cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολ Τίμπετς
Μετέπειτα χρόνια
Ο Τίμπετς παντρεύτηκε για δεύτερη φορά το 1953 ή 1954. Το 1959, προάχθηκε στο βαθμό του Ταξίαρχου. Αποσύρθηκε από την Αεροπορία των ΗΠΑ στις 31 Αυγούστου 1966. Διορίστηκε ως στρατιωτικός ακόλουθος στην Ινδία, αλλά ο διορισμός του ανακλήθηκε μετά από διαμαρτυρίες. Μετά την αποστράτευσή του δούλεψε για την Executive Jet Aviation, μια εταιρία αεροταξί του Οχάιο, της οποίας και υπήρξε πρόεδρος από το 1976 έως τη συνταξιοδότησή του το 1987.
Το 1976 δέχτηκε κριτική για τη συμμετοχή του σε μια αναπαράσταση του βομβαρδισμού της Χιροσίμα σε αεροπορική επίδειξη στο Τέξας. Ο Τίμπετς είπε ότι δεν είχε σκοπό να προσβάλλει τη μνήμη του γεγονότος, αλλά η κυβέρνηση των ΗΠΑ ζήτησε επίσημα συγνώμη όταν η Ιαπωνία διαμαρτυρήθηκε. Το 1995 αποκάλεσε «μεγάλη προσβολή» μια έκθεση του Ενόλα Γκέι που θα διοργανωνόταν στο Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν και έδινε βάρος στα δεινά που προκάλεσε ο βομβαρδισμός.
Ο εγγονός του, Πολ Τίμπετς ο 4ος, είναι διοικητής της 393 Μοίρας Βομβαρδισμού που πετά αεροσκάφη B-2 Spirit. Η 393 υπάγεται διοικητικά στην 509 Πτέρυγα όπου υπηρέτησε και ο παππούς του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί
Τασσώ Καββαδία
Η Τασσώ Καββαδία (Πάτρα 10 Ιανουαρίου 1921 - 18 Δεκεμβρίου 2010) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα όπου έζησε τα παιδικά και νεανικά της χρόνια. Όταν θέλησε να σπουδάσει, ο πατέρας της της το απαγόρευσε. Μάλιστα την πάντρεψε, το 1942, με τον βιομήχανο Αντώνη Σαλαπάτα, από τον γάμο δε αυτόν η Καββαδία απέκτησε τρία παιδιά, τον Γιώργο, τον Βασίλη και την Ευγενία. Σύντομα πήρε όμως διαζύγιο και έφυγε για να σπουδάσει στην Αθήνα. Έκανε και δεύτερο γάμο με τον συγγραφέα Βασίλη Καζαντζή το 1965.
Σπούδασε πιάνο στην Αθήνα, ζωγραφική και διακόσμηση στο Παρίσι, σκηνογραφία και ενδυματολογία κοντά στον Γιάννη Τσαρούχη, υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης κοντά στον Κάρολο Κουν.
Από το 1954 έως το 1967 εργάστηκε στο ραδιόφωνο ως δημιουργός και εκτελέστρια. Από το 1955 ως το 1969 εργάστηκε σε εφημερίδες και περιοδικά ως συντάκτρια του ελεύθερου και καλλιτεχνικού ρεπορτάζ. Επίσης ασχολήθηκε με λογοτεχνικές και άλλες μεταφράσεις.
Έχει συμμετάσχει από το 1954 σε ελληνικές και ξένες παραστάσεις και έργα στο θέατρο και τον κινηματογράφο ενώ έχει εμφανιστεί και στην τηλεόραση. Χαρακτηρίζεται συνήθως ως η «σιδηρά κυρία» του ελληνικού κινηματογράφου καθώς λόγω του βλοσυρού παρουσιαστικού της ερμήνευε «αυστηρούς» ρόλους όπως της κακιάς πεθεράς, μάνας, αδερφής κ.ά. Στο θέατρο έπαιξε ρόλους που κάλυπταν σχεδόν όλη την γκάμα του ρεπερτορίου εκτός από αρχαία τραγωδία.
Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Καύνος
μικρογραφία| Ερείπια Καύνου μικρογραφία| Κιόνες στον χώρο μικρογραφία| Οικιστική συνοικία Η Καύνος (Αρχαία ελληνικά: Καῦνος, Caunus) ήταν πόλη της αρχαίας Καρίας και στην Ανατολία, λίγα χιλιόμετρα δυτικά της σύγχρονης πόλης Νταλιάν, επαρχία Μούγλων, Τουρκία. Αρχικά η Καύνος ήταν μια ξεχωριστή πόλη-κράτος. Μετά έγινε μέρος της Καρίας και αργότερα ακόμα της Λυκίας. Ο ποταμός Κάλβυς ήταν τα σύνορα μεταξύ Καρίας και Λυκίας.
Η αρχαιολογική έρευνα δεν περιορίζεται στην ίδια της Καύνου, αλλά διεξάγεται επίσης σε κοντινά σημεία π.χ. κοντά στο Σουλτανίγια Σπα όπου υπήρχε ένα ιερό αφιερωμένο στη θεά Λητώ.
Ιστορία
Το παλαιότερο εύρημα στον αρχαιολογικό χώρο της Καύνος είναι ο λαιμός ενός πρωτογεωμετρικού αμφορέα που χρονολογήθηκε στον 9ο αιώνα π.Χ., ή ακόμα και νωρίτερα. Ένα άγαλμα που βρέθηκε στη δυτική πύλη των τειχών της πόλης, κομμάτια από εισαγόμενα αττικά κεραμικά και τα νοτιοανατολικά τείχη της πόλης δείχνουν κατοίκηση τον 6ο αιώνα π.Χ. Ωστόσο, κανένα από τα αρχιτεκτονικά ευρήματα στην Καύνο δεν χρονολογείται νωρίτερα από τον 4ο αιώνα π.Χ.
Πρώτη περσική κυριαρχία
αριστερά|μικρογραφία| Νομίσματα της Καύνου κατά την εποχή του τυράννου Πισίνδηλη. Περίπου 470-450 π.Χ. Η Καύνος αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Ηρόδοτο στο βιβλίο του Ιστορίες. Αφηγείται ότι ο Πέρσης στρατηγός Άρπαγος βαδίζει εναντίον των Λυκίων, των Καραίων και των Κάουνων κατά τη διάρκεια της περσικής εισβολής του 546 π.Χ. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι η Καύνος αντιμετώπισε σθεναρά τις επιθέσεις του Άρπαγου αλλά τελικά ηττήθηκαν. Παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι οι Καύνιοι δήλωσαν ότι προέρχονταν από την Κρήτη, ο Ηρόδοτος το αμφισβήτησε. Σκέφτηκε ότι ήταν πολύ πιο πιθανό ότι οι Καύνιοι ήταν οι αρχικοί κάτοικοι της περιοχής λόγω της ομοιότητας μεταξύ της δικής του καρικής γλώσσας και εκείνης των Καυνίων. Πρόσθεσε ότι υπήρχαν, ωστόσο, μεγάλες διαφορές μεταξύ του τρόπου ζωής των Καυνίων και εκείνων των γειτόνων τους, των Καριάνων και των Λυκίων. Μία από τις πιο εμφανείς διαφορές είναι η συμπεριφορά τους στην κοινωνική κατανάλωση αλκοόλ. Ήταν συνηθισμένο οι χωρικοί - άνδρες, γυναίκες και παιδιά - ν συναντώται για ένα καλό ποτήρι κρασί.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι η Καύνος συμμετείχε στην Ιωνική Επανάσταση (499-449 π.Χ.).
Μερικές σημαντικές επιγραφές στην καρική γλώσσα βρέθηκαν στην Καύνο, και χρονολογήθηκε περί το 400 π.Χ., συμπεριλαμβανομένης μιας δίγλωσσης επιγραφής στα Ελληνικά και στα καρικά που βρέθηκε το 1996. Βοήθησαν να αποκρυπτογραφηθούν τα καρικά αλφάβητα. αριστερά|μικρογραφία| Λαξευτοί τάφοι της Καύνου.
