cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρίστιαν Λίντνερ
Ζωή και εκπαίδευση
Μετά από έντεκα εξάμηνα απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο (Master of Arts). Στην διπωματική του μεταπτυχιακού του στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών, ασχολήθηκε με το θέμα: «φορολογικός ανταγωνισμός και κατανομή εσόδων. Μπορεί το οικονομικό σύνταγμα να μεταρρυθμιστεί; ». Το 2006, άρχισε να γράφει τη διδακτορική του διατριβή, την οποία μέχρι στιγμής δεν έχει ολοκληρώσει λόγω των πολιτικών του δραστηριοτήτων.
Κατά τη διάρκεια της μελέτης, ο Λίντνερ υπηρέτησε ως εφεδρικός αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία. Το 2002 προήχθη σε έφεδρος σμηναγός (Oberleutnant). Το 2008 διετέλεσε σύνδεσμος στην στρατιωτική διοίκηση της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στο Ντίσελντορφ και από τον Σεπτέμβριο του 2011 κατείχε το βαθμό του έφεδρου επισμηναγού (Hauptmann).
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Λίντνερ εντάχθηκε στο FDP το 1995. Είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος στην Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία από το 1998 και έγινε Γενικός Γραμματέας το 2004 (έως τον Φεβρουάριο του 2010). Στις εκλογές του Μαΐου 2000 για το Κοινοβούλιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, ο 21χρονος Λίντνερ εξελέγη, γινόμενος έτσι ο νεότερος βουλευτής στην ιστορία του τοπικού κοινοβουλίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Ο Λίντνερ ήταν από το 2000 αρχικά «εκπρόσωπος Διαγενεακών Υποθέσεων, Οικογένειας και Ενσωμάτωσης» και στη συνέχεια από το 2005 έως το 2009 ήταν επίσης αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας FDP στο κοινοβούλιο και εκπρόσωπος για θέματα Καινοτομίας, Επιστήμης και Τεχνολογίας. Το 2007 έγινε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του FDP σε ομοσπονδιακό επίπεδο.
Από το 2009 ο Λίντνερ υπηρέτησε ως μέλος του γερμανικού κοινοβουλίου (Bundestag). Κατά τις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2009, ήταν μέλος της αντιπροσωπείας του FDP στην ομάδα εργασίας για τις οικογένειες, την ένταξη των μεταναστών και τον πολιτισμό.
Από τον Δεκέμβριο του 2009 έως την ανεπάντεχη παραίτησή του τον Δεκέμβριο του 2011, ο Λίντνερ ήταν επίσης Γενικός Γραμματέας του FDP σε ομοσπονδιακό επίπεδο, κυρίως υπό την ηγεσία του προέδρου του κόμματος Γκίντο Βεστερβέλε και αργότερα υπό τον Φίλιπ Ρέσλερ μετά την παραίτηση του Βεστερβέλε. Η παραίτηση του Λίντνερ προκλήθηκε από εσωτερική κομματική ψηφοφορία, η οποία προκλήθηκε από μια ομάδα γύρω από τον Ευρωσκεπτικιστή βουλευτή Φρανκ Σέφλερ, προκειμένου να καθοριστεί η μελλοντική πορεία του κόμματος σε ζητήματα που σχετίζονται με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM).
Ο Λίντνερ αργότερα επιλέχθηκε ως πρόεδρος του FDP στις κρατιδιακές εκλογές της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας το 2012, μετά τον Daniel Bahr. Στις εκλογές αυτές το FDP έλαβε το 8,6% των ψήφων, ξεπερνώντας όλες τις προσδοκίες εκείνη τη στιγμή, καθώς το κόμμα αγωνιζόταν συνολικά σε ομοσπονδιακό επίπεδο για να φθάσει την ελάχιστη εκπροσώπηση του 5% και έχασε την εκπροσώπησή του σε πολλά κρατίδια. Μετά την νίκη του κόμματος σε αυτές τις εκλογές εξελέγη κοινοβουλευτικός ηγέτης του FDP στο τοπικό κοινοβούλιο και εργάστηκε στην αντιπολίτευση. Τον Μάρτιο του 2013 εξελέγη ένας από τους αντιπροέδρους του Ρέσλερ.
Πρόεδρος του FDP
Ο Λίντνερ εξελέγη νέος πρόεδρος του FDP μετά την παραίτηση του Φίλιπ Ρέσλερ μετά τις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές του 2013, στις οποίες το FDP απέτυχε να ξεπεράσει το όριο του 5% για να εισέλθει στην ομοσπονδιακή βουλή, για πρώτη φορά από το 1949.
Πριν τις ευρωεκλογές του 2014, ο Λίντνερ και ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μaρκ Ρούτε ανέλαβαν μεσολαβητικό ρόλο μεταξύ του Όλι Ρεν και του Γκι Φερχόφστατ, τους υποψηφίους της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τελικά, οι υποψήφιοι συμφώνησαν να ηγηθούν από κοινού της εκστρατείας του ALDE για τις εκλογές. Εκείνη την εποχή, ο Λίντνερ θεωρήθηκε ότι υποστηρίζει τον Ρεν.
Ο Λίντνερ ήταν εκπρόσωπος του FDP στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση που εξέλεξε τον Προέδρο της Γερμανίας το 2017, και στην οποία ψήφισε τον κυβερνητικό υποψήφιο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ. Την ίδια χρονιά, ηγήθηκε της επιτυχημένης εκστρατείας του κόμματός του για τις κρατιδιακές εκλογές στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, με αποτέλεσμα το FDP να μπει στην τοπική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Άρμιν Λάσετ. Ο ίδιος ο Λίντνερ δεν πήρε κάποιο αξίωμα στην κυβέρνηση αυτή, λόγω του στόχου του να οδηγήσει το FDP στην ομοσπονδιακή βουλή τον Σεπτέμβριο του 2017, πράγμα που πέτυχε με εκλογικό ποσοστό 10,7%. Μετά από αυτήν την επιτυχία εξελέγη ηγέτης της κοινοβουλευτικής ομάδας FDP στο Bundestag.
Τον Οκτώβριο του 2017, το CDU και οι Πράσινοι ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με το FDP για να σχηματίσουν κυβέρνηση, στην οποία ο Λίντνερ θεωρούνταν ευρέως ως ο μελλοντικός Υπουργός Οικονομικών, καθώς το CDU είχε ήδη ορίσει τον απερχόμενο υπουργό Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ως Πρόεδρο του Μπούντεσταγκ για να αφήσει το αξίωμα ελεύθερο για το FDP. Ένας τέτοιος συνασπισμός ήταν η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης (εκτός από έναν συνασπισμό των δύο μεγάλων κομμάτων), αλλά δεν είχε σχεδόν ποτέ δοκιμαστεί, ούτε καν σε περιφερειακό επίπεδο στη Γερμανία. Τον Νοέμβριο του 2017, μετά τα μεσάνυχτα, ο Λίντνερ και το κόμμα του εγκατέλειψαν τις ήδη παρατεταμένες διαπραγματεύσεις μετά από τέσσερις ανεπιτυχείς εβδομάδες, οι οποίες συνιστούσαν την μακρύτερη διαπραγμάτευση για σχηματισμό κυβέρνησης στην γερμανική ιστορία.
Επιχειρηματικότητα
Στις αρχές του 2015, μια έντονη απάντηση του Λίντνερ σχετικά με την υπεράσπιση της επιχειρηματικότητας και την κουλτούρα των startup έφτασε στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων και έγινε μια από τις πιο συζητημένες πολιτικές ομιλίες για μήνες. Ο Λίντνερ μίλησε ενώπιον του τοπικού κοινοβουλίου στην Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία για τη σημασία της επιχειρηματικότητας και για το πώς οι αποτυχημένοι επιχειρηματίες αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία όταν ένας σοσιαλδημοκράτης από το κοινό του φώναξε: «Αυτή [η αποτυχία] είναι κάτι στο οποίο έχετε εμπειρία». Αναφερόταν σε μια εταιρεία Διαδικτύου που είχε ιδρυθεί από τον Λίντνερ και η οποία απέτυχε μετά την έκρηξη της φούσκας των dot-com στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ο Λίντνερ απάντησε με ένα έντονο μονόλογο 2½ λεπτών κουνώντας το δάκτυλο: «Αν κάποιος πετύχει, καταλήγει στα γρανάζια του μηχανισμού ανακατανομής των Σοσιαλδημοκρατών και, εάν αποτύχει, έχει εξασφαλίσει τον χλευασμό και την κοροϊδία», απάντησε, επισημαίνοντας επίσης ότι ο συγκεκριμένος Σοσιαλδημοκράτης βουλευτής είχε προτιμήσει να έχει μια ασφαλή δουλειά σε δημόσια υπηρεσία για όλη του τη ζωή, αντί να τολμήσει να ιδρύσει μια εταιρεία.
