cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης στις διεθνείς διοργανώσεις
Πηγές
Το παρόν λήμμα αποτελεί μια γενική καταγραφή των επιδόσεων των ελληνικών ομάδων καλαθοσφαίρισης ανδρών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, με επιβεβαιωμένες πληροφορίες από τα υπάρχοντα λήμματα της ελληνικής και της αγγλικής βικιπαίδειας.
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα
Τιχομίρ
Ο Τιχομίρ, βουλγαρ. Тихомир (άκμασε τον 11ο αι.) ήταν ένας Βούλγαρος στρατιωτικός διοικητής στο Δυρράχιο, που εστάλη για να πιάσει μία εξέγερση στον βορρά, η οποία είχε επικεφαλής τον Βούλγαρο ευγενή Πέτρο Ντελευάν. Όμως αυτομόλησε και τον ακολούθησε. Αργότερα ήλθε σε διαφωνία μαζί του, καθώς είχε τη δική του αξίωση για τον θρόνο.
Η καταγωγή του
Το 1040 ο Πέτρος Ντελυάν εξεγέρθηκε εναντίων της Ρωμαϊκής εξουσίας στο Θέμα Βουλγαρίας. Η στάση ξεκίνησε στο Βελιγράδι, όπου ο Ντελυάν ανακηρύχθηκε "αυτοκράτορας". Πήγε νότια, διασχίζοντας της Ρασκία και τη Ντέντρα και έπειτα κατέλαβε τα Ρωμαϊκά φρούρια της Ναϊσσού και των Σκοπίων.
Ο Βασίλειος Συναδηνός, στρατηγός του Δυρραχίου, μάζεψε στρατό από τις γύρω περιοχές και βάδισε να τον συναντήσει. Η θέση του όμως υπονομεύτηκε από έναν υφιστάμενό του, τον Μιχαήλ Δερμοκαϊτη, που παραπονέθηκε ψευδώς στον Αυτοκράτορα για την απειθή συμπεριφορά του Βασιλείου και τον συνέλαβε. Ο Μιχαήλ ανέλαβε τη διοίκηση του στρατού, αλλά γρήγορα έχασε την υποστήριξη των στρατιωτών, καθώς εκείνοι ήθελαν να εκλέξουν έναν δικό τους και επέλεξαν τον Τιχομίρ.
Η εξέγερση
Ο στρατός του Τιχομίρ θα πήγαινε στα βόρεια, προς το Βελιγράδι και το Μάργκουμ, όπου θα επετίθετο στον Ντελυάν. Αντ' αυτού ο Τιχομίρ ενώθηκε με τον στρατό του Ντελυάν και τον ακολούθησε.
Αλλά ο Τιχομίρ ανακηρύχθηκε επίσης "αυτοκράτορας" από μόνος του, ξεχωριστά από τον Ντελυάν, ο οποίος κατάλαβε ότι η ύπαρξη δύο χωριστών ηγετών και δύο στρατοπέδων θα έκανε προβληματική την επιτυχία του κινήματος. Κάλεσε σε συνάντηση τον Τιχομίρ και έγινε συζήτηση μεταξύ τους. Ο Ντελυάν ήταν πιο πειστικός, λέγοντας ότι ένας στρατός με δύο ηγέτες θα φέρει αναπόφευκτα αποτυχία στον κοινό στόχο τους. Δήλωσε ότι οι Βούλγαροι θα επέλεγαν έναν αρχηγό και μια και ήταν γιος του βασιλιά Γαβριήλ Ραδομίρ της Βουλγαρίας και απόγονος του ηρωικού βασιλιά Σαμουήλ της Βουλγαρίας, θα ανακήρυσσαν αυτόν ως μόνο αρχηγό και αυτοκράτορα. Ο Τιχομίρ έχασε στη συζήτηση και ως αποτέλεσμα εκτοπίστηκε και σκοτώθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Βούλγαροι ευγενείς Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί
Σέλευκος (Ρωμαίος σφετεριστής)
Ο Σέλευκος, λατιν.: Seleucus, (άκμασε π. 221) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής.
Ο Σέλευκος ήταν, σύμφωνα με τον ιστορικό του 5ου αι. Πολέμιο Σίλβιο, σφετεριστής κατά τού Αυτοκράτορα Ελαγάβαλου. Η ταυτότητά του δεν είναι γνωστή: θα μπορούσε να είναι ο Ιούλιος Αντώνιος Σέλευκος, κυβερνήτης στη Μοισία, ή ο Μάρκος Φλάβιος Βιτέλλιος Σέλευκος, ύπατος για το έτος 221.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Βέρος (συγκλητικός)
Ο Βέρος, λατιν.: Verus, ήταν εκατόνταρχος (centurion), ο οποίος είχε ανέλθει με επιτυχία στον βαθμό του Ρωμαίου συγκλητικού. Ήταν ο διοικητής της Λεγεώνας III Gallica, μίας λεγεώνας που βρισκόταν στη Συρία, η οποία υποστήριξε την προσπάθεια του Eλαγάβαλου για την εξουσία (218).
Ωστόσο σύντομα οι στρατιώτες απογοητεύτηκαν με τη βασιλεία του Ελαγάβαλου και τον χειμώνα τού 218–219 ο Βέρος άδραξε την ευκαιρία, αυτοανακηρύσσοντας τον εαυτό του Ρωμαίο αυτοκράτορα και ηγήθηκε της εξέγερσης της Λεγεώνας ΙΙΙ. Ωστόσο, ο Eλαγάβαλος εκτέλεσε τον Βέρο, διέλυσε τη λεγεώνα και αφαίρεσε την Τύρο, όπου ήταν η έδρα της, από το καθεστώς της μητρόπολης.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1959
Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1959 ολοκληρώθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1959 παράλληλα με το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης.
Ο Εθνικός ανεδείχθη πρωταθλητής και μάλιστα αήττητος.
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών
Βυζαντινο-Νορμανδικοί Πόλεμοι
Οι πόλεμοι μεταξύ των Ρωμαίων και των Νορμανδών διεξήχθησαν από το π. 1040 ως το 1185, οπότε νικήθηκαν οι τελευταίοι Νορμανδοί εισβολείς στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στο τέλος της σύγκρουσης, κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ισχυριστεί ότι είχε πιο πολλή ισχύ· στα μέσα του 13ου αι. οι εξαντλητικοί πόλεμοι με τις δυνάμεις του άλλου εξασθένησαν και τους δύο, με αποτέλεσμα οι Ρωμαίοι να χάσουν τη Μ. Ασία από τους Οθωμανούς και οι Νορμανδοί να απολέσουν τη Σικελία από τους Χοενστάουφεν.
Μητρόδωρος ο Σκήψιος
Ο Μητρόδωρος ο Σκήψιος (145 π.Χ. – 70 π.Χ.) ήταν πολιτικός, φιλόσοφος, και ρήτορας ο οποίος κατάγονταν από την πόλη Σκήψις στην αρχαία Μυσία, και ήταν γνωστός στην αρχαιότητα για την εξαιρετική του μνήμη.
Βυζαντινο-Νορμανδικοί Πόλεμοι
Η Νορμανδική κατάκτηση της Νότιας Ιταλίας
Η αρχική στρατιωτική εμπλοκή των Νορμανδών στη Νότια Ιταλία ξεκίνησε με τη μισθοφορική υπηρεσία τους στο πλευρό των Λομβαρδών εναντίον των Ρωμαίων. Τελικά μερικοί Νορμανδοί, όπως οι τυχοδιώκτες αδελφοί Ωτβίλ, υπηρέτησαν στον στρατό του Γεωργίου Μανιάκη κατά τη διάρκεια της προσπάθειας ανακατάληψης της Σικελίας από τους Ρωμαίους. Όμως, όταν οι εμίρηδες αποδείχθηκαν δύσκολο να κατακτηθούν, οι Ωτβιλ στράφηκαν εναντίον των ηγετών τους. Ως το 1030 ο Ραϊνούλφ Ντρενγκότ είχε γίνει κόμης της Αβέρσα, σηματοδοτώντας την αρχή της μόνιμης εγκατάστασης των Νορμανδών στην Ιταλία. Το 1042 ο Γουλιέλμος Ωτβίλ έγινε κόμης, υποτελής του Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο. Για να ενισχύσει τους δεσμούς και τη νομιμότητά του, ο αδελφός του Ροβέρτος ο Πονηρός (Γυισκάρδος) νυμφεύτηκε τη Σικελγκάϊτα το 1058. Έπειτα από το τέλος του Γουαϊμάρος Δ΄ οι Νορμανδοί αύξαναν την ανεξαρτησία τους και τις ενέργειές τους στη σκηνή της Νότιας Ιταλίας, ώσπου ήλθαν σε σύγκρουση με τη Ρωμανία.
