cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Καβάλας 2015–16
2ος Όμιλος
Προβιβάστηκε στην Α΄ Κατηγορία ο Άρης Ζυγού, ο Παγγαϊκός Παλαιοχωρίου οδηγήθηκε σε αγώνα μπαράζ υποβιβασμού, ενώ υποβιβάστηκε στη Γ΄ Κατηγορία ο Μέγας Αλέξανδρος Φιλίππων.
Μπαράζ υποβιβασμού
Υποβιβάστηκε στη Γ΄ Κατηγορία ο Παγγαϊκός Παλαιοχωρίου.
Γ΄ Κατηγορία
Με τη συμμετοχή 15 ομάδων σε έναν όμιλο διεξήχθη το πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας. Η πρωταθλήτρια ομάδα του Ποσειδώνα Καβάλας, ο Ποντιακός Ποντολίβαδου και ο Μαίανδρος Γέροντα εξασφάλισαν την άνοδο τους στην Β΄ Κατηγορία.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Καβάλας. Κυπελλούχος για την περίοδο 2015–16 αναδείχθηκε η ομάδα του Νέστου Χρυσούπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Καβάλας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
Σπύρος Μούρτος
Σταδιοδρομία
Σε ηλικία 18 ετών, ο Αντρέα Ματσόν εισηγήθηκε την υπογραφή επαγγελματικού συμβολαίου με τον Άρη τον Ιανουάριο του 2009. Το επόμενο καλοκαίρι ο παίκτης συμμετείχε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών στη Ρόδο όπου κατέκτησε με τους συμπαίκτες του το χρυσό μετάλλιο. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε και πάλι στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της Κρικβένιτσα. Σε συλλογικό επίπεδο δεν πήρε πολλές συμμετοχές, με αποτέλεσμα να δοθεί δανεικός το 2010-11 στον ΟΦΗ με τον οποίο κατέκτησε το Πρωτάθλημα Β' Εθνικής. Το 2011-12, εστάλη στους Ικάρους Σερρών που αγωνίζονταν στην Α2 Εθνική. Το καλοκαίρι του 2012 έληξε ο δανεισμός του και ο παίκτης ξεκίνησε να αγωνίζεται στην Α1 Εθνική με τον Άρη, όπου και την περίοδο 2014-2015, με προπονητή τον Δημήτρη Πρίφτη, έγινε αρχηγός της ομάδας.
Στις 7 Ιουνίου 2016, ανανέωσε το συμβόλαιο του με τον Άρη για τρία ακόμη χρόνια.
Το καλοκαίρι του 2018 συμφώνησε με τον Ήφαιστο Λήμνου, και έγινε ο αρχηγός της ομάδας.
Στις 25 Αυγούστου 2020, ανακοινώθηκε από την Λάρισα. Με την Λάρισα μέτρησε 4,6 πόντους κατά μέσο όρο σε 22 αναμετρήσεις.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2021, ανακοινώθηκε από τον Ιωνικό Νίκαιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ικάρων Σερρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηφαίστου Λήμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Β΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Δημήτριος Αυγερινός
Ο Δημήτριος Αυγερινός ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα στην Ηλεία.
Γιος του ήταν ο Ανδρέας Αυγερινός, πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, και Πέτρος Αυγερινός.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Δημητριος
Μαουγκοζάτα Σουμόφσκα
Η Μαουγκοζάτα Σουμόφσκα (πολωνικά: Małgorzata Szumowska, 26 Φεβρουαρίου 1973) είναι Πολωνέζα σκηνοθέτις, σεναριογράφος και παραγωγός του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Κρακοβία και αρχικά ξεκίνησε να σπουδάζει ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, παραμένοντας εκεί για δύο έτη. Ωστόσο, αργότερα εγκατέλειψε τις σπουδές της εκεί και ξεκίνησε σπουδές για τον κινηματογράφο, στο φημισμένο για αυτόν τον κλάδο κολέγιο του Λοτζ. Μερικοί εκ των πιο σημαντικών Πολωνών σκηνοθετών αποφοίτησαν από εκεί, όπως ο Αντρέι Βάιντα, ο Ρομάν Πολάνσκι και ο Κριστόφ Κισλόφσκι. Όσο ήταν μαθήτρια εκεί η Σουμόφσκα, έκανε μία ταινία μικρού μήκους, η οποία πήρε την 14η υψηλότερη βαθμολογία στην ιστορία της σχολής. Τιτλοφορούσε ως Cisza και απεικόνιζε μία πολωνική αγροτική οικογένεια.
Το 1998, αποφοίτησε από το κολέγιο και το 2001, έκανε την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία, ονόματι Szczęśliwy człowiek «Ευτυχισμένος άνθρωπος». Η πλοκή της αφορούσε περίπλοκες σχέσεις ανθρώπων, οι οποίες θα του οδηγήσουν, στην απόλυτη χαρά ή δυστυχία. Η ταινία υπήρξε υποψήφια στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ενώ την ίδια χρονιά έγινε και μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Το 2004, κυκλοφορεί και η δεύτερη ταινίας, με τίτλο Ono, η οποία αφορούσε μια έγκυο ανύπαντρη μητέρα, η οποία θέλει να κρατήσει το παιδί της. Το 2006, κυκλοφορεί και την τρίτη της ταινία, με τίτλο, 33 sceny z zycia, η οποία την βοήθησε πολύ στην καριέρα της. Η συγκεκριμένη ταινία έλαβε και Ειδικό Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο.
Ως παραγωγός, γνωστή είναι η συμμετοχή της στην ταινία του Λαρς φον Τρίερ, Antichrist (2009). Κατόπιν, το 2011, κυκλοφορεί και το Elles, στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Ζυλιέτ Μπινός. Το 2013, κυκλοφόρησε και το δράμα της W imię..., το οποίο έλαβε το βραβείο Teddy στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και το Grand Prix, από το Φεστιβάλ Κωνσταντινούπολης. Κατόπιν κυκλοφόρησε το Cialo (2015) (για το οποίο πήρε Ασημένιο Άρκτος σκηνοθεσίας) και το Twarz (2018), από το οποίο έλαβε το Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής, στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Η Σούμοφσκα είναι κόρη του δημοσιογράφου Μασίε Σουμόφσκι και της Ντορότα Τεράκοφσκα, της οποίας η αδελφή ήταν κι αυτή σκηνοθέτης. Από το 2012, είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Ματέους Κοσιούκιεβιτς, με τον οποίον απέκτησε και μία κόρη, ωστόσο, έχει άλλη μία κόρη από μια παλαιότερη σχέση της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Γλώσσα Νάουατλ
Η Νάουατλ, (νάουατλ προφορά: ), ισπανικά: Nahuatl, Náhuatl, Mexicano, Nawatl· νάουατλ: Nāhuatlahtōlli (Ναουατλατόλλι), Mācēhuallahtōlli (Μασεουαλλατόλλι)· "η διαυγής γλώσσα") είναι ιθαγενής γλώσσα του Μεξικού. Η νάουατλ είναι γνωστή επειδή ήταν η γλώσσα των Αζτέκων, οι οποίοι μιλούσαν τη γλώσσα που είναι σήμερα γνωστή ως Κλασική γλώσσα Νάουατλ. Νάουατλ είναι ένα όνομα που χρησιμοποιήθηκε για μερικά μέλη του αζτεκικού ή νάουα κλάδου της ουταζτεκικής γλωσσικής οικογένειας, που είναι ιθαγενής στο κεντρικό Μεξικό.
Με το "Νόμο για γλωσσικά δικαιώματα" αναγνωρίστηκε ως "εθνική γλώσσα" μαζί με 62 άλλες ιθαγενείς γλώσσες και την ισπανική, οι οποίες έχουν την ίδια "ισχύ" στο Μεξικό.
Η νάουατλ είναι η ευρύτερα ομιλούμενη ιθαγενής γλώσσα στο Μεξικό ή στη Βόρεια Αμερική ως σύνολο. Όπως συμβαίνει και με τις περισσότερες άλλες ιθαγενείς γλώσσες του Μεξικού, πολλοί ομιλητές της είναι δίγλωσσοι, μιλώντας επίσης την ισπανική σε επίπεδο ώστε να μπορούν να συνεννοηθούν. Στο παρελθόν πολλοί ομιλητές της νάουατλ έξω από την Κοιλάδα του Μεξικού μιλούσαν επίσης κάποια άλλη ιθαγενή γλώσσα.
Την εποχή της ισπανικής κατάκτησης, η γραφή των Αζτέκων χρησιμοποιούσε πικτογράμματα που τα συμπλήρωνε με λίγα ιδεογράμματα. Οι Ισπανοί εισήγαγαν το λατινικό αλφάβητο το οποίο χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα, όταν οι Ισπανοί προσάρμοσαν τη νάουατλ στο λατινικό αλφάβητο, χρησιμοποίησαν φυσικά τις συνήθειες της ισπανικής
Χιλιάδες χειρόγραφα των Αζτέκων κάηκαν από τους Ισπανούς.
