cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεάντρο Σαλίνο
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σαλίνο ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις ακαδημίες της Κρουζέιρο, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2004, όπου και μεταπήδησε στη βραζιλιάνικη Αμέρικα Μινέιρο. Το 2005 δόθηκε δανεικός στη Μπετίμ Εσπόρτε Κλούμπ και, στη συνέχεια, μετεγγράφει στη Νασιονάλ. Το 2006 δόθηκε δανεικός για λίγους μήνες στην πορτογαλική Καμάχα με την οποία πραγματοποίησε 2 συμμετοχές, κατόπιν δόθηκε δανεικός και πάλι στην Μπετίμ Εσπόρτε Κλούμπ, με την οποία πραγματοποίησε 32 συμμετοχές.
Οι καλές του εμφανίσεις οδήγησαν τη Φλαμένγκο στην απόκτησή του το 2007, ωστόσο τα προβλήματα προσαρμογής του στη βραζιλιάνικη ομάδα, οδήγησαν τη διοίκηση του συλλόγου να τον δώσει δανεικό. Η Μπετίμ Εσπόρτε Κλούμπ τον ενέταξε στο δυναμικό της, για τρίτη φορά.
Την περίοδο 2009-2010, ο Σαλίνο, αγωνίστηκε με τη φανέλα της Νασιονάλ, στην οποία πραγματοποίησε συνολικά 53 συμμετοχές, πετυχαίνοντας 1 γκολ και, μοιράζοντας 5 ασσίστ.
Το καλοκαίρι του 2010 μεταπήδησε για δεύτερη φορά στην Ευρώπη και την Πορτογαλία, για χάρη της Μπράγκα στην οποία παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2013, πραγματοποιώντας συνολικά, με την πορτογαλική ομάδα σε Πρωτάθλημα Πορτογαλίας, Κύπελλο Πορτογαλίας και Ευρωπαικές Διοργανώσεις, 103 εμφανίσεις ενώ, παράλληλα, πέτυχε 4 γκολ και μοίρασε 5 ασσίστ.
Τον Ιούλιο του 2013 ο Ολυμπιακός απέκτησε τον Λεάντρο Σαλίνο με ελεύθερη μεταγραφή, προσφέροντάς του συμβόλαιο τριετούς διαρκείας. Ο Σαλίνο κατέκτησε με τον Ολυμπιακό 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας (2014, 2015, 2016).
Την 1η Ιουλίου 2016 έμεινε ελεύθερος απο την ομάδα του Πειραιά.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Δ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμέρικα Φουτεμπόλ Κλούμπε (Μίνας Ζεράις) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπετίμ Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε Βιτόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντα Κρουζ Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μποταφόγκο Φουτεμπόλ Κλούμπε (ΣΠ) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζοϊνβίλε Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Νασιονάλ Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Σπούτνικ 6
Το Σπούτνικ 6, γνωστό και σαν Korabl-Sputnik 3, είναι το τρίτο διαστημόπλοιο Βοστόκ που μπήκε σε τροχιά. Ήταν ακόμα ένα βήμα στα πλαίσια της προετοιμασίας για την αποστολή του πρώτου ανθρώπου στο διάστημα. Την πρωτιά αυτή κατέκτησε τον επόμενο χρόνο ο κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν επιβαίνοντας στο Βοστόκ 1.
Αποστολή
Κύριος σκοπός της αποστολής ήταν ο έλεγχος των διαφόρων συστημάτων και παραμέτρων προκειμένου να καταστεί εφικτή η αποστολή ανθρώπου στο διάστημα. Το προφίλ της αποστολής ήταν παρόμοιο με του Σπούτνικ 5. Ένα ζευγάρι σκύλων, ονόματι Pchelka και Mushka, επέβαιναν στο σκάφος. Η κάψουλα είχε εγκατεστημένο επιστημονικό εξοπλισμό συμπεριλαμβανομένης και κάμερας για την παρακολούθηση της κατάστασης των σκύλων.
Το Σπούτνικ 6 εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ την 1η Δεκεμβρίου 1960 και μπήκε με επιτυχία σε τροχιά γύρω από τη Γη. Αφού παρέμεινε σε τροχιά για μία ημέρα, ξεκίνησε η διαδικασία επιστροφής της κάψουλας επανεισόδου πίσω στη Γη, η οποία ήταν ανεπιτυχής. Κατά την διάρκεια της επανεισόδου η κάψουλα κάηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόγραμμα Βοστόκ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1960
Βαμβάκι
thumb|right|350px|Βαμβάκι Το βαμβάκι είναι Αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό το οποίο ανήκει στην τάξη των Μαλαχωδών και στην οικογένεια των Μαλαχοειδών. Ιθαγενές των τροπικών περιοχών της Ασίας και της Αφρικής είναι γνωστό από τα πανάρχαια χρόνια και καλλιεργείται για τις ίνες του.
Ιστορία
Σε ανασκαφές που έγιναν στην Ινδία βρέθηκαν υπολείμματα υφασμάτων από βαμβάκι που υπολογίζονται γύρω στο 3000 π.Χ. Στην Ελλάδα πρωτοήρθε από την Ασία κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου γύρω στο 325 π.Χ. Η καλλιέργειά του στη συνέχεια εξαπλώθηκε στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου. Τα χρόνια εκείνα το βαμβάκι αναφερόταν ως δέντρο, γεγονός που αποδεικνύει ότι καλλιεργούσαν δενδροειδείς ποικιλίες βαμβακιού. Η καλλιέργεια του βαμβακιού στην Ελλάδα αναφέρεται από τον Παυσανία το 2 μ.Χ. αιώνα με την ονομασία «βύσσος». Η καλλιέργεια του επεκτάθηκε σε μεγάλη κλίμακα γύρω στο 550 μ.Χ.
Χαρακτηριστικά
Η επιστημονική του ονομασία είναι γοσύπιο και οι βλαστοί του διακλαδώνονται φτάνοντας σε ύψος το 1,5 μέτρο αλλά και τα 6 μέτρα στις δενδροειδείς ποικιλίες. Έχει φύλλα με μακρύ μίσχο, μεγάλα και με έλασμα. Στη βάση του μίσχου βρίσκονται δύο μικρά παράφυλλα συνήθως οδοντωτά. Τα άνθη βγαίνουν από τις μασχάλες των φύλλων και είναι μεγάλα, μοναχικά και παράγονται από ανθοφόρους οφθαλμούς. Οι ανθοφόροι οφθαλμοί στην αρχή τους μοιάζουν με μικρές πυραμίδες και στο στάδιο αυτό τα άνθη του λέγονται χτένια. Ο καρπός του είναι κάψα και έχει 8-10 σπόρια που περιβάλλονται από λευκές ίνες. Οι ώριμες ίνες αποτελούνται κατά μεγάλο ποσοστό από κυτταρίνη. Σήμερα το βαμβάκι καλλιεργείται σε πολλές χώρες της γης αλλά το μεγαλύτερο τμήμα της παραγωγής προέρχεται από το βόρειο ημισφαίριο. thumb|left|Άνθος βαμβακιού. Βαρκελώνη. ([[σπόρος που λαμβάνεται από την Ελλάδα)]]
Καλλιεργούμενα είδη
Τα είδη που καλλιεργούνται σήμερα είναι τέσσερα.
1-Αδρότριχο βαμβάκι ή Χνουδωτό βαμβάκι (Γοσσύπιον το αδρότριχον - Gossypium hirsutum) Το πιο κοινά καλλιεργούμενο δίνει πάνω από το 90% της παγκόσμιας παραγωγής. Είναι και το μοναδικό είδος που καλλιεργείται στην Ελλάδα. Το είδος αυτό είναι πολυετές αλλά στην Ελλάδα καλλιεργείται ως μονοετές γιατί δεν επιβιώνει σε κρύο χειμώνα. Οι ίνες που παράγει φτάνουν τα 45 χιλιοστόμετρα μήκος και χαρακτηριστικό του είναι το χνούδι που περικλείει τα σπόρια του. Τα άνθη του είναι λευκά όταν ανοίξουν αλλά στην πορεία αλλάζουν χρώμα και γίνονται κόκκινα ή μοβ. Είναι βαμβάκι υψηλής ποιότητας με μεγάλη αντοχή, ελαστικότητα, πολύ καλή στιλπνότητα και ομοιομορφία.
2-Ποώδες βαμβάκι (Γοσσύπιον το ποώδες - Gossypium herbaceum) Βρίσκεται αυτοφυές στο Πακιστάν στην Ινδία και σε ορισμένες περιοχές της Αφρικής. Παλαιότερα η καλλιέργεια του ήταν πολύ διαδεδομένη αλλά σήμερα οι καλλιέργειες του αντικαταστάθηκαν από το χνουδωτό βαμβάκι που είναι πολύ καλλίτερης ποιότητας. Στην Ελλάδα το καλλιεργούσαν μέχρι το 1950 στη Λιβαδειά όπου ήταν γνωστό με την ονομασία Δαδιώτικο και στις Σέρρες.
