cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόντος
Γεωγραφία
μικρογραφία|Η λίμνη Σαράχο ([[Ουζουνγκιόλ) κοντά στην Τραπεζούντα ]] Η γεωγραφική θέση και έκταση του Πόντου ορίζεται δυτικά από τον ποταμό Παρθένιο της Βιθυνίας, νότια από την οροσειρά Ολγασύς, ανατολικά από τη λεγόμενη Μεγάλη Αρμενία και βόρεια από τη θάλασσα του Ευξείνου Πόντου που σήμερα ονομάζεται και Μαύρη Θάλασσα (τουρκικά: Καρά-Ντενίζ). Κατά τον Ηρόδοτο, τον Ξενοφώντα και άλλους αρχαίους ιστορικούς, Πόντος ονομάζεται η επιμήκης και ευρεία παραλιακή χώρα του Εύξεινου Πόντου. Από χωροταξική άποψη περιλαμβάνει τα εδάφη ανάμεσα στον Φάση ποταμό, κοντά στον οποίο βρίσκεται η σημερινή πόλη Βατούμ της Γεωργίας και στην Ηράκλεια την Ποντική. Στο εσωτερικό η περιοχή εκτείνεται σε βάθος 200 έως 300 χιλιομέτρων οριοθετημένη από τις απροσπέλαστες οροσειρές του Σκυσίδη, του Παρυάδρη και του Αντιταύρου. Οι δύο κύριες δίοδοι επικοινωνίας του Πόντου με την υπόλοιπη Μικρασία είναι η δίοδος Σαμψούντας - Σεβάστειας και ενδοχώρας και η δίοδος Τραπεζούντας - Ερζερούμ και Ανατολικής Τουρκίας. Η πρόσβαση στην ενδοχώρα από την ακτή γίνεται μέσω λίγων στενών κοιλάδων. Το ορεινό και άγονο, σε μεγάλο μέρος του, έδαφος διαρρέεται από τους ποταμούς Άλυ (τουρκ. Kızılırmak), Ίρη (Yeşilırmak), Μελάνθιο, Θερμώδοντα (Termecay), Χαρσιώτη (Harşit), Πρύτανη, Πυξίτη ή Δαφνοπόταμο (Değirmen Deresi) και Καλοπόταμο. Όλοι οι κύριοι ποταμοί του Πόντου εκβάλλουν στον Εύξεινο Πόντο. Ο ποταμός Άκαμψις (τουρκ. Τσορούχ) εκβάλλει κοντά στο Βατούμι, της νότιας Γεωργίας.
Σε κάποιες περιοχές του Πόντου η στενή παραλιακή λωρίδα πλατύνεται δίνοντας γόνιμα, καλλιεργούμενα δέλτα ποταμών. Η περιοχή της Σαμψούντας, στον δυτικό Πόντο, είναι σημαντικό καπνοβιομηχανικό κέντρο. Ανατολικά της Σαμψούντας παράγονται πολλά εσπεριδοειδή. Ανατολικά της Σαμψούντας, η περιοχή γύρω από την Τραπεζούντα είναι παγκοσμίως γνωστή για τα φουντούκια της, ενώ στη Ριζούντα υπάρχουν πολλές φυτείες τσαγιού. Οι καλλιεργήσιμες περιοχές του Πόντου και οι ορεινές περιοχές που δεν είναι πολύ απότομες χρησιμοποιούνται ως βοσκοτόπια. Το υγρό και ήπιο κλίμα του Ευξείνου Πόντου κάνει την εμπορική γεωργία προσοδοφόρα.
Αρχαιότητα
Στους αρχαίους συγγραφείς, Ησίοδο, Πίνδαρο και στους μεταγενέστερους, η λέξη «Πόντος», όταν χρησιμοποιείται για να ονομάσει θαλάσσιο χώρο, ταυτίζεται με τον Εύξεινο Πόντο. Στους αττικούς ρήτορες η ονομασία «Πόντος» αποδίδεται στην Ταυρική χερσόνησο (Κριμαία), ενώ αργότερα μετά τον Ηρόδοτο και, κυρίως, έπειτα από τον Ξενοφώντα (Κύρου Ανάβασις), οι γεωγράφοι και οι συγγραφείς «Πόντο» αποκαλούν τη νότια περιοχή του Εύξεινου Πόντου, που περιλαμβάνει τον παραλιακό χώρο ανάμεσα στον Άλυ ποταμό και την Κολχίδα, ανατολικά της Τραπεζούντας, από την πόλη Διοσκουριάδα (σημ. Σοχούμι) ως τη Σινώπη στα δυτικά. Τοποθετώντας την περιοχή αυτή σε ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο κατά την αρχαιότητα, μπορούμε να τη χωρίσουμε στις εξής ιστορικές περιόδους.
Προελληνική αρχαιότητα
Σύμφωνα με πληροφορίες των Ηροδότου, Αισχύλου, Ξενοφώντα, καθώς και του Στράβωνα (65 π.Χ.-23 μ.Χ.), στο εσωτερικό της ποντιακής γης ζούσαν διάφοροι γηγενείς λαοί, μερικοί από τους οποίους τα κατοπινά χρόνια εξελληνίστηκαν ή, κατά τη ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο, σταδιακά εκχριστιανίστηκαν, όπως έγινε και στις υπόλοιπες ελληνιστικές και βυζαντινές περιοχές.Σύμφωνα με τις πηγές σε αυτόν τον γεωγραφικό χώρο κατοικούσαν οι Ασοί ή Ασαίοι, οι Σάονες, οι Φθειροφάγοι, οι Επτακωμήτες, οι Ηνίοχοι, οι Σίνδες, οι Σάσπειρες, οι Βέχειροι, οι Βυζήρες, οι Κίσσιοι, οι Παφλαγόνες και οι Αλιζώνες για τους οποίους κάνει μνεία ο Όμηρος. Άλλα φύλα που κατοικούσαν στην περιοχή πριν την έλευση των Ελλήνων ήταν οι Αμαζόνες, οι Λευκοσύροι ή Σύριοι, οι Τιβαρίνοι, οι Μαριανδυνοί, οι Χάλυβες, οι Μοσσύνοικοι, οι Μόσχοι, οι Δρίλλες, οι Μάκρωνες, οι Μακροκέφαλοι, οι Σκυθινοί, οι Καππαδόκες, οι Καύκωνες, οι Χαλδαίοι, οι Σάννοι, οι Κερκίτες, οι Τάοχοι, οι Φασιανοί και οι Κόλχοι.
Από τους λαούς αυτούς πιο γνωστοί στους Έλληνες υπήρξαν οι Κόλχοι ή Λαζοί, οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή της Λαζικής (Lazona), ανατολικά της Τραπεζούντας, και είχαν πάρει το όνομα τους από τον απόγονο του Αιήτη, Κόλχο. Διακρίνονταν σε πολλές φυλές, όπως Μαχελόνες, Ζυνδρείτες, Άψιλες (Αψίλιους), Αβασγοούς κ.ά. και κατά τον Ηρόδοτο, ήταν αιγυπτιακής καταγωγής, υπολείμματα των στρατευμάτων του Αιγύπτιου βασιλιά Σέσωστρη, που είχε εκστρατεύσει στον Πόντο. Αυτή η άποψη του Ηροδότου όμως, αντιφάσκει με το γεγονός ότι η γλώσσα των σύγχρονων Λαζών και του συγγενικού τους φίλου, των Μιγγρελίων της Γεωργίας, δεν έχει καμιά σχέση με τη γλώσσα των αρχαίων Αιγυπτίων διότι τα λαζικά και τα μιγγρελικά ανήκουν στον γλωσσολογικό κλάδο του Νότιου Καυκάσου, όπως και η γεωργιανή γλώσσα, ενώ τα αρχαία αιγυπτιακά ανήκουν σε έναν τελείως διαφορετικό γλωσσολογικό κλάδο, αυτόν της αφροασιατικής ομογλωσσίας.
