cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρακτικές των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Ανακούφιση από Καταστροφές
H Έμπρακτη Αγάπη μας σε Περιπτώσεις Καταστροφών
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Μάρτυρες του Ιεχωβά
Νιόβη
Με το όνομα Νιόβη στην ελληνική μυθολογία φέρονται δύο πρόσωπα: η Νιόβη του Ταντάλου και η Νιόβη του Φορωνέα.
Νιόβη του Ταντάλου
Η Νιόβη κόρη του βασιλιά της Φρυγίας Ταντάλου και της Διώνης, ήταν σύζυγος του Θηβαίου Αμφίονα και μητέρα εξ αυτού πολλών και ωραίων τέκνων που αποτελούσαν ζεύγη, τους Νιοβίδες. Περί του αριθμού αυτών οι πληροφορίες των αρχαίων ποιητών και συγγραφέων κυμαίνονται από 12 μέχρι 20. Επικρατέστερη είναι αυτή των δεκατεσσάρων παιδιών (εφτά αγόρια και εφτά κορίτσια). Μάλιστα, αναφέρεται πως οι εφτά πύλες της Θήβας είχαν τα ονόματα των κοριτσιών της.
Φαίνεται πως κάποτε η Νιόβη υπερηφανεύθηκε για την ευγονία και την ομορφιά των τέκνων της λέγοντας πως «ένα μόνο ζεύγος διδύμων έναντι των τόσων δικών της έχει να επιδείξει η Λητώ, η εκλεκτή του Δία» (εννοώντας την Άρτεμη και τον Απόλλωνα). Όταν το έμαθε η Λητώ αγανάκτησε και ζήτησε από τα παιδιά της να τιμωρήσουν την υπερήφανη αυτή θνητή. Έτσι, κατά τις παραδόσεις οι δύο θεοί τόξευσαν με τα αλάθητα βέλη τους, η μεν Άρτεμη τις κόρες, ο δε Απόλλωνας τους γιους. Από τον όλεθρο αυτό, κατά παραδόσεις σώθηκαν μόνο δύο από τα τέκνα, ο Αμύκλας και η Μελίβοια – κατ' άλλους, μόνο η Μελίβοια, που όμως από την ταραχή της μετονομάσθηκε Χλώρις.
Τα νεκρά σώματα των Νιοβίδων έμειναν επί εννέα ημέρες άταφα, αφού ο Δίας μετέβαλλε σε λίθο όποιον επιχειρούσε να τους αποδώσει νεκρικές τιμές. Μόνο δε την ένατη μέρα υπέκυψαν οι θεοί, μετά από τις ικεσίες της απέλπιδος μητέρας τους και τα ενταφίασαν οι ίδιοι σε δύο κοινούς τάφους (Παυσανίας ΙΧ 17,2).
Οι τραγικοί ποιητές της αρχαιότητας χρησιμοποίησαν τον μύθο της Νιόβης και ο μεν Αισχύλος εμφανίζει την ηρωίδα του παραδομένη σε βωμό και άδακρυ πόνου επί του τάφου των τέκνων της, ο δε Σοφοκλής την παρουσιάζει φυγάδα από τη Βοιωτία στην Σίπυλο συνεχώς θρηνούσα, ικετεύοντας τους θεούς να ευσπλαχνισθούν τον πόνο της, μέχρι που ο οικτίρμων Ζευς τη μεταμορφώνει σε βράχο, από τον οποίο μέρα και νύκτα στάλαζαν σταγόνες δακρύων. Ο Οβίδιος στις Μεταμορφώσεις του (VI 146 – 312) την παρουσιάζει ήδη απολιθωμένη να εκσφενδονίζεται με ανεμοστρόβιλο από τη Θήβα στη Σίπυλο και να σχηματίζει βράχο σε μορφή θρηνούσας γυναίκας. Πολλές επίσης εμπνεύσεις και έργα οφείλουν στον μύθο αυτό και οι εικαστικές τέχνες.
Κατ' άλλη, περιορισμένη, εκδοχή του μύθου, λυδικής καταγωγής, η Νιόβη απέκτησε 20 τέκνα, τα οποία στο τέλος θανάτωσε η ίδια και στη συνέχεια αυτοκτόνησε, όταν ο πατέρας τους, ο Ασσάων, φόνευσε τον σύζυγό της Φίλοιτο, προκειμένου να τη συζευχθεί.
Η ιστορία της Νιόβης δείχνει πως η αλαζονεία ενός θνητού ανθρώπου που προσπάθησε να συγκριθεί με τους θεούς, επιφέρει πάντα την τιμωρία του. Η ευτυχία είναι πάντα εφήμερη για τους κοινούς θνητούς, ενώ οι θεοί, αντίθετα, βρίσκονται σε μία διαρκή και αιώνια μακαριότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νιοβη Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης
Ο Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης είναι Κύπριος επιχειρηματίας και πολιτικός. Την 18η Δεκεμβρίου του 2011 εξελέγη δήμαρχος Λευκωσίας, συγκεντρώνοντας το 57, 11% των ψήφων.
Εμπλοκή στην πολιτική
Τον Σεπτέμβριο του 2011 διακήρυξε την υποψηφιότητά του για το αξίωμα του δημάρχου Λευκωσίας, υποστηριζόμενος από το ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ. Στις εκλογές της 18ης Δεκεμβρίου του 2011 εξελέγη δήμαρχος Λευκωσίας, λαμβάνοντας 12845 ψήφους που αντιστοιχούσαν στο 57,11% των ψηφοφόρων, επικρατώντας επί της απερχόμενης δημάρχου, Ελένης Μαύρου, μια επικράτηση η οποία αντιμετωπίστηκε με προβληματισμό από την πλευρά των Κατεχομένων.
Τον Δεκέμβριο του 2012, από κοινού με άλλους 23 δημάρχους, τάχτηκε υπέρ της υποψηφιότητας του Νίκου Αναστασιάδη ενόψει των προεδρικών εκλογών που διεξήχθησαν το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Λευκωσίας
Ιονική Ακτή Αχαΐας
Η Ιονική Ακτή είναι πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Λακκόπετρας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.
Τοποθεσία
Ο οικισμός της Ιονικής Ακτής βρίσκεται σε πεδινή περιοχή, κοντά στη θάλασσα, στην περιοχή της ομώνυμης ακτής, μέρος της οποίας αποτελεί η δημοφιλής παραλία «Γκρινίτσα» που βρίσκεται πολύ κοντά στα βορειοδυτικά της, και νοτιοανατολικά της περιοχής της Μαύρης Μύτης. Εγγύς του οικισμού βρίσκεται το κεφαλοχώρι της Λακκόπετρας, οι υπόλοιποι οικισμοί της Τοπικής Κοινότητας Λακκόπετρας, δηλ. το Καρνάκι και το Λιμανάκι, καθώς και ο γειτονικός παραθαλάσσιος οικισμός της Παραλίας Καλαμακίου.
Απέχει λιγότερο από 3 χλμ. από τον κύριο οικισμό της Λακκόπετρας, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο από 1 έως 70 μέτρα.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Σταύρος Γκατζηλάκης
Ο Σταύρος Γκατζηλάκης (Βαλτοτόπι Σερρών, 13 Απριλίου 1953) είναι Έλληνας παλαίμαχος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που έκανε πολύχρονη σταδιοδρομία στην Α΄ Εθνική, ως τερματοφύλακας. Ο Γκατζηλάκης ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του Πανσερραϊκού και σε ηλικία 17 ετών έγινε επαγγελματίας. Ακολούθως και μετά από 5ετή παραμονή στις Σέρρες, έπαιξε στην Καλαμάτα (περίοδος 1975-76) όταν υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία και από την επόμενη χρονιά μέχρι και την περίοδο 1986-87 ήταν ο βασικός τερματοφύλακας στη Δόξα Δράμας (11 σεζόν). Αγωνίσθηκε επίσης στην Εθνική Ομάδα των Νέων, των Ελπίδων και στη Μεσογειακή Ομάδα. Έχει ύψος 1.85 μ.
Πηγές
Γκατζηλακης Σταυρος Γκατζηλακης Σταυρος Γκατζηλακης Σταυρος Γκατζηλακης Σταυρος Γκατζηλακης Σταυρος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Γκατζηλακης Σταυρος Γκατζηλακης Σταυρος
Μπριζίτ Μπαρντό
Η Μπριζίτ Μπαρντό (Brigitte Anne-Marie Bardot, 28 Σεπτεμβρίου 1934) είναι Γαλλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και τραγουδίστρια. Επίσης είναι ένθερμη ακτιβίστρια υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, ιδρυτής και πρόεδρος του Ιδρύματος Μπριζίτ Μπαρντό.
