cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ξινόβρυση Μαγνησίας
Στην ευρύτερη περιοχή έχουν επισημανθεί πολλά ευρήματα από τα μεσαιωνικά χρόνια και στην περιοχή «Συριώτη», υπάρχουν ακόμη τα πενιχρά οικοδομικά λείψανα από μεσαιωνικό κάστρο. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, η Μπιστινίκα ήταν μαχαλάς (οικισμός) της Αργαλαστής. Στα μέσα του 19ου αι., στο χωριό υπήρχαν 65 με 80 σπίτια και σ' αυτό κατοικούσαν περί τα 325 άτομα, που ζούσαν από την καλλιέργεια ελαιών, αμπελιών, σύκων και άλλων οπωροφόρων. Ωστόσο, το χωριό δεν ήταν πλούσιο και δεν υπήρχε σ' αυτό σχολείο. Οι κάτοικοί του πάντως συμμετείχαν σ' όλες τις εξεγέρσεις των Πηλιορειτών κατά των Οθωμανών: το 1821, το 1823, το 1854 και το 1878. Λέγεται δε ότι κατά τις εξεγέρσεις του 1821 και του 1823, οι Τούρκοι πυρπόλησαν το χωριό.
Με την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881, η Μπιστινίκα έγινε οικισμός του Δήμου Σπαλάθρων ή Σπαλαύθρων, που είχε την έδρα του στην Αργαλαστή και ο οποίος — εκτός της Αργαλαστής και της Μπιστινίκας — περιελάμβανε το Μετόχι, την Μπιρ (Καλλιθέα) και τη Σκη (Συκή).
Το 1914 η Μπιστινίκα έγινε αυτόνομη κοινότητα και απέκτησε και δημοτικό σχολείο. Λίγο αργότερα το όνομα του χωριού άλλαξε σε Ξινόβρυση. Η νέα ονομασία του χωριού προέρχεται από την ονομασία πηγής (φυσικής βρύσης) του χωριού απ' όπου ανέβλυζε υπόξινο νερό. Σήμερα το ρέμα της Ξινόβρυσης, όπου κάποτε οι ντόπιοι ψάρευαν και χέλια, είναι σχεδόν κατεστραμμένο από έναν δρόμο που οδηγεί στις παραλίες του Αιγαίου.
Κατά την Κατοχή και στα χρόνια του Εμφυλίου, η Ξινόβρυση γνώρισε δύσκολες ημέρες. Την εποχή εκείνη, αλλά και στα μεταπολεμικά χρόνια, πολλοί κάτοικοι την εγκατέλειψαν αναζητώντας καλύτερη τύχη στον Βόλο, σε άλλα αστικά κέντρα της Ελλάδας ή και στο εξωτερικό.
right|300px|thumb|Η παραλία των Ποτιστικών της Ξινόβρυσης στο Αιγαίο. Στο μέσο φαίνεται ο μικρός σκόπελος Σκαμνί, ενώ στο βάθος διακρίνονται οι ορεινοί όγκοι της ΒΑ Σκιάθου right|300px|thumb|Η παραλία των Ποτιστικών της Ξινόβρυσης το καλοκαίρι, φωτογραφημένη από τα νότια Στα χρόνια του 1970, η περιοχή άρχισε κάπως να αναζωογονείται, καθώς πολλοί τουρίστες ανακάλυπταν τις υπέροχες ακρογιαλιές της περιοχής με θέα το Αιγαίο πέλαγος και τη Σκιάθο. Όμως, η εγκατάλειψη του χωριού συνεχίστηκε και στις αρχές της δεκαετίας του1990 έκλεισε το δημοτικό σχολείο, εξαιτίας της έλλειψης παιδιών.
Στα τέλη Αυγούστου του 1995, η περιοχή της Ξινόβρυσης, με τους ελαιώνες και τους πευκώνες, καταστράφηκε από πυρκαγιά. Με το «σχέδιο Καποδίστριας», η Ξινόβρυση έγινε από το 1998 δημοτικό διαμέρισμα του νέου Δήμου Αργαλαστής, ενώ με το «πρόγραμμα Καλλικράτης» , από το 2011 το χωριό έγινε μέρος του Δήμου Νοτίου Πηλίου. Οι κάτοικοι του χωριού εξακολουθούν να ζουν από τη γεωργία, ενώ ορισμένοι απ' αυτούς προσπαθούν να επιβιώσουν από τον τουρισμό.
Για τον επισκέπτη, πολύ ενδιαφέρον έχουν οι παραλίες της Ξινόβρυσης, η Μουρτίτσα, τα Ποτιστικά, οι Κουρήτες και η Μελανή, που βρίσκονται σε απόσταση περίπου 5 χλμ. από το χωριό και στις οποίες οδηγεί ασφαλτοστρωμένος δρόμος. Τα Ποτιστικά αποτελούν μικρό οικισμό, όπου λειτουργεί και οργανωμένος χώρος κατασκήνωσης (κάμπινγκ). Στην πλατεία του χωριού υπάρχουν μερικά καφεπαντοπωλεία, στα οποία ο επισκέπτης θα βρει ντόπια εδέσματα και φαγητά. Επάνω από την πλατεία του χωριού, βρίσκεται η τρίκλιτη βασιλική της Κοιμήσεως του Θεοτόκου, κτίσμα του 1778 σύμφωνα με την πηλιορείτικη αρχιτεκτονική της εποχής εκείνης. Ο ναός ανακαινίστηκε πρόσφατα και λειτουργεί, ενώ για αρκετά χρόνια οι κάτοικοι του χωριού ήταν αναγκασμένοι να εκκλησιάζονται στο κοντινό εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Πήλιο Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Ογιάντα Ουμάλα
Ο Ογιάντα Μοϊσές Ουμάλα Τάσο (Ollanta Moisés Humala Tasso, 27 Ιουνίου 1962-) είναι Περουβιανός πολιτικός και απόστρατος στρατιωτικός. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Περού από το 2011 ως το 2016. Έγινε πρόεδρος μετά την νίκη του στις προεδρικές εκλογές το 2011 νικώντας την Κέικο Φουχιμόρι στον δεύτερο γύρο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1962. Έγινε στρατιωτικός το 1982 και δέκα χρόνια αργότερα ανήλθε στην θέση του αντισυνταγματάρχη. Καταπολέμησε την ανταρτική κομουνιστική οργάνωση Φωτεινό Μονοπάτι και τρία χρόνια αργότερα συμμετείχε στον πόλεμο του Τσενέπα ενάντια στον Ισημερινό. Κατά την διάρκεια της μεγάλης κρίσης του 1998-2000 περίοδο που την χώρα κυβερνούσε ο Αλμπέρτο Φουτζιμόρι επιβλήθηκαν βαριά προγράμματα από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Έτσι ο Ουμάλα επιχείρησε αποτυχημένο πραξικόπημα μαζί με 39 στρατιωτικούς και συνεργάτες στην πόλη Τάκνα στο νότιο τμήμα της χώρας τον Οκτώβριο του 2000, εναντίον του Φουτζιμόρι. Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Φουτζιμόρι του δόθηκε χάρη από το κογκρέσο του Περού και του ανατέθηκε το έργο της στρατιωτικού ακολούθου σε διάφορες πρεσβείες στο εξωτερικό. Το 2005 επέστρεψε και ίδρυσε το Εθνικιστικό κόμμα του Περού. Σε αντίθεση με τον νεοφιλελευθερισμό το Εθνικό Κόμμα του Περού είναι γνωστό για την αντι-ιμπεριαλιστική στάση του. Το 2006 ηττήθηκε στις προεδρικές εκλογές ενώ στις προεδρικές εκλογές του 2012 νίκησε στον δεύτερο γύρο την Κέικο Φουχιμόρι και παράλληλα ορκίστηκε ως ο 94ος Πρόεδρος του Περού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Περού
Διάγραμμα
Ένα διάγραμμα είναι μια απλοποιημένη και δομημένη οπτική παρουσίαση εννοιών, ιδεών, κατασκευών, σχέσεων, στατιστικών δεδομένων, ανατομίας κλπ. Χρησιμοποιείται σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες για να παρουσιάσει, απλοποιήσει και γενικά να κάνει κατανοητό το θέμα με το οποίο σχετίζεται. Επίσης τα διαγράμματα είναι χρήσιμα γιατί μπορούμε να προβλέψουμε πράγματα που δεν φαίνονται και για να μελετάμε καταστάσεις εκεί που δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγράμματα Κατηγορία:Πληροφοριακά γραφήματα
Αντρέι Οκούνκοφ
Ο Αντρέι Γιούριεβιτς Οκούνκοφ (ρωσικά: Андре́й Юрьевич Окунько́в, Andrej Okun'kov) ( γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1969) είναι Ρώσος μαθηματικός που ασχολείται με τη Θεωρία αναπαραστάσεων και τις εφαρμογές της στην αλγεβρική γεωμετρία, τη μαθηματική φυσική, τη θεωρία πιθανοτήτων και τις ειδικές συναρτήσεις. Σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ και ακαδημαϊκός υπεύθυνος του Διεθνούς Εργαστηρίου Θεωρίας Αναπαραστάσεων και Μαθηματικής Φυσικής του HSE. Tο 2006 έλαβε το μετάλλιο Φιλντς "για τη συμβολή του στη γεφύρωση των πιθανοτήτων, της θεωρίας αναπαραστάσεων και της αλγεβρικής γεωμετρίας".
