cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δέσμη του Χις
Λειτουργία
Η δέσμη του His είναι σημαντικό μέρος του ηλεκτρικού συστήματος αγωγιμότητας της καρδιάς, καθώς μεταδίδει παλμούς από τον κολποκοιλιακό κόμβο, που βρίσκεται στο πρόσθιο-κατώτερο άκρο του μεσοκοιλιακού διαφράγματος στις κοιλίες της καρδιάς. Η δέσμη His διακλαδίζεται προς τον αριστερό και δεξιό κλάδο δέσμης, που διατρέχυον κατά μήκος το μεσοκοιλιακό διάφραγμα. Ο κλάδος της αριστερής δέσμης χωρίζεται περαιτέρω στην αριστερή πρόσθια και την αριστερή οπίσθια επιφάνεια. Αυτές οι δέσμες και οι φαλκίδες δημιουργούν λεπτές ίνες γνωστές ως ίνες Purkinje. Αυτές οι ίνες διανέμουν την ώση στον κοιλιακό μυ. Το σύστημα κοιλιακής αγωγής περιλαμβάνει τους κλάδους δέσμης και τα δίκτυα Purkinje. Χρειάζονται περίπου 0,03-0,04 δευτερόλεπτα για να ταξιδέψει η ώθηση από τη δέσμη του His στον κοιλιακό μυ.
Βηματοδότηση
Μελέτη του 2000 διαπίστωσε ότι η άμεση βηματοδότηση της δέσμης His είναι αποτελεσματικότερη στην παραγωγή συγχρονισμένης κοιλιακής συστολής - και επομένως στη βελτίωση της καρδιακής λειτουργίας - παρά στην απλή βηματοδότηση.
Ετυμολογία
Αυτές οι εξειδικευμένες μυϊκές ίνες στην καρδιά πήραν το όνομά τους από τον Ελβετό καρδιολόγο Βίλχελμ Χις τον νεότερο., ο οποίος τις ανακάλυψε το 1893.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατομία της καρδιάς
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1993-1994
Το πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής κατηγορίας βόλεϊ ανδρών για τη σεζόν 1993-94 διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 12 ομάδων. Η πρωταθλήτρια Α.Ε.Κ. Αθηνών και ο δευτεραθλητής Α.Γ.Σ. Ιωαννίνων ανέβηκαν στην Α1΄.
Η Βαθμολογία
* Στις ισοβαθμίες η κατάταξη έγινε με βάση την διαφορά στα σετ.
Πηγές
1993 1994 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1993 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1994
Κρύα Βρύση Καρδίτσας
Η Κρύα Βρύση είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Κρύα Βρύση βρίσκεται στον κάμπο της Καρδίτσας σε απόσταση περίπου 7 χλμ. ΝΔ. από το κέντρο της πόλης και έχει υψόμετρο 133 μέτρα. Στα βορειοδυτικά του είναι το Γεωργικό, νοτιοδυτικά το Ξινονέρι και νοτιοανατολικά το Ρούσσο. Το χωριό δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα από κατοίκους του Ξυνονερίου και μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση την περίοδο της τουρκοκρατίας, το 1902, από τον τότε διοικητή της περιοχής μπέη Σαλή, ο οποίος έκτισε και διώροφο κονάκι (το παλιό δημοτικό σχολείο) ενώ γύρω στα 1940 αποσπάστηκε από το Ξυνονέρι και έγινε αυτόνομη κοινότητα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και τις οικοδομικές εργασίες. Το όνομά της οφείλεται στην την κοντινή πηγή που είναι στην τοποθεσία "Λατομείο", στους πρόποδες γειτονικού λόφου Μύλος.
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον δήμο Καρδίτσης. Το 1934 με τοΦΕΚ 39Α - 30/01/1934 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Κρύας Βρύσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μητρόπολης του δήμου Καρδίτσας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 421 κάτοικοι
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Έπαρχος του Πραιτωρίου
Ο πραιτοριανός έπαρχος (praefectus praetorio, ἔπαρχος/ὕπαρχος τῶν πραιτωρίων ) ήταν υψηλό αξίωμα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ξεκινώντας ως διοικητής της Πραιτωριανής Φρουράς, το αξίωμα απέκτησε σταδιακά εκτεταμένες νομικές και διοικητικές λειτουργίες, με τους κατόχους του να γίνονται οι κύριοι βοηθοί του Αυτοκράτορα. Επί Κωνσταντίνου Α', το αξίωμα μειώθηκε πολύ σε ισχύ και μετατράπηκε σε καθαρά πολιτικό διοικητικό αξίωμα, ενώ υπό τους διαδόχους του, οι εδαφικά καθορισμένες πραιτοριανές επαρχίες εμφανίστηκαν ως η ανώτατη διοικητική διαίρεση της Αυτοκρατορίας. Οι έπαρχοι λειτούργησαν και πάλι ως κύριοι υπουργοί του κράτους, με πολλούς νόμους να έχουν το όνομά τους. Σε αυτόν τον ρόλο, οι πραιτοριανοί έπαρχοι συνέχισαν να διορίζονται από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (και το βασίλειο των Οστρογότθων) μέχρι τη βασιλεία του Ηράκλειου τον 7ο αι., όταν οι εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις μείωσαν την εξουσία τους και τους μετέτρεψαν σε απλούς επόπτες της επαρχιακής διοίκησης. Τα τελευταία ίχνη των επαρχιών εξαφανίστηκαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 840.
Διοικητής της Πραιτοριανής Φρουράς
Υπό την Αυτοκρατορία, οι πραιτοριανοί, δηλ. οι αυτοκρατορικοί φρουροί, διοικούνταν από έναν, δύο ή και τρεις επάρχους (praefecti praetorio), τους οποίους ο Αυτοκράτορας επέλεγε από την τάξη των ιππέων και κατείχαν αξίωμα κατά την ευχαρίστησή του. Από την εποχή του Αλέξανδρου Σεβήρου η θέση ήταν ανοιχτή και σε συγκλητικούς, και αν διοριζόταν ιππέας, αναβιβαζόταν ταυτόχρονα σε συγκλητικό. Μέχρι την εποχή του Κωνσταντίνου Α΄, ο οποίος στέρησε το αξίωμα από τον στρατιωτικό του χαρακτήρα, τη θέση του επάρχου των πραιτωριανών κατείχαν τακτικά δοκιμαζόμενοι στρατιωτικοί, συχνά από άνδρες που είχαν αγωνιστεί για να ανέβουν τις τάξεις. Με την πάροδο του χρόνου η διοίκηση φαίνεται να διευρύνθηκε, έτσι ώστε να συμπεριλάβει όλα τα στρατεύματα στην Ιταλία, εκτός από το σώμα που διοικείται από τον έπαρχο της πόλης (cohortes urbanae).
Η ειδική θέση των πραιτωριανών τους έκανε μία εξουσία από μόνοι τους στο ρωμαϊκό κράτος, και ο έπαρχός τους, ο praefectus praetorio, έγινε σύντομα ένας από τους ισχυρότερους άνδρες αυτής της κοινωνίας. Οι Αυτοκράτορες προσπάθησαν να κολακέψουν και να ελέγξουν τους πραιτοριανούς, αλλά εκείνοι έκαναν πολλά πραξικοπήματα και συνέβαλαν σε έναν γρήγορο ρυθμό ανακαίνισης στην αυτοκρατορική διαδοχή. Οι πραιτοριανοί έφτασαν έτσι να αποσταθεροποιήσουν το ρωμαϊκό κράτος, σε αντίθεση με τον σκοπό τους. Ο πραιτοριανός έπαρχος έγινε σημαντική διοικητική προσωπικότητα στην μετέπειτα Αυτοκρατορία, όταν η θέση συνδύαζε σε ένα άτομο τα καθήκοντα ενός αυτοκρατορικού αρχηγού επιτελείου, με άμεση διοίκηση και στη φρουρά. Ο Διοκλητιανός μείωσε πολύ τη δύναμη αυτών των επάρχων ως μέρος της σαρωτικής μεταρρύθμισης των διοικητικών και στρατιωτικών δομών της Αυτοκρατορίας.
