cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γουατεμάλα
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι της χώρας ήταν οι Καραΐβοι, οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί από τα πανάρχαια χρόνια στα υψίπεδα. Αργότερα εκδιώχθηκαν από λαούς που προέρχονταν από το Μεξικό και ανήκαν στον κορμό των Μάγιας. Η πρώτη απόδειξη ανθρώπινου εποικισμού στη χώρα ανάγεται στο 10.000 π.Χ., ωστόσο υπάρχουν μαρτυρίες που φέρουν τον εποικισμό αυτό να πραγματοποιήθηκε ήδη στο 18.000 π.Χ., με βάση τα ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης. Οι Μάγιας, οι οποίοι ήταν και οι πρώτοι κάτοικοι, ανέπτυξαν σημαντικότατο πολιτισμό. Ο ισπανικός αποικισμός ξεκίνησε από το 1518 και από την περίοδο αυτή και μετά, οι ιθαγενείς αποδεκατίστηκαν από τις ασθένειες που μεταδόθηκαν από τους λευκούς σε πολλές πόλεις. Η Γουατεμάλα ιδρύθηκε από τον τοποτηρητή του Ερνάν Κορτές, τον Πέδρο ντε Αλβαράδο.
Στη διάρκεια της ισπανικής κατάκτησης, η Γουατεμάλα ήταν μία από τις πέντε επαρχίες της Γενικής Διοίκησης της Γουατεμάλας (Capitanía General de Guatemala) και μέρος της Νέας Ισπανίας (Μεξικό). Η πρώτη πρωτεύουσα ονομάστηκε Τεκπάν και ιδρύθηκε στις 25 Ιουλίου 1524 με το όνομα Πόλη του Σαντιάγο ντε Γουατεμάλα (Villa de Santiago de Guatemala). Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη Βιέχα (Ciudad Vieja) το 1527. Το 1541 ηφαιστειακές εκρήξεις, πλημμύρες και άλλες φυσικές καταστροφές, όπως σεισμοί, συνετέλεσαν στη μεταφορά της πρωτεύουσας στην Αντίγουα. Η τελευταία καταστράφηκε από σεισμούς και η χώρα απέκτησε τη σημερινή της πρωτεύουσα το 1776. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1821, η χώρα κηρύχθηκε ανεξάρτητη από την Ισπανία. Ωστόσο, το Μεξικό δε δέχθηκε την απόσχιση και επανέκτησε με στρατιωτικά μέσα τις αποσχισμένες επαρχίες. Οι επαρχίες όμως της Γουατεμάλας δημιούργησαν τις Ενωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Αμερικής ή αλλιώς Ομοσπονδία της Κεντρικής Αμερικής (Federacion de Estados Centroamericanos). Ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος (1826) ανάμεσα στους φιλοβασιλικούς και στους φιλελεύθερους, ο οποίος έληξε το 1829 με την επικράτηση των οπαδών της δημοκρατίας. Ο επικεφαλής της επανάστασης, Φρανσίσκο Μοραζάν έγινε Πρόεδρος και προσπάθησε να πραγματοποιήσει μεταρρυθμίσεις στο κράτος. Ωστόσο, η Εκκλησία έστρεψε τους αυτόχθονες κατά της κυβέρνησης και ξέσπασε νέος εμφύλιος πόλεμος, το 1837, ο οποίος οδήγησε στη διαίρεση των επαρχιών, οι οποίες έγιναν αυτόνομες.
Η νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας χαρακτηρίζεται από περιόδους συνεχούς αστάθειας και πολλά πραξικοπήματα. Έτσι, στις 4 Ιουλίου 1944, ο δικτάτορας Χόρχε Καστανιέδα παραιτήθηκε έπειτα από μαζικές κινητοποιήσεις και απεργίες. Ο Στρατηγός Χουάν Φεντερίκο Πόνσε, ο οποίος τον αντικατέστησε ανατράπηκε στις 20 Οκτωβρίου 1944 με πραξικόπημα, από τους Φρανσίσκο Χαβιέρ Αράνα και τον Χακόμπο Αρμπένς Γκουσμάν. Σχεδόν 100 άνθρωποι βρήκαν το θάνατο στη διάρκεια του πραξικοπήματος και σχηματίστηκε στρατιωτική κυβέρνηση με διοικητές τους Αράνα, Αρμπένς και Χόρχε Τοριέγιο Γκαρίδο. Η χούντα διεξήγαγε τις πρώτες ελεύθερες εκλογές, στις οποίες αναδείχθηκε νικητής ο επιφανής συγγραφέας και εκπαιδευτικός Χουάν Χοσέ Αρέβαλο, με 85% των ψήφων. Ο χριστιανοσοσιαλιστής Αρέβαλο υπήρξε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος ηγέτης στη χώρα, ο οποίος ολοκλήρωσε κανονικά τη θητεία του και ακολούθησε φιλοαμερικανική πολιτική, εμπνευσμένη από το «Νιου Ντιλ» του Ρούσβελτ. Το 1954, ανατράπηκε σε σχεδιασμένο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα (γνωστό και ως «πραξικόπημα της μπανάνας», εξαιτίας των συμφερόντων της εταιρείας μπανάνας United Fruit Company για χάρη της οποίας έγινε το πραξικόπημα από τη CIA), ο Αρμπένς Γκουσμάν, δημοκρατικά εκλεγμένος διάδοχος του Αρέβαλο. Στο πραξικόπημα εκείνο έλαβαν μέρος επίσης εκκλησιαστικοί παράγοντες και Γουατεμαλανοί κτηματίες. Νέος ηγέτης ανέλαβε ο Συνταγματάρχης Κάρλος Καστίγιο Άρμας, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1957. Ακολούθησε περίοδος συνεχών στρατιωτικών κυβερνήσεων. Την ίδια περίοδο, πολλοί αντάρτες άρχισαν να δραστηριοποιούνται στα βουνά και θέλησαν να εγκαθιδρύσουν μαρξιστικά καθεστώτα, ερχόμενοι σε ρήξη με τα ακροδεξιά καθεστώτα.
Ο στρατιωτικός ηγέτης Μιγκέλ Ιντίγορας Φουέντες έμεινε γνωστός περισσότερο γιατί κάλεσε σε μονομαχία σε γέφυρα στα νότια σύνορα τον Πρόεδρο του Μεξικού, για να τερματιστεί η ένταση για την παράνομη αλιεία από μεξικανικά πλοία στις ακτές του Ειρηνικού. Δύο από αυτά τα σκάφη βυθίστηκαν από την Πολεμική Αεροπορία της Γουατεμάλας. Στη δεκαετία του ‘60, η χώρα ακολούθησε πολιτική ενάντια στην Κούβα, παραχωρώντας τον εναέριο χώρο της για την επίθεση στον Κόλπο των Χοίρων (1961). Το Μάρτιο του 1962, ο στρατός κατέστειλε με προφανή βιαιότητα εξέγερση των φοιτητών. Μετά την ανατροπή του Ιντίγορας, το 1963, με πραξικόπημα, νέος ηγέτης ανέλαβε ο Συνταγματάρχης Ενρίκε Περάλτα Ασούρδια. Το 1966 εξελέγη Πρόεδρος ο κεντροαριστερός Χούλιο Σέσαρ Μοντενέγρο και την ίδια περίοδο άρχισαν να δρουν παραστρατιωτικές ομάδες προσκείμενες στις ΗΠΑ. Το 1970 εξελέγη Πρόεδρος ο Συνταγματάρχης Κάρλος Μανουέλ Αράνα Οσόριο και μια νέα ομάδα ανταρτών από το Μεξικό εμφανίστηκε στα δυτικά υψίπεδα το 1972. Στις αμφιλεγόμενες εκλογές του 1974 αναδείχθηκε νικητής ο Στρατηγός Γκαρσία, ο οποίος κέρδισε το στρατιωτικό Εφρέν Ρίος Μοντ.Ο τελευταίος έκανε λόγο για νοθεία. Το 1976 σεισμός προκάλεσε το θάνατο 25.000 ανθρώπων και τεράστιες καταστροφές. Στις εκλογές νοθείας του 1978 ανέλαβε την εξουσία ο Στρατηγός Ρομέο Λούκας Γκαρσία. Στη δεκαετία του ‘70 γεννήθηκαν δύο νέοι στρατοί ανταρτών, Ο Στρατός των Φτωχών Ανταρτών (EGP) και η Οργάνωση των Λαών στα Όπλα (ORPA). Το 1979 οι ΗΠΑ διέταξαν την παύση της χορήγησης στρατιωτικής βοήθειας, εξαιτίας των συνεχών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το Ισραήλ όμως άρχισε να προμηθεύει με όπλα τη χώρα.