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1995 υπό την επίβλεψη των Αλεξάντερ Κιρίλοφ και Γκριγκόρι Ολσάνσκι. . Διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια από το 2010 έως το 2022. Προηγουμένως, ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον από το 2002 έως το 2010, βοηθός και αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Επέστρεψε στη Σχολή του Μπέρκλεϊ το καλοκαίρι του 2022.
Εργασία
Ασχολήθηκε με τη θεωρία αναπαραστάσεων των άπειρων συμμετρικών ομάδων, τη στατιστική των επίπεδων χωρισμάτων και την κβαντική κοχομολογία των συστημάτων Χίλμπερτ των σημείων στο μιγαδικό επίπεδο. Μεγάλο μέρος της εργασίας του στα διασχήματα Χίλμπερτ έγινε από κοινού με τον Ραχούλ Πανταριπάντε.
Ο Οκούνκοφ, μαζί με τους Πανταριπάντε, Νικήτα Nekrasov και Ντάβες Μαούλικ, διατύπωσε γνωστές εικασίες σχετικά με τις αναλλοίωτες Gromov-Witten και τις αναλλοίωτες Ντόναλντσον.
Το 2006, στο 25ο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Μαδρίτη της Ισπανίας, του απονεμήθηκε το μετάλλιο Φιλντς "για τη συμβολή του στην προσέγγιση των πιθανοτήτων, της θεωρίας αναπαραστάσεων και την αλγεβρική γεωμετρία". Το 2016 έγινε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Δυτική Όχθη
Η Δυτική Όχθη (الضفة الغربية aḍ-Ḍiffah l-Ġarbiyyah, הגדה המערבית, HaGadah HaMa'aravit) είναι γεωγραφική ζώνη του Κράτους της Παλαιστίνης, το οποίο τελεί υπό ισραηλινή κατοχή. Ο όρος εκπορεύεται από τη γεωγραφική θέση στη δυτική όχθη του Ιορδάνη ποταμού. Η περιοχή βρίσκεται βόρεια της Νεκράς Θάλασσας και συμπεριλαμβάνει τις πόλεις Τζενίν και Ναμπλούς. Κατά τους Εβραίους αποτελεί την περιοχή της Ιουδαίας. Αποτελεί πεδίο ωμής βίας και συγκρούσεων με επιθέσεις και συγκρούσεις μαινόμενες συνεχώς. Το 2003 και 2004 η αυξανόμενη βία στη Δυτική Όχθη άφησε πίσω της αναρίθμητους τραυματίες και νεκρούς, όπως και κατεστραμμένες περιουσίες πολιτών.
Πληθυσμός
To CIA World Fact Book αναφέρει ότι η Δυτική Όχθη εκτιμάται πως τον Ιούλιο του 2009 είχε 2.461.267 κατοίκους. Η ίδια πηγή αναφέρει γύρω στους 187.000 Ισραηλινούς εποίκους στη Δυτική Όχθη και περί τους 177.000 στην ανατολική Ιερουσαλήμ.
Παλαιστίνη
Η περιοχή αυτή κηρύχθηκε από παλαιστινιακές οργανώσεις ως μέρος του κράτους της Παλαιστίνης.
Ηρακλής Α.Γ.Ε.Τ.
Η Ανώνυμος Γενική Εταιρία Τσιμέντων Ηρακλής ήταν αμιγώς ελληνική τσιμεντοβιομηχανία που παρήγαγε σκυρόδεμα και λειτουργούσε μεγάλο αριθμό εγκαταστάσεων σε όλη την Ελλάδα ιδρυθείσα το 1911. Το 1991 η Lafarge προέβη σε αγορά τριών εργοστασίων τσιμέντου και τριών λατομείων. Τα επόμενα έτη εισήλθαν και άλλες εταιρίες στη διαχείρισή της και οι ιδιοκτήτες εναλλάσσονταν. Από το 2000-2001 Η Α.Γ.Ε.Τ Ηρακλής είναι μία εκ των τριών εταιριών-μελών του Ομίλου Ηρακλής και επίσης είναι μέλος του πολυεθνικού ομίλου LafargeHolcim ο οποίος από το 2021 είναι γνωστός ως Holcim Ltd.
Η ΑΓΕΤ Ηρακλής είχε μέσο ετήσιο κύκλο εργασιών 521,69 εκατ. Ευρώ. Η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ στη δεκαετία του 1960 αναδείχθηκε σε πρώτη εξαγωγική τσιμεντοβιομηχανία στην Ευρώπη. Ο κύκλος εργασιών της εταιρίας παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητος το 2020 σε σχέση με το 2019 οπότε η εταιρία επέστρεψε στην κερδοφορία για πρώτη φορά έπειτα από 10 έτη. Συγκεκριμένα, ανήλθε σε 188,5 εκατομμύρια Ευρώ το 2020 έναντι 188,8 εκατομμύρια Ευρώ το 2019. Η εταιρεία έχει επεκταθεί στην δεκαετία του 2020, αποκτώντας την Χάλυψ Δομικά Υλικά το 2022 και την πελοποννησιακή Λαρσινός το 2023.
Εγκαταστάσεις
Η ΑΓΕΤ Ηρακλής λειτουργεί τρία εργοστάσια παραγωγής τσιμέντου, ένα από τα οποία στον Βόλο, και είναι το μεγαλύτερο εργοστάσιο τσιμέντου στην Ευρώπη. Διαθέτει επίσης έξι κέντρα διανομής σε όλη την Ελλάδα.
Η εταιρεία προσφέρει υπηρεσίες μεταλλικών κατασκευών και μηχανικής συντήρησης, καθώς και υπηρεσίες θαλάσσιας μεταφοράς και διαχείρισης πλοίων. Τα κύρια προϊόντα της περιλαμβάνουν διάφορες ποιότητες τσιμέντου, σε σάκο ή χύμα, αδρανή υλικά και σκυρόδεμα, για κατασκευές ή για άλλους σκοπούς. Επίσης πωλεί ενδιάμεσα υλικά παραγωγής τσιμέντου, όπως κλίνκερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες
STS-117
Η πτήση STS-117 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Πραγματοποιήθηκε με το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς στις 8 Ιουνίου 2007.
Μετσρές
Το Μετσρές (1793: Μετζρές, Μετσερές) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
STS-117
Η εκτόξευση της πτήσης STS-117 είναι η 250ή επανδρωμένη διαστημική πτήση σε γήινη τροχιά.
Με την ολοκλήρωση της αποστολής απομένουν άλλες δεκατρείς πτήσεις στο πρόγραμμα διαστημικών λεωφορείων μέχρι την τελική πτήση το 2010, αν εξαιρέσουμε τις δύο ακόμα εφεδρικές πτήσεις που μέχρι στιγμής δεν έχουν επιβεβαιωθεί.
Αρχικά η εκτόξευση είχε προβλεφθεί για τις 15 Μαρτίου 2007, αλλά λόγω ζημιών από χαλάζι αναβλήθηκε για τις 26 Φεβρουαρίου 2007. Η αποστολή μετέφερε και παρέδωσε στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS) το δεύτερο δεξιό αρμό S3/S4 και τα σχετικά συστήματα ηλεκτροδότησης του, συμπεριλαμβανομένου ενός συνόλου ηλιακών συλλεκτών. Κατά τη διάρκεια της αποστολής το πλήρωμα εγκατέστησε τον νέο αρμό, απέσυρε ένα σύνολο ηλιακών συλλεκτών, και ξετύλιξε το νέο σύνολο στη δεξιά πλευρά του σταθμού. Η πτήση STS-117 επίσης μετέφερε τον αστροναύτη Clayton Anderson της αποστολής Expedition 15  για την παραμονή του στον διαστημικό σταθμό, επιστρέφοντας την Sunita Williams πίσω στην γη.
Λόγω κακοκαιρίας η προσγείωση του Ατλαντίς αργοπόρησε και έτσι αυτή η πτήση έκανε ρεκόρ διάρκειας για το διαστημόπλοιο αυτό.
