cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daily Inqilab
Ισχυρισμοί για παρουσία Ινδικών στρατευμάτων
Το 2014, κατά τη διάρκεια συγκρούσεων στη Σατχίρα η Inqilab ανέφερε ότι Ινδικές δυνάμεις είχαν αναπτυχθεί στη Σατχίρα για να καταστείλουν τους διαδηλωτές. Η αναφορά συμπεριλάμβανε ένα υποτιθέμενο φαξ, με ημερομηνία 6 Νοεμβρίου 2013, ανάμεσα στο υπουργείο εξωτερικών στην Ντάκα και την υψηλή επιτροπή του Μπανγκλαντές στο Δελχί, ζητώντας Ινδική στρατιωτική παρουσία στη Σατχίρα. Ο τίτλος του δημοσιεύματος ήταν "Στρατιωτική Βοήθεια από την Ινδία και Ανάπτυξη στη Σατχίρα" το υποτιθέμεν φαξ και η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου κατονομάζει αληθινά πρόσωπα με τις ονομασίες τους. Το φαξ που φέρεται να είχε σταλεί από τον Τουφίκ Ισλάμ Σατίλ, ανώτερο βοηθό γραμματέα του Υπουργείου Εξωτερικών, και επίσης απευθυνόταν στον Σουτζίτ Γκος, πολιτικό και πληροφοριακό σύμβουλο στην Ινδική ύπατη αρμοστεία στην Ντάκα. Το κείμενο του φαξ αναφέρεται σε μια επιστολή που έλαβε από τον Ταξίαρχο Νουρ Μ. Νουρ Ισλάμ, πιθανώς αναζητώντας πληροφορίες σχετικά με δήθεν προτάσεις από το γραφείο του Πρωθυπουργού. Το έγγραφο που πρότεινε το 33ο Σώμα Δυτικής Βεγγάλης του Ινδικού Στρατού, που αποτελείται από τη 17η, 20η και 27η Ορεινή Μεραρχία. Τέσσερις διαφορετικές κατηγορίες παρατίθονται για τη φύση της ανάπτυξης - με Ταχεία, Τεθωρακισμένα, Πυροβολικό, και Μηχανικά. Ωστόσο, κατά το χρόνο αποστολής του φαξ, μόνο η ταχεία παρέμβαση επιβεβαιωνόταν, ενώ τα υπόλοιπα όχι. Σύμφωνα με το φαξ, ο αριθμός του προσωπικού που θα αναπτυχθούν ήταν να συμφωνηθεί στη μονάδα του Μπαγκλαντεσιανού Στρατού στη Τζεσόρ. Το φαξ ανέφερε επίσης "Κανάλια Μεταφοράς και Διείσδυσης" για τα Ινδικά στρατεύματα στο Μπαγκλαντές για να λάβουν μέρος στην επιχείρηση. Αυτό περιλαμβάνεται τη Μπόμρα στη Σατχίρα. Τρίτον, ανέφερε ότι τα αστυνομικά τμήματα Ασσασχούνι και Σατχίρα Σαντάρ για κόμβους της νοημοσύνης και το Κατασκήνωμα Τζεσόρ εμφανιζόταν ως επιπλέον επιλογή. Το τέταρτο σημείο καθόριζε τις "Περιοχές Εμπλοκής" για την Ινδική ανάπτυξη στρατευμάτων. Στους τομείς της ανάπτυξης ήταν τα πέντε από τα επτά ουπαζίλα που συνθέτουν την επαρχία Σατχίρα - τα ουπαζίλα Σιαμναγκάρ, Ντεμπάτα, Ασσασούνι, Καλαρόα και Σατχίρα Σαντάρ.
Σύμφωνα με Την Daily Star, το υποτιθέμενο φαξ κυκλοφορούσε στο Facebook και η Inqilab απλά το πήρε χωρίς επαλήθευση.
Αντιδράσεις
Το Υπουργείο Εξωτερικών αρνήθηκε την ύπαρξη του φαξ και απέρριψε το φαξ ως ψεύτικο. Οι τρεις δημοσιογράφοι, συμπεριλαμβανομένων του δημοσιογράφου Ρομπιούλα Ρόμπι, συνελήφθησαν και το τυπογραφείο της Inqilab σφραγίστηκε. Η Daily Star ονόμασε την έκθεση "ως μια απογοήτευση για τη δημοσιογραφία".
Αγγελής Μιχέλης
Ο Αγγελής Μιχέλης από τη Λήμνο υπήρξε παπάς και δάσκαλος, πρωτοπόρος λαογράφος του νησιού και συγγραφέας.
Τα πρώτα χρόνια
Ο '''Αγγελής Δημ. Μιχέλης''' γεννήθηκε το 1868 ή το 1870 στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου, όπου εργαζόταν ο πατέρας του. Σύμφωνα με κάποια άλλη εκδοχή, μάλλον λανθασμένη, γεννήθηκε το 1872 στο χωριό Κάσπακας Λήμνου. Ο παππούς του καταγόταν από την Ήπειρο και είχε εγκατασταθεί στην Αίγυπτο, όπου γνώρισε τη γιαγιά του, η οποία ήταν Λημνιά από τη συνοικία Τσας της Μύρινας. Οι γονείς του γνωρίστηκαν στην Αίγυπτο. Ο πατέρας του ζούσε και εργαζόταν εκεί, ενώ η μητέρα του ζούσε στο Πορτ-Σάιντ και καταγόταν από την Κάσο. Όταν ήταν μικρός οι γονείς του μετοίκησαν στη Λήμνο και εγκαταστάθηκαν στο Τσας, όπου μεγάλωσε.
Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο της συνοικίας του και στη συνέχεια στο Αντωνιάδειο Σχολαρχείο του Κάστρου (Μύρινας). Το Τσας ήταν η συνοικία των καραβοκύρηδων του Κάστρου, οι οποίοι συντηρούσαν ένα αξιόλογο σχολείο, στο οποίο το 1873-74 δίδαξε ο Ίμβριος Γεώργιος Αναστασίου με υψηλό ετήσιο μισθό, 5.000 γρόσια και αργότερα ο Αϊβαλιώτης Αθανάσιος Καρισακλής και ο Λημνιός Φίλιππος Αποστολίδης. Κάποιοι από τους δύο τελευταίους έμαθαν τα πρώτα γράμματα στο μικρό Άγγελο Μιχέλη. Στη συνέχεια φοίτησε στο Σχολαρχείο, το οποίο συντηρούσε ο μέγας ευεργέτης της Λήμνου Τζον Αντωνιάδης. Την εποχή αυτή (1884-1889) δίδασκαν ο Τηλέμαχος Κατζάκης από την Αθήνα, ο Ιωάννης Βάρκας, ο Γεώργιος Μάνος και ο Ιωάννης Παπαεμμανουήλ.
Δάσκαλος και ιερεύς
Μετά την αποφοίτησή του από το Σχολαρχείο εργάστηκε ως δάσκαλος από πολύ μικρή ηλικία, 18-20 ετών. Όπως γράφει ο ίδιος σε κάποιο άρθρο του, την περίοδο 1889-1892 δίδαξε στο χωριό Πλάκα. Λίγο αργότερα μετατέθηκε στο χωριό Σαρπί (σημερινή Καλλιθέα) και μετά στον Κάσπακα όπου γνώρισε τη σύζυγό του. Με τον Κάσπακα συνδέθηκε ιδιαίτερα με αποτέλεσμα σήμερα πολλοί να τον θεωρούν Κασπακινό. Το 1899-1900, ίσως και νωρίτερα, τον βρίσκουμε να διδάσκει στο Πλατύ, το 1900-1904 στο Ρεπανίδι, το 1904-06 πάλι στον Κάσπακα, όπου πιθανότατα παρέμεινε και τις επόμενες χρονιές. Το 1911 μετατέθηκε στο Καρπάσι. Εν τω μεταξύ, από το 1907 είχε χειροτονηθεί ιερεύς.
Στις 14-10-1912 συμμετείχε στη λαϊκή συνέλευση, με την οποία οι κάτοικοι της Λήμνου ζητούσαν να ενταχθεί το νησί τους στο ελληνικό κράτος. Το καλοκαίρι του 1913 ζήτησε να μετατεθεί στο Κάστρο, ώστε να διακονεί παράλληλα και το μητροπολιτικό ναό. Όμως και τα επόμενα έτη, 1913-15, πάλι στο Καρπάσι εργάστηκε. Το 1923 τον βρίσκουμε στον Κοντιά, όπου έμεινε τουλάχιστον μέχρι το 1927. Τον Οκτώβριο του 1927 αποσπάστηκε προσωρινά στα Τσιμάνδρια και το 1929-31 στους Αγγαριώνες. Στη θέση αυτή τον διαδέχτηκε ο γιος του, ο Χρυσόστομος Παπαγγελής, ο οποίος στη συνέχεια υπηρέτησε στον Κάσπακα ως το 1966. Το 1934-35 ο Αγγ. Μιχέλης βρισκόταν στον Πλατύ, πιθανότατα τελευταίο σταθμό της 40ετούς διδακτικής του σταδιοδρομίας.
