cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ράινα Καμπάιβανσκα
Η Ράινα Καμπάιβανσκα (βουλγαρικά: Райна Кабаиванска, αληθινό όνομα: Ράινα Γιακίμοβα [Якимова]) (15 Δεκεμβρίου 1934) είναι Βουλγάρα τραγουδίστρια της όπερας, μία από τις κορυφαίες λίρικο-σπίντο σοπράνο της γενιάς της, ιδιαίτερα συνδεδεμένη με τον Τζουζέπε Βέρντι και τον Τζάκομο Πουτσίνι, αν και τραγούδησε ένα ευρύ φάσμα ρόλων.
Βιογραφία
Η Καμπάιβανσκα γεννήθηκε στο Μπουργκάς της Βουλγαρίας, σπούδασε στη Σόφια με την Προκόποβ και τον Γοσίνοφ και έκανε το ντεμπούτο της στην Εθνική Όπερα της Βουλγαρίας στη Σόφια ως Tatjana στο Eugene Onegin του Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι το 1957. Το επόμενο έτος, έφυγε για την Ιταλία για περαιτέρω σπουδές με τη Ζίνα Φουμαγκάλι-Ρϊβα στο Μιλάνο και με τη Τζούλια Τες στο Βερτσέλλι. Δύο χρόνια αργότερα έκανε μια σημαντική πρόοδο στο Φάνο της Ιταλίας, ως Nedda στο Οι Παλιάτσοι του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο. Το 1961, έδωσε την πρώτη της παράσταση στη Σκάλα του Μιλάνου, ως Agnese στο Beatrice di Tenda του Βιντσέντζο Μπελίνι, δίπλα στη Νταμ Τζόαν Σάδερλαντ. Τραγούδησε ευρέως στην Ιταλία, τη Γένοβα, τη Βενετία, την Πάρμα και κυρίως στο Τορίνο το 1973, ως Έλενα στο I vespri siciliani, στη μόνη παραγωγή που σκηνοθέτησε ποτέ η Μαρία Κάλλας.
Το 1962, έκανε το ντεμπούτο της τόσο στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, ως Desdemona στο Οθέλος του Τζουζέπε Βέρντι και στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, ως Nedda. Στη συνέχεια έπαιξε στο Θέατρο Μπολσόι στη Μόσχα, στο Teatro Colón στο Μπουένος Άιρες, στην Οπερά Γκαρνιέ του Παρισιού, στην Κρατική Όπερα της Βιέννης, στην Κρατική Όπερα της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, στη Λυρική Όπερα του Σικάγου, στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο, στην Όπερα του Ντάλας, στην Όπερα της Ρώμης, κ.λπ..
Εμφανίστηκε επίσης σε μερικές ταινίες όπερας, ιδίως το Οι Παλιάτσοι, δίπλα στον Τζον Βίκερς το 1968, το Τροβατόρε, δίπλα στον Φράνκο Μπονισόλι, το 1975 και την Τόσκα, δίπλα στον Πλάθιντο Ντομίνγκο, το 1976.
Μια πολυτάλαντη τραγουδίστρια με όμορφη φωνή και εξαιρετική μουσικότητα, είναι επίσης τραγουδίστρια-ηθοποιός με μεγάλη ικανότητα.
Η Καμπάιβανσκα έχει λάβει τα ακόλουθα διεθνή βραβεία όπερας: Bellini (1965), Viotti d'Oro (1970), Puccini (1978), Illica (1979), Monteverdi (1980), το Βραβείο της Ακαδημίας «Medici» - Lorenzo il Magnifico, Φλωρεντία (1990), το Grand Prix «Μια ζωή αφιερωμένη στη μουσική», Βενετία (2000).
Επί του παρόντος, η Καμπάιβανσκα είναι καθηγήτρια στην Accademia Musicale Chigiana, στη Σιένα της Ιταλίας. Έχει ένα Master Class για ερμηνευτές των έργων του Πουτσίνι, καθώς και master class στην Ισπανία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Είναι επίσης μέλος της κριτικής επιτροπής για πολλούς διακεκριμένους διαγωνισμούς σε όλο τον κόσμο.
Η Καμπάιβανσκα παρουσίασε μια συναισθηματική παράσταση της «Ave Maria» από την όπερα Οθέλος από τον Τζουζέπε Βέρντι για να ανοίξει την κηδεία για τον Λουτσιάνο Παβαρόττι στη Μόντενα της Ιταλίας στις 8 Σεπτεμβρίου 2007.
Η Καμπάιβανσκα πρόσθεσε πρόσφατα έναν άλλο ρόλο στο σημαντικό ρεπερτόριό της: την Comtesse στη Βασίλισσα των Μπαστουνιών του Τσαϊκόφσκι, σε μια σειρά πέντε παραστάσεων (31 Ιανουαρίου - 19 Φεβρουαρίου 2008) στο Καπιτώλιο της Τουλούζης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Βουλγάρες τραγουδίστριες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα βουλγάρικα
Πιερφίτ-αν-Σενγκλαί
Το Πιερφίτ-αν-Σενγκλαί (γαλλικά: Pierrefitte-en-Cinglais) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Οτβιλέρ
Το Οτβιλέρ (Χοτβάιλερ, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Χοτβίλερ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Το χωριό ανήκει στο Πεΐ ντε Μπιτς και στο Βόρειο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο Βοζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Αντλίνγκ
Το Αντλίνγκ (Χούντλινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Πιερπόν (Καλβαντός)
Το Πιερπόν (γαλλικά: Pierrepont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Πλανκρί
Το Πλανκρί (γαλλικά: Planquery) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κομητεία Τζάκσον (Μισισίπι)
Η Κομητεία Τζάκσον είναι μια από τις κομητείες της πολιτείας του Μισισίπι, στις Η.Π.Α. Πήρε το όνομά της από τον έβδομο πρόεδρο των Η.Π.Α, Άντριου Τζάκσον.
Με έκταση 2.700 τ.χιλ. είναι η μεγαλύτερη σε έκταση κομητεία της πολιτείας. Το 2010 είχε 139.668 κατοίκους, γεγονός που τη καθιστά την 5η σε πληθυσμό κομητεία του Μισισίπι. Πρωτεύουσα της είναι η Πασκαγκούλα (Pascagoula).
Το 1969 υπέστη μεγάλες ζημιές από τον Τυφώνα Καμίλ (Hurricane Camille) και το 2005 από τον Τυφώνα Κατρίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζακσον
Hooverphonic
Οι Hooverphonic είναι μια βελγική μπάντα που σχηματίστηκε τον Οκτώβριο του 1995. Παρόλο που αρχικά κατηγοριοποιήθηκε ως τριπ χοπ συγκρότημα, επέκτεινε γρήγορα τον ήχο του στο σημείο που δεν μπορούσαν πλέον να περιγραφούν ως μοναδικό είδος, αλλά περιλάμβαναν εναλλακτικά, ηλεκτρονικά, ηλεκτροοπτικά, ροκ και ένα μίγμα άλλων. Το συγκρότημα αρχικά ονομάστηκε Hoover, αλλά αργότερα άλλαξε το όνομά του σε Hooverphonic αφού ανακάλυψε ότι άλλες ομάδες χρησιμοποιούσαν ήδη το όνομα Hoover και αποφεύγονταν οποιαδήποτε νομικά ζητήματα με την εταιρεία ηλεκτρικής σκούπας.
Πλυμτό
Το Πλυμτό (γαλλικά: Plumetot) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Hooverphonic
Στις 10 Οκτωβρίου 2008, η Χάικε Άρνερτ, η ηγετική τραγουδίστρια της μπάντας, ανακοίνωσε ότι θα εγκαταλείψει το συγκρότημα μέχρι το τέλος του έτους για να ακολουθήσει τη σόλο καριέρα της. Ο Arnaert εργάστηκε για μεμονωμένο υλικό για μερικούς μήνες. Η τελευταία συναυλία της Hooverphonic με την Χάικε πραγματοποιήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2008 στο Tele-Club στην Αικατερινούπολη στη Ρωσία. Η ταινία γυρίστηκε από το τοπικό σταθμό MTV και παρουσιάστηκε στη ρωσική τηλεόραση το 2009.
