cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνωμοσία του Κινάδωνα
Γεγονότα
Υποψίες για στάση κίνησε πρώτος ένας ερμηνευτής χρησμών, ο οποίος υπηρετούσε τον βασιλιά Αγησίλαο κατά τη διάρκεια μιας θυσίας. Όπως αποκάλυψε, ένας μεγάλος κίνδυνος επρόκειτο να χτυπήσει πολύ σύντομα την πόλη. Πέντε ημέρες μετά, παρουσιάστηκε ενώπιον των εφόρων ένας άνδρας που τους διηγήθηκε το παρακάτω περιστατικό: μια ημέρα ο Κινάδων τον οδήγησε στην Αγορά και του ζήτησε να μετρήσει τους Σπαρτιάτες που ήταν παρόντες. Ανάμεσα στο πλήθος που τους περιέβαλε, ο άνδρας μέτρησε έναν από τους βασιλείς, τους εφόρους, κάποια μέλη της Γερουσίας και άλλους άνδρες από την τάξη των «Ομοίων», κάπου σαράντα άτομα. Τότε ο Κινάδων του ενέσπειρε την ιδέα να θεωρήσει τους άνδρες αυτούς εχθρούς του και τους υπόλοιπους τέσσερις χιλιάδες άνδρες που εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν πλάι τους, συμμάχους του. Κατόπιν επεσήμανε πως ανάλογη εικόνα μπορούσε κανείς να δει σε όλη τη χώρα. Ο Κινάδων επίσης του αποκάλυψε πως οι επικεφαλής της συνωμοσίας ήταν λίγοι, αλλά πολύ αξιόπιστοι, ενώ στον σκοπό τους θα ενώνονταν όλοι οι είλωτες, οι νεοδαμώδεις (πρώην είλωτες με πολιτικά δικαιώματα), και οι υπομείονες (ελεύθεροι που για διάφορες αιτίες είχαν χάσει τα πολιτικά τους δικαιώματα), οι οποίοι, όταν κάποιος ανέφερε μπροστά τους τούς Σπαρτιάτες, αδυνατούσαν να κρύψουν το μίσος τους.
Παραπομπές
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> </i>
Βιβλιογραφία
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;">
Συνωμοσια Κιναδωνα
Metal Magic
Το Metal Magic είναι το πρώτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Pantera, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Ιουνίου 1983 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Metal Magic".
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα "Pantego Studios" με παραγωγό τον Τζέρι Άμποτ, πατέρα των Diamond Darrell και Vinnie Paul.
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν αρνητικές, αφού το "Allmusic" του έδωσε 1,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 1,7 / 5 και το "Metal Archives" 57%.
Επίσης, το εξώφυλλο του άλμπουμ χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα χειρότερα όλων των εποχών, με το "Music Radar" να το κατατάσσει 15ο στην λίστα με τα "20 χειρότερα εξώφυλλα όλων των εποχών".
Λίστα Τραγουδιών
1. Ride My Rocket (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:55
2. I'll Be Alright (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:13
3. Tell Me If You Want It (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:44
4. Latest Lover (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 2:54
5. Biggest Part of Me (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:49
6. Metal Magic (Scott Gigney) - 4:19
7. Widowmaker (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:03
8. Nothin' On (But the Radio) (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:30
9. Sad Lover (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:27
10. Rock Out! (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 5:45
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Pantera Κατηγορία:Άλμπουμ του 1983
Λαχανιά Ρόδου
Η Λαχανιά είναι οικισμός στην Ρόδο και τα Δωδεκάνησα.
Γενικά στοιχεία
Η Λαχανιά βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού, προς τις ανατολικές ακτές του και κοντά στο ακρωτήριο Ίστρος. Είναι κτισμένη στους πρόποδες του όρους Κοπανά σε υψόμετρο 70 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Διοικητικά είναι έδρα της ομώνυμης κοινότητας (μαζί με το Πλημμύρι και τη Χήνα) που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νότιας Ρόδου του Δήμου Ρόδου και απέχει περίπου 65 χλμ. από το κέντρο της πρωτεύουσας του νησιού.
Το χωριό λόγω της γεωγραφικής του θέσης παρέχει εξαιρετική πανοραμική θέα που φτάνει έως και τη θάλασσα. Ο φυσικός κόλπος της κοντινής παραλίας Πλημμύρι (στα ανατολικά) κατέχει μεγάλη οικολογική σημασία, καθώς αποτελεί καταφύγιο για την αναπαραγωγή της θαλάσσιας χελώνας Caretta caretta.
Στο κέντρο του χωριού το 1848 οικοδομήθηκε ο Ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου, του οποίου το καμπαναριό μετά από αλλεπάλληλες επεμβάσεις, τελικά ανακατασκευάστηκε το 2008. Η πλατεία του χωριού χρησιμοποιήθηκε για το γύρισμα διαφόρων σκηνών της ταινίας του 1987 "High Season" («Οι ερωτικές διακοπές μιας σαραντάρας») με τις Ζακλίν Μπισέ και Ειρήνη Παπά. Στην έκταση που καταλαμβάνει, υπάρχουν πολλά παλιά μοναστήρια με πιο γνωστό αυτό της Ζωοδόχου Πηγής.
Φρίντριχ Ένγκελς
Γέννηση και καταγωγή
Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1820 στο Μπάρμεν της τότε πρωσικής Ρηνανίας, στη σημερινή Γερμανία. Έναν αιώνα αργότερα (το 1929), η γενέτειρά του ήταν μια από τις τέσσερις γειτονικές πόλεις που ενώθηκαν δημιουργώντας το σημερινό Βούπερταλ.
Γόνος θρησκευόμενης προτεσταντικής επιχειρηματικής οικογενείας μετριοπαθών φιλελεύθερων απόψεων, ήταν το μεγαλύτερο από τα οκτώ παιδιά του βιομηχάνου υφαντουργίας Φρίντριχ Ένγκελς (1796–1860) και της Ελίζαμπετ Φραντσίσκα Μαουριτία φαν Χάαρ (1797–1873). αριστερά|μικρογραφία|212x212εσ|Η οικία της οικογένειας Ένγκελς στο Βούπερταλ. Οι πρώτες ιστορικές πληροφορίες για την οικογένειά του ανάγονται στη Ρηνανία των τελών του 16ου αιώνα. Στο δεύτερο μισό του 18ου, ο Κάσπαρ Ένγκελς εγκαταστάθηκε στο Μπάρμεν, όπου ασχολούμενος με τη βιομηχανία κατάφερε να αποκτήσει σημαντική περιουσία την οποία μεταβίβασε στα παιδιά του. Με το πέρασμα των ετών, οι απόγονοί του διοίκησαν τις επιχειρήσεις τους διακρινόμενοι για την καλή συμπεριφορά έναντι των εργατών τους και την αποφυγή τακτικών όπως π.χ. η παιδική εργασία. Γεννημένος σε αυτό το περιβάλλον, ο Ένγκελς εξοικειώθηκε από την παιδική του ηλικία στη συναναστροφή με την εργατική τάξη, εμπειρία που του χρησίμευσε αργότερα όταν βρέθηκε στις κομμουνιστικές λέσχες του Παρισιού ή στις υποβαθμισμένες γειτονιές του Μάντσεστερ.
Από την πλευρά της μητέρας του, καταγόταν από οικογένεια ολλανδικής καταγωγής που είχε αναδείξει αρκετούς λόγιους και εκπαιδευτικούς, ενώ ο παππούς του, Γκέρχαρντ φαν Χάαρ, ήταν προτεστάντης πάστορας.
Η επιρροή της μητέρας του σε πατέρα και γιο ήταν τόσο ισχυρή, ώστε ακόμη και όταν αργότερα ο Ένγκελς αγωνιζόταν φανερά υπέρ των επαναστατικών του ιδεών που έθεταν σε κίνδυνο τις παραδοσιακές αξίες της οικογένειας, ουδέποτε διαταράχτηκαν οι σχέσεις τους και ο ίδιος μπορούσε πάντα να υπολογίζει στην οικονομική ενίσχυση της οικογένειάς του.
