cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πραιτωριανή επαρχία της Ανατολής
Δομή
Η επαρχία ιδρύθηκε μετά το τέλος τού Κωνσταντίνου Α΄ το 337, όταν η Αυτοκρατορία διαιρέθηκε στους γιους του και ο Κωνστάντιος Β´ έλαβε την κυριαρχία της Ανατολής, με κύριο βοηθό του έναν πραιτοριανό έπαρχο. Το τμήμα που παραχωρήθηκε στον Κωνστάντιο Β΄ περιελάμβανε αρχικά τέσσερις (αργότερα πέντε) διοικήσεις, η καθεμία με τη σειρά της από πολλές επαρχίες. Η εξουσία της επαρχίας εκτεινόταν από τα Ανατολικά Βαλκάνια (διοίκηση Θράκης) στη Μικρά Ασία (διοίκηση Ασίας και διοίκηση Πόντου) και στη Μέση Ανατολή (διοίκηση Ανατολής και διοίκηση Αιγύπτου).
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="0">
Πηγές
Κατηγορία:7ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:6ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Μαρία Ισαγκίρε
H Μαρία ντε λος Ντολόρες Ισαγκίρε Καστανιάρες (María de los Dolores Izaguirre Castañares, 11 Νοεμβρίου 1891 - 18 Ιανουαρίου 1979) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Αδόλφο Ρουίς Κορτίνες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1891 στο Μαζατλάν, και ήταν το νεότερο παιδί και η μοναχοκόρη του Μανουέλ Εντμούντο Ισαγκίρε και της Μαρία δε λος Άνχελες "Ανχελίτα" Καστανιάρες.
Η Μαρία έκανε τρεις γάμους: ο πρώτος ήταν το δεκαετία το 1920 με ένα Γερμανό με το επώνυμο Σίλερ, ο δεύτερος ήταν με τον Νορβηγό επιχειρηματία Όλαφ Λόκεν, μαζί απέκτησαν δύο γιους, τον Όλαφ και τον Έρλιν, και ο τρίτος με τον πολιτικό Αδόλφο Ρουίς Κορτίνες στις 16 Ιανουαρίου 1941. Από τον πρώτο και τον τρίτο γάμο δεν υπήρξαν παιδιά.
Πέθανε μετά από έμφραγμα στις 18 Ιανουαρίου 1979 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 87 ετών. Είναι θαμμένη στο Πάνθεον της Πόλης του Μεξικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Απήχηση στην κοινωνία της ταινίας Ψυχρά κι Ανάποδα
Το Ψυχρά κι Ανάποδα (πρωτότυπος τίτλος: Frozen) είναι Αμερικανική ταινία μιούζικαλ φαντασίας κινουμένων σχεδίων του 2013 σε παραγωγή της Walt Disney Animation Studios και διανομή της Walt Disney Pictures. Αποτελεί την 53η ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Disney και είναι εμπνευσμένη από το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, Η Βασίλισσα του Χιονιού. Η ταινία κυκλοφόρησε επίσημα στις αίθουσες στις 27 Νοεμβρίου 2013 λαμβάνοντας θετικές κριτικές και αρκετά βραβεία, ενώ σημείωσε σπουδαία εμπορική επιτυχία κερδίζοντας $1,280 δισεκατομμύρια στο παγκόσμιο box office.
Πέραν αυτής της επιτυχίας, η ταινία ήταν επίσης ασυνήθιστα δημοφιλής συγκριτικά με την πλειοψηφία άλλων ταινιών του είδους της, επηρεάζοντας την καθημερινότητα πολλών παιδιών αλλά και ενηλίκων. Επιπρόσθετα, αυτή η απήχηση που είχε έγινε αντικείμενο μελέτης από ακαδημαϊκούς, κοινωνιολόγους και ψυχολόγους.
Απήχηση στην κοινωνία
Την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2014, αρκετοί δημοσιογράφοι παρατήρησαν πως η ταινία Ψυχρά κι Ανάποδα ήταν ασυνήθιστα δημοφιλής συγκριτικά με την πλειοψηφία των ταινιών του είδους και πως αρκετά παιδιά, τόσο σε Ηνωμένες Πολιτείες  όσο και Ηνωμένο Βασίλειο,   είχαν δει την ταινία τόσες πολλές φορές που έμαθαν όλα τα τραγούδια απέξω και τα τραγουδούσαν ξανά και ξανά με κάθε ευκαιρία. Ανάμεσα στους γονείς που αποκάλυψαν πως είχαν παιδιά που έπαθαν εμμονή με την ταινία περιλαμβάνονται ο πρώην πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Ντέιβιντ Κάμερον, αλλά και οι ηθοποιοί Έιμι Άνταμς, Μπεν Άφλεκ, Κέβιν Κόστνερ και Βινς Βον. Όταν ο Τέρρι Γκρος ανέφερε αυτό το φαινόμενο στους δημιουργούς των τραγουδιών Ρόμπερτ Λόπεζ και Κρίστεν Άντερσον-Λόπεζ, εξήγησαν πως δεν υπήρχε κανένας τρόπος να γνώριζαν το πόσο δημοφιλής θα γινόταν η δουλειά τους. Απλά «προσπαθούσαμε να πούμε μια ιστορία που θα αντηχούσε προς τα έξω».
Στα μέσα 2014, η διαδικτυακή εταιρία BabyCenter δημοσιοποίησε μια λίστα με τα 100 πιο δημοφιλή ονόματα που δόθηκαν σε παιδιά που γεννήθηκαν τους τελευταίους έξι μήνες και το όνομα Έλσα βρισκόταν στην 88η θέση. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το όνομα εμφανίστηκε στη λίστα της εταιρίας. Η Σάρα Μπάρετ, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, εξήγησε πως αν και η διάσημη ηρωίδα της ταινίας ονομάζεται Άννα, «η Έλσα προσφέρει ένα πιο μοναδικό όνομα και αποτελεί επίσης ένα δυνατό γυναικείο πρότυπο». Πολλοί γονείς παραδέχτηκαν πως η επιλογή τους ήταν «έντονα επηρεασμένη» από την ταινία, ενώ η αντιπρόεδρος του καναλιού της Disney στο Ηνωμένο Βασίλειο, Άννα Χιλ, σχολίασε: «Είμαστε ευχαριστημένοι που το όνομα Έλσα είναι δημοφιλές στα νεογέννητα και είναι υπέροχο να ακούμε πως σε πολλές από αυτές τις οικογένειες, η επιλογή έγινε από τα αδέλφια τους». Συνέχισε λέγοντας: «Η μάχη της Έλσα να ξεπεράσει τους φόβους της και η ισχυρή δύναμη του οικογενειακού δεσμού σχετίστηκε με αρκετές οικογένειες». Στη λίστα του Google στο τέλος του 2014, η ταινία Ψυχρά κι Ανάποδα ήταν η ταινία που αναζητήθηκε περισσότερο μέσα στη χρονιά. Στο Play Store, τόσο η ταινία όσο και το soundtrack ονομάστηκαν Ταινία της Χρονιάς και Άλμπουμ της Χρονιάς αντίστοιχα, αφού ήταν οι τίτλοι με τις περισσότερες πωλήσεις στους αντίστοιχους τομείς.
Μετά την ανακοίνωση της Disney τον Μάρτιο του 2015 πως μια συνέχεια της ταινίας βρισκόταν σε ανάπτυξη, τόσο το πρακτορείο ειδήσεων Agence France-Presse όσο και η εφημερίδα Toronto Star, δημοσίευσαν ιστορίες κοροϊδεύοντας ελαφρώς τον τρόμο των γονιών σχετικά με το πώς άλλη μία «αισθητική και οικονομική επίθεση» από το Ψυχρά κι Ανάποδα βρισκόταν στα σκαριά.
Αντικείμενο μελέτης
Αυτή η μεγάλη και ασυνήθιστη απήχηση της ταινίας σε σχέση με άλλες του είδους της, οδήγησε στο να γίνει επίσης αντικείμενο μελέτης από ακαδημαϊκούς, κοινωνιολόγους και ψυχολόγους. Το επίκεντρο αυτών των αναλύσεων αφορούσε ζητήματα όπως η ταύτιση του κοινού με τα θέματα της ταινίας, τα διδακτικά μηνύματα που δίνονται στα παιδιά μέσω αυτής, τα διάφορα στερεότυπα που μπορεί να εμπεριέχονται σε αυτήν, καθώς και τη γλωσσολογία και τα χαρακτηριστικά του λόγου των χαρακτήρων της.