Μητρόδωρος ο Σκήψιος
Επισκόπηση
Ο Μητρόδωρος αναφέρεται συχνά μαζί με τον φιλόσοφο Χαρμάδα ο οποίος ήταν μέλος της Ακαδημίας του Πλάτωνα και μαθητής του Καρνεάδη. Έτσι η χρονολογία γέννησης του εκτιμάται στο 145 π.Χ. και δείχνει πως υπήρχε σύνδεση του με την Ακαδημία, και πως πολύ πιθανώς ήταν ρήτορας, ευρισκόμενος στην Αθήνα κατά την περίοδο 130-110 π.Χ. προτού επιστρέψει στην Μικρά Ασία.
Βυζαντινο-Νορμανδικοί Πόλεμοι
Η Νορμανδική κατάκτηση της Νότιας Ιταλίας
Κατά την εποχή που οι Νορμανδοί κατακτούσαν τη Νότιο Ιταλία, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν σε κατάσταση εσωτερικής παρακμής: η διοίκηση του Κράτους είχε εξασθενήσει· οι αποτελεσματικοί θεσμοί διακυβέρνησης που είχε θεσπίσει ο Βασίλειος Β΄, ο στρατός των 250.000 ανδρών και η επάρκεια εσόδων από φόρους είχαν καταρρεύσει μέσα σε μία περίοδο 30 ετών. Οι προσπάθειες του Ισαακίου Α΄ Κομνηνού και του Ρωμανού Δ΄ Διογένη για να αναστραφεί η φθίνουσα πορεία, αποδείχθηκαν άκαρπες. Το πρόωρο τέλος του πρώτου και η εκτόπιση του δεύτερου οδήγησαν σε περαιτέρω κατάπτωση, ενόσω οι Νορμανδοί παγίωναν την κατάκτησή τους στη Σικελία, Καλαβρία και Απουλία.
Μητρόδωρος ο Σκήψιος
Επισκόπηση
Τα περισσότερα ιστορικά στοιχεία για τον Μητρόδωρο παραδίδονται από τον Στράβωνα, ο οποίος περιγράφει τον Μητρόδωρο ως πρώην φιλόσοφο που αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική, και πως ασχολήθηκε και με την διδασκαλία της ρητορικής κυρίως μέσω των γραπτών του, στην οποία είχε εφαρμόσει την δική του πρωτότυπη τεχνοτροπία. Αναφέρεται επίσης πως παντρεύτηκε στην Χαλκηδόνα και μετέπειτα λογίζονταν και ως Χαλκηδόνιος, ενώ μετέπειτα μαζί με την σύζυγο του πήγαν στο βασίλειο του Πόντου στην υπηρεσία του Μιθριδάτη ΣΤ΄ Ευπάτωρα όπου του αποδόθηκαν τιμές και ο τίτλος του δικαστή υποθέσεων από τον βασιλιά. Σύντομα όμως έκανε εχθρούς από ανθρώπους που τον ζήλευαν, και έτσι επέλεξε να αποστατήσει από τον Μιθριδάτη καθώς βρισκόταν σε διπλωματική αποστολή στην αυλή του Τιγράνη του Μέγα. Ο Τιγράνης όμως έστειλε τον Μητρόδωρο πίσω στον Μιθριδάτη παρά την θέληση του, και ο Μητρόδωρος πέθανε στην διαδρομή της επιστροφής, είτε από διαταγή να δολοφονηθεί είτε από ασθένεια.
Βυζαντινο-Νορμανδικοί Πόλεμοι
Η Νορμανδική κατάκτηση της Νότιας Ιταλίας
Το Ρήγιο, η πρωτεύουσα του τάγματος της Καλαβρίας, καταλήφθηκε από τον Ροβέρτο Γυισκάρδο το 1060. Τότε οι Ρωμαίοι έμειναν με λίγες παράλιες πόλεις στην Απουλία, όπως το Μπάρι, η πρωτεύουσα του Κατεπανάτου της Ιταλίας· το 1067-68, έδωσαν οικονομική υποστήριξη σε μία εξέγερση εναντίον του Γυισκάρδου. Το 1068 οι Νορμανδοί πολιόρκησαν το Οτράντο και το ίδιο έτος άρχισαν την πολιορκία του ίδιου του Μπάρι. Αφού νίκησαν τους Ρωμαίους σε μία σειρά από μάχες στην Απουλία, και όταν δύο μεγάλες απόπειρες να ανακουφιστεί η πολιορκούμενη πόλη απέτυχαν, το Μπάρι παραδόθηκε τον Απρίλιο του 1071, λήγοντας την κυριαρχία της Ρωμανίας στη Νότια Ιταλία.
Μητρόδωρος ο Σκήψιος
Επισκόπηση
Ο Πλούταρχος αναφέρει πως υπέβοσκε έχθρα μεταξύ των 2 ηγεμόνων, και όταν ο Μιθριδάτης έστειλε τον Μητρόδωρο στον Τιγράνη με σκοπό να του μεταφέρει την αίτηση για στρατιωτική συνδρομή του εναντίον των Ρωμαίων, ο Μητρόδωρος ερωτήθηκε από τον Τιγράνη για το ποιά ήταν η δική του γνώμη επί του θέματος. Η απάντηση του Μητρόδωρου ήταν αυτή που σφράγισε την τύχη του, καθώς απάντησε πως ως διπλωμάτης η απάντηση του ήταν πως θα έπρεπε να συνδράμει, ενώ ως σύμβουλος πως θα έπρεπε να απέχει. Καθώς ο Μητρόδωρος παρέμενε φιλοξενούμενος του Τιγράνη, ο Τιγράνης κοινοποίησε στον Μιθριδάτη την απάντηση του Μητρόδωρου, κάτι που ο Μιθριδάτης εξέλαβε ως προδοσία και διέταξε να κανονιστεί ο θάνατος του. Ο Τιγράνης παρότι πρόδωσε την εμπιστοσύνη που του έδειξε ο Μητρόδωρος και οδήγησε στον θάνατο του, φρόντισε ωστόσο να θαφτεί με τιμές καθώς είχε μετανιώσει για τον τρόπο που είχαν εξελιχτεί τα πράγματα.
Βυζαντινο-Νορμανδικοί Πόλεμοι
Η Νορμανδική κατάκτηση της Νότιας Ιταλίας
Το 1079-80 οι Ρωμαίοι πάλι έδωσαν την υποστήριξή τους σε μία εξέγερση εναντίον του Γυισκάρδου. Η υποστήριξη έγινε πιο πολύ με τη μορφή μίσθωσης μικρών ομάδων Νορμανδών μισθοφόρων, ώστε να ενισχύσουν την εξέγερση.
Έπειτα από μία περίοδο 30 ετών (1061-1091) οι Νορμανδοί κατέβαλαν τη Ρωμαϊκή προσπάθεια ανακατάληψης της Σικελίας. Ωστόσο η Σικελία και η Νότια Ιταλία δεν ενώθηκαν σε ένα βασίλειο παρά μόνο το 1130, που δημιούργησε ο ανιψιός του Ροβέρτου, ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας.
Μητρόδωρος ο Σκήψιος
Επισκόπηση
Ενδεχομένως πρόκειται για τον ίδιο Μητρόδωρο στον οποίο κάνει αναφορά ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέροντας τον ως μισορωμαίο καθώς ήταν ιδιαίτερα εχθρικός προς τους Ρωμαίους της εποχής. Ο Οβίδιος επίσης αναφέρει πως ο Μητρόδωρος ήταν δριμύς κατηγορός των Ρωμαίων, και τόσο πειστικός ώστε να προκαλεί αμφιβολίες και στους ίδιους τους Ρωμαίους.
Μνημονικές ικανότητες
Υπάρχουν πολλές αναφορές στον Μητρόδωρο από συγγραφείς της αρχαιότητας για την ιδιαίτερη ικανότητα μνήμης του, από Ρωμαίους συγγραφείς όπως ο Κικέρωνας, Κοϊντιλιανός και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος. Θεωρείται πως υπήρξε κεντρική προσωπικότητα στην διαμόρφωση της τέχνης της μνήμης, μια γενική ομάδα κανόνων και συμβάσεων σχετικά με την οργάνωση των αναμνήσεων, και βελτίωση της ανάκλησης πληροφοριών, και τον συνδυασμό και ανακάλυψη νέων ιδεών.
Βυζαντινο-Νορμανδικοί Πόλεμοι
Η πρώτη Νορμανδική εισβολή στα Βαλκάνια (1081-1085)
Έπειτα από την επιτυχή κατάκτηση της Κάτω Ιταλίας η Νορμανδική παράταξη, οδηγούμενη από τον Ροβέρτο Γυισκάρδο, δεν είδε λόγο να σταματήσει: η Ρωμανία παρήκμαζε και άλλο ακόμη και έδειχνε ώριμη για εισβολή. Επιπλέον κίνητρο που ωθούσε τους Νορμανδούς για κατάκτηση, ήταν η συνεχής υποστήριξη από τους Ρωμαίους των εξεγέρσεων εναντίον του Ροβέρτου Γυισκάρδου. Στα Βαλκάνια, το Δυτικό όριο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν γνωστό πως ήταν ευνοϊκό για ομάδες εξέγερσης. Όταν ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός ανέβηκε στον θρόνο του Βυζαντίου, οι πρώτες επείγουσες μεταρρυθμίσεις του -όπως η απόκτηση των αφιερωμάτων της Εκκλησίας, πράξη που πιο πριν δεν μπορούσε ούτε να σκεφτεί κανείς- αποδείχθηκαν πολύ μικρές για να σταματήσουν τους Νορμανδούς.