Πλυμτό
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πλυμτοταί (γαλλικά: Plumetotais).
Hooverphonic
Στις 29 Οκτωβρίου 2010, οι Hooverphonic ανακοίνωσαν ένα νέο σινγκλ στην ιστοσελίδα τους. Το βίντεο παρουσίασε δεκατέσσερις δυνατούς τραγουδιστές, αλλά μόνο ένας από αυτούς, η Νοεμί Βολφς, αποδείχθηκε ο πραγματικός διάδοχος του Χάικε Άρνερτ. Στις 4 Νοεμβρίου 2010, ο νέος τραγουδιστής ανακοινώθηκε στο De Laatste Show στο VRT, τον φλαμανδικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό.
Πλυμτό
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Hooverphonic
Στις 26 Μαρτίου 2015, οι Hooverphonic ανακοίνωσαν ότι η Νοεμί Βολφς θα εγκαταλείψει το συγκρότημα "με κοινή συμφωνία". Τον Απρίλιο του 2018, οι Hooverphonic παρουσίασαν, ως κύρια τραγουδίστρια τους, τη Λούκα Κρούσμπεργκς.
Στις 9 Νοεμβρίου 2020, η Χάικε Άρνερτ επέστρεψε και παράλληλα κυκλοφόρησε μια νέα εκδοχή του πιο πετυχημένου σινγκλ τους, το Mad about you 2020. Θα εκπροσωπούσαν το Βέλγιο στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ. Μετά την αναβολή του διαγωνισμού λόγω της πανδημίας COVID-19, εκπροσώπησαν ξανά τη χώρα τους το 2021 με το τραγούδι "The Wrong Place" που ήρθε στη 19η θέση.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Στις 20 Μαρτίου 2020, το VRT και το RTBF ανακοίνωσαν το βελγικό συγκρότημα Hooverphonic ως εκπρόσωπο της χώρας για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2021.
Η 65η έκδοση της Eurovision διεξήχθη στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και αποτελείτο από δύο ημιτελικούς που θα πραγματοποιηθούν στις 18 και 20 Μαΐου, και τον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εurovision, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να προκριθεί από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστεί στον τελικό. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η EBU επιβεβαίωσε ότι δεν θα διεξαχθεί η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό του 2021. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών του διαγωνισμού του 2020, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ. Το Βέλγιο τοποθετήθηκε στον πρώτο ημιτελικό, που διεξήχθη στις 18 Μαΐου 2021, και εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό του σόου. Στον τελικό κατέλαβε την 19η θέση.
Επιπλέον ιστοσελίδες
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Βελγικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Βέλγιο
Χριστιάνα
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου 1953. Ήταν αδελφή της επίσης τραγουδίστριας Βασιλικής Λαβίνα, συζύγου του συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου και εξαδέλφη της Ελένης Βιτάλη, κόρης του συνθέτη Τάκη Λαβίδα και της τραγουδίστριας Λούσης Καραγεωργίου.
Η καριέρα της στη δισκογραφία ξεκινάει με συμμετοχές σε δίσκους 45 στροφών κάνοντας δεύτερη φωνή στο Γιάννη Βογιατζή, στη Μαίρη Λίντα, στο Γιώργο Κοινούση, ενώ παράλληλα τραγουδάει και δικά της τραγούδια, στα περισσότερα από τα οποία είχε γράψει μουσική ο Νάκης Πετρίδης και στίχους η Σέβη Τηλιακού και ο Ηλίας Λυμπερόπουλος.
Αυτή την περίοδο τραγουδάει τραγούδια των Γιώργου Χατζηνάσιου, Γιώργου Μανίκα, Νίκου Ιγνατιάδη, Θανάση Πολυκανδριώτη, Στέλιου Ζαφειρίου, Χρήστου Νικολόπουλου, Μίμη Πλέσσα, Γιώργου Κριμιζάκη κ.ά.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και αρχές της δεκαετίας του 1980 επιχείρησε μια στροφή στη δισκογραφία πλάι σε μουσικούς όπως ο Νίκος Ιγνατιάδης (συνεργάτης από την προηγούμενη δεκαετία), ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος, ο Κώστας Τουρνάς, ο Λάκης Παπαδόπουλος, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Δημήτρης Λέκκας και αργότερα ο Θανάσης Καργίδης και ο Νίκος Παραστατίδης. Η αλλαγή στη δισκογραφία σε ύφος περισσότερο pop, μελωδικό με επιρροές από τη ντίσκο και την ευρωπαϊκή μουσική, αποτυπώθηκε και στις εμφανίσεις της στη νυχτερινή Αθήνα, πρώτα με την Καίτη Μπελίντα το 1979 και την επόμενη χρονιά με το Γιώργο Μαρίνο στη Μέδουσα.
Ανάμεσα στις επιτυχίες της είναι: "Μίλα μου" (του Ρόμπερτ Ουίλιαμς το οποίο τραγούδησε μαζί με το Δάκη), "Τελειώσαμε λοιπόν", "Τί να μας κάνει η νύχτα", "Η νύχτα θέλει", "Μην ακούς που τραγουδώ", "Η Κάρμεν", "Τα μάτια σου", "Γιαρέμ", "Ξέχασέ με", "Φώτα κι άλλα φώτα", "Χόρεψέ με ένα ταγκό", "Κάποιος να βάλει μουσική", "Το καπώ" κ.ά.
Συμμετείχε στην ταινία "Ένα σενάριο είναι η ζωή μας", 1985, του Ντίνου Μαυροειδή.
Υπήρξε σύζυγος του πρώην βουλευτή Δημήτρη Ι. Σταμάτη με τον οποίο είχε αποκτήσει δύο παιδιά.
Απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 2021.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Λα Πομεραί (Καλβαντός)
Το Λα Πομεραί (γαλλικά: La Pommeraye) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πομεραί (γαλλικά: Pommerais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Βιψανία (σύζυγος του Χατέριου)
Η Βιψανία, λατιν.: Vipsania (που πιθανότατα γεννήθηκε μεταξύ 36 και 28 π.Χ. και μερικές φορές ονομαζόταν Βιψανία Αττική [Attica] για να τη διαφοροποιήσει από τις αδελφές της) ήταν αρχαία Ρωμαία ευγενής του 1ου αι. π.Χ. Ήταν παντρεμένη με τον ρήτορα Κόιντο Χατέριο και πιθανότατα ήταν κόρη του Ρωμαίου στρατηγού Mάρκου Βιψάνιου Αγρίππα και της πρώτης συζύγου του Πομπονίας Καικιλίας Αττικής.
Πρώιμη ζωή
Υπήρξε κάποια διαφωνία ως προς το αν η Βιψανία ήταν μεγαλύτερη ή νεότερη από την πλήρη αδελφή της Βιψανία Αγριππίνα (σύζυγο του μέλλοντα Αυτοκράτορα Τιβέριου). Αν ήταν μεγαλύτερη, τότε το πλήρες όνομά της θα ήταν πιθανώς Βιψανία Αγριππίνα η Πρεσβύτερη (Vipsania Agrippina Major) και αν ήταν νεότερη, Βιψανία Αγριππίνα η Νεότερη (Vipsania Agrippina Minor). Εκτός από την πλήρη αδελφή της, είχε επίσης πολλά ετεροθαλή αδέλφια, τη Βιψανία Μαρκέλλα την Πρεσβύτερη και τη Βιψανία Μαρκέλλα τη Νεότερη από τον δεύτερο γάμο του πατέρα της· και τον Γάιο Καίσαρα, τον Λεύκιο Καίσαρα, την Αγριππίνα την Πρεσβύτερη, τη Ιουλία τη Νεότερη και τον Αγρίππα Πόστουμο από τον τρίτο και τελευταίο γάμο του πατέρα της με την Ιουλία τηνΠρεσβύτερη (την κόρη του Αυτοκράτορα Αυγούστου).
