cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελένη Βλάχου
Η ζωή της
Η Ελένη Βλάχου είχε παντρευτεί δύο φορές, την πρώτη με τον Ιωάννη Αρβανιτίδη και τη δεύτερη με τον απόστρατο αξιωματικό του Ναυτικού και ήρωα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κωνσταντίνο Λούνδρα.
Εμπλοκή στο σκάνδαλο Κοσκωτά
Στα τελευταία χρόνια της ζωής της η Ελένη Βλάχου αντιμετώπισε κακουργηματικές ποινικές διώξεις και δικαστικές περιπέτειες λόγω της εμπλοκής της στο σκάνδαλο Κοσκωτά. Την 1η Ιουνίου 1989, ο τότε προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημήτριος Ευθυμιάδης άσκησε ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος κατά της Βλάχου για: 1) αποδοχή προϊόντων εγκλήματος, 2) συνομολόγηση απαγορευμένης δικαιοπραξίας σε συνάλλαγμα, 3) παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος και 4) ηθική αυτουργία σε παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος. Μετά την απολογία της στον ανακριτή Ιωάννη Κασσιωτάκη, αφέθηκε ελεύθερη με χρηματική εγγύηση 30 εκατομμυρίων δραχμών και την επιβολή των περιοριστικών όρων της απαγόρευσης εξόδου από την χώρα και της εμφάνισης στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής της κάθε 1η και 15η του μήνα.
Η Βλάχου ζήτησε αντικατάσταση των περιοριστικών όρων δηλώνοντας ότι «''ο χαρακτηρισμός μου στο σκεπτικό της διατάξεως ως "ιδιαιτέρως επικίνδυνης" για δήθεν παραβίαση του Δικαίου και για πράξεις που ζημίωσαν τελικά τον εαυτό μου και την περιουσία μου είναι ακραίος, άστοχος και αδικαιολόγητος. Ότι ο Γεώργιος Κοσκωτάς δεν μου κατέβαλε νομίμως ένα μέρος της οφειλής του και εγώ εν αγνοία των ενεργειών του το αποδέχτηκα, αρκεί για να με εντάξει στην ίδια κατηγορία και στην ίδια νομική έννοια με κοινούς απατεώνες και κακοποιούς όλων των κατηγοριών''». Τελικά καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 2 ετών με αναστολή.
Το βραβείο "Ελένη Βλάχου"
Το ελληνογερμανικό δημοσιογραφικό βραβείο «Ελένη Βλάχου» απονέμεται κάθε δύο χρόνια από τη Γερμανική Πρεσβεία για εξαιρετικές επιδόσεις στους τομείς της ειδησεογραφικής κάλυψης και του σχολιασμού ευρωπαϊκών και διεθνών θεμάτων στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και το διαδίκτυο στην Ελλάδα. Πρώτος τιμηθείς το 2003 ήταν ο Γιάννης Διακογιάννης της εφημερίδας Τα Νέα. Το 2005 το βραβείο απονεμήθηκε στο δημοσιογράφο της εφημερίδας Καθημερινή Κώστα Ιορδανίδη, το 2007 στον Κώστα Αργυρό της ΕΡΤ και του Ελεύθερου Τύπου και το 2009 στη Μαρία Νικολάου δημοσιογράφο της εφημερίδας της Κομοτηνής Παρατηρητής της Θράκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Πικηνόν
Το Πικηνόν ή η Πικεντίνη (λατ. Picenum) ήταν μία περιοχή της Αρχαίας Ρωμαϊκής Ιταλίας. Το Πικηνόν ήταν η πατρίδα φημισμένων ανδρών όπως ο Πομπήιος ο Μέγας και ο πατέρας του Πομπήιος Στράβων. Βρίσκεται στη σημερινή περιοχή των Μάρκε στη σύγχρονη Ιταλία.
Κατηγορία:Αρχαία Ρωμαϊκή γεωγραφία
Πρνιάβορ (Μπίχατς)
Το Πρνιάβορ (κυριλλικά: Прњавор) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 381 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς
Κορινθιακό Μπαλκόνι Αχαΐας
Το Κορινθιακό Μπαλκόνι είναι μικρός πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πλατάνου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Πλατάνου.
Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 45 μέτρων περίπου.
Γενικά στοιχεία
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 17/03/1991, όταν και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Πλατάνου Ακράτας ακολουθώντας έκτοτε όλες τις διοικητικές μεταβολές της.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ακράτας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Σεχσουβάρ Καντινεφέντι
Η Σεχσουβάρ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα: شہسوار قادین افندی) (Τούρκικα: Şehsuvar Kadınefendi, 2 Μαΐου 1881 - 1945) ήταν η πρώτη σύζυγος του τελευταίου Χαλίφη του Ισλάμ Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ και πρώην διαδόχου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Σεχσουβάρ Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 2 Μαΐου 1881 στην Κωνσταντινούπολη. Το πραγματικό της όνομα είναι άγνωστο. Σε νεαρή ηλικία, ο πατέρας της, ο οποίος ήταν υπάλληλος στο δικαστήριο, την παρουσίασε στο αυτοκρατορικό χαρέμι. Μετονομάστηκε σε Σεχσουβάρ και της δόθηκε εκπαίδευση, μαθήματα ζωγραφικής και μαθήματα πιάνου στο χαρέμι του ηγεμόνα Αμπντούλ Μετζίτ. Είχε μελί μάτια και μακριά χρυσόξανθα μαλλιά.
Έργα ζωγραφικής
Σε ένα έργο του 1898 από τον Αμπντούλ Μετζίτ, η Σεχσουβάρ εμφανίζεται ξαπλωμένη σε ένα καναπέ. Ωστόσο, σύμφωνα με μια συνέντευξη της Φατμά Νεσλισάχ Σουλτάν Οσμάνογλου στις 26 Μαΐου 2002, είπε ότι η φιγούρα δεν μοιάζει με την πατρική γιαγιά της Σεχσουβάρ Καντινεφέντι. Σε άλλο έργο του 1915, από τον σύζυγό της, εμφανίζεται παίζοντας βιολί.
Η Σεχσουβάρ Καντινεφέντι πέθανε το 1945 σχεδόν ένα χρόνο μετά τον θάνατο του συζύγου της, στο Παρίσι σε ηλικία 63 ή 64 ετών. Είναι θαμμένη στο μουσουλμανικό κοιμητήριο Μπομπινί στο Παρίσι.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Πομπήιος Στράβων
Ο Γναίος Πομπήιος Στράβων (135-87 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός, ύπατος το 89 π.Χ. Προερχόταν από την αγροτική Ιταλική περιοχή του Πικένου, που βρίσκεται μεταξύ των Απεννίνων και της Αδριατικής. Ήταν ο πρώτος του οικογενειακού του κλάδου της Πομπηίας γενεάς που κατάφερε να γίνει Συγκλητικός, παρά την κατά της αγροτικής αριστοκρατίας προκατάληψη της Συγκλήτου. Το 88 τέλεσε θρίαμβο για τις νίκες του κατά τον Συμμαχικό Πόλεμο. Ήταν ο πατέρας του Μεγάλου Πομπήιου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Chevrolet Camaro
Η Chevrolet Camaro (Σεβρολέτ Καμάρο) είναι σπορ αυτοκίνητο που κατασκευάζεται από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chevrolet, από το 1966 έως το 2002 και από το 2009 μέχρι σήμερα. Είναι ένα από τα γνωστότερα αυτοκίνητα παγκοσμίως και ένας τυπικός εκπρόσωπος των λεγόμενων muscle cars, γνωστά επίσης και ως pony cars. Παραδοσιακά, θεωρείται ως το μοντέλο με το δεύτερο υψηλότερο ίματζ μεταξύ όλων των αυτοκινήτων της Chevrolet, πίσω μόνο από την Chevrolet Corvette, η οποία όμως είναι πολύ ακριβότερη και ανήκει σε εντελώς διαφορετική κατηγορία, αυτή των 2-θέσιων supercars υψηλών επιδόσεων. Μέχρι στιγμής, έχουν κυκλοφορήσει έξι γενιές Camaro, σε πολλές εκδόσεις, ενώ η έκτη γενιά της παράγεται από τον Νοέμβριο του 2015. Συνολικά, οι πωλήσεις όλων των γενεών του μοντέλου έχουν ξεπεράσει τα 5,5 εκατομμύρια.