Ο Κρίστοφερ Κοβάλσκι, σύμβουλος-ψυχίατρος παιδιών και εφήβων, και η κλινική ψυχολόγος Ρούτσι Μπάλια, σε άρθρο τους για το περιοδικό Journal of Medical Humanities αποκαλούν την ταινία ένα «κοινωνιολογικό φαινόμενο» και την ερμηνεύουν μέσω ενός «ψυχοδυναμικού πρίσματος» ως προς το γιατί είχε τόση απήχηση στα παιδιά - αλλά και σε αρκετούς ενήλικες - επικεντρώνοντας την προσοχή τους σε θέματα που αφορούν την εφηβική ηλικία και τις αδελφικές σχέσεις. Αναφέρονται πιο συγκεκριμένα στο ταξίδι της Έλσα και τη «μεταμόρφωσή της από μία νεαρή κοπέλα που ντρέπεται για τα χαρίσματά της σε μία δυνατή γυναίκα που μπορεί να ελέγχει πια τις δυνάμεις της», και πώς αυτό το ταξίδι φέρει αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με το ταξίδι των εφήβων προς την ενηλικίωση, όπου πρέπει να «ανοικοδομήσουν την προσωπικότητά τους και να δημιουργήσουν μία σταθερή ταυτότητα του εαυτού τους, καθώς περνάνε ταυτόχρονα από μεγάλες σωματικές και συναισθηματικές αλλαγές». Οι αντιδράσεις που χρησιμοποιεί η ηρωίδα στην ταινία για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, είναι ίδιες με τις αντιδράσεις των εφήβων οι οποίες συμπεριλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την απομόνωση, την προβολή και την κακή ή μη κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά. Όταν η Έλσα φτάνει στο σημείο να τραγουδά πως «δεν τη νοιάζει πλέον τι σκέφτονται οι άλλοι για εκείνη» μοιάζει απελευθερωμένη, και αυτή η ελευθερία είναι «εξαιρετικά ελκυστική για το κοινό». Όσον αφορά την αδελφική σχέση Έλσας-Άννας, είναι άλλο ένα σημείο που το κοινό μπορεί να ταυτιστεί. Οι Κοβάλσκι και Μπάλια λένε πως η Έλσα πιθανόν να αισθάνεται ζήλεια και ανταγωνισμό για τη μικρή της αδελφή, η οποία είναι «φυσιολογική» και «μη καταραμένη». Συναισθήματα τα οποία αρκετά αδέλφια αισθάνονται μεγαλώνοντας και τα οποία, συνήθως, «εξαφανίζονται με τον καιρό και η αδελφική σχέση αποκαθίσταται», όπως ακριβώς και στην ταινία.
Οι Ρετνό Μουλτζάνι, Μέγκα Γουλαντάρι και Ντέσι Εκαγουάτι, γράφοντας για το επιστημονικό περιοδικό Sintesis, αναλύουν τα ευαίσθητα ως προς το φύλο μηνύματα που δίνονται στα παιδιά ηλικίας μέχρι οκτώ ετών μέσω της ψυχαγωγίας, κυρίως μέσω ταινιών. Πιο ειδικά, η μελέτη επικεντρώθηκε στα οπτικά και αφηγηματικά στοιχεία της ταινίας Ψυχρά κι Ανάποδα, τα οποία, σε κάποιο βαθμό, «μπορούν να ενισχύσουν πέντε διαφορετικούς αναπτυξιακούς τομείς των παιδιών· την κοινωνική, τη σωματική, την πνευματική, τη δημιουργική και τη συναισθηματική ανάπτυξη». Σύμφωνα με τους τρεις αρθρογράφους, στην ταινία εμπεριέχονται τέτοιου είδους μηνύματα, καθώς επίσης και διδακτικά, όπως το ότι κάποιος δεν πρέπει να φοβάται να αποδεχτεί το ποιος πραγματικά είναι (κάτι το οποίο δίνεται μέσα από το ταξίδι και την ανάπτυξη του χαρακτήρα της Έλσα), το ότι δεν πρέπει να κρίνουμε κάποιον από την εμφάνιση (ο Χανς παρουσιάζεται αρχικά ως ο καλός πρίγκιπας ενώ αποδεικνύεται ο κακός της ταινίας) και το ότι η πραγματική αγάπη μπορεί να έρθει από κάπου που δεν το περιμένεις, κάτι που στην ταινία δίνεται μέσω της αγάπης των δύο αδελφών και όχι μέσω της ερωτικής αγάπης ανάμεσα σε έναν άντρα και μία γυναίκα. «Αυτά τα μηνύματα συμμορφώνονται με τον στόχο της Disney να εισαγάγει μια πιο ευαίσθητη ως προς το φύλο ταινία, με ανεξάρτητους γυναικείους χαρακτήρες στο δρόμο τους προς την ανακάλυψη του εαυτού τους, χωρίς να χρειάζεται ένας Γοητευτικός Πρίγκιπας να τις σώσει» και αυτά τα μηνύματα «χρειάζεται να δοθούν στα παιδιά κατά τη διάρκεια των πέντε αναπτυξιακών τομέων έτσι ώστε να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, δημιουργικότητα και να είναι ανοιχτόμυαλα με τα άλλα παιδιά, ειδικά τα κορίτσια».
Η Άννα Ρότζερς σε άρθρο της για το περιοδικό Education Sciences & Society, εξετάζει τους δημοφιλείς χαρακτήρες πριγκιπισσών που δημιούργησε η Disney με την πάροδο του χρόνου και επικεντρώνεται κυρίως σε αυτούς της ταινίας Ψυχρά κι Ανάποδα. Αναλύοντας εις βάθος πέντε θεματικές ενότητες - το ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο που εμφανίζονται οι χαρακτήρες, τις ελεγχόμενες εικόνες που αποκαλύπτονται, τις σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στους χαρακτήρες, τις μάκρο- και μικρο-συνθήκες των ταινιών της Disney και τέλος το φύλο, τη σεξουαλικότητα, τη φυλή και την κοινωνική τάξη των χαρακτήρων - καταλήγει: «Το κύριο εύρημα είναι πως η παραδοσιακή πριγκίπισσα Disney έχει ανοίξει τον δρόμο για έναν νέο και πιο μοντέρνο χαρακτήρα πριγκίπισσας, ο οποίος φαίνεται να ξεπερνά το συμβατικό στερεότυπο των προηγούμενων. Ωστόσο, μία πιο προσεκτική επιθεώρηση της ταινίας δείχνει επίσης πως έχει αναπτυχθεί ένα νέο στερεότυπο, το οποίο αν και απεικονίζει μία πριγκίπισσα ως άτομο που πιστεύει πως είναι ανεξάρτητο, συχνά πρέπει να εξακολουθεί να στηρίζεται σε έναν άντρα». Επισημαίνει επίσης πως: «Αν κι έχει σημειωθεί κάποια πρόοδος στην ταινία Ψυχρά κι Ανάποδα, αρκετά προβληματικά στερεότυπα που έχουν να κάνουν με τη φυλή, την κοινωνική τάξη, το φύλο και τη σεξουαλικότητα, δεν έχουν ακόμα εγκαταλειφθεί».
Ένα άλλο κομμάτι της ταινίας που μελετήθηκε, ήταν η γλωσσολογία της και τα χαρακτηριστικά του λόγου των χαρακτήρων της. Οι Ν.Τζ. Αζμί, Ρ.Α. Ρασίντ, Μ.Α. Ραχμάν και Ζ.Σ. Μπασιράχ, σε άρθρο τους για το περιοδικό International Journal of Applied Linguistics & English Literature για το Αυστραλιανό Διεθνές Ακαδημαϊκό Κέντρο, βασισμένοι στο μοντέλο της Ρόμπιν Λάκοφ για τα χαρακτηριστικά του γυναικείου λόγου όπως τα περιέγραψε στο βιβλίο της Language and Woman's Place (1975), κατέληξαν πως τόσο οι γυναικείοι όσο και οι αντρικοί χαρακτήρες χρησιμοποιούν σχεδόν ισότιμα τα στοιχεία της γυναικείας ομιλίας στους διαλόγους τους. «...[Η] ασάφεια των ορίων μεταξύ αντρικών και γυναικείων χαρακτηριστικών λόγου στην ταινία είναι μία προσπάθεια να σπάσει το φυλετικό στερεότυπο, δείχνοντας πως οι γυναικείοι χαρακτήρες μοιράζονται παρόμοια χαρακτηριστικά με τους ηρωικούς αντρικούς χαρακτήρες, κι επομένως δε θα πρέπει να θεωρούνται κατώτεροι από αυτούς».
