cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο
Παλάτσο Μάσσιμο άλλε Τέρμε
Το ανάκτορο οικοδομήθηκε στη θέση της βίλας Μοντάλτο-Περέττι, ιδιοκτησίας του πάπα Σίξτου Ε΄, που πριν ονομαζόταν Φραντσέσκο Περέττι. Το νυν κτήριο παραγγέλθηκε από τον Μασσιμιλιάνο Μάσσιμο για να γίνει έδρα του Ιησουιτικού Κολλέτζιο Ρομάνο, που αρχικά ήταν μέσα στη μονή του Σαντ' Ιγκνάτσιο· το 1871 η κυβέρνηση εκδίωξε το Κολλέγιο από τη μονή, που τη μετέτρεψε σε Λίτσεο Βισκόντι, το πρώτο δημόσιο κοσμικό ανώτερο σχολείο στην Ιταλία. Το παλάτσο Μάσσιμο ανεγέρθηκε το διάστημα 188-87 από τον αρχιτέκτονα Καμίλο Πιστρούτσι σε έναν νεο-αναγεννησιακό ρυθμό. Ήταν ένα από τα πιο αξιόλογα σολεία στη Ρώμη ως το 1960. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε εν μέρει ως στρατιωτικό νοσοκομείο, αλλά μετά επέστρεψε στην εκπαιδευτική του λειτουργία ως τη δεκαετία του 1960, οπότε το σχολείο μεταφέρθηκε σε νεότερη θέση, στο οικοδομικό τετράγωνο ΕUR.
Ισόγειο και πρώτος όροφος
Το ισόγειο περιέχει τα αξιοσημείωτα ορειχάλκινα αγάλματα του Πυγμάχου σε ανάπαυση και του Αθλητή.
Ένα δωμάτιο είναι αφιερωμένο σε μία μούμια, που βρέθηκε το 1964 στη Βία Κασσία, μέσα σε μία πλούσια διακοσμημένη σαρκοφάγο με αρκετά τεχνουργήματα από κεχριμπάρι και χρυσά αντικείμενα, που επίσης εκτίθενται. Γλυπτά της περιόδου από την ύστερη Δημοκρατία ως την πρώιμη Αυτοκρατορική περίοδο (2ος αι. π.Χ. - 1ος αι. μ.Χ.) που βρίσκονται εδώ, είναι:
Δεύτερος όροφος
Νωπογραφίες, γύψινα και ψηφιδωτά, μεταξύ αυτών και εκείνα της βίλας της Λιβίας, της συζύγου του Αυγούστου, από το προάστιο Πρίμα Πόρτα, επί της οδού Βία Φλαμινία. Ξεκινά με το θερινό τρίκλινο της Villa ad Gallinas Albas της Λιβίας. Οι νωπογραφίες, που ανακαυφθηκαν το 1863 και χρονολογούνται του 1ου π.Χ. αι., παριστούν έναν ευχάριστο κήπο με διακοσμητικά φυτά και ροδιές.
Το υπόγειο
Η Νομισματική συλλογή είναι η μεγαλύτερη της Ιταλίας. Μεταξύ των νομισμάτων που εκτίθενται είναι το μετάλλιο του Θεοδώριχου, το νόμισμα των 4 δουκάτων του πάπα Παύλου Β΄ με το ψηφιδωτό Ναβιτσέλα του Αγ. Πέτρου και ένα αργυρό πιάστρο του Ποντιφικού κράτους με απόψεις της πόλης της Ρώμης.
Ιστορία του κτηρίου
Το 1981, σκάβοντας σε ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο στο Campus Martius, μεταξύ των ναών της Σάντα Κατερίνα ντέι Φουνάρι και Σαν Στανισλάο ντέι Πολάτσι, ο Ντανιέλ Μανακόρντα και η ομάδα του ανακάλυψαν την περίστυλη αυλή (quadriporticus) του θεάτρου του Λεύκιου Κορνήλιου Βάλβου, τη γειτονική αποθήκη σιτηρών (statio annonae) και τεκμήρια της μετέπειτα, μεσαιωνικής κατοίκησης του χώρου. Αυτά παρουσιάστηκαν στο παράρτημα αυτό του μουσείου, που εγκαινιάστηκε το 2001 και στεγάζει τα αρχαιολογικά κατάλοιπα και ευρήματα από την ανασκαφή αυτή, όπως τη γύψινη αψίδα μίας από τις τέσσερις στοές.
Συλλογές
Εκτός από το υλικό των ανασκαφών, υπάρχουν αντικείμενα από τις ανασκαφές:
Υπόγειο
Το υπόγειο του κτηρίου περιέχει αρχαιολογικά κατάλοιπα. Η πρόσβαση γίνεται μόνο από περιήγηση με ξεναγό.
Ισόγειο
Το πρώτο μέρος, αρχαιολογία και ιστορία ενός αστικού τοπίου, παρουσιάζει τα αποτελέσματα των ανασκαφών και τα τοποθετεί σε σχέση με την ιστορία της περιοχής. Εκτός από τα κατάλοιπα του εκεί χώρου, εδώ γίνεται αναφορά και στη μονή της Σάντα Μαρία Ντόμινε Ρόζε (που ξεκίνησε τον 8ο αι.), στα σπίτια των εμπόρων και τεχνιτών του Μεσαίωνα, στο Κονσερβατόριο ντι Σάντα Κατερίνα ντέι Φουρνάρι (που έκτισε στα μέσα του 16ου αι. ο Ιγνάτιος Λογιόλα για να στεγάσει τις κόρες των κοινών γυναικών της Ρώμης) και του Σκοτεινού Δωματίου (Botteghe Oscure).
Πρώτος όροφος
Το δεύτερο μέρος, η Ρώμη από την Αρχαιότητα ως τον Μεσαίων'', είναι το Μουσείο της Μεσαιωνικής Ρώμης και αναπαριστά τη ζωή και τη μετατροπή της Ρώμης από τον 5ο ως τον 10ο αι.
Η αυλή του Μικελάντζελο
Μέσα στην τετράγωνη αυλή εκτίθενται υπαίθρια βωμοί, επιτύμβια γλυπτά και επιγραφές. Τα πιο αξιοσημείωτα είναι υπερμεγέθεις κεφαλές ζώων, μερικές από τις οποίες ανάγονται στην Αρχαιότητ;α και βρέθηκαν κοντά στη στήλη του Τραϊανού το 1586.
Το προϊστορικό τμήμα
Στον επάνω όροφο των γύρω πτερύγων εκτίθεται η ανάπτυξη της καλλιέργειας στο Λάτιο, από την Εποχή του Ορειχάλκου (11ος αι. π.Χ.) ως την Ανατολίζουσα Περίοδο (10ος με 6ο αι. π.Χ.) μέσω αρχαιολογικών ευρημάτων από την περιοχή γύρω από τη Ρώμη.
Η μικρή αυλή
Η μικρή περίστυλη αυλή με τα γύρω κελιά έχει πρόσφατα ανακαινιστεί. Καταλαμβάνει το ένα τρίτο του χώρου, που πριν υπήρχε η πισίνα (natatio) των Λουτρών του Διοκλητιανού. Έχει κτιστεί στο πλάι του ναού. Η κατασκευή ξεκίνησε στα μέσ του 16ου αι., αλλά συνεχίστηκε και μετά τον 17ο.· το μήκος της πλευράς της είναι 40 μ. (το ήμισυ της πλευράς της αυλής του Μικελάντζελο). Στο κτήριο υπάρχουν εκθέματα για τους Ιερείς των Αγρών (Fratres Arvales) και για τις Εορτές του Αιώνα (Fratres Arvales). Κατά την ανακαίνιση προστέθηκε στο κέντρο ένα πηγάδι του 16ου αι. από τραβερτίνη λίθο.
Το επιγραφικό τμήμα
Στους τρεις ορόφους του σύγχρονου κτηρίου υπάρχουν 900 εκθέματα και 10.000 επιγραφές. Αυλή της Ελαιουργίας (Aule delle Olearie): Ορισμένες από τις αίθουσες των Λουτρών του Διοκλητιανού τις έφτιαξε ο Πάπας Κλήμης ΙΓ΄ για την αποθήκευση των ελαιών. Έχουν αρίθμηση από Ι ως XI· οι περισσότερες από τις μεγάλες αίθουσες-αποθήκες είναι ωρίς οροφή και αποτελούν μέρος του μουσείου από το 1911. '''Αυλή του Αγ. Ισιδώρου''': Ένα μικρό τετράγωνο δωμάτιο, που κτίστηκε το 1640 δίπλα στη σιταποθήκη (annona). To 1754 μετατράπηκε σε παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον γ. Ισίδωρο. Οκταγωνική αυλή: αυτό είναι μέρος του κεντρικού συγκροτήματος των λουτρών του Διοκλητιανού. Ήταν η τελευταία από τις τέσσερις αίθουσες, μετά τη θερμή πισίνα (caldarium). To 1575 μετατράπηκε σε σιταποθήκη και το 1764 έγινε αποθήκη ελαίου. Σώζεται ο αρχικός θόλος. Ο χώρος ήταν το 1911 για εκθέσεις, μετά σινεμά και το 1928 έγινε πλανητάριο. Αποκαταστάθηκε το 1991 και αφιερώθηκε σε γλυπτά, που βρέθηκαν στα λουτρά της Ρώμης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Ιταλία
Φαλακρή ίβιδα
Η Φαλακρή Ίβιδα ή Βόρεια Φαλακρή Ίβις ή Ίβις του Ουάλντραπ είναι πολύ σπάνιο είδος ίβιδας της οικογένειας των Θρησκειορνιθίδων. Η κατανομή της περιορίζεται στο Β. Μαρόκο και τη Συρία, ενώ παλαιότερα υπήρχε και στην Ευρώπη. Η επιστημονική της ονομασία είναι Geronticus eremita και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).