Οδηγούμενοι από τον άπληστο Ροβέρτο και τον γιο του Βοημούνδο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντο, οι Νορμανδικές δυνάμεις κατέλαβαν το Δυρράχιο και την Κέρκυρα και πολιόρκησαν τη Λάρισα στη Θεσσαλία. Ο Αλέξιος Α΄ υπέστη αρκετές ήττες, πριν μπορέσει να αντεπιτεθεί με επιτυχία. Το κατάφερε αυτό δίνοντας στον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας 360.000 χρυσά, ώστε να επιτεθεί στους Νορμανδούς στην Ιταλία. Αυτό ανάγκασε τον Γυισκάρδο να επικεντρωθεί στην άμυνα στο σπίτι του το 1083-1084. Επίσης ο Αυτοκράτορας εξασφάλισε τη συμμαχία του Ερρίκου κόμη του Μόντε Σαντ'Άντζελο, που ήλεγχε τη Χερσόνησο του Γκαργκάνο και χρονολογούσε τα έγγραφά του από τη βασιλεία του Αλεξίου Α΄. Επιπλέον μία νίκη των Ρωμαίων, με την αποφασιστική ενίσχυση των Βενετών, επέτρεψε στους Ρωμαίους να ανακαταλάβουν τις περιοχές στα Βαλκάνια, στις οποίες είχε εισβάλει ο φιλόδοξος Γυισκάρδος. Ο Νορμανδικός κίνδυνος έπαυσε προς το παρόν με το τέλος του Ροβέρτου το 1085.
Μητρόδωρος ο Σκήψιος
Μνημονικές ικανότητες
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος επιπλέον αναφέρει πως η τεχνική αυτή είχε αρχικά τελειοποιηθεί από τον Σιμωνίδη τον Κείο, και είχε μετέπειτα μεταφερθεί στον Μητρόδωρο, ενώ ο Κοϊντιλιανός περιγράφει πως ο Μητρόδωρος είχε την ικανότητα να θυμάται 360 διαφορετικά αστρολογικά σημεία των 12 ζωδίων μέσα από τα οποία κινείται ο Ήλιος, κατά τις συμβάσεις της εποχής. Γενικά είναι πιθανό πως ο Μητρόδωρος εξειδικεύονταν στην αστρολογία, και το σύνολο των 360 σημείων προκύπτει από την διαίρεση του ζωδιακού κύκου σε 36 δεκανούς όπου ο καθένας καλύπτει 10 μοίρες, και είχε βρει μια αριθμητική μέθοδο ώστε να μπορεί γρήγορα να υπολογίζει την τοποθεσία του οποιοδήποτε σημείου στον ουρανό από τον αριθμητικό δείκτη του.
Βυζαντινο-Νορμανδικοί Πόλεμοι
Η εξέγερση τη Αντιόχειας (1104-1140)
Κατά την Α΄ Σταυροφορία ένας μεγάλος αριθμός Νορμανδών ακολούθησε σε αυτό που έμοιαζε με μία μεγάλη εξερεύνηση στο άγνωστο, γεμάτο από γαίες και λάφυρα. Κατά την εκστρατεία οι Ρωμαίοι μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν, σε κάποιο βαθμό, τους Νορμανδούς μισθοφόρους για να νικήσουν τους Σελτζούκους σε πολυάριθμες μάχες. Οι Νορμανδοί αποδείχθηκαν επιδέξιοι στην κατάληψη πολλών πόλεων. Εκτιμάται ότι σε αντάλλαγμα ενός όρκου υποτέλειας, ο Αλέξιος Α΄ υποσχέθηκε γη γύρω από την πόλη της Αντιόχειας στον Βοημούνδο με σκοπό αυτός να δημιουργήσει ένα ενδιάμεσο υποτελές έδαφος και ταυτόχρονα να κρατήσει τον Βοημούνδο Α΄ μακριά από την Ιταλία. Όταν όμως η Αντιόχεια έπεσε, η Νορμανδοί αρνήθηκαν να την παραδώσουν και ο Βοημούνδος Α΄ έγινε πρίγκιπας της Αντιόχειας. Ωστόσο με τον καιρό η Ρωμαϊκή κυριαρχία εδραιώθηκε εκεί.
Μητρόδωρος ο Σκήψιος
Άλλες αναφορές
Υπάρχουν διάφορα άλλα αποσπάσματα της κλασικής γραμματείας όπου ο Μητρόδωρος εμφανίζεται ως πηγή γεωγραφικών και ιστορικών πληροφοριών. Ενδεχομένως πρόκειται για τον ίδιο, ή κάποιον συνωνόματο του επίσης από την πόλη Σκήψις.
Βυζαντινο-Νορμανδικοί Πόλεμοι
Η εξέγερση τη Αντιόχειας (1104-1140)
Τότε ο πάπας Ιννοκέντιος Β΄, φοβούμενος ότι αυτό σήμαινε τις Ρωμαϊκές προθέσεις ανάκτησης της Νότιας Ιταλίας και την απώλεια της επικυριαρχίας του επί των Νορμανδών, αφόρισε τον Αλέξιο Α΄ και απείλησε κάθε Λατίνο Χριστιανό, που υπηρετούσε στον Ρωμαϊκό στρατό, με την ίδια τιμωρία. Με το τέλος του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού το Νορμανδικό πριγκιπάτο της Αντιόχειας εξεγέρθηκε ακόμη μία φορά, επιτέθηκε στην Κύπρο και εισέβαλε στην Κιλικία, που επίσης εξεγέρθηκε. Η γρήγορη αντίδραση του ενεργητικού Μανουήλ Α΄ Κομνηνού επέτρεψε στους Ρωμαίους να επιβάλουν ένα πιο ευνοϊκό καθεστώς στην Αντιόχεια: το 1145 οι Νορμανδοί παρείχαν στη Ρωμανία μία μοίρα στρατού και επέτρεψαν Ρωμαϊκή φρουρά στην πόλη. Ως αντιστάθμισμα δόθηκαν στην πόλη εγγυήσεις προστασίας εναντίον επιθέσεων των Οθωμανών και ο Νουραντίν Ζανγκί αποτράπηκε από το να επιτεθεί στα βόρεια μέρη των Σταυροφορικών κρατών.
Μητρόδωρος ο Σκήψιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρολόγοι
Βυζαντινο-Νορμανδικοί Πόλεμοι
Η δεύτερη Νορμανδική κατάκτηση των Βαλκανίων (1147-1149)
Το 1147 η Ρωμανία με τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό αντιμετώπισε επίθεση από τον Ρογήρο Β΄ τον λεγόμενο βασιλιά της Σικελίας, που ο στόλος του κατέλαβε την Κέρκυρα και λεηλάτησε τη Θήβα και την Κόρινθο. Ωστόσο, παρά τον περισπασμό μίας επίθεσης Κουμάνων στα Βαλκάνια, το 1148 ο Μανουήλ Α΄ είχε τη συμμαχία του Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας και τη βοήθεια των Βενετών, που νίκησαν γρήγορα τον Ρογήρο Β΄ με τον ισχυρό στόλο τους. Περί το 1148 η πολιτική κατάσταση στα Βαλκάνια διαιρέθηκε σε δύο μερίδες, μία σύμμαχο των Ρωμαίων και Βενετών και μία με τους Νορμανδούς και τους Ούγγρους. Οι Νορμανδοί ήταν σίγουροι για τον επερχόμενο κίνδυνο, όταν το πεδίο σύγκρουσης θα μεταφερόταν από τα Βαλκάνια στην περιοχή τους στην Ιταλία. Το 1149 ο Μανουήλ Α΄ ανακατέλαβε την Κέρκυρα και ετοιμάστηκε να επιτεθεί στους Νορμανδούς, ενώ ο Ρογήρος Β΄ έστειλε τον Γεώργιο Αντιοχέα με στόλο 40 πλοίων να λεηλετήσει τα προάστια της Κωνσταντινούπολης. Ο Μανουήλ Α΄ είχε ήδη συμφωνήσει με τον Κορράδο Γ΄ σε μία κοινή εκστρατεία και διαμερισμό της Νότιας Ιταλίας και της Σικελίας. Η ανανέωση της συμμαχίας με τη Γερμανία παρέμεινε ο κύριος προσανατολισμός της εξωτερικής πολιτικής του Μανουήλ Α΄ ως το τέλος της βασιλείας του, παρά τη βαθμιαία απόκλιση των ενδιαφερόντων μεταξύ του Αυτοκράτορα και της Γερμανίας μετά το τέλος του Κορράδου Γ΄. Ωστόσο, ενώ ο Μανουήλ Α΄ ήταν στη Βαλόνα σχεδιάζοντας την επίθεση διαμέσου της Αδριατικής, οι Σέρβοι εξεγέρθηκαν, θέτοντας σε κίνδυνο τις Ρωμαϊκές βάσεις στην Αδριατική.
