cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζαχαρίας Τουλούρας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζαχαρίας Τουλούρας γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασο το 1944. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική και εργάζεται ως δικηγόρος.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το ΔΗΚΟ για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 1981 αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, μετά το θάνατο του βουλευτή εκλογικής περιφέρειας Αμμοχώστου Κώστα Χατζηκακού, διεξήχθη αναπληρωματική εκλογή, με τον Ζαχαρία Τουλούρα να εκλέγεται βουλευτής για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Στηριζόταν από το ΔΗΚΟ και το ΑΚΕΛ. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1985 για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Την περίοδο 2008-2013 ήταν πρόεδρος της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφορών.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Από μακριά
To Από μακριά (πρωτότυπος τίτλος: Desde allá) είναι βενεζουελάνικη ταινία του 2015 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Λορένσο Βίγας.
Πλοκή
Ο Αρμάντο είναι ένας ευκατάστατος μεσήλικας που προσφέρει χρήματα σε νεαρούς άντρες για να έρθουν στο σπίτι του και να γδυθούν, χωρίς να τους αγγίξει. Μία μέρα, καλεί στο σπίτι του με αυτόν τον σκοπό έναν νεαρό που κλέβει και προκαλεί φασαρίες στο δρόμο, τον Έλντερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βενεζουελάνικες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Λέοντα Κατηγορία:Ταινίες του 2015
Βιοηλεκτρισμός
Είναι γνωστός και ως αναπτυξιακός βιοηλεκτρισμός και μελετά την ρύθμιση των συμπεριφορών στα κύτταρα, τους ιστούς και τα όργανα ως αποτέλεσμα τώμ ενδογενών ηλεκτρικών σημάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιοφυσική
To Mega Therion
To Mega Therion είναι ο τίτλος του δεύτερου άλμπουμ του ελβετικού metal συγκροτήματος Celtic Frost, το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Noise Records".
Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στο "Casablanca Studio" του Βερολίνου από τις 14 μέχρι τις 28 Σεπτεμβρίου 1985 με παραγωγό τον Χορστ Μίλερ.
Το εξώφυλλο είναι δημιουργία του Ελβετού Χανς Ρούντολφ Σίγκερ από το 1977, με την ονομασία "Satan I".
Οι κριτικές για το "To Mega Therion" υπήρξαν διθυραμβικές, με το "AllMusic" να του δίνει την άριστη βαθμολογία των πέντε αστέρων, το "The Metal Observer" 10 / 10, το "The Metal Crypt" 4,6 / 5 και το "Metal Storm" 8,5 / 10.
Λίστα Τραγουδιών
Όλα τα κομμάτια είναι συνθέσεις του Τόμας Γκάμπριελ Φίσερ.
Μέλη των Celtic Frost
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "To Mega Therion" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Celtic Frost Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
Άγιος Γεράσιμος Μήλου
Ο Άγιος Γεράσιμος είναι οικισμός της Μήλου. Υπάγεται διοικητικά στην δημοτική κοινότητα Τριοβασάλου, του δήμου Μήλου, της περιφερειακής ενότητας Μήλου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεράσιμος είναι πεδινός οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα της Μήλου, στον δρόμο προς Πολλώνια και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 9 χλμ. περίπου Α. της πρωτεύουσας του νησιού Πλάκας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τριοβασάλου. Με το ΦΕΚ 203Α - 05/12/1985 αποσπάστηκε από την κοινότητα Τριοβασάλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μήλου.
Γελτς-Λασκοβίτσε
Το Γελτς-Λασκοβίτσε (πολωνικά: Jelcz-Laskowice) είναι πόλη του Πόβιατ Οουάβα, στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας της νοτιοδυτικής Πολωνίας. Είναι η έδρα της Γκμίνα Γελτς-Λασκοβίτσε. Βρίσκεται στον ποταμό Όντερ, περίπου 12 χιλιόμετρα βόρεια της Οουάβα και 24 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Βρότσουαφ, εντός της μητροπολιτικής περιοχής του. Ο πληθυσμός του είναι 15.550 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
Η πόλη δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1987, ως ένωση των πρώην δήμων Γελτς (Jeltsch) και Λασκοβίτσε (Laskowitz). Ήταν περισσότερο γνωστή για το μεγάλο της εργοστάσιο λεωφορείων, που ανήκε στην εταιρεία Jelcz Α.Ε., αν και από την πτώχευση αυτής της εταιρείας οι μεγαλύτεροι εργοδότες ήταν η Toyota και το Μηχανικό Ινστιτούτο. αριστερά|μικρογραφία| Ερείπια του μεσαιωνικού κάστρου Τα παλαιότερα ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης στο σημερινό Γελτς-Λασκοβίτσε χρονολογούνται από τη νεολιθική περίοδο.
Κατά τον Μεσαίωνα, τόσο το Γελτς όσο και το Λασκοβίτσε ήταν μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας που κυβερνούσε η δυναστεία των Πιαστ. Οι πρώτες γνωστές αναφορές και των δύο χωριών προέρχονται από τον 13ο αιώνα, αν και πιθανότατα υπήρχαν ήδη τον 12ο αιώνα. Το Λασκοβίτσε αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1203, όταν παραχωρήθηκε από τον Δούκα Ερρίκος Α΄ το Γενειοφόρο στον Πολωνό ευγενή Λεόναρντ Βουοστόβιτς, εγγονό του Πιοτρ Βουοστόβιτς. Το Γελτς αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως Jalche σε μια πράξη του 1245, όταν ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ το ανέθεσε στην Αρχιεπισκοπή του Βρότσουαφ. Το 1277, ο Δούκας Μπολέσλαφ Β΄ ο Φαλακρός της Λεγκνίτσα συνέλαβε τον ανιψιό του, Δούκα Ερρίκο Δ΄ τον Ενάρετο του Βρότσλαβ. Ο εγγονός του Μπολέσλαφ, ο Δούκας Μπολέσλαφ Γ΄ ο Γενναιόδωρος, έχτισε ένα κάστρο σε ένα νησί στον ποταμό Όντερ περίπου το 1331. Το χωριό Λασκοβίτσε, από την άλλη πλευρά, επανιδρύθηκε το 1293 σε μια ελαφρώς διαφορετική τοποθεσία, από τον δούκα Ερρίκο Ε΄ της Λεγκνίτσα. αριστερά|μικρογραφία| [[Μπαρόκ αρχιτεκτονική|Μπαρόκ Εκκλησία του Αγίου Στανίσλαου]] Από το 1871 έως το 1945, η περιοχή ήταν μέρος της Γερμανίας και μεταξύ 1943 και 1945, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο γειτονικός οικισμός Μιουοσίτσε ήταν η τοποθεσία του υποστρατοπέδου Fünfteichen του ναζιστικού γερμανικού στρατοπέδου συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν, όπου οι καταναγκαστικοί εργάτες κατασκεύασαν οβίδες 145 χιλ. για το Berthawerke, υποκατάστημα της γερμανικής εταιρείας Krupp. Οι χώροι δοκιμών εξακολουθούν να διαθέτουν εγκαταστάσεις σκυροδέματος 2 χιλιόμετρα ανατολικά του χωριού Νόβι Ντβουρ. Τα αεροσκάφη ανασύρθηκαν σε ράγες από το παράρτημα Berthakrupp μέσω των Λασκοβίτσε και Πιεκάρι και βόρεια του Νόβι Ντβουρ. Από το 1945 οι Σοβιετικοί έστειλαν πάνω από 160 σιδηροδρομικές εξόδους, πιθανώς στο Σμολένσκ, αφήνοντας πολύ λίγα πίσω τους.
