cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τα Τρία Μικρά Γουρουνάκια
Disney cartoon
Η πιο γνωστή εκδοχή της ιστορίας είναι το βραβευμένο Silly Symphony cartoon του 1933, το οποίο δημιουργήθηκε από τον Γουώλτ Ντίσνεϋ. Η παραγωγή ονόμασε τους χαρακτήρες: Fifer Pig, Fiddler Pig και Practical Pig. Τα πρώτα δύο απεικονίζονται ως τόσο επιπόλαια όσο και αλαζονικά. Η ιστορία έχει κάπως μαλακώσει.Τα πρώτα δύο γουρουνάκια χάνουν και πάλι τα σπίτια τους από τον λύκο, αλλά του ξεφεύγουν. Επίσης, ο λύκος δεν βράζει μέχρι θανάτου, απλά καίγεται και τρέχει μακριά. Τρία σίκουελ ακολούθησαν σύντομα το 1934, 1936 και 1939 αντίστοιχα ως αποτέλεσμα της σύντομης δημοτικότητας.
Οι Fifer Pig, Fiddler Pig, Practical Pig και ο μεγάλος κακός λύκος εμφανίστηκαν στη σειρά 2001 του House of Mouse της Disney σε πολλά επεισόδια και πάλι στα μαγικά Χριστούγεννα του Mickey: Χιονισμένο στο House of Mouse. Τα τρία γουρουνάκια μπορούν να προβληθούν στα Walt Disney Parks και Resorts ως ευπρόσδεκτοι χαρακτήρες.
Επακόλουθες αναφορές
Το 1953, η Tex Avery έκανε ένα κινούμενο σχέδιο Droopy, "Τα τρία μικρά κουτάβια". Σε αυτό, στον ρόλο του λύκου είναι ένας κυνηγός σκύλων με νοτιοαμερικάνικη προφορά (την φωνή του έδωσε ο Daws Butler) προσπαθώντας να πιάσει τον Droopy και τους αδελφούς του, τον Snoopy και τον Loopy, να τα βάλει στο άσυλο για αδέσποτα σκυλιά. Αν και με επιτυχία φυσάει και ρίχνει τα δύο πρώτα σπίτια κάτω, δίνει αγώνα όταν δεν γκρεμίζει το σπίτι από τούβλα του Droopy. Ο κυνηγός σκύλων κάνει αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες να καταστρέψει το σπίτι και να πιάσει τα κουτάβια. Η τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια που επιχείρησε ήταν το "πηγαίνει στην τηλεόραση", που παίζει έναν καουμπόη στην τηλεοπτική εκπομπή που παρακολουθούν τα κουτάβια.
Η παρωδία του 1989 Η αληθινή ιστορία των 3 μικρών γουρουνιών! παρουσιάζεται ως αφήγηση στο πρώτο πρόσωπο από τον λύκο, ο οποίος παρουσιάζει ολόκληρο το περιστατικό ως παρεξήγηση: είχε πάει στα γουρουνάκια για να δανειστεί λίγη ζάχαρη, είχε καταστρέψει τα σπίτια τους με ένα φτέρνισμα, έφαγε τα δύο πρώτα, για να μην σπαταλάει τα τρόφιμα του (αφού είχαν πεθάνει στην κατάρρευση του σπιτιού ούτως ή άλλως) και πιάστηκε να επιτίθεται στο σπίτι του τρίτου γουρουνιού, αφού το γουρουνάκι τον προσβάλει συνεχώς.
Το τραγούδι του 1992 Πράσινο ζελέ, τρία γουρουνάκια (και της πλαστελίνης μουσικό βίντεο) ορίζει την ιστορία στο Λος Άντζελες. Ο λύκος οδηγεί μια μοτοσικλέτα Harley Davidson, το πρώτο γουρουνάκι είναι ένας επίδοξος κιθαρίστας, το δεύτερο είναι καπνιστής κάνναβης, ρακοσυλλέκτης ευαγγελιστής και ο τρίτος κάτοχος μεταπτυχιακού στην Αρχιτεκτονική από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Τελικά, και τα τρία γουρουνάκια έχουν αποκλειστεί στο σπίτι από τούβλο, το τρίτο γουρουνάκι καλεί 9-1-1. Ο John Rambo αποστέλλεται στη σκηνή και σκοτώνει τον λύκο με ένα πολυβόλο.
Το παιδικό βιβλίο του 1993 Οι Τρεις Μικροί Λύκοι και το Μεγάλο Κακό Γουρούνι αναστρέφει το cast και κάνουν μερικές αλλαγές στην πλοκή: οι λύκοι χτίζουν ένα σπίτι από τούβλα, έπειτα ένα σπίτι από τσιμέντο, έπειτα ένα σπίτι από χάλυβα και τέλος ένα σπίτι από λουλούδια. Το γουρούνι δεν είναι σε θέση να φυσήξει και να ρίξει τα σπίτια κάτω, αλλά προσπαθεί να τα καταστρέψει με άλλα μέσα, τελικά όμως σταματάει τα πονηρά του σχέδια, όταν μυρίζει τα λουλούδια και γίνεται φίλος με τους λύκους.
Σε ένα επεισόδιο Shining Time Station, ο Schemer's Alone, το Midge Smoot διαβάζει μια έκδοση αυτής της ιστορίας στον Schemer που του έδωσε ένα IOU αντί για αληθινά χρήματα, παρά το γεγονός ότι κοροϊδεύει τους φίλους του.
Τα τρία γουρουνάκια και ο λύκος εμφανίζονται στις τέσσερις ταινίες Shrek, και οι ειδικές Χριστούγεννα με τον Σρεκ και Scared Shrekless.
Το 2003, η φλαμανδική εταιρεία Studio 100 δημιούργησε ένα μιούζικαλ που ονομάζεται Three Little Pigs ( De 3 Biggetjes), η οποία ακολουθεί τις τρεις κόρες του γουρουνιού με το πέτρινο σπίτι με νέα πρωτότυπα τραγούδια, εισάγοντας μια εντελώς νέα ιστορία, η οποία βασίζεται στην αρχική ιστορία. Το μιούζικαλ έγραψε ειδικά για το συγκρότημα K3, που παίζει τα τρία μικρά γουρουνάκια, Pirky, Parky και Porky (Knirri, Knarri and Knorri).
Το 2014, ο Peter Lund αφήνει τα τρία μικρά γουρουνάκια να ζουν μαζί σε ένα χωριό στο μιούζικαλ Grimm με την Κοκκινοσκουφίτσα και άλλους χαρακτήρες παραμυθιού.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραμύθια
Γιέππε Αακγιάερ
Ο Γιέππε Αακγιάερ (δανικά: Jeppe Aakjær, 10 Σεπτεμβρίου 1886 - 22 Απριλίου 1930) ήταν Δανός συγγραφέας και ποιητής και μέλος της Γιουτλανδικής Κίνησης, στη δανική λογοτεχνία.
Βιογραφία
Ο Αακγιάερ γεννήθηκε, σε ένα χωριό της Γιουτλάνδης, και έζησε τη σκληρή ζωή των χωρικών. Στα νεώτερα έτη του επηρεάστηκε βαθιά από το έργου, ενός μεγάλου Δανού πολιτικού και εκπαιδευτικού, του Νικολάι Φρεντερίκ Σεβερίν Γκρούντβιγκ. Επίσης, το λογοτεχνικό του έργο, είναι εμφανώς επηρεασμένο και από τις σοσιαλιστικές του ιδέες. Μεγάλα έργα του Αακγιάερ είναι: Ο γιος του χωρικού, Δύναμη σε αναβρασμό και Τα παιδιά της οργής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί ποιητές Κατηγορία:Δανοί μυθιστοριογράφοι
Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά
Το Ο Ροζ Πάνθηρας Ξαναχτυπά (αγγ. The Pink Panther Strikes Again) είναι μια αμερικάνικη κωμική ταινία σε σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή του Μπλέικ Έντουαρντς, που κυκλοφόρησε το 1976 στις ΗΠΑ. Πρωταγωνιστής της είναι ο Πίτερ Σέλερς στην τέταρτη ταινία της σειράς Ο Ροζ Πάνθηρας, με ήρωα της τον επιθεωρητή Κλουζό.
Ταινίες της σειράς
Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists
Υλίκη (υδροφόρο)
Ναυπηγήθηκε στην Ιταλία και είναι χωρητικότητας 120 τόνων. Καθελκύστηκε το 1941 και έγινε ύψωση της Ελληνικής Σημαίας τον Νοέμβριο του 1944 στην Πρέβεζα από τον Δήμαρχο Πρεβέζης, από Γερμανούς κι από Ιταλούς.
Στις 10 Απριλίου 1979 παροπλίστηκε και μετατράπηκε σε φορτηγίδα ποσίμου, λόγω παλαιότητας της μηχανής του.
Κατηγορία:Ελληνικά υδροφόρα πλοία
Αντώνης Αραβαντινός
Ο Αντώνης Αραβαντινός (25 Δεκεμβρίου 1960) είναι στέλεχος της ελληνικής Σωφρονιστικής Υπηρεσίας από το 1982. Σήμερα υπηρετεί ως αρχιφύλακας σε παράρτημα των φυλακών κορυδαλλού (Κ.Α.Υ.Φ), στην πορεία των χρόνων έχει διατελέσει αρχιφύλακας στις περισσότερες ελληνικές φυλακές. Ήταν πολλά χρόνια συνδικαλιστής με την ΠΑΣΚΕ και κατείχε τη θέση του υπευθύνου Δημοσίων Σχέσεων (παλαιότερα και για μεγάλο διάστημα του προέδρου) της Ομοσπονδίας Σωφρονιστικών Υπαλλήλων Ελλάδος (ΟΣΥΕ).
Το όνομα του Αραβαντινού έχει ταυτιστεί με τον Κορυδαλλό και συχνά αναφέρεται ως το πρόσωπο που επί δεκαετίες έχει την πραγματική εξουσία και κυβερνά τις φυλακές. Κατά καιρούς έχει γίνει στόχος αρνητικών δημοσιευμάτων από ΜΜΕ, όπως η Καθημερινή και το Πρώτο Θέμα.
Βιογραφικό
Η απώτερη καταγωγή της οικογένειας Αραβαντινού είναι από την Κεφαλλονιά, αλλά αργότερα εγκαταστάθηκαν στα Κρέσταινα Ηλείας. Ο πατέρας του Αντώνη Αραβαντινού, Ανδρέας, ήταν εργολάβος δημοσίων έργων και αρχικά ευκατάστατος, αλλά η εμπλοκή του με το παράνομο ΚΚΕ οδήγησε σε καταδίκη από Έκτακτο Στρατοδικείο και φυλάκιση. Τελικά κατάφερε να αποφυλακιστεί με τη βοήθεια του Αριστοτέλη Ωνάση, ο οποίος του ανέθεσε την κατασκευή των περισσότερων κτιρίων στο ιδιόκτητο νησί του, τον Σκορπιό. Ο Αντώνης Αραβαντινός ως παιδί γνώρισε τον ίδιο τον Ωνάση, αλλά και τα παιδιά του, Αλέξανδρο και Χριστίνα. Όπως διηγείται ο ίδιος:
«''Ο Ωνάσης τον έβγαλε απ’ τη φυλακή και τον έβαλε εργολάβο στο Σκορπιό. Όλο τον Σκορπιό τον έχει φτιάξει ο πατέρας μου. Ήταν αυθεντία στις εκρήξεις και ίσως γι’ αυτό τον κυνηγούσαν. Αριστερός και αυθεντία στα εκρηκτικά ήταν κακός συνδυασμός. Μεγάλωσα στο Σκορπιό με την Χριστίνα και τον Αλέξανδρο''».
Στις αρχές του 1982 ο Αραβαντινός, που ήταν ήδη μέλος του ΠΑΣΟΚ, διορίστηκε σωφρονιστικός υπάλληλος με το πρώτο κύμα διορισμών που έγιναν από τον υπουργό Δικαιοσύνης Στάθη Αλεξανδρή, και έχει υπηρετήσει στις περισσότερες ελληνικές φυλακές, με αποκορύφωμα τη θητεία του ως αρχιφύλακας των φυλακών Κορυδαλλού. Παράλληλα, ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική δραστηριότητα μέσω του ΠΑΣΟΚ και της ΠΑΣΚΕ, αποκτώντας πολύ σημαντική επιρροή στο σωφρονιστικό σύστημα.
Ο Αραβαντινός έχει κατά καιρούς κατηγορηθεί για φιλικές σχέσεις με σκληρούς ποινικούς κρατούμενους. Πιο γνωστή ήταν η κατηγορία ότι βοήθησε με πλαστές βεβαιώσεις, το Δεκέμβριο του 1993, στην αποφυλάκιση του μεγαλέμπορου ναρκωτικών Αλέξανδρου Ζεκερίδη, ο οποίος είχε καταδικαστεί για εμπόριο εκατοντάδων κιλών ηρωίνης. . Σε αντάλλαγμα, ο Ζεκερίδης και οι άνθρωποί του φαίνεται ότι είχαν παρέμβει αποφασιστικά για να βοηθήσουν τον Αραβαντινό να «συνετίσει» τους κρατούμενους Αλέκο Κοσμόπουλο και Νίκο Χατζηλία, οι οποίοι δημιουργούσαν ανεξέλεγκτες καταστάσεις στη φυλακή με εκβιασμούς και ξυλοδαρμούς των συγκρατουμένων τους. Για αυτή την υπόθεση ασκήθηκε ποινική δίωξη εις βάρος του Αραβαντινού, όμως τελικά αθωώθηκε ομόφωνα. Επίσης ο Βασίλης Παλαιοκώστας, στο βιβλίο του, έχει κατηγορήσει τον Αραβαντινό ως τον άνθρωπο που μαζί με άλλους σωφρωνιστικούς υπαλλήλους τον ξυλοκόπησε κατά την φυλάκισή του, το 1999, στο Κορυδαλλό.
Στις αρχές του 1995 ο Αραβαντινός ήρθε σε σύγκρουση με τον υπουργό Δικαιοσύνης Γεώργιο Κουβελάκη, παρόλο που και οι δύο ανήκαν στον ίδιο πολιτικό χώρο. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν να εξαναγκαστεί σε παραίτηση ο υπουργός Δικαιοσύνης και να αναβαθμιστεί ο Αραβαντινός.
Αφορμή της σύγκρουσης ήταν η επίσκεψη του Αραβαντινού στις φυλακές Αλικαρνασσού όπου συναντήθηκε -χωρίς να πάρει άδεια, κατά παράβαση των κανονισμών, και χωρίς να ενημερώσει το υπουργείο Δικαιοσύνης ή την διεύθυνση των φυλακών- με τον Σέρβο βαρυποινίτη, καταδικασμένο για ανθρωποκτονίες, Nτανίλο Μπάλντιτς, κατόπιν εντολής του Αντώνη Λιβάνη, στενού συνεργάτη του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και πολιτικού προϊσταμένου των μυστικών υπηρεσιών (ΕΥΠ). Ο Ντανίλο, όπως πίστευαν ο Λιβάνης και η τότε Διοίκηση της ΕΥΠ, ήξερε πολλά για την τρομοκρατία Ο Κουβελάκης έθεσε σε διαθεσιμότητα τον Αραβαντινό, ο οποίος σύμφωνα με ορισμένα δημοσιεύματα χειροδίκησε σε βάρος του υπουργού. Λίγες μέρες αργότερα ο Κουβελάκης παραιτήθηκε.
Το Νοέμβριο 2012 ενημέρωσε μίλησε στην Ειδική Επιτροπή Σωφρονιστικού Συστήματος της Βουλής λέγοντας ότι οι πλούσιοι κρατούμενοι δεν σιτίζονται με το συσσίτιο που διατίθεται στους άλλους κρατουμένους, αλλά μέχρι και σολομό ενώ οι φτωχοί κρατούμενοι προτιμούν να είναι μέσα στη φυλακή για να τρώνε ένα πιάτο φαγητό. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αστυνομικοί Κατηγορία:Φυλακές στην Ελλάδα
Σιδηροδρομικός Σταθμός Δράμας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Δράμας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη Δράμα. Βρίσκεται μέσα στην πόλη. Ο σταθμός άνοιξε το 1895 και εξυπηρετείται από τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη.
Ιστορία
Ο σταθμός της Δράμας θεωρείτο η ναυαρχίδα των σιδηροδρομικών σταθμών της Jonction. Κατασκευάστηκε το 1895 από την εταιρεία Ενωτικός Θεσσαλονίκης - Κωνσταντινούπολης (Jonction Salonique - Constantinople) στην όποια συμμετείχαν η Οθωμανική Αυτοκρατορική Τράπεζα (Banque Imperiale Ottomane) και διάφοροι βελγικοί και γαλλικοί οίκοι. Η κατασκευή και εκμετάλλευση του δικτύου, ανετέθη με σύμβαση που επεγράφη εκ μέρους της εταιρείας από το γάλλο τραπεζίτη Rene Baudouy στην Κωνσταντινούπολη στις 10 Σεπτεμβρίου 1892. Το 1896 η εταιρεία εγκαινίασε τη γραμμή, συνδέοντας έτσι τη Θεσσαλονίκη με το Δεδεάγατς (Αλεξανδρούπολη) και κατ' επέκταση με την Κωνσταντινούπολη. Η επίσημη εξαγορά από το ελληνικό δημόσιο των δικτύων που περιήλθαν στην κατοχή του, μετά την απελευθέρωση του βορειοελλαδικού χώρου, πραγματοποιήθηκε ως το 1925. Οι εγκαταστάσεις του περιλάμβαναν αποθήκες, μηχανοστάσιο, περιστροφική πλάκα, υδατόπυργο και διάφορα άλλα κτίσματα, τα οποία διασώζονται μέχρι σήμερα στην αρχική τους μορφή.