Λαογραφικό έργο
Τα χρόνια αυτά ο παπα-Αγγελής, όπως τον αποκαλούσαν, παράλληλα με την εκπαιδευτική του δράση, ασχολήθηκε με την καταγραφή λαογραφικών, γλωσσικών, αρχαιολογικών και ιστορικών πληροφοριών από κάθε χωριό στο οποίο εργάστηκε. Όπως αναφέρεται:
"Εζήτει διαρκώς την αλήθειαν, ερωτών διαφόρους παλαιοτέρους και συγκεντρώνων γνώσεις επί διαφόρων θεμάτων, ιδίως εκείνων τα οποία αφεώρων τας τοπωνυμίας, την λαογραφίαν, τας παραδόσεις και την ιστορίαν της Νήσου".
Ήδη από το 1901, όταν εργαζόταν στο Ρεπανίδι, είχε γνωριστεί με το σπουδαίο Λήμνιο φιλόλογο, ιστορικό ερευνητή και συγγραφέα Αργύριο Μοσχίδη και είχε αναπτύξει φιλία μαζί του. Στις διακοπές του ο Μοσχίδης ερχόταν από το Αϊβαλί, που εργαζόταν τότε, και ερευνούσε το νησί αναζητώντας αρχαιότητες και ιστορικά ντοκουμέντα. Το 1901 επισκέφτηκε το Ρεπανίδι και τον Κότσινο όπου τον φιλοξένησε ο Μιχέλης για δύο ημέρες. Μαζί ερεύνησαν την περιοχή, αναζητώντας τον τάφο της βυζαντινής αυτοκράτειρας Ειρήνης της Αθηναίας που νόμιζαν πως είχε ταφεί εκεί.
Ο Αγγ. Μιχέλης εκτιμούσε ιδιαιτέρως το Μοσχίδη και μιλούσε πάντα με αγάπη τόσο για την προσωπικότητά του όσο και για τις γνώσεις που είχε αποκομίσει από τη γνωριμία με τον πρωτεργάτη ιστορικό της Λήμνου.
Συγγραφικό έργο
Άρθρα
Όσο υπηρετούσε ως παπάς και δάσκαλος συνέλεγε υλικό αλλά δεν είχε δημοσιεύσει τίποτα. Τα πρώτα του κείμενα έχουμε το 1934 στην εφ. Λήμνος, στην οποία δημοσίευσε σε συνέχειες έξι άρθρα για ισάριθμα χωριά του νησιού, στα οποία είχε υπηρετήσει: τον Κάσπακα, τον Κοντιά, το Ρεπανίδι, την Πλάκα, τους Αγγαριώνες και τον Πλατύ. Σε αυτά καταγράφει έθιμα, τραγούδια, πανηγύρια, παραδόσεις, αρχαιότητες, ιστορικές πληροφορίες κ.λπ. Πρόκειται για την πρώτη καταγραφή λημνιακών λαογραφικών στοιχείων και μάλιστα από έναν αυθεντικό γνώστη τους, ο οποίος αφ’ ενός ήταν Λημνιός αφ’ ετέρου είχε ζήσει στα χωριά αυτά.
Τα άρθρα αυτά δεν είχαν συνέχεια αλλά ο παπα-Αγγελής συνέχισε να επεξεργάζεται το υλικό του και να συγκεντρώνει καινούργιο, κυρίως από το χωριό του, τον Κάσπακα, μαζί με το γιο του Χρυσόστομο, ο οποίος στο μεταξύ είχε μετατεθεί στο σχολείο του χωριού. Μεγάλο μέρος αυτού του υλικού, κυρίως με την υπογραφή του Χρυσόστομου Παπαγγελή, βρίσκεται στην Καρατζάδειο Βιβλιοθήκη της Μύρινας σε χειρόγραφα και αναμένει υπομονετικά το μελετητή του.
Στο πρώτο μέρος περιέχει το κωμικό μονόπρακτο «Ο αρραβών του κεχαγιά εν Λήμνω» και το θεατρικό έργο «Ο γάμος του κεχαγιά», κωμωδία σε τρεις πράξεις. Και τα δύο είναι γραμμένα στην τοπική διάλεκτο του Κάσπακα, ενώ παρεμβάλλονται πολλά τραγούδια του γάμου, κάλαντα κ.ά.
Στο δεύτερο μέρος περιέλαβε «Λεξικόν ακαταλήπτων λέξεων», στο τρίτο μέρος επιχειρεί «Ονομασία και ιστορία όλων των χωρίων της νήσου Λήμνου κατά την λαϊκήν παράδοσιν» και ακολουθούν παροιμίες και λαϊκές φράσεις, ένας πανηγυρικός λόγος που είχε εκφωνήσει στον Κοντιά στις 25 Μαρτίου 1927 και μαθήματα παραδοσιακής λημνιακής βοτανολογίας και λαϊκής ιατρικής.
Η αξία του έργου είναι κυρίως λαογραφική και συνίσταται στην καταγραφή εθίμων του παρελθόντος, τοπικών λέξεων και φράσεων. Χρησιμοποιήθηκε ως πηγή από όλους τους μεταγενέστερους ιστορικούς και λαογράφους της Λήμνου.
Το 1964 η εφ. "Λήμνος" αναδημοσίευσε το γ΄ μέρος του βιβλίου, δηλαδή το αναφερόμενο στις ονομασίες των χωριών, σε συνέχειες με το γενικό τίτλο "Λημνιακαί Αναδρομαί".
Σε αυτό έχει συγκεντρώσει ποικίλες ιστορικές και μυθολογικές πληροφορίες για τη Λήμνο. Είναι μικρής επιστημονικής αξίας, διότι οι πληροφορίες που παραθέτει αφ’ ενός είναι δευτερογενείς αφ’ ετέρου δεν τεκμηριώνονται επαρκώς.
Το τέλος του
''Γνωστός εις ολόκληρον την νήσον ο παπα-Αγγελής. Ως ιερωμένος, διανοούμενος, άνθρωπος, πατριώτης. Δάσκαλος, υπηρέτησε εις τα περισσότερα σχολεία της Λήμνου. Ο ρόλος του υπήρξε πολύτιμος δια την Λήμνον, διότι τότε δεν υπήρχαν πολλοί δάσκαλοι.''
Και η εφ. "Λήμνος":
''Κατά την πολυετή διακονίαν του εις την εκκλησίαν ως κληρικού και ως διδασκάλου, η βιβλική μορφή του, το ανεξίκακον του χαρακτήρος του, το παράδειγμα της χριστιανικής αγάπης και αφοσιώσεως, η ψυχική ανωτερότητά του, η αφοσίωσις εις τα θρησκευτικά και διδασκαλικά καθήκοντά του θα μείνουν αλησμόνητοι. Δεν θα λησμονήσουν ποτέ όσοι τον εγνώρισαν ότι με πατρική αγάπη και προθυμία έσπευδε να εξυπηρετεί τους πάντας οίτινες προσέτρεχον εις αυτόν.''
Ο Αγγ. Μιχέλης κατέλειπε αγαθές αναμνήσεις εις τους συγχρόνους του. Είχε μεγαλοπρεπή εμφάνιση και βαριά μελωδική φωνή. Ήταν ολιγομίλητος. Όμως, όταν εύρισκε καλούς ακροατές, δεν σταματούσε να διηγείται ιστορικά ανέκδοτα, περιγραφές γιορτών και πανηγυριών, τα οποία συνήθιζε να διανθίζει με χιουμοριστικά στιγμιότυπα. Το κωμικό στοιχείο διακρίνεται έντονο στα δύο θεατρικά του έργα τα οποία είναι ιδιαίτερα αγαπητά στο νησί και συχνά τα ανεβάζουν οι τοπικοί πολιτιστικοί σύλλογοι. Μοναδικές «σπουδές» του υπήρξαν τα γράμματα που έμαθε στο τριτάξιο Σχολαρχείο Λήμνου. Αναπλήρωσε την έλλειψη ανώτερων σπουδών ερευνώντας με πάθος την ιστορία, τη λαογραφία, το γλωσσικό ιδίωμα και την αρχαιολογία του νησιού του. Σίγουρα, αν είχε λάβει πανεπιστημιακή μόρφωση, θα άφηνε εποχή στη λαογραφική επιστήμη αλλά και στη λογοτεχνία.
