cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καγιετάνα Φιτζ-Τζέιμς Στιούαρτ
Τίτλοι
22 Κομητείες
1 Υποκομητείο
1 Αξιώμα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών Κατηγορία:Ισπανίδες δούκισσες Κατηγορία:Κόμισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Κόμισσες της Ισπανίας
Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Γερμανός Σακελλαρίδης
Ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Γερμανός Σακελλαρίδης (Νικομήδεια Μικράς Ασίας, 1875 - Δάτο Φιλίππων, 5 Ιουλίου 1917), ήταν Έλληνας Μικρασιάτης επίσκοπος, Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως και εθνομάρτυρας.
Βιογραφικά στοιχεία
Το έτος 1908 μετά από έντονες παραστάσεις της Υψηλής Πύλης για τη δράση του υπέρ των Ελλήνων, μετατίθεται στην Ιερά Μητροπολη Ελευθερουπόλεως. Ως επίσκοπος υπήρξε πολύ δραστήριος σε θρησκευτικό και εθνικό επίπεδο με ενεργή συμμετοχή στους Βαλκανικούς πολέμους. Κατήγγειλε τις βιαιότητες και τις λεηλασίες από τους Βούλγαρους σε βάρος των Ελλήνων, καθώς οι Βούλγαροι απαγόρευαν τη χρήση της Ελληνικής γλώσσας και προεβαιναν σε φόνους και εξορίες ιερέων, δασκάλων και άλλων πολιτών.
Την εθνική δράση του Μητροπολίτη Γερμανού παρακολουθούσαν επί μακρόν οι Βούλγαροι και για τον λόγο αυτό αποφάσισαν να τον συλλάβουν. Μετά την από τους ίδιους κατάληψη της Ανατολικής Μακεδονίας τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στο Πράβι στις 11 Φεβρουαρίου 1917 όπου τον κρατούσαν δέσμιο και τον βασάνιζαν επί πεντάμηνο στο υπόγειο του Διοικητηρίου της πόλης μαζί με άλλους Έλληνες μένοντας μάλιστα συχνά χωρίς τροφή και υπομένωντας πολλές ασεβείς και εξευτελιστικές συμπεριφορές των Βουλγάρων. Τη νύχτα της 5ης προς 6η Ιουλίου του 1917, τον έβγαλαν εκτός της φυλακής του με ισχυρή συνοδεία στρατιωτών, με πρόφαση να τον οδηγήσουν στη Δράμα ή στη Βουλγαρία. Στην πραγματικότητα όμως τον οδήγησαν στο μαρτύριο. Τον κατακρεούργησαν με τις λόγχες τους δίπλα σε ένα πηγάδι, μεταξύ των οικισμών Δάτο και Αμυγδαλεώνας των Φιλίππων. Στη συνέχεια τον απαγχόνισαν σε μία λεύκα και ακολούθως άναψαν φωτιά κάτω από σώμα του. Το σώμα του το πέταξαν σε ένα ξερό πηγάδι.
Όταν απελευθερώθηκε το Παγγαίο, το έτος 1918, μετά από έρευνα, την οποία συντόνιζε ο ανεψιός του εθνομάρτυρα, δικηγόρος Βασίλειος Διαμάντογλου, βρέθηκε ο ανώνυμος τάφος, με υπόδειξη Οθωμανού βοσκού που είχε δει κρυφά τον απαγχονισμό του ιεράρχη, στον οποίο ο κατοχικός βουλγαρικός στρατός τον είχε θάψει. Τελικώς ενταφιάστηκε στις 12 Μαίου 1919 στον περίβολο του ναού του Αγίου Νικολάου Ελευθερουπόλεως και το 1920 στήθηκε προτομή εις μνήμην του. Η πέτρινη πλάκα του πηγαδιού δίπλα από το οποίο τον απαγχόνισαν φυλάσσεται σήμερα ως τεκμήριο μαρτυρίου στη Μονή Αγίου Σίλα Καβάλας.
Παραπομπές
Γερμανός Γερμανός Γερμανός Γερμανός Γερμανός Γερμανός Γερμανός Γερμανός
577 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
StarCraft
Το StarCraft είναι βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής πραγματικού χρόνου και επιστημονικής φαντασίας που δημιουργήθηκε από την εταιρία Blizzard Entertainment. Είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς StarCraft και κυκλοφόρησε για τo λειτουργικό σύστημα Microsoft Windows στις 31 Μαρτίου 1998, ενώ ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε και για το λειτουργικό σύστημα Mac OS της Apple. Στις 13 Ιουνίου 2000 κυκλοφόρησε και μια παραλλαγή του παιχνιδιού για την κονσόλα Nintendo 64. Έχοντας πουλήσει περισσότερα από 11 εκατομμύρια αντίγραφα παγκοσμίως μέχρι τον Φεβρουάριο του 2009, το StarCraft είναι ένα από τα παιχνίδια υπολογιστών με τις μεγαλύτερες πωλήσεις μέχρι σήμερα. Η ιστορία του αρχικού StarCraft συνεχίστηκε με το πακέτο επέκτασης StarCraft: Brood War και με τη συνέχεια StarCraft II: Wings of Liberty, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2010.
Λεπτομέρειες
Το παιχνίδι διαδραματίζεται στον 26ο αιώνα, και έχει ως θέμα την διαμάχη τριών φυλών για κυριαρχία, σε ένα μακρινό μέρος του Γαλαξία. Οι φυλές αυτές είναι οι Terran (Γήινοι), άνθρωποι που έχουν εξοριστεί από τη Γη, οι οποίοι έχουν την ικανότητα να προσαρμόζονται κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, οι Zerg (Ζεργκ), μια φυλή εντομοειδών εξωγήινων, οι οποίοι μανιωδώς αφομοιώνουν άλλες φυλές και κυνηγούν την γενετική τελειότητα, και οι Protoss (Πρότος), ένα ανθρωποειδές είδος εξωγήινων με πολύ εξελιγμένη τεχνολογία και βιονικές ικανότητες, οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη με τους Ζεργκ, προσπαθώντας να διατηρήσουν τον πολιτισμό τους και τον αυστηρά φιλοσοφικό τρόπο ζωής τους.
Υποδοχή
Το παιχνίδι έχει αποσπάσει επαίνους για την πρωτοποριακή χρήση μοναδικών φυλών σε παιχνίδι στρατηγικής πραγματικού χρόνου και για την καθηλωτική πλοκή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1998 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής πραγματικού χρόνου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo 64 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια για κινητά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Blizzard Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ισομετρικά γραφικά Κατηγορία:Τηλεπάθεια στη μυθοπλασία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Ιάκωβος ο Αδελφόθεος
Ο Ιάκωβος (... - 62) ήταν σημαντική προσωπικότητα της εποχής των αποστόλων. Αποκαλείται επίσης ως Ιάκωβος ο Δίκαιος και Ιάκωβος ο αδελφόθεος. Κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία, πιστεύεται ότι ήταν ετεροθαλής αδελφός του Ιησού Χριστού από τον προηγούμενο γάμο του Ιωσήφ. Στην ρωμαιοκαθολική παράδοση γενικά ταυτίζεται με το Ιάκωβο, γιο του Αλφαίου, και τον Ιάκωβο τον Μικρό. Συμφωνείται από τους περισσότερους ότι δεν πρέπει να συγχέεται με τον απόστολο Ιάκωβο.
Ο Ιάκωβος δεν είχε ακολουθήσει τον Ιησού κατά τη διάρκεια της εν ζωή διδασκαλίας του. Μετά την ανάστασή του, όμως, ο Ιησούς παρουσιάσθηκε και σε αυτόν, κάνοντας τον να πιστέψει και στην συνέχεια να αναλάβει σημαντικό ρόλο στην εδραίωση της πρώτης αποστολικής εκκλησίας της Ιερουσαλήμ. (1 Κορινθίους 15:7· Πράξεις 15:6-29· Γαλάτες 2:9). Σύμφωνα με τον ιστορικό Ιώσηπο, θανατώθηκε από τους Ιουδαίους με λιθοβολισμό το 62 μ.Χ. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή θανατώθηκε μετά από ρίψη του από Ναό όπου κήρυττε. Σε αυτό τον Ιάκωβο αποδίδεται η προς τις 12 διασπαρμένες φυλές «επιστολή Ιακώβου».
Παραπομπές
Ιακωβος αδελ Κατηγορία:Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης Κατηγορία:Εβδομήκοντα Απόστολοι Ιακωβος αδελ Ιακωβος αδελ Ιακωβος αδελ
Στυλιανός Ρωμανός
Ο ιερέας Στυλιανός Ρωμανός ήταν Έλληνας τοιχογράφος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Πιθανώς να εργάστηκε το 1605 στη Ζάκυνθο και μάλιστα στη Μονή του Αγίου Γεωργίου των Κρημνών.
Έργα του δε σώζονται.
Δημοσιογραφία των πολιτών
Δημοσιογραφία των πολιτών ή συμμετοχική δημοσιογραφία είναι η δημοσιογραφία που ασκείται από κάθε πολίτη, που δεν είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος, συχνά με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών και του Διαδικτύου.
Ο όρος εννοιολογήθηκε από τον Dan Gillmor στο βιβλίο του We the media.Υποστηρίζει λοιπόν ότι διαδραματίζεται μια μεταμόρφωση της δημοσιογραφίας, από τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης του 20ου αιώνα σε κάτι βαθύτερο και πιο δημοκρατικό. Παλαιότερα η ροή των ειδήσεων ήταν μονόπλευρη, από τα μέσα προς το κοινό, με ελάχιστη δυνατότητα παρέμβασης από το τελευταίο. Μέσω της δημοσιογραφίας των πολιτών όμως, η ροή αυτή γίνεται αμφίδρομη και τα όρια μεταξύ παραγωγού και καταναλωτή ειδήσεων πολύ δύσκολα να προσδιοριστούν.
Η βασική της ιδέα είναι ότι η συνολική γνώση όλων των ανθρώπων είναι περισσότερη απ' ό,τι μόνο των δημοσιογράφων καθώς και το γεγονός ότι πρέπει να δοθεί "βήμα" να ακουστούν απόψεις ανθρώπων που δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα έως τώρα. Για παράδειγμα κάποιος μπορεί να σχολιάσει στο ιστολόγιό του τα τεκταινόμενα του τοπικού συμβουλίου της πόλης του ή να αναρτήσει κάποια φωτογραφία ή βίντεο από κάτι αξιόλογο για αυτόν. Με αυτό τον τρόπο όπως υποστηρίζει και ο Hall ότι τα όρια μεταξύ τοπικού και παγκόσμιου είναι δυσδιάκριτα.
Ιστορία της δημοσιογραφίας των πολιτών
Το φαινόμενο ένας πολίτης να θέλει να διαδώσει μια πληροφορία, είδηση ή γνώμη μαζικά έχει τις ρίζες του αρκετά παλιά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το 18ο αιώνα υπήρχαν φυλλαδιογράφοι όπως ο Τόμας Πέιν (Thomas Paine) αλλά και οι ανώνυμοι συγγραφείς των Φεντεραλιστικών Εντύπων οι οποίοι διένειμαν το δικό τους υλικό. Καθώς εξελίσσεται η τεχνολογία συναντώνται παραδείγματα ανθρώπων που στέλνουν κείμενα σε εφημερίδες υποστηρίζοντας τις απόψεις τους αλλά και ανθρώπων που δημιουργούν πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς για να "ακουστούν". Με την ανάπτυξη του Παγκόσμιου Ιστού όμως έγινε η πραγματική διάδοση της συμμετοχικής δημοσιογραφίας, αφού πλέον η πρόσβαση σε ένα μαζικό μέσο επικοινωνίας έγινε πολύ εύκολη. Ο καθένας πια μπορούσε να δημιουργήσει πολύ εύκολα τη δική του ιστοσελίδα και αργότερα το δικό του ιστολόγιο.
Καταλύτη στην εξέλιξη της δημοσιογραφίας των πολιτών αποτέλεσαν σημαντικά κοινωνικοπολιτικά γεγονότα όπως η 11η Σεπτεμβρίου, οι βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο την 7η Ιουλίου 2005 ή το φονικό τσουνάμι του 2004 τα οποία κινητοποίησαν την κοινή γνώμη να εκφράσει τη γνώμη της και να μοιραστεί πληροφορίες, εικόνες και βίντεο.
Κριτική της δημοσιογραφίας των πολιτών
Το γεγονός ότι η συμμετοχική δημοσιογραφία ασκείται από απλούς πολίτες που δεν είναι επαγγελματίες δημοσιογράφοι έχει προκαλέσει συζητήσεις σχετικά με την αντικειμενικότητά της.
Με τον όρο αντικειμενικότητα εννοούμε την παρουσίαση γεγονότων απαλλαγμένα από προσωπικές απόψεις και αποτελεί μια από τις βασικές αξίες του δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Καθώς λοιπόν οι πολίτες-δημοσιογράφοι συνήθως γράφουν ορμώμενοι από κάποιο γεγονός που τους έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον ή έχει θίξει κάποιο συμφέρον τους υπάρχει αμφισβήτηση σχετικά με την αντικειμενικότητά τους.Επιπλέον επειδή δεν είναι επαγγελματίες συνήθως δεν γνωρίζουν τη μεθοδολογία που ακολουθούν οι δημοσιογράφοι καθώς και τον Κώδικα Δεοντολογίας που τους διέπει.
Για αυτό το λόγο υπάρχουν δημοσιογράφοι όπως ο Καναδός Jack Kapica 2. που θεωρούν ότι και η συμμετοχική δημοσιογραφία πρέπει να υπόκειται σε συντακτική επιμέλεια και εποπτεία.
Δημοσιογραφία των πολιτών και συμμετοχική δημοσιογραφία
Η δημοσιογραφία των πολιτών και η συμμετοχική δημοσιογραφία είναι δύο έννοιες σχεδόν ταυτόσημες.
Η J.D. Lasica όριζει ως συμμετοχική δημοσιογραφία: Το πέρασμα από μια μονόπλευρη ροή πληροφορίας σε μία αμφίδρομη, καθιστά το νέο σχήμα αυτομάτως περισσότερο δημοκρατικό. Εμφανίζεται ξαφνικά ο σχολιασμός των ακροατών και των αναγνωστών, επομένως κρίνονται άμεσα τα λεγόμενα των δημοσιογράφων. Υπάρχουν εναλλακτικές πηγές πληροφόρησης εκτός από ιστοσελίδες ειδησεογραφικών μέσων. Ο καθένας έχει το χώρο να διατυπώνει ελεύθερα τη γνώμη του χωρίς να περιορίζεται καν από δημοσιογραφικούς κώδικες δεοντολογίας. Επιπλέον η παραγωγή οπτικοακουστικού υλικού και τεκμηρίων από τους τόπους των γεγονότων παύει να είναι πλέον αποκλειστική δουλειά του τηλεοπτικού συνεργείου και των ανταποκριτών,εφόσον η πλειοψηφία των πολιτών έχει στην κατοχή της φορητές συσκευές καταγραφής εικόνας και ήχου.
Τα τελευταία χρόνια εισήχθη από τον Axel Bruns καθηγητή στο Queensland University of Technology, στο Brisbane της Αυστραλίας, ο όρος produser που συνδυάζει τους όρους user που είναι ο απλός, μη επαγγελματίας, χρήστης και κοινωνός της πληροφορίας και producer που είναι ο επαγγελματίας παραγωγός ειδησεογραφικού περιεχομένου. Ο produser, δηλαδή, είναι ο απλός πολίτης που παράγει και εκδίδει (συνήθως σε διαδίκτυο, social media, blogs κ.α.) πληροφοριακό υλικό με δικά του μέσα, χωρίς τη συνεργασία ή τη μεσολόβηση δημοσιογράφων ή ΜΜΕ και θεωρητικά χωρίς εξάρτηση από κάθε είδους συμφέροντα, κυρίως πολιτικά και οικονομικά.
Η δημοσιογραφία των πολιτών ωστόσο δεν είναι αποσχισμένη από την δημοσιογραφία των μέσων. Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί ο χώρος της ενημέρωσης σήμερα, φαίνεται πως πολίτες και επαγγελματίες δημοσιογράφοι συνεργάζονται, μοιράζονται υλικό και πηγές.
Αναφορές
[https://web.archive.org/web/20090830120029/http://www.opendemocracy.net/article/street-journalists-as-an-answer-to-ailing-journalism 1. www.opendemocracy.net Street journalists versus 'ailing journalists'?]
Πηγές
Κατηγορία:Δημοσιογραφία
Jornalismo comunitário
Γεώργιος Παππάς
Ο Γεώργιος Παππάς (Αθήνα, 1903 - 3 Μαΐου 1958) ήταν Έλληνας δραματικός ηθοποιός.
Βιογραφία
Ήταν γιος του δημοσιογράφου Σπυρίδωνα Παππά και της ποιήτριας Θεώνης Δρακοπούλου, που έγινε γνωστή με το ψευδώνυμο "Μυρτιώτισσα". Σπούδασε γεωπονία στo Μονπελιέ της Γαλλίας αλλά δεν αποφοίτησε από τη σχολή και επανερχόμενος στην Ελλάδα διορίστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών, απ΄ όπου ακολούθησε διπλωματική σταδιοδρομία, την οποία εγκατέλειψε όταν εμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή το 1931 με το θίασο του Μήτσου Μυράτ στο έργο Κύκλος του Σόμερσετ Μωμ και αργότερα ως συνθιασάρχης με τους θιάσους της Κυβέλης, της Κοτοπούλη κ.ά. Χρημάτισε μέλος του θιάσου και πρωταγωνιστής του Βασιλικού Θεάτρου Αθηνών παίζοντας πάντα πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αλλά και ο ίδιος, στη διάρκεια της Κατοχής, διετέλεσε θιασάρχης με τη Βάσω Μανωλίδου, τον Αιμίλιο Βεάκη και τον Νίκο Δενδραμή. Μετά τον πόλεμο, συνεργάστηκε με την Κατερίνα Ανδρεάδη και τον θίασο Λαμπέτη-Χορν, ενώ ανέλαβε και καθηγητής της υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου. Εξαιρετική επιτυχία σημείωσε στα έργα Έγκλημα και τιμωρία, Δον Ζουάν, Καίσαρ και Κλεοπάτρα, Αγία Ιωάννα, Ευαγγελισμός κ.ά.
Ο Γεώργιος Παππάς τιμήθηκε με το χάλκινο παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής για τη προσφορά του στο γαλλικό θέατρο. Μετάφρασε πολλά θεατρικά έργα αρκετά από τα οποία και σκηνοθέτησε ο ίδιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παππάς Γεώργιος Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ιωάννης Αγιοπολίτης
Ο Ιωάννης Αγιοπολίτης (έδρασε μεταξύ 869–886) ήταν ανώτερος Βυζαντινός αξιωματούχος του ύστερου 9ου αιώνα.
Δεϋδροεπιανδροστερόνη
Η δεϋδροεπιανδροστερόνη (ή DHEA) είναι ασθενές ανδρογόνο που παράγεται κυρίως στο φλοιό των επινεφριδίων και συγκαταλέγεται στις φυσικά παραγόμενες στεροειδείς ορμόνες. Είναι από τα σπουδαιότερα στεροειδή που κυκλοφορούν στον ανθρώπινο οργανισμό καθώς έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση από τα υπόλοιπα, και έτσι έχει μεγάλη βιολογική σημασία, παρόλη την ασθενή δραστικότητά της. Η ανδρογονική ισχύς της είναι τουλάχιστο 20 φορές πιο ασθενής από αυτήν της τεστοστερόνης. Έχουν προκληθεί διαμάχες μεταξύ ειδικών καθώς η δράση της δεν έχει εξερευνηθεί επαρκώς και ενώ πολλοί υποστηρίζουν πως είναι μέρος ενός πιθανού ελιξήριου της ζωής , πολλοί επιστήμονες απαντούν με σκεπτικισμό πως πρέπει να συνεχιστούν οι έρευνες, καθώς, ενώ η ορμόνη είναι γνωστή από τη δεκαετία του 1950, μόλις από το 1990 και έπειτα υπάρχουν κλινικές μελέτες σε επαρκή αριθμό.
Ιωάννης Αγιοπολίτης
Η πρώτη αναφορά στο όνομά του γίνεται το 886, όπου αναφέρεται ως «μάγιστρος και πρώην λογοθέτης του δρόμου». Φαίνεται πως κατείχε το τελευταίο αξίωμα για ορισμένη περίοδο κατά την διάρκεια της βασιλείας του Βασίλειου Α΄ (867–886), ωστόσο το ακριβές χρονικό διάστημα είναι άγνωστο. Οι Βυζαντινοί χρονικογράφοι τον περιγράφουν ως μορφωμένο και ιδιαιτέρως ευφυή.
Δεϋδροεπιανδροστερόνη
Παραγωγή
Η παραγωγή της DHEA στα επινεφρίδια γίνεται και ως ελεύθερη ορμόνη αλλά και ως ένωση με μια θειική ρίζα, οπότε και αναφέρεται ως DHEA-S. Η τελευταία μορφή της, με τη θειική ρίζα, έχει βραδύτερο μεταβολισμό από την ελεύθερη ορμόνη, περίπου 100 φορές, με αποτέλεσμα στο αίμα να εμφανίζεται σε τεράστια πυκνότητα σε σχέση με την ελεύθερη μορφή της (περίπου 220 προς 1) ή και σε σχέση με τα υπόλοιπα ανδρογόνα. Η παραγωγή της DHEA-S στο μέσο άνθρωπο είναι περίπου 10-20 mg ανά ημέρα, ενώ της ελεύθερης DHEA είναι 6-12 mg και συμβαίνει τις πρώτες πρωινές ώρες. Η DHEA είναι από τις ελάχιστες ορμόνες που η παραγωγή της δε ρυθμίζεται από ομοιοστατικούς μηχανισμούς ανατροφοδότησης, δηλαδή δεν υπάρχουν υποδοχείς που ανιχνεύουν και ρυθμίζουν τα επίπεδά της στο αίμα και η ημερήσια παραγωγή της είναι συνάρτηση της ηλικίας στον άνθρωπο: τις πρώτες μέρες της ζωής του έξω από το σώμα της μητέρας οι συγκεντρώσεις της δεσμευμένης μορφής της είναι πολύ υψηλές, κατόπιν αμέσως σχεδόν μηδενίζονται, σιγά σιγά στην εφηβική ηλικία επανακάμπτουν και κορυφώνουν στα 25 περίπου έτη, από όπου και η πορεία της φθίνει δραματικά και φτάνει σε μηδενικά σχεδόν επίπεδα κοντά στο τέλος της ζωής του ανθρώπου. Η παραγωγή της DHEA ξεκινά με βάση τη χοληστερόλη που μεταβολίζεται, με τη βοήθεια ειδικών ενζύμων, σταδιακά σε πρεγνονολόνη, έπειτα σε 17α-Υδροξυπρεγνονολόνη και τελικά σε DHEA.
Ιωάννης Αγιοπολίτης
Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην καθαίρεση του Πατριάρχη Φώτιου, λίγο καιρό μετά την άνοδο στον θρόνο του υιού του Βασίλειου Α΄, Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού (886–912). Μαζί με τον αρχιστράτηγο Ανδρέα τον Σκύθη, μετέβη στην Αγία Σοφία, ανέγνωσε τις κατηγορίες εναντίον του Φώτιου από τον άμβωνα, και προχώρησε στη σύλληψη του Πατριάρχη, τον οποίον και μετέφερε στη Μονή των Αρμονιανών, όπου και ετέθη υπό περιορισμό εν αναμονή της δίκης του. Ο Αγιοπολίτης, επίσης, συμμετείχε ως δικαστής στη δίκη για προδοσία εις βάρος του έμπιστου του Φώτιου, Θεόδωρου Σανταβαρηνού, στην οποία επίσης ενεπλάκη ο Φώτιος, ωστόσο ο ακριβής του ρόλος κατά την διάρκειά της είναι ασαφής.
Δεϋδροεπιανδροστερόνη
Μεταβολισμός
Η DHEA-S καταβολίζεται στο ήπαρ σε DHEA και η τελευταία μπορεί να μετατραπεί σε ποσοστό 5-7% σε Δ4-Ανδροστενδιόνη που με τη σειρά της μπορεί να μετατραπεί σε τεστοστερόνη. Η παραγωγή της τεστοστερόνης στο ήπαρ από τα επινεφριδικά ανδρογόνα έχει μεγάλη βιολογική αξία, καθώς είναι πολύ δραστικό ανδρογόνο, και το ποσοστό της που παράγεται εξαρτάται από την ποσότητα των διαθέσιμων αντιδραστηρίων, των επινεφριδικών ανδρογόνων δηλαδή και των κατάλληλων ενζύμων για τη μετατροπή. Η παραγωγή αυτή της τεστοστερόνης, που λαμβάνει χώρα εκτός των γονάδων, είναι σημαντική στις γυναίκες και πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν, ενώ στους άνδρες είναι σχεδόν ασήμαντη η διαφορά καθώς η παραγωγή της από τους όρχεις είναι κατά μια τάξη μεγέθους μεγαλύτερη. Η τεστοστερόνη τέλος μετατρέπεται με τη σειρά της μέσω του αρωματισμού στα οιστρογόνα οιστριόλη και οιστραδιόλη.
Ιωάννης Αγιοπολίτης
Μια επιστολή του Φώτιου προς αυτόν, η οποία συνεγράφη τον Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο του 886, έχει διασωθεί, στην οποία ο Πατριάρχηε κατηγορεί τον Αγιοπολίτη για τη μεταστροφή του από μαθητή και φίλο, σε προδότη και εκτελεστή. Με βάση την συγκεκριμένη επιστολή, ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές έχουν προτείνει την ταυτοποίηση του Αγιοπολίτη με έναν άλλον Ιωάννη, πρωτοσπαθάριο, πατρίκιο και λογοθέτη του δρόμου, ο οποίος συμμετείχε στις πέντε πρώτες συνεδριάσεις της Συνόδου του 869/70 η οποία και προχώρησε στον αναθεματισμό του Φωτίου, ως εκπρόσωπος της Βυζαντινής Γερουσίας. Το ίδιο πρόσωπο είναι ιδιαιτέρως πιθανό να είναι και ο πατρίκιος Ιωάννης στον οποίον αναφέρεται ο Πάπας Ιωάννης Η΄ το 879, κατά την διάρκεια άλλης Εκκλησιαστικής συνόδου, η οποία αναίρεσε την προηγούμενη και επανέφερε τον Φώτιο στο αξίωμά του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Λογοθέτες του δρόμου Κατηγορία:Μάγιστροι
Δεϋδροεπιανδροστερόνη
Δράση
Πέραν της σημαντικής της ιδιότητας να μετατρέπεται τελικά σε τεστοστερόνη και οιστρογόνα από τη μη δραστική μορφή της που βρίσκεται αποθηκευμένη στον ανθρώπινο οργανισμό σε σημαντικές ποσότητες, η DHEA είναι ανταγωνιστής της κορτιζόλης, της ορμόνης του στρες. Επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι η DHEA έχει αντικαταθλιπτική δράση και προστατεύει από τα υψηλά επίπεδα κορτιζόλης που συσσωρεύονται στον οργανισμό. Σε μακρές περιόδους έντονου στρες η συγκέντρωση της DHEA-S μπορεί να φτάνει σε οριακά χαμηλά επίπεδα για την υγεία του οργανισμού, καθώς καταναλώνεται από την κορτιζόλη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Στεροειδείς ορμόνες Κατηγορία:Συμπληρώματα διατροφής Κατηγορία:Οιστρογόνα Κατηγορία:Σεξουαλικές ορμόνες
Υπουργείο Γεωργίας και Δημοσίων Κτημάτων
Το Υπουργείο Γεωργίας και Δημοσίων Κτημάτων ιδρύθηκε από την Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1917, με το Βασιλικό Διάταγμα της 14/14 Ιουν. 1917 (ΦΕΚ 112/ 14.06.1917) «Περί συστάσεως Υπουργείου Γεωργίας και Δημοσίων κτημάτων».
Στο υπουργείο υπήχθησαν τα τμήματα Γεωργίας, Γεωργικής Οικονομίας, Δασών, Αλιείας, Ζωοτεχνικής και Κτηνιατρικής υπηρεσίας από το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και η διεύθυνση Κτημάτων η οποία μέχρι τότε ήταν στην εποπτεία του υπουργείου Οικονομικών.
Αυτή ήταν η δεύτερη φορά δημιουργίας υπουργείου σχετικά με τα γεωργικά. Η Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1910 είχε ιδρύσει το υπουργείο Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας στις 28 Απριλίου του 1910, αλλά σύντομα οι υπηρεσίες του απορροφήθηκαν στο νεοσυσταθέν υπουργείο Εθνικής Οικονομίας στις 31 Μαΐου 1912.
Το Υπουργείο Γεωργίας και Δημοσίων Κτημάτων συστάθηκε στις 14 Ιουνίου 1917 και με τον νόμο 853 της 2/8 Σεπτεμβρίου 1917, μετονομάστηκε σε υπουργείο Γεωργίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρώην υπουργεία της Ελλάδας Κατηγορία:Υπουργείο Γεωργίας και Δημοσίων Κτημάτων
Σιδηροδρομική σηματοδότηση αυτόματου μπλόκ
Η αυτόματη σήμανση μπλοκ (ABS) είναι ένα σύστημα επικοινωνιών σιδηροδρόμου που αποτελείται από μια σειρά σημάτων που χωρίζουν μια σιδηροδρομική γραμμή σε μια σειρά τμημάτων ή «μπλοκ». Το σύστημα ελέγχει την κίνηση των αμαξοστοιχιών μεταξύ των μπλοκ χρησιμοποιώντας αυτόματα σήματα. Η λειτουργία ABS έχει σχεδιαστεί για να επιτρέπει στα τρένα που λειτουργούν στην ίδια κατεύθυνση να ακολουθούν το ένα το άλλο με ασφαλή τρόπο χωρίς κίνδυνο σύγκρουσης στο πίσω μέρος. Η εισαγωγή του ABS μείωσε το κόστος των σιδηροδρόμων και αύξησε τη χωρητικότητά τους. Παλαιότερο χειροκίνητο μπλοκαπαιτούμενα συστήματα ανθρώπινου χειριστή. Η αυτόματη λειτουργία προέρχεται από την ικανότητα του συστήματος να ανιχνεύει εάν τα μπλοκ καταλαμβάνονται ή εμποδίζονται με άλλο τρόπο, και να μεταφέρει αυτές τις πληροφορίες στα πλησιέστερα τρένα. Το σύστημα λειτουργεί χωρίς εξωτερική παρέμβαση, σε αντίθεση με τα πιο σύγχρονα συστήματα ελέγχου της κυκλοφορίας που απαιτούν εξωτερικό έλεγχο για τη δημιουργία ροής κυκλοφορίας.
Ιστορικό
Ο πρώτος τρόπος διαχείρισης πολλαπλών αμαξοστοιχιών σε μία πίστα ήταν με τη χρήση χρονοδιαγράμματος και διέλευσης. Ένα τρένο περίμενε ένα άλλο, σύμφωνα με τις οδηγίες του χρονοδιαγράμματος, αλλά αν μια αμαξοστοιχία καθυστέρησε για οποιονδήποτε λόγο, όλα τα άλλα τρένα ενδέχεται να καθυστερούν, περιμένοντας να εμφανιστεί στο σωστό μέρος όπου θα μπορούσαν να περάσουν με ασφάλεια. Η λειτουργία των τρένων μόνο με χρονοδιάγραμμα συμπληρώθηκε με τηλεγραφικές παραγγελίες τρένων που ξεκίνησαν το 1854 στο Σιδηρόδρομο Έρι. Ένας αποστολέας σιδηροδρομικής εταιρείας θα έστελνε παραγγελίες τρένων σε σταθμούς επανδρωμένους από τηλεγράφους, οι οποίοι τις έγραψαν σε τυποποιημένες φόρμες και τις παρέδωσαν σε πληρώματα αμαξοστοιχίας καθώς περνούσαν από το σταθμό.
Ένα χειροκίνητο σύστημα μπλοκ στις Ηνωμένες Πολιτείες εφαρμόστηκε από το Pennsylvania Railroad περίπου το 1863, μερικές δεκαετίες πριν από άλλους αμερικανικούς σιδηροδρόμους άρχισαν να το χρησιμοποιούν. Αυτό το σύστημα απαιτούσε έναν υπάλληλο σιδηροδρόμου τοποθετημένο σε κάθε σήμα για να ρυθμίσει τα σήματα σύμφωνα με τις οδηγίες που έλαβε ο τηλεγράφος από τους αποστολείς. Οι αγγλικοί σιδηρόδρομοι χρησιμοποίησαν επίσης ένα σύστημα ελεγχόμενου χειροκίνητου μπλοκ, το οποίο προσαρμόστηκε για χρήση στις ΗΠΑ από τον Σιδηρόδρομο της Νέας Υόρκης και το Σιδηρόδρομο Ρίβερ Χάντσον το 1882.
Η αυτόματη μπλοκ σηματοδότηση εφευρέθηκε στην Αμερική και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ανατολικό Σιδηρόδρομο της Μασαχουσέτης το 1871 και σύντομα υιοθετήθηκε από άλλους σιδηροδρόμους της Νέας Αγγλίας. Ωστόσο, το κόστος των σημάτων, του εξοπλισμού και της εγκατάστασης ήταν πολύ υψηλό τον 19ο αιώνα, γεγονός που απέτρεψε πολλούς σιδηροδρόμους να το εγκαταστήσουν, εκτός από γραμμές υψηλής εμπορίας που χρησιμοποιούνται από επιβατικά τρένα. Μέχρι το 1906, η Διακρατική Επιτροπή Εμπορίου ανέφερε ότι από τα 194.726,6 μίλια σιδηροδρόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπήρχαν 41.916,3 μίλια προστατευμένα από το χειροκίνητο σύστημα μπλοκ και μόνο 6.826,9 μίλια αυτόματου μπλοκ, είτε σε μονή είτε σε διπλή πίστα. Το υπόλοιπο κομμάτι του έθνους λειτουργούσε με χρονοδιάγραμμα και εντολή τρένου.
Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, πολλοί σιδηρόδρομοι έβλεπαν την αυτόματη σηματοδότηση μπλοκ ως οικονομικά αποδοτική, καθώς μείωσε την ανάγκη για τους υπαλλήλους να χειρίζονται κάθε σήμα χειροκίνητα, μείωσε το κόστος επισκευής και αξιώσεις ζημιών που προκύπτουν από συγκρούσεις, κατέστησε δυνατή μια πιο αποτελεσματική ροή αμαξοστοιχίες, μείωσε τον αριθμό ωρών αμαξοστοιχίας αμαξοστοιχιών και πληρωμάτων και μείωσε τους συνολικούς χρόνους διέλευσης από σημείο σε σημείο.
Βασική λειτουργία
Τα ηλεκτρονικά συστήματα ABS μπορούν επίσης να ανιχνεύουν διαλείμματα στη ράγα ή διακόπτες τροχιάς με ακατάλληλη επένδυση (εάν ο διακόπτης είναι εγκατεστημένος στο κύκλωμα), με αποτέλεσμα ένα ανοιχτό κύκλωμα. Αυτά θα αλλάξουν επίσης την ένδειξη σήματος, εμποδίζοντας την είσοδο αμαξοστοιχιών στο μπλοκ (εάν το σύστημα σήματος το εμποδίζει), και κινδυνεύει να περάσει από διακόπτη ή εκτροχιασμό.
ABS μονής κατεύθυνσης
Εκτός από την αυξημένη χωρητικότητα και ασφάλεια σε σύγκριση με ένα χειροκίνητο σύστημα μπλοκ, ένα άλλο πλεονέκτημα του συστήματος ABS μονής κατεύθυνσης είναι ότι είναι σχετικά φθηνό να εγκατασταθεί και να λειτουργεί, κάθε σημείο σηματοδότησης απαιτεί μόνο ένα ρελέ για το δικό του κύκλωμα τροχιάς και ένα επιπλέον ρελέ για κάθε ένα μπλοκ στο μήκος ελέγχου του. Όπου εγκαθίστανται αλληλοσυνδέσεις, η είσοδος από την αντίστροφη κατεύθυνση μπορεί να είναι εφοδιασμένη με λιγότερο ακριβά σήματα νάνου ή διακλάδωσης και τυχόν μη αλληλοσυνδεόμενα σημεία μπορούν να τοποθετηθούν σε διάταξη που ακολουθεί , η οποία απαιτεί λιγότερο εξοπλισμό ασφαλείας. Το παραδοσιακό ABS δεν έχει κανένα σημείο αποτυχίαςκαι καμία απαίτηση για τη μετάδοση πληροφοριών κατάστασης σε μια κεντρική τοποθεσία και εφόσον το δικό του κύκλωμα διαδρομής δεν είναι κατοχυρωμένο και οι εισόδους από το μπλοκ ή δύο κάτω από τη γραμμή αναφέρουν το ίδιο, ένα σήμα ABS θα εμφανίσει μια σαφή ένδειξη.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό των γραμμών ABS μονής κατεύθυνσης είναι η χρήση μη αλληλοσυνδεόμενων crossover για τη διευκόλυνση της λανθασμένης κατεύθυνσης ή της αμαξοστοιχίας που αντιστρέφει την κατεύθυνση μακριά από έναν παραδοσιακό τερματικό. Λειτουργώντας με το χέρι ή από ένα πλαίσιο γείωσης, αυτές οι εγκαταστάσεις χρησιμοποίησαν διακλάδωση κυκλώματος τροχιάς και χρονικά κλειδωμένα σημεία για να εξασφαλίσουν ότι κάθε τραίνο που πλησιάζει θα ακινητοποιηθεί πριν συναντήσει την απόφραξη. Ενώ η αναστροφή της κατεύθυνσης προς την άλλη πίστα δεν απαιτείται εξωτερική παρέμβαση, το τρέξιμο ενάντια στο καθορισμένο ρεύμα της κυκλοφορίας θα απαιτούσε παραγγελίες τρένου ή τις υπηρεσίες ενός πιλότου και τέτοιες διασταυρώσεις ABS θα διαθέτουν είτε τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον αποστολέα αμαξοστοιχίας ή μια δομή που θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως προσωρινός σταθμός μπλοκ.
Κάρλος Μόγια
Ο Κάρλος Μόγια (λατινικό αλφάβητο : Carlos Moyà Llompart), γεννημένος στην Πάλμα ντε Μαγιόρκα στις 27 Αυγούστου, 1976, είναι Ισπανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης και προπονητής. Πρώην αρχηγός της Ισπανίας στο κύπελλο Ντέιβις, έφτασε στο νούμερο 1 στην παγκόσμια κατάταξη στην ATP για 2 εβδομάδες τον Μάρτιο του 1999.
Ξεκίνησε να παίζει σε ηλικία έξι ετών με τον αδελφό του Αντρές Μόγια. Το 1996 ήταν στους κορυφαίους 20 της ATP για πρώτη φορά και τελείωσε το 1997 ως ο καλύτερος Ισπανός και στο top 10 για πρώτη φορά στη ζωή του. Επιπλέον, έγινε ο πρώτος Ισπανός που έπαιξε στον τελικό του Αυστραλιανού όπεν το 1969. Το 1998 κέρδισε τον πρώτο τίτλο του Γκραντ σλαμ, νικώντας τον Alex Corretja στον τελικό του Ρολάν Γκαρός. Στις 15 Μαρτίου 1999, έγινε ο πρώτος Ισπανός που κατέλαβε την πρώτη θέση στην κατάταξη ATP από το 1973, κι έμεινε για δύο εβδομάδες. Ήταν μέρος της ισπανικής ομάδας που κέρδισε το Κύπελλο Ντέιβις το 2004 στον τελικό που παίχτηκε στο Estadio de La Cartuja στην Σεβίλλη, στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, κερδίζοντας δύο από τα τρία παιχνίδια για την Ισπανία.
Στους Ολυμπιακούς αγώνες το 2004 έφτασε στα προημιτελικά του απλού και στο διπλό αποκλείστηκε από τον Α΄γύρο με συμπαίκτη τον Ραφαέλ Ναδάλ .Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε προπονητής της εθνικής Ισπανίας και διάφορων παικτών.
Αναλυτική ψυχολογία
Με τον όρο Αναλυτική ψυχολογία (ή Γιουνγκιανή ψυχολογία) προσδιορίζεται εκείνη η σχολή ψυχολογίας που προέκυψε από τις ιδέες του Ελβετού ψυχίατρου Καρλ Γιουνγκ τους μαθητές και άλλους διανοητές που ακολούθησαν την παράδοσή τoυ. Σκοπός της αναλυτικής ψυχολογίας είναι η κατανόηση και η ενσωμάτωση των ασυνείδητων δυνάμεων και των κινήτρων που θεμελιώνουν την ανθρώπινη συμπεριφορά μέσω της πρακτικής μιας συσσωρευτικής φαινομενολογίας για τη σημασία των ονείρων, της λαϊκής παράδοσης και της μυθολογίας. Τόσο η ψυχολογία του βάθους όσο και η αρχετυπική ψυχολογία συνδέονται με την αναλυτική ψυχολογία ως προς το γεγονός ότι χρησιμοποιούν το ίδιο μοντέλο του ασυνείδητου νου ως πηγή θεραπείας και εξατομίκευσης.
Οι απαρχές
Τις βασικές ιδέες που διαμόρφωσαν την αναλυτική ψυχολογία επεξεργάστηκε ο Κ. Γιουνγκ στην Ψυχιατρική κλινική του Μπουργκχόλζλι. Τον Ιούλιο του 1900, συμπληρώνοντας τις ιατρικές του σπουδές στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας, αποφάσισε να γίνει ψυχίατρος και στις 10 Δεκεμβρίου του 1900 ξεκίνησε ως βοηθός γιατρού με την καθοδήγηση του Δρ. Όιγκεν Μπλέλερ (1857-1939), καθηγητή της ψυχιατρικής στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης και διευθυντή του Νοσοκομείου ψυχικών Νοσημάτων του Μπουργκχόλζλι. Στα ογδόντα του ο Γιουνγκ ανέφερε αυτή τη στιγμή ως «είσοδο στο μοναστήρι του κόσμου». Αναφέρει πως κλειδώθηκε από μόνος του για μισό χρόνο «στους μοναστικούς τοίχους» για να αρχίσει να συνηθίζει τη ζωή και την ατμόσφαιρα ενός ασύλου παρανοϊκών. Μετά την καθημερινή του εργασία μελετούσε, έως ότου διάβασε και τους πενήντα τόμους του Allgemeine Zeitschrift fur Psychiatrie, επειδή ήθελε να κατανοήσει «πώς αντιδρούσε ο ανθρώπινος νους στη θέα της καταστροφής του».
Φαίνεται πως εκείνο που τον ενδιέφερε ιδιαίτερα ήταν η έρευνα για το νόημα της ψυχωτικής συμπεριφοράς και λόγου. Ήταν αποφασισμένος να εξερευνήσει τα λεκτικά σχήματα που χρησιμοποιούσαν οι ψυχωτικοί, τις ψευδαισθήσεις και τις στερεότυπες χειρονομίες και να προσπαθήσει να διαφωτίσει την ιστορία της ζωής του ασθενούς πάνω στη βάση του νοήματος που ανακάλυπτε. Τα αποτελέσματα των ερευνών του παρουσίασε σε δύο μονογραφίες, «Η Ψυχολογία της Σχιζοφρένειας» το 1906 και «Το Περιεχόμενο της Ψύχωσης» το 1908. "«Μέσα από την εργασία μου με τους ασθενείς αντιλήφθηκα ότι οι παρανοϊκές ιδέες και παραισθήσεις περιέχουν έναν πυρήνα νοήματος. Πίσω από την ψύχωση βρίσκεται μια προσωπικότητα, μια ιστορία ζωής, ένας δρόμος ελπίδων και επιθυμιών... Τότε για πρώτη φορά αναδύθηκε μέσα μου η ιδέα ότι μέσα στην ψύχωση βρίσκεται κρυμμένη μια γενική ψυχολογία της προσωπικότητας και ότι ακόμη και εδώ συναντάμε τους παλιούς ανθρώπινους αγώνες. Αν και οι ασθενείς εμφανίζονται μονότονοι και απαθείς ή εντελώς ανόητοι, μέσα στο νου τους διαδραματίζονται πολλά που διαθέτουν περισσότερο νόημα από όσο φαίνονται. Κατά βάθος στο διανοητικά ασθενή δεν ανακαλύπτουμε τίποτα νέο και άγνωστο,μάλλον συναντάμε το υπέδαφος της δικής μας φύσης. Πάντα μου προκαλούσε έκπληξη το γεγονός ότι η ψυχιατρική χρειάστηκε τόσο πολύ χρόνο για να στρέψει την προσοχή της στο περιεχόμενο της ψύχωσης»". Στην περίοδο 1905-1909 κατέλαβε τη θέση του προσωπάρχη γιατρού, όπως και την έδρα διαλέξεων στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, με θέμα την ψυχολογία και την νεύρωση. Στην περίοδο 1904-1905 οργάνωσε στην Ψυχιατρική Κλινική ένα εργαστήριο πειραματικής ψυχοπαθολογίας. Επιθυμούσε να διερευνήσει σε βάθος τις ψυχολογικές όψεις της νεύρωσης με τη βοήθεια του λεκτικού συνειρμού, στον οποίο το υποκείμενο έπρεπε να αντιδράσει όσο το δυνατόν ταχύτερα σε μια σειρά λέξεων που έπαιζαν το ρόλο του διεγέρτη. Στην αξιολόγηση των αποτελεσμάτων ως βασικό υλικό χρησιμοποιείτο ο απαιτούμενος για την αντίδραση χρόνος και το περιεχόμενο της ανταπόκρισης. Οι μελέτες του Γιουνγκ οδήγησαν στην ανακάλυψη συμπλεγμάτων που εντείνονται μέσω των συγκινήσεων, δηλαδή αυτόνομων περιεχόμενων του ασυνείδητου που εκδηλώνονται στο πείραμα με τη μορφή παρέμβασης. Επειδή αργότερα η μέθοδος λεκτικού συνειρμού χρησιμοποιήθηκε ακόμη και για το νομικό καθορισμό γεγονότων, το πανεπιστήμιο Κλαρκ στο Γουόρτσεστερ της Μασαχουσέτης απένειμε στο Γιουνγκ το 1909 τιμητικό Ντοκτορά Νομικής.
Τα χρόνια στο Νοσοκομείο Ψυχικών Νοσημάτων του Μπουργκχόλζλι ήταν αποφασιστικά για τη μεταγενέστερη εξέλιξη της Αναλυτικής ψυχολογίας του Γιουνγκ.
Οι φροϋδικές επιδράσεις στην αναλυτική ψυχολογία
Ο Μπλέλερ κατά τη διάρκεια της παραμονής του Γιουνγκ στην Ψυχιατρική Κλινική εντυπωσιάστηκε από τον Φρόιντ και του ζήτησε να υποβάλει μια έκθεση σχετικά με το Ερμηνεία των Ονείρων του Φρόιντ στο Μπουργκχόλζλι. Τούτο το γεγονός είχε ως άμεση συνέπεια την έκθεση του Γιουνγκ στις φροϋδικές απόψεις το 1906 και τη συμμετοχή του Μπλέλερ στην νεοπαγή ψυχαναλυτική εταιρεία. Ο Μπλέλερ παρευρέθηκε στο διεθνές συνέδριο του 1908 και καθιέρωσε, μαζί με τον Φρόιντ, το Jarbuch für psychoanalytische und psychopathologische Forschung [Επετηρίδα για την ψυχαναλυτική και ψυχοπαθολογική έρευνα], με τον Γιουνγκ ως εκδότη. Ο Μπλέλερ έγραψε επίσης έναν μικρό τόμο για την υπεράσπιση της ψυχανάλυσης του Φρόυντ, η οποία εμφανίστηκε το 1911, όταν εκείνος είχε ήδη αποχωρήσει από το ψυχαναλυτικό κίνημα, διαφωνώντας με τον Φρόιντ για την εξαιρετική έμφαση που απέδιδε στη βρεφική σεξουαλικότητα.
Η αποφασιστικότερη πιθανώς εμπειρία στη ζωή του Γιουνγκ και εντελώς καθοριστκή για τη διαμόρφωση της αναλυτικής ψυχολογίας, υπήρξε η επαφή του με τον Σίγκμουντ Φρόιντ και κυρίως η επαφή του με την ψυχολογία της υστερίας και τα όνειρα. Ο Γιουνγκ θεωρούσε τον Φρόιντ σπουδαίο άνθρωπο, αλλά πάνω απ’ όλα κάποιον που «πάλευε με τον δαίμονά του». Αυτό που τον εντυπωσίασε και επέδρασε σημαντικά στις προσωπικές του αναζητήσεις περισσότερο φαίνεται πως ήταν το έργο του Φρόιντ πάνω στην Ερμηνεία των Ονείρων, το οποίο θεωρούσε ως την πληρέστερη προσπάθεια που έγινε για να κατακτηθεί το αίνιγμα της ασυνείδητης ψυχής πάνω στο φαινομενικά στέρεο έδαφος του εμπειρισμού. Η καρποφόρα φιλία τους δεν κράτησε πολύ. Η δημοσίευση του έργου του Γιουνγκ Μεταμορφώσεις και Σύμβολα της Λίμπιντο οδήγησε στην οριστική ρήξη της σχέσης τους (1913), μια ρήξη η οποία είχε ξεκινήσει από τις προσωπικές τους διαφωνίες πάνω σε θέματα σεξουαλικότητας και ερμηνείας των ονείρων αλλά και πάνω σε διαφορές τους ως προς το θέμα της θρησκείας.
Ο Γιουνγκ πίστευε πως αν δεν έχει κανείς με τι να αντικαταστήσει το θρησκευτικό ένστικτο θα πρέπει να το αφήνει άθικτο, καθώς αποτελεί θεμέλιο του ατομικού κόσμου. Η κατάρρευση των θρησκευτικών πεποιθήσεων ακολουθείται συχνά από κατάρρευση της προσωπικότητας, κάτι που ο Γιουνγκ παρατηρούσε συχνά στους ασθενείς του ). Επίσης, θεωρούσε παραφορτωμένη τη θεωρία του Φρόιντ για τη σεξουαλικότητα, κάτι που φαίνεται ιδιαίτερα σε μια αχρονολόγητη και αδημοσίευτη σημείωσή του για τον Άλφρεντ Άντλερ, που είχε επίσης διατελέσει μέλος του κύκλου του Φρόιντ αλλά ίδρυσε εντέλει τη δική του σχολή ατομικής ψυχολογίας. Σε αυτή τη σημείωση φαίνεται να εκτιμά τον Άντλερ, για το γεγονός ότι έφερε στην επιφάνεια το θεμελιακό γεγονός της ανάγκης του ατόμου για σπουδαιότητα, η οποία ερμηνεύει σημαντικές όψεις της νεύρωσης, μη ερμηνεύσιμες από τη σεξουαλικότητα.
Ασυνείδητο
Οι απόψεις του Γιουνγκ για το ασυνείδητο διαμορφώθηκαν βάσει των νέων αναζητήσεών που προέκυψαν από τη ρήξη του με τον Σίγκμουντ Φρόιντ. Αναζήτησε μια έγκυρη ψυχολογική βάση τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους ασθενείς του. Πειραματίστηκε με τον εαυτό του και σταμάτησε να διδάσκει, προσπαθώντας να κατανοήσει τις φαντασιώσεις και άλλα ατομικά του περιεχόμενα. Το πείραμά του τελείωσε μετά από 6 χρόνια. Τις εσωτερικές του εμπειρίες τις μετέφερε στο Κόκκινο Βιβλίο, έναν τόμο δεμένο με κόκκινο δέρμα και πλούσια εικονογράφηση σε τεχνοτροπία Αρ Νουβώ (art nouveau). Ο ίδιος ποτέ δε θεώρησε τους πίνακές του ως τέχνη, αλλά ως εξωτερίκευση των βιωμάτων του.
Με τον όρο ασυνείδητο στην Αναλυτική ψυχολογία εννοείται η περιοχή του αγνώστου στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Ό,τι συνειδητοποιούμε και το έχουμε ξεχάσει, ό,τι συλλαμβάνουμε με τις αισθήσεις, αλλά δε σημειώνουμε στο συνειδητό νου, όσα νιώθουμε, σκεπτόμαστε, θυμόμαστε, επιθυμούμε και πράττουμε ακούσια ή δίχως ιδιαίτερη προσοχή, όλα τα μελλοντικά πράγματα που παίρνουν σχήμα και αναδύονται κάποτε στη συνείδηση, όλα αυτά αποτελούν περιεχόμενο του ασυνείδητου. Πέραν αυτών στο ασυνείδητο περιλαμβάνονται απωθημένες οδυνηρές σκέψεις και συναισθήματα. Ονόμασε το σύνολο αυτών των περιεχομένων ατομικό ασυνείδητο. Ωστόσο, αναγνώρισε ιδιότητες που δε βιώνει ο άνθρωπος ατομικά αλλά τις κληρονομεί από μια βαθύτερη και ευρύτερη επικράτεια την οποία ονόμασε συλλογικό ασυνείδητο. Τα ένστικτα και τα αρχέτυπα είναι εκείνα που διαμορφώνουν το συλλογικό ασυνείδητο και παρουσιάζουν μια κανονικότητα στην εμφάνισή τους.
Κανονικότητα στην εμφάνισή της για το ασυνείδητο του Γιουνγκ κατά τη διάρκεια των πειραματισμών του είχε η μορφή ενός γέροντα, τον οποίο ο Γιουνγκ ονόμαζε Φιλήμονα, με τον οποίο είχε μακρές συζητήσεις. Ψυχολογικά ο Φιλήμων αντιπροσώπευε την ύψιστη ενόραση για τον Γιουνγκ και ήταν δύναμη per se, διακριτή από τα ατομικά περιεχόμενα του ασυνείδητου. Ανήκε σε εκείνες τις φαντασιώσεις που δεν προκαλούσε το ατομικό ασυνείδητο αλλά παράγονταν από μόνα τους και είχαν τη δική τους ζωή.
Animus και Anima
Η anima και ο animus είναι δύο σημαντικές αρχετυπικές μορφές στην αναλυτική ψυχολογία, τόσο για το ατομικό, όσο και για το συλλογικό ασυνείδητο. Από τη μία ανήκουν στην ατομική συνείδηση και από την άλλη έχουν τις ρίζες τους στο συλλογικό ασυνείδητο, σχηματίζοντας έτσι ένα συνδετικό κρίκο ή γέφυρα ανάμεσα στο προσωπικό και το απρόσωπο, το συνειδητό και το ασυνείδητο. Καθώς η μία είναι θηλυκή και η άλλη αρσενική, ο Κ. Γκ. Γιουνγκ τις ονόμασε άνιμα και άνιμους αντίστοιχα. Κατανοεί αυτές τις μορφές ως λειτουργικά συμπλέγματα που συμπεριφέρονται με τρόπο αντισταθμιστικό, όσον αφορά την εξωτερική προσωπικότητα. Συμπεριφέρονται ως εσωτερικές προσωπικότητες και παρουσιάζουν χαρακτηριστικά πού λείπουν από την εκδηλωμένη, συνειδητή προσωπικότητα Στον άνδρα αυτά τα χαρακτηριστικά είναι θηλυκά και στη γυναίκα αρσενικά. Κανονικά και τα δύο είναι πάντα παρόντα μέχρι ενός σημείου, αλλά δε βρίσκουν θέση στις εξωστρεφείς λειτουργίες του ατόμου, επειδή παρενοχλούν την προσαρμογή τον προς τον εξωτερικό κόσμο, αλλοιώνοντας την εγκαθιδρυμένη ιδανική εικόνα του εαυτού του, την αποκαλούμενη persona.
Όμως, ο χαρακτήρας αυτών των μορφών δεν προσδιορίζεται μόνο από τα λανθάνοντα χαρακτηριστικά του φύλου που αντιπροσωπεύουν καθορίζεται από την εμπειρία που έχει αποκτήσει κάθε άτομο στη ζωή του ή τη ζωή της, με εκπρόσωπους του άλλου φύλου, καθώς και από τη συλλογική εικόνα της γυναίκας που υπάρχει στην ψυχή τον ατομικού άνδρα και τη συλλογική εικόνα τον άνδρα που υπάρχει στη γυναίκα. Αυτοί οι τρεις παράγοντες συνδυάζονται για να σχηματίσουν κάτι που δεν είναι ούτε αποκλειστικά εμπειρία, ούτε αποκλειστικά εικόνα. Ουσιαστικά είναι μία οντότητα που δε συντάσσεται οργανικά όσον αφορά τη δραστηριότητά της με τις άλλες ψυχικές λειτουργίες. Συμπεριφέρεται ως νόμος αυτός καθαυτός, που επεμβαίνει στη ζωή του ατόμου σαν ξένο στοιχείο. Άλλοτε αυτή η επέμβαση είναι βοηθητική, άλλοτε ενοχλητική, αν όχι καταστροφική. Μιλώντας για τον άνιμους και την άνιμα, ο αναλυτης ασχολείται όχι μόνο με μία αφηρημένη, αμετάβλητη ενότητα, αλλά και με μία πνευματική διεργασία, σημαντική στη διαδικασία της ανάλυσης.
Η Σκιά
Ένα άλλο σημαντικό τόσο για το ατομικό όσο και για το συλλογικό ασυνείδητο αρχέτυπο είναι η Σκιά. Στους πρωτόγονους λαούς κάνει την εμφάνισή της μέσα από πολλές προσωποποιήσεις. Είναι ουσιαστικά τμήμα του ατόμου, αποχωρισμένο τμήμα της ύπαρξής του, που ωστόσο παραμένει δεμένο πάνω του σαν «σκιά». Συνεπώς, είναι λογικό για τον πρωτόγονο να θεωρείται «κακός οιωνός» όταν κάποιος πατάει τη σκιά του. Το πρόβλημα που δημιουργείται μπορεί να διορθωθεί μόνο με μια σειρά μαγικών τελετών. Η μορφή της σκιάς αποτελεί συχνό θέμα και στην τέχνη. Γιατί κατά τη δημιουργική δραστηριότητά του και την επιλογή θεμάτων ο καλλιτέχνης αντλεί κυρίως από τα βάθη τον ασυνείδητού του. Με τις δημιουργίες του εξάπτει το ασυνείδητο του κοινού και αυτό είναι πιθανώς το μεγαλύτερο μυστικό της αποτελεσματικότητάς των καλλιτεχνών. Οι εικόνες και μορφές του ασυνείδητου αναδύονται μέσα του και μεταφέρουν το πανίσχυρο μήνυμά τους σε άλλους, παρόλο που εκείνοι δεν μπορούν να αναγνωρίζουν την πηγή της «έκστασης» τους. Ο Φρανκενστάιν της Μαίρης Σέλεϊ, ο ''Δρ. Τζέκιλ και ο κύριος Χάιντ του Στίβενσον, ή ο Μεφιστοφελής'' ο σκοτεινός χαρακτήρας του Φάουστ, είναι διακριτά παραδείγματα της καλλιτεχνικής έκφρασης του θέματος της σκιάς.
Οι τέσσερις λειτουργίες και τύποι
right|thumb|
Με τον όρο ψυχική λειτουργία στην αναλυτική ψυχολογία εννοείται «μια ορισμένη μορφή ψυχικής δραστηριότητας που παραμένει θεωρητικά η ίδια κάτω από διαφορετικές συνθήκες» και είναι εντελώς ανεξάρτητη από το στιγμιαίο περιεχόμενό της». Από αυτή την άποψη το ουσιαστικό δεν είναι, για παράδειγμα, τι σκέπτεται κανείς, αλλά το γεγονός ότι χρησιμοποιεί τις διανοητικές λειτουργίες του μάλλον παρά τη διαίσθηση, για την κατανόηση και την ανάπτυξη των περιεχομένων που του παρουσιάζονται είτε εξωτερικά είτε εσωτερικά. Ο Γιουνγκ ασχολείται κυρίως με ένα τρόπο κατανόησης και αφομοίωσης των ψυχικών στοιχείων, άσχετα από τo περιεχόμενό τους. Έτσι η σκέψη είναι η λειτουργία, μέσω της οποίας προσπαθεί κανείς να κατανοήσει τον κόσμο και να προσαρμοστεί χρησιμοποιώντας σκέψεις ή γνωστικές διαδικασίες, δηλαδή λογικά συμπεράσματα. Μέσω της λειτουργίας του συναισθήματος αντιλαμβάνεται το άτομο τον κόσμο με μια εκτίμηση που βασίζεται σε συναισθήματα «ευχάριστης ή δυσάρεστης αποδοχής ή απόρριψης». Οι δύο αυτές λειτουργίες ονομάζονται λογικές, γιατί και οι δύο επεξεργάζονται εκτιμήσεις και κρίσεις. Η σκέψη αξιολογεί μέσω γνωστικών διαδικασιών σε «σωστό-λάθος», ενώ τα συναισθήματα σε «ευχάριστο-δυσάρεστο». Καθοριστικοί παράγοντες της συμπεριφοράς, αυτές οι δύο βασικές στάσεις είναι αμοιβαία αποκλειστικές σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή. Τούτο ση¬μαίνει ότι επικρατεί είτε η μια είτε η άλλη.
