cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κύψελος
Άνοδος στην εξουσία και έργο
Ήταν γιος του Ηετίωνα και της Λάβδας. Όταν μεγάλωσε ο Κύψελος εκπλήρωσε το χρησμό. Μεθόδευσε την άνοδό του στην εξουσία, αφού πρώτα προσεταιρίστηκε όλους όσοι ήταν δυσαρεστημένοι με την πολιτική του βασιλικού γένους των Βακχιάδων, από όποια κοινωνική τάξη κι αν αυτοί προέρχονταν. Στη συνέχεια εξόντωσε τον αρχηγό τους Πατροκλείδη και τους εξόρισε, επιτρέποντάς τους όμως να ιδρύσουν αποικίες.
Όταν ο Κύψελος ανήλθε στην εξουσία της Κορίνθου μοίρασε τα βασιλικά κτήματα, επέβαλε βαρύτερη φορολογία στους μεγαλογαιοκτήμονες και εκδίωξε τους αντιφρονούντες. Παράλληλα, προσπάθησε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για πιο ευρεία συμμετοχή του λαού στα κοινά. Ενίσχυσε επίσης το εμπόριο και τη βιοτεχνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Κορίνθου Κατηγορία:Βασιλείς της Κορίνθου
Σοφτάς
Ο όρος " σοφτάς ", ο οποίος εμφανίζεται στην οθωμανική ιστορία γύρω στο 10ο αιώνα και συνεχίζεται μέχρι το 16ο και αναφέρεται σε μια ομάδα θρησκευόμενων μαθητών που φοιτούσαν στους μεντρεσέδες [1] στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού συστήματος της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ειδικότερα ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν μαθητή στις πρώτες έξι βαθμίδες του συστήματος αυτών των ιεροσπουδαστηρίων.
Οι μαθητές προέρχονταν κυρίως από φτωχές αγροτικές οικογένειες και προσπαθούσαν να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής τους και να σπουδάσουν σε αναγνωρισμένους θεσμούς. Κατηγορία:Οθωμανοί
Χιλιαρχία
Χιλιαρχία ονομάζονταν κατά την Ελληνική επανάσταση του 1821 η μονάδα ατάκτων στρατευμάτων που διοικούσε ο χιλίαρχος. Η δύναμη της χιλιαρχίας ήταν 1120 άνδρες.
Αντιστοιχούσε προς το τάγμα, ενώ ο χιλίαρχος αντιστοιχούσε προς τον ταγματάρχη. Δημιουργήθηκαν για πρώτη φορά με ψήφισμα στην Α' Εθνική Συνέλευση της 9ης Ιανουαρίου 1822. Περιελάμβανε δέκα εκατονταρχίες. Στο επιτελείο της χιλιαρχίας ανήκε ο χιλίαρχος που την διοικούσε, ένας υποχιλίαρχος, ένας ταξίαρχος, ένας γιατρός, ένας χειρουργός, ένας φροντιστής και ένας παπάς. Το 1828 ο αριθμός των χιλιάρχων ορίστηκε σε τρεις, ενώ η χιλιαρχία οργανώθηκε σε δύο πεντακοσιαρχίες, από πέντε εκατονταρχίες η κάθε μία. Στο επιτελείο της χιλιαρχίας προστέθηκε ένας υπασπιστής, ένας γραμματέας, ένας ταμίας, δύο σημαιοφόροι και δύο σαλπιγκτές, ένας σε κάθε πεντακοσιαρχία.
Μετά την μάχη της Πέτρας οι χιλιαρχίες καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από 13 ελαφρά τάγματα.
Τιλιέτο
Το Τιλιέτο (ιταλικά: Tiglieto) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Ιακωβίνη της Βαυαρίας
Πρώτος γάμος με τον Ιωάννη δελφίνο της Γαλλίας
Σε ηλικία 22 μηνών (5 Μαΐου 1403) και στην συνέχεια σε ηλικία 5 ετών (29 Ιουνίου 1406) η Ιακωβίνη αρραβωνιάστηκε τον Ιωάννη του Τουραίν τέταρτο γιο του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ισαβέλλας της Βαυαρίας. Τα παιδιά μεταφέρθηκαν στο κάστρο του Λε Κουενόι στο Αινώ, το αγόρι ανατράφηκε από τον μελλοντικό πεθερό του αφού ήταν πιθανός διάδοχος του στο Αινώ αφού στο γαλλικό στέμμα είχε ελάχιστες ελπίδες. Στις 22 Απριλίου 1411 ο πάπας έδωσε την απαραίτητη απαλλαγή, ο γάμος πραγματοποιήθηκε στη Χάγη στις 6 Αυγούστου 1415 όταν η Ιακωβίνη ήταν 14 ετών. Με τον γάμο αυτό ο πατέρας της κατόρθωσε να εξασφαλίσει τη διαδοχή του, αφού είχε άλλα 9 νόθα αδέλφια και η Ιακωβίνη αν και κόρη ήταν το μόνο νόμιμο παιδί του. Τα κληρονομικά της δικαιώματα θα αμφισβητηθούν αργότερα από τον θείο της Ιωάννη, επίσκοπο της Λιέγης, και από το 1419 θα αμφισβητηθούν και από τον ξάδελφό της Φίλιππο τον Καλό, δούκα της Βουργουνδίας. Τέσσερις μήνες μετά τον γάμο της στις 15 Δεκεμβρίου του 1415 ο μεγαλύτερος αδελφός του συζύγου της Λουδοβίκος του Γκυγιέν πέθανε, ο Ιωάννης της Γαλλίας (1398-1417) έγινε δελφίνος και διάδοχος του γαλλικού θρόνου. Ο πατέρας της Γουλιέλμος Β΄ ο οποίος είχε οριστεί ηγεμόνας του μελλοντικού βασιλείου της Γαλλίας απέκτησε σημαντική επιρροή στη γαλλική αυλή, αλλά η επιρροή του εξαρτιόταν σημαντικά από τον Γερμανό αυτοκράτορα Σιγισμόνδο του Λουξεμβούργου, ο οποίος είχε καταφέρει να οριστεί κηδεμόνας της Ιακωβίνης. Τον Μάρτιο του 1416 ο κόμης Γουλιέλμος έθεσε θέμα το γεγονός ότι ο Γουλιέλμος ήταν φιλοξενούμενος του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας, αλλά το αίτημα του απορρίφθηκε και επέστρεψε εξοργισμένος στο Αινώ.
Στις 4 Απριλίου 1417 πέθανε ο σύζυγός της δελφίνος Ιωάννης πιθανώς δηλητηριασμένος και η Ιακωβίνη έμεινε χήρα σε ηλικία 16 ετών, δυο μήνες αργότερα στις 31 Μαΐου πέθανε και ο πατέρας της από μόλυνση που προήλθε από το δάγκωμα σκύλου, η Ιακωβίνη μόνη της πλέον έπρεπε να διεκδικήσει τα δικαιώματα της. Στο Αινώ η διαδοχή του θρόνου από γυναίκες ήταν συνηθισμένο γεγονός, γι' αυτό αναγνωρίστηκε κόμισσα στις 13 Ιουνίου αλλά στην Ολλανδία και τη Ζηλανδία τα δικαιώματα της αμφισβητήθηκαν. Υποστηρίχτηκε από την παλιά αριστοκρατία αλλά αμφισβητήθηκε από τους οπαδούς του Ιωάννη Γ΄, νεότερου αδελφού του πατέρα της, ο οποίος είχε παραιτηθεί από την επισκοπή της Λιέγης προκειμένου να κληρονομήσει τον αδελφό του. Με την συμβουλή της μητέρας της η Ιακωβίνη έδωσε στον θείο της τον τίτλο του φρουρού και κηδεμόνα της κομητείας του Αινώ προκειμένου να περιορίσει τις φιλοδοξίες του. Ο αυτοκράτορας Σιγισμόνδος ωστόσο ο οποίος είχε αντιπαρατεθεί με τον πατέρα της από το 1516 αντιστάθηκε περισσότερο στα σχέδιά της παντρεύοντας τον θείο της Ιωάννη στον τρίτο του γάμο με την ανιψιά του Ελισάβετ του Γκορλίτζ δούκισσα του Λουξεμβούργου και χήρα του Αντωνίου της Βραβάντης που σκοτώθηκε στη Μάχη του Αζενκούρ (1415).
