cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αββαείο του Γκλάστονμπερι
Η διάλυση του μοναστηριού
Τον Ιανουάριο του 1539, το Γκλάστονμπερι ήταν ο μόνος μοναστικός οίκος που παρέμενε σε όλο το Σόμερσετ. Στις 19 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, οι βασιλικοί επίτροποι έφτασαν χωρίς προειδοποίηση. Ο ηγούμενος Ουάιτινγκ συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο Λονδίνο για να εξεταστεί προσωπικά από τον Κρόμγουελ και οι επίτροποι με μεγάλη ταχύτητα διέλυσαν και παρέδωσαν στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο τα τιμαλφή και τα πλούτη του αββαείου εκδιώκοντας τους μοναχούς.
Λένμπαχαους
Το κτίριο
Το σπίτι θυμίζει ιταλική έπαυλη και περιβάλλεται από γραφικό κήπο. Ο Φραντς φον Λένμπαχ (1836-1904) ανέθεσε στον Γκάμπριελ φον Ζάιντλ να χτίσει γι' αυτόν ένα επιβλητικό μέγαρο πίσω από την Κένινγκσπλατς. Το κτήριο και ο κήπος του, που ολοκληρώθηκαν το 1891, παραπέμπουν σε ιταλική έπαυλη με αναγεννησιακά αλλά και μπαρόκ στοιχεία.
Αββαείο του Γκλάστονμπερι
Η διάλυση του μοναστηριού
Στις 14 Νοεμβρίου 1539 ο Ρίτσαρντ Ουάιτινγκ, ο οποίος ήταν σχεδόν 80 ετών, μεταφέρθηκε και κρατήθηκε προσωρινά στο Ουέλς όπου μετα από μια δίκη παρωδία μεταφέρθηκε την επόμενη ημέρα, στο Γκλάστονμπερι όπου περιφέρθηκε στους δρόμους της πόλης κοντά στο λεηλατημένο αββαείο πάνω σε ένα ξύλο από τους στρατιώτες του Ερρίκου. Τον έφεραν στην κορυφή του λόφου Glastonbury Torr. Εκεί απαγχονίστηκε μέχρις ότου θεωρήθηκε σχεδόν νεκρός, ενώ το πτώμα του διαμελίστηκε και αποκεφαλίστηκε.
Λένμπαχαους
Το κτίριο
Το 1924, οι δημοτικές αρχές της πόλης αγόρασαν το σπίτι για να το μετατρέψουν σε πινακοθήκη (τότε προστέθηκε και μία βόρεια πτέρυγα). Ο εκθεσιακός χώρος περιλαμβάνει αίθουσες όπου εκτίθενται πίνακες κυρίως του 19ου και 20ου αιώνα.
Αββαείο του Γκλάστονμπερι
Σύγχρονη ιστορία
Η τοποθεσία αγοράστηκε από την Εκκλησία της Αγγλίας το 1907, και τριάντα τέσσερις ανασκαφές έλαβαν χώρα την περίοδο 1908-1979. Ένα πρόγραμμα που χρηματοδοτείται από το "Arts and Humanities Research Council" (2009-2012) προσπαθεί να αναλύσει το αρχείο των ανασκαφών που πραγματοποιήθηκαν από σημαντικές μορφές της μεσαιωνικής αρχαιολογίας όπως οι St John Hope (1904), Bligh Bond (1908 - 1921), Peers and Clapham (1928 - 1939) and Ralegh Radford (1951 - 1964).
Λένμπαχαους
Η έκθεση
Το μουσείο φημίζεται για τους πίνακες των καλλιτεχνών της ομάδας Γαλάζιος Καβαλάρης, που δραστηριοποιήθηκε στο Μόναχο από το 1911 ως το 1914. Το 1957, η Γκαμπριέλε Μύντερ, σύντροφος τα χρόνια εκείνα του Βασίλι Καντίνσκι, δώρισε τη συλλογή της με έργα του ζωγράφου από την περίοδο που έζησε και δούλεψε στο Μόναχο και το Μούρναου. Εν συνεχεία έγιναν και άλλες δωρεές, που περιλαμβάνουν έργα των Αλεξέι Γιαβλένσκι, Αουγκούστ Μάκε, Φραντς Μαρκ, Πάουλ Κλέε, αλλά και Άντι Γουόρχολ και Γιόζεφ Μπόις.
Αββαείο του Γκλάστονμπερι
Η Μεγάλη Εκκλησία
Η «Μεγάλη Εκκλησία» στο Γκλάστονμπερι ήταν τεράστια ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα. Ο κυρίως ναός της Μεγάλης Εκκλησίας του Γκλάστονμπερι είχε μήκος 67 μέτρα (220 ft) και πλάτος 14 m (45 ft) και διασταυρωνόταν κάθετα με δύο πλευρικές πτέρυγες που εκτείνονταν βόρεια και νότια του. Η κάθετη διασταυρούμενη περιοχή είχε μήκος 49 m (160 ft) μεταξύ των άκρων των εκτεταμένων πτερύγων Μετά το σημείο διασταύρωσης βρισκόταν η χορωδία. Η χορωδία ήταν ένα αρχιτεκτονικό στοιχείο που προέβλεπε έναν κύκλο τραγουδιστών ή κληρικών να κυκλώνουν την Αγία Τράπεζα. Η χορωδία είχε μήκος 47 m (155 feet).
Λένμπαχαους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μόναχο
Αββαείο του Γκλάστονμπερι
Παραπομπές
Κατηγορία:Αββαεία
Θορ Χέιερνταλ
Ο Θορ Χέιερνταλ, (Thor Heyerdahl, 6 Οκτωβρίου 1914 - 18 Απριλίου 2002) ήταν Νορβηγός επιστήμονας, εξερευνητής και συγγραφέας. Από τους πρωτοπόρους της πειραματικής αρχαιολογίας,κατασκεύασε πιστά αντίγραφα αρχαίων σκαφών με τα οποία έκανε πολλά ταξίδια διανύοντας τεράστιες αποστάσεις, αποδεικνύοντας ότι οι αρχαίοι λαοί είχαν την δυνατότητα να τα πραγματοποιήσουν. Έγινε γνωστός όταν κατασκεύασε το Κον - Τίκι, (μια μικρή σχεδία με πανιά) με το οποίο ταξίδεψε 4.300 μίλια (8.000 χιλ.) αρχίζοντας από το Περού και καταλήγοντας στα νησιά Τουαμότου. Για τα ταξίδια αυτά και τις έρευνες του τιμήθηκε από πολλές Ακαδημίες και Πανεπιστήμια παγκοσμίως.
Η νεανική και προσωπική ζωή του Χέιερνταλ
Ο Χέιερνταλ γεννήθηκε στο Λάρβικ, μικρή πόλη (40.000 περίπου κατοίκων σήμερα) της Νορβηγίας. Ο πατέρας του λεγόταν επίσης Θορ Χέιερνταλ και η μητέρα του Άλισον Λάινγκ. Ο Θορ από μικρός ενδιαφερόταν για την ζωολογία, και για αυτόν τον λόγο είχε κάνει ένα μικρό μουσείο στο σπίτι του. Όταν αποφοίτησε από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αποφάσισε να σπουδάσει ζωολογία και γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Εκεί έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Πολυνησία.
Το 1936, σε ηλικία μόλις 22 ετών, μετά το γάμο του με την Λιβ Κουρσερόν - Τορπ, ξεκίνησαν για ένα ταξίδι ενός έτους στα νησιά Νησιά Μαρκέσας της Γαλλικής Πολυνησίας. Το ταξίδι τους είχε οργανωθεί σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο του Όσλο με στόχο τη μελέτη της πανίδας ενός απομονωμένου νησιού και τον τρόπο που οι οργανισμοί αυτοί είχαν φτάσει στο νησί. Το ζευγάρι είχε δύο γιούς: τον Θορ Τζούνιορ και τον Μπγιορν. Όταν χώρισαν ο Θορ παντρεύτηκε για δεύτερη φορά το 1949 την Αιβόν Ντέντεκαμ - Σίμονσεν. Αυτό το ζευγάρι έκανε τρεις κόρες: την Ανέτ, την Μάριαν και την Ελένη Ελίζαμπεθ. Ο γάμος κράτησε μέχρι το 1969, και το 1991 παντρεύτηκε για τρίτη και τελευταία φορά την ηθοποιό Ζακλίν Μπιρ (γεννημένη το 1932).
