cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίαν Ντε Τόφφολι
Συγγραφική και ερευνητική δραστηριότητα
Από το 2004, είναι συνεργάτης και κριτικός λογοτεχνίας της εβδομαδιαίας εφημερίδας d'Lëtzebuerger Land. Από το 2010 γράφει επίσης για την εφημερίδα Tageblatt και το λογοτεχνικό συμπλήρωμα Livres-Bücher και απο το 2012 στο Kulturissimo. Μέσω των λογοτεχνικών σχολίων και της έρευνάς του, ο Τόφφολι συμβάλλει στη συζήτηση για τη λειτουργία και την τρέχουσα κατάσταση της λογοτεχνίας του Λουξεμβούργου.
Το 2019, συνεπιμελήθηκε με την Αν-Μαρί Μίλιμ την επιστημονική συλλογή Modernismen, η οποία περιέχει άρθρα από ερευνητές της λογοτεχνίας του Λουξεμβούργου, όπως ο Τζεφφ Σινκέρ[ και η Ελίς Σμιτ. Η συλλογή αυτή παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2016 σε συνέδριο που διοργάνωσαν οι Λουξεμβούργιοι εκδότες στο Πανεπιστήμιο του Λουξεμβούργου. Το 2016, οι Τόφφολι, Ελίς Σμιτ και Μαρκ Λιμπάχ επανακυκλοφόρησαν τη λογοτεχνική επιθεώρηση Les Cahiers luxembourgeois, την οποία επιμελήθηκε μέχρι το 2008 ο Νικ Βέμπερ, μέντορας και εκδότης των πρώτων μυθιστορημάτων του Ίαν Ντε Τόφφολι. Επίσης, το 2016, συμμετείχε στην ίδρυση της κολεκτίβας Le Gueuloir, η οποία συγκεντρώνει θεατρικούς συγγραφείς από τη Λωρραίνη, το Λουξεμβούργο και το Βέλγιο, συμπεριλαμβανομένων των Πολ Μάθιου και Ναταλί Ρονβό.
Ο Ντε Τόφφολι έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα, De solitudinis arte, ενώ ήταν στο γυμνάσιο. Δημοσιεύθηκε το 2001 και ακολούθησε τέσσερα χρόνια αργότερα ο Mauvais œil.
Διηγήματα του Ντε Τόφφολι έχουν δημοσιευθεί στις ανθολογίες Walfer Bicherdeeg (2009, 2010, 2013 και 2014), τις εκδόσεις Hydre (μεταξύ άλλων Fabula rasa, 2013), στο περιοδικό Galerie, στο φωτογραφικό βιβλίο του Νίκου Ζόμπολα, Λουξεμβούργου Τόμος II, (Αθήνα 2019) και στη συλλογή CNL Fundstücke 2014-2015.
Θεατρικά έργα
Πρόσφατες παραγωγές:
Ο Ντε Τόφφολι έχει λάβει πολλά βραβεία και επιχορηγήσεις στο Λουξεμβούργο και στο εξωτερικό, μεταξύ άλλων τη συγγραφική βοήθεια από το ARTCENA για το Un héritage (2022) και το βραβείο ενθάρρυνσης του Science and Theatre Festival από το Theatre Heilbronn για το AppHuman (2021).
Έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως οι Φλοράν Σιό, Μίριαμ Μιλέρ, Ζαν Μπουαγιό, Μίκαελ Σέρρε, Μορίτζ Σόνεκερ, Αλεξάνδρα Τομπελέιμ, Σοφί Λανζεβέν, Αν Σιμόν, Ντάλια Kentges, Τιερί Μουσέ, Καρόλ Λοράνγκ κ.α.
Εκδοτική δραστηριότητα
Το πρόσφατο πρόγραμμα του Hydre Éditions επικεντρώθηκε σε νουβέλες και συλλογές διηγημάτων, της αναδυόμενης γενιάς Λουξεμβουργιανών συγγραφέων, όπως η Ελίζ Σμίτ (Elise Schmit - Βραβείο Servais 2019) με το 'Πτώση απο διάφορα ύψη', Jeff Schinker, με την πολυγλωσσική συλλογή του Sabotage, ή ακόμα και ο Francis Kirps, με μια σειρά από χιουμοριστικές διασκευές κλασικών κειμένων 'Die Mutationen', που του χάρισε τόσο το Βραβείο Servais 2020 όσο και το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2020.
Από το 2018 έως το 2022, ήταν πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εκδοτών Βιβλίου του Λουξεμβούργου (αντιπρόεδρος από το 2023).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι συγγραφείς
Μπέτι Λου Γκέρσον
Η Μπέτι Λου Γκέρσον (αγγλικά: Betty Lou Gerson, 20 Απριλίου 1914 – 12 Ιανουαρίου 1999) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός κυρίως του ραδιοφώνου, αλλά και της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, τις περισσότερες φορές ως ηθοποιός φωνής. Περισσότερο γνωστή είναι από τον ρόλο της στην ταινία Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας (1961), ως Cruella de Vil. Για τον ρόλο της αυτόν, η Disney, την τίμησε με το βραβείο Disney Legends.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Μόσχευμα (βοτανική)
thumb|right|250px|Μόσχευμα φυτού φυτεύεται σε μικρή γλάστρα Στη Βοτανική το μόσχευμα είναι το τμήμα ενός φυτού, που κόβεται και στη συνέχεια φυτεύεται σε κατάλληλο χώρο, σχηματίζει ρίζωμα και αναπτύσσεται σε πλήρες νέο φυτό. Το μόσχευμα είναι ένα μέσο αγενούς πολλαπλασιασμού των φυτών. Η συγκεκριμένη τεχνική πολλαπλασιασμού συναντάται σε φυτά, που διαθέτουν βολβούς, ρίζες και κορμούς.
Το μόσχευμα μπορεί να είναι ρίζα, βλαστός, ρίζωμα ή οφθαλμός και σπάνια φύλλο. Συνήθως το πιο κοινό μόσχευμα είναι ο βλαστός. Μετά το τέλος της βλαστικής περιόδου χρησιμοποιείται τμήμα ώριμου βλαστού, ενώ κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής ολόκληρος βλαστός. Δεν πολλαπλασιάζονται όλα τα φυτά με μόσχευμα, αλλά μόνο αυτά που θεωρούνται ανώτερα. Όταν ένα μόσχευμα φέρει και φύλλα τότε λέγεται φυλλοφόρο. Ορισμένα μοσχεύματα βγάζουν ρίζες εύκολα, ενώ άλλα δύσκολα ή έχουν εποχικές ιδιαιτερότητες.
Για να δημιουργηθεί και να αναπτυχθεί το φυτό από μόσχευμα παίζουν ρόλο οι κλιματικές συνθήκες, η υγρασία, η μορφολογία του εδάφους και το φως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοτανική Κατηγορία:Φυτοκομία και κηπουρική
Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Μαξιμιλιανός Α΄ (22 Μαρτίου 1459 - 12 Ιανουαρίου 1519) ήταν βασιλιάς των Ρωμαίων (1486 - 1519) και Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1508 - 1519). Δεν στέφτηκε ποτέ αυτοκράτορας από τον πάπα επειδή διέκοψε το ταξίδι του για την Ρώμη η Δημοκρατία της Βενετίας. Ο Πάπας Ιούλιος Β΄ τον ανακήρυξε ωστόσο αυτοκράτορα και τον αναγνώρισε στο Τρέντο, διέκοψε με αυτόν τον τρόπο μια μακρόχρονη παράδοση των παπικών στέψεων. Ο Μαξιμιλιανός Α΄ ήταν ο μοναδικός επιζών γιος του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄ και της Ελεονώρας της Πορτογαλίας. Από την στιγμή που στέφτηκε βασιλιάς των Ρωμαίων (1486) διατήρησε μια ξεχωριστή αυλή μέχρι τον θάνατο του ηλικιωμένου πατέρα του (1493). Ο Μαξιμιλιανός Α΄ επέκτεινε σημαντικά την εξουσία του Οίκου των Αψβούργων χάρη στον γάμο του με την Μαρία της Βουργουνδίας (1477) κυβερνήτη στην Βουργουνδική Πολιτεία και διάδοχο του Καρόλου της Βουργουνδίας, έχασε ωστόσο τα οικογενειακά εδάφη στην Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία.
