cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοφία Μπόσνιακ
Λείψανα
Το 1689, το κάστρο άλλαξε χέρια και ο νέος ιδιοκτήτης αποφάσισε να μεταφέρει τα λείψανα των μελών της οικογένειας των Βεσελένι που ήταν θαμμένα στο κάστρο. Κατά τη μεταφορά, βρέθηκε το μουμιοποιημένο σώμα της Μπόσνιακ το οποίο αργότερα μεταφέρθηκε στην εκκλησία της Βαγκταπόλκα. Σύμφωνα με τον μύθο, το σώμα της ήταν τόσο καλά διατηρημένο που φαινόταν σαν να είχε μόλις πρόσφατα πεθάνει - παρά το γεγονός ότι δεν είχε γίνει καμία προσπάθεια ταρίχευσης του σώματός της.
Άγιος Γεώργιος Προμυρίου Μαγνησίας
Αξιοθέατα
Οι πολλές παραλίες βόρεια και νότια του οικισμού. Ενδεικτικά αναφέρονται: «Αγριελιά», «Νεράκι», «Εγγλέζος», «Χαράματα», «Σηπιάδα», «Βλαχόρεμα», «Βρωμονέρι», «Ματσούκα Άμμος», «Παλιουράκι».
Σοφία Μπόσνιακ
Λείψανα
Η τελευταία κατοικία της Μπόσνιακ έγινε τόπος προσκυνήματος. Κάθε χρόνο την ημέρα της Κοίμησης της Θεοτόκου (στις 15 Αυγούστου), πολλοί άνθρωποι από τη γειτονιά έρχονταν να επισκεφτούν το γυάλινο φέρετρό της. Θεωρήθηκε θαύμα το ότι το σώμα παρέμεινε διατηρημένο ακόμη και στη σύγχρονη εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς
Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας
Η Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, ΠΚΕΕ (πολωνικά: Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej, TRJN) ήταν μια κυβέρνηση που σχηματίστηκε από την απόφαση του Κρατικού Εθνικού Συμβουλίου (Krajowa Rada Narodowa, KRN) στις 28 Ιουνίου 1945. Δημιουργήθηκε ως συνασπισμός μεταξύ του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος (Polska Partia Robotnicza, PPR), υποστηριζόμενου από την Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών και πολιτικών από τη στενή πολιτική σφαίρα του Στανίσουαφ Μικοουάιτσικ, του πρώην πρωθυπουργού της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης που είχε έδρα στο Λονδίνο.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|195x195εσ| Ο Πρωθυπουργός [[Έντβαρντ Οσούμπκα-Μοράφσκι.
]] αριστερά|μικρογραφία|181x181εσ| Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Γενικός Γραμματέας του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος, [[Βουαντίσουαφ Γκομούουκα.]] αριστερά|μικρογραφία|176x176εσ| Αναπληρωτής Πρωθυπουργός [[Στανίσουαφ Μικοουάιτσικ.]] Όταν η Πολωνία κατακτήθηκε από τη Γερμανία το 1939, μέλη της κυβέρνησης διέφυγαν στη Βρετανία, όπου δημιούργησαν μια εξόριστη κυβέρνηση, η οποία αναγνωρίστηκε από τη βρετανική κυβέρνηση και έλεγχε την κύρια πολωνική δύναμη αντίστασης, τον Armia Krajowa (Εσωτερικός Στρατός).
Το 1943, το Πολωνικό Εργατικό Κόμμα και ορισμένες άλλες αριστερές ομάδες αντίστασης σχημάτισαν το Κρατικό Εθνικό Συμβούλιο ως εθνική κυβέρνηση της Πολωνίας, σε αντιπαλότητα με την εξόριστη κυβέρνηση. Τον Ιούλιο του 1944, το Κρατικό Εθνικό Συμβούλιο διακήρυξε την Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας (την «Επιτροπή του Λούμπλιν») σε έδαφος που απελευθερώθηκε από τη Γερμανία από τον Σοβιετικό Στρατό. Η εξόριστη κυβέρνηση το κατήγγειλε αυτό, αλλά ήταν ανίσχυρη να παρέμβει, ειδικά μετά τις τεράστιες απώλειες του Εσωτερικού Στρατού κατά την Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944.
Η εξόριστη κυβέρνηση εξαρτιόταν από την υποστήριξη των βρετανικών και αμερικανικών κυβερνήσεων, οι οποίες δεν κατάλαβαν τις κομμουνιστικές προθέσεις και πίεσαν την εξόριστη κυβέρνηση να συνεργαστεί με το ΚΕΣ. Μέχρι τη Διάσκεψη της Γιάλτας τον Φεβρουάριο του 1945, οι σοβιετικές δυνάμεις είχαν καταλάβει σχεδόν όλη την Πολωνία, δίνοντάς στον εαυτό τους και στο ΚΕΣ αποτελεσματικό έλεγχο. Οι ΗΠΑ και η Βρετανία το δέχθηκαν σιωπηρά στη Γιάλτα, σε αντάλλαγμα για την υπόσχεση του Στάλιν για ελεύθερες εκλογές στην Πολωνία.
Η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση προσπάθησε ακόμη να αντέξει, αλλά αγνοήθηκε. Μια ομάδα, συμπεριλαμβανομένου του Στανίσουαφ Μικοουάιτσικ, πρωθυπουργού το 1943-1944, έσπασε με τους υπόλοιπους εξόριστους και άρχισε να επιδιώκει μια συμφωνία με τους κομμουνιστές.
Σχηματισμός
Η ΠΚΕΕ ήταν αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων που πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα από τις 17 Ιουνίου έως τις 21 Ιουνίου 1945, μεταξύ του ΠΕΚ (Πολωνών Κομμουνιστών), της Σοβιετικής Ένωσης και του Μικοουάιτσικ, ο οποίος είχε δημιουργήσει το Λαϊκό Κόμμα Πολωνίας (ΛΚΠ, Polskie Stronnictwo Ludowe, PSL) ως πολιτικό όχημα για τη συμμετοχή του. Το ΛΚΠ ήταν μια κεντρική οργάνωση και συνέχιση του προπολεμικού πολωνικού αγροτικιστικού κινήματος. Το προπολεμικό Λαϊκό Κόμμα υποστήριξε επίσης τον Μικοουάιτσικ.
Η κυβέρνηση της ΠΚΕΕ αποτελούταν από:
Ολόκληρη η κυβέρνηση αποτελούταν από:
Η εξόριστη κυβέρνηση δεν αναγνώρισε την ΠΚΕΕ.
Επακόλουθα γεγονότα
Οι Κομμουνιστές δεν είχαν καμία πρόθεση να δώσουν στην αντιπολίτευση πραγματική δύναμη, ή να πραγματοποιήσουν τις υποσχεθείσες «ελεύθερες και δίκαιες» εκλογές. Τα μέλη της αντιπολίτευσης που έλαβαν κυβερνητικές θέσεις ελέγχονταν από τους αναπληρωτές και το προσωπικό τους, πιστοί στους κομμουνιστές, οπότε είχαν μικρή πραγματική δύναμη.
Στις 21 Ιουνίου, ο Στρατηγός Λεόπολντ Οκουλίτσκι, πρώην διοικητής του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 10 ετών στη Μόσχα για το υποτιθέμενο σαμποτάζ εναντίον του σοβιετικού στρατού. Δέκα άλλοι Πολωνοί έλαβαν παρόμοιες καταδίκες στην στημένη Δίκη των Δεκαέξι. Στις 24 Δεκεμβρίου 1946, ο Οκουλίτσκι πέθανε στη φυλακή Μπουτίρκα.
Η ΠΚΕΕ είχει δεσμευθεί ήδη από τη «Συνθήκη Φιλίας, Αμοιβαίας Βοήθειας και Συνεργασίας» με την ΕΣΣΔ την οποία είχε υπογράψει η Προσωρινή Κυβέρνηση στις 21 Απριλίου. Αυτή η συνθήκη αποτέλεσε τη βάση για τη σοβιετική παρέμβαση στην εσωτερική πολιτική της Πολωνίας για τα επόμενα 40 χρόνια.
Στις 5 Ιουλίου 1945, η ΠΚΕΕ αναγνωρίστηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύντομα αναγνωρίστηκε επίσης από τους άλλους μεγάλους συμμάχους, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν αναγνωρίστηκε από το Βατικανό.
Στις 6 Ιουλίου, ενώ η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση διατήρησε την ύπαρξή της, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και το Ηνωμένο Βασίλειο απέσυραν επίσημα την αναγνώρισή της.