Μύθος και σύμβολο του σεξ των δεκαετιών 1950 και 1960, ήταν αστέρι παγκόσμιας αναγνωρισιμότητας, ιέρεια και μούσα των μεγαλύτερων καλλιτεχνών της εποχής. Έμβλημα της γυναικείας χειραφέτησης και της σεξουαλικής απελευθέρωσης, έφερε επανάσταση στα ήθη, περνώντας από γυναίκα-παιδί σε femme fatale, ελεύθερη και προκλητική, ενζενί και ελευθεριάζουσα, σε μια εποχή μεταπολεμική και συντηρητική. Με 48 ταινίες στο ενεργητικό της και περισσότερα από 80 τραγούδια σε 21 έτη καριέρας, η Μπριζίτ Μπαρντό, πασίγνωστη επίσης με τα αρχικά της, BB («Μπεμπέ»), είναι μια από τις γνωστότερες Γαλλίδες καλλιτέχνιδες παγκοσμίως.
Παιδική ηλικία & εφηβεία
Η Μπριζίτ Μπαρντό γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 28 Σεπτεμβρίου 1934, στο νούμερο 5 της Πλατείας Βιολέ, στο 15ο διαμέρισμα της πόλης. Καταγόμενη από ένα αστικό περιβάλλον, με πατέρα βιομήχανο, ιδιοκτήτη των εργοστασίων Μπαρντό, και μητέρα που ασχολούνταν με οικιακά, η νεαρή Μπριζίτ έλαβε αυστηρή μόρφωση στο πλευρό της αδερφής της, Μαρί-Ζαν. Από πολύ μικρή, έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό για τον κλασικό χορό και έκανε τα πρώτα της βήματα σε ηλικία 7 ετών, στα cours Bourgat. Το 1949, μπαίνει στο Ωδείο του Παρισιού από όπου παίρνει την πρώτη της τιμητική διάκριση. Ο πατέρας της, ο οποίος είχε επαινεθεί από την Γαλλική Ακαδημία για μια ποιητική συλλογή, είχε πάθος με τον κινηματογράφο και του άρεσε πολύ να κινηματογραφεί. Χάρις σε αυτό, υπάρχουν πολλά φιλμ με την Μπαρντό σε παιδική ηλικία, πράγμα σπάνιο για την εποχή εκείνη. Η μητέρα της, που την αποκαλούσαν Τοτί, αγαπούσε ιδιαίτερα τη μόδα και το χορό. Έτσι, η οικογένεια Μπαρντό ήταν μέλος της υψηλής κοινωνίας και επισκεπτόταν συχνά το λεγόμενο tout-Paris. Είχαν επαφές με πολλούς διευθυντές του Τύπου, του θεάτρου, του κινηματογράφου, αλλά και ανθρώπους της μόδας.
Το 1949, σε ηλικία 15 ετών, προσελήφθη από τη διευθύντρια των περιοδικών ELLE και Le Jardin des Modes, Ελέν Λαζαρέφ, στενή φίλη της μητέρας της. Πολύ σύντομα, η Μπριζίτ προήχθη σε μασκότ του περιοδικού ELLE, στο οποίο και έκανε εξώφυλλο το 1950. Χάρις σε αυτό το εξώφυλλο, ο σκηνοθέτης Μαρκ Αλεγκρέ την ξεχώρισε και της πρότεινε ένα ρόλο στην επόμενη ταινία του, «Les lauriers sont coupés». Η ταινία τελικά δε γυρίστηκε, μα χάρις σε αυτή την περίσταση η Μπριζίτ γνώρισε έναν νέο βοηθό, τον Ροζέ Βαντίμ. Από τότε οι δύο ερωτευμένοι, εκείνη μόλις 15 ετών, εκείνος περίπου 22, έγιναν αχώριστοι. Οι γονείς της δεν ενέκριναν σε καμία περίπτωση τη σχέση και προσπάθησαν, μάταια, να τους χωρίσουν.
Πρώτα βήματα στον κινηματογράφο
Το 1952, ο σκηνοθέτης Ζαν Μπουαγιέ της προσέφερε ένα μικρό ρόλο, τον πρώτο της, στην ταινία «Le trou normand» με τον Μπουρβίλ. Δέχτηκε χωρίς να γνωρίζει πως με τον τρόπο αυτό θα έμπαινε στον κόσμο τον οποίο θα αντιπαθούσε αργότερα και από τον οποίο θα δυσκολευόταν να ξεφύγει. Λίγο αργότερα, ο Γουιλί Ροζιέ της προσφέρει το δεύτερο ρόλο της στην ταινία «Manina la fille sans voiles». Έχοντας φτάσει πλέον σε ηλικία 18 ετών,ο πατέρας της δίνει τη συγκατάθεσή του για να παντρευτεί με τον Ροζέ Βαντίμ. Ο γάμος τελέστηκε στη εκκλησία του Πασί, στις 21 Δεκεμβρίου 1952.
Το 1953, η Μπαρντό γνώρισε την πρώτη και μοναδική της εμπειρία στο σανίδι παίζοντας στο θεατρικό «L'Invitation au château» του Ζαν Ανούιγ, σε σκηνοθεσία του Αντρέ Μπαρσάκ. Τον ίδιο χρόνο, γνωρίστηκε με το πρόσωπο που θα αποτελούσε την ιμπρεσάριο της για όλη τη διάρκεια της καριέρας της: την Όλγα Χόρστιγκ. Από κει κι έπειτα η Μπαρντό έψαχνε τους ρόλους της σε μικρές ταινίες, όπως το 1953, οπότε και έπαιξε σε ηλικία 19 ετών, στην ταινία «Κίτρινο Διαβατήριο». Αλλά ήταν στο Φεστιβάλ των Καννών όπου έλαβε χώρα μια πρώτη στροφή στην καριέρα της. Η μικρή στάρλετ που ήταν ήδη, επισκίασε μεγάλες σταρ της εποχής. Έλκει τα φλας των φωτογράφων και το σεξαπίλ της συνεπαίρνει την Κρουαζέτ. Ο ηθοποιός Κερκ Ντάγκλας τότε κάνει μια απόπειρα να την μεταφέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στο εξής ενεπλάκη σε δεκάδες άλλες ταινίες, όπως το «Κορίτσια με Μέλλον» του Μαρκ Αλεγκρέ, το «Mio figlio Nerone» του Στένο, «Τα μεγάλα γυμνάσια» του Ρενέ Κλαιρ, «Μαμζέλ Πιγκάλ» του Μισέλ Μπουαρόν και «Ξεφυλλίζοντας τη Μαργαρίτα» και πάλι του Αλεγκρέ.
Καθιέρωση
Αλλά ήταν το 1956, σε ηλικία 22 ετών, που μπήκε στο πάνθεον του παγκόσμιου κινηματογράφου και έγινε διεθνές σύμβολο του σεξ, χάρις στο φιλμ του Ροζέ Βαντίμ «Και ο Θεός... έπλασε τη γυναίκα». Υποδύθηκε τη Ζυλιέτ Αρντί, απέναντι στους Κουρντ Γιούργκενς, Κριστιάν Μαρκάν και Ζαν Λουί Τρεντινιάν. Ο Βαντίμ οριοθέτησε με τα παρακάτω λόγια το χαρακτήρα της Μπαρντό: "«Ήθελα διαμέσου της Μπριζίτ, να αναπαραστήσω το κλίμα της εποχής, η Ζυλιέτ είναι ένα κορίτσι των καιρών της, που αποτινάσσει κάθε συναίσθημα ενοχής, κάθε ταμπού που της επιβάλλει η κοινωνία και της οποίας η σεξουαλικότητα είναι παντελώς απελευθερωμένη. Στην προπολεμική λογοτεχνία και τα φιλμ, θα την είχαν χαρακτηρίσει πόρνη. Στην εν λόγω ταινία, είναι μια πολύ νέα γυναίκα, γενναιόδωρη, καμιά φορά ανισόρροπη, και τελικά ασυγκράτητη, που δεν έχει καμιά άλλη δικαιολογία παρά τη γενναιοδωρία της». " Όταν κυκλοφόρησε στη Γαλλία, το φιλμ είχε μέτρια επιτυχία, αλλά το 1957, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, όπου έκανε μεγάλη εντύπωση και ξεκίνησε μια αλυσίδα παθών και επιθέσεων (κυρίως από τη λογοκρισία). Απαγορεύτηκε η προβολή της σε μερικές Πολιτείες, αλλά γνώρισε τεράστια επιτυχία. Και ήταν αυτή η ώθηση από την Αμερική που εξαπλώθηκε και στη Γαλλία, μετατρέποντας την ταινία σε θρίαμβο. Αυτή η ταινία ήταν το αποχαιρετιστήριο δώρο προς τη Μπριζίτ από τον Βαντίμ. Χώρισαν λίγους μήνες μετά, με την Μπαρντό να εμφανίζεται στο πλάι του Ζαν Λουί Τρεντινιάν.
