cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αδιάλειπτη Παροχή Ενέργειας
Διπλής Μετατροπής/Online
Η υψηλή τιμή τους οφείλεται στην αρχή λειτουργίας τους. Το ρεύμα από το κεντρικό δίκτυο μετατρέπεται από ένα ανορθωτής σε συνεχές, το οποίο χρησιμοποιείται για να φορτίζει τους εσωτερικούς συσσωρευτές. Οι συσσωρευτές είναι συνδεδεμένοι με μεταλλάκτη, ο οποίος μετατρέπει ξανά το συνεχές ρεύμα σε εναλλασσόμενο και αυξάνει την τάση του στα 230V. Έτσι, οι τροφοδοτούμενες συσκευές είναι συνεχώς συνδεδεμένες ηλεκτρικά με τον εσωτερικό συσσωρευτή. Αυτό σημαίνει πως ο μηχανισμός του τροφοδοτικού χρειάζεται να λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο. Για την κατασκευή του χρησιμοποιούνται ειδικής αντοχής εξαρτήματα ώστε να μπορούν να αντεπεξέλθουν στην αυξημένη καταπόνηση που δέχονται από τις δυσμενείς συνθήκες λειτουργίας,  πράγμα που αυξάνει την τελική τιμή του τροφοδοτικού.
Σύνδεση με συσκευές
Καθώς τα περισσότερα τροφοδοτικά αδιάλειπτης παροχής ενέργειας που είναι προσιτά στην αγορά προορίζονται κυρίως για χρήση σε υπολογιστικά συστήματα ή αντίστοιχες ηλεκτρονικές συσκευές, έχουν εξόδους τροφοδοσίας κατά το πρότυπο IEC, οι οποίες χρησιμοποιούνται από τους υπολογιστές, τηλεφωνικά κέντρα κλπ.
Διασύνδεση με τον χρήστη
thumb|left|Ενδείξεις ενός τροφοδοτικού αδιάλειπτης παροχής ενέργειας κατά την διάρκεια λειτουργίας του Τα περισσότερα τροφοδοτικά αδιάλειπτης παροχής ενέργειας έχουν ενδεικτικές λυχνίες τύπου LED ή ακόμη και οθόνη που εμφανίζονται γραφικές απεικονίσεις όπως εικόνες και ιδεογράμματα, από τα οποία ενημερώνεται ο χρήστης για την κατάστασή των τροφοδοτικών, το πόσο φορτισμένος είναι ο συσσωρευτής στο εσωτερικό τους, σφάλματα λειτουργίας, επίπεδο φορτίου της εξόδου τους κ.α.
Επικοινωνία με τον υπολογιστή
right|thumb|Σειριακή θύρα ενός τροφοδοτικού αδιάλειπτης παροχής ενέργειας για σύνδεση με υπολογιστή Μερικά τροφοδοτικά αδιάλειπτης παροχής ενέργειας έχουν την δυνατότητα να επικοινωνούν με τον συνδεδεμένο υπολογιστή, έτσι ώστε να τερματίζουν τη λειτουργία του αυτόματα, ενώ μερικά, πιο εξελιγμένα, παρέχουν τη δυνατότητα του ελέγχου της κατάστασής τους από τον υπολογιστή, παρέχοντας πληροφορίες όπως η τάση του δικτύου και η συχνότητά του. Ορισμένα τροφοδοτικά αδιάλειπτης παροχής ενέργειας που είναι σχεδιασμένα για διακομιστές παρέχουν την δυνατότητα απομακρυσμένου ελέγχου μέσω δικτύου.
Τα τροφοδοτικά αδιάλειπτης παροχής ενέργειας συνδέονται με τον υπολογιστή μέσω σειριακής θύρας RS-232, της θύρας τύπου USB, της θύρας τύπου RJ45, της κάρτας SNMP κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συσκευές Κατηγορία:Αποθήκευση ενέργειας Κατηγορία:Περιφερειακά υπολογιστών
Επαρχία Κιουστεντίλ
Η Επαρχία Κιουστεντίλ (βουλγάρικα: Област Кюстендил) είναι η εικοστή σε πληθυσμό και σε έκταση από τις είκοσι οκτώ επαρχίες της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική Βουλγαρία και συνορεύει με την επαρχία Πέρνικ στα βόρεια, στα βορειοδυτικά με την Pčinja District της Σερβίας, στα νότια με την Μπλαγκόεβγκραντ, στα νοτιοδυτικά και δυτικά με την Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια και τη Βορειοανατολική Στατιστική Περιφέρεια της Βόρειας Μακεδονίας αντίστοιχα, και στα ανατολικά με την Επαρχία Σόφιας.
Η επαρχία Κιουστεντίλ διαιρείται σε 9 δήμους με έκταση 3,084.3 τ.χλμ. (που αποτελεί το 2,7% του συνολικού εδάφους της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας) και πληθυσμό 136,686 κατοίκους (Φεβρουάριος 2011). Η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι το Κιουστεντίλ, από όπου πήρε και το όνομα της η επαρχία. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Ντούπνιτσα, το Bobov Dol, η Sapareva Banya, η Ρίλα, το Kocherinovo και το Boboshevo. Στην επαρχία βρίσκεται και το γνωστό Μοναστήρι της Ρίλα, ευρισκόμενο στους πρόποδες του ομώνυμου όρους.
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της επαρχίας είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι (το 95.1%, το 2001). Επίσης υπάρχει και ένα μικρό ποσοστό Προτεσταντών (0.6%) και Μουσουλμάνων (0.1%).
Στον αθλητισμό η ΠΦΚ Μάρεκ Ντούπνιτσα είναι η ιστορικότερη ομάδα της επαρχίας καθώς και η κυρίαρχη δύναμη στο βουλγάρικο ποδόσφαιρο στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η οποία είχε διακρίσεις και στην ευρώπη. Άλλη μεγάλη ομάδα είναι ΠΦΚ Βέλμπαστν Κιουστεντίλ η οποία είχε και αυτή συμμετοχές στη μεγάλη κατηγορία της Βουλγαρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Βουλγαρίας
Προξενούπολις
Την Προξενούπολη αναφέρει ο Στέφανος ο Βυζάντιος κοντά στην επίσης ελληνική Ναύκρατη. Βρισκόταν επί το Δέλτα του Νείλου, αλλά δεν είναι σίγουρο εάν κτίστηκε στον Α΄ ή Β΄ ελληνικό αποικισμό, ή εάν υπήρξε Πτολεμαϊκή αποικία.
Πηγές
Κατηγορία:Πτολεμαϊκές αποικίες Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Μίλαν Ατσίμοβιτς
Ο Μίλαν Ατσίμοβιτς (σερβικά : Милан Аћимовић) (Πινόσαβα 31 Μαΐου 1898 - 1945) ήταν Σέρβος πολιτικός και πρωθυπουργός της δωσίλογης κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου.
Βιογραφία
Ο πατέρας του συμμετείχε και σκοτώθηκε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Ο Ατσίμοβιτς τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο στη γενέτειρά του και έπειτα σπούδασε νομική. Το 1923 άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος σε αστυνομικό τμήμα της περιοχής Vracar. Από τις 4 Οκτωβρίου 1924 γίνεται βοηθός του αρχηγού του γενικού τμήματος του γενικού αστυνομικού τμήματος της πόλης του Βελιγραδίου (UGB) και μετά από δύο χρόνια αναλαμβάνει διευθυντής του εν λόγω τμήματος. Πηγαίνει στη Γερμανία ( Βερολίνο, Στουτγκάρδη, Μαγδεβούργο) όπου εκπαιδεύεται από την γερμανική μυστική υπηρεσία.
Το 1931 διορίστηκε επιθεωρητής της περιοχής του Μάριμπορ αλλά σύντομα επέστρεψε στο Βελιγράδι. Διετέλεσε μέλος του Ριζοσπαστικού κόμματος του Μίλαν Στογιαντίνοβιτς και στην κυβέρνηση του Μίλαν Στογιαντίνοβιτς ήταν ο υπουργός εσωτερικών από τις 21 Αυγούστου 1938 έως τις 5 Φεβρουαρίου 1939.
Πήρε μέρος στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ως έφεδρος αξιωματικός στο τμήμα Σρέμσκα.
Μετά την κατάληψη της Σερβίας από τον Γερμανικό στρατό του έγινε πρόταση να σχηματίσει κυβέρνηση όπου και δέχτηκε. Οι Γερμανοί προτιμούσαν τον Ατσίμοβιτς επειδή ήταν ειδικός σε θέματα ασφάλειας, και ιδεολογικά υποστήριζε τον φασισμό. Διορίσθηκε επίτροπος της κυβέρνησης, πρωθυπουργός, και επίτροπος εσωτερικών υποθέσεων. Μετά από την κατάσταση κατοχής της Σερβίας η κυβέρνηση αυτή αναγνωρίστηκε διεθνώς. Η κυβέρνηση παραιτήθηκε τον Αύγουστο το 1941 και αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση του Μίλαν Νέντιτς στην οποία ο Ατσίμοβιτς χρημάτισε υπουργός εσωτερικών.
