cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντένις Μακουέγκε
Βιογραφικό
Γεννήθηκε την 1η Μαρτίου του 1955 στην πόλη Μπουκάβου, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Σπούδασε ιατρική και αρχικά εργάστηκε σε ένα νοσοκομείο σε αγροτική περιοχή στην πατρίδα του. Βλέποντας τις επιπλοκές στις μητέρες και στα νεογνά, στη διάρκεια του τοκετού, λόγω της έλλειψης εξειδικευμένης υγειονομικής περίθαλψης στη χώρα, αποφάσισε να σπουδάσει γυναικολογία στη Γαλλία.
Είναι διευθυντής στο Νοσοκομείο Panzi, στην πόλη Μπουκάβου και ειδικεύεται στις εγχειρήσεις σε γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βιασμού (που είναι χιλιάδες στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό) προκειμένου να επιδιορθωθούν καταρχήν τα φυσικά τραύματα που τους έχουν προκληθεί από τους δράστες. Στο εν λόγω νοσοκομείο παρέχεται και ψυχολογική υποστήριξη στις γυναίκες θύματα βιασμού, που πολλές φορές φτάνουν εκεί γυμνές και σε άθλια κατάσταση.
Τον Σεπτέμβριο του 2012 σε ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη, ο Ντένις Μακουέγκε κατήγγειλε την ατιμωρησία που επικρατεί σχετικά με τους μαζικούς βιασμούς στη χώρα του και άσκησε κριτική στη διεθνή κοινότητα και στην κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό για την αδράνειά τους σχετικά με τις σφαγές στην περιοχή Κίβου, στα ανατολικά της χώρας.
Στις 25 Οκτωβρίου του 2012 τέσσερις ένοπλοι επιτέθηκαν στο σπίτι του ενώ αυτός έλειπε, έπιασαν ομήρους τις κόρες του και περίμεναν να γυρίσει για να τον δολοφονήσουν. Ο Ντένις Μακουέγκε τελικά γλύτωσε αλλά σκοτώθηκε ο φρουρός του. Μετά από αυτή την επίθεση ο Μακουέγκε έφυγε με την οικογένειά του στην Ευρώπη. Επέστρεψε στο Bukavu, τον Ιανουάριο του 2013, και έγινε δεκτός με ιδιαίτερη θέρμη από τους κατοίκους.
Για την προσφορά στα θύματα βιασμού έχει τιμηθεί επανειλημμένα. Το 2008 του απονεμήθηκε το Βραβείο των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το 2009 το Βραβείο Ούλοφ Πάλμε. Την ίδια χρονιά του απονεμήθηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση ο τίτλος του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής(Chevalier de la Légion d'Honneur). Το 2010 ανακηρύχτηκε επίτιμος διδάκτορας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ούμεο, στη Σουηδία (Umeå University). Το 2011 έλαβε το Διεθνές Αναπτυξιακό Βραβείο Βασιλιάς Μποντουέν από τον βασιλιά του Βελγίου, Αλβέρτο το Β’ και το 2013 το Βραβείο Right Livelihood.
Το 2014 τιμήθηκε με το βραβείο Ζαχάροφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Γυναικολόγοι Κατηγορία:Φεμινιστές Κατηγορία:Ακτιβιστές Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎
Τζεμπέλ Μπαρκάλ
Το Τζεμπέλ Μπαρκάλ ή Γκέμπελ Μπαρκάλ (Αραβικά: جبل بركل) είναι ένα μικρό βουνό 400 χλμ περίπου βόρεια του Χαρτούμ, στην πόλη Καρίμα, στην Βόρεια Επαρχία του Σουδάν, σε μία μεγάλη καμπή του ποταμού Νείλου, στην περιοχή Νουβία.
Περιγραφή
Το 2003 το βουνό, μαζί με την ιστορική πόλη Νάπατα η οποία βρίσκεται στους πρόποδές του, ανακηρύχθηκαν Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Τα ερείπια γύρω από το Τζεμπέλ Μπαρκάλ περιλαμβάνουν τουλάχιστον 13 ναούς και 3 παλάτια, τα οποία αναφέρονται για πρώτη φορά από Ευρωπαίους εξερευνητές κατά τη δεκαετία του 1820. Το 1862 πέντε επιγραφές της Τρίτης μεταβατικής περιόδου ανακτήθηκαν από έναν Αιγύπτιο αξιωματικό και μεταφέρθηκαν στο Μουσείο του Καΐρου, όμως μόλις το 1916 άρχισαν επιστημονικές αρχαιολογικές ανασκαφές, με μία συνδυασμένη αποστολή του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του Μουσείου Καλών Τεχνών της Βοστώνης, υπό την καθοδήγηση του Τζορτζ Ράισνερ. Από τη δεκαετία του 1970 οι ανασκαφές συνεχίστηκαν από μία ομάδα του Πανεπιστημίου Σαπιέντσα της Ρώμης, υπό την καθοδήγηση του Σέρτζιο Ντοναντόνι, στην οποία προστέθηκε μία ακόμα ομάδα από το μουσείο της Βοστώνης τη δεκαετία του 1980, υπό την καθοδήγηση του Τίμοθι Κένταλ ). Οι μεγαλύτεροι ναοί, όπως αυτός του Άμμωνα, ακόμα και σήμερα θεωρούνται ιεροί από τον ντόπιο πληθυσμό.
Το βουνό έχει ύψος 98 μέτρα, έχει επίπεδη κορυφή και χρησιμοποιούνταν ως σημείο αναφοράς από τους εμπόρους στη σημαντική διαδρομή ανάμεσα στην Κεντρική Αφρική, την Αραβία και την Αίγυπτο, ως το σημείο όπου ο Νείλος ήταν ευκολότερος να διασχιστεί.
Το Τζεμπέλ Μπαρκάλ χρησιμοποιήθηκε ως βασιλικό νεκροταφείο του βασιλείου της Μερόης. Οι νεώτερες ταφές χρονολογούνται στον 3ο αιώνα π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Νουβία Κατηγορία:Βουνά του Σουδάν
Άνοιξη της Πράγας
μικρογραφία|δεξιά|300px|Διαδηλωτές περικυκλώνουν τα σοβιετικά τανκς, τις πρώτες ημέρες της εισβολής της ΕΣΣΔ στην Τσεχοσλοβακία Με τον όρο Άνοιξη της Πράγας χαρακτηρίζονται οι προσπάθειες του Κομμουνιστικού Κόμματος Τσεχοσλοβακίας υπό την ηγεσία του Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ (Alexander Dubček) να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα φιλελευθεροποίησης και εκδημοκρατισμού στη χώρα το 1968. Οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες συνδιαμορφώθηκαν και ενισχύθηκαν από τη ραγδαία ανάπτυξη του κριτικού πνεύματος στην τσεχοσλοβακική κοινή γνώμη εκείνη την περίοδο.
Η Άνοιξη της Πράγας έμεινε στην ιστορία να συμβολίζει δύο ιστορικά φαινόμενα: το πείραμα της εγκαθίδρυσης ενός «σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο» στο μεταπολεμικό ανατολικό μπλοκ, αλλά και το γεγονός ότι καταπνίγηκε αυτό το πείραμα στις 21 Αυγούστου 1968 με την εισβολή των τανκς του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Τα γεγονότα εντάσσονται σε μια περίοδο γενικότερου αναβρασμού στο κλίμα του Ψυχρού Πολέμου, την περίοδο του Μάη του '68 στη Γαλλία, των φοιτητικών διαδηλώσεων κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και της Χούντας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα τον Απρίλη του '67.
Προϊστορία
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 το ΚΚ της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας βρέθηκε αντιμέτωπο με μια βαθειά κρίση στην οικονομία και την κοινωνία της χώρας. Το γραφειοκρατικό οικονομικό σύστημα του κεντρικού σχεδιασμού είχε οδηγήσει σε μια δραματική οικονομική ύφεση, χειρότερη και από αυτή των άλλων χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Η ηγετική ομάδα στην κορυφή του κόμματος εμπόδιζε να αναπτυχθεί οποιαδήποτε κριτική για τις εικονικές δίκες του τέλους της δεκαετίας του '40 και των αρχών της δεκαετίας του '50.