Τα πρώτα χρόνια
Αφού ολοκλήρωσε το σχολείο του Μπάρμεν, το 1834 γράφτηκε στο γυμνάσιο του γειτονικού Έλμπερφερντ. Όντας προικισμένη, αλλά και ανήσυχη φύση, έδειχνε ιδιαίτερη κλίση στα γράμματα και τη γερμανική λογοτεχνία, διέκοψε όμως τη φοίτησή του το 1837, μετά από πίεση του πατέρα του, ο οποίος προτιμούσε ο γιος του να ασχοληθεί με το εμπόριο. Ακολούθως, το επόμενο έτος μετέβη στη Βρέμη, όπου εργάστηκε για μια τριετία στα γραφεία εταιρείας εξαγωγών. αριστερά|μικρογραφία|244x244εσ|Ο Ένγκελς σε νεαρή ηλικία. Στη Βρέμη, πέρα από τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις, είχε έντονη κοινωνική ζωή συμμετέχοντας στην τοπική χορωδία και ασχολούμενος με δραστηριότητες όπως η κολύμβηση, η ιππασία και η ξιφασκία. Παράλληλα, επιδόθηκε στην εκμάθηση ξένων γλωσσών και ανέπτυξε έντονο ενδιαφέρον για γραπτά φιλελεύθερου και επαναστατικού περιεχομένου. Συγκεκριμένα, μελέτησε το έργο του Πέρσι Σέλλεϋ και κυρίως τα απαγορευμένα κείμενα των εκπροσώπων του ρεύματος της «Νέας Γερμανίας» (γερμ: Junges Deutschland) που περιλάμβανε συγγραφείς όπως οι Καρλ Γκούτσκοφ, Χάινριχ Λάουμπε, Λούντβιχ Μπέρνε κλπ.
Αργότερα επηρεάστηκε από τον θεολόγο και μυστικιστή Γιάκομπ Μπέμε, ενώ ως μεταγενέστερες επιρροές του αναφέρονται οι Χέγκελ (ο Ένγκελς, όπως και ο Μαρξ ανήκαν κάποια στιγμή στο κίνημα των Νέων Χεγκελιανών) και Φρίντριχ Σλάιερμαχερ. Παράλληλα, επηρεάστηκε και από τον «Βίο του Ιησού» του Ντάβιντ Στράους. Όμως δεν αρκέστηκε σε αυτά και προχωρώντας στις αναζητήσεις του, κατέστη τελικά άθρησκος, έχοντας αποκτήσει σημαντικές φιλοσοφικές βάσεις. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βρέμη δημοσίευσε το πρώτο του έργο, το οποίο ήταν το ποίημα «Οι βεδουίνοι» (γερμ: Die Beduinen), καθώς και τα πρώτα άρθρα του που υπέγραψε με το ψευδώνυμο Όσβαλντ.
Το 1841 επέστρεψε προσωρινά στη γενέτειρά του και ακολούθως κατατάχτηκε εθελοντικά στον πρωσικό στρατό υπηρετώντας για ένα έτος στο Πυροβολικό, παρακολουθώντας παράλληλα στον ελεύθερό του χρόνο μαθήματα φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Το 1842 δημοσίευσε την μπροσούρα «Ο Σέλλιγκ και η αποκάλυψη» όπου καυτηρίαζε τις μυστικιστικές αντιλήψεις του Σέλλινγκ.
Στην Αγγλία
Το 1842 ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία και κατόπιν, λόγω της επιμονής του πατέρα του, μετέβη στο Μάντσεστερ προκειμένου να εργαστεί στο κλωστήριο "Έρμεν και Ένγκελς", ιδιοκτησίας του πατέρα του και δύο Ολλανδών συνεταίρων. Έφτασε στην Αγγλία τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Κατά την παραμονή του εκεί μελέτησε το εγχώριο εργατικό κίνημα και την εργατική τάξη, δημοσιεύοντας τα πορίσματά του σε βιβλίο που εκδόθηκε το 1845 στη γερμανική γλώσσα υπό τον τίτλο Die Lage der arbeitenden Klasse in England (ελλ: «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία»).
Αργότερα ο Β. Ι. Λένιν, αποτιμώντας το εν λόγω έργο έγραψε: Στη βρετανική πόλη γνώρισε και τις μετέπειτα συντρόφους του, τις Ιρλανδές αδελφές Μαίρη (αγγλικά: Mary Burns) και Λίζι Μπερνς (αγγλ: Lizzie Burns). Η πρώτη τον βοήθησε στις έρευνες που διεξήγαγε στις υποβαθμισμένες συνοικίες της πόλης.
Επανάσταση στη Γερμανία
Το Μάιο του 1849 ο Ένγκελς συμμετείχε στην εξέγερση που ξέσπασε στη Ρηνανία, ως στέλεχος του αποσπάσματος εθελοντών του Άουγκουστ Βίλιχ, μέλους της Ένωσης Κομμουνιστών (αργότερα ο Βίλιχ ήρθε σε ρήξη με τους Ένγκελς και Μαρξ ένεκα ιδεολογικών διαφορών ). Στα τέλη του 1850 επέστρεψε στη Βρετανία και την οικογενειακή επιχείρηση στο Μάντσεστερ, κυρίως για να ενισχύσει οικονομικά τον Μαρξ, ώστε εκείνος να συνεχίσει απερίσπαστος τη συγγραφή του Κεφαλαίου
Αποσύρθηκε οριστικά από κάθε εμπορική δραστηριότητα την 1η Ιουλίου του 1869 και τον Σεπτέμβριο του επόμενου έτους εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο. Παρά την αποχώρησή του, η πώληση του εταιρικού του μεριδίου, του εξασφάλισε μια άνετη διαβίωση για το υπόλοιπο της ζωής του, αλλά και τη δυνατότητα να συνδράμει οικονομικά τον Μαρξ σε μόνιμη βάση.
Μετά τον θάνατο του Μαρξ
μικρογραφία|Μαζί με συνεργάτες στη Ζυρίχη (1893).|231x231εσ Μετά τον θάνατο του Μαρξ τα βάρη της καθοδήγησης του κομμουνιστικού κινήματος έπεσαν στις πλάτες του. Τη δεκαετία του 1880 δημιουργήθηκαν πολλές προλεταριακές οργανώσεις και η ανάγκη περαιτέρω οργάνωσης γινόταν πλέον επιτακτικό καθήκον για τον Γερμανό φιλόσοφο. Ο Ένγκελς εμπνεύστηκε την δημιουργία μιας νέας σοσιαλιστικής Διεθνούς προς διαδοχή της διαλυθείσας Πρώτης Διεθνούς, και κατέβαλε προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση.
Το 1888 πραγματοποίησε μαζί με συνεργάτες του επίσκεψη στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Στις 14 Ιουλίου του 1889 στο Παρίσι έγινε το πρώτο συνέδριο της λεγόμενης Δεύτερης Διεθνούς με την συμμετοχή 407 αντιπροσώπων από 22 χώρες. Μια από τις αποφάσεις του συνεδρίου ήταν η θέσπιση της Πρωτομαγιάς ως μέρας εκδηλώσεων για την εξασφάλιση του οκταώρου και διεθνούς αλληλεγγύης της εργατικής τάξης. Το 1893 παρά το προχωρημένο της ηλικίας του έκανε το γύρο της Ευρώπης προετοιμάζοντας το Διεθνές Σοσιαλιστικό Συνέδριο στη Ζυρίχη.
Απεβίωσε στις 5 Αυγούστου του 1895 στο Λονδίνο, έχοντας προσβληθεί από καρκίνο. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε σε στενό κύκλο παρουσία προσωπικοτήτων όπως οι Βίλχελμ Λίμπκνεχτ, Έντουαρντ Μπέρνσταϊν, Καρλ Κάουτσκι, Άουγκουστ Μπέμπελ και Σάμιουελ Μουρ. Σύμφωνα με επιθυμία του, η σορός του αποτεφρώθηκε και η τέφρα του ερρίφθη στη Βόρεια Θάλασσα.
Προσωπική ζωή
Κατά τη διάρκεια της πρώτης παρουσίας του επί βρετανικού εδάφους (1842-1844) ο Ένγκελς γνωρίστηκε και ξεκίνησε σχέση με την Ιρλανδή εργάτρια Μαίρη Μπερνς (1821-1863), η οποία επιπλέον τον βοήθησε κατά τη διάρκεια των ερευνών του στις εργατικές συνοικίες του Μάντσεστερ. Έζησε μαζί της μέχρι τον πρόωρο θάνατό της, χωρίς να παντρευτούν. Αργότερα, σύναψε σχέση με τη νεαρότερη αδελφή της αποθανούσας συντρόφου του, Λίζι (1827-1878), την οποία παντρεύτηκε λίγο πριν και εκείνη πεθάνει, σεβόμενος τις θρησκευτικές της αντιλήψεις.
Εργογραφία (ενδεικτική)
Οι μελέτες του Ένγκελς ήταν καθοριστικές τόσο για την δημιουργία όσο και για την ανάπτυξη της κομμουνιστικής επιστημονικής θεωρίας. Τόσο τα έργα που έγραψε μαζί με τον Καρλ Μαρξ, όσο και αυτά που συνέγραψε μόνος του θεωρούνται ορόσημα για την περαιτέρω ανάπτυξη της Μαρξιστικής Φιλοσοφίας.
Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία (1845)
Γραμμένο κατά κύριο λόγο το 1844, κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1845 στη Λειψία (πρωτότυπος τίτλος στα γερμανικά: Die Lage der arbeitenden Klasse in England). Περιγράφει τις διαπιστώσεις του συγγραφέα από τη μελέτη του πάνω στο αγγλικό εργατικό κίνημα και την εργατική τάξη. Αναφέρεται ως το βιβλίο που καθιέρωσε τον Ένγκελς μεταξύ των υπόλοιπων σοσιαλιστών της εποχής του. Σημαντική θεωρείται η επανέκδοση του 1958 στην αγγλική γλώσσα από τους ιστορικούς W. H. Chaloner και W. O. Henderson, οι οποίοι ωστόσο στέκονται επικριτικά στα πορίσματα του Ένγκελς.
Η Γερμανική ιδεολογία (1845-1846)
μικρογραφία|300x300εσ|Εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης του Κομμουνιστικού Μανιφέστου. Κοινό έργο των Ένγκελς και Μαρξ που ξεκίνησε να γράφεται στα τέλη του 1845 και ολοκληρώθηκε στις αρχές του επόμενου έτους. Σε αυτό περιγράφονται αναλυτικά το φαινόμενο της αποξένωσης που προκύπτει από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, οι δυνατότητες υπέρβασής της και ο απώτερος στόχος που είναι η χειραφέτηση του ανθρώπου. Κατά μια άποψη, πρόκειται για την πιο προωθημένη θεωρία περί της αποξένωσης. Εκδόθηκε δεκαετίες μετά τον θάνατο και των δύο δημιουργών του.
Αντί-Ντύρινγκ (1878)
Το «Αντί-Ντύρινγκ» (πρωτότυπος γερμανικός τίτλος: Herrn Eugen Dührings Umwälzung der Wissenschaft) δημοσιεύθηκε το 1878. Πρόκειται για πολεμική του Ένγκελς εναντίον των θέσεων του Γερμανού φιλοσόφου και σοσιαλιστή Ευγένιου Ντύρινγκ. Αποτελείται από τρία μέρη, όπου αναλύονται κατά σειρά ζητήματα φιλοσοφίας, πολιτικής οικονομίας, καθώς και ιστορικά-ιδεολογικά ζητήματα. Αναφέρεται ως ένα από τα θεμελιώδη έργα του κομμουνισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί άθεοι Κατηγορία:Υλιστές Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Καρλ Μαρξ Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Αλφόνσος Δ΄ της Αραγωνίας
Ο Αλφόνσος Δ΄ της Αραγωνίας, (Αραγωνική γλώσσα: Alfons ΙV, 2 Νοεμβρίου 1299 - 24 Ιανουαρίου 1336) ήταν Βασιλιάς της Αραγωνίας, Βασιλιάς της Βαλένθια, Βασιλιάς της Σαρδηνίας και της Κορσικής και Κόμης της Βαρκελώνης (1327 - 1336). Ο Αλφόνσος Δ΄ ήταν δευτερότοκος υιός του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας βασιλιά της Αραγωνίας και της Λευκής του Ανζού δεύτερης κόρης του Βασιλιά της Νεαπόλεως Καρόλου Β΄ και της Μαρίας της Ουγγαρίας. Γεννήθηκε στη Νάπολη και κατά τη διάρκεια εξουσίας του πατέρα του ήταν γενικός πληρεξούσιος (procurator) του στέμματος. Κατά τη βασιλεία του αποκτήθηκε η Κομητεία του Ουρζέλ, το Δουκάτο των Αθηνών και το Δουκάτο Νέων Πατρών (Υπάτης). Νυμφεύτηκε πρώτα την Τερέζα ντ' Εστένσα διάδοχο του Ουρζέλ που ήταν συνομήλικη με αυτόν. Ο μεγαλοθείος της Τερέζας Ερμενγκόλ Ι΄ του Ουρζέλ πέθανε άτεκνος, όρισε διάδοχο του τον Αλφόνσο Δ΄ με τον όρο να παντρευτεί τη μικρανεψιά του Τερέζα, ο Αλφόνσος συμφώνησε. Ο Αλφόνσος και η Τερέζα παντρεύτηκαν στον Καθεδρικό ναό της Λιέιδα σε εφηβική ηλικία, ο γάμος έγινε με τόσο μεγάλη πολυτέλεια που οι βασιλικοί σύμβουλοι αναγκάστηκαν να περιορίσουν τις δαπάνες, απέκτησαν επτά παιδιά. Ο Αλφόνσος έγινε διάδοχος του θρόνου της Αραγωνίας τον Δεκέμβριο του 1319, ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιάκωβος παραιτήθηκε από τα δικαιώματα του για να γίνει μοναχός. Διορίστηκε από τον πατέρα του Γενικός Στρατηγός Προστάτης του Στέμματος και ανέλαβε να κατακτήσει τη Σαρδηνία (1323 - 1324).
Βασιλιάς της Αραγωνίας
Η σύζυγος του Τερέζα πέθανε στη γέννα (20 Οκτωβρίου 1327), σε λίγες μέρες πέθανε και ο πατέρας του Αλφόνσος Β΄ (2 Νοεμβρίου 1327). Ο Αλφόνσος Δ΄ ορκίστηκε βασιλιάς και ξεκίνησε μακρόχρονο πόλεμο με τη Δημοκρατία της Γένοβας. Η πόλη του Σάσσαρι παραδόθηκε στον Αλφόνσο (1323) αλλά εξεγέρθηκε τρεις φορές, η κατοχή της αμφισβητήθηκε από τη Γένοβα που συγκρούστηκε μαζί του σκληρά. Τον Φεβρουάριο του 1319 ο Αλφόνσος Δ΄ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ελεονώρα, αδελφή του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης. Η Ελεονώρα είχε παντρευτεί για σύντομο χρόνο τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλφόνσου Δ΄ Ιάκωβο τον Μοναχό, ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε και ο Ιάκωβος ζήτησε διαζύγιο (1319 - 1320), η Ελεονώρα αποσύρθηκε κατόπιν σε μοναστήρι και παρέμεινε άγαμη. Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς απέκτησαν τον πρώτο γιο τους Φερδινάνδο, 5 χρόνια αργότερα απέκτησαν τον δεύτερο γιο τους Ιωάννη. Η Ελεονώρα προσπάθησε να αναδείξει τα συμφέροντα των δικών της γιων σε σχέση με τον μεγαλύτερο θετό της γιο Πέτρο. Έπεισαν τον Αλφόνσο Δ΄ τελικά να δώσει στον Φερδινάνδο την Τορτόζα και μια μεγάλη σειρά από πόλεις. Ο μικρότερος γιος της Ιωάννης που γεννήθηκε σε 5 χρόνια πήρε μια άλλη μεγάλη σειρά από πόλεις που είχε υπό τον έλεγχο της η Ελεονώρα, είχε υπό την κατοχή της την Ουέσκα από την εποχή του αρραβώνα τους. Ο Αλφόνσος Δ΄ είχε επιχειρήσει ωστόσο να δώσει στον Φερδινάνδο πολλές πόλεις που ανήκαν στο Βασίλειο της Βαλένθια αλλά τον είχαν εμποδίσει, όταν τις έδωσε η αριστοκρατία αντέδρασε και αναγκάστηκε να ανακαλέσει. Οι δωρεές αυτές εξασθένησαν σημαντικά την κληρονομιά του Πέτρου, μεγαλύτερου γιου του Αλφόνσου Δ΄ από τον πρώτο του γάμο, ήταν ωστόσο πολύ μικρός και αδύναμος για να αντιδράσει αλλά η αριστοκρατία χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα. Ο Αλφόνσος Δ΄ πέθανε τον Ιανουάριο του 1336 σε ηλικία μόλις 36 ετών, τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του από τον πρώτο του γάμο ως Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας σε ηλικία 16 ετών.
Οικογένεια
Πρώτα το 1314 νυμφεύτηκε την Τερέζα ντ'Εστένσα κόμισσα του Ουρζέλ με την οποία απέκτησε:
Το 1329 έκανε το δεύτερο γάμο του με την Ελεονώρα των Ιβρέα, κόρη του Φερδινάνδου Δ΄ της Καστίλης με την οποία απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας Κατηγορία:Μονάρχες της Σαρδηνίας και του Πεδεμοντίου Κατηγορία:Κόμητες της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Βαλένθια
Πάολο Τιριννάντσι
Ο Πάολο Τιριννάντσι (Ρώμη, 22 Απριλίου 1983) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού και τώρα εργάζεται ως προπονητής ποδοσφαίρου.
