cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευάγγελος Αρβανιτάκης
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Ευβοίας το 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση και μετά με τους Φιλελεύθερους (1958) και με την Ένωση Κέντρου τα έτη 1961,1963 και 1964. Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου ήταν υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου από τις 18 Φεβρουαρίου ως τις 24 Φεβρουαρίου 1964 και υφυπουργός Συγκοινωνιών από τις 24 Φεβρουαρίου 1964 ως τις 15 Ιουλίου 1965.
Πολιτική της κλιματικής αλλαγής
Πολιτικός διάλογος
Ο πολιτικός διάλογος σχετικά με το ποιες συγκεκριμένες δράσεις επιτυγχάνουν αποτελεσματικό μετριασμό ποικίλει ανάλογα με την κλίμακα της διακυβέρνησης. Υπάρχουν διαφορετικά ζητήματα στο διεθνή διάλογο, σε σύγκριση με το διάλογο σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Κατά τη δεκαετία του 1990, όταν η αλλαγή του κλίματος πρωτοεμφανίστηκε στην πολιτική ατζέντα, υπήρχε αισιοδοξία ότι το πρόβλημα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με επιτυχία. Η τότε πρόσφατη υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ το 1987 για την προστασία του στρώματος του όζοντος είχε δείξει ότι ο κόσμος ήταν σε θέση να ενεργήσει συλλογικά για να αντιμετωπίσει μια απειλή που προειδοποίησαν οι επιστήμονες, ακόμη και όταν δεν προκαλούσε ακόμη σημαντική ζημιά στους ανθρώπους. Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου συνέχισαν να αυξάνονται, με ελάχιστα σημάδια συμφωνίας για την επιβολή κυρώσεων στους ρυπαντές ή την επιβράβευση της φιλικής προς το κλίμα συμπεριφοράς. Έχει καταστεί σαφές ότι η επίτευξη παγκόσμιας συμφωνίας για αποτελεσματική δράση με σκοπό τον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη θα ήταν εξαιρετικά απαιτητική.
Ευάγγελος Αρβανιτάκης
Πολιτική σταδιοδρομία
Πέθανε στην Αθήνα το 1971 και η κηδεία του έγινε στη Χαλκίδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Πολιτική της κλιματικής αλλαγής
Πολυμερείς φορείς
Η αλλαγή του κλίματος ήρθε στο προσκήνιο της παγκόσμιας πολιτικής ατζέντας στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με τις διασκέψεις των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή που διοργανώνονται κάθε χρόνο. Αυτές οι ετήσιες εκδηλώσεις καλούνται επίσης Συνέδρια των Μερών (ΣτΜ). Σημαντικά ΣτΜ-ορόσημα ήταν το Πρωτόκολλο του Κιότο το 1997, η Διάσκεψη της Κοπεγχάγης το 2009 και η Διάσκεψη του Παρισιού του 2015. Το Κιότο θεωρήθηκε αρχικά υποσχόμενο, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 2000 τα αποτελέσματά του αποδείχθηκαν απογοητευτικά. Η Κοπεγχάγη αποτέλεσε μια μεγάλη προσπάθεια να προχωρήσει πέρα από το Κιότο με ένα πολύ ισχυρότερο πακέτο δεσμεύσεων, αλλά σε μεγάλο βαθμό απέτυχε. Το Παρίσι θεωρήθηκε ευρέως επιτυχημένο, αλλά παραμένει ανοικτό το πόσο αποτελεσματικό θα είναι στη μείωση της μακροχρόνιας υπερθέρμανσης του πλανήτη.
Τον 21ο αιώνα, υπάρχει ευρεία συμφωνία ότι η τιμή του άνθρακα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για τη μείωση των εκπομπών, τουλάχιστον θεωρητικά. Σε γενικές γραμμές όμως, τα έθνη ήταν απρόθυμα να υιοθετήσουν μια υψηλή τιμή άνθρακα, ή στις περισσότερες περιπτώσεις οποιαδήποτε τιμή. Ένας από τους κύριους λόγους αυτής της απροθυμίας είναι το πρόβλημα της διαρροής άνθρακα - τα φαινόμενα όπου οι δραστηριότητες που παράγουν εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου μετακινούνται εκτός της δικαιοδοσίας που επιβάλλει την τιμή του άνθρακα στερώντας έτσι τη δικαιοδοσία των θέσεων εργασίας και των εσόδων, και χωρίς κανένα όφελος, καθώς οι εκπομπές θα κυκλοφορήσουν αλλού. Παρ' όλα αυτά, το ποσοστό των παγκόσμιων εκπομπών που καλύπτονται από μια τιμή άνθρακα αυξήθηκε από 5% το 2005, σε 15% έως το 2019 και θα έπρεπε να φτάσει πάνω από 40% μόλις τεθεί πλήρως σε ισχύ η τιμή του άνθρακα της Κίνας. Τα υφιστάμενα καθεστώτα τιμών άνθρακα έχουν εφαρμοστεί ανεξάρτητα, κυρίως από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα έθνη και τις υποεθνικές δικαιοδοσίες που ενεργούν αυτόνομα.
Το σε μεγάλο βαθμό εθελοντικό σύστημα «δέσμευσης και επανεξέτασης» όπου τα κράτη κάνουν τα δικά τους σχέδια για τη μείωση των εκπομπών χρησιμοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά εγκαταλείφθηκε πριν από τη συνθήκη του Κιότο του 1997, όπου η εστίαση ήταν στους στόχους εκπομπών. Η προσέγγιση ανανεώθηκε με τη Συμφωνία του Παρισιού του 2015, με δεσμεύσεις που τώρα ονομάζονται εθνικά καθορισμένες συνεισφορές (ΕΚΣ), οι οποίες πρόκειται να υποβάλλονται εκ νέου σε βελτιωμένη μορφή κάθε 5 χρόνια. Δεν έχει εκτιμηθεί πόσο αποτελεσματική είναι αυτή η προσέγγιση. Η πρώτη υποβολή εθνικών ΕΚΣ αναμένεται να πραγματοποιηθεί στο συνέδριο της Γλασκόβης το 2021. Υπάρχουν σχέδια για συμφωνία σε ένα διεθνές σύστημα για τις συναλλαγές που σχετίζονται με τις τιμές του άνθρακα, επίσης στη συνάντηση των μερών της Γλασκόβης του 2021.
Περιφερειακοί, εθνικοί και υποεθνικοί φορείς
Οι πολιτικές για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου καθορίζονται είτε από εθνικές είτε υποεθνικές δικαιοδοσίες ή σε περιφερειακό επίπεδο στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πολλές από τις πολιτικές μείωσης των εκπομπών που έχουν τεθεί σε εφαρμογή ήταν πέραν εκείνων που απαιτούνται από τις διεθνείς συμφωνίες. Στα παραδείγματα περιλαμβάνεται η εισαγωγή μιας τιμής άνθρακα από ορισμένες μεμονωμένες πολιτείες των ΗΠΑ ή το επίτευγμα της Κόστα Ρίκα που έφτασε να παράγει το 99% της ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές το 2010. Οι πραγματικές αποφάσεις για τη μείωση των εκπομπών ή την ανάπτυξη καθαρών τεχνολογιών συνήθως δεν λαμβάνονται από τις ίδιες τις κυβερνήσεις, αλλά από άτομα, επιχειρήσεις και άλλους οργανισμούς. Ωστόσο, οι εθνικές και τοπικές κυβερνήσεις θέτουν πολιτικές για την ενθάρρυνση της φιλικής προς το κλίμα δραστηριότητας. Σε γενικές γραμμές, αυτές οι πολιτικές μπορούν να χωριστούν σε τέσσερις τύπους: πρώτον, την εφαρμογή ενός μηχανισμού τιμών άνθρακα και άλλων οικονομικών κινήτρων. Δεύτερον κανονιστικές ρυθμίσεις, που επιβάλλουν, π.χ., ότι ένα ορισμένο ποσοστό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας πρέπει να προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές. Τρίτον, άμεσες κυβερνητικές δαπάνες για φιλική προς το κλίμα δραστηριότητα ή έρευνα. Και τέταρτον, προσεγγίσεις που βασίζονται στην ανταλλαγή πληροφοριών, στην εκπαίδευση και στην ενθάρρυνση της εθελοντικής φιλικής προς το κλίμα συμπεριφοράς.
