cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jam (τραγούδι)
Το Jam είναι τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον από το άλμπουμ Dangerous (1991). Εμφανίζεται στο Dangerous και στο This Is It. Το τραγούδι ξανακυκλοφόρησε το 2006 ως μέρος της συλλογής Visionary: The Video Singles. Το Jam είναι μείγμα της hard funk, της dance και της rap, ή funk hip hop. Στο βίντεο συμμετείχε ο ραπερ Heavy D (του συγκροτήματος Heavy D & the Boyz). Στο μουσικό βίντεο συμμετείχε επίσης ο Μάικλ Τζόρνταν, και το τραγούδι εμφανίζεται στο βίντεο της Chicago Bulls - τότε ήταν η ομάδα του Τζόρνταν - για το 1992 NBA Championship, Untouchabulls. Το κομμάτι χρησιμοποιήθηκε ως το πρώτο κομμάτι του Dangerous World Tour. Το τραγούδι ξανακυκλοφόρησε το 2006, και έφθασε στη 22η θέση στα UK charts.
Μουσικό βίντεο
Το μουσικό βίντεο για το κομμάτι έχει λάβει χώρα σε ένα κλειστό γήπεδο καλαθόσφαιρας, όπου ο Τζάκσον μαθαίνει στον Μάικλ Τζόρνταν πως να χορεύει, και ο Τζόρνταν μαθαίνει στον Τζάκσον πως να παίζει μπάσκετ. Τα ειδικά εφέ έχουν τον Τζάκσον να πετά μια μπάλα μπάσκετ από το παράθυρο και να σκοράρει στο στεφάνι που βρίσκεται στο αντίθετο άκρο, καθώς και τον Τζάκσον να σκοράρει να κλωστά τη μπάλα, η οποία βρίσκεται πίσω του, με τη φτέρνα. Οι extended versions του βίντεο έχουν τον Τζάκσον να διδάσκει στον Τζόρνταν πως να κάνει το moonwalk. Το ντουέτο ραπ Kris Kross κάνει μια cameo appearance, όπως κάνει και ο Heavy D (ο οποίος κάνει ραπ κατά τη διάρκεια ενός bridge). Το βίντεο είναι διαθέσιμο στο Dangerous – The Short Films και στο Michael Jackson's Vision. Το βίντεο είχε ως διευθυντή τον Ντέιβιντ Κέλλογκ.
Κομμάτια και formats
Dual Disc Single
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1991 Κατηγορία:Singles του 1992 Κατηγορία:Singles της Epic Records
Εθνική Νέας Ζηλανδίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Νέας Ζηλανδίας είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Νέας Ζηλανδίας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Νέας Ζηλανδίας (BNZ).
Ιστορία
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της μετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας.
Στατιστικά
Για το 2021, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Νέας Ζηλανδίας βρισκόταν στην 25η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νέας Ζηλανδίας
Βιβλία του Γιάκομπ
Το Βιβλία του Γιάκομπ (πολωνικά: Księgi Jakubowe) είναι ένα επικό μυθιστόρημα της Όλγκα Τοκάρτσουκ, που εκδόθηκε από το Wydawnictwo Literackie τον Οκτώβριο του 2014. Είναι το ένατο μυθιστόρημα της Τοκάρτσουκ και είναι προϊόν εκτεταμένης ιστορικής έρευνας, που χρειάστηκε επτά χρόνια για να γραφεί.
Το Βιβλία του Γιάκομπ είναι ένα μυθιστόρημα 912 σελίδων χωρισμένο σε επτά βιβλία. Ξεκινά το 1752 στο Ροχατίν και τελειώνει στην Κορολούφκα εποχής του Ολοκαυτώματος. Το θέμα του τίτλου είναι ο Γιάκομπ Φρανκ, ένας Πολωνός Εβραίος που ισχυρίστηκε ότι ήταν ο Μεσσίας. Το μυθιστόρημα συνδυάζει δεκάδες οπτικές τρίτων ατόμων που συνδέονταν με τον Γιάκομπ Φρανκ. Κατά τη δημοσίευσή του, ήταν ένα άμεσο best-seller και κέρδισε το πιο υψηλού κύρους λογοτεχνικό βραβείο της Πολωνίας, το Βραβείο Νίκε.
Όσον αφορά τα ιστορικά και ιδεολογικά χάσματα της πολωνικής λογοτεχνίας, το μυθιστόρημα έχει χαρακτηριστεί ως αντι-Σιενκιέβιτς. Σύντομα αναγνωρίστηκε από κριτικούς και αναγνώστες, αλλά η υποδοχή του ήταν εχθρική σε ορισμένους πολωνικούς εθνικιστικούς κύκλους και η Όλγκα Τοκάρτσουκ έγινε στόχος μιας διαδικτυακής εκστρατείας μίσους και παρενόχλησης. Η απεικόνιση της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας του 18ου αιώνα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την εξιδανικευμένη εκδοχή που διαδόθηκε στην Τριλογία του Σιενκιέβιτς.
Μέχρι τον Οκτώβριο του 2015, η κυκλοφορία του μυθιστορήματος είχε φτάσει τα 100.000 αντίτυπα.
Υποδοχή
Γράφοντας για την Gazeta Wyborcza, ο Πσεμίσουαφ Τσαπλίνσκι έγραψε ότι το μυθιστόρημα «φέρνει επανάσταση στην εικόνα της θρησκευτικής ζωής του 18ου αιώνα, αλλά αλλάζει επίσης την αντίληψη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας».
Οικονομία της Κούβας
Η οικονομία της Κούβας είναι μια μικτή οικονομία που κυριαρχείται από κρατικές επιχειρήσεις. Το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού απασχολείται στο κράτος. Στη δεκαετία του 1990, το κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας ενθάρρυνε τη σύσταση εργατικών συνεταιρισμών και την αυτοαπασχόληση. Στα τέλη της δεκαετίας του 2010, τα δικαιώματα ιδιωτικής ιδιοκτησίας και ελεύθερης αγοράς μαζί με τις άμεσες ξένες επενδύσεις παραχωρήθηκαν από το κουβανικό σύνταγμα του 2018. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις σε διάφορους οικονομικούς τομείς της Κούβας αυξήθηκαν πριν από το 2018. Μέχρι το 2000, η απασχόληση στον δημόσιο τομέα ήταν 76%, και η απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα (που αποτελείται κυρίως από αυτοαπασχόληση) ήταν 23%, σε σύγκριση με την αναλογία του 1981 91% προς 8%. Οι επενδύσεις ήταν περιορισμένες και απαιτούσαν έγκριση από την κυβέρνηση. Το 2019, η Κούβα κατέλαβε την 70η θέση από 189 χώρες στον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης στην κατηγορία υψηλής ανθρώπινης ανάπτυξης. Μέχρι το 2012, το δημόσιο χρέος της χώρας αποτελούσε το 35,3% του ΑΕΠ, ο πληθωρισμός (CDP) ήταν 5,5% και η αύξηση του ΑΕΠ ήταν 3%. Το κόστος στέγασης και μεταφοράς είναι χαμηλό. Οι Κουβανοί λαμβάνουν από την κυβέρνηση επιδοτήσεις εκπαίδευσης, υγειονομικής περίθαλψης και τροφίμων.
Την εποχή της Κουβανικής Επανάστασης του 1953–1959, κατά τη διάρκεια του καθεστώτος στρατιωτικής δικτατορίας του Φουλχένσιο Μπατίστα, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Κούβας κατατάχθηκε στην 7η θέση στις 47 οικονομίες της Λατινικής Αμερικής. Η κατανομή του εισοδήματός του συγκρίθηκε ευνοϊκά με εκείνη άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής. Ωστόσο, τα διαθέσιμα δεδομένα πρέπει να εξετάζονται προσεκτικά και να θεωρείται ότι απεικονίζουν απλώς μια κατά προσέγγιση των συνθηκών εκείνης της εποχής, σύμφωνα με τη Σούζαν Εκστάιν. Ωστόσο, υπήρχαν βαθιές κοινωνικές ανισότητες μεταξύ πόλης και υπαίθρου και μεταξύ λευκών και μαύρων, και η Κούβα είχε πρόβλημα εμπορίου και ανεργίας. Σύμφωνα με το αμερικανικό τηλεοπτικό πρόγραμμα του PBS American Experience, την παραμονή της επανάστασης του Φιντέλ Κάστρο το 1959, η Κούβα δεν ήταν ούτε ο παράδεισος που θα δημιουργούσε αργότερα η νοσταλγική φαντασία των πολλών εξόριστων της Κούβας ούτε η κόλαση που ζωγράφισαν πολλοί υποστηρικτές της επανάστασης. Τη σοσιαλιστική επανάσταση ακολούθησε το συνεχιζόμενο εμπάργκο των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της Κούβας, που περιγράφεται από τον William M. LeoGrande ως το παλαιότερο και πιο ολοκληρωμένο καθεστώς οικονομικών κυρώσεων των ΗΠΑ εναντίον οποιασδήποτε χώρας στον κόσμο. Στην έκθεσή της για το 2020 στα Ηνωμένα Έθνη, η Κούβα δήλωσε ότι το συνολικό κόστος για την Κούβα από το εμπάργκο των Ηνωμένων Πολιτειών είναι 144 δισεκατομμύρια δολάρια από την έναρξή του.
Μεταξύ 1970 και 1985, η Κούβα γνώρισε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Σύμφωνα με τον Claes Brundenius, η Κούβα τα πήγε εξαιρετικά καλά όσον αφορά την ικανοποίηση των βασικών αναγκών (ιδιαίτερα της εκπαίδευσης και της υγείας) και ακολουθούσε στην πραγματικότητα τη συνταγή της Παγκόσμιας Τράπεζας από τη δεκαετία του 1970: αναδιανομή με ανάπτυξη. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η οικονομία της Κούβας εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από επιδοτήσεις από τη Σοβιετική Ένωση, αξίας 65 $ δισεκατομμύριων δολαρίων συνολικά από το 1960 έως το 1990 (πάνω από τρεις φορές το σύνολο της οικονομικής βοήθειας των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική μέσω της Συμμαχίας για την Πρόοδο), με κατά μέσο όρο 2,17 $ δισεκατομμύρια το χρόνο. Αυτό αντιστοιχούσε μεταξύ 10% και 40% του κουβανικού ΑΕΠ, ανάλογα με το έτος. Ενώ οι τεράστιες σοβιετικές επιδοτήσεις επέτρεψαν στη Κούβα να έχει τεράστιο κρατικό προϋπολογισμό, ωστόσο δεν οδήγησαν σε μια πιο προηγμένη ή βιώσιμη κουβανική οικονομία. Η θεμελιώδης οικονομική δομή της Κούβας που περιγράφεται από τους οικονομολόγους ως μια σχετικά ανεπτυγμένη οικονομία εξαγωγών της Λατινικής Αμερικής το 1959 και τις αρχές της δεκαετίας του 1960, άλλαξε ελάχιστα από τότε έως το 1990. Τα προϊόντα καπνού όπως τα πούρα και τα τσιγάρα ήταν τα μόνα βιομηχανοποιημένα προϊόντα μεταξύ των κορυφαίων εξαγωγών της Κούβας και μια προβιομηχανική διαδικασία παρήγαγε ακόμη και αυτά. Η κουβανική οικονομία παρέμεινε αναποτελεσματική και υπερεξειδικευμένη σε μερικά υψηλά επιδοτούμενα αγαθά που παρείχαν οι χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το ΑΕΠ της Κούβας μειώθηκε κατά 33% μεταξύ 1990 και 1993, εν μέρει λόγω της απώλειας των σοβιετικών επιδοτήσεων και της πτώσης των τιμών της ζάχαρης στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αυτή η περίοδος οικονομικής στασιμότητας και παρακμής είναι γνωστή ως Ειδική Περίοδος. Η οικονομία της Κούβας ανέκαμψε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 λόγω ενός συνδυασμού οριακής απελευθέρωσης της οικονομίας και μεγάλων επιδοτήσεων από την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, η οποία παρείχε στην Κούβα χαμηλού κόστους πετρέλαιο και άλλες επιδοτήσεις αξίας έως και 12% του κουβανικού ΑΕΠ ετησίως.
Βιβλία του Γιάκομπ
Βραβεία
Το 2016, η σουηδική μετάφραση του Γιαν Χένρικ Σβαν έλαβε το πρώτο διεθνές βραβείο που απονεμήθηκε από το ίδρυμα Kulturhuset Stadsteatern της Στοκχόλμης.
Οικονομία της Κούβας
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|Ιστορική ανάπτυξη κατά κεφαλήν ΑΕΠ
Βιβλία του Γιάκομπ
Βραβεία
Η γαλλική μετάφραση της Μαριλά Λοράν έλαβε το Βραβείο Γιαν Μιχάλσκι 2018, το Prix Transfuge 2018 για το καλύτερο ευρωπαϊκό μυθιστόρημα και το Βραβείο Λορ Μπαταγιόν 2019. Ήταν επίσης υποψήφιο για το Βραβείο Femina étranger 2018.
Οικονομία της Κούβας
Πριν την Επανάσταση
Αν και η Κούβα ανήκε στις χώρες υψηλού εισοδήματος της Λατινικής Αμερικής από τη δεκαετία του 1870, η εισοδηματική ανισότητα ήταν υψηλή, συνοδευόμενη από εκροές κεφαλαίων προς ξένους επενδυτές. Η οικονομία της χώρας είχε αναπτυχθεί ραγδαία στις αρχές του αιώνα, τροφοδοτούμενη από την πώληση ζάχαρης στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Βιβλία του Γιάκομπ
Audiobook
Το 2020, κυκλοφόρησε μια εκδοχή audiobook ISBN 978-83-08-06994-3. Έχει διάρκεια 40 ωρών και 44 λεπτών. Τα επτά βιβλία του μυθιστορήματος αφηγούνται επτά Πολωνοί ηθοποιοί, οι: Ντανούτα Στένκα, Βίκτορ Ζμπορόφσκι, Γιαν Πέσεκ, Αγκάτα Κουλέσα, Μάγια Οστασέφσκα, Άνταμ Φερέντσι και Μάριους Μπονασέφσκι.
Οικονομία της Κούβας
Πριν την Επανάσταση
Πριν από την κουβανική επανάσταση, το 1958, η Κούβα είχε κατά κεφαλήν ΑΕΠ 2.363 δολαρίων, που την τοποθετούσε στη μέση των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, μεταξύ 1950 και 1955, η Κούβα είχε προσδόκιμο ζωής 59,4 χρόνια, γεγονός που την κατέταξε στην 56η θέση της παγκόσμιας κατάταξης.
Κουβανική Επανάσταση
Μετά την Επανάσταση του 1959, οι πολίτες δεν υποχρεούνταν να πληρώσουν φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων (οι μισθοί τους θεωρούνταν καθαροί από τυχόν φόρους). Η κυβέρνηση άρχισε επίσης να επιδοτεί την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση για όλους τους πολίτες. Αυτή η ενέργεια δημιούργησε ισχυρή εθνική υποστήριξη για τη νέα επαναστατική κυβέρνηση.
Όταν η ΕΣΣΔ και η Κούβα αποκατέστησαν τις διπλωματικές τους σχέσεις τον Μάιο του 1960, η ΕΣΣΔ άρχισε να αγοράζει κουβανική ζάχαρη σε αντάλλαγμα για πετρέλαιο. Όταν διυλιστήρια πετρελαίου όπως η Shell, η Texaco και η Esso αρνήθηκαν να διυλίσουν το σοβιετικό πετρέλαιο, ο Κάστρο εθνικοποίησε και αυτή τη βιομηχανία, αναλαμβάνοντας τα διυλιστήρια. Μέρες αργότερα ως απάντηση, οι Ηνωμένες Πολιτείες μείωσαν εντελώς την κουβανική ποσόστωση ζάχαρης. Ο Αϊζενχάουερ φέρεται να είπε ''Αυτή η ενέργεια ισοδυναμεί με οικονομικές κυρώσεις κατά της Κούβας. Τώρα πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά σε άλλες οικονομικές, διπλωματικές και στρατηγικές κινήσεις'' Στις 7 Φεβρουαρίου 1962, ο Κένεντι επέκτεινε το εμπάργκο των Ηνωμένων Πολιτειών για να καλύψει σχεδόν όλες τις εισαγωγές από τις ΗΠΑ.
Ταρχούν (ποτό)
Το ταρχούν (ρωσικά: Тархун) είναι γεωργιανό ανθρακούχο αναψυκτικό από εστραγκόν και έχει, παραδοσιακά, πράσινο χρώμα. Δημιουργήθηκε το 1887 από τον Γεωργιανό φαρμακοποιό Μιτροφάν Λαγκίντζε, ο οποίος άρχισε να προσθέτει ανθρακούχο νερό στα μίγματα σιροπιού-εστραγκόν (Gallium odoratum). Άρχισε να πωλείται στην ΕΣΣΔ και διαδόθηκε ευρύτατα. Το όνομα προέρχεται από το όνομα για το εστραγκόν στα γεωργιανά, καθώς και στα αραβικά, στα τουρκικά, και σε διάφορες γλώσσες του Καυκάσου και των Βαλκανίων.
Οικονομία της Κούβας
Κουβανική Επανάσταση
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Κούβα εξαρτήθηκε από τη σοβιετική οικονομική, πολιτική και στρατιωτική βοήθεια. Ήταν επίσης περίπου εκείνη την εποχή που ο Κάστρο άρχισε να πιστεύει ότι η Κούβα μπορούσε να παρακάμψει τα διάφορα στάδια του σοσιαλισμού και να προχωρήσει απευθείας στον καθαρό κομμουνισμό. Ο Γενικός Γραμματέας Λεονίντ Μπρέζνιεφ εδραίωσε την εξάρτηση της Κούβας από την ΕΣΣΔ όταν, το 1973, ο Κάστρο υπέκυψε στην πίεση του Μπρέζνιεφ να γίνει πλήρες μέλος της Κομεκόν.
Ταρχούν (ποτό)
Εμπορικό σήμα
Σε μια διαφορά για τα εμπορικά σήματα μεταξύ της OÜ Acerra και της AS Tallinna Karastusjoogid, το Υπουργείου Οικονομικών και Επικοινωνιών της Εσθονίας αποφάσισε ότι η λέξη ταρχούν είναι ένας περιγραφικός όρος για το ποτό και επομένως δεν είναι εμπορικό σήμα σύμφωνα με τους νόμους της Δημοκρατίας της Εσθονίας.
Οικονομία της Κούβας
Κουβανική Επανάσταση
Το 1970, ο Φιντέλ Κάστρο προσπάθησε να παρακινήσει τον κουβανικό λαό να μαζέψει 10 εκατομμύρια τόνους ζάχαρης, για να αυξήσει τις εξαγωγές του και να αναπτύξει την οικονομία του. Παρά τη βοήθεια του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού της Κούβας, η χώρα υστερούσε και παρήγαγε μόνο 7,56 εκατομμύρια τόνους. Τον Ιούλιο του 1970, μετά το τέλος της συγκομιδής, ο Κάστρο ανέλαβε την ευθύνη για την αποτυχία, αλλά αργότερα την ίδια χρονιά, μετέφερε την ευθύνη στον Υπουργό Βιομηχανίας Ζάχαρης λέγοντας:
Κατά τη διάρκεια της Επαναστατικής περιόδου, η Κούβα ήταν μια από τις λίγες αναπτυσσόμενες χώρες που παρείχαν ξένη βοήθεια σε άλλες χώρες. Η ξένη βοήθεια ξεκίνησε με την κατασκευή έξι νοσοκομείων στο Περού στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Αργότερα στη δεκαετία του 1970 επεκτάθηκε στο σημείο όπου περίπου 8000 Κουβανοί εργάστηκαν σε αποστολές στο εξωτερικό. Οι Κουβανοί έχτισαν κατοικίες, δρόμους, αεροδρόμια, σχολεία και άλλες εγκαταστάσεις στην Ανγκόλα, την Αιθιοπία, το Λάος, τη Γουινέα, την Τανζανία και άλλες χώρες. Μέχρι το τέλος του 1985, 35.000 Κουβανοί εργάτες είχαν βοηθήσει στην κατασκευή έργων σε περίπου 20 χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής.
Για τη Νικαράγουα το 1982, η Κούβα δεσμεύτηκε να παράσχει πάνω από 130 εκατομμύρια δολάρια σε γεωργικό εξοπλισμό και μηχανήματα και περίπου 4000 τεχνικούς, γιατρούς και δασκάλους.
Το 1986, η Κούβα χρεοκόπησε με τα 10,9 δολάρια δισ. χρέος να είναι προς τη Λέσχη του Παρισιού. Το 1987, η Κούβα σταμάτησε να πληρώνει για αυτό το χρέος. Το 2002, η Κούβα χρεοκόπησε 750 εκατομμύρια δολάρια σε ιαπωνικά δάνεια.
Ειδική περίοδος
Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της Κούβας μειώθηκε τουλάχιστον κατά 35% μεταξύ 1989 και 1993 λόγω της απώλειας του 80% των εμπορικών εταίρων της  και των σοβιετικών επιδοτήσεων. Αυτή η απώλεια επιδοτήσεων συνέπεσε με την κατάρρευση των παγκόσμιων τιμών της ζάχαρης. Η παραγωγή ζάχαρης τα πήγε καλά από το 1985 έως το 1990, έως έπεσε απότομα το 1990 και το 1991 και δεν ανέκαμψε για πέντε χρόνια. Η Κούβα είχε απομονωθεί από τις παγκόσμιες τιμές ζάχαρης και τις σοβιετικές εγγυήσεις τιμών. Ωστόσο, η κουβανική οικονομία άρχισε να βελτιώνεται ξανά μετά από μια ραγδαία βελτίωση των εμπορικών και διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Κούβας και Βενεζουέλας μετά την εκλογή του Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα το 1998, ο οποίος έγινε ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος και σύμμαχος της διπλωματίας της Κούβας.
Αυτή η εποχή αναφέρθηκε ως "Ειδική περίοδος σε καιρό ειρήνης", αργότερα συντομεύτηκε σε "Ειδική περίοδος". Ένα άρθρο του Canadian Medical Association Journal ισχυρίστηκε: Ο λιμός στην Κούβα κατά τη διάρκεια της Ειδικής Περιόδου προκλήθηκε από πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες παρόμοιους με αυτούς που προκάλεσαν λιμό στη Βόρεια Κορέα στα μέσα της δεκαετίας του 1990, επειδή και οι δύο χώρες διοικούνταν από αυταρχικά καθεστώτα που αρνούνταν να δώσουν σε απλούς ανθρώπους τα τρόφιμα που δικαιούνταν όταν κατέρρευσε η δημόσια διανομή τροφίμων και δόθηκε προτεραιότητα στις επίλεκτες τάξεις και στον στρατό. Άλλες αναφορές περιέγραψαν μια εξίσου θλιβερή εικόνα, περιγράφοντας ότι οι Κουβανοί έπρεπε να τρώνε οτιδήποτε μπορούσαν να βρουν, από ζώα του ζωολογικού κήπου της Αβάνας μέχρι οικόσιτες γάτες. Ωστόσο, παρόλο που η κατάρρευση των οικονομιών στη Σοβιετική Ένωση και σε άλλες χώρες του ανατολικού μπλοκ υπέβαλε την Κούβα σε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, οι οποίες οδήγησαν σε πτώση των θερμίδων ανά ημέρα από 3052 το 1989 σε 2600 το 2006, τα ποσοστά θνησιμότητας δεν επηρεάστηκαν έντονα χάρη στην προτεραιότητα που δίνεται στη διατήρηση ενός δικτύου κοινωνικής ασφάλειας.
Μεταρρυθμίσεις και ανάκαμψη
Η κυβέρνηση ανέλαβε αρκετές μεταρρυθμίσεις για να περιορίσει την υπερβολική ρευστότητα, να αυξήσει τα κίνητρα εργασίας και να μετριάσει τις σοβαρές ελλείψεις σε τρόφιμα, καταναλωτικά αγαθά και υπηρεσίες. Για να μετριάσει την οικονομική κρίση, η κυβέρνηση εισήγαγε μερικές μεταρρυθμίσεις προσανατολισμένες στηναγορά, συμπεριλαμβανομένου του ανοίγματος στον τουρισμό, της επιτρεπόμενης ξένες επενδύσεις, της νομιμοποίησης του δολαρίου και της άδειας αυτοαπασχόλησης για περίπου 150 επαγγέλματα. (Αυτή η πολιτική αργότερα αντιστράφηκε εν μέρει, έτσι ώστε, ενώ το δολάριο ΗΠΑ δεν είναι πλέον αποδεκτό στις επιχειρήσεις, παραμένει νόμιμο για τους Κουβανούς να το διατηρούν ως νόμισμα) Αυτά τα μέτρα οδήγησαν σε μέτρια οικονομική ανάπτυξη. Οι απελευθερωμένες γεωργικές αγορές εισήχθησαν τον Οκτώβριο του 1994, στις οποίες οι κρατικοί και ιδιώτες αγρότες πωλούν την παραγωγή άνω των ποσοστώσεων σε τιμές ελεύθερης αγοράς, διεύρυναν τις νόμιμες εναλλακτικές λύσεις κατανάλωσης και μειώθηκαν οι τιμές της μαύρης αγοράς.
Οι κυβερνητικές προσπάθειες για μείωση των επιδοτήσεων σε μη κερδοφόρες επιχειρήσεις και για τη συρρίκνωση της προσφοράς χρήματος προκάλεσαν τη μετατόπιση της ημιεπίσημης συναλλαγματικής ισοτιμίας για το πέσο από το ανώτατο όριο των 120 ανά δολάριο το καλοκαίρι του 1994 σε 21 ανά δολάριο μέχρι το τέλος του 1999. Η πτώση του ΑΕΠ σταμάτησε το 1994 όταν η Κούβα είχε ανάπτυξη 0,7%, ακολουθούμενη από αυξήσεις 2,5% το 1995 και 7,8% το 1996. Η ανάπτυξη επιβραδύνθηκε ξανά το 1997 και το 1998 σε 2,5% και 1,2% αντίστοιχα. Ένας από τους βασικούς λόγους ήταν η αποτυχία να παρατηρηθεί ότι η παραγωγή ζάχαρης είχε γίνει αντιοικονομική. Αναλογιζόμενος την Ειδική Περίοδο, ο πρόεδρος της Κούβας Φιντέλ Κάστρο παραδέχτηκε αργότερα ότι είχαν γίνει πολλά λάθη: ''Η χώρα είχε πολλούς οικονομολόγους και δεν είναι πρόθεσή μου να τους επικρίνω, αλλά θα ήθελα να ρωτήσω γιατί δεν είχαμε ανακαλύψει νωρίτερα ότι η διατήρηση των επιπέδων παραγωγής ζάχαρης θα ήταν αδύνατη. Η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, το πετρέλαιο κόστιζε 40 δολάρια το βαρέλι και οι τιμές της ζάχαρης ήταν στα επίπεδα του υπογείου, οπότε γιατί δεν εξορθολογίσαμε τη βιομηχανία;'' Οι συνθήκες διαβίωσης το 1999 παρέμειναν πολύ κάτω από το επίπεδο του 1989. δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Ιστορική εξέλιξη του κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Κούβας και ορισμένων άλλων χωρών της Καραϊβικής, με βάση τον Μάντισον και τα τρέχοντα στατιστικά στοιχεία της Κούβας
Λόγω της συνεχιζόμενης ανάπτυξης του τουρισμού, η ανάπτυξη ξεκίνησε το 1999 με αύξηση του ΑΕΠ κατά 6,2%. Στη συνέχεια, η ανάπτυξη επιταχύνθηκε, με αύξηση του ΑΕΠ κατά 11,8% το 2005, σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία. Το 2007 η κουβανική οικονομία αναπτύχθηκε κατά 7,5%, υψηλότερα από τον μέσο όρο της Λατινικής Αμερικής. Αντίστοιχα, η σωρευτική αύξηση του ΑΕΠ από το 2004 διαμορφώθηκε στο 42,5%.
Ωστόσο, ξεκινώντας το 1996, η κυβέρνηση επέβαλε φόρους εισοδήματος στους αυτοαπασχολούμενους Κουβανούς. Η Κούβα κατέλαβε την τρίτη θέση στην περιοχή το 1958 στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ξεπερνώντας μόνο τη Βενεζουέλα και την Ουρουγουάη. Είχε κατέβει στην 9η, 11η ή 12η θέση στην περιοχή μέχρι το 2007. Οι κοινωνικοί δείκτες υπέφεραν λιγότερο.
Κάθε χρόνο τα Ηνωμένα Έθνη πραγματοποιούν ψηφοφορία ζητώντας από τις χώρες να επιλέξουν εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δικαιολογούνται για το οικονομικό εμπάργκο κατά της Κούβας και εάν θα πρέπει να αρθεί. Το 2016 ήταν η πρώτη χρονιά που οι Ηνωμένες Πολιτείες απείχαν από την ψηφοφορία, αντί να ψηφίσουν αρνητικά, καθώς από το 1992 οι ΗΠΑ και το Ισραήλ καταψήφιζαν συνεχώς το ψήφισμα – που περιστασιακά υποστηρίζεται από τα Νησιά Μάρσαλ, το Παλάου, το Ουζμπεκιστάν, την Αλβανία και τη Ρουμανία.
Μεταρρυθμίσεις μετά τον Φιντέλ Κάστρο
Γύρω στο 2000 έκλεισαν οι μισοί ζαχαρόμυλοι της χώρας. Πριν από τις μεταρρυθμίσεις, οι εισαγωγές ήταν διπλές εξαγωγές, οι γιατροί κέρδιζαν 15 λίρες το μήνα και οι οικογένειες συμπλήρωναν εισοδήματα με επιπλέον θέσεις εργασίας. Μετά τις μεταρρυθμίσεις, περισσότεροι από 150.000 αγρότες θα μπορούσαν να μισθώσουν γη από την κυβέρνηση για πλεονάζουσα φυτική παραγωγή. Πριν από τις μεταρρυθμίσεις, οι μόνες συναλλαγές ακίνητης περιουσίας αφορούσαν ιδιοκτήτες ακινήτων που ανταλλάσσονταν με ακίνητα. Οι μεταρρυθμίσεις νομιμοποίησαν τις αγοραπωλησίες ακινήτων και δημιούργησαν μια έκρηξη των ακινήτων στη χώρα. Το 2012 ένα εστιατόριο γρήγορου φαγητού για χάμπουργκερ/πίτσα στην Αβάνα, το La Pachanga, ξεκίνησε ως ιδιόκτητο. Μέχρι το 2012 σέρβιρε 1.000 γεύματα το Σάββατο με 3 λίρες το καθένα. Οι τουρίστες μπορούν πλέον να οδηγούν ατμομηχανές εργοστασίων μέσω κλειστών ζαχαρόμυλων.
Το 2008, η διοίκηση του Ραούλ Κάστρο άφησε να εννοηθεί ότι η αγορά υπολογιστών, συσκευών αναπαραγωγής DVD και μικροκυμάτων θα γινόταν νόμιμη. Ωστόσο, οι μηνιαίοι μισθοί παραμένουν κάτω από 20 δολάρια ΗΠΑ. Τα κινητά τηλέφωνα, τα οποία είχαν περιοριστεί σε Κουβανούς που εργάζονταν για ξένες εταιρείες και κυβερνητικούς αξιωματούχους, νομιμοποιήθηκαν το 2008.
Το 2010 ο Φιντέλ Κάστρο, σε συμφωνία με το μεταρρυθμιστικό αίσθημα του Ραούλ Κάστρο, παραδέχτηκε ότι το κουβανικό μοντέλο που βασίζεται στο παλιό σοβιετικό συγκεντρωτικό μοντέλο σχεδιασμού δεν ήταν πλέον βιώσιμο. Τα αδέρφια Κάστρο ενθάρρυναν την ανάπτυξη μιας συνεταιριστικής παραλλαγής του σοσιαλισμού - όπου το κράτος παίζει λιγότερο ενεργό ρόλο στην οικονομία - και τη δημιουργία συνεταιρισμών και επιχειρήσεων αυτοαπασχόλησης εργαζομένων.
Για να διορθωθούν οι οικονομικές διαρθρωτικές στρεβλώσεις και οι ανεπάρκειες της Κούβας, το Έκτο Συνέδριο ενέκρινε την επέκταση της εσωτερικής αγοράς και την πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές στις 18 Απριλίου 2011. Μια ολοκληρωμένη λίστα αλλαγών είναι:
Στις 20 Δεκεμβρίου 2011, μια νέα πιστωτική πολιτική επέτρεψε στις κουβανικές τράπεζες να χρηματοδοτούν επιχειρηματίες και ιδιώτες που επιθυμούσαν να κάνουν μεγάλες αγορές για να κάνουν βελτιώσεις στο σπίτι εκτός από τους αγρότες. Οι κουβανικές τράπεζες παρέχουν εδώ και καιρό δάνεια σε αγροτικούς συνεταιρισμούς, έχουν προσφέρει πιστώσεις σε νέους αποδέκτες γεωργικής γης σε επικαρπία από το 2008 και το 2011 άρχισαν να χορηγούν δάνεια σε ιδιώτες για επιχειρηματικούς και άλλους σκοπούς.
Ο Ραούλ Κάστρο υπέγραψε τον Νόμο 313 τον Σεπτέμβριο του 2013 για τη δημιουργία ειδικής οικονομικής ζώνης, της πρώτης στη χώρα, στο λιμάνι της πόλης Μαριέλ.
Στις 22 Οκτωβρίου 2013, η κυβέρνηση ανακοίνωσε τελικά την πρόθεσή της να τερματίσει το σύστημα διπλού νομίσματος. Το μετατρέψιμο πέσο δεν εκδόθηκε πλέον από την 1η Ιανουαρίου 2021 και σταμάτησε να κυκλοφορεί στις 30 Δεκεμβρίου 2021.
Τα επιτεύγματα της ριζοσπαστικής κοινωνικής πολιτικής της σοσιαλιστικής Κούβας, που επέτρεψαν την κοινωνική πρόοδο για τις πρώην μη προνομιούχες τάξεις, περιορίστηκαν από την οικονομική κρίση και τους χαμηλούς μισθούς των τελευταίων δεκαετιών. Η σοσιαλιστική ηγεσία είναι απρόθυμη να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα επειδή αγγίζει μια βασική πτυχή της επαναστατικής της νομιμοποίησης. Ως αποτέλεσμα, το Εθνικό Γραφείο Στατιστικής της Κούβας δημοσιεύει ελάχιστα στοιχεία για το αυξανόμενο κοινωνικο-οικονομικό χάσμα. Μια πανεθνική επιστημονική έρευνα δείχνει ότι οι κοινωνικές ανισότητες γίνονται ολοένα και πιο ορατές στην καθημερινή ζωή και ότι ο αφροκουβανικός πληθυσμός είναι δομικά σε μειονεκτική θέση. Η έκθεση σημειώνει ότι ενώ το 58% των λευκών Κουβανών έχει εισόδημα μικρότερο από 3.000 δολάρια ετησίως, το ποσοστό αυτό φτάνει το 95% μεταξύ των Αφρο-Κουβανών. Οι Αφρο-Κουβανοί, επιπλέον, λαμβάνουν ένα πολύ περιορισμένο μέρος των οικογενειακών εμβασμάτων από την κουβανοαμερικανική κοινότητα στη Νότια Φλόριντα, η οποία είναι κυρίως λευκή. Τα εμβάσματα από μέλη της οικογένειας από το εξωτερικό χρησιμεύουν συχνά ως κεφάλαιο εκκίνησης για τον αναδυόμενο ιδιωτικό τομέα. Οι πιο κερδοφόροι κλάδοι των επιχειρήσεων, όπως τα εστιατόρια και τα καταλύματα, διευθύνονται από λευκούς κυρίως.
Τον Φεβρουάριο του 2021, το κουβανικό υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε ιδιωτικές πρωτοβουλίες σε περισσότερα από 1800 επαγγέλματα.
Διεθνείς διαπραγματεύσεις για το χρέος
Η κυβέρνηση του Ραούλ Κάστρο ξεκίνησε μια συντονισμένη προσπάθεια αναδιάρθρωσης και να ζητήσει διαγραφή δανείων και χρεών με τις πιστώτριες χώρες, πολλά σε δισεκατομμύρια δολάρια και μεγάλες καθυστερήσεις από δάνεια και χρέη που είχε ο Φιντέλ Κάστρο τις δεκαετίες του 1970 και του 1980.
Το 2011, η Κίνα διέγραψε 6 δισεκατομμύρια δολάρια χρέη που της οφείλει η Κούβα.
Το 2013, ο υπουργός Οικονομικών του Μεξικού Luis Videgaray ανακοίνωσε ένα δάνειο που είχε εκδοθεί από την τράπεζα ανάπτυξης εξωτερικού εμπορίου του Μεξικού στην Κούβα πριν από περισσότερα από 15 χρόνια αξίας 487 εκατομμύριων δολαρίων. Οι κυβερνήσεις συμφώνησαν να παραιτηθούν από το 70% αυτού, περίπου 340,9 εκατομμύρια δολάρια. Η Κούβα θα αποπληρώσει τα υπόλοιπα 146,1 εκατομμύρια σε δέκα χρόνια.
Το 2015, η Κούβα ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για τα 11,1 δισ. δολάρια χρέος σε 14 μέλη της Λέσχης του Παρισιού. Τον Δεκέμβριο του 2015, τα μέρη ανακοίνωσαν μια συμφωνία - οι χώρες του Παρισιού συμφώνησαν να διαγράψουν 8,5 δισεκατομμύρια από τα 11,1 δισεκατομμύρια συνολικού χρέους, κυρίως με παραίτηση από τόκους, χρεώσεις υπηρεσιών και κυρώσεις που συγκεντρώθηκαν για περισσότερες από δύο δεκαετίες μη πληρωμών. Οι 14 χώρες που συμμετείχαν στη συμφωνία ήταν: η Αυστρία, η Αυστραλία, το Βέλγιο, ο Καναδάς, η Δανία, η Φινλανδία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ιαπωνία, η Ισπανία, η Σουηδία, η Ελβετία, η Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η πληρωμή για τα υπόλοιπα 2,6 $ δισεκατομμύρια θα καταβληθούν σε 18 χρόνια, με ετήσιες πληρωμές έως τις 31 Οκτωβρίου κάθε έτους. Οι πληρωμές θα εισαχθούν σταδιακά, αυξάνοντας από το αρχικό 1,6% του συνόλου των οφειλών μέχρι την τελευταία πληρωμή 8,9% το 2033. Οι τόκοι θα διαγραφούν από το 2015 έως το 2020 και μόνο το 1,5% του συνολικού χρέους θα εξακολουθούσε να είναι ληξιπρόθεσμο. Η συμφωνία περιείχε μια ποινική ρήτρα: εάν η Κούβα δεν πραγματοποιήσει ξανά πληρωμές σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα (μέχρι τις 31 Οκτωβρίου οποιουδήποτε έτους), θα χρεωνόταν τόκο 9% μέχρι την πληρωμή και τόκους καθυστέρησης για τον χρόνο καθυστέρησης. Το καθεστώς θεώρησε ευνοϊκά τη συμφωνία για την επίλυση των μακροχρόνιων ζητημάτων και την οικοδόμηση επιχειρηματικής εμπιστοσύνης, την αύξηση των άμεσων ξένων επενδύσεων και ως προκαταρκτικό βήμα για την απόκτηση πρόσβασης σε πιστωτικά όρια στην Ευρώπη.
Το 2018, κατά τη διάρκεια διπλωματικής επίσκεψης στην Κούβα, ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ Νγκουγιέν Φου Τρονγκ διέγραψε το επίσημο χρέος της Κούβας προς το Βιετνάμ. Η διαγραφή ανήλθε συνολικά στα 143,7 εκατομμύρια δολάρια.
Το 2019, η Κούβα αθέτησε και πάλι το χρέος της Λέσχης του Παρισιού. Από την εκτιμώμενη πληρωμή που οφείλεται το 2019 των 80 $ εκατομμύριων, η Κούβα έκανε μόνο μια μερική πληρωμή που άφησε 30 εκατομμύρια οφειλές για εκείνη τη χρονιά. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Κούβας Ricardo Cabrisas έγραψε επιστολή στον Odile Renaud-Basso, πρόεδρο της Λέσχης του Παρισιού, σημειώνοντας ότι η Κούβα γνώριζε ότι οι περιστάσεις υπαγόρευσαν ότι δεν ήμασταν σε θέση να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας με ορισμένες πιστώτριες χώρες, όπως συμφωνήθηκε στο πολυμερές πρακτικό που υπογράφηκε από τα μέρη τον Δεκέμβριο του 2015. Υποστήριξε ότι είχαν την πρόθεση να τακτοποιήσουν τις καθυστερούμενες πληρωμές έως τις 31 Μαΐου 2020.
Τον Μάιο του 2020, με τις πληρωμές να μην έχουν πραγματοποιηθεί ακόμη, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Cabrisas έστειλε επιστολή στις δεκατέσσερις χώρες της Λέσχης του Παρισιού στη συμφωνία ζητώντας μορατόριουμ (των πληρωμών) για το 2019, το 2020 και το 2021 και επιστροφή στις πληρωμές το 2022.
Θάνατοι τον Μάιο του 2017
Παραπομπές
05
Αριστοτέλης Βλαχόπουλος
Ο Αριστοτέλης Βλαχόπουλος (1866–1960) ήταν Έλληνας αξιωματικός, που διετέλεσε και αρχηγός ΓΕΣ την περίοδο 1920-21.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1866. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων, απ΄ όπου αποφοίτησε στις 12 Αυγούστου 1887 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Προήχθη σε υπολοχαγό το 1892, και πολέμησε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 ως διοικητής πυροβολαρχίας. Ακολούθως τοποθετήθηκε στην "Επιτελική Υπηρεσία Στρατού" (το μετέπειτα Γενικό Επιτελείο Στρατού), όπου υπηρέτησε έως το 1913, έχοντας προαχθεί σε λοχαγό το 1902, ταγματάρχη το 1910 και αντισυνταγματάρχη το 1912. Το Μάιο 1914 τοποθετήθηκε στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία της Σερβίας (τότε σε αμυντική συμμαχία με την Ελλάδα), απ΄ όπου επέστρεψε τον Αύγουστο 1915 για ν΄ αναλάβει διοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Εξαιτίας της διαταγής επιστράτευσης του Σεπτεμβρίου 1915, όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος ετοιμάστηκε να προστρέξει σε βοήθεια της Σερβίας ενάντια στην επίθεση της Αυστροουγγαρίας, η Σχολή Ευελπίδων έκλεισε και ο Βλαχόπουλος τοποθετήθηκε στη διοίκηση του Ε΄ Σώματος Στρατού με έδρα την Πάτρα.
Κατά τη διάρκεια του Εθνικού Διχασμού πήρε το μέρος του βασιλέα Κωνσταντίνου Α΄ εναντίον του Βενιζέλου. Παρέμεινε στην Πάτρα μέχρι το Μάιο του 1917, όταν και επέστρεψε στην Αθήνα για να διοικήσει τη Σχολή Ευελπίδων που είχε ανοίξει ξανά. Μετά τον εξαναγκασμό του βασιλιά Κωνσταντίνου σε εξορία τον Ιούνιο του 1917 και την ανάληψη της ηγεσίας του κράτους από τον Βενιζέλο, ο Βλαχόπουλος, ως φιλοβασιλικός, ετέθη σε διαθεσιμότητα και ακολούθως σε αναγκαστική συνταξιοδότηση.
Μετά την ήττα των βενιζελικών στις εκλογές του 1920 ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία και τοποθετήθηκε στη θέση του αρχηγού ΓΕΣ. Σύντομα όμως ζήτησε και μετατέθηκε σε επιχειρησιακή διοίκηση στη Μικρά Ασία, όπου διοίκησε το Γ΄ Σώμα Στρατού (Ιανουάριος-Μάιος 1921), και το Β΄ Σώμα Στρατού (Μάιος-Ιούλιος 1921). Κατόπιν τοποθετήθηκε επικεφαλής της Ανωτέρας Γενικής Στρατιωτικής Διοίκησης Μικράς Ασίας, η οποία κάλυπτε τις περιοχές των μετόπισθεν της Στρατιάς Μικράς Ασίας, και τον Ιούνιο 1922 αποσπάστηκε στην Ανατολική Θράκη, όπου ανέλαβε τη διοίκηση του Δ΄ Σώματος Στρατού. Μετά την ήττα του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία από τους Τούρκους τον Αύγουστο 1922, απαλλάχθηκε από την άσκηση ενεργούς διοίκησης και ετέθη σε διαθεσιμότητα το Νοέμβριο του 1923. Τελικώς, συνταξιοδοτήθηκε το Μάρτιο 1928 οπότε έφτασε το καθορισθέν όριο ηλικίας.
Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών το 1960.
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα) Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Μικρασιατικής εκστρατείας Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες
Κολιμά (ποταμός)
Ο Κολιμά, (Ρωσικά:Колыма́, προφορά ΔΦΑ: [kəlɨˈma]) είναι ποταμός της βορειοανατολικής Σιβηρίας, στην Περιφέρεια Μαγκαντάν και στη Γιακουτία της Ρωσίας. Έχει μήκος 2.129 χλμ. και έκταση λεκάνης 643.120 τετραγωνικά χλμ. Είναι ο έκτος μεγαλύτερος ποταμός της Ρωσίας.
μικρογραφία | Η διαδρομή του Κολιμά στη Σιβηρία
Περιγραφή
Ο Κολιμά πηγάζει βόρεια των ακτών της Οχοτσκικής θάλασσας, σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Αγιάν-Γιουριάκ και Κούλου, περιρρέει το ανατολικό άκρο της οροσειράς Τσέρσκι και χύνεται στην Ανατολική Σιβηρική θάλασσα, στη δυτική πλευρά του κόλπου της Κολιμά, σχηματίζοντας ένα πολύ μεγάλο Δέλτα, μήκους 100 χλμ. γεμάτο από νησιά (Μιχάλκινο, Σουκάρνιι, Ναζαρόφσκι, Στορμοβόι, Πιατ Παλτσέβ κ.ά.).
Κύριοι παραπόταμοι του Κολιμά είναι οι Ντετρίν ,Μποχάπτσα, Μπουγιούντα, Τασκάν, Σουγκόν, Κορκοντόν, Ζυριάνκα, Μεγάλος και Μικρός Ανιούι κ.ά. Στις όχθες του απλώνεται τούνδρα και Τάιγκα. Η τροφοδοσία του γίνεται από τα χιόνια (47%), τη βροχή (42%) και υπόγεια (11%). Ελευθερώνεται από τους πάγους στο άνω ρου του κατά το τέλος Μαΐου και στο κάτω ρου στο πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου. Παγώνει στα μέσα Οκτωβρίου και λιγότερο συχνά στα τέλη Σεπτεμβρίου. Είναι πλωτός για 3-3,5 μήνες σε μήκος 2.000 χλμ., αρχίζοντας από το σημείο που δέχεται τον παραπόταμο Μποχάπτσα ως τις εκβολές του. Το καλοκαίρι, η στάθμη των υδάτων του Κολιμά πέφτει και μόνο κατά τη διάρκεια της εποχής των βροχών υπάρχει άνοδος των υδάτων και σχηματισμός σύντομων πλημμυρών. Η θερμοκρασία του νερού στο ποτάμι είναι χαμηλή -10 έως -15° C, και μόνο στα τέλη Ιουλίου-αρχές Αυγούστου φθάνει τους 20-22°C. Η ετήσια ροή στην εκβολή του είναι 123 κ.χλμ. (3900 m³/s) .Στις όχθες του βρίσκονται οι πόλεις Τσέρσκι, Οροτουκάν, Σεϊμτσάν, Ζυριάνκα κ.ά.
Ετυμολογία
Δεν είναι ξεκάθαρη η ετυμολογική προέλευση του ονόματος του Κολιμά. Το πιθανότερο είναι να σχετίζεται με τη λέξη ψυχρός των Τσούκτσι και των Κοριάκων, τοπικών πληθυσμών που μιλούσαν συγγενικές μεταξύ τους Παλαιοσιβηρικές γλώσσες.
Ιστορία
Το 1640 ο Ρώσος εξερευνητής Ντιμίτρι Ζυρυάν πέρασε τον ποταμό της Γιακουτίας Ιντιγκίρ και το 1641 προχώρησε ακόμη πιο ανατολικά πέρα από τον ποταμό Αλάζιε σε εξερεύνηση προς ανατολάς νέων περιοχών. Εδώ έμαθε για τον ποταμό Κολιμά και ήρθε σε πρώτη επαφή με τον λαό των Τσούκτσι. Τον χειμώνα του 1641-42 ο Μιχαήλ Σταντούχιν, συνοδευόμενος από τον Σεμιόν Ντισνιόφ, έφτασε στον Ιντιγκίρ. Πέρασαν τον επόμενο χειμώνα εκεί, κατασκεύασαν βάρκες και έπλευσαν τον Ιντιγκίρ και ανατολικά τον Αλάζιε, όπου συναντήθηκαν με τον Ζυριάν και μαζί έπλευσαν τον Κολιμά το καλοκαίρι του 1643. Ο Ντισνιόφ, το 1648, ξεκινώντας από τις εκβολές του Κολιμά έπλευσε τον Αρκτικό ωκεανό και έφτασε στις εκβολές του ποταμού Ανάντιρ . Από το Δέλτα του Κολιμά επανειλημμένα πραγματοποιήθηκαν αποστολές θαλάσσης και ξηράς για να ανακαλύψουν και να καταγράψουν τις ακτές και τα γύρω νησιά.
Το 1741 ο Ρώσος εξερευνητής και θαλασσοπόρος Ντμίτρι Λάπτε χαρτογράφησε τις ακτές της Σιβηρίας από τον ποταμό Λένα μέχρι τον Κολιμά και όλο το κομμάτι της Σιβηρίας βόρεια της Οχοτσκικής θάλασσας.
Το 1892-94 ο βαρόνος Έντουαρντ φον Τολλ διενήργησε γεωλογικές έρευνες στη λεκάνη του Κολιμά (μεταξύ άλλων ποταμών της Σιβηρίας) για λογαριασμό της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Κατά τη διάρκεια ενός έτους και δύο ημερών η αποστολή κάλυψε 25.000 χιλιόμετρα εκ των οποίων τα 4.200 χιλιόμετρα ήταν εν πλω, πραγματοποιώντας γεωδαιτικές έρευνες καθ' οδόν.
Η λεκάνη του ποταμού είναι πλούσια σε κοιτάσματα χρυσού, η εκμετάλλευση των οποίων έγινε εφικτή, παρά τις αντίξοες κλιματικές συνθήκες, τη σταλινική εποχή, με την εγκατάσταση στην περιοχή ενός μεγάλου αριθμού στρατοπέδων εργασίας(Γκουλάγκ), στα οποία πέθαναν περισσότερα από ένα εκατομμύριο εξόριστοι μεταξύ του 1932 και του 1954. Γλαφυρή περιγραφή της ζωής στα γκούλαγκ αυτά έδωσε ο συγγραφέας και για 17 χρόνια εξόριστος Βαρλαάμ Σαλάμοφ στο έργο του Ιστορίες από την Κολιμά. Μετά το κλείσιμο των στρατοπέδων, οι κρατικές επιχορηγήσεις και οι τοπικές βιομηχανίες μειώθηκαν σχεδόν στο ελάχιστο. Πολλοί άνθρωποι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν, όσοι παραμένουν στην περιοχή ζουν από την αλιεία και το κυνήγι.
Τον Φεβρουάριο του 2012, ανακοινώθηκε ότι οι επιστήμονες κατάφεραν να καλλιεργήσουν σπόρους ηλικίας 30.000 ετών του φυτού Silene stenophylla, οι οποίοι είχαν θαφτεί από σκίουρους κοντά στις όχθες του ποταμού Κολιμά και διατηρήθηκαν στο μόνιμα παγωμένο έδαφος.
Οικονομία
Στα νερά του Κολιμά ζουν 33 είδη ιχθύων. Διαδεδομένη είναι η αλιεία λευκόσαρκων ιχθύων (όπως ο κορέγονος) και κάποιων ειδών σολομοειδών.
Υπάρχει υδροηλεκτρική μονάδα στο Σινεγκόριε στο άνω μέρος του ποταμού, περίπου 280 χλμ. βορειοδυτικά της περιφερειακής πρωτεύουσας Μαγκαντάν. Το έργο ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 στην αριστερή όχθη του Κολιμά κοντά στη συμβολή του με τον Μποχάπτσα. Ο σταθμός παρέχει το μεγαλύτερο μέρος της ηλεκτρικής ενέργειας στην περιφέρεια Μαγκαντάν. Το φράγμα στον Κολιμά είναι ένα πήλινο φράγμα με ύψος περίπου 150 πόδια. Οι σωλήνες κυκλοφορίας αέρα μεταφέρουν ψυχρό χειμερινό αέρα στον πυρήνα του φράγματος όπου η παγωμένη γη σταθεροποιεί τη δομή. Σύμφωνα με δήλωση των αρχών είναι το μεγαλύτερο φράγμα που κατασκευάστηκε ποτέ σε μόνιμα παγωμένο έδαφος. Ένα νέο εργοστάσιο υδροηλεκτρικής ενέργειας βρίσκεται υπό κατασκευή στην δεξιά όχθη του ποταμού.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νέας Ζηλανδίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νέας Ζηλανδίας (αγγλικά: New Zealand Football, NZF) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Νέα Ζηλανδία. Είναι υπεύθυνη για τις εγχώριες διασυλλογικές διοργανώσεις του πρωταθλήματος και του κυπέλλου και για τις εθνικές ομάδες ανδρών, γυναικών και νέων.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1891 ως «Ποδοσφαιρικός Σύνδεσμος Νέας Ζηλανδίας» (New Zealand Soccer Association) και προσχώρησε στη FIFA το 1948. Τον Μάιο του 2007 η οργάνωση μετονομάστηκε σε «Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νέας Ζηλανδίας» (New Zealand Football), αντικαθιστώντας τη λέξη "soccer" με την αντίστοιχη "football" όπως ονομάζεται το άθλημα γενικά στον υπόλοιπο κόσμο.
Πιέρ Μπονάρ
Ο Πιέρ Μπονάρ (γαλλικά: Pierre Bonnard), 1867 - 1947, ήταν Γάλλος ζωγράφος, εικονογράφος και χαράκτης, γνωστός ιδιαίτερα για την τολμηρή χρήση του χρώματος. Ιδρυτικό μέλος της μετα-ιμπρεσιονιστικής ομάδας αβάν-γκαρντ ζωγράφων Ναμπί και αργότερα επικεφαλής των Ιντιμιστών, ζωγράφων που απεικόνιζαν κυρίως εσωτερικούς χώρους.
Το πρώιμο έργο του επηρεάστηκε έντονα από τον Πωλ Γκωγκέν, καθώς και την ιαπωνική τέχνη. Ο Μπονάρ ήταν ηγετική φυσιογνωμία στη μετάβαση από τον ιμπρεσιονισμό στον μοντερνισμό. Ζωγράφισε τοπία, αστικές σκηνές, πορτρέτα και οικιακές σκηνές, όπου το φόντο, τα χρώματα και το στυλ ζωγραφικής συνήθως υπερισχύουν του θέματος.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|289x289εσ|Αυτοπροσωπογραφία, 1889 Ο Πιέρ Μπονάρ γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1867 στο Φοντεναί-ω-Ροζ, στο νομό Ω-ντε-Σεν κοντά στο Παρίσι. Ο πατέρας του, με καταγωγή από το Ντωφινέ ήταν ανώτερος αξιωματούχος στο γαλλικό Υπουργείο Πολέμου. Έδειξε από νωρίς κλίση στο σχέδιο και ζωγράφιζε συχνά στον κήπο του εξοχικού σπιτιού των γονιών του. Έδειξε επίσης έντονο ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία. Έλαβε το πτυχίο του στα κλασικά γράμματα, και, υπό την προτροπή του πατέρα του, μεταξύ 1886 και 1887 σπούδασε νομικά στη Σορβόννη και έλαβε άδεια άσκησης της δικηγορίας το 1888.
Ενώ σπούδαζε νομικά, παρακολούθησε επίσης μαθήματα τέχνης στην ιδιωτική Ακαδημία Ζυλιάν στο Παρίσι, όπου γνώρισε τους μελλοντικούς καλλιτέχνες φίλους του, Πωλ Σερυζιέ, Μωρίς Ντενί και Πωλ Ρανσόν.
Το 1888 ο Μπονάρ έγινε δεκτός στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου γνώρισε τον Εντουάρ Βιγιάρ και τον Κερ-Ξαβιέ Ρουσέλ. Εκείνη την εποχή, πούλησε το πρώτο του εμπορικό έργο τέχνης, γεγονός που τον βοήθησε να πείσει την οικογένειά του ότι μπορούσε να ζήσει από την τέχνη. Ίδρυσε το πρώτο του εργαστήριο και ξεκίνησε την καριέρα του ως καλλιτέχνης.
Το 1890, μαζί με τους Μωρίς Ντενί, Πωλ Σερυζιέ και Εντουάρ Βιγιάρ, ίδρυσε την καλλιτεχνική ομάδα Ναμπί μια άτυπη ομάδα καλλιτεχνών με διαφορετικά στυλ και φιλοσοφίες αλλά κοινές καλλιτεχνικές φιλοδοξίες. Το 1891 γνώρισε τον Τουλούζ-Λωτρέκ και τον Δεκέμβριο του 1891 παρουσίασε τη δουλειά του στην ετήσια έκθεση στο Σαλόνι των Ανεξάρτητων. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε συνεργασία με την επιθεώρηση La Revue Blanche.
Από το 1893 ο Μπονάρ ζούσε με τη Μαρτ ντε Μελινί (1869–1942), με την οποία παντρεύτηκαν το 1925 και η οποία ήταν το μοντέλο για πολλούς από τους πίνακές του.
Το 1895 έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής, αφίσας και λιθογραφιών και συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις της ομάδας Ναμπί. Το 1905 ταξίδεψε στην Ισπανία με τον Βιγιάρ, τα επόμενα χρόνια επισκέφθηκε το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Αγγλία, την Ιταλία, την Αλγερία, την Τυνησία και τη νότια Γαλλία. Το 1908 έκανε την πρώτη του μακροχρόνια διαμονή στη Νότια Γαλλία, όπου το 1925 αγόρασε τελικά ένα σπίτι στο Λε Κανέ. αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Σκηνή στρατώνα (περ. 1890). Ανάμνηση της στρατιωτικής του θητείας. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπονάρ επικεντρώθηκε στα γυμνά και τα πορτρέτα και το 1916 ολοκλήρωσε μια σειρά από μεγάλες συνθέσεις, με τη φήμη του στο γαλλικό καλλιτεχνικό κατεστημένο διαρκώς αυξανόμενη. Το 1918 επιλέχθηκε, μαζί με τον Ρενουάρ, ως επίτιμος Πρόεδρος του Συλλόγου Νέων Γάλλων Καλλιτεχνών.