4-Δενδρώδες βαμβάκι (Γοσσύπιον το δενδρώδες - Gossypium arboreum). Βρίσκεται αυτοφυές στο Πακιστάν, τη Σρι Λάνκα και την Ινδία όπου θεωρείται ιερό φυτό γι αυτό βρίσκεται έξω από πολλούς ναούς. Οι ίνες του είναι πολύ κοντές και όχι τόσο καλής ποιότητας γι αυτό η καλλιέργεια του είναι πολύ περιορισμένη.
Κλίμα, έδαφος, σπορά, λίπανση
Το βαμβάκι είναι φυτό απαιτητικό σε υψηλές θερμοκρασίες. Το καταλληλότερο κλίμα για τη σωστή ανάπτυξη του είναι μέτρια ζέστη και κρύα άνοιξη, συχνές βροχοπτώσεις όχι μεγάλης έντασης, όχι παγετός ή χαλάζι, δροσερό φθινόπωρο χωρίς πολλές βροχές και ζέστη, υγρό καλοκαίρι. Δυνατές σε ένταση βροχές μπορούν να καταστρέψουν τις ίνες του φυτού. Τα κατάλληλα εδάφη θεωρούνται αυτά που είναι αμμοπηλώδη με αρκετή ποσότητα αργίλου, οργανικές ουσίες και λίγο άζωτο και φώσφορο. Η απόδοση σε παραγωγή δεν επηρεάζεται εάν το χωράφι φυτεύεται για πολλά χρόνια. Στην Ελλάδα για παράδειγμα λόγω έλλειψης μεγάλων εκτάσεων καλλιεργείται στο ίδιο χωράφι για πολλά χρόνια και πολλές φορές.
Επειδή το βαμβάκι είναι αρκετά ευαίσθητο φυτό η καταπολέμηση των ζιζανίων είναι αρκετά δύσκολη και η ύπαρξη τους μπορεί να μειώσει αισθητά την παραγωγή. Ο πολλαπλασιασμός του βαμβακιού γίνεται με σπορά αφού πρώτα τα σπόρια υποστούν ειδική επεξεργασία και αφαιρεθούν οι διάφορες ίνες που τα περιβάλουν. Έτσι ο σπόρος κυλά ευκολότερα στις μηχανές σποράς και διευκολύνει την απορρόφηση της υγρασίας του εδάφους.
Στην Ελλάδα η καλύτερη εποχή για τη σπορά είναι από τις αρχές Απριλίου έως τα μέσα Μαΐου. Το όψιμο βαμβάκι σπέρνεται στις βόρειες περιοχές και το πρώιμο στις νότιες. Η θερμοκρασία κατά τη σπορά πρέπει να είναι γύρω στους 15 βαθμούς καθώς χαμηλότερες θερμοκρασίες καθυστερούν το φύτρωμα και οι σπόροι μπορεί να εμφανίσουν μύκητες. Το βαμβάκι δεν εξαντλεί το έδαφος από τα θρεπτικά του στοιχεία. Παρ όλα αυτά μερικές φορές χρειάζεται λίπανση με αζωτούχα λιπάσματα. Η λίπανση με διάφορα άλλα λιπάσματα δεν έχει δώσει καλύτερα αποτελέσματα στην παραγωγή. Όταν χρειαστεί πότισμα τότε αυτό είναι καλό να γίνεται με τη μέθοδο της τεχνητής βροχής, δηλαδή ράντισμα όλου του φυτού.
Συγκομιδή-Εκκόκκιση
thumb|right|250px|Συγκεντρωμένο καθαρό βαμβάκι έτοιμο για το εμπόριο Για να ωριμάσει το βαμβάκι πρέπει να περάσουν περίπου 2 μήνες από τη σπορά. Η συλλογή του γίνεται με ειδικές μηχανές, που είναι πιο σύνηθες ή με το χέρι που είναι πιο δαπανηρό και επίπονο αλλά το βαμβάκι είναι πιο καθαρό και έτσι έχει και καλύτερη τιμή στο εμπόριο. Μετά τη συγκομιδή το βαμβάκι μεταφέρεται σε ειδικούς χώρους που λέγονται εκκοκκιστήρια. Εκεί γίνεται ο αποχωρισμός των ινών από το σπόρο. Ο χρόνος που γίνεται η εκκόκκιση είναι περίπου 3 μήνες μετά τη συλλογή. Τα περισσότερα εκκοκκιστήρια διαθέτουν μηχανισμούς που απομακρύνουν τα διάφορα ξένα σώματα όπως χώμα, φύλλα, σπόρους καθώς και την περιττή υγρασία. Μετά από τις διαδικασίες αυτές τα βαμβάκια, καθαρά πλέον, συσκευάζονται σε μεγάλες μπάλες ή τετράγωνες παλέτες, δένονται, καταγράφεται η ποιότητα και προωθούνται στο εμπόριο.
Εμπόριο, Χρήσεις
Η κατασκευή υφασμάτων είναι η βασικότερη από τις διάφορες χρήσεις του βαμβακιού. Στην υφαντουργία οι ίνες του αποτελούν την κυριότερη ύλη. Τα βαμβακερά υφάσματα είναι πολύ καλής ποιότητας αν και σήμερα τα αντικαθιστούν με συνθετικά που στοιχίζουν λιγότερο. Η Κίνα έχει τη μεγαλύτερη παραγωγή στον κόσμο. Ακολουθούν η Ινδία, οι Η.Π.Α., η Ρωσία, το Πακιστάν και η Βραζιλία.
Το 2009 καλλιεργήθηκαν 2.350.000 στρέμματα έναντι ~2.500.000 το 2008 με τάση να καλλιεργηθούν 3.000.000 το 2010. Οι διακυμάνσεις είναι αποτέλεσμα των πολιτικών επιδοτήσεων και των πλαφόν που έχουν αυτές.
Το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού βαμβακιού καταναλώνεται εγχώρια ενώ το υπόλοιπο εξάγεται κυρίως σε μορφή νημάτων. Από το σπόρο του βαμβακιού βγαίνει λάδι (βαμβακέλαιο) που χρησιμοποιείται ως επιτραπέζιο αλλά περιορισμένα. Επίσης από τα υπολείμματα του βαμβακιού παρασκευάζεται η βαμβακόπιτα που χρησιμοποιείται ως ζωοτροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαλαχοειδή Κατηγορία:Ινώδη φυτά Κατηγορία:Κλωστοϋφαντουργία Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής Κατηγορία:Βιοκαύσιμα
Θεσσαλοί
Οι Θεσσαλοί ήταν αρχαίος ελληνικός λαός με πιθανή κοιτίδα την περιοχή της Θεσπρωτίας. Κατά τον 11ο αιώνα π.Χ. μετακινήθηκαν στην περιοχή της σημερινής Θεσσαλίας στην οποία έδωσαν το όνομά τους. Κατά την εγκατάστασή τους στη Θεσσαλία υπέταξαν ή εκτόπισαν τους προγενέστερους λαούς που ήταν εγκατεστημένοι εκεί. Οι παλαιότεροι κάτοικοι της Θεσσαλίας, οι Αιολείς, οι Βοιωτοί, οι Αινιάνες κ.α. μετακινήθηκαν ανατολικά ή νότια ιδρύοντας νέα κράτη και αποικίες. Οι Αιολείς εγκαταστάθηκαν στα νησιά του βορείου Αιγαίου και στα βόρεια παράλια της Μικράς Ασίας απέναντι από τη Λέσβο και τη Χίο, οι Βοιωτοί εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Βοιωτίας ενώ οι Αινιάνες στον κάμπο του Σπερχειού.