Μη κυβερνητικοί φορείς
Άτομα, επιχειρήσεις και ΜΚΟ μπορούν να επηρεάσουν την πολιτική της κλιματικής αλλαγής τόσο άμεσα όσο και έμμεσα. Οι μηχανισμοί περιλαμβάνουν ατομική ρητορική, συνολική έκφραση γνώμης μέσω δημοσκοπήσεων και μαζικές διαμαρτυρίες. Ιστορικά, ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των διαμαρτυριών ήταν κατά πολιτικών φιλικών προς το κλίμα. Από τις διαδηλώσεις καυσίμων στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2000, υπήρξαν δεκάδες διαμαρτυρίες σε όλο τον κόσμο κατά των φόρων καυσίμων ή του τερματισμού των επιδοτήσεων καυσίμων. Από το 2019 και την έλευση της σχολικής απεργίας και της εξέγερσης εξαφάνισης, οι διαδηλώσεις υπέρ του κλίματος έχουν γίνει πιο εμφανείς. Οι έμμεσοι δίαυλοι για τους πολιτικούς παράγοντες για να επηρεάσουν την πολιτική της κλιματικής αλλαγής περιλαμβάνουν τη χρηματοδότηση ή την εργασία σε πράσινες τεχνολογίες και το κίνημα αποεπένδυσης απο ορυκτά καύσιμα.
Ειδικά ενδιαφέροντα και πιέσεις από μη εθνικούς φορείς
δεξιά|μικρογραφία| Η υπερθέρμανση του πλανήτη έχει προσελκύσει την προσοχή των [[Αριστερά (πολιτική)|αριστερών ομάδων, όπως εδώ με τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής .]] Υπάρχουν πολλές ομάδες ειδικών ενδιαφερόντων, οργανισμοί και εταιρείες που έχουν δημόσιες και ιδιωτικές θέσεις στο πολύπλευρο θέμα της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Ακολουθεί μια μερική λίστα των ομάδων ειδικού ενδιαφέροντος που έχουν δείξει ενδιαφέρον για την πολιτική της υπερθέρμανσης του πλανήτη:
Τα διάφορα ενδιαφερόμενα μέρη μερικές φορές ευθυγραμμίζονται μεταξύ τους για να ενισχύσουν το μήνυμά τους, για παράδειγμα οι εταιρείες ηλεκτρικής ενέργειας χρηματοδοτούν την αγορά ηλεκτρικών σχολικών λεωφορείων για να ωφελήσουν τους γιατρούς μειώνοντας το φορτίο στην υπηρεσία υγείας, ενώ ταυτόχρονα πωλούν περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια. Μερικές φορές οι βιομηχανίες θα χρηματοδοτήσουν εξειδικευμένους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς για να ευαισθητοποιήσουν και να ασκήσουν πιέσεις κατόπιν εντολής τους.
Συλλογική δράση
Η τρέχουσα πολιτική για το κλίμα επηρεάζεται από μια σειρά από κοινωνικά και πολιτικά κινήματα που επικεντρώνονται σε διάφορα μέρη της οικοδόμησης πολιτικής βούλησης για δράση για το κλίμα. Αυτό περιλαμβάνει το κίνημα για τη δικαιοσύνη για το κλίμα, το κίνημα της νεολαίας για το κλίμα και τα κινήματα για αποεπένδυση από τις βιομηχανίες ορυκτών καυσίμων.
Κίνημα αποεπένδυσης
μικρογραφία|300x300εσ|Μέχρι το 2021, 1.300 ιδρύματα που διαθέτουν 14,6 τρισεκατομμύρια δολάρια αποεπένδυσαν από τη βιομηχανία [[Ορυκτά καύσιμα|ορυκτών καυσίμων. ]] Η αποεπένδυση από ορυκτά καύσιμα και οι επενδύσεις σε κλιματικές λύσεις είναι μια προσπάθεια μείωσης της κλιματικής αλλαγής ασκώντας κοινωνική, πολιτική και οικονομική πίεση για τη θεσμική εκποίηση περιουσιακών στοιχείων, συμπεριλαμβανομένων αποθεμάτων, ομολόγων και άλλων χρηματοοικονομικών μέσων που συνδέονται με εταιρείες που συμμετέχουν στην εξόρυξη ορυκτών καυσίμων.
Οι εκστρατείες αποεπένδυσης από τα ορυκτά καύσιμα εμφανίστηκαν σε πανεπιστημιουπόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2011, με φοιτητές να παροτρύνουν τις διοικήσεις τους να μετατρέψουν τις επενδύσεις στη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων σε επενδύσεις σε καθαρή ενέργεια και κοινότητες που επηρεάζονται περισσότερο από την κλιματική αλλαγή.
Μέχρι το 2015, η αποεπένδυση από τα ορυκτά καύσιμα ήταν η ταχύτερα αναπτυσσόμενη κίνηση αποεπένδυσης στην ιστορία. Τον Απρίλιο του 2020, συνολικά 1.192 ιδρύματα και πάνω από 58.000 άτομα που αντιπροσωπεύουν περιουσιακά στοιχεία 14 τρισεκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως είχαν αρχίσει ή δεσμεύθηκαν για αποεπένδυση από τα ορυκτά καύσιμα.
Κίνημα της νεολαίας
Οι μαθητικές κινητοποιήσεις για το κλίμα, δηλαδή οι αποχές των μαθητών από τα μαθήματά τους ως διαμαρτυρία για την κλιματική αλλαγή, είναι ένα αυξανόμενο διεθνές κίνημα μαθητών που αποφασίζουν αντί να παρακολουθήσουν μαθήματα να λάβουν μέρος σε διαδηλώσεις απαιτώντας δράση για να αποτραπεί η περαιτέρω υπερθέρμανση του πλανήτη και η κλιματική αλλαγή. Η δημοσιότητα και διαδεδομένη διοργάνωση ξεκίνησε όταν η Γκρέτα Τούνμπεργκ οργάνωσε δράση έξω από το σουηδικό Ρίκσνταγκ (κοινοβούλιο), κρατώντας πινακίδα που έγραφε στα σουηδικά "Skolstrejk för klimatet" (μετάφραση: σχολική απεργία για το κλίμα) ξεκινώντας στις 20 Αυγούστου 2018.
Τρέχουσες προοπτικές
Οι ιστορικές πολιτικές προσπάθειες να συμφωνήσουν σε πολιτικές για τον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη έχουν σε μεγάλο βαθμό αποτύχει. Οι σχολιαστές έχουν εκφράσει την αισιοδοξία ότι η δεκαετία του 2020 μπορεί να είναι πιο επιτυχημένη, λόγω των διαφόρων πρόσφατων εξελίξεων και ευκαιριών που δεν υπήρχαν κατά τις προηγούμενες περιόδους. Άλλοι σχολιαστές έχουν εκφράσει προειδοποιήσεις ότι τώρα υπάρχει πολύ λίγος χρόνος για να ενεργήσουμε προκειμένου να έχουμε οποιαδήποτε πιθανότητα να διατηρήσουμε την αύξηση θερμοκρασίας κάτω από τον 1,5 °C, ή ακόμη και να έχουμε μια καλή πιθανότητα να διατηρήσουμε την παγκόσμια αύξηση κάτω από τους 2 °C.
Ευκαιρίες
Στα τέλη της δεκαετίας του 2010, διάφορες εξελίξεις που ευνοούν την φιλική προς το κλίμα πολιτική έκανε τους σχολιαστές να εκφράζουν αισιοδοξία ότι η δεκαετία του 2020 μπορεί φέρει καλή πρόοδο στην αντιμετώπιση της απειλής της παγκόσμιας θέρμανσης.