Το 1938 τα έργα του παρουσιάστηκαν σε έκθεση στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο. Το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1939, τον ανάγκασε να αναχωρήσει από το Παρίσι για τη νότια Γαλλία, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου. Υπό τη γερμανική κατοχή, αρνήθηκε να ζωγραφίσει ένα επίσημο πορτρέτο του Γάλλου συνεργαζόμενου ηγέτη Φιλίπ Πεταίν, αλλά δέχθηκε την παραγγελία να ζωγραφίσει έναν θρησκευτικό πίνακα του Αγίου Φραγκίσκου ντε Σαλ, με το πρόσωπο του φίλου του Βιγιάρ, ο οποίος είχε πεθάνει δύο χρόνια νωρίτερα. Το 1942 ο Μπονάρ εξέθεσε σε γκαλερί μαζί με τον Ανρί Ματίς και τον Φρανσίς Πικαμπιά στις Κάννες.
Για τις υπηρεσίες του στη γαλλική τέχνη έγινε δεκτός ως επίτιμο μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών το 1940.
Πέθανε στο Λε Κανέ στην Κυανή ακτή, στις 23 Ιανουαρίου 1947 σε ηλικία 80 ετών, ζωγραφίζοντας ακόμη μια εβδομάδα πριν από το θάνατό του. Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης οργάνωσε μια μεταθανάτια έκθεση του έργου του Μπονάρ το 1948, η οποία αρχικά προοριζόταν να είναι επέτειος για τα 80ά γενέθλια του καλλιτέχνη.
Τεχνοτροπία
μικρογραφία|280x280εσ|Γυναίκα με σκύλο (1891). Η καρό μπλούζα ήταν εμπνευσμένη από ιαπωνικά σχέδια. Ο Μπονάρ γοητεύτηκε από την ιαπωνική ξυλογραφία, τα έργα του Χοκουσάι και άλλων Ιαπώνων καλλιτεχνών, και λόγω του πάθους του για την ιαπωνική τέχνη τον ονόμαζαν Le Nabi le trés japonard. Τα κύρια μοτίβα του περιελάμβαναν τοπία, κήπους με λουλούδια, ιστιοπλοϊκά σκάφη και γυναικείο γυμνό. Επηρεάστηκε επίσης ιδιαίτερα από τους πίνακες του Πωλ Γκωγκέν.
Το 1894 στράφηκε σε μια νέα κατεύθυνση και έκανε μια σειρά από πίνακες με σκηνές της ζωής του Παρισιού. Στις αστικές σκηνές του, τα κτήρια, ακόμη και τα ζώα ήταν το επίκεντρο της προσοχής του περισσότερο από τα πρόσωπα. Οι πίνακες του Μπονάρ, με γοητευτικά εσωτερικά φωτισμένα από λάμπες πετρελαίου, ηδυπαθή γυμνά και σκηνές από τη Μονμάρτρη, τον ανέδειξαν σε εκφραστή της Μπελ Επόκ.
Σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, καθώς τα καλλιτεχνικά στυλ εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν με σχεδόν ιλιγγιώδη ταχύτητα, ο Μπονάρ συνέχισε να βελτιώνει και να αναθεωρεί το προσωπικό του στυλ και να εξερευνά νέα θέματα και μέσα, διατηρώντας όμως τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά της δουλειάς του.
Σχεδίασε επίσης έπιπλα και μοτίβα υφασμάτων, δημιούργησε σκηνικά, κατασκεύασε κούκλες για κουκλοθέατρα και εικονογράφησε βιβλία.
Λόγω της έντονης σημασίας του φωτός στα έργα του, κατατάσσεται ως ένας από τους ζωγράφους του μετα-ιμπρεσιονισμού, αν και ουσιαστικά η τεχνοτροπία του προσεγγίζει τη συμβολιστική κατεύθυνση.
Φάμπιο Μάρτινς
Ο Φάμπιο Σάντος Μάρτινς (Fábio Santos Martins, 24 Ιουλίου 1993) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος μέσος για τη Μπράγκα.
Πόρτο Β
Γεννημένος στο Μαφαμούντε της Βίλα Νόβα ντε Γκάια από το Βραζιλιάνο ποδοσφαιριστή Νιρομάρ Μάρτινς Κάμπος (ο οποίος έπαιξε για αρκετά χρόνια στην Πορτογαλία στην ίδια θέση), ο Μάρτινς πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της νεανικής σταδιοδρομίας του στη Πόρτο. Έπαιξε μία σεζόν με την Πόρτο Β στη Σεγούντα Λίγα, με την πρώτη του εμφάνιση να γίνεται στις 12 Αυγούστου 2012, όταν αγωνίστηκε για 86 λεπτά στην ισοπαλία με 2-2 εναντίον της Τοντέλα.
Άβες
Στις 27 Αυγούστου 2013, υπέγραψε με την Άβες, επίσης στη Σεγούντα Λίγα, ως ελεύθερος παίκτης.
Μπράγκα
Τη σεζόν 2014-15, εντάχθηκε στη Μπράγκα Β, σημειώνοντας 14 γκολ (ρεκόρ καριέρας) για να βοηθήσει την ομάδα στην κατάληψη της 21ης θέση (πάνω από τη ζώνη υποβιβασμού). Με τη Μπράγκα, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Πριμέιρα Λίγα, μπαίνοντας ως αλλαγή στη νίκη με 2-0 επί της Αρούκα στις 15 Φεβρουαρίου 2015.
Πριν το ξεκίνημα της σεζόν 2015-16, ο Μάρτινς στάλθηκε δανεικός στην Πάσος ντε Φερέιρα. Αφού αγωνιζόταν με φειδώ, ακολούθως εντάχθηκε στην Τσάβες, επίσης με δανεισμό, σημειώνοντας 6 γκολ στο πρωτάθλημα, συμπεριλαμβανομένου ενός γκολ σε μια ισοπαλία 2-2 με τη Σπόρτινγκ.
Στις 25 Οκτωβρίου 2017, ο Μάρτινς ανανέωσε το συμβόλαιο του με την Μπράγκα μέχρι το 2022, με τη νέα ρήτρα εξαγοράς του να ορίζεται σε 25 εκ. ευρώ. Συνεισέφερε με 5 γκολ σε 27 εμφανίσεις - δέκα ως βασικός - κατά τη διάρκεια της σεζόν 2017-18, με την ομάδα να να κερδίζει την πρόκριση στο Γιουρόπα Λιγκ 2018-19 μετά την κατάληψη της 4ης θέσης.
Διεθνής σταδιοδρομία
Συνδυαστικά, με όλες τις μικρές Εθνικές ομάδες της Πορτογαλίας έχει 28 συμμετοχές και 5 γκολ. Η μοναδική συμμετοχή του με την Εθνική Πορτογαλίας U21 έγινε στις 2 Ιουνίου 2013, όταν ξεκίνησε βασικός στη φιλική ήττα με 2-0 από την Κροατία που διεξήχθη στο Ρίο Μαϊόρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πορτογάλοι βραζιλιάνικης καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Άβες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πάσος ντε Φερέιρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΓΝ Τσάβες
Έφη Μιχελή
Η Έφη Μιχελή (Αθήνα, 1906-1984) είναι ναΐφ ζωγράφος, σύζυγος του Παναγιώτη Μιχελή.
Δράσεις
Υπήρξε επίσης μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής και της εκδοτικής επιτροπής του περιοδικού Χρονικά Αισθητικής, του οποίου ήταν τακτική συνεργάτης. Σε ένδειξη τιμής και αναγνώρισης της πολύπλευρης προσφοράς της στο περιοδικό Χρονικά Αισθητικής και στην Ελληνική Εταιρεία Αισθητικής, ο τόμος 25-26/1986-87 του περιοδικού είναι αφιερωμένος στη μνήμη της.
Το 1979, δέκα χρόνια μετά το θάνατο του συζύγου της Παναγιώτη Μιχελή, καθηγητή αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ,  η Έφη  Μιχελή  ίδρυσε το Ίδρυμα Παναγιώτη και Έφης Μιχελή, στο οποίο κληροδότησε όλη την περιουσία της, με σκοπό τη μελέτη, προαγωγή και διάδοση της αισθητικής και της φιλοσοφίας της τέχνης.
Το Ίδρυμα Παναγιώτη και Έφης Μιχελή έχει διοργανώσει αναδρομικές εκθέσεις των έργων της: στην Αθήνα (2002), στο Ρέθυμνο (2005),  στο Βερολίνο (2006) και στη Φιλιππούπολη το 2010. Ακόμα η Συλλογή της Ελληνικής Ναΐφ Ζωγραφικής μαζί με έργα της Έφης Μιχελή έχει ταξιδέψει μέχρι σήμερα στην Ξάνθη (2014) και στη Λάρισα (2018)