cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θέμα συνειδήσεως (ταινία)
Πλοκή
Έτσι, αναγκάζεται να ερευνήσει ο ίδιος την υπόθεση, ενώ χωρίς αρχικά να το έχει καταλάβει, και ο ίδιος ο γιατρός είχε χρησιμοποιηθεί ως πιόνι σε ένα βρώμικο παιχνίδι. Σταδιακά, ανακαλύπτει πως ο ασθενής που χειρούργησε είναι ο πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Πετρελαίων και έχει πέσει θύμα συμφερόντων πολυεθνικών πετρελαϊκών εταιρειών. Παρά τα επαγγελματικά προβλήματα που του δημιουργούν και τις πιέσεις που δέχεται, συνεχίζει με θάρρος την έρευνα.
Αρχικά, συλλαμβάνονται κάποια ασήμαντα μέλη της σπείρας, ενώ ο αρμόδιος υπουργός παρακωλύει διαρκώς τη διαδικασία. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια ενός εισαγγελέα και ενός ανακριτή, ο Γεραλής ξαναβρίσκει τον ασθενή του και τον παραδίδει στη δικαιοσύνη, χάνοντας όμως τελικά τον μονάκριβο γιο του σε ένα προσχεδιασμένο τροχαίο στην εθνική οδό.
Σχόλια
Ο Σταύρος Τσιώλης, που γεννήθηκε κινηματογραφικά μέσα στη Φίνος Φιλμ, γράφει αυτό το σενάριο με το ψευδώνυμο Διονύσης Φωκάς. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Πέτρος Λύκας, που έχει κάνει και το μοντάζ, όπως άλλωστε ήταν η δουλειά του επί χρόνια στην εταιρεία.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1972-1973 και κόβοντας 132.930 εισιτήρια κατατάχθηκε στην 11η θέση ανάμεσα σε 64 ταινίες της ίδιας σεζόν. Η πρώτη προβολή της πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαρτίου 1973. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 4 Μαΐου 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κακή Θάλασσα Αττικής
250px|right|thumb|Η παραλία της Κακιάς Θάλασσας Η Κακή Θάλασσα είναι παραθαλάσσιος οικισμός της νοτιοανατολικής Αττικής, χτισμένος μπροστά από την ομώνυμη παραλία. Βρίσκεται λίγο νοτιότερα του Λιμένα Μαρκοπούλου. Είναι ένας από τους πολυάριθμους οικισμούς του δήμου Κερατέας που δημιουργήθηκαν από εξοχικές κατοικίες, συχνά αυθαίρετες, που χτίστηκαν στην περιοχή τις προηγούμενες δεκαετίες. Ο οικισμός σήμερα έχει πληθυσμό 203 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Αξιοθέατα
Η παραλία της Κακής ή Κακιάς Θάλασσας είναι οργανωμένη, και από τις πιο δημοφιλείς της νοτιοανατολικής Αττικής. Στη μία της πλευρά υπάρχει κάθετος βράχος που χρησιμοποιείται για αναρρίχηση. Λίγο ανατολικότερα του οικισμού βρίσκεται το ομώνυμο μοναστήρι παλαιοημερολογιτών.
Όνομα
Βάσει της ελληνικής μυθολογίας όταν οι βάρβαροι επιτέθηκαν στην Ελλάδα, ο Δίας και ο Άδης έσυραν τις ακτές ώστε να μπορούν να μιλάνε και άφησαν το νερό της θάλασσας στο ενδιάμεσο. Καθώς οι Έλληνες ήταν πολύ λίγοι στον αριθμό, ο Δίας και ο Άδης τους βοήθησαν ζητώντας από τον Ποσειδώνα να στείλει εκεί κύματα μεγαλύτερα από τα πλοία των βαρβάρων. Από τότε λέγεται πως ακόμα και ο Άδης υπερασπίστηκε τους Έλληνες. Από τότε η θάλασσα στην περιοχή της Κερατέας ονομάστηκε Κακιά Θάλασσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Λαυρεωτικής
Κοινό Πλαίσιο Αξιολόγησης
Το Κοινό Πλαίσιο Αξιολόγησης (ΚΠΑ) (αγγλ:Common Assessment Framework (CAF)) είναι ένα μοντέλο αυτο-αξιολόγησης των επιδόσεων ενός Δημόσιου Οργανισμού, βάσει των τεχνικών Διοίκησης Ποιότητας.
Το ΚΠΑ προέκυψε από την συνεργασία μεταξύ των υπουργείων Δηµόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην προσπάθεια να εισαχθούν οι αρχές Διοίκησης Ποιότητας στους δημόσιους οργανισμούς της Ε.Ε. Το μοντέλο έχει σχεδιαστεί από την Ομάδα Καινοτόμων Δημοσίων Υπηρεσιών (Innovation Public Services Group) που λειτουργεί στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ύστερα από συνεννόηση με τους Γενικούς ∆ιευθυντές των Υπουργείων ∆ηµόσιας ∆ιοίκησης, και συνιστά ένα ιδιαίτερα ήπιο, αλλά ταυτόχρονα απλό και εύχρηστο εργαλείο σε σύγκριση με ένα πλήρως ανεπτυγμένο μοντέλο Διοίκησης Ολικής Ποιότητας.
Το Μάιο του 2000, κατά τη διάρκεια της Πρώτης Συνδιάσκεψης Ποιότητας για τη ∆ηµόσια ∆ιοίκηση που πραγµατοποιήθηκε στη Λισσαβόνα, παρουσιάστηκε η πιλοτική εκδοχή του ΚΠΑ. Ακολούθησε η εκδοχή του 2002, ενώ η πλέον πρόσφατη είναι η έκδοση 2006.
Βάση των εγκυκλίων ΔΙΠΑ/Φ. 1/6-4-2005 και ΔΙΠΑ/Φ.1/οικ. 6304/12-3-2007 του Υπουργείου Εσωτερικών οι υπηρεσίες και φορείς του Ελληνικού Δημοσίου υποχρεούνται να ενημερωνούν την ΔΙΠΑ για την εφαρμογή και τα αποτελέσματα της εφαρμογής του ΚΠΑ. Στην Ελλάδα το ΚΠΑ έχει συνδεθεί με το Εθνικό Βραβείο Ποιότητας για Υπηρεσίες του Δημοσίου και αποτελεί το κριτήριο αξιολόγησης των υποψήφιων υπηρεσιών.
Το ΚΠΑ δεν αφορά στην αξιολόγηση της ουσίας των δημόσιων πολιτικών που εφαρμόζει μια δημόσια οργάνωση αλλά αξιολογεί τη διοικητική της λειτουργία. Επίσης, δεν αξιολογεί το προσωπικό της δημόσιας οργάνωσης σε οποιοδήποτε ιεραρχικό επίπεδο ευθύνης.
Στην Ελλάδα υπεύθυνος φορέας για την εισαγωγή και την εφαρμογή του στη Δημόσια Διοίκηση είναι η ΔΙΠΑ (Δ/νση Ποιότητας και Αποδοτικότητας, Τμήμα Τεκμηρίωσης και Καλύτερων Πρακτικών) του ΥΠ.ΕΣ. Η ΔΙΠΑ, προκειμένου να βοηθήσει τις Δημόσιες Υπηρεσίες στην εφαρμογή του ΚΠΑ, εξέδωσε τον Οδηγό Εφαρμογής, ο οποίος περιλαμβάνει αναλυτικές πληροφορίες για τον τρόπο εφαρμογής του ΚΠΑ, ενώ με την εγκύκλιο ΔΙΠΑ/Φ.1/οικ.9537/12-4-2007 με θέμα: «Οδηγίες για τη Σύσταση και Λειτουργία της Ομάδας Αυτοαξιολόγησης και το ρόλο του Προέδρου» παρέχει κρίσιμες διευκρινίσεις για την επιτυχή εφαρμογή του Κοινού Πλαισίου Αξιολόγησης.
Κατηγορία:Διαχείριση ποιότητας
Λίλη Πασχαλίδου-Θεοδωρίδου
Η Λίλη (Ιουλία) Πασχαλίδου – Θεοδωρίδου (Κωνσταντινούπολη, 1911- Αθήνα, 1975) ήταν Ελληνίδα κατασκευάστρια κούκλας.
Βιογραφία
Η Λίλη Πασχαλίδου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Πασχαλίδη, επιχειρηματία, και της Δέσποινας Παππά,   κατασκευάστριας κούκλας. Αδελφές της ήταν η Ελένη Πασχαλίδου - Ζογγολοπούλου, η Δανάη Πασχαλίδου - Νικολαϊδη και η Αλεξάνδρα Πασχαλίδου - Μωρέτη.