Σημείο καμπής για την κοινή γνώμη
μικρογραφία| Η [[Γκρέτα Τούνμπεργκ σε στάση διαμαρτυρίας τον Αύγουστο του 2018. Το κίνημα "Παρασκευές για το μέλλον" ήταν σημαντικό για την ευαισθητοποίηση του κοινού για την απειλή από την υπερθέρμανση του πλανήτη.]] Το 2019 έχει χαρακτηριστεί ως «η χρονιά που ο κόσμος ξύπνησε την κλιματική αλλαγή», λόγω παραγόντων όπως η αυξανόμενη αναγνώριση της απειλής της υπερθέρμανσης του πλανήτη που προέκυψε από τα πρόσφατα ακραία καιρικά φαινόμενα, το φαινόμενο Γκρέτα και την έκθεση IPPC 1,5 °C
Το 2019, ο γενικός γραμματέας του ΟΠΕΚ αναγνώρισε το κίνημα απεργίας στα σχολεία ως τη μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζει η βιομηχανία ορυκτών καυσίμων. Σύμφωνα με την Κριστιάνα Φιγκέρες, μόλις περίπου το 3,5% του πληθυσμού αρχίσει να συμμετέχει σε μη βίαιη διαμαρτυρία, είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει πολιτικές αλλαγές, με την επιτυχία των Παρασκευών για το μέλλον της Γκρέτας Τούνμπεργκ να υποδηλώνει ότι μπορεί να επιτευχθεί αυτό το κατώφλι.
Μειωμένη επιρροή της άρνησης αλλαγής του κλίματος
Μετά το 2019, η απόλυτη άρνηση της κλιματικής αλλαγής είχε πολύ μικρότερη επιρροή από ό, τι τα προηγούμενα χρόνια. Οι λόγοι για αυτό περιλαμβάνουν την αυξανόμενη συχνότητα ακραίων καιρικών φαινομένων, την πιο αποτελεσματική επικοινωνία από την πλευρά των επιστημόνων του κλίματος και το φαινόμενο της Γκρέτας. Για παράδειγμα, το 2019 το Ινστιτούτο Κάτε έκλεισε το κατάστημα του για το κλίμα.
Ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας
Από το 2020, η δυνατότητα αντικατάστασης ενέργειας από ορυκτά καύσιμα με πυρηνική και ιδιαίτερα ανανεώσιμη ενέργεια έχει αυξηθεί πολύ, με δεκάδες χώρες να παράγουν πλέον περισσότερο από το ήμισυ της ηλεκτρικής τους ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές.
Πράσινη ανάκαμψη
Η πράσινη ανάκαμψη είναι ένα ευρέως αποδεκτό όνομα για ένα προτεινόμενο πακέτο περιβαλλοντικών, κανονιστικών και φορολογικών μεταρρυθμίσεων για την ανάκαμψη της ευημερίας μετά την πανδημία COVID-19. Υπήρξε ευρεία υποστήριξη από πολιτικά κόμματα, κυβερνήσεις, ακτιβιστές και ακαδημαϊκούς σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Ηνωμένες Πολιτείες, και άλλες χώρες για να διασφαλιστεί ότι οι επενδύσεις για την απομάκρυνση των χωρών από την οικονομική ύφεση δαπανούνται με τρόπο που καταπολεμά την κλιματική αλλαγή, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης του άνθρακα, του πετρελαίου και της χρήσης φυσικού αερίου, καθώς και τις επενδύσεις σε καθαρές μεταφορές, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, οικολογικά κτίρια και βιώσιμες εταιρικές ή χρηματοοικονομικές πρακτικές. Αυτές οι πρωτοβουλίες υποστηρίζονται από τα Ηνωμένα Έθνη και τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.
Προκλήσεις
Παρά τις πολλά υποσχόμενες συνθήκες, οι σχολιαστές τείνουν να προειδοποιούν ότι παραμένουν πολλές δύσκολες προκλήσεις, οι οποίες πρέπει να ξεπεραστούν εάν η πολιτική της κλιματικής αλλαγής πρόκειται να οδηγήσει σε σημαντική μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου.
Επείγον χαρακτήρας
Ήδη από το 2021, τα επίπεδα διοξειδίου έχουν ήδη αυξηθεί κατά περίπου 50% σε σύγκριση με την προ-βιομηχανική εποχή, με δισεκατομμύρια τόνους περισσότερους να εκπέμπονται κάθε χρόνο. Η υπερθέρμανση του πλανήτη έχει ήδη ξεπεράσει το σημείο όπου αρχίζει να έχει καταστροφικές επιπτώσεις σε ορισμένες περιοχές. Επομένως, πρέπει να εφαρμοστούν πολύ σύντομα σημαντικές αλλαγές πολιτικής, προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος κλιμάκωσης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων.
Κεντρικότητα ορυκτών καυσίμων
Η ενέργεια από ορυκτά καύσιμα παραμένει κεντρική για την παγκόσμια οικονομία, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 80% της παραγωγής ενέργειας για το 2019. Η μείωση των εκπομπών αυξάνοντας το κόστος της ενέργειας για τους καταναλωτές έχει συχνά προκαλέσει διαμαρτυρίες. Το να καταστεί η ενέργεια πιο ακριβή για τη βιομηχανία μπορεί να μειώσει το ποσό της οικονομικής δραστηριότητας εντός μιας δικαιοδοσίας, η οποία έχει επιπτώσεις στις θέσεις εργασίας και στα έσοδα. Ενώ η καθαρή ενέργεια μπορεί μερικές φορές να είναι φθηνότερη, η παροχή μεγάλων ποσοτήτων ανανεώσιμης ενέργειας σε σύντομο χρονικό διάστημα συνήθως είναι δύσκολη. Σύμφωνα με μια έκθεση του 2021 του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας οι εκπομπές από ορυκτά καύσιμα που σχετίζονται με την ενέργεια αναμένεται να αυξηθούν το 2021 κατά 4,8%. Αυτή θα είναι η δεύτερη υψηλότερη άνοδος ποτέ, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αυξημένη καύση άνθρακα.
Αδράνεια
Ενώ η πλήρης άρνηση της κλιματικής αλλαγής είναι πολύ λιγότερο διαδεδομένη τη δεκαετία του 2020 σε σύγκριση με τις προηγούμενες δεκαετίες, πολλά επιχειρήματα εξακολουθούν να υπάρχουν κατά της ανάληψης δράσης για τον περιορισμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Τέτοια επιχειρήματα περιλαμβάνουν την άποψη ότι υπάρχουν καλύτεροι τρόποι για να δαπανηθούν τα διαθέσιμα κεφάλαια, ότι θα ήταν καλύτερα να περιμένουμε μέχρι η νέα τεχνολογία να αναπτυχθεί και να κάνει φθηνότερο το μετριασμό και ότι οι μελλοντικές αρνητικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής θα πρέπει να υποβαθμιστούν σε μεγάλο βαθμό σε σχέση με τις τρέχουσες ανάγκες.
Καταστροφολογία
Στο πλαίσιο της πολιτικής για την κλιματική αλλαγή, η καταστροφολογία αναφέρεται σε απαισιόδοξες αφηγήσεις που ισχυρίζονται ότι είναι πλέον πολύ αργά για να κάνουμε κάτι για την κλιματική αλλαγή. Η καταστροφολογία μπορεί να περιλαμβάνει υπερβολή της πιθανότητας κλιμακωτών σημείων καμπής του κλίματος και την πιθανότητά τους να πυροδοτήσουν τη ανεξέλεγκτη παγκόσμια θέρμανση πέρα από την ανθρώπινη ικανότητα ελέγχου, ακόμη και αν η ανθρωπότητα ήταν σε θέση να σταματήσει αμέσως κάθε καύση ορυκτών καυσίμων. Στις ΗΠΑ, οι δημοσκοπήσεις διαπίστωσαν ότι ο πιο συνηθισμένος λόγος για τη μη ανάληψης δράσης για τον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη, είναι η πεποίθηση ότι είναι πολύ αργά για να γίνει κάτι.
Πολυτομεακή διακυβέρνηση
Το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής ταιριάζει συνήθως σε διάφορους τομείς, πράγμα που σημαίνει ότι απαιτείται συχνά η ενσωμάτωση των πολιτικών για την αλλαγή του κλίματος σε άλλους τομείς πολιτικής. Συνεπώς, το πρόβλημα είναι δύσκολο, καθώς πρέπει να αντιμετωπιστεί σε πολλαπλές κλίμακες με διαφορετικούς παράγοντες που συμμετέχουν στη σύνθετη διαδικασία διακυβέρνησης.
