cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαρδικιώτης Γρίβας
Θάνατος - προσωπικότητα
Ο Αλέξιος Γρίβας πέθανε το 1855. Σε όλη του τη ζωή, έμεινε πιστός στους νόμους και στην κυβέρνηση της Ελλάδος. Σε αντίθεση με τον αδελφό του, δε συμμετείχε σε επαναστατικά κινήματα κατά της εξουσίας. Μάλιστα, εναντιώθηκε σ' αυτόν. Ως οπλαρχηγός απέδειξε τις ικανότητές του, αριστεύοντας στα πεδία των μαχών.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οικογένεια Γρίβα
Μηχανιώνα
Η Μηχανιώνα (τουρκ. Muhanya), σημερινό Çakılköy, είναι παραθαλάσσιο χωριό στο βορειοανατολικό άκρο της Κυζικηνής χερσονήσου στην Προποντίδα, 14 χλμ. Β-ΒΑ της Πανόρμου, ακριβώς απέναντι από τις ακατοίκητες νήσους του Αγίου Ανδρέα. Είναι χτισμένη σε όρμο σχήματος μισοφέγγαρου και στραμμένη ανατολικά.
Ιστορικά στοιχεία
Η παράδοση αναφέρει ότι οι κάτοικοι της Μηχανιώνας, όπως και όλων των χωριών της περιοχής, κατάγονταν από την Κρήτη. Η Μηχανιώνα πάντως αναφέρεται σε οθωμανικά κατάστιχα από τον 14ο αιώνα, πολύ πριν την κατάκτηση της Κρήτης από τους Οθωμανούς (1645-1669).
Ο οικισμός αρχικά βρισκόταν δυτικότερα, σε σημείο που δεν φαινόταν από την θάλασσα και προσέφερε έτσι ασφάλεια από πειρατικές επιδρομές. Την τοποθεσία εκείνη οι κάτοικοι ονόμαζαν «Παλιοχώρι» και δεν είναι γνωστό πότε μεταφέρθηκε στην νέα του θέση δίπλα στην θάλασσα.
Ως τις αρχές του 20ού αιώνα ο πληθυσμός της ήταν αμιγώς ελληνορθόδοξος. Το χωριό υπαγόταν στην Μητρόπολη Κυζίκου και οι κάτοικοι μιλούσαν ελληνικά, ενώ τουρκικά γνώριζαν μόνο αυτοί που ξενιτεύονταν ή συναλλάσσονταν με τουρκικούς πληθυσμούς.
Πολλοί Μηχανιώτες είχαν εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη, όπου στις αρχές του αιώνα αναφέρονται γύρω στις 40 οικογένειες. Οι περισσότεροι ήταν ράφτες και επιπλοποιοί. Οι ράφτες έμεναν κυρίως στο Γαλατά, ενώ οι επιπλοποιοί στη συνοικία Μαχμούτ πασά. Εκεί ίδρυσαν το 1866 την Αδελφότητα «Η Πρόοδος», η οποία χρηματοδοτούνταν ετησίως με το ποσό των 25 χρυσών οθωμανικών λιρών από τον περίφημο τραπεζίτη Γεώργιο Ζαρίφη. Η Αδελφότητα αυτή συντηρούσε οικονομικά σχολή αρρένων που ιδρύθηκε στη Μηχανιώνα το 1866 και από το 1873 και παρθεναγωγείο. Το 1898 χτίστηκε στη Μηχανιώνα επίσης εξατάξιο μεικτό δημοτικό δίπλα από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Ο Άγιος Γεώργιος ήταν η σημαντικότερη εκκλησία της κωμόπολης και βρισκόταν στα νοτιοανατολικά της. Ήταν μεγάλος ναός με πέτρινο καμπαναριό και πλούσια διακόσμηση, η οποία οφειλόταν στην προσωπική φροντίδα του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Νικοδήμου, ο οποίος καταγόταν από την Μηχανιώνα.
Οι κάτοικοι της Μηχανιώνας ασχολούνταν με τη γεωργία και την αλιεία. Ο πρώτος διωγμός τους έγινε τον Ιούλιο του 1915 με αφορμή την εμπλοκή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάποιοι από αυτούς επέστρεψαν προοδευτικά μετά το 1918, αλλά τελικά την εγκατέλειψαν όλοι οριστικά το 1923 με την ανταλλαγή των πληθυσμών, οπότε ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα. Πολλές οικογένειες από τον οικισμό εγκαταστάθηκαν στα παράλιας του Θερμαϊκού Κόλπου μεταξύ της τότε περιοχής Κιουτσούκ Καραμπουρνού και Επανωμής και δημιούργησαν την Νέα Μηχανιώνα. Άλλοι εγκαταστάθηκαν στην Αιδηψό, στη Νέα Πέραμο Μεγαρίδος και στην Αθήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Προποντίδα Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μικράς Ασίας
Η μνηστή εφορτώθη
Υπόθεση
Μια πλούσια κληρονόμος η Τζόαν Γουίνφιλντ (Μπέτι Ντέιβις) αποφασίζει να πάει κόντρα στον πατέρα της και να κλεφτεί με τον μουσικό Άλεν Μπράις (Τζακ Κάρσον). Το ζευγάρι που αποφασίζει να παντρευτεί στο Λας Βέγκας μισθώνει το αεροπλάνο του πιλότου Στιβ Κόλινς (Τζέιμς Κάγκνεϊ) προκειμένου να τα καταφέρει. Πριν την απογείωση όμως ο Στιβ λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από τον πατέρα της Τζόαν, ο οποίος του προσφέρει τα χρήματα που χρειάζεται για να ξεχρεώσει κάποιο δάνειο, προκειμένου να του παραδώσει την κόρη του ανύμφευτη στο Αμαρίλο του Τέξας. Έτσι ο Στιβ καταφέρνει να απαγάγει την Τζόαν και μια σειρά ξεκαρδιστικών επεισοδίων ξεκινά.
Πληροφορίες
Ο Τζέιμς Κάγκνεϊ είχε αρχίσει να απομακρύνεται σταδιακά από το ρόλο του γκάνγκστερ που τον είχε κάνει διάσημο κατά τη δεκαετία του '30. Η συνεργασία του με την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ στην ταινία Ο πειρασμός (Strawberry Blonde, 1941), είχε λάβει θετική υποδοχή από τους κριτικούς κι ο ίδιος ειχε αρχίσει να ενδιαφέρεται με την παραγωγή ταινιών.
Ο Τζακ Γουόρνερ αρχικά σκεφτόταν να δώσει το ρόλο της Τζόαν Γουίνφιλντ σε κάποια από τις καταξιωμένες κωμικές ηθοποιούς της εταιρίας, όπως η Ρόζαλιντ Ράσελ, η Αν Σέρινταν και η Τζίντζερ Ρότζερς. Η επιλογή τελικά έπεσε στην Ολίβια Ντε Χάβιλαντ, ανερχόμενο αστέρι της Warner την περίοδο εκείνη, όταν ξαφνικά η Μπέτι Ντέιβις, μεγάλη σταρ της εποχής ενδιαφέρθηκε για την ταινία. Η Ντέιβις που έτρεφε μεγάλη συμπάθεια για τον Κάγκνεϊ, με τον οποίο είχε πρωτοσυνεργαστεί το 1934 για την ταινία του Μάικλ Κερτίζ Jimmy The Gent, δεν έβλεπε την ώρα να ξαναεμφανιστεί στο πλευρό του. Κι οι δύο είχαν επαναστατήσει στο παρελθόν ενάντια στο σύστημα της εταιρίας που τους ανάγκαζε να πρωταγωνιστούν σε μέτριες ή αδιάφορες ταινίες. Άλλος ένας λόγος για τον οποίο η Ντέιβις ενδιαφέρθηκε για την ταινία ήταν το γεγονός ότι το σενάριο θύμιζε το Συνέβη μια νύχτα (It Happened One Night, 1934) του Φρανκ Κάπρα.
Κριτικές και εισπράξεις
Η ταινία δεν είχε τον αντίκτυπο του Συνέβη μια νύχτα, κυρίως λόγω του αδύναμου σεναρίου της. Οι αδερφοί Έπσταϊν προσπάθησαν να το βελτιώσουν κάνοντας αλλαγές, αλλά το αποτέλεσμα παρέμεινε μέτριο. Οι κριτικοί την καλοσόρισαν με ανάμεικτα συναισθήματα, μάλιστα ένας από αυτούς έγραψε: "Εντάξει Τζέιμς και Μπέτι, κάνατε την πλάκα σας, καιρός να επιστρέψετε στη δουλειά".