Αρχικά, παρήχθησαν τέσσερις διαδοχικές γενιές της Camaro, προτού η παραγωγή διακοπεί στις 27 Αυγούστου 2002. Τεχνικά, οι τέσσερις πρώτες γενιές της Camaro συγγένευαν με τις αντίστοιχες γενιές του επίσης muscle car της Pontiac, την Firebird. Μετά από μια παύση επτά ετών, η παραγωγή της πέμπτης γενιάς της Camaro ξεκίνησε στις 16 Μαρτίου 2009 και η εμπορική εισαγωγή στις ΗΠΑ έγινε τον Απρίλιο του 2009, ως μοντέλο 2010. Από τη σεζόν (model year) του 2016 κατασκευάζεται η έκτη γενιά της, που όμως έχει ανακοινωθεί επίσημα στις 22 Μαρτίου 2023 ότι η παραγωγή της θα διακοπεί τον Ιανουάριο του 2024.
Πρώτη γενιά (1966 - 1969)
thumb|right|Chevrolet Camaro convertible του 1967.
Η πρώτη γενιά της Chevrolet Camaro κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά των ΗΠΑ στις 29 Σεπτεμβρίου 1966, για τη σεζόν (model year) του 1967, με βάση το καινούριο τότε σασί F-body. Το πλαίσιο αυτό διατηρήθηκε έως τη λήξη της παραγωγής της τέταρτης γενιάς, τον Αύγουστο του 2002, και ήταν 2-πορτο, 4-θέσιο (με σαλόνι αυστηρά 2+2), με τη διάταξη «κινητήρας μπροστά / πίσω κίνηση». Από το πρώτο έτος κυκλοφορίας της, η πρώτη γενιά της Camaro διατέθηκε ως coupé και convertible (καμπριολέ), με επιλογή ανάμεσα σε 6-κύλινδρους σε σειρά (Ι6) και V8 κινητήρες. Το ντιζάιν της θεωρήθηκε άκρως εντυπωσιακό, με έντονη προσωπικότητα και δεν είναι τυχαίο ότι έδωσε την έμπνευση για το ρετρό ντιζάιν της πέμπτης γενιάς της Camaro.
Το μοντέλο γνώρισε αμέσως τεράστια εμπορική επιτυχία και είναι εντυπωσιακό ότι στα μόλις 3 χρόνια παραγωγής της πρώτης γενιάς, παρήχθησαν συνολικά 690.138 αντίτυπα από αυτήν. Εδώ πάντως πρέπει να τονιστεί ότι η τελευταία σεζόν ήταν εξαιρετικά μεγάλης διάρκειας, καθώς έφτασε μέχρι τον Νοέμβριο του 1969, λόγω μηχανολογικών προβλημάτων που καθυστέρησαν την εισαγωγή της δεύτερης γενιάς έως τις αρχές του 1970. Επίσης, στις 23 Φεβρουαρίου 1967 μπήκε στην παραγωγή και το δίδυμο μοντέλο της Camaro, η Pontiac Firebird.
Δεύτερη γενιά (1970 - 1981)
Η δεύτερη γενιά της Camaro κυκλοφόρησε στις 26 Φεβρουαρίου 1970, υπέστη δύο αισθητικές ανανεώσεις κατά τις σεζόν του 1974 και του 1978 και τελικώς παρέμεινε στην παραγωγή μέχρι το 1981. Η εξωτερική εμφάνιση είχε αλλάξει δραματικά και το αυτοκίνητο ήταν χαμηλότερο, μακρύτερο και φαρδύτερο από την πρώτη γενιά, με συνολικό μήκος 4,77 - 5,02 μέτρα, ανάλογα με την έκδοση και το έτος. Η νέα αισθητική απέσπασε θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό, αν και ορισμένοι σχολίασαν ότι πλέον έδειχνε περισσότερο ευρωπαϊκή - η έμπνευση του ντιζάιν είχε πράγματι προέλθει από τις Jaguar, Aston Martin και Ferrari της τότε εποχής. thumb|left|Chevrolet Camaro Z28 του 1974 - το πρώτο έτος που η Camaro απέκτησε αεροδυναμικό ρύγχος και πιο ογκώδεις προφυλακτήρες.
Σε αντίθεση με τις άλλες γενιές της Camaro, στη δεύτερη γενιά δεν προσφέρθηκε ανοιχτή έκδοση convertible. Ωστόσο, το μοντέλο θεωρήθηκε γενικώς ως το καλύτερο Αμερικανικό muscle car που είχε παραχθεί έως τότε και οι μηχανικοί της General Motors υποστήριξαν ότι ήταν ένα πολύ περισσότερο «Driver's Car» από τον προκάτοχό του. thumb|right|Chevrolet Camaro Z28 του 1979.
Οι ίδιοι κινητήρες της πρώτης γενιάς διατηρήθηκαν, τουλάχιστον για τα πρώτα χρόνια. Τελικώς όμως, η πρώτη πετρελαϊκή κρίση του 1973 έβαλε τέλος στον ξέφρενο συναγωνισμό των κυβικών και έπληξε καίρια τις πωλήσεις, όπως συνέβη τότε και με το σύνολο των Αμερικανικών muscle cars, πολλά από τα οποία διακόπηκαν οριστικά.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω και με τις νέες και αυστηρότερες προδιαγραφές εκπομπών καυσαερίων, που είχαν μάλιστα ως αποτέλεσμα την προσωρινή διακοπή της έκδοσης Z28, το 1975. Ευτυχώς, την άνοιξη του 1977 η Z28 επανήλθε στην αγορά, ως μοντέλο 1977½.
Αν και το 1979 χτύπησε η δεύτερη συνεχόμενη πετρελαϊκή κρίση, τόσο η Camaro, όσο και η δίδυμη Pontiac Firebird κατάφεραν και πάλι να επιβιώσουν, ως δύο από τα ελάχιστα muscle cars της «χρυσής εποχής» που μπόρεσαν να επιβιώσουν από τις διαδοχικές ενεργειακές κρίσεις. Συνολικά παρήχθησαν 2.233.952 αντίτυπα από τη δεύτερη γενιά της Camaro.
Τρίτη γενιά (1982 - 1992)
thumb|left|Chevrolet Camaro RS του 1990.
Η 3η γενιά της Camaro, όπως και της Firebird, κυκλοφόρησαν τον Ιανουάριο του 1982. Ήταν η πρώτη στην ιστορία Camaro με ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου (fuel injection), Turbo-Hydramatic 700R4 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, ζάντες 16 ιντσών, αμάξωμα hatchback και δυνατότητα επιλογής 4-κύλινδρου κινητήρα (λόγω της τότε τάσης των υποψήφιων αγοραστών για αναζήτηση οικονομικότερων κινητήρων, ως αποτέλεσμα της δεύτερης συνεχόμενης πετρελαϊκής κρίσης του 1979). Επιπλέον, η τρίτη γενιά υιοθέτησε πλέον το μετρικό σύστημα για τα κυβικά εκατοστά του κινητήρα, καθώς από το 1982 αναφέρονταν σε λίτρα, αντί για κυβικές ίντσες. Αρχικά προσφερόταν σε τρεις εκδόσεις: Sport Coupe (βασική), Berlinetta και την κορυφαία Z28.
Η τρίτη γενιά της Camaro απέσπασε πλήθος διακρίσεων από όλα τα μεγάλα αμερικανικά περιοδικά. Η έκδοση Camaro Z28 κέρδισε τον τίτλο του Αυτοκινήτου της Χρονιάς (Car of the Year) του Motor Trend, για το 1982. Το Road & Track ανέδειξε τις Chevrolet Camaro & Pontiac Firebird του 1984 μεταξύ των 12 καλύτερων αυτοκινήτων του κόσμου, καθώς και τα Καλύτερα Σπορ GT (Best Sports GT) εμπορικής τιμής μεταξύ 11.000 και 14.000 δολαρίων, με την τότε ισοτιμία. Το Car and Driver ανακήρυξε την Camaro Z28 του 1984 ως το μοντέλο με την καλύτερη οδική συμπεριφορά, μεταξύ όλων των αυτοκινήτων που κατασκευάζονταν στις ΗΠΑ. Επίσης, η μετέπειτα έκδοση υψηλών επιδόσεων Camaro IROC-Z ήταν στον κατάλογο των 10 καλύτερων μοντέλων (Ten Best) του Car and Driver, για το 1985. thumb|right|Chevrolet Camaro IROC-Z.