Το αίτημα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων
Με την κορύφωση της κρίσης στην οικονομία το 1963 δυνάμωσαν μέσα κι έξω από το κόμμα οι φωνές που ζητούσαν μεταρρυθμίσεις. Γύρω από το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και διευθυντή του Οικονομικού Ινστιτούτου της Ακαδημίας Επιστημών της Πράγας Ότα Σικ (Ota Šik) συσπειρώθηκε μια αντιπολιτευτική ομάδα τεχνοκρατών, που απαιτούσε βαθιές μεταρρυθμιστικές τομές. Κατά την άποψη του Σικ έπρεπε να εγκαταλειφθεί ο κεντρικός σχεδιασμός και ο κρατικός έλεγχος της οικονομίας και στη θέση τους να αναπτυχθεί μια «σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς», να απελευθερωθούν οι επιχειρήσεις από τον κρατικό έλεγχο και να παταχθεί η γραφειοκρατία. Ο Σικ πρότεινε επίσης να επιτραπεί η λειτουργία αυτόνομων συνδικάτων και μικρών ιδιωτικών κοινοπραξιών (joint ventures) με δυτικές εταιρείες, να προωθηθούν θεσμοί αυτοδιοίκησης των εργαζομένων και να σταματήσει ο κρατικός έλεγχος των τιμών. Τα οράματά του για την αναδιάρθρωση της εξαντλημένης οικονομίας έμειναν στην ιστορία με το όνομα Τρίτος Δρόμος. Ο Ότα Σικ ωστόσο δεν θεωρούσε τον εαυτό του επαναστάτη, αλλά μεταρρυθμιστή σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης. Δεν προχώρησε στην αμφισβήτηση της κολλεκτιβοποίησης της γεωργίας και της κρατικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής.
Κριτική στάση της κοινής γνώμης
Ένα πρώτο σημάδι του νέου κλίματος ήταν η «αποκατάσταση» του για καιρό περιφρονημένου Φραντς Κάφκα (Franz Kafka), όταν τέθηκε το θέμα της λογοτεχνικής του εγκυρότητας σε μιά συνάντηση συγγραφέων στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Στην πραγματικότητα αναπτύχθηκε πολιτική συζήτηση στο πεδίο της λογοτεχνικής κριτικής με αντικείμενο την έννοια της αλλοτρίωσης (αποξένωσης). Αποκρούοντας κυρίως τους Ανατολικογερμανούς συνέδρους, που υποστήριζαν ότι η αλλοτρίωση του εργαζόμενου από την εργασία του, σύμφωνα με το μοντέλο του Καρλ Μαρξ, ήταν αδύνατο να υφίσταται στο σοσιαλισμό, οι Τσέχοι εκπρόσωποι υποστήριξαν την άποψη ότι φυσικά και μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο και ότι πρέπει κανείς να βλέπει τα πράγματα όπως είναι.
Το νήμα της συζήτησης έπιασε και συνέχισε η «Λογοτεχνική Εφημερίδα» (Literární Noviny) προσφέροντας το σημαντικότερο βήμα για την αντιπαράθεση των θεωρητικών της κομματικής ιδεολογίας και των ιδεαλιστών. Η εφημερίδα έφτασε τον αξιοσημείωτο, για μια χώρα όπως η Τσεχοσλοβακία, αριθμό 140.000 αντιτύπων ανά φύλλο και άρχισε να αντιμετωπίζει κλιμακωτές κυρώσεις από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚ. Ο αρχισυντάκτης αντικαταστάθηκε, όμως ο διάδοχός του δεν κατάφερε να ελέγξει την κατάσταση. Σε ένα συνέδριο της Ένωσης Τσεχοσλοβάκων Λογοτεχνών τον Ιούνιο του 1967 τρεις συντάκτες, εκπρόσωποι της εφημερίδας Literární Noviny, άσκησαν για πρώτη φορά ευθεία κριτική στην ηγεσία του κόμματος.
Ο πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας και γενικός γραμματέας του ΚΚ Αντονίν Νοβότνι (Antonín Novotný) αντέδρασε με δημόσια δήλωση που εμφάνιζε το συνέδριο ως μέρος μιας κατευθυνόμενης από τη Δύση εκστρατείας κατά του εορτασμού της 50ης επετείου της Οκτωβριανής Επανάστασης. Το ΚΚΤ διέταξε την αντικατάσταση των συντακτών της εφημερίδας και απαγόρευσε σε ένα αριθμό συνέδρων, ανάμεσα στους οποίους ήταν και οι Πάβελ Κόχουτ (Pavel Kohout) και Βάτσλαβ Χάβελ (Václav Havel), να θέσουν υποψηφιότητα για τις εκλογές της Ένωσης Λογοτεχνών. Οι τρεις συντάκτες διαγράφηκαν από το κόμμα, ενώ σε άλλους, π.χ στον Κόχουτ, έγιναν αυστηρές συστάσεις. Η εφημερίδα τέθηκε υπό την εποπτεία του υπουργού παιδείας Κάρελ Χόφμαν (Karel Hoffmann) και έχασε προς στιγμή το ρόλο της ως όργανο των διαφωνούντων. Με αυτές τις κινήσεις όμως θεωρήθηκε ότι αποκαλύπτονταν οι δυσκολίες του Νοβότνι να επιβληθεί άμεσα. Οι κυρώσεις προκάλεσαν ένα πλατύ κύμα διαμαρτυριών από δημοσιογράφους, καλλιτέχνες και συγγραφείς. Μια κατάσταση «νομικά ανοργάνωτης, αλλά πειθαρχημένης αναρχίας του τύπου», άρχισε να επικρατεί, καταλήγοντας το Μάρτιο του 1968 στην κατάργηση της λογοκρισίας.
Αλλαγή ηγεσίας στο ΚΚ Τσεχοσλοβακίας
Στις 31 Οκτωβρίου 1967 ξεκίνησαν διαμαρτυρίες φοιτητών που ζητούσαν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης στις φοιτητικές εστίες. Με εντολή του Αντονίν Νοβότνι διαλύθηκαν βίαια οι διαδηλώσεις, ο Νοβότνι όμως επικρίθηκε μαζικά στην Κεντρική Επιτροπή γι’ αυτή του την ενέργεια. Τότε εκείνος στράφηκε προς το Κρεμλίνο, κι από εκεί όμως του έδωσαν να καταλάβει πως δεν μπορούσε να υπολογίζει σε βοήθεια της Μόσχας και πως θα ’πρεπε να λύσει μόνος του τα προβλήματά του. Στις αρχές του 1968, στη λεγόμενη «Ολομέλεια του Ιανουαρίου» της Κεντρικής Επιτροπής, βρήκαν διέξοδο οι χρόνιες εντάσεις ανάμεσα στις δύο πτέρυγες του κόμματος, τη συντηρητική και τη μεταρρυθμιστική. Στις 4 Ιανουαρίου 1968 αντικαταστάθηκε ο Νοβότνι στη θέση του Πρώτου Γραμματέα του ΚΚΤ από τον σλοβακικής καταγωγής Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ (Alexander Dubček), απόφοιτο της σχολής του κόμματος στη Μόσχα. Ο Νοβότνι κράτησε μόνο για λίγο καιρό το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, που ήταν πολιτικά ασήμαντο. Στην ιστορία έμεινε ως ο «Στάλιν της Πράγας».
Η αλλαγή ηγεσίας σηματοδότησε, μετά από μερικές βδομάδες ασάφειας ως προς τους νέους στόχους, την αλλαγή πορείας του κυβερνητικού κόμματος της Τσεχοσλοβακίας, που, μαζί με την αφύπνιση της κοινής γνώμης, οδήγησε στο φαινόμενο της Άνοιξης της Πράγας. Ο Ντούμπτσεκ επιχείρησε στην αρχή να φρενάρει κάπως το ζήλο των μεταρρυθμιστών για να μην προκαλέσει την καχυποψία των άλλων κρατών του Ανατολικού Συνασπισμού, τα οποία είχαν αρχίσει ήδη να ασκούν συγκρατημένη κριτική στη νέα πορεία της Τσεχοσλοβακίας. Γι’ αυτό και ο Ότα Σικ δεν διορίστηκε στο προεδρείο του κόμματος και δεν του δόθηκε η διεύθυνση της επιτροπής οικονομικών υποθέσεων. Προτεραιότητα στις επιδιώξεις του Ντούμπτσεκ είχε η μεταρρύθμιση των διατάξεων του συντάγματος που αφορούσαν στην ομοσπονδιακή οργάνωση του κράτους, ώστε να παραχωρηθούν περισσότερα δικαιώματα αυτοδιοίκησης στη Σλοβακία και να γίνει ισότιμη με την Τσεχία.
Στις 5 Απριλίου 1968 παρουσιάστηκε η προγραμματική βάση των μεταρρυθμίσεων με το Πρόγραμμα Δράσης του ΚΚΤ, που έθετε ως στόχους την αναδιάρθρωση της οικονομίας, την κατοχύρωση της ελευθερίας γνώμης και της διακίνησης πληροφοριών, την επανεξέταση του σταλινικού παρελθόντος και τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου του ΚΚ στην κοινωνία. Αυτή η επίσημη πολιτική του κόμματος είχε όμως ξεπεραστεί σε πολλά σημεία της από το δημόσιο διάλογο για την αναμόρφωση της κοινωνίας, λόγω και της άρσης της λογοκρισίας. Αντισοβιετικά αισθήματα εκφράζονταν στον τύπο, πολιτικές πρωτοβουλίες σχηματίζονταν και οι Σοσιαλδημοκράτες άρχισαν να οργανώνονται κομματικά. Η προσπάθεια του κόμματος να ηγηθεί το ίδιο των μεταρρυθμίσεων ήταν πια μάταιη.
