούμενο, ανατολικά του νησιού στο μικρό λιμάνι. Ανήκει στις Νότιες Σποράδες, ενταγμένο στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων. Δεν υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση, λόγω στρατιωτικής ζώνης.
Κατά τη μάχη της Λέρου το 1943, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το Φαρμακονήσι χρησίμευσε σαν προγεφύρωμα και σταθμός ανασύνταξης των γερμανικών δυνάμεων.
Το νησί ήταν ακατοίκητο, άσχετα με την τυπική απογραφή, μέχρι τα γεγονότα των Ιμίων (1996). Οι τελευταίοι κάτοικοι έφυγαν το 1974. Βοσκοί διατηρούν κοπάδι πάνω στο νησί με κατσίκια από την Κάλυμνο. Πιθανώς ιδιοκτησιακά να ανήκει σε Καλύμνιους, αν και είναι πολύ πιο κοντά στη Λέρο.
Τη νύχτα των Ιμίων (1996) θεωρήθηκε από τους ελληνικούς στρατιωτικούς κύκλους σαν επικίνδυνο για κατάληψη από τους Τούρκους, λόγω της ικανοποιητικής έκτασής του για αγκίστρωση ξένων δυνάμεων. Περιφρουρήθηκε από πολεμικό πλοίο, το οποίο εκτελούσε κύκλους γύρω από το νησί. Αναφορές βρίσκουμε στα κείμενα του ναυάρχου Λυμπέρη για τη βραδιά της κρίσης. Οι στρατιωτικοί πάντως ζήτησαν τη φύλαξή του όχι μόνο από πλοίο αλλά και με επίγειες δυνάμεις.
Ναυάγιο
Στις 20 Ιανουαρίου 2014 βυθίστηκε λίγα μέτρα ανοιχτά του Φαρμακονησίου σκάφος με μετανάστες από το Αφγανιστάν και τη Συρία με αποτέλεσμα να πνιγούν 9 παιδιά και 3 γυναίκες. Σύμφωνα με τις καταγγελίες των επιζώντων, οι λιμενικοί, αφού έδεσαν τη βάρκα τους στο σκάφος τους, όταν αυτή αναποδογύρισε λόγω της υπερβολικής ταχύτητας που είχαν αναπτύξει λόγω της προσπάθειας του λιμενικού να τους επαναπροωθήσει στην Τουρκία, απώθησαν όσους βρίσκονταν στη θάλασσα και προσπάθησαν να πιαστούν απ' το σκάφος των λιμενικών, ενώ καταγγέλλουν ότι χτυπήθηκε μετανάστης που προσπάθησε με ξύλο να σώσει τη σύζυγό του. Το Λιμενικό αρνήθηκε τις κατηγορίες, ωστόσο ο αρχηγός του Λιμενικού Σώματος ζήτησε συγγνώμη από τις οικογένειες των θυμάτων, την κυβέρνηση και την ελληνική κοινωνία.
Στις 30 Ιουλίου 2014, το Ελληνικό Συμβούλιο για τους πρόσφυγες ενημέρωσε πως έχει δοθεί εντολή από τον Εισαγγελέα του Ναυτοδικείου του Πειραιά να μπει η υπόθεση στο αρχείο, πράξη που θα σταματήσει κάθε έρευνα για ευθύνες του λιμενικού.
Στις 7 Ιουλιου 2022 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του άρθρου 2 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα διότι οι ελληνικές αρχές δεν διεξήγαγαν σε βάθος έρευνα για τις συνθήκες βυθίστηκε η βάρκα, διότι δεν έπραξαν τα δέοντα για να παράσχουν στους προσφεύγοντες και τους συγγενείς τους το απαιτούμενο επίπεδο προστασίας και για παραβίαση του άρθρου 3 για την εξευτελιστική συμπεριφορά που υπέστησαν μετά τη διάσωση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δωδεκάνησα Κατηγορία:Λέρος
Σέσαρ Βαγιέχο
Ο Σέσαρ Βαγιέχο (César Abraham Vallejo Mendoza, 16 Μαρτίου 1892 - 15 Απριλίου 1938) ήταν ένας περουβιανός ποιητής. Αν και κατά τη διάρκεια της σχετικά σύντομης ζωής του δημοσίευσε μόνο τρεις ποιητικές συλλογές, εν τούτοις θεωρείται ένας από τους μεγάλους ποιητικούς καινοτόμους του 20ού αιώνα. Πάντα ένα βήμα μπροστά απ' τα υπόλοιπα λογοτεχνικά ρεύματα, το καθένα απ' τα βιβλία του ήταν ξεχωριστό απ' τ' άλλα και, υπό μία έννοια, επαναστατικό.
Γεννήθηκε στο Σαντιάγο ντε Τσιούκο, ένα απομακρυσμένο χωριό στις περουβιανές Άνδεις. Σπούδασε λογοτεχνία στο Universidad de la Libertad στο Τρουχίγιο του Περού. Η έλλειψη χρημάτων τον ανάγκασε να σταματήσει τις σπουδές του για ένα χρόνο και να εργαστεί σε μια φυτεία ζάχαρης, τη Χασιέντα Ρόμα, όπου είδε από πρώτο χέρι την εκμετάλλευση των αγροτών, μια εμπειρία που θα ασκούσε αργότερα σημαντική επίδραση στα μαρξιστικά πολιτικά του πιστεύω και στην ποιητική αισθητική του. Ο Βαγιέχο πήρε το πτυχίο του στην Ισπανική λογοτεχνία το 1915, την ίδια χρονιά που γνώρισε τη μποέμικη πλευρά του Τρουχίγιο, ειδικότερα μέσω των συνιδρυτών του APRA , Αντενόρ Ορίγο και Βίκτορ Ραούλ Άγια ντε λα Τόρρε.
Το 1916 μετακόμισε στη Λίμα, όπου σπούδασε, δούλεψε σαν δάσκαλος, ήρθε σε επαφή με την καλλιτεχνική και πολιτική πρωτοπορία της εποχής και άρχισε να γράφει τα ποιήματα που το 1919 θα εκδίδονταν στην ποιητική συλλογή Οι Μαύροι Μαντατοφόροι (Los Heraldos Negros). Ο Σ.Β. υπέστη διάφορες συμφορές στα επόμενα έτη: έχασε τη θέση διδασκαλίας του γιατί αρνήθηκε να παντρευτεί μια γυναίκα με την οποία είχε ερωτική σχέση, η μητέρα του πέθανε το 1920, και φυλακίστηκε για 120 ημέρες για την υποτιθέμενη υποκίνηση μιας εξέγερσης στο Σαντιάγο ντε Τσιούκο. Το 1922 δημοσίευσε τη δεύτερη ποιητική συλλογή Τρίλθε (Trilce). Στο Τρίλθε, που άρχισε να το γράφει στη φυλακή, εγκαταλείπει τους γνωστούς κανόνες της ποιητικής έκφρασης και καταργεί τη γραμματική διάρθρωση της ισπανικής γλώσσας. Τα ποιήματα εδώ διαπνέονται από έναν ανανεωτικό άνεμο, ενώ πολλά φαίνεται να είναι γραμμένα σε κατάσταση παραληρήματος.
