cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κερκ Ντάγκλας
Βιογραφία
thumb|200px|left|Ο Κερκ Ντάγκλας κατά την αποφοίτησή του από το κολέγιο το 1939. Οι υποκριτικές του ικανότητες δεν πέρασαν απαρατήρητες από την Αμερικανική Ακαδημία Δράματος στη Νέα Υόρκη, όπου και του παραχωρήθηκε υποτροφία. Μια από τις συμφοιτήτριές του ήταν η Μπέτι Τζόαν Πέρσκε, η οποία έγινε αργότερα γνωστή ως Λορίν Μπακόλ. Η Μπακόλ είχε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της καριέρας του Ντάγκλας. Άλλη μια συμφοιτήτριά του ήταν η νεαρή ηθοποιός Νταϊάνα Ντιλ, την οποία αργότερα παντρεύτηκε. Όταν αποφοίτησε από τη δραματική σχολή, ο Ντάγκλας έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ, στη θεατρική παράσταση Spring Again.
Ο Ντάγκλας κατετάγη στο ναυτικό το 1941, αφότου οι Η.Π.Α. μπήκαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πήρε απαλλαγή το 1944 όμως, ως τραυματίας πολέμου. Τον Μαΐου του 1943, ενώ βρισκόταν στο μέτωπο, είδε μια φωτογραφία της Νταΐάνα Ντιλ, της πρώην του συμφοιτήτριας στο εξώφυλλο του περιοδικού Life και είπε στους συμπολεμιστές του ότι μια μέρα επρόκειτο να την παντρευτεί. Το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς το ζευγάρι παντρεύτηκε και μαζί απέκτησαν δυο παιδιά, τον ηθοποιό Μάικλ Ντάγκλας και τον Τζόελ. Χώρισαν όμως το 1951.
Μετά τον πόλεμο, ο Ντάγκλας επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, όπου δούλεψε ως εκφωνητής στο ραδιόφωνο, ανέλαβε επίσης θεατρικές δουλειές. Έλαβε καλές κριτικές για την εμφάνισή του στο θεατρικό Kiss and Tell, το οποίο του απέφερε κι άλλους ρόλους. Ο Ντάγκλας είχε σκοπό να παραμείνει στο θέατρο, αλλά η Λορίν Μπακόλ τον βοήθησε να λάβει τον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο στην ταινία του 1946 Αμαρτωλές γυναίκες (The Strange Love of Martha Ivers, 1946) πλάι στην Μπάρμπαρα Στάνγουικ. Ο παραγωγός της ταινίας Χαλ Ουόλις όδευε προς τη Νέα Υόρκη προκειμένου να βρει νέα ταλέντα κι η Λορίν Μπακόλ τον συμβούλεψε να επισκεφτεί τον Ντάγκλας που έκανε πρόβες για το θεατρικό έργο The Wind is Ninety. Ο Ντάγκλας παρέμεινε στο Μπρόντγουεϊ για ολόκληρη τη σεζόν κι έπειτα πήγε στο Χόλιγουντ όπου συμμετείχε στην ταινία του Χαλ Ουόλις Αμαρτωλές γυναίκες στο ρόλο ενός αδύναμου άνδρα που κυριεύεται από μια αδίστακτη γυναίκα, σε αντίθεση με τους ρόλους που επρόκειτο να αναλάβει στη συνέχεια που είχαν να κάνουν με αδίστακτους άνδρες.
Καριέρα
Ο Ντάγκλας πρωταγωνίστησε με επιτυχία σε πολλές ταινίες του είδους γουέστερν, με σημαντικότερες τις: Η επέλαση των χιλίων κεραυνών (The Big Sky, 1952) του Χάουαρντ Χοκς και Αίμα στον πράσινο βάλτο (Gunfight at the O.K. Corral, 1957)του Τζον Στέρτζις, όπου εμφανίστηκε πλάι στο φίλο του Μπαρτ Λάνκαστερ. Ο Ντάγκλας γύρισε 7 ταινίες μαζί με τον Μπαρτ Λάνκαστερ, οι οποίες είναι οι εξής: Ματωμένες αλυσίδες (I Walk Alone, 1948), Αίμα στον πράσινο βάλτο (Gunfight at the O.K. Corral, 1957), Επαναστάται του διαβόλου (The Devil's Disciple 1959), Οι 5 ύποπτοι (The List of Adrian Messenger), Επτά ημέρες του Μαΐου (Seven Days in May, 1964), Νίκη στο Έντεμπι (Victory at Entebbe)και Τα σκληρά καρύδια (Tough Guys)''. ''Σε αυτές τις ταινίες ο Ντάγκλας αναλάμβανε πάντα δευτεραγωνιστικό ρόλο πλάι στον Λάνκαστερ. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του '60 άρχισε να περιορίζει τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις. Εμφανίστηκε στο πλευρό του γιου του Μάικλ Ντάγκλας στην ταινία του 2003 Δεσμοί οικογένειας (It Runs in the Family). Τελευταία του ταινία ήταν το Trumbo το 2007.
200px|thumb|left|Ο Ντάγκλας το 2011 Παρά τις τρεις του υποψηφιότητες για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, ο Ντάγκλας δεν κέρδισε ποτέ το αγαλματίδιο. Το 1996 η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών τον βράβευσε με Τιμητικό Όσκαρ για τη συνολική συνεισφορά στην 7η τέχνη. Τον Ιανουάριο του 1981 έλαβε από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζίμι Κάρτερ το Μετάλλιο της Ελευθερίας. Για τη συμβολή του στη βιομηχανία κινηματογράφου, ο Ντάγκλας έχει ένα αστέρι στο νούμερο 6263 της Λεωφόρου της Δόξας του Χόλιγουντ. Το αστέρι του στη λεωφόρο της Δόξας είναι ένα από τα τέσσερα που έχουν κλαπεί (μαζί με εκείνα των Τζέιμς Στιούαρτ, Γκρέγκορι Πεκ και Τζιν Όντρι) κι έχουν έπειτα αντικατασταθεί.
Προσωπική ζωή
Ο Ντάγκλας υπήρξε παντρεμένος από το 1944 μέχρι το 1951 με την Νταϊάνα Ντιλ με την οποία απέκτησε δυο γιους, τον Μάικλ και τον Τζόελ. Ο μεγαλύτερος του γιος, ο Μάικλ Ντάγκλας είναι επίσης ηθοποιός. Ξαναπαντρεύτηκε το 1954 με την Αν Μπάιντενς με την οποία έμεινε παντρεμένος μέχρι τον θάνατό του και με την οποία έχει αποκτήσει άλλους δυο γιους, τον Πίτερ και τον Έρικ. Ο Έρικ Ντάγκλας πέθανε από χρήση ναρκωτικών το 2004.
Το 1964, ο Κερκ Ντάγκλας περιόδευσε σε ελληνικά χωριά ως πρεσβευτής καλής θελήσεως. Απεσταλμένος του Σχεδίου Μαθητικών Συσσιτίων επισκέφτηκε σχολεία, μίλησε και για τη δική του παιδική ηλικία, τονίζοντας ότι και εκείνος έπαιρνε σχολικό συσσίτιο, και για "το χρέος της ανθρωπότητας στον ελληνικό πολιτισμό". Οι δημοσιογράφοι τον βρήκαν προσηνή και ευφυή. Στην Αθήνα συνομίλησε με τους φοιτητές στο πανεπιστήμιο, έδωσε διαλέξεις, φωτογραφήθηκε με τη γυναίκα του στην Ακρόπολη και αποχώρησε ύστερα από ολιγοήμερη παραμονή.
Ο Ντάγκλας πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 2020, σε ηλικία 103 ετών, στο σπίτι του στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνιας.
Βραβεία και Υποψηφιότητες
Υποψηφιότητα:
Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Βραβείο Κύκλου Κριτικών Νέας Υόρκης Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες) Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Σπηλαιόβιος γρύλος
Ο σπηλαιόβιος γρύλος (επιστημονική ονομασία: Dolichopoda paraskevi) είναι ορθόπτερο από την οικογένεια των ακρίδων (Rhaphidophoridae). Η επιστημονική ονομασία αυτού του είδους δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1973 από τον Μπουντού-Σαλτέ.
Το έντομο κατοικεί στα σπήλαια της Κρήτης.
Δελφοί
300x300px|μικρογραφία|Ο ναός του Απόλλωνα|εναλλ.= 300x300px|μικρογραφία|Η θόλος της Αθηνάς Προναίας|εναλλ.= 300x300px|μικρογραφία|Ο αρχαιολογικός χώρος των Δελφών|εναλλ.= 300x300px|μικρογραφία|Ο [[θησαυρός των Αθηναίων|εναλλ.=]] thumb|300x300px|Ο 'Ομφαλός της Γης'|εναλλ.= Οι Δελφοί ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην οποία λειτούργησε το σημαντικότερο μαντείο του αρχαιοελληνικού κόσμου. Η πόλη αναφέρεται από τους ομηρικούς χρόνους με την ονομασία Πυθώ. Στην αρχή των ιστορικών χρόνων ήταν μία από τις πόλεις της αρχαίας Φωκίδας, αλλά σταδιακά ο ρόλος της πόλης ενισχύθηκε και εξελίχθηκε σε πανελλήνιο κέντρο και ιερή πόλη των αρχαίων Ελλήνων. Αποτέλεσε επίσης κέντρο της Δελφικής Αμφικτυονίας. Οι Δελφοί διατήρησαν τη σημαντική τους θέση μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ., οπότε δόθηκε οριστικό τέλος στη λειτουργία του μαντείου με διάταγμα του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄. Τους επόμενους αιώνες η πόλη παρήκμασε και εγκαταλείφθηκε οριστικά την περίοδο των σλαβικών επιδρομών.
Προϊστορία- Μυκηναϊκή περίοδος
Τα παλαιότερα ευρήματα στην περιοχή των Δελφών έχουν εντοπιστεί στο Κωρύκειο Άντρο και χρονολογούνται στη νεολιθική εποχή (4000 π.Χ.) Από το 4.000 π.Χ. μέχρι τα Μυκηναϊκά χρόνια (1550 π.Χ.) δεν υπάρχουν ευρήματα, γεγονός που δείχνει ότι η περιοχή πιθανόν έμεινε ακατοίκητη στο διάστημα αυτό. Στο ξεκίνημα της Μυκηναϊκής περιόδου εγκαταστάθηκαν στο χώρο των Δελφών Αχαιοί προερχόμενοι από τη Θεσσαλία και ίδρυσαν οργανωμένη πόλη. . Από την πόλη αυτή έχουν βρεθεί κατάλοιπα μυκηναϊκού οικισμού και νεκροταφείου. Πιστεύεται πως αντιστοιχεί στην πόλη που αναφέρεται στον κατάλογο των Νεών της Ιλιάδας, με το όνομα Πυθώ. Η Πυθώ ήταν μία από τις εννέα Φωκικές πόλεις που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο, στο πλευρό των υπολοίπων Αχαιών.
Με το τέλος της Μυκηναϊκής περιόδου η πόλη εγκαταλείφθηκε, όπως και πολλά ακόμα Μυκηναϊκά κέντρα της ηπειρωτικής Ελλάδας. Για τους επόμενους τέσσερις αιώνες δεν παρατηρήθηκε καμία σημαντική εγκατάσταση στην περιοχή. Τα ευρήματα από την περιοχή παρέμειναν ελάχιστα και πολύ αποσπασματικά μέχρι τον 8ο αι. π.Χ., οπότε και επικράτησε οριστικά η λατρεία του Απόλλωνα και άρχισε η ανάπτυξη του ιερού και του μαντείου. Προς το τέλος του 7ου αι. π.Χ. οικοδομήθηκαν οι πρώτοι λίθινοι ναοί, αφιερωμένοι ο ένας στον Απόλλωνα και ο άλλος στην Αθηνά, που λατρευόταν επίσημα, με την επωνυμία «Προναία» ή «Προνοία» και είχε δικό της τέμενος. Σύμφωνα με αρχαίες μαρτυρίες και αρχαιολογικά ευρήματα, στους Δελφούς λατρεύονταν ακόμη η Άρτεμη, ο Ποσειδώνας, ο Διόνυσος, ο Ερμής, ο Ζευς Πολιεύς, η Υγιεία και η Ειλείθυια.
Ιστορικά χρόνια
Από τον 8ο αιώνα, όταν πλέον επικράτησε η λατρεία του Απόλλωνα, το ιερό των Δελφών απέκτησε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, ενώ η επιρροή του εξαπλώθηκε σταδιακά σε ένα μεγάλο τμήμα του ευρύτερου χώρου της ανατολικής Μεσογείου. Σημαντικός αριθμός αφιερωμάτων που βρέθηκαν στους Δελφούς, προέρχεται ακόμα και από περιοχές της Συρίας και της Αρμενίας, γεγονός που μαρτυρά την έκταση της επιρροής του ιερού. Λόγω του μεγάλου κύρους του μαντείου, οι ελληνικές πόλεις κατέφευγαν σ’ αυτό για να βοηθηθούν στη λήψη σημαντικών αποφάσεων. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του αποικισμού, όπου οι μητροπόλεις κατέφευγαν στο μαντείο για να το συμβουλευτούν, για την επιλογή κατάλληλης θέσης για την ίδρυση αποικίας. Το ιερό των Δελφών έγινε σταδιακά κέντρο της σημαντικότερης Αμφικτυονίας του αρχαίου ελληνικού κόσμου, Η Αμφικτυονία αυτή που έγινε γνωστή ως Δελφική Αμφικτυονία, ήταν μία ομοσπονδιακή ένωση δώδεκα φυλών με θρησκευτικό κυρίως χαρακτήρα. Συμμετείχαν σε αυτή οι φυλές της κεντρικής Ελλάδας και ηγετική θέση ανάμεσά τους κατείχαν οι Θεσσαλοί. Αρχικά είχε κέντρο της την Ανθήλη της Μαλίδας, αλλά από τα μέσα του 7ου αιώνα έκανε κέντρο της τους Δελφούς.
Στις αρχές του 6ου π.Χ. αιώνα η Δελφική Αμφικτυονία διεξήγαγε πόλεμο με τη γειτονική πόλη των Δελφών, την Κρίσα. Ο πόλεμος αυτός ονομάστηκε Α΄ Ιερός πόλεμος και είχε ως κατάληξη την καταστροφή της Κρίσας. Αποτέλεσμα του πολέμου ήταν οι Δελφοί να αυξήσουν την πανελλήνια θρησκευτική και πολιτική τους επιρροή και να μεγαλώσουν σε έκταση, αποκτώντας εδάφη που μέχρι τότε ανήκαν στην Κρίσα. Παράλληλα μετά το τέλος του πολέμου διοργανώθηκαν για πρώτη φορά τα Πύθια, οι δεύτεροι σε σημασία πανελλήνιοι αγώνες μετά τους Ολυμπιακούς. Στα πρώτα Πύθια που διοργανώθηκαν το 586 π.Χ. δόθηκαν ως έπαθλα στους νικητές των αγώνων, χρηματικά δώρα από τα λάφυρα της Κρίσας. Από τους επόμενους αγώνες καθιερώθηκε ως τιμητικό βραβείο των νικητών το δάφνινο στεφάνι.
Την περίοδο των Περσικών πολέμων το μαντείο των Δελφών εξέδωσε αρκετούς δυσοίωνους χρησμούς για τις ελληνικές πόλεις, γεγονός που αποδόθηκε από μεταγενέστερους ιστορικούς σε φιλοπερσική στάση που κράτησε. Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως οι Δελφοί δέχτηκαν επίθεση από τους Πέρσες. Συγκεκριμένα αναφέρει πως αφού ο Ξέρξης πέρασε τις Θερμοπύλες και κατευθυνόταν προς τη Φωκίδα, έστειλα ένα στρατιωτικό σώμα προς τους Δελφούς για να αποσπάσει θησαυρούς. Όταν οι Πέρσες πλησίασαν στους Δελφούς, δύο κορυφές από τον Παρνασσό αποκόπηκαν και έπεσαν πάνω τους, ενώ παράλληλα καταδιώχθηκαν από δύο τοπικούς ήρωες, τον Φύλακο και τον Αυτόνοο.
Οι Δελφοί παρέμειναν ανεξάρτητη πόλη μέχρι το 448 π.Χ. όταν οι Αθηναίοι βοήθησαν του Φωκείς να εντάξουν το ιερό στην ομοσπονδία τους. Τότε οι Σπαρτιάτες αντέδρασαν με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο δεύτερος ιερός πόλεμος. Οι Σπαρτιάτες αρχικά επανέφεραν την πόλη στην προηγούμενη κατάστασή της αλλά με νέα παρέμβαση των Αθηναίων η πόλη αποδόθηκε πάλι στους Φωκείς. Οι Φωκείς διατήρησαν τον έλεγχο του μαντείου μέχρι το 421 π.Χ. Τη χρονιά αυτή η πόλη των Δελφών ανεξαρτητοποιήθηκε και πάλι ως συνέπεια της Νικίειου ειρήνης. Το 356 π.Χ. οι Φωκείς κατέλαβαν τους Δελφούς, όταν το αμφικτυονικό συνέδριο, που ελεγχόταν τότε από τη Θήβα, τους επέβαλλε ένα βαρύ πρόστιμο. Το γεγονός αυτό οδήγησε στο ξέσπασμα του τρίτου ιερού πολέμου. Κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου λεηλατήθηκαν όλοι οι θησαυροί των Δελφών για να χρηματοδοτηθεί ο στρατός των Φωκέων. Οι Φωκείς τελικά ηττήθηκαν δέκα χρόνια μετά με επέμβαση του Φιλίππου και οι Δελφοί πέρασαν πάλι στον έλεγχο της Δελφικής αμφικτυονίας που πλέον ελεγχόταν από τους Μακεδόνες. Ένας τέταρτος ιερός πόλεμος ξέσπασε το 339 π.Χ. στον οποίο αναμείχθηκαν οι Λοκροί της Άμφισσας και οδήγησε τελικά στην επέμβαση του Φιλίππου στη νότια Ελλάδα.
Κατά τον 3ο αι. π.Χ. οι Δελφοί πέρασαν στον έλεγχο της νέας δύναμης που αναδείχτηκε στη νότια Ελλάδα, της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Οι Αιτωλοί κατέλαβαν το ιερό το 290 π.Χ. Λίγα χρόνια μετά, το 279 π.Χ., η πόλη των Δελφών βρέθηκε σε κίνδυνο από την επιδρομή των Γαλατών στον ελλαδικό χώρο. Την επιδρομή αυτή αντιμετώπισαν με επιτυχία οι Αιτωλοί και προστάτευσαν το ιερό. Η πόλη συνέχισε να ευδοκιμεί και να πλουτίζει σε δώρα και αφιερώματα και κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα. Τα περισσότερα αφιερώματα αυτής της περιόδους προέρχονται από τις πόλεις της Αιτωλικής Συμπολιτείας. 300x300px|μικρογραφία|Τα Κυριότερα Ιερά της Αρχαίας Ελλάδας|εναλλ.= Το 190 π.Χ. οι Ρωμαίοι αφαίρεσαν από τους Αιτωλούς την κυριαρχία στο μαντείο των Δελφών. Λίγα χρόνια μετά, το 168 π.Χ. οι Δελφοί πέρασαν σε ρωμαϊκή κυριαρχία. Κατά τη διάρκεια των Μιθριδατικών πολέμων οι Δελφοί λεηλατήθηκαν από τον Ρωμαίο στρατηγό Σύλλα το 86 π.Χ.. , ο οποίος απαίτησε και πέτυχε να του παραχωρηθούν τα πολύτιμα μετάλλινα αναθήματα του ναού. Το 83 π.Χ., οι Μαίδοι, θρακικό φύλο, πραγματοποίησαν επιδρομή στους Δελφούς, πυρπόλησαν το ναό, λεηλάτησαν το ιερό και έκλεψαν το «άσβεστο πυρ» από το βωμό. Στη διάρκεια αυτής της επιδρομής, ένα μέρος της στέγης του ιερού ναού κατέρρευσε.
Στη διάρκεια των πρώτων χριστιανικών χρόνων το Μαντείο των Δελφών είχε πια παρακμάσει. Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των λιγοστών πλέον επισκεπτών δεν ήταν τόσο η θρησκευτική πίστη και η ανάγκη προσκύνησης, όσο το να θαυμάσουν τα πλούσια και επιβλητικά καλλιτεχνικά αρχιτεκτονήματα του χώρου. Σχετική άνθηση του μαντείου παρατηρήθηκε ξανά επί αυτοκράτορα Αδριανού, ο οποίος φαίνεται πως επισκέφθηκε το μαντείο δύο φορές. Η περίοδος παρακμής συνεχίζεται όμως στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου, και του Κωνσταντίνου Β’.
Ύστερη Αρχαιότητα
Το μαντείο των Δελφών έκλεισε οριστικά με διάταγμα του Θεοδοσίου Α' το 395 μ.Χ. Ωστόσο ο χώρος δεν εγκαταλείφθηκε. Αρχαιολογικά δεδομένα μαρτυρούν ότι η πόλη συνέχισε να ευημερεί μέχρι περίπου τις αρχές του 7ου αιώνα. Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός προσπάθησε να ανατρέψει το κλίμα παρακμής των παγανιστικών λατρειών, όμως η βασιλεία του ήταν ιδιαίτερα βραχύβια. Όταν απέστειλε τον έμπιστό του Ορειβάσιο στο μαντείο των Δελφών να πληροφορηθεί για την τύχη των ιερών, πήρε μια αποκαρδιωτική απάντηση:
Εἴπατε τῷ βασιλεῖ, χαμαὶ πέσε δαίδαλος αὐλά,
οὐκέτι Φοῖβος ἔχει καλύβην, οὐ μάντιδα δάφνην,
250px|μικρογραφία|δεξιά|Ο αρχαιολογικός χώρος των Δελφών
Οθωμανική περίοδος
μικρογραφία|Η Κασταλία και οι Φαιδριάδες σε χαρακτικό του Ουίλιαμ Μίλερ, 1829|εναλλ.=|404x404εσ Οι Δελφοί ακολούθησαν την ιστορία της Φωκίδας με αλλεπάλληλες μεταβολές ηγεμόνων κατά τη διάρκεια της Λατινοκρατίας, ως το 1410, όταν οι Οθωμανοί οριστικοποίησαν την εξουσία τους στην περιοχή. Η ίδια η τοποθεσία παρέμεινε σχεδόν ακατοίκητη για αιώνες, ενώ φαίνεται πως ένα ίσως από τα πιο πρώιμα κτίσματα της νεότερης εποχής ήταν το μοναστήρι της Παναγιάς, το οποίο κτίστηκε πάνω στα ερείπια του αρχαίου γυμνασίου. Σιγά σιγά άρχισε να δημιουργείται ένας οικιστικός πυρήνας, που εξελίχθηκε στο χωριό Καστρί. Ο πρώτος δυτικός “περιηγητής” που περιέγραψε τις ορατές δελφικές αρχαιότητες και μας κληροδότησε μια σπάνια εικόνα του χώρου για μια περίοδο σχετικά άγνωστη ήταν ο Κυριακός ο Αγκωνίτης (ή, κατά κόσμον, Κιριάκο ντε Πιτσικόλι). Πρόκειται για μια λαμπρή μορφή, γνήσιο εκπρόσωπο του αναγεννησιακού ουμανισμού. Ξεκίνησε την καριέρα του ως έμπορος, ωστόσο οι αρχαιότητες που συναντούσε κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του τον συγκίνησαν ιδιαίτερα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μάθει αρχαία ελληνικά και λατινικά σε μεγάλη ηλικία, στα 30 του, και στη συνέχεια να επιδοθεί σε μια σειρά ταξιδιών με στόχο την αρχαιολογική εξερεύνηση και καταγραφή, παράλληλα με διάφορες διπλωματικές αποστολές ιδιαίτερα στην Οθωμανική αυλή. Ο Κυριάκος επισκέφθηκε τους Δελφούς τον Μάρτιο του 1436, στο πλαίσιο ευρύτερου ταξιδιού στην Ελλάδα και την ανατολική Μεσόγειο, και παρέμεινε εκεί για έξι ημέρες, καταγράφοντας τα αρχαιολογικά κατάλοιπα με οδηγό την περιγραφή του Παυσανία. Σε αυτόν οφείλουμε τις περιγραφές του θεάτρου και του σταδίου, καθώς και αρκετών ορατών γλυπτών. Επίσης, σημαντική ήταν η συμβολή του στην επιγραφική, καθώς κατέγραψε πλήθος επιγραφών. Βέβαια, οι ταυτίσεις του δεν ήταν πάντοτε ορθές: το κυκλικό κτίριο που περιέγραψε ως ναό του Απόλλωνα, για παράδειγμα, δεν ήταν παρά τα δύο ημικύκλια της βάσης του αναθήματος των Αργείων... Οι πληροφορίες για τους επόμενους δύο αιώνες της οθωμανικής κυριαρχίας είναι σχετικά πενιχρές και συγκεχυμένες. Με την ονομασία Καστρί οι Δελφοί υπάγονται στον καζά των Σαλώνων (Άμφισσας). Γνωρίζουμε ότι ο καταστροφικός σεισμός του 1580, που έπληξε όλη την περιοχή της Άμφισσας, προκάλεσε μεγάλες ζημιές στις ως τότε ορατές αρχαιότητες.
Ανασκαφές
250px|δεξιά|μικρογραφία|Το αρχαίο στάδιο Ο αρχαιολογικός τόπος είχε καλυφθεί από το χωριό Καστρί, ήδη από τον Μεσαίωνα. Οι κάτοικοι είχαν χρησιμοποιήσει αρχαίο οικοδομικό υλικό για την κατασκευή των σπιτιών τους (πράγμα συνηθισμένο στο παρελθόν), ιδιαίτερα μετά το σεισμό του 1580, που ισοπέδωσε αρκετά χωριά στη Φωκίδα. Ήταν αναγκαίο να μετακινηθεί το χωριό ώστε να μπορέσουν να γίνουν οι ανασκαφές κάτι όμως που αρνούνταν οι κάτοικοι. Η ευκαιρία να μετατοπισθεί το χωριό δόθηκε όταν αυτό καταστράφηκε μερικώς από σεισμό και οι κάτοικοι έδωσαν τον αρχαιολογικό χώρο με αντάλλαγμα ένα νέο χωριό. Το 1893 η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή ξεκίνησε μεγάλης κλίμακας ανασκαφές, έτσι ώστε τα σημαντικά κτήρια του ιερού του Απόλλωνα, όπως επίσης και χιλιάδες αντικειμένων, επιγραφών και γλυπτών να έρθουν στην επιφάνεια.
Τέσσερις περιοχές του χώρου αναστηλώθηκαν περισσότερο ή λιγότερο. Ο Θησαυρός των Αθηναίων αναστηλώθηκε ολόκληρος λόγω του πλήθους των αυθεντικών αρχαίων αντικειμένων που βρέθηκαν από τη γαλλική ομάδα υπό την χορηγία του Δημάρχου Αθηναίων. Ο Βωμός των Χίων αναστηλώθηκε το 1959 από την Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία. Η Θόλος και ο Ναός του Απόλλωνα υπέστησαν μικρές αναστηλώσεις.
Οι Δελφοί στη λογοτεχνία
Οι Δελφοί ενέπνευσαν και τη λογοτεχνία. Το 1814 ο W. Haygarth (φίλος του Μπάυρον) αναφέρεται στους Δελφούς στο ποίημά του Greece, a Poem. Το 1888 ο Charles Marie René Leconte de Lisle εκδίδει το λυρικό δράμα L’Apollonide σε μουσική του Franz Servais. Και νεότεροι γάλλοι λογοτέχνες εμπνεύστηκαν από τους Δελφούς, όπως ο Yves Bonnefoy στο ποίημά του Delphes du second jour ή ο Jean Sulivan (ψευδώνυμο του Joseph Lemarchand) στο L'Obsession de Delphes (1967), αλλά και το Indiana Jones and the Peril at Delphi (1991) του Rob MacGregor. Η παρουσία των Δελφών στην ελληνική λογοτεχνία είναι πολύ έντονη. Ποιητές όπως ο Κωστής Παλαμάς Ο Δελφικός Ύμνος (1894), ο Κώστας Καρυωτάκης Δελφική Εορτή (1927), ο Νικηφόρος Βρεττάκος, Επιστροφή από τους Δελφούς (1957), ο Γιάννης Ρίτσος Δελφοί (1961-62) και η Κική Δημουλά Γᾶς Ὀμφαλός (1988) και Κατάλληλο έδαφος, για να αναφερθούν μόνο οι γνωστότεροι. Ο Σικελιανός έγραψε τα: Η αφιέρωση [του Δελφικού λόγου] (1927), Δελφικός Ύμνος (1910) και την τραγωδία Σίβυλλα (1940), ενώ στο πλαίσιο της Δελφικής Ιδέας και των αντίστοιχων εορτών εκδόθηκε από τον ίδιο το 1930 δοκίμιο με τον τίτλο Η δελφική ένωση. Ένα προανάκρουσμα. Ο Γεώργιος Σεφέρης αφιερώνει στις Δοκιμές του ένα δοκίμιο με τον τίτλο Δελφοί.
Οι Δελφοί στη νεοελληνική λαϊκή παράδοση
Η σημασία των Δελφών για τους Έλληνες είναι μεγάλη: Στη συλλογική μνήμη έχουν εγγραφεί οι Δελφοί και έχουν εκφραστεί στις Παραδόσεις. Ο Νικόλαος Πολίτης στο Μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού: Παραδόσεις - Μέρος Α', μας παραδίδει 2 παραδείγματα από τους Δελφούς: ¨"Ο ιερέας του Απόλλωνα" (σελ.176) Όταν εγεννήθη ο Χριστός, ένας ιερέας του Απόλλωνα έκανε θυσία παρακάτω από το μοναστήρι της Παναγιάς, 'ς το Λογάρι, εις της Λιβαδιάς το δρόμο. Έξαφνα παραιτάει τη θυσία και γυρίζει και λέει 'ς το λαό: “Αυτή τη στιγμή εγεννήθη υιός Θεού, που θα έχη μεγάλη δύναμη σαν του Απόλλωνα, 'ς τα ύστερα όμως ο Απόλλωνας θα τον νικήση”. Αλλά δεν απόσωσε τον λόγο, και έπεσε αστραπή και τον έκαψε, και άνοιξε κι τον βράχο εκεί κοντά στα δύο. [σελ. 99] "Οι Μυλόρδοι" (108) Οι Μυλόρδοι δεν είναι χριστιανοί, γιατί κανείς δεν τους είδε ποτές να κάνουν τον σταυρό τους. Η γενιά τους είναι από τους παλαιούς ειδωλολάτραις Αδελφιώταις, που φύλαγαν το βιό τους εις ένα κάστρο και το λέγαν Αδελφούς, από τους 2 αδελφούς τα βασιλόπουλα που το χτισαν. Όταν η Παναγία και ο Χριστός ήρθαν 'ς αυτούς τους τόπους, και όλοι οι άνθρωποι ολόγυρα γινήκαν χριστιανοί, οι Αδελφιώτες εσκέφθηκαν πως ήταν καλύτερα γι' αυτούς να φύγουν• κ' έφυγα 'ς την Φραγκιά, και πήραν και όλα τα πλούτη τους μαζί. Απ' αυτούς είναι οι Μυλόρδοι, και έρχονται τώρα εδώ και προσκυνούν αυτά τα λιθάρια. [σελ. 59]
Η πρόσληψη των Δελφικών Ύμνων
Όπως καταδείχτηκε και σε πρόσφατη διάλεξη [5] ένας από τους ύμνους στον Απόλλωνα που βρέθηκαν κατά τις ανασκαφές, αποτέλεσε έμπνευση για μουσικά έργα. Συγκεκριμένα, το 1893 κατά τη διάρκεια της ανασκαφής από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή ήρθαν στο φως τμήματα δύο ύμνων στον Απόλλωνα με μουσική σημειογραφία. Ο γάλλος φιλόλογος Henri Weil έκανε την έκδοση και ο Théodore Reinach τη μουσική μεταγραφή. Ο διευθυντής της Σχολής Θεόφιλος Ομόλ αποφάσισε να δώσει μία παράσταση του πρώτου ύμνου, η παρτιτούρα του οποίου είχε εναρμονιστεί από τον Louis Nicole, καθηγητή στον ωδείο της Γενεύης. Αυτή η συναυλία πραγματοποιήθηκε στη βιβλιοθήκη της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής στις 17 Μαρτίου 1894. Μετά, ο ύμνος τραγουδήθηκε στο Παρίσι, σε σύνθεση του γάλλου συνθέτη Γκαμπριέλ Φωρέ. Ο ύμνος έκανε το γύρο του κόσμου, από την Πετρούπολη στο Γιοχάνεσμπουργκ, και από τη Νέα Υόρκη στη Σμύρνη, όπως αποδεικνύεται από τις εφημερίδες της εποχής. Η ίδια μουσική ωστόσο ενέπνευσε και σύγχρονους συνθέτες, όπως τον André Jolivet στη Suite delphique και τον Miklós Rózsa στη μουσική της πολύ γνωστής ταινίας Quo Vadis.
Τουρισμός
Οι Δελφοί είναι μια περιοχή με έντονη τουριστική κίνηση, αφού αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Εκτός του αρχαιολογικού χώρου και του μουσείου, υπάρχει το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο και στην ευρύτερη περιοχή μια σειρά Ιερών Μονών θρησκευτικού ενδιαφέροντος. Επίσης, οι Δελφοί βρίσκονται σε μικρή απόσταση 10 χλμ από την Αράχωβα, σημαντικό χειμερινό προορισμό της Στερεάς Ελλάδας, και σε κοντινή απόσταση από το θερινό παραθεριστικό κέντρο της Ιτέας καθώς και από τον παραδοσιακό οικισμό του Γαλαξειδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Φωκίδας  Κατηγορία:Δήμος Δελφών Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά θέατρα Κατηγορία:Αρχαία μαντεία Κατηγορία:Πύθια
Σκάκι του Παύλοβιτς
Το Σκάκι του Παύλοβιτς (Paulovits' Game) είναι σκακιστική παραλλαγή που παίζεται σε σκακιέρα 10×10 και σχεδιάστηκε από τον Ιστβάν Παύλοβιτς, γύρω στο 1890. Η παραλλαγή περιγράφτηκε αρχικά στο βιβλίο Dames de Paulovits και εν συνεχεία στο Classified Encyclopedia of Chess Variants (2007).
Περιγραφή
Το σκάκι του Παύλοβιτς διαφέρει από το συμβατικό σκάκι στο ότι εισάγει δύο νέες γραμμές μεταξύ των στρατών και δύο νέες στήλες μεταξύ της βασίλισσας και του αξιωματικού της. Στις νέες στήλες προστέθηκαν αντίστοιχα ένας πασάς και ένας στρατηγός με ένα πιόνι μπροστά τους. Ο στρατηγός και ο πασάς έχουν και οι δύο περίπου την ίδια αξία με τον πύργο.
Κανόνες
Ο πασάς κάνει άλμα σε ένα ή δύο τετράγωνα απόσταση προς όλες τις οκτώ κατευθύνσεις (ορθογωνίως και διαγωνίως) και έτσι μοιάζει λίγο με βασίλισσα μικρής εμβέλειας. Ο στρατηγός έχει τον συνδυασμό των κινήσεων του πρίγκιπα και της καμήλας, δηλαδή μπορεί να μετακινηθεί στα οκτώ γειτονικά τετράγωνα ή στην απέναντι γωνία ενός 2×4 ορθογωνίου. Τα πιόνια μπορούν να κάνουν αρχική κίνηση τριών τετραγώνων και ο βασιλιάς κάνει το μικρό ροκέ ομοίως με το συμβατικό, αλλά για το μεγάλο κινείται τέσσερα τετράγωνα προς την πτέρυγα της βασίλισσας.
