cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλικό Οπλοστάσιο (Ηνωμένο Βασίλειο)
Το 1886 ένας όμιλος εργατών του εργαστηρίου Dial Square του Βασιλικού Οπλοστασίου ίδρυσε την ποδοσφαιρική ομάδα Dial Square, τη μετέπειτα Άρσεναλ. Στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και με τις αυξημένες ανάγκες για οπλισμό και πυρομαχικά, το οπλοστάσιο βίωσε την στιγμή της μέγιστης ακμής του, καλύπτοντας περιοχή 1.285 στρεμμάτων και απασχολώντας περίπου 80.000 εργάτες. Με το τέλος του πολέμου, και την επακόλουθη βιομηχανική ανασυγκρότηση το εργοστάσιο συρρικνώθηκε μέχρι το τελικό κλείσιμο το 1967. Το 1994 το Βρετανικό Υπουργείο Άμυνας αποχώρησε από την περιοχή, και μετά από μια σειρά ανακαινίσεων που ολοκληρώθηκαν το 2010, άνοιξε στο κοινό λειτουργώντας ως μουσείο και χώρος αναψυχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
Γουργούθακας
Ο Γουργούθακας ανακαλύφθηκε το 1990 από την Σπηλαιολογική Αποστολή της ομάδας Καταμαράν, η οποία προέρχεται από το Μονμπελιάρ (en) της Γαλλίας. Το 1998, η ίδια ομάδα έφτασε στην μικρή λίμνη (φρεάτιο) στο βυθό, σε βάθος 1.208 μέτρων. Η κύρια λίμνη δεν έχει ακόμα εξερευνηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπήλαια της Ελλάδας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κρήτης
Κλοντάρφ
Το Κλοντάρφ (Clontarf, ιρλανδικά: Cluain Tarbh, μετάφραση: λιβάδι του ταύρου) είναι παράκτιο προάστιο στη βόρεια πλευρά του Δουβλίνου, στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Είναι περισσότερο γνωστό για τη Μάχη του Κλοντάρφ το 1014, στην οποία ο Μπράιαν Μπόρου, Βασιλιάς της Ιρλανδίας, επικράτησε επί των Βίκινγκς του Δουβλίνου και τους συμμάχους τους, τους Ιρλανδούς του Λένστερ. Η μάχη, η οποία επεκτάθηκε σε ευρύτερη περιοχή, σηματοδότησε το τέλος των Πόλεμων μεταξύ Ιρλανδών και Βίκινγκς.
Πρόκειται επίσης για αστική κοινότητα στην αρχαία βαρωνία του Κούλοκ. Ενώ το Κλόνταρφ δε διαθέτει «κεντρικό σημείο», ιστορικά είχε δύο πληθυσμιακά κέντρα, ένα στην ακτή προς την πόλη και τον οικισμό των αλιέων βορειότερα από την ακτή, στις Καλύβες του Κλοντάρφ, εκεί που πλέον βρίσκεται η λεωφόρος Βέρνον. Το Κλοντάρφ έχει πληθώρα εμπορικών υποδομών σε διάφορες περιοχές, κυρίως στην λεωφόρο Βέρνον. Γειτονεύει με το Φέαρβιου, το Μαρίνο, το Κίλλεστερ, το Αρτέιν και το Ράχενυ, και ανήκει στην ταχυδρομική περιοχή Δουβλίνο 3.
Το Κλοντάρφ είναι παραθαλάσσιο προάστιο σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από το Δουβλίνο και 11 χιλιομέτρων από το Χόουθ πάνω στοn δρόμο που συνδέει τις δύο πόλεις. Οι περισσότεροι δρόμοι είναι κάθετοι προς την ακτή.
Ετυμολογία
Η ονομασία Cluain Tarbh προέρχεται από τον ήχο του ανέμου στην παραλία ενώ λέγεται πως ακούγεται όπως το λαχάνιασμα ενός ταύρου.
Πρόσβαση
Το Κλοντάρφ εξυπηρετείται από λεωφορειακές γραμμές των αστικών συγκοινωνιών του Δουβλίνου. Ο ιστορικός σιδηροδρομικός σταθμός της περιοχής, έκλεισε πριν αρκετά χρόνια, αλλά ο νέος σιδηροδρομικός σταθμός στο Κλοντάρφ Ρόουντ, βρίσκεται ανάμεσα στο Κλοντάρφ και το Φεαρβιού.
Γεωγραφία
Το Κλοντάρφ βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της πόλης του Δουβλίνου, βορειοανατολικά από το κέντρο της πόλης κατά μήκος της ακτής. Δυτικά και νότια βρίσκεται το Φεαρβιού Παρκ και το προάστιο Μαρίνο, στα βόρεια τα προάστια Κίλλεστερ, Αρτέιν και Κούλοκ και στα βορειοανατολικά το Πάρκο Σεντ Αννς και το προάστιο του Ράχενυ. Στη νότια πλευρά βρίσκεται η μια πλευρά των εκβολών ενός από των τριών ποταμών του Δουβλίνου, του ποταμού Τόλκα. Ο ποταμός Νάνικεν περνά μέσω του Πάρκου Σεντ Αννς και φτάνει στη θάλασσα στην άκρη του Ράχενυ, με την εκβολή του να σημαίνει τα όρια της κοινότητας.
thumb|340px|Η προκυμαία του Κλοντάρφ
Η νήσος Μπουλ, ανήκει στο Κλοντάρφ και το Ράχενυ, και συνδέεται με το Κλοντάρφ μέσω ιστορικής ξύλινης γέφυρας στο Ντολυμάουντ. Ενώ το μεγαλύτερο μέρος του νησιού ανήκει στην κοινότητα, το (βόρειο) Τείχος Μπουλ και οι κυματοθραύστες, οι σχετιζόμενοι δρόμοι και τα μονοπάτια, και η (ξύλινη) Γέφυρα Μπουλ ανήκουν στην Εταιρεία Λιμένος του Δουβλίνου. Στην άκρη του κυματοθραύστη υπάρχει άγαλμα της Παναγίας, Αστέρος της Θάλασσας (Our Lady, Star of the Sea (Realt na Mara)), για την προστασία των ναυτικών και των λιμενεργατών.
Νήσος Κλοντάρφ
Κάποτε υπήρχε νησί, που ονομαζόταν Νήσος Κλοντάρφ, στα ανοικτά του Κλοντάρφ κοντά στις εκβολές του Τόλκα, όπως φαίνεται σε χάρτες όπως αυτός του Τζον Ροκ το 1753, με ενιαίες κατοικίες, και κατά περιόδους (κυρίως τον 19ο αιώνα), υποδομές λουτρών. Το νησί χρησιμοποιήθηκε επίσης ως χώρος προστασίας από την πανούκλα του 1650. Τα κατασκευαστικά έργα στο Μεγάλο Νότιο Τείχος και το Τείχος Μπουλ στο Λιμάνι του Δουβλίνου άλλαξαν τη ροή των υδάτων στον Κόλπο του Δουβλίνου, απειλώντας την ύπαρξη του, αν και στην πραγματικότητα καταστράφηκε από μεγάλη καταιγίδα το 1844.
Ιστορία
300px|thumb|Ελαιογραφία της Μάχης του Κλοντάρφ από τον [[Χιου Φρέιζερ, 1826]] Μετά την ήττα των Βίκινγκς και των συμμάχων τους από το Λένστερ στη Μάχη του Κλοντάρφ το 1014, το Κλαντάρφ απόλαυσε σχετική ειρήνη για τα επόμενα 100 χρόνια μέχρι τον ερχομό των Νορμανδών το 1172. Λίγο μετά, το Κλοντάρφ δόθηκε στον Άνταμ ντε Φέυπο, ακόλουθο του Ριχάρδου ντε Κλαρ, 2ου Δούκα του Πέμπροουκ. Αυτός κατασκεύασε το πρώτο κάστρο του Κλοντάρφ.
Η κατοίκηση στην τοποθεσία του Κλοντάρφ χρονολογείται από τον 12ο αιώνα τουλάχιστον, και τον 19ο αιώνα θεωρήθηκε πως βρέθηκαν ερείπια του. Το Κλοντάρφ εμφανίζεται στον χάρτη "A Modern Depiction of Ireland, One of the British Isles" του Αβραάμ Ορτέλιους ως "Clantarfe".
Η έπαυλη και η εκκλησία του Κλοντάρφ κατεχόταν από τους Ναΐτες και στη συνέχεια από τους Ιωαννίτες, και στην περιοχή υπήρχε Ιερό Πηγάδι, μέχρι πρόσφατα.