Ο ελληνικός αποικισμός
Η αποστολή του Ιάσονα και των Αργοναυτών στην Κολχίδα, οι περιπλανήσεις του Ορέστη στη Θοανία του Πόντου, οι περιπέτειες του Οδυσσέα στη χώρα των Κιμμερίων, η τιμωρία του Προμηθέα από τον Δία και η εξορία του στον Κάυκασο, το ταξίδι του Ηρακλή στον Πόντο, αποτελούν μύθους που αναφέρονται ειδικά στον συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη πανάρχαιων εμπορικών δρομολογίων. Παράλληλα λειτούργησαν σαν μαγνήτες που τράβηξαν τις μεγάλες μάζες των Ελλήνων μεταναστών απ’ την Ελλάδα στη Μικρά Ασία και τον Πόντο. Γύρω στο 1000 π.Χ τοποθετούν οι μελετητές την πραγματοποίηση των πρώτων εμπορικών ταξιδιών στην περιοχή αυτή για την αναζήτηση κυρίως χρυσού και άλλων μεταλλευμάτων. Η εποχή του μεγάλου αποικισμού ξεκινά δύο αιώνες αργότερα τον 8ο αι. π.Χ. με τη Μίλητο της Ιωνίας να αποικίζει τα παράλια του Εύξεινου Πόντου ιδρύοντας τη Σινώπη σε εξαιρετικά στρατηγική θέση εξαιτίας του καλού λιμανιού της και της δυνατότητας ομαλής επικοινωνίας με τις γύρω περιοχές. Η Σινώπη, με τη σειρά της ίδρυσε το 756 π.Χ την Τραπεζούντα, την Κρώμνη, το Πτέρυον, την Κύτωρο και άλλες φημισμένες πόλεις της περιοχής. Όμορφη και επιβλητική, η Σινώπη αναδείχθηκε γρήγορα σε αξιόλογο λιμάνι, αποκτώντας πολυάριθμο στόλο και ισχύ. Σημειώνεται πως η Τραπεζούντα εώς την εποχή του Ξενοφώντα ήταν φόρου υποτελής οικειοθελώς στη μητρόπολη Σινώπη.
Η περσική κυριαρχία
Μετά την κατάλυση του μηδικού κράτους από τον Κύρο των Περσών, ο Πόντος θα περάσει στην κηδεμονία της Περσίας, χωρίς να γνωρίσει τους καταστροφικούς πολέμους της περσικής επέκτασης. Οι πόλεις, κυρίως της μικρασιατικής παραλίας μέχρι την Κολχίδα, επί περσικής επικυριαρχίας, υπάγονταν στον μέγα βασιλέα, ενώ διατηρούσαν παράλληλα εσωτερική αυτονομία. Επί της δυναστείας των Αχαιμενιδών, οι πόλεις της ανατολικής μικρασιατικής παραλίας υπάγονταν στην ίδια σατραπεία, αλλά η κυριαρχία τους ήταν περισσότερο τυπική, διότι επί Ξενοφώντα πολλές από τις γειτονικές φυλές ήταν σχεδόν ανεξάρτητες και πολεμούσαν συχνά τις ελληνικές πόλεις. Οι Πέρσες αυτονομούν επίσης τον Πόντο από την οικονομική ζωή του Αιγαίου, δημιουργώντας την εμπορική οδό από την Έφεσο ως τα Σούσα, μέσω της οποίας οι μεταφορές γίνονταν δια ξηράς, λόγω περισσότερης ασφάλειας και συντομίας, αφού τα προϊόντα διοχετεύονταν κατευθείαν στη μεγάλη αγορά της Μεσοποταμίας. Σύμφωνα δε με τον Ξενοφώντα και τον Ηρόδοτο, η Τραπεζούντα και η γύρω από αυτήν περιοχή δεν είχαν γνωρίσει τον περσικό ζυγό, λόγω του ότι οι Κόλχοι και οι Χαλδαίοι είχαν παραμείνει αυτόνομοι, αφού ο Δαρείος ασχολήθηκε περισσότερο με τον ελληνικό χώρο, ο Κύρος νικήθηκε στο μέτωπο των σκυθικών χωρών και ο Καμβύσης στράφηκε κυρίως στην Αίγυπτο και την Αραβία.
Σημαντικές πληροφορίες για τις ελληνικές πόλεις του Πόντου, κατά τη διάρκεια της περσικής επικυριαρχίας, αποκομίζονται από έργο του Ξενοφώντα «Κύρου Ανάβασις», όπου περιγράφεται η Κάθοδος των Μυρίων (401-400 π.Χ.), των Ελλήνων δηλαδή στρατιωτών που πολέμησαν ως μισθοφόροι στο πλευρό του Κύρου εναντίον του αδελφού του, Αρταξέρξη. Μετά τη συμπλοκή όμως των δύο αδελφών και τον θάνατο του Κύρου, οι Έλληνες βρέθηκαν μόνοι στο εσωτερικό της εχθρικής χώρας προσπαθώντας με τεράστιες δυσκολίες να φτάσουν στα ελληνικά εδάφη. Όταν από το όρος Θήχης αντίκρισαν τη θάλασσα (Εύξεινος Πόντος), ένιωσαν ότι βρίσκονται στην Ελλάδα. Στο έργο αναφέρεται η άφιξη τους στην Τραπεζούντα (401 π.Χ.) η οποία ήταν υποτελής στη μητρική πόλη Σινώπη, καθώς και η βοήθεια όλων των άλλων Ελλήνων κατοίκων των παράλιων αποικιών του Εύξεινου Πόντου — Κερασούντας, Κοτυώρων, Σινώπης, Ηράκλειας— για να διεκπεραιωθούν στη Θράκη.
Εποχή του Μ. Αλεξάνδρου
thumb|Αργυρό [[τετράδραχμο που απεικονίζει τον Αλέξανδρο με κέρατα]] Κατά την εποχή ανάμεσα στο πέρασμα του Ξενοφώντα μέχρι την κοσμοκρατορία του Μ. Αλεξάνδρου, η Τραπεζούντα και όλες οι ελληνικές αποικιακές πόλεις του Ευξείνου απόλαυσαν περιόδου ειρήνης και ευημερίας, επεκτεινόμενες επίσης όχι μόνο στα παράλια μέρη, αλλά και προς το εσωτερικό της περιοχής, εξελληνίζοντας συνέχεια όλο και περισσότερα φύλα. Κατά τον Γερμανό ιστορικό Fallmerayer, «οι Τραπεζούντιοι, σοφότεροι από τα αδελφά κράτη στις ακτές της Ιωνίας, ήξεραν να επιλέγουν μάλλον τα πλεονεκτήματα μιας ονομαστικής εξάρτησης από έναν μακρινό μονάρχη παρά εκείνα μιας πολυτάραχης αυτονομίας, και ήταν ευτυχισμένοι και πλούσιοι, ενώ η Φώκαια και η Μίλητος δεν άργησαν να μεταβληθούν σε ερείπια». Με αυτόν τον τρόπο ενισχύθηκαν και ανακάλυψαν νέες πηγές πλούτου, όπως άργυρο, χαλκό και σίδηρο, μέταλλα που βρίσκονταν ακόμα και στις δασώδεις και ορεινές περιοχές.
Ως εξελληνισμένες περιοχές κατά την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου αναφέρονται τα Κόμανα, τα Κάβειρα, η Γαζίουρα και η Αμάσεια. Την ίδια περίοδο η Τραπεζούντα, τα Κοτύωρα, η Αμισός και η Σινώπη βρίσκονταν σε υψηλό επίπεδο εμπορικής και πολιτικής δύναμης όπως μπορεί να συμπεράνει κανείς από τα πολυάριθμα νομίσματα, έχοντας παράλληλα απόλυτη αυτονομία και ανεξαρτησία. Αναφέρεται μάλιστα ότι ο Μ. Αλέξανδρος επανέφερε το δημοκρατικό πολίτευμα στην πόλη Αμισό, που το είχε στερηθεί επί Περσοκρατίας. Με λίγα λόγια, η ελληνική παιδεία, ο ελληνικός τρόπος ζωής και η ελληνική γλώσσα θα εξαπλωθούν σε όλες τις αποικίες και, μέσω των στενών του Ελλησπόντου, θα ανοίξουν δρόμους για εμπορικές συναλλαγές, μεγαλώνοντας έτσι την οικονομική και πολιτιστική αίγλη των ελληνικών ποντιακών πόλεων.
Το Βασίλειο του Πόντου
Κατά την περίοδο των μεταλεξανδρινών χρόνων ιδρύθηκε στην περιοχή του Πόντου ένα βασίλειο με ισχυρά ελληνικές επιρροές, γνωστό ως ελληνιστικό βασίλειο του Πόντου (302/301-64/63 π.Χ.). Δημιουργός του κράτους υπήρξε ο πρώην σατράπης της Κίου, Μιθριδάτης Α΄, ο οποίος έκανε πρωτεύουσά του την Αμάσεια. Αρχικά το κράτος αυτό περιελάμβανε την Καππαδοκία (Μεγάλη Καππαδοκία και Καππαδοκία του Πόντου), αλλά αργότερα επεκτάθηκε και στις ελληνικές πόλεις των ακτών του Ευξείνου. Η ελληνική γλώσσα καθιερώθηκε στο βασίλειο ως επίσημη γλώσσα. Η ελληνική θρησκεία και λατρεία κυριάρχησαν παντού και χτίστηκαν ναοί προς τιμήν των Ολύμπιων Θεών σε ολόκληρο τον Πόντο. Το δωδεκάθεο του Ολύμπου αφομοίωσε τις περισσότερες περσικές και ντόπιες θεότητες. Στα Κόμανα του Πόντου, μαζί με την τοπική θεά Αναΐτιδα, λατρευόταν και ο Απόλλωνας, η Αθηνά, ο Διόνυσος και η Νίκη, στην Κερασούντα ο Δίας, ο Διόνυσος, ο Ασκληπιός, ο Ποσειδώνας, ο Πάνας και ο Ηρακλής ενώ στην Τραπεζούντα ο Ερμής, ο Διόνυσος, ο Πάνας και ο Ηρακλής. Η λατρεία του περσικού θεού Μίθρα δεν έκλειψε ποτέ αλλά με το πέρασμα του χρόνου ελληνοποιήθηκε και ταυτίστηκε με τους Ήλιο, Απόλλωνα και Ερμή.
