cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γυναίκες στην Πολωνία
1918-1939
Η Πολωνία ήταν από τα πρώτα έθνη που παραχώρησαν στις γυναίκες νόμιμα δικαιώματα: το δικαίωμα ψήφου των γυναικών επιτράπηκε το 1918, μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της χώρας εκείνο το έτος, ακολουθούμενη από την 123ετή περίοδο διχοτόμησης και ξένης κυριαρχίας. Το 1932 η Πολωνία κατέστησε παράνομο τον συζυγικό βιασμό. Παρά τη βελτίωση των κρατικών πολιτικών σχετικά με το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, οι Πολωνές εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζουν διακρίσεις σε διάφορα επίπεδα. Η περίοδος του μεσοπολέμου ήταν η εποχή του σχηματισμού της έννοιας «γυάλινη οροφή» στην πολωνική κοινωνία. Οι γυναίκες έπρεπε να ανταγωνιστούν τους άνδρες κυρίως για τις καλά αμειβόμενες θέσεις υψηλού κύρους. Ο χαμηλότερος μισθός ήταν κυρίως αποτέλεσμα της χαμηλότερης αποτελεσματικότητας των γυναικών εργαζομένων στη σωματική εργασία, αλλά αργότερα εφαρμόστηκε στους άλλους τομείς όπου οι γυναίκες ήταν εξίσου παραγωγικές.
Κομμουνισμός
Κατά την κομμουνιστική εποχή, στις γυναίκες φαινομενικά χορηγήθηκαν ίσα νομικά δικαιώματα, και η επίσημη ρητορική της κυβέρνησης υποστήριζε την ισότητα των φύλων, αλλά όπως και σε άλλα κομμουνιστικά κράτη, τα πολιτικά δικαιώματα ανδρών και γυναικών ήταν απλώς συμβολικά, καθώς το σύστημα ήταν απολυταρχικό. Παρά το γεγονός ότι παρέμειναν de facto υπό την αρσενική εξουσία, οι γυναίκες είδαν κάποια οφέλη στο κομμουνιστικό καθεστώς, όπως η καλύτερη πρόσβαση στην εκπαίδευση και η πιο ισότιμη συμμετοχή στο εργατικό δυναμικό. Η καλύτερη κατάσταση των γυναικών κατά την κομμουνιστική εποχή επηρεάστηκε σημαντικά από τη σοσιαλιστική προγεννητική θέση, επιδιώκοντας την αύξηση του πληθυσμού. Οι προγεννητικές πολιτικές εφαρμόστηκαν με «γενναιόδωρα πλεονεκτήματα άδειας μητρότητας και κρατικές συνεισφορές στην ανατροφή των παιδιών». Μετά το στρατιωτικό νόμο στην Πολωνία, οι πρώτες δημοσιεύσεις που συζητούσαν τις φεμινιστικές ιδέες εμφανίστηκαν στη δημόσια σφαίρα, μερικές φορές θεωρούμενες ως κάλυψη για την πραγματική κοινωνική κατάσταση. Η κοινωνία αντιλήφθηκε κυρίως τον φεμινισμό ως ιδεολογία ξένη προς τον πολωνικό πολιτισμό και νοοτροπία. Οι κομμουνιστές ηγέτες ισχυρίστηκαν ότι οι γυναίκες στην Πολωνία απέκτησαν ίσα δικαιώματα ως αποτέλεσμα των σοσιαλιστικών κοινωνικών διαδικασιών και χρησιμοποίησαν αυτή τη δήλωση ως εξήγηση για την έλλειψη και την μη ανάγκη του φεμινισμού στην Πολωνία. Ένας από τους Πολωνούς κομμουνιστές περιέγραψε μια τυπική φεμινίστρια ως «εκκεντρική και επιθετική μάγισσα, που είναι ούτως ή άλλως λεσβία, που θα ήθελε να δει έναν άνδρα να πηγαίνει στα τέσσερα από το πόδι της».
Μετακομμουνισμός
Η πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία σήμαινε την αναδιοργάνωση της πολιτικής και της οικονομίας της χώρας και την αρχική οικονομική και κοινωνική αποσταθεροποίηση. Στο μετασοσιαλιστικό εργατικό δυναμικό, οι γυναίκες κατέλαβαν θέσεις κυρίως σε τομείς χαμηλότερης οικονομικής προτεραιότητας και ελαφριές βιομηχανίες, λόγω παραγόντων όπως η επιλογή τύπων εκπαίδευσης και κατάρτισης πιο συμβατής με την οικογενειακή ζωή (που συνήθως πληρώνοταν λιγότερο), των διακρίσεων και των στερεοτύπων φύλου. Αυτό το πρότυπο της ανισότητας στην απασχόληση μεταξύ των δύο φύλων θεωρήθηκε ως επί το πλείστον αποτέλεσμα του πρωταρχικού ρόλου της γυναίκας στην οικογένεια, καθώς και της βαθιάς ριζωμένης πολωνικής κουλτούρας και της παράδοσης του πατριαρχικού συστήματος. Η μεταβατική περίοδος ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για τις γυναίκες, αν και οι άνδρες επηρεάστηκαν επίσης αρνητικά. Το 2017, το ποσοστό απασχόλησης για γυναίκες ηλικίας 20-64 ετών ήταν 63,6%, σε σύγκριση με το ποσοστό ανδρών του 78,2%. Παρόλο που η Πολωνία έχει εικόνα μιας συντηρητικής χώρας, η οποία συχνά απεικονίζεται ως τέτοια στα Δυτικά μέσα ενημέρωσης, η Πολωνία έχει στην πραγματικότητα υψηλό αριθμό επαγγελματιών γυναικών και γυναικών στις επιχειρήσεις και έχει επίσης ένα από τα χαμηλότερα χάσματα στις αμοιβές των δύο φύλων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ένα από τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες γυναίκες στην Πολωνία είναι ο νόμος κατά της άμβλωσης. Μαζί με τον μύθο της «Πολωνής Μητέρας», ο περιορισμός των αμβλώσεων χρησιμοποιείται για να ενθαρρύνει τις γυναίκες να κάνουν πολλά παιδιά. Αυτή η ιδεολογία ενισχύει την άποψη ότι η θέση των γυναικών είναι στο σπίτι. Το σύμβολο της Πολωνής Μητέρας είναι ένα στερεότυπο που έχει κολλήσει έντονα στην πολωνική συνείδηση και διαμορφώθηκε από την ταραχώδη ιστορία του έθνους. Κατά τη διάρκεια της μακράς κατοχής, η ευθύνη για τη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας ανήκε στις μητέρες, των οποίων το κύριο καθήκον ήταν η «ανατροφή των παιδιών». Παρά την αυστηρή νομοθεσία και τον συντηρητικό πολιτικό λόγο, η Πολωνία έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά γονιμότητας στην Ευρώπη.
Η κατάσταση των γυναικών στη σύγχρονη Πολωνία πρέπει να γίνει κατανοητή στο πλαίσιο της πολιτικής της σκηνής και του ρόλου που παίζει η εκκλησία στην κοινωνία. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όσον αφορά τα αναπαραγωγικά δικαιώματα. Η Πολωνία είναι μια χώρα που επηρεάζεται έντονα από τον Ρωμαιοκαθολικισμό και η θρησκεία διαμορφώνει συχνά την πολιτική και την κοινωνική άποψη. Ο Νόμος και Δικαιοσύνη είναι ένα εθνικό-συντηρητικό και χριστιανοδημοκρατικό  πολιτικό κόμμα στην Πολωνία. Με 237 έδρες στο Σέιμ και 66 στη Γερουσία, αυτή τη στιγμή είναι το μεγαλύτερο κόμμα στο Κοινοβούλιο της Πολωνίας.
