cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγγελος (νόμισμα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγγελος
Καρλ Ντίλταϊ
Ο Καρλ Ντίλταϊ (γερμανικά: Karl Dilthey, 18 Μαρτίου 1839 − 4 Μαρτίου 1907) υπήρξε Γερμανός κλασικός φιλόλογος και κλασικός αρχαιολόγος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1839 στο Βισμπάντεν. Αδελφός του ήταν ο φιλόσοφος Βίλχελμ Ντίλταϊ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ και στη Βόννη. Περιηγήθηκε την Ελλάδα μελετώντας τα αρχαιολογικά μνημεία. Εργάστηκε ως καθηγητής στη Βόννη μέχρι το έτος 1866/67 και εν συνεχεία στη Ρώμη. Διορίστηκε καθηγητής της Κλασικής Φιλολογίας και Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Το 1878 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γκέττιγκεν. Από το 1892 διετέλεσε διευθυντής της αρχαιολογικής και νομισματικής συλλογής του Πανεπιστημίου, και έγινε μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών του Γκέττιγκεν.
Απεβίωσε στις 4 Μαρτίου 1907.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Εύη Μαράντη
Η Εύη Μαράντη (γεν. το 1941) είναι ηθοποιός με ελληνική και ιταλική καταγωγή. Ξεκίνησε την καριέρα της με μικρούς ρόλους στον ελληνικό κινηματογράφο, αλλά πρωταγωνίστησε σε ταινίες του γαλλικού και ιταλικού σινεμά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Acura
Η Acura είναι ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία που ειδικεύεται στην κατασκευή πολυτελών αυτοκινήτων. Ιδρύθηκε στις 27 Μαρτίου 1986, ως το πολυτελές παρακλάδι της Honda. Επισήμως πρόκειται για «το τμήμα της Honda Motor Company που είναι προσανατολισμένο στην παραγωγή αυτοκινήτων πολυτελείας και υψηλών επιδόσεων» και δραστηριοποιείται κυρίως στις ΗΠΑ, στον Καναδά και στο Μεξικό, και μεταγενέστερα επίσης και στο Κουβέιτ, ενώ αντιθέτως είναι ελάχιστα γνωστή έως εντελώς άγνωστη στις αγορές των άλλων ηπείρων.
Ως ανταγωνιστές της, θεωρούνται στην αμερικανική αγορά οι Lexus, Infiniti, Mercedes-Benz, BMW, Audi, Volvo, Jaguar, Cadillac και Lincoln.
Διαθεσιμότητα
thumb|left|Acura Legend πρώτης γενιάς (1986 - 1988) του 1987.
Τα πρώτα μοντέλα της Acura κυκλοφόρησαν τον Μάρτιο του 1986 στις ΗΠΑ, στον Καναδά και στο Χονγκ Κονγκ. Το 2004 η εταιρεία επεκτάθηκε για πρώτη φορά και στο Μεξικό. Τον Απρίλιο του 2015 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά και στο Κουβέιτ, ενώ μεταξύ του 2013 και του 2016, είχε διατεθεί και στη Ρωσία. Αρχικά σχεδίαζε να επεκταθεί και στην Ιαπωνία όπως και είχε ανακοινώσει για το 2008, αλλά τον Δεκέμβριο του 2008 ακύρωσε τα σχέδια αυτά, λόγω της τότε παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
Το 2016 ξεκίνησε πωλήσεις και στην Κίνα, όπου η Honda συνεργάστηκε με την τοπική της κοινοπραξία GAC για την Acura, μια από τις πολλές κινεζικές μάρκες με τις οποίες η Honda έχει συνεργαστεί για να πουλήσει τα προϊόντα της στην ασιατική χώρα. Ωστόσο, οι πωλήσεις της Acura ήταν πολύ χαμηλότερες από τις αναμενόμενες, με αποτέλεσμα να ανακοινώσει τον Απρίλιο του 2022 ότι θα αποσυρθεί από τη χώρα αυτή στα τέλη του ίδιου έτους, ενώ οι εργαζόμενοι της Acura θα ενσωματωθούν στην Honda. Η καλύτερη χρονιά πωλήσεων της κοινοπραξίας GAC Acura ήταν το 2019, όταν πούλησε 14.701 αυτοκίνητα, ενώ το 2021 η κοινοπραξία πούλησε μόλις 6.554 αυτοκίνητα.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Στρατηγική
thumb|right|Acura Integra πρώτης γενιάς (1986 - 1989) του 1989.
Η Acura χρησιμοποιεί πολλά από τα κορυφαία μοντέλα της Honda της παγκόσμιας αγοράς, τοποθετώντας το σήμα της και πληρέστερο εξοπλισμό σε όσα εξάγει ως Acura, έτσι ώστε να τα διαφοροποιήσει από τα Honda. Τα πρώτα μοντέλα της Acura ήταν τα Legend και Integra, ενώ ακολούθησε το supercar Acura NSX, γνωστό στα άλλα κράτη διεθνώς ως Honda NSX. Παράλληλα, έχει δημιουργήσει και μοντέλα ειδικά για την αμερικάνικη αγορά, όπως τα MDX και RL, το οποίο εξελίχθηκε από το Τμήμα Έρευνας και Εξέλιξης της Honda στο Οχάιο.
Είναι αξιοσημείωτο ότι με την ίδρυσή της, το 1986, έγινε η πρώτη ιαπωνική μάρκα πολυτελείας και ώθησε τις αντίπαλες Toyota και Nissan να δημιουργήσουν τις δικές τους πολυτελείς θυγατρικές εταιρείες, εισάγοντας στις ΗΠΑ το 1989, για τη σεζόν (model year) του 1990, τις Lexus και Infiniti αντίστοιχα.
Εταιρικό σήμα
thumb|right|Acura RLX του 2018, η ναυαρχίδα της εταιρείας. thumb|right|Το πίσω μέρος του προηγούμενου Acura RLX.
Το σήμα της Acura είναι ένα «Α», του οποίου οι δύο διαγώνιες πλευρές θυμίζουν δείκτη πυξίδας, καθώς και το σχήμα του διαμαντιού. Συμβολίζει την προσήλωση της εταιρείας στην πολυτέλεια και την τεχνολογική αρτιότητα. Το «Α» βρίσκεται μέσα σε έναν ελλειπτικό κύκλο, ενώ από κάτω υπάρχει η λέξη Acura.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες της Ιαπωνίας
Μάχη του Λεχαίου (1823)
Η μάχη του Λεχαίου διεξήχθη στις 11 Ιουλίου 1823 μεταξύ Οθωμανών, που προσπαθούσαν να ανεφοδιάσουν τον υπό πολιορκία Ακροκόρινθο, και Ελλήνων με νικηφόρα έκβαση για τους τελευταίους.
Υπόβαθρο
Μετά τον θάνατο του Δράμαλη το φθινόπωρο του 1822 και παρά την καταστροφή των υπολειμμάτων της στρατιάς του στη Μάχη των Μαύρων Λιθαριών-Ακράτας, ο Ακροκόρινθος παρέμενε σε τουρκικά χέρια και η πολιορκία του συνεχιζόταν από τους Έλληνες. Μετά τη συνέλευση του Άστρους τον Απρίλιο του 1823 επικεφαλής της πολιορκίας τέθηκε ο Ιωάννης Νοταράς. Ωστόσο, οι πρώιμες εμφύλιες διαμάχες μεταξύ Εκτελεστικού και Βουλευτικού δημιούργησαν προβλήματα στην συγκρότηση της πολιορκίας. Στις 8 Ιουνίου 1823 τουρκικές δυνάμεις κατάφεραν να αποβιβαστούν στο Λέχαιο και να ενισχύσουν με εφόδια τους αποκλεισμένους στον Ακροκόρινθο Τούρκους, ενώ οι ελληνικές δυνάμεις δεν κατάφεραν να στρατολογήσουν ικανό αριθμό ανδρών για να ενισχύσουν την πολιορκία. Ούτε η Επαρχιακή Συνέλευση των Δημογερόντων που έγινε μέσα Ιουνίου 1823 στην Αρχαία Σικυώνα κατάφερε να δώσει λύση. Στρατολογήθηκαν μεν 800 άνδρες για την πολιορκία του Ακροκορίνθου, υπό τις διαταγές του Ιωάννη Νοταρά, όμως η αδυναμία να τους πληρώσουν είχε ως αποτέλεσμα ο κλοιός να είναι χαλαρός και οι Τούρκοι να εξέρχονται από το κάστρο ανενόχλητοι και να εφοδιάζονται τακτικά.