Παραπομπές
Απηχηση
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Μακεδονίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Μακεδονίας (Фудбалска Федерација на Македонија, ФФМ) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Βόρεια Μακεδονία. Εδρεύει στα Σκόπια και είναι μέλος της UEFA. Διοργανώνει εθνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Βόρειας Μακεδονίας.
Ιστορία
Η ομοσπονδία διαμορφώθηκε στις 18 Δεκεμβρίου του 1926, με την ιδρυτική γενική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε σε εστιατόριο στην πόλη των Σκοπίων. Η ομοσπονδία ανασυστάθηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 14 Αυγούστου του 1949 στο Σκόπια (μετά το τέλος της Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το πρώτο τμήμα ποδοσφαίρου ιδρύθηκε ως μέρος του αθλητικού συνδέσμου της πόλης των Σκοπίων, από την οποία διαχωρίστηκε στις 16 Αυγούστου του 1948). Από το 1949 έως το 2002, ονομαζόταν «Ποδοσφαιρική Ένωση ΣΔΜ» (Фудбалски Сојуз на Македонија, ФСМ). Πρώτος πρόεδρος της νεοσύστατης ομοσπονδίας διετέλεσε ο Λιούμπισαβ Ιβάνοφ - Τζίνγκο.
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Στις 22 Μαρτίου του 2014 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Βόρεια Μακεδονία Βορεια Μακεδονια
Πυρηνικός σταθμός
Ο πυρηνικός σταθμός, γνωστός και ως σταθμός παραγωγής πυρηνικής ενέργειας ή πυρηνικός σταθμός ηλεκτροπαραγωγής, είναι θερμοηλεκτρικός σταθμός στον οποίο πηγή θερμότητας αποτελεί ένας πυρηνικός αντιδραστήρας. Όπως είναι τυπικό για τους θερμοηλεκτρικούς σταθμούς, η θερμότητα χρησιμοποιείται για την παραγωγή ατμού που οδηγεί έναν ατμοστρόβιλο συνδεδεμένο με μια γεννήτρια που παράγει ηλεκτρική ενέργεια. Από το 2022, η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας ανέφερε ότι υπήρχαν 439 πυρηνικοί αντιδραστήρες εν λειτουργία σε 32 χώρες σε όλο τον κόσμο.
Οι πυρηνικοί σταθμοί χρησιμοποιούνται πολύ συχνά για βασικό φορτίο, καθώς το κόστος λειτουργίας, συντήρησης και καυσίμων βρίσκεται στο χαμηλότερο άκρο του φάσματος του κόστους. Ωστόσο, η κατασκευή ενός σταθμού παραγωγής πυρηνικής ενέργειας διαρκεί συχνά πέντε έως δέκα χρόνια, η οποία μπορεί να προκύψει σε σημαντικό οικονομικό κόστος, ανάλογα με τον τρόπο χρηματοδότησης των αρχικών επενδύσεων.
Οκταεθνής Συμμαχία
Η Οκταεθνής Συμμαχία, ή Οκτάεθνη Συμμαχία, (κινεζικά: 八国联军, πινγίν: Bāguó Liánjūn) ήταν ένας διεθνής συνασπισμός που συστάθηκε για την αντιμετώπιση της Εξέγερση των Μπόξερ από τους λαούς οκτώ χωρών και συγκεκριμένα των Αυτοκρατοριών της Ιαπωνίας, της Ρωσίας, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γερμανίας, της Αυστρο-Ουγγαρίας, καθώς επίσης των Ηνωμένων Πολιτειών, της Γαλλίας και του Βασιλείου της Ιταλίας. Ο συνασπισμός αυτός προκλήθηκε ως μια ανθρωπιστική παρέμβαση με εισβολή στρατιωτικών τμημάτων των παραπάνω στη Κίνα όπου και πέτυχε τελικά την άρση της πολιορκίας των Πρεσβειών στο Πεκίνο και τον τερματισμό της δίωξης των χριστιανών Κινέζων κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1900.
Συμφωνίες του Όσλο
Οι συμφωνίες του Όσλο είναι ένα σύνολο συνθηκών ανάμεσα στο κράτος του Ισραήλ και την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO). Η πρώτη συμφωνία υπογράφτηκε στην Ουάσινγκτον των ΗΠΑ το 1993 και η δεύτερη στην Τάμπα της Αιγύπτου, δύο χρόνια μετά (1995). Οι συμφωνίες πραγματοποιήθηκαν με σκοπό να προωθήσουν την ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή, με την εγγύηση και τη μεσολάβηση των Ηνωμένων Εθνών, αλλά και να εξασφαλίσουν το δικαίωμα του Παλαιστινιακού λαού στον αυτοπροσδιορισμό.
Οκταεθνής Συμμαχία
Γενικά
Οι Μπόξερ κατά την εξέγερσή τους το 1898 και 1899 επιτέθηκαν και σκότωσαν ξένους ιεραποστόλους και χριστιανούς Κινέζους στη ΒΑ. Κίνα. Με την υποστήριξη της αυτοκρατορικής κυβέρνησης των Τσινγκ και τη σύμπραξη του κινεζικού αυτοκρατορικού στρατού οι Μπόξερ εισήλθαν στο Πεκίνο και πολιόρκησαν τους ξένους διπλωμάτες και πολίτες που είχαν καταφύγει στη συνοικία των πρεσβειών. Μετά την έκκληση των πρεσβευτών για στρατιωτική βοήθεια από τις χώρες τους, συγκροτήθηκε η συμμαχία αρχικά με τις στρατιωτικές δυνάμεις (στρατιωτικά αποσπάσματα και πολεμικά πλοία) που υπήρχαν στην περιοχή καθώς και με ενισχύσεις που στάλθηκαν στη συνέχεια και που τέθηκαν υπό την διοίκηση του Βρετανού ναυάρχου σερ Έντουαρντ Σέυμουρ στο Τιεντσίν οι οποίες και αριθμούσαν τελικά 54 πολεμικά πλοία, 5000 πεζοναύτες και περίπου 50.000 στρατιώτες.
Συμφωνίες του Όσλο
Των συμφωνιών προηγήθηκαν μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών στο Όσλο που είχαν σαν στόχο την αμοιβαία αποδοχή. Οι συμφωνίες οδήγησαν στην αναγνώριση της Παλαιστινιακής Αρχής ως φορέα αυτόνομης αλλά και περιορισμένης εξουσίας των Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη ποταμού και στη Λωρίδα της Γάζας. Τα σύνορα των δύο πλευρών, το καθεστώς της Ιερουσαλήμ, η στρατιωτική παρουσία του Ισραήλ και η τύχη των περιοχών που θα εκκενώνονταν από τις δυνάμεις του Ισραήλ ήταν τα πλέον σημαντικά ζητήματα που αφορούσαν οι συμφωνίες. Ωστόσο, οι συμφωνίες δεν οδήγησαν στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους.
Οκταεθνής Συμμαχία
Γενικά
Μετά την ατυχή επιλογή του ναυάρχου για σιδηροδρομική μεταγωγή των συμμαχικών δυνάμεων από Τιεντσίν στο Πεκίνο, απόσταση περίπου 80 χλμ. (Ιούνιος 1900), δύο μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 1900 οι συμμαχικές δυνάμεις πεζοπορώντας έφθασαν τελικά στο Πεκίνο όπου νικώντας τον Αυτοκρατορικό Στρατό και στρέφοντας αυτόν εναντίον των Μπόξερ που αποδεκατίστηκαν έφερε το τέλος στην πολιορκία των πρεσβειών που είχε κρατήσει 55 ημέρες.