Ο γιος του Φίλιππος Α΄ της Καστίλης παντρεύτηκε την Ιωάννα Α΄ της Καστίλης (1496) κόρη των Καθολικών βασιλέων της Ισπανίας, έτσι επεκτάθηκε στην Ισπανία των Αψβούργων. Ο εγγονός του Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πήρε τον τίτλο του αυτοκράτορα και κυβέρνησε τόσο στην Καστίλη όσο και στην Αραγωνία. Ο ιστορικός Τόμας Μπράντι Τζούνιορ καταγράφει τον Μαξιμιλιανό Α΄ ως "τον ικανότερο Ρωμαίο αυτοκράτορα μετά από 250 χρόνια" και τον "μέγιστο οπλαρχηγό της γενιάς του". Το προσωνύμιο του "καρδιά από ατσάλι" το πήρε είτε από τις μεγάλες διοικητικές του ικανότητες είτε για το θάρρος και την σκληρότητα που έδειχνε στο πεδίο της μάχης. . Στην κοινή γνώμη έμεινε γνωστός ως "ο τελευταίος ιππότης" αλλά διαφωνούν στο θέμα αν ήταν ο πρώτος πρίγκιπας της Αναγέννησης ή ένας Μακιαβελικός ηγεμόνας που έφερε την οικογένεια του στην κορυφή της Ευρωπαϊκής εξουσίας. Οι ιστορικοί στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα όπως ο Λέοπολντ φον Ράνκε τον κατηγορούν ότι έθεσε το συμφέρον της οικογένειας του πάνω από αυτό της πατρίδας του, το αποτέλεσμα ήταν να καθυστερήσει αιώνες ακόμα η Γερμανική ενοποίηση. Σε γενικές γραμμές ήταν ένας αυτοκράτορας που έφερε μεγάλες αλλαγές και καινοτομίες που κόστισαν τόσο οικονομικά όσο και σε ανθρώπινες ζωές με τους πολέμους.
Παιδική ηλικία
Ο Μαξιμιλιανός πήρε το όνομα του από κάποιον τοπικό άγιο που είδε ο πατέρας του στον ύπνο του. Την εποχή που ήταν μικρός ο Αλβέρτος ΣΤ΄ της Αυστρίας πολιορκούσε τους γονείς του, ο ίδιος γυρνούσε τα ανάκτορα παρακαλώντας τους υπηρέτες για ψίχουλα. Ο Μαξιμιλιανός ήταν το αγαπημένο παιδί της μητέρας του που δεν είχε καθόλου καλές σχέσεις με τον πατέρα του. Ο πρόωρος θάνατος της τον ώθησε σε ασχολία με τις στρατιωτικές τέχνες. Παρά τις έντονες προσπάθειες του Φρειδερίκου Γ΄ να στρέψει τον μικρό Μαξιμιλιανό στην πολιτική ο ίδιος επέμενε στις πολεμικές τέχνες, οι σχέσεις ωστόσο του πατέρα με τον γιο δεν χάλασαν. Η μεγάλη ανησυχία του Φρειδερίκου του Γ΄ ήταν η έντονη ασχολία του γιου του με τους ιππικούς αγώνες, απαγόρευσε στους ιππότες να συμμετέχουν μαζί του αλλά ο ίδιος ο Μαξιμιλιανός το έκανε παρά την απαγόρευση. Ο Φρειδερίκος Γ΄ δεν επέτρεψε στον Μαξιμιλιανό να συμμετέχει στην εκστρατεία του στην Βουργουνδία (1474). Ο δούκας της Βουργουνδίας Κάρολος ο Τολμηρός ήταν πολύ ισχυρός στρατιωτικά και ο κύριος αντίπαλος του πατέρα του. Ο Φρειδερίκος Γ΄ ανησυχούσε έντονα για τις επεκτατικές του βλέψεις, για να τις σταματήσει πρότεινε τον γάμο του Μαξιμιλιανού με την κόρη του Μαρία, ο Κάρολος ο Τολμηρός το δέχτηκε. Σε ηλικία 17 ετών (1476) ο πατέρας του πρότεινε στον Μαξιμιλιανό να ηγηθεί ο ίδιος την εκστρατεία στην Ουγγαρία, ήταν η πρώτη μεγάλη στρατιωτική του εμπειρία. Την επόμενη χρονιά (19 Αυγούστου 1477) έγινε ο γάμος του με την Μαρία.
Κάτω Χώρες
Ο Αλβέρτος Γ΄ της Σαξονίας ανέλαβε τα κληρονομικά εδάφη στις Κάτω Χώρες, ήταν μία εξαιρετική επιλογή, την περίοδο που ήταν κυβερνήτης υπέταξε όλες τις επαναστάσεις (1489 - 1492). Ο Μαξιμιλιανός Α΄ ίδρυσε κατόπιν μια ισχυρή δουκική μοναρχία στις Κάτω Χώρες με τον γιο του Φίλιππο τον Ωραίο (1492) αλλά δεν μπόρεσε να επαναφέρει τις διατάξεις του πεθερού του. Οι επαρχίες ενώθηκαν, ως τότε ήταν ξεχωριστές οντότητες σε βαθμό που κάθε μία υποστήριζε ξεχωριστό κυβερνήτη. Έχει επικρατήσει η άποψη ότι ο Μαξιμιλιανός Α΄ ευνοούσε έντονα την αριστοκρατία που είχε αναδειχτεί από τον Κάρολο τον Τολμηρό και στην συνέχεια έμεινε πιστή στον ίδιο, αυτό δυσαρέστησε τους γηγενείς. Μετά την κατάπνιξη των εξεγέρσεων οι εκτελέσεις ήταν λίγες, έκανε ωστόσο σε όλους κατάσχεση της περιουσίας και τοποθέτησε μια νέα άρχουσα τάξη με βασικό κριτήριο την υποστήριξη στους Αψβούργους. Ο Μαξιμιλιανός Α΄ κατέλαβε από τους Γάλλους το Φρανς-Κοντέ και την Αράς με το πρόσχημα ότι αποκήρυξαν την κόρη του (1492). Την επόμενη χρονιά ωστόσο (1493) ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας και ο Μαξιμιλιανός Α΄ υπέγραψαν την "Συνθήκη του Σενλίς" με την οποία το Αρτουά και το Φρανς-Κοντέ επέστρεφαν στην Βουργουνδία, η Πικαρδία επιβεβαιώθηκε ως Γαλλική κτήση. Οι Γάλλοι συνέχισαν να κατέχουν το Δουκάτο της Βουργουνδίας ενώ το μεγαλύτερο τμήμα των Κάτω Χωρών βρισκόταν στην κυριαρχία των Αψβούργων. Ο Μαξιμιλιανός Α΄ και ο γιος του Φίλιππος αποφάσισαν την κεντρική οργάνωση του ναυτικού σε αντίθεση με την πολιτική του Φιλίππου του Τολμηρού που ήταν διασπασμένο σε επαρχίες. Η πράξη αυτή ήταν το πρώτο στάδιο για την δημιουργία του Ολλανδικού ναυτικού που θα ολοκληρώσει η εγγονή του Μαρία της Ουγγαρίας, κυβερνήτης των Κάτω Χωρών. Ο Φρειδερίκος Γ΄ πέθανε (1493) και ο Μαξιμιλιανός Α΄ παρέμεινε ο μοναδικός κυβερνήτης της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αποφάσισε να μεταβιβάσει εξουσίες στον γιο του τον 15χρονο Φίλιππο τον Ωραίο. Ο Φίλιππος ήταν εξαιρετικά πετυχημένος κυβερνήτης ενθουσιάζοντας τους κατοίκους των Κάτω Χωρών, σταδιακά ανεξαρτητοποιήθηκε από τον πατέρα του που δυσαρεστήθηκε έντονα όταν προσέγγισε τους Γάλλους. Με τον πρόωρο θάνατο του Φιλίππου (1506) ο Μαξιμιλιανός Α΄ απέφυγε για πολλούς μήνες να συναντήσει τους αντιπροσώπους των Κάτω Χωρών που αναζητούσαν νέο κυβερνήτη.