Μετά τη δημοσίευση των βιβλίων με διηγήματα Μελογραφικές σκάλες (Escalas melografiadas) και Άγρια γλώσσα (Fabla salvaje) το 1923, ο ποιητής μετανάστευσε στην Ευρώπη κάτω από την απειλή της φυλάκισης, και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του στο Παρίσι το 1938. Όλα αυτά τα χρόνια κύλησαν μέσα σε τρομερή φτώχεια στο Παρίσι, τρία ταξίδια στη Ρωσία και μερικά χρόνια στην Ισπανία στις αρχές της δεκαετίας του '30. Πέθανε στις 15 Απριλίου 1938, από μια άγνωστη ασθένεια που τώρα εικάζεται πως ήταν μια μορφή ελονοσίας. Τάφηκε στο Μοντρούζ, νεκροταφείο για τους φτωχούς.
Ο Βαγιέχο υπήρξε πρωτοπόρος γιατί έγραψε σουρεαλιστική ποίηση πριν από τους σουρεαλιστές, ασχολήθηκε με την αυτόματη γραφή πριν από τον Μπρετόν, έγραψε μοντέρνα ταυτόχρονα με τους μοντερνιστές και έγραψε ποίηση αποδομητική προτού ανακαλυφθεί ο όρος. Υπήρξε ένας κινηματίας της ποίησης πολύ προτού γεννηθούν τα ποιητικά ευρωπαϊκά κινήματα. Και για τον λόγο αυτόν η προσφορά του στο ποιητικό στερέωμα είναι μοναδική και ανεκτίμητη.
Ποίηση: Λογοτεχνία:
Μελοποίηση
Το ποίημά του Poema para ser leído y cantado (Ποίημα για να διαβαστεί και να τραγουδιστεί) αποτέλεσε την έμπνευση για το τραγούδι «Διάφανος» του Θανάση Παπακωνσταντίνου από τον ομώνυμο δίσκο.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Περουβιανοί ποιητές Κατηγορία:Περουβιανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Περουβιανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Περουβιανοί δοκιμιογράφοι
Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας
Το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (με αρκτικόλεξο Σ.ΕΠ.Ε.) είναι μία νεοσύστατη σχετικά δημόσια υπηρεσία του Υπουργείου Εργασίας συγκροτημένη σε πολιτικό σώμα. Είναι ανεξάρτητη υπηρεσία με αρμοδιότητες εκτελεστικής εξουσίας που υπάγεται απ΄ ευθείας στον Υπουργό. Συστάθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του Π.Δ. 136/1999 "Οργάνωση Υπηρεσιών Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας" (ΦΕΚ 134Α΄/ 3-6-1999).
Του Σώματος αυτού προΐσταται Ειδικός Γραμματέας συνεπικουρούμενος από δύο γενικούς επιθεωρητές, ένας επί θεμάτων εργασιακών σχέσεων και ένας επί θεμάτων ασφάλειας και υγείας στους χώρους εργασίας. Το ΣΕΠΕ συγκροτείται με ειδικούς επιθεωρητές αντίστοιχων παραπάνω θεμάτων σε τρεις κεντρικές διευθύνσεις με επιμέρους 12 τμήματα με έδρα την Αθήνα (Υπουργείο) και σε 15 περιφερειακές με επιμέρους τμήματα που εδρεύουν σε ισάριθμες πόλεις καλύπτοντας κατά περιφέρειες όλη την επικράτεια και με συνολικό προσωπικό 1000 περίπου υπαλλήλους. Οι περιφερειακές εδρεύουν στις ακόλουθες πόλεις: Αθήνα, (4 κατά νομαρχιακή διαίρεση), Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Ηράκλειο, Ερμούπολη, Κομοτηνή, Κοζάνη, Λαμία, Πάτρα, Μυτιλήνη και Τρίπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημόσιες υπηρεσίες της Ελλάδας Κατηγορία:Εργασία στην Ελλάδα Κατηγορία:Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας
Ελληνικό Γενικό Λογιστικό Σχέδιο
Το Ελληνικό Γενικό Λογιστικό Σχέδιο (ΕΓΛΣ-Greek General Chart of Accounts) ορίζεται από το Προεδρικό Διάταγμα 1123 του 1980 (ΠΔ 1123/1980). Σύμφωνα με το άρθρο 48, παράγραφος 1 του Νόμου 1041 του 1980 (Ν 1041/1980), "Το Γενικό Λογιστικό Σχέδιο αποτελεί σύστημα κανόνων ταξινομήσεως των λογιστικών μεγεθών, δια του οποίου σκοπείται η τυποποίησις των υπό των οικονομικών μονάδων της Χώρας τηρούμενων λογαριασμών, η καθ' ενιαίο τρόπο λειτουργία και συλλειτουργία αυτών, η βάσει παραδεδεγμένων αρχών και μεθόδων αποτίμησης των περιουσιακών στοιχείων, η σύνταξις και δημοσίευσις τυποποιημένων ισολογισμών, αποτελεσμάτων και λοιπών οικονομικών αποτελεσμάτων και ο εν γένει σχεδιασμός της λογιστικής εις εθνικήν κλίμακα". Στηρίχθηκε στη φιλοσοφία του γαλλικού μοντέλου, ενώ από το 2006 και έπειτα τηρείται το σχέδιο των λογαριασμών, αλλά ακολουθούνται για τη σύνταξη των οικονομικών καταστάσεων οι λογιστικές πρακτικές των Διεθνών Προτύπων Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης. Θα πρέπει να αναφερθεί το γεγονός ότι οι λογιστικοί υπολογισμοί δεν ταυτίζονται πάντα με τις φορολογικές απαιτήσεις του κράτους, συνεπώς θα πρέπει να τηρείται το σχέδιο λογαριασμών του ΕΓΛΣ, οι λογιστικές πρακτικές των ΔΠΧΠ για τις οικονομικές καταστάσεις και οι φορολογικοί υπολογισμοί που επιτάσσει ο εμπορικός κώδικας και η ελληνική νομολογία των εταιριών για την καταβολή των φόρων. Επίσης η ανάλυση πολλών περαιτέρω βαθμίδων λογαριασμών είναι ενδεικτική και υπάρχουν κενοί λογαριασμοί για τις ανάγκες της κάθε επιχείρησης.