Οικογένεια
Μέχρι τη στιγμή του γάμου της Βιψανίας με τον Χατέριο, αυτός ήταν πολύ μεγαλύτερος από αυτήν και ήταν νέος άνδρας (novus homo, που σημαίνει ότι κανένας άλλος άνδρας στην οικογένειά του δεν ήταν ποτέ ύπατος πριν από αυτόν). Ο γιος τους γεννήθηκε πιθανότατα γύρω στο 13 π.Χ. Μετά τον γάμο τους, θα περνούσαν άλλα 50 χρόνια μέχρι να παντρευτεί κάποιος novus homo με ένα μέλος των Ιουλιο-Κλαυδίων.
Πολιτιστικές απεικονίσεις
Η Βιψανία και ο σύζυγός της μπορεί να απεικονίζονται στον βωμό της Ειρήνης (ara Pacis).
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι ευγενείς
Βιψανία (σύζυγος του Λέπιδου)
Νεανική ζωή
Η Βιψανία γεννήθηκε πιθανότατα μεταξύ 27 π.Χ. και 21 π.Χ. από τον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα και τη δεύτερη σύζυγό του Κλαυδία Μαρκέλλα την Πρεσβύτερη, τη μεγαλύτερη κόρη της Οκταβίας της Νεότερης, αδελφής του Αυτοκράτορα Αυγούστου. Από τον πατέρα της πιθανότατα είχε μια μεγαλύτερη (υποτίθεται λόγω της διαφοράς ηλικίας μεταξύ των δύο συζύγων του) αμφιθαλή αδελφή και δύο μεγαλύτερες ετεροθαλείς αδελφές (τη Βιψανία που παντρεύτηκε τον Κόιντο Χατέριο και μια άλλη ονόματι Βιψανία Αγριππίνα που παντρεύτηκε τον μέλλοντα Αυτοκράτορα Τιβέριο), καθώς και πέντε μικρότερα ετεροθαλή αδέλφια, που ονομάζοντο Γάιος Καίσαρας, Λεύκιος Καίσαρας, Αγριππίνα η Πρεσβύτερη, Ιουλία η Νεότερη και Αγρίππας Πόστουμος από τον τρίτο και τελευταίο γάμο του πατέρα της με την Ιουλία την Πρεσβύτερη. Από τη μητέρα της πιθανότατα είχε επίσης πολλά μικρότερα ετεροθαλή αδέλφια, μεταξύ των οποίων ο Λεύκιος Αντώνιος και η Ιούλα Αντωνία.
Οικογένεια
Η Βιψανία πιθανότατα παντρεύτηκε τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο ως η πρώτη του σύζυγος, όταν και οι δύο ήταν σχετικά νέοι. Ήταν ανιψιά της πρόσφατα παντρεμένης δεύτερης συζύγου του πατέρα του, Κλαυδίας Μαρκέλλας της Νεότερης, οπότε ο γάμος ήταν πιθανό να βελτίωνε την πολιτική του θέση. Οι δύο τους πιθανότατα είχαν παιδιά: το όνομα ενός υποτιθέμενου γιου σώζεται στη Αιμιλία Βασιλική και η κόρη του Λέπιδου Αιμιλία Λεπίδα είναι άγνωστο αν ήταν κόρη από τη Βιψανία. Αν δεν είναι η μητέρα της Λεπίδας, τότε αυτό θα σήμαινε ότι η Βιψανία απεβίωσε σχετικά νέα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία
Ανώνυμη Εταιρεία
Ανώνυμη Εταιρεία ορίζεται ο τύπος μιας εταιρείας σε χώρες που χρησιμοποιούν ως επί το πλείστον αστικό δίκαιο. Ανάλογα με τη γλώσσα, αυτό σημαίνει ανώνυμη εταιρεία, ανώνυμη εταιρική σχέση ή μετοχική εταιρεία. Διαφέρει από τις συνεργασίες και τις ιδιωτικές εταιρείες περιορισμένης ευθύνης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εμπορικό Δίκαιο Κατηγορία:Εταιρική μορφή
Πον-Μπελανζέ
Το Πον-Μπελανζέ (γαλλικά: Pont-Bellanger) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τουλουέν (γαλλικά: Tousloins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Περιοχή Μπαγκαμόυο
Η Περιοχή Μπαγκαμόγιο (Αγγλικά: Bagamoyo District, Σουαχίλι: Wilaya ya Bagamoyo), είναι μία από τις 6 περιοχές στην Περιφέρεια Πουάνι (Pwani Region) της Τανζανίας και έχει πρωτεύουσα την πόλη Μπαγκαμόγιο (Bagamoyo).
Στο Μπαγκαμόγιο (Bagamoyo), το πρώτο Ξενοδοχείο με την ονομασία «Grand Hotel», ήταν ελληνικής ιδιοκτησίας.
Στα Βόρεια συνορεύει με την Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region), Δυτικά από την Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region), Ανατολικά με τον Ινδικό Ωκεανό και στα Νότια από την Περιοχή Κιμπάχα (Kibaha District).
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Η Περιοχή Μπαγκαμόγιο (Bagamoyo District) καλύπτει συνολική επιφάνεια 8.462,63 τ.χλμ.. Η Επαρχία απαρτίζεται από 6 Τομείς και 16 Τμήματα.
Τμήματα
Τα 11 Τμήματα στην Επαρχία Μπαγκαμόγιο (Bagamoyo District) είναι (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012):
Αστικά Τμήματα
• 3
Μεικτά Τμήματα
• 3
Αγροτικά Τμήματα
• 5
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Πουάνι
Πον-ντ'Ουγί
Το Πον-ντ'Ουγί (γαλλικά: Pont-d'Ouilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ουγιπονταίν (γαλλικά: Ouillypontains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Σάρα Μπάρτον
Η Sarah Jane Burton OBE (née Heard, γεννημένη το 1974 ) είναι μια αγγλίδα σχεδιάστρια μόδας, σήμερα δημιουργική διευθύντρια της μάρκας μόδας Alexander McQueen. Σχεδίασε το νυφικό της Catherine Middleton για το γάμο της με τον πρίγκιπα William, Δούκα του Cambridge τον Απρίλιο του 2011. Το 2012, αναφέρθηκε στο Time 100, μια ετήσια λίστα με τα 100 άτομα με την περισσότερη επιρρόη στον κόσμο σύμφωνα με το Time.
Πρόωρη ζωή
Η Burton γεννήθηκε στο Macclesfield, Cheshire και είναι ένα από τα πέντε παιδιά των Anthony και Diana Heard. Παρακολούθησε το σχολείο των Θηλέων Withington στο Μάντσεστερ. Αφού ολοκλήρωσε ένα κύκλο μαθημάτων τέχνης στο Manchester Polytechnic επέλεξε να συνεχίσει με τη μόδα πέρα από τις σπουδές στην τέχνη. Σπούδασε Print Fashion στο Central Saint Martins College of Art and Design στο Λονδίνο Κατά τη διάρκεια του τρίτου έτους της, πήρε συνέντευξη για μια θέση στο Alexander McQueen μετά από πρόταση του δασκάλου της Simon Ungless, φίλου του McQueen. Προσχώρησε στην εταιρεία για ένα χρόνο ως ασκούμενη, όταν η εταιρεία βρισκόταν ακόμα σε ένα μικρό στούντιο στην πλατεία Hoxton.
Καριέρα μόδας
μικρογραφία| Ballgown από τη Sarah Burton για τον Alexander McQueen. Επιλέχτηκε ως το φόρεμα της χρονιάς για το 2011 Μετά την αποφοίτησή της το 1997, εντάχθηκε στην εταιρεία ως πλήρης βοηθός του McQueen. Η Burton διορίστηκε επικεφαλής του γυναικείου τμήματος για το 2000, στη διάρκεια του οποίας δημιούργησε φορέματα για την Μισέλ Ομπάμα, την Cate Blanchett, τη Lady Gaga και τη Γκουίνεθ Πάλτροου. Μετά τον θάνατο του McQueen τον Φεβρουάριο του 2010, και αφού ο ιδιοκτήτης της εταιρείας Gucci επιβεβαίωσε ότι η μάρκα θα συνεχιστεί, η Burton ανακηρύχθηκε ο νέος δημιουργικός διευθυντής του Alexander McQueen τον Μάιο του 2010. Τον Σεπτέμβριο του 2010, η Burton παρουσίασε στο Παρίσι την πρώτη συλλογή γυναικείων ενδυμάτων McQueen που είχε δημιουργήσει εξ ολοκλήρου εκείνη.