Το καλοκαίρι του 1989, για την σεζόν του 1990, προστέθηκε στάνταρ αερόσακος οδηγού, αν και ακόμα δεν προσφερόταν Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), ούτε ως έξτρα (τελικώς, το ABS εισήχθη ως στάνταρ τον Ιανουάριο του 1993, με την εισαγωγή στην αγορά της τέταρτης γενιάς).
Τέταρτη γενιά (1993 - 2002)
Η τέταρτη γενιά της Chevrolet Camaro, όπως και της Pontiac Firebird, μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Νοέμβριο του 1992 και κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 1993, για τη σεζόν του 1993. Και τα δύο μοντέλα πλέον κατασκευάζονταν στο Σεντ-Τερέζ (Sainte-Thérèse) της επαρχίας Κεμπέκ του Καναδά, με προσεκτικότερο έλεγχο στην ποιότητα κατασκευής και με πιο προηγμένες μεθόδους. Η αναθεώρηση της Camaro, ωστόσο, αυτή τη φορά ήταν αμφισβητούμενη. Η χαρακτηριστική φαρδιά και δυναμική εμφάνιση της Camaro προσαρμοζόταν διαρκώς με το πέρασμα του χρόνου και είχε αρχίσει πλέον να εξομαλύνεται. Επιπρόσθετα, αν και η εξωτερική εμφάνιση είχε γίνει πολύ πιο αεροδυναμική, οι αλλαγές «κάτω από το δέρμα» δεν ήταν σημαντικές και τα περισσότερα στοιχεία στο τεχνολογικό υπόβαθρο παρελήφθησαν απευθείας από την 3η γενιά.
Από την άλλη πάντως, όλες οι Camaro εξοπλίστηκαν με στάνταρ 2 αερόσακους, οδηγού και συνοδηγού, και Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), αν και μέχρι και το 1998 ήταν μόνο 3 καναλιών, αντί για 4. Επίσης, ένα Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system) εμφανίστηκε στα μέσα της σεζόν του 1995, ως έξτρα. Από τη σεζόν του 1999, το ABS και το Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system) ενεργούσαν απευθείας στους τροχούς (με δύο αισθητήρες) και όχι μόνο μέσω του διαφορικού (με έναν αισθητήρα), ενώ το ABS έγινε 4-κάναλο, αντί για 3 καναλιών. thumb|right|Chevrolet Camaro SS 35th Anniversary του 2002. thumb|right|Το πίσω μέρος της προηγούμενης Chevrolet Camaro SS 35th Anniversary του 2002.
Για τη σεζόν του 1998, η Camaro υπέστη ένα λίφτινγκ, με επανασχεδιασμό στο εμπρόσθιο μέρος και ιδίως στους προβολείς, συν κάποιες αναβαθμίσεις στο εσωτερικό. Ο κάπως αναχρονιστικός κινητήρας LT1 της Ζ28, αντικαταστάθηκε από ένα νέο κινητήρα από αλουμίνιο, τον LS1, που ήταν ο ίδιος κινητήρας που είχε εισαχθεί με την εισαγωγή της Chevrolet Corvette C5 τον Ιανουάριο του 1997. Αν και ο κυβισμός ήταν και πάλι 5.7 λίτρα (346 cu.in.), ωστόσο επρόκειτο για εντελώς νέο μηχανικό σύνολο. Η Camaro Z28 απέδιδε πλέον ισχύ 310 hp και από το 2000 απέδιδε 325 hp, ενώ η κορυφαία έκδοση Camaro SS απέδιδε 330 hp και από το 2000 απέδιδε 340 hp.
Ο κινητήρας LS1 μάλιστα προσφέρει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες για αναβάθμιση ισχύος από τον προκάτοχό του. Πολλοί οπαδοί της σχολής των muscle cars, έχουν προβεί σε βελτιωτικές ρυθμίσεις tuning, επιτυγχάνοντας ιπποδυνάμεις της τάξης των 360 - 400 hp εύκολα και χωρίς αισθητή επιβάρυνση του κινητήρα. Με επιτάχυνση 0 - 60 μίλια την ώρα (0 - 97 χλμ. την ώρα) σε μόλις 5,3 δευτερόλεπτα, η Camaro Ζ28 ήταν μακράν το ταχύτερο αμερικανικό αυτοκίνητο με ατμοσφαιρικό κινητήρα (χωρίς υπερτροφοδότηση) για την τιμή του, σε σύγκριση με τον ανταγωνισμό. Επίσης, από τη σεζόν του 1998 εισήχθη ένα νέο διαφορικό Torsen της Zexel, αντί της Auburn, μια πιο ομαλή ανάρτηση και ένα νέο, ισχυρότερο σύστημα πέδησης.
Αν και υπήρξε το ταχύτερο F-Body όλων των εποχών, και από τις 4 γενιές αυτής της πλατφόρμας, η εμφανής στροφή της General Motors προς την ήδη από τότε ολοένα και πιο δημοφιλή κατηγορία των SUV απέβη μοιραία, καθώς η Camaro παραμελήθηκε εντελώς στον τομέα της διαφημιστικής προώθησης. Επιπλέον, με το λίφτινγκ στο μπροστινό μέρος του αμαξώματος που έγινε τη σεζόν του 1998, η εξωτερική της εμφάνιση είχε γίνει ακόμα πιο ομαλή και κοινότυπη, με εμφανή εξορθολογισμό, χάνοντας ακόμα ένα μέρος της προσωπικότητάς της. Ως αποτέλεσμα, οι πωλήσεις κατέρρευσαν ολοκληρωτικά, συνεχίζοντας μάλιστα να πέφτουν κάθε χρόνο διαρκώς, και ήδη από το καλοκαίρι του 1999 άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για διακοπή της παραγωγής.
Τελικώς, τον Σεπτέμβριο του 2001 η μητρική General Motors ανακοίνωσε την οριστική διακοπή και των δύο μοντέλων της πλατφόρμας F-Body, Camaro και Firebird, αν και όχι άμεσα, αλλά για το επόμενο έτος. Η τελευταία Camaro τέταρτης γενιάς κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 27 Αυγούστου 2002 και κατέληξε απευθείας στο μουσείο της GM. Η προτελευταία Camaro, μια κόκκινη Z28, δημοπρατήθηκε για φιλανθρωπικούς σκοπούς και κατέληξε να πωληθεί στην απίστευτα υψηλή τιμή, για την τότε ισοτιμία, των 71.500 δολαρίων.
Πέμπτη γενιά (2009 - 2015)
thumb|right|Chevrolet Camaro SS του 2010. thumb|right|Η κορυφαία έκδοση 2SS της Chevrolet Camaro πέμπτης γενιάς. Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, είναι μοντέλο του 2011.
Η επιστροφή της Camaro παρέμεινε ένας διακαής πόθος για τους οπαδούς των muscle cars και είχε διατυπωθεί επανειλημμένα ως αίτημα. Τελικώς, η Chevrolet αποφάσισε να δοκιμάσει τις προτιμήσεις του κοινού, με το πρωτότυπο Chevrolet Camaro Concept, που αποκαλύφθηκε τον Ιανουάριο του 2006 και διέθετε έντονα ρετρό στοιχεία από την πρώτη γενιά του μοντέλου.
Η υποδοχή του από το κοινό ήταν ενθουσιώδης και, ως αποτέλεσμα, η Chevrolet ανακοίνωσε αμέσως ότι θα αναβιώσει τη φλόγα της Camaro. Χωρίς καθυστέρηση, η εταιρεία ξεκίνησε την εξέλιξη του μοντέλου παραγωγής, αυτή τη φορά με βάση την πολύ πιο σύγχρονη πλατφόρμα της General Motors Zeta (GM Zeta platform). Τα βασικά σχεδιαστικά στοιχεία, μέσα και έξω, διατηρήθηκαν αναλλοίωτα, με εξαίρεση την τοποθέτηση μεγαλύτερων εξωτερικών καθρεφτών, για λόγους καλύτερης ορατότητας προς τα πίσω, και ενός τιμονιού με πιο ογκώδες κεντρικό τμήμα, προκειμένου να προσαρμοστεί μέσα σε αυτό ο αερόσακος οδηγού.