Το 1998, το πρώτο βιβλίο του, η «Λημνιακή Λαογραφία», ανατυπώθηκε με φροντίδα των εγγονών του: Άγγελου Παπαγγελή και Άγγελου Μιχέλη.
Πηγές
Μιχέλης Μιχέλης Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Το Τρίτο Μάτι (περιοδικό τέχνης)
Το Τρίτο Μάτι (1935-1937) ήταν περιοδικό της δεκαετίας του ’30, υπό τον Στρατή Δούκα (1895-1983), αφιερωμένο στις πλαστικές τέχνες, ενώ παράλληλα φιλοξενούσε και φιλολογικές μελέτες. Το στοιχείο αυτό, καθώς και ο σουρεαλιστικός και εθνογραφικός του προσανατολισμός [Lia Yoka. Art History under State Patronage, MA diss., University of East Anglia 1993], διαφοροποίησε το Τρίτο Μάτι από αντίστοιχα περιοδικά τέχνης που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του τριάντα (20ός Αιώνας, Τέχνη). Στο περιοδικό δεν εμφανίζεται πολιτική ή άλλη ιδεολογική ταυτότητα, ενώ πρότυπο απετέλεσαν τα Τετράδια Τέχνης του Κριστιάν Ζερβός (1889-1970).
Ιστορική Αναδρομή
Το περιοδικό Τρίτο Μάτι, ήταν ένα βραχύβιο έντυπο, το οποίο κυκλοφόρησε το διάστημα 1935-1937. Τα τεύχη δεν εμφανίζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα αλλά ανάλογα με τη δουλειά και την ύλη που απαιτούσε το εκάστοτε τεύχος, προκειμένου να είναι όσο το δυνατόν αρτιότερο. Τα θέματά του αφορούσαν τη ζωή, την επιστήμη και την τέχνη. To πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1935 και κόστιζε 5 δραχμές, το δεύτερο τεύχος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο/Δεκέμβριο του 1935 έναντι 10 δραχμών, το τρίτο τριπλό τεύχος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1936 με κόστος 15 δραχμές και το τελευταίο εξαπλό τεύχος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1937 έναντι 50 δραχμών.
Συντάκτες
Στα εξώφυλλα του περιοδικού αναφέρονται οι ακόλουθοι συντάκτες: Διευθυντής του περιοδικού διετέλεσε ο Στρατής Δούκας, λογοτέχνης και ζωγράφος. Επιμελητές αναφέρονται οι: Δημήτρης Πικιώνης (1887-1968) (αρχιτέκτονας), Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας (1906-1994) (ζωγράφος), Σπύρος Παπαλουκάς (1892-1957) (ζωγράφος), Σωκράτης Καραντινός (1906-1979) (σκηνογράφος), Τάκης Παπατζώνης (1895-1970) (λογοτέχνης), Μιχάλης Τόμπρος (1889-1974) (γλύπτης), Άγγελος Θεοδωρόπουλος (1883-1965) (χαράκτης). Κύριο ρόλο, ωστόσο, διαδραμάτισαν οι Δούκας, Πικιώνης, Παπατζώνης και Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ενώ υπήρξε και διαμεσολάβηση ανάμεσα σε Αθηναίους εκδότες και κύκλους της Θεσσαλονίκης.
Στόχος
Στο πρώτο τεύχος διαβάζουμε το προγραμματικό άρθρο, το οποίο είναι ανυπόγραφο και φιλοξενείται στις τέσσερις πρώτες σελίδες. Βασικός στόχος των συντακτών είναι η δημιουργία ενός περιοδικού τέχνης που θα καλύψει το κενό που υπάρχει στον τομέα αυτόν, καθώς η προσφορά αντίστοιχων περιοδικών τέχνης δεν θεωρείται επαρκής. Ακολουθεί η δευτερολογία, υπογεγραμμένη από τον Πικιώνη, όπου επαναλαμβάνονται στοιχεία από τον πρόλογο, όμως το ενδιαφέρον του στρέφεται σε ολόκληρη την εθνική κουλτούρα (ενώ στο πρόλογο ήταν στην ποιότητα του έργου), με τον τόνο να γίνεται πιο φιλοσοφικό.
Πρώτο τεύχος, 10 Οκτωβρίου 1935
Το τεύχος κλείνει με ένα μικρό αφιέρωμα στον Μιλτιάδη Σαράντη Πεντζίκη, που χάθηκε πρόωρα, και το οποίο περιλαμβάνει ένα σχέδιό του και ένα κείμενό του, «Το Ρολογά του Πέτρογραντ».
Τρίτο τεύχος (τριπλό), Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 1936
To τρίτο τεύχος είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στη Λογοτεχνία. Τα λογοτεχνικά κείμενα που επιλέχθηκαν αντιστοιχούν στο πνεύμα των άρθρων που είχαν κυκλοφορήσει στα προηγούμενα τεύχη του περιοδικού. Το «Ένα Ψιχίον από Μεγάλο Δείπνο» του Παπατζώνη εικονογραφείται από αποσπάσματα της Δευτέρας Παρουσίας του Μιχαήλ Αγγέλου (1475-1564) και την προσωπογραφία του Δάντη (1265-1321). Το κείμενο μπορεί να θεωρηθεί ως ερμηνευτική κριτική στο έργο του Δάντη, με μια ηθική διάσταση, καθώς ακολουθούν ένας βουδιστικός μύθος και μια περίληψη του έργου «Αδέλφια» (1914) του Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Μπούνιν (1870-1953), ο οποίος το 1933 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ, εμβαθύνοντας στο κύριο μήνυμα της πίστης, το οποίο υπερβαίνει αυτό της χριστιανικής παράδοσης. Ακολουθούν τέσσερα ποιήματα του Ρώμου Φιλύρα (1898-1942) με συμβολικό και φυσιολατρικό περιεχόμενο:  δύο ελεγειακού και δύο υμνητικού χαρακτήρα, με τίτλους «Πότε», «Νεκροταφείο, φρενοκομείο», «Η Σελήνη», «Ωκεανός». Τα τρία πρώτα δημοσιεύονται για πρώτη φορά στο Τρίτο Μάτι. Τα «Γράμματα σε νέο μου Φίλο» συνέταξε ο Δούκας εν είδη επιστολογραφίας και εσωτερικού μονολόγου. Πρόκειται για δεκαεννιά γράμματα που αναφέρονται στην τέχνη, την ποίηση, τη θρησκευτική αγάπη, το χριστιανισμό, την επιστήμη, τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία, τον Κλασικισμό, το Ρομαντισμό, την απλότητα, την ανθρώπινη φύση. Στο τεύχος συμπεριλαμβάνονται και μερικά ανέκδοτα του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά (1851-1938), τα οποία σχετίζονται με τον εσωτερικό του κόσμο αλλά και γενικές τεκμηριώσεις για τη ζωή του, όπως αφορισμοί για την τέχνη, την εποχή και το έργο του, καθώς και τέσσερα ποιήματα του Παπατζώνη («Μύθος» (1934), «Τραγούδι των εφήμερων πραγμάτων» (1935), «Τα κλειστά ερμάρια» (1936), «Τα ορεινά» (1936)) με αναφορές για το χώρο και το χρόνο με συμβολικό ή κυριολεκτικό τρόπο. Έπειτα, δημοσιεύονται ποιήματα και κείμενα των Αλέξανδρου Μάτσα (1911-1969), Γιώργου Σαραντάρη (1908-1941), Νικόλαου Καλαμάρη (1907-1988), καθώς και η «Ηρωδιάς» του Στεφάν Μαλλαρμέ (1842-1898), συνοδευόμενη από σχόλια του μεταφραστή (Καίσαρ Εμμανουήλ). Επίσης, παρατίθενται αποσπάσματα από την «Κυριακή του Πάσχα κοντάκιον», τα «Χρονικά» του Μιχαήλ Ψελλού (1018-1078), τον «Ερωτόκριτο» του Βιτσέντζου Κορνάρου (1553-1613/14), τα «Απομνημονεύματα» του στρατηγού Ιωάννη Μακρυγιάννη (1797-1864), «Τα τραγούδια του Θεού» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911), τις «Όρνιθες» του Αριστοφάνη (π.445-386 π.Χ.), τη «Γυναίκα της Ζακύνθου» του Διονυσίου Σολωμού (1798-1857), τον «Εσωτερικό μονόλογο» του Τζέιμς Τζόυς (1882-1941) κ.ά. Τέλος, στις σελίδες του περιοδικού εκπροσωπείται και το λαϊκό πνεύμα, αφού συμπεριλαμβάνονται «Τα παραμύθια της Χαλιμάς», ο Καραγκιόζης, ρήσεις παιδιών και παιδικά σχέδια, παραμύθια της Καλαβρίας κ.ά. Να σημειωθεί πως ανάμεσα στα κείμενα δημοσιεύονται σχέδια των Τόμπρου, Παπαλουκά, Φώτη Κόντογλου (1895-1965), Γιώργου Γουναρόπουλου (1889-1977), Χατζηκυριάκου-Γκίκα, Alfred Jarry (1873-1907) και χαρακτικά των Δημήτρη Γαλάνη (1879-1966) και Θεοδωρόπουλου.