Το 1154 απεβίωσε ο Ρογήρος Β΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γουλιέλμος Α΄ της Σικελίας. Το τέλος του Ρογήρου Β΄, οι διάσπαρτες εξεγέρσεις εναντίον του διαδόχου του στη Σικελία και την Απουλία, η παρουσία προσφύγων από την Απουλία στην Αυλή της Ρωμανίας και η αποτυχία του Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας να συμφωνήσει με τους Νορμανδούς, ενθάρρυναν τον Μανουήλ Α΄ να χρησιμοποιήσει το πλεονέκτημα των πολλών ασταθειών που υπήρχαν στην Ιταλική χερσόνησο. Έτσι έστειλε τον Μιχαήλ Παλαιολόγο και τον Ιωάννη Δούκα, που έφεραν τον τίτλο του σεβαστού, με Ρωμαϊκό στρατό, 10 Ρωμαϊκά πλοία και μεγάλες ποσότητες χρυσού για την κατάκτηση της Απουλίας (1155). Οι δύο στρατηγοί εμπιστεύτηκαν να λάβουν τη συμμαχία του Φρειδερίκου Α΄, μια και ήταν εχθρικός προς τους Νορμανδούς της Σικελίας και βρισκόταν νότια των Άλπεων την εποχή αυτή. Εκείνος όμως αρνήθηκε, διότι ο αποθαρρημένος στρατός του επιθυμούσε να επιστρέψει βόρεια των Άλπεων το συντομότερο. Παρ'όλα αυτά, με τη βοήθεια των δυσαρεστημένων τοπικών βαρόνων, όπως ο κόμης Ροβέρτος Γ΄ του Λοριτέλλο, η εκστρατεία του Μανουήλ Α΄ επέτυχε εντυπωσιακά γρήγορη πρόοδο, καθώς η Νότιος Ιταλία ξεσηκώθηκε σε εξέγερση εναντίον του στέμματος της Σικελίας και του αδοκίμαστου Γουλιέλμου Α΄. Εκεί ακολούθησε μία σειρά θεαματικών επιτυχιών, καθώς πολυάριθμα οχυρά παραδίδονταν στους Ρωμαίους με τη βία ή με το δέλεαρ του χρυσού.
Ο Γουλιέλμος και ο στρατός του αποβιβάστηκαν στη χερσόνησο και κατέστρεψαν τον Ελληνικό στόλο (4 πλοία) και στρατό στο Μπρίντιζι στις 8 Μαΐου 1156 και ανέκτησαν το Μπάρι. Ο πάπας Αδριανός Δ΄ συμφώνησε στο Μπενεβέντο στις 18 Ιουνίου 1156 με τον Γουλιέλμο Α΄ (Συμφωνία του Μπενεβέντο) εγκαταλείποντας τους εξεγερθέντες και επιβεβαιώνοντας τον Γουλιέλμο Α΄ ως βασιλιά. Το θέρος του 1157 ο Γουλιέλμος Α΄ έστειλε στόλο 164 πλοίων, που μετέφεραν 10.000 άνδρες, να λεηλατήσουν την Εύβοια και τον Αλμυρό. Τέλος το 1158 έκανε ειρήνη με τους Έλληνες.
Η τρίτη Νορμανδική κατάκτηση των Βαλκανίων (1185-1186)
Αν και οι τελευταίες εισβολές και η πρόσφατη μεγάλης κλίμακας σύγκρουση μεταξύ των δύο δυνάμεων κράτησε λιγότερο από δύο έτη, η τρίτη Νορμανδική εισβολή ήλθε κοντά ακόμη και στην άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός επέτρεψε στους Νορμανδούς να προχωρήσουν σχετικά ανενόχλητοι προς τη Θεσσαλονίκη.
Ενώ ο κυβερνήτης της Δαβίδ Κομνηνός έκανε μερικές προετοιμασίες σε αναμονή της Νορμανδικής επίθεσης, όπως η ενίσχυση των τειχών της πόλης και η ανάθεση της άμυνας σε τέσσερις μοίρες στρατού, οι προφυλάξεις αποδείχθηκαν ανεπαρκείς. Μόνο μία από τις τέσσερις μοίρες συνεπλάκησαν στην πράξη με τους Νορμανδούς, με αποτέλεσμα η πόλη να αιχμαλωτισθεί σχετικά εύκολα από τις Νορμανδικές δυνάμεις. Όταν αυτές απέκτησαν τον έλεγχο της πόλης, λεηλάτησαν τη Θεσσαλονίκη. Ο λαός της Κωνσταντινούπολης αγανάκτησε, διαμέλισε τον Ανδρόνικο Α΄ και τοποθέτησε τον Ισαάκιο Β΄ Άγγελο στον θρόνο. Έπειτα από αυτό ένα Ρωμαϊκό σώμα στρατού υπό τον Αλέξιο Βρανά, νίκησε αποφασιστικά τους Νορμανδούς στη μάχη του Δημητρίτζη. Μετά από αυτή τη μάχη η Θεσσαλονίκη σύντομα ανακτήθηκε και οι Νορμανδοί απωθήθηκαν πίσω στην Ιταλία. Η μόνη εξαίρεση ήταν η παλατινή κομητεία της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου, που παρέμεινε στα χέρια του Νορμανδού ναυάρχου Μαργαριτόνε του Μπρίντιζι και των διαδόχων του ως το 1479.
Οι συνέπειες
Με τους Νορμανδούς ανίκανους να λάβουν τα Βαλκάνια, η προσοχή τους στράφηκε στις υποθέσεις τους με τη υπόλοιπη Ευρώπη. Οι Ρωμαίοι εν τω μεταξύ δεν είχαν -έπειτα από τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό- τη θέληση ή την υποδομή για να ανακτήσουν την Ιταλία. Μετά την τρίτη εισβολή, η επιβίωση της Αυτοκρατορίας έγινε πιο σημαντικό στους Ρωμαίους απ' ότι μία επαρχία στην άλλη πλευρά της Αδριατικής. Το τέλος του Γουλιέλμου Α΄, που ήταν άτεκνος, έριξε το βασίλειο σε αστάθεια και αναστάτωση, ώσπου το 1194 οι Χοενστάουφεν έλαβαν την εξουσία. Αυτοί αντικαταστάθηκαν το 1266 από τους Καπετίδες-Ανζού. Οι επόμενοι βασιλείς της Σικελίας(-Νάπολης) συνέχισαν την Νορμανδική πολιτική και επέκτειναν την κυριαρχία τους στα Ιόνια νησιά και την Ελλάδα μετά το 1204, καταλαμβάνοντας την Κέρκυρα το 1260, την παλατινή κομητεία της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου, το δεσποτάτο της Ηπείρου και άλλες περιοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεμοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Ρουπελιώτης
Ο Ρουπελιώτης είναι δροσερός και ξηρός βόρειος άνεμος, που ακολουθεί την κοιλάδα του Στρυμόνα και φτάνει στον Στρυμονικό κόλπο. Ο Ρουπελιώτης πνέει 50 μέρες το χρόνο, ενώ όταν είναι βίαιος η ένταση του ξεπερνάει τους 8 βαθμούς της κλίμακας Μποφόρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα) Κατηγορία:Κλίμα στην Ελλάδα Κατηγορία:Άνεμοι
Σήιος Σαλούστιος
Ο Λεύκιος Σήιος Ερένιος Σαλούστιος, λατιν.: Lucius Seius Herennius Sallustius (απεβ. το 227 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής το 227. Ήταν γιος του Σήιου (γενν. π. 155) και της συζύγου του Ερενίας Ορβιάνας (γενν. π. 160) και εγγονός του Πόπλιου Σηίου Φουσκιανού από τον πατέρα.
Ο Σαλούστιος ήταν πεθερός τού Αυτοκράτορα Σεβήρου Αλέξανδρου και ανέβηκε στον βαθμό τού καίσαρα, πιθανώς όταν η κόρη του, Σαλλούστια Ορβιάνα, παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα το 225. Έκανε απόπειρα κατά της ζωής τού γαμπρού του και ως αποτέλεσμα εκτελέστηκε δύο χρόνια αργότερα. Η κόρη του εξορίστηκε στη Λιβύη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
2000 +1 Στιγμές
Το 2000+1 Στιγμές είναι ελληνική δραματική ταινία του 2000, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Δημήτρη Αθανίτη. Η πλκοή ταινίας επικεντρώνεται στην νύχτα της παραμονής του Μιλλένιουμ, την πρωτοχρονιά δηλαδή του έτους 2000 και τις πορείες οκτώ ανθρώπων που διασταυρώνονται στους δρόμους της Αθήνας με τρόπο απροσδόκητο και δραματικό. Ένας επιχειρηματίας δέχεται έναν ακραίο εκβιασμό, ένα παιδί προσπαθεί να επιβιώσει στον δρόμο, ένας άνεργος δέχεται να γίνει δολοφόνος, μία νέα γυναίκα μαθαίνει ότι είναι έγκυος από τον εραστή της. Έλαβε και Διάκριση Ποιότητας από το ΥΠΠΟ το 2001.
