cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2010-11
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2010-2011 ήταν το 48ο από την καθιέρωση της Μπουντεσλίγκα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μπορούσια Ντόρτμουντ, για 7η φορά στην ιστορία της. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Μάριο Γκόμεζ της Μπάγερν Μονάχου, με 28 γκολ.
Βουλευτικές εκλογές στην Γκάμπια (2007)
Αποτελέσματα
Εθνοσυνέλευση, 25 Ιανουαρίου 2007
¹ To UDP δεν έλαβε μέρος στις εκλογές του 2002.
² Στο Συνασπισμό NADD ανήκουν το Κόμμα Δημοκρατική Οργάνωση του Λαού για Ανεξαρτησία και Σοσιαλισμό (PDOIS) με 2 έδρες και το Εθνικό Κόμμα  Συμφιλίωσης (NRP) με μία  έδρα.
Παραπομπές
2007
Σάντα Μαρία (Φιλιππίνες)
Η Σάντα Μαρία (Santa Maria), επισήμως ο Δήμος της Σάντα Μαρία (Ταγκαλόγκ: Bayan ng Santa Maria), είναι δήμος της 1ης κατηγορίας στην πυκνοκατοικημένη επαρχία Μπουλάκαν των Φιλιππίνων, στη νήσο Λουσόν. Κατά την απογραφή του 2020 είχε πληθυσμό 289.820 κατοίκων, που αντιστοιχεί στο 7,8% του πληθυσμού της επαρχίας. Το 1960 ο πληθυσμός της Σάντα Μαρία ήταν μόλις 26.341 κάτοικοι.
Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες ομώνυμου ποταμού, σε απόσταση 32 χιλιόμετρα βορείως από την πρωτεύουσα των Φιλιππίνων Μανίλα. Ο οικισμός ευδοκιμεί εδώ και σχεδόν 4 αιώνες, έχοντας ιδρυθεί ως συνοικία (barrio) του Μποκάουε περί το 1647, ενώ ως οικισμός των ιθαγενών υπήρχε από τον 13ο αιώνα. Επανιδρύθηκε ως ανεξάρτητος δήμος στις 26 Νοεμβρίου 1793 από τον Ισπανό Φραγκισκανό μοναχό Φρανθίσκο Ντομίνγες Χαβιέρ. Γνωστή παλαιότερα ως Σάντα Μαρία δε Πάντι, έχει όνομα («Αγία Μαρία») που υποδηλώνει ότι βρίσκεται υπό την προστασία της Παναγίας. Ειδικότερα ο κεντρικός ναός τιμάται στο όνομα της Αμώμου συλλήψεως της Θεοτόκου (La Purisima Concepcion). Το διοικητικό και ιστορικό κέντρο-πυρήνας της πόλεως περιβάλλεται και ορίζεται από τον ομώνυμο ποταμό και άλλα τρία ρεύματα, και για τον λόγο αυτόν διατηρεί την έκταση των μόλις 2,88 τετραγωνικών χιλιομέτρων που είχε και κατά την Ισπανική αποικιακή εποχή.
Η Σάντα Μαρία παραμένει ο πολυπληθέστερος δήμος από τους 116 της Περιφέρειας Κεντρικής Λουσόν, καθώς και ο 5ος σε πληθυσμό δήμος όλων των Φιλιππίνων. Ο πληθυσμός αυξάνεται συνεχώς από την πρώτη απογραφή το 1903 μέχρι σήμερα και έχει εκτιμηθεί ότι το 2025 θα υπερβεί τις 305 χιλιάδες κατοίκους.
Η πόλη αποτελεί επίσης ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά κέντρα της επαρχίας Μπουλάκαν. Το επίπεδο διαβιώσεως είναι σχετικώς υψηλό, με μόλις το 4% του πληθυσμού να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, που είναι το 19ο χαμηλότερο ποσοστό από τους 1.489 δήμους των Φιλιππίνων. Αυτό δικαιολογείται από το εύφορο έδαφος της γύρω περιοχής, που παράγει πολύ μεγάλες ποσότητες ρυζιού, αλλά και πολλά φρούτα.
Στη Σάντα Μαρία γεννήθηκε ο ποιητής Χοσέ Κορασόν δε Χεσούς (1894-1932), γνωστότερος με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο «Χουσένγκ Μπατούτε» (Huseng Batute), που άρχισε να γράφει ποιήματα από παιδί. Επίσης ο μουσικοσυνθέτης Φρανσίσκο Σαντιάγο (1889-1947), που συνέθεσε το «Nasaan Ka Irog» και άλλα τραγούδια παραδοσιακής μουσικής «κουντιμάν», αποκληθείς και πατέρας της «έντεχνης» κουντιμάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαντα Μαρια
Άστριντ Κούμπερνους
Η Άστριντ Κούμπερνους (γερμανικά: Astrid Kumbernuss, γεννήθηκε 5 Φεβρουαρίου 1970) είναι Γερμανίδα πρώην αθλήτρια στίβου, η οποία ειδικευόταν στη σφαιροβολία. Μία από τις κορυφαίες του αγωνίσματος όλων των εποχών, ήταν χρυσή Ολυμπιονίκης το 1996 στην Ατλάντα και τρεις φορές Παγκόσμια Πρωταθλήτρια.
Βιογραφία
Η Κούμπερνους ξεκίνησε το στίβο στο Βάρεν και στη συνέχεια στο Νέο Βραδεμβούργο από το 1982, στα αθλητικά σχολεία των πόλεων της εποχής. Το δεύτερο ήταν από τα καλύτερα της Ανατολικής Γερμανίας έχοντας αναδείξει πολλούς πρωταθλητές. Στην αρχή της καριέρας της αγωνίστηκε περισσότερο ως δισκοβόλος, με την πρώτη επιτυχία της το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων το 1988 στο Σάντμπερι του Καναδά, ενώ ενώ την επόμενη χρονιά στο Βάραζντιν της Γιουγκοσλαβίας (τώρα Κροατία), ήταν Πρωταθλήτρια Ευρώπης τόσο στη δισκοβολία (25 Αυγούστου, επίδοση 63,70 μέτρα) με την επόμενη ημέρα να κατακτά τον τίτλο και στη σφαιροβολία με επίδοση 19,53 μέτρα. Οι τοπικές εφημερίδες την αποκαλούσαν σφαιροβόλο για το μέλλον: μία νεαρή αθλήτρια με αρμονικές σωματικές αναλογίες και γυναικεία γοητεία, που την 1 Ιουλίου του 1989 κατέρριψε και το παγκόσμιο ρεκόρ νεανίδων στη Φινλανδία με επίδοση 20,34 μέτρα, επίδοση που παραμένει ακατάρριπτη.
Το διάστημα 1991–93 ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς και δεν μπόρεσε να φτάσει σε υψηλό αγωνιστικό επίπεδο. Επιπλέον, τα οικονομικά προβλήματα της μετάβασης στην ενοποιημένη Γερμανία, απομάκρυναν τους υψηλούς αθλητικούς στόχους. Η ενιαία χώρα ξόδευε πολύ λιγότερα για τον στίβο - μόλις 20 προπονητές στίβου στην αντίστοιχη έκταση, σε αντίθεση με 500 στην Ανατολική Γερμανία. Εκεί, το κράτος κάλυπτε οποιαδήποτε από τις ανάγκες της, με φαινομενικά απεριόριστους πόρους. Στις νέες συνθήκες έπρεπε να αναζητεί την αθλητική υποστήριξη μόνη της και να συντηρεί τον εαυτό της. Έτσι, στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που αγωνίστηκε (1993 στη Στουτγάρδη) ήταν έκτη, αν και στον προκριματικό η επίδοση των 19,92 μέτρων θα της είχε δώσει το χάλκινο μετάλλιο στον τελικό. Το 1994 δεν πέτυχε να υπερασπιστεί τον ευρωπαϊκό της τίτλο κατακτώντας τελικά το αργυρό μετάλλιο. Κέρδισε τον πρώτο της παγκόσμιο τίτλο στη σφαιροβολία στις 5 Αυγούστου 1995 στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας με διαφορά 1,18 μέτρα από τη δεύτερη, με την επίδοση των 21,22 μέτρων να είναι η καλύτερη της καριέρας της. Αυτή είναι η μεγαλύτερη διαφορά που έχει επιτευχθεί ποτέ σε Ολυμπιακούς Αγώνες ή Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Η κορυφαία αθλητική της επιτυχία ήταν η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών με επίδοση 20,56 μέτρα. Το 1995 και το 1996 ήταν αήττητη νικώντας σε 51 επίσημους αγώνες στη σειρά με το αήττητο να σταματά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 1997, όπου κατέλαβε τη δεύτερη θέση. Κατέκτησε επίσης χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1997 στην Αθήνα και το 1999 στη Σεβίλλη της Ισπανίας, η πρώτη γυναίκα που κατέκτησε τρεις τίτλους Παγκόσμιου Πρωταθλήματος στο ίδιο αγώνισμα. Στην διοργάνωση της Αθήνας μπήκε στην πρώτη θέση με την πρώτη κιόλας προσπάθειά της με 20,59 και ανέβηκε στο πρώτο σκαλί του βάθρου με 20,71 μέτρα, με διαφορά πέντε εκατοστά του μέτρου από τη δεύτερη. Το 1997 ψηφίστηκε Γερμανίδα αθλήτρια της χρονιάς (η μόνη αθλήτρια στίβου) και αθλήτρια της χρονιάς στην Ευρώπη από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου. Στα τέλη του 1997 υποβλήθηκε σε επέμβαση στο γόνατο και το 1998 δεν αγωνίστηκε λόγω μητρότητας. Ήταν στην τρίτη θέση του βάθρου των νικητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ με επίδοση 19,62 μέτρα μένοντας μακριά από τον πρώτο σκαλί του βάθρου έχοντας και προβλήμα τραυματισμού στον αγκώνα.