Το 1980 είδε την κατάληψη της ισπανικής πρεσβείας από ομάδα Ινδιάνων αυτοχθόνων, οι οποίοι θέλησαν να διαμαρτυρηθούν για τις σφαγές από το στρατό. Η κυβέρνηση εξαπέλυσε επίθεση σκοτώνοντας τον καθένα στο εσωτερικό του κτιρίου, ως αποτέλεσμα πυρκαγιάς. Ο πρεσβευτής της Ισπανίας επέζησε της τραγωδίας και διέψευσε τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς ότι τη φωτιά στο κτίριο την είχαν βάλει εσκεμμένα οι διαδηλωτές Ινδιάνοι και αυτοπυρπολήθηκαν. Η Ισπανία διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με τη Γουατεμάλα και η κυβέρνηση ανατράπηκε το 1982 από χούντα με επικεφαλής τον Εφρέν Ρίος Μοντ, ο οποίος συνέχισε τα βασανιστήρια, τις εξαφανίσεις και την πολιτική «καμμένης γης», που οδήγησε στον εκτοπισμό 100.000 ανθρώπων προς το Μεξικό, όπου πήγαν ως πρόσφυγες. Ο Ρίος Μοντ ανατράπηκε από τον Όσκαρ Ουμπέρτο Μεχία Βίκτορες, ο οποίος προκήρυξε εκλογές και η νέα Συνέλευση θεσμοθέτησε ένα νέο Σύνταγμα. Αποτέλεσμα αυτού ήταν η διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών, το 1986, στις οποίες νικητής αναδείχθηκε ο υποψήφιος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, Βινίσιο Σερέσο Αρέβαλο. Το 1982 τέσσερις ομάδες ανταρτών, οι EGP, ORPA, FAR και PGT, συγχωνεύτηκαν και δημιούργησαν την Εθνική Επαναστατική Ενότητα της Γουατεμάλας (URNG), επηρεασμένη από τον αντάρτικο στρατό FMLN στο Ελ Σαλβαδόρ και τις οργανώσεις σε Νικαράγουα και Κούβα,. Τον Ιανουάριο του 1991 ανέλαβε Πρόεδρος ο Χόρχε Σεράνο, ο οποίος ακολούθησε πολιτική λιτότητας και έτσι υποχρεώθηκε σε παραίτηση, δύο χρόνια αργότερα. Το 1993, έπειτα από τη διεξαγωγή νέων εκλογών, Πρόεδρος εξελέγη ο Ραμίρο δε Λεόν Κάρπιο. Το 1992 τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης η ακτιβίστρια Ριγοβέρτα Μεντσού για τις προσπάθειές της να φέρει στο επίκεντρο της Διεθνούς Κοινότητας τη γενοκτονία των αυτοχθόνων από τον κυβερνητικό στρατό.
Ο εμφύλιος πόλεμος διήρκεσε 35 χρόνια και τερματίστηκε το 1996 με την υπογραφή ειρηνευτικής συμφωνίας (υπό την αιγίδα του ΟΗΕ) ανάμεσα στους αντάρτες και στον συντηρητικό Πρόεδρο (νικητή των εκλογών του 1996) Άλβαρο Αρσού. Και οι δύο πλευρές έκαναν υποχωρήσεις, όπως αφοπλισμός ανταρτών, αναδασμός της γης και δημιουργία Επιτροπής Συμφιλίωσης. Στις αρχές του 1997 οι αντάρτες συμφώνησαν να μετατρέψουν σταδιακά την αντάρτικη οργάνωσή τους σε πολιτικό κόμμα. Από την περίοδο του τερματισμού του πολέμου, η Γουατεμάλα απολαμβάνει τη διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών, με πιο πρόσφατες αυτές του 2019. Στις εκλογές του 1999 επικράτησε ο Αλφόνσο Πορτίγιο του Δημοκρατικού Μετώπου, ο οποίος το 2000 προχώρησε στην πρώτη επίσημη κυβερνητική απολογία για τις καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα προηγούμενα χρόνια. Το 2001 η κυβέρνηση κατέβαλε αποζημίωση στις 226 οικογένειες των ισάριθμων θυμάτων της σφαγής από τον κυβερνητικό στρατό, που είχε λάβει χώρα το 1982 στα βόρεια της χώρας. Στις εκλογές του 2004 εξελέγη Πρόεδρος ο Όσκαρ Μπέρχερ. Η κυβέρνηση του Μπέρχερ έχει υπογράψει συμφωνίες για ελεύθερο εμπόριο με τις ΗΠΑ.
Στις επόμενες εκλογές, τον Νοέμβριο του 2007 εξελέγη νέος Πρόεδρος ο Άλβαρο Κολόμ, ο οποίος ορκίστηκε στις 14 Ιανουαρίου του 2008. Τον Οκτώβριο του 2008 ο πρώην πρόεδρος της χώρας, Αλφόνσο Πορτίγιο, απελάθηκε από το Μεξικό και οδηγήθηκε στο δικαστήριο, με την κατηγορία της υπεξαίρεσης 32 εκατομμυρίων δολαρίων και της κατάχρησης εξουσίας. Οι εκλογές του 2011 είχαν ως αποτέλεσμα να εκλεγεί πρόεδρος ο Ότο Πέρες Μολίνα, ο οποίος παραιτήθηκε το 2015 εμπλεκόμενος σε σκάνδαλο.
Πολιτική
Η χώρα είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία, με Αρχηγό Κράτους και αρχηγό Κυβέρνησης τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέγεται από το λαό με καθολική ψηφοφορία, κάθε 4 χρόνια. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση και το Κογκρέσο, τα μέλη του οποίου εκλέγονται επίσης από το λαό για τετραετή θητεία. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη από τη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Τα ενεργά μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων δεν ψηφίζουν και παραμένουν στους στρατώνες τους όταν γίνεται η ψηφοφορία. Πρόεδρος είναι ο Αλεχάντρο Γιαματέι από τον Ιανουάριο του 2020.
Εκλογές
Στις πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές, το 2019, κέρδισε ο Αλεχάντρο Γιαματέι.
Διοικητική διαίρεση
right|250px|thumb|Η διοικητική διαίρεση της Γουατεμάλας Η Γουατεμάλα διαρείται σε 22 διαμερίσματα] (departamentos) και επιπλέον σε περίπου 332 δήμους (municipios). Τα διαμερίσματα είναι:
Η πρωτεύουσα, Πόλη της Γουατεμάλας, έχει περίπου 2 εκατομμύρια κατοίκους εντός της αστικής περιοχής και πάνω από 5 εκατομμύρια στην υπαίθρια περιοχή. Η δημογραφική αύξηση τον εικοστό αιώνα ήταν σημαντική.
Οικονομία
Το ένα τρίτο του ΑΕΠ και τα 2/3 των εξαγωγών βασίζονται στον πρωτογενή τομέα. Τα κυριότερα προϊόντα που εξάγονται είναι καφές, ζάχαρη, μπανάνες, υφάσματα και φρέσκα λαχανικά. Πολύ σημαντικά για την οικονομία είναι επίσης τα εμβάσματα που φέρνουν οι Γουατεμαλανοί από το εξωτερικό, όπου εργάζονται. Ο πληθωρισμός «έτρεχε» με ρυθμούς της τάξης του 5,5% το 2006. Οι επενδύσεις στη χώρα από τους ξένους άρχισαν ξανά μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, το 1996, οπότε και υπογράφηκε ειρηνευτική συμφωνία. Από το 1990, άρχισαν να παρουσιάζονται στη χώρα ενεργειακά προβλήματα. Η εντατική αξιοποίηση του δασικού πλούτου προκάλεσε τα τελευταία χρόνια σημαντικά προβλήματα. Στον τομέα της αλιείας, η χώρα εξάγει κυρίως γαρίδες. Υπάρχουν πολλές βιομηχανίες διατροφής, ένδυσης και υπόδησης. Στην περιοχή της Πετέν υπάρχουν σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία ανακαλύφθηκαν το 1974. Το Μάρτιο του 2005, παρ’ όλες τις αντιδράσεις, το Κογκρέσο της Γουατεμάλας επικύρωσε τη Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου της Κεντρικής Αμερικής και Δομινικανής Δημοκρατίας (DR-CAFTA), που υπέγραψαν πολλές χώρες της Κεντρικής Αμερικής με τις ΗΠΑ. Νόμισμα της χώρας είναι το Κετσάλ.Αξειοσημείωτο είναι το γεγονός, σχετιζόμενο με την οικονομία και την κοινωνική πόλωση, πως το 49% των παιδιών κάτω των 5 ετών πάσχει από υποσιτισμό.