μικρογραφία|Η Μπριζίτ Μπαρντό το 1961Έκτοτε δημιουργείται ο μύθος B.B.: ανοιχτόχρωμα ξανθά μαλλιά, πολύ μακριά, γεμάτα μπούκλες και σκάλες, ή ακόμη η διάσημη κόμμωση «choucroute» (ξινολάχανο). Μάτια τονισμένα με μαύρο eye-liner, κόκκινα χείλη ή ροζ οριοθετημένα με ένα ίχνος ασορτί κραγιόν. Ρούχα σέξυ και εφαρμοστά, ταγέρ, φούστες, φαρδιές ζώνες, μπαλαρίνες, τζιν, Τ-shirt, ή ακόμη το διάσημο μπικίνι που έκανε μόδα. Επιπροσθέτως, διάσημες προσωπικότητες όπως ο Φρανσουά Νουρισιέ, η Μαργκερίτ Ντυράς, ο Ζαν Κοκτώ και η Σιμόν ντε Μπωβουάρ δείχνουν ενδιαφέρον για εκείνη και της αφιερώνουν άρθρα. Η «μπαρντολατρία» είναι πλέον γεγονός.
Μπροστά σε αυτή την παγκόσμια επιτυχία, το Χόλιγουντ της κάνει εντυπωσιακές προτάσεις, αλλά εκείνη τις αρνήθηκε όλες, επιθυμώντας να μείνει γαλλική αξία. Με τον καιρό αγόρασε τη Μαντράγκ, μια έκταση στο Σαιν-Τροπέ το 1958, συνεισφέροντας στο να γίνει αυτός ο τόπος, ήδη γνωστός από τις δεκαετίες του 1920 και 1930 για τους καλλιτέχνες και συγγραφείς που έλκυε, θρυλικός τόσο εξαιτίας της παρουσίας της εκεί, όσο και των τρελών πάρτυ που οργάνωνε. Της αποδίδουν μια ζωή ελευθεριάζουσα και γεμάτη εραστές, καθώς αυτή την εποχή είχε δεσμό με το μουσικό Σασά Ντιστέλ.
Έκτοτε, η παραμικρή της κίνηση παρακολουθείται, παραμορφώνεται και διαδίδεται, καθώς οι παπαράτσι δεν την αφήνουν ποτέ. Ακολουθεί ένα ντοκιμαντέρ το 1963, με τίτλο «Παπαράτσι», με θέμα τους φωτογράφους που δεν την άφηναν σε ησυχία. Λατρεύτηκε και μισήθηκε όσο λίγες γυναίκες του καιρού της. Εκατομμύρια έντυπα στον κόσμο τυπώνονται με τη φωτογραφία της στο εξώφυλλο, ενώ αναρίθμητα άρθρα είτε την αποθεώνουν είτε την κατακρίνουν, ορισμένες φορές σχεδόν βίαια.
Η Μπαρντό γυρίζει μια σειρά ταινιών με τους διασημότερους ηθοποιούς της εποχής, όπως για παράδειγμα την ταινία «Μια Παριζιάνα», μια κωμωδία του Μισέλ Μπουαρόν με τον Ανρί Βιντάλ. Το ζευγάρι, που είχε μεγάλη απήχηση στο κοινό, ξανασυναντήθηκε επί της μεγάλης οθόνης δύο χρόνια αργότερα, υπό την καθοδήγηση του ίδιου σκηνοθέτη, στην ταινία «Voulez-vous danser avec moi?», η οποία όμως συνδέθηκε τραγικά με το θάνατο του Βιντάλ, λίγο μετά το τέλος των γυρισμάτων. Το 1958 βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες το «Υβέτ, το κορίτσι της ακολασίας» του Κλωντ Ωτάντ Λαρά, με τους Ζαν Γκαμπέν και Εντβίζ Φεγιέρ. Αυτή η ταινία, που πραγματεύεται την ιστορία ενός παριζιάνου δικηγόρου που παρατά την καριέρα και το σπιτικό του από αγάπη για την Υβέτ, μια νέα γυναίκα που συμμετείχε σε μια αποτυχημένη ένοπλη ληστεία, αποτελεί μια από τις μεγάλες κλασικές του γαλλικού κινηματογράφου. Ο Γκαμπέν, ο οποίος αναρωτιόταν αρχικά σχετικά με την Μπαρντό, "ποιο είναι αυτό το πράγμα που τριγυρίζει γυμνή", ομολόγησε στο τέλος πως επρόκειτο για μια πραγματική κωμική ηθοποιό.
Κατόπιν, το 1959, γυρίζεται το «Η Μπαμπέτ πάει στον πόλεμο» του Κριστιάν Ζακ, με τον Φρανσίς Μπλανς και έναν ηθοποιό που η ίδια απαίτησε, τον Ζακ Σαριέ. Με τον τελευταίο παντρεύτηκαν στις 11 Ιουνίου του ίδιου έτους «υπό τα πυρά» του παγκόσμιου Τύπου. Στις 11 Ιανουαρίου 1960, έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι, τον Νικολά Σαριέ. Μάλιστα η Μπριζίτ Μπαρντό γέννησε στην οικία της καθώς στάθηκε αδύνατο να βγει από το σπίτι, επειδή κάθε διέξοδος ήταν μπλοκαρισμένη από δημοσιογράφους. Η γέννηση του Νικολά αποτέλεσε παγκόσμιο θέμα συζήτησης, με τον ευτυχή πατέρα και σύζυγο Ζακ Σαριέ να ανακοινώνει στους δημοσιογράφους τις πρώτες πρωινές ώρες της 11ης Ιανουαρίου ότι το βρέφος έχει γαλανά μάτια, ζυγίζει 3.200 γραμμάρια και η μητέρα του "ενδεχομένως να θηλάσει".
Σύμβολο του Σεξ
Το 1962, ξεκινά την πρώτη της μάχη υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, θέτοντας τον εαυτό της στη μάχη κατά του επώδυνου πιστολιού που χρησιμοποιούταν για τη θανάτωση των ζώων στα σφαγεία. Βλέποντας τις συνθήκες θανάτου των ζώων, αποφάσισε να γίνει χορτοφάγος και να αγωνιστεί προς την κατεύθυνση αυτή.
Το 1963, στα 27 της χρόνια, γυρίζει το κινηματογραφικό αριστούργημα, «Η Περιφρόνηση», του Ζαν Λυκ Γκοντάρ, με τον Μισέλ Πικολί και τον Τζακ Πάλανς στο Κάπρι. Την εποχή της η ταινία έγινε δεκτή με μεικτές κριτικές. Η ίδια ομολόγησε αργότερα πως ποτέ δεν κατάλαβε αληθινά το πνεύμα του Γκοντάρ, μα πως διασκέδασε κάνοντας την ταινία. Ο Πικολί είπε για τη Μπαρντό, πως από την αρχή του εγχειρήματος ήταν χαρούμενη που ένας μεγάλος σκηνοθέτης της ζήτησε να δουλέψουν μαζί, και πως γνώριζε καλά τι απαιτήσεις θα είχε από εκείνη. Αλλά πως την ίδια στιγμή υπήρχε κάτι το ανατρεπτικό στους τρόπους της, τη ραθυμία της, την ανυπαρξία ανάγκης να προσπαθήσει.
Την επόμενη χρονιά, το 1964, η ηθοποιός πήγε για διακοπές σε ένα χωριό της Βραζιλίας, με τη συνοδεία του τότε συντρόφου της, του μουσικού Μπομπ Ζαγκουρύ. Έκτοτε το χωριό γνωρίζει την ίδια δημοφιλία με το Σαιν-Τροπέ, μόνο και μόνο γιατί η σταρ διέμεινε εκεί. Σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης οι ντόπιοι της έστησαν άγαλμα.μικρογραφία|1968
Το 1965, πρωταγωνιστεί με τη Ζαν Μορώ στην ταινία «Viva María !» του Λουί Μαλ, σκηνοθέτη με τον οποίο επανασυνδέθηκε τρία χρόνια μετά την ταινία «Vie Privée». Πρόκειται για την ιστορία δύο τραγουδιστριών του καμπαρέ στο Μεξικό, που στρατολογήθηκαν για έναν επαναστατικό σκοπό. Το φιλμ γνώρισε τεράστια επιτυχία, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η Μπαρντό ταξιδεύει για λόγους προώθησης. Γίνεται δεκτή από τον Τύπο και το κοινό, όπως ακριβώς και οι μεγάλες σταρ του Χόλιγουντ. Έλαβε επίσης υποψηφιότητα για βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA), στην κατηγορία καλύτερης ξένης ηθοποιού. Την περίοδο αυτή η Μπριζίτ Μπαρντό βρισκόταν στο απόγειο της ομορφιάς και της δόξας της.