Τελευταία μεγάλη διάκριση ήταν ο τίτλος του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Στίβου το 2003 στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Στις 10 Ιουλίου 2004 ήταν για έβδομη φορά πρωταθλήτρια Γερμανίας, ενώ το Φεβρουάριο του 2005 ήταν για τέταρτη και τελευταία φορά πρωταθλήτρια της χώρας της στον κλειστό στίβο. Η συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 με τη διεξαγωγή της σφαιροβολίας στο Στάδιο της Αρχαίας Ολυμπίας ήταν από τις πιο απογοητευτικές εμφανίσεις της καριέρας της, καθώς με βολή στον προκριματικό μόνο 17,86 μέτρων αποκλείστηκε από τον τελικό. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2005, ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τον αγωνιστικό αθλητισμό με μία συνάντηση στίβου στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου. Εκτός από την ιδιαίτερα επιτυχημένη αθλητική της σταδιοδρομία, έγινε διάσημη και για την αισθητική της παρουσίας της στους αγώνες. Η υψηλή δημοτικότητά της την έκαναν είδωλο στη Γερμανία.
Εκπαιδευμένη υπάλληλος λιανικής, σπούδασε νοσηλευτική επιστήμη και διαχείριση νοσηλευτικής στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών του Νέου Βραδεμβούργου. Εργάζεται ως διευθύνουσα σύμβουλος και προπονήτρια στην πρώην ομάδα της, ΣΚ Νοιμπράντενμπουργκ (SC Neubrandenburg). Επίσης προπονεί αθλήτριες της Εθνικής Ομάδας της Κίνας την περίοδο του καλοκαιριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Γερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές από την Ανατολική Γερμανία Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Σφαιροβόλοι Κατηγορία:Δισκοβόλοι
Σάββας Αλεξανδρείας
Ο Σάββας υπηρέτησε ως Έλληνας Ορθόδοξος Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας τον 12ο αιώνα (οι ακριβείς ημερομηνίες είναι άγνωστες).
Διαδέχθηκε τον Ευλόγιο Β΄ Αλεξανδρείας. Τον Σάββα διαδέχθηκε ο Κύριλλος Β΄ Αλεξανδρείας.
Λαγκαδάκια Ζακύνθου
Τα Λαγκαδάκια είναι χωριό στη Ζάκυνθο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ζακύνθου του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 360 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Αλέξανδρος Β΄ Αλεξανδρείας
Ο Αλέξανδρος Β΄ υπηρέτησε ως Έλληνας Ορθόδοξος Πατριάρχης Αλεξνδρείας μεταξύ 1059 και 1062.
Διαδέχθηκε το 1059 τον Λεόντιος Αλεξανδρείας. Έπειτα από 3 έτη πατριαρχείας τον Αλέξανδρο Β΄ τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης ΣΤ΄ Κωδωνάτος.
Επί της αρχιερατείας του Αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Λαγώποδο Ζακύνθου
Το Λαγώποδο είναι χωριό στη Ζάκυνθο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ζακύνθου του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 483 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Λούχα Ζακύνθου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος (Αθήνα, 1975) είναι Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ενώ διδάσκει ζωγραφική και χαρακτική στο Τμήμα Εικαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Έργα του υπάρχουν σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές εντός και εκτός Ελλάδος.
Βιογραφία
Ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ με τη Ρένα Παπασπύρου (1993-2003) και χαρακτική με τον Μιχάλη Αρφαρά (2004-2011). Το 2014 τελείωσε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Ψηφιακές Μορφές Τέχνης» της ΑΣΚΤ, ενώ από το 2021 είναι διδάκτορας του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου.
Έργο
Ο Παπαμιχαλόπουλος δηλώνει ότι η λειτουργία της τέχνης είναι να καταδεικνύει τα κανονιστικά πλαίσια της καθημερινότητας και να προτείνει διεξόδους υπέρβασής τους. Εξομολογείται ότι τον απασχολεί στο έργο του η διαφορά της τέχνης στην ανατολή και τη δύση, καθώς και η σχέση λαϊκής τέχνης και λόγιας κουλτούρας. Σχολιάζοντας το έργο του Νιππόν-Σελήμ, εκφράζει την πεποίθησή του ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να έχει παλαιές πηγές έμπνευσης αλλά νέους εκφραστικούς τρόπους και υπογραμμίζει τον θαυμασμό του για την ιαπωνική τέχνη και το στοιχείο του μύθου που τη χαρακτηρίζει.
Βιβλία
Ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος έχει κυκλοφορήσει τα κόμικς-άλμπουμ «Ο Γιάπωνας» (2000), «Ο Γιάπωνας – Δευτερονόμιον» (2009) και «Επιλαρχία!» (2011). Το 2015 εξέδωσε τα βιβλία ζωγραφικής «Après Dubuffet», «Après Tanguy» και «Biomorphic», καθώς και τα «#k_porn» και «Γιάπωνας 3», με την White Island Works, της οποίας είναι συνιδρυτής.
Εκθέσεις
Ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος έχει παρουσιάσει τα έργα του σε ατομικές εκθέσεις, αλλά έχει συμμετάσχει και σε πολλές ομαδικές εκθέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες
Επιτροπή για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας
Η Επιτροπή για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας (πολωνικά: Komitet Obrony Demokracji, KOD) είναι μια πολωνική οργάνωση πολιτών και μη κυβερνητική οργάνωση που σκοπό έχει να προωθήσει τις ευρωπαϊκές αξίες, όπως τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2015 από μια ομάδα πολιτών, συμπεριλαμβανομένου του Ματέους Κιόφσκι, ως συνέπεια της πολωνικής συνταγματικής κρίσης που ξέσπασε το ίδιο έτος. Η οργάνωση είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα και έχει δηλώσει ότι δεν έχει καμία πρόθεση να μετασχηματιστεί σε πολιτικό φορέα, ωστόσο οι ενέργειες και οι εκδηλώσεις του υποστηρίζονται από τη φιλελεύθερη αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένων των κομμάτων Σύγχρονο (.N) και Πολιτική Πλατφόρμα (PO). Η οργάνωση αντιτίθεται στην πολιτική της κυβέρνησης του κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη.
Η έδρα της Επιτροπής για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας βρίσκεται στη Βαρσοβία, ενώ λειτουργεί διεθνές γραφείο στις Βρυξέλλες (KOD International) και βρίσκεται σε επαφές και συνεργασία με οργανώσεις στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική, την Ασία και την Αυστραλία. Η οργάνωση έχει τιμηθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το Βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη για την υπεράσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και της δημοκρατίας.
Δράση
Στις 26 Νοεμβρίου 2015, τα μέλη της KOD έγραψαν μια ανοικτή επιστολή με τίτλο «Μια Επιστολή των Πολιτών του Συνταγματικού Κράτους προς τον Αντρέι Ντούντα, τον Πρόεδρο της Πολωνίας» ζητώντας του να ορκιστεί ενώπιον τριών από τους πέντε δικαστές του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Η KOD υποστήριξε ότι αυτοί οι τρεις, εξαιρουμένων των άλλων δύο, εκλέχθηκαν αξιοκρατικά από το προηγούμενο κοινοβούλιο.
