cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή
Διαδικασία επεμβάσεως
Πώς γίνεται: Η επέμβαση γίνεται δια μέσου 4 ή και 3 δερματικών τομών, η μεγαλύτερη των οποίων έχει μήκος 12 χιλιοστά και η μικρότερη μόλις 5 χιλιοστά. Αρχικά, αναγνωρίζεται και παρασκευάζεται (αποκολλάται) η χοληδόχος κύστη από τα γειτονικά όργανα, έτσι ώστε να μείνει κρεμάμενη από τον κυστικό πόρο (το σωλήνα μέσα από τον οποίον η αποθηκευμένη χολή περνά στο χοληδόχο πόρο) και την κυστική αρτηρία. Αφού αναγνωρισθούν υπεράνω πάσης αμφιβολίας οι δύο αυτές δομές, απολινώνονται (συγκλείονται) και διατέμνονται. Στη συνέχεια η χοληδόχος κύστη αποκολλάται από το ήπαρ και αφαιρείται, με ή χωρίς τη χρήση ειδικού σάκου. Αναλόγως της διεγχειρητικής πορείας μπορεί να τοποθετηθεί ένας σωλήνας παροχέτευσης στο τέλος της επέμβασης.
Μπόρντοϊ
Σημαντική περιοχή για πτηνά
Το βορειότερο και τα νοτιότερα τμήματα του νησιού έχουν χαρακτηριστεί ως Σημαντικές περιοχές για τα πουλιά από την BirdLife International, λόγω της σημασίας του ως τόπος αναπαραγωγής για τα θαλασσοπούλια, ειδικά των υδροβατών (250 ζευγάρια) και κέπφους (200 ζευγάρια).
Λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή
Μετεγχειρητική πορεία
Μετεγχειρητικά η νοσηλεία είναι συνήθως 24ωρος, η κινητοποίηση άμεση και η σίτιση ξεκινά με την χορήγηση υγρών μετά 2ωρο και ελαφρού γεύματος, το βράδυ της ιδιας ημέρας.
Μπόρντοϊ
Όρη
Το νησί έχει πέντε βουνά: Lokki (755 μ.), Háfjall (647 μ.), Borðoyarnes (392 μ.), Depilsknúkur (680 μ.), και Hálgafelli (503 μ.).
Λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή
Μετεγχειρητική πορεία
Το ίδιο απόγευμα μετά την επέμβαση θα είστε σε θέση να σηκωθείτε και να φάτε ένα συνήθως ελαφρύ γεύμα. Μετά από μια επέμβαση λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής μπορείτε να επανέλθετε πολύ σύντομα στις συνήθεις δραστηριότητές σας, μέσα σε διάστημα περίπου μιας εβδομάδας.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1986-87
Το κύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1986-87 ήταν το τριακοστό δεύτερο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η Πόρτο για πρώτη φορά στην ιστορία του κερδίζοντας στον τελικό τη Μπάγερν Μονάχου με σκορ 2-1. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 27 Μαΐου, στη Βιέννη και τον παρακολούθησαν 57.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Μπόρντοϊ
Όρη
right|thumb|300px|Χάρτης του Μπόρντοϊ
Λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή
Μετεγχειρητική πορεία
Οι ασθενείς κινητοποιούνται και σιτίζονται το βράδυ της επέμβασης, ενώ λαμβάνουν εξιτήριο την επομένη, αφού αφαιρεθεί ο σωλήνας παροχέτευσης (εφόσον τοποθετήθηκε κατά την επέμβαση). Σε αντίθεση με την επικρατούσα αντίληψη στο ευρύ κοινό, μετά την επέμβαση δεν υπάρχουν διατροφικοί περιορισμοί.Ο ασθενής επιστρέφει μέσα σε μερικές ημέρες στις δραστηριότητές του κανονικά.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1986-87
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1986 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1987
Μπόρντοϊ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπόρντοϊ
Λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή
Μετεγχειρητική πορεία
Κατηγορία:Χειρουργική
Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών
thumb|300px|Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών Η Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών κτίστηκε το 1270 και αποτελεί ένα εκπληκτικής ομορφιάς μνημείο της Βυζαντινής τέχνης.
Βρίσκεται σε απόσταση 12 χιλιομέτρων περίπου βορειοανατολικά της πόλης των Σερρών. Ο κεντρικός ναός είναι λιθόκτιστος και υπάρχουν πολλές βυζαντινές τοιχογραφίες. Το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο και χρονολογείται από το 1804.
Από το Βυζάντιο στην Άλωση
Ο Ιωαννίκιος ήταν ο πρώτος κτήτωρ της Μονής. Το 1300 ο ανιψιός του, ο Ιωακείμ, έκτισε τον καθολικό ναό και την Τράπεζα για να γευματίζουν οι μοναχοί καθώς και ψηλά τείχη γύρω από την Μονή. Το 1345 οι Σέρβοι κατέστρεψαν μεγάλο μέρος της Μονής. Το 1371 λίγο πριν από την οριστική κατάληψη των Σερρών από τους Τούρκους, οι μοναχοί κατάφεραν να πείσουν τον Σουλτάνο Μουράτ Α΄ να απαλλάξει τη μονή από την πληρωμή έγγειου φόρου. Στη μονή εκάρη μοναχός σε ηλικία τριανταπέντε ετών, το 1444, ο άγιος Ραφαήλ.
Γεννάδιος Σχολάριος και άγιος Γρηγόριος ο Ωρολογάς
Από το 1457 ως το 1462 στη μονή μόνασε ο πρώτος Πατριάρχης μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης Γεννάδιος Σχολάριος, ο οποίος και έμεινε εκεί ως το θάνατο του. Από το 1894 έως το 1901 διετέλεσε επίσημος εκπρόσωπος της Μονής ο Άγιος Γρηγόριος ο Ωρολογάς, ο μετέπειτα εθνομάρτυρας Μητροπολίτης Κυδωνιών Μικράς Ασίας, ο οποίος ταυτόχρονα εκείνα τα έτη υπηρετούσε ως ιεροκήρυξ και καθηγητής του Γυμνασίου Σερρών.
Η σύληση των κειμηλίων από τους Βούλγαρους
Το 1917 η βιβλιοθήκη της Μονής λεηλατήθηκε από τους Βούλγαρους, οι οποίοι έστειλαν στη Βουλγαρία 24 Ευαγγέλια, 200 σπάνια χειρόγραφα σε χαρτί, 1500 παλιά βιβλία, και πολλά πολύτιμα ιερά αντικείμενα. Οι Βούλγαροι απέσπασαν παράνομα όχι μόνο τα κειμήλια της Μονής Τιμίου Προδρόμου Σερρών, αλλά και πλήθος έτερων ελληνικών κειμηλίων από τη Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης της Μητροπόλεως Δράμας, τη Μονή Παναγίας Καλαμούς Ξάνθης και τη Μονή Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας Ξάνθης. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, οι Ιερές Μητροπόλεις καθώς και οι αρχές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχουν διατυπώσει επισήμως αίτημα για την επιστροφή των κλαπέντων ελληνικών κειμηλίων.
Η αναβίωση της Μονής
Από το 1986 εγκαταστάθηκε στη μονή γυναικεία αδελφότητα, που σε συνεργασία με τη 12η Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Καβάλας έχει αναλάβει το έργο της συντήρησης και αναστήλωσης της μονής.
Στις 13 Δεκεμβρίου 2010, η μονή χτυπήθηκε από πυρκαγιά που κατέστρεψε το αρχονταρίκι, το παλιό εκθετήριο, την τράπεζα, το μαγειρείο, τον ξενώνα και τους αποθηκευτικούς χώρους, προκαλώντας συνολικά ζημιές αξίας 2 εκατομμυρίων ευρώ.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Σερρών Τιμίου
Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου
Ο Σβιατοπόλκ Β΄ Ιζιασλάβιτς, ρωσ. Святополк ΙΙ Изяславич (1050 - 16 Απριλίου 1113) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ (1078-88) και μετά τού Τουρόβ (1088-93). Δεν ήταν δημοφιλής και η διακυβέρνησή του σημαδεύτηκε από τις αδιάκοπες έριδες με τον εξάδελφότου Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχο. Όταν απεβίωσε ο Σβιατοπόλκ Β΄, οι πολίτες τού Κιέβου εξεγέρθηκαν εναντίον των Εβραίων εμπόρων και των Βαράγγων αξιωματούχων για το μονωπόλιο στα σιτηρά και το άλας.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ιζιασλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της παλακίδας του. Βαπτίστηκε Μιχαήλ.
Όσο ζούσε ο αδελφός του Γιαροπόλκ, δεν εθεωρείτο ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει τον θρόνο τού Κιέβου. Το 1069 εστάλη στο Πολότσκ, πόλη που είχε προσωρινά καταλάβει ο πατέρας του από τον Βσεσλάβ (2ο εξάδελφο τού Σβιατοπόλκ Β΄)· τα επόμενα δέκα έτη ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκορντ (1078-88). Όταν απεβίωσε ο αδελφός του, τον διαδέχθηκε στο Τουρόβ, το οποίο έμεινε στους απογόνους του ως τον 17ο αι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα μία πριγκίπισσα της Βοημίας από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών, μάλλον κόρη τού Σπυτίνιεφ Β΄ δούκα της Βοημίας και είχε τέκνα:
Έπειτα ο Σβιατοπόλκ Β΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1094 με την Ολένα, κόρη τού Τουγκόρ χαν των Κιπτσάκων και είχε τέκνα:
Το 1104 έκανε τρίτο γάμο με τη Βαρβάρα Κομνηνή.
Μερικές πηγές αναφέρουν ένα νόθο τέκνο του:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Κυβέρνηση Αντωνίου Κριεζή 1849
Η Κυβέρνηση Αντωνίου Κριεζή 1849 ( Δεκέμβριος 1849 - Μάιος 1854) με πρωθυπουργό τον Μεγάλο Αυλάρχη της Βασιλικής Αυλής, Αντώνιο Κριεζή διατηρήθηκε στην εξουσία για περίπου 4,5 χρόνια.
Όντας καθαρά «αυλική» κυβέρνηση, ελεγχόταν από τον Όθωνα σε τέτοιο βαθμό, ώστε αυτός να ρυθμίζει και τις τελευταίες λεπτομέρειες του κυβερνητικού έργου. .
Στο ίδιο άλλωστε πλαίσιο εντάσσεται και η επιβολή αντικατάστασής της στις 14 Μαΐου 1854 από την Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, ηγέτη του αγγλόφιλου κόμματος.
Γεγονότα
Η όξυνση των σχέσεων της Ελλάδας με τη Μεγάλη Βρετανία ήταν το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου. Η απαρέσκεια της αγγλικής διπλωματίας για την ενίσχυση της εξουσίας του Όθωνα, παρά και ενάντια στην ύπαρξη Συντάγματος - που ακολούθησε την περίοδο μετά τον θάνατο του Ιωάννη Κωλέττη, εκφράστηκε με διάφορους τρόπους και διάφορες απαιτήσεις, σημαντικότερες των οποίων ήταν η «Υπόθεση Πατσίφικο» (γνωστά και ως «Παρκερικά») και η εμφάνιση του αγγλικού πολεμικού στόλου υπό τον ναύαρχο Πάρκερ, στον Πειραιά, τον Ιανουάριο του 1850 με τα οποία απέκλεισαν την πρωτεύουσα. Ο Όθων ζήτησε τη μεσολάβηση της Γαλλίας και της Ρωσίας. Η επέμβαση αυτών των χωρών οδήγησε στην αναστολή του αποκλεισμού, αλλά και της σύλληψης ελληνικών εμπορικών πλοίων στην οποία είχαν προχωρήσει οι Βρετανοί, τον Φεβρουάριο του 1850, όταν ο έκτακτος απεσταλμένος της Γαλλίας, βαρόνος Γκρο, ήρθε στην Αθήνα για συνομιλίες με τον τότε Άγγλο πρέσβυ Τόμας Γουάις.
Στις 12 Ιουνίου του 1850 υπογράφηκε μεταξύ του υπουργού των Εξωτερικών Αναστάσιου Λόντου και του Ρώσου πρεσβευτή στην Ελλάδα φον Περσιάνι, (για την ακρίβεια μεταξύ του «Βασιλέα των Ελλήνων» και του «Αυτοκράτορα Πασών των Ρωσιών») μια πολύ σημαντική «συνθήκη Εμπορίου και Ναυτιλίας». Η συνθήκη αυτή, καταργούσε δασμούς και τελωνειακούς φόρους στα εμπορικά καράβια (και στα εμπορεύματα που αυτά μετέφεραν), των δύο χωρών όταν ελλιμενίζονταν σε οποιοδήποτε λιμάνι των δυο κρατών και γενικώς θα απολάμβαναν όλες τις παροχές και διευκολύνσεις σαν να βρίσκονταν στη χώρα τους. Επίσης, οι δυο χώρες μπορούσαν να διατηρούν Προξένους ή Υποπροξένους στα λιμάνια της άλλης χώρας, οι οποίοι θα φρόντιζαν για το συμφέρον των ομοεθνών τους και θα χειρίζονταν τις προκύπτουσες εμπορικές παρεξηγήσεις ή διαφωνίες.
Παραπομπές
1849 12 Κατηγορία:1849
Χαμωτίδα
Η χαμωτίδα είναι μια μεσαίου μεγέθους ωτίδα, που απαντάται και στον ελλαδικό χώρο. Αποτελεί μονοτυπικό είδος του γένους Τετράξ (Tetrax) καθώς και την πιο μικρή ωτίδα της Παλαιαρκτικής.
Το αναπαραγόμενο αρσενικό έχει χτυπητό σχέδιο σε κεφάλι και λαιμό, μαύρο λαιμό με δύο λευκά περιλαίμια, ενώ το μη αναπαραγωγικό φτέρωμα είναι παρόμοιο, χωρίς όμως μαύρο περιλαίμιο με γκρίζο σχέδιο στο κεφάλι και το λαιμό, και το υπόλοιπο φτέρωμα αμμόχρωμο-καφετί με σκούρα σημάδια, ακριβώς όπως του θηλυκού.
Είναι μονογαμικό πτηνό, ή μπορεί ένα αρσενικό να έχει 2-3 θηλυκά. Αναπαράγεται σε ανοιχτές πεδινές περιοχές με αρκετά ψηλή βλάστηση για να κρύβεται. Επίσης κατά την αναπαραγωγική περίοδο, τα αρσενικά κάνουν επιδείξεις, οι οποίες περιλαμβάνουν χτύπημα ποδιών και τίναγμα φτερούγων με μικρό άλμα στον αέρα. Η τροφή της αποτελείται κυρίως από φυτά και ασπόνδυλα.
Στην Ελλάδα, παλαιότερα φώλιαζε, ενώ πλέον λίγες εμφανίζονται τον χειμώνα σε Μακεδονία-Θράκη, σπάνια νοτιότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Ωτιδίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Σχολή Οικονομικών Σικάγου
Στη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα των οικονομολόγων η λεγόμενη Σχολή Οικονομικών Σικάγου, ή Οικονομική Σχολή Σικάγου, ή Σχολείο του Σικάγου (οικονομίας), φέρεται σχεδόν το σύνολο των οικονομικών θεωριών που αναπτύχθηκαν κατά καιρούς στο ομώνυμο οικονομικό Πανεπιστήμιο του Σικάγου και κυρίως από τη δεκαετία του 1950..
Το βασικό χαρακτηριστικό των οικονομικών θεωριών που αναπτύχθηκαν στη σχολή αυτή με συνέπεια και να εκπροσωπούν αυτή είναι ο οικονομικός φιλελευθερισμός και η ανοικτή αγορά. Από τη δεκαετία του 1970 ακολουθείται και υποστηρίζεται ο μονεταρισμός, σε πλαίσια μακροοικονομίας για τη χρηματοδότηση της αγοράς ως μοντέλο ισχυροποίηση αυτής, ξεφεύγοντας από την δεσπόζουσα τάση της εποχής εκείνης.