Μάχη
Με απόφαση του Εκτελεστικού Σώματος της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδος τον Ιούνιο του 1823, οι δυνάμεις του Ιωάννη Νοταρά ενισχύθηκαν με 450 άνδρες επικεφαλής των οποίων ήταν ο Στάικος Σταϊκόπουλος και έτσι ο κλοιός γύρω από την Κόρινθο έσφιξε. Την ίδια στιγμή, ο Μεχμέτ Χιουσρέφ Πασάς που βρισκόταν με το στόλο του στον Πατραϊκό κόλπο ετοιμαζόταν για την αποστολή πολεμοφοδίων και τροφίμων στους έγκλειστους ομοεθνείς του στον Ακροκόρινθο. Η Προσωρινή Διοίκηση για τις κινήσεις και τις προθέσεις του Χιουσρέφ Πασά. Συγκεκριμένα με επιστολή του πληροφόρησε την Διοίκηση ότι τουρκικά πλοία γεμάτα με τρόφιμα και πολεμοφόδια, σάλπαραν από την Πάτρα για να αποβιβαστούν στο Λέχαιο και να εφοδιάσουν τους πολιορκημένους Τούρκους της Κορίνθου. Το Εκτελεστικό Σώμα της Προσωρινής Διοίκησης βρισκόταν τότε στο Σοφικό Κορινθίας και αμέσως έστειλε διαταγή στον Γενναίο Κολοκοτρώνη να μεταβεί τάχιστα στην Κόρινθο με Καρυτινούς και Καλαματιανούς στρατιώτες να πάρει υπό τις διαταγές του τους Κορίνθιους οπλαρχηγούς Γεώργιο Χελιώτη και Γιαννάκη Μαρτζέλο και μαζί με τις δυνάμεις του Σταϊκόπουλου και του Νοταρά να εμποδίσουν την αποβίβαση των Τούρκων και τον εφοδιασμό των πολιορκούμενων. Η διαταγή υπογράφηκε από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τον Σωτήρη Χαραλάμπη και τον Ανδρέα Μεταξά.
Ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, που έφτασε αμέσως στην Κόρινθο ακολουθώντας τις εντολές του Εκτελεστικού, ταμπουρώθηκε με τους άνδρες του στις αποθήκες που υπήρχαν κατά μήκος της ακτογραμμής του Λεχαίου, ενώ ο Νοταράς και ο Σταϊκόπουλος έπιασαν τα υψώματα των χειμάρρων Ράχιανη και Λογγοπόταμου, προστατεύοντας τα νώτα του Γενναίου από ενδεχόμενη επίθεση των έγκλειστων στον Ακροκόρινθο. Το πρωί της 11ης Ιουλίου 1823 ανοιχτά του Λεχαίου έφθασαν τα τουρκικά πλοία που αφού αντιλήφθηκαν τους Έλληνες στρατιώτες που είχαν ταμπουρωθεί στα παράλια, άρχισαν αμέσως τους κανονιοβολισμούς. Ο Γενναίος Κολοκοτρώνης όμως και οι άνδρες του δεν εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και έτσι οι έγκλειστοι στον Ακροκόρινθο Οθωμανοί, βλέποντας τι συνέβαινε, αποφάσισαν να βγουν από το κάστρο και να χτυπήσουν τα νώτα των Ελλήνων. Κατά την έξοδό τους όμως έπεσαν πάνω στις δυνάμεις του Σταϊκόπουλου και του Νοταρά που τους περίμεναν στα υψώματα του Ράχιανη και του Λογγοπόταμου και ακολούθησε σκληρή σύγκρουση κατά την οποία οι Οθωμανοί αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν και να μπουν και πάλι στον Ακροκόρινθο. Από την άλλη νικηφόρα για τους Έλληνες κατέληξε και η σύγκρουση στα παράλια, με τους Οθωμανούς να μην καταφέρνουν να αποβιβαστούν. Οι συγκρούσεις επαναλήφθηκαν και συνολικά κράτησαν μέχρι τις 13 Ιουλίου 1823 οπότε ο τουρκικός στόλος αποθαρρυνμένος αποχώρησε.
Η σημασία της μάχης
Η νίκη των Ελλήνων και η αποτυχημένη απόπειρα ανεφοδιασμού των Οθωμανικών δυνάμεων που βρίσκονταν έγκλειστες στον Ακροκόρινθο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην παράδοση του κάστρου στις ελληνικές δυνάμεις στις 26 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.
Πηγές
Λέχαιο Λέχαιο Λέχαιο
Ιζανάγκι
μικρογραφία|Αναζητώντας τις θάλασσες με τον [[Τενκέι (天瓊を以て滄海を探るの図 Tenkei o motte sōkai o saguru no zu). Πίνακας του Κομπαγιάσι Εϊτάκου, 1880-90. Ο Ιζανάγκι είναι στα δεξιά και η Ιζανάμι στα αριστερά. ]] Ο Ιζανάγκι είναι μαζί με την Ιζανάμι το πρωταρχικό θεικό ζεύγος του Σιντοϊσμού, νοητό ως ενσάρκωση του ουρανού και της γης. Παιδιά τους θεωρούνται η θεά του ήλιου Αματεράσου, ο θεός τής σελήνης Τσουκουγιόμι κ.α. Σύμφωνα με τη σχετική μυθική παράδοση, κατά την γέννηση του νεότερου παιδιού τους, του θεού τής φωτιάς, η Ιζανάμι πέθανε και από τότε βασιλεύει στον Κάτω κόσμο.
Όνομα
Το όνομά του δίνεται στο Kojiki (περίπου 712 μ.Χ.) τόσο ως Izanagi-no-Kami όσο και ως Izanagi-no-Mikoto, ενώ το Nihon Shoki (720 μ.Χ.) αναφέρεται σε αυτόν.
Η ετυμολογική προέλευση του ρήματος προτείνεται ως πρόδρομος του μεσοκορεατικού λήμματος yènc- που σημαίνει «τοποθετώ/βάζω στην [κορυφή]» που ανακατασκευάζεται ως *yenc-a (place-INF) στο OK.Αυτό συμπίπτει με άλλες σχετικές μυθολογικές φιγούρες που σχετίζονται με μια πηγή στην κορεατική χερσόνησο όπως το Susanöwo.