Το 1945, η περιοχή σύμφωνα με τα αποτελέσματα της Διάσκεψης του Πότσδαμ έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας. Το 1949, το Πολωνικό Υπουργείο Άμυνας ξεκίνησε την παραγωγή κινητών επισκευαστικών οχημάτων και ασθενοφόρων για στρατιωτικούς σκοπούς. Η παραγωγή λεωφορείων από την Jelcz Α.Ε. ξεκίνησε το 1952.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας
Ουκρανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου
Η Ουκρανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ουκρανικά: Українська асоціяція футболу, УАФ) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ουκρανία. Εδρεύει στο Κίεβο και είναι μέλος της UEFA. Εποπτεύει τα εθνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ουκρανίας.
Ιστορία
Η ομοσπονδία ως οργανισμός έχει τις ρίζες της στο πανουκρανικό ποδοσφαιρικό τμήμα που δημιουργήθηκε το 1932 στο Χάρκοβο και ήταν μέρος του Συμβουλίου Φυσικής Αγωγής της Ουκρανίας, το οποίο ήταν επιφορτισμένο με αρμοδιότητες για όλα τα αθλήματα στη χώρα. Με την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση το 1941, όλα τα σοβιετικά κυβερνητικά ιδρύματα εκκενώθηκαν. Το 1954, το ποδοσφαιρικό τμήμα αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA). Έπειτα από την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, στις 13 Δεκεμβρίου του 1991 στη μεγάλη αίθουσα του Υπουργείου Νεολαίας, Αθλητισμού και Τουρισμού, ιδρύθηκε επίσημα η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (Федерація футболу України, ФФУ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ουκρανία Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Έρικ Λάρσεν
Ο Έρικ Λάρσεν (δανικά : Erik Øckenholt Larsen) (γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1880, άγνωστη ημερομηνία θανάτου) ήταν Δανός αθλητής της αντισφαίρισης.
Ο Λάρσεν ήταν ένας από τους πρώτους παίκτες της Δανίας, ο άλλος ήταν ο Thorkil Hillerup, όπου αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Γουίμπλεντον στο απλό το 1905. Έχασε τον πρώτο γύρο αγώνα του ενάντια στον Ουίλιαμ Λάρνετ. Το 1913, έφθασε στον τέταρτο γύρο που παρέμεινε το καλύτερο αποτέλεσμα του στο τουρνουά. Την ίδια χρονιά έφθασε στον τελικό του Βρετανικού κλειστού πρωταθλήματος που έχασε σε τέσσερα σετ στον Πέρσιβαλ Ντάβσον. .
Ο Λάρσον κέρδισε τον τίτλο στα πρωταθλήματα της Δανίας από το 1905 έως το 1908. Επιπλέον, συμμετείχε στο απλό και το μεικτό με συμπαίκτρια την Sofie Castenschiold στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912, αλλά δεν μπόρεσε να κερδίσει κανένα μετάλλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Βίκτορ Χάνσεν
Ο Βίκτορ Χάνσεν (δανικά: Victor Hansen, Κοπεγχάγη, 29 Αυγούστου 1889 – Κοπεγχάγη, 6 Μαρτίου 1974)) ήταν Δανός αθλητής της αντισφαίρισης.
Ο Χάνσεν συμμετείχε με τη Δανία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 όπου στο απλό πέρασε στον δεύτερο γύρο χωρίς αγώνα κι εκεί αποκλείστηκε από τον Ούγγρο Μπέλα φον Κέρλιγκ με 3-1 σετς. Στο διπλό με συμπαίκτη τον Λέιφ Ρόβσινγκ πέρασαν επίσης τον πρώτο γύρο χωρίς αγώνα για να αποκλειστούν στον β΄γύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Μπεκιάνικα Κορινθίας
Τα Μπεκιάνικα είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο το οποίο είναι κτισμένο στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του Ακροκόρινθου σε υψόμετρο 120 μέτρα. Απέχει 9 χλμ. ΝΔ. από την Κόρινθο και αποτελεί τη δυτική συνέχεια του Σολομού, από τον οποίο χωρίζεται με τον Αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Πελοποννήσου και τον χείμαρρο Ποταμιά. Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1897 στο ΦΕΚ 59Β - 17/06/1897 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κορινθίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Σολομό αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Σολομού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κορινθίων του δήμου Κορινθίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 74 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων
Κουρτ Νίλσεν
Ο Κούρτ Νίλσεν (λατινικό αλφάβητο : Kurt Nielsen) (19 Νοεμβρίου 1930 - 11 Ιουνίου 2011) [2] ήταν Δανός παίκτης της αντισφαίρισης. Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και είναι ο μόνος Δανός παίκτης της αντισφαίρισης που έχει παίξει ποτέ σε τελικό απλού σε ένα τουρνουά Γκραντ σλαμ. Ήταν νο 7 στους άντρες στον κόσμο το 1953.
Ο Νίλσεν έφτασε στον τελικό του απλού του Γουίμπλεντον στο 1953 χάνοντας από τον Βικ Σέιξας και το 1955 χάνοντας από τον Τόνι Τρέιμπερτ. Πριν από αυτό, κέρδισε το απλό των αγοριών στο Γουίμπλεντον το 1947 νικώντας τον Σβεν Ντάβινσον. Εκτός από τις επιτυχίες του στο Γουίμπλεντον, κέρδισε τα απλά των αγοριών στο Ρολάν Γκαρός και έφθασε σε προημιτελικούς στο γαλλικό ανοιχτό (δύο φορές) και στο Αμερικάνικο όπεν.
Με την Άλθια Γκίμπσον ο Νίλσεν κέρδισε το διπλό μεικτό του Αμερικανικού όπεν το 1957, οπότε έγινε ο πρώτος Δανός που κέρδισε ποτέ ένα τίτλο Γκραντ σλαμ ενώ ήταν φιναλίστ στο Γουίμπλεντον του 1958. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1954 ήταν πρώτος στο απλό, και δεύτερος στο διπλό με συμπαίκτη τον Λάζαρο Στάλιο. Κατά τη διάρκεια της μακράς του σταδιοδρομίας κέρδισε περίπου 30 διεθνείς τίτλους, έπαιξε 96 αγώνες στο Κύπελλο Ντέιβις για τη Δανία (με 53-43 ρεκόρ) και κατέχει το ρεκόρ σαν αυτός που κέρδισε τα περισσότερα δανικά πρωταθλήματα τένις (συνολικά 50). Ο Νίλσεν έγινε επαγγελματίας το 1960 και έπαιξε στις αντίστοιχες διοργανώσεις.
Μετά τη λήξη της σταδιοδρομίας του, ο Νίλσεν κατείχε πολλές αξιόλογες θέσεις σε κορυφαίες διεθνείς ενώσεις αντισφαίρισης, καθώς ήταν επόπτης και διαιτητής σε πολλά Γκραντ σλαμ. Ήταν σχολιαστής της δανικής εκδοχής του τηλεοπτικού καναλιού Eurosport μέχρι τα τέλη του 2006. Ο Νίλσεν είναι ο παππούς του Δανού αθλητή της αντισφαίρισης Φρέντερικ Νίλσεν ο οποίος είναι ο δεύτερος Δανός που κέρδισε ένα τουρνουά Γκραντ σλαμ στο απλό των ανδρών του Γουίμπλεντον το 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Bleeding (άλμπουμ)
Bleeding είναι ο τίτλος του τέταρτου άλμπουμ του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Psychotic Waltz, το οποίο κυκλοφόρησε στις 1 Ιουλίου του 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Intercord Records".
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο Σαν Ντιέγκο το 1996 και ήταν ο τελευταίος του συγκροτήματος πριν την διάλυση του. Οι Psychotic Waltz συμφώνησαν για την κυκλοφορία του με την "Intercord Records", ενώ την παραγωγή ανέλαβε ο Νταν Ροκ, κιθαρίστας του συγκροτήματος.
Το εξώφυλλο είναι δημιουργία του Τράβις Σμιθ και οι κριτικές υπήρξαν θετικές, με το "Metal Storm" να του δίνει 8,8 / 10, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,1 / 5 και το "Metal Archives" 94%.
Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα περιόδευσε δύο φορές στην Ευρώπη, ενώ γυρίστηκε βίντεο κλιπ για το τραγούδι "Faded".
