cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρινοτρυπίδες
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|right|300px|Μερικά είδη μεταναστεύουν κατά εκατομμύρια Μεγάλα σμήνη πραγματοποιούν μακρινές ετήσιες μεταναστεύσεις κατά την μη αναπαραγωγική περίοδο. Κάποια είδη που ζουν νότια, όπως τα Puffinus griseus και Puffinus tenuirostris, που αναπαράγονται στα νησιά ανοικτά της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας και της Χιλής, πραγματοποιούν μεγάλες διισημερινές (trans-equatorial) μεταναστεύσεις, κατά εκατομμύρια, φθάνοντας μέχρι τα ύδατα ανοικτά της Αλάσκας και επανέρχονται στο Νότο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού (χειμώνα εκεί). Το είδος Puffinus puffinus, μεταναστεύει από τη Δ. Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική μέχρι τα νερά της Βραζιλίας στο Ν. Ατλαντικό.
Οι μηχανισμοί πλοήγησης των Ρινοτρυπιδών είναι ελάχιστα κατανοητοί, αλλά πειράματα «εκτόπισης», όπου διάφορα πτηνά απομακρύνθηκαν επίτηδες από τις αποικίες τους και επανήλθαν παρακολουθούμενα, έχουν δείξει ότι είναι σε θέση να επιστρέψουν στα εδάφη τους με αξιοσημείωτη ακρίβεια. Έτσι, λ.χ. ένα άτομο Puffinus puffinus απελευθερώθηκε στη Βοστώνη και επέστρεψε στην αποικία του στο Σκόμερ (Skomer) της Ουαλίας εντός 13 ημερών, διανύοντας απόσταση 5.150 χιλιομέτρων (!)
Γενική μορφολογία
Οι Ρινοτρυπίδες είναι, γενικά, μικρού και μεσαίου μεγέθους θαλασσοπούλια, αλλά υπάρχουν και μεγάλα είδη, όπως οι Μακρονήκτες (Macronectes spp.), με άνοιγμα πτερύγων 81 έως 99 εκ. και μέγεθος σώματος όσο ενός άλμπατρος. Δεν υπάρχουν προφανείς διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα, αν και τα θηλυκά τείνουν να είναι μικρότερα.
Όπως όλα τα Ρινοτρυπόμορφα, οι Ρινοτρυπίδες φέρουν στο ράμφος τους, ένα χαρακτηριστικό σωληνοειδή ρινικό σχηματισμό, που χρησιμεύει στην -ούτως ή άλλως μειωμένη στα πτηνά- αίσθηση της όσφρησης. Αυτός ο σχηματισμός βοηθάει τα πουλιά να «μυρίζουν» καλύτερα και, να εντοπίζουν τα διασκορπισμένα κοπάδια των ψαριών στη θάλασσα ή μπορεί, επίσης, να βοηθούν και στην εντόπιση των φωλιών τους στις αποικίες φωλιάσματος. Το πτέρωμά τους είναι συνήθως θαμπό, με γκρι, μπλε, μαύρα και καφέ ανάμικτα, αλλά όχι σαφώς οριοθετημένα χρώματα, αν και ορισμένα είδη έχουν εντυπωσιακά μοτίβα (όπως το Daption capense).
Διαθέτουν, γενικά, αδύναμα πόδια που είναι τοποθετημένα πολύ πίσω στο σώμα, γι’ αυτό και πολλά είδη όταν μετακινούνται στη στεριά, ακουμπούν το στήθος τους στο έδαφος και ωθούνται προς τα εμπρός με τη βοήθεια των πτερύγων τους. Εξαίρεση αποτελούν οι Μακρονήκτες που, όπως και τα άλμπατρος, έχουν δυνατά πόδια τα οποία χρησιμοποιούνται στην προσγείωση.
Πτήση
thumb|left|300px|Πολλά είδη της οικογένειας χρειάζονται αρκετό «διάδρομο απογείωσης» ή αντίθετο άνεμο για να βρεθούν στον αέρα, όπως το [[Μύχος των Χριστουγέννων|Μύχο των Χριστουγέννων (Puffinus nativitatis)]] Η τεχνική της πτήσης στις Ρινοτρυπίδες εξαρτάται από την τεχνική αναζήτησης της τροφής τους. Σε σύγκριση με το μέσο όρο των πτηνών, όλα τα μέλη της οικογένειας έχουν υψηλό λόγο (aspect ratio) διαστάσεων πτερύγων, δηλαδή οι πτέρυγές τους είναι μακριές και στενές, ενώ διαθέτουν και μεγάλο φορτίο πτέρυγας (wing loading). Ως εκ τούτου, πρέπει να διατηρούν υψηλή ταχύτητα προκειμένου να παραμένουν στον αέρα. Οι περισσότεροι Ρινοτρυπίδες χρησιμοποιούν δύο τεχνικές για να το πετύχουν, είτε δηλαδή με δυναμική ανεμοπορία (dynamic soaring), είτε με ανεμοπορία ολίσθησης (ridge lift, slope soaring). Κατά την πρώτη, τα πουλιά πετάνε πάνω από τη θάλασσα κοντά στα μέτωπα των κυμάτων, εκμεταλλευόμενα με αυτό τον τρόπο την κατακόρυφη συνιστώσα του ανέμου (wind gradient) και ελαχιστοποιούν την προσπάθεια που απαιτείται για να παραμείνουν στον αέρα. Η δεύτερη τεχνική είναι πιο απλή: το πουλί στρέφεται προς τον άνεμο, κερδίζει ύψος και επανολισθαίνει πίσω στη θάλασσα, εκμεταλλευόμενο τη συσσωρευμένη δυναμική ενέργεια.
Οι περισσότερες Ρινοτρυπίδες ενισχύουν της πτήση τους μέσω των λεγομένων flap-glides, φτεροκοπούν δηλαδή στιγμιαία και ακολούθως αερολισθαίνουν. Η ένταση του φτεροκοπήματος εξαρτάται από την ένταση του ανέμου και τον κυματισμό του νερού. Κάποια μέλη έχουν χαμηλότερο λόγο (aspect ratio) διαστάσεων πτερύγων, οπότε πρέπει να κάνουν μεγαλύτερη χρήση των πτερύγων τους για να παραμείνουν στον αέρα. Λόγω των υψηλών ταχυτήτων που απαιτούνται για την πτήση, οι Ρινοτρυπίδες πρέπει είτε να τρέξουν είτε να έχουν κόντρα ισχυρό άνεμο -είτε και τα δύο-, προκειμένου να απογειωθούν.
Σανίδα
Η Σανίδα είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Ρινοτρυπίδες
Πτήση
Οι μεγάλοι Μακρονήκτες, όπως και τα Άλμπατρος, χρησιμοποιούν κατά την πτήση μια προσαρμογή που είναι γνωστή ως «κλείδωμα ώμου» (shoulder lock): ένα κομμάτι του τένοντα, που ακινητοποιεί («κλειδώνει») την πτέρυγα όταν αυτή αναπτυχθεί πλήρως, τής επιτρέπει να προσαρμόζεται συνεχώς και χωρίς καμία μυϊκή προσπάθεια. Τα μέλη του γένους Pterodroma συχνά τρέφονται εν πτήσει, αρπάζοντας τη λεία χωρίς να προσγειώνονται στο νερό. Επίσης, σε ορισμένα καταδυόμενα είδη, οι πτέρυγες χρησιμοποιούνται για να ωθήσουν τα πουλιά ενόσω καταδιώκουν το θήραμα. Μάλιστα τα βαρύτερα φορτία πτέρυγας (wing loading) -σε σχέση με τα επιφανειακά τρεφόμενα είδη- επιτρέπουν σε αυτές τις Ρινοτρυπίδες να επιτυγχάνουν βάθη κατάδυσης άνω των 70 μ., όπως στην περίπτωση του είδους Puffinus tenuirostris.
Σανίδα
Τοποθεσία
Η Σανίδα βρίσκεται 30 χιλιόμετρα ανατολικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 605 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα ανατολικά συνορεύει με τη Βάσα Κελλακίου, στα νότια με το Μοναγρούλι και τον Πύργο, στα νοτιοδυτικά με την Παρεκκλησιά, στα δυτικά με το Κελλάκι και στα βόρεια με το Κλωνάρι και τη Βίκλα.
Φυσικό περιβάλλον
Το χωριό είναι διαμελισμένο από τους παραπόταμους του ποταμού Βασιλικού. Στην περιοχή καλλιεργούνται εσπεριδοειδή, ελιές, αμυγδαλιές, χαρουπιές, φρουτόδεντρα (όπως φορμοζιές, κερασιές, ροδάκινα, νεκταρίνια) και γενικά φυλλοβόλα δέντρα. Ωστόσο, η μεγαλύτερη έκταση του χωριού είναι ακαλλιέργητη και καταλαμβάνεται από τρεμιθιές και μανιτάρια. Μέρος του κρατικού δάσους της Λεμεσού στα νότια του οικισμού εμπίπτει στα δυτικά του όρια.