Μυθολογία
Η γέννηση της γης:
Το Kojiki απεικονίζει τον Ιζανάγκι και τη μικρότερη δίδυμη αδερφή του Ιζανάμι ως την έβδομη και τελευταία γενιά θεοτήτων που εκδηλώθηκαν μετά την εμφάνιση της πρώτης ομάδας θεών, των Kotoamatsukami, όταν ο ουρανός και η γη ήρθαν σε ύπαρξη. Λαμβάνοντας μια εντολή από τους άλλους θεούς να στερεοποιήσουν και να διαμορφώσουν τη Γη (η οποία στη συνέχεια «έμοιαζε με αιωρούμενο λάδι και παρασύρθηκε σαν μέδουσα»), το ζευγάρι χρησιμοποιεί ένα δόρυ με κόσμημα για να αναδώσει το υδάτινο χάος. Η άλμη που έσταζε από την άκρη του δόρατος πήχθηκε και μετατράπηκε σε νησί με το όνομα Ονογκόρο. Οι δυο τους κατέβηκαν στο νησί και, στήνοντας την κατοικία τους, έστησαν πάνω του μια «ουράνια κολόνα». Ο Ιζανάγκι και η Ιζανάμι, συνειδητοποιώντας ότι προορίζονταν να τεκνοποιήσουν και να κάνουν παιδιά, επινόησαν μια τελετή γάμου με την οποία θα περπατούσαν σε αντίθετες κατευθύνσεις γύρω από την κολόνα, θα χαιρετούσαν ο ένας τον άλλον και θα ξεκινούσαν τη σεξουαλική επαφή. Αφού η Ιζανάμι χαιρέτησε πρώτη τον Ιζανάγκι, ο Ιζανάγκι αντιτάχθηκε ότι αυτός, ο άντρας, έπρεπε να ήταν ο πρώτος που θα μιλήσει. Είναι αλήθεια ότι ο πρώτος απόγονος που προέκυψε από την ένωσή τους, το «παιδί-βδέλλα» Hiruko, θεωρήθηκε ατελής και παρασύρθηκε σε μια βάρκα με καλάμια. Ο Ιζανάγκι και η Ιζανάμι γέννησαν επίσης το νησί Awa (Awashima), αλλά και αυτό δεν καταμετρήθηκε στους νόμιμους απογόνους τους.
Στη συνέχεια οι δυο τους προχώρησαν στη γέννηση των διαφόρων θεοτήτων που πρόκειται να κατοικήσουν σε αυτές τις χώρες. Η Ιζανάμι, ωστόσο, τραυματίστηκε σοβαρά και τελικά πέθανε αφού γέννησε τον θεό της φωτιάς Kagutsuchi. Σε μια πράξη θλίψης και οργής, ο Ιζανάγκι σκότωσε τον Kagutsuchi με το «ξίφος με δέκα λαβές». Περισσότεροι θεοί εκδηλώνονται στην ύπαρξη από τα περιττώματα της Ιζανάμι, το αίμα και τα ακρωτηριασμένα λείψανα του Kagutsuchi και τα δάκρυα του Ιζανάγκι.
Κάθοδος στο Yomi:
Ο Ιζανάγκι, θέλοντας να δει ξανά την Ιζανάμι, κατέβηκε στη Yomi, τη χώρα των νεκρών, με την ελπίδα να την ανασύρει. Η Ιζανάμι αποκαλύπτει ότι είχε ήδη καταναλώσει φαγητό μαγειρεμένο στο φούρνο του κάτω κόσμου, καθιστώντας αδύνατη την επιστροφή της. Ο Ιζανάγκι, χάνοντας την υπομονή του, πρόδωσε την υπόσχεσή του να μην την κοιτάξει και άναψε φωτιά, για να διαπιστώσει ότι η Ιζανάμι είναι πλέον ένα σάπιο πτώμα. Για να εκδικηθεί τη ντροπή της, η Ιζανάμι έστειλε τους θεούς της βροντής (γνωστούς ως Yakusanoikazuchi), τους «αγάδες του Yomi» (Yomotsu-shikome) και μια ορδή πολεμιστών να τον κυνηγήσουν. Για να τους αποσπάσει την προσοχή, ο Ιζανάγκι πέταξε το κλήμα που στερεώνει τα μαλλιά του και τη χτένα στο δεξί του κόμπο μαλλιών, που μετατράπηκε σε σταφύλια και βλαστάρια μπαμπού που κατασπάραξαν οι αγιές. Φτάνοντας στο πέρασμα του Yomotsu Hirasaka ( η «Επίπεδη πλαγιά του Yomi»), ο Ιζανάγκι πήρε τρία ροδάκινα από ένα κοντινό δέντρο και απώθησε τους διώκτες του χρησιμοποιώντας τα. Στη συνέχεια, δήλωσε ότι ο καρπός του ροδάκινου είναι θεϊκός και του ζήτησε να φυτρώσει στη χώρα των ζωντανών για να βοηθήσει τους ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Όταν η ίδια η Ιζανάμι τον καταδίωξε, η Ιζανάγκι σφράγισε την είσοδο στο Yomi χρησιμοποιώντας έναν τεράστιο ογκόλιθο. Στη συνέχεια, η Ιζανάμι προφέρει μια κατάρα, ορκιζόμενη να σκοτώνει χίλιους ανθρώπους κάθε μέρα, στην οποία ο Ιζανάγκι απαντά ότι στη συνέχεια θα γεννήσει χίλιους πεντακόσιους ανθρώπους καθημερινά για να την αποτρέψει.
Κάθαρση (Misogi)
Ο Ιζανάγκι εξαγνίζεται (misogi) βυθίζοντας σε ένα ποτάμι (Natori Shunsen)
Ο Ιζανάγκι, νιώθοντας μολυσμένος από την επίσκεψή του στο Yomi, πήγε στην «την πεδιάδα Awagihara (δηλαδή μια πεδιάδα καλυμμένη με awagi) δίπλα στις εκβολές του ποταμού Tachibana στο Himuka στο νησί Tsukushi» και εξαγνίστηκε κάνοντας μπάνιο. Στο ποτάμι; διάφορες θεότητες εμφανίστηκαν καθώς έβγαζε τα ρούχα και τα ρούχα του και βυθίστηκε στο νερό. Γεννήθηκαν τα τρία πιο σημαντικά κάμι, τα «Τρία πολύτιμα παιδιά» ( mihashira no uzu no miko ή sankishi) - η θεά του ήλιου Amaterasu Ōmikami, η θεότητα του φεγγαριού Tsukuyomi-no-Mikoto και ο θεός της καταιγίδας Susanoo-no-Mikoto όταν ο Ιζανάγκι έπλυνε το αριστερό του μάτι, το δεξί του μάτι και τη μύτη του, αντίστοιχα.
Ιζανάγκι και Susanoo:
Ο Ιζανάγκι μοιράζει τον κόσμο στα τρία παιδιά του: στον Amaterasu κατανεμήθηκε Takamagahara ( η «Πεδιάδα του Υψηλού Ουρανού»), Tsukuyomi τη νύχτα και Susanoo οι θάλασσες. Ο Σουζάου δεν εκτέλεσε το καθήκον που είχε ορίσει και αντίθετα συνέχισε να κλαίει και να ουρλιάζει «μέχρι που τα γένια του απλώθηκαν οκτώ χέρια πάνω από το στήθος του», με αποτέλεσμα τα βουνά να μαραίνονται και τα ποτάμια να στεγνώνουν. Αφού είπε στον πατέρα του ότι ήθελε να πάει στη χώρα της μητέρας του, Ne-no-Katasu-Kuni ( η «Γη των Ριζών»), ένας εξαγριωμένος Ιζανάγκι έδιωξε το Susanoo «με μια θεϊκή απέλαση», μετά την οποία εξαφανίζεται από την αφήγηση.
Στο Nihon Shoki:
Ενώ οι πρώτες γενιές των κάμι, συμπεριλαμβανομένων των Ιζανάγκι και Ιζανάμι, υπονοούνται στην κύρια αφήγηση των Kojiki και των Nihon Shoki ότι εκδηλώθηκαν ανεξάρτητα η μία από την άλλη, μια παραλλαγή που αναφέρεται στο Shoki τους περιγράφει ως απόγονους του Aokashikine-no-Mikoto, ένα άλλο όνομα για τη θεά Ayakashikone-no-Mikoto, της έκτης από τις πρώτες επτά γενιές θεών. Μια άλλη παραλλαγή εν τω μεταξύ απεικονίζει τον Ιζανάγκι ως τον απόγονο μιας θεότητας που ονομάζεται Awanagi-no-Mikoto και τον απόγονο πέμπτης γενιάς της αρχέγονης θεότητας Kuninotokotachi-no-Mikoto.