Στις 29 Απριλίου του 2011, αποκαλύφθηκε ότι η Burton σχεδίασε το νυφικό της Catherine Middleton για το γάμο της με τον πρίγκιπα William, Δούκα του Cambridge. Το έργο της Burton ήρθε στην προσοχή της Middleton το 2005 όταν παρακολούθησε το γάμο του Tom Parker Bowles, του γιου της Δούκισσας της Κορνουάλης, για τον οποίο ο McQueen σχεδίασε το νυφικό για τη νύφη του, τη δημοσιογράφο μόδας Sara Buys. Κατασκευασμένο από την Royal School of Needlework, η Burton είπε ότι η δημιουργία του βασιλικού νυφικού ήταν η «εμπειρία μιας ζωής».
Η Burton σχεδίασε επίσης το φόρεμα της τιμής της Pippa Middleton και το φόρεμα που η Kate Middleton φόρεσε στις βραδινές γιορτές του γάμου.
Το 2011, η Burton ανακηρύχθηκε σχεδιάστρια της χρονιάς του British Fashion Council.
Διακρίσεις
Στις 28 Νοεμβρίου 2011 η Sarah Burton κέρδισε το βραβείο Designer of the Year στα Βρετανικά Βραβεία Μόδας του 2011.
Η Burton διορίστηκε αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (OBE) στα Βραβεία Γενεθλίων της το 2012 για υπηρεσίες στη βρετανική βιομηχανία μόδας.
Τον Ιούνιο του 2019, η Burton απονεμήθηκε το βραβείο Valentino Garavani και Giancarlo Giammetti International από το Συμβούλιο Σχεδιαστών Μόδας της Αμερικής. Τον Νοέμβριο του 2019, το Βρετανικό Συμβούλιο Μόδας απέδωσε στην Burton το βραβείο Trailblazer.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Βραβευμένοι σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Central Saint Martins
Τουρισμός στο Τουρκμενιστάν
Το Τουρκμενιστάν είναι μια χώρα με μεγάλες δυνατότητες για μια εκτεταμένη τουριστική βιομηχανία. Πολλές από τις κεντρικές ασιατικές πόλεις της ήταν τα κύρια σημεία του εμπορίου στον Δρόμο του Μεταξιού, συνδέοντας τους ανατολικούς και δυτικούς πολιτισμούς. Πολλές γειτονικές χώρες (συμπεριλαμβανομένου του Καζακστάν, του Ουζμπεκιστάν και του Ιράν) προωθούν τις χώρες τους με βάση την τοποθεσία τους κατά μήκος του Μεγάλου Δρόμου του Μεταξιού. Ο τουρισμός έχει αυξηθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Οι τουρίστες από το εξωτερικό αποθαρρύνονται από το περιοριστικό καθεστώς θεωρήσεων με όλες τις χώρες του κόσμου. Ο τουρισμός ρυθμίζεται από την Επιτροπή Τουρισμού του Τουρκμενιστάν.
Ιστορικοί χώροι
μικρογραφία|Νίσα Υπάρχουν τρία μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς στο Τουρκμενιστάν.
Η Νίσα (επίσης Παρθαούνισα) ήταν μια αρχαία πόλη, που βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο χωριό Μπαγκίρ, 18 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Ασγκαμπάτ. Η Νίσα περιγράφεται από μερικούς ως μία από τις πρώτες πρωτεύουσες των Παρθιανών. Θεωρείται παραδοσιακά ότι ιδρύθηκε από τον Αρσάκιο Α΄ (που κυριάρχησε γύρω στα 250 π.Χ.-211 π.Χ.) και ήταν φημισμένη ως η νεκρόπολη των Παρθιανών βασιλιάδων, αν και δεν έχει αποδειχθεί ότι το φρούριο στη Νίσα ήταν είτε βασιλική κατοικία είτε μαυσωλείο.
Το Μερβ, πρώην σατραπεία Μαργιανής των Αχαιμενιδών, και αργότερα Αλεξάνδρεια και η Αντιόχεια Μαργιανής, ήταν μια μεγάλη πόλη-όαση στην Κεντρική Ασία, στον ιστορικό Δρόμο του Μεταξιού, που βρίσκεται κοντά στο σημερινό Μάρι. Υπήρχαν αρκετές πόλεις σε αυτόν τον χώρο, οι οποίες είναι σημαντικές για την ανταλλαγή πολιτισμού και πολιτικής σε τόπο στρατηγικής σημασίας. Υποστηρίζεται ότι το Μερβ ήταν για λίγο η μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο τον 12ο αιώνα.
Το Κόνια-Ουργκέντς είναι ένας δήμος με περίπου 30.000 κατοίκους στο βορειοανατολικό Τουρκμενιστάν, νότια από τα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν. Είναι ο τόπος της αρχαίας πόλης Ουργκέντς, που περιέχει τα μη ανασκαμμένα ερείπια της πρωτεύουσας της Χορασμίας του 12ου αιώνα. Από το 2005, τα ερείπια του παλαιού Ουργκέντς προστατεύονται από την Ουνέσκο ως χώρος παγκόσμιας κληρονομιάς.
Θέρετρα και φυσικός τουρισμός
Η ζεστή ακτή της Κασπίας Θάλασσας του Τουρκμενιστάν είναι η περιοχή για πολλά δημοφιλή θέρετρα όπως το Αβάζα.
Περιοχές άγριας ζωής στην έρημο και άλλα αξιοθέατα
Η ερημική πανίδα του Καρακούμ περιλαμβάνει πολλά είδη σπάνιων ζώων. Υπάρχει ένα φυσικό απόθεμα Καρακούμ στην πλημμυρίδα που αποστραγγίζεται από το Άμου Ντάρια. δεξιά|μικρογραφία|Πανόραμα της θέσης του κρατήρα αερίου Νταρβάζα, 2011. Κοντά στο χωριό Ντερβέζε, στη μέση της ερήμου Καρακούμ, υπάρχει απόθεμα φυσικού αερίου. Κατά τη γεώτρηση το 1971, οι σοβιετικοί γεωλόγοι χτύπησαν σε ένα σπήλαιο γεμάτο φυσικό αέριο. Το έδαφος κάτω από την εξέδρα γεώτρησης κατέρρευσε, δημιουργώντας τον κρατήρα αερίου Νταρβάζα, μια μεγάλη τρύπα με διάμετρο 70 μέτρων με γεωγραφικές συντεταγμένες 40°15′10″Β 58°26′22″Α. Για να αποφευχθεί η έκλυση δηλητηριώδους αερίου, αποφασίστηκε ότι η καλύτερη λύση ήταν να καεί. Οι γεωλόγοι ήλπιζαν ότι η φωτιά θα χρησιμοποιήσει όλα τα καύσιμα σε λίγες μέρες, αλλά το αέριο εξακολουθεί να καίει σήμερα. Οι ντόπιοι έχουν αποκαλέσει το σπήλαιο την "πόρτα στην κόλαση".
Μουσεία
Τα περισσότερα από τα μουσεία βρίσκονται στις μεγάλες πόλεις του Τουρκμενιστάν, όπως το Ασγκαμπάτ, το Τουρκμεναμπάτ, το Μπαλκαναμπάτ, το Μάρι και το Ντασογκούζ. Ορισμένα από αυτά περιλαμβάνουν:
Εξωτερικές αφίξεις επισκεπτών το 2011
Οι τρεις ακόλουθες χώρες είχαν τους περισσότερους τουρίστες που επισκέφθηκαν το Τουρκμενιστάν 2011:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρισμός στο Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Τουρισμός στην Ασία
Ποντεκουλάν
Το Ποντεκουλάν (γαλλικά: Pontécoulant) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ελπίδα Αστρομερίτη
Ποδόσφαιρο
Το ποδοσφαιρικό τμήμα δημιουργήθηκε το 2009. Μέχρι το 2011 συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΑΠΟΕΣΠ. Το 2011 συμμετείχε στο πρωτάθλημα ένταξης 2011 μέσα από το οποίο κέρδισε την ένταξη της στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Κυπριακές ομάδες ποδοσφαίρου σάλας Κατηγορία:Αστρομερίτης
Πον συρ Σελ
Το Πον συρ Σελ (γαλλικά: Ponts sur Seulles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Πορ-αν-Μπεσέν-Υπαίν
Το Πορ-αν-Μπεσέν-Υπαίν (γαλλικά: Port-en-Bessin-Huppain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πορταί (γαλλικά: Portais).