Τέταρτο τεύχος (εξαπλό), Αύγουστος 1937
Το τέταρτο και τελευταίο τεύχος  έχει τίτλο «Ο Νόμος του Αριθμού στη Φύση και στην Τέχνη». Στο «Είδος Εισαγωγής», που επιμελήθηκε ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας, γίνεται λόγος για το ρόλο και τη σημασία των Αριθμών και της Γεωμετρίας στη Φύση και τη Σκέψη από την εποχή των Πυθαγόρειων φιλοσόφων μέχρι και την «πιο μοντέρνα επιστήμη». Επίσης, αναφέρεται στις ρυθμικές σχέσεις  της Τέχνης, του Λόγου, του Χορού, της Μουσικής, της Τεκτονικής και της Αρχιτεκτονικής, της Γλυπτικής αλλά και της Ζωγραφικής. Ακολουθούν τέσσερεις επεξηγηματικοί πίνακες. Το δεύτερο μέρος, ανοίγει με την «Κατανομή Κανόνος» του Ευκλείδη (325-265 π.Χ.) (η εισαγωγή από Θρ. Γεωργιάδη), ενώ υπάρχει πληθώρα άρθρων σχετικών με το Μαθηματικό Λογισμό στην Αρχιτεκτονική και τη Διακοσμητική («Η Αρμονία εν τη Αρχιτεκτονική Ποιήσει» του Αθ. Γεωργιάδου, «Οι Θεωρίες των Αρμονικών Χαράξεων εις την Αρχιτεκτονική» του Κ. Δοξιάδη, «Η Θεωρία του Αρχιτέκτονος Κ. Α. Δοξιάδη για τη Διαμόρφωση του Χώρου εις την Αρχαία Αρχιτεκτονική» του Δ. Πικιώνη, «Τα Μαθηματικά και η Διακοσμητική»). Το μέρος αυτό κλείνει με δύο κείμενα του Πικιώνη: «Ορθογωνικοί Δυναμικοί Κανόνες στο Επίπεδο και στο Χώρο» και «Αρμονία Χρωμάτων και Τόνων». Το τρίτο και τελευταίο μέρος, περιλαμβάνει μελέτες και άρθρα για το Χορό, την Ποίηση, το Λόγο και το Θέατρο («Ο Ιερός Χορός» του Κουρτ Ζαξ, «Ο Ρυθμός στο Λόγο» των Κλωντέλ, M. Ghyka, M. J. Servien, «Θέατρο» του Καραντινού). Ακολουθεί ένα εισαγωγικό κείμενο για το «Νόμο του Αριθμού στην Τέχνη και την Τεχνική», με δεκατρείς πίνακες, υπογεγραμμένο από τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα. Ο ζωγράφος, στο σημείο αυτό, εξετάζει την «πλήρωση του γεωμετρικού κανόνος στην πρωτόγονη, αρχαία όσο και σύγχρονη τέχνη και τεχνική τους». Οι πίνακες, που συνοδεύουν το κείμενο, δείχνουν πόσο «εκπληκτική είναι η συγγένεια μεταξύ διαφορετικών κατά το είδος και την πρόθεση έργων». Τέλος, παρουσιάζονται αποσπάσματα του Κλέε με τίτλο «Παιδαγωγικό Βιβλίο»  και του Βασίλι Καντίνσκι (1866-1944) με τίτλο «Σημείο και Γραμμή Πάνω στην Επιφάνεια», συνοδευόμενα από σχέδιά τους, όπου ερμηνεύονται και αναλύονται ζωγραφικά στοιχεία. Στο τέλος του τόμου εξηγούνται οι λόγοι διακοπής έκδοσης του περιοδικού (οικονομικοί, εσωτερικές διαφωνίες, έλλειψη κοινού).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Φρούριο Μπάχλα
Το Φρούριο Μπάχλα (Bahla Fort, Αραβικά: قلعة بهلاء, Qal'at Bahla') είναι ένα από τα τέσσερα ιστορικά φρούρια που βρίσκονται στους πρόποδες των υψιπέδων Ντζεμπέλ Ακχντάρ (Djebel Akhdar) στο Ομάν. Κτίστηκε κατά τη διάρκεια των 13ου και 14ου αιώνων, όταν η όαση Μπάχλα ευημερούσε υπό τον έλεγχο της φυλής Μπανού Νεμπχάν (Banu Nebhan). Τα ερειπωμένα πλίθινα τείχη και οι πύργοι του υψώνονταν περίπου 55 μέτρα (165 πόδια) από τα αμμολιθικά του θεμέλια. Πλησίον του στα νοτιοδυτικά βρίσκεται το Τέμενος της Παρασκευής (Friday Mosque, masjid al-jumʿa, Αραβικά: مسجد الجمعة) με το σκαλιστό Μιχράμπ του 14ου αιώνα. Το φρούριο δεν δέχθηκε καμία φροντίδα πριν το 1987, με αποτέλεσμα την οικτρή του κατάσταση, αφού τμήματα των τειχών κατέρρεαν κάθε χρόνο κατά την περίοδο των βροχών.
Το φρούριο της Μπάχλα, μαζί με τα φρούρια στο Ιζκί (Izki) και Νιζβά (Nizwa) και το φρούριο στο Ρουστάκ (Rustaq) στα βόρεια, υπήρξαν κέντρα της αντίστασης των Χαριζιτών στην «κανονικοποιήση» του Χαλίφη Χαρούν αλ Ρασίντ. Η πόλη της Μπάχλα, περιλαμβανομένης της οάσεως, του Σουκ και του φοινικόδασους, είναι περικυκλωμένη από πλίθινα τείχη μήκους 12 χλμ. Η πόλη είναι γνωστή για την αγγειοπλαστική της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία: Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία: Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ομάν Κατηγορία: Ομάν
Νικολάς Μαδούρο
Ο Νικολάς Μαδούρο Μόρος (Nicolás Maduro Moros, 23 Νοεμβρίου 1962) είναι πολιτικός από τη Βενεζουέλα και ο 63ος Πρόεδρος της χώρας από το 2013. Από το 2006 έως το 2013 διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών και από το 2012 έως το 2013 ως αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας επί κυβερνήσεως Ούγκο Τσάβες.
Πρώτα χρόνια και καταγωγή
Ο Νικολάς Μαδούρο Μόρος γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1962 στο Καράκας της Βενεζουέλας από μια εργατική οικογένεια της μεσαίας τάξης.
Ο πατέρας του, Νικολάς Μαδούρο Γκαρσία, ήταν αρχηγός συνδικάτου και πέθανε σε ένα τροχαίο δυστύχημα στις 22 Απριλίου 1989. Η μητέρα του, Τερέζα ντε Χεσούς Μόρος, γεννήθηκε στην Κούκουτα, μια πόλη στα σύνορα της Κολομβίας με τη Βενεζουέλα "την 1η Ιουνίου 1929, όπως αναγράφεται στο δημοτολόγιο της Κολομβίας."
Ο Μαδούρο ανατράφηκε ως ρωμαιοκαθολικός παρόλο που το 2012 αναφέρθηκε ότι ήταν υποστηρικτής του Ινδού γκουρού Σάτια Σάι Μπάμπα και ότι είχε επισκεφτεί τον γκουρού στην Ινδία το 2005.
Ως προς το ζήτημα της φυλής, ο Μαδούρο έχει δηλώσει ότι είναι μεστίσο ("μικτής φυλής"), αναφέροντας ότι κατάγεται από τους αυτόχθονες λαούς της Αμερικής και της Αφρικής. Σε μια συνέντευξη το 2013 ο Μαδούρο δήλωσε ότι “οι παππούδες μου ήταν Ιουδαίοι και ασπάστηκαν τον καθολικισμό στη Βενεζουέλα."
Γάμοι και οικογένεια
Ο Μαδούρο έχει παντρευτεί δυο φορές. Ο πρώτος γάμος του ήταν με την Αντριάνα Γκέρα Άνχουλο, με την οποία απέκτησε τον μοναδικό του γιο, τον Νικολάς Μαδούρο τον Νεότερο. Ο γιος του, γνωστός και ως "Nicolasito", εργάστηκε σε αρκετές κυβερνητικές θέσεις: αρχηγός του σώματος ειδικών επιθεωρητών, διευθυντής της Εθνικής Σχολής Κινηματογράφου και μέλος της Εθνοσυνέλευσης.
