cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κιλικία (Ρωμαϊκή επαρχία)
Η Κιλικία, λατιν.: Cilicia ήταν μία πρώιμη ρωμαϊκή επαρχία, που βρισκόταν στη σημερινή νότια (μεσογειακή) ακτή της Μ. Ασίας. Η Κιλικία προσαρτήθηκε στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία το 64 π.Χ. από τον Γάιο Πομπήιο Μάγνο, ως συνέπεια της στρατιωτικής της παρουσίας στα ανατολικά, μετά την επιδίωξη της νίκης στον Γ΄ Μιθριδατικό Πόλεμο. Υποδιαιρέθηκε από τον Διοκλητιανό γύρω στο 297, και παρέμεινε υπό ρωμαϊκή κυριαρχία για αρκετούς αιώνες, μέχρι να περιέλθει στις ισλαμικές κατακτήσεις.
Πρώτη επαφή και ίδρυση της επαρχίας (103–47 π.Χ.)
Η περιοχή ήταν καταφύγιο για πειρατές, που επωφελήθηκαν από το δουλεμπόριο με τους Ρωμαίους. Όταν όμως οι Κιλικιανοί πειρατές άρχισαν να επιτίθενται στη ρωμαϊκή ναυτιλία και σε πόλεις, η ρωμαϊκή Σύγκλητος αποφάσισε να στείλει διάφορους διοικητές για να αντιμετωπίσουν την απειλή. Κατά τη διάρκεια αυτών των επεμβάσεων δημιουργήθηκε η επαρχία της Κιλικίας.
Τμήματα της Πεδινής Κιλικίας έγιναν ρωμαϊκά εδάφη το 103 π.Χ., κατά την πρώτη εκστρατεία τού Μάρκου Αντώνιου τού Ρήτορα κατά των πειρατών. Ενώ ολόκληρη η περιοχή της «Κιλικίας» ήταν η «επαρχία» του, ή πιο σωστά, η περιοχή της απεριόριστης εξουσίας (imperium) που είχε κατά τη διάρκεια της διοίκησής του ως αντιπραίτωρ (propraetor), μόνο ένα μικρό τμήμα αυτής της περιοχής έγινε ρωμαϊκή επαρχία εκείνη την εποχή.
Το 96 π.Χ. ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας διορίστηκε κυβερνήτης ως αντιπραίτωρ της Κιλικίας, κατά την οποία σταμάτησε μία εισβολή του Μιθριδάτη Β΄ της Παρθίας. Το 80 π.Χ. κυβερνήτης της Κιλικίας ήταν ο Γναίος Κορνήλιος Δολαβέλα, ο οποίος αργότερα καταδικάστηκε για παράνομη λεηλασία της επαρχίας. Αντικαταστάτης του το 78 π.Χ. ήταν ο Πόπλιος Σερβήλιος Βατία Ισαυρικός. Τού δόθηκε η ευθύνη να εκκαθαρίσει τους πειρατές και η απόσπασή του κράτησε μέχρι το 74 π.Χ. Από το 77 έως το 76 π.Χ., επέτυχε πολλές ναυτικές νίκες κατά των πειρατών στα ανοιχτά της Κιλικίας και μπόρεσε να καταλάβει τις ακτές της Λυκίας και της Παμφυλίας. Αφού οι πειρατές κατέφυγαν στα οχυρά τους φρούρια, ο Βατία Ισαυρικός άρχισε να επιτίθεται στα παράκτια φρούριά τους. Κατέλαβε την πόλη της Ολύμπου, προτού συνεχίσει να καταλάβει τη Φασήλιδα και να υποτάξει τον Κώρυκο και μία σειρά από μικρά οχυρά πειρατών.
Στη συνέχεια, το 75 π.Χ., ο Βατία Ισαυρικός προχώρησε στα βουνά τού Ταύρου (την πρώτη φορά που ο ρωμαϊκός στρατός διέσχισε αυτά τα βουνά) και επέτυχε να νικήσει τους Ισαύρους κατά μήκος των βόρειων πλαγιών. Πολιόρκησε την κύρια πόλη τους, τα ίσαυρα, και κατάφερε να την καταλάβει, αφού εξέτρεψε την πορεία ενός ποταμού, στερώντας έτσι τους υπερασπιστές στην πόλη από τη μοναδική πηγή νερού τους, μετά την οποία σύντομα παραδόθηκαν. Μέχρι το 74 π.Χ. ο Βατία Ισαυρικός είχε οργανώσει την περιοχή, που είχε κατακτήσει και την ενσωμάτωσε στην επαρχία της Κιλικίας. Εντούτοις, μεγάλο μέρος της Πεδινή Κιλικία εξακολουθούσε να κρατείται από τον Τιγράνη Β΄ τον Μεγάλο και ανήκε στο βασίλειο της Αρμενίας, ενώ η Τραχεία Κιλικία ήταν ακόμη υπό την κυριαρχία των πειρατών.
Τον Βατία Ισαυρικό διαδέχθηκε ως ανθύπατος (proconsul) της Κιλικίας ο Λeύκιος Λικίνιος Λούκουλλος, ο οποίος χρησιμοποίησε τους βετεράνους και τον στόλο το;y Ισαυρικού για να πολεμήσει στον πόλεμο εναντίον του Μιθριδάτη Δ΄ τού Πόντου (βλ.: Γ΄ Μιθριδατικός Πόλεμος). Δεδομένου ότι ο Τιγράνης Β΄ ήταν σύμμαχος του Μιθριδάτη Δ΄, ο Λούκουλλος τελικά κινήθηκε ενάντια στις κτήσεις του στην Πεδινή Κιλικία και τις πρόσθεσε στη ρωμαϊκή επαρχία της Κιλικίας.
Όταν ο Γναίος Πομπήιος Μάγνος έλαβε την έκτακτη διοίκηση κατά των πειρατών το 67 π.Χ. και νίκησε στην αποφασιστική μάχη τού Κορακησίου (στη σύγχρονη Αλάνια), οι πειρατές τελικά εκδιώχθηκαν και υποτάχθηκαν και η Τραχεία Κιλικία τέθηκε υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων. Αφού ο Πομπήιος έλαβε τη διοίκηση του Γ΄ Μιθριδατικού Πολέμου, ανάγκασε τον βασιλιά Τριγάνη Β΄ να παραδοθεί και προχώρησε στην απόσπαση από τον βασιλιά των τμημάτων της Πεδινής Κιλικίας, που ο Τριγάνης κατείχε ακόμη. Μέχρι το 64 π.Χ. ο Πομπήιος είχε οργανώσει τη νέα επαρχία, προσθέτοντας όλες τις πρόσφατες κατακτήσεις του στην αρχική επαρχία της Κιλικίας και έκανε την Ταρσό πρωτεύουσα της νέας επαρχίας.
Η αναδιοργανωμένη Κιλικία του Πομπήιου είχε έξι μέρη: Πεδινή Κιλικία (Cilicia Campestris), Τραχεία Κιλικία (Cilicia Aspera), Παμφυλία, Πισιδία, Iσαυρία και Λυκαονία, με το μεγαλύτερο τμήμα της Φρυγίας, συμπεριλαμβανομένων των κέντρων (conventus iuridicus) της Λαοδικείας, της Απάμειας και των Συννάδων. Στα ανατολικά της Πεδινής Κιλικίας, ο Πομπήιος άφησε έναν εντόπιο δυνάστη, τον Ταρκονδιμότο, να ελέγχει την Αναζαρβό και το όρος Αμανόν. Η δυναστεία τού Ταρκονδιμότου θα συνέχιζε να κρατά την περιοχή ως πιστός σύμμαχος της Ρώμης μέχρι τη βασιλεία του Τιβέριου.
Το 58 π.Χ. προστέθηκε το νησί της Κύπρου, το οποίο είχαν πάρει οι Ρωμαίοι από τον βασιλιά της Αιγύπτου. Αυτή ήταν η έκταση της ρωμαϊκής επαρχίας της Κιλικίας, όταν ο Κικέρων ήταν ανθύπατος της Κιλικίας το 51–50 π.Χ. Οι Ρωμαίοι την είχαν χωρίσει μέχρι τώρα σε οκτώ κέντρα (conventus ή fora): το conventus της Ταρσού όπου διέμενε ο κυβερνήτης, το forum του Ικονίου για τη Λυκαονία, το forum Isauricum πιθανώς στο Φιλορνέλιον, το forum Pamphylium ο τόπος τού οποίου είναι άγνωστος, το forum Cibyraticum στη Λαοδίκεια επί τού Λύκου, το forum της Απάμειας, το forum των Συννάδων και την Κύπρο.
Επαρχιακές αλλαγές (47 π.Χ. – 14 μ.Χ.)