Κακή προσαρμογή
Η επιτυχής προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή απαιτεί εξισορρόπηση ανταγωνιστικών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συμφερόντων. Ελλείψει τέτοιας εξισορρόπησης, οι βλαβερές ακούσιες συνέπειες μπορούν να αναιρέσουν τα οφέλη των πρωτοβουλιών προσαρμογής. Για παράδειγμα, οι προσπάθειες προστασίας των κοραλλιογενών υφάλων στην Τανζανία ανάγκασαν τους ντόπιους χωρικούς να στραφούν από τις παραδοσιακές αλιευτικές δραστηριότητες στη γεωργία που παρήγαγε υψηλότερες εκπομπές αερίων θερμοκηπίου.
Τεχνολογία
Η υπόσχεση της τεχνολογίας θεωρείται τόσο απειλή όσο και πιθανή ευλογία. Οι νέες τεχνολογίες μπορούν να ανοίξουν δυνατότητες για νέες και πιο αποτελεσματικές πολιτικές για το κλίμα. Τα περισσότερα μοντέλα που δείχνουν μια πορεία στον περιορισμό της θέρμανσης σε 2 °C έχουν μεγάλο ρόλο στην απομάκρυνση του διοξειδίου του άνθρακα, μία από τις δύο κύριες μορφές μηχανικής του κλίματος. Οι σχολιαστές από όλο το πολιτικό φάσμα τείνουν να καλωσορίζουν την αφαίρεση διοξειδίου. Αλλά μερικοί είναι δύσπιστοι αν θα είμαστε ποτέ σε θέση να αφαιρέσουμε αρκετό διοξείδιο για την επιβράδυνση της υπερθέρμανσης του πλανήτη χωρίς να υπάρξουν επίσης γρήγορες περικοπές στις εκπομπές και προειδοποιούν ότι η υπερβολική αισιοδοξία για μια τέτοια τεχνολογία μπορεί να δυσκολέψει τη θέσπιση πολιτικών μετριασμού.
Υπάρχει μια κάπως αντίθετη άποψη προς την άλλη κύρια μορφή της μηχανικής του κλίματος, τη διαχείριση της ηλιακής ακτινοβολίας. Τουλάχιστον για την έγχυση αερολύματος με βάση το θείο, υπάρχει ευρεία συμφωνία ότι θα ήταν αποτελεσματικό στη μείωση των μέσων παγκόσμιων θερμοκρασιών. Ωστόσο, η προοπτική θεωρείται ανεπιθύμητη από πολλούς επιστήμονες του κλίματος. Προειδοποιούν ότι οι ανεπιθύμητες ενέργειες θα περιλαμβάνουν πιθανές επιπτώσεις στην υγεία, μειώσεις των γεωργικών αποδόσεων λόγω μειωμένου ηλιακού φωτός και βροχοπτώσεων, καθώς και πιθανές τοπικές αυξήσεις θερμοκρασίας και άλλες διαταραχές του καιρού. Σύμφωνα με τον Μάικλ Μαν, η προοπτική της χρήσης ηλιακής διαχείρισης για τη μείωση των θερμοκρασιών είναι ένα άλλο επιχείρημα που χρησιμοποιείται για τη μείωση της προθυμίας για τη θέσπιση πολιτικής μείωσης εκπομπών.
Διαφορετικές απαντήσεις από το πολιτικό φάσμα
μικρογραφία| Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι [[Δημοκρατικό Κόμμα (ΗΠΑ)|Δημοκρατικοί (μπλε) και οι Ρεπουμπλικάνοι (κόκκινο) έχουν από καιρό διαφορετικές απόψεις σχετικά με τη σημασία της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, με το χάσμα να διευρύνεται στα τέλη του 2010 κυρίως μέσω του μεριδίου των Δημοκρατών που αυξάνεται κατά περισσότερο από 30 μονάδες. (Η ασυνέχεια το 2015 προέκυψε από την αλλαγή στον όρο από «υπερθέρμανση του πλανήτη» σε «κλιματική αλλαγή». ) ]] Οι φιλικές προς το κλίμα πολιτικές υποστηρίζονται γενικά από όλο το πολιτικό φάσμα. Αν και υπήρξαν πολλές εξαιρέσεις μεταξύ των ψηφοφόρων και των πολιτικών που κλίνουν στη δεξιά, ακόμη και οι πολιτικοί της αριστεράς σπάνια έκαναν την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής κορυφαία προτεραιότητα. Τον 20ο αιώνα, οι δεξιοί πολιτικοί οδήγησαν σε πολύ σημαντική δράση κατά της κλιματικής αλλαγής, τόσο διεθνώς όσο και εσωτερικά, με τον Ρίτσαρντ Νίξον και τη Μάργκαρετ Θάτσερ να αποτελούν εξέχοντα παραδείγματα. Ωστόσο, μέχρι τη δεκαετία του 1990, ειδικά σε ορισμένες αγγλόφωνες χώρες και κυρίως στις ΗΠΑ, το ζήτημα άρχισε να πολώνεται. Τα δεξιά μέσα ενημέρωσης άρχισαν να υποστηρίζουν ότι η κλιματική αλλαγή επινοήθηκε ή τουλάχιστον υπερβάλλεται από την αριστερά για να δικαιολογήσει τη μεγέθυνση των κυβερνήσεων. Από το 2020, ορισμένες δεξιές κυβερνήσεις έχουν θεσπίσει εξαιρετικά φιλικές προς το κλίμα πολιτικές. Διάφορες έρευνες έδειξαν μια μικρή τάση ακόμη και για τους Αμερικανούς δεξιούς ψηφοφόρους να γίνουν λιγότερο σκεπτικιστές για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Αν και κατά την άποψη του Ανατόλ Λίεβεν, για ορισμένους δεξιούς ψηφοφόρους των ΗΠΑ, η αμφιβολία για την κλιματική αλλαγή έχει γίνει μέρος της ταυτότητάς τους, οπότε η θέση τους επί του θέματος δεν μπορεί εύκολα να μετατοπιστεί με ορθολογικά επιχειρήματα.
Μια μελέτη του 2014 από το Πανεπιστήμιο του Ντόρτμουντ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι χώρες του ΟΟΣΑ με κεντρώες και αριστερές κυβερνήσεις είχαν υψηλότερες μειώσεις εκπομπών από αυτές με δεξιές κυβερνήσεις για το χρονικό διάστημα 1992-2008. Ιστορικά, οι εθνικιστικές κυβερνήσεις είχαν τις χειρότερες επιδόσεις στη θέσπιση πολιτικών. Αν και σύμφωνα με τον Λίεβεν, καθώς η κλιματική αλλαγή θεωρείται όλο και περισσότερο ως απειλή για τη συνεχιζόμενη ύπαρξη εθνικών κρατών, ο εθνικισμός είναι πιθανό να γίνει μια από τις πιο αποτελεσματικές δυνάμεις που θα οδηγήσουν σε αποφασιστικές προσπάθειες μετριασμού. Η αυξανόμενη τάση να θεωρείται η απειλή για την κλιματική αλλαγή ως θέμα εθνικής ασφαλείας μπορεί να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική για την αύξηση της υποστήριξης μεταξύ των εθνικιστών και των συντηρητικών.
Σχέση με την επιστήμη του κλίματος
Στην επιστημονική βιβλιογραφία, υπάρχει μια συντριπτική συναίνεση ότι οι παγκόσμιες επιφανειακές θερμοκρασίες έχουν αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες και ότι η τάση προκαλείται κυρίως από τις ανθρωπογενείς εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.
Η πολιτικοποίηση της επιστήμης με την έννοια της χειραγώγησης της επιστήμης για πολιτικά κέρδη είναι μέρος της πολιτικής διαδικασίας. Είναι μέρος των αντιπαραθέσεων σχετικά με τον έξυπνο σχεδιασμό (συγκρίνετε τη στρατηγική Wedge) ή τους εμπόρους της αμφιβολίας, δηλαδή τους επιστήμονες που είναι ύποπτοι για πρόθυμη απόκρυψη ευρημάτων, π.χ. για θέματα όπως ο καπνός του τσιγάρου, η μείωση του όζοντος, η υπερθέρμανση του πλανήτη ή η όξινη βροχή. Ωστόσο, π.χ. στην περίπτωση εξάντλησης του όζοντος, ο παγκόσμιος κανονισμός που βασίστηκε στο Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ ήταν επιτυχής, σε ένα κλίμα υψηλής αβεβαιότητας και ενάντια σε έντονη αντίσταση ενώ στην περίπτωση της αλλαγής του κλίματος, το Πρωτόκολλο του Κιότο απέτυχε.