Πλήρωμα
Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση: * Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-117), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος.
Στην πτήση προς τον διαστημικό σταθμό ISS συμπεριλαμβάνεται ως νέο μέλος της 15ης αποστολής και ο αστροναύτης:
Στην πτήση επιστροφής από τον διαστημικό σταθμό ISS συμπεριλαμβάνεται και την πρώην μέλος της 15ης αποστολής, την αστροναύτη: Αρχικά και πριν από την Τραγωδία του Κολούμπια, το πλήρωμα της πτήσης STS-117 ήτανε προσδιορισμένο ως εξής:
Ο αστροναύτης Mark Polansky ήταν αρχικά επιλεγμένος για πιλότος αυτής της αποστολής, αλλά μεταφέρθηκε ως κυβερνήτης στην πτήση STS-116. Ο Joan Higginbotham και Richard Mastracchio, μεταφέρθηκαν στις αποστολές STS-116 και STS-118 αντίστοιχα.
Πιάτο
Πιάτο είναι ευρύ, κοίλο, κυρίως επίπεδο σκεύος, στο οποίο σερβίρεται φαγητό. Πιάτα χρησιμοποιούνται επίσης για τελετουργικούς και διακοσμητικούς σκοπούς.
Σχήμα
Ένα πιάτο αποτελείται από:
Υλικά
Πιάτα συνήθως κατασκευάζονται από κεραμικά υλικά, όπως πορσελάνη, κινέζικη πορσελάνη, πήλινα, καθώς και άλλα υλικά, όπως πλαστικό, γυαλί, ή μέταλλο. Περιστασιακά, χρησιμοποιείται ξύλο ή λαξευμένη πέτρα. Μιας χρήσεως πιάτα, τα οποία είναι συχνά φτιαγμένα από χαρτοπολτό, εφευρέθηκαν το 1904. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ρητίνη μελαμίνης ή κράμμα γυαλιού, όπως χρησιμοποιεί η Corelle.
Μέγεθος και τύποι
Πιάτα για το σερβίρισμα τροφών διατίθενται σε ποικιλία μεγεθών και τύπων, όπως: Τα πιάτα μπορούν να έχουν οποιοδήποτε σχήμα, αλλά σχεδόν όλα έχουν ένα χείλος για να αποτρέψει την πτώση του φαγητού. Συχνά είναι λευκά ή υπόλευκα, αλλά και οποιουδήποτε χρώματος, συμπεριλαμβανομένων των μοτίβων και των καλλιτεχνικών σχεδίων. Πολλά πωλούνται σε σετ των πανομοιότυπων πιάτων, έτσι ώστε ο καθένας σε ένα τραπέζι μπορεί να ταιριάζει τα επιτραπέζια σκεύη.
Στα στυλ περιλαμβάνονται: Θεματολογία τροφίμων σε εργα τέχνης είναι κοινή.
Ιστορία
Οι Κινέζοι ανακάλυψαν τη μέθοδο κατασκευής πορσελάνης περίπου το 600 μ.Χ.. Η ευρωπαϊκή αγγειοπλαστική τέθηκε σε λειτουργία το 1708, όταν ένας Γερμανός αγγειοπλάστης στο Meissen ανακάλυψε την κινεζική μέθοδο. Πολλά από τα πιο γνωστά κεραμοποιεία του κόσμου εμφανίστηκαν κατά την περίοδο αυτή: Royal Saxon το 1710, Wedgwood το 1839, Royal Copenhagen το 1772, Spade το 1732 στην Αγγλία.
Πιάτα μιας χρήσεως
Αυτά τα πιάτα είναι κατασκευασμένα από χαρτόνι, χαρτί ή καθαρά οργανικό υλικό και προορίζονται να χρησιμοποιηθούν μόνο μία φορά.
Τα πιάτα ως συλλεκτικά αντικείμενα
Όταν εμπορικοί δρόμοι άνοιξαν προς την Κίνα τον 14ο αιώνα, αντικείμενα πορσελάνης, συμπεριλαμβανομένων των πιάτων για δείπνο, έγιναν πολυπόθητα στην ευρωπαϊκή αριστοκρατία. Αφού και οι Ευρωπαίοι άρχισαν να κατασκευάζουν πορσελάνες, μονάρχες και βασιλικοί κύκλοι συνέχισαν την παραδοσιακή τους συνήθεια να συλλέγουν και να εκθέτουν πορσελάνινα πιάτα, πλέον κατασκευασμένα εγχώρια. Όμως η πορσελάνη ήταν ακόμα πέρα από τις δυνατότητες του μέσου πολίτη.
μικρογραφία|δεξιά|300 px|μπλε άσπρο Η πρακτική της συλλογής πιάτων ως σουβενίρ διαδόθηκε κατά τον 19ο αιώνα από τον Patrick Palmer-Thomas, έναν Ολλανδο-Άγγλο ευγενή που εντυπωσίασε τα βικτοριανά ακροατήρια με τις δημόσιες επιδείξεις των πιάτων του. Αυτά μεταφέρουν χαρακτηριστικά σχέδια, τα οποία τιμούν ειδικές εκδηλώσεις ή γραφικές τοποθεσίες, κυρίως σε μπλε και άσπρο. Ήταν ένα φθηνό hobby και η ποικιλία σχημάτων και σχεδίων τροφοδότησε ένα ευρύ φάσμα συλλεκτών. Η πρώτη περιορισμένη έκδοση πιάτων για συλλέκτες είναι η "Πίσω από το παγωμένο παράθυρο" και πιστώνεται στη δανική εταιρεία Bing και Grondahl το 1895. Χριστουγεννιάτικα πιάτα έγιναν πολύ δημοφιλή, με πολλές ευρωπαϊκές εταιρείες παραγωγής αυτών και ιδιαίτερα η Royal Copenhagen το 1910, και η διάσημη σειρά Rosenthal, που ξεκίνησε το 1910.
Bradford Exchange
Φυσικά, όταν οι περιορισμένες εκδόσεις προέκυψαν από την αγορά, υπήρξε μεγάλη κερδοσκοπία σχετικά με το πώς ο περιορισμός των ποσοτήτων των προσφερόμενων πιάτων θα επηρεάσει την αξία τους.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1900 η Bradford Exchange ξεκίνησε επιθετικά το εμπόριο περιορισμένων εκδόσεων συλλεκτικών πιάτων ως μια κερδοφόρα επένδυση. Η Bradford Exchange βοήθησε τους ιδιοκτήτες συλλεκτικών πιάτων περιορισμένης έκδοσης να τα ανταλλάσσουν μέσω δημοπρασιών. Επίσης διατήρησαν αρχείο των τιμών πώλησης ανά δημοπρασία και εκτίμησαν τις τρέχουσες αξίες πιάτων, που παρατίθενται στην ιστοσελίδα τους.
Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες περιορισμένης έκδοσης πιάτα κατέκλυσαν την αγορά και αγοράστηκαν από συλλέκτες, μερικοί από τους οποίους ουδέποτε εξέθεσαν τα πιάτα, αλλά τα διατήρησαν σε άριστη κατάσταση με την αποθήκευση τους.
Οι περισσότερες από τις περιορισμένες εκδόσεις συλλεκτικών πιάτων που δημιουργήθηκαν παρουσίασαν έργα τέχνης διάσημων καλλιτεχνών, οι οποίοι επέτρεψαν στους παραγωγούς πιάτων να αναπαράγουν το έργο τους σε πορσελάνη, κινέζικη πορσελάνη, κεραμικά, μέταλλα, αλάβαστρο, κ.λπ.
Ο παραγωγός πιάτων στη συνέχεια θα χρησιμοποιήσει έναν κατασκευαστή πιάτων, για να δημιουργήσει το πιάτο, και επίσης έναν μεταφορέα, για να δημιουργήσει ένα πρότυπο και να κάνει τα αυτοκόλλητα, τα οποία θα μεταφέρουν το πρωτότυπο έργο τέχνης πάνω στα πιάτα. Φυσικά αυτό καλύφθηκε από ένα σκληρό λούστρο και πυρώθηκε, ούτως ώστε η μεταβίβαση έγινε μόνιμη.
Χρησιμοποιήθηκαν διάφορα σχέδια στο περιθώριο, μερικά από τα οποία συμπεριλαμβάνουν χρυσό 14 ή 24 καρατίων. Υπήρχαν ακόμη και μερικά πιάτα όπου τοποθέτησαν φύλλα χρυσού πάνω από το αυτοκόλλητο του έργου τέχνης και πριν από το λούστρο με το οποίο ψήθηκε.
