cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρία Ντίαθ Α΄ δε Άρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Εκτελέσεις στη Μήλο
Γεωγραφικά χαρακτηριστικά
Η Μήλος είναι το πέμπτο μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων. Βρίσκεται στη μέση της απόστασης μεταξύ του Πειραιά και της Κρήτης. Λόγω του μεγάλου φυσικού λιμανιού της, η Μήλος έχει ιστορική σημασία για την θαλάσσια ναυσιπλοΐα. Κατά τη διάρκεια της τριπλής κατοχής της Ελλάδας, η Μήλος ανήκε στην γερμανική ζώνη κατοχής. Οι Γερμανοί εγκατέστησαν ένα μόνιμο φυλάκιο και έχτισαν αρκετά αντιαεροπορικά καταφύγια. δεξιά|μικρογραφία|Βρετανικά αεροσκάφη πάνω από τη Μάλτα
Βασικά στοιχεία για το βυθισμένο σκάφος
Το SS Artemis Pitta (Άρτεμις Πίττα) ήταν ένα εμπορικό ατμόπλοιο βάρους 1.433 τόνων ολικής χωρητικότητας, το οποίο ναυπηγήθηκε το 1906 στα ναυπηγία του Στετίνου στη γερμανική Πομερανία. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος το πλοίο ανήκε στην επιχείρηση Γ. Ν. Αφοί Πίττα. Κατά την διάρκεια της Μάχης της Ελλάδας, στις 6 Απριλίου 1941 η γερμανική Λουφτβάφε (= πολεμική αεροπορία της Γερμανίας) βύθισε το πλοίο. Αφού έγιναν επιδιόρθωση των ζημιών και βελτιώσεις, το πλοίο παραδόθηκε στο Γερμανικό ναυτικό, το οποίο το επανδρώθηκε από Έλληνες.
Η αεροπορική επιδρομή και η βύθιση του πλοίου
Στις 21 Φεβρουαρίου του 1943, το SS Artemis Pitta βρισκόταν στο λιμάνι του Αδάμαντα. Ο προορισμός του πλοίου ήταν η Κρήτη, όπου θα μετέφερε καύσιμα, πυρομαχικά και άλλες στρατιωτικές προμήθειες. Το σκάφος εντοπίστηκε από τρία αεροσκάφη της Βρετανικής Πολεμικής Αεροπορίας, τα οποία το βομβάρδισαν. 15 μέλη του πληρώματος σκοτώθηκαν. Λόγω του βοριά που έπνεε, συντρίμμια και εμπορεύματα του πλοίου παρασύρθηκαν και ξεβράστηκαν στην παραλία Αχιβαδολίμνη, κοντά στον Αδάμαντα.
Οι εκτελέσεις
Καθώς παρατηρήθηκε ότι ξεβράζονταν αρκετά αντικείμενα από το ναυάγιο (με σημαντικότερο από αυτά να είναι τα βαρέλια), πολλοί ντόπιοι πήγαν στην παραλία προσπαθώντας να βρουν κάτι που θα τους χρησίμευε. Ήταν σύνηθες φαινόμενο να ξεβράζονται αντικείμενα από πλοία που βυθίζονταν στο Αιγαίο, με τους ντόπιους να τα συλλέγουν χωρίς κάποια αντίδραση από τους Γερμανούς. Ωστόσο, τα βαρέλια περιείχαν πετρέλαιο που ήταν πολύ σημαντικά για τους Γερμανούς. Έτσι δεν ανέχτηκαν την συλλογή τους από τους ντόπιους. Μια γερμανική περίπολος συνέλαβε όλους τους ντόπιους που βρίσκονταν στο σημείο, ενώ οι ανακρίσεις που έγιναν ταυτοποίησαν αρκετούς εμπλεκόμενους ντόπιους. Συνελήφθησαν 25 άτομα, εκ των οποίων 14 επελέγησαν και κατηγορήθηκαν ότι λεηλατούσαν ιδιοκτησίες του γερμανικού στρατού. Στις 23 Φεβρουαρίου, αυτοί οι 14 μεταφέρθηκαν στην παραλία της Αλυκής και εκτελέστηκαν από εκτελεστικό απόσπασμα. Την διαταγή για την εκτέλεση των κρατουμένων υπέγραψε ο Χανς Καβελμάχερ (ο ναυτικός διοικητής της Μήλου), ο οποίος το 1941 διέταξε μαζική εκτέλεση Εβραίων, Τσιγγάνων και άλλων κρατουμένων στην λετονική πόλη Λιέπαγια.
Επακόλουθα
Κάθε χρόνο πραγματοποιείται επιμνημόσυνη δέηση για τα θύματα των εκτελέσεων. Το 1992 τοποθετήθηκε μια αναμνηστική πλάκα με τα ονόματα των εκτελεσθέντων.
Doctor Who
Το Doctor Who είναι βρετανική σειρά επιστημονικής φαντασίας του BBC. Αφηγείται τις περιπέτειες ενός ανθρωποειδούς εξωγήινου Άρχοντα του Χρόνου (Timelord), γνωστού ως "ο Δόκτωρ" (The Doctor) που εξερευνά το σύμπαν με μια μηχανή του χρόνου που λέγεται TARDIS (Time and Relative Dimension in Space, ελλ. Χρόνος και Σχετική Διάσταση στο Χώρο) που ταξιδεύει στο χωροχρόνο, η οποία από έξω φαίνεται σαν μπλε αστυνομικός θάλαμος του Λονδίνου, από την περίοδο του '50 και '60. Μαζί με μια σειρά από συντρόφους, αντιμετωπίζει εχθρούς, σώζει πολιτισμούς και ανθρώπους.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνεται στο βιβλίο ρεκόρ Γκίνες ως η μακροβιότερη τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας και ως η "πιο επιτυχημένη" σειρά επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών σε ό,τι αφορά την τηλεθέαση της εκπομπής, τις πωλήσεις DVD, βιβλίων και πολυμέσων από το iTunes. Το πρόγραμμα, ειδικά η αρχική κλασσική σειρά, έχει αναγνωριστεί τόσο για τις ευφάνταστες ιστορίες του, παρά το χαμηλό προϋπολογισμό ακόμη και στα ειδικά εφέ, όσο και για τη χρήση της ηλεκτρονικής μουσικής.
Η σειρά αποτελεί σημαντικό κομμάτι της βρετανικής ποπ κουλτούρας. Επίσης όπου έχει προβληθεί έχει γίνει ένα από τα αγαπημένα τηλεοπτικά προγράμματα. Η σειρά έχει επηρεάσει γενιές της βρετανικής τηλεόρασης και επαγγελματίες, πολλοί από τους οποίους μεγάλωσαν βλέποντάς την. Έχει επιβραβευτεί από τους κριτικούς και το κοινό ως ένα από τα καλύτερα βρετανικά τηλεοπτικά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένου του βραβείου BAFTA για την καλύτερη δραματική σειρά το 2006, και πέντε συνεχόμενες νίκες στα Εθνικά (Βρετανικά) Τηλεοπτικά Βραβεία (NTA) 2005 - 2010, στην κατηγορία "Δράμα", κατά την εποχή του Ράσελ T. Ντέιβις ως Διευθυντή Παραγωγής. Το 2011 ο Ματ Σμιθ έγινε ο πρώτος ηθοποιός που προτάθηκε για ένα BAFTA για τον ρόλο του Doctor, αλλά έχασε από τον Ντάνιελ Ρίγκμπι.
Διάρκεια
Το πρόγραμμα αρχικά διήρκεσε από το 1963 μέχρι το 1989. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να αναβιώσει με μια τηλεταινία - πιλότο το 1996, η σειρά ξεκινά εκ νέου τελικά το 2005, με μια εσωτερική παραγωγή από το BBC Wales στο Κάρντιφ. Ο πρώτος κύκλος παρήχθη από το BBC. Στους κύκλους 2 και 3 συνεισέφερε με κάποιο χρηματικό ποσό η Canadian Broadcasting Corporation (CBC), η οποία τελικά έγινε συμπαραγωγός. Το Doctor Who γέννησε πολλά spin-offs όπως το Torchwood το 2006, το The Sarah Jane Adventures το 2007, ένα πιλοτικό επεισόδιο του K-9 and Company το 1981 και το Class το 2016.