Κριτικές
Η ταινία συνθέτει ένα πορτραίτο της Αθήνας και του πλανήτη στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή, καθώς σκηνές με ντοκουμέντα από όλο τον κόσμο παρεμβάλλονται ανάμεσα στις ιστορίες. Αυτό γίνεται χωρίς να διασπάται η ιστορία, μέσα από τις τηλεοράσεις που παίζουν παντού και παρακολουθούν στην ροή της αφήγησης, τα πρόσωπα της ταινίας. Οι 2000+1 Στιγμές είναι το πρώτο μέρος μια τριλογίας του σκηνοθέτη για την Αθήνα, που ξεκινά με την Αθήνα των προσδοκιών του Μιλένιουμ στις 2000+1 Στιγμές, συνεχίζεται με την Αθήνα της ευφορίας των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 στην Πόλη των Θαυμάτων και ολοκληρώνεται με την Αθήνα της κρίσης στις Τρεις Μέρες Ευτυχίας.
Καστ
Βίκυ Βολιώτη (ερωμένη)
Ιερώνυμος Καλετσάνος (άνεργος)
Μαρία Πρωτόππαπα (η γυναίκα του)
Δημοσθένης Παπαδόπουλο ς (φοιτητής)
Μαριάννα Κάλμπαρη (σύζυγος)
Αντώνης Ραμπαούνης (επιχειρηματίας)
Θοδωρος Γράμψας (άνθρωπος στο γραφείο)
Αλέξανδρος Μήτσης (αγόρι)
Δημήτρης Αστεριάδης (ηλικιωμένος)
Φίλιππος Λάζαρης (ταξιτζής)
Ελευθερία Σαπουτζή (φίλη)
Μαρία Σιδέρη (γραμματέας)
Γέφυρα Δασυλλίου
Το 1995 η γέφυρα δηλώθηκε ως προστατευόμενο μνημείο.
2000 +1 Στιγμές
Καστ
Ζωή Γαιτανίδη (γυναίκα στην κουζίνα)
Γιάννης Στεφόπουλος (φωνή στην τηλεόραση)
Γέφυρα Δασυλλίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Δασυλλιου
2000 +1 Στιγμές
Καστ
Βασίλης ΝΙκολαίδης (παρουσιαστής)
Ιωάννα Μαυρέα (φίλη συζύγου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αθανίτη Κατηγορία:Ταινίες με παράλληλες ιστορίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα
Νάνοι του Βρότσουαφ
μικρογραφία| Μνημείο της Πορτοκαλί Εναλλακτικής (ο παππούς νάνος στέκεται στην άκρη ενός ανθρώπινου δακτύλου) Οι νάνοι του Βρότσουαφ (πολωνικά: Wrocławskie krasnale), ή καλικάντζαροι του Βρότσουαφ, είναι μικρά ειδώλια (20-30 εκ.) που πρωτοεμφανίστηκαν στους δρόμους του Βρότσουαφ της Πολωνίας το 2005. Έκτοτε, ο αριθμός τους αυξάνεται συνεχώς και σήμερα θεωρούνται τουριστικό αξιοθέατο. Σε όσους θέλουν να συνδυάσουν τα αξιοθέατα στο Βρότσουαφ με το «Κυνήγι νάνων» προσφέρονται ειδικά φυλλάδια με χάρτη και λογισμικό εφαρμογών για κινητά για έξυπνα τηλέφωνα. Τον Απρίλιο του 2019, υπήρχαν ήδη 600 νάνοι στην πόλη. Έξι βρίσκονται έξω από την πόλη στο εργοστάσιο της LG στο Μπισκουπίτσε Ποντγκούρνε.
Ιστορία
Το 2001, για τον εορτασμό της Πορτοκαλί Εναλλακτικής (πολωνικό αντικομμουνιστικό κίνημα), τοποθετήθηκε επίσημα ένα μνημείο ενός καλικάντζαρου (σύμβολο του κινήματος) στην οδό Σφιντνίτσκα, όπου γίνονταν οι συγκεντρώσεις της ομάδας. Το 2003, ο Δήμαρχος του Βρότσουαφ, σε μια προσπάθεια να συνεχίσει τη νέα παράδοση, αποκάλυψε μια μικρή πλάκα στην πόρτα του Μουσείου των Νάνων. Βρίσκεται στο ύψος των ανθρώπινων γονάτων στον τοίχο μιας ιστορικής κατοικίας που ονομάζεται Γιας (Jaś), η οποία βρίσκεται ανάμεσα στην Πλατεία της Αγοράς και την Εκκλησία της Αγίας Ελισάβετ.
Τα ειδώλια των νάνων, που είναι μικρότερα από το μνημείο της Πορτοκαλί Εναλλακτικής στην οδό Σφιντνίτσκα, τοποθετήθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης. Τα πρώτα πέντε, σχεδιασμένα από τον Τόμας Μότσεκ, απόφοιτο της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Βρότσουαφ, τοποθετήθηκαν τον Αύγουστο του 2005.
Μια τελετή αποκάλυψης δύο άλλων νάνων έλαβε χώρα την ημέρα της 18ης Ιουνίου 2008. Βρίσκονταν στην οδό Σφιντνίτσκα, δίπλα στο W-skers: ένας νάνος σε αναπηρικό καροτσάκι. Οι φιγούρες αντιπροσωπεύουν δύο νάνους με ειδικές ανάγκες: τον κωφάλαλο και τον τυφλό. Αποτελούν μέρος της εκστρατείας Wrocław Without Barriers, η οποία στοχεύει να επιστήσει την προσοχή στα άτομα με ειδικές ανάγκες που ζουν στο Βρότσουαφ. Πέντε μέρες αργότερα, στην Αιματολογική και Παιδιατρική Ογκολογική Κλινική στο Βρότσουαφ, τοποθετήθηκε ένας άλλος νάνος. Ήταν η τρίτη γυναίκα νάνος, η Μαζένκα (Marzenka), της οποίας το σχέδιο βασίστηκε στο λογότυπο της φιλανθρωπικής οργάνωσης Mam marzenie.
Το Φεστιβάλ Νάνων πραγματοποιείται στο Βρότσουαφ κάθε χρόνο τον Σεπτέμβριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρότσουαφ Κατηγορία:Ειδώλια Κατηγορία:Αρχιτεκτονική τοπίου Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Βρότσουαφ Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία
Ούφε Μπεκ
Ο Ούφε Μάνικ Μπεκ (δανικά: Uffe Manich Bech, 13 Ιανουαρίου 1993) είναι Δανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος ή δεύτερος επιθετικός.
Πρώτα χρόνια
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Χέλερουπ ΙK, από την οποία στην ηλικία των 13 ετών μετακόμισε στη Λίγκμπι. Σε όλη τη διάρκεια της νεανικής σταδιοδρομίας του πήρε άφθονο χρόνο στις μικρές εθνικές ομάδες της Δανίας, όπου πολλές φορές ήταν ο κορυφαίος σκόρερ. Ήδη στην ηλικία των 15 ετών ο Μπεκ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη Λίγκμπι. Θεωρήθηκε μεγάλο ταλέντο και πέρασε από δοκιμαστικά, μεταξύ άλλων στις Μπλάκμπερν Ρόβερς και Χερενεφέιν το 2009. Υπέγραψε ένα νέο τριετές συμβόλαιο με τη Λίγκμπι τον Αύγουστο του 2010.
Λίνγκμπι Μπόλντκλουμπ
Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του στη Σουπερλίγκα Δανίας την 1η Αυγούστου 2010, σε έναν αγώνα εναντίον της Σίλκεμποργκ, όπου αγωνίστηκε στα τελευταία 5 λεπτά ερχόμενος από τον πάγκο.
Στις 13 Φεβρουαρίου 2011 δημοσιεύθηκε από τη Λίγκμπι ότι θα τον έστελνε στο Αμβούργο, όπου θα του επέτρεπαν να προπονηθεί με το σύλλογο, ώστε να δοκιμαστεί από έναν μεγάλο σύλλογο. Ο Μπεκ πήρε σταδιακά όλο και περισσότερο χρόνο συμμετοχής με τη Λίνγκμπι. Ειδικά μετά από έναν αγώνα εναντίον της Μίντιλαντ τον Απρίλιο του 2011, όπου ο Μπεκ αντικατέστησε τον Μπόισεν στο 70ο λεπτό και λίγα λεπτά αργότερα σκόραρε για την τελική νίκη με 1-0. Ο Μπεκ κέρδισε το βραβείο «Ταλέντο U19 της χρονιάς στη Δανία» το 2011, που απονεμήθηκε από τη Δανική Ποδοσφαιρική Ένωση.