Ρινοτρυπίδες
Τροφή
thumb|300px|Ο [[Πετρίλος του Μπούλβιερ (Bulweria bulweri)]] Οι Ρινοτρυπίδες έχουν διαφορετική τροφή από τα άλλα Ρινοτρυπόμορφα, όπως και μεθόδους που χρησιμοποιούνται για να την αποκτήσουν. Με την εξαίρεση του γένους Macronectes, όλα τα μέλη είναι αποκλειστικά θαλάσσια και η διατροφή τους κυριαρχείται από ψάρια, καλαμάρια, καρκινοειδή και θνησιμαία, ή κάποιο συνδυασμό αυτών.
Σανίδα
Ιστορία
Η Σανίδα υπήρχε κατά τα μεσαιωνικά χρόνια. Εντοπίζεται σε κατάλογο της περιόδου της Ενετοκρατίας. Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας αποτελούσε μέρος της Μεγάλης Κουμανταρίας (με έδρα το Κολόσσι), ιδιοκτησίας Ιταλών Ιπποτών.
Ρινοτρυπίδες
Τροφή
Η πλειοψηφία των ειδών είναι συλλέκτες επιφανείας, θηρεύουν δηλαδή εκείνη τη λεία που ωθείται στην επιφάνεια από άλλα αρπακτικά ζώα ή τα θαλάσσια ρεύματα, ή επιπλέει νεκρή. Τα μέλη της Ομάδας 2, μπορούν να συλλαμβάνουν τη λεία τους με κατάδυση από πτήση, αλλά τα περισσότερα κάθονται στην επιφάνεια του νερού. Για το λόγο αυτό, οι Ρινοτρυπίδες αναζητούν την τροφή τους «παρέα» με ισχυρά αρπακτικά του ωκεανού ή συναθροίσεις τους. Μελέτες έχουν δείξει συσχετίσεις μεταξύ πολλών διαφορετικών ειδών, όπως του Puffinus pasificus, με δελφίνια και τόνους, που ωθούν τα ψάρια προς την επιφάνεια. Οι Ρινοτρυπίδες της Ομάδας 1 τρέφονται ως επί το πλείστον με ψάρια και μαλακόστρακα, αλλά τα μεγάλα πτηνά του γένους Macronectes τρέφονται και στην ξηρά με θνησιμαία από άλλα θαλασσοπούλια και φώκιες, κάτι ασυνήθιστο για την τάξη. Ακόμη, επιτίθενται στους νεοσσούς από άλλα θαλασσοπούλια και, η διατροφή τους ποικίλλει ανάλογα με το φύλο, με τα θηλυκά να τρέφονται περισσότερο με κριλ, ενώ τα αρσενικά με θνησιμαία. Επίσης, τα μέλη της Ομάδας 1 τρέφονται άμεσα από τις αλιευτικές απορρίψεις στη θάλασσα, μια συνήθεια που έχει ωθήσει -χωρίς όμως να αποδείχθηκε ότι έχει προκαλέσει- την επέκταση της κατανομής του Μακρονήκτη στον Β. Ατλαντικό.
Σανίδα
Ιστορία
Η σημερινή θέση του χωριού είναι μεταγενέστερη. Το παλαιότερο χωριό, η Παλιοσανίδα, όπως αποκαλείται σήμερα, σε παλιότερες εποχές βρισκόταν κάτω στην κοιλάδα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό χτυπήθηκε από μεγάλη επιδημία, τη χολέρα, και οι κάτοικοι πέθαναν, μέχρι που κάποια στιγμή οι λιγοστοί κάτοικοι που απέμειναν έβλεπαν κάθε βράδυ στο σημείο που βρίσκεται η σημερινή εκκλησία του χωριού, ένα αναμμένο κερί. Ξεκινούσαν να φτάσουν εκεί να δουν τι συμβαίνει και μόλις πλησίαζαν το κερί έσβηνε, μέχρι που αντιλήφθηκαν ότι το κερί ήταν ένα σημάδι σωτηρίας, ένα μήνυμα. Έτσι μετακινήθηκαν και έχτισαν την εκκλησία και τον σημερινό οικισμό.
Ονομασία
Η προέλευση της ονομασίας του χωριού είναι άγνωστη. Σύμφωνα με τον Νέαρχο Κληρίδη, ντόπια παράδοση θέλει την ονομασία του χωριού να έχει προέλθει από το γεγονός ότι κάποτε το χωρίο ήταν φημισμένο για την κατασκευή σανίδων (πινακωτές ή κουποσάνιδες) που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή ψωμιών. Σ΄αυτές τις σανίδες με τα απαραίτητα κατά σειρά βαθουλώματα στο ξύλο οι νοικοκυρές τοποθετούσαν τα ψωμιά και τα μετέφεραν στους παραδοσιακούς φούρνους για ψήσιμο.
Ρινοτρυπίδες
Τεχνικές αλίευσης
Τρία από τα έξι είδη του γένους Pachyptila έχουν ράμφη εφοδιασμένα με μπανέλες (lamellae), που λειτουργούν ως φίλτρα για να «κοσκινίζουν» το ζωοπλαγκτόν ή τα μικρά θηράματα από το νερό. Η τεχνική αυτή, συχνά χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με μία μέθοδο γνωστή ως υδρολίσθηση, όπου το πουλί βουτάει το ράμφος του κάτω από την επιφάνεια του νερού και ωθείται προς τα εμπρός με τα φτερά και τα πόδια του, που τα χρησιμοποιεί σαν προπέλες. thumb|left|300px|Ο [[Ευρύραμφος πετρίλος (Pachyptila vittata) φιλτράρει το νερό με τις μπανέλες του ράμφους του]] Πολλά από τα είδη του γένους Puffinus είναι ικανοί δύτες. Ενώ ήταν γνωστό από καιρό ότι βουτούν τακτικά από την επιφάνεια για να καταδιώξουν το θήραμα, χρησιμοποιώντας τόσο τις πτέρυγες όσο και τα πόδια τους για την πρόωση, το βάθος κατάδυσης δεν είχε υπολογιστεί, έως ότου οι επιστήμονες άρχισαν να το καταγράφουν. Μελέτες, τόσο μεταναστευτικών ειδών μεγάλων αποστάσεων (λ.χ. Puffinus griseus) όσο και καθιστικών ειδών (λ.χ. Puffinus opisthomelas), έχουν δείξει καταδύσεις σε μέγιστο βάθος 67 μ. και 52 μ., αντίστοιχα. Τροπικά είδη, όπως τα Puffinus pasificus και Puffinus lherminieri, επίσης καταδύονται για να κυνηγήσουν, καθιστώντας τα, ως τα μόνα τροπικά θαλασσοπούλια ικανά να εκμεταλλεύονται το συγκεκριμένο οικολογικό θώκο (όλα τα άλλα τροπικά θαλασσοπούλια τρέφονται κοντά στην επιφάνεια). Πολλά άλλα είδη της οικογένειας μπορούν να καταδύονται, όπως τα Procellaria aequinoctialis και Pachyptila belchieri, αλλά μόνο λίγα μέτρα κάτω από την επιφάνεια και, όχι σε τέτοια έκταση όσο τα είδη του γένους Puffinus.
Αποικίες
Οι Ρινοτρυπίδες φωλιάζουν κατά αποικίες, ως επί το πλείστον σε νησιά. Οι αποικίες αυτές ποικίλλουν σε μέγεθος από, πάνω από 1.000.000 πουλιά σε, μόλις μερικά ζευγάρια και μπορεί να είναι πυκνές ή απλωμένες σε έκταση. Σε ακραίες περιπτώσεις, από τη μία υπάρχουν αποικίες του Puffinus gravis, με συγκεντρώσεις ενός (1) ζευγαριού ανά τετραγωνικό μέτρο, σε 3 αποικίες, με πάνω από 1 εκατομμύριο ζευγάρια, ενώ το γένος Macronectes φωλιάζει σε πολύ αραιές συγκεντρώσεις, που μόλις και μετά βίας χαρακτηρίζονται ως αποικίες. Οι αποικίες βρίσκονται συνήθως κοντά στην ακτή, αλλά μερικά είδη φωλιάζουν βαθειά στην ενδοχώρα, ακόμη και σε μεγάλα υψόμετρα (όπως το είδος Pterodroma baraui). thumb|220px|Οι αποικίες του [[Καπελόμυχος|Καπελόμυχου (Puffinus gravis) είναι από τις πυκνότερες της οικογένειας, με 1 ζευγάρι ανά μ2]] Τα περισσότερα θαλασσοπούλια, γενικά, φωλιάζουν κατά αποικίες και, οι λόγοι για την συμπεριφορά αυτή υποτίθεται ότι είναι παρόμοιοι, αν και μη πλήρως κατανοητοί από τους επιστήμονες. Ωστόσο, οι Ρινοτρυπίδες έχουν ως επί το πλείστον αδύναμα πόδια και δεν είναι σε θέση να απογειωθούν εύκολα, στοιχείο που καθιστά τα συγκεκριμένα πτηνά ιδιαίτερα ευάλωτα στα αρπακτικά θηλαστικά. Γι’ αυτό και οι περισσότερες αποικίες τους που βρίσκονται σε νησιά, είναι -ιστορικά- απαλλαγμένες από θηλαστικά. Έτσι, ορισμένα είδη δεν μπορεί παρά να είναι αποικιακά, δεδομένου ότι περιορίζονται σε ελάχιστες θέσεις για να αναπαραχθούν. Ακόμα και είδη που αναπαράγονται στην ηπειρωτική Ανταρκτική, όπως το Thalassoica antarctica, αναγκάζονται λόγω της φύσης των ενδιαιτημάτων τους -βράχια χωρίς χιόνι που βλέπουν προς το Βορρά- να αναπαράγονται σε λίγα σημεία.