Τελικώς, η εξέλιξη ολοκληρώθηκε σε μόλις 3 έτη και η μαζική παραγωγή της πέμπτης γενιάς της Camaro ξεκίνησε στις 16 Μαρτίου 2009. Η κυκλοφορία στην αγορά των ΗΠΑ ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2009, ως μοντέλο 2010, αποσπώντας άκρως θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό, και πετυχαίνοντας υψηλές πωλήσεις. Μάλιστα στις 1 Απριλίου 2010 κέρδισε το βραβείο του Παγκόσμιου Ντιζάιν Αυτοκινήτου της Χρονιάς (World Car Design of the Year), στα πλαίσια του διαγωνισμού του Παγκόσμιου Αυτοκινήτου της Χρονιάς (World Car of the Year). thumb|left|Chevrolet Camaro Convertible, μοντέλο του 2011.
Προσφέρθηκε με βενζινοκινητήρες 3.6 λίτρων V6 και 6.2 λίτρων V8, με επιλογή ανάμεσα σε 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ή 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Διατέθηκε σε 5 επίπεδα εξοπλισμού: LS, 1LT, 2LT, 1SS και 2SS. Τα επίπεδα LS και LT συνδυάζονταν μόνο με τον κινητήρα των 3.6 λίτρων, ενώ ο 6.2 λίτρων προοριζόταν για τα μοντέλα SS. Οι κορυφαίες εκδόσεις εξοπλισμού 2LT και 2SS έφεραν τεχνολογία Bluetooth, θερμαινόμενα δερμάτινα καθίσματα, δερμάτινο τιμόνι κ.λπ. Την άνοιξη του 2014, επανήλθε η έκδοση Camaro Z/28, ως μια ισχυρότερη εκδοχή της Camaro SS, με κινητήρα 7.0 λίτρων V8.
Η παραγωγή της ανοιχτής Camaro Convertible (καμπριολέ) ξεκίνησε στις 31 Ιανουαρίου 2011, στο Οντάριο του Καναδά, όπου και κατασκευαζόταν ήδη η έκδοση coupé. Τα πρώτα αντίτυπα έφτασαν στις αντιπροσωπείες μέσα στον Φεβρουάριο. Διατέθηκε στις ίδιες ακριβώς εκδόσεις εξοπλισμού με το coupé, με τους αντίστοιχους κινητήρες και κιβώτια ταχυτήτων.
Έκτη γενιά (2016 - σήμερα)
thumb|right|Chevrolet Camaro στο Σαλόνι της [[Γενεύης τον Μάρτιο του 2016.]] thumb|right|Chevrolet Camaro Convertible του 2020 στο [[Μόντρεαλ, Καναδάς.]]
Η έκτη γενιά της Camaro αποκαλύφθηκε επίσημα στις 16 Μαΐου 2015 στο Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν, και μπήκε στην παραγωγή τον Νοέμβριο του 2015, για τη σεζόν (model year) του 2016, ενώ τη σεζόν του 2019 υπέστη έναν επανασχεδιασμό, μαζί και με κάποιες βελτιώσεις στον εξοπλισμό.
Ήδη από το πρώτο έτος κυκλοφορίας, ωστόσο, οι πωλήσεις της έκτης γενιάς ήταν εμφανώς χαμηλότερες από αυτές της πέμπτης και η πτώση αυτή συνεχιζόταν σταθερά κάθε χρόνο. Λόγω της διαρκώς πτωτικής πορείας των πωλήσεων της έκτης γενιάς, ως αποτέλεσμα της ολοένα και εντονότερης στροφής των καταναλωτών προς τα SUV και τα pick-up, αλλά και λόγω έντονα αρνητικών σχολίων ότι το μοντέλο είχε ένα έντονα κλειστοφοβικό σαλόνι με κάκιστη ορατότητα προς όλες τις κατευθύνσεις, ήδη από το καλοκαίρι του 2019 άρχισαν για πρώτη φορά να κυκλοφορούν βάσιμες πληροφορίες (αν και ο μητρικός όμιλος της General Motors για σχεδόν 4 χρόνια δεν το είχε επιβεβαιώσει ακόμα επίσημα) ότι η Chevrolet θα καταργούσε οριστικά την Camaro το 2023, καθώς το πρόγραμμα ανάπτυξης μιας νέας γενιάς είχε ήδη από τότε ανασταλεί. Στα τέλη του έτους 2020 η εκτίμηση των αναλυτών για τη λήξη της παραγωγής μετατέθηκε για το 2025.
Τελικώς, στις 22 Μαρτίου 2023 ο μητρικός όμιλος της General Motors ανακοίνωσε επίσημα ότι η παραγωγή της Camaro θα διακοπεί τον Ιανουάριο του 2024, αρχικά χωρίς διάδοχο, αλλά επίσης και ότι το όνομα Camaro θα επανέλθει κάποια στιγμή μελλοντικώς, χωρίς όμως να δηλώσει σε τι είδους μοντέλο θα εισαχθεί εκ νέου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Camaro
Ο Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της αστραπής (ταινία)
Ο Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της αστραπής(αγγλικά: Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief) είναι μία ταινία φαντασίας αμερικάνικης παραγωγής 2010. Είναι η πρώτη ταινία της σειράς βιβλίων Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι του Ρικ Ρίορνταν, σε σκηνοθεσία Κρις Κολόμπους. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 11 Φεβρουαρίου.
Πλοκή
Η πλοκή είναι βασισμένη στο πρώτο βιβλίο της σειράς Ο Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της αστραπής.
Ο Πέρσι (χαϊδευτικό του... Περσέα) είναι ένα δωδεκάχρονο αγόρι από τη Νέα Υόρκη, με δυσλεξία και σύνδρομο διάσπασης της προσοχής. Αφού αποβάλλεται για έκτη φορά από το σχολείο του, ανακαλύπτει μία ημέρα την αλήθεια για όλα τα περίεργα που του συμβαίνουν στην ζωή του. Στην πραγματικότητα είναι ημίθεος, γιος ενός θεού, του Ποσειδώνα και μίας θνητής. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν οι θεοί του Ολύμπου -που βρίσκονται στο Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ- στέλνουν διάφορα τέρατα να τον κυνηγήσουν, επειδή πιστεύουν πως έκλεψε τον κεραυνό του Δία και ο Πέρσι θεωρείται ο κύριος ύποπτος. Η κλοπή αυτή έχει προκαλέσει μάχες ανάμεσα στους θεούς και ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος φαντάζει πιο απειλητικός από ποτέ. Ο Πέρσι έχει μπλέξει άσχημα. Έχει μόνο δέκα ημέρες καιρό για να βρει τον πραγματικό κλέφτη και να σταματήσει έναν πόλεμο που θα καταστρέψει τον δυτικό πολιτισμό. Η αποστολή του είναι εξαιρετικά δύσκολη και το Μαντείο δεν τον βοηθά και πολύ με τους χρησμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τενεσί Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κρίστοφ Μπεκ
Κοκκινοπηλός Πρέβεζας
Επίσκεψη-Πρόσβαση