Η Bild, η καθημερινή εφημερίδα με την μεγαλύτερη κυκλοφορία στη Γερμανία, επαίνεσε τον Λίντνερ στην πρώτη σελίδα της. Η εφημερίδα του Βερολίνου Tagesspiegel έγραψε ότι ο διάλογος προσέφερε μια ευπρόσδεκτη αντίθεση στην «επίμονη ομίχλη Μερκελισμού χωρίς εναλλακτική» που χαρακτήριζε την συζήτηση στην Bundestag.
Οικονομική πολιτική
Λίγο μετά τις εκλογές του 2017, ο Λίντνερ απέκλεισε την ανάληψη νέου χρέους για την εξισορρόπηση της μείωσης των φόρων εισοδήματος και της αύξησης των επενδύσεων σε ψηφιακές υποδομές. Επέκρινε τον απερχόμενο υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για το ότι δεν ήταν αρκετά σκληρός με την Ελλάδα και ότι δεν μείωσε τους φόρους εισοδήματος για τους εργαζόμενους της μεσαίας τάξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βόννης Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Μάνφρεντ Κίντερ
Κατέκτησε τέσσερα μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, και τρία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, μεταξύ του 1962 και του 1969, στα 400 μέτρα και στα 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία. Σε εθνικό επίπεδο, ο Κίντερ κέρδισε οκτώ μετάλλια στο Γερμανικό Πρωτάθλημα Στίβου και έξι στο Γερμανικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στα 400 και στα 800 μέτρα. Ο Κίντερ ανήκε αρχικά στο τμήμα στίβου της OSC Ντόρμουντ και από το 1962 στη Βούπερταλερ ΣΦ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Ευγένιος Χαϊτίδης
Ο Ευγένιος Χαϊτίδης (Σέρρες, 1942) είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και πολιτικός, πρώην βουλευτής Σερρών με την Νέα Δημοκρατία. Διετέλεσε Νομάρχης Θεσσαλονίκης (1990-1993), ενώ διορίστηκε Περιφερειάρχης Ηπείρου το 1989. Κατάγεται από τον Αχινό Σερρών.
Παραπομπές
Χαϊτίδης Ευγένιος Χαϊτίδης Ευγένιος Χαϊτίδης Ευγένιος
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2016–17
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Φθιώτιδας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Φθιώτιδας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2016–17, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας είναι η εξής:
Α' κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 18 ομάδων σε έναν όμιλο. Η ομάδα της Ένωσης 2010 παρότι δήλωσε συμμετοχή, αποσύρθηκε πριν την έναρξη του πρωταθλήματος. Για την σεζόν 2016-17 ο Οπούντιος Μαρτίνου ανακηρύσσεται πρωταθλητής κερδίζοντας την άνοδο στην Γ εθνική.
Ανακατατάξεις ομάδων
Προβιβάστηκαν από την Β' Κατηγορία
Υποβιβάστηκαν από την Γ΄ Εθνική
Υποβιβάστηκαν στην Β' Κατηγορία
Α' Φάση
Στην επόμενη φάση προκρίνονται άνευ αγώνος οι ομάδες Άρης Αγίου Κων/νου, Αίαντας Λαμίας, Καλαπόδι και Αστέρας Σταυρού.
Σούπερ Καπ
Στον τελικό συμμετέχουν ο Ολυμπιακός Λαμίας (Πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2015–16) και ο Οπούντιος Μαρτίνου (Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2015–16).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
Σφαγή της Μαράθας, του Σανταλάρη και της Αλόας
μικρογραφία|Κακοποιημένα και αποσυντεθειμένα πτώματα τουρκοκύπριων πολιτών στον Σανταλάρη, μετά την εκταφή τους, στις 3 Σεπτεμβρίου 1974 μικρογραφία|Τα 3 γειτονικά χωριά Μαράθα, Σανταλάρη και Αλόα. Το τέταρτο χωριό που απεικονίζεται είναι η Τόχνη. Η σφαγή της Μαράθας, του Σανταλάρη και της Αλόας αναφέρεται στην εκτέλεση Τουρκοκυπρίων από Ελληνοκύπριους, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 14 Αυγούστου 1974, κατά τη διάρκεια της δεύτερης Τουρκικής Εισβολής στην Κύπρο, στα χωριά Μαράθα, Σανταλάρη και Αλόδα. Συνολικά, 126 άτομα σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της σφαγής, ενώ είχαν προηγηθεί καθημερινοί βιασμοί γυναικών και κοριτσιών. Ειδικότερα, ήταν 89 (ή 84) κάτοικοι από την Μαράθα και το Σανταλάρη και 37 από το χωριό Αλόα
Ο ΟΗΕ έχει χαρακτηρίσει τη σφαγή ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Το ιστορικό της σφαγής
Η Μαράθα, ο Σανταλάρης και η Αλόα ήταν τρία μικρά αμιγώς τουρκοκυπριακά χωριά, βόρεια της Αμμοχώστου, με πληθυσμό (1973) 124, 100 και 46 κατοίκων αντίστοιχα,  δίπλα από το ελληνοκυπριακό χωριό Περιστερωνοπηγή..
Τον Ιούλιο του 1974, μετά την πρώτη τουρκική εισβολή στην Κύπρο, όλοι οι άνδρες μάχιμης ηλικίας συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν ως αιχμάλωτοι πολέμου από άντρες της ΕΟΚΑ Β' σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων αρχικά στην Αμμόχωστο (περιοχή Καράολος) και από εκεί, έπειτα στη Λεμεσό (στο στάδιο ΓΣΟ). Έπειτα από την απομάκρυνση των ανδρών, σύμφωνα με τις μαρτυρίες που κατατέθηκαν από την δημοσιογράφο Σεβγκιούλ Ουλουντάγ, άντρες της ΕΟΚΑ Β' μάζεψαν τα γυναικόπαιδα στο ελληνικό σχολείο της Περιστερωνοπηγής. Αναφέρονται καθημερινοί βιασμοί κοριτσιών, γυναικών και αγοριών από τις 21 Ιουλίου έως τις 14 Αυγούστου. Ο δημοσιογράφος Ανδρέας Παράσχος αναφέρει πως οι δράστες κόμπαζαν στον καφενέ του χωριού, και καλούσαν συγχωριανούς να συνευρευθούν με Τουρκοκύπριες, ενώ αργότερα βίασαν και παιδιά.
Στις 14 Αυγούστου, οι δράστες έκλεψαν αιγοπρόβατα από τη Μαράθα, προκειμένου να γιορτάσουν τον Δεκαπενταύγουστο. Όμως την ίδια ημέρα ξεκίνησε η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής και οι δράστες αποφάσισαν να μην αφήσουν μάρτυρες, εκτελώντας όλο τον πληθυσμό που βρισκόταν τότε στα χωριά. Στη Μαράθα και τον Σανταλάρη θανατώθηκαν 84-89 άτομα τα οποία είχαν πρώτα δέσει. Στη συνέχεια τα έκαψαν τα έθαψαν, με εκσκαφέα, σε σκουπιδότοπο, προσπαθώντας να εξαφανίσουν τα ίχνη. Ο ιμάμης της Μαράθας αργότερα δήλωσε ότι υπήρχαν 90 κάτοικοι στο χωριό πριν την σφαγή, και πως απέμειναν μόνο έξι. Στους νεκρούς συμπεριλαμβάνονταν ηλικιωμένοι άνθρωποι και παιδιά. Στην Αλόα, μόλις τρία άτομα απέμειναν μετά τη σφαγή.