Το 1922 η οικογένειά της έφυγε από την Κωνσταντινούπολη με αρχικό σταθμό τη Βάρνα της Βουλγαρίας, μετέπειτα τη Θεσσαλονίκη και τέλος την Αθήνα, όπου και εγκαταστάθηκε οριστικώς το 1925.Το οικογενειακό της περιβάλλον έχει παράδοση στις τέχνες και τα γράμματα, μια παράδοση που χάνεται στο βάθος του χρόνου. Η δική της γενιά (56 πρώτα ξαδέλφια) βγάζει πολλούς καλλιτέχνες, γνωστότεροι από τους οποίους είναι ο γλύπτης Γιάννης Παππάς,  η ζωγράφος Ελένη Παγκάλου, ο ζωγράφος Ανδρέας Βουρλούμης, καθώς επίσης και η ζωγράφος Ελένη Πασχαλίδου, αδελφή της Λίλης και μετέπειτα σύζυγος του γλύπτη Γιώργου Ζογγολόπουλου.
Η έφεση της Λίλης στη ζωγραφική και στη χειροτεχνία είναι εμφανής από μικρή ηλικία, άλλωστε, μεταξύ άλλων, η ζωγραφική και η χειροτεχνία αποτελούσαν πεδίο ενασχόλησης και της μητέρας της Δέσποινας Παππά- Πασχαλίδου. Ως μαθήτρια του Ζαππείου Παρθεναγωγείου Κωνσταντινουπόλεως, η Λίλη βρίσκεται από νωρίς μέσα σε ένα επιβλητικό περιβάλλον με σημαντικά έργα τέχνης διαθέσιμα για τη διαρκή και άμεση καλλιέργεια της αισθητικής της. Στο πλαίσιο της εκπαίδευσής της περιλαμβάνεται η εκμάθηση της γαλλικής και της αγγλικής γλώσσας, ενώ στις αθλητικές της δραστηριότητες εντάσσεται η αντισφαίριση την οποία αναπτύσσει με τη συμμετοχή της σε αντίστοιχους ομίλους της Αθήνας.
Το 1934 παντρεύεται τον Γιούρα Θεοδωρίδη με τον οποίο αποκτούν δύο παιδιά.
Η ζωγραφική συνεχίζει να αποτελεί μέρος της ερασιτεχνικής ενασχόλησής της, ενώ το ταλέντο και η δεξιοτεχνία της στη χειροτεχνία θα σταθούν πολύτιμος αρωγός για την μετέπειτα επαγγελματική της πορεία.
Απεβίωσε το 1975 στην Αθήνα.
Εργαστήριο
Το 1948, ύστερα από τον αιφνίδιο θάνατο του συζύγου της, η Λίλη ασχολείται επαγγελματικά με την κατασκευή κούκλας ύστερα από προτροπή της μητέρας της, Δέσποινας Παππά-Πασχαλίδου, η οποία πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διατηρούσε εργαστήρι κατασκευής χειροποίητης ελληνικής κούκλας στη Νέα Σμύρνη, στη λειτουργία του οποίου είχε συνεισφέρει και η ίδια η Λίλη. Η έδρα του νέου εργαστηρίου είναι επίσης στη Νέα Σμύρνη και στην επιχείρησή της απασχολεί δύο γυναίκες, πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, μία εκ των οποίων είναι παλαιότερη συνεργάτιδα της μητέρας της. Η Λίλη Πασχαλίδου - Θεοδωρίδου τυποποιεί δύο μεγέθη κούκλας και κάνει μολυβένιο το κάτω μέρος των ποδιών τους ώστε να στέκονται καλύτερα. Κατασκευάζει χειροποίητες κούκλες τις οποίες ντύνει με ελληνικές τοπικές ενδυμασίες που σχεδιάζει, ράβει και κεντάει μόνη της. Για τα πρόσωπα των δημιουργιών της χρησιμοποιεί καλούπια κατασκευασμένα ειδικά για εκείνη από τον γλύπτη Γιώργο Ζογγολόπουλο.
Λαμβάνει ειδική άδεια έρευνας από τον Αντώνη Μπενάκη για να μελετήσει και να αποτυπώσει τις διάφορες παραδοσιακές φορεσιές που φυλάσσονται στο Μουσείο Μπενάκη. Σχεδιάζει επακριβώς τα κεντητά σχέδια, τους περίτεχνους κεφαλόδεσμους και αναζητά επίμονα τα υφάσματα και τα υλικά ώστε οι αυθεντικές ενδυμασίες του μουσείου να αποδοθούν με τη μεγαλύτερη δυνατή αξιοπιστία στις κούκλες της. Χρησιμοποιεί παραδοσιακές τεχνικές συνδυάζοντας πλεκτά και κέντημα στο χέρι για τα κεντηστικά μοτίβα και χειροκίνητες μηχανές για τα πιο τεχνικά μέρη.
Αναπαράγει 36 αυθεντικές παραδοσιακές ενδυμασίες σε μικρογραφία, γυναικείες και ανδρικές, από διάφορες περιοχές της Ελλάδας με τις οποίες ντύνει τις κούκλες της.
Συνεργασίες και διεθνείς εκθέσεις
μικρογραφία|Κούκλες της Λίλης Θεοδωρίδου Το 1949 οι κούκλες της Λίλης θα προσελκύσουν το ενδιαφέρον του Βασιλικού Ιδρύματος Πρόνοιας με το οποίο ξεκινά μια συνεργασία που θα διαρκέσει μία εικοσαετία. Η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη εκτιμά τη δουλειά της Λίλης και περιλαμβάνει τις κούκλες της στο κατάστημα ελληνικής λαϊκής τέχνης που διατηρεί στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία επί της οδού Πανεπιστημίου. Επίσης, στενή συνεργασία υπάρχει με φορείς όπως ο Οργανισμός Ελληνικής Χειροτεχνίας (μετέπειτα ΕΟΜΜΕΧ) και το γνωστό τουριστικό κατάστημα της εποχής «Ελληνική Λαϊκή Τέχνη» επί της οδού Βουκουρεστίου.
Η Λίλη συνεργάζεται επίσης με τον Εθνικό Οργανισμό Καπνού, για τον οποίο ντύνει τις κούκλες της με φορεσιές από καπνοπαραγωγές περιοχές της Ελλάδας. Μέσω της συνεργασίας αυτής οι κούκλες της ταξιδεύουν σε Διεθνείς Εκθέσεις και στα τέλη της δεκαετίας του ’50 βραβεύονται στη Διεθνή Έκθεση της Μελβούρνης.
Το 1970 σταματά να εργάζεται δίνοντας τέλος στη λειτουργία του εργαστηρίου της.
Κούκλες
εναλλ.=|αριστερά|Λίλη Θεοδωρίδου, 1950|μικρογραφία|283x283εσ Η δημιουργία παραδοσιακών ελληνικών χειροποίητων κουκλών και παιχνιδιών, καθώς και η κατασκευή παραδοσιακών ενδυμάτων σε μικρογραφική απόδοση πάνω σε χειροποίητες κούκλες είναι διαδικασία δύσκολη που απαιτεί χρόνο, κόπο, συγκέντρωση και μελέτη ιστορικών πληροφοριών. Η τέχνη αυτή παρόλο που συνεχίζει να υπάρχει ως σήμερα, επαγγελματικά απασχολεί ελάχιστους τεχνίτες που ειδικεύονται σε αυτή.
Μέρος της δουλειάς της Λίλης Πασχαλίδου - Θεοδωρίδου βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη / Μουσείο Παιχνιδιών και παρουσιάζεται στη Μόνιμη Συλλογή Παιχνιδιών, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες
ΕΒΕ
Η συντομογραφία ελληνικών χαρακτήρων ΕΒΕ ή Ε.Β.Ε. μπορεί να αναφέρεται:
Οκτάντας
thumb|Οκτάντας. Βρετανικό μοντέλο με [[Έβενος|εβένινο πλαίσιο, φιλντισένια κλίμακα και βερνιέρο. Ο βραχιόνας ενδείξεων και το στήριγμα του κατόπτρου είναι ορειχάλκινα. Δεν φέρει τηλεσκόπιο.]] Ο οκτάντας (αγγλ. octant), αποκαλούμενος και ανακλαστικό τεταρτοκύκλιο, είναι όργανο ουράνιων μετρήσεων που χρησιμοποιείται κυρίως στη ναυσιπλοΐα. Είναι ένας τύπος δικάτοπτρου γωνιομετρικού οργάνου. Η χρήση και η ρύθμιση του οκτάντα είναι όμοιες με αυτές του εξάντα.
Ετυμολογία
Το όνομα προέρχεται από την ελληνική και λατινική λέξη που σημαίνει «όγδοο του κύκλου, επειδή καλύπτει τόξο ίσο με το ένα όγδοο του κύκλου.