Μικρή έπαυλη και οικισμός βρισκόταν στη μικρή κορυφογραμμή που είχε θέα στη θάλασσα. Η έπαυλη ανακαινίστηκε πολλές φορές με το ξενοδοχείο που βρίσκεται πλέον εκεί να χρονολογείται σε μεγάλο βαθμό από τις αρχές του 19ου αιώνα. Ο πύργος που βρίσκεται στην τοποθεσία είναι αντίγραφο του αρχικού κτίσματος των Ναϊτών στην τοποθεσία από τον 19ο αιώνα. Η γειτνιάζουσα εγκαταλελειμμένη εκκλησία είναι παλαιός ενοριακός ναός της Εκκλησίας της Ιρλανδίας, που χρονολογείται από τα μέσα του 17ου αιώνα και ίσως αποτελεί την παλαιότερη χρήση κόκκινου τούβλου στην Ιρλανδία.
thumb|Το Κάστρο του Κλοντάρφ Το Κάστρο του Κλοντάρφ κάηκε το 1641 από τον στρατηγό του Κρόμγουελ, Σαρλ Κουτ, προφανώς ως μέσο αντιπερισπασμού για την απιστία του τότε ιδιοκτήτη, Τζορτζ Κινγκ. Το κάστρο, το κτήμα και η περιοχή λέγεται πως δόθηκαν από τον Κρόμγουελ στον Τζον Μπλάγκουελ, ο οποίος ανέθεσε τα κτήματά του στον Τζον Βέρνον γενικό διοικητή του στρατού του Κρόμγουελ στην Ιρλανδία, αν και στο Τοπογραφικό Λεξικό του Λιούις του 1897 περιγράφεται ως «δωσμένο από το Στέμμα στον Ναύαρχο Βέρνον». Η οικογένεια Βέρνον στη συνέχεια κατέλαβε το Κάστρο για περίπου 350 χρόνια.
Το 1659, ο πληθυσμός του Κλοντάρφ ήταν 79 άτομα.
Η αλιεία, η συλλογή στρειδιών και η γεωργία παρέμειναν οι κύριες ασχολίες στους επόμενους αιώνες, με μια μεγάλη βιομηχανία αλιείας στην περιοχή the Sheds, κοντά στις αρχές της Λεωφόρου Βερνόν (το πανδοχείο στην περιοχή χρησιμοποιεί ακόμη την ονομασία), περίπου 1 χιλιόμετρο από τον αρχικό οικισμό. Τον 18ο αιώνα, η περιοχή αυτή μετατράπηκε σε δευτερεύοντα οικισμό, ψαράδων και γεωργών, που ζούσαν σε υποτυπώδεις καλύβες με υπόστεγα ξήρανσης για τα ψάρια. Αναγράφεται εμφανώς σε χάρτες πλοήγησης του Κόλπου του Δουβλίνου που χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα. Όμως, με τόσους «άτυπους» οικισμούς στην Ιρλανδία, το Clontarf Sheds έγινε η τοποθεσία ενός Ρωμαιοκαθολικού ναού του 19ου αιώνα - η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη της Εκκλησίας της Ιρλανδίας και η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία του Αγίου Αντωνίου βρίσκονται πλησιέστερα στον αρχικό οικισμό - και έπειτα ξεπέρασε τον αρχικό οικισμό.
Η έκθεση του Λιούις του 1837 ανέφερε πως «η γη στην ενορία αυτή φαίνεται να έχει το υψηλότερο επίπεδο καλλιέργειας...»
19ος αιώνας
Στις αρχές του 19ου αιώνα, το Κλοντάρφ έγινε διάσημος παραθεριστικός οικισμός για τους πολίτες του Δουβλίνου, οι οποίοι έφευγαν από την πόλη για να κάνουν τα λουτρά τους στην θάλασσα ή στα θερμά και ψυχρά λουτρά της περιοχής. Τα δρομολόγια με άλογα από την πόλη ξεκίνησαν και το Κλοντάρφ έγινε μια μοδάτη περιοχή - ο Σάμιουελ Λιούις καταγράφει 27 κύριες οικίες, πέρα από το Κάστρο του Κλοντάρφ, στις οποίες κατοικούσαν εύποροι και σημαντικοί ευγενείς. Στον Κατάλογο Καταγραφής του 1824 υπήρχαν τέσσερις κυρίες με τίτλο – η Κυρία Τσαρλεμόντ, η Κυρία Κάρολιν Κλέμεντς, η Κυρία Μαρία Κώλφιλντ και η Κυρία Έμιλυ Κώλφιλντ.
thumb|300px|Το Κλοντάρφ και οι γύρω περιοχές, 1901
Το Κλοντάρφ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σταδιοδρομία του προεξέχοντος Ιρλανδού εθνικιστή πολιτικού Ντάνιελ Ο'Κόνελλ ο οποίος διοργάνωσε στην περιοχή, συμβολικά εξαιτίας της διασύνδεσης με την μάχη του Κλοντάρφ το 1014, ένα μαζικό κάλεσμα για ακύρωση της Πράξης Ένωσης. Η συνάντηση απαγορεύθηκε από τον τότε Πρωθυπουργό Σερ Ρόμπερτ Πιλ, και παρά τις εκκλήσεις των υποστηρικτών του, ο Ο'Κόνελλ αρνήθηκε να αψηφήσει τις αρχές και ακύρωσε τη συνάντηση, μιας και δεν ήθελε να ρισκάρει τυχόν αιματοκύλισμα.
Σημαντική ήταν η παρουσία του Σερ Μπέντζαμιν Λι Γκίνες, γιου του Αρθούρου Γκίνες Β΄, και του συνεργάτη του με τον οποίον διαχειριζόταν το ζυθοποιείο του Κλοντάρφ, έχοντας αγοράσει κτήματα στο Κλοντάρφ και το Ράχενυ.
Για κάποιο διάστημα, το Κλοντάρφ ήταν αστική περιοχή με τα δικά της δικαιώματα, αλλά έχασε αυτή τη μορφή του στις αρχές του 20ού αιώνα. Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα απορροφήθηκε πλήρως από την πόλη και πλέον θεωρείται τμήμα των εσωτερικών προαστίων.
Αναψυχή
thumb|Το άγαλμα από το Νησί του Πάσχα στην προκυμαία του Κλοντάρφ thumb|212x212px|Το πάρκο Σεντ Αννς στο Κλοντάρφ Το σημαντικότερο σημείο αναψυχής του Κλοντάρφ είναι η προκυμαία του, που βρίσκεται κατά μήκος της Alfie Byrne Road μέχρι την ξύλινη γέφυρα στο Ντολλυμάουντ. Η προκυμαία είναι δημοφιλές σημείο για τρέξιμο, περπάτημα, ιστιοπλοΐα και ποδηλασία. Μεταξύ των χαρακτηριστικών της προκυμαίας είναι το αντίγραφο αγάλματος Μωάι της Νήσου του Πάσχα, το οποίο αποτελεί διπλωματικό δώρο του Πρέσβη της Χιλής. Επίσης στην προκυμαία βρίσκεται η ιδιωτική ανοικτή πισίνα του Κλοντάρφ, η οποία κάποτε αποτελούσε γνωστό προορισμό αναψυχής με θερμά και ψυχρά λουτρά, αλλά πλέον έχει εγκαταλειφθεί. Τέλος υπάρχουν δημόσιες γέφυρες διάβασης πεζών, πάνω από τις οδούς.
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2008-09
Η διοργάνωση του 2008-09 ξεκίνησε στις 16 Ιουλίου 2008 με τους αγώνες του πρώτου προκριματικού γύρου και ολοκληρώθηκε στις 27 Μαΐου 2009 με τον τελικό που πραγματοποιήθηκε στο στάδιο Ολίμπικο της Ρώμης. Νικήτρια του θεσμού αναδείχθηκε για τρίτη φορά στην ιστορία της η Μπαρτσελόνα νικώντας στον τελικό την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 2-0 με τα γκολ των Σαμουέλ Ετό και Λιονέλ Μέσι.
Κλοντάρφ
Αναψυχή
Το Κλοντάρφ επίσης βρίσκεται πλησίον του Πάρκου Σεντ Αννς, το οποίο μοιράζεται με το Ράχενυ. Πέρα από μεγάλους περιπατητικούς διαδρόμους και ανοιχτές περιοχές, το πάρκο περιλαμβάνει πολυάριθμες αθλητικές υποδομές, όπως αγωνιστικούς χώρους και χώρους μη αθλητικής αναψυχής. Σε αυτούς περιλαμβάνεται το Κέντρο Τέχνης, στο οποίο υπάρχουν καταστήματα καλλιτεχνών και στούντιο, καφετέρια και ανοιχτές αγορές κυρίως τα σαββατοκύριακα, μαζί με έναν μεγάλο κήπο ρόδων που βρίσκεται δίπλα από τα γήπεδα της Γαελικής Αθλητικής Ομοσπονδίας.