Χρόνια αργότερα η Ντέιβις είπε ότι το μόνο που αποκόμισε από τη συμμετοχή της στην εν λόγω ταινία ήταν ένα παλτό γεμάτο αγκάθια από έναν κάκτο πάνω στον οποίο έπεσε κατά τύχη (κάτι που προστέθηκε επίσης στο σενάριο). Η Ντέιβις, όσον αφορά την κωμωδία, είχε καλύτερη τύχη την επόμενη χρονιά όταν πρωταγωνίστησε στη μεταφορά του θεατρικού των Κάουφμαν και Χαρτ, Επισκέπτης διάβολος (The Man Who Came To Dinner, 1942), ενώ ο Κάγκνεϊ την ίδια χρονιά κέρδισε το πρώτο και μοναδικό του όσκαρ για το Ο ουρανός της δόξας (Yankee Doodle Dandy!, 1942).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1941 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τζούλιους Έπσταϊν Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Φίλιπ Έπσταϊν Κατηγορία:Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες
Τόρεϊ Τόμας
Ο Τόρεϊ Τόμας, γεννημένος στις 26 Φεβρουαρίου 1985 στο Γουάιτ Πλέινς της Νέας Υόρκης, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του πόιντ γκαρντ.
Καριέρα
Ο Τόμας αγωνίστηκε στο κολέγιο Χόλι Κρος από το 2003 ως το 2007, έχοντας ως καλύτερη του χρονιά την τέταρτη, όπου είχε 13,7 πόντους 4,7 ριμπάουντ, 4,7 ασίστ και 2,8 κλεψίματα ανά αγώνα.
Το καλοκαίρι του 2007, υπέγραψε στη σουηδική Άκροπολ, με την οποία είχε μέσους όρους 25,6 πόντων, 7,6 ριμπάουντ, 6,6 ασίστ και 3,1 κλεψιμάτων και αναδείχθηκε κορυφαίος καλαθοσφαιριστής του πρωταθλήματος. Συνέχισε στην ολλανδική Ντόναρ και έναν χρόνο αργότερα στην επίσης ολλανδική Μάτριξ Μάτζιξ.
Το καλοκαίρι του 2010 έπαιξε για την Γκουάρος ντε Λάρα από τη Βενεζουέλα και για τη σεζόν υπέγραψε στην Τουρόφ Ζγκόρζελετς, με την οποία έπαιξε σε 41 παιχνίδια με μέσο όρο 14,4 πόντων, 5,7 ασίστ και 4,2 ριμπάουντ και κατέλαβε τη δεύτερη θέση, ενώ στο τέλος της σεζόν αναδείχθηκε κορυφαίος αθλητής της πολωνικής λίγκας.
Τον Αύγουστο του 2011, υπέγραψε στη ρωσική Σπαρτάκ Πριμόριε και μετά το τέλος της σεζόν αγωνίστηκε με τη Μέτρος ντε Σαντιάγο από τη Δομινικανή Δημοκρατία. Τον Σεπτέμβριο του 2012, συμφώνησε με την Παρτιζάν Βελιγραδίου, αλλά δύο μήνες αργότερα αφέθηκε ελεύθερος. Στις 22 Δεκεμβρίου 2012, υπέγραψε στη Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο, παίζοντας σε 18 αγώνες με 3,9 πόντους, 1,7 ριμπάουντ και 1,4 ασίστ.
Το καλοκαίρι του 2013, ξεκίνησε να παίζει με την τουρκική Κεπέζ Αντάλια, αλλά αφέθηκε ελεύθερος στα τέλη Οκτωβρίου του 2013, πριν υπογράψει με τη γαλλική Λε Μαν τον Δεκέμβριο. Έναν μήνα αργότερα, υπέγραψε στη Σολέ, από την οποία αποχώρησε τον Απρίλιο του 2014.
Τη σεζόν 2014-15, αγωνίστηκε για τον Άρη Θεσσαλονίκης, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος. Με τους "κίτρινους" είχε 10,2 πόντους ανά αγώνα, αλλά αντιμετώπισε συχνά προβλήματα τραυματισμού.
Τον Ιούλιο του 2015, υπέγραψε στην πολωνική Ρόσα Ράντομ. Συνέχισε στην ΜΖΤ Σκοπίων τον Σεπτέμβριο του 2016, αλλά έναν μήνα αργότερα μεταγράφηκε στην ΑΕΚ Λάρνακας.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σουηδικών συλλόγων‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βενεζουελάνικων συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σολέ Μπασκέτ‎
Γ.Σ. Μακαμπή Θεσσαλονίκης
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Μακκαβαίων γνωστός σαν Γυμναστικός Σύλλογος Μακαμπή, είναι Ελληνικός αθλητικός σύλλογος της Εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης. Είναι μαζί με την Μακαμπή Αθηνών οι μοναδικοί αθλητικοί σύλλογοι των Ελλήνων Εβραίων που συνεχίζει να λειτουργεί έως σήμερα. Σε όλα αυτά τα χρόνια λειτουργίας είχε τμήματα Κλασικού αθλητισμού, ποδοσφαίρου, πετοσφαίρισης, Καλαθοφαίρισης, Επιτραπέζιας αντισφαίρισης, πυγμαχίας, Ορειβασίας, Άρσης βαρών, Σκάκι, ποδηλασίας και τμήμα Προσκόπων.
Ιστορία
Μετά την μεγάλη πυρκαγιά του 1917 η Μακαμπή γνώρισε περίοδο κάμψης, καταστράφηκαν τα γραφεία, οι εγκαταστάσεις του συλλόγου και σχεδόν όλη η εβραϊκή συνοικία της πόλης. Το 1917 ενώθηκε με τα επίσης εβραϊκά αθλητικά σωματεία της Θεσσαλονίκης Μαξ Νορδάου, Καντίμα και Μπνέι Τσιών σε ένα σύλλογο με το όνομα : Θεόδωρος Χερτζλ. Τον Νοέμβριο του 1924 μέλη της Μακαμπή αποχωρούν και ιδρύουν την Ακόαχ που επίσης διατηρούσε πολλά τμήματα και ήταν μαζί με την Μακαμπή οι δύο μεγαλύτεροι σύλλογοι της εβραϊκής κοινότητας που πρωταγωνιστούσαν στα τοπικά πρωταθλήματα.
Το 1926 τα μέλη της Μακαμπή αποχωρούν από τον σύλλογο Θεόδωρος Χερτζλ κι επανιδρύουν τη Μακαμπή. Το 1930 γίνεται μέλος της διεθνούς οργάνωσης συλλόγων Μακαμπή και έπαιρνε μέρος έως σήμερα στις 'Μακαμπιάδες. Το 1930 με την εγγραφή στην οργάνωση καλέστηκε στην Σόφια στον εορτασμό των 25 χρόνων της τοπικής Μακαμπή. Μετά από δημοσίευμα της εφημερίδας Μακεδονία το 1931 που ισχυρίστηκε ότι ο εκπρόσωπος της Μακαμπή πήρε μέρος σε εθνικιστική βουλγαρική εκδήλωση με θέμα τη Μακεδονία εθνικιστικές οργανώσεις της Θεσσαλονίκης επιτέθηκαν κι κατέστρεψαν τα γραφεία του συλλόγου και την εβραϊκή συνοικία. Τα γεγονότα έμειναν γνωστά σαν Πογκρόμ του Κάμπελ. Το 1939 έγινε τροποποίηση του καταστατικού και πήρε την σημερινή της ονομασία.
Πυγμαχία
Το τμήμα ιδρύθηκε το 1935 και ανέδειξε μεγάλους πυγμάχους κυρίως τότε τα τρία αθλήματα ανήκαν στην ίδια ομοσπονδία, το 1938 η ελληνική ομοσπονδία ανέθεσε στη Μακαμπή το τοπικό πρωτάθλημα. Ενώ από ήταν το μόνο τμήμα του συλλόγου προπολεμικά που είχε και μη Εβραίους αθλητές. Μεγάλοι αθλητές ο Ντίνος Ουζιέλ μέλος της εθνικής ομάδας, ο Ιακώβ Ραζόν, ο Σολομόν Αρούχ όπου η ζωή του έχει γυριστεί και κινηματογραφική ταινία, κ.α.
Η πυγμαχία επανιδρύθηκε το 1967 και είναι από τα τμήματα που έχει ο σύλλογος σήμερα.
Καλαθοσφαίριση
Το τμήμα ιδρύθηκε το 1966 με μεγαλύτερη επιτυχία την περίοδο 1999-2000 που ανέβηκε στην Γ΄εθνική κατηγορία.