Ο Μαξιμιλιανός Α΄ συνέχισε να εμπλέκεται στην πολιτική των Κάτω Χωρών τόσο με την κόρη του όσο και με τον γιο του, δυσαρεστήθηκε από τις προσπάθειες ανεξαρτητοποίησης του Φιλίππου.[84] Μόνο λίγο πριν τον θάνατο του ο Φίλιππος αποφάσισε να συμμαχήσει με τον πατέρα του για να αντιμετωπίσουν την Γαλλική απειλή. Με το ισχυρό πυροβολικό του πατέρα του ο Φίλιππος ο Ωραίος κατέκτησε όλη την γη και ο Κάρολος Β΄ του Χέλρε δήλωσε μπροστά του υποταγή. Ο Κάρολος δραπέτευσε σε λίγο αλλά ο Φίλιππος ήταν υποχρεωμένος να ταξιδεύσει στην Ισπανία να συναντήσει τον Μαξιμιλιανό Α΄, άφησε την αδελφή του Μαργαρίτα αντικαταστάτη με οδηγίες να λύσει τα προβλήματα. Ο πρόωρος και αιφνίδιος θάνατος του Φιλίππου από υψηλό πυρετό ήταν βαρύτατο πλήγμα για τον Μαξιμιλιανό, για τον πρόσθετο λόγο ότι μετά από περίοδο έριδας τον θεωρούσε πλέον σαν τον μεγαλύτερο σύμμαχο του. Το περιβάλλον του αυτοκράτορα κράτησε από τον ίδιο μυστικό για 10 μέρες τον θάνατο του γιου του. Ο Μαξιλιανός Α΄ και ο Φίλιππος σχεδίαζαν μαζί να κάνουν την επόμενη χρονιά (1508) εκστρατεία στην Ιταλία. Οι Πολιτείες επιθυμούσαν την ειρήνη αλλά ο Κάρολος Β΄ του Χέλρε συνέχισε τις εχθροπραξίες, επιτέθηκε στην Ολλανδία. Οι μεγάλοι Ολλανδοί ανθρωπιστές Έρασμος και Αντιράνους Μπαρλάντους κατέκριναν τον Μαξιμιλιανό Α΄ ότι ήταν πολεμοχαρής και αυταρχικός. Μετά την επίθεση του Καρόλου στην Ολλανδία με βιαιοπραγίες (1517) οι ίδιοι ανθρωπιστές έριξαν την ευθύνη πάλι στον Μαξιμιλιανό, ότι ήταν δικό του κόλπο για να επιτεθεί στις Κάτω Χώρες. Μετά την ανάληψη της αντιβασιλείας από την Μαργαρίτα το ενδιαφέρον του Μαξιμιλιανού Α΄ για τις Κάτω Χώρες διακόπηκε, έκλεισε ειρήνη με τον Κάρολο Ε΄. Ακολουθώντας την τακτική της κόρης του να ηγείται ξένους στρατούς ήταν και ο ίδιος επικεφαλής του στρατού του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας που νίκησε τους Γάλλους στην "μάχη του Σπύρ". Με στόχο να εξασφαλίσει την Βουργουνδική κληρονομιά του εγγονού του Καρόλου κατεδάφισε τα τείχη της Θερουάν.
Ανακατάληψη της Αυστρίας και εκστρατεία στην Ουγγαρία
Ο Μαξιμιλιανός Α΄ εξελέγη στην Φραγκφούρτη βασιλιάς των Ρωμαίων (16 Φεβρουαρίου 1486), η στέψη του έγινε στο Άαχεν (9 Απριλίου 1486). Ο βασιλιάς Ματθίας Κορβίνος της Ουγγαρίας κυβερνούσε τις περισσότερες περιοχές της Αυστρίας και την Βιέννη που είχε κερδίσει από τον Αυστρο-Ουγγρικό πόλεμο (1477 - 1488). Ο Ματθίας Κορβίνος είχε υποσχεθεί στον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Γ΄ την επιστροφή των Αυστριακών εδαφών αν αγνοούσε την Συνθήκη του 1463 και τον αναγνώριζε διάδοχο του στην Αγία Ρωμαική αυτοκρατορία. Η συνθήκη δεν ολοκληρώθηκε επειδή ο Ματθίας Κορβίνος πέθανε από εγκεφαλικό στην Βιέννη (6 Απριλίου 1490). Με τον θάνατο του ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος στην Ουγγαρία ανάμεσα στους οπαδούς του γιου του Ματθία Ιωάννη Κορβίνου και τους οπαδούς του βασιλιά Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας. O Μαξιμιλιανός Α΄ εκμεταλλεύτηκε τον Ουγγρικό εμφύλιο, από τον Ιούλιο του 1490 ανακατέκτησε μια σειρά από πόλεις και κάστρα στην Αυστρία που είχε χάσει ο πατέρας του, τον Αύγουστο του 1490 εισήλθε στην Βιέννη. Την εποχή που πολιορκούσε την ακρόπολη τραυματίστηκε από μια φρουρά 400 Ούγγρων αλλά μετά από μερικές μέρες αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Με την συγκέντρωση χρημάτων από το Ίνσμπρουκ και άλλες πόλεις της νότιας Γερμανίας προχώρησε σε εκστρατεία στην Ουγγαρία, προσπάθησε να κερδίσει οπαδούς της υψηλής αριστοκρατίας όπως τους πρώην οπαδούς του βασιλιά Κορβίνου. Σε επτά βδομάδες κατέκτησε το ένα τέταρτο της Ουγγαρίας, οι μισθοφόροι του κυρίευσαν το κύριο κάστρο της χώρας Σέκεσφεχερβαρ. Η χήρα του Ματθία Κορβίνου Βεατρίκη της Νάπολης υποστήριζε τον Μαξιμιλιανό με την ελπίδα ότι θα την παντρευτεί αλλά ο ίδιος το αρνήθηκε, τελικά την παντρεύτηκε ο νέος βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄ της Ουγγαρίας. Ο Ούγγρος καγκελάριος Τάμας Μπάκοτς συμμάχησε με τον Μαξιμιλιανό και τον βοήθησε στην διακήρυξη του 1505 με την οποία κανένας ξένος βασιλιάς δεν θα μπορούσε να κληρονομήσει τον θρόνο της Ουγγαρίας. Οι Αψβούργοι θα μπορούσαν να κληρονομήσουν τον θρόνο της Ουγγαρίας σε περίπτωση που δεν υπήρχαν αρσενικοί απόγονοι του Βλαδίσλαου, δέχτηκαν επίσης 100.000 χρυσά φλορίνια σαν πολεμική αποζημίωση. Η αριστοκρατία της Κροατίας ήθελε σαν βασιλιά της χώρας τον Μαξιμιλιανό. Η Κομητεία του Τυρολό και το Δουκάτο της Βαυαρίας βρέθηκαν στα τέλη του 15ου αιώνα σε πόλεμο, ο Μαξιμιλιανός Α΄ κλήθηκε να λύσει την διαφορά. Ο άτεκνος ξάδελφος του Μαξιμιλιανού Σιγισμούνδος της Αυστρίας πούλησε το Τυρολό στον αντίπαλο Οίκο του Βίττελσμπαχ για να μην το κληρονομήσει ο Φρειδερίκος Γ΄. Τα χαρίσματα και η γοητεία του Μαξιμιλιανού οδήγησαν σε συμφιλίωση (1490). Ο Μαξιμιλιανός προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις για να εξαλείψει την διαφθορά που επικρατούσε μέχρι τότε στο Τυρολό όπου η αριστοκρατία εκμεταλλευόταν τον πληθυσμό.
Αποτυχίες στην Ιταλία
Με την "Συνθήκη του Σενλίς" ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας εξασφάλισε τα σύνορα του στα βόρεια και έστρεψε την προσοχή του στην Ιταλία, διεκδίκησε το Δουκάτο του Μιλάνου. Ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ κατέκτησε τελικά το Μιλάνο (1499-1500) ο αντιβασιλεύς Λουδοβίκος Σφόρτσα οδηγήθηκε στην εξορία. H πράξη αυτή τον έφερε σε σύγκρουση με τον Μαξιμιλιανό Α΄ που παντρεύτηκε (16 Μαρτίου 1494) την Μπιάνκα Μαρία Σφόρτσα, κόρη του δούκα του Μιλάνου Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα. Ο Μαξιμιλιανός ωστόσο στάθηκε ανίκανος να εμποδίσει τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ να καταλάβει το Μιλάνο. Ο Μαξιμιλιανός δημιούργησε την Ιερά Λίνγκα με στόχο να αντιμετωπίσει τους Γάλλους στους Ιταλικούς πολέμους. Οι εκστρατείες του Μαξιμιλιανού Α΄ στην Ιταλία θεωρούνται όλες αποτυχημένες, δεν είχαν καμιά επιτυχίες παρά την προετοιμασία και την καλή οργάνωση του στρατού. Το σημαντικότερο πρόβλημα του ήταν η έλλειψη χρημάτων για αυτό κέρδισε στην Ιταλία το προσωνύμιο "Μαξιμιλιανός ο Άπορος". Η σημαντικότερη αποτυχία του ήταν η απόφαση του για εκστρατεία στην Βενετία, η ήττα ήταν ολοκληρωτική, ο Γαλλικός στρατός κατέλαβε την Γκορίτσια και την Τεργέστη αναγκάζοντας τον Μαξιμιλιανό να κλείσει ταπεινωτική ειρήνη. Αργότερα αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την Γαλλική κυριαρχία και στο Μιλάνο (1515). Τα προβλήματα στην Ελβετία ήταν εξίσου σημαντικά για τον Μαξιμιλιανό Α΄, μετά την ήττα του στην "μάχη του Ντόρναχ" (22 Ιουλίου 1499) ο Μαξιμιλιανός Α΄ υπέγραψε και εκεί Συνθήκη με την οποία αναγνώρισε την Ελβετική Συνομοσπονδία (22 Σεπτεμβρίου 1499).