Η διαδικασία IPCC που έχει δημιουργήσει μια ευρεία επιστημονική συναίνεση δεν σταματά τις κυβερνήσεις να ακολουθούν διαφορετικούς, αν όχι αντίθετους στόχους. Στην περίπτωση της πρόκλησης της μείωσης του όζοντος, η παγκόσμια ρύθμιση είχε ήδη τεθεί σε εφαρμογή πριν από την επίτευξη επιστημονικής συναίνεσης. Έτσι, ένα γραμμικό μοντέλο χάραξης πολιτικής, με βάση όσο περισσότερες γνώσεις έχουμε, τόσο καλύτερη είναι η άποψη της πολιτικής απόκρισης δεν είναι απαραίτητα ακριβής. Αντίθετα η πολιτική γνώσης, δηλαδή η επιτυχής διαχείριση της γνώσης και των αβεβαιοτήτων ως θεμέλιο για τη λήψη πολιτικών αποφάσεων, απαιτεί καλύτερη κατανόηση της σχέσης μεταξύ επιστήμης, δημόσιας κατανόησης (ή απουσία κατανόησης) και πολιτικής
Το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού διαλόγου σχετικά με τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής πλαισιώθηκε από προβλέψεις για τον 21ο αιώνα. Οι ακαδημαϊκοί το έχουν επικρίνει ως βραχυπρόθεσμη σκέψη, καθώς οι αποφάσεις που λαμβάνονται τις επόμενες δεκαετίες θα έχουν περιβαλλοντικές συνέπειες που θα διαρκέσουν για πολλές χιλιετίες.
Έχει εκτιμηθεί ότι μόνο το 0,12% της συνολικής χρηματοδότησης για έρευνα που σχετίζεται με το κλίμα δαπανάται για την κοινωνική επιστήμη του μετριασμού της κλιματικής αλλαγής. Πολύ περισσότερη χρηματοδότηση δαπανάται για φυσικές επιστημονικές μελέτες για την κλιματική αλλαγή και σημαντικά ποσά δαπανώνται επίσης για μελέτες του αντίκτυπου και της προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή. Υποστηρίχθηκε ότι πρόκειται για εσφαλμένη κατανομή των πόρων, καθώς το πιο επείγον παζλ στη σημερινή συγκυρία είναι να βρει πώς να αλλάξει την ανθρώπινη συμπεριφορά για να μετριάσει την κλιματική αλλαγή, ενώ η φυσική επιστήμη της κλιματικής αλλαγής είναι ήδη καλά εδραιωμένη και θα υπάρξουν δεκαετίες και αιώνες για τον χειρισμό της προσαρμογής.
Επιχειρήσεις
Κατηγορία:Πολιτική οικονομία Κατηγορία:Περιβαλλοντικές κοινωνικές επιστήμες Κατηγορία:Περιβαλλοντική ορολογία Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Κλιματική αλλαγή
Εθνόσημο της Γροιλανδίας
thumb|200px|right|Το εθνόσημο της Γροιλανδίας. Το εθνόσημο της Γροιλανδίας είναι ένας μπλε θυρεός με μια πολική αρκούδα. Το σύμβολο αυτό εισήχθη για πρώτη φορά στο εθνόσημο της Δανίας το 1666 και χρησιμοποιείται ακόμα στο οικόσημο της βασιλικής οικογένειας της Δανίας. Η αρκούδα αρχικά φαινόταν να περπατά με φυσιολογικό τρόπο και η όρθια θέση της οριστικοποιήθηκε το 1819. Το 1470 το βασιλικό οικόσημο εμφανίζεται ως Le Roy de Greneland και έχει έναν θυρεό με μια πολική αρκούδα, η οποία περιβάλλεται από τρία πουλιά.
Το σημερινό εθνόσημο σχεδιάστηκε από το Jens Rosing και καθιερώθηκε την 1η Μαΐου του 1989 από το Κοινοβούλιο. Αποτελείται από μία πολική αρκούδα, σύμβολο της πανίδας της Γροιλανδίας σε μπλε φόντο, το οποίο συμβολίζει τον Ατλαντικό και τον Αρκτικό Ωκεανό, οι οποίοι βρέχουν τη Γροιλανδία.
Ιστορία
Η πολική αρκούδα για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο της Γροιλανδίας επί βασιλείας Φρειδερίκου Γ΄, ωστόσο δεν καθιερώθηκε ως σύμβολο παρά μόνο τον 20ό αιώνα. Το 1905 κυκλοφόρησαν ειδικά γραμματόσημα που είχαν επάνω τους το εθνόσημο της Γροιλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γροιλανδία Γροιλανδία
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ο στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες αποτελεί βασικό άθλημα. Διεξάγεται από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας και είναι άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια την αναβίωση και την τέλεση των αγώνων. Ουσιαστικά χωρίς το στίβο ολυμπιάδες δεν νοούνται.
Αγωνίσματα
Στην μακρόχρονη πορεία του στίβου στις Ολυμπιάδες τα αγωνίσματα έχουν αλλάξει πολλές φορές. Όμως, μερικά είναι κλασικά και διεξάγονται συνεχώς από το 1896.
Ανδρικά αγωνίσματα
Τα ανδρικά αγωνίσματα στίβου έχουν παραμείνει σταθερά από το 1952, εκτός από την προσωρινή αφαίρεση του δρόμου 50.000 μ. βάδην το 1976. Το αγώνισμα αυτό είναι το μοναδικό που δεν περιλαμβάνεται στο γυναικείο πρόγραμμα.
Ο μαραθώνιος δρόμος, αν και διεξάγεται από την πρώτη σύγχρονη Ολυμπιάδα το 1896, πήρε την σημερινή μορφή του το 1924, οπότε και επισημοποιήθηκε η απόσταση των 42.195μ. Μέχρι τότε, η απόσταση κυμαινόταν από τα 40.000μ έως τα 42.750μ.
Σήμερα διεξάγονται 24 ανδρικά αγωνίσματα ενώ συνολικά έχουν διεξαχθεί 52. Όσα έχουν καταργηθεί στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν παρόμοια με τα σημερινά με μικροδιαφορές. Π.χ. δρόμοι σε διαφορετικές αποστάσεις, άλματα με ιδιαίτερο στυλ, ομαδικά αγωνίσματα κ.ά.
Γυναικεία αγωνίσματα
Τα γυναικεία αγωνίσματα στίβου εντάχθηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1928. Ο αριθμός τους αρχικά ήταν μόνο πέντε ενώ σήμερα είναι 23. Στο παρελθόν υπήρξαν άλλα τέσσερα που έχουν αντικατασταθεί από νεώτερα παρόμοια (π.χ. μεγαλύτερες αποστάσεις, έπταθλο αντί πένταθλο.
Ελληνική παρουσία
Η Ελλάδα έχει συμμετάσχει σε όλες τις Ολυμπιάδες στα αγωνίσματα στίβου. Ως το 2008 έχει κατακτήσει 29 μετάλλια: 6 χρυσά – 12 ασημένια – 11 χάλκινα.
Ελληνικά μετάλλια στίβου
Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες *
Βέντλαντ
Το Βέντλαντ (γερμανικά: Wendland) είναι περιοχή στη Γερμανία στα σύνορα των σημερινών κρατιδίων του Βραδεμβούργου, του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας, της Κάτω Σαξονίας και της Σαξονίας-Άνχαλτ. Κέντρο του είναι το Ανοβεριανό Βέντλαντ στην επαρχία Λούχοφ-Ντάνενμπεργκ στην Κάτω Σαξονία.
Το 2012 το κράτος της Κάτω Σαξονίας όρισε τα χωριά Ρούντλινγκ στο Ανοβεριανό Βέντλαντ για τον γερμανικό κατάλογο υποψήφιων για μελλοντικά μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Μεταγενέστερες αποφάσεις που θα καθόριζαν την επιτυχία αυτής της προσφοράς θα πραγματοποιούνταν το 2013 στη διάσκεψη των υπουργών Παιδείας (Kultusministerkonferenz) και όχι νωρίτερα από το 2017 από την UNESCO.