Τον Δόκτoρα έχουν παίξει μέχρι τώρα δώδεκα ηθοποιοί. Η μετάβαση από τον ένα στον άλλο ηθοποιό αναφέρεται στην αφήγηση ως Αναγέννηση, στην οποία ο πρωταγωνιστής αποκτά ένα νέο σώμα και, σε κάποιο βαθμό, μια νέα προσωπικότητα. Σε κάποιες περιπτώσεις οι διάφορες ενσαρκώσεις έχουν συναντηθεί. Από το 2018 ο Doctor ενσαρκώνεται για πρώτη φορά από γυναίκα ηθοποιό, την Τζόντι Γουίτακερ. Πριν από αυτήν, τον ρόλο ερμήνευσε ο Πίτερ Καπάλντι, ο οποίος είναι γνωστός από προηγούμενες εμφανίσεις του και στον τέταρτο κύκλο του Doctor Who και στον τρίτο κύκλο του Torchwood.
Η σειρά γιόρτασε τα πενήντα της χρόνια στις 23 Νοεμβρίου του 2013, με εορταστικό επεισόδιο διάρκειας 75 λεπτών, στο οποίο συμμετειχε ξανά, μετά την αποχώρησή του από τη σειρά το 2010, ο Ντέιβιντ Τένναντ μαζί με την Μπίλι Πάιπερ που συνόδευε ως Ρόουζ Τάιλερ τον Δόκτoρα στους δύο πρώτους κύκλους της ανανεωμένης σειράς (2005 και 2006). Στο ρόλο της ενσάρκωσης του "Δόκτoρα του Πολέμου" συμμετείχε και ο Τζον Χερτ. Από το εορταστικό επεισόδιο δεν έλειπαν επίσης ο ενδέκατος Δόκτωρ (Ματ Σμιθ), η Κλάρα Όσγουαλντ (Τζένα Κόουλμαν), ο δωδέκατος Δόκτωρ (Πίτερ Καπάλντι) και ο Επιστάτης (μία μελλοντική ενσάρκωση του Δόκτoρα την οποία έπαιξε ο Τομ Μπέικερ).
Τα γυρίσματα για τον δέκατο κύκλο ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2016, ενώ λίγους μήνες πριν είχε ανακοινωθεί ότι η νέα σύντροφος του Δόκτoρα θα ήταν η σχετικά άγνωστη στο τηλεοπτικό κοινό ηθοποιός Περλ Μάκι, η οποία στη σειρά έχει το όνομα Μπιλ Ποτς. Η σεζόν ξεκίνησε στις 15 του μήνα Απριλίου του 2017, μετά από ένα χριστουγεννιάτικο επεισόδιο, το 2016, και ήταν η τελευταία σεζόν του Στίβεν Μόφατ ως σεναριογράφος και παραγωγός, και του Πίτερ Καπάλντι ως Δόκτωρ.
Πλοκή
Η σειρά Doctor Who έκανε πρεμιέρα στο BBC στις 17:16:20 GMT στις 23 Νοεμβρίου 1963, μετά από συζητήσεις και σχέδια, που ήταν σε εξέλιξη για ένα έτος. Δημιουργοί της σειράς είναι ο Σίδνεϊ Νιούμαν (επικεφαλής δραματοποίησης), ο Ντόναλντ Γουίλσον (επικεφαλής σεναρίου) και ο Γ. Ε. Γουέμπερ. Συνέβαλαν επίσης στην ανάπτυξη της σειράς ο συγγραφέας Άντονι Κόμπερν, ο Ντέιβιντ Γουιτάκερ (διορθωτής) και η Βέριτι Λάμπερτ (παραγωγός). Τη μουσική τίτλων συνέθεσε ο Ρον Γκρένερ και ενορχήστρωσε η Ντέλια Ντέρμπισαιρ από το BBC Radiophonic Workshop. Η σειρά απευθυνόταν σε όλη την οικογένεια. Δημιουργήθηκαν 26 σεζόν που προβλήθηκαν στο BBC One. To 1989 λόγω της χαμηλής τηλεθέασης και της μικρής αποδοχής από το ευρύ κοινό η συνέχεια της σειράς ακυρώθηκε, αφήνοντας όμως να εννοηθεί ότι η σειρά θα συνεχιστεί κάποια στιγμή στο μέλλον.
Ενώ η εσωτερική παραγωγή είχε σταματήσει, το BBC ήλπιζε να βρει μια ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής για την επανέναρξη της σειράς. Ο Φίλιπ Σίγκαλ, ένας Βρετανός μετανάστης, ο οποίος εργαζόταν για την Columbia Pictures στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχε προσεγγίσει το BBC για ένα τέτοιο εγχείρημα ήδη από τον Ιούλιο του 1989, ενώ η 26η σεζόν της σειράς ήταν ακόμα στα σκαριά. Οι διαπραγματεύσεις του Σίγκαλ οδήγησαν τελικά σε μια τηλεταινία μέσω του τηλεοπτικού δικτύου FOX το 1996 μια συμπαραγωγή του FOX, της Universal Pictures, του BBC και το BBC Worldwide. Αν και η ταινία ήταν επιτυχής στο Ηνωμένο Βασίλειο (με 9.1 εκατομμύριο θεατές), στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω χαμηλής τηλεθέασης δεν συνεχίστηκε κατόπιν σε σειρά.
Αν και γράφτηκαν μυθιστορήματα και νέες ιστορίες για το ραδιόφωνο με τους Δόκτορες από τον 5ο (Πήτερ Ντέιβισον) μέχρι και τον 8ο (Πολ Μεγκάν), το Doctor Who παρέμεινε ουσιαστικά ανενεργό μέχρι το 2003. Το Σεπτέμβριο εκείνου του έτους, η τηλεόραση του BBC ανήγγειλε την παραγωγή μιας καινούριας τηλεοπτικής σειράς, μετά από αρκετά έτη προσπαθειών από το BBC να βρεθεί παγκοσμίως η υποστήριξη για μια έκδοση ταινιών μεγάλου μήκους. Οι εκτελεστικοί παραγωγοί της νέας ενσάρκωσης της σειράς ήταν συγγραφέας Russell Τ. Davies και επικεφαλής για το BBC Cymru (Ουαλίας) της δραματοποίησης, η Julie Gardner. Έχει πωληθεί σε πολλές άλλες χώρες παγκοσμίως. Το Doctor Who που δημιουργήθηκε τελικά προβλήθηκε στο BBC One στις 26 Μαρτίου 2005.
Έχουν υπάρξει από τότε και εορταστικά ειδικά επεισόδια των Χριστουγέννων κάθε έτος από το 2005. Δεν ολοκληρώθηκε η σειρά το 2009, αν και έγιναν τέσσερα πρόσθετα επεισόδια με πρωταγωνιστή τον Ντείβιντ Τέναντ και το 2016, εκτός από ένα χριστουγεννιάτικο επεισόδιο με τον Καπάλντι. Την άνοιξη το 2010 ο Steven Moffat αντικατέστησε τον Davies ως επικεφαλής συγγραφέας και εκτελεστικός παραγωγός. Τον Ιανουάριο του 2016 ο Steven Moffat ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την σειρά το 2017, και ότι η επόμενη σεζόν θα έχει ως επικεφαλής συγγραφέα και παραγωγό τον Chris Chibnall.
Η έκδοση του 2005 του Doctor Who είναι μια άμεση συνέχεια της σειράς του 1963-1989, όπως είναι η τηλεταινία του 1996. Έτσι διαφέρει από άλλες επαναλήψεις σειράς που είτε είναι αναπροσαρμογές είτε εκ νέου δημιουργίες (παραδείγματος χάριν Battlestar Galactica και Βιονική Γυναίκα) είτε σειρές που πραγματοποιούνται στον ίδιο κόσμο με αρχικό αλλά σε μια διαφορετική περίοδο και με τους διαφορετικούς χαρακτήρες (παραδείγματος χάριν, Star Trek: Η Επόμενη Γενιά και τα spin-offs του).
Αλλαγές στην εμφάνιση
Ως ένας Άρχοντας του Χρόνου, ο Doctor έχει τη δυνατότητα να Αναγεννήσει το σώμα του, όταν είναι κοντά στο θάνατο. Η Αναγέννηση εισήχθη στην ιστορία ως ένας τρόπος για τη συνέχιση της σειράς, όταν οι σεναριογράφοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με την αποχώρηση του πρωταγωνιστή Γουίλιαμ Χάρτνελ το 1966, συνέχισε να είναι ένα σημαντικό στοιχείο της σειράς, επιτρέποντας για την πρόσληψη νέου πρωταγωνιστή όταν η προέκυπτε η ανάγκη. Τα σήριαλ The Deadly Assassin, Mawdryn Undead και η ταινία του 1996 δείχνουν ότι ένας Άρχοντας του Χρόνου μπορεί να αναγεννηθεί 12 φορές, να έχει δηλαδή συνολικά 13 ενσαρκώσεις (ζωές), με την δυνατότητα να του εισαχθούν και άλλες αναγεννήσεις μετά από σχετική διαδικασία που μπορεί να πραγματοποιήσει μόνο η ηγεσία των Αρχόντων του Χρόνου σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις.