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2008-09
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2009 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2008
Κλοντάρφ
Αναψυχή
Το Κλοντάρφ έχει πρόσβαση στο νησί Νορθ Μπουλ μέσω της περιοχής Ντολλυμάουντ. Στο νησί υπάρχει ο χώρος αναψυχής Dollymount Strand όπως και δύο γήπεδα γκολφ. Το νησί είναι ακόμη γνωστό για την άγρια ζωή του, και τη λιμνοθάλασσα και τους βάλτους ανάμεσα στο νησί και τη στεριά που είναι σημείο κατάλληλο για παρακολούθηση πτηνών.
Στο Κλοντάρφ υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις, όπως σουπερμάρκετ, πανδοχεία, εστιατόρια, υποκαταστήματα τραπεζών, φαρμακεία και ιατρεία.
Θρησκεία
thumb|200px|Εκκλησία την Μεθοδιστών, Κλοντάρφ Το Κλοντάρφ έχει σήμερα τρεις Ρωμαιοκαθολικές ενορίες, μία της Εκκλησίας της Ιρλανδίας, Πρεσβυτεριανό Εκκλησίασμα και ενορία Μεθοδιστών.
Ιστορικά το Κλοντάρφ είχε ισχυρή Προτεσταντική κοινότητα για πολλά χρόνια, με την ενορία της Εκκλησίας της Ιρλανδίας να είναι μια από τις πιο πολυάριθμες Αγγλικανικές ενορίες της χώρας μέχρι την δεκαετία του 1950. Στην απογραφή του 1911, το 39% του πληθυσμού του Κλοντάρφ ήταν Προτεστάντες, το 25% υποστηρικτές της Εκκλησίας της Ιρλανδίας, το 8,5% Πρεσβυτεριανοί και το 5,5% Μεθοδιστές. Οι σχέσεις μεταξύ των κοινοτήτων ήταν πάντοτε καλές στο Κλοντάρφ ενώ υπήρχαν και μικτοί γάμοι ακόμη και το 1911.
Αθλητικές και κοινωνικές οργανώσεις
thumbnail|250px|Στιγμιότυπο από αγώνα ράγκμπι στο ΚλοντάρφΣτο Κλοντάρφ υπάρχουν πολλοί αθλητικοί σύλλογοι, μεταξύ των οποίων ράγκμπι, ποδοσφαίρου, γκολφ, κρίκετ, ιστιοπλοΐας και γαελικών αθλημάτων.
Στο Κλοντάρφ υπάρχει ισχυρός σύλλογος ράγκμπι, ο οποίος έφτασε σε δύο εθνικούς τελικούς. Το Clontarf Cricket Club Ground, που βρίσκεται στον ίδιο χώρο με τον σύλλογο του ράγκμπι φιλοξένησε τον τελικό του Τροπαίου ICC του 2005. Φιλοξένησε πολλούς διεθνείς αγώνες κρίκετ, και είναι έδρα της εθνικής ομάδας κρίκετ της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας.
Η πρώτη ομάδα του Clontarf Cricket Club κέρδισε το κύπελλο Leinster Senior Cup το 2007 και το 2008.
Το Κλοντάρφ είναι έδρα αρκετών σωματείων γαελικού αθλητισμού που συμμετέχουν στο κομητειακό πρωτάθλημα του Δουβλίνου στο γαελικό ποδόσφαιρο, το γυναικείο ποδόσφαιρο, το χέρλινγκ και το καμόγκι. Η Clontarf GAA ιδρύθηκε το 1961 και έχει ως έδρα στο Seafield Road και παίζει τους εντός έδρας αγώνες στο St.Anne's Park στο Ράχενυ. Η Scoil Uí Chonaill CLG έχει την έδρα της στο Clontarf Road και συμμετέχει σε διοργανώσεις από το 1953.
Υπάρχουν επίσης δύο σωματεία αντισφαίρισης - το Clontarf Lawn Tennis Club στο Oulton Road και το Clontarf Parish Lawn Tennis Club στο Seafield Road, το οποίο πρόσφατα επανεκκίνησε τις δραστηριότητες του στην ενορία της Εκκλησίας της Ιρλανδίας. Υπάρχουν γήπεδα αντισφαίρισης και στο ιδιωτικό Westwood Club, μεταξύ Κλοντάρφ και Φεαρβιού.
Ο Σύλλογος Ταεκβον-ντό του Κλοντάρφ (Clontarf Taekwon-do Club) έχει την έδρα του στο σχολείο Belgrove Boys' και ιδρύθηκε το 2013. Συμμετέχει σε εθνικές και διεθνείς διοργανώσεις.
Η ιστιοπλοΐα σχετίζεται με το Κλοντάρφ μέσω του Clontarf Yacht & Boat Club, έναν από τους παλαιότερους ιστιοπλοϊκούς ομίλους στον Κόλπο του Δουβλίνου, έχοντας ιδρυθεί το 1875.
Στο Κλοντάρφ υπάρχει και η Κεντρική Θεραπευτική Κλινική (Central Remedial Clinic) και το Ορθοπεδικό Νοσοκομείο της Ιρλανδίας (Incorporated Orthopaedic Hospital of Ireland) (από το 1876), καθώς και σημαντικό κέντρο για την Ομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρικό Καρότσι της Ιρλανδίας (Irish Wheelchair Association).
Σχολεία
Στα σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην περιοχή ανήκουν τα Belgrove National School (NS), Greenlanes NS (Εκκλησία της Ιρλανδίας) και Howth Road Mixed NS (Πρεσβυτεριανό).
Σε δευτεροβάθμιο επίπεδο, η περιοχή εξυπηρετείται από τα Mount Temple Comprehensive School, Holy Faith School (για κορίτσια) και, στο όριο με το Ράχενυ, το St. Paul's College (για αγόρια).
Ακόμη υπάρχουν υποδομές για ειδική εκπαίδευση στις εγκαταστάσεις της Κεντρικής Θεραπευτικής Κλινικής και της Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρικό Καρότσι.
Διακυβέρνηση και αντιπροσώπευση
Το Κλοντάρφ ανήκει στην δικαιοδοσία του Δημοτικού Συμβουλίου του Δουβλίνου. Πρόκειται για αστική κοινότητα που αποτελείται από πολλούς οικισμούς.
Το Κλοντάρφ εκπροσωπείται από την εκλογική περιφέρεια Δουβλίνο Βόρεια-Κεντρικό Ντάιλ και είναι το κύριο μέρος της Τοπικής Εκλογικής Περιοχής στις δημοτικές εκλογές.
Σημειώσεις
Στο Κλοντάρφ ήταν η πρώτη τοποθεσία της ντίσκο Grove Social Club από το 1967 έως το 1997.
Στην προκυμαία υπάρχει κυκλικό υπόστεγο βροχής, το οποίο σχηματίζει μια κάψουλα πάνω από το πρώην ορυχείο μολύβδου, το οποίο έκλεισε λόγω συνεχών πλημμυρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δουβλίνο
Κοινωνικό μυθιστόρημα
μικρογραφία|320x320εσ|Εικονογράφηση του [[Όλιβερ Τουίστ (1838)]] Το κοινωνικό μυθιστόρημα είναι λογοτεχνικό είδος που καταγγέλλει, γενικά μέσω ρεαλιστικής μυθοπλασίας, κοινωνικά προβλήματα και τις επιπτώσεις τους κυρίως στις λαϊκές τάξεις, συχνότερα την εργατική και την αγροτική τάξη.
Μεταξύ των πιο συχνών θεμάτων του είναι οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, οι ταξικές προκαταλήψεις, η φτώχεια και οι συνέπειές της (πείνα, ανεργία, ανθυγιεινή στέγαση), οι συνθήκες εργασίας, η παιδική εργασία, η υγεία (αλκοολισμός, μεταδοτικές ασθένειες, πρόωρη θνησιμότητα, κληρονομικότητα), η κατάσταση των γυναικών, η αυξανόμενη εγκληματικότητα, η βία (οικογενειακή, εγκληματική, πολιτική) και η πολιτική καταστολή.
Αναφέρεται επίσης ως μυθιστόρημα κοινωνικού προβληματισμού ή κοινωνικής διαμαρτυρίας.
Το κοινωνικό μυθιστόρημα αναπτύχθηκε κυρίως κατά τον 19ο αιώνα, εποχή κατά την οποία η βιομηχανική επανάσταση στη Δυτική Ευρώπη ανέτρεψε τις κοινωνικές τάξεις με την αύξηση του πλούτου της αστικής τάξης, τη μετανάστευση στις πόλεις, την εμφάνιση της εργατικής τάξης και την εξέλιξη των ηθών. Αυτά τα μυθιστορήματα απευθύνονταν στη μεσαία τάξη για να δημιουργήσουν συμπάθεια και να προωθήσουν αλλαγές.
Μεγάλη Βρετανία
Το κοινωνικό μυθιστόρημα έχει τις απαρχές του στον 19ο αιώνα, ως πρόδρομοι θεωρούνται έργα του 18ου αιώνα, όπως η Αμέλια του Χένρυ Φήλντινγκ (1751), Τα πράγματα όπως έχουν ή Οι περιπέτειες του Κάλεμπ Γουίλιαμς (1794) του Ουίλιαμ Γκόντγουιν, Οι περιπέτειες του Χιου Τρέβορ (1794-1797) του Τόμας Χόλκροφτ και Φύση και Τέχνη (1796) της Ελίζαμπεθ Ίντσμπολντ.
Στην Αγγλία, στις δεκαετίες του 1830 και του 1840, το κοινωνικό μυθιστόρημα ήταν από πολλές απόψεις μια αντίδραση στην ταχεία εκβιομηχάνιση και στα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά προβλήματα που συνδέονταν με αυτήν και ένας τρόπος να σχολιαστούν οι καταχρήσεις της κυβέρνησης και της βιομηχανοποίησης και τα δεινά των φτωχών που δεν ωφελήθηκαν από την οικονομική ευημερία.
Ένα σημαντικό πρώιμο δείγμα του είδους είναι το μυθιστόρημα Σύβιλλα ή Τα δύο έθνη του Μπέντζαμιν Ντισραέλι. Δημοσιεύτηκε το 1845, την ίδια χρονιά με την Κατάσταση της Εργατικής Τάξης στην Αγγλία το 1844 του Φρίντριχ Ένγκελς, και ανιχνεύει τα δεινά της εργατικής τάξης της Αγγλίας. Ο Ντισραέλι ενδιαφέρθηκε για τις φρικτές συνθήκες στις οποίες ζούσε η πλειοψηφία των εργατικών τάξεων της Αγγλίας. Το βιβλίο είχε στόχο να δημιουργήσει αίσθηση οργής για τη δυστυχία που μάστιζε τις εργατικές πόλεις της Αγγλίας. Το ενδιαφέρον του γι' αυτό το θέμα προήλθε από τη στράτευσή του στο κίνημα των Χαρτιστών.
Τα κοινωνικά ζητήματα αποτελούν επίσης σημαντικό θέμα στα μυθιστορήματα του Τσαρλς Ντίκενς, ο οποίος υπήρξε σκληρός επικριτής της δυστυχίας και της κοινωνικής διαστρωμάτωσης της βικτωριανής κοινωνίας. Το μυθιστόρημα Όλιβερ Τουίστ (1839), συγκλόνισε τους αναγνώστες με τις εικόνες της φτώχειας και της εγκληματικότητας. Στα Δύσκολα χρόνια (1854), Το παλαιοπωλείο (1841), Ο Ζοφερός Οίκος (1852) και άλλα έργα του απεικονίζονται η φτώχεια και οι ανθυγιεινές συνθήκες διαβίωσης που συνδέονται με αυτήν, η εκμετάλλευση από τοκογλύφους, η διαφθορά, η ανικανότητα του νομικού συστήματος, κ.ά.
Γαλλία
αριστερά|μικρογραφία|[[Οι Άθλιοι, εικονογράφηση του 1880]] Η χρυσή εποχή του κοινωνικού μυθιστορήματος στη Γαλλία είναι ο 19ος αιώνας. Μετά την παρακμή του ρομαντισμού, τα ρεαλιστικά μυθιστορήματα σε επιφυλλίδες που δίνουν έμφαση στα κοινωνικά ζητήματα αγγίζουν το ευρύ κοινό. Μερικοί από τους σημαντικότερους συγγραφείς του αιώνα έγραψαν βιβλία που αναφέρονται ως «κοινωνικά μυθιστορήματα», όπως ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ στην Ανθρώπινη κωμωδία του, η Γεωργία Σάνδη με έργα όπως Η λίμνη του διαβόλου (La Mare au Diable, 1846) και Η μικρή Φαντέτ (La petite Fadette, 1849).
Επίσης ο Βικτόρ Ουγκώ με τους Άθλιους (1862), και ο Εμίλ Ζολά με τον μυθιστορηματικό κύκλο Οι Ρουγκόν-Μακάρ με χαρακτηριστικά μυθιστορήματα το Ζερμινάλ (1885) και την Ταβέρνα (1877), που έφερε το κοινωνικό μυθιστόρημα στην πιο επιτυχημένη και ριζοσπαστική έκφρασή του στα έτη 1860 έως 1900.
Από τα μέσα του 20ού αιώνα, το φάσμα των θεμάτων που τίθενται αυξήθηκε, διευρύνοντας τα περιγράμματα του κοινωνικού μυθιστορήματος, που πλέον αναφέρεται κυρίως στην υλική και συναισθηματική ένδεια των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων.
Η γαλλική Ένωση για την Επαγγελματική Κατάρτιση Ενηλίκων (AFPA) δημιούργησε το 2012 ένα «βραβείο κοινωνικού μυθιστορήματος».
Ρωσία
μικρογραφία|250x250εσ|[[Ταπεινοί και καταφρονεμένοι, εικονογράφηση έκδοσης του 1893.]] Ο Ρώσος συγγραφέας Λέων Τολστόι υπερασπίστηκε τις μεταρρυθμίσεις στη χώρα του, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση. Ο Τολστόι δεν θεώρησε το πιο διάσημο έργο του, Πόλεμος και Ειρήνη, μυθιστόρημα (ούτε θεωρούσε μυθιστορήματα πολλά από τα μεγάλα ρωσικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν εκείνη την εποχή), αλλά έβλεπε το μυθιστόρημα ως πλαίσιο για την εξέταση κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων στη ζωή του 19ου αιώνα. Ο Ιβάν Τουργκένιεφ καταφέρθηκε κατά των ταξικών διακρίσεων και το χάσμα πλουσίων και φτωχών με έργα όπως Μια φωλιά ευγενών (1857), Πατέρες και γιοι (1863) κλ. Τα λογοτεχνικά έργα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι εξερευνούν την κατάσταση στην ταραγμένη πολιτική, κοινωνική και πνευματική ατμόσφαιρα της Ρωσίας του 19ου αιώνα με έμφαση στις κοινωνικές ανισότητες και τη φτώχεια: Οι φτωχοί (1846), Ταπεινοί και καταφρονεμένοι (1861) κλ.
Ηνωμένες πολιτείες
μικρογραφία|250x250εσ|Εικονογράφηση της πρώτης έκδοσης της [[Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά|Καλύβας του Μπαρμπα-Θωμά (1852)]] Ένα από τα πρώτα κοινωνικά μυθιστορήματα στην Αμερική είναι Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά (1852) της Χάριετ Μπίτσερ Στόου με θέμα το ζήτημα της δουλείας στις ΗΠΑ. Ο Χάκλμπερι Φιν του Μαρκ Τουέιν (1884) είναι άλλο ένα αμερικανικό μυθιστόρημα κοινωνικής διαμαρτυρίας.
Τα μυθιστορήματα του Τζον Στάινμπεκ Άνθρωποι και ποντίκια (1937) και το βραβευμένο με Πούλιτζερ Τα Σταφύλια της Οργής (1939) αναφέρονται ανάμεσα στα πιο επιτυχημένα κοινωνικά μυθιστορήματα διαμαρτυρίας του 20ού αιώνα, με παραστατική απεικόνιση της δυστυχίας των φτωχών.
Το έκτο κατά σειράν έργο του Άπτον Σίνκλερ Η Ζούγκλα (1906) αποτέλεσε σταθμό τόσο για τη δική του καταξίωση όσο και για την ιστορία του μυθιστορήματος που ασχολείται με κοινωνικά θέματα. Ήταν εμπνευσμένο από τη δημοσιογραφική του έρευνα για τις συνθήκες εργασίας στη βιομηχανία ζωικών τροφίμων και συνέβαλε στη θέσπιση νομικών διατάξεων για τις προδιαγραφές παραγωγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικά είδη
Τζουν Αλμέιντα
Η Τζουν Αλμέιντα (June Dalziel Almeida) (5 Οκτωβρίου 1930 - 1 Δεκεμβρίου 2007) ήταν σκωτσέζα ιολόγος, πρωτοπόρος στην απεικόνιση, την ταυτοποίηση ιών και τη διάγνωση. Οι δεξιότητές της στην ηλεκτρονική μικροσκοπία της έκαναν γνωστή διεθνώς.
Το 1964, προσλήφθηκε από την Ιατρική Σχολή του Νοσοκομείου St Thomas's στο Λονδίνο. Μέχρι το 1967, είχε πάρει το Διδακτορικό της δίπλωμα (Sc.D.) για την έρευνά της και τις δημοσιεύσεις της, ενώ εργαζόταν στον Καναδά, στο Ινστιτούτο Καρκίνου του Οντάριο του Τορόντο και στη συνέχεια στο Λονδίνο στο St Thomas's. Συνέχισε την έρευνά της στη Βασιλική Ιατρική Σχολή Μεταπτυχιακών σπουδών(RPGMS),  η οποία αργότερα έγινε μέρος της Ιατρικής Σχολής του Ιατρικού Κολλεγίου.
Η Αλμέιντα κατάφερε να εντοπίσει ιούς που ήταν προηγουμένως άγνωστοι, συμπεριλαμβανομένου - το 1966 - μια ομάδα ιών που αργότερα ονομάστηκαν κορονοϊοί,  λόγω της εμφάνισής τους που μοιάζει με κορόνα. Οι καινοτομίες και οι ιδέες της στην ανοσολογική ηλεκτρονική μικροσκοπία (IEM) συνέβαλαν στην έρευνα για τη διάγνωση της ηπατίτιδας Β, του HIV και της ερυθράς, μεταξύ άλλων ιογενών ασθενειών. Οι ηλεκτρονικές μικρογραφίες της συνεχίζουν να περιλαμβάνονται στα βιβλία ιολογίας, δεκαετίες μετά την παραγωγή τους.
Σημαντικές συνεισφορές
Στο βιβλίο τους, που εκδόθηκε το 2013, με τίτλο To Catch a Virus, οι John Booss και Marilyn J. August περιγράφουν πώς η Αλμέιντα "έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην προσαρμογή της ηλεκτρονικής μικροσκοπίας στην κλινική διαγνωστική ιολογία."
Πριν από τη δουλειά της με τον Anthony Peter Waterson στη δεκαετία του 1960, είχαν γίνει πολύ λίγες βελτιώσεις στην αρχική «απόδειξη της αρχικής συσσωμάτωσης του ιού από ειδικό αντίσωμα ιού που παρατηρήθηκε από το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο (EI)» του1941. Το 1963, πρωτοστάτησε σε μια τεχνική ανοσολογικής ηλεκτρονικής μικροσκοπίας (IEM), για την καλύτερη οπτικοποίηση των ιών χρησιμοποιώντας αντισώματα για τη συσσωμάτωσή τους. Στη δεκαετία του 1960, αυτή και η Waterson χρησιμοποιούσαν αρνητική χρώση για την ηλεκτρονική μικροσκοπία των ιών - μια τεχνική γρήγορη και απλή - και παρείχε εξαιρετικές λεπτομερείς παρατηρήσεις της ιογενούς μορφολογίας, η οποία έφερε την επανάσταση στην ηλεκτρονική μικροσκοπία ιών εν μία νυκτί.
Το 1966, χρησιμοποιώντας τις νέες της τεχνικές, η Αλμέιντα μπόρεσε να ταυτοποιήσει μια ομάδα "προηγουμένως μη χαρακτηρισμένων ιών του ανθρώπινου αναπνευστικού συστήματος", ενώ συνεργάστηκε με τον David Tyrrell,  τότε διευθυντή του Κέντρου Έρευνας του κοινού κρυολογήματος στο Salisbury στο Wiltshire. Ο Tyrrell πρότεινε να ονομάσουν τη νέα ομάδα ιών "κορονοϊούς". Η οικογένεια ιών κορονοϊών περιλαμβάνει τώρα τον ιό SARS και τον ιό SARS-CoV2 που προκαλεί τη νόσο Coronavirus 2019.
Το 1967, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο συσσωμάτωσης IEM, η Αλμέιντα παρήγαγε την πρώτη οπτικοποίηση του ιού της ερυθράς.
Βιογραφία
Η Τζουν Ντάλζιελ Χαρτ γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1930 στην οδό Duntroon 10, στη Γλασκώβη από τη Τζέιν Ντάλζιελ(γεν. ως Στίβεν) και τον Χάρι Λέοναρντ Χαρτ, οδηγό λεωφορείου. Το 1940, ο 6χρονος αδερφός της πέθανε από διφθερίτιδα, προκαλώντας ίσως στο ενδιαφέρον της για ασθένειες.
Το 1947, όταν ήταν 16 ετών, εγκατέλειψε το Γυμνάσιο Whitehill παρά τις ακαδημαϊκή της δυνατότητες, αφού κέρδισε το επιστημονικό βραβείο, καθώς η οικογένειά της δεν είχε τα οικονομικά μέσα για να της επιτρέψει να φοιτήσει σε πανεπιστήμιο εκείνη την εποχή. Άρχισε να εργάζεται αρχικά ως τεχνικός ιστοπαθολογίας, στο Βασιλικό Ιατρείο της Γλασκόβης και στη συνέχεια προσλήφθηκε από έναν πρώην συνάδελφο τον Δρ. John WS Blacklock για να κάνει παρόμοια δουλειά στο Νοσοκομείο St Bartholomew, όπου εργάστηκε μέχρι το 1954.
Ινστιτούτο Καρκίνου του Οντάριο
Το 1954, η Αλμέιντα προσλήφθηκε σε μια ανοιχτή θέση ως τεχνικός ηλεκτρονικής μικροσκοπίας στο Ινστιτούτο Καρκίνου του Οντάριο,  όπου εργάστηκε για δέκα χρόνια.
Ενώ εργάζονταν ως επιστήμονας ηλεκτρονικής μικροσκοπίας, αυτή και οι συνάδελφοί της στο Ινστιτούτο Καρκίνου παρήγαγαν μια σειρά μελετών που εφαρμόζουν αρνητική χρώση σε κλινικά προβλήματα.
Το 1963, ήταν η πρώτη από τους τρεις συγγραφείς ενός άρθρου στο περιοδικό Science, στο οποίο ταυτοποίηθηκαν σωματίδια που μοιάζουν με ιούς στο αίμα των ασθενών με καρκίνο. Την ίδια χρονιά, δημοσίευσε την έρευνά της στην οποία "χρησιμοποίησε συσσωματώματα αντιγόνου ... και αντισώματος, επισημασμένα με αρνητική χρώση" στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Η Αλμέιντα χιουμοριστικά δημιούργησε μια ωδή στην ηλεκτρονική μικροσκοπία, και τη συμμετρική δομή του κορονοϊού (με μια συγγνώμη στον ποιητή, William Blake ). «Ιέ, ιέ λαμπρέ,
Στη φωσφοροβολφραμική νύχτα,
Ποιο αθάνατο χέρι ή μάτι,
Τόλμησε να σχηματίσει την πενταπλή σου συμμετρία."
Ιατρική Σχολή Νοσοκομείου Αγίου Θωμά
Μέχρι το 1964, η Αλμέιντα είχε λάβει το Διδακτορικό της (Sc.D.), βάσει δημοσιεύσεων της έρευνάς της στο Ινστιτούτο Καρκίνου του Οντάριο και στο St. Thomas's σχετικά με την έρευνα στην ηλεκτρονική μικροσκοπία των αντισωμάτων.
Το 1966, οι Waterson και Αλμέιντα συνεργάστηκαν με τον ιατρό και διευθυντή της έρευνας για το κοινό κρυολόγημα, David Tyrrell, ο οποίος δούλευε σε ένα νέο σύστημα καλλιέργειας οργάνων. Η ομάδα του Tyrrell προσπαθούσε να ανιχνεύσει την παρουσία ρινοϊών σε καλλιέργειες ιστών κυττάρων που είχαν παραγάγει στο εργαστήριο. Ήθελαν να εντοπίσουν έναν συγκεκριμένο αναπνευστικό ιό που ονόμαζαν B814. Ο Σουηδός καθηγητής Bertil Hoorn μπορούσε να έχει όλους τους αναπνευστικούς ιούς του Tyrrell σε καλλιέργειες οργάνων κυττάρων από το ανθρώπινο αναπνευστικό σύστημα στο εργαστήριο, εκτός από τον ιό B814. Αυτό το σύστημα καλλιέργειας οργάνων σήμαινε ότι δεν χρειαζόταν να εξαρτώνται από ανθρώπους εθελοντές για να κάνουν έρευνα για αυτούς τους ιούς. Ήθελαν μια αξιόπιστη μέθοδο για την ανίχνευση του ιού Β814.
Στο βιβλίο Cold Wars (2002), το οποίο έγραψε ο Tyrrell με τον Michael Fielder, περιέγραψε πώς όταν γνώρισε για πρώτη φορά την Αλμέιντα παρατήρησε ότι αυτή επέκτεινε το εύρος των ορίων της ηλεκτρονικής μικροσκοπίας.
Σύμφωνα με τον Tyrrell, πριν από το καινοτόμο έργο της, ήταν γενικά αποδεκτό ότι οι ιοί έπρεπε να συγκεντρωθούν και να καθαριστούν για να ανιχνευτούν με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Όταν είπε στον Tyrrell ότι μπορούσε να «βρει σωματίδια ιού» στις καλλιέργειες από όργανα από τα οποία είχαν συλλεγεί, με τις «νέες, βελτιωμένες τεχνικές» της, ήταν δύσπιστος.
Η ομάδα του Tyrrell έστειλε δείγματα στην Αλμέιντα στο Λονδίνο. Αυτά περιελάμβαναν ένα δείγμα που παρασκευάστηκε με τον ιό Β814, μαζί με δείγματα μολυσμένα με γρίπη και έρπητα, τα οποία ήταν πολύ γνωστά. Όταν εξέτασε τα δείγματα μέσω του μικροσκοπίου της, "αναγνώρισε όλους τους γνωστούς ιούς και οι φωτογραφίες της αποκάλυψαν τη δομή τους όμορφα. Αλλά το πιο σημαντικό, επίσης, είδε σωματίδια του ιού στο δείγμα B814.» Είπε στον Tyrrell ότι τα δείγματα B814 της θύμισαν σωματίδια που είχε μελετήσει προηγουμένως σε "μια ασθένεια που ονομάζεται λοιμώδης βρογχίτιδα των πουλερικών" και σε μια άλλη νόσο - "την φλεγμονή του ήπατος των ποντικών." Οι έρευνες της Αλμέιντα για αυτά τα θέματα είχαν απορριφθεί επειδή οι διορθωτές θεώρησαν ότι οι ηλεκτρονικές μικρογραφίες της ήταν «κακές εικόνες» γνωστών σωματιδίων του ιού της γρίπης. Η Αλμέιντα του είπε ότι πλέον ήξερε ότι αυτοί οι «τρεις ιοί ήταν κάτι νέο».
Το 1966, αυτή και ο Tyrrell έγραψαν ότι "Τα σωματίδια είναι πλειομορφικά, σε μέγεθος 800 έως 1200 Å και περιβάλλονται από έναν ευδιάκριτο κροσσό 200 Å". Δεν διακρίνονται από τα σωματίδια της μολυσματικής βρογχίτιδας των πτηνών, του μοναδικού ιού που ήταν γνωστό στο παρελθόν ότι έχει αυτή τη μορφολογία. "
Βασιλική Ιατρική Σχολή Μεταπτυχιακών σπουδών του Λονδίνου (RPGMS)
Τρία χρόνια αργότερα, το 1967, όταν ο Waterson πήρε θέση στη Βασιλική Ιατρική Σχολή Μεταπτυχιακών Σπουδών (RPGMS), η Αλμέιντα μετακόμισε και αυτή για να εργαστεί εκεί.
Το 1968, δημοσίευσε ένα άρθρο στο Περιοδικό Γενικής Ιολογίας, σχετικά με τον «ιό της μολυσματικής βρογχίτιδας των πτηνών»
Το 1971, χρησιμοποιώντας την τεχνική της ανοσοποιητικής ηλεκτρονικής μικροσκοπίας, η Αλμέιντα έκανε μια μεγάλη ανακάλυψη, ότι ο ιός της ηπατίτιδας Β είχε "δύο ανοσολογικά διακριτά συστατικά" - ένα "εξωτερικό περίβλημα και ένα μικρό εσωτερικό συστατικό".
Ινστιτούτο Wellcome
Η Αλμέιντα πέρασε τα τελευταία χρόνια της επαγγελματικής της σταδιοδρομίας στο Ινστιτούτο Wellcome πριν συνταξιοδοτηθεί. Καθώς εργαζόταν στην Wellcome, έδωσε το όνομά της σε πολλά διπλώματα ευρεσιτεχνίας στον τομέα απεικόνισης των ιών.
Μετά τη συνταξιοδότηση
Μετά την πρόωρη συνταξιοδότηση από το Ινστιτούτο Wellcome, η Αλμέιντα επέστρεψε σε συμβουλευτικό ρόλο στο St. Thomas's στα τέλη της δεκαετίας του 1980, και βοήθησε στην παραγωγή μικρογραφιών του ιού HIV, όπου γνωρίστηκε με τον καθηγητή βακτηριολογίας τουAberdeen, Χιού Πένιγκτον.
Η Αλμέιντα έλαβε εκπαίδευση επίσης ως δασκάλα γιόγκα και ασχολήθηκε με την επιχείρηση με αντίκες του δεύτερου συζύγου της Philip Gardner (πέθανε το 1994).
Επιρροές
Στη Βασιλική Ιατρική Σχολή Μεταπτυχιακών Σπουδών (RPGMS), το 1970, η Αλμέιντα δίδαξε στον Albert Kapikian την τεχνική της ανοσοποιητικής ηλεκτρονικής μικροσκοπίας  (IEM). Ο Kapikian, ο οποίος ήρθε για εξάμηνη επίσκεψη από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των Ηνωμένων Πολιτειών, χρησιμοποίησε τις τεχνικές της για τον εντοπισμό μιας αιτίας της μη βακτηριακής γαστρεντερίτιδας - του ιού Norwalk, που τώρα είναι γνωστός ως Norovirus.
Το έργο της Αλμέιντα τράβηξε προσοχή στους πρώτους μήνες της πανδημίας COVID-19. Η άγνωστη ιστορία της δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από το Herald στη Σκωτία στις 7 Μαρτίου, το BBC στις 15 Απριλίου, το National Geographic στις 17 Απριλίου, και αργότερα η πρωτοποριακή έρευνά της αναφέρθηκε στο The National στις 19 Μαΐου 2020. Σύμφωνα με τον καθηγητή βακτηριολογίας Χιού Πένινγκτον, οι Κινέζοι επιστήμονες αναγνώρισαν το έργο της Αλμέιντα, συμπεριλαμβανομένων τεχνικών που ανέπτυξε για την πρώιμη ταυτοποίηση της νόσου του κορονοϊού 2019. Ο ίδιος ο Πένινγκτον αναφέρθηκε στην Αλμέιντα ως τη «μέντορά» του, και είπε επίσης: «Ήταν ένα εξαιρετικό ταλέντο - για να μπει στο Hall of fame σίγουρα. Αυτά που άγγιξε στην έρευνά της μετατράπηκαν σε χρυσό.
«Χωρίς αμφιβολία είναι μία από τις εξέχουσες Σκωτσέζες επιστημόνισσες της γενιάς της, αλλά δυστυχώς ξεχάστηκε σε μεγάλο βαθμό. Αν και είναι κάπως ειρωνικό, αυτό το ξέσπασμα του Covid-19 έριξε ξανά φως στη δουλειά της. Η δουλειά της βοηθά τώρα στον αγώνα κατά του Covid-19.
«Αυτό που έκανε η Τζουν είναι πολύ σχετικό με τις τρέχουσες εξελίξεις. Οι μέθοδοι της εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται και να βοηθούν στην πανδημία. "
Προσωπική ζωή
Η Αλμέιντα μετακόμισε στο Τορόντο του Οντάριο και εργάστηκε στο Ινστιτούτο Καρκίνου του Οντάριο του Κέντρου Καρκίνου της Πριγκίπισσας Μαργαρίτας μετά τον γάμο της στις 11 Δεκεμβρίου 1954 με τον Enrique Rosalio (Henry) Αλμέιντα(1913-1993), έναν καλλιτέχνη από τη Βενεζουέλα με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Joyce.
Συνταξιοδοτήθηκε το 1985 στο Bexhill-on-Sea με τον δεύτερο σύζυγό της, τον Phillip Samuel Gardner, έναν συνάδελφο ιολόγο, τον οποίο είχε παντρευτεί το 1979, και ο οποίος πέθανε το 1994.
Εις μνήμην
Ένα νέο εργαστήριο δοκιμών για τον COVID-19 στο Νοσοκομείο Guy's πήρε το όνομά του από την Τζουν Αλμέιντα τον Σεπτέμβριο του 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ιολόγοι Κατηγορία:Βρετανοί βιολόγοι
Τρύφωνας Σαμαράς
Ο Τρύφωνας Σαμαράς είναι Έλληνας κομμωτής και τηλεοπτική προσωπικότητα.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Άγιο Δημήτριο Αττικής. Γονείς του είναι ο Χαράλαμπος και η Βούλα Σαμαρά.
Καριέρα και σημαντικές προσωπικές στιγμές
Αφού αποφοίτησε από το λύκειο, ξεκίνησε την καριέρα του ως κομμωτής στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το 1997, ίδρυσε τη δική του επιχείρηση στο κέντρο της Αθήνας. Έχει αναλάβει την περιποίηση μαλλιών βαρυσήμαντων ονομάτων της παγκόσμιας τηλεοπτικής και καλλιτεχνικής βιομηχανίας (Ναόμι Κάμπελ, Κέιτλιν Τζένερ, Κέιτ Μος, Λίντα Εβαντζελίστα, Μόνικα Μπελούτσι, Νατάλια Βοντιανόβα, Κάρλα Μπρούνι κλπ), καθώς και της εγχώριας βιομηχανίας. Παράλληλα, ο ίδιος συγγράφει δύο βιβλία και εκδίδει επί χρόνια δικό του Ημερολόγιο.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, ο Τρύφωνας Σαμαράς, αφού έχει γίνει γνωστός ως κομμωτής, γίνεται πλέον τηλεοπτική προσωπικότητα, λαμβάνοντας μέρος σε πολλά τηλεοπτικά σόου, ριάλιτι, τηλεοπτικές εκπομπές και παραστάσεις.
Ξεκινώντας από φιλικές συμμετοχές στην εκπομπή Black Out και Wipe Out στις αρχές τις δεκαετίας του 2010, ο Τρύφωνας έγινε γνωστός και αγαπητός στο ελληνικό κοινό για το χιούμορ του και την προσωπικότητά του. Συμμετείχε επίσης στο Dancing with the Stars το 2011 όπου απέτυχε να καταλάβει την τελευταία θέση. Στη συνέχεια την ίδια χρονιά συμμετείχε στην παράσταση Η Μεγάλη Του Γέλιου Σχολή όπου δίνει μια αποκλειστική αλλά και πολύ αποκαλυπτική συνέντευξη. Μετά προς το φθινόπωρο του 2011 ήρθε η εκπομπή σταθμός στην καριέρα του Fab 5.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες Κατηγορία:Κομμωτική Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα
Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν
Η Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν (αγγλικά: Marjorie Taylor Greene γνωστή και με την συντομογραφία MTG, 27 Μαΐου 1974) είναι Αμερικανίδα πολιτικός, επιχειρηματίας και συνωμοσιολόγος, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 14η κογκρεσιακή περιφέρεια της πολιτείας της Τζόρτζια, από τον Ιανουάριο του 2021. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Η Τέιλορ Γκριν, θεωρείται από τα πιο σκληροπυρηνικά και συντηρητικά μέλη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και είναι από τις πιο ένθερμες υποστηρίκτριες του πρώην προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Είναι ευρέως γνωστή για τις πολύ αμφιλεγόμενες και πολλές φορές ακραίες τοποθετήσεις της για διάφορα ζητήματα. Έχει προωθήσει θεωρίες συνωμοσίας, ζητήματα λευκής υπεροχής, και έχει προβεί και σε αντισημίτικες δηλώσεις. Έχει τοποθετηθεί υπέρ του ακροδεξιού κινήματος QAnon. Αυτοαποκαλείται ως «Χριστιανή Εθνικίστρια». Κατά τις προεδρικές εκλογές του 2020, προέβη σε ψευδείς ισχυρισμούς και σε προσπάθειες ανατροπής του αποτέλεσματος, ύστερα από τη νίκη του Τζο Μπάιντεν στις εκλογές.
Εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, κατά τις εκλογές του 2020, λαμβάνοντας ποσοστό 74.7% έναντι 25.3% του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού της. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2022, με ποσοστό 65.9% έναντι 34.1% του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού της.
Βιογραφία
Η Μάρτζορι Τέιλορ, γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 1974 στο Μίλετζβιλ της Τζόρτζια. Μεγάλωσε στα προάστια της Ατλάντας. Αποφοίτησε το Λύκειο "South Forsyth High School" στο Κάμινγκ της Τζόρτζια, το 1992. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια, λαμβάνοντας πτυχίο (BBA) το 1996.
Καριέρα
Ήταν κορυφαίο στέλεχος της συντηρητικών ιδεών ομάδας "Family America Project".
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε το 1995, τον συμφοιτητή της, Πέρι Γκριν, με τον οποίο απέκτησαν τρία παιδιά. Πήραν διαζύγιο τον Δεκέμβριο του 2022. Μεγάλωσε ως Ρωμαιοκαθολική, όμως μεταστράφηκε στον Ευαγγελισμό.
Διαμένει στη Ρώμη της Τζόρτζια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Τζόρτζια Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί συνομωσιολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Λαπεντόνα
Η Λαπεντόνα (ιταλικά: Lapedona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Φέρμο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Φέρμο
Ημέρα της Πρωτεύουσας (Καζακστάν)
μικρογραφία|Το παλάτι Ακ Ορντά Η Ημέρα της Πρωτεύουσας του Καζακστάν είναι επίσημη αργία στο Καζακστάν. Καθιερώθηκε το 2009 και γιορτάζεται στις 6 Ιουλίου. Γιορτάζει την πρωτεύουσα του Καζακστάν, την Αστάνα.
Ιστορία και εορτασμοί
Στις 6 Ιουλίου 1994, το Ανώτατο Σοβιέτ του Καζακστάν ενέκρινε ψήφισμα για τη μεταφορά της πρωτεύουσας του Καζακστάν από το Αλμάτι στην Ακμόλα. Στις 6 Μαΐου 1998, η Ακμόλα μετονομάστηκε σε Αστάνα και απόκτησε καθεστώς πρωτεύουσας. Στις 18 Ιουλίου 2008, η κυβέρνηση ενέκρινε νομοσχέδιο που καθιστά την Ημέρα της Πρωτεύουσας ως κρατική αργία. Από το 2009, οι καλύτερες ορειχάλκινες μπάντες του Καζακστάν και του κόσμου εμφανίζονται στο Διεθνές Φεστιβάλ Αστάνα Σαρμάλι. Η μέρα τελειώνει με πυροτεχνήματα πάνω από το ανάχωμα του ποταμού Γιεσίλ, καθώς και σε ένα πάρκο της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημόσιες αργίες στο Καζακστάν Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν
Νικόλαος Ευδαιμονογιάννης
Ο Νικόλαος Ευδαιμονογιάννης (αρχές 15ου αι.) ήταν ανώτερος Βυζαντινός αξιωματούχος, πιο αξιοσημείωτος ως πρεσβευτής στον πάπα κατά τη Σύνοδο της Κωνσταντίας και στη Δημοκρατία της Βενετίας σε πολλές περιπτώσεις.
Βιογραφία
Ο Νικόλαος είναι ίσως το πιο γνωστό μέλος της ευγενικής οικογένειας των Ευδαιμονοϊωάννων, ή τέλος πάντων εκείνος για τον οποίο σώζονται οι πιο αξιόπιστες πληροφορίες. Με βάση τον κολοφώνα ενός χειρογράφου, που χρονολογείται ποικιλοτρόπως είτε στο 1415/16 είτε στο 1419/20, ήταν συμπέθερος του Αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, υπονοώντας μία σχέση μέσω γάμου. Ποια ήταν αυτή η σχέση είναι άγνωστη, αν και ο Έλληνας ιστορικός Χάρης Καλλιγάς έχει προτείνει, ότι ο γιος του Γεώργιος μπορεί να νυμφεύτηκε την κόρη του Μανουήλ Β΄ λίγο μετά το 1415.
Ο Νικόλαος αναφέρεται για πρώτη φορά, μαζί με τη σύζυγό του και τα παιδιά του -που δεν κατονομάζονται- σε έναν επικήδειο λόγο, που χρονολογείται στο 1407 και βρίσκεται τώρα στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου. Την ίδια χρονιά διορίστηκε διδάσκαλος και επίτροπος του νεαρού Θεοδώρου Β΄ Παλαιολόγου, ο οποίος τοποθετήθηκε δεσπότης του Μορέως. Ο Νικόλαος πιθανότατα έφερε τον τίτλο του μεγάλου στρατοπεδάρχη, αν και αυτό αποδίδεται από ορισμένες σύγχρονες πηγές στον γιο του Γεώργιο.
Καθώς γνώριζε τις γλώσσες που ομιλούνταν στη Δυτική Ευρώπη, ο Νικόλαος διορίστηκε ως επικεφαλής της Βυζαντινής αντιπροσωπείας στο Συμβούλιο της Κωνσταντίας στις αρχές του 1416. Σύμφωνα με τον Ούλριχ φον Ρίχενταλ, τον συνόδευε μεταξύ άλλων ο κατά τα άλλα άγνωστος γιος του Ανδρόνικος ("Andriuoco von der Morea"). Οι Βυζαντινοί απεσταλμένοι επισκέφτηκαν για πρώτη φορά τη Βενετία τον Φεβρουάριο, όπου προσφέρθηκαν να μεσολαβήσουν για τη σύναψη ειρήνης μεταξύ της Δημοκρατίας της Βενετίας και του βασιλιά της Ουγγαρίας Σιγισμούνδου, αλλά ζήτησαν επίσης βοήθεια για την ανοικοδόμηση του τείχους του Εξαμιλίου, που προστάτευε το είσοδο στον Μορέα και προέτρεψε τον σχηματισμό μίας Χριστιανικής ένωσης ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Βενετική Σύγκλητος καλωσόρισε με χαρά τη Βυζαντινή πρόταση μεσολάβησης με τον Σιγισμούνδο, αλλά ήταν απρόθυμη να δεσμευτεί σε κάποια από τις προτάσεις τού τελευταίου. Οι Βυζαντινοί έφτασαν στην Κωνσταντία στις 25 Μαρτίου 1416 και παρέμειναν εκεί για περισσότερο από έναν χρόνο, με τον Νικόλαο να βοηθά στην εκλογή και την περιβολή (ανάληψη του αξιώματος) του πάπα Μαρτίνου Ε΄ το 1417. Μετά από αίτημα του Νικολάου, ο νέος πάπας έδωσε την άδεια για το γάμο των δύο γιων του Μανουήλ Β΄ με καθολικές πριγκίπισσες.
Ο Νικόλαος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1417, φέρνοντας επιστολές από τον πάπα προς τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ και τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Τον Απρίλιο του 1419 βρισκόταν στη Βενετία, προφανώς για ιδιωτικό θέμα, καθώς ζήτησε και απέκτησε την άδεια της Βενετικής Συγκλήτου για την εξαγωγή ξυλείας με σκοπό να επισκευάσει μία εκκλησία στη γενέτειρά του Μονεμβασιά. Επέστρεψε στη Βενετία τον Ιανουάριο τού επόμενου έτους, σε άλλη διπλωματική αποστολή του Αυτοκράτορα. Συζήτησε πάλι με τη Σύγκλητο το θέμα της ειρήνης με τον Σιγισμούνδο, καθώς και θέματα που αφορούν τα δύο κράτη. Μεταξύ των τελευταίων ήταν η εξασφάλιση άδειας από τη Βενετία για τη διέλευσηα των δύο υποψήφιων καθολικών νυμφών, της Σοφίας του Μομφερράτου και της Κλεόπας Μαλατέστα, στο Βυζάντιο. Αφού την απέκτησε, τον Αύγουστο του 1420 συνόδευσε τις δύο πριγκίπισσες με μία Βενετική γαλέρα πίσω στην Ελλάδα. Η τελευταία του διπλωματική αποστολή ήταν τον Φεβρουάριο του 1422, όταν συναντήθηκε με τον Βενετό προβλεπτή (provveditore) Nτολφίν Βενιέρ στην Κορώνη του Μορέως. Σε μία αναφορά στη Σύγκλητο αργότερα, ο Βενιέρ πρότεινε να δελεάσουν τον Νικόλαο και τους γιους του με την υπόσχεση κτημάτων, ώστε να εγκατασταθούν στο Βενετικό έδαφος. Ο Νικόλαος απεβίωσε πιθανώς την 1η Νοεμβρίου 1423. Ο γιος του Γεώργιος παρέμεινε προσωπικότητα με επιρροή στην αυλή των δεσποτών του Μορέως μέχρι περίπου το 1450.
Του αποδίδεται ένα χειρόγραφο Αστρονομίας.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου του Μορέως Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Διαλεκτικό συνεχές
350px|thumb|Σημαντικά διαλεκτικά συνεχή στην Ευρώπη στα μέσα του 20ου αιώνα. Το «Βορειοσλαβικό» αναφέρεται στο συνεχές που εμπεριέχει τις Ανατολικές και Δυτικές σλαβικές γλώσσες. Με τον όρο διαλεκτικό συνεχές στη γλωσσολογία εννοείται το φαινόμενο ενός γεωγραφικού συνεχούς που παράγεται πάνω στον χάρτη εξαιτίας των κρίκων της γλωσσικής αλυσίδας που συνδέει γειτονικές μεταξύ τους γεωγραφικές περιοχές. Όσο περισσότερο απέχουν μεταξύ τους δυο συγγενείς διάλεκτοι τόσο περισσότερο διαφοροποιούνται. «Η σταδιακή διαβάθμιση των διαλεκτικών διαφορών που εμφανίζει ένα διαλεκτικό συνεχές καθιστά εμφανή τη δυσκολία που υπάρχει, όταν θελήσει κανείς να καθορίσει ένα ακριβές όριο που να διαχωρίζει μια γλώσσα από μια άλλη συγγενή της πάνω στον χάρτη», δεδομένου ότι τα όρια μεταξύ συγγενών διαλέκτων καθορίζονται κυρίως από ιστορικά και κοινωνικά κριτήρια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινωνιογλωσσολογία Κατηγορία:Γλωσσολογικά φαινόμενα Κατηγορία:Γλωσσική γεωγραφία
Έβελιν Μακχέιλ
Μια φωτογραφία που τραβήχτηκε τέσσερα λεπτά μετά το θάνατό της από τον φοιτητή φωτογραφίας Robert Wiles έγινε μια εικονική φωτογραφία αυτοκτονίας, που αναφέρεται ως "η πιο όμορφη αυτοκτονία".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες
Καπτοπρίλη
Η καπτοπρίλη, που πωλείται ως φάρμακο με την επωνυμία Capoten, μεταξύ άλλων, είναι αναστολέας του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτασίνης (ΜΕΑ), μιας μεταλλοπρωτεάσης, που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της υπέρτασης και ορισμένων τύπων συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας. Είναι δηλ. αναστολέας πρωτεασών.
Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας κατατέθηκε το 1976 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1980.
Ιατρικές χρήσεις
Οι κύριες χρήσεις της καπτοπρίλης βασίζονται στην αγγειοδιαστολή και την αναστολή ορισμένων νεφρικών λειτουργιών. Αυτά τα οφέλη είναι πιο ξεκάθαρα: 1) Υπέρταση 2) Καρδιακές παθήσεις όπως συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια και μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου 3) Διατήρηση της νεφρικής λειτουργίας στη διαβητική νεφροπάθεια.
Επιπλέον, έχει δείξει ιδιότητες αύξησης της διάθεσης σε ορισμένους ασθενείς. Αυτό συμβαδίζει με την παρατήρηση ότι τα μοντέλα διαλογής σε ζώα υποδεικνύουν υποθετική αντικαταθλιπτική δράση για αυτήν την ένωση, αν και μια μελέτη ήταν αρνητική. Δεν έχουν αναφερθεί επίσημες κλινικές δοκιμές σε καταθλιπτικούς ασθενείς.
Έχει επίσης ερευνηθεί για χρήση στη θεραπεία του καρκίνου. Τα στερεοϊσομερή καπτοπρίλης αναφέρθηκαν επίσης ότι αναστέλλουν ορισμένες μεταλλο -β-λακταμάσες.
Παρενέργειες
Το προφίλ παρενεργειών φαρμάκου της καπτοπρίλης είναι παρόμοιο με άλλους αναστολείς ΜΕΑ, με τον βήχα να είναι η πιο κοινή παρενέργεια. Ωστόσο, η καπτοπρίλη συσχετίζεται επίσης συχνά με εξάνθημα και διαταραχές γεύσης (μεταλλική ή απώλεια γεύσης), οι οποίες αποδίδονται στη μοναδική ομάδα θειόλης.
Στέφανος Γαϊτάνος
Ο Στέφανος Γαϊτάνος είναι Έλληνας προπονητής και βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός.
Καπτοπρίλη
Παραπομπές
Κατηγορία:Θειόλες Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές αμίνες Κατηγορία:Αναστολείς ενζύμων
Στέφανος Γαϊτάνος
Ποδοσφαιριστής
Γεννήθηκε στη Βέροια το 1948, με καταγωγή από την Κορνοφωλιά Έβρου από την πλευρά του πατέρα του.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Γ.Α.Σ. Βέροια και ένανε ντεπούτο σε ηλικία 15,5 ετών στις 24 Νοεμβρίου του 1963 στον αγώνα Ολυμπιακός Βόλου - Γ.Α.Σ. Βέροια 2-2 για το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας και έκτοτε καθιερώθηκε ως βασικός. Στην ομάδα της «Βασίλισσας του Βορρά» παρέμεινε για 10 συνεχή χρόνια, πανηγυρίζοντας 2 ανόδους στην Α΄ Εθνική το 1966 και το 1970. Ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική έκανε στις 30 Οκτωβρίου του 1966 στον αγώνα Γ.Α.Σ. Βέροια - Α.Ο. Τρίκαλα 1-0 για τη 2η αγωνιστική.