Ελληνική επιρροή
Μετά την ήττα του Ξέρξη στον Δεύτερο Περσικό Πόλεμο και τη σταδιακή απόσυρση των Περσών από τη δυτική ακτή της Ανατολίας, η Καύνος προσχώρησε στη Συμμαχία της Δήλου. Αρχικά έπρεπε μόνο να πληρώσουν μόνο ένα τάλαντο φόρο, ένα ποσό που αυξήθηκε κατά δέκα φορές το 425 π.Χ.. Αυτό δείχνει ότι μέχρι τότε η πόλη είχε εξελιχθεί σε ακμάζον λιμάνι, πιθανώς λόγω της αυξημένης γεωργίας και της ζήτησης για προϊόντα της Καύνου, όπως αλάτι, παστά ψάρια, σκλάβοι, ρητίνη πεύκου και μαύρη μαστίχα - οι πρώτες ύλες για πίσσα που χρησιμοποιούνται σε βάρκα κατασκευή και επισκευή - και αποξηραμένα σύκα. Τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ. η πόλη άρχισε να χρησιμοποιεί το όνομα Καύνος ως εναλλακτική λύση για το αρχαίο της όνομα Κβιδ, λόγω της αυξημένης ελληνιστικής επιρροής. Ο μύθος για την ίδρυση της πόλης πιθανότατα χρονολογείται από αυτήν την περίοδο.
Δεύτερη περσική κυριαρχία
Μετά την Ανταλκίδειο Ειρήνη το 387 Π.Χ., η Καύνος περιήλθε ξανά υπό περσική κυριαρχία. Κατά την περίοδο που η Καύνος προσαρτήθηκε και προστέθηκε στην επαρχία της Καρίας από τους Πέρσες ηγεμόνες, η πόλη άλλαξε δραστικά, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του σατράπη Μαυσωλού (377-353 π.Χ.). Η πόλη διευρύνθηκε, διαμορφώθηκε σε επίπεδα και περιτειχίστηκε μια τεράστια περιοχή. Η πόλη απέκτησε σταδιακά ελληνικό χαρακτήρα, με αγορά και ναούς αφιερωμένους σε ελληνικές θεότητες. Ο Μέγας Αλέξανδρος το 334 π.Χ. έφερε την πόλη υπό την κυριαρχία της Μακεδονικής αυτοκρατορίας.
Ελληνιστική περίοδος και ρωμαϊκή κυριαρχία
μικρογραφία| Ρωμαϊκά λουτρά μικρογραφία| Θέατρο Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Καύνος, λόγω της στρατηγικής της θέσης, διεκδικήθηκε από τους Διαδόχους, αλλάζοντας τα χέρια μεταξύ των Αντιγονίδων, των Πτολεμαίων και των Σελευκίδων.
Λόγω των διαφορών μεταξύ των ελληνιστικών βασιλείων, η Ρωμαϊκή Δημοκρατία μπόρεσε να επεκτείνει την επιρροή της στην περιοχή και να προσαρτήσει σημαντικό αριθμό ελληνιστικών βασιλείων. Το 189 π.Χ. η ρωμαϊκή σύγκλητος έθεσε την Καύνο στη δικαιοδοσία της Ρόδου. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστή ως Ροδιακή Περαία.
Αναστάσιος Δαμβέργης
Ο Αναστάσιος Δαμβέργης (1857 - 1920) υπήρξε Έλληνας φυσικομαθηματικός καθηγητής Πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Καύνος
Ελληνιστική περίοδος και ρωμαϊκή κυριαρχία
Το 167 π.Χ. αυτό οδήγησε σε εξέγερση της Καύνου και πολλών άλλων πόλεων της δυτικής Ανατολίας εναντίον της Ρόδου. Ως αποτέλεσμα, η Ρώμη απομάκρυνε τη Ρόδο από την αποστολή της. Το 129 π.Χ. οι Ρωμαίοι ίδρυσαν την επαρχία της Ασίας, η οποία κάλυπτε μεγάλο μέρος της δυτικής Ανατολίας. Η Καύνος ήταν κοντά στην άκρη αυτής της επαρχίας και ανατέθηκε στη Λυκία.
Το 88 π.Χ. ο Μιθριδάτης εισέβαλε στην επαρχία, προσπαθώντας να περιορίσει την περαιτέρω επέκταση των Ρωμαίων. Οι Καύνιοι συνεργάστηκαν μαζί του και σκότωσαν όλους τους Ρωμαίους κατοίκους της πόλης τους. Μετά την ειρήνη του 85 π.Χ. τιμωρήθηκαν για αυτήν την ενέργεια από τους Ρωμαίους, οι οποίοι έθεσαν και πάλι την Καύνο υπό ροδιακή διακυβέρνηση. Κατά τη Ρωμαϊκή κυριαρχία η Καύνος έγινε ένα ακμάζον θαλάσσιο λιμάνι Το αμφιθέατρο της πόλης διευρύνθηκε και χτίστηκαν ρωμαϊκά λουτρά και μια παλαίστρα. Η κρήνη της αγοράς ανακαινίστηκε και δημιουργήθηκαν νέοι ναοί.
Αναστάσιος Δαμβέργης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Μύκονο το 1857. Πήγε γυμνάσιο στον Πειραιά και σπούδασε φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Συνέχισε τις σπουδές στην Χαϊδελβέργη και αποφοίτησε με διδακτορικό δίπλωμα. Σπούδασε επίσης Χημεία με υποτροφία.
Καύνος
Βυζαντινή εποχή
δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ| Ψηφιδωτά δίπλα στη θολωτή βυζαντινή βασιλική Η Καύνος εκχριστιανίστηκε νωρίς και όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υιοθέτησε επίσημα τη χριστιανική πίστη, το όνομά της άλλαξε σε Καύνος-Ηγία.
Παρακμή
Από το 625 μ.Χ. και μετά η Καύνος αντιμετώπισε επιθέσεις από μουσουλμάνους Άραβες και πειρατές. Ο 13ος αιώνας έφερε εισβολές από τουρκικές φυλές. Κατά συνέπεια, το παλιό κάστρο στην ακρόπολη οχυρώθηκε με τείχη, δίνοντάς του τυπική μεσαιωνική εμφάνιση. Τον 14ο αιώνα οι τουρκικές φυλές είχαν κατακτήσει μέρος της Καρίας, με αποτέλεσμα τη δραματική μείωση του θαλάσσιου εμπορίου.
Αναστάσιος Δαμβέργης
Βιογραφικά στοιχεία
Έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, Πάρεδρον μέλος και τακτικό του Ιατροσυνεδρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες χημικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Καύνος
Παρακμή
Η οικονομική επιβράδυνση που προέκυψε ώθησε πολλούς Καύνιους να μετακινηθούν αλλού. Τον 15ο αιώνα οι Τούρκοι κατέλαβαν ολόκληρη την περιοχή βόρεια της Καρίας και η Καύνος επλήγη από επιδημία ελονοσίας. Αυτό προκάλεσε την εγκατάλειψη της πόλης. Η αρχαία πόλη καταστράφηκε από σεισμό και σταδιακά καλύφθηκε με άμμο και πυκνή βλάστηση. Η πόλη ξεχάστηκε μέχρις ότου ο Άγγλος αρχαιολόγος Χόσκιν βρήκε ένα νομικό πινάκιο, αναφερόμενο στο Συμβούλιο της Καύνου και στους κατοίκους αυτής της πόλης. Ο Χόσκιν επισκέφτηκε τα ερείπια το 1842 και έστρεψε ξανά την προσοχή στην αρχαία πόλη.
Εκκλησιαστική ιστορία
Ο Συνέδεμος του Ιεροκλή και τα περισσότερα Notitiae Episcopatuum, ήδη από τον 12ο ή 13ο αιώνα, την τοποθετούν στη Λυκία, ως βοηθό επίσκοπο της Μύρας.
Τιμητική έδρα
μικρογραφία| Το άγαλμα του Λιονταριού της Καύνου βρέθηκε κατά τη διάρκεια λαθροανασκαφών στο Κάουνοσιν το 1965 και μεταφέρθηκε στο Κοϊτσέτζιζ Η έδρα περιλαμβάνεται, με τη λατινική μορφή του ονόματός του, Caunus, μεταξύ των λατινικών τιμητικών επισκοπών που αναγνωρίζονται από την Καθολική Εκκλησία. Αφού αποκαταστάθηκε ονομαστικά (το αργότερο το 1911), ως βοηθός επισκόπος του Μητροπολίτη Λυκίας της Αρχιεπισκοπής Μύρων.
Κύριοι αρχαιολογικοί χώροι
Εκτός του επίσημου αρχαιολογικού χώρου Καύνου, υπάρχουν:
1673
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1673 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ευρωσκλήρωση
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τις ευρωπαϊκές χώρες της δεκαετίας του 1970 και του 1980 που χαρακτηρίζονταν από υψηλή ανεργία και αργή δημιουργία θέσεων εργασίας παρά τη συνολική οικονομική ανάπτυξη, σε αντίθεση με αυτό που βίωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες την ίδια περίοδο κατά την οποία η οικονομική επέκταση συνοδεύτηκε από υψηλή ανάπτυξη θέσεων εργασίας. Στο πολιτικό της πλαίσιο, ο όρος «ευρωσκλήρωση» χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει μια περίοδο με μια αντιληπτή στασιμότητα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ο αργός ρυθμός της διεύρυνσης, η αντιληπτή έλλειψη δημοκρατίας και τα οικονομικά προβλήματα σήμαιναν ότι η αρνητική και απαθής στάση απέναντι στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) ήταν υψηλή.