Δεύτερος γάμος με τον Ιωάννη της Βραβάντης
Η Ιακωβίνη ξαναπαντρεύτηκε αλλά η νέα επιλογή ήταν ατυχής. Ο Ιωάννης Δ΄ της Βραβάντης που διαδέχτηκε τον πατέρα του σαν δούκας της Βραβάντης, θετός γιος της Ελισάβετ Γκορλίτζ επελέγη σαν ο νέος της σύζυγος, οι σύγχρονοι ιστορικοί χρεώνουν την απόφαση αυτή στην μητέρα της Ιακωβίνης και τον θείο της Ιωάννη τον Άφοβο. Στις 31 Ιουλίου 1417 δυο μήνες μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Β΄ πραγματοποιήθηκε ο αρραβώνας, ο γάμος έγινε στη Χάγη στις 10 Μαρτίου 1418. Ο γάμος απαιτούσε παπική απαλλαγή η οποία δόθηκε τον Δεκέμβριο του 1417 αλλά ανακλήθηκε στο Συμβούλιο της Κωνσταντίας τον Ιανουάριο του 1418 λόγω της έχθρας που ξέσπασε από τους αντιπάλους της Κωνσταντίας συμπεριλαμβανομένου και του Σιγισμόνδου του Λουξεμβούργου. Τα οικονομικά προβλήματα του νέου δούκα και η ασθενής πολιτική του προσωπικότητα βοήθησαν τα προβλήματα αυτά να ενταθούν. Ο Ιωάννης Γ΄ με την υποστήριξη του βασιλιά Σιγισμόνδου και τον Κοντ ξεκίνησε ένοπλο αγώνα κατά της Ιακωβίνης, η οποία είχε την υποστήριξη των Χουκ, ήταν η τελευταία εμφύλια διαμάχη μεταξύ των Χουκ και των Κοντ. Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στη μάχη του Χόρινχεμ (1417), η Ιακωβίνη νίκησε αλλά πιέστηκε να εγκαταλείψει την εμπορική πόλη Ντόρντρεχτ, επιπλέον έπρεπε να εγκαταλείψει τον σύζυγό της λόγω του διατάγματος που είχε εκδώσει ο πάπας. H Ιακωβίνη υπέγραψε με τον ξάδελφο της Φίλιππο τον Καλό την Συνθήκη του Βορκάμ (1419) σύμφωνα με την οποία του παραχωρούσε τις πόλεις Ντόρντρεχτ, Χόρινχεμ και Ρότερνταμ έναντι χρηματικής αποζημίωσης. Ο Ιωάννης Γ΄ υποσχέθηκε να αναγνωρίσει την νομιμότητα του γάμου ανάμεσα στην Ιακωβίνη και στον Ιωάννη Δ΄ της Βραβάντης μόνο αν δεχτεί υψηλή οικονομική αποζημίωση για τις περιοχές που διοικούσε ο σύζυγός της τα επόμενα 5 χρόνια, με την επέμβαση του πάπα Μαρτίνου Ε΄ δόθηκε η απαραίτητη απαλλαγή τον Μάιο του 1419.
Διαζύγιο από τον δεύτερο σύζυγο της
Ο Ιωάννης Δ΄ ωστόσο υπέγραψε ενάντια στις επιθυμίες της συζύγου του με τον θείο της τη Συνθήκη του Μαρτίνσντικ, σύμφωνα με την οποία του παραχωρούσε τις κομητείες της Ολλανδίας και της Ζηλανδίας για τα επόμενα 12 χρόνια. Σε αντάλλαγμα ο Ιωάννης Γ΄ παραχωρούσε στην ανιψιά του και στον σύζυγο της χρηματική αποζημίωση όπως και την κομητεία του Αινώ, οι οπαδοί της Ιακωβίνης πλέον στην Ολλανδία, την Φρισία και τη Ζηλανδία είχαν απαλλαγεί από τον όρκο τους σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης. Η Ιακωβίνη με την υποστήριξη των οπαδών της ύστερα από την υπογραφή της ανεπιθύμητης συνθήκης άρχισε τις απαραίτητες ενέργειες για να πάρει διαζύγιο από τον σύζυγό της. Οι πολιτικές συνθήκες άλλαξαν στο μεταξύ σημαντικά, ο δούκας της Βουργουνδίας Ιωάννης ο Άφοβος δολοφονήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1419 και ο Γάλλος δελφίνος Κάρολος αδελφός του πρώτου συζύγου της θεωρήθηκε υπεύθυνος για τη δολοφονία, αποκληρώθηκε από τον θρόνο με τη Συνθήκη του Τρουά (1420). Ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας ύστερα από αυτό το γεγονός διεκδίκησε το στέμμα της Γαλλίας. Τον Φεβρουάριο του 1421 η Ιακωβίνη έκανε επίσημη δήλωση ότι λόγω της καταστρεπτικής συμπεριφοράς του δευτέρου συζύγου της Ιωάννη Δ΄ της Βραβάντης ζητούσε επίσημα διαζύγιο. Ο θείος της Ιωάννης Γ΄ κυρίευσε εν τω μεταξύ το Λέιντεν, την τελευταία πόλη που είχε μείνει πιστή στην Ιακωβίνη, και αυτό την ανάγκασε να υποταχθεί.
Τρίτος γάμος της Ιακωβίνης με τον Χάμφρεϊ του Γκλόστερ
thumb|right|250px|Ιακωβίνη της Βαυαρίας (1435) Στις 6 Μαρτίου 1421 η Ιακωβίνη κατέφυγε στην Αγγλία προκειμένου να ζητήσει προστασία από τον βασιλιά Ερρίκο Ε΄ ο οποίος της έκανε επιβλητική υποδοχή. Η Ιακωβίνη ήταν μια από τις πιο επίσημες φιλοξενούμενες του Άγγλου βασιλιά και όταν γεννήθηκε ο διάδοχος Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας έγινε νονά του. Ο βασιλιάς Ερρίκος Ε΄ πέθανε αιφνίδια και πρόωρα (1422) και η Αγγλία εκείνη την εποχή ήταν η μόνη χώρα που αναγνώρισε το διαζύγιο της Ιακωβίνης με τον Ιωάννη της Βραβάντης. Η Ιακωβίνη προχώρησε σε τρίτο γάμο με τον Χάμφρεϊ, δούκα του Γκλόστερ, αδελφό του θανόντος βασιλιά Ερρίκου Ε΄, με τον τρίτο της γάμο έγινε αντιβασίλισσα της Αγγλίας και κηδεμόνας του ανήλικου νέου βασιλιά Ερρίκου ΣΤ΄, ο γάμος έγινε μυστικά στο Έσσεξ στις 7 Μαρτίου 1423. Τα νέα για τον μυστικό τρίτο γάμο της προκάλεσαν μεγάλο σοκ σε ολόκληρη την Ευρώπη, στις 15 Οκτωβρίου 1423 ανακοινώθηκε επίσημα ότι η Ιακωβίνη παντρεύτηκε έναν από τους ισχυρότερους πρίγκιπες της Ευρώπης και περίμενε το παιδί του. Για να ενισχύσει την θέση της ζήτησε την επικύρωση του διαζυγίου της από τον πάπα Μαρτίνο Ε΄ και τον αντίπαπα Βενέδικτο ΙΓ΄, ο θείος της Ιωάννης Γ΄ στράφηκε όπως ήταν αναμενόμενο εναντίον της, αλλά εκείνη βρήκε υποστήριξη από τον Φίλιππο τον Καλό. Το φθινόπωρο του 1424 ο Χάμφρεϊ και η Ιακωβίνη στρατοπέδευσαν στο Καλαί, απο κει μπήκαν στη Μονς στις 5 Δεκεμβρίου όπου ανακηρύχτηκαν κόμητες του Αινώ, ο Χάμφρεϊ στην υπογραφή του αναφέρει: "Χάμφρεϊ με την χάρη του θεού αδελφός του βασιλιά της Αγγλίας, δούκας του Γκλόστερ, κόμης του Αινώ, της Ολλανδίας, της Ζηλανδίας και μεγάλος καγκελάριος της Αγγλίας". Η θέση του άλλαξε στις 6 Ιανουαρίου 1425 όταν δηλητηριάστηκε και πέθανε ο θείος της Ιωάννης Γ΄.