Η γραμμή Λάφφερ
Η διάσημη Σχολή Σικάγου του Μίλτον Φρίντμαν (βραβείο Νόμπελ 1976) ανέπτυξε τη θεωρία περί περιορισμού της ποσότητας του χρήματος. Η Θάτσερ την οποία αργότερα μιμήθηκε και ο Ρέιγκαν περιόρισε τις δημόσιες επενδύσεις για να ελέγξει τον πληθωρισμό. Ο στόχος επιτεύχθηκε. Η ανεργία όμως αυξήθηκε από 5,4 σε 11,8. Με την εφαρμογή της θεωρίας του Άρθρουρ Λάφφερ η αμερικανική κυβέρνηση το έτος 1983 μείωσε το ανώτατο ποσοστό των ομοσπονδιακών φόρων εισοδήματος κατά 28,57% και η πολιτεία της Καλιφόρνιας το ίδιο έτος κατήργησε το φόρο της κληρονομιάς για να αποφύγει πρόσθετα και την αντιφορολογική εξέγερση. Μετά την Καλιφόρνια ακολούθησαν και οι μεγάλοι Δήμοι..
Ο Λάφφερ ήθελε να εξηγήσει στους φοιτητές τους του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, πως, όταν το Κράτος αυξάνει τους φορολογικούς συντελεστές δεν αποκομίζει απαραίτητα και ανάλογα έσοδα. Κάθε αύξηση των φόρων οδηγεί, πράγματι, μερικούς φορολογουμένους σε επιβράνδυση της δραστηριότητάς τους, άλλους στη διεξαγωγή μαύρης αγοράς κι΄άλλους στη νόμιμη ή παράνομη φοροδιαφυγή. Τελικά, ένας φόρος 100% αποφέρει στο κράτος 0%, γιατί κάθε ιδιωτική δραστηριότητα διακόπτεται. Με το Λάφφερ, η αντιφορολογική εξέγερση έγινε σεβαστή κι από τους διανοούμενους. Άρα η διατήρηση και προπαντός η ενδυνάμωση της αγοραστικής δύναμης του πολίτη φαίνεται να είναι το εργαλείο που θα μας βγάλει από την κρίση και θα ενισχύσει την παραγωγική εργασία, τη φαντασία, το δημιουργικό ενθουσιασμό στο ζενίθ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οικονομικά Κατηγορία:Ιστορία της οικονομίας
Ζίρος Λασιθίου
H Ζίρος  ή Ζήρος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Σητείας, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 393 κατοίκους. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας ήταν και έδρα του δήμου Λεύκης.
Θέση
Η Ζίρος είναι κτισμένη σε υψόμετρο 590 μέτρα, στους νότιους πρόποδες του υψώματος «Εγκρεμνός» (785 μ.), στο βορειοδυτικό άκρο του οροπεδίου των Αρμενοχαντράδων ή οροπέδιο της Ζίρου. Στο εύφορο οροπέδιο καλλιεργούνται ελιές και αμπέλια. Παλαιότερα, στη θέση της σημερινής κεντρικής πλατείας υπήρχε μικρή λίμνη. Στην περιοχή γύρω από το χωριό παρατηρούνται ασβεστολιθικά πετρώματα με καρστικές γεωμορφές όπως σπηλαιοβάραθρα και καταβόθρες. Τα πιο γνωστά σπήλαια της περιοχής είναι το σπήλαιο της Αγριλιάς, της Λυγιάς και το σπήλαιο του Βοεβόδα στον Λαγκαδά.
Ιστορία
Η περιοχή της Ζίρου διαθέτει πλούσιο αρχαιολογικό απόθεμα, αλλά δεν έχει πραγματοποιηθεί συστηματική ανασκαφή. Κοντά χωριό Χαμαίτουλο, στη θέση Βρύση, έχει βρεθεί μεγάλος μινωικός οικισμός με κυκλώπεια τοιχοδομία και στη θέση Λιμνία ή Παραλάκη Μάντρα μεταξύ Χαμαίτουλου και Ζίρου έχει βρεθεί έτερος μινωικός οικισμός. Στις θέσεις Άγιος Ιωάννης και Κατεργάρη πηγάδι έχουν εντοπιστεί αρχαϊκά χωριά, στη θέση Σταλός αρχαίος οικισμός και λίγο ανατολικότερα πρωτογεωμετρικός οικισμός. Κυκλικοί και θολωτοί τάφοι βρέθηκαν στις θέσεις Κάτω Σταλό και Κατσουλιανό, στη θέση Πυργάλες υπάρχουν ερείπια μινωικής έπαυλης, στη θέση Φουκάς μινωικός οικισμός, στη θέση Πεντάλιτρο μινωική ακρόπολη και στη θέση Ανεμομύλια υστερομινωικό κτίριο. Στη θέση Πλακόσπηλιος βρέθηκε ρωμαϊκός οικισμός και τάφος.
Η παλαιότερη γραπτή μνεία του οικισμού γίνεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577, ο οποίος την αναφέρει ως Siro στην επαρχία Σητείας. Το 1581 αναφέρεται σε συμβόλαιο ότι ήταν μητρικό φέουδο του Ανδρέα Κορνάρου. Στην ενετική απογραφή του 1583 του Πέτρου Καστροφύλακα, αναφέρεται ως Ziro με 448 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Sciro. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Ziro με 84 χαράτσια. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, οι Τούρκοι, ύστερα από διαταγή του αυτόκλητου διοικητή Σητείας Ιμπραχίμ Αφεντάκη, συγκέντρωσαν τους χριστιανούς κατοίκους τω γύρω χωριών με πρόφαση την ανάγνωση ενός φιρμανιού, με τελικό στόχο να τους σφάξουν, όπως και έγινε. Όμως, δεν σκότωσαν τους κατοίκους της Ζίρου, λέγοντας ότι τους χρειάζονταν για να καλλιεργούν τα κτήματα. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι είχε 30 τουρκικές και 30 χριστιανικές οικογένιες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Ζήρος με 433 χριστιανούς και 186 μουσουλμάνους κατοίκους και υπαγόταν στο δήμο Χαντρά. Στην απογραφή του 1900 αναφέρεται ως Ζύρος, στην απογραφή του 1928 ως Ζήρος και στην απογραφή του 1940 ως Ζίρος.
Στη Ζίρο γεννήθηκε ο κληρικός, θεολόγος και νεομάρτυρας της Μικρασιατικής Καταστροφής Ιάκωβος Αρχατζικάκης.
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό βρίσκονται οι εκκλησίες του αγίου Νικολάου, του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Παρασκευής. Ο ναός της Αγίας Παρασκευής είναι αγιογραφημένος και οι τοιχογραφίες του χρονολογούνται από το 1523, χρονολογία η οποία είναι χαραγμένη στο υπέρθυρο της ανατολικής πόρτας. Στο κεντρικό τμήμα του χωριού σώζεται κατοικία με ενετική αρχιτεκτονική, με κυβική μορφολογία και είναι διώροφη. Στο ναό του Αγίου Νικολάου υπάρχουν χαράγματα του 1507 και του 1515.
Διοικητικά
Δείτε: Κοινότητα Ζίρου
Η Ζίρος αναφέρεται επίσημα, γραμμένη ως Ζήρος (δηλ. με  η ), το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Ζίρος. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε έδρα του δήμου Λεύκης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Αγία Ειρήνη, Αγριλιά, Καλό Χωριό, Λαμνώνι, Ξερόκαμπο και Χαμαίτουλο αποτελούν την κοινότητα Ζίρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείας του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει 462 κατοίκους ενώ ως οικισμός 393.