Μέλη των Psychotic Waltz
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Bleeding" ήταν οι εξής:
Άγιος Γεώργιος Μεγαλόχαρης Άρτας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μεγαλόχαρης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τετραφυλίας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Άρτας, κοντά στον νομό Καρδίτσας. Βρίσκεται ανατολικά των Ορέων Βάλτου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 390. Απέχει 57 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας
Αστρική περιστροφή
Η αστρική περιστροφή είναι η γωνιακή κίνηση ενός άστρου γύρω από τον άξονά του. Ο ρυθμός της περιστροφής μπορεί να μετρηθεί από το φάσμα του άστρου, ή με τον υπολογισμό του χρόνου των κινήσεων των δραστικών χαρακτηριστικών στην επιφάνεια.
Η περιστροφή ενός άστρου παράγει ένα ισημερινό εξόγκωμα λόγω της φυγόκεντρης δύναμης. Δεδομένου ότι τα αστέρια δεν είναι στερεά σώματα, μπορούν επίσης να υποβληθούν σε διαφορική περιστροφή. Έτσι, ο ισημερινός του άστρου μπορεί να περιστρέφεται σε μια διαφορετική γωνιακή ταχύτητα από ότι τα μεγαλύτερα γεωγραφικά πλάτη. Αυτές οι διαφορές στο ρυθμό περιστροφής ενός αστεριού μπορεί να έχουν ένα σημαντικό ρόλο στη δημιουργία ενός αστρικού μαγνητικού πεδίου.
Το μαγνητικό πεδίο του άστρου αλληλεπιδρά με τον αστρικό άνεμο. Καθώς ο άνεμος κινείται μακριά από το αστέρι, το ποσοστό της γωνιακής του ταχύτητας επιβραδύνεται. Το μαγνητικό πεδίο του άστρου αλληλεπιδρά με τον άνεμο, το οποίο εφαρμόζει μια έλξη προς την αστρική περιστροφή. Ως αποτέλεσμα, στροφορμή μεταφέρεται από το αστέρι στον αέρα, και με την πάροδο του χρόνου αυτό επιβραδύνει σταδιακά το ρυθμό της περιστροφής του άστρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστροφυσική Κατηγορία:Περιστροφή
Όλιβερ Χιρσμπίγκελ
H πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία είναι Το Πείραμα, που κυκλοφόρησε το 2001 και τον έκανε γνωστό. Επίσης, είναι ο δημιουργός της ταινίας Η πτώση, που ήταν υποψήφια για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. To 2013 σκηνοθέτησε την ταινία Diana, που αναφέρεται στη ζωή της πριγκίπισσας Νταϊάνα και την υποδύθηκε η Ναόμι Γουότς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Γερμανοί σεναριογράφοι
Αντώνιος Θαλλός
Ο Αντώνιος Θαλλός (1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής από τη Μίλητο, πέντε από τα επιγράμματα του οποίου περιέχονται στην Ελληνική Ανθολογία (AP VI.91, 235; VII.188,373; IX.220) προερχόμενα από τον Στέφανο του Φιλίππου, με το πρώτο από αυτά είναι προς τιμή του Ρωμαίου αυτοκράτορα ή της οικογενείας του. Πιθανώς πρόκειται για τον ίδιο Θαλλό ο οποίος ονομάζεται σε μια επιγραφή που ανακαλύφθηκε στη Ρώμη και αναφέρεται ως ο απελευθερωμένος σκλάβος του Ρωμαίου στρατηγού Γερμανικού. Το όνομα εμφανίζεται με διάφορες παραλλαγές στα επιγράμματα, όπως Θάλλου, Θαλοῦ Μιλησίου, Θυηλάου, και Θυΐλλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Στέφανος του Φιλίππου Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σκλάβοι
Άγιος Κοσμάς Κορινθίας
Ο Άγιος Κοσμάς είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 83 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Ο Οικισμός'Κοσμα' είναι κτισμένος σε υψόμετρο 102 μέτρων και βρίσκεται δυτικά του Ισθμού της Κορίνθου, σε απόσταση περίπου 6 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Κόρινθο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1991 να υπάγεται στην τότε κοινότητα Εξαμιλίων της επαρχίας Κορινθίας με πληθυσμό 52 κατοίκων. Το 1997 προσαρτήθηκε στον καποδιστριακό δήμο Κορίνθου και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, από κοινού με τα Εξαμίλια, τα Κάτω Εξαμίλια, τη Δάφνη και την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Εξαμιλίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κορινθίων του ομώνυμου δήμου.* Να επισημάνουμε ότι�: Στίς 26 Μαίου 2016 ημέρα Πέμπτη συνήλθε το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Κορινθίων και σύμφωνα με τον νόμο 3852/2010 άρθρο 67 και με την υπ΄αριθμό 19436/20-05-2016 και βασει του Πρακτικού 9/26.05.2016 Αριθμός Απόφασης 185/2016, Αποφασίστηκε ομόφωνα η ονοματοδοσία των οδών του οικισμού σύμφωνα με την υπ. αριθ. 1/2/17-11-2014 απόφαση του συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Εξαμιλίων και το σχετικό απόσπασμα χάρτη της Google εδώθησαν τα πιο κάτω ονόματα οδών. α) Κατά την είσοδο στον οικισμό (KΕΝΤΡΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ) η οδός ονομάστηκε ΄΄ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ΄΄ β) Επίσης εκατέρωθεν του κεντρικού δρόμου το ίδιο όνομα ΄΄ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ΄΄ (ΝΟΤΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ) γ) Ο Κεντρικός δρόμος ονομάστηκε ΄΄ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ΄΄ δ) Ο παράπλευρος (Βορειοανατολικά) ονομάτηκε ΄΄ΕΥΤΥΧΙΑΣ΄΄ ε) Και τέλος αριστερά του οικισμόυ και πρός Βορράν ονομάστηκε ΄΄ΚΡΗΤΗΣ΄΄ Να σημειωθεί ότι στον (ΒΟΡΕΙΟ ΤΟΜΕΑ) υπάρχουν οι οδοί ΄΄ΦΙΛΙΑΣ΄΄ και ΄΄ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΩΝ΄΄ Ο Κεντρικός και ο ΄΄ΒΟΡΕΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ΄΄ Δεν επικοινωνούν μεταξύ του άμεσα.
Παραπομπές
<references group="Η περιοχή ουδέποτε είχε την ονομασία 'Αγιος Κοσμάς" .Ηταν τοπωνύμιο με την ονομασία "Περιοχή "Κοσμά" Εξαμιλίων Κορινθίας " />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων
Ο έρωτας γιατρός
Ο έρωτας γιατρός (γαλλικός τίτλος: L'Amour Médecin) είναι τρίπρακτη κωμωδία-μπαλέτο σε πρόζα του Μολιέρου σε μουσική του Ζαν-Μπατίστ Λυλί, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο παλάτι των Βερσαλλιών στις 14 Σεπτεμβρίου 1665 και στη συνέχεια στο Παρίσι στο θέατρο του Παλαί Ρουαγιάλ στις 22 Σεπτεμβρίου 1665.
Η υπόθεση αναφέρεται στην άρνηση ενός πατέρα να επιτρέψει στην ερωτευμένη μοναχοκόρη του να παντρευτεί και στο κόλπο που σκαρφίζεται το νεαρό ζευγάρι για να ξεπεράσει τις δυσκολίες. Συγχρόνως, ο συγγραφέας ασκεί κριτική στο ιατρικό επάγγελμα σατιρίζοντας τις πρακτικές των γιατρών της εποχής του που δεν είχαν ιδιαίτερες γνώσεις ιατρικής. Τα ονόματα των γιατρών, εντελώς πλασματικά, και οι ιδιαιτερότητές τους παρέπεμπαν σε διάσημους γιατρούς εκείνης της εποχής, ξεκάθαρα αντιληπτούς από το κοινό.