Αρχαϊκή Περίοδος
Κατά την Αρχαϊκή περίοδο η Θεσσαλία απέκτησε μεγάλη δύναμη. Μαζί με άλλες έντεκα φυλές οι Θεσσαλοί ίδρυσαν τη Δελφική Αμφικτυονία. Ελέγχοντας όμως σταδιακά τις πέντε από τις έντεκα φυλές απέκτησαν τη μεγαλύτερη δύναμη στο αμφικτυονικό συνέδριο. Πρώτη πολιτική παρέμβαση των Θεσσαλών στη νότια Ελλάδα ήταν στον Α' ιερό πόλεμο (601-591 π.Χ.), όταν επενέβησαν εναντίον των πόλεων Κρίσσας και Κίρρας που εκμεταλλεύονταν τους προσκυνητές του μαντείου των Δελφών. Οι Θεσσαλοί με συμμάχους την Αθήνα και τη Σικυώνα κατέστρεψαν την Κίρρα και ανέλαβαν τον έλεγχο του μαντείου των Δελφών. Παράλληλα υποδούλωσαν τους Φωκείς που είχαν βοηθήσει στον ιερό πόλεμο τους Κρισσαίους. Τα επόμενα χρόνια απέκτησαν βλέψεις προς τη Βοιωτία αλλά ηττήθηκαν και το 571 εγκατέλειψαν και τη Φωκίδα. Επόμενη απόπειρα να επεκταθούν προς τον νότο απέτυχε καθώς ηττήθηκαν από τους Βοιωτούς στη μάχη του Κερρησού και από τους Φωκείς στη μάχη της Υάμπολης και περιορίστηκαν στην περιοχή της Θεσσαλίας.
Περσικοί πόλεμοι
Στους Περσικούς πολέμους οι Θεσσαλοί αναγκάστηκαν και συμμάχησαν με τους Πέρσες. Σε αυτή την απόφαση στράφηκαν μετά το συνέδριο του Ισθμού, όταν οι υπόλοιπες Ελληνικές πόλεις απέρριψαν το σχέδιο των Θεσσαλών να αντισταθούν όλοι μαζί στα Τέμπη με αποτέλεσμα να μένει απροστάτευτη η Θεσσαλία. Το Θεσσαλικό ιππικό πάντως κατά τη μάχη των Πλαταιών κράτησε ουδέτερη στάση, γεγονός που βοήθησε τον ελληνικό στρατό.
Επόμενα χρόνια
Τα επόμενα χρόνια η Θεσσαλία εξασθένησε. Μετά την ήττα των Περσών έγιναν σύμμαχοι των Αθηναίων στάση που κράτησαν μέχρι τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Διατήρησαν τη δύναμή τους όμως στη Δελφική Αμφικτυονία η οποία εξακολουθούσε να υπάρχει. Η Θεσσαλία απέκτησε δύναμη όταν έγινε ταγός ο τύραννος των Φερών Ιάσονας. Ο Ιάσονας κυριάρχησε σε όλη τη Θεσσαλία. Απέβλεπε στην ένωση όλων των Ελλήνων και σε κοινή εκστρατεία κατά των Περσών. Η περίοδος αυτή ήταν σύντομη καθώς ο Ιάσονας δολοφονήθηκε μετά από δέκα χρόνια στην εξουσία. Οι διάδοχοί του δεν κατάφεραν να διατηρηθούν στην εξουσία. Ακολούθησαν εμφύλιες συγκρούσεις και τελικά η Θεσσαλία υποτάχθηκε στους Μακεδόνες του Φιλίππου.
Οι τέχνες των Θεσσαλών
Η κύρια ασχολία των Θεσσαλών ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία, συγκεκριμένα η εκτροφή αλόγων. Εκτός αυτού ήταν επιτήδειοι έμποροι και επιδέξιοι τεχνίτες σε πολλά επαγγέλματα. Οι Θεσσαλοί διατηρούσαν εμπορικές σχέσεις και έκαναν εξαγωγή σιτηρών και οίνου δικής τους παραγωγής. Στην κτηνοτροφία, μικρό ρόλο έπαιζε η εκτροφή του προβάτου, κτηνοτροφική τέχνη που εισήγαγαν από τη Μικρά Ασία. Φημισμένοι ήταν όμως για την αρτοποιιτική τους τέχνη, ιδίως για το θεσσαλικό ψωμί. Οι Θεσσαλοί ήταν επίσης δεξιοτέχνες επιπλοποιοί. Οι πολυθρόνες από τη Θεσσαλία πρέπει να ήταν δείγματα καλαισθησίας για την εποχή τους. Αν και δεν σώζονται λεπτομερείς περιγραφές περί της κατασκευής τους, πιθανώς να είχαν φανταχτερά χρώματα και να ήταν πολύ μαλακά και αναπαυτικά έπιπλα. Γενικά οι Θεσσαλοί φημίζονταν στην αρχαία Ελλάδα για την αρχοντιά και την καλοπέραση. Οι λεξικογράφοι αναφέρουν τα θεσσαλικά παπούτσια, δείγμα ότι υπήρχε και υποδηματοποιία. Στις παραλιακές περιοχές γινόταν παρασκευή πορφύρας. Στη Μελίβοια ήταν εγκατεστημένες βιοτεχνίες βαφής υφασμάτων.
Το μυστήριο της Μαρί Ροζέ
Το μυστήριο της Μαρί Ροζέ (πρωτότυπος τίτλος: The Mystery of Marie Rogêt) είναι διήγημα του Αμερικανού συγγραφέα Έντγκαρ Άλαν Πόε, που δημοσιεύτηκε σε τρεις συνέχειες σε περιοδικό από τον Νοέμβριο 1842 έως τον Φεβρουάριο 1843. Συχνά φέρει τον υπότιτλο Μια συνέχεια των φόνων της οδού Μοργκ: η σύνδεση μεταξύ των δύο διηγημάτων οφείλεται στον ντετέκτιβ Αύγουστο Ντυπέν, που και σ'αυτό το δεύτερο αστυνομικό διήγημα του Πόε εξιχνιάζει μια υπόθεση που υπερβαίνει τις ικανότητες της αστυνομίας.
Θεσσαλοί
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα
Το μυστήριο της Μαρί Ροζέ
Είναι η πρώτη αστυνομική ιστορία που βασίζεται στα περιστατικά ενός πραγματικού εγκλήματος. Ο Μπωντλέρ, που μετέφρασε τα έργα του Πόε στα γαλλικά, αποκάλεσε το διήγημα «αριστούργημα» αν και γενικά θεωρείται το λιγότερο πετυχημένο από τα τρία αστυνομικά του Πόε.
Ιστορικό
Το μυστήριο της Μαρί Ροζέ βασίζεται στην πραγματική υπόθεση της δολοφονίας της Μαίρης Σεσίλια Ρότζερς, υπαλλήλου καπνοπωλείου, που συνέβη στη Νέα Υόρκη το 1841. Η ομορφιά του θύματος και η θηριωδία του φόνου συγκίνησαν την κοινή γνώμη, οι εφημερίδες πρόβαλαν την υπόθεση, αλλά ο δολοφόνος δεν βρέθηκε.
Ένα χρόνο αργότερα, στο διήγημα του Πόε, η δράση μεταφέρεται στο Παρίσι αντί για τη Νέα Υόρκη και ο Σηκουάνας αντικαθιστά τον ποταμό Χάντσον όπου βρέθηκε το πτώμα της κοπέλας. Η μυθοπλασία του Πόε περιλαμβάνει όλες τις λεπτομέρειες που έκαναν τον θάνατο της πραγματικής Μαίρης συναρπαστικό για τους συγχρόνους της: η όμορφη πωλήτρια, η αυτοκτονία του αρραβωνιαστικού, η μυστηριώδης πρόσφατη σύντομη εξαφάνισή της, τα τραύματα της κοπέλας που αναφέρονται με τρομερές λεπτομέρειες, όλα επανεξετάζονται υπό το φως μιας παρόμοιας ιστορίας που υποτίθεται ότι έλαβε χώρα στη Γαλλία.
Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε ακροβατεί μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας σε πολλά επίπεδα: ο φανταστικός χαρακτήρας του Αύγουστος Ντυπέν προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια για την υπόθεση βασιζόμενος αποκλειστικά σε πραγματικά δημοσιεύματα του Τύπου, αλλά τα ονόματα των εφημερίδων, όπως και των μαρτύρων είναι επινοημένα.
Παρόλο που υπήρξε έντονο ενδιαφέρον για το διήγημα του Πόε, το πραγματικό έγκλημα παραμένει ένας από τους πιο αινιγματικούς ανεξιχνίαστους φόνους της Νέας Υόρκης.
Όπως και στο πρώτο αστυνομικό έργο του Πόε Οι φόνοι της οδού Μοργκ, την ιστορία αφηγείται ένας φίλος του Ντυπέν του οποίου η ταυτότητα παραμένει άγνωστη. Ο Ντυπέν λύνει το μυστήριο χωρίς να βγει από το σπίτι του.
Υπόθεση
μικρογραφία|Εικονογράφηση του 1923 Η πλοκή τοποθετείται δύο χρόνια μετά τους Φόνους της οδού Μοργκ. Το πτώμα της Μαρί Ροζέ, μιας υπαλλήλου αρωματοπωλείου, βρέθηκε στον Σηκουάνα και η υπόθεση προκάλεσε σάλο σε όλο το Παρίσι. Η αστυνομία φτάνει σε αδιέξοδο και ως εκ τούτου επικοινωνεί με τον Αύγουστο Ντυπέν, γνωστό για την αναλυτική του ικανότητα, ο οποίος έχει ήδη βοηθήσει την αστυνομία του Παρισιού δύο χρόνια πριν. Ο αφηγητής συλλέγει πολυάριθμα αποκόμματα από τον Τύπο για την υπόθεση και τα παρουσιάζει στον Ντυπέν ώστε να μπορέσει να ενημερωθεί για τις λεπτομέρειες της υπόθεσης.