Πηγές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου κατηγορία:Δήμος Σητείας
Μάχη του Φούλφορντ
Η μάχη του Φούλφορντ (Αγγλικά: Battle of Fulford) έλαβε χώρα στις 20 Σεπτεμβρίου του 1066 νότια της πόλης Γιορκ της Αγγλίας μεταξύ των Βίκινγκ υπό τον Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας και τον Άγγλο σύμμαχό του, Τόστικ Γκόντουινσον, εναντίον των Αγγλοσαξόνων κόμη Έντουιν της Μερκίας και κόμη Μόρκαρ της Νορθουμβρίας.
Ο Τόστιγκ ήταν ο εξόριστος αδελφός του βασιλιά Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας, ο οποίος είχε συμμαχήσει με τον βασιλιά Χάραλντ της Νορβηγίας και πιθανώς τον Δούκα Γουλιέλμο της Νορμανδίας. Η μάχη ξεκίνησε όταν 300 πλοία των Βίκινγκ αποβιβάστηκαν στην βόρεια Αγγλία και αναμετρήθηκαν με τον Αγγλοσαξονικό στρατό στο σημείο του Φούλφορντ. Η μάχη κράτησε αρκετή ώρα μέχρι που ο στρατός των Άγγλοσαξόνων διαλύθηκε με βαριές απώλειες, μεταξύ των οποίων και οι αρχηγοί τους. Οι Βίκινγκς κέρδισαν την μάχη έχοντας απώλειες λιγότερες από 1,000 στρατιώτες. Μετά την νίκη του ο Χαρντράντα κυβέρνησε την βόρεια Αγγλία.
Φουσράν (Ζυρά)
Το Φουσράν (γαλλικά: Foucherans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φουσραναί (γαλλικά: Foucheranais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ιωάννης Α. Ζυγομαλάς
Ο Ιωάννης Ζυγομαλάς (1842 - Ιανουάριος 1877) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Κρητικής Επανάστασης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1842. Πατέρας του ήταν ο Ανδρέας Ζυγομαλάς και αδερφός του ο πολιτευτής Αντώνιος.
Υπηρέτησε στο στρατό με το βαθμό του αξιωματικού του πεζικού. Πήρε μέρος από τους πρώτους στις μάχες στην επανάσταση της Κρήτης υπό τις διαταγές του Π. Κορωναίου και του Ζιμβρακάκ. Πολέμησε επίσης στη Γαλλία κατά τον Γαλλογερμανικό πόλεμο στην περίφημη Legion Héllenique και έλαβε το παράσημο της Λεγεώνος της Τιμής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επαναστάτες
1649
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1649 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κοινότητα Ψαθογιάννου
Η Κοινότητα Ψαθογιάννου είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1929 με το ΦΕΚ 228Α - 12/07/1929 με την απόσπαση του οικισμού Ψαθόγιαννος από την κοινότητα Μανολιοπούλου και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Μπαπιόλος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 159 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Ανδρέα Βιτετζάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
1650
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τελάβι (δήμος)
Το Τελάβι (თელავის მუნიციპალიტეტი) είναι ένας δήμος της Γεωργίας, στην περιφέρεια Καχέτι. Η κύρια πόλη είναι το Τελάβι.
Έχει πληθυσμό 38.721 κατοίκων (απογραφή 2014).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργίας γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Δήμοι του Καχέτι
Περιβαλλοντικοί πρόσφυγες
Ο όρος του περιβαλλοντικού πρόσφυγα εμφανίστηκε το 1985 ως μία έννοια κοντά στα χαρακτηριστικά του πρόσφυγα (El Hinnawi 1985). Το 1985 ο El-Hinnawi όρισε τους περιβαλλοντικούς πρόσφυγες σε μία έκθεση του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Έθνών (UNEP) ως τους ανθρώπους «που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την παραδοσιακή τους κατοικία, προσωρινά ή μόνιμα, εξαιτίας μιας σημειούμενης περιβαλλοντικής διατάραξης (φυσικής ή/και προκαλούμενης από τον άνθρωπο), η οποία θέτει σε κίνδυνο την ύπαρξή τους ή/και έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής τους».
Κατηγοριοποίηση
Η κατηγοριοποίηση που τότε υιοθετήθηκε από το UNEP αφορούσε τρεις κατηγορίες:
Σύμφωνα με τη σχετική βιβλιογραφία οι αιτίες της δημιουργίας των περιβαλλοντικών προσφύγων αποδίδονται σε τρία είδη περιβαλλοντικών αλλαγών: 1) τις καταστροφές 2) τις υποβαθμίσεις και 3) τις απαλλοτριώσεις (Βates, 2002, σ. 47).
Διαχωρισμός των Περιβαλλοντικών Προσφύγων από τους Περιβαλλοντικούς Μετανάστες
Η πιο πρόσφατη συμβολή στην σχετική συζήτηση γίνεται από την IOM, η οποία ορίζει ως περιβαλλοντικούς μετανάστες «τα άτομα ή τις ομάδες των ατόμων τα οποία, εξαιτίας εξαναγκαστικών αιτιών, ξαφνικών ή σταδιακών αλλαγών στο περιβάλλον οι οποίες επηρεάζουν δυσμενώς τις ζωές ή τις συνθήκες διαβίωσής τους, είναι υποχρεωμένα να εγκαταλείψουν τις εστίες τους ή το επιλέγουν - είτε προσωρινά, είτε μόνιμα- και τα οποία μετακινούνται μέσα στα όρια της χώρας τους ή διασυνοριακά» (ΙΟΜ, 2007). Ο ορισμός της ΙΟΜ είναι εξαιρετικά ευρύς και καλύπτει όλες τις κατηγορίες των ανθρώπων που είχαν προσδιοριστεί το 1985 από τον Εl-Hinnawi ως περιβαλλοντικοί πρόσφυγες (Πίνακας 1). Η μετατόπιση από την έννοια του πρόσφυγα σε αυτή του μετανάστη έχει πολιτικές προεκτάσεις. Σύμφωνα με την ΙΟΜ (2007), η έννοια του περιβαλλοντικού μετανάστη εισάγεται «με σκοπό να προσφέρει μία εναλλακτική στον όρο του περιβαλλοντικού πρόσφυγα, ο οποίος, σύμφωνα με την UNHCR, δεν έχει καμία νομική βάση στη  διεθνή προσφυγική νομοθεσία».
Κριτική
Η επικέντρωση σε μία καινούρια, αναδυόμενη κατηγορία περιβαλλοντικών προσφύγων είναι μερική και λειτουργεί αποπροσανατολιστικά, γιατί δε μας βοηθάει να κατανοήσουμε τις πολύπλοκες συνδέσεις μεταξύ του περιβαλλοντικού παράγοντα και των κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών συνθηκών της κάθε περιοχής. Η δημόσια συζήτηση γύρω από την καταλληλότητα του όρου περιβαλλοντικοί πρόσφυγες δεν είναι απλά μία ακαδημαϊκή συζήτηση που κινείται σύμφωνα με τις ανθρωπιστικές ευαισθησίες των συμμετεχόντων, αλλά πραγματεύεται τους ορισμούς που θα αποτελέσουν τη βάση των μελλοντικών μεταναστευτικών πολιτικών και έτσι έχει βαθιές πολιτικές προεκτάσεις.