Είναι το πιο βιαστικά γραμμένο από όλα τα έργα του Μολιέρου. Γράφτηκε, κατόπιν παραγγελίας του Λουδοβίκου ΙΔ΄, έγιναν οι πρόβες και παρουσιάσθηκε, όλα μέσα σε πέντε ημέρες, η επιτυχία του ωστόσο ήταν μεγάλη και θεωρείται ένα από τα κλασικά έργα του Μολιέρου.
Υπόθεση
Ο Σγαναρέλος, ένας πλούσιος αστός χήρος που ενδιαφέρεται μόνο για τις δικές του εγωιστικές φιλοδοξίες, αρνείται να παντρέψει τη μοναχοκόρη του Λουσίντα με τον αγαπημένο της Κλείτανδρο γιατί δεν αντέχει στη σκέψη ότι θα αναγκαζόταν να δώσει μια σημαντική προίκα στον γαμπρό, ο οποίος θα γινόταν επίσης ο κληρονόμος της περιουσίας του. Η Λουσίντα, με τη βοήθεια της υπηρέτριάς της Λιζέτας, προσποιείται ότι είναι άρρωστη, ανεξήγητα καταθλιπτική. μικρογραφία|Ο [[Μολιέρος, πίνακας του Νικολά Μινιάρ, 1656]] Ο Σγαναρέλος καλεί τέσσερις γιατρούς, οι οποίοι εξετάζουν την κοπέλα και τότε προκύπτουν διαφορές απόψεων σχετικά με τη διάγνωση και τη θεραπεία της: Ο πρώτος υποστηρίζει την αφαίμαξη, ο δεύτερος ευαγγελίζεται τη χρήση καθαρκτικού, ενώ οι δύο επόμενοι ενημερώνουν τον Σγαναρέλο ότι παρά τις «καλύτερες» προσπάθειές τους η κόρη του μάλλον θα πεθάνει ούτως ή άλλως, αλλά μπορεί να παρηγορηθεί με το γεγονός ότι οι κανόνες της συμβατικής ιατρικής έχουν τηρηθεί με απόλυτη ακρίβεια. Απελπισμένος, ο Σγαναρέλος επισκέπτεται έναν τσαρλατάνο του δρόμου για να αγοράσει ένα θρυλικό φάρμακο που μπορεί να θεραπεύσει κάθε ασθένεια. Υπονοείται ότι ούτε αυτό δεν έχει καμία επίδραση στη Λουσίντα.
Ο Σγαναρέλος καλεί και πέμπτο γιατρό: ο Κλείτανδρος, με τις οδηγίες της Λιζέτας, φτάνει μεταμφιεσμένος σε γιατρό και εξετάζει τη Λουσίντα. Εντυπωσιασμένος από τον νεαρό γιατρό, ο Σγαναρέλος τον ρωτά ποια είναι η μυστηριώδης ασθένεια. Ο Κλείτανδρος δηλώνει ότι η ασθενής πάσχει από μια σοβαρή περίπτωση κατάθλιψης και μόνο ένας γάμος θα την θεραπεύσει. Επιπλέον, ανακοινώνει ότι θα ξεγελάσει τη Λουσίντα ώστε να πιστέψει ότι οι δυο τους θα παντρευτούν για να της φτιάξει τη διάθεση. Το ζευγάρι φεύγει και ο Σγαναρέλος διοργανώνει γιορτή για να γιορτάσει την ανάρρωση της κόρης του και, πιστεύοντας ότι την εξαπατά, υπογράφει ένα «ψεύτικο» συμβόλαιο γάμου μεταξύ του Κλείτανδρου και της Λουσίντας δίνοντας στο ζευγάρι μια προίκα 20.000 φλουριά. Στην πραγματικότητα το συμβόλαιο, που υπογράφηκε ενώπιον συμβολαιογράφου, είναι πραγματικό. Στη συνέχεια, ο Σγαναρέλος πληροφορείται από τη Λιζέτα ότι το ζευγάρι έχει παντρευτεί πραγματικά και ότι το όλο θέμα ήταν ένα κόλπο. Θυμώνει, αλλά συγκρατείται από τους φίλους του και οι εορτασμοί συνεχίζονται μέχρι τη νύχτα.
Σάτιρα των γιατρών
Στον Έρωτα γιατρό εμφανίζονται πέντε γιατροί, όλοι θέμα σάτιρας του Μολιέρου. Και οι πέντε είναι εμπνευσμένοι από πραγματικούς γιατρούς της εποχής του Μολιέρου και το κοινό τους αναγνώριζε εύκολα γιατί τα χαρακτηριστικά τους, ακόμη και τα ελληνοποιημένα τους ονόματα, που επινοήθηκαν από τον Νικολά Μπουαλώ κατόπιν αιτήματος του φίλου του Μολιέρου, υποδηλώνουν σαφώς αναγνωρίσιμες ιδιαιτερότητες. Ο ντε Φοναντρέ παραπέμπει στον ντε Φουζεραί, έναν από τους πιο εξέχοντες γιατρούς στο Παρίσι, ο Μακροτόν μιμείται την αργή ομιλία του γιατρού της βασίλισσας, άλλος θύμιζε τον γιατρό του δούκα της Ορλεάνης και ο Τομέ είναι ένας από τους οκτώ γιατρούς του βασιλιά. Ο Μολιέρος είχε φροντίσει ώστε τα πρόσωπα αυτών των γιατρών να είναι ξεκάθαρα ανιχνεύσιμα.
Η ιατρική, για άλλη μια φορά στα έργα του Μολιέρου, εμφανίζεται αδύναμη και ασαφής. Μπροστά στο κρεβάτι της Λουσίντας που προσποιείται, οι γιατροί κάνουν διάφορες διαγνώσεις (όλες λάθος), μαλώνουν μεταξύ τους (συζητώντας επίσης για μη ιατρικά θέματα) και αυτοσχεδιάζουν τις συνήθεις θεραπείες, αφαιμάξεις και καθαρκτικά, θεωρώντας ότι η τήρηση των κανόνων είναι πιο σημαντική από τη διάσωση της ζωής των ασθενών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Προσάρτηση της νότιας και ανατολικής Ουκρανίας στη Ρωσία
μικρογραφία Στις 30 Σεπτεμβρίου 2022, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν υπέγραψε τις συνθήκες ένταξης στη Ρωσική ομοσπονδία των τεσσάρων διεκδικούμενων περιοχών της Ουκρανίας, του Ντονέτσκ, του Λουγκάνσκ, της Χερσώνας και της Ζαπορίζια.
Η προσάρτηση επισημοποιήθηκε στη Μόσχα σε επίσημη τελετή παρουσία των αρχηγών των τεσσάρων περιφερειών (Λεονίντ Πάσετσνικ, Ντενίς Πουσίλιν, Γιεβγκένι Μπαλίτσκι και Βολοντίμιρ Σάλντο) και του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν.
Η Ρωσία δεν ελέγχει πλήρως καμία από τις τέσσερις περιοχές, όπου οι στρατιωτικές εχθροπραξίες βρίσκονται σε εξέλιξη, και μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει εγκαταλείψει από την έναρξη της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Η προσάρτηση πραγματοποιήθηκε μετά από δημοψηφίσματα τα οποία οργανώθηκαν από τις υποστηριζόμενες από τη Ρωσία αρχές στις τέσσερις περιφέρειες. Η προσάρτηση δεν αναγνωρίζεται από τη διεθνή κοινότητα. Η Ουκρανία, η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη δήλωσαν ότι η τελετή προσάρτησης δεν έχει νομική αξία. Ώρες μετά την ανακοίνωση, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο Πρωθυπουργός Ντενίς Σμιχάλ και ο πρόεδρος του κοινοβουλίου, Ρουσλάν Στέφαντσουκ, ανακοίνωσαν επίσημα ότι η Ουκρανία θα ξεκινήσει επίσημα τη διαδικασία ένταξης στο ΝΑΤΟ σε ταχεία βάση.