Ο όρος «ανακλαστικό τεταρτοκύκλιο» προήλθε από τη χρήση κατόπτρων για την ανάκλαση του φωτός που φθάνει στον παρατηρητή και από τον συνακόλουθο διπλασιασμό της μετρούμενης γωνίας. Αυτό επιτρέπει στο όργανο να χρησιμοποιεί το 1/8 του κύκλου («στροφής») για τη μέτρηση του 1/4 του κύκλου (τεταρτοκύκλιου).
Το ανακλαστικό τεταρτοκύκλιο του Νεύτωνα
[[Αρχείο:Newton's reflecting quadrant.png|thumb|Σχέδιο του ανακλαστικού τεταρτοκύκλιου του Νεύτωνα.
A-B - τηλεσκόπιο C-D - βραχίονας δείκτη G - κάτοπτρο ορίζοντα H - κάτοπτρο δείκτη P-Q - βαθμονομημένο τόξο]] Το ανακλαστικό τεταρτοκύκλιο του Ισαάκ Νεύτωνα επινοήθηκε περί το έτος 1699 από τον μεγάλο φυσικό. Μία λεπτομερής περιγραφή του οργάνου δόθηκε στον Έντμουντ Χάλλεϋ, αλλά δημοσιεύθηκε μόνο μετά τον θάνατο του δεύτερου το 1742. Είναι άγνωστο γιατί ο Χάλλεϋ δεν τη δημοσίευσε όσο ζούσε, καθώς αυτό στέρησε από τον Νεύτωνα τον τίτλο του εφευρέτη του οργάνου.
Αντίγραφο του οργάνου του Νεύτωνα κατασκευάστηκε από τον Τόμας Χηθ και ίσως να βρισκόταν στη βιτρίνα του και πριν από το 1742. Το όργανο χρησιμοποιούσε δύο κάτοπτρα, αλλά με διάταξη κάπως διαφορετική από αυτή των σύγχρονων οκτάντων και εξάντων (βλ. σχέδιο).
Το τόξο 45° του οργάνου (P-Q) ήταν βαθμονομημένο με 90 γραμμές της μισής μοίρας. Το κάθε τέτοιο διάστημα υποδιαιρείτο σε 30 μέρη και το κάθε τριακοστό σε έκτα. Δηλαδή το τόξο είχε υποδιαιρέσεις σε μισές μοίρες, λεπτά της μοίρας και έκτα του λεπτού (10΄΄). Αυτή η ακρίβεια ήταν δυνατή μόνο χάρη στο μεγάλο μέγεθος του οργάνου: είχε μήκος 1 ως 1,2 μέτρο.
Κατά μήκος της μιας πλευράς του οργάνου ήταν προσαρμοσμένο ένα τηλεσκόπιο-διόπτρα (A-B), ενώ ένα κάτοπτρο ορίζοντα ήταν στερεωμένο σε γωνία 45° μπροστά από τον αντικειμενικό φακό του τηλεσκοπίου (G). Αυτό το κάτοπτρο ήταν αρκετά μικρό ώστε να επιτρέπει στον παρατηρητή να βλέπει το είδωλο του κατόπτρου στη μία πλευρά και να βλέπει ευθεία τον ορίζοντα στην άλλη. Ο βραχίονας δείκτη (C-D) είχε ένα κάτοπτρο δείκτη (H), επίσης υπό γωνία 45° ως προς το άκρο του. Οι ανακλαστικές πλευρές των κατόπτρων έβλεπαν η μία την άλλη, ώστε το είδωλο από το ένα ανακλάτο από το άλλο.
Με τα δύο κάτοπτρα παράλληλα, ο δείκτης του οργάνου δείχνει 0°. Μέσα από το τηλεσκόπιο ο παρατηρητής βλέπει ευθεία και ταυτόχρονα μέσα από το κάτοπτρο G το ίδιο είδωλο να ανακλάται από το κάτοπτρο H. Στρέφοντας τον βραχίονα δείκτη από το μηδέν σε μία μεγάλη τιμή, το κάτοπτρο δείκτη ανακλά ένα είδωλο από άλλη διεύθυνση. Καθώς η μετακίνηση του βραχίονα δείκτη αυξάνεται, αποκαλύπτεται το μειονέκτημα αυτού του σχεδιασμού: το κάτοπτρο ορίζοντα θα εμποδίζει τη θέα του κατόπτρου δείκτη σε γωνίες που πλησιάζουν τις 90°.
Το μήκος του τηλεσκοπίου είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό των σημερινών τηλεσκοπίων οκτάντων. Αυτό πιθανώς οφείλεται στην επιθυμία του Νεύτωνα να μειώσει το χρωματικό σφάλμα. Τα τηλεσκόπια μικρής εστιακής αποστάσεως πριν την ανακάλυψη των αχρωματικών φακών παρουσίαζαν σημαντικό τέτοιο σφάλμα, τόσο ώστε να επηρεάζει την αντίληψη της θέσεως ενός αστέρα.
Οι εφευρέτες του οκτάντα
Πέρα από το παραπάνω σχέδιο του Νεύτωνα, ο οκτάντας επινοήθηκε ανεξάρτητα από δύο πρόσωπα περί το 1730: από τον Άγγλο μαθηματικό Τζων Χάντλεϋ (1682-1744) και από τον Αμερικανό οπτικό Τόμας Γκόντφρεϋ (1704-1749) από τη Φιλαδέλφεια. Παρά το ότι αμφότεροι έχουν εξίσου ισχυρό μερίδιο στην εφεύρεση, ο Χάντλεϋ γενικώς είναι αυτός που την πιστώνεται γενικότερα, κάτι που οφείλεται στον κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη των επιστημονικών οργάνων που είχαν το Λονδίνο και η Βασιλική Εταιρεία εκείνη την εποχή.
Δύο από τους πρώτους κατασκευαστές οκτάντων ήταν ο Κάλεμπ Σμιθ, Άγγλος ερασιτέχνης (το 1734), και ο Ζαν-Πωλ Φουσύ (Fouchy), Γάλλος καθηγητής των μαθηματικών και αστρονόμος (το 1732).
Ο οκτάντας του Χάντλεϋ
thumb|Ο οκτάντας του Χάντλεϋ Ο Χάντλεϋ κατασκεύασε δύο σχέδια οκτάντα, εκ των οποίων το ένα αναφέρεται ως «ανακλαστικό τεταρτοκύκλιο του Χάντλεϋ» και το άλλο είναι ο γνωστός οκτάντας του Χάντλεϋ. Η εικόνα δεξιά, από τη δημοσίευσή του στη Βασιλική Εταιρεία, δείχνει τις λεπτομέρειες του δεύτερου.
Η σημαντική διαφορά αυτού του σχεδίου ήταν ότι τα κάτοπτρα επέτρεπαν στον παρατηρητή να κρατά το όργανο καθέτως αντί οριζοντίως, ενώ υπήρχε μεγαλύτερο περιθώριο για τη ρύθμιση των κατόπτρων χωρίς να εμποδίζει το ένα το άλλο.
Το δεύτερο κάτοπτρο ορίζοντα ήταν μία ενδιαφέρουσα καινοτομία. Το τηλεσκόπιο μπορούσε να αφαιρεθεί και να στερεωθεί έτσι ώστε να να βλέπει το δεύτερο κάτοπτρο ορίζοντα από την άλλη πλευρά του πλαισίου. Στερεώνοντας τα δύο κάτοπτρα ορίζοντα σε ορθή γωνία το ένα ως προς το άλλο και επιτρέποντας την κίνηση του τηλεσκοπίου, ο παρατηρητής μπορούσε να μετρά γωνίες από 0 έως 90° με το ένα κάτοπτρο ορίζοντα και από 90° έως 180° με το άλλο. Το χαρακτηριστικό αυτό καθιστούσε το όργανο πολύ ευέλικτο, για άγνωστο όμως λόγο δεν γενικεύθηκε στους συνηθισμένους οκτάντες.
Το αρχικό όργανο του Χάντλεϋ διέφερε από το μεταγενέστερο γενικό σχέδιο του οκτάντα μόνο στα παρακάτω σημεία:
Το «Αστροσκόπιο» του Σμιθ
thumb|Σχέδιο του «Αστροσκοπίου» ή «θαλάσσιου τεταρτοκύκλιου» του Σμιθ Ο Άγγλος Κάλεμπ Σμιθ (Caleb Smith), ασφαλιστής με έντονο ενδιαφέρον για την αστρονομία, κατασκεύασε έναν οκτάντα το 1734. Τον ονόμασε «Αστροσκόπιο» (Astroscope) ή «Θαλάσσιο τεταρτοκύκλιο» (Sea-Quadrant). Το σχέδιο αυτό χρησιμοποιούσε ένα σταθερό πρίσμα και ένα κάτοπτρο δείκτη ως ανακλαστικά στοιχεία. Το πρίσμα πλεονεκτούσε έναντι των κατόπτρων από γυαλισμένο μέταλλο (χωρίς επαργύρωση) της εποχής εκείνης, όσο η επαργύρωση κατόπτρων και η παραγωγή γυαλιών με επίπεδες παράλληλες επιφάνειες ήταν πολύ δύσκολες.