Αργότερα παντρεύτηκε τη Σίλια Φλόρες, δικηγόρο και πολιτικό που αντικατέστησε τον Μαδούρο στην προεδρία της Εθνοσυνέλευσης τον Αύγουστο του 2006, όταν ο Μαδούρο παραιτήθηκε για να γίνει υπουργός Εξωτερικών. Έγινε η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε ως πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης. Η σχέση τους ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1990 όταν η Φλόρες ήταν η δικηγόρος του Ούγκο Τσάβες, μετά τις προσπάθειες για πραξικόπημα στη Βενεζουέλα το 1992. Παντρεύτηκαν τον Ιούλιο του 2013, μήνες μετά την εκλογή του Μαδούρο ως προέδρου της χώρας. Παρόλο που δεν έχουν αποκτήσει παιδιά, ο Μαδούρο έχει τρία θετά παιδιά από τον πρώτο γάμο της συζύγου του με τον Ουόλτερ Ραμόν Γκαβίδια: τον Walter Jacob, τον Yoswel και τον Yosser.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ξεκινώντας ως οδηγός λεωφορείων, ο Μαδούρο έγινε αρχηγός συνδικάτου προτού εκλεγεί στην Εθνοσυνέλευση της Βενεζουέλας το 2000. Διορίστηκε σε διάφορες θέσεις μέσα στην κυβέρνηση της Βενεζουέλας υπό τον Ούγκο Τσάβες και τελικά το 2006 έγινε υπουργός Εξωτερικών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, χαρακτηρίστηκε ως ο «ικανότερος διοικητής και πολιτικός μέσα στον στενό κύκλο του Τσάβες».
Προεδρία
Μετά τον θάνατο του Τσάβες στις 5 Μαρτίου 2013, ο Μαδούρο ανέλαβε τις εξουσίες και τις ευθύνες του Προέδρου. Στις 14 Απριλίου 2013 προκηρύχθηκαν εκλογές για νέο Πρόεδρο, τις οποίες ο Μαδούρο κέρδισε ως υποψήφιος του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας Ενρίκε Καπρίλες, με ποσοστό 50.62%. Oρκίστηκε Πρόεδρος της Βενεζουέλας στις 19 Απριλίου 2013.
Ο Μαδούρο άρχισε να κυβερνά τη Βενεζουέλα από τις 19 Νοεμβρίου 2013. Η διακυβέρνησή του έχει συνυπάρξει με μια πτώση στην κοινωνικο-οικονομική κατάσταση της Βενεζουέλας, με την εγκληματικότητα, τον πληθωρισμό, τη φτώχεια, την πείνα να αυξάνονται. Οι κριτικοί έχουν αποδώσει αυτό το γεγονός στις οικονομικές πολιτικές του Τσάβες και του Μαδούρο, ενώ ο Μαδούρο το έχει αποδώσει αυτό στην κερδοσκοπία και στον "οικονομικό πόλεμο" που έχουν διεξάγει οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Οι ελλείψεις στη Βενεζουέλα και η μείωση του βιοτικού επιπέδου οδήγησαν σε διαμαρτυρίες οι οποίες ξεκίνησαν το 2014 και οι οποίες κλιμακώνονται σε καθημερινής συχνότητας πορείες στο εσωτερικό της χώρας, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα 43 θανάτους και μια μείωση στη δημοτικότητα του Μαδούρο. Η απώλεια αυτή στη δημοτικότητα του Μαδούρο κατέδειξε την ανάγκη εκλογής μιας Εθνικής Συνέλευσης το 2015 υπό την ηγεσία της αντιπολίτευσης και ενός κινήματος το 2016 παρόλο που ο Μαδούρο εξακολουθεί να διατηρεί την εξουσία μέσω πολιτικών οργάνων όπως το Ανώτατο Δικαστήριο, η εκλογική αρχή και ο στρατός.
Με την έναρξη της συνταγματικής κρίσης στη χώρα κατά την οποία το Ανώτατο Δικαστήριο διέκοψε την εξουσία της Εθνοσυνέλευσης, προκλήθηκαν πολύμηνες διαμαρτυρίες ώστε ο Μαδούρο να ζητήσει την επανεξέταση του Συντάγματος. Στις 30 Ιουλίου 2017, εξελέγη η Συνταγματική Συνέλευση της Βενεζουέλας, με την πλειοψηφία των μελών της να τάσσεται υπέρ του Μαδούρο. Στις 20 Μαΐου 2018, ο Μαδούρο επανεξελέγη Πρόεδρος της Βενεζουέλας με το Συμβούλιο του Ατλαντικού και τους Financial Times να περιγράφουν το αποτέλεσμα ως μια εκλογική διαδικασία που είχε τη χαμηλότερη προσέλευση ψηφοφόρων στη σύγχρονη ιστορία της Βενεζουέλας.
Όπως ο Τσάβες, έτσι και ο Μαδούρο κατηγορείται για αυταρχική ηγεσία με τα μέσα ενημέρωσης να τον περιγράφουν ως δικτάτορα, ειδικά μετά την αναστολή λειτουργίας του κινήματος που απευθυνόταν προς αυτόν. Μετά τις εκλογές του 2017, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν κυρώσεις στον Μαδούρο, παγώνοντας τα περιουσιακά στοιχεία του στις ΗΠΑ και του απαγόρευσαν την είσοδο στη χώρα, δηλώνοντας ότι είναι δικτάτορας. Η πλειοψηφία των κρατών της Αμερικής και του Δυτικού Κόσμου αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη Συνταγματική Συνέλευση και την εγκυρότητα της επανεκλογής του στις εκλογές του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βενεζουέλας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Φραντσέσκο Μπακιάκκα
μικρογραφία|314x314εσ| Πορτρέτο γυναίκας και παιδιού (αλληγορία της ελευθερίας) Ο Φραντσέσκο Μπακιάκκα (πραγματικό όνομα Φραντσέσκο ντ' Ουμπερτίνο Βέρντι Francesco d'Ubertino Verdi, επονομαζόμενος Bachiacca, επίσης γνωστός ως Francesco Ubertini, il Bacchiacca, 1494 - 1557). ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης, του οποίου το έργο είναι χαρακτηριστικό του φλωρεντινού Μανιεριστικού ύφους.
Βιογραφία
Ο Φραντσέσκο Μπακιάκκα γεννήθηκε και βαπτίσθηκε στη Φλωρεντία την 1η Μαρτίου 1494 και πέθανε στην ίδια πόλη στις 5 Οκτωβρίου 1557. μικρογραφία|480x480εσ| [[Άγιος Σεβαστιανός]] Ο Φραντσέσκο Μπακιάκκα ανήκε σε μια οικογένεια τουλάχιστον πέντε, και πιθανώς οκτώ, καλλιτεχνών. Ο πατέρας του, Ουμπερτίνο ντι Μπαρτολομέο (Ubertino di Bartolomeo, περ. 1446 / 7-1505) ήταν χρυσοχόος, ο μεγαλύτερος αδελφός του Μπαρτολομέο ντ' Ουμπερτίνο Βέρντι (Bartolomeo d'Ubertino Verdi, γνωστός και ως Μπάτσο (Baccio 1484-περ.1526 / 9)) ήταν ζωγράφος και ο μικρότερος αδελφός του Αντόνιο ντ' Ουμπερτίνο Βέρντι (1499-1572) - που επίσης αποκαλούσε τον εαυτό του Bachiacca - ήταν κεντητής και ζωγράφος Ο γιος του, Φραντσέσκο Κάρλο ντει Φραντσέσκο Βέρντι (Francesco Carlo di Francesco Verdi, -1569) εργάστηκε ως ζωγράφος, ενώ ο γιος τού Αντόνιο (γνωστός και ως Baccino -1600) εργάστηκε ως κεντητής. Αυτή η τελευταία γενεά συνέχισε πιθανώς να παραγάγει πίνακες ζωγραφικής και κεντήματα μετά το θάνατο του Μπακιάκκα και έως ότου η οικογένεια Βέρντι έσβησε περίπου το έτος 1600.
Ο Φραντσέσκο Μπακιάκκα μαθήτευσε στο φλωρεντινό εργαστήριο του Περουτζίνο και το 1515 άρχισε να συνεργάζεται με τους Αντρέα ντελ Σάρτο, Τζάκοπο Ποντόρμο και Φραντσέσκο Γκρανάτσι (Francesco Granacci) για τη διακόσμηση του cassone (μπαούλου), του spalliera (φατνώματος) και άλλων ζωγραφισμένων επίπλων για την κρεβατοκάμαρα του Πιερφραντσέσκο Μποργκερίνι και της Μαργκερίτα Ατσαουόλι (Pierfrancesco Borgherini και Margherita Acciauoli). Το 1523, συμμετείχε και πάλι με τους Αντρέα ντελ Σάρτο, Φρανκαμπίτζο (Franciabigio) και Ποντόρμο στη διακόσμηση του προθάλαμου του Τζοβάννι Μπενιντέντι (Giovanni Benintendi). Ενώ καθιέρωσε τη φήμη του ως ζωγράφου των predellas και των μικρών εικόνων γραφείου, επεξέτεινε τελικά την παραγωγή του για να συμπεριλάβει μεγάλα ρετάμπλ, όπως ο αποκεφαλισμός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, που σήμερα βρίσκεται στο Βερολίνο.
Το 1540, ο Φραντσέσκο Μπακιάκκα έγινε καλλιτέχνης της Αυλής του Δούκα Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων (1537-1574) και της Δούκισσας Ελεωνόρας του Τολέδο. Με αυτή την ιδιότητα, ο Μπακιάκκα ήταν συνάδελφος και ομότιμος με τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της Φλωρεντίας εκείνη την εποχς, συμπεριλαμβανομένων των Ποντόρμο, Μπροντσίνο, Φραντσέσκο Σαλβιάτι (Francesco Salviati), Τρίμπολο (Tribolo), Μπενβεντούτο Τσελίνι, Μπάτσο Μπαρντινέλλι (Baccio Bandinelli και του πεθερού του, γλύπτη Τζοβάννι Μπαττίστα ντελ Τάσσο (Giovanni Battista del Tasso).
Η πρώτη μεγάλη παραγγελία προς τον Μπακιάκκα ήταν να ζωγραφίσει τους τοίχους και την οροφή του ιδιωτικού μελετητηρίου του δούκα με φυτά, ζώα και τοπίο, το οποίο παραμένει σημαντική μαρτυρία για το ενδιαφέρον του Κόζιμο για τη βοτανική και τις φυσικές επιστήμες.
Έργο
Μόνο ένα υπογεγραμμένο έργο του Μπακιάκκα είναι γνωστό, η διακόσμηση ενός εξώστη για τη δούκισσα και τα παιδιά της, με το συντομογραφημένο χριστιανικό όνομα και το ψευδώνυμό του: "FRANC. BACHI. FACI. " Τα έργα του περιέχουν συνήθως προσεκτικά παρατηρημένες εικόνες της φύσης. Η μέθοδος και το ύφος του "σήματος κατατεθέντος" του καλλιτέχνη αποτελείται από το συνδυασμό μορφών με εξωτικά κοστούμια και άλλα μοτίβα στα οποία μιμήθηκε Ιταλούς καλλιτέχνες και γερμανικές και ολλανδικές εκτυπώσεις δημιουργώντας εντελώς νέες συνθέσεις. Αυτά τα κοσμοπολίτικα συγκροτήματα παρουσίασαν τα πιο αξιέπαινα στοιχεία τόσο της φλαμανδικής όσο και της ιταλικής αναγεννησιακής τέχνης, τα οποία προσείλκυαν την ευγενή πελατεία του. μικρογραφία|311x311εσ| Ο Μωυσής κτυπά τον βράχο Ο Μπακιάκκα δημιούργησε επίσης "καρτούν" (σχέδια σε χαρτόνι) για δύο σειρές ταπισερί, το Grotesque Spalliere (1545–49) και τους Μήνες (1550-1553), τα οποία υφάνθηκαν από τα νεοσύστατα εργαστήρια ταπισερί των Μεδίκων.
Ως Αυλικός ζωγράφος, ο Μπακιάκκα ζωγράφισε τον Άγιο Σεβαστιανό κατά τη διάρκεια της δεκαετίας 1530 -1540, με θέμα τον θάνατο του Αγίου Σεβαστιανού, ενός Χριστιανού ευγενούς που καταδικάστηκε σε θάνατο από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Διοκλητιανό. Αρχικά θεωρήθηκε ότι το πάνελ θα μπορούσε να ήταν τμήμα σε ρετάμπλ.
Εργα
Τα έργα του περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Πτήση 4978 της Ryanair
Στις 23 Μαΐου 2021 η Πτήση 4978 της Ryanair, που είχε ξεκινήσει από την Αθήνα και κατευθυνόταν στο Βίλνιους, στη Λιθουανία, ενώ βρισκόταν στον εναέριο χώρο της Λευκορωσίας υποχρεώθηκε σε αναγκαστική προσγείωση στο αεροδρόμιο του Μινσκ, ύστερα από τη πληροφορία ότι υπήρχε βόμβα στο αεροπλάνο. Η πληροφορία για την ύπαρξη βόμβας στο αεροσκάφος δεν ήταν αληθινή αλλά αποτέλεσε τη πρόφαση για να προσγειωθεί το αεροπλάνο στο Μινσκ προκειμένου να συλληφθεί από τις αρχές της Λευκορωσίας ένας από τους επιβάτες, ο δημοσιογράφος και πολιτικός αντιφρονούντας, Ρομάν Προτάσεβιτς.
Η πτήση
Σύμφωνα με τη Ryanair οι πιλότοι του αεροπλάνου ενημερώθηκαν από τις αρχές της Λευκορωσίας για την ύπαρξη βόμβας ενώ το αεροπλάνο βρισκόταν 83 χιλ. νότια του Βίλνιους και 170 χιλ. δυτικά του Μινσκ, εντός του εναέριου χώρου της Λευκορωσίας. Κατά τη προσγείωση ένα στρατιωτικό αεροπλάνο της Λευκορωσίας συνόδευε το επιβατικό αεροπλάνο.
Όταν το αεροπλάνο προσγειώθηκε συνελήφθη ο Ρόμαν Προτάσεβιτς και η φίλη του Σοφία Σαπέγκα. Ο Προτάσεβιτς είχε συμπεριληφθεί σε μια λίστα ατόμων, στην οποία σύμφωνα με τη κυβέρνηση της Λευκορωσίας βρίσκονται άτομα που εμπλέκονται σε τρομοκρατικές ενέργειες, για το ρόλο του στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις της προηγούμενης χρονιάς στη Λευκορωσία. Εφτά ώρες αργότερα το αεροπλάνο απογειώθηκε με προορισμό το Βίλνιους.
Σύμφωνα με πηγές κοντά στην επικεφαλής της αντιπολίτευσης στη Λευκορωσία, Σβιατλάνα Τσιχανόφσκαγια, ο Προτάσεβιτς είχε αντιληφθεί ότι τον παρακολουθούσαν στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ειδικότερα στα μηνύματά του ανέφερε ότι ένας άνδρας που στεκόταν δίπλα του στη γραμμή για τον έλεγχο των εισιτηρίων προσπάθησε να φωτογραφήσει τα ταξιδιωτικά έγγραφά του. Η Tsikhanouskaya δήλωσε ότι ο Προτάσεβιτς αντιμετωπίζει τη θανατική ποινή στη Λευκορωσία ενώ σύμφωνα με άλλες πηγές είναι αντιμέτωπος με ποινή φυλάκισης 15 ετών.
Η Τσιχανόφσκαγια, ζήτησε να διενεργηθεί έρευνα για το γεγονός από το Διεθνή Οργανισμό Πολιτικής Αεροπορίας (International Civil Aviation Organization – ICAO).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροπειρατεία Κατηγορία:Ιστορία της Λευκορωσίας Κατηγορία:Ιστορία της Λιθουανίας
Αθανάσιος Παπαδόπουλος
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Η οικία του Αθανάσιου Παπαδόπουλου, όπως σώζεται στο [[Δήμος Αιγάλεω|Αιγάλεω Αττικής]]Ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος (Κυδωνίες, Μικρά Ασία, 1888-Αιγάλεω, 18 Ιουλίου 1964) ήταν μικρασιάτης ελληνικής καταγωγής, ο πρώτος στα χρονικά εκλεγμένος δήμαρχος της πόλης του Αιγάλεω (τότε Κοινότητα "Νέων Κυδωνιών").
Τα πρώτα χρόνια
Ο Αθ. Παπαδόπουλος καταγόταν από εύπορη δεκαμελή οικογένεια (3 αγόρια, 5 κορίτσια), αφού ο πατέρας του Γρηγόριος Παπαδόπουλος ήταν φαρμακοποιός και ο θείος του ιατρός στον Πάνορμο. Ύστερα μάλιστα από παρότρυνση του τελευταίου, ο Παπαδόπουλος μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου σπούδασε στη Σχολή Γλωσσών και Εμπορίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Εν συνεχεία παρέμεινε και εργάσθηκε στην Πόλη, σαν υπάλληλος εμπορικής εταιρείας. Το 1922 ξέσπασε στην Τουρκία η Μικρασιατική Καταστροφή και οι συγγενείς του εκδιώχθηκαν ως πρόσφυγες στην ηπειρωτική Ελλάδα. Ένα χρόνο μετά (1923) τους ακολούθησε και ο ίδιος, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών. Αρχικά απασχολήθηκε ως λογιστής στην Εταιρεία Μεταλλουργείων Λαυρίου, Στις 30 Απριλίου του 1930 η οικογένειά του μεταστεγάσθηκε στο Αιγάλεω.