Στις 10 Ιουλίου, ο Οσούμπκα-Μοράφσκι ανακοίνωσε την απέλαση όλων των Γερμανών από την Πολωνία.
Από τις 17 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου, μια αντιπροσωπεία από την ΠΚΕΕ παρακολούθησε το Συνέδριο του Πότσδαμ του 1945.
Στις 16 Αυγούστου, υπογράφηκε η συμφωνία των συνόρων Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης στη Μόσχα. Πριν από τα τέλη Αυγούστου, η Πολωνία συμφώνησε να παραχωρήσει τις ανατολικές επαρχίες στη Σοβιετική Ένωση και αναγνώρισε επίσημα τα ανατολικά σύνορα με βάση μια ελαφρώς τροποποιημένη γραμμή Κάρζον.
Στις 16 Οκτωβρίου, εκπρόσωποι της ΠΚΕΕ υπέγραψαν τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και η Πολωνία έγινε μέλος των Ηνωμένων Εθνών.
Οι «ελεύθερες και δίκαιες» εκλογές που υποσχέθηκε η ΠΚΕΕ αναβλήθηκαν έως ότου οι Κομμουνιστές ήταν σίγουροι ότι θα μπορούσαν να ελέγξουν την εκλογική διαδικασία. Εν τω μεταξύ, αύξησαν τις καταστολές των μελών της αντιπολίτευσης, τα οποία είχαν δωροδοκήσει, απειληθεί ή ακόμα και δολοφονήσει. Σύμφωνα με τα λόγια του Γκομούουκα, ο στόχος των Κομμουνιστών ήταν να είναι ο «ηγεμόνες του έθνους» και τίποτα δεν θα τους εμπόδιζε. Στις 30 Ιουνίου 1946, δοκίμασαν τον έλεγχό τους κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος 3xTAK, στήνοντας τα αποτελέσματα και ισχυρίστηκαν 68% υποστήριξη.
Δύο μεγάλες μεταρρυθμίσεις που πραγματοποίησε το ΠΚΕΕ ήταν το διάταγμα εθνικοποίησης και το Τριετές Σχέδιο (1947-49), όπου και τα δύο εκδόθηκαν το 1946. Το διάταγμα εθνικοποίησης έδωσε στην κυβέρνηση έλεγχο σε κάθε επιχείρηση που απασχολούσε περισσότερα από 50 άτομα. Μέχρι το τέλος του έτους, το 90% της βιομηχανίας της χώρας ελέγχθηκε από την κυβέρνηση.
Διάλυση
Οι Κομμουνιστές έστησαν τις πολωνικές νομοθετικές εκλογές του Ιανουαρίου 1947. Το νέο κοινοβούλιο (Σέιμ) αντικατέστησε το ΚΕΣ και επέλεξε μια νέα κυβέρνηση με επικεφαλής τον Γιούζεφ Τσιρανκιέβιτς. Στις 19 Ιανουαρίου 1947, η ΠΚΕΕ διαλύθηκε και παρέδωσε τα προνόμια της ως κυβέρνηση της Πολωνίας στη νέα κυβέρνηση.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Επακόλουθα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία Κατηγορία:Κυβέρνηση της Πολωνίας Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας Κατηγορία:Προσωρινές κυβερνήσεις Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Σταλινισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1945 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1947 Κατηγορία:Σύγχρονη ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα πολωνικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αμεινίας ο Θηβαίος
Ο Αμεινίας ο Θηβαίος (ή Αμινίας) ήταν αρχαίος Έλληνας επικός και σατυρικός ποιητής, που έζησε κατά την αλεξανδρινή εποχή. Τα σατυρικά του δράματα παίχθηκαν στον καιρό του με επιτυχία, αλλά σύντομα μετά λησμονήθηκαν. Τα έργα αυτά είχαν εξασφαλίσει στον δημιουργό τους νίκες και διακρίσεις κατά τη διάρκεια διάφορων θρησκευτικών εορτών της αρχαίας Ελλάδας, όπως τα Χαριτήσεια στον Ορχομενό και τα Αμφιαράεια στον Ωρωπό. Ο Αμεινίας ο Θηβαίος, καθώς και οι σύγχρονοί του δημιουργοί Σοφοκλής ο νεώτερος και Δωρόθεος ο Ταραντίνος, έγιναν γνωστοί από μία επιγραφή της 245ης Ολυμπιάδας (200 π.Χ.), που ανακαλύφθηκε στον Ορχομενό.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες δραματικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σατιρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές
Μάντλιν Καν
Η Μάντλιν Γκέιλ Καν (αγγλικά: Madeline Gail Kahn το γένος Γούλφσον 29 Σεπτεμβρίου, 1942 - 3 Δεκεμβρίου 1999) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, κωμικός και τραγουδίστρια, γνωστή για τους κωμικούς ρόλους σε ταινίες σε σκηνοθεσία Πίτερ Μπογκντάνοβιτς και Μελ Μπρουκς, όπως Μια τρελή τρελή καταδίωξη (What's Up, Doc? 1972), Φρανκενστάιν Τζούνιορ (Young Frankenstein, 1974), Λίγο... πολύ... τρελούτσικος (High Anxiety, 1977), Η τρελή ιστορία του κόσμου (History of the World: Part I, 1981) καθώς και για τους προτεινόμενους για Όσκαρ ρόλους της στα Χάρτινο φεγγάρι (Paper Moon, 1973) και Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες (Blazing Saddles, 1974).
Οικογένεια και εκπαίδευση
δεξιά|μικρογραφία| Η Μάντλιν Καν στην επετηρίδα του 1964 του [[Πανεπιστήμιο Χόφστρα|Πανεπιστημίου Χόφστρα.]] Η Καν γεννήθηκε στη Βοστώνη και ήταν κόρη του Μπέρναρντ Μπ. Γούλφσον, κατασκευαστή ενδυμάτων, και της συζύγου του Φρέντα (το γένος Γκόλντμπεργκ). Μεγάλωσε σε εβραϊκή οικογένεια. Οι γονείς της χώρισαν όταν η Καν ήταν δύο ετών και εκείνη μετακόμισε με τη μητέρα της στη Νέα Υόρκη. Το 1953, η Φρέντα παντρεύτηκε τον Χίλερ Καν, ο οποίος αργότερα υιοθέτησε τη Μάντλιν. Η Φρέντα άλλαξε τελικά το όνομά της σε Πόλα Καν. Η Μάντλιν Καν είχε δύο ετεροθαλή αδέρφια: τον Τζέφρι (από τον γάμο της μητέρας της με τον Καν) και τη Ρόμπιν (από τον δεύτερο γάμο του πατέρα της).
Το 1948, η Καν στάλθηκε στο προοδευτικό Manumit School, ένα οικοτροφείο στο Μπρίστολ της Πενσυλβάνιας. Εκείνη την περίοδο, η μητέρα της προσπαθούσε να πετύχει ως ηθοποιός. Η Καν άρχισε σύντομα να παίζει και η ίδια και έπαιξε σε πολλές σχολικές παραγωγές. Το 1960, αποφοίτησε από το γυμνάσιο Μάρτιν βαν Μπιούρεν στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, και στη συνέχεια κέρδισε θεατρική υποτροφία για το Πανεπιστήμιο Χόφστρα στο Λονγκ Άιλαντ. Στο Χόφστρα σπούδασε θέατρο, μουσική και λογοθεραπεία. Η Καν αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο το 1964 με πτυχίο στη λογοθεραπεία. Ήταν μέλος μιας αδελφότητας στην πανεπιστημιούπολη, της ΔΧΔ. Αργότερα σπούδασε τραγούδι στη Νέα Υόρκη με την Μπέβερλι Πεκ Τζόνσον.
Καριέρα
Όταν ρωτήθηκε στην τηλεόραση από την Κίτι Καρλάιλ και τον Τσαρλς Νέλσον Ράιλι πώς έβαλε την όπερα της καριέρας της, είπε:"«Είναι τόσο δύσκολο να προσδιορίσω ακριβώς πότε άρχισα το τραγούδι ή γιατί. Η Μούσα σίγουρα δεν ήταν παρούσα. Θα σας πω ακριβώς.»"Για να κερδίσει χρήματα ενώ ήταν φοιτήτρια, η Καν ήταν τραγουδίστρια-σερβιτόρα σε ένα βαυαρικό εστιατόριο με το όνομα Bavarian Manor, μια μπιραρία χοφμπροϊχάους στην κοιλάδα του Χάντσον της Νέας Υόρκης. Τραγουδούσε μουσικά νούμερα κωμωδίας κατά τη διάρκεια παραστάσεων.
Δεκαετία του 1960
Η Καν άρχισε να κάνει ακροάσεις για επαγγελματικούς ρόλους λίγο μετά την αποφοίτησή της από το Χόφστρα. Παράλληλα, δίδαξε για λίγο σε δημόσιο σχολείο. Λίγο πριν υιοθετήσει το επαγγελματικό όνομα Μάντλιν Καν (Καν ήταν το επώνυμο του πατριού της), έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή σε μια αναβίωση του Kiss Me, Kate. Ο ρόλος της στην αποτυχία How Now, Dow Jones γράφτηκε πριν φτάσει στο Μπρόντγουεϊ η παράσταση του 1967, όπως και ο ρόλος της ως δεσποινίς Γουίπλ στην αρχική παραγωγή του Promises, Promises.
Το 1968, η Καν ερμήνευσε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια ειδική παράσταση της οπερέτας Candide προς τιμήν των 50ών γενεθλίων του Λέοναρντ Μπερνστάιν. Έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ το 1968 με Τα νέα πρόσωπα του Λέοναρντ Σίλμαν του 1968 και εμφανίστηκε επίσης εκτός Μπρόντγουεϊ στο μιούζικαλ Promenade.
Δεκαετίες 1970 και 1980
Η Καν εμφανίστηκε σε δύο μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ τη δεκαετία του 1970: ένας πρωταγωνιστικός ρόλος στην εκπομπή του Ρίτσαρντ Ρότζερς Δύο επί δύο το 1970 με θέμα την Κιβωτό του Νώε και ένας ακόμη πρωταγωνιστικός ρόλος ως Λίλι Γκάρλαντ στο On the Twentieth Century του 1978. Έφυγε (ή, σύμφωνα με πληροφορίες, απολύθηκε από) την τελευταία παράσταση νωρίς, δίνοντας τον ρόλο στην αντικαταστάτριά της, Τζούντι Κέι.
Το κινηματογραφικό ντεμπούτο της Καν έγινε στη μικρού μήκους ταινία De Düva (Το περιστέρι) το 1968. Το ντεμπούτο της σε μεγάλου μήκους ταινίες το έκανε ως υστερική αρραβωνιαστικιά του ρόλου του Ράιαν Ο'Νιλ στην κωμωδία του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς Μια τρελή τρελή καταδίωξη (1972) με πρωταγωνίστρια την Μπάρμπρα Στράισαντ. Η κινηματογραφική της καριέρα συνεχίστηκε με το Χάρτινο φεγγάρι (Paper Moon, 1973), για το οποίο ήταν υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου και για Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου.
Η Καν επιλέχθηκε για τον ρόλο της Άγκνες Γκουτς στην ταινία Αξιολάτρευτη θεία μου (Mame) του 1974, αλλά την απέλυσε η σταρ Λουσίλ Μπολ λόγω καλλιτεχνικών διαφορών. (Πολλές βιογραφίες της Μπολ λένε ότι η Καν επιθυμούσε να απαλλαγεί από τον ρόλο, ώστε να μπορέσει να ενταχθεί στο καστ της ταινίας Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες, μιας ταινίας που επρόκειτο να γυριστεί· ωστόσο, η Καν δήλωσε σε μια συνέντευξή της το 1996 ότι απολύθηκε ).
Μια σειρά από κωμωδίες - Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες (1974), Φρανκενστάιν Τζούνιορ (1974) και Λίγο... πολύ... τρελούτσικος (1977) - σκηνοθετημένες όλες από τον Μελ Μπρουκς, της έδωσαν την ευκαιρία να αναδείξει τα καλύτερα κωμικά ταλέντα της. Η τελευταία συνεργασία των δυο τους ήταν το Η τρελή ιστορία του κόσμου το 1981. Για το Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες, ήταν και πάλι υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Στο τεύχος Απριλίου 2006 του περιοδικού Premiere, η ερμηνεία της στο Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες ως Λίλι φον Σταπ επιλέχθηκε ως νούμερο 74 στη λίστα με τις 100 καλύτερες ερμηνείες όλων των εποχών.
Οι ρόλοι της Καν ήταν κυρίως κωμικοί παρά δραματικοί, αν οι πρώτοι της ρόλοι κατά τη δεκαετία του 1970 σε δύο έργα είχαν στοιχεία και των δύο: In the Boom Boom Room το 1973 στο Μπρόντγουεϊ και Marco Polo Sings a Solo το 1977 εκτός Μπρόντγουεϊ.
Μετά την επιτυχία της στις ταινίες του Μπρουκς, η Καν εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες τη δεκαετία του 1980. Έπαιξε την κυρία Γουάιτ στο Clue το 1985, την πρώτη κυρία Κονστάντς Λινκ το 1980 στην παρωδία First Family, ένα από τα εξωγήινα δίδυμα στην κωμωδία επιστημονικής φαντασίας του Τζέρι Λιούις Πρωταθλητές της καρπαζιάς (Slapstick Of Another Kind, 1982), το αντικείμενο του πόθου του Μπαρτ Ρέινολντς στην αστυνομική κωμωδία Δύο καθάρματα στην ίδια πόλη (City Heat, 1984) και δώρισε τη φωνή της σε έναν ρόλο στιες ταινίες κινουμένων σχεδίων My Little Pony: The Movie (1986) καθώς και An American Tail (1986). Σύμφωνα με τον Ντον Μπλαθ, της έδωσε τον ρόλο επειδή "ήλπιζε ότι θα χρησιμοποιούσε μια φωνή παρόμοια με αυτή που χρησιμοποίησε στο Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες."
Το 1983, η Καν πρωταγωνίστησε στη δική της μικρής διάρκειας τηλεοπτική κωμική σειρά Oh Madeline, η οποία σταμάτησε μετά από μία σεζόν λόγω χαμηλής τηλεθέασης. Το 1987, η Καν κέρδισε βραβείο Έμμυ Daytime για την ερμηνεία της στο ABC Afterschool Special Wanted: The Perfect Guy.
Η Καν επέστρεψε στη σκηνή ως Μπίλι Ντον στην αναβίωση του Born Yesterday το 1989 και ήταν υποψήφια για βραβείο Τόνυ καλύτερης ηθοποιού σε θεατρικό έργο.
Δεκαετία του 1990
Η Καν έπαιξε τη μητέρα του ρόλου της Μόλι Ρίνγκβαλντ στην ταινία του 1990 Ο γάμος της Μπέτσι, και μια υπάλληλο τηλεφωνικής γραμμής στη φάρσα Στα πρόθυρα της τρέλας (Mixed Nuts, 1994). Η Καν έπαιξε τη διεφθαρμένη δήμαρχο σε μια φιλανθρωπική συναυλία του Anyone Can Whistle το 1995 και εμφανίστηκε στο Νίξον ως Μάρθα Μπιλ Μίτσελ (1995).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Καν ηχογράφησε μια φωνή για την ταινία κινουμένων σχεδίων The Magic 7. Ο πιο αξιοσημείωτος ρόλος της εκείνη την εποχή ήταν στην κωμική σειρά Μπιλ Κόσμπι (Cosby, 1996–1999) ως Πολίν. Έδωσε τη φωνή της στην ταινία κινουμένων σχεδίων Ζουζούνια (1998).
Η Καν έλαβε καλές κριτικές για την τσεχωβική στροφή της με την ανεξάρτητη ταινία του 1999 Judy Berlin, την τελευταία της ταινία.
Ασθένεια και θάνατος
Η Καν διαγνώστηκε με καρκίνο των ωοθηκών το 1998. Υποβλήθηκε σε θεραπεία, συνέχισε να εργάζεται στη σειρά Μπιλ Κόσμπι και παντρεύτηκε τον Τζον Χάνσμπερι τον Οκτώβριο του 1999. Ωστόσο, η ασθένεια εξαπλώθηκε γρήγορα και πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου 1999, σε ηλικία 57 ετών.
Αποτεφρώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1999, στο κρεματόριο Garden State στο Βόρειο Μπέργκεν του Νιου Τζέρσεϊ. Ο σύζυγός της Τζον Χάνσμπερι και ο αδερφός της Τζέφρι Καν έστησαν παγκάκι αφιερωμένο στη μνήμη της στο Σέντραλ Παρκ.
Φλορεντίνο Αμεγκίνο
Ο Φλορεντίνο Αμεγκίνο (Florentino Ameghino, 19 Σεπτεμβρίου 1853 – 6 Αυγούστου 1911) ήταν Αργεντινός φυσιοδίφης, παλαιοντολόγος, ανθρωπολόγος και ζωολόγος, του οποίου οι ανακαλύψεις απολιθωμάτων στις πάμπες της Αργεντινής, ιδίως την Παταγονία, υπήρξαν εξίσου σημαντικές με όλες όσες έγιναν στις δυτικές ΗΠΑ ολόκληρο τον ύστερο 19ο αιώνα. Από κοινού με τους δύο αδελφούς του, τον Κάρλος και τον Χουάν, ο Φλορεντίνο Αμεγκίνο ήταν μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες που θεμελίωσαν τη νοτιοαμερικανική παλαιοντολογία.
Από το 1887 μέχρι τον θάνατό του, ο Φ. Αμεγκίνο ήταν αφοσιωμένος στη μελέτη των απολιθωμένων θηλαστικών της Παταγονία, με την πολύτιμη υποστήριξη του μικρότερου αδελφού του Κάρλος (1865-1936).
Βιογραφία
Ο Φλορεντίνο Αμεγκίνο γεννήθηκε στο Λουχάν, πόλη κοντά στο Μπουένος Άιρες, και ήταν γιος Ιταλών μεταναστών. Ο Φλορεντίνο υπήρξε αυτοδίδακτος φυσιοδίφης και δημιούργησε μία από τις μεγαλύτερες συλλογές απολιθωμάτων σε όλο τον κόσμο εκείνη την εποχή. Αυτή του χρησίμευσε ως βάση για πολλές γεωολογικές και παλαιοντολογικές μελέτες. Ο Αμεγκίνο ήταν ένας από τους κυριότερους πρωτοπόρους στην ανάπτυξη της φυλογενέσεως και της παλαιοντολογικής προσεγγίσεως στην εξελικτική βιολογία. Διερεύνησε επίσης την πιθανή παρουσία του προϊστορικού ανθρώπου στις πάμπες και προέβη σε αρκετούς αμφιλεγόμενους ισχυρισμούς σχετικώς με την προέλευση των ιθαγενών της Νότιας Αμερικής. Κάποτε ο Δομίνγκο Φαουστίνο Σαρμιέντο, Πρόεδρος της Αργεντινής από το 1868 έως το 1874, χαρακτήρισε τον Φλορεντίνο Αμεγκίνο ως «έναν συμπατριώτη μας... ...που κανείς δεν τον γνωρίζει εδώ, αλλά θαυμάζεται από σοφούς σε όλο τον κόσμο».
Το έργο του Οι αρχαίοι άνθρωποι του Ρίο δε λα Πλάτα εκδόθηκε το 1878. Το Φυλογονία (1884) ήταν ένα θεωρητικό σύγγραμμα που ανέπτυσσε μία εξελικτική σύλληψη στο πνεύμα του λαμαρκισμού και οδήγησε στη θεμελίωση της ζωολογικής ταξινομικής πάνω σε μαθηματικές βάσεις. Αργότερα έγινε διευθυντής του Τμήματος Ζωολογίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Κόρδοβα, το οποίο τον ανεκήρυξε επίτιμο διδάκτορα, και έγινε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αργεντινής.
Ο Φ. Αμεγκίνο συνεργάσθηκε με τον Φρανσίσκο Μορένο, ιδρυτή και διευθυντή του Μουσείου του Λα Πλάτα. Ο Αμεγκίνο εμπλούτισε το τμήμα Παλαιοντολογίας του Μουσείου με τη δική του συλλογή, την οποία πώλησε στην τοπική αυτοδιοίκηση της περιοχής για τον σκοπό αυτόν. Μόλις ένα έτος αργότερα, το σημαντικότερο ίσως έργο του δημοσιεύθηκε στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών: ήταν το Απολιθώματα θηλαστικών στην Αργεντινή Δημοκρατία, που αποτελείτο από 1.028 σελίδες και μια συλλογή χαρτών. Αυτή η συνεισφορά στη γνώση των απολιθωμένων θηλαστικών της χώρας βραβεύθηκε με το χάλκινο μετάλλιο της Παγκόσμιας Εκθέσεως των Παρισίων του 1889.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιοντολόγοι Κατηγορία:Φυσιοδίφες Κατηγορία:Αργεντινοί βιολόγοι Κατηγορία:Αργεντινοί ιταλικής καταγωγής
Βουλευτικές εκλογές στη Σενεγάλη (2017)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σενεγάλη στις 30 Ιουλίου 2017,, ενώ αρχικά ήταν προγραμματισμένες για τις 2 Ιουλίου.
Πλαίσιο
Ο συνασπισμός των κομμάτων που υποστηρίζουν τον πρόεδρο Σαλ, Benno Bokk Yaakaar, προσπάθησε να διατηρήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που απέκτησε μετά τις  βουλευτικές εκλογές του 2012. Περιελάμβανε το κόμμα του Σαλ, τη Συμμαχία για τη Δημοκρατία, καθώς και το Σοσιαλιστικό Κόμμα και τη Συμμαχία των Δυνάμεων της Προόδου. Η εθνική λίστα με τους υποψήφιους του συνασπισμού είχε επικεφαλής τον πρωθυπουργό Μοχάμεντ Ντιόν.
Εκλογικό σύστημα
Τα 165 μέλη της Εθνικής Συνέλευσης εκλέγονται με δύο μεθόδους. Τα 90 εκλέγονται από λίστα με το πλειοψηφικό σύστημα σε 35 μονοεδρικές - ή πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες με βάση τις 35 περιφέρειες με επιπλέον 15 να αναδεικνύονται με την ψήφο των σεναγαλέζων του εξωτερικού. Οι υπόλοιπες 60 έδρες εκλέγονται από μια πανεθνική εκλογική περιφέρεια με βάση το αναλογικό σύστημα, με την κατανομή των εδρών, αρχικά, χρησιμοποιώντας το απλό πηλίκο, ενώ οι υπόλοιπες έδρες  κατανέμονται χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του μεγαλύτερου υπολοίπου.
Εκστρατεία
Η επίσημη προεκλογική περίοδος άρχισε στις 8 Ιουλίου. Ο Γουάντ, ο οποίος ζούσε ως τότε στη Γαλλία, επέστρεψε στο Ντακάρ στις 10 Ιουλίου για να ξεκινήσει την εκστρατεία για τον συνασπισμό του, Manko Wattu Sénégal. Ένας αριθμός ρεκόρ κομμάτων, συνολικά 47, έλαβαν μέρος στις εκλογές.
Αποτελέσματα
Η προσέλευση των ψηφοφόρων, αναφέρθηκε ότι ήταν 54%. Ο πρωθυπουργός Ντιόν, σε ομιλία του στις 31 Ιουλίου, ανέφερε ότι ο φιλοπροεδρικός συνασπισμός Benno Bokk Yaakaar  είχε επικρατήσει στις 42 από τις συνολικά 45 περιφέρειες της Σενεγάλης (σε όλες εκτός από τις Κεντουγκού, Σαραγιά και πιθανόν στην Εμπακέ. Ωστόσο, ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης με ηγέτη τον Χαλιφά Σαλ, είχε κερδίσει στην πρωτεύουσα Ντακάρ. Τα αποτελέσματα για το Ντακάρ δημοσιοποιήθηκαν στις 3 Αυγούστου και έδειξαν τον συνασπισμό Benno Bokk Yaakaar ελαφρώς μπροστά από τον συνασπισμό του Χαλιφά Σαλ, Manko Taxawu Sénégal.
Τα προσωρινά αποτελέσματα που δημοσιεύτηκαν στις 4 Αυγούστου έδειξαν ότι ο συνασπισμός Benno Bokk Yaakaar είχε κερδίσει τις 125 από τις 165 έδρες, μια ισχυρή πλειοψηφία. Οι δύο κύριοι συνασπισμοί από την αντιπολίτευση είχαν πολύ χαμηλότερα ποσοστά. Ο Manko Wattu Sénégal (με επικεφαλής τον Γουάντ) κατέλαβε 19 έδρες και ο συνασπισμός Manko Taxawu Sénégal (του Χαλιφά Σαλ) κέρδισε επτά έδρες. Ο προεδρικός συνασπισμός απέκτησε το 49,5% των ψήφων, κάτι λιγότερο από την απόλυτη πλειοψηφία.
Μεταγενέστερα γεγονότα
Μετά τη νίκη του Benno Bokk Yaakaar, ο πρόεδρος Σαλ επαναδιόρισε τον Ντιόν ως πρωθυπουργό στις 6 Σεπτεμβρίου 2017. Ο Αμπντουλαγιέ Γουάντ, εκλεγείς στην Εθνική Συνέλευση ως ο κορυφαίος υποψήφιος από τη λίστα με τους υποψηφίους του συνασπισμού, ανακοίνωσε την παραίτησή του από βουλευτής στις 10 Σεπτεμβρίου, πριν την πρώτη συνεδρίαση της Εθνικής Συνέλευσης. Εξήγησε ότι σκοπός του ήταν απλώς να υποστηρίξει τον συνασπισμό στις εκλογές.
Παραπομπές
2017 Σενεγαλη
Λουίτζι Καπουάνα
Ο Λουίτζι Καπουάνα (Luigi Capuana, 28 Μαΐου 1839 – 29 Νοεμβρίου 1915) ήταν Ιταλός συγγραφέας και δημοσιογράφος, ένα από τα σημαντικότερα μέλη του κινήματος του βερισμού. Υπήρξε σύγχρονος του Τζοβάννι Βέργκα, με τον οποίο είχαν κοινό και τον τόπο καταγωγής, την Επαρχία της Κατάνης. Ο Καπουάνα ήταν επίσης ένας από τους πρώτους Ιταλούς λογοτέχνες που επηρεάσθηκε από τα έργα του Εμίλ Ζολά.
Ο Καπουάνα έγραψε έμμετρα και πεζά θεατρικά έργα (Garibaldi, Vanitas Vanitatum, Parodie, Semiritmi), μελέτες (Studi sulla letteratura contemporanea, Per l'arte, Gli "ismi" contemporanei, Cronache letterarie, Il teatro italiano contemporaneo) και μυθιστορήματα (Giacinta, Marchese di Roccaverdina, La sfinge, Profumo, Rassegnazione).
Οικογένεια και σπουδές
Ο Λουίτζι Καπουάνα γεννήθηκε στο Μίνεο της Επαρχίας της Κατάνης. Η οικογένειά του ήταν εύπορη και είχε κτήματα στην περιοχή. Ο Λουίτζι πήγε στο τοπικό δημόσιο σχολείο και το 1851 εγγράφηκε στο Βασιλικό Κολέγιο του Μπρόντε, αλλά το άφησε δύο χρόνια αργότερα εξαιτίας προβλημάτων υγείας. Ωστόσο, συνέχισε να μελετά με αυτοδιδασκαλία.
Το 1857 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κατάνια, αλλά και πάλι εγκατέλειψε τις σπουδές του, αυτή τη φορά (1860) για να συμμετάσχει στην Ιταλική ενοποίηση (Risorgimento), με τον ρόλο του γραμματέως της Μυστικής Επαναστατικής Επιτροπής στο Μίνεο και αργότερα ως πρόεδρος του νεοπαγούς αστικού συμβουλίου.
Επιστροφή στη Σικελία
Το 1868 ο Καπουάνα επέστρεψε στη Σικελία με σκοπό μια σύντομη επίσκεψη, αλλά ο θάνατος του πατέρα του και τα οικονομικά θέματα τον «αγκίστρωσαν» στο νησί. Εκεί εργάσθηκε ως σχολικός επιθεωρητής και αργότερα ως δημοτικός σύμβουλος του Μίνεο, μέχρι που εκλέχθηκε και δήμαρχος της κωμοπόλεως.
Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών γνώρισε περισσότερο την ιδεαλιστική φιλοσοφία του Εγέλου. Εμπνεύσθηκε ιδίως από το «Dopo la Laurea», ένα δοκίμιο του θετικιστή εγελιανού γιατρού Άντζελο Καμίλλο Ντε Μέις, που είχε αναπτύξει μια θεωρία για την εξέλιξη και τον θάνατο των λογοτεχνικών ειδών.
Στο Πανεπιστήμιο της Κατάνια
Το 1902 ο Καπουάνα μετακόμισε στην Κατάνια, προκειμένου να διδάξει λεξικογραφία και υφολογία στο εκεί πανεπιστήμιο.
Μεταξύ των τελευταίων του έργων συγκαταλέγονται τα Coscienze (1905), Nel paese di Zàgara (1910) και Gli Americani di Rabbato (1912).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Σικελοί
Ντιβάν Μανά
Ο Ντιβάν Μανά (παντζάμπι: ਦੀਵਾਨ ਮਾਨਾ, γενν. 1958) είναι επιφανής Ινδός εννοιολογικός καλλιτέχνης και φωτογράφος. Από το 2016 κατέχει τη θέση του επίτιμου προέδρου του παραρτήματος της Κρατικής Ακαδημίας Τεχνών στην ινδική πολιτεία του Παντζάμπ.
Βιογραφία
Ο Μανά γεννήθηκε το 1958 στην κωμόπολη Μπαρέτα, στο Παντζάμπ της βόρειας Ινδίας και είναι εγκατεστημένος στο Τσαντίγκαρ. Μετά την ολοκλήρωση των σχολικών του υποχρεώσεων εισήχθη στο Κρατικό Κολέγιο Τεχνών του Τσαντίγκαρ, όπου σπούδασε γραφικές τέχνες και χαρακτική, αποφοιτώντας το 1982. Το ίδιο έτος έλαβε μέρος για πρώτη φορά σε ομαδική έκθεση, ενώ το 1986 πραγματοποίησε την παρθενική ατομική του, αμφότερες εντός συνόρων. Αναφέρεται μεταξύ των πρώτων χρονικά Ινδών καλλιτεχνών που εισήγαγαν την εννοιολογική τέχνη στον χώρο της φωτογραφίας.
Το έργο του αναφέρεται ως ένας συνδυασμός ζωγραφικής, τεχνών του σώματος και ηθοποιίας και κατηγοριοποιείται σε τρεις διαδοχικές περιόδους: την πρώτη όπου επικρατεί η ασπρόμαυρη απόχρωση, τη δεύτερη που χαρακτηρίζεται από τις χρωματικές αντιθέσεις και την ύστερη όπου κυριαρχούν οι δημιουργίες μεταφορικού χαρακτήρα.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Μανά έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε αντίστοιχες ομαδικές τόσο στην Ινδία, όσο και στο εξωτερικό (σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Πολωνία και η Γερμανία). Επιπλέον, δημιουργίες του βρίσκονται στις μόνιμες συλλογές διαφόρων ιδρυμάτων ανά την υφήλιο, όπως το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης στο Βερολίνο, το Μουσείο Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης στο Σεντ Ετιέν, το Κρατικό Μουσείο και Πινακοθήκη στο Τσαντίγκαρ της Ινδίας κ.α., καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές.
Για το έργο του έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία, όπως το κρατικό βραβείο της ινδικής Εθνικής Ακαδημίας Τεχνών και το βραβείο φωτογραφίας της Πανινδικής Εταιρείας Καλών Τεχνών και Χειροτεχνίας (δις).
Από το 2016 είναι επίτιμος πρόεδρος του παραρτήματος της Κρατικής Ακαδημίας Τεχνών στο Παντζάμπ. Στο παρελθόν έχει διατελέσει, μεταξύ άλλων, πρόεδρος της Κρατικής Ακαδημίας Τεχνών του Τσαντίγκαρ (2008-2015), καθώς και στέλεχος μουσείων και άλλων πολιτιστικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και επιτροπών, ενώ είχε ασχοληθεί για μερικά χρόνια με την υποκριτική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Φωτογράφοι Κατηγορία:Πολιτισμός του Παντζάμπ
Εκκλησία του Αγίου Λεοπόλδου (Στάινχοφ)
thumb|Seitenansicht der Kirche thumb|Innenansicht
Η Εκκλησία του Αγίου Λεοπόλδου του Στάινχοφ ή απλά Εκκλησία του Στάινχοφ (γερμανικά:Kirche am Steinhof), είναι το ρωμαιοκαθολικό ορατόριο του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου του Στάινχοφ στη Βιέννη, στην Αυστρία. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1904 και 1907 με σχέδια του Όττο Βάγκνερ και θεωρείται σημαντικότατη εκκλησία ρυθμού Αρ Νουβό.
Ιστορία
Η Εκκλησία του „Λεοπόλδου“, γνωστότερη ως Εκκλησία του Στάινχοφ (ή επίσης Εκκλησία του Όττο Βάγκνερ στο Στάινχοφ) προέκυψε κατά την ανέγερση του Ιδρύματος  Θεραπείας και Περίθαλψης Νευρασθενών και Ψυχικά Ασθενών του Κρατιδίου της Κάτω Αυστρίας στο Στάινχοφ μεταξύ 1904 και 1907. Ο επιφορτισμένος με τον σχεδιασμό αρχιτέκτονας Όττο Βάγκνερ είχε να λάβει υπόψη ότι αφορούσε μια εκκλησία σε χώρο νοσηλευτικού ιδρύματος για ψυχικά ασθενείς και συζήτησε με τος γιατρούς και το θεράπον προσωπικό τις ειδικές ανάγκες ενός τέτοιου οικοδομήματος. Συμπεριλήφθηκε ιατρείο, τουαλέτες και έξοδοι κινδύνου ενώ τα καθίσματα δεν έφεραν αιχμηρές γωνίες για να αποοφευχθοην τραυματισμοί. Ο Βάγκνερ, ο οποίος στα εγχειρήματά του επεδείκνε ιδιαίτερη μ΄ριμνα για τα θεματα υγιεινής, σχεδίασε αντί ενός συνηθισμένου δοχείου με αγίασμα μια παραλλαγή με αγιασμένο νερό που έσταζε, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος μετάδοσης λοιμώξεων. Den Boden konzipierte er zum Altarraum hin abfallend, damit die Patienten in den hinteren Reihen besser nach vorne sehen konnten. Επιπλέον Außerdem gab es nicht nur für das Pflegepersonal, αλλά και ξεχωριστές είσοδοι για τους άρρενες και του θηλυκο΄ς ασθενείς, da zur damaligen Zeit in Nervenheilanstalten Geschlechtertrennung vorgeschrieben war. Aus Geldmangel wurden allerdings der Kreuzweg, die Unterkirche für Protestanten und die Synagoge für Juden nicht mehr realisiert. Auch eine Heizung wurde nicht mehr installiert.
Στις 8 Οκτωβρίου 1907 η εκκλησία εγκαινιάστηκε από τον Αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο. But opinions regarding Wagner's unusual design were varied.article
H πιο πρόσφατη και πιο εκτεταμένη αποκατάσταση άρχισε τον Ιούνιο του 2000. Το πρώτο εγχείρημα ήταν η εκ νέου επιχρύσωση του εξωτερικού θόλου με φύλλα χρυσού πάχους έκαστο 0.01 mm, συνολικής μάζας 2 kg. Η βάση του θόλου ανανεώθηκε με φύλλα χαλκού τα οποία είχαν υποστεί προεπεξεργασία τεχνητής πατίνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρ Νουβό Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αυστρία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Αυστρία
Κατάλογος βασιλέων της Λυδίας
Ακολουθεί ο κατάλογος των μυθικών και των ιστορικών βασιλέων της Λυδίας, η Λυδία ήταν ιστορικό βασίλειο της Ανατολής την 1η χιλιετία π.χ. Το Λυδικό βασίλειο δημιουργήθηκε την 2η χιλιετία π.χ., ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το βασίλειο λεγόταν την προηγούμενη χιλιετία Μαιονία και οι κάτοικοι Μαίονες πριν γίνουν γνωστοί σαν Λυδοί. Ο Ηρόδοτος και οι υπόλοιποι συγγραφείς αναφέρουν τρεις βασιλικές δυναστείες που κυβέρνησαν την Λυδία : Μαίονες, Ηρακλείδες και Μερμνάδες. Οι δύο πρώτες δυναστείες είναι μυθικές αν και οι τελευταίοι βασιλείς των Ηρακλειδών είναι ημι-μυθικοί, οι Μερμνάδες είναι ιστορική δυναστεία.
Ο παλιότερος Μαίονας ή Λυδός βασιλιάς σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ήταν ο Μάνης της Λυδίας, γιος του ήταν ο Άττυς. Την εποχή του Άττυος ρήμαξε το βασίλειο μεγάλη πείνα, οι μισοί κάτοικοι μετανάστευσαν στην Ιταλία με αρχηγό τον γιο του Άττυος Τυρρηνό, έγιναν γνωστοί σαν Τυρρηνοί. Άλλες πηγές όπως ο Στράβων καταγράφουν τον Τμώλο και τον γιο του Τάνταλο σαν βασιλείς της Λυδίας την ίδια εποχή, πιθανότατα κυβερνούσαν μία περιοχή γύρω από το όρος Σίπυλος. Μέλος της πρώτης δυναστείας ήταν ο Ιάρδανος, η κόρη του Ομφάλη που υπηρέτησε ο Ηρακλής ήταν η τελευταία βασίλισσα της πρώτης δυναστείας.
Οι γνωστοί μυθικοί βασιλείς της πρώτης δυναστείας ήταν οι παρακάτω :
Ο Ηρόδοτος γράφει ότι ο Λυδός έδωσε το όνομα του στην χώρα και στον λαό της. Το γενεαλογικό δέντρο του Λυδού βασίλευσε στην χώρα σε απροσδιόριστο αριθμό γενεών σύμφωνα με τον Ηρόδοτο μέχρι την εποχή που "ανατράπηκε από τους Ηρακλειδείς". Ο Ηρόδοτος γράφει τέλος ότι γενάρχης των Ηρακλειδών ήταν ο γιος του ήρωα Ηρακλή με μία σκλάβα του βασιλιά Ιάρδανου ο Αλκαίος, ο δισέγγονος του Αλκαίου Άγρων ο Νίνου ήταν ο πρώτος Ηρακλείδης βασιλιάς της Λυδίας. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι οι Ηρακλειδείς βασίλευσαν στην Λυδία 505 χρόνια και 22 γενεές, τελευταίος βασιλιάς ήταν ο Κανδαύλης. Ο Κάνδαυλης κυβερνούσε στην Σάρδεις αλλά ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι και ο Άγρων ήταν βασιλιάς των Σάρδεων, αυτό υποδηλώνει ότι ήταν πανάρχαια πρωτεύουσα του βασιλείου. Ο Κάνδαυλης πέθανε το 505 π.χ., αν προσθέσουμε τα 505 χρόνια παραπέμπεται η άνοδος του Άγρων στο 1192 π.χ.
Η τρίτη δυναστεία των Μερμνάδων είναι ιστορική αλλά οι ημερομηνίες και η διάρκεια της βασιλείας του κάθε μέλους είναι υπό αμφισβήτηση. Η μοναδική πηγή βρίσκεται στον Ηρόδοτο αλλά οι σύγχρονοι ιστορικοί τον αμφισβητούν επειδή δεν ταιριάζουν οι ημερομηνίες με την ιστορία της Ασσυρίας. Δεν είναι γνωστή η προέλευση του ονόματος, το Καρικό "μνο" που μεταφράζεται σαν "γιος" ίσως να υποδηλώνει καταγωγή από την Καρία.
Οι πέντε γνωστοί βασιλείς από την οικογένεια των Μερμνάδων ήταν οι παρακάτω :
Ο Γύγης έπεσε σε μάχη (652 π.χ.) εναντίον των Κιμμερίων, τον διαδέχθηκε ο γιος του Άρδυς Α΄. Ο κορυφαίος βασιλιάς ήταν ο Αλυάττης Β΄, με αυτόν η Λυδία έφτασε στο μέγιστο της έκτασης και της ισχύος της. Ο βαθύπλουτος Κροίσος ηττήθηκε από τον βασιλιά της Περσίας Κύρο τον Μέγα στις μάχες της Πτερίας και της Θύμβρας. Μετά την πολιορκία των Σάρδεων από τον Κύρο το βασίλειο της Λυδίας καταλύθηκε οριστικά και προσαρτήθηκε στην Περσική αυτοκρατορία, η τύχη του Κροίσου από τότε είναι αβέβαιη.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Λυδίας Λυδίας
Μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες
250px|μικρογραφία|ΟΙ Μεσοδυτικές Πολιτείες Οι Μεσοδυτικές Πολιτείες, που αναφέρονται επίσης ως Midwest,  Midwestern United States ή American Midwest, είναι μία από τις τέσσερεις απογραφικές περιοχές του Γραφείου Απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών (επίσης γνωστή ως "Περιοχή 2"). Καταλαμβάνει το βόρειο κεντρικό τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ονομαζόταν επίσημα Βόρεια Κεντρική Περιφέρεια από το Γραφείο Απογραφών μέχρι το 1984. Βρίσκεται μεταξύ των βορειοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών και των Δυτικών Ηνωμένων Πολιτειών, με τον Καναδά στα βόρεια και τις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες στα νότια.
Το Γραφείο Απογραφών ορίζει ότι αποτελείται από 12 πολιτείες: Ιλινόις, Ιντιάνα, Αϊόβα, Κάνσας, Μίσιγκαν, Μινεσότα, Μιζούρι, Νεμπράσκα, Βόρεια Ντακότα, Οχάιο, Νότια Ντακότα και Ουισκόνσιν. Τα κυριότερα ποτάμια της περιοχής περιλαμβάνουν, από τα ανατολικά προς τα δυτικά, τον ποταμό Οχάιο, τον Μισσισσιππή και τον ποταμό Μιζούρι. Η απογραφή του 2020 έδειξε ότι ο πληθυσμός των Μεσοδυτικών πολιτειών ανήρχετο σε 68.995.685 κατοίκους. Το Σικάγο είναι η πολυπληθέστερη πόλη των μεσοδυτικών πολιτειών.
O ποταμός Μισσισιππής διαπερνά 5 από τις Μεσοδυτικές πολιτείες (το Ιλλινόις, την Ιντιάνα, to Μιζούρι, την Αϊόβα και την Μινεζότα). Το 1763, η Γαλλία μετά την ήττα της από την Βρετανία στον Επταετή Πόλεμο, της παραχώρησε όλα τα εδάφη της ανατολικώς του Μισσισσιπή, μια περιοχή που σήμερα καταλαμβάνει περίπου το ήμισυ των σημερινών Μεσοδυτικών Πολιτειών. Η εν λόγω έκταση πέρασε στις ΗΠΑ μετά την Αμερικανική Επανάσταση. Η υπόλοιπη γη του Μίντγουεστ, αυτή δυτικώς του Μισσισιπή, ενσωματώθηκε στις ΗΠΑ το 1803 με την Αγορά της Λουιζιάνας από την Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοχές των Ηνωμένων ΠολιτειώνΚατηγορία:Μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες
Εντσιλάδα
Η εντσιλάδα (Ισπανικά: enchilada) είναι τορτίγια καλαμποκιού τυλιγμένη με γέμιση και καλυμμένη με σάλτσα πιπεριάς τσίλι. Οι εντσιλάδες μπορούν να είναι γεμισμένες με διάφορα συστατικά, όπως διάφορα κρέατα, τυρί, φασόλια, πατάτες, λαχανικά ή συνδυασμούς.
Ετυμολογία
Η Βασιλική Ισπανική Ακαδημία ορίζει τη λέξη εντσιλάδα, όπως χρησιμοποιείται στο Μεξικό, ως τυλιγμένη τορτίγια αραβοσίτου γεμισμένη με κρέας και σκεπασμένη με σάλτσα ντομάτας και τσίλι. Η λέξη enchilada είναι η παρεθλοντική μετοχή του ισπανικού enchilar, "για να προσθέσεις πιπεριά τσίλι για να", κυριολεκτικά για να "καρυκεύσεις (ή να διακοσμήσεις) με τσίλι".
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικάνικη κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα του Νέου Μεξικού Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το κρέας
Λευτέρης Μποχωρίδης
Ο Ελευθέριος «Λευτέρης» Μποχωρίδης (Θεσσαλονίκη, 18 Απριλίου 1994), είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,96 μέτρα αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ / πόιντ γκαρντ για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης.
Άρης (2010-2014)
Ο Μποχωρίδης ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά για την ομάδα του Άρη, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας το 2010. Το αγωνιστικό του ντεμπούτο πραγματοποιήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2010, όταν πέτυχε οκτώ πόντους στην εντός έδρας ήττα του Άρη από τον Ολυμπιακό.
Ανανέωσε την συνεργασία του με την ομάδα της Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο του 2012, όταν υπέγραψε νέο συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας. Μέχρι το 2013, αγωνίστηκε σε μόλις 18 αγώνες του Άρη, αλλά το 2013-14 έπαιξε σε 28 παιχνίδια για την Basket League, με μέσους όρους 7.2 πόντων, 2.7 ριμπάουντ και 1.5 ασίστ. Επίσης, συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου ο Άρης ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό με 90-53.
Ντικέμπε Μουτόμπο
Ο ύψους 2,18 μ. και βάρους 111 κιλών σέντερ, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του με τους Τζορτζτάουν Χόγιας, θεωρείται συχνά ως ένας από τους καλύτερους μπλοκέρ και αμυντικούς παίκτες όλων των εποχών, κερδίζοντας το βραβείο του Αμυντικού Παίκτη της Χρονιάς στο NBA τέσσερις φορές. Ήταν επίσης οκτώ φορές All-Star. Τον Ιανουάριο του 2007, ξεπέρασε τον Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ ως ο δεύτερος στα κοψίματα στην ιστορία του ΝΒΑ και είχε μέσο όρο νταμπλ-νταμπλ για το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του.
Λευτέρης Μποχωρίδης
Παναθηναϊκός (2014-2017)
Τον Ιούλιο του 2014, υπέγραψε συμβόλαιο πενταετούς διάρκειας με την ομάδα του Παναθηναϊκού, με τον Άρη να λαμβάνει 350.000 ευρώ. Στον Παναθηναϊκό ο Μποχωρίδης υπήρξε συμπαίκτης με το πρότυπό του, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Με τους «πράσινους», κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας του 2015, κερδίζοντας στον τελικό τον Απόλλωνα Πατρών με 68-53 και το Κύπελλο Ελλάδος του 2016 κερδίζοντας τον Φάρο Κερατσινίου με 101-54. Το 2017 κατέκτησε το πρώτο νταμπλ της σταδιοδρομίας του, αφού κέρδισε τον Άρη στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας με 68-59 και το πρωτάθλημα Ελλάδας κόντρα στον Ολυμπιακό με νίκη 2-3 στη σειρά των τελικών.
Ντικέμπε Μουτόμπο
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2015, εισήχθη στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame.
Πρώιμη ζωή
Ο Μουτόμπο γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1966, στην Κινσάσα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, ως ένα από τα 10 παιδιά του Σάμουελ και της Μπιάμπα Μαρί Μουτόμπο. Ο πατέρας του εργάστηκε ως διευθυντής σχολείου και στη συνέχεια στο τμήμα εκπαίδευσης του Κονγκό. Ο Μουτόμπο μιλά αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, πορτογαλικά και πέντε γλώσσες της Κεντρικής Αφρικής, συμπεριλαμβανομένων των λινγκάλα και λούμπα. Είναι μέλος της εθνοτικής ομάδας των Λούμπα. Για το λύκειο, ο Μουτόμπο πήγε στο Κολέγιο Μπομπότο στην Κινσάσα για να θέσει τις βάσεις για την ιατρική σταδιοδρομία του, καθώς τα μαθήματα ήταν πιο απαιτητικά εκεί. Έπαιζε ποδόσφαιρο και εκπαιδεύτηκε σε πολεμικές τέχνες. Σε ηλικία περίπου 16 ετών, αποφάσισε να ασχοληθεί επίσης με την καλαθοσφαίριση, με την ενθάρρυνση του πατέρα και του αδελφού του λόγω του ύψους του. Μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1987 σε ηλικία 21 ετών για να εγγραφεί στο κολέγιο.
Λευτέρης Μποχωρίδης
Άρης (2017-2020)
Το Νοέμβριο του 2017 έλυσε το συμβόλαιό του με τον Παναθηναϊκό, για να επιστρέψει στον Άρη. Από το 2018 ήταν ο αρχηγός της ομάδας. Το καλοκαίρι του 2019, έμεινε στον Άρη πάρα το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού. Την σεζόν 2019-20, ήταν ο ηγέτης του Άρη με μέσο όρο 14.6 πόντους, 5.1 ριμπάουντ, 4.6 ασίστ και 1.1 κλεψίματα στο Πρωτάθλημα Ελλάδας.
Ντικέμπε Μουτόμπο
Κολέγιο
Ο Μουτόμπο φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν με υποτροφία του ΟΗΕΔΑ. Αρχικά σκόπευε να γίνει ιατρός, αλλά ο προπονητής μπάσκετ των Τζορτζτάουν Χόγιας, Τζον Τόμσον, τον κατεύθυνε για να παίξει μπάσκετ. Δεν μιλούσε σχεδόν καθόλου αγγλικά όταν έφτασε στο Τζορτζτάουν και σπούδασε στο πρόγραμμα αγγλικών. Βασιζόμενοι στη δύναμη του Μουτόμπο και του συμπαίκτη του, Αλόνζο Μούρνινγκ, να κόβουν σουτ, οι φίλαθλοι της Τζορτζτάουν δημιούργησαν γραμμή "Rejection Row" κάτω από το καλάθι, προσθέτοντας μια μεγάλη σιλουέτα ενός απλωμένου χεριού σε ένα πανό για κάθε κόψιμο κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ο Μουτόμπο ανακηρύχθηκε ο καλύτερος Αμυντικός Παίκτης της Χρονιάς στη Ανατολή δύο φορές, το 1990 (μαζί με το Μούρνινγκ) και το 1991.
Στο Τζορτζτάουν, το διεθνές υπόβαθρο και τα ενδιαφέροντα του Μουτόμπο ξεχώρισαν. Όπως πολλοί άλλοι φοιτητές κολεγίου στην περιοχή της Ουάσιγκτον, υπηρέτησε ως θερινός ασκούμενος, μία φορά για το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών και μία για την Παγκόσμια Τράπεζα. Το 1991 αποφοίτησε με πτυχίο γλωσσολογίας και διπλωματίας.
Λευτέρης Μποχωρίδης
Παναθηναϊκός (2020-2023)
Στις 23 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε η συμφωνία του με τον Παναθηναϊκό, επιστρέφοντας στους πράσινους μετά από τρία χρόνια. Στις 29 Ιανουαρίου 2021, πραγματοποίησε την καλύτερη του εμφάνιση στην Ευρωλίγκα κόντρα στην Βαλένθια (νίκη 91-72), κάνοντας ρεκόρ καριέρας στους πόντους με 12 και 4/6 σουτ, στις ασίστ με 5 (μηδέν λάθη), αλλά και στην αξιολόγηση όπου είχε 19 βαθμούς. Στις 5 Φεβρουαρίου κόντρα στον Ολυμπιακό (νίκη 88-77), έσπασε το ρεκόρ πόντων που είχε από τον προηγούμενο αγώνα σκοράροντας 15 (4/4 δίποντα, 1/2 τρίποντα, 4/4 βολές). Επίσης είχε 4 ριμπάουντ, 1 ασίστ, 1 κλέψιμο και 18 στην αξιολόγηση. Στις 10 Ιουνίου, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας, αφού ο Παναθηναϊκός κέρδισε στη σειρά των τελικών το Λαύριο με 3-1. Τη σεζόν 2020-21, ο Μποχωρίδης σημείωσε 4.4 πόντους. 1.8 ριμπάουντ, 2.2 ασίστ και 0.7 κλεψίματα σε 31 συμμετοχές στην Ευρωλίγκα και 5.9 πόντους, 2.2 ριμπάουντ και 2.1 ασίστ σε 31 αγώνες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας. Στις 26 Ιουλίου 2021, ανανέωσε τοι συμβόλαιό του με τους «πράσινους» για έναν ακόμη χρόνο.
Ντικέμπε Μουτόμπο
Ντένβερ Νάγκετς
Στο ντραφτ του NBA του 1991, οι Ντένβερ Νάγκετς επέλεξαν τον Μουτόμπο με την τέταρτη συνολική επιλογή. Οι Νάγκετς κατετάγησαν τελευταίοι στο ΝΒΑ σε πόντους αντιπάλου ανά παιχνίδι και αμυντική βαθμολογία, και η αμυντική ικανότητα του Μουτόμπο είχε άμεσο αντίκτυπο στο πρωτάθλημα. Ανέπτυξε την κίνηση που τον χαρακτήρισε το 1992 για εμπορικούς λόγους. Αφού έκανε το κόψιμο, έδειχνε το δεξί του δείκτη στον παίκτη και τον μετακινούσε πλάι-πλάι. Ως πρωτοεμφανιζόμενος, επιλέχθηκε για το NBA All-Star Game του 1992. Στο πρωτάθλημα είχε μέσο όρο 16,6 πόντους, 12,3 ριμπάουντ και σχεδόν τρία κοψίματα ανά παιχνίδι.
Άρχισε να καθιερώνεται ως ένας από τους καλύτερους αμυντικούς παίκτες του πρωταθλήματος. Η σεζόν 1993-94 είδε τους Νάγκετς να συνεχίζουν να βελτιώνεται με τον Μουτόμπο ως τον ακρογωνιαίο λίθο της ομάδας. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονιάς είχε μέσο όρο 12,0 πόντους, 11,8 ριμπάουντ και 4,1 κοψίματα ανά παιχνίδι. Με αυτούς τους αριθμούς, βοήθησε τους Νάγκετς να τερματίσουν με ρεκόρ 42-40 και να προκριθούν ως όγδοοι στα πλέι οφ. Εκεί διασταυρώθηκαν Σιάτλ Σούπερσονικς με ρεκόρ 63-19 στον πρώτο γύρο. Αφού έμειναν πίσω με 0-2 στη σειρά των πέντε αγώνων, οι Νάγκετς κέρδισαν τρία συνεχόμενα παιχνίδια για να πετύχουν μια μεγάλη ανατροπή στα πλέι οφ και έγινε η πρώτη ομάδα που τερμάτισε στην όγδοη θέση στην κανονική περίοδο που νίκησε το νούμερο ένα σε σειρά πλέι οφ του ΝΒΑ. Στο τέλος του πέμπτου παιχνιδιού, ο Μουτόμπο άρπαξε το καθοριστικό ριμπάουντ νίκης και έπεσε στο έδαφος, κρατώντας τη μπάλα πάνω από το κεφάλι του σε  στιγμή χαράς. Η αμυντική παρουσία του Μουτόμπο ήταν το κλειδί για τη νίκη. Το σύνολο των 31 κοψιμάτων του παραμένει ρεκόρ για σειρά πέντε αγώνων. Στον δεύτερο γύρο των πλέι οφ, οι Νάγκετς αποκλείστηκαν από τους Γιούτα Τζαζ με 4-3.
Λευτέρης Μποχωρίδης
Παναθηναϊκός (2020-2023)
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2021, κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ελλάδας, νικώντας στον τελικό τον Προμηθέα Πατρών 92-83. Στις 13 Μαρτίου 2022 κόντρα στο Περιστέρι, έφτασε συνολικά τους 500 πόντους και τις 200 ασίστ με τους «πράσινους» στο Πρωτάθλημα Ελλάδας. Στην Ευρωλίγκα αγωνίστηκε σε 19 παιχνίδια, έχοντας 2.1 πόντους, 1.3 ασίστ και 1 ριμπάουντ μέσο όρο, σε 11:38 λεπτά συμμετοχής.
Ντικέμπε Μουτόμπο
Ντένβερ Νάγκετς
Την επόμενη σεζόν, επιλέχθηκε για τον δεύτερο αγώνα του All-Star και έλαβε το Βραβείο του Αμυντικού Παίκτη της Χρονιάς στο NBA. Όμως οι Νάγκετς απέτυχαν να αξιοποιήσουν την επιτυχία τους από τα προηγούμενα πλέι οφ, καθώς ο Μουτόμπο δεν είχε ποιοτικούς βοηθητικούς παίκτες γύρω του. Κατά την τελευταία του σεζόν με τους Νάγκετς, είχε κατά μέσο όρο 11,0 πόντους, 11,8 ριμπάουντ και 4,5 κοψίματα (ρεκόρ καριέρας) ανά παιχνίδι.
Στο τέλος της σεζόν 1995-96, ο Μουτόμπο έμεινε ελεύθερος και φέρεται να αναζήτησε 10ετές συμβόλαιο, κάτι που οι Νάγκετς θεωρούσαν αδύνατο να προσφέρουν. Ο Μπέρνι Μπίκερσταφ, τότε γενικός διευθυντής των Νάγκετς, είπε αργότερα το ότι δεν έφερε πίσω τον Κονγκολέζο ήταν το μεγαλύτερο λάθος του ως μάνατζερ.
Λευτέρης Μποχωρίδης
Παναθηναϊκός (2020-2023)
Στις 2 Αυγούστου 2022, ανανέωσε το συμβόλαιό του για ακόμα μία σεζόν με την ομάδα. Στις 23 Οκτωβρίου κόντρα στον Ιωνικό, κατέγραψε μια ιστορική επίδοση, καθώς έφτασε τα 200 τρίποντα στην καριέρα του στο ελληνικό πρωτάθλημα σε 260 εμφανίσεις, ενώ παράλληλα μπήκε στην 20άδα της σχετικής λίστας των «πράσινων» στο επαγγελματικό Πρωτάθλημα. Τη σεζόν 2022-23, μέτρησε στην Ευρωλίγκα 2 πόντους, 1.6 ριμπάουντ, 1.5 ασίστ και 2.4 PIR κατά μέσο όρο σε 17 συμμετοχές. Στις 11 Ιουλίου 2023, ο Παναθηναϊκός ανακοίνωσε την αποχώρηση του αθλητή ολοκληρώνοντας έτσι και την δεύτερη θητεία του με την πράσινη φανέλα.