Προήχθη επίσημα στην πρώτη ομάδα το καλοκαίρι του 2012. Μόλις έξι μήνες αργότερα επέκτεινε το συμβόλαιο του μέχρι το 2014. Ο ταλαντούχος επιθετικός παίκτης εντυπωσίασε στην τελευταία του σεζόν. Μετά από μια φανταστική μισή σεζόν το 2012/13, με 17 αγώνες πρωταθλήματος και 5 γκολ, ο Μπεκ είχε προσελκύσει πολλούς συλλόγους. Αγωνίστηκε με τη Λίγκμπι μέχρι τον Ιανουάριο του 2013, οπότε μετακινήθηκε στη Νόρτζελαντ.
Νόρντζελαντ
Στις 22 Ιανουαρίου 2013 μετακινήθηκε στη Νόρτζελαντ με συμβόλαιο 3,5 ετών. Μετά την άφιξή του έπαιξε σε 5 αγώνες στο πρώτο μισό της σεζόν, προτού τραυματιστεί επί μακρόν. Οι τραυματισμοί συνεχίστηκαν για το νεαρό παίκτη και χειρουργήθηκε στο μηνίσκο του τον Αύγουστο του 2013. Ωστόσο κατάφερε να επιστρέψει στις προπονήσεις μόλις ένα μήνα αργότερα και έκανε την επιστροφή του τον Οκτώβριο. Αλλά μία εβδομάδα μετά την επιστροφή του τραυματίστηκε και πάλι στο γόνατό του. Είχε μια κακή αρχή στο νέο του σύλλογο, καθώς έπαιξε μόλις σε 11 αγώνες, σημειώνοντας 2 γκολ τη σεζόν 2013-14.
Παρ' όλους τους τραυματισμούς, η γερμανική Μάιντς ήταν έτοιμη να υπογράψει τον Μπεκ το καλοκαίρι του 2014, ωστόσο η προσφορά της ήταν χαμηλή για τη Νόρτζελαντ, η οποία την απέρριψε. Ο Μπεκ είχε καλή απόδοση τη σεζόν 2013-14. Έπαιξε σε 27 αγώνες πρωταθλήματος και σημείωσε 10 γκολ. Σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης της Δανίας, η Μίντιλαντ προσπάθησε να επεκτείνει το συμβόλαιο με τον Μπεκ το Φεβρουάριο του 2015. Στο τέλος της σεζόν ο Μπεκ υπέφερε πάλι από προβλήματα στο γόνατο. Αποκάλυψε ότι ήρθε η ώρα για μια αλλαγή και ήθελε να κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός με κάποιες νέες προκλήσεις.
Αννόβερο 96
Στις 8 Ιουλίου 2015 ο Μπεκ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με το Αννόβερο 96, που αγωνιζόταν στην Μπούντεσλιγκα. Στις 28 Νοεμβρίου 2015 σημείωσε το πρώτο γκολ του στη Μπούντεσλιγκα, στην εντός έδρας νίκη με 4-0 επί της προσφάτως προβιβασμένης Ίνγκολστατ 04.
Η πρώτη σεζόν του Μπεκ στο Αννόβερο σηματοδοτήθηκε από τραυματισμούς και τον Απρίλιο του 2016 υπέστη ρήξη τένοντα στο γόνατο του, κάτι που τον απέκλεισε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Κατέληξε να είναι εκτός δράσης μέχρι το Δεκέμβριο του 2016. Η σεζόν 2016-17 ήταν γεμάτη από τραυματισμούς για τον Μπεκ, που δεν βρήκε πολύ χρόνο συμμετοχής, καθώς αγωνίστηκε μόνο σε 7 αγώνες.
Γκρόιτερ Φυρτ (δανεισμός)
Στις 31 Ιανουαρίου 2018 μετακινήθηκε με δανεισμό στη Γκρόιτερ Φυρτ της 2. Μπούντεσλιγκα, μέχρι το τέλος της σεζόν 2017-18.
Μπρόντμπυ ΙΦ (δανεισμός)
Στις 31 Αυγούστου 2018 εντάχθηκε με δανεισμό στη δανική Μπρόντμπυ μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2018, με τη δυνατότητα μόνιμης μετακίνησης στο τέλος του πρώτου μισού της σεζόν. Αφού υπέστη έναν τραυματισμό στα πρώτα λεπτά ενός αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Κοπεγχάγης και ακολούθως δεν αγωνίστηκε για περισσότερο από ένα μήνα, η Μπρόντμπυ αποφάσισε να μην ενεργοποιήσει την επιλογή αγοράς και ο Μπεκ επέστρεψε στο Αννόβερο.
Παναθηναϊκός
Στις 13 Αυγούστου 2019, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό.
Εκκλησία Αγίου Νικολάου (Δίπορο Γρεβενών)
Η Εκκλησία Αγίου Νικολάου Διπόρου είναι ελληνική ορθόδοξη εκκλησία στο Δίπορο Γρεβενών.
Η εκκλησία ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του 18ο αιώνα. .
Εντός της εκκλησίας φυλάσσονται πολύτιμες τοιχογραφίες, οι οποίες χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Νικόλαο
Ντμίτρι Γκορντόν
Ο Ντμίτρι Ιλίτς Γκορντόν (Дмитрий Ильич Гордон, Дмитро Ілліч Гордон, Ντμιτρό Ιλλίτς Χορντόν, γενν. 21 Οκτωβρίου 1967, Κίεβο, Ουκρανική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Ουκρανός δημοσιογράφος, συνεντευκτής, πολιτικός και τραγουδιστής. Από τον Ιούνιο του 1995 διατελεί αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Λεωφόρος» (αργότερα «Λεωφόρος Γκορντόν»). Τον Ιούνιο του 2019, ο Γκορντόν έγινε επικεφαλής της εκλογικής έδρας του κόμματος Δύναμη και Τιμή.
Βιογραφία
Ο Ντμίτρι Γκορντόν γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1967 στο Κίεβο σε μια εβραϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του, Ιλιά Γιάκοβλεβιτς Γκορντόν, ήταν πολιτικός μηχανικός και η μητέρα του, Μίνα Νταβίντοβνα Γκορντόν, ήταν μηχανικός-οικονομολόγος. Ξεκίνησε το σχολείο σε ηλικία έξι ετών και το τελείωσε στα 15. Στα σχολικά του χρόνια διάβαζε πολύ, ενδιαφέρθηκε για την ιστορία της Οκτωβριανής Επανάστασης, του Εμφυλίου και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ενδιαφερόταν επίσης για το θέατρο, τη σύγχρονη μουσική και το ποδόσφαιρο. Όταν ήταν στην πέμπτη δημοτικού, έγραψε περίπου εκατό γράμματα σε διάσημους ανθρώπους ζητώντας τους να του στείλουν φωτογραφίες τους με το αυτόγραφο τους. Πήρε δύο απαντήσεις: από τον Λεονίντ Ουτιόσοφ και τον Ιωσήφ Κομπζόν.
Το 1988 αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Πολιτικών Μηχανικών του Κιέβου. Στο δεύτερο έτος του άρχισε να συνεργάζεται με τις κορυφαίες εφημερίδες του Κιέβου. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του δημοσίευσε στις καλύτερες ουκρανικές εφημερίδες όπως "Απογευματινό Κίεβο", "Λάβαρο της Κομσομόλ", "Νέα Ουκρανία", "Αθλητική Εφημερίδα", "Νέα Φρουρά", "Λάβαρο του Κομμουνισμού" και "Κομσομόλσκαγια Πράβντα". Μετά την αποφοίτηση του, ο Γκορντόν εργάστηκε για τις εφημερίδες "Απογευματινό Κίεβο", "Δελτίο Κιέβου" και "Πανουκρανικό Δελτίο".
Από το 1995, επιμελείται τη δική του εφημερίδα, τη "Λεωφόρο" (από το 2005 "Λεωφόρος Γκορντόν"). Σήμερα στην Ουκρανία η «Λεωφόρος Γκορντόν» είναι μια από τις πιο δημοφιλείς εφημερίδες με μεγάλη κυκλοφορία. Οι αναγνώστες της ανέρχονται σε πάνω από 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους στη Ρωσία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Γερμανία.
Τον Ιούνιο του 2019, ένα μήνα πριν από τις ουκρανικές κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιουλίου 2019, ο Γκορντόν έγινε επικεφαλής της εκλογικής έδρας του κόμματος Δύναμη και Τιμή.
Ο Γκορντόν είναι πατέρας επτά παιδιών. Ο μεγαλύτερος του γιος Ροστισλάβ (γενν. 1992), είναι φοιτητής του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Κιέβου. Ο δεύτερος του γιος Ντμίτρι (γενν. 1995), είναι τέσσερις φορές πρωταθλητής Ευρώπης στο ενιαίο άθλημα μάχης στην ηλικιακή ομάδα νέων. Είναι επίσης συνθέτης ορχηστρικής μουσικής και παίζει πιάνο. Από το 2012 είναι φοιτητής του Μουσικού Κολλεγίου Μπέρκλι στη Βοστώνη. Η Γιελιζαβέτα (γενν. 1999) και ο Λεβ (γενν. 2001) είναι μαθητές σχολείου. Η νυν σύζυγος του είναι η Αλέσια Μπάτσμαν. Μαζί έχουν τρεις κόρες: τη Σάντα (γενν. 2012), την Αλίσα (γενν. 2016) και την Λιάνα (γενν. 2019).