Συνεργάστηκε με τους Τσέτνικ του Ντράγκολιουμπ Μιχαΐλοβιτς οι οποίοι δρούσαν ανενόχλητοι. Ακόμα και οι Γερμανοί συνιστούσαν να μην κυνηγήσει λιποτάκτες του στρατού που ήταν στους Τσέτνικ του Μιχαΐλοβιτς και όχι υπό κομμουνιστική επιρροή. Από την παραίτησή του από την κυβέρνηση το 1942 αποστασιοποιήθηκε από το καθεστώς Νέντιτς.
Πέθανε το 1945 κατά την υποχώρηση των Τσέτνικ σε μάχη με αντάρτες.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι νομικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας
Ghost Rider (κόμικ)
Ghost Rider (μτφρ: Καβαλάρης Φάντασμα) είναι το όνομα αρκετών φανταστικών υπερφυσικών αντί-ηρώων που εμφανίζονται σε Αμερικανικά κόμικς που δημοσιεύθηκαν από τη Marvel Comics. Η Marvel είχε προηγουμένως χρησιμοποιήσει το όνομα για έναν χαρακτήρα Ουέστερν του οποίου το όνομα άλλαξε αργότερα σε Φαντομάς Καβαλάρης.
Ο πρώτος υπερφυσικός Ghost Rider είναι ο κασκαντέρ μοτοσυκλετιστής Τζόνι Μπλέιζ, ο οποίος, προκειμένου να σώσει τη ζωή του πατέρα του, συμφώνησε να δώσει την ψυχή του στον "Σατανά" (αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν ένας αρχιδαίμονας που ονομάζεται Mέφιστο). Το βράδυ και όταν περιβάλλεται από το κακό, η σάρκα του κυριεύεται από το πυρ της κολάσεως, προκαλώντας το κεφάλι του να γίνει ένα φλεγόμενο κρανίο. Καβαλάει μία φλογερή μοτοσυκλέτα και χειρίζεται το σήμα κατατεθέν του εκρήξεις της κολάσεως από το σώμα του, συνήθως από τα σκελετώδη χέρια του. Με τον καιρό, μαθαίνει ότι έχει δεθεί με τον δαίμονα Ζάραθο. Ο Μπλέιζ πρωταγωνίστησε στη σειρά από το 1972-1983. Η επακόλουθη Ghost Rider σειρά (1990-98) είχε ως πρωταγωνιστή τον Ντάνι Κέτς ως νέο Ghost Rider. Μετά τον τραυματισμό της αδελφής του από νίντζα γκάνγκστερ, ο Κετς ήρθε σε επαφή με μια μοτοσυκλέτα που είχε κατά κάποιο τρόπο μαγευτεί μυστικιστικά να εμπεριέχει την ουσία από ένα Πνεύμα Εκδίκησης. Ο Μπλέιζ επανεμφανίστηκε σε αυτή τη σειρά της δεκαετίας του 1990 ως υποστηρικτικός χαρακτήρας, και αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ο Ντάννυ και η αδελφή του ήταν τα χαμένα αδέλφια του Τζόνι Μπλέιζ. Στα κόμικ της δεκαετίας του 2000, ο Μπλέηζ έγινε και πάλι ο Ghost Rider, διαδεχόμενος τον Κετς. Το 2013, ο Ρόμπι Ρέγες έγινε Ghost Rider ως μέρος του Marvel NOW!
Ο Νίκολας Κέιτζ πρωταγωνίστησε ως Τζόνι Μπλέιζ στη μεταφορά του χαρακτήρα του 2007 για την ταινία Ghost Rider και το sequel Ghost Rider: Το Πνεύμα της Εκδίκησης, το 2012. Ο Γκάμπριελ Λούνα έπαιξε τον Ρόμπι Ρέγες στον τέταρτο κύκλο της τηλεοπτικής σειράς Agents of S.H.I.E.L.D., η οποία είναι μέρος του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel.
Ντάνιελ Κετς
Ο επόμενος Ghost Rider, ένας νεαρός άνδρας ονόματι Ντάνιελ Κετς (ο μικρός χαμένος αδελφός του Τζόνι Μπλέιζ), έκανε το ντεμπούτο του στο Ghost Rider τόμος 3, #1 (Μάιος 1990). Αυτός ο Ghost Rider ήταν σχεδόν πανομοιότυπος με τον προηγούμενο, αν και η στολή του ήταν τώρα ένα μαύρο δερμάτινο μπουφάν μοτοσυκλετιστή με μυτερά καρφιά στις επωμίδες, γκρι δερμάτινο παντελόνι, και μία μυστικιστική αλυσίδα που έφερε στο στήθος του, η οποία ανταποκρινόταν στις ψυχικές εντολές του και εξυπηρετούσε ως βασικό του όπλο. Η νέα μοτοσυκλέτα έμοιαζε με φουτουριστική μηχανή και έμπροσθεν μπορούσε να χαμηλώσει για να χρησιμεύσει ως πολιορκητικός κριός. Όπως και στην αρχική μηχανή του Ghost Rider, οι τροχοί αποτελούνταν από το μυστικιστικό πυρ της κολάσεως. Σε αντίθεση με τη σχέση μεταξύ του προηγούμενου Ghost Rider και του δαίμονα με τον οποίο συνδεόταν, ο Κετς και ο δαίμονας -που στον τόμο 2, #91 (Δεκέμβριος 1997) φαίνεται να είναι το η ενσάρκωση του Αγγέλου του Θανάτου/Κρίσεως — είναι συνεταιρισμός μεταξύ τους. Κατά το κλείσιμο της σειράς με τον τόμο 2, #93 (Φεβ. 1998), ο Κετς φαινομενικά πέθανε. Το επόμενο έτος, ωστόσο, στο ο Πήτερ Πάρκερ: Άνθρωπος -Αράχνη  #93 (Ιούλιος 1999) αποκάλυψε ότι ο Κετς ήταν ακόμα ζωντανός. Σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, η Marvel δημοσίευσε το τελευταίο τεύχος ως Ghost Rider Finale (Ιαν. 2007), το οποίο ήταν επανατύπωση του τελευταίου τεύχους και του αδημοσίευτου #94.
Ρόμπι Ρέγες
Τον Μάρτιο του 2014, ένας νέος Ghost Rider σειρά έκανε το ντεμπούτο του με έναν νεαρό Μεξικαμερικάνο χαρακτήρα ονόματι Ρομπέρτο "Ρόμπι" Ρέγες, να παίρνει τον ρόλο. Οδηγεί ένα μαύρο κλασικό ενισχυμένο αυτοκίνητο που θυμίζει ένα τροποποιημένο 1969 Dodge Charger, αντί της μοτοσυκλέτας και ζει στο Ανατολικό Λος Άντζελες. Ο χαρακτήρας έκανε το ντεμπούτο του το 2013. ο Ρόμπι Ρέγες δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα/καλλιτέχνη Φελίπε Σμιθ και σχεδιάστηκε από τον Φελίπε Σμιθ και τον καλλιτέχνη Τραντ Μουρ.
Ο Ρόμπι είναι ένα λυκειόπαιδο που εργάζεται ως μηχανικός σε συνεργείο αυτοκινήτων και που ζει με τον νοητικά ανάπηρο αδερφό του Γκέημπ και επιδιώκει να ξεφύγει από τους επικίνδυνους γεμάτους συμμορίες δρόμους του Ανατολικού Λος Άντζελες. Για τον σκοπό αυτό, μετέχει ενός αγώνα δρόμου, ελπίζοντας να χρησιμοποιήσει το χρηματικό έπαθλο, για να μετακομίσουν μακριά. Όταν μισθοφόροι τον πυροβολούν, ενώ προσπαθεί να αποκτήσει τα χάπια που προκάλεσαν τη μεταμόρφωση του Κάλβιν Ζάμπο στον κακός Κύριο Χάιντ, ο οποίος είχε αφεθεί στο πορτ-μπαγκάζ εν αγνοία του Ρόμπι, ο έφηβος αναβιώνει ως ένα δαιμονικό ον με ένα φλεγόμενο κρανίο που μοιάζει με κράνος. Οδηγάει το αμάξι πλέον, που φλέγεται ομοίως. Αργότερα, το πνεύμα που είναι συνδεδεμένο με το αυτοκίνητο συστήνεται στον Ρόμπι ως το φάντασμα ενός άντρα με το όνομα Ήλαϊ Μόροου, που λέει ότι είχε δολοφονηθεί από μέλη συμμορίας. Ο Ήλαϊ προσφέρει βοήθεια στον Ρόμπι να καθαρίσει τη γειτονιά του σε αντάλλαγμα ο Ρόμπι, θα βοηθήσει να εκδικηθεί τον θάνατό του. Ο Ρόμπι γίνεται ένας τοπικός ήρωας, του οποίου η φήμη τραβάει την προσοχή του Τζώννυ Μπλέιζ, που ταξιδεύει στο Λος Άντζελες για να αντιμετωπίσει τον νέο Ghost Rider. Ο Ήλαϊ αργότερα, αποκαλύπτεται ως ο αποξενωμένος θείος του Ρόμπι, ένας Σατανιστικός κατά συρροήν δολοφόνος, που απήγαγε και δολοφόνησε τουλάχιστον 37 ανθρώπους σε τελετές, πριν πυροβοληθεί θανάσιμα από την αστυνομία, το 1999. Ένας δαιμονισμένος Ρόμπι αργότερα συναντά τον Τζώννυ Μπλέιζ που χρησιμοποιεί το Επιτίμιο Βλέμμα στο πνεύμα του Ήλαϊ. Ο Ήλαϊ ήταν επίσης αυτός που έσπρωξε τη μητέρα τού Ρόμπι από τις σκάλες, ενώ ήταν έγκυος με τον Γκέιμπ, προκαλώντας του Γκέιμπ τις αναπηρίες. Επί πλέον στην αντιμετώπιση του Κυρίου Χάιντ και του υποκόσμου, ο Ρόμπι και ο Ήλαϊ αγωνίζονται για την κυριαρχία στο σώμα του Ρόμπι. Ο Ρόμπι τελικά δένεται μόνιμα με τον Ήλαϊ και συμφωνεί να ικανοποιήσει τη δίψα του για φόνο, αλλά μόνο σκοτώνοντας ανθρώπους με κακές ψυχές.
Δυνάμεις και ικανότητες
Ο Ghost Rider είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να μεταμορφωθεί σε ένα σκελετώδη υπεράνθρωπο τυλιγμένο σε αιθέρια φλόγα που του προσδίδει υπερφυσικές δυνάμεις. Οι μοτοσυκλέτες που καβαλάει μπορούν να ταξιδεύσουν γρηγορότερα από οποιοδήποτε συμβατικό όχημα και μπορούν να εκτελέσουν φαινομενικά αδύνατα κατορθώματα όπως να οδηγηθούν σε κάθετη επιφάνεια, πάνω σε υδάτινες επιφάνειες και να πηδήξουν μεγάλες αποστάσεις που κανονικές μοτοσυκλέτες δεν μπορούν. Οι Ghost Riders είναι σχεδόν άφθαρτοι και τρομερά δύσκολο να τραυματιστούν με οποιαδήποτε συμβατικά μέσα, καθώς σφαίρες και μαχαίρια συνήθως τους διαπερνούν χωρίς να προκαλούν πόνο (μαχαίρια έχει παρουσιαστεί να λιώνουν, ενώ είναι στο σώμα τους). Πιθανώς να είναι πραγματικά αθάνατοι, καθώς όπως λέγεται τους δημιούργησε ο Θεός και μόνο ο Θεός μπορεί να τους καταστρέψει. Παρά το γεγονός ότι αποτελούνται από οστά και το πυρ της κολάσεως, το οι Ghost Riders διαθέτουν τρομερή υπεράνθρωπη δύναμη, αρκετή ώστε εύκολα να πάρουν ένα φορτηγό και να το ρίξουν στην απέναντι άκρη του δρόμου. Έχει αναφερθεί ότι ο Τζώννυ Μπλέηζ ως Ghost Rider μπορεί να συμπιέσει περίπου 25 τόνους (ή και περισσότερα, όπως φαίνεται στο World War Hulk).
Κάθε οντότητα του Ghost Rider επίσης είχε ικανότητες ιδιαίτερες για αυτόν ή αυτήν. Ντάνι Κετς
Bέντζενς
Ο  Μάικλ Μπαντιλίνο, πρώην μέλος του Αστυνομικού Τμήματος της Νέας Υόρκης, είναι το ένα τρίτο του "Οργανικού Μενταγιόν της Εξουσίας". Οι άλλες δύο είναι ο Κετς και ο Μπλέηζ (το Μενταγιόν ποτέ δεν εξηγήθηκε με κάθε αληθινή λεπτομέρεια). Κατέχει δυνάμεις που συνάδουν με εκείνα της εκδοχής του Ζάραθου ως Ghost Rider, παρόλο που ο ίδιος κατέχει επίσης το Βλέμμα της Εξιλέωσης και η μοτοσυκλέτα του φαίνεται να μοιράζεται χαρακτηριστικά με την εκδοχή του Νομπλ. Η εμφάνισή του χαρακτηρίζεται από βαθύ μοβ κρανίο, μεγάλα δόντια που προεξέχουν από την άνω γνάθο, και καμπυλωτά κέρατα στην κορυφή του κρανίου του.
Στην υπεράνθρωπη μορφή, ο Μπαντιλίνο ονομαζόταν Βέντζενς (=Εκδίκηση), και αρχικά προσπάθησε να σκοτώσει τον Ghost Rider, πιστεύοντας ότι είναι ο Ζάραθος. Ο Βέντζενς αργότερα έγινε σύμμαχος του Ghost Rider και του Τζώννυ Μπλέηζ. Θα έπαιρνε τον ρόλο του Ghost Rider και ακόμη αναφέρθηκε στον εαυτό του με αυτό το όνομα, όταν ήρθε αντιμέτωπος με τον Spider-Man, λίγο μετά τον φαινομενικό θάνατο του Ghost Rider σε μάχη με τον Ζάραθο. Αυτοκτόνησε μαζί με τον κακό Χέλγκεητ, προκαλώντας μια τεράστια έκρηξη μέσω του πυρός της Κολάσεως, της πηγής των μυστικιστικών φλογών που περιβάλλουν τα οστά και του Βέντζενς και του Ghost Rider.
Ο Βέντζενς επανεμφανίζεται κατά τα τελευταία τέσσερα τεύχη του Ghost Rider τόμος 2, εμπλεκόμενος στα σχέδια του Μελανόκαρδου να σκοτώσει τον Νόμπλ Κέηλ. Ο Βέντζενς βοηθά τον Ghost Rider στη μάχη, καταστρέφοντας τον Μελανόκαρδο και κυβερνώντας την Κόλαση κατά την απουσία του Κετς.
Η Τελευταία Αναμέτρηση των Πνευμάτων της Εκδίκησης
Ο πρώτος υπερφυσικός Ghost Rider είναι κασκαντέρ μοτοσικλετιστής Τζώννυ Μπλέηζ, ο οποίος, προκειμένου να σώσει τη ζωή του πατέρα του, συμφώνησε να δώσει την ψυχή του στον "Σατανά" (αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν ένας αρχιδαίμονας που ονομάζεται Mέφιστο). Το βράδυ και όταν περιβάλλεται από το κακό, η σάρκα του κυριεύεται από το πυρ της κολάσεως, προκαλώντας το κεφάλι του να γίνει ένα φλεγόμενο κρανίο. Καβαλάει μία φλογερή μοτοσυκλέτα και χειρίζεται το σήμα κατατεθέν του εκρήξεις της κολάσεως από το σώμα του, συνήθως από τα σκελετώδη χέρια του. Με τον καιρό, μαθαίνει ότι έχει δεθεί με τον δαίμονα Ζάραθο. Ο Μπλέηζ πρωταγωνίστησε στη σειρά από το 1972-1983. Η επακόλουθη Ghost Rider σειρά (1990-98) είχε ως πρωταγωνιστή τον Ντάννυ Κέτς ως νέο Ghost Rider. Μετά τον τραυματισμό της αδελφής του από νίντζα γκάνγκστερ, ο Κετς ήρθε σε επαφή με μια μοτοσυκλέτα που είχε κατά κάποιο τρόπο μαγευτεί μυστικιστικά να εμπεριέχει την ουσία από ένα Πνεύμα Εκδίκησης. Ο Μπλέηζ επανεμφανίστηκε σε αυτή τη σειρά της δεκαετίας του 1990 ως υποστηρικτικός χαρακτήρα, και αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ο Ντάννυ και η αδελφή του ήταν τα χαμένα αδέλφια του Τζώννυ Μπλέηζ. Στα κόμικ της δεκαετίας του 2000, ο Μπλέηζ έγινε και πάλι ο Ghost Rider, διαδεχόμενος τον Κετς. Το 2013, ο Ρόμπι Ρέγες έγινε Ghost Rider ως μέρος του Marvel NOW!
Επτά Ghost Rider δείχνουν τα φλεγόμενα κρανία τους για πρώτη φορά στην ιστορία από τον συγγραφέα Τζέησον Άαρων και τον καλλιτέχνη Ταν Ενγκ Χουατ. Ο Ντάνιελ Κετς επιστρέφει με μια νέα αποστολή: να συγκεντρώσει τις δυνάμεις όλων των Ghost Rider για τον άγγελο Ζαδκιήλ για να αποτρέψει τη διαφθορά των δυνάμεων με τους ανθρώπους-ξενιστές τους. Ο Ζαδκιήλ έχει άλλα κίνητρα, που κρατάει για τον εαυτό του, θέλοντας τις δυνάμεις των Ghost Rider για να γκρεμίσει τα τείχη της Νέας Ιερουσαλήμ και να ξεκινήσει έτσι πόλεμος με τους ουρανούς.