Σανίδα
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε πολλές αυξομειώσεις. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Σανίδας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ρινοτρυπίδες
Φωλιά
Οι φωλιές των περισσότερων μελών της οικογένειας, βρίσκονται σε λαγούμια ή στην επιφάνεια ανοικτών εκτάσεων, με μικρότερο αριθμό ειδών να φωλιάζουν υπό την κάλυψη βλάστησης, όπως σε ένα μικρό δάσος. Όλα τα μέλη της Ομάδας 1 φωλιάζουν υπαίθρια, εκτός από το Pagodroma nivea, που προτιμά τις φυσικές ρωγμές. Από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, η πλειοψηφία φωλιάζει σε λαγούμια ή σχισμές, με μερικά τροπικά είδη να φωλιάζουν υπαίθρια. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για τις διαφορές αυτές: τα μέλη της Ομάδας 1, είναι πιθανόν να μη βολεύονται στις σχισμές λόγω του μεγάλου μεγέθους τους (το Pagodroma nivea αποτελεί εξαίρεση διότι είναι το μικρότερο της ομάδας). Επίσης, τα μεγάλα γεωγραφικά πλάτη στα οποία αναπαράγονται έχουν παγωμένο έδαφος το οποίο είναι δύσκολο να σκαφτεί. Το μικρότερο μέγεθος των άλλων ειδών, καθώς και η έλλειψη ευελιξίας στην ξηρά, σημαίνει ότι, ακόμη και σε νησιά χωρίς αρπακτικά θηλαστικά, τα μικρά θαλασσοπούλια εξακολουθούν να είναι ευάλωτα σε άλλα, μεγαλύτερα πτηνά, όπως γλάρους και ληστόγλαρους, κάτι που δεν αποτελεί μειονέκτημα για τους μεγάλους και επιθετικούς μακρονήκτες, οι οποίοι μπορούν να αμυνθούν και με εκτόξευση δύσοσμου ελαιώδους υγρού από το στόμα τους. Οι νεοσσοί όλων των ειδών είναι ευάλωτοι σε θήρευση, αλλά ακόμη και οι νεοσσοί των μακρονηκτών, μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους με παρόμοιο τρόπο με τους γονείς τους.
Στα μεγαλύτερα γεωγραφικά πλάτη υπάρχουν θερμοκρασιακά πλεονεκτήματα για το φώλιασμα σε λαγούμια, καθώς η θερμοκρασία εκεί είναι πιο σταθερή από ό, τι στην ανοικτή επιφάνεια, ενώ δεν υπάρχουν και οι δυνατοί, ψυχροί άνεμοι της Ανταρκτικής. Αντίθετα, η απουσία αρπακτικών πουλιών στα τροπικά νησιά είναι ένας από τους λόγους που, μερικά είδη από την Ομάδα 4, μαζί με δύο είδη του γένους Pterodroma φωλιάζουν υπαίθρια. Αυτό έχει τα πλεονεκτήματα της μείωσης του ανταγωνισμού με άλλα είδη που φωλιάζουν σε λαγούμια, ενώ τους επιτρέπει να φωλιάζουν στις κοραλλιογενείς νησίδες, που δεν έχουν χώμα για σκάψιμο. Εκείνα τα είδη, πάντως, που φωλιάζουν σε κοιλότητες προκειμένου να αποφύγουν τους θηρευτές, σχεδόν πάντοτε βρίσκονται στις αποικίες τους κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αντίθετα, τα περισσότερα είδη που φωλιάζουν υπαίθρια, βρίσκονται στις αποικίες τους κατά τη διάρκεια της ημέρας, με εξαίρεση το Pterodroma arminjoniana, που φαίνεται να είναι ευάλωτο στον ημερόβιο αετό Haliaeetus leucogaster.
Σανίδα
Ασχολίες κατοίκων
Στο παρελθόν οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνταν και με την υλοτομία με πριόνια που επεξεργάζονταν τα ξύλα από τα πεύκα που έκοβαν από τα δάση του χωρίου και τροφοδοτούσαν τη βιομηχανία.
Εκκλησία
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στο Χρυσοσώτηρο και εορτάζεται στις 6  Αυγούστου. Ο ναός είναι χτίσμα του 1840. Ανακαινίσθηκε και επεκτάθηκε το 1913. Ο ναός λειτουργεί μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα και σε μερικές άλλες περιπτώσεις.
Ρινοτρυπίδες
Φιλοπατρία
thumb|left|260x260px|Ο [[Μύχος των Χριστουγέννων (Puffinus nativitatis) είναι ανάμεσα στα είδη που φωλιάζουν υπαίθρια]] Οι Ρινοτρυπίδες χαρακτηρίζονται από υψηλό ποσοστό οικολογικής φιλοπατρίας, για το μέρος όπου γεννήθηκαν (natal philopatry), δηλαδή τείνουν να επιστρέφουν εκεί όπου εκκολάφθηκαν, ένστικτο που υφίσταται πολύ ισχυρό σε όλα τα Ρινοτρυπόμορφα. Τα στοιχεία για τη φιλοπατρία των πτηνών προέρχεται από διάφορες πηγές, ενώ ενισχύονται και απο το γεγονός ότι, πολλά είδη είναι ενδημικά σε μοναχικά νησιά.
Σανίδα
Διάφορα
Η Σανίδα είναι πετρόχτιστη και διατηρεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό στοιχεία της παραδοσιακής τοπικής λαϊκής αρχιτεκτονικής.
Ρινοτρυπίδες
Ζευγάρωμα
Οι Ρινοτρυπίδες, εκτός από την οικολογική φιλοπατρία, εμφανίζουν και ισχυρή προσήλωση στη θέση ωοτοκίας, επιστρέφοντας στην ίδια θέση κάθε χρονιά. Το χαρακτηριστικό αυτό, ποικίλλει για τα διάφορα είδη, αλλά γενικά είναι υψηλό στα περισσότερα, φθάνοντας μέχρι και το 91% στο είδος Bulweria bulweri. Το πόσο ισχυρή είναι αυτή η προσήλωση μπορεί επίσης να ποικίλλει ανάλογα με το φύλο. Σχεδόν το 85% των αρσενικών Αρτέμηδων επιστρέφουν στο ίδιο λαγούμι κατά το επόμενο, μετά από μία επιτυχημένη προσπάθεια αναπαραγωγής, έτος, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τα θηλυκά φθάνει στο 76%, περίπου. Αυτή η τάση χρήσης της ίδιας αναπαραγωγικής θέσης, από χρόνο σε χρόνο, συνοδεύεται και από ισχυρή πίστη στον ίδιο σύντροφο, με τα ζευγάρια να μένουν πιστά για πολλά χρόνια. Μάλιστα, έχει υποτεθεί ότι οι δύο εταίροι μένουν πιστοί εφ’ όρου ζωής, δίνοντας «ραντεβού» κάθε χρόνο στο ίδιο σημείο, στην αρχή της περιόδου αναπαραγωγής. Για παράδειγμα, ένα ζευγάρι Macronectes halli συναντιόταν στην ίδια τοποθεσία για 25 χρόνια. Όπως και τα άλμπατρος, οι Ρινοτρυπίδες χρειάζονται αρκετά χρόνια για να φθάσουν στη σεξουαλική ωριμότητα, αν και λόγω της μεγάλης ποικιλίας μεγεθών και στον τρόπο ζωής, η ηλικία της πρώτης αναπαραγωγής ποικίλλει από, 3 χρόνια στα μικρότερα είδη έως 12 χρόνια στα μεγαλύτερα.
Οι Ρινοτρυπίδες στερούνται των περίτεχνων «χορών» αναπαραγωγής των άλμπατρος που, εν μέρει οφείλεται στην τάση των περισσότερων από αυτά να βρίσκονται στις αποικίες τη νύχτα και να αναπαράγονται σε λαγούμια, όπου τα τελετουργικά επίδειξης είναι άχρηστα. Όμως, τα μέλη της Ομάδας 1 (βλ. Συστηματική), που φωλιάζουν υπαίθρια και βρίσκονται στις αποικίες τους κατά τη διάρκεια της ημέρας, χρησιμοποιούν ένα περιορισμένο τελετουργικό «ρεπερτόριο», αλλά στα περισσότερα είδη περιορίζεται σε κάποιο τρίψιμο των ραμφών στην φωλιά και στις αρθρώσεις κάποιων λαρυγγισμών. Οι φωνητικές κλήσεις εξυπηρετούν μια σειρά από λειτουργίες: χρησιμοποιούνται «εδαφικά» για την προστασία των θέσεων ωοτοκίας, ή για επίκληση βοήθειας. Κάθε τύπος φωνητικής κλήσης είναι μοναδικός σε ένα συγκεκριμένο είδος και, μάλιστα, είναι δυνατόν να αναγνωρίζεται και το φύλο του πτηνού που καλεί, από τα άλλα πουλιά. Μπορεί επίσης, από τη φωνή, να είναι δυνατή η εκτίμηση της «ποιότητας» των πιθανών συντρόφων: μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο είδος Halobaena caerulea, έδειξε σύνδεση μεταξύ του ρυθμού και της διάρκειας της φωνής με τη μάζα του σώματος του πουλιού. Η ικανότητα ενός ατόμου να αναγνωρίζει το σύντροφό του, έχει επίσης αποδειχθεί σε διάφορα είδη.