Καθώς οι διαφωνίες μεταξύ του κυβερνώντος κόμματος και του Συνταγματικού Δικαστηρίου συνεχίστηκαν, η KOD κάλεσε τους πολίτες σε διαμαρτυρίες ενάντια στην, σύμφωνα με την οργάνωση, παραβίαση του Συντάγματος και των δημοκρατικών κανόνων, όπως του συνταγματικού διαχωρισμού των εξουσιών μεταξύ της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας.
Λαμβέρτος Β΄ του Σπολέτο
Ο Λάμπερτ, εξελληνισμένα Λαμβέρτος (π. 880 – 15 Οκτωβρίου 898) ήταν βασιλιάς της Λομβαρδίας («Ιταλίας») από το 891, της Φραγκίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) μαζί με τον πατέρα του από το 892 και δούκας του Σπολέτο-Καμερίνο (ως Λάμπερτ Β΄) από το 894 που απεβίωσε ο πατέρας του.
Γεννήθηκε στο Σαν Ρουφίνο και ήταν γιος του Γουίδων Γ΄ του Σπολέτο και της Αγελτρούδης, κόρης του Αντέλχις πρίγκιπα του Μπενεβέντο. Ήταν ο τελευταίος ηγεμόνας που εξέδωσε άρθρα σύμφωνα με την Καρολίγγεια παράδοση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Πάμελα Σου Μάρτιν
Η Πάμελα Σου Μάρτιν (αγγλικά: Pamela Sue Martin 5 Ιανουαρίου 1953 - ) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, περισσότερο γνωστή για το ότι πρωταγωνίστησε ως Φάλον Κάρινγκτον Κόμλπι στη σαπουνόπερα του ABC Δυναστεία. Για τον ρόλο αυτό κέρδισε βραβείο Bambi το 1984.
Ζωή και καριέρα
Γεννημένη στο Γουέστπορτ του Κονέκτικατ. η Μάρτιν ξεκίνησε το μόντελινγκ στα 17 της και εμφανίστηκε στην Περιπέτεια του Ποσειδώνα το 1972, σε ηλικία 19 ετών. Ακολούθησαν περισσότερες ταινίες.
Αργότερα, ο ρόλος της ως η Νάνσι Ντρου στο κανάλι ABC-TV την έκανε εφηβικό είδωλο. Η τελευταία της εμφάνιση ως Nancy έγινε την 1η Ιανουαρίου 1978.
Η Μάρτιν εμφανίστηκε σε ένα εικονογραφημένο εξώφυλλο στο τεύχος του Ιουλίου 1978 του περιοδικού Playboy.
Η Μάρτιν παρουσίασε το Saturday Night Live στις 16 Φεβρουαρίου 1985. Τη δεκαετία του 2000, ήταν καλλιτεχνική διευθύντρια του θεατρικού θιάσου Interplanetary, στο Άινταχο. Έκτοτε, εργάστηκε σποραδικά στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Η Μάρτιν μίλησε για τον αγώνα της με τη διάμεση κυστίτιδα. Το 1984, η Μάρτιν, η οποία από καιρό ασχολούνταν με περιβαλλοντικά ζητήματα, εμφανίστηκε σε μια ανακοίνωση δημόσιας υπηρεσίας για να βοηθήσει στη διάσωση των δελφινιών στον ποταμό Αμαζόνιο.
Δημοψήφισμα στην Ταϊβάν 2022
Στις 26 Νοεμβρίου 2022 διεξήχθη συνταγματικό δημοψήφισμα στην Ταϊβάν. Οι ψηφοφόροι ψήφισαν για την προσθήκη του άρθρου 1-1 στα πρόσθετα άρθρα του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Κίνας. Εάν περάσει, η ηλικία ψήφου θα μειωθεί από τα 20 στα 18 έτη. Η τροπολογία θα μειώσει επίσης την ελάχιστη ηλικία υποψηφιότητας από τα 23 στα 18 έτη, αλλά θα έχει ισχύ μόνο εφόσον τροποποιηθούν αναλόγως οι σχετικοί εκλογικοί νόμοι.
Αυτό ήταν το πρώτο συνταγματικό δημοψήφισμα μετά την αναστολή της Εθνοσυνέλευσης το 2005. Η τροπολογία απορρίφθηκε αφού ο αριθμός των ψήφων υπέρ της πρότασης υπολείπεται του ορίου του μισού των ψηφοφόρων.
Αποτελέσματα
Με 5,6 εκατομμύρια ψήφους υπέρ, 5 εκατομμύρια κατά και 6 τοις εκατό των ψηφοφόρων να ψηφίζουν άκυρα, το δημοψήφισμα απέτυχε. Σε συνδυασμό με τις τοπικές εκλογές του 2022, θεωρήθηκε ότι η επιθυμία των υποστηρικτών του KMT να συγκρατήσουν το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα, μαζί με μια υψηλότερη συμμετοχή μεταξύ αυτών των υποστηρικτών, συνέβαλαν στην αποτυχία του δημοψηφίσματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοψηφίσματα το 2022 2022
Μπαλέτο του Κοσσυφοπεδίου
250px|μικρογραφία|Φωτογραφία του συγκροτήματος μπαλέτου του [[Κοσσυφοπέδιο|Κοσσυφοπεδίου - «Πτήση προς το Φως»]] Το Μπαλέτο του Κοσσυφοπεδίου (ή Μπαλέτο του Κοσόβου) είναι εταιρεία χορευτών μπαλέτου που ιδρύθηκε το 1972. Από την ίδρυσή της, υπήρξαν δύο κύριες γενιές της εταιρείας. Είναι γνωστές ως «Πρώτη Γενιά» και «Δεύτερη Γενιά» (η οποία είναι επίσης γνωστή ως η Νέα Γενιά). Η Πρώτη Γενιά αναφέρεται στα ιδρυτικά μέλη του Μπαλέτου Κοσσυφοπεδίου που έδωσαν παραστάσεις για την εταιρεία μέχρι την αναγκαστική διάλυσή της. Η Δεύτερη Γενιά αναφέρεται στην ομάδα των χορευτών μπαλέτου που εκπαιδεύτηκαν υπό τον Αχμέτ Μπραχιμάι για να μεταρρυθμίσουν το Μπαλέτο του Κοσσυφοπεδίου μετά τους Γιουγκοσλαβικούς Πολέμους.
Πρώτη Γενιά
Οι χορευτές μπαλέτου από την Πρώτη Γενιά εκπαιδεύτηκαν στη Δευτεροβάθμια Σχολή Μπαλέτου των Σκοπίων, υπό τη διεύθυνση της Τατιάνα Πετκόβσκα. Μετά την αποφοίτησή τους, 25 χορευτές από αυτήν την τάξη επέστρεψαν στην Πρίστινα όπου δημιούργησαν την επίσημη Πρώτη Γενιά του Μπαλέτου Κοσσυφοπεδίου στο Εθνικό Θέατρο του Κοσσυφοπεδίου. Η εταιρεία θα συνέχιζε να παίζει σε όλη την πρώην Γιουγκοσλαβία, στο Μπαλέτο Μπιενάλε (Ballet Biennale) στη Λιουμπλιάνα και στους Θερινούς Αγώνες στο Ντούμπροβνικ. Δυστυχώς, η εταιρεία διαλύθηκε βίαια το 1991 λόγω της συνεχιζόμενης βίας και της απειλής εθνοκάθαρσης από τους Γιουγκοσλαβικούς πολέμους.
Τα μέλη της πρώτης γενιάς περιελάμβαναν: Αχμέτ Μπραχιμάι, Ρουστέμ Σέλκα, Άσμα Μούλα, Σελατζίν Κισέ, Γκάνι Λόσι και Τζονούζ Μπεκιράι. Έπαιξαν υπό τη διεύθυνση του Αμπντουραχμάν Νοκσίκι. Λόγω της έλλειψης χορευτών μπαλέτου, πέντε γυναίκες χορευτές μπαλέτου από τα Σκόπια προσχώρησαν στην εταιρεία (συμπεριλαμβανομένων των Νεξμιτζέ Μεχά Σελμά και Σαμπρίγιε Σπάχιου Σκρέλι), καθώς και δύο χορευτές μπαλέτου από το Κοσσυφοπέδιο (Ένβερ Ελσάνι και Τζασάρ Μπερίσα).
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το Μπαλέτο του Κοσσυφοπεδίου συνεργάστηκε με πολλούς καλεσμένους καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Αυτοί οι χορευτές περιελάμβαναν από την Αγγλία τους: Βάντα Ίμπρα, Σούζαν Λετσκ και Ζοάνα Ζένκινς, από Πολωνία τους: Τζοάνα Αντζιάκ, Λιντίγια Τομασέβσκα και Άννα Σταβνγιάκ, από τη Ρουμανία τη Λιλάνα Μπενουντάου, το Βελιγράδι τη Βγιόλκα Κουρί και από τις Φιλιππίνες τη Μάργια Μπερτιάν.