Ο δεύτερος σύζυγος Ιωάννης Δ΄ της Βραβάντης διεκδίκησε την Ολλανδία, την Ζηλανδία και το Αινώ, έκανε τον Φίλιππο της Βουργουνδίας αντιβασιλιά στην Ολλανδία και την Ζηλανδία. Η Ιακωβίνη δραπέτευσε στην Γάνδη με ανδρικά ρούχα, από εκεί κατέφυγε στην Σοουνχόβεν και στη συνέχεια στη Χάουντα όπου ενώθηκε με τους οπαδούς της απο τον ομάδα των Χουκ. Ο πρώην σύζυγός της Ιωάννης της Βραβάντης ήταν τώρα εκείνος που αμφισβητούσε τα κληρονομικά της δικαιώματα ενώ ο τρίτος σύζυγός της Χάμφρεϊ είχε περιορισμένες δυνατότητες. Η διάλυση της συμμαχίας με τη Βουργουνδία είχε καταστρεπτικά αποτελέσματα για τους Άγγλους επειδή τους είχαν βοηθήσει σημαντικά κατά την διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου. Ο πάπας Μαρτίνος Ε΄ κήρυξε άκυρο τον τρίτο γάμο της Ιακωβίνης με τον Χάμφρεϊ δηλώνοντας ότι είναι παντρεμένη με τον Ιωάννη Δ΄ της Βραβάντης αρνούμενος να νομιμοποιήσει το διαζύγιο, ο Ιωάννης ωστόσο πέθανε πρόωρα.
Παραίτηση και τέταρτος γάμος
Στις 3 Ιουλίου 1428 η Ιακωβίνη ζήτησε και έκλεισε ειρήνη με τον δούκα της Βουργουνδίας: η Ιακωβίνη κράτησε τον τίτλο της κόμισσας της Ολλανδίας, της Ζηλανδίας και του Αινώ, αλλά η διοίκηση παρέμεινε στα χέρια του Φιλίππου, ο οποίος θα ήταν και ο διάδοχός της σε περίπτωση που αυτή απείωνε χωρίς απογόνους. Δεν επιτρεπόταν στην ίδια να παντρευτεί ξανά χωρίς την σύμφωνη γνώμη της μητέρας της, του Φιλίππου και των τριών κομήτων, ενώ ο γάμος της με τον Χάμφρεϊ ακυρώθηκε. Οι οικονομικές δυνατότητες της ήταν ωστόσο άθλιες, που με δυσκολία κρατούσε τη διαχείριση του νοικοκυριού της. Επιπλέον ο δούκας της Βουργουνδίας, μετά την ειρήνη του 1428, κατόρθωσε να κερδίσει την πίστη όλων των παλιών της συμμάχων. Το Πάσχα του 1433 η Ιακωβίνη παραχώρησε στον Φίλιππο οριστικά όλους τους τίτλους και τα δικαιώματα της και σαν αντάλλαγμα της δόθηκαν κτήματα στη Ζηλανδία για να διαμείνει το υπόλοιπο της ζωής της. Μετά την αποκήρυξη των τίτλων της η Ιακωβίνη επέστρεψε στη Ζηλανδία. Εκεί έκανε στενή φιλία με έναν ισχυρό ευγενή, τον Φρανκ φαν Μπόρσελε. Μαζί του παντρεύτηκε την άνοιξη του 1434 και ο Φρανκ πήρε τον τίτλο του κόμη του Όοστερβαντ. Ο γάμος αυτός, σε αντίθεση με τους τρεις προηγούμενους, δεν είχε αγάπη. Δεν κράτησε πολύ, και το 1436 η Ιακωβίνη αρρώστησε και σε λίγους μήνες απεβίωσε από φυματίωση, στις 8 Οκτωβρίου 1436. Ο Φίλιππος Γ΄ δούκας της Βουργουνδίας έγινε ο κληρονόμος όλων των εδαφών και των τίτλων της· ο Φρανκ επέζησε άλλα 30 χρόνια.
Υπάρχουν θρύλοι, ότι η Ιακωβίνη είχε παντρευτεί τον Φρανκ από το 1432, δύο χρόνια πριν ανακοινωθεί επίσημα και ότι αυτός ήταν ο λόγος που παραχώρησε όλους τους τίτλους της στον Φίλιππο της Βουργουνδίας σύμφωνα με τους όρους της ειρήνης που είχε υπογράψει από το 1428. Δεν υπάρχουν όμως αποδείξεις γι' αυτό το θέμα· τελικά επικράτησε η άποψη ότι παντρεύτηκε τον Φρανκ στα τέλη του 1433, μισό χρόνο μετά την αποποίηση των τίτλων της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1415 τον Ιωάννη των Βαλουά δούκα του Τουραίν. Αυτός απεβίωσε το 1417, 19 ετών. Μετά η Ιακωβίνη έκανε 2ο γάμο το 1418 με τον Ιωάννη Δ΄ των Βαλουά, δούκα της Βραβάντης, που απεβίωσε το 1427, 24 ετών. Το 1423 έκανε 3ο γάμο με τον Χάμφρεϋ των Λάκναστερ δούκα του Γκλώστερ. Ο γάμος ακυρώθηκε το 1428. Έπειτα η Ιακωβίνη έκανε 4ο γάμο το 1434 με τον Φρανκ φαν Μπόρσελε. Η Ιακωβίνη απεβίωσε δύο έτη μετά. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμισσες του Αινώ Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Δούκισσες του Μπερί
Νευρογλωσσικός προγραμματισμός
Ο νευρογλωσσικός προγραμματισμός (NLP) είναι μια ψευδοεπιστημονική προσέγγιση στην επικοινωνία, την προσωπική ανάπτυξη και την ψυχοθεραπεία, που δημιουργήθηκε από τους Ρίτσαρντ Μπάντλερ και Τζον Γκρίντερ στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ τη δεκαετία του 1970. Οι δημιουργοί του νευρογλωσσικού προγραμματισμού ισχυρίζονται ότι υπάρχει μία σύνδεση ανάμεσα στις νευρολογικές διαδικασίες (νευρο-), τη γλώσσα (γλωσσικός) και μοτίβα συμπεριφορά που διδάσκονται μέσω της εμπειρίας (προγραμματισμός) και ότι αυτά μπορούν να αλλάξουν για να επιτευχθούν συγκεκριμένοι στόχοι στη ζωή. Οι Μπάντλερ και Γκρίντερ επίσης ισχυρίζονται ότι η μεθοδολογία του νευρογλωσσικού προγραμματισμού μπορεί να μετατρέψει σε πρότυπα τις δεξιότητες εξαιρετικά ικανών ανθρώπων, επιτρέποντας στον οποιοδήποτε να αποκτήσει τις δεξιότητες αυτές. Ισχυρίζονται επίσης ότι συχνά σε μία μόνο συνεδρία ο νευρογλωσσικός προγραμματισμός μπορεί να θεραπεύσει προβλήματα όπως οι φοβίες, η κατάθλιψη, τα τικ, οι ψυχοσωματικές ασθένειες, η μυωπία η αλλεργία, το κρυολόγημα, και Μαθησιακές δυσκολίες. Ο νευρογλωσσικός προγραμματισμός έχει υιοθετηθεί από κάποιους υπνοθεραπευτές και επίσης από εταιρείες που πραγματοποιούν σε επιχειρήσεις και κυβερνητικές υπηρεσίες σεμινάρια που διαφημίζονται ως κατάρτιση διευθυντικών στελεχών.
Δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς που προβάλλουν οι υποστηρικτές του νευρογλωσσικού προγραμματισμού, ο οποίος έχει απαξιωθεί ως ψευδοεπιστήμη. Επιστημονικές επισκοπήσεις δηλώνουν ότι ο νευρογλωσσικός προγραμματισμός βασίζεται σε ξεπερασμένες μεταφορές για τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου που δεν είναι συμβατές με την ισχύουσα νευρολογική θεωρία και περιέχουν πλήθος πραγματολογικών σφαλμάτων. Επισκοπήσεις έχουν επίσης βρει ότι εξ ολοκλήρου η έρευνα που υποστηρίζει το νευρογλωσσικό προγραμματισμό περιέχει σημαντικά μεθοδολογικά σφάλματα και ότι υπήρχαν τρεις φορές περισσότερες μελέτες πολύ υψηλότερης ποιότητας που δεν αναπαρήγαγαν τους "εξαιρετικούς ισχυρισμούς" που διατυπώνονταν από τους Bandler, Grinder, και άλλους εφαρμοστές του νευρογλωσσικού προγραμματισμού.
Ιστορικό
Ο NLP δημιουργήθηκε από τον John Grinder (με ιστορικό στη γλωσσολογία) και τον Richard Bandler (με ιστορικό στα μαθηματικά και τη θεραπεία Gestalt) έχοντας σαν στόχο να κτίσουν ξεκάθαρα μοντέλα της ανθρώπινης τελειότητας.