Επιτραπέζια αντισφαίριση
Η Μακαμπή μαζί με την ΧΑΝΘ ήταν οι πρωτοπόροι του αθλήματος στην Θεσσαλονίκη. Προπολεμικά έπαιρνε μέρος σε τοπικούς αγώνες και ήταν πρωταθλήτρια Θεσσαλονίκης το 1935, 1936 και το 1937. Το 1966 ήταν από τα τμήματα που επανιδρύθηκαν αλλά αδρανοποιήθηκε μερικούς μήνες αργότερα για να επαναλειτουργήσει το 1998 έως σήμερα. Το 2004-05 αγωνίστηκε στην Α2 εθνική κατηγορία για υποβιβαστεί αμέσως και να ανέβει πάλι την επόμενη περίοδο.
Πετοσφαίριση
Ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 20 όταν διαδόθηκε το άθλημα στην Θεσσαλονίκη, ήταν από τους πρώτους συλλόγους που το καλλιέργησαν. Προπολεμικά συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα με καλύτερη παρουσία το 1933 που έχασε σε έναν μόνο αγώνα.
Το 1927 η Μακαμπή είχε δηλώσει συμμετοχή στο τοπικό πρωτάθλημα γυναικών (Δεσποινίδων) της ίδια χρονιάς που τελικά δεν έγινε.
Κλασσικός αθλητισμός
Το τμήμα στίβου από τα πρώτα του συλλόγου προπολεμικά έπαιρνε μέρος σε τοπικούς αγώνες αλλά και σε πανελλήνια πρωταθλήματα σημειώνοντας πολλές επιτυχίες. Από τους μεγαλύτερους αθλητές του συλλόγου ήταν ο Λέων Πασύ μέλος της εθνικής ομάδας πανελληνιονίκης βαλκανιονίκης και ρέκορντμαν. Το τμήμα δεν ξαναλειτούργησε μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο.
Ποδόσφαιρο
Το τμήμα αυτό ιδρύθηκε το 1926, εγγράφηκε στην ΕΠΣ Θεσσαλονίκης και πήρε μέρος στο πρωτάθλημα Β' κατηγορίας την ίδια χρονιά. Το 1927 έδωσε τον πρώτο της διεθνή αγώνα εναντίον της βουλγαρικής Μπαρ Κοχβά του Πλόβντιβ όπου έχασε με 4-1. Το 1928 υποβιβάστηκε στην Γ' κατηγορία, μέχρι το 1939 η Μακαμπή βρισκόταν μεταξύ Β' και Γ' κατηγορίας. Το τμήμα διαλύθηκε οριστικά με την έναρξη του Β' παγκοσμίου πολέμου.
Ποδηλασία
Η ποδηλασία καλλιεργούνταν στην Μακαμπή με την ίδρυσης της το τμήμα προσκόπων διοργάνωνε ποδηλατικές εξορμήσεις. Το 1926 διοργάνωσε ποδηλατικούς αγώνες ενώ στην Μακαμπηάδα του 1935 πήρε μέρος με δύο ποδηλάτες.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ποδηλασίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι διασποράς Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1908 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1966
Θησαυρός των Ακανθίων (Δελφοί)
Ο Θησαυρός των Ακανθίων ήταν οικοδόμημα αφιερωμένο από την πόλη Άκανθο της Χαλκιδικής, η οποία στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου συμμάχησε με τη Σπάρτη εναντίον των Αθηναίων.
Περιγραφή του Πλουτάρχου
To 424 π.Χ., μεσούντος του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Βρασίδας κατόρθωσε να πείσει την Άκανθο, σύμμαχο ως τότε της Αθήνας στη Χαλκιδική, να αποστατήσει από τη συμμαχία. Στη συνέχεια οι Ακάνθιοι συντάχθηκαν με τον Βρασίδα και πολέμησαν εναντίον των Αθηναίων. Από τα λάφυρα των μαχών ανήγειραν έναν θησαυρό στο τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς, που μνημόνευε την κοινή αυτή νίκη και την ανέγερση του θησαυρού. Ο Πλούταρχος παραθέτει τη σχετική επιγραφή στο "Βίο του Λυσάνδρου": "Βρασίδας καὶ Ἀκάνθιοι ἀπ' Ἀθηναίων". Η αναγραφή του ονόματος του Βρασίδα αποτελούσε εξαιρετική τιμή, εάν αυτός βρισκόταν ακόμη εν ζωή όταν αφιερώθηκε ο θησαυρός .Στην κλασική περίοδο δεν συνηθιζόταν να αναγράφεται το όνομα ηγετών σε αφιερώματα τέτοιου τύπου, που αποτελούσαν επιπλέον συλλογικές προσφορές στον θεό. Έχει διατυπωθεί η άποψη λοιπόν ότι ο θησαυρός των Ακανθίων οικοδομήθηκε μετά τον θάνατο του Βρασίδα το 422 π.Χ. Ωστόσο υπάρχουν και οι αντίθετες απόψεις, που υποστηρίζουν ότι η αναγραφή του ονόματος ήταν ενδεικτική πως ο Βρασίδας θα ήταν ακόμη στη ζωή.
Ο ανδριάντας του Λυσάνδρου
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο ανδριάντας που έστεκε εντός του θησαυρού ήταν του βασιλιά Λύσανδρου, παρά το γεγονός ότι πολλοί πίστευαν ότι απεικόνιζε τον Βρασίδα. Ο Παυσανίας αναφέρει πως στο θησαυρό των Ακανθίων έστεκε μια χρυσελεφάντινη τριήρις, δωρισμένη από τον Κύρο το Νεότερο, βασιλιά των Περσών. Πίσω από τον θησαυρό των Ακανθίων στα ρωμαϊκά χρόνια ανοίχθηκε μια πύλη στον ιερό περίβολο, η οποία οδηγούσε στη λεγόμενη "οικία των περιστυλίων" που χρονολογείται στον 1ο αιώνα μ.Χ.
Τζακ Γουόρνερ
Ο Τζακ Γουόρνερ (Jack Leonard "J. L." Warner, πραγματικό όνομα: Jacob Warner, 2 Αυγούστου 1892 - 9 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν Καναδός παραγωγός ταινιών, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο του Οντάριο, το έτος 1892. Μαζί με τρία από τα έντεκα αδέρφια του, τον Χάρι, Άλμπερτ και Σαμ Γουόρνερ, ίδρυσαν το 1923 την εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών Warner Brothers Pictures, Inc. (την σημερινή Warner Bros.) Η εταιρεία αυτή παρήγαγε το 1927 την ταινία The Jazz Singer, την πρώτη ταινία με ήχο.
Την δεκαετία του 1930 τα αδέρφια έκαναν γνωστά στο κοινό διάφορους αστέρες του κινηματογράφου όπως τους Μπέτι Ντέιβις, Έρολ Φλιν, Τζέιμς Κάγκνεϊ, Έντουαρντ Ρόμπινσον και Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ.
Ο Τζακ Γουόρνερ ήταν επίσης ένα από τα 36 ιδρυτικά μέλη της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, η οποία απονέμει κάθε χρόνο το βραβείο Όσκαρ. Πέθανε στην ηλικία των 86 ετών, το 1978, στο Λος Άντζελες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Καναδοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Καναδοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ Κατηγορία:Καναδοί σκηνοθέτες βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες βωβών ταινιών
Πρώτος γύρος προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΚΟΝΚΑΚΑΦ)
Ο πρώτος γύρος των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 της ΟΦΚ αποτελούνταν από τις Εθνικές ομάδες της ΟΦΚ αποτελούταν από τις εθνικές ομάδες της Μπελίζ, της Δομινικανής Δημοκρατίας, των Βρετανικών Παρθένων Νήσων, της Αγίας Λουκίας, των Νήσων Τερκς και Κέικος, των Μπαχαμών της Αρούμπας των Αμερικάνικων Παρθένων Νήσων, της Ανγκουίλα και της Μοντσερράτ.
Οι πέντε νικητές του πρώτου γύρου πέρασαν στον δεύτερο γύρο των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 της ΚΟΝΚΑΚΑΦ.
Αγώνες
Η Μπελίζ προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 8-3.
Η Δομινικανή Δημοκρατία προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 6-0.
Οι Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι προκρίθηκαν στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 4-1.
Η Αγία Λουκία προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο νικώντας στα πέναλτι με 4-2 (6-6 συνολικό σκορ).
Οι Μπαχάμες προκρίθηκαν στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 10-0.
Μοσταγκανέμ
Το Μοσταγκανέμ (βερβερικές γλώσσες: Mustɣanem, مستغانم) είναι πόλη λιμάνι και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, στα βορειοδυτικά της Αλγερίας. Η πόλη, η οποία ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα, βρίσκεται στον κόλπο του Αρζέβ, στη Μεσόγειο Θάλασσα και είναι 72 χλμ. βορειοανατολικά του Οράν. Έχει 145.696 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2008, από 130.288 το 1998, σημειώνοντας ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 1,15%.