Συμφωνίες του Όσλο
Παραπομπές
Οσλο συμφωνιες Οσλο συμφωνιες Οσλο συμφωνιες Οσλο συμφωνιες
Οκταεθνής Συμμαχία
Συγκρότηση συμμαχικής δύναμης
Οι εθνικές δυνάμεις με τις οποίες συγκροτήθηκε η οκταεθνής συμμαχία είχαν ως ακολούθως σε πλοία, πεζοναύτες και στρατό ξηράς
Συνέπειες
Οι δυνάμεις της Συμμαχίας καταλαμβάνοντας στη συνέχεια το Πεκίνο προχώρησαν σε λεηλασίες, χωρίς όμως να θίξουν τον αυτοκρατορικό οίκο και ειδικότερα την αυτοκράτειρα Τσέου-χι, αν και είχε διαφύγει στην ύπαιθρο και που ήταν το βασικότερο πρόσωπο των επεισοδίων, με δεδομένο ότι εκείνη ενθαρρύνοντας το κίνημα των Μπόξερ, είχε εκδώσει το διάταγμα εξόντωσης των διπλωματών. Στο τέλος της επέμβασης αυτής, η αυτοκρατορική κυβέρνηση των Τσινγκ υπέγραψε το πρωτόκολλο Μπόξερ του 1901, το οποίο και επιδείνωσε ακόμα περισσότερο την σχέση της Κίνας με τις τότε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Εξέγερση των Μπόξερ
Ιβάν Ελγκέρα
Ο Ιβάν Ελγκέρα Μπουχία (ισπανικά: Iván Helguera, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [iˈβan elˈɣera], γεννημένος στις 28 Μαρτίου 1975) είναι Ισπανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής.
Αγωνιζόμενος είτε ως κεντρικός αμυντικός είτε ως αμυντικός μέσος, με καλές ικανότητες τόσο στον αμυντικό όσο και τον επιθετικό τομέα του παιχνιδιού, αγωνίστηκε συνολικά σε πέντε ομάδες στην διάρκεια της επαγγελματικής του καριέρας, με σημαντικότερες την Ρεάλ Μαδρίτης – συμμετέχοντας στις επιτυχίες του συλλόγου ως βασικό του στέλεχος – και την Βαλένθια. Στις αρχές της επαγγελματικής του καριέρας, είχε, επίσης, ένα αποτυχημένο πέρασμα από σύλλογο του εξωτερικού και πιο συγκεκριμένα την Ρόμα.
Νεανικά χρόνια / Ρεάλ Μαδρίτης
Με την Ρεάλ Μαδρίτης, στο δυναμικό της οποίας εντάχθηκε τον Ιούλιο του 1999, ο Ελγκέρα έλαβε εξαρχής θέση βασικού στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, ενώ πέτυχε πέντε και έξι τέρματα για την Πριμέρα Ντιβιζιόν, στην διάρκεια της δεύτερης και της τέταρτης σεζόν του, αντιστοίχως, (και οι δύο ολοκληρώθηκαν με την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τους Μαδριλένους) αγωνιζόμενος είτε ως αμυντικός είτε ως μέσος. Ήταν, επίσης, καθοριστικής σημασίας στις δύο κατακτήσεις του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ από τον σύλλογο της ισπανικής πρωτεύουσας: στον τελικό του 2000, απέναντι στην Βαλένθια ΚΦ, ξεκίνησε την αναμέτρηση αγωνιζόμενος ως λίμπερο σε μία νίκη με σκορ 3–0, ενώ αγωνίστηκε ως κεντρικός αμυντικός δύο χρόνια αργότερα στη νίκη με σκορ 2–1 επί της Μπάγερ Λεβερκούζεν.
Βαλένθια
Στις 20 Ιουλίου 2007, ο Ελγκέρα υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με την Βαλένθια – κατά την υπογραφή του συμβολαίου του, δήλωσε πως επιθυμούσε να μεταγραφεί στην Βαλένθια "εδώ και καιρό" και πως ήταν "χαρούμενος" που υπέγραφε στην ομάδα. Στην διάρκεια της πρώτης του σεζόν είχε σημαντικό ρόλο στο παιχνίδι του συλλόγου, βοηθώντας, μάλιστα, τους Che να φτάσουν στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ισπανίας.
Διεθνής Καριέρα
Εκπροσώπησε την χώρα του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004, ωστόσο δεν αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, καθώς έμεινε εκτός της τελικής αποστολής της ομάδας από τον, τότε, ομοσπονδιακό τεχνικό της Ισπανίας, Λουίς Αραγονές.
Προσωπική ζωή
Ο νεότερος αδερφός του Ελγκέρα, Λουίς, ήταν επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόμενος ως μέσος, αγωνίστηκε στην πρώτη κατηγορία του ισπανικού ποδοσφαίρου για λογαριασμό των Ρεάλ Σαραγόσα και Ντεπορτίβο Αλαβές, ενώ αγωνίστηκε και στην Ιταλία.
Νυμφεύθηκε την επί πολλά χρόνια φίλη του, Λορένα, ενώ απέκτησε το πρώτο του παιδί, έναν γιο με το όνομα Λούκα, στις 30 Νοεμβρίου 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλμπαθέτε Μπαλομπιέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ιστορικό Μουσείο Βατικανού
Το Ιστορικό Μουσείο Βατικανού, ιταλ. Museo Storico Vaticano, είναι ένα τμήμα των Μουσείων του Βατικανού. Ιδρύθηκε το 1973 κατ' εντολή του πάπα Παύλου ΣΤ΄ και αρχικά στεγάστηκε σε χώρους κάτω από τον Τετράγωνο Κήπο. Το 1987 μετακινήθηκε στον κύριο όροφο του Ανακτόρου του Λατερανού και άνοιξε τον Μάρτιο του 1991.
Το Ιστορικό Μουσείο του Βατικανού έχει μία μοναδική συλλογή από προσωπογραφίες των παπών από τον 16ο αι. ως την εποχή μας, αξιομνημόνευτα αντικείμενα του Παπικού Στρατιωτικού Σώματος του 16ου-17ου αι. και παλαιά θρησκευτικά παραφερνάλια σχετικά με τις τελετουργίες των παπών. Στον κάτω όροφο εκτίθενται οχήματα των παπών (papa mobili), όπως άμαξες και μηχανοκίνητα παπών και καρδιναλίων, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων αυτοκινήτων που χρησιμοποίησαν οι πάπες.
Περιγραφή
Το Ανάκτορο του Λατερανού εφάπτεται στη βασιλική του Αγ. Ιωάννη του Λατερανού, στη βορειο-ανατολική πλευρά της. Βορειο-δυτικά είναι η πλατεία του Αγ. Ιωάννη του Λατερανού με τον οβελίσκο της. Το ανάκτορο είναι ένα μεγάλο συγκρότημα διαμερισμάτων του πάπα. Ο Ντομένικο Φοντάνα ήταν ο αρχιτέκτονας του κτηρίου, που κτίστηκε σε σχέδια του 1586. Στην είσοδο εντυπωσιάζει η επιβλητική κλίμακα και οι οροφογραφίες. Ανακαινίστηκε από τον πάπα Παύλο ΣΤ΄ σε δέκα αίθουσες με Μανιεριστικές οροφογραφίες. Η αίθουσα της Συμφιλίωσης έχει αλληγορίες σχετικές με την παποσύνη του Σίξτου Ε΄. Άλλες αίθουσες είναι του Κωνσταντίνου, των Αποστόλων, των Αυτοκρατόρων, των Παπών, κ.ο.κ. Τα θέματα των νωπογραφιών προέρχονται από την ιστορία της Ρώμης, επεισόδια της Βίβλου (με τον Δανιήλ, τον Σαμουήλ, τον Δαβίδ, τον Σολομώντα, κ.ά.) και το Ευαγγέλιο. Αρκετοί πολύχρωμοι τάπητες και ταπισερί προσθέτουν στην αισθητική κομψότητα των αιθουσών. Πριν αποφασίσει το Ιστορικό Μουσείο να μετακομίσει εδώ στην πολυτελή αυτή θέση, κανένα δωμάτιο δεν επιτρεπόταν να χρησιμοποιηθεί για δημόσιο σκοπό. Από το 1991 οι αίθουσες αυτές χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για εκθέσεις ή εκθέματα που μεταφέρθηκαν από τα Μουσεία του Βατικανού.
Τα αντικείμενα
Το μουσείο διαρρυθμίστηκε σε δύο πτέρυγες. Η κύρια πτέρυγα στον όροφο έχει όλα τα καλλιτεχνικά και ιστορικά εκθέματα, ξεκινώντας με πίνακες της ιστορίας του Παπικού Κράτους, προσωπογραφίες των παπών ως σήμερα, αντικείμενα της παπικής οικοσκευής και διάφορα τελετουργικά εμβλήματα και θρησκευτικά δοχεία και διακριτικά, όχι πια σε χρήση.