Η Πολωνία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) από το 2004. Ως εκ τούτου, υπόκειται στις οδηγίες της ΕΕ. Ως μέρος της ΕΕ, η Πολωνία επηρεάζεται κοινωνικά από τις «δυτικές» απόψεις, αλλά υπάρχουν τοπικές διαφορές μεταξύ του δυτικού και του ανατολικού τμήματος της χώρας - «Πολωνία Α και Β». Η Πολωνία έχει επίσης σημαντικό αγροτικό πληθυσμό: περίπου 40%, ο οποίος είναι βαθιά συντηρητικός.
Παλαιά πολωνικά έθιμα
Στην Πολωνία των παλαιών χρόνων, τα έθιμα των ανθρώπων διέφεραν βάσει της κοινωνικής υπόληψης. Πολωνικά έθιμα που προέρχονται από άλλες ευρωπαϊκές παραδόσεις, συνήθως ήρθαν στην Πολωνία αργότερα από ότι σε άλλες χώρες. Το παράδειγμα της ιπποσύνης απεικονίζει την προσέγγιση της μεσαιωνικής τάξης προς τις γυναίκες. Η όλη ιδέα της ιπποσύνης βασίστηκε στην σχεδόν θεϊκή λατρεία της γυναίκας και κάθε ιππότης έπρεπε να έχει την «κυρία» («ντάμα») ως αντικείμενο της (πολύ συχνά πλατωνικής) αγάπης. Οι ιππότες αισθάνονταν υποχρεωμένοι να αναλάβουν την προστασία των κυριών τους. Οι γυναίκες στην παλαιά Πολωνία θεωρούνταν η ψυχή της συντροφιάς κατά τη διάρκεια των κοινωνικών συγκεντρώσεων. Στην παλαιά Πολωνία η γυναίκα είχε μια εξέχουσα κοινωνική θέση. Η αναφορά στα κορίτσια ως panny (κυρίες) που προέρχεται από την πολωνική λέξη pan (κύριος), σε αντίθεση με το chłopcy (αγόρια) που προέρχεται από τη λέξη chłop (χωρικός) είναι το σημάδι του σεβασμού προς τις γυναίκες. Πολύ καιρό πριν από τα κινήματα χειραφέτησης, οι γυναίκες στην Πολωνία κατέστησαν τον κοινωνικό τους ρόλο πολύ σημαντικό, κυρίως λόγω των πολυάριθμων συγκρούσεων και απειλών που κράτησαν τον άνδρα έξω από τα σπίτια. Η πολιτική και οικονομική κατάσταση απαιτούσε από τις γυναίκες να γίνουν αύταρκες και γενναίες. Διαφορετικά από τους σύγχρονους καιρούς ήταν και τα ρούχα των Πολωνών γυναικών. Τα ενδύματα στα μέσα του 16ου αιώνα περιείχαν διάφορους τύπους διακοσμήσεων και αξεσουάρ. Τα γυναικεία καπέλα περιλάμβαναν διακοσμητικά στεφάνια, πέπλα και διάφορες κορδέλες καπέλων. Ανάμεσα στα αξιοσημείωτα στοιχεία της ενδυμασίας των παλαιών χρόνων ήταν τα «μακριά, σατέν φορέματα», διακοσμημένα με χρυσό και μαργαριτάρια, καθώς και οι «χρυσαφένιες παντόφλες».
Αξιοσημείωτες γυναίκες στην ιστορία της Πολωνίας
Οι σημαντικές γυναίκες στην πρώιμη ιστορία της Πολωνίας περιλαμβάνουν: τη Σφιεντοσουάβα (μερικές φορές συγχέεται με την Σίγκριντ την Υψηλή ή Γκούνχιλντ, επίσης γνωστή ως Στοράντα), κόρη του Μιέσκο Α΄ και της Ντουμπράβκα της Βοημίας, η Αικατερίνη Γιαγκελλόνων, η Ντουμπράβκα η ίδια (σύζυγος του Μιέσκο Α΄), κόρη του Δούκα της Βοημίας και η Γιαντβίγκα (Έντβιγκ), κόρη ενός Ούγγρου βασιλιά. Κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού, δύο γυναίκες ξεχωρίζουν: η Μπαρμπάρα Σανγκούσκο, οικοδέσποινα, συγγραφέας και φιλάνθρωπος και η εγγονή της, Τέκλα Τερέσα Γουμπιένσκα, συγγραφέας και μητέρα μιας δυναστείας αρχόντων. Η Εμίλια Πλάτερ ήταν μια πρώιμη επαναστάτρια που σχετίζεται με τη Νοεμβριανή Εξέγερση. Στη μουσική, η συνθέτις και πιανίστρια, Μάρια Σιμανόφσκα, κέρδισε αναγνώριση από την Αγία Πετρούπολη έως το Λονδίνο. Η Μάρια Σκουοντόφσκα (Μαρία Κιουρί) ήταν βραβευμένη με Νόμπελ επιστήμονας, η οποία μετακόμισε στη Γαλλία στα τέλη του 19ου αιώνα. Πολλές αξιοσημείωτες γυναίκες συνέβαλαν στο κίνημα ανεξαρτησίας της Πολωνίας στις αρχές του 20ου αιώνα. Σε αυτές περιλαμβάνονται, ο ακτιβίστριες και στρατιωτικοί αξιωματικοί, Αλεξάντρα Ζαγκούρσκα και οι πιο ξεχασμένες, Βάντα Γκερτς, καθώς και η Άννα Βαλεντινόβιτς, συνιδρύτρια της αντικομμουνιστικής «Αλληλεγγύης» («Solidarność»). Η Βισουάβα Σιμπόρσκα ήταν Πολωνή ποιήτρια, αποδέκτης του βραβείου Νόμπελ το 1996.
Άμβλωση στην Πολωνία
Το 2020, το συνταγματικό δικαστήριο της Πολωνίας αποφάνθηκε ότι η άμβλωση λόγω ελαττωμάτων του εμβρύου ήταν αντισυνταγματική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια
Χάραμα Αιτωλοακαρνανίας
Το Χάραμα είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 382 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Χάραμα βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, νότια της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών. Απέχει 57 χλμ. (οδηγικά) Β.-ΒΑ. από το Αγρίνιο, 57 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Καρπενήσι και 1 χλμ. ΝΑ. από τη γέφυρα Επισκοπής που ενώνει την Ευρυτανία με την Αιτωλοακαρνανία. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγαλιανού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Αγαλιανό και τα Λακώματα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγαλιανού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 9 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Νικόλαος Γ΄ του Μεκλεμβούργου
Ο Νικόλαος Γ΄ (γερμ.: Nikolaus III., μετά το 1230 - 8 Ιουνίου 1289 ή 1290) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Μεκλεμβούργου και ιερέας του καθεδρικού της Λυβέκης.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου και της Λούιτγκαρτ, κόρης του Πόππο Ζ΄ κόμη του Χέννεμπερκ.
Το 1289/90 απεβίωσε σε ηλικία 60 ετών και τάφηκε στο Ντόμπεραν Μύνστερ.
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Χούσαβικ
Το Χούσαβικ (ισλανδικά: Húsavík) είναι πόλη στο δήμο Νόρδουρθινγκ στη βόρεια ακτή της Ισλανδίας, στις όχθες του κόλπου Σκιάουλφαντι, με 2.307 κατοίκους. Το διασημότερο αξιοθέατο της πόλης είναι η ξύλινη εκκλησία Χούσαβικουρκικια που χτίστηκε το 1907. Το Χούσαβικ εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο Χούσαβικ.
Ιωάννης Β΄ του Μεκλεμβούργου
Ο Ιωάννης Β΄ (γερμ.: Johann II, 1250 - 12 Οκτωβρίου 1299) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Μεκλεμβούργου.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου και της Λούιτγκαρτ, κόρης του Πόππο Ζ΄ κόμη του Χέννεμπερκ.
Το 1299 απεβίωσε σε ηλικία 49 ετών και τάφηκε στο Ντόμπεραν Μίνστερ.