Μονοπάτι των Δακρύων
Μια εκδοχή του Ghost Rider εμφανίστηκε στη μίνι σειρά Ghost Rider: το Μονοπάτι των Δακρύων #1-6 (Απρίλιο–Σεπτέμβριο. 2007) από τον συγγραφέα Γκαρθ Ένις και τον καλλιτέχνη Κλέυτον Κρέην. Τοποθετώντας την ιστορία στη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, βρίσκει τον ομοσπονδιακό αξιωματικό Τράβις Πάρχαμ να εκδικείται για τον φόνο του φίλου του, έναν τέως σκλάβο ονόματι Κέιλεμπ, αλλά και της οικογένειάς του. Ο Πάρχαμ συναντά έναν ιππέα Ghost Rider που καταδιώκει τους ίδιους άντρες. Τελικά, ο Πάρχαμ μαθαίνει για το πως μεθοδεύτηκαν οι φόνοι και θέτει τη βοήθεια για το Πνεύμα της Εκδίκησης.
Ultimate Marvel
Στο Σύμπαν του Ultimate Marvel, ο Ghost Rider έκανε το ντεμπούτο του στο Ultimate Comics: Avengers τόμος 2, #2. Η προέλευσή του στο σύμπαν αυτό εξηγείται στο Ultimate Comics: Avengers τόμος 2, #4. Μια μέρα, ενώ είναι σε ένα ταξιδεύει, διασχίζοντας όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα ζευγάρι εικοσάρηδων, ο Τζώννυ Μπλέηζ και η Ρωξάνη Σίμπσον παν σε ένα μπαρ, όπου θα τους προσεγγίσει μια συμμορία μοτοσυκλετιστών, οι οποίοι τους κερνούν μπύρες. Η φιλική συμπεριφορά της συμμορίας είναι ένα τέχνασμα, καθώς σκοτώνουν τον μεθυσμένο Μπλέηζ ως μέρος μιας Σατανιστικής τελετής. Κατά την τελετή, κάνουν παζάρι τις ψυχές τους με τον Διάβολο με αντάλλαγμα τον πλούτο και την εξουσία. Ο Διάβολος κάνει το αίτημά τους, αλλά διατηρεί το πάνω χέρι. Ο αποθανών Μπλέηζ, επίσης, κάνει μια συμφωνία, όμως, ότι ο Διάβολος θα πάρει την ψυχή του σε αντάλλαγμα της διασφάλισης της ασφάλειας της Ρωξάνης. Για είκοσι χρόνια ο Μπλέηζ εκπαιδεύεται για να γίνει ο Ghost Rider, αποποιούμενος του Χριστιανικού του βαπτίσματος, και αποστέλλεται στον κόσμο, για να πάρει την εκδίκησή του. Αυτός εντοπίζει και σκοτώνει τα μέλη της συμμορίας των μοτοσυκλετιστών—τώρα πλούσια και σε θέσεις εξουσίας—έναν προς έναν. Σε απάντηση σε αυτούς τους θανάτους, ο Λευκός Οίκος εκδίδει μια Εκτελεστική Εντολή να σκοτωθεί ο Ghost Rider. Οι Εκδικητές είναι που θα αναλάβουν την αποστολή, χωρίς καμία γνώση για τον Ghost Rider, εκτός από το ότι είναι 2 μέτρα και κάτι ψηλός, και έχει τη δύναμη του Thor. Όταν οι Εκδικητές αποτύχουν να σταματήσουν τον Ghost Rider από τον φόνο του επόμενου στόχου του, η αλήθεια πίσω από την επιλογή των στόχων του Ghost Rider μαθεύεται, και ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Μάικλ Μπλάκθορν αποκαλύπτεται ότι είναι ο πρώην αρχηγός της συμμορίας των μοτοσικλετιστών, που πούλησε την ψυχή του για να γίνει ένας Ghost Rider, γνωστός και ως Βέντζενς, στον οποίο ο Μπλάκθορν τώρα μεταμορφώνεται. Κατά τη διάρκεια της αντιπαράθεσης, ο Ghost Rider σέρνει τον Βέντζενς σε μια εκκλησία, η οποία επαναφέρει και τους δύο στην ανθρώπινη μορφή τους, επιτρέποντας στον Punisher να τελειώσει τον Μπλάκθορν. Αφού υπερασπίζεται την περίπτωσή του, o Μπλέηζ αφήνεται να να φύγει. Αργότερα παρουσιάζεται σε ένα πάρκο με τον Διάβολο να βλέπει τη Ρωξάνη, που έφερε πίσω στη ζωή χωρίς καμία μνήμη του τι της συνέβη. Ο Διάβολος συμφωνεί να την αφήσει να ζήσει τη ζωή της, αν Μπλέηζ συνεχίσει να είναι ο Ghost Rider, στο οποίο ο Μπλέηζ συμφωνεί.
Ghost Rider 2099
Ο Ζήρο Κόκρανε, ο οποίος στο εναλλακτικό παράλληλο σύμπαν Marvel 2099 είναι μια ον του κυβερνοχώρου που έχει λάβει το Πνεύμα της Εκδίκησης, δεν είναι ένα υπερφυσικό ον, αλλά κυβερνητικό ον με ένα ψηφιοποιημένο αντίγραφο του Κόκρεην. Κάποια στιγμή συνναντά ένα φουτουριστικό αντίστιγμα του Μάικλ Μπαντιλίνο/ Βέντζενς. Ο Ghost Rider του 2099 φαίνεται να εξαφανίζεται κατά την ενοποίηση των 2099 βιβλία σε ένα ενιαίο τίτλο που ονομάζεται 2099 Κόσμος του Αύριο (World of Tomorrow). Στη συνέχεια εμφανίζεται στον "επίλογο" του 2099, Manifest Destiny, να διαφωνεί με την Τεχνητή νοημοσύνη που τον τροφοδοτεί.
Το Πνεύμα της Εκδίκησης
Αυτή η εκδοχή του, γνωστή και ως το Πνεύμα της Εκδίκησης, έκανε το ντεμπούτο του στους Φύλακες του Γαλαξία, σε ένα εναλλακτικό μέλλον του Marvel Universe. Έχει την ικανότητα να διασχίζει το διάστημα και να ρίχνει ακιδωτά βλήματα φωτιάς από τα χέρια του. Αυτός ο Ghost Rider είναι ένας θρησκευτικός ζηλωτής, πικραμένος με την εκκλησία (μια εκδοχή μιας Συμπαντικής Εκκλησίας της Αλήθειας) που διακήρυσσε ότι θα παράγει τον θεό με σάρκα και οστά. Αυτό το ον, καταστρέφεται από τον Ουράνιο Σκαθάνιο τον Έγκριτο. Αυτός ο Ghost Rider αυτοαναφέρεται απλά ως το Πνεύμα της Εκδίκησης, αν και το πραγματικό του όνομα αποκαλείται ως Αυτόλυκος από τον πλανήτη Σάρκα. Μετά από μία έκκληση βοήθειας από τον Άρχοντα της Φωτιάς (Firelord), οι Φύλακες του Γαλαξία βοηθούν έναν πλανήτη σε κίνδυνο, αυτός ο Ghost Rider τελικά βοηθά να καταστραφεί η απειλή. Το Πνεύμα της Εκδίκησης, ενώνει πολλά άλλα ισχυρά όντα, συμπεριλαμβανομένων των Μάρτινεξ, Χόλλυγουντ, Ρέπλικα, Άρχοντα της Φωτιάς, Φοίνιξ, IX και τον Μέηνφρεημ. Οι ήρωες, συσπειρωμένοι από τον Μάρτινεξ, μεένουν μαζί ως οι νέοι Γαλαξιακοί Φύλακες.
Marvel Zombies: Ημέρες Θανάτου
Ο Ghost Rider στο Marvel Zombies: Ημέρες Θανάτου (Marvel One-Shot 1, Μάιος 2007) εμφανίζεται ως ένας από τους μη μολυσμένους. Αργότερα εμφανίζεται στο "Marvel Zombies" στο σημείο στο οποίο ήρωες ζόμπι της Νέας Υόρκης κάνουν την επίθεσή τους στον Ασημένιο Σέρφερ. Αργότερα εμφανίζεται στο Marvel Zombies 3 ως μολυσμένος, ενώ κυνηγά τον Άνθρωπο Μηχανή, και στη συνέχεια εύκολα αποκεφαλίζεται.
Παιχνίδια
O χαρακτήρας εμφανίζεται στο δικό του παιχνίδι που δημιουργήθηκε από την Playtech και έχει αδειοδοτηθεί από τη Marvel
Το 1995, μια σειρά φιγούρων δράσης και παιχνιδιών μοτοσυκλετών κυκλοφόρησε από την Toy Biz. Αυτή η συλλογή κράτησε για δύο σειρές και περιλαμβάνονται εκδόσεις του Ghost Rider και υποστηρικτικών χαρακτήρων του, συμπεριλαμβανομένων των Μπλέηζ και Βέντζενς. Επί πλέον με μια αυτόνομη σειρά του Ghost Rider ενσάρκωσης του Ντάνι Κετς και των συμμάχων και εχθρών του, η Toy Biz παρήγαγε και μια μακέτα ("Επίπεδο 3", μόνο στη συγκεκριμένη σειρά) με τον Κέηλ και τη μοτοσυκλέτα του.