Φιλελευθεροποίηση της κοινής γνώμης
Ήδη από το Φεβρουάριο 1968 ο Ντούμπτσεκ είχε άρει τη λογοκρισία του τύπου. Αμέσως σημειώθηκε μια «πραγματική έκρηξη πληροφοριών» στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα το Πρόγραμμα Δράσης του Ντούμπτσεκ έγινε δεκτό χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό σαν κάτι αυτονόητο, καθώς η πρωτοβουλία στη διαμόρφωση γνώμης είχε περάσει από το κόμμα στο λαό. Δείγμα αυτής της αποδέσμευσης της κοινής γνώμης είναι το Μανιφέστο των 2000 Λέξεων του συγγραφέα Λούντβικ Βατσούλικ, που υπογράφηκε από διανοούμενους διαφόρων αποχρώσεων και δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 1968.
Αντίδραση της Σοβιετικής Ένωσης
Οι Σοβιετικοί υπό την ηγεσία του Μπρέζνιεφ αρχικά είχαν ευλογήσει την αντικατάσταση του Νοβότνι από τον Ντούμπτσεκ, στη συνέχεια όμως παρακολουθούσαν με μεγάλη δυσπιστία τις εξελίξεις στην Τσεχοσλοβακία. Το «Μανιφέστο των 2000 Λέξεων» αξιολογήθηκε σαν μια πλατφόρμα της αντεπανάστασης. Αυτή τους την εκτίμηση ενίσχυε η ανατολικογερμανική προπαγάνδα και ο ίδιος ο αντιπρόεδρος της τσεχοσλοβακικής κυβέρνησης Γκούσταβ Χουσάκ, που έκανε λόγο για «ατμόσφαιρα τρόμου».
Ήδη από το Μάρτιο του 1968 συναντήθηκαν στη Δρέσδη εκπρόσωποι των κυβερνήσεων της Τσεχοσλοβακίας με εκπροσώπους της Σοβιετικής Ένωσης, της Βουλγαρίας, της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Ανατολικής Γερμανίας (οι πέντε χώρες που θα πραγματοποιούσαν τελικά την εισβολή μένοντας στην ιστορία ως «οι Πέντε της Βαρσοβίας») και συζήτησαν για την κατάσταση στην Τσεχοσλοβακία. Άλλες συναντήσεις των Πέντε έγιναν χωρίς τη συμμετοχή της Τσεχοσλοβακίας, το Μάιο και τον Ιούνιο. Η σοβιετική πίεση προς την κυβέρνηση της Πράγας να παγώσει χωρίς υπεκφυγές τις μεταρρυθμίσεις εντεινόταν. Σύντομα προστέθηκε και η απειλή στρατιωτικής επέμβασης στο οπλοστάσιο των εκβιασμών που εκτόξευε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας στο προσανατολισμένο προς μεταρρυθμίσεις μέλος του.
Λίγες μέρες μετά τις διμερείς συνομιλίες ανάμεσα στην τσεχοσλοβακική και τη σοβιετική κυβέρνηση, πραγματοποιήθηκε στις 3 Αυγούστου στην Μπρατισλάβα η τελευταία επίσημη συνάντηση της Τσεχοσλοβακίας με τους «Πέντε της Βαρσοβίας». Η ανακοίνωση που δόθηκε στον τύπο μετά τη συνάντηση ερμηνεύθηκε στην Τσεχοσλοβακία ως σημάδι αποκλιμάκωσης, καθώς δινόταν η υπόσχεση της εξασφάλισης εθνικής ανεξαρτησίας των μελών του Συμφώνου στο δρόμο προς το σοσιαλισμό. Όμως η τσεχοσλοβακική αντιπολίτευση χρησιμοποίησε τη συνάντηση για να απευθύνει μυστική «πρόσκληση» προς τους Σοβιετικούς, με την οποία τους παρακαλούσαν να επέμβουν για να εμποδίσουν την αντεπανάσταση στην Τσεχοσλοβακία.
Και πράγματι, μετά τη συνάντηση εντάθηκαν οι σοβιετικές προετοιμασίες για την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία. Αντίθετα με μεταγενέστερους σοβιετικούς ισχυρισμούς, πως τάχα ήταν πρόθυμοι να διαπραγματευτούν μέχρι την τελευταία στιγμή, οι βάσεις για την στρατιωτική καταστολή του μεταρρυθμιστικού κινήματος είχαν ήδη τεθεί.
Εισβολή των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας
Τελικά, στις 23:00 τη νύχτα προς την 21η Αυγούστου 1968, αρχίζει η προέλαση στρατευμάτων της Σοβιετικής Ένωσης, της Πολωνίας, της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας στην Τσεχοσλοβακία με το κωδικό όνομα «Επιχείρηση Δούναβης». Από τις 02:00 άρχισαν να προσγειώνονται σοβιετικά στρατιωτικά αεροπλάνα στο αεροδρόμιο της Πράγας ανά ένα λεπτό. 200.000 άνδρες συμμετείχαν στην εισβολή και έφτασαν συνολικά τους 800.000 τις επόμενες μέρες. Μέσα σε λίγες ώρες είχαν καταληφθεί τα στρατηγικά σημεία της χώρας. Στις μάχες που σημειώθηκαν έχασαν τη ζωή τους 98 Τσέχοι και Σλοβάκοι, καθώς και 50 στρατιώτες του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Τα στρατεύματα της Ανατολικής Γερμανίας δεν πήραν μέρος στην κατοχή σύμφωνα με νεότερες έρευνες, ήταν όμως σταθμευμένα στα σύνορα σε κατάσταση ετοιμότητας. Μόνο 30 περίπου στρατιώτες μιας μονάδας πληροφοριών παρευρίσκονταν στο αρχηγείο των στρατευμάτων εισβολής κοντά στο Μιλόβιτσε. Η Ανατολική Γερμανία ήταν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της δυναμικής λύσης, φοβούμενη ότι θα ήταν η πρώτη που θα δεχτεί τη σπίθα αν επικρατούσαν οι μεταρρυθμίσεις στην Τσεχοσλοβακία. Ίσως όμως έγινε αντιληπτό την τελευταία στιγμή πόσο «άκομψο» θα ήταν να ξαναεισβάλλουν Γερμανοί στρατιώτες στην Τσεχοσλοβακία είκοσι μόλις χρόνια μετά την οδυνηρή κατοχή της από Γερμανούς στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο σοβιετικός τύπος δημοσίευσε ένα ανυπόγραφο αίτημα ηγετικών στελεχών του κόμματος και της κυβέρνησης για «άμεση βοήθεια, συμπεριλαμβανομένης της βοήθειας με ένοπλες δυνάμεις» προς αντιμετώπιση «του άμεσου κινδύνου αντεπανάστασης». Αν και διαψεύστηκε τότε από την επίσημη ηγεσία του τσεχοσλοβακικού κόμματος στο 14ο συνέδριο, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η ρωσική κυβέρνηση έδωσε στον Τσέχο πρόεδρο Βάτσλαβ Χάβελ ένα αντίγραφο της επιστολής που δόθηκε στις σοβιετικές αρχές στη συνάντηση της Μπρατισλάβας και έφερε τις υπογραφές των Βασίλ Μπίλιακ, Όλντριχ Σβέστκα, Ντραχομίρ Κόλντερ, Αλοΐς Ίντρα και Αντονίν Καπέκ. Το σχέδιο των συνωμοτών ήταν να συμπέσει η εισβολή με μια συνεδρίαση το βράδυ της 20ης Αυγούστου, στην οποία ο Μπίλιακ και η ομάδα του θα είχαν κατεβάσει πρόταση δυσπιστίας εναντίον του Ντούμπτσεκ. Στη συνέχεια θα ενέκριναν το σχηματισμό μιας «Επαναστατικής Κυβέρνησης των Εργατών και των Αγροτών». Το σχέδιό τους όμως απέτυχε: Ο Ντούμπτσεκ καθυστερούσε με τα προγραμματισμένα θέματα της ημερήσιας διάταξης και ο διάλογος γύρω απ' αυτά ήταν έντονος. Έτσι, όταν έφτασε το νέο της εισβολής στη συνεδρίαση αργά το βράδυ, οι προτάσεις του Μπίλιακ δεν είχαν καν συζητηθεί. Αντί για το σχηματισμό επαναστατικής κυβέρνησης, η συνεδρίαση προέβη στην καταδίκη της εισβολής.