Επικοινωνίες και Μεταφορές
Το οδικό δίκτυο της χώρας ήταν περισσότερα από 14.000 χιλιόμετρα, σύμφωνα με στοιχεία του 1995. Οι συγκοινωνίες έχουν τους άξονές τους στον λεγόμενο Παναμερικανικό Αυτοκινητόδρομο, ο οποίος διασχίζει την Κορδιλιέρα. Υπάρχει επίσης σιδηροδρομικό δίκτυο, μήκους σχεδόν 900 χιλιομέτρων. Κυριότεροι λιμένες επί του Ατλαντικού είναι το Πουέρτο Μπαρίος, ή Μπάριος και ο Άγιος Θωμάς της Καστίλλης ενώ σημαντικοί εξ ίσου λιμένες επί του Ειρηνικού είναι το Σαν Χοσέ και το Τσαμπερίκο. Ο εθνικός αερομεταφορέας είναι η Aviateca, εταιρεία που εξυπηρετεί και διεθνείς πτήσεις. Υφίστανται επίσης και 6 ιδιωτικές εταιρείες διεθνών αερογραμμών. Το 2008 στη χώρα λειτουργούσαν 374 αεροδρόμια. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Διεθνείς σχέσεις
Η Γουατεμάλα διεκδικεί εδώ και πολλές δεκαετίες μέρος του σημερινού Μπελίζ, με το οποίο γειτνιάζει. Το τελευταίο είναι χώρα μέλος της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, με Αρχηγό Κράτους τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β’ της Αγγλίας. Η Γουατεμάλα αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Μπελίζ το 1990, χωρίς ωστόσο να επιλυθεί η συνοριακή τους διαμάχη. Υπό την αιγίδα του Οργανισμού των Αμερικανικών Κρατών και της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, διεξάγονται διαπραγματεύσεις για το ζήτημα
Πολιτισμός και αξιοθέατα
Η τέχνη των Μάγιας είχε το λίκνο της στη Γουατεμάλα. Κατά την προκλασική περίοδο έχει να επιδείξει αγγεία και ειδώλια από τερακότα. Οι προκλασικές περίοδοι Τσάρκας και Μιραφλόρες αφορούν την ακτή του Ειρηνικού, ενώ οι Μάμον και Τσικανέλ τις χαμηλές ζώνες της βόρειας και κεντρικής Γουατεμάλας.Στην Ουαχακτούν βρίσκεται το παλαιότερο δείγμα οικοδομήματος από πέτρα, ο Ναός Ε VII Σουμπ. Κατά την Κλασική Εποχή (300-900) εδραιώνεται η τεχνοτροπία των Τεοτιουακάν, στο Μεξικό, ενώ βρέθηκαν και τύμβοι, μικροί ναοί, η στήλη 9 του 328 μ.Χ. και ερείπια από αρχαίες πόλεις, όπως η Τικάλ.
Η Πόλη της Γουατεμάλας διαθέτει πολλές βιβλιοθήκες και μουσεία, όπως το Αρχαιολογικό και Εθνολογικό Μουσείο με εκθέματα της τέχνης των Μάγιας. Αξιοθέατα είναι στην πρωτεύουσα και ο καθεδρικός ναός του Σαν Χάιμε (1815), το Εθνικό Ωδείο (1880), το Εθνικό Μέγαρο (1943) και τα ισπανικά φρούρια Ματαμόρος και Σαν Χοσέ. Σχεδόν καθένας από τους 329 δήμους της χώρας έχει και από ένα Μουσείο. Ο αποικιοκρατικός ρυθμός που επικρατεί στα κτίρια είναι το μπαρόκ.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα αποικιακά μνημεία της παλαιάς πρωτεύουσας (Αντίγουα Γουατεμάλα), η οποία αποτέλεσε για περισσότερο από δύο αιώνες την έδρα της ισπανικής διοίκησης. Καταστράφηκε από σεισμό το 1773. Το 1776 έγινε νέα πρωτεύουσα η σημερινή, Πόλη της Γουατεμάλας.
Στο χώρο της λογοτεχνίας, η χώρα έχει να επιδείξει μεγάλα ονόματα, όπως ο Μιγκέλ Άνχελ Αστούριας, ο οποίος τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1966. Το 1988 θεσμοθετήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού εθνικό λογοτεχνικό βραβείο.
Τσεχική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Η Τσεχική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Česká socialistická republika στα τσεχικά, συντομογραφία ČSR) ήταν δημοκρατία της Τσεχοσλοβακικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, η οποία καλύπτει την σημερινή ανεξάρτητη Τσεχία. Η δημοκρατία υπήρξε από τις 1 Ιανουαρίου 1969 έως τον Μάρτιο του 1990.
Ιστορία
Μετά την κατοχή της Τσεχοσλοβακίας το 1968, οι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις διακόπηκαν και ανεστράφησαν. Η μόνη εξαίρεση ήταν η ομοσπονδοποίηση της χώρας. Το πρώην συγκεντρωτικό κράτος της Τσεχοσλοβακίας διαιρέθηκε σε δύο συνιστώσες δημοκρατίες, τη Τσεχική Σοσιαλιστική Δημοκρατία και τη Σλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, σύμφωνα με τον Συνταγματικό Νόμο περί της Ομοσπονδίας της 28ης Οκτωβρίου 1968 με ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 1969. Λόγω της μετάβασης σε ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης, κάθε δημοκρατία είχε δικό της κοινοβούλιο (Τσεχικό Εθνικό Συμβούλιο και Σλοβακικό Εθνικό Συμβούλιο αντίστοιχα) ενώ το παραδοσιακό κοινοβούλιο της Τσεχοσλοβακίας μετονομάστηκε σε Ομοσπονδιακή Συνέλευση και χωρίστηκε σε δύο θαλάμος: τον Οίκο του Λαού (τσεχικά: Sněmovna lidu, Snemovňa ľudu) και τον Οίκο των Εθνών (τσεχικά: Sněmovna národů, Snemovňa národov). Επίσης τέθηκαν σε ισχύ πολύ περίπλοκες διαδικασίες ψηφοφορίας.
Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στη Τσεχοσλοβακία, η λέξη σοσιαλιστικός αφαιρέθηκε από τα ονόματα των δύο δημοκρατιών. Έτσι η Τσεχική Σοσιαλιστική Δημοκρατία μετονομάστηκε σε Τσεχική Δημοκρατία (παρόλο που αποτελούσε ακόμα μέρος της Τσεχοσλοβακίας).
Το περίπλοκο σύστημα κοινοβουλευτικών ψηφοφοριών (ντε φάκτο υπήρχαν 5 διαφορετικά νομοθετικά σώματα και όλα είχαν δικαίωμα βέτο) διατηρήθηκε μετά τη πτώση του σοσιαλισμού, περιπλέκοντας και καθυστερώντας πολιτικές αποφάσεις σε μια περίοδο ριζικών αλλαγών στην οικονομία.
Αψίδα του Σεπτίμιου Σεβήρου
thumb|right|280px|Η Αψίδα του Σεπτίμιου Σεβήρου - Φόρουμ της Ρώμης. Η Αψίδα του Σεπτίμιου Σεβήρου (λατ. Arcus Septimii Severi) είναι ένα από τα εντυπωσιακότερα και καλύτερα διατηρημένα μνημεία της Ρωμαϊκής Αγοράς. Είναι κατασκευασμένη από λευκό μάρμαρο, και στέκεται στο βορειοανατολικό άκρο του Φόρουμ, ανάμεσα στην Κουρία και τη Ρόστρα, στα πόδια του Καπιτωλίνου λόφου.
Ιστορία
Αυτή η θριαμβική αψίδα κατασκευάστηκε το 203 μ.Χ., με αφορμή τη δέκατη επέτειο της στέψης του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου. Τιμά τις νίκες του αυτοκράτορα και των δύο γιων του, Καρακάλλα και Γέτα, στην Παρθία (το σημερινό Ιράκ και Ιράν) και την Αραβία. Οι δύο αυτές εκστρατείες έλαβαν χώρα το 195 και το 203.
Μετά το θάνατο του αυτοκράτορα οι δύο γιοί του ανακηρύχθηκαν συναυτοκράτορες. Ο Καρακάλλας τελικά δολοφόνησε τον αδερφό του, τον Γέτα, το 212. Ό,τι θύμιζε τον τελευταίο καταστράφηκε και όλες οι εικόνες και επιγραφές που αναφέρονταν σε εκείνον αφαιρέθηκαν από όλα τα δημόσια κτίρια και μνημεία. Έτσι αφαιρέθηκαν και από την αψίδα. Παρόλα αυτά οι τρύπες από τα καρφιά που συγκρατούσαν τα γράμματα του ονόματός του διακρίνονται ακόμη.
thumb|left|200px|Λεπτομέρεια από τα ανάγλυφα - [[Πάρθοι αιχμάλωτοι.]]Ένα σύνολο από σκαλιά οδηγούσαν κάποτε στο κεντρικό από τα τρία ανοίγματά της. Μέχρι τον τέταρτο αιώνα η διάβρωση είχε τόσο πολύ ανεβάσει τη στάθμη του εδάφους ώστε χτίστηκε ένας δρόμος που να περνά κάτω από την αψίδα για πρώτη φορά. Οι καταστροφές από την κυκλοφορία κατά των Μεσαίωνα είναι ακόμη ορατές στη βάση των κιόνων, πάνω από τα ανάγλυφα στη βάση τους. Επίσης εκεί στεγαζόταν και ένα κουρείο.
Κατά το Μεσαίωνα ήταν τόση η ποσότητα του υλικού που κυλούσε μέσα στο Φόρουμ, που όταν ο Καναλέτο ζωγράφισε την αψίδα το 1742, μόνο το πάνω μισό της αψίδας φαίνεται να προεξέχει από το έδαφος. Η καλή κατάσταση της αψίδας οφείλεται στο ότι κάποτε είχε ενσωματωθεί στο οικοδόμημα μιας χριστιανικής εκκλησίας. Όταν αυτή μεταφέρθηκε αλλού, η αψίδα συνέχισε να θεωρείται εκκλησιαστική ιδιοκτησία και δεν κατεδαφίστηκε για να χτιστεί κάτι άλλο.
Λεπτομέρειες Κατασκευής
thumb|right|230px|Λεπτομέρειες θόλου της θριαμβικής αψίδας. Η αψίδα αποτελείται από τρία κομμάτια και έχει διαστάσεις: 20,88 μέτρα ύψος, 23,27 μέτρα πλάτος και 11,2 βάθος. Χτίστηκε με τούβλα και ασβεστόλιθο, καλυμμένα με μάρμαρο. Η κεντρική αψίδα έχει ύψος 12 μέτρα και 7 μέτρα πλάτος, ενώ οι μικρότερες 7,8 ύψος και 3 μέτρα πλάτος.
Στέκεται πάνω σε μια βάση από ασβεστόλιθο που ήταν κάποτε προσβάσιμη με τα σκαλιά. Η κεντρική αψίδα, έχει πλευρικά ανοίγματα προς καθεμιά από τις πλαϊνές, ένα χαρακτηριστικό που δανείστηκαν σύγχρονες θριαμβικές αψίδες. Υπάρχουν τέσσερις αποσπασμένες κολόνες σε καθεμιά από τις δύο πλευρές, που στέκονται πάνω σε πλίνθους. Έχουν ύψος 8,78 μέτρα και 0,9 μέτρα διάμετρο. Στα νότια, μια σκάλα οδηγεί στην κορυφή του μνημείου, πάνω στην οποία βρίσκονταν αγάλματα του αυτοκράτορα και των δύο γιων του σε ένα τέθριππο, πλαισιωμένοι από στρατιώτες. Σήμερα δεν υπάρχει πια, αλλά αναπαριστάται σε νομίσματα της εποχής.
Η επιγραφή στην κορυφή αναγράφει:
IMP[ERATORI] · CAES[ARI] · LVCIO · SEPTIMIO · M[ARKI] · FIL[IO] · SEVERO · PIO · PERTINACI · AVG[USTO] · PATRI PATRIAE · PARTHICO · ARABICO · ET · PARTHICO · ADIABENICO · PONTIFIC[I] · MAXIMO · TRIBUNIC[IA] · POTEST[ATE] · XI · IMP[ERATORI] · XI · CO[N]S[ULI] · III · PROCO[N]S[ULI] · ET · IMP[ERATORI] · CAES[ARI] · M[ARCO] · AVRELIO · L[UCII] · FIL[IO] · ANTONINO · AVG[USTO] · PIO · FELICI · TRIBUNICIA] · POTEST[ATE] · VI · CO[N]S[ULI] · PROCO[N]S[ULI] · ( P[ATRI] · P[ATRIAE] · OPTIMIS · FORTISSIMISQVE · PRINCIPIBUS ) · OB · REM · PVBLICAM · RESTITVTAM · IMPERIVMQVE · POPVLI · ROMANI · PROPAGATVM · INSIGNIBVS · VIRTVTIBVS · EORVM · DOMI · FORISQVE · S[ENATUS] · P[OPULUS] · Q[UE] · R[ROMANIS
Στα Ελληνικά έχει ως εξής: Στον Αυτοκράτορα Καίσαρα Λούκιο Σεπτήμιο Σεβήρο Πίο Περτίνακα Αύγουστο Παρθικό Αραβικό και Παρθικό Αδιαβενικό, γιο του Μάρκου, πατέρα της πατρίδας του, Ποντίφικα Μέγιστο, στης τριβουνικής του θητείας το 11ο έτος, στης αυτοκρατορικής του εξουσίας το 11ο έτος, ύπατο τρις, ανθύπατο και στον Αυτοκράτορα Καίσαρα Μάρκο Αυρήλιο Αντωνίνο Αύγουστο Πίο Φήλικα, γιο του Λούκιου, στης τριβουνικής του θητείας το 6ο έτος, ύπατο, ανθύπατο, (πατέρες της πατρίδας τους, οι καλύτεροι και γενναιότεροι), λόγω του ότι τη Δημοκρατία αποκατέστησαν και την εξουσία των Ρωμαϊκού λαού άπλωσαν με τις εξαίρετες αρετές τους στο σπίτι και στο εξωτερικό, η Σύγκλητος Και ο Λαός της Ρώμης (αφιέρωσαν αυτό το μνημείο).
Όταν η αψίδα αφιερώθηκε, ο Σεπτήμιος Σεβήρος κυβερνούσε με συναυτοκράτορα τον γιο του Μάρκο Αυρήλιο Αντωνίνο τον λεγόμενο Κσρακάλλα. Η παρένθεση δηλώνει ότι υπήρχε άλλο κείμενο, που αναφερόταν στον άλλο του γιο Γέτα, του οποίου η μνήμη καταδικάστηκε (damnatio memoriae) από τον Καρακάλλα και έτσι το κείμενο αποξύθηκε και αντικαταστάθηκε από αυτό της παρένθεσης.
Πηγές
Σεπτίμιου Σεβήρου
Φιλοσοφική λίθος
thumb|Ο Αλχημιστής σε αναζήτηση της Φιλοσοφικής λίθου, του [[Τζόζεφ Ράιτ, 1771.]] Η φιλοσοφική λίθος (lapis philosophorum) είναι μια θρυλική αλχημική ουσία, ικανή να μετατρέψει βασικά μέταλλα όπως ο υδράργυρος σε χρυσό ή άργυρο. Επίσης, είναι σε θέση να παρατείνει τη ζωή κάποιου και λέγεται το ελιξίριο της ζωής, χρήσιμο για την αναζωογόνηση και για την επίτευξη αθανασίας. Για πολλούς αιώνες, ήταν ο πιο περιζήτητος στόχος στην αλχημεία. Η φιλοσοφική λίθος ήταν το κεντρικό σύμβολο της μυστικής ορολογίας της αλχημείας, που συμβολίζει την τελειότητα, τον πνευματικό διαφωτισμό, και ουράνια μακαριότητα. Οι προσπάθειες για να την ανακάλυψη της φιλοσοφικής λίθου ήταν γνωστές ως Magnum Opus («Μεγάλο Έργο»).
Η πρώτη μνεία της φιλοσοφικής λίθου βρίσκεται στο έργο Χειρόκμητα του Ζώσιμου του Πανοπολίτη.
Αρχαιότητα
Η παλαιότερη γνωστή γραπτή αναφορά για τη φιλοσοφική λίθο βρίσκεται στα Χειροκμετά του Ζώσιμου της Πανόπολης (περίπου 300 μ.Χ.). Οι αλχημικοί συγγραφείς, ωστόσο, της αποδίδουν μια μεγαλύτερη ιστορία. Ο Elias Ashmole και ο ανώνυμος συγγραφέας του Gloria Mundi (1620) ισχυρίζονται ότι η ιστορία της λίθου ανάγεται στον Αδάμ, ο οποίος απέκτησε τη γνώση της λίθου απευθείας από τον Θεό. Αυτή η γνώση λέγεται ότι μεταδόθηκε μέσω των βιβλικών πατριάρχων, και ήταν αυτή που τους έδωσε τη μακροζωία τους. Ο θρύλος της λίθου συγκρίθηκε επίσης με τη βιβλική ιστορία του Ναού του Σολομώντα και τον απορριφθέντα ακρογωνιαίο λίθο που περιγράφεται στον Ψαλμό 118.
Οι θεωρητικές ρίζες που σκιαγραφούν τη δημιουργία της λίθου εντοπίζονται στην ελληνική φιλοσοφία. Οι αλχημιστές αργότερα χρησιμοποίησαν τα κλασικά στοιχεία, την έννοια του anima mundi και τις ιστορίες δημιουργίας που παρουσιάζονται σε κείμενα όπως ο Τίμαιος του Πλάτωνα, ως αναλογίες για τη διαδικασία τους. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, τα τέσσερα στοιχεία προέρχονται από μια κοινή πηγή ή prima materia (πρώτη ύλη), που σχετίζεται με το χάος. Prima materia είναι επίσης το όνομα που αποδίδουν οι αλχημιστές στο αρχικό συστατικό για τη δημιουργία της φιλοσοφικής πέτρας. Η σημασία αυτής της φιλοσοφικής πρώτης ύλης παρέμεινε σε όλη την ιστορία της αλχημείας. Τον δέκατο έβδομο αιώνα, γράφει ο Thomas Vaughan, «η πρώτη ύλη της λίθου είναι ίδια με την πρώτη ύλη όλων των πραγμάτων».
Πόντος (υποβρύχιο)
Το υποβρύχιο Πόντος S-119 ήταν τύπου 209/1200. Ήταν υποβρύχιο εξέλιξης τύπου Γλαύκος και ένα από τα προηγμένης τεχνολογίας συμβατικά υποβρύχια που κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία HDW στο Κίελο της τότε δυτικής Γερμανίας. Καθελκύστηκε στις 21 Μαρτίου 1979 και παρεδόθη τον Μάρτιο του 1980. Ύψωση της Ελληνικής σημαίας στις 18 Απριλίου 1980. Eίχε ύψος (άνευ ιστών) 11,35 μέτρα. Είχε τη δυνατότητα να εκτοξεύσει τηλεκατευθυνόμενες και αυτοκατευθυνόμενες τορπίλες εναντίον πλοίων επιφανείας και υποβρυχίων. Ομοίου τύπου είναι τα: Αμφιτρίτη IX, Ποσειδών IV και Ωκεανός.
Φιλοσοφική λίθος
Επιρροές
Η φιλοσοφική λίθος εμφανίζεται κι στη μυθοπλασία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος,η οποία μπορεί να χαρίσει αθανασία στον χρήστη της.Η ιδιότητα της αθανασίας εμφανίζεται και στο μάνγκα του Fullmetal Alchemist αλλά κι στις σειρές άνιμε του Fullmetal Alchemist.Στο Fullmetal Alchemist αν κάποιος την είχε υπό τη κατοχή του μπορούσε να αποκτήσει μεγάλη δύναμη χωρίς να θυσιάσει τίποτα σε αντάλλαγμα,ξεπερνώντας τον νόμο της ισοδύναμης ανταλλαγής.
Πόντος (υποβρύχιο)
Το υποβρύχιο μαζί με τα υπόλοιπα του ίδιου τύπου κάποτε χαρακτηρίστηκαν από μερίδα της δημοσιογραφικής αρθρογραφίας ως "τα υποβρύχια που γέρνουν" και σχετίστηκαν με μια υπόθεση που φερόταν ως σκάνδαλο.
Φιλοσοφική λίθος
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι Κατηγορία:Αλχημεία Κατηγορία:Αθανασία
Πόντος (υποβρύχιο)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Αριστόβουλος Β΄
Ο Αριστόβουλος Β΄ κατείχε το βασιλικό αξίωμα από το 67 π.Χ. ως το 63 π.Χ.. Ως νεώτερος γιος του Αλέξανδρου Ιανναίου, και ενώ δεν ήταν ο νόμιμος διάδοχος, κατάφερε να επιβληθεί και να οδηγήσει τον αδελφό του και νόμιμο βασιλιά Υρκανό σε παραίτηση (66 π.Χ.).
Ρωμαϊκή επέμβαση. Τερματισμός της βασιλείας του Αριστόβουλου
Η απόφαση της παράταξης του Υρκανού να συνεχίσει την εμφύλια διαμάχη οδήγησε τον Αριστόβουλο στον Ρωμαίο αντιταμία Μάρκο Αιμίλιο Σκαύρο, που βρισκόταν στη γειτονική Συρία. Η ανάμειξη των Ρωμαίων έφερε τελικά τον τερματισμό της εξουσίας του Aριστόβουλου, όταν ο Γναίος Πομπήιος κατέλαβε την Ιερουσαλήμ και κατέλυσε το βασίλειο των Ασμοναίων.
Το τέλος του Αριστόβουλου
Ο Αριστόβουλος στάλθηκε σιδηροδέσμιος στη Ρώμη. Το 49 π.Χ. απελευθερώθηκε από τον Καίσαρα και στάλθηκε στη Συρία προκειμένου να πάρει με το μέρος του τις λεγεώνες του Πομπήιου που βρίσκονταν εκεί. Όταν όμως έφτασε στην Αντιόχεια δηλητηριάστηκε από τους οπαδούς του Πομπήιου.
Αριστόβουλος και εσσαϊκή γραμματεία
Το όνομα του Αριστόβουλου αναφέρεται σε ένα κείμενο της εσσαϊκής γραμματείας που ονομάζεται  Ιερατικές Εφημερίες ΙΙΙ -Ο Αιμίλιος δολοφονεί (Χειρόγραφα  Α-Ε-4Q323-324A-B). Το κείμενο αυτό είναι το τρίτο, έπειτα από το Υπόμνημα στον Ναούμ (4Q169) και τον Παιάνα για τον βασιλιά Ιωνάθαν (4Q448) στο οποίο αναφέρονται ιστορικά πρόσωπα. Μέσα στο κείμενο διακρίνονται δυο παρατάξεις. Στη μια παράταξη βρίσκονται ο Αιμίλιος Σκαύρος ,ο οποίος διορίστηκε από τον Πομπήιο έπαρχος της Συρίας ύστερα από την κατάλυση του βασιλείου των Ασμοναίων, η Σαλώμη Αλεξάνδρα και ο Υρκανός Β΄. Στην άλλη παράταξη βρίσκεται ο Αριστόβουλος Β΄. .
Η μια παράταξη, στην οποία βρίσκεται ο Σκαύρος και οι υπόλοιποι, εμφανίζεται ως συμβιβαστική και φαρισαϊκή, η άλλη του Αριστόβουλου εμφανίζεται ως εθνικιστική και σαδδουκαϊκή .Το κείμενο γράφτηκε από υποστηρικτές του Αριστόβουλου που ήθελαν να καταγγείλουν τις δολοφονίες που διέπραξε ο Σκαύρος ως έπαρχος, και ενδεχομένως τις δολοφονίες που διέπραξαν οι οπαδοί του Υρκανού.
Η εσσαϊκή κοινότητα εμφανίζεται μέσα από αυτό το κείμενο και τα δυο προηγούμενα ως εθνικιστική και φιλο-ασμοναϊκή που υποστηρίζει τον Ιούδα τον Μακκαβαίο, τον Ιωάννη Υρκανό, τον Αλέξανδρο Ιανναίο, τον Αριστόβουλο Β΄, όχι όμως τη Σαλώμη Αλεξάνδρα, τον Υρκανό Β΄ και τις φιλοφαρισαϊκές τάσεις τους.
Πηγές
Κατηγορία:Ασμοναϊκή δυναστεία Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ Κατηγορία:Βασιλείς της Ιουδαίας
Ζαν Αμιλκάρ
Ο Ζαν Αμιλκάρ (γαλλικά: Jean Amilcar) (1781 ή 1782– 18 Μαΐου 1796) ήταν ο υιοθετημένος γιος (ανάδοχο παιδί) του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ’ της Γαλλίας και της Μαρίας Αντουανέτας.
Ο Ζαν Αμιλκάρ ήταν από τη Γαλλική Σενεγάλη και υποδουλώθηκε ως παιδί από τον Γάλλο αξιωματούχο Σεβαλιέρ ντε Μπουφλέρ. Όταν επέστρεψε στη Γαλλία το 1787, έφερε τον Αμιλκάρ μαζί του και τον παρουσίασε στη βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα ως «δώρο».
Η βασίλισσα τον είχε βαφτίσει και υιοθετήσει. Με άλλα λόγια, ήταν το ανάδοχο παιδί της. Δεν ήταν το πρώτο παιδί που ανέλαβε ως ανάδοχο η βασίλισσα: προηγήθηκε ο Αρμάν Γκαγκνί και η Αρνεστίν Λαμπρικιέ. Στην συνέχεια ακολούθησε επίσης, η "Ζωή" Ζαν Λουίζ Βικτόρ (γεννήθηκε το 1787). Ωστόσο, σε αντίθεση με τους άλλους, ο Ζαν δεν μεγάλωσε με τη βασίλισσα στο παλάτι, αλλά έζησε με την οικονομική της υποστήριξη. Συγκεκριμένα, η βασίλισσα τον είχε βάλει σε οικοτροφείο με δικά της έξοδα και συνέχισε να τον βοηθάει οικονομικά ακόμη και μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης το 1789.
Όταν όμως η Μαρία Αντουανέτα φυλακίστηκε το 1792, σταμάτησε η βασιλική επιχορήγηση των εξόδων του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, ο Ζαν Αμιλκάρ να αποβληθεί από το σχολείο του, και ανίκανος να υποστηρίξει τον εαυτό του, πέθανε από λιμοκτονία στο δρόμο.
Αναφορές
Κατηγορία:Σενεγαλέζοι Κατηγορία:Γάλλοι
Άντον Πρόκες φον Όστεν
Ο Άντον Πρόκες φον Όστεν (γερμ. Anton Graf Prokesch von Osten, 1795 - 1876) υπήρξε αυστριακός συνταγματάρχης, διπλωμάτης και συγγραφέας οδoιπορικών έργων.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1795 στο Γκρατς της Αυστρίας. Η καταγωγή του ήταν από στρατιωτική οικογένεια. Πήρε μέρος στους πολέμους με τη Γαλλία. Έδειξε ιδιαίτερο ζήλο στις στρατιωτικές και διπλωματικές επειχειρήσεις και απέκτησε φήμη επιτυγχάνοντας σημαντικές συμφωνίες με τους οθωμανούς προς όφελος των χριστιανών.