Η Νάουατλ έχει πάντα τον τονισμό στην προτελευταία συλλαβή της λέξης, και γι' αυτό ο τονισμός δεν γράφεται στην Νάουατλ, αλλά στα Νάουατλ ονόματα γραμμένα στα ισπανικά ο τονισμός γράφεται πάντα σύμφωνα με τους ισπανικούς ορθογραφικούς κανόνες, π.χ.:
Όπως στα ισπανικά στην Νάουατλ το γράμμα h δεν προφέρεται π.χ. Νάουατλ: Tōnatiuh (ο θεός του ανέμου), ισπ. Tonatiuh, κατά προσέγγιση προφορά στα ελληνικά Τονάτιου, αλλά το h αντιπροσωπεύει μια διακοπή του ήχου, όπως η χαβανέζικη λέξη Hawaiʻi, όπου το i διακόπτεται, π.χ. Νάουατλ: Ehēcatl (ο θεός του ανέμου), ισπ. Ehécatl, κατά προσέγγιση προφορά στα ελληνικά Εέκατλ
<z> αντιπροσωπεύουν /s/ ( όπως στα λατινοαμερικάνικα ισπανικά), π.χ.:
Στο 17ο αιώνα ένας γραμματικός ιησουίτης Οράσιο Καρότσι (Horacio Carochi) το 1645 έγραψε μια γραμματική έγραψε μια γραμματική της κλασσικής νάουατλ γλώσσας, ανέπτυξε μια ορθογραφία για την κλασσική νάουατλ, πρόσθεσε ένα διακριτικό για το μακρό φωνήεν: <ā, ē, ī, ō>.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζτέκοι Κατηγορία:Ναουάτλ Ναουατλ Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες
Διάκος
Ως επώνυμο μπορεί να αναφέρεται στους εξής:
Βέντραν Τσόρλουκα
Ο Βέντραν Τσόρλουκα (Vedran Ćorluka, 5 Φεβρουαρίου 1986) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής, γεννημένος στη Βοσνία. Αγωνίζεται για τη Λοκομοτίφ Μόσχας και την Εθνική Κροατίας. Παίζει στο κέντρο της άμυνας, αν και έχει παίξει και σε άλλες θέσεις, ιδίως στο δεξί άκρο της άμυνας.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Τσόρλουκα αποφοίτησε από τις ακαδημίες της Ντιναμό Ζάγκρεμπ προτού κάνει το επαγγελματικό του ντεμπούτο στην πρώτη της ομάδα το 2003. Το 2007 μεταγράφηκε για £8 3 εκατομμύρια στη Μάντσεστερ Σίτι. Ύστερα από μία μόλις σεζόν στο Μάντσεστερ μετακόμισε στο Λονδίνο και την Τότεναμ. Έπαιξε για 4 σεζόν στο λονδρέζικο σύλλογο αλλά χωρίς να είναι βασικό μέλος της ενδεκάδας. Ύστερα από ενα σύντομο δανεισμό στη Μπάγερν Λεβερκούζεν, το καλοκαίρι του 2012 πήρε μεταγραφή στη Λοκομοτίβ, όπου βρήκε τον πρώην προπονητή του στην Εθνική Κροατίας Σλάβεν Μπίλιτς.
Διεθνής καριέρα
Ο Τσόρλουκα αντιπροσώπευσε την Κροατία σε παιδικό και εφηβικό επίπεδο προτού κάνει το ντεμπούτο του με την ανδρική ομάδα τον Αύγουστο του 2006 σε ένα φιλικό αγώνα ενάντια στην τότε πρωταθλήτρια κόσμου Ιταλία. Συμμετείχε στις αποστολές για τα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 2008 και 2012. Είναι μέλος της κροατικής αποστολής και για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.
Μήτζου
Το επώνυμο Μήτζου μπορεί να αναφέρεται στους εξής:
Μοσχάτο Σπίνας
Η ποικιλία Μοσχάτο Σπίνας αποτελεί παραλλαγή-κλώνο της ποικιλίας Μοσχάτο λευκό.
Περιοχές καλλιέργειας
Καλλιεργείται στην κοινότητα Σπίνας, στην επαρχία Σελινίου στην Κρήτη. Και στη Μάζα Σελινου
Αμπελογραφικά χαρακτηριστικά
Κατηγορία:Ελληνικό κρασί Κατηγορία:Ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών
Πέτρος Μήτσος
Ο Πέτρος Μήτσος (ή Πέτρος Μήτζου) ήταν Έλληνας στρατιωτικός του Πύργου στην περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του '21.
Βιογραφία
Καταγόταν από παλιά στρατιωτική οικογένειας του Πύργου και αδερφός του ήταν ο Γεώργιος Μήτσος, με τον οποίο μαζί υπηρέτησε στην μάχη του Λάλα. Πολέμησε στο Χλεμούτσι τους πολιορκημένους Τούρκους, στην πολιορκία της Πάτρας, και αλλού, ακόμα και στο Μεσολόγγι. Ο Πέτρος Μήτσος ήταν με το πλευρό των κυβερνητικών στις εμφύλιες διαμάχες. Το 1823 σκότωσε τον πατέρα του Γιάννη Διάκου. Τον Ιούλιο όμως του 1825 δολοφονήθηκε από τον Διονύσιο Διάκο.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κυβοκτάεδρο
Στη Στερεομετρία, το κυβοκτάεδρο είναι ένα κυρτό ημικανονικό πολύεδρο, που ανήκει στα στερεά του Αρχιμήδη. Διαθέτει 14 έδρες: 8 ισόπλευρα τρίγωνα και 6 τετράγωνα. Έχει 12 κορυφές και 24 ακμές.
Η διαμόρφωση κορυφής του είναι (3.4.3.4), δηλαδή σε κάθε κορυφή του ενώνονται εναλλάξ δύο τρίγωνα και δύο τετράγωνα. Όλες οι ακμές σχηματίζουν έναν σκελετό τεσσάρων κανονικών εξαγώνων, που τέμνονται ανά δύο στις κορυφές του πολυέδρου.
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά κυβοκτάεδρου
Αν θεωρήσουμε \alpha \,\! το μήκος της ακμής του στερεού, τότε ισχύουν τα εξής:
Η δίεδρη γωνία, μεταξύ τριγωνικών και τετραγωνικών εδρών, είναι ίση με 125,26°.
Κατασκευαστικά, το κυβοκτάεδρο μπορεί να προέλθει από τον κύβο, εάν αποκοπούν όλες οι κορυφές του έως τα μέσα των ακμών του. Έτσι, οι 6 έδρες του αρχικού κύβου μετατρέπονται σε μικρότερα τετράγωνα, ενώ οι 8 αποκομμένες κορυφές του σχηματίζουν τρίγωνα. Με την ίδια μέθοδο, το κυβοκτάεδρο μπορεί να προέλθει και από το δυϊκό του κύβου, το οκτάεδρο.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Στερεά του Αρχιμήδη Κατηγορία:Πολύεδρα
Κραναία Αθηνά
Η Κραναία Αθηνά είναι αρχαίος ναός στην Ελάτεια, στις πλαγιές του βουνού Καλίδρομος στη σημερινή Φθιώτιδα. Στην αρχαία εποχή ήταν μέρος λατρείας των Λοκρών, προς τιμή της θεάς Αθηνάς, κόρης του Δία. Χτίστηκε ο ναός αμέσως μετά από τον κατακλυσμό, γνωστό ως κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Είναι δωρικού ρυθμού. Ερείπια σώζονται μέχρι σήμερα. Αναφέρει ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας στα Φωκικά, πως στο ναό υπηρετούσαν μόνο νεαρά αγόρια μέχρι την εφηβεία τους. Προς τιμή της Κραναίας Αθηνάς οι αρχαίοι κάτοικοι είχαν κόψει και νόμισμα της πόλης, που εικονίζει την Αθηνά με κράνος (Νομισματικό Μουσείο Αθηνών).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναοί της Αθηνάς Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί
Όνουφις
Η Όνουφις (αρχαία ελληνικά : Ὀνουφις) ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου στο Δέλτα του Νείλου και πρωτεύουσα της νομής Ονουφίτης. Βρισκόταν στη δυτική όχθη του Σεβενύτικου κλάδου του Νείλου κοντά στην αρχαία Βούσιρις.