Αντιδράσεις στην Τσεχοσλοβακία
Το επίσημο ΚΚΤ αποφάσισε να μην προβάλει στρατιωτική αντίσταση. Ο πρόεδρος Λούντβικ Σβόμποντα (Ludvík Svoboda) κάλεσε σε ραδιοφωνικό του μήνυμα τους Τσέχους και τους Σλοβάκους να δείξουν αυτοσυγκράτηση. Στο μεταξύ συνελήφθησαν ο Ντούμπτσεκ και άλλα μέλη της κυβέρνησης και μεταφέρθηκαν στη Μόσχα, όπου τους ασκήθηκαν πιέσεις και αναγκάστηκαν σταδιακά να παραδώσουν τον πραγματικό έλεγχο της εξουσίας στον πιστό της σοβιετικής γραμμής Γκούσταβ Χούζακ (Gustav Husák). Ωστόσο το σχέδιο της Σοβιετικής Ένωσης να εμφανίσει μια νέα κυβέρνηση στην Τσεχοσλοβακία δεν πέτυχε, λόγω της ειρηνικής αλλά μαζικής διαμαρτυρίας του πληθυσμού. Μέσα στην αναστάτωση των πρώτων ημερών της κατοχής κατάφερε το ΚΚΤ να συγκαλέσει μυστικά το 14ο Συνέδριο του κόμματος, το οποίο διέψευσε τον ισχυρισμό περί δικού του αιτήματος βοήθειας, καταδίκασε απερίφραστα την εισβολή και επιβεβαίωσε τη στήριξή του στην κυβέρνηση Ντούμπτσεκ. Το κλίμα στην κοινή γνώμη για τους πραγματικούς «συνωμότες» ήταν πολύ δυσμενές για να κηρυχθεί ανοιχτά μια «αυλική επανάσταση». Αν και δεν προβλήθηκε ένοπλη αντίσταση, ο τσέχικος και σλοβάκικος πληθυσμός επιχείρησε να παρακωλύσει την κατάληψη της χώρας με πολιτική ανυπακοή και άλλες ενέργειες. Πολλοί έστρεψαν πινακίδες κυκλοφορίας προς λάθος κατευθύνσεις και παραπλάνησαν Ρώσους στρατιώτες των δυνάμεων κατοχής, που δεν γνώριζαν την περιοχή. Σημαντικός ήταν και ο ρόλος της ραδιοφωνίας της Τσεχοσλοβακίας. Υπό τη διεύθυνση του τότε διευθυντή Γίρι Πέλικαν συγκροτήθηκε κινητός σταθμός εκπομπής για να ενημερώνει τον πληθυσμό. Και η Αυστριακή Ραδιοφωνία (ORF) διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο ενημερώνοντας από το εξωτερικό στα βραχέα κύματα τους Τσεχοσλοβάκους, που δεν πληροφορούνταν ή παραπληροφορούνταν για τα γεγονότα μέσα στην ίδια τους τη χώρα.
Η «ομαλοποίηση»
Στις 23 Αυγούστου, δύο μέρες μετά την έναρξη της εισβολής, κλήθηκε ο πρόεδρος Σβόμποντα στη Μόσχα για επίσημες διαπραγματεύσεις, στις οποίες συμμετείχαν, αρχικά ανεπίσημα, και τα μέλη της κυβέρνησης γύρω από τον Ντούμπτσεκ, που βρίσκονταν υπό κράτηση.
Στις 26 Αυγούστου 1968 υπογράφηκε τελικά το Πρωτόκολλο της Μόσχας. Η τσεχοσλοβακική πλευρά δεσμευόταν να κηρύξει άκυρο το 14ο Συνέδριο του ΚΚΤ, να επαναφέρει τη λογοκρισία, να απομακρύνει πολλούς μεταρρυθμιστές από κομματικά και κρατικά αξιώματα και να μην επιβάλει κυρώσεις στους φιλοσοβιετικούς υποστηρικτές της εισβολής. Το πρωτόκολλο δεν όριζε ωστόσο κανένα χρονοδιάγραμμα για την απόσυρση των ξένων στρατευμάτων και η σοβιετική πλευρά έκανε μόνο μερικές φραστικές παραχωρήσεις. Με την ντε φάκτο συνθηκολόγηση στις αποσκευές του επέστρεψε ο Ντούμπτσεκ στην Πράγα, όπου του επιφυλάχθηκε μια ακόμα ενθουσιώδης υποδοχή, και διατήρησε για λίγο καιρό το αξίωμά του. Σχεδόν όλα τα μεταρρυθμιστικά μέτρα πάγωσαν. Μετά από μερικές εβδομάδες διαλύθηκαν στον τσεχοσλοβακικό πληθυσμό και οι τελευταίες αμφιβολίες ως προς το γεγονός ότι η Άνοιξη της Πράγας τελείωσε στις 21 Αυγούστου. Ο ίδιος ο Ντούμπτσεκ απομακρύνθηκε τελικά τον Απρίλιο του 1969 και τη θέση του Πρώτου Γραμματέα του ΚΚΤ κατέλαβε ο Χούζακ.
Η κατοχή της Τσεχοσλοβακίας από τις δυνάμεις του Συμφώνου της Βαρσοβίας είχε ως συνέπεια να εγκαταλείψουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι τη χώρα, κυρίως εξειδικευμένοι εργάτες και διανοούμενοι (καλλιτέχνες, σκηνοθέτες, συγγραφείς, καθηγητές). Μόνο προς την Αυστρία διέφυγαν 96.000 άνθρωποι περίπου, και άλλοι 66.000 εκδρομείς, που βρίσκονταν ήδη εκεί, δεν επέστρεψαν στην Τσεχοσλοβακία. Στη δίνη των εκκαθαρίσεων στο εσωτερικό του ΚΚΤ, που ξεκίνησε αμέσως ο Χούζακ, διαγράφηκαν σχεδόν μισό εκατομμύριο μέλη. Ο φοιτητής Γιαν Πάλαχ (Jan Palach) αυτοπυρπολήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1969 στην πλατεία Βέντσεσλας διαμαρτυρόμενος για την καταστολή της Άνοιξης της Πράγας και την πράξη του επανέλαβε ένα μήνα αργότερα ο Γιαν Ζάγιτς.
Η κοινή γνώμη στη Τσεχία και τη Σλοβακία σήμερα
thumb|right|Μνημείο στον Γιαν Πάλαχ, στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου της Πράγας. Η Άνοιξη της Πράγας δεν αντιμετωπίζεται το ίδιο θετικά στα κράτη που διαδέχτηκαν την πρώην Τσεχοσλοβακία, όπως στη Δύση. Συχνά καταγράφεται η άποψη πως ήταν απλά μια διαμάχη ανάμεσα στις δύο πτέρυγες του ΚΚ, ενός ΚΚ όμως που κυριαρχούσε παντού και καταστρατηγούσε το κράτος δικαίου. Οι απόψεις αυτές φτάνουν μέχρι τη διατύπωση του προέδρου του πρώτου ελεύθερα εκλεγμένου κοινοβουλίου μετά το 1989 ότι θα μπορούσε να φανταστεί τον Ντούμπτσεκ ακόμα και να ηγείται ενός σωφρονιστικού στρατοπέδου, έστω κι αν αυτό ήταν πιο ανθρώπινο.
Πολλοί κατηγορούν επίσης τον Ντούμπτσεκ και τους συναγωνιστές του πως με την αδέξια πολιτική τους κατάφεραν μόνο να γυρίσουν πίσω το ρολόι της ιστορίας στην Τσεχοσλοβακία και να διατηρηθεί στο κράτος των Τσέχων και των Σλοβάκων ως το 1989 ένας από τους πιο καταπιεστικούς μηχανισμούς του τότε ανατολικού συνασπισμού. Σε σχέση με την εικόνα που κυριαρχεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η προσφορά του ηγέτη της Άνοιξης της Πράγας περιορίζεται απλά στο γεγονός ότι κατέδειξε με σαφήνεια πόσο ουτοπικό ήταν το πείραμα ενός σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο στο πλαίσιο του ανατολικού μπλοκ. Τα γεγονότα έκαναν πολλούς να παραδεχτούν πως ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» δεν ήταν ικανός να μεταρρυθμιστεί˙ μπορούσε μόνο να αποτιναχθεί.
