cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Ιταλίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ιταλίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα της Ιταλίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 17 ετών. Ελέγχεται από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Η ομάδα συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-17, με καλύτερη θέση τη δεύτερη το 2013. Συμμετέχει ακόμη στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ-17, με καλύτερη θέση την 4η το 1987.
Τέμπα Ντλαμίνι
Ο Αμπσαλόμ Τέμπα Ντλαμίνι (Absalom Themba Dlamini, 1η Δεκεμβρίου 1950 - ) είναι πολιτικός από το Εσουατίνι, που χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας από το 2003 έως το 2008.
Συγγενής του βασιλιά, ο Ντλαμίνι γεννήθηκε το 1950. Έγινε πρωθυπουργός στις 26 Νοεμβρίου του 2003. To 2008 αποχώρησε από την πρωθυπουργία και διορίστηκε νέος πρωθυπουργός ο Μπαρνάμπας Σιμπουσίζο Ντλαμίνι.
Παραπομπές
Ντλαμινι Τεμπα
Εθνική Ιταλίας Κ-16 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ιταλίας Κ-16 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα της Ιταλίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 16 ετών. Ελέγχεται από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Η ομάδα συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-17 μέχρι το 2001 που μετατράπηκε σε διοργάνωση για Κ-17 και συμμετέχει πλέον η Εθνική Ιταλίας Κ-17. Έχει κερδίσει μία φορά τη διοργάνωση το 1982, ενώ ήταν και 3 φορές φιναλίστ (1986, 1993, 1998).
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Εθνική Ιταλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-16 Ευρώπης
Καύνιοι
Οι Καύνιοι ήταν κάτοικοι της Καρίας που αναφέρονται από τον Ηρόδοτο.
Ο Ηρόδοτος τους θεωρεί αυτόχθονες, αν και οι ίδιοι ισχυρίζονταν πως έλκειαν την καταγωγή από την Κρήτη. Σημείωνει πως παρόλο που είχαν αφομοιωθεί γλωσσικά με τους κατοίκους της περιοχής (ή το αντίστροφο), είχαν έθιμα πολύ διαφορετικά. Για παράδειγμα παραθέτει το έθιμό τους να μαζεύονται σε φιλικές συντροφιές ανδρών, γυναικών και παιδιών και να πίνουν. Σχετικά με τη θρησκευτική τους παράδοση αναφέρεται ότι έχτισαν ναούς αφιερωμένους σε ξένους θεούς, στη συνέχεια όμως στράφηκαν εκ νέου στους θεούς των προγόνων τους. Αρματώθηκαν όσοι άνδρες μπορούσαν να φέρουν όπλα και έφτασαν μέχρι τα σύνορα της Καλύνδου χτυπώντας τον αέρα με τα ακόντιά τους, λέγοντας πως διώχνουν με αυτόν τον τρόπο τους ξένους θεούς.
Παραπομπές
[1.172.1] Οι Καύνιοι κατά τη γνώμη μου είναι ντόπιοι· οι ίδιοι όμως ισχυρίζονται ότι ήρθαν από την Κρήτη. Όσον αφορά τη γλώσσα τους, εξομοιώθηκαν με το καρικό έθνος ή οι Κάρες με το καυνικό (πάνω σ᾽ αυτό δεν είμαι σε θέση να μιλήσω με βεβαιότητα). Τα έθιμα που έχουν όμως είναι πολύ διαφορετικά κι από των άλλων ανθρώπων κι από τους Κάρες. Το πιο ωραίο γι᾽ αυτούς είναι να μαζεύονται παρέες παρέες, ανάλογα με την ηλικία και με τη φιλία που τους δένει, και να πίνουν — άνδρες, γυναίκες, παιδιά. [1.172.2] Επειδή κάποτε χτίσαν στον τόπο τους ξένα ιερά κι αργότερα άλλαξαν γνώμη (αποφάσισαν δηλαδή να κρατήσουν μόνον τους θεούς των πατέρων τους), φόρεσαν τα όπλα τους όλοι οι Καύνιοι που είχαν την κατάλληλη ηλικία, και χτυπώντας με τα δόρατά τους τον αέρα έφτασαν ώς τα σύνορα των Καλυνδέων — και ισχυρίζονται πως έτσι έδιωχναν τους ξένους θεούς.
Κατηγορία:Καρία
Ελεονόρε Μπάουρ
Η Ελεονόρε Μπάουρ (Eleonore Baur· Κίρχντορφ αμ Χάουνπολντ, κοντά στο Μπαντ Άιμπλινγκ, 7 Σεπτεμβρίου 1885 – Ομπερχάχινγκ, 18 Μαΐου 1981), το γένος Μάυρ (Mayr), γνωστή κυρίως ως Αδελφή Πία (Schwester Pia), ήταν Γερμανίδα φανατική ναζίστρια, από τα παλιότερα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος και προσωπική φίλη του Αδόλφου Χίτλερ. Υπήρξε η μόνη γυναίκα που είναι γνωστή η συμμετοχή της στο λεγόμενο Πραξικόπημα της μπιραρίας. Η Μπάουρ υπηρέτησε στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου ως SS-Oberführerin, δηλ. έχοντας το ίδιο αξίωμα με έναν SS-Oberführer (βαθμός Ες Ες, μεταξύ συνταγματάρχη και ταξίαρχου). Ένα συνεργείο κρατουμένων του Νταχάου είχε, μάλιστα, χρησιμοποιηθεί για ένα διάστημα για καταναγκαστική εργασία και στην κατοικία της στο Νταϊζενχόφεν, κοντά στο Ομπερχάχινγκ της Βαυαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη του Ναζιστικού Κόμματος
Α.Μ.Ο. Εθνικός Πυλαίας
Ο Εθνικός Πυλαίας (πλήρη ονομασία: Αθλητικός Μορφωτικός Όμιλος Πυλαίας 《ο Εθνικός》 ) είναι αθλητικός σύλλογος από τη Θεσσαλονίκη με έδρα την Πυλαία και ιδρύθηκε επίσημα το 1950.
Δραστηριοποίειται στο άθλημα του ποδοσφαίρου και διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου, ενώ στο παρελθόν δραστηριοποιούταν και στο άθλημα της πετοσφαίρισης, διατηρώντας αντίστοιχο τμήμα.
Ιστορικό
Ο Εθνικός Πυλαίας ξεκίνησε την επίσημη αγωνιστική του δράση στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας το 1952. Τη σεζόν 1958-59 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γ' κατηγορίας και τη σεζόν 1960-61, σαν δευτεραθλητής Β' κατηγορίας, κέρδισε την άνοδο στην υψηλότερη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας για πρώτη φορά.
Στην υψηλότερη τη τάξει κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας αγωνίστηκε αρχικά από τη σεζόν 1961-62 έως τη σεζόν 1970-71. Επανήλθε από τη σεζόν 1977-78 και αγωνίστηκε συνεχώς έως και τη σεζόν 2004-05 που υποβιβάστηκε, με εξαίρεση τις σεζόν 1993-94 και 1995-96 που αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική κατηγορία. Στην ανώτερη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας επανήλθε τη σεζόν 2009-10 και παρέμεινε έως και τη σεζόν 2013-14.
Υψηλότερη διάκριση του Εθνικού Πυλαίας σε Πανελλήνιο επίπεδο αποτελεί η πρόκρισή του στα Προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας τη σεζόν 1965-66, έχοντας προηγουμένως αποκλείσει τον Φίλιππο Θεσσαλονίκης (7-1), ομάδα Β' κατηγορίας ΕΠΣΜ και ακολούθως 4 φορές στη διαδικασία του στρίψιμου του νομίσματος μετά από ισοπαλίες και παρατάσεις τον Μέγα Αλέξανδρο (1-1), ομάδα της τότε νεοσύστατης Γ' Εθνικής, τον Ηρακλή στο Καυτανζόγλειο (2-2) και τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα (0-0), ομάδες Α' Εθνικής καθώς επίσης και την Παναχαϊκή, ομάδα Β' Εθνικής, στο Χαριλάου (0-0).
Στις 2 παρουσίες του στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής τις χρονιές 1993-94 και 1995-96, κατέλαβε τη 13η και την 11η θέση αντίστοιχα, γνωρίζοντας αμφότερα τον υποβιβασμό. Σε τοπικό επίπεδο ο Εθνικός Πυλαίας έχει κατακτήσει 2 πρωταθλήματα Α' ΕΠΣΜ (1992-93, 1994-95), 1 πρωτάθλημα Β' ΕΠΣΜ (1976-77) και 1 πρωτάθλημα Γ' ΕΠΣΜ (1958-59). Επίσης έχει κατακτήσει 1 Κύπελλο ΕΠΣΜ, τη σεζόν 1976-77 επικρατώντας του Ελευθεριακού στον τελικό.
Από τις τάξεις του Εθνικού Πυλαίας αναδείχθηκε μεταξύ άλλων οι διεθνείς ποδοσφαιριστές Φάνης Κατεργιαννάκης και Γιώργος Ανατολάκης.
Παλαιομοίρι Αρκαδίας
Το Παλαιομοίρι Αρκαδίας είναι ένα μικρό χωριό χτισμένο στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Μαινάλου βρίσκεται στις 8μοιρες 42'και 18 στο βορειανατολικό τμήμα του Δήμου Μεγαλόπολης. Παλιά ονομασία του χωριού ήταν Κολώνη και έτσι αναγράφεται σε πολλούς χάρτες. Απέχει 12 χιλιόμετρα από τη Μεγαλόπολη και βρίσκεται σε υψόμετρο 700 μέτρων.
Γραφικά παλιά σπίτια και καλοφροντισμένοι κήποι συνθέτουν την εικόνα του χωριού. Στη είσοδο του χωριού προβάλλει το όμορφο κτίριο του παλαιού δημοτικού σχολείου. Δίπλα, η όμορφη παλιά εκκλησία. Οδική πρόσβαση στο χωριό υπάρχει από δεξιά παράκαμψη του δρόμου Μεγαλόπολης - Καρύταινας, που οδηγεί στα χωριά Νέα Εκκλησούλα, Τρίλοφο και Λυκόχια, μετά τον αρχαιολογικό χώρο της Μεγαλόπολης.
Όσιος Δαυίδ
Ο Όσιος Δαυίδ γεννήθηκε στη Γαρδενίτσα (τέως κτηματική περιφέρεια της κοινότητας Κυπαρίσσι Φθιώτιδας), πιθανότατα το τελευταίο τέταρτο του 15ου αιώνα (περί το 1490 συμπεραίνει ο Χ. Γ. Πετρινέλης, άλλοι συγγραφείς περί το 1485, ενώ ο Μητροπολίτης Γόρτυνας και Μεγαλουπόλεως, κ. Θεόφιλος Καναβός, περί το 1519) και έζησε περίπου ως το πρώτο μισό του 16ου αιώνα.
Παλαιομοίρι Αρκαδίας
Στο χωριό εδρεύει από τον Αύγουστο του 2009 το «Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων Παραρτήματος Πελοποννήσου των Νομών Αρκαδίας και Αργολίδας».
Όσιος Δαυίδ
Διετέλεσε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας, το χρονικό διάστημα από το 1520 έως το 1532, και κατόπιν μετέβη στη Βόρεια Εύβοια, στον οικισμό Δρυμώνα του σημερινού Δήμου Ελυμνίων (πρώην κοινότητα Ροβιών). Εκεί ίδρυσε μοναστήρι, το οποίο απέκτησε φήμη και, πλέον, φέρει το όνομά του, η Μονή Οσίου Δαυίδ Γέροντος Εύβοιας. Υπήρξε ένας από τους φωτισμένους διδάσκαλους του Γένους, προσφέροντας πολλά στην παιδεία των υποδουλωμένων Ελλήνων, αλλά και Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, στον οποίο αποδίδεται πλήθος θαυμάτων. Είναι δε τόσο αυτός, όσο και ο άξιος διάδοχος του Αγιος Ιάκωβος Τσαλίκης ιδιαιτέρως θαυματουργοί, αλλά και γρήγοροι Άγιοι. Απαντούν στις προσευχές ιδιαιτέρως γρήγορα!
Παλαιομοίρι Αρκαδίας
Πληθυσμός
Το χωριό κρατά ελάχιστους κατοίκους και ο πληθυσμός του αριθμεί 18 άτομα. Κύριες ασχολίες τους είναι η γεωργία και κτηνοτροφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Όσιος Δαυίδ
Σε ηλικία δεκαπέντε ετών έφυγε από την πατρίδα του για να υπηρετήσει σε μοναστήρι στη Μαγνησία, μαζί με τον ιερομόναχο Ακάκιο, όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια. Στη συνέχεια, οι Δαυίδ και Ακάκιος εγκατέλειψαν το συγκεκριμένο μοναστήρι για να μεταβούν στο μοναστήρι του Κομνηνείου, στην περιοχή της Όσσας, όπου ο Όσιος δέχτηκε το αξίωμα της διακονίας.
Μετά τη θητεία του ως ηγούμενου στη Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας, στο Ευπάλιο Φωκίδας (1520-1532), μετέβη στο όρος Στείρι, ανάμεσα στον Ελικώνα και τον Παρνασσό, όπου ίδρυσε ένα νέο, μικρό μοναστήρι. Κάποια στιγμή, όμως, κατηγορήθηκε ότι αποτέλεσε την αιτία φυγής μερικών σκλάβων κάποιου Αγαρηνού άρχοντα της Λιβαδειάς και για τον λόγο αυτό συνελήφθη, βασανίστηκε και φυλακίστηκε. Όταν, όμως, ελευθερώθηκε δεν επέστρεψε στο Στείρι αλλά, στην αναζήτησή του για έναν τόπο όπου θα μπορούσε να ασκητέψει, βρέθηκε στην Εύβοια. Εγκαταστάθηκε εκεί που σήμερα βρίσκεται το προς τιμήν του αφιερωμένο μοναστήρι, όπου, τότε, υπήρχε ένα ερειπωμένο εκκλησάκι της Μεταμόρφωση του Σωτήρος, πάνω από τις Ροβιές Ευβοίας.
Καθώς η φήμη του Οσίου εξαπλωνόταν, όλο και περισσότεροι Χριστιανοί προσέτρεχαν κοντά του για να τον επισκεφτούν και να τον γνωρίσουν, με συνέπεια να προκύψει έντονη η ανάγκη να κτισθεί στον τόπο εκείνο ένα μοναστήρι. Ως εκ τούτου, ο Όσιος έφυγε προσωρινά από το μέρος, προκειμένου να διενεργήσει εράνους μεταξύ των διαφόρων χριστιανικών κοινοτήτων (έφτασε μέχρι τη Ρωσική Αυτοκρατορία) ώστε να καταφέρει να συγκεντρώσει τα απαραίτητα χρήματα για την ανέγερση του Μοναστηριού. Κάτι που τελικά κατάφερε λίγα χρόνια αργότερα, με το νεοαναγερθέν μοναστήρι να αφιερώνεται στη δόξα της Μεταμορφώσεως του Δέσποτα Χριστού. Μάλιστα, επειδή πήρε πολλά πολύτιμα αντικείμενα από τη Ρωσία ως βοήθεια οικονομική για την ανέγερση του Μοναστηριού και του ήταν δύσκολο να τα μεταφέρει, τα σφράγισε, τα έριξε στη θάλασσα, τα ευλόγησε και αυτά ταξίδεψαν μόνα τους ως την Εύβοια όπου και τον συνάντησαν μετά που επέστρεψε κι αυτός. Ο Όσιος παρέμεινε εκεί μέχρι την κοίμησή του, σε προχωρημένη ηλικία.
Η μνήμη του Οσίου Δαυίδ τιμάται κάθε χρόνο την 1η Νοεμβρίου.
Απολυτίκιο
Μέγα εὕρατο, Εὔβοια κλέος, τὸν πανένδοξον, Δαβὶδ τὸν θεῖον, ὡς ἱερᾶς ἀρετῆς καταγώγιον, καὶ τοῦ Χριστοῦ ὀπαδὸν ἀληθέστατον, καὶ τῶν Ὁσίων ἁπάντων ἐφάμιλλον. Διὸ Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Κοντάκιο
Ὡς ἀστὴρ λαμπρότατος ὤφθης ἐν κόσμῳ, καταυγάζων ἅπαντας τοὺς προσιόντας σοι πιστῶς, Δαβὶδ Πατέρων τὸ καύχημα, τῶν ἰαμάτων τοῖς θείοις χαρίσμασι.
Βιβλιογραφία
Δαυίβ Κατηγορία:Άγιος Ορθοδοξίας-επέκταση
Βιρκέννα
Η Βιρκέννα (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν μια από τις πέντε (Αντιγόνη από Συρακούσες 297 π.Χ., Λανάσσα από Παιονία 295 π.Χ., 281 π.Χ. κόρη του Πτολεμαίου Κεραυνού, μετά την Βιρκέννα και τέλος μία άλλη κόρη του Αυδολέων της Παιονίας) γυναίκες του Πύρρου. Ήταν κόρη του Βασιλιά της Δαρδανίας Βάρδυλις Β΄ με καταγωγή από την Δαρδανία της Ιλλυρίας και ήταν πριγκίπισσα. Για διπλωματικούς λόγους την παντρεύτηκε ο Πύρρος και του, χάρισε του τον μικρότερο από τους τρεις (οι άλλοι δύο ονομαζόνταν Αλέξανδρος και Πτόλεμαιος) γιους του, τον Έλενο Ο τελευταίος συνόδεψε σε νεαρή ηλικία τον πατέρα του στη φιλόδοξη εκστρατεία που πραγματοποίησε στην ιταλική χερσόννησο, και κατόπιν στην Πελοπόννησο. .Ήταν αδελφή του Βαρδύλι Β' και θεία του Κλείτου και η τέταρτη γυναίκα που παντρεύτηκε ο Πύρρος και η νεαρότερη σε ηλικία.
Αθανάσιος Καραγκάνης
Ο Αθανάσιος Καραγκάνης (2 Νοεμβρίου 1896 - 17 Νοεμβρίου 1988 ) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός. Διετέλεσε Δήμαρχος Πολυγύρου από το 1951 ως το 1967. Υπήρξε συνιδρυτής της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Χαλκιδικής.
Βιρκέννα
Πηγές
Βιρκεννα Βιρκεννα Βιρκεννα Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ιλλυρίας
Αθανάσιος Καραγκάνης
Βιογραφία
Σπούδασε χημικός και μετά το στρατό δίδαξε στο ημιγυμνάσιο Βάλτας και εν συνεχεία στη Θεσσαλονίκη, για να παραιτηθεί από καθηγητής τον Οκτώβριο του 1926, με σκοπό να πολιτευθεί. Στις εκλογές του 1926 ήταν υποψήφιος με τη Δημοκρατική Ένωση, όμως δεν εξελέγη βουλευτής, καθώς συγκέντρωσε 146 ψήφους. Κατήλθε ως υποψήφιος ξανά στις εκλογές του 1946 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και πήρε 507 ψήφους χωρίς να εκλεγεί για μία ακόμη φορά.
Στις δημοτικές εκλογές του 1951 εξελέγη Δήμαρχος Πολυγύρου και επανεξελέγη το 1954, το 1959 και το 1964, υπηρετώντας συνεχώς επί 16 χρόνια, ως το 1967.
Μεταξύ άλλων, τιμήθηκε από το Ροταριανό Όμιλο Θεσσαλονίκης.
Απεβίωσε το 1988 έχοντας κάνει δωρεά τη διώροφη οικία του στο Δήμο, ώστε να ιδρυθεί το Λαογραφικό και Ιστορικό Μουσείο Πολυγύρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πολυγύρου
Μουχάμαντ Νατζί αλ Οταρί
Παραπομπές
Οταρι Οταρι
Ευάνθης
Στην ελληνική μυθολογία ο Ευάνθης ήταν αρχικώς μία αυτοτελής θεότητα, η οποία αργότερα ταυτίσθηκε με τον Διόνυσο, τόσο λατρευτικά όσο και γενεαλογικά. Σύμφωνα με παλαιότερες παραδόσεις, ο Ευάνθης ήταν γιος του Διονύσου και της Αριάδνης, αδελφός του Οινοπίωνα, του Θόαντα και άλλων. Σε άλλη παράδοση, ήταν γιος του Οινοπίωνα και ταξίδεψε μαζί με τον πατέρα του από τη Χίο στην Κρήτη. Στην Οδύσσεια (ι 197) ο Ευάνθης μνημονεύεται ως πατέρας του Μάρωνα. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει (Ε 79, 2) ότι ήταν αρχηγός των στρατευμάτων του Ραδαμάνθυος. Κάποιες πηγές αναφέρουν τον Ευάνθη ως επώνυμο (δηλαδή που έδωσε το όνομά του) της λοκρικής πόλεως Ευανθείας και της Ευανθίδος, δήμου της Αλεξανδρείας.
Πηγές
Ευανθης
Καρλ Μάρτιν Σινιγιάρβ
Ο Καρλ Μάρτιν Σινιγιάρβ (εσθονικά: Karl Martin Sinijärv) γεννημένος στις 4 Ιουνίου του 1971 στο Τάλιν, Εσθονική ΣΣΔ, Σοβιετική Ένωση είναι Εσθονός δημοσιογράφος και ποιητής.
Από το 1977 μέχρι το 1988 σπούδασε στο 2ο Λύκειο του Τάλιν και το 1988 άρχισε να σπουδάζει εσθονική φιλολογία στο πανεπιστήμιο του Τάρτου. Ταυτόχρονα, εργάστηκε στην αναπτυξιακή εταιρεία Ουράνια του 1988 και 1989 ως ανταποκριτής για το περιοδικό Πολιτισμός και Ζωή.
Από το 1992, ο Σινιγιάρβ εργάζεται για την Eesti Ekspress και από το 1993 για το Liivimaa kroonika. Ήταν μέλος του Estonian NAK πριν προσχωρήσει στην Εσθονική Ένωση Συγγραφέων. Από τον Απρίλιο του 2007 έως τον Απρίλιο του 2016 ήταν πρόεδρος της ένωσης.
Βιογραφία
Μέχρι το 2011, ο Σινιγιάρβ είχε δημοσιεύσει 8 βιβλία ποίησης και ένα βιβλίο μαγειρικής. Η ποίησή του έχει χαρακτηριστεί ως εθνοφουτουριστική, φέρνοντας την αποξένωση της γλώσσας στο χείλος της αυτοπαρωδίας. Ο Σινιγιάρβ εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με ποιήματα το 1989, σε μια συλλογή με άλλα τρία βιβλία ποίησης από τους Τόνου Τρουμπέτσκι, Ρίνγκο Ρίνγκβεε και Μαρτ Βαλγιατάγκα.
Από τον Απρίλιο του 2007 έως τον Απρίλιο του 2016, ο Σινιγιάρβ ήταν ο πρόεδρος της Εσθονικής Ένωσης Συγγραφέων.
Ο Καρλ Μάρτιν Σινιγιάρβ είναι ο υιός του πολιτικού και διπλωμάτη Ρίινο Σινιγιάρβ. Ο παππούς του ήταν ο μελλοντολόγος και σοσιαλιστής ποιητής Έρνι Χίιρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Εσθονοί ποιητές
Τεοντόρα Νέμανιτς
Η Τεοντόρα Νεμάνια (Теодора Немањић, 1330 - μετά το 1381) από τον Οίκο των Νεμάνιτς ήταν δούκισσα του Κουμάνοβο ως σύζυγος του δούκα Ντέγιαν, ιδρυτή του Οίκου Ντεγιάνοβιτς.
Βιογραφία
Ήταν η κόρη του Στέφανου Ούρου Γ΄ Ντέτσαν(σκ)ι, βασιλιά της Σερβίας και της Μαρίας Παλαιολογίνας, κόρης του Ιωάννη, εγγονού του Μιχαήλ Η΄. Ήταν ετεροθαλής αδελφή του Στεφάνου Ούρου Δ΄ Δουσάν, βασιλιά της Σερβίας.
Οικογένεια
Με τον δεσπότη Ντέγιαν είχε τρία παιδιά:
Αργότερα έγινε μοναχή υιοθετώντας το όνομα "Ευδοκία" (Евдокија) και πέθανε στο μοναστήρι μετά το 1381.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Οίκος Ντεγιάνοβιτς Κατηγορία:Σέρβοι ευγενείς
Μιχαήλ Κριτόβουλος
Ο Μιχαήλ Κριτόβουλος (περί το 1410 - περί το 1470) ή Κριτόπουλος, γνωστός και ως Κριτόβουλος ο Ιμβριώτης, ήταν ιστορικός, λόγιος και αξιωματούχος κατά την Υστεροβυζαντινή περίοδο.
Βίος
Για το βίο του διαθέτουμε ελάχιστες πληροφορίες. Πιθανότατα γεννήθηκε στην Ίμβρο,την πρώτη δεκαετία του 15ου αιώνα. Η σύνθεση της ιστορίας του μαρτυρεί την φροντισμένη παιδεία που έλαβε, μάλλον στην Κωνσταντινούπολη. Δεν ξέρουμε επίσης αν κατείχε στα χρόνια των Παλαιολόγων κάποιο αξίωμα στο νησί του. Το 1444 τον συνάντησε στην Ίμβρο ο Ιταλός λόγιος και έμπορος Ciriaco de Pizzicoli και ενθουσιάστηκε με την παιδεία του Κριτόβουλου, ο οποίος διατηρούσε φιλικές σχέσεις με πολλούς λόγιους της εποχής του (Ιωάννη Ευγενικό, Γεώργιο Αμιρούτζη, Θεόδωρο Αγαλλιανό Ο Ciriaco de Pizzicoli τον χαρακτηρίζει doctus(λόγιο) και nobilis(ευγενής) και η μαρτυρία του πως τον βρίσκει εκεί, δεν σημαίνει πως ήταν μόνιμα εκεί εγκατεστημένος ή επισκέπτης.
Το όνομά του
Ο ίδιος αυτοαποκαλείται στο χειρόγραφο του έργου του Κριτόβουλος ο Ιμβριώτης, ο Ciriaco de Pizzicoli, τον αναφέρει Ερμόδωρο Μιχαήλ Κριτόβουλο και ο το χειρόγραφο του Ζαβίρα της Εθνικής Βιβλιοθήκης, Μιχαήλ Κριτόπουλλο Ίμβριο. Το βαφτιστικό του ήταν  Μιχαήλ και το επώνυμο, Κριτόπουλλος, αλλά το άλλαξε προς το λογιότερο κατά τη συνήθεια της εποχής. Το πρόσθετο όνομα Ερμόδορος είναι προϊόν της φαντασίας του Ciriaco de Pizzicoli, ενώ του Κριτόβουλος σχετίζεται με το τον Κριτόβουλο, τον γιο του Κρίτωνα από τον πλατωνικό διάλογο.
Η δράση του μετά την Άλωση
Με την αναγγελία της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης το 1453, κι αφού οι εκπρόσωποι των Γενουατών Γκαττιλούζιο έφυγαν από το νησιωτικό σύμπλεγμα της Ίμβρου, Λήμνου και Θάσου το 1455, ανέλαβε ο ίδιος να οργανώσει και να στείλει δικό του άνθρωπο στον αρχηγό του Τουρκικού στόλου Χαμζά Μπέη μαζί με δώρα, προκειμένου να εξασφαλίσει τα νησιά από κάθε κίνδυνο.Πράγματι πέτυχε να μη διαφύγουν οι κάτοικοι της ΄Ιμβρου και να μην καταληφθεί από τους Τούρκους το νησί, αλλά να δοθεί στον Παλαμέντε Γκαττιλούζιο αντί διακοσίων δουκάτων το χρόνο. Μέχρι το 1456 δεν φεύγει από το νησί, ο Παλαμέντε πεθαίνει και περνά η διοίκηση του νησιού στον Κριτόβουλο, επειδή ο Μωάμεθ δεν ήθελε να δώσει το νησί στον γιο του Παλαμέντε, Ντορίνο Β΄ Γκαττιλούζιο. Το καλοκαίρι του 1457 ο πάπας Κάλλιστος Γ' έστειλε στόλο Βενετών στα νησιά της περιοχής με σκοπό να προκαλέσει εξέγερση, αλλά αφού δέχθηκε τον παπικό απεσταλμένο, τελικά δεν προσχώρησε στο κίνημά του. Το χειμώνα του 1458-1459 διεξήγαγε διαπραγματεύσεις σχετικά με την παράδοση της Λήμνου στους Τούρκους, την οποία κατείχαν οι Λατίνοι. Ο Κριτόβουλος όμως προσκάλεσε τον Δεσπότη του Μυστρά Δημήτριο Παλαιολόγο να απευθυνθεί στην Τουρκική πλευρά για να πάρει αυτός το νησί, όπως και τελικά πέτυχε αντί καταβολής ετήσιου φόρου. Ο Κριτόβουλος διοίκησε την Ίμβρο μέχρι το καλοκαίρι του 1466 υπό την σουλτανική επικυριαρχία και όταν το νησί καταλήφθηκε από τους Βενετούς. Μετά πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έζησε την πανώλη η οποία ενέσκηψε. Δεν γνωρίζουμε πότε, πού πέθανε και κάτω από ποιες συνθήκες.
Ιστορικό έργο
Κυριότερο έργο του είναι η Ξυγγραφή Ιστοριών, γνωστό και ως Η ζωή του Μωάμεθ Β΄, στο οποίο περιγράφει την κατάκτηση της χερσονήσου του Αίμου από τους Οθωμανούς και την περίοδο της βασιλείας του σουλτάνου Μωάμεθ Β', από το 1451 μέχρι το 1468. Αποτελείται από πέντε βιβλία, εκ των οποίων το πρώτο βιβλίο αρχίζει με την άνοδο του Μωάμεθ Β' στην εξουσία και φτάνει ως την Άλωση (1451-1453). Στο δεύτερο βιβλίο (κατάληψη Αίνου, υποταγή των Σέρβων, ιταλική κατοχή της Λήμνου, της Θάσου, και της Σαμοθράκης) ο Κριτόβουλος παρουσιάζει γεγονότα τεσσάρων ετών (1453-1457) μέσα σε τρία: παραλείπει την ανεπιτυχή προσπάθεια των Τούρκων στη Σερβία το 1454 και δεν διαχωρίζει τα έτη 6962 και 6963 από κτίσεως κόσμου. Στο τρίτο βιβλίο περιγράφει δύο εκστρατείες στην Πελοπόννησο και οριστική κατάκτηση της περιοχής (1457-1460), ενώ στο τέταρτο περιέχονται η άλωση της Σινώπης, της Τραπεζούντας από τους Τούρκους, η εξέγερση των Γετών (Βλάχων), η κατάληψη της Λέσβου και η εκστρατεία κατά της Βοσνίας. (1460-1464). Τέλος, στο πέμπτο βιβλίο, έχουμε τη σύγκρουση με τη Βενετία, τη δεύτερη εκστρατεία κατά της Βοσνίας και την υποταγή των Βενετών. Ουσιαστικά «γράφει από τουρκική σκοπιά»
Πηγές-πρότυπα-χαρακτηριστικά
Επειδή έγραψε καθαρά σύγχρονη ιστορία δεν έχει πηγές και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις στηρίχθηκε αποκλειστικά σε προφορικές και έμμεσες μαρτυρίες, εκτός από αυτές στις οποίες συμμετείχε ενεργά ο ίδιος, δηλαδή στις πολιτικές ζυμώσεις που αφορούσαν τα νησιά του Αρχιπελάγους μετά την Άλωση. Στη σύνταξη, τη μορφή και το ύφος μιμείται τον Θουκυδίδη. Χαρακτηριστική είναι η ενσωμάτωση των δημηγοριών του Μωάμεθ Β', όλων στο πρώτο βιβλίο και καμίας κανενός άλλου στα υπόλοιπα βιβλία Χωρίς να αμφισβητείται το γεγονός πως μία τουλάχιστον ομιλία απηύθυνε ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής προς το στρατό του, η σύγχρονη ιστορικοφιλολογική έρευνα θεωρεί της δημηγορίες αυτές, ως προς το περιεχόμενό τους, εφευρήματα του Κριτόβουλου. Με αυτές εξέφραζε τις σκέψεις του, κρίσεις του και ερμηνείες του για τα γεγονότα αλλά και τους πρωταγωνιστές τους,, όπως για παράδειγμα για τους δυτικούς, των οποίων της συμβολή «[...]ζητεί να παρουσίαση όλως επουσιώδη και μηδαμινήν[...]»
Άλλες επιδράσεις που έχει δεχθεί από τον Θουκυδίδη, αφορούν τη γλώσσα (χρήση της γενικής άστυ-άστεως, χρήση των συμφωνικών συμπλεγμάτων σσ αντί ττ, προτίμηση στα ρήματα σε -ω αντί σε -νυμι, ), τον τρόπο έναρξης του έργου του (Κριτόβουλος...συνέγραψε -Θουκυδίδης συνέγραψε), αντί μηνών χρησιμοποιεί εποχές. Ολόκληρες φράσεις του είναι δάνειες (από μνήμης) από τον Θουκυδίδη. Τη συμμόρφωσή του με το λόγιο πρότυπο της εποχής δείχνει και ο εξελληνισμός κάθε ονόματος κύριου ή απλής λέξης:(Αλβανοί=Ιλλυριοί, Ούγγροι=Παίονες, ο Γατελούζος τιμαριούχος της Λέσβου Dorino=Δωριεύς, το τουφέκι=τούφαξ)
Επιδράσεις έχει δεχθεί και από τον Ηρόδοτο, π.χ. στην περιγραφή της σύλησης της Κωνσταντινούπολης που θυμίζει της περιγραφή της σύλησης της Ερέτριας από τον Ηρόδοτο. , από τον Αρριανό, στην περιγραφή της επίσκεψης από τον Μωάμεθ Β', της Τροίας κατά την οποία τιμά τους αρχαίους ήρωες, όπως και ο Μέγας Αλέξανδρος. Έτσι θέλει να δημιουργήσει ένα ηρωικό πορτρέτο του σουλτάνου, ανάλογο μ'εκέινα των ηρώων του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Τέλος το μοτίβο της αμοιβαίας εκδίκησης μεταξύ Ασίας και Ευρώπης είναι δάνειο από τον Ηρόδοτο και τον Αρριανό
Παρόλο που ακολουθεί στα παραπάνω τον Θουκυδίδη, εντούτοις ενσωματώνει το υπερλογικό στοιχείο στη αφήγησή του: θεοσημείες, που προηγούνται της Άλωσης, και στον προφητικό-προεικονιστικό τους χαρακτήρα, σχετικά με την επερχόμενη καταστροφή .Έτσι αναφέρεται σε πτώση εικονίσματος της Παναγίας από τα χέρια αυτών που την μετέφεραν στη διάρκεια μιας λιτανείας και αύξηση υπερφυσική του βάρους του όταν αποπειράθηκαν να την σηκώσουν (θεωρήθηκε σημείο για την εγκατάλειψη της Πόλης από την Παναγία). Ξαφνική καταιγίδα, με βροχή, χαλάζι που ξέσπασε κατά τη διάρκεια της ίδιας λιτανείας (έκφραση θείας οργής). . Μόνος αυτός, επίσης, παραδίδει την πληροφορία πως στα τέλη του 1452 και αρχές του 1453 έγιναν σεισμοί στην περιοχή της Βυζαντινής πρωτεύουσας. Όμως δεν πρόκειται για πραγματικούς αλλά για μικρούς και ασήμαντους που θα έγιναν αντιληπτοί από λίγους. Η συμπαράθεση του σεισμού εντάσσεται στο μοτίβο της συσσώρευσης θεοσημειών στις σχετικές αφηγήσεις
Η εικόνα των Τούρκων στον Κριτόβουλο
Σε κανένα σημείο της αφήγησης του Κριτόβουλου δεν αναφέρονται οι πολεμιστές του Μωάμεθ ως Τούρκοι, ούτε τους αποκαλεί βάρβαρους, ακόμα κι όταν περιγράφει τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης, ούτε γενικά με κάποιον άλλο εθνολογικό προσδιορισμό. Αποφεύγει κάθε απαξιωτική ή περιφρονητική αναφορά για το πολεμικό τους έργο, και παρουσιάζει μια σύμμετρη εικόνα για τις πολεμικές επιδόσεις των δύο αντιπάλων. Μόνο μέσα από τη σύγκριση που επιχειρεί ανάμεσα στις αλώσεις άλλων πόλεων από άλλους λαούς στο απώτατο παρελθόν, και σε εκείνη της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, υπονοεί τη βαρβαρότητα. Στην αφήγηση της Άλωσης, μόνο, τους αποκαλεί πλήθος ξύμμικτον. Η απουσία κάθε εθνολoγικής, φυλετικής ή θρησκευτικής αναφoράς δηλώνει τη σηματοδότηση από τον Κριτόβουλο των Τούρκων ως δυνάμεων της ακοσμίας, της αταξίας και του χάους
Αποτίμηση του έργου και της προσωπικότητάς του
Η όλη στάση του Κριτόβουλου έχει ερμηνευθεί ποικιλότροπα: για κάποιους ιστορικούς η στάση του είναι αμφίσημη, «[...] τα γνωστά γεγονότα της ζωής του και το έργο του προδίδουν άλλοτε την αναξιοπρεπή δουλοπρέπειά του και άλλοτε τον απροκάλυπτο πολιτικό του καιροσκοπισμό» Το έργο του έχει διθυραμβικό χαρακτήρα για τα επιτεύγματα του Οθωμανού σουλτάνου. Γι'αυτό και αποσιωπά σκόπιμα κάποια ιστορικά γεγονότα, «χωρίς να παραποιεί την ιστορική αλήθεια» Τα γεγονότα που αποσιωπά για παράδειγμα είναι ότι ο Πορθητής έπνιξε τον αδελφό του ή την άτυχη εκστρατεία του στο Βελιγράδι. ή η προσβλητική αντιμετώπιση του κομμένου κεφαλιού του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα όπως αναφέρει ο Δούκας.
Για άλλους πάλι ο Κριτόβουλος αντιπροσωπεύει την τάση για συνεργασία με τον κατακτητή «ως τη μόνη εφικτή επιλογή» στις περιστάσεις που διερχόταν οι βυζαντινοί, και για να αποτραπούν περισσότερες καταστροφές. Ενώ σύγχρονοι Έλληνες ιστορικοί, όπως ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, προδιατέθηκαν αρνητικά απέναντί του, λόγω των τουρκόφιλων απόψεών του.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Κοινωνική ανθρωπολογία
Ως κλάδος των κοινωνικών επιστημών, η κοινωνική ανθρωπολογία αποσκοπεί στη διερεύνηση των διαφορετικών μορφών της ανθρώπινης ύπαρξης και εμπειρίας σε όλη τους την ευρύτητα. Στόχος της είναι η διαπίστωση των γενικών και ειδικών αρχών που διέπουν τις πολιτισμικές διαφορές και ομοιότητες ανάμεσα στις ανθρώπινες κοινωνίες.
Αγία Φωτεινή Πέλλας
Η Αγία Φωτεινή είναι ορεινό χωριό του νομού Πέλλας σε υψόμετρο 660 μέτρων.
Κοινωνική ανθρωπολογία
Η επιστήμη
Η κοινωνική ανθρωπολογία είναι μια κριτική επιστήμη του πολιτισμού. Ο κριτικός της προσανατολισμός στηρίζεται κυρίως στην ευρύτατη εποπτεία των ανθρώπινων πολιτισμών, που συναντώνται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη μας, και στη συγκριτική, διαπολιτισμική τους μελέτη. Πεποίθηση των ανθρωπολόγων είναι ότι οι άλλοι πολιτισμοί έχουν πολλά να μας διδάξουν πάνω σε θέματα μεγίστης σημασίας για την ανθρωπότητα. Η αντίληψη αυτή, που κυριαρχεί στην ευρωπαϊκή ανθρωπολογική παράδοση ήδη από τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα μας, δίνει μικρότερη σχετικά προσοχή σε τομείς όπως η φυσική ανθρωπολογία ή η προϊστορική αρχαιολογία. Αυτό που κυρίως απασχολεί είναι οι τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι οργανώνουν την καθημερινή τους ζωή και το νόημα που αυτοί αποδίδουν στις πράξεις τους.
Αγία Φωτεινή Πέλλας
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Αγία Φωτεινή βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Πέλλας στα σύνορα με τον νομό Ημαθίας. Είναι κτισμένη στους πρόποδες του όρους Βέρμιο, ανάμεσα στα χωριά Φλαμουριά και Ροδοχώρι, ενώ σε μικρή απόσταση, σε υψόμετρο 1.250 μέτρα, βρίσκεται και ο οικισμός του Αγίου Παύλου της Νάουσας, ο οποίος διαθέτει ορισμένους ξενώνες και ταβέρνες, καθώς βρίσκεται πολύ κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο του Βερμίου Τρία-Πέντε Πηγάδια και ένα απ’ τα πιο γνωστά τουριστικά μέρη της περιοχής. Η Αγία φωτεινή απέχει 16,5 χλμ. Ν.-ΝΔ. της Έδεσσας και 16,5 χλμ. Β.-ΒΔ. της Νάουσας.
Κοινωνική ανθρωπολογία
Αντικείμενο
Αντικείμενο της κοινωνικής ανθρωπολογίας είναι η πολιτισμική ετερότητα, η διαφορετικότητα. Ιστορικά, αντλεί τον δυναμισμό της από τη συστηματική, την «από τα μέσα», επιτόπια γνώση και εμπειρία άλλων, διαφορετικών κοινωνιών που ανήκουν στις περιφέρειες του βιομηχανικού κόσμου, στην Αφρική, την Ασία, την Νότια Αμερική, την Αυστραλία ή τη Μελανησία. Από την απόσταση που εξασφαλίζει η γνώση του διαφορετικού, η ανθρωπολογία στρέφεται και στη μελέτη του «οικείου», και ειδικότερα, στη διερεύνηση των λεγόμενων «δυτικών», βιομηχανικών κοινωνιών. Η σύγκριση του διαφορετικού με το οικείο αναιρεί το αυτονόητο και ανατρέπει ό,τι θεωρούμε «φυσικό». Έτσι η κοινωνική ανθρωπολογία αμφισβητεί στερεότυπες θεωρίες και στάσεις που επικρατούν στη σύγχρονη κοινωνική ζωή. Για παράδειγμα, ελέγχει κριτικά θεωρίες που βασίζονται σε γενικεύσεις για την «ανθρώπινη φύση», πολλές από τις οποίες αντανακλούν βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις των δυτικών κοινωνιών για την οικογένεια, την ταυτότητα του κοινωνικού φύλου και τη σεξουαλικότητα, την εθνοτική και κοινωνική ένταξη, την κοινωνική ευταξία, τον χώρο ή τον χρόνο.
Ανθρωπολογική έρευνα
Η δουλειά των ανθρωπολόγων καταδεικνύει πόσο αυτές οι θεωρίες είναι οροθετημένες από ιστορικούς και πολιτισμικούς παράγοντες και εκθέτει τους τρόπους με τους οποίους τέτοιες προκαταλήψεις στενεύουν και διαστρεβλώνουν την κατανόηση του ανθρώπινου παρόντος και παρελθόντος. Συγχρόνως δείχνει τους πολιτισμικούς περιορισμούς και τις εξαρτήσεις της ανθρώπινης πρακτικής σε σημαντικούς τομείς όπως είναι, για παράδειγμα, η οικονομική ανάπτυξη, η επικοινωνία, η διοικητική οργάνωση, η παραγωγή της τροφής, η παροχή περίθαλψης, ακόμα και η αντιμετώπιση θεομηνιών και, επομένως, συμβάλλει στην αντιμετώπιση των ανθρωπίνων δυσκολιών. Η κοινωνική ανθρωπολογία τοποθετείται κατά του «εθνοκεντρισμού», της τάσης δηλαδή να ερμηνεύουμε και να αξιολογούμε άλλους πολιτισμούς ή μη οικείες μορφές κοινωνικής ζωής με ιδέες και κοινωνικές αρχές του δικού μας πολιτισμού. Η συγκριτική, διαπολιτισμική γνώση που παράγει η ανθρωπολογία έχει επανειλημμένα αποδείξει ότι πολλές θεωρίες της Κοινωνικής Επιστήμης δεν έχουν οικουμενική ισχύ — παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς της.
Αγία Φωτεινή Πέλλας
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Κοινωνική ανθρωπολογία
Ανθρωπολογική έρευνα
Σε πολλά πανεπιστημιακά τμήματα της Ευρώπης και της Αμερικής, όπως και στο ελληνικό τμήμα κοινωνικής ανθρωπολογίας, η έμφαση στη σχέση της ανθρωπολογίας με μη-βιομηχανικούς «εξωτικούς» πολιτισμούς, εξισορροπείται από τη συστηματική αναφορά και στον δυτικό πολιτισμό. Οι φοιτητές καλούνται να αναπτύξουν ζητήματα που έχουν σχέση όχι μόνο με άλλες κοινωνίες αλλά και με τη δική τους, να ανιχνεύσουν και να συζητήσουν τις συνέχειες και τις ασυνέχειες ανάμεσα στον αγροτικό χώρο και την πόλη, ανάμεσα στις λεγόμενες «αναπτυσσόμενες» και τις «αναπτυγμένες» χώρες.
Η κοινωνική ανθρωπολογία δίνει ιδιαίτερη σημασία σε έναν ειδικό τύπο έρευνας, την επιτόπια παρατήρηση, που εμπλέκει τον ερευνητή σε άμεση, καθημερινή και μακρόχρονη σχέση με τους ανθρώπους που μελετά. Η ερευνητική αυτή πρακτική, εφαρμοσμένη στον Ελλαδικό χώρο, αποτελεί βασικό στοιχείο των μεταπτυχιακών ανθρωπολογικών σπουδών στο πανεπιστήμιο Αιγαίου.
Διονύσιος ο Φιλόσοφος
Ο Διονύσιος Β΄, μητροπολίτης Λαρίσης - Τρίκκης, επονομαζόμενος και Φιλόσοφος ή, από τους εχθρούς του, Σκυλόσοφος (Ήπειρος; - Ιωάννινα, 1611) ήταν Έλληνας κληρικός. Θεωρείται ως ένας από τους δύο πιο σημαντικούς ιεράρχες της Ορθόδοξης Εκκλησίας οι οποίοι έδρασαν συνομωτικά και επαναστατικά εναντίον των Τούρκων, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Εξαπέλυσε δύο αποτυχημένες αγροτικές εξεγέρσεις εναντίον τους και, κατά τη δεύτερη από αυτές, συνελήφθη και βρήκε μαρτυρικό θάνατο.
Βιογραφικά στοιχεία
Δεν είναι γνωστός ο τόπος γέννησης του Διονυσίου, αν και εικάζεται πως ήταν η Ήπειρος. Αν και ο βασικός βιογράφος του Διονυσίου, ο μητροπολίτης Αθηναγόρας, ανάγει την καταγωγή του στους Καντακουζηνούς, η συνήθης βιβλιογραφία θεωρεί πως είχε ρίζες από τη Θεσπρωτία. Φαίνεται πάντως ότι καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Κατά μία άποψη, έγινε μοναχός σε σχετικά ώριμη ηλικία, στο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου στο Διχούνι, μεταξύ των χωριών Κεράσοβο και Ραδοβίζι της τότε Θεσπρωτίας και, αργότερα, έφυγε στην Πάδοβα για σπουδές στη Φιλοσοφία και Φιλολογία, ίσως δε και στην Ιατρική και Φυσική. Κατά άλλη άποψη, εφόσον χειροτονήθηκε το 1582 στην Κωνσταντινούπολη, η μετάβασή του στην Πάδοβα για σπουδές πρέπει να έγινε τουλάχιστο το 1575, σε ηλικία 15 ετών, και η διαμονή του στη μονή του Αγίου Δημητρίου πρέπει να προηγήθηκε της αναχώρησής του για την Ιταλία.
Λόγω της ευρυμάθειας και της γλωσσομάθειάς του, απέκτησε το προσωνύμιο «Φιλόσοφος» ενώ από τους εχθρούς του αποκαλούνταν, μετά την αποτυχία της εξέγερσής του, ειρωνικά, «Σκυλόσοφος». Έχαιρε της εκτίμησης σημαντικών προσωπικοτήτων της εποχής του και αλληλογραφούσε με με μεγάλους λόγιους κληρικούς όπως οι Μελέτιος Πηγάς και Μάξιμος Μαργούνιος και άλλους. Αλληλογραφούσε ακόμη και με τον ιερομόναχο Μάξιμο τον Πελοποννήσιο, ο οποίος έγινε αργότερα ο κυριότερος αντίπαλός του.
Πρώτη εξέγερση κατά των Τούρκων
Πέραν αυτών των επαφών, ο Διονύσιος άρχισε να παρακρατά τις εισφορές προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο («δοσίματα») και την αυτοκρατορία («χαράτσι») για να τα χρησιμοποιήσει στον επικείμενο αγώνα. Τελικά, ξεκίνησε την εξέγερση χωρίς κάποια ουσιαστική ξένη βοήθεια, πέραν ίσως κάποιας αόριστης υπόσχεσης από τη Βενετία. Το κίνημα αυτό ίσως σχετίζεται με την εξέγερση που υποκίνησαν οι Βενετοί στην Αλβανία, κατά τα μέσα Νοεμβρίου του 1600.
Λίγο μετά τις 15 Νοεμβρίου 1600 επαναστάτησε η Θεσσαλία, από τα Τρίκαλα έως την Καρδίτσα και τα γύρω βουνά, ίσως με τη στήριξη των αρματολικών σωμάτων των Αγράφων. Η εξέγερση απέτυχε και, σε λίγες ημέρες, οι Τούρκοι επικράτησαν, εφαρμόζοντας σκληρά αντίποινα. Ο επίσκοπος Φαναρίου και Νεοχωρίου (Καρδίτσας) Σεραφείμ απαγχονίστηκε στις  αρχές Δεκεμβρίου (αργότερα, ανακηρύχθηκε από την Εκκλησία νεομάρτυρας) και θανατώθηκαν πολλοί κληρικοί και λαϊκοί. Ο Διονύσιος προσπάθησε να διαφύγει προς τα Άγραφα αλλά, μη μπορώντας να το επιτύχει, διέφυγε προς τις ακτές του Ιονίου και έφθασε στη Νάπολη και μετά στη Ρώμη. Στις 15 Μαΐου 1601, το Οικουμενικό Πατριαρχείο καθαίρεσε με πράξη του τον Διονύσιο, χωρίς όμως να τον αφορίσει. Το Πατριαρχείο στήριξε την απόφασή του περισσότερο στην παρακράτηση του χαρατσιού και λιγότερο στην εξέγερση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς η τελευταία δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στο κίνημα και γι αυτόν τον λόγο δεν ζήτησε να τον αφορίσουν.
Δεύτερη εξέγερση και θάνατος
Εκεί ο αποστολικός νούντσιος στην ισπανική Αυλή, D. Ginassi, τον εφοδίασε με συστατική επιστολή και χρήματα. Στη συνέχεια, ο Διονύσιος έφθασε στο Μπούργος, όπου συνάντησε τον βασιλιά. Εκεί βρίσκονταν και άλλοι Έλληνες, όπως ο Ιωάννης Πίκκολος, ο οποίος αυτοαποκαλούνταν επίσημος απεσταλμένος των υπόδουλων Ελλήνων, καθώς και οι Ηπειρώτες, αλλά μόνιμα εγκατεστημένοι στη Νάπολη, Εμμανουήλ Ηγούμενος (πατέρας του Επιφανείου), Σταύρος Αψαράς και Σκαρλάτος Μάτσας. Τότε όμως, για άγνωστους ακόμη και σήμερα λόγους, ο Σοφίας στράφηκε εναντίον του Διονυσίου, κατηγορώντας τον ως απατεώνα, ανήθικο και αιρετικό, ο οποίος δεν είχε προσχωρήσει ειλικρινά στον Καθολικισμό και είχε πλαστογραφήσει τα έγγραφα με τα οποία οι πληθυσμοί της Θεσσαλίας και της Ηπείρου συναινούσαν στην Ένωση των Εκκλησιών. Αν και δεν είναι γνωστό αν αληθεύουν οι κατηγορίες αυτές, αλλά δεν θεωρείται απίθανο ο Διονύσιος να πλαστογράφησε αυτά τα υπομνήματα προκειμένου να πετύχει τον ιερό σκοπό του.
Είναι πιθανό ότι, ως αποτέλεσμα των ενεργειών του Διονυσίου, ο Πάπας και ο Ισπανός βασιλιάς να του έδωσαν υποσχέσεις για βοήθεια. Θεωρείται, πάντως, αποτέλεσμα των δικών του ενεργειών, αλλά και άλλων Ελλήνων απεσταλμένων, η δραστηριότητα διάφορων Ισπανών πρακτόρων όπως του Πέτρου Λάντζα, εκείνη την εποχή, στην Αλβανία και τις δαλματικές ακτές.
Μετά το 1609, ο Διονύσιος επέστρεψε στην Ελλάδα όπου εγκαταστάθηκε στο, οικείο γι' αυτόν, μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου του Διχούνη. Σχεδίαζε να οργανώσει νέα εξέγερση και να καταλάβει κάποιο φρούριο ώστε μετά να ειδοποιήσει τους Ισπανούς της Νάπολης οι οποίοι είχαν υποσχεθεί πως θα τον βοηθήσουν. Παρά την ηλικία του (ίσως άνω των 60), διέτρεχε την ύπαιθρο θεραπεύοντας τους χωρικούς και ξεσηκώνοντάς τους εναντίον των Τούρκων. Για να θερμάνει την πίστη του απλού λαού, ο Διονύσιος χρησιμοποίησε και προφητείες. Στενοί του συνεργάτες υπήρξαν οι Ζώτος Τσίριπος από την Παραμυθιά, Γεώργιος Ντελής, καθώς και ο Λάμπρος, γραμματικός του Οσμάν Πασά των Ιωαννίνων. Υποστηρικτής των ιδεών του ήταν και ο επίσκοπος Δρυινουπόλεως, Ματθαίος, τοποτηρητής του μητροπολίτη Ιωαννίνων, Μανασσή. Επίσης, ζήτησε βοήθεια από τον αρχιεπίσκοπο Αχρίδας, Αθανάσιο, ο οποίος το 1596 είχε ηγηθεί εξέγερσης στη Χιμάρα, εκείνος όμως δεν ανταποκρίθηκε. Σφοδρά αντίθετη στις ενέργειές του ήταν η συντηρητική, τουρκόφιλη μερίδα του κλήρου, με επικεφαλής τον Μάξιμο τον Πελοποννήσιο, αντίθεση που εκφράστηκε και σε μυστικές συναντήσεις που έλαβαν χώρα στο μητροπολιτικό μέγαρο των Ιωαννίνων. Σταδιακά, ο επαναστατικός ενθουσιασμός επεκτάθηκε σε όλα τα χωριά και τις κωμοπόλεις της Θεσπρωτίας καθώς και σε άλλα μέρη της Ηπείρου.
Η εξέγερση ξέσπασε τη νύχτα της 10-11 Σεπτεμβρίου (Τρίτη προς Τετάρτη). Ο Διονύσιος, μαζί με περίπου 1.000 περίπου Αλβανούς χωρικούς, βοσκούς και γεωργούς, από 70 χωριά της Παραμυθιάς  , οπλισμένους με ακόντια, τόξα και γεωργικά εργαλεία, καθώς μόνο 40 από αυτούς διέθεταν αρκεβούζια, κατόρθωσε να εξουδετερώσει τους Τούρκους των γειτονικών χωριών, Τουρκογρανίτσας (σημ. Γρανίτσας) και Ζαραβούσας (σημ. Αγ. Νικολάου), και κατέλαβε τα Ιωάννινα, αιφνιδιάζοντας τους Τούρκους. Οι επαναστάτες ακολούθησαν τη παλιά διαδρομή που αφήνει στα νότια το θέατρο της Δωδώνης και εισέρχεται στο λεκανοπέδιο από την Πεδινή. Κατόπιν πορεύθηκαν προς τη σημερινή Ανατολή και μέσω της παλιάς εισόδου της πόλης, μπήκαν στη συνοικία Καλού Τσεσμέ (σημ. Καλούτσιανη), όπου έμενε ο Οσμάν πασάς. Εκεί έβαλαν φωτιά στο σπίτι του πασά, στο Διοικητήριο και ίσως και σε άλλα τουρκικά κτίρια. Ο πασάς με την οικογένειά του διέφυγαν, αλλά σκοτώθηκαν είκοσι άτομα από τη φρουρά και το προσωπικό του. Κατά τις βενετικές πηγές, που πρέπει να είναι πιο αξιόπιστες, διαρπάχθηκαν 1.200.000 άσπρα από το δημόσιο ταμείο και σκοτώθηκαν 1 ή 2 Τούρκοι αξιωματούχοι ενώ ο Οσμάν κατέφυγε σε πύργο. Από εκεί το πρωί αντεπιτέθηκε έχοντας στη διάθεσή του λίγους ιππείς, οπλισμένους Τούρκους από την πόλη, τους Χριστιανούς σπαχήδες του κάστρου και τους κληρικούς οπαδούς του Μαξίμου. Οι ανοργάνωτοι επαναστατες διαλύθηκαν εύκολα. Διακόσιοι από αυτούς κατέφυγαν στις καλαμιές της λίμνης Παμβώτιδας, όπου κάηκαν ενώ ο Διονύσιος και ο Ντελή Γιώργος κατέφυγαν σε σπήλαιο κάτω από το σημερινό Ασλάν τζαμί, μάλλον χρησιμοποιώντας βάρκα. Ο Διονύσιος συνελήφθη μετά από προδοσία και γδάρθηκε ζωντανός, το δε δέρμα του το γέμισαν με άχυρα και, φορώντας του τα αρχιερατικά άμφια, το περιέφεραν στους δρόμους των Ιωαννίνων. Μετά τρεις ημέρες οι Τούρκοι ανακάλυψαν και τους Ντελή Γιώργο και Λάμπρο, τους οποίους έκαψαν ζωντανούς. Κατά άλλη εκδοχή ο Γιώργος σταυρώθηκε «και αντί στεφάνου στην κεφαλή του έκαμαν τρύπες στις οποίες τοποθέτησαν φτερά». Το δέρμα του Διονυσίου, μαζί με 85 κεφάλια εξεγερμένων, εστάλη στην Κωνσταντινούπολη, όπου το πέταξαν στους στάβλους του Σουλτάνου.
Στη συνέχεια, ο Οσμάν πασάς προέβη σε αντεκδικήσεις κατά του πληθυσμού της Θεσπρωτίας, ενώ το κλίμα τρομοκρατίας απλώθηκε και στα Ιωάννινα και σε ολόκληρη την Ήπειρο όπου καταστράφηκαν πολλές εκκλησίες και μοναστήρια, όπως του Αγίου Δημητρίου Διχούνη, και δημεύτηκαν τα κτήματά τους. Πολλοί κάτοικοι των περιοχών αυτών σκοτώθηκαν, σκλαβώθηκαν ή αναγκάστηκαν να εξισλαμιστούν ενώ οι περισσότεροι από τους επιζήσαντες σκόρπισαν στα βουνά. Στα Ιωάννινα θεωρείται ότι σκοτώθηκαν τουλάχιστον 300 άνθωποι ενώ οι περισσότεροι Χριστιανοί εκδιώχθηκαν οριστικά από το κάστρο των Ιωαννίνων, όπου κατοικούσαν ως τότε. Με αφορμή την εξέγερση, είναι επίσης πιθανό πως τότε καταργήθηκαν τα προνόμια που είχαν παραχωρηθεί το 1430 από τον Σινάν Πασά στους Γιαννιώτες, όπως η εξαίρεση από το παιδομάζωμα.
Το γεγονός ότι οι επαναστάτες φώναζαν «χαράτζι χαρατζόπουλον, (α)νουζούλι (α)νουζουλόπουλον» (φόροι που είχαν πρόσφατα αυξηθεί) όταν μπήκαν στα Ιωάννινα, δείχνει πως υπήρχαν και οικονομικά αιτήματα στα οποία επένδυσε ο Διονύσιος προκειμένου να προσελκύσει οπαδούς, όπως είχε κάνει και στην πρώτη εξέγερση.
Πάντως, οι Βενετοί όχι μόνο δεν ενδιαφέρθηκαν για την εξέγερση αλλά μάλλον θορυβήθηκαν καθώς τα γεγονότα έλαβαν χώρα την εποχή που το σιτάρι θα έπρεπε να φτάσει από τη Θεσσαλία στην Κέρκυρα. Η στάση τους δείχνει ότι έβλεπαν με ρεαλισμό πως η μόνιμη κατάκτηση της περιοχής ήταν ανεδαφικός στόχος καθώς ούτε οι ίδιοι ούτε η Ισπανία διέθεταν τις απαραίτητες χερσαίες δυνάμεις.
Μέσα σε αυτό το κλίμα έγραψε ο Μάξιμος ο Πελοποννήσιος τον λίβελο «Στηλιτευτικός λόγος κατά Διονυσίου και των συναποστησάντων αυτώ εις Ιωάννινα», όπου αποκαλεί τον Διονύσιο «απατεώνα», «νέον διάβολον», «σπορέα των κακών», «Τυφώ δαίμονα», «Δαιμονοδιονύσιον» κλπ. Και ο λαός ακόμη τον αναθεμάτιζε και τον καταριόταν, αποκαλώντας τον «Σκυλόσοφο». Το παρακάτω δημοτικό, το οποίο είναι βέβαιο ότι δημιουργήθηκε εκείνη την εποχή, είναι ενδεικτικό της μεταστροφής αυτής:
Ωστόσο, παρά τη συμφορά αυτή, κάποιοι οπαδοί του Διονυσίου διατήρησαν την πίστη τους στις ιδέες του, ιδίως μεγάλο μέρος των κληρικών.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες εθνομάρτυρες Κατηγορία:Μητροπολίτες Λαρίσης Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 17ου αιώνα Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Μπρεζογιέβιτσα
Η Μπρεζογιέβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Брезојевица) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.
Γεγονότα Σεπτεμβρίου 2006
20ός αιώνας | 21ος αιώνας | 22ος αιώνας
Μπρεζογιέβιτσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Πλαβ
Γεγονότα Σεπτεμβρίου 2006
Δεκαετία 2000 | Δεκαετία 2010 | Δεκαετία 2020
2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
27 Σεπτεμβρίου 2006
Περίπου 528.000 λίτρα επικίνδυνων υγρών χημικών ξεφορτώθηκαν στην Αμπιτζάν την 19η Αυγούστου από το δεξαμενόπλοιο «Probo Koala», με σημαία Παναμά, της ελληνικής ναυτιλιακής εταιρείας Prime Marine Corporation, που είχε ναυλωθεί στην ολλανδική εταιρεία Trafigura Beheer. Τα απόβλητα «θάφτηκαν» σε περισσότερες από 12 τοποθεσίες στην εξαιρετικά πυκνοκατοικημένη περιοχή. Το σκάνδαλο που ξέσπασε εξανάγκασε σε παραίτηση την κυβέρνηση του Κόναν Μπανί νωρίτερα το Σεπτέμβριο.
18 Σεπτεμβρίου 2006
Το Soyuz ΤΜΑ-9 εκτοξεύτηκε στις 07:09 (ώρα Ελλάδος) μεταφέροντας εκτός της Ανσαρί, τον Ρώσο κοσμοναύτη Μιχαήλ Τιούριν και τον Αμερικανό αστροναύτη Μάικλ Λόπεζ-Αλέγκρια. Η Ανουσέχ Ανσαρί μάλιστα, δεν έγινε απλώς η πρώτη γυναίκα διαστημική τουρίστρια αλλά και η πρώτη μουσουλμάνα και Ιρανή που ταξιδεύει στο Διάστημα.
1 Σεπτεμβρίου 2006
Κατηγορία:2006
Πατριάρχης Τιμόθεος Α΄
Πριν την εκλογή του ήταν πρεσβύτερος και σκευοφύλακας του ναού της Αγίας Σοφίας. Αναφέρεται ότι ήταν άνθρωπος κακοήθης, και για το λόγο αυτό του είχαν αποδοθεί τα παρωνύμια Κήλων, Λιτροβόλης και Λιτροβούλβης. Ορίστηκε Πατριάρχης το 511, όταν με ενέργειες του Αυτοκράτορα Αναστασίου παύθηκε ο Πατριάρχης Μακεδόνιος Β΄, διότι δε δεχόταν να καταδικάσει τις αποφάσεις της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Ο Τιμόθεος πολέμησε με σφοδρότητα τους οπαδούς του προκατόχου του, Μακεδόνιου, ενώ όπως αναφέρει ο Θεόδωρος ο Αναγνώστης, δεν ξεκινούσε τη Θεία Λειτουργία σε κάποιο ναό, εάν πρώτα δεν έσπαγε την εικόνα του Πατριάρχη Μακεδόνιου.
Πρώτη του ενέργεια, σε σύμπραξη με τον Αυτοκράτορα, ήταν να συγκαλέσει Σύνοδο επισκόπων, η οποία καθαίρεσε τον Μακεδόνιο, θεραπεύοντας έτσι την αντικανονικότητα της απομάκρυνσής του από το Θρόνο. Κατόπιν ο Τιμόθεος έστειλε προς όλους τους επισκόπους επιστολές με την καθαίρεση του Μακεδονίου, ζητώντας τους να προσυπογράψουν. Άλλοι το έκαναν, άλλοι όχι.
Όταν κάποτε πήγε στη Μονή του Δίου, προκειμένου να χειροτονήσει νέο ηγούμενο, εκείνος αρνήθηκε να χειροτονηθεί από Πατριάρχη που δε δέχεται τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Τότε ο Τιμόθεος αναφώνησε «», οπότε έγινε η χειροτονία. Ο αρχιδιάκονος του Τιμοθέου διεμήνυσε την ομολογία αυτή στον Αυτοκράτορα Αναστάσιο, ο οποίος οργίστηκε και ζήτησε εξηγήσεις. Τότε ο Τιμόθεος είπε «». Ο Αναστάσιος πίεζε όλους τους επισκόπους να αποκηρύξουν τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, πράγμα που έκανε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Όταν μαθεύτηκε όμως αυτό, σαράντα επίσκοποι της Ιλλυρίας και της Ελλάδας απέκοψαν κάθε κοινωνία με τον Πατριάρχη Τιμόθεο και προσαρτήθηκαν στον Πάπα Ρώμης.
Αναφέρεται ότι ο Πατριάρχης Τιμόθεος καθιέρωσε να λέγεται το Σύμβολο της Πίστεως σε κάθε Λειτουργία, αν και άλλοι το αποδίδουν στον Πέτρο Κναφέα, Πατριάρχη Αντιοχείας.
Ο Τιμόθεος πέθανε το 518.
Πηγές
Τιμοθεος Α Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Μπέρτραντ Γκόλντμπεργκ
Ο Μπέρτραντ Γκόλντμπεργκ (Bertrand Goldberg, 17 Ιουλίου 1913 – 8 Οκτωβρίου 1997) ήταν Αμερικανός αρχιτέκτονας γνωστός για το συγκρότημα «Μαρίνα Σίτι» στο Σικάγο, Ιλινόις, το ψηλότερο κτήριο κατοικίας από μπετόν στον κόσμο την εποχή της κατασκευής του (1959–1967).
Ζωή και σταδιοδρομία
thumb|αριστερά|200px|Το Μαρίνα Σίτι στο Σικάγο Ο Γκόλντμπεργκ γεννήθηκε στο Σικάγο και σπούδασε στο "Cambridge School of Landscape Architecture". Σε ηλικία 18 ετών, το 1932, πήγε στη Γερμανία να σπουδάσει στο Μπάουχαους και εργάστηκε στο γραφείο του Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε. Γυρνώντας στο Σικάγο εργάστηκε για τους μοντερνιστές αρχιτέκτονες Keck and keck, Paul Schweikher και Χάουαρντ Φίσερ. To 1937 ανοίγει το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο. Ο ίδιος αποτέλεσε τον μεταφραστή μεταξύ του Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε και του Φρανκ Λόιντ Ράιτ.
Άρθρα
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Γκότλομπ Φρέγκε
Ο Φρίντριχ Λούντβιχ Γκότλομπ Φρέγκε (Friedrich Ludwig Gottlob Frege, 8 Νοεμβρίου 1848 - 26 Ιουλίου 1925) ήταν Γερμανός μαθηματικός, λογικολόγος και φιλόσοφος που εργάστηκε στο πανεπιστήμιο της Ιένα. Θεωρείται εκ των ιδρυτών της σύγχρονης λογικής και συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη θεμελίωση των μαθηματικών. Θεωρείται γενικά πατέρας της αναλυτικής φιλοσοφίας λόγω των κειμένων του για τη φιλοσοφία της γλώσσας και τα μαθηματικά. Παρότι εν πολλοίς αγνοήθηκε από τους διανοουμένους την εποχή της δημοσίευσης των κειμένων του, ο Τζουζέπε Πεάνο (1858--1932) και ο Μπέρτραντ Ράσελ εισήγαγαν το έργο στις επόμενες γενιές λογικολόγων και φιλοσόφων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι των μαθηματικών Κατηγορία:Φιλόσοφοι της γλώσσας Κατηγορία:Αναλυτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Ελληνικές γερουσιαστικές εκλογές 1929
Οι ελληνικές γερουσιαστικές εκλογές του 1929 διενεργήθηκαν στις 21 Απριλίου 1929 από την κυβέρνηση Βενιζέλου. Οι εκλογές αποδείχθηκαν σε θριαμβευτική νίκη για τις βενιζελικές δυνάμεις, που συγκέντρωσαν το 70,58 % της λαϊκής ψήφου και εξέλεξαν συνολικά 78 γερουσιαστές.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το νόμο περί συγκροτήσεως της Γερουσίας (Ν. 3786/1929 - ΦΕΚ Α11/16.01.1929) η Γερουσία αριθμούσε 120 μέλη εκ των οποίων τα 92 εκλέγονταν απευθείας από το λαό, τα 18 εκλέγονταν από τις επαγγελματικές οργανώσεις και τα υπόλοιπα 10 εκλέγονταν από τη Βουλή και τη Γερουσία (Άρθρο 1).