Εβραϊκή πολιτική
Η πολιτική του Μαξιμιλιανού Α΄ απέναντι στους Εβραίους και τους διωγμούς τους ήταν δύσκολο να κατανοηθεί, υπέγραψε το πρώτο διάταγμα για την δίωξη των Εβραίων από την Στυρία (1496). Την περίοδο 1494-1510 ακολούθησαν 13 εκδιώξεις Εβραίων με γενναίες οικονομικές αποζημιώσεις προδανώς επειδή και ο ίδιος ο αυτοκράτορας αναγνώριζε ότι ήταν άδικες. Μετά το 1510 οι διώξεις εκμηδενίστηκαν, καταγράφηκε μόνο μία, πιθανότατα άλλαξε η πολιτική του επειδή εξασφάλιζε έσοδα από την φορολογία τους. Η πιστή αδελφή του Μαξιμιλιανού Α΄ Κουνιγούνδη της Αυστρίας έπεισε τον φανατικό αντι-Ιουδαίο Γιοχάνες Πφέφερκορν να προχωρήσει σε κατάσχεση όλων των Εβραικών βιβλίων εκτός από την Βίβλο. Οι Γερμανοί πρίγκιπες από τις πόλεις που έγιναν οι κατασχέσεις όπως η Φραγκφούρτη συγκεντρώθηκαν για να υποστηρίξουν τους Εβραίους, ο Μαξιμιλιανός Α΄ διέταξε την επιστροφή τους. Ο Μαξιμιλιανός Α΄ συγκάλεσε επιτροπή για να λύσει το ζήτημα (23 Μάϊου 1510), εκεί ο εξέχων ανθρωπιστής Γιόχαν Ρόιχλιν υποστήριξε με πάθος τα Εβραϊκά βιβλία, ιδιαίτερα το Ταλμούδ. Η ομιλία του Γιόχαν Ρόιχλιν άφησε τόσο καλή εντύπωση στον αυτοκράτορα που σταδιακά ξεκίνησε και ο ίδιος το ενδιαφέρον για την εκμάθηση του Ταλμούδ. Με την συμπαράσταση του αυτοκράτορα ο Γιόχαν Ρόιχλιν έδειξε έντονο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη της Εβραϊκής λογοτεχνίας. Ο Μαξιμιλιανός Α΄ όπως και ο πατέρας του Φρειδερίκος Γ΄ και ο εγγονός του Φερδινάνδος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχαν τεράστια εκτίμηση σε Εβραίους δασκάλους και γιατρούς. Ο Μαξιμιλιανός Α΄ διόρισε σαν προσωπικό του γιατρό τον Πάολο Ρίτσο (1514), έναν Εβραίο που είχε μεταστραφεί στον Χριστιανισμό, οι δραστηριότητες του ξεπέρασαν ωστόσο τις ιατρικές υπηρεσίες. Ο Πάολο Ρίτσο πήρε εντολή να μεταφράσει τα βιβλία του Ταλμούδ από τα Εβραϊκά στα Λατινικά, μέχρι τον θάνατο του αυτοκράτορα ωστόσο κατόρθωσε να μεταφράσει μόλις δύο από τα 38. Με την εποπτεία του Μαξιμιλιανού Α΄ και του πατέρα του Φρειδερίκου Γ΄ ιδρύθηκε ο σύγχρονος Ιουδαϊσμός που στηρίχτηκε στον ανθρωπισμό. Ο Μαξιμιλιανός Α΄ ξεκίνησε διωγμούς εναντίον των Ρομά (1500), τους ζήτησε να φύγουν από την Γερμανία. Ο λόγος ήταν πιθανότατα ο φόβος από την Οθωμανική αυτοκρατορία, τους θεωρούσε ως κατασκόπους τους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1477 τη Μαρία των Βαλουά, κόρη και κληρονόμο τού Καρόλου, Δούκα της Βουργουνδίας, Βραβάντης, Λίμπουργκ, Λοτιέρ, Γκέλντερς, Λουξεμβούργου, Κόμη του Αρτουά, Φλάνδρας, Αινώ, Ολλανδίας, Ζηλανδίας, κλπ. και είχε τέκνα:
Το 1493 έκανε τρίτο γάμο με τη Μπιάνκα Μαρία Σφόρτσα, κόρη τού Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα, Δούκα τού Μιλάνου· δεν απέκτησαν απογόνους.
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα. Από άγνωστη: Από τη Μαργαρίτα φον Έντελσχαϊμ: Από την Άννα φον Χέλφενσταϊν: Από άγνωστη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Διεκδικητές του ουγγρικού θρόνου Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Νικολό Ατσαγιόλι
Ο Νικολό Ατσαγιόλι (ιταλικά: Niccolò Acciaiuoli, 12 Σεπτεμβρίου 1310 – 8 Νοεμβρίου 1365) ήταν Ιταλός ευγενής, μέλος της Φλωρεντιανής οικογένειας εμπόρων και τραπεζικών Ατσαγιόλι (Acciaioli). Υπήρξε αξιωματούχος στο Βασίλειο της Νάπολης, βάιλος και φεουδάρχης στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, αυθέντης και καστελάνος της Κορίνθου. Είχε μια αδελφή, την Άντρεα Ατσαγιόλι.
Ιστορία
Ο πατέρας του, λόγω της ικανότητάς του στην διαχείριση του βασιλικού ταμείου στη Νάπολη, ανταμείφθηκε από τον βασιλιά Ροβέρτο των Καπετιδών-Ανζού (Ανδεγαυών) με το αξίωμα του αρχιοικονόμου και του μυστικού συμβούλου. Κάλεσε το 1331 τον νεαρό τότε γιο του Νικολό Ατσαγιόλι να αναλάβει την διαχείριση του τραπεζικού υποκαταστήματος στην Νάπολη. Ο νεαρός γρήγορα αναδείχτηκε στο εμπόριο και τις τραπεζικές εργασίες.
Ο Νικολό, από τους πρώτους μήνες της άφιξής του στη Νάπολη, χάριν των ικανοτήτων του και των τρόπων του, κέρδισε την εύνοια και τη συμπάθεια της τιτουλάριας Λατίνας Αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β΄ των Βαλουά, που πρόσφατα είχε μείνει χήρα λόγω του θανάτου τού συζύγου της Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα (αδελφού του Ροβέρτου). Τόσο μεγάλη ήταν η εμπιστοσύνη της στο πρόσωπό του, ώστε ο Νικολό έλαβε το αξίωμα του αρχιοικονόμου και την βοήθησε στην ανατροφή των τριών ανήλικων υιών της. Υπάρχει η υποψία ότι υπήρξε και εραστής της.
Εκείνα τα χρόνια ο Νικολό μεσολάβησε και στην επίλυση της διαφοράς μεταξύ του νεαρού Ροβέρτου πρίγκιπα του Τάραντα (γιού της Αικατερίνης Β΄) και του θείου του Ιωάννη κόμη της Γραβίνας. Ο θείος δεν αναγνώριζε το κληρονομικό δικαίωμα τού πρίγκιπα στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Ο Νικολό γνώριζε και τους δύο, καθότι στο παρελθόν ο Ιωάννης της Γραβίνας είχε χρηματικές και κτηματικές συναλλαγές με την οικογένεια Ατσαγιόλι. Οι δύο αντιμαχόμενοι συμβιβάστηκαν με την μεταβίβαση από τον Ιωάννη του πριγκιπάτου της Αχαΐας στην Αικατερίνη Β΄, που εκπροσωπούσε τον ανήλικο γιό της και της λήψης από τον Ιωάννη των κτήσεων των Ανδηγαυών στην Ήπειρο, του βασιλείου της Αλβανίας και του δουκάτου του Δυρραχίου. Μαζί με τα παραπάνω ο Ιωάννης έλαβε και 5.000 ουγγιές χρυσού προκαταβολή σε μετρητά από τον εξυπηρετικότατο τραπεζίτη.
Το 1338 ο Νικολό συνόδευσε την Αικατερίνη Β΄ στην Πάτρα, όταν παρουσιάστηκαν προβλήματα στο πριγκιπάτο, που απαιτούσαν την παρουσία της. Πριν αναχωρήσει, όρισε ότι σε περίπτωση θανάτου του, τα εισοδήματα από την περιουσία του στην Ελλάδα να χρησιμοποιηθούν στην οικοδόμηση μοναστηριού Καρθουσιανών (Certosa) στη Φλωρεντία. Ευρισκόμενος στην Πάτρα, αποφασίζει να αποκτήσει προσωπική περιουσία στο εκεί πριγκιπάτο. Πείθει την Τράπεζα να τού μεταβιβάσει τα τιμάρια La Mandria και La Lichina, τα οποία πιθανώς να ήταν στα Λεχαινά, κοντά στην Ανδραβίδα. Αυτά τα τιμάρια είχαν περιέλθει στην τράπεζα ως αντάλλαγμα για τη χρηματοδότηση των κατακτητικών επιχειρήσεων του Ιωάννη κόμη της Γραβίνας, το 1324. Ο Νικολό αγοράζει γειτονική σε αυτά γη, όπως και στην Ανδραβίδα, Πρινίτσα και Καλαμάτα. Επιπλέον η Αικατερίνη Β΄ του παραχωρεί γη στην Κεφαλλονιά σαν αμοιβή για τις υπηρεσίες του. Με αυτόν τον τρόπο έγινε υποτελής στο πριγκιπάτο της Αχαΐας, φρόντισε όμως να έχει μειωμένες φεουδαρχικές εισφορές και το προνόμιο να τις διαθέτει, σε όποιον τού παρέχει καλύτερη στρατιωτική προστασία.