Η αποστολή Κον - Τίκι (1947)
thumb|right|Το "Κόν - Τίκι" Μετά τον πόλεμο ο Χέιερνταλ συνέχισε την έρευνα του αλλά τα επιχειρήματα του δεν γινόταν αποδεκτά, μια και θεωρούνταν ότι ταξίδια σε τέτοιες αποστάσεις ήταν έξω από τις δυνατότητες των πρωτόγονων λαών. Έχοντας στη διάθεση του περιγραφές των πλεούμενων των ινδιάνων που σχεδίασαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που ήρθαν σε επαφή μαζί τους, αποφάσισε να κατασκευάσει μια σχεδία 10μ. από κορμούς μπάλσα όμοια με αυτές που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι λαοί και να πραγματοποιήσει το επίμαχο ταξίδι. Σε βοήθεια του έσπευσαν ο Γκέρμαν Βάττσινγκερ, ο παιδικός του φίλος Έρικ Χέσσελμπεργκ και οι σύντροφοί του από τη Νορβηγική αντίσταση Κνουτ Χάουγκλαντ και Τουρστέιν Ρααμπού. Όταν μετά από πολλές δυσκολίες κατασκευάστηκε η σχεδία, ονομάστηκε Κον Τίκι από το όνομα του θεού Ήλιου των Ίνκας που σύμφωνα με την παράδοση είχε φύγει από τις Αμερικανικές ακτές με το λαό του και τις σχεδίες τους προς τη Δύση. Από την άλλη οι Πολυνήσιοι ονομάζαν Τίκι τον πρώτο άνθρωπο, τον γενάρχη.
Στις 28 Απριλίου 1947 οι πέντε Νορβηγοί, στους οποίους είχε προστεθεί την τελευταία στιγμή και ο Σουηδός εθνολόγος Μπενγκτ Ντάνιελσον, ξεκίνησαν από το λιμάνι Καλιάο του Περού ένα ταξίδι 8000 χιλ. Μετά από 101 ημέρες στη θάλασσα έφθασαν στην ατόλη Ραρόια στο αρχιπέλαγος Τουαμότου της Γαλλικής Πολυνησίας. Είχαν αποδείξει ότι οι αρχαίοι κάτοικοι του Περού μπορούσαν να διασχίσουν τον ωκεανό με επιτυχία. Η ταινία που γύρισε ο Χέιερνταλ "Η αποστολή Κον Τίκι" κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ και το αντίστοιχο βιβλίο του μεταφράστηκε σε πάνω από 70 γλώσσες.
Παρά την αναμφισβήτητη σοβαρότητα των διαπιστώσεων του Χέιερνταλ η επιστημονική κοινότητα παρέμεινε σκεπτική πάνω στη θεωρία της αποίκησης της Πολυνησίας από τα Ανατολικά. Οι διαφωνίες επικεντρώθηκαν στη μη ύπαρξη στοιχείων για προ – Κολομβιανή κατοίκηση στα Γκαλαπάγκος που βρίσκονται κοντύτερα στην Αμερικανική ήπειρο και στον μεγαλύτερο αριθμό ευρημάτων που στηρίζουν τη θεωρία της αποίκησης από την Νοτιοανατολική Ασία (κεραμική Λαπίτα).
Η αποστολή στα Γκαλαπάγκος (1952)
Μετά την επιτυχία της αποστολής Κον Τίκι  ο Χέιερνταλ χρηματοδότησε και οδήγησε Νορβηγική αρχαιολογική αποστολή στα νησιά Γκαλαπάγκος. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν ένα φλάουτο των Ίνκας και πολλά κεραμικά εποχής προ-Ίνκας, επιβεβαίωσαν ότι είχαν πραγματοποιηθεί πολλές προκολομβιανές επισκέψεις στο νησί και ότι η μόνιμη εγκατάσταση δεν ήταν δυνατή λόγω μη ύπαρξης νερού. Ταυτόχρονα με αυτή την αποστολή ο Χέιερνταλ με ομάδα ειδικών ανακάλυψαν τον τρόπο που χρησιμοποιούνταν από τους ινδιάνους της Ν. Αμερικής η guara, ένα είδος κινητής καρίνας που επέτρεπε στις σχεδίες να κινούνται και κόντρα στον άνεμο. Το εργαλείο αυτό δεν είχε χρησιμοποιηθεί στην αποστολή Κον Τίκι καθώς η χρησιμότητά του δεν είχε γίνει κατανοητή.
Η αποστολή στη Νήσο του Πάσχα (1955)
thumb|right|Ενα από τα γλυπτά του νησιού, Μοάι. Αφού ο πιθανότερος προορισμός μετά τα Γκαλαπάγκος ήταν η νήσος του Πάσχα, ανέλαβε επικεφαλής μιας μεγαλύτερης (23 άτομα) αρχαιολογικής αποστολής με την  συμμετοχή των Αρν Σκιόλσβολντ (Νορβηγία) Γκονσάλο Φιγκερόα (Χιλή) και Κάρλαιλ Σμιθ, Έντγουιν Φέρντον, Γουίλιαμ Μόλοι (ΗΠΑ). Ανακάλυψαν ότι το νησί κάποτε ήταν δασωμένο, εκχερσώθηκε όμως από τους κατοίκους του που φύτεψαν φυτά από την Αμερικανική Ήπειρο. Διαπίστωσαν ομοιότητες της αρχαίας γλυπτικής των κατοίκων της νήσου του Πάσχα με την αντίστοιχη Περουβιανή και κατέγραψαν ντόπιους μύθους για την προέλευση των κατοίκων από κάποια απομακρυσμένη χώρα στα Ανατολικά, ακριβώς αντίστοιχους με τους μύθους του Περού για την αναχώρηση του νικημένου από τους Ίνκας λαού προς τα Δυτικά. Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο Δέκατο Διεθνές Επιστημονικό συνέδριο για τον Ειρηνικό!
Η αποστολή Τίγρις (1978)
thumb|right|Το μοντέλο Τίγρiς. ‘Έχοντας την πολύτιμη εμπειρία του ταξιδιού στον Ατλαντικό αποφάσισε, αν και ήταν πια 64 χρονών, να κατασκευάσει άλλο σκάφος από καλάμια πάπυρου στην προσπάθεια να αποδείξει την δυνατότητα επαφών μεταξύ των αρχαίων πολιτισμών του Ινδού, της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου. Το σκάφος κατασκευάστηκε στη συμβολή του Τίγρη και του Ευφράτη, ονομάστηκε Τίγρης και είχε μήκος 18 μ. Κάτω από τη σημαία του ΟΗΕ το επάνδρωσαν 11 άτομα. Τρεις απ’ αυτούς είχαν συμμετάσχει και στις αποστολές Ρα. Από το Ιράκ δια μέσου του Περσικού έφθασε στην κοιλάδα του Ινδού στο Πακιστάν και από εκεί, διασχίζοντας τον Ινδικό ωκεανό στο στόμιο της Ερυθράς, στο Τζιμπουτί. Μετά από ένα ταξίδι 5 μηνών και 6800 χλμ το πλήρωμα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις ένοπλες συρράξεις που μαίνονταν σ’ όλη την περιοχή, αποφάσισε να κάψει το σκάφος αφού πρώτα έκανε έκκληση στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Κουρτ Βαλντχάιμ να μεριμνήσει ώστε να σταματήσουν οι αποστολές όπλων στις υπό ανάπτυξη χώρες της περιοχής.
Οι κατασκευαστές του καραβιού αυτού ήταν οι:
Η έρευνα στις Μαλδίβες (1981)
Πραγματοποιώντας ανασκαφές στα νησιά των Μαλδίβων που βρίσκονται σε θέση κλειδί για τους αρχαίους θαλασσοπόρους, αποκάλυψε ερείπια πολιτισμού που ήταν ανεπτυγμένος τουλάχιστον 1000 χρόνια πριν οι Ευρωπαίοι φθάσουν στο Ινδικό. Ο πολιτισμός αυτός είχε τακτικές επαφές με του μεγάλους πολιτισμούς της ηπειρωτικής ενδοχώρας. Βρέθηκαν Ασιατικά αγγεία που χρονολογήθηκαν στο 2000 π.Χ.
Επιστροφή στον Ειρηνικό
thumb|right| Η Ταφή του Θορ Χέιερνταλ. Γυρίζοντας πίσω από εκεί που ξεκίνησε, ανέλαβε τη διεύθυνση αρχαιολογικής αποστολής στη νήσο του Πάσχα το 1986 και το Βόρειο Περού το 1988. Σε μεγάλη πια ηλικία πέρασε τα τελευταία του χρόνια στην Τενερίφη. Μέχρι το θάνατό του το 2002 σχεδίαζε περισσότερες αποστολές. Η τελευταία θα ήταν στην Αζοφική θάλασσα και θα προσπαθούσε να αποδείξει την προέλευση των πρώτων Βίκινγκς που πίστευε ότι είχαν έρθει στη Σκανδιναβία από τη Βακτριανή ακολουθώντας τις ποτάμιες οδούς της Ρωσίας.