Η δεύτερη πτέρυγα είναι ένα παράρτημα στο ισόγειο, όπου εκτίθενται παπικά οχήματα: διακοσμημένες άμαξες, εφίππια (σέλλες), φορεία (λεντίκες), βαγόνια και τα πρώτα αυτοκίνητα που χρησιμοποιήθηκαν από του πάπες.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσεία του Βατικανού
Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν
Το Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν (πρωτότυπος τίτλος:Live and Let Die) είναι το δεύτερο μυθιστόρημα της σειράς ιστοριών του Τζέιμς Μποντ του Ίαν Φλέμινγκ. Τοποθετημένο στο Λονδίνο, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Τζαμάικα, εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον Τζόναθαν Κέιπ στις 5 Απριλίου 1954. Ο Φλέμινγκ έγραψε το μυθιστόρημα στο κτήμα του Goldeneye στην Τζαμάικα πριν εκδοθεί το πρώτο του βιβλίο, το Casino Royale, ενώ μεγάλο μέρος της ιστορίας προήλθε από το ταξίδι του Ίαν Φλέμινγκ στις ΗΠΑ και τη γνώση που είχε ο ίδιος για την Τζαμάικα.
Η ιστορία επικεντρώνεται στην καταδίωξη του "Mr Big", ενός εγκληματία που έχει συνδέσμους με το αμερικανικό εγκληματικό δίκτυο, τον κόσμο του βουντού και το SMERSH - ένα σκέλος της σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας - όλα αυτά αποτελούν απειλές για τον Πρώτο Κόσμο, από τον Τζειμς Μποντ. Ο ίδιος εμπλέκεται στις ΗΠΑ μέσω του λαθρεμπορίου από τον Μίστερ Μπιγκ χρυσών νομισμάτων του 17ου αιώνα από βρετανικά εδάφη στην Καραϊβική. Το μυθιστόρημα πραγματεύεται τα θέματα του συνεχιζόμενου αγώνα μεταξύ Ανατολής-Δύσης του Ψυχρού Πολέμου, συμπεριλαμβανομένων των βρετανικών και αμερικανικών σχέσεων, της θέσης της Βρετανίας στον κόσμο, των φυλετικών σχέσεων και της πάλης μεταξύ καλού και κακού.
Όπως και με το Casino Royale, το μυθιστόρημα έγινε ευρέως αποδεκτό από τους κριτικούς. Η αρχική εκτύπωση των 7.500 αντιτύπων εξαντλήθηκε γρήγορα και παραγγέλθηκε μια δεύτερη εκτύπωση εντός του έτους. Οι πωλήσεις στις ΗΠΑ, όταν το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε εκεί ένα χρόνο αργότερα, ήταν πολύ πιο αργές. Μετά από μια μεταφορά κόμικς το 1958–59 από τον John McLusky στην Daily Express, το μυθιστόρημα διασκευάστηκε το 1973 ως η όγδοη ταινία της σειράς του Τζείμς Μποντ της Eon Productions, καθώς και η πρώτη ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί ο Ρότζερ Μουρ ως Τζείμς Μποντ. Σημαντικά στοιχεία της πλοκής από το μυθιστόρημα ενσωματώθηκαν επίσης στις ταινίες του Τζείμς Μποντ For Your Eyes Only το 1981 και License to Kill το 1989.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ίαν Φλέμινγκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1954 Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Βιβλία Τζέιμς Μποντ Κατηγορία:Κατασκοπευτικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Άννα Κάπρι
Η Άννα Μαρί Νάνασι (6 Ιουλίου 1944 – 19 Αυγούστου 2010), η οποία είναι ευρέως γνωστή με το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο Άννα Κάπρι, ήταν μια Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης που έγινε περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της ως Τάνια (η γραμματέας του Χαν) στην ταινία πολεμικών τεχνών Ο κίτρινος πράκτωρ του Χονγκ Κονγκ (1973).
Τα πρώτα χρόνια
Η Άννα Κάπρι γεννήθηκε από Ούγγρους γονείς στη Βουδαπέστη και έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες με την οικογένειά της ως πρόσφυγας το 1950. Ο μικρότερος αδελφός της, ο Λούις, ο οποίος έκανε καριέρα με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Πίτερ Ρόμπινς, ήταν αυτός που ντουμπλάειζε την αρχική τηλεοπτική φωνή του χαρακτήρα των Peanuts, Τσάρλι Μπράουν.
Καριέρα
Η Κάπρι ξεκίνησε την καριέρα της ως παιδί ηθοποιός, εμφανιζόμενη σε σειρές όπως Father Knows Best, The Danny Thomas Show, The Adventures of Rin Tin Tin, Leave It To Beaver --- στον ρόλο της Σίντι Άντριους στο Eddie's Sweater (1963) & στον ρόλο της Σίντα Ντάνσγουορθ στο Lumpy's Scholarship (1963) --- με το όνομα Άννα Κάπρι. Επίσης, έπαιζε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως Έντι Γουέστροουπ στο The George Burns and Gracie Allen Show το 1958.
Η Κάπρι έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο στην ηλικία των δεκατριών ετών με την ταινία Το φαράγγι της κατάρας (Outlaw's Son, 1957). Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε περισσότερες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, μεταξύ των οποίων και δύο γουέστερν του CBS το 1959, ως Ντόλι Κλίρι στο The Littlest Client στο Wanted: Dead or Alive, με πρωταγωνιστή τον Στιβ Μακ Κουήν και ως Ντέμπι Μακ Κάλιν στο McCallin's Daughter στο Trackdown, με τον Ρόμπερτ Καλπ.
Το 1962, επιλέχθηκε για να παίξει έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως Μαίρη Ρόουζ στην κωμική σειρά του ABC / Warner Bros Television με τίτλο Room for One More. Εμφανίστηκε σε άλλες σειρές της ABC/WB, συμπεριλαμβανομένων των Μάβερικ, Sugarfoot, Cheyenne, Bronco, 77 Sunset Strip.
Το 1967 εμφανίστηκε ως Τέρι Καχίλ στον τρίτο κύκλο, στο επεισόδιο 17 με τίτλο "The Hunters and the Killers" της σειράς Twelve O'Clock High.
Αργότερα, εμφανίστηκε στα Branded, The Monroes, The Iron Horse, The Guns of Will Sonnett, Laredo, The Wild Wild West, Run for Your Life, The FBI, Banyon, Μπαρέτα, Banacek, Μάνιξ, The Mod Squad, Ironside, Cann, The Invaders, The Man From UNCLE, Adam-12, The Name of the Game, Police Story, Search και Κότζακ.
Το 1971, η Κάπρι έπαιξε τον ρόλο της Λίντα Πέρι σε δύο επεισόδια του αστυνομικού δράματος Dan August του ABC, με πρωταγωνιστή τον Μπαρτ Ρέινολντς. Το 1973, έλαβε μέρος στην ταινία Payday, με τον Ριπ Τορν στον πρωταγωνιστικό ρόλο μιας τραγουδίστριας της κάντρι μουσικής από την Αλαμπάμα. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1970, η Κάπρι χρησιμοποιούσε την ορθογραφία Ahna Capri για να γράφει το μικρό της όνομα με τρόπο που να αντικατοπτρίζει τη σωστή προφορά του.
Θάνατος
Στις 9 Αυγούστου 2010, η Κάπρι έπαθε ένα τροχαίο ατύχημα στο οποίο ένα φορτηγό 5 τόνων συγκρούστηκε με το αυτοκίνητό της. Μετά από 11 ημέρες που ήταν σε κώμα και με μηχανική υποστήριξη, η Κάπρι πέθανε στις 19 Αυγούστου σε ηλικία 66 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ούγγροι ηθοποιοί
Γκουν Άνα
Η Γκουν Άνα ήταν τουρανική θεότητα του ήλιου στις πρώιμες τουρκικές φυλές. Γκουν Άνα σημαίνει "Μητέρα Ήλιε" στα Τουρκικά και σε πολλές άλλες τουρκικές γλώσσες, όπως στην καζακική και στην κιργιζική.
Ιστορικό
Η Γκουν Άνα ήταν μία από τις πιο ισχυρές θεότητες, η θεά της ζωής και της γονιμότητας, της ζεστασιάς και της υγείας. Ήταν προστάτης των άτυχων και ιδιαίτερα των ορφανών. Ζούσε στον έβδομο όροφο του ουρανού. Ο Γκοκ Τάνρι δημιούργησε τη Γη με τις ακτίνες του ηλιακού φωτός, έτσι, η Γκουν Άνα συμμετείχε στη δημιουργία της Γης. Οι ηλιακές ακτίνες θεωρούνται επίσης «χορδές» μεταξύ του Ήλιου και των πνευμάτων φυτών, ζώων και ανθρώπων. Τούρκοι που λάτρευαν τη Γκουν Άνα στρέφονται προς την ανατολή του ηλίου όταν προσεύχονται.