Η πρόσβαση στους λόφους Κοκκινοπηλού Πρέβεζας γίνεται μάλλον δύσκολα από δύο σημεία. Η πρώτη πρόσβαση με αυτοκίνητο γίνεται από ανατολικά 2 χλμ. νότια της Εθνικής Οδού Ιωαννίνων Πρέβεζας, από το χωριό Άγιος Γεώργιος. Συγκεκριμμένα, η πρόσβαση γίνεται από σημείο 20 μ. νότια της σήραγγας του Αρχαίου Ρωμαϊκού Υδραγωγείου Νικόπολης. Χρειάζεται περπάτημα 500 μ., προς τα δυτικά. Η δεύτερη πρόσβαση με αυτοκίνητο, γίνεται από νοτιοδυτικά, και είναι πιο περίπλοκη. Από την οδό Λίμνη Ζηρού – Ριζοβούνι- Στεφάνη, στρίβουμε δεξιά στον 4ο ασφάλτινο δρόμο (βόρεια). Ο δρόμος αυτός γίνεται δασικός σε λίγο, και μετά από 2 χλμ. φαίνονται δεξιά οι λόφοι Κοκκινοπηλού. Εκεί αφήνουμε το αυτοκίνητο και ακολουθούμε ορειβατική πεζοπορία 500-1000 μ. (κατάλληλα άρβυλα, προσοχή στα σκυλιά των κτηνοτρόφων). Η σημερινή όψη των λόφων Κοκκινοπηλού είναι ένα ασυνήθιστο γεωλογικό και φυσικό φαινόμενο. Οι βροχές μετέτρεψαν αυτό το χαμηλό οροπέδιο ερυθρογής (Terra Rossa, οξείδια του σιδήρου με άργιλο) σε ένα εναλλασσόμενο τοπίο με λοφίσκους και μικρές χαράδρες. Το βρόχινο νερό παρασέρνει το απαλό αυτό ερυθρό γεωλογικό υλικό προς την πεδιάδα της Στεφάνης όπου ακόμα και τα χωράφια όταν οργώνονται φαίνονται κατακόκκινα. Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσιεύσεις επιστημόνων "η "ερυθρά γη" (terra rossa), κοινώς κοκκινόχωμα, που υπάρχει στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης, όπως η Ισπανία και η Ιταλία, έφτασε στα μέρη μας διασχίζοντας τη Μεσόγειο με τη μορφή αφρικανικής σκόνης που μετέφεραν οι νότιοι άνεμοι και με προέλευση τις περιοχές της Σαχάρας και του Σαχέλ, σύμφωνα με μια νέα χημική και ορυκτολογική έρευνα ισπανών και αμερικανών ερευνητών". μικρογραφία|301x301εσ
Γεωλογικές έρευνες
Στην περιοχή έχουν γίνει γεωλογικές έρευνες (εργασίες υπαίθρου) από ανεξάρτητους ερευνητές και από το ΙΓΜΕ Πρέβεζας. Από αυτές προκύπτει ότι το συγκρότημα λόφων Κοκκινοπηλός Πρέβεζας είναι ένα προϊστορικό καρστικό βύθισμα που πληρώθηκε από ερυθρές αργίλους σε ένα περιβάλλον παροδικών λιμνών (υγρές και ξηρές περίοδοι) με εσωτερική αποστράγγιση. Υπάρχει σαφής εξάρτηση του καρστικού βυθίσματος από την τεκτονική δραστηριότητα της περιοχής. Το βορειοανατολικό περιθώριο ορίζεται από μεγάλο κανονικό ρήγμα με διεύθυνση ΒΔ-ΝΑ και κλίση προς τα ΝΔ. Λόγω της νεοτεκτονικής δραστηριότητας του ρήγματος αυτού τα ιζήματα σήμερα έχουν αποκτήσει μικρή κλίση 5 μοιρών προς τα ΒΔ. Το πάχος των ιζημάτων από ερευνητικές γεωτρήσεις που έγιναν παλαιότερα από το ΙΓΜΕ υπερβαίνει τα 20 μέτρα.
Αρχαιολογικές έρευνες
Ο όρος Άγιος Γεώργιος αναφέρεται στην ευρύτερη περιοχή γύρω από τον ομώνυμο οικισμό στην κοιλάδα του Λούρου, σε διάφορα σημεία της οποίας εντοπίστηκαν λίθινα τέχνεργα Παλαιολιθικής και ύστερων περιόδων. Στον Κοκκινοπηλό εντοπίστηκαν αθρόες επιχώσεις ερυθρογής που εκτείνονται κατά 850 μ. στον άξονα Βορρά - Νότου και κατά 500 μ. στον άξονα Ανατολής - Δύσης, και αποτελούνται από πυκνές επιχώσεις κόκκινου πηλού, που έχουν υποστεί έντονη διάβρωση. Η διαδικασία, οι ρυθμοί και η διάρκεια της διάβρωσης αποτελούν ακόμα αντικείμενο διεπιστημονικών ερευνών. Η περιοχή εντοπίστηκε από τον Βρεττανό αρχαιολόγο Έρικ Σ. Χιγκς (Eric S. Higgs) και την ομάδα του το έτος 1962, όταν ανέσκαπτε με τον Σωτήριο Δάκαρη τη Βραχοσκεπή Ασπροχάλικου. Στη θέση αυτή έγιναν περιορισμένες ανασκαφικές εργασίες κατά το έτος 1963 από τον Χιγκς. Η θέση Κοκκινοπηλός έχει δώσει άφθονα επιφανειακά ευρήματα της Παλαιολιθικής εποχής, ενώ έχουν εντοπιστεί και ευρήματα της Εποχής του Χαλκού. Τη θέση διατρέχει υπόγεια ο αγωγός του ρωμαϊκού υδραγωγείου της Νικόπολης. Παρόμοιες αρχαιολογικές έρευνες με αξιόλογα ευρήματα, έκανε στην περιοχή Κοκκινοπηλού ο Αμερικανός καθηγητής Τζέιμς Γουάιζμαν (James Weismann) με τον Τζ. Ράνελς (G. Runnels), τα έτη 1991 και 1992.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Πρέβεζα Κατηγορία:Βουνά της Πρέβεζας
Ράινχαρντ Ζέλτεν
Ο Ράινχαρντ Ζέλτεν (Reinhard Selten, 5 Οκτωβρίου 1930 - 23 Αυγούστου 2016) ήταν Γερμανός οικονομολόγος, μία από τις μεγάλες μορφές της Θεωρίας παιγνίων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου του 1930 στο τότε Μπρέσλαου της Σιλεσίας (Γερμανία), νυν Βρότσουαφ της Πολωνίας. Είχε σημαντικότατη προσφορά στη θεωρία παιγνίων, με σημαντικότερες τις έννοιες ισορροπίας στο υποπαίγνιο (subgame perfect equilibrium) και ισορροπία τρεμάμενου χεριού (trembling hand perfect), για την οποία και τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών το 1994.
Σημαντική ήταν και η προσφορά του στα πειραματικά οικονομικά, όντας ένας από τους πρωτοπόρους που διεξήγαγαν εργαστηριακά πειράματα πάνω σε οικονομικά ζητήματα, ήδη από τη δεκαετία του 1960.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Γκεόργκε Ζαμφίρ
Ο Γκεόργκε Ζαμφίρ (γεν. 1941), είναι Ρουμάνος οργανοπαίκτης της εκτεταμένης μορφής του παραδοσιακού ρουμανικού αυλού του Πανός των 20 αυλών, σε 22, 25, 28 και 30. Είναι γνωστός επίσης για τις συμμετοχές του σε πολλά σάουντρακ.
Βιογραφία
Αυτοδίδακτος ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές σε ένα σχολείο μουσικής στο Βουκουρέστι και στη συνέχεια το 1961] στελέχωσε το Ωδείο της ίδιας πόλης. Αρχικά ασχολήθηκε με διαφημίσεις. Με την επέκταση των επί μέρους αυλών (σωλήνων) σε 22, 25, 28 και 30 δημιούργησε οκτώ μουσικές χροιές (overtones) και άρχισε να γίνεται γνωστός το 1975 με τη μουσική επένδυση της αυστραλιανής κινηματογραφικής ταινίας «Picnic at Hanging Rock».
Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστότερος με τη μουσική επένδυση και άλλων γνωστών ταινιών, όπως «Κάποτε στη Αμερική (Once Upon time in America» (1984), «The Karate Kid» του ίδιου έτους και το 2003 στο τμήμα της ταινίας του Κουέντιν Ταραντίνο «Kill Bill Volume 1» (The Lonely Shepherd).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι μουσικοί Κατηγορία:Παραδοσιακή μουσική
Σονάτα για πιάνο No. 13 (Μότσαρτ)
Η Σονάτα για πιάνο No. 13, σε Σι ύφεση μείζονα, K. 333 / 315c είναι μία σονάτα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε κατά τα τέλη του 1783 στο Λιντς. Η σονάτα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 21 Απριλίου του 1784, στη Βιέννη, από τον Κρίστοφ Τορικέλα. Το έργο αποτελείται από τρία μέρη: Ι) Allegro, ΙΙ) Andante cantabile, σε Μι ύφεση μείζονα και ΙΙΙ) Allegretto grazioso. Μία μέση εκτέλεση της διαρκεί περίπου 23 λεπτά.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
13 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι ύφεση μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1783
ATR 42
Το ATR 42 είναι δικινητήριο στροβιλοελικοφόρο (turboprop) αεροσκάφος μικρών αποστάσεων, κατασκευασμένο από την Γάλλο-Ιταλική ATR. Ο χαρακτηρισμός "42" προέρχεται από τον αριθμό των "πλευρών" που υπάρχουν κατά μήκος του σκελετού της ατράκτου (72, αντίστοιχα για τα ATR 72) και η χωρητικότητα του κυμαίνεται από 46 έως 50 άτομα. Το αεροσκάφος αποτέλεσε τη βάση για το ATR 72.
Ανάπτυξη και Σχεδιασμός
thumb|right|250px|ATR-42-320 της Vanair ατο αεροδρόμιο Port Vila International. right|thumb|250px|ATR-42 της [[Λιθουανία|Λιθουανικής Air Lithunia.]] Η σχεδίαση του ATR 42 ανακοινώθηκε το 1981, και η παρθενική πτήση έγινε στις 16 Αυγούστου 1984. Η Γαλλική και Ιταλική πιστοποίηση ήρθε τον Σεπτέμβριο του 1985 και η πρώτη επιβατική πτήση έγινε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους με την Γαλλική Air Littoral. Τον Ιανουάριο του 2007 είχαν παραδοθεί 390 ATR 42 και κατασκευάζονται άλλα έντεκα.
Εκδόσεις
Υπάρχουν τρεις κύριες εκδόσεις του ATR 42.
ATR 42-300
Το -300 είναι η βασική έκδοση του ATR 42 και φέρει δύο κινητήρες Pratt & Whitney Canada PW120 με ισχύ 2000 ίππων ο καθένας.
ATR 42-500
Το -500 είναι αναβαθμισμένη έκδοση του τύπου. Αν και εμφανισιακά είναι πανομοιότυπο με όλα τα ATR 42 με εξαίρεση τους έλικες έξι λεπίδων και κινητήρες PW127E ισχύος 2400 ίππων. Χάρη στους νέους κινητήρες, το ATR 42-500 έχει κατάλληλες επιδόσεις για χρήση από αεροδρόμια σε μεγάλο υψόμετρο και θερμό κλίμα, αλλά και καλύτερες επιδόσεις και μεγαλύτερη ταχύτητα πλεύσης. Το αυξημένο Μέγιστο Βάρος Απογείωσης επιτρέπει την μεταφορά περισσότερου φορτίου και διάνυση μεγαλύτερων αποστάσεων (μέχρι 2778 km).
Άλλα
thumb|right|250px|ATR-42 της Contact Air/Lufthansa Regional στο αεροδρόμιο της [[Στουτγάρδης.]]
Κύριοι Χρήστες
71 επιπλέον εταιρείες χρησιμοποιούν το ATR 42 σε μικρότερους αριθμούς.
ATR στην Ινδία
Η ATR κατέχει μεγάλο μερίδιο στην Ινδική πολιτική αεροπορία μικρών αποστάσεων. Τα αεροσκάφη ATR 42/ATR 72 έχουν αποδειχτεί ιδιαίτερα δημοφιλή για χρήση από μικρά αεροδρόμια που έχουν χαμηλή επιβατική κίνηση για την λειτουργία μεγάλων αεροσκαφών. Βάση της πρόβλεψης ότι η Ινδική αεροπορική επιβατική κίνηση θα γνωρίσει ραγδαία ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια, Ινδικές αεροπορικές εταιρείες έχουν υπογράψει σημαντικό αριθμό παραγγελιών (Ιούνιος 2006):
Τεχνικά Χαρακτηριστικά (ATR 42-500)
thumb|right|250px|ATR 42-300 της FedEx με στοιχεία νηολογίου EI-FXC στην [[Φρανκφούρτη.]] thumb|right|250px|ATR 42MP (MM62166) της Ιταλικής Τελωνειακής Υπηρεσίας κατά την απογείωση από την εκδήλωση Royal International Air Tattoo, Fairford, Gloucestershire, Αγγλία.
Συγκρισημα Αεροσκάφη
Κατηγορία:ATR Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη
Οινοτουρισμός
thumb|Τυπική αίθουσα δοκιμής κρασιών
Ο οινοτουρισμός είναι το είδος του τουρισμού που ο σκοπός του περιλαμβάνει τη γεύση, την κατανάλωση ή την αγορά του κρασιού από το μέρος παραγωγής του ή κοντά σε κείνο το μέρος. Η διαφορά του οινοτουρισμού με τα άλλα είδη του εναλλακτικού τουρισμού και του αγροτουρισμού, είναι πως ο οινοτουρισμός αποτελείται από επισκέψεις σε αμπελώνες, οινοποιίες, όπου ο τουρίστας μπορεί να γευθεί κρασιά, ή και ακόμη να πάρει μέρος στη συγκομιδή των σταφυλιών.
Ιστορία
thumb|Μουσείο κρασιού στην Graffigna, Σαν Χουάν, Αργεντινή
Ο οινοτουρισμός είναι μια σχετικά νέα μορφή τουρισμού. Η ιστορία του ποικίλει από περιοχή σε περιοχή. Σε μέρη όπως η περιοχή Napa Valley AVA (στην Καλιφόρνια) ο οινοτουρισμός παρουσίασε σημαντική ανάπτυξη μετά από συντονισμένη προσπάθεια διαφήμισης και προώθησης, η οποία τέθηκε σε εφαρμογή το 1975. Περαιτέρω ώθηση δόθηκε το 1976 μετά από διαγωνισμό κρασιού που έγινε στο Παρίσι (Paris Wine Tasting of 1976).
Άλλες περιοχές, όπως η Καταλονία της Ισπανίας έχουν αρχίσει να διαφημίζουν και να προωθούν τον οινοτουρισμό μόλις από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, εστιάζοντας κυρίως στο ότι αποτελεί μια εναλλακτική μορφή τουρισμού για τις παραλίες για τις οποίες η Ισπανία είναι ευρέως γνωστή.
Υπήρξε επίσης μια τόνωση στο προφίλ του οινοτουρισμού μετά την κυκλοφορία της ταινίας με τίτλο "Sideways", στην οποία οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες επισκέπτονται οινοποιεία στην περιοχή Σάντα Μπάρμπαρα της νότιας Καλιφόρνιας.
Σήμερα
Η βιομηχανία γύρω από τον οινοτουρισμό έχει αυξηθεί σημαντικά κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, 27 εκατομμύρια ταξιδιώτες ή το 17% των Αμερικανών που κάνουν ταξίδια αναψυχής, έχουν ασχοληθεί με δραστηριότητες που σχετίζονται με τη μαγειρική και το κρασί. Στην Ιταλία το ποσοστό αυτό ανέρχεται σε περίπου πέντε εκατομμύρια ταξιδιώτες, αποφέροντας έσοδα 2,5 δισεκατομμύριων ευρώ.
Δραστηριότητες
thumb|Ποδηλασία σε αμπελώνες στην Mendoza, ΑργεντινήΟι περισσότερες επισκέψεις στα οινοποιεία πραγματοποιούνται είτε στο μέρος όπου παράγεται το κρασί ή κοντά στο χώρο αυτό. Οι επισκέπτες μαθαίνουν συνήθως την ιστορία του οινοποιείου, βλέπουν πώς φτιάχνεται το κρασί και στη συνέχεια δοκιμάζουν τα κρασιά. Σε ορισμένες περιοχές, διαμένουν σε ένα μικρό ξενώνα που παρέχεται από το οινοποιείο. Όμως, το πιο σημαντικό είναι ότι οι επισκέπτες αγοράζουν τα κρασιά από τις εγκαταστάσεις του οινοποιείου και έτσι συνεισφέρουν έως και στο 33% των ετήσιων πωλήσεών τους.
Οι πιο περίτεχνες διαδικασίες γευσιγνωσίας οίνου περιλαμβάνουν τεχνικές, όπως είναι οι οριζόντιες και κάθετες δοκιμές οίνου, καθώς και πλήρη γεύματα με στόχο την προβολή των κρασιών.
Καθώς αναπτύσσεται η βιομηχανία του οινοτουρισμού, έχουν προστεθεί επιπλέον δραστηριότητες κατά τις επισκέψεις, όπως είναι η βόλτα στον αμπελώνα με ηλεκτρικά υποβοηθούμενα ποδήλατα που ονομάζεται "burricleta".