Για το έργο του και τα επιτεύγματα του στους τομείς της ζωολογίας, αρχαιολογίας, εθνολογίας, ιστορίας και τους αγώνες του για το περιβάλλον και την παγκόσμια ειρήνη και κατανόηση ο Χέιερνταλ τιμήθηκε από πολλές Ακαδημίες, Πανεπιστήμια, κράτη και Διεθνείς Οργανισμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί εξερευνητές
Πέτρος Γ΄ της Ρωσίας
Ο Πέτρος Γ΄ της Ρωσίας (Пе́тр III Фéдорович, 21 Φεβρουαρίου 1728 - 17 Ιουλίου 1762), γεννηθείς Πέτρος Φιόντοροβιτς, του Οίκου του Σ.Χ.Γκόττορπ, ήταν Αυτοκράτορας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας για έξι μήνες το 1762. Σύμφωνα με τους περισσότερους ιστορικούς, ήταν διανοητικά ανώριμος και φίλος της Πρωσίας, κάτι που τον έκανε μη δημοφιλή ηγέτη. Φημολογείται ότι δολοφονήθηκε με συνωμοσία της συζύγου του, η οποία τον διαδέχτηκε στο θρόνο ως Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας.
Πρώιμα χρόνια και χαρακτήρας
Ο Κάρολος Πέτρος Ούλριχ γεννήθηκε στο Κίελο. Ο πατέρας του ήταν ο Κάρολος-Φρειδερίκος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ (ανιψιός του Κάρολου Ζ΄ της Σουηδίας). Η μητέρα του ήταν η Μεγάλη Δούκισσα Άννα Πετρόβνα, κόρη του Πέτρου Α΄ της Ρωσίας και της δεύτερης συζύγου του Αικατερίνης Α΄ της Ρωσίας. Η μητέρα του απεβίωσε σε λιγότερο από δύο εβδομάδες από τη γέννησή του. Το 1739 ο πατέρας του επίσης απεβίωσε και ο Πέτρος έγινε δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Έτσι θα μπορούσε να θεωρηθεί διάδοχος και των δύο θρόνων (Ρωσίας και Σουηδίας).
Όταν η αδελφή της Άννας, Ελισάβετ Πετρόβνα, έγινε Αυτοκράτειρα της Ρωσίας, έφερε τον Πέτρο από τη Γερμανία στη Ρωσία και τον ανακήρυξε διάδοχό της την Άνοιξη του 1742. Προηγουμένως το 1742 ο δεκατετράχρονος Πέτρος είχε ανακηρυχθεί Βασιλιάς της Φινλανδίας κατά τον Ρωσο-Σουηδικό πόλεμο (1741-1743), όταν Ρώσοι στρατιώτες κατείχαν τη Φινλανδία. Η ανακήρυξη αυτή βασίστηκε στα διαδοχικά του δικαιώματα σε περιοχές που κατείχε ο άτεκνος θείος του πατέρα του, Κάρολος Ζ΄ της Σουηδίας, ο οποίος πριν το θάνατό του ήταν και μέγας δούκας της Φινλανδίας. Περίπου την ίδια περίοδο, τον Οκτώβριο του 1742, εκλέχθηκε από τη σουηδική Βουλή να γίνει διάδοχος του σουηδικού θρόνου. Εντούτοις, η σουηδική Βουλή δε γνώριζε το γεγονός ότι είχε ανακηρυχθεί και διάδοχος του θρόνου της Ρωσίας και όταν οι απεσταλμένοι της έφθασαν στην Αγία Πετρούπολη ήταν πολύ αργά. Έχει αναφερθεί ότι υπήρξε παραίτηση από τα διαδοχικά δικαιώματα στο θρόνο της Σουηδίας για λογαριασμό του ανήλικου Πέτρου.
Η Αυτοκράτειρα Ελισάβετ κανόνισε ο Πέτρος να νυμφευτεί τη δεύτερη εξαδέλφη του Σοφία Αυγούστα Φρειδερίκη (αργότερα Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας), κόρη του Χριστιανού Αυγούστου του Άνχαλτ-Τσέρμπστ και της Ιωάννας Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Η νεαρή Πριγκίπισσα ασπάστηκε επίσημα τη Ρωσική Ορθοδοξία και πήρε το όνομα Αικατερίνη Αλεξέγεβνα. Παντρεύτηκαν το 1745. Ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος, αλλά απέκτησαν έναν γιο, τον μέλλοντα αυτοκράτορα Παύλο (1754-1801) και μια κόρη, την Άννα Πετρόβνα (1757-1759). Η Αικατερίνη Β΄ αργότερα υποστήριξε ότι ο Πέτρος δεν ήταν ο πατέρας του Παύλου. Στα δεκαέξι χρόνια της διαμονής τους στο Λομονόσοφ (Οράνιενμπαουμ) η Αικατερίνη είχε πολλούς εραστές, όπως αντίστοιχα και ο σύζυγός της.
Βασιλεία
Αφότου ο Πέτρος κέρδισε το θρόνο το 1762 έγινε στόχος της δυσαρέσκειας πολλών ευγενών, επειδή αποχώρησε από τον Επταετή Πόλεμο και συνήψε ειρήνη με την Πρωσία, από την οποία η Ρωσία δεν κέρδισε τίποτε, παρόλο που είχε καταλάβει το Βερολίνο και ουσιαστικά είχε κερδίσει τον πόλεμο. Έκανε συμμαχία με την Πρωσία και σχεδίαζε ένα μη δημοφιλή πόλεμο εναντίον της Δανίας. Επίσης υποστηρίζεται ότι ήθελε να αναγκάσει τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία να υιοθετήσει Λουθηρανικές πρακτικές.
Κατά τη διάρκεια της σύντομης βασιλείας του Πέτρου η Ρωσία είδε πολλές μικρές, όμως σημαντικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες ενθάρρυναν τη δημιουργία δυτικό-ευρωπαϊκού τύπου καπιταλισμού και την απομάκρυνση από τις Ρωσικές παραδοσιακές πρακτικές της καταπίεσης των χωρικών και των πολιτών και του μονοπωλίου ηγετικών θέσεων από τους ευγενείς. Επίσης απαγόρευσε τις εισαγωγές ζάχαρης προκειμένου να ενθαρρύνει την εγχώρια παραγωγή.
Η κύρια κοινωνική μεταρρύθμιση του Πέτρου ήταν η εισαγωγή της Ελευθερίας της Αριστοκρατίας, η οποία καταργούσε την πολιτική του Μεγάλου Πέτρου, που εξανάγκαζε όλα τα άρρενα μέλη της Ρωσικής αριστοκρατίας να υπηρετούν στις στρατιωτικές ή πολιτικές υπηρεσίες χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι προτιμήσεις τους για ένα συγκεκριμένο επάγγελμα.
Η Αικατερίνη και ο εραστής της Γκριγκόρυ Ορλώφ σχεδίαζαν να απομακρύνουν τον Πέτρο από το θρόνο, καθώς εκείνη πίστευε ότι θα τη χώριζε για να παντρευτεί την ερωμένη του Ελισαβέτα Βορόντσοβα. Η Αυτοκρατορική Φρουρά, στην οποία ο Πέτρος σχεδίαζε να επιβάλει αυστηρότερη πειθαρχία, εξεγέρθηκε. Τα ξημερώματα της 28ης Ιουνίου του 1762 ο στρατός και οι φύλακες τού παλατιού, παρακινημένοι από τον Ορλώφ, συνέλαβαν τον Πέτρο ο οποίος εξαναγκάστηκε να υπογράψει την παραίτησή του από το θρόνο. Η Αικατερίνη έγινε Αυτοκράτειρα με την υποστήριξη της πλειοψηφίας των ευγενών. Σύντομα μετά από αυτό ο Πέτρος δολοφονήθηκε ενώ ήταν υπό κράτηση στη Ρόψα. Αν και η Αικατερίνη δεν τιμώρησε τους υπευθύνους φρουρούς, εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες για το αν διέταξε τη δολοφονία.
Το Δεκέμβριο του 1796, ο γιος του Πέτρου, Αυτοκράτορας Παύλος, ο οποίος αντιπαθούσε τη μητέρα του, κανόνισε να εκταφή η σορός του Πέτρου Γ΄ και να ξαναταφεί με όλες τις τιμές στον Καθεδρικό Ναό Πέτρου και Παύλου.
Ο Κοζάκος χωρικός Εμελιάν Πουγκατσιόφ αργότερα υποστήριξε ότι ήταν ο Πέτρος Γ΄, προωθώντας τη φήμη ότι ο Πέτρος δεν είχε πεθάνει, αλλά είχε μυστικά φυλακιστεί από την Αικατερίνη. Με αυτή την πρόφαση ηγήθηκε της Επανάστασης του Πουγκατσιόφ.
Έχουν γίνει πολλές προσπάθειες να αλλάξουν οι παραδοσιακοί χαρακτηρισμοί του Πέτρου και της πολιτικής του, οι οποίοι φανερά επηρεάστηκαν από τα απομνημονεύματα της συζύγου του και άλλων μεροληπτικών εξιστορήσεων. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του προετοιμάστηκαν μερικές από τις μεταρρυθμίσεις της Αικατερίνης Β΄ και άρθηκε από τους ευγενείς το καθήκον να υπηρετούν στο στρατό, το οποίο θεωρούσαν βάρος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1745 τη Σοφία των Ασκάνια (μετέπειτα Αικατερίνη Β΄), κόρη του Χριστιανού Αυγούστου του Άνχαλτ-Τσερμπστ, και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας
Λιγνίνη
μικρογραφία|400x400εσ|Μοντέλο λιγνίνης - εικασία της χημικής δομής της λιγνίνης. Η λιγνίνη (αγγλ. lignin) είναι φυσική οργανική ένωση - βιοπολυμερές - που ανήκει σε μια κατηγορία πολύπλοκων πολυμερών που δομούν τους ιστούς των ανώτερων και κατώτερων φυτών. Στη φύση υπάρχουν διαφορετικού χημικού τύπου λιγνίνες και όχι μία. Οι λιγνίνες είναι ιδιαίτερα σημαντικές για το σχηματισμό των κυτταρικών τοιχωμάτων (βλ. λιγνοποίηση) ιδίως στο ξύλο και το φλοιό, επειδή προσδίδουν αντοχή, ακαμψία και δεν σήπονται εύκολα. Χημικά, οι λιγνίνες είναι φαινολικά, τρισδιάστατα πολυμερή που παράγονται βιοχημικά με διασταυρούμενες χημικές συνδέσεις (cross-linking) ορισμένων φαινολικών πρόδρομων ενώσεων.
Ιστορικό
Η λιγνίνη (ως lignine) αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1813 από τον Ελβετό βοτανολόγο Augustin Pyramus de Candolle, ο οποίος την περιέγραψε ως ένα ινώδες και χωρίς γεύση υλικό που είναι αδιάλυτο σε νερό και αιθυλική αλκοόλη, αλλά διαλυτό σε ασθενή αλκαλικά διαλύματα, και δύναται να καταβυθιστεί από διάλυμα με τη χρήση οξέος. Ονόμασε την άγνωστη έως τότε χημική ουσία ως «λιγνίνη», λέξη η οποία προέρχεται από τη λατινική lignum, που σημαίνει ξύλο.
Η λιγνίνη είναι ένα από τα πιο άφθονα οργανικά πολυμερή στον πλανήτη Γη, ουσιαστικά το δεύτερο αφθονότερο φυσικό πολυμερές μετά την κυτταρίνη. Η λιγνίνη χημικά δομείται από περίπου 30% οργανικό άνθρακα (δηλ. μη προερχόμενο από ορυκτές ύλες), ενώ το ξύλο, ως βιολογικό υλικό, συντίθεται από περίπου 20-35% λιγνίνη, κατά μάζα.
Η λιγνίνη απαντάται και στα κόκκινα φύκια (ροδοφύκη), γεγονός που υποδηλώνει ότι κοινός πρόγονος των ανώτερων φυτών και των κόκκινων φυκών συνέθετε επίσης λιγνίνη. Αυτό το εύρημα υποδηλώνει επίσης ότι η πρωταρχική βιολογική αποστολή της λιγνίνης ήταν δομική, καθώς έχει αυτό το ρόλο στο κόκκινο φύκι Calliarthron όπου παρέχει στήριξη τους ιστούς μεταξύ των ασβεστοποιημένων τμημάτων.
Χημική δομή
Η λιγνίνη είναι ένα εξαιρετικά ετερογενές πολυμερές, φαινολικής φύσης, που προέρχεται από πρόδρομες λιγνόλες που συνδέονται χημικά με διάφορους τρόπους.
Οι λιγνόλες αυτές ανήκουν σε τρεις βασικούς τύπους και όλες προέρχονται από το φαινυλοπροπάνιο. Είναι οι ακόλουθες:
- Το ξύλο στα κωνοφόρα είδη (softwoods) είναι πλούσιο αποκλειστικά σε κωνιφερυλικές μονάδες.
- Τα χόρτα είναι πλούσια σε σε κωνιφερυλικές και σιναπυλικές μονάδες.
Τα μοριακά βάρη της λιγνίνης στα διάφορα φυτά υπερβαίνουν τις 10.000 ατομικές μονάδες μάζας. Είναι υδρόφοβο και άμορφο πολυμερές, καθώς είναι πλούσιο σε αρωματικές μονάδες φαινυλοπροπανίου.
Ο βαθμός πολυμερισμού (ΒΠ) της είναι δύσκολο να μετρηθεί με ακρίβεια, καθώς το μεγαλομόριο της λιγνίνης είναι ετερογενές. Με βάση ερευνητικές εκτιμήσεις θεωρείται ότι ο ΒΠ της ξεπερνά στη φυσική πρωτολιγνίνη τις 100.000. Επίσης έχουν περιγραφεί διαφορετικοί τύποι λιγνίνης ανάλογα με τα μέσα απομόνωσης. μικρογραφία|337x337εσ|Οι τρεις πρόδρομες λιγνόλες: π-κουμαρυλική (1), κωνιφερυλική (2) και σιναπυλική (3). Πολλά χόρτα (grasses) περιέχουν λιγνίνη ως επί το πλείστον από μονάδες Gu, ενώ φοίνικες (palm trees) έχουν κυρίως μονάδες Sy. Όλες οι λιγνίνες περιέχουν μικρές ποσότητες ατελών ή τροποποιημένων μονολιγνολών, ενώ και άλλα μονομερή είναι εμφανή κυρίως στα μη ξυλώδη φυτά.
Βιολογικός ρόλος
Η λιγνίνη πληρώνει τα μικροκενά στο κυτταρικό τοίχωμα μεταξύ κυτταρίνης, ημικυτταρινών, και πηκτίνης, ειδικά στους υποστηρικτικούς και αγωγικούς ιστούς, όπως π.χ. στα κύτταρα των τραχεϊδών (tracheids) και στα κύτταρα των αγγείων (vessels).
Η λιγνίνη παίζει καθοριστικό ρόλο στη μεταφορά του νερού και των διαλυμένων σε νερό θρεπτικών συστατικών στους βλαστούς των φυτών. Τα πολυσακχαριτικά συστατικά των φυτικών κυτταρικών τοιχωμάτων είναι εξαιρετικά υδρόφιλα και επομένως διαπερατά από το νερό, ενώ η λιγνίνη είναι πολύ πιο υδρόφοβη ένωση.
Οι χημικές σταυροειδείς συνδέσεις των πολυσακχαριτών από τη λιγνίνη είναι ένα εμπόδιο για την απορρόφηση νερού στο κυτταρικό τοίχωμα. Έτσι, η λιγνίνη δίνει τη δυνατότητα στα αγγεία του φυτού να μεταφέρει αποτελεσματικά το νερό. Η λιγνίνη υπάρχει σε όλα τα ανώτερα φυτά, αλλά όχι στα βρύα, ένα γεγονός που στηρίζει την ιδέα ότι ο πρωταρχικός (φυσικός) ρόλος της λιγνίνης περιοριζόταν στη μεταφορά του ύδατος.
Η λιγνίνη χημικά συνδέεται ομοιοπολικά με τις ημικυτταρίνες και επομένως συνενώνει τους διαφορετικούς πολυσακχαρίτες, προσδίδοντας τόσο μηχανική αντοχή και συνοχή στο κυτταρικό τοίχωμα και κατ' επέκταση στο φυτό ή δένδρο ως σύνολο. Η πιο συχνά αναφερόμενη λειτουργία της είναι η υποστήριξη μέσω της ενίσχυσης του ξύλου -διά της λεγόμενης λιγνοποίησης- που λαμβάνει χώρα στα κύτταρα του ξυλώματος και σε ίνες του σκληρεγχύματος, σε όλα τα ανώτερα δένδρα και φυτά.
Τέλος, η λιγνίνη προσδίδει στο φυτό ορισμένη ανθεκτικότητα στις ασθένειες συσσωρεύοντας στο σημείο διήθησης του παθογόνου, και έτσι καθιστώντας το κύτταρο λιγότερο προσιτό στην υποβάθμιση του κυτταρικού τοιχώματος.
Οικονομική σημασία
μικρογραφία| Εργοστάσιο χαρτοπολτού στη Γερμανία. Σε αυτά τα εργοστάσια εφαρμόζονται δύο τύποι χημικής πολτοποίησης, είτε η αλκαλική θειϊκή (Kraft) μέθοδος, είτε η όξινη θειώδης μέθοδος. Η λιγνίνη απομακρύνεται χημικά από το ξύλο (λιγνοκυτταρινικό σύμπλοκο) για να παραχθεί πολτός για την παραγωγή [[Χαρτί|χαρτιού.]] Η παγκόσμια παραγωγή λιγνίνης σχετίζεται άμεσα με την παραγωγή του χαρτιού. Το έτος 1988, περισσότεροι από 220 εκατομμύρια τόνοι χαρτιού παρήχθησαν παγκοσμίως. Μεγάλο μέρος αυτού του χαρτιού είχε απολιγνωθεί. Η λιγνίνη αποτελεί περίπου το 1/3 της μάζας όλου του ξύλου, που είναι η βασική πρώτη ύλη για χαρτί.