Αναφορές στη βιβλιογραφία
Η Γκουν Άνα αναφέρεται σε μία από τις πρώτες γραπτές πηγές για την τουρκική μυθολογία. Σύμφωνα με τις τουρκικές παραδόσεις, ο ισχυρός θεός Κάιρα έφτιαξε τον Ήλιο και τον πέταξε στον ουρανό. Η Γκουν Άνα και ο Έι Άτα (η Σελήνη) ήταν σύζυγοι.
Σύμφωνα με την μυθολογία των τουρανικών φυλών, ο Κάγκαν και η σύζυγός του υποτίθεται ότι είναι τα παιδιά του ουρανού και του Γιερ (Γη). Ο Έι Άτα (που ζει στον έκτο όροφο) και η Γκουν Άνα (που ζει στον έβδομο όροφο) είναι οι εκπρόσωποί τους στον ουρανό.
Η γιορτή για την Γκουν Άνα γιορτάζεται κατά τη διάρκεια του θερινού ηλιοστασίου στο Βόρειο Ημισφαίριο κάθε 21 Ιουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεές της γονιμότητας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βιοχημικά απαιτούμενο οξυγόνο
Το Βιοχημικά απαιτούμενο οξυγόνο (Biochemical Oxygen Demand - BOD) είναι ο παραδοσιακός και πιο ευρέως χρησιμοποιούμενος έλεγχος για τον προσδιορισμό της συγκέντρωσης οργανικής ύλης σε δείγματα νερών.
To BOD μετρά άμεσα το κυριότερο ρυπαντικό αποτέλεσμα της οργανικής ύλης, δηλαδή την κατανάλωση διαλυμένου οξυγόνου που πραγματοποιούν οι μικροοργανισμοί κατά την οξείδωσή της. Ο έλεγχος βασίζεται στην ιδέα ότι, εάν υπάρχει επάρκεια οξυγόνου, η αεροβική βιολογική διάσπαση (δηλαδή η σταθεροποίηση των οργανικών αποβλήτων) θα συνεχιστεί έως ότου καταναλωθεί το σύνολο των αποβλήτων.
Η ολοκλήρωση του πειράματος BOD απαιτεί πολύ χρόνο. Απαιτούνται 20 ημέρες για να ικανοποιηθούν τα 95-99% του BODu και για το λόγο αυτό χρησιμοποιείται συνήθως το BOD5 που είναι το BOD που ικανοποιείται κατά τις 5 πρώτες μέρες του πειράματος σε θερμοκρασία 20οC. Ο έλεγχος BOD5 βασίζεται στην ακριβή μέτρηση του διαλυμένου οξυγόνου στην αρχή και στο τέλος της περιόδου των πέντε ημερών, όταν το δείγμα φυλάσσεται σε σκοτεινό σημείο σε συνθήκες επώασης 20οC. Η διαφορά στη συγκέντρωση διαλυμένου οξυγόνου μετά από πέντε μέρες αντιπροσωπεύει την "απαίτηση σε οξυγόνο" για την αναπνοή των αερόβιων βιολογικών μικροοργανισμών του δείγματος.
Το μειονέκτημα του ελέγχου είναι ο απαιτούμενος χρόνος ολοκλήρωσης, ο οποίος καθιστά αδύνατη την άμεση αξιοποίηση του αποτελέσματος για ρυθμίσεις μονάδων διαχείρισης αποβλήτων σε πραγματικό χρόνο. Για το λόγο αυτό, εναλλακτικά ή συμπληρωματικά με το BOD χρησιμοποιείται ο έλεγχος Χημικά απαιτούμενο οξυγόνο - COD.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανική χημεία Κατηγορία:Περιβαλλοντικές επιστήμες Κατηγορία:Αναερόβια πέψη
Έλκηθρο (όχημα)
thumb|200px|Έλκηθρο Έλκηθρο είναι όχημα που χρησιμοποιείται για σκι και μετακίνηση. Το έλκηθρο κινείται διασχίζοντας την επιφάνεια, συνήθως σε χιόνι ή πάγο.
Το έλκηθρο στηρίζεται από σανίδες σε μέγεθος σαν αυτών του σκι περίπου. Αυτό μειώνει την ποσότητα της τριβής, βοηθώντας στην μεταφορά βαρέων φορτίων.
Κατηγορία:Οχήματα
Κλιμέντ Βοροσίλοφ
Ο Κλιμέντ Γιεφρέμοβιτς Βοροσίλοφ (ρωσικά: Климе́нт Ефре́мович Вороши́лов​, Kliment Yefremovich Voroshilov; ουκρανικά: Климент Охрімович Ворошилов, Klyment Okhrimovyč Vorošylov, 4 Φεβρουαρίου 1881 [Π.Η. 23 Ιανουαρίου 1881] – 2 Δεκεμβρίου 1969) ήταν εξέχων Ρώσος πολιτικός και στρατιωτικός κατά τη διάρκεια της σταλινικής πολιτικής. Ήταν ένας από τους πέντε αρχικούς στρατάρχες της Σοβιετικής Ένωσης, μαζί με τον αρχηγό του γενικού στρατιωτικού επιτελείου του Κόκκινου Στρατού Αλεξάντρ Γιεγκόροφ και τους Βασίλι Μπλιούχερ, Σεμιόν Μπουντιόνι και Μιχαήλ Τουχατσέφσκι, αλλά μετά την ήττα στον πόλεμο ενάντια στη Φινλανδία, καθαιρέθηκε. Διατέλεσε πρόεδρος του προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης από το 1953 μέχρι το 1960.
Πρώτα Χρόνια
Ο Βοροσίλοφ γεννήθηκε στον οικισμό Βερχνιέγιε, στο κυβερνείο Γιεκατερίνοβλαφ, Ρωσική Αυτοκρατορία (που σήμερα αποτελεί μέρος της πόλης Λισιχάνσκ στην περιοχή Λουχάνσκ της Ουκρανίας), σε οικογένεια εργαζομένων στους σιδηρόδρομους ρωσικής εθνικότητας. Σύμφωνα με τον Σοβιετικό αρχιστράτηγο Πέτρο Γκρεγκόρενκο, ο ίδιος ο Βόροσιλοφ μιλούσε για την κληρονομιά της χώρας καταγωγής του, την Ουκρανία, και για το προηγούμενο οικογενειακό όνομα του Βοροσίλοφ.
Ρωσική επανάσταση
Ο Βοροσίλοφ εντάχθηκε στη μπολσεβίκικη φραξία του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος το 1905. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, ο Βοροσίλοφ έγινε μέλος του Ουκρανικού Συμβουλίου Λαϊκών Επιτροπών και Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων μαζί με τον Βασίλι Αβέριν. Ήταν πολύ γνωστός για την βοήθεια στον Ιωσήφ Στάλιν στο Επαναστατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο (με επικεφαλής τον Λέον Τρότσκι), έχοντας συνδεθεί στενά με τον Στάλιν κατά την υπεράσπιση του Τσαριτσίν του 1918 από τον Κόκκινο Στρατό. Ο Βοροσίλοφ ήταν διοικητής του Νότιου Μετώπου κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου και του πολωνο-σοβιετικού πολέμου, με την 1η στρατιά ιππικού. Ως πολιτικός κομισάριος που υπηρετούσε ισότιμα ​​με τον Στάλιν, ο Βοροσίλοφ ήταν υπεύθυνος για το ηθικό της 1ης στρατιάς ιππικού, η οποία απαρτιζόταν κυρίως από αγρότες από τη νότια Ρωσία. Ο Βοροσίλοφ ήταν επικεφαλής της Αστυνομίας της Πετρούπολης κατά τα έτη 1917 και 1918.