Υποδοχή
Τον Μάιο του 2011, τοποθετήθηκε στην 90η θέση στη λίστα του IGN "Κορυφαίοι 100 Ήρωες Κόμικ"
Ζακ Μούσχαλ
thumb|right|300px|Ζακ Μούσχαλ: "Σημάδι Φωτός". Βρυξέλλες, Πορτ ντε Ναμύρ. Ο Ζακ Μούσχαλ (Jacques Moeschal, Ουκλ 31 Ιουλίου 1913 – Ιξέλ 24 Δεκεμβρίου 2004) ήταν Βέλγος γλύπτης, καθηγητής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών των Βρυξελλών από το 1946 ως το 1978. Σπούδασε αρχιτεκτονική και γλυπτική στην Ακαδημία των Βρυξελλών (1929 – 1941). Επηρεάστηκε από το χαρακτήρα της αρχαίας τέχνης της κλασικής Ελλάδας και της φαραωνικής Αιγύπτου. Τα έργα του, αποφεύγοντας κλασικιστικές απομιμήσεις, είναι αφηρημένες μνημειακές συνθέσεις, απόλυτα προσαρμοσμένες στο φυσικό περιβάλλον τους. Η τέχνη του χαρακτηρίζεται συχνά ως «αρχιτεκτονική γλυπτική» (sculpture architectonique).
Ανάμεσα στις πιο γνωστές υπαίθριες δημιουργίες του Ζακ Μούσχαλ, που έχουν τοποθετηθεί σε περίοπτους χώρους των Βρυξελλών, είναι: «Το Σινιάλο του Ζέλικ» (Le Signal de Zellik, 1963), μια γιγαντιαία κατασκευή από μπετόν, ύψους 23 μέτρων, στον κόμβο ενός αυτοκινητόδρομου προς την Οστάνδη; «Οι Εννέα Επαρχίες» (Les Neuf Provinces, 1969), ένα ανάγλυφο από ανοξείδωτο ατσάλι στον τοίχο επάνω της Credit Communal (σήμερα Dexia), ορατό σε όλους τους διερχόμενους από τη λεωφόρο Βοτανικού Κήπου (Blvd du Jardin botanique); το «Σημάδι φωτός» (Signe de lumiere, 1999), το πιο ποιητικό έργο του, που αποτελείται από τρεις υπερμοντέρνες στήλες ύψους 10 μέτρων, τοποθετημένο σε εμφανές σημείο στον πολυσύχναστο οδικό κόμβο Πορτ ντε Ναμύρ (Porte de Namur) των Βρυξελλών; «Οδός των αιθέρων» (Voie des airs, 2002) στο διεθνές αεροδρόμιο Ζάβεντεμ των Βρυξελλών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι γλύπτες
Απάμα Β΄
Η Απάμα Β'  (περ. 292 π.Χ. - ?? ) ήταν πριγκίπισσα της Δυναστείας των Σελευκιδών, ηγεμόνων των ασιατικών κτήσεων της απέραντης αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου του Μέγα. Ήταν κόρη του Αντίοχου Α' του Σωτήρος, που βασίλεψε κατά την περίοδο (281 - 261 π.Χ.) και της Στρατονίκης, κόρης του Δημητρίου του Πολιορκητή. Νυμφεύθηκε τον ηγεμόνα της Κυρήνης, Μάγα, και πιθανώς ταυτίζεται με την Αρσινόη, μητέρα του μοναδικού παιδιού του που γνωρίζουμε σήμερα, της Βερενίκης Β', κατοπινής βασίλισσας της Αιγύπτου.
Περίπου το 275 π.Χ. συμφωνήθηκε ο γάμος της με τον ηγεμόνα της Κυρήνης, το Μάγα, ετεροθαλή αδερφό του φαραώ της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Β' του Φιλάδελφου. Μαζί απέκτησαν μια κόρη, τη Βερενίκη, της οποίας το χέρι προσφέρθηκε στο γιο και διάδοχο του Πτολεμαίου, τον Πτολεμαίο Γ' Ευεργέτη. Ο αρραβώνας έλαβε χώρα το 250 π.Χ. Την ίδια ή την επόμενη όμως χρονιά ο Μάγας απεβίωσε και η βασίλισσα του, η Απάμα προσέφερε το χέρι της κόρης της στο συγγενή της, Δημήτριο τον Καλό, γιο του Δημητρίου του Πολιορκητή, τον οποίο ανέβασε στο θρόνο της Κυρήνης.
Ωστόσο λίγο μετά την άφιξή του, ο Δημήτριος έγινε εραστής της ίδιας, πράγμα που εξόργισε τη νεαρή Βερενίκη. Έτσι υπό την καθοδήγησή της ξέσπασε πραξικόπημα. Ο Δημήτριος συνελήφθη στην κρεβατοκάμαρα της Απάμας και θανατώθηκε, ενώ η τελευταία γλίτωσε την τελευταία στιγμή. Η Κυρήνη τελικά προσαρτήθηκε εκ νέου στο κράτος των Πτολεμαίων και η Βερενίκη νυμφεύθηκε τον αρραβωνιαστικό της Πτολεμαίο Γ'. Η ημερομηνία θανάτου της Απάμας μας είναι άγνωστη, καθώς και ο τόπος που διέμενε μετά την απώλεια του θρόνου της.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Κυρηναϊκής Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Πέτρος Β΄ του Όλντενμπουργκ
Ο Πέτρος Β΄ (γερμ. Peter II., 8 Ιουλίου 1827 - 13 Ιουνίου 1900) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν δούκας του Όλντενμπουργκ. Ήταν αδελφός της Αμαλίας, συζύγου του Όθωνα της Ελλάδας.
Βιογραφία
Ο Νικόλαος Φρειδερίκος Πέτρος γεννήθηκε στο Όλντενμπουργκ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αύγουστου, του Όλντενμπουργκ και της Ίντα, κόρης του Βίκτωρα Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ .Η Ίντα ήταν η δεύτερη σύζυγος του πατέρα του ενώ η πρώτη ήταν η αδελφή της, Αδελαΐδα. Ο Πέτρος Β΄ είχε τρία επιζώντα ετεροθαλή αδέλφια: από τον πρώτο γάμο του Αύγουστου είχε την Αμαλία, σύζυγο του Όθωνα της Ελλάδα ς, και τη Φρειδερίκη, και από τον τρίτο γάμο του πατέρα του είχε τον Έλιμαρ.
Υπηρέτησε ως στρατηγός του ιππικού στον πρωσικό στρατό και ως στρατηγός του πεζικού στον στρατό του Αννόβερου. Το 1853 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε · κυβερνούσε σε μία χώρα 800.000 κατοίκων. Ήταν τρίτος εξάδελφος του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας και είχαν πολύ καλές οικογενειακές σχέσεις με τον κλάδο αυτόν του Οίκου. Έτσι στον Πόλεμο της Κριμαίας (1853-56) έλαβε το μέρος της Ρωσίας και εναντιώθηκε στην Αυστρία. Στον Α΄ Πόλεμο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (1848-51) διεκδίκησε περιοχές που κατέλαβε η Πρωσία, αλλά το 1866 παραχώρησε τις διεκδικήσεις που είχε στα δύο δουκάτα. Το επόμενο έτος συνεργάστηκε στρατιωτικά με την Πρωσία και τα στρατεύματά του ενσωματώθηκαν στα στρατεύματα του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας κατά τον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο.
Από την υπερβολική εργασιακή καταπόνηση απέκτησε καρδιακά προβλήματα και οι φυσιοθεραπευτές του τού συνέστησαν να κάνει ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Απεβίωσε το επόμενο έτος (1900) στη θερινή διαμονή του στο Ράστεντε. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄.
Οικογένεια
Ίσως ήταν πατέρας ενός -από μη νόμιμη σχέση- τέκνου:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Όλντενμπουργκ
Άγρια Μεραρχία
μικρογραφία|δεξιά|Στρατιώτες Καρατσάι της Άγριας Μεραρχίας το 1917. Η Αυτόχθων Έφιππη Μεραρχία Καυκάσου (Ρωσικά:Кавказская туземная конная дивизия), ή Άγρια Μεραρχία (Ρωσικά: Дикая дивизия) ήταν μεραρχία ιππικού του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού, που σχηματίστηκε το 1914. Αποτελείτο από εθελοντές από την Τσετσενία, Ινγκουσετία, Καρατσάι, Κιρκασία, Καμπάρντα, Αζερμπαϊτζάν, Νταγκεστάν και κάποιους από Οσετία, Αρμενία, Γεωργία, Αμπχαζία, Αντιάρα. Πήρε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διοικούμενη από Ρώσο στρατηγό, τον Μέγα Δούκα Μιχαήλ Αλεξανδρόβιτς Ροναμόφ, αδελφό του Τσάρου Νικολάου Β΄.
Το πραξικόπημα Κορνίλοφ
Με διαταγή του Στρατηγού Αλεξάντρ Κρίμοφ, διοικητής του 3ου Σώματος Ιππικού, ο διοικητής της μεραρχίας Στρατηγός Ντμίτρι Μπαγκράτιον και οι αξιωματικοί του αντέδρασαν στην υποτιθέμενη εξέγερση από Γερμανούς πράκτορες στην Πετρούπολη με μετεγκατάσταση από το μέτωπο του πολέμου στην Πετρούπολη κατά την διάρκεια του πραξικοπήματος Κορνίλοφ. Ωστόσο, οι Μουσουλμάνοι εκπρόσωποι του Σοβιέτ της Πετρούπολης, εικονικά μέλη της Ρωσικής Συντακτικής Συνέλευσης, έφθασαν στην Μεραρχία κατευθείαν από την πρωτεύουσα και όχι μόνο διέλυσαν τις φήμες για εξέγερση, αλλά απόδειξαν με έγγραφα ότι ο ίδιος ο Στρατηγός Κορνίλοφ ήταν ένας στασιαστής που οδηγεί τα στρατεύματά του κατά της κυβέρνησης.