Ο Τύπος διατύπωσε τις ακόλουθες ιδέες και εικασίες για την υπόθεση:
Οι απόψεις του Ντυπέν
Ο Ντυπέν ασκεί καυστική κριτική στις εφημερίδες και την επιφανειακή δημοσιογραφία που αναδεικνύουν απλώς συγκλονιστικές λεπτομέρειες – για να αυξήσουν τις πωλήσεις τους. Συγχρόνως, διαφωνεί με τα δημοσιεύματα που κυκλοφόρησαν στις εφημερίδες.
Με αυτόν τον τρόπο, ο Ντυπέν προσδιορίζει τον δολοφόνο ως αξιωματικό του ναυτικού με τον οποίο η Μαρί Ροζέ είχε παλιότερα μια ανεπίσημη σχέση:
Η λύση
Η επίλυση της υπόθεσης είναι μόνο μερική αφού δεν γίνεται γνωστό αν ο άνδρας που θεωρείται ένοχος εντοπίζεται από την αστυνομία και κρίνεται ένοχος για τον φόνο της νεαρής από τα δικαστήρια. Το συμπέρασμα είναι ότι περαιτέρω έρευνες μπορεί να επιβεβαιώσουν την αλήθεια των θεωριών του ντεντέκτιβ, αλλά είναι ασαφές αν αυτές οι θεωρίες είναι έγκυρες ή όχι. Η ιστορία τελειώνει με ένα «σημείωμα του συντάκτη» που αναφέρει ότι θα ήταν ακατάλληλο να αναφερθούν λεπτομέρειες για το τι ακολούθησε, αλλά ότι η αστυνομία συνέλαβε τον αληθινό δολοφόνο με τη βοήθεια του Ντυπέν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε Κατηγορία:Αστυνομικά μυθιστορήματα
Moulin Rouge!
Το 2006, το Αμερικάνικο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο τοποθέτησε το Moulin Rouge! στην 25η θέση των καλύτερων μιούζικαλ όλων των εποχών.
Η μουσική της ταινίας
Η μουσική από το Moulin Rouge! απαρτίζεται από αντιγραφές γνωστών τραγουδιών. Μερικά από αυτά είναι τα εξής:
Χαρακτηριστικό είναι και το τραγούδι Elephant Love Medley το οποίο αποτελεί μια σύνθεση πολλών ήδη υπάρχοντων ερωτικών τραγουδιών (πολλά από τα οποία είναι ευρέως γνωστά) ενωμένα για να φτιάξουν ένα μόνο τραγούδι.
Τα τραγούδια που συνθέτουν το Elephant Love Medley είναι τα εξής:
Το τραγούδι Come What May είναι το μοναδικό που γράφτηκε για την ταινία.
Διακρίσεις
Βραβεύτηκε με
Ήταν υποψήφια για
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αυστραλιανές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1963-64
Η διοργάνωση
Η 22η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1963-64 ήταν μια χρονιά που σημαδεύτηκε από εκτεταμένα επεισόδια και καταστροφές που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιτελικού μεταξύ του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού το απόγευμα της 17ης Ιουνίου του 1964 στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και έμεινε στην ιστορία ως «ημιτελικός - ολοκαύτωμα».
Ο «ημιτελικός - ολοκαύτωμα»
Στην κανονική διάρκεια, ο αγώνας έληξε ισόπαλος 1-1 έπειτα από ένα άκρως υποτονικό παιχνίδι και οδηγήθηκε στην παράταση υπό τις διαρκείς αποδοκιμασίες των θεατών. Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς, αν μετά την παράταση ο αγώνας έληγε ισόπαλος τότε θα διεξαγόταν επαναληπτικός αγώνας μία εβδομάδα αργότερα στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Η νωθρότητα και αδιαφορία που επέδειξαν οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων για τη νίκη εξαγρίωσε τους προκατειλημμένους φιλάθλους, που υποπτεύθηκαν βάσιμα «στημένο» αποτέλεσμα ώστε να επαναληφθεί η αναμέτρηση, επ' ωφελεία των ταμείων και των δύο ομάδων. Ούτε οι αποδοκιμασίες ούτε τα συνθήματα του τύπου «Θα μπούμε μέσα» συνέτισαν τους παίκτες, οι οποίοι συνέχισαν στον ίδιο, απελπιστικά ανιαρό ρυθμό, τον αγώνα - παρωδία. Το ποτήρι ξεχείλισε στο 112', όταν ο αρχηγός του Παναθηναϊκού, Μίμης Δομάζος, αστόχησε προ κενής εστίας από απόσταση τριών μέτρων. Υπό τις επευφημίες 25.000 εξαγριωμένων φιλάθλων, εκατοντάδες οπαδοί του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο και με πρωτοφανή μανία έριξαν τα κιγκλιδώματα, κατέστρεψαν τους προβολείς του γηπέδου, ξερίζωσαν τα γκολπόστ και άναψαν μεγάλες πυρκαγιές στο χώρο του κέντρου επιστρατεύοντας ό,τι εύφλεκτο βρήκαν μπροστά τους: μαδέρια, καθίσματα, διαφημιστικές πινακίδες κ.λπ., ενώ στη συνέχεια επιτέθηκαν σε ποδοσφαιριστές, διαιτητές και προπονητές από κοινού και χωρίς να συμπλακούν μεταξύ τους. Τα επεισόδια συνεχίστηκαν και εκτός του γηπέδου και προκάλεσαν μεγάλη αναστάτωση στο κέντρο της Αθήνας. Χρειάστηκαν πολύωρες προσπάθειες των οργάνων της τάξης για να σβηστούν οι φωτιές, ενώ την επόμενη ημέρα η Λεωφόρος θύμιζε σκηνικό βομβαρδισμένης πόλης και το ζήτημα έφτασε ως τη Βουλή με σχετική επερώτηση. Ο απολογισμός θα ήταν πολύ βαρύτερος αν ο Ολλανδός διαιτητής Ματέις, διαβλέποντας την αναπόφευκτη πυράκτωση, δεν διέκοπτε, κυριολεκτικά «στο παραπέντε», τη συνάντηση. Οι 22 παίκτες, εξοργιστικά νωθροί στις κινήσεις τους μέχρι τότε, πρόλαβαν μόλις και μετά βίας να καταφύγουν στα αποδυτήρια, καταδιωκόμενοι από τους μαινόμενους οπαδούς και υπό τη βροχή νομισμάτων, αναπτήρων, παπουτσιών και καθισμάτων.
Η ΕΠΟ δεν τόλμησε να ορίσει επαναληπτικό αγώνα και έτσι η διοργάνωση διακόπηκε. Ως αποτέλεσμα των επεισοδίων, από την επόμενη σεζόν άλλαξε και ο κανονισμός των αγώνων κυπέλλου, καταργήθηκαν οι επαναληπτικοί αγώνες και καθιερώθηκε η κλήρωση με στρίψιμο του νομίσματος από τους διαιτητές επί τόπου μέσα στο γήπεδο αν μετά την παράταση το σκορ είχε παραμείνει ισόπαλο (ο κανονισμός αυτός ίσχυσε έως το 1969, καθώς στη συνέχεια καθιερώθηκε διεθνώς από την FIFA η διαδικασία των πέναλτι). Στο κύπελλο Κυπελλούχων της επόμενης χρονιάς δηλώθηκε η νικήτρια του άλλου ημιτελικού ΑΕΚ (είχε νικήσει 3-1 τον Πιερικό), ενώ σήμερα η ΕΠΟ, επειδή δεν υπήρξε αποτέλεσμα κάποιου αγώνα μετά τον άλλο ημιτελικό, αναγνωρίζει επίσημα την ΑΕΚ ως νικήτρια της διοργάνωσης 1963-64.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1963-1964
Κασού ναδίν αχί
Ο Κασού ναδίν αχί υπήρξε ο τρίτος και τελευταίος βασιλιάς της πέμπτης δυναστείας της Βαβυλώνας (1006- 1004 π.χ.) το όνομα του σημαίνει "ο Κασσίτης θεός δίνει έναν αδελφό", αναφέρεται επίσης σαν γιος του Ασμάρ θεωρείται ένας από τους Βαβυλώνιους βασιλείς σύγχρονους του μακροχρόνιου Ασσύριου βασιλιά Ασούρ Ραμπί Β΄.