Το The Death of the Doctor, μια ιστορία του 2010 της σειράς The Sarah Jane Adventures, παρουσιάζει το Doctor να ισχυρίζεται ότι μπορεί να αναγεννηθεί 507 φορές, αλλά ο συγγραφέας του επεισοδίου Russell T Davies αργότερα είπε ότι αυτό προοριζόταν ως αστείο, και δεν πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ' όψιν. Ο Doctor έχει πλήρως περάσει από αυτή τη διαδικασία και τις επιπτώσεις που προκύπτουν από αυτή δεκατρείς φορές, με κάθε μία από τις ενσαρκώσεις του, να έχει τις δικές του ιδιορρυθμίες και ικανότητές, αλλά κατά τα άλλα να μοιράζονται τη συνείδηση, τις μνήμες, την εμπειρία και τη βασική προσωπικότητα του από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις.
Τον Οκτώβριο του 2010, το Sunday Telegraph αποκάλυψε ότι ο «συν-δημιουργός της σειράς, Sydney Newman, είχε προτρέψει το BBC να ξαναφτιάξει το ρόλο του Doctor ως γυναίκα Άρχοντα του Χρόνου κατά τη διάρκεια της κρίσης στην τηλεθέαση στα τέλη της δεκαετίας του '80. Σε σπάνιες περιπτώσεις άλλοι ηθοποιοί έχουν παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στο επεισόδιο The Five Doctors, ο Richard Hurndall έπαιξε τον πρώτο Doctor εξαιτίας του θανάτου του William Hartnell το 1975. Στο επεισόδιο Time and the the Rani, Ο Sylvester McCoy έπαιξε για λίγο τον έκτο Doctor κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, συνεχίζοντας ως έβδομος.
Συναντήσεις παρελθουσών και τωρινών ενσαρκώσεων
Υπήρξαν περιπτώσεις ηθοποιών που επέστρεψαν σε μεταγενέστερες ημερομηνίες για να ξαναπαίξουν το ρόλο του συγκεκριμένου τους Doctor. Το 1973 για το επεισόδιο The Three Doctors, ο William Hartnell και ο Patrick Troughton επέστρεψαν μαζί με τον Jon Pertwee. Για  το επεισόδιο The Five Doctors του 1983, ο Troughton και ο Pertwee επέστρεψαν για να πρωταγωνιστήσουν με τον Peter Davison, και ο Tom Baker εμφανίστηκε σε προηγούμενα αθέατα πλάνα από το ανολοκλήρωτο επεισόδιο Shada. Για αυτό το επεισόδιο, ο Richard Hurndall αντικατέστησε του William Hartnell. Ο Patrick Troughton επέστρεψε πάλι το 1985 στο Οι δύο Doctors με τον Colin Baker. Τέλος, ο Peter Davison επέστρεψε στο επεισόδιο Time Crash του 2007 για τα Παιδιά που έχουν Ανάγκη (Children In Need) μαζί με τον David Tennant. Επιπλέον, ο Doctor αντιμετώπισε ο ίδιος κατά καιρούς τον εαυτό του υπό τη μορφή μιας δικής του ενσάρκωσης, από το κοντινό μέλλον ή το παρελθόν. Ο πρώτος Doctor αντιμετώπισε τον εαυτό του στην ιστορία The Space Museum (έστω και κατεψυγμένο και ως έκθεμα). Ο τρίτος Doctor αντιμετώπισε αλληλεπίδρασε με τον εαυτό του στην ιστορία η Ημέρα των Daleks. Ο ένατος Doctor παρατήρησε μια προηγούμενη έκδοση της τρέχουσας ενσάρκωσης του στο "Η Ημέρα του Πατέρα", και ο ο ενδέκατος Doctor έρχεται για λίγο αντιμέτωπος με τον εαυτό του στο επεισόδιο "The Big Bang". Στο επεισόδιο "Το όνομα του Doctor", ο ενδέκατος Doctor συναντά μια άγνωστη ενσάρκωση του εαυτού του, στην οποία αναφέρεται ως "το μυστικό του".
Επιπλέον, πολλαπλοί Doctors έχουν επιστρέψει σε νέες περιπέτειες μαζί με ηχητικά επεισόδια που βασίζονται στη σειρά. Ο Peter Davison, ο Colin Baker και  ο Sylvester McCoy εμφανίστηκαν μαζί στην ηχητική περιπέτεια του 1999 Οι σειρήνες του χρόνου. Για να γιορταστεί η 40ή επέτειος, το 2003, ένα ηχητικό επεισόδιο με τίτλο Zagreus που παρουσιάζει τον Paul McGann, τον Colin Baker, τον Sylvester McCoy και τον Peter Davison κυκλοφόρησε με πρόσθετες ηχογραφήσεις του Jon Pertwee. Και πάλι το 2003, ο Colin Baker και  ο Sylvester McCoy εμφανίστηκαν μαζί στην ηχητική περιπέτεια του έργου: Lazarus. Το 2010, Ο Peter Davison, ο Colin Baker, ο Sylvester McCoy και ο Paul McGann ήρθαν μαζί και πάλι να πρωταγωνιστήσουν στο ηχητικό επεισόδιο Οι τέσσερις Doctors.
Ντάλεκ
Η πρώτη εμφάνιση τους στην ανανεωμένη σειρά έγινε το 2005 στο επεισόδιο "Dalek" όπου το συγκεκριμένο αναφερόταν ως το τελευταίο του είδους του. Δεν θα γινόταν όμως να μην ξαναεμφανιστούν στη σειρά οι χειρότεροι εχθροί του Δόκτωρ, καθώς τα επόμενα χρόνια τα Ντάλεκ έκαναν άπειρες εμφανίσεις και κάθε Δόκτωρ τα έχει συναντήσει έστω μια φορά από τότε. Μάλιστα στα επεισόδια "The Stolen Earth/Journey's End" τα Ντάλεκ εμφανίζονται μαζί με τον Ντάβρος. Η τελευταία εμφάνιση των Ντάλεκ έγινε στο επεισόδιο "The Pilot" to 2017.
Θρηνούντες Άγγελοι
Οι Θρηνούντες Αγγέλοι είναι αρχαία φυλή εξωγήινων. Σύμφωνα με τον Δόκτωρ, «οι άγγελοι είναι τόσο παλιοί όσο το σύμπαν (ή σχεδόν), αλλά κανένας δεν ξέρει πραγματικά από πού κατάγονται.» Τους περιγράφει ως τα μοναχικότερα πλάσματα στο σύμπαν, επειδή λόγω της χρονικής αορατότητάς τους καθίσταται δύσκολο να κοινωνικοποιηθούν.· Τους περιγράφει ακόμα ως την «πιο θανατηφόρα, δυνατή και κακόβουλη μορφή ζωής που έχει παραχθεί ποτέ.». Ο συνηθής τρόπος διατροφής τους είναι να στέλνουν τα θύματά τους πίσω στο χρόνο, που δημιουργεί χρονική ενέργεια για να τραφούν. Όταν δεν παρατηρούνται από οτιοδήποτε ζωντανό μπορούν να κινηθούν πολύ γρήγορα και ήσυχα, όμως όταν παρατηρούνται, καθίστανται χρονικά αόρατοι, κατέχωντας μία απλή θέση στον χρόνο και μεταβάλλονται σε πέτρα. Σε αυτή την κατάσταση, είναι παγωμένοι και δύσκολο να καταστραφούν. Δεν μπορούν να εμποδίζουν αυτή την αντίδραση. Εάν δύο Θρηνούντες Αγγέλοι δουν ο ένας τον άλλο την ίδια χρονική στιγμή (ή σε ένα καθρέφτη), θα είναι παγιδευμένοι σε πέτρα έως ότου μία εξωτερική δύναμη τους χωρίσει. Για να το αποφύγουν αυτό, καλύπτουν τα μάτια τους όταν κινούνται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές διαστημικής περιπέτειας Κατηγορία:Εμπορικά σήματα οπτικοακουστικών μέσων Κατηγορία:Τηλεοπτικά προγράμματα που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Παράλληλα σύμπαντα στη μυθοπλασία
Χέρλινγκ
Το χέρλινγκ (αγγλικά: Hurling, ιρλανδικά: Iománaíocht, Iomáint) είναι ένα υπαίθριο ομαδικό παιχνίδι, αρχαίας γαελικής και ιρλανδικής καταγωγής, με διοικητική αρχή τη Γαελική Αθλητική Ομοσπονδία (GAA). Το άθλημα έχει προϊστορική προέλευση καθώς παίζεται για πάνω από 3.000 χρόνια, ενώ θεωρείται ότι είναι το ταχύτερο γηπεδικό άθλημα στον κόσμο. Ως ένα από τα γηγενεί γαελικά παιχνίδια της Ιρλανδίας, μοιράζεται μια σειρά από χαρακτηριστικά με το ιρλανδικό ποδόσφαιρο, όπως το γήπεδο και τα τέρματα, τον αριθμό των παικτών και πολλές ορολογίες. Υπάρχει ένα παρόμοιο παιχνίδι για τις γυναίκες που ονομάζεται καμόγκι (αγγλικά: camogie, ιρλανδικά: camógaíocht) και έχει επίσης κοινή γαελική ρίζα με το άθλημα του σίντι (αγγλικά: shinty, σκωτικά γαελικά: camanachd, iomain), το οποίο παίζεται κυρίως στη Σκωτία.