Πλεονεκτήματα του οκτάντα
thumb|Η πίσω όψη ενός οκτάντα. Στα δεξιά φαίνεται ο κοχλίας ρυθμίσεως του κατόπτρου ορίζοντα. Στα αριστερά διακρίνεται το λευκό «σημειωματάριο», ένα μικρό τεμάχιο ελεφαντόδοντου, λίγο μεγαλύτερο από ένα νύχι, πάνω στο οποίο ο παρατηρητής σημείωνε τις μετρήσεις του με μολύβι. Ο οκτάντας παρείχε πλεονεκτήματα σε σχέση με προηγούμενα όργανα.
Ρέι Γκίλεν
Ο Ρέι Γκίλεν (αγγλ. Raymond Arthur Gillen, 12 Μαΐου 1959 - 1 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Αμερικάνος τραγουδιστής της ροκ μουσικής, γνωστός για τη συνεργασία του με τα συγκροτήματα των Badlands και των Black Sabbath.
Πρώτη Λετονική Εθνική Αφύπνιση
δεξιά|μικρογραφία|Ο Κρισιάνις Βαλντεμάρς
Ρέι Γκίλεν
Βιογραφία
Ο Γκίλεν γεννήθηκε το 1959 στη Νέα Υόρκη και ασχολήθηκε με το τραγούδι κατά τα εφηβικά του χρόνια, με κύριες επιρροές του τον Στιβ Μάριοτ και τον Ρόμπερτ Πλαντ. Τα πρώτα του συγκροτήματα ήταν οι Quest, οι F-66, οι Savage, οι Vendetta και οι Harlette.
Οκτάντας
Πλεονεκτήματα του οκτάντα
Με τις κατασκευαστικές τεχνικές που ήταν διαθέσιμες τον 18ο αιώνα, ο οκτάντας μπορούσε να δίνει πολύ ακριβή αποτελέσματα. Οι διαστάσεις των οργάνων μειώθηκαν χωρίς απώλεια σε ακρίβεια: ένας οκτάντας μπορούσε να έχει το μισό μέγεθος ενός τεταρτοκυκλίου του Ντέιβις χωρίς αύξηση του σφάλματος.
Πρώτη Λετονική Εθνική Αφύπνιση
Η Πρώτη Εθνική Αφύπνιση ή Πρώτη Αφύπνιση (Pirmā atmoda) ήταν ένα κίνημα πολιτιστικής και εθνικής αναγέννησης ανάμεσα στο 1850 και το 1880 ανάμεσα σε μια ομάδα μορφωμένων Λετονών, τους jaunlatvieši (Νέοι Λετονοί), οι οποίοι εναντιώνονταν στην Γερμανική Βαλτική κυριαρχία στις επαρχίες της Κουρλάνδης και της Λιβονίας, και δημιούργησαν την βάση για το σύγχρονο λετονικό έθνος-κράτος. Ήταν επηρεασμένοι από τα ευρωπαϊκά κινήματα ρομαντικού εθνικισμού των Νέων Γερμανών και της Τσεχικής Εθνικής Αναγέννησης. Οι περισσότερες από τις προσπάθειές τους αφιερώθηκαν στην εκπαίδευση των Λετονών, την κριτική την Γερμανών και την αφαίρεση του στίγματος από την λετονική γλώσσα, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό.
Ρέι Γκίλεν
Βιογραφία
Το 1985 έγινε μέλος των Rondinelli ηχογραφώντας μαζί τους τον δίσκο "Wardance", ο οποίος κυκλοφόρησε έντεκα χρόνια αργότερα. Το 1986, εντάχθηκε στους Black Sabbath αντικαθιστώντας τον Γκλεν Χιουζ κατά την περιοδεία του "The Seventh Star". Στη συνέχεια ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για το "The Eternal Idol", αλλά ο Γκίλεν παραιτήθηκε πριν ολοκληρωθεί ο δίσκος. Παρ' όλα αυτά, η επανέκδοση του άλμπουμ σε μορφή διπλού CD περιλαμβάνει τις ηχογραφήσεις του Ρέι Γκιλεν. Επίσης, συμμετείχε στο τραγούδι "Strange Wings" από το επιτυχημένο άλμπουμ των Savatage, "Hall of the Mountain King".
Οκτάντας
Πλεονεκτήματα του οκτάντα
Με τη χρήση σκιάστρων στη διαδρομή των ακτίνων φωτός, ήταν δυνατό να παρατηρηθεί ο Ήλιος απευθείας, ενώ η αφαίρεση των σκιάστρων επέτρεπε την παρατήρηση αμυδρών αστέρων. Αυτό καθιστούσε το όργανο χρήσιμο τόσο τη νύκτα όσο και την ημέρα.
Πρώτη Λετονική Εθνική Αφύπνιση
Το κίνημα που ξεκίνησε μετά το 1850 στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου, το οποίο τότε ήταν το ανώτατο μέρος  εκπαίδευσης στο κυβερνείο της Λιβονίας, παρακολουθούταν από περίπου 30 λετονούς φοιτητές. Ο Κρισιάνις Βαλντεμάρς, ένας φοιτητής από την Κουρλάνδη, ανήρτησε στο δωμάτιό του ένα σημείωμα, προσδιορίζοντας τον εαυτό του ως Λετονό, το οποίο ήταν ανήκουστο για την εποχή. Πολύ σύντομα μια ομάδα 10-13 φοιτητών αναπτύχθηκε γύρω από αυτόν, οργάνωσαν "Λετονικές βραδιές", κατά την οποία συζητούσαν για την κατάσταση των καταπιεσμένων από τους Γερμανούς Λετονών. Ο Γιούρις Αλουμάνς και ο Κρισιάνις Μπαρόνς σύντομα έγιναν ηγετικά μέλη.
Ρέι Γκίλεν
Βιογραφία
Ενώ περιόδευε με τους Black Sabbath, του προτάθηκε να γίνει μέλος των Phenomena ηχογραφώντας το δεύτερο δίσκο τους με τίτλο "Phenomena II: Dream Runner", το 1987. Το 1988, έγινε μέλος των Badlands, ενώ συνεργάστηκε με τον κιθαρίστα Τζον Σάικς των Thin Lizzy σε ένα πρότζεκτ με την ονομασία Blue Murder, δημιουργώντας μόνο ένα ντέμο με τίτλο "It's Too Late". Με τους Badlands κυκλοφόρησε το ομώνυμο τους άλμπουμ το 1989, το "Voodoo Highway" το 1991 και το "Dusk", το οποίο κυκλοφόρησε τελικά το 1998. Η σύνθεση του συγκροτήματος απαρτιζόταν επίσης από τον κιθαρίστα Τζέικ Λι και το ντράμερ Έρικ Σίνγκερ.
Οκτάντας
Πλεονεκτήματα του οκτάντα
Μέχρι το 1780 ο οκτάντας και ο εξάντας είχαν εκτοπίσει σχεδόν εντελώς όλα τα προηγούμενα όργανα ναυσιπλοΐας.
Πρώτη Λετονική Εθνική Αφύπνιση
Ίδρυσαν τις εφημερίδες Mājas Viesis και Pēterburgas Avīzes. Το κίνημα αρχικά υποστηρίχθηκε από τις ρωσικές αρχές, που το είδαν ως εργαλείο κατά των βαλτικών επαρχιών κυριαρχούμενων από τους Γερμανούς.
Ρέι Γκίλεν
Βιογραφία
Το 1992, συνεργάστηκε με τους Terriff του Λος Άντζελες, αλλά όταν η συνεργασία τους δεν ευδοκίμησε μετακόμισε πίσω στη Νέα Υόρκη. Εκεί, σχημάτισε τους Sun Red Sun αλλά πέθανε από AIDS στις 1 Δεκεμβρίου του 1993, σε ηλικία 34 ετών.
Οκτάντας
Χαρακτηριστικά παραγωγής
Οι πρώτοι οκτάντες κατασκευάζονταν κυρίως από ξύλο, ενώ μεταγενέστερα ενσωματώθηκαν μέρη από ελεφαντόδοντο και ορείχαλκο. Τα πρώτα κάτοπτρα αποτελούνταν από γυαλισμένο μέταλλο (έσοπτρα), καθώς η τεχνολογία παραγωγής επαργυρωμένων γυάλινων κατόπτρων με επίπεδες και παράλληλες επιφάνειες ήταν περιορισμένη. Μετά άρχισαν να χρησιμοποιούνται κάτοπτρα «επαργυρωμένα» με αμάλγαμα υδραργύρου-κασσιτέρου, ενώ από τον 19ο αιώνα και μετά έγιναν διαθέσιμες οι πρώτες επιστρώσεις αργύρου ή αλουμινίου. Η ανεπαρκής ποιότητα των εσόπτρων σήμαινε ότι δεν εκμεταλλεύονταν τη μεγέθυνση του τηλεσκοπίου και για τον λόγο αυτόν οι περισσότεροι από τους πρώιμους οκτάντες είχαν ένα απλό σκόπευτρο γυμνού οφθαλμού αντί για τηλεσκόπιο.