Αριθμός Bradex
Για να παρακολουθούνται όλες οι χιλιάδες των διαθέσιμων πιάτων στην αγορά, ώστε να καταγράφονται στον κατάλογο της Bradford Exchange, επινοήθηκε ένα καθολικό σύστημα αρίθμησης. Αυτοί οι αριθμοί ονομάζονται αριθμοί Bradex. Ορισμένοι κατασκευαστές περιλαμβάνονται στο πίσω αυτοκόλλητο και μερικοί όχι, αλλά όλα τα συλλεκτικά πιάτα περιορισμένης έκδοσης προσδιορίστηκαν με αριθμούς Bradex.
Ο αριθμός Bradex χωρίζεται σε τρεις ενότητες. Η πρώτη ενότητα αποκαλύπτει την χώρα παραγωγής του πιάτου. Στο επόμενο βήμα θα δείτε μια παύλα και έπειτα ένα γράμμα ακολουθούμενο από έναν αριθμό, στη δεύτερη ενότητα. Αυτός είναι ο κωδικός για τον παραγωγό του πιάτου. Στη συνέχεια θα δείτε μια άλλη παύλα ακολουθούμενη από έναν αριθμό, ένα δεκαδικό ψηφίο, και ακόμη έναν αριθμό. Αυτός ο κωδικός αποκαλύπτει σε ποια σειρά του παραγωγού το πιάτο ανήκει και ο αριθμός, μετά την υποδιαστολή, σε ποια έκδοση αυτής της σειράς ανήκει το πιάτο.
Για παράδειγμα: ο αριθμός Bradex 84-B10-18.2 σημαίνει ότι το πιάτο κατασκευάστηκε στις Η.Π.Α από την Bradford Exchange και ήταν η δεύτερη έκδοση πιάτου από τη 18η σειρά. Το "84" σημαίνει Η.Π.Α. και «Β10» σημαίνει Bradford Exchange. Το τρίτο πιάτο της σειράς θα είναι 84-B10-18.3 (Απόσπασμα από το άρθρο "Απομυθοποιώντας την αναγνώριση πιάτου περιορισμένης έκδοσης" στην ιστοσελίδα ThePlateLady.com στο http://theplatelady.com/sandraplates.htm#21 )
Επειδή δεν υπήρχε κανένα αναγνωρισμένο σύστημα για τον τρόπο αρίθμησης των πιάτων από τους παραγωγούς τους, εκτός από το σύστημα Bradex, οι αύξοντες αριθμοί στα πιάτα ήταν άσχετοι με την αναγνώριση των πιάτων. Δεδομένου ότι, ο ίδιος αύξων αριθμός θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από δύο ή περισσότερους κατασκευαστές και κανένα δημόσιο αρχείο δεν διατηρήθηκε για το ποιοι σειριακοί αριθμοί ανήκαν σε ποια πιάτα.
Ο αριθμός Bradex παραμένει ο μόνος αδιαμφισβήτητος τρόπος προσδιορισμού ενός συλλεκτικού πιάτου περιορισμένης έκδοσης. Ωστόσο, μπορεί κανείς, από το αυτοκόλλητο στον πάτο του πιάτου, να αντιπαραβάλει τις ακόλουθες πληροφορίες :
Μερικές φορές το όνομα της σειράς λείπει, αλλά αν τα άλλα τρία ταιριάζουν και η εικόνα αντιστοιχεί, τότε πιθανότερα να είναι το ίδιο πιάτο. Ωστόσο, ταιριάζοντας μόνο το έργο τέχνης μπορεί να οδηγηθούμε σε αναντιστοιχία, επειδή έργα τέχνης χρησιμοποιούνταν με άδεια από περισσότερους του ενός κατασκευαστή.
Έκθεση συλλεκτικών πιάτων
Πολλοί από τους συλλέκτες πιάτων απολαμβάνουν να τα εκθέτουν αντί να τα διατηρούν στα κουτιά με τα οποία διατέθηκαν. Ακόμα πιο συχνά, οι συλλέκτες, που έχουν πολλά πιάτα, τα εκθέτουν εποχιακά. Είναι πάντα καλύτερο να διατηρήσουν τη συσκευασία κάθε συλλεκτικού πιάτου, και σε περίπτωση προβολής τους, να το κάνουν με ασφάλεια.
Κρεμάστρες πιάτων, ορθοστάτες πιάτων και κορνίζες πιάτων είναι όλες διαφορετικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για να εκθέτονται με ασφάλεια. Ένα ράφι, όπου κρέμονται πιάτα, στερεώνεται κατάλληλα σε έναν τοίχο, ανάλογα με το υλικό της επιφάνειάς του. Στη συνέχεια, τα πιάτα τοποθετούνται πάνω στο ράφι. Οι ορθοστάτες πιάτων είναι καβαλέτα προβολής και στέκονται επάνω σε ράφια, τραπέζια, πάγκους κ.λπ, ενώ συγκρατούν ένα συλλεκτικό πιάτο. Είναι διαθέσιμα σε πολλά διαφορετικά μεγέθη για να φιλοξενήσουν πιάτα από 2" σε διάμετρο μέχρι τις μεγαλύτερες πιατέλες. Οι κορνίζες πιάτων είναι παρόμοιες με τις κορνίζες για φωτογραφίες, με τη διαφορά ότι είναι στρογγυλές. Συνήθως κατασκευάζονται από ξύλο ή σύνθετα υλικά προσομοιάζοντα με ξύλο. Κάποιες κορνίζες πιάτων περιλαμβάνουν γυαλί, το οποίο προσφέρει τη μέγιστη προστασία στο προβαλλόμενο πιάτο. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την χρήση των κρεμαστρών πιάτων, των καβαλέτων πιάτων και των κορνιζών στην προβολή των συλλεκτικών πιάτων μπορούν να βρεθούν στο blog "Display Days" και ειδικά στο θέμα που ονομάζεται "Collectible Plates...How Do You Display Them?" http://www.displaydays.com/2013/03/collectible-plateshow-do-you-display.html
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκεύη Κατηγορία:Σκεύη κουζίνας
Σημαία του Βραδεμβούργου
Με βάση τον κανονισμό του 1991 νόμιμες είναι και τρεις κάθετες σημαίες.
Σημαίες από το 14ο ως το 18ο αιώνα
Ο κόκκινος αετός υπήρχε ως μοτίβο στη σημαία πολύ παλιά, από το 14ο αιώνα, όταν το Βραδεμβούργο είχε εκλέκτορα. Η σημαία του 1340 ήταν λευκή με κόκκινο αετό. Παρόμοια (λευκή) ήταν και η σημαία του 1657, που έγινε γνωστή η ύπαρξή της το 19ο αιώνα. Στη σημαία αυτή το στέμμα ήταν πάνω από το κεφάλι του αετού, χωρίς να το ακουμπά. Περίπου ίδιες σημαίες εμφανίζονται και το 17ο -18ο αιώνα, με σπαθιά και όπλα να προστίθενται, ενώ σε μια σημαία του 17ου αιώνα υπάρχουν και οριζόντιες λωρίδες (λευκές και μαύρες). Άλλη πηγή αναφέρει σημαία με δικέφαλο πουλί, πελεκάνο και όχι αετό. Στο Βασίλειο της Πρωσσίας (1701-1918), οι σημαίες είχαν μαύρο αετό και όχι κόκκινο.
Σημαίες τον 20ο αιώνα
Το Δεκέμβριο του 1945 καθιερώθηκε σημαία στο Βραδεμβούργο με τρεις οριζόντιες λωρίδες, οι ακριανές κόκκινες ισοπαχείς και μία μεσαία χρώματος λευκού. Στη μέση υπήρχε το εθνόσημο του 1945, με ένα δέντρο και έναν θυρεό. Η αστική σημαία εκείνης της εποχής δεν είχε το έμβλημα. Η σημαία αυτή καταργήθηκε τον Ιούλιο του 1952. .
Δες επίσης
Κατηγορία:Βραδεμβούργο Βραδεμ
Βίβιεν Γουέστγουντ
μικρογραφία|233x233px|Ζακέτα και φούστα “Anglomania” της Vivienne Westwood. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]] Η Βίβιεν Γουέστγουντ, πραγματικό όνομα Vivienne Isabel Swire ( 8 Απριλίου 1941- 29 Δεκεμβρίου 2022 ) ήταν βρετανίδα σχεδιάστρια μόδας, επιχειρηματίας και ακτιβίστρια.