Οικογένεια
Από τη σύζυγό του απέκτησε τρία τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ισλαμικό Κίνημα Τζιχάντ στην Παλαιστίνη
thumb|Η σημαία του Παλαιστινιακού Ισλαμικού Κινήματος Τζιχάντ Το Ισλαμικό Κίνημα Τζιχάντ στην Παλαιστίνη (αραβικά: حركة الجهاد الإسلامي في فلستين) είναι μια ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση με έδρα τη Ραμάλα, που ιδρύθηκε το 1981. Μαζί με τη Χαμάς και έξι άλλες φατρίες, είναι μέλος της Παλαιστινιακής Συμμαχίας και των Συμφωνιών του Όσλο με στόχο την ίδρυση ενός κυρίαρχου ισλαμικού παλαιστινιακού κράτους. Το Κίνημα Ισλαμικής Τζιχάντ στην Παλαιστίνη απορρίπτει τη λύση των δύο κρατών και προωθεί τη στρατιωτική καταστροφή των Εβραίων. Το Ισλαμικό Κίνημα Τζιχάντ στην Παλαιστίνη είναι μέλος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και ο Ζιγιάντ Νακάλα (Ziyad al-Nakhalah) είναι ο ηγέτης του.
Παρόλο που το Ισλαμικό Κίνημα Τζιχάντ στην Παλαιστίνη έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες επιθέσεις σε αμάχους του Ισραήλ, το Ιράν είναι ο μείζων οικονομικός υποστηρικτής του.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Αντισιωνισμός Κατηγορία:Παλαιστινιακά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις Κατηγορία:Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα
Ηφαίστειο Γκελάι
Το Ηφαίστειο Γκελάι (Αγγλικά: Gelai Volcano), βρίσκεται σε ύψος 2.942 μέτρα (9.652 ft) και βρίσκεται στην Τανζανία στην περιοχή με τα Υψίπεδα κρατήρων (Crater Highlands). Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Λίμνης Νάτρον στο Ρήγμα Ανατολικής Αφρικής (East African Rift). Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο Όρος Γκελάι (αγγλικά: Gelai Mountain, σουαχίλι: Mlima Gelai), χρονολογείται εδώ και λιγότερο από ένα εκατομμύριο έτη. Το καλοκαίρι του 2007, σημειώθηκε ένας αριθμός σεισμών στην περιοχή. Συνδεόμενος με το μεγαλύτερο σεισμό της 17ης Ιουλίου 2007, ένα ΒΒΑ-κατεύθυνσης ρήγμα ή στενό graben που σχηματίζεται στη νότια πλευρά του Gelai. Το ρήγμα μπορεί να σχετίζεται με την εισβολή του ένα στενό dike σε βάθος περίπου 4.000 μέτρα (13.000 ft).
Το ηφαίστειο βρίσκεται εντός μίας περιοχής ελεγχόμενου κυνηγίου το οποίο εκτείνεται ανατολικά στο Λονγκίντο (Longido). Αυτό προκάλεσε την αύξηση του αριθμού των ζώων στην περιοχή, λόγω των προσπαθειών κατά της λαθροθηρίας που παρέχεται από τα έσοδα των κυνηγών.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Τανζανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Περιφέρειας Αρούσα
Λακώματα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Λακώματα είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 383 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και νότια της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών. Απέχει 60 χλμ. (οδηγικά) Β.-ΒΑ. από το Αγρίνιο, 40 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Καρπενήσι (μέσω Σελλά) και 3 χλμ. ΝΑ. από τη γέφυρα Επισκοπής που ενώνει την Ευρυτανία με την Αιτωλοακαρνανία. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγαλιανού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Αγαλιανό και το Χάραμα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγαλιανού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 13 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Γυναικείο ειδώλιο (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 5635)
Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό 5635 είναι πήλινο ειδώλιο γυναικείας μορφής. Βρέθηκε στην Θήβα και προέρχεται από αρχαίο βιωτικό εργαστήριο. Εκτίθεται στην αίθουσα 50, προθήκη 20.
Περιγραφή
Το πήλινο χειροποίητο μικροπλαστικό (όχι γλυπτό) έργο έχει σχήμα κώδωνος και κινούμενα πόδια. Η ανθρώπινη μορφή παρουσιάζεται με ψηλόλιγνο λαιμό. Το μικρό κεφάλι θυμίζει γλαύκα, με μεγάλα στρογγυλά μάτια και δυνατή κυρτή μύτη. Τα διάτρητα αυτιά είναι στολισμένα με σκουλαρίκια. Δυο μικρά στήθη συμβολίζουν το θηλυκό γένος. Τα άνω άκρα έχουν μήκος μικρότερο του φυσικού, ενώ είναι στραμμένα προς τον ουρανό και καταλήγουν σε παλάμες με επτά δάκτυλα. Η μέση είναι ζωσμένη, ενώ η ενδυμασία καταλήγει μέχρι τα γόνατα. Τα πόδια καταλήγουν σε χοντρές πατούσες με πέντε ή έξι δάκτυλα. Το ειδώλιο είναι ζωγραφισμένο με ερυθρό γάνωμα, το οποίο καλύπτει όλη την επιφάνεια, υποδηλώνοντας τον ρουχισμό και τα υποδήματα.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο της γεωμετρικής εποχής, αρχές του 7ου αι. π.Χ.. Τα χέρια που βρίσκονται σε έκταση αποδίδουν χειρονομία επιφανείας ή δέησης. Χρησίμευε ως ανάθημα σε ιερά ή αποτελούσε εξάρτημα κάποιου σκεύους.
Ολυμπιακοί Αγώνες 2004
Από το ειδώλιο αυτό εμπνεύσθηκε η εξαμελής ομάδα με επικεφαλής τον Σπύρο Γκόγκο τον Φοίβο και την Αθηνά οι οποίες ήταν οι μασκότ των θερινών ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα το 2004.
Πηγές
Κατηγορία:Ειδώλια Κατηγορία:Αρχαία τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Βοιωτία
Όρος Λονγκίντο
Το Όρος Λονγκίντο (αγγλικά: Mount Longido, σουαχίλι: Mlima Longido), βρίσκεται σε ύψος 2.637 m (8.652 ft) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το Όρος Λονγκίντο (Mount Longido), βρίσκεται στην Τανζανία, στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) και συγκεκριμένα στην Επαρχία Λονγκίντο (Longido District), στην περιοχή με τα Υψίπεδα κρατήρων (Crater Highlands).
Το κύριο μονοπάτι προς την κορυφή, ξεκινά από την πόλη Λονγκίντο (Longido). Η ανάβαση μπορεί να πραγματοποιηθεί εντός μιας ημέρας, αλλά συνηθίζεται από τους ορειβάτες να διανυκτερεύουν σε μια κατασκήνωση επί του όρους και να φθάνουν στην κορυφή την επομένη ημέρα. Ενίοτε, οι επισκέπτες αναρριχώνται το Όρος Λονγκίντο (Mount Longido) ως μέρος της προετοιμασίας των για την ανάβαση επί του Όρους Κιλιμαντζάρο.
Εικόνες
Λονγκιτντο Κατηγορία:Γεωγραφία της Περιφέρειας Αρούσα
Άννα Ελισάβετ Λουίζα του Βρανδεμβούργου-Σβετ
Η Άννα Ελισάβετ Λουίζα (γερμ. Anna Elisabet Louisa von Brandenurg-Schwet von Hohenzollern, 22 Απριλίου 1738 - 10 Φεβρουαρίου 1820) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν κόρη του Μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Σβετ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ και της Σοφίας Δωροθέας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας. Αδέλφια της ήταν η Σοφία Δωροθέα, σύζυγος του Δούκα της Βυρτεμβέργης, και η Φιλιππίνη, σύζυγος του Λανδγράβου της Έσσης-Κάσσελ.