Απεστάλη το 1834 στην Αθήνα όπου έμεινε ως το 1849. Ήταν ο πρώτος πρεσβευτής της Αυστρίας στην απελευθερωμένη Ελλάδα. Υπήρξε ο μόνος εκπρόσωπος των Μεγάλων Δυνάμεων που λάτρευε την Ελλάδα και ως διπλωμάτης και ιστορικός επηρέασε σημαντικά την πολιτική πορεία του νέου ελληνικού βασιλείου. Ο Πρόκες φον Όστεν ήταν ενθουσιώδης φιλέλληνας. Στη διάρκεια της παραμονής του στην Ελλάδα, είχε γνωρίσει προσωπικά τους ηγέτες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και τους πολιτικούς της εποχής του, καθώς και τον βασιλιά Όθωνα. Τα ημερολόγιά του και τα ταξιδιωτικά απομνημονεύματά του από την Ελλάδα αποτελούν πολύτιμη πηγή της νεοελληνικής ιστορίας.
Στα 1867 - 1868 δημοσίευσε σε έξι τόμους το έργο Ιστορία της Επαναστάσεως των Ελλήνων και η ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, βασισμένο σε διπλωματικά έγγραφα και προσωπικές εμπειρίες.
Αποφθέγματα
Στις 29 Ιουλίου 1833, ο Πρόκες - Όστεν διορίζεται πρεσβευτής της Αυστρίας στην ελευθερωμένη Ελλάδα. Και μένει σ' αυτήν ως τους πρώτους μήνες του 1849, οπότε μεταφέρθηκε στο Βερολίνο. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1834, αφού είχε φθάσει στην Ελλάδα, σημείωνε στο ημερολόγιό του:
Εγώ, εγώ που θα έδινα την ψυχή μου για την ανάσταση της Ελλάδας, ελπίζω λίγα από από τον λαό αυτόν...Αλλά γνωρίζω πως ο δρόμος για τη βελτίωση περνάει από την ανεξαρτησία, και μόνο μεσ' απ' αυτήν.
Και όταν φθάνει στην Αθήνα, η εμφάνιση της πόλης, όπως σημειώνει, τον απογοητεύει:
Η Αθήνα δεν είναι παρά ένας σωρός βρώμικα συντρίμμια, αραδιασμένα γύρω από μερικά μεγαλόπρεπα κατάλοιπα, που διακόπτονται από καμιά εκατοπενηνταριά προχειροχτισμένα σπίτια.
Όταν όμως συναντήθηκε αργότερα με τον βασιλιά Όθωνα, απευθύνθηκε σ' αυτόν με τα παρακάτω λόγια:
Βλέπω τη Μεγαλειότητά σας να κατοικεί ανάμεσα σ' ερείπια, θαυμάσια κάποτε, μα πρόσφατα φτωχικά...Η μεγαλειότητά σας όμως καλείται να χρησιμοποιήσει το κατάλληλο υλικό που υπάρχει στον ελληνικό λαό για να ανοικοδομήσει τη νέα χώρα και να εξαλείψει τα θλιβερά ίχνη των βάρβαρων εποχών.
Μέγαρα του Άντον Πρόκες - Όστεν
Στην Αθήνα υπάρχει το Μέγαρο Πρόκες - Όστεν, στην οδό Φειδίου 3, όπου εγκαταστάθηκε στα νεότερα χρόνια το Ελληνικό Ωδείο. Το μέγαρο του Πρόκες - Όστεν στην ελληνική πρωτεύουσα, που στέγαζε και την αυστριακή πρεσβεία, ήταν ένα γνωστό σαλόνι της εποχής που συγκέντρωνε με πρωτοβουλία του την κοινωνική, πολιτική και καλλιτεχνική αφρόκρεμα της νεοσύστατης πρωτεύουσας. Το μέγαρο έκτισε το 1836 ο Γερμανός αρχιτέκτονας Gustav Adolf Lueders, χρησιμοποιώντας σχέδια του Βιεννέζου Carl Roesner (1804-1869) και το 1996 κρίθηκε ως οίκημα που έχει ανάγκη από Ειδική Κρατική Προστασία
Στο Γκρατς, αγόρασε το 1949 και επέκτεινε ένα μέγαρο στην Elisabethstraße 38, με σχέδια του αρχιτέκτονα Θεόφιλου Χάνσεν, το οποίο και αυτό είναι διατηρητέο μνημείο της Αυστρίας και αποκαλείται Παλάτι Πρόκες - Όστεν (Palais Prokesch-Osten). .
Προσωπική ζωή
Στις 25 Νοεμβρίου 1832 παντρεύτηκε την Ιρένε Κίζεβέττερ του Βίσενμπρουν (Irene Kiesewetter von Wiesenbrunn) (1811-1872), πιανίστρια, κόρη του Αυστριακού ιστορικού της μουσικής Raphael Georg Kiesewetter (1773-1850) και της Jacobine Cavallo (? -1846)
Έκαναν τέσσερα παιδιά με την Ιρένε, τρεις γιούς και μια κόρη:
Ο Άντον Πρόκες - Όστεν πέθανε στις 26 Οκτωβρίου του 1876, σε ηλικία 81 ετών στη Βιέννη και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του Αγίου Λεονάρδου στο Γκρατς, δίπλα στη γυναίκα του, στο ταφικό παρεκλήσσι, ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία του κοιμητηρίου, που είχε κατασκευάσει για λογαριασμό του ο αρχιτέκτων Θεόφιλος Χάνσεν το 1872 όταν πέθανε η γυναίκα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί διπλωμάτες Κατηγορία:Αυστριακοί συγγραφείς
Πολιτιστικό κέντρο στο Τεοπανζόλκο
Το πολιτιστικό κέντρο στο Τεοπανζόλκο(Teopanzolco Cultural Center) βρίσκεται απέναντι από τον αρχαιολογικό χώρο του Τεοπανζόλκο στην πόλη Κουερναβάκα( Cuernavaca ) στο Μεξικό.<mapframe latitude="18.930645" longitude="-99.223108" zoom="16" width="263" height="210" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ -99.2232370376587,         18.93060415952449        ]      }    }  ] } Το Τεοπανζόλκο πρόκειται για αρχαιολογικό τόπο από την εποχή των Αζτέκων της Μετακλασικής Περιόδου 1350-1521. Η ονομασία μεταφράζεται ως «ο τόπος του παλιού ναού». Στις προΚολομβιανές περιοχές η περιοχή αποτελούσε κωνοφόρα δασική περιοχή, ενώ σήμερα πλαισιώνεται από την πόλη της Κουερναβάκα. Η αρχαία πόλη και ο αρχαιολογικός τοπος βρίσκονται στην άκρη ενός λόφου που δημιουργήθηκε από λάβα ηφαιστείου η οποία σταθεροποιήθηκε.
Το πολιτιστικό κέντρο έρχεται για να σταθεί ως αντιπροσοπευτικό χαρακτηριστικό της σημερινής κοινωνιάς του Μεξικό που συνομιλεί και σέβεται την κουλτούρα και τις ρίζες του τόπου του.
Ιστορικά στοιχεία του τόπου
To Τεοπανζόλκο θεωρείται πως ήταν το κέντρο της πόλης Cuarnavaca στην πρώιμη εποχή των Αζτέκων (1150-1350 μ.Χ.) πριν το τελετουργικό κέντρο, μετακινήθηκε σε μια πιο προστατευμένη θέση στο σημερινό κέντρο της Cuarnavaca.
Η τοποθεσία του αρχαιολογικού χώρου ανακαλύφθηκε ξανά κατά την μεξικάνικη επανάσταση, όταν μέλη της επανάστασης τοποθέτησαν πυροβολικά πάνω από τη Μεγάλη Πλατφόρμα. Η δόνηση του εδάφους από τις βολές εμφάνισε την πέτρινη κατασκευή του κτιρίου.
Η αρχιτεκτονική του κτιρίου
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Εσωτερίκή λήψη: Φουαγίε Θεάτρου εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Φουαγίε θεάτρου, εξωτερική θέα προς τον αρχαίο βωμό Το κτίριο χωρίζεται σε δύο διαφορετικούς κτιριακούς όγκους. Στο τριγωνικό κτίριο όπου στεγάζονται όλες η λειτουργίες δημόσιου χαρακτήρα,με κύρια χρήση το αμφιθέατρο 900 θέσεων το οποίο περιβάλλεται απο δευτερεύοντες χώρους όπως το εκδοτήριο εισητηρίων, το φουαγίε, η γκαρνταρόμπα κλπ. Στην πλατφόρμα που περιβάλλει το τριγωνικό κτίριο βρίσκονται όλες οι βοηθητικές λειτουργίες που έχει ανάγκη το θέατρο, καμαρίνια, εργαστήριο κλπ., καθώς και μια μικρότερη θεατρική σκηνή - black box.
Η επικλινείς στέγες του συμπλέγματος είναι διαμορφωμένες ράμπες με πλατύσκαλα με χαμηλο ρίχτι. Δημιουργείται, λοιπόν, ένας υπαίθριος αμφιθεατρικός χώρος με φόντο το όμορφο αρχαιολογικό τοπίο.
Το πολιτιστικό κέντρο έχει καταφέρει με την έξυπνη χρήση υλικών και τις λιτές χαράξεις να εναρμονίζεται με την περιοχή. Δεν είναι ένα κτίριο αυτοαναφορικό, αντιθέτως σέβεται απόλυτα τον αρχαιολογικό χώρο που το περιβάλλει. Χρησιμοποίει το φυσικό φώς δημιουργώντας παιχνιδίσματα φωτείνων και σκοτείνων χώρων, ο οποίοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον. Η εσωτερική, σκουρόχρωμη επένδυση ξύλου εντείνει αυτό το "παιχνίδι" προσδίδοντας σε όλο το κτίσμα ένα ύφος μυστιρίου. Η εσωτερικές κλίμακες έχουν σε σχέση με την εξωτερική ραμπόσκαλα πόλυ απότομα πατήματα, ενισχύοντας το δραματικό χαρακτήρα του εσωτερικού του κτιρίου, στοιχείο που δεν είναι αντιλυπτό από τους εξωτερικούς χώρους του. Παρ' όλα αυτά, η θεατρικότητα του εσωτερικού σχεδιασμού, συνδέεται υποσεινήδειτα με την ιστορία και κουλτούρα των Αζτέκων.
Η κύρια είσοδος, η οποία είναι το φουαγίε του θεάτρου, έχει ελεύθερη διάταξη, με το επίπεδο να υποχωρεί βαθύτερα το έδαφος με κάθε βήμα. Κοιτάζοντας πίσω προς την είσοδο καδράρεται ο αρχαιολογικός χώρος στο κέντρο του οποίου υπάρχει ο βωμός των Αζτέκων. Παρατηρείται οτί η εισχώρηση εξωτερικού φυσικού φωτός είναι περιορισμένη αλλά όπως στη συγκεκριμένη περίτωση είναι είναι άρτια μελετημένη παρέχοντας το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, αισθητικά και οπτικά.
Εξ όψεως, το κτίριο δεν προδίδει την εσωτερική του διάταξη και τις λειτουργίες που στεγάζει. Από μακριά μοιάζει με μια μεγάλη ‘ραμπόσκαλα’. Η επικλινής στέγη αυτή δεν κόβει τον ορίζοντα και κάνει το κτίριο να μοιάζει σαν να βγαίνει από το έδαφος και όχι να εισχωρεί αυτό. Μόνο μέσα από τα σχέδια της τομής γίνεται αντιληπτός ο χωρικός σχεδιασμός του κτιρίου. εναλλ.=|μικρογραφία|Κάτοψη Ισογείο
Οι αρχιτέκτονες
Πρόκειται για έργο του μεξικανού αρχιτέκτονα Isaac Broid και της αρχιτεκτονικής εταιρίας PRODUCTORA.
Ο Isaac Broid γεννήθηκε το 1952 σπούδασε αρχιτεκτονίκη στο πανεπιστήμιο Λατινικής Αμερικής ένω έκανε το μεταπτυχιακό του στον αστικό σχεδιασμό στο πολυτεχνείο της Οξφόδης στην Αγγλία. Είναι γνωστός για τα έργα του στο Μεξικό αλλά και εξωτερικό.
Η αρχιτεκτονική φίρμα PRODUCTORA έχει γραφεία στην πόλη του Μεξικού και στο Los Angeles, ιδρυτές του γραφείου είναι οι μεξικανοί : Carlos Bedoya (1973), Victor Jaime (1978), ο αργεντίνος: Abel Perles (1972),και ο βέλγος: Wonne Ickx (1974). Είναι γνωστοί για την προτίμησή τους στις καθαρές γεωμετρικές μορφές, την εύρηματική επίλυση χωρικών ζητημάτων και την στοχευμένη επιλογή υλικών που αναδεικνύουν κάθε φορά καλύτερα το κτίριο. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Δυτική Όψη, τραβηγμένη από ψηλά Την τάση τους προς την απλότητα των μορφών και καθαρότητα του συνολικού σχεδιασμού που επικοινωνεί με τον περιβάλλοντα χώρο, σίγουρα επιβεβαιώνει το συγκεκριμένο έργο.
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μεξικό
Γλώσσα Κλίνγκον
Η Κλίνγκον (tlhIngan Hol στα Κλίνγκον) είναι τεχνητή γλώσσα που μιλιέται από τους φανταστικούς Κλίνγκον στο σύμπαν του Σταρ Τρεκ. Σχεδιάστηκε προσεγμένα από τον Μαρκ Όκραντ για να μοιάζει με «εξωγήινη», και έχει έναν αριθμό από τυπολογικά ασυνήθιστα χαρακτηριστικά. Ο βασικός ήχος της γλώσσας, μαζί με μερικές λέξεις, επινοήθηκε για πρώτη φορά από τον ηθοποιό Τζέιμς Ντούχαν («Scotty») για το Star Trek: The Motion Picture. Αυτή η ταινία σηματοδότησε την πρώτη φορά που ακούστηκε η γλώσσα στην οθόνη. Σε όλες τις προηγούμενες εμφανίσεις οι Κλίνγκον μιλούσαν αγγλικά. Στην συνέχεια η Κλίνγκον εξελίχθηκε από τον Όκραντ σε μια πλήρως ανεπτυγμένη γλώσσα. Σήμερα μιλιέται σε κάποιο βαθμό από φανατικούς οπαδούς του Σταρ Τρεκ (Τρέκκι). Επειδή το λεξιλόγιό της επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό σε έννοιες του Star Trek και των Κλίνγκον, όπως διαστημόπλοιο ή πόλεμος, μερικές φορές μπορεί να είναι δύσκολη για καθημερινή χρήση.
Ιστορία
Αν και αναφέρεται στο επεισόδιο «The Trouble With Tribbles» της αρχικής σειράς Σταρ Τρεκ, η γλώσσα Κλίνγκον πρωτοπαρουσιάστηκε στην οθόνη στην Σταρ Τρεκ: Η ταινία (1979). Επειδή η σκηνοθέτης του Σταρ Τρεκ Νο 3: Αναζητώντας τον Σποκ (1984) Λέοναρντ Νίμοϊ και ο συγγραφέας-παραγωγός Χαρβ Μπένετ ήθελαν τους Κλίνγκον να μιλούν μια κανονική γλώσσα αντί για μια επινοημένη κορακίστικη και έτσι στρατολόγησαν τον Όκραντ να αναπτύξει τις φράσεις που ο Ντούχαν είχε βγάλει από το μυαλό του σε μια πλήρη γλώσσα. Ο Όκραντ διεύρυνε το λεξικό και ανέπτυξε την γραμματική παίρνοντας ως βάση τις δεκάδες αρχικές λέξεις που ο Ντούχαν είχε δημιουργήσει. Η γλώσσα αυτή χρησιμοποιούνταν με διακοπές σε επόμενα φιλμ με πρωταγωνιστές το αρχικό καστ. Για παράδειγμα, στο Σταρ Τρεκ Νο 5: Τα Tελευταία Σύνορα και στο Σταρ Τρεκ Νο 6: Ο Άγνωστος Κόσμος (1991) όπου οι δυσκολίες στη μετάφραση θα έπαιζαν στοιχείο εξέλιξης της πλοκής.
Κατηγορία:Φανταστικές γλώσσες Κατηγορία:Σταρ Τρεκ
Τόκιο
Το Τόκιο ή Τόκυο (東京 ) είναι η πρωτεύουσα της Ιαπωνίας και η μεγαλύτερη πόλη στη χώρα. Αποτελεί ένα από τα 47 νομαρχιακά διαμερίσματα της Ιαπωνίας και περιλαμβάνει την ιδιαίτερα αστικοποιημένη κεντρική περιοχή του Τόκιο, που είναι η καρδιά της ομώνυμης μητροπολιτικής περιοχής. Αριθμεί περίπου 13 εκατομμύρια κάτοικους- 10% του πληθυσμού της χώρας, ενώ στη μητροπολιτική του περιοχή ζουν περίπου 37 εκατομμύρια άνθρωποι, κάνοντάς την έτσι την πιο πολυπληθή πόλη του κόσμου. Το Τόκιο βρίσκεται στην περιοχή Καντό, στο Χονσού, το κεντρικό και μεγαλύτερο από τα νησιά που απαρτίζουν την Ιαπωνία.
Ετυμολογία
Το Τόκιο ήταν αρχικά γνωστό ως Έντο, που σημαίνει «εκβολές». Το όνομά του άλλαξε σε Τόκιο (Τόκιο: Tō (ανατολική) + Kyo (πρωτεύουσα), όταν έγινε η αυτοκρατορική πρωτεύουσα το 1868, σύμφωνα με την παράδοση της Ανατολικής Ασίας να συμπεριλαμβάνει την λέξη Kyo (京) στο όνομα της πρωτεύουσας. Κατά την πρώιμη περίοδο Μέιτζι, η πόλη ονομάστηκε επίσης «Tōkei», μια εναλλακτική προφορά για τους ίδιους κινέζικους χαρακτήρες που αντιπροσωπεύουν την λέξη «Τόκιο». Σε μερικά επίσημα αγγλικά έγγραφα γίνεται χρήση της ορθογραφίας «Tokei».
Ιστορία
Το Τόκιο αρχικά ήταν ένα ψαροχώρι το οποίο ονομαζόταν Έντο, το οποίο οχυρώθηκε για πρώτη φορά τον 12ο αιώνα. Το 1457 κατασκευάστηκε το κάστρο του Έντο. Η ακμή του Τόκιο συνδέεται κατά ένα μεγάλο μέρος με δύο άτομα: τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και τον αυτοκράτορα Μέιτζι. Το 1603, μετά την ενοποίηση της Ιαπωνίας, ο Σογκούν Τοκουγκάβα κατέστησε το Έντο (το σημερινό Τόκιο) βάση του, ξεκινώντας έτσι την Περίοδο Έντο της ιστορίας της χώρας. Κατά συνέπεια, η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα και εξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στον κόσμο με πληθυσμό που έφτασε το ένα εκατομμύριο μέχρι τον 18ο αιώνα. Έγινε η ντε φάκτο πρωτεύουσα της Ιαπωνίας και παρότι ο αυτοκράτορας ζούσε στο Κιότο, ήταν το Τόκιο αυτοκρατορική πρωτεύουσα. Το 1869, ο 17χρονος αυτοκράτορας Αυτοκράτορας Μέιτζι μετακόμισε στην Έντο την οποία είχε μετονομάσει σε «Τόκυο» («ανατολική πρωτεύουσα») ένα έτος πριν. Το Τόκιο ήταν ήδη το πολιτικό, οικονομικό, και πολιτιστικό κέντρο του έθνους, και η μεταφορά της κατοικίας του αυτοκράτορα εκεί την έκανε και τυπικά πρωτεύουσα. Το κάστρο του Έντο έγινε το αυτοκρατορικό ανάκτορο. Το 1923, η πόλη καταστράφηκε από ισχυρό σεισμό και την πυρκαγιά που ακολούθησε, οι νεκροί και οι αγνοούμενοι ανήλθαν σε 140.000.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου το Τόκιο βομβαρδίστηκε με βόμβες εμπρησμού. Την νύχτα της 23ης προς την 24η Φεβρουαρίου 1945 στο Τόκιο έπεσαν οι πρώτες εμπρηστικές βόμβες, καταστρέφοντας πάνω από 2 τ.χλμ. της πόλης. Όμως η μεγαλύτερη και πιο καταστροφική επιδρομή πραγματοποιήθηκε στις 9 και 10 Μαρτίου του ίδιου έτους, όταν 329 αεροσκάφη τύπου Β-29, εκτελώντας νυχτερινή επιδρομή, έριξαν στην πόλη εμπρηστικές βόμβες 1.667 τόνων. Τα ξύλινα σπίτια έπιασαν γρήγορα φωτιά. Τα αποτελέσματα αυτής της πύρινης λαίλαπας ήταν να καταστραφούν 250 χιλιάδες κτίρια. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, σκοτώθηκαν 83.000 άνθρωποι και 40 χιλιάδες τραυματίστηκαν (στο μεγαλύτερο μέρος τους ήταν πολίτες). Οι εκθέσεις της αστυνομίας του Τόκιο μιλούσαν για περίπου 97 χιλιάδες θανάτους και 125 χιλιάδες τραυματίες (μερικές πηγές λένε μέχρι και σχεδόν 200 χιλιάδες θύματα, περισσότερα δηλαδή από την καταστροφή που προκάλεσαν από κοινού οι δύο ατομικές βόμβες, αλλά και από οποιαδήποτε αεροπορική επιδρομή κατά τη διάρκεια του πόλεμου στην Ευρώπη). Η ενέργεια αυτή έφερε την κωδική ονομασία «Meetinghouse».
Η πόλη ξαναχτίστηκε μετά τον πόλεμο και το 1964 φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το Τόκιο επιλέχτηκε να φιλοξενήσει ξανά τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2020.
Γεωγραφία
Η μητροπολιτική περιοχή του Τόκιο αποτελείται από τρία μέρη: τα 23 Ειδικά Διαμερίσματα (που αποτελούν την πρώην πόλη του Τόκιο), την Περιοχή Τάμα και τα νησιά.
Η διοικητική δομή του Τόκιο είναι παρόμοια με αυτήν άλλων νομαρχιακών διαμερισμάτων της Ιαπωνίας. Στο Τόκιο συμπεριλαμβάνονται δεκάδες μικρές οντότητες, οι περισσότερες από τις οποίες ονομάζονται συμβατικά πόλεις. Περιλαμβάνει 23 ειδικά διαμερίσματα (ku) και έως το 1943 την πόλη του Τόκιο. Η καθεμιά ειδική περιοχή εκλέγει έναν δήμαρχο και συμβούλιο. Εκτός από αυτούς τους 23 δήμους, το Τόκιο περιλαμβάνει επίσης 26 πόλεις (shi), πέντε κωμοπόλεις (chō ή machi), και οκτώ χωριά (son ή mura), καθένα από το οποία διαθέτει μια τοπική κυβέρνηση. Η μητροπολιτική κυβέρνηση του Τόκιο διευθύνεται από έναν δημόσια εκλεγμένο κυβερνήτη και μια μητροπολιτική συνέλευση. Η έδρα της βρίσκεται στο Κτήριο της Μητροπολιτικής Κυβέρνησης του Τόκυο, στο Δυτικό Σίντζουκου. Διοικεί ολόκληρο το νομαρχιακό διαμέρισμα του Τόκιο (Tōkyō-to), συμπεριλαμβανομένων των λιμνών, των ποταμών, των φραγμάτων, των αγροκτημάτων, των μακρινών νησιών (τα νησιά Ίζου και Ογκασαβάρα), τα οποία εκτείνονται μέχρι σε απόσταση 1.850 χιλιομέτρων από το Τόκιο, και των εθνικών πάρκων.
Οικονομία
Το Τόκιο έχει τη μεγαλύτερη μητροπολιτική οικονομία στον κόσμο. Σύμφωνα με μελέτη που διεξήγαγε η PricewaterhouseCoopers, η μητροπολιτική περιοχή του Τόκιο έχει συνολικό ΑΕΠ 1,9 τρις δολάρια ΗΠΑ το 2012 (αγοραστική αξία), το μεγαλύτερο στον κόσμο. 51 από τις εταιρείες που αναφέρονται στο Fortune Global 500 έχουν την έδρα τους στο Τόκιο, σχεδόν οι διπλάσιες από τη δεύτερη πόλη, το Παρίσι. Το Τόκιο είναι μείζον διεθνές οικονομικό κέντρο και έχει περιγραφεί ως ένα από τα τρία νευραλγικά κέντρα της παγκόσμιας οικονομίας, μαζί με τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο. Το χρηματιστήριο του Τόκιο είναι το μεγαλύτερο της Ιαπωνίας.
Μεταφορές
Το Τόκιο, ως κέντρο του ευρύτερου Τόκιο, είναι το μεγαλύτερο μεταφορικό κέντρο για σιδηροδρομικές, οδικές και εναέριες μεταφορές της Ιαπωνίας. Οι μαζικές μεταφορές εντός του Τόκιο κυριαρχώνται από εκτεταμένο δίκτυο τρένων και υπόγειων σιδηροδρόμων, με τα λεωφορεία και τραμ να διαδραματίζουν δευτερεύοντα ρόλο. Στην Ότα, ένα από τα 23 ειδικά διαμερίσματα, βρίσκεται το αεροδρόμιο Χανέντα, στο οποίο εκτελούνται πτήσεις εσωτερικού και εξωτερικού. Κοντά στο Τόκιο, στον νομό Τσίμπα, βρίσκεται το διεθνές αεροδρόμιο Ναρίτα, η κύρια πύλη εισόδου των διεθνών πτήσεων στην Ιαπωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώτριες πόλεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας
NBA 1964-65
H αγωνιστική περίοδος 1964-65 ήταν η 19η στην ιστορία του NBA. Στο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 9 ομάδες και έδωσαν 80 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Μπόστον Σέλτικς επικράτησαν των Λος Άντζελες Λέικερς με 4-1 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο. Αυτός ήταν ο έβδομος συνεχόμενος και ο όγδοος συνολικά τίτλος στην ιστορία των Σέλτικς.
Κορυφαίοι στατιστικών
Σημ.: Μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1969-70, οι κορυφαίοι σε πόντους, ριμπάουντ και ασίστ καθορίζονταν με βάση το σύνολο και όχι τον μέσο όρο.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1998
Το 84ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1998 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας από 17 ως 19 Ιουλίου μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1998.
Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 5 Απριλίου στη Ρόδο. Χωριστά διεξήχθησαν, επίσης, τα πρωταθλήματα δεκάθλου, 20 και 50 χλμ βάδην αλλά τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.