Στα τέλη του 19ου αιώνα επεκτείνεται το σιδηροδρομικό δίκτυο από τη Θεσσαλονίκη προς Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Δράμας εγκαινιάζεται το 1896.
Έτσι το Μουσείο Τρένων Δράμας, που με πολύ φροντίδα δημιούργησε ο Μορφωτικός Εκπολιτιστικός και Αθλητικός Σύλλογος Σιδηροδρομικών Υπαλλήλων «ΗΦΑΙΣΤΟΣ», πλέον λειτουργεί κι ως μοχλός αναβίωσης μνήμης από μία άλλη εποχή. Μια εποχή που η Δράμα γνώριζε την ανάπτυξη στην οποία συνέβαλε κατά πολύ και ο Σιδηροδρομικός Σταθμός της σταθμός. Το Σιδηροδρομικό Μουσείο της Δράμας είναι το μοναδικό Σιδηροδρομικό Μουσείο της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Αργότερα με τη βουλγαρική κατοχή περνά στα χέρια των βουλγάρων οι οποίοι και τον παραδίδουν στο Ελληνικό κράτος το 1944 σε κακή κατάσταση. Ο σιδηρόδρομος τα χρόνια που ακολουθούν αποτελεί σημαντικό μέσο μεταφοράς ανθρώπων και εμπορευμάτων. Ζει εποχές μεγάλης άνθισης, αλλά δεν αργεί η φθίνουσα πορεία του, για να φτάσει στις αρχές του 21ου αιώνα ολοκληρώνοντας τον κύκλο ζωής του.
Σήμερα ο Σιδηροδρομικός σταθμός της Δράμας έχει υποβαθμιστεί λόγω της συρρίκνωσης των δρομολογίων του ΟΣΕ. Στο κτίριο των επιβατών προστέθηκε επί πλέον όροφος στις αρχές της δεκαετίας του '50. Οι σταθμός όπως και οι περισσότεροι που κατασκευάστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα στη Βόρεια Ελλάδα, είναι εναρμονισμένοι με την επικρατούσα τάση της αρχιτεκτονικής στην Ευρώπη σύμφωνα με την αισθητική των γάλλων αρχιτεκτόνων. Τα περισσότερα κτίρια είναι χαρακτηριστικά δείγματα νεοκλασικισμού με τοπικές επιμειξίες, βασισμένα σε πρώιμη βιομηχανική αρχιτεκτονική. Όλες οι εγκαταστάσεις σώζονται μέχρι σήμερα στην αρχική τους μορφή αν και κάποιοι δεν βρίσκονται πλέον σε πολύ καλή κατάσταση λόγω της αχρηστίας τους. Κάποιοι μισογκρεμισμένοι τοίχοι, θυμίζουν στους παλιούς πως κάποτε εδώ ήταν το κέντρο ζωής της περιοχής. Ούτε αυτοκίνητα, ούτε κατάλληλοι δρόμοι, παρά μόνο τα ζώα και τα κάρα, κυκλοφορούσαν με αποτέλεσμα το τρένο να θεωρείται το πολυτελέστερο μέσο μεταφοράς. Εξάλλου, δια του τρένου μεταφέρονταν και η αλληλογραφία. Με το που στάθμευε το τρένο, ο ταχυδρόμος μοίραζε τα γράμματα στους ήδη συγκεντρωμένους κατοίκους. Καθημερινά, υπάρχει σύνδεση της Θεσσαλονίκης με τη Δράμα με 2 δρομολόγια.
Παραπομπές
Δραμα Δραμα Σιδηροδρομικος
Σιδηροδρομικός Σταθμός Παρανεστίου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Παρανεστίου είναι σιδηροδρομικός σταθμός της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γενικά
Ο Σταθμός βρίσκεται στην νότια άκρη του οικισμού Παρανέστι Δράμας και μπροστά του περνάει η ΕΟ Δράμας - Ξάνθης, ενώ σε μικρή απόσταση στα νότια περνάει ο ποταμός Νέστος. Ο σταθμός άνοιξε το 1900 και εξυπηρετείται από τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη.
Με απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων έχει χαρακτηριστεί μνημείο και πιο συγκεκριμένα τα τμήματα: το κέλυφος του επιβατικού σταθμού, το μηχανοστάσιο, ο υδατόπυργος και το κέλυφος της κατοικίας εργοδηγού, τα οποία και είναι κτίσματα του τέλους του 19ου αιώνα.
Παραπομπές
Παρανέστι Παρανέστι
Ιωσήφ Νάζη
Ο ντον Γιοσέφ Νάζη ή Γιασσέφ Νασσί (Ισπανία 1524 – Κωνσταντινούπολη 1579) ήταν Ισπανός Εβραίος, διπλωμάτης, διοικητικός υπάλληλος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και Δούκας της Νάξου, προσήλυτος στο χριστιανισμό με το όνομα Joao Miquez.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ισπανία το 1524 και ήταν, αυτός και η οικογένειά του, κονβέρσος, έχοντας πάρει το χριστιανικό επώνυμο των Μέντεζ. Ο πατέρας του Γιοσέφ, διάσημος γιατρός, πέθανε όταν εκείνος ήταν μικρό παιδί και μεγάλωσε στην οικογένεια των θείων του. Η οικογένεια Μέντεζ μετακόμισε στην Λισσαβώνα της Πορτογαλίας, που είχε πιο ελαστική πολιτική απέναντι στους Εβραίους, κατορθώνοντας να πάρουν μαζί τους την περιουσία τους, αλλά και τον μικρό ανιψιό τους. Η οικογένεια Μέντεζ ήταν τραπεζίτες διεθνούς εμβέλειας, αφού είχαν ανοίξει και ένα υποκατάστημα στην Αμβέρσα. Όταν η Ιερά εξέταση έφτασε και στη Πορτογαλία, η οικογένεια Μέντεζ μετακόμισε στην πιο φιλελεύθερη Αμβέρσα μαζί με τη θεία του Γκράτσια Μέντεζ, χήρα πλέον του θείου του Φραντσέσκο Μέντεζ, η οποία ανέλαβε τη διεύθυνση των τραπεζικών εργασιών του άντρα της.
Ο νεαρός Νάζη – Μέντεζ ανέλαβε τη διεύθυνση του τραπεζικού οίκου, κάτι που τον έφερε σε επαφή με όλους τους ευγενείς της βασιλικής αυλής. Ο βασιλιάς της Γαλλίας, όπως και η βασίλισσα Μαίρη της Ουγγαρίας, αδελφή του αυτοκράτορα της Γερμανίας Κάρολου Ε', ήταν πελάτες του.
Η ζωή στην αυλή του Σουλτάνου
Εκεί, ο Γιοσέφ Νάζη, αποκήρυξε τον χριστιανισμό, πήρε πάλι το εβραϊκό του όνομα και νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ρέινα, κόρη της θείας του Γκράτσια. Δεν του πήρε πολύ καιρό για να βάλει τις βάσεις για τη δημιουργία εμπορικών επιχειρήσεων στην Οθωμανική αυτοκρατορία, εγκαταλείποντας την ανασφάλεια των τραπεζιτικών επιχειρήσεων. Ανέπτυξε πλούσια εισαγωγική και εξαγωγική δραστηριότητα χάρη στα προνόμια που του παραχώρησε ο σουλτάνος, όπως το μονοπώλιο της συλλογής και διαχείρισης των φόρων του μελιού στη Πολωνία και της εμπορίας κρασιού στη Μολδαβία. Ταυτόχρονα ανέπτυξε μεγάλη φιλία με τον μεγαλύτερο γιο του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς, τον Σελίμ Β', όταν αυτός ήταν ακόμα διοικητής της Κιλικίας. Η ισχυρή θέση που είχε δίπλα στον Σελίμ Β' (πρεσβευτής του) τον έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή στις ευρωπαϊκές αυλές. Πολλοί βασιλείς προσπάθησαν να κερδίσουν τη φιλία του, με δώρα και υποσχέσεις. Ήταν μάλιστα τόση η επιρροή του στον Σελίμ Β', ώστε άρχισαν να διαδίδονται φήμες στην Κωνσταντινούπολη για να εξηγήσουν αυτήν τη στενή σχέση: ότι ο Σελίμ ήταν γιος Εβραίου, που μωρό ακόμη μπήκε στο χαρέμι και όχι γιος του Σουλεϊμάν Α'.