Βλαντίμιρ Γκολουμπνίτσι
Ο Βλαντίμιρ Στεπάνοβιτς Γκολουμπνίτσι (Владимир Степанович Голубничий, 2 Ιουνίου 1936 – 16 Αυγούστου 2021) ήταν Σοβιετικός αθλητής του κλασικού αθλητισμού που αγωνιζόταν ως βαδιστής. Κυριάρχησε στο αγώνισμα των 20 χιλιομέτρων κατακτώντας τέσσερα Ολυμπιακά μετάλλια, δύο από τα οποία χρυσά (1960 και 1968). Είναι μέλος του Hall of Fame της IAAF από το 2012.
Βιογραφία
Ως 16χρονος έγινε μαθητευόμενος κλειδαράς στο επισκευαστικό και μηχανολογικό κατάστημα  εργοστασίου. Σε ηλικία 17 ετών κέρδισε το πρωτάθλημα της ΣΣΔ Ουκρανίας των ανδρών στο βάδην στα 10 χιλιόμετρα. Σημείωσε το πρώτο του παγκόσμιο ρεκόρ στα 20 χιλιόμετρα το 1955 στο Κίεβο με χρόνο 1:30:03 σε ηλικία 19 ετών, αλλά δεν μπόρεσε να κάνει το ντεμπούτο του στους Ολυμπιακούς Αγώνες την επόμενη χρονιά λόγω σοβαρής ηπατικής λοίμωξης. Νοσηλεύτηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα και έμεινε μακριά από την αγωνιστική δράση για σχεδόν τρία χρόνια. Τέσσερα χρόνια αργότερα από τη χαμένη ευκαιρία του 1956 θα κερδίσει το πρώτο του χρυσό στην πρώτη από τις πέντε Ολυμπιάδες της καριέρας του στη Ρώμη με επίδοση 1:34:08. Το 1958 σημείωσε χρόνο 1:27:05 στη Συμφερόπολη για να ανακτήσει το παγκόσμιο ρεκόρ που είχε χάσει. Η επίδοση αυτή διατηρήθηκε ως παγκόσμιο ρεκόρ έως το 1969. Το 1960 σημείωσε και την πρώτη (από τις έξι) νίκες του στο πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης.
Για την επόμενη Ολυμπιακή μάχη, η ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης εγκαταστάθηκε στο Μεξικό ένα μήνα πριν τους αγώνες για να εγκλιματιστούν στο υψόμετρο, περισσότερο ίσως απαραίτητο από τους αθλητές του στίβου για τους βαδιστές. Και πάλι η τύχη δεν ήταν με το μέρος του καθώς αντιμετώπισε μικρής διάρκειας πρόβλημα υγείας. Με κύριο χαρακτηριστικό την ισχυρή του θέληση στην τρίτη του εμφάνιση στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Πόλη του Μεξικού το 1968, κατάφερε να νικήσει με μόλις τρία μέτρα από το δεύτερο Χοσέ Πεντράσα και χρόνο 1:33:58 (και διάφορα χρόνου μικρότερη από δύο  δευτερόλεπτα). Απείχε των αγώνων για περίπου ένα χρόνο μετά για τα ανακάμψει σωματικά. Ολοκλήρωσε τη συλλογή των Ολυμπιακών μεταλλίων του όταν εξασφάλισε το ασημένιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο. Κέρδισε άλλο ένα χρυσό μετάλλιο στη Ρώμη το 1974, όταν κατέκτησε το πρώτο του τίτλο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου (και παρά το γεγονός ότι είχε μόλις το 17ο καλύτερο χρόνο της σεζόν πριν την έναρξη του αγώνα και ήταν ήδη 38 ετών) μετά από ένα αργυρό (1968) και ένα χάλκινο (1964) στις δύο προηγούμενες διοργανώσεις. Συμμετείχε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ, όπου κατετάγη 7ος.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση εργάστηκε ως προπονητής και διετέλεσε μέλος της Ολυμπιακής Επιτροπής της Ουκρανίας. Το 1996 του απονεμήθηκε η ύψιστη αθλητική τιμή, το Ολυμπιακό Τάγμα.
Ζέλεζνα Ρούντα
Η Ζέλεζνα Ρούντα (τσεχ. Železná Ruda), γνωστή στη γερμανική γλώσσα ως Άιζενσταϊν (Eisenstein, ή και «Μαρκτ Άιζενσταϊν», Markt Eisenstein, για να διαφοροποιείται από το Βαυαρικό Άιζενσταϊν), ονομασίες που σημαίνουν αντιστοίχως «σιδηρομετάλλευμα» και «σιδηρόπετρα», είναι χωριό και δήμος στο Κράι του Πλζεν της Τσεχίας. Η Ζέλεζνα Ρούντα, που μνημονεύεται για πρώτη φορά το έτος 1569, είχε 1.631 κατοίκους στην απογραφή του 2021.
Γεωγραφία
Το χωριό είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο 820 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, μέσα στον Βοημικό Δρυμό, κοντά στα σύνορα με τη Βαυαρία και στο γερμανικό χωριό «Βαυαρικό Άιζενσταϊν». Η Ζέλεζνα Ρούντα είναι ένα από τα σημαντικά κέντρα αθλητισμού και τουρισμού στον Βοημικό Δρυμό. Καθώς υποδηλώνουν οι ονομασίες της, στην περιοχή της είχαν ανακαλυφθεί και εξορύσσονταν πλούσια κοιτάσματα σιδήρου επί σχεδόν ενάμισυ αιώνα, και αυτά οδήγησαν στη δημιουργία του χωριού. Μετά την εξάντλησή τους, περί τα μέσα του 17ου αιώνα, επειδή υπάρχουν αποθέματα χαλαζία και ασβεστόλιθου στην περιοχή, η τοπική οικονομία προσανατολίσθηκε προς την υαλουργία. Σήμερα η κυρίαρχη οικονομική δύναμη είναι ο τουρισμός, με τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά να διαδραματίζουν και εδώ έναν σημαντικό ρόλο: υπάρχουν οι γραφικές λίμνες Τσερνέ Γιεζερό (δηλαδή «Μαύρη Λίμνη» στα ελληνικά) και Τσέρτοβο Γιεζερό, καθώς και το παρακείμενο βουνό Σπίτσακ (Špičák) με κορυφή σε υψόμετρο 1.202 μέτρα. Κάτω από το βουνό διέρχεται σιδηροδρομική σήραγγα μήκους 1.747 μέτρων, που ήταν η μακρύτερη σιδηροδρομική σήραγγα σε ολόκληρη την Τσεχία έως το 2007.
«Αδελφά» χωριά
Η Ζέλεζνα Ρούντα είναι «αδελφοποιημένη» με τους εξής τρεις οικισμούς:
Παραπομπές
Ζελεζνα Ρουντα
Κέκροπας Β΄
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο Κέκρωψ (Κέκροπας) Β΄ ήταν ο έβδομος θρυλικός και ημι-μυθικός βασιλιάς στην Αρχαία Αθήνα, την εποχή που έζησαν ο Διόνυσος και ο Περσέας. Ο Κέκρωψ Β΄ ήταν γιος του βασιλιά της Αρχαίας Αθήνας Πανδίων Α΄ και πιθανότατα της ναϊάδας Ζευξίππης. Τα αδέλφια του ήταν οι Ερεχθέας, Βούτης, Πρόκνη, Φιλομήλα και Τεύθρας. Σε άλλες πηγές καταγράφεται ως γιος του Ερεχθέα, στην περίπτωση αυτή τα αδέλφια του ήταν οι Μητίονας, Πρωτογένεια, Πανδώρα, Πρόκρις, Κρέουσα της Αθήνας, Ὠρείθυια και Χθωνία. Άλλα αδέλφια του πιθανότα ήταν Ὀρνεύς, Θέσπιος, Εὐπαλάμου, Σικυών και Μερόπη. Ο Κέκρωψ Β΄ παντρεύτηκε την Μητιάδουσα κόρη του Ευπάλαμου που ήταν γιος ή αδελφός του Μητίωνα, μαζί της απέκτησε τον διάδοχο του Πανδίων Β΄. Όταν ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στην Αθήνα και την Ελευσίνα ο Ποσειδώνας κατέστρεψε τον πατέρα του, τον διαδέχθηκε ο Κέκρωψ Β΄ σαν μεγαλύτερος γιος του. Την επιλογή έκανε ο δικαστής γαμπρός του Ξούθος που εξορίστηκε στην συνέχεια από τους υπόλοιπους γιους του Ερεχθέα. Ο Κέκρωψ Β΄ βασίλευσε 40 χρόνια και στην συνέχεια εξορίστηκε από τον Μητίωνα και την Πανδώρα, κατέφυγε στην Αιγιαλεία όπου και πέθανε.
