cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φαίδων Κουκουλές
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της οποίας διετέλεσε ισόβιος γενικός γραμματέας (1919-1956). Από το 1926 ήταν διευθυντής του Ιστορικού Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας, ενώ είχε εκδώσει 20 τόμους της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών (1924-1941). Διετέλεσε επίσης μέλος (1937-1939),πρόεδρος (1947-1951) και διευθυντής (1942-1943), της Επιτροπής των Γενικών Αρχείων του Κράτους. Υπήρξε από τους οργανωτές του Γ' Διεθνούς Βυζαντινολογικού Συνεδρίου της Αθήνας (1930). Μεταξύ των έργων του ξεχωρίζουν: το εξάτομο έργο Βυζαντινών βίος και πολιτισμός (1949), Βυζαντινό παραμύθι, Η μοναχή Θεοδούλη κ.ά. Είχε συγγράψει βιβλία ιστορικού, λαογραφικού και μυθιστορηματικού περιεχομένου με θέμα τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Συνολικά το συγγραφικό και ερευνητικό του έργο αριθμεί περί τους 235 τίτλους. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1956.
Αποτίμηση του έργου του
Η βασική συμβολή του έγκειται στην ανάδειξη του σχετικά άγνωστου ως την εποχή του κλάδου του ιδιωτικού βίου. Παράλληλα τόνιζε πως η ενδυματολογία αποτελούσε το δυσχερέστερο κομμάτι της βυζαντινής λαογραφίας λόγω δυσκολίας ταύτισης των γραπτών αποσπασμάτων με συγκεκριμένα ενδύματα. Το εξάτομο Βυζαντινών βίος και πολιτισμός αποτελεί το σημαντικότερο του τομέα του. Το ερευνητικό και συγγραφικό του έργο προσδιορίστηκε από την προσπάθεια να καταδειχθεί η πολιτισμική συνέχεια του ελληνικού λαού. Συνεχίζει την προσπάθεια του Νικόλαου Πολίτη, που παραλλήλως με τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο στην ιστορία υποστήριξε την αδιάσπαστη ενότητα και συνέχεια του ελληνικού έθνους από την αρχαιότητα δια μέσου του Βυζαντίου. Όμως η εξαντλητική ανάλυση και κυρίως η έλλειψη θεωρητικής υποδομής τον εμπόδισαν να αναχθεί σε γενικότερη θεώρηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Διευθυντές Γενικών Αρχείων του Κράτους
Γεώργιος Μιχαλάκης
Ο Γεώργιος Μιχαλάκης ή Μανωλάκης ήταν αγωνιστής του 1821, γνωστός και σαν καπετάν Γεωργάκης Μανωλάκης.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την Τσακωνιά, και ζούσε στο Λεωνίδι. Κατά τον βιογράφο του Θάνο Βαγενά προεπαναστατικά ήταν Κλέφτης, συνεργαζόμενος με το σώμα του περίφημου καπετάν-Ζαχαριά Μπαρμπιτσιώτη, μαζί με τον Μιχάλη Γκιόρα απ' την Καστάνιτσα.
Κατά την ανακήρυξη της Επανάστασης στις 16 Μαρτίου στο Λενίδι, εκλέχθηκε οπλαρχηγός των Πραστιωτών-Λενιδιωτών.
Πήρε μέρος στην πολιορκία της Μονεμβασιάς μαζί με τον ανηψιό του Γεώργιο Γούλενο, τον Εμμ. Τζούχλο και άλλους, σύνολο διακόσιοι πενήντα. Μετά την άλωση του φρουρίου αυτού, του οποίου ανέλαβε τη φρουραρχία για δύο μόνον ημέρες, αναχώρησε για την πολιορκία της Τριπολιτσάς. Το παρακάτω δημοτικό τραγούδι περιγράφει τη συμμετοχή του καπ. Γεωργάκη και των παλληκαριών του στα γεγονότα:
« Εσείς χελιδονάκια μου, που πάτε στον αέρα
δώστε μαντάτα στο Μοριά σ' όλα τα βιλαέτια,
πατήσαν τη Μονοβασιά, το παινεμένο κάστρο.
Καρτέρα μας Ντροπολιτσά, σε πέντε-δέκα μέρες
θα 'ρθουν τα τσακωνόπουλα κι ο καπετάν Γιωργάκης
να δεις πραστιώτικο σπαθί, τσακώνικο ντουφέκι »
Φθάνοντας στα περίχωρα της Τριπολιτσάς αμέσως μετά τη μάχη της Γράνας (10/8/1821), συνενώθηκε με το υπόλοιπο τσακώνικο στράτευμα που από τα τέλη Μαρτίου βρισκόταν εκεί υπό τον καπ. Παν.Σαράντη, και αφού «έπιασαν το πηγάδι της Βολιμής» έμειναν εκεί μέχρι την άλωση της πόλης που έγινε στις 23/9/1821 με εγχείρημα του μπουλουξή του Μανόλη Δούνια. Αργότερα πήρε μέρος και στις μάχες κατά του Δράμαλη στην Αργολίδα και το Παλιόκαστρο του Άργους. Κατά την μάχη των Δερβενακίων  τοποθετήθηκε από τον Κολοκοτρώνη στην Κλένια, όπου στάθηκε και πολέμησε με πολύ ζήλο. Συμμετείχε και σε άλλες μάχες υπό τις διαταγές του Θ. Κολοκοτρώνη.
'«… Εις τα αυτά όλα ουδείς αποζημιώθη ούτε εβραβεύτη ως και άλλοι αγωνισταί. Επειδήτις εβαστούσαμε υπό τας διαταγάς του Θεμιστοκλέος Γενικού οπλαρχηγού Θ. Κολοκοτρώνη. Μόνον τον Μανωλάκη ταγματάρχη το δε Σαρά[ν]τη λοχαγό, διά τούτο επήγαν εις τον άδη.»'
Ο καπ. Γεωργάκης απεβίωσε το 1839. [3]
Ήταν παντρεμένος με την Θωμαή Κ. Τροχάνη, και είχαν τέσσερις γιούς και μιά κόρη. [1] Με το Β.Δ. της 20-5-1838 [ΦΕΚ 18/20-5-1838] το οποίο αναφέρει : «Επομένως χαρακτηρίζομεν: Ως Ταγματάρχας... τον Γεωργάκην Μιχαλάκην εκ Λενίδης» (sic). Σκοπός ήταν να προικοδοτηθούν σαν μέλη της Βασιλικής Φάλαγγος [2] με «εθνικές γαίες», εφ’ όσον όμως ήταν ακτήμονες. Συνεπώς η απονομή του βαθμού του Ταγματάρχη ήταν μόνον τιμητική, αφού δεν ήταν ακτήμονας.
[2] Ιδρύθηκε αρχικά με το Β.Δ. της 18-9-1835. Αργότερα με το Β. Δ. της 1ης Ιανουαρίου 1838, Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΦΑΛΑΓΞ διαιρέθηκε σε δύο Φάλαγγες : Α...Η ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΦΑΛΑΓΞ όπου όλοι ελάμβαναν μισθό και Β...Η ΠΡΟΙΚΟΔΟΤΗΜΕΝΗ ΦΑΛΑΓΞ στην οποία μετετέθησαν από την ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ όσοι επιθυμούσαν αντί μισθού να λάβουν χωράφια από το κράτος. ...
[3] Ό καπετάν Γεωργάκης είχε αποβιώσει, κατά τον Θ. Βαγενά προ της 15/10/1841 [βλ. «''Ο καπ. Γεωργάκης Μανωλάκης''…», σελ 133-134.], ενώ κατά νεώτερες έρευνες σύμφωνα με τους φακέλλους των ΓΑΚ, κατά το μεταξύ της 20ης  Νοεμβρίου 1838 που «έκανε τη διαθήκη του», και της 24ης Απριλίου 1839 χρονικό διάστημα, και όχι το φθινόπωρο του 1841.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κύπελλο Λιλιάνα Ρονκέτι
Το Κύπελλο Λιλιάνα Ρονκέτι (Liliana Ronchetti) ήταν μία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση καλαθοσφαίρισης για τις γυναίκες.
Ήταν η δεύτερη ευρωπαϊκή διοργάνωση μετά την Ευρωλίγκα Γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
FIBA Ιστορία
Ρονκετι Ρονκετι Ρονκετι
Κέλλυ Κάρλσον
Βιογραφία / Σταδιοδρομία
Έχει κάνει φωτογραφίσεις σε πολλά διάσημα περιοδικά με πιο χαρακτηριστικές αυτές στο Maxim (Αύγουστος 2004) και Stuff (Οκτώβριος 2004). Η Κέλλυ έχει ύψος 1,65 μ. και το αγαπημένο της άθλημα είναι η ιππασία. Από το 2004 κατοικεί στο Λος Άντζελες.
Καλαφάτ
Το Καλαφάτ (ρουμανικά: Calafat) είναι πόλη στην κομητεία Ντολζ της νότιας Ρουμανίας, στην περιοχή της Ολτενίας (Μικρά Βλαχία). Βρίσκεται στον ποταμό Δούναβη, απέναντι από τη βουλγαρική πόλη του Βιδινίου, με την οποία συνδέεται με τη γέφυρα Καλαφάτ-Βίντιν, η οποία άνοιξε το 2013. Μετά την καταστροφή των γεφυρών της ύστερης αρχαιότητας, για αιώνες το Καλαφάτ συνδεόταν με τη νότια όχθη του Δούναβη με πλοίο, και αργότερα με πορθμείο.
Η πόλη διοικεί τρία χωριά: Μπασάραμπι, Γκόλεντς και Τσιουπέρτσενι Βέκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Αλεπού με αφτιά νυχτερίδας
thumb Η αλεπού με αφτιά νυχτερίδας (Otocyon megalotis - Ωτοκύων ο μεγαλώτις) είναι είδος αλεπούς που βρίσκεται στην αφρικανική σαβάνα, ονομασμένη για τα μεγάλα της αφτιά, τα οποία χρησιμοποιούνται για τη θερμορύθμιση. Τα αρχεία απολιθωμάτων δείχνουν ότι αυτός ο κυνίδης εμφανίστηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του μέσου Πλειστόκενου, πριν από περίπου 800.000 χρόνια. Θεωρείται βασικό είδος κυνίδη, που ομοιάζει με προγονικές μορφές της οικογένειας.
Η αλεπού με αφτιά νυχτερίδας έχει καστανόξανθη γούνα με μαύρα αφτιά, πόδια και σημεία του μυτερού προσώπου. Είναι κατά μέσο όρο 55 εκατοστά μήκος (κεφάλι και σώμα), με αφτιά μήκους 13 εκατοστών. Είναι το μοναδικό είδος του γένους Ωτοκύων. Η ονομασία Ωτοκύων προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις οὖς (αφτί) και κύων (σκύλος), ενώ η συγκεκριμένη ονομασία μεγαλώτις προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις μέγας και οὖς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Αλεπού Κατηγορία:Μυρμηγκοφάγα θηλαστικά
Γουσταύος Αδόλφος Ρέιτερχολμ
Ο Βαρόνος Γουσταύος Αδόλφος Ρέιτερχολμ (σουηδικά: Gustaf Adolf Reuterholm) (7 Ιουλίου 1756 – 27 Δεκεμβρίου 1813), ήταν Σουηδός πολιτικός. Έδρασε ως δεύτερος αντιβασιλέας της Σουηδίας, μαζί με τον Δούκα του Σόντερμανλαντ, μεταξύ των ετών 1792 και 1796, μέχρι να ενηλικιωθεί ο Γουσταύος Δ’ Αδόλφος της Σουηδίας.
Αρχική καριέρα
Μετά από τη σύντομη στρατιωτική του σταδιοδρομία, διορίστηκε Αρχιθαλαμηπόλος της Βασίλισσας Σοφίας Μαγδαληνής, της συζύγου του Γουσταύου Γ΄ της Σουηδίας. Αργότερα όμως, συνδέθηκε στενά με τον αδελφό του βασιλιά, τον Κάρολο ΙΓ’, και τότε Δούκα του Σόντερμανλαντ. Παρέμεινε στο παρασκήνιο καθ 'όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Γουσταύου Γ’, στον οποίο εναντιώθηκε επανειλημμένα, ιδίως μέσω της παράνομης τάξης «Walhalla», η οποία συν-ιδρύθηκε στη Σουομενλίνα.
Το όνομα του συνδέθηκε με την συνωμοσία του 1789. Συγκεκριμένα, το φθινόπωρο εκείνου του έτους, η πριγκίπισσα Χεδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα προσπάθησε να εκθρονίσει τον Γουσταύο Γ’ και να τοποθετήσει τον σύζυγο της, Δούκα Κάρολο στο θρόνο. Το ιδεώδες της ήταν το Σουηδικό Σύνταγμα του 1772, το οποίο θεωρούσε ως ένα καλό εργαλείο για μια φωτισμένη αριστοκρατία. Επιπλέον, ο πόλεμος και η προσπάθεια για Ένωση των αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων, καθώς και ο Νόμος για την Ασφάλεια, την έκαναν ηγετικό μέρος της αντιπολίτευσης. Συνεργάστηκε με τον πρίγκιπα Φρειδερίκο Αδόλφο, τον μικρότερο αδελφό του συζύγου της, αλλά και με τον Γουσταύο Αδόλφο Ρέιτερχολμ. Το σχέδιο ήταν να αναγκάσει τον σύζυγο της να γίνει εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης στην Ένωση των πολιτικών κομμάτων και στον Νόμο για την Ασφάλεια. Όταν έφτασε η ώρα για να κάνει τον Κάρολο να ενεργήσει, εκείνος αρνήθηκε και έκανε πίσω, πράγμα που διέκοψε ουσιαστικά το πραξικόπημα.
Ο Γουσταύος Αδόλφος Ρέιτερχολμ, μαζί με τους άλλους δυσαρεστημένους αριστοκράτες, φυλακίστηκε από τον Γουσταύο Γ’ το 1789
Κυβερνήτης της Σουηδίας
Ήταν στο εξωτερικό κατά τη στιγμή του θανάτου του Βασιλιά. Αλλά μια κλήτευση από τον φίλο του, και πλέον αντιβασιλέα Δούκα Κάρολο, τον έκανε να επιστρέψει στη Σουηδία. Μετά από μερικούς μήνες, το έτος 1793, έγινε μέλος των Βασιλικών Συμβούλων και ένας από τους «άρχοντες του παλατιού». Αρχικά, ως αντιβασιλέας, φαινόταν ότι έτεινε στο να υιοθετήσει ένα φιλελεύθερο σύστημα και να επαναφέρει την ελευθερία του τύπου. Εντούτοις ενεργούσε έτσι μόνο επειδή ήθελε να εξαφανίσει το νομικό σύστημα του Γουσταύου. Έτσι διώξε τους φανατικούς οπαδούς του αείμνηστου βασιλιά (π.χ. τον Βαρόνο Άρμφελτ και Τολ) με μια επαίσχυντη εκδικητικότητα, η οποία έφερε προς το πρόσωπο του, την απέχθεια του λαού. Το 1794 η αποτυχημένη συνωμοσία του Άρμφελτ, αποκάλυψε ότι υπήρχε ακόμα η αντιπολίτευση των οπαδών του Γουσταύου Γ’.
Προς το τέλος της αντιβασιλείας του, ο Ρέιτερχολμ προσπάθησε να συμμαχήσει με τη Ρωσία βάσει ενός γάμου, ανάμεσα στον Γουσταύο Δ’ Αδόλφου της Σουηδίας, και στην εγγονή της αυτοκράτειρας Μεγάλης Αικατερίνης, Αλεξάνδρα Πάβλοβνα. Ωστόσο αυτή η συμμαχία του γκρεμίστηκε από τη μισαλλοδοξία του νεαρού Σουηδού μονάρχη. Αργότερα, η σουηδική κυβέρνηση έληξε ως εξαιρετικά αντιδραστική, λόγω μιας ασήμαντης ταραχής στη Στοκχόλμη, η οποία όμως ανησύχησε πολύ τον Ρέιτερχολμ. Εκείνος τότε απείλησε σε όλους τους τυπογράφους, που τύπωναν οτιδήποτε σχετίζεται με τα συντάγματα της Γαλλικής Δημοκρατίας ή των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ότι κινδύνευαν να χάσουν τα προνόμια τους. Τον Μάρτιο του 1795 έκλεισε τη Σουηδική Ακαδημία επειδή ο A. Γ. Σίλφβερστολπ στην εναρκτήρια ομιλία του είχε αποτολμήσει να απορρίψει το πραξικόπημα του 1789.
Το 1796 εξελέγη μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών της Σουηδίας.
Κατά την ενθρόνιση του Γουσταύου Δ΄ της Σουηδίας, την 1η Νοεμβρίου του 1796, ο Ρέιτερχολμ απελάθηκε από τη Στοκχόλμη. Για τα επόμενα δώδεκα χρόνια έζησε στο εξωτερικό με το όνομα Τέμπελκροιτς. Μετά την επανάσταση όμως του 1809, επέστρεψε στη Σουηδία, αλλά του αρνήθηκαν κάθε πρόσβαση στον Κάρολο ΙΓ’, και εγκατέλειψε τη χώρα του για πάντα. Πέθανε στο Σλέσβιχ στις 27 Δεκεμβρίου 1813 και θάφτηκε στον καθεδρικό ναό του Στράνγκας στη Σουηδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών
Σύμπλεγμα Μνημείων Χουέ
Πρωτεύουσα του ενοποιημένου Βιετνάμ το 1802, η Χουέ υπήρξε πολιτικό, πολιτισμικό και θρησκευτικό κέντρο υπό τη δυναστεία Νκουγιέν έως το 1945. Αποτελεί εξαιρετικό δείγμα της δύναμης της εξαφανισμένης φεουδαρχικής στο απόγειό της κατά τον 19ο αι. Το σύμπλεγμα των μνημείων της είναι παράδειγμα ανατολικής φεουδαρχικής πρωτεύουσας, καθώς επίσης του σχεδιασμού και οικοδόμησης μιας οχυρωμένης πρωτεύουσας σε συγκριτικά μικρή χρονική περίοδο. Η ακεραιότητα του περιγράμματος της πόλης και του κτηριακού σχεδιασμού συνιστά δείγμα ύστερου φεουδαρχικού αστικού σχεδιασμού.
Ο χώρος
Ο συνολικός χώρος περιλαμβάνει την πρωτεύουσα με την 'Πορφυρή Απαγορευμένη Πόλη' στο κέντρο της και τα ανάκτορα, όπως επίσης και τα σχετικά συνδεόμενα μνημεία, έξω από την πόλη, που περιλαμβάνουν τους τάφους των αυτοκρατόρων Γκία Λονγκ, Νινχ Μανγκ, Τιέου Τρι, Του Ντοκ, Ντουκ Ντουκ, Ντονγκ Κχανχ και Κχάι Ντινχ, όπως επίσης και ένα σύμπλεγμα από ναούς, παγόδες και άλλους πνευματικούς τόπους.
Πυρετός στο Αίμα
Η ταινία Πυρετός στο αίμα (Πρωτότυπος τίτλος Splendor in the Grass), είναι ένα εφηβικό δράμα παραγωγής 1961 σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι: Νάταλι Γουντ, Γουόρεν Μπίτι, Σάντι Ντένις, Πατ Χινγκλ και Όντρεϊ Κρίστι. Το σενάριο της ταινίας, που γράφτηκε απευθείας για τη μεγάλη οθόνη από τον Αμερικανό δραματουργό Γουίλιαμ Ινγκ, εξιστορεί το πέρασμα στην ενηλικίωση μιας έφηβης, σε μια επαρχιακή πόλη του αμερικανικού νότου που καλείται να αντιμετωπίσει τη σεξουαλική καταπίεση και την ερωτική απογοήτευση. Ο Ινγκ βραβεύτηκε με Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου, ενώ η ταινία ήταν επίσης υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Νάταλι Γουντ.
Υπόθεση
Λίγο πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση του 1929, σε μια επαρχιακή πόλη της αμερικανικής υπαίθρου, δυο συμμαθητές, ο Μπαντ Στάμπερ (Γουόρεν Μπίτι) και η Ντίνι Λούμις (Νάταλι Γουντ), ερωτεύονται. Ο Μπαντ είναι δημοφιλής αρχηγός της ομάδας φούτμπολ του σχολείου, ενώ η Ντίνι είναι ευαίσθητη ψυχή και ανήσυχο πνεύμα. Τα δυο ερωτευμένα παιδιά καταπνίγουν τη σαρκική έλξη που αισθάνονται το ένα για το άλλο, εφόσον η κλειστή κοινωνία της μικρής πόλης στην οποία μένουν δεν επιτρέπει τις προγαμιαίες σεξουαλικές σχέσεις. Οι συνευρέσεις τους περιορίζονται μόνο σε καυτά φιλιά. Οι δυο τους ελπίζουν ότι μια μέρα θα παντρευτούν και ότι θα δώσουν τέλος στην αναμονή. Η καταπίεση που αισθάνονται και οι δυο μένει ανομολόγητη και από τις δυο πλευρές. Ο Μπαντ θα ήθελε να ολοκληρώσουν τη σχέση τους, αλλά φοβάται ότι σε περίπτωση συμβεί κάτι τέτοιο, η τιμή της Ντίνι θα καταστραφεί, όπως ακριβώς καταστράφηκε και η τιμή της αδελφής του, Τζίνι Στάμπερ (Μπάρμπαρα Λόουντεν). Η Ντίνι από την πλευρά της είναι διατεθειμένη να κάνει οτιδήποτε προκειμένου να μη χάσει τον Μπαντ. Πέρα από τις εσωτερικές πιέσεις που αντιμετωπίσει το ζευγάρι, έχουν να αντιμετωπίσουν και τις μεγάλες προσδοκίες που έχουν οι γονείς τους για εκείνους. Ο πατέρας του Μπαντ, Έις Στάμπερ (Πατ Χιγκλ), βαρόνος του πετρελαίου της περιοχής, τον πιέζει να γραφτεί στο πανεπιστήμιο Γέιλ μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο. Ο ίδιος ο Μπαντ όμως έχει άλλα όνειρα για το μέλλον του. Ενώ ο πατέρας της Ντίνι, Ντελ Λούμις (Φρεντ Στιούαρτ), πιέζει την κόρη του να παντρευτεί γρήγορα τον Μπαντ για να έχει μια άνετη και εύπορη ζωή. Προκειμένου να κατευνάσει τις ορμές του, ο Μπαντ αποφασίζει να κάνει σεξ με την Χουανίτα (Τζαν Νόρις) μια συμμαθήτριά του που φημίζεται για την ελευθερία των ηθών της. Η απόφασή του όμως αυτή, οδηγεί την Ντίνι, που αποπειράται να αυτοκτονήσει, στην τρέλα.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη στο στούντιο Filmway και βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες του σεναριογράφου Γουίλιαμ Ινγκ, όταν ο ίδιος διένυε την εφηβεία του μεγαλώνοντας στο Κάνσας. Ο Ινγκ είχε διηγηθεί το σενάριο της ταινίας στον Καζάν το 1957, την περίοδο που ο σκηνοθέτης ανέβαζε το θεατρικό έργο του Ινγκ Σκοτάδι (The Dark at the Top of the Stairs) στο Μπρόντγουεϊ. Οι δυο τους αποφάσισαν να συνεργαστούν για την οπτικοποίησή του. Για το ρόλο της Ντίνι ο Καζάν και ο Ινγκ σκέφτηκαν αρχικά ότι οι καταλληλότερες για το ρόλο θα ήταν οι η Λι Ρέμικ ή η Ντάιαν Βάρσι, ενώ η Τζέιν Φόντα πέρασε από ακρόαση. Τελικά κατέληξαν στη Νάταλι Γουντ. Ο Γουόρεν Μπίτι έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία, ενώ άλλοι υποψήφιοι ήταν οι Τρόι Ντόναχιου, Τζόντι Μακρέι και Ντένις Χόπερ. Οι δυο ηθοποιοί υποδύονται τους έφηβους στην ταινία ενώ στην πραγματικότητα ο Μπίτι ήταν 23 και η Γουντ 22 χρονών όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα. Προκειμένου να φανούν πειστικοί ως έφηβοι ο Καζάν προσέλαβε μια πλειάδα ηθοποιών ηλικίας μεταξύ των 20 και 25 χρονών στους ρόλους των συμμαθητών τους. Ο Καζάν ήθελε η ερμηνεία της Γουντ να είναι όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική γι' αυτό της ζήτησε να πηγαίνει στο γύρισμα χωρίς μακιγιάζ και να απαρνηθεί το χολιγουντιανό της ύφος όσο θα διαρκούσαν τα γυρίσματα. Η Γουντ δεν ήξερε να κολυμπάει και φοβόταν το νερό και η σκηνή όπου η Ντίνι αποπειράται να αυτοκτονήσει ήταν επίπονη για την ηθοποιό. 20 χρόνια αργότερα η ηθοποιός επρόκειτο να πνιγνεί στα νερά της θάλασσας υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Μετά το πέρας των γυρισμάτων η Γουντ, που είχε στο μεταξύ πάρει διαζύγιο από τον πρώτο της σύζυγο Ρόμπερτ Βάγκνερ, άρχισε να βγαίνει με τον Γουόρεν Μπίτι. Οι φήμες ήθελαν τον Μπίτι να είναι το τρίτο άτομο στις σχέση τους. Σύμφωνα όμως με τη βιογράφο της ηθοποιού Σούζαν Φίνσταντ ο λόγος του χωρισμού τους ήταν το γεγονός ότι η Γουντ έπιασε τον Βάγκνερ στα πράσα με έναν άλλον άνδρα. Ο Βάγκνερ διέψευσε όμως αυτήν την κατηγορία. Ο Γουόρεν Μπίτι αποκόμισε πολλές γνώσεις πάνω στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Ελία Καζάν, αλλά ο Καζάν δεν τον συμπαθούσε ιδιαίτερα. Το 1988 ο Καζάν χαρακτήριζε τον Μπίτι ξιπασμένο, αλλά δεν μπορούσε να αρνηθεί ότι κατάφερε να εξελιχτεί σε καλό ηθοποιό. Πέρα από τον Μπίτι, στην ταινία έκαναν το κινηματογραφικό τους ντεμπούτο οι: Σάντι Ντένις, Μάρλα Άνταμς και Φίλις Ντίλερ.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για δυο βραβεία Όσκαρ. Στην τελετή των 34ών βραβείων Όσκαρ το 1962 ο Γουίλιαμ Ινγκ βραβεύτηκε με Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου, ενώ η Νάταλι Γουντ, που ήταν υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, έχασε το βραβείο από τη Σοφία Λόρεν, νικήτρια για την ταινία Η ατιμασμένη (La Ciociara). Τόσο η Γουντ όσο και ο Μπίτι ήταν υποψήφιοι για Χρυσή Σφαίρα χωρίς όμως να κερδίσουν.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Διαχρονικότητα
Η ταινία κατατάχθηκε στην 50ή θέση στη λίστα με τις καλύτερες εφηβικές ταινίες όλων των εποχών του περιοδικού Entertainment Weekly, ενώ το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στην 47η θέση στη λίστα με τις καλύτερες αισθηματικές ταινίες όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη διπολική διαταραχή Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Peret
Ο Πέδρο Πουμπίγ Καλάφ (Ισπανικά: Pedro Pubill Calaf [ˈpeðɾo], Καταλανικά: [puˈβiʎ kəˈlaf], 24 Μαρτίου 1935 - 27 Αυγούστου 2014), γνωστός ως Peret, ήταν Ισπανός-Ρομά τραγουδιστής, κιθαρίστας και συνθέτης της Καταλανικής Ρούμπα από το Ματαρό (Βαρκελώνη).
Γνωστός για το single του 1971, "Borriquito" (Ariola Records), ο Peret εκπροσώπησε την Ισπανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1974 με το τραγούδι "Canta y sé feliz" και ερμήνευσε κατά τη διάρκεια της τελετής λήξης στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη. Το 2001, ο Peret ηχογράφησε και κυκλοφόρησε το Rey De La Rumba (Βασιλιάς της Ρούμπα), ένα άλμπουμ με ενημερωμένες εκδόσεις των παλαιότερων τραγουδιών του με καλεσμένους μουσικούς, συμπεριλαμβανομένων των Jarabe de Palo, El Gran Silencio, David Byrne of the Talking Heads και πολλοί άλλοι.
Ο Peret πέθανε στη Βαρκελώνη το 2014 από καρκίνο του πνεύμονα, σε ηλικία 79 ετών.
CD άλμπουμ
*Επανακυκλοφόρησε το 2008 από την Picap
Σίνγκλς
(Επιλεκτικά διεθνή χιτs)
άλλα χιτ:
Επιπλέον
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1974
Σίρουλα
Το Σίρουλα (Сирула) είναι ένα χωριό στον Δήμο Οχρίδας, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία (Η ΜΑΚΕΔOΝΙΑ ΕΙΝ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ).
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 10 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Οχρίδας Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Θεόδωρος Γούλελος
Ο καπετάνιος Θεόδωρος Γούλελος ήταν αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία του Λεωνιδίου. Μαζί με τον Παναγιώτη Σαράντη και άλλους διακοσίους περίπου πήρε μέρος στην πολιορκία της Τριπολιτσάς και συντέλεσε πολύ κατά την έφοδο της πόλης. Αργότερα βρέθηκε και στην Αργολίδα και πολέμησε τον Δράμαλη όταν αυτός οπισθοχώρησε στην Κόρινθο. Τοποθετήθηκε στο χωριό Κλένια προς αποκλεισμό του Δράμαλη στην Κόρινθο και έμεινε εκεί μέχρι τέλους. Τιμήθηκε με έπαινο για την ανδρεία του.
Σχέσεις Ελλάδας και Κροατίας
Οι σχέσεις Ελλάδας και Κροατίας αναφέρονται στις εξωτερικές σχέσεις μεταξύ της Κροατίας και της Ελληνικής Δημοκρατίας. Οι δύο χώρες σύναψαν διπλωματικές σχέσεις στις 20 Ιουλίου του 1992. Από το Νοέμβριο του 1994, η Ελλάδα έχει πρεσβεία στο Ζάγκρεμπ. Η Κροατία έχει πρεσβεία στην Αθήνα. Οι σχέσεις μεταξύ της Κροατίας και της Ελλάδας θεωρούνται εξαιρετικές και υπάρχει ένας υψηλός βαθμός συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών στους τομείς της οικονομίας, του τουρισμού και της πολιτικής, που ενισχύθηκε περαιτέρω με την ένταξη της Κροατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2013. Η Ελλάδα ήταν υποστηρικτής της ένταξης της Κροατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Λίστα επίσημων επισκέψεων
μικρογραφία|Ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας [[Δημήτρης Αβραμόπουλος και η υπουργός Εξωτερικών της Κροατίας Βέσνα Πούσιτς στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2013 ]]
Οικονομικές σχέσεις
Η Κροατία και η Ελλάδα συνεργάζονται στον τομέα του τουρισμού με υψηλού επιπέδου ανταλλαγές τουριστών. Περίπου 16.000 Κροάτες επισκέφθηκαν την Ελλάδα το 2012 και το 2006 περίπου 7.000 Έλληνες ταξίδεψαν στην Κροατία.
Σχέσεις με τη Σερβία
Η Κροατία και η Ελλάδα ακολουθούν διαφορετική πολιτική στις σχέσεις τους με τη Σερβία. Η Ελλάδα υποστηρίζει σθεναρά τη Σερβία σχετικά με το ζήτημα των εγκλημάτων πολέμου στα Βαλκάνια και το Κοσσυφοπέδιο, ενώ η Κροατία τάσσεται εναντίον της Σερβίας και αναγνωρίζει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Λήμματα με νεκρούς συνδέσμους
Αναφορές
Κροατια Ελλαδα
Γενικές εκλογές στο Μπανγκλαντές 2008
Στο Μπανγκλαντές γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 29 Δεκεμβρίου 2008. Η συμμετοχή ήταν της τάξης του 80 τοις εκατό και ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία της χώρας. . Ήταν οι πρώτες εκλογές στις οποίες χρησιμοποιήθηκαν ταυτότητες με φωτογραφίες των ψηφοφόρων ώστε να αποφευχθούν οι διπλοψηφίες. Οι εκλογές διεξήχθησαν υπό μια ουδέτερη υπηρεσιακή κυβέρνηση έπειτα από διετή στρατιωτική διακυβέρνηση. Γύρω στους 50.000 στρατιώτες και 600.000 αστυνομικοί περιφρούρησαν τα εκλογικά τμήματα και τους γύρω χώρους, με σκοπό να αποφευχθούν επεισόδια βίας και νοθείας. Από πλευράς παρατηρητών, στη χώρα έφτασαν 200.000 εκλογικοί παρατηρητές, ανάμεσά τους και 2.500 από χώρες του εξωτερικού. Το κόμμα της Χαλίντα Ζία ισχυρίστηκε ότι οι μεγάλες απώλειες που υπέστη το κόμμα της οφείλονταν σε παρατυπίες. Σε βίαια επεισόδια έπειτα από τη διενέργεια των εκλογών σκοτώθηκαν 2 άτομα. Η Χασίνα ανέλαβε πρωθυπουργός στις 6 Ιανουαρίου του 2009.
Παραπομπές
2008
Βερίκα Καλάνοβιτς
Η Βερίκα Καλάνοβιτς (σερβικά : Верица Калановић), γεννημένη στις 19 Ιουλίου 1954 στο Τρστένικ. Είναι πολιτικός της Σερβίας που έχει διατελέσει επανειλημμένα υπουργός.
Αποφοίτησε το 1977 από την σχολή τεχνολογίας και μεταλλουργίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Από το 1980 έως το 1993 υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις στο εργοστάσιο „Прве петолетке“ στο Τρστένικ. Το 2003 εργάστηκε ως καθηγητής στο Πολυτεχνείο του Τρστένικ]. Από το 2000 έως το 2001 ήταν μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της Τρστένικ.
Από το 2003 έως το 2006 ήταν επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος G17 στο κοινοβούλιο της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Μέλος της κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας του κοινοβουλίου της Σερβίας και του Μαυροβουνίου στο συμβούλιο της Ευρώπης και μέλος της επιτροπής τοπικής και περιφερειακής ανάπτυξης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Διετέλεσε υφυπουργός στο υπουργείο Οικονομίας και περιφερειακής ανάπτυξης από το 2007. Υπουργός εθνικής υλοποίησης επενδυτικού σχεδίου από τις 7 Ιουλίου 2008 έως τις 21 Φεβρουάριου 2011. Αναπληρωτής πρωθυπουργός της Σερβίας από τις 14 Μαρτίου 2011 έως τις 27 Ιουλίου 2012. Υπουργός νεολαίας και αθλητισμού της Σερβίας από τις 8 Φεβρουαρίου 2012 έως τις 27 Ιουλίου 2012. Από το 2012 είναι ο υπουργός περιφερειακής ανάπτυξης και τοπικής αυτοδιοίκησης.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί νεολαίας και αθλητισμού της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι πολιτικοί Κατηγορία:Αναπληρωτές πρωθυπουργοί της Σερβίας
Νύχτα των Κρυστάλλων
Ο όρος Kristallnacht (Κρίσταλναχτ, που σημαίνει στα γερμανικά η «Νύχτα των Κρυστάλλων»), επίσης Reichskristallnacht (Ράιχσκρισταλναχτ, κατά λέξη, «Αυτοκρατορική Νύχτα των Κρυστάλλων»), Pogromnacht (Πογκρόμναχτ, δηλαδή η «Νύχτα του Πογκρόμ»), περιγράφει το μαζικό πανεθνικό πογκρόμ στη Γερμανία και στην Αυστρία τη νύχτα της 9ης προς 10η Νοεμβρίου 1938. Ο στόχος ήταν οι Εβραίοι πολίτες όλης της χώρας και αποτέλεσε την απαρχή του Ολοκαυτώματος.
Πρελούδιο
Τη δεκαετία του 1930 πολλοί Εβραίοι, πολωνικής κυρίως καταγωγής, ζούσαν στη Γερμανία. Πολλοί είχαν ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στη Γερμανία και κάποιοι είχαν παρασημοφορηθεί για τη συμμετοχή τους στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Την Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 1938, οι Ναζιστές συγκέντρωσαν 17.000 από αυτούς, χωρίς καμία προειδοποίηση, μέσα στη νύχτα, και τους απέλασαν από τη Γερμανία στην Πολωνία.
right|thumb|120px|Χέρσελ Γκρίνσπαν (φωτ. Deutsches Bundesarchiv)
Η πολωνική κυβέρνηση αρνήθηκε να τους δεχτεί, με αποτέλεσμα την επίπονη πεζοπορία μεταξύ των γερμανικών και πολωνικών συνοριακών φυλακίων κατά τη διάρκεια της κρύας ημέρας και νύχτας, μέχρι να πείσουν οι γερμανικές αρχές την πολωνική κυβέρνηση να τους επιτρέψει την είσοδο. Ο Έρσελ Γκρίνσπαν (Herschel Grynszpan), ένας Πολωνός -Εβραϊκής καταγωγής- που γεννήθηκε στη Γερμανία, αλλά είχε ήδη καταφύγει στη Γαλλία, έλαβε ένα γράμμα από την οικογένειά του, το οποίο περιέγραφε τις φρικτές συνθήκες που έζησαν κατά την απέλαση. Αναζητώντας τρόπο για να τους ανακουφίσει από αυτή την κατάσταση, έκανε επανειλημμένες εκκλήσεις, μέσα στις επόμενες ημέρες προς τον Ερνστ φομ Ρατ (Ernst vom Rath), γραμματέα της Γερμανικής Πρεσβείας στο Παρίσι, ο οποίος δεν είχε, ως εκπρόσωπος της Ναζιστικής Γερμανίας, την παραμικρή πρόθεση να βοηθήσει. Κατά τραγική ειρωνεία, ο Ρατ ήταν αντιπαθής στους κύκλους του Ναζιστικού Κόμματος και παρακολουθείτο από τη Γκεστάπο, καθώς θεωρείτο ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου, ο Γκρίνσπαν πυροβόλησε τον Φομ Ρατ στο στομάχι, ενώ αστόχησε άλλες τρεις φορές. Δύο μέρες αργότερα, στις 9 Νοεμβρίου, ο γραμματέας της Πρεσβείας πέθανε.
Σκρέμπατνο (Βόρεια Μακεδονία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Οχρίδας Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Νύχτα των Κρυστάλλων
Πρελούδιο
thumb|250px|left|Ένα δείγμα από τα απομεινάρια της Kristallnacht.
Kristallnacht: Η νύχτα που έσπασαν τα κρύσταλλα
Η δολοφονία του Φομ Ρατ εξυπηρέτησε ως άλλοθι για την έναρξη βιαιοπραγιών κατά των Εβραίων κατοίκων σε ολόκληρη τη Γερμανία. Υπήρχε η πρόθεση να φανεί η επίθεση αυτή σαν αυθόρμητη αντίδραση, αλλά, στην πραγματικότητα, είχε ενορχηστρωθεί από τις γερμανικές αρχές και, ειδικότερα, από τον Ράινχαρντ Χάιντριχ (Reinhard Heydrich). Η κυβέρνηση αξιοποίησε, εκτός από τα επίσημα κρατικά μέσα, κυρίως την οργάνωση του Ναζιστικού κόμματος, για να οργανώσει και να υλοποιήσει τις ταραχές, οι οποίες κορυφώθηκαν στις 9 Νοεμβρίου 1938.
Περισσότεροι από 30.000 άρρενες Εβραίοι συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης· κατά κύριο λόγο στο Νταχάου, στο Μπούχενβαλντ και στο Ζάξενχαουζεν. Η μεταχείριση στα στρατόπεδα ήταν κτηνώδης, αλλά οι περισσότεροι αφέθηκαν ελεύθεροι κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών μηνών, υπό τον όρο ότι θα εγκατέλειπαν τη Γερμανία.
Ο ακριβής αριθμός των Γερμανών Εβραίων που θανατώθηκαν δεν έχει προσδιοριστεί, αλλά υπολογίζεται ότι κυμαίνεται μεταξύ 36 και 200 περίπου ατόμων για τις δύο ημέρες που διήρκεσαν οι αναταραχές. Ο ευρύτερα αποδεκτός αριθμός νεκρών κατά τη διάρκεια των ταραχών είναι 91 άτομα. Υπολογίζοντας και τους θανάτους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, περίπου 2.000 ως 2.500 ήταν οι νεκροί που μπορούν να αποδοθούν στο πογκρόμ της «Νύχτας των Κρυστάλλων». Επίσης, μικρός αριθμός Γερμανών θανατώθηκαν κατά τις ταραχές της Νύχτας των Κρυστάλλων, καθώς τους θεώρησαν, κατά λάθος, Εβραίους.
Τα γεγονότα στην Αυστρία δεν ήταν λιγότερο φρικτά και οι περισσότερες από τις 94 συναγωγές και τόποι προσευχής της Βιέννης υπέστησαν μερική ή ολική καταστροφή. Τα θύματα υπέστησαν κάθε είδους ταπεινώσεις, περιλαμβανομένου του εξαναγκασμού να σφουγγαρίζουν ενόσω τους υπέβαλαν σε μαρτύρια οι συμπολίτες τους Αυστριακοί, κάποιοι από τους οποίους ήταν προηγουμένως φίλοι και γείτονές τους.
Αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο
Το πογκρόμ της «Νύχτας των Κρυστάλλων» προκάλεσε την οργή όλου του κόσμου. Αποτέλεσε δυσφήμηση για το κύρος των φιλοναζιστικών κινημάτων στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική, οδηγώντας τα στην επακόλουθη διάλυσή τους. Πολλές εφημερίδες όχι μόνο καταδίκασαν το πογκρόμ, αλλά τα συνέκριναν με τα δολοφονικά πογκρόμ που υποκίνησε η Τσαρική Ρωσία κατά τη δεκαετία του 1880. Οι Η.Π.Α. ανακάλεσαν τον πρέσβη τους, αλλά δεν διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις, ενώ άλλες κυβερνήσεις προχώρησαν στη διακοπή των διπλωματικών τους σχέσεων, ως μορφή διαμαρτυρίας.
Παρεπόμενα
Ο διωγμός και η οικονομική καταστροφή που προκλήθηκε στους Γερμανούς Εβραίους δεν σταμάτησαν με το πογκρόμ, ακόμη και μετά τις λεηλασίες των σπιτιών και των επιχειρήσεών τους. Τους υποχρέωσαν να πληρώσουν συλλογικό πρόστιμο ενός δισεκατομμυρίου μάρκων προς τη ναζιστική κυβέρνηση για το θάνατο του Φομ Ρατ και να καταβληθούν στο δημόσιο τα έξι εκατομμύρια μάρκα των ασφαλιστικών πληρωμών που θα έπαιρνε η εβραϊκή κοινότητα εξαιτίας των καταστροφών στις περιουσίες τους.
Η νύχτα εκείνη αποτέλεσε την αρχή μιας νέας φάσης στις αντισημιτικές δραστηριότητες του ναζιστικού κόμματος και των κρατικών μηχανισμών, που οδήγησε στον εκπατρισμό και, τελικά, στη μαζική δολοφονία της πλειονότητας των Εβραίων που ζούσαν στη Γερμανία. Αν και λίγοι άνθρωποι το γνώριζαν εκείνη την εποχή, το πογκρόμ της «Νύχτας των Κρυστάλλων» αποτέλεσε το πρώτο βήμα για τη συστηματική δίωξη και μαζική δολοφονία των Εβραίων σε όλη την Ευρώπη, που είναι πλέον γνωστή ως το «Ολοκαύτωμα» (στα εβραϊκά "shoah")
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Ν Κατηγορία:Πογκρόμ Κατηγορία:Αντισημιτισμός Κατηγορία:Βανδαλισμένα έργα τέχνης
Προκριματικά Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Τα προκριματικά Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο (Copa America Centenario Play-in Matches) ήταν οι διεθνείς ποδοσφαιρικοί αγώνες, με σκοπό τον καθορισμό των δύο ομάδων που θα συμπλήρωναν τις υπόλοιπες δεκατέσσερις, στην τελική φάση του Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο. Οι δύο αγώνες (Παναμάς εναντίον Κούβας, Τρινιντάντ και Τομπάγκο εναντίον Αϊτής) έλαβαν χώρα στο Εστάδιο Ρόμελ Φερνάντες στην Πόλη του Παναμά, πρωτεύουσα του Παναμά, στις 8 Ιανουαρίου του 2016.
Προκριθείσες χώρες
Οι έξι ομάδες που πήραν την πρόκριση για το Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο είναι οι εξής:
Υπόβαθρο
Μεταξύ των 16 ομάδων που συμμετέχουν στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο, έξι από αυτές είναι από την CONCACAF. Τέσσερις από τις έξι ομάδες της CONCACAF προκρίθηκαν ήδη πριν από το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015. Οι υπόλοιπες δύο θέσεις οριστικοποιήθηκαν έπειτα από αγώνες κατάταξης, με βάση τα αποτελέσματα του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015.
Το σύστημα έχει ως εξής:
Δεδομένου ότι η νικήτρια του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015 (Μεξικό) είχε ήδη προκριθεί για το Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο, συνολικά τέσσερις ομάδες μετείχαν στα προκριματικά.
Ομάδες
Οι τέσσερις ομάδες με βάση τα αποτελέσματα στο Γκολντ Καπ:
Ακολουθούν τα ζευγάρια των αγώνων:
Τον Οκτώβριο του 2015 αναφέρθηκε ότι οι αγώνες θα είναι διπλοί. Ωστόσο, στις 29 Οκτωβρίου του 2015, η CONCACAF επιβεβαίωσε ότι οι αγώνες θα είναι μονοί και θα φιλοξενηθούν στο Εστάδιο Ρόμερλ Φερνάντες στην Πόλη του Παναμά, πρωτεύουσα του Παναμά στις 8 Ιανουαρίου του 2016, με τον Παναμά να έχει το πλεονέκτημα έδρας ως η ομάδα με τα καλύτερα αποτελέσματα.
Αγώνες
Η Αϊτή προκρίνεται στην τελική φάση του Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο.
Ο Παναμάς προκρίνεται στην τελική φάση του Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις CONCACAF (εθνικές ομάδες)
Μαίρη Στάνλεϊ του Ντέρμπι
Η Μαίρη Στάνλεϊ του Ντέρμπι (Mary Stanley of Derby, γεννημένη ως Μαίρη Αικατερίνη Σάκσβιλ-Γουέστ Mary Catherine Sackville-West, 23 Ιουνίου 1823 - 6 Δεκεμβρίου 1900) ήταν Αγγλίδα ευγενής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1823, και ήταν κόρη του Γεωργίου Σάκσβιλ-Γουέστ, 5ου Κόμη Ντε Λα Γουρ και της Λαίδη Ελισάβετ Σάκσβιλ.
Το 1847 παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Γκασκόϊνε-Σέσιλ, 2ο Μαρκήσιο του Σάλισμπερι. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου 1900 σε ηλικία 77 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες Κατηγορία:Βρετανίδες μαρκησίες
Κωνσταντίνα Γεωργαντά
Η Κωνσταντίνα Γεωργαντά (Δεσφίνα Φωκίδας, 13 Μαϊου 1988) είναι Ελληνίδα σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, ερευνήτρια, ηθοποιός, μουσικός και πολιτιστική παραγωγός.
Προσωπικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1988. Kατάγεται από τη Δεσφίνα Φωκίδας και τον Βουτσαρά Ιωαννίνων. Σπούδασε στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Νέο Ελληνικό Θέατρο του Γιώργου Αρμένη, κλασική κιθάρα στο Κυριακοπούλειο Ωδείο Ιτέας και είναι αυτοδίδακτη μουσικός στη φυσαρμόνικα, την φλογέρα και το ηπειρώτικο ντέφι. Έχει ολοκληρώσει προγράμματα σπουδών δημοσιογραφία ς στο Michigan State University, διοίκηση πολιτιστικών μονάδων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, λαογραφία πολιτισμό και επικοινωνία στο ΕΚΠΑ και αρχαίο θέατρο στο Κέντρο Αρχαίου Δράματος Δεσμοί.
Έρευνές της για τη ζωγραφική, τη μουσική, την ποίηση και τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν παρουσιαστεί στο κοινό μέσω λαϊκών δρώμενων δικής της σκηνοθεσίας, ενορχήστρωσης και παραγωγής και με την ενεργή συμμετοχή του ντόπιου πληθυσμού, όπως τα «Μικρασιατική κληρονομιά: Η μουσική του Γιάννη Παπαΐωάννου» και το ζωντανό μουσικό ντοκιμαντέρ «Ο Καββαδίας ταξιδεύει », που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Δελφών Λάλων Ύδωρ.
Έχει σκηνοθετήσει μικρού μήκους ντοκιμαντέρ, ζωντανά μουσικά ντοκιμαντέρ και μουσικά βίντεο.
Ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί με το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων στο θεατρικό έργο Οδυσσεβάχ της Ξένιας Καλογεροπούλου σε σκηνοθεσία Ντίνας Αβαγιαννού και Νίκου Αρβανίτη, και ως ηθοποιός έχει δανείσει τη φωνή της στον χαρακτήρα της Στέλλας, στην ταινία κινουμένων σχεδίων «Από το μπαλκόνι » του Άρη Καπλανίδη και Ηλία Ρουμελιώτη.
Μαζί με τους Άρη Καπλανίδη και Ηλία Ρουμελιώτη, αποτελούν τα ιδρυτικά μέλη της Κοιν.Σ.Επ. κινηματογραφικών και πολιτιστικών παραγωγών «Πολιτισμός εν Κινήσει» για την ανάδειξη και προώθηση του ελληνικού πολιτισμού.
Το 2017 έλαβε το πρώτο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών για το έργο της «Μετά την καταστροφή » και από το 2018 είναι μέλος της ένωσης.
Διακρίσεις
Πρώτο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα για το έργο «Μετά την Καταστροφή» από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Αλαίν Μπασούνγκ
Ο Αλαίν Μπασούνγκ (γαλλικά: Alain Bashung, 1 Δεκεμβρίου 1947 – 14 Μαρτίου 2009) ήταν Γάλλος τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ηθοποιός. Το τελευταίο του άλμπουμ κυκλοφόρησε λίγο πριν το θάνατό του, το 2009.
Kde domov muj?
Το τραγούδι γράφτηκε από το συνθέτη Φραντίσεκ Σκρουπ και το θεατρικό συγγραφέα Γιόσεφ Καγιετάν Τυλ ως τμήμα ενός κωμικού θεατρικού έργου, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Πράγα στις 21 Δεκεμβρίου 1834. Το αρχικό τραγούδι αποτελείται από δυο στροφές. Σύντομα το κομμάτι έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές από τους Τσέχους κι έγινε αποδεκτό ως ένας ανεπίσημος ύμνος ενός έθνους μέσα στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων.
Αλαίν Μπασούνγκ
Καριέρα
Η μουσική του καριέρα χαρακτηρίστηκε κυρίως από ποπ σανσόν τραγούδια. Οι δίσκοι του έγιναν πλατινένιοι πολλές φορές και στο Παρί Ζενίθ το 2009 ο καλλιτέχνης τιμήθηκε με τρία βραβεία, μεταξύ των οποίων και εκείνο του καλύτερου τραγουδιστή και του καλύτερου άλμπουμ για το "Bleu Pétrole" (Barclay/Universal). Συνολικά κατέκτησε 11 βραβεία (με πρώτο το 1993) και έγινε ο πλέον βραβευμένος καλλιτέχνης στην ιστορία των Les Victoires. Την 1η Ιανουαρίου του 2009 τιμήθηκε με το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Kde domov muj?
Το 1918, όταν δημιουργήθηκε το κράτος της Τσεχοσλοβακίας, η πρώτη στροφή αυτού του τραγουδιού ήταν το πρώτο μέρος του εθνικού ύμνου, ενώ το δεύτερο μέρος ήταν στα σλοβάκικα. Η διάσπαση της Τσεχοσλοβακίας το 1992 επηρέασε και τον εθνικό ύμνο: πλέον αποτελείται μόνο από την πρώτη στροφή του αρχικού τραγουδιού.
Αλαίν Μπασούνγκ
Θάνατος
Τα τελευταία χρόνια υπέφερε από καρκίνο των πνευμόνων. Η τελευταία του δημόσια εμφάνιση έγινε στην τελετή βράβευσής του για το τελευταίο του άλμπουμ. Πέθανε στο Παρίσι στις 14 Μαρτίου του 2009, σε ηλικία 62 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Kde domov muj?
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Τσεχίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Αϊνό Σιμπέλιους
Η Αϊνό Σιμπέλιους (Aino Sibelius, πατρικό Järnefelt; 10 Αυγούστου 1871 – 8 Ιουνίου 1969) ήταν η σύζυγος του Φινλανδού συνθέτη Γιάν Σιμπέλιους (Jean Sibelius). Έζησαν το μεγαλύτερο μέρος της κοινής τους ζωής των 65 χρόνων στην εξοχική κατοικία τους στην Αϊνόλα, κοντά στη λίμνη Τουούσουλα, στη περιοχή Γιάρβενπα της Φινλανδίας. Μαζί απέκτησαν έξι κόρες: την Εύα (1893-1978), τη Ρουθ (1894-1976), τη Κίρστυ (1898-1900), τη Καταρίνα (1903-1984), τη Μαργκαρέτα (1908-1988) και τη Χάϊντι (1911-1982).
Παιδικά χρόνια
Η Αϊνό Γιάρνεφελτ γεννήθηκε στο Ελσίνκι, στην αυστηρή και πειθαρχημένη οικογένεια του Στρατηγού Αλεξάντερ Γιάρνεφελτ (Alexander Järnefelt) και της συζύγου του, Ελίσαμπεθ, το γένος Κλοντ φον Γιούργκενσμπουργκ (Clodt von Jürgensburg) στα 1871. Είχε έξι μεγαλύτερα αδέλφια, μεταξύ των οποίων και ο συγγραφέας Άρβιντ Γιάρνεφελτ (Arvid Järnefelt), ο ζωγράφος Έερο Γιάρνεφελτ (Eero Järnefelt) κι ο συνθέτης κι ενορχηστρωτής Άρμας Γιάρνεφελτ (Armas Järnefelt).
Ήταν ο αδελφός της ο Άρμας που σύστησε τον φίλο και συμφοιτητή του, Γιάν Σιμπέλιους στην Αϊνό το χειμώνα του 1889, όταν τον έφερε στην οικογενειακή εστία για να τον γνωρίσουν. Εκείνη την ίδια περίοδο κι ο συγγραφέας Γιουχάνι Άχο (Juhani Aho) έδειχνε τη συμπάθεια του προς το πρόσωπο της Αϊνό, αλλά χωρίς να λάβει την ανταπόκριση που ήλπιζε. Τα επόμενα χρόνια η Αϊνό ήταν αρραβωνιασμένη με τον Γιάν Σιμπέλιους, ώσπου νυμφεύθηκαν με τις ευλογίες του πατέρα της στις 10 Ιουνίου του 1892 στο Μάξμο (κοινότητα της Φινλανδίας κοντά στο αρχιπέλαγος Κβάρκεν, που συγκαταλέγεται στο Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO). left|thumb|Η Αϊνό Σιμπέλιους κατά το 1922.
1892–1930: Τα πρώτα χρόνια της κοινής ζωής
Από τη στιγμή που αρραβωνιάστηκαν συζήταγαν για ένα σπίτι δικό τους, στην εξοχή, κι είχαν ήδη κοιτάξει για ένα σπίτι κοντά στη Λίμνη Τουούσουλα από τις αρχές του 1898. Παρ'όλ'αυτά, όταν ο πλούσιος εργένης θείος του άντρα της πέθανε τον Ιούλιο του 1903 αγόρασαν περίπου 2,5 στρέμματα (ή 10000 μ2) γης στο Γιάρβενπα, κοντά στη Λίμνη Τούουσουλα, χρησιμοποιώντας το μερίδιο του από το υποστατικό του θείου του για να πληρώσουν τον αρχιτέκτονα Λαρς Σονγκ (Lars Sonck) που θα σχεδίαζε το σπίτι τους, που το ονόμασαν «Αϊνόλα». Μετακόμισαν εκεί το φθινόπωρο του 1904, αφού πρώτα είχαν δανειστεί ένα σημαντικό ποσό χρημάτων για να αγοράσουν τη γη και να χτίσουν το σπίτι τους.
Τα πρώτα χρόνια της Αϊνό στη Γιάρβενπα ήταν γεμάτα άγχος και δυσκολίες, κυρίως λόγω οικονομικών δυσχερειών αλλά και του τρόπου ζωής του συζύγου της, που περιλάμβανε ποτό και πάρτι. Προσπάθησε να συμπληρώσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό φτιάχνοντας ένα κήπο με λαχανικά στο πετρώδες έδαφος που βρισκόταν κοντά στο σπίτι. Μιας και δεν είχαν τη δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά στο σχολείο, η Αϊνό τα δίδασκε η ίδια κατ'οίκον, κάτι που προφανώς έκανε πολύ καλά αφού όλα τους διέπρεψαν όταν στη συνέχεια τους δόθηκε αυτή η ευκαιρία. Υπήρξε μια περίοδος κατά το 1907 όπου εκείνη χρειάστηκε να αναρρώσει στο Σανατόριο της πόλης Χυβινκάα.
Κατά το έτος 1908 μ.Χ. ο άντρας της χρειάστηκε να υποστεί μια εγχείρηση στο λάρυγγα κι έτσι εγκατέλειψε το αλκοόλ για περίπου επτά χρόνια, κάτι που σηματοδότησε τα ευτυχέστερα χρόνια της Αϊνό. Η κόρη τους Μαργκαρέτα γενννήθηκε στα 1908, η Χάϊντι στα 1911 (όταν η Αϊνό ήταν ήδη 40 χρονών), κι όλα τα παιδιά μεγάλωσαν στο κτήμα στην Αϊνόλα – με μόνη εξαίρεση τη περίοδο που αναγκάστηκαν να ζήσουν αλλού εξαιτίας του Φινλανδικού Εμφυλίου πολέμου στα 1918, όπου μετακόμισαν στο Ελσίνκι για λίγους μήνες.
1930–1957: Τα στερνά χρόνια
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας το 1930 όλα τα παιδιά ήταν εγκαταλείψει τη πατρική εστία κι η Αϊνό ήθελε πλέον να μετακομίσει στο Ελσίνκι, για να βρίσκονται πιό κοντά στα παιδιά τους. Τα επόμενα χρόνια θα τα περνούσαν σε ένα νοικιασμένο διαμέρισμα στο Ελσίνκι, αλλά το 1941 θα επιστρέψουν στην Αϊνόλα, με τα (πολλά) εγγόνια τους λόγω του κινδύνου που υπήρχε να βομβαρδιστεί το Ελσίνκι από τη Σοβιετική Ένωση. Ο Γιάν κι η Αϊνό Σιμπέλιους έζησαν εκεί, στο σπίτι τους στην Αϊνόλα για όλα τα υπόλοιπα χρόνια τους, με την Αϊνό να αφιερώνει τον εαυτό της στο πλευρό του άντρα της, της οικογένειας της, και του κήπου τους με τα λαχανικά.
1957–1969: Η ζωή ως χήρα του Γιάν Σιμπέλιους
right|thumb|Η κα Σιμπέλιους συναντάει το Ρώσο βιολιστή [[Όλεγκ Καγκάν (Oleg Kagan) για να τιμήσουν την επέτειο από τα 100 χρόνια της γέννησης του Γιάν Σιμπέλιους.]] Ο Γιάν Σιμπέλιους πέθανε στην Αϊνόλα, στο Γιάρβενπα, στις 20 Σεπτεμβρίου 1957 και κηδεύθηκε σε έναν κήπο εκεί κοντά. Η Αϊνό συνέχισε να ζει στην Αϊνόλα μετά το θάνατο του, ξεσκαρτάρωτας χαρτιά και βοηθώντας τη Σαντέρι Λεβάς (Santeri Levas) και τον Έρικ Β. Ταβάστζερνα (Erik W. Tawaststjerna) που κι οι δύο έγραφαν βιογραφίες του μακαρίτη συζύγου της. Η Αϊνό πέθανε κι εκείνη στην Αϊνόλα, στις 8 Ιουνίου 1969, κοντά στα 98 της χρόνια, και κηδεύτηκε κοντά στον αγαπημένο της Γιάν.
Στα 1972, οι κόρες του Γιάν Σιμπέλιους Εύα, Ρουθ, Καταρίνα, Μαργκαρέτα, και Χάϊντι, πούλησαν το κτήμα της Αϊνόλα στο Φινλανδικό Κράτος για να μετατραπεί σε μουσείο προς τιμή του πατέρα τους με πρόσβαση στο κοινό. Λειτουργεί ως Μουσείο Γιάν Σιμπέλιους από το 1974.
Με τα δικά της λόγια
Η Αϊνό έγραψε για τη κοινή τους ζωή.
Αλληλογραφία
Η αλληλογραφία της Αϊνό Σιμπέλιους έχει εκδοθεί:
Scottish Professional Football League
Η Scottish Professional Football League (SPFL) είναι σύστημα διεξαγωγής ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων στη Σκωτία, με αρχή την σεζόν 2013–14. Το σύστημα αυτό δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 2013 έπειτα από την συγχώνευση μεταξύ της Scottish Premier League και της Scottish Football League. Γενικός διευθυντής της SPFL είναι ο Νιλ Ντονκάστερ.
Καταβολές
Σύστημα διεξαγωγής των ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων στη Σκωτία δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το 1890, όταν η Scottish Football League (SFL) ιδρύθηκε. Παραδοσιακά, το πρωτάθλημα ήταν χωρισμένο σε δύο κατηγορίες (Ντιβίζιον Ουάν και Του) μεταξύ των οποίων οι ομάδες προβιβάζονταν και υποβιβάζονταν με το πέρας της κάθε σεζόν. Ωστόσο, κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1970, η μορφή οργάνωσης αυτή θεωρήθηκε απαρχαιωμένη, και ως εκ τούτου αποφασίστηκε ο περαιτέρω χωρισμός σε τρεις κατηγορίες: την Πρέμιερ Ντιβίζιον (παλαιότερα Ντιβίζιον Ουάν), την Φερστ Ντιβίζιον (παλαιότερα Ντιβίζιον Του) και τη νεοδημιουργηθείσα Σέκοντ Ντιβίζιον. Το σύστημα αυτό τέθηκε σε εφαρμογή για πρώτη φορά την σεζόν 1975–76. Το σύστημα διεξαγωγής των πρωταθλημάτων αυτό συνέχισε να υφίσταται έως και την σεζόν 1994–95, όταν και υιοθετήθηκε ένα σύστημα αποτελούμενο από τέσσερις συνολικά κατηγορίες, μαζί με τη νέα Θερντ Ντιβίζιον, με και τις τέσσερις κατηγορίες αυτές να αποτελούνται από δέκα ομάδες η καθεμία.
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1997, οι σύλλογοι της Πρέμιερ Ντιβίζιον αποφάσισαν να αποσχιστούν από την Scottish Football League και να προχωρήσουν στην ίδρυση της Scottish Premier League (SPL), ακολουθώντας το παράδειγμα της Αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ. Η απόφαση αυτή πάρθηκε λόγω της επιθυμίας των ισχυρότερων ομάδων της Σκωτίας να έχουν μεγαλύτερο λόγο στα έσοδα από τις αναμετρήσεις και να μπορούν από μόνες τους να διαπραγματεύονται τα τηλεοπτικά τους συμβόλαια και τις χορηγίες. Τα έσοδα της SFL διαιρούνταν ισοδύναμα για όλες της ομάδες και των τεσσάρων κατηγοριών. Οι σύλλογοι της SPL διατήρησαν όλα τους τα εμπορικά δικαιώματα, με εξαίρεση μια ετήσιας βάσης χορηγία στην SFL και μία χρηματική χορήγηση προς τις ομάδες που υποβιβάζονταν στην παρακάτω κατηγορία.
Σκέψεις για εκ νέου αλλαγή στη δομή του σκωτσέζικου ποδοσφαίρου ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 2000, καθώς τόσο οι σύλλογοι όσο και οι εθνικές ομάδες της Σκωτίας αντιμετώπιζαν μεγάλες δυσκολίες στις διεθνείς διοργανώσεις, ενώ τα έσοδά τους υπολείπονταν σε σημαντικό βαθμό εκείνων της γειτονικής Αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ. Μία έκθεση, υπό την εποπτεία του πρώην Πρωθυπουργού της Σκωτίας Χένρι ΜακΛις, πραγματοποιήθηκε από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σκωτίας, η οποία και δημοσιοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2010. Ο ΜακΛις συνιστούσε ότι το σκωτσέζικο ποδόσφαιρο θα πρέπει να έχει ένα ενιαίο σύστημα διεξαγωγής πρωταθλημάτων και ότι η ανώτερη τη τάξει κατηγορία θα έπρεπε να έχει μόλις 10 ομάδες. Η πρόταση αυτή για αλλαγή στον αριθμό των ομάδων της πρώτης κατηγορίας δεν προχώρησε λόγω αντιδράσεων από τέσσερις συλλόγους της SPL, με μόλις δύο απαιτούμενες αρνητικές ψήφους για ακύρωση τέτοιου είδους τροποποιήσεων στο καταστατικό του πρωταθλήματος.