Στο μέλλον
Οι περισσότεροι φορείς του τουρισμού βλέπουν τον οινοτουρισμό ως ένα τμήμα της βιομηχανίας με τεράστια δυναμική ανάπτυξης και δηλώνουν ότι σε ορισμένες περιοχές αξιοποιείται μόνο σε ποσοστό 20% του πλήρους δυναμικού του.
Η επιτυχία του οινοτουρισμού δημιουργεί προβλήματα, καθώς, παρόλο που αποτελεί μια σημαντική πηγή εισοδήματος για τα οινοποιεία, τα τέλη γευσιγνωσίας οίνου συνεχίζουν να κλιμακώνονται σε περιοχές όπως η Napa Valley. Αυτό μπορεί να οδηγήσει με τη σειρά του στο αντίθετο επιθυμητό αποτέλεσμα, καθώς αποθαρρύνει τους πιθανούς επισκέπτες και καταστρέφει τον οινοτουρισμό.
Μετά από ιδιωτική πρωτοβουλία του Recevin (Ευρωπαϊκού δικτύου πόλεων που παράγουν κρασί) διοργανώνεται κάθε χρόνο τη δεύτερη Κυριακή του Νοεμβρίου η «Ευρωπαϊκή Ημέρα Οινοτουρισμού» με στόχο την προώθηση επισκέψεων σε οινοποιεία στη Γερμανία, την Αυστρία, τη Σλοβενία, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Ελλάδα, την Ουγγαρία, την Ιταλία και την Πορτογαλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τύποι τουρισμού
Μέσος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Μέσος μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Οκτόμπερφεστ
Καθιερώθηκε από το 1810, οπότε έγιναν μεγάλες γιορτές για το γάμο του πρίγκιπα της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α'. Όλες οι ζυθοποιίες του Μονάχου προσφέρουν μπύρα στους επισκέπτες σε χαρακτηριστικές σκηνές χωρητικότητας 2-3.000 ατόμων. Τα τελευταία χρόνια σερβιτόροι και αρκετοί επισκέπτες φορούν τις παραδοσιακές βαυαρικές ενδυμασίες.
Ιστορία
μικρογραφία|Ιπποδρομία κατά τη διάρκεια του Οκτόμπερφεστ στο Μόναχο, 1823 μικρογραφία|Πορτρέτο κοριτσιού με το φόρεμα [[ντιρντλ]] Ο πρίγκιπας Λούντβιχ (1786-1868), βασιλιάς της Βαυαρίας ως Λουδοβίκος Α΄ για τα έτη 1825-1848, παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Θηρεσία του Σαξ-Χιλντμπουργκχάουζεν στις 12 Οκτωβρίου 1810. Οι πολίτες του Μονάχου κλήθηκαν να παραστούν στις εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν στους αγρούς μπροστά από Πύλες της πόλης για να γιορτάσουν το βασιλικό γεγονός. Τα χωράφια ονομάστηκαν Τερεζινβίζε ("λιβάδια της Θηρεσίας") προς τιμήν της πριγκίπισσας και από τότε έχουν κρατήσει αυτό το όνομα, παρόλο που οι ντόπιοι έχουν συντομεύσει το όνομα σε "Βισν". Οι ιπποδρομίες, σύμφωνα με την παράδοση του Σαρλαχρένεν του 15ου αιώνα, πραγματοποιήθηκαν στις 18 Οκτωβρίου για να τιμήσουν τους νεόνυμφους. Είναι ευρέως κατανοητό ότι ο Αντρέας Μίκαελ Νταλλ'Άρμι, υψηλόβαθμος της Εθνικής Φρουράς, πρότεινε την ιδέα. Ωστόσο, η προέλευση των ιπποδρομιών και το ίδιο το Οκτόμπερφεστ ενδέχεται να έχουν προέλθει από προτάσεις που προσέφερε ο Φραντς Μπαουμγκάρτνερ, αγωνιστής και λοχίας στην Εθνική Φρουρά. Η ακριβής προέλευση του φεστιβάλ και των ιπποδρομιών παραμένει αμφισβητούμενη. Ωστόσο, η απόφαση επανάληψης των ιπποδρομιών, το θέαμα και οι εορτασμοί το 1811 ξεκίνησε την ετήσια παράδοση του Οκτόμπερφεστ.
Το εκθεσιακό κέντρο, το οποίο βρισκόταν εκτός της πόλης, επελέγη λόγω της φυσικής του καταλληλότητας. Ο λόφος Ζέντλινγκερ (σημερινό Τερεζινχόχε) χρησιμοποιήθηκε ως κερκίδα για 40.000 θεατές. Ο χώρος του φεστιβάλ παρέμεινε ανέπαφος εκτός από τη σκηνή του βασιλιά. Οι γευστικές δοκιμασίες των "δοκιμαστών", άλλων κρασιών και μπύρας πραγματοποιούνταν πάνω από τους επισκέπτες στα περίπτερα του λόφου. Πριν ξεκινήσει ο αγώνας, πραγματοποιούνταν παραστάσεις. Ακολούθησε ένας πολύ απαιτητικός αγώνας με 30 άλογα σε ένα μακρύ μονοπάτι μήκους 11.200 μέτρων. Το πρώτο άλογο που πέρασε τη γραμμή τερματισμού ανήκε στον Φραντς Μπαουμγκάρτνερ (ένας από τους υποτιθέμενους δημιουργούς του φεστιβάλ). Ο πρωταθλητής ιπποδρομιών και υπουργός Εξωτερικών Μαξιμίλιαν φον Μοντγκέλας παρουσίασαν τον Μπαουμγκάρτνερ με το χρυσό μετάλλιο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μόναχο Κατηγορία:Πολιτισμός της Βαυαρίας Κατηγορία:Ζύθος
Σπήλαια του Κάτουλλου
Τα Σπήλαια του Κάτουλλου (ιταλικά: Grotte di Catullo) είναι κατάλοιπα ρωμαϊκής έπαυλης, η οποία ανεγέρθηκε στις αρχές της Κοινής Εποχής, επί του βορείου άκρου της χερσονήσου του Σιρμιόνε, επί της νότιας όχθης της Λίμνης Γκάρντα.
Αρχικώς, πιθανώς η συγκεκριμένη έπαυλη να ανήκε στην οικογένεια του ποιητή Κάτουλλου, υπόθεση την οποία, ωστόσο, απορρίπτει ο Ε Ρόφφια, ενώ στην συνέχεια πέρασε στην κατοχή, κατά τις απαρχές της περιόδου της Αυτοκρατορίας, της γερουσιαστικής οικογένειας των Βαλέριων Κάτουλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαύλεις στην Ιταλία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Λομβαρδία Κατηγορία:Επαρχία της Μπρέσια Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ιταλίας
Έκρηξη λέβητα
thumb|right|350px|Ξυλογραφία που εικονίζει έκρηξη λέβητα το 1825. Η Έκρηξη λέβητα αποτελεί ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε λέβητα επιφέροντας την ολοκληρωτική καταστροφή του, αλλά και το πλέον επικίνδυνο συμβάν για όσους βρίσκονται κοντά στον χώρο του. Πρόκειται για έκρηξη μεγάλης ισχύος και ιδιαίτερα υψηλής επικινδυνότητας.
Αιτίες
right|thumb|250px|Χαρακτικό με θέμα την έκρηξη της ατμάμαξας Windsbraut. Σιδ. σταθμός [[Λειψίας, 1846]] Βασικότερες αιτίες έκρηξης λέβητα είναι η εσωτερική ασκούμενη πίεση του ατμού όταν υπερβεί το όριο αντοχής του λέβητα και γενικότερα η κακή λειτουργία (χειρισμός του) και πλημμελής συντήρησή του. Ειδικότερα, σοβαρές αιτίες μπορεί να είναι:
Επί των παραπάνω ως "ελαττωματική κατασκευή" νοείται η κακή "ήλωση" (κάρφωμα) των αρχικών λεβήτων οι λεγόμενοι καρφωτοί, και ως υλικά κακής ποιότητας τα πρώτα μεταλλικά τμήματα που ήταν σκληρά, ελαττωματικά, ή κακώς "ξεπυρωμένα ελάσματα", ή ήλοι (καρφιά) καθώς και τα ηλεκτρόδια ηλεκτροσυγκόλλησης που δεν ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές, κατά το στάδιο της κατασκευής τους. Αυτές οι αιτίες ήταν και οι κυρίαρχες στις πρώτες δεκαετίες κατασκευής των λεβήτων μέχρι σιγά - σιγά να καθιερωθούν ασφαλέστερα υλικά και ασφαλέστερες προδιαγραφές.
Όσον αφορά την "πτώση της στάθμης" του νερού, εξυπακούεται ότι αν τούτο συμβεί τότε είναι πολύ πιθανό οι θερμαινόμενες επιφάνειες του λέβητα να ερυθροπυρωθούν τοπικά δημιουργώντας ακαριαία εξάτμιση, υπερβολική πίεση με επακόλουθο την έκρηξη.
Η δε "υψηλή πίεση" του ατμού, όταν δεν γίνει αντιληπτή, ίσως και από κακή λειτουργία των θλιβομέτρων και δεν λειτουργήσουν τα ασφαλιστικά (ειδικές φερόμενες βαλβίδες), μπορεί να προκαλέσει κόπωση πέραν του ορίου αντοχής - ασφαλείας και να επέλθει διάρρηξη του λέβητα ή και έκρηξη.
Το ίδιο περίπου μπορεί να συμβεί και με την υπέρμετρη καθαλάτωση και τη δημιουργία λεβητολίθου, όπου το έλασμα στο οποίο έχει επικαθίσει, λόγω της δυσθερμαγωγού ιδιότητάς του, υπερθερμαίνεται, ερυθροπυρώνεται και διογκώνεται. Τότε σπάει ο λεβητόλιθος οπότε το έλασμα ερυθροπυρωμένο όπως είναι, ερχόμενο σ΄ επαφή με το νερό, απότομα διαστέλλεται, διαρρηγνύεται, ή ακολουθεί γενική έκρηξη, χωρίς όπως τούτο να σημαίνει ότι υποχρεωτικά μετά από διάρρηξη λέβητα ακολουθεί την ίδια στιγμή η έκρηξή του.
Ως "ελλιπής συντήρηση" γενικά νοείται η μη πιστή εφαρμογή των όρων της ορθής λειτουργίας του λέβητα που δίνει ο κατασκευαστής, η μη περιοδική επιθεώρηση αυτού καθώς και η μη άμεση αντιμετώπιση και θεραπεία διαφόρων επιμέρους βλαβών ή προβλημάτων που μπορεί να παρατηρηθούν. Γενικά το ζήτημα αυτό επαφίεται στις γνώσεις, στην ευσυνειδησία αλλά και στην εμπειρία των χειριστών των λεβήτων και των εποπτών αυτών. Πάντως επί του θέματος ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνεται στην αφή πυράς του λέβητα (είτε γαιανθρακολέβητα, είτε πετρελαιολέβητα), στη συνεχή παρακολούθηση της λειτουργίας του, στην αντιμετώπιση διαφυγών ατμού ή ύδατος, τη βλάβη υδροδεικτών, την πτώση στάθμης νερού, την τυχόν ανάβραση λέβητα, διαρροή αυλών και αντικατάσταση αυτών, στη διαρροή πετρελαίου, σε παρατηρούμενες δονήσεις του λέβητα, στον τακτικό καθαρισμό του κ.ά.
Όσον αφορά στη "πυρκαγιά λεβητοστασίου", αυτή μπορεί να συμβεί κυρίως στους εγκατεστημένους πετρελαιολέβητες και ειδικότερα όταν παρουσιασθεί διαρροή πετρελαίου όπου απαραιτήτως θα πρέπει να τηρούνται σχολαστικά όλα τα προληπτικά μέτρα με άμεση ετοιμότητα εφαρμογής των κατασταλτικών μέτρων. Αν όλα τηρηθούν σωστά αποκλείεται η έκρηξη λέβητα από τέτοια αιτία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ατμοπαραγωγή Κατηγορία:Ατμομηχανές Κατηγορία:Ατυχήματα Κατηγορία:Ναυτικά ατυχήματα
Σχηματισμός Αλί Μπασί
Ο Σχηματισμός Αλί Μπασί είναι ένας γεωλογικός σχηματισμός που βρίσκεται στην Αρμενία. Διατηρείαπολιθώματα που χρονολογούνται από την Πέρμια περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμενία-επέκταση Κατηγορία:Γεωγραφία της Αρμενίας
Άγιοι Τριμιθιάς
Οι Άγιοι Τριμιθιάς είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Β´
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β΄ (κατά κόσμον Ιωάννης Λιάπης, Οινόφυτα Βοιωτίας, 10 Μαρτίου 1938 ), είναι Έλληνας επίσκοπος, αρχαιολόγος και θεολόγος και ο 20ός Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος από της ανακηρύξεως του αυτοκεφάλου της, με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος.
Είναι Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας, του ανώτατου θεσμικού οργάνου διοίκησης της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς και της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου.
Πριν την εκλογή του ως Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, διατέλεσε Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας (1981-2008).
Έχει διακριθεί για τις περιβαλλοντικές και φιλανθρωπικές του δραστηριότητες όπως και για την πρόνοιά του προς βοήθεια τοξικομανών, υπερηλίκων και νέων.
Πρώτα χρόνια
Μετά το πέρας των εγκύκλιων σπουδών του εισήλθε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή. Διετέλεσε πρώτος σε πανελλαδική κλίμακα υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) στις βυζαντινές σπουδές, τις οποίες πραγματοποίησε στα Πανεπιστήμια του Γκρατς (Αυστρία) και του Μονάχου (Δυτική Γερμανία), ενώ φοίτησε και στο Ostkirchliches Institut, Ινστιτούτο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που εδρεύει στο Ρέγκενσμπουρκ της Γερμανίας. Εργάσθηκε ως πανεπιστημιακός βοηθός στην Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία δίπλα στον Αναστάσιο Ορλάνδο και ως φιλόλογος στο Λεόντειο Λύκειο της Νέας Σμύρνης, στο 9ο Νυκτερινό Γυμνάσιο Αθηνών, καθώς και στο Γυμνάσιο της Αυλώνας.
Ως αρχαιολόγος και θεολόγος δημοσίευσε επιστημονικές μελέτες και άρθρα. Έχει υπάρξει συνεργάτης της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας ενώ έχει βραβευθεί για το έργο του «Μεσαιωνικά Μνημεία της Εύβοιας» από την Ακαδημία Αθηνών.
Εγκαταλείποντας την ακαδημαϊκή του καριέρα εντάχθηκε στον ορθόδοξο κλήρο. Τον πρώτο βαθμό της ιεροσύνης έλαβε την 3η Δεκεμβρίου 1967, χειροτονούμενος Διάκονος από τον Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας Νικόδημο στη Θήβα και λαμβάνοντας το όνομα Ιερώνυμος προς τιμήν του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου Α΄. Στις 10 του ίδιου μήνα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη πόλη της Λιβαδειάς λαμβάνοντας το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη.
Από της χειροτονίας του έως και το 1978 υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας και διετέλεσε Ηγούμενος των Ιερών Μονών Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σαγματά (1971-1977) και Οσίου Λουκά Βοιωτίας (1977-1981). Το διάστημα των ετών 1978 - 1981 υπήρξε Γραμματέας και κατόπιν Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας (1981-2008)
Το 1981, έπειτα από την παραίτηση του Μητροπολίτη Νικόδημου, εξελέγη παμψηφεί Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας. Η εις επίσκοπον χειροτονία του πραγματοποιήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1981 στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Ως Μητροπολίτης συμμετείχε στις Συνοδικές Επιτροπές Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως, Εκκλησιαστικής Περιουσίας, Σχέσεων Εκκλησίας-Πολιτείας, Υποτροφιών και εργάστηκε ως Αντιπρόεδρος του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Υπήρξε μέλος μεικτών επιτροπών Πολιτείας και Εκκλησίας για τη μελέτη θεμάτων για τη μοναστηριακή περιουσία (1986-1998) και την εκκλησιαστική εκπαίδευση (1986-1998) και Πρόεδρος της επιτροπής Διαλόγου Κοινωνίας-Εκκλησίας (2005-2007).