Οι λογαριασμοί του Ελληνικού Γενικού Λογιστικού Σχεδίου ταξινομούνται όπως προαναφέραμε σε δέκα ομάδες, οι οποίες αριθμούνται κατά τη φυσική σειρά των αριθμών 1 έως 9 και 0. Το Σχέδιο για την ομαδοποίηση των λογαριασμών χρησιμοποιεί το κριτήριο του ισολογισμού. Έτσι: • Οι ομάδες ένα (1) έως οκτώ (8) αφιερώνονται στη γενική λογιστική. • Η ομάδα εννέα (9) αφιερώνεται στη αναλυτική λογιστική εκμεταλλεύσεως • Η ομάδα δέκα (0) αφιερώνεται στους λογαριασμούς τάξεως. Οι ομάδες που καλύπτουν τις ανάγκες της γενικής λογιστικής (συμπεριλαμβανομένου και των λογαριασμών τάξεως) τμηματοποιούνται και χρησιμοποιούνται ως εξής: • Οι ομάδες ένα (1) έως πέντε (5) περιλαμβάνουν τους λογαριασμούς του ισολογισμού, δηλαδή εκείνους που στο τέλος της χρήσεως, κατά κανόνα, παρουσιάζουν υπόλοιπα (χρεωστικά ή πιστωτικά) και οι οποία συνθέτουν τον ισολογισμό. Ειδικότερα: • Στις ομάδες ένα (1) έως τρία (3) περιλαμβάνονται οι λογαριασμοί του ενεργητικού. • Στις ομάδες τέσσερα (4) έως πέντε (5) περιλαμβάνονται οι λογαριασμοί του παθητικού. • Οι ομάδες έξι (6) έως οκτώ (8) περιλαμβάνουν τους αποτελεσματικούς λογαριασμούς, οι οποίοι στο τέλος της χρήσεως μηδενίζονται, με τη μεταφορά των υπολοίπων τους αρχικά στους λογαριασμούς γενικής εκμεταλλεύσεως και αποτελεσμάτων χρήσεως και στη συνέχεια σε λογαριασμούς του ισολογισμού και ειδικότερα: • Στην έκτη (6) ομάδα περιλαμβάνονται οι λογαριασμοί των οργανικών εξόδων κατ’ είδος. • Στην έβδομη (7) ομάδα περιλαμβάνονται οι λογαριασμοί των οργανικών εσόδων κατ’ είδος. • Στην όγδοη (8) ομάδα περιλαμβάνονται οι λογαριασμοί των εκτάκτων και ανόργανων εξόδων και εσόδων, αποτελεσμάτων και συνθέσεως, που είναι απαραίτητοι για τον προσδιορισμό και τη διάθεση του αποτελέσματος της χρήσης. • Στην ομάδα δέκα (0) περιλαμβάνονται οι λογαριασμοί τάξεως με τους οποίους παρέχονται σημαντικές πληροφορίες και χρήσιμα στατιστικά στοιχεία. Οι λογαριασμοί τάξεως είναι λογαριασμοί ειδικής κατηγορίας, στους οποίους απεικονίζονται και παρακολουθούνται χρήσιμες πληροφορίες καθώς και γεγονότα που δημιουργούν νομικές δεσμεύσεις, χωρίς να επιφέρουν άμεση ποσοτική μεταβολή στα περιουσιακά στοιχεία της οικονομικής μονάδας, η οποία όμως (ποσοτική μεταβολή) είναι δυνατό να επέλθει στο μέλλον. Οι λογαριασμοί τάξεως λειτουργούν πάντοτε αμοιβαία, κατά ζεύγη λογαριασμών, σε αυτόνομο λογιστικό κύκλωμα της ομάδας δέκα (0), χωρίς να υπάρχει δυνατότητα ταυτόχρονης λειτουργίας τους με τους λογαριασμούς ουσίας της γενικής λογιστικής (ομάδων 1-8) και της αναλυτικής λογιστικής εκμεταλλεύσεως (ομάδας 9). Με τους λογαριασμούς τάξεως παρακολουθούνται ιδίως: • Αλλότρια περιουσιακά στοιχεία. • Εγγυήσεις που λαμβάνονται από την οικονομική μονάδα για εξασφάλιση απαιτήσεών της. • Εγγυήσεις που παραχωρούνται από την οικονομική μονάδα για εξασφάλιση υποχρεώσεών της. • Αμφοτεροβαρείς και άλλης φύσεως συμβάσεις, κατά το ανεκτέλεστο μέρος τους. • Διάφορες πληροφορίες και στατιστικά στοιχεία.
Ανάλυση Λογαριασμών
Οι ομάδες του σχεδίου απαρτίζονται από λογαριασμούς που αναλύονται σε πρώτο, δεύτερο, τρίτο κ.ο.κ. βαθμό, παρέχοντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πληροφόρηση, ανάλογα με τις ανάγκες της επιχείρησης. τηρώντας ωστόσο την ομοιομορφία κατά τη σύγκριση των καταστάσεων. Κάθε βαθμός αποτελείται από μία δυάδα ψηφίων, το πρώτο εκ των οποίων δανείζεται τον αριθμό της ομάδας και το δεύτερο κινείται με αύξοντα αριθμό (π.χ. ομάδα 1 έχει λογαριασμούς 10, 11, 12, η ομάδα 2 έχει 20, 21, 22 κ.ο.κ.). Οι λογαριασμοί του δευτέρου βαθμού του λογαριασμού 10 της ομάδας 1 αναπτύσσονται ως 10.00, 10.01, 10.02. Οι λογαριασμοί τρίτου βαθμού του 10.00 της ομάδας 1 αναπτύσσονται ως 10.00.00, 10.00.01, 10.00.02 κ.ο.κ. Για παράδειγμα, ο λογαριαμός (10) "Εδαφικές εκτάσεις" αναλύεται σε δεύτερο βαθμό στον (10.00) "Γήπεδα-Οικόπεδα" και σε τρίτο βαθμό σε (10.00.00) "Γήπεδο ΧΧ Λαυρεωτικής". Ακολουθεί ενδεικτική ανάλυση ορισμένων λογαριασμών της ομάδας 1:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογιστική
Άμπελος Αχαΐας
Η Άμπελος είναι ημιορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Η τοπική κοινότητα Αμπέλου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 3,399 χμ² (2011).
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ακράτας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
NGC 4700
Ο NGC 4700 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 50 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύφθηκε τον Μάρτιο του 1786 από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) και ανήκει στην ομάδα γαλαξιών NGC 4699 που με τη σειρά της ανήκει στις ομάδες γαλαξιών «Παρθένος ΙΙ», μιας σειράς γαλαξιών και γαλαξιακών σμηνών που εκτείνονται πέρα από το νότιο άκρο του Υπερσμήνους της Παρθένου.
Στις φωτογραφίες του NGC 4700 από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ το 2012 απεικονίστηκαν πολυάριθμες αστρογόνες περιοχές, παρόμοιες με το Νεφέλωμα του Ωρίωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) 4700 43330
Κύπελλο Ρωσίας 1992/1993
Το Κύπελλο Ρωσίας 1992/1993 (ρωσ. Кубок России по футболу 1992-1993) ήταν το 1ο Κύπελλο Ρωσίας που διεξήχθη στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη από τις 2 Μαΐου 1992 μέχρι τις 13 Ιουνίου 1993. Νικητής του Κυπέλλου Ρωσίας 1992/1993 ήταν η Τορπέντο Μόσχας.
Πηγές
Το Κύπελλο Ρωσίας στο WildBall.ru(Ρωσικά)
Κύπελλο Ρωσίας 1992/1993
Μπενβενούτο ντι Τζοβάννι
μικρογραφία| Άγιος [[Φραγκίσκος της Ασίζης, γ. 1475–1478]] Ο Μπενβενούτο ντι Τζοβάννι (Benvenuto di Giovanni, επίσης γνωστός ως Benvenuto di Giovanni di Meo del Guasta, 13 Σεπτεμβρίου 1436 - περ. 1518) ήταν Ιταλός ζωγράφος και καλλιτέχνης γνωστός για τις μικρογραφίες, τα σχέδια επιστρώσεων και τις νωπογραφίες του. Εργαζόμενος κυρίως στη Σιένα, αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως καλλιτέχνης το 1453 και συνέχισε το έργο του σχεδόν μέχρι τον θάνατό του το 1518. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, επηρεάστηκε από πολλούς διαφορετικούς καλλιτέχνες και στη δεκαετία του 1480, το ύφος του Μπενβενούτο άλλαξε δραστικά.