Πρώτος γύρος προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΚΟΝΚΑΚΑΦ)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΚΟΝΚΑΚΑΦ)
Μοσταγκανέμ
Η πόλη ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα ως Μουρουστάγκε, αλλά έχει προέλευση από την Καρχηδονιακή και Ρωμαϊκή εποχή. Το 1516 καταλήφθηκε από τον Οθωμανό ναύαρχο Μπαρμπαρόσα και έγινε κέντρο για τους κουρσάρους της Μεσογείου Θάλασσας, καθώς και εμπορικό λιμάνι. Μέχρι το 1700 είχε βρεθεί υπό οθωμανική κυριαρχία και το 1833 η πόλη κατελήφθη από τη Γαλλία όπου δημιουργήθηκε στρατώνας. Από το 1962 είναι τμήμα της ανεξάρτητης Αλγερίας.
Ιστορία
Το Μοσταγκανέμ βρίσκεται στην τοποθεσία του αρχαίου καρχηδονιακού λιμένα του Μουρουστάγκα. Αφού έγινε τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, μετονομάστηκε επισήμως σε Καρτάναι κάτω από τον αυτοκράτορα Γαλλιηνό (253–268). Ωστόσο, σύμφωνα με σημαντικότερες πηγές, οι Καρτάναι αντιστοιχούν στη σύγχρονη πόλη Τενές, 50 χλμ. ανατολικά. Εν πάση περιπτώσει, το Μουρουστάγκα είναι το όνομα με το οποίο η πόλη ήταν γνωστή όταν έγινε χριστιανική επισκοπή και με την οποία αναφέρεται στην λίστα επισκοπικών εδρών της Καθολικής Εκκλησίας.
Η πόλη κατακτήθηκε από τη δυναστεία των Αλμοραβιδών και έφτασε στο αποκορύφωμα της εξουσίας της υπό τον Γιουσούφ ιμπν Τασφίν (περ. 1061–1106). Το Μοσταγκανέμ πέρασε αργότερα στη δυναστεία των Ζαγιανιδών του Τλεμσέν και τη δυναστεία των Μαρινιδών του Φεζ. Τον 16ο αιώνα, η πόλη αντιστάθηκε σε ισπανική εισβολή και τέθηκε υπό την εξουσία του Οθωμανού Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα.
Κλίμα
Το Μοσταγκανέμ έχει ψυχρό ημίξηρο κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BSk). Τον χειμώνα σημειώνονται περισσότερες βροχοπτώσεις από το καλοκαίρι. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην πόλη είναι 17,9 °C. Περίπου 347 χιλιοστά βροχόπτωσης πέφτουν ετησίως.
Σύγχρονη πόλη
Η πόλη χωρίζεται σε δύο τμήματα από τον ποταμό Αΐν Σεφρά, με τη σύγχρονη πόλη στα νοτιοδυτικά, και την παλιά μουσουλμανική πόλη, Τιτζντίτ, στα βορειοανατολικά. Η περιοχή του λιμανιού και των ακτών βρίσκεται νοτιοδυτικά. Στις βιομηχανίες της πόλης περιλαμβάνονται η ζαχαρουργία και η χαρτοποιία, ενώ στα εδάφη γύρω της πόλης καλλιεργούνται σιτηρά, εσπεριδοειδή, αμπέλια και βαμβάκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1966-1967
Τη σεζόν 1966-67 το εθνικό πρωτάθλημα τρίτης κατηγορίας ονομάστηκε και επίσημα Γ΄ Εθνική κατηγορία, αφού ήταν αμέσως κάτω από τη Β΄ Εθνική, αντί για Ερασιτεχνική Β΄ Εθνική, όπως λεγόταν την προηγούμενη σεζόν. Συμμετείχαν 63 σύλλογοι χωρισμένοι σε ομίλους και υποομίλους. Την επόμενη σεζόν δεν διεξήχθη, αφού η δικτατορία αποφάσισε την κατάργησή του πρωταθλήματος και όλοι οι σύλλογοι επανήλθαν στα τοπικά πρωταθλήματα. Για την άνοδο στη Β΄ Εθνική, στο τέλος της επόμενης σεζόν οι νικήτριες των τοπικών ενώσεων αγωνίστηκαν σε ένα Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σε ομίλους.
Διοργάνωση
Στο τέλος της σεζόν 1965-66 η Ε.Π.Ο. διοργάνωσε αγώνες πρόκρισης για τη συμμετοχή στη Γ΄ Εθνική της σεζόν 1966-67. Στους αγώνες μετείχαν οι πρωταθλητές των τοπικών Ενώσεων αλλά από τις ισχυρές ενώσεις μετείχαν και οι δευτεραθλητές. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε έξι ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια ως εξής:
Έτσι το πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής 1966-67 διεξήχθη τελικά χωρίς στόχο, αφού δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής, καμιά ομάδα δεν ανέβηκε κατηγορία και όλες οι ομάδες υποβιβάστηκαν στα τοπικά πρωταθλήματα.
Α΄ όμιλος (2ος υποόμιλος)
1 Αγώνας κατάταξης: 4/6/1967, Ν.Σμύρνη: Αστέρας Ζωγράφου - Π.Α.Ο. Σαφράμπολη: 2-0 (στην παράταση). 2 Αγώνας κατάταξης: 28/5/1967, Γιάννενα: Αναγέννηση Άρτας - Κερκυραϊκός: 1-1 (παράταση, καν. αγώνας 0-0). Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αναγέννηση λόγω καλύτερου συντελεστή τερμάτων συμφωνα με τον κανονισμό.
Δ΄ όμιλος
1 Αγώνας κατάταξης: 2/7/1967, Θερμαϊκός Θεσσαλονίκης - Π.Α.Ο. Διοικητηρίου: 2-1. 2 Αγώνας κατάταξης: 2/7/1967, Κατερίνη: Φ.Α.Σ. Νάουσα - Γ.Σ. Αλμυρού: 2-1. Ο αγώνας έγινε για την αποφυγή του υποβιβασμού, διότι σύμφωνα με την προκήρυξη θα υποβιβάζονταν οι τρεις τελευταίοι σύλλογοι. Τελικά, ο αγώνας δεν είχε νόημα, αφού η κατηγορία καταργήθηκε και όλες οι ομάδες επέστρεψαν στα τοπικά πρωταθλήματα. 3 Αγώνας κατάταξης: 10/7/1967, Γήπεδο Χαριλάου: Ελπίδα Δράμας - Ορφέας Ελευθερούπολης: 0-0 (παράταση). Στην παράταση καμιά ομάδα δεν επεδίωξε τη νίκη και στο τέλος πανηγύριζαν και οι δύο νομίζοντας πως η ισοπαλία τους ευνοεί: ο Ορφέας επειδή είχε καλύτερη διαφορά τερμάτων (+29 έναντι +28 της Ελπίδας) και η Ελπίδα επειδή είχε μικρότερο συντελεστή τερμάτων (0,36 έναντι 0,38 του Ορφέα). Τελικά, η ΕΠΟ διευκρίνισε πως κριτήριο είναι ο καλύτερος συντελεστής και πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ελπίς Δράμας. 4 Ορισμένες φορές αναφέρεται και ως "Απόλλων Σερρών".
Παραπομπές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1966-1967
Μστσόνουφ
Το Μστσόνουφ (πολωνικά: Mszczonów) είναι πόλη στο Πόβιατ Ζιράρντουφ στο Βοεβοδάτο Μασοβίας της Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 45 χιλιόμετρα από τη Βαρσοβία και έχει 6.310 κάτοικους (2006).
Ιστορία
Τα προνόμια πόλης δόθηκαν το 1377 από τον Δούκα της Μασοβίας Σιεμόβιτ τον Τρίτο. Μέχρι το 1975 δεν υπήρχε σημαντική ανάπτυξη για την πόλη, ενώ τα πρώτα τέτοια σημασία εμφανίστηκαν τα τέλη του 18ου αιώνα. Κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα η πόλη ήταν από τις πιο πυκνοκατοικημένες της Μασοβίας, αλλά μεταξύ 1800 και 1862 σημειώθηκαν μεγάλες πυρκαγιές, που κατέκαψαν τα περισσότερα κτίρια, ενώ δεν συμπεριλήφθηκε στην σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Βαρσοβίας και Βιέννης, κάτι που επηρέασε εξίσου αρνητικά την μελλοντική ανάπτυξή της.
Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου η πόλη βομβαρδίστηκε από την Γερμανική Αεροπορία, τον Σεπτέμβριο του 1939. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1939 Γερμανική μεραρχία εκτέλεσε στην πόλη αρχικά 2 Πολωνούς κρατούμενους και στην συνέχεια άλλους 11. Στις 11 του ίδιου μήνα, Πολωνοί υπό την ηγεσία του Αντισυνταγματάρχη Κανιόβσκιχ Βίντσεντ Βνουκ. επιτέθηκαν στα Γερμανικά στρατεύματα αναγκάζοντάς τα να υποχωρήσουν από την πόλη. Αργότερα όμως την ίδια μέρα οι Γερμανικές δυνάμεις επέστρεψαν σε αυτή και σε αντίποινα εκτέλεσαν μέρος του πληθυσμού και έκαψαν πολλά κτίρια της πόλης, με αποτέλεσμα να χαθεί το 80% αυτών. Η πόλη ξεκίνησε να αναπτύσσεται γρήγορα πάλι μετά το 1972.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μασοβίας Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία Κατηγορία:Στετλ
Γκάμπι Κέρτις
H Αδελαΐδα "Γκάμπι" Κέρτις (αγγλικά : Adelaide "Gaby" Curtis), (31 Ιουλίου 1909 - 19 Νοεμβρίου 2000), ήταν Βρετανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Έπαιξε στο Γουίμπλεντον από το 1932 έως το 1939, φτάνοντας στα ημιτελικά το 1936 και το 1937. Το 1939 ήταν νικήτρια στο απλό και στο διπλό με την Ρίτα Τζάρβις στο διεθνές πρωτάθλημα Αλεξάνδρειας και το 1938 στο διπλό με συμπαίκτρια την Μπίλι Γιορκ. Είχε συμμετάσχει στο διεθνές πρωτάθλημα Ιταλίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Μασανόμπου Φουκουόκα
Ο Μασανόμπου Φουκουόκα (福岡 正信, 2 Φεβρουαρίου 1913 – 16 Αυγούστου 2008) είναι ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε και εφάρμοσε πρώτος τη "φυσική καλλιέργεια". Γεννήθηκε στο νησί Σικόκου, στη Νότια Ιαπωνία. Η αρχική του επαγγελματική ενασχόληση ήταν επιστήμονας του εδάφους με ειδίκευση στην παθολογία των φυτών. Οι αμφιβολίες σχετικά με την ορθότητα της σύγχρονης γεωπονίας τον έκαναν να εγκαταλείψει τη δουλειά του ως ερευνητής. Η σκέψη που τον οδήγησε στην αναζήτηση ενός νέου τρόπου καλλιέργειας ήταν το ότι “Η φύση είναι τέλεια από μόνη της. Τα προβλήματα ξεκινάνε όταν ο άνθρωπος επεμβαίνει στη φύση για να μεγιστοποιήσει το προσωπικό του όφελος”. Επέστρεψε στη γενέτειρά του και ασχολήθηκε αποκλειστικά με την ανάπτυξη ενός συστήματος βιολογικής καλλιέργειας μικρής κλίμακας. Σκοπός του ήταν να αποκλείσει από την καλλιέργεια το όργωμα, τα φυτοφάρμακα, τα λιπάσματα, τη ζιζανιοκτονία και να ελαχιστοποιήσει το βοτάνισμα.
Το 1975, ο Φουκουόκα έγραψε το βιβλίο The One-Straw Revolution (“Η επανάσταση του ενός άχυρου”) εξηγώντας τη φιλοσοφία του και τις μεθόδους καλλιέργειας που χρησιμοποιούσε. Το βιβλίο του αυτό είχε μεγάλη απήχηση, μεταφράστηκε σε περισσότερες από 25 γλώσσες και τον έκανε πρωτοπόρο στην κίνηση για βιώσιμη γεωργία.
Τιμήθηκε το 1988 με τα βραβεία Ramon Magsaysay Award στις Φιλιππίνες και Desikottam Award στην Ινδία καθώς και το 1997 με το Earth Council Award.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιάπωνες οικολόγοι Κατηγορία:Ιάπωνες συγγραφείς Κατηγορία:Βιώσιμο σύστημα τροφίμων
Τικ μονό
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Ποντιακοί χοροί
Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας
Το Εθνικόν Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ, 1945-1970) ήταν ο κρατικός φορέας που διαχειρίστηκε την ελληνική κρατική ραδιοφωνία (αρχικά), και την κρατική τηλεόραση (στη συνέχεια).
Ιστορία
Οι προκάτοχοι του ΕΙΡ, που διαχειρίστηκαν την κρατική ραδιοφωνία (συγκεκριμένα τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών) ήταν η Υπηρεσία Ραδιοφωνικών Εκπομπών η οποία συστάθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1936 και η Ανώνυμη Εταιρεία Ραδιοφωνικών Εκπομπών (1941-1945). Μετά την Απελευθέρωση, η ΑΕΡΕ θεωρήθηκε όργανο δωσιλογισμού και υπήρξε η ανάγκη αντικατάστασής της, ωστόσο με το ξέσπασμα του Εμφυλίου, παρέμεινε σε λειτουργία, μέχρι το 1945.
Διοίκηση και Υπηρεσίες
Η Διοίκηση του ΕΙΡ ασκούταν από το Διοικητικό Συμβούλιο του οποίου κύριο εκτελεστικό όργανο ήταν ο Γενικός Διευθυντής που προΐσταται όλων των διευθύνσεων και υπηρεσιών. Επίσης συγκροτούνταν από την Κεντρική Υπηρεσία, τις Εξωτερικές Υπηρεσίες Αθηνών και τις Εξωτερικές Υπηρεσίες Επαρχιών.
Κεντρική Υπηρεσία
Η Κεντρική Υπηρεσία απαρτίζονταν από τις ακόλουθες 4 διευθύνσεις:
Εξωτερικές Υπηρεσίες Αθηνών
Τις Εξωτερικές Υπηρεσίες Αθηνών συγκροτούσαν τα ακόλουθα συγκροτήματα και συνεργεία:
Εξωτερικές Υπηρεσίες Επαρχιών
Τις Εξωτερικές Υπηρεσίες Επαρχιών συγκροτούσαν (1965) οι
Προσωπικό του ΕΙΡ
Το Προσωπικό του Ιδρύματος αποτελούσαν α) οι υπάλληλοι και β) οι συνεργάτες εκπομπών και προγράμματος. Οι υπάλληλοι διακρίνονταν σε μονίμους και σε συμβασιούχους. Οι συνεργάτες εκπομπών και προγράμματος διακρίνονταν σε τακτικούς και έκτακτους. Οι τακτικοί δεν μπορούσαν να υπερβούν σε αριθμό τους 180, εκτός αν αυξάνονταν οι ώρες προγραμμάτων όπου δικαιολογούσε μέχρι 7 επιπλέον ανά πρόσθετη ώρα προγράμματος, καλούμενοι έκτακτοι. Στους συνεργάτες εκπομπών και προγράμματος περιλαμβάνονταν δημοσιογράφοι, λογοτέχνες, καλλιτέχνες, επιστήμονες, μεταφραστές κ.λπ. οι οποίοι αμείβονταν μηνιαία, ή ημερήσια ή κατ' αποκοπή.
Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών
thumb|left|Ο ραδιοθάλαμος του [[Ζάππειον μέγαρο|Ζαππείου, απ' όπου έγιναν οι πρώτες εκπομπές.]] Επισήμως εγκαινιάστηκε στις 16 Ιουλίου του 1945 και λειτούργησε στις εγκαταστάσεις από τις οποίες εξέπεμπε από το Μάιο του 1938. Οι εκπομπές του σταθμού παράγονταν στους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου ενώ χρησιμοποιήθηκε η κεραία μεσαίων των Λιοσίων η οποία στήθηκε με την συνεργασία Ελλήνων τεχνικών και Γερμανών απεσταλμένων της Telefunken. Ωστόσο, οι ναζιστές Γερμανοί κατά την αποχώρησή τους ανατίναξαν τον ιστό της κεραίας, με το κόστος της επανενεργοποίησης να είναι μεγάλο. Σημαντικό ποσοστό του υλικοτεχνικού εξοπλισμού προέρχονταν από τις πολεμικές επανορθώσεις. Κατά την πρώτη περίοδο μετά την ίδρυση του ραδιοφωνικού σταθμού βασικός διοργανωτής του ιδρύματος ήταν ο στρατηγός Χριστόδουλος Τσιγάντες και σημαντικοί διευθυντές οι λογοτέχνες Στράτης Μυριβήλης και Οδυσσέας Ελύτης.