Σύνταγμα του Έτους Ι'
thumb|right|200px|Η πρώτη σελίδα του Συντάγματος του Έτους Ι' Το Σύνταγμα του Έτους Ι ήταν ένα εθνικό σύνταγμα της Γαλλίας που υιοθετήθηκε το Έτος Ι' (10) του Γαλλικού Επανστατικού Ημερολογίου (1802 στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο). Τροποποίησε το Σύνταγμα του Έτους Η', αναθεωρώντας την Υπατεία για να αυξήσει την εξουσία του Ναπολέοντα Βοναπάρτη κάνοντας τον Πρώτο Ύπατο Ισοβίως.
Αμφότερα το Σύνταγμα του Έτους Ι' και το Σύνταγμα του Έτους Η' τροποποιήθηκαν περαιτέρω από το Σύνταγμα του Έτους ΙΒ', ο οποίο εγκαθίδρυσε την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία με τον Ναπολέοντα ως Αυτοκράτορα.
Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Πολιτική της Γαλλίας Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση
Εξισλαμισμός της Αλβανίας
Ο εξισλαμισμός της Αλβανίας συνέβη ως αποτέλεσμα της οθωμανικής κατάκτησης της Αλβανίας στα τέλη του 14ου αιώνα. Οι Οθωμανοί μέσω της διοίκησης και του στρατού τους έφεραν το Ισλάμ στην Αλβανία μέσω διαφόρων πολιτικών και φορολογικών κινήτρων, εμπορικών δικτύων και διεθνικών θρησκευτικών δεσμών. Κατά τους πρώτους αιώνες της οθωμανικής κυριαρχίας, η εξάπλωση του Ισλάμ στην Αλβανία ήταν αργή και εντατικοποιήθηκε κυρίως κατά τον δέκατο έβδομο και δέκατο όγδοο αιώνα, εν μέρει λόγω της μεγαλύτερης οθωμανικής κοινωνικής και στρατιωτικής ολοκλήρωσης, γεωπολιτικών παραγόντων και κατάρρευσης των εκκλησιαστικών δομών. Ήταν μια από τις πιο σημαντικές εξελίξεις στην ιστορία της Αλβανίας, καθώς οι Αλβανοί στην Αλβανία μεταστράφηκαν από το να είναι ένας κυρίως χριστιανικός (Καθολικός και Ορθόδοξος) πληθυσμός σε έναν που είναι κυρίως Μουσουλμάνοι (Σουνίτες, Μπεκτασήδες και κάποιες άλλες αιρέσεις), διατηρώντας παράλληλα σημαντικές αλβανικές χριστιανικές μειονότητες σε ορισμένες περιοχές. Η προκύπτουσα κατάσταση όπου το Σουνιτικό Ισλάμ ήταν το μεγαλύτερο ποσοστό στον αλβανικό εθνογλωσσολογικό χώρο, αλλά και οι άλλες θρησκείες υπήρχαν επίσης σε ένα περιφερειακό συνονθύλευμα έπαιξε σημαντική επιρροή στη διαμόρφωση της πολιτικής ανάπτυξης της Αλβανίας στα τέλη της Οθωμανικής περιόδου. Εκτός από τις θρησκευτικές αλλαγές, η μεταστροφή στο Ισλάμ επέφερε επίσης άλλους κοινωνικούς και πολιτιστικούς μετασχηματισμούς, που διαμόρφωσαν και επηρέασαν τους Αλβανούς και τον αλβανικό πολιτισμό.
Κατά τη διάρκεια του 16ου και του 18ου αιώνα, οι χριστιανοί Αλβανοί μεταστράφηκαν επίσης στο Ισλάμ με σκληρή βία, παρενόχληση και αυξημένους φόρους από τους Οθωμανούς. Αυτή η μεταχείριση πυροδότησε τις αλβανικές εξεγέρσεις των 1433-1439, 1452, 1480-81, 1506-07, 1519-20, 1594, 1601-02, 1621, 1614, 1618, 1683-84, 1737, 1833-39, 1844 και 1850. Αν και οι Αλβανοί διατήρησαν μια κρυπτοχριστιανική κουλτούρα, γνωστή ως «Λαραμάνοι», όσοι προσπάθησαν να επιστρέψουν στον χριστιανισμό, ενθαρρυνόμενοι από τον Πάπα Κλήμη ΙΑ', αντιμετώπισαν τη θανατική ποινή σύμφωνα με τον οθωμανικό νόμο. Τελικά, οι Αλβανοί ξεπέρασαν άλλες βαλκανικές ομάδες στην οθωμανική κυρίαρχη τάξη και επιρροή αποκτώντας έτσι κυρίαρχη θέση, παρά το γεγονός ότι ήταν λίγοι σε αριθμό.
Πρώιμη Οθωμανική περίοδος
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Γεώργιος Καστριώτης ή Σκεντέρμπεης (1405 –1468) Οι Αλβανοί άρχισαν να μετατρέπονται στο Ισλάμ, όταν έγιναν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα τέλη του 14ου αιώνα. Η Αλβανία διαφέρει από άλλες περιοχές στα Βαλκάνια, όπως η Βουλγαρία και η Βοσνία, καθώς μέχρι το 1500, το Ισλάμ παρέμεινε περιορισμένο στα μέλη της συνεκλεγόμενης αριστοκρατίας και σε αραιούς στρατιωτικούς οικισμούς των Γιουρούκων. Έτσι, η πραγματική μεταστροφή στο Ισλάμ αρχικά σημειώθηκε κυρίως μεταξύ των χριστιανικών ελίτ, που διατήρησαν κάποια προηγούμενα πολιτικά και οικονομικά προνόμια, και την αναδυόμενη τάξη των τιμαριούχων ή κατόχων περιουσίας των Σπαχήδων στο νέο οθωμανικό σύστημα.
Σε αυτά περιλαμβάνονταν αριστοκρατικές προσωπικότητες όπως ο Γιώργος Καστριώτης (Σκεντέρμπεης), οι οποίοι ενώ ήταν στην υπηρεσία των Οθωμανών ήταν ένας προσήλυτος στο Ισλάμ και αργότερα επέστρεψε στον Χριστιανισμό κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Βόρειας Αλβανίας στα τέλη του 15ου αιώνα, που ξεκίνησε. Με αυτόν τον τρόπο, διέταξε και άλλους, που είχαν αγκαλιάσει το Ισλάμ ή ήταν μουσουλμάνοι έποικοι να μεταστραφούν στο χριστιανισμό ή να αντιμετωπίσουν το θάνατο. Ο Σκεντέρμπεης έλαβε στρατιωτική βοήθεια από το Βασίλειο της Νάπολης, που έστειλε το 1452 τον Ραμόν ντ 'Ορτάφα, ο οποίος διορίστηκε επικεφαλής της Αλβανίας και ανέλαβε τη διατήρηση του Καθολικισμού μεταξύ του τοπικού πληθυσμού από την εξάπλωση του Ισλάμ. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων μεταξύ Σκεντέρμπεη και Οθωμανών, οι διάφορες μάχες και επιδρομές ώθησαν τον Σουλτάνο Μεχμέτ Β' να κατασκευάσει το φρούριο του Ελμπασάν (1466) στα πεδινά, για να αντιμετωπίσει την αντίσταση, που προερχόταν από τα οχυρά του βουνού. Πριν και μετά το θάνατο του Σκεντέρμπεη (1468) τμήματα της αλβανικής αριστοκρατίας μετανάστευσαν στη νότια Ιταλία με έναν αριθμό Αλβανών, για να ξεφύγουν από την οθωμανική κατάκτηση των οποίων οι απόγονοι εξακολουθούν να κατοικούν σε πολλά χωριά, που εγκαταστάθηκαν. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Πολιορκία της Σκόδρα, 1478 Ακόμα και πολύ μετά την πτώση του Σκεντέρμπεη, μεγάλες περιοχές της αλβανικής επαρχίας επαναστάτησαν συχνά εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας, συχνά επιβαρύνθηκαν με μεγάλο ανθρώπινο κόστος, συμπεριλαμβανομένης της απομόνωσης ολόκληρων χωριών. Στη δεκαετία του 1570, μια συντονισμένη προσπάθεια των Οθωμανών ηγεμόνων να μετατρέψουν τον ντόπιο πληθυσμό στο Ισλάμ, για να σταματήσει η εμφάνιση εποχιακών εξεγέρσεων άρχισε στο Ελμπασάν και τη Ρέκα και μια αποτυχημένη εξέγερση το 1596 μεταξύ των Καθολικών στο Βορρά προηγήθηκε μιας σειράς βαρέων τιμωρητικών μέτρων, που προκάλεσαν τη μεταστροφή στο Ισλάμ. Το αποκορύφωμα του εξισλαμισμού στην Αλβανία σημειώθηκε πολύ αργότερα από άλλες εξισλαμισμένες ή μερικώς εξισλαμισμένες περιοχές: Τα στοιχεία της Οθωμανικής απογραφής του 16ου αιώνα έδειξαν ότι οι σαντζάκια, όπου ζούσαν οι Αλβανοί παρέμειναν στη συντριπτική πλειοψηφία Χριστιανοί με τους Μουσουλμάνους να αποτελούν το 5% στις περισσότερες περιοχές, ενώ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι μουσουλμάνοι είχαν ήδη αυξηθεί σε μεγάλες αναλογίες σε τμήματα της Βοσνίας (Βοσνία 46%, Ερζεγοβίνη 43%, αστικό Σεράγεβο 100%), Βόρεια Ελλάδα (Τρίκαλα 17,5%), αστική Μακεδονία (Σκόπια και Μπίτολα και οι δύο στο 75%) και Ανατολική Βουλγαρία (Σιλίστρα 72%, σαντζάκι του Τσίρμεν 88%, Νικόπολη 22%). Αργότερα, τον 19ο αιώνα, όταν σταμάτησε η διαδικασία του εξισλαμισμού στα περισσότερα Βαλκάνια, ο εξισλαμισμός συνέχισε να σημειώνει σημαντική πρόοδο στην Αλβανία, ειδικά στο Νότο.
Στην πρώιμη περίοδο της Τουρκοκρατίας, οι περιοχές που αποτελούν τη σύγχρονη Αλβανία αναδιοργανώθηκαν σε μια διοικητική μονάδα, που ονομάζεται Sancak-i Arnavid ή Sancak-i Arnavud. Κατά την έναρξη της οθωμανικής κυριαρχίας μόνο εξέχουσες εκκλησίες με σημαντική συμβολική σημασία ή πολιτιστική αξία ενός αστικού οικισμού μετατράπηκαν σε τζαμιά. Τα περισσότερα πρώιμα τζαμιά, που κατασκευάστηκαν στην Αλβανία χτίστηκαν κυρίως μέσα σε φρούρια για οθωμανικές φρουρές κατά καιρούς από Οθωμανούς Σουλτάνους κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών τους εκστρατειών στην περιοχή όπως το Τζαμί Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ στη Σκόρδα, το Κόκκινο Τζαμί στο Μπεράτι και άλλα.
Κατά κανόνα, ο οθωμανική διακυβέρνηση ανεχόταν σε μεγάλο βαθμό τους Χριστιανούς υπηκόους, αλλά επίσης έκανε διακρίσεις εναντίον τους, καθιστώντας τους πολίτες δεύτερης κατηγορίας με υψηλότερους φόρους και διάφορους νομικούς περιορισμούς όπως το να μην μπορούν να οδηγήσουν τους Μουσουλμάνους στο δικαστήριο, να έχουν άλογα, να έχουν όπλα ή να έχουν σπίτια με θέα εκείνων των Μουσουλμάνων. Ενώ οι Οθωμανικές αρχές χρονικά ήταν καχύποπτες προς τον Καθολικισμό, επέτρεψαν σε μεγάλο βαθμό την Ορθόδοξη Εκκλησία να λειτουργεί ανεμπόδιστα, εκτός από ορισμένες περιόδους, που η εκκλησία καταπιέστηκε με απελάσεις επισκόπων και κατάσχεση περιουσίας και εσόδων. Κατά την Οθωμανική περίοδο, οι περισσότεροι Χριστιανοί, καθώς και οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι, χρησιμοποίησαν έναν βαθμό συγκρητισμού, εξακολουθώντας να ασκούν διάφορες ειδωλολατρικές τελετές. Πολλές από αυτές τις τελετές διατηρούνται καλύτερα ανάμεσα σε μυστικιστικά τάγματα όπως το το τάγμα των Μπεκτασήδων.
Βόρεια Αλβανία
αριστερά|μικρογραφία|170x170εσ| [[Πάπας Κλήμης ΙΑ΄|Ο Πάπας Κλήμης ΙΑ' ήταν ο Πάπας από το 1700 έως το 1721. Γεννήθηκε στην ευγενή οικογένεια Αλμπάνι ιταλικής και αλβανικής καταγωγής και συγκαλούσε το Kuvendi i Arbënit, για να σταματήσει την παρακμή του Καθολικού πληθυσμού]] Η οθωμανική κατάκτηση ορισμένων βόρειων πόλεων από τους Ενετούς έγινε χωριστά με την αρχική κατάκτηση της Αλβανίας από τοπικούς φεουδάρχες. Πόλεις όπως η Λέζα έπεσαν το 1478, η Σκόδρα το 1478–79 και το Δυρράχιο το 1501 με το μεγαλύτερο μέρος του χριστιανικού πληθυσμού τους να διαφεύγει. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα οι αστικοί πληθυσμοί αυτών των πόλεων έγιναν κυρίως Μουσουλμάνοι. Στο βορρά, η εξάπλωση του Ισλάμ ήταν πιο αργή λόγω της αντίστασης της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του ορεινού εδάφους, που συνέβαλαν στη συγκράτηση της μουσουλμανικής επιρροής τον 16ο αιώνα. Η οθωμανική κατάκτηση και η εδαφική αναδιοργάνωση της Αλβανίας επηρέασαν την καθολική εκκλησία καθώς οι εκκλησιαστικές δομές αποδεκατίστηκαν. Τον 16ο αιώνα, το σαντζάκι της Σκόδρας αναφέρθηκε ότι είχε μουσουλμανικό πληθυσμό στο 4,5% του συνόλου, ενώ το Ντουκαγκίνι (αραιοκατοικημένος τότε) είχε 0% και το Πρίζρεν είχε 1,9%.
Οι αλβανικές εξεγέρσεις Καθολικών, συχνά στο πλαίσιο των οθωμανικών πολέμων με τις καθολικές δυνάμεις της Βενετίας και της Αυστρίας τον δέκατο έβδομο αιώνα, είχαν ως αποτέλεσμα σοβαρά αντίποινα εναντίον Καθολικών Αλβανών, που είχαν επαναστατήσει, γεγονός που έδωσε έμφαση στη μεταστροφή στο Ισλάμ. Το 1594, ο Πάπας υποκίνησε μια αποτυχημένη εξέγερση μεταξύ Καθολικών Αλβανών στο Βορρά, υποσχόμενος βοήθεια από την Ισπανία. Ωστόσο, η βοήθεια δεν ήρθε, και όταν η εξέγερση συντρίφθηκε το 1596, η οθωμανική καταστολή και οι έντονες πιέσεις, για να μεταστραφούν στο Ισλάμ εφαρμόστηκαν, για να τιμωρήσουν τους αντάρτες. Απότομες μειώσεις σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1630 έως το 1670, όπου για παράδειγμα ο αριθμός των Καθολικών στην επισκοπή του Λέζα μειώθηκε κατά 50%, ενώ στην επισκοπή των Καθολικών Πουλτ μειώθηκε από 20.000 σε 4.045 οπαδούς, με τους περισσότερους να μετατρέπονται στο Ισλάμ και μερικούς στην Ορθοδοξία.
Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Αυστροτουρκικού Πολέμου, οι Αλβανοί Καθολικοί ηγέτες Πιέτερ Μπογκντάνι και Τόμα Ρασπασάνι συγκέντρωσαν τους Αλβανούς Καθολικούς και Μουσουλμάνους του Κοσσυφοπεδίου για την φιλο-αυστριακή υπόθεση. Μετά τον πόλεμο, όταν το Κοσσυφοπέδιο δεν κατέληξε σε τμήμα της αυτοκρατορίας των Αψβούργων, ακολούθησαν σκληρά αντίποινα. Μεγάλος αριθμός καθολικών Αλβανών έφυγαν βόρεια, όπου πολλοί "πέθαναν, κάποιοι από πείνα, άλλοι από ασθένειες" γύρω από τη Βουδαπέστη. Μετά την φυγή των Σέρβων, ο Πασάς του Ιπεκίου (Αλβανικά: Πέγια, Σερβικά: Πετς) ανάγκασε τους Καθολικούς Αλβανούς στο Βορρά να μετακινηθούν στις πλέον ερημωμένες πεδιάδες της Νότιας Σερβίας και τους ανάγκασαν να μεταστραφούν στο Ισλάμ εκεί.
Η μεταστροφή μεταξύ Καθολικών σε κοινότητες της Βόρειας Αλβανίας περιελάμβανε άντρες, που αγκάλιαζαν εξωτερικά το Ισλάμ, συχνά για να αποφύγουν την καταβολή φόρων και άλλων κοινωνικών πιέσεων, που στο Οθωμανικό σύστημα στόχευαν τους άνδρες, ενώ οι γυναίκες του νοικοκυριού παρέμειναν Χριστιανές. Οι Μουσουλμάνοι άνδρες, που είχαν μεταστραφεί στο Ισλάμ, επεδίωκαν οι Χριστιανές σύζυγοί τους να διατηρήσουν ένα βαθμό καθολικισμού στο νοικοκυριό. Το 1703 ο Πάπας Κλήμης ΙΑ', ο ίδιος αλβανικής κληρονομιάς, διέταξε μια σύνοδο των τοπικών καθολικών επισκόπων, που συζήτησαν τις προκύπτουσες μεταστροφές στο Ισλάμ, οι οποίοι συμφώνησαν επίσης να αρνηθούν την κοινωνία στους κρυπτοκαθολικούς στην Αλβανία, οι οποίοι ομολογούσαν εξωτερικά το Ισλάμ. Στη Βόρεια Αλβανία, η σύγκρουση με τους Σλάβους προέκυψε ως ένας επιπλέον παράγοντας για την μεταστροφή στο Ισλάμ. Η κοινή πίστη των οθωμανικών αρχών επέτρεψε στους Βόρειους Αλβανούς να γίνουν σύμμαχοι και ίσοι στο αυτοκρατορικό σύστημα και να αποκτήσουν ασφάλεια εναντίον των γειτονικών Ορθόδοξων Σλάβων.
Σε ορισμένες περιοχές, που γειτνιάζουν με τα ανατολικά της Βόρειας Αλβανίας, το Ισλάμ έγινε η πλειοψηφούσα πίστη πιο γρήγορα: για παράδειγμα, η επίσημη Οθωμανική στατιστική του Ναχιγές του Τέτοβο κατά μήκος των συνόρων με την ΠΓΔΜ (η οποία είχε έναν μικτό αλβανικό, σλαβικό μακεδονικό και τουρκικό πληθυσμό) δείχνει μουσουλμανικές οικογένειες να ξεπερνούν τις χριστιανικές οικογένειες για πρώτη φορά το 1545, όπου υπάρχουν 2 περισσότερες μουσουλμανικές οικογένειες από τις χριστιανικές οικογένειες, και οι 38 από τις μουσουλμανικές οικογένειες είχαν πρόσφατα μεταστραφεί από το χριστιανισμό, ενώ στο Οπόλτζε στο Κοσσυφοπέδιο κοντά στο Πρίζρεν, οι Μουσουλμάνοι φαίνεται να έχουν την πλειοψηφία το 1591.
Κεντρική Αλβανία
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Το Μολυβδένιο Τζαμί του 16ου αιώνα στο Μπεράτ Αποτελούμενη από πεδιάδες και όντας ανάμεσα σε μια περιοχή μεταξύ της βόρειας και της νότιας Αλβανίας, η κεντρική Αλβανία ήταν ένας κόμβος στον παλιό δρόμο της Εγνατίας οδού, που συνέδεε εμπορικές, πολιτιστικές και μεταφορικές συνδέσεις, που υπόκειντο σε άμεσο Οθωμανικό διοικητικό έλεγχο και θρησκευτική μουσουλμανική επιρροή. Η μεταστροφή στο Ισλάμ της πλειονότητας της κεντρικής Αλβανίας έχει αποδοθεί σε μεγάλο βαθμό στον ρόλο, που διαδραμάτισε η γεωγραφία της στην κοινωνικοπολιτική και οικονομική μοίρα της περιοχής.
Η επίσημη Οθωμανική αναγνώριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας είχε ως αποτέλεσμα την ανοχή του Ορθόδοξου πληθυσμού μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα και οι παραδοσιακοί θεσμοί της εκκλησίας επιβράδυναν τη διαδικασία της μεταστροφής των Αλβανών στο Ισλάμ. Ο Ορθόδοξος πληθυσμός της κεντρικής και νοτιοανατολικής Αλβανίας ήταν υπό την εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής της Οχρίδας, ενώ η νοτιοδυτική Αλβανία ήταν υπό το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης μέσω της Μητρόπολης των Ιωαννίνων. Οι διαφορές μεταξύ των Χριστιανών Αλβανών της κεντρικής Αλβανίας και των αρχιεπισκόπων της Οχρίδας οδήγησαν σε μεταστροφές στο Ισλάμ των Μπεσακτήδων, που έκαναν έκκληση σε όλους ενώ επέμεναν ελάχιστα στην τελετουργική τήρηση.
Στις αρχές του 16ου αιώνα οι Αλβανικές πόλεις Αργυρόκαστρο, Κανίνε, Δέλβινο, Αυλώνας, Κορυτσά, Κλεισούρα, Πρεμετή και Μπεράτ ήταν ακόμη χριστιανικές και στα τέλη του 16ου αιώνα οι Αυλώνας, Πρεμετή και Χιμάρα ήταν ακόμη Χριστιανοί, ενώ το Αργυρόκαστρο έγινε ολοένα και πιο μουσουλμανικό. Στις αρχές του 16ου αιώνα, το σαντζάκι του Ελμπασάν αναφέρθηκε ότι είχε 5,5% μουσουλμανικό πληθυσμό, τον υψηλότερο εκείνη την περίοδο όλων των σαντζακίων, που κατοικούνταν από Αλβανούς. Το 1570, ξεκίνησε μια συντονισμένη προσπάθεια των Οθωμανικών αρχών να μεταστρέψουν τους δύστροπους χριστιανικούς πληθυσμούς του Ελμπασάν και της Ρέκα. Στην περιοχή γύρω από το Δυρράχιο, αναφέρθηκε από Έλληνα ταξιδιώτη ότι δεν υπήρχαν πλέον Ορθόδοξοι Χριστιανοί λόγω του εξισλαμισμού. Η μεταστροφή στο Ισλάμ σε πόλεις συνολικά στην Αλβανία ήταν αργή κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, καθώς περίπου το 38% του αστικού πληθυσμού είχαν γίνει μουσουλμάνοι. Η πόλη του Μπεράτ από το 1670 και μετά έγινε κυρίως μουσουλμανική και η μεταστροφή της οφείλεται εν μέρει στην έλλειψη χριστιανών ιερέων να μπορούν να παρέχουν θρησκευτικές υπηρεσίες.
Νότια Αλβανία
Τον 16ο αιώνα, τα σαντζάκια της Αυλώνας βρέθηκαν να είναι 1,8% μουσουλμάνοι, ενώ το σαντζάκι της Οχρίδας αποτελείτο από 1,9% μουσουλμάνους. Ήταν κυρίως στα τέλη του 18ου αιώνα, ωστόσο, που οι Ορθόδοξοι Αλβανοί μεταστράφηκαν σε μεγάλο αριθμό στο Ισλάμ στη συντριπτική πλειοψηφία λόγω των ρωσοτουρκικών πολέμων της περιόδου και γεγονότων όπως τα Ορλωφικά (1770), που έγιναν με ρωσική υποκίνηση, και που έκανε τους Οθωμανούς να βλέπουν τον Ορθόδοξο πληθυσμό ως συμμάχους της Ρωσίας. Καθώς ορισμένοι Ορθόδοξοι Αλβανοί επαναστάτησαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Πύλη απάντησε με βία και μερικές φορές εφάρμοσε δύναμη, για να μεταστρέψει τους Ορθόδοξους Αλβανούς στο Ισλάμ, εφαρμόζοντας επίσης οικονομικά μέτρα για την προώθηση της θρησκευτικής μεταστροφής. Μέχρι το 1798, μια σφαγή κατά των παράκτιων Ορθόδοξων Αλβανικών χωριών Σενβασίλ και Νιβίτσε-Μπουμπάρ από τον Αλή Πασά, ημι-ανεξάρτητο κυβερνήτη στο Πασαλίκι των Ιωαννίνων οδήγησε σε ένα άλλο μεγάλο κύμα μεταστροφών των Ορθοδόξων Αλβανών στο Ισλάμ. Τον 19ο αιώνα, η Αλβανία στο σύνολό της, και ιδίως η Νότια Αλβανία, ήταν αξιοσημείωτη ως μια σπάνια περιοχή στα Οθωμανικά Βαλκάνια, όπου ο χριστιανικός πληθυσμός έχασε ακόμα σημαντικό αριθμό οπαδών στον εξισλαμισμό. Η μόνη άλλη περιοχή που έδειξε παρόμοια μείωση του χριστιανικού πληθυσμού ήταν η Δοβρουτσά.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, υπήρξαν συγκρούσεις μεταξύ των πρόσφατα εξισλαμισθέντων Αλβανών και των Ορθόδοξων Αλβανών σε ορισμένες περιοχές. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται τα παράκτια χωριά του Μπορς, που επιτέθηκαν στο Πικέρνη το 1744, κάνοντας μερικούς να φύγουν στο εξωτερικό σε μέρη όπως η νότια Ιταλία. Άλλες περιοχές, όπως τα 36 χωριά βόρεια της περιοχής Πωγωνίου, μεταστράφηκαν το 1760 και ακολούθησε μια επίθεση σε Ορθόδοξα χριστιανικά χωριά των περιοχών Κολόνιας, Λεσκοβίκι  και Πρεμετής, αφήνοντας πολλούς οικισμούς λεηλατημένους και κατεστραμμένους. Μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, οι κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές κρίσεις παράλληλα με τον ονομαστικό έλεγχο της οθωμανικής κυβέρνησης οδήγησαν σε τοπική ληστεία και μουσουλμανικές αλβανικές συμμορίες εισέβαλαν σε ελληνικούς, Βλάχικους και Ορθόδοξους Αλβανικούς οικισμούς, που βρίσκονται σήμερα εντός και εκτός της σύγχρονης Αλβανίας. Στην Αλβανία, αυτές οι επιδρομές κορυφώθηκαν στο Βιθκούκι, κυρίως ένα Ορθόδοξο Αλβανικό κέντρο, τη Μοσχόπολη (Αλβανικά: Voskopojë) κυρίως ένα κέντρο Βλάχων, και τα δύο με Ελληνική λογοτεχνική, εκπαιδευτική και θρησκευτική κουλτούρα και άλλους μικρότερους οικισμούς, που καταστράφηκαν. Αυτά τα γεγονότα ώθησαν μερικούς Βλάχους και Ορθόδοξους Αλβανούς να μεταναστεύσουν μακριά σε μέρη όπως η Μακεδονία, η Θράκη και ούτω καθεξής.
