cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναζίχα αλ-Ντουλαΐμι
Βιογραφία
Προσπάθησε να δώσει νέα ώθηση στην Ένωση Ιρακινών Γυναικών και, υποστηριζόμενη από δεκάδες ακτιβίστριες, ζήτησε από τις αρχές την άδεια να ιδρύσει το «Σωματείο για τη Γυναικεία Απελευθέρωση». Ωστόσο, η αίτηση απορρίφθηκε. Ως απάντηση, ορισμένες από τις ακτιβίστριες που είχαν υπογράψει για την άδεια με επικεφαλής τη Δρ Naziha, αποφάσισαν να προχωρήσουν και να ιδρύσουν αυτήν την οργάνωση ούτως ή άλλως, αφού πρώτα άλλαξαν με μυστικότητα το όνομά της σε «Οργάνωση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων των Ιρακινών Γυναικών». Έτσι, η οργάνωση συστάθηκε στις 10 Μαρτίου 1952. Μεταξύ των στόχων της οργάνωσης ήταν:
Υπό την ηγεσία και ενεργό συμμετοχή της Δρ. Ναζίχα, η οργάνωση (το όνομά της οποίας άλλαξε στη συνέχεια σε Σωματείο Ιρακινών Γυναικών) αναπτύχθηκε κατά τα επόμενα χρόνια και εξελίχθηκε σε μαζική οργάνωση μετά την Επανάσταση της 14ης Ιουλίου 1958. Με τα μέλη του να φτάνουν ως τα 42.000 (ενώ ο συνολικός πληθυσμός τότε έφτανε τα 8 εκατομμύρια), το Σωματείο πέτυχε πολλές νίκες για τις γυναίκες του Ιράκ και ιδίως τη θέσπιση του προοδευτικού νόμου αριθ. 188 (1959) περί προσωπικής κατάστασης.
Ως ένδειξη εκτίμησης του ρόλου και των επιτευγμάτων του, το Σωματείο Ιρακινών Γυναικών έγινε δεκτό ως μόνιμο μέλος της Γραμματείας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Γυναικών. Η Δρ Naziha εξελέγη στη συνέλευση και την εκτελεστική επιτροπή της Ομοσπονδίας ενώ αργότερα έγινε αντιπρόεδρος αυτού του διεθνούς οργανισμού. Αποτέλεσε εξέχουσα γυναικεία προσωπικότητα τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και στον αραβικό και στον «Τρίτο Κόσμο».
Κατά τη δεκαετία του 1950, η Δρ Naziha συμμετείχε ενεργά στο Κίνημα Ειρήνης του Ιράκ και ήταν μέλος της προπαρασκευαστικής επιτροπής για τo συνέδριο του κινήματος των Ειρηνικών Παρτιζάνων που πραγματοποιήθηκε στη Βαγδάτη στις 25 Ιουλίου 1954. Ήταν επίσης μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης.
Κατά τη δεκαετία του 1950 αφιερώθηκε στην έρευνα και εξάλειψη των αυτόχθονων βακτηρίων Bejel στο νότιο Ιράκ.
Μετά την ανατροπή της μοναρχίας, o Πρόεδρος Αμπντ αλ-Κάριμ Κασίμη επέλεξε τη Ναζίχα ως Υπουργό Δημοτικών Κοινοτήτων στο υπουργικό συμβούλιο του 1959 και μοναδική εκπρόσωπο του ICP στη δημοκρατική του κυβέρνηση. Ήταν η πρώτη γυναίκα υπουργός στη σύγχρονη ιστορία του Ιράκ και η πρώτη γυναίκα υπουργός κυβέρνησης στον αραβικό κόσμο. Αργότερα ανέλαβε τη θέση Υπουργού Επικρατείας σε μεταγενέστερο σχηματισμό υπουργικού συμβουλίου.
Κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής της σταδιοδρομίας, η αλ-Ντουλάιμι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετατροπή της απέραντης παραγκούπολης στην ανατολική Βαγδάτη σε τεράστιο δημόσιο έργο στέγασης που έγινε γνωστό ως η πόλη της Thawra (επανάστασης) - πλέον Sadr City. Βοήθησε επίσης στη σύνταξη του κοσμικού νόμου περί Αστικών Υποθέσεων του 1959, ενός προοδευτικού για την εποχή του νόμο όσον αφορά την απελευθέρωση των νόμων περί γάμου και κληρονομιάς προς όφελος των ιρακινών γυναικών.
Ως αποτέλεσμα των πολύπλευρων δραστηριοτήτων της στο Κομμουνιστικό Κόμμα και το πατριωτικό κίνημα, η Δρ Ναζίχα υπέστη σημαντικές παρενοχλήσει και καταστολή σε διάφορες περιόδους. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα και να φύγει σε εξορία αρκετές φορές. Αυτό, ωστόσο, δεν την εμπόδισε να ενταχθεί στο κόμμα και το πατριωτικό κίνημα μαζί με τους συντρόφους της, και στο γυναικείο κίνημα μαζί με τις συντρόφισσές της, στον αγώνα για τα νόμιμα και δημοκρατικά δικαιώματα των γυναικών.
Η Δρ Ναζίχα ήταν μια πραγματική κομμουνίστρια, μαχήτρια και ένα αφοσιωμένο και αξιόπιστο στέλεχος του κόμματος. Για αυτό, κατέλαβε ηγετική θέση στο κόμμα και έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν η δικτατορική κλίκα που κυβερνούσε ετοιμαζόταν να εξαπολύσει την ύπουλη αιματηρή εκστρατεία εναντίον του Ιρακινού Κομμουνιστικού Κόμματος, η Ναζίχα ήταν μέλος της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής.
Καθ 'όλη τη διάρκεια της αναγκαστικής εξορίας της, η Ναζίχα παρέμεινε δίπλα στους ανθρώπους της και την πατρίδα της, στηρίζοντας τον δίκαιο αγώνα τους. Σε αυτό το πλαίσιο, έπαιξε εξέχοντα ρόλο στην ηγεσία της Επιτροπής Άμυνας του Ιρακινού Λαού, που ιδρύθηκε μετά το αριστερό πραξικόπημα στις 8 Φεβρουαρίου 1963. Επικεφαλής της επιτροπής ήταν ο Ιρακινός ποιητής Μουχάμαντ Μαχντί αλ-Τζαουαχίρι. Ακόμα και κατά τη δεκαετία του 1990, όταν ήταν πλέον μεγάλη και αδύναμη, δεν σταμάτησε να προσφέρει στο γυναικείο κίνημα και ιδιαίτερα στο Σωματείο Ιρακινών Γυναικών. Το τελευταίο σημαντικό γεγονός στο οποίο συμμετείχε ενεργά ήταν ένα σεμινάριο για την κατάσταση των γυναικών του Ιράκ, που πραγματοποιήθηκε το 1999 στην Κολωνία της Γερμανίας.
Συμμετείχε σε προετοιμασίες για το 5ο Συνέδριο του Σωματείου Ιρακινών Γυναικών, αλλά πριν από τη σύγκλησή του (τον Μάρτιο του 2002) υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο που στην ουσία την παρέλυσε.
Πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 2007 στο Herdecke σε ηλικία 84 ετών, έπειτα από χρόνια μάχη με τις επιπτώσεις του παραλυτικού εγκεφαλικού επεισοδίου. Άφησε πίσω της τον αδερφό της Χισάμ αλ-Ντελαίμι ο οποίος πλέον ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και πολλά ανίψια, διάσπαρτα στο Ιράκ, τον Λίβανο, τη Γερμανία, την Αγγλία και τις ΗΠΑ.Ο μεγαλύτερος εξ αυτών είναι ο Δρ Λάιθ αλ-Ντελαίμι.
Γενικές εκλογές στην Παπούα Νέα Γουινέα 2022
Στις 4 – 22 Ιουλίου 2022 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στην Παπούα Νέα Γουινέα, για να εκλεγούν τα 118 μέλη του Εθνικού Κοινοβουλίου.
Η ψηφοφορία ήταν μονοήμερη σε ορισμένες περιφέρειες και πολυήμερη σε άλλες. Για τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας λειτούργησαν γύρω στα 10.500 εκλογικά τμήματα, από τις 8 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα. 3.625 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 118 έδρες στο Εθνικό Κοινοβούλιο, από τους οποίους οι 1.276 ήταν μέλη 51 πολιτικών κομμάτων και οι 2.349 ήταν ανεξάρτητοι.
Οι εκλογές επισκιάστηκαν από περιστατικά βίας κατά την προεκλογική περίοδο, στα οποία τουλάχιστον 30 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.
Εκλογικό σύστημα
Το εκλογικό σύστημα είναι πλειοψηφικό με περιορισμένο αριθμό προτιμήσεων. Οι εκλογείς πρέπει να επιλέξουν μέχρι τρεις υποψήφιους και να τους κατατάξουν κατά σειρά προτίμησης, δηλαδή να γράψουν τον αριθμό «1» για τον υποψήφιο πρώτης προτίμησης, τον αριθμό «2» για την δεύτερη και τον αριθμό «3» για την τρίτη. Στην πρώτη φάση της καταμέτρησης των ψήφων, δίνεται προτεραιότητα στους ψήφους 1ης προτίμησης. Ο υποψήφιος που εξασφάλισε την απόλυτη πλειοψηφία, δηλαδή πάνω από 50% των ψήφων, ανακηρύσσεται νικητής. Αν στην πρώτη φάση δεν αναδειχθεί νικητής, τότε ξεκινά η δεύτερη φάση του διαγωνισμού. Ο υποψήφιος που συγκέντρωσε τις λιγότερες ψήφους αποκλείεται και οι ψήφοι του μεταφέρονται στις επόμενες προτιμήσεις των εκλογέων του. Η διαδικασία αποκλεισμού υποψηφίων και μεταφοράς ψήφων συνεχίζεται μέχρι να αναδειχθεί νικητής.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Παπούας Νέας Γουινέας, ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να είναι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι.
Για τη συμμετοχή των υποψηφίων στις εκλογές δεν ισχύει απαίτηση για ισότιμη εκπροσώπηση των δύο φύλων, ανδρών και γυναικών. Σε αυτές τις εκλογές, από τους 3.625 υποψήφιους μόνο οι 167 ήταν γυναίκες, δηλαδή 5% του συνόλου.
Παραπομπές
Παπουα 2022
Τρυπανισμός
Τρυπανισμός ονομάζεται η χειρουργική τεχνική κατά την οποία διανοίγεται μια οπή σε οστό του κρανίου, με σκοπό την πρόσβαση στον εγκέφαλο, ώστε να παρέμβει ο θεράπων στην παθούσα εγκεφαλική μάζα του εξώτερου ιστού του εγκεφάλου.
Ο τρυπανισμός εμφανίζεται κατά τη Νεολιθική εποχή, την 7η χιλιετία π.Χ. Το αρχαιότερο δείγμα τρυπανισμένου κρανίου προέρχεται από την Ουκρανία και χρονολογείται μεταξύ του 8.000 και 7.600 π.Χ. Στη Γαλλία, σε έναν ομαδικό τάφο που χρονολογήθηκε στα 6.500 π.Χ. , από τα 120 κρανία που βρέθηκαν, τα 40 έφεραν δείγματα τρυπανισμού. Από ζωγραφιές σε σπήλαια φαίνεται ότι οι άνθρωποι πίστευαν πως έτσι θα γιάτρευαν ημικρανίες, επιληψίες και ψυχικές ασθένειες, συχνά θεωρώντας πως «απελευθερώνουν» τελετουργικά τα κακά πνεύματα που φωλιάζουν στο κεφάλι του ασθενούς. Επίσης με αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίζονταν τραύματα στο κεφάλι και αφαιρούνταν θραύσματα οστού ή καθαρίζονταν εγκεφαλικά αιματώματα.
Οι αρχαιότεροι τρυπανισμοί, που εμφανίζονται πριν τη χρήση του μετάλλου, έχουν γίνει με μαχαίρι από πυρόλιθο. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος τρυπανισμού ήταν με δράπανο, εργαλείο με ξύλινο χερούλι και σκληρή άκρη, ώστε να διαπερνά το οστό με όσο μεγαλύτερη ακρίβεια γίνεται. Ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιείται συχνότερα είναι το τοξόσχημο δράπανο. Ήταν φτιαγμένο από εύκαμπτο ξύλο και με δερμάτινη χορδή. Με αυτό ο «χειρουργός» τοποθετούσε τη μύτη του δράπανου στο κεφάλι και τρυπούσε το κρανίο μετακινώντας μπρος και πίσω το οριζόντιο σκέλος, χρησιμοποιώντας το εργαλείο ακριβώς όπως χρησιμοποιούνταν και στη δημιουργία φωτιάς. Οι οπές που δημιουργούνται με αυτόν τον τρόπο είναι κυκλικές, ενώ οι οπές που γίνονται με μαχαίρι είναι τετράγωνες.
Προκολομβιανή Αμερική
Στη Μεσοαμερική, ο τρυπανισμός εφαρμόζεται κατά κόρον στους πολιτισμούς των Άνδεων, όπως οι Ίνκας. Στα ευρήματα παρουσιάζονται προηγούμενα τραύματα, που σημαίνει ότι η πρακτική χρησιμοποιείται για την ίαση κακώσεων, με ένα ποσοστό επιβίωσης του ασθενούς τουλάχιστο 70%. Η οπή πραγματοποιούνταν με διάφορους τρόπους, όπως με τρυπάνι, με μαχαίρι, μέσω τριβής ή ακόμη και καυτηριάζοντας το εκτεθειμένο κρανίο. Το σύνηθες εργαλείο για την εγχείριση ήταν ένα τελετουργικό μαχαίρι που ονόμαζαν «τούμι» από χαλκό ή ορείχαλκo ή μαχαίρια από οψιδιανό. Μετά την εγχείριση, συχνά η οπή σκεπαζόταν με ένα κοχύλι ή ένα κομμάτι χρυσό ή ασήμι.
Μεσόγειος και Ευρώπη
Παρόλο που οι Αιγύπτιοι είχαν εξαιρετικές γνώσεις ιατρικής για την εποχή τους, δεν χρησιμοποιούσαν ως γενική πρακτική τον τρυπανισμό, με μοναδική εξαίρεση τη μετά θάνατο θραύση του ρινικού οστού, με σκοπό την αφαίρεση του εγκεφάλου με τσιγκέλι, κατά τη διαδικασία της μουμιοποίησης. Ο τρυπανισμός συστηματοποιείται από τον Ιπποκράτη, ο οποίος δίνει σαφείς οδηγίες στο κείμενό του «Περί των εν τη Κεφαλή Τραυμάτων» και από τον οποίο η επέμβαση παίρνει το όνομά της, λόγω του εργαλείου που χρησιμοποιεί, το τρύπανον, κατά τα πρότυπα του τοξόσχημου δραπάνου.
Στο κείμενό του αναφέρεται:
Από τον Ιπποκράτη, ο τρυπανισμός κληρονομείται στο Γαληνό και επειδή ο Γαληνός παραμένει η αυθεντία της ιατρικής μέχρι την επιστημονική επανάσταση, η πρακτική παραμένει ζωντανή τόσο κατά το μεσαίωνα όσο και κατά την αναγέννηση. Οι πιθανότητες επιβίωσης των ασθενών είναι μάλιστα αρκετά καλές και από τα οκτώ κρανία που έχουν βρεθεί στη Νοτιοδυτική Γερμανία, προερχόμενα μεταξύ 6ου και 8ου αιώνα, τα επτά φέρουν σαφή δείγματα αναγέννησης του κρανίου (και άρα επιβίωσης του ασθενούς).
Σημερινές πρακτικές
Η προμετωπική λευκοτομία, η πρώιμη μορφή της λοβοτομής, πραγματοποιούνταν με την τομή μίας τρύπας στο ανθρώπινο κρανίο με δράπανο, με την εισχώρηση ενός οργάνου, και την καταστροφή τμημάτων του εγκεφάλου.
Σήμερα, η διάνοιξη του κρανίου για ιατρικούς σκοπούς ονομάζεται πλέον «κρανιοτομή» ή «κρανιεκτομή», ανάλογα με το αν το οστό του κρανίου επανατοποθετείται ή όχι, αντιστοίχως. Ο όρος «τρυπανισμός» χρησιμοποιείται ακόμη, για να χαρακτηρίσει την εθελοντική διάνοιξη του κρανίου που επιδιώκουν κάποιοι για μη-ιατρικούς λόγους. Κάποιοι ισχυρίζονται πως ο τρυπανισμός αυξάνει τη ροή του αίματος στον εγκέφαλο (λόγω μειωμένης πίεσης) και γι αυτό το λόγο βελτιώνει τις νοητικές λειτουργίες. Η θεωρία αυτή θεωρείται ψευδοεπιστημονική.
Ελέν Σιξού
Η Ελέν Σιξού είναι συγγραφέας πολλών θεατρικών έργων που γράφτηκαν για το Θέατρο του Ήλιου και η συνεργασία της με την Αριάν Μνουσκίν ξεκίνησε από το 1984. Συνιδρύτρια του Πειραματικού Πανεπιστημιακού Κέντρου της Βενσέν, το 1974 δημιούργησε εκεί το πρώτο κέντρο γυναικείων σπουδών σε ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο. Το δοκίμιό της Le Rire de la Méduse (Το γέλιο της Μέδουσας) (1975) αποτέλεσε ορόσημο για τον σύγχρονο φεμινισμό. Συμμετείχε σε όλους τους "απελευθερωτικούς αγώνες": εκείνον της Αλγερίας, της χώρας στην οποία γεννήθηκε, εκείνον του πανεπιστημίου, που τον υπομόνευε ο συντηρητισμός, εκείνον των γυναικών, που βρίσκονταν τότε κάτω από τον ανδρικό ζυγό. Να ήσουν νέα σ' εκείνη τη δεκαετία, έλεγε, ήταν μεγάλη τύχη...
Τρυπανισμός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της ιατρικής Κατηγορία:Νευροχειρουργική Κατηγορία:Τροποποίηση σώματος Κατηγορία:Χειρουργικές επεμβάσεις
Ελέν Σιξού
Βιογραφία
Η Ελέν Σιξού γεννήθηκε στο Οράν από πατέρα γιατρό (Georges Cixous, ο οποίος γεννήθηκε επίσης στην Αλγερία, 1908-1948) και Γερμανίδα μητέρα (Ève Klein, πρόσφυγας, 1910-2013, μαία). Η οικογένειά της ήταν εβραϊκής καταγωγής, Ασκενάζι από την πλευρά της μητέρας της, σεφαραδίτικη από την πλευρά του πατέρα της. Η οικογένεια εγκατέλειψε την Αλγερία το 1954.
Παντρεύτηκε το 1955 με τον Γκυ Μπερζέρ και απέκτησε τρία παιδιά, τον Ζορζ (1959-1961), την Ανν-Εμμανουέλ (1960), τον Στεφάν (1961).
Η Ελέν Σιξού πέρασε τις εξετάσεις (Agrégation_en_France), που της επέτρεπαν να διδάσκει αγγλικά στη δευτεροβάθμια ή την τριτοβάθμια εκπαίδευση το 1959. Με επιβλέποντα τον Ζαν-Ζακ Μαγιού, εκπόνησε τη διατριβή της για τον Τζέιμς Τζόυς και απέκτησε διδακτορικό στη φιλολογία το 1968.
Είναι συνιδρύτρια, μαζί με τον Ρεϊμόν Λα Βερνιά, της δημιουργίας του πανεπιστημιακού κέντρου της Βενσέν, μετά τον Μάιο του 68. Απέκτησε θέση καθηγήτριας και ίδρυσε το Κέντρο Μελετών Γυναικών και Σπουδών Φύλου, κάτι πρωτοποριακό τότε στην Ευρώπη.
Από το 1983, διηύθυνε σεμινάριο στο Διεθνές Κολλέγιο Φιλοσοφίας.
Λογοτεχνική καριέρα
Από το 1967, η Ελέν Σιξού έχει δημοσιεύσει ένα σημαντικό έργο, αποτελούμενο από περίπου εξήντα έργα, τα οποία εκδόθηκαν κυρίως από τους εκδοτικούς οίκους Grasset, Gallimard, Des femmes και Galilée. Είναι επίσης θεατρική συγγραφέας και τα έργα της ανέβηκαν σε σκηνοθεσία της Σιμόν Μπενμουσά στο Théâtre d'Orsay, του Ντανιέλ Μεσγκίς στο Théâtre de la Ville και της Αριάν Μνουσκίν στο Théâtre du Soleil.
Δημοσίευσε κείμενα για τον Ζακ Ντεριντά και τον Τζέιμς Τζόυς, αλλά και για τα έργα των Καρίσε Λισπέκτορ, Μορίς Μπλανσό, Φραντς Κάφκα, Χάινριχ φον Κλάιστ, Μονταίν, Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν, Thomas Bernhard, Μαρίνα Τσβετάγεβα, Ζαν Ζενέ και Σάμιουελ Μπέκετ.
Έχει γράψει εκτενώς για το έργο καλλιτεχνών, όπως ο Σιμόν Αντάι, ο Πιερ Αλεσινσκί, καθώς και δύο βιβλία για τον Αντέλ Αμπντεσεμέντ.
Το 2016 βραβεύτηκε με το βραβείο Μαργκερίτ Γιουρσενάρ.
Φιλία με τον Ντεριντά
Το 1963 η Σιξού γνώρισε τον Ζακ Ντεριντά, με τον οποίο συνδεόταν με μακροχρόνια φιλία και μοιράστηκε πολλές δραστηριότητες, πολιτικές και πνευματικές, όπως η ίδρυση του Πανεπιστημίου Paris 8, του Εθνικού Κέντρου Γραμμάτων (σήμερα Εθνικό Κέντρο Βιβλίου ) — 1981-1983 —, το Διεθνές Κοινοβούλιο Συγγραφέων, η Επιτροπή κατά του Απαρτχάιντ, συνέδρια και σεμινάρια στο Διεθνές Κολλέγιο Φιλοσοφίας. Έκαναν από κοινού ορισμένες δημοσιεύσεις ή εκδόσεις, όπως π.χ. το Voiles, με εικονογράφηση του Ερνέστ Πινιόν-Ερνέστ, (1998), Portrait de Jacques Derrida en jeune saint juif (Πορτρέτο του Ζακ Ντεριντά ως νεαρού Ιουδαίου αγίου) (2001), H.C. pour la vie, c'est à dire…  (Η Ε.Σ. για τη ζωή, δηλαδή...)(2002). Ο Ντεριντά θεωρεί την Ελέν Σιξού ως τη μεγαλύτερη εν ζωή συγγραφέα στη γαλλική γλώσσα.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη
Το 2000 δημιουργήθηκε μια συλλογή στο όνομά της από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, αφότου η Ελέν Σιξού δώρισε το σύνολο των χειρογράφων της έως και σήμερα. Παρουσιάζονται στην έκθεση «Brouillons d'Écrivains» που πραγματοποιήθηκε στη Βιβλιοθήκη το 2001.
Αυτοκρατορικό Κάστρο του Πόζναν
Το Αυτοκρατορικό Κάστρο στο Πόζναν, (Zamek Cesarski w Poznaniu, Königliches Residenzschloss Posen), που αποκαλείται ευρέως το Κάστρο (Zamek), είναι ένα ανάκτορο στο Πόζναν της Πολωνίας. Κτίστηκε υπό γερμανική κυριαρχία το 1910 από τον Φραντς Σβέχτεν για τον Γουλιέλμο Β' αυτοκράτορα της Γερμανίας, με ουσιαστικές προτάσεις από τον αυτοκράτορα.
Ελέν Σιξού
Κινηματογράφος
Το 1989 η Σιξού και η Μνουσκίν συνεργάστηκαν στην ταινία La Nuit miraculeuse (Η θαυμαστή νύχτα), η οποία τους ανατέθηκε από την Εθνοσυνέλευση για τα 200 χρόνια από τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (προβλήθηκε από το κανάλι FR 3 στις 7 Δεκεμβρίου 1989).
Αυτοκρατορικό Κάστρο του Πόζναν
Από την ολοκλήρωσή του, το κτίριο στεγάζει κυβερνητικά γραφεία της Γερμανίας (έως το 1918 και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου) και της Πολωνίας (1918–1939, 1945–σήμερα).
Ελέν Σιξού
Κινηματογράφος
Μεταξύ 2012 και 2018, η Ελέν Σιξού συμμετείχε στη δημιουργία της ταινίας ντοκιμαντέρ του Ολιβιέ Μορέλ, Ever, Rêve, Hélène Cixous (118 λεπτά, 2018), η οποία είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένη σε αυτήν.
Αυτοκρατορικό Κάστρο του Πόζναν
Ονομασία
Το όνομα αυτού του οικοδομήματος είναι παραπλανητικό, καθώς το κτίριο είναι ένα ανάκτορο και όχι ένα κάστρο. Μία άλλη διαφορά προκύπτει από το επίθετο αυτοκρατορικό (cesarski), που προτιμούν οι Πολωνοί και βασιλικό (königliches), που χρησιμοποιούν οι Γερμανοί. Το γερμανικό όνομα αναφέρεται στον Γουλιέλμο Β' ως βασιλιά της Πρωσίας, καθώς με αυτό το αξίωμα έκτισε το ανάκτορο ως επαρχιακή του κατοικία, ενώ το πολωνικό όνομα αναφέρεται σε αυτόν ως αυτοκράτορα της Γερμανίας, επειδή ο όρος "βασιλικό" προορίζεται για το Βασιλικό Κάστρο του Πόζναν, κατοικία των πρώιμων μεσαιωνικών βασιλέων της Πολωνίας.
