cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλιούπολη
Ιστορία
Με την πάροδο των αιώνων, η περιοχή ακολουθεί την πορεία της υπόλοιπης Αθήνας. Παρακμάζει προοδευτικά, ερημώνει, γίνεται έρμαιο ληστρικών και βαρβαρικών επιδρομών, και οι κατακτητές διαδέχονται ο ένας τον άλλο: Φράγκοι, Καταλανοί, Ενετοί, Τούρκοι. Αφέντης της ευρύτερης περιοχής στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν ο Καρά Αλή, ο οποίος άφησε το στίγμα του ονοματίζοντας το μέρος, που αποτελούσε τσιφλίκι του. Το 1830 οι μέχρι τότε Τούρκοι ιδιοκτήτες του, πούλησαν το "τσιφλίκι Καρά" στον Νικόλαο Καπετανάκη και τον Γαετάνο Μοράλια. Στα χοτζέτια με αριθμούς 315.316,317 (συμβόλαια της αγοραπωλησίας, που σήμερα βρίσκονται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους) αναφέρεται ότι το "τσιφλίκι Καρά" επιπροσθέτως προς τα θέρετρα και τα χειμαδιά του, ήταν επιδεκτικό "4 ζευγαριών". Τα γεωγραφικά του όρια ήταν βορείως: Οι γαίες της Μονής Πετράκη, νοτίως: Το τσιφλίκι Μουσταφά Μπέη μέχρι τη θέση Γύρισμα, δυτικά: Η παλιά λεωφόρος Βουλιαγμένης και ανατολικά: Το όρος Υμηττός με σύνορο τις γαιές των Κουρσαλάδων (σημερινό Κορωπί) στη μοιρασιά των οποίων (έγγραφο του 1793 - συλλογή Καμπούρογλου Β' τόμος) αναφέρεται ως όμορο κτήμα. Από τότε το "τσιφλίκι (ή κτήμα) Καρά" άλλαξε αρκετούς ιδιοκτήτες (W. Bell, C. H. Bracebridge, Ι. Σωτηριάδης, Ι. Σκουζέ, Μ. Σκουφής). Το "τσιφλίκι Καρά" αγοράστηκε το 1922 από τον Αλέξιο Νάστο έναντι 600.000 δραχμών που αντιστοιχούσαν σε 9.500 χρυσές λίρες περίπου. Ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος (προοδευτικός βουλευτής, ιδρυτής του Εργατικού Κέντρου Αθηνών και νομικός σύμβουλος της Ενώσεως Αποκαταστάσεως Αγροτικών Συνεταιρισμών Ελλάδος) σε υπόμνημά του στη Βουλή το 1920 για τα τσιφλίκια της Αττικής, υπολογίζει την έκταση του κτήματος σε 15.000 στρέμματα (αρχείο πρωθυπουργού Βενιζέλου).
Το 1927 αγοράστηκαν δύο λεωφορεία τα οποία άρχισαν δρομολόγια καθημερινά για την εξυπηρέτηση των απασχολουμένων με τα έργα, των κατοίκων και των επισκεπτών-αγοραστών οικοπέδων.
Με νομοθετικό διάταγμα στις 16 Οκτωβρίου 1928, η Ηλιούπολη, που απαριθμούσε περί τους 600 μόνιμους κατοίκους, έγινε κοινότητα, με πρώτο κοινοτάρχη το βιομήχανο Θεόδωρο Παλαμίδα. Μέχρι τότε αποτελούσε περιοχή του Αγίου Δημητρίου (Μπραχαμίου). Γύρω στο 1930 η Ηλιούπολη οργανώθηκε καλύτερα ως κοινότητα και άρχισε να αναπτύσσεται. Τότε δεν υπερέβαινε τους 1400-1500 κατοίκους.
Οι δρόμοι μέχρι το 1945 δεν είχαν ονομασίες, όμως ο πρόεδρος Πάνος Κωνσταντινίδης, άλλαξε τα έως τότε δεδομένα, δίνοντας βυζαντινά και ιστορικά ονόματα στα «βραχοστράτια».
Ο ηλεκτροφωτισμός τα πρώτα χρόνια καλύφθηκε από ιδιωτική επιχείρηση. Τα εγκαίνια του ηλεκτροφωτισμού έγιναν την Τρίτη, 5 Αυγούστου 1948. Την περίοδο εκείνη, δεν υπήρχε νερό στα σπίτια. Υπήρχαν όμως πολλά τρεχούμενα νερά, ρέματα (με σημαντικότερα τους 2-3 κλάδους του ρέματος της Πικροδάφνης), πηγές και μια δεξαμενή ψηλά στην πλαγιά του βουνού που τροφοδοτούσε τον πληθυσμό μέρα παρά μέρα. Επίσης υπήρχε και ένας νερόμυλος κοντά στη λεωφόρο Πρωτόπαππα.
Το 1964 η Ηλιούπολη έγινε δήμος, ενώ κατά την περίοδο της Δικτατορίας αποχαρακτηρίστηκε μεγάλη συνορεύουσα δασική έκταση που απετέλεσε τον οικισμό Αστυνομικά, με καταφανή παραβίαση της τότε οικιστικής ανάπτυξης, γεγονός που επαναλήφθηκε αργότερα και σε άλλους νοτιότερους δήμους π.χ. Γλυφάδας, Βάρης κ.λπ.
Γεωμορφολογικά στοιχεία
Η περιοχή του Δήμου Ηλιούπολης χαρακτηρίζεται ημιορεινή με ιδιαίτερα επικλινές έδαφος. Το μέσο υψόμετρο της περιοχής είναι 150μ.
Υδρολογικά στοιχεία - Επιφανειακά νερά - Υδάτινοι πόροι
Στην έκταση του Δήμου Ηλιούπολης δεν υπάρχουν εσωτερικά ύδατα (ποτάμια μόνιμης ροής ή λίμνες). Σημαντικός φυσικός πόρος της περιοχής είναι η νοτιοδυτική πλευρά του δάσους του Υμηττού που προσφέρεται για περιπάτους και αναψυχή. Επίσης σημαντικοί φυσικοί πόροι της περιοχής είναι το Ρέμα της Πικροδάφνης, ένα από τα μεγαλύτερα εναπομείναντα ρέματα του Λεκανοπεδίου, καθώς και το σπήλαιο μεγάλης φυσικής σημασίας που βρίσκεται κοντά στην διασταύρωση των οδών Ειρήνης και Αμαλίας, το οποίο όμως πρέπει να αναδειχθεί και να αξιοποιηθεί.
Το ρέμα της Πικροδάφνης διασχίζει τους δήμους Ηλιούπολης, Αγίου Δημητρίου, Παλαιού Φαλήρου, Αλίμου και εκβάλλει στον κόλπο του Σαρωνικού. Χαρακτηρίστηκε "χώρος ιδιαιτέρου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος", με την απόφαση 9173/1642/1983 του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. Παλαιότερα, περί το 2000, η Νομαρχία Αθηνών ξεκίνησε εργασίες για την διευθέτηση της κοίτης του ρέματος με ανοιχτό πετρόχτιστο αγωγό. Το έργο διακόπηκε προσωρινά από το Σ.τ.Ε. μετά από προσφυγή των κατοίκων, διότι η διευθέτηση αυτού του είδους θα είχε ως συνέπεια την αλλοίωση του μικροκλίματος της περιοχής, την καταστροφή των καταφυγίων των σημαντικών πληθυσμών πουλιών και των 16 ειδών ορνιθοπανίδας, καθώς και την εξάλειψη των βατραχιών, χελωνών, σκαντζόχοιρων και άλλων μικρών ζώων που διαβιούν στο χώρο του ρέματος. Μετά από ένα χρόνο διαλύθηκε η εργολαβία. Ακόμα μέχρι σήμερα το έργο παραμένει μισό. Δηλαδή το μισό του συνολικού μήκους του ρέματος (περίπου 350μ.) είναι διευθετημένο με ανοιχτό αγωγό με επικάλυψη πέτρας και το υπόλοιπο χωρίς καμία επέμβαση ούτε καν για την προστασία των παριών του ρέματος.
Κλιματολογικά στοιχεία
Το κλίμα της περιοχής σε γενική εκτίμηση είναι θερμό-μεσογειακό (αττικό), το οποίο χαρακτηρίζεται από το ξηρό και θερμό καλοκαίρι και από τις ανοιξιάτικες και φθινοπωρινές βροχοπτώσεις.