Λεχία
δεξιά|μικρογραφία|281x281εσ| Οι θρυλικοί ηγέτες [[Λεχ, Τσέχ και Ρους|Λεχ και Τσέχ σε ένα πολωνικό χρονικό του λόγιου Μάτσιεϊ Μιεχοβίτα.]] Λεχία (ορθή απόδοση στα πολωνικά: Λέχια) είναι αρχαίο όνομα της Πολωνίας, το οποίο προέρχεται από τον θρυλικό ιδρυτή Λεχ (ένα κοινό όνομα σήμερα). Η ρίζα συλλαβών επιβιώνει σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες και σε ορισμένες γλώσσες της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής σε ονόματα που ορίζουν την Πολωνία, όπως για παράδειγμα:
Όνουφις
Η πόλη ταυτίζεται με την σημερινή Μαχαλλάτ Μινούγ, περίπου 11 χιλιόμετρα βόρεια της Τάντα. Στην ύστερη αρχαιότητα ήταν έδρα επισκόπου. Αυτή η επισκοπή σήμερα δεν υφίσταται και ο τίτλος δίνετε τιμητικά από τη Καθολική Εκκλησία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Λεχία
Σύμφωνα με το μύθο, το όνομα προέρχεται από τον πρώτο κυβερνήτη της Πολωνίας, Λεχ. Είναι επίσης η ρίζα του όρου Λεχιτικές γλώσσες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας
Δάφνη Κοζάνης
Για οικισμούς με το ίδιο όδομα δείτε το λήμμα: Δάφνη
Η Δάφνη είναι ορεινό χωριό στα δυτικά του νομού Κοζάνης σε υψόμετρο 1.040 μέτρα. Ιδρύθηκε τον 17ο αιώνα από διωγμένους κατοίκους διάφορων περιοχών της Δυτικής Μακεδονίας. Την ονομασία του την πήρε από το μεγάλο πλήθος του φυτού δάφνης που υπήρχε στην περιοχή. Μέχρι το 1930 ονομαζόταν Μακρυπλαγιά. Το χωριό βρίσκεται Δ. της Κοζάνης σε απόσταση 77 χλμ. , στη νότια πλευρά του Κλεψίου σε κατηφορικό έδαφος. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 31 κάτοικοι, ενώ παλαιότερα γύρω στο 1940 οι κάτοικοι ξεπερνούσαν τους 190. Τα καλοκαίρια όμως ο πληθυσμός του χωριού αυξάνεται και φθάνει έως 50 κατοίκους. Η Δάφνη είναι και αυτό ένα από τα μεγαλύτερα καστανοχώρια του Ανατολικού Βοΐου.
Υπάρχουν ενδείξεις για την ύπαρξη αρχαίου οχυρωμένου οικισμού στον επιβλητικό τραπεζοειδή λόφο «Κλέψιος», που υψώνεται πλάι σ' ένα ρέμα, σε μικρή απόσταση από τη Δάφνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Spirit in the Sky (τραγούδι των KEiiNO)
Το Spirit in the sky είναι ένα τραγούδι από το νορβηγικό συγκρότημα KEiiNO. Εκπροσώπησε τη Νορβηγία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ. Προκρίθηκε στον τελικό, όπου ήρθε στην 6η θέση με 331 βαθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Χόμπιτ: Η Μάχη των Πέντε Στρατών
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 17 Δεκεμβρίου 2014. Απέσπασε κατά κύριο λόγο θετικά σχόλια από τους κριτικούς, με τους περισσότερους να επαινούν τη μικρότερη διάρκειά της και το ικανοποιητικό φινάλε. Έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του 2014 με τα συνολικά έσοδα να φτάνουν τα 962,2 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έλαβε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινάει με τον Μπίλμπο και τους Νάνους να παρακολουθούν από το Βουνό της Μοναξιάς το δράκο Νοσφιστή να καταστρέφει τη Λιμνούπολη. Ο Άρχοντας της πόλης με τη σωματοφυλακή του και τον ακόλουθο του, τον Άλφριντ, προσπαθούν να ξεφύγουν με μία βάρκα φορτωμένη με χρυσάφι ενώ οι Νάνοι Μπόφουρ, Όιν, Φίλι και Κίλι, μαζί με την Ξωτικιά Τόριελ και τα παιδιά του Βάρδου, Μπέιν, Σίγκριντ και Τίλντα, προσπαθούν να βγουν από τη φλεγόμενη πόλη. Παράλληλα, ο Βάρδος καταφέρνει να αποδράσει από τη φυλακή και με τη βοήθεια του γιου του, Μπέιν, σκοτώνει τον Νοσφιστή, σημαδεύοντας τον με το Μαύρο Βέλος. Το σώμα του δράκου πέφτει από τον ουρανό και συνθλίβει τον Άρχοντα της Λιμνούπολης και τους στρατιώτες του. Στις όχθες της λίμνης, ο Βάρδος χρίζεται από τον λαό ο νέος ηγέτης της Λιμνούπολης και μαζί με τους επιζήσαντες κατοίκους και την οικογένεια του, ψάχνουν καταφύγιο στα ερείπια του Ντέιλ, ενώ η Τόριελ και ο Λέγκολας φεύγουν για του Βουνό Γκούνταμπαντ, όπου πιστεύουν ότι θα βρούνε απαντήσεις για τα Ορκ που επιτέθηκαν στο Έσγκαροθ (Λιμνούπολη) (δεύτερη ταινία). Καθώς φτάνουν στο Έρεμπορ, οι Φίλι, Κίλι, Μπόφουρ και Όιν ενημερώνονται από τον Μπίλμπο ότι ο Θόριν έχει τρελαθεί από την "αρρώστια του δράκου", τη λαχτάρα για χρυσό. Ο Θόριν ψάχνει απεγνωσμένα την Ιερή Πέτρα, την Καρδιά του Βουνού, την οποία μαθαίνουμε ότι την έκλεψε ο Μπίλμπο. Μην έχοντας επίγνωση αυτής της κλοπής, ο Θόριν διατάζει η είσοδος του Βουνού τη Μοναξιάς να σφραγιστεί, όταν αντιλαμβάνεται ότι οι επιζήσαντες από το Έσγκαροθ ήρθαν στο Ντέιλ.
Εν τω μεταξύ, έχοντας φυλακιστεί στο Ντολ Γκουλντούρ, ο Γκάνταλφ ο Γκρίζος δοκιμάζει ξόρκια, με τη βοήθεια του Ράνταγκαστ του Καφετή, προκειμένου να ελευθερωθεί από το κλουβί του, δίχως όμως αποτέλεσμα. Ένα τερατώδες Ορκ εμφανίζεται και ετοιμάζεται να τον σκοτώσει. Καταφθάνει όμως η Γκαλάντριελ, τηρώντας την υπόσχεση που έδωσε στο Γκάνταλφ και με ένα κύμα φωτός, νικάει το Ορκ. Ύστερα, κουβαλάει τον αναίσθητο Μάγο σε ένα πιο ανοιχτό μέρος αλλά παγιδεύεται από τις φασματικές μορφές των Δαχτυλιδοφαντασμάτων (Νάζγκουλ). Η φωνή του Νεκρομάντη ακούγεται να την απειλεί, αλλά εκείνη φανερώνει ότι δεν είναι μόνη της. Ο Άρχοντας Έλροντ και ο Σάρουμαν ο Λευκός κάνουν την εμφάνιση τους και πολεμάνε τα φαντάσματα. Η Γκαλάντριελ συνεφέρει τον Γκάνταλφ και ο Ράνταγκαστ έρχεται και τον παίρνει με το έλκηθρο του. Ο Έλροντ και ο Σάρουμαν νικούν τους Εννιά και ο Σάουρον εμφανίζεται μπροστά στα τρία εναπομείναντα μέλη του Λευκού Συμβουλίου. Η Γκαλάντριελ παίρνει μια σκοτεινή και αιθέρια μορφή και με τη βοήθεια του Σάρουμαν, διώχνει τον Νεκρομάντη. Ο Σάουρον όμως, χάνει μόνο τη φυσική του μορφή καθώς δραπετεύει και ο Έλροντ συνιστά να ειδοποιήσουν τις άλλες φυλές για την απειλή. Ο Σάρουμαν όμως, τον παροτρύνει να πάει την εξαντλημένη Γκαλάντριελ στην ασφάλεια του Λοθλόριεν ενώ ο ίδιος θα αντιμετωπίσει τον Σάουρον μόνος του. Έξω από το Ντολ Γκουλντούρ, ο Ράνταγκαστ δίνει το ραβδί του και ένα άλογο στον Γκάνταλφ, ο οποίος του ζητά να καλέσει όλα τα ζώα και τα πουλιά που είναι φίλοι τους στον επερχόμενο πόλεμο με τα Ορκ που έφυγαν από το Ντολ Γκουλντούρ με στόχο το Έρεμπορ (δεύτερη ταινία).