Μετατροπή σε διαχειριστή
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Τα διακριτικά του πραιτοριανού επάρχου του Ιλλυρικού, όπως απεικονίζεται στο [[Notitia Dignitatum: δεξιά το χρυσελεφάντινο μελανοδοχείο και στυλοθήκη (theca), αριστερά το έγγραφο διορισμού στη θέση επάνω σε ένα τραπέζι με μπλε ύφασμα, και κάτω η κρατική άμαξα. ]] Εκτός από τα στρατιωτικά του καθήκοντα, ο πραιτοριανός έπαρχος έφτασε να αποκτήσει δικαιοδοσία σε ποινικές υποθέσεις, την οποία ασκούσε όχι ως εκπρόσωπος, αλλά ως εκπρόσωπος του Αυτοκράτορα. Την εποχή του Διοκλητιανού είχε γίνει ένα είδος μεγαλοϋπουργού ως αντιβασιλιάς και «πρωθυπουργός» του Αυτοκράτορα. Ο Κωνσταντίνος Α΄ αφαίρεσε την ενεργό στρατιωτική διοίκηση το 312. Ο έπαρχος παρέμεινε ως αρχιστράτηγος, υπεύθυνος για τον εφοδιασμό του στρατού. Ο έπαρχος ήταν ο οικονομικός διευθυντής, του οποίου το γραφείο συνέτασσε τον παγκόσμιο αυτοκρατορικό προϋπολογισμό. Το γραφείο του συνέτασσε τις κρατικές λειτουργικές υποχρεώσεις, που βάρυναν τους πλουσιότερους κατοίκους της Αυτοκρατορίας. Έπαψε να είναι επικεφαλής διοίκησης, που έπρεπε να τη μοιραστεί με τον κύριο των γραφείων, που ήταν προσαρτημένα στο παλάτι. Ο Κωνσταντίνος Α΄ το 331 επιβεβαίωσε ότι σε περίπτωση καταδίκης του πραιτοριανού επάρχου, δεν πρέπει να υπάρχει έφεση. Ανάλογη δικαιοδοσία σε αστικές υποθέσεις απέκτησε ο ίδιος, το αργότερο ως την εποχή του Σεπτίμιου Σεβήρου. Ως εκ τούτου, η γνώση του δικαίου έγινε προσόν για τη θέση, την οποία υπό τον Μάρκο Αυρήλιο και τον Κόμμοδο, αλλά κυρίως από την εποχή του Σ. Σεβήρου, κατείχαν οι πρώτοι νομικοί της εποχής, (π.χ. Παπινιανός, Ουλπιανός, Παύλος) και υπό τον Ιουστινιανό Α΄ (Ιωάννης ο Καππαδόκης), ενώ τα στρατιωτικά προσόντα εξέπιπταν όλο και περισσότερο.
Η Τετραρχία, η μεταρρύθμιση του Διοκλητιανού (περί το 296), πολλαπλασίασε το αξίωμα: υπήρχε ένας πραιτοριανός έπαρχος ως αρχηγός του επιτελείου (στρατιωτικός και διοικητικός) -αντί διοικητής της φρουράς- για καθέναν από τους δύο Αυγούστους, αλλά όχι για τους δύο Καίσαρες. Κάθε πραιτωριανός έπαρχος επέβλεπε μία από τις τέσσερις περιφέρειες, που δημιούργησε ο Διοκλητιανός, οι οποίες έγιναν περιφερειακές πραιτωριανές επαρχίες για τους νεαρούς γιους του Κωνσταντίνου Α΄ περί το 330. Από το 395 υπήρχαν δύο αυτοκρατορικές αυλές, στη Ρώμη (αργότερα Ραβέννα) και στην Κωνσταντινούπολη, αλλά οι τέσσερις επαρχίες παρέμειναν ως ανώτατο επίπεδο διοικητικής διαίρεσης, υπεύθυνες για πολλές διοικήσεις (ομάδες ρωμαϊκών επαρχιών), καθεμία από τις οποίες επικεφαλής ήταν ένας αντιπρόσωπος (vicarius).
Επί Κωνσταντίνου Α΄, ο θεσμός του μαγίστρου του στρατού (magister militum) στέρησε από τον πραιτοριανό έπαρχο εντελώς τον στρατιωτικό του χαρακτήρα, αλλά του άφησε το ανώτατο πολιτικό αξίωμα της Αυτοκρατορίας.
Μετά την Αυτοκρατορική εποχή
Με την πτώση του δυτικού τμήματος της Αυτοκρατορίας στα χέρια πολέμαρχων, αυτοί, για να έχουν υποστήριξη στις νέες τους επικράτειες, αναγνώρισαν την υπεροχή του Αυτοκράτορα του ανατολικού τμήματος, επανενώνοντας τουλάχιστον de iure την Αυτοκρατορία από αυτόν. Οι επαρχίες διατηρήθηκαν ως τρόπος οριοθέτησης των νέων αντιβασιλείων:
Αυτή η αναγνώριση διατηρήθηκε μέχρι την άνοδο του Ιουστινιανού Α', ο οποίος έληξε την κυριαρχία των Οστρογότθων και των Βανδάλων, αλλά συνέχισε να αναγνωρίζει τους Φράγκους (καθώς και οι δύο Ορθόδοξοι) και τους Βησιγότθους (λόγω της έλλειψης δύναμης να συνεχίσει την Ανάκτηση της Αυτοκρατορίας (Recuperatio Imperii), αλλά καταφέρνοντας να θέσει έναν φιλορωμαίο βασιλιά, τον Αθαναγίλδος, και την κατάκτηση της Ισπανίας).
Κατάλογος γνωστών επέρχων της Πραιτωριανής Φρουράς
Ακολουθεί κατάλογος όλων των γνωστών επάρχων της Πραιτωριανής Φρουράς, από την ίδρυση της θέσης το 2 π.Χ. από τον Αύγουστο μέχρι την κατάργηση της Φρουράς το 314 Ο κατάλογος θεωρείται ελλιπής, λόγω της έλλειψης πηγών που να τεκμηριώνουν τον ακριβή αριθμό των ατόμων, που κατείχαν τη θέση: ποια ήταν τα ονόματά τους και ποια ήταν η διάρκεια της θητείας τους. Ομοίως, οι Πραιτωριανοί διοικούνταν μερικές φορές από έναν μόνο έπαρχο, όπως συνέβαινε για παράδειγμα με τον Σηιανό ή τον Bούρρο, αλλά πιο συχνά ο Αυτοκράτορας όριζε δύο διοικητές, οι οποίοι μοιράζονταν από κοινού την ηγεσία. Οι επικαλυπτόμενοι όροι στη λίστα υποδηλώνουν διπλή εντολή.
Δείτε επίσης
Για τους πραιτοριανούς νομάρχες μετά την αναμόρφωση του αξιώματος από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α', βλ.
Μία άλλη επαρχία ιδρύθηκε από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α' τον 6ο αι.:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Έπαρχοι πραιτωρίων Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας Κατηγορία:Βαθμοφόροι ρωμαϊκού στρατού Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι
Ουαμέρου
Οι Μέρου (Mmeru), μοιράζονται την ίδια ονομασία με τους Μέρου (Meru) της Κένυας, αλλά είναι εντελώς διαφορετικές εθνοτικές ομάδες, η καθεμία, με τη δική της μοναδική ιστορία και ταυτότητα.
Οι ουαΜέρου (waMeru), θεωρούνται ότι έχουν φτάσει στις πλαγιές του μεγάλου βουνού πριν από 300 περίπου χρόνια, προερχόμενοι από τα Ουσαμπάρα Όρη (Usambara Mountains) στην Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region). Μετά την άφιξή των στις νοτιοανατολικές πλαγιές του Όρους Μέρου (Mount Meru), συναντήθηκαν με την ομάδα κυνηγών-συλλεκτών που ονομαζόταν Κονίνγκο (Koningo), τους οποίους και απορρόφησαν εντός της κοινωνίας των Μέρου (Mmeru).
Οι ουαΜέρου (waMeru), είναι γνωστοί για τις εντατικές γεωργικές πρακτικές τους.
Σήμερα, πολλοί απόγονοι των Μέρου (Mmeru), εξακολουθούν να ζουν στην πατρίδα τους και το Όρος Μέρου (Mount Meru) καθώς και η Περιοχή Αρουμέρου (Arumeru District), έχουν ονομαστεί προς τιμήν τους.
Συλλαβισμός - προφορά
Η ονομασία Mmeru, συλλαβίζεται ως εξής: Mu-me-ru (Μου-μέ-ρου) και πρακτικά προφέρεται ως Mè-ru (Μέ-ρου).
Ονοματοδοσία των νηπίων
Η ονοματοδοσία των νηπίων ακολουθεί το παρακάτω σχέδιο: το πρώτο αγόρι που θα γεννηθεί, θα λάβει το όνομα του πατέρα, από τον πατέρα, το πρώτο κορίτσι θα λάβει το όνομα της μητέρας, από τον πατέρα. Το δεύτερο αγόρι που θα γεννηθεί, θα λάβει το όνομα του πατέρα, από την μητέρα, το δεύτερο κορίτσι θα λάβει το όνομα της μητέρας, από την μητέρα κ.ο.κ. προχωρώντας από τους γονείς, στα αδέλφια και τις αδελφές. Αν όμως ο παππούς, η γιαγιά, ο θείος ή η θεία είναι εν ζωή, θεωρείται ασέβεια -σύμφωνα με την παράδοση- το παιδί να χρησιμοποιεί το όνομα του ζώντος συγγενούς, οπότε και αποκαλείται προσωρινά, με κάποιο "παρατσούκλι" (για όσο χρόνο θα ευρίσκεται εν ζωή ο/η πρόγονός του/της).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες κάτοικοι στην Ανατολική Αφρική Κατηγορία:Αυτόχθονες κάτοικοι της Περιφέρειας Αρούσα
Προληπτικός πόλεμος
Προληπτικός πόλεμος είναι ένας πόλεμος ή μια στρατιωτική ενέργεια που ξεκινά για να αποτρέψει ένα εμπόλεμο ή ένα ουδέτερο μέρος από το να αποκτήσει ικανότητα επίθεσης. Το μέρος που δέχεται επίθεση έχει μια λανθάνουσα ικανότητα απειλής ή έχει δείξει ότι σκοπεύει να επιτεθεί στο μέλλον, με βάση τις προηγούμενες ενέργειες και στάση του. Ένας προληπτικός πόλεμος στοχεύει να αποτρέψει μια αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων με στρατηγική επίθεση προτού η ισορροπία δυνάμεων είχε την ευκαιρία να αλλάξει προς όφελος του στοχευόμενου μέρους. Ο προληπτικός πόλεμος διαφέρει από το προειδοποιητικό χτύπημα, το οποίο είναι το πρώτο χτύπημα όταν επίκειται επίθεση.
Κριτική
Υπάρχει συναίνεση ότι ο προληπτικός πόλεμος «υπερβαίνει τα αποδεκτά στο διεθνές δίκαιο» και στερείται νομικής βάσης. Η ομάδα υψηλού επιπέδου των Ηνωμένων Εθνών για τις Απειλές, τις Προκλήσεις και την Αλλαγή σταμάτησε να απορρίπτει την ιδέα, αλλά πρότεινε ότι δεν υπάρχει δικαίωμα στον προληπτικό πόλεμο. Εάν υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για την έναρξη προληπτικού πολέμου, το θέμα θα πρέπει να τεθεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο μπορεί να εγκρίνει μια τέτοια ενέργεια.
Περλ Χάρμπορ
Ίσως το πιο διάσημο παράδειγμα προληπτικού πολέμου είναι η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ από την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας στις 7 Δεκεμβρίου 1941. Πολλοί στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία πίστευαν ότι ο πόλεμος ήταν αναπόφευκτος. Σε συνδυασμό με το ακρωτηριαστικό οικονομικό εμπάργκο των ΗΠΑ που υποβάθμιζε γρήγορα την ιαπωνική στρατιωτική ικανότητα, το οποίο οδήγησε την ιαπωνική ηγεσία να πιστέψει ότι ήταν καλύτερο να γίνει ο πόλεμος το συντομότερο δυνατό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίκαιο πολέμου Κατηγορία:Πόλεμοι ανά είδος πολεμος προληπτικος
Bolzano (καταδρομικό)
Πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν υπάρχουν πολλά αξιοσημείωτα περιστατικά στην επιχειρησιακή πορεία του πλοίου. Γνώρισε σημαντική πολεμική δράση τα τρία πρώτα χρόνια της εμπλοκής της Ιταλίας στον πόλεμο. Έλαβε μέρος στις ναυμαχίες της Καλαβρίας, του ακρωτηρίου Σπαρτιβέντο και του Ταινάρου, χωρίς να υποστεί ζημιές σε κάποια από αυτές εξαιρουμένης της πρώτης. Επίσης βρισκόταν στο μεγάλο ναύσταθμο του Τάραντα κατά την αεροπορική επιδρομή των Βρετανών. Στα 1941-42 συμμετείχε επίσης σε πολυάριθμες αποστολές συνοδείας νηοπομπών με κατεύθυνση τη βόρεια Αφρική καθώς και σε περιπολίες στη Μεσόγειο.
Τορπιλίστηκε δύο φορές από βρετανικά υποβρύχια. Η πρώτη ήταν τον Ιούλιο του 1941 και είχε ως συνέπεια να χρειαστούν επισκευές διάρκειας τριών μηνών. Η δεύτερη, τον Αύγουστο του 1942, σήμανε ουσιαστικά και το τέλος της πορείας του Bolzano διότι υπέστη σοβαρότατες ζημιές. Ρυμουλκήθηκε στη Λα Σπέτσια για επισκευές που όμως δεν ολοκληρώθηκαν λόγω ελλείψεως πόρων, με αποτέλεσμα το πλοίο να μείνει εκτός μάχης. Σχέδια μετατροπής του σε υβριδικό αεροπλανοφόρο-καταδρομικό επίσης δεν ευοδώθηκαν για τον ίδιο λόγο. Με τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το 1943, η Λα Σπέτσια κατελήφθη από τους Γερμανούς. Τον Ιούνιο του 1944, προκειμένου να παρεμποδίσουν την σκόπιμη βύθισή του από τους Γερμανούς σε σημείο που θα εμπόδιζε την είσοδο στο λιμάνι, Βρετανοί και Ιταλοί βατραχάνθρωποι το βύθισαν χρησιμοποιώντας επανδρωμένες τορπίλες.
Το Ιταλικό Ναυτικό το ανέλκυσε τον Σεπτέμβριο του 1949 και στη συνέχεια πωλήθηκε για σκραπ.
Περιγραφή
Η ναυπήγηση του Bolzano εντάχθηκε στα πλαίσια του εξοπλιστικού προγράμματος 1929–1930. Το Ναυτικό αρχικά είχε προβλέψει τη ναυπήγηση έξι βαρέων καταδρομικών στη δεκαετία του 1920 και του 1930, δηλαδή των δύο κλάσης Trento και των τεσσάρων της κλάσης Zara. Τα πλοία αυτά προορίζονταν να συγκροτήσουν δύο μοίρες αποτελούμενες από τρία σκάφη έκαστη, όμως το 1929 αποφασίστηκε η προσωρινή χρήση του καταδρομικού Pola ως ναυαρχίδα του στόλου μέχρι να ολοκληρωθεί η ανακατασκευή του θωρηκτού Conte di Cavour. Συνέπεια αυτού, σε συνδυασμό με τις πιέσεις που ασκούσε η Gio. Ansaldo & C. για νέο συμβόλαιο, ήταν να παραγγελθεί και έβδομο βαρύ καταδρομικό.
Τα σχέδια ήταν σε μεγάλο βαθμό βασισμένα στα καταδρομικά της κλάσης Trento, ενσωμάτωναν όμως πολλές βελτιώσεις από την κλάση Zara. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν ισχυρότερα πυροβόλα των 203 mm, ισχυρότερο προωστικό σύστημα και τροποποιημένο πρόστεγο. Η Ανώτατη Διοίκηση του Ναυτικού παρέμεινε πιστή στο δόγμα πως η ταχύτητα είναι σημαντικότερη της θωράκισης, με συνέπεια το επίπεδο της θωράκισης του Bolzano να είναι παρόμοιο με αυτού των Trento και όχι των καλύτερα προστατευμένων Zara.
Επιχειρησιακή ιστορία
Την 11η Ιουνίου 1930 ξεκίνησαν οι εργασίες ναυπήγησης στις εγκαταστάσεις της Ansaldo στη Γένοα με την καθέλκυση να λαμβάνει χώρα την 31η Αυγούστου 1932. Το πλοίο τέθηκε σε υπηρεσία στις 19 Αυγούστου 1933. Στις 2 Δεκεμβρίου εντάχθηκε μαζί με τα καταδρομικά Trento και Trieste στη 2η Μεραρχία της 1ης Μοίρας. Έλαβε την πολεμική σημαία του στις 29 Ιουνίου 1934 στο Μεγάλο Κανάλι της Βενετίας, μαζί με το Trento. Τον επόμενο μήνα η 2η Μεραρχία μετονομάστηκε σε 3η. Στις 27 Νοεμβρίου 1936 το Bolzano έλαβε μέρος στη ναυτική επιθεώρηση που διεξήχθη προς τιμήν του αντιβασιλέα της Ουγγαρίας Μίκλος Χόρτυ (Miklós Horthy). Από τις 10 έως τις 12 Μαρτίου 1937 συνόδευσε τον Μουσολίνι ο οποίος επισκέφθηκε την Ιταλική Λιβύη.
Τον Μάιο, ενώ μαίνονταν ο Ισπανικός Εμφύλιος, το Bolzano έπλευσε στις Βαλεαρίδες για να παραλάβει τις σωρούς έξι Ιταλών ναυτών του επιδρομικού/βοηθητικού καταδρομικού Barletta. Είχαν χάσει τη ζωή τους εξαιτίας αεροπορικής επίθεσης των Ισπανών Δημοκρατικών. Στις 3 Ιουνίου είχε επιστρέψει στην Ιταλία. Τέσσερις ημέρες αργότερα συμμετείχε στις ασκήσεις που έλαβαν χώρα στον κόλπο της Νάπολης προς τιμήν του στρατάρχη Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ (Werner von Blomberg). Ακόμα μία μεγάλη ναυτική επιθεώρηση πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαΐου 1938 προς τιμήν του Αδόλφου Χίτλερ.
Ο Μουσολίνι το επισκέφθηκε τον Ιανουάριο του 1939 στη Λα Μανταλένα της Σαρδηνίας. Το Bolzano έλαβε επίσης μέρος στη ναυτική επιθεώρηση της 17ης Μαΐου στον κόλπο της Νάπολης προς τιμήν του πρίγκιπα Παύλου της Γιουγκοσλαβίας, καθώς και στους εορτασμούς για την Ημέρα του Ναυτικού (5-19 Ιουνίου) στο Λιβόρνο.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Με την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 10 Ιουνίου 1940, το Bolzano και τα δύο καταδρομικά κλάσης Trento εντάχθηκαν στην 2η Μεραρχία της 2ης Μοίρας. Στις 9 Ιουλίου συμμετείχε στη ναυμαχία της Καλαβρίας. Ήταν το πρώτο πλοίο στην γραμμή των ιταλικών καταδρομικών όταν αντάλλαξαν πυρά με τα βρετανικά αντίπαλά τους. Δέχτηκε πλήγματα στις 16:05 με συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους δύο μέλη του πληρώματος και να κολλήσει το πηδάλιο. Τα εύστοχα πυρά προέρχονταν από το ελαφρύ καταδρομικό HMS Neptune και χτύπησαν επίσης έναν από τους κύριους πύργους των πυροβόλων, ο οποίος παρέμεινε όμως ενεργός. Αργότερα, όταν πλέον οι δύο εχθρικοί στόλοι είχαν απεμπλακεί, ιταλικά αεροσκάφη θεωρώντας πως το Bolzano ήταν κάποιο βρετανικό πλοίο επιχείρησαν ανεπιτυχώς να το πλήξουν. Το λαβωμένο καταδρομικό έφτασε στη Λα Σπέτσια στις 12 Ιουλίου για να γίνουν οι αναγκαίες επισκευές. Τη νύχτα 11–12 Νοεμβρίου βρισκόταν στον Τάραντα, αλλά δεν επλήγη κατά τη διάρκεια της βρετανικής αεροπορικής επίθεσης.
Στις 26 Νοεμβρίου ο ιταλικός στόλος, συμπεριλαμβανομένου του Bolzano, απέπλευσε για να αναχαιτίσει βρετανική νηοπομπή με προορισμό τη Μάλτα. Στην εμπλοκή που ακολούθησε (ναυμαχία του ακρωτηρίου Σπαρτιβέντο) το Bolzano αντάλλαξε πυρά με το καταδρομικό μάχης HMS Renown, χωρίς όμως κάποιο από τα δύο πλοία να καταφέρει να πλήξει το αντίπαλο. Στα τέλη Μαρτίου 1941 το Bolzano ήταν μέρος της ναυτικής δύναμης που ενεπλάκη τελικά στη ναυμαχία του Ταινάρου, κατά την διάρκεια της οποίας βρετανικά αεροσκάφη επιχείρησαν ανεπιτυχώς να το πλήξουν.
Τους επόμενους μήνες ακολούθησαν αρκετές αποστολές συνοδείας νηοπομπών με προορισμό την Τρίπολη προς υποστήριξη των δυνάμεων του Άξονα στη Βόρεια Αφρική. Η πρώτη επιχείρηση αυτού του είδους ξεκίνησε στις 24 και ολοκληρώθηκε στις 30 Απριλίου. Ακολούθησε μία στο διάστημα 24–27 Μαΐου, δύο τον Ιούνιο (8–9 και 25 Ιουνίου–1 Ιουλίου) και μία ακόμα στο διάστημα 16–20 Ιουλίου. Στα μέσα Αυγούστου το Bolzano συμμετείχε στην ανεπιτυχή προσπάθεια του ιταλικού στόλου να αναχαιτίσει τον βρετανικό. Ενώ επέστρεφε στη βάση του μέσω του στενού της Μεσσήνης τορπιλίστηκε από το υποβρύχιο HMS Triumph. Ρυμουλκήθηκε στη Μεσσήνη για τις αναγκαίες επισκευές που διήρκεσαν τρεις μήνες. Στις αρχές Νοεμβρίου είχε επιστρέψει στην ενεργό δράση συμμετέχοντας σε ακόμη μία αποστολή συνοδείας νηοπομπής με προορισμό τη Τρίπολη.
Ο διάδοχος του ιταλικού θρόνου πρίγκηπας Ουμβέρτος το επισκέφθηκε στις 17 Ιουλίου 1942, όταν βρισκόταν ακόμα στη Μεσσήνη. Τα τρία εναπομείναντα βαρέα καταδρομικά του ιταλικού στόλου (Trieste, Gorizia και Bolzano) σχημάτισαν την 3η Μεραρχία. Στις 11 Αυγούστου επιχείρησαν να αναχαιτίσουν βρετανική νηοπομπή, όμως ανακλήθηκαν διότι η Luftwaffe αρνήθηκε να παρέχει αεροπορική υποστήριξη. Στην επιστροφή το Bolzano τορπιλίστηκε από το βρετανικό υποβρύχιο HMS Unbroken. Εξαιτίας της έκρηξης που προκλήθηκε ξέσπασε πυρκαγιά και υπέστη σοβαρότατες ζημιές. Προκειμένου να αποτραπεί η βύθισή του προσάραξε στη νήσο Παναρέα. Λόγω της εισροής υδάτων πήρε κλήση και το πλήρωμά του αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει. Οι φλόγες συνέχισαν να το τυλίγουν και την επόμενη μέρα, ωσότου το πλήρωμα κατάφερε να τις κατασβέσει.
Έγιναν προσωρινές επισκευές επί τόπου ώστε το Bolzano να μπορέσει στις 15 Σεπτεμβρίου να ρυμουλκηθεί στη Νάπολη για δεξαμενισμό. Τον Οκτώβριο ρυμουλκήθηκε στη Λα Σπέτσια προκειμένου να ολοκληρωθούν οι επισκευές. Κατά την παραμονή του εκεί εξετάστηκε το ενδεχόμενο μετατροπής του σε υβριδικό αεροπλανοφόρο-καταδρομικό. Τα σχέδια αυτά δεν υλοποιήθηκαν δεδομένου ότι η κατάσταση της ιταλικής οικονομίας ήταν τέτοια που καθιστούσε αδύνατη την επισκευή του, πολλώ δε μάλλον την μετατροπή του. Έως και τις αρχές του 1943 πραγματοποιούνταν εργασίες με αργούς ρυθμούς, ανάλογα με τη διαθεσιμότητα των αναγκαίων υλικών, χωρίς όμως να είναι εφικτή η επιστροφή του στην ενεργό δράση. Στις 5 Ιουνίου η αμερικάνικη αεροπορία βομβάρδισε τη Λα Σπέτσια χωρίς να πληγεί το Bolzano.
Την 3η Σεπτεμβρίου 1943 η Ιταλία συνθηκολόγησε και στις 8–9 του ίδιου μήνα οι Γερμανοί κατέλαβαν τη Λα Σπέτσια. Δεδομένου ότι το καταδρομικό ήταν σε κακή κατάσταση και δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε επιχειρήσεις, δεν κρίθηκε αναγκαία η αυτοβύθισή του. Έτσι παρέμεινε μισοβυθισμένο στο λίμανι. Οι Γερμανοί αφαίρεσαν διάφορα χρήσιμα υλικά και εξαρτήματα από το Bolzano καθώς και από το σε εξίσου κακή κατάσταση Gorizia αλλά δεν τα αξιοποίησαν περαιτέρω. Τη νύχτα 21–22 Ιουνίου 1944 Βρετανοί και Ιταλοί βατραχάνθρωποι εισήλθαν με τις επανδρωμένες τορπίλες τους στη Λα Σπέτσια για να βυθίσουν τα δύο καταδρομικά ώστε να μην επιτρέψουν στους Γερμανούς να τα βυθίσουν σκόπιμα σε σημείο που θα εμπόδιζε την είσοδο στο λιμάνι, καταφέρνοντας όμως να επιτύχουν το στόχο τους μόνο στην περίπτωση του Bolzano.
Σημειώσεις
<references group="Σημείωση"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά του Ιταλικού Βασιλικού Ναυτικού
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1993-1994
Το πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής κατηγορίας βόλεϊ γυναικών για τη σεζόν 1993-94 διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Σ. Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας για δεύτερη φορά στην ιστορία του, διακόπτοντας το τετραετές σερί του Παναθηναϊκού. Οι δυο ομάδες ισοβάθμησαν καθώς είχαν μόνο μία ήττα στα μεταξύ τους παιχνίδια και ο τίτλος κρίθηκε στη συνολική διαφορά των σετ. Τη σεζόν αυτή δεν διεξήχθησαν πλέιοφ. Παναθηναϊκός, Φιλαθλητικός και Άρης Θεσσαλονίκης πήραν τα ευρωπαϊκά εισιτήρια για το Κύπελλο Συνομοσπονδίας (CEV Cup).
Η Βαθμολογία
* Στις ισοβαθμίες η κατάταξη έγινε με βάση την διαφορά στα σετ.
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1993 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1994
Μαρία Κλημεντίνη Σομπιέσκα
Η Μαρία Κλημεντίνη Σομπιέσκα (Maria Klementyna Sobieska) (18 Ιουλίου 1702 – 18 Ιανουαρίου 1735) ήταν τιμητική βασίλισσα της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας από γάμο της με τον Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο Στιούαρτ, έναν Ιακωβίτη διεκδικητή του βρετανικού θρόνου. Ήταν εγγονή του Πολωνού βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι και μητέρα του Κάρολου Εδουάρδου Στιούαρτ και του Ερρίκου Βενέδικτου Στιούαρτ.
Νεότερα χρόνια
Γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1702 στην Οουάβα (τότε Όχαλου) της Σιλεσίας, τότε μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τώρα στην Πολωνία. Γονείς της ήταν ο Ιάκωβος Λουδοβίκος Σομπιέσκι (1667–1737), ο πρωτότοκος γιος του βασιλιά Γιαν Γ΄ και η Κοντέσα Χέντβιχ Ελισάβετ του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ (1673–1722). Η μεγαλύτερη αδερφή της, Μαρία Καρολίνα Σομπιέσκα, ήταν η Δούκισσα του Μπουγιόν από γάμο. αριστερά|μικρογραφία| Ο εορτασμός του γάμου του Πρίγκιπα Ιάκωβου Φραγκίσκου Εδουάρδου Στιούαρτ και της Πριγκίπισσας Μαρία Κλημεντίνης Σομπιέσκα (1 Σεπτεμβρίου 1719), από τον [[Αγκοστίνο Μαζούτσι]]
Γάμος
Όντας μια από τις πλουσιότερες κληρονόμους της Ευρώπης, η οποία κληρονόμησε τεράστιες περιουσίες στην Πολωνία από τον παππού της από τον πατέρα της, ήταν αρραβωνιασμένη με τον Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο Στιούαρτ. Ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας ήταν αντίθετος στον γάμο επειδή φοβόταν ότι η ένωση θα μπορούσε να δημιουργήσει κληρονόμους της διεκδίκησης του Ιάκωβου Φραγκίσκου Εδουάρδου στους θρόνους του. Για να τον κατευνάσει, ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (ο πρώτος ξάδερφος της Μαρίας Κλημεντίνης) έβαλε να τη συλλάβουν ενώ πήγαινε στην Ιταλία για να παντρευτεί τον Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο. Ήταν περιορισμένη στο Κάστρο του Ίνσμπρουκ, αλλά τελικά οι φρουροί εξαπατήθηκαν και, με τη βοήθεια του Κάρολου Γουόγκαν, η Μαρία Κλημεντίνη δραπέτευσε στη Μπολόνια, όπου, για ασφάλεια από περαιτέρω εισβολές, παντρεύτηκε με πληρεξούσιο τον Ιάκωβο, ο οποίος βρισκόταν στην Ισπανία εκείνη την εποχή. Ο πατέρας της Μαρίας Κλημεντίνης, Ιάκωβος Λούις Σομπιέσκι, ενέκρινε τη φυγή της, δηλώνοντας ότι, καθώς αρραβωνιάστηκε με τον Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο, θα έπρεπε να «ακολουθήσει την τύχη και τον σκοπό του».
Η Μαρία Κλημεντίνη και ο Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος παντρεύτηκαν επίσημα στις 3 Σεπτεμβρίου 1719 στο παρεκκλήσι του επισκοπικού παλατιού του Μοντεφιασκόνε της Ιταλίας, στον καθεδρικό ναό της Αγίας Μαργαρίτας. Μετά το γάμο τους, ο Ιάκωβος και η Μαρία Κλημεντίνη προσκλήθηκαν να μείνουν στη Ρώμη μετά από ειδικό αίτημα του Πάπα Κλήμη ΙΑ΄, ο οποίος τους αναγνώρισε ως βασιλιά και βασίλισσα της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας.
Επίτιμη βασίλισσα
Ο Πάπας τους παρείχε μια παπική φρουρά στρατευμάτων και τους έδωσε το Παλάτσο Μούτι στην Πλατεία Αγίων Αποστόλων στη Ρώμη για να ζήσουν, καθώς και μια εξοχική βίλα στο Αλμπάνο Λατσιάλε. Η Καθολική Εκκλησία τους παρείχε επίσης ετήσιο επίδομα 12.000 κορωνών από το παπικό ταμείο. Οι πάπες Κλήμης ΙΑ΄ και Ιννοκέντιος ΙΓ΄ θεωρούσαν τον Ιάκωβο και τη Μαρία Κλημεντίνης, αμφότερους Καθολικούς, τον νόμιμο βασιλιά και βασίλισσα της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας. μικρογραφία| Μνημείο στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, Ρώμη. Η έγγαμη ζωή του Ιακώβου και της Μαρίας Κλημεντίνης αποδείχθηκε ταραχώδης και δυστυχισμένη. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Ιάκωβος αρχικά είχε ευνοϊκή εντύπωση για εκείνη λόγω της ομορφιάς της, ενώ εκείνη τον αντιπαθούσε λόγω της απουσίας του, καθώς και της παθητικής του φύσης. Έγινε φίλη με την γκουβερνάντα του γιου της, την κυρία Σέλντον, η οποία έγινε η έμπιστη και η αγαπημένη της. Από την άλλη πλευρά, δεν της άρεσε η επιρροή του αγαπημένου του Ιάκωβου, Τζον Χέι του Κρόμλιξ και της συζύγου του, Μάρτζορι, και σύμφωνα με πληροφορίες, υποπτευόταν ότι ο Ιάκωβος είχε σχέση με τη Μάρτζορι Χέι.
Το 1725, αμέσως μετά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού τους, ο Ιάκωβος απέλυσε τον Σέλντον και διόρισε τον Ιάκωβο Μάρεϊ ως κηδεμόνα των γιων τους παρά την επιθυμία της Μαρίας Κλημεντίνης. Τον παράτησε και πήγε να ζήσει στο μοναστήρι της Αγίας Σεσίλιας στη Ρώμη με τον αγαπημένο της Σέλντον και την υπόλοιπη προσωπική της ακολουθία. Κατηγόρησε τον σύζυγό της για μοιχεία, ενώ εκείνος είπε ότι ήταν αμαρτία να εγκαταλείψει αυτόν και τα παιδιά της. Μετά τη συμβουλή του Καρδινάλιου Αλμπερόνι, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ήταν η μόνη της ευκαιρία να κερδίσει υποστήριξη ενάντια στον σύζυγό της, η Μαρία Κλημεντίνη ισχυρίστηκε ότι ο Ιάκωβος ήθελε να δώσει στον γιο του προτεσταντική εκπαίδευση. Αυτός ο ισχυρισμός της εξασφάλισε την υποστήριξη του Πάπα καθώς και του Βασιλείου της Ισπανίας ενάντια στον Ιάκωβο και τη συμπάθεια του κοινού όταν απαίτησε από τον Ιάκωβο να απομακρύνει τον Δούκα του Ντάνμπαρ και τους Χέις από την αυλή του και να επαναφέρει τον Σέλντον στη θέση της. Τον Απρίλιο του 1726, ο Ιάκωβος έδωσε στους γιους της την άδεια να την επισκεφτούν. Η όλη υπόθεση θεωρήθηκε ως σκάνδαλο στην Ευρώπη και αναφέρθηκε από αντι-Ιακωβιτικούς πράκτορες στη Ρώμη. Τον Μάιο του 1727, με τη μεσολάβηση του δούκα της Λιρίας, ο Ιάκωβος απομάκρυνε το ζεύγος Χέι από την αυλή του και τον Ιανουάριο του 1728, η Μαρία Κλημεντίνη και ο Ιάκωβος συμφιλιώθηκαν στη Μπολόνια.
Απόγονοι
Η Μαρία Κλημεντίνη και ο Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος είχαν δύο γιους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρία Κλημεντίνη Σομπιέσκα Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Ιακωβίτες Κατηγορία:Πολωνές του 18ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Ενταφιασμοί στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου
Μικόλα Βασιλένκο
Ο Μικόλα Προκόποβιτς Βασιλένκο (14 Φεβρουαρίου 1866 – 3 Οκτωβρίου 1935) ήταν Ουκρανός ακαδημαϊκός ιστορικός και καθηγητής νομικής, σημαντική δημόσια και πολιτική προσωπικότητα. Ήταν προσωρινός Οταμάνος του Υπουργικού Συμβουλίου (Πρωθυπουργός της Ουκρανίας), υπουργός Παιδείας και διευθυντής της Παν-Ουκρανικής Ακαδημίας Επιστημών (Εθνική Ακαδημία Επιστημών της Ουκρανίας). Έχει γράψει περίπου 500 μελέτες πάνω σε νομικά και ιστορικά θέματα, που αφορούν την Ουκρανία.
Βιογραφία
Ο Μικόλα Βασιλένκο γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1866 σε ένα χωριό Εσμάν (σήμερα μικρός οικισμός του Χλούχιβ Ράιον). Τελείωσε ένα προγυμνάσιο στο Χλούχιβ και ολόκληρο το γυμνάσιο στην Πολτάβα. Μετά από αυτό, ο Βασιλένκο σπούδασε στην Ιστορική και Φιλολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Γιουρίεφ (Πανεπιστήμιο Τάρτου). Το 1890 υπερασπίστηκε το επιστημονικό του έργο «Κριτική επισκόπηση της λογοτεχνίας από την ιστορία των περιφερειακών συνελεύσεων» και έγινε υποψήφιος της ρωσικής ιστορίας.
Κατά τη διάρκεια του 1903-05 ο Βασιλένκο ήταν ερευνητής της Στατιστικής Επιτροπής του Κυβερνείου του Κιέβου. Ήταν επίσης μέλος της Παλιάς Χρωμάδας του Κιέβου (μυστική εταιρεία) καθώς και άλλων δημόσιων και πολιτιστικών εταιρειών. Ο Βασιλένκο ήταν υποστηρικτής της Επανάστασης του 1905 στη Ρωσική Αυτοκρατορία και κατά τη διάρκεια της περιόδου διηύθυνε μια εφημερίδα "Kievskie otkliki" (Ανατροφοδοτήσεις του Κιέβου). Ο Μικόλα Βασιλένκο καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους, για παράνομη συγκέντρωση χρημάτων για βοήθεια εργατών της Αγίας Πετρούπολης και του Κιέβου, υποστήριξη της εξέγερσης των σκαπανέων του 1905 στο Κίεβο, διασυνδέσεις με επαναστάτες ηγέτες, δημοσίευση άρθρων «αντικρατικού» περιεχομένου στο «Kievskie otkliki». Την ποινή αυτή την εξέτισε στη φυλακή Κρέστι (Αγία Πετρούπολη). Κατά τη διάρκεια της κράτησής του στο Κρέστι, ο Βασιλένκο σπούδασε νομικά και τελικά πέρασε τη δοκιμασία του προγράμματος σχολής Δικαιοσύνης του Πανεπιστημίου Νοβοροσίγια (Πανεπιστήμιο της Οδησσού).
Το 1909 έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου ως επίκουρος καθηγητής (privadozent). Την εποχή εκείνη ο Βασιλένκο ήταν μέλος της μυστικής δημόσιας οργάνωσης και της πολιτικής συμμαχίας, της Εταιρείας Ουκρανών Προοδευτών. Το 1910 έλαβε τον ακαδημαϊκό τίτλο Μεταπτυχιακό της Νομικής (Master of Law). Ωστόσο, λόγω «πολιτικής αναξιοπιστίας» η αυτοκρατορική διοίκηση του απαγόρευσε να διδάσκει σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Ως εκ τούτου, ο Βασιλένκο εργάστηκε ως συνεργαζόμενος δικηγόρος για το δικαστικό τμήμα της Οδησσού.μικρογραφία|301x301εσ| Μίκολα ΒασιλένκοΕκείνη την εποχή περίπου το 1910 ο Βασιλένκο προσχώρησε στο Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα, που υιοθέτησε την ουκρανική γλώσσα σε σχολεία, δικαστήρια, εκκλησίες και προωθούσε μόνο την πολιτιστική αυτονομία της Ουκρανίας. Η προσχώρηση στους Καντέτς επηρέασε τις σχέσεις του Βασιλένκο με ακτιβιστές του ουκρανικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος.μικρογραφία|226x226εσ| Υπογραφή Μίκολα ΒασιλένκοΜετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου με πρωτοβουλία του Μικαΐλο Χρουσέφσκι, ο Μικόλα Βασιλένκο προσκλήθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανίας ως αντιπρόεδρος, αλλά δεν συμμετείχε ενεργά στις συνεδριάσεις του συμβουλίου. Στις 24 Μαρτίου 1917 η Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση διόρισε τον Βασιλένκο ως έφορο της σχολικής περιφέρειας του Κιέβου και στις 19 Αυγούστου 1917 έγινε αναπληρωτής υπουργός Παιδείας στην Προσωρινή Ρωσική Κυβέρνηση. Ο Βασιλένκο ήταν υποστηρικτής της εξελικτικής ανάπτυξης του συστήματος της Ουκρανικής Εθνικής Εκπαίδευσης, που δεν αντιστοιχούσε στην πολιτική της Ουκρανοποίησης της εκπαίδευσης, που καθιερώθηκε από τα Ι και ΙΙ Συνέδρια Παν-Ουκρανών Εκπαιδευτικών και πραγματοποιήθηκε από τη Γενική Γραμματεία Εκπαίδευσης (Γενική Γραμματεία Ουκρανίας).
Ήταν ένας από τους υπέρμαχους της δημιουργίας της Ουκρανικής Ακαδημίας Επιστημών. Χάρη στις προσπάθειές του, ο Νόμος για την Ίδρυση της Ουκρανικής Ακαδημίας Επιστημών (UAS) ψηφίστηκε στις 14 Νοεμβρίου 1918. Το 1920 εξελέγη ακαδημαϊκός της Ουκρανικής Ακαδημίας Επιστημών. Αργότερα υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Ουκρανικής Ακαδημίας Επιστημών.
Στις 3 Οκτωβρίου 1935, μετά από μια βαριά και μακρά ασθένεια, ο Βασιλένκο πέθανε στο Κίεβο και τάφηκε στο νεκροταφείο Λουκιάνιβκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Ουκρανίας Κατηγορία:Ουκρανοί ιστορικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου
Μάχη του Ματαμόντο
Η Μάχη του Ματαμόντο (αγγλικά: Battle of Matamondo), διεξήχθη κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας της Ανατολικής Αφρικής του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Βιβλιογραφικές πηγές
Ματαμοντο
Δημοτικό διαμέρισμα Ψωφίδος Αχαΐας
Οι οικισμοί που το συγκροτούν είναι :
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Ψωφίδος καλύπτει έκταση 18.824 στρεμμάτων και έχει πληθυσμό 279 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αροανίας
Στέφανος Β΄ της Βοσνίας
Ο Στέφανος Β΄ ( Kotromanić) από τον Οίκο των Κοτρομάνιτς ήταν ο μπαν της Βοσνίας από το 1314 (στην πραγματικότητα από το 1322 έως το 1353), μαζί με τον αδελφό του Βλάντισλαβ το 1326–1353. Ήταν γιος του Στεφάνου Α΄ μπαν της Βοσνίας και της Eλισάβετ, αδελφής του Στέφαν Βλάντισλαβ Β΄ της Σερβίας. Καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του τον 14ο αι., ο Στέφανος κυβέρνησε τα εδάφη από τον Σάβο ποταμό έως την Αδριατική και από την Κέτινα ποταμό έως τον Δρίνο ποταμό. Τάφηκε στη Φραγκισκανική εκκλησία του στο Mίλε, κοντά στο Βισόκο της Βοσνίας.
Πρώιμη ζωή
Μέλος των Κοτρομάνιτς, υπάρχουν πηγές που αναφέρουν ότι ο Στέφανος Β' ήταν «παταρινός» (βλ. Βοσνιακή Εκκλησία).
Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1314 και ο Κροάτης μπαν Mλάντεν Β΄ Σούμπιτς εμφανίστηκε ως κόμης του Zάνταρ, πρίγκιπας της Δαλματίας και δεύτερος μπαν της Βοσνίας, η μητέρα του Στεφάνου, Eλισάβετ, τον πήρε και τα αδέλφια του και κατέφυγαν ως εξόριστοι στη Δημοκρατία του Ντουμπρόβνικ. Ο Μλάντεν δεν ήταν δημοφιλής στη Βοσνία και διεξήγε αιματηρούς, αλλά χαμένους πολέμους εναντίον του Σερβικού βασιλείου (υπό τον Στέφανο Ούρο Β΄ Μιλούτιν) και των Βενετών (από τους οποίους έχασε το Ζάνταρ το 1313), μαζί με πολλούς εσωτερικούς αντιπάλους τού καθεστώτος του. Ο Μλάντεν σκέφτηκε να επιβάλει τον Στέφανο ως υποτελή του στη Βοσνία, διότι ήταν σίγουρος ότι θα γινόταν καλά αποδεκτός στη Βοσνία. Οι Σούμπιτς, εκδικητικοί εχθροί του Οίκου των Κοτρομάνιτς έγιναν τώρα προστάτες τους. Ο Μλάντεν αποφάσισε να κρατήσει τον Στέφανο Β΄ υπό τη σταθερή του λαβή και να τον χρησιμοποιήσει για να εξαφανίσει τη Βοσνιακή Εκκλησία, έτσι κανόνισε έναν γάμο μεταξύ του Στεφάνου Β΄ και μίας πριγκίπισσας από τον Οίκο των Μάινχαρντ, κομήτων του Όρτενμπουργκ, που κυβερνούσε στην Καρνιόλα. Ο πάπας ήταν κατά του γάμου, καθώς και οι δύο οικογένειες ήταν συγγενείς, αλλά θα έδινε στον Στέφανο Β΄ ορισμένα πλεονεκτήματα, έτσι ο Μπλάντεν έπεισε τον πάπα να το επιτρέψει.
Βασιλεία
μικρογραφία|335x335εσ| Η Βοσνία επί του μπαν Στεφάνου Β΄. Από το έργο του Β. Κορόβιτς, 1935.
Ανάρρηση
Ο μπαν της Κροατίας, ο Mλάντεν Β΄, μέλος της ευγενικής οικογένειας Σούμπιτς (Šubić), έγινε μπαν της Βοσνίας το 1305, ακολουθώντας τον θείο του, ο οποίος είχε οριστεί μπαν της Βοσνίας από τον αδελφό του Παύλο Α΄ και σκοτώθηκε σε μάχη με τους «Βόσνιους αιρετικούς» το 1304. Ο Παύλος Α΄ αναφέρθηκε ως κύριος όλης της Βοσνίας σε ένα χάρτη του 1305, αλλά είναι αμφίβολο ότι κατείχε όλη τη Βοσνία ανά πάσα στιγμή.
Μέχρι το 1319, ο στρατός του Mλάντεν Β΄ είχε ήδη υποχωρήσει πλήρως από τη Βοσνία, καθώς είχε βρεθεί απορροφημένος σε πολλά προβλήματα και συγκρούσεις με επαναστατημένες πόλεις στη Δαλματία. Αυτή η αναταραχή βοήθησε πολύ τον Στέφανο Β΄, καθώς κέρδισε επιρροή και άνοιξε η ευκαιρία να κυβερνήσει μόνος του και να οικοδομήσει το βασίλειό του, ενώ ο επικυρίαρχός του, ο Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας, είχε σχέδια που απαιτούσαν τη βοήθεια του μπαν. Ο Κάρολος Α΄ ξεκίνησε μία εκστρατεία για να εξολοθρεύσει τους Κροάτες μεγιστάνες, προκειμένου να γίνει ο μοναδικός κυρίαρχος του βασιλείου. Απομόνωσε τον Mατθαίο Γ΄ Κσακ και κατέστρεψε την οικογένεια Κοσζέγκι. Είχε έρθει η ώρα για τους Σούμπιτς. Κοντά στα τέλη του 1321, διέταξε τον Στέφανο Β΄ να δράσει από τη Βοσνία με την υποστήριξη του μπαν Iβάν Μπαμπόνιτς από τη Σλαβονία, περικυκλώνοντας και απομονώνοντας την Κροατία. Ο Στέφανος Β΄ έπεσε τώρα υπό την άμεση διαταγή του Καρόλου Α΄. Λόγω του γεγονότος ότι ήθελε να εκδικηθεί και να ξεφορτωθεί τους Σούμπιτς, αυτό τού ήταν χρήσιμο προς το παρόν, καθώς μπορούσε στη συνέχεια να κυβερνά τη Βοσνία αδιάκοπα χωρίς επιδρομές από τη Δαλματία, και πρακτικά εντελώς μόνος του, όπως θα ήταν και ο Κάρολος Α΄ πολύ μακριά, για να παρακολουθεί κάθε του κίνηση. Εκτός αυτού, είχε επίσης την ευκαιρία να επεκτείνει την επιρροή του στην Κροατία. Η αποφασιστική μάχη έγινε κοντά στην πρωτεύουσα του Μλάντεν Σκράντιν το 1322, όπου ηττήθηκε αποφασιστικά. Ο Mλάντεν Β΄ υποχώρησε πίσω στο φρούριο Kλις και περίμενε να έρθει ο Κάρολος Α΄, πιστεύοντας τυφλά ότι θα διατηρούσε με κάποιο τρόπο την εξουσία του λόγω της πιστής υπηρεσίας του Σούμπιτς κατά την ανάληψη του βασιλιά στον θρόνο. Ωστόσο, ο Κάρολος Α' ήρθε στο Κνιν και κάλεσε τον Μλάντεν να τον συναντήσει εκεί, όπου συνελήφθη αμέσως και εστάλη σε μία φυλακή στην Ουγγαρία, όπου και απεβίωσε.
Πρόωρη βασιλεία και άλλοι γάμοι
Αμέσως μετά το τέλος του βασιλιά Στέφαν-Ούρος Β΄ Μιλούτιν της Σερβίας το 1321, δεν είχε κανένα πρόβλημα να αποκτήσει τα εδάφη του Ουσόρα και Σόλι, τα οποία ενσωμάτωσε πλήρως το 1324. Βοήθησε τον θείο του Στέφανο-Βλάντισλαβ Β΄ της Συρμίας να ανακτήσει όλη τη Σερβία, αλλά μετά την πτώση της Οστρβίτσα στο Ρούντνικ στα χέρια του Στέφαν-Ούρος Γ΄ Ντεκάνσκι, δεν είχε πια νόημα να τον υποστηρίξει στους αγώνες για τον σερβικό θρόνο, έτσι πήρε την Ουσόρα και το Σόλι για τον ίδιο. Η εχθρότητα που προκλήθηκε από αυτό μεταξύ της Βοσνίας και της Σερβίας, θα οδηγούσε στον πόλεμο του Στέφανου Β΄ εναντίον του Στέφαν-Ούρος Γ΄ αρκετά χρόνια αργότερα.
Όταν ο θείος του ο Στέφανος-Βλάντισλαβ Β΄ απεβίωσε, κέρδισε μερικά μέρη από το βασίλειό του της Συρμίας. Μετά από αυτό, ο Στέφανος Β΄ πέρασε τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του σε σχετική ειρήνη. Έδωσε πολλά προνόμια στους τοπικούς ευγενείς για να αυξήσει τη δημοτικότητά του. Ένα από τα πιο διάσημα ήταν το διάταγμα, με το οποίο έδωσε λίγο župe στον πρίγκιπα Βουκόσλαβ. Στα διατάγματα αναφέρεται στον αδελφό του Βλαντίσλαβ με τον τίτλο πρίγκιπας της Βοσνίας, που μοιράζεται την ισότιμη κυριαρχία μαζί του από το 1326, αν και ο Στέφανος Β΄ είχε, όντας μπαν, την πραγματική εξουσία.
Το 1323 ο βασιλιάς Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας ήθελε να αυξήσει την επιρροή στον μπαν Στέφανο Β΄. Πρόσφερε στον Στέφανο Β΄ το χέρι της μακρινής συγγενούς τής συζύγου του, Ελισάβετ της Κουγιάβιας, κόρης του Kαζίμιρ Γ΄ δούκα του Γκνιεφκόβο και έλαβε από τον βασιλιά ως δώρο με τον γάμο τα εδάφη στα δυτικά, που είχαν στο παρελθόν οι Mλάντεν Α΄ Σούμπιτς Μπριμπίρσκι και Ουσόρα και Σόλι στο βόρειο τμήμα, που κατείχε παλαιότερα ο Στέφαν Ντραγκούτιν και ο γιος του, Βλαντίσλαβ Β΄ των Nεμάνιτς. Ο γάμος νομιμοποιήθηκε το 1339. Μέχρι το 1339 ο Στέφανος Β΄ ήταν ακόμη νυμφευμένος με την κόρη του Βούλγαρου τσάρου και είχε προηγουμένως νυμφευτεί μία κόμισσα του Όρτενμπουργκ.
Συγκρούσεις στη Δαλματία
μικρογραφία|275x275εσ| Το [[Βανάτο της Βοσνίας|μπανάτο της Βοσνίας υπό τον Στέφανο Β΄ κατάφερε να αποκτήσει πλήρη πρόσβαση στη Via Narenta μετά την προσάρτηση της Ζαχλουμία.]] Ο βασιλιάς Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας είχε ζητήσει ξανά από τον Στέφανο Β΄, γύρω στο 1323, να ακολουθήσει τον νέο μπαν της Σλαβονίας Nικόλα Ομοντίγιεβ και να ξεκινήσει μία κοινή επίθεση εναντίον του Nελίπιτς στην Κροατία. Η αποστολή του Nικόλα τελικά απέτυχε, αλλά σηκώθηκε ο Τζούρατζ Β΄ Σούμπιτς (αδελφός του Mλάντεν Β΄ Σούμπιτς) εναντίον του Nελίπιτς και, τελικά, του ίδιου του Βόσνιου μπάνου Στεφάνου Β΄. Το κίνημα ήθελε να επαναφέρει τον Σούμπιτς στην εξουσία στην Κροατία με τον Τζούρατζ Β΄ στον θρόνο. Όταν ξεκίνησε ένας ολοκληρωτικός πόλεμος μεταξύ των στρατών του πρίγκιπα Iβάν Νελίπιτς και του Τζούρατζ Β΄ Σούμπιτς το καλοκαίρι του 1324, ο μπαν Στέφανος Β΄ συνεισέφερε σημαντική υποστήριξη στους Σούμπιτς, χωρίς να εμπλέξει τις δυνάμεις του σε συγκρούσεις. Αποδείχτηκε καλή κίνηση, επειδή το κόμμα του Σούμπιτς σφαγιάστηκε κοντά στο Κνιν και ο ίδιος ο Τζούρατζ Β΄ Σούμπιτς συνελήφθη από τον πρίγκιπα Νέλιπακ. Ο Στέφανος Β΄ είχε προσπαθήσει να απελευθερώσει τον Τζούρατζ Β΄ από τη φυλάκιση, αλλά χωρίς επιτυχία.
Ο Iβάν Νελίπιτς ώθησε αμέσως τον αγώνα εναντίον του Bμπαν Στεφάνου Β΄ και κατάφερε να καταλάβει την πόλη Vισούτσα, αλλά η οξυδερκής πολιτική του Στεφάνου Β΄ και η προθυμία του να χαρίσει προνόμια στην ευγένειά του είχαν αποδώσει, καθώς ο Βουκ της οικογένειας Βουκισλάβιτς τον είχε βοηθήσει να ανακαταλάβει την πόλη. Αν και οι στρατιωτικές φιλοδοξίες του Στέφανου Β΄ ήταν σχετικά επιτυχημένες, συνέχισε να διεξάγει πόλεμο ενάντια στους εχθρούς τού Σούμπιτς. Στόχος του ήταν η πόλη Tρόγκιρ, η οποία ήταν ένας από τους κύριους υποστηρικτές της εκστρατείας του Nελίπιτς. Ο Στέφανος υιοθέτησε μία σκληρή τακτική. Οι δυνάμεις του επιτέθηκαν σε καραβάνια από το Τρόγκιρ, το οποίο τελικά ανάγκασε τους κατοίκους του να υπογράψουν ταπεινά μία ειρήνη και τον προσφώνησαν ως τον υψηλό και πανίσχυρο άρχοντα Στέφανο ελεύθερο κυβερνήτη και κύριο της Βοσνίας, Ουσόρα και Σόλι και πολλών άλλων τόπων και πρίγκιπα του Χουμ. Εξαιτίας αυτού, ο Στέφανος Β΄ ξεκίνησε μία σύγκρουση με τη Δημοκρατία της Ραγκούσας σχετικά με το εμπόριο. Ο Στέφανος Β΄ παρουσιάστηκε ως πολύ σκληρός διαπραγματευτής και οι διαπραγματεύσεις τελείωσαν τελικά το 1326.
Αφού είδε ότι ο μπαν Νικόλα Ομοντέγιεβ δεν μπόρεσε να αποδυναμώσει τη θέση του Nελίπιτς, ο βασιλιάς Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας τον καθαίρεσε. Ο νέος άνθρωπος για τη δουλειά ήταν ένας από τους πιο έμπιστους άνδρες του, ο μπαν Μίκας Μιχαλιέβιτς. Ο μπαν Μίκατς προχώρησε προς την Κροατία το καλοκαίρι του 1325. Ο Στέφανος Β΄ έστειλε πολλές διμοιρίες για να τον βοηθήσουν στην επίθεσή του. Το 1326, αφού κατέλαβε τις πόλεις της οικογένειας Μπαμπόνιτς, ο Μίκατς προχώρησε βαθύτερα στην Κροατία, όπου συνάντησε τις ενισχύσεις του Στεφάνου. Η αποστολή τελικά είχε μικρή επιτυχία, έτσι ο Μίκατς έστειλε ένα μέρος τού στρατού του στο Μπίχατς που θα χρησίμευε ως άμυνα ενάντια στις πιθανές αντεπιθέσεις του Νελίπιτς και υποχώρησε στην Ουγγαρία.
Ο μπαν Στέφανος Β΄ κέρδισε εδάφη, επεκτείνοντας το βασίλειό του στην ακτή προσαρτώντας χώρο μεταξύ των εκβολών των ποταμών Τσετίνα και Nερέτβα, και μεταξύ της κύριας ακτής της Βοσνίας και της ακτής, δηλαδή τεράστιες εκτάσεις καρστικών πόλων του Λιβανίσκο, του Ντουράo και του γκλαμότσκο, που από εκείνο το σημείο και μετά θα είναι γνωστό ως Završje (επίσης "Δυτικές πλευρές", βοσνιακά: Zapadne Strane), μέχρι την εδαφική αναδιάρθρωση επί Οθωμανών. Ο μπαν προσάρτησε επίσης τις πόλεις και τα οχυρά Iμότσκι, Λίβνο, Ντούβνο, Γκλάμοτς, Γκράχοβο. Σε μόλις ένα χρόνο από αυτό το σημείο ο Στέφανος Β΄ θα στραφεί στο Zαχουμλίε και θα το προσαρτήσει στο βασίλειο της Βοσνίας.
Σύγκρουση με τη Σερβία
Μέχρι το 1326 ο μπαν Στέφανος Β΄ επιτέθηκε στη Σερβία σε μία στρατιωτική συμμαχία με τη Δημοκρατία της Ραγκούσας και κατέκτησε το Ζαχουμλίε (ή Χουμ), κερδίζοντας περισσότερο τις ακτές της Αδριατικής Θάλασσας, από τις εκβολές του Nερέτβα έως το Koνάβλε, περιοχές με σημαντικό Ορθόδοξο πληθυσμό υπό την αρχιεπισκοπή της Αχρίδας και μικτό Ορθόδοξο και Καθολικό πληθυσμό σε παράκτιες περιοχές και γύρω από τον Στον. Επεκτάθηκε επίσης στο Zάβρσιε, συμπεριλαμβανομένων των πεδίων Γκλάμοτς, Ντούβνο και Λίβνο.
Αυτά τα μέρη της επαρχίας Χουμ, που ο μπαν κατέκτησε και προσάρτησε για τη Βοσνία, διοικούνταν από τη σερβική υποτελή οικογένεια των Μπρανιβόγιεβιτς και τον άρχοντα τους Κρεπ, αντιβασιλιά του Στεφάνου-Ούρος Γ΄ Ντετσάνσκι για το Τρεμπίνιε και τις παράκτιες περιοχές γύρω από τον Στον, τον οποίο ο Μπρανιβόγιεβιτς επιτέθηκε και σκότωσε. Ο βασιλιάς Στέφανος-Ούρος Γ΄ δεν είχε καμία επιθυμία να υπερασπιστεί αυτή την οικογένεια και τα εδάφη της από τις δυνάμεις του μπαν Στέφανου Β΄, που διεκδικούσαν τα προηγούμενα λάθη τους, αλλά στην πραγματικότητα εκτίμησε τους Βόσνιους ισχυρούς για τις δυνάμεις του. Η Βοσνία έλεγχε την ακτή από τα σύνορα με τη Ραγούζα πέρα από τη Νερέτβα έως το Όμις. Ο ίδιος ο μπαν Στέφανος Β΄ σκότωσε δύο μέλη των Μπρανιβόγιεβιτς, ενώ ο Μπράνκ Μπρανιβόγιεβιτς κατέφυγε στη Σερβία και ζήτησε βοήθεια από τον βασιλιά Στέφανο-Ούρος Γ΄ και στη συνέχεια κατευθύνθηκε στη Ραγκούσα, από όπου προχώρησε στο Στον. Ο μπαν Στέφανος συνέχισε την καταδίωξη τού Μπράνκο, αλλά τελικά οι δυνάμεις της Ραγκούζας έπιασαν τον τελευταίο από τα τέσσερα αδέλφια του Μπρανιβόγιεβιτς. Οι τίτλοι της Βοσνίας περιελάμβαναν τον κύριο της Γης Χαμ από τότε. Ο μπαν Στέφανος Β΄ έγινε κυρίαρχος όλων των εδαφών από την Τσετίνα μέχρι το Νερέτβα, με εξαίρεση το Όμις, που καταλήφθηκε από τους Ούγγρους.