Το 1966 ο Γερμανός πολυεκατομμυριούχος Γκούντερ Ζαχς της στέλνει μια πραγματική βροχή από ροδοπέταλα για να της εξομολογηθεί τον έρωτά του και να τη ζητήσει σε γάμο. Πράγματι ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου στη 1 το πρωί της 14ης Ιουλίου του 1966 στο Λας Βέγκας, στο σπίτι κάποιου φίλου, σε μία σεμνή και απέρριτη τελετή, μακριά από το αδιάκριτο πλήθος, τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ. Την επομένη έφυγαν, οι δυο τους, για ένα δεκαήμερο ταξίδι του μέλιτος στην Ταϊτή. Ο έρωτας ανάμεσα στο ζευγάρι ήταν κεραυνοβόλος και η απόσταση από τη γνωριμία στον γάμο μόλις τρεις εβδομάδες. Ο γάμος κράτησε δύο χρόνια. Τον επόμενο χρόνο έρχεται αντιμέτωπη με ένα υστερικό πλήθος στο Φεστιβάλ των Καννών του 1967, όπου μετέβη με το σύζυγό της. Αποτέλεσε την τελευταία της δημόσια εμφάνιση, με τη ιδιότητα της ηθοποιού.
Πάντα το 1967, έχει ένα ειδύλλιο με τον Σερζ Γκενσμπούρ. Γίνεται μούσα του, κι εκείνος της γράφει μια δεκάδα τραγούδια, ανάμεσα στα οποία μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της:  «Harley Davidson», «Bonnie & Clyde», «Contact», «Comic Strip», «Bubble Gum», «La Bise aux hippies», «L'Appareil à sous», «Je me donne à qui me plait», καθώς επίσης και το «Je t'aime… moi non plus», αλλά η Μπαρντό, όντας ακόμη παντρεμένη, ζήτησε από το συνθέτη να μην το κυκλοφορήσει, κάτι που ο ίδιος δέχτηκε. Όταν χώρισαν, της αφιέρωσε ένα τραγούδι - ύμνο: Initials BB.
Την ίδια χρονιά η Μπαρντό συμμετείχε στο Sacha Show, και κατόπιν στο πρωτοχρονιάτικο Show Bardot, το οποίο της ήταν αφιερωμένο και γνώρισε παγκόσμια επιτυχία. Παράλληλα μια σειρά σημαντικών συνθετών της γράφουν τα τραγούδια «C'est Rigolo», «Invitango», «Les Amis de la musique», «Everybody loves my baby», «Madrague», «Moi je joue», «La Fille de paille», «Le Soleil», ''«Oh ! Qu'il est vilain»'', κ.ά.
Το 1968, ο Σαρλ ντε Γκωλ δηλώνει πως η Μπριζίτ Μπαρντό φέρνει στη χώρα τόσο συνάλλαγμα, όσο και η αυτοκινητοβιομηχανία Renault. Ο πρόεδρος την εκτιμούσε για την απλότητα, την ειλικρίνεια και το χιούμορ της, κι έτσι της πρότεινε να ποζάρει για την προτομή της Μαριάν, το σύμβολο της γαλλικής δημοκρατίας που υπάρχει σε όλα τα δημαρχεία της χώρας. Εκείνη δέχτηκε κι έτσι έγινε η πρώτη γυναίκα που ενσάρκωσε τα χαρακτηριστικά του γαλλικού συμβόλου. Την προτομή φιλοτέχνησε ο γλύπτης Αζλάν. Την διαδέχτηκαν οι Μιρέιγ Ματιέ, Κατρίν Ντενέβ, Ινές ντε Λα Φρεσάνζ, Λετίσια Κάστα και Εβελίν Τομά.
Επίλογος Καριέρας
Το 1970, ο Μισέλ Ντεβίλ την παρουσιάζει χαρωπή και δραστήρια στην ταινία «L'Ours et la Poupée» στο πλάι του Ζαν Πιερ Κασσέλ (πατέρα του ηθοποιού Βενσάν Κασέλ). Το 1971, η Μπαρντό εμφανίζεται στην ταινία «Η λεωφόρος των λαθρεμπόρων», του Ρομπέρ Ενρικό με τον Λίνο Βεντούρα, η υπόθεση της οποίας εξελίσσεται στην περίοδο της ποτοαπαγόρευσης. Την ίδια χρονιά γυρίζει στο πλάι της Κλαούντια Καρντινάλε την ταινία «Les pétroleuses», του σκηνοθέτη Κριστιάν Ζακ, ένα κωμικό γουέστερν. Αυτές οι τρεις ταινίες ήταν οι τελευταίες κινηματογραφικές επιτυχίες της ηθοποιού.
Το 1973, έχοντας ολοκληρώσει τα γυρίσματα για την τελευταία της ταινία, «L'Histoire très bonne et très joyeuse de Colinot trousse-chemise», της Νίνα Κονπανέζ, μετά από 21 χρόνια καριέρας, 50 ταινίες και 80 τραγούδια, μην αντέχοντας πλέον την υπερέκθεσή της στα μίντια και το ίδιο το σινεμά, η Μπριζίτ Μπαρντό αποσύρθηκε οριστικά από τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Αποφάσισε να αφοσιωθεί πλέον σε ένα άλλο πάθος που είχε φωλιάσει μέσα της από καιρό: την υπεράσπιση των ζώων. Κάποια χρόνια πριν είχε δηλώσει: "«Είμαι μια γυναίκα σαν όλες τις άλλες, έχω μια μύτη και ένα στόμα, έχω αισθήματα και σκέψεις, αλλά η ζωή μου γίνεται ανυπόφορη. Η ψυχή μου δεν μου ανήκει πια. Για μένα, το βεντετιλίκι είναι μια βιτρίνα. Δεν μπορώ να ζήσω όπως επιθυμώ. Η ύπαρξή μου είναι απλά υπόγεια. Ναι, θέλω να αισθανθώ το φρέσκο αέρα σπίτι μου, δεν μπορώ να ανοίξω το παράθυρο, γιατί θα υπάρχει ένας φωτογράφος καθισμένος στη στέγη απέναντι. Υπάρχουν πολλά πράγματα στη ζωή μου για τα οποία δεν μπορώ να πω ότι μου ανήκουν»."
Πρώτα βήματα στην υπεράσπιση των ζώων
Το 1977, η Μπαρντό ξεκινά μια μεγάλη καμπάνια αναχωρώντας για τους πολικούς πάγους του Καναδά, στο Μπλακ-Σαμπλόν, ώστε να καταγγείλει τη θανάτωση μωρών φώκιας για τη γούνα τους. Το ταξίδι της κρατά πέντε ημέρες, γνωρίζοντας μεγάλη προβολή από τον Τύπο. Μετά την επιστροφή της στη Γαλλία, κατάφερε να ψηφιστεί η απαγόρευση του εμπορίου προϊόντων με δέρμα φώκιας νεότερης των τεσσάρων εβδομάδων, χάρις κυρίως της υποστήριξης από τον τότε Πρόεδρο της χώρας, Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εστέν.
Μετά την εκστρατεία της στον Καναδά, το 1978, η Μπαρντό κυκλοφορεί στην αγορά ένα βιβλίο για παιδιά με τίτλο «Noonoah, η μικρή λευκή φώκια», το οποίο και διηγείται τη ζωή ενός μωρού φώκιας που σώθηκε από τους κυνηγούς χάρις σε έναν Εσκιμώο.
Το 1982, επιστρέφει ειδικά για την περίσταση στα στούντιο, για να ηχογραφήσει το τραγούδι, αφιερωμένο στα ζώα, το Toutes les bêtes sont à aimer, ένα τραγούδι που γνώρισε μικρή επιτυχία.
Κατόπιν το 1985, ονομάζεται Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής από τον Πρόεδρο Φρανσουά Μιτεράν, αλλά η Μπαρντό αρνείται.
Το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό
Το 1986, ιδρύεται το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό, ένας οργανισμός στρατευμένος στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων, το οποίο και η ηθοποιός χρηματοδοτεί βγάζοντας σε δημοπρασία διάφορα προσωπικά της αντικείμενα και κοσμήματα. Τα κύρια πεδία δραστηριοποίησης του ιδρύματος σχετίζονται με: τη μάχη κατά της αιχμαλωσίας άγριων ζώων για την τοποθέτησή τους σε τσίρκα και ζωολογικούς κήπους, για τις συνθήκες σφαγής των ζώων, για την καταπολέμηση της ιπποφαγίας, για την κατάργηση των πειραμάτων σε ζώα, για την καταπολέμηση της κακομεταχείρισης και του παράνομου κυνηγιού, για την εξάλειψη των αγώνων με ζώα (όπως οι ταυρομαχίες και κοκορομαχίες), καθώς και την ευαισθητοποίηση σχετικά με την εγκατάλειψη των οικόσιτων ζώων.
Δεκαετίες 1990 & 2000
Το 1993 απονέμεται για πρώτη φορά στο Χόλιγουντ το Διεθνές Βραβείο Μπριζίτ Μπαρντό, το οποίο τιμά κάθε χρόνο το καλύτερο ρεπορτάζ που σχετίζεται με ζώα. Η ηθοποιός, αν και συγκινημένη με τη χειρονομία των Αμερικανών, δεν έχει παρευρεθεί ποτέ στην τελετή.