Άνεμοι
Οι επικρατέστεροι άνεμοι στις περιοχές είναι οι βόρειοι, οι βορειοανατολικοί και οι νότιοι, και ακολουθούν οι νοτιοδυτικοί, οι βορειοδυτικοί, οι δυτικοί, και οι νοτιοανατολικοί. Η συχνότερη ένταση των επικρατούντων ανέμων είναι 2-5 μποφόρ. Άνεμοι μεγάλης εντάσεως δεν αποτελούν γνώρισμα της περιοχής μελέτης και σπάνια εμφανίζονται άνεμοι εντάσεως μεγαλύτερης των 6 μποφόρ (συχνότητα εμφάνισης 1%).
Θερμοκρασία
Ο θερμότερος μήνας στις περιοχές είναι ο Ιούλιος (28,6 °C) ενώ ο ψυχρότερος είναι ο Ιανουάριος (9,2 °C). Το μέσο ετήσιο θερμοκρασιακό εύρος είναι 19,4 °C. Η μέση μέγιστη θερμοκρασία που έχει σημειωθεί στην περίοδο 1958-1993 είναι 32,9 °C, ενώ η μέση ελάχιστη είναι 5,4 °C. Σε απόλυτες τιμές η μέγιστη θερμοκρασία στην ίδια περίοδο σημειώθηκε τον μήνα Ιούλιο (48,0 °C), ενώ η ελάχιστη τον μήνα Ιανουάριο (-5,0 °C).
Βροχοπτώσεις και υγρασία
Το μέσο ετήσιο ύψος υετού ανέρχεται στα 365,2 mm. Ο ξηρότερος μήνας είναι ο Ιούλιος (5,0mm) και υγρότερος (βροχερότερος) ο Δεκέμβριος (61,5 mm). Το ποσοστό υγρασίας κυμαίνεται από 43.6% το μήνα Ιούλιο ως 73,4% το Δεκέμβριο.
Άλλα καιρικά φαινόμενα
Χαλάζι: Χαλαζοπτώσεις σπάνια σημειώνονται στην περιοχή και συνήθως έχουν μικρή διάρκεια και περιορισμένες έως μηδαμινές επιπτώσεις. Τα τελευταία αξιόλογα φαινόμενα χαλαζόπτωσης κατεγράφησαν τις πρώτες μεσημβρινές ώρες της 16ης Οκτωβρίου 2009 και τις απογευματινές ώρες της 24ης Ιανουαρίου 2013, που η ένταση του φαινομένου ήταν τέτοια που προκλήθηκε και χαλαζόστρωση.
Χιόνι: Πτώση χιονιού παρατηρείται κυρίως τους χειμερινούς μήνες, ενώ σπάνια εμφανίζονται χιονοπτώσεις τον Μάρτιο και τον Νοέμβριο. Ο μέσος αριθμός των ημερών με χιονόπτωση στη διάρκεια του έτους είναι 2,6. Η πιο έντονη χιονόπτωση των τελευταίων ετών σημειώθηκε τη 17η Φεβρουαρίου 2008, που συνοδεύτηκε από εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες και σημαντικά -για τα δεδομένα της περιοχής- ύψη χιονιού.
Παγετοί: Παγετοί στην περιοχή εμφανίζονται σπάνια, κυρίως τον Ιανουάριο. Ο μέσος αριθμός των ημερών με παγετό στη διάρκεια του έτους είναι 2,5.
Τεκτονικότητα-Σεισμικότητα
Η Ηλιούπολη είναι μία από τις περιοχές της Αθήνας που διαθέτει φυσική αντισεισμική προστασία, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Κατά τον ισχυρό σεισμό της 7ης Σεπτεμβρίου 1999 που έπληξε το Λεκανοπέδιο της Αθήνας κανένα κτήριο στην περιοχή της Ηλιούπολης δεν κατέρρευσε, ενώ κατά το μετασεισμικό έλεγχο από τις αρμόδιες υπηρεσίες, κανένα κτήριο δε χαρακτηρίστηκε με κόκκινο χρώμα και 120 κτήρια χαρακτηρίστηκαν με κίτρινο χρώμα.
Συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση
Η Ηλιούπολη εξυπηρετείται μέσω της δημοτικής συγκοινωνίας, 18 λεωφορειακών γραμμών και 3 σταθμών του μετρό "Άγιος Δημήτριος/Αλέξανδρος Παναγούλης".
Μετρό
Στα όρια της πόλης λειτουργεί από τις 5 Ιουνίου 2004 ο σταθμός Άγιος Δημήτριος - Αλέξανδρος Παναγούλης της γραμμής 2 του μετρό της Αθήνας.
Στις 26 Ιουλίου 2013 παραδόθηκε ο σταθμός Ηλιούπολη της γραμμής 2 του μετρό, που βρίσκεται στη Β' Είσοδο της πόλης. Στις 22 Μαΐου 2015, κατ' απαίτηση του δήμου, προστέθηκε στην ονομασία του σταθμού το όνομα του αγωνιστή Γρηγόρη Λαμπράκη.
Μελλοντικά, αναμένεται να κατασκευαστεί στην περιοχή της Αγίας Μαρίνας και συγκεκριμένα στην Πλατεία Ανεξαρτησίας ο σταθμός Άνω Ηλιούπολη, στον κλάδο Ευαγγελισμός-Άνω Ηλιούπολη της γραμμής 5.
Δήμος Ηλιούπολης
Ο δήμος Ηλιούπολης βρίσκεται στην Περιφερειακή ενότητα Κεντρικού Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής.
Δήμαρχος είναι ο Γιώργος Χατζηδάκης και αντιδήμαρχοι οι Ιωάννης Αντζινάς, Κωνσταντίνος Σεφτελής, Παναγιώτης Βιδάλης, Ιωάννης Πούλος, Αποστόλης Στασινόπουλος και Αικατερίνη Χωματά, ενώ η θεση του Συμπαραστάτη του Δημότη είναι κενή.
Διοικητικές μεταβολές
Στις 16/10/1928 η Ηλιούπολη ανακηρύχθηκε κοινότητα. Είχε προηγηθεί η ανάκληση της ένταξης της περιοχής στο σχέδιο πόλης τον Ιανουάριο του ιδίου έτους, στο οποίο επανεντάχθηκε στη συνέχεια μικρότερο τμήμα της πόλης.
Το 1964 αναγνωρίζεται σαν δήμος, με πρώτο δήμαρχο τον Παύλο Πεντάρη. Έκτοτε δεν έχει συντελεστεί καμία διοικητική μεταβολή στα όρια του δήμου.
Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στον δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 5.1.Β αυτού.
Διατελέσαντες κοινοτάρχες
Το 1928 έγινε η αναγνώριση της Ηλιούπολης ως ανεξάρτητης κοινότητας. Πρόεδροι διετέλεσαν οι εξής:
Διατελέσαντες δήμαρχοι
Αναγνωρίστηκε ως δήμος το 1963.
Δημοτικές εκλογές 2010
Στον Α' γύρο των Δημοτικών Εκλογών 2010, που διεξήχθη στις 7 Νοεμβρίου 2010, προηγήθηκε ο Ιωάννης Αναγνώστου, με ποσοστό 26,17% ακολουθούμενος από τον Βασίλειο Βαλασόπουλο που συγκέντρωσε ποσοστό 25,98%.
Στον επαναληπτικό γύρο (Β' γύρος) που διεξήχθη στις 14 Νοεμβρίου 2010 δήμαρχος του δήμου Ηλιούπολης εξελέγη ο Βασίλειος Βαλασόπουλος, ανατρέποντας τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου, καθώς κατόρθωσε να συγκεντρώσει ποσοστό 53,55% έναντι 46,45% του αντιπάλου του, πρώην δημάρχου Ιωάννη Αναγνώστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής Κατηγορία:Κεντρικός Τομέας Αθηνών
C9H11NO2
Ο μοριακός τύπος C6H13NO2 μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα ισομερή:
Κοινότητα Σελλίων Χανίων
Η Κοινότητα Σελλίων  Χανίων είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 404Α - 16/12/1925 με την απόσπαση του οικισμού Σελλιά από την κοινότητα Κάτω Κεφαλά και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Λικοτιναρέα και Σούρη. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 123 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Γεώργιο Σαμπουνάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Βάτραχος Γολιάθ
Ο βάτραχος Γολιάθ (Conraua goliath) είναι το μεγαλύτερο είδος Βατράχου στον κόσμο. Τα μεγαλύτερα γνωστά δείγματα έχουν μήκος 33 εκατοστά από το ρύγχος στην αμάρα και βάρος 3 κιλά. Ο βάτραχος Γολιάθ έχει μικρό γεωγραφικό εύρος που περιορίζεται σε λίγες περιοχές του Καμερούν και της Ισημερινής Γουινέας. Οι αριθμοί του μειώνονται λόγω της καταστροφής των ενδιαιτημάτων και της συλλογής του για κατανάλωση ή για εμπόριο εξωτικών κατοικίδιων ζώων.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1997
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1997, διεξήχθη στις 23 Φεβρουαρίου στο Ναύπλιο (απόσταση 4000μ.), στην περιοχή "Καραθώνας". Πρωταθλητής στο ομαδικό αναδείχθηκε ο Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης για δεύτερη φορά στην ιστορία του. Παράλληλα, έγιναν τα πανελλήνια πρωταθλήματα "γυναικών Β΄" (3000μ), νεανίδων (2000μ) και κορασίδων (2000μ).