Η Αικατερίνη Β΄ έμεινε στην Ελλάδα δύο χρόνια. Αυτό το διάστημα ο Νικολό δεν υπολόγισε ούτε το χρήμα, ούτε τον προσωπικό του κόπο για τα συμφέροντα του πριγκιπάτου της Αχαΐας. Με δικά του έξοδα ανεγείρει αμυντικό φρούριο στην Καλαμάτα. Για τις υπηρεσίες του αμείβεται με την βαρονία της Καλαμάτας, το κάστρο της Πιάδας (το 1342) στη σημερινή Νέα Επίδαυρο και άλλες εκτάσεις.
Τα ενδιαφέροντα του Νικολό είναι πλέον άμεσα συνδεδεμένα με την Πελοπόννησο. Είναι ένας σημαντικός γαιοκτήμονας της περιοχής· το υποκατάστημα των Ατσαγιόλι στην Γλαρέντζα εκτιμάται ισάξιο με αυτό του Λονδίνου και επιπλέον η Αικατερίνη Β΄ με την αναχώρησή της, τον ορίζει, προσωρινά τουλάχιστον (1340 - 1341), γενικό επίτροπο (βάϊλο) στο πριγκιπάτο. Όλα αυτά όμως είχαν ελαττώσει κατά 40.000 ουγγιές χρυσού τα κεφάλαια της Τράπεζας. Όταν το 1341, μετά από όλη αυτή τη δράση του στην Ελλάδα, επιστρέφει στην Ιταλία, ο Βοκάκιος σε χαιρετιστήριο επιστολή τον αποκαλεί δεύτερο Οδυσσέα.
Ο Ροβέρτος πρίγκιπας του Ταράντα, αναθέτει στον Νικολό την άμυνα του πριγκιπάτου της Αχαΐας, που συχνά δεχόταν επιθέσεις Τούρκων πειρατών. Τού παραχωρεί το 1358 την πόλη της Κορίνθου, την Ακροκόρινθο και άλλα οκτώ μικρότερα κάστρα, ενώ προηγουμένως είχε προστεθεί στις κτήσεις τού Νικολού και το κάστρο του Βουλκάνου (Ιθώμη). Ο Νικολό επισκεύασε τα τείχη της Ακροκορίνθου και χρησιμοποίησε οικονομικούς πόρους από άλλες κτήσεις της Πελοποννήσου στην Κόρινθο, διότι ήταν πιο ευάλωτη στους Τούρκους και τους Καταλανούς. Επειδή ο ίδιος δεν μπορούσε να επανέλθει στην Αχαΐα, διόρισε σαν αντιπρόσωπό του τον εξάδελφό του Δονάτο. Η επιρροή του ήταν τόσο μεγάλη ώστε το 1360, διόρισε τον ανιψιό του Ιωάννη Γ΄ Ατσαγιόλι αρχιεπίσκοπο και βαρώνο Πατρών.
Αργότερα βοήθησε τον Λουδοβίκο πρίγκιπα του Τάραντα (νεότερο αδελφό του Ροβέρτου) στην ανακατάληψη του πριγκιπάτου και αυτός τον τίμησε, δίνοντάς του οκτώ φέουδα στην Κόρινθο και τον τίτλο του «Αυθέντη και Καστελάνου της Κορίνθου».
Απεβίωσε το 1365 και κληροδότησε όλη του την περιουσία που είχε στην Ιταλία και το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδος στον γιο του Άγγελο Ατσαγιόλι. Το υπόλοιπο της περιουσίας του στην Ελλάδα, το κληροδότησε στον ανιψιό και θετό γιό του Άγγελο Α΄ Ατσαγιόλι, που έγινε αρχιεπίσκοπος και βαρόνος της Πάτρας. Ακόμη είχε ανιψιό και θετό γιό τον Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι, που ήταν γενάρχης των δουκών της Αθήνας για τα επόμενα 100 χρόνια. Ο Νικολό τάφηκε στο Certosa del Galluzzo, όπως και ο πατέρας του, στο μοναστήρι που ο ίδιος είχε κτίσει στη Φλωρεντία και σήμερα είναι ένα σημαντικό μνημείο.
Συλλογή φωτογραφιών
Το μοναστήρι Certosa del Galluzzo, που κτίστηκε το 1341 από τον Νικολό Ατσαγιόλι και επεκτάθηκε από τις δωρεές των επόμενων γενεών. Είναι το μεγαλύτερο από τα έργα του, που σώζεται σήμερα για να τον θυμίζει.
1 (άλμπουμ)
1 ονομάζεται ένας δίσκος του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Beatles, που κυκλοφόρησε το 2000 και περιέχει όλα τα Νο.1 σινγκλς του συγκροτήματος στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ της χρονικής περιόδου 1962-1970. Κυκλοφόρησε την 30η επέτειο της διάλυσης των Beatles και ήταν η μόνη συλλογή τους διαθέσιμη σε ένα μόνο CD. Έχοντας πουλήσει πάνω από 31 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίωςa είναι από τα άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις την δεκαετία του 2000 και κατέχει το ρεκόρ των γρηγορότερων πωλήσεων.
Νικολό Ατσαγιόλι
Πηγές
Νικολο Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Νεαπόλεως Κατηγορία:Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
1 (άλμπουμ)
Περιεχόμενο
Όλα τα κομμάτια αποτελούν σύνθεση των Lennon/McCartney, εκτός όπου αναγράφεται διαφορετικά. Όλα τα κομάτια είναι σε στερεοφωνική μορφή, εκτός από τα 1-3 που είναι σε μονοφωνική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Beatles Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000
Γαλλικός πολιτισμός
μικρογραφία|Η ελαφρότητα, ο ρομαντισμός και η χαρά της ζωής θεωρούνται σε όλο τον κόσμο ως ουσιαστικό μέρος του γαλλικού πολιτισμού. μικρογραφία|[[Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό, πίνακας του Ευγένιου Ντελακρουά εμπνευσμένος από την Ιουλιανή επανάσταση του 1830]] Ο Γαλλικός πολιτισμός (Γαλλικά: La culture française ) χαρακτηρίζεται από την ιστορία και την ποικιλομορφία της Γαλλίας. Η επιρροή του έχει σφυρηλατήσει πολλές πολιτιστικές και πολιτικές εκφράσεις στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Οι αξίες που ενσωματώνονται στο σύνθημα της Γαλλικής Δημοκρατίας Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη και από τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, είναι κληρονομιά ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η Γαλλία έχει εξαιρετική συνεισφορά στην ανθρωπότητα στους τομείς της επιστήμης, των γραμμάτων, της τέχνης και άλλων γνώσεων.
Γενικά
Από τα τέλη του 12ου αιώνα, στη Γαλλία δημιουργήθηκαν πολλά πανεπιστήμια. Το Πανεπιστήμιο του Παρισιού είναι ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια στη Δύση, ιδρύθηκε το 1150, της Τουλούζης το 1229, του Μονπελιέ το 1289, με σύνολο γνώσεων που αντλούσε τις πηγές του από τις ανθρωπιστικές επιστήμες της ελληνο-λατινικής παράδοσης.
Ο γαλλικός πολιτισμός όπως υπάρχει σήμερα βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην επιρροή της Γαλλίας στην Ευρώπη τον 17ο και 18ο αιώνα, εποχή που η γαλλική γλώσσα διαδόθηκε και επιβλήθηκε με τη λάμψη της, σε σύγκριση με τα λατινικά, και η χρήση της ήταν σύμβολο γνώσης και πολιτισμού, τη χρησιμοποιούσαν όλοι οι μορφωμένοι Ευρωπαίοι. Συμπληρώθηκε από τη συνεισφορά των πληθυσμών με τους οποίους συνεργάστηκε ή ενσωμάτωσε.
Μουσεία με μεγάλη ποικιλία θεμάτων, όπως το Μουσείο του Λούβρου, πλούσιες βιβλιοθήκες, όπως η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, καθώς και η αρχιτεκτονική, βιοτεχνική και βιομηχανική κληρονομιά, μαρτυρούν την ανάπτυξη του γαλλικού πολιτισμού.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η Γαλλία διαδραμάτισε επίσης σημαντικό ρόλο στον κινηματογράφο, τη μόδα, τη γαστρονομία, τη λογοτεχνία, την τεχνολογία, τις κοινωνικές επιστήμες και τα μαθηματικά.