Πηγές
J. A. Brinkman (1999). "Kassu-nadin-a??e". In Dietz Otto Edzard. Reallexikon der Assyriologie und Vorderasiatischen Archaologie: Ia – Kizzuwatna (Volume 5). Walter De Gruyter. p. 474.
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Αριστείδης Μπουκαούρης
Ο Αριστείδης Μπουκαούρης, (Πάτρα 1829 - Πάτρα 1875), ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Λουτρό Χανίων
thumb|250px|Άποψη του οικισμού Το Λουτρό (επίσημο: το Λουτρόν) είναι παραθαλάσσιο χωριό της κοινότητας Ανωπόλεως του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 56 κατοίκους.
Αριστείδης Μπουκαούρης
Γεννήθηκε στην Πάτρα και καταγόταν από παλιά οικογένεια της πόλης κι ήταν στρατιωτικός, λοχαγός στην φρουρά των Πατρών.
Λουτρό Χανίων
Γεωγραφία
Το Λουτρό βρίσκεται στις νότιες ακτές της Κρήτης, ανάμεσα στην Αγία Ρουμέλη και τη Χώρα Σφακίων. Στα βόρεια υψώνονται τα Λευκά Όρη. Βρίσκεται περίπου 70 χιλιόμετρα νότια από τα Χανιά. Το Λουτρό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στον ανατολικό μύχο ενός κολπίσκου που σχηματίζει το ακρωτήριο Μούρες ή Μουρί, ενώ στην είσοδο του κόλπου βρίσκεται μία βραχονησίδα. Ο κόλπος, μαζί με το νησάκι σχηματίζουν ένα ασφαλές αγκυροβόλιο για μικρά πλοία, και χρησιμοποιούταν από τους Σφακιανούς όταν ο καιρός ήταν κακός. Στα ανατολικά του χωριού βρίσκονται οι παραλίες Κέραμος, Τιμίου Σταυρού (1 χλμ.) και Γλυκά Νερά. Μπροστά από το χωριό υπάρχει άλλη μία μικρή παραλία.
Ιστορία
Το Λουτρό βρίσκεται στην ίδια θέση στην οποία ήταν κτισμένη στην αρχαιότητα η πόλη Φοίνιξ, επίνειο της αρχαίας Ανώπολης και της Αράδενας. Το όνομά της ίσως προέρχεται από το φυτό φοίνικας, ο οποίος μάλλον ήταν αυτοφυής εκεί, όπως είναι σήμερα σε άλλες περιοχές της Κρήτης. Ο σημερινός οικισμός πήρε το όνομά του από τους λουτήρες, με νερό από την Ανώπολη. Σήμερα σώζονται λειψάνά τους. Η πόλη αναφέρεται στις πράξεις των Αποστόλων (27, 12). Ο Xριστόφορο Mπουοντελμόντι πέρασε από το Λουτρό το 1415 και ανέφερε στο βιβλίο Descriptio Insule Crete που έγραψε ότι σωζόνταν ερείπια της παλιάς πόλης, ενώ διάφορα αρχιτεκτονικά μέλη είχαν χρησιμοποιηθεί από τους κατοίκους ως οικοδομικά υλικά. Όπως και τα άλλα χωριά της περιοχής των Σφακίων, το Λουτρό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Lutrò, porto de Sfacchià.
Αριστείδης Μπουκαούρης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος
Λουτρό Χανίων
Ιστορία
Από το Λουτρό φυγαδεύτηκαν μετά την αποτυχημένη επανάσταση του Δασκαλογιάννη (το 1770) 400 γυναικόπαιδα. Κατά την επανάσταση του 1821, στο Λουτρό είχε την έδρα της η Καγκελαρία, η Επαναστατική Επιτροπή που διήθυνε την επανάσταση. Την Καγκελαρία αποτελούσαν ο Ανδρέας Κριαράς, ο πρωτόπαπας των Σφακίων Γεώργιος, ο Χατζής Ιωάννης Πωλιουδάκης, ο Γεώργιος Κουλέτος, ο Νικόλαος Ανδρουλακάκης, ο Ιωσήφ Παπαδάκης, ο Στρατής Βουρδούμπας, ο Ιωσήφ Παπαδάκης και ο Αναγνώστης Ψαρουδάκης. Το κτίριο που συνεδρίαζαν σώζεται μέχρι σήμερα. Το 1821 αποβιβάστηκε στο Λουτρό ο γενικός έπαρχος της Κρήτης Μιχαήλ Κομνηνός Αφεντούλιεφ. Κατά την επανάσταση του 1866, στο Λουτρό αποβιβάστηκε ο Ιωάννης Ζυμβρακάκης με 272 εθελοντές από το ατμόπλοιο Πανελλήνιον. Το 1868 οι Τούρκοι κατασκεύασαν πάνω από το Λουτρό ένα Κουλέ ώστε να καταπνίξουν την επανάσταση και να υποτάξουν τους Σφακιανούς.
Το Λουτρό κατά το παρελθόν ήταν ο χειμερινός τόπος διαμονής των κατοίκων της Ανώπολης, της οποίας αποτελεί επίνειο, και έτσι ονομαζόταν Κατώπολη. Το 1834, στο Λουτρό ζούσαν 3 οικογένειες. Ο πλοίαρχος Spratt αναφέρει στο έργο του Travles and Researches in Crete (II, 249) ότι στο Λουτρό το 1859 υπήρχαν 15 σπίτια. Το 1881 δεν αναφέρεται, ενώ το 1900 είχε 123 κατοίκους.
HMS Cheviot (R90)
Το HMS Cheviot ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C του Βασιλικού Ναυτικού που παρέμεινε ενεργό από τον Δεκέμβριο του 1945 μέχρι το 1962. Πρόκειται για το μοναδικό μέχρι στιγμής σκάφος του στόλου με αυτό το όνομα.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το 1946 το Cheviot εντάχθηκε στην 1η Μοίρα Αντιτορπιλικών με κύρια βάση τη Μάλτα. Το 1947 ανέλαβε μαζί με άλλα σκάφη του στόλου την παρεμπόδιση της παράνομης μετανάστευσης στην Παλαιστίνη. Το 1950 επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο και το 1954 εκσυγχρονίστηκε, μεταξύ των άλλων με την προσθήκη ανθυποβρυχιακών ολμοβόλων στη θέση ενός πύργου πυροβόλου.
Από τον Δεκέμβριο του 1956 μέχρι τον Οκτώβριο του 1959 υπηρέτησε στην Άπω Ανατολή με την 8η Μοίρα Αντιτορπιλικών. Παροπλίστηκε τον Μάρτιο του 1960 και στη συνέχεια αξιοποιήθηκε ως στόχος για δοκιμές τορπιλών. Ολοκλήρωσε την πορεία το 1962, οπότε και διαλύθηκε για σκραπ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης C (1943) του Βασιλικού Ναυτικού
Εά μουκίν ζερί
Ο Εά μουκίν ζερί υπήρξε ο δεύτερος βασιλιάς της πέμπτης δυναστείας της Βαβυλώνας (1006 π.χ.) αναφέρεται επίσης σαν γιος του Ασμάρ που είναι Κασσίτικη λέξη για το γεράκι έγινε βασιλιάς αφού δολοφόνησε τον προκάτοχο του ιδρυτή της πέμπτης δυναστείας της Βαβυλώνας Σιμπάρ Σιπάκ αλλά βασίλευσε μόνο 3 μήνες.
Πηγές
J. A. Brinkman (1962). "A Preliminary Catalogue of Written Sources for a Political History of Babylonia: 1160-722 B.C.". Journal of Cuneiform Studies 16 (4): 92. 13.2.1.
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
ΕΕ-9 Κασκαβέλ
Το EE-9 Κασκαβέλ (Cascavel, στα ελληνικά: κροταλίας) είναι ένα βραζιλιάνικο ελαφρύ τεθωρακισμένο όχημα με κίνηση σε όλους τους τροχούς (6×6). Το όχημα αναπτύχθηκε και παρήχθη από τη βραζιλιάνικη εταιρεία εξοπλισμών Engesa, κατά τη δεκαετία του 1970. Μια έκδοση 8×8 του πιο σύγχρονου τροχοφόρου τανκ VBTP-MR Guarani, οπλισμένο με πυροβόλο 105 χιλιοστόμετρων ως κύριο όπλο, προορίζεται να αντικαταστήσει το EE-9 Cascavel στον βραζιλιάνικο στρατό.