Με τη μηχανική πολτοποίηση (mechanical pulping) παράγεται ο μηχανικός πολτός, ή αλλιώς πολτός υψηλής απόδοσης, ο οποίος χρησιμοποιείται για την παραγωγή χαρτιού εφημερίδων, που εξακολουθεί να περιέχει το μεγαλύτερο μέρος λιγνίνης, που υπήρχε αρχικά στο ξύλο. Αυτή η λιγνίνη -χημικά- είναι υπεύθυνη για το κιτρίνισμα των εφημερίδων με το πέρασμα του χρόνου και την έκθεση στο φως. Το υψηλής ποιότητας χαρτί αυστηρά προϋποθέτει την αφαίρεση σχεδόν όλης της λιγνίνης από τον πολτό. Αυτές οι διαδικασίες απολίγνωσης αποτελούν βασικές τεχνολογίες της βιομηχανίας χαρτοπολτού - χαρτιού, αλλά, ωστόσο, και πηγή περιβαλλοντικής ρύπανσης.
Στην όξινη θειώδη πολτοποίηση (sulfite pulping) παράγεται ο χημικός πολτός (όξινης μεθόδου), η λιγνίνη αφαιρείται από τον ξυλοπολτό με τη μορφή λιγνοσουλφονικών παραπροϊόντων. Για αυτά τα υπολείμματα έχουν προταθεί πολλές χρήσεις. Χρησιμοποιούνται ως υγροσκοπικά, σταθεροποιητές γαλακτώματος και πρόσθετα στην επεξεργασία νερού.
Τα λιγνοσουλφονικά επίσης προστέθηκαν τη δεκαετία του 1930 ως πρόσμικτα σε φρέσκο σκυρόδεμα προκειμένου να μειωθεί η αναλογία νερού προς τσιμέντο, κύρια παράμετρος που ελέγχει το πορώδες του σκυροδέματος και συνεπώς η μηχανική του αντοχή, ο συντελεστής διάχυσης και η υδραυλική του αγωγιμότητα. Έχει επίσης εφαρμογή σε περιβαλλοντικά φιλικά υλικά επίστρωσης στην οδοποιία. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρόσθετου βιοαποικοδομήσιμου πλαστικού, μαζί με κυτταρίνη, ως εναλλακτικό στα πλαστικά από υδρογονάνθρακες.
Στην αλκαλική χημική πολτοποίηση (sulfate pulping) παράγεται ο χημικός πολτός (αλκαλικής μεθόδου) που αποδίδει το χαρτί Kraft. Η λιγνίνη που αφαιρείται με αυτή την πολτοποίηση καίγεται σχεδόν εξ ολοκλήρου για τη θερμαντική αξία καυσίμου της παρέχοντας ενέργεια για τη λειτουργία του εργοστασίου χαρτοπολτού. Υπάρχουν δύο εμπορικές διαδικασίες για την απομάκρυνση της λιγνίνης από τα απόβλητα της μεθόδου (γνωστά ως black liquor) για χρήσεις υψηλότερης προστιθέμενης αξίας: η μέθοδος LignoBoost (Σουηδία) και η μέθοδος LignoForce (Καναδάς). Η λιγνίνη υψηλότερης ποιότητας παρουσιάζει τη δυνατότητα να γίνει μια ανανεώσιμη πηγή για την παραγωγή αρωματικών ενώσεων για τη χημική βιομηχανία, μια αγορά δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Βιοσύνθεση
Η βιοσύνθεση της λιγνίνης ξεκινά στο κυτταρόπλασμα με τη σύνθεση γλυκοζυλιωμένων μονολιγνολών από το αμινοξύ, φαινυλαλανίνη.
Αυτές οι πρώτες αντιδράσεις κοινοποιούνται στην οδό του φαινυλοπροπανοειδούς. Η συνδεδεμένη γλυκόζη τα καθιστά υδατοδιαλυτά και λιγότερο τοξικά. Μόλις μεταφερθεί διαμέσου της κυτταρικής μεμβράνης στον αποπλάστη, η γλυκόζη αφαιρείται και ο πολυμερισμός αρχίζει.
Πολλά θέματα σχετικά για τον αναβολισμό της λιγνίνης δεν είναι κατανοητά έως και σήμερα, ακόμη και μετά από έναν αιώνα ερευνών. μικρογραφία|217x217εσ| Πολυμερισμός της κωνιφελυρικής αλκοόλης σε λιγνίνη. Η αντίδραση έχει δύο εναλλακτικές οδούς που [[Κατάλυση|καταλύονται από δύο διαφορετικά οξειδωτικά ένζυμα, τις υπεροξειδάσες ή τις οξειδάσες.]]
Βιολογική αποικοδόμηση
Σε αντίθεση με άλλα βιοπολυμερή (π.χ. πρωτεΐνες, κυτταρίνη, ημικυτταρίνες, κ.α.), η λιγνίνη είναι ανθεκτική στη βιολογική αποικοδόμηση και στην υδρόλυση που καταλύεται είτε από οξύ είτε από βάση. Ωστόσο, ο βαθμός στον οποίο η λιγνίνη αποικοδομείται διαφέρει ανάλογα με το είδος και τον τύπο του φυτικού ιστού. Για παράδειγμα, η συριγκυλική λιγνόλη είναι πιο επιρρεπής στην αποικοδόμηση από μυκητιακή αποσύνθεση καθώς έχει λιγότερους δεσμούς αρυλίου-αρυλίου και έτσι χαμηλότερο δυναμικό οξειδοαναγωγής από τις μονάδες γουαϊακυλίου.
Επίσης, επειδή είναι διασταυρωμένη χημικώς με τα άλλα συστατικά του κυτταρικού τοιχώματος, η λιγνίνη ελαχιστοποιεί -περιορίζει- την προσβασιμότητα της κυτταρίνης και ιδίως των ημικυτταρινών στα μικροβιακά ένζυμα, οδηγώντας έτσι σε μειωμένο βαθμό σηπτικότητας της βιομάζας.
Ορισμένα λιγνινολυτικά ένζυμα περιλαμβάνουν υπεροξειδάσες αίμης, λ.χ. υπεροξειδάσες λιγνίνης, υπεροξειδάσες μαγγανίου, πολυχρηστικές υπεροξειδάσες, καθώς και λακάσες με βάση το χαλκό.
Αποικοδόμηση από μύκητες
Καλά μελετημένα λιγνινολυτικά ένζυμα βρίσκονται στο είδος Phanerochaete chrysosporium όπως και σε άλλους μύκητες λευκής σήψης (white rot fungi). Μερικοί μύκητες της λευκής σήψης, όπως ο C. subvermispora, μπορούν να αποικοδομήσουν τη λιγνίνη στο ξύλο αλλά άλλοι δεν έχουν αυτή την ικανότητα.
Το μεγαλύτερο μέρος της αποικοδόμησης της λιγνίνης από μύκητες περιλαμβάνει εκκρινόμενες υπεροξειδάσες. Εκκρίνονται επίσης πολλές μυκητιακές λακάσες, οι οποίες διευκολύνουν την αποικοδόμηση των ενώσεων που προέρχονται από τη φαινολική λιγνίνη, αν και έχουν επίσης περιγραφεί αρκετές ενδοκυτταρικές μυκητιακές λακάσες. Σημαντική πτυχή της αποικοδόμησης της λιγνίνης είναι η δραστηριότητα των βοηθητικών ενζύμων για την παραγωγή του H2O2 που απαιτείται για τη λειτουργία της υπεροξειδάσης της λιγνίνης και άλλων υπεροξειδασών της αίμης.
Αποικοδόμηση από βακτήρια
Τα βακτήρια τα ίδια στερούνται των περισσότερων από τα ένζυμα που χρησιμοποιούνται από τους μύκητες για την αποικοδόμηση της λιγνίνης και για τα παράγωγά της (λ.χ. αλειφατικά οξέα, φουράνια, φαινολικά). Αυτά αναστέλλουν την ανάπτυξη βακτηρίων που αποικοδομούν το ξύλο για να μεταβολίσουν άλλους πολυσακχαρίτες όπως κυτταρίνη, ημικυτταρίνες και πηκτίνες.
Ημέρα (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία η Ημέρα υπήρξε η θεότητα που προσωποποιούσε το φως της ημέρας. Κατά τη γενικότερη παράδοση (π.χ. «Θεογονία» του Ησιόδου, 124-125), ήταν θυγατέρα της Νύκτας και του Ερέβους και αδελφή του Αιθέρα. Ο Υγίνος πάντως αναφέρει πώς ήταν κόρη του Χάους και της Καλιγούς, και αδελφή του Ερέβους και της Νύκτας. Τέλος, κατά τους Ορφικούς, η Ημέρα ήταν κόρη του Τιτάνα Ήλιου, μαζί με τον οποίο λατρευόταν στην Κω.
Λιγνίνη
Αποικοδόμηση από βακτήρια
Ωστόσο, η αποικοδόμηση λιγνίνης από βακτήρια μπορεί να είναι αρκετά εκτεταμένη, ειδικά σε υδάτινο περιβάλλον, για ξύλο μέσα σε λίμνες, ποτάμια και ρυάκια. Η λιγνινολυτική δράση των βακτηρίων δεν έχει μελετηθεί εκτενώς, παρόλο που περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1930.