«Το παράδοξο της ιστορίας», σημειώνει η εφημερίδα Μλάντα Φρόντα Ντνες κατά την 35η επέτειο της εισβολής στις 20 Αυγούστου 2003, «είναι πως η τσέχικη συνταγή για τη βελτίωση του κομμουνισμού θα οδηγούσε μόνο στη γρήγορη καταστροφή του, όπως έδειξε 20 χρόνια αργότερα ο Γκορμπατσόφ». «Η Άνοιξη της Πράγας», σχολιάζει η Πράβο, που προήλθε από το πρώην επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του ΚΚΤ, «σκοτώθηκε δύο φορές. Τη μία από τους προδότες που κάλεσαν τα ξένα στρατεύματα... και την άλλη το 1993, όταν πέρασε ο νόμος που έθεσε εκτός νόμου το κομμουνιστικό καθεστώς» χωρίς να διακρίνει ανάμεσα σε μεταρρυθμιστές και συντηρητικούς. Η οικονομική εφημερίδα Χοσποντάρσκε Νόβινι αναφέρει ότι η Τσεχοσλοβακία «έγινε πεδίο μάχης ανάμεσα σε δύο κατηγορίες κομμουνιστών και οι καλύτεροι έχασαν».
Σε μια συνάντηση με τον Τσέχο πρόεδρο Βάτσλαβ Κλάους (Václav Klaus) στις 1. Μαρτίου 2006 παραδέχτηκε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν (Vladimir Putin) την ηθική ευθύνη της Ρωσίας ως νομικού διαδόχου της Σοβιετικής Ένωσης, πρόσθεσε όμως: «Δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει καμιά νομική ευθύνη».
Πηγές
Ανοιξη Ανοιξη
Θεώρημα ρητής ρίζας
Στην άλγεβρα, τo θεώρημα ρητής ρίζας (ή τεστ ρητής ριζας, θεώρημα ρητου μηδενικού ,τεστ ρητού μηδενικού ή θεώρημα p/q ) δηλώνει έναν περιορισμό στις  ρητές λύσεις μιας πολυωνυμικής εξίσωσης
με ακέραιους συντελεστές. Λύσεις της εξίσωσης είναι οι ρίζες (ισοδυναμα, μηδενικά του πολυωνύμου στην αριστερή πλευρά της εξίσωσης.
Αν α0 και αn είναι μη μηδενικοί, τοτε, κάθε ρητή λύση x, όταν γραφτεί ως αναγωγο κλάσμα x = p/q  (δηλαδή ο μέγιστος κοινός διαιρέτης των p και q είναι 1), ικανοποιεί τις :
Τo θεώρημα ρητής ρίζας είναι μια ειδική περίπτωση (για ένα  γραμμικό παράγοντα ) του πορίσματος του Gauss (Gauss's lemma) για την παραγοντοποίηση πολυωνύμων. Η Τo θεώρημα ακέραιας ρίζας  είναι μια ειδική περίπτωση τoυ θεωρήματος ρητής ρίζας αν ο συντελεστής του μεγιστοβάθμιου όρου an = 1.
Εφαρμογή
Το θεώρημα χρησιμοποιείται για να προσδιοριστεί εαν ένα πολυώνυμο έχει ρητές ρίζες, και αν ναι για την εύρεση τους. Αφου το θεώρημα δίνει περιορισμούς σχετικά με τον αριθμητή και τον παρονομαστή των ανάγωγων ρητών ριζών ως διαιρέτες ορισμένων αριθμών, όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί των διαιρετών τους μπορούν να ελεγχθούν και είτε να βρεθούν οι ρητές ρίζες ή να διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχουν. Εάν βρεθούν  μια ή περισσότερες τότε μπορεί να γίνει η διαίρεση με τους πρωτοβάθμιους παράγοντες ,δηλαδή να παραγοντοποιηθεί το πολυώνυμο, με αποτέλεσμα ένα πολυώνυμο  χαμηλότερου βαθμού, του οποίου οι ρίζες είναι επίσης ρίζες του αρχικού πολυωνύμου.
Κυβική εξίσωση
Η γενική κυβική εξίσωση
με ακέραιους συντελεστές έχει τρεις λύσεις στο μιγαδικό επίπεδο. Εάν διαπιστωθεί από την δοκιμή ρητής ρίζας ότι δεν υπάρχουν ρητές λύσεις, τότε ο μόνος τρόπος για να εκφράστουν οι λύσεις αλγεβρικά είναι να χρησιμοποιήθουν κύβικες ρίζες. Αλλά αν η δοκιμή βρει τρεις ρητές λύσεις, τότε οι κύβικες ρίζες αποφεύγονται. Και αν βρεθεί να υπάρχει ακριβώς μία ρητή λύση r, , τότε το (x – r) μπορεί να διαιρεθεί από το κυβικό πολυώνυμο χρησιμοποιώντας τον αλγόριθμο πολυώνυμικης διαίρεσης, αφήνοντας ένα τετραγωνικό πολυώνυμο , του οποίου οι δύο ρίζες είναι οι υπόλοιπες δύο ρίζες του  κυβικού, και αυτές μπορούν να βρεθούν χρησιμοποιώντας τον τετραγωνικό τύπο, και πάλι αποφεύγοντας τη χρήση των κυβικών, ρίζες.
Πρώτη απόδειξη
Ας P(x) = αnxn + an-1xn-1 + ... + α1x + α0 για κάποιο α0, ..., an ∈ Z, και ας υποθέσουμε ότι P(p/q) = 0 για κάποιους σχετικά πρώτους p, q ∈ Z:
Αν πολλαπλασιάσουμε τις δύο πλευρές με qn, μετακινήσουμε το σταθερό όρο στην δεξιά πλευρά, και τον παράγοντα p στην αριστερή πλευρά, έχουμε
΅Εαν εναλλακτικά μετακινήσουμε το μεγιστοβάθμιο όρο στη δεξιά πλευρά και τον παράγοντα q στην αριστερή πλευρά, έχουμε
Και για παρόμοιους λόγους, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το q διαιρεί τον αν.
Απόδειξη χρησιμοποιώντας το λήμμα Gauss
Εαν υπάρχει ένας μη τετριμμένος παράγοντας που  διαιρεί όλους τους συντελεστές του πολυωνύμου, τότε μπορούμε να διαιρέσουμε με το μέγιστο κοινό διαιρέτη των συντελεστών, έτσι ώστε να αποκτήσουμε ενα ανάγωγο πολυώνυμο κατά την έννοια του του λήμματος του Gauss. Αυτό δεν αλλάζει το σύνολο των ρητών ριζών και ενισχύει μόνο τις συνθηκες διαιρετότητας. Αυτό το λήμμα λέει ότι, αν το πολυώνυμο παραγοντοποιείται ως  ℚ[X] τότε, επίσης, παραγοντοποιείται ως ℤ[X] σαν γινόμενο ανάγωγων πολυώνυμων. Τώρα κάθε ρητή ρίζα του, p/q αντιστοιχεί σε ένα παράγοντα  βαθμού 1 του ℚ[X] των πολυωνύμων, το ανάγωγο εκπρόσωπος  qx − p, αν υποθέσουμε ότι p και q είναι  σχετικά πρώτοι. Αλλά κάθε πολλαπλάσιο  του qx − p στο ℤ[X] έχει  μεγιστοβάθμιο όρο που διαιρείται με το q και σταθερό ορο που διαιρείται από το p, το οποίο αποδεικνύει τη ζητούμενο. Αυτό το επιχείρημα δείχνει ότι, γενικότερα, κάθε ανάγωγος παράγοντας του P μπορεί να υποτεθεί ότι έχει ακέραιους συντελεστές, και συντελεστές μεγιστοβάθμιου και σταθερού όρου που  διαιρούν τους αντίστοιχους συντελεστές του P.
Πρώτo
Το πολυώνυμο
κάθε ρητή ρίζα πλήρως μειωμένη θα πρέπει να έχει αριθμητή που διαιρεί το 1 και παρονομαστή που διαιρεί το 2. Ως εκ τούτου, οι μόνες δυνατές ρητές ρίζες είναι ±1/2 και ±1, και δεδομένου ότι καμία από αυτές δεν δινει στο πολυώνυμο την τιμη μηδέν, δεν υπάρχει καμία ρητή ρίζα.
Δεύτερο
Το πολυώνυμο
οι μόνες δυνατές ρητές ρίζες θα έχουν αριθμητή που διαιρεί το 6 και παρανομαστή που διαιρεί το 1, περιορίζοντας τις δυνατότητες ±1, ±2, ±3, ±6. Από αυτά, 1, 2, -3 εξισώνουν το πολυώνυμο με το μηδέν, και ως εκ τούτου είναι ρητές ρίζες. (Στην πραγματικότητα, αυτές είναι οι μοναδικες ρίζες αφου ένα κυβικό έχει μόνο τρεις ρίζες, εν γένει, ένα πολυώνυμο θα μπορούσαν να έχουν κάποιες ρητές και κάποιες Άρρητες ρίζες.)