Αργότερα, το 1996, κυκλοφορεί ο πρώτος τόμος των απομνημονευμάτων της με τίτλο Initiales BB (Αρχικά Μπεμπέ), το οποίο αφηγείται τα παιδικά της χρόνια και ολόκληρη της περίοδο της ακμής της στον κινηματογράφο. Ο δεύτερος τόμος, Le Carré de Pluton, κυκλοφορεί το 1999, αφηγούμενο τη ζωή της από το 1973 και μετά, αφού σταμάτησε τις ταινίες, μέχρι το 1996, περίοδο κατά την οποία αγωνίστηκε για τα ζώα.
To 2001, η οργάνωση PETA, απονέμει στη Μπαρντό ένα βραβείο, το «Ανθρωπιστικό Βραβείο PETA», σαν αναγνώριση των αγώνων της υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, και κυρίως για την προσπάθειά της για την προστασία της φώκιας.
Το 2002, και ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, η Μπαρντό καλεί τον κόσμο σε μποϊκοτάρισμα των νοτιοκορεάτικων προϊόντων, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατανάλωση του κρέατος σκυλιών και γατιών στη Νότια Κορέα. Η ίδια υποστηρίζει πως την κίνησή της αυτή ακολούθησαν πολλές χιλιάδες απειλητικά γράμματα.
Κατόπιν, το 2003, δημιουργεί ένα νέο σκάνδαλο, αλλά αυτή τη φορά πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα. Κυκλοφόρησε το βιβλίο «Un cri dans le silence», όπου εκφράζει το σύνολο των προσωπικών της ιδεών για τη ζωή, μερικές από τις οποίες αντιπροσωπεύουν ανοιχτά ακροδεξιές απόψεις. Η ηθοποιός κάνει εκτενή αναφορά στον πόλεμο του Ιράκ και καταδικάζει τη γαλλική ελευθερία η οποία συρρικνώνεται. Καταπιάνεται επίσης με την «σεξουαλική ασυδοσία της κοινωνίας», καταδικάζει ορισμένους εκπαιδευτικούς αποκαλώντας τους «αστέγους της εκπαίδευσης» και καταφέρεται εναντίον ορισμένων ανέργων ονομάζοντάς τους «τεμπέληδες χαραμοφάηδες». Επίσης καταδικάζει τα Gay Pride, καθώς επίσης τη μουσουλμανική εορτή Αϊντ ελ-Κεμπίρ και τους παράνομους μετανάστες. Τον Ιούνιο του 2004 καταδικάζεται για την προώθηση ρατσιστικών αντιλήψεων.
Το 2006, συνεχίζει τη σταυροφορία της ενάντια στο κυνήγι της φώκιας, αναχωρώντας και πάλι για τον Καναδά μετά από 30 χρόνια, παρά το γεγονός ότι ο αριστερός της γοφός έχει προσβληθεί από αρθριτικά και είναι αναγκασμένη να μετακινείται με πατερίτσες. Εκφράζει την επιθυμία να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό της χώρας, Στήβεν Χάρπερ, ο οποίος όμως αρνείται. Ωστόσο δεν παρατά την προσπάθεια και οργανώνει συνέντευξη Τύπου στην Οτάβα, έχοντας στο πλάι της νέους συμμάχους, τον Πωλ ΜακΚάρτνεϊ και την Πάμελα Άντερσον. Στις 28 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου, γιορτάζει τα 72α γενέθλιά της, αλλά και τα 20 χρόνια από την έναρξη της λειτουργίας του Ιδρύματός της. Με αυτή την αφορμή εκδίδει ένα βιβλίο με τον τίτλο «Pourquoi?» («Γιατί;»), αφηγούμενη τα 20 χρόνια λειτουργίας του Ιδρύματος. Το τελευταίο αριθμεί σήμερα πάνω από 57.000 δότες χρημάτων από 20 διαφορετικές χώρες.
Κατά τις γαλλικές προεδρικές εκλογές το 2007, η Μπαρντό, εκνευρισμένη που το όνομά της συνδέθηκε με το κόμμα του Ζαν Μαρί Λε Πεν, υποστηρίζει ότι ποτέ δεν υπήρξε μέλος ούτε του Εθνικού Μετώπου ούτε κανενός άλλου κόμματος, και ανακοινώνει πως δεν θα ψηφίσει, καθώς, σύμφωνα με την ίδια, κανένας από τους 12 υποψηφίους δεν δείχνει ευαισθησία στα ζητήματα που αφορούν τα ζώα.
Το 2008, δικαστήριο στο Παρίσι καταδικάζει την ηθοποιό σε δύο μήνες φυλάκιση με αναστολή και 15.000 ευρώ πρόστιμο με την κατηγορία ότι προέβη σε δηλώσεις που υποκινούν το ρατσιστικό μίσος, εξαιτίας ενός γράμματος που είχε στείλει στο Νικολά Σαρκοζί όταν εκείνος διένυε τη θητεία του ως Υπουργός Εσωτερικών, στο οποίο και καταδίκαζε μια μουσουλμανική τελετή στην οποία σφάζονται ζώα. Επίσης εξέφρασε την άποψη ότι οι μουσουλμάνοι εξαπλώνονται ταχύτατα στη Γαλλία και επιθυμούν να επιβάλλουν τον τρόπο ζωής και τις αντιλήψεις τους στο γενικότερο πληθυσμό. Η δίκη έληξε στις 3 Ιουνίου 2008, με την δικαστική αρχή να δηλώνει πως βαρέθηκε να καταδικάζει τη Μπαρντό για το ίδιο ζήτημα ξανά και ξανά.
Η Μπαρντό εμφανίστηκε ξανά στην επικαιρότητα το 2012, μετά από τις δηλώσεις τις ότι στηρίζει την ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν, υποστηρίζοντας ότι είναι φιλόζωη, ενώ ανάλογη κίνηση πραγματοποίησε και το 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Καλάτς
Το Καλάτς (ρώσικα: Кала́ч) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο της Περιοχής Καλατσέγιεβσκι της Περιφέρειας Βορόνεζ, στη Ρωσία. Βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Τολουτσέγιεβκα και Παντγκόρναγια, 294 χιλιόμετρα από το Βορόνεζ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 20.500 κάτοικοι (εκτίμηση 2005) 20,950 (απογραφή 2002). ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 1989 ήταν 23.183 κάτοικοι.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1716, ενώ απέκτησε καθεστώς πόλης το 1945. Κατά την Επιχείρηση Ουρανός η πόλη αποτέλεσε το σημείο συνάντησης των σοβιετικών στρατευμάτων που έκλεισαν των κλοιό γύρω από την Έκτη Γερμανική Στρατιά στο Στάλινγκραντ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Καβαλούδης (περιπολικό)
Καβαλούδης (Περιπολικό) Σημαιοφόρος / Ρ-24
Περιπολικό τύπου ‘COMBATTANTE III B’’
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Σκαραμαγκά’. Καθελκύστηκε στις 10 Νοεμβρίου 1979. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις 14 Ιουλίου 1980 στον Σκαραμαγκά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιπολικά πλοία
Καλά Νερά Μαγνησίας
Τα Καλά Νερά είναι παραθαλάσσιο χωριό του Πηλίου και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, στα παράλια του Παγασητικού κόλπου. Απέχει περίπου 20 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Βόλο και 21 χλμ. ΒΔ. από την Αργαλαστή (έδρα δήμου). Το ανάγλυφο της περιοχής ποικίλλει με κύριο χαρακτηριστικό τα πολλά τρεχούμενα νερά. Η θάλασσα βρίσκεται κοντά στα Καλά Νερά στη νοτιοδυτική πλευρά του οικισμού όπου λειτουργούν πολλά καταλύματα, ταβέρνες, εστιατόρια, καφετέριες και μπαράκια. Η κορυφή του Πηλίου βρίσκεται βορείως του οικισμού και σε απόσταση μόλις 6,2 χιλιομέτρων.
Αναφέρεται επίσημα το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μηλεών. Το 1927 με το ΦΕΚ 152Α - 25/07/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί την κοινότητα Καλών Νερών που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μηλεών του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, διαθέτει 594 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Πήλιο Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Ferrari FF
Εισαγωγή
Το μοντέλο παρουσιάστηκε στις 1 Μαρτίου 2011, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, και η παραγωγή της ξεκίνησε μέσα στο ίδιο έτος.
Κινητήρας
Αρχικά, η Ferrari FF είχε τον μεγαλύτερο κυβισμό για κινητήρα μη αγωνιστικού αυτοκινήτου στην ιστορία της Ferrari : έναν ατμοσφαιρικό κινητήρα κυβισμού 6.262 cm³, ρεκόρ που ισοφαρίστηκε από την Ferrari LaFerrari που εισήχθη στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2013 και είχε κυβισμό επίσης 6.262 cm³.