Εναντίον του Ντμίτρι Γκορντόν, που δεν είναι Ρώσος υπήκοος, άνοιξε ποινική υπόθεση από την Ρωσική Ερευνητική Επιτροπή. Οι ρωσικές αρχές κατηγόρησαν τον Γκορντόν για διάδοση ψεύτικων πληροφοριών για τον ρωσικό στρατό.
Καριέρα
Ο Γκορντόν συνδυάζει τη δουλειά του στην εφημερίδα "Λεωφόρος Γκορντόν" με την έκδοση των δικών του βιβλίων. Μέχρι στιγμής έχουν εκδοθεί περισσότερα από 39 βιβλία, μεταξύ των οποίων το «The Heroes of Interlunation» σε οκτώ τόμους. Ο Γκορντόν είναι επίσης συγγραφέας του τηλεοπτικού προγράμματος «Επίσκεψη στου Ντμίτρι Γκορντόν» (στην ουκρανική τηλεόραση από το 2000). Πάνω από 500 διασημότητες υπήρξαν επισκέπτες του προγράμματος: ποιητές, συγγραφείς, καλλιτέχνες, σκηνοθέτες, δημόσια πρόσωπα, πολιτικοί και αθλητές, ανάμεσά τους ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο Σεργκέι Χρουστσόφ, ο Νικολάι Αμόσοφ, ο Γιεβγκένι Γιεβτουσένκο, ο Βιτάλι Κορότιτς, ο Ρόμαν Βικτιούκ, ο Βίκτορ Τσερνομίρντιν, ο Λεονίντ Κραβτσούκ και ο Νικίτα Μιχαλκόφ. Εκτός από τη δημοσιογραφία, ο Γκορντόν είναι παθιασμένος με τη σύγχρονη μουσική. Ηχογράφησε περίπου 60 τραγούδια και κυκλοφόρησε έξι άλμπουμ. Έκανε 8 βίντεο κλιπ με τους Βαλέρι Λεόντιεφ, Αλεξάντρ Ροζενμπάουμ, Ταμάρα Γκβερντσιτέλι, Νατάλια Μογκιλέφσκαγια, Νατάλια Μπουτσίνσκαγια και σόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραίοι της Ουκρανίας Κατηγορία:Ουκρανοί δημοσιογράφοι
Χούλνα
Η Χούλνα (খুলনা) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Μπανγκλαντές. Είναι η διοικητική έδρα της επαρχίας Χούλνα και της Διαίρεσης Χούλνα. Στην απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 663.342 κατοίκων. η μητροπολιτική περιοχή είχε πληθυσμό είχε πληθυσμό 1.022.000 κατοίκων σε εκτίμηση του 2014.
Είναι παλαιά ποτάμια πόλη στους ποταμούς Ρούπσα και Μποϊρόμπ. Είναι σημαντικό κομβικό σημείο της εγχώριας βιομηχανίας και φιλοξενεί πολλές εθνικές εταιρείες. Εξυπηρετείται από το Λιμάνι της Μόνγκλα, το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μπανγκλαντές
Οβίνιος Κάμιλος
Ο Οβίνιος Κάμιλος, λατιν.: Ovinius Camillus, φέρεται να ήταν Ρωμαίος σφετεριστής κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Αλέξανδρου Σεβήρου. Οι περισσότεροι μελετητές σήμερα θεωρούν ότι δεν ήταν υπαρκτό πρόσωπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Ταυρίνιος
Ο Ταυρίνιος, λατιν.: Taurinius, (επίσης αποκαλούμενος Ταυρίνος) ήταν ένας Ρωμαίος σφετεριστής, που επαναστάτησε εναντίον τού Σεβήρου Αλέξανδρου το 232. Ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, από τις λεγεώνες που στάθμευαν στη ρωμαϊκή Μεσοποταμία, όταν επαναστάτησαν λόγω της εισβολής των Σασσανιδών το 229. Η εξέγερσή του καταπνίγηκε γρήγορα από τον Σ. Αλέξανδρο, στα τέλη τού θέρους τού 232μ.Χ. και πνίγηκε στον Ευφράτη, ενώ προσπαθούσε να διαφύγει στην επικράτεια των Σασσανιδών.
Ιστορία
Το 229μ.Χ., επί Αυτοκράτορα Σεβήρου Αλεξάνδρου, οι Σασσανίδες εισέβαλαν στη Ρωμαϊκή Μεσοποταμία. Αυτό οδήγησε σε μία εξέγερση το 232μ.Χ. από την επαρχιακή φρουρά. Κατά τη διάρκεια αυτής της εξέγερσης, ο Φλάβιος Ηράκλειος σκοτώθηκε και η λεγεώνα ανακήρυξε τον Ταυρίνιο αυτοκράτορα. Στα τέλη τού θέρους τού 232μ.Χ. ο Αλέξανδρος έφτασε για να συντρίψει την εξέγερση. Ο Ταυρίνιος τράπηκε σε φυγή και πνίγηκε, ενώ προσπαθούσε να περάσει τον Ευφράτη και να μεταβεί στην επικράτεια των Σασσανιδών.
Ιστοριογραφία
Το Eπιτομή των Καισάρων τον αναφέρει ως Ταυρίνιο και λέει ότι επαναστάτησε ενάντια στον Αυτοκράτορα Σεβήρο Αλέξανδρο και ανακηρύχθηκε αύγουστος. Λέγεται ότι ρίχτηκε στον Ευφράτη εξαιτίας τού φόβου προς τον Σεβήρο Αλέξανδρο. Σημειώνεται ότι αυτή είναι η μόνη αναφορά οποιουδήποτε γεγονότος κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Σ. Αλεξάνδρου, που έγινε στο έργο Eπιτομή των Καισάρων. Ο Ζωναράς κάνει παρόμοια αναφορά σε αυτόν, αλλά τον αναφέρει ως Ταύρο. Ο Ταυρίνιος δεν έλεγξε κάποιο νομισματοκοπείο, επομένως δεν υπάρχουν νομισματικά στοιχεία της εξέγερσής του. Αν και αναφέρεται στο Eπιτομή των Καισάρων, ο Ταυρίνιος απουσιάζει αισθητά από το Περί των Καισάρων τού Aυρήλιου Βίκτωρα, και από τοΣύντομη Ρωμαϊκή Ιστορία τού Eυτρόπιου, και δεν βρίσκεται σε καμία άλλη λογοτεχνική ή επιγραφική μαρτυρία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Μάρκος Φούριος Κάμιλλος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6d/Marcus_Furius_Camillus_arriveert_in_Rome%2C_RP-P-1884-A-7888.jpg/220px-Marcus_Furius_Camillus_arriveert_in_Rome%2C_RP-P-1884-A-7888.jpg|μικρογραφία| Ο Κάμιλλος φθάνει στη [[Ρώμη.]]
Ο Μάρκος Φούριος Κάμιλλος, λατιν.: Marcus Furius Camillus, (π. 446 – 365 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός και πολιτικός της τάξης των πατρικίων. Σύμφωνα με τον Λίβιο και τον Πλούταρχο, ο Καμίλλος θριάμβευσε τέσσερις φορές, έγινε πέντε φορές δικτάτορας και τιμήθηκε με τον τίτλο τού δεύτερου ιδρυτή της Ρώμης.
Πρώιμη ζωή
Ο Κάμιλλος ανήκε στο γένος των Φουρίων Καμίλλων, η καταγωγή των οποίων ήταν στη λατινική πόλη Tούσκουλον. Αν και αυτή η πόλη ήταν σκληρός εχθρός των Ρωμαίων τη δεκαετία του 490 π.Χ., αφότου και οι Βόλσκοι και οι Αίκουοι άρχισαν αργότερα να διεξάγουν πόλεμο εναντίον της Ρώμης, το Τούσκουλουν προσχώρησε στη Ρώμη, σε αντίθεση με τις περισσότερες λατινικές πόλεις. Σύντομα, οι Φούριοι ενσωματώθηκαν στη ρωμαϊκή κοινωνία, συσσωρεύοντας μία μακρά σειρά αξιωμάτων. Έτσι οι Φούριοι είχαν γίνει μία σημαντική ρωμαϊκή οικογένεια από τη δεκαετία του 450.
Ο πατέρας τού Κάμιλλου ήταν ο Λεύκιος Φούριος Μεδουλίνος, ένας "πατρίκιος τριβούνος με υπατικές εξουσίες". Ο Κάμιλλος είχε περισσότερα από τρία αδέλφια: ο μεγαλύτερος ήταν ο Λεύκιος ο νεότερος, ο οποίος ήταν ύπατος και τριβούνος με υπατικές εξουσίες. Το λατινικό ουσιαστικό camillus υποδήλωνε ένα παιδί βοηθό (ακόλουθο) σε θρησκευτικές τελετουργίες. Κατά τη βρεφική ηλικία του Κάμιλου, ο συγγενής του Κόιντος Φούριος Πάκουλος ήταν ο Ρωμαίος μέγιστος αρχιερέας.