Τρίτo
Κάθε ρητή ρίζα του πολυωνύμου
πρέπει να είναι μεταξύ των αριθμών που συμβολικά σημειώνονται ως
η οποία δίνει τη λίστα με τις 8 πιθανές απαντήσεις:
Αυτες οι υποψήφιες ρίζες  μπορούν να εξεταστούν χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Horner  (για παράδειγμα). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, υπάρχει ακριβώς μία ρητή ρίζα. Αν μια υποψήφια ρίζα δεν προκαλεί το πολυώνυμο να ισούται με μηδέν, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ελαττώσει τη λίστα των υπόλοιπων υποψηφίων. Για παράδειγμα, το x = 1 δεν λειτουργεί,μια και το πολυώνυμο τότε ισούται με 1. Αυτό σημαίνει ότι η αντικατάσταση x = 1 + t παράγει ένα πολυώνυμο t με σταθερό όρο 1, ενώ ο συντελεστής t3 παραμένει ο ίδιος με το συντελεστή του x3. Εφαρμόζοντας θεώρημα ρητής ρίζας έτσι παίρνουμε τις ακόλουθες πιθανές ρίζες για:
Ως εκ τούτου,
υποψήφιες ρίζες  που δεν υπάρχουν και στις δύο λίστες έχουν αποκλειστεί. Η λίστα με τις υποψήφιες ρίζες  πρέπει, συνεπώς, να συρρικνωθεί στο x = 2 και x = 2/3.
Αν κ ρητές  ρίζες βρεθούν (k ≥ 1), η μέθοδος Horner επίσης θα αποδώσει ένα πολυώνυμο βαθμού n − k του οποίου οι ρίζες, μαζί με τις ρητές ρίζες, είναι ακριβώς οι ρίζες του αρχικού πολυωνύμου. Μπορεί επίσης να συμβεί η περίπτωση που κανένας από τους υποψήφιους δεν είναι μια λύση, σε αυτήν την περίπτωση η εξίσωση  του πολυωνύμου ίσου με το 0 δεν έχει καμία ρητή λύση. Αν απ'ο την εξίσωση λείπει ο σταθερός όρος α0, τότε το 0 είναι μία από τις ρητές λύσεις της εξίσωσης.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Πολυώνυμα Κατηγορία:Θεωρήματα της Άλγεβρας
Ο Γιατρός Πασκάλ
Ο γιατρός Πασκάλ (Γαλλικά: Le Docteur Pascal) είναι το εικοστό και τελευταίο μυθιστόρημα του Εμίλ Ζολά στον εικοσάτομο μυθιστορηματικό κύκλο του Οι Ρουγκόν-Μακάρ. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1893.
Η πρόθεση του Ζολά στο μυθιστόρημα-ποταμό Οι Ρουγκόν-Μακάρ ήταν να δείξει πώς επιδρούσε η κληρονομικότητα και το περιβάλλον στα μέλη μιας οικογένειας κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας. Σ' αυτό το τελευταίο μυθιστόρημα ολοκλήρωσε τις θεωρίες του περί κληρονομικότητας. Επίσης, Ο γιατρός Πασκάλ είναι ουσιαστικά μια ιστορία για τον αγώνα της επιστήμης έναντι της πίστης, του σκοταδισμού και των προκαταλήψεων. Η υπόθεση διαδραματίζεται μεταξύ 1872 και 1874, μετά την πτώση της Δεύτερης Αυτοκρατορίας, μια περίοδος που παρείχε το ιστορικό πλαίσιο για ολόκληρο το έργο.
Ο γιατρός Πασκάλ είναι, όπως έγραψε ο συγγραφέας, «ένα από τα πιο αγαπημένα μου μυθιστορήματα», γιατί είναι ταυτόχρονα, όπως αναφέρει, «η περίληψη και το συμπέρασμα όλης μου τη δουλειάς». Ο Πασκάλ είναι ένας από τους πιο σημαντικούς χαρακτήρες όλων των μυθιστορημάτων του Ζολά. Μέσα από αυτό το μυθιστόρημα, ο συγγραφέας μας ενημερώνει επίσης για τους δικούς του λόγους ύπαρξης.
Περίληψη υπόθεσης
μικρογραφία|280x280εσ|Σχολιασμένο οικογενειακό δέντρο των Ρουγκόν-Μακάρ, το τελευταίο που σχεδίασε ο Ζολά. Είναι μέρος των προπαρασκευαστικών αρχείων για το μυθιστόρημα Ο γιατρός Πασκάλ. Αναφέρεται και το «άγνωστο παιδί» που θα γεννηθεί από την Κλοτίλντ και τον Πασκάλ μετά τον θάνατο αυτού. Ο γιος του Πιέρ και της Φελισιτέ Ρουγκόν είναι 59 ετών όταν αρχίζει η ιστορία. Ζει στην Πλασσάνς, όπου εργάζεται για τριάντα χρόνια στο πεδίο της κληρονομικότητας, εξετάζοντας, καταγράφοντας και χρονολογώντας τη δική του οικογένεια. Για κάθε μέλος της οικογένειας Ρουγκόν-Μακάρ έχει δημιουργήσει ένα αρχείο, που η μητέρα του θέλει να καταστρέψει επειδή θα μπορούσαν να εκθέσουν μελλοντικά την οικογένεια. Η μητέρα του καταφέρνει να πείσει την Μαρτίν, υπηρέτρια του Πασκάλ, και την Κλοτίλντ, την ανιψιά που ανατρέφει ο Πασκάλ από τότε που ήταν επτά ετών, να τη βοηθήσουν στην καταστροφή των αρχείων, στηριζόμενη στην αφοσίωση και την ανησυχία τους για τη σωτηρία της ψυχής του κυρίου τους. Ωστόσο, ο Πασκάλ εμποδίζει την πρόσβαση στο ντουλάπι που περιείχε τα έγγραφα. Επιπλέον, μαθαίνουμε στο τέλος του βιβλίου ότι η Κλοτίλντ απομακρύνθηκε από το «φυσικό» περιβάλλον της από τον γιατρό Πασκάλ, ο οποίος ήθελε να δοκιμάσει σ'αυτήν τις θεωρίες του σχετικά με την κληρονομικότητα, μεγαλώνοντάς την σε ένα περιβάλλον «καλοσύνης και αγάπης». Είναι, ως ένα βαθμό, το «αντικείμενο» του Πασκάλ, όπως λέει η ίδια στο προτελευταίο κεφάλαιο.
Λίγο αργότερα, ο Πασκάλ, εξαντλημένος από αυτόν τον αδυσώπητο αγώνα μέσα στο σπίτι του, αρρωσταίνει σοβαρά. Τον φροντίζει η Κλοτίλντ, η οποία σταδιακά απομακρύνεται από τη θρησκεία, επηρεασμένη από τον θείο της. Ο Πασκάλ θεραπεύεται τελικά και αρχίζει να αισθάνεται ένα βίαιο πάθος για την ανιψιά του. Προσπαθεί να το αποτρέψει προτείνοντάς της να παντρευτεί έναν συνάδελφο γιατρό. Αλλά αυτή απορρίπτει την ιδέα και του φανερώνει τον έρωτά της. Τη νύχτα αυτής της εξομολόγησης, ολοκλήρωσαν τη σχέση τους.
Το δεύτερο μέρος του μυθιστορήματος είναι η ιστορία αυτού του αιμομικτικού έρωτα, που χαρακτηρίζεται από απόλυτη ευτυχία αλλά και από τον πόνο του χωρισμού. Ένα χρόνο από την αρχή της σχέσης τους, ο Πασκάλ πέφτει θύμα της δόλιας χρεοκοπίας του δικηγόρου και διαχειριστή των χρημάτων του. Σταδιακά βρίσκεται σε μεγάλη φτώχεια και αποφασίζει να απομακρύνει την Κλοτίλντ. Πιέστηκε σ'αυτό ιδιαίτερα από τη μητέρα του, η οποία αφενός ανησυχούσε για το σκάνδαλο και αφετέρου σκεφτόταν ακόμη την καταστροφή των εγγράφων του. Έτσι, έστειλαν την Κλοτίλντ στο Παρίσι, στον άρρωστο αδελφό της Μαξίμ. Ο Πασκάλ πεθαίνει μέσα στη θλίψη δύο μήνες αργότερα. Πριν πεθάνει, μαθαίνει ότι η Κλοτίλντ είναι έγκυος και την καλεί αλλά αυτή φτάνει δύο ώρες μετά το θάνατό του. Και κυρίως, δεν μπόρεσε να αποτρέψει την καταστροφή των εγγράφων του γιατρού, που κάηκαν από την μητέρα του και την υπηρέτρια. Μόνο το οικογενειακό δέντρο που δημιούργησε ο γιατρός σώθηκε από την καταστροφή (εκδόθηκε από τον Ζολά ως παράρτημα του μυθιστορήματος).
Το μυθιστόρημα τελειώνει με τη γέννηση του παιδιού του Πασκάλ και της Κλοτίλντ και την ελπίδα για τη ζωή και το μέλλον της οικογένειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Εμίλ Ζολά
Αλλισίνη
Η αλλισίνη είναι μια οργανοθειική ένωση που απαντάται στο σκόρδο. Είναι ένα άχρωμο υγρό με έντονη χαρακτηριστική οσμή. Έχει αντιμικροβιακή και μυκητοκτόνο δράση και χρησιμοποιείται από το σκόρδο ως προστατευτική ουσία ενάντια σε παράσιτα. Η ονομασία της προέρχεται από την λατινική ονομασία του σκόρδου (Allium) και δεν θα πρέπει να συγχέεται με την χημικώς πολύ διαφορετική αλλυσίνη, ένα πρωτεϊνικό αμινοξύ.
Δομή και σχηματισμός
Η αλλισίνη έχει στη δομή της την θειοσουλφινική ομάδα, R-S(O)-S-R. Είναι χειρόμορφη ένωση και βρίσκεται στη φύση ως ρακεμικό μίγμα των δύο εναντιομερών.
Η ένωση δεν είναι πάντοτε παρούσα στο σκόρδο, αλλά σχηματίζεται μόνο όταν υπάρξει ρήξη των ιστών του (για παράδειγμα, όταν κόβουμε ή πολτοποιούμε μια σκελίδα σκόρδου). Τότε το ένζυμο αλλιινάση επιδρά στο αμινοξύ αλλιίνη και το διασπά σε αλλυλοσουλφενικό οξύ και δεϋδροαλανίνη:
Δύο μόρια αλλυλοσουλφενικού οξέος κατόπιν συμπυκνώνονται, δηλαδή ενώνονται με απώλεια ενός μορίου νερού, για να σχηματίσουν την αλλισίνη:
Το ρακεμικό μίγμα της ένωσης μπορεί επίσης να σχηματιστεί συνθετικά με οξείδωση του διαλλυλοδισουλφιδίου:
Η αλλισίνη είναι γενικά ασταθής ένωση και αποδομείται μετά από μερικές ώρες σε θερμοκρασία δωματίου.
Βιολογική δράση
Έχει προταθεί επίσης ότι η αλλισίνη μπορεί να έχει ευεργετική επίδραση στον άνθρωπο, ωστόσο οι υποθετικές ωφέλιμες δράσεις (αντιοξειδωτική, υπολιπιδαιμική, έως και αντικαρκινική), δεν είναι προς το παρόν επιβεβαιωμένες από επιστημονικές μελέτες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με θείο
Last of a Dyin' Breed
Last of a Dyin' Breed είναι ο τίτλος του 14ου στούντιο δίσκου του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 21 Αυγούστου του 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Roadrunner". Στην Ευρώπη κυκλοφόρησε στις 17 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο # 14 του Billboard, την υψηλότερη θέση στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος μετά το "Street Survivors" του 1977. Επίσης, μπήκε στο Top-20 σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες και στο Top-10 του φινλανδικού καταλόγου επιτυχιών.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν μέτριες, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 2,8 / 5 και το "Ultimate Guitar" με 7,3 / 10.
Θέσεις τσαρτ
Last of a Dyin' Breed (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 21 Αυγούστου 2012
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Lynyrd Skynyrd Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
Αιολείς
Οι Αιολείς ήταν κατά τους ιστορικούς χρόνους της αρχαίας Ελλάδας η μία από τις τέσσερις φυλές (Αχαιοί, Ίωνες, Αιολείς και Δωριείς) του αρχαίου ελλαδικού χώρου. Επρόκειτο για λαό που αρχικά ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και στη συνέχεια αποίκισε στα έναντι παράλια του Αιγαίου.
Ιστορία
Οι Αιολείς εντοπίζονται στη Λέσβο, την Τένεδο και τα απέναντι μικρασιατικά παράλια. Ωστόσο η Λέσβος αποικίστηκε από Έλληνες μόνο μετά το τέλος της Μυκηναϊκής Εποχής και τα μικρασιατικά παράλια ακόμη αργότερα. Οι παραδόσεις για τον αποικισμό των Αιολέων στη Μικρά Ασία αναφέρουν ως μητροπολιτικές χώρες διάφορες περιοχές της Θεσσαλίας, της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου. Επιπλέον, στις ίδιες περιοχές παρατηρούνται διαλεκτικά φαινόμενα που δηλώνουν αιολικό υπόστρωμα.
Αρχική κοιτίδα των Αιολέων ήταν η δυτική Μακεδονία και συγκεκριμένα οι ορεινές περιοχές στα βόρεια του Αλιάκμονα, καθώς και η κοιλάδα της Πελαγονίας. Από εκεί μετακινήθηκαν νότια στη Θεσσαλία, την οποία κατέλαβαν ολόκληρη. Ακολούθησαν κύματα μετανάστευσης προς τα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου και προς τη νότια Ελλάδα, που οφείλονταν στην επέλαση των Θεσσαλών. Παρ' όλα αυτά σημαντικοί αιολικοί πληθυσμοί παρέμειναν στις εστίες τους και αποτέλεσαν το κύριο διαλεκτικό υπόβαθρο της θεσσαλικής και της βοιωτικής διαλέκτου.
Στα νέα εδάφη που εγκαταστάθηκαν ανέπτυξαν σε μεγάλο βαθμό τον πολιτισμό τους και απέκτησαν φήμη μεταξύ των υπόλοιπων Ελλήνων. Η Αιολική Γη παρέμεινε αναλλοίωτη για χιλιάδες χρόνια.
Γλώσσα
Οι Αιολείς μιλούσαν την αιολική διάλεκτο, η οποία εξελίχθηκε από τη βορειοανατολική παραλλαγή της κεντρικής (ή ανατολικής) διαλέκτου. Η άλλη παραλλαγή της κεντρικής ήταν η αρκαδοκυπριακή. Και οι δύο διατήρησαν πολλά από τα χαρακτηριστικά της μητρικής διαλέκτου. Η πρωτο-αιολική θα εξελιχθεί στην αιολική διάλεκτο που θα καλύψει όλη σχεδόν τη Θεσσαλία και στη συνέχεια θα εξαπλωθεί και στα νησιά του βορείου Αιγαίου, καθώς και στα απέναντι μικρασιατικά παράλια. Από την επίδραση της αρκαδικής στην αιολική θα διαμορφωθεί η αχαϊκή διάλεκτος των μυκηναϊκών χρόνων.
Η διάλεκτος που μιλούσαν οι Θεσσαλοί, δυτικό φύλο προερχόμενο από τη Θεσπρωτία, ήταν ένα μείγμα δυτικών και αιολικών στοιχείων, ενώ μετά την κατάκτηση της Θεσσαλίας οι αλληλεπιδράσεις αυξήθηκαν. Οι Βοιωτοί και οι Αθαμάνες, δυτικά φύλα επίσης, παίρνουν κι αυτοί θέση διαλεκτολογικά ενδιάμεση της αιολικής και της δυτικής. Γι’ αυτό δεν μπορούν να θεωρηθούν τμήμα των Αιολέων.
Τα αιολικά φύλα
Βορειότερα, οι Αιολείς της Θεσσαλίας αποτελούνταν από μεγάλο αριθμό φύλων. Τα φύλα αυτά είναι γνωστά με τα ονόματα Λαπίθες, Φλεγύες, Μινύες, Περραιβοί, Αινιάνες, Μυρμιδόνες, Φθίοι, Δόλοπες, Έλληνες, Αιολείς (φύλα που έδωσαν τα ονόματά τους στους Έλληνες και τους Αιολείς αντίστοιχα), Μαλιείς, Οιταίοι και Κένταυροι (πρόκειται μάλλον για λαό που υπήρξε στο παρελθόν και μυθοποιήθηκε από τους εχθρούς του Λαπίθες μετά την εξόντωσή του). Μερικά από τα αιολικά φύλα της Θεσσαλίας προωθήθηκαν νοτιότερα ή μετανάστευσαν στα απέναντι μικρασιατικά παράλια λόγω της εισβολής Βοιωτών και Θεσσαλών στη Θεσσαλία.
Πολιτισμός
Η συμβολή των Αιολέων στην ανάπτυξη της επικής και της λυρικής ποίησης ήταν πολύ μεγάλη. Πολλοί μάλιστα αποδίδουν στα αιολικά έπη την πατρότητα του διδακτικού έπους, αφού ο Ησίοδος, δημιουργός αυτού του είδους, καταγόταν από την αιολική Κύμη.