Δημόσιος βίος
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου του 1934 εκλέχθηκε πανηγυρικά πρώτος Πρόεδρος της τότε Κοινότητας (από το 1943 Δήμος Αιγάλεω) και αγωνίσθηκε σκληρά για να εγκαταστήσει σε αυτήν τις αρχικές στοιχειώδεις δομές. Προΐστατο 15μελούς κοινοτικού συμβουλίου, αναλαμβάνοντας πολλές πρωτοβουλίες που προσέδωσαν στην παραγκούπολη που παρέλαβε τα πρώτα χαρακτηριστικά συγκροτημένης κοινωνίας. Η σύνθεση του πρώτου κοινοτικού συμβουλίου ήταν η εξής : ''Αθανάσιος Παπαδόπουλος (πρόεδρος), Νίκος Προπατορίδης, Σ. Τζαβαρής, Ιωάννης Σταματάκης, Θ. Γεωργιάδης, Σ. Κατερινάκης, Σωσίπατρος Μώρος, Π. Παντελιάδης, Χ. Μαραμενίδης, Ιωάννης Σουρμελής, Σάββας Τσινόπουλος, Ιωάννης Μουτάφης, Α. Πασχάλης.'' Η δικτατορία του Ι. Μεταξά, λόγω του σημαντικού έργου που είχε επιτελέσει ο Αθ. Παπαδόπουλος, δεν τον αντικατέστησε άμεσα, αλλά μόλις στα τέλη του 1939, οπότε στο δημοτικό θώκο τον διαδέχθηκε ο γυναικολόγος ιατρός Γεώργιος Κουρούσης.
Προσωπική ζωή
Ο Αθ. Παπαδόπουλος παντρεύτηκε στα 1927 την (πρώτη) σύζυγό του Ανδρομάχη Χριστοδούλου με την οποία απέκτησε στα 1928 μια κόρη, την Ευαγγελία (Βιβή). Το 1932 η γυναίκα του απεβίωσε και πέντε χρόνια μετά (1937) ήρθε σε δεύτερο γάμο με την Αγάθη Σπαντούρου, με την οποία απέκτησε μια ακόμη κόρη, τη Δέσποινα (Νέλη), το 1939. Ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος απεβίωσε στις 18 Ιουλίου του 1964, σε ηλικία 76 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγάλεω Κατηγορία:Μικρά Ασία Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Βίσλα Κρακοβίας (ποδόσφαιρο)
Η Βίσλα Κρακοβίας (πολωνικά: Wisła Kraków, ) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Κρακοβία στην Πολωνία. Η Βίσλα αγωνίζεται στην Εκστρακλάσα, το πρώτο επίπεδου του πολωνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Πολωνίας. Ως τμήμα του αθλητικού σωματείου Βίσλα Κρακοβίας, είναι ένας από τους παλαιότερους και πιο πετυχημένους πολωνικούς συλλόγους. Κατατάσσεται τρίτη στον αριθμό των κερδισμένων πρωταθλημάτων (13), πίσω από την Γκόρνικ Ζάμπρζε και τη Ρουχ Χόρζοβ που έχουν από 14.
Ιστορία
Η Βίσλα ιδρύθηκε το 1906, όταν δύο ερασιτεχνικές ομάδες της Κρακοβίας συγχωνεύτηκαν δημιουργώντας την TS Wisła (πολ. Towarzystwo Sportowe Wisła), καθιστώντας την το δεύτερο παλαιότερο κλαμπ στην Πολωνία. Το έμβλημα του συλλόγου είναι ένα λευκό αστέρι σε κόκκινο φόντο που διασχίζεται από μια μπλε κορδέλα. Συμβολίζει τη συγχώνευση των δύο ομάδων: η μία ονομαζόταν οι Κόκκινοι και η άλλη ομάδα ονομαζόταν οι Μπλε. Η Βίσλα Κρακοβίας είναι μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες ποδοσφαίρου στην Πολωνία τα τελευταία χρόνια, κερδίζοντας 8 Πολωνικά πρωταθλήματα από το 1999. Μαζί με τους τίτλους πρωταθλήματος η Βίσλα κέρδισε επίσης 4 φορές το πολωνικό κύπελλο. Το 1978-79 η Βίσλα έμφασε μέχρι τα προημιτελικά του UEFA Champions League και κέρδισε το Κύπελλο Ιντερτότο το 1969, το 1970 και το 1973. Η ομάδα είχε τότε προπονητή τον ολλανδό Robert Maaskant.
Διακεκριμένοι ποδοσφαιριστές
(αλφαβητική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πολωνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1906 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πολωνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1906
Rust In Peace
Το 2004 κυκλοφόρησε μια επανέκδοση του "Rust in Peace" που περιείχε κάποια επιπρόσθετα τραγούδια.
Τραγούδια
1. '''Holy Wars... The Punishment Due' (Mustaine)'' - 6:32
2. Hangar 18 (Mustaine, Menza) - 5:11
3. Take No Prisoners (Mustaine) - 3:27
4. Five Magics (Mustaine) - 5:39
5. Poison was the Cure (Mustaine) - 2:56
6. Lucretia (Mustaine, Ellefson) - 3:56
8. Dawn Patrol (Ellefson) - 1:51
9. '''Rust in Peace... Polaris' (Mustaine)'' - 5:35
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: Οκτώβριος 1990
'Holy Wars... The Punishment Due' (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Σεπτέμβριος 1990
Hangar 18 (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Μάρτιος 1991
Βραβεία
Rust In Peace (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος
Αργεντινή (CAPIF Certification): Χρυσός
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Megadeth Κατηγορία:Άλμπουμ του 1990
Ματίας Καρδάσιο
Ο Ματίας Αδόλφο Καρδάσιο ισπανικά: Mathias Adolfo Cardaccio Agluich (γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1987 στο Μοντεβιδέο) είναι Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Κόλο-Κόλο & Κόλο Κόλο Β στην Χιλιανή Πρεμιέρα Ντιβιζιόν και ήταν διεθνής με την Εθνική Ουρουγουάης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ματίας γεννημένος στο Μοντεβιδέο είναι επίσης του Ουρουγουανού παλιού ποδοσφαιριστή Χόρχε Ντάνιελ Καρδάσιο, που έχει παίξει στην Νασιονάλ Μοντεβιδέο.
Πηγές
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλο-Κόλο Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάνφιλντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοντρίνα Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλο-Κόλο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ Κλουμπ
Κοινότητα για την Παγκόσμια Διατραπεζική Οικονομική Επικοινωνία
H Κοινότητα για την Παγκόσμια Διατραπεζική Οικονομική Επικοινωνία (αγγλικά: SWIFT) επιτρέπει την ανταλλαγή πληροφοριών για χρηματοπιστωτικές συναλλαγές ανάμεσα σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε παγκόσμια κλίμακα, παρέχοντας ένα ασφαλές, τυποποιημένο και αξιόπιστο περιβάλλον.
Κατηγορία:Οικονομία Κατηγορία:Επικοινωνία Κατηγορία:Συστήματα πληρωμών
Μουσά Σισοκό
Ο Μουσά Σισοκό, γεννημένος στις 16 Αυγούστου 1989 στο Μπλαν-Μενίλ, είναι διεθνής Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό της Τότεναμ.
Συλλογική καριέρα
Γεννήθηκε στη Γαλλική συνοικία Μπλάν Μενίλ στις 16 Αυγούστου 1989 και κατάγεται απο το Μάλι καθώς γεννήθηκε απο μαλιανούς γονείς άρχισε το ποδόσφαιρο απο μικρή ηλικία σε μιά τοπική ομάδα Προερχόμενος από την εργατική συνοικία της Rose des Vents, ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την τοπική ομάδα του Ωλναί-σου-Μπουά (Σεν-Σαιν-Ντενί). Στη συνέχεια μετακόμισε στην Ρεντ Σταρ 93 και έπειτα το 2002 σε ηλικία 13 ετών εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Τουλούζ ΦΚ. Τακτικό στέλεχος της Εθνικής Γαλλίας σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2006 με την ΤΦΚ, λίγες, μόλις, ημέρες αφότου εντάχθηκε στην δεύτερη ομάδα του συλλόγου η οποία αγωνιζόταν στο CFA.