Στην κύρια αφήγηση του Shoki, το ζευγάρι γεννά πρώτα τα ακόλουθα οκτώ νησιά μετά τη γαμήλια τελετή (με την ακόλουθη σειρά):
Παράλληλες ιστορίες
Η επίσκεψη του Ιζανάγκι στην σύζυγό του Ιζανάμι στο Γιόμι-νο-κούνι παραλληλίζεται κάπως με την επίσκεψη του Ορφέα στην Ευρυδίκη στον κάτω κόσμο, αλλά μια εκπληκτικότερη ομοιότητα στην ανικανότητα της συζύγου του να επιστρέψει αφού έφαγε το φαγητό στην κόλαση αντιστοιχείται από τη Περσεφόνη τής ελληνικής μυθολογίας. Υπάρχει επίσης μια παράξενη ομοιότητα με το μύθο τού Αδάμ και Εύας, ενώ ένα από τα Τέσσερα Μεγάλα Παραμύθια τής Κίνας, το Μπαϊσέ Ζουάν, φαίνεται να είναι εκσυγχρονισμένη επαναφήγηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνική μυθολογία
Όμρι Άλτμαν
Ο Όμρι Άλτμαν (Ραμάτ Γκαν, Ισραήλ, 23 Μαρτίου 1994) είναι Ισραηλινός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για λογαριασμό της Χαποέλ Τελ Αβίβ. Έχει υπάρξει διεθνής με όλες τις μικρές εθνικές ομάδες του Ισραήλ.
Το ξεκίνημα
Ο Άλτμαν έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στις ακαδημίες της Μακάμπι Τελ Αβίβ το 2005, σε ηλικία 11 ετών, πραγματοποιώντας αξιοσημείωτες εμφανίσεις που είχαν ως αποτέλεσμα να μετακινήθεί στην αγγλική Φούλαμ με τη μορφή δανεισμού, σε ηλικία 17 ετών.
Φούλαμ
Τον επόμενο χρόνο συμπληρώνοντας τα 18 έτη και έχοντας πραγματοποιήσει 24 συμμετοχές με την αναπληρωματική ομάδα, μεταγράφηκε κανονικά στην Φούλαμ, υπογράφοντας διετές επαγγελματικό συμβόλαιο με τoυς Άγγλους.
Μακάμπι Τελ Αβίβ
Στις 27 Ιουνίου 2013, ο Άλτμαν επέστρεψε στη Μακάμπι. Στις 17 Ιουλίου του ίδιου χρόνου, έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση με την πρώτη ομάδα των Ισραηλινών στην εκτός έδρας αναμέτρηση εναντίον της ουγγρικής πρωταθλήτριας Γκιόρι ΕΤΟ ΦΚ για τα προκριματικά του UEFA Champions League 2013-2014.
Στις 20 Οκτωβρίου 2013, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Ισραηλινό πρωτάθλημα στον εντός έδρας νικηφόρο αγώνα της Μακάμπι εναντίον της Ιρόνι Ραμάτ Χασαρόν που έληξε 1-0.
Δανεικός στην Χάποελ Πετάχ Τίκβα
Το 2014 παραχωρήθηκε με την μορφή δανεισμού στην ισραηλινή Χάποελ Πετάχ Τίκβα.
Χάποελ Τελ Αβίβ
Στις 19 Ιουνίου 2015 μετακινήθηκε στη Χάποελ Τελ Αβίβ για 5 χρόνια.
Παναθηναϊκός
Στις 28 Ιουνίου 2017, ο Άλτμαν ανακοινώθηκε από τον Παναθηναϊκό, υπογράφοντας συμβόλαιο τριετούς διάρκειας. Στις 17 Σεπτεμβρίου του 2017 σκόραρε με κεφαλιά το πρώτο επίσημο γκολ του με την φανέλα των πρασίνων στην νικηφόρα εντός έδρας αναμέτρηση με τον Απόλλωνα Σμύρνης για το ελληνικό πρωτάθλημα. Μάλιστα, για την εμφάνισή του στον εν λόγω αγώνα του απονεμήθηκε το βραβείο του πολυτιμότερου παίχτη της 4ης αγωνιστικής. παραλαμβάνοντας το βραβείο από τον συμπαίκτη του Τάσο Χατζηγιοβάνη. Κατά τη διάρκεια της ίδιας σεζόν σκόραρε ακόμη 2 φορές στο ελληνικό πρωτάθλημα, μία ενάντια στην Ξάνθη και μία ενάντια στην Κέρκυρα. Στις 4 Μαρτίου 2018, στον εκτός έδρας αγώνα με τον Ολυμπιακό για το ελληνικό πρωτάθλημα που έληξε 1-1 υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο και έμεινε εκτός αγωνιστικής δράσης μέχρι τις 21 Ιανουαρίου του 2019 οπότε και αγωνίστηκε κόντρα στη Λαμία για την 17η αγωνιστική του ελληνικού πρωταθλήματος.
Χάποελ Τελ Αβίβ
Τον Ιούλιο του 2019 γύρισε στην Χαποέλ Τελ Αβίβ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραίοι Κατηγορία:Ισραηλινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισραήλ Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισραήλ Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισραήλ Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάποελ Πετάχ Τίκβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάποελ Τελ Αβίβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ισραηλινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπελίζ
Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Τζαμάικας. Διοργανώνει επίσης το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του ανώτατου επιπέδου ποδοσφαιρικής κατηγορίας της χώρας.
Αποπομπή από τη ΦΙΦΑ το 2011
Στις 15 Ιουνίου του 2011, η Μπελίζ ξεκίνησε τις υποχρεώσεις της στο δρόμο προς τη Βραζιλία (προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014) εναντίον της Μοντσερράτ, κερδίζοντας 2–5 εκτός έδρας σε έναν αγώνα που διεξήχθη στο στάδιο Άτο Μπόλτον στην Κούβα του Τρινιντάντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Μπελίζ Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της CONCACAF
Γεωργία Τζανακάκη
Αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005. Επίσης αγωνίστηκε στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009. Σε επίπεδο συλλόγων, αγωνίστηκε με τον Πανελλήνιο ξεκινώντας το 2004, καθώς και για τον Παναθηναϊκό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΕΚ
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2014-15
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2014-15 ήταν η 38η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Απόλλων για 3η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2014-15 συμμετείχαν 8 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 14 αγωνιστικών (Α΄ φάση) οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, ανάλογα με τη θέση τους, δίνοντας αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες κατάταξης μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί, τα σετ και οι πόντοι της Α΄ φάσης.
Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούσαν στα πρωταθλήματα Ευρώπης. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς.
Σύστημα βαθμολόγησης
Το σύστημα βαθμολόγηση των αγώνων ήταν ως εξής:
Κριτήρια κατάταξης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2013-14
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2014-15 συμμετείχε ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας 2013-14, Άρης Πολεμίου. Δεν συμμετείχε η Ολυμπιάδα Νεάπολης η οποία τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2013-14 και υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2014-15.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η βαθμολογία στο τέλος της Α΄ φάσης ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2014-15
Αποτελέσματα
Πηγή : Αποτελέσματα 2014-15
Α΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2014-15
Πηγή : Αποτελέσματα 2014-15
Β΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2014-15
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2014 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2015
Διάταγμα για την προστασία του Λαού και του Κράτους
Το «Διάταγμα του Προέδρου του Ράιχ για την προστασία του Λαού και του Κράτους», (Verordnung des Reichspräsidenten zum Schutz von Volk und Staat) ή όπως έχει επικρατήσει να λέγεται, «Διάταγμα του εμπρησμού του Ράιχσταγκ» (Reichstagsbrandverordnung) υπήρξε ένα καθοριστικής σημασίας διάταγμα της Ναζιστικής Γερμανίας που εκδόθηκε από τον πρόεδρο της χώρας, Πάουλ φον Χίντενμπουργκ κατ' απαίτηση του Αδόλφου Χίτλερ, την επόμενη ημέρα, (28 Φεβρουαρίου 1933) του εμπρησμού του γερμανικού Κοινοβουλίου (Ράιχσταγκ). Eπικαλούμενο επιβουλή κατά του πολιτεύματος - ανέστειλε προσωρινά την ισχύ σημαντικών άρθρων του Συντάγματος και περιέστειλε τις ατομικές ελευθερίες, χωρίς την προηγούμενη συναίνεση του Κοινοβουλίου.