Σανίδα
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Ρινοτρυπίδες
Αναπαραγωγική περίοδος και ωοτοκία
thumb|220px|Ζευγάρι [[Αρκτικό θυελλοπούλι|αρκτικών θυελλοπουλιών (Fulmarus glacialis)]] Όπως και τα περισσότερα θαλασσοπούλια, η πλειοψηφία των Ρινοτρυπιδών αναπαράγεται μία (1) φορά το χρόνο. Υπάρχουν, όμως, και εξαιρέσεις: πολλά άτομα από τα μεγαλύτερα είδη, όπως το Pterodroma lessonii, θα παραλείψει μία αναπαραγωγική περίοδο μετά την επιτυχή ανάπτυξη του πρώτου πτερώματος (fledging) του νεοσσού, ενώ αντίθετα, μερικά από τα μικρότερα είδη, όπως το Puffinus nativitatis ακολουθεί ένα «πρόγραμμα» εννέα μηνών. Μεταξύ εκείνων των ειδών που αναπαράγονται κάθε χρόνο, υπάρχουν σημαντικές διαφορές ως προς το χρονοδιάγραμμα. Κάποια είδη αναπαράγονται σε μια σταθερή περίοδο, ενώ άλλα αναπαράγονται όλο το χρόνο. Το κλίμα και η διαθεσιμότητα τροφής είναι σημαντικοί παράγοντες για το πότε θα ξεκινήσει η ωοτοκία. Είδη που αναπαράγονται σε μεγαλύτερα γεωγραφικά πλάτη, πάντα αναπαράγονται το καλοκαίρι, αφού οι συνθήκες είναι πολύ σκληρές στη διάρκεια του χειμώνα. Σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη πολλά -αλλά όχι όλα τα- είδη αναπαράγονται συνεχώς. Μερικά είδη αναπαράγονται εποχιακά, για να αποφευχθεί ο ανταγωνισμός με άλλα είδη για τα λαγούμια, για να αποφευχθεί η θήρευση ή για να επωφεληθούν από την -εποχιακά- άφθονη τροφή. Άλλα είδη, όπως το τροπικό Puffinus pasificus, αναπαράγονται εποχιακά για άγνωστους λόγους. Ανάμεσα στα είδη που παρουσιάζουν εποχιακή αναπαραγωγή μπορεί να υπάρχουν υψηλά επίπεδα συγχρονισμού, τόσο στην άφιξη στην αποικία, όσο και στην ημερομηνία ωοτοκίας.
Τα πουλιά αρχίζουν να έρχονται στην αποικία τους, ένα μήνα περίπου πριν από την ωοτοκία, με τα αρσενικά να καταφθάνουν πρώτα, πιθανόν προκειμένου να προστατεύσουν τη θέση ή το λαγούμι από πιθανούς ανταγωνιστές. Πριν από την ωοτοκία υπάρχει μια περίοδος γνωστή ως προωοτοκική έξοδος (pre-laying exodus), κατά την οποία τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό είναι μακριά από την αποικία, δημιουργώντας αποθεματικά τροφής, προκειμένου να αντέξουν στη νηστεία που επακολουθεί της ωοτοκίας, λόγω της εκάστοτε βάρδιας. Αυτή η προωοτοκική έξοδος μπορεί να ποικίλλει σε διάρκεια, από 9 ημέρες στο Daption capense, μέχρι περίπου 50 ημέρες στο Pterodroma incerta.
Όλες οι Ρινοτρυπίδες εναποθέτουν ένα (1) αυγό ανά ζευγάρι και ανά εποχή αναπαραγωγής, όπως και τα υπόλοιπα Ρινοτρυπόμορφα. Το αυγό είναι μεγάλο σε σύγκριση με εκείνα των άλλων πτηνών, μέ βάρος που φθάνει το 6-24% του βάρους του θηλυκού. Αμέσως μετά την εναπόθεση, το θηλυκό φεύγει για τη θάλασσα για να τραφεί, ενώ το αρσενικό αναλαμβάνει την επώαση. Τα καθήκοντα επώασης μοιράζονται από κοινού στα δύο φύλα σε βάρδιες και, η διάρκεια της κάθε βάρδιας ποικίλλει ανάλογα με το είδος, από το κάθε πουλί ατομικά, ακόμη και από το στάδιο της επώασης. Η μεγαλύτερη βάρδια επώασης που έχει καταγραφεί, ήταν 29 ημέρες, από ένα άτομο Pterodroma ultima στο νησί Χέντερσον του Ειρηνικού. Πάντως, η τυπική βάρδια στο γένος Pterodroma είναι μεταξύ 13 και 19 ημερών. Τα μέλη των Ομάδων 1, 3 και 4 (βλ Συστηματική) τείνουν να έχουν μικρότερα χρονικά διαστήματα βάρδιας, κατά μέσον όρο μεταξύ 3 και 13 ημερών. Η συνολική επώαση διαρκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, από 40 ημέρες για τα μικρότερα είδη, σε περίπου 55 ημέρες για τα μεγαλύτερα. Η περίοδος επώασης είναι μεγαλύτερη εάν τα αυγά εγκαταλειφθούν προσωρινά αλλά, ευτυχώς για τους γονείς, είναι ανθεκτικά στο κρύο και μπορούν να εκκολαφθούν ακόμη και αν έχουν αφεθεί αφύλακτα για λίγες ημέρες.
Νεοσσός
thumb|left|220px|Νεοσσός [[Πτερόδρομος των Μπονίν|πτερόδρομου των Μπονίν (Pterodroma hypoleuca)]] Μετά την επώαση, ο νεοσσός σιτίζεται μέχρι να είναι αρκετά μεγάλος σε μέγεθος, ώστε να θερμορρυθμίζεται αποτελεσματικά και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να αμυνθεί από πιθανούς θηρευτές. Αυτό το στάδιο επιτήρησης, μπορεί να διαρκεί λίγο στα είδη που αναπαράγονται σε λαγούμια (2-3 ημέρες), αλλά αρκετά περισσότερο στα είδη που αναπαράγονται υπαίθρια (περίπου 16-20 ημέρες), ενώ στους Μακρονήκτες, μέχρι και 20-30 ημέρες. Μετά το στάδιο της επιτήρησης, και οι δύο γονείς σιτίζουν το νεοσσό. Σε πολλά είδη η στρατηγική αναζήτησης τροφής του γονέα, ποικίλλει από, σύντομα ταξίδια που διαρκούν 1-3 ημέρες έως μεγαλύτερα, μέχρι 5 ημέρες. Οι μικρότερες διαδρομές, ανταμείβουν το νεοσσό με ταχύτερη ανάπτυξη, αλλά τα μακρινότερα ταξίδια προς πελαγικές περιοχές, πιο πλούσιες σε τροφή, ωφελούν τους γονείς για να διατηρήσουν τη δική τους σωματική κατάσταση. Τα γεύματα προς το νεοσσό είναι, είτε αυτούσια θηράματα, είτε στομαχικό «έλαιο», δηλαδή ένα λιπαρό υγρό που παράγεται από την πέψη της τροφής και εξεμείται με τη θέληση του πτηνού, πλούσιο σε ενέργεια και πιο ελαφρύ στη μεταφορά από ότι τα αυτούσια θηράματα. Αυτό το λάδι παράγεται σε ένα ειδικό τμήμα του στομάχου, τον πρόλοβο (proventriculus) και αναδίδει μία χαρακτηριστική μυρωδιά μούχλας, που «περνάει» και στο σώμα των πουλιών. Η ανάπτυξη των νεοσσών είναι πολύ αργή για πτηνά, με την απόκτηση του αρχικού πτερώματος (fledging) να πραγματοποιείται στους 2 περίπου μήνες μετά την εκκόλαψη για τα μικρότερα είδη, αλλά έως και 4 μήνες για τα μεγαλύτερα. Οι νεοσσοί ορισμένων ειδών εγκαταλείπονται από τους γονείς, αλλά γονείς άλλων ειδών μπορεί συνεχίζουν να φέρνουν τροφή στην περιοχή ωοτοκίας μετά την εγκατάλειψη του νεοσσού. Ο νεοσσός παίρνει βάρος γρήγορα και μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τους γονείς του, αν και αδυνατίζει στη συνέχεια πριν φύγει από τη φωλιά. Όλοι οι νεοσσοί των Ρινοτρυπιδών μαθαίνουν να πετούν μόνοι τους και δεν υπάρχει περαιτέρω γονική μέριμνα μετά την ανάπτυξη του πρώτου φτερώματος. Το προσδόκιμο ζωής είναι μεταξύ 15 και 20 ετών, αν και το γηραιότερο μέλος που έχει καταγραφεί ήταν ένα Macronectes halli, που ξεπέρασε τα 50 χρόνια.