Τοποθεσία
Η τοποθεσία του κάστρου δεν ήταν τυχαία. Μετά την αποδόμηση του πολυγωνικού τμήματος του Οχυρού του Πόζναν, το Πόζναν μετατράπηκε σε οικιστική πόλη (Haupt-und Residenzstadt). Στα νέα εδάφη, οι πρωσικές αρχές -οι οποίες προσάρτησαν την πόλη στη Β΄ Διαίρεση της Πολωνίας το 1793- αποφάσισαν να οικοδομήσουν έναν νέο γερμανικό αστικό πυρήνα, γνωστό ως «Αυτοκρατορική Περιφέρεια». Τα έργα για τη νέα περιοχή προετοιμάστηκαν από τον Γιόζεφ Στύμπεν. Μνημειακά κτίρια των Αυτοκρατορικών Συνοικιών που περιβάλλουν το κάστρο περιελάμβαναν:
Αρχιτεκτονική
Το κάστρο κτίστηκε σε νεο-ρωμανικό στυλ, που εθεωρείτο από τον Γουλιέλμο Β΄ ως το πιο «γερμανικό» και αντιπροσωπεύει τη δόξα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η νέα κατοικία προοριζόταν να αντικατοπτρίζει τον έλεγχο της Μεγάλης Πολωνίας από το Βασίλειο της Πρωσίας και τη Γερμανική Αυτοκρατορία.
Το κεντρικό κτίριο που βρίσκεται στο νότιο τμήμα του έχει δύο πτέρυγες: τη δυτική —μεγαλύτερη— που αποτελείται από διαμερίσματα και την ανατολική με αντιπροσωπευτικά δωμάτια. Στο ισόγειο της δυτικής πτέρυγας υπήρχαν δωμάτια του Στρατάρχη της Αυλής, του Καγκελάριου και άλλων μελών της αυτοκρατορικής αυλής. Στον πρώτο όροφο ήταν τα διαμερίσματα του αυτοκράτορα και της συζύγου του. Ένα ιδιωτικό παρεκκλήσιο σε βυζαντινό ρυθμό (έργο του Άουγκουστ Έτκεν) βρισκόταν σε έναν πύργο. Κάτω από το παρεκκλήσιο, στη δυτική πλευρά του πύργου, υπήρχε η είσοδος που προοριζόταν για τον αυτοκράτορα. Από την είσοδο, σκάλες οδηγούν κατευθείαν στον πρώτο όροφο. Τα υπνοδωμάτια του αυτοκράτορα και της αυτοκράτειρας συνδέονταν με έναν διάδρομο με τέσσερα αγάλματα των ακόλουθων ηγεμόνων: μαργράβου Γκέρο, αυτοκράτορα Όθωνα Α', αυτοκράτορας Φρειδερίκου Α΄ και δούκας Βλαντίσλαφ Β' του Εξόριστου. Ο δεύτερος όροφος σχεδιάστηκε να χρησιμοποιηθεί από τον διάδοχο (τα λεγόμενα δωμάτια του πρίγκιπα). Τα περισσότερα δωμάτια συνδέονταν με ένα φουαγιέ, που περιβάλλει την εσωτερική αυλή.
Η πιο εντυπωσιακή αίθουσα της αντιπροσωπευτικής πτέρυγας ήταν η αίθουσα του θρόνου σε βυζαντινό ρυθμό. Το δωμάτιο φωτιζόταν από τεράστια παράθυρα από τρεις πλευρές, τοποθετημένα ανάμεσα στις κολώνες και τις αψίδες. Κάτω από τις αψίδες τοποθετήθηκαν οκτώ αγάλματα Αγίων Ρωμαίων Αυτοκρατόρων. Ο θρόνος, σχεδιασμένος σε ανατολικό στυλ, βρισκόταν κάτω από τη μεσαία αψίδα. Επάνω από τα παράθυρα υπήρχε μια στοά για τους καλεσμένους και την ορχήστρα. Η είσοδος σε αυτό το τμήμα του κάστρου ήταν από την οδό Βαλόβα (σήμερα οδό Kοστσιούσκι).
Το βόρειο τμήμα του συγκροτήματος, με θέα στην οδό Βερολίνου (τώρα οδός Φρέντρυ), περιλάμβανε δωμάτια εξυπηρέτησης, χώρο στάθμευσηςζ, στάβλο και χώρο για τις άμαξες. Αυτές οι κατασκευές και οι δύο πτέρυγες του κεντρικού κτηρίου περιβάλλουν έναν κήπο με τριαντάφυλλα, που περιέχει ένα αναβρυτήριο με πρότυπο το Αναβρυτήριο των Λεόντων στην Αυλή των Λεόντων στην Αλάμπρα της Γρανάδας.
Ιστορία
μικρογραφία| Το Κάστρο με την αρχική του πυργωτή στέγη το 1929. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1905 (τα σχέδια ήταν έτοιμα το 1904) και πέντε χρόνια αργότερα, στις 21 Αυγούστου 1910, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης του αυτοκράτορα στο Πόζναν (που ονομάζεται Posener Kaisertage), ο αρχιτέκτονας παρουσίασε τα κλειδιά της νέας κατοικίας στον Γουλιέλμο. Το συνολικό κόστος του κτιρίου ήταν πέντε εκατομμύρια γερμανικά μάρκα και το κάστρο είναι το νεότερο στην Ευρώπη. Ο πρώτος, και μοναδικός, μπουργκράβος του Γουλιέλμου (Schlosshauptmann) το 1906–1918 ήταν ο Πολωνός ευγενής, κόμης Μπογκντάν Χούτεν-Τσάπσκι.
Μετά την εξέγερση της Μεγάλης Πολωνίας (1918-1919) και την αποκατάσταση της ανεξάρτητης Πολωνίας, το κάστρο έγινε ιδιοκτησία της Β΄ Πολωνικής Δημοκρατίας. Σύμφωνα με απόφαση της πολωνικής κυβέρνησης το 1921, το κάστρο έγινε η κατοικία του Αρχηγού του Κράτους και αργότερα του Προέδρου της Πολωνίας. Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε επίσης από το Υπουργείο Πρώην Πρωσικής Διαίρεσης (Ministrystwo byłej Dzielnicy Pruskiej). Ορισμένα δωμάτια χρησιμοποιήθηκαν επίσης από το Πανεπιστήμιο του Πόζναν, την Ένωση Προσκόπων Πολωνίας (Związek Harcerstwa Polskiego) και άλλους οργανισμούς.
Μετά την εισβολή στην Πολωνία και την προσάρτηση της Μεγάλης Πολωνίας από τη Ναζιστική Γερμανία το 1939 με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί κατακτητές αποφάσισαν να μετατρέψουν το κάστρο σε κατοικία του Αδόλφου Χίτλερ. Χρησιμοποιήθηκε επίσης από τον διαχειριστή της Βάτερλαντ, Άρτουρ Γκράιζερ. Σύμφωνα με αυτή την απόφαση, ο Άλμπερτ Σπέερ ετοίμασε το έργο της ανοικοδόμησης, που άλλαξε εντελώς τα δωμάτια του κάστρου. Τα περισσότερα δωμάτια άλλαξαν στο στυλ του Γ΄ Ράιχ. Το παρεκκλήσιο μετατράπηκε σε ιδιωτικό δωμάτιο του Χίτλερ, με χαρακτηριστικό μπαλκόνι με ηλεκτρικό θερμαινόμενο δάπεδο. Το υπουργικό συμβούλιο ήταν ένα αντίγραφο του δωματίου του Χίτλερ στην Καγκελαρία του Ράιχ. Οι αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες αυτού του δωματίου επέζησαν του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και χρησιμοποιούνται συχνά σε ταινίες. Το δωμάτιο του θρόνου μετατράπηκε επίσης σε αίθουσα ακροατηρίου. Κάτω από το κάστρο κατασκευάστηκε ένα καταφύγιο για 375 άτομα. Η ανοικοδόμηση σταμάτησε το 1943, λόγω της αναβλητικότητας των Γερμανών από τις δυσκολίες στο Ανατολικό Μέτωπο.
Κατά τη διάρκεια των μαχών το 1945, το κάστρο ήταν ένα προσωρινό στρατόπεδο για Γερμανούς Αιχμαλώτους, και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως στρατώνας από τον Πολωνικό Λαϊκό Στρατό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η κομμουνιστική κυβέρνηση θεώρησε την κατεδάφιση του κάστρου, καθώς ήταν σύμβολο της γερμανικής κατοχής και του αστικού στυλ. Λόγω έλλειψης πόρων, μόνο μερικά από τα γερμανικά σύμβολα αφαιρέθηκαν και το επάνω μέρος του κατεστραμμένου πύργου κατεδαφίστηκε.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το δημαρχείο και η έδρα των αρχών της πόλης καταστράφηκαν. Το κάστρο μετονομάστηκε σε «Νέο Δημαρχείο» (Nowy Ratusz) και αργότερα μετατράπηκε σε κέντρο πολιτισμού. Στις 6 Ιουνίου 1979, το κάστρο ανακηρύχθηκε ιστορικό μνημείο υπό την προστασία του νόμου. μικρογραφία| Μοντέρνο λογότυπο του Κέντρου Πολιτισμού Zamek. Σήμερα, η Αίθουσα του Θρόνου χρησιμοποιείται ως αίθουσα κινηματογράφου. Άλλα διαμερίσματα περιλαμβάνουν πινακοθήκες τέχνης, κουκλοθέατρο, παμπ, μουσικά κλαμπ και εστιατόρια. Η αυλή είναι συχνά ένα μέρος για συναυλίες και υπαίθριες παραστάσεις ταινιών κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Ο δεύτερος όροφος είναι ακόμη άδειος και δεν έχει ανακαινιστεί.
Το κάστρο είναι η έδρα των επίτιμων προξενείων των Φιλιππίνων, της Γουατεμάλας, και της Σλοβακίας.
Η πλατεία μπροστά από το κτήριο είναι ο κύριος χώρος για την παρέλαση και τους εορτασμούς της Ημέρας του Αγίου Μαρτίνου, που πραγματοποιούνται στο Πόζναν κάθε χρόνο στις 11 Νοεμβρίου (βλ. Święty Marcin).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρ Νουβό αρχιτεκτονική στην Πολωνία Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Πολωνία Κατηγορία:Παλάτια στην Πολωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Πόζναν Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα πολωνικά
Τεράζιγιε
Η Τεράζιγιε (σέρβικα: Теразијe/ Terazije) είναι κεντρική πλατεία στο Βελιγράδι, πρωτεύουσα της Σερβίας. Ανήκει στον δήμο της Παλιάς Πόλης (Stari Grad) του Βελιγραδίου. Είναι μία από τα κεντρικότερα σημεία συνάντησης των κατοίκων της πόλης και κύρια είσοδος του Κέντρου.
Τοποθεσία
μικρογραφία|Η κεντρική λεωφόρος της Terazije. Στο βάθος, το "Albania Palace" και η έναρξη του πεζόδρομου Knez Mihajlova. Βρίσκεται στο Κέντρο του Βελιγραδίου. Δεν ακολουθεί τα πρότυπα των πλατειών με το κλασικό roundabout και τις διάφορες εισόδους από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Η πλατεία διασχίζεται από μια κεντρική λεωφόρο, ομώνυμη της πλατείας. Με κατεύθυνση προς τα βόρεια, ξεκινάει ο κεντρικός πεζόδρομος του Βελιγραδίου, η Κνεζ Μιχαίλοβα. H λεωφόρος καταλήγει μερικά μέτρα ανατολικά, στην Πλατεία Δημοκρατίας (Trg Republike). Με κατεύθυνση προς τα νότια, η οδός Βασιλέως Μίλαν (Kralja Milana) συνεχίζεται μέχρι την κυκλική πλατεία Σλάβια (Slavija Trg). Νοτιανατολικά της πλατείας, ξεκινάει η Λεωφόρος του Βασιλέως Αλεξάνδρου (Bulevar Kralja Aleksandra), όπου βρίσκεται το Σερβικό Κοινοβούλιο και το Δημαρχείο της Πόλης.
Hotel Moskva
μικρογραφία|Η Terazije το 1934. Στο βάθος, το σημείο όπου υπάρχει ακόμα η kafana "Albania". Τότε, η πλατεία διέθετε roundabout και προμενάδα. Σήμερα, δύο πλατιά πεζοδρόμια χωρίζονται από μια μεγάλη λεωφόρο. Διαθέτει δύο υπόγειες διαβάσεις. Εγκαινιασμένο το 1908 από τον Βασιλιά Πέτρο Ά (Petar I Karađorđević), αποτελούσε την πιο πολυτελή ιδιωτική κατοικία της σερβικής πρωτεύουσας. Με την ονομασία "Ρώσικο παλάτι" (Palata Rossija), αποτελούσε παράλληλα και kafana, είδος σερβικών εστιατορίων με σέρβικες και γαλλικές σπεσιαλιτέ. Αποτελούσε ένα από τα υψηλότερα κτίρια του λόφου. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, το "παλάτι" λειτούργησε υπό γερμανική διεύθυνση και με την ονομασία "Ξενοδοχείο Μεγάλη Σερβία" (Hotel Velika Srbija), δεχόμενο τους Γερμανούς ανώτερους αξιωματικούς και τους πιο επιφανείς πολίτες της πόλης. Μετά την είσοδο των Σοβιετικών στην πόλη, οι Γερμανοί κατακτητές άρπαξαν ό, τι είδος πολυτελείας διέθετε το ξενοδοχείο: από μαχαιροπίρουνα και πιάτα, μέχρι πίνακες και γλυπτά.
Την κομμουνιστική περίοδο, το ξενοδοχείο λειτούργησε ως στέκι διανοούμενων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο μοναδικός Γιουγκοσλάβος Νομπελίστας, Ίβο Άντριτς (Ιvo Andrić), ο οποίος διέθετε δικό του τραπέζι.
Το 2008, με αφορμή τον 53ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, ο οποίος διεξήχθη στο Βελιγράδι, το ξενοδοχείο ανακοινώθηκε ότι θα ανακαινιστεί. Το 2010, το ξενοδοχείο διαθέτει 132 δωμάτια και 6 σουίτες.
Terazijski Tunel - Τούνελ της Τεράζιγιε
Το ακριβώς απέναντι κτίριο στο τέρμα της Terazije διαθέτει σήμερα την ίδια διαφήμιση. Ένα τούνελ μήκους 260 μ. διαπερνάει υπόγεια την πλατεία. Σκαμμένο στις πλαγιές του λόφου, το τούνελ ενώνει το Κέντρο του Βελιγραδίου με την άλλη όχθη του ποταμού Σάβα, τις περιοχές Νόβι Μπεόγκραντ και Ζέμουν, αποτελώντας επέκταση της γέφυρας του Μπράνκοβ (Brankov Most). Εγκαινιάστηκε στις 4 Δεκεμβρίου του 1970 από τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και τη γυναίκα του, Γιόβανκα, και αποτελεί μέρος του σχεδίου αποσυμφόρησης της πόλης του Βελιγραδίου, σε συνδυασμό με τον κόμβο Μόσταρ, την γέφυρα Γκαζέλα (Gazela Most), έργα για τον Ε-75. Σε περίπτωση ατυχήματος και κάποιας κωλυσιεργίας, το μποτιλιάρισμα είναι ικανό να προκαλέσει χάος στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βελιγράδι
Ιρακινή Αστυνομία
Η Ιρακινή Αστυνομία (αραβικά: الشرطة العراقية, αγγλικά: Iraqi Police, IP) είναι η ένστολη αστυνομική δύναμη που είναι επιφορτισμένη με την επιβολή του νόμου στο Ιράκ. Υπάγεται στο ιρακινό Υπουργείο Εσωτερικών. Η Ιρακινή Αστυνομία ανοίκει στις ευρύτερες ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας.
Ιστορία
Η προπολεμική αστυνομική υπηρεσία είχε χαμηλή προτεραιότητα καταστολής και ήταν επαγγελματική. Η αστυνομία αναμενόταν να παραμείνει συνεκτική και να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο και μετά την εισβολή, υπό την Προσωρινή Αρχή Συνασπισμού. Σκοπός της ήταν να αποτελέσει τη βάση για την αστυνομική δύναμη του νέου Ιράκ, αλλά η πολιτική αναταραχή προκάλεσε την εγκατάλειψη του σχεδίου αυτού. Μετά την επείγουσα κατανομή επιδομάτων, κάποιοι αστυνομικοί επέστρεψαν ειδικά στη Βαγδάτη και η στρατιωτική αστυνομία του Στρατού των ΗΠΑ πραγματοποίησε εκγύμναση έκτακτης ανάγκης. Ταυτόχρονα, στο νότο οι βρετανικές δυνάμεις άρχισαν να δημιουργούν τοπικές αστυνομικές δυνάμεις σε συντονισμό με Σιίτες θρησκευτικούς ηγέτες. Στο βορρά, οι κουρδικές δυνάμεις ασφαλείας δεν διέκοψαν τη λειτουργία τους και στη Μοσούλη προσλήφθηκαν χιλιάδες πρώην αστυνομικοί από τον στρατηγό Ντέιβιντ Πετρέους για τη διατήρηση της δημόσιας τάξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιράκ
Κιοτάρι Ρόδου
Το Κιοτάρι είναι χωριό στη Ρόδο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ρόδου της Περιφερειακής Ενότητας Ρόδου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 2.876 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Judgment Day (2007)
Το Judgment Day (2007) ήταν το ένατο ετήσιο Judgment Day σόου επί πληρωμή που διοργανώθηκε από το World Wrestling Entertainment (WWE). Έγινε στις 20 Μαίου, 2007 στο Scottrade Center του Σαιντ Λούις, Μιζούρι. Ήταν το πρώτο σόου Judgment Day που χρησιμοποίησε παλαιστές και από τα τρία τηλεοπτικά σόου του WWE, Raw, SmackDown! και ECW.