Αν και ο Μπενβενάτο εξερεύνησε και άλλους καλλιτεχνικούς τομείς, η ζωγραφική αποτελούσε σταθερά μέρος της ζωής του. Ο γιος του, Τζιρόλαμο ντι Τζοβάννι, ακολούθησε τα ίχνη του και έγινε επίσης ζωγράφος. Στην πραγματικότητα, υπήρξαν συχνά περιπτώσεις στις οποίες το έργο του ενός από τους δύο συγχέεται με αυτό του άλλου. Παρ 'όλα αυτά, ο Μπενβενούτο άφησε πίσω του πολύ περισσότερα έργα. Μερικά από τα έργα του ήταν και υπογεγραμμένα και χρονολογημένα, μερικά μόνον υπογεγραμμένα και μερικά μόνο χρονολογημένα. Ωστόσο, ανεξάρτητα από τις συζητήσεις σχετικά με τη χρονολόγηση ή την πατρότητα, ο Μπενβενούτο κατέλιπε σημαντικό αριθμό έργων, τόσο αυτά που είναι αρκετά γνωστά, καθώς και άλλα που είναι ήσσονα σε διάκριση. Οι πίνακές που είναι υπογεγραμμένοι, χρονολογούνται και εξακολουθούν να υπάρχουν έχουν χρονολογίες που καλύπτουν μια περίοδο 43 ετών. Εκτός από τα έργα που άφησε πίσω του, άφησε επίσης κληρονομιά μέσω των καλλιτεχνών που επηρέασε κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Βιογραφία και επιρροές
Γεννημένος από έναν πλινθοκτίστη στη Σιένα, ο Μπενβενούτο παρέμεινε εκεί για όλη του τη ζωή, περιστασιακά μόνο περιπλανώμενος σε κοντινές πόλεις για το έργο του. Οι πρώτες καταγραφές του ως καλλιτέχνη είναι της συνεισφοράς του στο Βαπτιστήριο της Σιένα το 1453. Η εργασία του εδώ ήταν πιθανότατα σε συνεργασία με τον Ιλ Βεκκιέττα, καθώς πιστεύεται ότι ο Μπενβενούτο εκπαιδεύτηκε στο εργαστήριό του. Εκτός από τον Βεκιέττα, ο Μπενβενούτο είναι επίσης πιθανό να είχε εργαστεί υπό τον Σάνο ντι Πιέτρο, επειδή μοιράζονται μια σειρά από υφολογικές ομοιότητες.
Στον Μπενβενούτο παραγγέλθηκε να κάνει μια σειρά έργων στον Καθεδρικό Ναό της Σιένα κατά τη διάρκεια της ζωής του, που περιλάμβανε μικρογραφίες για το χοροστάσιο, σχέδια επιστρώσεων και τοιχογραφίες. Ωστόσο, δεν ήταν ο μόνος καλλιτέχνης που ζήτησε να εργαστεί στον καθεδρικό ναό. καλλιτέχνες και σε ζωγράφους, όπως οι Ματτέο ντι Τζοβάννι (Matteo di Giovanni), Φραντσέσκο ντι Τζόρτζο Μαρτίνι (Francesco di Giorgio Martini) και Νερότσο ντι Μπαρτολομέο ντε'Λάντι (Neroccio di Bartolomeo de 'Landi) ανατέθηκαν, ή τους προσέλαβαν, για σχεδόν τις ίδιες θέσεις εργασίας. Αυτή η ομοιότητα οδήγησε τον Μπενβενούτο και τους άλλους καλλιτέχνες να έχουν σημαντική επίδραση ο ένας στο ύφος του άλλου.
Άλλοι ζωγράφοι που είχαν έργα στον καθεδρικό ναό της Σιένα ήταν οι Λιμπεράλε ντα Βερόνα (Liberale da Verona) και Τζιρόλαμο ντα Κρεμόνα (Girolamo da Cremona). Αυτό που ξεχωρίζει αυτούς τους καλλιτέχνες είναι ότι πιστεύεται ότι τα κομμάτια τους στον καθεδρικό ναό ήταν αυτό που οδήγησε στη μεγάλη αλλαγή του ύφους του Μπενβενούτο στη δεκαετία του 1480. Το 1482, του ανατέθηκε να ζωγραφίσει τη Δωρεά των Κλειδιών στον Άγιο Πέτρο στο Αντιφωνικό της Γέννησης του Αγίου Ιωάννη. Ήταν εκείνη τη στιγμή που είδε τα πρόσφατα έργα του Λιμπεράλε και του Τζιρόλαμο στον καθεδρικό ναό, που ενσωμάτωσε φωτεινά χρώματα και χειραγωγημένο φως. Ως αποτέλεσμα αυτού, άρχισε να κάνει το ίδιο στους πίνακές του. Επιπλέον, όχι μόνο το ύφος του άλλαξε με αυτόν τον τρόπο, αλλά άρχισε επίσης να πειραματίζεται με την έννοια της χωρικής παραμόρφωσης που ήταν κοινή στους πίνακες των Βεκιέττα και Ντονατέλλο. Χρησιμοποίησε ένα πολύ νατουραλιστικό ύφος για τις μομρφές του, αλλά τα συνεδύασε με έντονα χρωματισμένο και έντονα φωτισμένο φόντο. Ο συνδυασμός των προσπαθειών του να απεικονίσει ρεαλιστικές μορφές, να χρησιμοποιεί στρατηγικά χρώματα και να χειραγωγήσει το χώρο για να δώσει το βάθος των έργων του οδήγησε σε ύφος που ήταν τόσο ξεχωριστό όσο και μοναδικά. Αυτές οι μετατοπίσεις στο ύφος του φαίνονται σε πίνακες όπως οι Maestà και Ascension.
Εκτός της ζωγραφικής, ο Μπενβενούτο εξερεύνησε και άλλες προσωπικές ανησυχίες. Το 1466 νυμφεύτηκε τη Γιάκοπα ντι Τομμάζο ντε Τσερόνα (Jacopa di Tommaso de Cetona). Μετά το γάμο τους, υπηρέτησε τουλάχιστον δύο περιόδους σε δημόσιο γραφείο. Με τη σύζυγό του κατείχαν έναν αμπελώνα και απέκτησαν, επίσης, επτά παιδιά. Το μόνο παιδί που είναι γνωστό είναι ο Τζιρόλαμο, καθώς ήταν ο μοναδικός ακόλουθος του Μπενβενούτο. Ωστόσο, ο Τζιρόλαμο θεωρείται και λιγότερο προικισμένος και άσκησε μικρότερη επιρροή, κυρίως επειδή έζησε μόνον έξι χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Ευαγγελισμός
Η ανάπτυξη του Μπενβενούτο ως καλλιτέχνη είναι εμφανής μέσω της σύγκρισης του Ευαγγελισμού του 1466 με την έκδοση του 1470 Το 1466, ο Μπενβενούτο επέλεξε έναν πιο λεπτό χρωματισμό στο έργο του. Ωστόσο, το 1470, ενώ πολλοί από τους συγχρόνους του χρησιμοποιούσαν ακόμη πιο μαλακές παλέτες, ο Μπενβενούτο επέλεξε να ζωγραφίσει με πλούσια, βαθιά χρώματα που ικανοποιούσαν το βλέμμα του θεατή. Αυτή η αλλαγή στο ύφος είναι πιθανό να έχει αποτελεί έμπεαυσή του από δύο καλλιτέχνες που ήταν αρκετά διάσημοι στο τελευταίο μέρος του Quattrocento, του Τζιρόλαμο ντα Κρεμόνα και τουΛιμπεράλε ντα Βερόνα. Επιπλέον, ο Μπενβενούτο αντικατέστησε το προηγούμενο επίπεδο χρυσό του υπόβαθρο με λεπτομερές τοπίο, περιλαμβάνοντας καταπράσινους κήπους, βουνά και λίμνες.