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές
1352 Βάβελ
Ο Βάβελ (Wawel) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,018. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του από το γοτθικό κάστρο Βάβελ στην Κρακοβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαβελ
Ford Fiesta
Το Ford Fiesta είναι supermini αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Β, που κατασκευάστηκε από την αυτοκινητοβιομηχανία Ford, κυρίως από τη γερμανική πλευρά της, καθώς επίσης και από άλλα παρακλάδια της Ford σε άλλες ηπείρους. Οι πωλήσεις του ξεκίνησαν στην ηπειρωτική Ευρώπη τον Σεπτέμβριο του 1976, αν και ειδικότερα η δεξιοτίμονη εκδοχή του κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο μόλις τον Ιανουάριο του 1977. Κατά τα χρονικά διαστήματα 1976 - 1980 και 2008 - Αύγουστος 2019 υπήρξε εξαγωγή ακόμα και στις ΗΠΑ. Η πρώτη γενιά του Fiesta εισήχθη στη μαζική παραγωγή τον Μάιο του 1976 και μέχρι τη οριστική διακοπή του τον Ιούλιο του 2023 κατασκευάστηκαν 7 γενιές του μοντέλου, οι οποίες έχουν κερδίσει και πλήθος βραβείων διαχρονικά.
Οι δύο πρώτες γενιές του Fiesta διατέθηκαν αποκλειστικά σε εκδοχή 3-πορτη hatchback, αλλά από την τρίτη γενιά του, που αποκαλύφθηκε στα τέλη του 1988 και κυκλοφόρησε στην αγορά τον Φεβρουάριο του 1989, διατίθεται τόσο ως 3-πορτο όσο και ως 5-πορτο hatchback, καθώς και ως 3-πορτο panel van. Στα νεότερα χρόνια, έχουν υπάρξει σε κάποιες ηπείρους και 4-πορτες σεντάν εκδοχές.
Τον Απρίλιο του 2022, η Ford ανακοίνωσε επίσημα ότι μέσα στην άνοιξη θα καταργήσει οριστικά την 3-πορτη εκδοχή του Fiesta, λόγω της μεγάλης πτώσης της αγοραστικής ζήτησης για τα 3-πορτα μοντέλα στην Ευρώπη (κίνηση στην οποία έχουν προβεί και άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες σε αρκετά μοντέλα, για τον ίδιο λόγο), όπου θα συνεχίσει να διατίθεται αποκλειστικά ως 5-πορτο hatchback, καταργώντας έτσι την 3-πορτη εκδοχή μετά από 46 χρόνια στην ευρωπαϊκή αγορά. Στις 26 Οκτωβρίου 2022, ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει οριστικά το Fiesta μέσα στο 2023.
Το τελευταίο αντίτυπο του Ford Fiesta κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 7 Ιουλίου 2023.
Επίσης, το μοντέλο έχει διακριθεί, διαχρονικά σε όλες τις γενιές του, και ως αυτοκίνητο ράλλυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Φολιέτ
Στους καταλανικούς μύθους και παραδόσεις, Φολιέτ είναι η τοπική ονομασία για τα αντίστοιχα τελώνια και τους γνώμους ή νάνους, μυθικά πλάσματα και άλλων ευρωπαϊκών πολιτισμών (π.χ. Νάνοι Σκανδιναβικής μυθολογίας).
Κατά τη λαογραφική παράδοση, πρόκειται για μικρόσωμα πλάσματα με πολύχρωμα ρούχα, οι οποίοι ζουν για πάρα πολλά χρόνια. Στις Καταλανικές Χώρες, υπάρχουν πολλοί μύθοι για τα Φόγιετ, τις δυνάμεις, τις δραστηριότητες και τις σχέσεις τους με τους ανθρώπους. Συχνά, σχετίζονται με την οικιακή λατρεία, καθώς οι οικογένειες τους έκαναν προσφορές για να προστατεύουν την κατοικία και όσους βρίσκονταν μέσα σε αυτή, θυμίζοντας τις ρωμαϊκές θεότητες Λάρες, Γκένιι Λόκι, Ντι Πενάτες.
Με την έλευση του χριστιανισμού ως επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η λατρεία τους περιορίστηκε και υποβιβάστηκε, καθώς πλέον θεωρούνταν πλάσματα που χρησιμοποιούνταν για εκφοβισμό είτε διαδίδονταν θρύλοι ότι κρύβονταν μέσα στα σπίτια των ανθρώπων.
Στο Αλικάντε, χρησιμοποιείται ο όρος cerdet για να ξεχωρίσει τα πλάσματα αυτά από τα ντονιέτ της Βαλένθια. Τα τελευταία είναι και αυτά ένα είδος τελωνίων, όχι τόσο κοντά όσο τα περισσότερα, τα οποία ανεβαίνουν στις χαίτες των αλόγων και τα οδηγούν με μεγάλη ταχύτητα το βράδυ. Συνήθως περιγράφονται να φορούν χωριάτικα ρούχα, όπως ένα πουκάμισο με μια ζώνη δεμένη στη μέση κι ένα τσεμπέρι στο κεφάλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανική μυθολογία
Μισό (μουσική)
μικρογραφία| Εικόνα 1: Ένα μισό με την ουρίτσα προς τα επάνω, ένα μισό με την ουρίτσα προς τα κάτω και μία παύση μισού Στη μουσική, το μισό ή ήμισυ είναι μία νότα που διαρκεί τον μισό χρόνο από ένα ολόκληρο και τον διπλάσιο χρόνο από ένα τέταρτο. Η ονομασία του στα βρετανικά αγγλικά (minim) προέρχεται από το λατινικό του όνομα (minima, που σημαίνει «λιγότερο ή μικρότερο») επειδή ήταν η μικρότερη από τις πέντε αξίες που χρησιμοποιήθηκαν στην πρώιμη μεσαιωνική μουσική σημειογραφία. Τα μισά συμβολίζονται με ένα άσπρο οβάλ κεφάλι που μοιάζει με αυτό του ολόκληρου και μια ίσια ουρίτσα χωρίς αγκύλες, που είναι δηλαδή σαν αυτή του τετάρτου (βλ. εικόνα 1). Η παύση μισού υποδηλώνει μια σιωπή της ίδιας διάρκειας. Οι παύσεις μισών συμβολίζονται με μαύρα ορθογώνια που ακουμπάν πάνω από τη μεσαία γραμμή του μουσικού πενταγράμμου, αν και στην πολυφωνική μουσική οι παύσεις μπορεί να χρειαστεί να μετακινηθούν σε διαφορετική γραμμή ή ακόμα και σε βοηθητική γραμμή. Όπως σε όλες τις νότες με ουρίτσες, τα μισά συμβολίζονται με τις ουρίτσες προς τα πάνω και δεξιά όταν βρίσκονται κάτω από τη μεσαία γραμμή του πενταγράμμου και με τις ουρίτσες προς τα κάτω και αριστερά όταν βρίσκονται στη μεσαία γραμμή ή πάνω από αυτήν. Στη φωνητική μουσική, οι νότες στη μεσαία γραμμή έχουν ουρίτσα προς τα κάτω αντί προς τα πάνω.
Ο αμερικανικός όρος half note για το μισό, είναι μεταφραστικό δάνειο του 19ου αιώνα του γερμανικού halbe Note.
Οι ονομασίες του στην καταλανική, γαλλική και ισπανική γλώσσα (blanca, blanche, που σημαίνει "λευκό") προέρχονται από το γεγονός ότι το μισό ήταν σε αξία η πιο μικρή νότα με άδειο κεφάλι στη μεσαιωνική σημειογραφία, όταν οι νότες ήταν άσπρες, κάτι που ισχύει και για την αντίστοιχη σύγχρονη μορφή. Η μορφή του στην προηγούμενη σημειογραφία, αλλά με τη χρήση μαύρου χρώματος, μοιάζει με το σύγχρονο σύμβολο του τετάρτου. Τα αντίστοιχα κινεζικά, ιαπωνικά και κορεατικά ονόματα σημαίνουν «μισό» και στα ελληνικά χρησιμοποιείται η σύγχρονη λέξη (μισό) και η παλαιότερη (ήμισυ) για την ονομασία της αξίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξίες (μουσική)
Αγροτικόν Εργατικόν Κόμμα
μικρογραφία|Το λογότυπου του Αγροτικού και Εργατικού κόμματος Το Αγροτικόν Εργατικόν Κόμμα (ΑΕΚ) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 1926. Ιδρυτής του κόμματος αυτού ήταν ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, ο οποίος κατάφερε και το συνέδεσε με τα αντίστοιχα διεθνή πολιτικά κόμματα και οργανώσεις της Πράγας και των Παρισίων.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Αγροτικά κόμματα
Γέρασα Αραβίας
Η Γέρασα ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Πετραία Αραβία.