Ο κύριος αγώνας για το σόου Raw ήταν αυτός του Τζον Σίνα εναντίον του Γκρέιτ Καλί για το Πρωτάθλημα WWE, το οποίο ο Σίνα νίκησε αφού εφάρμοσε στον Καλί την λαβή υποταγής STFU. Το βασικό ματς για το σόου SmackDown! ήταν αυτό του Ετζ με τον Μπατίστα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών, στο οποίο νίκησε ο Ετζ. Το βασικό ματς του σόου ECW ήταν αυτό της Ομάδας ΜακΜάν (Ουμάγκα, Βινς και Σέιν ΜακΜάν) εναντίον του Μπόμπι Λάσλεϊ για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ECW, ο Λάσλεϊ νίκησε τον αγώνα κάνοντας pin στον Σέιν αλλά δεν κέρδισε τον τίτλο γιατί δεν έκανε pin στον πρωταθλητή, Βινς ΜακΜάν.
Ιστορίες
thumb|left|upright|Ο [[Τζον Σίνα στην τρίτη του θητεία ως Πρωταθλητής WWE]] Η κύρια κόντρα στον δρόμο για το Judgment Day στο σόου Raw ήταν αυτή του Τζον Σίνα και του Γκρέιτ Καλί, με τους δύο να μάχονται για το Πρωτάθλημα WWE. Η έχθρα ξεκίνησε στις 30 Απριλίου, 2007, σε εκείνο το επεισόδιο του Raw κατά τη διάρκεια ενός ματς του Τζον Σίνα με τον Σον Μάικλς χωρίς να διακυβεύεται ο τίτλος του Σίνα. Ο Καλί μπήκε στον αγώνα και επιτέθηκε πισώπλατα στον Μάικλς. Ο Ετζ και ο Ράντυ Όρτον επίσης χτυπήθηκαν από τον Καλί. Ο Καλί τότε εκτέλεσε την τελειωτική του κίνηση, το Khali Bomb στον Σίνα. Την επόμενη εβδομάδα στο Raw, ο Καλί νίκησε τον Σον Μάικλς σε έναν αγώνα για την ανάδειξη του πρώτου διεκδικητή για το Πρωτάθλημα WWE έπειτα από εκτέλεση του Khali Bomb στο τραπέζι των εκφωνητών. Αργότερα εκείνη τη νύχτα, ο Καλί έκλεψε την ζώνη του Σίνα. Στο επεισόδιο του Raw στις 14 Μαρτίου, όταν ο Σίνα επιχείρησε να πάρει πίσω την ζώνη του, ο Καλί του επιτέθηκε.
Η κύρια έχθρα στο σόου SmackDown! ήταν του Ετζ με τον Μπατίστα, με τους δύο να μάχονται για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών. Η έχθρα ξεκίνησε στις 11 Μαίου σε εκείνο το επεισόδιο του SmackDown! όταν ο Μπατίστα προκάλεσε τον Αντερτέικερ για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών σε ένα Steel Cage ματς. Και οι δύο παλαιστές βγήκαν από το κλουβί την ίδια στιγμή, με αποτέλεσμα ο αγώνας να λήξει ισόπαλος. Μετά τον αγώνα, ο Μαρκ Χένρι επέστρεψε και επιτέθηκε στον Άντερτέικερ. Τότε ο Ετζ νίκησε τον Άντερτέικερ και κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών αφού κατέθεσε το συμβόλαιο Money in the Bank στον διαιτητή. Στο επεισόδιο του Smackdown! στις 18 Μαίου, ο Μπατίστα ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Ετζ και τον προκάλεσε σε έναν αγώνα στο Judgment Day για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών.
Η κύρια έχθρα για το σόου ECW ήταν αυτή της Ομάδας ΜακΜάν (Ουμάγκα, Βινς και Σέιν ΜακΜάν) και του Μπόμπι Λάσλεϊ, με τον Βινς και τον Λάσλεϊ να μάχονται για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ECW. Ο Λάσλεϊ είχε εκπροσωπήσει τον Ντόναλντ Τραμπ στην "Μάχη των Δισεκατομμυριούχων" και νίκησε τον εκπρόσωπο του Βινς, Ουμάγκα, και έτσι έγινε εχθρός του Βινς. Οι Μακμάνς και ο Ουμάγκα νίκησαν τον Λάσλεϊ σε έναν αγώνα τριών με έναν για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ECW, και έτσι ο Βινς κατέκτησε τον τίτλο. Ο Λάσλεϊ απαίτησε έναν επαναληπτικό αγώνα για το Πρωτάθλημα, και έτσι έγινε ο αγώνας για το Judgment Day μεταξύ της Ομάδας Μακμάν (Ουμάγκα, Βινς και Σέιν Μακμάν) εναντίον του ΛάσλεΪ για το Πρωτάθλημα ECW.
Στο σόου
Προτού ξεκινήσει η τηλεοπτική μετάδοση του σόου, ο Κέιν νίκησε τον Γουίλιαμ Ρίγκαλ σε έναν μη τηλεοπτικό αγώνα.
Τα ματς πριν την κύρια κάρτα αγώνων
Ο πρώτος αγώνας που μεταδόθηκε τηλεοπτικά ήταν μεταξύ του Ρικ Φλερ και του Καρλίτο. Ο Καρλίτο είχε τον έλεγχο για το μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα και εφάρμοσε διάφορες λαβές υποταγής στο χέρι του Φλερ. Μετά την αντιστροφή του Back Stabber που επιχείρησε ο Καρλίτο, ο Φλερ κλείδωσε την λαβή υποταγής Figure-Four Leglock και νίκησε τον αγώνα.
Ο επόμενος αγώνας ήταν μεταξύ του Μπόμπι Λάσλεϊ και της Ομάδας Μακμάν ( Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής ECW Βινς Μακμάν, ο Σέιν Μακμάν και ο Ουμάγκα) για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ECW. Προς το τέλος του αγώνα, ο Λάσλει εκτέλεσε ένα Dominator στον Σέιν και πήρε τη νίκη. Ο ΛάσλεΪ ανακοινώθηκε νέος Πρωταθλητής ECW, αλλά ο Βινς είπε ότι από τη στιγμή που δεν έκανε το pin στον ίδιο, ο Λάσλεϊ δεν κέρδισε τον τίτλο. Ο τρίτος αγώνας ήταν μεταξύ του Σι Εμ Πανκ και του Ελάιτζα Μπερκ. Κατά τη διάρκεια του ματς και οι δύο αντάλλαξαν πολλές κινήσεις στον αέρα. Ο Πανκ νίκησε εκτελόντας στον Μπερκ στην τελειωτική του κίνηση, το GTS (Go To Sleep).
Ακολούθησε ο αγώνας του Ράντι Όρτον και του Σον Μάικλς. Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης πριν τον αγώνα, ο Όρτον επιτέθηκε στον Μάικλς. Πριν ξεκινήσει ο αγώνας, ο Όρτον στάθηκε μόνος του στο ρινγκ και αυτοανακοινώθηκε νικητής του αγώνα μέσω εγκατάλειψης. Ο Μάικλς, όμως, εμφανίστηκε και μπήκε στο ρινγκ με σημάδια τραυματισμού. Ο Μάικλς πάλεψε με έναν αληθινό τραυματισμό στο γόνατό του. Κατά τη διάρκεια του ματς, ο Όρτον προσπάθησε να κάνει ένα superplex από το τρίτο σχοινί, αλλά ο Μάικλς του επιτέθηκε στα μάτια και προκάλεσε την πτώση του. Ο Μάικλς έτσι εκτέλεσε το diving elbow drop και προσπάθησε να εκτελέσει το Sweet Chin Music, αλλά κατέρρευσε. Ο διαιτητής ανακοίνωσε τον Όρτον νικητή. Ο Όρτον μετά τον αγώνα επιτέθηκε ξανά στον Μάικλς, προκαλόντας μία (κέιφέιμπ) επικίνδυνη προς την καριέρα του Μάικλς διάσειση. right|thumb|upright|Ο [[Μοντέλ Βοντέιβιους Πόρτερ σαν Πρωταθλητής Ηνωμένων Πολιτειών του WWE]] Ο επόμενος αγώνας ήταν των Χάρντις (Τζεφ και Ματ) εναντίον των Λανς Κέιντ και Τρέβορ Μούρντοχ για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ομάδων. Στο τέλος του αγώνα, ο Ματ έκανε ένα Twist of Fate στον Κέιντ, και ακολούθησε το Swanton Bomb του Τζεφ στον Κέιντ. Έτσι, έκανε το pin και οι Χάρντις διατήρησαν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ομάδων.
Τα ματς της κύριας κάρτας αγώνων
Το επόμενο ματς ήταν αυτό του Ετζ εναντίον του Μπατίστα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών. Ο Μπατίστα είχε τον έλεγχο του αγώνα και εκτέλεσε και ένα Spinebuster στον Ετζ. Ο Ετζ όμως διατήρησε τον τίτλο του έπειτα από ένα School Boy Pin στον Μπατίστα.
Ο έβδομος αγώνας ήταν ένα Two Out of Three Falls ματς για το Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών του WWE μεταξύ του πρωταθλητή Κρις Μπενουά και του Μοντέλ Βοντέιβιους Πόρτερ. Ο Εμ Βι Πι νίκησε τον πρώτο γύρο έπειτα από ένα Playmaker. Ο Εμ Βι Πι νίκησε και τον δεύτερο γύρο και νίκησε τον αγώνα αλλά και τον τίτλο εκτελόντας στον Μπενουά ένα Inside Cradle.
Ο επόμενος αγώνας ήταν το κύριο ματς, στο οποίο ο Τζον Σίνα κλήθηκε να υπερασπιστεί το Πρωτάθλημα WWE εναντίον του Γκρέιτ Καλί. Ο Καλί επιτέθηκε στον Σίνα νωρίς στον αγώνα, αλλά ο Σίνα πήρε το πλεονέκτημα. Ο Σίνα εκτέλεσε ένα diving legdrop bulldog που ακολουθήθηκε από την εφαρμογή της λαβής υποταγής STFU στον Καλί. Ο Καλί υποτάχθηκε, αλλά το πόδι του ήταν κάτω από το τρίτο σχοινί, και ο Σίνα θεωρητικά έπρεπε να σπάσει την λαβή. Ο διαιτητής όμως δεν το είδε αυτό και έτσι ανακοίνωσε νικητή τον Σίνα. Ο Σίνα διατήρησε το Πρωτάθλημα WWE και ξαναπήρε στην κατοχή του την ζώνη που είχε κλέψει ο Καλί πριν το σόου.
Εξέλιξη στα σόου
Ο Μπόμπι Λάσλεϊ και η Ομάδα Μακμάν συνέχισαν την έχθρα τους, καθώς ο Βινς αναγκάστηκε να κάνει ένα ματς μεταξύ του ιδίου και του Λάσλεϊ στο One Night Stand για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ECW. Ο Λάσλεϊ κέρδισε το δικαίωμα να αντιμετωπίσει τον Μακμάν αφού νίκησε ένα Gauntlet ματς με τον όρο ότι θα έπαιρνε μία ευκαιρία για τον τίτλο αν νικούσε τον Κρις Μάστερς, τον Βίσκερα, τον Ουμάγκα και τον Σέιν Μακμάν, κάτι που έκανε με επιτυχία. Στο One Night Stand, ο Λάσλεϊ νίκησε τον Βινς Μακμάν σε ένα Street Fight και πήρε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ECW παρά την παρέμβαση του Ουμάγκα και του Σέιν Μακμάν.
Ο Ετζ και ο Μπατίστα συνέχισαν την έχθρα τους για τον τίτλο του Ετζ μετά την νίκη του Μπατίστα σε ένα Fatl Four-Way αγώνα μεταξύ αυτού, του Μαρκ Χένρι, του Κέιν και του ΦίνλεΪ για την ανάδειξη του πρώτου διεκδικητή του τίτλου. Στο επεισόδιο του SmackDown! στις 1 Ιουνίου, ο Μπατίστα επιτέθηκε λεκτικά και σωματικά στον Ετζ, στο ντεμπούτο του σόου του Cutting Edge. Στο One Night Stand, ο Ετζ και ο Μπατίστα πάλεψαν σε ένα Steel Cage για τον τίτλο του Ετζ. Ο Ετζ διατήρησε τον τίτλο του έπειτα καθώς δραπέτευσε πρώτος από το κλουβί.
Ο Σον Μάικλς δεν εμφανίστηκε ξανά μέχρι τις 8 Οκτωβρίου, όπου επέστρεψε και ξεκίνησε ξανά την κόντρα του με τον Όρτον. Στο επεισόδιο του Raw στις 28 Μαίου, ο Ρομπ Βαν Νταμ ισχυρίστηκε στην σελίδα του WWE ότι ο Όρτον δεν έπρεπε να είχε επιτεθεί στον Μάικλς στο Judgment Day. Ο Όρτον προκάλεσε τον Βαν Νταμ σε αγώνα εκείνο το βράδυ, τον οποίο νίκησε μέσω εγκατάλειψης. Στο One Night Stand πάλεψαν σε ένα Stretcher αγώνα και νίκησε ο Βαν Νταμ. Μετά τον αγώνα, ο Βαν Νταμ επιτέθηκε από τον Όρτον.
Ο Τζον Σίνα και ο Γκρέιτ Καλί συνέχισαν την κόντρα τους για το Πρωτάθλημα WWE. Μετά το αμφιλεγόμενο τέλος στον αγώνα τους στο Judgment Day, ο Καλί προκάλεσε τον Σίνα σε ένα Falls Count Anywhere ματς στο One Night Stand. Στο One Night Stand ο Σίνα διατήρησε τον τίτλο του εκτελώντας ένα FU στον Καλί από τον γερανό.
Ασκληπιείο Ρόδου
Το  Ασκληπιείο  (ή Ασκληπιειό) είναι χωριό της Ρόδου. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νότιας Ρόδου, του δήμου Ρόδου, της περιφερειακής ενότητας Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ρόδου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Το Ασκληπιείο είναι πεδινό, μεσόγειο χωριό στη νοτιοκεντρική Ρόδο. Βρίσκεται δίπλα στο ρέμα του Αγρενού και κοντά στα δυτικά παράλια του όρμου Λόρδου, πάνω στο δρόμο προς το Κιοτάρι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Απέχει 60 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Ρόδου.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ασκληπιείου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 47,478 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κιοτάρι.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1948 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της Ρόδου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασκληπιείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νότιας Ρόδου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νότιας Ρόδου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Μετονομασία των Τουρκμενικών μηνών και ημερών της εβδομάδας (2002)
Στις 10 Αυγούστου 2002, η κυβέρνηση του Τουρκμενιστάν ενέκρινε νόμο για την μετονομασία όλων των μηνών και των περισσότερων ημερών της εβδομάδας. Τα ονόματα έχουν επιλεγεί σύμφωνα με τα εθνικά σύμβολα της χώρας, όπως περιγράφεται στο Ρουχνάμα, ένα βιβλίο γραμμένο από τον Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ, τον πρώτο ισόβιο πρόεδρο του Τουρκμενιστάν. Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ Η Σκιά του Ιερού Βιβλίου του Άρτο Χαλόνεν, η ιδέα της μετονομασίας των μηνών προήλθε από τον Τούρκο επιχειρηματία Αχμέτ Τσαλίκ καθώς προσπαθούσε να προσεγγίσει τον Νιγιαζόφ για να επεκτείνει την επιχείρησή του στη χώρα.
Μετά την έγκριση του νόμου τα νέα ονόματα χρησιμοποιούνταν σε όλα τα τουρκμενικά κρατικά μέσα ενημέρωσης. Οι εκδόσεις σε άλλες γλώσσες εκτός από τα τουρκμενικά χρησιμοποιούν συχνά τα νέα ονόματα, ιδιαίτερα εκείνες που είχαν ως στόχο τους ρωσόφωνους πολίτες του Τουρκμενιστάν, με τα παλιά ονόματα να γράφονται μερικές φορές σε παρένθεση. Τα παλιά ονόματα των μηνών χρησιμοποιούνται ακόμα στην λαϊκή γλώσσα.
Τα αρχικά ονόματα των μηνών εισήχθησαν από την ρωσική γλώσσα. Τα υιοθετημένα τουρκμενικά ονόματα των μηνών ήταν ως εξής: Τα αρχικά ονόματα των ημερών της εβδομάδας ελήφθησαν από τα περσικά. Τα εγκεκριμένα ονόματα έχουν ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες του Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Πολιτισμός του Τουρκμενιστάν
Κυβερνείο 6ης Οκτωβρίου
To Κυβερνείο της 6ης Οκτωβρίου (αραβικά :محافظة السادس من أكتوبر ) ήταν διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου. Βρισκόταν στο Δέλτα του Νείλου με πρωτεύουσα την Πόλη 6ης Οκτωβρίου.