Εκδίωξη από τον Παράδεισο
Εκείνη την εποχή, τίποτα δεν είναι γνωστό για την προέλευση ή την ιδιοκτησία αυτού του πίνακα, πριν από το 1921, όταν έγινε τμήμα της Συλλογής Engel-Gros. Στην πραγματικότητα, ακόμη και η εγκυρότητα του ποιος μπορεί να είναι ο καλλιτέχνης αυτής της ζωγραφικής υποβλήθηκε σε εικασίες. Η εκδίωξη από τον Παράδεισο δεν έχει υπογραφεί και αρχικά αποδόθηκε στον γιο του Μπενβενούτο, Τζιρόλαμο. Η απόδοση συνέχισε να δίνεται στον γιο του για αρκετό διάστημα, έως ότου αποδόθηκε επίσης στον Κόζιμο Τούρα, και στη συνέχεια στον Μπενβενούτο, όπως συνήγαγαν οι ιστορικοί τέχνης.
Παρά την απόδοση, που τελικά δόθηκε στον Μπενβενούτο, είναι πιθανό ότι αυτή η σύγχυση προέκυψε κατά πρώτο λόγο λόγω της πιθανής συνεργασίας τους στον πίνακα. Προς το τέλος της ζωής του, ο Μπενβενούτο εργαζόταν τακτικά με τον γιο του, γεγονός το οποίο φαίνεται να είναι εμφανές σε αυτόν τον πίνακα. Το ίδιο το σχέδιο φαίνεται να είναι του Μπενβενούτο, αλλά ορισμένες πτυχές δείχνουν τη βοήθεια του γιου του. Οι λεπτομέρειες των προσώπων των μορφών, καθώς και η διαμόρφωσή τους, είναι σε στυλ που είναι χαρακτηριστικό του Τζιρόλαμο.
Η λατρεία των μάγων
μικρογραφία|231x231εσ| Η λατρεία των Μάγων, περ. 1470/1475 Αυτό το θέμα είναι ένα που απεικονίζεται σε ιταλικούς πίνακες από τον Μεσαίωνα, αλλά έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στους ζωγράφους της Σιένα, ότ;ν ο Μπάρτολο ντι Φρέντι δημιούργησε το τρίπτυχο του για να διακοσμήσει τον βωμό των Τριών Βασιλέων στον καθεδρικό ναό της Σιένα. Μετά από αυτήν τη δημιουργία, η επιρροή του Μπάρτολο άρχισε είναι εμφανής σε σχεδόν κάθε σιενέζικο πίνακα του ίδιου θέματος, συμπεριλαμβανομένου του Μπενβενούτο Ωστόσο, η επιρροή άλλων καλλιτεχνών είναι επίσης εμφανής. Πιστεύεται ότι η έκδοση του Μπενβενούτο εμπνεύστηκε από την έκδοση του 1423 του Τζεντίλε ντα Φαμπριάνο που είχε παραγγελθεί από την Εκκλησία της Santa Trinità.
Το έργο του Μπενβενούτο βρίσκεται σήμεραστην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης στην Ουάσιγκτον, DC, αλλά προς το παρόν δεν εκτίθεται. Η χρονολογία του πίνακα είναι άγνωστη, με εκτιμήσεις που κυμαίνονται από 1460 έως 1490. Η δυσκολία στην αποκρυπτογράφηση της χρονολογίας προέρχεται κυρίως από τη φθορά του έργου, με το μεγαλύτερο μέρος του πρωτότυπου πίνακα να καλύπτεται τώρα από ρετούς. Ωστόσο, σε σύγκριση με τα χρονολογημένα έργα του Μπενβενούτο, πολλοί ιστορικοί τέχνης είναι πεπεισμένοι ότι ολοκληρώθηκε μεταξύ 1470 και 1475. Αυτό το συμπέρασμα είναι αποτέλεσμα της προοπτικής της ζωγραφικής ή του τρόπου με τον οποίο η επίπεδη ζωγραφική γίνεται τρισδιάστατη. Όπως και ο Ευαγγελισμός του 1470, το προφανές σημείο εξαφάνισης του πίνακα είναι χαμηλότερο από τον ορίζοντα του φόντου.
Μαντόνα και παιδί με τον Άγιο Ιερώνυμοκαι τον Άγιο Μπερναρντίνο της Σιένα
μικρογραφία|251x251εσ| Παναγία και Βρέφος με τον Άγιο Ιερώνυμο και τον Άγιο Μπερναρντίνο της Σιένα, περ. 1480/1485 Σε αντίθεση με πολλά από τα έργα του Μπενβενούτο, αυτό έχει αποδοθεί εξ αρχής σε αυτόν χωρίς καμία σύγχυση. Ωστόσο, η χρονολογία είναι ακόμη ασαφής Στα περισσότερα έργα ζωγραφικής αυτού του θέματος, το Βρέφος το κρατά η Παναγία στην αγκαλιά της, αλλά ο Μπενβενούτο το απεικονίζει να κάθεται μπροστά της. Το Βρέφος κρατά ένα ρόδι που είναι αντιπροσωπευτικό σύμβολο τόσο της Εκκλησίας όσο και του αίματος του Χριστού. Η επιλογή να μην τοποθετηθεί το παιδί στην αγκαλιά της Παναγίας καθώς και η συμπερίληψη του ροδιού είναι και οι δύο καλλιτεχνικές αποφάσεις που δεν εμφανίζονται στους ιταλικούς πίνακες μέχρι σημαντικά μετά το 1470, επομένως, η ημερομηνία της ζωγραφικής έχει προσεγγιστεί περί το 1480/1485.
Μεγάλο μέρος της σύγχυσης με τη χρονολογία αυτού του πίνακα περιστρέφεται γύρω από το γεγονός ότι δεν εμπίπτει αρκετά στο πρώιμο ύφος του Μπενβενούτο, επίπεδο και σαφές, ή στο μεταγενέστερο, έντονα χρωματισμένο και πιο λεπτομερές ύφος του. Είναι πολύ πιο απλός από σχεδόν όλους τους πίνακες του, πιθανώς λόγω του αιτήματος του πάτρονά του. Πρόσφατα, οι πρώτες εκφράσεις αμφιβολίας για την απόδοση του εμφανίστηκαν λόγω αυτής της έντονης αντίθεσης. Ωστόσο, η απόδοση στον Μπενβενούτο εξακολουθεί να ισχύει.
Η Σταύρωση
μικρογραφία|200x200εσ| Η Σταύρωση, περ. 1491 Πλαισιωμένος μαζί με τέσσερα άλλα έργα του (Αγωνία στον Κήπο, ο δρόμος προς τον Γολγοθά, η Ανάσταση, και Η κάθοδος προς την Κόλαση), η Predella (βάση) ως σύνολο των έργων ζωγραφικής απεικονίζει λεπτομέρειες των αγώνων του Χριστού. Πιστεύεται ότι αυτοί οι πίνακες δημιουργήθηκαν το 1491 ή γύρω από τις ομοιότητες στα τοπία της Σταύρωσης και της 1491 της Αναλήψεως του Μπενβενούτο . Στην Σταύρωση, διάφορες εξέχουσες βιβλικές μορφές αυτής της ιστορίας φαίνονται στην απεικόνιση του γεγονότος από τονΜπενβενούτο. Ο Λογγίνος απεικονίζεται με άλογο λίγο πίσω από τον Χριστό, κρατώντας το δόρυ που είχε τρυπήσει τον Χριστό νωρίτερα. Στην κάτω αριστερή γωνία του πίνακα είναι η Παναγία, ο Άγιος Ιωάννης, η Μαρία, η μητέρα του Ιακώβου, η Μαγδαληνή, και οι τρεις ιερές γυναίκες. Η Παναγία είναι η μορφή που λιποθυμά και οι άλλες είναι εκείνες που την περιβάλλουν και την υποστηρίζουν.