Μεσοπόλεμος
Ο Βοροσίλοφ υπηρέτησε ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής από την εκλογή του το 1921 έως το 1961. Το 1925, μετά το θάνατο του Μιχαήλ Φρούνζε, ο Βοροσίλοφ διορίστηκε Κομισάριος της Επιτροπής για τις Στρατιωτικές και Ναυτικές Υποθέσεις και Πρόεδρος του Επαναστατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ, θέση που κράτησε μέχρι το 1934. Το κύριο επίτευγμά του στην περίοδο αυτή ήταν να μετακινήσει τις βασικές σοβιετικές βιομηχανίες πολέμων ανατολικά των Ουραλίων, ώστε η Σοβιετική Ένωση να μπορέσει να υποχωρήσει στρατηγικά, διατηρώντας παράλληλα τις παραγωγικές της δυνατότητες. Η πολιτική θέση του Φρούνζε ακολουθούσε την πολιτική της Τρόικας (Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, Λεβ Κάμενεφ, Στάλιν), αλλά ο Στάλιν προτίμησε να έχει έναν στενό, προσωπικό σύμμαχο υπεύθυνο (σε αντίθεση με τον Φρούνζε, έναν "Ζινοβιεβίτη"). Ο Φρούνζε παροτρύνθηκε από μια ομάδα χειρούργων γιατρών του Στάλιν να χειρουργηθεί για να θεραπεύσει ένα παλιό έλκος στομάχου, παρά τις προηγούμενες συστάσεις γιατρούς για να αποφύγουν τη χειρουργική επέμβαση και την απροθυμία του Φρούνζε. Πέθανε στο χειρουργικό τραπέζι λόγω τεράστιας υπερβολικής δόσης χλωροφορμίου, ενός αναισθητικού. Ο Βοροσίλοφ έγινε πλήρες μέλος του νεοσυσταθέντος Πολιτικού Γραφείου το 1926, παραμένοντας μέλος μέχρι το 1960.
Ο Βοροσίλοφ διορίστηκε Λαϊκός Κομισάριος της Άμυνας το 1934 και στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης το 1935. Διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη Μεγάλη Εκκαθάριση του Στάλιν της δεκαετίας του 1930, καταγγέλλοντας πολλούς από τους στρατιωτικούς συναδέλφους και τους υφισταμένους του όταν του ζητήθηκε από τον Στάλιν. Έγραψε προσωπικές επιστολές σε πρώην Σοβιετικούς αξιωματικούς και διπλωμάτες όπως ο Μιχαήλ Οστρόφσκι, ζητώντας τους να επιστρέψουν οικειοθελώς στη Σοβιετική Ένωση και να τους καθησύχαζε ψευδώς ότι δεν θα αντιμετώπιζαν καταδίκη από τις αρχές. Ο Βοροσίλοφ υπέγραψε προσωπικά 185 τεκμηριωμένους καταλόγους εκτέλεσης, τέταρτος μεταξύ της σοβιετικής ηγεσίας μετά τον Μολότοφ, τον Στάλιν και τον Λάζαρ Καγκανόβιτς. Ο Βοροσίλοφ φαίνεται να μην συμμεριζόταν την παράνοια προς τα στοιχεία ανώτερης τάξης μέσα στο σώμα αξιωματικών. Δήλωσε ανοιχτά ότι οι σαμποτέρ στον κόκκινο στρατό ήταν λίγοι και προσπαθούσαν να σώσουν τη ζωή αξιωματικών όπως ο Λούκιν, ο οποίος θα υπηρετούσε με διάκριση κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου και ο Σοκόλοφ-Στρακόφ ο οποίος μερικές φορές ήταν επιτυχής. Δεν είχε κανένα πρόβλημα να καταγγείλει αξιωματικούς που δεν του άρεσαν όπως ο Τουχατσέφσκι.
Παρά τη συμμετοχή του στην εκκαθάριση που απομάκρυνε πολλούς «μηχανικούς» (υποστηρικτές της ευρείας χρήσης των τανκ αντί του ιππικού) από τον Κόκκινο Στρατό, ο Βοροσίλοφ ήταν πεπεισμένος ότι η εξάρτηση από το ιππικό πρέπει να μειωθεί, ενώ πιο σύγχρονα όπλα θα πρέπει να λάβουν υψηλότερη προτεραιότητα. Ο στρατάρχης Μπουντιένι προσπάθησε να τον στρατολογήσει για το σκοπό του να προστατεύσει την κατάσταση του ιππικού στον Κόκκινο Στρατό, αλλά ο Βοροσίλοφ δήλωσε ανοιχτά την πρόθεσή του να κάνει το αντίθετο. Εξέδωσε τις ικανότητες του στρατού για συνδυασμούς όπλων καθώς και την υψηλή ποιότητα και την ικανότητα να αναλάβουν πρωτοβουλία οι αξιωματικοί κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών ασκήσεων του 1936. Εντούτοις, επεσήμανε επίσης θέματα στο σύνολο του Κόκκινου Στρατού στην πλήρη έκθεσή του. Μεταξύ των ζητημάτων που επεσήμανε ήταν η ανεπαρκής επικοινωνία, το αναποτελεσματικό προσωπικό, η ανεπαρκής συνεργασία μεταξύ των στρατιών και ο στοιχειώδης χαρακτήρας της δομής διοίκησης σε μονάδες τανκ και άλλων σύγχρονων όπλων.
Μετά από τον μεγάλη εκκαθάριση, έγιναν κάποιες μεταρρυθμίσεις στην ανώτατη διοίκηση, προκειμένου να εφαρμόσει τη θεωρία του τρόπου με τον οποίο ο κόκκινος στρατός θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει για παράδειγμα το δόγμα της βαθιάς λειτουργίας στην πράξη και την πραγματική κατάσταση του κόκκινου στρατού από κοντά. Οι πολιτικά διορισμένοι διοικητές του κόκκινου στρατού μετά την εκκαθάριση είδαν ότι ο στρατός, ειδικά μετά την εκκαθάριση, δεν ήταν κατάλληλος για να πραγματοποιήσει πολέμους στο δόγμα της βαθιάς λειτουργίας. Διοικητές όπως ο Βοροσίλοφ και ο Γκριγκόρι Κουλίκ ήταν μεταξύ των υποκινητών αυτών των μεταρρυθμίσεων που επηρέασαν θετικά τον κόκκινο στρατό. Οι ίδιοι αυτοί οι διοικητές αποδείχθηκαν ότι δεν ήταν σε θέση να πραγματοποιήσουν τέτοιες επιχειρήσεις στην πράξη. Παρά τον θετικό τους αντίκτυπο, πιστεύεται ότι άνθρωποι όπως ο Βοροσίλοφ δεν ήταν οι καλύτεροι στη δημιουργία και την εφαρμογή τέτοιων μεταρρυθμίσεων. Μία από αυτές τις μεταρρυθμίσεις ήταν η αναδιοργάνωση των εδαφικών μονάδων του κόκκινου στρατού που μετέτρεψαν κατά λάθος την κόκκινη στρατιωτική οργάνωση σε ένα πολύ πιο πρωτόγονο καθεστώς από ό, τι είχε το 1936. Η ιδέα αυτής της αναδιοργάνωσης σχεδιάστηκε από τον Κουλίκ αλλά τέθηκε σε εφαρμογή από τον Βοροσίλοφ.
Όταν καταργήθηκαν οι εδαφικές μονάδες, ο Βοροσίλοφ σημείωσε ότι μεταξύ των λόγων για τη διάλυση τέτοιων σχηματισμών ήταν ότι δεν είχαν την ικανότητα να διδάξουν στρατιώτες πώς να χρησιμοποιήσουν τη σύγχρονη τεχνολογία. Είχε διακηρύξει ανοιχτά ότι το σύστημα ήταν ανεπαρκές σε μια εποχή κατά την οποία οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (όπως η Γερμανία) επέκτειναν τις ικανότητες των στρατών τους. Οι εδαφικές μονάδες δεν ήταν πολύ δημοφιλείς, όχι μόνο για τον Βοροσίλοφ, αλλά και με την ηγεσία του κόκκινου στρατού. Ήταν απελπιστικά αναποτελεσματικές, με τον νεοσύλλεκτο Αλεξέι Γριγκορόβιτς Μασλόφ να σημειώνει ότι δεν πυροβόλησε ποτέ κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του, ενώ σημειώθηκε ότι οι εν λόγω μονάδες υποβλήθηκαν μόνο σε πραγματική εκπαίδευση ένα μήνα το χρόνο όταν επέστρεφαν οι βετεράνοι.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|left|250px|Οι 5 πρώτοι στρατάρχες της ΕΣΣΔ Μεταξύ 1941-1944, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βοροσίλοφ ήταν μέλος της επιτροπής κρατικής άμυνας. Ο Βοροσίλοφ διέταξε τα σοβιετικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Χειμερινού πολέμου από τον Νοέμβριο του 1939 έως τον Ιανουάριο του 1940, αλλά λόγω του κακού σχεδιασμού της Σοβιετικής Ένωσης και της ανικανότητας του Βοροσίλοφ ως στρατηγού, ο Κόκκινος Στρατός υπέστη περίπου 320.000 απώλειες σε σύγκριση με 70.000 φινλανδικές απώλειες. Όταν η ηγεσία συγκεντρώθηκε στη ντάκα του Στάλιν στο Κούντσεβο, ο Στάλιν φώναξε στον Βοροσίλοφ για τις απώλειες. Ο Βοροσίλοφ απάντησε αναλόγως, κατηγορώντας τον Στάλιν για αποτυχία στην εξάλειψη των καλύτερων στρατηγών του Κόκκινου Στρατού στις εκκαθαρίσεις του. Βόροσιλοφ στη συνέχεια χτύπησε μια πιατέλα ψητού χοίρου γάλακτος στο τραπέζι. Ο Νικήτα Χρουστσόφ δήλωσε ότι ήταν η μόνη φορά που είδε τέτοια έκρηξη. Ο Βοροσίλοφ, ωστόσο, έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος για τις αρχικές αποτυχίες στη Φινλανδία. Αργότερα αντικαταστάθηκε ως Κομισάριος Άμυνας Σεμιόν Τιμοσένκο. Ο Βοροσίλοφ έγινε τότε Αναπληρωτής πρωθυπουργός αρμόδιος για θέματα πολιτισμού.