Στην Ελλάδα πιθανόν να υπήρχε κατά τα αρχαία χρόνια (2.000-3.000 π.Χ.).
Ονοματολογία
Η επιστημονική της ονομασία του γένους Geronticus προέρχεται από το ελληνική λέξη γέρων (ηλικιωμένος), αναφερόμενο στο φαλακρό κεφάλι και τα μαύρα φτερά. Η επιστημονική ονομασία eremita είναι μια (νεο)λατινική λέξη για το ερημίτης, αναφερόμενο όμως στο βιότοπό της (έρημο)
Πτήση
Όταν πετά τα πόδια δεν προεξέχουν από την ουρά, η οποία είναι μακριά. Τα φτεροκοπήματα του είναι ρηχά αλλά εμφανώς δυνατά και ελαστικά, χωρίς αναγκαστικά να διακόπτονται, σε μακρινές πτήσεις, από σύντομα αερογλιστρήματα, όπως η χαλκόκοτα. (ωστόσο αερογλιστρά συχνά, με τις γτερούγες κάπως λυγισμένες).
Φωνή
Στις αποικίες ένα βαρύ λαρυγγώδες "χρουμπ" και βραχνό, υψηλό "χιοχ". Αλλιώς σιωπηλή.
Τροφή
Τρέφεται με έντομα και μικρά ζώα που βρίσκει σε στεγνό έδαφος και αγρούς, όπως έντομα, σκορπιούς, σαλιγκάρια, βατράχια και ψάρια. Μερικές φορές τρέφεται με μικρά τρωκτικά, μικρά πουλιά και φυτά, όπως για παράδειγμα υδρόβια φυτά.
Αναπαραγωγή
Οι φαλακρές ίβιδες γίνονται σεξουαλικά ώριμες στην ηλικία των 3 με 5 ετών, ενώ είναι μονογαμικά πτηνά, δηλαδή μένουν με τον ίδιο σύντροφο για όλη τους τη ζωή. Το ζευγάρι φτιάχνει τη φωλιά του στη κοιλότητα ενός γκρεμού. Η περίοδος επώασης διαρκεί 24 με 28 μέρες. Το θηλυκό γεννά 2 έως 4 αυγά, που το καθένα ζυγίζει 50,16 γραμμάρια. Τα μικρά εγκαταλείπουν τη φωλιά τους έπειτα από 40-50 μέρες.
Προσδόκιμο ζωής
Η φαλακρή ίβιδα στη φύση ζει 10 με 15 χρόνια, σπάνια 20, ενώ μπορεί να φτάσει τα 25 χρόνια σε αιχμαλωσία. Το γηραιότερο άτομο που έχει καταγραφεί σε αιχμαλωσία είναι ένα αρσενικό που έζησε 37 χρόνια, ενώ το γηραιότερο θηλυκό έζησε 30 χρόνια.
Ιστορία και κατάσταση πληθυσμού
αριστερά|μικρογραφία|Μέρος από το κοπάδι του βορειοδυτικού Μαρόκο Η φαλακρή ίβιδα είναι από τα πλέον απειλούμενα είδη του κόσμου. Παλαιότερα εξαπλωνόταν σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική, τη Νότια και την Κεντρική Ευρώπη: φώλιαζε κατά μήκος του Δούναβη και του Ρήνου και στα βουνά της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Αυστρίας, της Γερμανίας και της Ελβετίας και πολύ πιθανά στη Βόρεια Αδριατική περιοχή. Έχει όμως εξαφανιστεί απ' όλες αυτές τις περιοχές πριν από 300 χρόνια και τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες επανένταξης του είδους στις περιοχές αυτές (π.χ. Αυστρία).
αριστερά|μικρογραφία|Μεταναστευτική διαδρομή φαλακρής ίβιδας στη Μέση Ανατολή Σήμερα επιβιώνει σε μια μικρή περιοχή του Μαρόκο και σε μια μικρή περιοχή στα όρια Τουρκίας και Συρίας. Ο συριακός πληθυσμός διαχειμάζει στη Ν. Αραβία και την Α. Αφρική. Ο πληθυσμός του Μαρόκο αριθμεί 500 άτομα, τα οποία έχουν κέντρο το Εθνικό Πάρκο του Σους - Μασά. Ο τουρκικός πληθυσμός έχει κέντρο την πόλη Βίρθα, στα νοτιοδυτικά της χώρας, όπου τον 20ο αιώνα αριθμούσε 500 αναπαραγωγικά ζευγάρια. Το 1977, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα αναπαραγωγής, παίρνωντας ένα ενήλικο ζευγάρι και εννιά νεοσσούς από τη φύση. Το πρόγραμμα απέτυχε στο να επανέλθει η πτώση: υπήρχαν 400 πουλιά το 1982, 5 ζευγάρια το 1986 και 7 ζευγάρια το 1987. Μόνο τρία πουλιά επέστρεψαν από τους τόπους διαχείμασής τους το 1989 και μόνο ένα το 1990. Τα επανεισαχθέντα πουλιά πέθαναν πριν αναπαραχθούν, καθιστώντας έτσι το είδος στην Τουρκία ως Εκλίπον από το φυσικό του περιβάλλον το 1992. Μόλις ο άγριος τουρκικός πληθυσμός έγινε μη βιώσιμος, η αποικία διατηρήθηκε ως ένα σμήνος που ήταν ελεύθερο στο μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, αλλά εγκλοβίζονταν το φθινόπωρο ώστε να αποφύγουν τη μετανάστευση. Την άνοιξη του 2002, οι επιστήμονες μιας αποστολής για την καταγραφή της πανίδας στις άνυδρες στέπες της Συρίας έμειναν έκπληκτοι ανακαλύπτοντας μια αποικία φαλακρών ιβίδων, άγνωστη μέχρι τότε. Παρ' όλο που που περιλάμβανε μόνο 7 πουλιά (μεταξύ των οποίων 3 ζευγάρια) η αποικία αυτή είχε θεμελιώδη σημασία για την επιβίωση του είδους.
Τα μαροκινά πουλιά είναι επιδημητικά, διασπερμένα κατά μήκος της ακτής στην περίοδο της ωοτοκίας. Στην παλαιότερη εξάπλωσή της στην περιοχή, η φαλακρή ίβιδα μετανάστευε νότια κατά τον χειμώνα και στο παρελθόν περιπλανιόταν σε Ισπανία, Ιράκ, Αίγυπτο, νησιά Αζόρες και Πράσινο Ακρωτήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκειορνιθίδες
Καθεδρικός Ναός της Νάπολης
Ο Καθεδρικός Ναός της Νάπολης ή Καθεδρικός Ναός της Αναλήψεως της Παρθένου Μαρίας, (ιταλ. Duomo di Napoli, Cattedrale di Santa Maria Assunta ή Cattedrale di San Gennaro, ναπολιτάνικα Viscuvato 'e Napule) είναι Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός, ο κυριότερος ναός στην πόλη Νάπολη της Ιταλίας και η έδρα του εκάστοτε Αρχιεπισκόπου Νεαπόλεως. Είναι ευρύτατα γνωστή και ως Καθεδρικός ναός του Αγίου Τζεννάρο, προς τιμή του Αγίου Ιανουαρίου, του πολιούχου της πόλεως.
Ιστορία
Ο σημερινός καθεδρικός ναός ανάγεται στη μεσαιωνική εποχή, καθώς η κατασκευή του παραγγέλθηκε από τον Βασιλέα Κάρολο τον Ανδεγαυό. Η κατασκευή του συνεχίσθηκε κατά τη βασιλεία του διαδόχου του, Καρόλου Β΄ της Νεαπόλεως (1285-1309), και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 14ου αιώνα υπό τον Ροβέρτο τον Ανδεγαυό. Ανεγέρθηκε όμως στα θεμέλια δύο παλαιοχριστιανικών βασιλικών, των οποίων τα ίχνη είναι ακόμη και σήμερα εύκολα ορατά. Κάτω από το κτήριο, ανασκαφές έχουν αποκαλύψει ελληνικά και ρωμαϊκά τεχνουργήματα.