Το ηχητικό σήμα του ΕΙΡ
Από την πρώτη κιόλας εκπομπή του ραδιοσταθμού των Αθηνών, χρησιμοποιήθηκε το σήμα του «Τσοπανάκου», μια ειδική σύνθεση με φλογέρα και κουδούνια, εξαιρετικά χαρακτηριστική μέχρι σήμερα. Ακολουθούσε ο εκφωνητής που άρθρωνε τη φράση «Εδώ Αθήναι».
Πρώτο Πρόγραμμα
Το 1952, με τον εκσυγχρονισμό της ραδιοφωνίας, ο ραδιοφωνικός σταθμός του Ε.Ι.Ρ. διατηρώντας τον αμιγώς ενημερωτικό του προσανατολισμό μετεξελίχθηκε σε Πρώτο Πρόγραμμα, στη συνέχεια το 1987 λόγω της αναδιάρθρωσης των προγραμμάτων της ΕΡΤ σε ΕΡΑ1 και το 1997 σε μια κίνηση περαιτέρω αξιοποίησής του, και ενοποίησής του με την τηλεοπτική ΝΕΤ (πρώην ΕΤ2) σε ΝΕΤ 105.8. Τον Δεκέμβριο του 2012 μετεξελίχθηκε ξανά σε Πρώτο Πρόγραμμα. Εξακολουθεί να εκπέμπει με εξαιρετικά ισχυρό σήμα στη συχνότητα των 729 kHz (AM), ενώ αναμεταδίδεται στους 105.8 και 91.6 μεγακύκλους (MHz των FM) για την Αττική και σε διάφορες συχνότητες ανά την Ελλάδα.
Επαρχιακοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Μετά την ομαλοποίηση της λειτουργίας του ραδιοφωνικού σταθμού του ΕΙΡ στην Αθήνα, άρχισε η ίδρυση ραδιοφωνικών σταθμών και στην επαρχία. Το 1947 το ΕΙΡ αγοράζει τον εξοπλισμό του σταθμού Θεσσαλονίκης του Χρίστου Τσιγγιρίδη που είχε ξεκινήσει τις εκπομπές στην πόλη 20 χρόνια νωρίτερα. Το ΕΙΡ εγκαθιστά νέο ισχυρότερο πομπό, ενώ οι ραδιοθάλαμοι φιλοξενούνται δίπλα στο στρατιωτικό θέατρο. Αρκετά χρόνια αργότερα οι πομποί μεσαίων του ΕΙΡ μεταφέρονται στην Περαία, όπου και παραμένουν έως σήμερα.
Μια σειρά περιφερειακών ραδιοφωνικών σταθμών άρχισε να ιδρύεται στις πόλεις της επαρχίας, που μαζί με τους τοπικούς σταθμούς της ΥΕΝΕΔ απετέλεσαν το μετέπειτα δίκτυο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην επαρχία. Ραδιοφωνικός σταθμός υφίσταται μετεμφυλιακά και στη Μακρόνησο, λόγω του γεγονότος ότι η Μακρόνησος ήταν στρατόπεδο πολιτικών εξορίστων.
Δεύτερο Πρόγραμμα
Στις 11 Μαΐου 1952 ξεκίνησε τη λειτουργία του το Δεύτερο Πρόγραμμα το οποίο αποτέλεσε προσπάθεια εναλλακτικού ψυχαγωγικού προγράμματος, συμπληρωματικού ως προς το πρώτο πρόγραμμα. Αρχικά εξέπεμψε στους 666 χιλιόκυκλους στα 451 μέτρα, ενώ με το πέρασμα των χρόνων η συχνότητα άλλαξε στους 1386 στα μεσαία και στους 93.6 MHz στα FM. Το 1987 μετονομάζεται σε ΕΡΑ 2 για να επαναφερθεί μετά από δεκαετία (το 1997) το παλιό του όνομα. Σήμερα εκπέμπει στους 103.7 και 102.9 μεγακύκλους στα FM.
Τρίτο Πρόγραμμα
Το Τρίτο Πρόγραμμα βγήκε στον αέρα στις 19 Σεπτεμβρίου του 1954, με πρωτοβουλία του Διονυσίου Ρώμα. Ο σταθμός είχε ως κύριο πρόγραμμα εκπομπές με κλασική μουσική, ενώ γνώρισε σημαντική άνθηση την περίοδο που επικεφαλής βρίσκονταν ο Μάνος Χατζιδάκις.
Ο πειραματικός σταθμός τηλεοράσεως
Στις 23 Φεβρουαρίου 1966 πραγματοποιήθηκε η πρώτη, δίωρη, δοκιμαστική εκπομπή του πειραματικού σταθμού. Πρώτος διευθυντής του τηλεοπτικού σταθμού ήταν ο Μιχάλης Γιαννακάκος. Άλλα πρόσωπα που συνεργάσθηκαν ήταν οι: Βασίλης Ασλανίδης, Μιχάλης Ψαλλίδας, Θαλής Καρατζάς, Άρης Στασινόπουλος, Τάκης Τσίρος, Γιώργος Δάμπασης, Έλλη Σολομωνίδου, Αντώνης Κ. Λάβδας, Γιώργος Κάρτερ και Γιώργος Ανεστόπουλος.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Αθήνας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί Κατηγορία:Δημόσιοι φορείς ραδιοτηλεόρασης στην Ελλάδα Κατηγορία:Δημόσιοι φορείς ραδιοφώνου στην Ελλάδα
Κώστας Γαρίδης
Ο Κώστας Γαρίδης (1919- 1984) ήταν Έλληνας ποιητής, εκπρόσωπος της Γενιάς του ' 40. Γεννήθηκε στους Δολούς Μάνης. Εξέδωσε 14 ποιητικές συλλογές. Πέθανε από καρκίνο και κηδεύτηκε στην Αίγινα, στις 6 Σεπτεμβρίου 1984.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Μεσογειακοί Αγώνες (ποδόσφαιρο)
Το ποδόσφαιρο εντάχθηκε στους Μεσογειακούς αγώνες από την πρώτη κιόλας διοργάνωση του 1951 που πραγματοποιήθηκε στην Αλεξάνδρεια και αποτελεί ένα σταθερό άθλημα για όλες τις διοργανώσεις. Το μεσογειακό ποδοσφαιρικό τουρνουά υποκατέστησε το Μεσογειακό Κύπελλο Ποδοσφαίρου που είχε ξεκινήσει το 1949, με αποτέλεσμα το κύπελλο να διακοπεί μετά την τρίτη διοργάνωση που έληξε το 1958. Στην ιστορία της διοργάνωσης έντεκα χώρες έχουν κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο και 13 έχουν ανέβει στο βάθρο. Πολυνίκης του θεσμού είναι η Ιταλία που έχει τις περισσότερες κατακτήσεις με 4 τίτλους.
Συμμετοχές - Σύστημα διεξαγωγής
Ο αριθμός των συμμετοχών αρχικά ήταν μικρός (μόνο τρεις χώρες μετείχαν το 1951) αλλά σταδιακά αυξήθηκε και από το 1963 μετέχουν τουλάχιστον 8 χώρες. Το 1997 στο Μπάρι μετείχαν 13 χώρες, που είναι αριθμός ρεκόρ. Τo σύστημα διεξαγωγής του τουρνουά προσαρμόζεται στον αριθμό των συμμετοχών. Στις πρώτες διοργανώσεις υπήρχε ενιαίος όμιλος λόγω των λίγων χωρών που μετείχαν. Με την σταδιακή αύξηση του αριθμού συμμετοχών, από το 1963 καθιερώθηκε προκριματική φάση σε δύο ή τρεις ομίλους και σύστημα νοκ-άουτ από τον ημιτελικό και μετά.
Η σύνθεση των ομάδων που μετέχουν καθορίζεται από τους κανονισμούς της Δ.Ο.Ε. Παλαιότερα συμμετείχαν μόνο ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές από τις χώρες που είχαν επαγγελματικά πρωταθλήματα. Μεταγενέστερα καθιερώθηκε η ποδοσφαιρική μεσογειακή ομάδα, όπως και η ολυμπιακή, να είναι η εθνική ομάδα Κ-23, δηλαδή με ποδοσφαιριστές κάτω των 23 ετών.