Ο Νάζη ενήργησε επίσης και για την κατάκτηση της Κύπρου από τους Τούρκους. Ο ιστορικός Άμαντος γράφει: « ο Ιωσήφ ήθελε περισσότερα εισοδήματα και ωθούσε τον Σελήμ στη κατάκτηση της Κύπρου, της οποίας το περίφημο κρασί άρεσε πολύ στον Σελήμ». Κατά αυτού του πολέμου με τη Βενετία, ήταν ο μεγάλος βεζύρης του Σελίμ Β', ο πασά Μεχμέτ Σόκκολη, που ήταν γαμπρός του και άσπονδος εχθρός του Νάζη. Ο Νάζης όμως, μαζί με τους άλλους Τούρκους υψηλόβαθμους αξιωματούχους, ήθελαν -εκτός των άλλων- να καταστραφεί η Βενετία για να πάρουν το προσοδοφόρο εμπόριό της στα χέρια τους. Έτσι επέτυχαν τον πόλεμο με τη Βενετία, που κηρύχθηκε τον Φεβρουάριο του 1570 και τη συνεπακόλουθη άλωση της Κύπρου.
Όταν όμως ο Σελίμ Β' πέθανε, άλλαξε και η τύχη του: ο καινούριος σουλτάνος Μουράτ Γ΄ δεν ήταν φίλος με τον Νάζη και έτσι οι υπηρεσίες του δεν ήταν πια ευπρόσδεκτες στο παλάτι.
Ο Νάζη τότε αποσύρθηκε στο όμορφο παλάτι του, στο Μπελβεντέρε στο Πέραν της Κωνσταντινούπολης, ασχολούμενος μόνο με τις εμπορικές επιχειρήσεις του και τις φιλολογικές αναζητήσεις του. Ήταν μεγάλος φίλος των γραμμάτων και Εβραίοι λόγιοι, ραββίνοι, ποιητές και διδάσκαλοι έβρισκαν καταφύγιο και υποστήριξη σε αυτόν, όπως και στη θεία του Γκράτσια. Μάλιστα είχε δημιουργήσει μια μεγάλη βιβλιοθήκη, που ήταν πάντα ανοιχτή στους λόγιους Εβραίους και τύπωνε και εβραϊκή εφημερίδα.
Ο Νάζη πέθανε στις 2 Αυγούστου του 1579, υποφέροντας από λιθίαση, χωρίς να αφήσει απογόνους. Αμέσως μετά ο άσπονδος εχθρός του, ο βεζύρης Σόκκολης, κατέσχεσε την περιουσία του, με τη δικαιολογία ότι χρωστούσε χρήματα στο σουλτανικό Θησαυροφυλάκιο. Η σύζυγός του Ρέινα έζησε ακόμη 20 χρόνια, μόλις καταφέρνοντας να κρατήσει τα χρήματα της προίκας της, αλλά πάντα βοηθώντας τους Εβραίους λογίους. Πολλοί Εβραίοι ποιητές θρήνησαν για το θάνατό του και τον εξύμνησαν σαν «το σκήπτρο του Ισραήλ και τον σημαιοφόρο των διασκορπισμένων Ιουδαίων»
Ο Νάζη και το Δουκάτο της Νάξου
Όταν ο Σελίμ Β' έγινε σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έδωσε το 1566 στον ευνοούμενό του τη διοίκηση και τα έσοδα του Δουκάτου της Νάξου: τη Νάξο, την Άνδρο, τη Πάρο, την Αντίπαρο, τη Θήρα, τη Μήλο, τη Σύρο, την Κέα, την Κύθνο, τη Σέριφο, τη Σίφνο, την Αμοργό, την Ίο, την Ανάφη και την Αστυπάλαια.
Ο Σελίμ Β' τον ονόμασε μάλιστα και Βασιλέα της Νάξου και Δωδεκανήσου (=έτσι ονόμαζαν οι Βυζαντινοί τις Κυκλάδες). Ως διοικητής υπήρξε διεφθαρμένος και τυραννικός και οι νησιώτες ζήτησαν να αποκατασταθεί η παλαιά διοίκηση από την οικογένεια Κρίσπο, αλλά μάταια. Τη διοίκηση κράτησε μέχρι και το θάνατό του, το 1579. Μετά, τα νησιά αυτά προσαρτήθηκαν στην Τουρκική Αυτοκρατορία και το Δουκάτο έπαψε να υπάρχει.
Ο Νάζη και η ίδρυση εβραϊκού κράτους
thumb|right|Άποψη της Τιβεριάδας τον 19ο αι. Το 1563 η φιλία του με τον Σελίμ Β' ανταμείφθηκε με τη παραχώρηση γης στην περιοχή της Τιβεριάδας, στη Παλαιστίνη. Ο Νάζη σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει τη γη αυτή για να επαναπατρίσει τους Εβραίους της Ευρώπης, που διώκονταν από την Ιερά Εξέταση και υπέμειναν διάφορες άλλες διώξεις. Το 1571 έστειλε έναν πιστό σύντροφό του, τον Γιοσέφ μπεν Αμπρούθ, να οργανώσει την εγκατάσταση στην Τιβεριάδα· έστειλε γράμματα πρόσκλησης σε όλες τις εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης και μάλιστα διέθεσε και τα πλοία τα οποία θα τους μετέφεραν.
Ξανάχτισε τη πόλη και τα τείχη της. Φύτεψε πολλές μουριές για να κάνει τη πόλη ισχυρό βιοτεχνικό και εμπορικό κέντρο μεταξιού – δραστηριότητα στη οποία οι Εβραίοι διέπρεπαν εκείνη την εποχή – και κάλεσε πολλούς μεταξοτεχνίτες να εγκατασταθούν εκεί.
Κάποιες ομάδες Εβραίων από την Καμπανία και τη πόλη Πέζαρο της Ιταλίας ξεκίνησαν για το ταξίδι, αλλά πειρατές που τότε μάστιζαν τις θάλασσες έπιασαν το καράβι τους, τους αιχμαλώτισαν και τους πούλησαν για δούλους. Επίσης οι εγκατεστημένοι εκεί Άραβες διαμαρτυρήθηκαν εντόνως, λέγοντας στον σουλτάνο ότι έτσι θα δημιουργούνταν προβλήματα για τους μουσουλμάνους και η καχυποψία κυριάρχησε.
Ο πόλεμος μεταξύ Βενετίας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας που ξέσπασε και ο θάνατος του Νάζη το 1579 ναυάγησαν το σχέδιο οριστικά.
Αναφορές
Κατηγορία:Ενετοκρατία Κατηγορία:Ιστορία της Νάξου  Κατηγορία:Ιουδαϊσμός Κατηγορία:Εβραίοι
Ροντενές
Το Ροντενές (γερμ. Rodenäs) είναι οικισμός της Γερμανίας.
Γεωγραφική θέση
Βρίσκεται στα σύνορα της Γερμανίας με τη Δανία.
Ιστορία
Το έτος 1436 κτίστηκε το πρώτο προστατευτικό κυματοθραύστικό τείχος, το ονομαζόμενο χρυσό τείχος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Φαμπριθιάνο Γκονθάλεθ
Ο Φαμπριθιάνο Γκονθάλεθ Πενέλας, πιο γνωστός ως Φάμπρι (γεννημένος στις 25 Απριλίου 1955 στο Σαν Πέδρο ντε Σάντα Κόμπα, στο Λούγο της Γαλικίας), είναι Ισπανός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
Αγωνιστική Καριέρα
Ο Φάμπρι αγωνιζόταν ως ποδοσφαιριστής στην θέση του δεξιού χαφ, έχοντας περάσει το σύνολο της καριέρας του αγωνιζόμενος στα τοπικά πρωταθλήματα της χώρας του, Γαλικίας: συγκεκριμένα φόρεσε την φανέλα των Κλουμπ Ντεπορτίβο Λούγο, Βιβέιρο ΚΦ και Ράθινγκ Κλουμπ Βιγιαλμπές.
Προπονητική Καριέρα
Ο Φάμπρι ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα στα μέσα της δεκαετίας του 1980, με τα ξεκινήματά του να γίνονται, επίσης, στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Στην ηλικία των 37–39 ετών, εργάστηκε στην ΚΠ Μέριδα της Σεγούντα Ντιβιζιόν και, την σεζόν 1994–95, ήταν ένας από του πέντε, συνολικά, τεχνικούς εκείνης της σεζόν στην ΣΝ Λογρονιές καθώς η ομάδα υποβιβάστηκε από την Πριμέρα Ντιβιζιόν με το ιστορικό χαμηλό των 13 πόντων: κάθισε στον πάγκο της ομάδας από την Λα Ριόχα για μόλις τρεις αγώνες, μια εμπειρία την οποία επιθυμούσε, αργότερα, να ξεχάσει.
Τις επόμενες σεζόν, ο Φάμπρι εργάστηκε στην Σεγούντα Ντιβιζιόν Β' (Γ' Κατηγορία Ισπανίας) αλλά και χαμηλότερα, επιστρέφοντας, επίσης, στην Λούγο για μια δεύτερη θητεία ως προπονητής. Διετέλεσε, ακόμα, προπονητής σε τρεις ομάδες από την Πορτογαλία, και οι τρεις από την δεύτερη κατηγορία.
Ο Φάμπρι επέστρεψε στην δεύτερη κατηγορία της πατρίδας του μονάχα την σεζόν 2004–05, εργαζόμενος στην ΟΝ Αλμερία, την οποία βοήθησε να καταλάβει την 14η θέση ύστερα από απολογισμό μίας νίκης, δύο ισοπαλιών και τεσσάρων ηττών σε σύνολο επτά αγώνων στο πόστο. Είχε την ίδια τύχη στην αμέσως επόμενη εργασία του στην συγκεκριμένη κατηγορία, αυτή την φορά με την Ντεπορτίβο Αλαβές για την σεζόν 2006–07.
Την σεζόν 2008–09, ο Φάμπρι κατάφερε να ανέβει στην Σεγούντα Ντιβιζιόν με την ομάδα της ΦΚ Καρταχένα. Στις 22 Μαρτίου 2010, προσλήφθηκε από την Γρανάδα ΚΦ, ομάδα επίσης της τρίτης κατηγορίας, την οποία βοήθησε να αναδειχθεί πρωταθλήτρια στον όμιλό της και να τερματίσει την σεζόν ως καλύτερη πρώτη του συνόλου των ομίλων της κατηγορίας, με, ως αποτέλεσμα, τον προβιβασμό των Ανδαλουσιάνων. Αφού ανανέωσε την συνεργασία του με την Γρανάδα, ο Φάμπρι οδήγησε την ομάδα σε δεύτερη διαδοχική άνοδο, τερματίζοντας στην πέμπτη θέση της κανονικής περιόδου και αποκλείοντας τις Θέλτα Βίγο και Έλτσε ΚΦ στα play-offs. Στις 28 Ιουνίου 2011, ανανέωσε για μια ακόμη φορά την συνεργασία του με τους Nazarí, αυτή την φορά για μία σεζόν.
Ο Φάμπρι απολύθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2012 έπειτα από την εκτός έδρας ήττα της ομάδας του με σκορ 0–3 από την Εσπανιόλ, και αυτό παρά το γεγονός πως η Γρανάδα βρισκόταν ακόμα εκτός της ζώνης του υποβιβασμού.
Άλλες ασχολίες
Εκτός από την ποδοσφαιρική του καριέρα, ο Φάμπρι εργάστηκε ως καθηγητής σε πολλές ευκαιρίες, συνεργαζόμενος με την Σχολή Προπονητικής της Καστίλης-Λα Μάντσα το 1989, και διδάσκοντας τακτική και ικανότητες στην Σχολή Προπονητικής των Βαλεαρίδων Νήσων την επόμενη χρονιά.
Επίσης, έχει διατελέσει κύριος καθηγητής στην Σχολή Προπονητικής της Γαλικίας, στον τομέα της τακτικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μούρθια Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ντεπορτίβο Αλαβές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γρανάδα ΚΦ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έλτσε ΚΦ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΓ Ταρραγόνα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρασίνγκ Σανταντέρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Καρταχένα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΝ Ουέσκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΝ Λογρονιές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μάρκο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΚ Καμπομαϊορένσε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΠ Μέριδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λούγο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ντεπορτίβο Λούγο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Αβιλές Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΝ Αλμερία Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό
Οι εραστές του Μοντπαρνάς
Οι Εραστές του Μοντπαρνάς (Πρωτότυπος τίτλος: Les Amants de Montparnasse) είναι μια βιογραφική δραματική ταινία Ιταλο-Γαλλικής παραγωγής του 1958 σε σκηνοθεσία Ζακ Μπεκέρ και σε σενάριο των Μπεκέρ και Ανρί Τζάνσον, βασισμένο στη νουβέλα Οι εραστές του Μονπαρνάς του Μισέλ-Ζορζ Μισέλ, που αναφέρεται εν μέρει στα τελευταία χρόνια της ζωής του Ιταλού καλλιτέχνη Αμεντέο Μοντιλιάνι, ο οποίος εργάστηκε και πέθανε σε απόλυτη φτώχεια στο Μονπαρνάς του Παρισιού. Μερικοί από τους πιο διάσημους πίνακές του που έγιναν τότε ήταν των δύο τελευταίων ερωμένων του, της Μπεατρίς Χάστινγκς και της Ζαν Εμπουτέρν. Πρωταγωνιστούν οι Ζεράρ Φιλίπ, Ανούκ Εμέ, Λίλι Πάλμερ, Λίνο Βεντούρα και Ζεράρ Σετί.
Πλοκή
Παρίσι. Ο καλλιτέχνης Μοντιλιάνι, γνωστός ως Μοντί, περνά μεγάλο μέρος του χρόνου του πίνοντας και κάνοντας έρωτα με την ελκυστική συγγραφέα Βεατρίς, ενώ παράλληλα ασχολείται με την ζωγραφική, αλλά δεν πουλά σχεδόν τίποτα. Ο Μοντί μια μέρα βρισκόμενος στην Ακαδημία Καλών Τεχνών συναντά μια όμορφη νεαρή φοιτήτρια που ονομάζεται Ζαν, η οποία είναι γόνος εύπορης οικογένειας. Όταν οι γονείς της Ζαν μαθαίνουν την σχέση της με τον Μοντί την κλειδώνουν στο δωμάτιο της, προκειμένου να την κρατήσουν μακριά του.
Ο επιστήθιος φίλος του Μοντί και έμπορος έργων τέχνης, Λεοπόλντ Ζμπορόφσκι κάνει ό, τι μπορεί για να κρατήσει στη ζωή, αλλά η εύθραυστη υγεία του, εξασθενημένη από την συνεχή κατανάλωση αλκοόλ, υποχωρεί και στέλνεται στη Νίκαια για να αναρρώσει. Από την άλλη, η Ζαν δραπετεύει και τον συνταντά εκεί, όπου μετά από αυτό οι δυο τους γίνονται αχώριστοι. Επιστρέφοντας στο Παρίσι, ο Ζμπορόφσκι διοργανώνει μια ατομική έκθεση στην περίφημη γκαλερί της Μαντάμ Βείλ όπου όλοι εμφανίζονται αρκετοί φίλοι της τέχνης πίνοντας δωρεάν ποτά στα εγκαίνια, αλλά κανείς από αυτούς δεν αγοράζει κάποιον πίνακα του Μοντί. Μετά από καταγγελίες, η αστυνομία μπαίνει στη γκαλερί και διατάζει την αφαίρεση ενός γυμνού πορτρέτου από την βιτρίνα.
Ένας κυνικός έμπορος που ονομάζεται Μορέλ εξηγεί στην Μαντάμ Βείλ ότι ο Μοντί είναι σίγουρο ότι θα πεθάνει σύντομα και τότε είναι που οι άνθρωποι θα πληρώσουν ακριβά για τα έργα του. Ο Ζμπορόφσκι βρίσκουν έναν Αμερικανό εκατομμυριούχο που ενδιαφέρεται πραγματικά για μερικούς καμβάδες του Μοντί (οι οποίοι αργότερα θα γίνουν παγκοσμίως γνωστοί), αλλά όταν εκείνος στην συνάντηση τους λέει ότι θα χρησιμοποιούσε τα γαλάζια μάτια της Ζαν για να διαφημίσει τα προϊόντα του, ο Μοντί αποχωρεί αηδιασμένος.
Ο Μοντί απογοητευμένος από την αδυναμία του να συνδυάσει την αναζήτηση της ομορφιάς στους πίνακές του με τη Μπεατρίς και τη Ζαν με οποιαδήποτε εμπορική πραγματικότητα, και με την υγεία του όλο και πιο αδύναμη, γυρίζει σε καφετέριες του Μονπαρνάς προσπαθώντας ανεπιτυχώς να πουλήσει τα σχέδιά του έναντι 5 φράγκων έκαστος. Τελικά παραπατώντας στο δρόμο, μεταφέρεται στο νοσοκομείο όπου πεθαίνει μόνος του. Ο Μορέλ που τον ακολουθούσε αμίλητος, σπεύδει άμεσα στην Ζαν, χωρίς να της πει τι έχει συμβεί, για να αγοράσει όλα τα απούλητα έργα του με μετρητά.