Ο Αζόγκ, ο οποίος κατευθύνεται με το στρατό του από Ορκ και Τρολ στο Βουνό της Μοναξιάς (Έρεμπορ), στέλνει τον γιο του, Μπολγκ, στο Γκούνταμπαντ να καλέσει και τον άλλο στρατό που βρίσκεται εκεί. Οι Λέγκολας και Τόριελ φτάνουν στο Γκούνταμπαντ και βλέπουν το στρατό του Μπολγκ, ο οποίος αποτελείται από Τελώνια και γιγάντιες νυχτερίδες, να ξεκινάει για το Βουνό της Μοναξιάς. Ενώ ο Βάρδος και οι κάτοικοι της Λιμνούπολης βρίσκουν καταφύγιο στη πόλη του Ντέιλ, ο Βασιλιάς Θράντουιλ και ο στρατός του από Ξωτικά καταφτάνει με προμήθειες και συμμαχούν με τον Βάρδο και τους Ανθρώπους, καθώς επιθυμεί να πάρει πίσω ένα πολύτιμο για αυτόν περιδέραιο από λευκά διαμάντια που βρίσκεται μέσα στο Βουνό της Μοναξιάς. Ο Βάρδος προσπαθεί να διαπραγματευτεί με τον Θόριν ώστε να αποφύγουν τον πόλεμο. Ο Θόριν όμως, αρνείται να συνεργαστεί, προς μεγάλη απογοήτευση των υπόλοιπων Νάνων, ενώ εξομολογείται στον Μπίλμπο πως είναι το μόνο πρόσωπο που εμπιστεύεται και του χαρίζει έναν αλυσιδωτό θώρακα από Μίθριλ, ως ένδειξη φιλίας. Την ίδια στιγμή, ο Γκάνταλφ καταφτάνει στο Ντέιλ και προειδοποιεί τους Ανθρώπους, τα Ξωτικά και τους Νάνους για το στρατό των Ορκ, που σκοπό έχουν να κατακτήσουν το Έρεμπορ, όχι μόνο για τον μεγάλο θησαυρό του, αλλά και για να επανακτήσουν το αρχαίο Βασίλειο της Άνγκμαρ που βρίσκεται βόρεια του Έρεμπορ. Την ίδια νύχτα, ο Μπίλμπο φεύγει κρυφά από το Έρεμπορ για να δώσει την Ιερή Πέτρα στους αντιπάλους (Ξωτικά και Ανθρώπους), καθώς πιστεύει ότι αυτό θα σημάνει τη λήξη του πολέμου. Την επόμενη μέρα, ο στρατός των Ανθρώπων και των Ξωτικών συγκεντρώνονται έξω από τις πύλες του Έρεμπορ και οι αρχηγοί τους προτείνουν την ανταλλαγή της Πέτρας για ένα μέρος του θησαυρού. Ο Θόριν μαθαίνει για την προδοσία του Μπίλμπο και ετοιμάζεται να τον σκοτώνει όταν επεμβαίνει ο Γκάνταλφ και με την φωνή του τον αναγκάζει να τον αφήσει. Εν τω μεταξύ, ο ξάδερφος του Θόριν, ο Ντέιν ο Σιδηρόπους, καταφτάνει με ένα στρατό από Νάνους των Σιδερένιων Λόφων για να ενισχύσει τον Θόριν και ετοιμάζεται να επιτεθεί στα Ξωτικά και στους Ανθρώπους. Πριν όμως προλάβει, ο στρατός του Αζόγκ εμφανίζεται μέσα από τη Γη, από τούνελ που έσκαψαν Σκουληκάνθρωποι. Με τα Ορκ να υπερτερούν αριθμητικά από το στρατό του Ντέιν, οι δυνάμεις του Βάρδου και του Θράντουιλ, μαζί με τον Γκάνταλφ και τον Μπίλμπο, αποφασίζουν να πολεμήσουν τα Ορκ, τα οποία αρχίζουν να επιτίθενται και στο Ντειλ.
Μέσα στο Έρεμπορ, ο Θόριν έχει μια αψιμαχία με τον Ντουάλιν, καθώς αρνείται να πολεμήσει και το μόνο που θέλει είναι να σώσει το χρυσάφι, ενώ υποφέρει και από παραισθήσεις. Ο Θόριν, περιπλανώμενος τότε μέσα στα αμύθητα πλούτη του Έρεμπορ, βλέπει ένα όραμα και καταλαβαίνει το κακό που του έχει κάνει η αγάπη του για τα πλούτη. Έτσι, ο Θόριν νικάει επιτέλους την "αρρώστια του δράκου", συνέρχεται και οδηγεί τη συντροφιά του στη μάχη. Ενώ οι υπόλοιποι Νάνοι βοηθούν τον Ντέιν, ο Θόριν κατευθύνεται προς το Κορακολόφο μαζί με τους Ντουάλιν, Φίλι και Κίλι για να σκοτώσουν τον Αζόγκ. Εν τω μεταξύ, η Τόριελ, αφού έχει εξοριστεί από τον Θράντουιλ, μαζί με τον Λέγκολας, που ήρθαν καλπάζοντας στο Ντέιλ, πηγαίνουν να προειδοποιήσουν τους Νάνους ότι ο στρατός του Μπολγκ πλησιάζει. Ο Μπίλπμο τους ακολουθεί χρησιμοποιώντας το Ένα Δαχτυλίδι. Όμως, πέφτει αναίσθητος, από ένα χτύπημα, ενώ ο Θόριν μάχεται με τον Αζόγκ για να εκδικηθεί το θάνατο του Φίλι, που σκότωσε ο Αζόγκ νωρίτερα, και του Κίλι, που πεθαίνει για να σώσει την Τόριελ από τον Μπολγκ. Αφού ο Λέγκολας σκοτώνει τον Μπολγκ, οι Αετοί καταφτάνουν, οδηγούμενοι από τον Ράνταγκαστ και τον Άρκο και οι δύο στρατοί των Ορκ καταστρέφονται.
Ο Μπίλμπο επανακτά τις αισθήσεις του και ανακαλύπτει ότι ο Αζόγκ σκοτώθηκε από τον θανάσιμα τραυματισμένο Θόριν, ο οποίος υποκύπτει στα τραύματά του και πεθαίνει, αφού πρώτα συμφιλιωθεί με τον Χόμπιτ και παραδεχτεί πόσο λάθος φέρθηκε. Παράλληλα, μετά από διαταγή του Θράντουιλ, ο Λέγκολας φεύγει για να συναντήσει έναν νεαρό φύλακα των Ντούνενταϊν, με το όνομα Γοργοπόδαρος. Η Τόριελ θρηνεί τον Κίλι και ο Θράντουιλ αποδέχεται την αγάπη τους. Ο Μπίλπμο αποχαιρετά τον Μπάλιν και τους υπόλοιπους Νάνους, τους Μπίφουρ, Μπόφουρ, Μπόμπουρ, Ντουάλιν, Γκλόιν, Όιν, Ντόρι, Όρι και Νόρι και επιστρέφει στο σπίτι του, στο Σάιρ, μαζί με τον Γκάνταλφ. Ο Γκάνταλφ αποκαλύπτει στον Μπίλμπο ότι γνωρίζει για το δαχτυλίδι που βρήκε και τον συμβουλεύει να το χρησιμοποιεί συνετά (παρόλα αυτά πιστεύει ότι είναι ένα απλό μαγικό δαχτυλίδι και δεν μοιάζει να έχει καταλάβει ότι πρόκειται για το δαχτυλίδι του Σάουρον). Ο Μπίλμπο επιστρέφει στο Μπαγκ Εντ και βρίσκει τα υπάρχοντά του να δημοπρατούνται επειδή θεωρήθηκε νεκρός. Στο τέλος, χρησιμοποιεί το συμβόλαιο του Θόριν για να αποδείξει την ταυτότητά του, αλλά τα πιο πολλά από τα υπάρχοντά του είχαν ήδη σφετεριστεί.
Εξήντα χρόνια μετά, ο ηλικιωμένος Μπίλμπο, την ημέρα των 111ων γενεθλίων του δέχεται επίσκεψη από τον Γκάνταλφ για να γιορτάσουν τα γενέθλιά του, θέτοντας έτσι σε κίνηση τα γεγονότα της ταινίας Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού.
Παραγωγή
Το Χόπμιτ αρχικά είχε οραματιστεί ως μια ταινία χωρισμένη σε δύο μέρη, αλλά ο Πίτερ Τζάκσον επιβεβαίωσε τα σχέδιά του για μία τρίτη ταινία στις 30 Ιουλίου 2012, μετατρέποντας την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου σε τριλογία. Σύμφωνα με τον Τζάκσον, στην τρίτη ταινία θα διαδραματίζεται η Μάχη των Πέντε Στρατών και θα κάνει εκτενή χρήση των προσαρτημάτων που έγραψε ο Τόλκιν για να επεκτείνει την ιστορία της Μέσης Γης (που δημοσιεύθηκε στο πίσω μέρος Της Επιστροφή του Βασιλιά). Ο Τζάκσον επίσης δήλωσε ότι στην τρίτη ταινία θα χρησιμοποιήσει υλικό που γυρίστηκε για την πρώτη και δεύτερη ταινία και ότι επιπλέον γυρίσματα θα είναι απαραίτητα. Ο τίτλος της τρίτης ταινίας ήταν Εκεί και Πάλι Πίσω (There and Back Again) τον Αύγουστο του 2012. Τον Απρίλιο του 2014, ο Τζάκσον έδωσε το νέο τίτλο Η Μάχη των Πέντε Στρατών (The Battle of the Five Armies) καθώς θεωρούσε ότι ο καινούριος τίτλος ταίριαζε περισσότερο στην πλοκή της ταινίας. Ο ίδιος δήλωσε: "Ο τίτλος 'Εκεί και Πάλι Πίσω' ήταν ο σωστός τίτλος για τη δεύτερη προσθήκη μίας σειράς ταινιών που αποτελείται από δύο μέρη. Η αναζήτηση για τη διεκδίκηση του Έρεμπορ, όταν ο Μπίλμπο φτάνει εκεί και μετά φεύγει συμπεριλήφθηκαν στη δεύτερη ταινία. Αλλά με τρεις ταινίες, ξαφνικά ο τίτλος δεν ταίριαζε καθώς ο Μπίλμπο έχει ήδη φτάσει 'εκεί' στη ταινία 'Η Ερημιά του Νοσφιστή'". Ο Σον Γκάνερ, πρόεδρος του The Tolkien Society υποστήριξε την απόφαση αυτή: "'Η Μάχη των Πέντε Στρατών' συλλαμβάνει πολύ καλύτερα το που εστιάζει η ταινία αλλά επίσης απευθύνεται με μεγαλύτερη ακρίβεια στην ουσία της ιστορίας".