Στον καθεδρικό ναό συνάπτεται η κατοικία («παλάτσο») του εκάστοτε αρχιεπισκόπου Νεαπόλεως.
Εσωτερικό και έργα τέχνης
Σε άλλα μέρη του ναού ξεχωρίζουν έργα τέχνης όπως, μια «Ανάληψη της Θεοτόκου» του Περουτζίνο, ζωγραφικοί πίνακες του Λούκα Τζορντάνο και το παλαιοχριστιανικό βαπτιστήριο με ψηφιδωτά του 4ου αιώνα. Το κύριο παρεκκλήσιο είναι μία ανακατασκευή του 18ου αιώνα με ένα μπαρόκ ανάγλυφο του Πιέτρο Μπράτσι. Το Παρεκκλήσιο Μινούτολο, το οποίο αναφέρει ο Βοκάκιος στο Δεκαήμερο, έχει νωπογραφίες του 14ου αιώνα.
Η κρύπτη του ναού είναι έργο του Λομβαρδού Τομμάζο Μαλβίτο (Tommaso Malvito, θάν. 1508) με πρόσοψη που ξαναδουλεύτηκε από τον Ενρίκο Αλβίνο στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά διατηρεί την πύλη του 15ου αιώνα με κάποια γλυπτά του Τίνο ντι Καμάινο.
Παραπομπές
Ναπολη Καθεδρικος Ναος Καθεδρικος Ναος Ναπολης
Ουρ Ναμμού
Ο 'Ουρ-Ναμμού (Σουμεριακή γλώσσα: 𒌨𒀭𒇉) Βασιλεύς του Σουμέρ και του Ακκάδ κυβέρνησε την περίοδο (2112 π.Χ. - 2094 π.Χ.) σύμφωνα με το Μέσο Ημερολόγιο ή την περίοδο (2048 π.Χ. - 2094 π.Χ.) σύμφωνα με το Νέο Ημερολόγιο. Αρχικά ήταν στρατιωτικός διοικητής διορισμένος από τον Ούτου-χεγκάλ, όταν πέθανε αυτοανακηρύχτηκε ο ίδιος βασιλιάς. Ο Ουρ-Ναμμού ίδρυσε την Σουμεριακή Τρίτη Δυναστεία της Ουρ στην νότια Μεσοποταμία μετά από πολλούς αιώνες που κυβέρνησαν η Ακκαδική αυτοκρατορία και οι Γκούτιοι. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα του Ουρ-Ναμμού ήταν ο νομικός του κώδικας γνωστός ως Κώδικας του Ουρ-Ναμμού, η παλιότερη γραπτή νομοθεσία στον κόσμο, είχε τους τίτλους "βασιλεύς της Ουρ" και "βασιλεύς του Σουμέρ και του Ακκάδ".
Βασιλεία
Ο Κατάλογος των βασιλέων της Σουμερίας αναφέρει ότι βασίλευσε 18 χρόνια. Στην μία χρονιά καταγράφεται η καταστροφή των Γκουτίων, σε άλλα δύο χρόνια συνέταξε τον νομικό του κώδικα "η χρονιά που ο Ουρ-Ναμμού έφερε την δικαιοσύνη στην γη". Ανάμεσα στις υπόλοιπες στρατιωτικές του επιτυχίες αναφέρονται η κατάκτηση της Λαγκάς αφού σκότωσε τον προδότη Ναμ-Χανί και η νίκη του επί των κατόχων της Ουρούκ. Η Συρία, συμπεριλαμβανομένης της Έμπλα, πλήρωσε το φόρο, και μπόρεσε έτσι να γίνει μέρος της αυτοκρατορίας. Ακόμα και η Φοινικική Βύβλος αναγκάστηκε να πληρώσει. Διακρίθηκε ιδιαίτερα για τις στρατιωτικές και διοικητικές του ικανότητες. Αποτέλεσμα της πλούσιας στρατιωτικής του δραστηριότητας ήταν, μετά από νίκες εις βάρος των πόλεων Λαγκάς, Ουρούκ, Λάρσα και Νιππούρ, να αναγνωριστεί ως αδιαφιλονίκητος βασιλιάς (lugal) όλης της Σουμερίας. Ο Ουρ-Ναμμού αναγνωρίστηκε βασιλιάς στην Ουρ, την Εριντού και την Ουρούκ, η στέψη του έγινε στην Νιππούρ, οικοδόμησε πολλά κτίρια στην Νιππούρ, την Λάρσα, την Κις, την Αμπάντ και την Ούμμα.
Η πρωτεύουσα Ουρ, "η πόλη τού θεού της Σελήνης Νάννα", πού στα χρόνια αυτά πρέπει να άγγιζε σε πληθυσμό τις 360.000 ψυχές (κατά τον Γούλεϊ) στολίστηκε με εντυπωσιακά αρχιτεκτονήματα. Στην κορυφή τού Ζιγκουράτ βρισκόταν ο ναός τον θεού Νάννα, πολιούχου της Ουρ. Επίσης μερίμνησε για την επισκευή των διωρύγων και την κατασκευή νέων, και ενίσχυσε το εμπόριο και τις τέχνες. Άρχισε πολλά προγράμματα οικοδόμησης και προήγαγε τον Σουμεριανό τρόπο ζωής. Επισκευάστηκαν όλοι οι δρόμοι που είχαν καταστραφεί την εποχή που κυβέρνησαν οι Γκούτιοι. Η φήμη της βασιλείας του συγχρόνου του Ινσουσινάκ στο Ελάμ εξαφανίστηκε μπροστά στον Ουρ-Ναμμού. Ο τίτλος "βασιλεύς του Σουμέρ και του Ακκάδ" αποκτήθηκε μετά από τις πολλές κατακτήσεις στην βόρεια και την νότια Μεσοποταμία που ανήκαν στο Ελάμ, κατέκτησε και τα Σούσα. Ο Ουρ-Ναμμού φαίνεται ότι οικοδόμησε αμέτρητα Ζιγκουράτ το σημαντικότερο από τα οποία ήταν το Μέγα Ζιγκουράτ της Ουρ συνολικού ύψους 20 μ. περίπου, πού έκτισε στο Ιερό Τέμενος της τειχισμένης πολιτείας.
Θρύλοι
Σε μάχη εναντίον των Γκουτίων τον εγκατέλειψε ο στρατός του και σκοτώθηκε, τον διαδέχθηκε ο γιος του Σουλγκί. Ο Ουρ-Ναμμού ήτσαν ο πρώτος βασιλιάς της Μεσοποταμίας που δεν θεοποιήθηκε μετά τον θάνατο του. Το γεγονός αυτό πιστοποιείται με την Σουμεριακή λογοτεχνίες που μετά τον θάνατο του δεν κάνει θεικές αναφορές για τον βασιλιά. Το θέμα της θεικής καταγωγής του βασιλιά προώθησε ο γιος του Σουλγκί που προσπαθούσε να συνδεθεί με το γενεαλογικό δέντρο των παλιότερων βασιλέων αλλά όχι ο ίδιος. Πολλοί μεταφραστές Σουμεριακών κειμένων βρήκαν θεικές αναφορές στο όνομα του Ουρ-Ναμμού αλλά πρόκειται για μετέπειτα εσφαλμένες προσθήκες. Ο θάνατος του Ουρ-Ναμμού σε μάχη απομνημονεύεται στο έργο "ο θάνατος του Ουρ-Ναμμού". Ο Ουρ-Ναμμού πάντρεψε τα παιδιά του με σημαντικά πρόσωπα από ολόκληρη την αυτοκρατορία για να εξασφαλίσει την πίστη. Πολλοί νεότεροι μελετητές πιστεύουν ότι τον νομικό κώδικα συνέταξε ο γιος του Σουλγκί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρ Κατηγορία:Αρχαίοι νομοθέτες Κατηγορία:Βασιλείς των Σουμερίων Κατηγορία:Τρίτη δυναστεία της Ουρ
117ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών
Το 117ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών (117th United States Congress), ήταν η 117η διετής συνεδρίαση του νομοθετικού κλάδου της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ, που αποτελείται από το διθάλαμο ομοσπονδιακό νομοθετικό σώμα των ΗΠΑ (Κογκρέσο), την Βουλή των Αντιπροσώπων, και την Γερουσία. Το 117ο Κογκρέσο, συνήλθε στο Καπιτώλιο πρώτη φορά, στις 3 Ιανουαρίου 2021 (κατά τη λήξη της θητείας του 45ου Προέδρου Τραμπ) και έληξε στις 3 Ιανουαρίου 2023 (κατά το μεσοδιάστημα της προεδρίας του Τζο Μπάιντεν).
Στις εκλογές του 2020, η Βουλή των Αντιπροσώπων, παρέμεινε υπό την πλειοψηφία του Δημοκρατικού Κόμματος, ενώ η Γερουσία από τις 3 έως τις 20 Ιανουαρίου, υπό την πλειοψηφία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Στις 20 Ιανουαρίου 2021, με την ανάληψη της προεδρίας Μπάιντεν-Χάρις, η Γερουσία έχοντας 50 μέλη του Δημοκρατικού και 50 μέλη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, πέρασε στην πλειοψηφία του Δημοκρατικού Κόμματος, λόγω της ύπαρξης Δημοκρατικής αντιπροέδρου των ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Κογκρέσο των ΗΠΑ Κατηγορία:117ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών
Ιωάννης Καραμάνος
Ο Ιωάννης Καραμάνος (1891 - 1966 ) ήταν Έλληνας γεωπόνος και υπουργός στην κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1891 και πραγματοποίησε γεωπονικές σπουδές στην Ιταλία. Ως γεωπόνος εργάστηκε αρχικά στην Καλαμάτα, όπου εισήγαγε την καλλιέργεια του ρυζιού και της αραχίδας και αργότερα σε μετατέθηκε σε αντίστοιχη υπηρεσία της Ύπατης Αρμοστείας της Σμύρνης. Ενδιάμεσα ενεπλάκη στην αναδιανομή των γαιών της Θεσσαλίας.
Το 1922 διορίστηκε γενικός διευθυντής εποικισμού στη Μακεδονία στο πλαίσιο της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων Από το 1929 μέχρι το 1932 διατέλεσε Γενικός Διευθυντής Γεωργίας στις κυβερνήσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου και το 1936 εξελέγη βουλευτής Λέσβου με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Μεταπολεμικά καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη ωστόσο αποφυλακίστηκε το 1951. Παρά τη συμμετοχή του στις κατοχικές κυβερνήσεις και την μεταπολεμική καταδίκη του, έχαιρε ευρείας εκτίμησης. Αργότερα διετέλεσε - μεταξύ άλλων - πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Γεωπόνων στηριζόμενος και από αριστερούς γεωπόνους, καθώς και στέλεχος της ΑΓΡΕΞ.
Απεβίωσε το 1966.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες γεωπόνοι Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επισιτισμού Κ
Ξενοδοχείο Άντλον
To Ξενοδοχείο «Άντλον» (γερμ. Hotel Adlon) βρίσκεται στην Πλατεία των Παρισίων (Παρίζα Πλατς, γερμ. Pariser Platz) στο νοτιοδυτικό άκρο της ιστορικής λεωφόρου Ούντερ ντεν Λίντεν (γερμ. Unter den Linden) του Βερολίνου, απέναντι ακριβώς από την Πύλη του Βραδεμβούργου.
Ιστορία
Το ξενοδοχείο «Άντλον» χτίστηκε από τον Λόρεντς Άντλον (Lorenz Adlon, 1849 – 1921), έμπορο κρασιών, και άνοιξε τις πύλες του στο κοινό το 1907. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη νύκτα της 2ας Μαΐου 1945, το ξενοδοχείο μετατράπηκε σε ερείπια από μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στο κελάρι των κρασιών του. Συνέχισε να λειτουργεί, μέχρι που τελικά, το 1984 κατεδαφίστηκε.
Το μοναδικό αυθεντικό στοιχείο που διασώθηκε από το παλαιό ξενοδοχείο είναι μια περίτεχνη κρήνη από μαύρο μάρμαρο, που κοσμεί την κεντρική αίθουσα του νέου ξενοδοχείου.
Διάσημοι επισκέπτες
Το Ξενοδοχείο «Άντλον» θεωρείται το πιο κοσμικό ξενοδοχείο του Βερολίνου και ένα από τα πιο φημισμένα ξενοδοχεία σε όλη την Ευρώπη. Σ’ αυτό έχουν διαμείνει στη διάρκεια της υπερεκατονταετούς ιστορίας του βασιλείς και προσωπικότητες της πολιτικής, των γραμμάτων και των τεχνών από όλο τον κόσμο.
Πρώτος που επισκέφθηκε το ξενοδοχείο «Άντλον», καλεσμένος του ιδιοκτήτη του Λόρεντς Άντλον, ήταν ο Αυτοκράτορας της Γερμανίας Γουλιέλμος Β΄. Ανάμεσα σ’ άλλους διάσημους επισκέπτες του περιλαμβάνονται: η βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, οι πρώην πρόεδροι των Η.Π.Α. Φραγκλίνος Ρούσβελτ και Μπιλ Κλίντον, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπάρακ Ομπάμα, ο Χέρμπερτ Χούβερ, ο Δαλάι Λάμα, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Κόφι Ανάν κ. ά.
Στις διασημότητες από το χώρο της τέχνης, που έχουν κατά καιρούς διαμείνει στο ξενοδοχείο «Άντλον», είναι, μεταξύ άλλων, ο Ιταλός τενόρος της όπερας Ενρίκο Καρούζο, η Γκρέτα Γκάρμπο, η Μαρλέν Ντίτριχ, η Ζοζεφίν Μπέικερ, ο Τσάρλι Τσάπλιν και στην πιο σύγχρονη εποχή ο Μάικλ Τζάκσον και ο Τομ Κρουζ.
Πηγές
Κατηγορία:Ξενοδοχεία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βερολίνο
Πιέτρο Μπράτσι
thumb|225px|Ο Ωκεανός (ή ο Ποσειδώνας) στη [[Φοντάνα ντι Τρέβι]] Ο Πιέτρο Μπράτσι (Pietro Bracci, 1700-1773) ήταν Ιταλός γλύπτης του ύστερου μπαρόκ.
Ο Μπράτσι δημιούργησε τις μορφές για τον τάφο του Πάπα Βενέδικτου ΙΓ΄ (1734) στον ναό της Σάντα Μαρία σόπρα Μινέρβα και εκείνες του τάφου του Βενέδικτου ΙΔ΄ (1763-1770) στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, που ολοκληρώθηκε με τη βοήθεια του μαθητή του, Γκασπάρε Σιμπίλια. Ακόμα ένας τάφος στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στον οποίο εργάσθηκε ο Μπράτσι αφορά τη Μαρία Κλεμεντίνα Σομπιέσκα (1742), σύζυγο του Ιακώβου Φραγκίσκου Εδουάρδου Στιούαρτ, ενός από τους Ρωμαιοκαθολικούς διεκδικητές των θρόνων της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας. Το γλυπτό αυτό είναι σε πολυχρωμία, με μια εικόνα της Μαρίας Κλεμεντίνα σε ψηφιδωτό να σηκώνεται ψηλά από την προσωποποίηση της Φιλανθρωπίας. Ο Μπράτσι σχεδίασε και εκτέλεσε επίσης το 1741 τον τάφο του Καρδιναλίου Τζουζέππε Ρενάτο Ιμπεριάλι στη Βασιλική του Αγίου Αυγουστίνου.
Ο Μπράτσι, όπως και όλοι οι γλύπτες στη Ρώμη από τον 16ο αιώνα και ύστερα, κλήθηκε συχνά να αποκαταστήσει ή να ολοκληρώσει αρχαία ρωμαϊκά γλυπτά, όπως τον Αντίνοο του Καπιτωλίνου, ώστε να τα καταστήσει κατάλληλα προς έκθεση. Ο καλλιτέχνης είχε ευρύτερα ενδιαφέροντα, όπως είναι γνωστό από τα χειρόγραφά του, τα περισσότερα από τα οποία έχουν χαθεί. Σε αυτά τα ενδιαφέροντα περιλαμβάνονταν η αρχιτεκτονική, η στρατιωτική μηχανική, τα ηλιακά ωρολόγια, αλλά και τα αρχαία αιγυπτιακά ιερογλυφικά.
Ο Πιέτρο Μπράτσι πέθανε στη Ρώμη σε ηλικία 73 ετών. Γιος του ήταν ο αρχιτέκτονας Βιρτζίνιο Μπράτσι (Virginio Bracci, 1738-1815), ενώ εγγονή του (κόρη του Βιρτζίνιο) ήταν η ζωγράφος παστέλ Φαουστίνα Μπράτσι-Αρμελλίνι (Faustina Bracci Armellini, 1785-1857).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Γλύπτες του Μπαρόκ
Σουλγκί
Ο Σουλγκί (Σουμεριακή γλώσσα: "𒀭𒂄𒄀") ήταν βασιλιάς της Ουρ και Βασιλεύς του Σουμέρ και του Ακκάδ, ο δεύτερος από την Τρίτη Δυναστεία της Ουρ. Η βασιλεία του διήρκησε 48 χρόνια, σύμφωνα με το Μέσο Χρονολόγιο την περίοδο (2094 π.Χ. - 2046 π.Χ.) και σύμφωνα με το Νέο Χρονολόγιο την περίοδο (2030 π.Χ. - 1982 π.Χ.). Το σπουδαιότερο επίτευγμα του ολοκλήρωσε το Μεγάλο Ζιγκουράτ της Ουρ που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του Ουρ Ναμμού. Στις επιγραφές του καταγράφεται ως "βασιλεύς της Ουρ", "βασιλεύς του Σουμέρ και της Ακκάδ" και "βασιλιάς των τεσσάρων μερών". Το σύμβολο "𒀭" χρησιμοποιήθηκε πριν από το όνομα του, το αποτέλεσμα ήταν η αποθέωση του το 23ο έτος της βασιλείας του.