Παραγωγή
Η ταινία επρόκειτο αρχικά να σκηνοθετηθεί από τον Μαξ Οφύλς, αλλά κατά την προετοιμασία του έργου, πέθανε από καρδιακή προσβολή. Η ταινία ολοκληρώθηκε από τον φίλο του Ζακ Μπεκέρ και είναι αφιερωμένη στον Οφύλς. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο εκδοχές της ταινίας, με την μεγαλύτερη να είναι περίπου δύο ώρες και έχει περισσότερες σκηνές με τον χαρακτήρα του Λεοπόλντ Ζμπορόφσκι.
Κριτικές
Ο Γάλλος κριτικός Πιέρ Μαράτ στην κριτική του για την ταινία αναφέρει πως:
Ελληνικές προεδρικές εκλογές 1974
Ιστορικό
Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, τις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974 και την κατάργηση της ελληνικής μοναρχίας στο δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974, εξελέγη πρόεδρος της δημοκρατίας ο Μιχαήλ Στασινόπουλος στις 18 Δεκεμβρίου με 206 ψήφους. Διετέλεσε πρόεδρος μέχρι τον Ιούλιο του 1975, όταν ο Κωνσταντίνος Τσάτσος τον αντικατέστησε ως τον πρώτο τακτικό Πρόεδρο με πλήρη πενταετή θητεία.
Κατηγορία:Ελληνικές προεδρικές εκλογές
Ντμίτρι του Σούζνταλ
Ο Ντμίτρι Κωνσταντίνοβιτς (ρωσ.: Дми́трий Константи́нович, ο λεγόμενος μονόφθαλμος, 1322 - 5 Ιουνίου 1383) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας του Σούζνταλ και του Νίζνι-Νόβγκοροντ. Κυριάρχησε στην πολιτική κατά την ανηλικιότητα τού γαμπρού του Ντμίτρι Ντονσκόι πρίγκιπα της Μόσχας. Ο κλάδος που ανήκει, των Σουίσκι, έλαβε το όνομά του από τον γιο του Βασίλι Κιρντιάπα.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Κωνσταντίν, γιου του Βασίλι, γιου του Αντρέι Β΄ μεγάλου πρίγκιπα του Βλαντίμιρ. Ο Αντρέι ήταν γιος του Γιαροσλάβ Β΄ του Βλαντίμιρ και αυτός με τη σειρά του γιος τού Βσέβολοντ Γ΄ του πολύτεκνου.
Κληρονόμησε το Σούζνταλ το 1359 και το Νίζνι-Νόβγκοροντ το 1365. Καθώς οι ανατολικές περιοχές του ήταν συνεχώς εκτεθειμένες στις επιθέσεις των Τατάρων, η πολιτική του προς αυτούς ήταν συμφιλιωτική κυρίως. Μετά από κάποια εξέγερση με τον Ντμίτρι της Μόσχας, ο χάνος της Χρυσής Ορδής τον εγκατέστησε μεγάλο πρίγκιπα του Βλαντίμιρ. Κατά τη διακυβέρνησή του φιλονικούσε κατ' επανάληψη με τη Δημοκρατία του Νόβγκοροντ για τις επιδρομές των πειρατών της πόλης τους. Αυτοί λεηλατούσαν την πρωτεύουσά του και τις αγορές των Τατάρων στον Βόλγα.
Τρία έτη μετά εκθρονίστηκε και έπρεπε να κάνει ειρήνη με τον Ντμίτρι, παντρεύοντας την κόρη του Ευδοξία με αυτόν. Ενώνοντας τον στρατό του με του Ντμίτρι, οδήγησε μία συμμαχική επίθεση στους Βουλγάρους του Βόλγα και στη Μορντοβία. Το 1377 οι συμμαχικοί στρατοί ηττήθηκαν από τους Τατάρους στον ποταμό Πιάνα, διότι -όπως αναφέρει ο χρονικογράφος- ήταν πολύ μεθυσμένοι για να πολεμήσουν. Πάντως το 1382 ο Ντμίτρι Κωνσταντίνοβιτς πήρε το μέρος του Τόκταμις χαν στην κατάληψη της Μόσχας και έστειλε τους γιους του να υπηρετήσουν τον Ταταρικό στρατό.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Άλγεβρα Μπουλ
Στα Μαθηματικά και την Μαθηματική λογική, Άλγεβρα Μπουλ είναι η υποπεριοχή της άλγεβρας όπου οι τιμές των μεταβλητών είναι οι τιμές αληθείας αληθές και ψευδές, που συνήθως αναπαρίστανται με 1 και 0 αντίστοιχα. Σε αντίθεση με την στοιχειώδη άλγεβρα όπου οι τιμές των μεταβλητών είναι αριθμοί και οι κύριες πράξεις είναι η πρόσθεση και ο πολλαπλασιασμός, στην άλγεβρα Μπουλ υπάρχουν τρεις κύριες πράξεις: η σύζευξη και (συμβ. ∧), η διάζευξη ή (συμβ. ∨) και η άρνηση όχι (σύμβ. ¬).
Η άλγεβρα Μπουλ εισήχθη το 1854 από τον Τζορτζ Μπουλ (George Boole) με το έργο του An Investigation of the Laws of Thought (Διερεύνηση των νόμων της σκέψης). Σύμφωνα με τον Huntington ο όρος «Άλγεβρα Μπουλ» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Sheffer το 1913.
Η άλγεβρα Μπουλ είναι θεμελιώδους σημασίας για την επιστήμη της Πληροφορικής και αποτελεί την βάση για την θεωρητική μελέτη του πεδίου της λογικής σχεδίασης. Επιπλέον είναι σημαντική σε άλλα πεδία όπως η Στατιστική, η Θεωρία συνόλων και ο προγραμματισμός.
Ιστορικά στοιχεία
Ο μαθηματικός Τζορτζ Μπουλ (George Boole, 1815-1864) παρουσίασε το 1847 μια άλγεβρα με μεταβλητές δύο τιμών (που καλούνται "λογικές μεταβλητές"). Ουσιαστικά παρουσίασε με τα μαθηματικά της εποχής του, την Αριστοτέλεια λογική, του είναι ή δεν είναι. Σήμερα η άλγεβρα αυτή ονομάζεται άλγεβρα Μπουλ, ή δυαδική άλγεβρα, ή διακοπτική άλγεβρα και έχει βρει ευρεία εφαρμογή στην σχεδίαση του λογισμικού και των κυκλωμάτων των ηλεκτρονικών υπολογιστών, επειδή είναι ιδανική για χειρισμό λογικών συναρτήσεων και πράξεων στο δυαδικό σύστημα. Ο παρακάτω ορισμός της άλγεβρας Μπουλ στηρίζεται σε συγκεκριμένα αξιώματα που παρουσίασε το 1933 ο μαθηματικός Έντουαρντ Χάντινγκτον (Edward Vermilye Huntington, 1874-1952).
Βασικές πράξεις
Οι βασικές πράξεις της Άλγεβρας Μπουλ είναι:
Αν οι τιμές αληθείας 0 και 1 ερμηνευθούν ως ακέραιοι, οι παραπάνω πράξεις μπορούν να εκφραστούν με τις συνήθεις πράξεις της αριθμητικής:
Λόγω των επόμενων ταυτοτήτων μπορεί κανείς να πει ότι μόνο η άρνηση και μία από τις άλλες δύο πράξεις είναι βασικές:
Νόμοι
Ένας νόμος της άλγεβρας Μπουλ είναι μια ταυτότητα, όπως x∨(y∨z) = (x∨y)∨z μεταξύ δύο όρων Μπουλ, όπου ο όρος Μπουλ ορίζεται ως μια έκφραση που αποτελείται από μεταβλητές και τις σταθερές 0 και 1, χρησιμοποιώντας τις πράξεις ∧, ∨ και ¬. Η ιδέα μπορεί να επεκταθεί στους όρους που αφορούν άλλες πράξεις της Άλγεβρας Μπουλ, όπως τις ⊕, →, και ≡, αλλά οι επεκτάσεις αυτές δεν είναι αναγκαίες για τους σκοπούς για τους οποίους έχουν τεθεί οι νόμοι.