Στάρι Σοντς
Το Στάρι Σοντς (πολωνικά: Stary Sącz, ) είναι μικρή ιστορική πόλη στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της νότιας Πολωνίας. Είναι η έδρα του Γκμνίνα Στάρι Σοντς (δήμος) και μια από τις παλαιότερες πόλεις της χώρας, η οποία ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα.
Γεωγραφία
Το Στάρι Σοντς βρίσκεται στο κάτω μέρος της κοιλάδας που ονομάζεται Κοτλίνα Σοντέτσκα (Kotlina Sądecka), ανάμεσα σε δύο ποτάμια - το Ντουνάγιετς και τον Πόπραντ, σε υψόμετρο 320 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Ιστορία
Η ιστορία της πόλης χρονολογείται από τον πρώιμο Μεσαίωνα, όταν η Δούκισσα Κίνγκα (Κίνγκα της Πολωνίας), η κόρη του Βασιλιά Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και η σύζυγος του Δούκα Μπολέσλαφ Ε΄ του Αγνού, έλαβε τη γη που ονομαζόταν Σοντς (Sącz), μαζί με τα γύρω χωριά, από τον σύζυγό της το έτος 1257, η οποία εικάζεται πως είναι η ημερομηνία ίδρυσης της πόλης. Πράγματι, η Δούκισσα πρέπει να είχε αγαπήσει πάρα πολύ τα βουνά, αφού ίδρυσε εκεί μια Μονή των φτωχών κληρικών το 1280 και έγινε η δούκισσα της. Σχεδόν ταυτόχρονα, στην απέναντι πλαγιά του λόφου Σοντς, η έδρα ενός Φραγκισκανικού τάγματος ιδρύθηκε επίσης από τη Δούκισσα Κίνγκα. Το έτος 1358, η πόλη έλαβε προνόμιο του νόμου του Μαγδεμβούργου, όπως επιβεβαιώθηκε από τον Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα. Η εξαιρετικά πλεονεκτική τοποθεσία, σε μια πολυσύχναστη εμπορική οδό προς την Ουγγαρία, ενίσχυσε την ταχεία ανάπτυξη της πόλης. Ωστόσο, η πόλη συχνά υπέστη ζημιές από καταστροφές, εκ των οποίων οι πυρκαγιές ήταν οι πιο επιβλαβείς. Η πόλη επίσης δεν κατάφερε να γλυτώσει από πλημμύρες, πληγές και πολέμους. Κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης πυρκαγιάς, το 1795, σχεδόν όλη η πόλη κάηκε.
Τουρισμός, αναψυχή και αθλητισμός
Το Στάρι Σοντς είναι ένα μέρος για πολλές αθλητικές εκδηλώσεις. Μερικές από τις πιο δημοφιλής είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Νόβι Σοντς Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (14ος αιώνας-1795) Κατηγορία:Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939)
Μαρία της Έσσης και του Ρήνου
Η Μαρία της Έσσης και του Ρήνου (24 Μαΐου 1874 - 16 Νοεμβρίου 1878), ήταν το μικρότερο παιδί και η πέμπτη κόρη του Λουδοβίκου Δ΄, Μέγα Δούκα της Έσσης και του Ρήνου και της Αλίκης του Ηνωμένου Βασιλείου. Η μητέρα της ήταν η δεύτερη κόρη της Βασίλισσας Βικτώριας και του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ και Γκότα. Πέθανε από διφθερίτιδα σε ηλικία τεσσάρων ετών και θάφτηκε με τη μητέρα της, η οποία πέθανε λίγες εβδομάδες αργότερα από την ίδια ασθένεια. Αυτή και η Βασίλισσα Βικτώρια είχαν τα ίδια γενέθλια.
Ζωή
Η Μαρία Βικτώρια Φεοδώρα Λεοπολδίνα έίχε έξι μεγαλύτερα αδέλφια, την Βικτώρια, την Ελισάβετ, την Ειρήνη, τον Ερνέστο, τον Φρειδερίκο και την Αλίκη. Της δόθηκαν τα ονόματα Μαρία Βικτωρία Φεοδώρα Λεοπολδίνα από τη γιαγιά και τον μητρικό θείο της, τον αιμοφιλικό Λεοπόλδο και ενδεχομένως την Τσαρέβνα της Ρωσίας, τη Μαρία Φιόντοροβνα, η οποία ήταν νονά της Αλίκης και μελλοντική πεθερά της. Η Μαρία ήταν γνωστή ως Μέυ στην οικογένεια. Όταν ήταν ένα μωρό, η μητέρα της παρατήρησε σε μια επιστολή ότι είχε μια ισχυρή ομοιότητα με τον νεκρό αδερφό της Φρειδερίκο ("Φρίττι") στην ίδια ηλικία. Λίγες εβδομάδες αργότερα, η Αλίκη έγραψε ότι η Μέυ είχε ανοιχτό δέρμα, ανοιχτό καστανά μαλλιά και βαθιά μπλε μάτια. Καθώς μεγάλωσε, χαμογελούσε συχνά και η Αλίκη πίστευε ότι έμοιαζε πιο έντονα με την μεγαλύτερη αδελφή της Βικτώρια. Αυτή και η αδερφή της Αλίκη, που ήταν 2 χρόνια μεγαλύτερη, "έκαναν μια αρκετά μεγάλη αντίθεση". Η μητέρα της πίστευε ότι το μικρότερο παιδί της ήταν "μαγευτικό" και ως μικρό παιδί το κοριτσάκι φώναζε τη μητέρα της "weetheart". Η Αλίκη ήταν η συνεχής σύντροφός της. Τα δύο κορίτσια ντυνόντουσαν ίδια και μοιράστηκαν το δωμάτιό τους. Η οικογένεια απολάμβανε ένα ταξίδι στην παραλία το καλοκαίρι του 1877 και τα δύο νεότερα κορίτσια ήταν πηγή χαράς για τη μητέρα τους. Στέλνοντας φωτογραφίες στη μητέρα της, Βασίλισσα Βικτωρία, η Αλίκη έγραψε ότι «''η Μέυ δεν έχει τέτοια λιπαρά μάγουλα στην πραγματικότητα, είναι πολύ γλυκιά. Και τα δύο κοριτσάκια είναι γλυκιά, εύθυμα και όμορφα. Δεν ξέρω ποια είναι πιο χαριτωμένη, και οι δύο είναι τόσο μαγευτικές'' "
Οικογενειακή τραγωδία
Η τραγωδία χτύπησε την οικογένεια του Μεγάλου Δουκάτου το 1878. Όπως η αδελφή της Μαρίας, Βικτώρια, περιέγραψε τη σκηνή αργότερα, η οικογένεια συγκεντρώθηκε το βράδυ της 5ης Νοεμβρίου όταν έπαθε πονόλαιμο. Η Βικτωρία ανέφερε τα συμπτώματά της στη μητέρα της, που νόμιζε ότι μπορεί να είναι παρωτίτιδα και είπε ότι θα ήταν "κωμικό" εάν όλοι κολλήσουν. Η Βικτώρια αισθανόταν αρκετά καλά για να διαβάσει την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων με τα μικρότερα αδέλφια της, ενώ η μητέρα της κάθισε δίπλα συνομιλώντας με την φίλη της, Κέιτυ Μακμπίν. Η Μαρία πήδηξε και ικέτευσε τη μητέρα της να της δώσει περισσότερη τούρτα. Τα αδέλφια της ζήτησαν από την κυρία Μακμπίν να παίξει το πιάνο για να χορέψουν. Χόρευαν για μισή ώρα.
