cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1972-73
Σύστημα διεξαγωγής
Επιπρόσθετα, ήταν σε ισχύ ο θεσμός της συμμετοχής κυπριακών ομάδων στο ελληνικό πρωτάθλημα, μέσα από τον οποίο η εκάστοτε πρωταθλήτρια Κύπρου εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στην Α΄ Εθνική Ελλάδας για την επόμενη περίοδο (εκτός και αν πρωταθλήτρια της περασμένης περιόδου εξασφάλιζε την παραμονή της στο πανελλήνιο πρωτάθλημα). Επειδή η Ομόνοια που συμμετείχε στην Α΄ Εθνική 1972-1973 υποβιβάστηκε, η πρωταθλήτρια ομάδα της Α΄ κατηγορίας 1972-73 είχε το δικαίωμα συμμετοχής στην Α΄ Εθνική 1973-1974.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1971-72, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1972-73 συμμετείχαν οι πρώτες τρεις ομάδες της Β΄ κατηγορίας 1971-72: Ευαγόρας Πάφου, ΑΣΙΛ Λύσης, Άρης Λεμεσού. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε ο ΑΠΟΠ ο οποίος είχε υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1972-73.
Επιπρόσθετα, δεν συμμετείχε η πρωταθλήτρια της προηγούμενης περιόδου, Ομόνοια, η οποία συμμετείχε στην Α΄ Εθνική 1972-1973 μέσω του θεσμού της συμμετοχής κυπριακών ομάδων στο ελληνικό πρωτάθλημα. Στο πρωτάθλημα συμμετείχε ο Ολυμπιακός (πρωταθλητής της Α΄ κατηγορίας 1970-71) ο οποίος συμμετείχε στην Α΄ Εθνική 1971-1972 από την οποία υποβιβάστηκε.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Πέρα Μέλανα Αρκαδίας
Τα Πέρα Μέλανα (Τσακωνικά: Πέρε Μέανε) είναι χωριό Κυνουρίας και τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Τυρού του Δήμου Νότιας Κυνουρίας. Απέχει 7 χλμ από τον Τυρό και 11 χλμ από το Λεωνίδιο. Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού μιλούν την Τσακώνικη διάλεκτο. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Η τοπική κοινότητα περιλαμβάνει επίσης τους μικρούς οικισμούς Λιβάδι και Πέτρα. Ο οικισμός Λιβάδι σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 68 κατοίκους και η Πέτρα 6.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας Κατηγορία:χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Κορούνδιο
Το κορούνδιο (αγγλ. corundum) είναι ορυκτό οξείδιο του αργιλίου με χημικό τύπο Al2O3. Το όνομά του προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη kuruvinda = κόκκινο. Είναι το δεύτερο σε σκληρότητα υλικό που ανευρίσκεται στη φύση, μετά το διαμάντι. Η υψηλή αυτή σκληρότητα αποδίδεται στους πολύ ισχυρούς δεσμούς αργιλίου - οξυγόνου, οι οποίοι προσδίδουν στο ορυκτό και σχετικά μεγάλη πυκνότητα, λόγω της μικρής μεταξύ τους απόστασης.
Απαντάται σε μεταμορφωσιγενή πετρώματα, κυρίως γνευσίους και σχιστολίθους, αλλά και σε πυριγενή πτωχά σε διοξείδιο του πυριτίου (συηνίτες). Ενίοτε απαντά ως πρόσμιξη και σε ιζηματογενή πετρώματα. Η άχρωμη παραλλαγή του ονομάζεται, επίσης, λευκοσάπφειρος (αγγλ. Leucosapphire).
Αποτελεί το κύριο συστατικό της σμύριδας, πετρώματος με εκμεταλλεύσιμη εμφάνιση στη νήσο Νάξο.
Παραλλαγές του κορουνδίου αποτελούν οι πολύτιμοι λίθοι ρουμπίνι (αγγλ. ruby, από τη λατινική λέξη rubeus = κόκκινο) και ζαφείρι (αγγλ. sapphire). Το κόκκινο χρώμα του ρουμπινιού οφείλεται σε προσμίξεις χρωμίου, ενώ το γαλάζιο του ζαφειριού σε προσμίξεις σιδήρου και τιτανίου. Συχνά συνδέεται με ασβεστίτη, ζωισίτη, αστρίους, μαρμαρυγίες, κυανίτη, συλλιμανίτη, μαγνητίτη (κυρίως στη σμύριδα) και ορυκτά της ομάδας του γρανάτη.
Απαντά σε πολλά σημεία του πλανήτη. Κύριες εμφανίσεις των πολύτιμων παραλλαγών του είναι στη Μιανμάρ και στη Σρι Λάνκα. Υπάρχει, επίσης, σε πολλές χώρες της Αφρικής, στην Ινδία και στις ΗΠΑ (Πολιτείες Μοντάνα και Βόρεια Καρολίνα), στη Βραζιλία, την Τουρκία και τη Μαδαγασκάρη. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται ιδιαίτερα στη νήσο Νάξο υπό μορφή σμύριδας πολύ καλής ποιότητας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου
Δήμος Τριταίας
Ο Δήμος Τριταίας ήταν δήμος προηγούμενων διοικητικών διαιρέσεων του Νομού Αχαΐας που δημιουργήθηκε αρχικά το 1835 μέχρι το 1912 και το 1997 μέχρι το 2010 με το σχέδιο Καποδίστριας και περιλάμβανε όλη τη ιστορική περιοχή της Τριταίας.
Έδρα του ήταν ο οικισμός Σταυροδρόμι.
Έμβλημα
Ο πρώτος δήμος Τριταίας είχε έμβλημα που το απέκτησε το 1874 με το ΦΕΚ 47/25-12-1874 και όριζε ως σφραγίδα τον τρίτωνα "φυσώντας δια κόχλου." και γύρω γύρω τα γράμματα Δήμος Τριταίας. Έμβλημα του τελευταίου δήμου ήταν ο Τρίτωνας, αργότερα έμβλημα του δήμου ήταν παράσταση του Γεωργίου Παπανδρέου.
Ονομασία
Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία Τριταία, το όνομα της οποίας πιστεύεται ότι προέρχεται από τον Τρίτωνα γιο του Ποσειδώνα.
Ιστορία
Στην περιοχή του δήμου και κοντά στο χωριό Αγία Μαρίνα υπήρχε η αρχαία Τριταία η οποία δεν έχει ανασκαφεί ακόμα. Στην Ερυμάνθεια έχουν βρεθεί ίχνη κυκλώπειων τειχών, Μυκηναϊκό νεκροταφείο στην Δροσιά, Αρχαία νομίσματα στο Μάνεσι και στου Σκιαδά.
Δήμος Τριταίας (1835-1912)
Ο δήμος Τριταίας πρωτοσυστάθηκε το 1835 και διατηρήθηκε μέχρι το 1912.
Ο δήμος όταν ιδρύθηκε το 1835 περιελάμβανε τα χωριά Σανταμέρι, Χατζούρι, Πόρτες, Γάλαρο, Πράτι, Μιχόι, Βερσίζι, Φλόκα, Κώμη, Κάλφα, Ρουπακιά, Κρασέτσα και την Αγίας Μαρίνας Μαρίτσης.
Το 1861 έγινε διοικητική μεταβολή και ο δήμος ενώθηκε με τον Δήμο Ερυμάνθειας διατηρώντας το ίδιο όνομα αλλά διαφορετική σύσταση. Αποτελούνταν από 24 χωριά : τα Προστοβίτσα, Αλποχώρι, Γρεβενό, Βελιμάχι, Καλέντζι, Κούμπερι, Σκιαδά, Τσαπόγα, Τουρκοχώρι, Χιόνα, Κώμη, Γολέμη, Μάνεση, Μαστραντώνη, Ρένεσι (Ραίνεση), Παλαιοκωσταίικα, Ρουπακιά, Γάλαρο, Κρασέτσα, Κάλφα, Φλώκα, Σκούρα, Άνω Αγία Μαρίνα, Κάτω Αγία Μαρίνα.
Σύμφωνα με άρθρο στην εφημερίδα "Νεολόγος των Πατρών" το 1909 ο δήμος είχε οκτώ χωριά ορεινά και τα υπόλοιπα πεδινά, οι κάτοικοι του δήμου ήταν φτωχοί και ζούσαν αποκλειστικά από την κτηνοτροφία και την γεωργία. Τα όρια του ήταν στο 15ο χιλιόμετρο της Ε.Ο. Πατρών-Καλαβρύτων στην θέση Χάνι Κουρλαμπά έως τα σύνορα Αχαΐας-Ηλείας στον οικισμό Καρπέτα και από τους πρόποδες του Σκόλλις έως τις κορυφές του Ερύμανθου. Στα όρια του δήμου υπήρχαν πολλά έλη, αποξηραμένα σήμερα, που δημιουργούσαν πολλά υγειονομικά προβλήματα και αρρώστιες στους χωρικούς.
Σύμφωνα με τον Χ. Κορύλλο ο Δήμος ήταν Β΄ τάξεως είχε δύο μονοτάξια δημοτικά σχολεία, ένα αρρένων κι ένα θηλέων, και 6 γραμματεία. Συνόρευε με τους δήμους Καλαβρύτων, Πηνιέων, Λάμπειας και Δύμης.
Έδρα του δήμου ήταν από το 1835 το χωριό Σανταμέρι που ονομάστηκε Τριταία. Από το 1861 η Προστοβίτσα και με το Β.Δ. 27-2-1862 η έδρα μεταφέρθηκε στο Τουρκοχώρι για να επανέλθει στις αρχές του 20ου αιώνα στην Προστοβίτσα.
Είχε 5.178 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 1907. Ο Δήμος καταργήθηκε το 1912 με το Β.Δ. 18.8.1912 (ΦΕΚ 256 τ.Α΄).
Δήμος Τριταίας (1997-2010)
thumb|right|250px|Η θέση του Δήμου Τριταίας (1998-2010) στο Νομό Αχαΐας. Έδρα του δήμου ήταν το Σταυροδρόμι. Συνόρευε με τους Δήμο Φαρρών, Δήμο Ωλενίας, Κοινότητα Καλεντζίου και το Νομό Ηλείας. Γεωγραφικά στην περιοχή ανήκει και η Κοινότητα Καλεντζίου, που σήμερα είναι ανεξάρτητη. Το 2010, με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καλλικράτης", έπαψε να υπάρχει και συγχωνεύτηκε με το Δήμο Φαρρών, την Κοινότητα Καλεντζίου και την Κοινότητα Λεοντίου σχηματίζοντας το νεοπαγή Δήμο Ερυμάνθου.
Δημοτικά διαμερίσματα (1997-2010)
Στον καποδιστριακό δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί :
Αθλητισμός
'''Α.Ο. Τριταιϊκός''' Ο Α.Ο. Τριταϊκός ιδρύθηκε  το 1999 με την συγχώνευση των Πηνειός Κάλφα, AO Αγίας Βαρβάρας και ΑΟ Σταυροδρομίου. Αγωνίζεται στην Δ΄ Εθνική κατηγορία και η φυσική του έδρα είναι το Γήπεδο Σταυροδρομίου που είναι ξερό.
Θύελλα Σκιαδά Η Θύελλα Σκιαδά έχει έδρα το χωριό Σκιαδά και αγωνίζεται στο Γήπεδο Σταυροδρομίου (ξερό).
Λίμνη Μπαλκάς
Η λίμνη Μπαλκάς (καζακικά: Балқаш Көлі Μπαλκάς Κοέπι, ρωσικά: Озеро Балхаш Οζέρο Μπαλχάς) είναι μεγάλη λίμνη στο Καζακστάν, κεντρική Ασία. Με έκταση 18.428 χλμ² είναι η 13η μεγαλύτερη ηπειρωτική λίμνη στο κόσμο. Η λεκάνη απορροής της λίμνης βρίσκεται τόσο στο Καζακστάν όσο και στην Κίνα, ενώ ένα μικρό της μέρος βρίσκεται στην Κιργιζία. Η έκταση της λίμνης δεν είναι σταθερή και όπως η Αράλη συρρικνώνεται επειδή το νερό των ποταμών που εκβάλουν στη λίμνη χρησιμοποιείται για άρδευση.
Η λίμνη έχει σχήμα μηνίσκου και αποτελείται από δύο μέρη που ενώνονται με ένα στενό. Το δυτικό τμήμα έχει γλυκό νερό και το ανατολικό αλμυρό. Επίσης το ανατολικό τμήμα είναι κατά μέσο όρο βαθύτερο από το δυτικό. Η λίμνη τροφοδοτείται από εφτά ποτάμια από τα οποία το μεγαλύτερο είναι ο ποταμός Ιλί, ενώ ο ποταμός Καρατάλ έχει τόσο υπόγεια όσο και υπέργεια παροχή νερού. Η λίμνη καταλαμβάνει ένα τεκτονικό βύθισμα. Η επιφάνειά της βρίσκεται 340 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και έχει μέγιστο βάθος 26 μέτρα. Η λίμνη παγώνει από τα τέλη Νοεμβρίου μέχρι τις αρχές Απριλίου. Στις όχθες της λίμνης βρίσκεται η πόλη Μπαλκάς, με 65.000 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες του Καζακστάν Κατηγορία:Αλμυρές λίμνες
Θεωρία της λογοτεχνίας
Η Θεωρία της λογοτεχνίας με την αυστηρή έννοια του όρου αναφέρεται στην συστηματική μελέτη της φύσης της λογοτεχνίας και των μεθόδων ανάλυσης της λογοτεχνίας. Παρόλα αυτά, από τον 19ο αιώνα και έπειτα οι λόγιοι της λογοτεχνίας συχνά περιλαμβάνουν - επιπρόσθετα, ή ακόμη και παρά την σημασία της θεωρίας της λογοτεχνίας με την αυστηρή έννοια- μελέτες της ιστορίας της διανοητικότητας, της ηθικής φιλοσοφίας και άλλων διεπιστημονικών θεμάτων που συσχετίζονται με τον τρόπο που οι άνθρωποι ερμηνεύουν την σημασία. Στις ανθρωπιστικές επιστήμες στα σύγχρονα ακαδημαϊκά περιβάλλοντα, το δεύτερο ύφος λογιότητας είναι πλέον έκβαση της κριτικής θεωρίας και συχνά αναφέρεται απλά ως "θεωρία". Ως κατά συνέπεια, η λέξη "θεωρία" είναι πλέον ένας όρος που περικλείει μία ποικιλία διαφόρων λόγιων προσεγγίσεων στην ανάγνωση κειμένων. Πολλές από αυτές τις προσεγγίσεις ενισχύονται από διάφορους κλάδους της ηπειρωτικής φιλοσοφίας και της κοινωνιολογίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Θεωρία της λογοτεχνίας
Ηπατίτιδα A
Αίτια
Διαδίδεται συνήθως με την κατανάλωση φαγητού ή ποτού μολυσμένου από μολυσμένα κόπρανα. Σχετικά συνηθισμένη πηγή είναι τα όστρακα που δεν έχουν μαγειρευτεί σωστά. Μπορεί επίσης να μεταδοθεί μέσω στενής επαφής με μολυσμένο άτομο. Ενώ τα παιδιά δεν παρουσιάζουν συμπτώματα, όταν μολυνθούν, εξακολουθούν να μπορούν να μολύνουν άλλους. Έπειτα από μία και μόνη λοίμωξη, το άτομο αποκτά ανοσία εφ’όρου ζωής. Για τη διάγνωση απαιτείται εξέταση αίματος, καθώς τα συμπτώματα προσομοιάζουν με εκείνα πολλών άλλων ασθενειών. Αποτελεί έναν από τους πέντε γνωστούς ιούς της ηπατίτιδας: A, B, C, D και E.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλεγμονές Κατηγορία:Παθήσεις του ήπατος Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες Κατηγορία:Σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα Κατηγορία:Ηπατίτιδα
Ραλφ Μπέτζα
Ο Ραλφ Μπέτζα (Ralph Betza, γεν. 1945, ΗΠΑ) είναι διεθνής μαιτρ στο σκάκι και εφευρέτης πολλών παραλλαγών του παιχνιδιού, όπως το Σκάκι με διαφορετικούς στρατούς (Chess with different armies, ή Equal Armies), που είναι γνωστό και με το όνομά του ως Σκάκι του Μπέτζα (Betza's Chess).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ραλφ Μπέτζα διαμένει στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ και ασχολείται με τον προγραμματισμό σε ηλεκτονικούς υπολογιστές και όπως αναφέρει ο ίδιος τον Νοέμβριο του 1997 σε μια συνέντευξή του, έμαθε να παίζει σκάκι σε ηλικία 8 ετών, άρχισε να κερδίζει τους συμμαθητές του στα 12 (όταν ανακάλυψε το 1.ε4 ε5 2.Βθ5), άλλα έχανε από σκακιστές μέχρι τα 13 του, κέρδισε το πρώτο του τουρνουά στα 14 (ένα περιφερειακό σχολικό τουρνουά) και όλα ξεκίνησαν από εκεί. Θεωρεί αξιωσημείωτη τη συνάντηση που είχε με τον Έντουαρντ Λάσκερ, ο οποίος αν και είχε περάσει τα 90 και δεν έπαιζε πια καλό σκάκι, εφηύρε μια κίνηση με την οποία τον κέρδισε κυριολεκτικά, αυτό ήταν που τον έκανε να καταλάβει εις βάθος το σκάκι. Σταμάτησε να παίζει σκάκι το 1979, όταν τερμάτησε δεύτερος στο Ιταλικό εθνικό πρωτάθλημα, έκτοτε ασχολείται με την εφεύρεση σκακιστικών παραλλαγών.