Box office
Με προϋπολογισμό 250.000.000 δολάρια, η ταινία Χόμπιτ: Η Μάχη των Πέντε Στρατών έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 54,7 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 255,1 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 707 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 962,2 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του 2014 παγκοσμίως. Ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες της σειράς καταλαμβάνει την τρίτη θέση τόσο στην Αμερική όσο και παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Χόμπιτ (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Νεοζηλανδικές ταινίες Κατηγορία:Νεοζηλανδικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πίτερ Τζάκσον Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χάουαρντ Σορ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες πρίκουελ Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Μπιέλα (Μαυροβούνιο)
Η Μπιέλα (σερβικά: Бијела, ιταλικά: La Bianca) είναι μια παραλιακή πόλη στο Δήμο του Χέρτσεγκ Νόβι του Μαυροβουνίου. Βρίσκεται ανατολικά του Χέρτσεγκ Νόβι και στις βορειοδυτικές ακτές του Περάσματος Βέριγκε του Κόλπου του Κότορ. Ο πληθυσμός, σύμφωνα με την απογραφή του 2003, ήταν 3.748 κάτοικοι.
Αδριατικά Ναυπηγεία της Μπιέλα
Στην Μπιέλα βρίσκονται τα Αδριατικά Ναυπηγεία της Μπιέλα (Јадранско бродоградилиште Бијела), η μεγαλύτερη ναυπηγική εγκατάσταση στο Μαυροβούνιο. Το ναυπηγείο διαθέτει δύο πλωτές δεξαμενές, χωρητικότητας 33.000 και 10.000 τόνων, και είναι εξοπλισμένο με δύο γερανούς ανυψωτικής ικανότητας 12 τόνων. Στις ναυπηγοεπισκευαστικές υπηρεσίες περιλαμβάνονται εργασίες δεξαμενισμού, καθαρισμού και υφαλοβαφής, παροχή σωληνώσεων και εξαρτημάτων, χαλυβουργικές εργασίες, μηχανολογικές και ηλεκτρολογικές εργασίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παράκτιες πόλεις στο Μαυροβούνιο
Ακαρνανία
Η Ακαρνανία είναι το δυτικό τμήμα της Αιτωλοακαρνανίας, όπως ορίζεται με σύνορο τον ποταμό Αχελώο. Υπήρξε αρχαία περιοχή σε αντιπαλότητα με τη γειτονική Αιτωλία.
Γεωγραφία
Η Ακαρνανία είναι το δυτικότερο κομμάτι της Στερεάς Ελλάδας και ορίζεται χονδρικά από το τρίγωνο που σχηματίζουν το Ιόνιο πέλαγος, ο Αμβρακικός κόλπος και ο ποταμός Αχελώος. Η περιοχή είναι κυρίως ορεινή και στο κέντρο της δεσπόζουν τα Ακαρνανικά όρη. Όπως φαίνεται στο χάρτη μοιάζει με τρίγωνο στις δύο κορυφές του οποίου τοποθετούνται το Άκτιο και η Αμφιλοχία ενώ στην τρίτη οι εκβολές του ποταμού Αχελώου. Προσδιορίζεται γεωγραφικά με μεγάλη ακρίβεια γιατί το Ακαρνανικό αυτό τρίγωνο ορίζεται από δύο θαλάσσια σκέλη σαφώς καθορισμένα, το Ιόνιο πέλαγος στα δυτικά και τον Αμβρακικό κόλπο στα βόρεια ενώ το τρίτο σκέλος στο μεγαλύτερο τμήμα του προσδιορίζεται από τον κάτω ρου του Αχελώου και το υπόλοιπο απ' την οροσειρά του Θυάμου. Το βόρειο τμήμα της Ακαρνανίας, εκτός από τη μικρή πεδιάδα της Βόνιτσας είναι ορεινό και δασώδες. Ενώ το νότιο τμήμα γύρω απο την κωμόπολη Κατοχή, τα χωριά Λεσίνι και Πεντάλοφο χαρακτηριζεται απο χαμηλους βραχώδεις και κατάφυτους λόφους, μεγάλους υγροβιότοπους, το δέλτα του ποταμού Αχελώου και την τεράστια πεδιάδα των Οινιαδών, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας αποτελεί γεωγραφικά ακαρκανικό έδαφος. Σε παλαιότερες εποχές στη περιοχή της Ακαρνανίας περιλαμβανόταν η Λευκάδα, τα νησιά Κάλαμος και Καστός καθώς και τμήμα της σημερινής επαρχίας Βάλτου. Οι αλλαγές στην οριοθέτηση του χώρου που έγιναν με το πέρασμα των αιώνων δημιουργούν ακόμα και σήμερα σύγχυση. Αρκετοί συγγραφείς όταν αναφέρονται στη Ακαρνανία περιλαμβάνουν σε αυτή περιοχές που σήμερα ανήκουν διοικητικά αλλού. Επιπλέον σήμερα δεν υπάρχει καν ο διοικητικός όρος Ακαρνανία. Στις σελίδες μας προσπαθούμε να περιγράψουμε τη περιοχή σαν γεωγραφικό χώρο στον οποίο υπάρχει κοινή ιστορική μοίρα περισσότερο και όχι σαν διοικητική διαίρεση γι' αυτό και σε κάποια σημεία οι περιγραφές και η ύλη δεν ταυτίζονται με τις σημερινές διοικητικές διαιρέσεις. Στη δορυφορική φωτογραφία που ακολουθεί διακρίνουμε το μεγαλύτερο τμήμα της Ακαρνανίας, τον Αμβρακικό, τη Λευκάδα, το Κάλαμο και το Καστό.
Προϊστορία
Το όνομα της Ακαρνανίας ήταν γνωστό από τη βαθύτατη αρχαιότητα. Ο Όμηρος καταγράφει την ξηρά απέναντι από την Κεφαλλονιά και την Ιθάκη αυθαίρετα "Ήπειρος" αλλά αναφέρεται συχνά και στους "Αιτωλούς". Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν οι Τηλεβόες, οι Λέλεγες και οι Κουρήτες. Οι Τηλεβόες ζούσαν στο νησί απέναντι από τη δυτική πλευρά της Ακαρνανίας και είχαν σαν κύρια ασχολία την πειρατεία. Οι Λέλεγες ήταν εξαπλωμένοι σε πολλές περιοχές της Ελλάδας όπως την Αιτωλία και την Αρχαία Λοκρίδα. Οι Κουρήτες φαίνεται ότι προέρχονταν από την Αιτωλία, μετανάστευσαν στην Ακαρνανία όταν τους έδιωξε ο Αιτωλός ο Αιτωλός. Το όνομα της Ακαρνανίας από τον Ακαρνάνα γιο του Αργείτη Αλκμαίων που μετανάστευσε στο στόμιο του Αχελώου. Άν ισχύει η παράδοση σημαίνει ότι οι Αργίτες βρέθηκαν στην περιοχή από τα πανάρχαια χρόνια.
Αρχαιότητα
Από τον 7ο αιώνα π.Χ. ήρθαν μεγάλα κύματα κατοίκων στην περιοχή από την Κόρινθο σε Ανακτόριο, Σόλλιον και Λευκάδα, Κεφαλλονίτες εγκαταστάθηκαν στον Αστακό. Οι γηγενείς κάτοικοι εκδιώχθηκαν στο εσωτερικό, δεν είχαν αναπτύξει τέχνες και γράμματα, παρέμειναν αγροίκοι, ασχολήθηκαν με την κλοπή και την πειρατεία ακόμα και όταν είχε ξεσπάσει ο Πελοποννησιακός Πόλεμος. Ο Θουκυδίδης καταγράφει τοποθεσίες όπως Αλυζία, Κόροντα, Λιμναία, Μεδεών Ακαρνανίας, Οινιάδες Φοιτίες, Πάλαιρος και Στράτος στον οποίο είχε έδρα μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ. η Ακαρνανική Συμπολιτεία.