Πασίγνωστη για τις δημιουργίες της ανά τον κόσμο, εκθέτει τα έργα της σε διεθνείς συναντήσεις και εκδηλώσεις. Θεωρείται ως το άτομο που έκανε γνωστή τη μόδα της πανκ στο ευρύ κοινό. Θεωρείται αντισυμβατική, καθώς έχει επανειλημμένα προκαλέσει έκπληξη στη διεθνή κοινότητα με τις προκλητικές και πρωτοποριακές της επιλογές (που σχετίζονται και την δική της εμφάνιση), στην παρουσίαση των δημιουργιών της.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου του 1941 στην κομητεία του Ντέρμπισαϊρ της Βρετανίας. Σε μικρή ηλικία μετακόμισε οικογενειακώς στο Λονδίνο και αργότερα έγινε δάσκαλα, τελικά όμως ακολούθησε καριέρα στον κόσμο της μόδας. Το 1969 άνοιξε κατάστημα με την ονομασία «Let it Rock» στην Κίνγκς Ρόουντ του Λονδίνου, το οποίο ταυτίστηκε με το κίνημα της πανκ. Το 1982 άνοιξε νέο κατάστημα. Οι διάφορες κολεξιόν που έχει κατά καιρούς λανσάρει είναι επηρεασμένες πέραν από την πανκ και από διάφορους αρχαίους πολιτισμούς αλλά και από θεωρίες όπως λ.χ. η ύπαρξη εξωγήινων.
Έχει τιμηθεί τέσσερις φορές (1990, 1992, 1998 και 2003) με εγχώριες και διεθνείς διακρίσεις για την προσφορά της στο χώρο αλλά και για το μέγεθος των εξαγωγών των δημιουργιών της. Αρκετοί επώνυμοι καλλιτέχνες και άλλες προσωπικότητες έχουν επιλέξει να φορούν διάφορα αξεσουάρ της Β. Γουεστγουντ, ή να τα διαφημίζουν. Ανάμεσά τους συγκαταλέγονται η Δούκισσα της Κορνουάλης Καμίλα, η πριγκίπισα Ευγενία της Υόρκης, η Γαλλίδα ηθοποιός Μαριόν Κοτιγιάρ, η τραγουδίστρια Γκουέν Στεφάνι, ο τραγουδιστής Φάρελ Γουίλιαμς κ.ά.
Έχει παντρευτεί τρεις φορές, έχει δυο γιους και μια εγγονή. Απεβίωσε στις 29 Δεκεμβρίου 2022 σε ηλικία 81 ετών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Βρετανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Βρετανοί ακτιβιστές
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1967
thumb|250px|Η 40η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Η 40η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες ταινίες για το έτος 1967, έλαβε χώρα στις 10 Απριλίου του 1968.Αρχικά τα βραβεία ήταν να πραγματοποιηθούν στις 8 Απριλίου, ωστόσο αναβλήθηκαν λόγω της δολοφονίας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ο Μπομπ Χόουπ ήταν και πάλι ο οικοδεσπότης της τελετής.
Υποψηφιότητες & νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1967
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πέλλας
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πέλλας (Ε.Π.Σ.Π.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Πέλλας. Εδρεύει στην Έδεσσα και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Ιστορία
Ιδρύθηκε επίσημα το 1971 ως «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Νομού Πέλλας» από 25 σωματεία της περιοχής. Έως τότε, τα σωματεία του νομού αγωνίζονταν στις διοργανώσεις της «Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής-Δυτικής Μακεδονίας». Τα επίσημα πρωταθλήματα και το κύπελλο της Ε.Π.Σ. Πέλλας ξεκίνησαν την αγωνιστική περίοδο 1972-73.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πέλλας είναι η εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πέλλας.
Σημαία του Μοντσερράτ
thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 110010.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:2]] Η σημαία του Μοντσερράτ καθιερώθηκε στις 10 Απριλίου 1909.
Στην πάνω αριστερή γωνία έχει τη σημαία της Βρετανίας σε γαλάζιο φόντο και στη δεξιά μεριά έχει το εθνόσημο των νησιών, με τη μορφή της της Ερίν, θηλυκής προσωποποίησης της Ιρλανδίας σύμφωνα και με τη μυθολογία, η οποία είναι ντυμένη στα πράσινα και κρατάει μια χρυσή άρπα και έναν μεγάλο σταυρό. Ο σταυρός συμβολίζει το Χριστιανισμό στο νησί ενώ η άρπα καθώς και το πράσινο χρώμα την Ιρλανδία, από την οποία προήλθαν οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού.
Σημαία του Κυβερνήτη
thumb|250px|Η σημαία του Κυβερνήτη του Μοντσερράτ. Ο Κυβερνήτης διαθέτει ξεχωριστή σημαία. Η σημαία έχει ένα μέρος από τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου (Union Jack) και το έμβλημα των νησιών.
Παραπομπές
Μοντσερρατ Κατηγορία:Μοντσερράτ Κατηγορία:Σημαίες του Ηνωμένου Βασιλείου
Μάμα Όκλιο
Η Μάμα Όκλο είναι αδερφή και σύζυγος του Μάνκο Κάπακ, με τον οποίο ανακάλυψαν και ίδρυσαν την πόλη του Κούζκο. Έμαθε το γνέσιμο στους Ίνκας.
Στην γλώσσα Κέτσουα, το όνομά της γράφεται σαν Mama Uqllu.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογία Ίνκα Κατηγορία:Θεότητες της χειροτεχνίας
Βόρεια Φριζική γλώσσα
Η Βόρεια Φριζική γλώσσα (βόρεια φριζικά: nordfriisk) είναι μία μειονοτική γλώσσα στη Γερμανία που μιλιέται από 10.000 ομιλητές στη Βόρεια Φρισία. Η Βόρεια Φριζική γλώσσα είναι μέλος των Φριζικών γλωσσών. Η γλώσσα αποτελείται από 10 διαλέκτους, οι οποίες χωρίζονται σε 2 υποκατηγορίες: τη νησιωτική ομάδα και την ηπειρωτική ομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φριζικές γλώσσες
Βικτόρ Γκρινιάρ
Ο Φρανσουά Ογκίστ Βίκτορ Γκρινιάρ (γαλλ. Francois Auguste Victor Grignard, 6 Μαΐου 1871 Χερβούργο – 13 Δεκεμβρίου 1935 Λυών) ήταν Νόμπελίστας Γάλλος χημικός.
Ο Γκρινιάρ ήταν γιος ενός τεχνίτη πανιών. Μετά τις σπουδές του στα μαθηματικά στη Λυών συνέχισε στη χημεία και ανακάλυψε τη συνθετική αντίδραση που φέρει το όνομά του (αντίδραση Grignard) το 1900. Έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Νανσύ το 1910 και τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1912.
Η αντίδραση Grignard
Η αντίδραση Grignard είναι δημοφιλής για την επινόηση μιας νέας μεθόδου για την παραγωγή δεσμών άνθρακα-άνθρακα, χρησιμοποιώντας το μαγνήσιο-δυο κετόνες και αλκυλο-αλογονίδια. Αυτή η αντίδραση είναι πολύτιμη στην οργανική σύνθεση.
Η αντίδραση Grignard είναι ένα σημαντικό μέσο για την προετοιμασία των οργανικών ενώσεων. Για το έργο αυτό, ο Γκρινιάρ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1912 από κοινού με το Γάλλο συνάδελφο  Πωλ Σαμπατιέ (Paul Sabatier).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας
Νήσος Χανς
Η Νήσος Χανς ή Ταρτουπαλούκ (αγγλικά: Hans Island· γροιλανδικά: Tartupaluk· ινουκτιτούτ: ᑕᕐᑐᐸᓗᒃ· γαλλικά: Île Hans· δανικά: Hans Ø) είναι ένα άγονο ακατοίκητο νησί έκτασης 1,3 τετραγωνικών χιλιομέτρων, μάκρους 1.290 μέτρων και πλάτους 1.199 μέτρων, στο κέντρο του Καναλιού Κέννεντι του Στενού Νάρες—το στενό που χωρίζει τη Νήσο Έλσμιρ από τη βόρεια Γροιλανδία και συνδέει τον κόλπο Μπάφιν με τη θάλασσα του Λίνκολν. Η Νήσος Χανς είναι το μικρότερο από τα τρία νησιά στο κανάλι Κέννεντι στα ανοικτά των ακτών της Γης Ουάσινγκτον· τα άλλα είναι οι Νήσος Φράνκλιν και η Νήσος Κρόζιερ. Το στενό σε αυτό το σημείο έχει πλάτος 35 χλμ., τοποθετώντας το νησί στα χωρικά ύδατα και του Καναδά και της Γροιλανδίας (Δανία). Μια θεωρητική γραμμή στη μέση του στενού περνά από το νησί.