Οι Εραστές της Σάρκας
Η ταινία Οι Εραστές της Σάρκας (Πρωτότυπος τίτλος Thérèse Raquin), είναι δράμα παραγωγής 1953 σε σκηνοθεσία Μαρσέλ Καρνέ και αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Εμίλ Ζολά Τερέζ Ρακέν. Το σενάριο έγραψε ο ίδιος ο Καρνέ σε συνεργασία με τον Τσαρλς Σπάακ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Σιμόν Σινιορέ και ο Ραφ Βαλόνε, που υποδύονται ένα παράνομο ζευγάρι χτυπημένο από τη μοίρα.
Νευρογλωσσικός προγραμματισμός
Ιστορικό
Στο πρώτο τους έργο “Η Δομή της μαγείας”  Vol. Ι & ΙΙ (1975, 1976) προσδιορίζονται τα μοντέλα των θεραπευτών Fritz Perls (τον εμπνευστή της θεραπείας gestalt) και της  Virginia Satir (διεθνώς αναγνωρισμένης οικογενειακής θεραπεύτριας) όσο αφορά τις  λέξεις και τις συμπεριφορές. Το επόμενο τους έργο ήταν η μοντελοποίηση του των τεχνικών ύπνωσης του Milton H. Erickson, M.D. Vol. I & II (1975, 1976), στο οποίο εξέτασαν το μοντέλο της γλώσσας και συμπεριφοράς του Milton H. Erickson, ιδρυτή του Αμερικάνικου συνδέσμου Κλινικής Ύπνωσης και ενός  αναγνωρισμένου ψυχιάτρου.
Ως αποτέλεσμα αυτής της προηγούμενης εργασίας, ο Grinder και ο Bandler επισημοποιήθηκε τεχνικές μοντελοποίησης τους και τις δικές τους ατομικές συνεισφορές με το όνομα "νευρογλωσσικός προγραμματισμός" για να συμβολίζουν τη σχέση μεταξύ του εγκεφάλου, τη γλώσσας και του σώματος.
Οι Εραστές της Σάρκας
Η ταινία παρουσιάστηκε στο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, όπου ο Μαρσέλ Καρνέ τιμήθηκε με τον Αργυρό Λέοντα για τη σκηνοθεσία του.
Νευρογλωσσικός προγραμματισμός
Χρήσεις
Στην πάροδο του χρόνο, αναπτύχθηκαν εργαλεία για την επικοινωνία και την αλλαγή σε ένα ευρύ φάσμα επαγγελματικών τομέων, συμπεριλαμβανομένων της εκπαίδευσης, παροχής συμβουλών, ψυχοθεραπείας, υγείας, δημιουργικότητας, πωλήσεων, και ηγεσίας.
Βιβλία
''Bandler, Richard & John Grinder (1975a). The Structure of Magic I: A Book About Language and Therapy. Palo Alto, CA: Science & Behavior Books. ISBN 0-8214-0044-7 .''
Οι Εραστές της Σάρκας
Πλοκή
Η ορφανή Τερέζ Ρακέν (Σιμόν Σινιορέ) αναγκάζεται σε νεαρή ηλικία να παντρευτεί τον υποχόνδριο ξαδερφό της Καμίλ Ρακέν (Ζακ Ντιμπί) και να υπόκειται την κακία της δεσποτικής του μητέρας, κυρίας Ρακέν (Συλβί) που δεν χάνει ευκαιρία να την ταπεινώνει. Κάποια στιγμή συναντά έναν φορτηγατζή τον Λοράν (Ραφ Βαλόνε) που της προτείνει να το σκάσει μαζί του. Αρχικά αρνείται, αλλά η ανάγκη που έχει να ζήσει έναν μεγάλο έρωτα είναι δυνατότερη από τη λογική. Ερωτεύεται τον Λοράν και οι δυο τους γίνονται εραστές. Όταν ο Καμίλ μαθαίνει ότι η σύζυγός του σκοπεύει να το σκάσει με τον Λοράν, την παρακαλεί να του δώσει προθεσμία τριών ημερών για να την ξανακατακτήσει. Η Τερέζ αρνείται κι εκείνος επιμένει να πάνε για τριήμερο στο Παρίσι και σε περίπτωση που δεν την κάνει να αλλάξει γνώμη θα την αφήσει ελεύθερη. Ο σκοπός του Καμίλ είναι να βασανίσει την Τερέζ. Ο Λοράν πληροφορείται από την Τερέζ τα σχέδια του Καμίλ και ακολουθεί το ζευγάρι που ταξιδεύει με το τρένο για το Παρίσι. Στο τρένο ο Καμίλ έρχεται σε σύγκρουση με τον Λοράν και ο Λοράν τον σκοτώνει. Οι δυο εραστές προσπαθούν να αποφύγουν τη δικαιοσύνη, αλλά οι τύψεις τους βασανίζουν. Εμπόδιο στα σχέδια τους είναι η μητέρα του Καμίλ που γνωρίζει την αλήθεια για το θάνατο του γιου της, αλλά δεν μπορεί να την αποκαλύψει καθώς τη χτυπά εγκεφαλικό και μένει παράλυτη κι ένας αυτόπτης μάρτυρας που εκβιάζει το ζευγάρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Νευρογλωσσικός προγραμματισμός
Βιβλία
''Grinder, John; Richard Bandler (1976). Patterns of the Hypnotic Techniques of Milton H. Erickson, M.D. Volume I. Cupertino, CA :Meta Publications.''
''John Grinder; Richard Bandler; Judith Delozier (1977). Patterns of the Hypnotic Techniques of Milton H. Erickson, M.D. Volume II. Cupertino, CA :Meta Publications.''
Γραφική παρτιτούρα
Η Γραφική παρτιτούρα (ή γραφική σημειογραφία) είναι μία μέθοδος μουσικής σημειογραφίας που χρησιμοποιεί οπτικά σύμβολα, σχήματα, χρώματα, λέξεις, συλλαβές και σημάδια, για να περιγράψει κοφτούς ή συνεχόμενους ήχους, εντάσεις, τονικά ύψη, πυκνότητα, υφές και χροιές. Διαφέρει από τη συμβατική σημειογραφία με νότες σε πεντάγραμμο, αλλά οι δύο μέθοδοι μπορούν να συνδυαστούν. Η γραφική σημειογραφία εξελίχθηκε κατά τη δεκαετία του 1950 από συνθέτες όπως ο Πεντερέτσκι, ο Στοκχάουζεν, ο Ξενάκης ο Λίγκετι και πολλοί άλλοι. Οι συνθέτες προτιμούν τις γραφικές παρτιτούρες όταν πειραματίζονται με τη μουσική, και ο τυπικός μουσικός συμβολισμός αποδεικνύεται αναποτελεσματικός. Έχει χρησιμοποιηθεί στην αλεατορική και την απροσδιόριστη μουσική, από τους πρωτοπόρους της τεχνικής, όπως ο Ερλ Μπράουν και ο Τζων Κέιτζ, που στόχευαν να ενεργοποιήσουν τη δημιουργικότητα των ερμηνευτών και να τους απελευθερώσουν από τους περιορισμούς της συμβατικής σημειογραφίας.
Ιστορία
Άλλοι αξιοσημείωτοι πρωτοπόροι της γραφικής σημειογραφίας είναι οι συνθέτες: Μαουρίτσιο Κάγκελ, Γκιέργκι Λίγκετι (Artikulation ), Κρίστοφ Πεντερέτσκι, Καρλχάιντς Στοκχάουζεν, και οι Ιάννης Ξενάκης, Μόρτον Φέλντμαν και Κρίστιαν Βολφ.
Το 2008, η Τερέζα Σάουερ επιμελήθηκε μια επιτομή με γραφικές παρτιτούρες από συνθέτες πάνω από 50 χωρών, αποδεικνύοντας πόσο διαδεδομένη είναι η πρακτική αυτή.
Ως σύστημα σημειογραφίας
κέντρο|μικρογραφία|500x500εσ| Από το Waterwalk του [[Τζων Κέιτζ ]]
κέντρο
κέντρο|μικρογραφία| Belle, bonne, sage (Όμορφο, καλό, σοφό) του Μποντ Κορντιέρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική σημειογραφία
Τερεβινθέλαιο
170px|μικρογραφία|Φυσικό τερεβινθέλαιο του πεύκου. δεξιά|μικρογραφία|140px|Χημική δομή του [[Α-Πινένιο|α-πινενίου: το κύριο χημικό συστατικό στο τερεβινθέλαιο των πεύκων. ]] Το τερεβινθέλαιο (αγγλ. turpentine, terebinthine, oil of turpentine, wood turpentine), ή αλλιώς έλαιο τερεβινθίνης, νέφτι του ξύλου, τερεβινθίνη, είναι φυσικό προϊόν που σε ρευστή μορφή λαμβάνεται κατά τη συλλογή ρητίνης (ρετσινιού), βλ. ρητίνευση, από ζωντανά δέντρα κυρίως πεύκα, και στην Ελλάδα ιδίως από χαλέπιο, τραχεία και μαύρη πεύκη.