Οι αρχαίοι Ακαρνάνες ήταν σε κάθε περίπτωση Έλληνες και συμμετείχαν σε όλους τους Πανελλήνιους αγώνες, είχαν στενές σχέσεις με γειτονικές περιοχές όπως η Αιτωλία και η Αμφιλοχία στον Αμβρακικό κόλπο. Οι Ακαρνάνες ήταν ωστόσο διάσημοι για το θάρρος και την πίστη τους, ήταν περιζήτητοι στον στρατό και εξαιρετικοί τοξότες. Ζούσαν σε διάσπαρτα χωριά, όταν δέχονταν επιθέσεις δραπέτευαν στα βουνά. Ο Στράβων ισχυρίζεται ότι ήταν ενωμένοι σε μια πολιτική ομάδα την Ακαρνανική Συμπολιτεία την αναφέρει ο Αριστοτέλης στο έργο του "Ακαρνάνων Πολιτεία". Ο Θουκυδίδης αναφέρει έναν λόφο με το όνομα "Όλπαι" κοντά στο Αμφιλοχικόν Άργος, οι Ακαρνάνες συγκεντρώνονταν εκεί για να λύσουν τις δικαστικές τους διαφορές. Η συνάντηση των μελών της Συμπολιτείας γινόταν συνήθως στον Στρατό που ήταν η πρωτεύουσα της Ακαρνανίας. Την εποχή των Ρωμαίων ο τόπος συνάντησης μεταφέρθηκε στο Θύρρειο ή τη Λευκάδα που έγινε η πρωτεύουσα της Ακαρνανίας. Την πρώτη περίοδο που τμήμα της Αμφιλοχίας ανήκε στην Ακαρνανία είχε δημιουργηθεί ένα δικαστικό όργανο στη θέση Όλπαι, σε έναν οχυρωμένο λόφο σε απόσταση 4.8 χιλιόμετρα από το Άργος Αμφιλοχικό. Δεν έχουμε πολλές πηγές σχετικά με τη σύνθεση της Συμπολιτείας, έχει διασωθεί μια επιγραφή κοντά στο Άκτιο "Έδοξε τα βουλά και τω κοινώ των Ακαρνάνων". Στην προεδρεία της Συμπολιτείας βρισκόταν ένας "Στρατηγός", είχε και έναν "Γραμματέα" πρόσωπο με σημαντική θέση στον Αιτωλικό πληθυσμό. Στον ναό του Απόλλωνα στο Άκτιο βρισκόταν ένας "Ιεροπόλος", ανήκε σε υψηλή τάξη, το όνομα του "Στρατηγού" βρισκόταν σε ψηλά αξιώματα σε πολλές άλλες Ελληνικές πόλεις όπως και στον πρώτο άρχοντα της Αθήνας.
Πελοποννησιακός Πόλεμος
Η Ακαρνανία ενεπλάκη σε πολλούς πολέμους χάρη στη στρατηγική της θέση, βρισκόταν στον ναυτικό δρόμο προς την Ιταλία. Είχαν μεγάλο μίσος στους Κορίνθιους οικιστές που τους στέρησαν τα καλύτερα λιμάνια, αυτό τους οδήγησε σε συμμαχία με τους Αθηναίους εναντίον των Κορινθίων, Κορίνθιοι έποικοι στην Αμβρακία εκδίωξαν τους Αμφιλόχιους από το Άργος Αμφιλοχικόν (432 π.Χ.). Οι Ακαρνάνες ζήτησαν τη βοήθεια της Αθήνας με το πρόσχημα τους Αμφιλοχίτες που εκδιώχθηκαν. Οι Αθηναίοι προχώρησαν σε εκστρατεία με τον στρατηγό Φορμίων, έδιωξαν επιτυχώς τους Κορίνθιους της Αμβρακίας και παραχώρησαν ξανά το Άργος το Αμφιλοχικόν στους Ακαρνάνες και στους Αμφίλοχες. Ακολούθησε νέα συμμαχία ανάμεσα στους Ακαρνάνες και τους Αθηναίους, οι μοναδικές πόλεις που δεν συμμετείχαν ήταν οι Οινιάδες και ο Αστακός. Οι Ακαρνάνες είχαν προσφέρει πολύτιμη βοήθεια στους Αθηναίους για να διατηρήσουν την υπεροχή τους στη δυτική Ελλάδα, σημαντική ήταν η βοήθεια τους στη Μάχη των Όλπων (426 π.Χ.) σαν σύμμαχοι του Αθηναίου στρατηγού Δημοσθένη εναντίον των Πελοποννησίων. Μετά τη λήξη του πολέμου ακολούθησε ειρήνη των Ακαρνάνων με τους Άμβρακες αν και παρέμειναν σταθερά σύμμαχοι των Αθηναίων. Οι Ακαρνάνες ενεπλάκησαν σε πόλεμο με τους Αχαιούς όταν κατέλαβαν την Αιτωλική Καλυδώνα (391 π.Χ.), οι Αχαιοί κάλεσαν σε βοήθεια τους συμμάχους τους Λακεδαιμονίους που έστειλαν στρατό υπό την ηγεσία του βασιλιά τους Αγησίλαο Β΄. Η περιοχή υποτάχθηκε στους Σπαρτιάτες και συνέχισε να είναι σύμμαχος τους μέχρι τη χρονιά που ενώθηκε με τη Δεύτερη Αθηναϊκή Συμμαχία (375 π.Χ.). Οι Ακαρνάνες συμμάχησαν αργότερα με τους Βοιωτούς εναντίον των Σπαρτιατών και βρέθηκαν στο πλευρό των Αθηναίων εναντίον του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας στη Μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.).
Υποταγή στη Ρώμη
Από την εποχή που ο Αλέξανδρος ο Μέγας κατέκτησε την περιοχή (314 π.Χ.) ο Μακεδόνας βασιλιάς Κάσσανδρος διέταξε να συγκεντρωθούν οι κάτοικοι στα σύνορα Αιτωλίας και Ακαρνανίας σε λιγότερους και μεγαλύτερους οικισμούς. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στους Αιτωλούς και τους Ακαρνάνες έγιναν συχνές με αποτέλεσμα οι Ακαρνάνες να διαχωριστούν και να ενωθούν με την Ήπειρο. Μετά την πτώση του βασιλιά της Ηπείρου οι Ακαρνάνες διατήρησαν την ανεξαρτησία τους με πρωτεύουσα τη Λευκάδα, οι συγκρούσεις με τους Αιτωλούς συνεχίστηκαν. Οι Ακαρνάνες συμμάχησαν με τους Μακεδόνες βασιλείς και παρέμειναν μόνιμα πιστοί σε αυτούς. Όταν ο Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας βρέθηκε σε πόλεμο με τους Ρωμαίους πολέμησαν στο πλευρό του, μετά την ήττα του Φιλίππου Ε΄ στη Μάχη των Κυνός Κεφαλών (197 π.Χ.) υποτάχθηκαν στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Όταν ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας επιτέθηκε στην Ελλάδα οι Ακαρνάνες υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους και τον απέκρουσαν, όταν αποχώρησε αναγνώρισαν ξανά την κυριαρχία της Ρώμης. Στις Ελληνικές υποθέσεις που ακολούθησαν όταν ηττήθηκε ο Περσέας της Μακεδονίας από τον Ρωμαίο στρατηγό Αιμίλιο Παύλο η νήσος Λευκάδα που ήταν και πρωτεύουσα αποσπάστηκε από την Ακαρνανία, η νέα πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Θύρρειο. Οι κάτοικοι υπέφεραν έντονα τον 1ο αιώνα π.Χ. από την Πειρατεία που βρισκόταν σε έξαρση. Η Ελλάδα έγινε ανεξάρτητη Ρωμαίική επαρχία αλλά υπάρχουν αμφιβολίες αν η Ακαρνανία ήταν τμήμα της Αχαΐας ή της Ηπείρου, αργότερα αναφέρεται σαν τμήμα της Ηπείρου. Οι περισσότεροι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στην Αρχαία Νικόπολη (σημερινή Πρέβεζα) που ίδρυσε ο Οκταβιανός Αύγουστος μετά τη Ναυμαχία του Ακτίου, η Ακαρνανία από τότε έπεσε σε μεγάλη παρακμή κάτι που περιγράφει και ο Στράβων.
Μετά την πρώτη κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1204 η περιοχή πέρασε στην κυριαρχία του Δεσποτάτου της Ηπείρου και τελικά καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1480. Ελευθερώθηκε οριστικά το 1832.
Βυζαντινοί χρόνοι και Φραγκοκρατία
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο δεν υπάρχουν σαφείς πληροφορίες για τους Ακαρνάνες. Επειδή για αιώνες έζησαν σε ημιάγρια κατάσταση, δεν υπάρχουν πληροφορίες για τη ζωή και τα έργα τους. Μπορούμε, όμως, να υποθέσουμε ότι ακολούθησαν τη μοίρα των λαών της περιοχής από τις διάφορες βαρβαρικές επιδρομές. Βάνδαλοι, Γότθοι, Σαρακηνοί, Ούννοι και Νορμανδοί στρέφονται κατά διαστήματα εναντίον τους. Με τη διοικητική μεταρρύθμιση του Διοκλητιανού στο τέλος του 3ου αιώνα, η Ακαρνανία εντάχθηκε στην επαρχία Ηπείρου με πρωτεύουσα τη Νικόπολη. Βαρβαρικές επιδρομές από τους Γότθους και τους Βησιγότθους στο τέλος του 4ου αιώνα, καθώς και πειρατικές από τους Βανδάλους της Β. Αφρικής κατά τον 5ο αιώνα, δεν άφησαν ανεπηρέαστη τη χώρα από δυσμενείς επιπτώσεις. Η Ακαρνανία, όπως και όλες οι επαρχίες του Ανατολικού Ιλλυρικού εντάχθηκαν στην πνευματική εποπτεία του πάπα, το 535, με διάταγμα του Ιουστινιανού. Ο Ιουστινιανός ενέταξε και τον ελλαδικό χώρο στο πρόγραμμα ενίσχυσης της αυτοκρατορίας με οχυρωματικά έργα, στο οποίο είχε συμπεριληφθεί τόσο η Ακαρνανία, όσο και η Αιτωλία. Ωστόσο, οι επιδρομές Σλάβων, Σαρακηνών και Βουλγάρων δημιουργούσαν προβλήματα στους κατοίκους. Στα μέσα του 11ου αιώνα ο Δελεάνος, βούλγαρος ηγεμόνας, κατέστρεψε τη Νικόπολη, πρωτεύουσα της περιφέρειας. Η Ακαρνανία πέφτει σε αφάνεια, αλλά οι κάτοικοι αρχίζουν να εξασκούνται στην πολεμική τέχνη και να δημιουργούν στρατιωτικά σώματα για την άμυνα της χώρας τους. Ο ηγεμόνας των Νορμανδών Ρογήρος Β’ δεν συναντούσε ανυπέρβλητα εμπόδια στις εκστρατείες του στον ελλαδικό χώρο. Ο Νικήτας Χωνιάτης κάνει αναφορά για αυτές τις εκστρατείες σε Ακαρνανία και Αιτωλία,  (εκδ. Βόννης, σ. 98, 11), ενώ ο Ρογήρος προσθέτει στους τίτλους του και τον τίτλο του πρίγκηπα Αιτωλίας και Ακαρνανίας.