Πρώτη Λετονική Εθνική Αφύπνιση
Το 1868, οι Νέος Λετονός Φρίτσις Μπριβζέμνιεκς άρχισε τη συλλογή λετονικών λαϊκών τραγουδιών γνωστά ως ντάινα. Το έργο του συνεχίστηκε από το Κρισιάνις Μπαρόνς, ο οποίος δημοσίευσε το 1894 το πρώτο βιβλίο για τα ντάινα, γνωστό σήμερα ως Dainutēvs (Πατέρας του Ντάινας).
Ρέι Γκίλεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί‏ Κατηγορία:Μέλη των Black Sabbath
Οκτάντας
Χαρακτηριστικά παραγωγής
thumb|Η κλίμακα και το τέλος του βραχίονα δείκτη ενός οκτάντα με βερνιέρο. Ο κοχλίας που κλειδώνει τη θέση του βραχίονα δείκτη διακρίνεται κάτω από το όργανο, ενώ ο κοχλίας για την ακριβή ρύθμιση του βραχίονα βρίσκεται στα αριστερά. Η κλίμακα είναι βαθμονομημένη σε μοίρες και τρίτα της μοίρας. Με χρήση του βερνιέρου τα δεύτερα διαστήματα μπορούν να δώσουν μετρήσεις με ακρίβεια ενός ή δύο λεπτών της μοίρας. Η χρήση του βερνιέρου προς τα τέλη του 18ου αιώνα βελτίωσε την ακρίβεια της κλίμακας μετρήσεως σε ένα λεπτό.
Πρώτη Λετονική Εθνική Αφύπνιση
Το 1873, πραγματοποιήθηκε το πρώτο Λετονικό φεστιβάλ τραγουδιού στη Ρίγα, στο οποίο τα περισσότερα τραγούδια ήταν Λετονικά λαϊκά τραγούδια. Από τα νέα τραγούδια που εκτελέστηκαν εκεί, ένα από αυτά, που συντέθηκε από τον Μπαουμάνου Κάρλις, έγινε αργότερα ο εθνικός ύμνος της Λετονίας. Φοβούμενοι την αύξηση του εθνικισμού, το αρχικό του όνομα "Θεέ, ευλόγησε τη Λετονία!" άλλαξε από τους ρώσους λογοκριτές σε "Θεέ, ευλόγησε τις χώρες της Βαλτικής!".
Οκτάντας
Χαρακτηριστικά παραγωγής
Οι οκτάντες παράγονταν σε μεγάλους αριθμούς. Σε ξύλο και ελεφαντόδοντο, κόστιζαν λιγότερο από έναν ορειχάλκινο εξάντα. Το σχέδιο προτυποποιήθηκε, με πολλούς κατασκευαστές να χρησιμοποιούν το ίδιο ακριβώς πλαίσιο και μέρη.
Υπήρχαν διαβαθμίσεις στην ποιότητα. Ένας απλός οκτάντας χωρίς τηλεσκόπιο και με κλίμακα κατευθείαν επάνω στο ξύλινο πλαίσιο ήταν ο φθηνότερος. Κλίμακες από ελεφαντόδοντο αύξαιναν την τιμή, όπως και η χρήση ορειχάλκινου βραχίονα δείκτη.
Πρώτη Λετονική Εθνική Αφύπνιση
Το 1888, πρωτοεκδόθηκε το εθνικό έπος Λατσπλέσις, από τον Αντρέις Πούμπουρς.
Οκτάντας
Η παρακμή του οκτάντα
Το 1767 η πρώτη έκδοση του βρετανικού Ναυτικού Αλμανάκ συμπεριέλαβε πίνακες γωνιακών αποστάσεων της Σελήνης από άλλα σώματα, ώστε οι ναυτικοί να μπορούν να βρουν τον χρόνο από τη γωνία μεταξύ Ηλίου και Σελήνης. Αυτή η γωνία είναι συχνά μεγαλύτερη από 90°, οπότε δεν μπορούσε να μετρηθεί με οκτάντα. Για τον λόγο αυτόν, ο Ναύαρχος Τζων Κάμπελ, που είχε διεξαγάγει πειράματα πάνω σε πλοία με την παραπάνω «μέθοδο της σεληνιακής αποστάσεως», πρότεινε ένα μεγαλύτερο όργανο και έτσι αναπτύχθηκε περισσότερο ο εξάντας, με διαδοχικές βελτιώσεις.
Πρώτη Λετονική Εθνική Αφύπνιση
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστορία της Λετονίας Κατηγορία:Εθνικιστικά κινήματα
Οκτάντας
Η παρακμή του οκτάντα
Συνηθισμένο ήταν επίσης για τους ναυσιπλόους μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα να χρησιμοποιούν τόσο έναν εξάντα, όσο και έναν οκτάντα. Ο πρώτος χρησίμευε για προσεκτικές μετρήσεις σεληνιακής αποστάσεως, ενώ ο οκτάντας για τις καθημερινές μεσημβρινές μετρήσεις ρουτίνας του ύψους του Ηλίου.
Ο οκτάντας στάθμης
Από το 1931 μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1950, αρκετά μοντέλα «οκτάντων με στάθμη φυσαλίδας» παράχθηκαν για χρήση μέσα σε αεροσκάφη. Η στάθμη φυσαλίδας χρησίμευε στο να ευθυγραμμίσει τον ορίζοντα για τους αεροναυτίλους, ενώ μερικά μοντέλα διέθεταν και καταγραφικές διατάξεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτικά όργανα Κατηγορία:Αστρονομικά όργανα Κατηγορία:Αστρονομική Ναυτιλία
Θορικός
Ο Θορικός (Θορικός, ο δήμος: Θορικού, Δήμος Θορικίων) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Ακαμαντίδας (περιοχή της αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Ο δήμος πήρε πιθανώς το όνομά του, σύμφωνα με μια εκδοχή, από τον επώνυμο ήρωα Θορικό ή σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, από την λέξη «θορός» (θορός).
2607 Γιακουτία
Η Γιακουτία (Yakutia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,4. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη περιφέρεια της ασιατικής Ρωσίας, γνωστή και ως Δημοκρατία των Σαχά.
Θορικός
Τοποθεσία του αρχαίου Θορικού
Ο δήμος του Θορικού ήταν δήμος της παραλίας. Βρισκόταν στη νοτιοανατολική ακτή της αρχαίας Αττικής, περίπου 11-12 χιλιόμετρα βόρεια του Σουνίου και 60 στάδια από την Ανάφλυστο. Το κέντρο του αρχαίου δήμου βρίσκεται σε θέση πολύ κοντά στον σύγχρονο οικισμό του Θορικού, ο οποίος υπάγεται στον Δήμο Λαυρεωτικής.
2607 Γιακουτία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Γιακουτίας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γιακουτια
Θορικός
Ιστορία – Ανασκαφές – Μεταλλευτική δραστηριότητα
350px|left|thumb|Άποψη του αρχαιολογικού χώρου του Θορικού Ο Θορικός σύμφωνα με τις ανασκαφικές έρευνες που διενήργησε στη περιοχή η βελγική αρχαιολογική αποστολή, κατά την περίοδο 1963-1976, ήταν ένας από τους αρχαιότερους οικισμούς της Αττικής και ένα από τα αρχαιότερα ναυτικά φρούριά της. Φέρεται να κατοικείται από την τέταρτη χιλιετία π.Χ. Κατά τους κλασικούς χρόνους αποτελούσε την πρωτεύουσα του δήμου Θορικίων που βρισκόταν στον σημερινό λόφο Βελατούρι προς την βόρεια και νότια σχηματιζόμενες μικρές πεδιάδες. Ο δε λιμένας του Θορικού, στον ομώνυμο σήμερα όρμο, εμφάνιζε μεγάλη κίνηση διαμετακομιστικού εμπορίου, ιδίως ξυλείας και μετάλλων.
Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν πως η εξόρυξη μολύβδου στην περιοχή ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της 3ης χιλιετίας π.Χ. ενώ του αργύρου από το 1500 π.Χ. Στην περιοχή έχουν αποκαλυφθεί ίχνη μυκηναϊκής εγκατάστασης στα οποία περιλαμβάνεται πέντε θολωτοί τάφοι που ανήκουν στην περίοδο 1600-1100 π.Χ. Η εγκατάσταση πιθανόν συνδεόταν με την εκμετάλλευση των μεταλλείων της περιοχής.