Το επόμενο πρωί η Βικτώρια διαγνώστηκε με διφθερίτιδα. στις τρεις το πρωί στις 12 Νοεμβρίου, η έξάχρονη Αλίκη διαγνώστηκε με την ασθένεια. Η πριγκίπισσα Αλίκη διέταξε να εισέλθει ένας εισπνευστήρας ατμού στο δωμάτιό της για να εμποδίσει την σοβαρά άρρωστη Αλίκη να πνιγεί μέχρι θανάτου. Λίγες ώρες αργότερα, η Μαρία έτρεξε στο δωμάτιο της μητέρας της, κάθισε στο κρεβάτι μαζί της και τη φίλησε. Από το απόγευμα, η Μαρία εμφάνιζε επίσης τα συμπτώματα της νόσου, με υψηλό πυρετό. Λευκά σημεία και μια λευκή μεμβράνη κάλυπταν το πίσω μέρος του λαιμού της. Την επόμενη μέρα η αδελφή της Ειρήνη αρρώστησε και την ημέρα της 14ης Νοεμβρίου ο αδελφός της Ερνέστος και ο πατέρας της Λουδοβίκος αρρώστησαν επίσης με διφθερίτιδα. Η Αλίκη και οι γιατροί φρόντισαν την οικογένεια όλο το εικοσιτετράωρο. Το πρωί της 16ης Νοεμβρίου η Μαρία πνίγηκε μέχρι θανάτου από τη μεμβράνη που κάλυπτε το λαιμό της. Η μητέρα της, που είχε ξυπνήσει από τους γιατρούς, έσπευσε στο δωμάτιο, για να βρει την κόρη της νεκρή. Η Αλίκη κάθισε δίπλα στο σώμα της κόρης της, φιλώντας το πρόσωπο και τα χέρια της Μαρίας, προσπαθώντας να βρει τη δύναμη για να πει τον άρρωστο σύζυγό της. Παρακολουθούσε το φέρετρο της Μαρίας να οδηγείται στο οικογενειακό μαυσωλείο. Η Αλίκη έγραψε στη μητέρα της ότι "ο πόνος είναι μεγαλύτερος από τα λόγια".
Για εβδομάδες, η Αλίκη έκρυψε το θάνατο της Μαρίας από τα άλλα άρρωστα παιδιά, τα οποία ρώτησαν για αυτήν και προσπάθησαν να της στείλουν παιχνίδια τους. Η Ελισάβετ, που είχε σταλεί για να μείνει με την πατρική της γιαγιά, ήταν το μόνο παιδί που διέφυγε τη μόλυνση. Τα άρρωστα παιδιά πληροφορήθηκαν τελικά στις αρχές Δεκεμβρίου ότι η Μαρία είχε πεθάνει. Ο δέκαχρονος Ερνέστος αρνήθηκε αρχικά να πιστέψει τα νέα και στη συνέχεια κατέρρευσε σε δάκρυα. Η μητέρα του αγκάλιασε και τον φίλησε, παρά τον κίνδυνο μόλυνσης. Στις 7 Δεκεμβρίου η Αλίκη αναγνώρισε τα ίδια τα συμπτώματα της διφθερίτιδας. Πέθανε το πρωί της 14ης Δεκεμβρίου (ίδια ημερομηνία με τον πατέρα της) ψιθυρίζοντας "Από την Παρασκευή μέχρι το Σάββατο - τέσσερις εβδομάδες - Μέυ - Μπαμπά". Η Αλίκη θάφτηκε μαζί της την κόρη της. Ένα άγαλμα του Joseph Boehm που τοποθετήθηκε στον τάφο της Αλίκης την απεικονίζει να κρατάει τη Μαρία στην αγκαλιά της.
Συνήθως πιστεύεται ότι η ανιψιά της Μαρίας, η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Νικολάγιεβνα της Ρωσίας, η τρίτη κόρη της Αλίκης και του συζύγου της Νικόλαου Β΄ της Ρωσίας, ονομάστηκε απ' αυτήν και απ' την Μαρία Φιόντοροβνα (Δάγμαρ της Δανίας).
Γουίνι Μαντέλα
Η Γουίνι Μαντικιζέλα Μαντέλα (Winnie Madikizela Mandela, 26 Σεπτεμβρίου 1936 - 2 Απριλίου 2018 ), γνωστή και ως Γουίνι Μαντέλα, ήταν Νοτιοαφρικανή ακτιβίστρια στο κίνημα κατά του Απαρτχάιντ, πολιτικός, και η δεύτερη σύζυγος του Νέλσον Μαντέλα. Υπηρέτησε ως μέλος του κοινοβουλίου της Νοτίου Αφρικής από το 1994 έως το 2003, και από το 2009 έως τον θάνατό της, ενώ υπήρξε υφυπουργός πολιτισμού από το 1994 έως το 1996. Υπήρξε μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου ANC (African National Congress) και ήταν γνωστή και ως η "Μαμά του Έθνους". Ολοκλήρωσε τις σπουδές της ως κοινωνική λειτουργός το 1955 και παντρεύτηκε τον ακτιβιστή του κινήματος κατά του Απαρτχάιντ Νέλσον Μαντέλα το 1958 στο Γιοχάνεσμπουργκ. Ο γάμος τους διήρκησε 38 χρόνια, ενώ απέκτησαν μαζί και δυο παιδιά. Το 1963, μετά την δίκη και φυλάκιση του Μαντέλα, η Γουίνι αποτέλεσε τη δημόσια εκπροσώπησή του. Κατά τη διάρκεια των 27 χρόνων που ο Μαντέλα παρέμεινε φυλακισμένος, η Μαντικιζέλα Μαντέλα δεν σταμάτησε τις εκστρατείες για την αποφυλάκισή του και τον αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων των μαύρων Νοτιοαφρικανών. Σε πολλές περιπτώσεις συνελήφθη από την εθνική υπηρεσία ασφαλείας του Απαρτχάιντ, βασανίστηκε, τέθηκε υπό περιοριστικά μέτρα, εξορίστηκε σε αγροτικές περιοχές και πέρασε αρκετούς μήνες στην απομόνωση.
Μολίνο ντεϊ Τόρτι
Το Μολίνο ντεϊ Τόρτι (ιταλικά: Molino dei Torti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Γουίνι Μαντέλα
Στα μέσα του 1980 φέρεται να συμμετείχε σε σημαντικό αριθμό βίαιων συμβάντων στο Σοβέτο, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την καταδίκη της από το κίνημα κατά του Απαρτχάιντ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το σπίτι της κάηκε από κατοίκους του Σοβέτο. Το 1998 η επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης (Truth and Reconciliation Commission - TRC), η οποία είχε ιδρυθεί από την κυβέρνηση του Νέλσον Μαντέλα με σκοπό την έρευνα σε περιπτώσεις κατάχρησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βρήκε την Μαντικιζέλα Μαντέλα "πολιτικά και ηθικά ένοχη για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον "ποδοσφαιρικό σύλλογο Μαντέλα Γιουνάιτεντ"", που λειτουργούσε ως προσωπική της φρουρά. Η Μαντικιζέλα Μαντέλα ενέκρινε τον βασανισμό και φόνο των συνεργατών της κυβέρνησης του Απαρτχάιντ, καθώς και των πληροφοριοδοτών της αστυνομίας και η προσωπική της φρουρά προχώρησε σε απαγωγές, βασανιστήρια και φόνους, με πιο γνωστή τη δολοφονία του 14χρονου Στόμπι Σεπέι.
Μολίνο ντεϊ Τόρτι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Γουίνι Μαντέλα
Ο Νέλσον Μαντέλα αποφυλακίστηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1990 και το ζευγάρι χώρισε το 1992, με το διαζύγιό τους να οριστικοποιείται τον Μάρτιο του 1996. Κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του, η Γουίνι τον επισκέφθηκε. Ως παλιό στέλεχος του κόμματος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, συμμετείχε στην κυβέρνηση μετά την Απαρτχάιντ περίοδο, αν και απομακρύνθηκε από την θέση της μετά από κατηγορίες διαφθοράς. Το 2003 καταδικάστηκε για κλοπή και απάτη, οπότε και προσωρινά αποσύρθηκε από την πολιτική, όπου και επέστρεψε αρκετά χρόνια αργότερα.
Ο γάμος με τον Νέλσον Μαντέλα
Στις 25 Μαίου 1958 το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ και την ίδια χρονιά στις 14 Ιουνίου παντρεύτηκαν στην Μπιζάνα. Το ζευγάρι απέκτησε δύο κόρες, την Ζενάνι (1958) και την Ζιντζίβα (1960). Το 1963 ο Μαντέλα συνελήφθη και παρέμεινε στην φυλακή έως το 1990.
Το ζευγάρι οριστικοποίησε το διαζύγιό του το 1996 έπειτα από διακανονισμό εκτός δικαστηρίου. Κατά τη διάρκεια των δικαστικών ακροάσεων του διαζυγίου, ο Μαντέλα ανέφερε την απιστία της Μαντικιζέλα Μαντέλα ως αιτία διαζυγίου. Η προσπάθειά της να καταλήξει σε διακανονισμό $5 εκατ. (R70 εκατ) - τα μισά από όσα ισχυρίστηκε ότι άξιζε ο σύζυγός της - απέτυχε όταν η ίδια δεν εμφανίστηκε στην δικαστική ακρόαση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανές Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Πολιτικοί της Νότιας Αφρικής
Πρετρεβίλ
Το Πρετρεβίλ (γαλλικά: Prêtreville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πρετρεβιλουά (γαλλικά: Prêtrevillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Πυτό-αν-Ωζ
Το Πυτό-αν-Ωζ (γαλλικά: Putot-en-Auge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πυτοταλζιέν (γαλλικά: Putotalgiens).
Μομπέλλο Μονφερράτο
Το Μομπέλλο Μονφερράτο (ιταλικά: Mombello Monferrato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Μομπερόνε
Το Μομπερόνε (ιταλικά: Momperone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ιούλιος Ερρίκος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Ο Ιούλιος Ερρίκος, γερμ. Julius Heinrich (9 Απριλίου 1586 - 20 Νοεμβρίου 1665) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1656-1665).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φραγκίσκου Β΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Μαρίας των Γουέλφων, κόρης του Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Το 1665 απεβίωσε στην Πράγα σε ηλικία 79 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Φραγκίσκος Έρντμαν και Ιούλιος Φραγκίσκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1617 την Άννα των Σίρκσενα, κόρη του Έντσαρντ Β΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1621 απεβίωσε η Άννα και το 1628 ο Ιούλιος-Ερρίκος έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ-Σοφία των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Κετβίλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κετβιλαί (γαλλικά: Quettevillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Μοντσεστίνο
Το Μοντσεστίνο (ιταλικά: Moncestino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ρανσί
Το Ρανσί (γαλλικά: Ranchy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρανσουά (γαλλικά: Ranchois).
Μοντζαρντίνο Λίγκουρε
Το Μοντζαρντίνο Λίγκουρε (ιταλικά: Mongiardino Ligure) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Νεάπολη (Νίκαια)
Η Νεάπολη είναι συνοικία της Νίκαιας στην Αττική. Βρίσκεται στους πρόποδες του Όρους Αιγάλεω και συνορεύει με το Κερατσίνι και τον Κορυδαλλό. Ο πληθυσμός ανέρχεται στους 21,000 κατοίκους.
Γεωγραφία
Η συνοικία βρίσκεται στο βορειο τμήμα της Νίκαιας και συνορεύει με το Κερατσίνι και τον Κορυδαλλό. Εκτείνεται από τον λόφο του Αγίου Φίλιππα στα όρια με τη συνοικία Χαλκηδόνα της Νίκαιας και στα σύνορα της πόλης με το Κερατσίνι, έως τον Κορυδαλλό. Περιλαμβάνει επιπλέον και ένα μικρό κομμάτι του Δήμου Κερατσινίου.
Η συνοικία ανήκει στην πρώτη και δεύτερη ζώνη του Δήμου Νίκαιας και χωρίζεται σε ζώνες:
Ιστορία
Η προηγούμενη ονομασία της συνοικίας ήταν Καραβάς και το 1935 μετονομάστηκε σε Νεάπολη. Η Νεάπολη έγινε σημείο αναφορά για τους Γερμανούς το 1944 κατά τη διάρκεια της Κατοχής και του Μπλόκου της Κοκκινιάς. Στη συνοικία αντάρτες του ΕΛΑΣ διατηρούσαν κρησφύγετο και όταν έγινε αντιληπτό από τους κατακτητές, έκαψαν όλα τα σπίτια της Νεάπολης και προχώρησαν σε συλλήψεις και εκτελέσεις πολιτών και ανταρτών, σε διάφορα σημεία, συμπεριλαμβανομένης και της Διαμάντω Κουμπάκη την οποία οδήγησαν και εκτέλεσαν στην Μάντρα του Μπλόκου. Μετα τον πόλεμο η περιοχή ηταν Κρανίου Τόπος. Η συνοικία άρχισε να αναπτύσσεται και να αστικοποιείται ξανά τη δεκαετία του 1950. Στην Νεάπολη εγκαταστάθηκαν κάτοικοι από την Πελοπόννησο και τις Κυκλάδες.
Συγκοινωνία
Η πόλη έχει έξι γραμμές λεωφορείων που συνδέονται είτε με το Αιγάλεω, είτε με τον Πειραιά. Παλιότερα υπήρχε και γραμμή μέχρι την Πλατεία Ομονοίας στο κέντρο της Αθήνας. Αναλυτικότερα: Γραμμές που έχουν ως αφετηρία τη Νεάπολη Νικαίας: 800: Νίκαια - Πειραιάς (κυκλική) 824: Νεάπολη - Άγιος Αντώνιος - Πειραιάς Α' (κυκλική μέσω Αμφιάλης) 825: Νεάπολη - Πειραιάς Β' (κυκλική μέσω Άνω Αμφιάλης) 846: Nεάπολη - Πειραιάς Α' (κυκλική μέσω Νικαίας) 847: Νεάπολη - Πειραιάς Β' (κυκλική μέσω Νικαίας) 852: Νεάπολη - Σταθμός Μετρό Αιγάλεω (κυκλική) Γραμμές που διασχίζουν τη Νεάπολη κάνοντας στάσεις: 750: Νίκαια - Αιγάλεω - Αττικό Νοσοκομείο 806: Κορυδαλλός - Στ. Αιγάλεω (κυκλική) 807: Άνω Κορυδαλλός - Στ. Αιγάλεω (κυκλική) 860: Νεκροταφείο Σχιστού - Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας - Παλαιό Φάληρο Γ18: Πέραμα - Ομόνοια (Μέσω Λεωφόρου Λαμπράκη) 814: Σχιστο Καραβας - Πειραιας
Υποδομές
Η συνοικία δεν έχει κάτι ιδιαίτερο στον τομέα των υποδομών. Διαθέτει 2 κεντρικές πλατείες, την πλατεία Αναλήψεως και την πλατεία Δ. Κουμπάκη (Πλατεία Σπάθας), παιδικές χαρές και το λόφο του Αγίου Φίλιππα που έχει καθοριστεί ως πάρκο. Επιπλέον υπάρχουν 8 δημοτικά σχολεία, 3 Νηπιαγωγεία, 3 Γυμνάσια, 1 ΕΠΑΛ, 1 Γενικό Λύκειο και 2 Παιδικοί Σταθμοί. Στη συνοικία βρίσκονται επίσης ο Ιερός Ναός Αγίου Χριστοφόρου Νεάπολης Νίκαιας (Άνω Νεάπολη), ο Ιερός Ναός Αγίου Φιλίππου, στον ομώνυμο λόφο, ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου και ο Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής.