cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λάιλ Στέβικ
Θάνατος
Ο Στέβικ κρεμάστηκε από τη ζώνη του, η οποία ήταν τοποθετημένη στην σιδερένια μπάρα για τις κρεμάστρες εσωτερικά στην ντουλάπα. Θεωρείται ότι πέθανε την Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου του 2001. Η σορός του βρέθηκε τη Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου του 2001. Οι αρχικές αναφορές δήλωναν ότι ο Λάιλ είχε μείνει στο ξενοδοχείο για δύο νύχτες, αλλά η πραγματική ημερομηνία άφιξης του ήταν η Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου, υποδεικνύοντας ότι είχε κλείσει το δωμάτιο για τρεις νύχτες. Πλήρωσε στην ρεσεψιόν για μια διανυκτέρευση, αλλά είπε ότι σχεδίαζε να μείνει για «λίγες μέρες ακόμη».
Μετά την ανακάλυψη του πτώματος, η αστυνομία ανέφερε ότι ο άνδρας είχε κλείσει τα στόρια στο δωμάτιο και είχε τοποθετήσει μαξιλάρια γύρω από την ντουλάπα από την οποία κρεμάστηκε. Άφησε ένα σημείωμα που έγραφε «για το δωμάτιο» στο κομοδίνο, το οποίο περιείχε 160 δολάρια σε χαρτονομίσματα των 20 δολαρίων. Επιπρόσθετα, ένας ανακριτής είπε ότι ένα κομμάτι χαρτί βρέθηκε σε έναν κάδο απορριμμάτων με τη λέξη «αυτοκτονία» γραμμένη πάνω του, σαν να έκανε δοκιμές γι' αυτό που επρόκειτο να ακολουθήσει. Εικάζεται ότι μπορεί να αυτοκτόνησε λόγω κατάθλιψης ή λόγω θανατηφόρου ασθένειας, αν και η νεκροψία δεν αποκάλυψε κάτι που να ενισχύει την δεύτερη περίπτωση ως πιθανότητα. Θεωρήθηκε επίσης ότι ο άνδρας ήταν γεννημένος σε μια μη αγγλόφωνη χώρα.
Ο Στέβικ δεν είχε αποσκευές μαζί του, αλλά μόνο μια οδοντόβουρτσα και μια οδοντόκρεμα, οι οποίες βρέθηκαν στο δωμάτιο. Φορούσε ένα μπλε πουκάμισο σε καρό σχέδιο, με ένα γκρι μπλουζάκι από μέσα, μπλε τζιν και μαύρες μπότες.
Μεταθανάτια εξέταση
Ο Λάιλ είχε ανοιχτόχρωμο δέρμα, μαύρα μαλλιά και πράσινα ή καστανοπράσινα μάτια. Το τοπικό ιατροδικαστικό γραφείο είπε ότι μπορεί να είχε επίσης αφροαμερικανική καταγωγή ή να ήταν ιθαγενής της Αμερικής ή ακόμα και Ισπανόφωνος Αμερικάνος. Τελικά η ανάλυση DNA επιβεβαίωσε ότι ήταν τουλάχιστον το ένα τέταρτο ιθαγενής Αμερικανός και το ένα τέταρτο Ισπανός. Οι εξετάσεις στην οδοντοστοιχία του έδειξαν ότι κάποια στιγμή στην ζωή του φορούσε σιδεράκια. Είχε επίσης μια παλιά ουλή σκωληκοειδεκτομής. Τελος, είχε μια ελιά στο πηγούνι του και τα οι λοβοί των αυτιών του έδειχναν σχηματικά σαν να είναι κολλημένοι στο πρόσωπο του.
Η εξέταση έδειξε επίσης ότι ο άντρας είχε χάσει πρόσφατα πολύ βάρος, έως και 18 κιλά. Ο ιατροδικαστής εκτίμησε αυτή τη διαφορά βάρους αφού σημείωσε ότι το μέγεθος του τζιν του άνδρα ήταν αρκετά μεγάλο σε σύγκριση με το σώμα του. Η ηλικία του υπολογίστηκε μεταξύ 20 και 30 ετών, δίνοντας μια εκτιμώμενη ημερομηνία γέννησης από το 1971 έως το 1981.
Ο άνδρας γνωστός ως Λάιλ Στέβικ θάφτηκε αργότερα σε έναν απλό τάφο με την ένδειξη "Άγνωστος άντρας" στο νεκροταφείο Fern Hill στο Άμπερντιν της Ουάσιγκτον.
Έρευνα
Επειδή ο Στέβικ πέθανε λίγο πριν βρεθεί το σώμα του, οι εξεταστές έλαβαν εύκολα τα δακτυλικά του αποτυπώματα, τα οδοντικά του χαρακτηριστικά και το DNA του. Αυτοί οι δείκτες αναγνώρισης τοποθετήθηκαν σε διεθνείς βάσεις δεδομένων, συμπεριλαμβανομένου της ηλεκτρονικής πλατφόρμας CODIS, αλλά δεν υπήρξαν θετικά αποτελέσματα. Πιστεύεται ότι ήρθε στην περιοχή από το Άμπερντιν ή το Πορτ Άντζελες, τοποθεσίες από τις οποίες τα λεωφορεία ταξίδευαν καθημερινά στην πόλη Αμάντα Πάρκ. Δεν αναγνωρίστηκε, ωστόσο, από κανέναν από τους οδηγούς του λεωφορείου. Επιπλέον, δύο άνδρες που αγνοούνταν εκείνη την εποχή, ο Αλεξάντερ Κρεγκ και ο Στίβεν Νίνταμ, αποκλείστηκαν ως πιθανές αντιστοιχίες για τον μυστηριώδες άντρα.
Τον Απρίλιο του 2007, ο Λάιλ Στέβικ καταχωρίστηκε ως το προφίλ του μήνα στην πλατφόρμα Missing from the Circle, μια πρωτοβουλία δημόσιας υπηρεσίας που ξεκίνησε από την Lamar Associates, δηλαδή μιας συμβουλευτικής οργάνωσης επιβολής του νόμου με έδρα την Ουάσιγκτον, που βοηθούσε στην επίλυση υποθέσεων που αφορούν αγνοούμενους ή άγνωστους Ιθαγενείς Αμερικανούς.
Ταυτοποίηση
Το 2018, δύο γενεαλόγοι του DNA Doe Project, η Κολίν Μ. Φίτζπάτρικ και η Μάργκαρετ Πρες, ανέβασαν το προφίλ DNA του νεκρού στην πλατφόρμα GEDmatch για να προσπαθήσουν να συνδέσουν τον Λάιλ με άτομα που ζουν στο Αϊντάχο και το Νέο Μεξικό.
Το γραφείο του σερίφη της Κομητείας Γκρέις Χάρμπορ ανακοίνωσε στις 8 Μαΐου 2018 ότι ο άγνωστος άντρας είχε ταυτοποιηθεί μέσω ανάλυσης DNA και σύγκρισης με γενετικούς συγγενείς. Καταγόταν από την κομητεία Αλαμίντα της Καλιφόρνια και ήταν 25 ετών τη στιγμή του θανάτου. Το γραφείο του σερίφη της κομητείας Γκρέις Χάρμπορ ειδοποίησε την οικογένεια του άνδρα για τις εξελίξεις, και εκείνοι έδωσαν στην αστυνομία ένα σετ από τα δακτυλικά αποτυπώματα του νεκρού, τα οποία ελήφθησαν στο δημοτικό σχολείο, ως μέρος ενός προγράμματος αναγνώρισης παιδιών. Η σύγκριση των παιδικών αποτυπωμάτων με εκείνων που ελήφθησαν το 2001, έφερε πλήρη ταυτοποίηση. Ωστόσο, για να προστατευτούν τα προσωπικά του δεδομένα καθώς και η ιδιωτικότητα της οικογένεια του, οι δικοί του επέλεξαν να μην γνωστοποιηθεί δημόσια το πραγματικό του όνομα. Παρόλα αυτά πρόσφατα κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο η πληροφορία ότι το πραγματικό του όνομα ήταν "Κριστιάν Εμιλιάνο Λακούνζα".
Αναφορές
Κατηγορία:Articles with hCards Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Νεκροί χωρίς ταυτότητα
Ροντσέλλο
Το Ροντσέλλο (ιταλικά: Roncello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Μέλαθρον Δούμπα
Το Μέλαθρον Δούμπα (γερμανικά:Palais Dumba) βρίσκεται στην Βιέννη, την πρωτευούσα της Αυστρίας. Ήταν η κατοικία του ελληνοαυστριακού επιχειρηματία και μεγάλου ευεργέτη των τεχνών, Νικόλαο Δούμπα (1830-1900). Το κτήριο κατασκευάστηκε το 1865-1866 με τα σχέδια των Αυστριακών αρχιτεκτόνων Γιόχαν Ρομάνο φον Ριγκε και του Ογκούστ Σβεντεβάιν φον Λονεμπέργκ. .
Ρόνκο Μπριαντίνο
Το Ρόνκο Μπριαντίνο (ιταλικά: Ronco Briantino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Μέλαθρον Δούμπα
Στην είσοδο της κατοικίας του, ο Δούμπας είχε βάλει για την υποδοχή των προσκεκλημένων του μία κεντημένη κουρτίνα με χρυσά μεγάλα γράμματα την λέξη «ΧΑΙΡΕ», στα Ελληνικά. Επίσης ο Δούμπας φιλοξένησε στη κατοικία του αρκετούς διάσημους συνθέτες, όπως ο Γιοχάνες Μπραμς και ο Ρίχαρντ Βάγκνερ. Εκτός αυτών, ήταν συχνά προσκεκλημένοι και οι συγγενείς του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ Ά της Αυστρίας, ιδιαιτέρως ο Αρχιδούκας και Πρίγκιπας Ροδόλφος με την σύζυγό του Πριγκίπισσα Στεφανία.
Το Μέλαθρον Δούμπα διασώζεται ως και τις μέρες μας, όντας πια εμπορικό κτίριο γραφείων και καταστημάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη
Ελαιόφυτο Αμφιλοχίας Αιτωλοακαρνανίας
47 Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ελαιόφυτο (αποσαφήνιση)
Χεμσίν
Χεμσίν, (Τουρκική γλώσσα ; Hemşinli) , (Αρμενική γλώσσα ; Համշինի) ονομάζεται μια φυλή που ζει γύρω από την, Ανατολική Μαύρη Θάλασσα με καταγωγή από την περιοχή της Ριζούντας και του Αρτβίν. Οι Χεμσίν ήταν στο παρελθόν Αρμένιοι όταν όμως ασπάστηκαν το Σουνιτικό Ισλάμ δεδομένου ότι οι Αρμένιοι είναι εθνοθρησκευτικος λαός και δεν μπορούσαν να ανήκουν έτσι σε αυτόν μιας και απέρριψαν τον χριστιανισμό δημιούργησαν δική τους εθνοθρησκευτική ομάδα που ονομάστηκαν Χεμσίν. Οι Αρμένιοι μέχρι σήμερα έχουν κακές σχέσεις με τους Χεμσίν.
Ομάδες
Η Οθωμανική περίοδος σηματοδότησε δύο κύριες εξελίξεις στην περιοχή του Χεμσίν. Τον εξισλαμισμό και τη μετακίνηση των πληθυσμών.
Ελαιόφυτο Αμφιλοχίας Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Ελαιόφυτο βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας. Απέχει 48 χλμ. Β. από την Αμφιλοχία και 26 χλμ. ΝΑ. από την Άρτα. Σημαντικό αξιοθέατο είναι η μονή Δρυμοναρίου η οποία βρίσκεται στα βόρεια του χωριού και το δρόμο για τη Φλωριάδα (Λιάσκοβο). Από το 1986 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο και "το καθολικό είναι στενόμακρη βασιλική χτισμένη σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα (με παλαιότερη χρονολογία 1639), με ξυλόγλυπτο τέμπλο, οροφή με ρομβόσχημο φάτνωμα, είναι δε κατάγραφη με τοιχογραφίες του 18ου αιώνα". Βορειοανατολικά του Ελαιόφυτου, στον παλιό οικισμό "Μέγας Στούρνος", υπάρχει ο ομώνυμος καταρράκτης ύψους 32 μέτρων.
Χεμσίν
Ομάδες
Ο ισλαμισμός προφανώς είχε αρχίσει να διαδίδεται πριν την εδραίωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, δεν είχε όμως καταφέρει να επικρατήσει ως επίσημη θρησκεία πριν το τέλος του 16ου αιώνα. Ένας μεγάλος αριθμός μετοικήσεων (μέσα και έξω από την εν λόγω περιοχή) πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής εποχής. Ακόμη, υπάρχει έλλειψη αναλυτικών πληροφοριών σχετικά με τη φύση αυτών των μετακινήσεων, περιληπτικά πραγματοποιήθηκαν μεταναστεύσεις:
Ελαιόφυτο Αμφιλοχίας Αιτωλοακαρνανίας
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά του ονομασία είναι Χλιμπορίτας και αναφέρεται το 1961 να ανήκει στην τότε κοινότητα Φλωριάδας. Το 1978 με το ΦΕΚ 18Α - 16/02/1978 μετονομάστηκε σε Ελαιόφυτον και οφείλει το όνομά του στις πολλές ελιές που καλλιεργούνται στην γύρω περιοχή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Φλωριάδα, τη Χρυσοπηγή, το Καθαροβούνι, την Καστριώτισσα, την Παλαιά Φλωριάδα, το Παλαιόκαστρο και τη Χρυσορράχη αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Φλωριάδας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μενιδίου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 47 κατοίκων.
Χεμσίν
Ομάδες
- από το Χεμσίν του Χεμσινλί της Αρμενικής Εκκλησίας στις δυτικές περιοχές της ανατολικής Μαύρης Θάλασσας κατά τα πρώτα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας.
Chevrolet Traverse
Το Chevrolet Traverse είναι μεγάλων διαστάσεων crossover SUV αυτοκίνητο, που παράγεται από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chevrolet, από το 2008. Η πρώτη γενιά του μοντέλου αντικατέστησε το SUV Chevrolet TrailBlazer (που είχε αντικαταστήσει το Chevrolet Blazer) και το minivan Chevrolet Uplander ταυτόχρονα. Η δεύτερη γενιά του Traverse κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2017, ως μοντέλο της σεζόν του 2018.
Χεμσίν
Ομάδες
- από τους μουσουλμάνους Χεμσινλί προς τη δυτική Ανατολία, καθώς επίσης προς τον Καύκασο εξαιτίας των ρωσοτουρκικών πολέμων και των επακόλουθων δυσχερειών τον 19ο αιώνα.
Chevrolet Traverse
Με την αναβίωση του ονόματος Chevrolet Blazer, που πρωτοπαρουσιάστηκε στις ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2019 για την ίδια σεζόν, το Traverse ταξινομήθηκε επίσημα σε ανώτερη κατηγορία μεγέθους από το Blazer, στα πλαίσια των σχεδίων της Chevrolet να επεκτείνει περαιτέρω την παλέτα των SUV της.
Χεμσίν
Ομάδες
- μέσα στην περιοχή της Οθωμανικής κυριαρχίας.
Chevrolet Traverse
Αισθητική
Το όνομα Traverse είχε αρχικά χρησιμοποιηθεί για ένα πρωτότυπο μοντέλο (concept car) που είχε παρουσιάσει η Chevrolet τον Ιανουάριο του 2003, στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Ντιτρόιτ, αλλά δεν έφτασε στην παραγωγή. Ο λόγος ήταν ότι τελικώς επελέγη το Chevrolet Equinox για τον αντίστοιχο ρόλο και το μοντέλο αυτό κυκλοφόρησε μέσα στο 2004, ενώ σήμερα βρίσκεται στην τρίτη γενιά του.
Σερένιο
Το Σερένιο (ιταλικά: Seregno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Chevrolet Traverse
Αισθητική
Το ντιζάιν του τελικού Chevrolet Traverse παραγωγής προήλθε από ένα άλλο πρωτότυπο μοντέλο, το Chevrolet Sequel του 2005 και μάλιστα διατήρησε την χαρακτηριστική μπροστινή γρίλια σαν λοχιόσημο. Μια παρόμοια σχεδιαστική ιδέα υιοθετήθηκε και στο σεντάν Chevrolet Malibu του 2008. Γενικότερα επίσης, το Traverse πρώτης γενιάς έφερε μία εντελώς διαφορετική αισθητική από τα άλλα crossover της πλατφόρμας Lambda, με μοναδική εξαίρεση τις πανομοιότυπες πόρτες.
Το 2012, το αρχικό Traverse υπέστη μια αισθητική ανανέωση, που αποκαλύφθηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης τον Απρίλιο του 2012. Η εμφανέστερη διαφορά ήταν η νέα γρίλια, ενώ αντιθέτως το τεχνολογικό του υπόβαθρο παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητο.
Κινητήρας
thumb|left|Το σαλόνι ενός Chevrolet Traverse του 2010.
Όπως και όλα τα άλλα μοντέλα της πλατφόρμας Lambda, το Chevrolet Traverse πρώτης γενιάς εξοπλίζεται με τον βενζινοκινητήρα LLT, κυβισμού 3.564 cm³ V6, που φέρει σύστημα μεταβλητού χρονισμού βαλβίδων (variable valve timing / VVT) και ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου (injection).
Η ισχύς του αρχικού Traverse ανέρχεται στους 281 hp στις 6.300 στροφές το λεπτό στις εκδόσεις LS και LT, ενώ στην κορυφαία έκδοση LTZ φτάνει τους 288 hp στις 6.300 στροφές το λεπτό, λόγω της διπλής εξάτμισης των μοντέλων LTZ. Όλες οι εκδόσεις συνδυάζονται με το 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο 6T75. Το μοντέλο μπορούσε να παραγγελθεί με κίνηση στους μπροστινούς τροχούς ή με 4-κίνηση.
Χεμσίν
Ομάδες
Μια ξεχωριστή κοινότητα 50 χιλιόμετρα ανατολικά από το Χεμσίν σε χωριά γύρω από την Χόπα και την Μπόρτσκα ονομάζουν τους εαυτούς τους «Χεμσινλί» και συχνά αναφέρονται ως οι «Χόπα Χεμσινλί». Ο Μπερτ Βανς, καθηγητής γλωσσολογίας στο πανεπιστήμιο του Γουισκόνσιν-Μιλγουόκι, αναφέρεται σε αυτή τη ομάδα ως «οι ανατολικοί Χαμσενίς». Οι Χεμσινλί και οι Χόπα Χεμσινλί διαφέρουν όχι μόνον ως προς τη γεωγραφική τους θέση, αλλά και ως προς τη γλώσσα όπως επίσης κι ως προς κάποιες διαφορές στην κουλτούρα και δεν γνωρίζει ο ένας την ύπαρξη του άλλου.
Ο Σιμονιάν δηλώνει ότι υπάρχουν διάφορες θεωρίες αναφορικά με την εμφάνιση της ομάδας Χόπα Χεμσινλί. Αυτές σχετίζονται με το εάν η ομάδα μετανάστευσε από το Χεμσίν ή εάν την είχαν εγκαταστήσει εκεί οι οθωμανικές αρχές, εάν η μετοίκιση πραγματοποιήθηκε κατά τις αρχές του 16ου αιώνα ή στα τέλη του 17ου, εάν πραγματοποιήθηκε σε ένα ή σε δύο στάδια. Επίσης οι Χόπα Χεμσινλί είναι αποκλειστικά μουσουλμάνοι. Ο Σιμονιάν αναφέρει πως υπάρχει μια διαμάχη αναφορικά με το εάν έφτασαν στην περιοχή Χόπα όντας μουσουλμάνοι ή ασπάσθηκαν τον ισλαμισμό, αφού εγκαταστάθηκαν εκεί.
Οι Χόπα Χεμσινλί εκτός από τουρκικά μιλούν και άλλη μια γλώσσα, η οποία ονομάζεται «Χεμσινσέ» ή («Χομσετσί» και / ή Χομσετσμά σύμφωνα με κάποιες πηγές). Πρόσφατες μελέτες απέδειξαν πως είναι μια αρχαϊκή διάλεκτος της αρμενικής γλώσσας με επιρροές από την τουρκική και ο Βανς επίσης αναφέρει ότι η διάλεκτος «Χεμσινσέ» έχει επιρροές από την τουρκική γλώσσα σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι άλλες αρμενικές διάλεκτοι.
Σερένιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Χεμσίν
Ιστορία
250px|thumb|Χεμσίν Γυναικών [[Επαρχία Ριζούντας|Ριζούντας ,Τουρκία ]]
Ο Ρόμπερτ Χούσεν δείχνει την περιοχή όπου βρίσκεται το σημερινό Χεμσίν να κατοικείται από έναν λαό με διαφορετικές ονομασίες κατά την αρχαία και τη μεσαιωνική ιστορία. Με αυτόν τον τρόπο υποδηλώνει ότι κάποιοι χαρακτηρισμοί μπορεί να έχουν εναλλακτικές μορφές και ενίοτε παρουσιάζει τα ονόματα που χρησιμοποιεί με ερωτηματικό. Συνοψίζοντας, από τον 13ο αιώνα έως τον 6ο αιώνα π.Χ. αναφέρονται ως Κολχιδείς, από το 550 έως το 330 π.Χ. Κολχιδείς και Μάκρωνες, από το 180 π.Χ. έως το 14 μ.Χ. Λαζοί, την περίοδο των Αρσακιδών (63 μ.Χ.-298 μ.Χ.) Ηνίοχοι, Μαχέλωνες, Μοσσύνοικοι, Δρίλες, Σάννοι, κ.ά..
Αυτά τα δύο ονόματα (Ταμπούρ και Χαμαμασέν) συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο «Η ιστορία του Ταρόν» του καθηγητή Τζον Μαμικονιάν, σε μια σύντομη αναφορά για μια πολεμική αναμέτρηση μεταξύ του κυβερνήτη του Ταμπούρ, Χαμάμ, και του θείου του, του γεωργιανού πρίγκιπα. Αποτέλεσμα της εν λόγω μάχης ήταν η καταστροφή της πόλης, η οποία ανακατασκευάστηκε από τον Χαμάμ, ο οποίος και τη μετονόμασε σε Χαμαμσέν. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Μαμικονιάν, η μάχη αυτή έγινε στις αρχές του 7ου αιώνα μ.Χ.. Με την πάροδο των χρόνων η ονομασία της περιοχής από Χαμαμσέν μετατράπηκε σε Χαμσέν. Ο Σιμονιάν, που επίσης αναφέρει αυτήν την ιστορία, δηλώνει ότι η ανωτέρω ημερομηνία ίσως να είναι λανθασμένη.
Ο Βενινγκχάους καθορίζει το Ταμπούρ ως την περιοχή προορισμού της μετανάστευσης, της οποίας ηγήθηκαν ο Χαμάμ και ο πατέρας του Σαπούχ Αματουνί, και υποστηρίζει ότι προφανώς συνάντησαν εκεί ανθρώπους που ήταν ήδη χριστιανοί, ενδεχομένως Έλληνες. Ο Ρέντγκεϊτ εικάζει για πιθανό συμβολισμό στην ιστορία του Γεβόντ και για πιθανές διαστρεβλώσεις στην ιστορία του Μαμικονιάν, προειδοποιώντας με αυτόν τον τρόπο ότι δεν πρέπει όλα να θεωρούνται δεδομένα. Στις αναφορές του ο Χατσικιάν δηλώνει: «Δεν υπάρχει κάποια ένδειξη για το πού ακριβώς ήταν η περιοχή Ταμπούρ, η θρυλική πρωτεύουσα του Χαμσέν. Το μόνο σίγουρο είναι πως, εάν και εφόσον υπήρξε, σαφώς ανήκε σε μια πολύ πιο παλαιά εποχή». Αναφέρει επίσης σε υποσημείωσή του την ονομαστική ομοιότητα μεταξύ της λέξης Ταμπούρ και μιας περιοχής γνωστής ως Ταχπούρ ή Ταγκπούρ στα υψώματα του Καπτανπασά. Ο Σιμονιάν δηλώνει πως πιθανόν το Ταμπούρ να βρίσκεται στην περιοχή του Βαροσκάλ (υψόμετρο 1.800 μ.).
Επιπλέον θεωρίες μεσαιωνικής μετανάστευσης προς το Χεμσίν έχουν ως εξής:
-ο εξαρμενισμός της φυλής Τσάνων πραγματοποιήθηκε μέσω κυριαρχίας δυναστειών στο Νότο.
Οι πηγές των κυριαρχούντων δυνάμεων στην περιοχή (Βυζάντιο, Τραπεζούντα, Γεωργία, Αρμενία και Τουρκία) δεν μιλούν για το Χεμσίν, μέχρι αυτό να κατακτηθεί από τους Οθωμανούς. Συμπεραίνεται πως το Χεμσίν κυβερνήθηκε από τους τοπικούς άρχοντες υπό την αιγίδα των μεγαλύτερων περιφερειακών δυνάμεων που άλλαζαν κατά καιρούς, ήτοι το αρμενικό βασίλειο των Βαγρατιδών, η βυζαντινή αυτοκρατορία, την οποία διαδέχθηκε η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, το βασίλειο της Γεωργίας, οι ομοσπονδίες του Καρά Κογιουνλού και του Ακ Κογιουνλού, έως ότου προσαρτήθηκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία κατέρρευσε μετά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο και έδωσε τη θέση της στη δημοκρατία της Τουρκίας.
Η κατάκτηση του Χεμσίν από τους Τούρκους πραγματοποιήθηκε γύρω στο 1480 μ.Χ.. Μια οθωμανική αναφορά, η οποία χρονολογείται γύρω στα 1486 μ.Χ. ονομάζει τη φυλή Χεμσίν και την αναφέρει ως οθωμανική ιδιοκτησία. 280px|thumb|Χεμσιν Τουλούμ παίζοντας [[Επαρχία Ριζούντας|Ριζούντας ,Τουρκία ]]
Σύμφωνα με τον ιερέα Λεόντιο (8ος αιώνας) αφού έχασαν τα εδάφη τους στο Αρτάζ κατά τη διάρκεια μαχών εναντίον Αράβων, δύο Αρμένιοι ευγενείς, ο Χαμάμ και ο Σαπούχ Αματουνί, μετακινήθηκαν στη βυζαντινή αυτοκρατορία με 12.000 άτομα. Στις βουνοκορφές του Πόντου ίδρυσαν μια νέα πόλη την Ταμπούτ, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Χαμαμσέν (αποικία του Χαμάμ) και πολύ αργότερα σε Χαμσέν (Χαμσίν στα τουρκικά).
Καθώς ήταν εγκατεστημένοι σε άκρως απομονωμένη τοποθεσία και δεν είχαν δεσμούς με τον υπόλοιπο αρμενικό πληθυσμό, οι Χαμσεν-τσί Αρμένιοι δημιούργησαν τη δική τους μοναδική διάλεκτο της αρμενικής γλώσσας, ένα κοινωνικό φαινόμενο που συνέβη σε όλη την ιστορική Αρμενία (π.χ. η διάλεκτος του Ζανκεζούρ, του Καραμπάχ, του Λορί, κ.λ.π.) και οδήγησε στη δημιουργία μοναδικών τοπικών ηθών και εθίμων.
Αρχικά, η πλειονότητα των Χαμσεντσί Αρμενίων ανήκε στην αρμενική χριστιανική αποστολική εκκλησία του πατριαρχείου του Χατσκάρ, έως το 1461 μ.Χ. δηλαδή την κατάκτηση της περιοχής από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Αποτέλεσμα της κυριαρχίας αυτής μεταξύ του 16ου και του 18ου αιώνα ήταν ο εξισλαμισμός μεγάλου αριθμού Αρμενίων Χαμσεντσί. Όμως παρά την αλλαγή του θρησκεύματος, πέτυχαν τη διατήρηση της γλώσσας, των ηθών και των εθίμων. Ως μουσουλμάνοι πλέον οι Χαμσεντσί Αρμένιοι γλύτωσαν τη θηριωδία της γενοκτονίας των Αρμενίων από τους Τούρκους μεταξύ του 1915-1923.
Πολιτισμός
Οι Χαμσενίς είναι γνωστοί για τα έξυπνα ανέκδοτα, τα αινίγματα και τις ιστορίες τους. Μερικά από τα ανέκδοτα που οι μουσουλμάνοι Χαμσενίς λένε βασίζονται πάνω σε παλαιά αρμενικά ανέκδοτα. Συνοδεύουν χορούς με δικά τους μουσικά όργανα, η δυτική ομάδα χρησιμοποιεί το τουλούμ (την ποντιακή τσαμπούνα), η ανατολική το σιμσίρ καβάλ (φλογέρα φτιαγμένη από πυξάρια), η βόρεια ομάδα το Χαμσνά-ζουρνά (ζουρνά των Χαμσενί).
Σαμπίνε Βάις (φωτογράφος)
Η Σαμπίνε Βάις (Sabine Weiss, γενν. Βέμπερ, 23 Ιουλίου 1924 - 28 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Γαλλοελβετίδα φωτογράφος και μια από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του γαλλικού ουμανιστικού κινήματος φωτογραφίας, μαζί με τους Ρομπέρ Ντουανό, Γουίλι Ρόνις, Édouard Boubat και Izis. Γεννήθηκε στην Ελβετία και το 1995 πολιτογραφήθηκε Γαλλίδα.
Χεμσίν
Πολιτισμός
Κάποιοι Χαμσενίς συμβάλουν στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής τους ως περίφημοι αρτοποιοί, εστιάτορες και μεταφορείς. Στην Τουρκία ανέπτυξαν τη δημοφιλή τέχνη της παραγωγής και επεξεργασίας όπλων.
Σαμπίνε Βάις (φωτογράφος)
Βιογραφία
Ο πατέρας της Βάις ήταν χημικός μηχανικός και έφτιαχνε τεχνητά μαργαριτάρια από τα λέπια των ψαριών. Η οικογένεια κατοικούσε δίπλα στο συνοριακό φυλάκιο και έφυγε από το Saint-Gingolph όταν η ίδια ήταν ακόμα παιδί. Έδειξε ενδιαφέρον από πολύ μικρή για τη φωτογραφία, για την οποία δήλωσε :"Συνειδητοποίησα σε πολύ μικρή ηλικία ότι η φωτογραφία θα γινόταν το μέσο έκφρασής μου. Ήμουν περισσότερο οπτικός παρά πνευματικός τύπος. Δεν ήμουν πολύ καλή μαθήτρια. Παράτησα το λύκειο, έφυγα μια καλοκαιρινή ημέρα με ένα ποδήλατο."Η Βάις ξεκίνησε να φωτογραφίζει το 1932 με μια φωτογραφική μηχανή από βακελίτη, την οποία αγόρασε με το χαρτζιλίκι της ενώ εκτύπωνε τις φωτογραφίες στο περβάζι της. Ο πατέρας της υποστήριξε την επιλογή της και η ίδια έμαθε αργότερα την τεχνική της φωτογραφίας, από το 1942 έως το 1946, από τον Φρεντερίκ Μπουασοννά, έναν στούντιο φωτογράφο στη Γενεύη.
Χεμσίν
Οι Χεμσινλί στην Τουρκία
Ο Νιλ Άσκερσον γράφει ότι η κεμαλική ιδεολογία «η Τουρκία είναι για τους Τούρκους» δεν έδωσε καμία ασφάλεια στις μειονότητες και «η μικροσκοπική ομάδα των Χεμσινλί είχε ένα λόγο παραπάνω να σκύψει το κεφάλι, διότι τα μέλη της είναι απόγονοι των Αρμενίων».
Σαμπίνε Βάις (φωτογράφος)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι φωτογράφοι
Χεμσίν
Οι Χεμσινλί στην Τουρκία
Για να αποφύγουν κατηγορίες για διάσπαση, οι Χεμσινλί παραμένουν διακριτικοί και δεν προκαλούν για την ταυτότητά τους, συμμετέχοντας πλήρως αλλά και διακριτικά στην τουρκική κοινωνία.
Ο κινηματογραφιστής Οζκάν Αλπέρ από το ανατολικό Χεμσινλί, γύρισε την πρώτη κινηματογραφική ταινία για τους Χαμσετσί, το «Μομί» (γιαγιά), η οποία κυκλοφόρησε το 2000. Στη συνέχεια ο Αλπέρ κατηγορήθηκε από το Δικαστήριο Κρατικής Ασφάλειας για παραγωγή υλικού, με σκοπό να καταστρέψει την ενότητα του κράτους, βάσει του άρθρου 8 του τουρκικού αντιτρομοκρατικού νόμου. Ο νόμος αυτός ανακλήθηκε το 2003 κατόπιν πιέσεων από την Ε.Ε. και ο Αλπέρ δεν δικάστηκε. Το 2005 κυκλοφόρησε το πρώτο μουσικό άλμπουμ με ανώνυμα Χαμσέν φολκλορικά τραγούδια.
Οι παλαιότερες γενεές των τούρκων Χαμσενί θεωρούν τον όρο «Ερμενί» προσβολή αλλά κάποιες νεότερες γενεές, ειδικά αυτές με έντονη αριστερή ανατροφή, τείνουν να θεωρούν τους εαυτούς τους Αρμένιους.
Ο Μεσούτ Γιλμάζ, τέως πρωθυπουργός της Τουρκίας, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και η οικογένειά του ήταν εν μέρει Χαμσενί (δυτική ομάδα).
Ο Αχμέτ Τεβφίκ Ιλερί (γεννημένος σε χωριό του Χεμσίν) ήταν υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και πριν από αυτό υπουργός Παιδείας της Τουρκίας μεταξύ 1950-1960. Ο Νταμάτ Μεχμέτ Αλί Πασά, που έγινε Μέγας Βεζίρης την παραμονή του Κριμαϊκού Πολέμου το 1853 ήταν επίσης Χαμσενί.
Η κοινότητα έχει δώσει και άλλα σημαντικά ονόματα στην τουρκική ιστορία και κοινωνία, όμως ο Μουράτ Καραγιαλτσίν, σήμερα αρχηγός πολιτικού κινήματος, τέως υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και δήμαρχος της Άγκυρας, προέρχεται από χωριό στο Καμλιxεμσίν.
Σήμερα υπάρχουν δύο προγράμματα, στα οποία συμμετέχουν τουρκικές μη κυβερνητικές οργανώσεις και η EuropeAid και τα οποία ασχολούνται με το εν λόγω θέμα. Το πιο πρόσφατο πρόγραμμα «Ecodialogue Project» (2007) έχει θέσει ως στόχο την αφύπνιση της περιβαλλοντικής συνείδησης των επιχειρήσεων της περιοχής, τη βελτίωση του επιπέδου των φτωχών στρωμάτων και την ποιότητα των πληροφοριών που δίδουν οι τοπικοί ξεναγοί, πολλοί εκ των οποίων είναι αυτοδίδακτοι και άνευ διπλώματος. Το άλλο πρόγραμμα ξεκίνησε το 2004, συμμετέχει σ’αυτό η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) και στοχεύει στην ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση για τον αγριόγαλο, και ειδικά για τον μαύρο αγριόγαλο, που επισκέπτεται την περιοχή, και πάλι με έμφαση στις επιχειρήσεις και τους ξεναγούς.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας
Chevrolet Traverse
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|Chevrolet Traverse LTZ (η κορυφαία έκδοση) του 2009. thumb|Chevrolet Traverse LS (η βασική έκδοση) του 2010. thumb|Chevrolet Traverse LTZ κατά την παρουσίαση της αισθητικής του ανανέωσης, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης τον Απρίλιο του 2012.
Ήδη από την σχεδίαση του αρχικού Chevrolet Traverse δόθηκε εξαιρετικά μεγάλη έμφαση στην ασφάλεια. Από την εμπορική εισαγωγή του και επί όλα τα έτη παραγωγής του, όλα τα Traverse πρώτης γενιάς έφεραν στάνταρ τα εξής στοιχεία ενεργητικής και παθητικής ασφάλειας:
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο για Ασφάλεια Αυτοκινητοδρόμων (Insurance Institute for Highway Safety / IIHS) έχει απονείμει στο Chevrolet Traverse πρώτης γενιάς το βραβείο Top Safety Pick, καθώς απέσπασε την μέγιστη δυνατή διάκριση «good» στην πλαγιομετωπική, πλευρική και οπίσθια πρόσκρουση, όπως και στη δοκιμή αντοχής της οροφής σε τυχόν ανατροπή, ενώ διαθέτει και στάνταρ Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP).
Δεύτερη γενιά
Η δεύτερη γενιά του Chevrolet Traverse παρουσιάστηκε επίσημα στις 9 Ιανουαρίου 2017 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ. Η παραγωγή του ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2017 και κυκλοφόρησε στην αγορά των ΗΠΑ μέσα στον ίδιο μήνα, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2018.
Επίπεδα εξοπλισμού
και οι ειδικές εκδόσεις:
Ανανέωση του 2021
Ο μητρικός όμιλος της General Motors σχεδίαζε να προβεί σε ένα έντονο λίφτινγκ του μοντέλου μέσα στο έτος 2020, με σκοπό να κυκλοφορήσει στα τέλη του ίδιου έτους. Τελικώς όμως, η ανανέωση αυτή αναβλήθηκε για τα τέλη του 2021 (σεζόν του 2022), λόγω των συνεπειών της πανδημίας του κορονοϊού COVID-19.
Η βελτιωμένη αυτή εκδοχή διατήρησε τον κινητήρα βενζίνης LFY 3.649 cm³ V6, ισχύος 318 hp στις 6.800 στροφές το λεπτό και ροπής 360 N·m στις 2.800 στροφές το λεπτό, με επιτάχυνση 0–100 km/h σε 7,6 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 210 km/h, καθώς και το 9-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο 9T65 της δεύτερης γενιάς. Αντιθέτως, ο βραχύβιος κινητήρας 1.998 cm³ GM Ecotec LTG turbo 4-κύλινδρος σε σειρά (I4), ισχύος 258 hp στις 5.500 στροφές το λεπτό και ροπής 400 N·m στις 3.000 στροφές το λεπτό, είχε καταργηθεί από τον Απρίλιο του 2019.
Πωλήσεις στις ΗΠΑ
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Traverse
Τζιανλούκα Ρόκι
Ο Τζιανλούκα Ρόκι (Gianluca Rocchi, γενν. 25 Αυγούστου 1973) είναι Ιταλός διαιτητής ποδοσφαίρου.
Σταδιοδρομία
Ο Ρόκι ξεκίνησε να διαιτητεύει το 2000 και σφύριξε σε 38 αγώνες σε τρεις σεζόν στη Σέριε Γ. Αργότερα προήχθη στις ψηλότερες κατηγορίες, κάνοντας το ντεμπούτο του στον αγώνα Λέτσε - Ρετζίνα στις 16 Μαΐου 2004. Το 2010, όταν η Εθνική Επιτροπή Διαιτητών για τη Σέριε Α και τη Σέριε Β χωρίστηκε, ανατέθηκε στην Επιτροπή της Σέριε Α.
Έκανε το διεθνές ντεμπούτο του στις 26 Μαΐου 2008, σε φιλικό αγώνα μεταξύ της Ολλανδίας U19 και της Ελλάδας U19. Αργότερα, ορίστηκε σε ευρωπαϊκούς διασυλλογικούς αγώνες (αρχικά για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2008-09 και στη συνέχεια για το Τσάμπιονς Λιγκ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2010-11).
Διαιτήτευσε τρεις διεθνείς αγώνες κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 και αργότερα ορίστηκε ως διαιτητής για το τουρνουά ποδοσφαίρου ανδρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο.
Στις 18 Αυγούστου 2013, ο Ρόκι ορίστηκε στο Σούπερ Καπ Ιταλίας μεταξύ της Γιουβέντους και της Λάτσιο.
Στις 21 Μαΐου 2016, ορίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας μεταξύ της Μίλαν και της Γιουβέντους.
Τον Απρίλιο του 2017, η FIFA ανακοίνωσε ότι ο Ρόκι είχε επιλεγεί ως ένας από τους διαιτητές για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2017 στη Ρωσία.
Τον Ιούλιο του 2017, η UEFA ανακοίνωσε ότι ο Ρόκι είχε επιλεγεί ως διαιτητής του ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2017 μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Στις 29 Μαρτίου 2018, η FIFA ανακοίνωσε ότι ο Ρόκι διαιτητεύσει ορισμένους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018, μαζί με τους Ελενίτο Ντι Λιμπερατόρε και Μάουρο Τονολίνι ως επόπτες.
Στις 13 Μαΐου 2019, η UEFA ανακοίνωσε ότι ο Ρόκι είχε επιλεγεί ως διαιτητής του τελικού του Γιουρόπα Λιγκ 2019 μεταξύ της Τσέλσι και της Άρσεναλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018
Άγιος Ισίδωρος Χαλκιδικής
Ο Άγιος Ισίδωρος είναι νησίδα της Χαλκιδικής στον κόλπο της Βουρβουρούς, ανατολικά της νησίδας Διάπορος. Βρίσκεται απέναντι από τη Βουρβουρού και δίπλα στον Διάπορο όπου σχηματίζουν θαλάσσιο στενό με καταγάλανα νερά.
Πάνω στην νησίδα υπάρχουν ερείπια βυζαντινού ναΐδριου, πιθανότατα του αγίου Ισιδώρου. Το ναΐδριο σώζετε στα 2 περίπου μέτρα ύψος και σε διαστάσεις 5,95 Χ 4,35, φαίνετε ότι δεν είχε παράθυρα μόνο μία κόχη στην αγία τράπεζα όπου έμπαινε φως, και πιθανότατα κτίστηκε από κάποιον ερημίτη που έζησε εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Χαλκιδικής Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Σιθωνίας
Σοβίκο
Το Σοβίκο (ιταλικά: Sovico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Μυστράκι Μεσσηνίας
Το Μυστράκι, αναφερόμενο επίσημα ως το Μυστράκιον, είναι μικρός οικισμός κοντά στην Κορώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Μυστράκι βρίσκεται βορειοδυτικά από την Κορώνη από την οποία απέχει 13 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 34 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 221 μέτρα και απέχει από τον Μεσσηνιακό κόλπο περίπου 8,5 χιλιόμετρα. Κοντά στο Μυστράκι βρίσκονται, προς τα βόρειά του η Κλεισούρα σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά του το Χωματερό και η Φαλάνθη σε αποστάσεις 2,5 και 5,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοδυτικά του το Ζιζάνιο, το Καπλάνι και η Υάμεια σε αποστάσεις 7, 4,5 και 6,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Κορώνης και της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν υπό τον έλεγχο της Ασίνης, της αρχαίας πόλης, η οποία μεταγενέστερα αναπτύχθηκε ως η σύγχρονη Κορώνη. Η ονομασία «Μυστράκι», πιστεύεται ότι είναι πιθανώς βυζαντινής προέλευσης και σημαίνει ο «Μικρός Μυστράς». Θεωρείται επίσης ότι, ιδιαίτερα την βυζαντινή εποχή, η περιοχή του σημερινού χωριού ήταν σημαντική, λόγω της θέσης της, για τον έλεγχο της θάλασσας. Στην περιοχή του χωριού ή/και του κοντινού παλαιού βυζαντινού Μοναστηριού της Παναγίας Τριβιτσιανής πιστεύεται ότι διέμεινε για κάποιο χρονικό διάστημα και ο δεσπότης του Μυστρά Θωμάς Παλαιολόγος, αδελφός του τελευταίου Αυτοκράτορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Κάποιοι από τους κατοίκους του χωριού προέρχονται από Αρκάδες κτηνοτρόφους, γνωστούς και ως οι «ανεβοκατεβάτες», ονομασία που αποδόθηκε παλαιότερα στους βοσκούς αυτούς, καθώς την Άνοιξη ανέβαιναν με τα κοπάδια τους στην Αρκαδία, ενώ τον Χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά της Μεσσηνίας. Το χωριό ήταν για καιρό, σχεδόν εγκαταλελειμμένο, ως το 2000, όταν και ανακηρύχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (ΥΠΕΧΩΔΕ), ως παραδοσιακός οικισμός ιστορικού ενδιαφέροντος, γεγονός που οδήγησε στην εκ νέου αναβίωσή του.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας ο οικισμός αναφερόταν ως Ζευγολατιό Μιστράκι (Xeugalatio Mistrachi ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Ζευγολατιό Μιστράκι (Xeugalatio Mistrachi), ανήκε, στα τέλη του 17ου αιώνα, σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea στην επαρχία της Κορώνης (Territorio di Coron).
Διοικητική ιστορία
Το Μυστράκι ή Μιστράκι προσαρτήθηκε, το 1889, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Από το 1879 ως το 1889 ο οικισμός αναφερόταν επίσημα ως το Μιστράκι, ενώ από το 1889 ως το 1896 ως το Μιστράκιον. Από το 1896 ως το 1940 αναφερόταν και πάλι ως το Μιστράκι. Το 1912 το Μιστράκι προσαρτάται στην Κοινότητα Βουναρίων, με έδρα τα Βουνάρια. Στην ίδια κοινότητα προσαρτήθηκαν επίσης οι οικισμοί Μελανέϊκα (καταργήθηκε το 1920), Κουτσομούλι ή Κουτσομύτη (καταργήθηκε το 1940), Νέα Κορώνη (Καντιάνικα) και Καστέλλια (καταργήθηκε το 1940). Το 1916 το Μιστράκι αποσπάται από την Κοινότητα Βουναρίων και προσαρτάται στην Κοινότητα Φαλάνθης, η οποία από το 1912 ως το 1915 ονομαζόταν Κοινότητα Πανιάρων, με έδρα την Φαλάνθη, η οποία επίσης ως το 1915 αναφερόταν ως Πανιάραις. Στην κοινότητα αυτή είχαν ενταχθεί από το 1912 και οι οικισμοί Χωματερόν, Αγία Άννα (καταργήθηκε το 1928) και Παλαμάρι (καταργήθηκε το 1940). Το 1940 το όνομα του χωριού διορθώνεται από Μιστράκι σε Μυστράκιον. Ο οικισμός Μυστράκιον παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Φαλάνθης, με τις αλλαγές σε ονομασίες, από το 1916 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Μυστράκιον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κορώνης, με έδρα την Κορώνη, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Μυστράκιον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Μυστράκιον σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Φαλάνθης, του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Φαλάνθη (έδρα) και Χωματερόν.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 12 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια – αξιοθέατα
Εκτός από τα πέτρινα καλντερίμια, τα παραδοσιακά πετρόκτιστα σπίτια, τα οποία χτίστηκαν κυρίως από τους Αρκάδες μετανάστες - «ανεβοκατεβάτες», λίγο μετά την Ελληνική Επανάσταση και πολλά εξ’ αυτών έχουν αναπαλαιωθεί, υπάρχει επίσης η λιθόστρωτη πλατεία και η μικρή εκκλησία του χωριού, ο ιερός ναός Υπαπαντής Του Χριστού. Στα αξιοθέατα της περιοχής του χωριού περιλαμβάνεται το πηγάδι του Μυστρακίου καθώς και το κοντινό Μοναστήρι της Παναγίας Γριβιτσιανής.
Το πηγάδι του Μυστρακίου
Σημαντικό δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής του χωριού και της περιοχής αποτελεί επίσης το πηγάδι του χωριού το οποίο έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Μοναστήρι της Παναγίας Γριβιτσιανής
thumb|right|250px|Η Ιερά Μονή Παναγίας Γριβιτσιανής ή Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων. Κοντά στο Μιστράκι, στο δρόμο προς Χωματερό, βρίσκεται το παλαιό βυζαντινό μοναστήρι, η Ιερά Μονή Παναγίας Γριβιτσιανής ή Ιερά Μονή Παναγίας Τριβιτσιανής με τον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοδώρων, το οποίο όμως σήμερα δεν έχει καλόγερους. Ο ναός είναι καλυμμένος με τοιχογραφίες, οι οποίες χρονολογούνται κυρίως από τα μέσα του 16ου αιώνα και μετά. Στον τρούλο εικονίζεται ο Παντοκράτορας, ενώ υπάρχουν επίσης τοιχογραφίες με μορφές αγγέλων, προφητών και τους Ευαγγελιστές. Ιδιαίτερα επίσης τιμάται το πρόσωπο της Παναγίας.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.783992" longitude="21.831894" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης
Εκκλησία του Μαραντόνα
Η Εκκλησία του Μαραντόνα (ισπανικά: Iglesia Maradoniana, κοινώς γνωστή ως Μαραντονισμός) είναι μια θρησκεία, που δημιουργήθηκε από οπαδούς του αείμνηστου Αργεντινού ποδοσφαιριστή, Ντιέγκο Μαραντόνα, για τον οποίο πιστεύουν πως είναι ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών.
Η Εκκλησία ιδρύθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1998 (ημέρα των 38ων γενεθλίων του Μαραντόνα ) στην πόλη Ροσάριο της Αργεντινής, από τρεις θαυμαστές του (Héctor Campomar, Alejandro Verón και Hernán Amez). Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένας τύπος συγκρητισμού ή ως θρησκεία, ανάλογα με τον θρησκευτικό ορισμό που θα επιλέξει κάποιος να χρησιμοποιήσει. Ειπώθηκε από τον Αλεχάντρο Βερόν, έναν από τους ιδρυτές: «Έχω μια κανονική θρησκεία, και αυτή είναι η Καθολική Εκκλησία, και έχω μια θρησκεία που έχει περάσει στην καρδιά μου, το πάθος μου και αυτή είναι η Εκκλησία του Μαραντόνα». Η Εκκλησία υποτίθεται ότι μετράει τα χρόνια από τη γέννηση του Μαραντόνα, το 1960, με τον χαρακτηρισμό d. D. (Ισπανικά: después de Diego, δηλαδή "μετά τον Ντιέγκο"). Χρησιμοποιούν επίσης το D10S για τον Μαραντόνα, καθώς συνδυάζει τη λέξη Dios ("Θεός") και το 10, αυτόν στη φανέλα του Μαραντόνα.
Οι πιστοί συγκεντρώνονται κάθε εβδομάδα σε όλο τον κόσμο όπου μοιράζονται μαρτυρίες για το αποτέλεσμα του Μαραντόνα στη ζωή τους, βαφτίζονται σε ένα τελετουργικό που τους εμπλέκει να αναδημιουργήσουν τον στόχο «το χέρι του Θεού» και να γιορτάσουν τη δική τους εκδοχή των Χριστουγέννων στις 30 Οκτωβρίου, που είναι τα γενέθλια του Μαραντόνα. Επίσης, έχουν και επίσημο Πάσχα, το οποίο γιορτάζουν στις 22 Ιουνίου, η επέτειος της ημερομηνίας που ο Μαραντόνα σκόραρε το ιστορικό γκολ με το χέρι («το χέρι του Θεού») στις 22 Ιουνίου 1986, στον αγώνα της Αργεντινής εναντίον της Αγγλίας.
Ο ίδιος ο Μαραντόνα ήταν απρόθυμος να δεχθεί αυτές τις συγκρίσεις. Σε αρχειακό υλικό έρχεται σε αντίθεση με έναν Ιταλό παρουσιαστή τηλεόρασης που δηλώνει ότι «οι Ναπολιτάνοι έχουν τον Μαραντόνα μέσα τους περισσότερο από ό,τι έχουν τον ίδιο τον Θεό». Τα ιδρυτικά μέλη υπολογίστηκαν σε 200 και οι «οπαδοί» σε άνω των 20.000 όπως φαίνονταν από τον επίσημο ιστότοπο το 2004. Νεότερες πληροφορίες θέλουν την επέκταση του θρησκευτικού ιδιώματος και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής πλην της πατρίδας του, ακόμα και στη Βραζιλία, καθώς και σε χώρες όπως στη Γαλλία, στην Ισπανία, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στον Καναδά και άλλες, και τον αριθμό των πιστών σε τουλάχιστον 500.000.
Δέκα Εντολές
μικρογραφία|Ο [[Ντιέγκο Μαραντόνα|Μαραντόνα το 1986, σε αγώνα με την Ιταλία.]]
Οι "Δέκα εντολές" της Εκκλησίας του Μαραντόνα είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αργεντινή Κατηγορία:Παρωδίες Θρησκειών
Σουλμπιάτε
Το Σουλμπιάτε (ιταλικά: Sulbiate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Κλαούντια Τζερίνι
Η Κλαούντια Τζερίνι (ιταλικά: Claudia Gerini), (18 Δεκεμβρίου 1971), είναι Ιταλίδα ηθοποιός.
Βιογραφία και Καριέρα
Η Τζερίνι γεννήθηκε στη Ρώμη και κέρδισε τον διαγωνισμό της Miss Teenager το 1985.
Πήρε το πρώτο της ρόλο στη ταινία, "La ballata di Eva" σε ηλικία 14 ετών. Ακολούθως έπαιξε στο Ciao m ?, και στο Night Club, του Σέρτζιο Κορμπούτσι. Ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος της ήταν στο "Il padre e il figlio", σε σκηνοθεσία Πασκουάλε Ποζεσέρε. Αργότερα μετακόμισε στο Παρίσι για να μάθει γαλλικά και για αρκετούς μήνες, ταξίδευε συνέχως μεταξύ Ιταλίας και Γαλλίας χωρίς ωστόσο να εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο.
Σε ηλικία 22 ετών επέστρεψε στη Ιταλία και πήρε πρωταγωνιστικό ρόλο στο "Angelo e Beatrice", ένα θεατρικό έργο του Φρανσέσκο Απολόνι (συγγραφέα και σκηνοθέτη) που παρουσιάστηκε στη σκηνή του Θεάτρου Κολοσσαίο στη Ρώμη.
Το 2014 ήταν υποψήφια για το Βραβείο Νταβίντ Ντι Ντονατέλο Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στη ταινία " Tutta colpa di Freud"''.
Προσωπική ζωή
Η Κλαούντια Τζερίνι είναι μητέρα δύο παιδιών, το πρώτο της είναι από τον πρώην σύζυγό της Αλεσάντρο Εντζινόλι, έναν οικονομικό διευθυντή, με τον οποίο παντρεύτηκε από το 2002 έως το 2004, και το δεύτερο παίδι της είναι από τον τραγουδιστή Φεντερίκο Ζαμπαλιόνε, με τον οποίο είχε σχέση από το 2005 έως το 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Βαρόνος του Χόλμπαχ
Ο Πωλ-Ανρί Τιρύ, Βαρόνος του Χόλμπαχ (Paul-Henri Thiry, Baron d'Holbach), ήταν γαλλογερμανός φιλόσοφος, συγγραφέας και εγκυκλοπαιδιστής, διακεκριμένος χαρακτήρας στον Γαλλικό διαφωτισμό. Γεννήθηκε κοντά στο Landau αλλά έζησε και εργάστηκε στο Παρίσι. Ήταν γνωστός για τον αθεϊσμό του και για τα έργα του κατά της θρησκείας, εκ των οποίων το πιο διάσημο είναι «Το σύστημα της Φύσης»(1770).
Συνεισφορά στην Εγκυκλοπαίδεια
Για την εγκυκλοπαίδεια, ο Χόλμπαχ έγραψε μεγάλο αριθμό άρθρων, από την πολιτική στη χημεία και επιστήμη. Μετέφρασε αρκετά επιστημονικά και φιλοσοφικά γερμανικά έργα. Πιθανόν να έγραψε αποσπάσματα για μη χριστιανικές θρησκείες με στόχο την κεκαλυμμένη κριτική στον Χριστιανισμό.