Η Άννα Ελισάβετ Λουίζα ήταν ένα από τα λίγα μέλη του βασιλικού Οίκου, που έμεινε στο Βερολίνο κατά τη διάρκεια της Γαλλικής κατοχής το 1806. Ενώ το μεγαλύτερο μέρος της βασιλικής οικογένειας είχε φύγει, σύμφωνα με πληροφορίες λόγω της αντι-Ναπολεόντειας κριτικής που είχαν εκφράσει, και τα μέλη του βασιλικής Αυλής τους ακολούθησαν ή έφυγαν από την πρωτεύουσα στις ιδιοκτησίες τους στην επαρχία, η Eλισάβετ Λουίζα παρέμεινε με τον σύζυγό της και τη Βιλελμίνη της Έσσης-Κάσσελ λόγω της «μεγάλης ηλικίας τους», όπως και η Αυγούστα της Πρωσίας, η οποία ήταν έγκυος εκείνη την εποχή.
Ένας επισκέπτης της το 1813–14 σχολίασε ότι «δεν είδα ποτέ μία τόσο επίσημη, σκληρή, δυσάρεστη ηλικιωμένη, vieille cour outree (παλαιά αυλική οργισμένη) ''και με τρομάζει μέχρι θανάτου. Ήμουν ευτυχής που έφυγα"''.
Ο Αύγουστος Φερδινάνδος απεβίωσε στο Βερολίνο στις 2 Μαΐου 1813. Η Ελισάβετ Λουίζα απεβίωσε επτά χρόνια αργότερα, στις 22 Φεβρουαρίου 1820. Έχει ταφεί στον Καθεδρικό Ναό του Βερολίνου.
Οικογένεια
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1755 στο Ανάκτορο Σαρλότενμπουργκ του Βερολίνου, η Άννα Ελισάβετ Λουίζα παντρεύτηκε τον θείο της Αύγουστο Φερδινάνδο της Πρωσίας, μικρότερο αδελφό της μητέρας της Σοφίας Δωροθέας. Αυτός ήταν οκτώ χρόνια μεγαλύτερος από εκείνη. Το ζευγάρι είχε παιδιά:
Ο βιολογικός πατέρας τής κόρης της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Σβιτ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά
Ιωάννης Γ΄ του Μεκλεμβούργου
Ο Ιωάννης Γ΄, γερμ. Johann III (μετά το 1266 - 27 Μαΐου 1289) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Μεκλεμβούργου.
Βιογραφία
Το 1289 απεβίωσε στη νήσο Πόελ σε ηλικία 23 ετών και τάφηκε στη Φραγκισκανή μονή του Βίσμαρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1288 την Έλενα, κόρη του Βίτσλαβ Β΄ πρίγκιπα του Ρύγκεν και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Μπολέσουαφ Λιμανόφσκι
Ο Μπολέσουαφ Λιμανόφσκι (πολωνικά: Bolesław Limanowski, ) (18 Οκτωβρίου 1835 - 15 Φεβρουαρίου 1935) ήταν Πολωνός σοσιαλιστής πολιτικός, καθώς και ιστορικός, δημοσιογράφος και υποστηρικτής του αγροτικισμού. Ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που προώθησαν σοσιαλιστικές ιδέες στην Πολωνία.
Πολιτικός ακτιβισμός
Τον Νοέμβριο του 1892 συμμετείχε σε μια συνάντηση Πολωνών σοσιαλιστών από το ρωσικό διαμέρισμα που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι. Ως ο παλαιότερος συμμετέχων, έγινε πρόεδρος των συνομιλιών. Έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΠΣΚ) που ιδρύθηκε εκεί. Μετά τη διαίρεση του Κόμματος, υποστήριξε το Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα - Επαναστατική Παράταξη, με επικεφαλής τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Ο Λιμανόφσκι ήταν υποστηρικτής του πολωνικού έθνους και δεν αποδέχθηκε ποτέ τον διεθνισμό των ριζοσπαστικών αριστερών οργανώσεων και των κομμουνιστών.
Γερουσιαστής της ανεξάρτητης Πολωνίας
Ήταν παρών στην Πολωνία τα δύσκολα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας. Το 1922 εξελέγη γερουσιαστής για πρώτη φορά. Μετά το πραξικόπημα του Πιουσούτσκι το 1926, ο Λιμανόφσκι υποστήριξε έντονα τη δημοκρατία και αντιτάχθηκε στην αυταρχική κυβέρνηση της Σανάτσια. Παρά την ηλικία του, παρέμεινε ενεργός και υπηρετούσε ως γερουσιαστής μέχρι το θάνατό του σε ηλικία 99 ετών.
Αγροτικισμός
Αν και δεν ήταν ο επίσημος εκπρόσωπος του κόμματός του για τα αγροτικά θέματα, σκέφτηκε βαθιά τον αγροτικισμό και εκπόνησε ένα εκλεκτικό πρόγραμμα που ταίριαζε στις πολωνικές συνθήκες. Η πρακτική του εμπειρία ως διευθυντής αγροκτήματος σε συνδυασμό με τις σοσιαλιστικές ιδέες, τον «ενιαίο φόρο» και τις σλαβικές κοινότητες διαμόρφωσαν τον κόσμο του. Πρότεινε μια μορφή αγροτικού σοσιαλισμού με μεγάλες κρατικές φάρμες για την αντιμετώπιση της αναποτελεσματικότητας των πολύ μικρών χωραφιών. Στην ανεξάρτητη Πολωνία υπερασπίστηκε την απαλλοτρίωση κτημάτων των γαιοκτημόνων. Η παρατήρησή του σχετικά με τον ατομικισμό των αγροτών τον έπεισε ότι η Πολωνία πρέπει να συνδυάσει τον εθελοντικό κολεκτιβισμό και την ατομική κατοχή της μισθωμένης γης. Ο πραγματισμός του άφησε περιθώριο ακόμη και για ιδιοκτησία ιδιωτών αγροτών, παρά τον μαρξισμό του.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Κατηγορία:Πολωνοί εξόριστοι στη Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανεξαρτησίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ
Σιδηροδρομικός σταθμός Χαλκίδας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Χαλκίδας βρίσκεται στην είσοδο της πόλης, κοντά στην παλαιά γέφυρα του Ευρίπου από την πλευρά της ηπειρωτικής Ελλάδας. Το κτίριο του σταθμού χτίστηκε το 1905, διαθέτει ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά στοιχεία και έχει χαρακτηριστεί ως προστατευόμενο.
Ιστορία
Η κατασκευή του σταθμού νομοθετήθηκε το 1889 με τον νόμο ΑΨΜΕ΄/7-4-1889 περί κατασκευής και εκμεταλλεύσεως σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιώς-Λαρίσης και συνόρων αλλά ξεκίνησε το 1902 μετά την ίδρυση της Εταιρείας Ελληνικών Σιδηροδρόμων (ΕΕΣ). Τα εγκαίνια του σταθμού έγιναν στις 6 Μαρτίου 1904 μαζί με την παράδοση των πρώτων 121 χλμ. της γραμμής, όταν και δόθηκε επίσημο γεύμα για 400 άτομα στις εγκαταστάσεις του, με την παρουσία τριών πολεμικών πλοίων, ενός αγγλικού, ενός γαλλικού και ενός ελληνικού. Ο σταθμός παραδόθηκε στην κυκλοφορία δύο μέρες αργότερα. Ο σταθμός διέθετε υδατόπυργο 50 κυβικών μέτρων και περιστροφική πλάκα.
Το 1915 ο σταθμός εξυπηρετούνταν με δύο ζεύγη δρομολογίων την ημέρα από και προς Αθήνα, τα οποία με τα χρόνια αυξήθηκαν σε πέντε και τη δεκαετία του '70, μετά τον διπλασιασμό της γραμμής Αθήνα - Οινόη σε εννιά. Το 1980 τα δρομολόγια, τα οποία ήδη από το 1978 αποκαλούνταν «προαστιακά» αυξήθηκαν σε 19 ζεύγη. Το 2000 το κτήριο του σταθμού ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο.