Δεύτερη Γενιά
Το 2001, με την ολοκλήρωση των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων, ο Αχμέτ Μπραχιμάι αποφάσισε να ανοικοδομήσει την εταιρεία. Συνεχίζοντας αυτή την προσπάθεια, ίδρυσε το πρώτο Λύκειο Μπαλέτου (Δευτεροβάθμια Μουσική Σχολή) σε συνεργασία με την Πρενκ Τζακόβα και άρχισε να προσλαμβάνει νέους. Πέντε χρόνια αργότερα, η πρώτη τάξη αυτού του σχολείου αποφοίτησε υπό τη διεύθυνση του. Σήμερα, αυτοί οι χορευτές αποτελούν το βασικό σύνολο του Μπαλέτου Κοσσυφοπεδίου ως τη δεύτερη γενιά της εταιρείας.
Αξιοσημείωτοι χορευτές
Τα τρέχοντα μέλη του Μπαλέτου Κοσσυφοπεδίου περιλαμβάνουν:• Behie Murtezi
• Αμπετάρ Χαϊζένι
• Βγιόλκα Λουτζίτζι
• Φίσνκικ Σμάνι
• Σινάν Καϊταζί
• Τιούτα Κρασνίκι
• Ζέτα Μουσόλι
• Λαμπίνοτ Ρεζέπι
• Λεονόρα Ρεζέπι
• Λουλιγιέτα Αντέμι
• Λιρίντον Μζίου
• Βλόρα Πριζρένι
• Μαριγκόνι Χόγκσα
• Μουχάμετ Μπικλίκι
• Σιντ Βουνίκι
• Ίσραελ Ροντρόγκεζ (επισκέπτης καλλιτέχνης)
• Αντώνιο Φίνι (επισκέπτης καλλιτέχνης)
Ρεπερτόριο
Μετά την ανασυγκρότησή της, η εταιρεία συνεργάστηκε στενά με τον Αλβανό χορογράφο Γκιέρτζι Πρεβάζι στη σκηνή, με τέσσερα από τα σύγχρονα χορευτικά του έργα: Τρανζιτσιόνι II (Μετάβαση II), Σ'πο nτετζοχέτ γκονγκ (Δεν μπορώ να ακούσω το γκονγκ), Κοντράστ (Αντίθεση) και Απόδοση. Η εταιρεία συνεργάστηκε εκτενώς με τον Έλτον Κέφα για να δημιουργήσει το ρεπερτόριο κλασικών μπαλέτων της. Υπό την καθοδήγησή του, η εταιρεία πραγματοποίησε αποσπάσματα από τα Δον Κιχώτης, Γκιζέλ, Ο Κουρσάρος και Η Λίμνη των Κύκνων. Μια τυχαία συνεργασία με τη Βουλγάρα πρίμα-μπαλαρίνα Σίλβια Τόμοβ ξεκίνησε την παραγωγή πλήρους κλασικού μπαλέτου για την εταιρεία, σε αυτήν την περίπτωση το The Sleeping Beauty (Η Ωραία Κοιμωμένη).
Φεστιβάλ
Εκτός από τη συνεργασία με πολλούς αναγνωρισμένους χορογράφους, το Μπαλέτο του Κοσσυφοπεδίου έχει συνεργαστεί με διάφορες εταιρείες χορού από όλο τον κόσμο. Μεταξύ αυτών, η εταιρεία συνεργάστηκε με το Αμερικανικό Πειραματικό Θέατρο La Mama (προφ: Λα Μάμα) για τη μουσική παράσταση Diana (Νταϊάνα).
Επιπλέον, το Μπαλέτο του Κοσσυφοπεδίου έχει εμφανιστεί σε πολλά διεθνή φεστιβάλ χορού, όπως:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Μπαλέτο
Όρος Λουκάνια
Το Όρος Λουκάνια (αγγλ. Mount Lucania) είναι το τρίτο υψηλότερο βουνό και κορυφή του Καναδά και το δεύτερο υψηλότερο που βρίσκεται ολόκληρο μέσα στα όρια της χώρας (η κορυφή του αμέσως υψηλότερου, του Όρους Σεντ Ελίας, βρίσκεται πάνω στη συνοριακή γραμμή μεταξύ Καναδά και Αλάσκας). Η κορυφή Λουκάνια έχει υψόμετρο 5.240 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Μια ράχη τη συνδέει με την κορυφή του Όρος Στηλ (5.073 μέτρα), την 5η υψηλότερη στον Καναδά. Το Λουκάνια βαφτίστηκε από τον Δούκα των Αβρουζίων, καθώς στεκόταν πάνω στην κορυφή του Σεντ Ελίας στις 31 Ιουλίου 1897 (ως ο πρώτος άνθρωπος που ανέβηκε εκεί ποτέ): Βλέποντας από πολύ μακριά την κορυφή αυτή, πέρα από το Όρος Λόγκαν, αμέσως της έδωσε το όνομα «του πλοίου επί του οποίου η αποστολή είχε ταξιδεύσει από το Λίβερπουλ στη Νέα Υόρκη», του «Λουκανία». Το σύνολο όλων αυτών των κορυφών ανήκει στην Οροσειρά του Σεντ Ελίας, τη δεύτερη υψηλότερη στη Βόρεια Αμερική, μετά την Οροσειρά της Αλάσκας, στο έδαφος Γιούκον του Καναδά.
Η πρώτη ανάβαση στην κορυφή του Όρους Λουκάνια έγινε το 1937 από τους Αμερικανούς ορειβάτες Μπράντφορντ Γουόσμπερν και Ρόμπερτ Χικς Μπέιτς. Οι Γουόσμπερν και Μπέιτς, προκειμένου να είναι ξεκούραστοι, μετέβησαν με ένα μικρό αεροπλάνο στον Παγετώνα Γουόλς, σε υψόμετρο 2.670 μέτρων. Η χρήση αεροπορικής υποστηρίξεως στην ορειβασία ήταν καινοτομία εκείνη την εποχή: ο Γουόσμπερν ζήτησε τη βοήθεια του Ρόμπερτ Κάμπελ («Μπομπ») Ρηβ (Robert Campbell Reeve, 1902-1980), ονομαστού πιλότου της Αλάσκας που ειδικευόταν σε προσγειώσεις εκτός αεροδρομίου. Ο Ρηβ του απάντησε λίγο αργότερα με τηλεγράφημα: «οπουδήποτε ανεβείς, εγώ θα πετάξω». Πραγματοποίησε πολλές αναγνωριστικές πτήσεις με το μονοπλάνο του, τύπου Fairchild F-51 (ή Fairchild FC-2) που έφερε χιονοπέδιλα αντί ρόδες, μέχρι τον παγετώνα τον Μάιο, αλλά όταν προσγειώθηκε πάνω του μαζί με τους Γουόσμπερν και Μπέιτς τον Ιούνιο, το αεροπλάνο βούλιαξε σε πρώιμα λιωμένο πάγο. Οι τρεις τους χρειάσθηκαν πέντε ημέρες σκληρών προσπαθειών για να βγάλουν το αεροπλάνο και ο Ρηβ μπόρεσε τελικώς να απογειωθεί έχοντας αφαιρέσει όλο το ωφέλιμο βάρος και με τη βοήθεια μιας λείας κατωφέρειας στον πάγο. Οι δύο ορειβάτες συνέχισαν οδοιπορώντας μέχρι την κορυφή Λουκάνια. Κατόπιν, σε μία «επική κάθοδο και επιστροφή στον πολιτισμό», περπάτησαν επί 240 χιλιόμετρα στις παγωμένες ερημιές μέχρι το χωριό Μπέργουος Λάντινγκ του Γιούκον.
Η δεύτερη άνοδος στην κορυφή έγινε το 1967 από τους Τζέρυ Χάλπερν, Μάικ Χάμφρεϋς, Γκάρυ Λούκις και Τζέρυ Ρόουτς. Την άνοιξη του 2021 οι Πασκάλ Μαρσώ και Εύα Καποτσόλα ανέβηκαν στην κορυφή και έγιναν έτσι η πρώτη αμιγώς γυναικεία ορειβατική ομάδα που το κατόρθωσε.
Βιβλιογραφία
Λουκανια
Λυκίνος ο Λακεδαιμόνιος
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater,%20452-432%20BC,%20Olympia.%2082-87th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας, ο οποίος χρονολογείται μεταξύ της 82ης (452 π.Χ.) και 87ης (432 π.Χ.) διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Λυκίνος ο Λακεδαιμόνιος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Σπάρτη, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του τέθριππου στους 87ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (432 π.Χ.).
Βιογραφικό
Είναι πιθανό πως πρόκειται για τον ίδιο ολυμπιονίκη οπλιτοδρόμο Λυκείνο ο οποίος περίπου μια δεκαετία νωρίτερα είχε στεφθεί νικητής στο αγώνισμα του οπλίτη δρόμου, ωστόσο θεωρείται εξίσου πιθανό πως υπήρξε ολυμπιονίκης αρκετά αργότερα και είναι άλλο άτομο, καθώς βάσει των αναφορών του Παυσανία συμμετείχε στο τέθριππο με πουλάρια (πώλους) αντί με άλογα, και η ιπποδρομία πώλων ξεκίνησε από το 384 π.Χ. και έπειτα στους ολυμπιακούς αγώνες.
Σύμφωνα με τον Παυσανία
Παυσανίας -Ἑλλάδος περιήγησις -Ἠλιακῶν Β 6.2 -2
"''2. Ο Ξενάρκης είχε ανακηρυχτεί νικητής στους Δελφούς, στο Άργος, καθώς και στην Κόρινθο. Ο Λυκίνος έφερε στην Ολυμπία πουλάρια και επειδή ένα απ᾿ αυτά κρίθηκε ακατάλληλο, συμμετείχε µε τα πουλάρια στον αγώνα δρόμου αναπτυγμένων αλόγων και νίκησε μ᾿ αυτά. Αφιέρωσε στην Ολυμπία δύο ανδριάντες, που ήταν έργα του Αθηναίου Μύρωνα. Ο Αρκεσίλαος κέρδισε δύο νίκες στην Ολυμπία και ο γιος του Λίχας, επειδή εκείνη την εποχή οι Λακεδαιμόνιοι είχαν αποκλειστεί από τους αγώνες, συμμετείχε δηλώνοντας το άρμα του στο όνομα των Θηβαίων' και όταν ο ηνίοχός του νίκησε, ο Λίχας του φόρεσε την ταινία του νικητή."
Άννα της Βοημίας και της Ουγγαρίας
Βιογραφία
Η Άννα ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Βλαδίσλαου Β΄ της Βοημίας & Ουγγαρίας (1456-1516) και της Άννας των Φουά, κόρης του Γκαστόν, Κόμη του Κανντάλ. Ήταν επίσης η μεγαλύτερη αδελφή του Λουδοβίκου Β΄ της Βοημίας & Ουγγαρίας και η κληρονόμος του.
Από τη νεανική της ηλικία, ο μελλοντικός της γάμος αποτέλεσε αντικείμενο διαφορών και διαπραγματεύσεων. Το 1515, χωρίς τη συγκατάθεση της ουγγρικής Διατροφής, ο Βλαδίσλαος και ο Μαξιμιλιανός ήρθαν σε γρήγορη συμφωνία τα δύο παιδιά του πρώτου να παντρευτούν τα δύο εγγόνια του δεύτερου. Με βάση τις διαπραγματεύσεις αυτές, η Άννα παντρεύτηκε στο Λιντς, στις 26 Μαΐου 1521, τον Αρχιδούκα Φερδινάνδο της Αυστρίας, ενώ ο αδελφός της ο Λουδοβίκος παντρεύτηκε το 1522 μία από τις αδελφές του Φερδινάνδου, τη Μαρία. Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου το 1526, ο Φερδινάνδος, χάρη στα δικαιώματα της Άννας, ανέβηκε στο θρόνο της Βοημίας και της Ουγγαρίας. Ωστόσο, οι βαρόνοι της Ουγγαρίας, οι οποίοι δεν είχαν καμία πρόθεση να αποδεχθούν έναν ξένο κυρίαρχο, εξέλεξαν σαν βασιλιά τους τον Γιάνος Ζαπολυάι. Η Άννα έγινε διάσημη για τη θρησκευτικότητά της, το πνεύμα φιλανθρωπίας της και τη σοφία της. Μιλούσε λατινικά, τσέχικα, γερμανικά και ουγγρικά. Αμέσως μετά τον γάμο, ο Φερδινάνδoς την τοποθέτησε μαζί με τον επίσκοπο της Τεργέστης, ως πρόεδρο του Συμβουλίου του Δικαστηρίου. Η Άννα θεωρήθηκε η συγγραφέας του κειμένου Ασπίδα ευσέβειας. Ο Φερδινάνδος δύσκολα αποχωριζόταν τη σύζυγό του, η οποία συνήθως τον συνόδευε στα περισσότερα από τα ταξίδια του. Ο Φερδινάνδος υποστήριξε μπροστά στην έκπληκτη αυτοκρατορική πομπή, ότι κατά τη γνώμη του, θα ήταν καλύτερα να δαπανηθούν λεφτά για τις ανάγκες της γυναίκας του, παρά για τις ανάγκες μιας ερωμένης.
Οικογένεια
Από τον γάμο της με τον Φερδινάνδο απέκτησε δεκαπέντε παιδιά:
Κάτι ασυνήθιστο για εκείνη την εποχή ήταν, ότι το ζευγάρι πήρε τη φροντίδα των παιδιών του και τα μεγάλωσε με απλό και σεμνό τρόπο. Δεν είχε ανατεθεί η μόρφωσή τους σε ιδιωτικούς δασκάλους, αλλά φοίτησαν μαζί με άλλα παιδιά σε δημόσιο σχολείο στο Ίνσμπρουκ. Ιδιαίτερη προσοχή, κατά την εκπαίδευσή τους, δόθηκε στη γνώση των γλωσσών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Μελινάδο Ζακύνθου
Το Μελινάδο είναι οικισμός στη Ζάκυνθο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ζακύνθου του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 44 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Μείζων Σέιμ
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Το Μείζων, ή Τετραετές, Σέιμ (1788–92) και η Γερουσία υιοθετούν το [[Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 στο Βασιλικό Κάστρο στη Βαρσοβία.]] Το Μείζων Σέιμ, επίσης γνωστό ως Τετραετές Σέιμ (πολωνικά: Sejm Wielki ή Sejm Czteroletni, λιθουανικά: Didysis seimas ή Ketverių metų seimas) ήταν Σέιμ (κοινοβούλιο) της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, το οποίο πραγματοποιήθηκε στη Βαρσοβία μεταξύ 1788 και 1792. Ο κύριος στόχος του ήταν να αποκαταστήσει την κυριαρχία και να μεταρρυθμίσει την Κοινοπολιτεία πολιτικά και οικονομικά.
Οι μεταρρυθμίσεις που θεσπίστηκαν από το Μείζων Σέιμ και το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791, αναιρέθηκαν από τη Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα και την παρέμβαση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μετά από πρόσκληση των Συνομοσπονδιακών της Ταργκόβιτσα.
Προέλευση
δεξιά|μικρογραφία|259x259εσ| [[Στανίσουαφ Μαουαχόφσκι, Διευθύνων του Μείζονος Σέιμ]] Οι μεταρρυθμίσεις του Μείζονος Σέιμ ανταποκρίθηκαν στην ολοένα και πιο επικίνδυνη κατάσταση της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, μόλις έναν αιώνα νωρίτερα μια μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη και μάλιστα το μεγαλύτερο κράτος στην ήπειρο. Μέχρι τον 18ο αιώνα ο κρατικός μηχανισμός της Κοινοπολιτείας γινόταν όλο και πιο δυσλειτουργικός, η κυβέρνηση βρισκόταν κοντά στην κατάρρευση, προκαλώντας τον όρο «πολωνική αναρχία», και η χώρα διοικούνταν από επαρχιακές συνελεύσεις και άρχοντες. Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι μια κύρια αιτία της πτώσης της Κοινοπολιτείας ήταν ο περίεργος κοινοβουλευτικός θεσμός του liberum veto («ελεύθερο βέτο»), το οποίο από το 1652 επέτρεπε κατ' αρχήν σε κάθε βουλευτή του Σέιμ να ακυρώσει όλη τη νομοθεσία που είχε εγκριθεί από αυτό το Σέιμ. Στις αρχές του 18ου αιώνα, οι άρχοντες της Πολωνίας και της Λιθουανίας έλεγχαν το κράτος – ή μάλλον, κατάφεραν να διασφαλίσουν ότι δεν θα πραγματοποιούνταν μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν το προνομιούχο καθεστώς τους (οι «Χρυσές Ελευθερίες»). Τα πράγματα δεν βοηθήθηκαν από τους αναποτελεσματικούς μονάρχες που εκλέχθηκαν στον θρόνο της Κοινοπολιτείας γύρω στις αρχές του 18ου αιώνα, ούτε από τις γειτονικές χώρες, οι οποίες ήταν ικανοποιημένες με την επιδείνωση των υποθέσεων της Κοινοπολιτείας και απεχθάνονταν τη σκέψη μιας αναζωογόνησης και δημοκρατικής δύναμης στα σύνορά τους.
Ανάκτορο της Στοκχόλμης
Το Ανάκτορο της Στοκχόλμης ή το Βασιλικό Ανάκτορο (Stockholms slott ή Kungliga slottet) είναι η επίσημη κατοικία και το κύριο βασιλικό ανάκτορο του Σουηδού μονάρχη (ο βασιλιάς Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος και η βασίλισσα Σίλβια χρησιμοποιούν το ανάκτορο στο Νησί της Βασίλισσας [Drottningholm] ως τη συνήθη κατοικία τους). Το ανάκτορο της Στοκχόλμης βρίσκεται στο Nησί της Πόλης (Stadsholmen), στην Παλαιά Πόλη (Gamla Stan) στην πρωτεύουσα Στοκχόλμη. Γειτονεύει με το κτίριο του Κοινοβουλίου (Riksdag). Τα γραφεία του βασιλιά, των άλλων μελών της σουηδικής βασιλικής οικογένειας και της Βασιλικής Αυλής της Σουηδίας είναι εδώ. Το ανάκτορο χρησιμοποιείται για παρουσιάσεις από τον βασιλιά, ενώ εκτελεί τα καθήκοντά του ως αρχηγός του κράτους.
Μείζων Σέιμ
Προέλευση
Το ευρωπαϊκό πολιτιστικό κίνημα του Διαφωτισμού είχε αποκτήσει μεγάλη επιρροή σε ορισμένους κύκλους της Κοινοπολιτείας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τελευταίου βασιλιά της, Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι (1764–95), που συνέπεσε περίπου με τον Διαφωτισμό στην Πολωνία. Το 1772, ο πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας, ο πρώτος από τους τρεις διαδοχικούς διαμελισμούς της Κοινοπολιτείας τον 18ο αιώνα που τελικά αφαίρεσε την Πολωνία από τον χάρτη της Ευρώπης, συγκλόνισε τους κατοίκους της Κοινοπολιτείας και κατέστησε σαφές στα προοδευτικά μυαλά ότι η Κοινοπολιτεία πρέπει είτε να μεταρρυθμιστεί είτε να χαθεί. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες που προηγήθηκαν του Μείζονος Σέιμ, υπήρξε αυξανόμενο ενδιαφέρον μεταξύ των προοδευτικών στοχαστών για τη συνταγματική μεταρρύθμιση. Ακόμη και πριν από τον πρώτο διαμελισμό, ένας Πολωνός ευγενής, ο Μίχαου Βιελχόρσκι, απεσταλμένος της Συνομοσπονδίας του Μπαρ, είχε σταλεί να ζητήσει από τους Γάλλους φιλοσόφους Γκαμπριέλ Μπονό ντε Μαμπλί και Ζαν-Ζακ Ρουσσώ να προσφέρουν προτάσεις για ένα νέο σύνταγμα για μια νέα Πολωνία. Ο Μαμπλί είχε υποβάλει τις προτάσεις του (Η Κυβέρνηση και οι Νόμοι της Πολωνίας) το 1770–1771. Ο Ρουσό είχε τελειώσει τις Σκέψεις για την Κυβέρνηση της Πολωνίας το 1772, όταν ο πρώτος διαμελισμός ήταν ήδη σε εξέλιξη. Αξιοσημείωτα έργα που υποστηρίζουν την ανάγκη μεταρρύθμισης και παρουσιάζουν συγκεκριμένες λύσεις δημοσιεύτηκαν στην ίδια την Κοινοπολιτεία από Πολωνο-Λιθουανούς στοχαστές όπως:
Οι σάτιρες του Ιγκνάτσι Κρασίτσκι της εποχής του Μείζονος Σέιμ θεωρήθηκαν επίσης κρίσιμες για να δώσουν στις επερχόμενες μεταρρυθμίσεις την ηθική και πολιτική τους υποστήριξη.
Ανάκτορο της Στοκχόλμης
Αυτή η βασιλική κατοικία βρίσκεται στην ίδια τοποθεσία κοντά στο Bόρειο Ρεύμα (Norrström) στο βόρειο τμήμα της Παλαιάς Πόλης (Gamla Stan) στη Στοκχόλμη από τα μέσα του 13ου αι., όταν κτίστηκε το κάστρο Tρεις Κορόνες (Tre Kronor). Στη σύγχρονη εποχή το όνομα σχετίζεται με το κτίριο, που ονομάζεται Βασιλικό Ανάκτορο (Kungliga Slottet). Το ανάκτορο σχεδιάστηκε από τον Νικόντεμους Τέσιν τον Νεότερο και ανεγέρθηκε στην ίδια θέση με το μεσαιωνικό κάστρο Τρεις Κορόνες, που καταστράφηκε σε πυρκαγιά στις 7 Μαΐου 1697. Λόγω του δαπανηρού Μεγάλου Βόρειου Πολέμου που είχε ξεκινήσει το 1700, η κατασκευή του ανακτόρου σταμάτησε το 1709 και άρχισε ξανά μόνο το 1727, έξι χρόνια μετά το τέλος του πολέμου. Όταν ο Tέσιν ο Νεότερος απεβίωσε το 1728, το ανάκτορο ολοκληρώθηκε από τον Καρλ Χάρλεμαν, ο οποίος σχεδίασε επίσης ένα μεγάλο μέρος του εσωτερικού του σε στυλ ροκοκό. Το ανάκτορο ήταν έτοιμο για χρήση μέχρι το 1754, οπότε ο βασιλιάς Αδόλφος-Φρειδερίκος και η βασίλισσα Λουίζα-Ουλρίκα μετακόμισαν, αλλά ορισμένες εσωτερικές εργασίες συνεχίστηκαν μέχρι τη δεκαετία του 1770. Δεν έχουν γίνει σημαντικές μετατροπές στο ανάκτορο από την ολοκλήρωσή του: μόνο ορισμένες προσαρμογές, νέοι εσωτερικοί χώροι, εκσυγχρονισμός και αναδιακόσμηση για διαφορετικούς αντιβασιλείς και τις οικογένειές τους, χρωματισμός των προσόψεων και προσθήκη των μουσείων του ανακτόρου. Το ανάκτορο περιβάλλεται από τη Ράμπα των Λιονταριών (Lejinbacken) και τη Βόρεια Γέφυρα (Norrbro) στα βόρεια, το Καταφύγιο (Logården) και το Aποβάθρα (Skeppsborn) στα ανατολικά, τον Λόφο του Κάστρου (Slottsbacken) και τη Μεγάλη Εκκλησία (Storkyrkan) στο νότο, και την εξωτερική αυλή και τη Βεράντα της Φρουράς (Högvaktsterrassen) στα βορειοδυτικά.
Μείζων Σέιμ
1789–90
δεξιά|μικρογραφία|331x331εσ| Επίσημο ημερολόγιο του Μείζονος Σέιμ Μια σημαντική ευκαιρία για μεταρρύθμιση φάνηκε να παρουσιάζεται κατά τη διάρκεια του σέιμ του 1788–92, το οποίο ξεκίνησε στις 6 Οκτωβρίου 1788 με 181 βουλευτές και από το 1790 –σύμφωνα με τα λόγια του προοιμίου του Συντάγματος της 3ης Μαΐου– συνήλθε «σε διπλάσιο αριθμό», όταν 171 νεοεκλεγείς βουλευτές του Σέιμ προσχώρησαν στο παλαιότερα συσταθέν Σέιμ. Τη δεύτερη μέρα του, το Σέιμ μετατράπηκε σε ένα συνομοσπονδιακό σέιμ για να το καταστεί απρόσβλητο στην απειλή του liberum veto. Η Ρωσίδα Τσαρίνα Αικατερίνη η Μεγάλη είχε εκδώσει την έγκριση για το συνομοσπονδιακό σέιμ πριν από λίγο καιρό, σε ένα σημείο που σκεφτόταν ότι η επιτυχής ολοκλήρωση αυτού του Σέιμ μπορεί να ήταν απαραίτητη εάν η Ρωσία χρειαζόταν την πολωνική βοήθεια στον αγώνα κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Στανίσουαφ Μαουαχόφσκι, ένας πολιτικός που σέβονταν και οι δύο από τις περισσότερες φατρίες, εξελέγη Διευθύνων του Σέιμ.
Ανάκτορο της Στοκχόλμης
το εσωτερικό του ανακτόρου αριθμούσε 1,430 δωμάτια, από τα οποία 660 έχουν παράθυρα. Το ανάκτορο περιλαμβάνει διαμερίσματα για τις βασιλικές οικογένειες, παρουσιάσεις και εορταστικές εκδηλώσεις, όπως τα Διαμερίσματα του Κράτους, τα Διαμερίσματα Φιλοξενίας και τα Διαμερίσματα των Μπερναντότ. Πιο χαρακτηριστικά είναι η Αίθουσα του Κράτους, το Βασιλικό Παρεκκλήσιο, το Θησαυροφυλάκιο με τα Βασιλικά Διάσημα της Σουηδίας, το Βασιλικό Οπλοστάσιο (Livrustkammaren) και το Μουσείο Τρεις Κορώνες στο θολωτό κελάρι του πρώην κάστρου. Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Σουηδίας στεγαζόταν στη βορειοανατολική πτέρυγα, την πτέρυγα της Βιβλιοθήκης (Biblioteksflygeln), μέχρι το 1878. Από το 2014 στεγάζει τη Βιβλιοθήκη Μπερναντότ. Το Αρχείο του Κάστρου (Slottsarkivet) στεγάζεται στην πτέρυγα Δικαστηρίου (Chancery). Στο ανάκτορο βρίσκονται τα γραφεία της Βασιλικής Αυλής της Σουηδίας, και είναι ο τόπος εργασίας για περίπου 200 υπαλλήλους. Η Βασιλική Φρουρά φρουρεί το ανάκτορο και τη βασιλική οικογένεια από το 1523. Μία εκτενής ανακαίνιση της πρόσοψης ξεκίνησε το 2011, για να επισκευάσει τα -κατεστραμμένα από τις καιρικές συνθήκες- μέρη από ψαμμίτη. Οι επισκευές εκτιμάται ότι θα κοστίσουν περίπου 500 εκατομμύρια κορώνες (περίπου 77 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ) σε μια περίοδο 22 ετών.
Το Βασιλικό Ανάκτορο ανήκει στο Σουηδικό Κράτος μέσω του Εθνικού Συμβουλίου Περιουσίας της Σουηδίας, που είναι υπεύθυνο για τη λειτουργία και τη συντήρηση του ανακτόρου, ενώ το Γραφείο του Κυβερνήτη των Βασιλικών Ανακτόρων (Ståthållarämbetet) διαχειρίζεται το βασιλικό δικαίωμα διάθεσης του ανακτόρου. Το παλάτι ανήκει στα ανάκτορα του Στέμματος στη Σουηδία, που είναι στη διάθεση του Βασιλιά και της Βασιλικής Αυλής της Σουηδίας.
Μείζων Σέιμ
1789–90
Πολλοί υποστηρικτές των μεταρρυθμίσεων συγκεντρώθηκαν στο Πατριωτικό Κόμμα. Αυτή η ομάδα έλαβε υποστήριξη από όλα τα στρώματα της πολωνο-λιθουανικής κοινωνίας, από κοινωνικές και πολιτικές ελίτ, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων αριστοκρατών μεγιστάνων, μέσω των Πιαριστών και των Διαφωτισμένων Καθολικών, έως τη ριζοσπαστική αριστερά. Η συντηρητική, ή δεξιά, πτέρυγα του Κόμματος, με επικεφαλής τους προοδευτικούς μεγιστάνες, όπως ο Ιγκνάτσι Ποτότσκι, ο αδερφός του, Στανίσουαφ Κόστκα Ποτότσκι και ο Πρίγκιπας Άνταμ Καζίμιες Τσαρτορίσκι, επεδίωξε τη συμμαχία με την Πρωσία και υποστήριξε την αντίθεση προς τον Βασιλιά Πονιατόφσκι. Οι κεντρώοι του Πατριωτικού Κόμματος, συμπεριλαμβανομένου του Στανίσουαφ Μαουαχόφσκι, ήθελαν την παραμονή με τον Βασιλιά. Η φιλελεύθερη αριστερή πτέρυγα (οι Πολωνοί Ιακωβίνοι), με επικεφαλής τον Χούγκο Κοουόνταϊ, αναζήτησε υποστήριξη στον λαό της Βαρσοβίας. Ενώ ο Βασιλιάς Πονιατόφσκι υποστήριξε επίσης ορισμένες μεταρρυθμίσεις, αρχικά δεν ήταν σύμμαχος με αυτή τη φατρία, που εκπροσωπήθηκε από τον Ποτότσκι, ο οποίος προτιμούσε μια δημοκρατική μορφή κυβέρνησης.
Τα γεγονότα στον κόσμο φάνηκαν να παίζονται στα χέρια των μεταρρυθμιστών. Οι γείτονες της Πολωνίας ήταν πολύ απασχολημένοι με πολέμους για να επέμβουν βίαια στην Πολωνία, με τη Ρωσία και την Αυστρία να εμπλέκονται σε εχθροπραξίες με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (Ρωσοτουρκικός πόλεμος και Αυστροτουρκικός πόλεμος). Οι Ρώσοι βρέθηκαν επίσης να πολεμούν τη Σουηδία. Στην αρχή, ο Βασιλιάς Πονιατόφσκι και ορισμένοι μεταρρυθμιστές ήλπιζαν να κερδίσουν τη ρωσική υποστήριξη για τις μεταρρυθμίσεις. Προσπάθησαν να σύρουν την Πολωνία στην Αυστρορωσική συμμαχία, βλέποντας έναν πόλεμο με τους Οθωμανούς ως ευκαιρία για την ενίσχυση της Κοινοπολιτείας. Λόγω της εσωτερικής ρωσικής πολιτικής, αυτό το σχέδιο δεν εφαρμόστηκε. Περιφρονημένη από τη Ρωσία, η Πολωνία στράφηκε σε έναν άλλο πιθανό σύμμαχο, την Τριπλή Συμμαχία, που εκπροσωπούταν στην πολωνική διπλωματική σκηνή κυρίως από το Βασίλειο της Πρωσίας. Αυτή η συλλογιστική κέρδισε την υποστήριξη Πολωνών πολιτικών όπως ο Ιγκνάτσι Ποτότσκι και ο Άνταμ Καζίμιες Τσαρτορίσκι. Με τη νέα Πολωνο-Πρωσική συμμαχία να φαίνεται να παρέχει ασφάλεια έναντι της ρωσικής επέμβασης, ο Βασιλιάς Πονιατόφσκι πλησίασε πιο κοντά τους ηγέτες του μεταρρυθμιστικού Πατριωτικού Κόμματος. Αυτή η συμμαχία βοήθησε επίσης καθώς οι εκλογές του 1790 υποστήριξαν περισσότερο τη βασιλική παράταξη από εκείνη του Ποτότσκι και η συντηρητική φατριά κέρδισε αρκετές νέες έδρες για να απειλήσει τους μεταρρυθμιστές αν παρέμεναν διχασμένοι. Με τη μεσολάβηση του Σιπιόνε Πιάτολι, ο Ποτότσκι και ο Πονιατόφσκι άρχισαν να καταλήγουν σε συναίνεση για μια πιο συνταγματική μοναρχική προσέγγιση και άρχισαν να συντάσσουν ένα συνταγματικό έγγραφο.
Ανάκτορο της Στοκχόλμης
Ιστορία
μικρογραφία|Το σχέδιο που πρότεινε o ντε Λα Βαλέ από το 1654. Το πρώτο κτίριο σε αυτήν την τοποθεσία ήταν ένα φρούριο με πυρήνα πύργου, που κτίστηκε τον 13ο αι. από τον Μπίργιερ Γιαρλ, για να υπερασπιστεί τη λίμνη Mέλαρεν. Το φρούριο μεγάλωσε σε ένα κάστρο, που τελικά ονομάστηκε Tρεις Κορόνες (Τre Kronor) από την κορυφή του πυρήνα του πύργου, που ήταν διακοσμημένη με τρεις κορώνες.
αριστερά|μικρογραφία|Η προσαρμογή του Tέσιν του Νεότερου στην περιοχή της πόλης δυτικά του ανακτόρου στις δεκαετίες 1650 και 1690.
Μείζων Σέιμ
1789–90
Συνολικά, τα δύο πρώτα χρόνια του Σέιμ πέρασαν με λίγες σημαντικές μεταρρυθμίσεις και ήταν το δεύτερο μισό της διάρκειας του Σέιμ που έφερε σημαντικές αλλαγές.