Ανάμεσα στις νέες κτήσεις του Μιθριδάτη περιλαμβανόταν και η Τραπεζούντα. Στη συνέχεια, στο βασίλειο ενσωματώθηκαν και διάφορες φυλές εξ ανατολών, όπως οι Τιβαρηνοί, οι Μοσσύνοικοι, οι Μάκρωνες κ.ά. Οι ανεπτυγμένες ελληνικές πόλεις παρέμειναν εμπορικά κέντρα, ενώ η καλλιέργεια της γης αποτελούσε την κύρια απασχόληση των κατοίκων, ιδιαίτερα στις κοιλάδες και τα δέλτα των ποταμών. Μεγάλη υπήρξε επίσης και η εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων αργύρου, σιδήρου, χαλκού. Περί τον 2ο αι. π.Χ. το κράτος του Πόντου εγκαινίασε επιθετική πολιτική με την κατάληψη της Σινώπης από τον Φαρνάκη Α’ (βασ. 185-169 π.Χ.), καθώς και των Ποντικών Ορέων και της παραλιακής ζώνης του Ευξείνου (Κερασούντα, Κύτωρο, Αρμήνη κ.ά.). Αφού στο βασίλειο συμπεριλήφθηκε και η Τραπεζούντα, επί Φαρνάκη Α’ και των διαδόχων του ευνοήθηκαν οι οικονομικές συμφωνίες με τη χερσόνησο της Κριμαίας, καθώς και οι πολιτικοί και οικονομικοί δεσμοί με τη Δήλο και την Αθήνα. Οι πολυάριθμες νομισματικές συλλογές των πόλεων της Τραπεζούντας, της Αμισού, των Κοτυώρων και της Σινώπης επιβεβαιώνουν την οικονομική, εμπορική και πολιτική ακμή εκείνης της περιόδου, η οποία δεν ανατράπηκε ούτε μετά την κατάληψη της Τραπεζούντας το 63 π.Χ από τον Ρωμαίο Ύπατο Πομπήιο. Κατά την εποχή της βασιλείας του Μιθριδάτη Ε’ του Ευεργέτη (περίπου 150-120 π.Χ.) δημιουργήθηκε μισθοφορικός στρατός σύμφωνα με τα ελληνικά πρότυπα. Το 120 π.Χ. τον διαδέχεται ο γιος του Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ (120-63 π.Χ.). επί βασιλείας του οποίου το βασίλειο του Πόντου έφτασε στο υψηλότερο σημείο της ακμής του και απέκτησε πολύ μεγάλη φήμη. Η παιδεία που δέχτηκε ο Μιθριδάτης από την Ελληνίδα μητέρα του, τη γυναίκα του αλλά και από τους Έλληνες αξιωματικούς, ιστορικούς, ποιητές, πολιτικούς και φιλοσόφους του περίγυρού του, τον κατέστησε γνωστό σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο εκείνης της εποχής. Επιχειρώντας να πραγματοποιήσει τη φιλοδοξία του για την ίδρυση εξελληνισμένου ασιατικού κράτους, ήλθε αντιμέτωπος με την πανίσχυρη τότε ρωμαϊκή αυτοκρατορία και πραγματοποίησε εναντίον της 4 πολέμους, που είναι γνωστοί ως Μιθριδατικοί Πόλεμοι. Κατά τον Α΄ Μιθριδατικό πόλεμο (89-84 π.Χ.) ο Μιθριδάτης, έχοντας ως σύμμαχο τον βασιλιά της Αρμενίας, Τιγράνη, εξόντωσε 80.000, περίπου, Ρωμαίους που βρίσκονταν στη Μικρά Ασία («Εφέσιος Εσπερινός», 88 π.Χ.), πήρε με το μέρος του την Αθήνα, τη Βοιωτία και τη Λακεδαίμονα, κατέλαβε τη Δήλο και ανάγκασε τον επικεφαλής των ρωμαϊκών δυνάμεων, Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα, να υπογράψει τη συνθήκη της Δαρδάνου. Κατά τον Β΄ Μιθριδατικό Πόλεμο (83-81) ο Μιθριδάτης κατέλαβε τμήμα της Καππαδοκίας. Ο Γ´ Μιθριδατικός πόλεμος απέβησαν μοιραίοι για τον Πόντιο βασιλιά, γιατί, αφού υπέστη αρχικά ήττες από τον Ρωμαίο ύπατο, Μάριο Αυρήλιο Κόττα, στη Χαλκηδόνα, δέχτηκε το τελικό χτύπημα από τον Γναίο Πομπήιο (64 π.Χ.) που κατέλαβε τη Σινώπη και τελευταία την Τραπεζούντα (63 π.Χ.).
Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας
Με την κατάλυση του βυζαντινού κράτους από τους σταυροφόρους (1204) οι αδελφοί Αλέξιος και Δαβίδ, απόγονοι της αυτοκρατορικής δυναστείας των Κομνηνών, ίδρυσαν στην περιοχή του Πόντου ανεξάρτητο βασίλειο, γνωστό και ως «Αυτοκρατορία των Μεγάλων Κομνηνών». Στα 257 χρόνια της, ο Πόντος γνώρισε μεγάλη οικονομική ευμάρεια και πολιτιστική ακμή.
Το λιμάνι της Τραπεζούντας αναπτύχθηκε σε κέντρο εμπορίου, όπου έδρευαν προξενεία Γενουατών, Μασσαλιωτών, Βενετών, κ.ά. Οι τελωνειακοί φόροι και η παραγωγή μεταλλευμάτων εξασφάλιζαν την οικονομική ευρωστία του κράτους.
Οι Μεγαλοκομνηνοί ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για την καλλιέργεια των γραμμάτων και των τεχνών. Οι μονές του Πόντου έγιναν κέντρα πολιτιστικής ανάπτυξης, που προσέλκυσαν πολλούς λόγιους της πρώην Βασιλεύουσας. Πόντιοι λόγιοι όπως ο χρονικογράφος Μιχαήλ Πανάρετος, ο μαθηματικός και αστρονόμος Γρηγόριος Χιονιάδης και οι θεολόγοι Βησσαρίων, Γεώργιος Τραπεζούντιος και Γεώργιος Αμιρούτζης διέπρεψαν στις επιστήμες. Οι θαυμάσιες τοιχογραφίες και τα χειρόγραφα που σώζονται μαρτυρούν την ιδιαίτερη ανάπτυξη της ζωγραφικής, ενώ σπουδαία κτίσματα, εκκλησίες, μονές, ανάκτορα και δημόσια κτίρια δείχνουν τη λαμπρότητα της εποχής.
Με σύμβολο τον μονοκέφαλο αετό και προστάτη τον Άγιο Ευγένιο, πολιούχο Τραπεζούντας, οι Μεγαλοκομνηνοί διατήρησαν την αυτοκρατορία τους ως το 1461, οκτώ χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, οπότε υπέκυψε και ο Πόντος στους Οθωμανούς.