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1997 Κατηγορία:Ναύπλιο
Πέτρος Α. Πετράκης
Ο '''Πέτρος Α. Πετράκης''' (- 27 Απριλίου 1939) ήταν Κρητικός αγωνιστής και πολιτικός.
Βιογραφία
Αγωνίστηκε στις κρητικές επαναστάσεις του 19ου αιώνα. Υπηρέτησε ως Δήμαρχος Σητείας. Μετά το διαχωρισμό των παλαιών δήμων υπήρξε πρόεδρος της Κοινότητας Πισκοκεφάλου Με δική του πρωτοβουλία ανεγέρθηκε ο ναός της Αγίας Άννας στο χωριό. Απεβίωσε τον Απρίλιο του 1939 στο Πισκοκέφαλο Λασιθίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Σητείας
Διάσκεψη της Καζαμπλάνκας
Η διάσκεψη της Καζαμπλάνκας ήταν σύσκεψη των ηγετών των Συμμάχων που έγινε στην Καζαμπλάνκα, πόλη του (τότε) Γαλλικού Μαρόκου από τις 14 έως τις 24 Ιανουαρίου 1943 υπό την κωδική ονομασία "SYMBOL". Χαρακτηρίστηκε ως η πλέον αμφιλεγόμενη διάσκεψη του Πολέμου.
Στη διάσκεψη, σε επίπεδο ηγετών, συμμετείχαν ο Αμερικανός πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστων Τσώρτσιλ. Απουσίαζε ο Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος, αν και είχε προσκληθεί, αρνήθηκε να παραστεί προφασιζόμενος την επικείμενη μάχη του Στάλινγκραντ.
Οι δύο ηγέτες είχαν μαζί τους όλους τους αρχηγούς επιτελείων τους και σημαντικούς στρατιωτικούς παράγοντες. Παρόντες ήταν επίσης οι Γάλλοι ανταγωνιστές στρατηγοί Σαρλ ντε Γκωλ και Ανρί Ζιρώ.
Πριν τη διάσκεψη
Στις 8 Νοεμβρίου 1942 οι Σύμμαχοι αποβιβάστηκαν στις ακτές της (τότε) Γαλλικής Βόρειας Αφρικής, εκτελώντας μια επιχείρηση η οποία είχε το προσωνύμιο «Πυρσός» (Operation Torch). Η επιχείρηση είχε αποφασιστεί παρά την αρχική δυσπιστία των Αμερικανών και υπό την πίεση του Στάλιν, ο οποίος απαιτούσε να ανοίξουν οι Αγγλοαμερικανοί το ταχύτερο δυνατό ένα μέτωπο στη Δυτική Ευρώπη, ώστε να ανακουφιστεί ο Κόκκινος Στρατός στο Ανατολικό Μέτωπο. Πράγματι σχεδιάστηκε η «Επιχείρηση Σφύρα» (Operation Sledgehammer) με στόχο τους λιμένες της Βρέστης και του Σερμπούρ αποκτώντας έτσι ένα μικρό προγεφύρωμα στο ευρωπαϊκό έδαφος. Οι Αμερικανοί αρχικά ευνόησαν το σχέδιο, αλλά οι Βρετανοί αντιτάχθηκαν ισχυρά, προφασιζόμενοι (και σωστά) ότι ούτε πολλά αποβατικά σκάφη διέθεταν ούτε ήταν σε θέση να υποστηρίξουν από αέρος και θαλάσσης ένα παρόμοιο εγχείρημα. Έτσι ξεκίνησε η εφαρμογή του «Πυρσού», με ισχυρή απροθυμία των Αμερικανών, που δε θεωρούσαν ότι «ο δρόμος προς το Βερολίνο περνά από τη Βόρεια Αφρική». Στις αρχές του 1943 διαφαινόταν ήδη ότι η έκβαση της επιχείρησης ήταν αυτή που αναμενόταν: Οι γερμανικές και οι ιταλικές δυνάμεις θα εκδιώκονταν οριστικά από τη Βόρεια Αφρική. Έμενε να διευκρινιστούν ορισμένα θέματα, όπως η διαχείριση του προβλήματος που είχαν δημιουργήσει τα υποβρύχια του ναυάρχου Καρλ Νταίνιτς στον Ατλαντικό (Μάχη του Ατλαντικού), πώς θα κατανέμονταν οι δυνάμεις στα διάφορα πολεμικά μέτωπα, ποιο θα έπρεπε να είναι το επόμενο βήμα των Συμμάχων και, τέλος, από πλευράς Τσώρτσιλ, τέθηκε το ζήτημα του πώς θα συμβιβάζονταν οι αντιμαχόμενοι Γάλλοι στρατηγοί.
Οι Βρετανοί επιθυμούσαν τη συνέχεια των επιχειρήσεων από την πλευρά της Μεσογείου. Ο Τσώρτσιλ μάλιστα είχε χαρακτηρίσει την Ιταλία ως «το μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης». Οι Αμερικανοί αντίθετα επιθυμούσαν την εισβολή μέσω της Μάγχης, γνωρίζοντας πως σε τέτοια περίπτωση το κύριο βάρος θα σήκωναν οι Βρετανοί, πράγμα που τους επέτρεπε να εξοικονομήσουν πόρους για την τεράστια προσπάθεια που κατέβαλαν στον Ειρηνικό εναντίον της Ιαπωνίας.
Η προετοιμασία
Η διάσκεψη έγινε στη συνοικία Άνφα της Καζαμπλάνκας και οι συζητήσεις θα γίνονταν στο ομώνυμο ξενοδοχείο (Anfa Hotel). Για τη διαμονή των ηγετών είχαν παραχωρηθεί δύο επαύλεις, άλλες δύο παραχωρήθηκαν για τη διαμονή των αρχηγών των επιτελείων, ενώ ολόκληρη η συνοικία είχε συρματοπλεχθεί και πίσω από το συρματόπλεγμα βρίσκονταν πυκνά παρατεταγμένοι ένοπλοι φρουροί.
Ο Τσώρτσιλ, από την άλλη, είχε προσχεδιάσει τι ήταν αυτά που θα ζητούσε από τον Αμερικανό, που δεν ήταν άλλο από την επέκταση των εχθροπραξιών στη Μεσόγειο. Φόρτωσε ένα πλοίο με έγγραφα («πλωτό επιτελείο» το χαρακτηρίζει ο Καρτιέ) και πήρε μαζί του (όπως και ο Ρούζβελτ) όλους τους αρχηγούς επιτελείων του. Ζήτησε επίσης από τον Ντε Γκωλ να τον συνοδεύσει, χωρίς προηγουμένως να τον έχει ενημερώσει. Αιτιολόγησε την έλλειψη ενημέρωσης προβάλλοντας τη δικαιολογία ότι, αν είχε γνωστοποιηθεί η διάσκεψη, θα χρειάζονταν πολλαπλά μέτρα ασφαλείας. Ο πείσμων Γάλλος, γνωρίζοντας ότι εκεί ακριβώς ήταν η έδρα του αντιπάλου του, προβαλε αρχικά ένα κατηγορηματικό «όχι» και ο Τσώρτσιλ αναχώρησε μόνος του. Κάλεσε εκ νέου τόσο τον Ζιρώ όσο και τον Ντε Γκωλ «εκ μέρους του Αμερικανού προέδρου και του Βρετανού πρωθυπουργού». Ο Ζιρώ έφθασε αμέσως, ο Ντε Γκωλ εξακολούθησε να αρνείται, υποστηρίζοντας ότι αυτό ήταν ένα καθαρά γαλλικό ζήτημα και δε χρειαζόταν παρεμβάσεις ξένων. Ο οξύθυμος Τσώρτσιλ εκνευρίστηκε τόσο που απείλησε τον Ντε Γκωλ, στέλνοντάς του ένα αυστηρό τηλεγράφημα ότι θα απέσυρε την υποστήριξή του και θα τον παραμέριζε. Υπό την ασφυκτική αυτή πίεση ο Ντε Γκωλ υποχώρησε, αν και ήρθε στη διάσκεψη μόλις την ένατη ημέρα.