Παραλλαγές που εφηύρε
Ο Ραλφ Μπέτζα είναι ίσως ο πιο παραγωγικός εφευρέτης παραλλαγών του σκακιού. Πολλές από τις παραλλαγές του δημοσιεύθηκαν στο διαδίκτυο, ενώ αρκετές από αυτές είναι πολύ δημοφιλείς και περιγράφονται σε σκακιστικά βιβλία και περιοδικά.
Οι παραλλαγές που εφηύρε είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκακιστές
390 Άλμα
Η Άλμα (Alma) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,39. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Γκιγιώμ Μπιγκουρντάν, που παρατηρούσε από το Παρίσι, και πήρε το όνομά της από τον μικρό ποταμό Άλμα της Κριμαίας, γνωστό από την ομώνυμη μάχη του Πολέμου της Κριμαίας. Υπήρξε ο μοναδικός αστεροειδής που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος. Ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ευνομίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Άλμας υπολογίσθηκε σε 23,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 14 ως 20 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 και 2,7 gr/cm³ αντιστοίχως. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,219 (από δεδομένα του IRAS). Η Άλμα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 45 λεπτά, μία αρκετά γρήγορη περιστροφή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν, αλλά η μέγιστη στο περιήλιο μπορεί να φθάσει και τους -23 βαθμούς Κελσίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλμα
USS Saipan (LHA-2)
thumb|right|280px|Το αμερικανικό [[Ελικοπτεροφόρο SAIPAN]] Το ελικοπτεροφόρο Σαϊπάν (USS SAIPAN LHA 2) είναι πλοίο αμφιβίων επιχειρήσεων και προσβολών του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού. Είναι ναυπηγικής κλάσης "Tarawa" εκ του ονόματος του 1ου ναυπηγηθέντος αδελφού πλοίου στη κατηγορία LHA (=Landing Helicopter Assault ship). Πρόκειται για μικτή ναυπηγική κατασκευή Ελικοπτεροφόρου και Δεξαμενοπλοίου ή αυτοκινούμενης πλωτής δεξαμενής.
Χαρακτηριστικά πλοίου
Το Ε/Φ Σαϊπάν ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Ίνγκαλς (Ingalls Shipbilding Corp.) όπου και τέθηκε η τρόπιδα στις 21 Ιουλίου 1972, καθελκύσθηκε στις 16 Ιουλίου 1974 και ενεργοποιήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1977. thumb|right|280px|Το [[υπερκατασκευή (ναυπηγική)|υπερστέγασμα του SAIPAN]]
Σημειώσεις
(¹) Το κατάστρωμα πτήσεων (flight deck) μπορεί να εξυπηρετήσει επιχειρήσεις 9 "CH-53 Sea Stallion" ή 12 "CH-46 Sea Knight" ελικοπτέρων ταυτόχρονα. Κάτω από το κύριο κατάστρωμα φέρονται δύο υποκαταστρώματα (hangar decks), που συνδέονται μεταξύ τους με δύο αναβατήρες, ένα αριστερά και ένα κατάπρυμνα, μέσα στα οποία μπορεί να μεταφέρει 19 "CH-53" ή 26 "CH-46". Βέβαια οι αριθμοί αυτοί αλλάζουν αν μεταφέρει ανάμικτα τους παραπάνω ή και άλλους τύπους ελικοπτέρων ή και κάποια αεροσκάφη τύπου Harrier και προβαίνουν σε κοινές επιχειρήσεις. thumb|right|280px|Η [[πρύμνη του ελικοπτεροφόρου SAIPAN]] Το δε πρυμναίο τμήμα του σκάφους είναι κλειστή πλωτή δεξαμενή. Κάτω από το πρυμναίο αναβατήρα, υφίσταται η πόρτα αυτής της δεξαμενής με εσωτερικές διαστάσεις χώρου σε πόδια: 270 Χ 78, μέσα στον οποίο φέρονται τέσσερα αποβατικά σκάφη τύπου LCU καθώς και εξι μικρότερα τύπου LCM. Πρώραθεν της πλωτής δεξαμενής υφίσταται μεγάλος χώρος (garage), με επιφάνεια περίπου 34.000 τετρ. πόδια, μεταφοράς αμφιβίων ελαφρών μηχανοκίνητων οχημάτων (AFVs) που απαρτίζουν ένα πλήρες τάγμα ενίσχυσης - υποστήριξης αμφίβιων επιχειρήσεων. Επίσης υφίσταται και αποθηκευτικός χώρος (περίπου 117.000 κυβ.πόδες) για διάφορες μεταφορές συσκευασμένων εφοδίων καθώς και δεξαμενές καυσίμων χωρητικότητας 10.000 γαλονιών (US) για τα οχήματα και 400.000 γαλονιών (US) τύπου JP-5 (helicopter fuel). Επίσης άλλος σημαντικός εξοπλισμός που αξίζει ν΄ αναφερθεί είναι ο πλούσιος ιατρικός εξοπλισμός σε χειρουργικές κλίνες, ακτινολογικά εργαστήρια, νοσοκομειακό τμήμα, τμήμα απομόνωσης, μικροβιολογικά και άλλα εργαστήρια, πλούσιο φαρμακείο, οδοντιατρείο, και χώρους υγειονομικών και ιατροφαρμακευτικών εφοδίων.
Τα παραπάνω χαρακτηριστικά αφορούν και τα πέντε αμερικανικά πλοία της ίδιας κλάσης. Το κόστος ναυπήγησης των πέντε πανομοιότυπων αυτών ελικοπτεροφόρων (κλάση Tarawa) έφθασε τα 1.145 εκατομμύρια δολάρια ή 229 εκατομμύρια δολάρια για κάθε πλοίο.
Θεαίτητος (κρατήρας)
Ο Θεαίτητος (Theaetetus) είναι κρατήρας στην ορατή από τη Γη πλευρά της Σελήνης, με διάμετρο 25χιλιόμετρα. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του κρατήρα Κασίνι, κοντά στο ανατολικό άκρο της Θάλασσας των Βροχών, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 37,0° βόρειο πλάτος και 6,0° ανατολικό μήκος. Στα ανατολικά του υψώνεται η οροσειρά του σεληνιακού Καυκάσου, ενώ στα νοτιοδυτικά του Θεαίτητου βρίσκεται ο ευδιάκριτος κρατήρας Αρίστυλλος.
Ο κρατήρας πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου Έλληνα γεωμέτρη Θεαίτητου.
Χαρακτηριστικά
Το χείλος του Θεαίτητου πλησιάζει περισσότερο στο πολυγωνικό παρά στο κυκλικό σχήμα, έχοντας απλώς μια ελαφρά καμπύλωση στις κορυφές. Υπάρχει μία μικρή εξωτερική ανύψωση (τείχος) και ελαφρά κεντρική ανύψωση στον πυθμένα του κρατήρα, ενώ κατά τα άλλα το εσωτερικό του είναι σχετικώς ομαλό. Το βάθος του πυθμένα είναι 2,8 χλμ. κάτω από το επίπεδο της γύρω Θάλασσας των Βροχών. Κάποιες ακτίνες που προέρχονται από τον Αρίστυλλο περιβάλλουν τον Θεαίτητο: μία μεγαλύτερη στα δυτικά και δύο μικρότερες στα νότια.
Συμμετοχή της Χιλής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Η Χιλιανή Ολυμπιακή Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο Λουίς Σουμπερκασό εκπροσώπησε τη Χιλή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 της Αθήνας και συγκεκριμένα στα αγωνίσματα των 100, 400 και 800 μέτρων του στίβου. Δε δίνονται περαιτέρω λεπτομέρειες και δε γίνεται καμία αναφορά στο πρόσωπό του από επίσημες ή άλλες αξιόπιστες πηγές.
Θεαίτητος (κρατήρας)
Χαρακτηριστικά
thumb|right|255px|Πλάγια άποψη του κρατήρα από την αποστολή [[Απόλλων 15]] Κατά το παρελθόν ο Θεαίτητος έχει αναφερθεί ως τοποθεσία ενός πιθανού παροδικού σεληνιακού φαινομένου: Το 1902 ένα λευκό σύννεφο παρατηρήθηκε για λίγο κοντά στον κρατήρα. Από άλλες παρατηρήσεις, όπως αυτές των Πάτρικ Μουρ και Ουίλλιαμ Χένρι Πίκερινγκ, καταγράφηκαν επίσης ασυνήθιστα φαινόμενα στην περιοχή.