Η οθωμανική κυριαρχία
Ο Πόντος μοιράστηκε από τους Οθωμανούς σε δύο μπεηλερμπεϊλίκια, κάτι σαν τα Θέματα των Βυζαντινών: της Τραπεζούντας και του «Ρουμ», δηλαδή των Ρωμιών, που περιλάμβανε τα δυτικά εδάφη και το εσωτερικό του Πόντου. Κατά τον 18ο αιώνα, στον χώρο του μικρασιατικού Πόντου υπήρχαν τρεις μητροπόλεις, η μητρόπολη Αμασείας με τίτλο μητροπολίτη «Υπέρτιμος και έξαρχος παντός Ευξείνου Πόντου», Νεοκαισαρείας και Ινέου με τίτλο «Υπέρτιμος και έξαρχος Πόντου Πολεμωνιακού» και Τραπεζούντας με τίτλο «Υπέρτιμος έξαρχος πάσης Λαζικής». Η ελληνική κοινωνία του μικρασιατικού Πόντου θα σημαδευτεί - όπως και κάθε άλλο μέρος του ελληνικού κόσμου- από τον εξισλαμισμό και την εμφάνιση του κρυπτοχριστιανικού φαινομένου. Το πρώτο κύμα εξισλαμισμών θα εμφανιστεί μετά την παράδοση της Τραπεζούντας στους Οθωμανούς. Οι Χριστιανοί εκδιώκονται και περιθωριοποιούνται και οι εκκλησίες μετατρέπονται σε τεμένη. Στην Τραπεζούντα και στην περιφέρειά της οι εξισλαμισμοί θα λάβουν μεγάλη έκταση. Οκτώ χιλιάδες Χριστιανοί από την πάλαι ποτέ πρωτεύουσα των Κομνηνών θα ιδρύσουν ορεινούς οικισμούς στην περιοχή της Θοανίας, που θα μείνει γνωστή ως Τόνγια. Οι πληθυσμοί αυτοί θα εξισλαμιστούν στη συνέχεια. Το μεγάλο κύμα εξισλαμισμών θα ενσκήψει στα τέλη του 17ου αιώνα. Ο μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος πληροφορεί οτι οι εξισλαμισμοί στον Πόντο πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1648-1687 από τις πιέσεις των φεουδαρχών, των Ντερεμπέηδων. Γράφει ο Χρύσανθος: «Ενεκα των από των Τερε-βέηδων πιέσεων τούτων και των δεινών διωγμών οι από του ποταμού Ακάμψιος (Τσορόχ) μέχρι Τραπεζούντος συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί, οι κατοικούντες τας περιφερείας Ριζαίου, Οφεως, Σουρμένων και Γημωράς εξισλαμίστηκαν αθρόως. Οι Χριστιανοί της περιφέρειας Όφεως είχον εξισλαμισθεί κατά την παράδοσιν ομού μετά του επισκόπου αυτών Αλεξάνδρου μετονομασθέντος Ισκεντέρ..». Ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος επισκέφθηκε την Τραπεζούντα το 1681 και δίνει πολύτιμες πληροφορίες για τον εξισλαμισμό των Ελλήνων. Αναφέρει ότι τον χρόνο της επίσκεψής του επραγματοποιήθει ο εξισλαμισμός των ελληνικών πληθυσμών της Θοανίας, της σημερινής Τόνγιας. Σε οθωμανικό ντοκουμέντο που αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της ζωής του υπόδουλου ποντιακού ελληνισμού ένα αιώνα μετά την άλωση της Τραπεζούντας συμπεραίνεται ότι «θεώρησαν πιο αρμόζον και συμφέρον γι αυτούς να αλλαξοπιστήσουν για να βελτιώσουν την κοινωνική τους κατάσταση». Από τα τέλη του 17ου αιώνα θα ξεκινήσει η εκπαιδευτική κίνηση στον Πόντο όπως και στον υπόλοιπο ελληνικό κόσμο. Η Τραπεζούντα θα εξελιχθεί σε κέντρο των ελληνικών γραμμάτων. Το πρώτο σχολείο που λειτούργησε ήταν το «Φροντιστήριον Τραπεζούντος» το 1682. Στη Σινώπη υπήρχε ελληνικό σχολείο από το 1675. Στην Αργυρούπολη ιδρύθηκε το 1733 και στα τέλη του 18ου αιώνα ιδρύθηκαν σχολεία στη Σαμψούντα και στην Κερασούντα. Κατά τον 19ο αιώνα εκατοντάδες ελληνικά και αλληλοδιδακτικά σχολεία ιδρύθηκαν στον Πόντο.
Μεγάλες κοινότητες (περίπου το 25% του πληθυσμού) των Χριστιανών Ποντίων παρέμειναν στην περιοχή (συμπεριλαμβανομένων των Ποντίων στην Τραπεζούντα και το Καρς της βορειοανατολικής Τουρκίας και του Ρωσικού Καυκάσου) μέχρι τη δεκαετία του 1920 όπου συνέβη η ανταλλαγή των πληθυσμών. Στη Γεωργία και την Αρμενία παρέμειναν μέχρι τη δεκαετία του 1990, διατηρώντας τα έθιμά τους και την ποντιακή διάλεκτο. Οι Κρωμναίοι ήταν ομάδα εξισλαμισμένων Ποντίων, αλλά οι τουρκικές αρχές τους υποπτεύονταν ως Κρυπτοχριστιανούς. Οι Κρωμναίοι ζούσαν στην Κρώμνη και άλλα χωριά. Πολλοί εξισλαμισμένοι Έλληνες συνέχισαν να μιλούν τα ποντιακά, η οποία είναι γνωστή για τη μοναδική διατήρηση χαρακτηριστικών της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Σήμερα μερικοί Πόντιοι ζουν ακόμη στην κοιλάδα του Όφεως, μιλώντας την τοπική διάλεκτο Όφεως.
Οι ντερεμπέηδες
Με την απαρχή της παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο έλεγχος της κεντρικής εξουσίας στην περιοχή του Πόντου ατόνισε. Η εξουσία πέρασε στα χέρια των παλιών σπαχήδων, δηλαδή των στρατιωτικών-τιμαριούχων, οι οποίοι λάμβαναν από τον σουλτάνο μεγάλες εκτάσεις γης, με αντάλλαγμα να τον συνοδεύουν στους κατακτητικούς πολέμους. Σε κάποια φάση τα κτήματα άρχισαν να κληροδοτούνται από πατέρα σε γιο και οι τοπάρχες να μην οφείλουν υπακοή στον σουλτάνο. Οι άρχοντες αυτοί (οι ντερεμπέηδες), ενώ ήταν υπεύθυνοι για την τήρηση της τάξης, από τα τέλη του 18ου αιώνα μεταβλήθηκαν σε στυγνούς καταπιεστές του πληθυσμού (Χριστιανών και Μουσουλμάνων). Επέβαλλαν αυθαίρετα φορολογία, εκτελούσαν επιδρομές κατά χριστιανικών οικισμών και επιδίδονταν ακόμη και στο δουλεμπόριο.
Το τελικό χτύπημα στους ντερεμπέηδες ήταν το Χαττ-ι Χουμαγιούν του 1856, διατάγμα με το οποίο ο σουλτάνος αναγνώριζε επίσημα όσα προνόμια και όσες παραχωρήσεις είχε κάνει κατά καιρούς στους πληθυσμούς της αυτοκρατορίας και διακήρυττε ότι θα σεβαστεί τα δικαιώματά τους. Επίσης, ανέφερε ότι όλοι είναι ελεύθεροι να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.
Το διάταγμα είχε πολλές επιπτώσεις. Πρώτα απ' όλα δημιούργησε σημαντικό ρεύμα επανόδου των εξισλαμισμένων χριστιανών προς τον χριστιανισμό. Οι «Κλωστοί», όπως έμειναν στην ιστορία οι εξισλαμισμένοι που ζητούσαν να επιστρέψουν στη χριστιανική Εκκλησία, αποτέλεσαν ένα από τα πιο σοβαρά ζητήματα στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Επίσης, με τα προνόμια που δόθηκαν στους Χριστιανούς δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για την άνθηση του εμπορίου και της εκπαίδευσης. Το εμπόριο οδήγησε το χριστιανικό στοιχείο σε οικονομική ευημερία, στη συνέχεια στην ενίσχυση της εθνικής εκπαίδευσης και στο αίτημα για την εθνική απελεύθερωση.
Οι Νεότουρκοι
Το κίνημα των Νεότουρκων, το 1908, έδωσε προσωρινά ελπίδες για ένα διαφορετικό μέλλον, τόσο στους μουσουλμάνους όσο και στους χριστιανούς. Ο πόλεμος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την Ιταλία, το 1911, και με τα βαλκανικά κράτη, το 1912-1913, δεν είχε άμεσες σημαντικές επιπτώσεις στους χριστιανούς του Πόντου, όμως σίγουρα δημιούργησε ανασφάλειες στους νέους ηγέτες, οι οποίοι ήθελαν μια εθνική και όχι πολυεθνική Τουρκία.
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο ίδιο στρατόπεδο με τους Γερμανούς και τους Αυστριακούς. Μεσούντος του πολέμου οι Νεότουρκοι αποφάσισαν να απαλλαγούν από τους «ενοχλητικούς» χριστιανικούς πληθυσμούς. Με το πρόσχημα ότι οι Χριστιανοί μπορούσαν να λειτουργήσουν ως 5η φάλαγγα για τον ρωσικό στρατό που προήλαυνε προς τον Πόντο, οι Χριστιανοί στον δυτικό Πόντο διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν τις πόλεις τους προκειμένου να μετεγκατασταθούν σε άλλα ασφαλέστερα μέρη. Το καλοκαίρι του 1915 έλαβε χώρα η γενοκτονία των Αρμενίων. Την ίδια εποχή οι Έλληνες δεινοπαθούσαν από τις κακουχίες και τις πορείες στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Μόνο στον ανατολικό Πόντο η κατάσταση ήταν καλύτερη, λόγω της ρωσικής κατοχής από το 1916 έως το 1918.
Το θέμα της Ποντοαρμενικής Ομοσπονδίας
right|thumb|Η Σημαία της Ποντιακής Δημοκρατίας, κατά την περίοδο προσπάθειας αυτονόμησης της περιοχής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία Το τέλος του πολέμου βρήκε την Οθωμανική Αυτοκρατορία μαζί με τους ηττημένους. Οι Έλληνες του Πόντου, οι Αρμένιοι και οι Κούρδοι, ενθαρρυμμένοι από τον πρόεδρο των Η.Π.Α. Γούντροου Ουίλσον, ζήτησαν αυτοδιάθεση. Μαζί με τις πιέσεις στο διπλωματικό πεδίο εμφανίστηκαν και ανταρτικά σώματα Ποντίων, Αρμενίων και Κούρδων, που διεκδικούσαν με αυτόν τον τρόπο την ευόδωση του εθνικού σκοπού. Η δράση, όμως, έφερε και αντίδραση. Λιποτάκτες του οθωμανικού στρατού και Τούρκοι εθνικιστές δημιούργησαν ξεχωριστά τουρκικά ανταρτικά σώματα.
Οι Έλληνες του Πόντου προσανατολίζονταν είτε στη δημιουργία ελληνικού ποντιακού κράτους με ειδική σχέση με την Ελλάδα είτε σε μια μορφή ομοσπονδίας με τους Αρμενίους. Οι Αρμένιοι από την πλευρά τους ζητούσαν τη δημιουργία ανεξάρτητης Αρμενίας. Τον Ιανουάριο του 1920 Έλληνες και Αρμένιοι υπέγραψαν τη συμφωνία ίδρυσης μιας Ποντοαρμενικής Ομοσπονδίας με σύνορα από την Τραπεζούντα ως τη λίμνη Βαν. Όμως το κράτος αυτό δεν δημιουργήθηκε ποτέ, καθώς συνάσπισε εναντίον του τους Τούρκους και Κούρδους εθνικιστές. Η ήττα των Αρμενίων από τις δυνάμεις του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ και η συνθηκολόγησή τους το 1920 έδειξε ότι οι Έλληνες κινδύνευαν.
Το τέλος των Ελλήνων του Πόντου
Έτσι, αρχικά οι ηγέτες των Ελλήνων Ποντίων εξοντώθηκαν σε δίκες παρωδίες και στη συνέχεια άρχισε κύμα τρομοκρατίας κατά των ελληνικών πληθυσμών. Πρωτοστάτης στο έργο αυτό ήταν ο Τοπάλ Οσμάν από την Κερασούντα. Η τρομοκρατία και οι αγριότητες κορυφώθηκαν στα τέλη του 1921 και στις αρχές του 1922.
Τελικά, με ειδική σύμβαση που περιεχόταν στη συνθήκη της Λωζάνης οι Χριστιανοί της Μικράς Ασίας, ανεξάρτητα από την εθνικότητα, υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να μετοικήσουν στην Ελλάδα, ενώ το ίδιο συνέβη και με τους Μουσουλμάνους του ελληνικού κράτους. Η επιλογή του θρησκεύματος ως κριτηρίου για την ανταλλαγή ή την παραμονή είχε ως αποτέλεσμα την άφιξη στην Ελλάδα, εκτός των Ελλήνων, και των διασωθέντων Αρμενίων, ενώ από την ανταλλαγή εξαιρέθηκαν οι εξισλαμισμένοι Πόντιοι.
Αρκετοί (περίπου 85.000-100.000) Έλληνες Πόντιοι είχαν εγκαταλείψει τις εστίες τους ήδη από το 1918, ακολουθώντας τον ρωσικό στρατό κατά την υποχώρησή του. Αυτοί εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες στη Γεωργία και την Κριμαία. Διατήρησαν τους δεσμούς τους και το εθνικό τους φρόνημα, και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1990 οι απόγονοι αυτών εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα.
Η αποχώρηση των Ελλήνων είχε ως αποτέλεσμα την ερήμωση και την οικονομική παρακμή της περιοχής. Σε αντίθεση με άλλες περιοχές της Τουρκίας, ο Πόντος δεν μπόρεσε να αναπτυχθεί οικονομικά και η υστέρησή του από τον μέσο όρο της οικονομίας της Τουρκίας ήταν έντονη.
Το αποτέλεσμα ήταν να προκληθεί μεγάλο κύμα μετανάστευσης αρχικά προς τα μεγάλα αστικά κέντρα της Τουρκίας και στη συνέχεια προς τη Γερμανία. Η Τουρκία προσπάθησε να δημιουργήσει κίνητρα, με την εισαγωγή της καλλιέργειας του ρυζιού και του φουντουκιού, αλλά τα αποτελέσματα ήταν περιορισμένα.
Τον Σεπτέμβριο του 1968, ισχυρός σεισμός συγκλόνισε τη Σαμψούντα, τη Σινώπη, το Μπολού και το Μπαρτίν.
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης είχε ως αποτέλεσμα να πλημμυρίσουν τα λιμάνια του Πόντου από Ρώσους, Γεωργιανούς και Αρμένιους οικονομικούς μετανάστες, οι οποίοι ασχολούνταν με το εμπόριο, τις κατασκευές και διάφορες ημιπαράνομες δραστηριότητες. Όμως, η οικονομική ανάκαμψη που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στη Ρωσία έχει ενθαρρύνει το κύμα επιστροφής των οικονομικών μεταναστών προς τις πατρίδες τους.
Σήμερα
Το γεωγραφικό διαμέρισμα του Ευξείνου Πόντου (Karadeniz Bölgesi) αποτελείται από 22 επαρχίες, οι οποίες ανήκουν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει σε αυτό. Είναι μια από τις επτά ορισμένες για απογραφή γεωγραφικές περιοχές της Τουρκίας.
Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη
*
Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς
Ο Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς (Αθήνα, 1867 - 1955), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος του 19ου και του 20ού αιώνα. Διετέλεσε διευθυντής του Αρχαιολογικού Μουσείου Ολυμπίας, διευθυντής της Ακρόπολης των Αθηνών, διευθυντής του Επιγραφικού Μουσείου και διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας.
Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς γεννήθηκε το 1867 στην Αθήνα. Ο πατέρας του ήταν ο Θεμιστοκλής Φιλαδελφεύς, ιδρυτής ενός από τα πρώτα τυπογραφεία στην Ελλάδα. Σπούδασε ζωγραφική στο Μόναχο και στη συνέχεια φιλολογία στην Αθήνα. Υπήρξε μαθητής του Νικολάου Γύζη, φίλος της οικογένειας Ντάνκαν και αναφέρεται ως εμπνευστής της ιδέας της αφής της ολυμπιακής φλόγας στην Ολυμπία από τον ήλιο.
Διορίστηκε υφηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και καθηγητής της ιστορίας της τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Διετέλεσε έφορος αρχαιοτήτων στο Ναύπλιο, στην Πάτρα και στην Αθήνα. Ήταν διευθυντής του Μουσείου της Ολυμπίας, διευθυντής της Ακρόπολης, γενικός γραμματέας της Εταιρείας των Χριστιανικών Αρχαιοτήτων, διευθυντής του Επιγραφικού Μουσείου και διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Έκανε αρχαιολογικές ανασκαφές στη Σικυώνα, τη Νικόπολη (1913- 1926), την Ερμιόνη, την Ηραία Αρκαδίας (1930), την Αθήνα και αλλού. Διετέλεσε επίσης μέλος τού διοικητικού συμβουλίου και αργότερα πρόεδρος τής Αθηναϊκής Μανδολινάτας.
Ως ζωγράφος φιλοτέχνησε αρκετά έργα τα οποία ήσαν εμπνευσμένα από την Επανάσταση του 1821, την Αγία Γραφή και την καθημερινή ελληνική πραγματικότητα. Τα κυριώτερα από αυτά τιτλοφορούνται "Άφετε τα παιδία ελθείν προς με" και "Συσίτιον".
== Εργογραφία ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων
Δημήτριος Φίλιος
Ο Δημήτριος Φίλιος (1844 - 1907) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1844 στα Γιάννενα. Σπούδασε στην Αθήνα και διορίστηκε καθηγητής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Από εκεί πήγε στη Γερμανία για να σπουδάσει Αρχαιολογία. Διορίστηκε έφορος των αρχαιοτήτων από την Αρχαιολογική Εταιρεία και κατόπιν από το Κράτος ως έφορος της Ακρόπολης. Σπουδαιότερο έργο του είναι η πρώτη αρχαιολογική ανασκαφή στην Ελευσίνα.
Απεβίωσε το 1907.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Αλφόνσος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1841-1934)
Ο Αλφόνσος (Alfonso di Borbone-Due Sicilie, Καζέρτα, 28 Μαρτίου 1841 - Κάννες, 26 Μαΐου 1934) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόμης της Καζέρτα.
Βιογραφία
Ο Αλφόνσος Μαρία Ιωσήφ Αλβέρτος ήταν ο τρίτος γιος του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Θηρεσίας, κόρης του Καρόλου της Αυστρίας, Δούκα του Τέσσεν. Ήταν δούκας της Καλαβρίας και κράτησε τον τίτλο σε ολόκληρη την ζωή του και τον κληρονόμησε κατόπιν ο μεγαλύτερος γιος του, Φερδινάνδος Πίος.
Ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι ανέτρεψε το 1861 την Βουρβονική δυναστεία της Νάπολης υπό τον ετεροθαλή αδελφό του Φραγκίσκο, ολοκληρώνοντας την κατάκτηση ολόκληρης της Ιταλίας για λογαριασμό του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄. Τον Δεκέμβριο του 1894, με τον θάνατο του Φραγκίσκου, έγινε αρχηγός και διάδοχος του Οίκου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1868 την εξαδέλφη του Μαρία Αντουανέτα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1851-1936), κόρη του Φραγκίσκου, Κόμη του Τράπανι. Παιδιά τους ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Τάνταλος
Ο Τάνταλος υπήρξε ένα από τα χαρακτηριστικότερα πρόσωπα θείας και αιώνιας καταδίκης στην Ελληνική Μυθολογία.
Ετυμολογία
Ο Πλάτωνας αναφέρει ότι η λέξη Τάνταλος προέρχεται από τη λέξη ταλάντατος, που σημαίνει «πολύ βασανισμένος». Το αρχικό ρήμα τλάω σημαίνει «υπομένω, καρτερώ». Παράγωγα αυτού του ρήματος είναι λέξεις όπως ο τάλας (= ταλαίπωρος, δυστυχισμένος), ο Τάνταλος, ταλαντεύω (= ζυγίζω χρήματα, κουνώ πέρα δώθε), τάλαντον (= ζυγαριά, νόμισμα), τληπαθής (= δυστυχισμένος), κ.α. Το όνομα Τάνταλος υποδηλώνει επίσης τον πλούσιο άνδρα, γιατί συνδέεται με τις λέξεις ταλαντεύω και τάλαντον.
Οικογένεια
Συγκεκριμένα ο Τάνταλος φέρονταν ως Βασιλεύς της Φρυγίας με έδρα την Σίπυλο. Ήταν εξαιρετικά πλούσιος. Ήταν γιος του Δία ή του Τμώλου (ο θεός του ομώνυμου βουνού) και της Πλουτώς, πατέρας της Νιόβης, του Πέλοπα από την Διώνη και του Βροτέα. Ως γυναίκες του αναφέρονται η Ευρυάνασσα, η Ευρυθεμίστη, η Κλυτία και η Πλειάδα Διώνη.
Μυθολογική εξιστόρηση
Ο Τάνταλος, ως γιος της Πλουτούς (= της αφθονίας), έφθασε να θεωρείται φίλος και ομοτράπεζος των Ολύμπιων θεών όπου εκ της απληστίας του έκλεψε νέκταρ και αμβροσία, που μετέφερε στ΄ ανάκτορό του. Παράλληλα δε, προσπάθησε να μεταδώσει μυστικά των θεών στους ανθρώπους.
Οι θεοί τιμώρησαν τον Τάνταλο με αιώνια τιμωρία, επειδή τόλμησε να τους βάλει σε δοκιμασία. Σύμφωνα με τον Όμηρο η επιβληθείσα θεία και αιώνια καταδίκη του ήταν η ακόλουθη: Αφού κεραυνοβολήθηκε από τον πατέρα των θεών Δία (=θανατώθηκε) κατήλθε στον Άδη όπου κατ΄ εντολή των θεών, διατηρουμένων των έμβιων αναγκών, τοποθετήθηκε σε λάκκο γεμάτο νερό κάτω ακριβώς από κλώνους δένδρων κατάφορτων με ποικίλους καρπούς (αφθονία). Πεινώντας όμως και διψώντας αφόρητα μόλις άπλωνε το χέρι του να κόψει καρπούς οι κλάδοι ανέρχονταν αμέσως σε μεγάλο ύψος, όταν δε έσκυβε να πιει νερό αυτό εξαφανιζόταν ή απομακρύνονταν από τα πόδια του.
Αυτή η καταδίκη του σε αιώνια δίψα και πείνα έμεινε παροιμιώδης. Η θεία και αιώνια αυτή τιμωρία έμεινε περισσότερο γνωστή ως «μαρτύριο του Ταντάλου». Κατά τον Παυσανία, ο τάφος του Ταντάλου βρισκόταν στο όρος Σίπυλο.
Παραλλαγές του μύθου
Σύμφωνα με μία άλλη παραλλαγή του μύθου ο Δίας κάποτε υποσχέθηκε στον Τάνταλο να του δώσει ό,τι ήθελε. Ο Τάνταλος του ζήτησε να ζει μία επίγεια ζωή όπως ζούσαν οι θεοί στον Όλυμπο. Ο Δίας εξοργίστηκε με αυτή την επιθυμία του Ταντάλου, αλλά επειδή του το είχε υποσχεθεί, του πραγματοποίησε την επιθυμία. Ωστόσο, κρέμασε μία πέτρα πάνω στο κεφάλι του Ταντάλου ώστε να μην μπορεί να απολαμβάνει τα υλικά αγαθά, που διέθετε. Το γεγονός ότι ο άνθρωπος προσπαθεί να μοιάσει στους θεούς συνιστά ύβρι, που οδηγεί στην τιμωρία του ανθρώπου από τους θεούς.
Σύμφωνα με μία άλλη παραλλαγή του μύθου ο Τάνταλος ήταν συνένοχος για την κλοπή από τον Πανδάρεο ενός χρυσού σκύλου, που ήταν φύλακας ενός ιερού του Δία στην Κρήτη. Ο Πανδάρεος, αφού έκλεψε το χρυσό σκύλο, πήγε στη Φρυγία στο όρος Σίπυλο και παρέδωσε στον Τάνταλο τον σκύλο, για να τον φυλάξει. Ο Ερμής, που έψαχνε να βρει τον κλέφτη κατ' εντολή του Δία, βρήκε τον Τάνταλο, αλλά ο τελευταίος ορκίστηκε ότι δεν ήξερε κάτι σχετικά με την κλοπή. Αργότερα όταν επέστρεψε ο Πανδάρεος και ήθελε να πάρει τον σκύλο, ο Τάνταλος ορκίστηκε ότι δεν τον είχε στην κατοχή του. Τελικά ο Ερμής βρήκε τον σκύλο και τον επέστρεψε στο Δία. Ο Δίας εξοργίστηκε και καταπλάκωσε τον Τάνταλο κάτω από το όρος Σίπυλο. Σύμφωνα με το μύθο ο Δίας μετέτρεψε τον Πανδάρεο σε πέτρα ή κατά μία άλλη εκδοχή τον άφησε αρχικά να πάει στην Αθήνα και στη Σικελία και αργότερα τον σκότωσε και αυτόν και τη γυναίκα του.
Ο Τάνταλος στην τέχνη και στην επιστήμη
Ο αρχαίος Έλληνας ζωγράφος Πολύγνωτος σε πίνακά του απεικόνισε αυτό το μαρτύριο. Επίσης διασώθηκε η εικόνα του μαρτυρίου αυτού σε γλυπτή σαρκοφάγο που φυλάσσεται σήμερα στο Μουσείο του Βατικανού στην οποία και συνυπάρχουν τα επίσης μαρτύρια του Σίσυφου και του Ιξίονα. Τέλος το αυτό μαρτύριο φέρεται σε παράσταση σε αγγείο στο Μουσείο του Μονάχου.
Ακόμη, ￼το χημικό στοιχείο Ταντάλιο με ατομικό αριθμό 73 που ανακαλύφθηκε το 1802 από τον Σουηδό ερευνητή Άντερς Έκεμπεργκ (Anders Ekeberg) πήρε το όνομα του από αυτό το μυθικό πρόσωπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τανταλος Τανταλος Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Σκορπιός (ψάρι)
Ο Σκορπιός, Σκορπίνα ή Σκόρπαινα (Scorpaena)) είναι γένος ψαριών της οικογένειας των Σκορπενιδών (Scorpaenidae) της ομοταξίας των ακανθοπτερυγίων στο οποίο περιλαμβάνονται ευμεγέθη ψάρια των θερμών και εύκρατων θαλασσών. Φέρουν σώμα πεπιεσμένο με ογκώδη κεφαλή και με αρκετά ανεπτυγμένα πτερύγια ενώ το σώμα του από την κοιλιά και κάτω είναι λεπτό. Κύρια χαρακτηριστικά τους είναι το κόκκινο ως επί το πλείστον χρώμα και ο μεγάλος αριθμός ακάνθων που φέρουν στο κεφάλι και τη ράχη, των οποίων τα νύγματα είναι οδυνηρά αλλά και λίγο επικίνδυνα.
Οι σκορπίνες είναι ψάρια αδηφάγα και τρέφονται από άλλα μικρότερα ψάρια. Το κρέας τους είναι κάτασπρο και από τα πιό κατάλληλα στη παρασκευή εξαίρετου ζωμού. Για το λόγο αυτό, στα εστιατόρια σερβίρονται ως σούπα.
Γνωστότερα είδη στις ελληνικές θάλασσες είναι η "σκορπίνα ο χοίρος" και η "σκορπίνα η γραμφή".