Ο Βίλφριντ Μάρτενς, Πρωθυπουργός του Βελγίου από το 1981 έως το 1992, δηλώνει στα απομνημονεύματά του το 2008 ότι η περίοδος της «ευρωσκλήρωσης» τερματίστηκε με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη του 1986, η οποία ξεκίνησε εκ νέου την προσπάθεια για ολοκλήρωση πλαισιώνοντας την ενιαία αγορά της ΕΟΚ.
Ως οικονομικός όρος, η ευρωσκλήρωση χρησιμοποιήθηκε αργότερα ευρύτερα για να αναφερθεί στη συνολική οικονομική στασιμότητα. Σύμφωνα με τον Πωλ Κρούγκμαν και την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, τουλάχιστον ένα φερόμενο θύμα της ευρωσκλήρωσης (Γαλλία) έχει περάσει από χαμηλότερη απασχόληση από τις ΗΠΑ το 1999, σε σημαντικά υψηλότερο ποσοστό απασχόλησης μετά τη Μεγάλη Ύφεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανεργία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φερσαμπενουάζ
μικρογραφία|Το εθνόσημο του Φερσαμπενουάζ Το Φερσαμπενουάζ (ρωσικά: Фершампенуаз από το γαλλικό Fère-Champenoise) είναι μια αγροτική περιοχή (σέλο) και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ναγκαϊμπάκσκι της Περιφέρεια Τσελιάμπινσκ στη η Ρωσία, ευρισκόμενη στην αριστερή όχθη του ποταμού Γκουμπέικα (παραπόταμος του ποταμού Ουφά). Ο πληθυσμός είναι 4.368 άτομα στην απογραφή του 2010, μειωμένος από τους 4.435 κατοίκους το 2002 και αυξημένος σε σχέση με τους 4.349 κατοίκους το 1989. Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι ο 457650.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1842 από τους Ναγκαϊμπάκους από το Μπελεμπεγιέφσκι, τους Κοζάκους της Εστίας Αρινμπούρκ. Όπως και αρκετά άλλα χωριά των Ουραλίων, ανάμεσά τους τα Παρίζ (Παρίσι) και Μπερλίν, πήρε το όνομά του για να τιμήσει τα κατορθώματα των Κοζάκων στον πόλεμο κατά του Ναπολέοντα—σε αυτή την περίπτωση, στη νικηφόρα μάχη του Φερ-Σαμπενουάζ, που πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαρτίου 1814.
Εικόνες
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Γενικές εκλογές στη Λιβύη 2021
Οι γενικές εκλογές στη Λιβύη έχουν προγραμματιστεί να διεξαχθούν στις 24 Δεκεμβρίου 2021. Προηγουμένως είχαν προγραμματιστεί εκλογές για τις αρχές του 2019, καθυστέρησαν λόγω στρατιωτικών επιχειρήσεων από τον Χαλίφα Χαφτάρ στην Τρίπολη, αφού είχαν προγραμματιστεί νωρίτερα για τις 10 Δεκεμβρίου 2018. Οι εκλογές προορίζονται να είναι προεδρικές και βουλευτικές.
Τα τέσσερα άτομα που συμφώνησαν στην αρχική συμφωνία τον Μάιο του 2018 ήταν: ο Φαγέζ αλ Σαράζ (αναγνωρισμένος από τα Ηνωμένα Έθνη ως πρωθυπουργός), ο Χαλίφα Χαφτάρ (επικεφαλής του εθνικού στρατού της Λιβύης), ο Aguila Saleh Issa (επικεφαλής της Βουλής των Αντιπροσώπων), και Khalid al-Mishri (επικεφαλής του Ύπατου Συμβουλίου της Επικρατείας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Λιβύη
1675
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1675 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Απόστολος Χρήστου
Ο Απόστολος Χρήστου είναι Έλληνας κολυμβητής.
Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 για την Ελλάδα. Κατατάχθηκε 18ος στα 100 μέτρα ύπτιο, 24ος στα 200 μέτρα ύπτιο , και κατατάχθηκε 15ος στα 4 × 100 μικτό με την ομάδα του, χωρίς να προκριθούν στους ημιτελικούς.
Παραπομπές
Χρ
Βίσεχραντ
right|thumb|250px|Άποψη του Βισέχραντ από τον ποταμό [[Μολδάβας|Μολδάβα.]] Το Βίσεχραντ (τσεχικά: Vyšehrad) είναι ένα φρούριο στην πρωτεύουσα της Τσεχίας, Πράγα, χτισμένο σε ένα λόφο δίπλα στον ποταμό Μολδάβα. Το ίδιο το όνομά του σημαίνει «μεγάλο κάστρο» (τσεχικά vyše = μεγάλο, υψηλό, hrad = κάστρο). Η τοποθεσία περιλαμβάνει τον καθεδρικό ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου, καθώς και το κοιμητήριο του Βίσεχραντ, στο οποίο αναπαύονται σπουδαίες ιστορικές προσωπικότητες της Τσεχίας.
Το κάστρο χτίστηκε αρχικά τον 10ο αιώνα. Σύμφωνα με τον θρύλο, εκεί κατοικούσε η Λιμπούσε, πρόγονος της δυναστείας των Πρεμυσλίδων, και με αφετηρία εκείνο τον λόφο στη συνέχεια θα ίδρυε την πόλη της Πράγας.
Μελέτιος Μελετόπουλος
Ο Μελέτιος Μελετόπουλος (1760;-1821) ήταν ο σημαντικότερος εκπρόσωπος ιστορικής λακωνικής οικογένειας, η ύπαρξη της οποίας καταγράφεται για πρώτη φορά στην απογραφή των Ενετών το 1686.
Καρυοβούνι Μεσσηνίας
Το Καρυοβούνι (η παλαιότερη ονομασία του ήταν Αράχωβα ) είναι χωριό της δυτικής Μάνης που ανήκει διοικητικά στον Δήμο Δυτικής Μάνης και παλαιότερα στον Δήμο Λεύκτρου του Ν. Μεσσηνίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 500 μ. στις πλαγιές του Ταυγέτου ανάμεσα σε δύο ρέματα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 83 κατοίκων. Στο Δ.Δ. Καρυοβουνίου ανήκει και ο οικισμός Δρυόπη.Εκτος απο τα σπιτια υπαρχει η εκκλησια του χωριου οΙερος Ναος του Προφητη Ηλια που γιορταζει στις 20 Ιουλιου
Μελέτιος Μελετόπουλος
Προεστός του Μυστρά προεπαναστατικά, βεκίλης (εκπρόσωπος της περιοχής του) στην Κωνσταντινούπολη το 1814, μυημένος Φιλικός. Τον Φεβρουάριο του 1821 μετέβη εθελοντικά ως όμηρος στην Τρίπολη, στις φυλακές της οποίας πέθανε από τύφο στις 8 Σεπτεμβρίου,λίγο πριν την απελευθέρωση της πόλης από τον Κολοκοτρώνη. Το όνομά του αναγράφεται στην αναθηματική στήλη στην πλατεία του Άρεως στην Τρίπολη. Ο πατέρας του Ιωάννης Μελετάκης ήταν προεστός και καδής του Μυστρά, έλαβε μέρος στα Ορλωφικά και εγκατέλειψε την Πελοπόννησο με την ναυαρχίδα του Ορλώφ.
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Βίσεχραντ
Αργότερα, η δυναστεία των Πρεμυσλίδων είχε σαν έδρα της το Κάστρο της Πράγας κι έτσι το Βίσεχραντ πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Στην αρχή των Πολέμων των Χουσσιτών, καταλήφθηκε από τους Χουσσίτες, ενώ τον 17ο αιώνα ανακαινίστηκε και αποτέλεσε κέντρο εκπαίδευσης για τον αυστριακό στρατό, όταν οι Αψβούργοι πήραν υπό την εξουσία τους τα εδάφη της Τσεχίας με τη λήξη του Τριακονταετούς Πολέμου.
Καρυοβούνι Μεσσηνίας
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Βίσεχραντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πράγα Κατηγορία:Φρούρια στην Τσεχία
Ζούλιο Σέζαρ ντα Σίλβα
Ο Ζούλιο Σέζαρ ντα Σίλβα (Júlio César da Silva) είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 8 Μαρτίου 1963, στο Σάο Πάολο.
Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Κατέκτησε στην καριέρα του το Τσάμπιονς Λιγκ, 2 πρωταθλήματα Γερμανίας και το Σούπερ καπ Γερμανίας αγωνιζόμενος στη Ντόρτμουντ, το κύπελλο ΟΥΕΦΑ με τη Γιουβέντους και το κύπελλο Γαλλίας με τη Μονπελιέ. Στο μουντιάλ του 1986 κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου αμυντικού της διοργάνωσης αγωνιζόμενος με την Εθνική Βραζιλίας.
Το 1999 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό και έγινε έτσι ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί στο σύλλογο χωρίς ωστόσο να προσφερεί κάτι σημαντικό καθώς αγωνίστηκε σε δύο και μόνο αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Μπρεστουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1987 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Γ
Νικόλαος Αποστολίδης
Ο Νικόλαος Αποστολίδης (1856 - 1919) ήταν Έλληνας φυσικομαθηματικός καθηγητής Πανεπιστημίου του 19ου αιώνα και υπουργός Εθνικής Οικονομίας το 1916.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Βόλο το 1856. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στην Αθήνα και σπούδασε Φυσική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γενεύη, στη Σορβόνη, από όπου αποφοίτησε με διδακτορικό το 1881, με τίτλο τον τίτλο της διατριβής του να είναι «Ανατομία και εμβρυολογία των οφιούρων».
Επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε καθηγητής της Φυσικής ιστορίας σε γυμνάσια της πόλης, ενώ παράλληλα το 1882 έγινε υφηγητής ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακόμη, διετέλεσε διευθυντής του Ζωολογικού Μουσείο Αθηνών. Από το Σεπτέμβριο του 1894 και για αρκετά χρόνια διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο ενώ έγινε Υπουργός Εθνικής Οικονομίας επί της πρωθυπουργίας Σπυρίδωνα Λάμπρου το 1916, από όπου αποχώρησε για λόγους υγείας. Ακόμη, μεταξύ 1909 και 1910 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου, και μεταξύ 1915 και 1916 κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου. Απεβίωσε το 1919 στην Αθήνα.
Δημοσίεσε αρκετές επιστημονικές εργασίες με θέμα τη ζωολογία και εισήγαγε τη Συστηματική Πειραματική Ζωολογία στην Ελλάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Μπαλτσίκ
Το Μπαλτσίκ (βουλγαρικά: Балчик, Balchik) είναι παραλιακή πόλη της βορειοανατολικής Βουλγαρίας στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, στην περιοχή της Νότιας Δοβρουτσάς. Βρίσκεται στην Επαρχία Ντόμπριτς. Η πόλη απλώνεται γραφικά σε λοφώδεις επίπεδα που κατεβαίνουν από το οροπέδιο της Δοβρουτσάς στη θάλασσα και είναι από τις πιο γραφικές πόλεις και ένα από τα πιο πολυσύχναστα και δημοφιλή παραθεριστικά κέντρα της Βουλγαρίας. Έχει πληθυσμό 12.196 κατοίκους (2009) και βρίσκεται 42 χλμ. βορειοανατολικά της Βάρνας και 501 χλμ. βορειοανατολικά της Σόφιας.
Ετυμολογία
Η πόλη πήρε το όνομά της από το μεσαιωνικό ηγεμόνα Μπαλίκ, αδελφό του Ντομπρότιτσα, από τον οποίο πήρε το όνομά της η πόλη του Ντόμπριτς.
Ιστορία
Ιδρυθείσα ως Θρακικός οικισμός, αργότερα αποικίστηκε από τους Ίωνες με το όνομα Κρουνοί τον 5ο π.Χ. αιώνα στη δυτική παραλία του Ευξείνου Πόντου, ανάμεσα στη Βιζώνη και την Οδησσό. Η ονομασία Κρουνοί προερχόταν από τα πλούσια νερά και τις ιαματικές πηγές που υπήρχαν στην περιοχή. Μετονομάστηκε αργότερα Διονυσόπολις προς τιμήν του θεού Διονύσου, όταν κάποια θυελλώδη νύχτα έβγαλε η θάλασσα στις ακτές της ένα άγαλμα του Διονύσου, όπως μνημονεύει ο Βυζαντινός γραμματικός Στέφανος Βυζάντιος.
Η Διονυσόπολη ήταν μια πλούσια και ισχυρή πόλη, που αποτελούσε τον 3ο π.Χ. αιώνα μέλος της Θρακικής Πεντάπολης και αργότερα μέλος της Εξάπολης του Ευξείνου Πόντου. Μεταξύ των ετών 200 π.Χ και 72 π.Χ. η πόλη εμφανίζεται ανεξάρτητη και κόβει δικά της νομίσματα με την επιγραφή «Διονυσοπολιτών», όπως επιβεβαιώνεται από νομισματικά και άλλα ευρήματα. Κατά τα Ρωμαϊκά χρόνια η Διονυσόπολη ανήκε στην επαρχία της Κάτω Μοισίας και μετά το Διοκλητιανό περιήλθε στην επαρχία της Σκυθίας.
Μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας το 1878 το Μπαλτσίκ αναπτύχθηκε ως κέντρο μιας πλούσιας γεωργικής περιοχής, λιμάνι εξαγωγής σιτηρών και επαχιακή πόλη και αργότερα ως σημαντικός τουριστικός προορισμός με το παραλιακό θέρετρο Αλμπένα στο νότιο τμήμα της. Η εθνοτική σύνθεση άλλαξε σταδιακά από κυρίως Γκαγκαούζικη και Ταταρική/Τουρκική σε κυρίως Βουλγαρική. Σύμφωνα με εκτίμηση της Βουλγάρας ιστορικού Ράινα Γκαβρίλοβα ο βουλγαρικός πληθυσμός πριν το 1878 ήταν μόνο περίπου 10%. Σύμφωνα με τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής του 2011 η εθνοτική σύνθεση του Μπαλτσίκ είναι η εξής: Μετά το Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, το 1913, η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου της Ρουμανίας. Επανακτήθηκε από τη Βουλγαρία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1916-1919), αλλά η Ρουμανία αποκατέστησε την εξουσία της όταν οι εχθροπραξίες στην περιοχή σταμάτησαν. Το 1940, λίγο πριν το ξέσπασμα στην περιοχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μπαλτσίκ παραχωρήθηκε από τη Ρουμανία στη Βουλγαρία με τους όρους της Συνθήκης της Κραϊόβα.
Κατά τη διάρκεια της διοίκησης της Ρουμανίας το Παλάτι του Μπαλτσίκ ήταν η αγαπημένη θερινή κατοικία της Βασίλισσας Μαρίας της Ρουμανίας και της άμεσης οικογένειάς της. Στην πόλη βρίσκεται η Ανατολίτικη Επαυλη της Μαρίας, τον τόπο όπου φυλασσόταν η καρδιά της, σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία της, μέχρι το 1940 (οπότε η Συνθήκη της Κραϊόβα επέστρεψε την περιοχήστη Βουλγαρία). Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Κάστρο Μπραν, στην κεντρική Ρουμανία. Σήμερα, το Παλάτι του Μπαλτσίκ και ο παρακείμενο Βοτανικός Κήπος είναι τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της πόλης.
Κατά το Μεσοπόλεμο το Μπαλτσίκ ήταν επίσης αγαπημένος προορισμός Ρουμάνων αβάν-γκαρντ ζωγράφων, δανείζοντας το όνομά του σε μια άτυπη σχολή μετα-ιμπρεσιονιστών ζωγράφων - η Σχολή Ζωγραφικής του Μπαλτσίκ - που ήταν σημαντική για την ανάπτυξη της ρουμανικής ζωγραφικής του 20ου αιώνα. Πολλά έργα των καλλιτεχνών που αποτελούσαν την ομάδα απεικονίζουν τα σπίτια της πόλης και τους Τούρκους κατοίκους, καθώς και τη θάλασσα.
Το παλάτι του Μπαλτσίκ
Κατά τη διάρκεια της υπαγωγής και διοίκησης του Μπαλτσίκ από τη Ρουμανία, η πόλη ήταν προσφιλές θέρετρο της βασίλισσας Μαρίας της Ρουμανίας (1875 – 1938), συζύγου του βασιλιά Φερδινάνδου Α' της Ρουμανίας, η οποία έχτισε εδώ τη θερινή κατοικία της, γνωστής ως «Ήσυχη Φωλιά» (Tenha Yuva).
Το μικρό αυτό βασιλικό παλάτι άρχισε να χτίζεται το έτος 1924 σε σχέδια των Ιταλών αρχιτεκτόνων Augustino και Americo, με μορφολογικά στοιχεία ανατολίτικης και βαλκανικής αρχιτεκτονικής. Στο ανάκτορο αυτό συνυπάρχει ένας μουσουλμανικός μιναρές με ένα χριστιανικό παρεκκλήσιο, που αντανακλούν τις θρησκευτικές περί μπαχαϊσμού πεποιθήσεις της βασίλισσας.
Ο πέτρινος θρόνος της βασίλισσας Μαρίας, που υπάρχει στους κήπους του παλατιού και αγναντεύει την ανοικτή θάλασσα, είναι σήμερα  προσφιλές σημείο φωτογράφησης των επισκεπτών του ανακτόρου. Το δαιδαλώδες πάρκο του παλατιού απομιμείται το μυθικό λαβύρινθο της Κρήτης.
Περίφημος είναι και ο Βοτανικός Κήπος του Μπαλτσίκ, με 3.000 περίπου είδη φυτών, μια σπάνια συλλογή κάκτων και αιωνόβια άνω των 300 ετών δένδρα.
Κάθε χρόνο πραγματοποιείται στη πόλη του Μπαλτσίκ το Φεστιβάλ ταινιών Μικρού μήκους IN THE PALACE
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας Κατηγορία:Επαρχία Ντόμπριτς
Χαμάμ Φεριντούν Αχμέντ Μπεγκ
Το Χαμάμ Φεριντούν Αχμέντ Μπεγκ (Τουρκικά: Feridun Ahmed Bey Hamam) είναι ένα οθωμανικό λουτρό το οποίο χρονολογείται από το 1571/72 και βρίσκεται δίπλα, βορειότερα του Τεμένους Μεχμέτ Α' στην κεντρική πλατεία του Διδυμότειχου, Ελλάδα.
Σύμφωνα με μια επιστημονική δημοσίευση του Ολλανδοί οθωμανολόγου Μαχίλ Κιλ στη πρόσοψη του χαμάμ υπήρχε στο παρελθόν μια επιγραφή στην οποία αναγραφόταν το έτος κατασκευής 1571/2. Το περιεχόμενο της επιγραφής με την ημερομηνία κατασκευής γνωρίζουμε από τον Οθωμανό περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή.
Ο Φεριντούν Αχμέτ Μπεγκ ή Φεριντούν Μπέη ήταν ανώτερος αξιωματούχος αλλά και λογοτέχνης. Ο Φεριντούν έκτισε στο Διδυμότειχο τα λουτρά αυτά όπως και το ομώνυμο τέμενος το οποίο κατεδαφίστηκε τις αρχές του 20ου αιώνα. Το χαμάμ είχε δύο τμήματα, ένα για άνδρες και ένα για γυναίκες με ξεχωριστή είσοδο. Η είσοδος στο λουτρό των ανδρών γινότανε από την πλατεία και είχε μια μνημειακή είσοδο. Τα λουτρά σταμάτησαν να λειτουργούν στις αρχές του 20ου αιώνα. Μέρος του μνημείου κατεδαφίστηκε την δεκαετία του 1970 αλλά σήμερα το μνημείο προστατεύεται σύμφωνα με την Υπουργική Απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού/ΑΡΧ/Β1/Φ37/67046/1492/17-11-1982 (Φ.Ε.Κ. 27/Β/27-1-1983).
Παραπομπές
Κατηγορία:Διδυμότειχο Κατηγορία:Οθωμανικά λουτρά στην Ελλάδα
Τάφρος των Μαριανών
Η τάφρος έχει 2.550 χιλιόμετρα μήκος και μέσο πλάτος μόλις 69 χιλιόμετρα, φτάνοντας το μέγιστο βάθος στην άβυσσο του Τσάλεντζερ. Εάν το όρος Έβερεστ, δηλαδή η υψηλότερη κορυφή της Γης σε ύψος 8.848 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, βρισκόταν στο βαθύτερο σημείο της τάφρου τότε θα ήταν 2.145 μέτρα κάτω από την επιφάνεια. Το βαθύτερο σημείο της τάφρου δεν είναι το κοντινότερο σημείο στο κέντρο της Γης, καθώς η Γη δεν είναι τέλεια σφαίρα, αλλά εμφανίζει μια ελαφρά εξόγκωση στον Ισημερινό, με αποτέλεσμα πολλά σημεία του πυθμένα του Αρκτικού Ωκεανού να βρίσκονται πιο κοντά στο κέντρο της Γης.
Στο χαμηλότερο μέρος της τάφρου, όπου οι τεκτονικές πλάκες συναντιούνται, η στήλη του νερού από πάνω ασκεί μια πίεση 1.086 bar, που ισοδυναμεί με 1.100 φορές την κανονική ατμοσφαιρική πίεση στην επιφάνεια της θάλασσας.
Το φυσικό περιβάλλον της τάφρου των Μαριανών εθεωρείτο παλαιότερα ως ακατάλληλο για να αναπτυχθούν μορφές ζωής. Τελικώς όμως, η νέα έρευνα των Δανών, Γερμανών, Βρετανών και Ιαπώνων επιστημόνων, με επικεφαλής τον καθηγητή Ρόνι Γκλουντ του πανεπιστημίου της Νότιας Δανίας, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό γεωεπιστημών "Nature Geoscience", σύμφωνα με το BBC και το "New Scientist", έρχεται να επιβεβαιώσει προηγούμενα στοιχεία ότι μια ποικιλία οργανισμών μπορούν να επιζήσουν στις ακραίες αυτές συνθήκες. Χαμηλή θερμοκρασία του νερού στους 1 έως 4 βαθμούς Κελσίου, πίεση 1.100 φορές μεγαλύτερη από εκείνη στην επιφάνεια της θάλασσας και πλήρες σκοτάδι διαμορφώνουν το γύρω περιβάλλον.
“Αυτά τα μικρόβια αναπνέουν όπως εμείς. Υπάρχει εντυπωσιακά μεγάλη ποσότητα τροφής εκεί κάτω και μάλιστα φρέσκια και πολύ θρεπτική”, ανέφερε ο Σκοτσέζος ερευνητής δρ. Ρόμπερτ Τούρνεβιτς.
Οι επιστήμονες έστειλαν, το 2010, ένα μη επανδρωμένο ρομποτικό βαθυσκάφος βάρους 600 κιλών στην τεράστια υποθαλάσσια τάφρο, από όπου συνέλεξε δείγματα από το λασπωμένο ίζημα του βυθού σε βάθος έως 20 εκατοστών. Η μετέπειτα ανάλυση έδειξε μεγάλες ποσότητες οξυγόνου και ένα μεγάλο αριθμό μικροβίων. Κάθε κυβικό εκατοστό του ιζήματος του βυθού περιείχε γύρω στα 10 εκατ. μικρόβια.
Τα μικρόβια βρίσκουν στο βυθό της τάφρου των Μαριανών αφθονία νεκρής φυτικής και ζωικής ύλης, που καταβυθίζεται σιγά-σιγά από τα μικρότερα βάθη και αποσυντίθεται αργά όταν πια φθάσει στο βυθό και αρχίσει να μετατρέπεται σε ίζημα.
Το 2012, ο Καναδός σκηνοθέτης Τζέιμς Κάμερον είχε γίνει ο πρώτος άνθρωπος μετά από 50 χρόνια, που μόνος του, με ένα ειδικό βαθυσκάφος, είχε κατέβει για λίγη ώρα στο βυθό της τάφρου των Μαριανών, όπου όμως δεν είχε δει ιδιαίτερα ίχνη ζωής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακραία σημεία της Γης Κατηγορία:Ειρηνικός_Ωκεανός
10η μέρα
Η 10η μέρα είναι βραβευμένη ελληνική δραματική ταινία σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή Βασίλη Μαζωμένου. Θεωρήθηκε από την ελληνική κριτική μια από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες του 2013.