Ετυμολογία
Η λέξη τερεβινθέλαιο προέρχεται από την ελληνική λέξη τερεβινθίνη (αγγλ. terebinthine) που εξάγεται από το ουσιαστικό τερέβινθος, το όνομα από το ομώνυμο είδος δέντρου.
Γενικά στοιχεία
Από τα αρχαία χρόνια το φυσικό (γνήσιο) τερεβινθέλαιο θεωρείται σημαντική φυσική ουσία για τον άνθρωπο για ποικίλες θεραπευτικές ή μη χρήσεις.
Το φυσικό τερεβινθέλαιο δεν θα πρέπει να συγχέεται με το νέφτι -ή τον νέφτη- που είναι πετρελαϊκό προϊόν και έχει διαφορετική χημική σύνθεση. Το τερεβινθέλαιο, ή νέφτι του ξύλου, χρησιμοποιείται κυρίως ως διαλύτης και επίσης αποτελεί πρώτη ύλη για διάφορες οργανικές συνθέσεις.
Η τερεβινθίνη ή τερεβινθέλαιο είναι άθροισμα χημικών ενώσεων, ουσιαστικά συνίσταται από τερπένια, κυρίως τα μονοτερπένια α-πινένιο και β-πινένιο, συμπεριλαμβανομένων επίσης σε μικρότερες ποσότητες καρενίου, καμφενίου, διπεντενίου, λεμονένιου, μυρσένιου, τερπινολενίου κ.ά.
Το ορυκτό νέφτι ή άλλα αποστάγματα πετρελαίου χρησιμοποιούνται εκτεταμένα σήμερα για την αντικατάσταση του φυσικού τερεβινθέλαιου – αν και οι χημικές ενώσεις που το αποτελούν είναι πάρα πολύ διαφορετικές.
Το τερεβινθέλαιο είναι το "υγρό" μέρος του ρετσινιού των πεύκων, ενώ το "στερεό" μέρος του ρετσινιού είναι το κολοφώνιο (αγγλ. rosin, colophony).
Εκχύλισμα δέντρων
μικρογραφία| Συλλογή ελαιορητίνης με τη μέθοδο Herty στη βόρεια Φλόριντα, περίπου το 1936 μικρογραφία| Συλλογή τερεβινθίνης στη Γεωργία (ΗΠΑ), περίπου το 1906 μικρογραφία| Αποστακτήριο τερεβινθίνης στη Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ Μία από τις αρχαιότερες, φυσικές πηγές τερεβινθίνης ήταν ο τερέβινθος (Pistacia terebinthus), ένα μεσογειακό δέντρο που σχετίζεται άμεσα με το φιστίκι.
Σημαντικά πεύκα για τη συλλογή της τερεβινθίνης περιλαμβάνουν τα εξής είδη: την παραθαλάσσια πεύκη (Pinus pinaster), την τραχεία πεύκη και τη χαλέπιο πεύκη (Pinus halepensis), το πεύκο του Masson (Pinus massoniana), το πεύκο της Σουμάτρας (Pinus merkusii) και τα πεύκα των νότιων Πολιτειών των ΗΠΑ, τα λεγόμενα Southern Pines (Pinus palustris, Pinus taeda, Pinus elliottii, Pinus ponderosa).
Το βάλσαμο του Καναδά, που ονομάζεται επίσης τερεβινθίνη του Καναδά ή βάλσαμο ελάτης, είναι ένα φυσικό τερεβινθέλαιο που προέρχεται από την ελαιορητίνη της ελάτη της βαλσαμικής (Abies balsamea).
Μετατροπή ελαιορητίνης σε τερεβινθέλαιο
Η ακατέργαστη ελαιορητίνη που συλλέγεται από τα δέντρα μπορεί να εξατμιστεί με απόσταξη με ατμό σε χάλκινο αποστακτήριο.
Το κολοφώνιο παραμένει στον πάτο και καθιζάνει μετά την απόσταξη της τερεβινθίνης. Το τερεβινθέλαιο μπορεί εναλλακτικά να συμπυκνωθεί από καταστροφική απόσταξη που διενεργείται σε κορμούς πεύκων.
Η ελαιορητίνη μπορεί επίσης να εξαχθεί από τεμαχισμένα κούτσουρα πεύκου, ρίζες ή κλαδέματα χρησιμοποιώντας το ελαφρύ του κλάσματος βαριάς νάφθας (δηλ. βρασμός στους 90 με 115 βαθμούς Κελσίου) από διυλιστήριο αργού πετρελαίου. Η εκχύλιση με αντίθετο ρεύμα πολλαπλών σταδίων χρησιμοποιείται συνήθως ώστε η φρέσκια νάφθα να έρχεται πρώτα σε επαφή με το ξύλο που έχει εκπλυθεί σε προηγούμενα στάδια και η νάφθα με τερεβινθίνη από τα προηγούμενα στάδια να έρχεται σε επαφή με φρέσκο ξύλο πριν από την απόσταξη υπό κενό για την ανάκτηση της νάφθας από το τερεβινθέλαιο. Το εκπλυμένο ξύλο ατμίζεται σθεναρά (βλ. πίεση υπό ατμό) για την πρόσθετη ανάκτηση της νάφθας πριν από την καύση για ανάκτηση ενέργειας.
Κατά την παραγωγή χημικού ξυλοπολτού από πεύκα ή άλλα κωνοφόρα, θειϊκή τερεβινθίνη μπορεί να συμπυκνωθεί από το αέριο που παράγεται στους χωνευτές πολτού κατά τη χημική διεργασία Kraft (αλκαλική πολτοποίηση). Η μέση απόδοση της ακατέργαστης θειϊκής τερεβινθίνης είναι 5-10 kg/t πολτού.
Διαλύτης
Ως διαλύτης, το νέφτι χρησιμοποιείται για την αραίωση χρωμάτων με βάση το λάδι, για την παραγωγή βερνικιών και ως πρώτη ύλη για τη χημική βιομηχανία. Η χρήση του ως διαλύτης στις βιομηχανικές χώρες έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από τα πολύ φθηνότερα υποκατάστατα τερεβινθίνης που λαμβάνονται από το πετρέλαιο. Ένα διάλυμα από τερεβινθίνη και κερί μέλισσας ή κερί καρναούμπα έχει χρησιμοποιηθεί από καιρό ως κερί επίπλων.
Πρώτη ύλη για οργανικές ενώσεις
Το νέφτι χρησιμοποιείται επίσης ως πηγή πρώτων υλών στη σύνθεση αρωματικών χημικών ενώσεων. Η καμφορά, η λιναλοόλη, η άλφα-τερπινεόλη και η γερανιόλη που χρησιμοποιούνται στο εμπόριο παράγονται συνήθως από άλφα-πινένιο και βήτα-πινένιο, τα οποία είναι δύο από τα κύρια χημικά συστατικά της τερεβινθίνης. Αυτά τα πεύκα διαχωρίζονται και καθαρίζονται με απόσταξη. Το μείγμα διτερπενίων και τριτερπενίων που μένει ως υπόλειμμα μετά την απόσταξη τερεβινθίνης πωλείται ως κολοφώνιο.
Φαρμακευτικό ελιξίριο
Τοπικά, το τερεβινθέλαιο έχει χρησιμοποιηθεί για εκδορές και πληγές, ως θεραπεία για τις ψείρες, και όταν αναμιγνύεται με ζωικό λίπος έχει χρησιμοποιηθεί ως τρίψιμο στο στήθος, ή ως εισπνεύσιμος ατμός, για παθήσεις της μύτης και του λαιμού. Τα προϊόντα του γνωστού προϊόντος Vicks (λ.χ. Vicks chest rubs) περιέχουν λίγο τερεβινθέλαιο -από πεύκο- στις συνθέσεις τους, αν και αυτό δεν είναι το κύριο ενεργό συστατικό τους.
Το τερεβινθέλαιο, που σήμερα πλέον θεωρείται ως πολύ επικίνδυνο για κατανάλωση, ήταν κάποτε ένα κοινό φάρμακο μεταξύ των ναυτικών κατά την Εποχή των Ανακαλύψεων. Ήταν ένα από τα πολλά προϊόντα που μεταφέρθηκαν στο στόλο του σπουδαίου εξερευνητή Φερδινάνδου Μαγγελάνου κατά τον πρώτο περίπλου της Γης.