Ονομασία
Το Βέντλαντ (Wendland) δεν είναι αρχαίο τοπονύμιο. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά γύρω στο 1700, όταν ένας ιερέας από το Βύστροφ έγραψε για τη γλώσσα, τις συνήθειες, τα έθιμα και τα κίνητρα των Πολάβων κατοίκων της περιοχής αυτής. Έβλεπε τους ανθρώπους στις συνοικίες Ντάνενμπεργκ ως Βένεδοι και έτσι η περιοχή πήρε την ονομασία Βέντλαντ. Με την πάροδο του χρόνου το όνομα έμεινε. Ο όρος Βέντλαντ (Vendland) χρησιμοποιήθηκε για τις περιφέρειες ανατολικά του Λύμπεκ, ωστόσο, χρησιμοποιήθηκε από τους Σκανδιναβικούς λαούς τουλάχιστον πριν από το τέλος του 10ου αιώνα. Μια καταγεγραμμένη ιστορική περίπτωση είναι αυτή του βασιλιά Όλαφ Α΄ της Νορβηγίας το 982, ο οποίος παντρεύτηκε τη βασίλισσα Γκάιρα, κόρη του βασιλιά Μπύριτσλαϊφ του Βέντλαντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοχές της Γερμανίας
Γκάντι (ταινία)
Η ταινία Γκάντι ( αγγλικά: Gandhi) είναι επικό, βιογραφικό δράμα με θέμα τον βίο του Μαχάτμα Γκάντι, ηγέτη της επανάστασης των Ινδών ενάντια στην Βρετανική διακυβέρνηση, που είχε ως στόχο την ανεξαρτησία της Ινδίας. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Ρίτσαρντ Ατένμπορο και πρωταγωνιστεί στον ομώνυμο ρόλο ο Μπεν Κίνγκσλεϊ.
Η ταινία εξιστορεί σχεδόν όλην του την ζωή, από το έτος 1893 και καταλήγει στην δολοφονία του, το έτος 1948.
Περίληψη
Το κεντρικό θέμα της ταινίας είναι η ιστορία του Μαχάτμα Γκάντι, του Ινδού δικηγόρου που έγινε ηγέτης και ελευθερωτής της πατρίδας του και συγχρόνως ένας από τους μεγαλύτερους "ειρηνιστές" του κόσμου.
Κάστρο Αγιονόρι
Το Κάστρο Καστρακίου είναι χτισμα της Αρχαίας Τιτανης του οποίου ερείπια βρίσκονται σήμερα στο χωριό Καστρακι Κορινθίας. Είναι κτισμένο στην κορυφή μικρού λόφου αποκαλούμενου Καστρακι στα 700 περίπου μέτρα υψόμετρο. Έχει πενταγωνικό σχήμα με πέντε πύργους, έναν σε κάθε γωνία, σήμερα διασώζονται οι δύο πύργοι του, ο ένας σε υψόμετρο 12 μέτρων
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Κάστρα της Κορινθίας
2091 Σάμπο
Ο Σάμπο (Sampo) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,482. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο μαγικό αντικείμενο που αναφέρεται στο μυθολογικό έπος Καλεβάλα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σάμπο εκτιμάται σε 30,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,158 ± 0,014. Ο Σάμπο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 50 ως 92 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαμπο
Erotica
Το Erotica αποτελεί το πέμπτο στούντιο άλμπουμ της Αμερικανίδας τραγουδίστριας - τραγουδοποιού Μαντόνα, το οποίο κυκλοφόρησε στις 20 Οκτωβρίου 1992 από την Maverick Records. Μαζί με το άλμπουμ κυκλοφόρησε και το "Sex", ένα "coffee-table" βιβλίο που περιέχει χαρακτηριστικές φωτογραφίες της Μαντόνα. Η ίδια χρησιμοποίησε ένα alter-ego για το Erotica και το Sex ταυτόχρονα, που ονομάζεται Mistress Dita, εμπνευσμένο από την ηθοποιό Dita Parlo και μιλά για το σεξ και το ειδύλλιο. Ωστόσο, διάφορα άλλα τραγούδια, έχουν ένα πιο εξομολογητικό ύφος, επηρεασμένα από την απώλεια δύο στενών φίλων της Μαντόνα από AIDS.
Η Madonna ηχογράφησε το άλμπουμ στη Νέα Υόρκη με τους Shep Pettibone και André Betts ενώ εργαζόταν σε άλλα έργα. Σύμφωνα με τον πρώτο, οι συνθέσεις της Μαντόνα ήταν σοβαρές και έντονες, κατευθύνοντας τη δημιουργική κατεύθυνση των τραγουδιών σε πιο προσωπικό έδαφος. Την παραγωγή του άλμπουμ εξιστορεί ο Pettibone σε ένα άρθρο με τίτλο "Erotica Diaries", στο περιοδικό Icon της Μαντόνα.
Μετά την κυκλοφορία του, ο δίσκος έλαβε γενικά ευνοϊκές κριτικές. Κάποιοι από αυτούς τον θεώρησαν ως έναν από τους πιο περιπετειώδης της Μαντόνα και επαίνεσαν τις παρατηρήσεις της στα ταμπού και το AIDS. Ωστόσο, άλλοι επέκριναν τα φωνητικά της Μαντόνα στο "Erotica" λέγοντας ότι ήταν λιγότερο επιτυχής απ' τα προηγούμενα άλμπουμ της. Έφτασε στο νούμερο δύο στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο και έχει πιστοποιηθεί δύο φορές πλατινένιο και στις δύο χώρες.
Ιστορικό
Το 1992, η Μαντόνα ίδρυσε τη δική της multi-media ψυχαγωγική εταιρεία, Maverick, που αποτελείται από μια δισκογραφική εταιρεία (Maverick Records), μια εταιρεία παραγωγής ταινιών (Films Maverick), και τις συναφείς μουσικές εκδόσεις, τηλεοπτικές εκπομπές, εκδόσεις βιβλίων κτλ.. Είπε ότι οραματίστηκε την εταιρεία ως μια "καλλιτεχνική δεξαμενή σκέψης" και την παρομοίασε σαν μια διασταύρωση μεταξύ του Bauhaus (το πρωτοποριακό γερμανικό ινστιτούτο τεχνών που σχηματίστηκε στη Βαϊμάρη το 1919), και το κέντρο του Andy Warhol που εδρεύει στην Νέα Υόρκη. Η ίδια δήλωσε: ''Ξεκίνησε ως μια επιθυμία να έχω περισσότερο έλεγχο. Υπάρχει μια ομάδα από φωτογράφους, συγγραφείς, διευθυντές και εκδότες που έχω γνωρίσει στην πορεία της καριέρας μου και θέλω να τους έχω μαζί μου όπου κι αν πάω. Θα ήθελα επίσης να έρθω σε επαφή με πολλά νέα ταλέντα.'' Οι δύο πρώτες δουλειές από την επιχείρηση της ήταν το πέμπτο στούντιο άλμπουμ της, Erotica και το "coffee table" βιβλίο με φωτογραφίες της Μαντόνα, Sex.
Ανάπτυξη
Σύμφωνα με τον Pettibone στο άρθρο του, "Erotica Diaries", που δημοσίευε στο περιοδικό Icon της Μαντόνα, παρήγαγε μια κασέτα με τρία τραγούδια πριν ταξιδέψει στο Σικάγο όπου είχε το γύρισμα για την ταινία A League of Their Own, για να τ'ακούσει η Μαντόνα. Άκουσε τα τραγούδια και της άρεσαν όλα. Όταν τέλιωσαν με τα γυρίσματα της ταινίας, η Μαντόνα συναντήθηκε με τον Pettibone στη Νέα Υόρκη για να αρχίσουν να εργάζονται από κοινού τον Νοέμβριο του 1991. Στην αρχή, τα τραγούδια που είχαν ηχογραφήσει δεν άρεσαν πολύ στην Μαντόνα. Ήθελε το Erotica να έχει μια ακατέργαστη ακμή, σαν να είχαν καταγραφεί σε ένα δρομάκι στο Χάρλεμ.
Είχαν προβλήματα κατά τη διάρκεια της σειράς των τραγουδιών και έπρεπε να τα επισκευάσει, πράγμα που πήρε κάποιο χρόνο. Ο Pettibone έπρεπε να κάνει τα πράγματα να κινούνται όσο το δυνατόν γρηγορότερα, αφού δεν ήθελε να χάσει το ενδιαφέρον για τη μουσική του η Μαντόνα. Η ίδια τότε, άφησε την παραγωγή του άλμπουμ για λίγο για να εργαστεί στην επόμενη ταινία της Body of Evidence, ένα ερωτικό θρίλερ.
Σύνθεση
Το άλμπουμ αποτελείται από electronic, ποπ και ροκ μουσική. Η Μαντόνα ενσωματώθηκε σ' ένα alter-ego που το ονόμασε Dita Mistress, και εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό από την ηθοποιό Dita Parlo. Το "Erotica" είναι το πρώτο single, αλλά και το πρώτο κομμάτι στο άλμπουμ. Ξεκινάει με την Μαντόνα να λέει "My name is Dita", και προσκαλεί τον εραστή - "φαν" της να είναι παθητικός, ενώ εκείνη του λέει "do as I say" (κάνε ότι λέω) και τον οδηγεί να εξερευνήσει τα όρια ανάμεσα στον πόνο και την ευχαρίστηση. Στο "Bye Bye Baby" ξεκινά με μια δήλωση "This is not a love song", και καταλήγει να υποβάλει ερωτήσεις σε έναν εραστή που είναι έτοιμη να τον εγκαταλείψει. Το "Deeper and Deeper" περιγράφεται ως ένα από τα καθαρά disco κομμάτια του άλμπουμ, διαθέτει μια κιθάρα flamenco σ' ένα σημείο, και οι στίχοι του μιλούν για τη σεξουαλική εμμονή. Στο επόμενο κομμάτι "Where Life Begins", η Μαντόνα υπόσχεται να διδάξει "ένα διαφορετικό είδος φιλιού" για τον ακροατή, μιλά για τις απολαύσεις του στοματικού σεξ καθώς έχει και αναφορές για το ασφαλές σεξ.
Το "Thief of Hearts" είναι ένα σκοτεινό κομμάτι στο οποίο χρησιμοποιεί σκληρή hip-hop γλώσσα για να αποκρούσει μια "ανταγωνίστρια" που έχει μπει ανάμεσα σ' αυτήν και τον εραστή της. Αρχίζει με το σπάσιμο ενός ποτηριού και τη Μαντόνα φωνάζοντας "Bitch!/Which leg do you want me to break?", ενώ αργότερα μπαίνουν και οι σαρκασμοί "Little miss thinks she can have his child/Well anybody can do it." Το τραγούδι περιγράφεται ως μια συνέχεια του "Justify My Love" (1990). Το "In This Life" γράφτηκε στη μνήμη των φίλων που έχασε η Μαντόνα με την επιδημία του AIDS. Το τελευταίο κομμάτι από το άλμπουμ, "Secret Garden" περιγράφεται ως το πιο προσωπικό τραγούδι στο άλμπουμ. Διαθέτει ένα jazz-house ρυθμό.
Κριτικές
Το άλμπουμ έλαβε θετικές κριτικές. Ο Stephen Thomas Erlewine απ' το Allmusic το αποκάλεσε "φιλόδοξο" και σημείωσε ότι περιέχει μερική από την καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη μουσική της Μαντόνα. Ο Paul Verna από το Billboard το θεώρησε την πιο διαφορετική και δημιουργική προκλητική συλλογή της μέχρι σήμερα. Ο Arion Berger απ' το Rolling Stone επίσης έγραψε ότι το Erotica είναι ότι είναι η Μαντόνα: λεπτομερής, υπολογισμένο και αυταρχικό. Ο συντάκτης του Yahoo! Music, John Myers δήλωσε ότι το άλμπουμ είναι μουσικά μερικές από τις καλύτερες εργασίες της Μαντόνα και προσφέρει έξυπνη εικόνα των ταμπού που οι άνθρωποι φοβούνται να μιλήσουν, σε συνδυασμό με εξίσου έξυπνες μουσικές ρυθμίσεις. Ο JD Considine του The Baltimore Sun ανέφερε ότι το πιο εκπληκτικό πράγμα στα τραγούδια είναι ότι βρίσκουν την Μαντόνα να τραγουδά για την αγάπη και όχι για το σεξ.
Το περιοδίκο "Stylus Magazine", σχολίασε ότι κάθε τραγούδι έχει τη δική του ενέργεια. Σημείωσε επίσης ότι το Erotica ήταν πολύ σοφιστικέ. Ο David Browne του Entertainment Weekly δήλωσε ότι το Erotica μπορεί να είναι η πιο μελαγχολική μουσική χορού όλων των εποχών, ενώ κριτίκαρε την φωνή της Madonna "άψυχη". Ο Stephen Holden από τους New York Times έγραψε ότι ο δίσκος είναι μακράν ο καλύτερός της.
Εμπορικότητα
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Erotica έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο δύο στο Billboard 200 στις 11 Νοεμβρίου 1992, με πωλήσεις την πρώτη εβδομάδα 167.000 αντίτυπων. Την επόμενη εβδομάδα, έπεσε στην τέταρτη θέση μέχρι που τελικά πιστοποιήθηκε δύο φορές πλατινένιο στην Αμερική με πωλήσεις δύο εκατομμυρίων αντίτυπων. Στον Καναδά, το άλμπουμ έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο επτά στα RPM Albums Chart στις 7 Νοεμβρίου 1992 και έφτασε στο νούμερο τέσσερα στις 21 Νοεμβρίου 1992. Το άλμπουμ παρέμεινε 38 εβδομάδες στο διάγραμμα, και πιστοποιήθηκε δύο φορές πλατινένιο με 200,000 πωλήσεις. Στο νούμερο δύο έκανε το ντεμπούτο του και στο Ηνωμένο Βασίλειο και παρέμεινε εκεί για τρεις εβδομάδες. Έγινε δύο φορές πλατινένιο με 600,000 πωλήσεις.
Έφτασε στην κορυφή των charts στην Αυστραλία και τη Γαλλία, ενώ μπήκε στην πρώτη πεντάδα στον Καναδά, τη Γερμανία, την Ιαπωνία, τη Νέα Ζηλανδία, την Ισπανία. Μέχρι σήμερα, έχει πουλήσει πάνω από 6 εκατομμύρια παγκοσμίως.
Κληρονομιά
Ο μουσικός Doug Wimbish σημείωσε ότι το Erotica ήταν μπροστά από την εποχή του. Ο Wimbish πιστεύει ότι "η Μαντόνα σφυρηλάτησε μια διαδρομή για την επόμενη γενιά από γυναίκες ποπ καλλιτέχνες. Έλεγε την άποψή της ως γυναίκα. Είναι το πραγματικό πρότυπο για την Christina Aguilera, Britney, Beyoncé κτλ.. Εκείνη άνοιξε το δρόμο για όλα που βλέπετε σήμερα. Μπορεί να είναι ωραία και καθαρή τη μια στιγμή και στη συνέχεια ένα τέρας. Θα υπάρξουν και πολλά χρήματα στο τέλος!".
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Μαντόνα Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992 Κατηγορία:Άλμπουμ της Μαντόνα
Μπαρτολομέο Τζεννάρι
δεξιά|μικρογραφία| Η Απιστία του Αγίου Θωμά, του Μπαρτολομέο Τζεννάρι, Δημοτική Πινακοθήκη (Τσέντο), 1644 Ο Μπαρτολομέο Τζεννάρι (Bartolomeo Gennari, 10 Ιουλίου 1594 - 29 Ιανουαρίου 1661) ήταν Ιταλός αναγεννησιακός ζωγράφος.
Γιος του ζωγράφου Μπενεντέττο Τζεννάρι και της Τζούλια Μπουόβι (Giulia Buovi), το βάπτισμά του καταγράφεται στην κολλεγιακή εκκλησία του San Biagio στο Τσέντο: "Io Ercole Dondini Arciprete etc. ho battizato Bertolomio filiolo di M. Benedetto Genari et la Consorte Mad. Julia Buovi, et fu tenuto da M. Agustino di Faci et la Comar Mad. Jacoma Burgnona li 10 de Julio 1594". Μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Έρκολε Τζεννάρι (1597-1658) ήταν συνεργάτης του Γκουερτσίνο, του οποίου αντέγραψε πολλά έργα.