Αλλωστε, ολόκληρος ο λόφος Βελατούρι είναι διάτρητος από μεταλλευτικές στοές και φρέατα, αδιάψευστες αποδείξεις μια έντονης και διαχρονικής μεταλλευτικής αλλά και μεταλλουργικής δραστηριότητας. Πράγματι, φαίνεται ότι η μεταλλουργία μολύβδου και αργύρου είχε αρχίσει στο Θορικό πολύ νωρίτερα απο τον 9ο αι. π.Χ. όπως είχε παλαιότερα υποστηριχθεί, ότι δηλ. οι Φοίνικες δίδαξαν στους Έλληνες την μεταλλουργία. Σοβαρές ενδείξεις γι' αυτό δίνουν τα ευρήματα τόσο σε μυκηναϊκή κατοικία στην κορυφή του λόφου Βελατούρι (1300-1350 π.Χ.) όσο και στο Λεοντάρι Μακρονήσου (2500-2200 π.Χ.), όπου ανευρέθη λιθάργυρος, δηλ. ένα μεταλλουργικό προϊόν (PbO) που προϋπέθετε τη μεταλλουργική φάση της κυπέλλωσης του αργυρούχου μολύβδου. Γι' αυτό ο καθηγητής Mussche, επικεφαλής των βελγικών ανασκαφών, επέμενε χαρακτηριστικά ότι ο Θορικός αποτελεί από τις αρχαιότερες βιομηχανικές ζώνες της Ευρώπης. Σύμφωνα με τον μελετητή του Λαυρίου δρα Πέτρο Τζεφέρη, η περιοχή του αρχαίου δήμου Θορικού δύναται να θεωρηθεί μια βιομηχανική πόλη, η αρχαιότερη της Ευρώπης, ένα δυναμικό οικιστικό, μεταλλευτικό-μεταλλουργικό κέντρο που εκμεταλλευόμενο τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της γεωγραφικής θέσης και του μεταλλευτικού δυναμικού της, λειτούργησε από το τέλος της νεολιθικής εποχής μέχρι την κλασική εποχή και μετέπειτα μέχρι τα πρώιμα ρωμαϊκά χρόνια.
Ο αρχαιολογικός χώρος
Το σημαντικότερο αξιοθέατο του αρχαιολογικού χώρου του Θορικού είναι το αρχαίο θέατρο το οποίο πιστεύεται πως είναι το αρχαιότερο σωζόμενο σήμερα στην Ελλάδα. Στην ανατολική πλευρά του λόφου βρίσκεται ο μεγαλύτερος θολωτός τάφος της μυκηναϊκής περιόδου και κοντά στην κορυφή του λόφου βρίσκονται τα ερείπια των υπόλοιπων τάφων.
Δήμοι της Λαυρεωτικής
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Ανδρέα Καπετάνιο, ο οποίος αναφέρεται στο χώρο και τους ανθρώπους με βάση την αρχαία τοπογραφία των οικισμών και των δήμων της Λαυρεωτικής:"«Οι αρχαίοι δήμοι της Λαυρεωτικής συναπαρτίζονται από την Ανάφλυστο, τους Φρεαρρίους, τη Βήσα, την Αμφιτροπή, το Θράσυμο, το Λαύρειο, τη Μαρώνεια, τον Θορικό, το Σούνιο (με τη Νάπη και την Σκοπιά) και την Ατήνη. Κάποια από τα ονόματα αυτά φαίνεται να είναι τοπωνύμια που προσδιορίζουν θέσεις μεταλλείων εντός των ορίων των δήμων, όπως η Σκοπιά και η Νάπη εντός του Δήμου Σουνίου. Κάποια άλλα πιθανώς να αντιστοιχούν σε 'δορυφορικούς' οικισμούς, που συναπαρτίζουν έναν δήμο, όπως έχει προταθεί για τους Φρεαρρίους ως οικιστικό πυρήνα εντός της Αναφλύστου»."
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ακαμαντίδας φυλής, συμμετείχε με 5 ή 6 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των Πεντακοσίων, κατά την πρώτη περίοδο (508–307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306–224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223–201/200 π.Χ.), ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 6 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ.–126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι του Θορικού
Ο δημότης του αρχαίου Θορικού ονομαζόταν Θορίκιος ή Θορικεύς. Σύμφωνα με την παράδοση η πόλη του Θορικού ιδρύθηκε από τον Κέκροπα και ήταν ένας από τους 12 δήμους της Αττικής που συνένωσε ο Θησέας σε ένα κράτος. Η πόλη συνέχισε να κατοικείται και τα μετέπειτα χρόνια. Κάλυπτε κυρίως τον λόφο και την μικρή χερσόνησο που βρίσκεται μεταξύ του όρμου του Θορικού και του Φραγκολίμανου. Οι σημαντικότερες οικογένειες των Αθηναίων Ιωνιδών Κεφαλιδών είχε τις ρίζες της σε αυτόν τον δήμο. Στην περιοχή του δήμου υπήρχαν εγκατεστημένα πολλά εργαστήρια για την μετατροπή και την επεξεργασία των μετάλλων, τα οποία έφερναν εδώ από τα Μεταλλεία του Λαυρίου, ένα εκ των οποίων βρισκόταν ακριβώς μέσα στο δήμο. Η τέχνη της μεταλλουργίας ασκήθηκε σε αυτή τη θέση σχεδόν από τη μυκηναϊκή περίοδο. Η πόλη αργότερα παρήκμασε μετά την εξάντληση των μεταλλείων και εγκαταλείφθηκε μετά την επιδρομή του Ρωμαίου στρατηγού Σύλλα το 86 π.Χ. Κατοικήθηκε πάλι τα επόμενα χρόνια και ερήμωσε οριστικά τον 6ο αιώνα μ.Χ. μετά τις επιδρομές των Σλάβων στον ελλαδικό χώρο.
Μυθολογία–Λατρευτικές παραδόσεις
Σύμφωνα με την παράδοση ο Θορικός ήταν η πρώτη περιοχή της Αττικής στην οποία βρέθηκε η θεά Δήμητρα στο ταξίδι της προς την Ελευσίνα. Ο Θορικός ήταν έδρα-κατοικία του επώνυμο ήρωα του δήμου της Κεφαλής, του Κέφαλου, ο οποίος σύμφωνα με την μυθολογία ήταν μάλιστα και βασιλιάς της πόλης του Θορικού, ο οποίος μεταφέρθηκε από την Ηώ για να ζήσει μαζί με τους θεούς. Κατά τον 19ο αιώνα ο Κρίστοφερ Ουόρντσουορθ πρότεινε ότι, στην αθηναϊκή ψυχολογία, ο Θορικός συνδέθηκε με τους θεούς και για αυτό ο Σοφοκλής μιλά για την «θορίκιο πέτρα» (Θορίκιος πέτρος), σε σχέση με τη μεταφορά του Κεφάλου, ως μια παρόμοια ενέργεια, που εκτελείται από τον Οιδίποδα.
Οχυρό & Ακρόπολη Θορικού
Η πόλη του Θορικού οχυρώθηκε το 409 π.Χ., κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου από τους Αθηναίους για να προστατευτούν τα μεταλλεία. Οι οχυρώσεις του Θορικού περιείχαν τη μικρή πεδιάδα που κατέληγε στο λιμάνι της πόλης, που τώρα ονομάζεται Πόρτο Μαντρί ή Μανδρί. Τα ερείπια των τειχών, με εξακόσια μέτρα μήκος τουλάχιστον, με έξι πύργους και επτά πύλες, εξακολουθούν να υπάρχουν κατά μήκος της κορυφογραμμής των λόφων στα βόρεια, τα νότια και τα δυτικά της πεδιάδας. Η ακρόπολη βρισκόταν σε ύψωμα πάνω από το ποτάμι Φρασγκό Λιμιώνα.
Αρχαίο θέατρο Θορικού
Από κάτω από τα τείχη, στη βόρεια πλευρά, υπάρχουν τα ερείπια του αρχαίου θεάτρου του Θορικού, το οποίο χρονολογείται μεταξύ του 525 και 480 π.Χ. και αποτελείται από ορθογώνια ορχήστρα και 21 σειρές καθισμάτων.
Ναός της Δήμητρας και Κόρης
Στην πεδιάδα νότια του οικισμού, σώζεται μεγάλο μαρμάρινο δωρικό οικοδόμημα σε σχήμα διπλής στοάς, του 5ου αι. π.Χ., το οποίο θεωρείται ότι είναι ναός της Δήμητρας και της Κόρης, σύμφωνα με επιγραφή, η οποία βρέθηκε στην περιοχή.