Λαμβάνεται εσωτερικά και επίσης χρησιμοποιήθηκε ως θεραπεία για τα εντερικά παράσιτα. Αυτό πλέον θεωρείται ιδιαιτέρως επικίνδυνο, λόγω της επιβεβαιωμένης τοξικότητας της εν λόγω ουσίας.
Τα κλύσματα τερεβινθίνης, ένα πολύ δραστικό καθαρτικό, είχαν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για την επίμονη και δριμεία δυσκοιλιότητα. Βέβαια, κλύσματα από τερεβινθίνη -εν είδει πολιτικής τιμωρίας- δόθηκαν χορηγήθηκαν βίαια και σε πολιτικούς αντιφρονούντες στην Αργεντινή μετά την ανεξαρτησία.
Επικινδυνότητα
Ως οργανικός διαλύτης, οι ατμοί του τερεβινθελαίου μπορούν να ερεθίσουν το δέρμα και τα μάτια. Επίσης, η εν λόγω ουσία μπορεί βλάψει τους πνεύμονες και το αναπνευστικό σύστημα, καθώς και το κεντρικό νευρικό σύστημα όταν εισπνέεται για μεγάλο χρονικό διάστημα και να προκαλέσει βλάβη στο νεφρικό σύστημα κατά την κατάποση, πέραν των άλλων προβλημάτων που προκαλεί.
Η κατάποση μπορεί να προκαλέσει αίσθημα καύσου, κοιλιακό άλγος, ναυτία, έμετο, σύγχυση, σπασμούς, διάρροια, ταχυκαρδία, απώλεια των αισθήσεων, αναπνευστική ανεπάρκεια, ακόμη και θάνατο.
Η διεθνής Υπηρεσία Υγιεινής και Ασφάλειας στην Εργασία (OSHA) έχει ορίσει ως νόμιμο όριο (δηλ. επιτρεπόμενο όριο έκθεσης) για την έκθεση του ανθρώπου σε τερεβινθίνη -στον χώρο εργασίας- τα 100 ppm (560 mg/m3) για ωράριο εργασίας 8 ωρών.
Το ίδιο όριο ασφαλείας καθιερώθηκε και από το Εθνικό Ινστιτούτο για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία (NIOSH) ως το συνιστώμενο όριο έκθεσης. Στα επίπεδα των 800 ppm (4480 mg/m3) και άνω, η τερεβινθίνη είναι επικίνδυνη για τη ζωή και την υγεία μας.
Τορρίλια
Η Τορρίλια (ιταλικά: Torriglia) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Τριμπόνια
Η Τριμπόνια (ιταλικά: Tribogna) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Ούσο
Το Ούσο (ιταλικά: Uscio) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Σκαφιδάκι Πρεβέζης)
thumb|300px|right| Ο άγιος Γεώργιος «της Ιχθυόσκαλας». Τοιχογραφία του ναού. Ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου στο Σκαφιδάκι Πρεβέζης είναι ένας ιδιόκτητος μικρός ναός της οικογένειας των Κονεμένων, ο οποίος κτίστηκε περί το 1730 από τον Γεώργιο Κονεμένο. Επισκευάστηκε ριζικά στις αρχές του 19ου αιώνα και σώζεται μέχρι σήμερα.
Ιστορία του ναού
thumb|400px|right| Λεπτομέρεια χάρτη του 1820 του J.G. Barbié du Bocage, με αναφορά στον οικισμό του Αγίου Γεωργίου (St. Georges) στο Σκαφιδάκι της Πρέβεζας, όπου σημειώνεται και o ναός (Eglise). thumb|300px|right| Εξωτερική όψη της κόγχης του ιερού του ναού του αγίου Γεωργίου στο Σκαφιδάκι Πρεβέζης, στη βάση της οποίας υπάρχει επιγραφή με τη χρονολογία 1819. thumb|300px|right| Η χρονολογία 1819, χαραγμένη στη βάση της κόγχης του ιερού του ναού. Η περιοχή Σκαφιδάκι της Πρέβεζας, ανατολικά του οικισμού Άγιος Θωμάς, παραχωρήθηκε με διάταγμα του Βενετού Γενικού Προβλεπτή της Θάλασσας Francesco Correr της 24ης Αυγούστου 1727, στον καπετάν Γεώργιο Κονεμένο για τις υπηρεσίες που αυτός παρείχε στη Βενετική Δημοκρατία κατά τον 7ο και τελευταίο Βενετοτουρκικό πόλεμο (1714-1718). Αποτέλεσμα του πολέμου αυτού ήταν η Πρέβεζα και η Βόνιτσα να περιέλθουν στη Γαληνοτάτη, υπό την κυριαρχία της οποίας παρέμειναν για ογδόντα περίπου χρόνια, μέχρι την πτώση της Βενετίας στα χέρια των Γάλλων του Ναπολέοντα το 1797. Στη διάρκεια της βενετοκρατίας της Πρέβεζας κτίσθηκαν πάνω από 14 ναοί στην πόλη και άλλοι 6 στα περίχωρα.
Ο Γεώργιος Κονεμένος, μετά την παραχώρηση σε αυτόν των γαιών (1727), εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Σκαφιδάκι, όπου φαίνεται να δημιουργήθηκε μικρός οικισμός στον οποίο κατοικούσαν τόσο οι Κονεμένοι όσο και οι εργαζόμενοι στα κτήματά τους. Για την εξυπηρέτηση των θρησκευτικών τους αναγκών ο καπετάν Γεώργιος ανέγειρε, περί το 1730, μικρό ναό στο όνομα του αγίου Γεωργίου. Τόσο ο ναός του αγίου Γεωργίου όσο και ο μικρός οικισμός εμφανίζονται σε χάρτη του Jean Guillaume Barbié du Bocage, του 1820. Τόσο στον χάρτη όσο και στα περιηγητικά κείμενα του Γάλλου προξένου στην Ήπειρο Φρανσουά Πουκεβίλ, ο οικισμός ονομάζεται St. Georges.
Παρά την αναφορά του επισκόπου Άρτης και Πρεβέζης Σεραφείμ Ξενόπουλου ότι ο ναός οικοδομήθηκε νεωστί το 1872, υποστηρίζεται, πλέον, βάσιμα ότι μετά την ανέγερσή του (περί το 1730) ο ναός επισκευάσθηκε ριζικά στις αρχές του 19ου αιώνα, όπως μαρτυρά η χρονολογία 1819 που είναι σκαλισμένη σε λίθο της εξωτερικής πλευράς της βάσης της κόγχης του.
Το τμήμα του κτήματος Σκαφιδάκι στο οποίο είναι κατασκευασμένος ο ναός του αγίου Γεωργίου είχε περιέλθει διαδοχικά στον Γεώργιο Κονεμένο μπέη, τρισέγγονο του Καπετάν Γεωργίου Κονεμένου και πετυχημένο ανώτατο διοικητικό υπάλληλο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο οποίος διετέλεσε και ηγεμόνας της Σάμου κατά το διάστημα 1851-1854. Το τμήμα του κτήματός του στο Σκαφιδάκι περιήλθε στην εγγονή του Άντα Σδριν-Γκαργκάλο, η οποία αργότερα πούλησε το κτήμα της. Ο ναός φαίνεται να έχει αφεθεί σε δημόσια χρήση. Κάθε χρόνο, στην εορτή του αγίου Γεωργίου, γίνεται θεία λειτουργία και ένα μικρό πανηγύρι.
Η οικογένεια του κτήτορα, καπετάν Γεωργίου Κονεμένου
Γενάρχης της οικογένειας Κονεμένων που εγκαταστάθηκαν στην Πρέβεζα στις αρχές του 18ου αιώνα ήταν ο καπετάν Γεώργιος Κονεμένος (περ. 1675 – περ. 1736). Με το ένοπλο σώμα του συμμετείχε στον τελευταίο Βενετοτουρκικό Πόλεμο (1714-1718), πολεμώντας στο πλευρό των Βενετών και φέροντας τον βαθμό του δεκανέα (caporale).
Το 1727 παραχωρήθηκε στον καπετάν Γεώργιο Κονεμένο μεγάλη έκταση γαιών στα σύνορα της Περιοχής (Terrotorio) της βενετοκρατούμενης Πρέβεζας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, στην περιοχή Σκαφιδάκι, στη χερσόνησο του Αγίου Θωμά. Η έκταση ήταν περίπου 2.200 στρέμματα, συμπεριλαμβανομένων και δύο ορεινών όγκων, η έκταση των οποίων υπολογίζεται σε περίπου 1.000 στρέμματα.
Η οικογένεια Γεωργίου Κονεμένου φαίνεται να εγκαταστάθηκε στην Πρέβεζα το 1725, δύο χρόνια πριν την παραχώρηση του Σκαφιδακιού σε αυτούς και οκτώ χρόνια μετά τη de facto δεύτερη κατάληψη της Πρέβεζας από τους Βενετούς.
Το 1735, ο Γεώργιος Κονεμένος εμφανίζεται ως μέλος της νεοϊδρυθείσας αδελφότητας του ναού του αγίου Χαραλάμπους της Πρέβεζας. Είχε τουλάχιστον δύο γιους. Τον Χρήστο και τον Αποστόλη.
Γιος του Αποστόλη ήταν ο καπετάν Γεώργιος (Λώλος) Κονεμένος, ο οποίος με τη σύζυγό του Μαύρα Σούνδια απέκτησαν τέσσερα παιδιά: την Αναστασία (αργότερα σύζυγο Αναστασίου Γερογιάννη), την Αιμιλία (αργότερα σύζυγο Νικολάου Γιακουμή), τον Ανδρέα (1777-1855) και τον Σπυρίδωνα (Σπυράκη-Λώλο, ο οποίος απεβίωσε το 1883).
Ο Ανδρέας Κονεμένος είχε δύο γιους: τον Γεώργιο Κονεμένο (1814-1894), αργότερα μπέη και τον Περικλή. Ο Σπυρίδων Κονεμένος απέκτησε με τη σύζυγό του Κιάρα Σικελιανού δύο παιδιά: τον Νικόλαο Κονεμένο (1832-1907) και την Κατίνα (αργότερα σύζυγο Τάσου Γενοβέλη).
Πέραν των τριών Κονεμένων που έφεραν το όνομα Γεώργιος, ο τέταρτος και τελευταίος της οικογένειας που έφερε το όνομα αυτό ήταν ο Γεώργιος (Μπούμπης) Σδριν, ο οποίος έπεσε μαχόμενος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν εγγονός του Γεωργίου Κονεμένου μπέη, από την κόρη του Μαρία Κονεμένου και τον σύζυγό της, κόμη Ηλία Σδριν.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Πρέβεζα Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Νικοπόλεως και Πρεβέζης Πρεβεζα
Βαλμπρεβέννα
Η Βαλμπρεβέννα (ιταλικά: Valbrevenna) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Μεταμόρφωση Σωτήρος Δράμας
Η Μεταμόρφωση Σωτήρος είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας σε υψόμετρο 110 μέτρα. Απέχει περίπου 3 χλμ. δυτικά από το κέντρο της Δράμας και αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του οικιστικού ιστού της πόλης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ξηροποτάμου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, μαζί με τον Ξηροπόταμο αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ξηροποτάμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 181 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Μαρία Βεατρίκη της Αυστρίας-Έστε
Η Μαρία Βεατρίκη (γερμ. Maria Beatrix, 13 Φεβρουαρίου 1824 - 18 Μαρτίου 1906) από τον Οίκο της Αυστρίας-Έστε ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα της Μόντενα και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Μοντιθόν.
Βιογραφία
Η Μαρία Βεατρίκη Άννα Φραγκίσκη ήταν η δεύτερη κόρη του Φραγκίσκου Δ΄ της Μόντενα και της Μαρίας Βεατρίκης, κόρης του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1847 τον Ιωάννη Κάρολο, Κόμη του Μοντιθόν, και είχε τέκνα:
Ερζεγοβίνη
Η Ερζεγοβίνη είναι η νότια περιοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Ενώ δεν υπάρχουν επίσημα σύνορα με την περιοχή της Βοσνίας, είναι γενικά αποδεκτό ότι τα άτυπα σύνορα της περιοχής είναι νοτιοδυτικά η Κροατία, το Μαυροβούνιο προς τα ανατολικά, το όρος Μάγκλιτς στα βορειοανατολικά, και το όρος Ιβάν προς τα βόρεια. Η έκταση της περιοχής είναι 11.419 τ.χλμ., ή περίπου το 22% της συνολικής έκτασης της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Το όνομα Ερζεγοβίνη (Herzegovina) σημαίνει «Η γη του Δούκα», αναφερόμενη στο μεσαιωνικό δουκάτο του Στεπάν Βούκσιτς Κόσατσα, ο οποίος πήρε τον τίτλο Herceg (Δούκας) του Αγίου Σάββα. Η ονομασία Herceg προέρχεται από το γερμανικό τίτλο Herzog.
Σημαίες
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Μιλτιάδης Μάλαινος
Ο Μιλτιάδης Μάλαινος (1887 - 1959) ήταν δικηγόρος, βουλευτής, δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Επιδόθηκε στη δημοσιογραφία. Εργάσθηκε στις εφημερίδες "Εφημερίδα", "Ακρόπολη", "Αθηναϊκή", "Βραδυνή", "Καθημερινή", "Πρωτεύουσα", "Ελληνικός Ταχυδρόμος", "Νέα Χρονικά".
Στις εκλογές του Ιανουαρίου 1936 εκλέχθηκε Βουλευτής.
Τον Ιούλιο του ιδίου έτους διέβλεψε τις δικτατορικές διαθέσεις του Ιωάννη Μεταξά, ήλθε σε ανοικτή ρήξη μαζί του και αποσκίρτησε. Του προτάθηκε αργότερα το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Συνεπής στις αρχές του, αρνήθηκε την προσφορά.
Τζοάλι
Το Τζοάλι (ιταλικά: Zoagli) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Ιωάννης του Παλατινάτου-Ζίμμερν, αρχιεπίσκοπος
Ο Ιωάννης, γερμ. Johannes (π. 1429 - 13 Δεκεμβρίου 1475) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν επίσκοπος του Μύνστερ (1458-66) και μετά αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου (1466-75).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Στεφάνου παλατινού κόμη του Ζίμερν-Τσβάιμπρυκεν και της Άννας των Χόενγκερολντσεκ, κόρης και κληρονόμου του Φρειδερίκου Γ΄ κόμη του Βέλντεντς.
Ο Φρειδερίκος Γ΄ αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου απεβίωσε το 1464 και ο Σύλλογος του καθεδρικού ομόψυχα εξέλεξε τον Ιωάννη ως διάδοχο. Το επόμενο έτος ο πάπας Παύλος Β΄ επικύρωσε την εκλογή, οπότε έγινε και επίσημα αρχιεπίσκοπος. Ωστόσο λόγω χρεών του στο Μύνστερ μπόρεσε να μεταβεί στο Μαγδεβούργο το 1466. Επειδή οι πολίτες του Χάλλε αντιτέθηκαν, η τελετή δεν έγινε στο Χάλλε, την επίσημη πρωτεύουσα της επισκοπής, αλλά στο Μαγδεβούργο. Συμβιβάστηκε με το Χάλλε, πληρώνοντας 3.000 φλορίνια του Ρήνου.
Επέκτεινε τη δικαιοδοσία του, αποκτώντας επτά νέες περιοχές. Διατηρούσε ειρηνικές σχέσεις με τα γειτονικά κράτη. Το 1471 συμμετείχε στη δημόσια ειρήνη της Νυρεμβέργης και πολέμησε ενάντια στους βαρόνους-ληστές. Μεσολάβησε μεταξύ των Χανσεατικών πόλεων και του Βρανδεμβούργου. Για να συμβάλλει στην ανάπτυξη των πόλεων της επικράτειάς του, τους έδωσε περισσότερη ελευθερία.
Το 1467 ο Ιωάννης και οι πολίτες του Καλβόρντε πολιόρκησαν στο κάστρο της πόλης δύο βαρόνους-ληστές των εμπόρων στις οδούς.
Απεβίωσε το 1475 στην κατοικία του στο κάστρο Γκιεμπίχενσταϊν. Τάφηκε στον καθεδρικό του Μαγδεβούργου, δίπλα στον προκάτοχό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Μαρία ντας Νέβις της Πορτογαλίας
Η Μαρία δας Νέβες, ισπαν. Maria (5 Αυγούστου 1852 - 15 Φεβρουαρίου 1941) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σαν Χάιμε.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της Αδελαΐδας, κόρης του Κωνσταντίνου διαδόχου πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1871 τον Αλφόνσο-Κάρλο των Βουρβόνων-Ισπανίας δούκα του Σαν Χάιμε. Δεν απέκτησαν (επιζήσαντες) απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Ελισάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου
Η Ελισάβετ Καρλόττα, (γερμ. Elisabeth Charlotte, 27 Μαΐου 1652 - 8 Δεκεμβρίου 1722) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου και με τον γάμο της το 1671 έγινε δούκισσα της Ορλεάνης, δεύτερη σύζυγος του Φιλίππου Α' δούκα της Ορλεάνης (μικρότερος αδελφός του Λουδοβίκου ΙΔ' της Γαλλίας) και μητέρα του Φιλίππου Β' της Ορλεάνης (1674-1723), ηγεμόνα της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της Αντιβασιλείας την εποχή που ήταν ανήλικος ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ΄ (1715 – 1723). Η αλληλογραφία της έχει πολιτιστική και ιστορική αξία και αποτελεί μια αξιόπιστη μαρτυρία για τη βασιλική αυλή στο ανάκτορο των Βερσαλλιών όπου ζούσε.
Αν και μόνο δύο από τα παιδιά της επέζησαν, όχι μόνο έγινε πρόγονος του Οίκου της Ορλεάνης, ο οποίος ανήλθε στον γαλλικό θρόνο με τον Λουδοβίκο Φίλιππο, τον λεγόμενο «Βασιλιά Πολίτη» από το 1830 έως το 1848, αλλά και ήταν πρόγονος ευρωπαϊκών βασιλικών οίκων, έτσι ονομάστηκε επίσης «γιαγιά της Ευρώπης». Μέσω της κόρης της, ήταν η γιαγιά του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, συζύγου της Μαρίας Θηρεσίας, και γιαγιά του Ιωσήφ Β' και του Λεοπόλδου Β' (και οι δύο Αυτοκράτορες) και της Μαρίας Αντουανέτας, της τελευταίας βασίλισσας της Γαλλίας πριν από τη Γαλλική Επανάσταση.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Α΄ Λουδοβίκου, εκλέκτορα του Παλατινάτου, και της Καρλόττας, κόρης του Γουλιέλμου Ε΄, λανδγράβου της Έσσης-Κάσσελ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1671 τον Φίλιππο Α΄, δούκα της Ορλεάνης, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες του Μονπανσιέ Κατηγορία:Δούκισσες του Νεμούρ Κατηγορία:Δούκισσες της Ορλεάνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Παλατινάτου Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Πλάκα Αρκαδίας
Με την ονομασία Πλάκα Αρκαδίας αναφέρονται:
καθώς και η τοποθεσία - λιμανάκι Πλάκα στο Λεωνίδιο Αρκαδίας.
Μπεντέρ
Μαζί με το προάστιο της Προτεαγκαϊλόφκα, το Μπεντέρ αποτελεί ξεχωριστό δήμο για την αυτόνομη εδαφική ενότητα της Υπερδνειστερίας, μια διοικητική μονάδα που ιδρύθηκε το 2005 από τη μολδαβική κυβέρνηση. Το Μπεντέρ βρίσκεται εντός των ορίων της ουδέτερης ζώνης που θεσπίστηκε στο τέλος του πολέμου της Υπερδνειστερίας, το 1992. Ενώ η Κοινή Επιτροπή Ελέγχου έχει υπέρτερες εξουσίες στην πόλη, η υπερδνειστεριακή κυβέρνηση είναι η πολιτική αρχή που κυβερνά την πόλη αυτή τη στιγμή.
Λίμνη Τσάλα
Η λίμνη σχηματίστηκε πριν από περίπου 250.000 έτη, βρίσκεται ανατολικά από το Όρος Κιλιμαντζάρο, 8 χλμ. βορείως της πόλεως Ταβέτα στην Κένυα και 55 χλμ. ανατολικά της Περιοχής Ρόμπο (Rombo District).
Μπεντέρ
Το φρούριο της Τιγκίνας ήταν ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά οχυρά του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας.
Λίμνη Τσάλα
Η λίμνη περιβάλλεται από ένα απότομο χείλος κρατήρα με μέγιστο ύψος 170 μ. Η ετήσια βροχόπτωση στη λίμνη είναι στα 565 χιλ. και η μέση ετήσια εξάτμισή της πλησιάζει τα 1735 χιλ.
Οι διαστάσεις του κρατήρα έχουν μήκος 3km, πλάτος 2,4km και η επιφάνειά του είναι περίπου 4,2km².
Μπεντέρ
Ετυμολογία
Το Μπεντέρ αναφέρεται για πρώτη φορά σε ανατολικό σλαβονικό έγγραφο το 1408 με την ονομασία Тягянакача ("Τιαγκιανακάτσα"). Η πόλη ανήκε στο Πριγκιπάτο της Μολδαβίας για μεγάλο χρονικό διάστημα και ονομάστηκε Τιγκίνα. Όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν την πόλη το 1538, μετονομάστηκε σε Μπεντέρ. Το 1812 το Μπεντέρ προσαρτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία και μετονομάστηκε σε Μπεντέρι (Бендеры). Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βεσσαραβία προσαρτήθηκε στη Ρουμανία και η ονομασία επανήλθε στην παλαιά, που ήταν η Τιγκίνα. Η πόλη μετονομάστηκε και πάλι το 1940 με τη σοβιετική προσάρτηση της Βεσσαραβίας. Στη Μολδαβική ΣΣΔ οι επίσημες γλώσσες ήταν δύο, τα μολδαβικά (ρουμανικά) και τα ρωσικά. Στα ρωσικά η πόλη ονομαζόταν Μπεντέρι και στα μολδαβικά Μπεντέρ, ενώ στη Σοβιετική Ένωση το όνομα Τιγκίνα καταργήθηκε επειδή συνδεόταν με τον ρουμανικό εθνικισμό.
Οι Υπερδνειστερικές αρχές επέμειναν στο σοβιετικό όνομα όνομα μετά την ανεξαρτησία το 1991 και προσπάθησαν να εισάγουν το Μπεντέρ ως διεθνές όνομα της πόλης. Στη Δημοκρατία της Μολδαβίας, το όνομα Μπεντέρ χρησιμοποιείται σε επίσημα έγγραφα που αναφέρονται στην πόλη. Η παλαιά ονομασία, Τιγκίνα, επικρατεί στους συντηρητικούς και εθνικιστικούς κύκλους στη Μολδαβία και τη Ρουμανία. Στην ίδια την πόλη, το όνομα Τιγκίνα χρησιμοποιείται σπάνια, ακόμη και στους Μολδαβούς, κάτι που σημαίνει ότι το όνομα Μπεντέρ έχει επικρατήσει.
Λίμνη Τσάλα
Περίπου το 80 τοις εκατό των εισροών της λίμνης προέρχονται από υπόγεια ύδατα, τα οποία προέρχονται κυρίως από βροχοπτώσεις στην ορεινή δασική ζώνη του όρους Κιλιμαντζάρο σε υψόμετρο μεταξύ 1800 έως 2800 μ. Τα υπόγεια ύδατα, χρειάζονται περίπου 3 μήνες για να φτάσουν στη λίμνη. Από το 1964 έως το 1977, τα υπόγεια ύδατα έρεαν στη λίμνη με εκτιμώμενο ετήσιο όγκο 8390000 μ³.
Ιστορικό των κροκοδείλων
Η λίμνη έχει κροκόδειλους, οι κροκόδειλοι εισήχθησαν κατά τη δεκαετία του 1930, από τον Βρετανό εξερευνητή E.S. Grogan, που απέκτησε φήμη, επειδή το 1898, περπάτησε από το Κέιπ Τάουν έως το Κάιρο.
Μπεντέρ
Γεωγραφία
Το κλίμα του Μπεντέρ είναι ηπειρωτικό, με δροσερούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Στα βορειοδυτικά της πόλης βρίσκεται το δάσος Χίρμποβατς, μια από τις μεγαλύτερες δασικές περιοχές στη Μολδαβία.
Λίμνη Τσάλα
Ιστορικό των κροκοδείλων
Το 2002, μία 18-χρονη Βρετανίδα σκοτώθηκε από ένα σχετικά μικρό κροκόδειλο του Νείλου, καθώς κολυμπούσε στη λίμνη κατά τη νύκτα. Λίγες μέρες αργότερα, η Αστυνομία της Κένυα είπε πως στη λίμνη είχαν εμφανιστεί κροκόδειλοι, ενώ η Υπηρεσία Άγριας Ζωής της Κένυα είπε, πως έχουν βρεθεί «κροκόδειλοι στη Λίμνη Τσάλα και πλέον δεν θεωρείται καθόλου ασφαλής η κολύμβηση».