Ο Βοροσίλοφ υποστήριξε αρχικά ότι οι χιλιάδες Πολωνοί στρατιωτικοί που αιχμαλώτισαν τον Σεπτέμβριο του 1939 έπρεπε να απελευθερωθούν, αλλά αργότερα υπέγραψε την εντολή για την εκτέλεση τους στη σφαγή του Κατύν του 1940.
Μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, ο Βοροσίλοφ έγινε διοικητής της βραχύβιας βορειοδυτικής κατεύθυνσης (Ιούλιος-Αύγουστος 1941), ελέγχοντας διάφορα μέτωπα. Τον Σεπτέμβριο του 1941 διοικούσε το Μέτωπο του Λένινγκραντ. Εργαζόμενος μαζί με τον στρατιωτικό διοικητή Αντρέι Ζντάνοφ, καθώς οι γερμανικές δυνάμεις απειλούσαν να αποκόψουν τον Λένινγκραντ, επέδειξε σημαντική προσωπική ανδρεία, αντέχοντας τον βαρύ βομβαρδισμό στο Ιβανόβσκοε. Σε ένα σημείο συγκέντρωσε στρατεύματα που υποχωρούσαν και οδήγησε προσωπικά μια αντεπίθεση ενάντια στα γερμανικά τανκ οπλισμένος μόνο με πιστόλι. Ωστόσο, το στυλ αντεπίθεσης που είχε ξεκινήσει εγκαταλείφθηκε από τιυς στρατηγούς και έλαβε κυρίως περιφρόνηση από τους στρατιωτικούς συναδέλφους του. Απέτυχε να εμποδίσει τους Γερμανούς να περιβάλλουν τον Λένινγκραντ και και αντικαταστάθηκε από τον πολύ ικανό Γκεόργκι Ζούκοφ στις 8 Σεπτεμβρίου 1941.
Μεταπολεμικά
Μεταξύ του 1945 και του 1947, ο Βοροσίλοφ επέβλεπε την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη μεταπολεμική Ουγγαρία. Απέδωσε την κακή παρουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουγγαρίας στις δημοτικές εκλογές της Βουδαπέστης τον Οκτώβριο του 1945 στον αριθμό των Εβραίων σε ηγετικές θέσεις, υποστηρίζοντας ότι «ήταν επιζήμιο για το κόμμα ότι οι ηγέτες του δεν είναι ουγγρικής καταγωγής».
Το 1952, ο Βοροσίλοφ διορίστηκε μέλος του Προεδρείου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Ο θάνατος του Στάλιν στις 5 Μαρτίου 1953 προκάλεσε σημαντικές αλλαγές στη σοβιετική ηγεσία. Στις 15 Μαρτίου 1953, ο Βοροσίλοφ ορίστηκε Πρόεδρος του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ (δηλαδή αρχηγός κράτους) με τον Νικήτα Χρουστσόφ ως Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος και τον Γκεόργκι Μαλενκόφ ως πρωθυπουργό της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Βοροσίλοφ, ο Μαλενκόφ και ο Χρουστσόφ προκάλεσαν τη σύλληψη του Λαβρέντι Μπέρια τις 26 Ιουνίου 1953, μετά το θάνατο του Στάλιν.
Αφού ο Χρουστσιόφ απομάκρυνε τους περισσότερους παλιούς σταλινικούς, όπως ο Μολότοφ και ο Μαλενκόφ από το κόμμα, η καριέρα του Βοροσίλοφ άρχισε να ξεθωριάζει. Στις 7 Μαΐου 1960, το Ανώτατο Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης ενέκρινε το αίτημα του Βοροσίλοφ για συνταξιοδότηση και στη θέση εξελέγη ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Η Κεντρική Επιτροπή τον απάλλαξε επίσης από τα καθήκοντά του ως μέλους του Προεδρείου του Κόμματος (όπως λεγόταν το Πολιτικό Γραφείο από το 1952) στις 16 Ιουλίου 1960. Ο Βοροσίλοφ επανεξελέγη εκ νέου στην Κεντρική Επιτροπή το 1966 και το 1968 τιμήθηκε με ένα δεύτερο μετάλλιο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο Βοροσίλοφ πέθανε το 1969 στη Μόσχα και θάφτηκε στη Νεκρόπολη Τείχους του Κρεμλίνου.
Προσωπική ζωή
Ο Βοροσίλοφ ήταν παντρεμένος με την Εκατερίνα Βοροσίλοβα, γεννημένη Γκόλντα Γκρόρμπαν, από εβραϊκή ουκρανική οικογένεια. Άλλαξε το όνομά της όταν βαπτίστηκε ορθόδοξη χριστιανή για να μπορέσει να παντρευτεί τον Βοροσίλοφ. Συναντήθηκαν ενώ εξορίστηκαν στο Αρχάγγελσκ, όπου στάλθηκε η Εκατερίνα το 1906. Όσο και οι δύο υπηρετούσαν στο Μέτωπο Τσαριτσίν το 1918, όπου η Αικατερίνη βοηθούσε ορφανά, υιοθέτησαν ένα ορφανό ηλικίας τεσσάρων ετών που ονόμασαν Πέτια. Επίσης, υιοθέτησαν τα παιδιά του Μιχαήλ Φρύντζε μετά το θάνατό του το 1925. Κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Στάλιν, έζησαν στο Κρεμλίνο στα Φρουρά Ιππικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπολσεβίκοι Κατηγορία:Στρατάρχες της Σοβιετικής Ένωσης κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης
Αντάνας Σνιέτσκους
Ο Αντάνας Σνιέτσκους (γεν. 7 Ιανουαρίου 1903 - 22 Ιανουαρίου 1974) ήταν Λιθουανός κομμουνιστής πολιτικός που υπηρέτησε ως Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λιθουανίας από τις 15 Αυγούστου 1940 έως τις 22 Ιανουαρίου 1974.
Βιογραφία
Ο Σνιέτσκους γεννήθηκε το 1903 στο χωριό Μπουμπλελιάι, κοντά στο Σακιάι. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένειά του κατέφυγε στη Ρωσία όπου έζησαν από κοντά τη ρωσική επανάσταση του 1917. Το 1919, η οικογένειά του επέστρεψε στη Λιθουανία. Το 1920 είχε ήδη γίνει μέλος του κόμματος των Μπολσεβίκων. Την ίδια χρονιά συνελήφθη για συμμετοχή σε αντικυβερνητικές δραστηριότητες. Απελευθερώθηκε από τη φυλακή με εγγύηση, αλλά κατέφυγε στη Μόσχα και έγινε πράκτορας της Κομιντέρν. Στη Μόσχα, κέρδισε την εμπιστοσύνη των λιθουανών κομμουνιστών Ζίγκμας Ανγκαριέτις και Βίντσας Μιτσκεβίτσιους-Καπσούκας, όπου έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λιθουανίας. Το 1926, η Κομιντέρν έστειλε τον Σνιέτσκους στη Λιθουανία για να αντικαταστήσει το προσφάτως εκτελεσθέντα Καρόλις Ποζέλα ως επικεφαλής του απαγορευμένου και υπόγειου Κομμουνιστικού Κόμματος της Λιθουανίας.