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Roman_Empire_125.png/200px-Roman_Empire_125.png|δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό τον [[Αδριανός|Αδριανό (βασ. 117-38), που δείχνει τη συγκλητική επαρχία της Κιλικίας στη νότια Μ. Ασία.]] Η επαρχία αναδιοργανώθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα το 47 π.Χ. Το forum (ή conventus) των Κιβύρων ήταν προσαρτημένο στην επαρχία της Ασίας, μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της Πισιδίας, την Παμφυλία, καθώς και πιθανώς το conventus της Απάμειας και των Συννάδων. Περαιτέρω αλλαγές έγιναν από τον Μάρκο Αντώνιο το 36 π.Χ., όταν έδωσε την Κύπρο και την Τραχεία Κιλικία στην Κλεοπάτρα Ζ΄ και την ανατολική Φρυγία με τη Λυκαονία, την Ισαυρία και την Πισιδία, στον βασιλιά Αμύντα της Γαλατίας.
Το 27 π.Χ., ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος έκανε περαιτέρω αλλαγές, περιορίζοντας ακόμη περισσότερο την επαρχία της Κιλικίας. Η Κύπρος έγινε ξεχωριστή επαρχία και η Παμφυλία με την Ισαυρία και την Πισιδία, μετά το τέλος του Αμύντα το 25 π.Χ., έγινε επίσης ξεχωριστή επαρχία (επαρχία Γαλατίας), στην οποία προσαρτήθηκε και η Λυκαονία. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η Κιλικία περιορίστηκε στην αρχική της διαίρεση Πεδινής και Τραχείας (Campestris και Aspera) και μετονομάστηκε σε Κιλικία-Συρία-Φοινίκη. Υπό τον Αύγουστο, η Κιλικία ήταν μία αυτοκρατορική επαρχία, που διοικούνταν από έναν ύπατο ως απεσταλμένος τού Αυτοκράτορα στον πραίτωρα (legatus Augusti pro praetore).
Σύμφωνα με τις όψιμες Δημοκρατικές και τις πρώιμες Αυτοκρατορικές μεθόδους επαρχιακής κυριαρχίας, τα δυτικά ορεινά μέρη της Κιλικίας, τα οποία δεν ήταν εύκολο να διαχειριστεί ένας κυβερνήτης, αφέθηκαν στους γηγενείς πρίγκιπες. Υπήρχαν συνολικά τρεις από αυτές τις ανεξάρτητες αυτόχθονες δυναστείες. Η μία ήταν αυτή της Όλβας, στα βουνά μεταξύ Σόλι και Κυίνδα, που διοικούνταν από ιερείς-δυνάστες. Μία δεύτερη ήταν η Τραχεία Κιλικία, την οποία ο M. Αντώνιος είχε αρχικά δώσει στην Κλεοπάτρα. Ο Αύγουστος έθεσε αυτή την περιοχή υπό την κυριαρχία τού βασιλιά Αρχέλαου της Καππαδοκίας το 25 π.Χ. Ο γιος του Ταρκονδιμότου στην ανατολική Κιλικία είχε χάσει τον θρόνο του το 30 π.Χ. λόγω της ακλόνητης υποστήριξης τού πατέρα του στον Μ. Αντώνιο, αλλά το βασίλειο αποκαταστάθηκε το 20 π.Χ. και επρόκειτο να διαρκέσει άλλα 37 χρόνια, πριν ο Τιβέριος καταργήσει τελικά αυτό το πελατειακό βασίλειο και το μετατρέψει σε πλήρη επαρχία.
Υπό την ύστερη Αυτοκρατορία (297 – π. 700)
Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης τού Διοκλητιανού και της Τετραρχίας (πιθανότατα γύρω στο 297 μ.Χ.), η Κιλικία χωρίστηκε σε τρία μέρη: την Κιλικία Πρώτη (Cilicia Prima) υπό έναν ύπατο με πρωτεύουσα την Ταρσό, την Κιλικία Δευτέρα (Cilicia Secunda) κάτω από έναν επόπτη (praeses) με πρωτεύουσα την Aναζαρβό και την Ισαυρία (αρχικά η Τραχεία Κιλικία) κάτω από έναν επόπτη, με πρωτεύουσα τη Σελεύκεια. Αυτές οι 3 επαρχίες της Κιλικίας, συν τις επαρχίες της Συρίας, της Μεσοποταμίας, της Αιγύπτου και της Λιβύης, σχημάτισαν την επισκοπή της Ανατολής (στα τέλη του 4ου αι. το αφρικανικό τμήμα αποσπάστηκε ως επισκοπή της Αιγύπτου), μέρος του πραιτοριανού νομού της Ανατολής, τού πλούσιου μέρος της ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η ίδια η Κιλικία παρέμεινε υπό τον έλεγχο της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας μέχρι τις αρχές του 8ου αι., όταν κατακτήθηκε από το χαλιφάτο των Ομεϋαδών και έγινε μέρος των ισλαμικών συνόρων (thughur) με τους Ρωμαίους. Ωστόσο η περιοχή είχε σχεδόν ολοκληρωτικά ερημωθεί ήδη από τα μέσα του 7ου αι. και αποτελούσε μία γη του κανενός μεταξύ των Ρωμαίων και του χαλιφάτου. Τα δυτικά τμήματα της παλαιάς επαρχίας της Κιλικίας παρέμειναν στα χέρια των Ρωμαίων και έγιναν μέρος του Θέματος τωμ Κιβυρραιωτών. Το status quo θα παρέμενε αμετάβλητο για περισσότερα από 260 χρόνια, προτού η Κιλικία τελικά ανακτηθεί από τους Ρωμαίους στις δεκαετίες του 950 και του 960 από τον Νικηφόρο Β΄ Φωκά και τον Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Δυτικής Ασίας Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες της Μικράς Ασίας Κατηγορία:Επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Άντριου Τανενμπάουμ
Ο Άντριου Στιούαρτ «Άντυ» Τάνενμπάουμ (Andrew Stuart "Andy" Tanenbaum, γνωστός και με το διαδικτυακό του όνομα ast) (γένν. 16 Μαρτίου 1944) είναι καθηγητής της επιστήμης υπολογιστών στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο (Vrije), στο Άμστερνταμ στην Ολλανδία. Είναι γνωστός ως ο δημιουργός του MINIX, ενός ελεύθερου και ανοικτού κώδικα λειτουργικού συστήματος, το οποίο δημιούργησε για εκπαιδευτικούς σκοπούς, και ως συγγραφέας βιβλίων της Επιστήμης των Υπολογιστών, τα οποία θεωρούνται τα πρότυπα κείμενα αυτού του πεδίου της επιστήμης. Ο ίδιος θεωρεί τη διδασκαλία ως την πιο σημαντική του εργασία.
Έργα
Ανάμεσα στα έργα του Άντριου Τανενμπάουμ συγκαταλέγονται τα βιβλία του, το λειτουργικό σύστημα MINIX και άλλα λογισμικά που έχει γράψει, και διάφορες ερευνητικές εργασίες στις οποίες έχει συμμετάσχει.
Βιβλία
Είναι ευρέως αναγνωρισμένος για τα βιβλία του πάνω στην επιστήμη των υπολογιστών:
Το Operating Systems: Design and Implementation και το MINIX ήταν η έμπνευση του Λίνους Τόρβαλντς για τη δημιουργία του πυρήνα Linux. Στην αυτοβιογραφία του Just for Fun, ο Τόρβαλντς το περιγράφει ως «το βιβλίο που με εκτόξευσε σε νέα ύψη».
Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, όπως στα Αραβικά, Βασκικά, Βουλγαρικά, Ελληνικά, Κινέζικα, Ολλανδικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Εβραϊκά, Ουγγρικά, Ιταλικά, Ιαπωνικά, Κορεατικά, Ισπανικά (Μεξικού), Περσικά, Πολωνικά, Πορτογαλικά, Ρουμανικά, Ρωσικά, Σερβικά, Ισπανικά. Συνολικά υπάρχουν περισσότερες από 12 εκδόσεις των έργων του, οι οποίες χρησιμοποιούνται σε πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο. Στα Ελληνικά, κυκλοφορούν μεταφρασμένα τα βιβλία Δίκτυα υπολογιστών, Σύγχρονα λειτουργικά συστήματα, Η αρχιτεκτονική των υπολογιστών και Κατανεμημένα συστήματα αρχές και υποδείγματα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.
Amsterdam Compiler Kit
Το Amsterdam Compiler Kit είναι ένα εργαλείο το οποίο παράγει φορητούς μεταγλωττιστές. Ξεκίνησε πριν το 1981, και ο Άντριου Τανενμπάουμ ήταν ο αρχιτέκτονάς του από την αρχή μέχρι την έκδοση 5.5.