Συμμετοχή της Χιλής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Αν οι ισχυρισμοί είναι αληθείς, τότε η Χιλή ήταν μία από τις 14 χώρες που συμμετείχαν στην 1η Ολυμπιάδα και μία από τις τέσσερις χώρες (Βουλγαρία, Ιταλία και Σουηδία οι υπόλοιπες τρεις) που δεν κέρδισαν κάποιο μετάλλιο σε αυτούς τους Αγώνες.
Θεαίτητος (κρατήρας)
Πηγές
Θεαιτητος
Συμμετοχή της Χιλής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Παραπομπές
Χιλή 1896
Υδροηλεκτρικό εργοστάσιο
thumb|350px|Διάγραμμα υδροηλεκτρικού εργοστασίου. Α: Ταμιευτήρας Ε: Υδατοφράκτης F: Υδαταγωγός C: Τουρμπίνα D: Γεννήτρια Β: Εγκατάσταση παραγωγής ισχύος G: Γραμμή μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας Η: Συνέχεια ροής ποταμού Υδροηλεκτρικά εργοστάσια ονομάζονται οι εγκαταστάσεις παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με την εκμετάλλευση της δυναμικής ενέργειας του νερού (π.χ ενός ποταμού, μιας λίμνης κτλ.). Δεδομένου ότι παράγουν ενέργεια χωρίς να καταναλώνουν φυσικούς πόρους, θεωρούνται ως τρόποι παραγωγής ενέργειας από ανακυκλώσιμες πηγές.
Τα μέρη ενός υδροηλεκτρικού εργοστασίου
Το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο αποτελείται από τα εξής τμήματα: right|thumb|250px|Α: Γεννήτρια Β: Τουρμπίνα (1) Στάτορας (2) Ρότορας (3) θυρίδα (4) πτερύγια (5) Είσοδος ρέοντος νερού (6) Άξονας σύνδεσης τουρμπίνας - γεννήτριας
Τύποι υδροηλεκτρικών εργοστασίων
Ανάλογα με το μέγεθος και την παραγόμενη ισχύ, τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια διακρίνονται σε:
Πλεονεκτήματα χρήσης
Αν και η αρχή λειτουργίας των υδροηλεκτρικών και των ατμοηλεκτρικών εργοστασίων είναι ακριβώς η ίδια, οι εγκαταστάσεις διαφέρουν ως προς το μέσο περιστροφής της τουρμπίνας: Στα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια χρησιμοποιείται ως καύσιμο συνήθως γαιάνθρακας, ο οποίος θερμαίνει νερό μετατρέποντάς το σε ατμό υψηλής πίεσης που κινεί την τουρμπίνα. Αυτός ο τρόπος έχει δύο βασικά μειονεκτήματα: Πρώτον, ο γαιάνθρακας δεν είναι ανανεώσιμη πηγή ενέργειας και, ανεξάρτητα από την ποσότητά του, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα θα εξαντληθεί (β) Από την καύση του παράγονται πολλά βλαβερά καυσαέρια, τα οποία επιβαρύνουν σημαντικά την ατμόσφαιρα, κυρίως γύρω από την εγκατάσταση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλες τις μορφές ζωής της περιοχής, ενώ πρόβλημα δημιουργούν και τα κατάλοιπα της καύσης (στάχτες κτλ.). Οικονομικά είναι, επίσης, πιο δαπανηρά στη συντήρηση.
Αντίθετα, οι υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις στηρίζονται σε ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, την ροή του νερού, η οποία είναι ανανεώσιμη πηγή, στηριζόμενη στον κύκλο του νερού στην Φύση. Δεν παράγουν κανένα απόβλητο, δεν εμφανίζουν εκπομπή κανενός είδους ρύπου και η μόνη περιβαλλοντική επιβάρυνση είναι η κατασκευή του φράγματος και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η αδυναμία επικοινωνίας των δύο τμημάτων του ποταμού (που διαχωρίζει το φράγμα) για τις υδρόβιες μορφές ζωής.
Σφάκα Λασιθίου
Η Σφάκα Λασιθίου μπορεί να αναφέρεται στη:
Βιβλίο των Ιωβηλαίων
Το βιβλίο του Ιωβηλαίων (Εβραϊκά : ספר היובלים Σεφέρ ΧέιΓιομπελίμ), αποδιδόμενο μερικές φορές και ως "Λεπτή (μικρά) Γένεσις" (Λεπτογένεσις), είναι ένα απόκρυφο αρχαίο εβραϊκό θρησκευτικό βιβλίο, που θεωρείται ένα από τα ψευδεπίγραφα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης τόσο από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και Ρωμαιοκαθολική όσο και από την Προτεσταντική. Αντίθετα συμπεριλαμβάνεται στα κανονικά από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αιθιοπίας, (Κόπτες) και από τους Εβραίους στην Αιθιοπία.
Γενικά
Το βιβλίο αυτό εκ του περιεχομένου των βιβλικών αφηγήσεων αποτελεί ουσιαστικά μια ενισχυμένη έκδοση της Γένεσης και των δώδεκα πρώτων κεφαλαίων της Εξόδου. Η δε αφήγηση αυτών κατανέμεται σε περιόδους ανά 49 έτη, (ή κατά έβδομη επταετία), εξ ου και η ονομασία του "Ιωβηλαίοι". Έτσι στο σύνολό του απ΄ αρχής γένεσης του κόσμου μέχρι την αρχή της περιπλάνησης του Μωυσή στο Σινά όταν παρέλαβε τις Δέκα Εντολές περιλαμβάνει συνολικά 50 Ιωβηλαίους, δηλαδή 2.450 χρόνια.
Οι Ιωβηλαίοι φέρονται να γράφτηκαν αρχικά στη εβραϊκή γλώσσα περί τον 1ο αιώνα π.Χ. όπου εκ του εβραϊκού κειμένου μεταφράστηκαν αργότερα στην ελληνική και αιθιοπική γλώσσα και ακολούθως στη λατινική.
Σήμερα σώζεται μόνο στη λατινική, (περίπου το 1/3 του έργου), και αιθιοπική (26 κείμενα) που ανάγονται όμως στον 15ο και 16ο αιώνα εξ αντιγραφών, ενώ στην ελληνική μόνο κάποια αποσπάσματα πατέρων της Εκκλησίας, καθώς και κάποιο τμήμα στη συριακή, που αναφέρεται στα ονόματα των συζύγων των πατριαρχών, που φυλάσσεται στο βρετανικό μουσείο.
Από τις αναφορές (αποσπάσματα) που περιλαμβάνουν στα κείμενά τους διάφοροι πατέρες της Εκκλησίας όπως οι: Ιουστίνος ο Μάρτυρας, ο Ωριγένης, ο Διόδωρος ο Ταρσεύς, ο Ισίδωρος ο Αλεξανδρινός, ο Ευτύχιος ο Αλεξανδρείας, ο Ιωάννης Μαλάλας, ο Γεώργιος Κεδρηνός κ.ά. διαφαίνεται ότι το βιβλίο ήταν πολύ γνωστό τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες και ιδιαίτερα περί τον 4ο αιώνα όπου φέρονται να κυκλοφορούν όλες οι παραπάνω μεταφράσεις, όταν εκείνη την εποχή επί Αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνου χαρακτηρίστηκε μεταξύ άλλων ως "μη κανονικό" βιβλίο.
Σημαντικός σύγχρονος ερευνητής των "Ιωβηλαίων", μελετητής της Βίβλου, ήταν ο Ρόμπερτ Ένρυ Τσαρλς [R. H. Charles (1855-1931)] ο οποίος και εξέδωσε σχετικό βιβλίο υπό τον τίτλο "The Ethiopic version of the Hebrew book of Jubilees" Oxford 1885.
Ιδιαίτερες αφηγήσεις
Από τις ιδιαίτερες αφηγήσεις των Ιωβηλαίων ξεχωρίζουν οι αναφορές στους αγγέλους που φέρονται να γεννήθηκαν την πρώτη ημέρα της δημιουργίας και που διακρίνονται σε τέσσερις τάξεις: άγγελοι παρουσίας, άγγελοι αγιοποιήσεων, ή άγιοι, άγγελοι φύλακες ανθρώπων και άγγελοι προστάτες της φύσης. Από αυτούς μαθήτευσε ο Ενώχ τις επιστήμες και τέχνες της αστρονομίας, της χρονομέτρησης, του προσδιορισμού των εποχών και της γραφής. Ειδικότερα για τους δαίμονες αναφέρεται ότι αυτοί αποτελούσαν μια ομάδα έκπτωτων αγγέλων, ή ανυπάκουοι απόγονοι του Σηθ, που τελικά ζευγάρωσαν με θνητές γυναίκες, κόρες του Κάιν, εκ των οποίων προήλθε μία φυλή γιγάντων οι καλούμενοι Νεφελίμ, ή Νεφιλίμ, που τελικά εξοντώθηκαν στον κατακλυσμό του Νώε, αφήνοντας όμως ο Γιαχβέ μερικούς εξ αυτών για την σωτηρία παραστρατημένων μετά τον κατακλυσμό.