Τουλούζ ΦΚ
Ο Μουσά Σισοκό εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα της ΤΦΚ τον Ιούνιο του 2007 σε ηλικία 17 ετών και ξεκίνησε να γίνεται γνωστός στο ευρύ κοινό στη διάρκεια των φιλικών αγώνων προετοιμασίας της Τουλούζ Φουτμπόλ Κλαμπ τον Ιούλιο του 2007 (απέναντι σε μια τοπική ομάδα επίλεκτων, στην Σετ, την Ροντέζ και την Μαρσέιγ) όπου και κατάφερε να εντυπωσιάσει όσους έδωσαν το παρών.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Λιγκ 1 στις 3 Αυγούστου 2007 σε εκτός έδρας αναμέτρηση στην Βαλανσιέν, όπου μπήκε στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στο 66ο λεπτό της συγκεκριμένης αναμέτρησης στην θέση του Φαμπίνιο, φορώντας στην φανέλα του τον αριθμό 22 της « Téfécé ». Στην αμέσως επόμενη αναμέτρηση, αγωνίστηκε ως βασικός απέναντι στην Λυών (νίκη της ΤΦΚ με σκορ 1-0). Παρά μια καλή εμφάνιση αλλά χωρίς να δείξει κάτι το αξιοπρόσεκτο, άνθρωποι της Ίντερ που βρίσκονταν στο Σταντιόμ εκείνη την ημέρα δήλωσαν ότι ο παίκτης τους είχε προκαλέσει θετική εντύπωση. Στις 15 Αυγούστου 2007, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην Λίβερπουλ. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα σε επίσημη αναμέτρηση στις 1 Σεπτεμβρίου 2007, στο Σταντιόμ της Τουλούζ, σε αναμέτρηση απέναντι στην ΑΖ Οσέρ (νίκη με σκορ 2-0). Το πολύ όμορφο τέρμα του απέναντι στην Σκίρχαϊν για το Κύπελλο Γαλλίας στις 24 Ιανουαρίου 2009, τον βοήθησε να ολοκληρώσει την σεζόν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Στις 3 Αυγούστου 2009, έπειτα από μία εξαιρετική σεζόν με την Τουλούζ ΦΚ, ο Ραϊμόν Ντομενέκ τον κάλεσε στην αποστολή που θα αντιμετώπιζε τις Νήσους Φερόες στα πλαίσια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010. Δεν αγωνίστηκε στη διάρκεια της νίκης της Γαλλίας με σκορ 1-0 (τέρμα του συμπαίκτη του Αντρέ-Πιέρ Ζινιάκ), ωστόσο δικαίωσε όσους πίστευαν σε αυτόν σκοράροντας στην αμέσως επόμενη αναμέτρηση απέναντι στην Σαιντ-Ετιέν, με την ομάδα της Τουλούζ. Τελικά σημείωσε την πρώτη του διεθνή συμμετοχή με την Εθνική Γαλλίας αγωνιζόμενος στο Σταντ ντυ Ρουντουρού στο Γκενγκάν στις 10 Οκτωβρίου 2009, στη διάρκεια της αναμέτρησης Γαλλία - Νήσοι Φερόες, μπαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στο 62ο λεπτό της συγκεκριμένης αναμέτρησης.
Στις 6 Φεβρουαρίου 2011, στα πλαίσια της 22ης αγωνιστικής της Λιγκ 1, πέτυχε το πρώτα δύο τέρματα στη διάρκεια μίας αναμέτρησης στην καριέρα του απέναντι στην ΑΣ Μονακό (σκορ: 2-0) χαρίζοντας τη νίκη στην ομάδα του.
Νιούκασλ Γιουνάιτεντ
Στις 24 Ιανουαρίου 2013, ο Μουσά Σισοκό υπέγραψε στη Νιούκαστλ έναντι ποσού ύψους 2,5 εκατομμυρίων ευρώ.
Στις 29 Ιανουαρίου 2013, αγωνίστηκε για πρώτη φορά ως βασικός σε αναμέτρηση απέναντι στην Άστον Βίλα.
Το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου του ιδίου έτους, ο Μουσά Σισοκό πέτυχε δύο τέρμα στη νίκη της Νιούκαστλ απέναντι στην Τσέλσι (3-2), λαμβάνοντας θερμό χειροκρότημα από το κοινό του Σαιντ Τζέιμς Παρκ κατά την αντικατάστασή του.
Στις 24 Φεβρουαρίου 2013, η Νιούκαστλ βρισκόταν πίσω στο σκορ με 1-0 απέναντι στη Σαουθάμπτον ΦΚ. Στο 33ο λεπτό της συγκεκριμένης αναμέτρησης, ο Μουσά Σισοκό πέτυχε ένα τέρμα που βοήθησε τη Νιούκαστλ να ισοφαρίσει το σκορ. Οι Magpies τελικώς πήραν τη νίκη στη συγκεκριμένη αναμέτρηση με σκορ 4-2.
Εθνική Γαλλίας
180px|left|thumb|Ο Μουσά Σισοκό, με την [[Εθνική Γαλλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Εθνική Γαλλίας, στις 22 Μαρτίου 2013.]] Λόγω καταγωγής μπορούσε να αγωνιστεί και για την εθνική ομάδα του Μάλι πατρίδα των γονιών του Ο Μουσά Σισοκό αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τα χρώματα των Bleus υπό τον Ραϊμόν Ντομενέκ το 2009, κι ενώ πραγματοποιούσε πολύ καλές εμφανίσεις με την ΤΦΚ, ωστόσο δεν συμπεριελήφθη στην αποστολή της Εθνικής Γαλλία για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010.
Αν και οι εμφανίσεις τους με τους Bleus ήταν κάτι παραπάνω από καλές, ωστόσο δεν κλήθηκε ούτε από τον Λοράν Μπλαν για να λάβει μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012.
Πάραυτα, η καθιέρωσή του ήρθε με την ανάληψη της τεχνικής ηγεσία της Γαλλίας από τον Ντεσάν, ο οποίος τον καθιέρωσε στο αρχικό σχήμα της ομάδας και τον συμπεριέλαβε, ταυτόχρονα, στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την Εθνική Γαλλίας στη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο την « Nati » στις 21 Ιουνίου 2014.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Θωμάς Κυπαρίσσης
Πιερικός (1988-1991)
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα την περίοδο 1988-89 από τον Πιερικό και το πρωτάθλημα της Β' Εθνικής.
Νίκη Βόλου
Το καλοκαίρι του 1991 πήρε μεταγραφή για τη Νίκη Βόλου και την Γ' Εθνική.
Παναρκαδικός
Τον επόμενο ενάμιση χρόνο αγωνίστηκε στον Παναρκαδικό και τον Νότιο Όμιλο της ίδιας κατηγορίας.
Κόρινθος
Τα διοικητικά και οικονομικά προβλήματα του αρκαδικού συλλόγου είχαν ως αποτέλεσμα να αποχωρήσει από την ομάδα της Τρίπολης και να αγωνιστεί για το υπόλοιπο της περιόδου στην Κόρινθο και τη Β' Εθνική.
Πανελευσινιακός
Το καλοκαίρι του 1994 επέστρεψε στην Γ' Εθνική για λογαριασμό του Πανελευσινιακού και βοήθησε τα μέγιστα την ομάδα του να κατακτήσει τη δεύτερη θέση στον Νότιο Όμιλο της κατηγορίας και να εξασφαλίσει την άνοδο στην Β' Εθνική σκοράροντας 22 φορές σε 33 εμφανίσεις. Με τον Πανελευσινιακό την επόμενη χρονιά σημείωσε 14 γκολ σε 31 συμμετοχές.
Άρης
Το καλοκαίρι του 2000 ήρθε η μεταγραφή του στον Άρη Θεσσαλονίκης στον οποίο έμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2001, συμμετέχοντας σε 22 αγώνες και πετυχαίνοντας 3 γκολ, όλα κατά την πρώτη του χρονιά. Καλύτερη στιγμή του κατά το πέρασμα του από τον Άρη, θεωρείται η εμφάνισή του στο ντέρμπι της 1ης Νοεμβρίου του 2000 με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ, όταν και άνοιξε το σκορ στη νίκη με 4-0.
ΠΑΣ Γιάννινα
Ακολούθησε τον Ιανουάριο του 2002 ο ΠΑΣ Γιάννινα, με τον οποίο πανηγύρισε την άνοδο στην Α' Εθνική. Με τη γιαννιώτικη ομάδα ξεκίνησε και την επόμενη περίοδο, όμως μετά τον υποβιβασμό του συλλόγου λόγω οικονομικών οφειλών, έμεινε ελεύθερος. Με τη φανέλα του ΠΑΣ Γιάννινα αγωνίστηκε σε 43 αγώνες πρωταθλήματος σκοράροντας 9 φορές (6 στη Β' Εθνική και 3 στην Α').