Η νήσος πιθανότατα έχει αποτελέσει κυνηγότοπο των Ινουίτ από τον 14ο αιώνα. Διεκδικείται από τη Δανία εκ μέρους της κυβέρνησης της Γροιλανδίας και από τον Καναδά. Σύμφωνα με τη συνθήκη εσωτερικού κανόνα της Γροιλανδίας, η Δανία διαχειρίζεται ορισμένες εξωτερικές υποθέσεις, όπως συνοριακές διαφορές, για λογαριασμό ολόκληρου του Δανικού Βασιλείου. Τα πλησιέστερα κατοικημένα μέρη είναι το Αλέρτ στον Καναδά (198 χλμ., πληθ. 62), το Σιοραπαλούκ στη Γροιλανδία (349 χλμ., πληθ. 68) και το Κααναάκ στη Γροιλανδία (379 χλμ., πληθ. 656).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμφισβητούμενα νησιά Κατηγορία:Νησιά του Καναδά Κατηγορία:Νησιά της Γροιλανδίας Κατηγορία:Νησιά της Δανίας Κατηγορία:Σύνορα της Δανίας
Ρήγμα της Δυτικής Ανατολίας
μικρογραφία|Περιοχές που επηρεάζει το ρήγμα. Το ρήγμα της Δυτικής Ανατολίας είναι μια σεισμική περιοχή στα δυτικά της Ανατολίας, που εκτείνεται από τα ανατολικά προς τα δυτικά και αποτελείται από πολλά ρήγματα που παρατάσσονται από βορρά προς νότο. Δύο είναι οι κύριες αιτίες των σεισμών στην Τουρκία. Το πρώτο είναι η διεύρυνση της μεσοωκεάνιας κορυφογραμμής στο μέσο του Ατλαντικού Ωκεανού. Αυτή η επέκταση μετακινεί την αφρικανική πλάκα σε βορειοανατολική κατεύθυνση. Η Αφρική συγκρούεται με την πλάκα της Ανατολίας κάτω από τη Μεσόγειο και υποχωρεί κάτω από αυτήν. Η δεύτερη κύρια αιτία της σεισμικότητας της Ανατολίας είναι ο πυθμένας του ωκεανού που απλώνεται στη μέση της Ερυθράς Θάλασσας. Αυτή η κίνηση μετακινεί την Αραβική πλάκα προς τη βόρεια κατεύθυνση και προκαλεί έντονη σεισμικότητα στο ρήγμα της Ανατολικής Ανατολίας. Ο ωκεάνιος φλοιός στο βόρειο άκρο της Αφρικανικής πλάκας υποχωρεί και βυθίζεται κάτω από την Ανατολία και το Αιγαίο σε αυτή τη συμπίεση. Κατά τη διάρκεια αυτής της κατάδυσης, ασκεί μια δύναμη έλξης στη Δυτική Ανατολία. Η πλάκα της Ανατολίας, η οποία ωθείται προς τα δυτικά κατά μήκος του ρήγματος της Βόρειας Ανατολίας από την πίεση της αραβικής πλάκας, προκαλεί συμπίεση στα δυτικά. 15 ετησίως στην κατεύθυνση ΝΔ-ΒΑ στη Δυτική Ανατολία. mm/έτος εμφανίζεται επέκταση. Αυτό το γεγονός προκαλεί σεισμούς και σχηματισμό γκράμπεν.
Ρήγματα Δυτικής Ανατολίας
Υπάρχουν τα ακόλουθα ρήγματα στη Δυτική Ανατολία :
Βουλκανιζατέρ
μικρογραφία|150x150εσ|Βουλκανιζατέρ στην Ελλάδα Με τον όρο βουλκανιζατέρ (από τα γαλλικά: vulcanisateur) εννοείται ο σταθμός αλλαγής ή επισκευής ελαστικών για μηχανοκίνητα οχήματα (π.χ. αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, γεωργικά μηχανήματα). Επίσης, σε ένα βουλκανιζατέρ μπορούν να γίνουν εργασίες όπως ζυγοστάθμιση των ελαστικών, ευθυγράμμιση, αλλαγές υλικών των φρένων, αλλαγή λιπαντικών κ.ά. Συνήθως τα συναντούμε στις παρυφές των πόλεων.
Κατηγορία:Αυτοκίνητο
Μεχμέτ Εμίν Ααλή Πασάς
Ο Μεχμέτ Εμίν Ααλή Πασάς (τουρκικά: Mehmet Emin Âli Paşa, Φεβρουάριος 1815 – 7 Σεπτεμβρίου 1871) ή Ααλή Μεχμέτ Εμίν Πασάς, γνωστότερος και ως Ααλή Πασάς, με το προσωνύμιο «ο πονηρός βεζίρης» υπήρξε σπουδαίος διπλωμάτης και πολιτικός που διετέλεσε πέντε φορές Μεγάλος Βεζίρης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ήταν ένας από τους τρεις επιφανέστερους πολιτικούς της τότε Σουλτανικής Τουρκίας που έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στα ελληνικά θέματα της εποχής. Οι δύο άλλοι ήταν ο Ρεσίτ Πασάς και ο Φουάτ Πασάς που ως πολιτικοί του αντίπαλοι προσπάθησαν πολλές φορές να τον διαβάλουν αποκαλύπτοντας ότι καταγόταν από άσημη και φτωχή οικογένεια, από το Σεσθώνιο (Στενή), του Βοσπόρου.
Η καταπληκτική όμως σταδιοδρομία του Ααλή αποδόθηκε στον διακαή πόθο του να μάθει ξένες γλώσσες, ελληνικά, βουλγαρικά, γαλλικά, γερμανικά και ρωσικά. Έτσι νεαρός ακόμη ανέλαβε θέση βοηθού διερμηνέα στην Υψηλή Πύλη. Η δε μετέπειτα εξέλιξή του ήταν ραγδαία, με πολλές όμως διακυμάνσεις που τον έφεραν ακόμη και προ του κινδύνου της αγχόνης. Γενικά έπαιξε σπουδαίο ρόλο σε πολλά εσωτερικά και εξωτερικά θέματα της Αυτοκρατορίας με κύριο αντικείμενο την αναχαίτιση της κατάρρευσης της Αυτοκρατορίας, που είχε αρχίσει ήδη να διαφαίνεται και τη ματαίωση του διαμελισμού της από τις Μεγάλες Δυνάμεις.
Ελληνική ιστορία
Ο Μεχμέτ Εμίν Ααλή Πασάς υπήρξε ιδιαίτερα ενδιαφέρον πρόσωπο στην ελληνική ιστορία αφ' ενός λόγω της προσωπικής του παρέμβασης στο Κρητικό ζήτημα και αφ' ετέρου διότι θεωρείται ο κύριος υποκινητής του σχίσματος της Βουλγαρικής Εκκλησίας (Εξαρχίας) από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. thumb|right|100px|Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων Ήταν ο κυριότερος σύμβουλος του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ όταν και εισηγήθηκε τις πρώτες σοβαρές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, παραχωρώντας στους ξένους δικαιώματα ακίνητης περιουσίας σε όλη την Αυτοκρατορία εκτός από τις ιερές περιοχές της Χετζάζης και της Υεμένης. Κατά τη δεύτερη βεζιρεία του συμμετείχε στις ειρηνευτικές προσπάθειες του Κριμαϊκού πολέμου στην προκαταρκτική Συνθήκη της Βιέννης (1856), στο Συνέδριο των Παρισίων (1856) και στη συνομολόγηση της εξ αυτού συνθήκης. Ο ίδιος με προσωπική παρέμβαση αποσόβησε στο Συνέδριο του Λονδίνου το 1871 την απόσπαση της Αιγύπτου ενώ κατήγγειλε τα επεκτατικά σχέδια της Ρωσίας.
Εκκλησιαστική ιστορία
Ως προς το εκκλησιαστικό ζήτημα ο Ααλή Πασάς υπήρξε ο εκτελεστής της πολιτικής διαθήκης του Φουάτ Πασά κατά την οποία οι Ελληνορθόδοξοι (Ρουμ Μιλετί), της Αυτοκρατορίας θα έπρεπε να απομονωθούν. Θεμελιώδες μέσον της εφαρμογής της απομόνωσης εκείνης θεωρείται η δημιουργία του βουλγαρικού σχίσματος στην οποία και είχε συμβάλει ο περίφημος Νικολάι Ιγνάτιεφ, πρέσβης της Ρωσίας στη Κωνσταντινούπολη.
Το φιρμάνι, («Χάττ»), που εκδόθηκε τότε, το λεγόμενο Χάττ-ι-Χουμαγιούν όριζε ότι ο κάθε χριστιανός πολίτης ή χριστιανικό χωριό της Ευρωπαϊκής Τουρκίας έπρεπε να προσχωρήσει στην Αυτοκέφαλη Βουλγαρική Εκκλησία εάν αυτό το ζητούσαν τα 3/4 τουλάχιστον των κατοίκων. Αυτό ακριβώς αποτέλεσε και την αφετηρία της δράσης των κομιτατζήδων, στη συνέχεια, σε όλη τη Θράκη και την Μακεδονία.
Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ
Το Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ (ισπανικά: San Isidro de El General) ή απλά Σαν Ισίδρο είναι μια πόλη της Κόστα Ρίκα. Ανήκει στην Επαρχία Σαν Χοσέ. Έχει έκταση 197 τ.χλμ. και πληθυσμό 41.221 κατοίκων.
Γεωγραφία
Το Σαν Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα και της Επαρχίας Σαν Χοσέ. Βρίσκεται δυτικά της Σεσίλια, νοτιοανατολικά της Σαν Βισέντε και βόρεια της Μπάρριο Λας Αμέρικας.
Κλίμα
Το κλίμα του Σαν Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ είναι τροπικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Επαρχία Σαν Χοσέ
Βέρνερ φον Μπράουν
Ο Βέρνερ φον Μπράουν (Wernher Magnus Maximilian Freiherr von Braun, 23 Μαρτίου 1912 – 16 Ιουνίου 1977) ήταν Γερμανός φυσικός και μηχανικός με σημαντική συμβολή στη δημιουργία βαλλιστικών πυραύλων και πυραύλων που μετέφεραν τους αστροναύτες στη Σελήνη. Θεωρήθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες ειδικούς σε προβλήματα σχετικά με τα διαστημικά ταξίδια.
Η ζωή του
Μετά τη λήξη του πολέμου το 1945 ο φον Μπράουν και η ομάδα του υπήρξαν ανάμεσα στους δεκάδες Γερμανούς επιστήμονες που οι αμερικανικές δυνάμεις μετέφεραν στις ΗΠΑ ως μέρος της επιχείρησης «Paperclip» («Operation Paperclip»). Εκεί ανέλαβε τη διεύθυνση του τμήματος ερευνών βαλλιστικών βλημάτων ειδικής υπηρεσίας του αμερικανικού στρατού (White Sands Proving Grounds) στο Νέο Μεξικό, όπου και συνέβαλε ουσιαστικά στην ανάπτυξη των μέσων στην εξερεύνηση του διαστήματος. Το 1955 απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτοπόροι των πυραύλων Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Εξερεύνηση του διαστήματος Κατηγορία:NASA (πρόσωπα)
Σώπατρος (χριστιανός)
Ο Σώπατρος ή Σωσίπατρος ήταν Χριστιανός του 1ου αιώνα μ.Χ. από την εκκλησία της Βέροιας.
Σύμφωνα με τον Σιναϊτικό κώδικα, ο Σώπατρος ήταν γιος κάποιου Πύρου. Επίσης, ήταν μαζί με τον Αρίσταρχο, τον Γάιο, τον Σεκούνδο, τον Τρόφιμο και τον Τυχικό, στην συνοδεία του αποστόλου Παύλου, όταν αυτός πήγε από την Ελλάδα στη Μικρά Ασία, επιστρέφοντας από την τρίτη ιεραποστολική του περιοδεία.
Είναι κοινώς αποδεκτή η ταύτισή του με τον Σωσίπατρο, ο οποίος αναφέρεται στην επιστολή προς Ρωμαίους.
Τιμάται ως άγιος από την Ορθόδοξη εκκλησία στις 29 Απριλίου.
Υποσημειώσεις
Σωπατρος Σωπατρος
Τρωάδες
Οι Τρῳάδες είναι τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης. Γραμμένη το 415 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, συχνά θεωρείται σχολιασμός στην κατάληψη της Μήλου και την εν συνεχεία σφαγή και υποταγή του πληθυσμού της από τους Αθηναίους νωρίτερα τον ίδιο χρόνο. To 415 π.Χ. ήταν επίσης η χρονιά της σκανδαλώδους βεβήλωσης των ερμών και της δεύτερης εκστρατείας των Αθηναίων στη Σικελία, γεγονότα που επίσης μπορεί να επηρέασαν τον συγγραφέα.
Τριλογία
Οι Τρῳάδες ήταν η τρίτη τραγωδία μιας τριλογίας, που αναφέρεται στον Τρωικό Πόλεμο. Η πρώτη τραγωδία, Αλέξανδρος ως θέμα είχε την αναγνώριση του πρίγκιπα της Τροίας Πάρι, που είχε εγκαταλειφθεί μωρό από τους γονείς του και ξαναβρέθηκε στην εφηβεία. Η δεύτερη τραγωδία Παλαμήδης αναφέρεται στην κακομεταχείρηση από τους Ελληνες του συμπατριώτη τους Παλαμήδη. Αυτή η τριλογία παρουσιάστηκε στα Διονύσια μαζί με το σατυρικό δράμα Σίσυφος. Οι υποθέσεις αυτής της τριλογίας δεν συνδέονται μεταξύ τους, όπως εκείνες της Ορέστειας του Αισχύλου. Ο Ευριπίδης δεν ευνοούσε τέτοιες συνδεδεμένες τριλογίες.
Ο Ευριπίδης για το έργο αυτό κέρδισε το δεύτερο βραβείο, χάνοντας από τον αφανή τραγικό Ξενοκλή.
Οι τέσσερις Τρωάδες γυναίκες του έργου είναι οι ίδιες που εμφανίζονται στο τελευταίο βιβλίο της Ιλιάδας, θρηνώντας πάνω από το πτώμα του Έκτορα. Της ίδιας περίπου εποχής είναι και η Εκάβη, άλλο έργο του Ευριπίδη. Η τραγωδία αυτή περιέχει πλείστα επεισόδια από την άλωση της Τροίας αλλά και από τις συμφορές που επήλθαν στην οικογένεια του Πριάμου και κατ΄ επέκταση των Τρώων.
Υπόθεση
Το έργο του Ευριπίδη παρακολουθεί την τύχη των γυναικών της Τροίας, αφού η πόλη τους είχε λεηλατηθεί, οι άντρες τους είχαν σκοτωθεί και οι οικογένειές τους που απέμειναν πρόκειται να παρθούν ως σκλάβες. Εντούτοις ξεκινά με τους θεούς Αθηνά και Ποσειδώνα να αναζητούν τρόπους για να τιμωρήσουν τον Ελληνικό στρατό, για την απαγωγή της Κασσάνδρας, μεγαλύτερης κόρης του Βασιλιά Πρίαμου και της Βασίλισσας Εκάβης. Οσα ακολουθούν δείχνουν πόσο οι Τρωαδίτισσες έχουν υποφέρει. Ο Ελληνας Ταλθύβιος φτάνει για να πει στην εκθρονισμένη βασίλισσα Εκάβη τι περιμένει αυτή και τα παιδιά της. Την Εκάβη θα την πάρει ο Οδυσσέας και η κόρη της Κασσάνδρα προορίζεται να γίνει παλλακίδα του νικητή Αγαμέμνονα. Η Κασσάνδρα, η οποία βρίσκεται υπό την επήρεια ένθεης μανίας, ή αλλιώς βακχείας, προβλέπει ότι όταν θα φθάσουν στο Άργος η πικραμένη γυναίκα του νέου κυρίου της, η Κλυταιμνήστρα, θα σκοτώσει τόσο την ίδια όσο και αυτόν. Φθάνει η χήρα πριγκίπισσα Ανδρομάχη και η Εκάβη μαθαίνει από αυτήν ότι η νεότερη κόρη της Πολυξένη έχει σκοτωθεί, ως θυσία στον τάφο του Αχιλλέα. Στην Ανδρομάχη έλαχε να γίνει παλλακίδα του γιου του Αχιλλέα Νεοπτόλεμου και πιο τρομερά νέα πρόκειται να φτάσουν για τη βασιλική οικογένεια. Ο Ταλθύβιος διστακτικά την πληροφορεί ότι το βρέφος της, ο Αστυάνακτας, έχει καταδικασθεί σε θάνατο. Η Ελένη, αν και όχι γυναίκα της Τροίας, αναμένεται να υποφέρει εξ ίσου. Ο Μενέλαος φθάνει για να την πάρει μαζί του στην Ελλάδα, όπου την περιμένει καταδίκη σε θάνατο. Η Ελένη εκλιπαρεί το σύζυγό της να της χαρίσει τη ζωή και αυτός φαίνεται αποφασισμένος να τη σκοτώσει, αλλά ο χορός γνωρίζει ότι θα την αφήσει να ζήσει και θα την πάρει μαζί του. Οχι μόνο αποκαλύπτεται στο τέλος του έργου ότι ζει, αλλά στην Οδύσσεια ο Τηλέμαχος θα μάθει πως η μυθική ομορφιά της Ελένης της χάρισε τη συγχώρεση.