Η ζωγραφική της λιποθυμίας της Παναγίας είναι μια καλλιτεχνική επιλογή που ήταν πολύ συνηθισμένη στις παραστάσεις της Σιένα του 14ου αιώνα. Ωστόσο, αυτό που δεν ήταν συνηθισμένο, ήταν η επιλογή του Μπενβενούτο να συμπεριλάβει τα παιδιά στο λόφο στην επάνω αριστερή γωνία. Από απόσταση, δείχνουν προς και βλέπουν τη βιαιότητα που συμβαίνει στο κέντρο του πίνακα. Αυτή η συμπερίληψη δεν είχε γίνει ποτέ στο παρελθόν, επομένως, αποτελεί παράδειγμα της δημιουργικότητας και της εφευρετικότητας του Μπενβενούτο.
Στον Μπενβενούτο αποδίδονται 11 πίνακες με υπογραφή και χρονολόγηση που σώζονται ακόμη. Οι χρονολογίες δημιουργίας τους καλύπτουν 43 χρόνια.
Κληρονομιά
Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ο μόνος γνωστός οπαδός του Μπενβενούτο ήταν ο γιος του, Τζιρόλαμο. Ωστόσο, πιστεύεται ότι είχε επιρροή σε άλλους καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια της ζωής του. Συγκεκριμένα, έργα του ζωγράφου της Σιένα, Αντρέα ντι Νικκολό (Andrea di Niccolò), δείχνουν σημαντικά στοιχεία για την επιρροή του. Στη διατριβή της, η Diane Vatne αναφέρει λεπτομερώς αυτήν τη σύνδεση, δείχνοντας ότι ο Αντρέα και ο Μπενβενούτο είχαν μια δια βίου σχέση, ξεκινώντας με τον Μπενβενούτο να γράφει τις φορολογικές δηλώσεις του Αντρέα το 1481 και να συνεχίζει μέσω της επιρροής του Μπενβενούτο στο έργο του Αντρέα. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι ο Αντρέα δεν ήταν οπαδός ή μαθητής του Μπενβενούτο, η επιρροή του τελευταίου ήταν απλώς αποτέλεσμα της εγγύτητας, τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Δημήτριος Κωστάκης
Ο Δημήτριος Κωστάκης (1891 - 1961) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πυροβολικού, "αφανής" ήρωας του έπους του 1940.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1891 στη Μπεστιά, χωριό της Λάκκας Σουλίου στην Ήπειρο. Τελείωσε το σχολαρχείο των Άνω Πεδινών και υπηρέτησε ως δημοδιδάσκαλος σε χωριά της περιοχής την περίοδο που ήσαν ακόμα υπό τουρκική κατοχή. Στη συνέχεια, λόγω της οικονομικής δυσπραγίας, μετανάστευσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Με την έναρξη του Βαλκανικού πολέμου, τον Ιανουάριο του 1913, παρουσιάστηκε ως εθελοντής στην Πρέβεζα και κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό. Εν συνεχεία, πήρε μέρος στις μάχες που ακολούθησαν μέχρι την απελευθέρωση της Ηπείρου, του δόθηκε παράσημο ανδρείας και μονιμοποιήθηκε ως υπαξιωματικός. Το 1919 συμμετείχε στην εκστρατεία της Κριμαίας και προήχθησε ανθυπασπιστή επ’ ανδραγαθία, ενώ αργότερα συμμετείχε στη Μικρασιατική εκστρατεία. Το 1923 προήχθη σε ανθυπολοχαγό και το 1937 σε ταγματάρχη.
Αποστρατεύτηκε τον Φεβρουάριο του 1940, αλλά τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς ανακλήθηκε ως έφεδρος εκ μονίμων. Λόγω της πολεμικής εμπειρίας του και των ιδιαιτέρων ικανοτήτων του εντάχθηκε στο επιτελείο της 8ης Μεραρχίας, κάτω από τις διαταγές του υποστράτηγου Χαράλαμπου Κατσιμήτρου και του συνταγματάρχη Παναγιώτη Μαυρογιάννη, και προετοίμασε την πρώτη γραμμή αμύνης στο έδαφος των συνόρων.
Ο Δημήτριος Κωστάκης παντρεύτηκε το 1923 στα Ιωάννινα και απέκτησε τέσσερις κόρες και ένα γιο. Τιμήθηκε "μετά θάνατον" με Προεδρικό Διάταγμα το οποίο τον προήγαγε στο βαθμό του υποστρατήγου και του απένεμε τα μετάλλια του Πολεμικού Σταυρού και Εξαιρέτων Πράξεων. Ο δήμος Ιωαννίνων για να τον τιμήσει έχει αποδώσει το όνομά του σε δρόμο της πόλης και στη γενέτειρά του Μπεστιά, από το 2000 με δαπάνη και πρωτοβουλία τοπικών πολιτιστικών συλλόγων, έχει στηθεί προτομή του. Το 2014 πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια προτομής του Κωστάκη στη Σχολή Πυροβολικού που εδρεύει στην Αθήνα, παρουσία του τότε υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.
Άγιος Μάμας Λεμεσού
Ο Άγιος Μάμας είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Πουναλουανή οικογένεια
Η Πουναλουανή οικογένεια είναι πρωτόγονος τύπος οικογένειας, στον οποίο όλες οι γυναίκες ενός γένους θεωρούνται παντρεμένες με όλους τους άντρες κάποιου άλλου γένους και αντίστροφα, ενώ είναι απαγορευμένος ο γάμος μεταξύ των αδελφιών.
Άγιος Μάμας Λεμεσού
Τοποθεσία
Ο Άγιος Μάμας είναι χτισμένος σε υψόμετρο 500 μέτρων. Βρίσκεται στη γεωγραφική περιοχή της Πιτσιλιάς. Απέχει από την πόλη της Λεμεσού 25 χιλιόμετρα. Στα βόρεια συνορεύει με το Πελένδρι, στα δυτικά με την Τριμίκλινη, στο νοτιοδυτικά με τη Λάνια, στα νότια με τον Λιμνάτη, στα νοτιοανατολικά με το Καπηλειό και στα ανατολικά με το Καλό Χωριό και τη Ζωοπηγή.
Πουναλουανή οικογένεια
Ο όρος προέρχεται από τη λέξη "πουναλούα", που στη διάλεκτο της Χαβάης σημαίνει "στενός σύντροφος", και δημιουργήθηκε από τον Αμερικανό ανθρωπολόγο και εθνολόγο του 19ου αιώνα, Λιούις Χένρι Μόργκαν (Lewis Henry Morgan, Ancient Society).
Γένη και μητριαρχία
Σύμφωνα με τον Φρήντριχ Ένγκελς, ο οποίος στηρίχτηκε στα επιστημονικά στοιχεία και τα συμπεράσματα του Μόργκαν και άλλων ερευνητών, από τη μέση βαθμίδα της άγριας κατάστασης, οι άνθρωποι οργάνωσαν την κοινωνία τους με βάση τα γένη. Επειδή η γονική ιδιότητα μπορούσε να αποδειχτεί με σιγουριά μόνο από την πλευρά της μητέρας, τα γένη ήταν δομημένα μητριαρχικά: το ποιος ανήκει και ποιος δεν ανήκει στο γένος και ποιος μπορεί να παντρευτεί ποιον (έπρεπε το υποψήφιο ταίρι να ήταν από άλλο γένος, δηλ. εξωγαμία), καθοριζόταν από τη γραμμή της μητέρας.