Ανάκτορο της Στοκχόλμης
Ιστορία
Στις αρχές του 17ου αι. ο βασιλιάς Γουσταύος Β΄ Αδόλφος έκανε σχέδια για ένα νέο βασιλικό ανάκτορο. Τα σχέδια κατέληξαν στο μηδέν, αλλά το 1651, η κόρη του βασίλισσα Χριστίνα διόρισε τον Ζαν ντε Λα Βαλέ αρχιτέκτονα για τα βασιλικά κάστρα, και μεταξύ των αναθέσεών του ήταν να κάνει προτάσεις για τη βελτίωση και την ανακαίνιση του κάστρου Tρεις Κορόνες. Χαλκογραφίες από το 1654 δείχνουν την ιδέα του ντε Λα Βαλέ για ένα πιο σχηματοποιημένο κάστρο, σε ένα υπερυψωμένο οροπέδιο, με μια συνδετική γέφυρα επάνω από τον ποταμό Νόρστρεμ (Norrström). Η βασίλισσα Χριστίνα ανακαίνισε και διακόσμησε εκτενώς το υπάρχον κάστρο: κανένα νέο κάστρο δεν κτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας της.
Μείζων Σέιμ
1791–92
Ενώ το Σέιμ περιελάμβανε μόνο εκπροσώπους της αριστοκρατίας και του κλήρου, οι μεταρρυθμιστές υποστηρίχθηκαν από τους αστούς, οι οποίοι το φθινόπωρο του 1789 οργάνωσαν μια «Μαύρη πομπή», δείχνοντας την επιθυμία τους να είναι μέρος της πολιτικής διαδικασίας. Παίρνοντας το σύνθημα από παρόμοια γεγονότα στη Γαλλία, και με τον φόβο ότι εάν δεν ικανοποιούνταν τα αιτήματα των διαπραγματευτών, οι ειρηνικές διαμαρτυρίες τους θα μπορούσαν να μετατραπούν σε βίαιες, το Σέιμ υιοθέτησε στις 18 Απριλίου 1791 έναν νόμο για το καθεστώς των πόλεων και τα δικαιώματα της μπουρζουαζία (Νόμος των Ελεύθερων Βασιλικών Πόλεων). Μαζί με τη νομοθεσία για τα δικαιώματα ψήφου ( Νόμος για τα Σέιμικ της 24ης Μαρτίου 1791), ενσωματώθηκε στο τελικό σύνταγμα.
Ανάκτορο της Στοκχόλμης
Ιστορία
Από το 1650 έως το 1660 ο Ζαν ντε Λα Βαλέ έκανε προτάσεις για μεγάλες μετατροπές του κάστρου, αλλά μόνο το 1661, όταν ο Nικόντεμους Τέσιν ο Πρεσβύτερος έγινε αρχιτέκτονας της πόλης και αρχιτέκτονας για τα βασιλικά κάστρα, έγιναν πιο ουσιαστικά σχέδια για ένα νέο κάστρο. Το 1661 παρουσίασε το πρώτο προσχέδιο για μια μετατροπή του βόρειου τμήματος, που ο γιος του, Νικόδημος Τέσιν ο Νεότερος, ξαναδούλευψε αργότερα καιπραγματοποίησε από το 1692 έως το 1696.
Μείζων Σέιμ
1791–92
Το νέο Σύνταγμα είχε συνταχθεί από τον βασιλιά, με συνεισφορές άλλων, συμπεριλαμβανομένων των Ιγκνάτσι Ποτότσκι και Χούγκο Κοουόνταϊ. Ο βασιλιάς πιστώνεται ότι έγραψε τις γενικές διατάξεις και ο Κοουόνταϊ, ότι έδωσε στο έργο την τελική του μορφή. Ο Πονιατόφσκι στόχευε σε μια συνταγματική μοναρχία παρόμοια με αυτή στην Αγγλία, με ισχυρή κεντρική κυβέρνηση βασισμένη σε έναν ισχυρό μονάρχη. Ο Ποτότσκι ήθελε να κάνει το κοινοβούλιο (Σέιμ) τον πιο ισχυρό από τους θεσμούς του κράτους και ο Κοουόνταϊ για μια «ευγενική» κοινωνική επανάσταση, δικαιώνοντας άλλες τάξεις εκτός από την μέχρι τότε κυρίαρχη αριστοκρατία, αλλά πράττοντάς το χωρίς βίαιη ανατροπή της παλιάς τάξης.
Ανάκτορο της Στοκχόλμης
Ιστορία
Ένας χάρτης του Νησιού της πόλης (Stadsholmen) από τη δεκαετία του 1650, απεικονίζει την πρόταση των ντε Λα Βαλέ για τη μετατροπή του παλαιού κάστρου. Το έργο επέφερε επίσης μια προσαρμογή της ράμπας του κάστρου (Slottsbacken), καθιστώντας το εν μέρει περιφραγμένο από κτίρια. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι προσθήκες του Tέσιν του Νεότερου με μολύβι σε αυτόν τον χάρτη, που πιθανότατα έγιναν στα τέλη του 17ου αι. Υπάρχει ένα πρώιμο σκίτσο για τη δυτική πτέρυγα της βόρειας πρόσοψης και τις δύο καμπύλες πτέρυγες, που περικλείουν την εξωτερική αυλή (και οι δύο κατασκευάστηκαν). Ο Tέσιν ο Νεότερος έκανε επίσης σχέδια για την περιοχή της πόλης δυτικά του ανακτόρου με μεγάλες σκάλες σε ψευδο-προοπτική, όπου βρίσκεται -μεταξύ άλλων κτιρίων- το ανάκτορο Άξελ Οχενστιέρνα, και να ενώσει τον Δυτικό μακρύ δρόμο (Västerlånggatan), μαζί με τον φαρδύ δρόμο, προς τη σημερινή Πλατεία Νομισμάτων (Mynttorget), σε ευθεία μέσα από την πόλη, με την παρούσα Πλατεία Απόρριψης (Brantingtorget), πράγμα που δεν εκτελέστηκε. Είχε οραματιστεί μια οπτική επαφή από το κέντρο του ανακτόρου προς τα δυτικά μέχρι το Νησί των ιπποτών (Riddarholmen).
Το βόρειο τμήμα 1692–1696
μικρογραφία|400x400εσ|Το Βόρειο τμήμα με τη σχεδιασμένη Ράμπα των Λεόντων (Lejonbacken) πριν από την πυρκαγιά του 1697. Από το έργο Σουηδία Αρχαία και Σύγχρονη (Suecia Antiqua et Hodierna).
Το βόρειο τμήμα του σημερινού ανακτόρου κτίστηκε το 1692, μέσα σε μόλις πέντε μήνες, ως μέρος του παλαιού κάστρου Tρεις Κορόνες. Η νέα σειρά είχε το ίδιο αυστηρό μπαρόκ στυλ που παραμένει ακόμη, σε αντίθεση με το υπόλοιπο κάστρο που είναι Αναγεννησιακό.
Στο πρώιμο στάδιο της μετατροπής στη δεκαετία του 1690, αρκετοί ηλικιωμένοι Σουηδοί καλλιτέχνες όπως ο Ντάβιντ Κρέκερ Έρενστραλ και ο Γιόχαν Σύλβιους, ήταν ακόμη ζωντανοί και συνέβαλαν με καλλιτεχνική δουλειά στην ολοκλήρωση της βόρειας σειράς, ιδιαίτερα στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο. Ο Έρενστραλ έκανε τους μεγάλους θρησκευτικούς πίνακες και ο Σύλβιους ζωγράφισε τα πλαίσια οροφής (plafond).
Μείζων Σέιμ
1791–92
Το Σέιμ διαλύθηκε στις 29 Μαΐου 1792. Εκείνη την ημέρα, αμέσως αφού έμαθε ότι ο ρωσικός στρατός είχε εισβάλει στην Πολωνία, το Σέιμ έδωσε τη θέση του αρχιστράτηγου στον βασιλιά και ψήφισε για τη λήξη της συνόδου.
Ανάκτορο της Στοκχόλμης
Το βόρειο τμήμα 1692–1696
Ένα μοντέλο για το αυστηρό ρωμαϊκό μπαρόκ στυλ, συμπεριλαμβανομένης μιας σχετικά αυστηρής κανονικότητας και συμμετρίας, ήταν το Παλάτσο Φαρνέζε στη Ρώμη, στην οποία ο αρχιτέκτονας που ήταν υπεύθυνος για τη μετατροπή, Νικόντεμους Τέσιν ο Νεότερος, πήγε για να μελετήσει κτίρια το 1688.