cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 2008–09
Ο Αστέρας Ιτέας αναδείχθηκε, για 2ο συνεχόμενο χρόνο, κυπελλούχος Φωκίδας το 2009, επικρατώντας στον Τελικό με σκορ 2-0 του Απόλλωνα Ευπαλίου.
Πηγές
ΕΠΣ Φωκίδας 2008-09 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2008-2009
155 Σκύλλα
Η Σκύλλα (Scylla) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,39. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομά της από το τέρας Σκύλλα της ελληνικής μυθολογίας. Η σημαντική εκκεντρότητα της τροχιάς της Σκύλλας έχει ως αποτέλεσμα ο αστεροειδής να διασχίζει όλη σχεδόν την Κύρια Ζώνη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σκύλλας εκτιμάται σε 39,9 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,031. Η Σκύλλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 57 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκυλλα
Ύπνος
thumb|250px|Παιδί σε κατάσταση ύπνου.
thumb|249x249px|Οργανισμός του είδους Vulpes zerda ([[Φενέκ (θηλαστικό)|αλεπού της Σαχάρας) σε κατάσταση ύπνου.]] Ο ύπνος είναι μια φυσιολογική και επαναλαμβανόμενη κατάσταση για τα άτομα που διαθέτουν κεντρικό νευρικό σύστημα που χαρακτηρίζεται από μείωση της αντίληψης και περιορισμένη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, κατά τη διάρκεια της οποίας το σώμα φαίνεται να υπολειτουργεί σε ό,τι αφορά στην εξωτερικά παρατηρούμενη δράση του.
Ο ύπνος είναι μια φυσιολογικά επαναλαμβανόμενη κατάσταση του νου και του σώματος, που χαρακτηρίζεται από αλλοιωμένη συνείδηση, περιπερισμένη αισθητηριακή δραστηριότητα, μειωμένη μυϊκή δραστηριότητα και αναστολή σχεδόν όλων των εθελοντικών μυών κατά τη διάρκεια του ύπνου ταχείας κίνησης των ματιών (REM). Διακρίνεται εύκολα από τη μειωμένη ικανότητα αντίδρασης στα ερεθίσματα η οποία όμως δεν είναι μειωμένη σε τόσο μεγάλο βαθμό όσο παρατηρούμε στα κώματα ή στις διαταραχές της συνείδησης. Κατά τον ύπνο συχνά παρατηρούνται πολύ διαφορετικά και ενεργά μοτίβα στη δράση του εγκεφάλου.
Η κατάσταση του ύπνου δεν παρατηρείται αποκλειστικά στον άνθρωπο. Πάρα πολλά ζώα (θηλαστικά, πτηνά, ερπετά, αμφίβια, ψάρια και ορισμένα έντομα) κοιμούνται, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο. Έτσι, ο ύπνος είναι μια βιολογική λειτουργία που αφορά σχεδόν σε ολόκληρο το ζωικό βασίλειο.
Ο ύπνος εμφανίζεται σε επαναλαμβανόμενες περιόδους, στις οποίες το σώμα εναλλάσσεται μεταξύ δύο διαφορετικών τύπου ύπνους:
Αν και REM σημαίνει "ταχεία κίνηση των ματιών", αυτός ο τρόπος ύπνου έχει πολλές άλλες πτυχές, συμπεριλαμβανομένης της εικονικής παράλυσης του σώματος. Ένα πολύ γνωστό χαρακτηριστικό του ύπνου είναι το όνειρο, μια εμπειρία που παρουσιάζεται συνήθως σε αφηγηματική μορφή. Πρόκειται για ένα περιβάλλον που μοιάζει με ξύπνια ζωή ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη, αλλά συνήθως μπορεί αργότερα να διακριθεί ως φανταστικό. Κατά τη διάρκεια του ύπνου, τα περισσότερα από τα συστήματα του σώματος βρίσκονται σε αναβολική κατάσταση, βοηθώντας στην αποκατάσταση του ανοσοποιητικού, νευρικού, σκελετικού και μυϊκού συστήματος. Οι διαδικασίες αυτές είναι ζωτικές και διατηρούν τη διάθεση, τη μνήμη και τη γνωστική λειτουργία ενώ διαδραματίζουν μεγάλο ρόλο στη λειτουργία του ενδοκρινικού και του ανοσοποιητικού συστήματος. Το εσωτερικό κιρκαδικό ρολόι προάγει τον ύπνο καθημερινά τη νύχτα.
Ιδανική Διάρκεια
Οι ανάγκες ύπνου στον άνθρωπο ποικίλλουν ανάλογα με την ηλικία και μεταξύ των ατόμων. Ο ύπνος θεωρείται επαρκής όταν δεν υπάρχει υπνηλία ή δυσλειτουργία κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο ύπνος 6-7 ώρες κάθε βράδυ συσχετίζεται με τη μακροζωία και την καρδιακή υγεία στους ανθρώπους, αν και πολλοί υποκείμενοι παράγοντες ενδέχεται να εμπλέκονται στην αιτία πίσω από αυτήν τη σχέση.
Οι δυσκολίες ύπνου συνδέονται επιπλέον με ψυχιατρικές διαταραχές όπως κατάθλιψη, αλκοολισμός και διπολική διαταραχή. Μέχρι το 90 τοις εκατό των ενηλίκων με κατάθλιψη διαπιστώνεται ότι έχουν δυσκολίες στον ύπνο. Η απορρύθμιση που εντοπίστηκε από το EEG περιλαμβάνει διαταραχές στη συνέχεια του ύπνου, μειωμένο ύπνο δέλτα και αλλαγμένα πρότυπα REM σε σχέση με την καθυστέρηση, την κατανομή κατά τη διάρκεια της νύχτας και την πυκνότητα των κινήσεων των ματιών. Διαταραχές του ύπνου που μπορεί να προκαλούν δυσκολίες είναι ενδεικτικά:
Η διάρκεια του ύπνου μπορεί επίσης να ποικίλει ανάλογα με την εποχή. Έως και το 90% των ατόμων αναφέρουν μεγαλύτερη διάρκεια ύπνου το χειμώνα, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε πιο έντονη εποχιακή συναισθηματική διαταραχή.
Παιδιά
Όταν τα βρέφη φτάσουν την ηλικία των δύο ετών, το μέγεθος του εγκεφάλου τους έχει φτάσει το 90% του εγκεφάλου μεγέθους ενηλίκων η πλειοψηφία αυτής της ανάπτυξης του εγκεφάλου έχει συμβεί κατά τη διάρκεια της ζωής με το υψηλότερο ποσοστό ύπνου. Οι ώρες που ένα παιδί θα περάσει να κοιμάται επηρεάζουν την ικανότητά του να εκτελεί γνωστικά καθήκοντα. Τα παιδιά που κοιμούνται όλη τη νύχτα και έχουν λίγα επεισόδια νυχτερινής αφύπνισης και υψηλότερα γνωστικά επιτεύγματα.
Ο ύπνος επηρεάζει επίσης την ανάπτυξη της γλώσσας. Για να το δοκιμάσουν αυτό, οι ερευνητές δίδαξαν στα βρέφη μια ψεύτικη γλώσσα και παρατήρησαν την ανάμνηση των κανόνων για αυτήν τη γλώσσα. Τα βρέφη που κοιμήθηκαν εντός τεσσάρων ωρών από την εκμάθηση της γλώσσας θα μπορούσαν να θυμούνται τους κανόνες γλώσσας καλύτερα, ενώ τα βρέφη που έμειναν ξύπνια περισσότερο δεν θυμόντουσαν το ίδιο καλά τους κανόνες. Υπάρχει επίσης μια σχέση μεταξύ του λεξιλογίου των βρεφών και του ύπνου: τα βρέφη που κοιμούνται περισσότερο τη νύχτα στους 12 μήνες έχουν καλύτερα λεξιλόγια στους 26 μήνες. μικρογραφία|319x319εσ|Μερικά χαρακτηριστικά του ανθρώπινου κιρκάδιου κύκλου Τα παιδιά χρειάζονται πολλές ώρες ύπνου την ημέρα για να αναπτυχθούν και να λειτουργήσουν σωστά: έως 18 ώρες για νεογέννητα μωρά, με μειωμένο ρυθμό καθώς ένα παιδί μεγαλώνει. Στις αρχές του 2015, μετά από διετή μελέτη, το Εθνικό Ίδρυμα ύπνου στις ΗΠΑ ανακοίνωσε πρόσφατα αναθεωρημένες συστάσεις όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Στάδια του ύπνου
Διακρίνονται δύο τύποι ύπνου:
Η σταδιοποίηση του ύπνου γίνεται με την χρήση ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος ΗΕΓ (συνήθως στα πλαίσια πολυυπνογραφίας)
Υγεία Ύπνου
Ο ύπνος χαμηλής ποιότητας έχει συνδεθεί με καταστάσεις υγείας όπως καρδιαγγειακές παθήσεις, παχυσαρκία και ψυχικές ασθένειες. Ενώ ο κακός ύπνος είναι κοινός μεταξύ εκείνων με καρδιαγγειακά νοσήματα, ορισμένες έρευνες δείχνουν ότι ο κακός ύπνος μπορεί να είναι μια αιτία. Η σύντομη διάρκεια ύπνου δηλαδή μικρότερη από επτά ώρες σχετίζεται με τη στεφανιαία νόσο και αυξημένο κίνδυνο θανάτου από αυτή. Διάρκεια ύπνου μεγαλύτερη από εννέα ώρες σχετίζεται επίσης με τη στεφανιαία νόσο, καθώς και με ενδεχόμενο εγκεφαλικό επεισόδιο και καρδιαγγειακά νοσήματα. μικρογραφία Σε παιδιά και ενήλικες, η μικρή διάρκεια ύπνου σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας, με διάφορες μελέτες μάλιστα να αναφέρουν αυξημένο κίνδυνο έως και 45-55%. Άλλες πτυχές της υγείας του ύπνου έχουν συσχετιστεί με την παχυσαρκία, όπως ο ύπνος κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο χρόνος ύπνου, η μεταβλητότητα του χρόνου ύπνου και η χαμηλή απόδοση του ύπνου. Ωστόσο, η διάρκεια του ύπνου είναι η πιο μελετημένη για τον αντίκτυπό της στην παχυσαρκία.
Τα προβλήματα ύπνου θεωρούνται συχνά σύμπτωμα ψυχικής ασθένειας και όχι ως αιτιολογικός παράγοντας. Ωστόσο, ένα αυξανόμενο σύνολο στοιχείων υποδηλώνει ότι αποτελούν αιτία και σύμπτωμα ψυχικής ασθένειας. Η αϋπνία είναι ένας σημαντικός προγνωστικός παράγοντας της μείζονος κατάθλιψης. Ορισμένες μελέτες έχουν δείξει συσχέτιση μεταξύ αϋπνίας και άγχους, διαταραχής μετατραυματικού στρες και αυτοκτονικές τάσεις. Οι διαταραχές του ύπνου μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο ψύχωσης και να επιδεινώσουν τη σοβαρότητα των ψυχωτικών επεισοδίων.
Αυπνία
Η αϋπνία είναι ένας γενικός όρος για τη δυσκολία στον ύπνο. Η αϋπνία είναι το πιο συνηθισμένο πρόβλημα ύπνου, με πολλούς ενήλικες να αναφέρουν περιστασιακή αϋπνία και 10-15% να αναφέρουν χρόνια πάθηση. Η αϋπνία μπορεί να έχει πολλές διαφορετικές αιτίες, όπως ψυχολογικό άγχος, κακό περιβάλλον ύπνου, ασυνεπές πρόγραμμα ύπνου, υπερβολική ψυχική ή σωματική διέγερση τις ώρες πριν από τον ύπνο. Η αϋπνία αντιμετωπίζεται συχνά μέσω αλλαγών συμπεριφοράς, όπως η τήρηση ενός κανονικού προγράμματος ύπνου, η αποφυγή διεγερτικών ή στρεσογόνων δραστηριοτήτων πριν τον ύπνο και η μείωση των διεγερτικών όπως η καφεΐνη. Το περιβάλλον ύπνου μπορεί να βελτιωθεί εγκαθιστώντας βαριές κουρτίνες για να κλείσετε όλο το φως του ήλιου και κρατώντας τους υπολογιστές, τις τηλεοράσεις και τα μέσα εργασίας εκτός του χώρου ύπνου.
Μια ανασκόπηση της δημοσιευμένης επιστημονικής έρευνας του 2010 έδειξε ότι η άσκηση βελτιώνει γενικά τον ύπνο για τους περισσότερους ανθρώπους και βοηθά τις διαταραχές του ύπνου όπως η αϋπνία. Ο βέλτιστος χρόνος άσκησης μπορεί να είναι 4 έως 8 ώρες πριν τον ύπνο, αν και η άσκηση οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας είναι ευεργετική, με εξαίρεση τη βαριά άσκηση που λαμβάνεται λίγο πριν τον ύπνο, η οποία μπορεί να διαταράξει τον ύπνο. Ωστόσο, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την εξαγωγή λεπτομερών συμπερασμάτων σχετικά με τη σχέση μεταξύ άσκησης και ύπνου. Τα φάρμακα για τον ύπνο όπως το Ambien και το Lunesta γίνονται ολοένα και πιο δημοφιλή ως θεραπεία για την αϋπνία. Αν και αυτά τα φάρμακα χωρίς βενζοδιαζεπίνη πιστεύεται γενικά ότι είναι καλύτερα και ασφαλέστερα από τις προηγούμενες γενιές ηρεμιστικών, έχουν προκαλέσει ακόμη κάποια διαμάχη και συζήτηση σχετικά με τις παρενέργειες. Ο λευκός θόρυβος φαίνεται να είναι μια πολλά υποσχόμενη θεραπεία για την αϋπνία.
Αποφρακτική άπνοια ύπνου
Η διάγνωση της αποφρακτικής άπνοιας του ύπνου συνήθως απαιτεί μια επαγγελματική μελέτη ύπνου που πραγματοποιείται σε κλινική ύπνου, επειδή τα επεισόδια αφύπνισης που προκαλούνται από τη διαταραχή είναι εξαιρετικά σύντομα και οι ασθενείς συνήθως δεν θυμούνται να τα βιώνουν. Αντ 'αυτού, πολλοί ασθενείς απλά αισθάνονται κουρασμένοι μετά από αρκετές ώρες ύπνου και δεν έχουν ιδέα γιατί. Οι κύριοι παράγοντες κινδύνου για αποφρακτική άπνοια ύπνου περιλαμβάνουν χρόνια κόπωση, γηρατειά, παχυσαρκία και ροχαλητό.
Γηρατειά
Άτομα άνω των 60 ετών με παρατεταμένο ύπνο (8-10 ώρες ή περισσότερο, μέση διάρκεια ύπνου 7-8 ώρες στους ηλικιωμένους) έχουν 33% αυξημένο κίνδυνο θνησιμότητας όλων των αιτιών και 43% αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων, ενώ εκείνοι με ο μικρoύς σε διάρκεια ύπνους (λιγότερο από 7 ώρες) έχουν αυξημένο κίνδυνο θνησιμότητας από όλες τις αιτίες. Οι διαταραχές του ύπνου, συμπεριλαμβανομένης της άπνοιας του ύπνου, της αϋπνίας ή των περιοδικών κινήσεων των άκρων, εμφανίζονται συχνότερα στους ηλικιωμένους, καθεμία πιθανώς επηρεάζει την ποιότητα και τη διάρκεια του ύπνου. Μια ανασκόπηση του 2017 έδειξε ότι οι ηλικιωμένοι ενήλικες δεν χρειάζονται λιγότερο ύπνο, αλλά μάλλον έχουν μειωμένη ικανότητα να καλύψουν τις ανάγκες ύπνου τους και μπορεί να αντιμετωπίζουν την υπνηλία περισσότερο από τους νεότερους ενήλικες.
Γεώργιος Αθανασιάδης (φυσικομαθηματικός)
Ο Γεώργιος K. Αθανασιάδης ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1866 στην Πάτρα όπου και ολοκλήρωσε την βασική του εκπαίδευση. Το 1885 σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1889 αναγορεύτηκε Διδάκτωρ των Φυσικών Επιστημών. Διορίστηκε καθηγητής στα Ζαρίφεια Διδασκαλεία της Φιλιππούπολης και αναπληρωτής καθηγητής του γυμνασίου στην Πάτρα. Κατόπιν σχολάρχης και καθηγητής στην Αθήνα. Το 1900 διορίστηκε Υφηγητής της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και το 1903 επιμελητής της έδρας του καθηγητή Τιμολέοντα Αργυρόπουλου. Μετά το θάνατο του καθηγητή Αργυρόπουλου το 1910, στην έδρα διορίζεται ο νεότερός του Δημήτριος Χόνδρος. Ύστερα από διάβημά του στον υπουργό Ανδρέα Μιχαλακόπουλο, κατάφερε να δημιουργηθεί και δεύτερη έδρα Φυσικής στην οποία και διορίστηκε στις 26 Ιουλίου 1912. Η Κυβέρνηση Βενιζέλου, τον απέλυσε ως φιλοβασιλικό, το 1917, επέστρεψε όμως τον Δεκέμβριο του 1920 όταν και η κυβέρνηση αυτή αποχώρησε από την εξουσία. Παρέμεινε στη θέση του μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1938 οπότε και την έδρα ανέλαβε ο φοιτητής του Μιχαήλ Αναστασιάδης. Είχε συγγράψει επιστημονικά άρθρα και συγγράμματα στα ελληνικά και τα αγγλικά. Απεβίωσε στις 22 Μαΐου 1947.
Διετέλεσε μέλος της Γεωδαιτικής Επιτροπής του Κράτους και Πρόεδρος του Γεωφυσικού της τμήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Πρόεδρος της Σερβίας
Ο Πρόεδρος της Σερβίας (σερβικά: Председник Србијe) είναι ο ανώτατος άρχoντας της χώρας. Την θέση του Προέδρου την κατέχει από το 2017 ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Η θέση είναι σημαντική, καθώς στο ημιπροεδρικό σύστημα της Σερβίας τα καθήκοντα του Προέδρου της δημοκρατίας είναι αυξημένα. Ωστόσο οι σημαντικότερες αρμοδιότητες όπως το ότι προεδρεύει του συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της χώρας και διοικεί άμεσα τις ένοπλες δυνάμεις σε αντίθεση με Προεδρευόμενες Κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες όπου ο Πρόεδρος είναι μεν Αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων αλλά δεν τις διοικεί άμεσα. Μπορεί επίσης να προβάλει Βέτο μόνο στην περίπτωση επιλογής Υπουργού Εθνικής Άμυνας ή Υπουργού Εξωτερικών αν δεν συμφωνεί με την επιλογή του πρωθυπουργού ενώ έχει τον πρώτο λόγο σε ζητήματα ζητήματα Εθνικής Άμυνας και εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Ακόμα ο Πρόεδρος προεδρεύει του υπουργικού συμβουλίου σε περίπτωση που επιθυμεί να ενημερωθεί για το έργο της κυβέρνησης αλλά δεν μπορεί να προβάλει Βέτο στο κυβερνητικό έργο. Τέλος σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να ασκεί έκτακτες αρμοδιότητες. Ο Πρόεδρος της Σερβίας εκλέγεται άμεσα από τον λαό όπως και ο Πρωθυπουργός της Σερβίας και έχει πενταετή θητεία.
Εθνοσυνέλευση (Ανγκόλα)
Η Εθνοσυνέλευση (πορτογαλικά: Assembleia Nacional ) είναι ο νομοθετικός κλάδος της κυβέρνησης της Ανγκόλα ς. Η Εθνοσυνέλευση είναι ένα μονοθάλαμο σώμα, με 220 μέλη: 130 μέλη εκλεγμένα με αναλογική αντιπροσώπευση και 90 μέλη εκλεγμένα από επαρχιακές περιφέρειες.
Το Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA) κατέχει την πλειοψηφία στην Συνέλευση από την ανεξαρτησία. Λόγω του εμφυλίου πολέμου στην Ανγκόλα, οι εκλογές καθυστέρησαν για χρόνια μέχρι να γίνουν τελικά τον Σεπτέμβριο του 2008. Οι πρώτες εκλογές στο πλαίσιο του νέου συντάγματος διεξήχθησαν το 2012, μετά την υιοθέτηση νέου συντάγματος το 2010, αυξάνοντας σημαντικά την εξουσία του Προέδρου και μειώνοντας την ισχύ τόσο της Εθνοσυνέλευσης όσο και της δικαστικής εξουσίας.
Δικαιοδοσία
Η κυβέρνηση της Ανγκόλας αποτελείται από τρεις κλάδους: εκτελεστικό, νομοθετικό και δικαστικό. Το εκτελεστικό τμήμα της κυβέρνησης αποτελείται από τον Πρόεδρο, τους Αντιπροέδρους και το Συμβούλιο των Υπουργών. Το νομοθετικό σκέλος περιλαμβάνει ένα μονοθάλαμο νομοθετικό σώμα με 220 μέλη που εκλέγονται τόσο από επαρχιακές όσο και από εθνικές εκλογικές περιφέρειες. Λόγω των εμφύλιων πολέμων από την ανεξαρτησία, η πολιτική εξουσία επικεντρώθηκε στην προεδρία. Υπάρχουν διάφορες προσωρινές και μόνιμες επιτροπές στη Συνέλευση που βοηθούν στα λειτουργικά και διοικητικά καθήκοντα της Συνέλευσης.
Επιλογή των μελών
Το μονοθάλαμο κοινοβούλιο της Ανγκόλας σχεδιάστηκε αρχικά με 229 εκλεγμένα μέλη. για περίοδο τριών ετών μετά τις εκλογές. Όλοι οι πολίτες της Ανγκόλας ηλικίας 18 ετών είχαν δικαίωμα ψήφου. Οι πολίτες που ήταν μέλη φατριών, είχαν ποινικό μητρώο και οι οποίοι δεν είχαν αποκατασταθεί είχαν αποκλειστεί από την άσκηση των δικαιωμάτων ψήφου τους. Οι εκπρόσωποι των επαρχιακών συνελεύσεων σχημάτισαν ένα κολλέγιο και εκλέγονταν οι εκπρόσωποι της Βουλής των βουλευτών. Οι υποψήφιοι αναμενόταν να είναι υπόλογοι στους πολίτες σε δημόσιες συναντήσεις, με την υποψηφιότητά τους να εγκρίνεται από την πλειοψηφία στην επαρχία, όπου έλαβαν υποψηφιότητα. Μια συνταγματική τροπολογία στις 19 Αυγούστου 1980 έδειξε ότι το Συμβούλιο που σχηματίστηκε ενδιάμεσα θα αντικατασταθεί από μια εθνική λαϊκή συνέλευση και θα υπήρχαν 18 εκλεγμένες συνελεύσεις.
Επίδοση των πολιτικών κομμάτων
Ο Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος κέρδισε τις εκλογές του 1980 και του 1986 και έγινε ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας. Την εποχή εκείνη, η χώρα ήταν ένα μονοκομματικό κράτος γνωστό ως Λαϊκή Δημοκρατία της Ανγκόλας, με το Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας - Κόμμα Εργασίας (MPLA-PT) ως το μοναδικό νομικό μέρος. Ως αποτέλεσμα, οι περισσότεροι υποψήφιοι ήταν μέλη του κόμματος και τα δύο τρίτα επαναδιορίστηκαν από τις εκλογές του 1980 στις εκλογές του 1986. Ο εμφύλιος πόλεμος συνεχίστηκε με την UNITA να αγωνίζεται εναντίον του MPLA, με τα δύο μέρη να λαμβάνουν διεθνή στήριξη. Υπήρξε μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός κατά τη διάρκεια του 1989, με τον ηγέτη της UNITA, Τζόνας Σαβίμπι, αλλά σύντομα κατέρρευσε. Ως μέρος των ειρηνευτικών του προσπαθειών, ο MPLA αποκήρυξε τον μαρξισμό-λενινισμό και ασπάστηκε τον δημοκρατικό σοσιαλισμό. Τον Μάιο του 1991 οι Ντος Σάντος και Σαβίμπι υπέγραψαν συμφωνία για την ίδρυση πολυκομματικής δημοκρατίας στη Λισαβόνα. Ο Ντος Σάντος κέρδισε τις εκλογές του 1992, του 2008 και του 2012, όπως και τις προεδρικές εκλογές, ενώ πέτυχαν διάφορα κόμματα. Κατά τις εκλογές του 1992, όταν πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές, η UNITA εξασφάλισε ποσοστό 34,1% στη συνέλευση και κέρδισε 70 έδρες. Αλλά κατά τη διάρκεια του 2008 και του 2012, η νίκη τους μειώθηκε στις 16 και στις 32 έδρες αντίστοιχα, ενώ το κυβερνών MPLA κέρδισε 191 και 175 έδρες αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά νομοθετικά σώματα Κατηγορία:Πολιτική της Ανγκόλας
Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Πάρμας (1802-1857)
Η Μαρία Λουίζα Καρλόττα (ιταλ. Maria Luisa di Borbone di Parma, 2 Οκτωβρίου 1802 - 18 Μαρτίου 1857) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν πριγκίπισσα της Ετρουρίας (Τοσκάνης) και με τους γάμους της έγινε πρώτα Πριγκίπισσα Διαδόχου της Σαξονίας, μετά Kόμισσα Ρόσσι και έπειτα Kόμισσα Βιμερκάτι.
Βιογραφία
Η Μαρία Λουίζα Καρλόττα ήταν η μόνη κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Ετρουρίας (Τοσκάνης) και της Μαρίας Λουίζας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας. Η Μαρία Λουίζα ήταν Δούκισσα της Λούκκα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1825 τον Μαξιμιλιανό, Πρίγκιπα Διάδοχο της Σαξονίας, ο οποίος απεβίωσε το 1838.
Το 1849 η Μαρία Λουίζα έκανε δεύτερο γάμο με τον Κόμη Φραντσέσκο Ρόσσι, ο οποίος απεβίωσε το 1854.
Το 1855 έκανε τρίτο γάμο με τον Κόμη Τζοβάννι Βιμερκάτι. Η Μαρία Λουίζα απεβίωσε 55 ετών και 4 έτη πριν τον Βιμερκάτι (το 1861).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σαξονίας Κατηγορία:Διάδοχοι της Σαξονίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Σύμβαση των Στενών
μικρογραφία|300x300εσ| Ο [[Βόσπορος (κόκκινο), τα Δαρδανέλλια (κίτρινο) και η θάλασσα του Μαρμαρά μεταξύ τους, είναι γνωστά συνολικά ως τουρκικά στενά. Εμφανίζονται τα σύγχρονα σύνορα. ]] Στη Σύμβαση των Στενών του Λονδίνου που συνήφθη στις 13 Ιουλίου 1841 μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης εκείνη την εποχή - Ρωσία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Αυστρία και Πρωσία - ο "αρχαίος κανόνας" της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αποκαταστάθηκε κλείνοντας τον Βόσπορο και τα Δαρδανέλλια που συνδέουν τη Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο, σε όλα τα πολεμικά πλοία, αποκλείοντας αυτά των συμμάχων του Σουλτάνου κατά τη διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων. Έτσι ωφελήθηκε η βρετανική ναυτική δύναμη εις βάρος της Ρωσίας, καθώς το ναυτικό της τελευταίας δεν είχε άμεση πρόσβαση στη Μεσόγειο.
Η συνθήκη είναι μια σειράς άλλων που αφορούν την πρόσβαση στον Βόσπορο, τη Θάλασσα του Μαρμαρά και τα Δαρδανέλλλια. Προέκυψε ως αντίδραση στο μυστικό άρθρο της Συνθήκης του Hünkâr İskelesi (Unkiar Skelessi), που συνήφθη το 1833, κατά το οποίο η Οθωμανική Αυτοκρατορία εξασφάλιζε την αποκλειστική χρήση των Στενών στα οθωμανικά και αυτοκρατορικά ρωσικά πολεμικά πλοία σε περίπτωση γενικού πολέμου, απαγορεύοντας «ξένα πολεμικά πλοία να εισέλθουν σε αυτά με οποιοδήποτε πρόσχημα». Η σύγχρονη συνθήκη που ρυθμίζει τις σχέσεις είναι η Σύμβαση του Μοντρέ για το καθεστώς των Στενών από το 1936, η οποία εξακολουθεί να ισχύει.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η Σύμβαση των Στενών ήταν μια συμφωνία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για την ενίσχυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εξελίχθηκε από την προηγούμενη Συνθήκη των Δαρδανελλίων, που υπογράφηκε μεταξύ της Βρετανίας και των Οθωμανών το 1809.
Ξεκινώντας το 1831, η Αίγυπτος, υπό την ηγεσία του Μωάμεθ Αλί της Αιγύπτου, εξεγέρθηκε ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αποτέλεσμα τον Αιγύπτιο-Οθωμανικό Πόλεμο (1831–33). Ο Ρώσος Τσάρος, ο Νικόλαος Α, επέλεξε να υποστηρίξει τους Οθωμανούς. Το 1833, η Ρωσία έστειλε μια ναυτική δύναμη και στρατεύματα για να υποστηρίξει την οθωμανική άμυνα της Κωνσταντινούπολης. Η Βρετανία υποστήριζε επίσης την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ωστόσο, η Ρωσία ήταν τότε ο κύριος σύμμαχος των Οθωμανών. οι δύο χώρες υπέγραψαν τη Συνθήκη του Hünkâr İskelesi, η οποία αντικατοπτρίζει αυτή τη συμμαχία. Η Συνθήκη εξασφάλιζε ότι οι Οθωμανοί θα έκλειναν τα Στενά σε ξένα πολεμικά πλοία εάν και όταν απειλούνταν η Ρωσία.
Διαπραγματεύσεις
Ωστόσο, η εχθρότητα μεταξύ των Τούρκων και των Αιγυπτίων συνεχίστηκε το 1839, με αποτέλεσμα τον Αιγύπτιο-Οθωμανικό Πόλεμο (1839-41). Οι Αιγύπτιοι απείλησαν και πάλι τις οθωμανικές θέσεις. Ο Λόρδος Πάλμερστον της Βρετανίας ζήτησε συνομιλίες με τη Ρωσία, την Αυστρία και την Πρωσία στο Λονδίνο το 1840. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη Σύμβαση του Λονδίνου (1840).
Καταβλήθηκαν προσπάθειες για να πείσουν τη Γαλλία, η οποία έτεινε να είναι στο πλευρό του Μωάμεθ Αλί, να αποδεχθεί μια πολυμερή συμφωνία. Αυτό εξελίχθηκε στη Σύμβαση των Στενών του 1841, η οποία περιελάμβανε εγγυήσεις παρόμοιες με αυτές της Συνθήκης των Δαρδανελίων του 1809, επεκτείνοντας επίσης τη Σύμβαση του Λονδίνου του 1840.
Το κίνητρο του Τσάρου Νικολάου Α' να συμφωνήσει με το κλείσιμο των στενών λέγεται ότι ήταν η ανησυχία του μήπως η Συνθήκη του Hünkâr İskelesi στρέψει τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις εναντίον της Ρωσίας σαν αντίδραση στη πολύ στενή συμμαχία του με τον Σουλτάνο, Abdülmecid I. Εξουσιοδότησε επίσης το Βρετανικό Ναυτικό να εξουδετερώσει την επίθεση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από τον πρώην υποτελή της, Μωάμεθ Αλί. Ωστόσο, οι αγγλο-ρωσικές εντάσεις στην περιοχή παρέμειναν, οδηγώντας τελικά στον πόλεμο της Κριμαίας.
Αποτελέσματα
Αυτές οι διευθετήσεις ανάγκασαν τον Τσάρο Νικόλαο Α' να εγκαταλείψει τα σχέδιά του για μετατροπή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε δορυφόρο της Ρωσίας και αφαίρεση του ελέγχου των χριστιανικών χωρών των Βαλκανίων από την Υψηλή Πύλη. Όμως, ούτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία έγινε εντελώς ανεξάρτητη μετά τη Σύμβαση, καθώς βασίστηκε για προστασία στη Βρετανία και στη Γαλλία.
Θάνατοι το 1990
Σε άγνωστη ημερομηνία
Κατηγορία:1990
Harlem Shake
Το Harlem Shake είναι ένα διαδικτυακό φαινόμενο το οποίο ξεκίνησε μέσω του YouTube τον Φεβρουάριο του 2013. Αυτό που κάνει το συγκεκριμένο φαινόμενο ξεχωριστό video που ξεκίνησε να αντιγράφεται από πολλά διαφορετικά άτομα με βάση όμως μια κοινή αρχική ιδέα.
Οι YouTube Trends αποδίδουν την καταβολή του φαινομένου αυτού σε ένα βίντεο από τον κωμικό vlogger του YouTube με το όνομα Filthy Frank, ενώ αναγνωρίζουν ότι η καλλιτεχνική μορφή του φαινομένου προέρχεται από την πρώτη "απάντηση" μέσω βίντεο, η οποία ανέβηκε στις 2 Φεβρουαρίου από τους The Sunny Coast Skate, πέντε νέους από το Κουίνσλαντ της Αυστραλίας.
Ιστορικό
Η καλλιτεχνική μορφή του φαινομένου δημιουργήθηκε από πέντε εφήβους γνωστούς ως The Sunny Coast Skate με καταγωγή από το Κουΐνσλαντ της Αυστραλίας. Έπειτα από κάποιο διάστημα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να μιμούνται το βίντεο των αγοριών και να ανεβάζουν τις δικές τους εκδοχές τους στο YouTube, καθιστώντας το Harlem Shake ως το νέο μεγάλο διαδικτυακό φαινόμενο, σε αυτή την περίπτωση μια σειρά από πανομοιότυπα βίντεο με επίσης πανομοιότυπη χορογραφία και μουσική επένδυση.
Τα βίντεο είναι διάρκειας σχεδόν τριάντα δευτερολέπτων και χρησιμοποιούν ένα τμήμα του μουσικού κομματιού "Harlem Shake" από τον μουσικό electronic Baauer. Συνήθως, το βίντεο ξεκινά με ένα άτομο (συνήθως μασκοφορεμένο) να χορεύει μόνο του στον ρυθμό του κομματιού επί 15 δευτερόλεπτα, περικυκλωμένο από άλλα άτομα τα οποία δεν του δίνουν σημασία ή δεν τον έχουν προσέξει. όταν η μουσική φτάνει στην κλιμάκωσή της, τότε στο βίντεο έρχεται να προστεθεί το υπόλοιπο "κοινό" που περιτριγυρίζει τον αρχικό χορευτή χορεύοντας παθιασμένα για τα επόμενα 15 δευτερόλεπτα. Το στυλ του χορού που εμφανίζεται στα βίντεο δεν πρέπει να συγχέεται με αυτό του αρχικού χορού του Harlem Shake. Επίσης, στο δεύτερο μισό, οι άνθρωποι συνήθως φορούν το λιγότερο δυνατό ρούχα ή παρδαλές ενδυμασίες ή στολές ενώ επιδίδονται σε παράξενες χορευτικές κινήσεις. Η επιτυχία του βίντεο αποδόθηκε στην σταδιακή κλιμάκωση του ρυθμού της μουσικής και στην μικρή του χρονική διάρκεια.
Κατά τις πρώτες εννιά μέρες, πάνω από 11,000 εκδοχές του δημοφιλούς ιντερνετικού φαινομένου ανέβηκαν, λαμβάνοντας πάνω από 44 εκατομμύρια θεάσεις, και με μέσο όρο 4,000 νέες θεάσεις σε καθημερινή βάση. Έως τις 15 Φεβρουαρίου, 25,000 βίντεο του Harlem Shake είχαν ανέβει στο YouTube, λαμβάνοντας "πάνω από 120 εκατομμύρια θεάσεις."
Ως αποτέλεσμα της δημοτικότητας του φαινομένου, το single του Baauer έφτασε στο #1 του chart του iTunes America και #2 στο iTunes για το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία στις 16 Φεβρουαρίου 2013.
Στις πολλές ομάδες ατόμων που ανέβαζαν την δική τους εκδοχή του Harlem Shake περιλαμβάνονταν το επιτελείο της εκπομπής Late Night with Jimmy Fallon, ένας λόχος του Νορβηγικού Στρατού, καλαθοσφαιριστές των Dallas Mavericks, και οι συνάδελφοι του εκφωνητή ειδήσεων του CNN Άντερσον Κούπερ, με τον τελευταίο να λαμβάνει επικριτικά σχόλια από τον Baauer αυτοπροσώπως μέσω του Twitter. Ο Κούπερ έδειξε βίντεο των συνεργατών του να χορεύουν, ενώ ο ίδιος δήλωνε "αηδιασμένος" και "καθόλου άνετος" με αυτό. Άλλοι συμμετέχοντες σε αυτό το τρελό διαδικτυακό φαινόμενο ήταν η κολυμβητική ομάδα του Πανεπιστημίου της Τζόρτζια, των οποίων το βίντεο είχε περισσότερες από 7.8 εκατομμύρια θεάσεις, "μια ώριμη κοινότητα," οι μουσικοί Matt & Kim, η ράπερ Azealia Banks, μαθητές του Cal Poly San Luis Obispo (των οποίων το βίντεο έλαβε περισσότερα από 277,000 χτυπήματα), το επιτελείο του The Daily Show, Ράιν Σίκρεστ, και Στέφεν Κόλμπερτ.
Το περιοδικό The Atlantic ανακοίνωσε το φαινόμενο ως "πεθαμένο" όταν η μεγάλης τηλεθέασης εκπομπή Today έφτιαξε την δική της εκδοχή του Harlem Shake στις 13 Φεβρουαρίου.
Αποδοχή
Μεγάλος αριθμός σχολιαστών έχει παρομοιάσει το Harlem Shake με το Gangnam Style.
Το επιχειρηματικό περιοδικό Forbes προειδοποίησε τις διάφορες εταιρείες να μην επιχειρήσουν την αυτοπροβολή τους φτιάχνοντας "ακόμη ένα βίντεο του Harlem Shake," υποστηρίζοντας ότι τέτοιες απόπειρες διαφήμισης θα πήγαιναν "χαμένες μέσα σε όλη την φασαρία που έχει προκύψει με το φαινόμενο."
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χορός Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια Κατηγορία:Viral βίντεο
Αλίκη των Βουρβόνων-Πάρμας (1849-1935)
Η Αλίκη (ιταλ. Alice di Borbone di Parma, 27 Δεκεμβρίου 1849 - 16 Ιανουαρίου 1935) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του Δούκα της Πάρμα και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης.
Μάχη της Μαντινείας (207 π.Χ.)
Η τρίτη μάχη της Μαντινείας πραγματοποιήθηκε 207 π.Χ., ανάμεσα στο βασιλιά της Σπάρτης Μαχανίδα και το στρατηγό της Αχαϊκής Συμπολιτείας Φιλοποίμενα. Τελικά νικητής εξήλθε ο Φιλοποίμην ο οποίος έκοψε μετά τη μάχη το κεφάλι του αντιπάλου του.
Μαντινεια Μαντινεια Μαντινεια Μαντινεια
Αλίκη των Βουρβόνων-Πάρμας (1849-1935)
Βιογραφία
Η Αλίκη Μαρία Καρολίνα Φερδινάνδη Ραχήλ Ιωάννα Φιλομένα ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Γ΄ της Πάρμα και της Λουίζας Μαρίας Θηρεσίας, κόρης του Καρόλου Φερδινάνδου, Δούκα του Μπερρύ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1868 τον Φερδινάνδο Δ΄ της Τοσκάνης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Τοσκάνης
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Οι πρώτοι αιώνες-βασιλεία (753 π.Χ.-509 π.Χ.)
Χρονολογία ίδρυσης της πόλης της Ρώμης, από την παράδοση, είναι το έτος 753 π.Χ.. Ιδρυτής της θεωρείται ο Ρωμύλος, ένα ημιμυθικό πρόσωπο, που οριοθέτησε τα τείχη της πόλης και σκότωσε τον αδελφό του, Ρέμο, όταν αυτός άρχισε να έρχεται εμπόδιο στα σχέδια και το έργο του Ρωμύλου.
Η ιστορική μνήμη για την πορεία της Ρώμης στα πρώτα της βήματα ισορροπεί ανάμεσα στους μύθους και στα πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτού είναι η αρπαγή των Σαβίνων. Ο Ρωμύλος θέσπισε πολιτικά όργανα που διατηρήθηκαν για αιώνες: τη Σύγκλητο, η οποία ήταν ένα συμβούλιο που αποτελούνταν από τους αρχηγούς των ρωμαϊκών γενών (patres), και τη συνέλευση του λαού. Ακόμη, διεξήγαγε επιτυχημένους πολέμους εναντίον των γειτονικών λαών. Τον Ρωμύλο διαδέχθηκε ο Νουμάς Πομπίλιος, ένας Σαβίνος, και μετά από αυτόν άλλοι πέντε βασιλείς βασίλεψαν στη Ρώμη, με τελευταίο έναν Ετρούσκο, το Λεύκιο Ταρκύνιο, ο οποίος βασίλεψε τυραννικά, ώσπου οι αγανακτισμένοι Ρωμαίοι, κατάφεραν να τον εκθρονίσουν και να τον εκδιώξουν, εγκαθιδρύοντας παράλληλα Δημοκρατία.
Η περίοδος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Με την εκδίωξη του τελευταίου βασιλιά, οι πατρίκιοι, που αποτελούσαν την αγροτική αριστοκρατία και ήταν οι κεφαλές των εκατό κυριότερων οικογενειών της Ρώμης, οργάνωσαν το νέο πολίτευμα. Στη θέση του βασιλιά τοποθετήθηκαν δύο άρχοντες με ετήσια θητεία, οι ύπατοι, οι οποίοι κυβερνούσαν το κράτος και το στρατό. Σταδιακά θεσπίστηκαν και άλλα ανώτερα αξιώματα, όπως οι δύο κυαίστορες που ήταν υπεύθυνοι για τα δημόσια οικονομικά. Όλοι οι αξιωματούχοι ορίζονταν από τη Σύγκλητο, μέλη της οποίας μπορούσαν να γίνουν μόνον πατρίκιοι. Αυτό, βέβαια, δυσαρέστησε πολύ την άλλη κοινωνική ομάδα της Ρώμης, τους πληβείους, δηλαδή τους βιοτέχνες, τους μικροκαλλιεργητές και όλους αυτούς που δεν ανήκαν σε κανένα γένος. Αυτοί, περίπου το 490 π.Χ., συγκεντρώθηκαν σε έναν μικρό λόφο έξω από τη Ρώμη και απείλησαν να ιδρύσουν μία καινούρια, δική τους πόλη, αν οι πατρίκιοι συνέχιζαν να τους αγνοούν και να τους καταπιέζουν.
Οι πατρίκιοι υποχώρησαν, καθώς τους χρειάζονταν για στρατιώτες, και έτσι θεσπίστηκε το αξίωμα του τριβούνου (δημάρχου), του οποίου μοναδικό καθήκον ήταν η προστασία των πληβείων από τις πιέσεις των αρχόντων. Σταδιακά, οι πληβείοι κατέκτησαν και άλλα δικαιώματα. Το 450 π.Χ. πέτυχαν να καταγραφεί το δίκαιο, που ως τότε παρέμενε άγραφο και η ερμηνεία του ήταν στα χέρια των πατρικίων, ενώ το 287 π.Χ. πέτυχαν την ψήφιση ενός νόμου που όριζε ότι η συνέλευση των πληβείων μαζί με τους τριβούνους θα μπορούσε να ψηφίσει νόμους που θα ήταν δεσμευτικοί για όλους τους Ρωμαίους.
Το Ρωμαϊκό κράτος αυτήν την περίοδο αρχίζει να επεκτείνεται στις γειτονικές περιοχές, και συγκροτεί μία συμμαχία των πόλεων του Λατίου. Αργότερα, οι Ρωμαίοι συγκρούονται με τους Κέλτες της βόρειας Ιταλίας, και τους Σαμνίτες της νότιας. Μέχρι το 280 π.Χ. που εισβάλλει ο Πύρρος, βασιλιάς της Ηπείρου, μετά από την έκκληση για βοήθεια των ελληνικών πόλεων της Κάτω Ιταλίας, η Ρώμη έχει κυριαρχήσει στην κεντρική Ιταλία. Οι Ρωμαίοι κατάφεραν μετά από αγώνα να αναγκάσουν τον Πύρρο να γυρίσει στην Ελλάδα και κατέλαβαν το 272 π.Χ. την ελληνική πόλη του Τάραντα.
Μετά από λίγα χρόνια, ξεσπά ο Α' Καρχηδονιακός Πόλεμος (264 π.Χ.-241 π.Χ.). Στο τέλος αυτού του πολέμου, οι κουρασμένοι αντίπαλοι, Ρώμη και Καρχηδόνα, κάνουν ειρήνη. Οι Ρωμαίοι κερδίζουν τη Σικελία, τη Σαρδηνία και την Κορσική και στρέφουν την προσοχή τους στη βόρεια Ιταλία, όπου μέχρι το 220 π.Χ. καταλαμβάνουν την κοιλάδα του Πάδου. Οι Καρχηδόνιοι στρέφονται στην Ισπανία και σύντομα καταλαμβάνουν όλα τα εδάφη μέχρι τον ποταμό Έβρο. Όλα έδειχναν ότι οι δύο δυνάμεις είχαν αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς.
Εκείνη την εποχή, αναλαμβάνει τη διοίκηση των καρχηδονιακών δυνάμεων ο Αννίβας, που σύντομα θα έδειχνε τη στρατιωτική του ιδιοφυΐα. Περνά τις Άλπεις (218 π.Χ.), μεταφέρει τον πόλεμο στην Ιταλία, και σε δύο φονικές μάχες, στη λίμνη Τρασιμένη και τις Κάννες (216 π.Χ.) καταφέρνει να συντρίψει τον ρωμαϊκό στρατό. Οι Ρωμαίοι, όμως, συνήλθαν γρήγορα και κατάφεραν να αντισταθούν και να μεταφέρουν οι ίδιοι τον πόλεμο στην Αφρική. Το 202 π.Χ., ο Αννίβας ηττάται στη Ζάμα από τον Κορνήλιο Σκιπίωνα.
Η Καρχηδόνα υποχρεώθηκε να περιοριστεί στην Αφρική και να πληρώσει μεγάλη χρηματική αποζημίωση. Μόλις τελείωσε ο Β' Καρχηδονιακός Πόλεμος, οι Ρωμαίοι εμπλέκονται σε πόλεμο στην ελληνική ανατολή. Το 197 π.Χ., νίκησαν το Φίλιππο Ε', βασιλιά της Μακεδονίας, στις Κυνός Κεφαλάς. Μετά από τέσσερις νικηφόρους Μακεδονικούς πολέμους υποτάσσουν το βασίλειο της Μακεδονίας και το 148 π.Χ. συγκροτούν εκεί την πρώτη τους επαρχία πέρα από την Αδριατική. Το 146 π.Χ., νικούν την Αχαϊκή Συμπολιτεία στη μάχη της Λευκόπετρας και κάθε αντίσταση στον ελληνικό νότο εξουδετερώνεται, ενώ μία εξέγερση της Καρχηδόνας, τον ίδιο χρόνο, συντρίφτηκε. Το 189 π.Χ. νικούν το Σελευκίδη βασιλιά Αντίοχο Γ' στη Μικρά Ασία. Το 133 π.Χ., ο βασιλιάς της Περγάμου, ο Άτταλος Γ', κληροδοτεί το βασίλειό του στη Ρώμη.
Όμως, οι συνέπειες από αυτές τις επιτυχίες, δεν είναι όλες θετικές για το λαό. Με την κατάκτηση τόσων καινούριων εδαφών, η εισροή χρυσού και αργύρου γίνεται μαζική, προκαλεί αύξηση των τιμών και ωθεί τους μικροκαλλιεργητές στη χρεωκοπία και τα κατώτερα στρώματα του λαού στη φτώχεια. Η έγγεια περιουσία μαζεύεται στα χέρια μεγάλων γαιοκτημόνων, ενώ η ψαλίδα μεταξύ των φτωχών και των πλουσίων άνοιγε συνεχώς. Αυτή την κατάσταση προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν δύο αδέρφια, οι Γάιος Γράκχος και Τιβέριος Γράκχος, με φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις και ίση διανομή της καλλιεργήσιμης γης σε όλους τους πολίτες. Όμως η αντίδραση των πατρικίων ήταν πολύ μεγάλη και οι Γράκχοι δολοφονήθηκαν. Εν τω μεταξύ το πολίτευμα της Ρώμης βυθιζόταν όλο και πιο πολύ στην ασυδοσία και τη διαφθορά, παρόλο που η Ρώμη συνέχιζε να επεκτείνεται κυρίως λόγω φιλόδοξων στρατηγών.
Η περίοδος των εμφυλίων (85-30 π.Χ.)
Καθώς η δύναμη των στρατηγών αυξάνεται, τόσο αυξάνεται και η έκταση του ρωμαϊκού κράτους, αλλά σύντομα ο ανταγωνισμός μεταξύ των στρατηγών γίνεται πολύ μεγάλος. Μέσα σε αυτή την ταραγμένη περίοδο ξεσπά ο Συμμαχικός πόλεμος (91 π.Χ.-88 π.Χ.), ο πόλεμος των Ιταλών συμμάχων της Ρώμης εναντίον της. Οι υπόλοιποι Ιταλοί διεκδικούσαν καλύτερη μεταχείριση και την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη. Οι Ρωμαίοι τελικά θα νικήσουν, αλλά θα παραχωρήσουν σε όλους τους κατοίκους της ιταλικής χερσονήσου, την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη. Ήδη δύο στρατηγοί έχουν ξεχωρίσει, ο λαϊκός Μάριος και ο αριστοκράτης Σύλλας. Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους είναι σκληρός.
Το 88 π.Χ., η Σύγκλητος στέλνει στην Ανατολή εναντίον του βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη ΣΤ', τον Σύλλα. Ο Μάριος εξοργίζεται και έχοντας το πεδίο ελεύθερο προχωρεί σε προγραφές εναντίον των αντιπάλων του. Το 86 π.Χ., όμως, πεθαίνει. Το 85 π.Χ., ο Σύλλας επιστρέφει νικηφόρος από την Ανατολή, ονομάζεται δικτάτορας, και προχωρεί με τη σειρά του σε προγραφές εναντίον των αντιπάλων του. Ακόμη, μεταρρυθμίζει το πολίτευμα και δίνει μεγάλες εξουσίες στη Σύγκλητο, όμως πεθαίνει και αυτός το 78 π.Χ.
Πλέον, νέοι στρατηγοί έρχονται στο προσκήνιο, ο Πομπήιος, ο Κράσσος (οι δύο στρατηγοί που κατέπνιξαν την εξέγερση των δούλων από το 73 π.Χ. ως το 71 π.Χ. υπό τον Σπάρτακο) και αργότερα ο Ιούλιος Καίσαρας. Οι τρεις τους σχηματίζουν την πρώτη τριανδρία.
Ο Καίσαρας παίρνει την εξουσία στη Ρώμη, ονομάζεται δικτάτορας για δέκα χρόνια, και μετά ισόβιος. Ακόμη ονομάζεται Imperator (αυτοκράτορας) και pater patriae (πατέρας της πατρίδας). Προβαίνει σε αρκετά φιλολαϊκά μέτρα και τριπλασιάζει τον αριθμό των μελών της Συγκλήτου, ούτως ώστε να εξασφαλίζει τη συναίνεσή της για όλα τα θέματα. Κάποιοι συγκλητικοί, όμως, που φοβούνταν τη δύναμή του με επικεφαλής το θετό γιο του, Βρούτο, τον δολοφονούν το 44 π.Χ.. Την εξουσία αναλαμβάνει η δεύτερη τριανδρία, οι Μάρκος Αντώνιος, ο ανιψιός του Καίσαρα Οκταβιανός, και ο Λέπιδος. Προχωρούν σε νέες προγραφές εναντίον αντιπάλων τους και το 42 π.Χ. νικούν το στρατό των δολοφόνων του Καίσαρα στους Φιλίππους της Μακεδονίας. Η τελική σύγκρουση γίνεται μεταξύ του Οκταβιανού και του Αντωνίου, που υποστηριζόταν από τη βασίλισσα της Αιγύπτου, Κλεοπάτρα. Ο Αντώνιος ηττήθηκε στη ναυμαχία στο Άκτιο (31 π.Χ.) και ο Οκταβιανός προσάρτησε την Αίγυπτο κυριαρχώντας στο σύνολο της αυτοκρατορίας.
Η πρώιμη αυτοκρατορική περίοδος (Ηγεμονία ή Principatus)
Κατά ενάμιση αιώνα, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία βρισκόταν στο ζενίθ της πολιτικής και πολιτιστικής της ακμής. Ήταν μία περίοδος βραδέων εξελίξεων, Κάποιοι μάλιστα την αποκαλούν την "ευτυχέστερη περίοδο της ιστορίας του ανθρωπίνου γένους". Πίσω από την ευημερία της Παξ Ρομάνα, όμως, λάμβαναν χώρα αλλαγές που οδήγησαν προοδευτικά στην κρίση της αυτοκρατορίας τον 3ο αιώνα μ.Χ. Από πολιτική άποψη, η σταθερή διακυβέρνηση οφείλεται στο ότι ισχυρές δυναστείες κυριαρχούσαν, ώστε να μην υπάρχουν ουσιαστικές εσωτερικές ανωμαλίες (εξαιρουμένων των ετών 68-69 και 193).
Ο Αύγουστος και η έναρξη του Principatus
Μετά τη ναυμαχία στο Άκτιο, ο όρος res publica, με την έννοια του δημόσιου καθεστώτος διοίκησης, εξακολούθησε να χρησιμοποιείται. Οι δημόσιες επιγραφές, μάλιστα, τόνιζαν τη σωτηρία και την αποκατάσταση της reipublicae από τον Αύγουστο. Το αν πράγματι ο Αύγουστος αποκατέστησε τη rem publicam αποτελεί ένα πρόβλημα.
Η res publica ήταν ένα ιδιαίτερα σύνθετο πολιτικό και κοινωνικό καθεστώς και σύστημα, κάτι που είχαν συνειδητοποιήσει οι Ρωμαίοι, όπως δείχνει η σύντομη αναφορά του Τάκιτου στα Χρονικά του ότι το πολίτευμα του Αυγούστου ολίσθαινε προς τη μοναρχία, αφού σε αντίθεση με την ισότητα, που ανήκε στο παρελθόν, τώρα όλοι εκτελούσαν τις διαταγές και τις επιθυμίες του Αυγούστου.
Οι σταδιακές αλλαγές που επέφερε ο Αύγουστος είναι ο λόγος της ανοχής των Ρωμαίων. Η σταδιοδρομία του, δηλαδή, δεν έδινε την εντύπωση συνεχούς προσπάθειας σφετερισμού της εξουσίας. Ως Οκταβιανός, ως το 44-43 π.Χ., ασχολούνταν μάλλον με τυχοδιωκτικές δραστηριότητες. Τη δεκαετία του 30 π.Χ., όμως, η δημόσια εικόνα του άλλαξε, λόγω του κύρους που περιβλήθηκε. Ο Οκταβιανός αντιμετώπισε τον Αντώνιο, τον οποίο παρουσίαζε ως έναν ανατολικού τύπου δεσπότη, και ως ηγέτης των Καισαριανών ανέλαβε την υποχρέωση της res publica για εκδίκηση, κύριος παράγων αναστήλωσης. Η εντολή αυτή είχε δοθεί στη Δεύτερη Τριανδρία. Παράλληλα, κέρδισε την εύνοια του στρατού και των λαϊκών στρωμάτων, αφού ο Καίσαρας τον είχε καταστήσει κληρονόμο του. Η ειρήνευση και η σταθερότητα που πέτυχε να επιβάλλει στην αυτοκρατορία τον ενίσχυσαν σημαντικά. Ως κατάληξη αυτών, στα τέλη της δεκαετίας του 30, τα συμφέροντα του Οκταβιανού ταυτίζονταν με τα συμφέροντα κάθε κοινωνικής ομάδας. Ωστόσο, ο στόχος της πλήρους και ολοκληρωτικής επιστροφής στην ομαλότητα δεν είχε επιτευχθεί. Ο Οκταβιανός έκρινε ότι χρειαζόταν κάποιος χρόνος για να επέλθει η ηρεμία. Με χαρακτήρα συμφιλιωτικό, λοιπόν, αναλάμβανε κάθε χρόνο νομότυπα το αξίωμα του υπάτου.
Δύο ημερομηνίες αποτελούν σταθμό στην έναρξη του principatum.
Η πρώτη είναι το 27 π.Χ.. Τον Ιανουάριο του έτους αυτού δεν υπήρχε λόγος κατοχύρωσης των έκτακτων εξουσιών από το λαό και τη Σύγκλητο. Στο Res Gestae Divi Augusti αναφέρεται ότι κατά την έκτη και έβδομη υπατεία του Αυγούστου (27 π.Χ.) ο Αύγουστος έθεσε τέλος στους εμφυλίους πολέμους και με τη σύμφωνη γνώμη όλων ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο του πολιτεύματος. Πολλές διαμαρτυρίες, ο λαός και η σύγκλητος τελικά τον απέτρεψαν. Ένας νέος συνταγματικά κατοχυρωμένος ρόλος ήταν η πρώτη πράξη δημιουργίας του principatum.
Έτσι, ο Οκταβιανός ανέλαβε κάθε χρόνο ύπατος για 10 χρόνια και του ανατέθηκε η διοίκηση τριών μειζόνων επαρχιών: της Ισπανίας, της Συρίας και της Γαλατίας. Οι εξουσίες αυτές πήγαζαν νομότυπα και ο Οκταβιανός ήταν υπόλογος στη Σύγκλητο μετά το τέλος της θητείας του. Πάντως, του έδιναν τη δυνατότητα πλήρους ελέγχου της εξουσίας, καθώς διοικούσε τα Ρώμη ως ύπατος και αυτοκράτορας των στρατιωτικών δυνάμεων ενώ υπό τις διαταγές του ως διοικητή των επαρχιών βρίσκονταν λεγεώνες που αντιπροσώπευαν τον κύριο όγκο του ρωμαϊκού στρατού.
Η εποχή αυτή ήταν ευνοϊκή για τη δημοτικότητα του Οκταβιανού: μετά τις νίκες του τελούσε μεγάλες δημόσιες τελετές, οικοδόμησε δημόσια κτήρια, ναούς, αμφιθέατρα κλπ., αναθεώρησε τον κατάλογο των μελών της Συγκλήτου, απομακρύνοντας ανάξια στοιχεία, έλαβε νέα μέτρα και κατάρτισε ένα νέο κατάλογο με επικεφαλής (princeps senatus) τον ίδιο. Οι υπόλοιποι αξιωματούχοι εκλέγονταν, ο Αύγουστος ήταν ο ένας από τους δύο υπάτους κάθε χρόνο και οι επαρχίες διοικούνταν από αξιωματούχους της συγκλήτου.
Η δεύτερη ημερομηνία-σταθμός για την έναρξη του principatus είναι το 23 π.Χ.. Η απουσία του Αυγούστου από τη Ρώμη τα έτη 27- 23 π.Χ. δε δημιούργησε την εντύπωση ότι ο Αύγουστος ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος της res publica. Η προσωπικές δυσαρέσκειες και οι διοικητικές δυσλειτουργίες καθιστούσαν αναγκαίο τον επαναπροσδιορισμό της νομικής θέσης του Αυγούστου. Αιτία ήταν ένα συγκεκριμένο γεγονός. Το 24 π.Χ., ο ανθύπατος της Μακεδονίας διεξήγαγε επιχειρήσεις στη Θράκη χωρίς την άδεια της Συγκλήτου, κάτι που αποτελούσε προδοσία, αυτόβουλη ενέργεια του διοικητή σε αντίθεση με τη σύγκλητο και τον princepem. Επίσης, η συνεχής ανάληψη της υπατείας από τον Αύγουστο ερχόταν σε αντίθεση με τα ειωθότα και τα ήθη της res publica και απέκλειε πολλά μέλη της αριστοκρατίας από αυτή τη θέση. Του παραχωρήθηκε η μείζων ανθυπατική εξουσία (imperium proconsulare maius), ώστε να έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει όποτε το έκρινε απαραίτητο και, άρα, τον σχεδόν πλήρη έλεγχο της εξουσίας.
Πάντως, ο Αύγουστος φαινόταν να παραμένει πιστός στους κανόνες της res publica που είχε αποκαταστήσει και δεν είχε παραβεί τα όρια των αρχών του. Όμως, ασκούσε μεγάλη επιρροή στους φορείς εξουσίας λόγω του κύρους του (auctoritas) και πλήθους άλλων παραγόντων. Επίσης, το 23 π.Χ. του παραχωρήθηκε η δημαρχική εξουσία (tribunicia potestas), γεγονός το οποίο αποτελεί χρήσιμη χρονολογική ένδειξη, καθώς απαντάται σε όλα τα δημόσια έγγραφα της εποχής. Η ανάληψη του δημαρχικού αξιώματος δικαιολογούνταν αφού είχε γεννηθεί πληβείος και είχε εισαχθεί αργότερα στους πατρικίους. Το 36 π.Χ., ο λαός της Ρώμης του είχε απονείμει τιμητικά το αξίωμα του δημάρχου, που το 23 π.Χ. έλαβε ουσιαστικό χαρακτήρα.
Ο Αύγουστος προβαίνει σε νέες κατακτήσεις, και σύντομα η αυτοκρατορία αποκτά σταθερά σύνορα που λίγοι αυτοκράτορες θα περάσουν: οι ποταμοί Ρήνος, Δούναβης και Ευφράτης και η έρημος της Σαχάρας.
Το πρόβλημα της διαδοχής του Αυγούστου
Ένα μεγάλο πρόβλημα που αντιμετώπιζε ο Αύγουστος ήταν εκείνο της διαδοχής του. Τυπικά, το πολίτευμα δεν ήταν μοναρχία και ήταν αδιανόητη η κληρονομική διαδοχή. Η θέση του princepis ήταν σχετικά ασαφής και η πηγή νομιμοποίησης εξουσία του Αυγούστου οφειλόταν στο σύνολο των εξουσιών των παραδοσιακών αρχόντων η κατοχή των θέσεων των οποίων ανανεωνόταν. Η μόνη λύση ήταν ο Αύγουστος να του απονείμει ρεπουμπλικανικά αξιώματα.
Πρώτη επιλογή του ήταν ο Μάρκος Μάρκελλος, γαμπρός του. Η επιλογή αυτή προκάλεσε την αντίδραση του στενού συνεργάτη του και υπαρχηγού του, Μάρκου Αγρίππα. Όμως, ο πρόωρος θάνατος του Μάρκου Μάρκελλου μετέβαλε το σκηνικό και οι πιθανότητες να διαδεχθεί ο Μ. Αγρίππας τον Αύγουστο εμφανιζόταν ενισχυμένες. Το 23 π.Χ., κατά τη διάρκεια μίας ασθένειάς του, ο Αύγουστος έδωσε στον Αγρίππα το δαχτυλίδι και τη σφραγίδα του. Το 21 π.Χ., τον πάντρεψε με την κόρη του, Ιουλία. Ο γάμος αυτός αποδείχθηκε ιδιαίτερα παραγωγικός: ο Αγρίππας και η Ιουλία απέκτησαν 5 παιδιά, 3 από τα οποία αγόρια.
Ο αναπάντεχος θάνατος του Αγρίππα, το 12 π.Χ., οδήγησε εκ νέου σε αδιέξοδο το πρόβλημα της διαδοχής του Αυγούστου. Ο Γάιος και ο Λεύκιος υιοθετήθηκαν από τον παππού τους και ονομάστηκαν Καίσαρες, αλλά ήταν πολύ μικροί για να αναλάβουν τα καθήκοντα της διακυβέρνησης του κράτους και να ληφθούν υπόψη στη σειρά διαδοχής του Αυγούστου. Έτσι, ο τελευταίος στράφηκε στον Τιβέριο, που την εποχή εκείνη ήταν 30 ετών, τον υποχρέωσε να χωρίσει τη γυναίκα του και να παντρευτεί την Ιουλία. Το 6 π.Χ., έλαβε την υπατική εξουσία. Το παιδί πέθανε σε βρεφική ηλικία. Όσο μεγάλωναν τα εγγόνια του, ο Αύγουστος έδειχνε φανερά την προτίμησή του σε αυτά, ενώ ο Τιβέριος ζούσε αυτοεξόριστος στη Ρόδο. Αλλά και οι δύο εγγονοί του Αυγούστου πέθαναν σε εφηβική ηλικία. Έτσι, ο Τιβέριος ως ο μόνος που είχε αρκετή πείρα για τη διοίκηση του κράτους υιοθετήθηκε το 4 μ.Χ. από τον Αύγουστο, ο οποίος του παραχώρησε τη δημαρχική εξουσία.
Ο Τιβέριος
Στις 13 Αυγούστου 14 μ.Χ. ο Αύγουστος πέθανε και ο Τιβέριος ανέλαβε την εξουσία.
Ορισμένοι αρχαίοι συγγραφείς δε γνώριζαν την ακριβή ημερομηνία ανάρρησης του Τιβέριου στη θέση του princepis, καθώς δεν υπήρχε εμπειρία ανάλογη. Ο Τιβέριος ήδη μοιραζόταν τις εξουσίες με τον Αύγουστο, όντας δήμαρχος από το 6 μ.Χ., οι οποίες του ήταν νομότυπα παραχωρημένες από το λαό της Ρώμης. Ο Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων μετονομάστηκε σε Τιβέριο Καίσαρα Αύγουστο. Ήταν ήδη πετυχημένος ως στρατηγός και διοικητής στην Ανατολή και στη Γερμανία.
Ήταν περίπου 55 ετών όταν αναπλήρωσε τον Αύγουστο. Κλειστός και επιφυλακτικός χαρακτήρας, με τάσεις μελαγχολίας, δεν είχε ούτε την αυτοπεποίθηση ούτε την auctoritas του προκατόχου του. Η ψυχρότητα και η επιφυλακτικότητά του παρουσιάζεται έντονη στο έργο του Τάκιτου, ο οποίος προβάλλει την υποκρισία ως κύριο χαρακτηριστικό του χαρακτήρα του. Πιθανώς, ήταν αποτέλεσμα της αμφίρροπης πολιτικής του Αυγούστου στο ζήτημα της διαδοχής και της γνώσης ότι είχε γίνει αυτοκράτορας από ανάγκη και όχι από επιλογή. Ίσως να διακατεχόταν και από αισθήματα απέχθειας από τη θέση. Ο Τάκιτος σχολιάζει ευνοϊκά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Ο θάνατος του γιου του, Γερμανικού, και του ανιψιού του, Δρούζου, τον άφησε χωρίς νέους ανθρώπους να στηριχθεί. Έτσι, στηριζόταν στο φαύλο Σιηανό, το διοικητή της πραιτωριανής φρουράς του (praefectus praetorum).
Ο Τιβέριος αποσύρθηκε στο Κάπρι. Στη Ρώμη συνέβαιναν σκοτεινά εγκλήματα, βασικός υποκινητής των οποίων ήταν ο Σιηανός. Τα τελευταία χρόνια του Τιβέριου ήταν για τη Ρώμη σκοτεινά χρόνια, χρόνια δολοπλοκιών. Αντιθέτως, οι επαρχίες ευημερούσαν. Ο Τιβέριος, όμως, παραμέλησε να επιλέξει το διάδοχό του και στο τέλος της βασιλείας του απουσίαζε μόνιμα και ασκούσε τη διοίκηση της αυτοκρατορίας μέσω απεσταλμένων. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι πέθανε "solus et senex", μόνος και ηλικιωμένος.
Ο Καλιγούλας
Καθώς ο γιος του Τιβέριου, Γερμανικός, ήταν πολύ μικρός και ο ανιψιός του Κλαύδιος θεωρούταν μειωμένων πνευματικών ικανοτήτων, στράφηκε στον ανιψιό του Γάιο Καλιγούλα, χωρίς να τον έχει εκπαιδεύσει για τη διοίκηση.