Ο Σκορπιός αλιεύεται με δίχτυα και με όλα τα είδη αγκιστριών. Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην αφαίρεση του αγκιστριού, ασφαλέστερο πιάσιμο είναι από το κάτω χείλος του. Αρκετή ώρα από την αλίευσή του διατηρείται ζωντανός και σε κάθε πλησίασμα μπορεί να φουσκώσει και να αναπηδήσει προκαλώντας νύγματα που φέρνουν διαπεραστικό πόνο. Ο πόνος από νύγμα σκορπιού επουλώνεται με επίθεμα από 2-3 κόκκους υπερμαγγανικού καλίου που εξουδετερώνει και το δηλητήριό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκορπαινόμορφα Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Αλιεύματα
Μασιμιλιάνο Βαλκαρέτζι
Ο Μασιμιλιάνο Βαλκαρέτζι (Massimiliano Valcareggi, 12 Φεβρουαρίου 1995, Τεργέστη, Ιταλία ) είναι αθλητής του αλπικού σκι ιταλικής και ελληνικής καταγωγής. Αγωνίστηκε για την Ελλάδα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2014, σε τρία αγωνίσματα του αλπικού σκι.
Παρά το γεγονός ότι γεννήθηκε στην Ιταλία, η μητέρα του είναι Ελληνίδα, επιτρέποντάς του να αγωνιστεί για την Ελλάδα. Επέλεξε να αγωνιστεί για την Ελλάδα, επειδή αισθάνθηκε ότι είχε περισσότερες πιθανότητες να αγωνιστεί για την εθνική ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του αλπικού σκι Κατηγορία:Αθλητές στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014
Μουσλί Καντινεφέντι
Η Εμινέ Μουσλί Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:خانم امینه مسلمی) (Τούρκικα: Emine Muslı Kadınefendi, 1699 - 2 Αυγούστου 1750) ήταν σύζυγος του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1699 στο Σότσι της Ρωσίας. Είχε δύο μεγαλύτερες αδερφές και έναν μικρότερο αδερφό. Όταν ήταν έντεκα, μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και της ανέθεσαν τη φροντίδα της Σαλιχά Σουλτάν (σύζυγος του Μουσταφά Β΄, μεγαλύτερου αδελφού του Αχμέτ) στο Παλαιό Παλάτι.
Όταν ο Αχμέτ επισκέφτηκε το παλιό παλάτι το 1713 λόγω του Ιντ αλ-φιτρ (μουσουλμανική εορτή που γίνεται μετά το τέλος του μήνα του Ραμαζανίου) για να συναντήσει τα ανίψια του, είδε τη Μουσλί τότε δεκατεσσάρων ετών. Έγινε σύζυγος του Αχμέτ το 1714 και μαζί απέκτησαν δύο, κόρες την Αϊσέ Σουλτάν και την Ζουμπεϊντέ Σουλτάν.
Απολάμβανε μια άνετη θέση κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αχμέτ. Είχε όμορφα μάτια με εκθαμβωτικές βλεφαρίδες. Έπαιζε πιάνο και άρπα. Το 1715 κατασκεύασε ένα αρτοποιείο στο παζάρι της Κωνσταντινούπολης. Ανέθεσε αρτοποιεία, βιβλιοθήκες και σιντριβάνια σε διάφορα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1742, άνοιξε ένα σπίτι ανάπαυσης για ταξιδιώτες. Είχε πολλά πλούτη και δώρισε τα πλούτη της σε άπορους. Ήταν μια καλόκαρδη γυναίκα με συγχωρητική φύση.
Πέθανε στις 2 Αυγούστου 1750 από πανώλη στο Εσκί Σαράι και τάφηκε στο Γενί Τζαμί.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κείμενο πηγή
Το κείμενο πηγή είναι κείμενο (ενίοτε προφορικό), από το οποίο προέρχονται πληροφορίες ή ιδέες. Στη μετάφραση, το κείμενο πηγή είναι το πρωτότυπο κείμενο που πρέπει να μεταφραστεί σε άλλη γλώσσα.
Περιγραφή
Στην ιστοριογραφία, γίνεται συνήθως μεταξύ τριών ειδών κειμένων πηγών:
Πρωτογενείς πηγές
Οι πρωτογενείς πηγές είναι από πρώτο χέρι γραπτές ιστορικές μαρτυρίες και γίνονται από κάποιον που ήταν παρών κατά τη στιγμή του συμβάντος. Έχουν περιγραφεί ως εκείνες οι πηγές που βρίσκεται πλησιέστερα προς την προέλευση των πληροφοριών ή την υπό μελέτη ιδέα Οι συγκεκριμένοι τύποι πηγών θεωρείται ότι παρέχουν στους ερευνητές «άμεση, αδιαμεσολάβητη πληροφορία σχετικά με το αντικείμενο της μελέτης τους». Οι πρωτογενείς πηγές συνήθως καταγράφονται από κάποιον που συμμετείχε, υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας ή έζησε κάποιο γεγονός. Θεωρούνται συνήθως, εκτός αποδεδειγμένων περιπτώσεων προκατάληψης, έγκυρα και θεμελιώδη έγγραφα που αφορούν στο υπό εξέταση θέμα. Στις πρωτογενείς πηγές περιλαμβάνονται δημοσιευμένες αφηγήσεις, δημοσιευμένα πρωτότυπα έργα ή δημοσιευμένες πρωτότυπες έρευνες. Μπορούν να επίσης να περιέχουν πρωτότυπη έρευνα ή νέες πληροφορίες που δεν έχουν προηγουμένως δημοσιευθεί αλλού. Διακρίνονται από τις δευτερογενείς πηγές, οι οποίες συνιστούν συχνά σχολιασμό πρωτογενών πηγών. [Χρησιμεύουν ως αρχική πηγή πληροφόρησης ή νέων ιδεών για συγκεκριμένο θέμα. Το πρωτογενείς και δευτερογενείς, ωστόσο, είναι σχετικοί όροι, καθώς οποιαδήποτε δεδομένη πηγή μπορεί να χαρακτηριστεί πρωτογενής ή δευτερογενής, ανάλογα με το πώς χρησιμοποιείται. Τα φυσικά αντικείμενα είναι δυνατόν να επέχουν θέση πρωτογενούς πηγής.
Δευτερογενείς και τριτογενείς πηγές
Οι δευτερογενείς πηγές είναι γραπτές ιστορικές μαρτυρίες βασισμένες σε στοιχεία πρωτογενών πηγών. Αυτές είναι πηγές, οι οποίες συνήθως είναι αφηγήσεις, τα έργα, ή έρευνα που αναλύει, αφομοιώνει, αξιολογεί, ερμηνεύει ή/και συνθέτει πρωτογενείς πηγές. Είναι συμπληρωματικές για την εξέταση κάποιου θέματος. Τα έγγραφα ή συγγραφείς συνοψίζουν άλλο, συνήθως πρωτογενές υλικό. Χρησιμοποιούνται από ακαδημαϊκούς ερευνητές, δημοσιογράφους και άλλους ερευνητές, καθώς και στα έγγραφα και τα βιβλία που παράγουν. Περιλαμβάνουν δημοσιευμένες αφηγήσεις, δημοσιευμένες εργασίες ή δημοσιευμένη έρευνα. Για παράδειγμα, ένα ιστορικό βιβλίο που αντλεί στοιχεία από κάποιο ημερολόγιο και αρχεία εφημερίδων.
Οι τριτογενείς πηγές είναι συνθέσεις, που βασίζονται σε πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές. Πρόκειται για πηγές οι οποίες, κατά μέσο όρο, δεν εμπίπτουν στα ανωτέρω δύο επίπεδα. Είναι το αποτέλεσμα γενικής έρευνας για συγκεκριμένο υπό εξέταση θέμα. Οι τριτογενείς πηγές αναλύουν, αξιολογούν κριτικά, ερμηνεύουν και/ή συνθέτουν δευτερογενείς πηγές. Είναι μόνο συμπληρωματικά έγγραφα σχετικά με το υπό εξέταση θέμα. Συχνά ο στόχος τους είναι να παρουσιάσουν γνωστές πληροφορίες σε μια βολική μορφή χωρίς καμία αξίωση για πρωτοτυπία. Κοινά παραδείγματα είναι οι εγκυκλοπαίδειες και τα σχολικά εγχειρίδια.
Η διάκριση μεταξύ πρωτογενούς και δευτερογενούς είναι θεμελιώδης στην ιστοριογραφία, ενώ η διάκριση μεταξύ των δευτερογενών και των τριτογενών πηγών είναι λιγότερο θεμελιώδης και σχετίζεται με την επιστημονική ερευνητική εργασία περισσότερο παρά με το το δημοσιευμένο περιεχόμενο αφεαυτού.
Τύποι πηγών
Παρακάτω καταγράφονται τύποι πηγών που γενικά αλλά όχι απόλυτα, εμπίπτουν σε συγκεκριμένο επίπεδο. Τα γράμματα μετά το είδος της πηγής περιγράφουν εν γένει τον τύπο της. Το π αντιπροσωπεύει τις πρωτογενείς πηγές, το δ τις δευτερογενείς και το τ τις τριτογενείς. (Το ? για τις μη καθορισμένες)
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Μετάφραση Κατηγορία:Τεκμηρίωση
Φερδινάνδος Πίος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Ο Φερδινάνδος Πίος (1869 - 1960) ήταν δούκας της Καλαβρίας (1934 - 1960).
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον υπέργηρο, 93 ετών πατέρα του ως δούκας της Καλαβρίας και αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
Απεβίωσε και αυτός υπέργηρος, 91 ετών. Επειδή δεν είχε γιο, στην ηγεσία του Οίκου τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Αλφόνσος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Μαρία Λουδοβίκα Θηρεσία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ της Βαυαρίας, και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Μονάρχες της Ιταλίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας
Hump de Bump
Το Hump de Bump είναι ένα τραγούδι από το διπλό άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers, Stadium Arcadium. Το τραγούδι είναι το πέμπτο και τελευταίο single που κυκλοφόρησε από το Stadium Arcadium και το τελευταίο που η μπάντα θα κυκλοφορήσει με τον John Frusciante, ο οποίος παραιτήθηκε από το συγκρότημα δύο χρόνια αργότερα. Αρχικά αναμένοταν να είναι το τέταρτο single για τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία, (Το Desecration Smile ήταν το τέταρτο single που κυκλοφόρησε διεθνώς). Οι Red Hot Chili Peppers αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν και single και βίντεο κλιπ, το οποίο σκηνοθέτησε ο κωμικός και καλός φίλος Chris Rock. Το single κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 7 Απριλίου του 2007, ενώ κυκλοφόρησε στις 10 Μαΐου του 2007 στον υπόλοιπο κόσμο.
Το τραγούδι αρχικά θα ονομαζόταν Ghost Dance 2000 γιατί η μπασογραμμή του ήταν ίδια ακριβώς με αυτήν του American Ghost Dance από το άλμπουμ Freaky Styley,1985.
Τα b-side του single ήταν τα "Joe" και "Save This Lady"
Τραγούδια
CD single 1:
CD single 2:
UK single:
International maxi CD:
International 7" picture disc:
Κατηγορία:Τραγούδια των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Τραγούδια του 2005 Κατηγορία:Singles του 2007 Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Αφρικανικοί Αγώνες
Οι Αφρικανικοί Αγώνες, προηγουμένως γνωστοί ως Παναφρικανικοί Αγώνες, είναι πολυαθλητική διοργάνωση, η οποία διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια από την Αφρικανική Ένωση, μαζί με την Ομοσπονδία Εθνικών Ολυμπιακών Επιτροπών της Αφρικής (ΟΕΟΕΑ) και η Ομοσπονδία των Συνομοσπονδιών Αθλημάτων της Αφρικής (ΟΣΑΑ). Μετέχουν αθλητές από όλες τις χώρες της  Αφρικής.
Οι πρώτοι Αφρικανικοί Αγώνες πραγματοποιήθηκαν το 1965 στη Μπραζαβίλ του Κονγκό. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή παραχώρησε επίσημη αναγνώριση ως ηπειρωτική πολυαθλητική διοργάνωση, μαζί με τους Ασιατικούς Αγώνες και τους Παναμερικανικούς Αγώνες. Από το 1999 οι Αγώνες περιλαμβάνουν επίσης αθλητές με αναπηρία.
Το Ανώτατο Συμβούλιο Αθλητισμού στην Αφρική (ΑΣΑΑ) ήταν ο οργανισμός των αγώνων. Στις 26 Ιουλίου 2013, η Έκτακτη Συνέλευση του Ανωτάτου Συμβουλίου Αθλητισμού που πραγματοποιήθηκε στο Αμπιτζάν της Ακτής του Ελεφαντοστού, η οποία πραγματοποιήθηκε στο περιθώριο της 5ης Συνόδου της Διάσκεψης Υπουργών Αθλητισμού της Αφρικανικής Ένωσης που ξεκίνησε στις 22 Ιουλίου 2013 συνέστησε τη διάλυση του Ανώτατου Συμβουλίου Αθλητισμού στην Αφρική και να μεταφέρει επίσης όλες τις λειτουργίες, τα περιουσιακά στοιχεία και τις υποχρεώσεις του ΑΣΑΑ στην Επιτροπή της Αφρικανικής Ένωσης. Η διοργάνωση των Αφρικανικών Αγώνων διαχειρίζεται τώρα από τρία μέρη, την ΑΕ (οι ιδιοκτήτες των αγώνων), την ΟΕΟΕΑ (που καταλαμβάνει τις τεχνικές πτυχές) και την ΟΣΑΑ (ανάπτυξη πολιτικής μάρκετινγκ, χορηγίες και ερευνητικοί πόροι).
Μετά την εκτέλεση 11 προηγούμενων εκδόσεων ως Παναφρικανικοί Αγώνες οι αγώνες μετονομάστηκαν σε Αφρικανικοί Αγώνες. Η απόφαση για την αλλαγή του ονόματος λήφθηκε κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Αφρικανικής Ένωσης που πραγματοποιήθηκε στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας τον Ιανουάριο του 2012.
Αρχή
Ο ιδρυτής των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων Πιερ ντε Κουμπερτέν συνέλαβε την ιδέα των Παναφρικανικών Αγώνων ήδη από το 1920. Οι αποικιακές δυνάμεις που κυβέρνησαν την Αφρική εκείνη την εποχή ήταν επιφυλακτικές για την ιδέα, υποψιαζόμενοι ότι η ενοποιητική πτυχή του αθλητισμού μεταξύ του αφρικανικού λαού θα τους έκανε να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους.
Έγιναν προσπάθειες για τη διοργάνωση των αγώνων στο Αλγέρι της Αλγερίας το 1925 και στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1928, αλλά παρά τις σημαντικές προετοιμασίες των συντονιστών, οι προσπάθειες απέτυχαν. Το πρώτο αφρικανικό μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), ο γεννημένος στην Ελλάδα Αιγύπτιος σπρίντερ Άγγελος Βολανάκης, δώρισε κεφάλαια για την ανέγερση ενός σταδίου, αλλά οι Αγώνες δεν διεξήχθησαν πριν περάσουν τρεις δεκαετίες.
Αγώνες Φιλίας
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, γαλλόφωνες χώρες της Αφρικής, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, διοργάνωσαν τους Αγώνες Φιλίας. Οι Αγώνες διοργανώθηκαν από τη Μαδαγασκάρη (1960) και έπειτα από την Ακτή Ελεφαντοστού (1961). Οι τρίτοι αγώνες διεξήχθησαν στη Σενεγάλη το 1963. Πριν ολοκληρωθούν, οι Αφρικανοί Υπουργοί Νεότητας και Αθλητισμού συναντήθηκαν στο Παρίσι το 1962. Καθώς λίγες αγγλόφωνες χώρες συμμετείχαν ήδη, επαναπροσέγγισαν τους αγώνες ως Παναφρικανικούς αγώνες. Οι Αγώνες έλαβαν επίσημη αναγνώριση από την ΔΟΕ ως όμοιοι με άλλους ηπειρωτικούς αγώνες, όπως οι Ασιατικοί Αγώνες και οι Παναμερικανικοί Αγώνες.
Οι αγώνες
Τον Ιούλιο του 1965, οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στη Μπραζαβίλ του Κονγκό. Συμμετείχαν περίπου 2.500 αθλητές από 30 χώρες. Η Αίγυπτος βρέθηκε στην κορυφή των μεταλλίων στους πρώτους αγώνες
Το 1966, η ΑΣΑΑ οργανώθηκε στο Μπαμακό. Η δεύτερη έκδοση δόθηκε στο Μάλι το 1969, αλλά ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ανάγκασε την ακύρωση των Αγώνων. Το Λάγος της Νιγηρίας μπήκε ως οικοδεσπότης για τους Αγώνες του 1971. Οι αγώνες αυτοί πραγματοποιήθηκαν τελικά το 1973 λόγω του Εμφυλίου Πολέμου της Νιγηρίας, ο οποίος είχε μόλις τελειώσει.
Ο τετραετής Ολυμπιακός ρυθμός δεν έχει χαθεί από τότε και οι Αγώνες διοργανώθηκαν στο Κάιρο, το Χαράρε, το Γιοχάνεσμπουργκ και την Αμπούζα. Το 2007, το Αλγέρι φιλοξένησε και πάλι τους αγώνες και έγινε ο πρώτος επαναλαμβανόμενος οικοδεσπότης. Οι αγώνες του 2011 πραγματοποιήθηκαν στο Μαπούτο της Μοζαμβίκης τον Σεπτέμβριο του 2011. Η Μπραζαβίλ φιλοξένησε την έκδοση του 2015 προς τιμήν της 50ης επετείου των Αγώνων.