Το διάταγμα, αν και προσωρινής ισχύος δεν ανακλήθηκε ποτέ κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Mαζί με τον «Εξουσιοδοτικό Νόμο» του Αδόλφου Χίτλερ της 23ης Μαρτίου 1933, υπήρξαν οι πυλώνες που θεμελίωσαν μια άνευ προηγουμένου καταστρατήγηση ελευθεριών και ελέγχου του πληθυσμού, καθώς και τη μετατροπή του πολιτεύματος σε δικτατορικό. Σύμφωνα με τον πολιτειολόγο Έρνστ Φράνκελ (en:Ernst Fraenkel), το διάταγμα αυτό υπήρξε «η συντακτική πράξη του Γ' Ράιχ».
Ιστορικό πλαίσιο
Ο φόβος της κομμουνιστικής εξέγερσης, ήδη ορατός για τους εθνικιστές εδώ και αρκετά χρόνια, υπήρξε το όχημα για μια αυταρχικοποίηση της γερμανικής κοινωνίας.
Ήδη από τον προκάτοχο του Χίτλερ στην Καγκελαρία, Κουρτ φον Σλάιχερ, είχε υπάρξει κατά τη διάρκεια του ραδιοφωνικού του διαγγέλματος της 15ης Δεκεμβρίου 1932, η προειδοποίηση γα τη λήψη έκτακτων μέτρων και την εφαρμογή αυστηρών νόμων προκειμένου να τιθασευτούν τα ταραχοποιά στοιχεία και οι διαμαρτυρίες των κομμουνιστών.
Με την άνοδο στην εξουσία του Αδόλφου Χίτλερ, ένα από τα πρώτα πράγματα που έσπευσε να κάνει η κυβέρνησή του, ήταν η ετοιμασία ενός διατάγματος που θα περιόριζε την ελευθερία του Τύπου καθώς και την ελευθερία «του συνέρχεσθαι», περιορισμοί που επιβάλλονταν ενόψει των εκλογών, της 5ης Μαρτίου 1933. Πράγματι, ο φον Χίντενμπουργκ υπέγραψε στις 4 Φεβρουαρίου 1933 το «Διάταγμα του Προέδρου του Ράιχ για την προστασία του Γερμανικού Λαού» (Verordnung des Reichspräsidenten zum Schutze des Deutschen Volkes). Το διάταγμα προσπαθούσε να ελέγξει τις πολιτικές συγκεντρώσεις, αναθέτοντας στην Αστυνομία την επιτήρησή τους αλλά και τη δυνατότητα ακύρωσής τους για λόγους δημόσιας ασφάλειας. Επίσης, περιόριζε τη διανομή προεκλογικών κομματικών φυλλαδίων και επέτρεπε την κατάσχεσή τους από την Αστυνομία αν έθεταν σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια. Οι εφημερίδες υπόκεινταν σε απαγορεύσεις σχετικά με το είδος των άρθρων που θα φιλοξενούσαν στις σελίδες τους (απαγορεύονταν άρθρα που υποκινούσαν σε διασάλευση της έννομης τάξης) και τιμωρούσε με ποινές φυλάκισης αυτούς που θα αψηφούσαν το διάταγμα.
Ωστόσο, μετά τη φωτιά που κατέστρεψε το γερμανικό κοινοβούλιο, στις 27 Φεβρουαρίου του 1933, η οποία, - όπως η γερμανική Αστυνομία και η γερμανική κυβέρνηση επέμειναν - ήταν έργο οργανωμένο από το Κομμουνιστικό κόμμα και εκτελεσμένο από τον νεαρό Ολλανδό κομμουνιστή, Μαρίνους βαν ντερ Λούμπε, ο φον Χίντεμπουργκ υπέγραψε, προκειμένου να προλάβουν, όπως ισχυρίζονταν μια κομμουνιστική επανάσταση, το «Διάταγμα για την προστασία του Λαού και του Κράτους». Με αυτό το διάταγμα, η κυβέρνηση απέκτησε τη νομιμοφανή βάση που χρειαζόταν για να προχωρήσει σε χιλιάδες συλλήψεις κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών αλλά και γενικά ανθρώπων που δεν ασπάζονταν την κυρίαρχη ιδεολογία.
Το κείμενο
Διάταγμα του Προέδρου του Ράιχ για την προστασία του λαού και του κράτους
της 28ης Φεβρουαρίου 1933:
Βάσει του άρθρου 48, παράγραφος 2, του γερμανικού Συντάγματος, διακηρύσσονται τα ακόλουθα ως αμυντικά μέτρα κατά των κομμουνιστικών πράξεων βίας που θέτουν σε κίνδυνο το κράτος:
§ 1 Τα άρθρα 114, 115, 117, 118, 123, 124 και 153 του Συντάγματος του Γερμανικού Ράιχ αναστέλλονται μέχρι την επόμενη ειδοποίηση. Έτσι, οι περιορισμοί στην προσωπική ελευθερία, στο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης της γνώμης, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας του Τύπου, στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι και του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι, καθώς και στις παραβιάσεις της ιδιωτικής ζωής των ταχυδρομικών, τηλεγραφικών και τηλεφωνικών επικοινωνιών, οι οικιακές έρευνες, οι διαταγές κατάσχεσης καθώς και οι περιορισμοί στην ιδιοκτησία επιτρέπονται πέρα από τα προβλεπόμενα νόμιμα όρια.
§ 2 Εάν κάποιο κρατίδιο δεν λάβει τα απαραίτητα μέτρα για την αποκατάσταση της δημόσιας ασφάλειας και τάξης, η κυβέρνηση του Ράιχ μπορεί προσωρινά να αναλάβει τις εξουσίες της ανώτατης κρατικής εξουσίας.
§ 4 Όποιος προκαλεί, απευθύνει έκκληση ή υποκινεί την ανυπακοή των εντολών που δόθηκαν από τις ανώτατες κρατικές αρχές ή τις αρχές που υπόκεινται στην εκτέλεση του παρόντος διατάγματος ή τις εντολές που δόθηκαν από την κυβέρνηση του Ράιχ σύμφωνα με την παράγραφο 2 μπορεί να τιμωρηθεί - εφόσον η πράξη δεν καλύπτεται από άλλα διατάγματα με πιο αυστηρές ποινές - με φυλάκιση τουλάχιστον ενός μηνός ή με χρηματική ποινή από 150 έως 15.000 ράιχμαρκς.
Όποιος θέτει σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή παραβιάζοντας την παράγραφο 1, τιμωρείται με ποινή σε σωφρονιστικό ίδρυμα: υπό ελαφρυντικές περιστάσεις με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών και, όταν η παραβίαση προκαλεί το θάνατο ενός προσώπου, με θάνατο. Επιπλέον, η ποινή μπορεί να περιλαμβάνει την κατάσχεση περιουσίας.
Όποιος προκαλεί ή υποκινεί πράξη αντίθετη προς την ευημερία των πολιτών, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης, υπό ελαφρυντικές περιστάσεις, με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών.
§ 5 Τα εγκλήματα τα οποία σύμφωνα με τον ποινικό κώδικα τιμωρούνται με ισόβια δεσμά σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα, από εδώ και στο εξής τιμωρούνται με τη θανατική ποινή: δηλαδή τα εγκλήματα της προδοσίας κατά του Κράτους, της δηλητηρίασης, του εμπρησμού, της έκρηξης (βομβιστικές επιθέσεις), της πρόκλησης πλημμύρας, της ζημίας στους σιδηροδρόμους, και της απειλής της δημόσιας υγείας μέσω γενικευμένης δηλητηρίασης.
Εφόσον δεν έχει προβλεφθεί προηγουμένως μια αυστηρότερη τιμωρία, τιμωρούνται με θάνατο ή με φυλάκιση κατά τη διάρκεια της ζωής ή με φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα 15 έτη:
3. Όποιος διαπράττει απαγωγή σύμφωνα με το άρθρο 239 του Ποινικού Κώδικα με σκοπό να χρησιμοποιήσει τον απαχθέντα ως όμηρο στον πολιτικό αγώνα.
§ 6 Το διάταγμα αυτό τίθεται σε ισχύ την ημέρα της έκδοσής του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:1933
Αϊρούνο
Το Αϊρούνο (ιταλικά: Airuno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Ξώπλακες Καρπάθου
Οι Ξώπλακες είναι σύμπλεγμα βραχονησίδων στην Κάρπαθο των Δωδεκανήσων. Βρίσκεται στα νότια παράλια του νησιού απέναντι από τον Αγριλοπόταμο και δυτικά του αεροδρομίου της Καρπάθου. Νοτιοδυτικά τους είναι η νησίδα Νισιερός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Αυγούστα της Έσσης-Κάσσελ
Η Αυγούστα της Έσσης-Κάσσελ (Auguste von Hessen-Kassel, 25 Ιουλίου 1797 - 6 Απριλίου 1889) ήταν η σύζυγος του Αδόλφου, Δούκα του Κέιμπριτζ.
Βιογραφία
Η Αυγούστα Βιλελμίνη Λουίζα γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1797 στο Κάστρο Ρόμπενχαϊμ της Έσσης, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου, Λανδγράβου της Έσσης-Κάσσελ, και της Καρολίνας, κόρης του Καρόλου Γουλιέλμου του Νάσσαου-Ούζινγκεν.
Στις 7 Μαΐου 1818 η Αυγούστα παντρεύτηκε τον Αδόλφο, Δούκα του Κέιμπριτζ, στο Κάσσελ, όταν η Αυγούστα ήταν 20 ετών και ο Αδόλφος 44 ετών. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Από το 1818 μέχρι την άνοδο της Βασίλισσας Βικτωρίας και τον διαχωρισμό του βρετανικού και αννοβεριανού στέμματος το 1837, η Δούκισσα του Καίμπριτζ έζησε στο Ανόβερο, όπου ο δούκας υπηρέτησε ως αντιβασιλέας υπέρ των αδελφών του Γεωργίου Δ΄ και Γουλιέλμου Δ΄. Ο Δούκας και η Δούκισσα του Καίμπριτζ επέστρεψαν στη Μεγάλη Βρετανία, όπου ζούσαν στην Αγροικία Καίμπριτζ, και αργότερα στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου.
Η Αυγούστα πέθανε στις 6 Απριλίου 1889 στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου σε ηλικία 91 ετών. Αρχικά θάφτηκε στην Εκκλησία της Αγίας Άννας στο Σάρρεϋ, και στις 10 Ιανουαρίου 1930 τα λείψανά της μεταφέρθηκαν στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο Ουίνδσορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Ντάγκλας Φέρμπανκς
Το 1919 ίδρυσε μαζί με τον Τσάρλι Τσάπλιν και την Μαίρη Πίκφορντ την εταιρεία United Artists. Ο Φέιρμπανκς υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών (1927-29) και ο παρουσιαστής της πρώτης τελετής για την απονομή των κινηματογραφικών βραβείων Όσκαρ που έγινε το 1929.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Ντένβερ του Κολοράντο, ο Φέρμπανκς ήταν ένας από τους μεγάλους σταρ της εποχής του βωβού κινηματογράφου.Το πραγματικό του όνομα ήταν Ντάγκλας Ήλτον Τόμας Ούλμαν (Douglas Elton Thomas Ullman) και το επίθετο Φέρμπανκς, το πήρε μετά το διαζύγιο που πήραν οι γονείς του, και ο ίδιος ήταν σε μικρή ηλικία.
Ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός από τα εφηβικά του χρόνια, συμμετέχοντας σε σχολικές αλλά και σε τοπικές παραγωγές στο Ντένβερ. Το 1900 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και έπαιξε στο Μπρόντγουεϊ κωμικούς και δραματικούς ρόλους με επιτυχία. Το 1909 γνώρισε και παντρεύτηκε την Άννν Μπεθ Σάλι, με την οποία απέκτησε τον γιο του, τον Ντάγκλας Φέρμπανκς τον Νεότερο. Ως πετυχημένος ηθοποιός του θεάτρου, σύντομα τράβηξε την προσοχή του ο κινηματογράφος, κάνοντας το ντεμπούτο του το 1915, με την ταινία του Ντέιβιντ Γκρίφιθ, "Το εργαστήριο". Ακολούθησαν πολλές ταινίες που έκαναν τον Φέρμπανκς ιδιαιτέρα δημοφιλή,
Το 1919 ο Φερμπανκς ίδρυσε μαζί με τον Ντέιβιντ Γκριφιθ, τον Τσάρλι Τσάπλιν και την Μαίρη Πίκφορντ, το ανεξάρτητο στούντιο United Artists, με την πρώτη τους ταινία "Ο Βασιλιάς", με πρωταγωνιστή τον Φέρμπανκς. Ο Ντάγκλας Φέρμπανκς και η Μαίρη Πίκφορντ παρότι ήσαν και οι δύο παντρεμένοι, συνήψαν ερωτικό δεσμό, προκαλώντας μεγάλο σκάνδαλο εκείνη την εποχή. Αργότερα πήραν και οι δύο διαζύγιο και παντρεύτηκαν το 1920. Ήταν το πρώτο ζευγάρι του Χόλυγουντ που βρισκόταν συνεχώς στα φώτα της δημοσιότητας. Το σπίτι τους στο Μπέβερλι Χιλς, γνωστό και ως Πίκφερ ήταν τόπος συνάντησης για τους κοσμικούς και τους αστέρες του θεάματος.
Από το 1920 έως και το 1926 Φέρμπανκς πρωταγωνίστησε σε μεγάλες επιτυχίες του βωβού κινηματογράφου, όπως "Η Μάσκα του Ζόρο (1920)", "Οι Τρεις Σωματοφύλακες (1921)", "Ο Κλέφτης της Βαγδάτης (1924)", και "Ο Μαύρος Πειρατής (1926)". Στις αρχές του 1930 και το τέλος του βωβού κινηματογράφου, η καριέρα του θα αρχίσει να φθίνει, οδηγώντας τον σε διαζύγιο με την Πίκφορντ το 1933. Η τελευταία του ταινία ήταν "Η Ιδιωτική Ζωή του Δον Ζουάν" το 1934. Έκανε ένα τρίτο γάμο με την Συλβία Ασλευ το 1936.
Ο Ντάγκλας Φέρμπανκς πέθανε σε ηλικία των 56 ετών από καρδιακή προσβολή στο σπίτι του στην Σάντα Μόνικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Αμπαντία Λαριάνα
Η Αμπαντία Λαριάνα (ιταλικά: Abbadia Lariana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Μπαλλάμπιο
Το Μπαλλάμπιο (ιταλικά: Ballabio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Αννόνε ντι Μπριάντσα
Το Αννόνε ντι Μπριάντσα (ιταλικά: Annone di Brianza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Κουϊράιν φαν Μπρεκέλενκαμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Μπαρτσάγκο
Το Μπαρτσάγκο (ιταλικά: Barzago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Μέγαρο του Λαού, Πεκίνο
thumb|right|Το Μέγαρο του Λαού, Πεκίνο. Το Μέγαρο του Λαού (αγγλικά: The Great Hall of the People) βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Πλατείας της Ουράνιας Ειρήνης (Τιεν Αν Μεν) στην καρδιά του Πεκίνου στην Κίνα. Αποτελεί την έδρα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και είναι χώρος συνεδρίων και εορτασμών επίσημων επετείων ή γεγονότων. Τμήματα του μεγάρου, όταν δεν υπάρχουν επίσημα γεγονότα, είναι προσβάσιμα στο κοινό.
Το Μέγαρο του Λαού χτίστηκε το 1959, σε σχέδια του Κινέζου αρχιτέκτονα Zhang Bo, με την ευκαιρία των εορτασμών για τη 10η επέτειο από την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (1949). Η κατασκευή του έγινε εξολοκλήρου με την εθελοντική συμμετοχή ομάδων αγροτών και εργατών και διήρκεσε μόνο δέκα μήνες. Καλύπτει μια επιφάνεια 171.800 τετραγωνικών μέτρων.
Το εντυπωσιακό αυτό κτιριακό συγκρότημα αποτελείται από το κεντρικό τμήμα της πρόσοψης με μια κιονοστοιχία και μια σειρά από μεγάλες μπρούντζινες θύρες και δύο επιμήκεις πτέρυγες. Πάνω από την κεντρική στοά της πρόσοψης είναι αναρτημένο το κόκκινο έμβλημα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Οι εξέδρες, που υπάρχουν δίπλα στο γιγαντιαίο αυτό κτίριο και από τις οποίες παρακολουθούνται οι οργανωμένες από το καθεστώς παρελάσεις, μπορούν να χωρέσουν περίπου 20.000 άτομα.
Η ογκώδης αρχιτεκτονική του Μεγάρου του Λαού υποδηλώνει την αισθητική του σοβιετικού σοσιαλιστικού ρεαλισμού και την επίδραση των Ρώσων τεχνικών συμβούλων του Μάο Τσετούνγκ. Μέσα στο Μέγαρο υπάρχει ένα αμφιθέατρο χωρητικότητας 10.000 θέσεων, όπου συνεδριάζει κατά διαστήματα το εθνικό κογκρέσο του λαού, καθώς και 300 άλλες αίθουσες συνεδριάσεων. Η οροφή του αμφιθεάτρου διακοσμείται από ένα τεράστιο κόκκινο αστέρι, που περιβάλλεται δορυφορικά από ένα γαλαξία με αμέτρητα φώτα και συμβολίζει την κυρίαρχη κεντρική θέση της Κίνας μέσα στο κομμουνιστικό σύμπαν.
Στη βόρεια πτέρυγα του μεγάρου υπάρχει μια αίθουσα επίσημων δεξιώσεων, που μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και 5.000 καλεσμένους. Εδώ δεξιώθηκε ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Ρίτσαρντ Νίξον κατά την επίσκεψή του στην Κίνα το 1972.
Μπαρτσανό
Το Μπαρτσανό (ιταλικά: Barzanò) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Φράγμα Αποσελέμη
Το φράγμα Αποσελέμη βρίσκεται στο Νομό Ηρακλείου και υδροδοτεί από το 2012 τις πόλεις του Ηρακλείου και Αγίου Νικολάου, καλύπτοντας σε ανάγκες υδροδότησης περίπου 264.000 κατοίκων. Η τεχνική μελέτη για την υλοποίησή του ξεκίνησε το 1990 και το 2002 έλαβε χρηματοδότηση από το Ταμείο Συνοχής. Το κόστος για το έργο αυτό προϋπολογίστηκε στα 114 εκατομμύρια ευρώ. Το νερό που εμπεριέχει το φράγμα Αποσελέμη προέρχεται από το οροπέδιο Λασιθίου και τη λεκάνη Αποσελέμη. Το συγκεκριμένο έργο επιλύει το πρόβλημα της υδροδότησης σε συνδυασμό με το πρόβλημα της εποχιακής πλημμύρας στην περιοχή του Λασιθίου. Από τις αντλήσεις νερού από το φράγμα Αποσελέμη εξοικονομείται περίπου 0,4 ευρώ ανά κυβικό μέτρο νερού. Πρακτικά σημαίνει ότι κάθε χρόνο το όφελος από την εξοικονόμηση του νερού ανέρχεται στα 5 με 10 εκ. ευρώ.
Μπαρτσανό
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Φράγμα Αποσελέμη
Απαλλοτρίωση και κατασκευή Φράγματος Αποσελέμη
Η περιοχή που κατασκευάστηκε το φράγμα Αποσελέμη απαλλοτριώθηκε και οι κάτοικοι του οικισμού Σφενδύλι, αποζημιώθηκαν για τις περιουσίες τους και εγκατέλειψαν τον οικισμό. Τη σημερινή εποχή το συγκεκριμένο φράγμα λειτουργεί ως την πιο μεγάλη τεχνητή λίμνη του Ηρακλείου, στην οποία ζουν διάφορα είδη πτηνών και ψαριών καθιστώντας την περιοχή έναν μεγάλο υδροβιότοπο. Επίσης στην περιοχή παρατηρείται μια πληθώρα από διαφορετικά είδη πεταλούδας όπως Hesperiidae, Lycaenidae, Nymphalidae, Papilionidae, Pieridae.
Χαρακτηριστικά Φράγματος Αποσελέμη
Ο ταμιευτήρας του φράγματος Αποσελέμη σε καθημερινή βάση γεμίζει με 500.000 κυβικά μέτρα νερού. Σε περίπτωση έντονων βροχοπτώσεων ο ταμιευτήρας του φράγματος υπερχειλίζει. Για παράδειγμα το 2020 το συγκεκριμένο φράγμα είχε υπερχειλίσει δυο φορές, συγκρατώντας πάνω από 6 εκ. κυβικά μέτρα νερού επιπλέον.
Κοινός πόρος
Το ζήτημα κατασκευής/διαχείρισης μεγάλων υδροηλεκτρικών φραγμάτων της χώρας όπως του φράγματος Αποσελέμη, είναι ένα μείζων ζήτημα που προβληματίζει κατά καιρούς τις τοπικές κοινότητες, οι οποίες στο πλαίσιο αυτοδιαχείρισης του κοινού πόρου, σκέφτονται πώς θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη βιοποικιλότητα της περιοχής (Καραουλάνη, 2017). Στην περιοχή λειτουργεί η Εγκατάσταση Επεξεργασία Νερού Αποσελέμη και το Υδραγωγείο από 2016 που μπορούν να εισφέρουν στην παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Οι βασικές δραστηριότητες για επεξεργασία του νερού του Ταμιευτήρα του Φράγματος Αποσελέμη είναι η οζόνωση, κροκιδοκαθίζηση, διήθηση μέσω κλινών άμμου, χλωρίωση. Το διυλιστήριο νερού έχει μια δυναμικότητα 110.600 κυβικά μέτρα ανά ημέρα και ο βασικός αγωγός αδιύλιστου νερού από το φράγμα προς την Εγκατάσταση Επεξεργασίας νερού είναι 70 χιλιόμετρα. Τα δυο αυτά έργα, δηλαδή η Εγκατάσταση Επεξεργασίας Νερού και το Υδραγωγείο έχουν ξεκινήσει τη λειτουργία τους από το 2015, δηλαδή τρία χρόνια μετά την ολοκλήρωση του έργου του Φράγματος Αποσελέμη. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κοινό πόρος υπό προϋποθέσεις για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, εφόσον οι κάτοικοι της περιοχής συνεργαστούν με τον υδροηλεκτρικό σταθμό της περιοχής του Ηρακλείου. Με αυτό τον τρόπο μέσα από την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας μπορεί να γίνει αξιοποίηση της μηχανικής ενέργειας του νερού του φράγματος για την μετατροπή του σε ηλεκτρική ενέργεια, με τη χρήση στροβίλων/ηλεκτρογεννητριών. Η κύρια λειτουργία μιας υδροηλεκτρικής μονάδας που θα μπορούσε να υπάρχει ως ένα αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα από την πλευρά των κατοίκων θα μπορούσε να εισφέρει σε σημαντικό βαθμό στην αξιοποίηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας όπως η υδροηλεκτρική για να παραχθεί ηλεκτρική ενέργεια, και έτσι η περιοχή του Ηρακλείου να αποκτήσει μεγαλύτερη ενεργειακή αυτονομία
Παραπομπές
Κατηγορία:Φράγματα της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Ηρακλείου
Τζούλιο Καΐμη
Ο Τζούλιο Καΐμη ή Καΐμης (επίσης: Ιούλιος Καΐμης ή Χαΐμης, Giulio Caimi, Giulio Caïmi· Κέρκυρα, 1897 - Αθήνα, 1982) ήταν Ρωμανιώτης (ελληνόφωνος Εβραίος) ζωγράφος και διανοούμενος, συγγραφέας, κριτικός και μελετητής του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού και της εβραϊκής παράδοσης. Υπήρξε πρωτοπόρος και συστηματικός ερευνητής του ελληνικού θεάτρου σκιών, του Καραγκιόζη.
Οικογενειακό περιβάλλον
O Τζούλιο Καΐμη γεννήθηκε στην πόλη της Κέρκυρας το 1897, από γονείς Ρωμανιώτες, σε ένα αρχοντικό σπίτι δίπλα από την εβραϊκή συναγωγή «Γκρέκα». Πατέρας του ήταν ο διαπρεπής εβραιολόγος και δάσκαλος Μωυσής Χαΐμης (1864-1929) και μητέρα του η Φανή Γιασουλά (†1951), απόγονος εμπορικής οικογένειας από τα Ιωάννινα. Ο Τζούλιο ήταν το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας, που είχε άλλα δυο, τον Αιμίλιο, και τη Ραχήλ.
Το οικογενειακό περιβάλλον του Καΐμη, από το οποίο επηρεάστηκε σημαντικά, ήταν άνετο από οικονομική άποψη και με πολλά πνευματικά ερεθίσματα. Ο Μωυσής Χαΐμης, που είχε συναναστροφή με σπουδαίους ανθρώπους των γραμμάτων (όπως οι Κωνσταντίνος Θεοτόκης, Λορέντζος Μαβίλης, Αλέξανδρος Πάλλης, Βλάσης Γαβριηλίδης, Ανδρέας Καρκαβίτσας και Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης), εξέδιδε στην Κέρκυρα το περιοδικό Ο Ισραηλίτης Χρονογράφος και αργότερα στη Αθήνα, έπειτα από την εγκατάσταση της οικογένειας στην πρωτεύουσα (το 1906), το περιοδικό Ισραηλιτική Επιθεώρησις (1912-1916), έντυπα τα οποία είχαν ως συνεργάτες και ορθόδοξους και καθολικούς χριστιανούς. Ως ακραιφνής δημοτικιστής συνεργαζόταν με το περιοδικό Ο Νουμάς, ενώ ενδέχεται να είχε εμπλοκή και στα Ευαγγελικά, τα αιματηρά επεισόδια της Αθήνας (1901) με αφορμή την απόδοση των Ευαγγελίων στη δημοτική γλώσσα από τον Αλ. Πάλλη. Πολιτικά, ο Μωυσής Χαΐμης είχε συνταχθεί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ξεκόβοντας από τη συντηρητική παράδοση των ομοθρήσκων του αστών.
Σπουδές, καλλιτεχνική και ερευνητική δραστηριότητα
Ο Τζούλιο Καΐμη σπούδασε ζωγραφική στο Σχολείον των Τεχνών (προκάτοχος της ΑΣΚΤ) του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, με καθηγητές τους Δημήτρη Γερανιώτη, Γεώργιο Ιακωβίδη και Σπύρο Βικάτο. Από το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1920 και μετά, καταγράφεται ως ανταποκριτής της Ιταλικής εφημερίδας La Tribuna στη Ρώμη, ως συνδαιτυμόνας του Άγγελου Σικελιανού στις πρώτες Δελφικές Γιορτές (1927), ως καλλιτεχνική δύναμη στο "Άσυλο Τέχνης" του Νίκου Βέλμου, στο περιοδικό "Φραγκέλιο" του οποίου το 1928 πρωτοδημοσιεύεται η μετάφραση του Καΐμη κατευθείαν από τα Σανσκριτικά: "Οι έξη κανόνες της ινδικής ζωγραφικής" του Ινδού καλλιτέχνη Abanidranath Tagore. Στο "Άσυλο Τέχνης" γνωρίζεται με το ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη. Στα χρόνια της Σ.Κ.Τ. συνδέεται με τον Φώτη Κόντογλου ο οποίος στα 1929 τον εισάγει στο χώρο των γραμμάτων αλλά και τον "μυεί" στην κοινωνία του Άθω. Μέσα από το περιοδικό το "3ο Μάτι" του Στρατή Δούκα αναπτύσει προσωπική σχέση με το ζωγράφο και χαράκτη Νίκο Χατζηκυριάκο - Γκίκα και μέσω του Δούκα στα 1932 γνωρίζει τον Γερμανό ζωγράφο Klaus Vrieslander (1909-1944) με τον οποίον θα δημιουργήσουν τρία βιβλία: Το "αραβικό διήγημα" Ο Άτυχος Γάμος, Το σπίτι του Ροδάκη στην Αίγινα και το βασικό έργο του Καΐμη τη μελέτη του δηλαδή πάνω στο Ελληνικό Θέατρο Σκιών. Το 1934 περιπλανήθηκε πεζός στην Παλαιστίνη και στην Αίγυπτο. Οι εντυπώσεις των περιπλανήσεων αυτών καταγράφονται σε άρθρα του που δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά της εποχής κατά τα έτη 1938-1939. Από το 1954 έως το 1957 φαίνεται να υπήρξε ευκαιριακός συνεργάτης διάφορων περιοδικών όπως το ιταλικό περιοδικό Olympio και λογοτεχνικό περιοδικό Cinzia της Φλωρεντίας. Επίσης δημοσιεύει μεταφρασμένη ποίηση του Φοίβου Δέλφη από τα Ελληνικά στα Ιταλικά και μεταφράζει ξένη ποίηση από τα Ιταλικά, γλώσσα η οποία υπήρξε και η μητρική του, στα Ελληνικά. Η κύρια μέριμνα του Καΐμη και αυτό που τον απασχόλησε μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν το Ελληνικό Θέατρο Σκιών.
Ο Τζούλιο Καΐμη πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 1982 σε μικρή απόσταση από το σπίτι του στη Ριζούπολη από καρδιακό επεισόδιο.
Εικαστικός καλλιτέχνης
left|μικρογραφία|295x295εσ Ο Καΐμη φιλοτέχνησε πολλούς ζωγραφικούς πίνακες τους οποίους χάριζε και σπάνια πουλούσε, χρησιμοποιώντας ευτελή υλικά και ζωγραφίζοντας σε καφενεία και ταβέρνες. Το 1995, εβδομήντα συνολικά έργα του, λάδια και ακουαρέλες, εκτέθηκαν σε μια αναδρομική έκθεση στο Εβραϊκό Μουσείο της Νέας Υόρκης. Τα έργα της έκθεσης στη συνέχεια συμπεριλήφθηκαν σε λεύκωμα των εκδόσεων Caratzas με εισαγωγή του Μισέλ Φάις. Η τοπιογραφία του Καίμη τοποθετείται στο πλαίσιο της υπαιθριστικής ζωγραφικής δημιουργώντας έντονη αίσθηση του ανοιχτού χώρου και με έμφαση στην εκφραστικότητα του χρώματος, υπάγοντας την με αυτό τον τρόπο στον "εξπρεσιονιστικό υπαιθρισμό".
Ο τρόπος απεικόνισης των πορτρέτων του Καΐμη είναι ρεαλιστικός. Η πιστότητα στην απεικόνιση του εικονιζόμενου συνδυάζεται με τη μελέτη του χαρακτήρα και της ψυχικής του διάθεσης. Η ζωγραφική του Καΐμη ουδέποτε διαμορφώθηκε από τις ορίζουσες κάποιου ιδεολογικού και αισθητικού πλαισίου, δεν υπαγορεύτηκε από κοινωνικές αναγκαιότητες ούτε απευθυνόταν σε κάποια κοινωνική ομάδα.
Πρόσθετη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εβραίοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Εβραίοι ζωγράφοι
Μπάρτσιο
Το Μπάρτσιο (ιταλικά: Barzio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.