Η ανεύρεση και η εκταφή
Η πρώτη προσπάθεια για ανεύρεση των θυμάτων έγινε από τον τουρκικό στρατό όταν κατέλαβε το χωριό, ωστόσο απέβη άκαρπη. Τυχαία, την 1η Σεπτεμβρίου, ένα παιδί, καθώς έψαχνε στον σκουπιδότοπο της Μαράθας, είδε ένα ανθρώπινο μέλος να προβάλλει από τα σκουπίδια και έτσι ανακαλύφθηκε ο ομαδικός τάφος.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1974, έγινε η εκταφή των νεκρών από τον τουρκικό στρατό και τον ΟΗΕ (το σουηδικό απόσπασμα}. Αναγνωρίστηκαν δύο μητέρες να κρατούν στα χέρια τους τα μωρά τους. Το Assosiated Press χαρακτήρισε τα πτώματα «τόσο κακοποιημένα και αποσυντεθειμένα ώστε κομματιάζονταν όταν οι στρατιώτες τους έβγαζαν από τον σκυβαλότοπο με φτυάρια». Ο Κιαμίλ Μερίτς, κάτοικος της Μάραθας, δήλωσε ότι στον τάφο βρέθηκε η γυναίκα του «να κρατά το μικρότερο παιδί μας, 18 μηνών, και το μωρό μου είχε σαράντα σφαίρες στο σώμα του».
Αντιδράσεις
Η σφαγή χαρακτηρίστηκε ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας από τον ΟΗΕ ενώ το γεγονός δημοσιεύθηκε και καταγράφηκε από διεθνή μέσα ενημέρωσης όπως οι εφημερίδες The Guardian και The Times.
Η «ιστορία του μενταγιόν»
Κατά τη διάρκεια των εκταφών στον σκουπιδότοπο της Μαράθας, η τουρκική πλευρά ζήτησε από τα Ηνωμένα Έθνη να να οργανωθεί δημοσιογραφική αποστολή με τη συμμετοχή διεθνών τηλεοπτικών συνεργείων και ανταποκριτών ξένων εφημερίδων κατά την 1η Σεπτεμβρίου 1974, έτσι ώστε να καταγραφεί «το έγκλημα της δολοφονίας Τουρκοκύπριων αμάχων».Σε αυτή την αποστολή συμμετείχαν και Έλληνες (Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι) δημοσιογράφοι. Ένας εκ των Ελλήνων δημοσιογράφων, απέθεσε μενταγιόν σε κάποιο πτώμα νεαρής γυναίκας και φωτορεπόρτερ αποτύπωσε τη σκηνή. Η πλαστή αυτή φωτογραφία οδήγησε τις ελληνοκυπριακές εφημερίδες στο να αναπαράγουν την είδηση πως υπήρχε και Ελληνίδα ανάμεσα στους νεκρούς, με χαρακτηριστικούς τίτλους όπως  «Εις Έλληνας ανήκουν μάλλον τα πτώματα τάφου εις Μάραθαν», «Τουλάχιστον μία Ελληνίς μεταξύ των νεκρών της Μαράθα» και «Προπαγανδιστικός θόρυβος των Τούρκων περί την ανεύρεσιν ομαδικού τάφου», με την εφημερίδα Μάχη, του Νίκου Σαμψών, να κάνει λόγο πως «ο θόρυβος τον οποίον δημιουργούν και πάλι οι Τούρκοι διά τον ομαδικόν τάφον Αμμοχώστου πίπτει εκ νέου εις το κενόν και καθίστανται οι ίδιοι κατήγοροι διά τα φρικτά εγκλήματα των εις βάρος των Ελλήνων». Τον ισχυρισμό ότι υπήρχαν και Έλληνες θύματα σε αυτή την θηριωδία πρόβαλε επίσημα και η Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω του κυβερνητικού εκπροσώπου της, στις 2 Σεπτεμβρίου 1974. Με την παρέλευση του χρόνου, ο ισχυρισμός για Έλληνες θύματα στην σφαγή δεν έπειθε και δημοσιογράφος του ΡΙΚ ο οποίος συμμετείχε στην αποστολή ανέφερε πως «ίσως να ήταν μία επιπόλαιη ενέργεια της στιγμής, που επέφερε αρνητικό αποτέλεσμα».
Ατιμωρησία των δραστών
Στις 14 Αυγούστου 2009, η τουρκοκυπριακή εφημερίδα Volkan δημοσίευσε ονόματα 15 Ελληνοκυπρίων, κατοίκων των χωριών Περιστερώνας και Πηγή, τους οποίους κατονόμασε ως δράστες της σφαγής, πράγμα που οδήγησε τον τότε γενικό εισαγγελέα Πέτρο Κληρίδη να ζητήσει τον εντοπισμό των 15 Ελληνοκυπρίων από την αστυνομία. Μέχρι το 2010, λήφθηκαν καταθέσεις από 12 υπόπτους από τους 15 που είχε κατονομάσει η «Volkan», καθώς και από άλλα πρόσωπα. Ο φάκελος επιστράφηκε στον Γενικό Εισαγγελέα το καλοκαίρι του 2010, για να τον επιστρέψει εκείνος πάλι στην Αστυνομία, με νέες οδηγίες. Το 2011 και 2012 δεν έγινε κάτι συγκεκριμένο, ενώ το 2013 ζητήθηκε βοήθεια από τη Σουηδία, στελέχη της οποίας ήταν μέλη της αποστολής του ΟΗΕ που διεξήγαγε τις εκταφές τον Σεπτέμβρη του 1974. Τέλη του 2013 παραλήφθηκαν οι καταθέσεις των Σουηδών σε επιστολές. Ακολούθησε λήψη καταθέσεων από Σουηδούς αξιωματικούς και στρατιώτες. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η αστυνομία της Κύπρου γνωρίζει τους δράστες, αλλά δεν τους διώκει. Άλλη μαρτυρία Ελληνοκύπριου, ανεβάζει τον αριθμό των συμμετεχόντων σε 30. Όταν ο Ανδρέας Παράσχος δημοσίευσε τα αρχικά των ονομάτων στην εφημερίδα Πολίτης, δέχτηκε απειλές από μέλη των οικογενειών των φερόμενων ως δραστών.
Βιβλιογραφία
Μαραθα Σανταλαρη Αλοα
Συγκριτική Τοξικογονιδιωματική βάση δεδομένων
Η Comparative Toxicogenomics Database (CTD) είναι δημόσια ιστοσελίδα και εργαλείο έρευνας, το οποίο επιμελείται επιστημονικά δεδομένα που περιγράφουν τις σχέσεις μεταξύ χημικών ουσιών/φαρμάκων, γονιδίων/πρωτεϊνών, νόσων, ταξινομικών βαθμίδων, φαινοτύπων, οντολογίας γονιδίων (GO annotations), οδών και τύπων αλληλεπίδρασης που ξεκίνησε στις 12 Νοεμβρίου 2004. Η βάση δεδομένων συντηρείται από το Τμήμα Βιολογικών Επιστημών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας.
Στόχοι
Ένας από τους κύριους στόχους της CTD είναι να προάγει την κατανόηση των επιδράσεων των περιβαλλοντικών χημικών ουσιών στην ανθρώπινη υγεία στο γονιδιακό επίπεδο, ένα πεδίο το οποίο αποκαλείται τοξικογονιδιωματική.
Η αιτιολογία πολλών χρόνιων νόσων περιλαμβάνει αλληλεπιδράσεις μεταξύ περιβαλλοντικών παραγόντων και των γονιδίων που τροποποιούν σημαντικές διεργασίες της φυσιολογίας του ανθρώπου. Οι χημικές ουσίες αποτελούν ένα σημαντικό συστατικό του περιβάλλοντος. Παθολογικές καταστάσεις όπως το άσθμα, ο καρκίνος, ο σακχαρώδης διαβήτης, η αρτηριακή υπέρταση, η ανοσοανεπάρκεια και η νόσος του Πάρκινσον είναι γνωστό ότι επηρεάζονται από το περιβάλλον, αν και οι μοριακοί μηχανισμοί που υπαγορεύουν αυτές τις συσχετίσεις δεν έχουν γίνει καλά κατανοητοί. Η CTD μπορεί να βοηθήσει στη διαλεύκανση αυτών των μηχανισμών. Η πιο πρόσφατη εκτεταμένη λίστα επιστημονικών άρθρων για τη CTD υπάρχει διαθέσιμη στη σελίδα με τις δημοσιεύσεις
Ενσωμάτωση Δεδομένων
Ενσωματώνοντας τα τέσσερα σύνολα δεδομένων που αναφέρονται παραπάνω, η CTD κατασκευάζει αυτόματα υποθετικά δίκτυα χημικής ουσίας - γονιδίου - φαινότυπου - νόσου για να διαφωτίσει τους υποβόσκοντες μοριακούς μηχανισμούς των περιβαλλοντικά-επηρεαζόμενων νόσων. Οι σχέσεις που έχουν συναχθεί από τα δεδομένα αυτά, βαθμολογούνται στατιστικά και ιεραρχούνται και μπορούν να χρησιμοποιηθούν από επιστήμονες και βιολόγους του κλάδου της υπολογιστικής βιολογίας για να δημιουργήσουν και να ελέγξουν υποθέσεις γύρω από τους τοξικογονιδιωματικούς μηχανισμούς και τον τρόπο που αυτοί σχετίζονται με την ανθρώπινη υγεία.
Οι χρήστες μπορούν να πραγματοποιήσουν αναζήτηση στη CTD για να ανακαλύψουν επιστημονικά δεδομένα για χημικές ουσίες, γονίδια, νόσους ή αλληλεπιδράσεις μεταξύ των 3 αυτών κατηγοριών. Επί του παρόντος, η CTD ενσωματώνει δεδομένα τοξικογονιδιωματικής για σπονδυλωτά και ασπόνδυλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενετική Κατηγορία:Βάσεις δεδομένων
Μήδειος (στρατηγός)
Ο Μήδειος, ή Μήδιος γιος της Οξυθέμιδας και καταγόμενος από τη Λάρισα της Θεσσαλίας, ήταν αξιωματικός και φίλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ανώτερος διοικητής του μακεδονικού στρατού στη βασιλεία του Αντίγονο Α΄ του Μονόφθαλμου, συγγραφέας και ρήτορας.
Καταγωγή και υπηρεσία υπό τον Αλέξανδρο
Ο Μήδειος ανήκε σε ευγενή Θεσσαλική οικογένεια, που πιθανώς είχε συγγένεια με την φυλή των Αλευαδών. Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη ο συνονόματος παππούς του ήταν δυνάστης στη Λάρισα το 395. Ο Αρριανός, στα Ινδικά, γράφει ότι το 326 π.Χ. ήταν επικεφαλής τριήρους κατά την κάθοδο του ποταμού Ινδού αλλά σύμφωνα με τον ιστορικό Ρίτσαρντ Μπίλοους είναι πιθανό ότι ήταν μέλος της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία από την αρχή, όπου πιθανώς υπηρετούσε στις τάξεις του θεσσαλικού ιππικού. Ο ίδιος απολάμβανε υψηλή θέση και είχε την εύνοια του Αλεξάνδρου, καθώς έγινε ένας από τους εταίρους του και ένας από τους σημαντικότερους αυλικούς προς το τέλος της βασιλείας του Αλεξάνδρου. Ο Μήδειος ήταν ο διοργανωτής του τελευταίου συμποσίου στο οποίο δείπνησε ο Αλέξανδρος πριν την ασθένεια του. Ο Πλούταρχος ( Ηθικά, 65) τον κατηγορεί ότι ήταν μεταξύ των ξεδιάντροπων κολακευτών που οδήγησαν τον Αλέξανδρο σε μερικές από τις πιο κατακριτέες ενέργειές του. Στη μεταγενέστερη λογοτεχνία, π.χ. στο βιβλίο Φυλλάδα του Μεγαλεξάνδρου, υποστηρίζεται ότι ο Μήδειος ήταν μέρος της συνομωσίας του Αντίπατρου που είχε στόχο να δηλητηριάσει τον Αλέξανδρο.
Υπηρεσία επί βασιλείας Αντίγονου
Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου ο Μήδειος υπηρέτησε στον στρατό του Περδίκκα, ο οποίος το 320 π.Χ. τον έστειλε ως διοικητή του σώματος μισθοφόρων του Αριστώνοος της Πέλλας στην Κύπρο. Αργότερα σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές εμφανίζεται να υπηρετεί στο σώμα του Αντίγονου Μονόφθαλμου, ίσως όταν ο Αντίγονος κατέλαβε την Κύπρο λίγο αργότερα. Στα τέλη του 313 π.Χ., ο ίδιος ηγήθηκε ενός στόλου που υπηρετούσε στο στρατό του Αντίγονου, ξεκινώντας από την Φοινίκη με κατεύθυνση την Καρία. Στο δρόμο νίκησε και κατέλαβε τριάντα έξι πλοία των Πυδναίων, που είχαν υποστηρίξει το κόμμα του Κάσσανδρου (Διόδωρος, XIX.69). Σύμφωνα με τον ιστορικό Χανς Χάουμπεν (Het vlootbevelhebberschap in de vroege diadochentijd (323-301 vóór Christus), 1975), ο Μήδειος πιθανότατα διορίστηκε από τον Αντίγονο ως επικεφαλής ναύαρχος του στόλου του, θέση που διατήρησε τουλάχιστον μέχρι το 304 π.Χ. Το 312 π.Χ. ο Μήδειος κατέλαβε τη Μίλητο και στη συνέχεια έλυσε την πολιορκία στον Ωρεό στην Εύβοια, την οποία πολιορκούσε ο ίδιος ο Κάσσανδρος (Διόδωρος, XIX.75). Την ίδια χρονιά τον έστειλε ο Αντίγονος με στόλο 150 πλοίων με στόχο να κάνει μια κάθοδο στην Ελλάδα, και έπειτα αποβίβασε στην Βοιωτία ένα μεγάλο στρατιωτικό σώμα υπό την επίβλεψη του στρατηγού Πτολεμαίου. Μετά επέστρεψε στην Ασία για να συνεργαστεί με τον ίδιο τον Αντίγονο στον Ελλήσποντο (Διόδωρος, XIX.77). Σύμφωνα με επιγραφή στην Αθήνα, γύρω στο 307/6 π.Χ. παρείχε βοήθεια στην αθηναϊκή πρεσβεία στην αυλή του Αντιγόνου.
Το 306 π.Χ., ήταν επικεφαλής του στόλου του Δημήτριου του Πολιορκητή στην Κύπρο και ηγήθηκε της ανατολικής πλευράς του στόλου του Αντίγονου στη μεγάλη ναυμαχία στα ανοιχτά της Σαλαμίνας εναντίον του Πτολεμαίου της Αιγύπτου (Διόδωρος, XX.50), η οποία κατέληξε σε μεγάλη νίκη για τις δυνάμεις του Αντιγόνου. Σύμφωνα με πηγές φέρεται να συνόδεψε τον Αντίγονο σε εκστρατεία εναντίον της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου την ίδια χρονιά. Το 304 π.Χ. δραστηριοποιήθηκε στην Ελλάδα δίπλα στον Δημήτριο. Είναι άγνωστο τι απέγινε ο Μήδειος μετά το 304 π.Χ., αλλά μια επιγραφή στους Γόννους της Θεσσαλίας, η οποία πιθανότατα χρονολογείται στην περίοδο που ο Δημήτριος ήταν βασιλιάς της Μακεδονίας, υπονοεί ότι ο Μήδιος συνέχισε να υπηρετεί τον Δημήτριο ακόμη και μετά την ήττα και τον θάνατο του Αντιγόνου στη Μάχη της Ιψού το 301 π.Χ.
Ο τρόπος με τον οποίο τον αναφέρει ο Στράβωνας υπονοεί ότι έγγραψε βιβλία ιστορικού περιεχομένου, αλλά δεν αναφέρεται κάπου αλλού ότι ήταν συγγραφέας.
Πηγές
Κατηγορία:Αυλικοί του Μεγάλου Αλεξάνδρου Κατηγορία:Τριήραρχοι του στόλου του Νεάρχου Κατηγορία:Αρχαίοι Λαρισαίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ναύαρχοι
Φάκρα Γιούνους
H Φάκρα Γιούνους (Ουρντού: فاخرہ یونس‎; 1979 – 17 Μαρτίου 2012) ήταν Πακιστανή που υπήρξε θύμα επίθεσης με οξύ, το οποίο προκάλεσε ανεπανόρθωτες βλάβες στο πρόσωπό της. Λίγες μέρες αφού κυκλοφόρησε ντοκιμαντέρ με την ιστορία της, έθεσε τέλος στη ζωή της σε ηλικία 33 χρονών.
Βιογραφικά στοιχεία
Εργαζόταν ως χορεύτρια σε κακόφημη γειτονιά στο Πακιστάν, όταν γνώρισε τον μελλοντικό της σύζυγο Μπιλάλ Καρ (Bilal Khar), υιό του Γκουλάμ Μουσταφά Καρ, πρώην Κυβερνήτη και Πρόεδρο της τοπικής κυβέρνησης στην επαρχία Πουντζάμπ του Πακιστάν. Μετά από τρία χρόνια έγγαμου βίου, αποφάσισε να ζητήσει διαζύγιο από τον σύζυγό της, καθώς τον κατηγόρησε ότι ασκούσε σε αυτήν φυσική και λεκτική βία. Τον Μάιο του 2000, κατά δήλωσή της, της επιτέθηκε με οξύ, παρουσία του πεντάχρονου γιού της από άλλον άνδρα.
Ο πρώην άνδρας της ισχυρίστηκε ότι κάποιος άλλος χρησιμοποίησε το όνομα του και προέβει στην επίθεση. Το γεγονός της επίθεσης και η εκδίκαση της υπόθεσης προσέλκυσε τον ενδιαφέρον των διεθνών μέσων ενημέρωσης, που σημείωναν στις ανταποκρίσεις τους, τον μεγάλο αριθμό επιθέσεων με οξύ στη χώρα (8.500 επιθέσεις το 2011). Κατάφερε να αθωωθεί από όλες τις κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν. Αργότερα, η Φάρκα Γιουνούς μετέβη στη Ρώμη για να προβεί σε πλαστικές επεμβάσεις, με την βοήθεια της πρώην πεθεράς και μητριάς του πρώην άνδρα της Τεμινά Ντουρανί. Η μετάβαση της στην Ιταλία υπήρξε στην αρχή επεισοδιακή, αφού οι ιταλικές αρχές αρνήθηκαν τη χορήγηση άδειας εισόδου, αλλά μετά από πίεση της ιταλικής κοινής γνώμης, της επιτράπηκε να εισέλθει και να συνεχίσει τη θεραπεία της. Η πρώην πεθερά της, κατάφερε να εξασφαλίσει επίσης χορηγίες από την εταιρία καλλυντικών «Saint Angelic» και από την ιταλική κυβέρνηση. Η ιταλική οργάνωση «Smile Again», ευαισθητοποιημένη από το γεγονός, προχώρησε σε δράσεις ενάντια στον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων των γυναικών στο Πακιστάν.
Στις αρχές του Μαρτίου του 2012, κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «Saving Face», της βραβευμένης με Έμμυ Πακιστανής δημοσιογράφου Σαρμίν Ομπάιντ-Τσινόι και του Αμερικανού Ντανιέλ Τζανγκ. Η υπόθεση του βασίστηκε πάνω στις επιθέσεις με οξύ κατά γυναικών στο Πακιστάν. Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ είχε βραβευτεί τον προηγούμενο μήνα, με Όσκαρ Μικρού Μήκους, το πρώτο που κατέκτησαν Πακιστανοί δημιουργοί, και Έμμυ καλύτερου ντοκιμαντέρ. Λίγες μέρες αργότερα από την προβολή της ταινίας, και αφού ολοκλήρωσε 39 πλαστικές επεμβάσεις σε διάστημα δέκα χρόνων, αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον έκτο όροφο κτιρίου της Ρώμης. Η βράβευση του ντοκιμαντέρ και το ατυχές γεγονός της αυτοκτονίας της τον ίδιο μήνα, αναθέρμανε το ενδιαφέρον των διεθνών μέσων ενημέρωσης για το προσωπικό της δράμα. Η σορός της, μεταφέρθηκε από την Τεμινά Ντουρανί στο Πακιστάν, τυλιγμένη με την πακιστανική και την ιταλική σημαία. Η νεκρώσιμη ακολουθία έγινε στις εγκαταστάσεις του ιδρύματος Εντχί στο Κανταχάρ. Η ταφή της έγινε στο Καράτσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πακιστανοί χορευτές Κατηγορία:Πακιστανοί θύματα εγκληματικών ενεργειών Κατηγορία:Θύματα επίθεσης με οξύ
Γκονγκ Γιου
Ο Γκονγκ Τζι-τσολ (Χάνγκουλ: 공지철, 10 Ιουλίου 1979), περισσότερο γνωστός ως Γκονγκ Γιου (공유), είναι Νοτιοκορεάτης ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Περισσότερο γνωστός είναι για την τηλεοπτική σειρά The 1st Shop of Coffee Prince, καθώς και για τις ταινίες The Crucible (2011) και Το Εξπρές των Ζωντανών Νεκρών (2016). Από τη στιγμή που ξεκίνησε την καριέρα του έχει λάβει αρκετές υποψηφιότητες για βραβεία στη χώρα του, μεταξύ αυτών από τα MBC Drama Awards, τα Blue Dragon Film Awards και τα Asian Film Awards, όπου είναι υποψήφιος στην κατηγορία Α' Ανδρικού Ρόλου, για την ερμηνεία του στο Train to Busan.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Bomber (ένδυση)
μικρογραφία|Bomber To bomber είναι είδος μπουφάν, αρχικά σχεδιασμένο για τους πιλότους, το οποίο εν συνεχεία έγινε μέρος της κλασσικής καθημερινής γκαρνταρόμπας.
Κατά τη διάρκεια του Ά Παγκοσμίου πολέμου, το bomber σχεδιάστηκε ως κομμάτι ένδυσης για τους πιλότους, δεδομένου του ότι πολλά πολεμικά αεροπλάνα είχαν ανοιχτό πιλοτήριο, και επομένως για τους πιλότους υπήρχε η ανάγκη να διατηρηθούν επαρκώς ζεστοί. Πρόκειται για την εξέλιξη του αντιανεμικού μπουφάν που οι πιλότοι της Royal Flying Corps είχαν υιοθετήσει από το 1915. Έγινε ηγέτης της μόδας ανάμεσα στις δεκαετίες του '70 και '80 με την ονομασία "bomber baseball", και στη συνέχεια υιοθετήθηκε απο διάφορες υποκουλτούρες όπως οι σκίνχεντ (skinheads) στη δεκαετία του '80 και απο την χιπ χοπ κουλτούρα στις αρχές του 2000.
Ο μοντέρνος τύπος του bomber παρέμεινε ουσιαστικά απαράλλαχτος μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Τα πιο κοινά μοντέλα έχουν γραμμή και μανίκια φαρδιά, ελαστικότητα στη μέση, στους καρπούς και κλείσιμο με φερμουάρ. Τα χρώματα ποικίλουν σε μια ευρεία γκάμα, αλλά ανάμεσα στις πιο συνήθεις αποχρώσεις παραμένει το πράσινο παραλλαγής, η κληρονομιά του οποίου πηγάζει από το στρατιωτικό ρούχο.
Σχετικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανωφόρια Κατηγορία:Στρατιωτική ένδυση
Θαύβρακα
Η Θαύβρακα (طبرقة Ταμπάρκα) είναι παραθαλάσσια πόλη η οποία βρίσκεται στη βορειοδυτική Τυνησία, κοντά στα σύνορα με την Αλγερία. Η ιστορία της Θαύβρακας αποτελείται από ένα μωσαϊκό βερβερικού, καρχηδονικού, ελληνιστικού, ρωμαϊκού, αραβικού, γενουατικού και οθωμανικού πολιτισμού. Στην πόλη δεσπόζει ένας υπεράκτιος βράχος στον οποίο παραμένει ένα γενουατικό κάστρο. Ο εθνικιστής ηγέτης Χαμπίμπ Μπουργκίμπα, μετέπειτα πρόεδρος της Τυνησίας μετά την ανεξαρτησία, εξορίστηκε στη Θαύβρακα από τις γαλλικές αποικιακές αρχές το 1952. Τα τουριστικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν την αλιεία κοραλλιών, το Coralis Festival υποβρύχιας φωτογράφισης και το ετήσιο φεστιβάλ τζαζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές της Αφρικής
Εθνική Βιβλιοθήκη του Μάλι
Ιστορία
Το 1938 δημιουργήθηκε το Γαλλικό Ινστιτούτο της Αφρικής (IFAN) με σκοπό τη μελέτη της γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτισμού των λαών που βρίσκονταν υπό γαλλική κυριαρχία στην Αφρική. Μετά την ανεξαρτησία του Μάλι το 1960, το 1962, το κέντρο IFAN στο Μπαμάκο μετονομάστηκε από την κυβέρνηση του Μάλι σε Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών ή Ινστιτούτο του Μάλι για τη μελέτη των ανθρωπιστικών επιστημών. Οι συλλογές της Εθνικής Βιβλιοθήκης, των Εθνικών Αρχείων και του Εθνικού Μουσείου του Μάλι κληρονομήθηκαν τελικά όλες από το IFAN. Στις 29 Φεβρουαρίου 1968, η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε από την Κουλούμπα σε μια συνοικία του Μπαμακό. Με νόμο της 17ης Μαρτίου 1984 δημιουργήθηκε η Εθνική Βιβλιοθήκη.