Ο Μιχαήλ Άγγελος ίδρυσε το Δεσποτάτο της Ηπείρου έχοντας, μεταξύ άλλων, τους εμπειροπόλεμους Ακαρνάνες στο πλευρό του. Το δεσποτάτο περιελάμβανε και την Αιτωλία  και διατήρησε τη δόξα του για δύο αιώνες, περίπου, αλλά μετά το τέλος αυτής της περιόδου η Ακαρνανία πέρασε δύσκολες ημέρες. Οι Λατίνοι της Κεφαλονιάς, οι Σέρβοι επιδρομείς, οι αβασίλευτοι «αλβανοί» (αρμάνικης καταγωγής), οι Μαλακάσιοι, οι Μεσαριταίοι κ.α. κατέλαβαν και διαμοίρασαν την Ήπειρο, την Αιτωλία και την Ακαρνανία. Πάντως η Ακαρνανία ήταν τόσο φτωχή που στη Λατινοκρατία δόθηκε ολόκληρη ως προίκα. Ο Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός είχε ομολογήσει ότι μετά τη Σερβική κυριαρχία, η Ακαρνανία είχε ερημωθεί και οι κάτοικοι αναγκάζονταν να φεύγουν και να εργάζονται ως δούλοι σε ξένους τόπους για να μην πεθαίνουν από την πείνα στα χωριά τους. Οι Αλβανοί κατακτητές, όμως, υιοθέτησαν διαφορετική στάση, αφού μετά τη μάχη που δόθηκε στον Αχελώο (1359) όπου νικήθηκε ο Νικηφόρος, κληρονόμησαν την ηγεμονία ως ντόπιοι. Την Αιτωλία πήρε ο Πέτερ Μπούα, ενώ την Ακαρνανία κατέλαβε και διακυβέρνησε ο Πέτερ Λόσα (Λιόσας).
Μετά το θάνατο του Λόσα (1374), την Ακαρνανία ανέλαβε ο γιος του Πέτερ Μπούα, Γκίνος, ο επονομαζόμενος «Σπάτας». Στην εποχή της ηγεμονίας του οι Ακαρνάνες αναδείχτηκαν ως ο πολεμικότερος λαός της περιοχής, με συνεχείς επιδρομές στις γειτονικές χώρες, από τις οποίες αποκόμιζαν πολλά λάφυρα. Ο Γκίνος, εξαιρετικά πολεμοχαρής, εξεστράτευσε ακόμη και εναντίον του Ησαύ Μπουοντελμόντι, ηγεμόνα της Ηπείρου, που ήταν συγγενής του. Έκτοτε, άρχισαν να δημιουργούνται στην Ακαρνανία οι πρώτες μάγκες, πρόδρομα στρατιωτικά σώματα των αρματολικών μπουλουκιών των καπεταναίων. Ωστόσο, οι πολεμικές επιχειρήσεις του Γκίνου Μπούα είχαν σαν αποτέλεσμα να ζητηθεί βοήθεια από διάφορες περιπλανώμενες φυλές (φάρες), τους ακιντζήδες που, αργότερα, έγιναν οι πρόδρομοι της οθωμανικής κατάκτησης στην περιοχή. Παρόλ’ αυτά, αυτή η κατάκτηση άργησε χάρη στις προσπάθειες του Καρόλου Τόκκου, παλατινού Κεφαλονιάς και ανηψιού του Ησαύ Μπουοντελμόντι. Οργάνωσε αξιόμαχα στρατιωτικά σώματα, εναντίον των Τούρκων κυρίως, αλλά και εναντίον των Ενετών, αν και με τους τελευταίους ήρθε σε τελική συνεννόηση, επειδή κατάλαβε ότι θα είχε πολλές απώλειες εάν συνέχιζε τον αγώνα εναντίον τους.
Μετά τον θάνατο του Καρόλου (1429), το κράτος του διαμοιράστηκε στους τρεις νόθους γιους του και στον ανηψιό του Κάρολο Β’, αφού δεν είχε νόμιμους κληρονόμους. Οι πρώτοι πήραν την Αιτωλία και μέρος της Ακαρνανίας, ενώ ο δεύτερος την Ήπειρο και την Αμφιλοχία. Όμως, αυτή η μοιρασιά προκάλεσε τη δυσαρέσκεια των «αδελφών» του, οι οποίοι ζήτησαν τη μεσολάβηση του Κωνσταντίνου Παλιολόγου δεσπότη του Μωρέως και επειδή αυτή δεν απέδωσε, κατέφυγαν στον σουλτάνο Μουράτ Β΄. Εκείνος έστειλε στρατό και υποχρέωσε τον Κάρολο Β΄ να υπογράψει στις 9 Οκτωβρίου του 1430 ταπεινωτική συνθήκη. Σύμφωνα με αυτή υποχρεωνόταν να παραδώσει τα Ιωάννινα, να πληρώνει στον σουλτάνο ετήσιο φόρο 500 δουκάτα, και άλλα τόσα να δίνει σαν δώρο στον εκάστοτε νεοδιοριζόμενο πασά Ιωαννίνων. Παρόλ’ αυτά, ο Κάρολος διατήρησε την Ακαρνανία με αποτέλεσμα να εξοργισθούν οι νόθοι αδελφοί του και να αρχίσουν επιδρομές. Κατέλαβαν μεγάλη έκταση στα δυτικά του Αχελώου που τη χρησιμοποιούσαν ως ορμητήριο για άλλα ακαρνανικά χωριά. Ο Κάρολος, ως υποτελής του σουλτάνου ζήτησε τη βοήθεια των Τούρκων, αλλά το μόνο που πέτυχε ήταν να λεηλατηθεί παραπάνω η Ακαρνανία. Φοβούμενος την προέλαση του Σουλτάνου, πήγε στην Ιταλία για να ζητήσει βοήθεια, αλλά απεβίωσε εκεί τον Οκτώβριο του 1448. Ο δρόμος για τα τουρκικά στρατεύματα ήταν πια ανοικτός, καθώς το 1449, υψώθηκε στην Άρτα η οθωμανική σημαία και η Ακαρνανία περιελήφθη στην επελαύνουσα αυτοκρατορία ως σαντζάκι, πλέον, με την ονομασία Κάρλελι. Η κατάκτηση της Ακαρνανίας από τους Τούρκους ολοκληρώθηκε το 1479, με την κατάληψη της Βόνιτσας.
Το Κάρλελι
Η Αιτωλοακαρνανία, σύμφωνα με τη συνήθεια των Τούρκων να ονομάζουν τις περιοχές που καταλαμβάνουν από τους προηγούμενους κυρίους τους, ονομάστηκε Κάρλελι «χώρα του Καρόλου». Η ονομασία αυτή διατηρήθηκε επίσημα μέχρι την Ανεξαρτησία, αλλά και αργότερα ο λαός εξακολουθούσε να τη χρησιμοποιεί. Από τους, αρχικά, έξι καζάδες του σαντζακίου που δημιουργήθηκε μετά την τουρκική κατάκτηση και αναδιοργανώθηκε στα μέσα του 16ου αιώνα, οι τρεις, Ξηρόμερο, Βάλτος και Βόνιτσα, κάλυπταν την Ακαρνανία,  αν και για την τελευταία δεν φαίνεται να χρησιμοποιούσαν την ονομασία Κάρλελι. Παρά τις διοικητικές μεταβολές που έγιναν στην περίοδο αυτή, η γενική διάρθρωση παρέμεινε η ίδια. Γι΄αυτό και, πολύ αργότερα, δύο τουρκικά έγγραφα του 1761 και 1764, αναφέρουν τον «καζά Ξηρομέρου» και υπογράφονται από Τούρκο καδή. Επίσης, επί Καποδίστρια, στις απαντήσεις του στα «ερωτήματα» των αντιπροσώπων των Δυνάμεων για την κατάσταση της Ελλάδας (1828), αναφέρεται το «Σαντζάκι του Καρλελίου, περιέχον το Μεσολόγγι, Ανατολικόν, Ζυγόν, Βλοχόν, Ξηρόμερον, Βόνιτσαν και Βάλτον, η κυρίως λεγομένη Αιτωλία και Ακαρνανία». Από τα τμήματα του σαντζακίου αυτού, τα τρία τελευταία αποτελούν, σύμφωνα πάντοτε με τα έγγραφα του Καποδίστρια, την Ακαρνανία.