Η πόλη αναφέρεται μονάχα από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο στην Γεωγραφικήν υφήγησίν του. Λεγόταν αλλιώς και Ράσα. Βρισκόταν στα νοτιοδυτικά της πασίγνωστης Πέτρας και ήταν μεταξύ των πόλεων Γυψαρία και Βερενίκη (Άκαμπα). Πολύ πιθανόν να ιδρύθηκε από τον Αντίοχο Δ΄ όταν εξεστράτευσε εναντίον της πτολεμαϊκής Αιγύπτου, ή από τον επίτροπό του Νουμήνιο όταν κατατρόπωσε τους αποστατήσαντες Πέρσες. Λογικά θα έστειλε κατοίκους (=στρατιωτικούς αποίκους κατά την σελευκιδική ορολογία) από τα Γέρασα της Κοίλης Συρίας.
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία, αλλά βρισκόταν βορείως του σταθμού εις Αρτέμιδαν (ad Dianam, το σημερινό Yotvata του Ισραήλ).
Πηγές
Κατηγορία:Αραβία
Δυναστεία των Βατάτζηδων
Καταγωγή
Σύμφωνα με τον μελετητή Κωνσταντίνο Άμαντο, το όνομα Βατάτζης είναι μια υποτιμητική μορφή της λέξης «βάτος», και δόθηκε ως ψευδώνυμο που υποδηλώνει σκληρό χαρακτήρα. Μια άλλη εκδοχή αναφέρεται στα βατοειδή ψάρια.
Η πρώτη μνεία του ονόματος είναι στη Σύνοψη Ιστοριών (343.134) του Ιωάννου Σκυλίτζη, που αναφέρει ότι περί το έτος 1000 η οικογένεια Βατάτζη ήταν διακεκριμένη μεταξύ των πολιτών της Αδριανούπολης. Τους επόμενους αιώνες ζουν στην περιοχή της Αδριανούπολης, όπου κατέχουν γαίες. Ομοίως, ο Εφραίμ ο Μοναχός, χρονικογράφος του 13ου αιώνα, τους αναφέρει ως γηγενείς του Διδυμοτείχου/Ορεστιάδας.
11ος-13ος αιώνας
Ο Μιχαήλ Ψελλός αναφέρει ότι το 1047, ένας Ιωάννης Βατάτζης, συγγενής του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου (περ. 1042-1055), ακολούθησε τον στασιαστή Λέοντα Τορνίκιο. Η οικογένεια έγινε ονομαστή τον 12ο αιώνα, όταν αρκετά μέλη της κατέλαβαν υψηλά αξιώματα. Το 1131 ο Θεόδωρος Βατάτζης νυμφεύτηκε την Ευδοκία Κομνηνή, κόρη του Ιωάννη Β' Κομνηνού. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του σεβαστοϋπέρτατου και ο Μανουήλ Α' Κομνηνός του έδωσε τον τίτλο του δεσπότη. Το 1151 πολιόρκησε το Zemun στη Σερβία και το 1158 ανακατέλαβε την Ταρσό της Κιλικίας. Παιδιά του ήταν:
Ο αγιογράφος του αυτοκράτορα της Νικαίας Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη (1221/22-1254), θεωρεί τον Ιωάννη Κομνηνό Βατάτζη παππού του, του οποίου οι γιοι ονομάζονταν Νικηφόρος και Θεόδωρος, που διώχθηκαν από τον Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό (1183–1185). Σύμφωνα όμως με τον Νικήτα Χωνιάτη, οι γιοι του Ιωάννη ονομάζονταν Μανουήλ και Αλέξιος, οπότε μάλλον πρόκειται για σύγχυση του αγιογράφου.
Άλλα μέλη της οικογένειας ήταν ο Λέων Βατάτζης, ο οποίος επί Μανουήλ Α΄ πολεμούσε εναντίον των Ούγγρων. Σφραγίδα του 12ου αιώνα αναφέρει τον «πατρίκιο, ύπατο και στρατηλάτη της Δύσης» Βρυέννιο Βατάτζη. Άλλη σφραγίδα αναφέρει τον Νικηφόρο Βατάτζη, «πρωτοπρόεδρο, βεστάρχη, μέγα δούκα και πραίτορα του Αιγαίου». Ένας Ιωσήφ Βατάτζης, πιθανώς μοναχός, είναι επίσης γνωστός μέσω της σφραγίδας του, πιθανότατα από τον 13ο αιώνα, ενώ ένας Βασίλειος Βατάτζης είναι γνωστός ως δουξ και αναγραφεύς μιας επαρχίας υπό τον αυτοκράτορα της Νικαίας Θεοδώρου Α΄ Λασκάρεως (1205-1221/22).
Αυτοκράτορες της Νίκαιας
Ένας άλλος Βασίλειος Βατάτζης, δομέστικος των Σχολών της Ανατολής είναι μάλλον ο πατέρας του Ισαακίου Δούκα Βατάτζη, σεβαστοκράτορος και του Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη, αυτοκράτορα Ρωμαίων Νικαίας (1222-54). Μάλλον εξαιτίας της σύνδεσης αυτής, το Χρονικόν του Μορέως αποκαλεί τον Ισαάκιο Β΄ «Σάκη Βατάτζη».
Η σύζυγος του Βασιλείου, Αγγελίνα, ήταν δισεγγονή του Αλεξίου Α' Κομνηνού και εξαδέλφη των Ισαακίου Β' και Αλεξίου Γ' των Αγγέλων. Ο Ιωάννης Γ' παντρεύτηκε την Ειρήνη, κόρη του Θεοδώρου Α' Λάσκαρη, αυτοκράτορος Νικαίας και τον διαδέχθηκε. Κυβέρνησε συνετά, αύξησε κατά πολύ το κράτος της Νικαίας και ήταν ελεήμων, γι'αυτό και ο λαός τον θεωρεί άγιο. Μετά τον ακολούθησε ο υιός του Θεόδωρος Β' Λάσκαρης Βατάτζης (1254-58) και μετά από αυτόν ο υιός του Ιωάννης Δ' Λάσκαρης Βατάτζης (1258-61). Ο νεαρός Ιωάννης Δ' επιτροπευόταν από τον μέλλοντα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο.
Μεταγενέστερα μέλη
Το επώνυμο Διπλοβατάτζη(ς) σημαίνει ότι και οι δύο γονείς είχαν το επώνυμο Βατάτζη(ς). Ο Θωμάς Διπλοβατάτζης (1468-1541), ευγενής, πολιτικός και νομικός που η οικογένειά του είχε μεταναστεύσει μετά την άλωση από την Κέρκυρα στη Νάπολη, νυμφεύτηκε την Μαρία Λάσκαρη και μετακόμισε στην Βενετία, όπου συνέγραψε την ιστορία της πόλης.
Άννα Δούκαινα Αγγελίνα
Η Άννα Κομνηνή Δούκαινα Αγγελίνα, (σερβικά : Ана Дука) από τη Δυναστεία των Αγγέλων, ήταν πριγκίπισσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Έγινε βασίλισσα της Σερβίας ως σύζυγος του Στεφάνου-Ράντοσλαβ των Νεμάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σερβίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Αννα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Παραγωγός πρωτότυπου εξοπλισμού
Παραγωγός πρωτότυπου εξοπλισμού (αγγλικά: Original Εquipment Μanufacturer, OEM) ονομάζεται μια επιχείρηση, ενίοτε του κλάδου της πληροφορικής, η οποία αγοράζει τα βασικά μέρη ενός υπολογιστή έτοιμα και συνθέτει έναν ολοκληρωμένο υπολογιστή τον οποίο πουλάει μαζί με άλλες υπηρεσίες όπως εγγύηση, υποστήριξη, εγχειρίδια χρήσης. Αντίστοιχα, μια επιχείρηση η οποία κατασκευάζει τα βασικά μέρη του υπολογιστή, π.χ. επεξεργαστής, μητρική, κάρτα μνήμης, κ.τ.λ., είναι παραγωγός πρωτότυπου εξοπλισμού και το τελικό προϊόν είναι ο υπολογιστής. Ωστόσο, ο όρος χρησιμοποιείται με πολλούς άλλους τρόπους, γεγονός που προκαλεί ενίοτε ασάφεια. Μερικές φορές εννοείται ο κατασκευαστής ενός συστήματος που περιλαμβάνει τα υποσυστήματα άλλων εταιρειών, ο παραγωγός τελικού προϊόντος -για παράδειγμα τμήμα αυτοκινήτου που κατασκευάζεται από την ίδια εταιρεία που παρήγαγε το αρχικό προϊόν και χρησιμοποιείται στη συναρμολόγηση του αυτοκινήτου- ή μεταπωλητής.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Επιχειρηματικοί όροι Κατηγορία:Παραγωγή
Ασμοναϊκή δυναστεία
Η Ασμοναϊκή δυναστεία κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της Παλαιστίνης λίγο μετά τα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα και διατήρησε αυτή τη θέση για την επόμενη εκατονταετία. Οι Ασμοναίοι κυβέρνησαν αρχικά ως αρχιερείς και κατόπιν ως βασιλείς τη χώρα τους προσπαθώντας να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους ανάμεσα σε μεγάλα βασίλεια και ισχυρά κράτη.
Ελληνιστικοί χρόνοι στην Παλαιστίνη
Η άφιξη του Μεγάλου Αλέξανδρου στις ακτές της Παλαιστίνης σήμανε το τέλος της περσικής κυριαρχίας στη χώρα αυτή. Ύστερα από τον θάνατο του το κράτος του διαμοιράστηκε μεταξύ των Διαδόχων του. Η Παλαιστίνη πέρασε στην κυριαρχία του βασιλείου των Πτολεμαίων. Η εξασθένιση του βασιλείου των Πτολεμαίων οδήγησε στην απώλεια των συροπαλαιστινιακών εδαφών του. Η Παλαιστίνη όπως και όλα τα υπόλοιπα εδάφη βρέθηκαν υπό την επικυριαρχία των ανταγωνιστών τους Σελευκιδών, των οποίων το βασίλειο άκμαζε εκείνη την εποχή (τέλη 3ου π.Χ. αιώνα με αρχές 2ου π.Χ. αιώνα).
Αντιθέσεις μέσα στην παλαιστινιακή κοινωνία
Η Παλαιστίνη ως την εποχή της εμφανίσεως των Σελευκιδών περιλάμβανε μια έκταση που απλώνονταν μέχρι τη Συρία. Εντάσεις δημιουργήθηκαν όταν ο βασιλιάς Σέλευκος Φιλοπάτωρ προσπάθησε να οικειοποιηθεί τους θησαυρούς των ναών των Χανααναίων. Τα πράγματα έγιναν πιο σοβαρά επί του διαδόχου του Αντίοχου Επιφανούς όταν ένα μέλος της παράταξης των ελληνιζόντων Παλαιστινίων παραμέρισε τον νόμιμο αρχιερέα Ονία Γ' και έγινε αρχιερέας ο ίδιος. Ο Ιάσων εισήγαγε στην πόλη ελληνικούς θεσμούς, ήθη και έθιμα πράγμα που προκάλεσε την αντίδραση των Παλαιστινίων. Η κατάσταση χειροτέρεψε ακόμη περισσότερο όταν ακόμα ένας από του ελληνίζοντες Παλαιστινίους, ο Μενέλαος, αδελφός του προστάτη του Ναού Σίμωνα παραμέρισε τον Ιάσονα και πήρε εκείνος το αξίωμα υποσχόμενος στη σελευκιδική αρχή έναν υπέρογκο φόρο υποτέλειας (172/171 π.Χ.). Η στυγνή διακυβέρνηση του Μενέλαου που δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει οικονομικά και η αντίδραση των δυο έκπτωτων αρχιερέων όξυναν ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Ο Μενέλαος κατάφερε να δολοφονήσει τον Ονία και να απαλλαγεί από έναν αντίπαλο, όταν όμως έγιναν γνώστες περιπτώσεις διασπάθισης ή οικειοποίησης από την οικογένεια του Μενέλαου των θησαυρών των ναών τα πράγματα εκτραχύνθηκαν. Ο Μενέλαος κατάφερε να αντιμετωπίσει την κατακραυγή. Ύστερα και από τα γεγονότα αυτά ένας μόνο αντίπαλος του απέμεινε, ο πρώην αρχιερέας Ιάσων.
Σελευκιδική κυριαρχία στην Παλαιστίνη
thumb|left|300px|Νίκη του Ιούδα. Πίνακας του Gustave Doré
Αίτια και αφορμές
Η πολιτική εξελληνισμού των Σελευκιδών, που δίχασε την Παλαιστινιακή κοινωνία δημιουργώντας παρατάξεις παραδοσιακών και νεωτεριστών, η κακή οικονομική κατάσταση του Σελευκιδικού κράτους που πίεζε ασφυκτικά τις τοπικές κοινωνίες με εκρηκτικά αποτελέσματα, λόγω των δυσβάστακτων οικονομικών υποχρεώσεων που είχαν αναλάβει οι Σελευκίδες απέναντι στη Ρώμη ύστερα από την ήττα τους στη Μάχη της Μαγνησίας και ένα τυχαίο γεγονός που αποτελούσε εκδήλωση του κλίματος καχυποψίας που διακατείχε τους Ρωμαίους απέναντι στους Σελευκίδες, η ταπείνωση του Αντίοχου Επιφανούς στην Αλεξάνδρεια από τον Ρωμαίο πρεσβευτή Γάιο Ποπίλιο Λαίνα οδήγησε στο ξέσπασμα της επανάστασης.
Ο έκπτωτος αρχιερέας Ιάσων, δίνοντας βάση σε φήμες που έλεγαν ότι ο Αντίοχος Επιφανής είχε πεθάνει ύστερα από την ταπείνωση του επιτέθηκε με μικρή δύναμη ενόπλων στην Ιερουσαλήμ. Ο αντίπαλος του αρχιερέας Μενέλαος μαζί με λίγους οπαδούς του και τη σελευκιδική φρουρά της πόλης τον απώθησαν εύκολα. Όταν ο Αντίοχος επιστέφοντας από την Αίγυπτο στο τέλος του 168 π.Χ. πληροφορήθηκε τι είχε συμβεί μπήκε στην Ιερουσαλήμ και προχώρησε σε εξοντωτικά αντίποινα (σφαγές και διωγμοί των Ασιδαίων, σύληση των ναών και εγκαθίδρυση πολυθεϊστικής θρησκείας, εγκατάσταση των ελληνιζόντων Παλαιστινίων μαζί με στρατιωτική φρουρά στο οχυρό της Άκρας στην Ιερουσαλήμ). Τέλος το χειμώνα του 167 π.Χ. εκδόθηκε βασιλικό διάταγμα στην Αντιόχεια που έθετε την ιουδαϊκή θρησκεία εκτός νόμου. thumb|left|100 px| [[Δυναστεία των Σελευκιδών|Σελευκίδες βασιλείς. Εικονίζονται οι Αντίοχος Δ' Επιφανής, Αντίοχος Ε' Ευπάτωρ και Δημήτριος Α' Σωτήρ. Εικόνα από το Die Schedelsche Weltchronik ή Nuremberg Chronicle1493. ]]Η επανάσταση ξεκίνησε από το χωριό Μωδείν. Επικεφαλής της ήταν ο ιερέας Ματταθίας από το γένος των Ασμοναίων. Ύστερα από τον θάνατο του Ματταθία, το 166 π.Χ. την ηγεσία του αγώνα ανέλαβαν οι γιοί του με επικεφαλής τον Σφυροκόπο. Ο Σφυροκόπος είχε αρχικά πολλές επιτυχίες εναντίον τοπικών στρατιωτικών αξιωματούχων του σελευκιδικού κράτους (Απολλώνιου και Σήρωνος  ).
Η δραστηριότητα του έγινε γνωστή στην κεντρική σελευκιδική εξουσία. Οι δυνάμεις όμως που διέθεσε εναντίον του ο Αντίοχος Επιφανής εκείνη τη στιγμή που ετοιμάζονταν να εκστρατεύσει στις ανατολικές επαρχίες του κράτους του, αν και μεγάλες σε σχέση με αυτές των Μακκαβαίων δεν μπόρεσαν να καταστείλουν την επανάσταση. Ο Αντίοχος Επιφανής πέθανε στην Περσία τον Νοέμβριο ή Δεκέμβριο του 164 π.Χ. κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του. Λίγο αργότερα ο Ιούδας καταλάμβανε την Ιερουσαλήμ (εκτός από το οχυρό της Άκρας )(χειμώνας του 164/3 π.Χ.). Ο επίτροπος του ανηλίκου γιου του Αντίοχου Λυσίας το μόνο που μπόρεσε να κάνει ήταν να απομακρύνει τους Μακκαβαίους από την Ιερουσαλήμ και με την άρση των σκληρών μέτρων που είχε λάβει ο Αντίοχος να πετύχει μια έντιμη ειρήνη μεταξύ των δυο ιουδαϊκών πλευρών (ελληνιζόντων και εθνικιστών)(162 π.Χ.).
Από την επανάσταση στην ανεξαρτησία
right|400px|thumb|Η Ασμοναϊκή δυναστεία
Το τέλος του Σφυροκόπου. Η πορεία προς την αυτονομία. Ιωνάθαν
Η εμφύλια διαμάχη μεταξύ των ιουδαϊκών παρατάξεων οδήγησε σε νέα επέμβαση των Σελευκιδών ύστερα από αίτημα των ελληνιζόντων Ιουδαίων. Στον θρόνο όμως των Σελευκιδών βρίσκονταν ο δυναμικός Δημήτριος Σωτήρ ο όποιος με αλλεπάλληλες αποστολές στρατευμάτων στην Ιουδαία κατάφερε να τερματίσει την επανάσταση με την ήττα σε μάχη και τον θάνατο του Ιούδα(160 π.Χ.).