Συμμετέχοντες
Παρόντες στη διάσκεψη ήταν:
Γαλλική πλευρά
Συμμετείχαν επίσης και αρκετοί ανώτεροι αξιωματικοί και των τριών όπλων
Μεγάλος απών στη διάσκεψη, ο Στάλιν. Η πραγματοποίηση της διάσκεψης εν απουσία του ενίσχυσε στη σκέψη του Σοβιετικού ηγέτη την εντύπωση ότι σχέδια καταστρώνονταν χωρίς τη συμμετοχή του και πίσω από την πλάτη του, χωρίς αυτός να ενημερώνεται απόλυτα. Η καχυποψία του Στάλιν ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο ύστερα από τις αποφάσεις τις διάσκεψης και συνέχισε να αυξάνει σε ολόκληρη την πορεία του πολέμου, για να καταλήξει, ύστερα από τη λήξη του, στην έναρξη του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ ηνωμένων Πολιτειών και Σοβιετικής Ένωσης. Σύμφωνα με τις ανταποκρίσεις των New York Times, τόσο ο Στάλιν όσο και ο Τσανγκ Κάι Σεκ τηρήθηκαν ενήμεροι σχετικά με τις αποφάσεις της διάσκεψης. Στο ίδιο φύλλο η ανταπόκριση αναφέρει ότι και οι δύο ηγέτες ήταν τελικά ικανοποιημένοι από τις αποφάσεις της διάσκεψης.
Αποφάσεις
Η βασική απόφαση της διάσκεψης ήταν ότι ο αγώνας των Συμμάχων έπρεπε να συνεχιστεί μέχρι του σημείου που αποκαλείται «bitter end» (πικρό τέλος), δηλαδή μέχρις ότου η Ναζιστική Γερμανία οδηγηθεί στην άνευ όρων παράδοση (Unconditional surrender) Το ίδιο θα ίσχυε τόσο για την Ιταλία όσο και για την Ιαπωνία. Συμφωνήθηκε επίσης ότι κανείς από τους Συμμάχους δεν θα αποδεχόταν χωριστή παράδοση κάποιας από τις δυνάμεις του Άξονα (π.χ. η Ιταλία όφειλε να παραδοθεί στους Συμμάχους και όχι στη Βρετανία ή στις Ηνωμένες Πολιτείες).
Η αλήθεια είναι ότι ο Τσώρτσιλ αντιτάχθηκε στην πρόταση περί Unconditional surrender. Δεν θεωρούσε ότι επάνω στη Γερμανία έπρεπε να επιπέσει η μανία αντεκδίκησης των Συμμάχων. Γι' αυτό και αργότερα διευκρίνισε ότι «άνευ όρων συνθηκολόγηση δε σημαίνει διάθεση εκδικήσεως εις βάρος του γερμανικού λαού». Ο Τσώρτσιλ φοβόταν, και όπως αποδείχτηκε απολύτως δικαιολογημένα, ότι αυτές οι δύο λέξεις κατέστρεφαν την όποια αντιπολίτευση υπήρχε στο εσωτερικό της Γερμανίας: Έδινε στους Ναζί το εφαλτήριο που αναζητούσαν για να στηρίξουν την απόφασή τους να πολεμήσουν μέχρι θανάτου. Τις δύο αυτές μικρές λέξεις εκμεταλλεύθηκε άριστα ο Γιόζεφ Γκέμπελς στην προπαγάνδα του. Όπως είναι λογικό, οι αντίπαλοι του χιτλερικού καθεστώτος δεν είχαν άλλη επιλογή από το να σταματήσουν κάθε τους ενέργεια.
Οι Βρετανοί επιχειρηματολόγησαν ισχυρά και ο Τσώρτσιλ αντέκρουσε προσωπικά την άποψη του Μάρσαλ σχετικά με μια «μικρή» απόβαση στις βόρειες γαλλικές ακτές προς το καλοκαίρι του ίδιου έτους. Κατέδειξε ότι ένα τέτοιο εγχείρημα στην παρούσα φάση του πολέμου θα κατέληγε απλά σε μια εύκολη νίκη του Χίτλερ, δεδομένης της αεροπορικής κυριαρχίας της Luftwaffe στη συγκεκριμένη περιοχή. Επιπλέον τα διαθέσιμα αποβατικά σκάφη ήταν εκείνη την εποχή αριθμητικά πολύ λίγα για να μεταφέρουν τα απαιτούμενα στρατεύματα, ενώ ήταν ιδιαίτερα ανησυχητική η παρουσία των γερμανικών υποβρυχίων. Αντίθετα, ο Τσώρτσιλ έδωσε την έγκρισή του για την παροχή ισχυρής υποστήριξης στους Αμερικανούς από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, χώρες μέλη της Κοινοπολιτείας, στο θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού. Ο Τσώρτσιλ διαβεβαίωσε επίσης ότι θα επεκτείνονταν οι βρετανικές επιχειρήσεις στη Βιρμανία με στόχο την ισχυροποίηση του Τσανγκ Κάι Σεκ στην Κίνα. Ως ανταπόδοση αυτής της χειρονομίας, ο Ρούζβελτ συμφώνησε στην Εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία. Συμφωνήθηκε, επίσης να αρχίσουν και να ενταθούν αεροπορικές επιδρομές κατά του γερμανικού εδάφους από τα βρετανικά αεροδρόμια με τη συμμετοχή και των δύο αεροποριών (RAF και U.S.A.F.).
Η διάσκεψη αυτή ήταν η τελευταία στην οποία ο Τσώρτσιλ θα μπορούσε να υπαγορεύσει τους στόχους της συμμαχικής προσπάθειας. Ύστερα από τη διάσκεψη αυτή οι Αμερικανοί συνειδητοποίησαν ότι λόγω της ισχύος τους ήταν ο κύριος παράγοντας της Συμμαχίας και θα άρχιζαν να ενεργούν ανάλογα.
Οι Γάλλοι
Αρχικά οι δύο Γάλλοι ηγέτες, αν και ισχυρά αντιτιθέμενοι στην Κυβέρνηση του Βισύ είχαν αναπτύξει ένα κλίμα έντονης ψυχρότητας, αν όχι αντιπάθειας, στις σχέσεις τους. Τα «πείσματα» αυτά είχαν κουράσει τόσο τον Τσώρτσιλ όσο και τον Ρούζβελτ. Ο Αμερικανός πρόεδρος από την άλλη θεωρούσε τον Ντε Γκωλ εκπρόσωπο της «παλαιάς» Γαλλίας, με τάσεις αποικιοκρατισμού και απολυταρχισμού, ενώ παράλληλα τον θεωρούσε επηρμένο. Από την άλλη ο Ζιρώ θεωρούσε ότι στη δολοφονία του ναυάρχου Νταρλάν είχε συμμετάσχει και ο Ντε Γκωλ (για την ακρίβεια θεωρούσε πως τον δολοφόνο του Νταρλάν τον είχε αποστείλει ο Ντε Γκωλ). Την Κυριακή 24 Ιανουαρίου, τελευταία ημέρα της διάσκεψης, Τσώρτσιλ και Νε Γκωλ έχουν ακόμη μια θυελλώδη συζήτηση, στην οποία ο Ντε Γκωλ επιμένει να μην αναλάβει καμία δέσμευση. Στη συνέχεια οι δυο άνδρες πηγαίνουν να συναντήσουν τον Ρούζβελτ, ο οποίος, ύστερα από αποτυχημένες προσπάθειες σύνταξης κοινού ανακοινωθέντος, αποφασίζει να εφαρμόσει με τον Ντε Γκωλ άλλη μέθοδο: Αρχίζει μαζί του μια ήρεμη συζήτηση, κατά την οποία τον ερωτά αν θα δεχτεί να ανταλλάξει χειραψία με τον Ζιρώ. Ο Ντε Γκωλ απαντά «ναι». «Και θα το κάνετε αυτό μπροστά στους φωτογράφους;» «I shall do it for you», απαντά ο Γάλλος. Οι δημοσιογράφοι καλούνται στην αίθουσα και παίρνουν φωτογραφία τους δύο άνδρες να ανταλλάσσουν τη χειραψία, η οποία εμφανίζει την εικόνα της συμφιλίωσης. Ο Ζιρώ μάλιστα αποδέχεται να του στείλει ο Ντε Γκωλ έναν εκπρόσωπό του για να οργανώσει άμεση επαφή μεταξύ Γαλλικής Αφρικής και Λονδίνου (έδρα του Ντε Γκωλ). Από την άποψη αυτή, για τη Γαλλία η διάσκεψη έλαβε μεγάλη σημασία. Το BBC ανέφερε: "The two Frenchmen became the joint chairmen of the French Committee for National Liberation" («Οι δύο Γάλλοι έγιναν οι από κοινού ηγέτες της Γαλλικής Επιτροπής για την Εθνική Απελευθέρωση»)
Παραπομπές
Κατηγορία:Διασκέψεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Σύνοδοι κορυφής Κατηγορία:Σαρλ ντε Γκωλ Κατηγορία:Ιστορία του Μαρόκου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Αγία Παρασκευή Αττικής
Η Αγία Παρασκευή είναι δήμος στην περιφέρεια του Βορείου Τομέως της Αθήνας, εκτεινόμενος στο ανατολικό άκρο του αθηναϊκού πεδίου έως τους ορεινούς όγκους του Υμηττού. Η έκταση της περιοχής υπολογίζεται σε 7,935 τ.χμ. (5,64 τ.χμ. κατοικημένη) και ο μόνιμος πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ανέρχεται στους 62.147 κατοίκους, με πυκνότητα 7.524 ατόμων ανά τ.χμ. και υψόμετρο κέντρου 206 μέτρα.