Σχέση με τον άνθρωπο
Οι Ρινοτρυπίδες υπήρξαν μια παραδοσιακή τροφή για τους ανθρώπους, εκεί όπου οι άνθρωποι ήσαν σε θέση να φθάσουν τις αποικίες τους. Οι πρωταρχικές καταγραφές της ανθρώπινης εκμετάλλευσης προέρχονται από υπολείμματα του είδους Puffinus griseus, των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών στη νότια Χιλή, πριν από 5000 χρόνια. Πιο πρόσφατα, τα πτηνά είχαν κυνηγηθεί από τους Ευρωπαίους, ιδιαίτερα ο Fulmarus glacialis και διάφορα είδη από Εσκιμώους και ναυτικούς, σε όλο τον κόσμο. Η κυνηγετική πίεση επί του είδους Pterodroma cahow των Βερμούδων, ήταν τόσο έντονη που, σχεδόν εξαφανίστηκε και δεν είχε βρεθεί για 300 χρόνια. Το λαϊκό όνομα του είδους Pterodroma solandri είναι «Πετρίλος της Πρόνοιας» και, προήλθε από τη -φαινομενικά- θαυματουργή άφιξή του στο νησί Νόρφοκ (Norfolk Island), όπου χρησίμευσε ως τροφή για τους πεινασμένους Ευρωπαίους αποίκους και, μέσα σε δέκα χρόνια εξαφανίστηκε από το νησί. thumb|260x260px|Ο [[Αιθαλόμυχος (Puffinus griseus) θηρεύεται ακόμη στη Νέα Ζηλανδία, ως παραδοσιακή τροφή]] Επίσης, πολλά είδη έχουν εξαφανιστεί στην περιοχή του Ειρηνικού, δεδομένου ότι η άφιξη του ανθρώπου και τα υπολείμματα των πουλιών που έχουν βρεθεί, χρονολογούνται από εκείνη την εποχή. Ακόμη και βιοτεχνίες αναπτύχθηκαν στην Τασμανία και τη Νέα Ζηλανδία, όπου η πρακτική της συγκομιδής των πτηνών, γνωστών στην περιοχή ως muttonbirds, συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Απειλές
Η πιο σοβαρή απειλή για πολλά είδη, ιδίως τα μικρότερα, προέρχεται από ξενικά είδη που εισάγονται στις αποικίες αναπαραγωγής τους. Οι Ρινοτρυπίδες -διαχρονικά και στο συντριπτικό ποσοστό τους- αναπαράγονται σε νησιά χωρίς την παρουσία ιθαγενών αρπακτικών, όπως είναι τα θηλαστικά, οπότε ως επί το πλείστον έχουν χάσει τις αμυντικές προσαρμογές που απαιτούνται για την αντιμετώπισή τους (με εξαίρεση, ίσως, τα μέλη της Ομάδας 1 (βλ. Συστηματική) που αμύνονται εκτοξεύοντας δύσοσμο υγρό). Η εισαγωγή μη ιθαγενών ζώων όπως είναι οι άγριες γάτες, οι αρουραίοι, οι μανγκούστες και τα ποντίκια, μπορεί να έχουν καταστροφικά αποτελέσματα για τα -οικολογικώς απροετοίμαστα- θαλασσοπούλια.
Αυτά τα αρπακτικά ζώα μπορούν είτε να επιτεθούν και να σκοτώσουν άμεσα ενήλικα άτομα αναπαραγωγής, ή πιο συχνά, επιτίθενται στους νεοσσούς και καταστρέφουν τα αυγά. Ιδιαίτερα εκείνα τα είδη που φωλιάζουν σε λαγούμια και αφήνουν τους νεοσσούς χωρίς επιτήρηση σε πολύ πρώιμο στάδιο, είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε επιθέσεις. Μελέτες που έγιναν στο είδος Pterodroma macroptera της Νέας Ζηλανδίας, έχουν δείξει ότι ένας πληθυσμός που υφίσταται μεγάλη πίεση από εισηγμένους αρουραίους Rattus rattus, πρακτικά δεν πρόκειται να δώσει απογόνους, ενώ αν οι αρουραίοι ελεγχθούν με χρήση δηλητηρίου, τα ποσοστά αναπαραγωγικής επιτυχίας είναι πολύ υψηλότερα. Η μελέτη ανέδειξε, επίσης, το ρόλο που μπορούν να παίξουν τα είδη εκείνα που δεν είναι αρπακτικά: εισηγμένα κουνέλια στο νησί, μπορεί να προκάλεσαν μικρή ζημιά στα πουλιά, εκτός από μικρή καταστροφή στα λαγούμια τους, αλλά χρησίμευσαν ως πηγή τροφίμων για τους αρουραίους κατά τη διάρκεια της μη-αναπαραγωγικής περιόδου, η οποία επέτρεψε μεγαλύτερο αριθμό αρουραίων και, έτσι, επανάληψη του φαύλου κύκλου.
Αλλά και τα μεγαλύτερα είδη αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα όπως και τα άλμπατρος, από την αλιεία με χρήση πετονιάς μεγάλου μήκους (long-line fishing). Τα είδη αυτά τρέφονται άμεσα με παραπροϊόντα και υπολείμματα που προέρχονται από αλιευτικά σκάφη, αλλά θα δοκιμάσουν να «κλέψουν», επίσης, τα δολώματα από τις μεγάλες γραμμές πετονιάς, όπως αυτές έχουν τοποθετηθεί, διακινδυνεύοντας να εμπλακούν στα αγκίστρια και να πνιγούν. Στην περίπτωση μάλιστα του πολύ σπάνιου υποείδους Procellaria aequinoctialis conspicillata, αυτό έχει συμβάλει στην κατακόρυφη μείωση του πληθυσμού του, μέχρι να χαρακτηριστεί ως Απειλούμενο με Εξαφάνιση (CR).
Τα καταδυόμενα είδη είναι, επίσης, ευάλωτα στην αλιεία με απλωμένα δίχτυα. Μελέτες δείχνουν ότι τα είδη Puffinus griseus και Puffinus tenuirostris συνθέτουν το 60% των θαλασσίων πτηνών που πνίγηκαν από τη συγκεκριμένη αιτία στα ιαπωνικά ύδατα και, το 40% στον Κόλπο του Μοντερέι (Monterey Bay) της Καλιφόρνια στη δεκαετία του 1980, με το συνολικό αριθμό των πτηνών που πνίγηκαν στην Ιαπωνία να είναι μεταξύ 65.000 και 125.000 ετησίως κατά την ίδια περίοδο της μελέτης (1978-1981).
Οι Ρινοτρυπίδες είναι ευάλωτοι και σε άλλες απειλές. Η κατάποση πλαστικών επιπλεόντων υπολειμμάτων είναι ένα πρόβλημα για την οικογένεια, όπως είναι και για πολλά άλλα θαλασσοπούλια. Μόλις καταποθεί, το πλαστικό μπορεί να προκαλέσει μια γενική πτώση στη φυσική κατάσταση του πουλιού, ή σε ορισμένες περιπτώσεις να εμπλακεί στο έντερο και να προκαλέσει απόφραξη, οδηγώντας σε θάνατο από πείνα. Τα πουλιά είναι επίσης ευάλωτα στη θαλάσσια ρύπανση, ιδιαίτερα στις πετρελαιοκηλίδες. Ορισμένα είδη, όπως τα Pterodroma baraui, Puffinus newelli και o Αρτέμης, που φωλιάζουν στα μεγάλα, ανεπτυγμένα νησιά, είναι θύματα φωτορύπανσης. Συγκεκριμένα, οι νεοσσοί που αποκτούν το πρώτο τους πτέρωμα, έλκονται από τα φώτα του δρόμου και δεν είναι σε θέση να φθάσουν μέχρι τη θάλασσα. Εκτιμάται ότι ένα ποσοστό 20-40% από τους νεοσσούς του Pterodroma baraui, έλκονται από τα φώτα στη Ρεϊνιόν. Τέλος, πολλά είδη μπορεί να απειλούνται από την κλιματική αλλαγή.
Κατάσταση πληθυσμών
Ενώ ορισμένα είδη Ρινοτρυπιδών έχουν πληθυσμούς που μετρούνται σε εκατομμύρια, τα περισσότερα είδη είναι λιγότερο κοινά, ενώ άλλα απειλούνται με εξαφάνιση. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν προκαλέσει δραματική πτώση του αριθμού μερικών ειδών, ιδιαίτερα εκείνων που περιορίζονται σε ένα νησί (ενδημικά είδη). Σύμφωνα με την IUCN, 36 είδη αναφέρονται ως Ευάλωτα (VU) ή, ακόμη χειρότερα, 10 Aπειλούμενα με Eξαφάνιση (CR).
Μέτρα διαχείρισης
Οι οικολόγοι συνεργάζονται με τις κυβερνήσεις και τους αλιευτικούς φορείς, προκειμένου να αποτραπεί η περαιτέρω μείωση των πληθυσμών και, να την αντιστρέψουν, με αύξηση των πληθυσμών των απειλούμενων ειδών. Έχει σημειωθεί πρόοδος όσον αφορά την προστασία πολλών αποικιών, εκεί όπου τα περισσότερα είδη είναι πιο ευάλωτα. Στις 20 Ιουνίου 2001, υπεγράφη συμφωνία για τη διατήρηση των άλμπατρος και των πετρίλων (Petrels), από επτά μεγάλες αλιευτικές χώρες. Η συμφωνία καθορίζει ένα σχέδιο για τη διαχείριση της αλιείας, την προστασία των τόπων αναπαραγωγής, την προώθηση της προσπάθειας διατήρησης και, της έρευνας για τα απειλούμενα είδη. Η κεντρική ιδέα στον τομέα της αποκατάστασης στα νησιά, όπου εισάγονται ξενικά είδη, είναι να απομακρύνονται αυτά και να αποκαθίστανται τα αυτόχθονα είδη και, έχει εφαρμοστεί σε αρκετά προγράμματα ανάκαμψης.
Τα επιθετικά είδη, όπως αρουραίοι, άγριες γάτες και χοίροι, έχουν απομακρυνθεί ή ελεγχθεί σε πολλά απομακρυσμένα νησιά στον τροπικό Ειρηνικό (όπως στα βορειοδυτικά νησιά της Χαβάης), γύρω από τη Νέα Ζηλανδία και στο Νότο του Ατλαντικού και του Ινδικού Ωκεανού. Στη θάλασσα, όπου οι Ρινοτρυπίδες απειλούνται από την αλιεία με χρήση πετονιάς μεγάλου μήκους (long-line fishing), τα πουλιά μπορούν να προστατευθούν με τη χρήση τεχνικών όπως η τοποθέτηση των δολωμάτων τη νύχτα, βάψιμό τους με μπλε χρώμα (για να μή ξεχωρίζουν), τοποθετώντας το δόλωμα υποβρύχια, αυξάνοντας την ποσότητα του βάρους στις πετονιές και υιοθετώντας τη χρήση πυροβόλων όπλων θορύβου ώστε να μειωθεί η πιθανότητα προσέγγισης στα αλιεύματα.
Οι Ρινοτρυπίδες στην Ελλάδα
Στον ευρύτερο ελλαδικό θαλάσσιο χώρο, οι Ρινοτρυπίδες εκπροσωπούνται από 2 γένη και 4 είδη: Από αυτά, μόνον τα δύο πρώτα απαντώνται ευρέως, ενώ τα άλλα είναι σπάνιοι περιπλανώμενοι επισκέπτες.
Σημειώσεις
i. Επομένως και, υπό το συγκεκριμένο πρίσμα, η ελληνική απόδοση βασίζεται σε διαφορετικό κριτήριο από εκείνο της καθιερωμένης λατινικής ονομασίας. Η ορθότερη απόδοση θα ήταν «Θυελλίδες», «Θυελλοπορίδες» ή απλούστερα Προκελαριίδες
ii. Παλαιότερες λόγιες και, μη αποδεκτές σήμερα, ονομασίες ήσαν επίσης και οι Ρηνοεριπίδαι και Αλλωδίδαι.
Kreator
Οι Kreator είναι γερμανικό thrash metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Έσσεν το 1982 με το όνομα Tormentor. Μαζί με τους Destruction και τους Sodom αποτελούν τη μεγάλη τριάδα του τευτονικού thrash metal.
Νικολά Μαλμπράνς
Ο Νικολά Μαλμπράνς (γαλλικά: Nicolas Malebranche, 5 Αυγούστου 1638 - 13 Οκτωβρίου 1715) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, ρωμαιοκαθολικός ιερέας και θεολόγος. Γεννήθηκε και πέθανε στο Παρίσι στο Βασίλειο της Γαλλίας. Ήταν εκπρόσωπος του νεοπλατωνισμού και επιχείρησε να συνθέσει την φιλοσοφία του Αυγουστίνου και του Καρτέσιου.
Kreator
Τα πρώτα χρόνια
Ακολούθησε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία του thrash metal, το Pleasure to Kill, το Νοέμβριο του 1986 με σαφή βελτίωση στον ήχο και την παραγωγή σε σύγκριση με το ντεμπούτο τους. Για το συγκεκριμένο δίσκο εντάχθηκε στο συγκρότημα ο κιθαρίστας Γιοργκ Τσεμπιατόφσκι, ο οποίος παρέμεινε τελικά σαν δίδυμο με τον Πετρόζα. Οι Kreator ξεκίνησαν την πρώτη τους περιοδεία και κυκλοφόρησαν το ΕΡ σινγκλ Flag of Hate.
Νικολά Μαλμπράνς
Βιογραφία
Ο Μαλμπράνς ήταν το νεώτερο παιδί του γραμματέα του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ´. Σπούδασε φιλοσοφία και Θεολογία στο Κολλέζ ντε λα Μαρς και αργότερα στη Σορβόνη. Η υγεία του ήταν πάντοτε εύθραυστη επειδή έπασχε από διαμαρτία διαπλάσεως σπονδυλικής στήλης. Λόγω των χριστιανικών του καταβολών εντάχθηκε στο Τάγμα των Ορατοριανών και χρίστηκε ιερέας το 1634. Οι πνευματικές και φιλοσοφικές του αναζητήσεις διευρύνθηκαν όταν διάβασε το βιβλίο του Καρτέσιου "Πραγματεία περί του ανθρώπου". Το γεγονός αυτό τον επηρέασε σημαντικά και γρήγορα έγινε μελετητής όλων των έργων του μεγάλου ορθολογιστή φιλόσοφου. Λόγω της πολυσχιδούς του επιστημονικής έρευνας (Θεολογία, Ηθική, Απειροστικός λογισμός, Ψυχολογία, Φυσική), το 1699 εξελέγη μέλος της της Ακαδημίας Επιστημών.
Kreator
Τα πρώτα χρόνια
Τον Οκτώβριο του 1987, οι Kreator κυκλοφόρησαν το δίσκο Terrible Certainty με το τραγούδι Toxic Trace να αποτελεί το πρώτο τους βίντεο κλιπ. Ακολούθησε το ζωντανά ηχογραφημένο ΕΡ Out of the Dark... Into the Light, το οποίο περιείχε και δύο νέα κομμάτια.
Νικολά Μαλμπράνς
Οι φιλοσοφικές του ιδέες
Το βασικό πρόταγμα της φιλοσοφίας του Μαλμπράνς είναι ότι όλα τα αισθητά αντικείμενα από τον άνθρωπο καθίστανται αισθητά με την παρέμβαση του Θεού και δεν υπάρχουν αυτόνομα. Επίσης οι αλλαγές που φαίνονται να γίνονται είτε στα αντικείμενα είτε στις σκέψεις του ανθρώπου ανάγονται κάθε φορά στην παρέμβαση του Θεού. Οι αίτιες δεν είναι παρά η περιστασιακή επέμβαση του Θεού (occasions) ώστε να παράγει αποτελέσματα. Ο οκκαζιοναλισμός αναπτύχθηκε από τον Καρτέσιο αλλά τελειοποιήθηκε και ολοκληρώθηκε από τον Μαλμπράνς.
Ως εκ τούτου η καρτεσιανή διαρχία μεταξύ σώματος και νου εξηγήθηκε από τον Γάλλο φιλόσοφο ως ειδική περίπτωση της γενικότερης θέσης ότι τα δημιουργημένα όντα δεν αλληλεπιδρούν. Με αυτόν τον τρόπο ενσωμάτωσε τη θεωρία του Καρτέσιου στο Ρωμαιοκαθολικό δόγμα.
Kreator
Εμπορική επιτυχία
Ο Τσεμπιατόφσκι αντικαταστάθηκε από τον Φρανκ "Blackfire" Γκόστζικ με τον οποίο ηχογράφησαν το επιτυχημένο Coma of Souls, του οποίου το σινγκλ People of the Lie γνώρισε επιτυχία στο κοινό του heavy metal.
Τη δεκαετία του '90, οι Kreator πειραματίστηκαν με industrial αλλά και πιο ακραίους ήχους, λόγω της εμπορικής και ποιοτικής παρακμής του thrash metal. Οι πειραματισμοί αυτοί είναι φανεροί στο δίσκο Renewal του 1992, μετά την περιοδεία για την προώθηση του οποίου αποχώρησε ο μπασίστας Ρομπ Φιορέτι ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Αντρέας Χερτζ και το 1994, από τον Κρίστιαν "Speesy" Γκίσλερ. Σε αυτό το διάστημα, αποχώρησε για δύο χρόνια ο Γιούργκεν Ρέιλ και αντικαταστάθηκε από τον Τζο Κανγκελόσι.
Νικολά Μαλμπράνς
Οι φιλοσοφικές του ιδέες
Κατά τον Μαλμπράνς οι εμπειρίες μέσω των αισθήσεων δεν παράγουν παρά μόνο μια ωφελιμιστική θεωρία για τον άνθρωπο και τον ενημερώνουν μόνο για την κατάσταση της υγείας του σώματός του. Οι αισθήσεις λοιπόν είναι απατηλές, δεν μας πληροφορούν για την πραγματική ουσία των όντων, όντας αντικείμενα της ανέλιξης της ανθρώπινης γνώσης. Εν κατακλείδι οι αισθήσεις ανάγονται σε μια πρότυπη και αρχέτυπη ιδέα που ονομάζεται νοητή έκταση.
Kreator
Εμπορική επιτυχία
250px|thumb|Οι Kreator στην Κρακοβία το 2009 Με αυτή τη σύνθεση, οι Kreator κυκλοφόρησαν το Cause for Conflict συνεχίζοντας να έχουν έντονες industrial επιρροές. Ο Κανγκελόσι έδωσε και πάλι τη θέση του στον Ρέιλ, ενώ ο Γκόστζικ αντικαταστάθηκε από τον Τόμι Βέτερλι με τον οποίο ηχογράφησαν τους, επίσης πειραματικούς, δίσκους Outcast (1997) και Endorama (1999), σημειώνοντας χαμηλότερες πωλήσεις από τα προηγούμενα άλμπουμ τους.
Νικολά Μαλμπράνς
Οι φιλοσοφικές του ιδέες
Ο Μαλμπράνς θεωρούσε ότι ο νους του Θεού εμπεριέχει όλο το βάθος και την έκταση των ιδεών, και με βάση αυτές τις ιδέες δημιούργησε τον κόσμο. Ο άνθρωπος γνωρίζει αυτές τις πρωταρχικές ιδέες αλλά μόνο εν μέρει και ελλιπώς.
Kreator
Επιστροφή στον κλασικό τους ήχο
Το 2001, ο Βέτερλι αντικαταστάθηκε από τον Σάμι Ίλι-Σίρνιε και το συγκρότημα κυκλοφόρησε το Violent Revolution, επιστρέφοντας στον ήχο με τον οποίο έγιναν γνωστοί, λαμβάνοντας ιδιαίτερα θετικές κριτικές, ενώ ιδιαίτερα επιτυχημένη ήταν και η περιοδεία η οποία ακολούθησε.
Νικολά Μαλμπράνς
Οι φιλοσοφικές του ιδέες
Τέλος ο ιδεαλιστής φιλόσοφος υποστήριξε ότι η ύπαρξη του Θεού είναι δεδομένη και βεβαία ενώ η ύπαρξη του ανθρώπου απαιτεί απόδειξη και είναι ακατάληπτη, σε αντίθεση με τον Καρτέσιο που υποστήριζε το ακριβώς αντίθετο.
Kreator
Επιστροφή στον κλασικό τους ήχο
Το 2010, περιόδευσαν και πάλι στη Βόρεια Αμερική γιορτάζοντας τα 25 τους χρόνια. Ακολούθησε η ευρωπαϊκή περιοδεία "Thrashfest" μαζί με τους Exodus, Death Angel και Suicidal Angels. Τον Ιούνιο του 2012 κυκλοφόρησαν το δέκατο τρίτο τους άλμπουμ, Phantom Antichrist, ανεβαίνοντας για πρώτη φορά στο Top-10 της πατρίδας τους, όπου έφθασαν στο # 5. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ηχογραφήθηκε στο Όμπερχαουζεν στις 22 Δεκεμβρίου 2012 το άλμπουμ Dying Alive, το οποίο έγινε ο δεύτερος δίσκος των Kreator που σκαρφάλωσε στο Top-10 των γερμανικών τσαρτ.
Νικολά Μαλμπράνς
Τα πρωτότυπα έργα του
Στα γαλλικά:
Kreator
Επιστροφή στον κλασικό τους ήχο
Το συγκρότημα ξεκίνησε το 2014 να δουλεύει πάνω στον επόμενο του δίσκο, ο οποίος θα κυκλοφορούσε, σύμφωνα με δηλώσεις του Πετρόζα, το 2017. Στις 14 Οκτωβρίου 2016, γνωστοποιήθηκε ότι ο δίσκος θα φέρει την ονομασία Gods of Violence και θα κυκλοφορήσει στις 27 Ιανουαρίου 2017. Έναν μήνα αργότερα, κυκλοφόρησε το βίντεο-κλιπ για το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ, ενώ ανακοινώθηκε ότι για την προώθηση του οι Kreator θα περιοδεύσουν στην Ευρώπη τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2017 με τους Sepultura, Soilwork και Aborted να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους, πριν περιοδεύσουν μαζί με τους Obituary τον Μάρτιο και Απρίλιο στις Ηνωμένες Πολιτείες για την Decibel Magazine Tour. Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην κορυφή των γερμανικών τσαρτ και το Top-10 στην Αυστρία, τη Φινλανδία, την Τσεχία και την Ουγγαρία, ενώ μπήκε στο Top-75 της Μεγάλης Βρετανίας. Η μεγάλη επιτυχία του δίσκου, επανέφερε το ενδιαφέρον του μουσικού κοινού για τις αρχικές κυκλοφορίες των Kreator, με αποτέλεσμα να μπουν στις χαμηλές θέσεις του γερμανικού καταλόγου επιτυχιών τα Pleasure to Kill, Extreme Aggression και Coma of Souls.
Νικολά Μαλμπράνς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Ορθολογιστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι του Διαφωτισμού Κατηγορία:Χριστιανοί φιλόσοφοι
Kreator
Στούντιο ηχογραφήσεις
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά thrash metal συγκροτήματα‎ Κατηγορία:Γερμανικά heavy metal συγκροτήματα
Φουρτβένγκλερ
Με την ονομασία Φούρτβένγκλερ είναι γνωστοί οι:
Δήμος Ρουχάνγκο
Ο Δήμος Ρουχάνγκο είναι δήμος της Ρουάντα. Ανήκει στην Νότια Επαρχία. Η πρωτεύουσά του είναι η Ρουχάνγκο.
Κοινότητες
Ο Δήμος Ρουχάνγκο διαιρείται σε 9 κοινότητες:
Δείτε επίσης
ρ Κατηγορία:Νότια Ρουάντα
Μυϊκό κύτταρο
thumb|right Τα μυϊκά κύτταρα βρίσκονται στις εγκάρσιες γραμμώσεις οι οποίες παρουσιάζονται στις μυϊκες ίνες. Κάθε μυική ίνα έχει μεγάλο μήκος και πολλούς πυρήνες που οφείλεται στη συνένωση πολλών μυικών κυττάρων.
Κατηγορία:Ζωικά κύτταρα Κατηγορία:Μυϊκό σύστημα
Μεγάλος Πέτρος της Υόρκης
Περιγραφή
Βρίσκεται αναρτημένη στον βορειοδυτικό πύργου του Αβαείου. Έχει ήχο σε τόνο φα. Χτυπάει κάθε μέρα το μεσημέρι δώδεκα φορές. Χτυπάει επίσης δώδεκα φορές τα μεσάνυχτα της Πρωτοχρονιάς και περιστασιακά σε πένθιμες και τελετές κηδείας επίσημων προσώπων.
Πηγές
Κατηγορία:Καμπάνες Κατηγορία:Γιορκ
Επαρχία Τεπελενίου
Η Επαρχία Τεπελενίου (αλβανικά: Rrethi i Tepelenës) είναι μία από τις τρεις επαρχίες του νομού Αργυροκάστρου. Βρίσκεται μεταξύ της επαρχίας Αργυροκάστρου και του νομού Μπεράτ. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 817 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 32.000 κάτοικοι. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το Τεπελένι. Ένα μέρος του πληθυσμού ανήκει στην ελληνική μειονότητα. Μέρος επίσης του πληθυσμού της επαρχίας είναι Βλαχόφωνοι Έλληνες.
Παραπομπές
Τεπελενίου Κατηγορία:Νομός Αργυροκάστρου
Δήμος Νυαρουγκουρού
Ο Δήμος Νυαρουγκουρού είναι δήμος της Ρουάντα. Ανήκει στην Νότια Επαρχία. Η πρωτεύουσά του είναι η Κιμπέχο.
Κοινότητες
Ο Δήμος Νυαρουγκουρού διαιρείται σε 14 κοινότητες:
Δείτε επίσης
ν Κατηγορία:Νότια Ρουάντα
Αρναία
Η Αρναία είναι μεγάλη ορεινή κωμόπολη στον νομό Χαλκιδικής.
Γεωγραφία
Η Αρναία είναι κτισμένη αμφιθεατρικά σε υψόμετρο 600 μέτρων, στους βόρειους πρόποδες του πυκνόφυτου ορεινού όγκου του Χολομώντα, μέσα σε τοπίο με δάση και τρεχούμενα νερά, έχοντας μπροστά της προς τα βορειοανατολικά μια κοιλάδα με λιβάδια και απέναντι τα δάση του βουνού Δρεβενίκος. Είναι ένα από τα γραφικότερα χωριά της Βόρειας Χαλκιδικής και έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αδραμερίου. Αναπτύχθηκε ιδιαίτερα κατά τον 19ο αιώνα, οπότε και απέκτησε τη μορφή που έχει σήμερα. Μέχρι το 2010 ήταν πρωτεύουσα του ομώνυμου Δήμου της Χαλκιδικής. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, είναι η ιστορική έδρα του δήμου Αριστοτέλη με έδρα την Ιερισσό και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 2.300 κατοίκους. Βρίσκεται επάνω στην επαρχιακή οδό Θεσσαλονίκης - Ιερισσού και απέχει Α. - ΝΑ της Θεσσαλονίκη 68 χλμ. και ΒΑ. από τον Πολύγυρο 34 χλμ.
Αρχαία Άρνη
Στην περιοχή της Αρναίας αναφέρεται στο Θουκυδίδη πολίχνη με την ονομασία Άρνη. Από εκεί πέρασε ο Βρασίδας, στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Για άγνωστους λόγους, η αρχαία εκείνη πολίχνη καταστράφηκε. Στους επόμενους αιώνες στη θέση εκείνη δημιουργήθηκαν οικισμοί. Στα κατάστιχα του οθωμανικού κράτους μέχρι και το 1478 καταχωρείται ως καλλιεργήσιμη γη (τουρκ. mezraa) του Παλαιοχωρίου και δεν αναφέρονται κάτοικοι. Η φορολογική πρόσοδός της ανήκε στις προσόδους του Παλαιοχωρίου. Μεταξύ του 1478 με 1519 εξελίχθηκε σε χωριό χριστιανικό.
Μετέπειτα αιώνες
μικρογραφία|αριστερά|Η σημαία των επαναστατών. Από τα μέσα του 18ου αιώνα άρχισε να αναφέρεται σε πηγές και ανήκε στα Μαντεμοχώρια. Σε φιρμάνι του 1750 συμπεριλήφθηκε σε κατάλογο των μετοχίων της μονής Κωνσταμονίτου του Αγίου Ορους και το 1793 ο Γάλλος Cousinery, που ήταν πρόξενος της Θεσσαλονίκης, την περιγράφει ως «έναν αυτάρκη και δυναμικό οικισμό». Οι κάτοικοί της έλαβαν μέρος στην Επανάσταση του 1821 και το χωριό πυρπολήθηκε, ανάμεσα σε άλλα 41, από τον Μπαϊράμ Πασά, έπειτα από τη συντριβή της εξέγερσης στη Χαλκιδική. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Ελευθέριος Ιωάννου, ο Δημήτριος Νικολάου και ο Μαργαρίτης Δημητρίου. Αναφέρεται επίσης ο προεστός Κωνσταντίνος Ευθυμιάδης που δαπάνησε την περιουσία του στον αγώνα. Οι κάτοικοι επίσης έδωσαν το παρόν στο Μακεδονικό Αγώνα, οργανώνοντας τοπική Επιτροπή Άμυνας. Η απελευθέρωση έγινε στις 2 Νοεμβρίου 1912. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Λιαρίγκοβη ή Λιαρίγκοβα. Η Επιτροπή Μετονομασίας λαμβάνοντας υπόψη της και τις δύο εκδοχές, ότι δηλαδή πιθανόν ήταν χτισμένες εκεί κοντά οι δύο αρχαίες πόλεις, των Αρνών και της Αυγαίας, μετονόμασαν την κωμόπολη σε Αρναία ενώνοντας τη συλλαβή Αρν- από την αρχαία πόλη Αρναί με την κατάληξη –αια από την πόλη Αυγαία. Το 1932 ήταν το μεγαλύτερο χωριό της βόρειας Χαλκιδικής με πληθυσμό 3.000 κατοίκων, οι οποίοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία, την υλοτομία, την κατασκευή παπουτσιών, μάλιστα υπήρχαν 50 περίπου συντεχνίες πρωτομαστόρων και καλφάδων, την υφαντική τέχνη και τα μεταλλεία.
Εκπαίδευση
Στην Αρναία υπάρχουν δύο Δημοτικά, εκ των οποίων και ένα Ειδικό Δημοτικό Σχολείο. Διαθέτει επίσης δύο νηπιαγωγεία, Δημοτικό, Γυμνάσιο, καθώς επίσης και δύο Λύκεια, ένα Γενικό και ένα Επαγγελματικό.
Πολιτιστικές εκδηλώσεις εθιμικού - λαογραφικού χαρακτήρα
Στην Αρναία του παρελθόντος οι πολιτιστικές εκδηλώσεις αυτού του είδους ήταν πάρα πολλές, με περιεχόμενο ιστορικό, θρησκευτικό, κοινωνικό, λαογραφικό και αθλητικό.
Έθιμα, όπως «τα Χελιδονίσματα», «η Κότσμανους», «τα κουρμπάνια», «ο Παραδοσιακός Γάμος», «το Ζύγισμα του Αϊ-Γιώργη», «η Πιπιρούνα», «τα Σωκράτεια», «η Λουκανικια» κ.α., αναβίωναν τακτικά.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|Ο ναός του Αγ. Στεφάνου. μικρογραφία|αριστερά|Νεόδμητο κτίριο στα πρότυπα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. μικρογραφία|Άποψη του καμπαναριού του Μητροπολιτικού Ναού Η Αρναία είναι ονομαστή για τα παραδοσιακά της κτήρια και το 1986 με το ΦΕΚ 759/Β/31-10-1986 χαρακτηρίστηκε ως ιστορικός τόπος ''«γιατί είναι κοινότητα που ιδρύθηκε το 16ο αιώνα στη θέση μετοχίου του 14ου αι. και αποτελεί έναν από τους χαρακτηριστικότερους οικισμούς της Χαλκιδικής με πλούτο στοιχείων παραδοσιακής αρχιτεκτονικής τόσο αστικών, νεοκλασικών όσο και λαϊκών»''. Το παλαιό σχολείο του 1871 δίπλα στον κεντρικό ναό, στην πλατεία «Χοροστάσι» αποτελεί νεώτερο μνημείο αστικού κτιρίου / κτίσματος κοινής ωφελείας (ΦΕΚ 905 / Β / 12-9-1980). Είναι ίσως το παλιότερο και πιο καλοκτισμένο διδακτήριο του 19ου αιώνα στη Χαλκιδική. Η τοιχοδομία του ακολουθεί την αγιορείτικη τεχνική. Σήμερα στεγάζει το μέχρι πρότινος Δημαρχείο (πλέον η Αρναία είναι απλώς η ιστορική έδρα του διευρυμένου δήμου Αριστοτέλη).
Αξιοθέατο επίσης αποτελεί και ο μητροπολιτικός ναός του Αγίου Στεφάνου (1812), με το καμπαναριό του να χρονολογείται από το 1889. Η εκκλησία χτίστηκε ως τρίκλιτη βασιλική χωρίς τρούλλο το 1812, πιθανόν στα θεμέλια ναού της πρωτοχριστιανικής και της βυζαντινής περιόδου. Κάηκε κατά την επανάσταση της Χαλκιδικής (1821) αλλά και τον Σεπτέμβριο του 2005 σε πυρκαγιά, η οποία οδήγησε στη συνέχεια και σε αρχαιολογικές ανασκαφές με σημαντικά ευρήματα (όπως τα θεμέλια των παλαιότερων ναών).
Λαογραφικό Μουσείο
Στο κέντρο της κωμόπολης βρίσκεται το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο. Αυτό στεγάζεται σε αρχοντικό του 18ου αιώνα, με 2 ορόφους. Στο ισόγειο του μουσείου ο επισκέπτης μπορεί να δει αντιπροσωπευτικά δείγματα της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της Αρναίας, παραδοσιακά μουσικά όργανα, είδη μελισσοκομίας και αγροτικά εργαλεία. Στον επάνω όροφο υπάρχουν τα εργαλεία παρασκευής και σερβιρίσματος καφέ και σε άλλους χώρους εργαλεία ύφανσης, μαγειρικά σκεύη και άλλα είδη καθημερινής χρήσης.
Μουσείο Υφαντικής
Σε ένα παραδοσιακό διώροφο κτίριο του 1870, που παλιότερα υπήρξε ιδιωτική κατοικία, γνωστό και ως «οικία Γιαννούδενας», βρίσκεται το Μουσείο Υφαντικής της Αρναίας, απέναντι ακριβώς από το Ιστορικό – Λαογραφικό Μουσείο της περιοχής. Στο πέτρινο αυτό κτίσμα, μια εσωτερική σκάλα συνδέει το ισόγειο με τον όροφο, ενώ στο εσωτερικό του είναι η σάλα, δομικό στοιχείο της παραδοσιακής τοπικής αρχιτεκτονικής που αντικατέστησε το χαγιάτι στις κατοικίες που κατασκευάστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Ανάμεσα στα εκθέματα του μουσείου είναι ο αργαλειός ή ρόκα, πλήθος υφαντών και άλλα εκθέματα, κατά κύριο λόγο από την προσωπική συλλογή της Χαρίκλειας Δημητρακούδη, φημισμένης υφάντρας και εμπόρισσας. Στο ισόγειο παρουσιάζεται βήμα προς βήμα η διαδικασία μετατροπής της πρώτης ύλης του μαλλιού σε νήμα έτοιμο για τοποθέτηση στον αργαλειό και την ύφανση. Στον όροφο βρίσκονται τα «καλλιγραφικά» χαλιά που χρησιμοποιούνταν για τη διακόσμηση των τοίχων.
Νέα Χράνη Πιερίας
Η Νέα Χράνη είναι χωριό του νομού Πιερίας και υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Κοινότητα Κατερίνης του Δήμου Κατερίνης. Απέχει 4 χιλιόμετρα από την Κατερίνη.