Στόχος του παιχνιδιού είναι, οι παίκτες με τη χρήση ενός ξύλινου ραβδιού που ονομάζεται χέρλι (αγγλικά: hurley) ή κάμαν (ιρλανδικά: camán, ή ) για να χτυπήσει μια μικρή μπάλα που λέγεται σλιόταρ (ιρλανδικά: sliotar,   μεταξύ των κάθετων δοκαριών των αντιπάλων, είτε πάνω από την οριζόντια δοκό για να κέρδισει η ομάδα του ένα πόντο, ή κάτω από την οριζόντια δοκό, μέσα στα δίχτυα, στο χώρο που φυλάσσεται από έναν τερματοφύλακα, για να πετύχει ένα γκολ, το οποίο ισοδυναμεί με τρεις πόντους. Η σλιόταρ μπορεί κρατηθεί στα χέρια και να μεταφερθεί για όχι περισσότερα από τέσσερα βήματα, χτυπώντας τη εν συνεχεία στον αέρα, ή χτυπώντας τη στο έδαφος με το χέρλι. Μπορεί να χτυπηθεί ή να πλασαριστεί με ανοιχτό το χέρι (πάσα με το χέρι) για πάσα σε μικρή απόσταση. Ένας παίκτης που θέλει να μεταφέρει την μπάλα για περισσότερα από τέσσερα βήματα, πρέπει να εξισορροπήσει τη σλιόταρ στην άκρη του ραβδιού και η μπάλα μπορεί να μετατωπιστεί μόνο δύο φορές, ενώ είναι στην κατοχή του.
Υπό την προϋπόθεση ότι ένας παίκτης έχει τουλάχιστον ένα πόδι στο έδαφος, μπορεί να απωθήσει τον αντίπαλο (α) που έχει στην κατοχή του την μπάλα, ή (β) που παίζει την μπάλα, ή (γ), όταν και οι δύο παίκτες κινούνται προς την κατεύθυνση της μπάλας για να τη θέσουν υπό την κατοχή τους. Επίσης οι παίκτες φορούν μία προστατευτική επένδυση. Ένα πλαστικό κράνος με προστατευτικό δίχτυ στο πρόσωπο είναι υποχρεωτικό για όλες τις ηλικιακές ομάδες, από το 2010. Το παιχνίδι έχει περιγραφεί ως «ένα προπύργιο της ταπεινότητας», με τα ονόματα των παικτών να απουσιάζουν από τις φανέλες και τον αριθμό του παίκτη να αποφασίζεται με βάση τη θέση του στο γήπεδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χέρλινγκ Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα
Τοιχοσφαίριση
Η Τοιχοσφαίριση (ή σκουός) είναι ένα αθλητικό παιχνίδι μπάλας το οποίο παίζεται με δύο ή με τέσσερις παίχτες σε ένα γήπεδο με τέσσερις τοίχους και μια μικρή, κοίλη μπάλα από καουτσούκ. Οι παίκτες πρέπει να εναλλάσσονται για να χτυπήσουν τη μπάλα με τη ρακέτα τους και να χτυπήσουν τη μπάλα πάνω στις γωνίες των τεσσάρων τοίχων του γηπέδου.
Το διεθνές διοικητικό όργανο της τοιχοσφαίρισης, η Παγκόσμια Ομοσπονδία Τοιχοσφαίρισης (WSF) αναγνωρίζεται από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (IOC), αλλά το άθλημα δεν αποτελεί μέρος των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι υποστηρικτές συνεχίζουν να ασκούν πιέσεις για την ενσωμάτωσή του στα Ολυμπιακά αθλήματα.
Υπολογίζεται ότι σήμερα υπάρχουν 20 εκατομμύρια άνθρωποι που παίζουν τακτικά το άθλημα σε πάνω από 185 χώρες παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοιχοσφαίριση Κατηγορία:Παιχνίδια με μπάλα Κατηγορία:Αθλήματα με ρακέτα
Γιασμίλα Ζμπάνιτς
Η  Γιασμίλα Ζμπάνιτς (Jasmila Žbanić, 19 Δεκεμβρίου 1974) είναι Βόσνια σκηνοθέτις κινηματογράφου και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1974 στο Σαράγεβο της τότε Γιουγκοσλαβίας. Σπούδασε στην Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών του Σαράγεβο. Το 1997 ίδρυσε εταιρεία παραγωγής ταινιών. Η ίδια γύρισε διάφορες καλλιτεχνικές ταινίες και ντοκιμαντέρ, τα οποία μερικώς παρουσιάστηκαν στην έκθεση τέχνης Documenta του Κάσσελ της Γερμανίας.
Η πρώτη μεγάλη της ταινία ήταν το έργο Σεράγεβο σ' αγαπώ, το οποίο τιμήθηκε το 2006 με τη Χρυσή Άρκτο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου. Η ημερήσια εφημερίδα Nezavisne Novine της Μπάνια Λούκα την κήρυξε τρίτο σημαντικότερο πρόσωπο του 2006. Το 2020 σκηνοθέτησε την ταινία Κβο Βάντις Άιντα;, η οποία έλαβε το βραβείο καλύτερης ταινίας στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόσνιοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Σεναριογράφοι
Ιωσήφ Βαλέστ
Ο Ιωσήφ Βαλέστ ή Βαλέστρας ή Μπαλέστρας (Joseph Balestra, - 1822) ήταν Γάλλος φιλέλληνας αξιωματικός, κορσικανικής καταγωγής, που γεννήθηκε στην Κρήτη. Ήρθε στην Ελλάδα μαζί με τον Δημήτρη Υψηλάντη, οργάνωσε το πρώτο μικρό σώμα τακτικού στρατού και κατόρθωσε με αυτό να αποκρούσει τουρκική απόβαση στις ακτές της Μεσσηνίας. Σκοτώθηκε πολεμώντας ηρωικά έξω από το Ρέθυμνο της Κρήτης στις 14 Απριλίου 1822. .
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ιωσήφ Βαλέστ γεννήθηκε στην Επαρχία Κυδωνίας της Κρήτης όπου ο πατέρας του εμπορευόταν. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Κρήτη και μιλούσε εξαίρετα τα ελληνικά. Υπηρέτησε ως αξιωματικός (λοχαγός-ταγματάρχης) στις στρατιές του Ναπολέοντα.
Ερχομός στην Ελλάδα
Ήρθε στην Ελλάδα (7 Ιουνίου 1821) από την Τεργέστη μαζί με τον Δημήτρη Υψηλάντη με το καράβι του Κροάτη Παύλου Στάικοβιτς. Στις 21 Ιουλίου, ο Υψηλάντης ανέθεσε στον Βαλέστ την οργάνωση Σώματος Τακτικού στρατού και τον ονόμασε συνταγματάρχη. Στο Σώμα αυτό εντάχθηκαν εθελοντές, Έλληνες και ξένοι Φιλέλληνες, τους οποίους έντυσε ομοιόμορφα με στολές μαύρου χρώματος. Για το λόγο αυτόν ονομάσθηκαν Μαυροφόροι. Ο ίδιος ο Βαλέστ στο γράμμα του προς τον γραμματέα του Γαλλικού προξενείου της Τεργέστης Chevalier από την Καλαμάτα 21 Ιουλίου 1821 έγραφε "Οι Τούρκοι δεν είναι τίποτα. Κλεισμένοι μέσα στα φρούριά τους, δεν τολμούν να ξεμυτίσουν. Εάν είχα μόνο 2 τάγματα από το παλιό μου σύνταγμα, η Τριπολιτσά θα έπεφτε σε μισή μέρα. Αλλά τι μπορεί κανείς να περιμένει από απειθάρχητα μπουλούκια... Ο πρίγκιψ Υψηλάντης μού έδωκε την εντολή να παρατήσω το στρατόπεδο (της Τρίπολης)  και να έρθω εδώ (στην Καλαμάτα) για να οργανώσω ενα σύνταγμα από όλους τούς ξένους που πλεονάζουν στον Μοριά..