Ορισμένα Ορθόδοξα άτομα, γνωστά ως νεομάρτυρες, προσπάθησαν να ανακόψουν τη μεταστροφή στο Ισλάμ μεταξύ του Ορθόδοξου αλβανικού πληθυσμού και εκτελέστηκαν στη διαδικασία. Αξιοσημείωτο μεταξύ αυτών των ατόμων ήταν ο Κοσμάς ο Αιτωλός, (πέθανε το 1779) ένας Έλληνας μοναχός και ιεραπόστολος, που ταξίδεψε και κήρυξε μακρινά ως την Κρούγια, άνοιξε πολλά Ελληνικά σχολεία προτού κατηγορηθεί ως Ρώσος πράκτορας και εκτελέστηκε από Οθωμανικές Μουσουλμανικές Αλβανικές αρχές. Ο Κοσμάς υποστήριξε την Ελληνική εκπαίδευση και διάδοση της Ελληνικής γλώσσας σε αναλφάβητους χριστιανούς μη ελληνόφωνους, ώστε να καταλάβουν τις γραφές, τη λειτουργία και έτσι να παραμείνουν ορθόδοξοι, ενώ το πνευματικό του μήνυμα γίνεται σεβαστό στους σύγχρονους Ορθόδοξους Αλβανούς.
Άλλοι παράγοντες μεταστροφής
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Προσευχή στο σπίτι ενός αρχηγού Αρναούτη από τον [[Ζαν-Λεόν Ζερόμ (1857)]] Άλλες μεταστροφές, όπως αυτές στην περιοχή της Λιαπουριάς, συνέβησαν λόγω εκκλησιαστικών θεμάτων, όταν για παράδειγμα κατά τη διάρκεια ενός λιμού ο τοπικός επίσκοπος αρνήθηκε να χορηγήσει ένα διάλειμμα στη νηστεία, για να καταναλώσουν γάλα με απειλές για κόλαση. Η μεταστροφή στο Ισλάμ πραγματοποιήθηκε επίσης για οικονομικούς λόγους, που προσέφεραν διέξοδο από τη βαριά φορολογία, όπως ο φόρος τζίζια ή κεφαλικός φόρος και άλλα δύσκολα οθωμανικά μέτρα, που επιβλήθηκαν στους Χριστιανούς, ανοίγοντας ευκαιρίες όπως η συσσώρευση πλούτου και ούτω καθεξής. Σε περιόδους σύγκρουσης μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών, τοπικά συμφέροντα όπως η προστασία της οικογένειας κυριαρχούσαν στις μάχες, προκαλώντας στους Οθωμανούς να αρνηθούν τους Μουσουλμάνους Αλβανούς να φέρουν όπλα, καθώς συχνά οι Χριστιανοί Αλβανοί θα μεταστρέφονταν στο Ισλάμ, για να αποκτήσουν το δικαίωμα όπλων και στη συνέχεια να τα χρησιμοποιήσουν κατά των Οθωμανών. Άλλοι πολλαπλοί παράγοντες που οδήγησαν σε μεταστροφές στο Ισλάμ ήταν η φτώχεια της Εκκλησίας, οι αναλφάβητοι κληρικοί, η έλλειψη κληρικών σε ορισμένες περιοχές και η λατρεία σε γλώσσα διαφορετική από την Αλβανική. Επιπρόσθετα, η εξάρτηση των επισκοπών του Δυρραχίου και της νότιας Αλβανίας από την παρακμή της Αρχιεπισκοπής της Οχρίδας, που οφείλεται εν μέρει στην σιμωνία εξασθένησε την ικανότητα των Ορθόδοξων Αλβανών να αντιστέκονται στη μεταστροφή στο Ισλάμ.
Ο κρυπτοχριστιανισμός εμφανίστηκε επίσης σε ορισμένες περιπτώσεις σε όλη την Αλβανία σε περιοχές όπως το Σπατ μεταξύ πληθυσμών, που είχαν πρόσφατα μεταστραφεί από τον Χριστιανικό Καθολικισμό και την Ορθοδοξία στο Ισλάμ. Η Γκόρα, μια παραμεθόρια περιοχή που εκτείνεται στη σύγχρονη βορειοανατολική Αλβανία και το νότιο Κοσσυφοπέδιο, είχε έναν σλαβικό Ορθόδοξο πληθυσμό, που μεταστράφηκε στο Ισλάμ κατά το τελευταίο μισό του δέκατου όγδοου αιώνα λόγω της κατάργησης του Σερβικού Πατριαρχείου Ιπεκίου (1766) και των επακόλουθων ασταθών εκκλησιαστικών δομών. Ενώ ξεκινά από το δέκατο έβδομο και αυξάνεται τους επόμενους αιώνες, ο κυρίως σλαβικός Ορθόδοξος πληθυσμός της τώρα Αλβανικής παραμεθόριου περιοχής της κεντρικής-ανατολικής περιοχής του Γκάλαμπορτ μεταστράφηκε στο Ισλάμ. Οι Ρομά εισήλθαν στην Αλβανία κάποια στιγμή τον 15ο αιώνα και εκείνοι που ήταν Μουσουλμάνοι έγιναν μέρος της τοπικής μουσουλμανικής Οθωμανικής κοινωνίας.
Μουσουλμάνοι Αλβανοί και ο ευρύτερος Οθωμανικός κόσμος
Το Ισλάμ ήταν στενά συνδεδεμένο με το κράτος, που έκανε την Οθωμανική Αυτοκρατορία μια ισλαμική πολιτεία της οποίας ο θρησκευτικός νόμος συνέπεσε παράλληλα με το κρατικό δίκαιο, με μόνο τους Μουσουλμάνους να έχουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα, ενώ οι εθνικές ή κρατικές σχέσεις αγνοήθηκαν. Στο κέντρο και στο νότο μέχρι το τέλος του δέκατου έβδομου αιώνα τα αστικά κέντρα είχαν υιοθετήσει σε μεγάλο βαθμό τη θρησκεία της αυξανόμενης μουσουλμανικής αλβανικής ελίτ. Η κατασκευή τζαμιών στην Αλβανία αυξήθηκε σημαντικά από τον 17ο αιώνα και μετά με την έλευση μεγάλου αριθμού μουσουλμάνων Αλβανών μεταναστών. Η αλβανική παλιά αριστοκρατική άρχουσα τάξη μεταστράφηκε στο Ισλάμ για να διατηρήσουν τη γη τους. Μέχρι τον 18ο αιώνα είχε εμφανιστεί μια τάξη τοπικών αριστοκρατικών Αλβανών μουσουλμάνων ηγετών. Η ύπαρξη αυτής της τάξης ως πασάδες και μπέηδες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έχοντας στρατιωτικό προσωπικό ως στρατιώτες και μισθοφόρους, ενώ ήταν επίσης σε θέση να ενταχθούν στους μουσουλμάνους κληρικούς έπαιξε ολοένα και πιο σημαντικό ρόλο στην Οθωμανική πολιτική και οικονομική ζωή, που έγινε μια ελκυστική επιλογή σταδιοδρομίας για πολλούς Αλβανούς. Ανάλογα με τον ρόλο τους, αυτοί οι άνθρωποι στην αλβανική κοινωνία των Μουσουλμάνων κατέκτησαν μία αξιοσέβαστη θέση καθώς εκτελούσαν διοικητικά καθήκοντα και διατήρησαν την ασφάλεια στις αστικές περιοχές και μερικές φορές ανταμείφθηκαν από το Οθωμανικό κράτος με υψηλές τάξεις και θέσεις. Οι Αλβανοί, ως εκ τούτου, εκπροσωπήθηκαν επίσης σε μεγάλο αριθμό στην αυτοκρατορική Οθωμανική αυλή. Παράλληλα με τους Χριστιανούς, πολλοί Μουσουλμάνοι Αλβανοί ήταν φτωχοί και μερικώς δουλοπάροικοι, που δούλευαν στη γη της αναδυόμενης Οθωμανικής Αλβανικής ελίτ γαιοκτημόνων, ενώ άλλοι βρήκαν απασχόληση σε επιχειρήσεις, ως τεχνίτες και σε άλλες θέσεις εργασίας.