Σήμερα ο όρος μετεξελίσσεται σε μία έννοια που προσεγγίζει περισσότερο τα χαρακτηριστικά του εθελοντικού μετανάστη (IOM 2007). Αυτό δεν είναι τυχαίο. Η ένταξη των περιβαλλοντικών προσφύγων στο μοντέλο του διαχωρισμού μεταξύ πρόσφυγα και μετανάστη γίνεται για να νομιμοποιηθεί σε βάθος χρόνου και να στοιχειοθετηθεί νομικά μία μελλοντική πολιτική συνθήκη σύμφωνα με την οποία θα παρέχεται ένα είδος οικολογικού ασύλου στα περιβαλλοντικά εκτοπισμένα άτομα που μπορούν να αποδείξουν ότι η φυγή αποτέλεσε τη μόνη τους επιλογή, ενώ θα απορρίπτονται οι άνθρωποι που δεν πληρούν τα κριτήρια που τίθενται. Ο διαχωρισμός των περιβαλλοντικών προσφύγων σύμφωνα με περιβαλλοντικά κριτήρια όπως τίθενται από την Bates (2002) και τους Renaud and Bogardi (2007) γίνεται σύμφωνα με τη λογική της κατηγοριοποίησης-κατάταξης των ανθρώπων που πλήττονται σε πολυάριθμες μεταναστευτικές κατηγορίες, κάτι που συχνά βασίζεται σε μία υποτιθέμενα αντικειμενική αναγκαιότητα λήψης μέτρων προστασίας. Το ερώτημα είναι τι είδους πολιτικές θα είναι αυτές που θα εφαρμοστούν σε συνθήκες χάραξης κοινών αντιμεταναστευτικών πολιτικών, όπως αποτελεί για την ΕΕ η Οδηγία 2008/115/ΕΚ της 16/12/2008. Στο πλαίσιο της ΕΕ πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν κάτι τέτοιο (Sgro 2008), κάτι που κρίνεται ότι μελλοντικά θα έχει μεγάλη πολιτική βαρύτητα.
Βεβαίως η επιρροή του περιβαλλοντικού παράγοντα (περιβαλλοντικές καταστροφές, υποβαθμίσεις, απαλλοτριώσεις γης) στην ανθρώπινη μετανάστευση (σε συνδυασμό με τις κοινωνικές-οικονομικές-πολιτικές προεκτάσεις της) ήταν και είναι πολύ σημαντική. Παρόλα αυτά είναι αμφισβητήσιμο κατά πόσο ο περιβαλλοντικός παράγοντας μπορεί να εξεταστεί αποκομμένα ή/και να παρουσιαστεί ως έχοντας εξέχουσα θέση σε σχέση με όλο αυτό. Σε κάθε περίπτωση αυτό που κρίνεται καταλληλότερο είναι η ξεχωριστή τοπική εξέταση κάθε περίπτωσης για τη διερεύνηση των παραγόντων που επηρεάζουν την μετανάστευση και τον τρόπο που αλληλεπιδρούν.
Πηγές
Κατηγορία:Περιβάλλον Κατηγορία:Πρόσφυγες
Φουλεναί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μποτραί (γαλλικά: Botrays).
Καστέλλιον
Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με το όνομα Καστέλλιον ή Κάστελλος φέρονταν τα μικρά κάστρα καθώς και οι επί των τειχών φερόμενοι προμαχώνες, ως και οι επ΄ αυτών πύργοι. Επίσης καστέλλια ονομάζονταν και οι οχυρωματικοί πύργοι των βυζαντινών πολεμικών πλοίων.
Ειδικότερα τα επί των τειχών φερόμενα καστέλλια, όπως και οι πολορκητικοί πύργοι που μετέφερε ο στρατός λέγονταν πυργοκάστελλα. Τις περισσότερες φορές τα πυργοκάστελλα των τειχών ήταν κατασκευασμένα από ξύλο οπότε και λέγονταν ξυλοκάστελλα.
Οι Βυζαντινοί κατασκεύαζαν τέτοια καστέλλια (μικρά κάστρα) σε όλο το εσωτερικό της αυτοκρατορίας για την υπεράσπιση σπουδαίων στρατηγικών σημείων αλλά κυρίως σε όλο το μήκος των οροθετικών γραμμών. Μερικά δε εξ αυτών ήταν αρκετά μεγάλα για τον στρατωνισμό πολλών στρατιωτών έτσι ώστε εκ του ονόματος να προκαλείται σύγχυση με άλλες μικρότερες οχυρώσεις. Ο Φρούραρχος του Καστελλίου ονομαζόταν "Καστελλάνος" και οι υπ' αυτόν στρατιώτες "Καστελλιανοί".
Σημαντικότερα βυζαντινά καστέλλια ήταν το Καστέλλιον των Θεοδοσιανών, το Επταπύργιο, το Καστελλόνοβο, τα Δυο Καστέλλια (Ρίου – Αντιρίου) κ.ά. Πολλά δε εξ αυτών που ανεγέρθηκαν στην Ιταλία αναπτύχθηκαν στη συνέχεια σε χωριά και πόλεις.
Πηγές
Κατηγορία:Οχυρώσεις Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Βυζαντινή στρατιωτική αρχιτεκτονική
Ντορντόν
Η κοιλάδα του Ντορντόν χαρακτηρίζεται ως χώρα της τέχνης και της ιστορίας στον νομό Λο. Το 2012, ολόκληρη η λεκάνη απορροής του χαρακτηρίστηκε ως καταφύγιο βιόσφαιρας από την UNESCO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Ένωση Κυρίαρχων Κρατών
Ανάπτυξη
Η Νέα Ενωσιακή Συνθήκη (ρωσικά: Новый союзный договор) ήταν ένα σχέδιο συνθήκης που θα αντικαθιστούσε την Συνθήκη για τη Δημιουργία της ΕΣΣΔ του 1922 και συνεπώς θα αντικαθιστούσε τη Σοβιετική Ένωση με μια νέα οντότητα που ονομάζεται Ένωση Κυρίαρχων Κρατών, σε μια προσπάθεια του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ να σώσει και να μεταρρυθμίσει το Σοβιετικό κράτος. Μια τελετή στην Ρωσική ΣΟΣΔ για την υπογραφή της συνθήκης ήταν προγραμματισμένη για τις 20 Αυγούστου 1991, αλλά εμποδίστηκε από το πραξικόπημα του Αυγούστου μια μέρα νωρίτερα. Η προετοιμασία αυτής της συνθήκης ήταν γνωστή ως διαδικασία Νόβο-Ογκάριοβο (новоогаревский процесс). Το Νόβο Ογκάριοβο είναι κυβερνητική περιουσία, όπου πραγματοποιήθηκε η συγγραφή της συνθήκης και ο Γκορμπατσόφ μίλησε με τους ηγέτες των δημοκρατιών της Ένωσης.
Ο πρόεδρος Γκορμπατσώφ προσπάθησε να κερδίσει λαϊκή υποστήριξη για την πρόταση. Στις 17 Μαρτίου του 1991, ένα λαϊκό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στις εννέα δημοκρατίες (Ρωσική ΣΟΣΔ, Ουκρανία, Λευκορωσία, Καζακστάν, Αζερμπαϊτζάν,  Ουζμπεκιστάν, Κιργιζία, Τουρκμενία, και Τατζικιστάν), οι οποίες συμμετείχαν στη σύνταξη της συνθήκης. Στο δημοψήφισμα το 76% των ψηφοφόρων υποστήριξε τη διατήρηση του ομοσπονδιακού συστήματος της Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της πλειοψηφίας σε όλες τις εννέα δημοκρατίες. Η αντίθεση ήταν μεγαλύτερη σε μεγάλες πόλεις όπως η Αγία Πετρούπολη (τότε Λένινγκραντ) και τη Μόσχα. Το δημοψήφισμα ως επί το πλείστον μποϊκοταρίστηκε στις υπόλοιπες έξι δημοκρατίες, οι οποίες κινούνταν ήδη προς την την ανεξαρτησία.
Μια συμφωνία μεταξύ της Σοβιετικής κεντρικής κυβέρνησης και των εννέα δημοκρατιών, η λεγόμενη συμφωνία "9+1", υπογράφηκε τελικά στο Νόβο-Ογκάριοβο στις 23 Απριλίου. Η Νέα Ενωσιακή Συνθήκη θα μετέτρεπε τη Σοβιετική Ένωση σε μια ομοσπονδία ανεξάρτητων δημοκρατιών με κοινό πρόεδρο, εξωτερική πολιτική και στρατό.