Πηγές
Ποδοσφαιρο Κατηγορία:Διοργανώσεις ποδοσφαίρου εθνικών ομάδων
Παράσιτο
Παράσιτο στη βιολογία χαρακτηρίζεται ο οργανισμός (ζωικός ή φυτικός), ο οποίος ζει και αναπτύσσεται εις βάρος ενός άλλου οργανισμού, που αποκαλείται ξενιστής. Στη συνήθη περίπτωση, τα παράσιτα ζουν πάνω ή μέσα στον ξενιστή τους, προσπαθώντας να τραφούν από αυτόν, αντλώντας τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες για την επιβίωσή τους. Η σχέση αυτή, που βλάπτει τον ξενιστή και ωφελεί το παράσιτο, αποτελεί ένα από τα βασικά είδη βιολογικής συμβίωσης και αποκαλείται παρασιτισμός. Τα παράσιτα που ζουν εξωτερικά του ξενιστή, όπως για παράδειγμα τα τσιμπούρια, ονομάζονται έξωπαράσιτα, ενώ εκείνα που ζουν μέσα στο ξενιστή, όπως π.χ. οι ταινίες, ονομάζονται ενδοπαράσιτα. Ανάλογα με το είδος του ξενιστή διακρίνονται σε ζωοπαράσιτα και σε φυτοπαράσιτα.
Τα παράσιτα από βιολογική άποψη διακρίνονται σε μονοξενικά (που παραμένουν σ΄ ένα ξενιστή) και σε πολυξενικά (όταν στη διάρκεια της ζωής τους εναλλάσσουν ξενιστές). Επίσης διακρίνονται και σε προαιρετικά ή υποχρεωτικά τα οποία και επιφέρουν μια σειρά από επιπτώσεις, που μπορεί να είναι η ελάχιστη πρόκληση βλάβης στον ξενιστή που συνεχίζει να ζει και ν΄ αναπαράγεται φυσιολογικά, (μια τέτοια περίπτωση προσαρμογής αποτελούν οι ταινίες), που καταχρηστικά λέγονται αβλαβή, σε αντιδιαστολή εκείνων που μπορεί να επιφέρουν ακόμη και τον θάνατο του ξενιστή (όπως π.χ. το παράσιτο της ελονοσίας), που λέγονται επιβλαβή ή επικίνδυνα. Μεταξύ ξενιστή και παρασίτου μπορεί να υπάρξει συνεξέλιξη.
Τα παράσιτα αν και χαρακτηρίζονται από απλοποιημένες μορφές οργάνων αισθητήρων και κίνησης εντούτοις παρουσιάζουν ανεπτυγμένα όργανα προσήλωσης, π.χ. άγκιστρα, καθώς και όργανα απορρόφησης π.χ. μυζητήρες. Η αναπαραγωγή τους κρίνεται μάλλον υπερεντατική, για παράδειγμα η ασκαρίδα του αλόγου γεννά 60 εκατομμύρια αυγά το χρόνο. Τέλος τα παράσιτα παρουσιάζουν ποικίλη σεξουαλική ζωή όπως υπερτροφικές ωοθήκες, ερμαφροδιτισμό, αρσενικά νάνοι κ.λπ. που συντείνουν στην επικινδυνότητά τους.
Από μικροβιολογική άποψη (δηλαδή με εξέταση μικροσκοπίου) τα παράσιτα αποτελούν μία από τις 4 μεγάλες ομάδες μικροοργανισμών, και διακρίνονται σε πρωτόζωα και μετάζωα.
Τα πρωτόζωα είναι μονοκύτταροι οργανισμοί που έχουν τη δομή των κυττάρων μεγαλοοργανισμών. Πολλά από αυτά χαρακτηρίζονται από ζωηρή κίνηση που γίνεται με διάφορους τρόπους. Έχουν ποικίλο σχήμα και μέγεθος. Στα πρωτόζωα υπάγονται αρκετά παράσιτα, όπως η αμοιβάδα, το πλασμώδιο και το τοξόπλασμα.
Τα μετάζωα είναι πολυκύτταροι οργανισμοί, με σαφή κυτταρική διαφοροποίηση, σχήμα και μέγεθος. Σε αυτά υπάγονται και παράσιτα ιατρικού ενδιαφέροντος, όπως ο εχινόκοκκος και η ασκαρίδα.
Σημείωση
Αξίζει ν΄ αναφερθεί ότι το μεγαλύτερο μέρος των εξελιγμένων παρασίτων ήταν ουσιαστικά άγνωστα μέχρι την ανακάλυψη του μικροσκοπίου στα μέσα του 17ου αιώνα.
Ιβάνα Μπακέρο
Η Ιβάνα Μπακέρο Μαθίας (ισπανικά: Ivana Baquero Macías, Βαρκελώνη, 11 Ιουνίου 1994) είναι Ισπανίδα ηθοποιός. Σε ηλικία 11 ετών επιλέχθηκε από τον Ισπανό σκηνοθέτη Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, για τον ρόλο της Οφέλια, στην ταινία Ο λαβύρινθος του Πάνα, από τον οποίο κέρδισε πολύ καλές κριτικές, καθώς κι ένα βραβείο Γκόγια, ως πρωτοεμφανιζόμενη.
Βιογραφία
Η Μπακέρο φοίτησε σε σχολείο της γενέτειράς της, της Βαρκελώνης. Πηγαίνοντας σε Αμερικανικό σχολείο της Βαρκελώνης, έμαθε άριστα αγγλικά, εκτός από ισπανικά και καταλανικά. Αποφοίτησε το 2012.
Η Μπακέρο εμφανίστηκε σε διάφορες ταινίες, με μικρούς ρόλους, πριν τον Λαβύρινθο του Πάνα. Η πιο αξιοσημείωτη από αυτές είναι η ταινία Frigile, στην οποία έπαιξε κι εκεί ένα μικρό ρόλο στο πλευρό της Καλίστα Φλόκχαρτ και του Ρίτσαρντ Ρόκσμπουργκ. Συμμετείχε και σε άλλες ταινίες όπως το Romasanta και το Rottweiler, ενώ έχει εμφανιστεί και στην ισπανική τηλεόραση.
Στον Λαβύρινθο του Πάνα, το 2006, η Μπακέρο επιλέχθηκε ανάμεσα από 1000 κορίτσια, που διεκδικούσαν τον ρόλο της Οφέλια. Ο σκηνοθέτης ντελ Τόρο είπε ότι μόλις είδε τα σγουρά μαλλιά της και τα βαθιά σκούρα μάτια της κατάλαβε αμέσως ότι είναι ιδανική για τον ρόλο. Το σενάριο της ταινίας αναφερόταν σε ένα κορίτσι 8 ετών, όμως το σενάριο άλλαξε λόγω της ηλικίας της Μπακέρο, που ήδη ήταν 11 ετών.
Κατόπιν, έπαιξε έναν δευτερεύοντα ρόλο στην ταινία The Anarchist's Wife, η οποία τοποθετείται χρονολογικά στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και κυκλοφόρησε το 2008.
Το 2009 έπαιξε για πρώτη φορά σε αμερικανική ταινία, την ταινία τρόμου Τελευταία κραυγή του Τζων Κόννολλι, με συμπρωταγωνιστή τον Κέβιν Κόστνερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Κέι Τάκεϊ
H Κέι Τάκεϊ (αγγλικά : Kathleen Lilian Agnes "Kay" Tuckey), (1922 - 14 Μαΐου 2016), ήταν Βρετανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Ήταν κόρη της Αγκνές Τάκεϊ (Agnes Tuckey) και αδελφή του Ρέιμοντ Τάκεϊ (Raymond Tuckey) επίσης πρωταθλητών της αντισφαίρισης. Είχε συμμετάσχει με το Ηνωμένο Βασίλειο, εθνική ομάδα, στο κύπελλο Wightmanp μεταξύ 1949 και 1951.
Το 1946 κέρδισε στο Rhine Army Championships, το διεθνές πρωτάθλημα Ολλανδίας το 1949. Το 1951 έπαιξε στα προημιτελικά του Γουίμπλεντον στο απλό, κέρδισε το Shirley Park, Connaugt το 1951.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1950 ήταν πρώτη στο απλό νικώντας στον τελικό την Μέρι Βάις, φιναλίστ στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Πατρίτσια Γουάρντ και νικήτρια στο μεικτό με συμπαίκτη τον Ίρβιν Ντόρφμαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ανδρέας Δ. Μιαούλης
Ο '''Ανδρέας Δ. Μιαούλης''' ήταν γιος του Δημητρίου Μιαούλη και εγγονός του Ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων.
Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1819 και κατατάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό με τον βαθμό του Αντιπλοίαρχου το 1836. Ήταν άριστης ναυτικής μόρφωσης και πολύ προσφιλής του Βασιλέως Όθωνα ο οποίος και τον διατηρούσε κυβερνήτη της εκάστοτε θαλαμηγού του. Με τον βαθμό του πλωτάρχη αποσπάσθηκε επί μακρόν στην ελληνική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης (1862). Επίσης ο Ανδρέας Δ. Μιαούλης ήταν εκείνος που οργάνωσε τον Ναύσταθμο Σαλαμίνας μετά την μεταφορά του από «Φανερωμένη» στη θέση «Αράπης».
Πηγές
Ανδρεας Δ Μιαουλης Ανδρεας Μιαουλης Ανδρεας Κατηγορία:Οικογένεια Μπουντούρη Κατηγορία:Αρβανίτες
Ισπανία των Αψβούργων
Ο όρος Ισπανία των Αψβούργων αναφέρεται στην ιστορία της Ισπανίας τον 16ο και 17ο αιώνα (1506–1700), όταν η Ισπανία βρισκόταν υπό την εξουσία της Δυναστείας των Αψβούργων (επίσης συνδεδεμένη με το ρόλο της στην ιστορία της Κεντρικής Ευρώπης). Υπό την Αψβουργική διοίκηση (κυρίως υπό τον Κάρολο Ε' και τον Φίλιππο Β' της Ισπανίας), η Ισπανία έφθασε στο ζενίθ της επιρροής και της δύναμης της, ελέγχοντας εδάφη που εκτείνονταν από την Αμερική έως τις Ανατολικές Ινδίες στην Ασία, τις Κάτω Χώρες (οι οποίες περιελάμβαναν εδάφη της Βουργουνδίας και της Γερμανίας), το μεγαλύτερο τμήμα της σύγχρονης Ιταλίας στην Ευρώπη, και από το 1580 έως το 1640 την Πορτογαλία, την Πορτογαλική Αυτοκρατορία και ποικίλα άλλα εδάφη, όπως τη Μάλτα στη Μεσόγειο και μικρούς θύλακες όπως τη Θέουτα και το Οράν στη Βόρεια Αφρική. Συνολικά, η Ισπανία των Αψβούργων ήταν, για πάνω από έναν αιώνα, η μέγιστη δύναμη του κόσμου. Για αυτό τον λόγο, αυτή η περίοδος της Ισπανικής ιστορίας έχει επίσης αναφερθεί ως η "Εποχή της Επέκτασης".
Κατά τους ύστερους Αψβούργους βασιλείς, και κυρίως στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, η Ισπανία βίωσε μια βαθμιαία πολιτική και πολιτισμική παρακμή.
Η ναυτική υπεροχή της Ισπανίας τον 16ο αιώνα φάνηκε από τη νίκη εναντίον των Οθωμανών στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571 (η οποία ήταν σημαντική για τους Ισπανούς και τους Χριστιανούς συνολικά). Από το μέγεθος της Ισπανικής Αρμάδας το 1588 και μια σειρά νικών εναντίον της Αγγλίας στον Αγγλοϊσπανικό Πόλεμο του 1585–1604. Όμως κατά τη διάρκεια των μέσων δεκαετιών του 17ου αιώνα η ναυτική δύναμη της Ισπανίας εισήλθε σε μακρά παρακμή με αυξανόμενες ήττες εναντίον των Ηνωμένων Επαρχιών. Στη ξηρά η Ισπανία των Αψβούργων ενεπλάκη στον Τριακονταετή Πόλεμο, και στο δεύτερο ήμισυ του 17ου αιώνα οι Ισπανοί ηττήθηκαν από τους Γάλλους, υπό τον Βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ'. Η Αψβουργική διοίκηση στην Ισπανία έληξε με τον θάνατο το 1700 του Καρόλου Β' ο οποίος οδήγησε στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής και στην κατάληψη της Ισπανίας από τον Οίκο των Βουρβόνων.
Οι αρχές της αυτοκρατορίας (1504–1521)
Η Ισπανία εισήλθε στην de jure κατάσταση του ενιαίου κράτους μόνο μετά τον θάνατο του Καρόλου Β' και με την έκλειψη της Ισπανικής δυναστείας των Αψβούργων, την άνοδο του Φιλίππου Ε' και την εγκαινίαση της Βουρβονικής δυναστείας και των μεταρρυθμίσεων της. Όμως, οι Ισπανοί Αψβούργοι δημιούργησαν το πρώτο de facto ενωμένο κράτος στην Ιβηρική Χερσόνησο, το οποίο για μια σύντομη περίοδο περιελάμβανε και την Πορτογαλία.
Η πολιτική οντότητα που αναφέρεται ως Ισπανία ήταν στην ουσία μια ομοσπονδία που περιελάμβανε πολλά μεσαιωνικά αυτόνομα βασίλεια— την Αραγωνία, την Καστίλη, τη Λεόν και τη Ναβάρρα. Σε μερικές περιπτώσεις, αυτά τα αυτόνομα βασίλεια ήταν τα ίδια συνομοσπονδίες, με πιο γνωστό το Στέμμα της Αραγωνίας (Πριγκιπάτο της Καταλωνίας, Βασίλειο της Αραγωνίας, Βασίλειο της Βαλένθια και Βασίλειο της Μαγιόρκας). Ο γάμος της Ισαβέλλας Α' της Καστίλης και του Φερδινάνδου Β´ της Αραγωνίας ένωσε δύο από τα μεγαλύτερα τέτοια βασίλεια, την Καστίλη και την Αραγωνία, το οποίο οδήγησε στην ευρέως επιτυχημένη εκστρατεία τους εναντίον των Μαυριτανών με αποκορύφωμα την κατάκτηση της Γρανάδας το 1492.
Το 1504, η Βασίλισσα Ισαβέλλα πέθανε, και μολονότι ο Φερδινάνδος προσπάθησε να διατηρήσει τη θέση του στην Καστίλη ως επακόλουθο του θανάτου της, το Καστιλιανό κοινοβούλιο (Cortes Generales) επέλεξε να στέψει την κόρη της Ισαβέλλας, Ιωάννα, βασίλισσα. Ο σύζυγος της Φίλιππος ήταν ο Αψβούργος γιος του Άγιου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Α' και της Μαρίας της Βουργουνδίας και ταυτόχρονα έγινε ο βασιλικός σύζυγος Φίλιππος Α´ της Καστίλης. Λίγο αργότερα η Ιωάννα άρχισε να ολισθαίνει στην παράνοια, αν και το πόσο ψυχικά άρρωστη ήταν έχει υπάρξει αμφισβητούμενο θέμα. Το 1506 ο Φίλιππος κατέλαβε την αντιβασιλεία εκ μέρους της, αλλά πέθανε αργότερα το ίδιο έτος υπό μυστήριες περιστάσεις, πιθανώς δηλητηριασμένος από τον πεθερό του. Εφόσον ο μεγαλύτερος γιος τους Κάρολος ήταν μόνο έξι, το κοινοβούλιο απρόθυμα επέτρεψε στον πατέρα της Ιωάννας, Φερδινάνδο να κυβερνήσει τη χώρα ως αντιβασιλιάς της Ιωάννας και του Καρόλου.
Η Ισπανία ήταν τώρα ενωμένη υπό έναν μοναδικό κυβερνήτη, τον Φερδινάνδο Β´ της Αραγωνίας. Ως μοναδικός μονάρχης, ο Φερδινάνδος υιοθέτησε μια πιο επιθετική πολιτική από αυτή που είχε ως σύζυγος της Ισαβέλλας, διευρύνοντας τη σφαίρα επιρροής της Ισπανίας στην Ιταλία, ενδυναμώνοντας την εναντίον της Γαλλίας. Ως κυβερνήτης της Αραγωνίας, ο Φερδινάνδος αναμείχθηκε στον αγώνα εναντίον της Γαλλίας και της Βενετίας για τον έλεγχο της Ιταλίας· αυτές οι συγκρούσεις έγιναν το κέντρο της εξωτερικής πολιτικής του Φερδινάνδου ως βασιλιά. Η πρώτη χρήση των Ισπανικών δυνάμεων από τον Φερδινάνδο ήρθε στον Πόλεμο της Ιεράς Συμμαχίας εναντίον της Βενετίας, όπου οι Ισπανοί στρατιώτες διακρίθηκαν στο πεδίο δίπλα στους Γάλλους συμμάχους τους στη Μάχη του Ανιαντέλο (1509). Μόνο ένα έτος μετά, ο Φερδινάνδος εισήλθε στην Ιερά Συμμαχία εναντίον της Γαλλίας, διαβλέποντας μια ευκαιρία να πάρει τη Νάπολη — στην οποία έφερε μια δυναστική διεκδίκηση — και τη Ναβάρρα, που τη διεκδικούσε μέσω του γάμου του με τη Ζερμαίν της Φουά. Ο πόλεμος είχε μικρότερη επιτυχία από αυτόν εναντίον της Βενετίας και το 1516 η Γαλλία συμφώνησε ανακωχή, η οποία άφηνε το Μιλάνο υπό γαλλικό έλεγχο και αναγνώριζε την ισπανική ηγεμονία στη βόρεια Ναβάρρα. Ο Φερδινάνδος πέθανε αργότερα το ίδιο έτος.