Ο σημερινός οικισμός
Ο σημερινός οικισμός του Θορικού είναι μικρός οικισμός που βρίσκεται κοντά στις ακτές του ομώνυμου όρμου, κατά μήκος της Λεωφόρου Λαυρίου. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Λαυρεωτικής και ο πληθυσμός του ήταν 265 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και 227 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Μεταξύ του Θορικού και του Λαυρίου βρίσκεται ο μικρός οικισμός Άνω Θορικό, με πληθυσμό 252 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και 215 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Προσωπικότητες από τον Θορικό
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο του Θορικού, όπως ο Δημότιμος ο Θορίκιος, ο Διογένης ο Θορίκιος κ.ά. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί χώροι της Αττικής Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα Κατηγορία:Δήμος Λαυρεωτικής
60 (αριθμός)
Το 60 (εξήντα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 59 και πριν από το 61. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 60:2 = 30, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 60 συμβολίζεται ως LX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως Ξ'  στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υψηλά σύνθετοι αριθμοί Κατηγορία:Υπερτέλειοι αριθμοί
Πρεμετή
Ιστορία
Το 15ο αιώνα η Πρεμετή περιήλθε στην κυριαρχία των Οθωμανών και έγινε πρώτα καζάς του σαντζακίου του Αργυρόκαστρου και αργότερα εκείνου των Ιωαννίνων. Τον 18ο και τον 19ο αιώνα λειτουργούσε στην πόλη ελληνικό σχολείο. Μετά από μία ανεπιτυχή εξέγερση το 1833, η Οθωμανική Αυτοκρατορία αντικατέστησε τους Οθωμανούς αξιωματούχους της πόλης με ντόπιους Αλβανούς και εξήγγειλε γενική αμνηστία για όλους που είχαν συμμετάσχει στην εξέγερση. Οι τεχνίτες του καζά της Πρεμετής είχαν το μονοπώλιο των "όπιγκα" (παραδοσιακών παπουτσιών) στα βιλαέτια της Σκόδρας και των Ιωαννίνων μέχρι το 1841, οπότε αυτό το προνόμιο καταργήθηκε με τις μεταρρυθμίσεις του Τανζιμάτ. Το πρώτο αλβανόγλωσσο σχολείο της πόλης ιδρύθηκε το 1889-90 από δάσκαλους που δίδασκαν στον τοπικό Μουσουλμανικό μεντρεσέ και στο ελληνορθόδοξο σχολείο. Αργότερα οι Οθωμανικές αρχές απαγόρευσαν στους Μουσουλμάνους μαθητές να το παρακολουθούν και το σχολείο τελικά έκλεισε. Το 1909, κατά τη Δεύτερη Συνταγματική Περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι αρχές επέτρεψαν να διδάσκεται η αλβανική γλώσσα στον τοπικό μεντρεσέ. . Το 1912 η Πρεμετή καταλήφθηκε από ελληνικά στρατευματα και έμεινε υπό ελληνική διοίκηση έως το 1916.
Στις 4 Δεκεμβρίου 1940, κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου, η Πρεμετή περιήλθε σε ελληνικό έλεγχο από τα προελαύνοντα τμήματα του Β΄ Σώματος Στρατού. Το Μάιο του 1944 το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Ενβέρ Χότζα συγκάλεσε στην πόλη το συνέδριο που εξέλεξε την προσωρινή κυβέρνηση της Αλβανίας. Κατά την κομμουνιστική περίοδο η Πρεμετή είχε τον τίτλο της Ηρωικής Πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος
NG
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων NG ή Ng ή ng, μπορεί να αναφέρεται:
Θεέ, ευλόγησε τη Λετονία
Το Θεέ, ευλόγησε τη Λετονία! (λετονικός τίτλος: Dievs, svētī Latviju!) είναι ο εθνικός ύμνος της Λετονίας. Τη μουσική και τους στίχους έγραψε το 1873 ο δάσκαλος Κάρλις Μπαουμάνις (Kārlis Baumanis, 1834-1904), ο οποίος ήταν μέλος του εθνικιστικού κινήματος της Λετονικής Νεολαίας. Πιθανολογείται ότι ο Μπαουμάνις διασκεύασε τα λόγια του γνωστού τραγουδιού God Save the Queen και συνέθεσε δική του μουσική για τον ύμνο. Ο ύμνος επιλέχθηκε το 1920
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Λετονίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης
Η Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης είναι μια πόλη που ορίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση για περίοδο ενός χρόνου στη διάρκεια του οποίου της δίνεται η ευκαιρία να επιδείξει την πολιτιστική της ζωή και ανάπτυξη. Αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις έχουν χρησιμοποιήσει την χρονιά της πολιτιστικής πόλης για να μεταμορφώσουν ολοκληρωτικά την πολιτιστική τους βάση και κατ’ επέκταση την εικόνα τους στο διεθνή χώρο.
Ιστορικό
Οι Ευρωπαϊκές πόλεις πολιτισμού ορίζονταν σε διακυβερνητική βάση μέχρι το 2004. Τα κράτη μέλη ομοφώνως επέλεγαν τις πιο πιθανές πόλεις για να φιλοξενήσουν το γεγονός και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παραχωρούσε μια επιδότηση στην επιλεγμένη πόλη κάθε χρόνο. Από το 2005 οι θεσμοί της Ε.Ε. συμμετέχουν στη διαδικασία επιλογής των πόλεων που θα φιλοξενήσουν το γεγονός.
Το 1990 οι Υπουργοί Πολιτισμού είχαν ξεκινήσει τον «Ευρωπαϊκό πολιτιστικό μήνα». Το γεγονός αυτό είναι παρόμοιο με την Ευρωπαϊκή πολιτιστική πρωτεύουσα αλλά διαρκεί λιγότερο και απευθύνεται συγκεκριμένα σε χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης. Η επιτροπή παραχωρεί μια επιδότηση για τον Ευρωπαϊκό πολιτιστικό μήνα κάθε χρόνο.
Από το 1991 οι οργανωτές των διαφορετικών ευρωπαϊκών πόλεων πολιτισμού δημιούργησαν ένα δίκτυο, που καθιστούσε δυνατή την ανταλλαγή και διασπορά των πληροφοριών ακόμα και στους οργανωτές των μελλοντικών γεγονότων. Το δίκτυο αυτό έκανε το 1994 μια μελέτη για τον αντίκτυπο της Ευρωπαϊκής Πόλης Πολιτισμού από την δημιουργία του θεσμού ως τότε. To 1997 Ευρωπαϊκή πολιτιστική πόλη ήταν η Θεσσαλονίκη.
Το 1999 η Ευρωπαϊκή πόλη πολιτισμού μετονομάστηκε σε Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης και πλέον χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα Πολιτισμού 2000. Για το έτος 2006 Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης ήταν η Πάτρα. Σύμφωνα με μελλοντικούς σχεδιασμούς για το θεσμό (τουλάχιστον μέχρι το 2019) κάθε χρόνο θα ορίζονται δύο πολιτιστικές πρωτεύουσες της Ευρώπης και κάθε κράτος θα έχει την ευκαιρία να φιλοξενήσει με τη σειρά του το γεγονός. Αυτό έγινε για να αποφευχθεί υπερβολικά σκληρός ανταγωνισμός μεταξύ κρατών για την απόκτηση του τίτλου.
Μόνο ευρωπαϊκές πόλεις που ανήκουν σε κράτη μέλη της Ε.Ε. έχουν αποκτήσει μέχρι σήμερα τον τίτλο της Ευρωπαϊκής πολιτιστικής πρωτεύουσας. Ωστόσο το συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να ορίσει και πόλη από τρίτο κράτος, αρκεί η απόφαση να ληφθεί ομόφωνα. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί και η Κωνσταντινούπολη, που χρίσθηκε ευρωπαϊκή πολιτιστική πρωτεύουσα για το 2010.
Βραβείο Μελίνα Μερκούρη
Από το 2010 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε την χορήγηση σε κάθε Πολιτιστική Πρωτεύουσα βραβείου προς τιμήν της Μελίνας Μερκούρη. Το βραβείο δίνεται στην κάθε πόλη, όχι λιγότερο από τρεις μήνες πριν από την έναρξη των εκδηλώσεων και είναι ύψους 1,5 εκ. ευρώ. Το βραβείο αντικαθιστά την επιχορήγηση που δινόταν μέχρι τότε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκός πολιτισμός Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Πολιτιστικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Καλλιανοί Εύβοιας
Οι Καλλιανοί είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Εύβοιας και προάστιο της Χαλκίδας του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 18.957 κατοίκους. Είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 150 μ. Ο οικισμός αναπτύσσεται κατά μήκος της οδικής οδού Ταξιαρχών-Κύμης.