Πολεμική δράση
Η πολεμική δράση τού τακτικού στρατού ξεκίνησε στις 27 Αυγούστου 1821. Ό Δημήτρης Φωτιάδης έγραφε ότι "προσπάθεια απόβασης των Τούρκων στα παράλια της Καλαμάτας αποτυχαίνει, στη μάχη ξεχώρισε ο φιλέλληνας Γάλλος συνταγματάρχης Βαλέστ". . Η περιγραφή τού Χρίστου Βυζάντιου, Θρακιώτη εθελοντή στον τακτικό στρατό, είναι διαφορετική:" Οί εν τοίς πλοίοις γενίτσαροι ,ίδοντες παρατεταγμένον τακτικό στράτευμα, ηχούντων των σαλπίγγων και τυμπάνων αυτού καί αγνοούντες τα διατρέχοντα, ήτοι οποίος στρατός ήτο ούτος, κατελήφθησαν υπό φόβου, μη θέλοντες να αποβώσιν, ως εκ τούτο ο εχθρικός στόλος διήλθεν εκείθεν εν απραξία." . Ο ίδιος γράφει : " Ό Υψηλάντης διέταξε περί τα τέλη Σεπτεμβρίου τον Βαλέστρ να προσέλθη με το τακτικό σωμα εις την πολιορκία της Τριπόλεως . Μετά 10 ημέρας από της αφίξεως του τακτικού σώματος ανηγγέλθη ότι ο παραπλέων τουρκικός στόλος εισήλθεν εις τον Κορινθιακό κόλπο απειλώντας τα παράλια αυτού. Ουδείς όμως, αναμένοντας τη λαφυραγωγία της Τρίπολης, ανησύχησε. Ο Υψηλάντης και ο Βαλέστρ με το τακτικό σώμα και 500 άνδρες που τους έδωσε ο Κολοκοτρώνης, υπό την αρχηγία  των γιων του Πάνου και Γενναίου ανεχώρησε εις το Αίγιο. Μετά την άλωση της Τρίπολης το τακτικό σώμα ήλθεν είς Άργος." . Αλλά όταν το σώμα απέτυχε στην άλωση του Ναυπλίου έχασε την αρχική του αίγλη. Στις 20 Μαρτίου 1822 ο Βαλέστ φτάνει στο Λουτρό της Κρήτης. Στις 8 Απριλίου στη μάχη έξω από τον Καστέλλο κοντά στο Ρέθυμνο της Κρήτης οι Έλληνες νικούν  με αρχηγούς τον Βαλέστ, τον Βουρδούμπα και τον Δεληγιαννάκη.
Η ήττα και το τέλος
Αλλά στις 14 Απριλίου, στη δεύτερη μάχη, νικούν οι Τούρκοι, αιχμαλωτίζουν τον Βαλέστ και τον αποκεφαλίζουν. Το κεφάλι του στάλθηκε δώρο στον καπουδάν-πασσά Καρά Αλή, εκείνου που έκανε την απόπειρα απόβασης στην Καλαμάτα τον Αύγουστο του 1821 και βρισκόταν τον Ιούνιο του 1822 στη Χίο επικεφαλής του στόλου που έκαψε το νησί. Όταν ο Κωνσταντίνος Κανάρης ανατίναξε την τουρκική ναυαρχίδα, μαζί με τον Καρά Αλή, πάνω στα κατάρτια της ήταν κρεμασμένα κορμιά Ελλήνων καθώς και το κεφάλι και το δεξί χέρι του Βαλέστ.
Αναφορές
Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Γάλλοι αγωνιστές του 1821
Μάρω Κοντού
Η Μάρω Κοντού (Κουκάκι 21 Ιουνίου 1934, πραγματικό όνομα Μαριάνθη Κοντού ) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, έχοντας επίσης και πολιτική σταδιοδρομία διατελώντας δημοτική σύμβουλος Αθηνών και βουλευτής στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία.
Βιογραφία
Κατάγεται από τα Ψαρά. Αποφοίτησε από το Γ' Γυμνάσιο Θηλέων Μακρυγιάννη. Παράλληλα ολοκλήρωσε τη σχολή χορού, σημερινή Κρατική Σχολή Χορού, εξασφαλίζοντας και μια υποτροφία για τη σχολή HLADEK στη Γερμανία.
Σε διάστημα μεγαλύτερο των τριάντα πέντε ετών θεατρικής και κινηματογραφικής καριέρας, πρωταγωνίστησε σε 61 ταινίες μεγάλου μήκους και 90 θεατρικά έργα, ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου.
Η πρώτη επαγγελματική της ενασχόληση άρχισε το 1954 στον χορό Αρχαίας Τραγωδίας του Εθνικού Θεάτρου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1958. Έλαβε την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος της ηθοποιού, ως εξαιρετικό ταλέντο, από Ανώτατη Κρατική Επιτροπή του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Το 1959 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο, δίπλα στον Δημήτρη Χορν, με το έργο Ρομανσέρο του Ζακ Ντεβάλ.
Ασχολείται επίσης με τη ζωγραφική, έχοντας ήδη πραγματοποιήσει με επιτυχία έκθεση στην γκαλερί Αντήνωρ το 1993. Πίνακάς της εκτίθεται στο Μουσείο Βορρέ.
Πολιτική
Υπήρξε βουλευτής στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών, με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Η αρχική της θητεία ήταν από τις 29 Ιουλίου 1999, μέχρι και τον Απρίλιο του 2000. Ορκίστηκε για τρίτη φορά στο βουλευτικό θώκο τον Ιανουάριο του 2007, ως πρώτη επιλαχούσα των εκλογών του 2004, λόγω της παραίτησης του Νικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος έθετε εκείνη την περίοδο υποψηφιότητα για τη θέση του Δημάρχου Αθηναίων. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 έλαβε την 12η θέση ανάμεσα στους υποψηφίους της Νέας Δημοκρατίας στην Α' Αθηνών και δεν εξελέγη.
Διετέλεσε ακόμα δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων, την περίοδο 1994 - 2002 επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου. Υπήρξε πρόεδρος του Δημοτικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθήνα 9.84 (1995 - 2002), και δύο χρόνια πρόεδρος του κέντρου βρεφών "ΜΗΤΕΡΑ" (2004 - 2006).
Προσωπική ζωή
Η Κοντού υπήρξε παντρεμένη με τον διευθυντή φωτογραφίας της Φίνος Φιλμ, Αριστείδη Καρύδη-Φουκς, καθώς και με τον διαφημιστή Γιώργο Δόξα.
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μοντάλε (Ιταλία)
Το Μοντάλε (ιταλικά: Montale) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιστόια, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιστόια
Σοφία Κυριακοπούλου
Καριέρα σε συλλογικό επίπεδο
Η Κυριακοπούλου ξεκίνησε την αγωνιστική της πορεία στα νεανικά τμήματα της Α.Ε. Καλλιθέας-Τζιτζιφιών.
Ακολούθως αγωνίστηκε φορώντας τα χρώματα του Θριάμβου Αθηνών, μια εκ των ισχυρότερων ομάδων του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 1990. Αξιοσημείωτα, το Μάρτιο του 1999 συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος όπου ο Θρίαμβος του Νίκου Μαρίνου έχασε εν τέλει το τρόπαιο από το Σπόρτιγκ του Αλέκου Δάγλα.
Τη διετία 2006-08 η Κυριακοπούλου φόρεσε τη φανέλλα του Παναθηναϊκού. Αμφότερες τις περιόδους η αθηναϊκή ομάδα τερμάτισε έκτη στο Πρωτάθλημα, ενώ αποκλείστηκε νωρίς στο Κύπελλο Ελλάδος. Το καλοκαίρι του 2008, ενώ για την απόκτησή της ενδιαφέρθηκε και ο Παγχιακός, η αθλήτρια επέλεξε να συνεχίσει την πορεία της στην ομάδα του Άρη Χολαργού.