MINIX
Το 1987, ο Τανενμπάουμ έγραψε έναν κλώνο του UNIX, και τον ονόμασε MINIX (από το MIni-uNIX), για υπολογιστές IBM PC. Το λειτουργικό σύστημα απευθυνόταν σε φοιτητές και σε οποιονδήποτε άλλον ήθελε να μελετήσει πώς δουλεύει ένα λειτουργικό σύστημα. Στη συνέχεια, έγραψε ένα βιβλίο το οποίο περιείχε όλο τον πηγαίο κώδικα, και ένα παράρτημα το οποίο εξηγούσε τον κώδικα με λεπτομέρεια. Ο κώδικας ήταν διαθέσιμος σε μια σειρά από δισκέτες. Μέσα σε τρεις μήνες, μια ομάδα συζητήσεων γεννήθηκε στο USENET, με το όνομα comp.os.minix, με 40.000 χρήστες οι οποίοι συζητούσαν και βελτίωναν το σύστημα. Ένας από αυτούς τους χρήστες ήταν ο Φινλανδός Λίνους Τόρβαλντς ο οποίος άρχισε να προσθέτει δυνατότητες στο MINIX και να το προσαρμόζει στις ανάγκες του. Στις 5 Οκτωβρίου 1991, ο Τόρβαλντς ανακοίνωσε την κυκλοφορία του δικού του πυρήνα, του Linux, ο οποίος αρχικά χρησιμοποιούσε το σύστημα αρχείων του MINIX χωρίς όμως να βασίζεται στον πηγαίο κώδικα του MINIX code.
Ερευνητικό έργο
Ο Τανενμπάουμ έχει επίσης συμμετάσχει σε πολλά άλλα ερευνητικά προγράμματα στον χώρο των λειτουργικών συστημάτων, των κατανεμημένων συστημάτων και του ubiquitous computing, συχνά ως επιβλέποντας διδακτορικών φοιτητών, ή ως μεταδιδακτορικός ερευνητής. Τα προγράμματα αυτά συμπεριλαμβάνουν:
Electoral-vote.com
Το 2004 ο Τανενμπάουμ δημιούργησε τον ιστότοπο Electoral-vote.com], ο οποίος ανέλυε τις δημοσκοπήσεις για τις Προεδρικές εκλογές του 2004 στις ΗΠΑ, και τις χρησιμοποιούσε για να προβλέψει το αποτέλεσμα του Κολεγίου των Ελεγκτόρων. Δήλωσε ότι δημιούργησε τον ιστότοπο ως Αμερικανός ο οποίος «γνωρίζει από πρώτο χέρι τι νομίζει ο κόσμος για την Αμερική, και δεν είναι καλή εικόνα αυτή τη στιγμή. Θέλω ο κόσμος να βλέπει την Αμερική ως τη γη της ελευθερίας και της δημοκρατίας, και όχι της αλαζονείας και της τυφλής εκδίκησης. Θέλω να είμαι ξανά περήφανος για την Αμερική.» Ο ιστότοπος παρείχε ένα χρωματικό χάρτη, ο οποίος ενημερωνόταν καθημερινά με την πρόβλεψη ψήφου κάθε πολιτείας. Ο Τανενμπάουμ κράτησε την ταυτότητά του μυστική κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αναφερόμενος στον εαυτό του μόνο ως «the Votemaster» και φανερώνοντας μόνο ότι ο ίδιος προτιμούσε τον John Kerry. Ο φιλελεύθερος υποστηρικτής των Δημοκρατικών αποκάλυψε την ταυτότητά του την 1η Νοεμβρίου 2004, την προηγούμενη ημέρα των εκλογών, αναφέροντας μαζί και τους λόγους για τους οποίους έφτιαξε τον ιστότοπο. Μέσω του ίδιου ιστότοπου κάλυψε και τις Αμερικανικές εκλογές του 2006, προβλέποντας σωστά το αποτέλεσμα και των τριάντα τριών διεκδικήσεων για θέσεις στη Γερουσία.
Το 2008 χρησιμοποίησε ξανά τον ιστότοπο για τις προεδρικές εκλογές και τις εκλογές της Γερουσίας και της Βουλής. Για τις προεδρικές, προέβλεψε σωστά όλες τις πολιτείες εκτός από την Ιντιάνα, για την οποία είπε ότι θα κέρδιζε ο ΜακΚέιν με 2%, ενώ κέρδισε ο Ομπάμα με 1%, και το Μιζούρι, για το οποίο τα ποσοστά ήταν υπερβολικά όμοια για να μπορεί να προβλεφθεί αποτέλεσμα (τελικά κέρδισε ο ΜακΚέιν με 0,1%. Επίσης προέβλεψε σωστά όλους τους νικητές για τη Γερουσία, εκτός από τη Μινεσότα, για την οποία προέβλεψε 1% προβάδισμα του Νορμ Κόλμαν, ενώ το αποτέλεσμα τελικά κρίθηκε δικαστικά μετά από επτάμηνη δίκη, και κέρδισε ο Αλ Φράκνεν με 0,1% (312 ψήφους).
Ακαδημαϊκά στοιχεία και βραβεύσεις
Κατά τη διάρκεια της πολυετούς διδασκαλίας του στον ακαδημαϊκό χώρο, ο Τανενμπάουμ έχει διδάξει αξιόλογους μαθητές και έχει τιμηθεί με επιβραβεύσεις και αξιώματα.
Διδακτορικοί φοιτητές (Ph.D.)
Ο Τανενμπάουν είχε διδακτορικούς φοιτητές οι οποίοι με τη σειρά τους έγιναν διάσημοι ερευνητές στον χώρο της επιστήμης των υπολογιστών. Αυτοί συμπεριλαμβάνουν τους:
Πρύτανης της Σχολής Προχωρημένης Πληροφορικής και Εικονογραφίας
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Ολλανδική κυβέρνηση άρχισε τη δημιουργία μιας σειράς από θεματικά εστιασμένες ερευνητικές σχολές, μοιρασμένες σε πολλά πανεπιστήμια. Αυτές οι σχολές στόχευαν να συνδέσουν μεταξύ τους καθηγητές και διδακτορικούς φοιτητές από διάφορα Ολλανδικά (και αργότερα παγκόσμια) πανεπιστήμια, ώστε να τους βοηθήσουν να συνεργαστούν και να ενισχύσουν την έρευνά τους. Ο Τανενμπάουμ ήταν ένας από τους συνιδρυτές και ο πρώτος πρύτανης της Σχολής Προχωρημένης Πληροφορικής και Εικονογραφίας (Advanced School for Computing and Imaging - ASCI). Αυτή η σχολή αρχικά απότελούνταν από 200 μέλη του προσωπικού και διδακτορικούς φοιτητές του Πανεπιστημίου Βρέιε, του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ, του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας του Ντελφτ και του Πανεπιστημίου Λέιντεν, οι οποίοι εργάζονταν πάνω σε θέματα προχωρημένων υπολογιστικών συστημάτων, ειδικά πάνω στον παράλληλο υπολογισμό, και στην ανάλυση και επεξεργασία εικόνων. Ο Τανενμπάουμ παρέμεινε Πρύτανης για 12 χρόνια, μέχρι το 2005, όταν έγινε Ακαδημαϊκός Καθηγητής από τη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών της Ολλανδίας, οπότε και έγινε πλήρους απασχόλησης καθηγητής και ερευνητής. Η Σχολή ASCI έχει σήμερα μεγαλώσει και συμπεριλαμβάνει ερευνητές από σχεδόν μια ντουζίνα πανεπιστήμια στην Ολλανδία, το Βέλγιο και τη Γαλλία. Η ASCI προσφέρει μαθήματα επιπέδου διδακτορικού, και διοργανώνει ένα ετήσιο συνέδριο και πολλά εργαστήριο κάθε χρόνο.
Επίτημος διδάκτωρ
Στις 12 Μαΐου 2008 ο Τανενμπάουμ έγινε επίτιμος διδάκτωρ στο Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Η απονομή έγινε στην αίθουσα της ακαδημαϊκής συνόδου, και στη συνέχεια ο Τανενμπάουμ έδωσε μια διάλεξη για το όραμά του για το μέλλον του πεδίου των υπολογιστών. Η τιμή αυτή του δόθηκε ως αναγνώριση όλου του έργου του, το οποίο συμπεριλαμβάνει περίπου 150 δημοσιευμένα άρθρα, 18 βιβλία (μεταφρασμένα σε περισσότερες από 20 γλώσσες) και τη δημιουργία ενός μεγάλου αριθμού από λογισμικά ανοικτού κώδικα, μεταξύ αυτών τα Amsterdam Compiler Kit, Amoeba, Globe, και MINIX.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Προγραμματιστές ελεύθερου λογισμικού
Ford Ka
Το Ford Ka ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης, αρχικά της κατηγορίας A και στην τρίτη γενιά του (την τελευταία) της κατηγορίας Β. Κατασκευαζόταν από την αυτοκινητοβιομηχανία Ford, τόσο από το γερμανικό, όσο και από άλλα παρακλάδια της Ford σε άλλες ηπείρους, μεταξύ του 1996 και του 2021.