Ο Γιουνγκ ονομάζει τις δύο άλλες λειτουργίες, την αίσθηση και τη διαίσθηση, μη λογικές λειτουργίες, γιατί παρακάμπτουν τον λόγο και δε λειτουργούν με κρίσεις, αλλά με απλές αντιλήψεις που δεν αξιολογούνται, ούτε ερμηνεύονται. Η αίσθηση αντιλαμβάνεται τα πράγματα όπως είναι και όχι διαφορετικά, όντας η αίσθηση της πραγματικότητας. Η διαίσθηση «αντιλαμβάνεται» επίσης, αλλά λιγότερο με το συνειδητό μηχανισμό των αισθήσεων. Ουσιαστικά, λειτουργεί μέσω της ικανότητας για μία ασυνείδητη «εσωτερική αντίληψη» των έμφυτων δυνατοτήτων των πραγμάτων. Ο αισθαντικός τύπος παρατηρεί όλες τις λεπτομέρειες ενός γεγονότος, αλλά αδιαφορεί για τα συμφραζόμενά του (context). Ο διαισθητικός τύπος, από την άλλη, δίνει λίγη προσοχή στις λεπτομέρειες, αλλά δε δυσκολεύεται να διακρίνει το εσωτερικό νόημα του γεγονότος, τις πιθανές επιπτώσεις και επιδράσεις του. Οι δύο αυτές λειτουργίες για τον Γιουνγκ είναι εξίσου αντιθετικές και αμοιβαία αποκλειστικές όσο οι πρώτες δύο, δηλαδή η σκέψη και το συναίσθημα. Δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσουν ταυτόχρονα. Τούτη η αμοιβαία αποκλειστικότητα συνδέεται με τα γεγονότα, δηλαδή την παρατήρηση και από αυτή την άποψη ο Γιουνγκ φαίνεται εμπειριστής, καθώς η θεωρία του είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης εμπειρίας. Αυτό γίνεται καθαρό στην εξέταση για παράδειγμα, των δύο βασικών λειτουργιών της σκέψης και του συναισθήματος. Είναι και οι δύο «αξιολογικές». Δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ταυτόχρονα, γιατί είναι αδύνατον να εφαρμόσει κάποιος ταυτόχρονα δυο συστήματα μέτρησης στο ίδιο πράγμα.
Εξωστρέφεια - εσωστρέφεια
Ο λειτουργικός τύπος, στον οποίο ανήκει ένα άτομο, αποτελεί ένδειξη του ψυχολογικού χαρακτήρα του, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Επιπλέον, χρειάζεται καθορισμός της γενικής στάσης του, δηλαδή του τρόπου με τον οποίο ενεργεί προς την εξωτερική και την εσωτερική εμπειρία. Ο Γιουνγκ διακρίνει δύο τέτοιες στάσεις, την εξωστρέφεια και την εσωστρέφεια, που επηρεάζουν το σύνολο των ψυχικών διαδικασιών. Ο ένας ή ο άλλος από αυτούς τους προσανατολισμούς είναι η διάθεση αντίδρασης που καθορίζει τον τρόπο που ανταποκρινόμαστε στα αντικείμενα του εξωτερικού κι εσωτερικού κόσμου, τη φύση της υποκειμενικής εμπειρίας μας, ακόμη και την αντισταθμιστική δράση του ασυνείδητού μας. Ο Γιουνγκ αποκαλεί αυτή τη διάθεση «κεντρικό πίνακα ελέγχου, από τον οποίο ρυθμίζεται αφενός η εξωτερική συμπεριφορά και διαμορφώνονται αφετέρου συγκεκριμένες εμπειρίες».
Η εξωστρέφεια χαρακτηρίζεται από μια θετική σχέση με το αντικείμενο και η εσωστρέφεια από μια αρνητική. Όσον αφορά στον τρόπο προσαρμογής και αντίδρασης, ο εξωστρεφής προσανατολίζεται κυρίως από τους εξωτερικούς, συλλογικούς κανόνες,το πνεύμα της εποχής του, κ.λπ. Η στάση του εσωστρεφούς καθορίζεται κυρίως από υποκειμενικούς παράγοντες και συχνά προσαρμόζεται ελάχιστα στο περιβάλλον του. Ο εξωστρεφής «σκέπτεται, αισθάνεται και ενεργεί σε σχέση με το αντικείμενο». Μετατοπίζει το ενδιαφέρον του από το υποκείμενο στο αντικείμενο και προσανατολίζεται κυρίως από τον κόσμο που βρίσκεται έξω από τον εαυτό του. Για τον εσωστρεφή το υποκείμενο είναι βάση προσανατολισμού, ενώ το αντικείμενο παίζει συνήθως δευτερεύοντα και έμμεσο ρόλο. Η πρώτη κίνησή του, σε κάθε κατάσταση που αντιμετωπίζει, είναι να στρέφεται προς τα μέσα και μόνο τότε εμφανίζεται και αναπτύσσεται βαθμιαία η πραγματική αντίδρασή του.
Αρχέτυπο
Για την αναλυτική ψυχολογία τα αρχέτυπα είναι υπερατομικές προδιαθέσεις του συλλογικού ασυνείδητου. Μυθολογικά θέματα, σύμβολα ριζωμένα στην παγκόσμια ιστορία της ανθρωπότητας ή ψυχικές αντιδράσεις εξαιρετικής σφοδρότητας υποδεικνύουν τη συμμετοχή βαθύτερων ψυχικών στρωμάτων και εκδηλώνονται συνήθως στο υλικό που παρέχουν τα όνειρα, οι φαντασιώσεις και τα οράματα, υπερβαίνοντας την προσωπική σφαίρα και εμπλέκοντας τα περιεχόμενα του συλλογικού ασυνείδητου. Αυτά τα κεντρικά θέματα και σύμβολα ασκούν σύμφωνα με την άποψη του Κ. Γκ. Γιουνγκ καθοριστική επιρροή στην ψυχική ζωή ως σύνολο, ελέγχοντας τον ανθρώπινο κύκλο ζωής. Καθώς ωριμάζουμε ως υπάρξεις τα αρχέτυπα ξεδιπλώνονται μέσω μιας προγραμματισμένης ακολουθίας, την οποία ο Γιουνγκ αποκάλεσε στάδια της ζωής. Κάθε στάδιο της ζωής εκπροσωπείται από ένα νέο σύνολο αρχετυπικών εικόνων που αναζητούν την εκπλήρωσή τους στη δράση. Στα στάδια περιλαμβάνεται η παιδική ηλικία, η ερωτοτροπία, ο γάμος, όπως και η προετοιμασία για το θάνατο.
Τα αρχέτυπα διαθέτουν κυρίαρχο λειτουργικό χαρακτήρα και μια χαμηλή ενεργειακή φόρτιση. Για αυτό ο Γιουνγκ μίλησε αρχικά για «αρχέγονες εικόνες» ή «κυρίαρχους παράγοντες του συλλογικού ασυνείδητου». Αργότερα σε αυτές τις αρχέγονες εικόνες έδωσε την ονομασία Αρχέτυπα. Ουσιαστικά άντλησε τον όρο από το Corpus Hermeticum και από τo δεύτερο κεφάλαιο 2, παράγρ. 6, του De Divίnis nomίnibus του Ψευδο-Διονύσιου. Βέβαια η προέλευση της έννοιας αρχέτυπο φθάνει χρονολογικά πίσω ως τον Πλάτωνα. Ο ίδιος ο Γιουνγκ σύγκρινε τα αρχέτυπα με τις πλατωνικές ιδέες. Οι ιδέες του Πλάτωνα ήταν καθαρές διανοητικές μορφές αδημιουργημένες και αιώνιες, που αποτυπώνονταν στην ψυχή πριν να γεννηθεί στον κόσμο. Ήταν συλλογικές υπό την έννοια ότι ενσωμάτωσαν τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά ενός πράγματος, παρά τις συγκεκριμένες ιδιαιτερότητές του.