Ο Ιωναθαν μεταξύ Δημήτριου Α' και Αλέξανδρου Βάλα
Ο Ιωνάθαν ακολουθώντας μια επιδέξια πολιτική διπλωματίας και διεκδικήσεων κατάφερε να αναμιχτεί στις εσωτερικές διενέξεις των Σελευκιδών και να τις εκμεταλλευτεί προς όφελος του. Έτσι κατάφερε να αποσπάσει το αξίωμα του αρχιερέα το όποιο του παραχώρησε ο διεκδικητής του θρόνου Αλεξάνδρος Βάλας, προκειμένου να ταχθεί στο πλευρό του παρά το γεγονός ότι ο Δημήτριος του είχε παραχωρήσει αλλεπάλληλα προνόμια προκειμένου να διατηρήσει την υποστήριξη του.
Έτσι ο Ιωνάθαν βρέθηκε στο πλευρό του νικητή της εμφύλιας σύγκρουσης Αλέξανδρου Βάλα (χειμώνας 151/0 π.Χ.) και συμμετείχε μάλιστα στους εορτασμούς των γάμων του νέου βασιλιά με την κόρη του Πτολεμαίου Φιλομήτορος, Κλεοπάτρα Θεά στην Αντιόχεια το 150/49 π.Χ. όπου απέσπασε νέα αξιώματα.
Ο Ιωνάθαν μεταξύ Αλέξανδρου Βάλα και Δημήτριου Β'
Η κακή διακυβέρνηση του Βάλα που δεν διέθετε διοικητικές ικανότητες προκάλεσε αυτονομιστικές τάσεις στο βασίλειο και τελικά την εμφάνιση ενός νέου διεκδικητή, του νεαρού ομώνυμου γιου του Δημήτριου Σωτήρος (άνοιξη του 147 π.Χ.). Ο Δημήτριος Νικάτωρ διέθετε και την υποστήριξη του στρατηγού της Κοίλης Συρίας Απολλώνιου. Ο Ιωνάθαν σύμμαχος του Βάλα κατάφερε όμως να νικήσει τον Απολλώνιο σε μάχη που έγινε στην Άζωτο και να καταλάβει τις πόλεις Άζωτο, Ιόππη και Ασκάλωνα.
Ο Πτολεμαίος Φιλομητωρ έσπευσε στη Συρία προκειμένου να υποστηρίξει τον γαμπρό του. Ο Ιωνάθαν τον συνάντησε στην Άζωτο και κατάφερε να εξασφαλίσει την εύνοια του.
Ο Λαγίδης μονάρχης άλλαξε στρατόπεδο όταν φτάνοντας μπροστά στα τείχη της Αντιόχειας ο γαμπρός του οργάνωσε και πραγματοποίησε μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του. Ο Βάλας έχασε τελικά όχι μόνο τον πόλεμο αλλά και τη ζωή του (145 π.Χ.). Ο Ιωνάθαν ο όποιος προσπάθησε την ίδια εποχή να επωφεληθεί επιχειρώντας ανεπιτυχώς να καταλάβει την Άκρα όχι μόνο δεν υπέστη συνέπειες από τον νέο βασιλιά αλλά κατόρθωσε να διατηρήσει τα προνόμια που κατείχε και να αποσπάσει και άλλα με μοναδική υποχρέωση να ανέχεται τη φρουρά της Άκρας και να πληρώνει ετήσιο φόρο 300ταλάντων.
Ο Ιωνάθαν μεταξύ Δημήτριου Β' και Διόδοτου Τρύφωνος. Το τέλος του
Η σκληρότητα με την οποία φέρονταν ο νέος βασιλιάς στους υπηκόους του προκάλεσε εξέγερση στην πρωτεύουσα του Αντιόχεια η οποία καταπνίγηκε στο αίμα και με τη συνδρομή του Ιωνάθαν. Ο Ιωνάθαν για τη βοήθεια του έλαβε την υπόσχεση από τον Δημήτριο ότι η φρουρά της Άκρας θα αποσύρονταν. Η υπόσχεση αυτή δεν τηρήθηκε.
Όταν οι βιαιότητες και η αιματοχυσία από την καταστολή της εξέγερσης στην Αντιόχεια προκάλεσαν την αποστασία ενός στρατηγού, του Διόδοτου (ο οποίος ανακήρυξε βασιλιά το νήπιο του Βάλα με την ονομασία Αντίοχος Διόνυσος ), ο Ιωνάθαν ήρθε σε συμφωνία μαζί του προφασιζόμενος την αθέτηση της υπόσχεσης του Δημητρίου και έλαβε νέα προνόμια (καλοκαίρι του 144 π.Χ.). Κατόπιν ανέλαβε να αντιμετωπίσει τους στρατηγούς του Δημήτριου με αξιόλογη επιτυχία.
Ο Διόδοτος σύντομα κατάλαβε ότι ο Ιωνάθαν ενεργούσε για δικό του όφελος και στράφηκε εναντίον του. Αφού κατόρθωσε με ένα τέχνασμα να τον συλλάβει αποφάσισε τελικά να προελάσει ως την Ιερουσαλήμ. Η άμυνα που αντέταξε όμως ο αδελφός του Ιωνάθαν και υπαρχηγός του Σίμων, ο οποίος ανέλαβε την ηγεσία και οι κακές καιρικές συνθήκες ανέκοψαν την πορεία του. Έτσι ο Διόδοτος εγκατέλειψε την περιοχή αφού πρώτα εκτέλεσε τον Ιωνάθαν(143/2 π.Χ.).
Σίμων. Η Ιουδαία γίνεται ανεξάρτητη
right|300px|thumb|Νόμισμα του [[Αντίοχος Ζ' Σιδήτης|Αντίοχου Σιδήτη.]] Ο Σίμων συμμάχησε με τον Δημήτριο, ο οποίος απέσυρε τη φρουρά από την Άκρα(143/2 π.Χ.). Έτσι η Ιουδαία έγινε πραγματικά ανεξάρτητη. Λίγα χρόνια αργότερα ο Σίμων εκλέχτηκε αρχιερέας από μια συνέλευση του ιουδαϊκού λαού.
Το 142/1 π.Χ. ο Διόδοτος εκτέλεσε τον νεαρό Αντίοχο και ανέβηκε στον θρόνο με το όνομα Τρύφων. Ο Δημήτριος εκείνη την εποχή αντιμετώπιζε την απειλή των Παρθών.
Ο Δημήτριος Νικάτωρ αιχμαλωτίστηκε το 139 π.Χ. από τους Πάρθους. Στον θρόνο τον διαδέχτηκε το επόμενο έτος ο νεώτερος αδελφός του Αντίοχος Σιδήτης. Ο Σιδήτης σύναψε συμμαχία με τον Σίμωνα εναντίον του Τρύφωνος, τον όποιο πολιορκούσε στην πόλη Δώρα της Φοινίκης.
Ο Σίμων έσπευσε να τον ενισχύσει. Οι δυο σύμμαχοι ήρθαν σε ρήξη όταν ο Σιδήτης ζήτησε ανταλλάγματα για τα προνόμια που είχε παραχωρήσει στον Σίμωνα. Η ρήξη κατέληξε σε σύρραξη. Έτσι ο Τρύφων κατάφερε να διαφύγει.
Ο Τρύφων κατέφυγε στην Απάμεια όπου αυτοκτόνησε (137 π.Χ.), ενώ ο Σιδήτης ανέθεσε σε ένα στρατηγό του να πραγματοποιήσει επιδρομές εναντίον της Ιουδαίας. Οι γιοι όμως του Σίμωνα τον νίκησαν και τον ανάγκασαν να υποχωρήσει. Τελικά ο Σιδήτης βλέποντας το ενδιαφέρον των Ρωμαίων για τον Ιουδαίο αρχιερέα αποφάσισε να ακολουθήσει πιο μετριοπαθή στάση.
Ακμή και επέκταση
right|320px|thumb|'Νόμισμα του [[Ιωάννης Υρκανός|Ιωάννη Υρκανού ]]
Η δραστηριότητα του Ιωάννη Υρκανού
Ο Ιωάννης Υρκανός ήταν γιος του Σίμωνα. Αφού κατάφερε να γλιτώσει από τον δολοφόνο του πάτερα του ανακηρύχτηκε αρχιερέας. Ο Πτολεμαίος του Αβούβου ζήτησε τη βοήθεια του Αντίοχου. Ο Αντίοχος Σιδήτης, ήλθε με στρατό στην Ιουδαία και πολιόρκησε την Ιερουσαλήμ όταν ο Ιωάννης Υρκανός αρνήθηκε να ικανοποιήσει τις αξιώσεις που είχε διατυπώσει από παλιά απέναντι στον πατέρα του Ιωάννη, Σίμωνα. Ύστερα από πολύμηνη πολιορκία ο Ιωάννης Υρκανός παραδόθηκε (131 π.Χ.).
Ο Αντίοχος Σιδήτης σεβάστηκε την ιουδαϊκή παράδοση και επέβαλλε μόνο την κατεδάφιση των τειχών της Ιερουσαλήμ και την πληρωμή φόρου (500 τάλαντα) για τις εξωτερικές κτήσεις των Ιουδαίων. Δεν εγκατέστησε φρουρά στην Άκρα αλλά απέσπασε ομήρους.
Ύστερα από την απελευθέρωση του ο Ιωάννης Υρκανός επιτέθηκε εναντίον αρκετών πόλεων τόσο στην Ιδουμαία, όσο και στη Σαμάρεια, τις οποίες κατέλαβε καθώς σελευκιδικός στρατός, λόγω του πολέμου με τους Πάρθους, δεν υπήρχε στην περιοχή.
Το σελευκιδικό βασίλειο περνούσε ακόμη μια περίοδο κρίσης την εποχή εκείνη. Ο νέος Σελευκίδης βασιλιάς Αλέξανδρος Ζαβινάς. ακολούθησε απέναντι στον Ιωάννη Υρκανό αντίθετη πολιτική από αυτήν του Αντίοχου Σιδήτη. Την ίδια πολιτική ακολούθησε και ο διάδοχος του, από το 123/2 π.Χ. Αντίοχος Γρυπός. Λίγα χρόνια αργότερα ο Ιωάννης Υρκανός διέρρηξε εντελώς τους δεσμούς του με τον Αντίοχο Γρυπό. Ο τελευταίος δεν μπόρεσε να στραφεί εναντίον του καθώς αντιμετώπιζε το σφετερισμό του θρόνου του από τον Αντίοχο Κυζικηνό (114/3 π.Χ.).
Οι πρώτοι Ασμοναίοι βασιλείς
Ύστερα από τον θάνατο του Ιωάννη Υρκανού την εξουσία ανέλαβε ο μεγαλύτερος γιος του Αριστόβουλος ο οποίος ανακηρύχτηκε βασιλιάς. Ο Αριστόβουλος έδωσε τη δεύτερη θέση στο κράτος του στον αδελφό του Αντίγονο. Τους υπολοίπους στενούς συγγενείς του τους φυλάκισε.
Ο Αριστόβουλος είχε επιτυχίες στην εξωτερική του πολιτική καθώς κατέλαβε τη Γαλιλαία στην προσωπική του ζωή όμως έπεσε θύμα μιας σκευωρίας που οργάνωσε η σύζυγος του Σαλώμη Αλεξάνδρα και δολοφόνησε τον αδελφό του. Λίγο μετά το γεγονός αυτό πέθανε (103 π.Χ.).
Τον Αριστόβουλο διαδέχτηκε στο βασιλικό αξίωμα ο αδελφός του Αλέξανδρος Ιανναίος. Τον Αλέξανδρο Ιανναίο αποφυλάκισε η Σαλώμη Αλεξάνδρα αφού εκείνος συμφώνησε να την παντρευτεί.
Ο Αλέξανδρος Ιανναίος ακολούθησε επιθετική πολιτική απέναντι στους γείτονες του. Η πολιτική αυτή τον έφερε σε σύγκρουση κυρίως με τους Πτολεμαίους οι οποίοι εκείνη την εποχή λόγω μιας δυναστικής έριδας που είχε ξεσπάσει βρίσκονταν σε ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ τους (Πτολεμαίος Λάθυρος εναντίον της μητέρας του Κλεοπάτρας). Ο Αλέξανδρος Ιανναίος γνώρισε αρκετές ήττες ενώ η σπουδαιότερη επιτυχία του ήταν η κατάληψη της Γάζας(101 π.Χ.).
Αλέξανδρος Ιανναίος και Φαρισαίοι
Ο Αλέξανδρος Ιανναίος αντιμετώπισε εσωτερική κρίση καθώς προβάλλονταν απροκάλυπτα ως ελληνιστικός μονάρχης. Σε κάποια θρησκευτική γιορτή (της Σκηνοπηγίας) ενώ πήγαινε να εκτελέσει τα καθήκοντα του στον Ναό το πλήθος τον αποδοκίμασε. Ο Αλέξανδρος Ιανναίος αντέδρασε προσλαμβάνοντας μισθοφόρους και καταπνίγοντας στο αίμα τη στασιαστική κίνηση.
Ύστερα επιτέθηκε εναντίον Οβέδα βασιλιά των Ναβαταίων Αράβων. Στη Γαυλανίτιδα όμως έπεσε σε ενέδρα του Άραβα ηγεμόνα και ο στρατός του διαλύθηκε.
Εξ αιτίας της συντριβής του ξέσπασε νέα εμφύλια αντιπαράθεση στην Παλαιστίνη μεταξύ νεωτεριστών (δυναστεία των Ασμοναίων και οι σύμμαχοι της Σαδδουκαίοι) και παραδοσιακών (Φαρισαίων που αποδεικνύονταν πιστοί συνεχιστές της παράδοσης των Ασιδαίων) (94 π.Χ.). Η αντιπαράθεση εξελίχθηκε σε πολυετή εμφύλιο πόλεμο με περίπου 50.000 θύματα μέχρι τη στιγμή που οι Φαρισαίοι ζήτησαν τη βοήθεια του Σελευκίδη Δημητρίου Εύκαιρου (88 π.Χ.).
Ο Δημήτριος που ήθελε να ταπεινώσει τον Αλέξανδρο Ιανναίο εισέβαλε στη Σαμάρεια και αφού ενώθηκε με αρκετές χιλιάδες Φαρισαίους συνέτριψε τον στρατό του Αλέξανδρου Ιανναίου στα Σίκιμα. Οι Φαρισαίοι (6.000 περίπου) όμως αντιλαμβανόμενοι έγκαιρα τις επεκτατικές προθέσεις του Δημητρίου εγκατέλειψαν το στρατό του και συμμάχησαν με τον Αλέξανδρο Ιανναίο. Ο Δημήτριος που αντιμετώπιζε δυναστικές εμπλοκές αποσύρθηκε. Ο Αλέξανδρος Ιανναίος επιτέθηκε στους Φαρισαίους και αφού εξόντωσε αρκετούς πολιόρκησε τους υπόλοιπους στην πόλη Βεμασελή όπου κατέφυγαν. Κατόπιν κατέλαβε την πόλη και συνέλαβε αρκετούς αιχμαλώτους. Όταν γύρισε στην Ιερουσαλήμ σταύρωσε 800 από αυτούς. Πριν τη σταύρωση θανάτωσε μπροστά στους μελλοθάνατους τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους. Έτσι έληξε η εμφύλια αντιπαράθεση.
Ο Αλέξανδρος Ιανναίος συνέχισε την επιθετική του δραστηριότητα εναντίον των Σελευκιδών και των Ναβαταίων και πέθανε κατά την πολιορκία ενός φρουρίου που βρίσκονταν πέρα από τον Ιορδάνη και ονομάζονταν Ράγαβα (76 π.Χ.).
Στασιμότητα και δυναστικές έριδες
Η προσπάθεια της Σαλώμης Αλεξάνδρας έπεσε στο κενό όταν ο νεώτερος γιος της Αριστόβουλος αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς ενώ εκείνη λίγους μήνες πριν ειχε ανακηρύξει συμβασιλιά της τον πρεσβύτερο γιο της Υρκανό. Δεν πρόλαβε όμως να πάρει ουσιαστικά μέτρα εναντίον του καθώς πέθανε λίγο αργότερα (67 π.Χ.). Οι οπαδοί των δυο αδελφών συγκρούστηκαν στην Ιεριχώ και ο ηττημένος Υρκανός παραχώρησε την εξουσία στον αδελφό του (66 π.Χ.).
Η διαμάχη μεταξύ των δυο αδελφών εξελίχτηκε σε αληθινό εμφύλιο πόλεμο όταν ο Αντίπατρος ο Ιδουμαίος, ο βασικότερος συνεργάτης του Υρκανού, για ιδιοτελείς λόγους, ζήτησε τη βοήθεια των Ναβαταίων Αράβων. Ο Αριστόβουλος βρέθηκε αποκλεισμένος αι πολιορκούμενος από τις δυνάμεις του αδελφού του στην Ιερουσαλήμ. Τότε στράφηκε στους Ρωμαίους.