Η δημιουργία του οικισμού χρονολογείται κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, το 1929 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθηναίων ως κοινότητα και μετέπειτα ως δήμος το 1963, αναπτυσσόμενος αρχικά ως παραθεριστικός προορισμός του Χαλανδρίου.
Οικιστικό κέντρο αποτελεί η κεντρική πλατεία με τον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής ο οποίος θεμελιώθηκε στις αρχές Οκτωβρίου του 1934, ενώ κεντρικός οδικός άξονας είναι η οδός Αγίου Ιωάννου, η οποία και συνδέει τη Λεωφόρο Μεσογείων με τον περιφερειακό δακτύλιο του Υμηττού. Εμβληματικά κτίρια της Αγίας Παρασκευής θεωρούνται το Αμερικανικό Κολέγιο Deree, το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος», ο Ναός της Αγίας Παρασκευής, και το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει η Μονή του Άγιου Ιωάννη του Κυνηγού. Επίσης ο Δήμος διαθέτει αθλητικές υποδομές με ένα απ' τα μεγαλύτερα γήπεδα για την περιοχή να είναι το Δημοτικό Γήπεδο Αγίας Παρασκευής, και ακολουθεί το Κλειστό Γυμναστήριο Κοντοπεύκου, που φιλοξενούν και τις τοπικές ομάδες της πόλης.
Η περιοχή έχει ιδιαίτερο φυσικό κάλλος με πλούσια βλάστηση, αλλά και άρτιο συγκοινωνιακό δίκτυο, διασυνδεόμενη με το Μετρό της Αθήνας και τον προαστιακό σιδηρόδρομο. Θεωρείται δε πέρασμα από το κέντρο της Αθήνας προς τα Μεσόγεια.
Δήμαρχος από το 2019 είναι ο Βασίλης Ζορμπάς.
Γεωγραφία
Ο κεντρικός οικισμός αναπτύσσεται αμφίπλευρα της Λεωφόρου Μεσογείων, πέριξ της Πλατείας Αγίας Παρασκευής. Το μικρότερο υψόμετρο, στο κατοικημένο τμήμα της πόλης, ανέρχεται σε περίπου 175 μ. ενώ το υψηλότερο στα περίπου 270 μ. από το επίπεδο της θάλασσας.
Νοτιοανατολικά, στους πρόποδες του Υμηττού εκτείνεται ο οικισμός του Αγιάννη, ενώ νοτιοδυτικά εντοπίζεται η φιλήσυχη γειτονιά της Νέας Ζωής και δυτικότερα, στα σύνορα με το Χολαργό, ο Τσακός με κέντρο την Πλατεία Μικράς Ασίας επί της οδού Αρκαδίου. Στο βόρειο τμήμα της Αγίας Παρασκευής εντοπίζεται το Κοντόπευκο, μεταξύ της Λεωφόρου Μεσογείων και της οδού Γαρυτού που αποτελεί και το σύνορο με το Δήμο Χαλανδρίου, βορειανατολικά ο Παράδεισος και ανατολικότερα, στα σύνορα με το Γέρακα, τα Πευκάκια.
Το Κοντόπευκο και ο Παράδεισος αναπτύχθηκαν οικιστικά κυρίως κατά τις δεκαετίες του 1970, του 1980 και του 1990 λόγω του μέτρου της αντιπαροχής, το οποίο δημιουργεί τετραώροφες πολυκατοικίες (πενταώροφες από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000) σε μέχρι πρότινος ελεύθερα οικόπεδα ή στη θέση παλαιών μονοκατοικιών. Τα Πευκάκια εντάχθηκαν στην Αγία Παρασκευή στα μέσα της δεκαετίας του 1980 και αποτελούν την πιο πρόσφατη συνοικία του Δήμου. Είναι λογικό, επομένως, να βρίσκονται σε φάση ανάπτυξης τόσο οικιστικά όσο και πολεοδομικά. Στο Κοντόπευκο έχουν δημιουργηθεί ποδηλατόδρομοι όπου εξυπηρετούνται οι ποδηλάτες.
Κλίμα
Αν και το χιόνι δεν εμφανίζεται κάθε χρόνο, οι χιονοπτώσεις δεν είναι σπάνιες. Το προάστιο της Αγίας Παρασκευής γνώρισε μεγάλες χιονοστρώσεις τον Ιανουάριο του 1981, τον Φεβρουάριο του 1983, τον Φεβρουάριο του 1985, τον Μάρτιο του 1987, τον Φεβρουάριο του 1991, τον Δεκέμβριο του 1991, τον Φεβρουάριο του 1992, τον Ιανουάριο του 2002 (με την μεγαλύτερη χιονόστρωση των τελευταίων 50 χρόνων), τον Φεβρουάριο του 2004, τον Ιανουάριο του 2006, τον Φεβρουάριο του 2008, τον Ιανουάριο του 2019, τον Φεβρουάριο του 2021 στη κακοκαιρία  Μήδεια  (30 εκατοστά +) και τον Ιανουάριο του 2022 στη κακοκαιρία  Ελπίδα  (40+ εκατοστά). Γενικά το κλίμα της χαρακτηρίζεται από ήπιο χειμώνα και ζεστό καλοκαίρι με λίγη υγρασία.
Ιστορία
Στην αρχαιότητα αποτέλεσε τμήμα του δήμου Φλύας της Κεκροπίδος φυλής της Αρχαίας Αθήνας, στη μεσόγαια χώρα, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Κλεισθένους.
Απέχει 7,5 έως 11 χιλιόμετρα από το κέντρο της πρωτεύουσας και διοικητικά "εντάσσεται" στη χωρική αρμοδιότητα της Περιφέρειας Αττικής και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής. Επίσης εντάσσεται στο (άτυπο) "συγκρότημα" των Βορείων Προαστίων, του οποίου αποτελεί σύγχρονο συγκοινωνιακό κόμβο και ταυτόχρονα μια περιοχή που δεν έχει παύσει να γίνεται ολοένα πιο ελκυστική για τους κατοίκους του λεκανοπεδίου τα τελευταία 35 χρόνια.
Κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα άρχισαν να εγκαθίστανται μόνιμοι κάτοικοι και το 1963 έγινε αυτόνομος δήμος που αποτέλεσε την πρωτεύουσα της Νομαρχίας Ανατολικής Αττικής. Ωστόσο, το 1995 με την κατάργηση των Νομαρχιών και την ίδρυση των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων, με το ν. 2218/1994, εντάχθηκε εντός της χωρικής αρμοδιότητας της Νομαρχίας Αθηνών ως άτυπη έδρα του "Ανατολικού Τομέα" της Νομαρχίας.
Το 1963 παρουσία των Βασιλέων, έναντι του λόφου Τσακού, εγκαινιάζεται το Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών "Δημόκριτος". Βορειότερα είχε ανεγερθεί το Αμερικάνικο Κολέγιο, όπου φιλοξενήθηκε η Αμερικάνικη Ολυμπιακή Ομάδα το 2004 και τμήμα του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. Την περίοδο της χούντας οικοδομείται το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ επί της λεωφόρου Μεσογείων, παραπλήσια του οποίου ήταν το μεγάλο στρατόπεδο των πεζοναυτών.
Σήμερα συνιστά εύρωστο προάστιο στο βορειανατολικό άκρο των Αθηνών.
