cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοβιετοφινλανδικός πόλεμος του 1939
Άμυνα στη Γραμμή Μάνερχαϊμ
Στην ανατολική πλευρά του ισθμού, ο Κόκκινος Στρατός επιχείρησε να διασπάσει τη Γραμμή Μάνερχαϊμ με τη μάχη του Ταϊπάλε. Στη δυτική πλευρά, οι σοβιετικές δυνάμεις αντιμετώπισαν τη φινλανδική αμυντική γραμμή στη Σούμα, κοντά στην πόλη Βιιπούρι, στις 16 Δεκεμβρίου. Οι Φινλανδοί είχαν φτιάξει 41 καταφύγια-πολυβολεία από ενισχυμένο σκυρόδεμα στην περιοχή της Σούμα, δημιουργώντας στο σημείο εκείνο τον πιο ισχυρό αμυντικό τομέα της Γραμμής Μάνερχαϊμ. Παρόλα αυτά, λόγω κάποιου λάθους στο σχεδιασμό, ο παρακείμενος βάλτος του Μουνασούο είχε ένα χιλιόμετρο-κενό που δεν είχε καλυφθεί στη Γραμμή.
Στη διάρκεια της πρώτης μάχης της Σούμα, αριθμός σοβιετικών αρμάτων διέσπασε τη λεπτή στο σημείο εκείνο αμυντική γραμμή στις 19 Δεκεμβρίου, όμως οι Σοβιετικοί δεν κατόρθωσαν να εκμεταλλευτούν τη διάρρηξη της γραμμής λόγω έλλειψης συντονισμού μεταξύ των μονάδων τους. Οι Φινλανδοί παρέμειναν στα χαρακώματά τους, επιτρέποντας στα σοβιετικά τανκς να κινούνται ελεύθερα στα μετόπισθέν τους, καθώς υπήρχε έλλειψη αντιαρματικών όπλων στο φινλανδικό στρατό. Παρόλα αυτά, οι Φινλανδοί κατάφεραν να αποκρούσουν την κύρια σοβιετική επίθεση. Τα σοβιετικά άρματα, απομονωμένα στα φινλανδικά μετόπισθεν, επιτέθηκαν στα σημεία στήριξης της άμυνας των Φινλανδών μέχρι που καταστράφηκαν όλα, 20 τον αριθμό. Μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου, η μάχη είχε λήξει με νίκη των Φινλανδών.
Οι μάχες στη Λάντογκα Καρελίας
175px|thumb|Ο θρυλικός Φινλανδός ελεύθερος σκοπευτής [[Σίμο Χέιχε κατά τη διάρκεια του Χειμερινού Πολέμου, γνωστός με το προσωνύμιο Λευκός Θάνατος.]] Η δύναμη του Κόκκινου Στρατού βόρεια της λίμνης Λάντογκα (στην περιοχή Λάντογκα Καρελίας) αιφνιδίασε το φινλανδικό γενικό επιτελείο. Δύο φινλανδικές μεραρχίες αναπτύχθηκαν εκεί: η 12η Μεραρχία υπό την ηγεσία του στρατηγού Λάουρι Τιάινεν και η 13η Μεραρχία υπό τον στρατηγό Χάννου Χαννουκσέλα. Υπήρχε επίσης εφεδρική δύναμη υποστήριξης 3 ταξιαρχιών, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό της φινλανδικής δύναμης σε 30.000 άντρες.
Οι Σοβιετικοί ανέπτυξαν μια μεραρχία για σχεδόν κάθε οδό που οδηγούσε στα φινλανδικά σύνορα στα δυτικά. Η 8η Στρατιά βρισκόταν υπό τις διαταγές του στρατηγού Ιβάν Χαμπάροφ, ο οποίος αντικαταστάθηκε στις 13 Δεκεμβρίου από τον στρατηγό Γκριγκόρι Στερν. Η αποστολή των Σοβιετικών ήταν να καταστρέψουν τα φινλανδικά στρατεύματα στην περιοχή της Λάντογκα Καρελίας και να προελάσουν στην περιοχή ανάμεσα στη Σορταβάλα και το Γιενσούου εντός δέκα ημερών. Οι Σοβιετικοί είχαν πλεονέκτημα 3 προς 1 σε δύναμη αντρών και 5 προς 1 σε πυροβολικό και αεροπορία.
Οι φινλανδικές δυνάμεις πανικοβλήθηκαν στη θέα τού κατά πολύ υπέρτερου σοβιετικού στρατού και αρχικώς υποχώρησαν. Ο διοικητής του 4ου φινλανδικού Σώματος Στρατού αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Βόλντεμαρ Χέγκλουντ στις 4 Δεκεμβρίου. Στις 7 Δεκεμβρίου, στο μέσο του μετώπου της Λαντόγκα Καρελίας, οι φινλανδικές δυνάμεις υποχώρησαν κοντά στο μικρό ποτάμι του Κολλάα. Το υδάτινο στοιχείο δεν πρόσφερε ασφάλεια από μόνο του, αλλά λόγω των βράχων κατά μήκος του, ύψους μέχρι και 10 μέτρων.
Η μάχη του Κολλάα κράτησε μέχρι το τέλος του πολέμου. Η φράση το Κολλάα κρατάει, έγινε θρυλική μεταξύ των Φινλανδών. Ακόμη περισσότερο συνεισέφερε στο θρύλο του Κολλάα, η δράση του θρυλικού ελεύθερου σκοπευτή Σίμο Χέιχε, γνωστού ως Λευκού Θανάτου στις τάξεις των Σοβιετικών, ο οποίος πολέμησε στο μέτωπο του Κολλάα.
Στα βόρεια της περιοχής Λάντογκα Καρελίας, οι Φινλανδοί υποχώρησαν από το Εγκλεγιέρβι στο Τολβαγιέρβι στις 5 Δεκεμβρίου και απέκρουσαν μια σοβιετική επίθεση στη μάχη του Τολβαγιέρβι στις 11 Δεκεμβρίου.
Στα νότια, δύο σοβιετικές μεραρχίες ενώθηκαν στο δρόμο κατά μήκος της βόρειας όχθης της λίμνης Λάντογκα. Όπως άλλοτε στον πόλεμο αυτό, οι μεραρχίες αυτές παγιδεύτηκαν καθώς οι πιο ευκίνητες φινλανδικές μονάδες αντεπιτέθηκαν από τα βόρεια πλαγιοκοπώντας τις γραμμές των Σοβιετικών. Στις 19 Δεκεμβρίου, οι Φινλανδοί έπαυσαν προσωρινά τις επιθέσεις τους, καθώς οι στρατιώτες ήταν εξουθενωμένοι. Έπρεπε να φτάσουμε στην περίοδο 6 με 19 Ιανουαρίου του 1940 για να επιτεθούν ξανά οι Φινλανδοί, αποκόπτοντας τις σοβιετικές μεραρχίες σε μικρότερα κομμάτια, εγκλωβίζοντάς τες σε διάφορους θύλακες.
Αντίθετα με τις φινλανδικές προσδοκίες, οι περικυκλωμένες σοβιετικές μεραρχίες δεν επιχείρησαν να διαρρήξουν τον κλοιό για να διαφύγουν στα ανατολικά, αλλά αντιθέτως οχυρώθηκαν στις θέσεις τους. Ανέμεναν σύντομα να φτάσουν αεροπορικώς ενισχύσεις σε άντρες και σε εφόδια. Καθώς οι Φινλανδοί είχαν έλλειψη βαρέος πυροβολικού και αντρών, δεν επιτίθονταν συχνά στους θύλακες στους οποίους είχαν αποκλείσει τους Σοβιετικούς, προτιμώντας να εξουδετερώνουν απλώς τις πιο σημαντικές απειλές και σοβιετικές κινήσεις. Συχνά, η τακτική να εγκλωβίζουν τους Σοβιετικούς σε θύλακες δεν οφειλόταν σε κάποιο προσχεδιασμένο δόγμα αλλά αποτελούσε φινλανδική προσαρμογή στη συμπεριφορά μάχης του Κόκκινου Στρατού όταν βρισκόταν υπό εχθρικό πυρ.
Παρά το κρύο και την πείνα, τα σοβιετικά στρατεύματα δεν παραδίνονταν εύκολα, αλλά αντιθέτως πολεμούσαν γενναία, συχνά οχυρώνοντας τα τεθωρακισμένα τους σε στατικές θέσεις ώστε να χρησιμοποιηθούν ως πολυβολεία και φτιάχνοντας ξύλινα αμπριά. Εξειδικευμένοι Φινλανδοί στρατιώτες καλούνταν να επιτεθούν στους θύλακες. Στις επιθέσεις αυτές ξεχώρισε με τις ικανότητες και το θάρρος του ο ταγματάρχης Μάττι Άαρνιο, που έγινε θρύλος στις τάξεις του φινλανδικού στρατού.
Στη βόρεια Καρελία, οι σοβιετικές δυνάμεις υπερκεράστηκαν στο Ιλομάντσι και στη Λιέκσα. Οι Φινλανδοί χρησιμοποίησαν αποτελεσματικές τακτικές ανορθοδόξου πολέμου, εκμεταλλευόμενοι την υπεροχή τους στη χιονοδρομία και τον λευκό ιματισμό τους, εκτελώντας πλήθος ενεδρών και αιφνιδιαστικών επιδρομών. Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1939, οι Σοβιετικοί αποφάσισαν να υποχωρήσουν από το μέτωπο της Λάντογκα Καρελίας και να μεταφέρουν εφόδια σε πιο κρίσιμα μέτωπα.
Η διπλή επιχείρηση του Σουομουσσάλμι-Ράατε
Η επιχείρηση Σουομουσσάλμι-Ράατε ήταν μια διπλή επιχείρηση, η οποία αργότερα θα χρησιμοποιείτο ως παράδειγμα από στρατιωτικούς μελετητές ως κλασική περίπτωση τού τι μπορούσαν να κάνουν στρατεύματα υπό ικανή ηγεσία και οι νεωτερικές, εμπνευσμένες τακτικές εναντίον ενός κατά πολύ υπέρτερου εχθρού.
Το Σουομουσσάλμι ήταν μια μικρή επαρχιακή πόλη 4.000 κατοίκων. Η περιοχή είχε μεγάλες λίμνες, πολλά και άγρια δάση και ελάχιστους δρόμους. Η φινλανδική στρατιωτική γενική διοίκηση πίστευε ότι ο Κόκκινος Στρατός δεν θα επιτίθετο εκεί, οι Σοβιετικοί όμως ανέπτυξαν δύο μεραρχίες στην περιοχή με εντολή να διασχίσουν την άγρια αυτή περιοχή, καταλαμβάνοντας την πόλη Όουλου, αποκόπτοντας έτσι στα δύο τη Φινλανδία. Υπήρχαν δύο δρόμοι που οδηγούσαν από το Σουομουσσάλμι στα σύνορα: ο βόρειος δρόμος ή Οδός Γιουντουσράντα και ο νότιος ή Οδός Ράατε.
Η μάχη της Οδού Ράατε, η οποία συνέβη κατά τη διάρκεια της πολύμηνης μάχης του Σουομουσσάλμι, κατέληξε σε μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές του Χειμερινού Πολέμου. Η σοβιετική 44η Μεραρχία Τυφεκιοφόρων και τμήματα της 163ης Μεραρχίας Τυφεκιοφόρων, συνολικά 14.000 άντρες, καταστράφηκαν ολοσχερώς σε φινλανδική ενέδρα καθώς διέσχιζαν την Οδό Ράατε, οδό μέσα στο πυκνό δάσος.
Μια μικρή φινλανδική μονάδα σταμάτησε τη σοβιετική προέλαση ενώ ο Φινλανδός συνταγματάρχης Χγιάλμαρ Σιϊλασβούο και η 9η Μεραρχία του απέκοψαν την οδό υποχώρησης, κατέτμησαν τον εχθρό σε μικρότερα τμήματα και προχώρησαν κατόπιν στην καταστροφή των υπολειμμάτων που υποχωρούσαν. Οι Σοβιετικοί υπέστησαν απώλειες 7.000-9.000 ανδρών, ενώ οι φινλανδικές μονάδες έχασαν μόλις 400 άνδρες. Επιπροσθέτως, στην κατοχή των φινλανδικών στρατευμάτων πέρασε μεγάλος αριθμός τεθωρακισμένων, πυροβόλων, αντιαρματικών όπλων, εκατοντάδες φορτηγών, σχεδόν 2.000 ίπποι, χιλιάδες τυφέκια, ιατρικοφαρμακευτικά εφόδια και μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών, άκρως αναγκαίων στο φινλανδικό στρατό.
Φινλανδική Λαπωνία
εναλλ.=Soviet prisoners of war keep warm with their new clothes. The prisoner in the middle of the photo is staring at the ground with hollow eyes.|μικρογραφία|Σοβιετικοί [[Αιχμάλωτος πολέμου|αιχμάλωτοι πολέμου με νέα ρούχα κοντά στον Αρκτικό Κύκλο στο Ροβανιέμι, Ιανουάριος 1940 ]] Στη Φινλανδική Λαπωνία, η κάλυψη από δέντρα αραίωνε σταδιακά, έως ότου στο βορρά το τοπίο ήταν τελείως ελεύθερο από δέντρα. Έτσι, η περιοχή παρείχε περισσότερο χώρο για ανάπτυξη τεθωρακισμένων, είναι όμως αραιοκατοικημένη και χιονίζει συχνά. Οι Φινλανδοί δεν περίμεναν τίποτα περισσότερο από επιδρομές και αναγνωριστικές περιπολίες, αλλά οι Σοβιετικοί έστειλαν ολόκληρες μεραρχίες. Στις 11 Δεκεμβρίου οι Φινλανδοί ανασχημάτισαν την άμυνα της Λαπωνίας και σχημάτισαν τη Μεραρχία Λαπωνίας από την Ομάδα Βόρειας Φινλανδίας. Η μεραρχία τέθηκε υπό τον έλεγχο του Κουρτ Βαλένιους.
Στη νότια Λαπωνία, κοντά στο χωριό Σάλλα, οι σοβιετική 88η και 122η μεραρχίες με 35.000 άνδρες συνολικά, κατέφθασαν εκεί. Στη μάχη της Σάλλα, οι Σοβιετικοί προωθήθηκαν με ευκολία στη Σάλλα, όπου ο δρόμος διακλαδιζόταν σε δύο μέρη. Ο βόρειος κλάδος κινήθηκε προς το Πελκοσενιέμι και ο υπόλοιπος προσέγγισε το Κεμιγιέρβι. Στις 17 Δεκεμβρίου, η σοβιετική βόρεια ομάδα, αποτελούμενη από ένα σύνταγμα πεζικού, ένα τάγμα και έναν αριθμό τεθωρακισμένων, ηττήθηκε από ένα φινλανδικό τάγμα. Η 122η μεραρχία υποχώρησε εγκαταλείποντας μεγάλο μέρος του βαρέου εξοπλισμού της και οχήματα. Χάρη σε αυτή την επιτυχία, οι Φινλανδοί έφεραν ενισχύσεις στην αμυντική γραμμή μπροστά από το Κεμιγιέρβι. Οι Σοβιετικοί σφυροκόπησαν την αμυντική γραμμή χωρίς επιτυχία. Οι Φινλανδοί αντεπιτέθηκαν και οι Σοβιετικοί υποχώρησαν σε νέα αμυντική γραμμή, όπου παρέμειναν για το υπόλοιπο του πολέμου
Στα βόρεια υπήρχε το μόνο λιμάνι της Φινλανδίας ελεύθερο από πάγο στον Αρκτικό Ωκεανό, το Πέτσαμο. Οι Φινλανδοί δεν είχαν τον αναγκαίο αριθμό στρατιωτών για να το υπερασπιστούν πλήρως, καθώς το κύριο αμυντικό μέτωπο βρισκόταν στον Ισθμό της Καρελίας. Στη μάχη του Πέτσαμο η σοβιετική 104η Μεραρχία επιτέθηκε στην 104η Φινλανδική Ανεξάρτητη Μεραρχία Κάλυψης. Οι Φινλανδοί εγκατέλειψαν το Πέτσαμο και επικεντρώθηκαν σε δράσεις καθυστέρησης του εχθρού. Η περιοχή δεν είχε δέντρα, ήταν ανεμώδης και σχετικά χαμηλή σε υψόμετρο. Η σχεδόν συνεχής συσκότιση και οι θερμοκρασίες πολλών βαθμών υπό το μηδέν ωφέλησαν τους Φινλανδούς, οι οποίοι εκτελούσαν αντάρτικες επιθέσεις κατά των σοβιετικών γραμμών προμηθειών και περιπολιών. Ως αποτέλεσμα, οι σοβιετικές κινήσεις σταμάτησαν από τις προσπάθειες των Φινλανδών, οι οποίοι ήταν περίπου το ένα πέμπτο των Σοβιετικών.
Ανασύνταξη του Κόκκινου Στρατού και προετοιμασία του για επίθεση
εναλλ.=Four Finnish officers in uniform are sitting and reading Soviet skiing manuals with relaxed looks on their faces. A pile of the books is in front of them on a table and a large drape of Joseph Stalin hangs above their heads on the wall.|αριστερά|μικρογραφία|Φινλανδοί αξιωματικοί ερευνούν σοβιετικά εγχειρίδια σκι τα οποία κερδήθηκαν ως λάβαρα από τη [[μάχη του Σουομουσσάλμι]] Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν ήταν ευχαριστημένος με τα αποτελέσματα της φινλανδικής εκστρατείας τον Δεκέμβριο. Ο Κόκκινος Στρατός είχε ταπεινωθεί. Κατά την τρίτη εβδομάδα του πολέμου, η Σοβιετική προπαγάνδα εργαζόταν σκληρά για να εξηγήσει τις αποτυχίες του Σοβιετικού στρατού στον πληθυσμό: θεωρούσε υπεύθυνο το κακό έδαφος και το σκληρό κλίμα, ενώ υποστήριζε λανθασμένα ότι η γραμμή Μάνερχαϊμ ήταν ισχυρότερη από τη γραμμή Μαζινό, και ότι οι Αμερικανοί είχαν στείλει 1.000 από τους καλύτερους πιλότους τους στη Φινλανδία. Ο επικεφαλής προσωπικού Μπορίς Σαπόσνικοφ έλαβε πλήρη αρμοδιότητα για τις επιχειρήσεις στη Φινλανδία και ζήτησε τη διακοπή των μετωπικών επιθέσεων στα τέλη Δεκεμβρίου. Ο Κλίμεντ Βοροσίλοφ αντικαταστάθηκε από τον Σεμιόν Τιμοσένκο ως επικεφαλής των Σοβιετικών δυνάμεων στο πόλεμο στις 7 Ιανουαρίου.
Η κύρια έμφαση της Σοβιετικής επίθεση μετατοπίστηκε στον Ισθμό της Καρελίας. Ο Τιμοσένκο και ο Ζντάνοφ αναδιοργάνωσαν τον στρατό και σκλήρηναν τον έλεγχο στα διάφορα τμήματα υπηρεσίας του Κόκκινου Στρατού. Άλλαξαν επίσης τακτικά δόγματα για να ανταποκριθούν στις πραγματικότητες της κατάστασης. Όλες οι Σοβιετικές δυνάμεις στον Ισθμό της Καρελίας διαιρέθηκαν σε δύο στρατούς: τον 7ο και τον 13ο στρατό. Ο 7ος στρατός υπό τον Κιρίλ Μερέτσκοφ θα συγκέντρωνε το 75% της δύναμης του στο τμήμα 16 χιλιομέτρων της γραμμής Μάνερχαϊμ ανάμεσα στο Ταϊπάλε και τον βάλτο Μουνασούο. Οι τακτικές ήταν βασικές: μια οπλισμένη σφήνα για την αρχική επίθεση, ακολουθούμενη από το κύριο ιππικό και τη δύναμη επίθεσης με οχήματα. Ο Κόκκινος Στρατός θα ετοιμαζόταν εντοπίζοντας τις φινλανδικές οχυρώσεις στο μέτωπο. Η 123η διοίκηση τουφεκιών πρόβαρε την επίθεση. Οι Σοβιετικοί έστειλαν μεγάλους αριθμούς νέων τεθωρακισμένων και οπλισμού στο μέτωπο της Φινλανδίας. Τα στρατεύματα αυξήθηκαν από 10 μεραρχίες σε 25-26 μεραρχίες με έξι ή επτά μεραρχίες τεθωρακισμένων και διάφορες διμοιρίες τεθωρακισμένων ως υποστήριξη, συγκεντρώνοντας συνολικά 600.000 στρατιώτες. Στις 1 Φεβρουαρίου, ο Κόκκινος Στρατός ξεκίνησε μια μεγάλη επίθεση, ρίχνοντας 300.000 οβίδες στη φινλανδική γραμμή στην πρώτη ημέρα βομβαρδισμών.
Σοβιετική επίθεση στον Ισθμό της Καρελίας
Αν και το μέτωπο στον Ισθμό της Καρελίας ήταν λιγότερο ενεργό τον Ιανουάριο σε σχέση με το Δεκέμβριο, οι Σοβιετικοί αύξησαν τους βομβαρδισμούς, αποδυναμώνοντας υπερασπιστές και μαλακώνοντας τις οχυρώσεις τους. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, οι Φινλανδοί έβρισκαν καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς στα οχυρά τους και επισκεύαζαν τη ζημιά κατά τη διάρκεια της νύχτας. Η κατάσταση αυτή οδήγησε γρήγορα στην εξάντληση των Φινλανδών, οι οποίοι έχασαν πάνω από 3.000 στρατιώτες πόλεμο χαρακωμάτων. Οι Σοβιετικοί έκαναν μικρές επιθέσεις με το πεζικό τους με ένα ή δύο τάγματα. Λόγω της έλλειψης πυρομαχικών, το φινλανδικό πυροβολικό διαταζόταν να πυροβολήσει μόνο κατά άμεσα απειλητικών επιθέσεων εδάφους. Την 1η Φεβρουαρίου, οι Σοβιετικοί κλιμάκωσαν περαιτέρω τους βομβαρδισμούς από το πυροβολικό και από αέρος.
Αν και οι Σοβιετικοί αναμόρφωσαν την τακτική τους και το ηθικό τους βελτιώθηκε, οι στρατηγοί ήταν ακόμα πρόθυμοι να υποστούν μεγάλες απώλειες προκειμένου να επιτύχουν τους στόχους τους. Οι επιθέσεις χαρακτηρίζονταν από καπνό, βαρύ πυροβολικό και υποστήριξη θωράκισης, αλλά το πεζικό είχε ανοικτούς και πυκνούς σχηματισμούς. Σε αντίθεση με την τακτική τους τον Δεκέμβριο, τα Σοβιετικά τεθωρακισμένα προωθούνταν σε μικρότερους αριθμούς. Οι Φινλανδοί δεν μπορούσαν να εξαλείψουν εύκολα τα τεθωρακισμένα αν τα στρατεύματα πεζικού τα προστάτευαν. Μετά από 10 ημέρες μάχης, οι Σοβιετικοί προωθήθηκαν στον δυτικό Ισθμό της Καρελίας στη δεύτερη μάχη της Σούμμα.
Στις 11 Φεβρουαρίου οι Σοβιετικοί είχαν αναπτύξει στον Ισθμό της Καρελίας 460.000 στρατιώτες, 3.350 τεμάχια πυροβολικού, 3.000 τεθωρακισμένα και 1.300 αεροσκάφη. Ο Κόκκινος Στρατός λάμβανε συνεχώς νέους στρατιώτες μετά την προώθηση. Οι Φινλανδοί είχαν οκτώ μεραρχίες, συνολικού ύψους περίπου 150.000 στρατιωτών. Ένα-ένα, τα προπύργια των υπερασπιστών κατέρρεαν από τις Σοβιετικές επιθέσεις και οι Φινλανδοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Στις 15 Φεβρουαρίου, ο Μάνερχαϊμ εξουσιοδότησε γενική υποχώρηση του Β΄ Σώματος σε μια εφεδρική γραμμή άμυνας. Στην ανατολική πλευρά του ισθμού, οι Φινλανδοί συνέχισαν να αντιστέκονται στις Σοβιετικές επιθέσεις, απωθώντας τους στη μάχη του Ταϊπάλε.
Ειρηνευτικές συνομιλίες
Αν και οι Φινλανδοί αποπειράθηκαν να διαπραγματευτούν εκ νέου με τη Μόσχα με όλα τα μέσα κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Σοβιετικοί δεν απάντησαν. Στις αρχές Ιανουαρίου, η φινλανδή κομμουνίστρια Χέλλα Βουολιγιόκι ήρθε σε επαφή με την Κυβέρνηση της Φινλανδίας. Προσφέρθηκε να επικοινωνήσει με τη Μόσχα μέσω της σοβιετικής πρέσβειρας στη Σουηδία Αλεξάντρα Κολλοντάι. Η Βουολιγιόκι αναχώρησε για τη Στοκχόλμη και συναντήθηκε με την Κολλοντάι κρυφά σε ένα ξενοδοχείο. Σύντομα ο Μόλοτοφ αναγνώρισε την κυβέρνηση Ρίτι-Τάννερ ως νόμιμη κυβέρνηση της Φινλανδίας και κατέλυσε την κυβέρνηση-μαριονέτα του Τεριόκι του Κουούσινεν, η οποία στήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση.
Κατά τα μέσα Φεβρουαρίου, έγινε σαφές ότι οι φινλανδικές δυνάμεις πλησίαζαν το όριο της εξάντλησης. Για τους Σοβιετικούς, οι απώλειες ήταν μεγάλες. Η κατάσταση ήταν πηγή πολιτικής ντροπής για το Σοβιετικό καθεστώς και υπήρχε κίνδυνος αγγλογαλλικής παρέμβασης. Με την άνοιξη να πλησιάζει, οι Σοβιετικές δυνάμεις ρίσκαραν να κολλήσουν στα δάση. Ο Φινλανδός Υπουργός Εξωτερικών Βέινε Τάνερ έφτασε στη Στοκχόλμη στις 12 Φεβρουαρίου και διαπραγματεύθηκε τους όρους της ειρήνης με τους Σοβιετικούς μέσω των Σουηδών. Οι γερμανοί εκπρόσωποι δεν ήξεραν ότι οι διαπραγματεύσεις βρίσκονταν σε εξέλιξη και στις 17 Φεβρουαρίου πρότειναν την αρχή διαπραγματεύσεων μεταξύ Φινλανδίας και Σοβιετικής Ένωσης.
Τόσο η Γερμανία όσο και η Σουηδία ήταν υπέρ του τέλους του πολέμου. Οι Γερμανοί φοβούνταν ότι θα χάσουν τα ορυχεία σιδηρομεταλλεύματος στη Βόρεια Σουηδία, ενώ είχαν απειλήσει να επιτεθούν στη Σουηδία αν η Σουηδία παραχωρούσε δικαίωμα διέλευσης στις συμμαχικές στρατιωτικές δυνάμεις. Οι γερμανοί είχαν εκπονήσει τη Στουντί Νορντ (Μελέτη Βορράς, Studie Nord) ως σχέδιο για την επίθεση στις χώρες της Σκανδιναβίας, το οποίο αργότερα έγινε η Επιχείρηση Βεζερύμπουνγκ. Καθώς η φινλανδική κυβέρνηση δίσταζε μπροστά στις σκληρές σοβιετικές προϋποθέσεις, ο Γουσταύος Ε΄ έκανε δημόσια δήλωση στις 19 Φεβρουαρίου κατά την οποία επιβεβαίωσε το γεγονός ότι απέρριψαν τις φινλανδικές εκκλήσεις για υποστήριξη από το σουηδικό στρατό. Στις 25 Φεβρουαρίου, δόθηκαν οι σοβιετικοί όροι για ειρήνη. Στις 29 Φεβρουαρίου, η φινλανδική Κυβέρνηση αποδέχθηκε τους σοβιετικούς όρους και ήταν διατεθειμένη να εισέλθει σε διαπραγματεύσεις.
Οι τελευταίες μέρες του πολέμου
εναλλ.=A diagram of the Karelian Isthmus during the last day of the war illustrates the final positions and offensives of the Soviet troops, now vastly reinforced. They have now penetrated approximately 75 kilometres deep into Finland and are about to break free from the constraints of the Isthmus.|μικρογραφία|Η στρατιωτική κατάσταση στον Ισθμό της Καρελίας στις 13 Μαρτίου 1940, την τελευταία ημέρα του πολέμου {{legend|red|Σοβιετικά στρατεύματα (ΧΧΧ) ή στρατός (ΧΧΧΧ)}} Στις 5 Μαρτίου, ο Κόκκινος Στρατός προωθήθηκε 10 με 15 χιλιόμετρα πέρα από τη Γραμμή Μάνερχαϊμ και εισχώρησε στα προάστια του Βίμποργκ. Την ίδια μέρα, ο Κόκκινος Στρατός έστησε προγεφύρωμα στον δυτικό Κόλπο του Βίμποργκ. Οι Φινλανδοί πρότειναν εκεχειρία στις 6 Μαρτίου, αλλά οι Σοβιετικοί, θέλοντας να συνεχίζουν να πιέζουν τη φινλανδική κυβέρνηση, αρνήθηκαν την προσφορά. Η φινλανδική ειρηνευτική αντιπροσωπεία ταξίδεψε στη Μόσχα μέσω της Στοκχόλμης και έφτασε στις 7 Μαρτίου. Η ΕΣΣΔ έκανε περαιτέρω απαιτήσεις καθώς η στρατιωτική θέση τους ήταν ισχυρή και βελτιωνόταν. Στις 9 Μαρτίου, η φινλανδική στρατιωτική κατάσταση στον ισθμό της Καρελίας ήταν κακή καθώς τα στρατεύματα αντιμετώπιζαν βαριές απώλειες. Τα πυρομαχικά είχαν εξαντληθεί. Η φινλανδική κυβέρνηση, σημειώνοντας ότι η ελπιζόμενη αγγλογαλλική στρατιωτική αποστολή δεν θα φτάσει στην ώρα της καθώς η Νορβηγία και η Σουηδία δεν παραχωρούσαν δικαίωμα διέλευσης στους Συμμάχους, δεν είχαν άλλη επιλογή από το να αποδεχθούν τους Σοβιετικούς όρους.
Συνθήκη Ειρήνης της Μόσχας
εναλλ.=Four Finnish soldiers, with their backs shown, are retreating to the demarcation line after the ceasefire came into effect. The city of Vyborg looks empty and smoke is rising in the background.|αριστερά|μικρογραφία|11:45 π. μ. της 13ης Μαρτίου 1940. Φινλανδοί στρατιώτες φεύγουν από το [[Βίμποργκ (Ρωσία)|Βίμποργκ υποχωρώντας στη διαχωριστική γραμμή.]] Η Συνθήκη Ειρήνης της Μόσχας υπεγράφη στη Μόσχα στις 12 Μαρτίου 1940. Την επομένη η εκεχειρία τέθηκε σε ισχύ το μεσημέρι ώρα Λένινγκραντ ή 11 π.μ. ώρα Ελσίνκι. Σύμφωνα με τη συνθήκη, η Φινλανδία παραχώρησε τμήμα της Καρελίας, ολόκληρο τον Ισθμό της Καρελίας και τη γη βόρεια της Λίμνης Λάντογκα. Η περιοχή περιλάμβανε την τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Φινλανδίας, το Βίμποργκ, μεγάλο μέρος του βιομηχανοποιημένου μέρους της Φινλανδίας, και περιοχές που βρίσκονταν ακόμη υπό την κατοχή του φινλανδικού στρατού. Συνολικά η Φινλανδία έχασε το 11% του εδάφους της και 30% των περουσιακών στοιχείων της. Επίσης, 422.000 Καρέλιοι προσφυγοποιήθηκαν και έχασαν τα σπίτια τους. Η Φινλανδία παραχώρησε μέρος της περιοχής Σάλλα, τη χερσόνησο Ρίμπατσι στη Θάλασσα Μπάρεντς και τέσσερα νησιά στον Κόλπο της Φινλανδίας. Η χερσόνησος Χάνκο μισθώθηκε στη Σοβιετική Ένωση ως στρατιωτική βάση για 30 χρόνια. Η περιοχή Πέτσαμο, η οποία κατελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου, επεστράφη στη Φινλανδία σύμφωνα με τη συνθήκη. εναλλ.=A drawing shows that the Finns ceded a small part of Rybachy Peninsula and part of Salla in the Finnish Lapland; and a part of Karelia and the islands of the Gulf of Finland in the south as well as a lease on the Hanko peninsula in southwestern Finland.|μικρογραφία|Οι φινλανδικές εδαφικές παραχωρήσεις προς τη Σοβιετική Ένωση εμφανίζονται με κόκκινο χρώμα Οι φινλανδικές παραχωρήσεις και εδαφικές απώλειες ξεπερνούσαν τις προπολεμικές απαιτήσεις των Σοβιετικών. Πριν από τον πόλεμο, η Σοβιετική Ένωση απαιτούσε τη μετατόπιση προς δυσμάς του συνόρου Φινλανδίας-Σοβιετικής Ένωσης στον ισθμό της Καρελίας σε ένα σημείο 30 χιλιομέτρων ανατολικά του Βίμποργκ στη γραμμή ανάμεσα στο Κοϊβίστο και τη Λίπολα, την κατεδάφιση των οχυρώσεων στον ισθμό της Καρελίας, την παραχώρηση των νησιών Σουουρσάαρι, Τυτερσάαρι και Κοϊβίστο στον κόλπο της Φινλανδίας και την παράδοση της χερσονήσου Ρίμπατσι στον κόλπο της Φινλανδίας. Σε αντάλλαγμα, η Σοβιετική Ένωση ήταν διατεθειμένη να παραχωρήσει τη Ρέπολα και το Ποραγιέρβι στην Ανατολική Καρελία, μια περιοχή με διπλάσιο μέγεθος σε σύγκριση με αυτές που διεκδικούνταν από τους Φινλανδούς.
Σοβιετικοί βομβαρδισμοί
Η ΕΣΣΔ είχε πλεονέκτημα στους αιθέρες κατά τον πόλεμο. Η Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία, η οποία υποστήριξε την εισβολή του Κόκκινου Στρατού στέλνοντας περίπου 2.500 αεροσκάφη (ο πιο κοινός τύπος ήταν τα Τουπόλεφ ΣΒ), δεν ήταν όσο αποτελεσματική νόμιζαν οι Σοβιετικοί. Η υλική ζημιά από τις βομβιστικές επιδρομές ήταν ελάχιστη, αφού η Φινλανδία είχε λίγους άξιους αναφοράς στόχους για στρατηγικούς βομβαρδισμούς. Συχνά οι στόχοι ήταν αποθήκες χωριών, χαμηλής αξίας. Η χώρα είχε λίγους αυτοκινητόδρομους, κάνοντας το σιδηροδρομικό δίκτυο τον κύριο στόχο για βομβαρδισμούς. Η λειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου διεκόπη χιλιάδες φορές, αλλά οι Φινλανδοί επισκεύαζαν τις βλάβες πολύ γρήγορα και η λειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου συνέχιζε μετά από λίγες ώρες. Η σοβιετική αεροπορία έμαθε από τα πρώτα της λάθη και προς τα τέλη Φεβρουαρίου έκανε πιο αποτελεσματικές επιθέσεις.
Η μεγαλύτερη αεροπορική επιδρομή εναντίον του Ελσίνκι (πρωτεύουσας της Φινλανδίας) έλαβε χώρα την πρώτη μέρα του πολέμου. Η πρωτεύουσα δέχτηκε λίγους βομβαρδισμούς στην υπόλοιπη διάρκεια του πολέμου. Οι σοβιετικοί βομβαρδισμοί κόστισαν το 5% της φινλανδικής παραγωγής προϊόντων. Οι σοβιετικές αεροπορικές επιθέσεις σκότωσαν 957 άτομα και επηρέασαν χιλιάδες άλλα. Οι Σοβιετικοί έκαναν 2.075 αεροπορικές επιθέσεις σε 516 θέσεις. Το Βίμποργκ, σημαντική πόλη κοντά στο μέτωπο του Ισθμού της Καρελίας, σχεδόν ισοπεδώθηκε, αφού χτυπήθηκε από σχεδόν 12.000 βόμβες. Τα σοβιετικά μέσα ενημέρωσης (ραδιόφωνο και εφημερίδες) δεν ανέφεραν επιθέσεις σε πολιτικούς στόχους. Τον Ιανουάριο του 1940, η σοβιετική εφημερίδα Πράβντα συνέχισε να αναφέρει ότι οι Σοβιετικοί δεν είχαν, έστω και κατά λάθος, βομβαρδίσει κάποιο πολιτικό στόχο στη Φινλανδία. Εκτιμάται ότι η σοβιετική αεροπορία έχασε περίπου 400 αεροσκάφη λόγω του καιρού, της έλλειψης καυσίμων, εργαλείων, ανταλλακτικών, και κατά τη μεταφορά τους προς το μέτωπο. Η σοβιετική πολεμική αεροπορία έκανε περίπου 44.000 εξορμήσεις κατά τον πόλεμο.
Φινλανδική Αεροπορία
Συχνά οι Φινλανδοί πιλότοι πετούσαν τη λιγοστή συλλογή από αεροπλάνα ενάντια σε σοβιετικούς σχηματισμούς που είχαν 10 και 20 φορές περισσότερα αεροπλάνα. Έχει επιβεβαιωθεί ότι οι Φινλανδοί κατέρριψαν 200 σοβιετικά αεροσκάφη και έχασαν 62 δικά τους. Τα φινλανδικά αντιαεροπορικά όπλα κατέρριψαν πάνω από 300 εχθρικά αεροσκάφη. Συχνά μια φινλανδική αεροπορική βάση αποτελούνταν, μεταξύ άλλων, από μια παγωμένη λίμνη, έναν τηλεφωνικό δέκτη και μερικές σκηνές. Οι προειδοποιήσεις για αεροπορικές επιδρομές δίνονταν από γυναίκες, με επικεφαλής τη Λότα Σβερντ.
Θαλάσσια δραστηριότητα
Στο σοβιετοφινλανδικό πόλεμο υπήρξε περιορισμένη ναυτική δραστηριότητα. Η Βαλτική Θάλασσα άρχιζε να παγώνει στα τέλη Δεκεμβρίου, μπλοκάροντας την κίνηση των πολεμικών πλοίων. Έτσι, μπορούσαν να κινηθούν μόνο παγοθραυστικά και υποβρύχια. Άλλος ένας λόγος για την περιορισμένη ναυτική δραστηριότητα ήταν η φύση των δυνάμεων του Σοβιετικού Ναυτικού στην περιοχή. Ο Βαλτικός Στόλος ήταν μια παράκτια αμυντική δύναμη που δεν είχε επαρκή κατάρτιση, λογιστική δομή ή αποβατικά για να κάνουν επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας. Ο Βαλτικός Στόλος είχε δύο πολεμικά πλοία, ένα βαρύ καταδρομικό, σχεδόν 20 αντιτορπιλικά, 50 τορπιλοφόρα πλοία, 52 υποβρύχια και άλλα πλοία. Οι Σοβιετικοί επιχειρούσαν από βάσεις στο Πάλντισκι, το Τάλιν και τη Λιέπαγια.
Το Φινλανδικό Ναυτικό ήταν παράκτια αμυντική δύναμη με δύο πλοία παράκτιας άμυνας, πέντε υποβρύχια, τέσσερες κανονιοφόρους, επτά τορπιλοφόρα πλοία, μια ναρκοθέτη και έξι ναρκαλιευτικά. Τα δύο πλοία παράκτιας άμυνας, Ιλμαρίνεν και Βεϊνεμέινεν, μετακινήθηκαν στο Τούρκου για να ενισχύσουν την αεράμυνα. Τα αντιαεροπορικά όπλα τους κατέρριψαν ένα ή δύο αεροπλάνα γύρω από την πόλη και παρέμειναν εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου. Εκτός από την παράκτια άμυνα της χώρας, το Φινλανδικό Ναυτικό προστάτευσε τις αυτόνομες νήσους Ώλαντ και τα φινλανδικά εμπορικά πλοία στη Βαλτική.
Τα σοβιετικά αεροσκάφη βομβάρδισαν φινλανδικά θωρηκτά και λιμάνια, ενώ έριξαν και νάρκες σε φινλανδικές θαλάσσιες οδούς. Ωστόσο, οι σοβιετικές ενέργειες κατάφεραν να καταστρέψουν μόλις πέντε πλοία. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο οποίος ξεκίνησε σχεδόν τρεις μήνες πριν από τον Χειμερινό Πόλεμο, ήταν πιο κοστοβόρος για τα φινλανδικά εμπορικά πλοία, καθώς 26 από αυτά χάθηκαν λόγω εχθρικών πράξεων το 1939 και 1940.
Παράκτιο πυροβολικό
Οι φινλανδικές πυροβολαρχίες του παράκτιου πυροβολικού υπερασπίστηκαν σημαντικά λιμάνια και βάσεις. Οι περισσότερες πυροβολαρχίες ήταν από την εποχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, με τα όπλα 152 χιλιοστών να είναι αυτά με το μεγαλύτερο βεληνεκές. Η Φινλανδία προσπάθησε να εκσυγχρονίσει τα παλαιά όπλα της και εγκατέστησε μια σειρά νέων πυροβολαρχιών. Η μεγαλύτερη από αυτές ήταν μια πυροβολαρχία πυροβόλων των 305 χιλιοστών, η οποία είχε εγκατασταθεί για να αποκλείσει τον Κόλπο της Φινλανδίας για τα σοβιετικά πλοία, με τη βοήθεια πυροβολαρχιών στην εσθονική πλευρά.
Η πρώτη ναυτική σύγκρουση έλαβε χώρα στον Κόλπο της Φινλανδίας την 1η Δεκεμβρίου, κοντά στο νησί Ρούσαρε, 5 χιλιόμετρα νοτίως του Χάνκο. Εκείνη την ημέρα ο καιρός ήταν καλός και η ορατότητα ήταν εξαιρετική. Οι Φινλανδοί βρήκαν το σοβιετικό καταδρομικό Κίροφ και δύο αντιτορπιλικά. Όταν τα πλοία βρίσκονταν σε απόσταση 24 χιλιομέτρων, οι Φινλανδοί άνοιξαν πυρ με τέσσερα παράκτια πυροβόλα των 234 χιλιοστών. Μετά από πέντε λεπτά διαδοχικών βολών από τα παράκτια πυροβόλα, το καταδρομικό είχε πάθει ζημιές από κοντινές βολές και υποχώρησε. Τα αντιτορπιλικά δεν έπαθαν ζημιές, ωστόσο το Κίροφ είχε 17 νεκρούς και 30 τραυματίες. Οι Σοβιετικοί ήδη ήξεραν τις τοποθεσίες των φινλανδικών παράκτιων πυροβολαρχιών αλλά εξεπλάγησαν από το βεληνεκές τους.
Το παράκτιο πυροβολικό είχε μεγαλύτερο αποτέλεσμα στο έδαφος, ενισχύοντας την άμυνα, σε συνδυασμό με το πυροβολικό του στρατού. Δύο μονάδες οχυρωματικού πυροβολικού συνεισέφεραν σημαντικά στις πρώτες μάχες στον Ισθμό της Καρελίας και την περιοχή της Λάντογκα. Οι μονάδες βρίσκονταν στο Κααρναγιόκι στον Ανατολικό Ισθμό, καθώς και στο Μάντσι στη βορειοανατολική ακτή της λίμνης Λάντογκα. Το οχυρό Κοϊβίστο παρείχε παρόμοια στήριξη από τη νοτιοδυτική ακτή του Ισθμού.
Προπαγάνδα
Η φινλανδική προπαγάνδα συνδύαζε την παραδοσιακή ρωσική υπερδύναμη και την κομμουνιστική τρομοκρατία (γνωστό παράδειγμα είναι το τραγούδι "Νιετ, Μόλοτοφ!" όπου συγκρίνει τη σοβιετική κυβέρνηση με τον επί τσαρικής εποχής κυβερνήτη της Φινλανδίας Νικολάι Μπομπρίκοφ, ο οποίος ήταν κατά της αυτονομίας και εισήγαγε πολιτική εκρωσισμού. Η σοβιετική αγκιτπρόπ έκανε αναφορά ότι ο πόλεμος ήταν πόλεμος κατά της διεφθαρμένης φινλανδικής κυβέρνησης και γινόταν για την απελευθέρωση του φινλανδικού λαού. Επίσης, έκανε αναφορά για τον ταξικό και μη διακρατικό και διεθνή χαρακτήρα του πολέμου.
Ξένοι εθελοντές
Η παγκόσμια γνώμη ήταν σε μεγάλο βαθμό υπέρ της Φινλανδίας επηρεασμένη από την αδιάκοπη προπαγάνδα κατά της Σοβιετικής Ένωσης και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε επηρεάσει άμεσα το Ηνωμένο Βασίλειο ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έτσι ο Χειμερινός Πόλεμος ήταν πρακτικά η μόνη σύγκρουση στην Ευρώπη και έτσι προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κόσμου. Διάφοροι οργανισμοί απέστειλαν υλική βοήθεια και πολλές χώρες έδωσαν πιστωτική στήριξη και στρατιωτικό υλικό στη Φινλανδία. Η Ναζιστική Γερμανία επέτρεψε τη μεταφορά όπλων μέσω Σουηδίας προς τη Φινλανδία, αλλά αφού μια σουηδική εφημερίδα το ανακάλυψε, ο Χίτλερ ξεκίνησε μια πολιτική σιωπής απέναντι στη Φινλανδία, ως μέρος των βελτιωμένων γερμανοσοβιετικών σχέσεων μετά την υπογραφή του Συμφώνου Μόλοτωφ-Ρίμπεντροπ.
Η μεγαλύτερη στρατιωτική βοήθεια ήρθε από τη γειτονική Σουηδία, η οποία παρείχε σχεδόν 8.760 εθελοντές κατά τον πόλεμο. Οι Σουηδικές Εθελοντικές Δυνάμεις, αποτελούμενες από Σουηδούς, Νορβηγούς (727 στρατιώτες) και Δανούς (1.010 στρατιώτες) πολέμησαν στο βόρειο μέτωπο στη Σάλλα μέχρι το τέλος του πολέμου. Μια σουηδική μονάδα μαχητικών Γκλόστερ Γκλαντιέιτορ, γνωστό ως "Τάγμα Πτήσεων 19" επίσης συμμετείχε στον πόλεμο. Οι σουηδικές αντιαεροπορικές μπαταρίες με όπλα Μποφόρος 40 χιλιοστών ήταν υπεύθυνα για την αεράμυνα της βόρειας Φινλανδίας και της Τούρκου. Εθελοντές έφτασαν από την Ουγγαρία, την Ιταλία και την Εσθονία. Επίσης συμμετείχαν 350 αμερικανοί φινλανδικής καταγωγής και 210 εθελοντές από άλλες χώρες έφτασαν στη Φινλανδία πριν τελειώσει ο πόλεμος. Ο Μαξ Μάνους, Νορβηγός, πολέμησε στον Χειμερινό πόλεμο πριν επιστρέψει στη Νορβηγία και γίνει διάσημος μαχητής της αντίστασης κατά τη γερμανική κατοχή της χώρας του. Συνολικά η Φινλανδία δέχθηκε 12.000 εθελοντές, από τους οποίους σκοτώθηκαν 50 κατά τον πόλεμο. Ο βρετανός ηθοποιός Κρίστοφερ Λη ήταν εθελοντής για δύο εβδομάδες, αλλά δεν πολέμησε.
Γαλλο-βρετανικά σχέδια επέμβασης
εναλλ.=A drawing shows that the Allies had two possible roads into Finland: through Soviet-occupied Petsamo or through Narvik in neutral Norway.|μικρογραφία|Η αγγλογαλλική υποστήριξη θα παρεχόταν εφόσον οι δυνάμεις τους θα μπορούσαν να περάσουν ελεύθερα από το [[Νάρβικ της ουδέτερης Νορβηγίας και Σουηδίας και όχι από το δύσκολο πέρασμα στο κατεχόμενο από τους Σοβιετικούς Πέτσαμο. ]] Η Γαλλία ήταν ένας από τους πρώτους υποστηρικτές της Φινλανδίας στον πόλεμο. Οι Γάλλοι τον έβλεπαν ως ευκαιρία αποδυνάμωσης των Σοβιετικών -πάγια πολιτική της χώρας- μέσω εισβολής των Φινλανδών στη Σοβιετική Ένωση. Η Γαλλία είχε άλλο ένα κίνητρο, προτιμώντας να έχει μεγάλο πόλεμο σε ένα απομακρυσμένο σημείο της Ευρώπης παρά σε γαλλικό έδαφος. Οι Γάλλοι σχεδίαζαν να επανοπλίσουν τις πολωνικές ομάδες εξόριστων και να τους μεταφέρουν στο φινλανδικό λιμένα Πέτσαμο, στην Αρκτική. Άλλη μια πρόταση ήταν μια μαζική αεροπορική εισβολή των πετρελαιοπηγών του Καυκάσου σε συνεργασία με την Τουρκία.
Οι Βρετανοί ήθελαν να μπλοκάρουν τη ροή σουηδικού σιδηρομεταλλεύματος προς τη Γερμανία, καθώς οι Σουηδοί παρείχαν περίπου το 40% της γερμανικής ζήτησης σιδηρομεταλλεύματος. Το θέμα εισηγήθηκε ο βρετανός στρατηγός Ρέτζιναλντ Πλάνκετ στις 18 Σεπτεμβρίου 1939 και την επομένη ο Ουίνστον Τσώρτσιλ συζήτησε το θέμα στο πολεμικό υπουργικό συμβούλιο του Τσάμπερλεν. Στις 11 Δεκεμβρίου ο Τσώρτσιλ πρότεινε ότι οι Βρετανοί πρέπει να αποκτήσουν μια σταθερή βάση στη Σκανδιναβία με σκοπό να βοηθήσουν τους Φινλανδούς, αλλά χωρίς πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση. Λόγω της βαριάς εξάρτησης των Γερμανών από τα σιδηρομεταλλεύματα της βόρειας Σουηδίας, ο Χίτλερ ξεκαθάρισε στη Σουηδική κυβέρνηση ότι οποιαδήποτε παρουσία συμμαχικών στρατευμάτων σε σουηδικό έδαφος θα προκαλούσε γερμανική εισβολή.
Στις 19 Δεκεμβρίου ο γάλλος πρωθυπουργός Εντουάρ Νταλαντιέ εισήγαγε το σχέδιο του στο γενικό προσωπικό και το πολεμικό υπουργικό συμβούλιο. Στο σχέδιο του ο Νταλαντιέ δημιούργησε μια σύνδεση μεταξύ του πολέμου και του σιδηρομεταλλεύματος στη Σουηδία. Υπήρχε κίνδυνος ότι η Φινλανδία θα μπορούσε να πέσει υπό σοβιετική ηγεμονία, ενώ η Ναζιστική Γερμανία θα μπορούσε να εισβάλει και να κατέχει Σουηδία και Νορβηγία. Αυτές οι δύο δικτατορίες θα μπορούσαν να διαιρέσουν τη Σκανδιναβία μεταξύ τους, όπως είχαν κάνει ήδη με την Πολωνία. Το κύριο κίνητρο Γάλλων και Βρετανών ήταν να μειώσουν την πολεμική ικανότητα των Γερμανών.
Η Επιτροπή Στρατιωτικού Συντονισμού συγκλήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου στο Λονδίνο. Το Αγγλογαλλικό Ανώτατο Πολεμικό Συμβούλιο εξελέγη για να στείλει επιστολές στη Νορβηγία και τη Σουηδία στις 27 Δεκεμβρίου, ζητώντας από τις δύο χώρες να βοηθήσουν τη Φινλανδία και να προσφέρουν στήριξη στις συμμαχικές δυνάμεις. Οι δύο χώρες απέρριψαν την προσφορά στις 5 Ιανουαρίου 1940. Οι Σύμμαχοι επανήλθαν με νέο σχέδιο, στο οποίο ζητούσαν από τη Νορβηγία και στη Σουηδία να επιτρέψουν τη διέλευση συμμαχικών στρατευμάτων βάσει ενός ψηφίσματος της Κοινωνίας των Εθνών. Τα στρατεύματα της αποστολής θα αποβιβάζονταν στο νορβηγικό λιμένα Νάρβικ και θα έφταναν στη Φινλανδία μέσω σιδηροδρόμου, περνώντας από τα σουηδικά ορυχεία σιδηρομεταλλευμάτων. Η απαίτηση εστάλη στη Νορβηγία και τη Σουηδία στις 6 Ιανουαρίου αλλά απορρίφθηκε 6 μέρες μετά.
Οι Σύμμαχοι δεν το έβαλαν κάτω και διαμόρφωσαν το τελικό σχέδιο τους στις 29 Ιανουαρίου. Πρώτα οι Φινλανδοί θα έκαναν επίσημο αίτημα για βοήθεια. Ύστερα οι Σύμμαχοι θα ζητούσαν άδεια από τη Νορβηγία και τη Σουηδία να μεταφέρουν τους "εθελοντές" κατά μήκος της επικράτειας τους. Τέλος, για να προστατέψουν τη γραμμή προμήθειας από γερμανικές ενέργειες, οι σύμμαχοι θα έστελναν μονάδες που θα αποβιβάζονταν από τα λιμάνια του Νάμσος, του Μπέργκεν και του Τρόντχαϊμ. Η επιχείρηση απαιτούσε την αποστολή 100.000 Βρετανών στρατιωτών και 35.000 Γάλλων στρατιωτών με αεροπορική και ναυτική υποστήριξη. Οι προμήθειες θα έφευγαν στις 12 Μαρτίου και οι αποβιβάσεις θα ξεκινούσαν στις 20 Μαρτίου. Ο πόλεμος τελείωσε στις 13 Μαρτίου, ακυρώνοντας τα αγγλογαλλικά σχέδια να αποβιβάσουν στρατεύματα στη Φινλανδία μέσω της Βόρειας Σκανδιναβίας.
Η συνθήκη της Μόσχας
εναλλ.=A drawing shows that the Finns ceded a small part of Rybachy Peninsula and part of Salla in the Finnish Lapland; and a part of Karelia and the islands of the Gulf of Finland in the south as well as a lease on the Hanko peninsula in southwestern Finland.|μικρογραφία|Οι εδαφικές παραχωρήσεις της Φινλανδίας (σε κόκκινο χρώμα) εναλλ.=Four Finnish soldiers, with their backs shown, are retreating to the demarcation line after the ceasefire came into effect. The city of Vyborg looks empty and smoke is rising in the background.|αριστερά|μικρογραφία|11:45 π.μ. στις 13 Μαρτίου 1940. Φινλανδοί στρατιώτες στο Βίμποργκ προχωρούν προς τη νέα συνοριογραμμή. Η συνθήκη της Μόσχας υπεγράφη στη Μόσχα στις 12 Μαρτίου 1940. Η εκεχειρία άρχισε να ισχύει στις 12 μ.μ. ώρα Λένινγκραντ (11 π.μ. ώρα Ελσίνκι) την επομένη. Η Φινλανδία παρέδωσε στην ΕΣΣΔ ένα τμήμα της Καρελίας, ολόκληρο τον ισθμό της Καρελίας και τις περιοχές βόρεια της λίμνης Λάντογκα. Η περιοχή περιλάμβανε το Βίμποργκ (πρώην Βιιπούρι, 4η μεγαλύτερη πόλη της Φινλανδίας), μεγάλο τμήμα των βιομηχανοποιημένων εκτάσεων της Φινλανδίας, καθώς και αρκετές εκτάσεις που ακόμα βρίσκονταν υπό την κατοχή των Φινλανδών. Συνολικά η Φινλανδία έχασε το 11% της επικράτειας της και το 30% των οικονομικών περιουσιακών στοιχείων της. Το 12% του πληθυσμού της Φινλανδίας, 422.000 Καρέλιοι, προσφυγοποιήθηκαν. Η Φινλανδία παρέδωσε μέρος της περιοχής Σάλλα, τη χερσόνησο Ρίμπατσι στη θάλασσα Μπάρεντς, και τέσσερα νησιά στον Κόλπο της Φινλανδίας. Το νησί Χάνκο μισθώθηκε από τους Σοβιετικούς ως στρατιωτική βάση για 30 χρόνια. Η περιοχή του Πέτσαμο, σύμφωνα με τη Φινλανδία, επεστράφη στη Φινλανδία.
Οι φινλανδικές παραχωρήσεις και εδαφικές απώλειες ξεπερνούσαν τις Σοβιετικές προπολεμικές αξιώσεις. Πριν τον πόλεμο, η ΕΣΣΔ ζήτησε τη μεταφορά προς δυσμάς του φινλανδοσοβιετικού συνόρου στον ισθμό της Καρελίας σε ένα σημείο 30 χιλιόμετρα ανατολικά του Βίμποργκ προς τη γραμμή ανάμεσα στο Κοϊβίστο και τη Λίπολα, την καταστροφή των υπάρχουσων οχυρώσεων στο ισθμό της Καρελίας, και την παράδοση των νησιών Σουουρσάαρι, Τυτέρσααρι και Κοϊβίστο στον κόλπο της Φινλανδίας καθώς και της χερσονήσου Ρίμπατσι. Ως αντάλλαγμα οι Σοβιετικοί θα παρέδιδαν στους Φινλανδούς τις περιοχές Ρέπολα και Ποραγιέρβι της Ανατολικής Καρελίας, περιοχή διπλάσια από τη ζητούμενη.
Φινλανδία
εναλλ.=The dome of the Vyborg Cathedral has collapsed after Soviet bombing. Four people stand in the nave and look at the rubble, highlighted by sunlight shining through the damaged dome.|μικρογραφία|Ο [[Καθεδρικός Ναός του Βίμποργκ επλήγη σοβαρά και δεν ανοικοδομήθηκε ποτέ μετά το πόλεμο. Το ίδιο το Βίμποργκ πέρασε στη Σοβιετική Ένωση μετά το πόλεμο.]] εναλλ.=Thousands of scattered rocks litter the landscape. In the distance, leaves of trees are slowly turning yellow. It is the site of a Winter War monument at Suomussalmi, Finland, containing a rock for every soldier who died at the Battle of Suomussalmi: 750 Finnish and an estimated 24,000 Soviet.|μικρογραφία|Ένα μνημείο για τον πόλεμο στο Σουομουσάλμι της Φινλανδίας. Περιέχει ένα βράχο για κάθε νεκρό στρατιώτη στη [[μάχη του Σουομουσάλμι: 750 Φινλανδοί και περίπου 24.000 Σοβιετικοί]] Ο πόλεμος των 105 ημερών είχε σαφή και καταθλιπτική επίδραση στη Φινλανδία. Η ουσιώδης διεθνή υποστήριξη ήταν ελάχιστη και έφτασε αργά, ενώ ο γερμανικός αποκλεισμός απέτρεψε τις περισσότερες παραδόσεις στρατιωτικού εξοπλισμού. Η 15μηνη περίοδος ανάμεσα στον Χειμερινό Πόλεμο και τον Πόλεμο της Συνέχειας (σχετιζόμενο με την επιχείριση Μπαρμπαρόσα), περίοδος η οποία αργότερα ονομάστηκε Ενδιάμεση Ειρήνη. Μετά το τέλος του πολέμου, η κατάσταση του Φινλανδικού στρατού στον ισθμό της Καρελίας έγινε θέμα συζήτησης στη Φινλανδία. Είχαν ήδη εκδοθεί διαταγές για να προετοιμαστεί μια υποχώρηση στην επόμενη γραμμή άμυνας στον τομέα Ταϊπάλε. Οι εκτιμήσεις για το πόσο ο Κόκκινος Στρατός θα μπορούσε να καθυστερηθεί από επιχειρήσεις υποχώρησης και παραμονής ποικίλουν από λίγες μέρες με εβδομάδες, το πολύ δύο μήνες. Οι καρέλιοι πρόσφυγες ίδρυσαν μια ομάδα συμφερόντων, τη Ομάδα των Καρελών Φινλανδών, για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα και συμφέροντα των Καρελίων, καθώς και να βρει ένα τρόπο για την επιστροφή της Καρελίας στη Φινλανδία. Το 1940, η Φινλανδία και η Σουηδία διεξήγαγαν διαπραγματεύσεις για μια στρατιωτική συμμαχία, αλλά οι διαπραγματεύσεις ναυάγησαν όταν έγινε ξεκάθαρη η αντίθεση των Γερμανών και των Σοβιετικών σε μια τέτοια συμμαχία. Κατά την ενδιάμεση ειρήνη, η Φινλανδία βελτίωσε σημαντικά τις σχέσεις της με τη Γερμανία ελπίζοντας να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη της.
Αμέσως μετά τον πόλεμο, το Ελσίνκι ανακοίνωσε 19.576 νεκρούς. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2005 από φινλανδούς ιστορικούς, 25.904 άτομα σκοτώθηκαν ή αγνοούνται και 43.557 τραυματίστηκαν στο πλευρό των Φινλανδών κατά τον πόλεμο. Φινλανδοί και Ρώσοι ερευνητές εκτιμούν ότι υπήρχαν 800 με 1.100 Φινλανδοί αιχμάλωτοι πολέμου, από τους οποίους το 10 με 20% από αυτούς πέθανε. Η ΕΣΣΔ επαναπάτρισε 847 Φινλανδούς μετά το πόλεμο. Οι αεροπορικές επιδρομές σκότωσαν 957 πολίτες. Η Φινλανδία έχασε 20 με 30 τεθωρακισμένα και 62 αεροσκάφη.
Σοβιετική Ένωση
Ο επίσημος σοβιετικός αριθμός του 1940 για τους θανάτους τους είναι 48.745 νεκροί. Πιο πρόσφατες ρώσικες εκτιμήσεις ποικίλλουν: το 1990 ο Μιχαήλ Σεμίριαγκα δήλωσε 53.522 νεκρούς και ο Ν. Ι. Μπαρίσνικοφ 53.500. Το 1997 ο Γκριγκόρι Κριβοσέγιεφ δήλωσε 126.875 νεκρούς και αγνοούμενους, με συνολικές απώλειες που φτάνουν τα 391.783 άτομα με 188.671 τραυματίες. Το 1991 ο Γιούρι Κιλίν δήλωσε 63.990 νεκρούς και απώλειες που φτάνουν τα 271.528 άτομα. Το 2007 αναθεώρησε την εκτίμηση των νεκρών σε 134.000 και το 2012 ενημέρωσε την εκτίμηση σε 138.533 μη αναστρέψιμες απώλειες. Το 2013, ο Πάβελ Πετρόφ δήλωσε ότι το Ρωσικό Κρατικό Στρατιωτικό Αρχείο έχει μια βάση δεδομένων που επιβεβαιώνει 167.976 αγνοούμενους ή σκοτωμένους στρατιώτες μαζί με τα ονόματά τους, την ημερομηνία γέννησής τους και τους βαθμούς τους. Υπήρχαν 5.572 σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου στη Φινλανδία. Η τύχη των αιχμαλώτων μετά τον επαναπατρισμό τους είναι άγνωστη—δυτικές πηγές υποψιάζονται ότι πέθαναν σε στρατόπεδα της Εν Κα Βε Ντε.
Οι Σοβιετικοί έχασαν 1.200 με 3.543 τεθωρακισμένα. Ο επίσημος αριθμός έλεγε ότι χάθηκαν 611 τεθωρακισμένα, αλλά ο Γιούρι Κιλίν βρήκε ένα γράμμα που έλαβε ο στρατηγός Μπορίς Σαπόσνικοφ αναφέρει 3.543 απώλειες τεθωρακισμένων και 316 κατεστραμμένα τεθωρακισμένα. Σύμφωνα με τον φινλανδό ιστορικό Όχτο Μάνινεν, ο 7ος Σοβιετικός Στρατός έχασε 1.244 τεθωρακισμένα στις μάχες στη γραμμή Μάνερχαϊμ κατά τον πόλεμο. Η αρχική εκτίμηση των Φινλανδών είναι ότι οι Σοβιετικοί έχασαν 1.000 με 1.200 τεθωρακισμένα. Οι Σοβιετικές Ένοπλες Δυνάμεις έχασαν περίπου 1.000 αεροπλάνα, αλλά λιγότερα από τα μισά χάθηκαν σε μάχες.
Γερμανία
Ο Χειμερινός Πόλεμος ήταν πολιτική επιτυχία για τη Γερμανία. Ο Κόκκινος Στρατός και η Κοινωνία των Εθνών ταπεινώθηκαν, ενώ ανακαλύφθηκε Αγγλογαλλικό Ανώτατο Πολεμικό Συμβούλιο ήταν χαοτικό και χωρίς εξουσία. Η γερμανική πολιτική ουδετερότητας δεν ήταν δημοφιλής στην πατρίδα, και οι σχέσεις με την Ιταλία υπέφεραν. Μετά την ειρήνη της Μόσχας, οι Φινλανδοί βελτίωσαν τις σχέσεις με τους Γερμανούς και σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες οι φινλανδογερμανικές σχέσεις ήταν στην κορυφή της ατζέντας. Το σημαντικότερο, η κακή απόδοση του Κόκκινου Στρατού έπεισε τον Χίτλερ ότι μια επίθεση στη Σοβιετική Ένωση θα επιτύχει. Τον Ιούνιο του 1941 ο Χίτλερ δήλωσε: "Πρέπει μόνο να κλωτσήσουμε την πόρτα και η ολόκληρη σάπια δομή τους θα καταρρεύσει'.
Σύμμαχοι
Ο Χειμερινός Πόλεμος έδειξε την αποδιοργάνωση και αναποτελεσματικότητα του Κόκκινου Στρατού και των Συμμάχων. Το Αγγλογαλλικό Ανώτατο Πολεμικό Συμβούλιο απέτυχε να βρει ένα επιτυχημένο σχέδιο και γενικά απέτυχε να εκπληρώσει το έργο του σε αυτή τη περίπτωση. Αυτό συνέβαλε στην κατάρρευση της κυβέρνησης Νταλαντιέ στη Γαλλία.
Σημειώσεις
<references group="F" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Ιστορία της Φινλανδίας Κατηγορία:Πόλεμοι
Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης
Το Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης (Αγγλ: Institute of Vocational Training - IVT), γνωστό και ως ΙΕΚ, θεωρείται ως μεταδευτεροβάθμια εκπαιδευτική κλίμακα που είναι ενεργή από το 1992. Απαρτίζεται από τα Δημόσια και τα Ιδιωτικά ΙΕΚ.
Το ΙΕΚ, που νοείται ως Ινστιτούτο, διαφέρει από αυτό του Πανεπιστημίου ή Ερευνητικού Ιδρύματος καθώς στην ουσία πρόκειται για κέντρο επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης.
Βασικές πληροφορίες
Τα ΙΕΚ εντάσσονται πλέον στην Τυπική Εκπαίδευση, στα οποία μπορεί ο ενδιαφερόμενος σπουδαστής να εγγραφεί και να παρακολουθήσει θεωρητικά και εργαστηριακά μαθήματα στην ειδικότητα επιλογής του. Τα ΙΕΚ δέχονται στις ειδικότητες τους απόφοιτους λυκείου/σχολής (ΕΠΑ.Λ, ΕΠΑ.Σ, ΓΕ.Λ, Τ.Ε.Ε, Τ.Ε.Λ, Ε.Π.Λ, Τ.Ε.Σ) όπως και απόφοιτους ή σπουδαστές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (Αν.Σχολές, Α.Ε.Ι) αντίστοιχης ειδικότητας άνευ ηλικίας. Οι σπουδαστές ή απόφοιτοι αντίστοιχης ειδικότητας έχουν το δικαίωμα να ολοκληρώσουν τα 3 από τα 5 εξάμηνα, ενώ οι απόφοιτοι Γενικού Λυκείου υποχρεωτικά παρακολουθούν όλα τα εξάμηνα.
Η φοίτηση διαρκεί τέσσερα εξάμηνα θεωρητικής και εργαστηριακής κατάρτισης (1.200 ώρες παρακουλούθησης) και ένα εξάμηνο έμμισθης ή άμισθης πρακτικής άσκησης (960 ώρες άσκησης) δηλαδή 2 ή 2,5 έτη. Ο εκπαιδευόμενος πρέπει να συμμετέχει στις εξετάσεις Προόδου και Εξαμήνου και ο Γενικός Μέσος Όρος πρέπει να είναι από 5 και πάνω. Οι εξετάσεις Προόδου πραγματοποιούνται όταν η εκπαιδευτική ύλη ενός μαθήματος τυπικά, έχει ολοκληρωθεί στο 70%. Οι εξετάσεις Εξαμήνου γίνονται κάθε Φεβρουάριο, προς το τέλος του Χειμερινού Εξαμήνου και κάθε Ιούνιο, προς το τέλος του Εαρινού Εξαμήνου. Η αναλογία που επηρεάζει τον Γενικό Μέσο Όρο (Γ.Μ.Ο), είναι οι εξετάσεις Προόδου κατά 40% και οι εξετάσεις Εξαμήνου κατά 60%. Παράλληλα, κλαδικές εκθέσεις ή χειρωνακτικές ασκήσεις είναι δυνατόν να ζητηθούν.
Στο τέλος της κατάρτισης και της πρακτικής άσκησης/μαθητείας, ο απόφοιτος λαμβάνει την Βεβαίωση Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΒΕΚ).
Η πιστοποίηση προγραμμάτων που σχετίζονται με την κατάρτιση είτε με την επιμόρφωση, γίνεται από τον ΕΟΠΠΕΠ ενώ τα προγράμματα σπουδών της κάθε ειδικότητας δημιουργούνται και μετέπειτα εποπτεύονται από την Γενική Γραμματεία Δια Βίου Μάθησης (ΓΓΔΒΜ).
Από το σχολικό έτος 2020-2021 δίνεται για πρώτη φορά στους υποψηφίους των πανελλαδικών εξετάσεων η δυνατότητα υποβολής παράλληλου μηχανογραφικού δελτίου για τη φοίτησή τους σε Δημόσιο ΙΕΚ. Στο παράλληλο μηχανογραφικό του έτους 2020-2021 συμπεριλαμβάνονται 52 επιλεγμένες, σύγχρονες ειδικότητες υψηλής ζήτησης από την αγορά εργασίας, καθώς και από τους υποψηφίους καταρτιζόμενους.
Κριτήρια εισαγωγής
Τα συνήθη κριτήρια που ελέγχονται αν πληρούν οι υποψήφιοι καταρτιζόμενοι τουλάχιστον στα δημόσια ΙΕΚ, βασίζονται στην μοριοδότηση που δημοσιεύεται και είναι τα εξής:
- Ο βαθμός του τίτλου σπουδών, ο οποίος απαιτείται για την εισαγωγή στο ΙΕΚ. Τα μόρια που δίνει ο τίτλος είναι τόσα όσα ο γενικός βαθμός, με μετατροπή του κλασματικού μέρους σε δεκαδικό. Σε περίπτωση που ο βαθμός του τίτλου σπουδών είναι εκφρασμένος σε διαφορετική από την εικοσαβάθμια κλίμακα, γίνεται αναγωγή του σε εικοσαβάθμια κλίμακα.
- Η τεκμηριωμένη με τα απαραίτητα δικαιολογητικά εργασιακή εμπειρία, σχετική με την ειδικότητα που επιθυμεί να καταρτιστεί, είτε στον δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα ως εξής: I. Για προϋπηρεσία τριών (3) μηνών δύο (2) μόρια. II. Για προϋπηρεσία έξι (6) μηνών τρία (3) μόρια. III. Για προϋπηρεσία εννέα (9) μηνών τέσσερα (4) μόρια. IV. Για προϋπηρεσία δώδεκα (12) μηνών έξι (6) μόρια.