Η Γαλλία παραδοσιακά υπήρξε ένας από τους υποστηρικτές της φυλετικής και πολιτιστικής ανοχής, άξονας πολλών διεθνών ενώσεων υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτή η εκτίμηση της διαφορετικότητας αντικατοπτρίζεται στην επικράτειά της, όπου συνυπάρχουν αφρικανικές, εβραϊκές και ανατολικοευρωπαϊκές μειονότητες που αποτελούν πληθυσμό σχεδόν 4 εκατομμυρίων.
Γλώσσα
Κύρια άρθρα: Γαλλική γλώσσα
Η γαλλική γλώσσα είναι μια ρομανική γλώσσα, η οποία ομιλείται από περίπου 300 εκατομμύρια ανθρώπους, καθιστώντας την την πέμπτη πιο διαδεδομένη γλώσσα στον κόσμο. Είναι επίσης η δεύτερη γλώσσα που χρησιμοποιείται στις διεθνείς σχέσεις, στην επικοινωνία και ως γλώσσα εργασίας από διάφορους παγκόσμιους οργανισμούς, όπως ο ΟΗΕ ή η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην Ευρώπη, υπάρχουν παραλλαγές διαλέκτων όπως η Βόρεια Γαλλική, η Νότια Γαλλική, η Βελγική Γαλλική και η Ελβετική Γαλλική, καθώς και πολλές παραλλαγές σε χώρες σε άλλες ηπείρους.
Η επιδίωξη της καθαρότητας της λογοτεχνικής γλώσσας καθιερώνεται από τη Γαλλική Ακαδημία ως επίσημο πρότυπο αν και δεν είναι υποχρεωτικό και μερικές φορές ακόμη και ορισμένοι πολιτικοί το αγνοούν.
Μαζί με τα γαλλικά στη Γαλλία ομιλούνται και άλλες γλώσσες Ινδοευρωπαϊκής καταγωγής και διάφορες διάλεκτοι, σήμερα ως επί το πλείστον εξαφανισμένες ή πολύ σπάνιες, όπως η φλαμανδική διάλεκτος, η βρετονική γλώσσα, τα οξιτανικά, η κορσικανική γλώσσα και η καταλανική, καθώς και πολλές γλώσσες που προκύπτουν από τη μετανάστευση, όπως τα ισπανικά.
Λογοτεχνία
Κύριο άρθρο: Γαλλική λογοτεχνία μικρογραφία|[[Μολιέρος]] Η γαλλική λογοτεχνία περιλαμβάνει τα έργα Γάλλων συγγραφέων, καθώς και αυτά που γράφτηκαν στα γαλλικά σε άλλες χώρες. Η λογοτεχνία στη γαλλική γλώσσα έχει μια σημαντική παραγωγή κατά τη διάρκεια των αιώνων, ξεκινώντας τον 9ο αιώνα με τους Όρκους του Στρασβούργου, το πρώτο κείμενο (μη λογοτεχνικό) που γράφτηκε στην παλαιά γαλλική γλώσσα. Λογοτεχνικά είδη, όπως το επικό άσμα και η ιπποτική μυθιστορία έχουν την προέλευσή τους στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, με το Άσμα του Ρολάνδου ως ένα από τα πιο σημαντικά κείμενα. Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, ξεχωρίζουν η ποίηση, η λαϊκή λογοτεχνία και η πεζογραφία. Το μυθιστόρημα του Ραμπελαί Γαργαντούας και Πανταγκρυέλ χρονολογείται από αυτήν την περίοδο. Στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, ο κλασικισμός εμφανίζεται στη Γαλλία, ο οποίος ξεχωρίζει κυρίως στο θέατρο με θεατρικούς συγγραφείς όπως ο Μολιέρος, καθώς και δημοσιεύσεις φιλοσόφων όπως ο Ντεκάρτ και τους Μύθους του Λα Φονταίν. Το 1635, δημιουργήθηκε η Γαλλική Ακαδημία.
Ο 18ος αιώνας είναι γνωστός στη Γαλλία ως ο «αιώνας του Διαφωτισμού», όπου κυριαρχούν οι ιδέες του Διαφωτισμού, που διαδίδονται μέσω της Εγκυκλοπαίδειας του Ντιντερό και του Ντ'Αλαμπέρ. Τα γαλλικά έγιναν η λογοτεχνική και διπλωματική lingua franca στη Δυτική Ευρώπη. Η γαλλική σκέψη κυριάρχησε αυτή την εποχή με αντιπροσωπευτικούς φιλοσόφους τους Μοντεσκιέ, Βολταίρο και Ζαν-Ζακ Ρουσσώ. Τον 19ο αιώνα, στη Γαλλία εμφανίστηκε ο ρομαντισμός, του οποίου ο κύριος εκπρόσωπος ήταν ο Βικτώρ Ουγκώ. Ο ρεαλισμός θα έχει τους εκπροσώπους του στα έργα των Μπαλζάκ και Σταντάλ, καθώς και τα έργα του Ιουλίου Βερν και του Αλεξάνδρου Δουμά. Ο Εμίλ Ζολά είναι ο κυριότερος εκπρόσωπος του νατουραλισμού. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, τα λογοτεχνικά κινήματα με τη μεγαλύτερη διάχυση ήταν ο σουρεαλισμός, ο υπαρξισμός, που διαδόθηκε κυρίως από τον Σαρτρ και τον Καμύ, το Νέο μυθιστόρημα και το θέατρο του παραλόγου.
Κλασικά έργα της γαλλικής λογοτεχνίας με παγκόσμια απήχηση θεωρούνται έργα όπως Ο Φιλάργυρος, Το Κόκκινο και το Μαύρο, η Μαντάμ Μποβαρύ, Οι Άθλιοι, Χαμένες ψευδαισθήσεις, Η Παναγία των Παρισίων, Το Κοινωνικό συμβόλαιο, Συρανό ντε Μπερζεράκ, Οι Τρεις Σωματοφύλακες, Ο Κόμης Μοντεχρήστος, Ο Ξένος, Ο Μικρός Πρίγκιπας, Περιμένοντας τον Γκοντό και Η Ναυτία, μεταξύ πολλών άλλων. Γάλλοι συγγραφείς έχουν κερδίσει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας δεκαεπτά φορές.
Καλές τέχνες
μικρογραφία|Impression, soleil levant, 1872, [[Κλωντ Μονέ - Μουσείο Μαρμοτάν, Παρίσι]] Κύριο άρθρο: Τέχνη στη Γαλλία
Οι πρώτες εκδηλώσεις της ζωγραφικής προέρχονται από την προϊστορική περίοδο, μέσα σε σπηλιές όπως οι προϊστορικές τοποθεσίες και τα διακοσμημένα σπήλαια της κοιλάδας Βεζέρ, χαρακτηρισμένα ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Οι τοιχογραφίες στο σπήλαιο Λασκώ είναι άνω των 10.000 ετών.
Η ζωγραφική του 17ου αιώνα στη Γαλλία εκπροσωπείται από τους κλασικούς Νικολά Πουσέν και Κλωντ Λορραίν. Τον 18ο αιώνα, με βάση το μπαρόκ δημιουργήθηκε το στυλ ροκοκό με κυριότερους εκπροσώπους τους Αντουάν Βαττώ, Φρανσουά Μπουσέ και Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ. Στο τέλος του αιώνα εμφανίστηκε ο νεοκλασικισμός, ιδρυτής του οποίου ήταν ο Ζακ-Λουί Νταβίντ. Οι Τεοντόρ Ζερικώ και Ευγένιος Ντελακρουά είναι οι καθοριστικές μορφές προς την κατεύθυνση του ρομαντισμού. Ο ρεαλισμός αντιπροσωπεύεται από τα έργα των ζωγράφων Γκυστάβ Κουρμπέ και Ονορέ Ντωμιέ.
Η Γαλλία είναι η γενέτειρα του ιμπρεσιονισμού. Επιφανείς μορφές της γαλλικής τέχνης του 19ου και 20ού αιώνα - Κλωντ Μονέ, Εντγκάρ Ντεγκά, Πιέρ Ωγκύστ Ρενουάρ - ήταν οι πρωτεργάτες αυτής της τάσης. Το έργο των Ζωρζ Μπρακ και Πάμπλο Πικάσο, που έζησε για χρόνια στη Γαλλία, έθεσε τα θεμέλια για τον κυβισμό, ένα από τα πρωτοποριακά κινήματα (αβάν-γκαρντ). Ο Ανρί Ματίς έγινε ο μεγαλύτερος εκφραστής του φωβισμού. Ο Μαρσέλ Ντυσάν έθεσε τα θεμέλια του ντανταϊσμού και του σουρεαλισμού.
Επιστήμες
μικρογραφία|Το [[Κολλέγιο της Γαλλίας]] Η Γαλλία είναι μία από τις χώρες με τα παλαιότερα επιστημονικά ιδρύματα που εξακολουθούν να λειτουργούν μέχρι σήμερα. Αυτά είναι μερικά μόνο από τα υπάρχοντα:
μικρογραφία|[[Σαμπάνια]] μικρογραφία|Η πτήση της Μονγκολφιέρας, του [[Αερόστατο|αερόστατου των αδελφών Μονγκολφιέ, 1783]] μικρογραφία|[[Κινηματογράφος|Κινηματογράφος, Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ, 1895]] Η Γαλλία είναι επίσης μία από τις ευρωπαϊκές χώρες που ακολούθησαν πολύ σύντομα το Ηνωμένο Βασίλειο στη λεγόμενη «Βιομηχανική Επανάσταση» κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, και ως εκ τούτου έφερε πολλές αξιοσημείωτες ανακαλύψεις, εφευρέσεις και τεχνολογίες. Μερικές μόνο από τις πιο γνωστές εφευρέσεις:
Mουσική
Η Γαλλία έχει μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών. Το γαλλικό τραγούδι συμβάλλει επίσης στην εξάπλωση της γαλλικής γλώσσας και του πολιτισμού. Πολλοί καλλιτέχνες αναδείχθηκαν από το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Μερικοί από τους πιο διάσημους είναι ο Σερζ Γκενσμπούρ, Ζαν Φερά, Ζωρζ Μπρασένς, Τζόνι Χαλιντέι, Υβ Μοντάν, Εντίθ Πιάφ, Ζακ Μπρελ και πολλοί άλλοι. Σημαντική επιτυχία τον 20ό αιώνα γνώρισε το γαλλικό σανσόν.
Το γαλλικό τραγούδι εμπνέεται από τη γαλλική ποίηση και λογοτεχνία. Έτσι, συγγραφείς όπως ο Μπωντλαίρ, ο Ρεμπώ ή ο Βερλαίν υπήρξαν ανεκτίμητες πηγές έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες.
Η γιορτή της Μουσικής δημιουργήθηκε στη Γαλλία, πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1982. Είναι ένα μουσικό φεστιβάλ, το οποίο έκτοτε γιορτάζεται παγκοσμίως ως παγκόσμια ημέρα μουσικής. Πραγματοποιείται κάθε 21 Ιουνίου, την πρώτη ημέρα του καλοκαιριού.
Όσον αφορά την κλασική μουσική, διάσημοι συνθέτες της Μπαρόκ μουσικής υπήρξαν οι Ζαν Φιλίπ Ραμώ και Ζαν-Μπατίστ Λυλί και από τους πιο σύγχρονους οι Εκτόρ Μπερλιόζ, Γκαμπριέλ Φωρέ, Ζωρζ Μπιζέ, Ζακ Όφφενμπαχ, Καμίγ Σαιν-Σανς και Κλωντ Ντεμπυσσύ.
Κινηματογράφος
μικρογραφία|Ο [[Χρυσός Φοίνικας, το βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών.]] Ο γαλλικός κινηματογράφος είναι ένα σημαντικό στοιχείο του γαλλικού πολιτισμού, με παγκόσμια ακτινοβολία. Η Γαλλία είναι η γενέτειρα του κινηματογράφου, οι αδελφοί Λυμιέρ θεωρούνται οι εφευρέτες του κινηματογράφου, και έχει πολύ σημαντική συνεισφορά στην τέχνη και την ίδια τη διαδικασία δημιουργίας ταινιών, με ιδιαίτερα ισχυρή κινηματογραφική βιομηχανία. Αρκετά σημαντικά κινηματογραφικά κινήματα, όπως το Νουβέλ Βαγκ, ξεκίνησαν στη χώρα.
Διάσημοι σκηνοθέτες όπως οι Ζαν Ρενουάρ, Ζακ Τατί, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Φρανσουά Τρυφώ, Κλοντ Σαμπρόλ, Ροζέ Βαντίμ, Λυκ Μπεσσόν, Ζαν-Ζακ Ανώ κατέχουν προνομιακή θέση στην ιστορία του κινηματογράφου και θεωρούνται κλασικοί.
Ηθοποιοί με παγκόσμια λάμψη όπως οι Αλαίν Ντελόν, Ζαν Πολ Μπελμοντό, Μπριζίτ Μπαρντό, Κατρίν Ντενέβ, Ζαν Λουί Τρεντινιάν, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Ωντρέ Τοτού, Ζαν Ντιζαρντέν μεσουράνησαν από τη δεκαετία του 60 και μεταφέρουν την κομψότητα και τη γαλλική αισθητική.
Μουσεία
Δείτε επίσης: Μουσεία της Πόλης του Παρισιού και Εθνικά Μουσεία
Τα πλούτη του γαλλικού πολιτισμού φυλάσσονται προσεκτικά στα διάφορα μουσεία της χώρας. Τα γαλλικά μουσεία είναι αφιερωμένα σε μια μεγάλη ποικιλία θεμάτων.
Ανάμεσα στα πιο διάσημα μουσεία είναι το Μουσείο του Λούβρου. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία στο Παρίσι αλλά και στον κόσμο. Το μουσείο στεγάζει μεγάλο μέρος της ιστορίας της Γαλλίας, από τον Μεσαίωνα έως σήμερα. Ανάμεσα στα διάσημα έργα είναι και η Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Γαστρονομία
μικρογραφία|Οι [[Κρέπα|κρέπες παραδοσιακό έδεσμα της Βρετάνης]] Κύριο άρθρο: Γαλλική κουζίνα
Η κουζίνα της Γαλλίας θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές στον κόσμο. Χαρακτηρίζεται από ποικιλία, σαν αποτέλεσμα της γαλλικής περιφερειακής ποικιλομορφίας, τόσο πολιτιστικά όσο και σε θέμα πρώτων υλών, αλλά και από τη φινέτσα. Η επιρροή της είναι αισθητή σε όλες σχεδόν τις κουζίνες του δυτικού κόσμου, οι οποίες έχουν ενσωματώσει στη βάση τους τεχνικές γνώσεις της γαλλικής κουζίνας. Αρκετοί Γάλλοι σεφ έχουν μεγάλη διεθνή φήμη. Τώρα περιλαμβάνεται, μαζί με τη Μεξικάνικη κουζίνα, στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας, από τις 16 Νοεμβρίου 2010.
Μόδα
Το Παρίσι είναι ένα κορυφαίο κέντρο μόδας και σχεδιασμού. Μαζί με το Μιλάνο, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη είναι το κέντρο σημαντικών επιδείξεων μόδας. Πολλοί μεγάλοι οίκοι μόδας εδρεύουν στη Γαλλία (για παράδειγμα, η Chanel ).
Η μόδα άρχισε να συνδέεται με τη Γαλλία την εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ', όταν, υπό κυβερνητικό έλεγχο, άρχισε να αναπτύσσεται η βιομηχανία ειδών πολυτελείας και η γαλλική βασιλική αυλή έγινε πρωτοπόρος στην Ευρώπη.
Θρησκεία
Η Γαλλία είναι ένα κοσμικό κράτος με ελευθερία σκέψης και θρησκείας. Αυτές οι αρχές καθορίστηκαν με τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, που ψηφίστηκε το 1789 κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Ο νόμος του 1905 για το διαχωρισμό των εκκλησιών και των κρατών συνέβαλε επίσης.
Σύμφωνα με μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2007, το 51% των Γάλλων αναγνωρίζονται ως Καθολικοί, το 31% ως άθεοι, το 4% είναι οπαδοί του Ισλάμ, το 3% είναι Προτεστάντες και το 1% είναι Εβραίοι.
Σύμβολα του γαλλικού πολιτισμού
μικρογραφία|H [[Μισέλ Μοργκάν με τον γαλλικό μπερέ]] Πέραν των εθνικών συμβόλων της Γαλλικής δημοκρατίας, η Γαλλία έχει επίσης πολιτιστικά σύμβολα, διάσημα στο εξωτερικό, τα οποία και αυτά χαρακτηρίζουν τον γαλλικό πολιτισμό. Τα κυριότερα είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικός πολιτισμός
Ελληνικό δημοψήφισμα του 1968
Το Δημοψήφισμα του 1968 υπήρξε το πρώτο από τα δημοψηφίσματα που διενέργησε η Χούντα των Συνταγματαρχών. Προκηρύχθηκε στις 2 Αυγούστου 1968 (ΦΕΚ Α΄ 170) και διεξήχθη την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Το εκλογικό σώμα κλήθηκε να εγκρίνει με «Ναι» ή «Όχι» σχέδιο συντάγματος το οποίο είχε νωρίτερα δημοσιοποιηθεί. Δικαίωμα ψήφου δεν είχαν οι πολιτικοί κρατούμενοι οι οποίοι είχαν συλληφθεί και εκτοπιστεί από τον Απρίλιο του 1967. Κυρίαρχη στη διαφημιστική εκστρατεία της χούντας ήταν η λέξη «ΝΑΙ», η οποία προωθήθηκε από όλα τα μέσα της εποχής, όπως αφίσες, έντυπο υλικό, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές και εφημερίδες.
Τα αποτελέσματα:
Το «Σχέδιο Συντάγματος» που εγκρίθηκε, ίσχυσε από τις 15 Νοεμβρίου 1968 και είναι γνωστό ως Σύνταγμα του 1968. Με τη Μεταπολίτευση το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αυτού, καθώς και του 1973 αμφισβητήθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στην Ελλάδα
Άγιος Ηλίας Αιτωλοακαρνανίας
Ο Άγιος Ηλίας είναι πεδινός οικισμός του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 120 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Άγιος Ηλίας βρίσκεται δυτικά της λιμνοθάλασσας Αιτωλικού και ανατολικά του Αχελώου ποταμού. Το χωριό είναι κτισμένο σε μια σειρά λόφων κατάφυτων από ελιές συνέχεια με το χωριό Σταμνά (βόρεια) και μέσα από αυτό διέρχεται η επαρχιακή οδός Πενταλόφου - Σταμνάς. Απέχει 11 χλμ. ΒΔ. από το Αιτωλικό και 22 χλμ. ΒΔ. από το Μεσολόγγι. Στα νότια του χωριού βρίσκεται το εξωκλήσι του Αϊ Ηλία με θέα στα ανατολικά το Αιτωλικό, το Μεσολόγγι μέχρι και την Πάτρα, ενώ στα δυτικά την ευρύτερη περιοχή του Νεοχωρίου μέχρι το Ιόνιο πέλαγος. Αξιόλογα αξιοθέατα είναι η   εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, το εξωκλήσι του Ταξιάρχη και η η παραλία του χωριού στη λιμνοθάλασσα  πλημμυρισμένη από όστρακα.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα στο ΦΕΚ 19Α-07/12/1835 το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ωλενείας. Το 1912 συστάθηκε κοινότητα Αγίου Ηλία με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίου Ηλία που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιτωλικού του Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 170 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αγίου Ηλία είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,875 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Ανιέζα Σαχίνι
Η Ανιέζα Σαχίνι (αλβανικά: Anjeza Shahini, 4 Μαΐου 1987 - ) είναι Αλβανίδα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε την Αλβανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2004 με το τραγούδι "The Image of You" στο ντεμπούτο της χώρας στον Διαγωνισμό.
Eurovision 2004
Η Ανιέζα Σαχίνι Κόνολι γεννήθηκε στα Τίρανα. Το 2003, σε ηλικία 16 ετών, η Σαχίνι κέρδισε στο σόου Ethet e së premtes mbrëma, την αλβανική έκδοση του Pop Idol. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, μαζί με άλλους 29 τραγουδιστές, διαγωνίστηκε στο τριήμερο φεστιβάλ τραγουδιού του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού RTSH Festivali I Këngës 42 στο συνεδριακό κέντρο στα Τίρανα με το ποπ τραγούδι "Imazhi yt". Μετά από δυο προημιτελικούς γύρους, η Σαχίνι προκρίθηκε στον τελικό του σόου στις 20 Δεκεμβρίου, στο τέλος του οποίου οι οικοδεσπότες Άντι Κράστα και Λεντίνα Τσέλο την ανέδειξαν νικήτρια μετά τον συμψηφισμό των ψήφων της κριτικής επιτροπής και του κοινού. Αυτό σήμαινε ότι θα εκπροσωπούσε την Αλβανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2004 στην Κωνσταντινούπολη, στο ντεμπούτο της Αλβανίας στον Διαγωνισμό.
Για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, δημιουργήθηκε μια τρίλεπτη έκδοση του τραγουδιού στα αγγλικά, με τον τίτλο "The Image of You". (Το πρωτότυπο τραγούδι είχε διάρκεια 4,5 λεπτά). Η Σαχίνι συμμετείχε στον ημιτελικό στις 12 Μαΐου 2004 και κατέλαβε την τέταρτη θέση ανάμεσα σε 22 χώρες. Η κατάταξη μέσα στις πρώτες δέκα χώρες εξασφάλισε την συμμετοχή της Σαχίνι στον τελικό, όπου στις 15 Μαΐου διαγωνίστηκε μαζί με 24 άλλες χώρες και κατέκτησε την έβδομη θέση με 106 βαθμούς.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Ethet e së premtes mbrëma
Festivali i Këngës
Eurovision Song Contest 2004
Zhurma Show Awards
Netët e Klipt Shqiptar
Top Fest
Video Fest Awards
Internet Infidels
Internet Infidels (ελληνικά:Διαδικτυακοί Άπιστοι) είναι μια μη κερδοσκοπικός εκπαιδευτικός οργανισμός ο οποίος ιδρύθηκε το 1995 από τους Jeffery Jay Lowder και Brett Lemoine. Αποστολή έχει να χρησιμοποιήσει το διαδίκτυο για να προωθήσει την άποψη πως υπερφυσικά όντα δεν υπάρχουν (μεταφυσικός νατουραλισμός). Οι Internet Infidels διατηρούν μια ιστοσελίδα με εκπαιδευτικό υλικό για τον αθεϊσμό, αγνωστικισμό, ανθρωπισμό, κοσμικότητα και αλλες μη θεϊστικές κοσμοθεωρίες. Σχετικές πηγές περιλαμβάνουν απορρίψεις απαντήσεων οι οποίες εκφράζονται από θρησκευτικούς απολογητές και θεϊστές φιλόσοφους, κείμενα συζητήσεων (debates) μεταξύ πιστών και απίστων, καθώς και απαντήσεις από τους αντιπάλους του νατουραλισμού. Η ιστοσελίδα έχει χαρακτηριστεί από τον χριστιανό απολογητή Gary Habermas, σαν «μια από τις κυριότερες ιστοσελίδες του διαδικτύου για σκεπτικιστές» καθώς και από τον σκεπτικιστήTaner Edis ως «κύρια ιστοσελίδα για απίστους». Το λόγκο του είναι «μια σταγόνα λογικής σε μια πισίνα σύγχυσης».
Αποστολή
Ο Richard Carrier, πρώην επικεφαλής εκδότης, δήλωσε «η αποστολή των Internet Infidels είναι πάντα να υπερασπιστούν και προωθήσουν τον μεταφυσικό νατουραλισμό.» Ο οργανισμός αναγνωρίζει επισήμως τον ορισμό του μεταφυσικού νατουραλισμού όπως τον εξέφρασε ο φιλόσοφος  Paul Draper:«μια υπόθεση ότι ο φυσικός κόσμος είναι ενα κλειστό σύστημα το οποίο σημαίνει πως τίποτα το οποίο δεν είναι μέρος του, δεν το επηρεάζει....Αυτό συνεπάγεται ότι δεν υπάρχουν υπερφυσικές δυνάμεις ή τουλάχιστον, καμιά από αυτές δεν μπορεί να ασκήσει επιρροή στον φυσικό κόσμο»"  Οι Internet Infidels έχουν στόχο να ενημερώσουν τους αναγνώστες για παρόμοιες απόψεις οι οποίες έχουν προταθεί σε όλο τον κόσμο και να κάνουν υλικό το οποίο είναι δύσκολο να βρεθεί, εύκπλοα προσβάσιμο, ώστε να ενθαρρύνουν όλους τους πιστούς να επανεξετάσουν όλα τα επιχειρήματα και δεδομένα και να καταλήξει ο καθένας στα συμπεράσματα του.
Secular Web
Το κύριο προϊον των Internet Infidels είναι η ιστοσελίδα τους Secular Web. Η μοντέρνα βιβλιοθήκη του, περιλαμβάνει σύγχρονα άρθρα (1970–παρόν) που παραθέτουν επιχειρήματα γιατί όλες οι θρησκείες είναι λανθασμένες (ιδίως ο χριστιανισμός, Μορμονισμός, Ισλαμ, Ιουδαϊσμός, Ινδουϊσμός), επιχειρήματα κατά την ύπαρξης του θεού, κριτική των επιχειρημάτων για την ύπαρξη του θεού, καθώς και επιχειρήματα για τον μεταφυσικό νατουραλισμό. .
Το Secular Web επίσης περιλαμβάνει αποσπάσματα από ιστορικά έργα συγγραφεων όπως ο Βολταίρος, Θωμάς Τζέφερσον, Τόμας Πέιν, Μαρκ Τουέιν και Αλμπερτ Αϊνστάιν
Ο καθηγητής θρησκείας στο πανεπιστήμιο του Duke, Bruce B. Lawrence σχολίασε για την ιστοσελίδα πως είναι «δυσκολο να ξεπεραστεί» για το «προσεγμένο υλικό, εκτεταμένη δικτύωση και διεπιστημονική διάθεση»."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθεϊσμός