cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλεγχος συνταγματικότητας των νόμων
Διάκριση των λειτουργιών
Σε κάθε σύγχρονη δημοκρατία ισχύει η Διάκριση των εξουσιών: η νομοθετική εξουσία θεσπίζει τους νόμους και η δικαστική τους εφαρμόζει κατά την απόδοση δικαιοσύνης. Στις χώρες όμως που υπάρχει Σύνταγμα (στις περισσότερες χώρες του κόσμου) υπάρχει το ενδεχόμενο, η νομοθετική εξουσία να θεσπίσει νόμους που αντιβαίνουν στο Σύνταγμα αυτό. Ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων αναφέρεται στη δυνατότητα των δικαστηρίων να κρίνουν κατά πόσον οι νόμοι συμμορφώνονται με τις διατάξεις του Συντάγματος. Το πρόβλημα που ανακύπτει από έναν τέτοιο έλεγχο των νόμων από τα δικαστήρια είναι η ενδεχόμενη κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών και το ερώτημα είναι αν και ως ποιον βαθμό μπορεί η δικαστική εξουσία να περιορίζει τη νομοθετική. Αντίστροφα τίθεται το ερώτημα κατά πόσον ο δικαστής οφείλει να εφαρμόζει όλους τους νόμους που ψηφίζει το Κοινοβούλιο, ακόμη κι αν θεωρεί ότι παραβιάζουν το Σύνταγμα, το οποίο είναι ιεραρχικά ανώτερο από τους νόμους και δεσμεύει και τη νομοθετική εξουσία. Αντίστοιχα για τους πολίτες τίθεται το πρόβλημα με ποιον τρόπο θα προστατευτούν απέναντι σε τυχόν αυθαιρεσίες της νομοθετικής εξουσίας που παραβιάζουν το Σύνταγμα.
Κατά την εξέταση του προβλήματος πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν δύο αντίθετοι παράγοντες. Ο ένας είναι ότι η νομοθετική εξουσία στις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες εκλέγεται απ’ ευθείας από το λαό, ενώ οι δικαστές επιλέγονται κατά κανόνα είτε μετά από εξετάσεις και ασκούν το λειτούργημά τους ως κύριο επάγγελμα είτε επιλέγονται από τη νομοθετική ή την εκτελεστική εξουσία (ή συνδυασμό). Η νομιμοποίηση των δικαστών από το λαό είναι πιο περιορισμένη σε σχέση με τα μέλη του Κοινοβουλίου που εκλέγονται άμεσα από τον λαό. Επίσης η λαϊκή εντολή στη νομοθετική εξουσία ανανεώνεται σε περιοδικά χρονικά διαστήματα, ενώ οι δικαστές είναι εξ ορισμού ισόβιοι σε μια δημοκρατία, δεν ελέγχονται δηλαδή από τον λαό. Εκτεταμένη δυνατότητα ελέγχου των νόμων θα οδηγούσε κατά μία άποψη σε κράτος δικαστών. Ο άλλος παράγοντας είναι ότι οι νόμοι είναι επιτακτικοί κανόνες με έννομες συνέπειες, αλλιώς δεν έχουν αξία. Το ίδιο ισχύει (ή θα έπρεπε να ισχύει) και για τον πιο θεμελιώδη και τον ανώτερο όλων των νόμων του κράτους, το Σύνταγμα. Ένα Σύνταγμα του οποίου οι διατάξεις δεν εφαρμόζονται (με άλλα λόγια που οι παραβιάσεις του μένουν χωρίς συνέπειες) είναι απλό ευχολόγιο. Έλλειψη ελέγχου της νομοθετικής εξουσίας θα καθιστούσε κατά μερικούς τον ρόλο του Συντάγματος διακοσμητικό.
Κανένας έλεγχος
Το πρώτο σύστημα θεμελιώνεται στην αυστηρή διάκριση των εξουσιών. Η νομοθετική εξουσία θεσπίζει τους νόμους και η δικαστική τους εφαρμόζει κατά την απόδοση δικαιοσύνης. Μη εφαρμογή ή ακύρωση ενός νόμου από δικαστήριο θα σήμαινε την υπαγωγή της νομοθετικής στη δικαστική εξουσία και την υπερτροφία της τελευταίας. Στη σύγχρονη δημοκρατία οι νόμοι ψηφίζονται από Κοινοβούλια, τα οποία έχει εκλέξει ο λαός. Οι αντιπρόσωποι του λαού έχουν αυξημένη δημοκρατική νομιμοποίηση σε σχέση με τους δικαστές, οι οποίοι δεν εκλέγονται από το λαό, και έτσι πρέπει να επαφίεται στην κρίση των πρώτων ποιος νόμος είναι συνταγματικός και ποιος όχι. Το αντίθετο θα σήμαινε υποταγή της δημοκρατίας στους δικαστές. Το σύστημα αυτό χαρακτηρίζεται από δυσπιστία προς τη δικαστική εξουσία και παραγνωρίζει την πραγματικότητα ότι δεν είναι όλοι οι νόμοι που ψηφίζονται από ένα δημοκρατικά εκλεγμένο κοινοβούλιο πάντοτε οι καλύτεροι δυνατοί.
Έλεγχος του περιεχομένου (ουσιαστικός)
Αυτή είναι η πιο σημαντική και συνήθης μορφή ελέγχου. Ο δικαστής εξετάζει αν οι ρυθμίσεις που εισάγει ο νόμος αντίκεινται σε διατάξεις του Συντάγματος. Συνηθέστερη περίπτωση παραβίασης του Συντάγματος είναι η παραβίαση ατομικών δικαιωμάτων που κατοχυρώνει το Σύνταγμα.
Έλεγχος της διαδικασίας (τυπικός)
Αυτός ο έλεγχος αφορά τη διαδικασία ψήφισης του νόμου. Το Σύνταγμα προβλέπει πώς ψηφίζονται οι νόμοι και ο δικαστής ελέγχοντας τη διαδικασία εξετάζει αν τηρήθηκαν αυτές οι διαδικασίες. Είναι σχετικά σπάνια μορφή ελέγχου, γιατί επιφέρει ευρείας έκτασης ανάμειξη των δικαστών στο έργο της νομοθετικής εξουσίας.
Προληπτικός έλεγχος
Ο έλεγχος αυτός συμβαίνει πριν από την έκδοση του νόμου. Μπορεί να αναφέρεται είτε σε νομοσχέδιο είτε σε νόμο που έχει ψηφίσει μεν το Κοινοβούλιο, δεν έχει υπογραφεί όμως ακόμα από τον ανώτατο άρχοντα ή δεν έχει δημοσιευθεί στην εκάστοτε Εφημερίδα της Κυβέρνησης. Το πλεονέκτημα αυτού του ελέγχου είναι ότι θεωρητικά ένας αντισυνταγματικός νόμος δεν καθίσταται ποτέ νόμος του κράτους, αφού το ελέγχον όργανο τον σταματά πριν αποκτήσει δεσμευτική ισχύ. Επίσης αφού ένα νομοσχέδιο γίνει μετά τον έλεγχο νόμος του κράτους, οι πολίτες γνωρίζουν ότι είναι για όλους δεσμευτικός και δεν υπάρχει περίπτωση να ακυρωθεί λόγω αντισυνταγματικότητας στο μέλλον, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η ασφάλεια δικαίου και η εμπιστοσύνη στους νόμους. Μειονέκτημα της μεθόδου αυτής είναι ότι ο έλεγχος γίνεται μόνο μια φορά, και μάλιστα πριν εφαρμοστεί ο νόμος. Έτσι μπορεί να μην έχουν ανακύψει ακόμα τα προβλήματα του νόμου και το ελέγχον όργανο καλείται να προβλέψει μελλοντικές καταστάσεις, πράγμα δύσκολο, αφού σπάνια μπορεί κανείς να προβλέψει όλες τις δυνατές επιπτώσεις μιας νομοθετικής ρύθμισης. Επίσης τόσο το ίδιο το Σύνταγμα όσο και η ερμηνεία του αλλάζουν με τον καιρό. Τα ατομικά δικαιώματα συνταγματικής ισχύος αυξάνουν και οι ανάγκες της κοινωνίας μεταβάλλονται. Μια τέτοια μεταβολή δεν μπορεί όμως να οδηγήσει σε επανέλεγχο του νόμου, με αποτέλεσμα απαρχαιωμένοι νόμοι που πλέον θα θεωρούνταν αντισυνταγματικοί να εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι να τους καταργήσει το Κοινοβούλιο. Συνήθως πρέπει κανείς να αναμείνει την εφαρμογή του νόμου στην πράξη, τις πρώτες δικαστικές υποθέσεις, ώστε να διαπιστώσει τα προβλήματα της ρύθμισης. Τέτοιος είναι ο έλεγχος που κάνει το γαλλικό Συνταγματικό Συμβούλιο.
Κατασταλτικός έλεγχος
Ο κατασταλτικός έλεγχος διεξάγεται μετά την ψήφιση και έκδοση του νόμου. Το πλεονέκτημά του είναι (αντίστροφα από αυτό του προληπτικού) ότι δίνει τη δυνατότητα στο δικαστή να κρίνει τον νόμο από την ως τώρα εφαρμογή του και να διαπιστώσει εμπειρικά αν συγκρούεται με το Σύνταγμα. Δε χρειάζεται δηλαδή ο δικαστής να κάνει εικασίες, έχει απτά παραδείγματα εφαρμογής του νόμου. Μειονέκτημά του είναι η ανασφάλεια δικαίου: οι πολίτες δεν είναι βέβαιοι αν οι καινούργιοι νόμοι που ψηφίζονται θα κριθούν μεταγενέστερα αντίθετοι προς το Σύνταγμα. Επίσης ανατροπή ενός επί μακρόν ισχύσαντος νόμου μπορεί να φέρει αναταραχή, ανατρέποντας παγιωμένες καταστάσεις και προξενώντας ενδεχομένως και απρόβλεπτες αναδρομικές οικονομικές απαιτήσεις. Τέτοιος είναι ο έλεγχος που γίνεται στην Ελλάδα, στη Γερμανία και στις ΗΠΑ.
Συγκεντρωτικός έλεγχος
Το σύστημα αυτό ορίζει ένα δικαστήριο (που συνήθως αποκαλείται Συνταγματικό) ως αρμόδιο προς τούτο. Οι υπόλοιποι δικαστές δε δικαιούνται να ελέγχουν τη συμμόρφωση των νόμων με το Σύνταγμα και μόνον μπορούν να αναπέμπουν το θέμα στο Συνταγματικό Δικαστήριο. Το συγκεντρωτικό σύστημα έχει το πλεονέκτημα ότι επιτρέπει μεν τον έλεγχο των νόμων από τα δικαστήρια, τον αναθέτει όμως σε έμπειρους και εξειδικευμένους δικαστές. Προσπαθεί με αυτόν τον τρόπο να περιορίσει την επέμβαση της δικαστικής εξουσίας στο έργο της νομοθετικής. Το μειονέκτημά του είναι ότι περιορίζοντας τον έλεγχο σε έναν μικρό κύκλο δικαστών, τους κάνει πιο ευάλωτους σε πολιτικές πιέσεις. Επίσης δείχνει μεν εμπιστοσύνη στους υπόλοιπους δικαστές να εφαρμόσουν τους νόμους, δεν τους εμπιστεύεται όμως να εφαρμόσουν το Σύνταγμα. Συγκεντρωτικός προληπτικός είναι ο έλεγχος στη Γαλλία (όπου επιτρέπεται και ο κατασταλτικός), συγκεντρωτικός και μόνον κατασταλτικός είναι ο έλεγχος στη Γερμανία.
Διάχυτος έλεγχος
Διάχυτο έλεγχο έχουμε όταν κάθε δικαστής κάθε βαθμίδας αποφασίζει εάν ο νόμος που καλείται να εφαρμόσει είναι σύμφωνος με το Σύνταγμα. Οι δικαστές δεσμεύονται από τους νόμους που θεσπίζει η νομοθετική εξουσία, αλλά υπέρτατος νόμος είναι το Σύνταγμα, το οποίο τους δεσμεύει όλους: αν ένας νόμος αντίκειται στο Σύνταγμα, ο δικαστής υποχρεούται λόγω της υποταγής του στο Σύνταγμα να μην τον εφαρμόσει. Αποτέλεσμα είναι ότι διαφορετικά δικαστήρια μπορεί να εκδώσουν αντιφατικές αποφάσεις για τον ίδιο νόμο. Η αντίφαση θα αρθεί τότε συνήθως στο εκάστοτε ανώτατο δικαστήριο. Η απόφαση του τελευταίου, ακόμη κι αν δεν δεσμεύει τυπικά τα κατώτερα δικαστήρια σε άλλες υποθέσεις (ανάλογα με το σύστημα), θα έχει ουσιαστική βαρύτητα, αφού κατά τεκμήριο θα αρνείται κάθε φορά που θα φθάνει υπόθεση σε αυτό να εφαρμόσει τον ίδιο νόμο.
Το σύστημα αυτό χαρακτηρίζεται από μεγάλη εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη και κάποια δυσπιστία στη νομοθετική εξουσία. Πλεονέκτημά του είναι ότι επιτρέπει έναν ευρύτατο έλεγχο και δίνει στο Σύνταγμα αμεσότητα, καθιστώντας τους κανόνες του δεσμευτικούς για όλους. Αναγνωρίζει στους δικαστές την εξουσία να ελέγχουν τις πράξεις της νομοθετικής εξουσίας και τους δίνει τη μέγιστη δυνατότητα να εκδώσουν μια δίκαιη απόφαση σε κάθε περίπτωση. Τους απαλλάσσει από το βάρος να εφαρμόσουν έναν νόμο που οι ίδιοι τον θεωρούν αντισυνταγματικό, το αρμόδιο όμως συνταγματικό δικαστήριο τον έκρινε σύμφωνο με το Σύνταγμα. Επίσης μειώνει την πιθανότητα επιρροής των δικαστών από τη νομοθετική ή την εκτελεστική εξουσία. Τα μειονεκτήματα του συστήματος αυτού είναι κυρίως τρία. Το πρώτο είναι ότι στην πράξη δεν είναι όλοι οι δικαστές άριστοι γνώστες του συνταγματικού δικαίου. Η στατιστική πιθανότητα μιας λανθασμένης απόφασης είναι έτσι αυξημένη σε σχέση με τον συγκεντρωτικό έλεγχο, όπου οι δικαστές είναι επιλεγμένοι λόγω της πείρας ή των γνώσεών τους. Το τρίτο είναι η μειωμένη ασφάλεια δικαίου: οποιοδήποτε δικαστήριο μπορεί ανά πάσα στιγμή να κρίνει οποιονδήποτε νόμο ως αντισυνταγματικό. Διάχυτος είναι ο έλεγχος που γίνεται στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ και στη Γερμανία για τους νόμους που έχουν ψηφιστεί πριν το 1949.
Κύριος έλεγχος
Κύριος ονομάζεται ο έλεγχος όταν αποτελεί το μοναδικό αντικείμενο της δίκης. Αίτημα του προσφεύγοντος είναι η κήρυξη ενός νόμου ως αντισυνταγματικού. Ο κύριος έλεγχος συνδυάζεται συνήθως με τον συγκεντρωτικό και μπορεί να είναι είτε προληπτικός είτε κατασταλτικός.
Παρεμπίπτων έλεγχος
Παρεμπίπτων ονομάζεται ο έλεγχος, όταν δεν αποτελεί κύριο αντικείμενο της δίκης, αλλά λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο μιας οποιασδήποτε εκκρεμούς δίκης με αντικείμενο μια οποιαδήποτε διαφορά. Έτσι ο πολίτης ή ο αιτών γενικά δεν προσφεύγει στο δικαστήριο ζητώντας απλά και μόνο την ακύρωση του νόμου, κύριο αντικείμενο της προσφυγής δεν είναι δηλαδή η συνταγματικότητα του νόμου. Όταν όμως ο δικαστής στο πλαίσιο μιας δίκης καλείται να εφαρμόσει έναν νόμο, ελέγχει πριν τον εφαρμόσει αν είναι σύμφωνος με το Σύνταγμα. Ο παρεμπίπτων έλεγχος είναι πάντοτε κατασταλτικός και έχει ως αποτέλεσμα να μην εξαφανίζεται ο νόμος, απλά να μην εφαρμόζεται στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Μεθοδολογία ελέγχου
Για να κριθεί αν ένας νόμος είναι αντίθετος προς το Σύνταγμα θα πρέπει να προηγηθεί ερμηνεία του νόμου, ώστε να ανευρεθεί το αληθές νόημά του. Γίνεται ευρέως δεκτό ότι προτού κριθεί ένας νόμος αντισυνταγματικός, θα πρέπει να καταβάλει ο δικαστής κάθε προσπάθεια να περισώσει το κύρος του πρώτου. Θα κάνει δηλαδή τη «σύμφωνη με το Σύνταγμα ερμηνεία» (Verfassungskonforme Auslegung). Η αρχή της σύμφωνης με το Σύνταγμα ερμηνείας και τα όριά της έχουν εξειδικευθεί σε μεγάλο βαθμό από το γερμανικό Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο. Η ερμηνεία αυτή θα πρέπει να γίνει, γιατί ο δικαστής θα πρέπει να έχει ως αφετηρία ότι ο νομοθέτης δεν επιθυμεί να παραβιάσει το Σύνταγμα. Θα πρέπει δηλαδή να αναγνωρίζει στον νόμο τεκμήριο συνταγματικότητας. Επίσης η κρίση ενός νόμου ως άκυρου ή μη εφαρμοστέου είναι ένα εξαιρετικό μέτρο που οφείλει να εφαρμόζεται με φειδώ. Έτσι θα πρέπει να εξαντληθούν πρώτα όλες οι δυνατότητες να ερμηνευτεί ο νόμος σύμφωνα με το Σύνταγμα. Οι δυνατότητες αυτές είναι κατά κύριο λόγο η διορθωτική ερμηνεία του νόμου, έτσι ώστε το περιεχόμενό του να εναρμονίζεται με το Σύνταγμα. Παράδειγμα: ένας νόμος προβλέπει ότι σε κάποιο ζήτημα ο ανήλικος θα αντιπροσωπευθεί από τον πατέρα. Γεννάται το ερώτημα αν το δικαίωμα αυτό το έχει και η μητέρα. Το Σύνταγμα δεν επιτρέπει διάκριση λόγω φύλου. Προτού ο δικαστής κρίνει τον νόμο αντισυνταγματικό και άκυρο, θα προσπαθήσει να τον ερμηνεύσει σύμφωνα με το Σύνταγμα. Μια τέτοια ερμηνεία του συγκεκριμένου νόμου θα ήταν ότι αντί για πατέρα ο νόμος εννοεί γονέα ή κηδεμόνα ανεξαρτήτως φύλου. Με αυτόν τον τρόπο ο νόμος διατηρείται σε ισχύ και εφαρμόζεται, ενώ ταυτόχρονα δεν παραβιάζεται και το Σύνταγμα.
Η σύμφωνη με το Σύνταγμα ερμηνεία έχει όμως όρια. Ο δικαστής δεν μπορεί να «διαπλάσει» τον νόμο κατά βούλησιν. Αν το αποτέλεσμα της ερμηνείας είναι αντίθετο με τη βούληση του νομοθέτη, τότε ο νόμος θα πρέπει να θεωρηθεί αντισυνταγματικός και ως εκ τούτου να μην εφαρμοστεί (και ενδεχομένως να ακυρωθεί, ανάλογα με τις εξουσίες του δικαστή). Κάτι τέτοιο θα συμβαίνει, αν ο νόμος π.χ. μετά την «ερμηνεία» του από τον δικαστή έχει το αντίθετο νόημα απ’ ό,τι προηγουμένως. Ο δικαστής μπορεί μόνο να διαπιστώσει την αντίθεση του νόμου με το Σύνταγμα, όχι όμως και να τον αντικαταστήσει, αλλιώς θα γινόταν ο ίδιος νομοθέτης.
Ελλάδα
Στην Ελλάδα ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων είναι διάχυτος, κατασταλτικός και παρεμπίπτων. Το Σύνταγμα, στο άρθρο 93 παρ. 4 ορίζει: "Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα". Ο κάθε δικαστής μπορεί δηλαδή να αρνηθεί να εφαρμόσει νόμο που αντίκειται στο Σύνταγμα. Αντίστοιχα η απόφασή του αυτή δεν επηρεάζει το τυπικό κύρος του νόμου, ισχύει μόνο για τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Η μόνη περίπτωση κύριου και συγκεντρωτικού ελέγχου στην Ελλάδα είναι όταν συγκαλείται το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο. Το ΑΕΔ συγκαλείται, όταν δύο από τα τρία ανώτατα δικαστήρια της χώρας (Συμβούλιο της Επικρατείας, Άρειος Πάγος, Ελεγκτικό Συνέδριο) εκδώσουν αντίθετες αποφάσεις σχετικά με τη συνταγματικότητα ενός νόμου. Στην περίπτωση αυτήν το ΑΕΔ αποφαίνεται οριστικά για τη συνταγματικότητα του νόμου όχι στο πλαίσιο των επιδίκων διαφορών (δεν αποφαίνεται δηλαδή για τις υποθέσεις που εκκρεμούν ενώπιον των διαφωνούντων δικαστηρίων), αλλά ως κύριο αντικείμενο της ενώπιόν του δίκης και η απόφασή του, αν θεωρήσει το νόμο αντισυνταγματικό, έχει ως συνέπεια την εξαφάνιση του νόμου από την έννομη τάξη.
Για πρώτη φορά προβλέφθηκε η δυνατότητα (και υποχρέωση) των δικαστηρίων να μην εφαρμόζουν αντισυνταγματικούς νόμους στο Σύνταγμα του 1927. Ήδη όμως από τον 19ο αιώνα η θεωρία είχε υποστηρίξει τη δυνατότητα των δικαστηρίων να προβαίνουν σε τέτοιον έλεγχο, ενώ ο Άρειος Πάγος προέβη για πρώτη φορά με την 23/1897 απόφασή του σε μη εφαρμογή νόμου ως αντισυνταγματικού.
Ο έλεγχος των νόμων περιορίζεται στον έλεγχο του περιεχομένου τους. Τα δικαστήρια δεν έχουν εξουσία να ελέγξουν την τήρηση των διατάξεων του Συντάγματος κατά την ψήφιση του νόμου (απαρτία βουλευτών κλπ.). Αυτά θεωρούνται από τα δικαστήρια interna corporis (εσωτερικά ζητήματα) της Βουλής, τα οποία τα ελέγχει η ίδια και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά την έκδοση των νόμων.
Γερμανία
Στη Γερμανία ο έλεγχος είναι συγκεντρωτικός, τόσο κύριος όσο και παρεμπίπτων και κατασταλτικός. Το μόνο αρμόδιο δικαστήριο είναι το γερμανικό Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο. Αν ένα δικαστήριο κατά την εκδίκαση μιας υπόθεσης έχει αμφιβολίες για τη συνταγματικότητα ενός νόμου, αποστέλλει στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα. Το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο αποφαίνεται για τη συνταγματικότητα του νόμου. Αν κρίνει τον νόμο αντισυνταγματικό, ο νόμος εξαφανίζεται από την έννομη τάξη. Εναλλακτικά μπορεί το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο να ελέγξει τη συμμόρφωση ενός νόμου με το Σύνταγμα κατά τη διαδικασία της συνταγματικής προσφυγής. Οποιοσδήποτε πολίτης θεωρεί ότι μια κρατική πράξη ή απόφαση (συμπεριλαμβανομένων και των δικαστικών αποφάσεων) προσβάλλει ατομικό του δικαίωμα, μπορεί να προσφύγει στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο με το ένδικο βοήθημα της συνταγματικής προσφυγής. Η κρατική πράξη πρέπει να τον αφορά ατομικά, δεν μπορεί να προσφύγει κανείς κατά νόμου. Μπορεί όμως να προσφύγει κατά δικαστικής απόφασης που τον αφορά και η οποία εφαρμόζει τον νόμο. Με αυτόν τον τρόπο το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο μπορεί να ελέγξει παρεμπιπτόντως τη συνταγματικότητα του νόμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελεγχος συνταγματικοτητας των νομων Ελεγχος συνταγματικοτητας των νομων Ελεγχος συνταγματικοτητας των νομων
Πορεία της ΑΕΛ Λεμεσού στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Η ΑΕΛ Λεμεσού συμμετείχε μία φορά σε ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης, του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ.
Ιστορική επισκόπηση και σημαντικότερα γεγονότα
Η ΑΕΛ συμμετείχε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή διοργάνωση την περίοδο 1968-69, όπου και αποκλείστηκε από τη Ρεάλ Μαδρίτης στα πλαίσια του Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1968-69. Ακολούθησαν άλλες 3 συμμετοχές τη δεκαετία του 1980, με την πρώτη νίκη να έρχεται στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1989-90. Τη δεκαετία του 1990 δεν συμμετείχε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, ενώ τη δεκαετία του 2000 συμμετείχε μόνο μία φορά.
Την περίοδο 2012-13 η ΑΕΛ επανήλθε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ως πρωταθλήτρια Κύπρου, συμμετείχε στο Τσάμπιονς Λιγκ 2012-13. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε την Λίνφιλντ ΦΚ και κατάφερε για πρώτη φορά στην ιστορία της να προκριθεί στον επόμενο γύρο. Ακολούθησε η πρόκριση επί της Παρτιζάν Βελιγραδίου με δύο νίκες. Ακολούθως διεκδίκησε στα πλέι-οφ την είσοδο της στους ομίλους της διοργάνωσης. Αντίπαλος ήταν η ΡΣΚ Άντερλεχτ. Στον πρώτο αγώνας κέρδισε εντός έδρας με 2-1 αλλά ηττήθηκε στον επαναληπτικό με 2-0 και αποκλείστηκε. Η συμμετοχή, ωστόσο, στα πλέι-οφ, εξασφάλιζε για τις ομάδες που αποκλείστηκαν τη συμμετοχή τους στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2012–13. Αντίπαλοι της ήταν οι Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, Ολιμπίκ Μαρσέιγ και Φενερμπαχτσέ. Η ΑΕΛ τερμάτισε στην 4η θέση πετυχαίνοντας μια σημαντική νίκη με 3-0 επί της Ολιμπίκ Μαρσέιγ και φέρνοντας εντός έδρας ισοπαλία 0-0 με την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ.
Η ΑΕΛ συμμετείχε στο Τσάμπιονς Λιγκ 2014-15 ως η δευτεραθλήτρια Κύπρου. Ήταν η πρώτη φορά που η Κύπρος είχε δύο θέσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ. Στον γ΄ προκριματικό γύρο αντιμετώπισε την Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Κέρδισε εντός έδρας με 1-0 αλλά έχασε 3-0 στη Ρωσία και αποκλείστηκε. Ο αποκλεισμός από τον γ΄ προκριματικό οδήγησε την ΑΕΛ στα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ 2014-15. Κληρώθηκε με την Τότεναμ Χότσπερ, από την οποία αποκλείστηκε.
Αναλυτική ευρωπαϊκή πορεία
1: Και τα δύο παιχνίδια έγιναν στην έδρα της Ρεάλ Μαδρίτης.
Στατιστικά
Έως και την περίοδο 2021-22.
Συνολικές συμμετοχές
Για σκοπούς σύγκρισης υπολογίζεται βαθμολογία με το σύστημα: νίκη=3 βαθμοί, ισοπαλία=1 βαθμός, ήττα=0 βαθμοί.
Στατιστικά ανά χώρα
Η ΑΕΛ έχει αντιμετωπίσει αντιπάλους από 18 διαφορετικές χώρες.
Για σκοπούς σύγκρισης υπολογίζεται βαθμολογία με το σύστημα: νίκη=3 βαθμοί, ισοπαλία=1 βαθμός, ήττα=0 βαθμοί.
Στατιστικά ανά αντίπαλο
Η ΑΕΛ έχει αντιμετωπίσει συνολικά 19 διαφορετικούς αντιπάλους.
Για σκοπούς σύγκρισης υπολογίζεται βαθμολογία με το σύστημα: νίκη=3 βαθμοί, ισοπαλία=1 βαθμός, ήττα=0 βαθμοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΑΕΛ Κατηγορία:ΑΕΛ Λεμεσού (ποδόσφαιρο)
Κωνσταντίνος Σμολένσκη
Ο Κωνσταντίνος Σμολένσκη ή Σμολένσκυ (1843 - 27 Σεπτεμβρίου 1915) ήταν ανώτατος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, αντιστράτηγος πυροβολικού, ήρωας του Ελληνοτουρκικού πόλεμου του 1897 και δυο φορές υπουργός στρατιωτικών.
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά μία άλλη εκδοχή, ο προπάππους του αντιστράτηγου - Σίμων Σμόλενιτς - εγκαταστάθηκε στην Ουγγαρία από τη Μοσχόπολη, μετά το 1770 και απέκτησε περιουσία. Από την έπαυλη της οικογένειας, στον βορρά της Ουγγαρίας, που ονομαζόταν Σμολκ προήρθε και το επώνυμο της οικογένειας.
Πατέρας του Κωνσταντίνου Σμολένσκη ήταν ο επίσης στρατιωτικός Λεωνίδας Σμόλενιτς, και μητέρα του η Μαρία Αξιώτη από τη Νάξο, κόρη του οπλαρχηγού Κωνσταντίνου Αξιώτη. Είχε ακόμα έναν μεγαλύτερο αδερφό τον επίσης στρατιωτικό, Νικόλαο Σμόλεντς.
Ο Σμολένσκη παντρεύτηκε στις 22 Νοεμβρίου του 1875, τη Χαρίκλεια (ή Χαριτίνη ) Μελά, κόρη του γνωστού συγγραφέα, Λέοντος Μελά, και Πρώτη Ξαδέρφη του Παύλου Μελά, και μαζί απέκτησαν πέντε κόρες, από τις οποίες όμως επέζησαν μόνο οι τρεις: η Μαρία, η Ραλλού και η Σοφία. Από αυτές, η Ραλλού Σμολένσκη, αυτοκτόνησε σε ηλικία 20 ετών, αφού σύμφωνα με τον τύπο της εποχής έπασχε από μελαγχολία μετά τον θάνατο της μητέρας της. Ο Σμολένσκη κατοικούσε στο σημερινό Νέο Φάληρο, σε έπαυλη νεοκλασικού ρυθμού που χτίστηκε πιθανότατα τη δεκαετία 1875 - 1885, στην οδό που έφερε το όνομά του, και συγκεκριμένα στο σημερινό διατηρητέο και ανακαινισμένο κτίριο επί των οδών Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Κωνσταντίνου Σμολένσκη 25 - αν και διατηρούσε ακίνητη περιουσία και στο κέντρο της Αθήνας.
Η κηδεία του έγινε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1915, με πλήθος κόσμου να τον συνοδεύει στο Α΄ Νεκροταφείο όπου ετάφη, ενώ του αποδόθηκαν όλες οι στρατιωτικές τιμές.
Στρατιωτική καριέρα
Μετά το τέλος των εγκύκλιων σπουδών, το 1857, ο Σμολένσκη αποφάσισε να ακολουθήσει και αυτός τον στρατιωτικό κλάδο, και εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων. Όμως, δύο χρόνια αργότερα, το 1859, αποβλήθηκε οριστικά από τη Σχολή, λόγω του ατίθασου και ζωηρού χαρακτήρα του, που τον ενέπλεκε σε καβγάδες με τους συμμαθητές του. Έτσι, αποφασίστηκε να συνεχίσει τις στρατιωτικές του σπουδές στο Βέλγιο, όπου φοίτησε στη «Στρατιωτική Σχολή των Βρυξελλών». Με το πέρας των σπουδών του, το 1863, και συγκεκριμένα στις 5 Δεκεμβρίου αυτού του έτους, κατατάχτηκε στο Πυροβολικό του Ελληνικού στρατού, με τον βαθμό του Ανθυπασπιστή.
Τον Μάιο του 1864 προβιβάστηκε σε Ανθυπολοχαγό, και τον Σεπτέμβριο του 1868 σε λοχαγό.
Μετείχε στην Κρητική Επανάσταση (1866-1867) ως εθελοντής, όπου και διακρίθηκε στις συγκρούσεις στο Μυλοπόταμο και στο Αμπελάκι του Ρεθύμνου.
Τα προσόντα που έδειξε ο Σμολένσκη κατά τις μάχες στην Κρήτη, έκαναν το επιτελείο του Στρατού να τον ξεχωρίσει και να τον στείλει για μετεκπαίδευση στη Γερμανία και στη Γαλλία. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1871. Τον Ιούλιο του 1881 προβιβάστηκε σε Ταγματάρχη. Το 1882 έλαβε μέρος στην «Επιτροπή Καθορισμού ελληνοτουρκικών συνόρων» μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας και τμήματος της Ηπείρου ενώ το 1885 - 1886 ανέλαβε την οχύρωση της συνοριακής γραμμής, εργασία για την οποία βραβεύτηκε από την κυβέρνηση με το παράσημο του Χρυσού Σταυρού, του τάγματος του Σωτήρος. Μετά το πέρας αυτής της εργασίας διορίστηκε καθηγητής οχυρωτικής στη Σχολή Ευελπίδων.
Τον Σεπτέμβριο του 1888 προβιβάστηκε σε Αντισυνταγματάρχη. Με τον βαθμό αυτό, υπήρξε πρόεδρος του Α΄ διαρκούς Στρατοδικείου (1888 - 1895). Τον Μάιο του 1895 προβιβάστηκε σε Συνταγματάρχη, παραιτήθηκε από το Στρατοδικείο και ανέλαβε τη διοίκηση του Γ' Συντάγματος του Πυροβολικού.
Με το τέλος του Ελληνοτουρκικού πολέμου, και συγκεκριμένα στις 7 Μαΐου 1897) ο Βασιλιάς προβιβάζει κατ' εκλογήν τον Σμολένσκη σε υποστράτηγο και τον διορίζει Μέραρχο της 1ης Μεραρχίας.
Τέλος, μετά το Κίνημα στο Γουδί, το 1909, δια νόμου της Βουλής προήχθη σε αντιστράτηγο.
Στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897
Ο ίδιος ο Σμολένσκη σε συνέντευξη που έδωσε αργότερα στον πολεμικό ανταποκριτή των Times του Λονδίνου είπε: ''«...Η διαταγή, κύριε, προήλθε από τον Διάδοχο. Στην αρχή δεν ήθελα να το πιστέψω και περίμενα, όταν ήρθε και δεύτερη διαταγή περισσότερο επείγουσα της πρώτης. Αμέσως κατάλαβα το μεγάλο σφάλμα που είχε διαπραχτεία αλλά όμως κατάλαβα και τις συνέπειες (που θα είχε ο στρατός) αν αρνιόμουν να υπακούσω. Οπότε, έφτασε και τρίτη διαταγή, ακόμα περισσότερο επείγουσα από τη δεύτερη που με διέταζε να υποχωρήσω αμέσως ενώ ταυτόγχρονα με πληροφορούσε ότι ελληνικός στρατός βόρεια της Λάρισας, δεν υπήρχε πλέον. Κατάλαβα τότε ότι είχαν χαθεί τα πάντα, και ότι καθήκον μου πλέον, ήταν να σώσω αυτό το γενναίο στράτευμα που με ακολούθησε στην εισβολή στο τουρκικό έδαφος.»''
''«Επανέλθετε ενταύθα μετά ίλης ιππικού τάχιστα. Εντρέπομαι δια λογαριασμόν σας»''
Από τις 17 έως τις 23 Απριλίου θα διεξαχθεί η περίφημη μάχη στο Βελεστίνο, κατά την οποία και πάλι ο Σμολένσκη θα καταφέρει όχι μόνο να αποκρούσει τους Τούρκους αλλά να τους επιφέρει και βαριές απώλειες σε στρατιώτες και άλογα.
Την ίδια μέρα, 23 Απριλίου και ταυτόγχρονα με τη μάχη στο Βελεστίνο, διεξάγεται και η άλλη μεγάλη μάχη στα Φάρσαλα. Τα χαράματα της 24ης Απριλίου, ο Σμολένσκη εμβρόντητος παραλαμβάνει το τηλεγράφημα του διαδόχου, που τον καλούσε να υποχωρήσει (ακόμα μια φορά), προς τον Δομοκό, γιατί και εκείνος εγκατέλειπε τα Φάρσαλα. Αυτή η πράξη, σήμαινε την απόλυτη εγκατάλειψη της Θεσσαλίας στους Τούρκους, ενώ το μέτωπο του Σμολένσκη κρατούσε ακόμα. Ο συνταγματάρχης, θυμωμένος με αυτή την απόφαση είπε: ''«Οι στρατιώτες του Διαδόχου είναι ίδιοι με τους δικούς μου. Μπορούν να κερδίσουν μάχες κατά των Τούρκων, αν τους οδηγεί κάποιος ικανός»''. Ο Σμολένσκη ξεκίνησε να υποχωρεί και πάλι, πολεμώντας συγχρόνως με τους Τούρκους, αλλά παρόλα αυτά κατάφερε να φτάσει στον Αλμυρό, χωρίς απώλειες.
Στις 5 Μαΐου -και μετά την ήττα των ελληνικών στρατευμάτων στη μάχη του Δομοκού, ο Σμολένσκη λαμβάνει ακόμα ένα τηλεγράφημα, από την κυβέρνηση αυτήν τη φορά, που τον καλεί, να υποχωρήσει προς τη Λαμία. Όταν η ταξιαρχία φτάνει στη Λαμία, υπογράφεται (στις 7 Μαΐου 1897) και η συνθήκη ανακωχής, και ο πόλεμος τελειώνει.
Σταδιοδρομία στην πολιτική
Από τις 21 Σεπτεμβρίου του 1897 και μέχρι τις 27 Οκτωβρίου του 1898 ο Σμολένσκη αφού είχε εκλεγεί βουλευτής Αττικοβοιωτίας μετείχε στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Ζαΐμη (στέλεχος του Δηλιγιαννικού κόμματος) από τη θέση του Υπουργού των Στρατιωτικών
Υπουργός Στρατιωτικών χρημάτισε και πάλι (για λίγες μέρες μόνο) τον Δεκέμβριο του 1903, στην κυβέρνηση του Γεώργιου Θεοτόκη (αρχηγού του Τρικουπικού κόμματος).
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Σ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Πιότρ Κρασνόφ
Ο Πιότρ Νικολάγιεβιτς Κρασνόφ (Ρωσικά: Пётр Николаевич Краснов, 22 Σεπτεμβρίου [10 Σεπτεμβρίου] 1869 – 17 Ιανουαρίου 1947), ο οποίος μερικές φορές αναφέρεται στα Αγγλικά ως Πήτερ Κρασνόφ, ήταν ένας ιστορικός και αξιωματικός Κοζάκος του Ντον, που προήχθη σε Αντιστράτηγο του Ρωσικού στρατού όταν ξέσπασε η επανάσταση το 1917, και ένας από τους ηγέτες του αντεπαναστατικού Λευκού κινήματος στη συνέχεια.
Ρωσικός Στρατός
Ο Πιότρ Κρασνόφ που γεννήθηκε το 1869 στην Αγία Πετρούπολη, ήταν γιός του αντιστρατήγου Νικολάι Κρασνόφ και εγγονός του στρατηγού Ιβάν Κρασνόφ. Το 1888, ο Κρασνόφ αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Παβλόφσκ και αργότερα υπηρέτησε στο Σύνταγμα Αταμάνων της Αυτοκρατορικής Φρουράς. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διοίκησε μια Κοζάκικη Ταξιαρχία και μια Μεραρχία, τον Αύγουστο-Οκτώβριο 1917, του 3ου Σώματος Ιππικού. Κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Αλέξανδρος Κερένσκι τοποθέτησε τον Κρασνόφ αρχηγού του στρατού, ο οποίος στάλθηκε στην Πετρούπολη από το μέτωπο για να καταστείλει την επανάσταση των Μπολσεβίκων (δες Εξέγερση Κερένσκι-Κρασνόφ). Ωστόσο, ο Κρασνόφ ηττήθηκε και πιάστηκε αιχμάλωτος. Απελευθερώθηκε από τις Σοβιετικές αρχές με τον όρο ότι δεν θα συνεχίσει τον αγώνα του κατά της επανάστασης. Συμφώνησε με αυτό, αλλά παρέβη την υπόσχεσή του να το κάνει.
Ρωσικός Εμφύλιος πόλεμος
Ο Κρασνόφ κατέφυγε στην περιοχή του Ντον και τον Μάιο του 1918, στο Νοβοτσερκάσσκ, όπου εξελέγη Αταμάνος των Κοζάκων του Ντον. Με υποστήριξη από τη Γερμανία, εξόπλισε τον στρατό, ο οποίος θα έδιωχνε του Σοβιετικούς από την περιοχή του Ντον τον Μάιο-Ιούνιο 1918. Έως τα μέσα Ιουνίου, ο Στρατός του Ντον ήταν στο πεδίο της μάχης με 40.000 άνδρες, 56 πυροβόλα και 179 πολυβόλα. Στο δεύτερο μισό του 1918, ο Κρασνόφ κινήθηκε προς Ποβορίνο-Καμίσιν-Τσαρίτσιν, με πρόθεση να βαδίσει κατά της Μόσχας, αλλά ηττήθηκε. Μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, απόθεσε τις ελπίδες του στις δυνάμεις της Αντάντ για αναζήτηση συμμάχων. Τον Ιανουάριο του 1919, ο Κρασνόφ αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την εξουσία του Στρατηγού Ντενίκιν επί του Λευκού κινήματος, παρά την έχθρα του προς αυτόν.
Εξορία σε Γαλλία και Γερμανία
Τα μυθιστορήματα του Κρασνόφ μεταφράστηκαν στα Αγγλικά, Γερμανικά, Γαλλικά, Σερβικά και άλλες Ευρωπαϊκές γλώσσες.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κρασνόφ συνέχισε τον “Γερμανικό προσανατολισμό” του αναζητώντας συμμαχία με τη Ναζιστική Γερμανία. Συμφώνησε να οργανώσει και να διευθύνει Κοζάκικες Μονάδες από Λευκούς εμιγκρέδες και Σοβιετικούς (κυρίως Κοζάκους) αιχμαλώτους πολέμου, οπλισμένους από τους Ναζί. Οι Ναζί, με τη σειρά τους, ανέμεναν ο Κρασνόφ να ακολουθήσει την πολιτική τους γραμμή και να κρατήσει έναν αυτονομιστικό Κοζάκικο προσανατολισμό. Τον Νοέμβριο του 1944, ο Κρασνόφ αρνήθηκε την έκκληση του Στρατηγού Αντρέι Βλασόφ να ενταχθεί στον Ρωσικό Απελευθερωτικό Στρατό του τελευταίου. Στο τέλος του πολέμου, ο Κρασνόφ και οι άνδρες του παραδόθηκαν εθελοντικά στις Βρετανικές δυνάμεις στην Αυστρία. Όλοι κατά την παράδοση είχαν λάβει την υπόσχεση από τον Ταγματάρχη Ντέιβις ότι, σαν Λευκοί Ρώσοι εμιγκρέδες, δεν θα επαναπατρίζονταν στους Σοβιετικούς.
Επαναπατρισμός και θάνατος
Στις 28 Μαΐου 1945, ο Πιότρ Κρασνόφ παραδόθηκε στους Σοβιετικούς από τις Βρετανικές αρχές κατά την Επιχείρηση Κίλχουλ (Keelhaul). Καταδικάστηκε σε θάνατο από το Στρατοδικείο του Ανωτάτου Δικαστηρίου της ΕΣΣΔ, μαζί με τον Στρατηγό Αντρέι Σκούρο, τον Τιμοφέι Ντομανόφ και τον Χέλμουτ φον Πάνβιτς. Στις 17 Ιανουαρίου 1947, εκτελέστηκε δι’ απαγχονισμού.
Προσωπικά
Στις 17 Ιανουαρίου 2008, ο Βίκτορ Βοντολάτσκι, Αταμάνος των Κοζάκων του Ντον και βουλευτής του κόμματος Ενωμένη Ρωσία στη Ρωσική Δούμα, πρότεινε τη σύσταση κοινοβουλευτικής ομάδας εργασίας για την αποκατάσταση του Πιότρ Κρασνόφ.
Ο Κρασνόφ είναι μεγάλος θείος [αδελφός του παππού ή της γιαγιάς] του Μιγκέλ Κρασνόφ, ενός Χιλιανού γεννημένου στην Αυστρία, που καταδικάστηκε για πολυάριθμα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που διαπράχθηκαν στη διάρκεια της δικτατορίας του Αουγκούστο Πινοσέτ. Ο τελευταίος έχει πολλούς οπαδούς που αρνούνται αυτά τα εγκλήματα. Ανάμεσα σε άλλες κατηγορίες, ο Μιγκέλ Κρασνόφ καταδικάστηκε για “μόνιμη απαγωγή” πρώην κομμουνιστών αγωνιστών, για τους οποίους υπάρχει τώρα απόδειξη ότι είναι νεκροί.
Δήμος Παΐων
Ο Δήμος Παΐων ήταν δήμος στην Αχαΐα. Ιδρύθηκε το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και τη συνένωση των χωριών και οικισμών (συμπεριλαμβανόμενα μέχρι τότε σε κοινότητες): Δάφνη, Πάος, Αμυγδαλιά, Σκοτάνη, Κάτω Χόβολη, Άνω Χόβολη, Πεύκο, Άγιος Γεώργιος, Νάσια, Ποταμιά, Βεσίνι και Δεχουναίικα. Καταργήθηκε το 2010 με την εφαρμογή του προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στο νέο, διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων.
Η έκταση του ήταν 99.325 στρέμματα. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την μοναδική επίσημη εθνική απογραφή που πραγματοποιήθηκε στο χρονικό διάστημα ύπαρξης του (1997-2010)· την Απογραφή του 2001, ανερχόταν σε 1.730 κάτοικους.
Έδρα του Δήμου ήταν η Δάφνη.
Γεωγραφία
Αποτελούσε έναν κατεξοχήν ορεινό δήμο, ο οποίος ήταν μεσόγειος («περίκλειστος») αφού η έκταση του δεν βρεχόταν σε κανένα σημείο της από θάλασσα.
Η έκταση του όπου εκτεινόταν βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Νομού Αχαΐας, ενώ καταλάμβανε τμήμα στα νότια της περιοχής της άλλοτε Επαρχίας Καλαβρύτων. Συνόρευε με τους αχαϊκούς δήμους Κλειτορίας (Λευκασίου) στα ανατολικά και βορειοανατολικά και Αροανίας στα βορειοδυτικά, καθώς και στα νότια με τους δήμους Κοντοβάζαινας και Κλείτορος του Νομού Αρκαδίας.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή, κατά την αρχαιότητα, υπήρχε η αρχαία πολίχνη Πάος, στην οποία οφείλει και την ονομασία του ο δήμος, καθώς και οι κώμες Αργέαθοι, Σκοτάνη και Λυκούντες που ανήκαν στην επικράτεια της αρχαίας πόλεως-κράτους Κλείτωρ της Αρκαδικής Αζανίας.
Παλαιότερα (1835-1841, 1870-1912) υπήρξε ξανά, ως διοικητική διαίρεση (δήμος) στην περιοχή με την ονομασία Δήμος Παΐων (Πάου). Στην περιφέρεια του δήμου ανήκε και το εγκαταλελειμμένο χωριό Δεχούνι.
Δημοτικά διαμερίσματα (1997-2010)
Στον καποδιστριακό δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παΐων * Δ
Νταν Κούπερ
Νταν Κούπερ (αγγλικά: Dan B. Cooper) είναι το όνομα που χρησιμοποιείται ευρέως για την αναφορά σε έναν άντρα, μη εξακριβωμένης ταυτότητας έως και σήμερα, που πραγματοποίησε αεροπειρατεία σε ένα Boeing 727 που εκτελούσε την πτήση 305, μεταξύ του Πόρτλαντ και του Σιάτλ των Η.Π.Α στις 24 Νοεμβρίου 1971. Ο αεροπειρατής κατάφερε και πήρε 200.000 δολάρια και στην συνέχεια εξαφανίστηκε, πηδώντας από το αεροπλάνο με αλεξίπτωτο.
Η "υπόθεση Νταν Κούπερ" είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια αεροπειρατείας στην παγκόσμια ιστορία.
Η Αεροπειρατεία
Το αεροσκάφος απογειώθηκε στις 3 μετά τα μεσάνυχτα για τον προορισμό του. Αμέσως μετά την απογείωση ο Νταν Κούπερ έδωσε ένα σημείωμα στην αεροσυνοδό Φλόρενς Σάφνερ που καθόταν κοντά του. Εκείνη νομίζοντας πως ο Κούπερ ήθελε να την φλερτάρει έριξε το σημείωμα μέσα στην τσάντα της. Ο Κούπερ όμως της είπε : "Κυρία μου ξαναδείτε το σημείωμα. Κουβαλάω μαζί μου μια βόμβα". Η αεροσυνοδός διάβασε το σημείωμα και το οποίο έγραφε πως απαιτούσε να του δώσουν 200.000 δολ. σε ασημάδευτα χαρτονομίσματα των 20 δολαρίων, καθώς και τέσσερα αλεξίπτωτα. Επίσης απαίτησε στο αεροδρόμιο του Σιατλ να υπάρχει ένα φορτηγάκι γεμάτο με βενζίνη στο σημείο που θα υπέδειχνε. Η αεροσυνοδός φοβισμένη ζήτησε να δει την βόμβα και κάθισε δίπλα στον Κούπερ. Ο Κούπερ άνοιξε την βαλίτσα και πράγματι μέσα υπήρχαν 8 κόκκινα κυλινδρικά αντικείμενα συνδεδεμένα με καλώδια καθώς και μια μπαταρία. Ο Νταν Κούπερ στην συνέχεια διέταξε την αεροσυνοδό να μπει στο πιλοτήριο και να πει τις απαιτήσεις του στους πιλότους, ενώ απείλησε πως αν τα αιτήματα δεν γινόταν αποδεκτά θα  πυροδοτούσε την βόμβα. Η αεροσυνοδός μπήκε στο πιλοτήριο και ανέφερε την κατάσταση στους πιλότους. Μόλις ενημερώθηκε ο κυβερνήτης του αεροσκάφους, Γουίλιαμ Σκοτ επικοινώνησε με τον πύργο του Σιάτλ και ανεφέρε την αεροπειρατεία. Ο πύργος έλεγχου είπε στον κυβερνήτη να συνεργαστεί με τον αεροπειρατή, και να μην του φέρει αντιρρήσεις, και ζήτησε από τον κυβερνήτη να πραγματοποιήσει κύκλους πάνω από το αεροδρόμιο του Σιάτλ προκειμένου να βρουν τον χρόνο  να μαζέψουν τα χρήματα και να βρουν τα αλεξιπτωτα που ζήτησε ο αεροπειρατής. Πράγματι το αεροσκάφος επί δύο ώρες πραγματοποιούσε κύκλους πάνω από το αεροδρόμιο, ενώ ο κυβερνήτης ενώ ανακοίνωσε στους υπόλοιπους επιβάτες της πτήσης πω το αεροσκάφος θα αργούσε να φτάσει στο Σιάτλ λόγω κάποιων μηχανικών δυσκολιών που προέκυψαν. Εν'τω μεταξύ ενώ όσο το αεροσκάφος συνέχιζε να κάνει κύκλους ο Νταν Κούπερ (σύμφωνα με όσα κατέθεσε η άλλη αεροσυνοδός, Τίνα Μακλόου στους αστυνομικούς) ήταν αρκετά ήρεμος ενώ παρήγγειλε και άλλο ουίσκι.
Κάτω στο Σιάτλ το FBI έκανε αγώνα δρόμου προκειμένου να συγκεντρώσει τα 200.000 δολ. Πράκτορες του FBI κυριολεκτικά σάρωσαν τις τράπεζες της περιοχής όπου μάζευαν τα λεφτά ανά 10.000 δολάρια την φορά, ενώ τα φωτογράφιζαν το κάθε ένα ξεχωριστά (χωρίς όμως να τα σημαδέψουν). Όλα τα χαρτονομίσματα άρχιζαν με το γράμμα "L" ενώ οι σειριακοί αριθμοί ήταν οι 1963Α ή 1969, προερχόμενα από την Ομοσπονδιακή τράπεζα του Σαν Φρανσίσκο. Ο κυβερνήτης αφού ενημερώθηκε από τον πύργο έλεγχου πως οι Αρχές είχαν βρεί τα 200.000 δολ. και 4 στρατιωτικά αλεξίπτωτα, ενημέρωσαν τον Νταν Κούπερ  ο οποίος αρνήθηκε τα στρατιωτικά αλεξίπτωτα και  ζήτησε πολιτικά αλεξίπτωτα (Αλεξίπτωτα ελεύθερης πτώσης).Ο κυβερνήτης  ενημέρωσε πίσω τις Αρχές οι οποίες βρήκαν 4 αλεξίπτωτα από μια σχολή ελεύθερης πτώσης που βρίσκονταν στην περιοχή. Τα αιτήματα του αεροπειρατή είχαν γίνει δεκτά και το μόνο που έμεινε ήταν η προσγείωση του αεροσκάφους. Πράγματι ο Νταν Κούπερ συμφώνησε και το αεροσκάφος προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο του Σιάτλ στις 05:45 το πρωϊ μετά από σχεδόν δύο ώρες πτήσης.
Η προσγείωση
Αφού το αεροσκάφος προσγειώθηκε ο Κούπερ διέταξε τους πιλότους να το οδηγήσουν σε μια απομονωμένη περιοχή του αεροδρομίου ενώ απαίτησε από τους πιλότους να σβήσουν τα φώτα του πιλοτηρίου για να μην μπορούν να δουν μέσα στο πιλοτήριο οι ελεύθεροι σκοπευτές του FBI που ίσως υπήρχαν στην περιοχή. Στην συνέχεια ο υπεύθυνος πτήσεων του αεροδρομίου του Σιάτλ, Αλ Λη πλησίασε το αεροσκάφος και αφού ανέβηκε την σκάλα υπηρεσίας, στο πίσω μέρος αεροσκάφους, παρέδωσε την τσάντα με τα χρήματα και τα 4 αλεξίπτωτα στην αεροσυνοδό Μακλόου. Ο Νταν Κούπερ αφού τα παρέλαβε μετά από την Μακλόου, διέταξε όλους τους επιβάτες να κατέβουν (σύνολο 36), μαζί με τις αεροσυνοδούς, κρατώντας στο αεροσκάφος μόνο τα 4 μέλη (πιλότοι, ιπτάμενο φροντιστή, και μηχανικό). Κατά την διάρκεια του ανεφοδιασμού σε καύσιμα που γινόταν στο αεροσκάφος, ο Κούπερ πήγε στο πιλοτήριο και έδωσε ένα νέο προορισμό στον κυβερνήτη, λέγοντάς του ότι μετά την απογείωση να κατευθυνθεί στην Πόλη του Μεξικού, δίνοντάς του και οδηγίες για την πτήση. Το αεροπλάνο θα πετούσε με την πιο μικρή ταχύτητα (190 μιλ./ώρα) και σε ύψος κάτω από τα 3000 πόδια. Στην συνέχεια ο Κούπερ κλείδωσε το πιλοτήριο και έμεινε πίσω μόνος του. Κατά την απογείωση του αεροπλάνου από το αεροδρόμιο του Σιάτλ, το ακολούθησαν δύο μαχητικά της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ, με την εντολή να το παρακολουθούν διακριτικά. Στις 08:00 το πρωί θα χτυπήσει μέσα στο πιλοτήριο, ο συναγερμός της ενεργοποίησης  της πίσω σκάλας του αεροπλάνου. Λίγο αργότερα το αεροπλάνο θα κάνει μια απότομη βουτιά ενώ μετά από μερικά δευτερόλεπτα θα επανέρθει σε οριζόντια πτήση. Μετά από πτήση δύο ωρών ο κυβερνήτης θα προσγειώσει το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο της Ουάσιγκτον, με ανοιχτή την πίσω πόρτα του αεροπλάνου. Αμέσως δεκάδες αστυνομικοί του FBI περικύκλωσαν το αεροπλάνο και ένοπλοι αστυνομικοί εισέβαλαν στη καμπίνα για να  διαπιστώσουν ότι δεν υπήρχε κανένας. Ο Νταν Κούπερ είχε πηδήξει από το αεροπλάνο με αλεξίπτωτο μαζί με τα λεφτά, αφήνοντας πίσω τα 2 άλλα αλεξίπτωτα.
Οι έρευνες
Το FBI άρχισε να διεξάγει έρευνες για να εντοπίσει τον αεροπειρατή. Μέσα στην καμπίνα επιβατών ανακάλυψε 66 αποτυπώματα που δεν ανήκαν στους επιβάτες αλλά  δεν είχαν στοιχεία  για αυτά τα αποτυπώματα. Επίσης ανακάλυψε τα δύο από τα τέσσερα αλεξίπτωτα. Το FBI άρχισε τις ανακρίσεις όλων των επιβατών χωρίς όμως να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα, ενώ εντόπισε έναν άντρα από το Όρεγκον  με το όνομα Νταν Κούπερ, για να αποδειχθεί λίγο αργότερα  πως ο άντρας αυτός δεν είχε καμία σχέση  με το περιστατικό και  πως ο Αεροπειρατής χρησιμοποίησε το ίδιο όνομα για να διαπράξει την αεροπειρατεία. Όσον αφορά το μέρος στο οποίο ο Αεροπειρατής είχε πηδήξει με το αλεξίπτωτο και που προσγειώθηκε αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστεί λόγω της μεγάλης απόστασης που  διένυσε το αεροπλάνο, μέχρις ότου αντιληφθούν οι πιλότοι την περιοχή που πιθανόν να πήδηξε ο Κούπερ. Τα μαχητικά αεροσκάφη που ακολουθούσαν την πτήση ανέφεραν πως δεν είδαν κανέναν άνθρωπο να πηδάει από το αεροπλάνο την ώρα της πτήσης αλλά και ούτε κάποιο αλεξίπτωτο να ανοίγει στον αέρα. Ανακρίθηκαν όλοι οι επιβάτες και το πλήρωμα του αεροπλάνου, χωρίς όμως να υπάρξει κάποιο ουσιαστικό στοιχείο που να βοηθήσει τις έρευνες. Το 1980 ένα 8χρονο παιδί που βρισκόταν σε μια κατασκήνωση μαζί με την οικογένειά του κοντά στην πόλη του Βανκούβερ της Ουάσινγκτον ανακάλυψε μια δεσμίδα που περιείχε 5.800 δολάρια κοντά στις ακτές ενός ποταμιού της περιοχής.Τα χαρτονομίσματα ήταν διαβρωμένα από τις καιρικές συνθήκες αλλά είχαν τον σειριακό αριθμό των χαρτονομισμάτων του αεροπειρατή. Επίσης στην περιοχή είχε εντοπιστεί και ένα πτώμα, που αργότερα αποδείχθηκε ότι ανήκε σε γυναίκα. Από το 1972 και τα επόμενα 40 χρόνια ανακρίθηκαν χιλιάδες ύποπτοι και δαπανήθηκαν πολύ μεγάλα ποσά για τις έρευνες, αλλά η υπόθεση αεροπειρατείας από τον άγνωστο άντρα παραμένει ακόμη ένα μυστήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπειρατεία
Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Σιγισμούνδος του Λουξεμβούργου (14 ή 15 Φεβρουαρίου 1368 – 9 Δεκεμβρίου 1437) ήταν μονάρχης που βασίλεψε ως Βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Κροατίας από το 1387, Βασιλιάς της Γερμανίας από το 1410, Βασιλιάς της Βοημίας από το 1419 και Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1433 έως τον θάνατό του το 1437. καθώς και πρίγκιπας-εκλέκτορας του Βραδεμβούργου (1378–1388 και 1411–1415). Ήταν το τελευταίο άρρεν μέλος του Οίκου του Λουξεμβούργου.
Ο Σιγισμούνδος γεννήθηκε στη Νυρεμβέργη, γιος του Καρόλου Δ΄, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της τέταρτης συζύγου του Ελισάβετ της Πομερανίας. Παντρεύτηκε τη Βασίλισσα Μαρία της Ουγγαρίας το 1385 και στέφθηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας αμέσως μετά. Αγωνίστηκε για να αποκαταστήσει και να διατηρήσει την εξουσία του στον θρόνο. Η Mαρία πέθανε το 1395, αφήνοντάς τον μοναδικό ηγεμόνα της Ουγγαρίας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Νυρεμβέργη και ήταν ο γιος του αυτοκράτορα Καρόλου Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της τέταρτης συζύγου του Ελισάβετ της Πομερανίας, που ήταν εγγονή του Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και τού βασιλιά Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας. Ο Σιγισμούνδος πήρε το όνομά του από τον Άγιο Σιγισμούνδο της Βουργουνδίας, που ήταν ο αγαπημένος άγιος τού πατέρα του. Κατά την παιδική του ηλικία στα εδάφη του Στέμματος της Βοημίας, ο Σιγισμούνδος είχε το παρατσούκλι «Κοκκινότριχη αλεπού» (Τσεχικά: Liška ryšavá), λόγω του χρώματος των μαλλιών του. Ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ο Μέγας της Ουγγαρίας και της Πολωνίας είχε πάντα καλή και στενή σχέση με τον Αυτοκράτορα Κάρολο Δ' και ο Σιγισμούνδος αρραβωνιάστηκε τη μεγαλύτερη κόρη του Λουδοβίκου Μαρία το 1374, όταν ήταν έξι ετών και η Μαρία ήταν βρέφος. Το εγχείρημα του γάμου είχε ως στόχο να αυξήσει τα εδάφη που κατείχε ο Οίκος του Λουξεμβούργου. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1378 ο νεαρός Σιγισμούνδος έγινε Μαργράβος του Βραδεμβούργου και στάλθηκε στην Ουγγρική αυλή, όπου σύντομα έμαθε την ουγγρική γλώσσα και τον ουγγρικό τρόπο ζωής και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη χώρα που τον υιοθέτησε. Ο Βασιλιάς Λουδοβίκος τον ονόμασε κληρονόμο του και τον όρισε διάδοχό του ως βασιλιά της Ουγγαρίας.
Το 1381 ο τότε 13χρονος Σιγισμούνδος στάλθηκε στην Κρακοβία από το μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό και κηδεμόνα του Βεντσεσλάβο, Βασιλιά της Γερμανίας και της Βοημίας, για να μάθει πολωνικά και να εξοικειωθεί με τη χώρα και τους ανθρώπους της. Ο Βασιλιάς Βεντσεσλάβος του έδωσε επίσης το Νόιμαρκ, για να διευκολύνει την επικοινωνία μεταξύ του Βραδεμβούργου και της Πολωνίας.
Ενώ η Μαρία έγινε δεκτή ως μονάρχης της Ουγγαρίας ο Σιγισμούνδος αγωνίστηκε επίσης για το στέμμα της Πολωνίας. Ωστόσο οι Πολωνοί ήταν απρόθυμοι να υποταχθούν σε ένα Γερμανό κυρίαρχο, ούτε ήθελαν να συνδεθούν με την Ουγγαρία. Η διαφωνία μεταξύ των Πολωνών γαιοκτημόνων της Ελάσσονος Πολωνίας από τη μία πλευρά και εκείνων της Μείζονος Πολωνίας από την άλλη, σχετικά με την επιλογή του μελλοντικού μονάρχη της Πολωνίας, κατέληξε τελικά στην επιλογή της Λιθουανικής πλευράς. Η υποστήριξη των αρχόντων της Μείζονος Πολωνίας δεν ήταν αρκετή για να δώσει στον Πρίγκιπα Σιγισμούνδο το Πολωνικό στέμμα. Αντ'αυτού οι γαιοκτήμονες της Ελάσσονος Πολωνίας το έδωσαν στη μικρότερη αδερφή της Mαρίας Γιαντβίγκα, που παντρεύτηκε τον Γιογκάιλα της Λιθουανίας.
Bασιλιάς της Ουγγαρίας
Μετά τον θάνατο του πατέρα της το 1382 η αρραβωνιαστικιά του Μαρία έγινε Βασίλισσα της Ουγγαρίας και ο Σιγισμούνδος την παντρεύτηκε το 1385 στο Zόλιομ (σήμερα Zβόλεν). Τον επόμενο χρόνο έγινε δεκτός ως μελλοντικός συγκυβερνήτης της Μαρίας με τη Συνθήκη του Γκιέρ. Ωστόσο η Μαρία συνελήφθη το 1387, μαζί με τη μητέρα της Ελισάβετ της Βοσνίας, που είχε χρηματίσει αντιβασιλέας, από τον επαναστατήσαντα Οίκο του Χόρβατ, τον Επίσκοπο Πάουλ Χόρβατ της Mάτσβα, τον αδελφό του Ιωάννη Χόρβατ και τον μικρότερο αδελφό του Λάντισλαβ. Η πεθερά του Σιγισμούνδου στραγγαλίστηκε, ενώ η Mαρία απελευθερώθηκε.
Έχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη των ευγενών ο Σιγισμούνδος στέφθηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας στο Σέκεσφεχερβαρ στις 31 Μαρτίου 1387. Έχοντας συγκεντρώσει χρήματα υποσχόμενος το Βραδεμβούργο στον ξάδερφό του Ιάκωβο, Μαργράβο της Μοραβίας(1388), ασχολήθηκε τα επόμενα εννέα χρόνια με έναν αδιάκοπο αγώνα για την κατοχή αυτού του ασταθούς θρόνου. Η κεντρική εξουσία τελικά αποδυναμώθηκε σε τέτοιο βαθμό που μόνο η συμμαχία του με την ισχυρή Ένωση Γκζίλεϊ-Γκάραϊ μπόρεσε να εξασφαλίσει τη θέση του στον θρόνο. Δεν ήταν εντελώς ανιδιοτελείς οι λόγοι που μια από τις ενώσεις των βαρόνων τον βοήθησε για την εξουσία: ο Σιγισμούνδος έπρεπε να πληρώσει για την υποστήριξη των αρχόντων μεταβιβάζοντας σημαντικό μέρος των βασιλικών περιουσιών. (Για μερικά χρόνια το συμβούλιο των βαρόνων κυβερνούσε τη χώρα στο όνομα του Ιερού Στέμματος). Η αποκατάσταση της εξουσίας της κεντρικής διοίκησης χρειάστηκε δουλειά δεκαετιών. Το μεγαλύτερο μέρος του έθνους με επικεφαλής τον Οίκο των Γκάραϊ ήταν μαζί του. αλλά στις νότιες επαρχίες μεταξύ του Σάβου και του Δράβου οι Χόρβατ με την υποστήριξη του Βασιλιά Τβρτκο Α΄ της Βοσνίας, θείου της μητέρας της Μαρίας, ανακήρυξαν βασιλιά τους τον Λαδίσλαο της Νάπολης, γιο του δολοφονηθέντος Καρόλου Β' της Ουγγαρίας. Μόλις το 1395 ο Νικόλαος Β' Γκάραϊ κατάφερε να τους καταστείλει. Η Μαρία πέθανε πολλών μηνών έγκυος το 1395.
Για να μειώσει την πίεση από τους Ούγγρους ευγενείς ο Σιγισμούνδος προσπάθησε να προσλάβει ξένους συμβούλους, κάτι που δεν ήταν δημοφιλές, και αναγκάστηκε να υποσχεθεί ότι δεν θα δώσει γη και αξιώματα σε κανέναν άλλο εκτός από Ούγγρους ευγενείς. Ωστόσο αυτό δεν ίσχυσε για τον Στίμπορ του Στίμποριτς, που ήταν ο πιο στενός φίλος και σύμβουλός του. Σε πολλές περιπτώσεις ο Σιγισμούνδος φυλακίστηκε από ευγενείς, αλλά με τη βοήθεια του στρατού του Γκάραϊ και του Στίμπορ του Στίμποριτς θα ανακτούσε την εξουσία.