Ιστορικά στοιχεία
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1889, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Κοτυλαίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πύργου. Καταργήθηκε από ανεξάρτητος οικισμός το 1940, αλλά το 1961 αναγνωρίστηκε ξανά, και προσαρτήθηκε πάλι στην κοινότητα Πύργου. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Στην περιοχή Έντζι, κοντά στους Καλλιανούς, λειτουργούσε τον 19ο αιώνα λιγνιτωρυχείο. Η θέση πήρε το όνομα της από τον Γερμανό μηχανικό που άρχισε το έργο, που λεγόταν Εντζ. Η εκμετάλλευση από την Ελληνική Μεταλλευτική εταιρεία άρχισε το 1869. Για εργατικό προσωπικό προσλήφθησαν εργάτες από τα γύρω χωριά, συμπεριλαμβανομένου και του Πύργου. Ο λιγνίτης μετά την εξόρυξη μεταφερόταν μέσω σιδηρόδρομου αρχικά στην Πλατάνα και έπειτα στο λιμάνι της Κύμης, όπου φορτωνόταν σε πλοία. Την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα η παραγωγή των ορυχείων της Κύμης αντιστοιχούσε στο 60% των εξορύξεων λιγνίτη στην Ελλάδα. Οι εξορύξεις συνέχισαν εντατικά μέχρι τη δεκαετία του 1920. Το ορυχείο εγκαταλείφθηκε το 1962.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Βουγιοϊκές γλώσσες
Οι Βουγιοϊκές γλώσσες (Κορεάτικα: 부여어죽, Κινέζικα: 扶余語族) είναι θεωρητική γλωσσική οικογένεια που αποτελείται από τις Κογκουριοϊκές γλώσσες, τις Ιαπωνικές γλώσσες και τις αρχαίες γλώσσες της Κορεατικής Χερσονήσου και της Μαντζουρίας. Σύμφωνα με τα αρχαία κινεζικά αρχεία, οι Βουγιοϊκές γλώσσες, η Γογουριοϊκή, η Δονγεϊκή, η Οκγεϊκή και η Γοζιοσεονική γλώσσα ήταν παρόμοιες μεταξύ τους αλλά πολύ διαφορετικές από τις τουνγκουζικές γλώσσες. Η Γε-Μαικική γλώσσα μπορεί να ήταν προγονική.
Η υπόθεση είναι τόσο ενδιαφέρουσα, διότι όλες αυτές οι γλώσσες έχουν ορισμένες ομοιότητες με τα αρχαία ιαπωνικά, γι 'αυτό ορισμένοι ερευνητές μιλάνε για γλωσσική οικογένεια Ιαπωνικών-Κογκουριό. Αυτό έμμεσα αμφισβητεί την ύπαρξη της υποτιθέμενης Αλταϊκής οικογένειας γλωσσών, καθώς οι Βουγιοϊκές γλώσσες οριοθετούνται ρητά από τη γλώσσα της αυτοκρατορίας Σίλλα και έτσι από την Παλαιά Κορέα.
Ταξινόμηση των Κογκουριοϊκών και Ιαπωνικών γλωσσών
Ένας αριθμός γλωσσολόγων όπως ο Κιμ Μπανγκχάν, ο Βόβιν και ο Ούνγκερ ταξινομούν τα Κογκουριοϊκά ως Παλαιά Κορεάτικα. Σημειώνουν ότι τα τοπωνύμια που μοιάζουν με Ιαπωνικά εντοπίζονται κυρίως στο κεντρικό τμήμα της Κορεατικής χερσονήσου και θεωρούν ότι δεν αντικατοπτρίζουν τη γλώσσα Κόγκουριο αλλά μάλλον τη γλώσσα του πληθυσμού προτέρου των Κόγκουριο στο κεντρικό και νότιο τμήμα της Κορεατικής χερσονήσου. Δεδομένου ότι στην νότια πλευρά της κορεατικής χερσονήσου διανεμήθηκαν επίσης πολλά τοπωνύμια που βρέθηκαν στο Σιλλανικό βασίλειο, οι γλωσσολόγοι πρότειναν πως ομιλούτο μια Ιαπωνική γλώσσα στην κορεατική χερσόνησο, η οποία αποτελεί ένα υπόστρωμα της γλώσσας Σίλλα. Ο Ούνγκερ προτείνει ότι οι πρόγονοι του λαού Γιαγιόι θα εγκαταστάθηκαν στην Ιαπωνία από το κεντρικό ή νότιο μέρος της Κορέας. Κανένα από τα ιαπωνικά τοπωνύμια δεν έχει βρεθεί στην ιστορική πατρίδα του Κόγκουριο στο βόρειο τμήμα της Κορεατικής χερσονήσου ή στη νοτιοδυτική Μαντζουρία. Τα κορεατικά τοπωνύμια, από την άλλη πλευρά, διανέμονται σε όλη την επικράτεια των Τριών Βασιλείων, από τη Μαντζουρία μέχρι τη νότια Κορεατική χερσόνησο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορεατική γλώσσα
Μουχαμάντ Φαγέ
Ο Μουχαμάντ «Μο» Φαγέ (γαλλικά: Mouhammad "Mo" Faye, γενν. στις 14 Σεπτεμβρίου 1985) είναι Σενεγαλέζος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ για τον Προμηθέα Πατρών.
Πρώιμη ζωή και σταδιοδρομία
Ο Φαγέ γεννήθηκε στο Ντακάρ από τους Ντεμπά και Μαμέ Γιουμανέ Νιάνγκ Φαγέ. Είναι ο νεότερος από πέντε παιδιά. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Ασανέ Φαγέ, έπαιξε καλαθοσφαίριση στο Πανεπιστήμιο του Νιού Χαμσάιρ. Ο Φαγέ παρακολούθησε την Ακαδημία SEED στο Ντακάρ της Σενεγάλης. Το 2002, ήταν μέλος της Εθνικής Σενεγάλης U18 και το 2004 ήταν μέλος της Εθνικής Σενεγάλης U20.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Λόγω της καθυστέρησης στη μετάφραση των αντιγράφων του, ο Φαγέ δεν αγωνίστηκε την πρώτη του σεζόν και ξεκίνησε προπονήσεις με την ομάδα το φθινόπωρο του 2006. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του τη σεζόν 2006-07, αλλά η αρχική του κατάσταση ήταν υπό αμφισβήτηση λόγω τραυματισμού στον καρπό που υπέστη σε ένα παιχνίδι με φίλους το καλοκαίρι. Ο Φαγέ έγινε βασικός όταν ο συμπαίκτης του, Λιούις Κλιντς, τέθηκε σε τιμωρία για το υπόλοιπο της σεζόν 2006–07 στις 5 Ιανουαρίου 2007. Ο Φαγέ παραμελήθηκε ξανά στις 5 Φεβρουαρίου 2007, αφού αντιμετώπιζε συμπτώματα που έμοιαζαν της γρίπης, τα οποία ο προπονητής Πολ Χιούιτ θεωρούσε ότι μπορεί να είχαν προκληθεί από μονοπυρήνωση.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μετά από ένα χρόνο στην NBA D-League, υπέγραψε με τη Γερ-Τουλόν Βαρ Μπασκέτ της LNB Pro B, όπου είχε μέσο όρο 12 πόντους και 5 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Για τη σεζόν 2012–13, εντάχθηκε στον Ίκαρο Καλλιθέας της Α1 Εθνικής. Την επόμενη χρονιά, έγινε μέλος του Παναλευσινιακού και τη σεζόν 2014–15 έπαιξε για το Ρέθυμνο.
Στις 13 Αυγούστου 2015, ο Φαγέ εντάχθηκε στην Παλακανέστρο Βαρέζε. Έφυγε από την ομάδα πριν από το τέλος της σεζόν, καθώς βρέθηκε θετικός σε έλεγχο ντόπινγκ. Επίσης, τιμωρήθηκε σε έξι μήνες εκτός αγώνων. Στις 17 Ιουλίου 2016, υπέγραψε με τον Προμηθέα Πατρών. Στις 24 Απριλίου 2017, υπέγραψε με τη λιβανέζικη Σαγκέσε.
Στις 4 Αυγούστου 2018, μετακόμισε στη Σερβία και υπέγραψε με τον Ερυθρό Αστέρα για τη σεζόν 2018-19. Στις 28 Ιουνίου 2019, ανανέωσε με τον Ερυθρό Αστέρα για μία ακόμη σεζόν. Στις 7 Φεβρουαρίου 2020, ο Φαγέ αποχώρησε από την ομάδα.
Στις 22 Φεβρουαρίου 2020, υπέγραψε με τη ρωσική Αβτοντόρ Σαράτοφ. Στις 27 Απριλίου 2020, ανακοινώθηκε η μετακίνησή του Φαγέ στον Προμηθέα Πατρών, για τρίτη θητεία.