Χαρακτηριστικές επίσης είναι οι αναφορές σε αιμομιξίες των παιδιών του Αδάμ και της Εύας, όπου ο αδελφοκτόνος Κάιν έλαβε σύζυγό του την αδελφή του Άουαν, από τους οποίους γεννήθηκε ο Ενώχ, καθώς και ο Σήθ, αδελφός του Κάιν, έλαβε σύζυγο την αδελφή του Αζούρα. Τέλος μετά τον κατακλυσμό αναφέρεται πως ο Γη κατανεμήθηκε σε τρία τμήματα για το καθένα παιδί του Νώε και τα δεκαέξι εγγόνια του, όπου μετά και την καταστροφή του Πύργου της Βαβέλ, αυτοί βρέθηκαν να κατοικούν διάσπαρτοι στη Μέση Ανατολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Ιουδαϊσμός
Λέμπεκε
Το Λέμπεκε (ολλανδικά: Lebbeke) είναι δήμος του Βελγίου στην επαρχία της Ανατολικής Φλάνδρας. Έχει έκταση 27,31 χμ² και πληθυσμό 19.538 κατοίκους (2020).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Εκατόμπολις
Η Εκατόμπολις ήταν μια ελληνιστική πόλη στην Μηδία. Την αναφέρει ο Πευτιγγερινός πίνακας (tabula peutingeriana) ως Hecantopolis, σαν έναν από τους σταθμούς μεταξύ των Εκβατάνων (η Επιφάνεια των Σελευκιδών) και των Ραγών -Ευρωπού (σήμερα προάστιο της Τεχεράνης). Μολονότι οι ερευνητές την ταυτίζουν με την Εκατόμπυλο της Παρθίας, ωστόσο ο Γερμανός ερευνητής Droysen την διαφοροποιεί. Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μηδίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Τσακώνικη ενδυμασία
Η Τσακωνιά περιλαμβάνει το νοτιοανατολικό τμήμα της σημερινής επαρχίας της Κυνουρίας. Εκτείνεται από τον ποταμό Βρασιάτη μέχρι το Λεωνίδιο και περιλαμβάνει τις κωμοπόλεις του Τυρού και του Λεωνιδίου και τα χωριά Άγιο Ανδρέα, Πραστό, Καστάνιτσα, Σίταινα, Μέλανα, Πραγματευτή, Βασκίνα.
Η Τσακώνικη φορεσιά έχει κύριο χαρακτηριστικό τον τζουμπέ – το μακρύ πλούσιο εξωτερικό ένδυμα. Οι γυναίκες που φορούν το κόκκινο ζιπούνι-τζουμπέ ονομάζονται Τζουμπελούδες. Τη φορεσιά αποτελούσαν πολύτιμα (μεταξωτά, βελούδινα, χρυσοΰφαντα) και μάλλινα υφάσματα.
Η ενδυμασία ανδρών και γυναικών διέφερε ανάλογα με την οικονομική κατάσταση του καθένα: οι περισσότεροι εύποροι διέθεταν ανάλογα μεγάλα ποσά και για την ενδυμασία τους. Στην περιοχή του Τυρού, οι άνδρες λόγω του ναυτικού επαγγέλματος, που στην πλειονότητα τους ακολουθούσαν, φορούσαν τη νησιώτικη βράκα (κυκλαδική).
Γυναικεία ενδυμασία
Υποκάμισο (΄Ογκιουμα) – το υποκάμισο ήταν δύο φύλλα με ένα κομμάτι στο πλευρό, στη ραφή, για πλάτος. Τα ράβανε στο ίσιο με τη ραφή της φρεντής. Κρατούσαν δηλαδή και τα δύο φύλλα στο ένα χέρι και περνούσαν μια βελονιά στο ένα και μία στο άλλο φύλλο. Το πλάτος, σούρα στη μασχάλη. Έτσι, χωρίς κόψιμο, έραβαν και τα μανίκια. Για τα μανίκια έβαζαν ένα πλάτος. Τα έκαναν μακριά και πλατιά. Ίδια έκαναν και την κιλότα (βρατσί). Δεν έφτανε το πλάτος και πρόσθετα κομμάτι.
Φόρεμα (Βραχάνι) – Για τη φούστα έβαζαν τέσσερα-πέντε φύλλα. Τα έραβαν στο χέρι. Το μάκρος έως τους αστραγάλους. Στη μέση ήταν μαζεμένο ίσα με τη μέση της γυναίκας που θα το φορούσε. Το επανωκόρμι ήταν γιλέκο, ίσα-ίσα, χωρίς μανίκια και στη μασχάλη γύρω-γύρω ανοικτό. Το πίσω μέρος είχε δύο εξώραφα. Από τη μέση του μανικιού, πήγαιναν καμπύλη, ως τη μέση (του φουστανιού). Το γιορτιάτικο, μια μεσόκοπη το έκανε μπροστά ανοικτό πολύ, ως κάτω από το στήθος. Και έτσι, ώστε να σηκώνει το στήθος και να φαίνεται και το μεταξωτό πουκάμισο που ήταν γαζιά-γαζιά.
Τζουμπές (Ντζουμπές) – Οι γυναίκες την εορτή φορούσαν τον τζουμπέ. Όταν λέμε «τζουμπές», εννοούμε όλη την ενδυμασία. Στην πραγματικότητα όμως, δεν ονομάζουμε παρά μόνο ένα κομμάτι από όλη την ενδυμασία. Γιατί μόνον το κόκκινο τσόχινο ζιπούνι ονομαζόταν τζουμπές. Τα άλλα κομμάτια ονομάζονταν διαφορετικά καθένα. Το σκέτο φουστάνι ήταν από λινομέταξο ύφασμα, πλατύ σαν το σύνηθες και μακρύ με σούρα και καθρέφτη στο πανωκόρμι. Είχε μανίκια όμως μακριά και το έραβαν μόνες τους. Μια γαρνιτούρα είχε, κάτω-κάτω να ράψουν σιρίτι καφέ ή μαύρο ή άλλο ένα 10-12 δάκτυλα πιο πάνω, και το ίδιο στα μανίκια και το λαιμό. Για να δείχνει έβαζαν 2 σειρές.
Κουτουνί – Έτσι το έλεγαν από το ύφασμα. Εκείνο (ύφασμα) το έφερναν από τα ξένα. Το ράψιμό του ήταν ίσιο αλλά το έραβε ο τερζής (μάστορας).
Ατλάζι (Ατιλάζι) – Το ατλάζι ήταν το ίδιο φόρεμα, αλλά από μεταξωτό ατλάζι, πράσινο ή κίτρινο, και αυτό όπως το κουτουνί, το αγόραζαν από την ξενιτιά. Το κουτουνί, το ατλάζι, τον τζουμπέ, τις καπότες, τα σορκάδια, τις πατατούκες, τις σκάλιτσες, τα έραβε ο τερζής (ράφτης χοντρών μάλλινων υφασμάτων). Στο κουτουνί και το ατλάζι, έβαζαν και ποδόγυρο, δέκα-δώδεκα δάκτυλα από κόκκινη τσόχα του τζουμπέ.
Το πουκάμισο δεν φαινόταν καθόλου και εμπρός που ήταν ανοικτό το φουστάνι έβαζαν το στηθούρι (ένα κομμάτι σαφί άσπρο ή αχυρί). Μανίκια δεν είχε. Έβαζαν όμως μέσα από τον τζουμπέ το μακρυμάνικο.
Μακρυμάνικο (Μακρζιμάνικο) – Ήταν ένα μπλουζάκι, αλλά χωρίς μέση και ανοικτό εμπρός με μανίκια μακριά και πλατιά, και ήταν από στόφα. Αυτό το έραβαν οι πλούσιες. Είχαν μαζί τους και μαντήλια μεταξωτά, ένα στη μέση, και άλλο στη μασχάλη, και άλλη, μεγαλύτερο, που το έβαζαν στο λαιμό – το σπαλέτο. Ένα ατλάζι το ζητούσε και μία κατωτέρα για να ντυθεί νύφη (το είχαν σε καλό να τύχαινε να το ζητήσουν για να ντυθεί η νύφη). Η ενδυμασία αυτή για το χειμώνα είχε και ένα τσόχινο μαύρο μακρυμάνικο. Κάλτσες φορούσαν βαμβακερές και παντοφλάκια βελούδινα, κόκκινα, πράσινα, θαλασσιά. Έβαζαν και ζωνάρι από στόφα και ασημένιες πόρπες.