Άγιος Μάμας Λεμεσού
Φυσικό περιβάλλον
Το φυσικό περιβάλλον της περιοχής περιλαμβάνει πεύκα, λάδανους, σχίνους, μυρτιές, σκλήδρους, λεύκες, ευκαλύπτους, αμπέλια, ελιές, αμυγδαλιές, λαχανικά, φρουτόδεντρα και εσπεριδοειδή.
Ιστορία
Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό κτίστηκε μεταξύ 7ου και 10ου αιώνα από τους Ακρίτες που προστάτευαν το νησί από τις επιθέσεις των Αράβων. Πήρε το όνομα του από τον προστάτη άγιο των Ακριτών, τον Άγιο Μάμα.
Πουναλουανή οικογένεια
Γένη και μητριαρχία
Επειδή απαγορευόταν να παντρεύονται οι αδελφοί τις αδερφές τους, κι επιτρεπόταν να παίρνουν μονάχα γυναίκες άλλης καταγωγής, τα παιδιά που προέρχονταν από αυτές τις εκτός γένους γυναίκες βρίσκονταν, σύμφωνα με το μητρικό δίκαιο, έξω από το γένος των πατέρων τους. Στα πλαίσια της συγγενικής ένωσης απέμεναν οι απόγονοι των θυγατέρων κάθε γενιάς, ενώ οι απόγονοι των γιων περνούσαν στα γένη των μητέρων τους.
Παραδείγματα πουναλουανής οικογένειας
Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο Μόργκαν, στη Χαβάη υπήρχε το έθιμο μια σειρά αδελφές - ομομήτριες ή πιο μακρινές, δηλαδή ξαδέλφες πρώτου, δεύτερου ή πιο μακρινού βαθμού, να είναι σύζυγοι από κοινού γυναίκες των κοινών τους αντρών, από τους οποίους όμως αποκλείονταν οι αδελφοί τους. Οι άντρες αυτοί λέγονται μεταξύ τους «πουναλούα», δηλ. στενοί σύντροφοι. Παρομοίως, μια σειρά ομομήτριοι αδελφοί ή εξάδελφοι πρώτου και δεύτερου βαθμού και μακρυνότεροι, είχαν σε κοινό γάμο μια σειρά γυναίκες, από τις οποίες αποκλείονταν οι αδελφές τους. Αυτές οι γυναίκες λέγονταν μεταξύ τους «πουναλούα». Στη συνέχεια δημιουργήθηκαν διάφορες παραλλαγές, με σταθερό χαρακτηριστικό την αμοιβαία κοινότητα των αντρών και των γυναικών μέσα σ’ έναν ορισμένο οικογενειακό κύκλο, από τον οποίο όμως αποκλείονταν οι αδελφοί των γυναικών, πρώτα οι ομομήτριοι, αργότερα και ο μακρυνότεροι και αντίστοιχα επίσης οι αδελφές των αντρών.
Άγιος Μάμας Λεμεσού
Ιστορία
Όταν οι Τούρκοι κατέκτησαν την Κύπρο το 1571 μ.Χ., οι κάτοικοι του Άγιου Μάμα διώχθηκαν από το χωριό και μετακινήθηκαν στον περιοχή Φοινίκι, το οποίο βρίσκεται ένα χιλιόμετρο βόρεια του χωριού. Στον Άγιο Μάμα εγκαταστάθηκαν Τούρκοι. Μετά από 145 χρόνια οι κάτοικοι του Άγιου Μάμα επέστρεψαν στο χωριό τους.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από το 1881 έως το 1960 αυξανόταν. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται. Στην τελευταία απογραφή του 2011 καταγράφηκε μια μικρή αύξηση του πληθυσμού. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Μάμα όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Πουναλουανή οικογένεια
Υπολείμματα
Υπολείμματα της πουναλουανής οικογένειας θεωρήθηκαν διάφορα έθιμα που επιβίωναν πολύ μετά την κατάργηση της μητριαρχίας, όπως το jus primae noctis - "δικαίωμα της πρώτης νύχτας" στις κελτικές φυλές: "Μάλιστα στους Σκοτσέζους όπως και στους Ουαλούς, είχε διατηρηθεί ως το μεσαίωνα ένα υπόλειμμα από την πουναλουανή οικογένεια, με το δικαίωμα της πρώτης νύχτας, που ο αρχηγός του κλαν ή ο βασιλιάς, σαν τελευταίος εκπρόσωπος των πρώην κοινών συζύγων, μπορούσε να το ασκεί σε κάθε νύφη, εφόσον δεν το είχε εξαγοράσει".
Άγιος Μάμας Λεμεσού
Ιεροί ναοί
Στο χωριό υπάρχουν οι εξής ιεροί ναοί:
Πουναλουανή οικογένεια
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οικογένεια
Μαλτάση
thumb|Κρυσταλλογραφική δομή της ανθρώπινης μαλτάσης. Η μαλτάση είναι ένα ένζυμο το οποίο διασπά τον δισακχαρίτη μαλτόζη σε δύο μόρια γλυκόζης. Από λειτουργικής άποψης ανήκει στις α-γλυκοσιδάσες, μια οικογένεια ενζύμων που υδρολύουν τον α(1→4) γλυκοζιτικό δεσμό ολιγοσακχαριτών και πολυσακχαριτών απελευθερώνοντας α- D -γλυκόζη. Η ονομασία «μαλτάση» αναφέρεται συγκεκριμένα σε ένα είδος α-γλυκοσιδάσης που επιδρά αποκλειστικά σε μαλτόζη και όχι σε μεγαλύτερα σάκχαρα.
Μαλτάσες απαντώνται τόσο σε ζωικούς όσο και σε φυτικούς οργανισμούς. Στα φυτά η μαλτάση συμμετέχει σε διεργασίες ωρίμανσης των καρπών, αυξάνοντας την περιεκτικότητα σε γλυκόζη κατά τα τελικά στάδια της ωρίμανσης. Στον άνθρωπο η μαλτάση (αναφερόμενη συνήθως ως μαλτάση-γλυκοαμυλάση ή MGAM) εκκρίνεται από το λεπτό έντερο και είναι βασικός παράγοντας για την τελική διατροφική αξιοποίηση του αμύλου.
Πηγές
Κατηγορία:Ένζυμα
Λίμνη
right|thumb|200px|Η [[λίμνη Ναούελ Ουάπι στη Παταγονία.]]
Ως λίμνη νοείται ο υγροβιότοπος που αποτελείται από μάζες νερού, γλυκού ή αλμυρού, αλλά και γενικότερα μάζες υγρού (π.χ. μεθάνιο), συγκεντρωμένες σε κοιλότητες της επιφάνειας της Γης, φαινομενικά στάσιμες και χωρίς άμεση επικοινωνία με τη θάλασσα. Τα βάθη των λιμνών είναι σχετικά μικρά σε σχέση με των Ωκεανών και των Θαλασσών.
Γεωγραφικά περιοχές χωρίς λίμνες παρατηρούνται οι έρημοι, ενώ αντίθετα παρατηρούνται και συστάδες λιμνών σε ορισμένες περιοχές π.χ. Φινλανδία, η Χώρα των 1000 λιμνών. Μεγαλύτερη σε έκταση λίμνη του κόσμου είναι η Κασπία θάλασσα (371.000 τ.χλμ), και σε βάθος η Βαϊκάλη (1.637 μ.).