Στο τέλος ο Ταλθύβιος επιστρέφει φέρνοντας μαζί του το πτώμα του μικρού Αστυάνακτα πάνω στην ασπίδα του Έκτορα. Επιθυμία της Ανδρομάχης ήταν να θάψει η ίδια το παιδί της, εκτελώντας τις πρέπουσες τελετουργίες σύμφωνα με τα έθιμα της Τροίας, αλλά το πλοίο της είχε ήδη αναχωρήσει. Ο Ταλθύβιος δίνει το άψυχο σώμα στην Εκάβη, που προετοιμάζει το σώμα του εγγονού της για την ταφή, και η Τροία καίγεται από τους Αχαιούς, πριν τελικά αναχωρήσουν με τον Οδυσσέα.
Το έργο τη νεότερη εποχή
Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ έγραψε μια εκδοχή, που παραμένει κατά μέγα μέρος πιστή στο αρχικό κείμενο. Προσθέτει κεκαλυμμένες αναφορές στον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό στην Ασία και μικρότερη έμφαση σε κοινά υπαρξιακά θέματα. Ο Ισραηλινός θεατρικός συγγραφέας Χάνοχ Λέβιν έγραψε επίσης τη δική του εκδοχή του έργου, προσθέτοντας περισσότερο τρομερές σκηνές και αηδιαστικές λεπτομέρειες.
Το ΄Las Troyanas΄, μία Μεξικάνικη ταινία του 1963 σε σκηνοθεσία του βραβευμένου Μεξικανού σκηνοθέτη Σέρχιο Βεγιάρ και διασκευή του συγγραφέα Μιγκουέλ Αγγέλ Γκαριμπάι και του ίδιου του Σέρχιο Βεγιάρ, παρέμεινε πιστό στο κείμενο. Πρωταγωνιστεί η Οφήλια Γκιλμάιν ως Εκάβη με ασπρόμαυρη φωτογραφία του Αγκουστίν Χιμένεθ.
Ο Ελληνας σκηνοθέτης Μιχάλης Κακογιάννης χρησιμοποίησε το έργο του Ευριπίδη (στην περίφημη μετάφραση της Έντιθ Χάμιλτον) ως βάση για την ομώνυμη ταινία του το 1971. Στο έργο πρωταγωνιστούσαν η Αμερικανίδα ηθοποιός Κάθριν Χέπμπορν ως Εκάβη, οι Βρετανοί Βανέσα Ρεντγκρέιβ και Μπράιαν Μπλεσντ ως Ανδρομάχη και Ταλθύβιος, η Γαλλοκαναδή ηθοποιός Ζενεβιέβ Μπιζόλντ ως Κασσάνδρα, η Ελληνίδα ηθοποιός Ειρήνη Παππά ως Ελένη και ο Πάτρικ Μαγκί, ηθοποιός γεννημένος στη Βόρεια Ιρλανδία, ως Μενέλαος.
Αλλη ταινία βασισμένη στο έργο κυκλοφόρησε το 2004, σκηνοθετημένη από το Μπραντ Μέιζ. Η παραγωγή στην πραγματικότητα ήταν μια ταινία ντοκουμέντο της θεατρικής παραγωγής, που ο Μέιζ σκηνοθέτησε για την Αρκ Θίατερ Κόμπανι το 2003. Ενόψει της αναμενόμενης με πολυμέσα παραγωγής του για το ΄΄Κουρδιστό Πορτοκάλι΄΄ ο Μέιζ χρησιμοποίησε μια οριακή προσέγγιση με πολυμέσα, ανοίγοντας το έργο με ένα ψεύτικο ρεπορτάζ του CNN με πρόθεση να αναφερθεί στον σε εξέλιξη τότε πόλεμο στο Ιράκ.
Ο Τσαρλς Μήη διασκεύασε τις ΄Τρωάδες΄ ώστε να έχουν μια πιο σύγχρονη επικαιροποιημένη άποψη για τον πόλεμο. Περιέλαβε πρωτότυπες συνεντεύξεις με επιζώντες του Ολοκαυτώματος και της Χιροσίμα. Το έργο του ονομάζεται ΄Τρωάδες 2.0΄.
Η Σέρι Τέπερ διασκεύασε τις ΄Τρωάδες΄ στο φεμινιστικής επιστημονικής φαντασίας μυθιστόρημά της ΄Η Πύλη της Χώρας των Γυναικών.
Διασκευές
Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων της τραγωδίας "Τρωάδες"
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τραγωδίες του Ευριπίδη
Βουτυρικό οξύ
Το βουτυρικό οξύ (αγγλικά butyric acid) είναι οργανική χημική ένωση με μοριακό τύπο C4H8O2, αν και συνηθέστερα παριστάνεται με τον ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH2CO2H. Η εμπειρική ονομασία («βουτυρικό οξύ») προέρχεται από την ελληνική λέξη «βούτυρο». Για την αγγλόφωνη συστηματική ονομασία χρησιμοποιήθηκε η συντομογραφία BTA (από το ΒuΤanoic Acid). Πιο συγκεκριμένα, το βουτυρικό οξύ είναι ένα καρβοξυλικό οξύ. Άλατα, εστέρες και άλλα παράγωγα του βουτυρικού οξέος χρησιμοποιούν το επίθετο «βουτυρικός» για την παραγωγή της συστηματικής ονομασίας τους. Το βουτυρικό οξύ έχει βρεθεί στο γάλα, ιδιαίτερα στο κατσικίσιο, στο πρόβειο και στο βουβαλίσιο. Έχει βρεθεί ακόμη στο βούτυρο, στην παρμεζάνα, στο γαστρικό υγρό και, ως ένα προϊόν της αναερόβιας ζύμωσης, στα κόπρανα και στον ιδρώτα. Έχει δυσάρεστη οσμή και ξυνή γεύση, που αφήνει όμως μια γλυκύτητα ως μεταγεύση. Μπορεί να ανιχνευθεί από τα θηλαστικά που έχουν καλή όσφρηση (όπως για παράδειγμα ο σκύλος) από τη συγκέντρωση των 10 ppb, ενώ οι άνθρωποι μπορούν να το ανιχνεύσουν σε συγκεντρώσεις πάνω από 10 ppm.
Το βουτυρικό οξύ είναι παρόν στον ανθρώπινο εμετό, και προκαλεί το κύριο μέρος της χαρακτηριστικής του οσμής.
Το βουτυρικό οξύ παρατηρήθηκε για πρώτη φορά (σε μη καθαρή μορφή) το 1814 από τον Γάλλο χημικό Μισέλ Εζέν Σεβρέλ (Michel Eugène Chevreul). Ως το 1818 το είχε καθαρίσει και επιτυχημένα χαρακτηρίσει.
Το βουτυρικό οξύ είναι ένα λιπαρό οξύ. Εστέρες του βρίσκονται τόσο σε ζωικά λίπη, όσο και σε φυτικά έλαια. Το τριγλυκερίδιο του βουτυρικού οξέος (δηλαδή ο τριεστέρας του βουτυρικού οξέος με γλυκερίνη) περιέχεται σε ποσοστό 3%-4% στο βούτυρο. Όταν χαλάσει το βούτυρο, το βουτυρικό οξύ ελευθερώνεται (με υδρόλυση) από το τριγλυκερίδιό του, δίνοντας τη χαρακτηριστική δυσάρεστη οσμή του χαλασμένου βουτύρου. Είναι ένα σημαντικό μέλος της υποομάδας των «μικρής αλυσίδας λιπαρών οξέων», το πρώτο μέλος της οποίας είναι το προπανικό οξύ. Είναι ένα ελαιώδες υγρό που διαλύεται εύκολα στο νερό (H2O), στην αιθανόλη (EtOH) και στον διαιθυλαιθέρα (Et2O). Μπορεί να διαχωριστεί από ένα υδατικό διάλυμά του με χρήση χλωριούχου ασβεστίου (CaCl2), οπότε καταβυθίζεται το δυσδυάλυτο βουτυρικό ασβέστιο [(PrCOO)2Ca]:
Μάλιστα, το βουτυρικό ασβέστιο έχει την παράξενη ιδιότητα να είναι λιγότερο διαλυτό στο ζεστό νερό απ' ό,τι στο ψυχρότερο.
Δομή
Είναι το τέταρτο μέλος της ομόλογης σειράς των αλκανικών οξέων μετά το μεθανικό οξύ, το αιθανικό οξύ και το προπανικό οξύ.
Ισομερή θέσης
Το βουτυρικό οξύ έχει τα ακόλουθα ισομερή θέσης:
Βιομηχανική παραγωγή
Βιομηχανικά το βουτυρικό οξύ παράγεται (κυρίως) με τη βουτυρική ζύμωση (βλ. παρακάτω) από γλυκόζη, που συνήθως προέρχεται από ζάχαρη ή άμυλο. Επίσης λαμβάνεται από ξυνισμένο γάλα και ορισμένα τυριά.