Ο Αλκαίος και η Σαπφώ, κύριοι εκπρόσωποι της μελικής ποίησης, είναι ενδεικτικό της μουσικής ανάπτυξης της αιολικής Λέσβου των αρχαϊκών χρόνων. Αιολική καταγωγή είχε και ο πρόγονος της αττικής τραγωδίας, διθυραμβοποιός Αρίων.
Συνέβαλαν, επίσης, στην αρχιτεκτονική, χάρη στον τύπο του αιολικού κιονόκρανου, με κύριο χαρακτηριστικό τους διπλούς έλικες, που αποτέλεσε τη βάση για την ανάπτυξη του ιωνικού.
Από τον 5ο αιώνα π.Χ. και μετά όμως το αιολικό στοιχείο συνεχώς υποχωρεί. Η πνευματική και καλλιτεχνική ανάπτυξη της Αιολίδας δε θα διαρκέσει για πολύ ακόμη, αφού η ίδια η κοσμοθεωρία που υπάρχει μέσα στην αιολική ποίηση ευνόησε την τάση για προσήλωση στις αισθητικές και αισθησιακές απολαύσεις της ζωής.
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα Κατηγορία:Ονομασίες των Ελλήνων
Μαιμακτηριών
Ο Μαιμακτηριών είναι ο πέμπτος μήνας στο αττικό ημερολόγιο, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στο Δία Μαίμακτο και περίπου αντιστοιχούσε στο σημερινό χρονικό διάστημα 23 Οκτωβρίου-22 Νοεμβρίου.
Κατηγορία:Αττικό ημερολόγιο
Βοηδρομιών
Ο Βοηδρομιών είναι ο τρίτος μήνας στο αττικό ημερολόγιο, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στο Βοηδρόμιο Απόλλωνα και άρχιζε με την πρώτη εμφάνιση της σελήνης του Αυγούστου, εως την νέα σελήνη του Σεπτεμβρίου. Η πρωτη ημέρα εκάστου μηνός καλούνταν Νουμηνία. Η τελευταία μέρα εκάστου μηνός καλούνταν  'Ενη και νεα.
Κυριότερες γιορτές κατά το μήνα αυτό ήταν οι Σπονδές των Πλαταιών, τα Βοηδρόμια την 7η ημέρα του μήνα, την προηγουμένη η γιορτή της Αγροτέρας Αρτέμιδος και η επέτειος της Μάχης του Μαραθώνα, τα Γενέσια ή Νεκύσια (5η του μηνός), τα Χαριστήρια, τα Ελευσίνια Μυστήρια, που ξεκινούσαν την 15η ημέρα του μήνα και διαρκούσαν εννιά ημέρες, απ'την 5η μεσούντος του μηνός έως την 8η φθίνοντος. Καλούνταν επισης Μεγάλα Μυστήρια.
Στην αρχαία Βοιωτία, την ίδια περίοδο εορτάζονταν τα Παμβοιώτια προς τιμήν της Αθηνάς, τα οποία είχαν δώσει το όνομά τους στον αντίστοιχο βοιωτικό μήνα του Βοηδρομιώνα, Παμβοιώτιο.
Πηγές
Κατηγορία:Αττικό ημερολόγιο
Φλοριάνα ΦΚ
Η Φλοριάνα ΦΚ (μαλτέζικα: Floriana FC) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από τη Φλοριάνα, Μάλτα. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1894. Έχει αναδειχθεί 25 φορές πρωταθλήτρια Μάλτας, 19 φορές κυπελλούχος ενώ έχει κατακτήσει και 1 φορά το Σούπερ Καπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1894  Κατηγορία:Φλοριάνα
Γοργύρα
Η Γοργύρα (ή Ορφνή) ήταν σύζυγος του Αχέροντα και μητέρα του δαίμονα Ασκάλαφου. Είναι προσωποποίηση, όπως δηλώνει το όνομα της (Γοργύρα = υπόνομος), των καταβοθρών υπονόμων, υποχθονίων που μεταφέρουν τα δροσερά επίγεια νερά ποταμών και λιμνών στον Άδη.
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Αριστοτελία Πελώνη
Η Αριστοτελία Πελώνη (Μαυρομμάτι Βοιωτίας, 1978) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος, σύμβουλος πολιτικής, πολιτικός και εξωκοινοβουλευτική αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος από τις 20 Ιανουαρίου 2020. Κατά το χρονικό διάστημα από 28 Φεβρουαρίου μέχρι και 13 Αυγούστου 2021 εκτελούσε χρέη κυβερνητικής εκπροσώπου μετά την παραίτηση του Χρήστου Ταραντίλη από την θέση αυτή.
Γεννήθηκε το 1978, στο Μαυρομμάτι Βοιωτίας. Φοίτησε στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ολοκληρώνοντας το μεταπτυχιακό της στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Υπέβαλε τη διατριβή της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με θέμα τις σχέσεις Ελλάδας - ΗΠΑ τη δεκαετία του 1960. Αυτή η διατριβή εκδόθηκε σε βιβλίο το 2010, από τις εκδόσεις Πόλις με τίτλο "Ιδεολογία κατά ρεαλισμού: η αμερικανική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα, 1963-1976".
Εργάζεται ως δημοσιογράφος από το 1998, ξεκινώντας από τα Νέα και το ελεύθερο ρεπορτάζ. Αργότερα άρχισε να αρθρογραφεί για πολιτιστικά θέματα, εργαζόμενη στο πολιτιστικό τμήμα της εφημερίδας. Το 2006 μετατέθηκε από το πολιτιστικό στο πολιτικό τμήμα, όπου της ανατέθηκε το διπλωματικό ρεπορτάζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Κυβερνητικοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι (Ελλάδα)
Επαρχία Λεφκόσα
Η Επαρχία Λεφκόσα είναι η γεωγραφική ζώνη του βόρειου τμήματος της Λευκωσίας, όπως την ονομάζει η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) δηλαδή το ψευδοκράτος που δημιούργησε η Τουρκία στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Εκ του νόμου (de jure) οι Επαρχίες της Κύπρου είναι διαφορετικά διαχωρισμένες.
Η ΤΔΒΚ έχει χωρισμένο αυτό το έδαφος σε δύο υποεπαρχίες: την Υποεπαρχία Λεφκόσα και την Υποεπαρχία Ντεγιρμενλίκ. Ο πληθυσμός της ανερχόταν στις 84.776 κατοίκους το 2006. Ο Καϊμακάμης της είναι ο Κεμάλ Ντενίζ Ντανά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου
Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ
Το Ανώτατο Δικαστήριο (Εβραϊκά: בית המשפט העליון, Supreme Court of Israel) είναι η κορυφή του Ισραηλινού δικαστικού συστήματος και το ανώτερο δικαστικό σώμα στο Ισραήλ. Η έδρα του Ανώτατου Δικαστηρίου είναι στην Ιερουσαλήμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραήλ Κατηγορία:Δικαστικές αρχές
Αδρίας ΙΙ (αντιτορπιλικό)
Το Αδρίας ΙI (D-02, D-06) ήταν αντιτορπιλικό του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ήταν Αντιτορπιλικό Συνοδείας τύπου 'HUNT II'.
Πρώην HMS Tanatside (L69).Η έναρξη ναυπήγησης του έγινε στα ναυπηγεία ‘Yarrow & Co Ltd. Scotstaun – Glasgow’ στις 23 Ιανουαρίου 1941. Η καθέλκυση του έγινε στις 4 Σεπτεμβρίου 1942. Όμοιου τύπου πλοία : ‘Μιαούλης ΙΙΙ', ‘Πίνδος’, ‘Κανάρης ΙΙΙ’,Άστιγξ ΙΙ Το 1946 στις 2 Σεπτεμβρίου, στη Μάλτα, παραχωρήθηκε από το Βρετανικό Πολεμικό Ναυτικό σε αντικατάσταση του Αδρίας Ι. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του εσωτερικού πολέμου (εμφύλιος).
Πηγές
http://www.naval-history.net
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά
Χλωριούχο ασβέστιο
Το χλωριούχο ασβέστιο είναι μια ανόργανη ένωση, ένα άλας με χημικό τύπο CaCl2. Είναι ένα άχρωμο κρυσταλλικό στερεό σε θερμοκρασία δωματίου, πολύ διαλυτό στο νερό.
Το χλωριούχο ασβέστιο συνήθως θεωρείται ως ένα από τα ποικίλα ένυδρα στερεά με γενικό μοριακό τύπο CaCl2(H2O)x, όπου x = 0, 1, 2, 4 και 6. Αυτές οι ενώσεις χρησιμοποιούνται κυρίως για ξεπάγωμα και έλεγχο σκόνης. Επειδή το άνυδρο άλας είναι υγροσκοπικό, χρησιμοποιείται ως ξηραντικό.