Σημερινή κατάσταση
thumb|Η κεντρική πλατεία Οικοδομημένη στους πρόποδες του Υμηττού, η Αγία Παρασκευή είναι ένα από τα λίγα προάστια που προικίστηκαν με πλούσια βλάστηση, κυρίως στις υπώρειες του όρους. Η υψηλής ποιότητας ζωή στην περιοχή είχε ως αποτέλεσμα τον κορεσμό της, ώστε κατά την απογραφή του 2011 από την ΕΣΥΕ, η Αγία Παρασκευή να μετρά μόνιμο πληθυσμό 59.704 κατοίκους. Διαθέτει πληθώρα σχολείων και βρίθει από πλατείες, ελεύθερους χώρους και πάρκα. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως κάθε συνοικία έχει και τη δική της τοπική πλατεία μαζί με την τοπική της μικρο-αγορά.
Στην κεντρική πλατεία της βρίσκεται και η ομώνυμη εκκλησία, ενώ αποτελεί και ένα από τα πιο καλαίσθητα και επισκέψιμα σημεία εστίασης για τους δημότες των Βορειοανατολικών Προαστίων, αλλά και των Μεσογείων. Φημισμένη είναι και η γειτονική πλατεία του Αϊ-Γιάννη με την πληθώρα καφέ, εστιατορίων, εμπορικών κέντρων, γυμναστηρίων κ.λ.π. Στον Υμηττό βρίσκεται η Μονή του Άγιου Ιωάννη του Κυνηγού με θέα του λεκανοπεδίου μέχρι και τον Πειραιά. Η πευκόφυτη φύση της προσφέρεται για περπάτημα, ποδηλασία και πικ-νικ. Μάλιστα ο δρόμος από το βουνό συνεχίζει μέχρι το Δάσος της Καισαριανής.
Οι βόρειες συνοικίες της Αγίας Παρασκευής
Η Λεωφόρος Μεσογείων είναι μεγάλος συγκοινωνιακός κόμβος, ο οποίος σαν συνέχεια της Λεωφόρου Μαραθώνος είναι ένας από τους μεγαλύτερους σε ολόκληρη την Αττική και χωρίζει το προάστιο στα δύο. Ιδιαίτερης σημασίας για την ασφαλή διέλευση των πολιτών,αποτελεί η δημιουργία των δύο πεζογέφυρων. Νότια από τη Λεωφόρο Μεσογείων βρίσκονται οι συνοικίες Αγιάννης, η οποία είναι η μεγαλύτερη συνοικία της πόλης, η Νέα Ζωή και ο Τσακός, ενώ βόρεια από τη Λεωφόρο βρίσκονται οι συνοικίες Κοντόπευκο, Παράδεισος και Πευκάκια. Το Κοντόπευκο είναι η μεγαλύτερη και γνωστότερη από τις τρεις βόρειες συνοικίες και κατά μήκος της οδού Γαρυττού συνορεύει με το Χαλάνδρι. Είναι επίσης η πιο ευνοημένη συγκοινωνιακά από όλες τις συνοικίες της Αγίας Παρασκευής, διότι το βόρειο τμήμα της βρίσκεται πλησίον τόσο του σταθμού "Χαλάνδρι" όσο και του σταθμού "Δουκίσσης Πλακεντίας" του μετρό, ενώ το νότιο βρίσκεται κοντά στη Λεωφόρο Μεσογείων. Ο Παράδεισος ήταν γνωστός παλιότερα ως ενορία του Αγίου Ανδρέα, λόγω του μεγαλοπρεπούς Ι.Ν. Αγίου Ανδρέα που οικοδομήθηκε το 1975, στη θέση παλιότερου μικρού ναού, αλλά και από τη Βίλα του διάσημου συλλέκτη έργων τέχνης Αλέξανδρου Ιόλα. Η εμπορική κίνηση είναι πολύ μικρή στις δυο αυτές συνοικίες και μόνο κατά μήκος της Λεωφόρου Μεσογείων υπάρχουν πολλά εμπορικά συγκροτήματα και μεγάλα καταστήματα. Βορειοδυτικά, στα σύνορα με το Χαλάνδρι και το Γέρακα τοποθετούνται τα Πευκάκια, τα οποία βρίσκονται σήμερα ακόμα στο στάδιο της οικοδόμησης. Στα Πευκάκια υπάρχουν ακόμα πολλά ελεύθερα οικόπεδα, αλλά η οικοδόμηση συνεχίζεται με προβλέψεις τις επόμενες δεκαετίες να έχουν την εικόνα των νοτιότερων συνοικιών.
Συγκοινωνιακοί κόμβοι, Περιφερειακή Υμηττού και Αττική Οδός
Νότια του Δήμου εκτείνεται η Περιφερειακή Υμηττού που διοχετεύει τη διαμπερή κυκλοφορία της Ανατολικής Αττικής και των Αθηνών έξω από την πόλη, με δύο εξόδους προς τα δυτικά (Δημόκριτος και Οδός Αναστάσεως στο Χολαργό). Επιπλέον, στα δυτικά υπάρχει ένας μικρός κυκλικός δακτύλιος στα σύνορα των δύο γειτονικών πόλεων (Οδός Ελ. Βενιζέλου και 17ης Νοεμβρίου) που διοχετεύει την κίνηση γύρω από το Λόφο Τσακού στα δυτικά και τη Μεσογείων.
Επιπλέον, η περιοχή εξυπηρετείται συγκοινωνιακά από το διπλό κομβικό σταθμό της Δουκίσσης Πλακεντίας (Μετρό & Προαστιακός Αθήνας), του μετρό Χαλανδρίου, το σταθμό του μετρό ("Αγία Παρασκευή"), ο οποίος ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 30 Δεκεμβρίου 2010 και τέλος από το σταθμό του μετρό "Νομισματοκοπείο". Ο σταθμός "Αγία Παρασκευή" : εξυπηρετεί καθημερινά 20.000 επιβάτες, η διαδρομή από την Αγία Παρασκευή στην Πλατεία Συντάγματος καλύπτεται σε 13 λεπτά, διαθέτει τρία υπόγεια επίπεδα και δύο εισόδους-εξόδους.
Η γραμμή 3 του Μετρό αρχικά είχε σχεδιαστεί να κινείται κατά μήκος της Μεσογείων από την περιοχή Παπάγου (στάση Εθνική Άμυνα), χωρίς να εκτρέπεται από τη Λεωφόρο προς το Χαλάνδρι. Το Δημοτικό Συμβούλιο όμως της Αγίας Παρασκευής το 2000 έκρινε πως η περιοχή είχε ήδη αρκετά επιβαρυνθεί λόγω της διχοτόμησής της από τη Λ. Μεσογείων και της θέσης της στην είσοδο του λεκανοπεδίου και ότι το μετρό επί της λεωφόρου θα δημιουργούσε σημαντικά προβλήματα συμφόρησης σε μια τόσο κορεσμένη περιοχή. Συνεπώς αποφασίστηκε η εκτροπή της γραμμής του Μετρό από το Νομισματοκοπείο προς το Χαλάνδρι και το Γέρακα, επί των Λεωφόρων Δουκίσσης Πλακεντίας και Αττικής Οδού.
Ομοίως η σημερινή στάση "Δουκίσσης Πλακεντίας" είχε προβλεφθεί αρχικά να βρίσκεται επί του Σταυρού στο άκρο του λεκανοπεδίου. Συνεπώς και η στάση "Αγία Παρασκευή" αντιπροτάθηκε να λειτουργήσει επί της Λεωφόρου Αγίας Παρασκευής-Χαλανδρίου που ενώνει τις Πλατείες Αγίας Παρασκευής και Κένεντι στο Χαλάνδρι.