Ο κινητήρας της Ferrari FF είναι 12-κύλινδρος βενζίνης, διάταξης V12 σε γωνία 65°. Το μηχανικό αυτό σύνολο, είναι άμεσου ψεκασμού και παράγει 651 hp (485 kW, 660 PS) στις 8.000 στροφές το λεπτό και μάλιστα έχει ίση ισχύ με την Ferrari Enzo, ενώ η ροπή της FF είναι 683 N·m στις 6.000 στροφές το λεπτό.
Μετάδοση
thumb|left|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονη Ferrari FF στο Λονδίνο, σε φωτογραφία του 2012.]]
Ο κινητήρας της FF συνδυάζεται με ένα 7-τάχυτο ημι-αυτόματο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη, με σύστημα αλλαγής ταχυτήτων στο τιμόνι, παρόμοιο με το κιβώτιο ταχυτήτων των Ferrari California και Ferrari 458 Italia.
Τετρακίνηση
Το εντελώς νέο σύστημα κίνησης στους τέσσερις τροχούς, που εξελίχθηκε και κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από την Ferrari, ονομάζεται 4RM : είναι κατά 50% ελαφρύτερο από ένα συμβατικό σύστημα, και παρέχει έξυπνα την ισχύ σε κάθε έναν από τους 4 τροχούς, ανάλογα με τις ανάγκες. Λειτουργεί μόνο όταν το καντράν manettino στο τιμόνι είναι στις θέσεις «comfort» ή «snow», αφήνοντας το αυτοκίνητο πιο συχνά στην παραδοσιακή διάταξη στους πίσω τροχούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
FF Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Οκλαχόμα Σίτι
Η Οκλαχόμα Σίτι (αγγλικά: Oklahoma City, Oklahoma), είναι πόλη των ΗΠΑ, πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία της Οκλαχόμα, ενώ επίσης, αποτελεί έδρα της Κομητείας της Οκλαχόμα.
Ο πληθυσμός της πόλης της Οκλαχόμα Σίτι, ανέρχεται σε 681.054 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020 ), ενώ της μητροπολιτικής περιοχής της Οκλαχόμα Σίτι, σε 1.439.640 κατοίκους (2021). Η πόλη, κατατάσσεται 25η μεταξύ των μεγαλύτερων πόλεων των Ηνωμένων Πολιτειών όσον αφορά τον πληθυσμό.
Τα αστικά όρια της Οκλαχόμα Σίτι εκτείνονται στις κομητείες Κανάντιαν, Κλίβελαντ, και Ποτταγουατόμι, αν και μεγάλο μέρος αυτών των περιοχών έξωθεν του πυρήνα της περιοχής της Κομητείας της Οκλαχόμα είναι ημιαστικές ή αγροτικές (λεκάνες απορροής). Η πόλη κατατάσσεται όγδοη μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες σε έκταση ξηράς (συμπεριλαμβανομένων ενοποιημένων πόλεων-κομητειών· είναι η μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες σε έκταση ξηράς της οποίας η κυβέρνηση δεν έχει ενοποιηθεί με αυτήν μιας κομητείας).
Η Οκλαχόμα Σίτι παρουσιάζει μια από τις μεγαλύτερες κτηνοτροφικές αγορές στον κόσμο. Το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τα προϊόντα πετρελαίου και οι σχετικές βιομηχανίες είναι ο μεγαλύτερος και πιο επικερδής τομέας της τοπικής οικονομίας. Η πόλη βρίσκεται στο μέσο μιας περιοχής εξόρυξης πετρελαίου και φορτωτήρων πετρελαίου dot the capitol grounds. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση απασχολεί μεγάλο αριθμό εργαζομένων στην αεροπορική βάση Τίνκερ και το Αεροναυτικό Κέντρο Mike Monroney του Υπουργείου Μεταφορών των Ηνωμένων Πολιτειών (αυτές οι δύο τοποθεσίες φιλοξενούν αρκετά γραφεία της Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας και το Κέντρο Υπηρεσιών Επιχειρήσεων, του Υπουργείου Μεταφορών, αντίστοιχα).
Η πόλη ιδρύθηκε κατά την διάρκεια του Land Run of 1889 και ο πληθυσμός της ξεπέρασε τους 10.000 κατοίκους εντός των πρώτων ωρών από την ίδρυσή της. Η Οκλαχόμα Σίτι ήταν το θέατρο της βομβιστικής επίθεσης της 19ης Απριλίου 1995 στο Ομοσπονδιακό κτίριο «Alfred P. Murrah», στην οποία πέθαναν 168 άνθρωποι. Ήταν η χειρότερη τρομοκρατική επίθεση στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών πριν τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και παραμένει μέχρι σήμερα η χειρότερη πράξη εγχώριας τρομοκρατίας στην ιστορία των Η.Π.Α.
Η Οκλαχόμα Σίτι βρίσκεται κατά μήκος ενός από τους βασικούς ταξιδιωτικούς διαδρόμους προς το Τέξας και το Μεξικό, και απέχει 3 ώρες με αυτοκίνητο από την Μητροπολιτική περιοχή Ντάλλας-Φορτ Γουόρθ. Ευρισκόμενη στην περιοχή της Frontier Country της πολιτείας, το βορειοανατολικό τμήμα της πόλης βρίσκεται σε μια οικολογική περιοχή γνωστή ως Cross Timbers. Από την εποχή που καταγράφονται οι καιρικές συνθήκες το 1890, η Οκλαχόμα Σίτι έχει χτυπηθεί από 13 βίαιους σιφώνες και από αυτούς οι 11 ήταν κατηγορίας F4 / EF4 και οι δύο ήταν F5 / EF5. Στις 3 Μαΐου 1999, προάστια της νότιας Οκλαχόμα και των κοντινών κοινοτήτων επλήγησαν από έναν από τους ισχυρότερους σίφωνες που έχουν καταγραφεί στην ιστορία, έναν F-5 στην Κλίμακα Φουτζίτα, με τις ταχύτητες των ανέμων να φτάνουν κατά την κορύφωσή τους τα 301 μίλια την ώρα (484 χιλιόμετρα την ώρα), η μεγαλύτερη επιφανειακή ταχύτητα ανέμου που έχει καταγραφεί ποτέ στη Γη. Αυτός ο σίφωνας ήταν μέρος του ξεσπάσματος σιφώνων της Οκλαχόμα το 1999.
Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά χρησιμοποιούν τόσο τον προφορικό όσο και τον γραπτό λόγο στο ευαγγελιστικό τους έργο. Η εξασφάλιση της ακρίβειας του περιεχομένου ήταν ένας από τους κύριους λόγους που οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εξ αρχής έδωσαν έμφαση στην παραγωγή έντυπων εκδόσεων.
Οκλαχόμα Σίτι
Ιστορία
left|thumb|Η Οκλαχόμα Σίτι το 1890. Την περίοδο που η πολιτεία της Οκλαχόμα εισήλθε στην Ένωση, το 1907, η Οκλαχόμα Σίτι είχε ξεπεράσει το Γκάθρι, την εδαφική πρωτεύουσα, ως το κέντρο του πληθυσμού και εμπορικός κόμβος της νέας πολιτείας. Λίγο μετά, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από το Γκάθρι στην Οκλαχόμα Σίτι. Η Οκλαχόμα Σίτι ήταν ένας μεγάλος σταθμός στον Route 66 κατά την διάρκεια του πρώτου μέρους του 20ού αιώνα· το 1946 μάλιστα αναφέρθηκε στο κλασικό τζαζ τραγούδι «Route 66» του Bobby Troup, το οποίο μεταγενέστερα γνώρισε ακόμα μεγαλύτερη δημοτικότητα από τον Nat King Cole.
Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Βιβλικό υπόδειγμα
Στην Αγία Γραφή ο γραπτός λόγος παίζει ζωτικό ρόλο στη λατρεία. Ο Ιεχωβά έδωσε τις Δέκα Εντολές στο έθνος Ισραήλ αρχικά σε προφορική και κατόπιν σε γραπτή μορφή. Σε αρκετές περιπτώσεις ο Θεός πρόσταξε τους συγγραφείς —προφήτες, αποστόλους και άλλους— να γράψουν το λόγο του.
Οκλαχόμα Σίτι
Ιστορία
Πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Οκλαχόμα Σίτι ανέπτυξε μεγάλες εγκαταστάσεις κτηνοτροφίας, δημιουργώντας θέσεις εργασίας και έσοδα που πριν κατευθύνονταν στο Σικάγο και την Ομάχα. Με την ανακάλυψη του πετρελαίου το 1928 μέσα στα όρια της πόλης (μεταξύ των οποίων κάτω από το Πολιτειακό Καπιτώλιο), εξελίχθηκε αμέσως σε πετρελαιοπαραγωγικό κέντρο. Η μεταπολεμική ανάπτυξη επέφερε την κατασκευή του Interstate Highway System (Διαπολιτειακό Σύστημα Αυτοκινητοδρόμων), το οποίο έκανε την Οκλαχόμα Σίτι έναν μεγάλο κόμβο στη σύγκλιση των αυτοκινητόδρομων I-35, I-40 and I-44. Βοηθήθηκε, επίσης, από την ομοσπονδιακή ανάπτυξη της Αεροπορικής Βάσης Τίνκερ.
Όπως συνέβη και με πολλές άλλες Αμερικανικές πόλεις, ο κεντρικός πληθυσμός της πόλης μειώθηκε τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, καθώς οι οικογένειες ακολούθησαν νεόδμητους αυτοκινητοδρόμους για να μετακινηθούν σε νέες κατοικίες σε κοντινά προάστια. Προγράμματα αστικής ανανέωσης κατά τη δεκαετία του 1970, περιλαμβανομένου του Pei Plan (Οκλαχόμα Σίτι), είχαν ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση παλαιότερων ιστορικών κατασκευών, αλλά δεν κατάφεραν να φέρουν την ανάπτυξη και έτσι η πόλη έμεινε διάστικτη με κενά οικόπεδα που χρησιμοποιούνταν για στάθμευση. Μια από τις εξαιρέσεις ήταν η κατασκευή του Βοτανικού Κήπου Μύριαντ. Αρχιτεκτονικά σημαντικά κτίρια που κατεδαφίστηκαν εξαιτίας αυτών των προγραμμάτων, ήταν το Criterion Theater, το Baum Building, το Hales Building  και το ξενοδοχείο Biltmore Hotel. thumb|Υδάτινα ταξί από το κέντρο της Οκλαχόμα Σίτι προς το προάστιο του Bricktown.
Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Βιβλικό υπόδειγμα
Στις αρχαιότερες περιόδους το υλικό γραφής ήταν λίθινες ή πήλινες πλάκες πάνω στο οποίο χαραζόταν ή γραφόταν το κείμενο. Αιώνες αργότερα, οι ρόλοι από πάπυρο ήταν το κύριο μέσο αναπαραγωγής του γραπτού λόγου. Τον 2ο αιώνα Κ.Χ. αναπτύχθηκε η χρήση του κώδικα, κάτι παρόμοιου με τα σύγχρονα βιβλία που αποτελούνται από φύλλα. Βασικά του πλεονεκτήματα ήταν η οικονομία και η ευχρηστία. Οι Χριστιανοί πρωτοστάτησαν στη χρήση του κατά τους πρώτους αιώνες της ραγδαίας εξάπλωσης του αγγέλματός τους.
Οκλαχόμα Σίτι
Ιστορία
Το 1993, η πόλη έθεσε σε εφαρμογή ένα μαζικό πακέτο αναμόρφωσης γνωστό ως Metropolitan Area Projects (MAPS), με σκοπό να ξανακτισθεί ο πυρήνας της πόλης με αστικά έργα, ώστε να δημιουργηθούν περισσότερες δραστηριότητες και να αναζωογονηθεί το κέντρο της πόλης. Η πόλη προσέθεσε ένα νέο πάρκο μπέιζμπολ· κεντρική βιβλιοθήκη· ανακαινίσεις στο αστικό κέντρο, συνεδριακό κέντρο και εκθεσιακούς χώρους· και ένα υδάτινο κανάλι στην ψυχαγωγική περιφέρεια Μπρίκταουν. Τα υδάτινα ταξί μεταφέρουν επιβάτες μέσα στην περιφέρεια, προσθέτοντας χρώμα και δραστηριότητα κατά μήκος του καναλιού. Το MAPS έχει γίνει ένας από τους πιο επιτυχείς συνεταιρισμού δημοσίου-ιδιωτών που έχει αναληφθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπερβαίνοντας τα 3 δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις. Ως αποτέλεσμα του MAPS, ο πληθυσμός που ζει σε κτίρια του κέντρου έχει ευρέως αυξηθεί, μαζί με την ζήτηση για καταστήματα οικιακού ενδιαφέροντος όπως παντοπωλεία, καταστήματα λιανικής και υπηρεσιών.
Μετά την ολοκλήρωση των προγραμμάτων MAPS, η περιοχή του κέντρου της πόλης έχει βιώσει συνεχή ανάπτυξη. Αρκετά κτίρια του κέντρου υφίστανται ανακαίνιση/αποκατάσταση. Αξιοσημείωτη μεταξύ αυτών ήταν η αποκατάσταση του Skirvin Hotel το 2007. Ο ουρανοξύστης Φερστ Νάσιοναλ Σέντερ (First National Center) έχει ανακαινιστεί.
Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Αρχικές εκδόσεις
Ο πρώτος πρόεδρος της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά Κάρολος Ρώσσελ δημοσίευσε τα πρώτα άρθρα του σε συνεργαζόμενα περιοδικά, όπως ο Βιβλικός Εξεταστής (Bible Examiner) το 1876 και ο Κήρυξ της Πρωίας (Herald of the Morning), και βιβλία, όπως οι Τρεις Κόσμοι και η Σοδειά Αυτού του Κόσμου (Three Worlds, and the Harvest of This World) το 1877. Την ίδια χρονιά εξέδωσε το βιβλιάριο Ο Σκοπός και ο Τρόπος της Επανόδου του Κυρίου Ημών (The Object and Manner of Our Lord’s Return). Το 1879 ο Ρώσσελ άρχισε να εκδίδει το περιοδικό Η Σκοπιά της Σιών και Κήρυξ της του Χριστού Παρουσίας, εκτυπώνοντάς το σε επαγγελματικά τυπογραφεία.
Η επέκταση του εκτυπωτικού έργου απαιτούσε την αποτελεσματική διαχείρισή του, γεγονός που οδήγησε στο σχηματισμό της Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά της Σιών, με σκοπό σύμφωνα με το καταστατικό της "τη διάδοση των Βιβλικών Αληθειών σε διάφορες γλώσσες". Από τις αρχές τις δεκαετίας του 1880 άρχισε η έκδοση φυλλαδίων και βιβλιαρίων σε εκατομμύρια αντίτυπα, τα οποία τυπώνονταν σε αρκετές δεκάδες γλώσσες.
Οκλαχόμα Σίτι
Ιστορία
thumb|Το Ομοσπονδιακό Κτίριο Murrah μετά την [[Βομβιστική επίθεση της Οκλαχόμα Σίτι|βομβιστική επίθεση του 1995.]] Οι κάτοικοι της Οκλαχόμα Σίτι υπέστησαν σοβαρές απώλειες στις 19 Απριλίου 1995 όταν ο Τίμοθι ΜακΒέι πυροδότησε μια βόμβα έμπροσθεν του Ομοσπονδιακού κτιρίου «Alfred P. Murrah». Το κτίριο καταστράφηκε, περισσότερα από 100 παρακείμενα κτίρια υπέστησαν σοβαρές ζημιές, και 168 άνθρωποι σκοτώθηκαν. Η τοποθεσία έχει ονομαστεί «Oklahoma City National Memorial and Museum». Από τα εγκαίνιά του το 2000, πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι το έχουν επισκεφθεί. Κάθε έτος στις 19 Απριλίου, οι επιζώντες, οι οικογένειες και οι φίλοι επιστρέφουν στο μνημείο για να διαβάσουν τα ονόματα όλων των ανθρώπων που χάθηκαν.
Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Αρχικές εκδόσεις
Το 1886 ο Ρώσσελ ολοκλήρωσε τη συγγραφή του βιβλίου Το Σχέδιον των Αιώνων —τον πρώτο από μια σειρά έξι τόμων τους οποίους συνέγραψε ο ίδιος προσωπικά και οι οποίοι ονομάστηκαν Γραφικές Μελέτες. Από την έκδοση του πρώτου τόμου μέχρι το 1916, το έτος θανάτου του Ρώσσελ, είχαν τυπωθεί και διανεμηθεί συνολικά 9.384.000 από εκείνους τους έξι τόμους.
Οκλαχόμα Σίτι
Ιστορία
Το σχέδιο «Core-to-Shore» δημιουργήθηκε για να επαναχωροθετηθεί ο I-40 ένα μίλι (1,6 χλμ.) νότια και να αντικατασταθεί με μια λεωφόρο (boulevard) για να δημιουργηθεί μια διαμορφωμένη είσοδος προς την πόλη. Αυτό επίσης επιτρέπει στο κεντρικό τμήμα της πόλης να εκτείνεται νότια και να συνδέεται με την όχθη του Ποταμού Οκλαχόμα. Αρκετά στοιχεία του "Core to Shore" συμπεριελήφθησαν στην πρόταση MAPS 3 που εγκρίθηκε από τους ψηφοφόρους στα τέλη του 2009.
Γεωγραφία
thumb|250px|left|Θέα προς την καρδιά του κέντρου της Οκλαχόμα Σίτι. Η πόλη βρίσκεται στην περιοχή Φροντίερ Κάντρυ στο κέντρο της πολιτείας, καθιστώντας την μία ιδανική τοποθεσία για την πολιτειακή κυβέρνηση.
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει συνολική έκταση 621,2 mi2 (1.609 τ.χλμ.), από τα οποία, τα 607,0 mi2 (1.572 τ.χλμ.) είναι ξηρά και τα 14,2 mi2 (37 τ.χλμ.) είναι νερό. Η συνολική έκταση είναι κατά 2,28 % νερό. upright|thumb|[[Ηλιοβασίλεμα πάνω από την Λίμνη Χέφνερ στη βορειοδυτική Οκλαχόμα Σίτι.]]
Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Αρχικές εκδόσεις
Η έκδοση Γραφικών εντύπων δεν σταμάτησε όταν πέθανε ο Ρώσσελ. Τον επόμενο χρόνο τέθηκε σε κυκλοφορία ο έβδομος τόμος των Γραφικών Μελετών, του οποίου τη συγγραφή δεν είχε προλάβει να ολοκληρώσει ο Ρώσσελ. Η ζήτηση ήταν τόσο μεγάλη ώστε μέχρι το τέλος εκείνου του έτους η Εταιρία είχε δώσει παραγγελίες σε επαγγελματίες τυπογράφους και βιβλιοδέτες για 850.000 αντίτυπα στην αγγλική. Παράλληλα πολλαπλασιάζονταν οι εκδόσεις και σε άλλες γλώσσες, περιλαμβανομένης και της ελληνικής. Εκτός από τα αντίτυπα αυτής της σειράς, εκτυπώνονταν εκατομμύρια φυλλάδια και τεύχη του περιοδικού Η Σκοπιά.
Οκλαχόμα Σίτι
Γεωγραφία
Η Οκλαχόμα Σίτι βρίσκεται στην περιοχή Sandstone Hills της Οκλαχόμα, γνωστή για τους λόφους της, ύψους από 250 μέχρι 400 ft (120 m), και για δύο είδη βελανιδιάς: την Quercus marilandica και την Q. stellata. Το βορειοανατολικό μέρος της πόλης και των προαστίων της εμπίπτουν σε μια οικολογική περιοχή γνωστή ως Cross Timbers.
Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1918, στο αποκορύφωμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αντιμετώπισαν ένα σφοδρό κύμα διωγμού στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής λόγω της ουδέτερης στάσης στα εθνικά και στρατιωτικά ζητήματα τα οποία βρίσκονταν σε έξαρση. Ως συνέπεια, οι υπεύθυνοι της Εταιρίας καταδικάστηκαν και φυλακίστηκαν.
Οκλαχόμα Σίτι
Γεωγραφία
Η πόλη χονδρικά διχοτομείται από τον North Canadian River (πρόσφατα μετονομάσθηκε σε ποταμό Οκλαχόμα μέσα στα όρια της πόλης). Ο North Canadian κάποτε είχε επαρκή ροή ώστε να προκαλεί πλημμύρες κάθε χρόνο, επιφέροντας καταστροφές στις εκατέρωθεν περιοχές, περιλαμβανομένου του Ζωολογικού Κήπου της Οκλαχόμα Σίτι (Oklahoma City Zoo). Τη δεκαετία του 1940 κτίσθηκε ένα φράγμα στον ποταμό ώστε να διαχειριστούν τις πλημμύρες και μείωσαν τα επίπεδά τους. Τη δεκαετία του 1990, ως μέρος του σχεδίου αναζωογόνησης της πόλης γνωστού ως MAPS, η πόλη έκτισε μια σειρά φραγμάτων χαμηλής στάθμης, που επιστρέφουν το νερό στο τμήμα του ποταμού που κυλά κοντά στο κέντρο της πόλης. Η πόλη έχει τρεις μεγάλες λίμνες: την Λίμνη Χέφνερ και την Λίμνη Όβερχολσερ, στο βορειοδυτικό τμήμα της πόλης· και την μεγαλύτερη, την Λίμνη Στάνλεϋ Ντρέιπερ, στα αραιοκατοικημένα άκρα νοτιοανατολικά της πόλης.
Η πυκνότητα πληθυσμού που αναφέρεται κανονικά για την Οκλαχόμα Σίτι, με βάση τις περιοχές των ορίων της, είναι κάπως παραπλανητική. Η αστική της ζώνη καλύπτει 244 mi2 (630 τ.χλμ.), ενώ τα προάστια καλύπτουν τα υπόλοιπα 377 mi2 (980 τ.χλμ.) της έκτασης της πόλης.
Κλίμα
Η Οκλαχόμα Σίτι έχει υγρό υποτροπικό κλίμα, με συχνές διακυμάνσεις στον καιρό καθημερινά και εποχιακά, εκτός μόνο κατά την διάρκεια των καυτών και υγρών θερινών μηνών. Οι επίμονοι άνεμοι, συνήθως από τα νότια ή νοτιοανατολικά κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, βοηθούν να μετριαστεί ο θερμότερος καιρός. Οι τακτικοί βόρειοι άνεμοι κατά την διάρκεια του χειμώνα μπορούν να εντείνουν τις ψυχρές περιόδους.
Η μέση θερμοκρασία είναι 60,2 °F (15,7 °C), αν και είναι αρκετά χαμηλότερη τους χειμερινούς μήνες, με μέσο όρο 36,7 °F (2,6 °C) τον Ιανουάριο, και υψηλότερη κατά τους θερινούς μήνες, με μέσο όρο 82 °F (27,8 °C) τον Ιούλιο. Οι ακραίες τιμές κυμαίνονται από −17 °F (−27 °C) στις 12 Φεβρουαρίου 1899 έως 113 °F (45 °C) στις 11 Αυγούστου 1936 και στις 3 Αυγούστου 2012. Η πόλη λαμβάνει κατά μέσον όρο 35,9 ίντσες (912 χιλιοστά) υετού ετησίως και 8,6 ίντσες (21,8 εκατοστά) χιονιού. thumb|right|Ο σίφωνας EF5 στις 20 Μαΐου 2013 καθώς διέσχιζε τα νότια προάστια της Οκλαχόμα Σίτι.
Η Οκλαχόμα Σίτι βιώνει μια περίοδο δριμέος καιρού τους μήνες από τον Μάρτιο μέχρι τον Αύγουστο, ειδικά κατά τον Απρίλιο και τον Μάιο, με πλήθος από ακραία καιρικά φαινόμενα. Καθώς μάλιστα βρίσκεται μέσα στην επικίνδυνη ζώνη που είναι γνωστή ως το Μονοπάτι των Σιφώνων (Tornado Alley) οι σίφωνες έχουν εξαιρετικά υψηλή συχνότητα εμφάνισης ιδιαίτερα τους μήνες αυτούς, αν και το φαινόμενο έχει λάβει χώρα κάθε μήνα του χρόνου. Μάλιστα η Οκλαχόμα Σίτι είναι η πλέον επιρρεπής αμερικανική πόλη στην εμφάνιση σιφώνων. Από την περίοδο που άρχισαν να κρατούνται αρχεία του καιρού το 1890, η Οκλαχόμα Σίτι έχει πληγεί από 13 βίαιους σίφωνες, 11 κατηγορίας F4 / EF4 και δύο F5 / EF5. Στις 3 Μαΐου 1999, μέρη στη νότια Οκλαχόμα Σίτυ και κοντινές κοινότητες βίωσαν τον ισχυρότερο σίφωνα που έχει καταγραφεί επίσημα, έναν F-5 στην κλίμακα Φουτζίτα, με ταχύτητες ανέμου που έφτασαν μέχρι τα 301 μίλια την ώρα ή 484 χιλιόμετρα την ώρα, όπως καταγράφτηκε τότε από ραντάρ Ντόπλερ, ταχύτητα ρεκόρ στον πλανήτη Γη. Αυτός ο σίφωνας ήταν μέρος του Ξεσπάσματος σιφώνων της Οκλαχόμα του 1999. Η ίδια ευρύτερη περιοχή επλήγη ξανά στις 20 Μαΐου 2013, όταν ένας σίφωνας EF5 στην Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα (αντικατέστησε στις Ηνωμένες Πολιτείες την αρχική Κλίμακα Φουτζίτα το 2007) έπληξε τα προάστια της πόλης Νιούκασλ και Μουρ, αφήνοντας πίσω 24 νεκρούς.
Δημογραφικά
thumb|right|Το Δημαρχείο της Οκλαχόμα Σίτι σε φωτογραφία του 2008. thumb|right|300px|Νυχτερινή φωτογραφία της Οκλαχόμα Σίτι.
Παρατίθεται η εξέλιξη του πληθυσμού της πόλης της Οκλαχόμα Σίτι, σύμφωνα με τις ανά 10 χρόνια συνολικές εθνικές απογραφές της χώρας.
Πηγή: U.S. Decennial Census.