Χρήστες
Το συγκεκριμένο τεθωρακισμένο όχημα χρησιμοποιούν οι παρακάτω χώρες :
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεθωρακισμένα Κατηγορία:Όπλα
GAZ-MM
Το GAZ-MM είναι ένα φορτηγό που παράχθηκε από την σοβιετική GAZ από το 1938 μέχρι το 1956. Το φορτηγό αυτό είναι μια πιο απλοποιημένη έκδοση από το GAZ-AA, το οποίο σταμάτησε να παράγεται το 1938. Το GAZ-MM χρησιμοποιούσε τον κινητήρα από το GAZ-M1, ο οποίος έκανε το φορτηγό αρκετά γρηγορότερο από το GAZ-AA, ενώ αυτό επίσης έκανε το φορτηγό αρκετά καλύτερο και αποτελεσματικό στην χρήση εκτός δρόμου, κάτι που ήταν αρκετά συνηθισμένο και επιθυμητό σύμφωνα με τις σκληρές καιρικές συνθήκες τις Ρωσίας.
Παράχθηκαν γύρω στα 500.000 αντίτυπα, με τα 150.000 από αυτά να μπαίνουν σε στρατιωτική χρήση στις αρχές του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Αν ενώσουμε πόσα GAZ-AA και GAZ-MM παράχθηκαν, είναι πάνω από 1 εκατομμύριο αντίτυπα. Η παραγωγή του φορτηγού συνέχισε μέχρι και μετά τον πόλεμο, αν και η GAZ άρχιζε να παράγει τότε το πιο καινούριο GAZ-51, το οποίο όμως χρησιμοποιούσε μερικά εξαρτήματα (όπως τα αμορτισέρ και το τιμόνι) από το GAZ-MM. Το όχημα ήταν το τελευταίο όχημα της GAZ που ήταν τελείως βασισμένο σε μοντέλο της Ford.
Η μηχανή και οι προβολείς επίσης χρησιμοποιήθηκαν στο στρατιωτικό όχημα BA-64, το οποίο σημείωσε αρκετή επιτυχία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1960 από τον Σοβιετικό στρατό, ενώ σε άλλες χώρες χρησιμοποιήθηκε για αρκετά χρόνια ακόμα. Η Βόρεια Κορέα βέβαια συνεχίζει να έχει στον στρατό της ένα μικρό νούμερο από αυτά τα οχήματα, αλλά όπως είναι και προφανές από την ηλικία τους, χρησιμοποιούνται μόνο για μικρούς ρόλους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φορτηγό
Θεόδωρος Τριθύριος
Ο Θεόδωρος Τριθύριος (απεβ. 20 Αυγούστου 636), γνωστός και ως Θεόδωρος ο Σακελλάριος, ήταν Βυζαντινός ταμίας του κράτους και στρατιωτικός διοικητής κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της βασιλείας του Αυτοκράτορα Ηρακλείου.
Βιογραφία
Στο 634 ο Αυτοκράτορας έστειλε τον αδελφό του, τον Θεόδωρο για την καταπολέμηση της εισβολής του στρατού των μουσουλμάνων στην Ατζναντάιν, όπου ηττήθηκε. Για την ήττα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Θεόδωρος κατηγόρησε τον αιμομικτικό γάμο τού αδελφού του με την ανιψιά του Μαρτίνα. Ο Ηράκλειος αμέσως τον καθαίρεσε από την θέση του και τον έφερε πίσω στην Κωνσταντινούπολη. Με την καθαίρεση του Θεόδωρου, ο Ηράκλειος διόρισε τον Τριθύριο να αναλάβει στρατιωτικό ρόλο, όπως την διοίκηση του στρατού του αδελφού του. Οι ιστορικοί αναφέρουν, ότι ο Ηράκλειος ήθελε να δώσει τα ηνία στον Θεόδωρο, όχι επειδή του ήταν πιστός, αλλά επειδή ήταν συνονόματοι με τον αδελφό του και ότι οι στρατιώτες δεν θα αισθανόταν πολύ την αντικατάσταση του αδελφού του.
Το 635, ωστόσο, τα πράγματα είχαν αρχίσει να λαμβάνουν σοβαρές διαστάσεις, όταν τα Ρωμαϊκά στρατεύματα ηττήθηκαν σε αρκετές άλλες μάχες. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην οικονομική δυσπραγία και τη μη παροχή των μισθών από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα στρατεύματα. Ο Τριθύριος τοποθετήθηκε σε άλλο ρόλο. Τις περισσότερες φορές, ο ρόλος του Τριθύριου με το στρατό, υπηρέτησε ως σταθερός στρατηγός. Μια ορισμένη κόπωση είχε γεμίσει τον αέρα και ο Ηράκλειος είχε διαλύσει πολλά συντάγματα για λόγους οικονομίας. Δεν υπήρχε ενθουσιασμός για την ένταξη στον στρατό, ωστόσο η παρουσία του Αυτοκρατορικού ταμία ενθάρρυνε τις προσλήψεις μισθοφόρων.
Το τέλος
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κονσταντέν Μενιέ
Ο Κονσταντέν Μενιέ (Constantin Meunier, 12 Απριλίου 1831 – 4 Απριλίου 1905) ήταν Βέλγος ζωγράφος, χαράκτης και γλύπτης. Σπούδασε γλυπτική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών (1845-1854). Παράλληλα, επιδόθηκε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και στον τομέα της ζωγραφικής. Επηρεασμένος από το βιομηχανικό περιβάλλον της χώρας του και την τραγική ζωή των εργατών στα ανθρακωρυχεία, επικεντρώθηκε με ρεαλιστική δύναμη στο θέμα της εργασίας. Θερμός υποστηρικτής του κοινωνικού ρεαλισμού, έχει ως κυρίαρχο θέμα στα έργα του, γλυπτά ή ζωγραφικά, την εργατική τάξη. Ο Βαν Γκογκ εκθειάζει τη ρεαλιστική δύναμη στο έργο του.
Βιογραφία
Μετά μια σύντομη διαμονή του στη Σεβίλλη της Ισπανίας (1882 - 1883), όπου ήρθε σε καλλιτεχνικό διάλογο με την ισπανική τέχνη, επιστρέφει στο Βέλγιο και αφιερώνεται στη γλυπτική. Από το 1887 μέχρι το 1895 διδάσκει ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Λέουβεν (γαλλ. Louvain). Γίνεται όμως ευρύτατα γνωστός το 1896 μετά από μια πετυχημένη αναδρομική έκθεση των έργων του στο Παρίσι.
Τα χαρακτηριστικά των έργων του
Φιλοτέχνησε έργα γεμάτα δυναμισμό, αναδεικνύοντας το πρόσωπο του εργάτη, απέναντι στην εκμετάλλευση και την κοινωνική αδικία. Τα γλυπτά του, κυρίως από το 1885, αποτελούσαν ένα είδος νατουραλιστικής εποποιίας του εργαζόμενου ανθρώπου. Χαρακτηριστική είναι η συμβολική απεικόνιση της εργατιάς στον πίνακά του "Η επιστροφή των ανθρακωρύχων" (Μουσείο Κονσταντέν Μενιέ, Ιξέλ). Τα μπρούτζινα γλυπτά του «Το Καλοκαίρι ή Ο Θεριστής» και «Το Φθινόπωρο ή Ο Σπορέας» (περ. 1890) στον Βοτανικό Κήπο των Βρυξελλών απεικονίζουν δυναμικά το μόχθο του εργάτη. Ως αριστούργημά του θεωρείται το γλυπτό σύνολο "Μνημείο στην Εργασία" (Le Monument au Travail, 1886 - 1904), που στήθηκε στις Βρυξέλλες (Quai des Yachts) μετά το θάνατό του (1930).