Ιστορία
Το Κυβερνείο της 6ης Οκτωβρίου αποσπάστηκε από το Κυβερνείο Γκίζας στις 17 Απριλίου 2008. Δημιουργήθηκε με προεδρικό διάταγμα προκειμένου να ελαφρύνει το βάρος που διατίθενται στο κυβερνείο Γκίζας, μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες επαρχίες της Αιγύπτου. Η πόλη της 6ης Οκτωβρίου έγινε η πρωτεύουσα του Κυβερνείου, το οποίο ως επί το πλείστον αποτελείται από πρόσφατα ιδρυθέντες κοινότητες. Στις 14 Απριλίου του 2011, ο πρωθυπουργός Εσσάμ Σχαράφ κατάργησε το κυβερνείο και το προσάρτησε στο κυβερνείο Γκίζας.
Χουσεΐν της Ιορδανίας
Ο Χουσεΐν μπιν Ταλάλ (14 Νοεμβρίου 1935 – 7 Φεβρουαρίου 1999) ήταν ο Βασιλιάς της Ιορδανίας από τις 11 Αυγούστου 1952 έως τον θάνατό του το 1999. Αποτελούσε μέλος της δυναστείας των Χασεμιτών, του βασιλικού οίκου του Εμιράτου της Υπεριορδανίας (1921-1946), του Βασιλείου της Υπεριορδανίας (1946-1949) και του Βασιλείου της Ιορδανίας (1949-σήμερα). Ο Χουσεΐν ανήκε στην 40η γενιά των απευθείας απογόνων του Προφήτη Μωάμεθ.
Ο Χουσεΐν γεννήθηκε στο Αμμάν και ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Ταλάλ μπιν Αμπντάλα και της Ζεΐν αλ Σαράφ μπιντ Τζαμίλ. Ο Ταλάλ ήταν τότε ο διάδοχος του πατέρα του, Βασιλιά Αμπντάλα Α΄. Ο Χουσεΐν ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στο Αμμάν, συνεχίζοντας με σπουδές στο εξωτερικό. Όταν ο Ταλάλ έγινε Βασιλιάς το 1951, ο Χουσεΐν ονομάστηκε διάδοχος του θρόνου. Το Κοινοβούλιο της Ιορδανίας ανάγκασε τον Ταλάλ να παραιτηθεί ένα χρόνο αργότερα, λόγω της ασθένειάς του και διόρισε ένα συμβούλιο αντιβασιλείας, το οποίο άσκησε την εξουσία μέχρι την ενηλικίωση του Χουσεΐν. Η ενθρόνιση του Χουσεΐν έγινε στις 2 Μαΐου 1953, όταν εκείνος ήταν σε ηλικία 17 ετών. Ο Χουσεΐν παντρεύτηκε τέσσερις φορές και απέκτησε έντεκα παιδιά, στα οποία συμπεριλαμβάνονται ο Βασιλιάς Αμπντάλα Β΄ της Ιορδανίας και η Πριγκίπισσα Χάγια, που παντρεύτηκε τον ηγεμόνα του Ντουμπάι.
Ο Χουσεΐν ξεκίνησε τη βασιλεία του με το λεγόμενο «φιλελεύθερο πείραμα», το οποίο επέτρεψε να διεξαχθούν οι βουλευτικές εκλογές του 1956, με τις οποίες σχηματίστηκε η πρώτη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση στην ιστορία της Ιορδανίας. Λίγους μήνες μετά, όμως, έπειτα από μία φερόμενη απόπειρα πραξικοπήματος (13 Απριλίου 1957), ο Χουσεΐν ανάγκασε την κυβέρνηση να παραιτηθεί, ενώ απαγόρευσε τα πολιτικά κόμματα και επέβαλε στη χώρα τον στρατιωτικό νόμο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η Ιορδανία συμμετείχε σε τρεις πολεμικές αναμετρήσεις εναντίον του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένου του Πολέμου των Έξι Ημερών (1967), κατά τον οποίο η Ιορδανία απώλεσε την Δυτική Όχθη. Το 1970 προχώρησε στην απέλαση Παλαιστινίων ανταρτών (Φενταγίν), καθώς απείλησαν την ασφάλεια της χώρας κατά τον λεγόμενο Μαύρο Σεπτέμβριο. Ο Χουσεΐν αποδέχτηκε την απώλεια της Δυτικής Όχθης το 1988, όταν η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αναγνωρίστηκε διεθνώς ως ο μοναδικός πολιτικός και στρατιωτικός εκπρόσωπος των Παλαιστινίων. Έπειτα από διαδηλώσεις, με αφορμή την αύξηση των τιμών των τροφίμων, τον Απρίλιο και Μάιο του 1989, κατάργησε τον στρατιωτικό νόμο και προκήρυξε βουλευτικές εκλογές. Το 1994 έγινε ο δεύτερος αρχηγός αραβικού κράτους που υπέγραφε μία συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ.
Την εποχή της ανόδου του Χουσεΐν στο θρόνο, το 1953, η Ιορδανία ήταν ένα νέο έθνος, που είχε υπό την έλεγχό της τη Δυτική Όχθη. Η χώρα είχε λίγους φυσικούς πόρους και μεγάλο αριθμό Παλαιστινίων προσφύγων εξαιτίας του Αραβο-Ισραηλινού Πολέμου του 1948. Ο Χουσεΐν οδήγησε επιτυχώς τη Ιορδανία μέσα από τις τέσσερις ταραχώδεις δεκαετίες των Αραβο-Ισραηλινών συγκρούσεων και του Ψυχρού Πολέμου, εξισορροπώντας με επιτυχία τις πιέσεις από τους Άραβες εθνικιστές, τους Ισλαμιστές, τη Σοβιετική Ένωση, τις Δυτικές χώρες και το Ισραήλ και παραδίδοντας στον διάδοχό του ένα σταθερό σύγχρονο κράτος. Μετά το 1967 συμμετείχε όλο και περισσότερο στις προσπάθειες επίλυσης του παλαιστινιακού ζητήματος. Ενήργησε ως μεσολαβητικός παράγοντας μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών και χαρακτηρίστηκε διεθνώς ως ο ειρηνοποιός της περιοχής. Ξεχώρισε γιατί απένειμε χάρη σε πολιτικούς αντιφρονούντες και αντιπάλους του και τους παραχώρησε ανώτερες κυβερνητικές θέσεις. Ο Χουσεΐν, ο οποίος επέζησε από δεκάδες απόπειρες δολοφονίας και σχέδια ανατροπής του, υπήρξε ο μακροβιότερος ηγέτης της Μέσης Ανατολής. Πέθανε σε ηλικία 63 ετών από καρκίνο το 1999 και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, Αμπντάλα Β΄.
Ενθρόνιση
Ο μεγαλύτερος γιος του Αμπντάλα Α΄, ο Ταλάλ, ανακηρύχθηκε Βασιλιάς της Ιορδανίας στις 20 Ιουλίου 1951. Ακολούθως, ο Ταλάλ ονόμασε τον γιο του, Χουσεΐν, διάδοχο του θρόνου στις 9 Σεπτεμβρίου 1951. Η βασιλεία του Ταλάλ κράτησε λιγότερο από δεκατρείς μήνες, καθώς το Κοινοβούλιο τον ανάγκασε να παραιτηθεί, λόγω της ψυχικής του πάθησης (οι γιατροί είχαν διαγνώσει ότι έπασχε από σχιζοφρένεια). Κατά τη σύντομη βασιλεία του, ο Ταλάλ είχε εισαγάγει ένα σύγχρονο, κάπως φιλελεύθερο, Σύνταγμα, που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται έως σήμερα. Ο Χουσεΐν ανακηρύχθηκε Βασιλιάς στις 11 Αυγούστου 1952, τρεις μήνες πριν από τα 17α γενέθλιά του. Ο Χουσεΐν βρισκόταν εκείνη την περίοδο στη Λωζάνη της Ελβετίας, όπου έλαβε ένα τηλεγράφημα από την Ιορδανία στο οποίο αναγραφόταν: «Αυτού Μεγαλειότητα Βασιλιάς Χουσεΐν». «Δεν χρειαζόταν να το ανοίξω για να ξέρω ότι οι μέρες μου ως μαθητής είχαν τελειώσει», έγραψε αργότερα ο Χουσεΐν στα απομνημονεύματά του. Επέστρεψε στη χώρα, όπου τον υποδέχτηκε ένας πλήθος που τον επευφημούσε.
Ένα τριμελές συμβούλιο αντιβασιλείας, αποτελούμενο από τον πρωθυπουργό και τους προέδρους της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων, ανέλαβε την διακυβέρνηση μέχρι ο Χουσεΐν να γίνει 18 ετών. Εν τω μεταξύ, ο Χουσεΐν συνέχισε τις σπουδές του στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Σάντχερστ. Η τελετή ενθρόνισής του διεξήχθη στις 2 Μαΐου 1953, την ίδια ημέρα όπου ο ξάδελφός του Φαϊζάλ Β΄ ανέλαβε τα βασιλικά του καθήκοντα στο Ιράκ.