Ωστόσο ο σύλλογος αντιμετώπισε το επόμενο διάστημα σοβαρά οικονομικά και αγωνιστικά προβλήματα και το καλοκαίρι του 2009, μαζί με τέσσερις συμπαίκτριές της, η Κυριακοπούλου ξεκίνησε δικαστική διαμάχη με τη διοίκηση του Άρη Χολαργού, προκειμένου να της καταβληθούν δεδουλευμένα και να αποκτήσει την ελευθερία της. Ο σύλλογος αιτήθηκε την επιβολή 8μηνης ποινής στις αθλήτριες ώστε να μην χρειαστεί να καταβληθούν τα δεδουλευμένα και παράλληλα να τις διατηρήσει στις τάξεις του συλλόγου. Ωστόσο, τον Ιούλιο του 2009 το Α.Σ.Ε.Α.Δ. με την αιτιολογία πως οι αθλήτριες υπέπεσαν σε πειθαρχικά παραπτώματα επέβαλλε ποινή μόλις δύο μηνών, υποχρεώνοντας το σύλλογο να καταβάλλει στις παίκτριες τα οφειλόμενα των υπόλοιπων και μάλιστα χωρίς να έχει δικαίωμα να τις διατηρήσει στο ρόστερ του. Το Σεπτέμβριο το Α.Σ.Ε.Α.Δ. επέτρεψε στην αθλήτρια να λάβει μεταγραφή ως ελεύθερη στη Φ.Ε.Α. Ν. Φιλαδέλφειας / Ν. Χαλκηδόνας, ακυρώνοντας σχετική προγενέστερη απαγόρευση της Ε.Ο.Κ.
Τον Απρίλιο του 2010 η Κυριακοπούλου συμμετείχε σε έναν ακόμη τελικό Κυπέλλου, στον οποίο η Φ.Ε.Α. γνώρισε συντριβή από τον πανίσχυρο Αθηναϊκό της χρονιάς εκείνης, ο οποίος κατέκτησε Triple Crown. Αυτή ήταν και η ομάδα στην οποία το καλοκαίρι του 2011 η Κυριακοπούλου υπέγραψε συμβόλαιο. Τον Απρίλιο του 2012 η παίκτρια προσέθεσε στη συλλογή της ένα ακόμη Κύπελλο Ελλάδος, με τον Αθηναϊκό να κάνει το νταμπλ στο τέλος της χρονιάς. Η αθλήτρια παρέμεινε στην ομάδα του Βύρωνα και την περίοδο 2012-13, χρονιά όπου η τελευταία δεν επανέλαβε την καλή πορεία του πρόσφατου παρελθόντος της.
Τον Ιούλιο του 2013 ανακοινώθηκε η μεταγραφή της καλαθοσφαιρίστριας στον Ίκαρο Καλλιθέας, πρόδρομος του οποίου υπήρξε μέσω διάφορων ζυμώσεων η πρώτη της ομάδα, Α.Ε. Καλλιθέας-Τζιτζιφιών.
Για τη σεζόν 2014-15 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό στον οποίο αγωνίζεται έως σήμερα.
Εθνική Ελλάδος
Η Κυριακοπούλου φόρεσε για πρώτη φορά το εθνόσημο τον Απρίλιο του 1996 σε αγώνα της Εθνικής Κορασίδων. Στη διάρκεια της χρονιάς συμμετείχε σε 18 αγώνες σημειώνοντας 108 πόντους, 6,00 κατά μ.ό. Στην Εθνική Νεανίδων αγωνίστηκε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1997, συγκεντρώνοντας 42 πόντους σε 11 αγώνες, 3,82 κατά μ.ό.
Το ντεμπούτο της με την Εθνική Γυναικών έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 2005, οπότε και συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες της Αλμερίας. Η επόμενη μεγάλη διοργάνωση στην οποία αγωνίστηκε ήταν το Ευρωμπάσκετ του 2005 που διεξήχθη στην Τουρκία, στο οποίο η Ελλάδα κατετάγη 10 η στην τελική κατάταξη. Αγωνιζόμενη σε 5 αγώνες για 52 λεπτά, η αθλήτρια σημείωσε 2,8 πόντους, 1,0 ριμπάουντ και 0,4 ασσίστ κατά μέσο όρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νέων γυναικών Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΔΑΣΑΛ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Άρη Χολαργού Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΦΕΑ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Γ.Σ. Ικάρου Καλλιθέας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Κρόνου Αγίου Δημητρίου Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Λυκόφρων ο Χαλκιδεύς
Μελέτες
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές
Μοντεκατίνι Τέρμε
Το Μοντεκατίνι Τέρμε (ιταλικά: Montecatini Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιστόια, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιστόια
Παγκόσμια Ομοσπονδία Τοιχοσφαίρισης
Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Τοιχοσφαίρισης είναι ο οργανισμός που διοικεί παγκόσμια την Τοιχοσφαίριση. Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Τοιχοσφαίρισης είναι αναγνωρισμένη από την Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (IOC) ως η Διεθνής Ομοσπονδία Τοιχοσφαίρισης. Επιπλέον είναι μέλος της Ένωσης των Αναγνωρισμένων από τη ΔΟΕ Διεθνών Αθλητικών Ομοσπονδιών (ARISF).
Έδρα της ομοσπονδίας είναι το Χέιστινγκς στην Αγγλία.
Η ομοσπονδία προσπαθεί ώστε η τοιχοσφαίριση να ενταχθεί στο πρόγραμμα των Ολυμπιακοί Αγώνες για τους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2024, μετά την αποτυχία ένταξης του αθλήματος στους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020.
Εξωτερική σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοιχοσφαίριση Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές ομοσπονδίες
Κορδιλιέρα
thumb|right|250px|Δορυφορικός χάρτης της Βόρειας Αμερικής thumb|250px|Δορυφορικός χάρτης της Νότιας Αμερικής
Ο όρος Κορδιλιέρα (Cordillera, αγγλική προφορά ΔΦΑ : kȯr-ˈdi-lə-rə\) είναι ένας φυσικός γεωγραφικός προσδιορισμός, με τον οποίο χαρακτηρίζονται ορεινά συστήματα τα οποία περιλαμβάνουν πολλές οροσειρές συνήθως σε παράλληλη διάταξη μεταξύ τους. Πολλές φορές χρησιμοποιείται για τον γεωφυσικό προσδιορισμό του κύριου ορεινού σχηματισμού μιας ηπείρου ή ενός νησιού όταν παρουσιάζει τέτοια γεωφυσική εικόνα. Προέρχεται από την ισπανική λέξη cordillera, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από το υποκοριστικό cordilla της λέξης cuerda, η οποία και σημαίνει αλυσίδα.
Η ονομασία Κορδιλιέρα δόθηκε για πρώτη φορά στο ορεινό σύστημα των Άνδεων της Νότιας Αμερικής, (Las Cordilleras de los Andes) το οποίο ξεκινά από τον κόλπο του Μαρακάιμπο στη Βενεζουέλα για να καταλήξει στη Γη του Πυρός. Στη Βόρεια Δυτική Αμερική, η ορεινή περιοχή που ονομάζεται Περιοχή των Κορδιλιέρας αρχίζει από τις οροσειρές της Αλάσκας, συνεχίζει στις παράλληλες οροσειρές των Βραχωδών Ορέων και της Σιέρρα Νεβάδα, για να καταλήξει στην οροσειρά της Σιέρρα Μάδρε και ακόμη νοτιότερα μέχρι τον Παναμά. Τα δύο αυτά συστήματα (γνωστά στο σύνολό τους ως Αμερικανική Κορδιλιέρα) εκτείνονται σαν σπονδυλική στήλη, κατά μήκος της Δυτικής πλευράς της Αμερικανικής ηπείρου, και ξεκινώντας από τον Αρκτικό Ωκεανό φτάνουν μέχρι την Ανταρκτική, ορίζοντας όλη την Ανατολική ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί Κατηγορία:Οροσειρές Κατηγορία:Βουνά
Ευρωλίγκα ανδρών
Η Ευρωλίγκα (αγγλικά: EuroLeague) είναι κλειστή διασυλλογική διοργάνωση καλαθοσφαίρισης για τους άνδρες στην Ευρώπη. Από την περίοδο 2000–01 μέχρι το 2004-05 η ευθύνη της διοργάνωσης ανήκει στην ιδιωτική εταιρεία Euroleague Basketball, καθώς και στις ομάδες που προέρχονται από μια πανευρωπαϊκή κοινοπραξία πλούσιων επαγγελματικών συλλόγων καλαθοσφαίρισης, που ονομάζεται Ένωση Ευρωπαϊκών Επαγγελματικών Ομάδων Καλαθοσφαίρισης (ULEB). Ακόμα από την περίοδο 2004-05 μέχρι το 2010-11 η διοργάνωση ανήκε ιδιωτικά από την Fiba Europe.
Παλαιότερα η ονομασία της ήταν Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης ή Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Συλλόγων και διοργανώτρια αρχή ήταν το ευρωπαϊκό τμήμα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA Europe). Το 2000 μέχρι το 2004-05 επήλθε ρήξη ανάμεσα στη νεοϊδρυθείσα τότε εταιρεία Euroleague Basketball, η οποία εκπροσωπούσε τις περισσότερες μεγάλες ομάδες, και της FIBA που εκπροσωπούσε κυρίως τις εθνικές ομοσπονδίες. Ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης, την περίοδο 2000–01 διεξήχθησαν δύο διοργανώσεις: μία υπό την αιγίδα της πρώτης (Ευρωλίγκα, νικήτρια η Βίρτους Μπολόνια) και μία υπό την αιγίδα της δεύτερης (Σουπρολίγκα, νικήτρια η Μακάμπι Τελ Αβίβ).
Αμέσως μετά η FIBA υπαναχώρησε και κατάργησε τη Σουπρολίγκα. Αργότερα δημιούργησε το Basketball Champions League. Από την περίοδο 2010-2011 ονομάζεται «Turkish Airlines Euroleague» λόγω της υφιστάμενης χορηγίας από την Turkish Airlines.
Ιστορικό
Η διοργάνωση ξεκίνησε την περίοδο 1957–58 (όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν το ημερολογιακό έτος 1958) με την ονομασία Κύπελλο Πρωταθλητριών, κατά τα πρότυπα της αντίστοιχης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης της UEFA. Μέχρι το 1990–91 μετείχαν μόνο οι πρωταθλήτριες ομάδες της κάθε χώρας. Από την επόμενη σεζόν άρχισαν να προστίθενται δευτεραθλήτριες ή και τριταθλήτριες ομάδες από τις καλαθοσφαιρικά προηγμένες χώρες της και η διοργάνωση άλλαξε μορφή. Το 1996–97 καταργήθηκαν οι προκριματικοί νοκ - άουτ αγώνες και οι ομάδες ξεκινούν την πορεία τους από την αρχική φάση των ομίλων, ταυτόχρονα όμως έχασαν το δικαίωμα συμμετοχής οι χώρες όπου το άθλημα δε γνωρίζει ιδιαίτερη ανάπτυξη.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό των πρόσφατων διοργανώσεων, έχει να κάνει με τη δέσμευση κλειστών συμβολαίων ανάμεσα στη Euroleague Basketball και κάποιους συλλόγους που θεωρούνται ιδιαίτερα «εμπορικοί». Αυτό πρακτικά σημαίνει πως κάποιες ομάδες έχουν δικαίωμα συμμετοχής ασχέτως των επιδόσεών τους στα εθνικά πρωταθλήματα. Κάτι τέτοιο έχει συμβεί και με ελληνικούς συλλόγους - Ολυμπιακός και ΑΕΚ έχουν στο παρελθόν αγωνισθεί στην Ευρωλίγκα, μολονότι δεν είχαν καταταγεί σε υψηλή θέση στο εθνικό πρωτάθλημα της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου.
Την αγωνιστική περίοδο 1965-1966 δοκιμάστηκε για πρώτη φορά η διαδικασία Final Four ανάμεσα στις τέσσερις ομάδες που θα έφταναν στη φάση των ημιτελικών, κατά τα πρότυπα του αμερικανικού κολεγιακού πρωταθλήματος. Πολύ σύντομα η ιδέα εγκαταλείφθηκε, για να επανέλθει πολλά χρόνια αργότερα (1987–88) και να καθιερωθεί έως σήμερα. Μόνη εξαίρεση υπήρξε το 2001, όταν η διοργάνωση της FIBA περιελάμβανε φάιναλ φορ, ενώ η αντίστοιχη της Euroleague Basketball όχι.
Τον Νοέμβριο του 2015 η Euroleague Basketball και η πολυεθνική εταιρεία IMG, ειδικευμένη σε αθλητικά, μόδα και μάρκετινγκ υπέγραψαν δεκαετές συμβόλαιο συνεργασίας, αλλάζοντας τη δομή της διοργάνωσης προσφέροντας παράλληλα στις ομάδες περισσότερα έσοδα. Στη νέα Ευρωλίγκα, λοιπόν, θα συμμετέχουν 16 ομάδες, όπου όλες θα τεθούν αντιμέτωπες μεταξύ τους σε μία κανονική περίοδο που θα διαρκεί 30 αγωνιστικές. Στη συνέχεια, οι οκτώ πρώτες θα συμμετέχουν στην προημιτελική φάση (1-8, 2-7, 3-6, 4-5) και ύστερα από μία σειρά πέντε αγώνων, όποιος δηλαδή φτάσει τις τρεις νίκες, θα προκριθεί στο Final 4. Από τις 16 ομάδες οι 11 θα έχουν συμβόλαιο τύπου Α, δηλαδή σταθερή παρουσία στο θεσμό για τα επόμενα δέκα χρόνια. Αυτές οι ομάδες είναι ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπαρτσελόνα, η Μπασκόνια, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, η Φενέρμπαχτσε, η Ανατολού Εφές, η Εμπόριο Αρμάνι Μιλάνο, η Μακάμπι Τελ Αβίβ και η Ζάλγκιρις Κάουνας. Οι υπόλοιπες πέντε άδειες που θα εξασφαλίζονται μέσω παρουσίας στις διοργανώσεις των χωρών, διανέμονται ως εξής: οι νικητές της Αδριατικής Λίγκα, και του πρωταθλήματος Γερμανίας, τη VTB League (ο φιναλίστ αν το πρωτάθλημα παίρνει η ΤΣΣΚΑ Μόσχας), τον κάτοχο του Eurocup της περασμένης περιόδου καθώς και μια ομάδα από την Ισπανία.
Από τη σεζόν 2019-20, οι ομάδες αυξήθηκαν σε 18, με το ισχύον καθεστώς των 11 ομάδων με συμβόλαιο τύπου Α, τις θέσεις των διοργανώσεων, αλλά και την προσθήκη 2 ομάδων, καθώς δόθηκαν δύο εγγυημένες wild cards (εξασφαλισμένη συμμετοχή για δύο συναπτές σεζόν (2019–20 και 2020–21)) σε Μπάγερν και Βιλερμπάν. Τυπική wild card πήρε και η Ζενίτ, γιατί η θέση στην Ευρωλίγκα που δίνεται στη καλύτερη, εξαιρουμένων των 3 ισπανικών με συμβόλαιο τύπου Α, ομάδα του ισπανικού πρωταθλήματος ακυρώθηκε λόγω του νέου κανονισμού που απαγορεύει τη συμμετοχή 5 ομάδων από την ίδια χώρα σε συνδυασμό και με το ότι η ισπανική Βαλένθια ως κάτοχος του Γιούροκαπ είχε εξασφαλίσει τη συμμετοχή της στη διοργάνωση. Έτσι, προτιμήθηκε η κενή θέση που προέκυψε να καλυφθεί με μία wild card.
Τη σεζόν 2019-20, το πρωτάθλημα ακυρώθηκε και δεν υπήρξε πρωταθλητής, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Η απόφαση πάρθηκε στις 25 Μαΐου 2020, μετά από συνέλευση των μετόχων τις διοργάνωσης (11 ομάδες με συμβόλαια τύπου Α) και του Διευθύνοντα συμβούλου Τζόρντι Μπερτομέου. Αρνητική στην επανέναρξη της διοργάνωσης ήταν και η Ένωση Παικτών (ELPA). Τελευταία αγωνιστική της σεζόν ήταν στις 13 Μαρτίου 2020.
Ονομασίες της διοργάνωσης
Οι ονομασίες της διοργάνωσης από την καθιέρωσή της ως σήμερα: * Υπήρχαν δύο ξεχωριστές διοργανώσεις κατά τη διάρκεια της περιόδου 2000-01. Η Σουπρολίγκα (FIBA SuproLeague), η οποία διοργανώθηκε από τη FIBA και η Ευρωλίγκα (Euroleague), η οποία διοργανώθηκε από τη Euroleague Basketball.
Τίτλοι και συμμετοχές σε τελικούς
μικρογραφία|δεξιά|150px|Το τρόπαιο της διοργάνωσης
Ανά χώρα
Σε παρένθεση ο συνολικός αριθμός συμμετοχών σε τελικό της κάθε χώρας
Κορυφαία Στατιστικά
Μέχρι και 23 Μαΐου 2023
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολυεθνικά επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα
Μεσόπυργος
Ο Μεσόπυργος βρίσκεται στα Ανατολικά Τζουμέρκα. Αποτελεί το σταυροδρόμι τεσσάρων νομών: Άρτας, Καρδίτσας, Αιτωλοακαρνανίας, Ευρυτανίας. Το χωριό διαπερνά ο ποταμός Αχελώος που σχηματίζει την περίφημη κοιλάδα του. Δεν απέχει μακριά από τις λίμνες Πλαστήρα και Κρεμαστών. Στην πλατεία του χωριού συναντάμε στην εκκλησία που χτίστηκε 1894 και περιβάλλεται από επτά αιωνόβια πλατάνια. Στο χωριό λειτουργούν το Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό σχολείο. Η παλαιά ονομασία του χωριού ηταν Σουμερού
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας
Εθνική Λετονίας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U16 της Λετονίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Λετονίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 16 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Λετονίας Κορασίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Λετονικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Latvijas Basketbola Savienība, LBS).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U16
Πέσα
Το Πέσα (ιταλικά: Pescia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιστόια, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιστόια
Νίκος Μαγγίτσης
Ο Νίκος Μαγγίτσης (γενν. Βόλος, 1968) είναι Έλληνας ορειβάτης και αλπινιστής, ο οποίος έχει διακριθεί σε ορειβατικές αποστολές στο εξωτερικό και έχει κατακτήσει σημαντικές κορυφές του κόσμου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Μαγγίτσης γεννήθηκε στο Βόλο, το 1968.
Έργο και διακρίσεις
Κατέχει πτυχίο Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού από το ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και έχει εκπονήσει μεταπτυχιακή διατριβή με θέμα: «Χρόνος αντίδρασης στο μεγάλο υψόμετρο». Έχει παρακολουθήσει πολλά σεμινάρια στο χώρο του αθλητισμού, του αθλητικού τουρισμού και των υπαίθριων δραστηριοτήτων. thumb|right|350px|Η βόρεια πλευρά του [[Έβερεστ - η κορυφή του κόσμου.]] Ο Μαγγίτσης και η Χριστίνα Φλαμπούρη είναι οι μόνοι Έλληνες αλπινιστές που έχουν ολοκληρώσει το εγχείρημα των «7 summits», τις επτά υψηλότερες κορυφές του πλανήτη, σε καθεμία από τις επτά ηπείρους, δηλ. έχουν ανέβει στις εξής δυσκολότερες κορυφές: Έβερεστ, Ακονκάγκουα, Μακ Κίνλεϊ, Κιλιμάντζαρο, Ελ Μπρους, Βίνσον, και Κάρστενσζ. Έχει κατακτήσει την κορυφή του Έβερεστ, του «βουνού των βουνών», την υψηλότερη κορυφή της Γης, στις 17 Μαΐου 2004, στις 5:45 τα ξημερώματα.
Διετέλεσε Πρεσβευτής του Ολυμπιακού Εθελοντισμού για την «ΑΘΗΝΑ 2004», επί 4 χρόνια. Έχει οργανώσει και υλοποιήσει 44 αποστολές αθλητικής επιβίωσης σε όλο τον πλανήτη.
Είναι ο πρώτος και μοναδικός Έλληνας (μέχρι σήμερα), που έχει φτάσει πεζοπορικά στο Βόρειο Πόλο (το 2000) και τον Νότιο Πόλο (το 2003). Στις δράσεις του επίσης περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, η πεζοπορική διάσχιση στην Τυνησιακή Σαχάρα (το 2001), η διάσχιση της Salar De Uyuni στη Βολιβία (το 2005), καθώς και ο πρώτος χειμερινός διάπλους του Αιγαίου Πελάγους με ατομικό καγιάκ, από τη Λήμνο στον Βόλο, το 2002.
Προσωπικά στοιχεία
Κατοικεί μόνιμα στην Αγριά της Μαγνησίας και προπονείται στο Πήλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ορειβάτες
Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ
Ο Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ (Γερμανικά: Jakob Philipp Fallmerayer 10 Δεκεμβρίου 1790, Τιρόλο – 26 Απριλίου 1861, Μόναχο) ήταν Αυστριακός περιηγητής, δημοσιογράφος, πολιτικός και ιστορικός, περισσότερο γνωστός για τις περιηγητικές αφηγήσεις του και τις θεωρίες του σχετικά με τη φυλετική καταγωγή των Νεοελλήνων. Στα βιβλία του "Ιστορία της χερσονήσου της Πελοποννήσου κατά τους Μεσαιωνικούς Χρόνους" και "περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων" που γράφτηκαν στη δεκαετία του 1830, διατυπώνει την άποψη πως οι Έλληνες της νεότερης εποχής δεν κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά προέρχονται από Σλάβους που εισέβαλαν στην Ελλάδα κατά την περίοδο του Μεσαίωνα και Αλβανούς που εξαπλώθηκαν κατά τον ύστερο Μεσαίωνα και τους νεότερους χρόνους. Όλοι αυτοί αναμίχθηκαν με ελληνόφωνους, αλλά μη Έλληνες το γένος, Βυζαντινούς πρόσφυγες, δημιουργώντας τον λαό των νέων Ελλήνων. Με έρευνα που καταγράφεται στο Science οι σύγχρονοι Έλληνες μοιράζονται μεγαλύτερη αναλογία DNA από τους Μυκηναίους και μικρότερη από τους αρχαίους αγρότες της Ανατολίας
Βίος
Ο Φαλμεράυερ καταγόταν από φτωχούς γονείς και φέρεται ότι κατά την παιδική του ηλικία ήταν βοσκός. Αργότερα φοίτησε στην εκκλησιαστική σχολή του Μπρίξεν και στο Πανεπιστήμιο του Ζάλτσμπουργκ, όπου σπούδασε θεολογία, ανατολικές γλώσσες και ιστορία. Αργότερα σπούδασε τη νομική επιστήμη στο Πανεπιστήμιο του Λάντσχουτ, για να αφοσιωθεί τελικά στην κλασική φιλολογία και τη γλωσσολογία. Ολοκληρώνοντας τη στρατιωτική του θητεία στο βαθμό του υπολοχαγού, έμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Γαλλία με το σύνταγμά του, ως δάσκαλος στο Άουγκσμπουργκ. Αργότερα διετέλεσε καθηγητής στο φιλολογικό λύκειο του Λάντσχουτ.
Από το 1831 έως το 1834 περιηγήθηκε με τον Ρώσο στρατηγό Όστερμαν-Τολστόι την Αίγυπτο, τη Νουβία, την Παλαιστίνη, τη Συρία, τις Σποράδες, τις Κυκλάδες, την ηπειρωτική Ελλάδα - όπου φέρεται ότι συναντήθηκε με τον αρχαιολόγο Κυριάκο Πιττάκη - και αργότερα την Κωνσταντινούπολη.
Το 1835 έγινε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Μονάχου και το 1836 εγκατέλειψε την πόλη για να περιηγηθεί τη νότια Γαλλία και την Ιταλία με τον φίλο του πλέον Όστερμαν-Τολστόι. Στην Ιταλία παρέμεινε τέσσερα χρόνια, συγκεκριμένα στη Γένοβα, και από εκεί επιχείρησε μια δεύτερη περιηγητική εκστρατεία στην Ανατολή, διαπλέοντας τον Δούναβη μέχρι τον Εύξεινο Πόντο και από εκεί στην Τραπεζούντα και την Κωνσταντινούπολη, το Άγιο Όρος, τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία. thumb|right|250px|Ο τάφος του Φαλμεράυερ στο [[Παλαιό Νότιο Νεκροταφείο του Μονάχου (Alter Südlicher Friedhof)]] Στην τρίτη περιήγησή του στην Ανατολή επισκέφθηκε και πάλι την Κωνσταντινούπολη, τη Μικρά Ασία, τη Συρία και την Παλαιστίνη. Τις περιηγήσεις διέκοψε ο διορισμός του ως τακτικού καθηγητή της ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Επιστρέφοντας στο Μόναχο, πέραν της καθηγητικής του ιδιότητας, ο Φαλμεράυερ ασχολήθηκε και με την πολιτική, ως βουλευτής της Γερμανικής Εθνοσυνέλευσης της Φραγκφούρτης. Εξαιτίας των δεδηλωμένων αντιμοναρχικών του φρονημάτων εκδιώχθηκε από το Πανεπιστήμιο και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ελβετία. Επέστρεψε μόνον, όταν ψηφίστηκε αμνηστευτικός νόμος το 1850 για όλους τους αντιφρονούντες. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τα έζησε μακριά από την πολιτική και το πανεπιστήμιο, ασκώντας βιοποριστικά το επάγγελμα του δημοσιογράφου.
Αν και ως ιστορικός δε θεωρείται εξέχων, τα έργα του - μείζονα και ελάσσονα - διακρίνονται για τη λογοτεχνική τους αξία, το κλασικό ύφος και τη γλώσσα τους. Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, ως πηγές έρευνας για τις αφηγήσεις τους, θεωρούνται τα απομνημονεύματά του. Ο αντίκτυπος της θεωρίας του για την καταγωγή των Νεοελλήνων ήταν και η γενεσιουργός αιτία της επιστήμης της Λαογραφίας στην Ελλάδα.