Τον Αύγουστο, οκτώ από τις εννέα δημοκρατίες, εκτός της Ουκρανίας, ενέκριναν το σχέδιο της νέας Συνθήκης, με κάποιες προϋποθέσεις. Η Ουκρανία δεν συμφώνησε με τους όρους της Συνθήκης. Στο ρεπουμπλικανικό δημοψήφισμα στις 17 Μαρτίου, η πλειοψηφία των κατοίκων της Ουκρανίας υποστήριξαν την ένταξη στην Ένωση, υπό τους όρους της Διακήρυξης της Κρατικής Κυριαρχίας της Ουκρανίας.
Αν και η συνθήκη είχε ως στόχο να σώσει την ένωση, οι σκληροπυρηνικοί φοβήθηκαν ότι αυτό θα ενθαρρύνει ορισμένες από τις μικρότερες δημοκρατίες να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Λιθουανίας και να πιέσουν για πλήρη ανεξαρτησία. Στις 18 Αυγούστου, οι σκληροπυρηνικοί πήραν τον έλεγχο της κυβέρνησης αφού περιόρισαν τον Γκορμπατσόφ στην ντάτσα του στην Κριμαία προκειμένου να τον αποτρέψουν από το να επιστρέψει στη Μόσχα για να υπογράψει τη συνθήκη. Το πραξικόπημα του Αυγούστου κατέρρευσε μπροστά στην συντριπτική λαϊκή αντίθεση, όχι μόνο στις μικρότερες δημοκρατίες αλλά και στις μεγαλύτερες, ειδικά στη Ρωσική ΣΟΣΔ.
Επειδή η συνθήκη τελικά δεν υπογράφτηκε ποτέ, ακόμη και μετά από την ανεξαρτησία της Ουκρανίας τον Δεκέμβριο, οι ηγέτες των δημοκρατιών οργάνωσαν την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών, μια συμμαχία των 12 νέων ανεξάρτητων κρατών (αρχικά όλες οι πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες, εκτός από τα κράτη της Βαλτικής και τη Γεωργία, η οποία εντάχθηκε το 1993, αλλά αποχώρησε το 2008).
Ονόματα
Σχετικά με το πρώτο σχέδιο της συνθήκης που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1991, το διακηρυγμένο όνομα για το νέο έθνος ήταν το Ένωση Σοβιετικών Κυρίαρχων Δημοκρατιών (ρωσικά: Союз Советских Суверенных Республик Soyuz Sovyetskikh Suvyeryennykh Ryespublik). Το όνομα αυτό προτάθηκε προκειμένου να διατηρηθεί το ρωσικό ακρωνύμιο "СССР", καθώς και το "USSR" στα αγγλικά.
Τον Σεπτέμβριο του 1991, η συνολική στήριξη για τη διατήρηση του Σοβιετικού κράτους άλλαξε στην μεταρρύθμιση της Σοβιετικής Ένωσης σε μια συνομοσπονδία κυρίαρχων κρατών. Το τελικό σχέδιο μετονόμασε το προταγμένο κράτος σε Ένωση των Κυρίαρχων Κρατών (Союз Суверенных Государств Soyuz Suvyeryennikh Gosudarstv). Η συνολική συνέχιση της Σοβιετικής Ένωσης συνέχισε να μειώνεται και σύντομα εγκαταλείφθηκε. Μετά το πραξικόπημα του Αυγούστου, η νέα ενωσιακή συνθήκη μεταρρυθμίστηκε στην Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών.
Πηγές
Κατηγορία:Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Μετασοβιετικά κράτη Κατηγορία:Μεταρρυθμίσεις στη Σοβιετική Ένωση
Έλιο Ντι Ρούπο
Ο Έλιο Ντι Ρούπο ήταν ο πρώτος γαλλόφωνος που κατείχε τη θέση αυτή από το 1979. Ήταν επίσης ο πρώτος πρωθυπουργός του Βελγίου μη Βαλλωνικής ή Φλαμανδικής καταγωγής, καθώς και ο μόνος ανοιχτά ομοφυλόφιλος ηγέτης μιας χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο Ντι Ρούπο ήρθε σε επαφή με το σοσιαλιστικό κίνημα για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Μονς, όπου πήρε το πρώτο του πτυχίο μάστερ και στη συνέχεια διδακτορικό στη χημεία. Πήγε στο Πανεπιστήμιο του Leeds (Ηνωμένο Βασίλειο), όπου εργάστηκε (1977-1978).
Ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα ως ακόλουθος στην κυβέρνηση του Jean-Maurice Dehousse (1980-81).
Το πρώτο του αιρετό πολιτικό αξίωμα ήρθε το 1982, όταν ήταν δημοτικός σύμβουλος στη Μονς. Το 1986, διετέλεσε αντιδήμαρχος υγείας, αστικής ανάπλασης και κοινωνικών υποθέσεων. Επαγγελματικά, ο Di Rupo ήταν στο ίδιο χρονικό διάστημα μέλος του υπουργικού συμβουλίου και στη συνέχεια αναπληρωτής προϊστάμενος του ιδιαίτερου γραφείου του Υπουργού Οικονομικών της εποχής εκείνης της περιφέρειας της Βαλλωνίας και στη συνέχεια αναπληρωτής προϊστάμενος του ιδιαίτερου γραφείου του υπουργού Οικονομικών και Ενέργειας της Βαλλωνίας περιφέρειας εκείνη την περίοδο και επιθεωρητής της ενεργειακής επιθεώρησης του υπουργείου στην περιοχή της Βαλλωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Βελγίου Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα
Κωνσταντίνος Αμανατίδης
Ο Κωνσταντίνος Αμανατίδης του Περικλή (γενν. 1936) είναι Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1936 στο Παρθένι Χαλκηδόνας Θεσσαλονίκης. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ το 1974 και από το 1975 έως το 1977 διατέλεσε πρόεδρος της Κοινότητας Παρθενίου.
Εκλέχθηκε βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1977, 1981 και 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης
Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Στην υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητος
Το Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Στην υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητος (πρωτότυπος τίτλος:On Her Majesty's Secret Service) είναι μια βρετανική κατασκοπευτική ταινία του 1969 και αποτελεί την έκτη ταινία της σειράς ταινιών Τζέιμς Μποντ σε παραγωγή της Eon Productions. Η ταινία διανεμήθη στους κινηματογράφους από την United Artists. Την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Πίτερ Χαντ και το σενάριο το έγραψε ο Ρίτσαρντ Μαϊμπάουμ, με κάποιες επιπλέον προσθήκες στο σενάριο απο τον Σίμον Ρείβεν. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο ρόλο του Τζέιμς Μποντ αναλαμβάνει ο Τζορτζ Λέιζενμπι για μια και μόνο φορά σε ταινία της Eon Productions, μαζί με τους Τέλι Σαβάλας, Νταϊάνα Ριγκ, και Μπέρναρντ Λι. Στην ταινία αυτήν, ο Τζέιμς Μποντ αντιμετωπίζει και πάλι τον Ερνστ Στάβρο Μπλόφιλντ, ο οποίος σχεδιάζει να κατακτήσει όλον τον κόσμο, ο οποίος σχεδίαζει να το κατορθώσει αυτό με το να απειλήσει ότι θα σαμποτάρει βιολογικά τις προμήθειες τροφίμων. Στην πορεία, ο Τζειμς Μποντ θα γνωρίσει θα ερωτευτεί και θα παντρευτεί την κοντέσα Τερέσα Ντι Βισέντζο.
Αφότου ο Σον Κόνερι αρνήθηκε να επαναλάβει τον ρόλο του, οι παραγωγοί έψαξαν για κάποιον άλλον ηθοποιό για τον πρωταγωνιστικό ρόλο.Περίπου 400 ηθοποιοί ήντουσαν υποψήφιοι για τον ρόλο τουΤζειμς Μποντ, και τελικά ο Τζορτζ Λέιζενμπι, ο οποίος μέχρι τότε δεν είχε καμια εμπειρεία απο υποκριτική, επιλέχθηκε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ταινία αυτή είναι η μόνη ταινία του Τζειμς Μποντ που σκηνοθετήθηκε απο τον Πίτερ Χαντ, και είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ίαν Φλέμινγκ του 1963. Τα κύρια γυρίσματα έγιναν σε μέρη όπως την Ελβετία, την Αγγλία και την Πορτογαλία.
Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στον κινηματογράφο ODEON Luxe Leicester Square στις 18 Δεκεμβρίου 1969 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στο Ηνωμένο Βασίλειο την ίδια ημέρα, ενώ στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών κυκλοφόρησε στις 19 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Η ταινία έλαβε γενικά μικτές κριτικές, ενώ απέφερε 82 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Μπάρι Κατηγορία:Ταινίες Τζέιμς Μποντ Κατηγορία:Βρετανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άλμπερτ Μπρόκολι Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χάρι Σάλτσμαν Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία
Αθλητική Ποδοσφαιρική Ένωση Αγίας Νάπας
Η Αθλητική Ποδοσφαιρική Ένωση Αγίας Νάπας (ή η ΑΠΕΑΝ) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Αγία Νάπα της επαρχίας Αμμοχώστου. Η ομάδα είχε συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου. Κατέκτησε δύο φορές το πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας (όμιλος Λάρνακας-Αμμοχώστου). Το 1990 ενοποιήθηκε με την ΕΝΑΝ Αγίας Νάπας δημιουργώντας τον Αθλητικό Όμιλος Αγία Νάπα (ΑΟΑΝ).
Ιστορία
Η ΑΠΕΑΝ αρχικά ονομαζόταν ΕΔΟΝ Αγίας Νάπας και αγωνιζόταν στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ελεύθερης Περιοχής Αμμοχώστου (ΠΟΕΠΑ). Μετονομάστηκε σε ΑΠΕΑΝ το 1986 όταν εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Την περίοδο 1987-88 κατέκτησε το πρωτάθλημα στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου και συμμετείχε σε αγώνες μπαράζ με τους πρωταθλητές των άλλων δύο ομίλων κερδίζοντας την άνοδο της στην Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1988-89 τερμάτισε στην 12η θέση του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1989-90 κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας και μέσα από τη συμμετοχή της στους αγώνες μπαράζ προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Μετά την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος ενοποιήθηκε με την ΕΝΑΝ Αγίας Νάπας δημιουργώντας τον Αθλητικό Όμιλο Αγία Νάπα (ΑΟΑΝ) ο οποίος πήρε τη θέση της ΑΠΕΑΝ στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1990-91.
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΠΕΑΝ συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Αμμοχώστου Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)  Κατηγορία:Αγία Νάπα
Γιόχαν Άουγκουστ Μπρίνελ
Γιόχαν Άουγκουστ Μπρίνελ (αγγλ. Johan August Brinell, 19 Ιούνιος 1849 - 17 Νοέμβριος 1925) ήταν Σουηδός μεταλλουργός και μηχανικός. Είναι γνωστός ως ο δημιουργός, μιας μη καταστροφικής μεθόδου για την μέτρηση της επιφανειακής σκληρότητας μεταλλικών υλικών, γνωστή ως η δοκιμή σκληρότητας Μπρίνελ. Το όνομά του επίσης έχει αποδοθεί τιμητικά στην περιγραφή ενός μηχανισμού αποτυχίας των επιφανειών υλικού που είναι γνωστή ως Brinelling. εναλλ.=Μηχανή Μπρινελ που χρησιμοποιείται για τη μέτρηση της σκληρότητας των μετάλλων.|μικρογραφία|500x500εσ|Μηχανή Μπρίνελ που χρησιμοποιείται για τη μέτρηση της σκληρότητας των μετάλλων.
Βιογραφία
Ο Μπρίνελ γεννήθηκε στο Μπρινγκέτοφτ (Bringetofta) της Σουηδίας, στις 19 Ιουνίου του 1849, γιος του αγρότη Johannes Mansson και της Katarina Jonasdotter. Ο Μπρίνελ αποφοίτησε το 1871 από την τεχνική σχολή του Boras. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του το 1875, ως μηχανικός στα σιδηρουργεία του Lesjöfors και το 1882 έγινε αρχιμηχανικός στα μεγάλα σιδηρουργεία της Φαγκέρστα (Fagersta Ironworks), όπου και έγινε η κύρια επιστημονική του εργασία στη μεταλλουργία και τη μεταλλογραφία. Το 1880 παντεύεται την Selma Nilsson. Το 1903 έγινε επικεφαλής μηχανικός στη Jernkontoret, τη Σουηδική Ένωση Ironmasters και παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1914. Εξελέγη μέλος της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών το 1902 και της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Μηχανικών Επιστημών το 1919. Πέθανε στις 17 Νοεμβρίου του 1925 στη Στοκχόλμη.
Δοκιμή σκληρότητας Μπρίνελ
Είναι γνωστός σήμερα για τη δοκιμή σκληρότητας Μπρίνελ, την οποία επινόησε κατά την διάρκεια της εργασίας του στα σιδηρουργεία της Φαγκέρστα  και την παρουσίασε το 1900, στην έκθεση του Παρισιού. Στη δοκιμή αυτή, μία σφαίρα σφυρήλατου χάλυβα ή καρβιδίου του βολφραμίου με διάμετρο 10 χιλιοστών πιέζεται στην επιφάνεια του προς δοκιμή υλικού, με ένα φορτίο 3000 κιλών για συγκεκριμένο χρόνο. Το βάθος στο οποίο η σφαίρα διεισδύει (ή το αποτύπωμα που αφήνει σε τετραγωνικά χιλιοστά ) στην επιφάνεια του υλικού είναι ένδειξη του Αριθμού Σκληρότητας Μπρίνελ (Brinell Hardness Number), ο οποίος υπολογίζεται βάση της "κλίμακας Μπρίνελ" και είναι συνάρτηση της διαμέτρου της σφαίρας και της επιφάνειας του αποτυπώματος (ή του βάθους) της διείσδυσης. Είναι μια γρήγορη, μη καταστρεπτική (εκτός από το μικρό μέρος της επιφάνειας που δοκιμάζεται) μέθοδος καθορισμού της σκληρότητας των μετάλλων. Με μικρές παραλλαγές (διαφορετικό φορτίο, διάμετρος σφαίρας, χρόνος πίεσης, κλπ), η μέθοδος αυτή παραμένει σε ευρεία χρήση μέχρι σήμερα. Η δοκιμή Μπρίνελ συγκαταλέγεται στις στατικές δοκιμές διείσδυσης (static identation test).
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί μεταλλουργοί Κατηγορία:Σουηδοί μηχανικοί
1825 Κλάρε
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κλάρε εκτιμάται σε 14 χιλιόμετρα περίπου. Ο Κλάρε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 45 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κλαρε
Ερίκιο το αγκαθωτό
To ερίκιο το αγκαθωτό (Hericium erinaceus) είναι φαρμακευτικό μανιτάρι με μακρά ιστορία χρήσης στην παραδοσιακή κινέζικη ιατρική ως τονωτικό για διαταραχές του στομάχου, έλκη και γαστρεντερικές παθήσεις και είναι μία πηγή εξωγενών αντιοξειδωτικών.
Συνολικά, για αυτό το μανιτάρι έχουν διενεργηθεί τρεις κλινικές δοκιμές, οι οποίες διερεύνησαν τις επιδράσεις που έχει το Ερίκιο το Αγκαθωτό σε άτομα με χρόνια ατροφική γαστρίτιδα, με ήπια γνωστική δυσλειτουργία και με κατάθλιψη και άγχος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μύκητες Κατηγορία:Ρουσσουλώδη
NUTS (Ελλάδα)
thumb|200px| Πρώτο επίπεδο περιοχών [[Πρώτο επίπεδο NUTS της Ευρωπαϊκής Ένωσης|NUTS της Ελλάδας: {{legend|#ffc8c8|EL3: Αττική}}{{legend|#ffc8ff|EL4: Νησιά Αιγαίου και Κρήτη}}{{legend|#c8c8ff|EL5: Βόρεια Ελλάδα}}{{legend|#c8ffc8|EL6: Κεντρική Ελλάδα}}]] Η κοινή ονοματολογία των εδαφικών στατιστικών μονάδων (γαλλικά: Nomenclature d' Unités Territoriales Statistiques, αγγλικά: Nomenclature of Territorial Units for Statistics) είναι το πρότυπο γεωκωδικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κωδικοποίηση της διοικητικής διαίρεσης για στατιστικούς λόγους.