Χώροι που εκτίθενται τα έργα του
Στο Ιξέλ (Ixelles), ένα από τα μεγαλύτερα προάστια των Βρυξελλών, βρίσκεται το σπίτι-μουσείο (Rue de l' Abbaye 59), που έζησε κι εργάστηκε ο Κονσταντέν Μενιέ και όπου εκτίθενται σήμερα γλυπτά και πίνακες του καλλιτέχνη. Έργα του εκτίθενται επίσης στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες, αλλά και σε μουσεία στη Γάνδη, την Τουρναί, το Παρίσι κ. ά. Ένα ολόσωμο άγαλμα του Κονσταντέν Μενιέ, με τη χαρακτηριστική μακριά γενειάδα του, φτιαγμένο από πέτρα, έργο του Βέλγου γλύπτη Εντμόντ ντε Βαλεριολά (1877 - 1956), στέκει στην Πλατεία Αcacias στο προάστιο Ιξέλ των Βρυξελλών. Τα εγκαίνιά του έγιναν στις 21 Ιουνίου 1931 από τον πρίγκιπα Λεοπόλδο και την πριγκίπισσα Άστριντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ζωγράφοι Κατηγορία:Βέλγοι γλύπτες Κατηγορία:Βέλγοι χαράκτες
Ευμένης Β΄ της Περγάμου
Ο Ευμένης Β΄ ο Σωτήρ (βασ. 197 π.Χ. - 158 π.Χ.) ήταν ηγεμών του ελληνιστικού βασιλείου της Περγάμου στη Μικρά Ασία, μέλος της Δυναστείας των Ατταλιδών. Ήταν γιος του Αττάλου Α΄ του Σωτήρος και της Απολλωνίδος. Νυμφεύτηκε τη Στρατονίκη, κόρη του Αριαράθη Δ΄, βασιλιά της Καππαδοκίας και της Αντιοχίδος. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ασκώντας έντονα φιλορωμαϊκή πολιτική κατάφερε να εξελιχθεί σε ελάχιστο χρόνο από βασιλιάς ενός σχετικά ασήμαντου βασιλείου σε ηγεμόνα μιας ισχυρότατης μοναρχίας. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πολύβιο, ο Ευμένης ήταν άνδρας με ασθενή κράση, αλλά με μεγάλη ενεργητικότητα και δύναμη μυαλού, όπως αποδεικνύεται από τη θητεία του στον θρόνο της Περγάμου. Είναι, επίσης, γνωστός για το σημαντικό πολιτιστικό του έργο, με επιφανέστερα επιτεύγματά του την ανάδειξη της Περγάμου σε περίλαμπρη πόλη και την επέκταση της Βιβλιοθήκης της Περγάμου, μιας από τις μεγάλες βιβλιοθήκες του αρχαίου κόσμου, δεύτερη σε σπουδαιότητα μετά από την αντίστοιχη της Αλεξάνδρειας.
Άσκηση φιλορωμαϊκής πολιτικής
Ο Ευμένης Β΄ ανήλθε στον θρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του, Αττάλου Α΄, το φθινόπωρο του 197 π.Χ.. Από τον προκάτοχό του κληρονόμησε τα φιλικά αισθήματά του προς το ρωμαϊκό κράτος, το οποίο εκείνη τη χρονιά είχε ενδυναμωθεί σημαντικά μετά το νικηφόρο αποτέλεσμα στη Μάχη στις Κυνός Κεφαλές, γεγονός που έδωσε τέλος στον Δεύτερο Μακεδονικό Πόλεμο. Η συνθήκη ειρήνης που υπεγράφη την επόμενη χρονιά (196 π.Χ.) περιελάμβανε έναν όρο που προστάτευσε τον Ευμένη από τυχόν επεμβάσεις των Αντιγονιδών στη Μικρά Ασία. Εξετάστηκε μάλιστα στη Σύγκλητο το ενδεχόμενο να του αποδοθούν οι πόλεις Ορεύς και Ερέτρια, αν και τελικά επετράπη σε αυτές να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους. Την επόμενη χρονιά, ο Ευμένης προσέφερε πλοία στην εκστρατεία του Ρωμαίου στρατηγού Τίτου Κουίνκτιου Φλαμινίνου ενάντια στον τύραννο της Σπάρτης, Νάβι.
Σημαντικό κομμάτι της εξωτερικής πολιτικής του Ευμένη αποτέλεσαν οι διπλωματικές αποστολές στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο, με στόχο την προάσπιση των συμφερόντων της Περγάμου έναντι της επεκτατικής πολιτικής του ηγεμόνα των Σελευκιδών, Αντίοχου Γ΄ του Μεγάλου. Η κινητικότητα του αυτή θορύβησε τον Αντίοχο, ο οποίος στα πλαίσια των προετοιμασιών του για την έναρξη πολέμου με τη Ρώμη πρότεινε στον Ευμένη το χέρι μιας από τις θυγατέρες του. Το σημείο αυτό υπήρξε κομβικό για την περγαμηνή ιστορία. Τα αδέλφια του βασιλέως, που αποτέλεσαν τους πιστότερους συμμάχους και συμβούλους του, τον παρότρυναν να δεχτεί την πρόταση. Εντούτοις ο Ευμένης έκρινε πως τυχόν νίκη του Αντίοχου, απλώς θα τον καθιστούσε δορυφόρο της πολιτικής του πανίσχυρου γείτονά του. Αντίθετα μια ρωμαϊκή νίκη είχε να του προσφέρει περισσότερα πλεονεκτήματα, όπως για παράδειγμα εδάφη και ισχυρή προστασία. Έτσι αρνήθηκε τη σύναψη επιγαμίας με τους Σελευκίδες, αντίθετα με την απόφαση των βασιλέων της Αιγύπτου και της Καππαδοκίας. Για τον ίδιο λόγο άσκησε προσωπικά επιρροή προκειμένου να πείσει τους Ρωμαίους να επέμβουν στρατιωτικά εναντίον του Αντίοχου.
Σύγκρουση Ρώμης και Αντίοχου Γ΄
Στις εχθροπραξίες που ακολούθησαν ο Ευμένης συμμετείχε ενεργά, για παράδειγμα σε μια σειρά από αψιμαχίες στην Εύβοια, στην ευρύτερη περιοχή της Χαλκίδας και της Τανάγρας. Όσο βρισκόταν, όμως, στην Αίγινα, πληροφορήθηκε ότι ο Αντίοχος συγκέντρωνε στρατεύματα στην Έφεσο κι έτσι μπήκε στο δίλημμα για το αν έπρεπε να επιστρέψει στην πατρίδα του που θεωρητικά κινδύνευε. Ωστόσο παρέμεινε σε θέση μάχης λαμβάνοντας μέρος σε μία επιτυχημένη ναυμαχία ενάντια στον Ρόδιο ναύαρχο Πολυξενίδα, στα ανοιχτά μιας πόλης της Κιλικίας με το όνομα Κώρυκος (191 π.Χ.). Μετά από αυτό του επετράπη από τους Ρωμαίους να επιστρέψει στην πατρίδα του. Ακολούθησαν αρκετές περιπτώσεις όπου συμμετείχε ο ίδιος με τον στόλο του στην προέλαση του ρωμαϊκού ναυτικού, ενώ καθοριστική υπήρξε η συμβολή του στο πέρασμα των ρωμαϊκών στρατευμάτων στην Ασία μέσω του Ελλησπόντου. Τέλος, έλαβε ενεργά μέρος στην καθοριστική Μάχη της Μαγνησίας (190 π.Χ.), όπου ο Αντίοχος ηττήθηκε οριστικά, εγκαταλείποντας τις βλέψεις του για προσάρτηση εδαφών στον ελληνικό χώρο.
Το 188 π.Χ. υπογράφτηκε η Συνθήκη της Απάμειας ανάμεσα στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και τον Αντίοχο Γ΄. Ο Ευμένης μετέβη στη Ρώμη τον προηγούμενο χρόνο προκειμένου να προωθήσει τα αιτήματά του για την ανταμοιβή των υπηρεσιών του. Εκεί έγινε δεκτός με ιδιαίτερη θέρμη. Στον λόγο που εκφώνησε ενώπιον των Ρωμαίων πατρικίων εξέφρασε την πρόθεσή του να παραμείνει πιστός σύμμαχος της Ρώμης, όπως υπήρξε στο παρελθόν και ο πατέρας του, τονίζοντας παράλληλα τις στρατιωτικές υπηρεσίες που παρείχε κατά τη διάρκεια των προηγούμενων ετών. Παράλληλα παρακάλεσε τη Σύγκλητο να μην ενδώσει στα αιτήματα των Ροδίων, οι οποίοι πρέσβευαν την ανεξαρτησία των μικρασιατικών ελληνικών πόλεων.
Η Σύγκλητος παραχώρησε τελικά στη Ρόδο τη Λυκία και την Καρία, ενώ στον Ευμένη περίπου το σύνολο των υπόλοιπων εδαφών που είχε κατακτήσει ο Αντίοχος με εξαίρεση ορισμένες ελληνικές πόλεις. Συγκεκριμένα οι πόλεις που στο παρελθόν παρείχαν φόρο υποτελείας στον Άτταλο Α΄, πατέρα του Ευμένη, διατάχθηκαν να πληρώνουν πλέον το ποσό σε εκείνον, ενώ οι πόλεις που πλήρωναν φόρο στον Αντίοχο κέρδισαν την ανεξαρτησία τους. Το σύνολο της Λυκαονίας, οι δύο Φρυγίες, η Μυσία, τα βασιλικά δάση, η Λυδία, η Ιωνία, η Μαγνησία στο Σίπυλο, η περιοχή της Καρίας με το όνομα Υδρέλα, μαζί με όλα τα οχυρά και τα χωριά μέχρι τον ποταμό Μαίανδρο που δεν ήταν ανεξάρτητα πριν από τον πόλεμο, η Τελμισσός και η πεδιάδα της (εκτός από ένα τμήμα) όλα δόθηκαν στον Ευμένη.