Ξεπερνώντας την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014, αυτή είναι η μεγαλύτερη προσάρτηση ευρωπαϊκού εδάφους από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η προσάρτηση δημιούργησε μια χερσαία σύνδεση μεταξύ της ηπειρωτικής Ρωσίας και της Κριμαίας.
Ιστορικό
Οι τέσσερις περιφέρειες στη νότια και ανατολική Ουκρανία προέρχονταν από τα Κυβερνεία Αικατερινόσλαβ, Χερσώνας, Ταυρίδας και Χάρκοβου και την Περιφέρεια Ντον Χοστ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αναδιοργανώθηκαν με τα χρόνια κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής κυριαρχίας όταν η Ουκρανία ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Τα όρια παρέμειναν στατικά μετά την ανεξαρτησία της Ουκρανίας το 1991.
Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2014, η Ρωσία κατέλαβε και στη συνέχεια προσάρτησε την Κριμαία από την Ουκρανία μέσω ενός αυτοσχέδιου δημοψηφίσματος, στο οποίο το 96% του πληθυσμού ψήφισε υπέρ της, με τους Τάταρους της Κριμαίας να το μποϊκοτάρουν. Τον Απρίλιο του 2014, οι φιλορώσοι αυτονομιστές στην ανατολική Ουκρανία διακήρυξαν την ανεξαρτησία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ (στην Περιφέρεια Ντονέτσκ της Ουκρανίας) και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ (στην Περιφέρεια Λουγκάνσκ της Ουκρανίας) με ανεπίσημη υποστήριξη από τη Ρωσία. Στις 21 Φεβρουαρίου 2022, η Ρωσία αναγνώρισε επίσημα τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ.
Τρεις ημέρες αργότερα, η Ρωσία ξεκίνησε μια πλήρους κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία, κατά τη διάρκεια της οποίας κατέλαβαν εδάφη στις Περιφέρειες Χερσώνα και Ζαπορίζια, με επίσημες στρατιωτικές καταλήψεις να ξεκινούν την πρώτη εβδομάδα.
Δημοψήφισμα και προσάρτηση
Στις 20 Σεπτεμβρίου, οι αρχές της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ, καθώς και οι διοικήσεις κατοχής της Περιφέρειας Χερσώνας και της Περιφέρειας Ζαπορίζια, ανακοίνωσαν δημοψηφίσματα για την ένταξη στη Ρωσία στις 23–27 Σεπτεμβρίου.
Στις 27 Σεπτεμβρίου, Ρώσοι αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ότι το ενταξιακό «δημοψήφισμα» στην Περιφέρεια Ζαπορίζια πέρασε, με το 93,11% των ψηφοφόρων να είναι υπέρ της ένταξης στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Στις 29 Σεπτεμβρίου, αναφέρθηκε ότι η Ρωσία θα προσαρτούσε επίσημα τις τέσσερις Περιφέρειες Λουγκάνσκ, Ντονέτσκ, Ζαπορίζια και Χερσώνα την επόμενη μέρα, στις 30 Σεπτεμβρίου.
Το έδαφος που θα προσαρτούσε η Ρωσία ανέρχεται σε περισσότερα από 90.000 χλμ2, ή περίπου το 15% της συνολικής έκτασης της Ουκρανίας – περίπου όσο η Ουγγαρία ή η Πορτογαλία.
Πριν από τη διακήρυξη, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντιμίτρι Πεσκόφ, δήλωσε ότι μια επίθεση στο πρόσφατα προσαρτημένο έδαφος θα θεωρηθεί επίθεση στη Ρωσία.
Αντιδράσεις
Σύμφωνα με το Reuters, εάν η Ρωσία «προσάρτησε επίσημα ένα τεράστιο επιπλέον κομμάτι της Ουκρανίας, ο Πούτιν ουσιαστικά θα προσκαλούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους να διακινδυνεύσουν μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση» και σίγουρα θα κλιμάκωνε τη συνεχιζόμενη σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.
Η Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ για Πολιτικές και Ειρηνευτικές Υποθέσεις, Ρόζμαρι ΝτιΚάρλο, απέρριψε το δημοψήφισμα και είπε: «Οι μονομερείς ενέργειες αποσκοπούσαν στο να παράσχουν ένα κάλυμμα νομιμότητας στην απόπειρα απόκτησης δια της βίας από ένα κράτος εδάφους άλλου κράτους, ενώ ισχυριζόταν ότι εκπροσωπούν τη βούληση του άνθρωποι, δεν μπορούν να θεωρηθούν ως νόμιμοι βάσει του διεθνούς δικαίου».
Μια συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στις 30 Σεπτεμβρίου 2022 σχετικά με ψήφισμα για την καταδίκη της Ρωσίας για την προσάρτηση αυτών των εδαφών, κατέληξε σε 10 Ναι, 1 Όχι και 4 αποχές. Το ψήφισμα απέτυχε επειδή η Ρωσία άσκησε βέτο. Η Βραζιλία, η Κίνα, η Γκαμπόν και η Ινδία απείχαν αισθητά από την ψηφοφορία.
Ουκρανική αντίδραση
Στις 7 Αυγούστου 2022, ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, δήλωσε ότι «αν οι κατακτητές προχωρήσουν στον δρόμο των ψευδοδημοψηφισμάτων, θα κλείσουν μόνοι τους κάθε ευκαιρία συνομιλιών με την Ουκρανία και τον ελεύθερο κόσμο, που σαφώς θα χρειαστεί η ρωσική πλευρά σε κάποιο σημείο». Μετά την τελετή της προσάρτησης, ο Ζελένσκι είπε ότι η Ουκρανία δεν θα διαπραγματευτεί με τη Ρωσία «όσο ο Πούτιν είναι πρόεδρος» και ζήτησε «ταχεία» ένταξη στο ΝΑΤΟ ως απάντηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022) Κατηγορία:Ρωσο-Ουκρανικός Πόλεμος Κατηγορία:Ρωσική κατοχή της Ουκρανίας Κατηγορία:Προσάρτηση Κατηγορία:Ρωσικός αλυτρωτισμός
Μπορίς Πιλνιάκ
Ο Μπορίς Αντρέιεβιτς Πιλνιάκ (ρωσ. Борис Андреевич Пильняк, 11 Οκτωβρίου 1894, Μοζάισκ - 21 Απριλίου 1938, Κομμουνάρκα, Μόσχα, ΕΣΣΔ) ήταν Ρώσος συγγραφέας, ποιητής και πεζογράφος.
Όνομα
Ο Πιλνιάκ γεννήθηκε με το όνομα Μπορίς Αντρέιεβιτς Βογκάου (ρωσ. Борис Андреевич Вогау). Το Πιλνιάκ ήταν ψευδώνυμο, που προερχόταν από την ονομασία του χωριού (Πιλνιάνκα, ουκρ. Пильнянка) όπου ζούσε τα καλοκαίρια και ταχυδρομούσε σε διάφορα περιοδικά τα κείμενά του. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και την εγκαθίδρυση της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι και το θάνατο του Πιλνιάκ, σε όλα τα επίσημα έγγραφα αναγραφόταν με το διπλό επώνυμο Πιλνιάκ-Βογκάου (ρωσ. Пильняк-Вогау).
Παιδικά χρόνια
Ο Πιλνιάκ γεννήθηκε το 1894 στο Μοζάισκ. Πατέρας του ήταν ο κτηνίατρος Αντρέι Ιβάνοβιτς Βογκάου, με καταγωγή από οικογένεια Γερμανών του Βόλγα, ενώ η μητέρα του, Όλγα Ιβάνοβνα Σαβίνοβα, ήταν Ρωσίδα.