Ιστορία
Στην έκδοση του 2006 έγινε μετονομασία των κωδικών της Ελλάδας από GR σε EL.
Αναλυτικά
Για την Ελλάδα χρησιμοποιούνται και τα τρία πρώτα επίπεδα (αν και το πρώτο επίπεδο δεν έχει αντίστοιχη διοικητική διαίρεση) και είναι:
LAU
Τα επίπεδα 4 και 5 μεταβλήθηκαν σε LAU (Local Administrative Unit). Για την Ελλάδα χρησιμοποιούνται και τα 2 επίπεδα LAU.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:NUTS Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας
Φραιζάν
Το Φραιζάν (γαλλικά: Fraisans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φραιζανουά (γαλλικά: Fraisanois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ' εθνικής κατηγορίας ανδρών 2004-2005
Γ' Ανδρών 2004-2005
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 17 Οκτωβρίου 2004 έως τις 23 Ιανουαρίου 2005. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 30 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 8 Μαΐου 2005.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 2ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Νότου 20px|Γ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2004 2005 Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2004 2005
Νεγκότινο
Το Νεγκότινο (στα Σλαβομακεδονικά: Неготино) είναι πόλη της Βόρειας Μακεδονίας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 150μ., στις όχθες του Αξιού, στη Περιφέρεια Βάρνταρ και αποτελεί την έδρα του Δήμου Νεγκότινο. Έχει πληθυσμό περίπου 13.000 κατοίκους. Πιστεύεται ότι στη θέση όπου είναι χτισμένο το Νεγκότινο βρισκόταν η αρχαία πόλη Αντιγονεία, που ιδρύθηκε στα ελληνιστικά χρόνια από τον Αντίγονο Β’ Γονατά. Η Αντιγονεία καταστράφηκε τον 11ο αιώνα από ισχυρό σεισμό, που έπληξε και άλλες πόλεις της περιοχής.
Μεγάλο μέρος της τοπικής οικονομίας στηρίζεται στη παραγωγή κρασιού.
Αδελφφοποιημένες πόλεις
Γκράντισκα, Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Ναγκυκάτα, Ουγγαρία
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας
Πτολεμαίος ΣΤ΄ Φιλομήτωρ
Ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ Φιλομήτωρ (186 – 145 π.Χ.) ήταν ο έκτος βασιλιάς της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Ήταν γιος του βασιλιά Πτολεμαίου Ε΄ του Επιφανούς και της Κλεοπάτρας Α΄, κόρης του Αντίοχου Γ΄ του Μέγα, βασιλιά των Σελευκιδών. Βασίλεψε στην Αλεξάνδρεια κατά την περίοδο 181 – 145 π.Χ. και το προσωνύμιό του σημαίνει «αυτός που αγαπά τη μητέρα του».
Η Αντιβασιλεία
Όταν ο πατέρας του πέθανε πρόωρα το 180 π.Χ., ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ ήταν μόλις πέντε ή έξι ετών, πράγμα που έφερε μνήμες από την περίοδο της αναρχίας που ακολούθησε τον θάνατο του παππού του, όταν ο πατέρας του ήταν ακόμη παιδί. Ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ ωστόσο φάνηκε πιο τυχερός, καθώς αυτή τη φορά υπήρχε αντιβασιλέας αναγνωρισμένου κύρους, που δεν ήταν κάποιος φιλόδοξος αυλικός, αλλά η μητέρα του, Κλεοπάτρα Α΄. Η θέση της ήταν σχετικά δύσκολη μιας και η Δυναστεία των Σελευκιδών ήταν ιδιαίτερα αντιπαθής στην Αίγυπτο τη συγκεκριμένη περίοδο. Ωστόσο η περίοδος βασιλείας της ήταν πολύ ήσυχη σε σχέση με τα χρόνια που είχαν προηγηθεί. Αποφάσισε να μη χαλάσει τις διπλωματικές σχέσεις του κράτους με τη Ρώμη, που ολοένα κέρδιζε σε ισχύ και επιρροή, καθώς επίσης δεν ακολούθησε το σχέδιο επίθεσης στη Συρία, το οποίο πυρετωδώς ετοιμαζόταν την περίοδο που προηγήθηκε του θανάτου του συζύγου της. Η Κλεοπάτρα Α΄ άφησε την τελευταία της πνοή το 176 π.Χ., αρκετά νέα όπως και ο Πτολεμαίος Ε΄.
Η ηγεσία – με τη μορφή πάντα της αντιβασιλείας – πέρασε στα χέρια δύο αυλικών, του Ευλαίου και του Λεναίου, οι οποίοι ήταν και οι δύο βαρβαρικής καταγωγής και σκλάβοι απελεύθεροι. Την εποχή αυτή ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ ήταν δεκαπέντε ετών, και οι δύο υπουργοί του αποφάσισαν να επισπεύσουν την τελετή ενηλικίωσής του για να αποφύγουν πιθανή επέμβαση στα εσωτερικά του κράτους από τους Ρωμαίους. Είναι άγνωστο αν ακολούθησαν τελετές στη Μέμφιδα σύμφωνα με το αρχαίο αιγυπτιακό εθιμοτυπικό, αλλά μιας και ο Πτολεμαίος Ε΄ έθεσε το παράδειγμα δεν είναι καθόλου απίθανο. Το 172 π.Χ., σε ηλικία δεκαέξι ετών, ήταν ήδη παντρεμένος με τη μικρότερη αδελφή του, την Κλεοπάτρα Β΄. Το βασιλικό ζεύγος λατρευόταν πλέον ως «Θεοί Φιλομήτορες» προς τιμήν της μητέρας τους που βασίλεψε στη θέση τους την προηγούμενη δεκαετία.
Έκτος Συριακός Πόλεμος
Κατά τη στέψη του νεαρού βασιλιά, η Ρώμη έστειλε πρέσβεις να ανανεώσουν τη φιλία των δύο κρατών το 173 π.Χ. Οι σχέσεις όμως με τους Σελευκίδες δεν ήταν τόσο φιλικές. Οι δύο υπουργοί ήταν αποφασισμένοι να συνεχίσουν τα σχέδια εισβολής στην Κοίλη Συρία. Ο Αντίοχος Δ΄ Επιφανής, ο νέος ηγεμόνας των Σελευκιδών, θεώρησε πως οι προετοιμασίες τους του έδιναν το νόμιμο δικαίωμα να επιτεθεί πρώτος. Οι δύο πλευρές αποφάσισαν να κάνουν έκκληση στη Ρώμη, αλλά η δύναμη της Δύσης ήταν πολύ απασχολημένη με τον πόλεμο κατά του βασιλιά της Μακεδονίας, Περσέα, και δεν αναμείχθηκαν.
Ο Ευλαίος και ο Λεναίος το 170 π.Χ. εξαπέλυσαν την επίθεσή τους. Ο Αντίοχος Δ΄ όμως τους απέκρουσε και με κάποιο τρόπο κατέλαβε το Πηλούσιο. Κατόπιν μπήκε στα αιγυπτιακά εδάφη και κινήθηκε μέσω του ποταμού στη Μέμφιδα. Ο νεαρός Πτολεμαίος ακολούθησε τη συμβουλή να καταφύγει στο ιερό νησί της Σαμοθράκης, αφήνοντας τη σύζυγο και αδελφή του Κλεοπάτρα Β΄ και τον μικρότερο αδελφό του πίσω στην Αλεξάνδρεια. Αιχμαλωτίστηκε όμως και οδηγήθηκε ενωπίων του θείου του, Αντίοχου.