Φέσι – Στον τζουμπέ το φέσι το τύλιγαν με τις κοτσίδες και η φούντα πήγαινε στο πλάι. Κάθε νοικοκυρά και να ήταν εργατική, άμα περνούσε τα πενήντα, φορούσε στις εορτές (άμα ήθελε), τον τζουμπέ της. Σαν έπαιρνε σειρά η κόρη, η μητέρα, εάν μπορούσε (οικονομικώς) έκανε γούνα (παλτό). Ήταν μακριά ως τα πόδια και πλατιά. Επίσης την έραβε ο τερζής.
Στους υστερότερους χρόνους όποια ήθελε έκανε γούνα (παλτό). Αυτή ήταν το επίσημο ένδυμα.
Το καθημερινό τους ντύσιμο ήταν διαφορετικό. Την καθημερινή φορούσε ένα απλό φουστάνι. Στο επάνω (κορμό) ίσα-ίσα, κούμπωνε με κόπιτσες σειρά-σειρά. Το κάτω ήταν με τέσσερα φύλλα πλάτος και μάκρος έως τον αστράγαλο. Στο κεφάλι αργότερα, φορούσαν αντί για φέσι, ένα γεμενί (μαντήλι), το οποίο έπαιρναν από την Πόλη, την Σύρα, την Σμύρνη…
Κόμμωση: Συνηθίζονταν τα μακριά μαλλιά με χωρίστρα στη μέση που έφτανε μέχρι πίσω. Μπροστά ήταν κατεβασμένα μέχρι τις άκρες των φρυδιών και σκέπαζαν τον μισό αυτί και πίσω από αυτό έπλεκαν μία κοτσίδα (πλεξούδα) – μια αριστερά και μία δεξιά. Στην συνέχεια τις έδεναν σταυρωτά στην κορυφή του κεφαλιού, μετά τις γύρναγαν πίσω και τις έδεναν ξανά.
Ανδρική ενδυμασία
Η ανδρική ενδυμασία αποτελείτο από το απλό φέσι, το μαντηλάκι, το ολόλευκο πουκάμισο, το μπλε ή μαύρο γιλέκο, το σελάχι, δύο ή τρία μεταξωτά χειρομάντηλα, την ολόλευκη φουστανέλα, το ολόλευκο στενοβράκι, τις μπλε τσόχινες σκάλιτσες με τα μεταξωτά, τα μπλε κορδόνια, την άσπρη κάλτσα και τ’ αρβανίτικο τσαρούχι.
Το φέσι – Το φέσι το φορούσαν κατά το αριστερό μέρος ή και προς το άλλο. Χτενίζονταν έτσι, ώστε μερικά μαλλιά να μένουν έξω από το φέσι και τα έστριβαν στο τέλος έξω από το φέσι. Όλη η ομορφιά εστηρίζετο στα μαλλιά.
Το Υποκάμισο (Όγκιουμα) – Το υποκάμισο ήταν από λευκασμένο ύφασμα κάτω με άρραφτες δίπλες για να δίνει πλάτος και στη μέση ζωνάκι, τρία-τέσσερα δάκτυλα φάρδος ίσα-ίσα με τη μέση τους. Το επάνω μέρος οι ραμμένες πιέτες το έφερναν ίσα-ίσα με τον κορμό και κούμπωνε με κουμπιά. Είχε μανίκια μακριά σε όλο το πλάτος. Τα μανίκια άφηναν να φαίνεται το πλεκτό μανικέτι. Στις στροφές του χορού, όταν σήκωνε ο χορευτής το χέρι του, θα έπεφτε το μανίκι και θα φαινόταν το πλεκτό. Είχε δηλαδή μία δύο φανέλες υφαντές με πλεκτά μανικέτια που έφθαναν μέχρι τον αγκώνα. Τα έπλεκαν με ψιλό νήμα. Σχεδιάζανε φύλλα και ολόκληρο άνθος ή ό,τι άλλο εσκέπτετο κάθε μία για τον άνδρα της που θα το φορούσε με την φουστανέλα και θα χόρευε κάνοντας φιγούρες για να δείξει τη φορεσιά.
Το Γιλέκο (γελέκο) – Το γιλέκο ήταν από τσόχα μπλε. Το σιρίτι ήταν η μόνη του γαρνιτούρα, γύρω-γύρω, ήταν στερεωμένο με το ράψιμό του, όπως σε κάθε ραφή ράβανε σιρίτι, 1-2 δάκτυλα πιο μέσα ράβανε και άλλη σειρά. Εμπρός κάνανε κεντήματα με σιρίτι, και κουμπιά με μετάξι. Στην μασχάλη βάζανε μαντήλι μεταξωτό, όπως και στο σελάχι. Κάτω φορούσαν το στενοβράκι και από έξω τη φουστανέλα. Η χάρη στη φουστανέλα ήταν να έχει πολλές λόξες (φύλλα) και να είναι καλοσιδερωμένη. Υπήρχε φουστανέλα με 200-300 λόξες. Ανάλογα με το βάρος της κάθε μία ήταν δύο ή τέσσερα κομμάτια και τα ένωνε την ώρα που τα φορούσε, ίσαμε τη μέση του. Μία φουστανέλα ήταν καλή, όταν σκέπαζε το γόνατο και δεν άνοιγαν οι πιέτες.
Το στενοβράκι (στενοβράτσι) – Όσο πιο στενό ήταν, τόσο για πιο καλό το έλεγαν.
Τσαρούχι αρβανίτικο – Το αγόραζαν από έξω (Πόλη, Σύρα, κλπ).
Σκάλιτσα – Από έξω φορούσαν τις σκάλιτσες. Τις έκαμαν από τσόχα μπλε και κούμπωναν με κόπιτσες. Για να είναι στέρεες τις έδεναν με κορδόνι μάλλινο ή μεταξωτό, κάτω από το γόνατο και με τις άκρες απ’ έξω. Ένα παιδόπουλο δεν φορούσε σκάλιτσες αλλά έδενε τα κορδόνια.
Σορκάϊδι – Το έκαναν από μάλλινο μαύρο υφαντό. Ήταν σαν γιλέκο, αλλά εμπρός εσταύρωνε και είχε κόπιτσες και από τα δύο μέρη. Τις σκάλιτσες, το γιλέκο, το εσορκάδι, τα έραβε ο τεχνίτης. Τα άλλα τα έραβαν μόνοι τους. Στη μεγάλη ψύχρα αντί γιλέκο φορούσαν το πισομάνικο.
Πισομάνικο (Κισομάνικο) – Το πισομάνικο ήταν σαν το γιλέκο, αλλά είχε μανίκια ραμμένα κατά το ήμισυ, για να περνά το χέρι άμα ήταν κρύο ή το έριχνε πίσω, περνώντας το χέρι από το άνοιγμα.
Μανικοκάπι – Το μανικοκάπι ήταν σαν το σορκάιδι και είχε μανίκια σαν το πισομάνικο. Κούμπωνε με κουμπιά ως πάνω και στο ρεβέρ είχε μύτη και έκλεινε με κουμπιά. Εκεί πάνω κάνανε κεντήματα. Ήταν σχεδόν πάντα κλειστό.
Σελάχι – Ήταν δερμάτινο με πλάτος 10-12 δάκτυλα, με θήκη για το χαρτζιλίκι, το μαχαιράκι, τα σπίρτα, τον καθρέπτη, την τσατσάρα, καμιά κουμπούρα, καμιά φορά και το ψωμί τους. Στην μέση τους (το σθιλάχι) στερεωνόταν στη λωρίδα του. Απαραίτητο ήταν στους τσοπάνηδες, από τους άλλους (φορούσε) όποιος ήθελε. Όποιος φορούσε φουστανέλα, φορούσε σελάχι. Την καθημερινή για τσαρούχι φορούσαν λαδιές, δηλαδή τσαρούχια που τα έφτιαχναν μόνοι τους. Κάλτσες δεν φορούσαν το χειμώνα, εκτός από πλεκτές. Οι τσομπάνηδες στο κρύο φορούσαν σορκάδι μέσα από την πουκαμίσα. Κι έξω με τα ζώα, στο βουνό, την καπερώνα.
Καπερώνα – Ήταν από μάλλινο υφαντό άσπρο ή μαύρο. Το έραβε ο τεχνίτης. Ίσο φύλλο το πίσω και δύο φύλλα το εμπρός. Μανίκια είχε μακριά και πλατιά, και στο μάκρος να σκεπάζει το γόνατο. Ήταν και με κουκούλα για το κεφάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Γιουλιάνα της Έσσης-Ντάρμστατ
Η Γιουλιάνα, γερμ.: Juliana von Hesen-Darmstadt (14 Απριλίου 1606 στο Ντάρμσταντ - 15 Ιανουαρίου 1659 στο Όστεροντε αμ Χαρτς) ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Ανατολικής Φρισίας. Έγινε επίτροπος κατά την ανηλικιότητα τού γιου της το διάστημα 1648-51.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Μαγδαληνής, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Η Γιουλιάνα έφτασε στην Ανατολική Φρισία στις 5 Μαρτίου 1631 και παντρεύτηκε τον Ούλριχ Β΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας την ίδια ημέρα. Αυτή και ο σύζυγός της είχαν τρεις γιους: τον Έννο-Λουδοβίκο, τον Γεώργιο-Χριστιανό και τον Έντσαρντ-Φερδινάνδο. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της αναταραχής του Τριακονταετούς Πολέμου ο Ούλριχ κατάφερε να φτιάξει ένα ανάκτορο αναψυχής για τη σύζυγό του στο Σάντχορστ. Αυτό ολοκληρώθηκε το 1648, παρόλο που η Ανατολική Φρισία υπέστη μεγάλες δυσκολίες κατά τη διάρκεια του πολέμου, ένεκα των διαφόρων ξένων κατακτητών.
Ο πιο αξιοσημείωτος μεταξύ αυτών των ευνοουμένων ήταν ο μυστικός σύμβουλος Γιόχαν φον Μάρεχολτς και η σύζυγός του Ελισάβετ φον Ούνγκραντ τσου Σόννεκ, που ήταν μία κυρία των τιμών για τη Γιουλιάνα. Η Γιουλιάνα φέρεται να είχε σχέση με τον Μάρενχολτς, του οποίου αργότερα αποδείχθηκε η κακοδιοίκηση. Αυτός εκτελέστηκε στο Βίτμπουντ στις 21 Ιουλίου 1651, μετά από δίκη). Εν τω μεταξύ η Γιουλιάνα μετακίνησε την Αυλή από το Άουριχ στο Σάντχορστ, για να είναι σε θέση να επιδίδεται αδιάκοπα στη γλυκιά. Πολλοί ανατολικοί Φρισιανοί υποστήριζαν ότι υπό τον Μάρενχολτζ και τη σύζυγό του τα προβλήματα της κομητείας είχαν ξεπεράσει το όρια και προέτρεψαν τον νεαρό κόμη Έννο-Λουδοβίκο να επιστρέψει στην κομητεία του.
Ο αυτοκράτορας Φερδινάνδος Γ΄ των Αψβούργων κήρυξε τον Έννο-Λουδοβίκο ως ενήλικο το 1651 και τον Μάιο τού ίδιου έτους ο Έννο-Λουδοβίκος εκτόπισε τη μητέρα του από τη διακυβέρνηση. Την έστειλε στην ιδιοκτησία χηρείας της (wittum) στο κάστρο του Μπέρουμ. Το 1654 αγόρασε το αγρόκτημα Βέστερχοφ στο Όστεροντε αμ Χαρτς, όπου απεβίωσε στις 15 Ιανουαρίου 1659.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ούλριχ Β΄ των Σίρκσενα κόμη της Ανατολικής Φρισίας και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
109 (αριθμός)
Το 109 (εκατόν εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 108 και πριν από το 110. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 109 συμβολίζεται ως CIX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΘ΄ ή ρθ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Στα μαθηματικά
Το 109 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο προηγούμενος πρώτος αριθμός είναι το 107, κάτι που καθιστά τον 109 μέλος ενός ζεύγους δίδυμων πρώτων. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 113.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
109 Κατηγορία:Δίδυμοι πρώτοι αριθμοί
Σιλανοδιαμίνη
Η σιλανοδιαμίνη (αγγλικά:silanediamine) είναι ανόργανη χημική ένωση, η οποία περιέχει πυρίτιο, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο SiH6N2, αν και παριστάνεται συνήθως με τον ημισυντακτικό τύπο SiH2(NH2)2. Αποτελεί το πυριτιούχο ανάλογο της μεθανοδιαμίνης. Εκτός από τη «μητρική» σιλανοδιαμίνη, ο όρος χρησιμοποιείται και σε σειρά «θυγατρικών» ανόργανων και οργανικών ενώσεων που περιέχουν δύο (2) (τουλάχιστον) δεσμούς Si-N και γενικό τύπο της μορφής R2Si(NR2)2, όπου τα R, που δεν είναι απαραίτητα τα ιδια, μπορεί να είναι υδρογόνα, αλογόνα ή μονοσθενείς ανόργανες ή οργανικές ρίζες. Ακόμη, δύο (2) ή τρία (3) R μπορεί να αντικατασταθούν από δισθενείς ή τρισθενείς ρίζες, αντιστοίχως, σχηματίζοντας έτσι ετεροκυκλικές σιλανοδιαμίνες.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις πυριτίου Κατηγορία:Ανόργανες αμίνες Κατηγορία:Υδρίδια
Μέριλ Στριπ
Η Μέριλ Στριπ (Mary Louise "Meryl" Streep, γενν. 22 Ιουνίου 1949) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Η Στριπ θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς της σύγχρονης εποχής.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στο θέατρο το 1971 στο έργο The Playboy of Seville και στην τηλεόραση το 1977 με την τηλεταινία The Deadliest Season. Την ίδια χρονιά έκανε και την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο με την ταινία Τζούλια (Julia, 1977). Γρήγορα ήρθαν καλλιτεχνικές και εμπορικές επιτυχίες με ρόλους στις ταινίες Ο Ελαφοκυνηγός (The Deer Hunter, 1978) και Κράμερ εναντίον Κράμερ (Kramer vs. Kramer, 1979). Για την πρώτη ταινία έλαβε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ ενώ για τη δεύτερη κέρδισε το πρώτο της Όσκαρ. Το 1982 κέρδισε το δεύτερο Όσκαρ για την ερμηνεία της στην ταινία Η Εκλογή της Σόφι (Sophie's Choice). Το 2012 κέρδισε το τρίτο της Όσκαρ για την ταινία Η Σιδηρά Κυρία (The Iron Lady).
Η Στριπ έχει λάβει συνολικά 21 υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας τρία, και 32 υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, κερδίζοντας οκτώ. Είναι η ηθοποιός με τις περισσότερες υποψηφιότητες για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα στην ιστορία του κινηματογράφου. Έχει επίσης βραβευθεί με δύο Βραβεία Έμμυ, δύο Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών, δύο BAFTA, ένα βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Καννών, το Τιμητικό βραβείο της Χρυσής Άρκτου για το 2012, ενώ έχει λάβει και πέντε υποψηφιότητες για Βραβείο Γκράμι Το 2004 βραβεύθηκε με το Life Achievement Award από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Βιογραφία
thumb|upright|Η Μέριλ Στριπ όταν ήταν μαθήτρια γυμνασίου, 1966 Η Στριπ γεννήθηκε με το όνομα Μέρι Λουίζ Στριπ στο Σάμιτ του Νιου Τζέρσεϊ και ήταν κόρη της εικονογράφου Μέρι Γουλφ, το γένος Γουίλκινσον (Mary Wolf Wilkinson-Streep, 1915-2001), και του διοικητικού υπαλλήλου φαρμακευτικής Χάρι Γουίλιαμ Στριπ Τζούνιορ. Έχει δύο αδέρφια, τους Ντέινα Ντέιβιντ και Χάρι Γουίλιαμ ΙΙΙ. Μεγάλωσε στο Μπέρναρντσβιλ όπου και φοίτησε στο λύκειο Μπέρναρντς. Μετά το λύκειο σπούδασε δραματική τέχνη στο Βάσαρ, στο Ντάρτμουθ και στο Γέιλ, όπου εμφανίστηκε σε πάνω από 30 θεατρικές παραγωγές.
Πρώτα βήματα
Η Στριπ ξεκίνησε να κάνει δοκιμαστικά για κινηματογραφικούς ρόλους. Πέρασε από μια αποτυχημένη οντισιόν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας Κινγκ Κονγκ (King Kong, 1976). Ο παραγωγός της ταινίας Ντίνο Ντε Λαουρέντις είπε γι' αυτήν στο γιο του στα ιταλικά "Είναι άσχημη. Γιατί μου έφερες αυτό το πράμα;" και έμεινε έκπληκτος όταν η Στριπ του απάντησε σε άπταιστα ιταλικά. Η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της Στριπ ήταν στην ταινία του Φρεντ Τσίνεμαν Τζούλια (Julia) το 1977, όπου υποδύθηκε ένα μικρό αλλά σημαντικό ρόλο πλάι στις Τζέιν Φόντα και Βανέσα Ρεντγκρέιβ. Η Στριπ ζούσε στη Νέα Υόρκη με τον αρραβωνιαστικό της και ηθοποιό Τζον Καζάλ, ο οποίος είχε διαγνωστεί με καρκίνο των οστών. Ο Καζάλ έπαιζε στην ταινία Ο Ελαφοκυνηγός (The Deer Hunter, 1978) και η Στριπ ήταν χαρούμενη που θα συμμετείχε έστω και με ένα μικρό ρόλο επειδή θα της επέτρεπε να είναι μαζί του κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Δεν την ενδιέφερε και πολύ ο ρόλος, λέγοντας, "Χρειάζονταν ένα κορίτσι ανάμεσα στους δύο άντρες και εγώ ήμουν αυτό".
Έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεοπτική μίνι σειρά Ολοκαύτωμα (Holocaust, 1978) όπου υποδύθηκε μια Γερμανίδα παντρεμένη με έναν Εβραίο καλλιτέχνη την εποχή της Ναζιστικής Γερμανίας. Αργότερα εξήγησε ότι θεωρούσε το πρότζεκτ «αδυσώπητα ευγενικό» και δέχθηκε τον ρόλο μόνο επειδή χρειαζόταν χρήματα. Η Στριπ ταξίδεψε στη Γερμανία και στην Αυστρία για τις ανάγκες των γυρισμάτων ενώ ο Καζάλ παρέμεινε στη Νέα Υόρκη. Μόλις επέστρεψε, η Στριπ ανακάλυψε ότι η ασθένεια του Καζάλ είχε χειροτερέψει και έμεινε μαζί του μέχρι τον θάνατό του στις 12 Μαρτίου 1978. Μίλησε για τη θλίψη της και την ελπίδα ότι η δουλειά θα λειτουργούσε ως αντιπερισπασμός. Δέχτηκε να παίξει στην ταινία The Seduction of Joe Tynan το 1979, λέγοντας αργότερα ότι έπαιζε σε «αυτόματο πιλότο». Για την ερμηνεία της στο Ολοκαύτωμα, βραβεύθηκε με Βραβείο Έμμυ Α' Γυναικείου Ρόλου σε Μίνι Σειρά ή Ταινία, ενώ για την ταινία Ο Ελαφοκυνηγός έλαβε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου.
Το 1979, η Στριπ έπαιξε έναν β' ρόλο στην ταινία Μανχάταν (Manhattan) σε σκηνοθεσία του Γούντι Άλεν, δηλώνοντας αργότερα ότι δεν διάβασε ολόκληρο το σενάριο και της δόθηκαν μόνο οι έξι σελίδες με τις σκηνές της και δεν της επιτρεπόταν να αυτοσχεδιάσει ούτε μία λέξη. Όταν ρωτήθηκε να σχολιάσει το σενάριο της ταινίας Κράμερ εναντίον Κράμερ (Kramer vs. Kramer, 1979), σε μια συνάντησή της με τον παραγωγό Σταν Τζάφι, το σκηνοθέτη Ρόμπερτ Μπέντον και τον πρωταγωνιστή Ντάστιν Χόφμαν, η Στριπ επέμενε ότι ο χαρακτήρας της δεν ήταν αντιπροσωπευτικός των περισσότερων αληθινών γυναικών που αντιμετώπισαν προβλήματα στο γάμο τους και την μάχη της επιμέλειας παιδιών, και ότι γράφτηκε ως "υπερβολικά διαβολική". Οι Τζάφι, Μπέντον και Χόφμαν συμφώνησαν μαζί της και άλλαξαν το σενάριο. Για να προετοιμαστεί για το ρόλο, η Στριπ μίλησε με τη μητέρα της για τη ζωή της ως μητέρα και νοικοκυρά χωρίς καριέρα. Ο Μπέντον επέτρεψε στην Στριπ να γράψει τους διαλόγους σε δύο πολύ σημαντικές σκηνές παρά τις αντιρρήσεις του Χόφμαν. Ο Χόφμαν αργότερα είπε γι' αυτήν "Εργάζεται εκπληκτικά σκληρά, σε βαθμό να της γίνεται εμμονή. Νομίζω ότι δεν σκέφτεται τίποτα άλλο από αυτό που κάνει". Η Στριπ έλαβε θετικές κριτικές για την ερμηνεία της στις ταινίες Μανχάταν, The Seduction of Joe Tynan και Κράμερ εναντίον Κράμερ για την οποία βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου.
1980-1989
thumb|upright|Η Μέριλ Στριπ στα [[Όσκαρ το 1989]] Το 1981 η Στριπ έπαιξε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Η Ερωμένη του Γάλλου Λοχαγού (The French Lieutenant's Woman) και βραβεύτηκε με BAFTA Καλύτερης Ηθοποιού σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο. Ακολούθησε η ταινία Η Ύποπτη (Still of the Night) το 1982 όπου ξανασυνεργάστηκε με το σκηνοθέτη Ρόμπερτ Μπέντον και πρωταγωνίστησε μαζί με τους Ρόι Σάιντερ και Τζέσικα Τάντι. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε ως Πολωνή επιζήσασα του Ολοκαυτώματος στην ταινία Η Εκλογή της Σόφι (Sophie's Choice). Ο Γουίλιαμ Στάιρον έγραψε το βιβλίο έχοντας στο μυαλό του την Ούρσουλα Άντρες για τη Σόφι, αλλά η Στριπ ήταν αποφασισμένη να διεκδικήσει τον ρόλο. Αφού πήρε στα χέρια της το σενάριο, πήγε στον Άλαν Τζ. Πακούλα και τον ικέτευσε να της δώσει το ρόλο. Η Στριπ γύρισε τη σκηνή της «εκλογής» με μία μόνο λήψη και αρνήθηκε να το κάνει ξανά καθώς βρήκε το συγκεκριμένο γύρισμα εξαιρετικά επώδυνο και συναισθηματικά εξαντλητικό. Ανάμεσα στα πολλά βραβεία που έλαβε κέρδισε και το Όσκαρ α΄ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της.
Ακολούθησε η βιογραφική ταινία Η Εξαφάνιση της Κάρεν Σίλκγουντ (Silkwood) το 1983, όπου υποδύθηκε τον πρώτο της αληθινό χαρακτήρα, την ακτιβίστρια σωματείου Κάρεν Σίλκγουντ. Για να προετοιμαστεί για το ρόλο είπε ότι συναντήθηκε με ανθρώπους που γνώριζαν καλά τη Σίλκγουντ για να μάθει περισσότερα γι' αυτήν και κάνοντας αυτό συνειδητοποίησε ότι κάθε άνθρωπος έβλεπε μια διαφορετική εκδοχή της Σίλκγουντ. Η Στριπ έδωσε έμφαση στα γεγονότα της ζωής της Σίλκγουντ λέγοντας ''«Δεν προσπάθησα να γίνω η Κάρεν. Απλά προσπάθησα να δω τι έκανε. Συμπλήρωσα όλες τις πληροφορίες που μπορούσα να βρω γι' αυτήν... Αυτό που τελικά έκανα ήταν να δω τα γεγονότα της ζωής της και να προσπαθήσω να την καταλάβω από μέσα»''. Επόμενες ταινίες της ήταν το Μια αγάπη γεννιέται (Falling in Love, 1984) όπου συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και το βρετανικό δράμα Η Ασυμβίβαστη (Plenty, 1985). Ακολούθησαν οι ταινίες Πέρα από την Αφρική (Out of Africa, 1985) όπου έπαιξε μαζί με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Φλογισμένες σχέσεις (Heartburn, 1986) και Ξένοι στην ίδια πόλη (Ironweed, 1987), στις οποίες συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Τζακ Νίκολσον. Το 1988 πρωταγωνίστησε στην ταινία Κραυγή στο σκοτάδι (A Cry in the Dark), όπου υποδύθηκε τη Λίντι Τσάμπερλεν, μια Αυστραλέζα που κατηγορήθηκε για το φόνο της νεογνής κόρης της ενώ η ίδια υποστήριξε ότι την είχαν απαγάγει. Για την ερμηνεία της η Στριπ κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Καννών.
Το 1989 η Στριπ έπαιξε τον πρώτο της κωμικό ρόλο στην ταινία Διαβολογυναίκα (She-Devil). Το περιοδικό Time σχολίασε για τη Στριπ ότι ήταν ο μόνος λόγος για να δει κάποιος την ταινία.
1990-1999
Το 1991 η Στριπ υποδύθηκε μια εθισμένη στα ναρκωτικά ηθοποιό στην ταινία Φλερτάροντας τη Ζωή (Postcards from the Edge) μαζί με τους Ντένις Κουέιντ και Σίρλεϊ Μακ Λέιν. Μαζί με τη φίλη της Γκόλντι Χον, ήθελαν να κάνουν μια ταινία μαζί. Αφού κοίταξαν αρκετά πρότζεκτ, αποφάσισαν το Θέλμα & Λουίζ (Thelma & Louise), αλλά η εγκυμοσύνη της Στριπ συνέπεσε με τα γυρίσματα και οι παραγωγοί αποφάσισαν να συνεχίσουν με τις Σούζαν Σαράντον και Τζίνα Ντέιβις. Τελικά πρωταγωνίστησαν μαζί στη μαύρη κωμωδία Ο θάνατος σου πάει πολύ (Death Becomes Her, 1992).