Πρώτη γενιά
Η πρώτη γενιά του, εισήχθη στις 11 Σεπτεμβρίου 1996, σαν ένα επιπρόσθετο μοντέλο στην παλέτα της Ford, με σκοπό να ανταγωνιστεί κυρίως το Renault Twingo. Βασίστηκε στην πλατφόρμα του λίγο μεγαλύτερου Ford Fiesta τρίτης γενιάς, αλλά με εντελώς διαφορετικό ντιζάιν και ως μοντέλο ακόμα χαμηλότερου κόστους.
Τα τρία πρώτα έτη παραγωγής του, το αρχικό Ka προσφερόταν με αποκλειστικά μαύρους προφυλακτήρες, με σκοπό να περιορίζονται στο ελάχιστο οι μικροζημιές στους ελιγμούς παρκαρίσματος. Μάλιστα ήταν από ένα πλαστικό που δεν μπορούσε να βαφτεί εκ των υστέρων, καθώς οι μπογιές δεν μπορούσαν να «κολλήσουν» πάνω σε αυτό. Καθώς όμως πολλοί πελάτες απαιτούσαν προφυλακτήρες στο χρώμα του αμαξώματος, τελικώς το 1999 η Ford εισήγαγε και τέτοιους προφυλακτήρες στο Ka πρώτης γενιάς.
Τρίτη γενιά
Η τρίτη γενιά του Ka, εξελίχθηκε από την Ford Βραζιλίας, όπου και αποκαλύφθηκε το πρωτότυπο μοντέλο Ford Ka Concept, τον Νοέμβριο του 2013. Η έκδοση παραγωγής αυτού του Ford Ka παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 2014, σε εκδοχές αμαξώματος hatchback και σεντάν, με τα πρώτα αντίτυπα να φτάνουν στην αγορά της Βραζιλίας τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2014 αντίστοιχα. Η επόμενη αγορά όπου κυκλοφόρησε ήταν η Ινδία, όπου το sedan κυκλοφόρησε ως το νέο Ford Figo Aspire τον Αύγουστο του 2015, ενώ το hatchback έφτασε (ως το νέο Ford Figo) έναν μήνα μετά.
Ειδικότερα στην Ευρώπη, κυκλοφόρησε επίσημα τον Ιούνιο του 2016 και μάλιστα ως Ka+. Το έξτρα «+» στο όνομα, έδειχνε ότι η Ford το είχε αναβαθμίσει σε supermini αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B, σε αντίθεση με τις 2 πρώτες γενιές του, που είχαν καταταχθεί ως αυτοκίνητα πόλης της κατηγορίας A. Το Ka+ ήταν πλέον διαθέσιμο, εκτός του στάνταρ 5-τάχυτου μηχανικού κιβωτίου, και με 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
Τελική διακοπή
Στα πλαίσια της αναδιοργάνωσης της Ford στην Ευρώπη, η οποία έχει ως στόχο να αυξήσει το περιθώριο κέρδους της εταιρείας, ανακοινώθηκε τον Απρίλιο του 2019 ότι η παραγωγή του ευρωπαϊκού μοντέλου θα σταματήσει τον Σεπτέμβριο του 2019, όπως και έγινε. Στη συνέχεια, η διάθεσή του στην ήπειρο αυτή διακόπηκε το 2020, μόλις πωλήθηκαν όσα αντίτυπα είχαν απομείνει. Τελικώς, στις 13 Ιανουαρίου 2021, σταμάτησε και η κατασκευή του στη Βραζιλία, την τελευταία χώρα όπου είχε απομείνει η παραγωγή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Καλλιέργεια μακροφυκών και οικονομία
Η κατανάλωση και καλλιέργεια μακροφυκών παραδοσιακά στην Άπω Ανατολή και νοτιοανατολική Ασία για αρκετούς αιώνες και αποτελούσαν μια καλή πηγή εσόδων, διατροφικών και θρεπτικών συστατικών. Τις τελευταίες δεκαετίες το αυξημένο ενδιαφέρον για τα φύκη και η αυξημένη ζήτηση για πολλαπλούς λόγους, επιτρέπουν σε αρκετές χώρες να επενδύουν σε αυτήν την επιχειρηματική κατεύθυνση.[8]
Χώρες
Παραδοσιακές χώρες καλλιέργειας μακροφυκών σε μεγάλη κλίμακα αποτελούν η Κίνα, Ινδονησία, Φιλιππίνες, Κορέα (Βόρεια και Νότια), Μαλαισία και Ιαπωνία.[5] Τα τελευταία χρόνια η Ευρωπαϊκή ζήτηση έχει αυξηθεί, πράγμα που οδήγησε ευρωπαϊκές χώρες να ξεκινήσουν οι ίδιες την καλλιέργεια για να καλύψουν τις ανάγκες τους. Τέτοιες χώρες είναι είναι η Νορβηγία, Γαλλία, Ιρλανδία, Ισλανδία, Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία.[7]
Πίνακας 1: Σημαντικότερες χώρες παραγωγής μακροφυκών και οι ποσότητες (τόνοι) που παρήγαγαν την περίοδο 1970-2011.[1]
Είδη και γένη
Είδη μακροφυκών που χρησιμοποιούνται για καλλιέργεια σε μεγάλη κλίμακα είναι τα ακόλουθα: Kappaphycus alvarezii, Laminaria, Eucheuma spp, Undaria sp (κοινή ονομασία Wakame), Porphyra (κοινή ονομασία Nori) και Gracilaria lemaeiformis. Στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ιρλανδία πρωτεύων είδος αποτελεί το Ascophyllum nodosum.[6][1]
Παράγοντες που επηρεάζουν την τιμή και την αγορά
Η τιμή και η ποιότητα της βιομάζας επηρεάζεται άμεσα από τον τομέα της χρήσης της και την επεξεργασία που έχει δεχθεί. Ανάλογα με τις ανάγκες κάθε τομέα, με βασικά κριτήρια πάντα την καθαρότητα και την τιμή του τελικού προϊόντος, έρχονται και δευτερεύοντες παράγοντες που επηρεάζουν έμμεσα (κάποιες άμεσα) την τιμή της βιομάζας ανά κιλό ή τόνο.[3] Στον τομέα της επεξεργασίας της βιομάζας η τελική τιμή επηρεάζεται από παράγοντες όπως ο αριθμός των ατόμων που εργάζονται, τα μηχανήματα και ο εξοπλισμός που απαιτείται, οι εγκαταστάσεις, το κόστος παραγωγής ενέργειας κ.α. Τελικό στάδιο αποτελούν οι διάφοροι δασμοί, ανταγωνισμός, προδιαγραφές, κρατικοί φόροι, έξοδα διαφήμισης και έρευνας.[3]
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καλλιέργειες Κατηγορία:Μακροφύκη
Άνχελες Λαρντισάβαλ
H Μαρία δε λος Άνχελες Λαρντισάβαλ ι Αμάτ (María de los Ángeles Lardizábal y Amat, 9 Απριλίου 1806 - 8 Απριλίου 1875) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Μαρτίν Καρρέρα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1806 στη Πόλη του Μεξικού, και ήταν κόρη του Ραφαέλ Λαρντισάβαλ Φερνάντες και της Ραμόνα Αμάτ Γκουτιέρες ντελ Μάσο. Καταγόταν σε μια από τις πλουσιότερες οικογένειες της χώρας, αν δεν και ανήκαν στην αριστοκρατία. Η Άνχελες έλαβε προσεκτική ακαδημαϊκή διδασκαλία σε διάσημα σχολεία για μοναχές.
Η Άνχελες ήταν η ενεργός μέλος στα πολιτικά και ασχολήθηκε με οικονομικά θέματα πολύ πριν από την άφιξη του συζύγου της στην προεδρία.
Arado Ar 77
Το Arado Ar 77 ήταν γερμανικό δικινητήριο χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο της δεκαετίας του 1930. Επρόκειτο για αεροσκάφος προκεχωρημένης εκπαίδευσης το οποίο δεν εντάχθηκε όμως σε παραγωγή διότι η Luftwaffe εντόπισε αρκετά ζητήματα και εν τέλει επέλεξε το ανταγωνιστικό Focke-Wulf Fw 58. Κατά συνέπεια κατασκευάστηκαν μόλις δύο πρωτότυπα.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Ar 77 προωθούνταν από δύο αερόψυκτους κινητήρες Argus As 10C μέγιστης ισχύος 236,7 hp έκαστος. Flugzeug-Typenbuch 1944 Διέθετε παχιές ξύλινες πτέρυγες που ήταν επικαλυμμένες με κόντρα πλακέ στις κάτω επιφάνειες και ύφασμα στις άνω. Η άτρακτος, όπως και οι επιφάνειες του ουραίου, ήταν κατασκευασμένη από συγκολλημένους ατσάλινους σωλήνες και είχε υφασμάτινη επικάλυψη. Διέθετε σταθερό σύστημα προσγείωσης. Το πλήρωμα ήταν τετραμελές και αποτελούνταν από τον πιλότο, τον πλοηγό ή τον εκπαιδευτή καθώς και δύο εκπαιδευόμενους.
Εκδόσεις
Πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Arado Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου
Ασσυρία (Ρωμαϊκή επαρχία)
Η Ασσυρία, λατιν.: Αssyria, ήταν μία ρωμαϊκή επαρχία, που η κατοχή της διήρκεσε μόνο δύο χρόνια (116–118 μ.Χ.).
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Ευτρόπιο και τον Φήστο, δύο ιστορικούς που έγραψαν υπό τις οδηγίες τού αυτοκράτορα Βάλη στο δεύτερο μισό του 4ου αι., σε μία εποχή που ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Τραϊανός θεωρούνταν «ένα πολύτιμο παράδειγμα για σύγχρονα γεγονότα και πρόσωπα», η Ασσυρία ήταν μία από τις τρεις επαρχίες (με την Αρμενία και τη Μεσοποταμία), που είχε δημιουργήσει ο Τραϊανός το 116 μ.Χ. μετά από μία επιτυχημένη στρατιωτική εκστρατεία κατά της Παρθίας. Εκείνη τη χρονιά ο Τραϊανός πέρασε τον ποταμό Τίγρη στη Μεσοποταμία και κατέκτησε, παρά την αντίσταση, την επικράτεια της Αδιαβηνής και στη συνέχεια βάδισε νότια προς την πρωτεύουσα των Πάρθων Σελεύκεια-Κτησιφώντα και προς τη Βαβυλώνα.
Υπάρχουν νομισματικές μαρτυρίες για τις Τραϊανικές επαρχίες της Αρμενίας και της Μεσοποταμίας, αλλά καμία γι' αυτή της Ασσυρίας, της οποίας η ύπαρξη αμφισβητείται από τους CS Lightfoot και F. Miller.
Παρά τη στρατιωτική νίκη της Ρώμης, η κατάκτηση του Τραϊανού το 116 επλήγηαπό δυσκολίες. Από την αρχή, ένας Πάρθιος πρίγκιπας ονόματι Σαντρούκης οργάνωσε μία ένοπλη εξέγερση από τους ιθαγενείς λαούς, κατά την οποία οι ρωμαϊκές φρουρές εκδιώχθηκαν από τις θέσεις τους και ένας Ρωμαίος στρατηγός σκοτώθηκε, όταν τα στρατεύματά του προσπάθησαν να σταματήσουν την εξέγερση. Ο Τραϊανός κατέβαλε την εξέγερση, κατέλαβε και έκαψε τη Σελεύκεια και την Έδεσσα, και μάλιστα δημιούργησε έναν Πάρθιο βασιλιά-μαριονέτα, αλλά στη συνέχεια, στο ταξίδι του για την πατρίδα του με θρίαμβο, αρρώστησε και απεβίωσε στις 8 Αυγούστου 117.
Ο διάδοχος του Τραϊανού Αδριανός εφάρμοσε μία νέα πολιτική σε σχέση με τα πρόσφατα αποκτηθέντα εδάφη στα ανατολικά. Πιστεύοντας ότι επέκτεινε υπερβολικά την Αυτοκρατορία, αποσύρθηκε στα πιο εύκολα να υπερασπιστούν σύνορα. Άφησε ημιτελές το έργο της καταστολής των Πάρθων, το οποίο είδε ότι θα απαιτούσε υπερβολική αύξηση των στρατιωτικών δαπανών. Έστειλε τον Πάρθιο βασιλιά-μαριονέτα αλλού και αποκατέστησε στον πρώην ηγεμόνα τα εδάφη ανατολικά του Ευφράτη, μαζί με την κόρη του που είχε αιχμαλωτιστεί, προτιμώντας να ζήσει μαζί του με ειρήνη και φιλία.
Τοποθεσία
Οι ιστορικοί του 4ου αιώνα, Ευτρόπιος και Φήστος, υποθέτουν ότι η υποτιθέμενη ρωμαϊκή επαρχία της Ασσυρίας βρισκόταν «ανατολικά του Τίγρη και συνήθως ταυτιζόταν με την Αδιαβηνή». Ωστόσο, ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές υποστηρίζουν ότι η επαρχία της Ασσυρίας βρισκόταν μεταξύ των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, στο σημερινό κεντρικό Ιράκ, μία τοποθεσία που επιβεβαιώνεται από το κείμενο τού Ρωμαίου ιστορικού Φήστου του 4ου αι. Ο αρχαιολόγος Aντρέ Μαρίκ «το ταυτίζει πειστικά με το Ασοριστάν της επιγραφής Šāpur του 3ου αι.». Ωστόσο άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι η επαρχία βρισκόταν κοντά στην Αρμενία και ανατολικά του Τίγρη, σε μία περιοχή παλαιότερα γνωστή ως Aδιαβηνή, που ήταν ένα νεο-ασσυριακό βασίλειο.
Περαιτέρω ρωμαϊκή δραστηριότητα στη Μεσοποταμία
Η αποχώρηση του Αδριανού το 118 δεν σήμανε το τέλος της ρωμαϊκής κυριαρχίας στη Μεσοποταμία. Μία δεύτερη παρθική εκστρατεία ξεκίνησε από το 161-165 υπό τη διοίκηση τού Λεύκιου Βέρου, με τον ρωμαϊκό στρατό να κατακτά και πάλι εδάφη ανατολικά του Ευφράτη. Η Ρώμη συνέχισε ξανά στρατιωτική δράση κατά των Πάρθων το 197-8 υπό τη διοίκηση τού αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου.
Μετά την επιτυχημένη εκστρατεία του, ο Σεπτίμιος Σεβήρος ίδρυσε δύο νέες ρωμαϊκές επαρχίες: τη Μεσοποταμία και την Οσροηνή, ένα βασίλειο που ιδρύθηκε τον 2ο αι. π.Χ., με κέντρο την Έδεσσα. Τοποθέτησε επίσης δύο ρωμαϊκές λεγεώνες στις νέες επαρχίες για να εξασφαλίσει τη σταθερότητα και να αποτρέψει τις πρώτες επιθέσεις των Πάρθων και αργότερα των Σασσανιδών. Η ρωμαϊκή επιρροή στην περιοχή έληξε υπό τον Ιοβιανό το 363, ο οποίος εγκατέλειψε την περιοχή, αφού συνήψε βιαστική ειρηνευτική συμφωνία με τους Σασσανίδες και υποχώρησε στην Κωνσταντινούπολη για να εδραιώσει την πολιτική του εξουσία.
Παρά τη συνεχιζόμενη ρωμαϊκή δραστηριότητα στην περιοχή, δεν γίνεται περαιτέρω αναφορά σε ρωμαϊκή επαρχία της Ασσυρίας μετά την εκκένωση του Αδριανού το 118 μ.Χ. Όταν ο Σεπτίμος Σεβήρος δημιούργησε τις επαρχίες της Οσροηνής και της Μεσοποταμίας στα τέλη του 2ου αι., δεν γίνεται καμία αναφορά σε ρωμαϊκή επαρχία της Ασσυρίας.
Έτσι φαίνεται ότι η επαρχία της Ασσυρίας υπήρχε μόνο επί Τραϊανού, αν έγινε αυτό, και δεν αποκαταστάθηκε κατά τις μεταγενέστερες ρωμαϊκές κατοχές στην περιοχή. Η γενική περιοχή συνέπιπτε με την αρχαία Ασσυρία, και οι Μήδοι, οι Αχαιμενίδες Πέρσες, οι Σελευκίδες Έλληνες, οι Σασσανίδες και οι Πάρθοι είχαν όλοι παρόμοια ονόματα για την περιοχή (Ασούρ, Ατούρα, Ασουριστάν).
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Εγγύς Ανατολή στην διάρκεια της Κλασικής Αρχαιότητας Κατηγορία:Αρχαία Άνω Μεσοποταμία Κατηγορία:Ασσυριακή γεωγραφία Κατηγορία:Ιστορία της Ασσυρίας
Άννα Καλαϊτζίδου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κίτρινη Αποθήκη
Η Κίτρινη Αποθήκη είναι καπναποθήκη στον Βόλο η οποία κτίστηκε το 1926 για λογαριασμό της εταιρείας καπνών America Tobacco. Βρίσκεται στη συνοικία Μεταμόρφωση, στο κέντρο του Βόλου και καταλαμβάνει μισό οικοδομικό τετράγωνο. Η πενταώροφη αποθήκη χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ως τόπος φυλάκισης, βασανιστηρίων και εκτελέσεων.
Ιστορικά στοιχεία
Η αποθήκη άρχισε να κτίζεται το 1926 για λογαριασμό της εταιρείας καπνών America Tobacco και ολοκληρώθηκε το 1930. Την κατασκευή ανέλαβε ο Γιάννης Δήμου. Μέχρι την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην αποθήκη δούλευαν περίπου 1000 άτομα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής η αποθήκη χρησιμοποιήθηκε από τον ΕΑΣΑΔ και την ΕΕΕ ως τόπος φυλάκισης, βασανιστηρίων και εκτελέσεων εκατοντάδων Ελλήνων αντιστασιακών μέχρι την απελευθέρωση το 1944.
Το κτίριο μετά τους σεισμούς το 1955 ενισχύθηκε με τη χρήση μανδύα οπλισμένου σκυροδέματος. Το 1965 η αποθήκη αγοράστηκε από τον Εθνικό Οργανισμό Καπνού. Το 1968 στην αποθήκη δούλευαν 120 άτομα και η ισχύς του εργοστασίου της αποθήκης ήταν 88,7 ίπποι. Το 1993 η Κίτρινη Αποθήκη χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο με το ΦΕΚ 916/Β/21-12-1993, διότι «πρόκειται για δείγμα Βιομηχανικής Αρχιτεκτονικής της εποχής του στενά συνδεδεμένο με την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, την πρόσφατη ιστορία του τόπου και υπήρξε σημείο αναφοράς των κατοίκων της περιοχής».
Νέες χρήσεις
Μετά τη λήξη της χρήσης του κτιρίου ως αποθήκη καπνού είχε προταθεί να στεγάσει τμήματα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, αλλά λόγω του χαμηλού ύψους των ορόφων δεν αξιοποιήθηκε. Το κτίριο πέρασε στην κατοχή του δήμου Βόλου το 2005, επί δημαρχίας Κυριάκου Μήτρου (1999-2006), με στόχο να χρησιμοποιηθεί από το Δημοτικό Κέντρο Ιστορίας και Τεκμηρίωσης Δήμου Βόλου, με τη δημιουργία γραφείων, βιβλιοθήκης, αρχειοστάσιου και κέντρο επεξεργασίας και ψηφιοποίησης. Επίσης προτάθηκε να χρησιμοποιηθεί ως συνεδριακό κέντρο.
Τον Ιούλιο του 2018 υπογράφηκε σύμβαση παραχώρησης της Κίτρινης Αποθήκης για την στέγαση της Μονάδας Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Η σύμβαση περιλαμβάνει την αποκατάσταση της αποθήκης, ύψους 10 εκατομμυρίων ευρώ, με κονδύλια από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του Υπουργείου Οικονομίας και Ανάπτυξης, η οποία είχε εγκριθεί από τον Ιούλιο του 2017.
Αρχιτεκτονική
Η αποθήκη βρίσκεται σε οικόπεδο το οποίο καταλαμβάνει σχεδόν το μισό οικοδομικό τετράγωνο στη διασταύρωση των οδών Άνθιμου Γαζή και Βασσάνη. Το οικόπεδο της Κίτρινης Αποθήκης περιλαμβάνει πέρα από την κύρια αποθήκη και ένα βοηθητικό κτίσμα το οποίο είχε το ρόλο αποθήκη αυλής, με εμβαδόν 110 τετραγωνικά μέτρα. Το ύψος της μικρής αποθήκης είναι τέσσερα μέτρα.
Η αποθήκη έχει σχήμα Π. Διαθέτει υπόγειο, ισόγειο και τέσσερις ορόφους, με κάθε όροφο να έχει εμβαδόν 1.268 τετραγωνικά μέτρα. Το ύψος του κτιρίου είναι 19,5 μέτρα. Η οροφή της αποθήκης είναι δίρρικτη μεταλλική και καλυμμένη με λαμαρίνα. Σε κάθε άκρο του Π βρίσκεται τριγωνικό αέτωμα με κυκλικό φεγγίτη. Οι εξωτερικοί φέροντες τοίχοι έχουν πάχος 60 εκατοστά και είναι φτιαγμένοι από λιθοδομή, ενώ η εσωτερική φέρουσα δομή από οπλισμένο σκυρόδεμα.
Η Κίτρινη Αποθήκη ήταν αρχικά βαμμένη εξωτερικό ώχρα, εξ'ου και η ονομασία της. Οι προσόψεις είναι λιτές, με συμμετρικά παράθυρα που περιβάλλονται με διακοσμητική πατούρα σοβά, ενώ πατούρα υπάρχει ανάμεσα στα παράθυρα του πρώτου και του τρίτου ορόφου με τα παράθυρα του από πάνω ορόφου.
Παραπομπές
κατηγορία:Βόλος Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Ελλάδα
Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (Μαύροβο)
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (Свети Никола Летн) είναι μια κατεστραμμένη ορθόδοξη εκκλησία στ Βόρεια Μακεδονία, στο δήμο Μαυρόβο και Ροστούσα στη λίμνη του Μαυρόβου.
Η εκκλησία χτίστηκε το 1850. Από το 1953 έχει πλημμυρίσει το νερό της λίμνης του Μαυρόβου, αλλά τα τελευταία χρόνια η εκκλησία βγήκε ξανά από το νερό εξαιτίας της ξηρασίας.
Κατά τη δεκαετία του 1990, το Μαύροβο ξεκίνησε να κατασκευάζει μια εκκλησία παρόμοια με την πλημμυρισμένη και με το ίδιο όνομα, η οποία ολοκληρώθηκε το 2006.
Εικόνες
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Βόρεια Μακεδονία
Γιουσούφ Αμπασσαλάχ
Ο Γιουσούφ Αμπασσαλάχ (γαλλικά: Youssouf Abassalah), γεννημένος στις 1 Απριλίου 1964 στο Ζουάρ, είναι Τσαντιανός πολιτικός. Κατείχε σειρά υπουργικών αξιωμάτων.
Σήμερα, διατελεί υπουργός των ορυχείων, της βιομηχανικής ανάπτυξης, του εμπορείου και της προώθησης του ιδιωτικού τομέα του Τσαντ από τον Νοέμβριο του 2017.
Έχει, μεταξύ άλλων, διατελέσει:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσαντιανοί πολιτικοί Κατηγορία:Τσαντιανοί διπλωμάτες
Αλεσσάντρο Σκαρλάττι
Ο Αλεσσάντρο Σκαρλάττι (ιτ. Alessandro Scarlatti, 2 Μαΐου 1660 – 24 Οκτωβρίου 1725) ήταν Ιταλός συνθέτης της εποχής μπαρόκ. Έγραψε πλήθος όπερες και καντάτες δωματίου, ενώ θεωρείται ο «πατέρας» της Ναπολιτάνικης όπερας. Οι γιοί του, Ντομένικο και Πιέτρο Φίλιππο έγιναν επίσης γνωστοί συνθέτες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σκαρλάττι γεννήθηκε στο Παλέρμο, μέρος του τότε Βασιλείου της Σικελίας. Υπήρξε μαθητής του Τζιάκομο Καρίσσιμι στη Ρώμη, όπου και παρουσιάστηκε η πρώτη του όπερα, Gli Equivoci nell sembiante το 1679. Το έργο συγκίνησε τη Βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας, που διέμενε τότε στη Ρώμη, η οποία του προσέφερε τη θέση του Maestro di Cappella (μουσικός διευθυντής του παρεκκλησίου). Τον Φεβρουάριο του 1684 διορίζεται μουσικός διευθυντής του παρεκκλησίου του Αντιβασιλέα της Νάπολης· είναι πιθανό να μεσολάβησε η αδελφή του συνθέτη, τραγουδίστρια της όπερας, η οποία ενδεχομένως να διατηρούσε σχέσεις με τον Ναπολιτάνο ευγενή. Κατά τη διαμονή του εκεί, έγραψε μια σειρά από όπερες, που κέρδισαν το κοινό χάρη στη εκφραστικότητα και τη ροή τους, ενώ συνέθεσε πολλά άλλα έργα για εθνικές εορτές και επετείους.
Το 1702 ο Σκαρλάττι εγκαταλείπει τη Νάπολη και δεν επιστρέφει παρά μόνο αφού η Αυστρία έχει κατατροπώσει τους Ισπανούς κατακτητές. Στο μεσοδιάστημα βρίσκει επαγγελματική στέγη στον μαικήνα Φερδινάνδο των Μεδίκων, για τον οποίο γράφει όπερες, που παίζονται στο ιδιωτικό του θέατρο κοντά στη Φλωρεντία. Επιπλέον, αναλαμβάνει τη μουσική διεύθυνση του παρεκκλησίου του Καρδιναλίου Οττομπόνι, ο οποίος τον επόμενο χρόνο τον προτείνει για μαέστρο στη Βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζιόρε της Ρώμης.
Έχοντας επισκεφθεί τη Βενετία και το Ουρμπίνο το 1707, επιστρέφει το 1708 στη Νάπολη, όπου και παραμένει μέχρι το 1717. Οι Ναπολιτάνοι έχουν ωστόσο κουραστεί από τη μουσική του, και ο Σκαρλάττι στρέφεται στο -πιο δεκτικό- κοινό της Ρώμης. Στο Θέατρο Καπρανίκα ανεβαίνουν μερικές από τις καλύτερές του όπερες, καθώς επίσης και ορισμένα θρησκευτικά του έργα, που περιλαμβάνουν μια λειτουργία που έγραψε το 1721 για τον Καρδινάριο Ακουαβίβα, προς τιμή της Αγίας Καικιλίας. Το τελευταίο μεγάλης κλίμακας έργο του θεωρείται η ημιτελής σερενάτα, που έγραφε για τους γάμους του πρίγκηπα Στιλιάνο, το 1723. Ο Σκαρλάττι απεβίωσε στη Νάπολη το 1725.
Η μουσική του
Η μουσική του Σκαρλάττι αποτελεί σημαντικό συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη φωνητική μουσική του πρώιμου μπαρόκ, που έχει σαν κέντρο τη Φλωρεντία, τη Βενετία και τη Ρώμη, και την κλασική σχολή τραγουδιού του 18ου αιώνα. Το ύφος του λειτουργεί ως μεταβατικό στοιχείο: όπως και οι περισσότεροι Ναπολιτάνοι συνάδελφοί του, δείχνει να έχει μια σχεδόν σύγχρονη αντίληψη της ψυχολογίας που σχετίζεται με τη μετατροπία και χρησιμοποιεί σαν βασικό συστατικό την ασύμμετρη κατανομή των φράσεων -τυπικό χαρακτηριστικό της Ναπολιτάνικης Σχολής. Στις πρώιμες όπερές του διατηρούνται οι παλιές καντέντσες στα ρετσιτατίβι τους, ενώ οι μικρές τους άριες συνοδεύονται πότε από κουαρτέτο εγχόρδων, πότε από συνεχές βάσιμο. Μέχρι το 1686 έχει εδραιώσει τη φόρμα της Ιταλικής Ουβερτούρας, έχοντας παράλληλα αντικαταστήσει τη -μέχρι τότε- διμερή μορφή της άριας με τη στροφική φόρμα ντα κάπο. Οι πιο αξιοσημείωτες όπερες της εποχής περιλαμβάνουν τη "La Rosaura" (1690) και τον "Pirro e Demetrio" (1694), στην οποία περιέχονται οι φημισμένες άριες "Le Violette" και "Ben ti sta, traditor".
Από το 1697 και εφεξής, επηρεασμένος πιθανόν από το ύφος του Τζιοβάννι Μπονοντσίνι και τη βασιλική μόδα της εποχής, οι άριές του τείνουν να είναι πιο συμβατικές ως προς το ρυθμικό τους στοιχείο, ενώ οι ενορχηστρώσεις φαίνονται κάπως βιαστικές και ατημέλητες, όχι όμως χωρίς λαμπρότητα, καθώς χρησιμοποιεί συχνά τρομπέτες και όμποε σε ταυτοφωνία με τα βιολιά. Οι όπερες που έγραψε για τον Φερδινάνδο των Μεδίκων δεν σώζονται· ίσως εκεί θα ανακαλύπταμε ένα διαφορετικό ύφος, καθώς η αλληλογραφία του με τον πρίγκηπα μαρτυρά μια πολύ ειλικρινή έμπνευση.
Το αριστούργημά του, "Mitridate Eupatore", που γράφτηκε στη Βενετία το 1707, περιέχει εξαιρετικά προοδευτική μουσική σε σχέση με ό,τι είχε γράψει στη Νάπολη, τόσο από άποψη τεχνικής, όσο και από την αισθητική σκοπιά. Οι ύστερές του Ναπολιτάνικες όπερες μαρτυρούν το στοιχείο του εντυπωσιασμού, αλλά τους λείπει το αισθηματικό βάθος· η ενορχήστρωση είναι πολύ πιο προσεγμένη απ' ό,τι στο παρελθόν, καθώς ρίχνει το βάρος στη συνοδεία των φωνών χρησιμοποιώντας το κουαρτέτο εγχόρδων, ενώ το τσέμπαλο χρησιμοποιείται αποκλειστικά στα θορυβώδη και έντονα ριτορνέλλι. Ειδικά στην όπερα Θεοδώρα (1697) εισάγει για πρώτη φορά το ορχηστρικό ριτορνέλλο. Οι τελευταίες του όπερες, γραμμένες για τη Ρώμη, επιδεικνύουν ένα βαθύτερο ποιητικό συναίσθημα, όπου οι πιο ευδιάκριτες μελωδίες συνδυάζονται με ένα πιο νεωτεριστικό ύφος ενορχήστρωσης· χρησιμοποιεί τα κόρνα για πρώτη φορά, τα οποία προσδίδουν ένα εξαιρετικό εφέ.
Πέρα από τη σύνθεση όπερας, ο Σκαρλάττι γράφει έναν μεγάλο αριθμό από ορατόρια και σερενάτες, στα οποία διαφαίνεται ένα παρόμοιο ύφος μ'αυτό των μελοδραμάτων του. Οι καντάτες του για σόλο φωνή φτάνουν περί τις 500 και αντικατοπτρίζουν τον πλέον διανοουμενίστικο τύπο μουσικής δωματίου της εποχής· δυστυχώς οι περισσότερες δεν εκδόθηκαν στις μέρες του και σώζονται μόνο σε χειρόγραφα. Οι λειτουργίες του και έτερη θρησκευτική μουσική παίζουν έναν μάλλον μικρό ρόλο αν αναλογιστούμε τα υπόλοιπα έργα του, ωστόσο στη Λειτουργία της Αγίας Καικιλίας (1721) βλέπουμε να γεννάται ένα ύφος, που θα τελειοποιηθεί αργότερα, στα έργα του Μπαχ και του Μπετόβεν. Όσο για τα οργανικά του έργα, τα οποία παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον, διαφαίνεται μια προσκόλληση στο παρελθόν εν συγκρίσει με τα φωνητικά του έργα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Σκαρλαττι Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Ζωρζ Νταντέν ή Ο αμήχανος σύζυγος
Ζωρζ Νταντέν ή Ο αμήχανος σύζυγος (γαλλικός τίτλος: George Dandin ou le mari confondu) είναι τρίπρακτη κωμωδία-μπαλέτο σε πρόζα του Μολιέρου, με μουσική του Ζαν-Μπατίστ Λυλί.
Παρουσιάσθηκε στο ανάκτορο των Βερσαλλιών, παρουσία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και καλεσμένων, που αριθμούσαν πιθανώς 3.000 συνολικά άτομα, στις 18 Ιουλίου 1668, κατά τη διάρκεια εορταστικών εκδηλώσεων για τη Συνθήκη του Άαχεν. Χωρίς το μπαλέτο και τη μουσική, η κωμωδία εμφανίστηκε στο κοινό του Παρισιού στο θέατρο του Παλαί Ρουαγιάλ από τις 9 Νοεμβρίου 1668.
Ο ιστορικός Αντρέ Φελιμπιάν συνόψισε το έργο στο επίσημο πρόγραμμα (1668) ως εξής: «Το θέμα είναι ότι ένας πλούσιος αγρότης, έχοντας παντρευτεί την κόρη ενός επαρχιακού ευγενή, δεν απολαμβάνει τίποτα άλλο παρά την περιφρόνηση της γυναίκας του καθώς και των πεθερικών του, που τον δέχτηκαν για γαμπρό τους μόνο λόγω της μεγάλης περιουσίας του».
Χρησιμοποιώντας το πλαίσιο της παραδοσιακής φάρσας, το έργο εμβαθύνει στην κοινωνική κριτική, σατιρίζοντας τόσο τους πλούσιους που επιδίωκαν τίτλους ευγένειας όσο και τους αλαζονικούς αριστοκράτες, επίσης αναφέρεται στην τραγική κατάληξη των αταίριαστων γάμων. Σήμερα, πολλοί σκηνοθέτες έχουν υπογραμμίσει την τραγικότητα αυτού του έργου, που παρά τα κωμικά στοιχεία του, παρουσιάζεται όχι ως ένα χαρούμενο έργο αλλά ως μαύρη κωμωδία, με επίκεντρο το δράμα ενός ανθρώπου που συνειδητοποιεί την αποτυχία του και λέει στον εαυτό του: «Τα ήθελες Ζωρζ Νταντέν, τα ήθελες».
Υπόθεση
Πράξη Α΄
Ο Ζωρζ Νταντέν έχει μετανιώσει που παντρεύτηκε την Ανζελίκ καθώς τον περιφρονούν συνεχώς τόσο η σύζυγος, την οποία δεν καταφέρνει να προσελκύσει στο κρεβάτι του, όσο και οι γονείς της. Βρίσκοντας τον υπηρέτη Λουμπέν να βγαίνει κρυφά από το σπίτι του, τον ρωτάει χωρίς να αποκαλύψει την ταυτότητά του και μαθαίνει ότι η γυναίκα του αλληλογραφεί με τον κύριό του Κλίτανδρο, έναν ελευθεριακό αυλικό άρχοντα, και ότι ο ίδιος φλερτάρει με την υπηρέτριά της την Κλοντίν. Συντετριμμένος, παραπονιέται στα πεθερικά του, οι οποίοι αμέσως επικρίνουν την έλλειψη καλών τρόπων και τη χαμηλή κοινωνική του θέση. Οι γονείς ζητούν εξηγήσεις από την Ανζελίκ και από τον Κλίτανδρο. Και οι δύο αρνούνται και ο Ζωρζ Νταντέν αναγκάζεται να ζητήσει συγγνώμη αν και σκέφτεται ότι σύντομα θα «ανοίξει τα μάτια του πατέρα και της μητέρας».
Πράξη Β΄ μικρογραφία|Η σκηνή πριν από τον τελικό μονόλογο, με τον Νταντέν να γονατίζει για να ζητήσει μια αναγκαστική συγγνώμη, σε ένα χαρακτικό του Ζαν-Μισέλ Μορώ (1773) Πάλι από τον Λουμπέν, ο Ζωρζ Νταντέν μαθαίνει ότι ο Κλίτανδρος πήγε να συναντήσει την Ανζελίκ στο σπίτι τους. Προειδοποιεί για άλλη μια φορά τα πεθερικά του, τα οποία, φτάνοντας, αιφνιδιάζουν την Ανζελίκ και τον Κλίτανδρο που βγαίνουν από το σπίτι. Βλέποντας τους γονείς της, η Ανζελίκ προσποιείται ότι υπερασπίζεται τον εαυτό της από τον Κλίτανδρο και, για να υποστηρίξει τις διαμαρτυρίες της ως ενάρετη γυναίκα, αρπάζει ένα ραβδί για να τον χτυπήσει. Ο Κλίτανδρος σπρώχνει τον Ζωρζ Νταντέν ανάμεσά τους και τα χτυπήματα που γενναιόδωρα χορηγεί η Ανζελίκ πέφτουν επάνω του. Οι γονείς, ενθουσιασμένοι, συγχαίρουν την τίμια κόρη τους και ο Ζωρζ Νταντέν είναι σχεδόν υποχρεωμένος να ευχαριστήσει την Ανζελίκ για την υποδειγματική της συμπεριφορά.
Πράξη Γ΄
Ο Κλίτανδρος και η Ανζελίκ συναντιούνται νύχτα έξω από το σπίτι. Στον θόρυβο μιας πόρτας, ο Ζωρζ Νταντέν ξυπνά και βλέπει τους δύο εραστές. Βέβαιος ότι θα τους αποκαλύψει, στέλνει διακριτικά τον υπηρέτη Κολίνο να ειδοποιήσει τα πεθερικά του, ενώ κλειδώνει την πόρτα του συζυγικού τους δωματίου, εμποδίζοντας την επιστροφή της Ανζελίκ. Όταν η Ανζελίκ επιστρέφει, βρίσκει την πόρτα κλειστή και τον σύζυγό της στο παράθυρο. Αυτός της λέει ότι οι γονείς της έρχονται σύντομα και εκείνη του απαντά ότι προτιμάει να αυτοκτονήσει με το μαχαίρι που έχει παρά να ατιμασθεί και προσποιείται ότι το κάνει. Η νύχτα είναι σκοτεινή και ο Νταντέν κατεβαίνει τις σκάλες για να δει αν η γυναίκα του έχει όντως αυτοκτονήσει. Αυτή, αρπάζει την ευκαιρία και μπαίνει στο σπίτι κλειδώνοντας την πόρτα πίσω της. Όταν φτάνουν τα πεθερικά, βρίσκουν τον Νταντέν έξω και την Ανζελίκ στο παράθυρο. Διαμαρτύρεται στους γονείς της ότι ο σύζυγός της γυρίζει συχνά στο σπίτι μεθυσμένος και γυμνός τα βράδια. Μετά από αυστηρή επίπληξη από τα πεθερικά του, ο Νταντέν αναγκάζεται και πάλι να ζητήσει συγγνώμη, αυτή τη φορά γονατιστός μπροστά στη γυναίκα του. Στην τελευταία σκηνή ο Ζωρζ Νταντέν έχει αυτοκτονικές σκέψεις.
Σχολιασμός
Το έργο τελειώνει άσχημα, με τον Ζωρζ Νταντέν να εξαπατάται συνεχώς από όλους, από αριστοκράτες μέχρι υπηρέτες με σαδιστική αδυσώπητη συμπεριφορά από την πλευρά της γυναίκας του, του εραστή της και της υπηρέτριας.
Ωστόσο, η μοναξιά, η αφέλεια και η τραγική μοίρα του πρωταγωνιστή έχουν επιτρέψει αρκετές σκηνοθεσίες μακριά από το είδος της κωμωδίας. Κάποιοι το έχουν μετατρέψει σε δράμα όπου ο ήρωας αυτοκτονεί στο τέλος του έργου. Το αρχικό κείμενο είναι πολύ σκοτεινό, τα τελευταία λόγια του Νταντέν είναι: «όταν κάποιος, όπως εγώ, έχει παντρευτεί μια κακιά γυναίκα, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να πέσει στο νερό, πρώτα με το κεφάλι».
Ο Μολιέρος επανέλαβε τη σκηνή της άπιστης συζύγου που κλειδώνει τον σύζυγο έξω από το σπίτι που είχε χρησιμοποιήσει σε ένα από τα πρώτα έργα του, Η ζήλια του Μπαρμπουιγιέ, αλλά στον Ζωρζ Νταντέν έχει προσθέσει χαρακτήρες, σκηνές και γεγονότα, δημιουργώντας ένα αναμφίβολα πιο περίπλοκο έργο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Ανδρόνικος Παλαιολόγος (τέλη 12ου αι.)
Βιογραφία
Αναφέρεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1185, ως ένας από τους στρατηγούς, που εστάλησαν υπό τη διοίκηση του Αλεξίου Γίδου για να βοηθήσουν την πόλη της Θεσσαλονίκης, την οποία πολιορκούσαν οι Νορμανδοί. Έπειτα καταγράφεται για τελευταία φορά στις πράξεις Συνόδου, που συγκλήθηκε το 1191, όπου αναφέρεται να κατέχει τον τίτλο που πρωτοσεβαστοϋπέρτατου και ως συγγενής εξ αγχιστείας με τον βασιλεύοντα Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο.
Ο λόγιος Μιχαήλ Γλυκάς έχει απευθύνει μία μικρή ομιλία προς αυτόν.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Ip Man (2008)
Το Ip Man (κινεζικά: 叶问 / 葉問) είναι μια βιογραφική ταινία πολεμικών τεχνών του 2008 στο Χονγκ Κονγκ βασισμένη στη ζωή του Ip Man, ενός μεγάλου μάστερ της πολεμικής τέχνης Wing Chun και δάσκαλου του Bruce Lee. Η ταινία επικεντρώνεται σε γεγονότα στη ζωή της Ip που υποτίθεται ότι έλαβαν χώρα στην πόλη Foshan κατά τη διάρκεια του Σινο-Ιαπωνικού Πολέμου. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Wilson Yip και πρωταγωνιστεί ο Donnie Yen ως Ip Man, με τη χορογραφία πολεμικών τεχνών του Sammo Hung. Το δεύτερο καστ περιλαμβάνει τους Simon Yam, Lynn Hung, Lam Ka-tung, Xing Yu, Hiroyuki Ikeuchi και Tenma Shibuya. Είναι μια συμπαραγωγή Κίνας και Χονγκ Κονγκ. Είναι η τελευταία ταινία που διανέμεται από την Mandarin Films.