Στο εξωτερικό περιβάλλον, η λιγνίνη μπορεί να αποικοδομηθεί είτε βιοτικά μέσω βακτηρίων, είτε αβιοτικά μέσω φωτοχημικής αλλοίωσης, και συχνά η τελευταία βοηθά την πρώτη. Εκτός από την παρουσία ή την απουσία φωτός, αρκετοί περιβαλλοντικοί παράγοντες επηρεάζουν το βαθμό βιοαποικοδόμησης της λιγνίνης, συμπεριλαμβανομένης της σύνθεσης της βακτηριακής κοινότητας, των ανόργανων ενώσεων και της εν γένει οξειδοαναγωγικής κατάστασης.
Ημέρα (μυθολογία)
Η Ημέρα αναφέρεται ότι παντρεύτηκε τον Αστραίο ή και τον ίδιο της τον αδελφό, τον Αιθέρα. Παιδιά της Ημέρας ήταν η Αστραία (σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή), ο Βροτός, ο Ουρανός, η Γαία και η Θάλασσα. Στον Ησίοδο η Ημέρα συγχέεται με την Ηώ και στους τραγικούς και άλλους ποιητές τα δύο αυτά πρόσωπα ταυτίζονται, λ.χ. αναφέρεται πως η Ημέρα ήταν σύζυγος του Τίθωνα και μητέρα του Μέμνονα, ή πως αγάπησε τον Κέφαλο.
Λιγνίνη
Πυρόλυση
Η πυρόλυση της λιγνίνης κατά την καύση του ξύλου ή κατά την ανθρακοποίηση σε ξυλάνθρακα αποδίδει σειρά προϊόντων, από τα οποία, τα πιο χαρακτηριστικά είναι οι μεθοξυ- υποκατεστημένες φαινόλες. Από αυτά, χαρακτηριστικά προϊόντα είναι η γουαϊακόλη και η συρινγκόλη και τα παράγωγα αυτών. Η παρουσία τους μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον εντοπισμό μιας πηγής καπνού σε μια φωτιά.
Ημέρα (μυθολογία)
Στην Αγορά των Αθηνών υπήρχαν πήλινα αγάλματα της Ημέρας προερχόμενα από τη στέγη της «Βασιλείου Στοάς» όπου, αρχικώς, είχαν τοποθετηθεί ως «ακρωτήρια». Απεικονιζόταν, επίσης, στον θρόνο του Αμυκλαίου Απόλλωνα, ενώ στην Ολυμπία, πλησίον του Ιπποδαμείου, υπήρχαν αγάλματα αυτής και της Θέτιδας να ικετεύουν τον Δία για χάρη των παιδιών τους. Στον ναό του Δία στην Πέργαμο, η Ημέρα παριστανόταν στη ζωφόρο της νότιας πλευράς, πίσω από τη Σελήνη.
Εξωτερικoί σύνδεσμοι
Ημερα
Λιγνίνη
Πυρόλυση
Στη μαγειρική, η λιγνίνη από καύση πλατύφυλλων ειδών ξύλου (hardwoods) αποτελεί πηγή δημιουργίας των δύο παραπάνω ενώσεων, οι οποίες κατά την κάπνιση, προσδίδουν χαρακτηριστικό άρωμα και γεύση σε καπνιστά ψάρια και κρέατα, όπως λ.χ. γίνεται στο μπάρμπεκιου. Οι κύριες γευστικές ενώσεις του καπνιστού ζαμπόν είναι η γουαϊακόλη και τα 4-, 5- και 6-μεθυλοπαράγωγά της, καθώς και η 2,6-διμεθυλοφαινόλη. Αυτές οι ενώσεις παράγονται κατά τη θερμική διάσπαση της λιγνίνης του ξύλου -συνήθως δρυός, σφενδαμιού, οξιάς, κλήθρας- που χρησιμοποιούνται τυπικά κατά την κάπνιση.
Χημική ανάλυση
Η οξοδιαλυτή λιγνίνη ποσοτικοποιείται από την ένταση που δίνει η φασματοσκοπία υπεριώδους της (UV spectroscopy). Η περιεκτικότητα των υδατανθράκων μπορεί να αναλυθεί και στα υγρά παραπροϊόντα της μεθόδου Klason, αν και υπάρχουν προϊόντα αποικοδόμησης των σακχάρων, όπως λ.χ. φουρφουράλη και 5-υδροξυμεθυλοφουρφουράλη.
Για την ανίχνευση της λιγνίνης χρησιμοποιείται διάλυμα υδροχλωρικού οξέος και φλωρογλυκινόλης (Wiesner test). Δημιουργείται έτσι ένα φωτεινό κοκκινωπό χρώμα εξαιτίας της παρουσίας ομάδων της κωνιφερυλικής αλδεΰδης στη λιγνίνη.
Η θειογλυκόλυση είναι μια αναλυτική τεχνική για τον ποσοτικό προσδιορισμό της λιγνίνης, η οποία αναπτύχθηκε το 1985 από την Catherine Lapierre Η δομή της λιγνίνης μπορεί επίσης να μελετηθεί με υπολογιστική προσομοίωση.
Η θερμοχημική ανάλυση, δηλ. η χημική διάσπαση μιας ένωσης υπό κενό και υψηλή θερμοκρασία, με υδροξείδιο του τετραμεθυλαμμωνίου ή οξείδιο του χαλκού έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για τον χαρακτηρισμό των λιγνινών.
Η λιγνίνη και τα μοντέλα της έχουν εκτεταμένα μελετηθεί με τεχνικές, όπως λ.χ. 1Η και φασματοσκοπίας 13C NMR. Λόγω της δομικής πολυπλοκότητας των διαφορετικών λιγνινών, τα φάσματα είναι ελάχιστα επιλυμένα και η ποσοτικοποίησή των αποτελεί μία ερευνητική πρόκληση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολυμερή Κατηγορία:Φυτά Κατηγορία:Ξύλο
Ρόμαν Σβιατοσλάβιτς
Ο Ρόμαν Σβιατοσλάβιτς ο ωραίος, ρωσ. Роман Святославич Красивый [προφ. κράσιβι] (π. 1052 - 2 Αυγούστου 1079) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας του Τμουταρακάν (1073-79). Οι πρότεροι σύμμαχοί του Κουμάνοι, μετά την αποτυχημένη εκστρατεία μαζί του εναντίον τού θείου του Βσέβολοντ Α΄ του Κιέβου, τον σκότωσαν.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Σβιατοσλάβ Β΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ, Βλαντίμιρ, Κιέβου και της Κιλικίγιας (Καικιλίας). Το αρχικό όνομά του ήταν Μπόρις από τον θείο τού πατέρα του άγιο Μπόρις και βαπτίσθηκε Ρόμαν.
Δεν αναφέρεται από πηγές ότι νυμφεύτηκε ή ότι είχε απογόνους. Η έκθεση των εκστρατειών τού Ιγκόρ τον αναφέρει ως "τον όμορφο Ρόμαν, γιο τού Σβιατοσλάβ".
Μεγάλη πυρκαγιά του Λονδίνου
μικρογραφία|Η μεγάλη πυρκαγιά του Λονδίνου, ελαιογραφία ανωνύμου του 1670 Με τη φράση Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου περιγράφεται η ιστορική πυρκαγιά, η οποία έλαβε χώρα στην Αγγλική πρωτεύουσα από την Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου έως την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου του έτους 1666. Η πυρκαγιά κατέκαψε το ιστορικό κέντρο του Λονδίνου, το οποίο περιβαλλόταν από τείχη της ρωμαϊκής εποχής, ενώ απείλησε -χωρίς όμως να καταστρέψει- και την ακριβοθώρητη πόλη του Ουέστμινστερ, τα Ανάκτορα Ουάιτχωλ του Καρόλου Β΄ καθώς και τις υποβαθμισμένες για την εποχή περιαστικές συνοικίες. Θύματα της φωτιάς έπεσαν περί τις 13.200 σπίτια, 87 ενοριακές εκκλησίες, ο παλαιός καθεδρικός του Αγίου Παύλου και τα περισσότερα κυβερνητικά κτήρια, αφήνοντας άστεγους τους 70.000 από τους 80.000 κάτοικους της πόλης. Οι ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν δεν έχουν υπολογιστεί με ακρίβεια, ωστόσο πιστεύεται πως ο αριθμός τους δεν ήταν μεγάλος, καθώς οι επιβεβαιωμένες περιπτώσεις δεν υπερέβησαν τις έξι. Οι πολέμιοι της παραπάνω παραδοσιακής εικασίας αντιτείνουν ότι η καταγραφή των θανάτων που αφορούσαν σε πτωχό και μικροαστικό πληθυσμό δεν τηρούνταν την εποχή εκείνη, καθώς και το γεγονός ότι λόγω της έντασης της πυρκαγιάς πολλά θύματα απανθρακώθηκαν σε τέτοιο βαθμό που δεν άφησαν κανένα δείγμα αναγνώρισής τους.
Η φωτιά ξέσπασε αρχικά στον φούρνο κάποιου Τόμας Φάρινερ, κάποια στιγμή μετά τα μεσάνυχτα της Κυριακής 2 Σεπτεμβρίου· λόγω των εύφλεκτων υλικών επεκτάθηκε γρήγορα στη δυτική πλευρά της πόλης, η οποία σύντομα είχε παραδοθεί στις φλόγες. Τα πυροσβεστικά μέσα της εποχής, κατεδαφίσεις και αναχώματα, ήταν μάλλον ανεπαρκή για το μέγεθος της πυρκαγιάς, ενώ κριτικής σημασίας ήταν η αργοπορία των πυροσβεστών, κυρίως εξ αιτίας της αναποφασιστικότητας του τότε δημάρχου της πόλης, Σερ Τόμας Μπλάντγουερθ. Όταν τα συνεργεία άρχισαν να κατεδαφίζουν τα φλεγόμενα κτήρια, η φωτιά - τροφοδοτούμενη από τους ισχυρούς ανέμους - είχε βγει εκτός ελέγχου, κατακαίοντας κατά τη διάρκεια της νύχτας ένα μεγάλο μέρος της πόλης. Το ξημέρωμα της Δευτέρας βρήκε τους κατοίκους σε μεγάλη αναστάτωση, καθώς οι φήμες απέδιδαν την πυρκαγιά σε δόλιους εμπρησμούς από ξένους. Αμέσως στοχοποιήθηκαν οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί, καθώς ο Δεύτερος Αγγλο-Ολλανδικός Πόλεμος ήταν σε εξέλιξη, οι οποίοι και αποτέλεσαν τον αποδιοπομπαίο τράγο για τον μαινόμενο πλήθος. Την επόμενη μέρα η φωτιά είχε προχωρήσει στο μεγαλύτερο μέρος του Λονδίνου, καταστρέφοντας τον παλαιό καθεδρικό του Αγίου Παύλου και πλέον απειλούσε το παλάτι του Καρόλου Β΄. Οι προσπάθειες για την κατάσβεση υπήρξαν τιτάνιες, με καθοριστικό παράγοντα την παύση των ανατολικών ανέμων, καθώς και τις συντονισμένες προσπάθειες της φρουράς του Πύργου του Λονδίνου, η οποία, ανατινάσσοντας ορισμένες κατασκευές, κατόρθωσε να δημιουργήσει αναχώματα, τα οποία περιόρισαν την επέκταση της πύρινης λαίλαπας.
Τα κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα που προέκυψαν από την πυρκαγιά υπήρξαν ανυπέρβλητα. Ο Κάρολος Β΄, φοβούμενος τις οδομαχίες και τη γενική αναστάτωση, προέτρεψε τους κατοίκους να εγκαταλείψουν το Λονδίνο και να εγκατασταθούν αλλού. Εν μέσω πολυάριθμων προτάσεων και σχεδίων ανοικοδόμησης, το Λονδίνο εν τέλει ξαναχτίστηκε πάνω στην ίδια ρυμοτομική διάταξη που είχε πριν τη μεγάλη πυρκαγιά.
Το Λονδίνο περί τα 1660
right|thumb|350px|Το κέντρο του Λονδίνου το 1666, με ροζ χρώμα καταδεικνύεται η περιοχή που κάηκε Περί τα 1660 το Λονδίνο ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Βρετανίας, με πληθυσμό άνω του μισού εκατομμυρίου κατοίκων, όσο δηλαδή ο πληθυσμός των υπολοίπων 50 μεγαλύτερων πόλεων αθροιστικά. Σε σύγκριση με το Παρίσι, κατά την περιγραφή του Τζον Έβελιν, το Λονδίνο δεν ήταν παρά ένα «ξύλινο, βόρειο και άτεχνο συνονθύλευμα από σπίτια»· ο χρονικογράφος αναφέρεται στα γραπτά του στην έλλειψη πυροπροστασίας και εντοπίζει μεγάλους κινδύνους στο εύφλεκτο των υλικών κατασκευής και το πυκνοδομημένο της περιοχής. Έχοντας υπάρξει ρωμαϊκή επαρχία για τέσσερις αιώνες, το Λονδίνο είχε αρχικά κατοικηθεί εντός των τειχών, φτάνοντας σε εξαιρετικά πυκνή δόμηση. Την εποχή της πυρκαγιάς, τα πτωχικά προάστιά του, όπως το Σόρντιτς, το Χόλμπορν και το Σάουθουαρκ, είχαν συνενωθεί με την κυρίως ειπείν πόλη, συμπεριλαμβάνοντας ακόμη και την ανεξάρτητη πόλη του Ουέστμίνστερ.
Στα τέλη του 17ου αιώνα, το – εντός των τειχών – κέντρο του Λονδίνου ήταν μέρος μόνο της πόλης, καταλαμβάνοντας μια έκταση περίπου 700 εκταρίων και φιλοξενώντας περί τους 80.000 κάτοικους (το ένα έκτο του συνολικού πληθυσμού της ευρύτερης πόλης). Στο κέντρο στεγάζονταν οι περισσότερες επιχειρήσεις και δημόσιες υπηρεσίες, με κυριότερο το εμπορικό λιμάνι επί του ποταμού Τάμεση, ενώ οι περισσότεροι Λονδρέζοι κατοικούσαν στα περίχωρα. Η δε αριστοκρατία είχε απορρίψει το κέντρο και ήταν εγκατεστημένη είτε σε απομακρυσμένες επαύλεις, ή στην περισπούδαστη πόλη του Ουέστμίνστερ, το σημερινό δυτικό κέντρο του Λονδίνου (West End), όπου ήταν άλλωστε και η έδρα του Καρόλου Β΄. Γενικώς, η άρχουσα τάξη απέφευγε το κέντρο λόγω της μεγάλης κίνησης, της έντονης βρωμιάς και τις τότε ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής, πολλώ δε μάλλον μετά το ξέσπασμα μιας επιδημίας πανώλης το 1665, η οποία έμεινε στην ιστορία ως η Μεγάλη Πανώλη του Λονδίνου.
Παραπομπές
Μεγαλη Πυρκαγια Λονδινου Λονδινο 1666
Ισαβέλλα της Βρετάνης
Η Ισαβέλλα, γαλλ. Isabelle de Bretagne (1411 - π. 1444) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του δούκα της Βρετάνης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Λαβάλ, βαρόνη του Βιτρέ, κυρία του Μονφόρ, κ.λπ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Ιωάννη Ε΄ δούκα της Βρετάνης και της Ιωάννας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας.
Δύο εκ μητρός θείες της έγιναν βασίλισσες: η Ισαβέλλα, σύζυγος του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας και η Αικατερίνη, σύζυγος του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας. Επίσης η εκ πατρός γιαγιά της Ιωάννα των Εβρέ, έκανε δεύτερο γάμο με τον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας (εξάδελφο του Ριχάρδου Β΄ και πατέρα του Ερρίκου Ε΄).
Ο σύζυγός της Γκυ ΙΔ΄ πολέμησε σε πολλές μάχες του Εκατονταετούς Πολέμου, μαζί με τη Ζαν Ντ'Αρκ. Αυτός αρχικά είχε μνηστευτεί τη νεότερη αδελφή της Ισαβέλλας, τη Μαργαρίτα, η οποία απεβίωσε πριν τον γάμο, έτσι ο Γκυ ΙΔ΄ νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα. Η Ισαβέλλα απεβίωσε 33 ετών και τάφηκε στην πόλη Νάντη. Ο σύζυγός της έκανε δεύτερο γάμο με τη Φραγκίσκη του Ντινάν, χήρα του Ζιλ κυρίου του Σαντοσέ, αδελφού της Ισαβέλλας. Ο Γκυ ΙΔ΄ τάφηκε στον κολεγιακό ναό του Σαιν-Τυγκάλ στο Λαβάλ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1430 ton Γκυ ΙΔ΄ κόμη του Λαβάλ, βαρόνο του Βιτρέ & του Λα Ρος-Μπερναρ, κύριο του Μονφόρ, κ.λπ. και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ντρε
Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων
Ο Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων είναι ένα κυπριακό αθλητικό σωματείο με έδρα το Κάτω Βαρώσι, συνοικία της Αμμοχώστου. Ιδρύθηκε το 1948. Μετά την τουρκική εισβολή και την κατάληψη της Αμμοχώστου το 1974 ο Μαραθώνας επαναδραστηριοποιήθηκε στη Λάρνακα. Σήμερα διατηρεί τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών ενώ παλαιότερα διατηρούσε και τμήματα ποδοσφαίρου και τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών. Διαθέτει επίσης και τμήματα υποδομών στο άθλημα της πετοσφαίρισης. Έδρα της ομάδας είναι το Κοινοτικό Κέντρο Λάρνακας.