Μονότονοι νόμοι
Η Άλγεβρα Μπουλ πληροί πολλούς από τους ίδιους νόμους όπως και η στοιχειώδης Άλγεβρα, εάν γίνει αντιστοίχιση του ∨ με την πρόσθεση και του ∧ με τον πολλαπλασιασμό. Ειδικότερα, οι ακόλουθοι νόμοι είναι κοινοί για τα δύο είδη άλγεβρας:
Στην άλγεβρα Μπουλ ισχύουν και επιπλέον νόμοι:
Μη μονότονοι νόμοι
Η λειτουργία της συμπλήρωσης ορίζεται από τους ακόλουθους δύο νόμους:
Και στη στοιχειώδη και στην Άλγεβρα Μπουλ ισχύει ο νόμος της διπλής άρνησης:
Αλλά, ενώ η στοιχειώδης Άλγεβρα πληροί τους δύο νόμους:
η Άλγεβρα Μπουλ πληροί τους δύο νόμους De Morgan:
Αρχή του δυϊσμού
Αν σε μια λογική έκφραση αντικατασταθούν το (συν +) με (επί •) και το (επί •) με (συν +) και το (μηδέν 0) με (ένα 1) και το (ένα 1) με (μηδέν 0) δημιουργείται η δυϊκή έκφραση, που ισχύει όπως και η αρχική. Η αρχή του δυϊσμού εμφανίζεται και στα αξιώματα του Χάντινγκτον, που δίνονται κατά ζεύγη.
Άλγεβρα Μπουλ και θεωρία συνόλων (set theory)
Θα μπορούσαμε να δούμε την θεωρία συνόλων (τις πράξεις με σύνολα) ως μια άλγεβρα Μπουλ. Ας δούμε τις αντιστοιχίες:
Με τις αντιστοιχήσεις αυτές, κάθε σχέση της άλγεβρας Μπουλ μπορεί να μετατραπεί σε συνολοθεωρητική σχέση. Υπάρχει συγκριτικός πίνακας παρακάτω.
Άλγεβρα Μπουλ και προτασιακή λογική (propositional calculus)
Λογική πρόταση είναι κάθε σύνολο χαρακτήρων ή λέξεων που μπορούμε να του δώσουμε την τιμή «ψευδής» ή «αληθής». Η πρόταση p=[Θα κερδίσω το λαχείο μεθαύριο] δεν είναι λογική πρόταση. Η πρόταση q=[Ο ακέραιος αριθμός 4 είναι άρτιος] είναι λογική πρόταση και έχει αληθοτιμή = «αληθής». Θα μπορούσαμε να δούμε την προτασιακή λογική (πράξεις με λογικές προτάσεις) ως μια άλγεβρα Μπουλ. Ας δούμε τις αντιστοιχίες:
Ψηφιακές λογικές πύλες
Ψηφιακή λογική είναι η εφαρμογή της Άλγεβρας Μπουλ σε hardware που αποτελείται από λογικές πύλες που συνδέονται μεταξύ τους προκειμένου να σχηματισθούν πιο σύνθετα κυκλώματα. Κάθε λογική πύλη αντιστοιχεί σε μια από τις πράξεις της Άλγεβρας Μπουλ και αναπαρίσταται γραφικά με διαφορετικό σχήμα. Στην επόμενη εικόνα φαίνονται τα σχήματα για τις πύλες ΚΑΙ (AND), Ή (OR) και ΟΧΙ (ΝΟΤ).
Εάν χρησιμοποιήσουμε το συμπλήρωμα σε όλες τις θύρες (ports) κάθε λογικής πύλης, και χρησιμοποιήσουμε την πύλη ΚΑΙ στην θέση της πύλης Ή και αντίστροφα, τότε θα έχουμε υλοποιήσει ισοδυνάμως τις τρεις αρχικές πράξεις. Το γεγονός αυτό επιδεικνύει την εφαρμογή των δύο νόμων De Morgan καθώς και της αρχής της δυαδικότητας.
Πολ Μασσόν
Το 1896 στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας πήρε μέρος στην ποδηλασία σε τρία αγωνίσματα κατακτώντας τρία χρυσά μετάλλια. Ήταν πρώτος στην κούρσα ταχύτητας 10 χλμ με χρόνο 17:54.2, επίσης στην κούρσα ταχύτητας 2 χλμ με χρόνο 4:58.2 και στην κούρσα ταχύτητας 333 μέτρων με χρόνο 24.0. Το 1897 πήρε μέρος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Γλασκώβης κατακτώντας την δεύτερη θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές της ποδηλασίας Κατηγορία:Γάλλοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Σιδηροδρομικός Σταθμός Σταυρούπολης
Yπηρεσίες
Σταυρούπολη Σταυρούπολη
Άβεντοφτ
Το Άβεντοφτ (γερμ. Aventoft) είναι οικισμός της Γερμανίας.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στα σύνορα της Γερμανίας με τη Δανία.
Ιστορική αναδρομή
Κατά το Μεσαίωνα το Άβεντοφτ ήταν αποκομμένο από τη στεριά και βρίσκονταν επάνω στο νησί Βίνταου. Το έτος 1566 έγιναν έργα αντιπλημμυρικά και το νησί ενώθηκε με την ξηρά. Ήταν όμως ακόμα βαλτώδες θαλασσινό μέρος, το οποίο αφυδατώθηκε τελικά τον εικοστό αιώνα με αποξηραντικά έργα.
Υπάρχει μια εκκλησία που κτίστηκε τον 13ο αιώνα και ένας πύργος που κτίστηκε το 1911.
Οικονομία
Παλαιότερα το μέρος ήταν ψαράδικο. Με την πάροδο του χρόνου ιδρύθηκαν όλο και περισσότερα εμπορικά μαγαζιά και το εμπόριο με τη Δανία άνθισε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Παύλος Δελλαπόρτας
Ο Παύλος Δελλαπόρτας (1905 - 7 Απριλίου 1980) ήταν Έλληνας δικαστικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Κουβαλάτα Ληξουρίου. Κατά το διάστημα 1921-1925 σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αμέσως μετά, δικηγορούσε στο πρωτοδικείο Κεφαλλονιάς. Εισήλθε στο δικαστικό σώμα το 1931 και το 1933 διορίστηκε ειρηνοδίκης στον Παπάδο Γέρας Λέσβου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1938. Υπηρέτησε ως πρωτοδίκης στο Γύθειο (1945 - 1946) και τη Ζάκυνθο (1947 - 1951) και ως εισαγγελέας πρωτοδικών στο Μεσολόγγι. Το 1961 έγινε εισαγγελέας εφετών στη Θεσσαλονίκη. Από τη θέση αυτή αναμείχθηκε το 1963 στην υπόθεση Λαμπράκη, καθώς είχε τη γενική εποπτεία των ανακρίσεων, που διεξάγονταν από τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη και τους εισαγγελείς Δημήτριο Παπαντωνίου και Νίκο Αθανασόπουλο. Μαζί με τον Σαρτζετάκη αντιστάθηκαν στις πιέσεις του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Κόλλια, να κλείσει γρήγορα και χωρίς έρευνα η υπόθεση. Αργότερα στη δίκη ως εισαγγελέας έδρας πρότεινε την καταδίκη των περισσοτέρων, πρόταση που δεν έγινε δεκτή από το δικαστήριο. Με τον ερχομό της Χούντας των Συνταγματαρχών εκδιώχθηκε μαζί με άλλους είκοσι εννέα από το δικαστικό σώμα με απόφαση της τότε κυβέρνησης (1968). Μετά την πτώση της χούντας επανήλθε στην υπηρεσία και προβιβάστηκε στο βαθμό του επίτιμου εισαγγελέα Εφετών, με τον οποίο και συνταξιοδοτήθηκε λόγω ορίου ηλικίας.
Είχε συγγράψει δύο βιβλία αυτοβιογραφικού χαρακτήρα: το σημειωματάριο ενός Πιλάτου (1978, εκδόσεις Θεμέλιο) και το Λιθάρι του Σισύφου (1981, εκδόσεις Θεμέλιο)
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1980. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά, ανάμεσά τους την Αικατερίνη Δελλαπόρτα, διευθύντρια επί σειρά ετών του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Πεπτωκότες (Χριστιανισμός)
Ο εκκλησιαστικός χειρισμός των πεπτωκότων μετά το πέρας των διωγμών, ιδίως κατά τον 3ο αιώνα, αποτέλεσαν αιτία για διαμάχες και σχίσματα στην αρχαία χριστιανική εκκλησία όσον αφορά τον τρόπο που θα μπορούσαν να επανέλθουν στους κόλπους της. Αρχικά η εκκλησία κρατούσε αυστηρή στάση, αφού ζητούσε μετάνοια έως την «επιθανάτια κλίνη» όπου και ο Χριστός θα αποφάσιζε για την ψυχή του μετανοούντα. Οι πεπτωκότες κατά κύριο λόγο απαγορευόταν να συμμετέχουν στη Θεία Ευχαριστία. Με τα χρόνια και με την αύξηση των πεπτωκότων η εκκλησία στο σύνολό της υιοθέτησε μια πιο διαλλακτική στάση που αρχικά έγινε αιτία συγκρούσεων και σχισμάτων, ιδίως στη Δύση. Αργότερα η ονομασία πήρε την έννοια αυτών που αποχώρησαν από την εκκλησία ή έχασαν την πίστη τους και αποφάσισαν να επιστρέψουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού
Λαυρέντης Λαυρεντιάδης
Ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης (Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 11 Μαρτίου 1972- ) είναι Έλληνας επιχειρηματίας στον χώρο των φαρμάκων, των τραπεζών και της βιομηχανίας. Φοίτησε στη Ιωνίδειο Σχολή. Είναι νυμφευμένος με τη ναυπηγό Κατερίνα Νικολίτση, με την οποίαν απέκτησε δύο κόρες και έναν γιο, ενώ δηλώνει βαθιά θρησκευόμενος και οπαδός του Ολυμπιακού.