Προσωπική δόξα
Ο Σουλγκί ήταν γιος του βασιλιά της Ουρ Ουρ-Ναμμού και της συζύγου του Βατάρτουμ. Η βασιλεία του έμεινε γνωστή σαν αναγέννηση της συγγραφής, δεν είναι γνωστό πόσα έγραψε ο ίδιος αλλά υπάρχουν πολλά ποιήματα που υμνούν τον ίδιο και την αποθέωση του στο 23ο έτος της βασιλείας του. Πολλά μετέπειτα χρονικά τον κατακρίνουν για την ασέβεια του, το "Χρονικό της Εσαγκιλά" αναφέρει "δεν τήρησε ποτέ πιστά τις τελετές, μόλυνε όλες τις τελετουργίες". Το Χρονικό "CM 48" τον κατακρίνει επίσης για τα "ασεβή του γραπτά". Το "Χρονικό των πρώτων βασιλέων" αναφέρει "μεγάλα κακουργήματα, λεηλάτησε την περιουσία της Εσαγκίλα και της Βαβυλώνας και την πήρε σαν λάφυρο". Ο Σουλγκί έμεινε γνωστός για την ικανότητα του να τρέχει σε μεγάλες αποστάσεις, ο ίδιος καυχήθηκε ότι τον 7ο χρόνο της βασιλείας του έτρεξε πάνω από 100 Μίλια ανάμεσα στη Νιππούρ και την Ουρ. Ο Κράμερ καταγράφει τον Σουλγκί ως τον "πρώτο πρωταθλητή των μεγάλων αποστάσεων". Ο Σουλγκί, αν και επηρεασμένος από τη Σημιτική παράδοση της Ακκαδικής περιόδου (χρησιμοποιούσε λ.χ. τον Ακκαδικό τίτλο "βασιλιάς των τεσσάρων μερών"), ήταν ωστόσο λάτρης τού Σουμεριακού πολιτισμού. Αγαπούσε τη Σουμεριακή λογοτεχνία, προστάτευσε τα σχολεία και την εκπαίδευση και υπερηφανευόταν για την παιδεία την οποία απέκτησε στο σχολείο εντούμπα (edubba) (Κόρπους Νο 5: σ. 51,52). Ο Σουλγκί έγραψε ένα μεγάλο ποίημα στο οποίο υμνεί τον εαυτό του ως "βασιλιά των τεσσάρων μερών και πάστορα των μαυροκέφαλων", μιλούσε τα Ελαμίτικα εξίσου καλά με τα Σουμεριακά. Μπορεί να προσπάθησε να μιμηθεί τον Ναράμ-Σιν, γιατί πήρε τον τίτλο τού "βασιλιά των τεσσάρων τετάρτων" αλλά ήταν μεγάλος προστάτης όλων των Σουμερίων, ακόμα και αν παντρεύτηκε μια Σημίτισσα, την Αμπισιμτί. Επρόκειτο να παραμείνει η ίδια κληρονόμος μετά τους γιους της. Ο Σουλγκί είχε περισσότερα από 50 παιδιά.
Ένοπλες συγκρούσεις
Ο Σουλγκί είχε ιδιαίτερο πρόβλημα να υποτάξει τα εδάφη τής Ασσυρίας, με ετήσιες εκστρατείες που άρχισαν στο 24ο έτος τής βασιλείας του. Τελικά πέτυχε να κάνει επαρχία του τη βόρεια περιοχή, με τους Χουριτικούς, Σουμπαρτικούς και Ασσυριακούς πληθυσμούς το 2051 π.Χ., μετά από είκοσι έτη πολέμου. Οδήγησε επίσης τις σωφρονιστικές εκστρατείες ενάντια στους Αμορραίους. Οι Γκούτιοι πέρασαν το Ελάμ, προκαλώντας μια αναρχία μεγαλύτερη από ότι είχε υπάρξει πριν στη Σουμερία. Αργότερα κατέβαλλε μια επανάσταση στην Ανσάν. Οι Ελαμίτες στρατολογήθηκαν σ' έναν στρατό τύπου: Λεγεώνα των Ξένων. Περίπου στο 2055 π.Χ., οδήγησε έναν στρατό ξηράς στην Παλαιστίνη, για να τιμωρήσει τους ντόπιους για τη μη αποστολή φόρου. Η Ντερ ήταν μια πόλη που ο Σουλγκί είχε τον έλεγχο της από τον πρώτο χρόνο, στο 20ο έτος της βασιλείας του καταστράφηκε όπως είπε ο ίδιος από τιμωρία των θεών, οι επιγραφές έγραψαν ότι "μπήκε η γη σε τάξη με μια αξίνα". Τον 18ο χρόνο της βασιλείας του μια από τις κόρες του αναδείχτηκε ηγεμόνας στο Μαρασί στα ανατολικά του Ελάμ, παντρεύτηκε τον τοπικό βασιλιά. Από τον 26ο μέχρι τον 45ο χρόνο της βασιλείας του ο Σουλγκί επεκτάθηκε σε πολλές γειτονικές ορεινές φυλές. Το 30ο έτος της βασιλείας του μια κόρη του παντρεύτηκε τον κυβερνήτη του Ανσάν ενώ το 34ο έτος προχώρησε ήδη σε εκστρατεία για να τιμωρήσει την περιοχή. Το 45ο έτος της βασιλείας του κατέστρεψε τις τελευταίες πόλεις στα ανατολικά της Ουρ, στην περιοχή του Ελάμ. Δεν στάθηκε ικανός ωστόσο να κυβερνήσει αυτές τις περιοχές, το 37ο έτος της βασιλείας του διέταξε να κατασκευαστεί ένα μεγάλο τείχος για να προστατευθεί από τους λαούς τους.
Σούσα
Ο Σουγκλί έμεινε γνωστός για τις αφιερώσεις του στον θεό Ινσουσινάκ, έχουν βρεθεί στα Σούσα. Μιά από τις επιγραφές γράφει "Σουλγκί, κύριος των Σούσων, βασιλιάς της Ουρ, του Σουμέρ και του Ακκάδ αφιέρωσε αυτόν τον ναό". Μια Οξυγραφία με Χάντρες από Κορνεόλη που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου είναι αφιέρωση του Σουλγκί στα Σούσα με την επιγραφή "στη θεά Νινγκάλ, τη μητέρα του ο Σουλγκί, βασιλιάς της Ουρ και των τεσσάρων μερών αφιέρωσε". Η Τρίτη Δυναστεία της Ουρ είχε τον έλεγχο των Σούσων, οικοδόμησε σε αυτά αμέτρητα κτίσματα και ναούς, αυτό φαίνεται από τις επιγραφές που αφιέρωσε ο Σουλγκί σαν κυβερνήτης της πόλης-κράτους. Συνέχισε την πολιτική του πατέρα του, πάντρεψε τις κόρες του με ηγεμόνες των ανατολικών επαρχιών. Ο Σουλγκί προχώρησε σε μεγάλο βαθμό τον εκσυγχρονισμό της πόλης-κράτους της Ουρ, βελτίωσε τις επικοινωνίες, τον στρατό, τη γραφή και το νομισματικό σύστημα και αύξησε σημαντικά τη γραφειοκρατία. Επικυρωποίησε τέλος επίσημα τον Νομοθετικό Κώδικα του πατέρα του. Μετά τον θάνατο του Σουλγκί έκανε την εμφάνισή του από τις ερήμους της Συρίας ένα σημιτικό φύλο, οι Αμορίτες, άρχισαν να εισβάλλουν και να λεηλατούν τις Σουμεριακές πόλεις.
Πηγές
Κατηγορία:Ουρ Κατηγορία:Τρίτη δυναστεία της Ουρ Κατηγορία:Βασιλείς των Σουμερίων
Γιώργος Ζαμπέτας
Ο Γιώργος Ζαμπέτας (25 Ιανουαρίου 1925 - 10 Μαρτίου 1992) ήταν Έλληνας συνθέτης, τραγουδιστής και ξεχωριστός δεξιοτέχνης του μπουζουκιού.
Πρώτα χρόνια
Ο Γιώργος Ζαμπέτας γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1925 στην Ακαδημία Πλάτωνος, ενώ η οικογένειά του καταγόταν από την Κύθνο.
Από πολύ μικρή ηλικία ο Γιώργος Ζαμπέτας έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη μουσική, αφού παράλληλα με την απασχόλησή του στο κουρείο του πατέρα του ως βοηθός, «σκάρωνε» κρυφά στο μπουζούκι τις πρώτες του μελωδίες. Οτιδήποτε στη φύση παρήγε ήχο, τον συνάρπαζε και τον βοηθούσε στις συνθέσεις του, σύμφωνα με όσα ο ίδιος εκμυστηρεύτηκε στη βιογραφία του, λίγο πριν το θάνατό του.
Το 1932, σε ηλικία μόλις 7 ετών, κέρδισε το πρώτο του βραβείο, ως μαθητής της α’ δημοτικού, παίζοντας το πρώτο του τραγούδι σε σχολικό διαγωνισμό.
Παρά τις αντιδράσεις ο μικρός Γιώργος συνέχισε με απόλυτη προσήλωση να υπηρετεί τη μεγάλη του αγάπη, ενώ η γνωριμία του το 1938 με το Βασίλη Τσιτσάνη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας.
Το 1940 η οικογένεια Ζαμπέτα μετακόμισε στο Αιγάλεω (Ιερά Οδό 309 και Σαλαμίνος 1) και από τη στιγμή εκείνη ο Ζαμπέτας απέκτησε έναν άρρηκτο δεσμό με την πόλη, της οποίας εμπνεύστηκε και χάρισε το προσωνύμιο «Σίτι», κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας του στη Βρετανία.
Στα 1942 και κάτω από συνθήκες ανέχειας λόγω της Κατοχής, ο Ζαμπέτας δημιούργησε το πρώτο του συγκρότημα, με το οποίο τραγουδούσαν καντάδες στα κορίτσια.
Δεκαετίες '50-'70
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50 ο Ζαμπέτας γράφει τα πρώτα του γνήσια ρεμπέτικα τραγούδια με γνωστούς ερμηνευτές, όπως οι Πρόδρομος Τσαουσάκης («Σαν σήμερα, σαν σήμερα...»), Στέλιος Καζαντζίδης («Βαθειά στη θάλασσα θα πέσω»), Μανώλης Καναρίδης («Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα»), Πόλυ Πάνου («Να πας να πεις στη μάνα μου») κ.ά. Έκδηλο ήταν από τότε το ταλέντο και το εκπληκτικό του παίξιμο, ωστόσο ακόμη δεν είχε κατασταλάξει στο πασίγνωστο ιδιαίτερο στυλ, που τον καθιέρωσε σαν έναν μοναδικό «σόουμαν» στο χώρο.
Την επόμενη δεκαετία τα τραγούδια του γνωρίζουν τεράστια επιτυχία, καθώς πραγματοποιεί εμφανίσεις στα σπουδαιότερα λαϊκά κέντρα διασκέδασης, ενώ ταξιδεύει στο εξωτερικό (Ευρώπη και Αμερική) και παράλληλα συμμετέχει σε περισσότερες από 160 ταινίες του ακμάζοντα εκείνο τον καιρό ελληνικού κινηματογράφου.
Δημιουργίες του όπως «Τα δειλινά», «Τα ξημερώματα», «Δεν έχει δρόμο να διαβώ» κ.ά. παρέμειναν αξεπέραστες και τον κατατάσσουν στις υψηλότερες βαθμίδες του μουσικού στερεώματος, σύμφωνα και με δήλωση του Λευτέρη Παπαδόπουλου: «Ο Ζαμπέτας ως συνθέτης χωράει μέσα στην πρώτη δεκάδα των μεγάλων μορφών του ρεμπέτικου και λαϊκού μας τραγουδιού. Ως μπουζουκτσής ήταν ο καλύτερος, από την άποψη του προσωπικού ήχου, αλλά σαν σόουμαν ήταν μοναδικός. Ένας καλλιτέχνης που αν είχε γεννηθεί στην Αμερική θα πρωταγωνιστούσε, πιθανότατα, στην παγκόσμια σκηνή!».
Χαρακτηριστική του ήθους του μεγάλου δημιουργού ήταν και η δήλωση του Δημήτρη Μητροπάνου, ο οποίος τον θεωρούσε δεύτερο πατέρα του: «ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι, ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα».
Η δεκαετία του ’60 ήταν η χρυσή εποχή του Ζαμπέτα. Τότε έγραψε μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του και ανέδειξε μεγάλες λαϊκές φωνές, ανάμεσα τους τη Βίκυ Μοσχολιού και την αξέχαστη Μανταλένα. Η τελευταία υπήρξε μόνιμη παρτεναίρ του στο πάλκο για περισσότερο από μια δεκαετία.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, όταν τα ήθη αρχίζουν να αλλάζουν, ο Ζαμπέτας κάνει στροφή στη σάτιρα υπό μορφή σόου, με τις γνωστές του επιτυχίες «Ο Θανάσης», «Ο πενηντάρης», «Μάλιστα κύριε» κλπ. να δημιουργούν και πάλι αίσθηση στο κοινό. Την ίδια δεκαετία γράφει την Αγωνία που  ερμήνευσε ο Τόλης Βοσκόπουλος η οποία του χάρισε μεγάλη επιτυχία.
Κατά τη Στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές.
Τελευταία χρόνια
Τα χρόνια του ’80 αρχίζει η παρακμή του είδους αυτού, με τον Ζαμπέτα να αντιμετωπίζει προβλήματα στις συνεργασίες του, αφού η εποχή δεν αναγνωρίζει πια τις αξίες του παρελθόντος. Ωστόσο από το 1990 και μετά οι δισκογραφικές εταιρείες και τα Μ.Μ.Ε. «ανακαλύπτουν» ξανά τα τραγούδια του, τα οποία γνωρίζουν νέα άνθηση και επανακάμπτουν στις προτιμήσεις των ακροατών.
Δυστυχώς ο ίδιος πλέον δεν βρίσκεται μόνο στη δύση της καριέρας, αλλά και της ζωής του. Σύμφωνα με μαρτυρία της κόρης του Κατερίνας σε συνέντευξή της το 2017, λίγοι μόνο του συμπαραστέκονται. Ανάμεσα τους ο Μητσιάς, ο Ξενοφών Φιλέρης, η Μάρθα Βούρτση και η Μανταλένα.
Στις αρχές του 1992 δεν ένιωθε καλά και πονούσαν τα κόκκαλά του. Όταν η κατάσταση επιδεινώθηκε μπήκε στο νοσοκομείο με τη διάγνωση του καρκίνου στα οστά σε προχωρημένη κατάσταση. Άφησε την τελευταία του πνοή από καρκίνο στο νοσοκομείο «Σωτηρία» στις 10 Μαρτίου 1992, σε ηλικία 67 ετών.
Ο Δήμος Αιγάλεω τίμησε δις εν ζωή το μεγάλο συνθέτη σε εκδηλώσεις που διοργάνωσε τον Απρίλιο του 1988 και το Σεπτέμβριο του 1990, ενώ και μια πλατεία της πόλης πλησίον του σπιτιού του φέρει το όνομά του.
Ο Γιώργος Ζαμπέτας παντρεύτηκε το 1952 την Αργυρώ (γενν. 13 Οκτωβρίου 1930), την οποία είχε γνωρίσει στα 15 της. Μαζί της απέκτησε δύο κόρες, τη Μαρίκα το 1953 και την Κατερίνα το 1954, καθώς και ένα γιο, τον Μιχάλη το 1956. Κατά τραγική σύμπτωση ο Μιχάλης απεβίωσε την ίδια ημερομηνία (10 Μαρτίου) με τον πατέρα του, το 2008, από καρκίνο. Ενδιάμεσα είχαν αποβιώσει ήδη η σύζυγος του Ζαμπέτα, Αργυρώ και η μεγάλη του κόρη, Μαρίκα.
Τραγούδια
Ακολουθεί μια ενδεικτική λίστα τραγουδιών του Γιώργου Ζαμπέτα και των ερμηνευτών τους. Σε παρένθεση (όπου υπάρχει) το έτος σύνθεσης και ο στιχουργός:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες μπουζουκτσήδες
Δίλοφο Φθιώτιδας
Το Δίλοφο είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, το οποίο βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του όρους Γουλινάς σε υψόμετρο 760 μέτρα. Απέχει 11 χλμ. από την Έδρα του Δήμου Σπερχειάδα, 15 χλμ. Ν. από τη Μακρακώμη και 38 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Λαμία. Αναφέρεται ως οικισμός από την εποχή της Τουρκοκρατίας με την ονομασία Μπούφλιανη και το ίδιο μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σπερχειάδος. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα στην ομώνυμη νεοϊδρυθείσα κοινότητα και το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε Δίλοφον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τον Άγιο Σώστη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Σώστου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σπερχειάδος του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 67 κατοίκους. Από το χωριό κατάγεται ο κινηματογραφιστής και μοντέρ Γιώργος Αρβανίτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
187 Λαμπέρτα
Η Λαμπέρτα (Lamberta) είναι πολύ μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,16. Ανακαλύφθηκε το 1878 από τον Ζερόμ Κοτζιά, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομά της από τον Ελβετό μαθηματικό, αστρονόμο και φυσικό Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ (1728–1777).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λαμπέρτας υπολογίσθηκε σε 130,4 χλμ. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), με άλβεδο 0,057. Η Λαμπέρτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 40 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαμπερτα
Ίρις η κονδυλόριζη
H Ίρις η κονδυλόριζη ή παλαιότερα Ερμοδάκτυλος ο Κονδυλόριζος (επιστ. ονομ. Iris tuberosa παλαιότερα Hermodactylus tuberosus) ανήκει στην οικογένεια Iridaceae (Ιριδίδες) η οποία περιλαμβάνει περίπου 60 γένη με 800 είδη που κατανέμονται σε εύκρατες και τροπικές περιοχές, με αντιπροσωπευτικά φυτά τους κρόκους, τις γλαδιόλες, τις φρέζιες, τις ίριδες κ.α. Το γένος Iris αριθμεί περίπου 200 είδη, από τα οποία στην Ελλάδα απαντούν περίπου 12. Αναφορικά με το είδος Iris tuberosa, αποτελεί είδος που κατανέμεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική και Ανατολική Μεσόγειο. Συναντάται σ’ όλη την Ελλάδα, σε πετρώδεις τοποθεσίες, ελαιώνες, φρύγανα και αγρούς, από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1400 μ. Ανθίζει από Φεβρουάριο μέχρι Απρίλιο και το άνθος του είναι κιτρινοπράσινο με τις άκρες των εξωτερικών τμημάτων του περιανθίου με βελούδινο μαύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Ιριδοειδή
188 Μενίππη
Η Μενίππη (Menippe) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,22. Ανακαλύφθηκε το 1878 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από τη μητέρα του Ορφέα (κατά μία εκδοχή) στην ελληνική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μενίππης υπολογίσθηκε σε 38,61 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,243. Η Μενίππη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 58 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μενιππη
Άντουν Νάιζερ
Ο Αντούν Νάιζζερ (κροατικά: Antun Najžer) ήταν Κροάτης γιατρός,μέλος των Ούστασε και εγκληματίας πολέμου για το ρόλο του ως διοικητής του στρατοπέδου εξόντωσης του Σίσακ (στο οποίο οι αιχμάλωτοι ήταν αποκλειστικά παιδιά) του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Μνημονεύεται ως ο Κροάτης Mengele εξαιτίας της διεξαγωγής ιατρικών πειραμάτων στα θύματά του. Για τα εγκλήματα αυτά, τον Σεπτέμβριο του 1946 καταδικάστηκε σε θάνατο από το εκτελεστικό απόσπασμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες φασίστες
Reggiane Re.2000
Το Reggiane Re.2000 ήταν ιταλικό μονοκινητήριο μονοπλάνο μαχητικό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ένα ελαφρύ και ευέλικτο μαχητικό, ολομεταλλικής κατασκευής, σχεδιαστικά παρόμοιο με το Seversky P-35. Παρόλο που επρόκειτο για προηγμένο τεχνολογικά αεροσκάφος, είχε αρκετές αδυναμίες.
Παρόλο που ήταν ανώτερο από άλλα σύγχρονά του ιταλικά μαχητικά (συγκεκριμένα τα Fiat G.50 και Macchi C.200), η Ιταλική Βασιλική Αεροπορία (Regia Aeronautica) δεν το θεωρούσε ικανοποιητικό με συνέπεια η κατασκευάστρια Reggiane να εξαγάγει τα περισσότερα Re.2000 στην Ουγγαρία και στη Σουηδία.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Οι Roberto Longhi και Antonio Alessio σχεδίασαν το Re.2000 το 1938. Πηγή έμπνευσης τους ήταν το αμερικανικό Seversky P-35 στο οποίο το Re.2000 έμοιαζε επιφανειακά. Ήταν το πρώτο αεροσκάφος της Reggiane με εξ ολοκλήρου μεταλλική δομή, αντί για ξύλινη ή μικτή, που ήταν ο κανόνας για τα περισσότερα ιταλικά αεροσκάφη της περιόδου. Το νέο μαχητικό είχε προηγμένα χαρακτηριστικά: μοντέρνα δομή και ελλειπτική πτέρυγα -με πέντε δοκούς- στην οποία αποθηκευόταν όλη η ποσότητα καυσίμου που μετέφερε. Η ακτίνα δράσης του ήταν 1100 km, σημαντικά μεγαλύτερη συγκριτικά με τα σύγχρονά του ιταλικά μαχητικά. Ο οπλισμός ήταν ισχνός και αποτελούνταν από δύο πολυβόλα Breda των 12,7 mm, ενώ ήταν δυνατή η μεταφορά βομβίδων.
Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 24 Μαΐου 1939 στο Ρέτζο νελλ' Εμίλια με χειριστή τον Mario De Bernardi. Το Re.2000 με 260 kg καυσίμου (το μέγιστο ήταν 460 kg/640 lt, αλλά η αεροπορία έκρινε ότι δεν ήταν αναγκαία τόσο μεγάλη ποσότητα) ήταν πολύ ελαφρύ: το βάρος του όταν ήταν κενό ήταν μόλις 2059 kg, ενώ έμφορτο έφτανε τα 2529 kg. Έφτασε μέγιστη ταχύτητα 518 km/h σε ύψος 5.250 μ. και 506 km/h σε ύψος 6.000 μ., η επιχειρησιακή οροφή ήταν 11.500 μ. ενώ μπορούσε να φτάσει σε ύψος 6.000 μ.σε 6,5 λεπτά. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών το Re.2000 απέδωσε εξαιρετικά, όντας σε πολλά σημεία ανώτερο από άλλα ιταλικά μαχητικά που βρίσκονταν σε παραγωγή. Σε δοκιμαστικές αερομαχίες, χωρίς πραγματικά πυρά, αποδείχθηκε ότι το Re.2000 μπορούσε να αντιμετωπίσει μαχητικά όπως το διπλάνο Fiat CR.42, αλλά και πιο σύγχρονους τύπους.
Η αχίλλειος πτέρνα του μαχητικού ήταν ο αναξιόπιστος αστεροειδής κινητήρας Piaggio P.XI RC 40, ισχύος 986 hp. Επίσης δεν διέθετε αυτοφρασσόμενες δεξαμενές καυσίμου και δεν ήταν τόσο στιβαρό σαν κατασκευή όσο το Macchi. Οι αυτές αδυναμίες συνέβαλαν στην απόφαση της αεροπορίας να μην εντάξει τον τύπο σε υπηρεσία.
Το Re.2000GA (ιταλ. Grande Autonomia) ήταν έκδοση μεγάλης ακτίνας δράσης που μετέφερε επιπλέον 340 lt καυσίμου. Θα μπορούσαν να φτάσουν στην Ιταλική Ανατολική Αφρική, για να ενισχύσουν τις ιταλικές δυνάμεις που βρίσκονταν εκεί, αλλά δεν ήταν έτοιμα πριν την κατάληψη της αποικίας από τους Βρετανούς και τους Συμμάχους τους. Το Re.2000GA ήταν βαρύτερο και πολύ πιο αργό σε σχέση με το βασικό Re.2000. Είχε μέγιστη ταχύτητα 520 km/h σε ύψος 5.300 m και ήταν οπλισμένο με δύο πολυβόλα SAFAT των 12,7 mm με αναχορηγία 600 βλημάτων. Επίσης υπήρχε δυνατότητα μεταφοράς 88 βομβίδων των 2 kg. Το Re.2000GA αποδείχθηκε αναξιόπιστο, ακόμη και σε σύγκριση με το βασικό Re.2000, με συνέπεια να κατασκευαστούν ελάχιστα.
Άλλη έκδοση του αεροσκάφους ήταν το Re.2000bis, προωθούνταν από τον βελτιωμένο κινητήρα P XI bis. Κατασκευάστηκαν μονάχα εννέα μονάδες για τον εξοπλισμό της 377ης Σμηναρχίας τον Αύγουστο του 1941.
Επιχειρησιακή ιστορία
Κύριοι χρήστες του Re.2000 ήταν η Ουγγρική και η Σουηδική Αεροπορία, στις οποίες διατέθηκε το 80% της ολικής παραγωγής (70 και 60 αεροσκάφη αντίστοιχα). Άλλες χώρες έδειξαν ενδιαφέρον να προμηθευτούν το αεροσκάφος, χωρίς να το παραγγείλουν τελικά.
Βρετανικό ενδιαφέρον
Τον Δεκέμβριο του 1939, πριν την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών, βρετανική επιτροπή με επικεφαλής τον Λόρδο Hardwick και άλλους εκπροσώπους του Υπουργείου Αεροπορίας επισκέφθηκε την Ιταλία για να προμηθευτεί 300 Re.2000 καθώς και άλλο αμυντικό εξοπλισμό (πολεμοφόδια, ελαφρά βομβαρδιστικά, συστήματα πρόωσης πλοίων κλπ). Ο Διευθυντής Συμβάσεων Αεροσκαφών επιβεβαίωσε τη βρετανική παραγγελία τον Ιανουάριο του 1940. Η Γερμανία ενέκρινε την πώληση τον Μάρτιο του ίδιου έτους, αλλά απέσυρε την έγκρισή της τον επόμενο μήνα. Η ιταλική και η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισαν να ολοκληρώσουν την προμήθεια μέσω θυγατρικής της Carponi στην Πορτογαλία, αλλά τελικά τα σχέδια δεν υλοποιήθηκαν εξ αιτίας της εισόδου της Ιταλίας στον πόλεμο στις 10 Ιουνίου 1940.
Ιταλία
Μονάχα πέντε αεροσκάφη της πρώτης σειράς, συμπεριλαμβανομένου του πρωτοτύπου, χρησιμοποιήθηκαν από τη Regia Aeronautica. Οργανώθηκαν στην ειδική Sezione Sperimentale Reggiane που υπάγονταν στην 74η Squadriglia στη Σικελία. Αργότερα η μονάδα μετονομάστηκε σε 377a Squadriglia Autonoma Caccia Terrestre και παρέλαβε εννέα ακόμα Re.2000bis. Δώδεκα αεροσκάφη μετατράπηκαν σε Re.2000GA με μεγαλύτερη ακτίνα δράσης.
Τα λιγοστά Re.2000 και Re.2000GA ανέλαβαν αποστολές συνοδείας νηοπομπών και προσβολής εχθρικών στόχων στο θέατρο επιχειρήσεων της Μεσογείου. Συχνά επιχειρούσαν από κοινού με άλλους τύπους, όπως τα Macchi C.200 και C.202. Η 377η Squadriglia πραγματοποίησε πολλές αποστολές πάνω από τη Μάλτα και την Παντελερία, επίσης κάλυπτε νηοπομπές του Άξονα μέχρι να φτάσουν στην Τυνησία, επειδή τα Re.2000 είχαν μεγαλύτερη ακτίνα δράσης από τα άλλα μονοκινητήρια ιταλικά μαχητικά. Συχνά χρησιμοποιούνταν για επιθέσεις στη Μάλτα, συνήθως την αυγή, χρησιμοποιώντας τα πολυβόλα τους και τις βομβίδες που έφεραν.
Τα αεροσκάφη επιχειρούσαν χωρίς ιδιαίτερα αξιόλογα αποτελέσματα. Μάλιστα συνέβησαν και κάποια ατυχήματα, με θανάσιμες ή παρολίγον θανάσιμες επιπτώσεις. Οι πιλότοι και τα πληρώματα εδάφους δεν είχαν καλή γνώμη για το μαχητικό, διότι ήταν δύσκολο στη συντήρηση και είχε απρόβλεπτο και αναξιόπιστο κινητήρα. Τα τελευταία Re.2000 στάλθηκαν πίσω στο εργοστάσιο τον Σεπτέμβριο του 1942.
Πριν την ιταλική συνθηκολόγηση το 1943 όσα Re.2000 διέθετε ακόμα η αεροπορία συγκεντρώθηκαν στο 1ο Nucleo Addestramento Intercettori (N.A.I.) με βάση το Τρεβίζο, για δοκιμές και χρήση σαν πειραματικά αεροσκάφη. Τα τελευταία δύο αεροσκάφη που ήταν σε πτητική κατάσταση καταστράφηκαν από τους Γερμανούς μετά τη συνθηκολόγηση.
Το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) πειραματίστηκε με μια έκδοση του αεροσκάφους για χρήση με το αεροπλανοφόρο που ετοίμαζε. Τελικά, το πλοίο αυτό, που θα ονομαζόταν Aquila, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Τα τροποποιημένα Re.2000 του Ναυτικού αξιοποιήθηκαν τελικά με κύριες μονάδες επιφανείας του. Εκτοξεύονταν με καταπέλτη αλλά, επειδή δεν διέθεταν πλωτήρες, έπρεπε μετά το τέλος της αποστολής τους να προσγειωθούν σε κάποιο αεροδρόμιο στην ξηρά. Η αρχική πρόταση δημιουργίας της εξειδικευμένης έκδοσης έγινε στα τέλη του Δεκεμβρίου του 1940. Το πρώτο τροποποιημένο Re.2000 πέταξε στις 27 Ιουνίου 1941 και το τελευταίο στις 18 Ιανουαρίου 1942, αλλά συνετρίβη στις 10 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Κατασκευάστηκε ακόμα ένα Re.2000 αυτής της έκδοσης, με λιγότερο ισχυρό κινητήρα A.74 RC.38, που επίσης συνετρίβη τον Μάιο του 1941 στο ταξίδι από το Ρέτζο νελλ'Εμίλια στον Τάραντα. Η πρώτη εκτόξευση με καταπέλτη έλαβε χώρα στις 9 Μαΐου 1942, με χειριστή τον Giulio Reiner. Οι εργασίες για την τελειοποίηση του συστήματος μαχητικού-καταπέλτη διήρκεσαν αρκετό καιρό και τα πρώτα αεροσκάφη διατέθηκαν σε πολεμικά πλοία μόλις στις αρχές του 1943. Τα πρώτα σκάφη που παρέλαβαν Re.2000 ήταν τα θωρηκτά κλάσης Littorio, οι σημαντικότερες μονάδες του στόλου. Τα θωρηκτά Littorio και Vittorio Veneto παρέλαβαν πρώτα το μαχητικό, ενώ το αδελφό πλοίο Roma παρέλαβε ένα το καλοκαίρι.
Τα εκτοξευόμενα με καταπέλτη Re.2000 ήταν πιο αργά από τα άλλα. Η μέγιστη ταχύτητα ήταν μόλις 505–520 km/h σε ύψος 5.500 m και 390 km/h στο επίπεδο της θάλασσας. Μπορούσαν να φτάσουν σε ύψος 6.000 m μέσα σε 7,75 λεπτά, είχαν ακτίνα δράσης 1000 km (με ταχύτητα 460 km/h) ή μέχρι και 1.290 km (σε ύψος 6.000 m, με πλήρες βάρος και ταχύτητα 430 km/h). Το βάρος κυμαινόταν από 2.120 ως 2.870 kg ή με πλήρη εξοπλισμό από 2.200 ως 2.970 kg. Προωθούνταν από κινητήρα P.XIbis ισχύος 1.000 hp. Σε αντίθεση με τα μαχητικά της πρώτης και της δεύτερης σειράς, διέθεταν ασυρμάτους. Ο οπλισμός αποτελούνταν από δύο πολυβόλα Breda των 12,7 mm και επιπλέον υπήρχε δυνατότητα μεταφοράς βομβών η απορριπτόμενων δεξαμενών καυσίμου, που δεν αξιοποιήθηκε επιχειρησιακά.
Τα συγκεκριμένα Re.2000 διατέθηκαν στην Squadriglia di Riserva Aerea delle FF.NN.BB (εφεδρική σμηναρχία θωρηκτών) που είχε διοικητή τον Donato Tondi. Η βάση της μονάδας ήταν αρχικά στο Grottaglie, αργότερα στο Capodichino και τελικά στη Λα Σπέτσια, με αποστολή την προστασία των ναυτικών βάσεων. Η μονάδα διαλύθηκε τον Απρίλιο του 1943 και αντικαταστάθηκε από την 1° Gr. Riserva Aerea delle FF.NN.BB, με διοικητή τον Tondi. Διέθετε και τα οκτώ Re.2000 καθώς και αρκετά άλλα παλαιά μαχητικά. Πολλά ήταν επί των θωρηκτών, δύο με το Vittorio Veneto, δύο με το Roma και ένα με το Littorio.
Όταν συνθηκολόγησε η Ιταλία, υπήρχαν έξι εκτοξευόμενα με καταπέλτη Re.2000. Τα τέσσερα βρίσκονταν σε θωρηκτά. Τα άλλα δύο ήταν στη Λα Σπέτσια και καταστράφηκαν μετά τον Σεπτέμβριο του 1943. Η κατάληξη των τεσσάρων μαχητικών ήταν η εξής: το αεροσκάφος επί του θωρηκτού Roma χάθηκε μαζί με αυτό, όταν βυθίστηκε από γερμανικά βομβαρδιστικά Dornier Do 217 με τηλεκατευθυνόμενα βλήματα Fritz-X, το αεροσκάφος επί του Italia (πρώην Littorio) υπέστη ζημιές από τη γερμανική επίθεση και το πλήρωμα το πέταξε στη θάλασσα, το Re.2000 εκτοξεύθηκε σε ανεπιτυχή απόπειρα αναχαίτισης των μαχητικών (τελικά συνετρίβη) και το τελευταίο εκ των τεσσάρων διεσώθη και υπάρχει μέχρι σήμερα. Το Re.2000 με αριθμό MM.8287 είναι το μοναδικό που σώζεται στην Ιταλία.