Συγγραφική δραστηριότητα
Ξεκίνησε να γράφει σε ηλικία 9 ετών. Το πρώτο του έργο δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 1909. Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 1915, όταν σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά τυπώθηκε μια σειρά των σύντομων ιστοριών του. Το 1918 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο «Με το τελευταίο ατμόπλοιο». Άλλα επιτυχημένα βιβλία του είναι τα «Γυμνός χρόνος» (1922), «Μηχανές και λύκοι» (1925), «Ο Βόλγας χύνεται στην Κασπία Θάλασσα» (1930), «Οκέυ! Μια αμερικάνικη νουβέλα» (1931), «Αλμυρός αχυρώνας» (1937) κ.ά. Είχε την εύνοια του Λέοντος Τρότσκι, με τον οποίο ήρθαν πιο κοντά τη δεκαετία του 1920, ενώ αντίθετα ο Ιωσήφ Στάλιν είχε αρνητική στάση απέναντι του, καθώς θεωρούσε πως τα έργα του αντικατόπτριζαν μη υπαρκτές αρνητικές πτυχές του ΚΚΣΕ.
Τμήμα Στρατιάς Κεντρικής Μακεδονίας
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα
Μπορίς Πιλνιάκ
Η ιστορία του άσβηστου φεγγαριού (1926)
Το 1926 ο Πιλνιάκ έγραψε την "Ιστορία του άσβηστου φεγγαριού", βασιζόμενος στις τότε δημοφιλείς φήμες σχετικά με τις συνθήκες θανάτου του Μιχαήλ Φρούνζε, οι οποίες ήθελαν την ανάμειξη του Στάλιν στο γεγονός. Η ιστορία δημοσιεύθηκε στην έκδοση Μαΐου του περιοδικού "Νέος Κόσμος", η οποία αποσύρθηκε μετά από δύο μόλις μέρες. Ο Πιλνιάκ, μετά από παρότρυνση του αρχισυντάκτη του περιοδικού Α. Κ. Βορόνσκι, είχε επισυνάψει μαζί με την ιστορία του και σημείωμα, στο οποίο αποποιούταν οποιαδήποτε ομοιότητα των γεγονότων της με των πραγματικών γεγονότων του θανάτου του Μ. Β. Φρούνζε. Παρ'όλα αυτά, ο Πιλνιάκ δεν κατάφερε να πείσει τη σοβιετική κυβέρνηση, με τον Μόλοτοφ να προτείνει να μην τυπώνονται οι ιστορίες του για έναν χρόνο, και τον Στάλιν να θεωρεί πως "ο Πιλνιάκ μας κοροϊδεύει και μας εξαπατά".
Ως επικεφαλής της Ένωσης συγγραφέων (1929)
Ο Πιλνιάκ ήταν ο πιο δημοσιευμένος Σοβιετικός συγγραφέας και το 1929 έγινε επικεφαλής της Πανρωσικής Ένωσης Συγγραφέων, καταλοίπου των προεπαναστατικών χρόνων, "χωρίς κομματικούς χρωματισμούς". Το μηνιαίο του εισόδημα ήταν 3200 ρούβλια, δέκα φορές μεγαλύτερο αυτού ενός απλού εργάτη, ενώ στην κατοχή του είχε αυτοκίνητο, προνόμιο που δε διέθεταν ούτε τα υψηλά ιστάμενα πολιτικά πρόσωπα της Σοβιετικής Ένωσης, τα οποία χρησιμοποιούσαν κρατικά οχήματα. Σύντομα όμως εκδιώχθη από τη θέση του, μετά τη δημοσίευση στο Βερολίνο της σύντομης ιστορίας Μαόνι, ενώ σύντομα και η ίδια η Ένωση σταμάτησε τη λειτουργία της, ούσα "αντισοβιετική οργάνωση". O Πιλνιάκ, σε γράμμα του στον Στάλιν, ισχυρίστηκε πως η ιστορία δημοσιεύτηκε νομίμως μέσω της Πανσοβιετικής Εταιρείας Πολιτιστικής Επικοινωνίας με το Εξωτερικό, και χαρακτήρισε τη δημοσίευση της εκτός των συνόρων της ΕΣΣΔ ως "το τελευταίο λάθος του". Ο Στάλιν συγχώρεσε τον Πιλνιάκ. Το Μαόνι συμπεριλήφθηκε στη νουβέλα Ο Βόλγας χύνεται στην Κασπία Θάλασσα, η οποία έλαβε κριτική από κομμουνιστές συγγραφείς, με τον Λ. Β. Σεμσελέβιτς να τη χαρακτηρίζει ως "επιφανειακή αλλαγή προσώπου", αναφέροντας πως "πίσω από τις κόκκινες λέξεις του Πιλνιάκ κρύβεται λευκή καρδιά".
Ταξίδια στο εξωτερικό (1921-1934)
Ο Μπορίς Πιλνιάκ ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο: στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ιαπωνία, στην Κίνα κ.ά. Το πρώτο του ταξίδι ήταν το 1922-1923 στη Γερμανία και στην Αγγλία, μετά από το οποίο έγραψε τις Αγγλικές Ιστορίες (1924). Τα έργα του Πιλνιάκ μεταφράζονταν και δημοσιεύονταν εκτός Σοβιετικής Ένωσης, και χρησιμοποιούσε ως εξήγηση των ταξιδιών του στο εξωτερικό το γεγονός πως "οι μεταφραστές τον κλέβουν αθεόφοβα". Με αυτό το επιχείρημα ο Πιλνιάκ έπεισε τον Στάλιν σε γράμμα του, της 4ης Ιανουαρίου του 1931, να του επιτρέψει να ταξιδέψει στις ΗΠΑ για μερικούς μήνες. Την άνοιξη του 1934 υπέβαλε αίτηση για ταξίδι στο εξωτερικό με την τρίτη σύζυγό του, Κ. Γ. Αντρονικασβίλι, για να επισκεφθεί τη Λετονία, την Εσθονία, τη Φινλανδία, τη Σουηδία και τη Νορβηγία. Εξηγεί πως η σύζυγός του δεν είχε ταξιδέψει ποτέ στο εξωτερικό και "μια μελλοντική Σοβιετική σκηνοθέτρια πρέπει να γνωρίζει το εξωτερικό".
Σύλληψη (1937) και εκτέλεση (1938)
Συνελήφθη στις 28 Οκτωβρίου 1937. Αφορμή για τη σύλληψη του στάθηκαν οι διασυνδέσεις του με το κίνημα των τροτσκιστών, ιδίως με τον Λ. Ν. Τρότσκι και τον Κ. Μ. Ράντεκ. Επίσης κατηγορήθηκε πως προπαγάνδισε τη δυσμενή θέση των Ρώσων συγγραφέων επί Στάλιν στο εξωτερικό, μαζί με τον Μπορίς Παστερνάκ. Κατά τη διάρκεια των ερευνών, ο Πιλνιάκ δεν δέχτηκε τον χαρακτηρισμό του τροτσκιστή. Υπό πίεση ομολόγησε πως το 1926, κατά τη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού στην Ιαπωνία, γνωρίστηκε με τον καθηγητή Γιονεκάβα, υπάλληλο του Γενικού Στρατιωτικού Επιτελείου της Ιαπωνίας, μέσω του οποίου δούλευε στις μυστικές υπηρεσίες της Ιαπωνίας. Στις 21 Απριλίου του 1938 κατηγορήθηκε ως κατάσκοπος υπέρ της Ιαπωνίας και καταδικάστηκε από το Στρατιωτικό Κολλέγιο του Ανώτατου Δικαστηρίου της ΕΣΣΔ σε θάνατο για εσχάτη προδοσία. Εκτελέστηκε την ίδια μέρα, στο πεδίο βολής Κομμουνάρκα, στα νότια περίχωρα της Μόσχας. Αποκαταστάθηκε το 1956. Σύμφωνα με τον απομνημονευματολόγο Γ. Λ. Ραποπόρτ, η υπόθεση Πιλνιάκ ήταν κατασκευασμένη.
Προσωπική ζωή
Πρώτη γυναίκα του ήταν η Μαρία Αλεξέιεβνα Σοκολόβα (1887-1959), γιατρός σε νοσοκομείο της Κολομνά. Απέκτησαν δύο παιδιά, τη Ναταλία (1917) και τον Αντρέι (1921). Χώρισαν το 1924.
Ο δεύτερος γάμος του ήταν με την Όλγα Σεργκέιεβνα Σερμπινόφσκαγια, ηθοποιό του Μικρού Θεάτρου.
Την τρίτη φορά, παντρεύτηκε την Κίρα Γκεόργκιεβνα Αντρονικασβίλι (1908-1960), ηθοποιό και σκηνοθέτρια, από οικογένεια Γεωργιανών ευγενών. Απέκτησαν έναν γιο, τον Μπορίς (1934), συγγραφέα, ηθοποιό και σεναριογράφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι λογοτέχνες Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
Ανδρέας Σπυρόπουλος
O Ανδρέας Σπυρόπουλος (Παραμυθιά Θεσπρωτίας, 12 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Έλληνας μηχανολόγος μηχανικός και πολιτικός. Από τον Ιούνιο του 2022 ανέλαβε τη θέση του Γραμματέα της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής. μικρογραφία|Ο Ανδρέας Σπυρόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Έπειτα συνέχισε τις σπουδές του στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ολοκληρώνοντας το μεταπτυχιακό του (master) στην σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών.
Από το 2010 δραστηριοποιήθηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας στην Αθήνα.
Σήμερα διατηρεί τεχνική εταιρία στην Αθήνα, την οποία και ίδρυσε το 2014 με συνεργάτη του, η οποία διαθέτει ένα πρωτοπόρο δίκτυο μηχανικών σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Πολιτική ενασχόληση
Κατά την διάρκεια των σπουδών του στην Ξάνθη στην Πολυτεχνική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Φοιτητικού Συλλόγου, δραστηριοποιήθηκε μάλιστα συνδικαλιστικά στην ΠΑΣΠ ως Γραμματέας για 2 έτη και εκπρόσωπος στη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου για 3 έτη αντίστοιχα.
Στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΠΑ.ΣΟ.Κ εκλέχθηκε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2013, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση. Επανεξελέγη το 2015 και από τότε συμμετέχει σε όλα τα κεντρικά όργανα του κινήματος.
Τον Ιούνιο του 2022, κατά τη διεξαγωγή του 3ου Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής ήρθε πρώτος σε ψήφους στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή όπου και εκλέχθηκε Γραμματέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μηχανολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Εθνικό Πάρκο του Γκολεστάν
Το Εθνικό Πάρκο του Γκολεστάν είναι εθνικό πάρκο στα βόρεια του Ιράν, η έκταση του οποίου είναι μοιρασμένη μεταξύ των επαρχιών του Γκολεστάν, του Χορασάν και του Σεμνάν. Παλαιότερα γνωστό ως Πάρκο Μοχάμαντ Ρεζά Σαχ, αποτελεί το πρώτο εθνικό πάρκο της χώρας.
Γεωγραφία
Το πάρκο βρίσκεται στα ανατολικά της οροσειράς του Ελμπούρζ, εντός ορεινής περιοχής εκτεινόμενης μεταξύ του Γκονμπάντ-ε Καμπούς και του Μποτζνούρντ. Έχει έκταση της τάξεως των 91.895 εκταρίων, ή, ακόμη, των 155.804 εκταρίων, σύμφωνα με στοιχεία προερχόμενα από την UNESCO, καθώς και λαμβάνοντας υπόψη την ζώνη ανάσχεσης , ενώ το υψόμετρό του ποικίλει μεταξύ 450 μέτρων, στο Τανγκράχ, και 2.411 μέτρων, στην κορυφή του Όρους Ντιουρκοτζί.
Κλίμα
Ευρισκόμενο μεταξύ της ύφυγρης περιοχής της Κασπίας Θάλασσας και της ημιξηρότητας του Ιρανικού Υψιπέδου, το πάρκο χαρακτηρίζεται από μια ποικιλόμορφο κλιματική κατάσταση, καθώς οι βροχοπτώσεις εντός της έκτασής του κυμαίνονται μεταξύ 150 και 1000 χιλιοστόμετρων ετησίως.
Χλωρίδα και πανίδα
Το πάρκο χαίρει σημαντικής βιοποικιλότητας. Στην πανίδα του περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ουριάλ, αρκούδες, καθώς και πλατώνια. Ωστόσο, με εξαίρεση τα αγριογούρουνα, ο πληθυσμός των οπληφόρων υποχώρησε μεταξύ 68 και 89 % μεταξύ των περιόδων 1970-1978 και 2011-2014 εξαιτίας της λαθροθηρίας, σύμφωνα με σχετική έρευνα η οποία δημοσιεύθηκε το 2017. Το πάρκο περιλαμβάνει ποσοστό της τάξεως του 5 % επί του συνόλου των δασών του Ιράν, ενώ τουλάχιστον 1362 φυτικά είδη έχουν καταγραφεί. Η δυτική δασική έκταση του πάρκου, χαρακτηριστική του υρκανικού ορεινού όγκου, φιλοξενεί αριθμό πλατύφυλλων, μεταξύ των οποίων πανχρονικά είδη, όπως βελανιδιές και σφένδαμοι, ενώ η ανατολική στεπική έκταση περιλαμβάνει, κυρίως, αειθαλείς θάμνους, όπως η άρκευθος και η αρτεμισία,.
Κληρονομική προστασία
Ο πρώτος νόμος προστασίας της φύσης στο Ιράν, η ψήφιση του οποίου χρονολογείται στο 1956, όρισε προστατευόμενες περιοχές, ενώ, παράλληλα, περιόρισε την πρακτική του κυνηγιού. Ήδη προστατευμένη από τον συγκεκριμένο νόμο του 1957, η προστασία της περιοχής ενισχύθηκε περαιτέρω μέσω της ψήφισης του νόμου του 1967 με αντικείμενο τις προστατευόμενες περιοχές και την περαιτέρω προστασία των οικοσυστημάτων, ενώ, παράλληλα, κατέστη ως το πρώτο εθνικό πάρκο της χώρας. Το 1976, η UNESCO χαρακτήρισε το πάρκο ως απόθεμα βιόσφαιρας. Το κεντρικό τμήμα του πάρκου είναι ακατοίκητο, με εξαίρεση το εργαζόμενο προσωπικό. Επίσης, διασχίζεται από τμήμα του Τείχους του Γκοργκάν.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα στο Ιράν Κατηγορία:Αποθέματα βιόσφαιρας στο Ιράν
Ζίρα ΦΚ
Η Ζίρα Φουτμπόλ Κλουμπού (αζερικά: Zirə Futbol Klubu), περισσότερο γνωστή ως Ζίρα ΦΚ (αζερικά: Zirə FK), είναι αζερικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έτος ίδρυσης το 2014 και έδρα το Μπακού, πρωτεύουσα της χώρας.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2014 και εντάχθηκε άμεσα στην Α΄ Κατηγορία του Αζερμπαϊτζάν.
Παρά το γεγονός πως κατέλαβε τη δεύτερη θέση της τελικής κατάταξης του βαθμολογικού πίνακα κατά την πρώτη σεζόν παρουσίας του στην Αζερική Πρέμιερ Λιγκ, ωστόσο, τελικώς, ο σύλλογος δεν έλαβε άδεια συμμετοχής στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ.
Στις 27 Δεκεμβρίου 2016, ο Αντίλ Σουκούροφ έλυσε κοινή συναινέσει το συμβόλαιο συνεργασίας του με τον σύλλογο, με τον Αϊχάν Αμπάσοφ να τον διαδέχεται ως προπονητής έως το τέλος σεζόν 2016-17.
Στις 8 Οκτωβρίου 2019, ο Αμπάσοφ έλυσε κοινή συναινέσει το συμβόλαιο συνεργασίας του με τον σύλλογο, με τον Ζαούρ Χασίμοφ να τον διαδέχεται ως προπονητής έως το τέλος της σεζόν κατά τη διάρκεια της αμέσως επόμενης ημέρας.
Στις 17 Ιουλίου 2020, ο Ρασάντ Σαντίγκοφ ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Ζίρα, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας χρονικής διάρκειας τριών ετών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2014
Ούλενχορστερ ΧΚ
Η Ούλενχορστερ (γερμανικά: Uhlenhorster), γνωστή και ως ΟΧΚ Αμβούργο (UHC Hamburg), είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στο Αμβούργο της Γερμανίας. Ιδρύθηκε το 1901, με τμήματα χόκεϊ επί χόρτου και αντισφαίρισης. Από το 1923, το τμήμα χόκεϊ διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του στο Χούμελσμπετελ του Χάντσμπεκ.
Η Ούλενχορστερ είναι μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες χόκεϊ επί χόρτου στη Γερμανία, τόσο σε επίπεδο ανδρών και γυναικών όσο και σε επίπεδο ακαδημιών, με ομάδες που αγωνίζονται στην Μπούντεσλιγκα. Η ομάδα των ανδρών κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα τρεις φορές. Η ακαδημία της Ούλενχορστερ είναι μία από τις κορυφαίες ακαδημίες χόκεϊ στην Ευρώπη και έχει παραγάγει πολλούς διεθνείς παίκτες.
Εθνική Ρωσίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ρωσίας αντιπροσωπεύει τη Ρωσία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (РФБ).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Ρωσική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1991, εποπτεύοντας περισσότερα από 70 τοπικά παραρτήματα. Αναγνωρίστηκε από τη FIBA το Μάρτιο του 1992, διαδεχόμενη την Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης της Σοβιετικής Ένωσης. Η αχανής αυτή πρώην χώρα διέθετε πολύ πλούσια ιστορία στο άθλημα, με τις εθνικές της ομάδες να φιλοξενούνταν σχεδόν μόνιμα στο βάθρο των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων, γυναικείων και ανδρικών.
Στη σύγχρονη ιστορία της, επιφανέστερη χρονιά της Ομοσπονδίας ήταν το 2007, οπότε τόσο η ανδρική όσο και η γυναικεία εθνική ομάδα κατέκτησαν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της FIBA, επίτευγμα που είχε να λάβει χώρα από το 1985 (αξιοσημείωτα από τη Σοβιετική Ένωση).
Η Εθνική Ρωσίας Γυναικών αποτελεί σήμερα, όπως και η προκάτοχός της, μια από τις ισχυρότερες ομάδες παγκοσμίως. Διαθέτει δύο Ολυμπιακά Μετάλλια (χάλκινο το 2004 και το 2008 στην Αθήνα και το Πεκίνο αντίστοιχα) και τρία ασημένια μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (1998, 2002 και 2006). Πλούσια είναι και η συγκομιδή της στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα με επιφανέστερες στιγμές τρία χρυσά μετάλλια κατά τα έτη 2003, 2007 και 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρωσια Γυναικων
Γκούρα
Η Γκούρα (πολωνικά: Góra, Guhrau) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Γκούρα, στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας της δυτικής Πολωνίας. Είναι η διοικητική έδρα της Γκμίνα Γκούρα. Ο πληθυσμός της είναι 11.488 κάτοικοι (2020).
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Κάτω Σιλεσίας, περίπου 69 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Βρότσουαφ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|265x265εσ| [[Γοτθική αρχιτεκτονική|Γοτθική Εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης]] Ο οικισμός στο Δουκάτο της Σιλεσίας της κατακερματισμένης Πολωνίας αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως Gora σε μια πράξη του 1155 από τον Πάπα Ανδριανό Δ΄ που μετέφερε την περιουσία στην Επισκοπή του Βρότσουαφ. Το όνομα της πόλης σημαίνει «λόφος» ή «βουνό» στα παλαιά πολωνικά. Το 1256, ο επίσκοπος του Βρότσουαφ, Τόμας Α΄, έδωσε το χωριό στον Πολωνό ιππότη Γκόσουαφ (Gosław). Το 1288 έγινε μέρος του Δουκάτου του Γκουόγκουφ και του παραχωρήθηκαν τα Δικαιώματα του Μαγδεβούργου από τον δούκα του Οίκου των Πιαστ-Σιλεσίας, Ερρίκο Γ΄ του Γκλόγκουφ. Το 1300, ο Ερρίκος Γ΄ πούλησε το τοπικό νομισματοκοπείο στο δημοτικό συμβούλιο της Γκούρα. Ο Ερρίκος Γ', καθώς και οι διάδοχοι δούκες, Ερρίκος Δ΄ ο Πιστός και Κορράδος Α΄ της Ολεσνίτσα, παραχώρησαν νέα προνόμια στην πόλη το 1306 και το 1310. Από τον 14ο αιώνα και μετά, η πόλη αναπτύχθηκε σε κέντρο παραγωγής υφασμάτων, δόθηκαν συγκεκριμένα προνόμια στους ενδυματοποιούς της Γκούρα το 1304. Το γερμανοποιημένο όνομα Guhrau τεκμηριώνεται για πρώτη φορά το 1336. Το 1343 ιδρύθηκε μια ετήσια έκθεση. Επίσης από εκείνη τη χρονιά γίνεται η πρώτη αναφορά για την ύπαρξη ενοριακού σχολείου στη Γκούρα. Η πόλη παρέμεινε υπό την κυριαρχία των πολωνικών οίκων Πιαστ και Γιαγκελλόνων ως μέρος των δουκάτων Γκουόγκουφ, Στσινάβα και Τέσεν μέχρι τον 16ο αιώνα.
Η πόλη, ως Guhrau (Γκούραου), προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά τον Πρώτο Σιλεσικό Πόλεμο το 1742 και από το 1816 ήταν η διοικητική έδρα του Landkreis Guhrau εντός της Επαρχίας Σιλεσίας, η οποία από το 1871 έως το 1945 ήταν επίσης μέρος της Γερμανίας. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια της Επίθεσης Βιστούλα-Όντερ το 1945. Σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ, η πόλη πέρασε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, ενώ ο υπόλοιπος γερμανικός πληθυσμός εκδιώχθηκε. Το ιστορικό όνομα Góra αποκαταστάθηκε και η πόλη ξανακατοικήθηκε από Πολωνούς, που εκδιώχθηκαν από την πρώην ανατολική Πολωνία που προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Και πάλι μια έδρα πόβιατ από το 1946, από το 1975 έως το 1998 η Γκούρα ανήκε στο Βοεβοδάτο Λέσνο. Το 1999 τα όρια της Γκούρα επεκτάθηκαν, συμπεριλαμβάνοντας τον οικισμό Σεντζιβογιοβίτσε ως την ανατολική της συνοικία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας
Γιάβορ
Στην πόλη βρίσκεται μια Προτεσταντική Εκκλησία της Ειρήνης. Ονομάστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2001. Επίσης, στην πόλη βρίσκεται το Κάστρο του Γιάβορ.
Ιστορία
Το όνομα της πόλης, Jawor, προέρχεται από την πολωνική λέξη που σημαίνει «πλάτανος». Το παλαιότερο καταγεγραμμένο όνομα χρονολογείται από το 1133 όταν η πόλη γράφτηκε ως Jawr και το 1203 ως Jawor. Μέχρι τον 16ο αιώνα το όνομα ήταν γραμμένο στα λατινικά με διάφορες μορφές όπως: Iavor, Iavr, Javr, Javor, Jaur, Jaura, Jawer και Jauor. Η πολωνική μορφή, Jawor, συνέχισε να χρησιμοποιείται, για παράδειγμα στη ζωγραφική από το 1562 που βρίσκεται στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου. Μία άλλη μορφή, Iawor, καταγράφεται σε έγγραφο από το 1248 και σε έγγραφο από το 1277 χρησιμοποιείται το όνομα Iaver. Το 1295, στο λατινικό έργο Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis, η πόλη σημειώνεται ως Jawor. Στο λατινικό Statuta Synodalia Episcoporum Wratislaviensium του 1475, το οποίο περιέχει επίσης την παλαιότερη πολωνική εκτύπωση, ως Jaworensis.