Ιστορία
Το 1939 ιδρύθηκε στο Κάτω Βαρώσι το σωματείο Μορφωτικός Σύλλογος Αδελφότης Κάτω Βαρωσίων που είχε ως πρωταρχικό στόχο τη διάδοση της πετοσφαίρισης. Δημιούργησε πετοσφαιρική ομάδα η οποία συμμετείχε σε περιφερειακούς αγώνες. Το 1948 μετονομάστηκε σε Αθλητικός Σύλλογος Μαραθών Κάτω Βαρωσίων.
Η τραγικότερη ημέρα στην ιστορία του σωματείου ήλθε στις 14 Αυγούστου 1974, με την κατάληψη της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Η πόλη παραμένει μέχρι και σήμερα στα χέρια των κατακτητών και το σωματείο έγινε προσφυγικό. Ο Μαραθώνας επαναδραστηριοποιήθηκε στο συνοικισμό Τσακιλερό στη Λάρνακα.
Ποδόσφαιρο ανδρών
Ο Μαραθώνας αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ελεύθερης Περιοχής Αμμοχώστου (ΠΟΕΠΑ). Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Μαραθώνας ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. Συμμετείχε μόνο περιόδους στη Δ΄ κατηγορία. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΠΟΕΠΑ. Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου είναι μη ενεργή.
Πετοσφαίριση ανδρών
Η ανδρική ομάδα πετοσφαίρισης του Μαραθώνα συμμετείχε σε διάφορα πετοσφαιρικά τουρνουά, πριν ακόμη διοργανωθεί επίσημα παγκύπριο πρωτάθλημα. Το 1958, το 1960 και το 1962 ο Μαραθώνας κατέκτησε τα πρωταθλήματα που διοργάνωσε η Τοπική Επιτροπή ΣEΓAΣ Κύπρου (TEΣK). Ο Μαραθώνας αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (Φεβρουάριο 1978). Με την ίδρυση της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης συνέχισε να λαμβάνει μέρος στις διοργανώσεις της ομοσπονδίας. Η ομάδα είχε πολλές παρουσίες στην Α΄ κατηγορία ανδρών. Επίσης, είχε κατακτήσει μία φορά το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας (1993-94 ) και μία φορά το κύπελλο Β΄ κατηγορίας (2007-08 ). Το 2008 ανέστειλε τη λειτουργία της.
Πετοσφαίριση γυναικών
Η γυναικεία πετοσφαιρική ομάδα του Μαραθώνα έχει μερικές παρουσίες στην Α΄ κατηγορία. Επίσης, έχει κατακτήσει δύο φορές το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας (2006-07, 2010-11 ) και τρεις φορές το κύπελλο Β΄ κατηγορίας (2007 , 2011 , 2014 ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Αμμοχώστου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1948 Κατηγορία:Κυπριακοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι
Bang
Οι Bang ήταν ελληνικό μουσικό συγκρότημα της ποπ αποτελούμενο από 2 μέλη,τον Βασίλη Δερτιλή και τον Θάνο Καλλίρη.
Καριέρα
Η καριέρα τους ξεκίνησε το 1985, με την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου. Η μεγαλύτερη στιγμή του συγκροτήματος ήταν η εκπροσώπηση της Ελλάδας στον διαγωνισμό τραγουδιού της Εurovision το 1987 με το τραγούδι Stop, στα φωνητικά ήταν οι Κατερίνα Καλλίρη, Μαριάνα Ευστρατίου και Laura Burke, καταλαμβάνοντας τη 10η θέση και κάνοντας τα πρώτα βήματα για μια διεθνή καριέρα.
Στη διάρκεια αυτής της απόπειρας, συνεργάστηκαν με σημαντικούς παραγωγούς και ηχολήπτες της εποχής, όπως τον Shep Pettibone (Madonna, George Michael, Elton John κλπ.), M. Hutchinson (Madonna κλπ.), Bob Kraushaar (Johnny Hates Jazz, Erasure, Marc Almond κλπ.), François Kevorkian και άλλους. Το βίντεο κλιπ του «Holding my heart» γυρίστηκε στο Χόλυγουντ με διάσημους συνεργάτες, ενώ επίσης έκαναν κι ένα βίντεο κλιπ και μια μίνι περιοδεία στην Ιαπωνία.
Από τα τέλη του 1985 και μέχρι τα μέσα του 1991, όπου και οι Bang σταμάτησαν, ένα τραγούδι τους, το «You're the one», μπήκε στο Βρετανικό Τοp 75 και ένα άλλο, το «Holding my heart», στο Αμερικανικό Hot 100.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1987
Συμμετοχή της Βουλγαρίας στη Eurovision
Η Βουλγαρία έχει συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 14 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της στο στο Κίεβο. Το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας είναι η δεύτερη θέση του Κρίστιαν Κόστοβ και το τραγούδι "Beautiful Mess" στο.
Η Βουλγαρία δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό σε 9 από τις 14 συμμετοχές της στο διαγωνισμό. Το, η Σόφι Μαρίνοβα έχασε την 10η προκριματική θέση στο δεύτερο ημιτελικό σε ένα τάι-μπρέικ με τη Νορβηγία. Ωστόσο, σε τρεις από τις πέντε φορές που έφτασε τελικό, η Βουλγαρία τερμάτισε μέσα στην πρώτη πεντάδα: με τους Ελίτσα & Στόγιαν να τερματίζουν 5οι το 2007, με την Πόλι Γκένοβα να τερματίζει 4η το 2016 και τον Κριστιάν Κόστοβ να τερματίζει στη 2η θέση το 2017. Στις δύο πιο πρόσφατες εμφανίσεις της Βουλγαρίας στον τελικό, το σούπεργκρουπ Equinox τερμάτισε στη 14η θέση το και η Βικτόρια Τζορτζίεβα τερμάτισε στην 11η θέση το.
2005–2010
Η Βουλγαρία αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2005 εκπροσωπούμενη από την μπάντα Kaffe) με το τραγούδι τους "Lorraine". Συγκέντρωσε μόνο 49 βαθμούς και κατατάχθηκε στην 19η θέση στον ημιτελικό, ενώ κατάφερε να προκριθεί στον τελικό. Την επόμενη χρονιά τη χώρα εκπροσώπησε η Μαριάνα Πόποβα με το τραγούδι "Let Me Cry", μη καταφέρνοντας, ωστόσο, να προκριθεί στον τελικό, κατακτώντας τη 17 θέση στον ημιτελικό με 36 βαθμούς.
Η Βουλγαρία πρώτη φορά προκρίθηκε στον τελικό το 2007, όταν η Ελίτσα Τοντόροβα και ο Στόγιαν Γιάνκουλοβ ερμήνευσαν το τραγούδι "Water" (Βουλγάρικα: Voda/Вода - σημαίνει Νερό). Αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι στη βουλγαρική γλώσσα με το οποίο η χώρα έλαβε μέρος στο διαγωνισμό, έχοντας καταταχθεί 6η στον ημιτελικό με 146 βαθμούς. Οι Τοντόροβα και Γιάνκουλοβ επανέλαβαν την επιτυχία τους στον τελικό και πήραν 157 βαθμούς. Η χώρα κατέλαβε έτσι την 5η θέση ανάμεσα σε 24 χώρες.
Κατά τα προηγούμενα έτη, αν μια χώρα τερμάτιζε στις πρώτες δέκα θέσεις στον τελικό, θα προκρινόταν αυτόματα στον τελικό του επόμενου διαγωνισμού. Άν ίσχυε ο κανόνας αυτός και για το διαγωνισμό του 2008, η Βουλγαρία θα είχε απευθείας πρόκριση στον τελικό. Ωστόσο, η αλλαγή των κανόνων λόγω της μεγάλης πρόσληψης χωρών που συμμετέχουν στο διαγωνισμό σήμαινε ότι μόνο πέντε χώρες, η οικοδέσποινα χώρα και οι Big 4, θα προκρίνονται αυτόματα στον τελικό. Ως εκ τούτου, η Βουλγαρία αναγκάστηκε να διαγωνιστεί σε έναν από τους δύο ημιτελικούς του διαγωνισμού του 2008 στη Σερβία.
Στο διαγωνισμό του 2008, η Βουλγαρία εκπροσωπήθηκε από τους Deep Zone & DJ Balthazar με το τραγούδι "DJ, Take Me Away". Ωστόσο, δεν μπόρεσαν να επαναλάβουν το αποτέλεσμα των Τοντόροβα και Γιάνκουλοβ, λαμβάνοντας μόνο 56 βαθμούς και την 11η θέση στις 19 χώρες.
Τον Οκτώβριο του 2009 το BNT ανακοίνωσε ότι ο Μιροσλάβ Κοσταντίνοβ θα εκπροσωπούσε τη χώρα στο Όσλο. Τραγούδησε το "Angel si ti" που ήταν το πρώτο από το 2007 που τραγουδήθηκε στα βουλγαρικά εξ ολοκλήρου. Ωστόσο, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, η Βουλγαρία απέτυχε να προκριθεί, τερματίζοντας 15η στους 17 συμμετέχοντες στον ημιτελικό.