Πλοκή
Ο Αλί ένας Αφγανός μετανάστης βρίσκεται στην Ελλάδα και προσπαθεί να επιβιώσει και να κατακτήσει το δυτικό όνειρο. Κατοικεί σε ένα υπόγειο και βιοπορίζεται μαζεύοντας παλιοσίδερα που τα φορτώνει σε ένα καρότσι. Με αυτό περιφέρεται στους δρόμους της Αθήνας. Κατά τη διάρκεια μιας μέρας, ίδιας με όλες τις άλλες, ενώ βρίσκεται μέσα στο χάος της μεγαλούπολης, περιβάλλεται από τις μνήμες της πατρίδας του, το ταξίδι του ως την Ευρώπη και τους «εφιάλτες» του. Παρακολουθούμε την παιδική του ηλικία και την καταπιεσμένη νεότητα λόγω του καθεστώτος των Ταλιμπάν. Ο πατέρας του, μαζί με τους γονείς άλλων έξι νέων, αποφασίζει με τη βοήθεια ενός οδηγού να τους βγάλει από τη χώρα. Μετά από μια πραγματική οδύσσεια σε Ιράν και Τουρκία όπου ο Αλί και οι φίλοι του συλλαμβάνονται και βασανίζονται, καταφέρνουν με το χρηματισμό των στρατιωτών από τον οδηγό να ελευθερωθούν. Με πολύ κόπο ο Αλί φτάνει στην Ελλάδα, μέσω της θάλασσας και συλλαμβάνεται από το λιμενικό. Όταν τελικά θα ελευθερωθεί από τις ελληνικές φυλακές, έχοντας πετύχει πολιτικό άσυλο, θα αντιμετωπίσει ένα δεύτερο εφιάλτη στους δρόμους της Αθήνας λόγω της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού. Και έτσι θα καταλήξει να αποζητά την επιστροφή στην πατρίδα του.
Κριτικές
Σημειώνει ο Μάκης Λακταρίδης από το doctv.gr: Ενώ ο Νίκος Κουλαυτάκης έγραφε στο cinemad.gr:
Διακρίσεις - Βραβεία
thumb|left|Σκηνή από την ταινία Η ταινία ήταν η επίσημη ελληνική συμμετοχή στα διεθνή φεστιβάλ Μόντρεαλ (Καναδά), (Πορτογαλία), Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου (Ελλάδα), London Greek Film Festival (U.K.), CYIFF (Κύπρος), Human Rights Film Festival (Βαρκελώνη, Παρίσι, Νέα Υόρκη). Το 2012 απέσπασε το ειδικό βραβείο της επιτροπής στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου (Ελλάδα), ενώ έλαβε τρεις υποψηφιότητες το 2013 στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου: μοντάζ, ήχου και ειδικών εφέ. Έλαβε επίσης τρία βραβεία: καλύτερης ταινίας, καλύτερης σκηνοθεσίας και καλύτερης φωτογραφίας στο London Greek film festival το 2013 καθώς και το Ειδικό Βραβείο στο 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κύπρου 2013. Το 2014 η «10η Μέρα» εκπροσώπησε την Ελλάδα στη μεγάλη ευρωπαϊκή κινηματογραφική διοργάνωση στο 4ο Human Rights Film Festival στην Τουρκία. Το 2015 έλαβε υποψηφιότητα για το "βραβείο Μικελάντζελο Αντονιόνι" στο BLOW-UP · Chicago International Arthouse FILM FEST στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη μετανάστευση Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαζωμένου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Βασίλη Μαζωμένου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον χρόνο Κατηγορία:Σινεφίλ ταινίες
1676
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1676 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αριστείδης Γαλανόπουλος
Ο Αριστείδης (Άρης) Γαλανόπουλος  (γεν. 29 Σεπτεμβρίου 1981) είναι Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος έχει αγωνιστεί σε διάφορες ομάδες της Α΄ Εθνικής, Β΄ Εθνικής και Α΄ Εθνικής Κύπρου. Από τις 25 Αυγούστου 2014 ανήκει στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Είναι διεθνής με την Εθνική Ελπίδων, ενώ το 2004 τίμησε τα χρώματα της Ελλάδας συμμετέχοντας με την Ολυμπιακή ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.
Βιογραφικό
Ο Άρης Γαλανόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του στην Καλαμάτα, με την οποία έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική τη σεζόν 1999-2000 σε ηλικία 18 ετών. Κλήθηκε στην Εθνική Νέων και το Δεκέμβριο του 2002 στην Εθνική Ελπίδων, της οποίας ήταν βασικό στέλεχος ως τον Οκτώβριο του 2003, αν και η ομάδα του είχε υποβιβαστεί στη Β΄ Εθνική από το 2001. Επίσης, ήταν μέλος της Ολυμπιακής ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004.
Τον Ιανουάριο του 2005 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, με τον οποίο έπαιξε μόλις ένα χρόνο. Τον Ιανουάριο του 2006 πήγε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, όπου αγωνίστηκε ως το τέλος της σεζόν 2007-08. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στον Πανσερραϊκό, όπου αγωνίστηκε ως τη σεζόν 2009-10. Στη συνέχεια έπαιξε δύο χρονιές στον ΟΦΗ και το 2012 πήγε στην Κύπρο στην ΕΝΠ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Γλυφάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Γιοάννες Χέρμανς
Βίος
Οι λεπτομέρειες για τη ζωή του Γιοάννες Χέρμανς είναι σπάνιες. Πιστεύεται ότι γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Εδώ εγγράφεται ως μαθητής του αφανούς ζωγράφου Άντριεν Βίλλενχαουντ (Adriaen Willenhoudt) από το 1644. Θεωρείται ότι εργάστηκε στο εργαστήριο της Αμβέρσας του διακεκριμένου ζωγράφου νεκρών φύσεων Γιαν Φάιτ, και  καθώς το χέρι του Γιοάννες Χέρμανς έχει αναγνωριστεί σε πίνακα του Φάιτ - προϊόν συνεργασίας. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Σκηνή ποταμού με πάπιες και χήνες που δέχονται επίθεση από γεράκια Ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου καταγράφηκε στη Ρώμη την περίοδο από το 1657 έως το 1665 και ήταν γνωστός ως «Monsú Aurora». Απολάμβανε υψηλού επιπέδου προστασία στη Ρώμη, όπως αποδεικνύεται από την παραγγελία για να διακοσμήσει το ρωμαϊκό παλάτι του Καμίλλο Φραντσέσκο Μαρία Παμφίλι (Camillo Francesco Maria Pamphili). Ζωγράφισε έναν μεγάλο καμβά και 38 μικρότερες συνθέσεις που απεικονίζουν τόσο νεκρά όσο και ζωντανά ζώα, μερικά σε ελώδη τοπία. Αυτά αποτελούσαν τμήμα μιας σειράς περίπου 50 έργων ζωγραφικής με αυτό το θέμα, που είχε παραγγείλει ο Παμφίλι, για εκπαιδευτικούς αλλά και διακοσμητικούς σκοπούς.
Ο Χέρμανς απολάμβανε επίσης την προστασία των οικογενειών Κορσίνι, Κολόννα και Ιμπεριάλι (Corsini, Colonna και Imperiali), όπως αποδεικνύεται από την παρουσία των έργων του σε σύγχρονές του ρωμαϊκές απογραφές. Οι συνθέσεις του θαυμάζονταν επίσης από τον Φλαμανδό ζωγράφο Ντάβιντ ντε Κόνινκ και τον Ιταλό ζωγράφο Πιέτρο Ναβάρρα (Pietro Navarra), οι οποίοι εργάστηκαν στη Ρώμη κατά το δεύτερο ήμισυ του 17ου αιώνα.
Επέστρεψε στην Αμβέρσα το 1665 και έγινε Δάσκαλος στην τοπική Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Δεν είναι σαφές πότε ή πού πέθανε, αλλά πιθανόν το 1665 και πριν το 1687.
Έργο
Ο Χέρμανς ζωγράφισε ζώα, θηράματα και νεκρές φύσεις λουλουδιών και φρούτων. Από την περίοδο της Αμβέρσας είναι γνωστός μόνο ένας υπογεγραμμένος πίνακας. μικρογραφία|320x320εσ| Νεκρή φύση γύρω από προτομή της Δήμητρας Μόνον μέσω της έρευνας του Eduard A. Safarik και άλλων μελετητών τη δεκαετία του 1970, ο καλλιτέχνης γνωστός στην Ιταλία ως «Monsù Aurora» ταυτίστηκε με τον Γιοάννες Χέρμανς. Τα συμπεράσματά τους επιβεβαιώθηκαν από την παρουσία του μονογράμματος "JHF" (Joannes Hermans Fecit) σε έναν από τους πίνακες στο Παλάτι του Παμφίλι που αποδόθηκε στον "Monsù Aurora". Μέσα την απόδοση κι άλλων έργων σε αυτόν, η θέση του ανάμεσα στους ζωγράφους του 17ου αιώνα, ανέβηκε σταθερά.
Οι μεγαλοπρεπείς νεκρές φύσεις του, στις οποίες συνδυάζονται ανθρώπινες μορφές, λουλούδια και φρούτα, είναι σαν να προβλέπουν την άφιξη στη Ρώμη, το 1653, του Άμπραχαμ Μπρίγκελ, ο οποίος δημιούργησε μεγάλης κλίμακας μπαρόκ συνθέσεις λουλουδιών, φρούτων και ζώων. Ένα παράδειγμα μιας τόσο μεγάλης κλίμακας σύνθεσης από τον Χέρμανς είναι η νεκρή φύση γύρω από την προτομή της Δήμητρας του 1653 (Πωλήθηκε στο Cambi Casa d'Aste στις 15 Μαρτίου 2011 στη Γένοβα, παρτίδα 1452). Αυτές οι συνθέσεις με τη δροσερή, απομακρυσμένη αντικειμενικότητά τους, εξυμνούν τις πολύχρωμες αποχρώσεις των φτερών των πουλιών, δημιουργώντας μια «σουρεαλιστική» ατμόσφαιρα. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Νεκρή φύση με φρούτα, κυνηγετικά τρόπαια, παπαγάλο, γάτα και σκύλο Σε αυτές τις συνθέσεις, ο Χέρμανς αποκαλύπτει το χρέος που οφείλει στα έργα του κορυφαίου ζωγράφου της Φλαμανδικής ζωγραφικής και του παιχνιδιού Γιαν Φάτι. Η σειρά χαρακτικών πουλιών από τον Πίτερ Μπουλ, έναν άλλο Φλαμανδό ζωγράφο που διέμενε στη Ρώμη πριν από το 1650 φαίνεται επίσης να αποτελεί έμπνευση για το έργο του. Πρέπει επίσης να γνωρίζει το έργο του Νικάσιους Μπερνέρτς (Nicasius Bernaerts), γνωστού στην Ιταλία με το ψευδώνυμο "Monsù Nicasio".
Ο Χέρμανς δημιούργησε, επίσης, πίνακες με γιρλάντα. Οι πίνακες με γιρλάντα είναι ένας ειδικός τύπος νεκρής φύσης που αναπτύχθηκε στην Αμβέρσα από καλλιτέχνες όπως οι Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, Χέντρικ φαν Μπάλεν, Φρανς Φράνκεν ο νεότερος, Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Ντάνιελ Σέγκερς. Απεικονίζουν συνήθως μια γιρλάντα λουλουδιών γύρω από μια λατρευτική εικόνα ή πορτρέτο. Οι πίνακες με γιρλάντα ήταν συνήθως συνεργασίες μεταξύ ζωγράφου νεκρών φύσεων και ζωγράφου μορφών. Δύο πίνακες με γιρλάντα από τον Χέρμανς, που απεικονίζουν γιρλάντες λουλουδιών γύρω από ένα αγόρι και ένα κορίτσι αντίστοιχα, βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές.
Ο Χέρμανς είναι γνωστό ότι συνεργάστηκε με άλλους καλλιτέχνες. Μια νεκρή φύση με φρούτα, κυνηγετικά τρόπαια, παπαγάλο, γάτα και σκύλο αποτελεί συνεργασία με τον Φλαμανδό ζωγράφο ζώων Γιαν Φάιτ. Σε αυτόν τον πίνακα κάθε καλλιτέχνης ήταν υπεύθυνος για διαφορετικά τμήματα. Η συνολική σύνθεση έγινε από τον Φάιτ, ο οποίος ζωγράφισε επίσης βασικά τμήματα της σύνθεσης, όπως ο νεκρός λαγός, οι πέρδικες και ο σκύλος. Το τελείωμα του πίνακα αφέθηκε σε κάποιον βοηθό εργαστηρίου. Ενώ ο βοηθός παρέμενε συνήθως ανώνυμος, σε αυτή τη σύνθεση έχει αναγνωριστεί ως ο Joannes Hermans. Στην υπογεγραμμένη και χρονολογημένη νεκρή φύση γύρω από μια προτομή της Δήμητρας από το 1653, μπορεί κανείς να δει τον ίδιο φουντωτό παπαγάλο, ενώ τα φρούτα αποδίδονται επίσης με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο.
Παραπομπές
μικρογραφία|300x300εσ| Πορτρέτο νέου κοριτσιού σε γιρλάντα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ρουπία
Η ρουπία είναι η κοινή ονομασία για τα νομίσματα της Ινδίας, του Πακιστάν, της Σρι Λάνκα, του Νεπάλ, του Μαυρίκιου, των Σεϋχελλών, των Μαλδίβων, της Ινδονησίας, και προηγουμένως της Βιρμανίας και του Αφγανιστάν. Ιστορικά, το πρώτο νόμισμα που ονομάστηκε «ρουπία» (rupiya) εισήχθη τον 16ο αιώνα από τον Σερ Σαχ Σουρί, ιδρυτή της Αυτοκρατορίας Σουρ της Βόρειας Ινδίας. Ο όρος προέρχεται από το rūpya, σανσκριτική λέξη για το ασημένιο νόμισμα, από την σανσκριτική rūpá, «όμορφη μορφή».
Στις Μαλδίβες, η μονάδα του νομίσματος είναι γνωστή ως rufiyah (ρουφίγια), η οποία είναι μια συγγενής του Χίντι rupiya. Τόσο οι ινδικές ρουπίες (INR) και η πακιστανική ρουπία υποδιαιρούνται σε εκατό paise (ενικός paisa) ή pice. Η ρουπία του Μαυρίκιου και της Σρι Λάνκα υποδιαιρούνται σε 100 cents. Η ρουπία Νεπάλ υποδιαιρείται σε εκατό paisas (ενικό και πληθυντικό) ή τέσσερα sukas ή δύο mohors.
Το νόμισμα του Αφγανιστάν ήταν επίσης εκφρασμένο σε αφγανικές ρουπίες μέχρι το 1925, με κάθε αφγανική Ρουπία να υποδιαιρείται σε 60 paisas. Πριν από την εισαγωγή της αφγανικής ρουπίας το 1891, το νόμιμο νόμισμα ήταν η ρουπία της Καμπούλ. Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, το επίσημο νόμισμα του Θιβέτ ήταν επίσης γνωστό ως Θιβετιανή ρουπία. Η ινδική ρουπία ήταν το επίσημο νόμισμα του Ντουμπάι και του Κατάρ μέχρι το 1959, όταν η Ινδία δημιούργησε μια νέα ρουπία του Κόλπου (επίσης γνωστή ως η «εξωτερική Ρουπία") για να εμποδίσει το λαθρεμπόριο χρυσού. Η ρουπία του Κόλπου ήταν νόμιμο χρήμα μέχρι το 1966, όταν η Ινδία υποτιμήσε σημαντικά την ινδική ρουπία και ένα νέο Ριγιάλ του Κατάρ ιδρύθηκε για να παρέχει οικονομική σταθερότητα.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Νομίσματα
Γκάνταλφ
Ο Γκάνταλφ είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας και ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές στα μυθιστορήματα του Τόλκιν Το Χόμπιτ και Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Είναι μάγος, μέλος του τάγματος των Ιστάρι, καθώς και αρχηγός της Συντροφιάς του Δαχτυλιδιού. Στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είναι αρχικά γνωστός ως Γκάνταλφ ο Γκρίζος, αλλά επιστρέφει από το θάνατο ως Γκάνταλφ ο Λευκός.
Χαρακτηριστικά
Ο Τόλκιν ασχολείται με τον Γκάνταλφ στο δοκίμιό του για τους Ιστάρι, στο έργο Ατέλειωτες Ιστορίες. Περιγράφει τον Γκάνταλφ ως τον τελευταίο μάγο που εμφανίζεται στη Μέση-γη, και ως κάποιον που φαινόταν λιγότερο ψηλός από τους άλλους, γηραιότερος, με γκρίζα μαλλιά, ντυμένος στα γκρι και στηριζόταν στη ράβδο του. Ωστόσο, το ξωτικό Κίρνταν που τον γνώρισε κατά την άφιξη του, τον θεωρούσε "το μεγαλύτερο πνεύμα και το πιο σοφό" και του έδωσε το δαχτυλίδι της δύναμης Νάρυα, το Δαχτυλίδι της Φωτιάς, που είχε πάνω μία "κόκκινη" πέτρα. Ο Τόλκιν συνδέει ρητά το Γκάνταλφ με το στοιχείο της φωτιάς.