Βιογραφία
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις 17 Φεβρουαρίου 1990, όταν ανέλαβε τη βιομηχανία πετροχημικών είκοσι τεσσάρων υπαλλήλων του πατέρα του στη Νίκαια, τη Νεοχημική, ο οποίος, αιφνιδίως, είχε αποβιώσει. Λίγους μήνες αργότερα, διαγιγνώσκεται με μια σπάνια μορφή καρκίνου, η οποία εξελίχθηκε σε νεανική ρευματοειδή αρθρίτιδα, με προσδόκιμο ζωής μικρότερο των οκτώ ετών. Στα χρόνια που ακολουθούν, η επιχείρηση αναπτύσσεται και παράγει απορρυπαντικά για γνωστές πολυεθνικές, όπως η Henkel και η Unilever ενώ φθάνει να έχει μονάδες παραγωγής στην Πολωνία και την πρώην Γιουγκοσλαβία. Το 2006 λαμβάνει από τον Υπουργό Ανάπτυξης, Χρήστο Φώλια, τον τίτλο του επιχειρηματία της χρονίας και τιμάται από την Ernst & Young με τον ίδιο τίτλο. Το 2007 ιδρύει την Alapis και εξαγοράζει τη Γερολυμάτος Cosmetics. Το 2008 εισέρχεται στον τομέα του τύπου και των ΜΜΕ, μαζί με τον Πέτρο Κυριακίδη. Τον Δεκέμβριο 2009 αποκτά το 33% των μετοχών της Proton Bank προβαίνοντας στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου 120εκ και εξαγοράζει τη Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων. Από το 2011 απασχολεί τη δικαιοσύνη σχετικά με την υπεξαίρεση 700εκ από την Proton Bank.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες
Η Κυρία Ντάουτφαϊερ
Η Κυρία Ντάουτφαϊερ ή Η Κυρία Ντάπφαϊρ (αγγλικά: Mrs. Doubtfire) είναι τίτλος αμερικανικής κινηματογραφικής ταινίας. Προβλήθηκε στις αμερικανικές αίθουσες το 1993 και είναι κωμωδία με ελαφρά δραματικά στοιχεία. Η ταινία περιγράφει τη ζωή ενός διαζευγμένου πατέρα τριών παιδιών και την προσπάθεια του να βρίσκεται σε επαφή με εκείνα, μεταμφιεσμένος σε νταντά / οικιακή βοηθό. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Κρις Κολόμπους και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονται οι Ρόμπιν Γουίλιαμς, Σάλι Φιλντ και Πιρς Μπρόσναν. Το σενάριο είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα της Ανν Φάιν "Alias Madame Doubtfire".
Περίληψη πλοκής
Ο Ντάνιελ Χίλαρντ (Ρόμπιν Γουίλιαμς), ένας κωμικός ηθοποιός με αυθόρμητο χαρακτήρα αναγκάζεται να μετακομίσει σε νέα οικία και να βρει σταθερή εργασία, αφού η σύζυγος του Μιράντα (Σάλι Φιλντ) κάνει αίτηση διαζυγίου. Αποκαρδιωμένος από το γεγονός πως θα πρέπει να βλέπει τα τρία του παιδιά μόνο κάθε Σαββατοκύριακο, ο Ντάνιελ αποφασίζει να μεταμφιεστεί σε οικιακή βοηθό και να εργαστεί για τη Μιράντα. Με τη βοήθεια του αδελφού του, αλλάζει την όψη του προσώπου, τοποθετώντας προσθετικά από καουτσούκ, ενώ το ταλέντο του στην υποκριτική τον βοηθά να υιοθετήσει προσωπικότητα ηλικιωμένης, Αγγλίδας γκουβερνάντας. Αφού καταφέρνει να προσληφθεί, κρατά μυστική την ταυτότητα του από τα παιδιά του και προσπαθεί με διάφορα τεχνάσματα να παραγκωνίσει τον νέο σύντροφο της Μιράντα. Στις προσπάθειές του αυτές, καταλήγει να εμπλέκεται σε κωμικοτραγικές καταστάσεις που, τελικά, αποκαλύπτουν την ταυτότητα του στα δύο από τα τρία του παιδιά. Η σύζυγος του εξακολουθεί να μη γνωρίζει την αλήθεια μέχρι την κορύφωση της ταινίας, όπου ο Ντάνιελ αναγκάζεται να παραδεχθεί την αλήθεια μπροστά της έπειτα από ένα ατυχές περιστατικό σε ένα εστιατόριο. Στο τέλος της ταινίας, βλέπουμε τη Μιράντα να υιοθετεί μια πιο ελαστική στάση απέναντι στον Ντάνιελ, δίνοντάς του το δικαίωμα να βλέπει συχνότερα τα παιδιά τους.
Αποδοχή και διακρίσεις
Με προϋπολογισμό 25 εκατομμυρίων δολαρίων και με εισπράξεις 441.286.195 δολαρίων σε παγκόσμιο επίπεδο, η ταινία θεωρείται τεράστια εισπρακτική επιτυχία. Στην ιστοσελίδα rottentomatoes.com το 71% των κριτικών της έχουν δώσει θετική κριτική, ενώ στην επίσημη κριτική από το cine.gr έχει λάβει οκτώ αστέρια από συνολικά δέκα. Η ταινία έχει αποσπάσει εννέα κινηματογραφικά βραβεία, μεταξύ αυτών και βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Μακιγιάζ.
Οργανωτική δομή των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν μια μοναδική οργανωτική δομή, ανόμοια με οποιασδήποτε άλλης θρησκευτικής οργάνωσης.
Ευαγγελιζόμενοι
Όλοι όσοι συμμετέχουν στη δραστηριότητα της επίδοσης μαρτυρίας που διευθετείται από τις Χριστιανικές εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά είναι γνωστοί ως ευαγγελιζόμενοι. Κάθε ευαγγελιζόμενος συμμετέχει στο κήρυγμα "των καλών νέων (του ευαγγελίου) της Βασιλείας". (Ματθαίος 24:14) Αν και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εκδίδουν βιβλία, περιοδικά, ειδικά βιβλιάρια, βιβλιάρια, κασέτες, CD, DVD, φυλλάδια και πληροφορίες σε ηλεκτρονική μορφή στο ίντερνετ, η κύρια σημασία του όρου ευαγγελιζόμενος σε αυτή την περίπτωση αναφέρεται στο άτομο που ενασχολείται στη δημόσια (από σπίτι σε σπίτι και σε δημόσιους χώρους) διακονία μετάδοσης Βιβλικών πληροφοριών σε άλλους ανθρώπους.
Βαφτισμένοι ευαγγελιζόμενοι
Δεν υπάρχει κάποιο αναμενόμενο όριο από τους τακτικούς ευαγγελιζομένους όσον αφορά το χρόνο που θα δαπανήσουν στη διακονία κηρύγματος. Οτιδήποτε μπορεί να προσφέρει το κάθε άτομο είναι δεκτό. Ευαγγελιζόμενοι που είναι ηλικιωμένοι ή έχουν άλλους σωματικούς περιορισμούς μπορεί να διαθέτουν 15 λεπτά στη δημόσια διακονία κάθε μήνα. Όμως, αν ένας ευαγγελιζόμενος δεν είναι τακτικός στη συμμετοχή στη διακονία κάθε μήνα μπορεί να θεωρηθεί μη τακτικός ή ακόμη και αδρανής, περιορίζοντας έτσι τα επιπρόσθετα προνόμια υπηρεσίας που θα μπορούσε να έχει μέσα στην εκκλησία. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι πρεσβύτεροι της εκάστοτε εκκλησίας είναι άγρυπνοι ώστε να παράσχουν την απαιτούμενη στοργική υποβοήθηση ώστε να ανακάμψει ο ευαγγελιζόμενος.