Το 2008 ξεκίνησε η ανακατασκευή του σταθμού, στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού του προαστιακού δικτύου της Αθήνας και της ηλεκτροκίνησής του. Αρχική πρόθεση του ΟΣΕ ήταν η μεταφορά η χρήση του παρακείμενου κτηρίου αποθηκών ως νέου σταθμού και η μίσθωση του παλαιού σταθμού σε ιδιώτες. Ύστερα από διαμαρτυρία των τοπικών αρχών και κοινωνίας η αλλαγή χρήσης του κτηρίου του σταθμού ματαιώθηκε αλλά η μεταφορά των αποβαθρών αρκετά μέτρα από το κτήριο του σταθμού προχώρησε.
Σήμερα ο σταθμός εξυπηρετείται από την Γραμμή 3 του Προαστιακού μεταξύ Αθήνας και Χαλκίδας.
Παραπομπές
Χαλκίδα Χαλκίδα Χαλκίδα
Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας
Το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) είναι κυβερνητικό συμβούλιο της Ελλάδας. Αποτελεί το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων που αφορούν την εθνική ασφάλεια της χώρας.
Ιδρύθηκε το 2019 από την Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη και διαδέχθηκε το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας (επίσης ΚΥΣΕΑ).
Σύνθεση
Η κύρια σύνθεση του ΚΥΣΕΑ, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, έχει ως εξής:
Τα καθήκοντα γραμματέα του ΚΥΣΕΑ ασκεί ο Προϊστάμενος του Γραφείου Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας.
Έκτακτες συμμετοχές
Σε συνεδρίαση που συνέβη στον απόηχο της ανακατάληψης του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν τον Αύγουστο του 2021, συμμετείχαν επίσης ο Υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Αλκιβιάδης Στεφανής, ο Διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Παναγιώτης Κοντολέων, η Διευθύντρια του Διπλωματικού Γραφείου του Πρωθυπουργού Πρέσβης Ελένη Σουρανή και ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Θάνος Ντόκος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική Κυβέρνηση Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
Αβαείο του Κσέσουφ
Το Αβαείο του Κσέσουφ, παλαιότερα γνωστό ως Αβαείο του Γκρύσαου (πολωνικά: Klasztor w Krzeszowie, γερμανικά: Kloster Grüssau), αναφέρεται σε ένα ιστορικό μοναστήρι του Τάγματος των Κιστερκιανών στο Γκρύσαου της Κάτω Σιλεσίας, μετά το 1945 Κσέσουφ στην Πολωνία. Το όνομα Αβαείο του Γκρύσαου, που ιδρύθηκε το 1947, αναφέρεται σε ένα σπίτι του Τάγματος του Αγίου Βενέδικτου στην πόλη Μπαντ Βίμπφεν στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, όπου η γερμανική κοινότητα του Γκρύσαου (Κσέσουφ) βρήκε καταφύγιο μετά την κατάληψη του «Μοναστηρίου του Γκρύσαου» από την Πολωνία.
Το Μοναστήρι του Γκρύσαου (Αβαείο), ένα ίδρυμα των Βενεδικτίνων του 1242, από το 1289 έως το 1810 διευθύνονταν από Κιστερκιανούς, έως ότου κοσμικοποιήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Από το 1919, το Μοναστήρι του Γκρύσαου διευθύνθηκε και πάλι από τους Βενεδικτίνους, εξόριστους από την Πράγα. Η νέα τοποθεσία στη μεταπολεμική Δυτική Γερμανία αναφέρεται ως Αβαείο του Γκρύσαου ή Γκρύσαου-Βίμπφεν. Η τοποθεσία του αβαείου στο Κσέσουφ της Πολωνίας, έγινε γνωστή ως Αβαείο του Κσέσουφ.
Το αρχικό αβαείο είναι πλέον ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii), όπως ορίστηκε την 1η Μαΐου 2004, και παρακολουθείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.
Σιλεσία
Όταν μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Σουδητοί Γερμανοί μοναχοί του Αβαείου της Πράγας στην Τσεχοσλοβακία ήταν υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουν την πόλη, εγκαταστάθηκαν το 1919 στα κενά μοναστήρια στο Γκρύσαου, τότε τμήμα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Επανήλθε και πάλι σε αβαείο από τον Πάπα Πίο ΙΑ΄ το 1924, ωστόσο το μοναστήρι τέθηκε σε αναστολή από τη ναζιστική κυβέρνηση το 1940 και τα κτίρια κατασχέθηκαν ως στρατόπεδο κράτησης. Κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού του Βερολίνου από το 1942 και μετά, μεγάλα τμήματα της συλλογής της Κρατικής Βιβλιοθήκης του Βερολίνου μεταφέρθηκαν στο Αβαείο του Γκρύσαου. Τα έγγραφα αυτά περιλαμβάνουν μερικές από τις πρώτες γνωστές απεικονίσεις ειδών από Ευρωπαίους φυσιοδίφες, μεταξύ των οποίων, ο Γκέοργκ Μάργκραφ και ο βοτανολόγος Φέρντιναντ Μπάουερ. Αυτή η συλλογή αποθηκεύτηκε στο αβαείο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και παρέμεινε χαμένη για πάνω από 30 χρόνια.
Η περιοχή τέθηκε υπό πολωνική διοίκηση σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ του 1945. Αν και το μοναστήρι επέστρεψε στους μοναχούς μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ως εθνοτικοί Γερμανοί, εκδιώχθηκαν από τη Σιλεσία από την πολωνική κυβέρνηση λίγο αργότερα στις 12 Μαΐου 1946. Το 1946 μια μυστηριώδης συνοδεία κλήθηκε στο μοναστήρι και φόρτωσε χιλιάδες χειρόγραφα - αυτόγραφες παρτιτούρες του Μότσαρτ (το ¼ της γνωστής μουσικής του), του Μπετόβεν, του Μπαχ και άλλων συνθετών - και εξαφανίστηκε. Πολλοί τόμοι αποκαταστάθηκαν στην Ανατολική Γερμανία το 1965, η υπόλοιπη συλλογή Berlinka στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας και το καθεστώς της ως «κλεμμένη τέχνη» εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο διαφωνίας.
Το 1947, το Αβαείο του Κσέσουφ επανεγκαταστάθηκε από Πολωνές Βενεδικτίνες καλόγριες που εκδιώχθηκαν από το Λβιβ (Λβουφ).
Βάδη-Βυρτεμβέργη
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Εκκλησία του Αγίου Πέτρου του Αβαείου Το 1947, η εκδιωγμένη κοινότητα υπό τον Ηγούμενο Άλμπερτ Σμιτ αγόρασε το πρώην Ritterstift (συλλογικό ίδρυμα ή κανόνα) γύρω από τη γοτθική μοναστηριακή εκκλησία του Αγίου Πέτρου στο Μπαντ Βίμπφεν, η οποία είχε εγκαταλειφθεί από την εκκοσμίκευσή του το 1803 και έγινε γνωστό ως Μοναστήρι του Μπαντ Βίμπφεν. Ο τελευταίος ηγούμενος, Λαουρέντιους Χοχάιζελ, παραιτήθηκε το 1997. Δεδομένου ότι η συμμετοχή της κοινότητας είχε μειωθεί υπερβολικά για να είναι νομικά ανεξάρτητη, καθοδηγείται από το 2001 από τον ηγούμενο του Αβαείου του Νόιμπουργκ κοντά στη Χαϊδελβέργη.
Μέχρι το φθινόπωρο του 2006 δεν είχαν απομείνει μοναχοί, με τον τελευταίο να έχει μετακομίσει στο Νόιμπουργκ, αν και το Μοναστήρι του Μπαντ Βίμπφεν παραμένει ονομαστικά ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων και εξακολουθεί να είναι μέλος του Εκκλησιάσματος του Μπόιρον στο πλαίσιο της Συνομοσπονδίας Βενεδικτίνων. Μια μικρή κοινότητα (αποτελούμενη στα τέλη του 2006 από έναν ιερέα και έναν λαϊκό) διατηρεί τις εγκαταστάσεις ως ξενώνας Βενεδικτίνων και τόπο ησυχαστηρίου, υπό τη διαχείριση του Αβαείου του Νόιμπεργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Βάδη-Βυρτεμβέργη Κατηγορία:Μοναστήρια των Βενεδικτίνων στη Γερμανία Κατηγορία:Μοναστήρια στη Γερμανία Κατηγορία:Ιστορία της Σιλεσίας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα πολωνικά
ΚΚ Τσεντεβίτα Ολίμπια
Η Κοσάρκαρσκι Κλουμπ Τσεντεβίτα Ολίμπια, που συνήθως αναφέρεται ως KK Τσεντεβίτα Ολίμπια ή απλά Ολίμπια, είναι ένας επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας. Ο σύλλογος αγωνίζεται στο Αδριατικό Πρωτάθλημα και στο EuroCup, καθώς και στο Σλοβενικό πρωτάθλημα.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2019 μετά τη συγχώνευση του πιο επιτυχημένου σλοβενικού συλλόγου Ολίμπια Λιουμπλιάνας και της κροατικής δύναμης Τσεντεβίτα. Η Τσεντεβίτα Ολίμπια κληρονόμησε 70 τρόπαια και των δύο προκατόχων και τις αγωνιστικές τους άδειες για την εναρκτήρια αγωνιστική περίοδό της.
Ιστορικό
Η KK Τσεντεβίτα Ολίμπια είναι το αποτέλεσμα της συγχώνευσης δύο συλλόγων από γειτονικές χώρες, της σλοβενικής Πετρόλ Ολίμπια από τη Λιουμπλιάνα και της κροατικής Τσεντεβίτα από το Ζάγκρεμπ, η οποία είναι η πρώτη τέτοια περίπτωση συγχώνευσης δύο συλλόγων από διαφορετικές χώρες.
Η Ολίμπια έχει κατακτήσει 17 πρωταθλήματα Σλοβενίας και 20 Κύπελλα Σλοβενίας. Η ιστορία της χρονολογείται από το 1946 και υιοθέτησε το όνομα Ολίμπια το 1955. Ο σύλλογος ήταν μία από τις πρώτες δυνάμεις του Γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος με τον Ίβο Ντανέου να οδηγεί την Ολίμπια σε έξι εγχώριους τίτλους μεταξύ 1957 και 1970. Μετά την ανεξαρτησία της Σλοβενίας το 1991, η Ολίμπια κατέκτησε δέκα από τα ένδεκα πρωταθλήματα μεταξύ 1992 και 2002. Η Olimpija κατέκτησε το Κύπελλο Σαπόρτα της FIBA την περίοδο 1993–94 και οι Άριελ Μακντόναλντ και Μάρκο Μίλιτς την βοήθησαν να φτάσει στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας του 1997. Με την πάροδο του χρόνου, η Ολίμπια είχε ένα σερί 17 συνεχόμενων εμφανίσεων στην Ευρωλίγκα και κατέκτησε το πρώτο Αδριατικό Πρωτάθλημα της χρονιάς 2001–02. Η Ολίμπια πήρε το Σλοβενικό πρωτάθλημα το 2009 και έφερε το έκτο συνεχόμενο Κύπελλο Σλοβενίας το 2013 προτού περάσει μία τετραετία χωρίς τρόπαιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ολίμπια έκανε την πρώτη εμφάνισή της στο EuroCup την περίοδο 2013–14, αλλά μόλις τη χρονιά 2016–17 επέστρεψε στις νίκες με τη «διπλή κατάκτηση» του πρωταθλήματος και του Κυπέλλου Σλοβενίας. Η Ολίμπια πήρε το πιο πρόσφατο πρωτάθλημα Σλοβενίας την περίοδο 2017–18.
Η Τσεντεβίτα έχει κατακτήσει πέντε πρωταθλήματα Κροατίας και επτά Κύπελλα Κροατίας. Ιδρύθηκε στο Ζάγκρεμπ το 1991 ως KK Μπότινετς. Ο σύλλογος έφτασε στην πρώτη κατηγορία το 2002, αλλά οι φιλοδοξίες του αυξήθηκαν όταν η ανέλαβε η Ατλάντικ Γκρούπα το 2005 και ο σύλλογος άλλαξε το όνομά του σε Τσεντεβίτα. Ο σύλλογος έφτασε στο Φάιναλ Φορ του EuroCup του 2011. Ο Ντοντάι Ντρέιπερ αναδείχθηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του EuroCup ενώ ο Αλεξάνταρ Πέτροβιτς ήταν ο προπονητής της χρονιάς στο EuroCup. Ένα χρόνο αργότερα, η Τσεντεβίτα κέρδισε τον πρώτο της τίτλο, το Κύπελλο Κροατίας, με επικεφαλής τον βετεράνο επιθετικό Ματίας Σμόντις. Η Τσεντεβίτα έκανε την πρώτη εμφάνισή της στην Ευρωλίγκα την περίοδο 2012–13, την οποία ολοκλήρωσε με επίδοση 2–8. Εκείνη η χρονιά περίοδος έμεινε χωρίς τίτλο, αλλά ήταν η τελευταία για την Τσεντεβίτα, η οποία πανηγύρισε ένα κροατικό "διπλό τίτλων" σε κάθε ένα από τα επόμενα πέντε χρόνια. Στην Ευρωλίγκα της χρονιάς 2015–16, η Τσεντεβίτα έφτασε στην Φάση των 16. Ο σύλλογος κέρδισε επίσης το εναρκτήριο Αδριατικό Σούπερ Καπ το 2018. Το 2019, η Τσεντεβίτα κατέκτησε το Κύπελλο Κροατίας για έκτη συνεχόμενη χρονιά.
Ίδρυση
Στις 4 Ιουνίου 2019, ανακοινώθηκε ότι η Τσεντεβίτα και η Πετρόλ Ολίμπια σχεδιάζουν να συγχωνευθούν και να σχηματίσουν την Τσεντεβίτα Ολίμπια, έναν νέο επαγγελματικό σύλλογο καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας. Στις 13 Ιουνίου, τα διοικητικά συμβούλια της Τσεντεβίτα και της Ολίμπια επιβεβαίωσαν τον διορισμό του Νταβόρ Ούζμπινετς ως γενικού διευθυντή και του Σάνι Μπετσίροβιτς ως αθλητικού διευθυντή. Στις 25 Ιουνίου, το Διοικητικό Συμβούλιο του EuroCup επιβεβαίωσε τη συμμετοχή του συλλόγου στην περίοδο 2019–20 του EuroCup. Στις 8 Ιουλίου, ο σύλλογος ιδρύθηκε επίσημα με τον Σλάβεν Ρίματς να επιβεβαιώνεται ως πρώτος προπονητής της πρώτης ομάδας, καθώς και ο Τόμαζ Μπέρλοτσνικ να ορίζεται πρόεδρος του συλλόγου.
Η KK Τσεντεβίτα συνέχισε να αγωνίζεται με το όνομα Τσεντεβίτα Τζούνιορ και έφτασε στην κορυφαία κατηγορία της Κροατίας την περίοδο 2020–21.
Εναρκτήρια χρονιά και πρώτοι τίτλοι
Ο Σλοβένος φόργουορντ Έντο Μούριτς έγινε ο πρώτος παίκτης που υπέγραψε στον σύλλογο. Δίπλα στους παίκτες που προστέθηκαν από τις συνθέσεις της Τσεντεβίτα και της Πετρόλ Ολίμπια, ο σύλλογος υπέγραψε τους βετεράνους Μίρκο Μούλαλιτς, Σάσα Ζάγκορατς και Μάρκο Σιμόνοβιτς, καθώς και τους Μάρτιν Κράμπελι, Μίκαελ Χόπκινς, Γιάκα Μπλάζιτς, Κόντι Μίλερ-Μακιντάιρ και Ράιαν Μπόουτ. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2019, ο γκαρντ Γιάκα Μπλάζιτς ορίστηκε αρχηγός της πρώτης ομάδας. Τον Σεπτέμβριο του 2019, η Τσενεβίτα Ολίμπια έχασε από την Παρτιζάν στον τελικό του Αδριατικού Σουπερκάπ του 2019. Η ομάδα τερμάτισε επίσης δευτεραθλήτρια του Κυπέλλου Σλοβενίας. Στο EuroCup, η Ολίμπια συμμετείχε στον τρίτο όμιλο και τερμάτισε στην έκτη θέση, πριν ακυρωθεί η διοργάνωση στα πλέι οφ λόγω της πανδημίας COVID-19. Ακυρώθηκαν επίσης το Σλοβενικό και το Αδριατικό Πρωτάθλημα. Στα μέσα της χρονιάς, ο πρώην παίκτης της Ολίμπια Γιούριτσα Γκόλεμπατς αντικατέστησε τον Σλάβεν Ρίματς ως προπονητής.