Βάλινορ
Στη Βάλινορ, ο Γκάνταλφ ήταν γνωστός ως Ολόριν. Όπως αναφέρεται στην "Βαλακουέντα"  στο Σιλμαρίλλιον, ήταν ένας από τους Μάιαρ της Βάλινορ, και συγκεκριμένα, από τους ανθρώπους του Βάλα Μάνγουε, και ήταν ο σοφότερος των Μάιαρ. Έζησε στους κήπους της Ίρμο υπό την κηδεμονία της Νιέννα, της προστάτιδας του ελέους. Όταν οι Βάλαρ αποφάσισαν να στείλουν το τάγμα των μάγων στη Μέση-γη, προκειμένου να συμβουλεύσουν και να βοηθήσουν όσους αντιστέκονταν στον Σάουρον, ο Ολόριν προτάθηκε από το Μάνγουε. Ο Ολόριν αρχικά παρακάλεσε να αποδεσμευθεί από την υποχρέωση αυτή, διότι φοβόταν τον Σάουρον και δεν είχε τη δύναμη να τον αντιμετωπίσει, αλλά ο Μάνγουε απάντησε ότι αυτό ήταν ένας λόγος παραπάνω για να πάει.
Ως ένας από τους Μάιαρ, ο Γκάνταλφ δεν ήταν θνητός, αλλά ένα αγγελικό ον που είχε πάρει ανθρώπινη μορφή. Ως ένα από αυτά τα πνεύματα, ο Ολόριν ήταν στην υπηρεσία του Δημιουργού και της "Μυστικής Φωτιάς". Μαζί με τους άλλους Μάιαρ που εισήλθαν στον κόσμο ως οι πέντε μάγοι, πήρε τη συγκεκριμένη μορφή του γέρου ως ένα σημάδι της ταπεινότητας. Ο ρόλος των μάγων ήταν να συμβουλεύουν, αλλά ποτέ να προσπαθήσουν να φτάσουν τη δύναμη του Σάουρον  με την ελπίδα ότι οι βασιλιάδες και άρχοντες της Μέσης γης θα είναι πιο δεκτικοί στις συμβουλές ενός ταπεινού γέρος από μια πιο ένδοξη μορφή που τους δίνει απευθείας εντολές.
Μέση-γη
Ο Γκάνταλφ ο Γκρίζος ήταν ο τελευταίος Ιστάρι που έφτασε στο Μίθλοντ. Φαινόταν ο γηραιότερος και κοντύτερος, αλλά ο Κίρνταν ο Ναυπηγός αισθάνθηκε ότι είχε τεράστιο εσωτερικό μεγαλείο, στην πρώτη τους συνάντηση στα Γκρίζα Λιμάνια, και του έδωσε το Νάρυα, το Δαχτυλίδι της Φωτιάς. Ο Σάρουμαν αργότερα έμαθε για το δώρο και αγανάκτησε. Ο Γκάνταλφ έκρυψε το δαχτυλίδι, και δεν ήταν ευρέως γνωστό μέχρι που έφυγε με τους άλλους δαχτυλιδοκουβαλητές στο τέλος της Τρίτης Εποχής, ότι εκείνος και όχι ο Κίρνταν, ήταν ο κάτοχος του τρίτου δαχτυλιδιού των Ξωτικών.
Η σχέση του Γκάνταλφ με τον Σάρουμαν, του επικεφαλής του τάγματος, ήταν τεταμένες. Οι Μάγοι είχαν την διαταγή να βοηθούν τους Ανθρώπους, τα Ξωτικά και τους Νάνους, αλλά μόνο μέσω συμβουλών. Ήταν απαγορευμένο να χρησιμοποιούν βία για να κυριαρχήσουν  πάνω τους, κάτι που ο Σάρουμαν δε λάμβανε υπόψη.
Το Λευκό Συμβούλιο
Στα κεφάλαια "Τα Δαχτυλίδια της Δύναμης και η Τρίτη Εποχή" (Το Σιλμαρίλλιον) και "Οι Ιστάρι" (Ατέλειωτες Ιστορίες), ο Τόλκιν αναλύει την ιστορία που εν συντομία αναφέρεται κατά ημερομηνίες στο παράρτημα Β του Ο Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ο Γκάνταλφ είχε από νωρίς την υποψία ότι ο Νεκρομάντης από το Ντολ Γκούλντουρ δεν ήταν κάποιο Νάζγκουλ, αλλά ο ίδιος ο Σάουρον. Πήγε στο Ντολ Γκούλντουρ για να ανακαλύψει την αλήθεια, αλλά ο Νεκρομάντης, έφυγε πριν από αυτόν. Ο Νεκρομάντης επέστρεψε στο Ντολ Γκούλντουρ με μεγαλύτερη δύναμη το έτος 2460 της Τρίτης Εποχής, και το Λευκό Συμβούλιο διαμορφώθηκε ως αντίδραση(Τρίτη Εποχή,  2463 ). Η Γκαλάντριελ ήλπιζε ο Γκάνταλφ θα ηγηθεί του Συμβουλίου, αλλά ο Γκάνταλφ αρνήθηκε, αρνούμενος να δεσμευθεί από οποιονήποτε πέρα των Βάλαρ που τον έστειλαν. Αντί αυτού επιλέχθηκε ο Σάρουμαν, ως καλύτερος γνώστης της δραστηριότητας του Σάουρον στη Δεύτερη Εποχή.
Ο Γκάνταλφ επέστρεψε στο Ντολ Γκούλντουρ στηντο 2850 (Τρίτη Εποχή) "σε μεγάλο κίνδυνο" και έμαθε ότι ο Νεκρομάντης ήταν πράγματι ο Σάουρον που επέστρεψε. (Εκεί ο Γκάνταλφ βρήκε τον Θρέιν το εύτερο φυλακισμένο ανέκτησε το χάρτης του Θρορ και το κλειδί του Έρεμπορ πριν πεθάνει ο Θρέιν .Το Λευκό Συμβούλιο κλήθηκε και ο Γκάνταλφ τόνισε ότι ο Σάουρον πρέπει να εκδιωχθεί. Ο Σάρουμαν, ωστόσο, διαβεβαίωσε το Συμβούλιο ότι η εμφανής προσπάθεια του Σάουρον να βρει το Ένα Δαχτυλίδι θα αποτύχει, αφού το Δαχτυλίδι εδώ και καιρό είχε ξεβραστεί από τον ποταμό Άντουιν στη θάλασσα.  Το θέμα ξεχάστηκε. Αλλά εκείνη τη στιγμή ο Σάρουμαν ο ίδιος άρχισε να αναζητεί ενεργά το Δαχτυλίδι κοντά στα Χαροποιά Πεδία όπου είχε σκοτωθεί ο Ισίλντουρ, όχι μακριά από το Ντολ Γκούλντουρ.
Η Αναζήτηση του Έρεμπορ
Η "Αναζήτηση του Έρεμπορ" στις Ατέλειωτες Ιστορίες επεξεργάζεται την ιστορία πίσω από το "Χόμπιτ". Μιλά για μια ευκαιρία για συνάντηση μεταξύ του Γκάνταλφ και του Θόριν του Δρυάσπι, έναν εξόριστο Νάνο βασιλιά, στο πανδοχείο Παιχνιδιάρικο Πόννυ στο Μπρι. Ο Γκάνταλφ είχε για κάποιο χρονικό διάστημα προβλέψει τον πόλεμο με τον Σάουρον, και ήξερε ότι ο Βορράς ήταν ιδιαίτερα ευάλωτος. Αν το Σχιστό Λαγκάδι δεχόταν επίθεση, ο δράκος Νοσφιστής θα μπορούσε να προκαλέσει μεγάλη καταστροφή. Έπεισε τον Θόριν ότι θα μπορούσε να τον βοηθήσει να ανακτήσει τη χαμένη πατρίδα Έρεμπορ από τον Νοσφιστή, και έτσι η αναζήτηση πήρε σάρκα και οστά.
Το 2941 (Τρίτη Εποχή), ο Γκάνταλφ δημιούργησε (και συχνά συνόδευσε) μια ομάδα 13 Νάνων και του χόμπιτ Μπίλμπο Μπάγγινς να διεκδικήσουν από το Νοσφιστή το χαμένο θησαυρό του Έρεμπορ. Για την αναζήτηση, ο Γκάνταλφ συνέβαλε το χάρτη και το κλειδί για το Έρεμπορ. Ήταν σε αυτή την Αναζήτηση του Έρεμπορ που ο Γκάνταλφ βρήκε το σπαθί του, Γκλάμντρινγκ, στο θησαυρό ενός τρολλ.
Μετά την διαφυγή από τα Ομιχλώδη Βουνά, η ομάδα κυνηγήθηκε από τελώνια και λύκους, και διασώθηκε από τους Μεγάλους Αετούς. Ο Γκάνταλφ στη συνέχεια έπεισε τον Μπέορν που δεν του άρεσαν οι απρόσκλητοι επισκέπτες και οι νάνοι, να προσφέρει στέγη και βοήθεια στην ομάδα για το ταξίδι της μέσω του δάσους Μίρκγουντ.