Λόγω δε των καθυστερήσεων στην κατασκευή των έργων υποδομής λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 επισπεύσθηκε η ολοκλήρωση των σταθμών Χαλάνδρι και Δουκίσσης Πλακεντίας, χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί οι στάσεις Χολαργός, Νομισματοκοπείο και Αγία Παρασκευή. Έμενε να κατασκευαστούν οι προβλεπόμενοι ενδιάμεσοι 3 σταθμοί της γραμμής. Οι σταθμοί Νομισματοκοπείο και Χολαργός είχαν έτοιμο κέλυφος, ήδη από την εποχή που έγινε η διάνοιξη της σήραγγας προς Δουκίσσης Πλακεντίας, ώστε να μπορούν να κατασκευαστούν εκ των υστέρων. Όμως δεν υπήρχε ανάλογη πρόβλεψη για τον σταθμό Αγία Παρασκευή, λόγω των προηγούμενων διαφωνιών για την τελική χωροθέτησή του. Για να κατασκευαστεί, χρειάστηκε να διακοπεί η σύνδεση με το Αεροδρόμιο το διάστημα Φεβρουάριο - Σεπτέμβριο 2009 (προκειμένου να κατεδαφιστεί η σήραγγα στο επίμαχο σημείο, σε μήκος 120 μέτρων, για να φτιαχτεί εκ των υστέρων ο σταθμός), διάστημα κατά το οποίο οι συρμοί της γραμμής 3 τερμάτιζαν στο σταθμό Εθνική Άμυνα. Η επαναλειτουργία του τμήματος Εθνική Άμυνα - Αεροδρόμιο, έγινε στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2009, οπότε και λειτούργησε ο σταθμός Νομισματοκοπείο. Τον Ιούλιο του 2010 εγκαινιάστηκε ο σταθμός Χολαργός. Τέλος, τον Δεκέμβριο του 2010 παραδόθηκε στο κοινό και ο σταθμός Αγία Παρασκευή.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η στάση "Αγία Παρασκευή" λειτουργεί επί των διοικητικών ορίων του Χαλανδρίου και εναπόκειται στο Δήμο να επιτρέψει την είσοδο πιθανής δημοτικής συγκοινωνίας της Αγίας Παρασκευής στα όριά του, λαμβάνοντας υπόψη πως απαγόρευσε κάτι τέτοιο στους Δήμους Βριλησσίων, Μελισσίων και Πεντέλης για την στάση της "Δουκίσσης Πλακεντίας". Πολλές συνεπώς είναι οι αντιρρήσεις των κατοίκων πλέον, αλλά και της Δημοτικής αρχής στα νεότερα χρόνια, για την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου το 2000 να προτείνει την εκτροπή της γραμμής του Μετρό έξω από το Δήμο.
Αντιδράσεις για την κατασκευή της Περιφερειακής Υμηττού
Το 1993 οι κάτοικοι της Αγίας Παρασκευής εξέφρασαν την έντονη δυσαρέσκεια και αντίθεσή τους στην κατασκευή του δακτυλίου του Υμηττού. Ο δακτύλιος του Υμηττού θα σχημάτιζε μία μεγάλη οδό στο βουνό, απευθείας συνδεδεμένη με την Αττική Οδό. Η περάτωση της κατασκευής του δακτυλίου, αλλά και της Αττικής Οδού θα σήμαινε μαζική κοπή δένδρων, καθώς και παρουσία ηχορύπανσης, γεγονός που οδήγησε στην αναπόφευκτη αντίθεση των ντόπιων. Παρόλα αυτά, το κράτος αρνούμενο να αλλάξει τα σχέδιά του, έστειλε μπουλντόζες στο βουνό. Η πράξη αυτή οδήγησε σε μία μεγάλη και έντονη διαδήλωση, η οποία έλαβε χώρα τον Απρίλιο του 1993. Χιλιάδες κάτοικοι της Αγίας Παρασκευής, μαζί με τον τότε Δήμαρχο Σταύρο Κώτση, ανέβηκαν στο βουνό και στάθηκαν μπροστά στις μπουλντόζες, αναγκάζοντας τους οδηγούς τους να αποχωρήσουν. Αργότερα όμως, κατέφθασε η αστυνομία, η οποία συνέλαβε το Δήμαρχο και ανάγκασε τους διαδηλωτές να εγκαταλείψουν την περιοχή. Τελικώς, η κατασκευή των δύο οδών ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε το 2001 με τη κατασκευή υπόγειων σηράγγων στο βουνό, οι οποίες περιόρισαν δραστικά την κοπή πολλών πεύκων.
Ιστορικό του Δήμου
Η Αγία Παρασκευή ως το 1921 ανήκε στο Δήμο Αθηναίων. Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως κοινότητα το 1929 αλλά καταργήθηκε την ίδια χρονιά, για να ξαναγίνει κοινότητα (από συνοικισμός του Χαλανδρίου) το 1931. Δήμος έγινε το 1963.
Κοινότητα Αγίας Παρασκευής
Πρόεδρος της Κοινότητας το 1953 ήταν ο μετέπειτα νομάρχης, Σωτήριος Κουβόπουλος.
Διατελέσαντες δήμαρχοι Αγίας Παρασκευής Αττικής
thumb|Το νέο Δημαρχιακό Μέγαρο
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Η Αγία Παρασκευή αρχικά αναπτύσσεται κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα ως χωριό της Μεσογαίας, ενώ το 1965 προάγεται σε δήμο και συνιστά την πρωτεύουσα πόλη της (τέως) Νομαρχίας Ανατολικής Αττικής. Μεγάλη οικιστική δημοφιλία γνωρίζει κατά τις δεκαετίες του 1970, 1980 και 1990 ως σύγχρονο βορειοανατολικό προάστιο των Αθηνών, ενώ σήμερα αποτελεί ανεπτυγμένο προάστιο στο ανατολικό άκρο του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας, στο πολεοδομικό συγκρότημα της οποίας είναι ενταγμένη ήδη από τα μέσα του 20ου αιώνα. Έκτοτε ο πληθυσμός παρουσιάζει αυξητικές τάσεις. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 5.1.Β αυτού.
Δημόσια Σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αγία Παρασκευή
1ο,2ο,3ο,4ο,5ο Γυμνάσιο Αγίας Παρασκευής
1ο,2ο,3ο,4ο Γενικό Λύκειο Αγίας Παρασκευής
1ο ΕΠΑΛ Αγίας Παρασκευής
ΕΝΕΓΥΛ Αγίας Παρασκευής
3046 Μολιέρος
Ο Μολιέρος (Molière) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,212. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Μολιέρου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μολιέρου εκτιμάται σε 20,4 ± 3,7 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,056 ± 0,027.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μολιερος
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1964
Ξένο μη διαγωνιστικό
Προβλήθηκαν 8 ταινίες μεγάλου μήκους και 5 μικρού μήκους. Δόθηκαν οι τιμητικές διακρίσεις:
Α' τιμητική διάκριση:
Β' τιμητική διάκριση:
Προβλήθηκε το βραδύ της απονομής των βραβείων: Εγώ και οι γυναίκες (Le soupirant) Πιερ Ετέ 🇫🇷. Για τεχνικούς λόγους ματαιώθηκε η προβολή της ανατολικογερμανικής ταινίας Σιωπηλός πλανήτης.
Παραπομπές
1964
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1966
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1966, διεξήχθη στις 20 Mαρτίου στην Αθήνα, στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά (απόσταση 2000μ.). Πρωταθλητής στο ομαδικό αναδείχθηκε ο Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Ζέτα (ποταμός)
Ο Ζέτα (σερβικά : Зета) είναι ποταμός του ανατολικού Μαυροβουνίου και παραπόταμος του Μοράτσα.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1966
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1966 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Ζέτα (ποταμός)
Δημιουργείται στη Νίκσιτς από πολλά μικρά ρέματα. Φτάνοντας στο πεδίο Σλίβλια χάνεται και μετά από περίπου 5 χιλ. επανεμφανίζεται από σπήλαιο στη νότια πλαγιά του Πλανίτσα, σε υψόμετρο 100 μέτρα και 550 μέτρα κάτω από την άβυσσο Σλίβλια. Έπειτα σχηματίζει ένα μικρό καταρράκτη και συνεχίζει να ρέει ήσυχα και με ελιγμούς. Σε κάθε πλευρά δέχεται πολλούς μικρούς παραποτάμους και κοντά στην Ποντγκόριτσα περνά από τα ερείπια της Ντάγκλια για να εκβάλει έπειτα στον ποταμό Μοράτσα.
Μέχρι την άβυσσο Σλίβλια ονομάζεται ονομάζεται "Άνω Ζέτα" και μετά την επανεμφάνισή του, μέχρι τις εκβολές του, "Κάτω Ζέτα". Το μήκος του, με το υπόγειο ρεύμα, είναι περίπου 89 χιλιόμετρα, και η λεκάνη απορροής του 1.547 τετ. χιλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί του Μαυροβουνίου
Κατώτατος μισθός
Ο κατώτατος μισθός είναι η χαμηλότερη ωριαία, ημερήσια ή μηνιαία αμοιβή που οι εργοδότες υποχρεούνται, βάσει του νόμου, να καταβάλλουν στους εργαζομένους τους. Ισοδύναμα, είναι ο χαμηλότερος μισθός με τον οποίο οι εργαζόμενοι μπορούν να πωλούν την εργασία τους.