Ανάμεσα σε αυτούς τους αντιπροσώπους ήταν κάποιοι γνωστοί Μουσουλμάνοι, όπως ο εγγονός του Ιμάμ Σαμίλ. Γι’ αυτό τον λόγο δεν συνελήφθησαν, μια απόφαση που ήταν ενάντια στις επιθυμίες των αξιωματικών του Κρίμοβ. Μια τέτοια σύλληψη θα ήταν παραβίαση των εθίμων φιλοξενίας της Τσετσενίας και του Νταγκεστάν. Αδυνατώντας να εκτελέσει την διαταγή, ο διοικητής της μεραρχίας Κρίμοβ αυτοκτόνησε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας
Αλία
Αλίη ή Αλία (η διαφορά στη λήξη οφείλεται απλά σε διαλεκτικές παραλλαγές) είναι το όνομα των παρακάτω χαρακτήρων στην Ελληνική μυθολογία:
Γενεαλογικό δένδρο
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Νηρηίδες
Μπενιέ
Το μπενιέ (γαλλικά: beignet) είναι είδος τηγανητού ή βαθύ τηγανητού αρτοσκευάσματος, που φτιάχνεται συνήθως από ζύμη μαγιάς στη Γαλλία, αλλά μπορεί επίσης να παρασκευαστεί από άλλα είδη ζύμης. Στη Γαλλία υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές του, τουλάχιστον 20 και μπορεί να διαφέρουν σε σχήμα, αλεύρι που χρησιμοποιείται για τη ζύμη και γέμιση. Είναι δημοφιλές στη γαλλική, ιταλική και γαλλοαμερικανική κουζίνα. μικρογραφία|Παρασκευή μπενιέ στο [[Café du Monde στη Νέα Ορλεάνη]]
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ντόνατς Κατηγορία:Αρτοσκευάσματα
Λοράν Λαμότ
Ο Λοράν Λαμότ (Laurent Salvador Lamothe, γενν. στις 14 Αυγούστου 1972) είναι πολιτικός από την Αϊτή, υπουργός Εξωτερικών από το 2011 και πρωθυπουργός της χώρας από το 2012. Ήταν νωρίτερα συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Global Voice Group. Το Δεκέμβριο του 2014 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, εν μέσω βίαιων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Είναι παντρεμένος με 2 κόρες.
Βιογραφία
Γιος ενός γιατρού και μιας ζωγράφου, ο Λαμότ γεννήθηκε στο Πορτ ο Πρενς. Μεγάλωσε σε ακαδημαϊκό, καλλιτεχνικό και αθλητικό περιβάλλον. Ο μεγαλύτερός του αδερφός ήταν για κάποιο διάστημα αρχηγός στην εθνική ομάδα τένις της χώρας του για το Κύπελλο Ντέιβις. Ο Λοράν ήταν κι εκείνος τενίστας και εκπροσώπησε την Αϊτή στο Κύπελλο Ντέιβις το 1994 και το 1995.
Την ίδια περίοδο έφυγε από τη χώρα του για τις ΗΠΑ, όπου ολοκλήρωσε την πανεπιστημιακή του εκπαίδευση. Απέκτησε τίτλο μπάτσελορ στις Πολιτικές Επιστήμες από το πανεπιστήμιο Μπάρι στο Μαϊάμι και στράφηκε στη διοίκηση επιχειρήσεων, αποκτώντας μεταπτυχιακό τίτλο με τιμητική μνεία από το πανεπιστήμιο του Σεντ Τόμας στη Φλόριντα.
Έπειτα από 2 χρόνια ίδρυσε την τηλεπικοινωνιακή εταιρεία Global Voice Group μαζί με τον συνεργάτη του στις επιχειρήσεις, Πάτρικ Μπέικερ. Η εταιρεία όταν ξεκίνησε ήταν πολύ μικρή, σήμερα όμως αποτελεί τη μεγαλύτερη τηλεπικοινωνιακή εταιρεία στη χώρα.
Πολιτική καριέρα
Η ενεργός ανάμειξή του στην κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας του τον έκαναν να αποδεχτεί τη θέση του συμβούλου του προέδρου Μισέλ Μαρτελί. Προκειμένου να αποφύγει συγκρούσεις ενδιαφέροντος, ο Λαμότ παραιτήθηκε από όλες τις επιχειρήσεις του. Επίσης έγινε μέλος της προσωρινής επιτροπής για την ανασυγκρότηση της Αϊτής (CIRH).
Την 1η Μαρτίου 2012 ο Λαμότ διορίστηκε από τον πρόεδρο Μαρτελί στην πρωθυπουργία. Διαδέχθηκε τον παραιτηθέντα Γκάρι Κονίλ.
Έπειτα από συζήτηση που έγινε αναφορικά με την εθνικότητα συγκεκριμένων γερουσιαστών και υπουργών από την Αϊτή, το προκαταρκτικό πόρισμα της Επιτροπής της Γερουσίας για το θέμα της Εθνικότητας δημοσιεύτηκε στις 8 Μαρτίου 2012 και αποφάνθηκε ότι τα έγγραφα εθνικότητας που προσκόμισε ο Λοράν Λαμότ ήταν όλα πλήρη.
Στις 10 Απριλίου 2012 ο διορισμός του Λαμότ στη θέση του πρωθυπουργού εγκρίθηκε και από τη Γερουσία, με 19 ψήφους υπέρ και 3 κατά. Στη Βουλή των Αντιπροσώπων υπερψηφίστηκε με 62 υπέρ έναντι 3 κατά στις 3 Μαΐου 2012. Ο επίσημος διορισμός του έγινε στις 4 Μαΐου 2012.
Στις 14 Δεκεμβρίου 2014 ο Λαμότ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία εν μέσω αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, που ζητούσαν την παραίτηση όχι μόνο του ίδιου αλλά και του προέδρου Μαρτελί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αϊτής
Λιτόχωρο
Το Λιτόχωρο  είναι κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Πιερίας με πληθυσμό 6.995 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται το νότιο τμήμα του νομού, στις ανατολικές απολήξεις του Ολύμπου, 23 χλμ. της Κατερίνης και απέχει 92χλμ. από τη Θεσσαλονίκη. Η πρώτη έγγραφη μνεία για το Λιτόχωρο γίνεται στο α΄ ήμισυ του 16ου αιώνα, όταν ο Άγιος Διονύσιος συνοδοιπόρος του Οσίου Νικάνορα της Μονής Ζάβορδας επισκέφθηκε την περιοχή  και ίδρυσε το ομώνυμο μοναστήρι. Το Λιτόχωρο είναι δημοφιλής πόλη για εκείνους που επιθυμούν να ξεκινήσουν αναρρίχηση στον Όλυμπο. Στα βορειοδυτικά του Λιτοχώρου βρίσκεται η Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω. μικρογραφία|Πανοραμική άποψη της νότιο-ανατολικής περιοχής της Πλάκας Λιτοχώρου.
Ονομασία
Υπάρχουν πέντε εκδοχές για τρεις ορθογραφίες της λέξης Λιτόχωρο (ή Λητόχωρο ή Λυτόχωρο), με την επικρατούσα να δίνει και τη σημερινή ονομασία με γιώτα.
Η μυθική Λητώ θεωρείται υπαίτια για την ορθογραφία με η, ενώ η γραφή με υ προκύπτει από το «λυτός» (δηλ. ελεύθερος) τόπος. Το τελευταίο οφείλεται πιθανόν στο μετριότερο καθεστώς οθωμανικής κυριαρχίας (σε σύγκριση με άλλες περιοχές) του κεφαλοχωριού της Πιερίας ή γενικά στο «ελευθερίζον» φρόνημα των ντόπιων. Επιπρόσθετα, η λέξη ίσως προέρχεται από τη βυζαντινή λέξη λιτή (+χώρος), δηλαδή την προσευχή. Ακόμη, μπορεί να είναι παράφραση της λέξης Λιθόχωρο, δηλαδή του πέτρινου τόπου, γνώμη που βρίσκει τους περισσότερους υποστηρικτές. Σε διάφορους χάρτες της Μακεδονίας του 16ου και 17ου αιώνα, αναφέρεται ως “Λισσάς” από το ομηρικό “λις”, που σημαίνει γκρεμός ή γυμνή-λεία πέτρα. Υπάρχει, τέλος, η άποψη πως Λιτόχωρο σημαίνει απλώς λιτός χώρος ή την βυζαντινή λέξη "λιτή" που σημαίνει προσευχή.
Πλάκα Λιτοχώρου
Ανατολικά της κωμόπολης του Λιτοχώρου βρίσκεται η περιοχή Πλάκα, γνωστή στην Πιερία ως Πλάκα Λιτοχώρου. Η περιοχή εκτείνεται από τη Λεπτοκαρυά μέχρι το λιμάνι της Γρίτσας. Μέσα από την Πλάκα περνάει ο αυτοκινητόδρομος Ε75 (Εθνική οδός Αθηνών-Θεσσαλονίκης). Η παραλία της Πλάκας αριθμεί πληθώρα ξενοδοχείων, εστιατορίων, τουριστικών κάμπινγκ και νυχτερινών κέντρων καθώς αποτελεί τουριστικό προορισμό για πολλούς κατοίκους των νομών Πιερίας, Θεσσαλονίκης και Λάρισας. Στην Πλάκα Λιτοχώρου υπάρχουν επίσης πολυτελείς οικίες, κτήματα με ελαιόδεντρα και καπνά. μικρογραφία|Θέα των κορυφών του Ολύμπου, από το Λιτόχωρο.
Πρόσβαση και μετακινήσεις
Το Λιτόχωρο είναι προσβάσιμο μέσω του αυτοκινητοδρόμου 1 (Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι) από την περιοχή της Πλάκας Λιτοχώρου και μέσω της επαρχιακής οδού που συνδέει το Λιτόχωρο με την πόλη της Κατερίνης. Υπάρχει σταθμός ΚΤΕΛ που εξυπηρετεί το επιβατικό κοινό για Κατερίνη και Θεσσαλονίκη μέσω Κατερίνης, ενώ εβδομαδιαία εκτελούνται δρομολόγια και για την Αθήνα. Ο Σιδηροδρομικός σταθμός Λιτοχώρου αποτελεί σταθμό μετεπιβίβασης από Αθήνα για Θεσσαλονίκη (και το αντίστροφο). Επιπλέον, υπάρχει και μια στάση ταξί στην πλατεία η οποία εξυπηρετεί τους τουρίστες που θέλουν να μετακινηθούν στο χωριό και όχι μόνο.
Υποδομή
Στο Λιτόχωρο λειτουργούν τράπεζες ένας παιδικός σταθμός, 4 νηπιαγωγεία, τρία δημοτικά, ένα γυμνάσιο, ένα λύκειο, γήπεδο ποδοσφαίρου, μπάσκετ, 4 γήπεδα αντισφαίρισης, κέντρο υγείας, πολιτιστικό κέντρο, δημοτικό γυμναστήριο, αθλητικές εγκαταστάσεις στίβου και άλλων αθλημάτων όπως ρυθμική γυμναστική, παιδικές χαρές, και πληθώρα εστιατορίων, νυχτερινών κέντρων και καφενείων. Ξεχωρίζει το δημοτικό στάδιο «Πύρρος Δήμας» (1.500 θεατών περίπου). Τρεις μεγάλες εκκλησίες, ο Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Δημήτριος και ο Άγιος Γεώργιος, αποτελούν και τις ενορίες του χωριού, αν και υπάρχουν διάσπαρτα παρεκκλήσια. Αξιομνημόνευτο είναι το κοιμητήριο του Αγίου Αθανασίου στους πρόποδες του Ολύμπου, όπως και οι ναΐσκοι της Παναγίας, της Αγίας Παρασκευής, του Προφήτη Ηλία στο λόφο μπροστά στο φαράγγι του Ενιπέα, των Αγίων Αποστόλων, της Αγ. Σολομωνής και της Αγίας Μαρίνας. Ένα εκκλησάκι έχει χτιστεί κάτω από έναν πλάτανο προς τιμήν του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος κήρυξε στη σκιά του δένδρου κατά την Τουρκοκρατία. Λίγο έξω από τον οικισμό υπάρχει και το μετόχι της Μονής Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω, που στην ουσία επρόκειται για την νέα μονή.
Στις 23 Ιουλίου 1999 εγκαινιάστηκε στο Λιτόχωρο το πρώτο διεθνές πολιτιστικό κέντρο με σκοπό την προβολή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πρώτος πρόεδρος του Ιδρύματος ανέλαβε ο καθηγητής αρχαιολογίας Δημήτριος Παντερμαλής.
Το 2015 δημιουργήθηκε το Κέντρο Πληροφόρησης Εθνικού Δρυμού Ολύμπου, που αποτελεί την έδρα του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Ολύμπου. Ο χώρος διαθέτει έκθεση που αφορά στην προβολή του εθνικού δρυμού, αλλά και αμφιθέατρο, αίθουσα συνεδριάσεων και βιβλιοθήκη για την διεξαγωγή συνεδρίων και την διευκόλυνση σχετικών επιστημονικών κλάδων που ασχολούνται με την μελέτη του Ολύμπου.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Ενθύμιον 1912
Αρχαιότητα
Η αρχαία Πίμπλεια, που αναφέρεται από αρχαίους συγγραφείς, τοποθετείται κοντά στη σημερινή πολιτεία, κάτω από το μετόχι του Αγίου Διονυσίου.
Πρώιμη Νεότερη Περίοδος και Νεωτερικότητα
Χωρίς να είναι επιβεβαιωμένο ιστορικά, η ίδρυση του Λιτοχώρου τοποθετείται κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο, έπειτα από σειρα πολιτικών και οικονομικών δυσχερειών που οδήγησαν σε μετακίνηση πληθυσμών στην περιοχή της Μακεδονίας. Κατά την Οθωμανική περίοδο στην περιοχή της Πιερίας, τα σημαντικά κεφαλοχώρια ήταν το Λιτόχωρο, ο Μοσχοπόταμος (Δρυάνιστα) και ο Κολινδρός.
Στο Λιτόχωρο κατέφυγε και ο Ρήγας Φεραίος μετά το φόνο του Τούρκου προκρίτου στο Βελεστίνο. Ξένοι αλλά και Έλληνες περιηγητές αναφέρουν ότι η πλειονότητα των κατοίκων ήταν ναυτικοί, ενώ υπήρχαν και εργαστήρια υφασμάτων (σκουτιά). Επίσης, ότι στο Λιτόχωρο λειτουργούσε σχολείο με δάσκαλο ιερέα και 250 μαθητές, που μάθαιναν γραφή και ανάγνωση, ενώ στις μεγάλες τάξεις διδάσκονταν ο Θουκυδίδης και ο Δημοσθένης. Μερικοί μάθαιναν και λατινικά.
Τη νύχτα της 15ης προς 16ης Φεβρουαρίου 1878 αποβιβάστηκε στην ακτή του Λιτοχώρου, στην Πλάκα, σώμα 500 εθελοντών υπό τον Κοσμά Δουμπιώτη, το οποίο κατέλαβε το Λιτόχωρο, εγκατέστησε στην περιοχή το στρατηγείο του και μοίρασε όπλα στους κατοίκους. Στις 19 Φεβρουαρίου σχηματίστηκε στο Λιτόχωρο η Προσωρινή κυβέρνηση της Μακεδονίας, με μέλη τοπικούς παράγοντες και πρόεδρο τον πρόκριτο Ευάγγελο Κοροβάγκο, οι οποίοι διακήρυξαν «την ένωσιν της Μακεδονίας μετά της μητρός Ελλάδος», δηλώνοντας ότι θα αγωνίζονταν γι' αυτήν. Σε σύντομο χρονικό διάστημα προσχώρησαν όλα τα χωριά του Ολύμπου και των Πιερίων. Στις 24 Φεβρουαρίου περίπου 400 εθελοντές κατευθύνθηκαν προς βορρά για να καταλάβουν άλλα χωριά. Στις 4 Μαρτίου περίπου 1.000 Τούρκοι επιτέθηκαν εναντίον του Λιτοχώρου και το λεηλάτησαν. Οι περισσότερες οικογένειες κατέφυγαν στη Θεσσαλονίκη και πολλά γυναικόπαιδα στη μονή Διονυσίου του Ολύμπου.
Σύγχρονη ιστορία
Οι καταγόμενοι από το Λιτόχωρο ναυτικοί Μ. Κωφός και Ν. Βλαχόπουλος χρησιμοποιήθηκαν ως οδηγοί του υποπλοιάρχου Βότση, κατά την επιχείρηση για τον τορπιλισμό του τουρκικού καταδρομικού «Φετίχ Μπουλέν», στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης (1912).
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή έγινε μαζική προσέλευση προσφύγων στην Ελλάδα και στο Λιτόχωρο άρχισε η εσπευσμένη απαλλοτρίωση των μεγάλων εκτάσεων γης και η διανομή τους σε ακτήμονες, είτε αυτοί ήταν γηγενείς είτε πρόσφυγες.
Στις 16 Απριλίου 1943, στο πλαίσιο των δράσεων των Γερμανών Ναζί εναντίον των ανταρτών, τρία αεροπλάνα απογειώθηκαν από το αεροδρόμιο της Λάρισας για να βομβαρδίσουν το δημοτικό σχολείο του χωριού, όπου είχαν εσφαλμένες πληροφορίες ότι αποτελούσε έδρα των ανταρτών του Ολύμπου. Οι βόμβες δεν βρήκαν τον στόχο τους, προκάλεσαν όμως, αλλού στο χωριό, θάνατο και καταστροφές. Επίσης βομβαρδίστηκε το μετόχι του Αγίου Διονυσίου, καθώς και τα εξωκλήσια του προφήτη Ηλία, του Αγίου Ιωάννη και των Αγίων Αποστόλων. Στις 29 Απριλίου οι Ναζί προχώρησαν στην καταστροφή με εκρηκτικά της ιστορικής μονής του Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω, καθώς είχαν φαίνεται καταφύγει εκεί αντάρτες. Έκτοτε η μονή μεταφέρθηκε στο μετόχι της.
Τα ξημερώματα στις 31 Μαρτίου του 1946, και ενώ σ΄ όλη την Ελλάδα άνοιγαν με την ανατολή του ηλίου οι κάλπες για τη διεξαγωγή των πρώτων μεταπολεμικών εκλογών, αντάρτες κομμουνιστές υπό τον Καπετάν Υψηλάντη εξαπέλυσαν αιφνιδιαστική επίθεση στο Σταθμό Χωροφυλακής του Λιτόχωρου με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 9 χωροφύλακες και 2 στρατιώτες. Ο εμφύλιος πόλεμος μόλις άρχιζε.
Πολιτισμός
Κατεξοχήν ναυτικός τόπος, στο Λιτόχωρο από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις είναι η Ναυτική Εβδομάδα. Αυτές γίνονται κάθε δύο χρόνια στο πάρκο του Λιτοχώρου. Λειτουργεί επίσης από το 2002 Ναυτικό Μουσείο, το οποίο αναφέρεται στην ναυτική παράδοση του Λιτοχώρου (αρχείο Λιτοχώρου) και ευρύτερα στην Εμπορική Ναυτιλία με πλήθος εκθεμάτων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Υπάρχουν όμως και πλήθος άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων με θρησκευτικό, αθλητικό και ιστορικό χαρακτήρα.
Προς τιμήν του Θεόφραστου και του Ιωάννη Σακελλαρίδη έχει δημιουργηθεί δημοτική χορωδία («Χορωδία Ιωάννης Σακελλαρίδης»), μιας και ο τελευταίος γεννήθηκε στο Λιτόχωρο. Ταυτόχρονα λειτουργεί και ιδιωτικός σύλλογος με το όνομα «Ίδρυμα Ιωάννης Σακελλαρίδης» με καλλιτεχνικές δράσεις που αφορούν χορωδία, θέατρο, όπερα και οπερέτα. Επιπλέον στο Λιτόχωρο υπάρχει πολιτιστικός όμιλος με τμήματα παραδοσιακού χορού, ζωγραφικής, αγιογραφίας κ.ά. ο οποίος δημοσιεύει το έργο του και πρωτοστατεί στην οργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων. Από το 2018, λειτουργεί και η δημοτική πινακοθήκη «Βασίλειος Ιθακήσιος». μικρογραφία|285x285εσ|Η πλατεία του χωριού Γενικά η καλλιτεχνική δραστηριότητα που αναπτύσσεται στον τόπο εκπλήσσει, δεδομένου του πληθυσμού του. Στο Λιτόχωρο λειτουργούσε και λειτουργεί πληθώρα νεανικών θεατρικών ομάδων, με πλούσιο έργο και δράση, οι οποίες περιστρέφονται στα ρεύματα του νεοελληνικού και διεθνούς δράματος, μεταφέροντας στοιχεία από αυτά στους κατοίκους του. Το Λιτόχωρο έχει αξιοπρόσεκτη καλλιτεχνική, αλλά και εκπαιδευτική παράδοση, με τις δυναμικές σχέσεις που παρατηρούνται σε αυτό τον τόπο, αλλά και την φιλομουσία των κατοίκων του, να αποτελούν και το καύσιμο αυτής της διαχρονικής πρακτικής. Ο τόπος έχει ακόμα ευφημιστεί, λόγω της ποιότητας της διάχυσης του φωτός, ως ιδανικός για φωτογραφία.
Δημοτικές εκδηλώσεις
Ο Δήμος Δίου - Ολύμπου πρωτοστατεί στην οργάνωση των πολιτιστικών εκδηλώσεων. Το Φεβρουάριο με Μάρτιο διεξάγεται το φαντασμαγορικό καρναβάλι με παρέλαση αρμάτων και με κορύφωση των εκδηλώσεων όταν καίνε τους κέδρους στις γειτονιές των σπιτιών, που ονομάζουν μπαΐρια. Προσφέρονται σαρδέλες και κρασί. Την Καθαρά Δευτέρα στο Ξηροκάμπι γίνεται διαγωνισμός για το πέταγμα χαρταετού και ρέει άφθονο το τσίπουρο, που συνοδεύει το χορό και τα νηστίσιμα φαγητά. Το Μάιο γίνεται η διήμερη πολιτιστική συνάντηση. Το Ιούλιο γίνονται τα Θερινά του Δήμου, που διοργανώνει ο Δήμος Λιτοχώρου με τη χορωδία του και τα χορευτικά συγκροτήματα και διαρκούν δέκα ημέρες. Στις εκδηλώσεις λαμβάνουν μέρος και χορωδίες από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Επίσης, ανεβαίνουν θεατρικές παραστάσεις. Τον Αύγουστο πραγματοποιούνται τα Ολύμπια, αγώνες στίβου και ανωμάλου δρόμου στο Δημοτικό Στάδιο του Λιτοχώρου.
Επιπλέον, πραγματοποιείται ετησίως τους καλοκαιρινούς μήνες ο διεθνής αγώνας δρόμου "OLUMPUS MARATHON". Οι εθελοντές, με τη συμμετοχή και γνωστών αθλητών - μαραθωνοδρόμων, ξεκινούν από το Δίον, ανεβαίνουν στο βουνό μέσω μονοπατιού μέχρι περίπου τα 2.700 μ. (Οροπέδιο των Μουσών) και ακολουθούν, στην κατάβαση, το μονοπάτι που διασχίζει την κοιλάδα του ποταμού Ενιπέα και τερματίζουν στο πάρκο του Λιτοχώρου. μικρογραφία|Άποψη του Λιτοχώρου από ψηλά.
Θρησκευτικές εκδηλώσεις
Εκτός αυτών των εκδηλώσεων, ενδιαφέρον παρουσιάζει και η περιφορά των Επιταφίων όλων των ναών, τη Μεγάλη Παρασκευή, με σημείο συνάντησης το "παζάρι", όπου ψάλλονται τα εγκώμια από χορωδίες ανδρών των ενοριών, συναγωνιζόμενες "άτυπα", για το ποια θα ψάλει με τον πιο άρτιο τρόπο. Επίσης, τα Θεοφάνεια αναβιώνει το πιθανώς βυζαντινό έθιμο των Σίχνων και της πορτοκαλιάς. Περιλαμβάνει τη μεταφορά των Σίχνων (λάβαρα με ψηλούς ιστούς, αργυρούς σταυρούς και πολύχρωμες σημαίες) από τα εξωκλήσια των εκκλησιών στους κύριους ναούς, ενώ στη συνέχεια όλοι μαζί καταλήγουν στα παγωμένα νερά του Ενιπέα, στο "λάκκο" κατά τους ντόπιους, όπου ρίχνουν τον Τίμιο Σταυρό. Ταυτόχρονα διοργανώνονται και πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Στο Λιτόχωρο επίσης, λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο τα "Προμήθεια", γιορτή πολυθεϊστών νεοπαγανιστών, οι οποίοι συγκεντρώνονται από όλη την Ελλάδα και από άλλες χώρες για να τιμήσουν το αρχαίο ελληνικό θρησκευτικό πνέυμα και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Οι τελετές αναπαριστούν τις αρχαίες ελληνικές λατρευτικές τελεστίες και γίνονται τον Ιούλιο στον χώρο του "Αλσους Προμηθέως", κοντά στο παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη. Ακολουθούνται από σειρά καλλιτεχνικών και θρησκευτικών δρομένων που συνήθως είναι μέρος του ευρύτερου προγράμματος θερινών πολιτιστικών εκδηλώσεων του Λιτοχώρου.
Ιστορικές εκδηλώσεις
Το Λιτόχωρο με εκδηλώσεις το Φεβρουάριο τιμά την επέτειο από την Επανάσταση του Λιτοχώρου με πανηγυρικό τρόπο. Στα «Κοροβάγκεια» γίνεται παρέλαση, χορός και στη συνέχεια αγώνας δρόμου στο πάρκο της πόλης. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι ότι σε τακτικά χρονικά διαστήματα γίνονται τοπικοί αγώνες ποδοσφαίρου 11×11 στα 2 δημοτικά γήπεδα που υπάρχουν.
Αδελφοποιημένοι Οικισμοί
Το Λιτόχωρο έχει αδελφοποιηθεί με το Ψυχρό Λασιθίου.
Αθλητισμός
Στο Λιτόχωρο δραστηριοποιείται από το 1928 ο αρχαιότερος εν ενεργεία αθλητικός σύλλογος της Πιερίας (και ένας από τους παλαιότερους στην Ελλάδα), ο Απόλλων Λιτοχώρου, ιδρυθείς το 1928.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Πιερίας Κατηγορία:Όλυμπος