Την περίοδο 2020–21, η Τσεντεβίτα Ολίμπια υπέγραψε με δύο Σλοβένους διεθνείς παίκτες, τους Ζίγκα Ντίμετς και Λούκα Ρούπνικ και τον πρώτο σκόρερ της περιόδου 2019–20 του Αδριατικού Πρωταθλήματος, Κέντρικ Πέρι. Στην αρχή της χρονιάς, ο σύλλογος κέρδισε το πρώτο του τρόπαιο μετά τη συγχώνευση καθώς κέρδισε την Κρκα στο Σουπερκάπ Σλοβενίας. Στο EuroCup και το Αδριατικό Πρωτάθλημα, η Τσεντεβίτα Ολίμπια απείχε μόνο μία νίκη από την πρόκριση στα πλέι οφ. Ωστόσο, η ομάδα κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια αφού κέρδισε την Κρκα με 3-0 στους τελικούς. Στην αρχή της περιόδου 2021–22, η Τσεντεβίτα Ολίμπια κέρδισε τον δέκατο τίτλο της στο Σουπερκάπ αφού κέρδισε την Κρκα, τον οποίο ακολούθησε ο πρώτος τους τίτλος στο Κύπελλο Σλοβενίας σε πέντε χρόνια, αφού νίκησε τον Έλιος Σανς στον τελικό, το δεύτερο τρόπαιό τους στη χρονιά.
Ταυτότητα
Τα κύρια χρώματα της Τσεντεβίτα Ολίμπια είναι το πράσινο και το πορτοκαλί. Το πράσινο έχει χρησιμοποιηθεί από την Ολίμπια, ενώ το πορτοκαλί χρησιμοποιήθηκε από την Τσεντεβίτα. Η κορυφή αποτελείται από έναν πράσινο δράκο, ένα από τα σύμβολα της πόλης της Λιουμπλιάνας, και ένα κεφαλαίο γράμμα «C» σε πορτοκαλί χρώμα, που σημαίνει Τσεντεβίτα. Επιπλέον, ολόκληρη η κορυφή είναι πλαισιωμένη με πράσινο χρώμα.
Έδρα
Η Τσεντεβίτα Ολίμπια παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στην Στόζιτσε Αρένα, που συχνά αναφέρεται ως Ζμάγιεβο γκνέζντο (Φωλιά του Δράκου) στα σλοβενικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Το γήπεδο βρίσκεται στην περιοχή Μπέζιγκραντ της Λιουμπλιάνας, στην πόλη της Λιουμπλιάνας. Το γήπεδο χτίστηκε το 2010 μέσα σε δεκατέσσερις μήνες και αποτελεί μέρος του αθλητικού συγκροτήματος Στόζιτσε. Έχει χωρητικότητα 12.480 θέσεων.
Περιστασιακά, η Τσεντεβίτα Ολίμπια παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο Τίβολι Χολ, το οποίο έχει χωρητικότητα 4.500 ατόμων.
Παίκτες
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ|Ο πρώην αρχηγός της ομάδας, ο Γιάκα Μπλάζιτς
Διοίκηση
Πηγή:
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2020
Το Σούπερ Καπ 2020 ήταν η 45η έκδοση του ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, ενός ετήσιου αγώνα ποδοσφαίρου που διοργανώνεται από την UEFA και διεκδικείται από τους πρωταθλητές των δύο κύριων ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων, του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Στον αγώνα συμμετείχαν ο γερμανικός σύλλογος Μπάγερν Μονάχου, νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ 2019–20, και η ισπανική Σεβίλλη, ο νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ 2019-20. Παίχτηκε στο Αρένα Πούσκας στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας στις 24 Σεπτεμβρίου του 2020.
Ο αγώνας ήταν αρχικά προγραμματισμένος να διεξαχθεί στο Στάδιο Ντραγκάο στο Πόρτο της Πορτογαλίας, στις 12 Αυγούστου 2020. Ωστόσο, αφού η πανδημία COVID-19 στην Ευρώπη προκάλεσε αναβολές στους τελικούς συλλόγων της προηγούμενης σεζόν, η Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA επέλεξε να αναθέσει τον επαναπρογραμματισμένο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2019–20 στην Πορτογαλία και ανέβαλε-μετέφερε το Σούπερ Καπ στη Βουδαπέστη.
Μετά από συζητήσεις με τις 55 ενώσεις μέλη της στις 19 Αυγούστου 2020, η Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA αποφάσισε στις 25 Αυγούστου 2020 να χρησιμοποιήσει το Σούπερ Καπ 2020 ως πιλοτικό αγώνα για τον οποίο μειωμένος αριθμός θεατών, έως και 30% της χωρητικότητας του σταδίου, μπορεί να τους επιτραπεί η είσοδος και έγινε ο πρώτος επίσημος αγώνας της UEFA που είχε θεατές από τότε που οι διοργανώσεις τους επαναλήφθηκαν τον Αύγουστο του 2020.
Η Μπάγερν Μονάχου κέρδισε τον αγώνα με 2–1 μετά την παράταση για να εξασφαλίσει τον δεύτερο τίτλο της.
Στάδιο
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|275x275εσ|Η [[Αρένα Πούσκας στη Βουδαπέστη φιλοξένησε τον αγώνα.]] Το Στάδιο Ντραγκάο ήταν προγραμματισμένο να διοργανώσει τον πρώτο του αγώνα Σούπερ Καπ UEFA. Είχε φιλοξενήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004 και τον τελικό του Nations League το 2019. Η πόλη του Πόρτο και η Πορτογαλία στο σύνολό της, ωστόσο, είχαν δει έναν αγώνα Σούπερ Καπ στο παρελθόν το 1987, καθώς το κατεδαφισμένο πλέον Estádio das Antas φιλοξένησε τον δεύτερο αγώνα.
Αυτός ήταν ο πρώτος τελικός διασυλλογικών διοργανώσεων της UEFA που φιλοξενήθηκε στο Αρένα Πούσκας και ο δεύτερος για τη Βουδαπέστη και την Ουγγαρία, έχοντας φιλοξενήσει τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών το 2019 στο Στάδιο Φερεντσβάρος. Πριν από τη μετεγκατάσταση, το στάδιο είχε επιλεγεί ως ένας από τους οικοδεσπότες για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2020 καθώς και για τον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ το 2022, προτού προγραμματιστεί εκ νέου για το 2023.
Αγώνας
Ο νικητής του Τσάμπιονς Λιγκ ορίζεται ως «γηπεδούχος».
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
2020 Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
The Iron Maidens
Παραπομπές
Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Άγιος Ιωάννης Άνδρου
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Μακροταντάλου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Υδρούσας, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της ΒΔ. Άνδρου, στις νότιες υπώρειες του υψώματος «Σπαρτιά», νοτιοδυτικά του οικισμού Χάρτες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Απέχει περίπου 45 χλμ. ΒΔ. της Χώρας Άνδρου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μακροταντάλου. Το 1940 ο οικισμός καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1991. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μακροταντάλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Υδρούσας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Όρος Λουλμαλάσιν
Το Όρος Λουλμαλάσιν ή Όρος Λολμαλάσιν (Αγγλικά: Mount Loolmalasin ή Mount Lolmalasin ενώ, ορισμένες φορές γράφεται και ως Loolmalassin ή Lolmalassin, Σουαχίλι: Mlima Loolmalasin), είναι όρος της Τανζανίας. Η κορυφή του φτάνει το ύψος των 3.682 m (12.080 ft) πάνω από το επιφάνεια της θάλασσας. Το Λουλμαλάσιν (Loolmalasin) βρίσκεται στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region), στην Περιοχή Νγκορονγκόρο (Ngorongoro District).
Είναι μετά το Όρος Κιλιμαντζάρο και το Όρος Μέρου (Mount Meru) το τρίτο υψηλότερο βουνό στην Τανζανία, αν συμπεριλάβουμε και τις τρεις κορυφές του Όρους Κιλιμαντζάρο, ως ένα βουνό.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Λουλμαλασιν Λουλμαλασιν
Δαμιανό Πέλλας
Το Δαμιανό (πρώην Δάμιανη ) είναι χωριό του δήμου Πέλλας στον ομώνυμο νομό της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 396 κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το Δαμιανό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 150 μέτρων, σε απόσταση 4 χλμ. από τα Γιαννιτσά. Μέχρι το 1928 έφερε την ονομασία Δάμιανη. Οι κάτοικοί του στην πλειοψηφία τους είναι απόγονοι προσφύγων από την περιοχή της Καππαδοκίας. Ακόμη υπάρχουν κάποιες οικογένειες Πόντιων, Σαρακατσάνων και Βλάχων. Κάτοικος του Δαμιανού ήταν η ασημένια ολυμπιονίκης του τάε κβον ντο, Έλλη Μυστακίδου, η οποία ξεκίνησε την ενασχόλησή της με το άθλημα από σχολή του οικισμού.
Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή του στο ελληνικό κράτος, ο οικισμός υπήχθη στην επαρχία Γιαννιτσών και τον ομώνυμο δήμο, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2011 όταν και περιήλθε στον δήμο Πέλλας (δημοτική ενότητα Γιαννιτσών).
Στον οικισμό εδρεύει ο ποδοσφαιρικός σύλλογος ΠΑΟΚ Δαμιανού που συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Πέλλας, ενώ το 1995 ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Δαμιανού «Διογένης». Στις 26 Οκτωβρίου, ημέρα εορτής της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, γίνονται διήμερες εκδηλώσεις με παραδοσιακά τοπικά εδέσματα και παραδοσιακούς χορούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Πέλλας
Ξενοδοχείο Ακταίον
Το Ακταίον Παλλάς ήταν ιστορικό ξενοδοχείο που βρισκόταν στις ακτές του Νέου Φαλήρου, στην Αττική. Θεμελιώθηκε το 1900 και άνοιξε τη 1η Ιουνίου 1903. Αρχιτέκτονας του κτιρίου ήταν ο Πάνος Καραθανασόπουλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Αθήνα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στον Πειραιά
Μοχέρ
Η λέξη μοχέρ μπορεί να αναφέρεται:
Ιωάννης Α΄ του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ
Ο Ιωάννης Α΄, γερμ. Johann I (1326 - 9 Αυγούστου 1392 ή 9 Φεβρουαρίου 1393) από τον Οίκο του Μελεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ (1342-1393). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος (επιζήσας) γιος του Ερρίκου Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Άννας των Βέττιν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Σαξονίας.
Το 1392/93 απεβίωσε σε ηλικία 66-67 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Ρίξα· δεν απέκτησαν απογόνους και η Ρίξα απεβίωσε νωρίς.
Έπειτα ο Ιωάννης Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα των Σάουενμπουρκ, κόρη του Αδόλφου Ζ΄ κόμη του Πίννεμπερκ και είχε τέκνο:
Όταν απεβίωσε η Άννα, πιθανώς το 1358, ο Ιωάννης Α΄ έκανε τρίτο γάμο μάλλον το 1358 με την Αγνή, κόρη του Ούλριχ Β΄ κόμη του Λίνντοβ-Ρουππίν και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Άγιος Ιωάννης Ρηγανάς Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Ιωάννης Ρηγανάς βρίσκεται ανάμεσα στη λίμνη Τριχωνίδα (ΒΔ.) και τη λίμνη Λυσιμαχία (ΒΑ.). Το χωριό είναι κτισμένο στον κάμπο του Αγρινίου, σε υψόμετρο 60 μέτρων, ανάμεσα στην πόλη του Αγρινίου (από το κέντρο της οποίας απέχει 5 χλμ.) και το Παναιτώλιο (ΝΑ.), από το οποίο χωρίζεται με τον χείμαρρο Ερμίτσα.
Απογράφεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 ως οικισμός του δήμου Αγρινίου της επαρχίας Τριχωνίδας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αγρινίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του Δήμου Αγρινίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Φιλιππίνη του Βρανδεμβούργου-Σβετ
Η Φιλιππίνη (γερμ. Philippine von Brandenburg von Hohenzollern, 10 Οκτωβρίου 1745 - 1 Μαΐου 1800) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν κόρη του Μάργραβου του Βρανδεμβούργου-Σβετ και με γάμο με τον γάμο της έγινε λανδγραβίνη της Έσσης-Κάσσελ.
Βιογραφία
Η Φιλιππίνη Αυγούστα Αμαλία ήταν η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ και της συζύγου του Σοφίας Δωροθέας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας. Αδέλφια της ήταν η Φρειδερίκη, σύζυγος του Δούκα της Βυρτεμβέργης, και η Ελισάβετ Λουίζα, σύζυγος του Πρίγκιπα της Πρωσίας.
Λανδγραβίνη της Έσσης-Κάσσελ
Τη Φιλιππίνη επέλεξε πολύ νωρίς η θεία της Λουίζα Ουλρίκα, σύζυγος του Βασιλιά της Σουηδίας, ως τη μελλοντική βασίλισσα της Σουηδίας. Η μητέρα της ήταν η αγαπημένη αδελφή της βασίλισσας και η Λουίζα Ουλρίκα επιθυμούσε η Φιλιππίνη να παντρευτεί τον πρώτο γιο της, τον Γουσταύο (αργότερα Γουσταύο Γ΄ της Σουηδίας). Αυτά τα σχέδια όμως ματαιώθηκαν, όταν ο Γουσταύος νυμφεύτηκε τη Σοφία Μαγδαληνή της Δανίας το 1766. Στη συνέχεια η Λουίζα Ουλρίκα ήθελε η Φιλιππίνη να παντρευτεί τον δεύτερο γιο της, τον Κάρολο, αλλά αντί αυτού ο Γουσταύος Γ΄ αποφάσισε ότι ο αδελφός του θα έπρεπε να νυμφευτεί τη Χεδβίγη Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Στις 10 Ιανουαρίου 1773 η Φιλιππίνη παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ της Έσσης-Κάσσελ, που ήταν 25 ετών, στο Βερολίνο. Ήταν η δεύτερη σύζυγός του. Η πρώτη του, Μαρία της Μεγάλης Βρετανίας, είχε αποβιώσει το προηγούμενο έτος. Έτσι η Φιλιππίνη έγινε μητριά για τους τρεις γιούς του Φρειδερίκου, Γουλιέλμο, Κάρολο και Φρειδερίκο. Ωστόσο η Φιλιππίνη δεν θα έκανε νόμιμα παιδιά.
Μετέπειτα ζωή
Ο Φρειδερίκος Β΄ πέθανε στις 31 Οκτωβρίου 1785. Ως χήρα, έζησε πρώτα στο Χάναου. Μετά την εισβολή του Γαλλικού Επαναστατικού στρατού, μετακόμισε στο Βερολίνο. Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Πρωσίας δώρισε ένα σύγχρονο παλάτι σε αυτήν (Behrenstraße 66). Το 1794 παντρεύτηκε κρυφά τον Βίντσινγκεροντε με γνώση και έγκριση του Βασιλιά. Η Φιλιππίνη απεβίωσε την 1η Μαΐου 1800. Τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Βερολίνου. Ο μόνος κληρονόμος ήταν ο δεύτερος σύζυγός της Βίντσινγκεροντε.