Αρχική πρωτεύουσα του Κάρλελι είχε οριστεί ο Αετός, προς το τέλος του 17ου αιώνα, όμως, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Βραχώρι (Αγρίνιο). Επί Σουλεϊμάν Β΄, με το παλαιό σύστημα των κλεισωριών «ασφαλείας των οδών» από τους αρματολούς, τους καπετάνιους και τους δερβέναγες, το Κάρλελι παρέμεινε τυπικά ως σαντζάκι, το οποίο υπαγόταν μαζί με την υπόλοιπη Στερεά στον μπεκλέρμπεη της Ρούμελης, αλλά προσαρτήθηκε αργότερα στο σαντζάκι του Νεγρεπόντε (Εύβοια), με έδρα τη Χαλκίδα. Η διοικητική αυτή μεταβολή εξηγείται καθώς η Εύβοια υπαγόταν στον καπουδάν πασά «διοικητή στόλου». Η Ακαρνανία δεχόταν στην περίοδο της Τουρκοκρατίας συνεχείς πειρατικές επιθέσεις, οπότε η υπαγωγή της στον καπουδάν πασά, εξασφάλιζε άμεση και αποτελεσματική επέμβαση. Επίσης, η γειτνίαση της Ακαρνανίας με τα ενετικά Επτάνησα, ήταν ένας ακόμη λόγος γι’ αυτή τη μεταβολή, που κράτησε μέχρι την έναρξη του Αγώνα, το 1821.
Ο διοικητής του Κάρλελι δεν ήταν πασάς, όπως στα άλλα σαντζάκια, αλλά μουσελίμης «άνθρωπος εμπιστοσύνης» και τούτο διότι η φορολογία της δεκάτης είχε δοθεί στη Βαλιδέ σουλτάνα «μητέρα του σουλτάνου» για να τη νέμεται, οπότε σ’αυτές τις περιπτώσεις, ο διοικητής διοριζόταν απ’ ευθείας από την Υψηλή Πύλη και τον διορισμό του, απλά, αναγνώριζε ο πασάς της Εύβοιας. Στη διοίκηση του Κάρλελι έπαιξαν σημαντικό ρόλο οι Αλαμπέηδες του Βραχωρίου που, κατά καιρούς, κατελάμβαναν σημαντικά αξιώματα. Σ΄αυτούς οφείλονται πολλά έργα, με γνωστότερα τα φερώνυμα γεφύρια που ένωναν τις λίμνες Τριχωνίδα και Λυσιμαχία, θαύματα αρχιτεκτονικής στην εποχή τους. Η ποιότητα του έργου ήταν τέτοια που, ο απεσταλμένος του σουλτάνου άλλαξε την αρχική του απόφαση να εξοντώσει την οικογένεια κατ’ εντολή του αφεντικού του και, μάλιστα, ανέλαβε να την υποστηρίξει.
Αρματολίκια
Τα δυσπρόσιτα, δασωμένα βουνά της Ακαρνανίας, στη γειτονιά των βενετοκρατούμενων Επτανήσων, αποτελούσαν άσυλο καταδιωγμένων από την τουρκική εξουσία Ελλήνων. Σε όλη την Τουρκοκρατία ανθεί η κλέφτικη ζωή και οι κάτοικοι του Βάλτου και του Ξηρομέρου, σκληροτράχηλοι και σε ημιάγρια κατάσταση, ζουν σχεδόν ανεξάρτητοι μέχρι το 1821. Οι λίγοι Τούρκοι που υπήρχαν στην περιοχή ζούσαν αποκλειστικά στα πεδινά και, ακριβώς επειδή η Πύλη δεν μπορούσε να υποτάξει τους ανυπότακτους αυτούς πληθυσμούς, τους παραχώρησε οικονομικά και στρατιωτικά προνόμια, με σημαντικότερα τα δεύτερα. Ήδη από τα χρόνια που προηγήθηκαν της Άλωσης, οι Τούρκοι αναγνώρισαν επίσημα τα ένοπλα σώματα που είχαν δημιουργηθεί και τους παραχώρησαν δικαιοδοσίες. Στην περίοδο του Σουλεϊμάν Α’ τους παραχωρήθηκαν αρματολίκια, δηλαδή περιφέρειες στις οποίες τη φρούρηση των στενών (δερβενίων) αναλάμβαναν ένοπλα ελληνικά σώματα με καπετάνιο που διοριζόταν επίσημα από τις τουρκικές αρχές. Στην ευρύτερη περιοχή, ο Κασομούλης αναφέρει πως, υπήρχαν τρία αρματολίκια, του Βάλτου, του Ξηρομέρου και της Βόνιτσας. Αυτά μαζί με τα δύο αρματολίκια του Ζυγού και του Βλοχού, αποτελούν τα περίφημα πέντε βιλαέτια του δημοτικού τραγουδιού: «και στα πέντε βιλαέτια, φάτε, πιέτε, μωρ’ αδέλφια».
Μετά τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), που γέννησε πολλές ελπίδες, οι Τούρκοι διατρέχουν την Ακαρνανία για να εξασφαλίσουν τα παράλια από τον χριστιανικό στόλο και κάνουν καταστροφές. Το 1585 ο ο αρματολός Βόνιτσας και Λούρου Γρίβας, με την υποκίνηση των Βενετών που βρίσκονταν σε πόλεμο με την οθωμανική αυτοκρατορία, ξεκίνησε εξέγερση σφάζοντας Οθωμανούς στο Ξηρόμερο και τη Βόνιτσα, σε μία νύχτα,  αλλά η τελική του προσπάθεια δεν στέφθηκε από επιτυχία. Κυνηγημένος από τον οθωμανικό στρατό, πέθανε στην Ιθάκη τραυματισμένος, και οι Τούρκοι διόρισαν στη θέση του αρματολού τον Τριμπούκη (Τρομπούκη) Συντεκνιώτη, που καταγόταν από τον Βάλτο. Τα ηπειρωτικά λεηλατήθηκαν από τους Τούρκους, τα δε παράλια από Μελιταίους, Ουσκόκους και Αλγερινούς πειρατές – η Ναύπακτος είχε το παρατσούκλι «Μικρό Αλγέρι, εκείνους τους καιρούς).
Οι παραπάνω αρματολοί, μαζί με τους Χρήστο Βαλαωρίτη και Σπαθόγιαννη κατόρθωσαν να απελευθερωθεί όλη η Ακαρνανία που, μαζί με τη Λευκάδα, αποτελούσαν στήριγμα στην πολιτική της Βενετίας στο ανατολικό μέτωπο. Ο Μεϊντάνης με τον Σπαθόγιαννη μοιράστηκαν το αρματολίκι Ακαρνανίας, Αιτωλίας και Ναυπάκτου με έδρα την Κατούνα. Το 1694 η Ακαρνανία, αλλά και η Αιτωλία, υπέστησαν καταστροφές από επιδρομές του σύμμαχου των Τούρκων Λ. Γερακάρη, ο οποίος επεχείρησε να περάσει τον Αχελώο, αλλά τον απέκρουσαν οι αρματολοί της περιοχής και τον κατεδίωξαν μέχρι το Καρπενήσι. Ωστόσο, με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (1699), όλη η Αιτωλοακαρνανία μαζί με την υπόλοιπη Στερεά περιήλθε ξανά στους Τούρκους. Τότε, πολλοί Ακαρνάνες πέρασαν σε βενετοκρατούμενες περιοχές, όπως στη Λευκάδα (1701). Στον Ζ’ Βενετοτουρκικό Πόλεμο που άρχισε το 1714, δυστυχώς, πολλοί αρματολοί πήραν μέρος στη λαφυραγώγηση της Πελοποννήσου στο πλευρό των Τούρκων (περίοδος της Αλαμπάντας «αρπαγής»). Εξαίρεση αποτέλεσε ο Πάνος Μεϊντάνης, που αγωνίστηκε και μετά το 1715, έτος που οι Τούρκοι επανακατέλαβαν την Πελοπόννησο, αλλά βρήκε τον θάνατο το 1717, έξω από το Αγγελόκαστρο. Πάντως, η σταθεροποίηση των βενετικών κτήσεων στο Ιόνιο με τη Συνθήκη του Πασάροβιτς (1718) και η ειρηνική περίοδος που ακολούθησε, συνετέλεσε στην ανάπτυξη των παραλίων περιοχών και την αναπτέρωση του εθνικού φρονήματος. Η Βόνιτσα και η Πρέβεζα πέρασαν στους Ενετούς και, έτσι τουλάχιστον, ένα κομμάτι της Ακαρνανίας ξέφυγε από τους Τούρκους.