Οι «στρατιωτικοί τριβούνοι με υπατική εξουσία» (tribuni militum consulari potestate) ή υπατικοί τριβούνοι, ήταν τριβούνοι που εκλέγοντο με υπατική εξουσία κατά τη λεγόμενη Αντιπαράθεση των Τάξεων στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Υπατικοί τριβούνοι υπηρέτησαν το 444 π.Χ. και στη συνέχεια συνεχώς από το 408 π.Χ. έως το 394 π.Χ. και ξανά από το 391 π.Χ. έως το 367 π.Χ. Το αξίωμα δημιουργήθηκε, μαζί με το αξίωμα τού τιμητή (censor), για να δώσει στους πληβείους πρόσβαση σε ανώτερα επίπεδα διακυβέρνησης, χωρίς να χρειάζεται να μεταρρυθμίσει το γραφείο τού υπάτου. Εκείνη την εποχή της ιστορίας της Ρώμης, οι πληβείοι δεν μπορούσαν να εκλεγούν στο ανώτατο αξίωμα τού υπάτου, ενώ μπορούσαν να εκλεγούν στο αξίωμα τού υπατικού τριβούνου.
Στρατιωτικές εκστρατείες
Ο Κάμιλος ήταν ένας αξιόλογος στρατιωτικός στους πολέμους με τους Aίκουους και τους Βόλσκους. Στη συνέχεια, ο Κάμιλλος ήταν στρατιωτικός τριβούνος. Το 403 π.Χ. διορίστηκε τιμητής με τον Mάρκο Ποστούμιο Αλβίνο Ρεγιλένσι και, μέσω εκτεταμένης φορολογίας, ανέλαβε δράση για την επίλυση οικονομικών προβλημάτων, που είχαν προκύψει από τις αδιάκοπες στρατιωτικές εκστρατείες.
Εναντίον των Βηίων
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b5/Piety_and_Generosity_of_Roman_Women_by_Nicolas_Guy_Brenet_French_1785_Oil_Detail_MH_01.jpg/350px-Piety_and_Generosity_of_Roman_Women_by_Nicolas_Guy_Brenet_French_1785_Oil_Detail_MH_01.jpg|αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ|"Η Ευσέβεια και γενναιοδωρία των Ρωμαίων γυναικών" του Nicolas-Guy Brenet French 1785, που απεικονίζει τον Κάμιλλο να δέχεται τον πλούτο των Ρωμαίων γυναικών, για να εκπληρώσει τον όρκο του στους θεούς τού ενός δέκατου τού θησαυρού, που είχε ληφθεί στην ήττα της ετρουσκικής πόλης Βηίων.
Το 406 π.Χ. η Ρώμη κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της αντίπαλης Ετρουσκικής πόλης των Βηίων. Η πόλη Βήιοι ήταν ισχυρή και βρισκόταν σε μία καλά οχυρωμένη και υπερυψωμένη τοποθεσία. Αυτό απαιτούσε από τους Ρωμαίους να ξεκινήσουν μία πολιορκία πολλών ετών. Το 401 π.Χ., καθώς ο πόλεμος άρχισε να γίνεται όλο και πιο αντιδημοφιλής στη Ρώμη, ο Κάμιλλος διορίστηκε υπατικός τριβούνος. Ανέλαβε τη διοίκηση τού ρωμαϊκού στρατού και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα εισέβαλε σε δύο συμμάχους των Βηίων, τους Φαλέριοιυς και Καπένους, οι οποίοι αντιστάθηκαν πίσω από τα τείχη τους. Το 398 π.Χ. ο Κάμιλλος έλαβε υπατικές εξουσίες και στη συνέχεια λεηλάτησε την Καπένα.
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e8/Firenze.PalVecchio03.JPG/350px-Firenze.PalVecchio03.JPG|μικρογραφία|350x350εσ| [[Φραντσέσκο ντε Ρόσι (Ιλ Σαλβιάτι)|Φραντσέσκο Σαλβιάτι, Θρίαμβος του Φούριου Κάμιλλου, τοιχογραφία στον ανατολικό τοίχο της αίθουσας των Ακροάσεων, Παλάτσο Βέκιο, Φλωρεντία.]]
Ο Κάμιλλος αντιτάχθηκε στο σχέδιο των πληβείων να εποικίσουν τους Βηίους με τους μισούς Ρωμαίους. Θα είχε λύσει τα ζητήματα της φτώχειας, αλλά οι πατρίκιοι αντιτάχθηκαν. Εσκεμμένα, ο Κάμιλλος παρέτεινε το έργο μέχρι την εγκατάλειψή του. Ο Κάμιλλος έγινε αμφιλεγόμενο θέμα, επειδή δεν εκπλήρωσε την υπόσχεσή του να αφιερώσει το ένα δέκατο της λείας στους Δελφούς για τον θεό Απόλλωνα. Οι Ρωμαίοι μάντεις ανακοίνωσαν ότι οι θεοί ήταν δυσαρεστημένοι από αυτό, έτσι η Σύγκλητος ζήτησε από τους πολίτες χρυσό και τα ποσά χρυσού που ήθελαν, ανακτήθηκαν.
Συνέπειες
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/The_School-Teacher_Punished_by_the_order_of_Camillus.gif/220px-The_School-Teacher_Punished_by_the_order_of_Camillus.gif|αριστερά|μικρογραφία| Ο διδάσκαλος Τιμωρήθηκε με εντολή του Καμίλλου. Για να τελειώσει με τους Φελέριους, που ήταν ο τελευταίος επιζών εχθρός αυτού τού πολέμου, ο Κάμιλλος έγινε ξανά υπατικός τριβούνος το 394 π.Χ. Άδραξε την ευκαιρία για να εκτρέψει την πικρή σύγκρουση μεταξύ των ρωμαϊκών κοινωνικών τάξεων σε μία ενωτική εξωτερική σύγκρουση. Πολιόρκησε τους Φαλέριους και, αφού απέρριψε ως ανήθικη την πρόταση ενός τοπικού διδασκάλου, που είχε παραδώσει τα περισσότερα από τα παιδιά της περιοχής στους Ρωμαίους, οι κάτοικοι των Φαλερίων συγκινήθηκαν από ευγνωμοσύνη και έκαναν ειρήνη με τη Ρώμη.
Ολόκληρη η ιταλική χερσόνησος εντυπωσιάστηκε από τις ρωμαϊκές νίκες του Κάμιλλου. Οι Αίκιοι, Βόλσκοι και Καπηνοί πρότειναν συνθήκες ειρήνης. Η Ρώμη αύξησε την επικράτειά της κατά 70% και μέρος της γης διανεμήθηκε σε άπορους πολίτες. Η Ρώμη είχε γίνει το πιο ισχυρό έθνος της κεντρικής χερσονήσου.
Εξορία
Οι Ρωμαίοι ήταν ανήσυχοι, επειδή δεν είχαν καρπωθεί κάποια λεία από τους Φαλέριους. Επιπλέον, ο Κάμιλλος απέρριψε τόσο την αναδιανομή της γης, όσο και τον ανεξέλεγκτη ρωμαϊκή εποίκηση των Βηίων. Κατά συνέπεια, παραπέμφθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους, με την κατηγορία της υπεξαίρεσης της λεηλασίας των Ετρούσκων.
Στον Κάμιλλο οι φίλοι του εξήγησαν ότι, αν και η καταδίκη φαινόταν αναπόφευκτη, θα βοηθούσαν στην πληρωμή του προστίμου. Ο Κάμιλλος το απέρριψε αυτό, επιλέγοντας την εξορία. Εγκατέλειψε τη Ρώμη με τη γυναίκα του και τον Λεύκιο, τον επιζώντα γιο του, και πήγε στην Αρδέα.
Επιστροφή από την εξορίας και περαιτέρω στρατιωτικές εκστρατείες
Οι Γαλάτες, που είχαν ήδη εισβάλει στο μεγαλύτερο μέρος της Ετρουρίας, έφτασαν στο Κλούσιον και οι κάτοικοί του στράφηκαν στη Ρώμη για βοήθεια. Ωστόσο, η ρωμαϊκή πρεσβεία προκάλεσε αψιμαχία και, στη συνέχεια, οι Γαλάτες βάδισαν κατευθείαν προς τη Ρώμη (Ιούλιος 390 π.Χ.). Μετά την ήττα ολόκληρου του ρωμαϊκού στρατού στο ρυάκι της Aλλία (Μάχη της Aλλία), η ανυπεράσπιστη Ρώμη καταλήφθηκε από τους εισβολείς. Ολόκληρος ο ρωμαϊκός στρατός υποχώρησε στους έρημους Βηίους, ενώ οι περισσότεροι άμαχοι κατέληξαν στο Eτρουσκικό Καίρε. Ωστόσο, μία ρωμαϊκή φρουρά συνέχισε να αντιστέκεται στον λόφο τού Καπιτωλίου περικυκλωμένη. Οι Γαλάτες κατοικούσαν μέσα στην πόλη, και έπαιρναν τις προμήθειές τους καταστρέφοντας όλες τις κοντινές πόλεις για τη λεία.