Επικεφαλής της βιβλιοθήκης είναι ο διευθυντής, ο οποίος διορίζεται από τον Εθνικό Διευθυντή Τεχνών και Πολιτισμού. Ο πρώτος επιλέγει πέντε τμηματάρχες, ο καθένας από τους οποίους είναι υπεύθυνος για ένα από τα τμήματα της βιβλιοθήκης: Τμήμα Καταλογογράφησης και Βιβλιογραφίας, Τμήμα Περιοδικών και Εγγράφων, Τμήμα Δανεισμού και Πληροφόρησης, Τμήμα Αποκτήσεων, Επεξεργασίας και Νομικής Κατάθεσης και Τμήμα Βιβλιοδεσίας και Αποκατάστασης. Το 1989 το προσωπικό της βιβλιοθήκης αριθμούσε 28 άτομα, 16 γυναίκες και 12 άνδρες.
Διάθεση υλικού
Τα βιβλία και τα περιοδικά διατίθενται δωρεάν στο κοινό για επιτόπια ανάγνωση, αν και προνόμια δανεισμού μπορούν να αποκτηθούν με την εγγραφή ως κάτοχος κάρτας. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, το 2015, περίπου το 33% των ενήλικων Μαλιανών γνωρίζει ανάγνωση.
Η βιβλιοθήκη φιλοξενεί μέρος των εκθέσεων από τις "Συναντήσεις της αφρικανικής φωτογραφίας", ενός διετούς φεστιβάλ φωτογραφίας στο Μπαμάκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Μάλι Μ
Ιανουαριανή Εξέγερση
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2a/Podzia%C5%82_terytorialny_Rzeczypospolitej_1863.png/266px-Podzia%C5%82_terytorialny_Rzeczypospolitej_1863.png|μικρογραφία|266x266εσ| Διοικητικές διαιρέσεις της [[Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία|Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας εντός των διαμελισμένων συνόρων του 1772, που εισήχθησαν από την Εθνική Κυβέρνηση κατά την Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863]] Η Ιανουαριανή Εξέγερση (powstanie styczniowe, 1863 metų sukilimas, Січневе повстання, Польское восстание, Паўстанне 1863–1864 гадоў) ήταν εξέγερση, κυρίως, στο Βασίλειο της Πολωνίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, που είχε ως στόχο την αποκατάσταση της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Ξεκίνησε στις 22 Ιανουαρίου 1863 και συνεχίστηκε έως ότου οι τελευταίοι εξεγερθέντες αιχμαλωτίστηκαν από τις ρωσικές δυνάμεις το 1864.
Ήταν η πιο μακροχρόνια εξέγερση στη διαμελισμένη Πολωνία. Η σύγκρουση αφορούσε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας και είχε αναμφισβήτητα βαθιές επιπτώσεις στις σύγχρονες διεθνείς σχέσεις και τελικά προκάλεσε μια αλλαγή κοινωνικού και ιδεολογικού παραδείγματος στα εθνικά γεγονότα, που συνέχισαν να έχουν αποφασιστική επιρροή στη μετέπειτα ανάπτυξη της πολωνικής κοινωνίας.
Μια συρροή παραγόντων κατέστησε την εξέγερση αναπόφευκτη στις αρχές του 1863. Η πολωνική αριστοκρατία και οι αστικοί κύκλοι λαχταρούσαν για την ημιαυτόνομη θέση που είχαν στο Συνέδριο της Πολωνίας πριν από την προηγούμενη εξέγερση, μια γενιά νωρίτερα το 1830, και η νεολαία που ενθαρρύνθηκε από την επιτυχία του ιταλικού κινήματος ανεξαρτησίας επιθυμούσε επειγόντως το ίδιο αποτέλεσμα. Η Ρωσία είχε αποδυναμωθεί από τον Κριμαϊκό Πόλεμο και είχε εισαγάγει μια πιο φιλελεύθερη στάση στην εσωτερική της πολιτική, που ενθάρρυνε την υπόγεια εθνική κυβέρνηση της Πολωνίας να σχεδιάσει ένα οργανωμένο χτύπημα κατά των Ρώσων κατακτητών της όχι νωρίτερα από την άνοιξη του 1863. Δεν είχαν υπολογίσει τον Αλεξάντερ Βιελοπόλσκι, τον φιλορώσο αρχισυντηρητικό επικεφαλής της πολιτικής διοίκησης στο ρωσικό διαμελισμό, ο οποίος είχε άλλα σχέδια. Ο Βιελοπόλσκι γνώριζε ότι η διακαή επιθυμία των συμπατριωτών του για ανεξαρτησία έφτανε στο τέλος, κάτι που ήθελε να αποφύγει πάση θυσία. Σε μια προσπάθεια να εκτροχιάσει το πολωνικό εθνικό κίνημα, προώθησε τον Ιανουάριο τη στρατολόγηση νεαρών Πολωνών ακτιβιστών στον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό για 20ετή υπηρεσία. Αυτή η απόφαση είναι που πυροδότησε την Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863, το αποτέλεσμα που ο Βιελοπόλσκι ήθελε να αποφύγει.
Στην εξέγερση των νεαρών Πολωνών στρατευσίμων προστέθηκαν σύντομα υψηλόβαθμοι Πολωνοί-Λιθουανοί αξιωματικοί και μέλη της πολιτικής τάξης. Οι εξεγερμένοι, ακόμη κακοδιοργανωμένοι, ήταν πολύ περισσότεροι και δεν είχαν επαρκή ξένη υποστήριξη και αναγκάστηκαν σε επικίνδυνες αντάρτικες τακτικές. Τα αντίποινα ήταν γρήγορα και ανελέητα. Οι δημόσιες εκτελέσεις και οι απελάσεις στη Σιβηρία έπεισαν τελικά πολλούς Πολωνούς να εγκαταλείψουν τον ένοπλο αγώνα. Επιπλέον, ο Τσάρος Αλέξανδρος Β΄ έπληξε σκληρά τους γαιοκτήμονες και, κατά συνέπεια, ολόκληρη την οικονομία, με μια ξαφνική απόφαση το 1864 για την οριστική κατάργηση της δουλοπαροικίας στην Πολωνία. Η διάλυση των κτημάτων που ακολούθησε και η εξαθλίωση πολλών αγροτών έπεισε τους μορφωμένους Πολωνούς να στραφούν στην ιδέα της «οργανικής εργασίας», της οικονομικής και πολιτιστικής αυτοβελτίωσης.
Ιστορικό
Μόνο στη Βίλνα πραγματοποιήθηκαν 116 διαδηλώσεις το 1861. Εκείνο το φθινόπωρο, οι Ρώσοι είχαν εισαγάγει κατάσταση έκτακτης ανάγκης στο Κυβερνείο Βίλνα, στο Κυβερνείο Κόβνο και στο Κυβερνείο Γκρόντνο.
Τα γεγονότα οδήγησαν σε ταχύτερη εδραίωση της αντίστασης. Οι μελλοντικοί ηγέτες της εξέγερσης συγκεντρώθηκαν κρυφά στην Αγία Πετρούπολη, στη Βαρσοβία, στη Βίλνα, στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Από αυτές τις διαβουλεύσεις προέκυψαν δύο διαβούλευσεις. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1861, είχε δημιουργηθεί η αστική «Επιτροπή Κινήματος» (Komitet Ruchu Miejski), η οποία ακολουθήθηκε τον Ιούνιο του 1862 από την Κεντρική Εθνική Επιτροπή (ΚΕΕ). Η ηγεσία του περιλάμβανε τους Στέφαν Μπομπρόφσκι, Γιαρόσουαφ Ντομπρόφσκι, Ζίγκμουντ Παντλέφσκι, Αγκάτον Γκίλερ και Μπρονίσουαφ Σφάρτσε. Το σώμα διεύθυνε τη δημιουργία εθνικών δομών που προορίζονταν να γίνουν ένα νέο μυστικό πολωνικό κράτος. Η ΚΕΕ δεν είχε σχεδιάσει μια εξέγερση πριν από την άνοιξη του 1863 το νωρίτερο. Ωστόσο, η κίνηση του Βιελοπόλσκι να ξεκινήσει στρατολόγηση στον Ρωσικό Στρατό στα μέσα Ιανουαρίου την ανάγκασε να καλέσει την εξέγερση πρόωρα τη νύχτα της 22ης προς 23η Ιανουαρίου 1863.
Κάλεσμα στα όπλα στο Βασίλειο της Πολωνίας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/68/Marian_Langiewicz.PNG/150px-Marian_Langiewicz.PNG|δεξιά|μικρογραφία|244x244εσ| [[Μάριαν Λανγκιέβιτς, στρατιωτικός διοικητής]] Η εξέγερση ξέσπασε σε μια στιγμή που επικρατούσε γενική ειρήνη στην Ευρώπη, και παρόλο που υπήρχε κραυγαλέα υποστήριξη για τους Πολωνούς, δυνάμεις όπως η Γαλλία, η Βρετανία και η Αυστρία δεν ήταν πρόθυμες να διαταράξουν τη διεθνή ηρεμία. Οι επαναστάτες ηγέτες δεν είχαν επαρκή μέσα για να οπλίσουν και να εξοπλίσουν τις ομάδες νεαρών ανδρών που κρύβονταν στα δάση για να γλιτώσουν από τη διαταγή στρατολόγησης του Αλεξάντερ Βιελοπόλσκι στον Ρωσικό Στρατό. Αρχικά, περίπου 10.000 άνδρες συγκεντρώθηκαν γύρω από το επαναστατικό λάβαρο. Οι εθελοντές προέρχονταν κυρίως από εργατικές τάξεις της πόλης και ανήλικους υπαλλήλους, αλλά υπήρχε επίσης ένας σημαντικός αριθμός από τους νεότερους γιους των φτωχότερων σλάχτα (ευγενών) και αρκετοί ιερείς κατώτερου βαθμού. Αρχικά, η ρωσική κυβέρνηση είχε στη διάθεσή της έναν στρατό 90.000 ανδρών, υπό τον Ρώσο στρατηγό Άντερς Έντβαρντ Ράμσεϊ, στην Πολωνία. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/50/Battles_of_January_Uprising_in_Congress_Poland_1863-1864.JPG/200px-Battles_of_January_Uprising_in_Congress_Poland_1863-1864.JPG|μικρογραφία|263x263εσ| Μάχες της Ιανουαριανής Εξέγερσης στο Συνέδριο της Πολωνίας (1863–1864) Φαινόταν ότι η εξέγερση θα μπορούσε να συντριβεί γρήγορα. Απτόητη, η προσωρινή κυβέρνηση της ΚΕΕ εξέδωσε ένα μανιφέστο στο οποίο δήλωνε «όλοι οι γιοι της Πολωνίας είναι ελεύθεροι και ίσοι πολίτες χωρίς διάκριση θρησκείας, κατάστασης ή κατάταξης». Αποφάσισε ότι η γη που καλλιεργούσαν οι αγρότες, είτε με βάση το ενοίκιο είτε την υπηρεσία, έπρεπε να γίνει άνευ όρων ιδιοκτησία τους και η αποζημίωση γι΄ αυτήν θα δινόταν στους γαιοκτήμονες από τα γενικά κεφάλαια του κράτους. Η προσωρινή κυβέρνηση έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να στείλει προμήθειες στους άοπλους και διασκορπισμένους εθελοντές, οι οποίοι, τον Φεβρουάριο, είχαν πολεμήσει σε 80 αιματηρές αψιμαχίες με τους Ρώσους. Εν τω μεταξύ, η ΚΕΕ εξέδωσε έκκληση για βοήθεια στα έθνη της Δυτικής Ευρώπης που έγινε δεκτή παντού με υποστηρικτικά αισθήματα από τη Νορβηγία μέχρι την Πορτογαλία. Οι Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής πήραν το μέρος των Πολωνο-Λιθουανών ανταρτών. Ιταλοί, Γάλλοι και Ούγγροι αξιωματικοί ανταποκρίθηκαν στην κλήση. Ο Πάπας Πίος Θ΄ διέταξε ειδικές προσευχές για την επιτυχία των Καθολικών Πολωνών στην άμυνά τους εναντίον των Ορθοδόξων Ρώσων και γενικά ήταν ενεργός στην υποστήριξη της πολωνικής εξέγερσης. Ο ιστορικός Γέζι Ζντράντα καταγράφει ότι στα τέλη της άνοιξης και στις αρχές του καλοκαιριού του 1863, υπήρχαν 35.000 Πολωνοί υπό τα όπλα που αντιμετώπιζαν έναν ρωσικό στρατό μεγέθους 145.000 στρατιωτών στο Βασίλειο της Πολωνίας.
Η εξέγερση εξαπλώνεται στο πρώην Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cc/Battles_of_January_Uprising_in_Lithuania%2C_Belarus_and_Ukraine.JPG/200px-Battles_of_January_Uprising_in_Lithuania%2C_Belarus_and_Ukraine.JPG|αριστερά|μικρογραφία|275x275εσ| Μάχες της Ιανουαριανής Εξέγερσης στη [[Λιθουανία, στη Λετονία, στη Λευκορωσία και στην Ουκρανία]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/46/Coat_of_arms_of_the_January_Uprising.svg/166px-Coat_of_arms_of_the_January_Uprising.svg.png|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Εθνόσημο της Ιανουαριανής Εξέγερσης, μιας προτεινόμενης [[Πολωνική-Λιθουανική-Ρουθηνική Κοινοπολιτεία|Πολωνικής-Λιθουανικής-Ρουθηνικής Κοινοπολιτείας: Λευκός Αετός (Πολωνία), Βίτις (Λιθουανία) και Αρχάγγελος Μιχαήλ (Ρουθηνία)]] Την 1η Φεβρουαρίου 1863, η εξέγερση ξέσπασε στη Λιθουανία. Τον Απρίλιο και τον Μάιο, είχε εξαπλωθεί στο Ντίναμπουργκ της Λετονίας και στο Βίτσεμπσκ της Λευκορωσίας, μέχρι το Κυβερνείο Κιέβου, στη βόρεια Ουκρανία και στο Βοεβοδάτο Βολυνίας. Εθελοντές, όπλα και προμήθειες άρχισαν να ρέουν πέρα από τα σύνορα από τη Γαλικία, στο Αυστριακό Διαμελισμό και από τον Πρωσικό Διαμελισμό. Εθελοντές έφτασαν επίσης από την Ιταλία, την Ουγγαρία, τη Γαλλία και την ίδια τη Ρωσία. Η μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση ήταν ότι, παρά το μανιφέστο απελευθέρωσης από την ΚΕΕ, χωρίς προηγούμενη ιδεολογική αναταραχή, η αγροτιά δεν μπορούσε να κινητοποιηθεί για να συμμετάσχει στον αγώνα εκτός από εκείνες τις περιοχές που κυριαρχούνταν από πολωνικές μονάδες, οι οποίες είδαν μια σταδιακή εγγραφή των αγροτικών εργατών στην εξέγερση.
Μυστικό Κράτος
Το μυστικό πολωνικό κράτος διευθυνόταν από το Rada Narodowa (Εθνικό Συμβούλιο), στο οποίο λογοδοτούσαν οι πολιτικές και στρατιωτικές δομές στο έδαφος. Ήταν μια «εικονική κυβέρνηση συνασπισμού» που σχηματίστηκε από τους Κόκκινους και τους Λευκούς και είχε επικεφαλής τους Ζίγκμουντ Σιερακόφσκι, Αντάνας Ματσκεβίτσιους και Κονστάντι Καλινόφσκι. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/24/Powstanie_Styczniowe_flag.svg/220px-Powstanie_Styczniowe_flag.svg.png|μικρογραφία| Σημαία της εξέγερσης Οι δύο τελευταίοι υποστήριξαν τους ομολόγους τους στην Πολωνία και τήρησαν κοινές πολιτικές. Το διπλωματικό του σώμα επικεντρώθηκε στο Παρίσι υπό τη διεύθυνση του Βουαντίσουαφ Τσαρτορίσκι. Η έκρηξη της ένοπλης σύγκρουσης στην πρώην Κοινοπολιτεία των Δύο Εθνών είχε εκπλήξει τις δυτικοευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ακόμη κι αν η κοινή γνώμη ανταποκρίθηκε με συμπάθεια για την υπόθεση των εξεγερμένων. Είχε ξημερώσει στο Παρίσι, το Λονδίνο, τη Βιέννη και την Αγία Πετρούπολη ότι η κρίση θα μπορούσε εύλογα να μετατραπεί σε διεθνή πόλεμο. Από την πλευρά τους, οι Ρώσοι διπλωμάτες θεώρησαν την εξέγερση ως εσωτερικό ζήτημα και η ευρωπαϊκή σταθερότητα βασιζόταν γενικά στην τύχη της φιλοδοξίας της Πολωνίας.
Διεθνείς επιπτώσεις
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/W%C5%82adys%C5%82aw_Czartoryski.JPG/150px-W%C5%82adys%C5%82aw_Czartoryski.JPG|δεξιά|μικρογραφία|219x219εσ| Ο Βουαντίσουαφ Τσαρτορίσκι Η αποκάλυψη της ύπαρξης της Συνθήκης του Άλβενσλεμπεν, που υπογράφηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1863 από την Πρωσία και τη Ρωσία στην Αγία Πετρούπολη, για την από κοινού καταστολή των Πολωνών, διεθνοποίησε την εξέγερση. Έδωσε τη δυνατότητα στις δυτικές δυνάμεις να αναλάβουν τη διπλωματική πρωτοβουλία για τους δικούς τους σκοπούς. Ο Ναπολέων Γ΄ της Γαλλίας, ήδη συμπαθής με την Πολωνία, ενδιαφερόταν να προστατεύσει τα σύνορά του στο Ρήνο και έστρεψε τα πολιτικά του όπλα στην Πρωσία με σκοπό να προκαλέσει πόλεμο μαζί της. Ταυτόχρονα αναζητούσε συμμαχία με την Αυστρία. Το Ηνωμένο Βασίλειο, από την άλλη πλευρά, προσπάθησε να αποτρέψει έναν Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο και να εμποδίσει μια αυστριακή συμμαχία με τη Γαλλία και έτσι προσπάθησε να διαλύσει κάθε προσέγγιση μεταξύ Γαλλίας και Ρωσίας. Η Αυστρία ανταγωνιζόταν την Πρωσία για την ηγεσία των γερμανικών εδαφών, αλλά απέρριψε τις γαλλικές προσεγγίσεις για συμμαχία και απέρριψε κάθε υποστήριξη του Ναπολέοντα Γ΄ ως ενεργώντας ενάντια στα γερμανικά συμφέροντα. Δεν έγινε συζήτηση για στρατιωτική επέμβαση εκ μέρους των Πολωνών, παρά την υποστήριξη του Ναπολέοντα για τη συνέχιση της εξέγερσης. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/Napole%C3%B3n_III%2C_1865.jpg/200px-Napole%C3%B3n_III%2C_1865.jpg|μικρογραφία|225x225εσ| Ο Ναπολέων Γ΄, 1865 Η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αυστρία συμφώνησαν σε μια διπλωματική παρέμβαση για την υπεράσπιση των πολωνικών δικαιωμάτων και τον Απρίλιο εξέδωσαν διπλωματικές σημειώσεις που δεν είχαν παρά πειστικούς τόνους. Το πολωνικό ΕΣ ήλπιζε ότι η εξέλιξη της εξέγερσης θα ωθούσε τελικά τις δυτικές δυνάμεις να υιοθετήσουν μια ένοπλη επέμβαση, η οποία ήταν η επίγευση των πολωνικών διπλωματικών συνομιλιών με αυτές τις δυνάμεις. Η πολωνική γραμμή ήταν ότι η εδραίωση της συνεχιζόμενης ειρήνης στην Ευρώπη ήταν υπό τον όρο της επιστροφής ενός ανεξάρτητου πολωνικού κράτους.
Με την αποτροπή της απειλής του πολέμου, η Αγία Πετρούπολη άφησε την πόρτα ανοιχτή για διαπραγματεύσεις, αλλά ήταν ανένδοτη στην απόρριψη κάθε δυτικού δικαιώματος στην ένοπλη σύγκρουση. Τον Ιούνιο του 1863, οι δυτικές δυνάμεις επανέλαβαν τις προϋποθέσεις: αμνηστία για τους εξεγερμένους, δημιουργία εθνικής αντιπροσωπευτικής δομής, ανάπτυξη αυτόνομων παραχωρήσεων σε όλο το Βασίλειο, ανάκληση μιας διάσκεψης των υπογραφόντων στο Συνέδριο της Βιέννης (1815) και κατάπαυση του πυρός για τη διάρκειά του. Αυτό έπεσε πολύ κάτω από τις προσδοκίες της ηγεσίας της εξέγερσης. Ενώ ανησυχούσε για την απειλή του πολέμου, ο Αλέξανδρος Β΄ ένιωθε αρκετά ασφαλής με την υποστήριξη του λαού του ώστε να απορρίψει τις προτάσεις. Παρόλο που η Γαλλία και η Βρετανία προσβλήθηκαν, δεν προχώρησαν σε περαιτέρω επεμβάσεις, οι οποίες επέτρεψαν στη Ρωσία να επεκτείνει και τελικά να διακόψει τις διαπραγματεύσεις τον Σεπτέμβριο του 1863.
Αποτέλεσμα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/96/Andriolli.Ludwik_Narbutt.jpg/220px-Andriolli.Ludwik_Narbutt.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Ο θάνατος του [[Λούντβικ Νάρμπουτ, Μίχαου Ελβίρο Αντριόλι]] Εκτός από τις προσπάθειες της Σουηδίας, η διπλωματική παρέμβαση ξένων δυνάμεων για λογαριασμό της Πολωνίας δεν βοήθησε καθόλου στο να τραβήξει την προσοχή από τον στόχο της πολωνικής εθνικής ενότητας προς τις κοινωνικές της διαιρέσεις. Αποξένωσε την Αυστρία, η οποία είχε διατηρήσει φιλική ουδετερότητα προς την Πολωνία και δεν παρενέβη στις πολωνικές δραστηριότητες στη Γαλικία. Προκατέβαλε την κοινή γνώμη μεταξύ των ριζοσπαστικών ομάδων στη Ρωσία που μέχρι τότε ήταν φιλικές επειδή θεωρούσαν την εξέγερση ως κοινωνική και όχι εθνική. ανταρσία. Επίσης, ώθησε τη ρωσική κυβέρνηση σε ακόμη πιο βάναυση καταστολή των εχθροπραξιών και καταστολής κατά των Πολωνών συμμετεχόντων της, οι οποίοι είχαν αυξηθεί σε ισχύ.
Εκτός από τους χιλιάδες που έπεσαν στη μάχη, 128 άνδρες απαγχονίστηκαν υπό την προσωπική επίβλεψη του Μιχαήλ Μουράβιοφ-Βιλένσκι, γνωστού και ως «Μουράβιοφ ο Δήμιος» και 9.423 άνδρες και γυναίκες εξορίστηκαν στη Σιβηρία ή 2.500 άνδρες σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ίδιας της Ρωσίας. Ο ιστορικός Νόρμαν Ντέιβις δίνει τον αριθμό ως 80.000 και σημείωσε ότι ήταν η μοναδική μεγαλύτερη απέλαση στη ρωσική ιστορία. Ολόκληρα χωριά και πόλεις κάηκαν. Όλες οι οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες ανεστάλησαν και η σλάχτα καταστράφηκε με τη δήμευση της περιουσίας και τους υπέρογκους φόρους. Ήταν τέτοια η βαρβαρότητα των ρωσικών στρατευμάτων που οι ενέργειές τους καταδικάστηκαν σε όλη την Ευρώπη. Ο Κόμης Φρίντριχ Βίλχελμ Ρέμπερτ φον Μπεργκ, ο νεοδιορισθείς κυβερνήτης της Πολωνίας και ο διάδοχος του Μουράβιοφ, χρησιμοποίησε σκληρά μέτρα κατά του πληθυσμού και ενέτεινε τον συστηματικό εκρωσισμό σε μια προσπάθεια να εξαλείψει τις πολωνικές παραδόσεις και τον πολιτισμό.
Οι κοινωνικοί διαχωρισμοί αποκαλύφθηκαν
Οι εξεγερμένοι αντάρτες αποτελούσαν το 60% των συμμετεχόντων στην εξέγερση (στη Λιθουανία και τη Λευκορωσία περίπου το 50%, στην Ουκρανία περίπου το 75%).
Κατά τη διάρκεια των πρώτων 24 ωρών της εξέγερσης, λεηλατήθηκαν οπλοστάσια σε όλη τη χώρα και πολλοί Ρώσοι αξιωματούχοι εκτελέστηκαν εν όψει. Στις 2 Φεβρουαρίου 1863 ήταν η έναρξη της πρώτης μεγάλης στρατιωτικής εμπλοκής της εξέγερσης μεταξύ Λιθουανών χωρικών οπλισμένων κυρίως με δρεπάνια και μιας μοίρας Ρώσων ουσάρων έξω από την Τσίστα Μπούντα, κοντά στη Μαριγιάμπολε. Τελείωσε με τη σφαγή των απροετοίμαστων αγροτών. Ενώ υπήρχε ακόμη ελπίδα για σύντομο πόλεμο, ομάδες ανταρτών συγχωνεύτηκαν σε μεγαλύτερους σχηματισμούς και στρατολόγησαν νέους εθελοντές.