Επίσης, ο Αντίοχος υποχρεώθηκε να μη λάβει ποτέ στο μέλλον στρατιώτες ή ομήρους από τους υπηκόους του Ευμένη, ενώ παράλληλα κλήθηκε να του καταβάλλει πολεμική αποζημίωση (350 τάλαντα σε πέντε χρόνια κατά τον Πολύβιο, 400 τάλαντα κατά τον Λίβιο).
Με τον τρόπο αυτό ο Ευμένης εξελίχθηκε σε ελάχιστο χρόνο από βασιλιάς ενός σχετικά ασήμαντου βασιλείου σε ηγεμόνα μιας ισχυρότατης μοναρχίας.
Γάμος
Κατά τη διάρκεια της διαμάχης των Ρωμαίων με τους Σελευκίδες, ο βασιλιάς της Καππαδοκίας, Αριαράθης Δ΄, συντάχθηκε με τον Αντίοχο, ως εκ τούτου, μετά την ήττα του τελευταίου, ανήσυχος για το τι επρόκειτο να του συμβεί, έστειλε περισσότερες από μία πρεσβείες στους Ρωμαίους ζητώντας να μάθει τον τρόπο με τον οποίο μπορούσε να εκφράσει τη μεταμέλειά του και να εξασφαλίσει το βασίλειό του. Η Συνθήκη της Απάμειας σηματοδότησε τη μεταστροφή της καππαδοκικής εξωτερικής πολιτικής. Εκτός από την οικονομική αφαίμαξη, η συντριβή των Σελευκιδών και η αποδυνάμωση του κράτους τους στέρησε από την Καππαδοκία μια ισχυρή προστάτιδα δύναμη που παραδοσιακά τη στήριζε και εξασφάλιζε την εδαφική της ακεραιότητα. Ως αποτέλεσμα ο Αριαράθης θεώρησε συμφέρον να στραφεί στην Πέργαμο, η οποία αποτέλεσε τον μεγάλο νικητή στο διπλωματικό τραπέζι της Απάμειας. Η συμμαχία επικυρώθηκε με γάμο ανάμεσα στην κόρη του Αριαράθη Δ΄, τη Στρατονίκη, με τον βασιλιά της Περγάμου, Ευμένη Β΄. Το ζευγάρι απέκτησε τουλάχιστον έναν γιο, τον Άτταλο Γ΄ τον Φιλομήτορα.
Πόλεμος εναντίον της Βιθυνίας
Ενοχλημένος από τους όρους της Συνθήκης της Απάμειας, ο βασιλιάς Προυσίας Α' της Βιθυνίας εξέφρασε την αντίθεσή του. Παρείχε δε καταφύγιο το 186 π.Χ. στον σύμμαχο του Αντιόχου και εχθρό των Ρωμαίων, Καρχηδόνιο στρατηγό, Αννίβα. Στο μεταξύ ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στον Προυσία και τον Ευμένη Β΄. Την αρχή φέρεται να έκανε ο Προυσίας, παραβιάζοντας τη μεταξύ τους συνθήκη. Ο Αννίβας, ο οποίος ήθελε να ενδυναμώσει τον βασιλιά ώστε αργότερα να χρησιμοποιήσει τον στρατό του κατά των Ρωμαίων, προσφέρθηκε να τον βοηθήσει να κερδίσει πρώτα τους γείτονες βασιλείς.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Προυσίας υπέστη επανειλημμένες ήττες στη στεριά και γι’ αυτό επέλεξε να μεταφερθεί ο πόλεμος στη θάλασσα. Σε μια κρίσιμη καμπή ήταν ο Αννίβας εκείνος που με ένα έξυπνο σχέδιο του έδωσε τη νίκη. Αρχικά έστειλε αγγελιοφόρο στον Ευμένη με ένα κενό γράμμα, προκειμένου να εντοπίσει σε ποιο πλοίο είχε επιβιβαστεί. Κατόπιν, διέταξε να πετάξουν στα εχθρικά πλοία κεραμικά αγγεία γεμάτα με κάθε λογής ερπετά. Αν και η ιδέα φάνηκε αρχικά στους άνδρες του γελοία, ωστόσο αποδείχτηκε πολύ αποτελεσματική όταν τα φίδια άρχισαν να κυκλοφορούν στη γέφυρα των πλοίων του εχθρού.
Το 185 π.Χ., με τον πόλεμο να μαίνεται ακόμη, ο Ευμένης έστειλε πρέσβεις στην πόλη της Ρώμης μεταφέροντας την είδηση ότι ο Φίλιππος Ε΄, βασιλιάς της Μακεδονίας από τη Δυναστεία των Αντιγονιδών, πραγματοποιούσε επιθέσεις σε θρακικές πόλεις. Τόσο ο Φίλιππος, όσο και ο Ευμένης έστειλαν πρέσβεις και πάλι το 183 π.Χ.. Την ίδια περίοδο η Ρόδος υπέβαλε τα παράπονά της για την εχθρότητα που επέδειξε ο Ευμένης απέναντι στη Σινώπη, μια ελληνική πόλη στον Πόντο.
Οι Ρωμαίοι άκουσαν προσεκτικά όλες τις πρεσβείες και υποσχέθηκαν να στείλουν λεγάτους να εκτιμήσουν την κατάσταση. Οι απεσταλμένοι της Συγκλήτου διευθέτησαν τελικά τις διαφορές Ευμένη και Προυσία (ευνοώντας τον πρώτο που ήταν παλαιός τους σύμμαχος) και παράλληλα βρήκαν την ευκαιρία να απαιτήσουν την παράδοση του Αννίβα. Λίγο αργότερα ο μεγάλος αυτός στρατηγός πήρε την απόφαση να αυτοκτονήσει ώστε να μην συλληφθεί.
Διπλωματικές σχέσεις με την Αχαϊκή Συμπολιτεία
Όσο ακόμη ο Φιλοποίμην ήταν στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας εστάλη στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο μια αντιπροσωπεία της. Με την ευκαιρία αυτή ο Ευμένης τους προσέφερε χρήματα σε ένδειξη φιλίας και υποστήριξης. Τότε έλαβε το λόγο ο Αππολωνίδας από τη Σικυώνα, ο οποίος υποστήριξε πως το δώρο δεν καθόλου ανάξιο, ωστόσο οι σκοποί πίσω από αυτό ήταν το λιγότερο ανήθικοι και παράνομοι, καθώς στην ουσία επρόκειτο για χρηματισμό που σύντομα θα κατέληγε σε ένα φαύλο κύκλο ανταλλαγής υπηρεσιών.
Πόλεμος εναντίον του Πόντου
thumb|200px|Νόμισμα του βασιλιά της Περγάμου, Ευμένη Β'. Πρόκειται για τον μοναδικό βασιλιά των Ατταλιδών που δεν απεικόνισε στα νομίσματά του τον [[Φιλέταιρος της Περγάμου|Φιλέταιρο, ιδρυτή της Δυναστείας.]] Ο βασιλιάς του Πόντου, Φαρνάκης Α΄ (α' μισό 2ου αιώνα π.Χ.) άσκησε έντονη επεκτατική πολιτική επιθυμώντας να επεκτείνει το κράτος του σε βάρος της Περγάμου, της Βιθυνίας και της Καππαδοκίας, γειτονικών βασιλείων που βρίσκονταν υπό την «εποπτεία» της Ρώμης. Όπως ήταν λογικό, αυτό δυσαρέστησε έντονα τους βασιλείς των κρατών αυτών που ήρθαν σε πόλεμο μαζί του (183 – 179 π.Χ.). Πρωταρχικός εχθρός του στάθηκε ο Ευμένης Β΄ τόσο σε στρατιωτικό όσο και διπλωματικό επίπεδο. Από την πλευρά του, ο νέος βασιλιάς της Συρίας, Σέλευκος Δ΄ ο Φιλοπάτωρ, κράτησε ουδέτερη στάση στο ζήτημα εφόσον τον περιόριζε η Συνθήκη της Απάμειας.
Αναζητώντας την υποστήριξη της Ρώμης στη νέα αυτή διαμάχη, ο Ευμένης Β΄ έστειλε στην Ιταλία τους αδελφούς του, με επικεφαλής τον Άτταλο για να εκθέσουν την κατάσταση και να ζητήσουν τη διαμεσολάβηση των Ρωμαίων. Έγιναν δεκτοί το 181 π.Χ. με μεγάλη ευγένεια και τιμές, ενώ έλαβαν υπόσχεση ότι σύντομα θα κατέφθαναν στην Ασία απεσταλμένοι να εξετάσουν το ζήτημα.