Το υφος του τον τοποθετεί στη Σχολή Ζωγραφικής της Μπολόνια.
Έργα
Μεταξύ των έργων του είναι ο Άγιος Θωμάς, παλαιότερα στην εκκλησία του Αγίου Ροζαρίου των Εκατό και σήμερα στην Πινακοθήκη της πόλης. Έχει επίσης ζωγραφίσει τη Μαντόνα και το Βρέφος με τον Άγιο Φέλιξ της Cantalice, που εντίθεται σήμερα στη Δημοτική Πινακοθήκη της Τσεζένα. Ο πίνακας του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή που Κηρύττει στους Μαθητές του βρίσκεται στην εκκλησία του Σαν Φιλίππο Νέρι. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο ζωγράφος του Φορλί Τζουζέππε Μαρία Γκαλλεπίνι (Giuseppe Maria Galleppini). Πέθανε στη Μπολόνια και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου της Μπολόνια Αλμπάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Αρακέν Ντεμέλο
Ο Αρακέν Ντεμέλο (Araquem José de Melo) - Δέμελος, 7 Ιουλίου 1944 - 17 Οκτωβρίου 2001) ήταν Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής.
Γεννήθηκε το 1946 και πέθανε τον Οκτώβριο του 2001 αυτοκτονώντας. Αγωνιζόταν στη θέση του μεσοεπιθετικού.
Καριέρα
Ο Ντεμέλο έγινε γνωστός από τις εμφανίσεις του με τη Βάσκο ντα Γκάμα. Το 1966 αναδείχθηκε με την Ντανούμπιο πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της Ουρουγουάης.
Αποτέλεσε τον πρώτο Βραζιλιάνο που φόρεσε την φανέλα του Παναθηναϊκού (παραμένει έως ο σήμερα ο Βραζιλιάνος με τα περισσότερα γκολ στο σύλλογο) αλλά και τον πρώτο ξένο αθλητή που υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα του ΠΑΟ. Ο Άρακεν Ντεμέλο αγωνίστηκε για δύο χρόνια στον Παναθηναϊκό, έχοντας 37 συμμετοχές και πετυχαίνοντας 19 γκολ. Πριν από την έναρξη της περιόδου 1972-73 η ομάδα του Παναθηναϊκού προχώρησε σε σπουδαίες μεταγραφές όπως αυτή του Χουάν Ραμόν Βερόν προκειμένου να ξαναπρωταγωνιστήσει στην Ευρώπη. Στις 23/5/1972 ο Παναθηναϊκός με την οικονομική συνδρομή του Παύλου Γιαννακόπουλου απέκτησε τον Ντεμέλο από την Χουρακάν της Αργεντινής. Στο ελληνικό πρωτάθλημα αγωνίστηκε ως Έλληνας ομογενής, με το όνομα Δέμελος. Μια μέρα αργότερα εντυπωσίασε με την παρουσία του σε φιλικό αγώνα απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και σύντομα απέκτησε το παρατσούκλι μάγος. Στις 21 Ιουνίου 1972 πρωταγωνίστησε σε μεγάλης έκτασης συμπλοκή ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού και του ΠΑΣ Γιάννινα.
Την πρώτη του χρονιά σε 18 εμφανίσεις σκόραρε 11 φορές και ήταν ο τρίτος σκόρερ του Παναθηναϊκού, πίσω από τους Αντωνιάδη και Βερόν. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1972 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο ελληνικό πρωτάθλημα και σημείωσε 2 γκολ στη νίκη του ΠΑΟ με 6-3 απέναντι στη Ολυμπιακό Βόλου. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1972 ο Ντεμέλο σκόραρε το πρώτο του γκολ για το Κύπελλο Πρωταθλητριών απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας όμως ο αγώνας οδηγήθηκε σε επανάληψη καθώς ο διαιτητής λανθασμένα αποφάσισε ότι η ΤΣΣΚΑ είχε προκριθεί πριν να ολοκληρωθεί η διαδικασία των πέναλτι. Στις 14 Ιανουαρίου 1973 ο Ντεμέλο ισοφάρισε τη Ρεάλ Μαδρίτης σε φιλικό αγώνα που έδωσε ο Παναθηναϊκός στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου με τελικό σκορ 1-1.,
Στις 11 Μαρτίου του 1973 το ντέρμπι ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό στο στάδιο Καραϊσκάκη θα έδινε προβάδισμα για τον τίτλο, αφού ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ ήταν στην πρώτη θέση με 56 βαθμούς. Με το σκορ του αγώνα στο 2-2 ο διαιτητής αρνήθηκε να δώσει πέναλτι στο Ντεμέλο μετά από ανατροπή του από τους Βιέρα και Βενετόπουλο με συνέπεια να προκύψουν επεισόδια όταν αργότερα προηγήθηκε ο Ολυμπιακός που είχαν ως αποτέλεσμα τη βαριά τιμωρία του Παναθηναϊκού και την απώλεια κάθε ελπίδας την κατάκτηση του τίτλου.
Τη δεύτερη του χρονιά με τον Παναθηναϊκό σκόραρε 8 γκολ σε 19 συμμετοχές. Λίγο πριν από την έναρξη της περιόδου ο Παναθηναϊκός επικράτησε σε διεθνή φιλικό αγώνα επί της Ρόμα με 3-0, με το Ντεμέλο να σημειώνει γκολ και όλα έδειχαν πως θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρωτάθλημα Ελλάδας. Στις 3 Οκτωβρίου του 1973 ο Ντεμέλο έδωσε τη νίκη στον Παναθηναϊκό με 0-1 επί της ΟΦΚ Μπεόγκραντ στο Βελιγράδι για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ/ Με το Ντεμέλο να σημειώνει γκολ στο 90ο λεπτό του ντέρμπι με την ΑΕΚ και να δίνει τη νίκη, ο Παναθηναϊκός σημείωσε μια αξιόλογη πορεία έως τη 12η αγωνιστική του ελληνικού πρωταθλήματος. Στη συνέχεια η ομάδα όμως δεν μπόρεσε να διακριθεί κατακτώντας τη 2η θέση. Με την αποχώρηση του Φέρεντς Πούσκας από την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού και την έλευση του Στέφαν Μπόμπεκ υπήρξε πλάνο ανανέωσης και ο Ντεμέλο όπως και ο Βερόν δεν παρέμειναν στην ομάδα.
Την περίοδο 1975-1976 ο Ντεμέλο αγωνίστηκε στον Ατρόμητο με τον οποίο αγωνίστηκε σε 12 αγώνες σκοράροντας 2 φορές.
Τελευταίες μέρες
Στις 19 Οκτωβρίου του 2001 ο Ντεμέλο βρέθηκε απαγχονισμένος στο διαμέρισμα όπου ζούσε, στη Βενεζουέλα. Δεν αντιμετώπιζε ψυχολογικά αλλά ούτε και οικονομικά προβλήματα, ενώ προετοίμαζε το δεύτερο γάμο του αλλά και μια νέα επιχείρησή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Ν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντανούμπιο ΦΚ
Ιώ (δορυφόρος)
Η Ιώ (αγγλικά: Io) ή Δίας I, είναι ο τρίτος κατά σειρά μεγέθους δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από τον Γαλιλαίο τον Ιανουάριο του 1610 και σχεδόν συγχρόνως από τον Γερμανό αστρονόμο Μάγερ Σίμωνα, γνωστότερο ως Μάριο (1570-1624). Παρουσιάζει την εντονότερη ηφαιστειακή δραστηριότητα στο ηλιακό σύστημα.
Με πάνω από 400 ενεργά ηφαίστεια, η Ιώ είναι το πιο δραστήριο γεωλογικώς αντικείμενο στο Ηλιακό Σύστημα. Η επιφάνεια της Ιούς είναι επίσης διάστικτη με περισσότερα από 100 όρη που έχουν ανυψωθεί από εκτεταμένη συμπίεση στη βάση του πυριτικού φλοιού της Ιούς. Αντίθετα με άλλους δορυφόρους στο εξώτερο Ηλιακό Σύστημα, οι οποίοι αποτελούνται κυρίως από υδατικό πάγο, η Ιώ αποτελείται βασικά από πυριτικό βράχο που περιβάλλει έναν πυρήνα τηγμένου σιδήρου ή σουλφιδίων του σιδήρου.