Κατάλογος κατώτατων αμοιβών ανά χώρα
Πηγή: Eurostat (2ο εξάμηνο '23)
Αναγκαιότητα θέσπισης κατώτατου μισθού
Η συζήτηση για την αναγκαιότητα νομοθετικά κατοχυρωμένης κατώτατης αμοιβής ξεκίνησε ήδη από τον 17ο αι., από εμποροκράτες οικονομολόγους της μερκαντιλιστικής περιόδου. Κατά την κλασική περίοδο της πολιτικής οικονομίας, οικονομολόγοι όπως ο Άνταμ Σμιθ, ο Τζον Στιούαρτ Μιλ και ο Καρλ Μαρξ συμφώνησαν στην ανάγκη θεσμοθέτησης μιας κατώτατης αμοιβής για τον εργαζόμενο. Η πρώτη θεσμοθετημένη κατώτατη αμοιβή έγινε στην Αυστραλία το 1894 για να ακολουθήσουν, το Ηνωμένο Βασίλειο το 1909, η Γαλλία το 1915, η Αυστρία το 1918 και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στις ΗΠΑ ο κατώτατος μισθός δεν καθιερώθηκε παρά το 1938 ειδικά και μόνο για τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα προκειμένου να εμποδίσει τη μετάπτωση σε συνθήκες ακραίας φτώχειας (Fair Labor Standards).
Υποστηρικτές του κατώτατου μισθού ισχυρίζονται ότι βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο, μειώνει τη φτώχεια, εξαλείφει την ανισότητα μεταξύ των εργαζομένων, αυξάνει την αποδοτικότητά τους και υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να είναι πιο αποτελεσματικές, βελτιώνοντας την τεχνολογία. Επίσης αναπτύσσεται η οικονομία, εφ' όσον αυξάνεται η κυκλοφορία του χρήματος, δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας , μειώνονται τα έξοδα του κράτους για επιδόματα, ενισχύονται οι μικρές βιομηχανίες και επιχειρήσεις. Οι επικριτές του κατώτατου μισθού ισχυρίζονται ότι αυξάνει τις τιμές των προϊόντων καθώς είναι επιζήμιο μέτρο για τις μεγάλες εταιρίες, και επιπλέον οδηγεί σε μείωση προσωπικού, αυξάνοντας την ανεργία σε ανειδίκευτους ή χωρίς προϋπηρεσία εργαζομένους.
Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της εφαρμογής του, στις περισσότερες χώρες ο κατώτατος μισθός είναι σε ισχύ. Βασικός λόγος είναι και τα κοινωνικά οφέλη, καθώς επηρεάζει σημαντικά την υγεία και την εκπαίδευση των φτωχών στρωμάτων της κοινωνίας, ενώ τους αποθαρρύνει από την εμπλοκή σε παράνομες δραστηριότητες προς βιοπορισμό ή τη δημιουργία εξεγέρσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακροοικονομική Κατηγορία:Εργασιακή οικονομική
Οικογένεια Πετράκη
Η οικογένεια Πετράκη είναι παλαιά οικογένεια ιερωμένων και πολιτικών.
Η καταγωγή της είναι από την Δημητσάνα και το αρχικό επώνυμο ήταν Παπασταμάτης. Τον 17ο αιώνα ο Πέτρος Παπασταμάτης (Μοναχός Παρθένιος) εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ανακαίνισε την Μονή Ασωμάτων Ταξιαρχών, η οποία από τότε ονομάστηκε Μονή Πετράκη. Από τότε (1673) μέχρι και το 1840 οι ηγούμενοι (οκτώ συνολικά) της μονής προέρχονταν αποκλειστικά από την οικογένεια Πετράκη. Τα ονόματα των οκτώ ηγουμένων, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν και ιατροί, είναι: Παρθένιος Α΄, Ιωακείμ, Δαμασκηνός, Σεραφείμ, Παρθένιος Β΄, Άνθιμος, Διονύσιος Α΄ και Διονύσιος Β΄. Από την ίδια οικογένεια προέρχεται και ο Ανάργυρος Πετράκης, ο οποίος δεν ακολούθησε την οικογενειακή παράδοση και ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής και δήμαρχος Αθηναίων.
Μέλη
*
Επαρχία Κυδωνίας
right|220px|thumb|Η θέση της επαρχίας Κυδωνίας στον νομό Χανίων Η Επαρχία Κυδωνίας ήταν μια από τις πέντε επαρχίες του Νομού Χανίων της Κρήτης. Υπήρξε διοικητική τοπική υποδιαίρεση της Ελλάδας από την ενσωμάτωση της Κρήτης στην Ελλάδα το 1912-13, μέχρι το 1997 οπότε καταργήθηκε σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας. Γειτνίαζε δυτικά με την Επαρχία Κισσάμου, νοτιοδυτικά με την Επαρχία Σελίνου, νοτιοανατολικά με την Επαρχία Σφακίων και δυτικά με την Επαρχία Αποκορώνου. Βόρεια βρέχεται από το Αιγαίο πέλαγος και τον κόλπο της Σούδας. Σημαντικό μέρος της επαρχίας ήταν πεδινό και είχε πρωτεύουσα τα Χανιά.
Η επαρχία πήρε το όνομά της από την αρχαία πόλη Κυδωνία, η οποία ήταν χτισμένη στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται η πόλη των Χανίων.
Το 1923 έφυγαν από την επαρχία Τουρκοκρητικοί με την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και αντικαταστάθηκαν εν μέρει με Έλληνες πρόσφυγες. Το 1928 είχε 54.052 κατοίκους. Πριν την Διοικητική διαίρεση του 1912 αποτελούνταν από τους δήμους: Μετά την διοικητική διαίρεση, η επαρχία Κυδωνίας αποτελούνταν από το Δήμο Χανίων και 33 κοινότητες.
Πηγές
Κυδωνίας Κυδωνίας
Σταυροφορία του 1101
Η Σταυροφορία του 1101 ήταν μια μικρής κλίμακας Σταυροφορία που ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 1100 από την Ιταλία, μετά την επιτυχία που σημείωσε η Α' Σταυροφορία, αποτελούμενη κυρίως από Λομβαρδούς. Επικεφαλής της ήταν ο αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου, Άνσελμος του Μποβίζο, ενώ στρατιωτικός αρχηγός θεωρούνταν ο Αλβέρτος, κόμης του Μπιαντράντε. Η συγκεκριμένη Σταυροφορία είχε πολύ λίγους εκπαιδευμένους στρατιώτες και το έμψυχο δυναμικό της αποτελούνταν κυρίως από τον απλό λαό. Ξεκίνησαν το φθινόπωρο του 1100, δια μέσου της κοιλάδας του Σάβου, διέσχισαν τα εδάφη του βασιλιά της Ουγγαρίας και πέρασαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Εκεί διέπραξαν λεηλασίες και καταστροφές, ενώ μπήκαν και στην Κωνσταντινούπολη, φθάνοντας ως τους κήπους των αυτοκρατορικών ανακτόρων στις Βλαχέρνες. Μετά από αυτούς τους μεγάλους διαξιφισμούς ο Ρευμόνδος Δ΄, κόμης της Τουλούζης και ένας από τους αρχηγούς της Α' Σταυροφορίας, ο οποίος είχε μεγάλο κύρος ανάμεσα στους σταυροφόρους, αποκατέστησε τις σχέσεις των αρχηγών με τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α', και έπεισε τον όχλο να περάσει στην απέναντι όχθη του Βοσπόρου.
Καθώς γίνονταν αυτά στην Κωνσταντινούπολη, πολλοί Γάλλοι ιππότες, υπό την ηγεσία του Στέφανου, κόμη της Βουργουνδίας και του επισκόπου της Σουασόν Ούγου του Πιερφόν, αφού διέσχισαν την Ιταλία και την Αδριατική έφθασαν στις αρχές Μαΐου του 1101 στην Κωνσταντινούπολη. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής τους ενώθηκε μαζί τους και μια μικρή ομάδα Γερμανών. Αφού ενώθηκαν με τους Λομβαρδούς στη Νικομήδεια, ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς το νότιο τμήμα της Μικράς Ασίας τις τελευταίες ημέρες του Μαΐου.
Σκοπός της σταυροφορίας ήταν να ανοιχθεί ένα πέρασμα για τους Αγίους Τόπους μέσω της Μικράς Ασίας. Μετά όμως από μια αψιμαχία στο στρατόπεδο των σταυροφόρων, αποφασίστηκε να προχωρήσουν προς τα ανατολικά και συγκεκριμένα προς το φρούριο της Νεοκαισάρειας (Νικσάρ) με σκοπό την απελευθέρωση του Βοημούνδου, ενός από τους αρχηγούς της Πρώτης Σταυροφορίας που είχε αιχμαλωτιστεί από τους Σελτζούκους Τούρκους.