Αν και δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί με ακρίβεια πόσο νερό χρειάζεται για να χαρακτηριστεί λίμνη, ωστόσο πρέπει ν' αποκλειστούν οι πολύ περιορισμένες ποσότητες νερού καθώς και οι εκτεταμένες ποσότητες νερού μικρού βάθους όπως π.χ. τα έλη. Στα υγρά κλίματα οι λίμνες έχουν σχεδόν πάντα γλυκό νερό, ενώ στα ξηρά κλίματα η ισχυρή εξάτμιση κάνει ώστε τα νερά των λιμνών να εμπλουτίζονται σε χλωριούχο νάτριο (ΝaCl), θειικό νάτριο (Νa2SΟ4), ανθρακικό νάτριο (Νa2CΟ3) και άλλα άλατα οπότε προκύπτουν οι αλμυρές λίμνες. Οι πολύ μεγάλες λίμνες, όπως π.χ. η Κασπία, αποκαλούνται και θάλασσες. Στις λίμνες περιλαμβάνονται και αυτές που δημιουργούνται τεχνητά με την κατασκευή φραγμάτων. Τα νερά των λιμνών προέρχονται από τα ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα αλλά και από τις πηγές που αναβλύζουν μέσα σ' αυτές και από τα υδάτινα ρεύματα που εκβάλλουν σε αυτές.
Η μελέτη των λιμνών, δηλαδή των νερών και των κοιλοτήτων του εδάφους που τα περιέχουν, αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο της Φυσικής Γεωγραφίας, τη Λιμνολογία. right|thumb|200px|Οι λίμνες [[Οχρίδα (λίμνη)|Οχρίδα, Μεγάλη Πρέσπα και Μικρή Πρέσπα, στα σύνορα Ελλάδας, Αλβανίας και Βόρειας Μακεδονίας, φωτογραφημένες από δορυφόρο]]
Κατάταξη λιμνών
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι κατάταξης των λιμνών, αλλά η πιο συνηθισμένη κατάταξη είναι αυτή που τις διακρίνει ανάλογα με τον τρόπο δημιουργίας τους και για την ακρίβεια τον τρόπο δημιουργίας της κοιλότητας που περιέχει τα νερά τους. Σύμφωνα με αυτό το χαρακτηριστικό, οι λίμνες μπορούν να καταταγούν με τους εξής τρόπους.
Άλλες ταξινομήσεις
Με μια άλλη υποδιαίρεση οι λίμνες κατατάσσονται σε εξωγενείς και ενδογενείς όπου οι τελευταίες περιλαμβάνουν τις λίμνες που σχηματίζονται σε κοιλώματα που προέρχονται από ρήξεις πτυχές και ηπειρογενετικές κινήσεις δηλ. τις τεκτονικές λίμνες. Άλλοι μελετητές πάλι συνδυάζουν τα γεωγραφικά κριτήρια, δηλαδή τα χαρακτηριστικά των περιοχών όπου υπάρχουν λίμνες με τα γεωλογικά κριτήρια δηλαδή τον τρόπο προέλευσης των κοιλωμάτων όπου σχηματίζονται οι λίμνες. Έτσι διακρίνουν λίμνες παγετωνικής προέλευσης, λίμνες κοιλάδας, λίμνες πεδιάδας, λίμνες στεπών και ερήμων, λίμνες πηγών που αναβλύζουν, λίμνες ηφαιστείων, λίμνες υποπάγιες, λίμνες τεκτονικές και λίμνες παράκτιες. Τέλος οι λίμνες χωρίζονται σε ανοικτές και κλειστές. Αν τα νερά της λίμνης διαρρέουν προς μια χαμηλότερη περιοχή διαμέσου ενός ποταμού τότε η λίμνη λέγεται ανοιχτή. Αν αντίθετα οι μόνες απώλειες νερού της λίμνης είναι αυτές που οφείλονται στην εξάτμιση ή σε πιθανές διεισδύσεις του νερού στο έδαφος, τότε η λίμνη λέγεται κλειστή.
Μεγαλύτερες λίμνες
Ακολουθεί πίνακας με τις μεγαλύτερες σε έκταση λίμνες του κόσμου άνω των 10.000 τ.χλμ.:
Ναυσιπλοΐα
thumb|200px|Η [[Τιτικάκα είναι η σε μεγαλύτερο υψόμετρο πλεύσιμη λίμνη του κόσμου]] Από ναυτιλιακής άποψης οι λίμνες (lakes), φυσικές ή τεχνητές (λόγω φράγματος) ανήκουν στη κατηγορία των εσωτερικών υδάτων και συνήθως γλυκέων υδάτων. Στις πλεύσιμες λίμνες ισχύουν ιδιαίτεροι κανόνες ναυσιπλοΐας (inland navigation). Η ναυσιπλοΐα στις λίμνες πραγματοποιείται από μικρά κυρίως σκάφη (με μικρό βύθισμα), τις λιμνόβαρκες (lake crafts, lakers), καθώς και με μεγαλύτερα σκάφη τα λεγόμενα λιμνόπλοια (lake ships), όπως για παράδειγμα στις λίμνες των ΗΠΑ και του Καναδά.
Λίμνες ηφαιστείων
Καταλαμβάνουν τους κρατήρες σβησμένων ηφαιστείων ή τα βυθίσματα εμβρυωδών ηφαιστείων. Στην περίπτωση που η λίμνη σχηματίζεται στις καλδέρες παλιών ηφαιστειακών κώνων τότε μπορεί να έχει σημαντικές διαστάσεις. Αν επαναληφθεί η ηφαιστειακή δραστηριότητα τότε ο νέος κώνος σχηματίζεται μέσα στη λίμνη ή το νέο ηφαιστειακό υλικό διαιρεί τη λίμνη σε μικρότερες. Οι λίμνες ηφαιστείων έχουν μικρές διαστάσεις, αλλά σχετικά μεγάλο βάθος. Συνήθως ο βυθός των λιμνών ηφαιστείων αποτελείται από ηφαιστειακούς τόφφους διαπερωτούς που μετατρέπονται σε υδατοστεγή πετρώματα από την εξαλλοίωση που προκαλούν τα νερά. Στις λίμνες ηφαιστείων, η κρατηρολίμνες ανήκουν οι λίμνες Μπρατσιάνο, Μπολσένα, Αλμπάνο, οι λίμνες της περιοχής Φλεγκραίας, της Οβέρν στη Γαλλία κ.λπ.
Λίμνες παγετωνικής ανόρυξης
Σχηματίζονται στις κοιλάδες που έχουν διαβρωθεί από παγετώνες από την τήξη των πάγων. Τα νερά που συγκεντρώνονται έτσι δε βρίσκουν διέξοδο προς χαμηλότερα σημεία γιατί οι κοιλάδες προς τα κάτω φράζονται. Άλλοι επιστήμονες, ως λίμνες παγετωνικής διάβρωσης χαρακτηρίζουν κι αυτές που σχηματίζονται στη ζώνη αρχικής συσσώρευσης του πάγου, συνήθως στρογγυλές και περιορισμένης έκτασης, καθώς και τις λίμνες που σχηματίζονται στο εσωτερικό των αμφιθεάτρων από λιθώνες ή στα όρια του ενδοχωρικού πάγου. Ακολουθώντας αυτήν την τελευταία κατάταξη, τότε, ως λίμνες παγετωνικής διάβρωσης θεωρούνται και οι μεγάλες λίμνες της περιοχής των Άλπεων όπως η λίμνη του Κόμο, η λίμνη Γκαρντκ, η λίμνη της Γενεύης (Λεμάν), η λίμνη Ματζιόρε κ.λ.π καθώς και το σύστημα των πέντε Μεγάλων Λιμνών της Βόρειας Αμερικής.