Αντιθρησκευτικά Έργα
Παρά τη μεγάλη συνεισφορά του στην Εγκυκλοπαίδεια, ο Χόλμπαχ είναι περισσότερο γνωστός για τις φιλοσοφικές του θέσεις, όλες γραμμένες ανώνυμα ή με ψευδώνυμα και τυπωμένες εκτός Γαλλίας- κυρίως στο Άμστερνταμ. Η φιλοσοφία του ήταν υλιστική και αθεϊστική. Σήμερα ταξινομείται στο ρεύμα του Γαλλικού Υλισμού. Το 1761, με το έργο του Christianisme dévoilé (αποκάλυψη του χριστιανισμού), επιτέθηκε στον Χριστιανισμό και τη θρησκεία γενικότερα, σαν ένα εμπόδιο ηθικής βελτίωσης της ανθρωπότητας. Ο ντεϊστής Βολταίρος αποκήρυξε το έργο του. Το Christianity Unveiled ακολουθήθηκε από άλλα έργα, εκ των οποίων κυριότερα είναι τα La Contagion sacrée, Théologie portative και Essai sur les préjugés.
Το Σύστημα της Φύσης
Το 1770, ο Χόλμπαχ δημοσίευσε το πιο διάσημο του βιβλίο Το σύστημα της Φύσης (Le Système de la nature), με το ψευδώνυμο Jean-Baptiste de Mirabaud, ο οποίος ήταν ο γραμματέας της γαλλικής ακαδημίας και είχε πεθάνει 10 χρόνια νωρίτερα. Απορρίπτοντας την πιθανότητα ύπαρξης κάποιου ανώτερου όντος, και αρνούμενος να δεχτεί ως απόδειξη όλα τα a priori επιχειρήματα, ο Χόλμπαχ έβλεπε τον κόσμο σαν μια μάζα σε κίνηση, δέσμιο των πανίσχυρων φυσικών νόμων. Έγραφε πως δεν υπήρχε αναγκαιότητα να καταφύγουμε σε υπερφυσικές δυνάμεις για να ερμηνεύσουμε τον σχηματισμό πραγμάτων.
Οι ενστάσεις του Χόλμπαχ για τη θρησκεία ήταν κυρίως ηθικές: Είδε τον Χριστιανισμό ως εμπόδιο για τη βελτίωση της ανθρωπότητας. Για αυτόν η βάση της ηθικής δεν πρέπει να αναζητηθεί στις Γραφές, αλλά στην ευτυχία. «''Είναι άχρηστο και άδικο να επιμένει κάνεις να είναι ενάρετος αν δεν μπορεί να είναι με αυτό τον τρόπο ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος. Αν η ανηθικότητα τον κάνει να είναι ευτυχισμένος, ας ζει ανήθικα. " ''
Στο αθεϊστικό και υλιστικό «σύστημα της Φύσης» παρουσίασε ένα πυρήνα ριζοσπαστικών ιδεών, τον οποίο οι σύγχρονοί του βρήκαν ως αποτρόπαιο. Η καθολική εκκλησία της Γαλλίας απείλησε τον βασιλιά με οικονομικά μέτρα εάν δεν σταματούσε την κυκλοφορία του βιβλίου. Υπήρχε μακριά λίστα συλλογής υπογραφών ανθρώπων που απόρριπταν το βιβλίο. Ο καθολικός ιερέας και θεολόγος Nicolas-Sylvestre Bergier έγραψε ένα έργο για να το καταρρίψει το βιβλίο, με τίτλο Examen du matérialisme (η εξέταση του υλισμού).
Πολιτική και ηθική
Στο τελευταίο του έργο, ο Χόλμπαχ έστρεψε την προσοχή του από τη θρησκευτική μεταφυσική προς ηθικά και πολιτικά ερωτήματα. Στο Système social (1773), το Politique naturelle (1773–1774) και το Morale universelle (1776) προσπάθησε να περιγράψει ένα σύστημα ηθικής που θα έπαιρνε τη θέση του Χριστιανισμού. Ωστόσο τα τελευταία έργα του δεν επηρέασαν την κοινωνία όπως τα πρώτα. Ο Χόλμπαχ ασκούσε δριμεία κριτική στην κατάχρηση εξουσίας στη Γαλλία και στο εξωτερικό. Με δεδομένη την επαναστατικότητα του καιρού του, ο Χόλμπαχ ζητούσε από τις μορφωμένες ομάδες να μεταρρυθμίσουν το σύστημα της διεφθαρμένης κυβέρνησης και προειδοποιούσε για επανάσταση, δημοκρατία και οχλοκρατία.
Οι πολιτικές θέσεις του Χόλμπαχ είχαν επηρεαστεί από τον Τόμας Χομπς, του οποίου το έργο De Homine είχε μεταφράσει στα γαλλικά.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Υλιστές Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Αιγιές Λακωνίας
Οι Αιγιές (επίσημη ονομασία Αιγιαί) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γυθείου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Οι Αιγιές είναι πεδινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της χερσονήσου της Μάνης, πάνω στην επαρχιακή οδό Σπάρτης-Γυθείου (ΕΟ 39) και βορειοδυτικά του Γυθείου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει 41 χλμ. περίπου Ν.ΝΑ. της Σπάρτης.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αιγιών είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 7,318 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Μαλλιαρή Συκιά και Σύνορα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Γενικά στοιχεία
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Καλλιεργούνται κυρίως ελαιόδεντρα, δημητριακά, αμπέλια και καρποφόρα και εσπεριδοειδή δέντρα.
Ιστορικά στοιχεία
Νότια του οικισμού σώζονται ερείπια των αρχαίων Αιγιών. Σύμφωνα με τον Παυσανία, στην περιοχή υπήρχε λίμνη αφιερωμένη στον Ποσειδώνα και ναός με άγαλμα του θεού. Η πόλη αναφέρεται και στον «Νηών Κατάλογον» του Ομήρου ως Αυγείαι (Ιλ. Β 583) και από τον Στράβωνα ως Αιγαιαί (8, 364).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Τριούτζο
Το Τριούτζο (ιταλικά: Triuggio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Αγγλικανική Εκκλησία (Βουκουρέστι)
Ιστορία
Η ιδιοκτησία πάνω από την οποία χτίστηκε η εκκλησία δόθηκε από τον Δήμο του Βουκουρεστίου στο Βρετανικό Στέμμα το Δεκέμβριο του 1900. Η ανέγερση του κτιρίου ολοκληρώθηκε το 1914, αλλά οι εσωτερικοί χώροι (με την τοποθέτηση των επίπλων που προέρχονταν από την Αγγλία) τελείωσαν μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πρώτη λειτουργία πραγματοποιήθηκε το 1920, όπως μνημονεύεται στις 5 Νοεμβρίου 1922 από τον Μητροπολίτη του Γιβραλτάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγγλικανικη Εκκλησια Βουκουρ Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρουμανία
Great Wall Wingle 5
Το Great Wall Wingle 5 είναι μεγάλο pick-up αυτοκίνητο που κατασκευάζεται από την κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία Great Motors, για τις αγορές της Ασίας, της Ωκεανίας και της Ευρώπης. Το μοντέλο μπήκε στην παραγωγή το 2011, ως ο επίσημος αντικαταστάτης του Great Wall Wingle 3 και του Great Wall SoCool. Το 2013, υπέστη μια εκτενή ανανέωση, με κύριο σκοπό την προώθηση του μοντέλου και στην Ευρώπη.
Στον τομέα της εργονομίας, έχει δοθεί βάση και στην διευκόλυνση και πρακτικότητα του οχήματος, έχοντας βγάλει και μια επεκτεινόμενη έκδοση με διπλή καμπίνα, δηλαδή χωρητικότητας τεσσάρων επιβατών. .
Το Wingle 5 υποβλήθηκε σε αξιολόγηση του προγράμματος ασφαλείας νέων οχημάτων της Αυστραλίας το 2011 και βαθμολογήθηκε με τρία αστέρια, λόγω απουσίας βομβητή υπενθύμισης ζωνών ασφαλείας και ESP (Ηλεκτρονικό σύστημα ευστάθειας).