cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έθνος κράτος
Βασίλειο των Κάτω Χωρών
Κάθε περιοχή χαρακτηρίζεται ρητώς ως λαντ στην ολλανδική νομοθεσία στο Χάρτη για το Βασίλειο των Κάτω Χωρών. Σε αντίθεση με τα γερμανικά Ομόσπονδα κράτη και τα Αυστριακά ομόσπονδα κρατίδια, τα λάντεν μεταφράζονται ως "χώρες" από την ολλανδική κυβέρνηση.
Ισραήλ
Το Ισραήλ ιδρύθηκε ως Εβραϊκό κράτος το 1948. Η "Βασική Νομοθεσία" το περιγράφει ως Εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος. Ο Βασικός Νόμος: Το Ισραήλ σαν Έθνος-Κράτος του Εβραϊκού Λαού (2018) ρητά ορίζει τη φύση του Κράτους του Ισραήλ ως έθνος-κράτος του Εβραϊκού λαού. Σύμφωνα με την Κεντρική Στατιστική υπηρεσία του Ισραήλ, το 75.7% του ισραηλινού πληθυσμού είναι Εβραίοι. Οι Άραβες αποτελούν μέχρι και το 20.4% του πληθυσμού, αποτελώντας τη μεγαλύτερη εθνοτική μειονότητα στο Ισραήλ. Το Ισραήλ έχει επίσης πολύ μικρότερες κοινότητες Αρμενίων, Κιρκασίων, Ασσύριοι, Σαμαρείτες, και άτομα με κάποια Εβραϊκή κληρονομιά. Υπάρχουν επίσης ορισμένοι μη-Εβραίοι σύζυγοι των Ισραηλινών Εβραίων. Ωστόσο, οι κοινότητες αυτές είναι πολύ μικρές, και συνήθως περιορίζονται σε εκατοντάδες με μερικές χιλιάδες.
Πακιστάν
Το Πακιστάν έχει εθνοτική πολυμορφία και είναι επίσημα ομοσπονδία, αλλά θεωρείται ως έθνος-κράτος, λόγω της ιδεολογικής βάσης πάνω στην οποία ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Βρετανική Ινδία ως ανεξάρτητο κράτος και όχι ως μέρος της ενωμένης Ινδίας. Οι διαφορετικές εθνοτικές ομάδες στο Πακιστάν είναι έντονα συνδεδεμένες με την κοινή Μουσουλμανική ταυτότητα, τις κοινές πολιτιστικές και κοινωνικές αξίες, την κοινή ιστορική κληρονομιά, την εθνική lingua franca (Ούρντου) και τα κοινά πολιτικά, στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα.
Μειονότητες
Η πιο προφανής απόκλιση από το ιδεώδες του "ενός έθνους, ενός κράτους" είναι η παρουσία μειονοτήτων, ιδιαίτερα των εθνικών μειονοτήτων που σαφώς δεν είναι μέλη του πλειοψηφικού έθνους. Ένας εθνοτικός εθνικιστικός ορισμός ενός έθνους είναι απαραιτήτως αποκλειστικός: τα εθνοτικά έθνη συνήθως δεν έχουν ανοιχτή συμμετοχή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, υπάρχει μια σαφής ιδέα ότι τα γύρω έθνη είναι διαφορετικά και αυτό περιλαμβάνει τα μέλη των εθνών που ζουν στην «λανθασμένη πλευρά» των συνόρων. Ιστορικά παραδείγματα ομάδων που έχουν επισημανθεί ως κάτοικοι της λανθασμένης πλευράς των συνόρων είναι οι Ρομά και οι Εβραίοι στην Ευρώπη.
Οι αρνητικές συμπεριφορές σε μειονότητες εντός του εθνικού κράτους κυμαίνονται από την πολιτιστική αφομοίωση που επιβάλλεται από το κράτος, μέχρι την απέλαση, τη δίωξη, τη βία και την εξόντωση. Οι πολιτικές αφομοίωσης συνήθως επιβάλλονται από το κράτος, αλλά η βία κατά των μειονοτήτων δεν γίνεται πάντοτε με πρωτοβουλία του κράτους: Μπορεί να συμβεί με τη μορφή βίας σε όχλους, όπως λιντσάρισμα ή πογκρόμ. Τα έθνη κράτη είναι υπεύθυνα για μερικά από τα χειρότερα ιστορικά παραδείγματα βίας κατά των μειονοτήτων που δεν θεωρούνται μέρος του έθνους.
Ωστόσο, πολλά εθνικά κράτη αποδέχονται συγκεκριμένες μειονότητες ως μέρος του έθνους και ο όρος εθνική μειονότητα χρησιμοποιείται συχνά με αυτή την έννοια. Οι Σόρβοι στη Γερμανία είναι ένα παράδειγμα: εδώ και αιώνες έζησαν σε γερμανόφωνες πολιτείες, περιβαλλόμενες από πολύ μεγαλύτερο γερμανικό πληθυσμό και δεν έχουν άλλη ιστορική επικράτεια. Γενικά, τώρα θεωρούνται ότι αποτελούν μέρος του γερμανικού έθνους και γίνονται δεκτοί έτσι από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η οποία εγγυάται συνταγματικά τα πολιτιστικά τους δικαιώματα. Από τις χιλιάδες εθνοτικές και πολιτιστικές μειονότητες των εθνικών κρατών ανά τον κόσμο, μόνο λίγες έχουν αυτό το επίπεδο αποδοχής και προστασίας. Επίσης, άλλο ένα παράδειγμα είναι το Βέλγιο, όπου αν και υπάρχει μια γερμανική μειονότητα που φτάνει περίπου τα 80.000 άτομα, τα γερμανικά είναι επίσημα σε όλη τη χώρα.
Η πολυπολιτισμικότητα είναι επίσημη πολιτική σε πολλά κράτη, καθιερώνοντας το ιδανικό της ειρηνικής ύπαρξης ανάμεσα σε πολλές εθνικές, πολιτιστικές και γλωσσικές ομάδες. Πολλά έθνη έχουν νόμους που προστατεύουν τα δικαιώματα των μειονοτήτων.
Όταν υπάρχουν κρατικά σύνορα που δεν ταιριάζουν με τα εθνικά σύνορα, όπως στα Βαλκάνια και την Κεντρική Ασία, οι εθνοτικές εντάσεις, σφαγές και γενοκτονίες εμφανίζονται μερικές φορές ιστορικά (βλ. Σερβική γενοκτονία, βοσνιακή γενοκτονία και εθνικές συγκρούσεις στη Νότια Κιργιζία το 2010).
Αλυτρωτισμός
δεξιά|μικρογραφία|Το μεγάλο γερμανικό Ράιχ υπό τη [[Ναζιστική Γερμανία το 1943]]Στην ιδανική περίπτωση, τα σύνορα ενός εθνικού κράτους εκτείνονται αρκετά μακριά για να συμπεριλάβει όλα τα μέλη του έθνους και όλη την εθνική πατρίδα. Και πάλι, στην πράξη ορισμένοι από αυτούς ζουν πάντα στην «λανθασμένη πλευρά» των συνόρων. Μέρος της εθνικής πατρίδας μπορεί να βρίσκεται και εκεί, και μπορεί να κυβερνάται από το «λάθος» έθνος. Η απάντηση στη μη συμπερίληψη της επικράτειας και του πληθυσμού μπορεί να πάρει τη μορφή αλυτρωτισμού: απαιτώντας την παράδοση ανακτηθέντων εδαφών και την ενσωμάτωσή τους στο εθνικό κράτος.
Οι ισχυρισμοί των αλυτρωτιστών βασίζονται συνήθως στο γεγονός ότι ένα αναγνωρίσιμο τμήμα της εθνικής ομάδας ζει πέρα από τα σύνορα. Εντούτοις μπορούν να συμπεριλάβουν διεκδικήσεις σε έδαφος όπου δεν κατοικεί το έθνος τους, επειδή ζούσαν εκεί στο παρελθόν, η εθνική γλώσσα μιλιέται σε αυτή την περιοχή, ο εθνικός πολιτισμός τους την έχει επηρεάσει, η γεωγραφική ενότητα με την υπάρχουσα επικράτεια ή μια μεγάλη ποικιλία άλλων λόγων. Τα παράπονα για το παρελθόν συνήθως εμπλέκονται και μπορούν να προκαλέσουν επανένταξη.
Η διάκριση αλυτρωτισμού και πανεθνικισμού είναι μερικές φορές δύσκολη, καθώς αμφότερες οι θεωρίες ισχυρίζονται ότι όλα τα κράτη ενός εθνοτικού και πολιτιστικού έθνους ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο κράτος. Ο εθνικισμός είναι λιγότερο πιθανό να ορίσει το έθνος ως εθνοτικό. Παραδείγματος χάριν, οι παραλλαγές του πανγερμανισμού έχουν διαφορετικές ιδέες για το τι αποτελούσε η Μεγάλη Γερμανία, περιλαμβανομένου και του συγχέοντας όρου Γκροσντόιτσλαντ, ο οποίος στην πραγματικότητα συνεπαγόταν τη συμπερίληψη τεράστιων σλαβικών μειονοτήτων από την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία.
Τυπικά, οι αλυτρωτικές διεκδικήσεις αρχικά γίνονται από μέλη μη κρατικών εθνικιστικών κινημάτων. Όταν υιοθετούνται από ένα κράτος, συνήθως προκαλούνται εντάσεις και οι πραγματικές προσπάθειες προσάρτησης θεωρούνται πάντοτε casus belli, αιτία για πόλεμο. Σε πολλές περιπτώσεις, οι ισχυρισμοί αυτοί οδηγούν σε μακροχρόνιες εχθρικές σχέσεις μεταξύ γειτονικών κρατών. Τα κινήματα αλυτρωτισμού κυκλοφορούν χάρτες με τις διεκδικούμενες περιοχές, το μεγαλύτερο εθνικό κράτος. Η περιοχή αυτή, η οποία είναι συχνά πολύ μεγαλύτερη από την υπάρχουσα πολιτεία, διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην προπαγάνδα τους.
Ο αλυτρωτισμός δεν πρέπει να συγχέεται με διεκδικήσεις για αποικίες στο εξωτερικό, οι οποίες γενικά δεν θεωρούνται μέρος της εθνικής πατρίδας. Ορισμένες γαλλικές υπερπόντιες αποικίες θα ήταν μια εξαίρεση: η γαλλική εξουσία στην Αλγερία ανεπιτυχώς αντιμετώπισε την αποικία ως διαμέρισμα της Γαλλίας.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Κατηγορία:Ορολογία πολιτικής επιστήμης Κατηγορία:Εθνικισμός
Αρθούρος του Κόννωτ
Ο Αρθούρος (αγγλ. Arthur, 13 Ιανουαρίου 1883 - 12 Σεπτεμβρίου 1938) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα ήταν πρίγκιπας του Κόννωτ.
Βιογραφία
Ο Αρθούρος Φρειδερίκος Πατρίκιος Αλβέρτος Ουίνδσορ ήταν ο μόνος γιος του Αρθούρου, Δούκα του Κόννωτ & Στράθερν, και της Λουίζας Μαργαρίτας των Χόεντσολλερν, κόρης του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας.
Μεταξύ της 1ης Μαΐου και της 31ης Οκτωβρίου 1908, η Εθνική Έκθεση της Σκωτίας, που άνοιξε ο Αρθούρος του Κόννωτ, πραγματοποιήθηκε στο Πάρκο Σώτον στο Εδιμβούργο. Ένα από τα αξιοθέατα ήταν το χωριό της Σενεγάλης με τους γαλλόφωνους Σενεγαλέζους κατοίκους του, που έδειχναν τον τρόπο ζωής, την τέχνη και την τέχνη τους ενώ ζούσαν σε καλύβες με μελίσσια, λειτουργώντας ως ανθρώπινος ζωολογικός κήπος.
Το 1938 απεβίωσε στο Λονδίνο σε ηλικία 55 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1913 την εξαδέλφη του Αλεξάνδρα, κόρη του Αλεξάντερ Νταφ, 1ου Δούκα του Φάιφ, και της Λουίζας (κόρης του Εδουάρδου Ζ΄) και είχαν τέκνα:
Περλίτης
thumb|Διογκωμένος Περλίτης Ο περλίτης είναι άμορφο ηφαιστειακό γυαλί με σχετικά υψηλή περιεκτικότητα σε νερό. Βρίσκεται στη φύση και έχει την ασυνήθιστη ιδιότητα να διογκώνεται όταν βρεθεί σε αρκετά υψηλή θερμοκρασία.
Ιδιότητες και χρήσεις
Όταν φτάσει τους 650-900 °C ο περλίτης μαλακώνει (δεδομένου ότι είναι γυαλί) και το νερό, το οποίο είναι παγιδευμένο στην δομή του, διαφεύγει και αυτό δημιουργεί τη διόγκωση του υλικού από 7 έως 15 φορές. Ο διογκωμένος περλίτης έχει εκτυφλωτικό λευκό χρώμα, λόγω της ανακλαστικότητας των παγιδευμένων φυσαλίδων. Η φαινόμενη πυκνότητα του αδιόγκωτου περλίτη είναι περίπου 1100 kg/m³ (1.1 g/cm³).
Αντίστοιχα η φαινόμενη πυκνότητα του διογκωμένου περλίτη είναι μεταξύ των τιμών 30–150 kg/m³ (0.03-0.15 g/cm³).
Λόγω της χαμηλής φαινόμενης πυκνότητας του διογκωμένου περλίτη, έχουν αναπτυχθεί πολλές εμπορικές εφαρμογές του. Σε οικοδομικά υλικά χρησιμοποιείται σε ελαφροβαρή κονιάματα, μονωτικά υλικά, θερμο-ηχομονωτικές πλάκες οροφής και ως βοηθητικό υλικό φίλτρων. Σε αγροτικές εφαρμογές κάνει τα φυτοχώματα πιο χαλαρά, επιτρέποντας την είσοδο του αέρα, ενώ έχει αρκετά καλή κατακράτηση νερού. Είναι ιδανικό μέσο για υδροπονικές καλλιέργειες. Ο περλίτης χρησιμοποιείται επίσης σε χυτήρια και σε κρυογενικές μονώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υλικά Κατηγορία:Ηφαιστειογενή πετρώματα Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά
Σαρλ Περώ
right|thumb|250px|Μνημείο του Σαρλ Περρώ. Παρίσι - Κήποι του Κεραμεικού, 2011. Ο Σαρλ Περρώ (Charles Perrault, Παρίσι, 12 Ιανουαρίου 1628 – 16 Μαΐου 1703) ήταν Γάλλος λαογράφος και συγγραφέας, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε αρχικά ως υπεύθυνος των βασιλικών κτηρίων. Άρχισε να γίνεται γνωστός ως λογοτέχνης το 1660 περίπου με ερωτικά ποιήματα. Αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του στη μελέτη της ποίησης και των καλών τεχνών. Ήταν αδελφός του Κλωντ Περρώ (1613 – 1688), αρχιτέκτονα του Λούβρου.
Ο Σαρλ Περρώ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη φιλολογική διαμάχη αναφορικά με την υπεροχή αρχαίων και νεότερων συγγραφέων. Το 1671 ο Περρώ εκλέχτηκε στη Γαλλική Ακαδημία, όπου διάβασε το 1687 το ποίημά του «Ο αιώνας του Μεγάλου Λουδοβίκου» (Le siècle de Louis le Grand, 1687), με αφορμή του οποίου η Γαλλική Ακαδημία διχάστηκε και ξέσπασε η αποκαλούμενη «Διαμάχη των Παλαιών και των Νέων».
Στη διαμάχη αυτή, ο Περρώ έλαβε μέρος με τους «Παραλληλισμούς των Παλαιών και των Νέων» (Paralleles des Anciens et des Modernes, 1688 – 1698, 4 τόμοι), υποστηρίζοντας την υπεροχή και τοποθετώντας σε υψηλότερη θέση τους συγχρόνους του συγγραφείς, όπως τον Μολιέρο και τον Φρανσουά ντε Μαλέρμπ, από τους αρχαίους κλασικούς Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς. Βασικός του αντίπαλος σ’ αυτή τη διαμάχη ήταν ο Νικολά Μπουαλώ – Ντεπρώ (1636 - 1711).
Ο Σαρλ Περρώ είναι όμως περισσότερο γνωστός σ’ όλο τον κόσμο από τη συλλογή παραμυθιών για παιδιά, που περιλαμβάνονται στις «Ιστορίες της μαμάς μου της χήνας» (Contes de ma mère l’ oye, 1697), που τα έγραψε για τη διασκέδαση των παιδιών του και που έφεραν στη λογοτεχνία τη μόδα των «παραμυθιών» (contes de fées). Ανάμεσα σ’ αυτά περιλαμβάνονται η «Κοκκινοσκουφίτσα», η «Σταχτοπούτα», «Ο Παπουτσωμένος Γάτος», «Η Ωραία Κοιμωμένη», «Κυανοπώγων», «Ο Κοντορεβιθούλης» κ. ά.
Μνημείο Σαρλ Περρώ
Στον Κήπο του Κεραμεικού (Jardin des Tuileries) στο Παρίσι ανεγέρθηκε το 1908 περίτεχνο μαρμάρινο μνημείο προς τιμήν του Γάλλου συγγραφέα Σαρλ Περρώ, με γλυπτές παραστάσεις στη βάση του ηρώων από τα παραμύθια του (π. χ. Παπουτσωμένος γάτος), έργο του Γάλλου γλύπτη Γκαμπριέλ Εντουάρ Μπατίστ Πες (1854 - 1908).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι λαογράφοι
Αγαπήνορας
Κατά τη μυθολογία
Πρωτεύουσά του ήταν η Τεγέα, ήταν γιος του Aργοναύτη Αγκαίου και εγγονός του Λυκούργου. Κατά τον Απολλόδωρο, ο Αγαπήνωρ ήταν ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης. Πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως αρχηγός των Αρκάδων με 60 πλοία που του παραχώρησε ο Αγαμέμνονας (Ιλιάδα, Β 609). Αναφέρεται και ως ένας από τους πολεμιστές που κρύφτηκαν μέσα στον Δούρειο Ίππο. Καθώς έπλεε επιστρέφοντας στην πατρίδα του μετά την άλωση της Τροίας, σφοδρή τρικυμία παρέσυρε το πλοίο του κοντά στις ακτές της Κύπρου. Εκεί ναυάγησε, καταφέρνοντας να διασωθεί ο ίδιος. Εγκαταστάθηκε οριστικά στην Κύπρο, όπου κατά τον Όμηρο και τον Παυσανία (Η 5, 2) ίδρυσε την Πάφο. Για την ακρίβεια, ο Αγαπήνωρ ίσως ίδρυσε την Παλαίπαφο, τα σημερινά Κούκλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Πάφου Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Κύπρου Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας Κατηγορία:Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης
Επίσκοπος Νέας Ρώμης Αλέξανδρος
Ο Αλέξανδρος (237/244 - 337) ήταν επίσκοπος Βυζαντίου για περισσότερα από είκοσι έτη (314/7–337). Ήταν ο πρώτος που έφερε τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου Νέας Ρώμης/Κωνσταντινουπόλεως, καθώς η Πόλη μετονομάστηκε κατά τα έτη της επισκοπείας του και έγινε κέντρο Συνόδου επισκόπων της περιοχής. Οι μελετητές αποδίδουν τις περισσότερες πληροφορίες για τον Αλέξανδρο στην παράδοση και τον μύθο, παρά σε αξιόπιστες πηγές.
Ο βίος του
Κατά το Συναξάριο γεννήθηκε στην Καλαβρία. Οι πηγές αναφέρουν ότι ήταν 73 ετών όταν έγινε επίσκοπος Βυζαντίου, οπότε το έτος γέννησής του πρέπει να τοποθετηθεί μεταξύ των ετών 241 και 244. Οι γονείς του ονομάζονταν Γεώργιος και Βρυαίνη. Αφιερώθηκε από μικρός στον Θεό και κλείστηκε σε μοναστήρι, όπου λέγεται ότι έμεινε εντελώς νηστικός για είκοσι ημέρες και εντελώς γυμνός για τέσσερα έτη, ενώ ταλαιπωρήθηκε από επιθέσεις Σαρακηνών. Περιόδευσε την Ελλάδα μαζί με τους μαθητές του Βιτάλιο και Νικηφόρο. Οι κοντινοί στην εποχή του ιστορικοί τον αναφέρουν ως όχι πολύ ευφραδή, αλλά ενάρετο και θεοφιλή. Κατά τον Θεοδώρητο, ήταν «ἀποστολικοῖς χαρίσμασι λαμπρυνόμενος ».
Η επισκοπεία του
Εξελέγη αρχικά βοηθός επίσκοπος του γηραιού επισκόπου Μητροφάνη, ο οποίος άφησε εντολή πριν πεθάνει να τον εκλέξουν διάδοχό του.
Επί της επισκοπείας του τελέστηκαν τα εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης, στις 11 Μαΐου του 330. Επίσης επί των ημερών του, συγκεκριμένα το 336, συγκροτήθηκε η πρώτη Ενδημούσα Σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη, με τη συμμετοχή επισκόπων της περιοχής, οπότε και ο Νέας Ρώμης ξεκίνησε να φέρει τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου.
Αρειανή έριδα
Η Αρειανή έριδα ήταν το πιο σημαντικό γεγονός, που συνέβη επί των ημερών του. Όταν ξεκίνησε αυτή, ο Αλέξανδρος Αλεξάνδρειας ζήτησε την συνεργασία εκείνου για την καταπολέμηση του Αρειανισμού, τον οποίο θεωρούσε αίρεση. Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές, ο Αλέξανδρος της Κωνσταντινούπολης συμμετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία συνεκλήθη στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 και καταδίκασε τον Αρειανισμό, ως αναπληρωτής του Μητροφάνη, αν και κάποιες πηγές αναφέρουν ότι ο Μητροφάνης (που πρέπει να ήταν 117 ετών τότε) παρευρέθηκε ο ίδιος στην Σύνοδο.
Αργότερα, ο Άρειος θέλησε να επιστρέψει στην Εκκλησία. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄, έχοντας πειστεί από τους Ευσεβιανούς, διέταξε τον Αλέξανδρο να δεχθεί επισήμως πίσω τον Άρειο Σύμφωνα με τον Σωκράτη τον Σχολαστικό, ο Άρειος δεν μετανόησε στην πραγματικότητα για την αίρεσή του, αλλά αμφιταλαντευόταν, και ο Αλέξανδρος το γνώριζε αυτό. Ο Αλέξανδρος, αν και απειλήθηκε από τους Ευσεβιανούς με εκθρόνιση και εξορία, επέμεινε στην άρνησή του να δεχθεί τον Άρειο πίσω στην Εκκλησία και κλείστηκε στον τότε καθεδρικό ναό της Αγίας Ειρήνης και προσευχόταν ένθερμα να τον πάρει ο Θεός από αυτόν τον κόσμο, αντί να αναγκαστεί να αποκαταστήσει κάποιον που πίστευε ότι προσποιούνταν πως μετανόησε. Τελικά ο Άρειος πέθανε καθοδόν προς την εκκλησία, πριν μπορέσει να επανέλθει σε κοινωνία.
Ο θάνατός του
Ο Αλέξανδρος πέθανε το 337, την ίδια χρονιά με τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α΄. Στην επιθανάτιο κλίνη του, λέγεται ότι όρισε τον Παύλο ως διάδοχό του, και ότι προειδοποίησε τον κλήρο για τον Μακεδόνιο, ο οποίος έγινε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως το 342 και του οποίου οι διδασκαλίες ενέπνευσαν τον Μακεδονιανισμό.
Μετά τον θάνατό του ανακηρύχθηκε άγιος. Παλαιά χειρόγραφα αναφέρουν ως ημερομηνία μνήμης του τις 2 Ιουνίου. Σήμερα τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 30 Αυγούστου και από την Καθολική στις 28 Αυγούστου. Ακολουθία στην μνήμη του τυπώθηκε στην Βενετία το 1771.
Πηγές
Αλεξανδρος Αλεξανδρος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Αθάνατος
Η λέξη αθάνατος σημαίνει:
Η λέξη μπορεί να αναφέρεται επίσης σε:
Στη Νεοελληνική, το ως άνω επίθετο αναφέρεται μεταφορικώς σε πρόσωπα αλησμόνητα (αείμνηστα) ή διακεκριμένα (π.χ. Ακαδημαϊκούς), σε επίλεκτα στρατιωτικά σώματα (βλ. απαθανατίζω ή/και αιωνίζω) και ανθεκτικά στον χρόνο έργα, πράγματα ή καταστάσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Τίτλοι
Οδοντόγναθα
Τα Οδοντόγναθα (Odonata, ελικοπτεράκια, αεροπλανάκια, λιβελλούλες) είναι μια τάξη στην ομοταξία των εντόμων. Περιλαμβάνει περίπου 6.000 είδη, από τα οποία στην Ευρώπη συναντάμε περίπου 120 είδη. Το μήκος του σώματος κυμαίνεται μεταξύ 22 και 85 χιλιοστών, το άνοιγμα πτερύγων μεταξύ 20 χιλιοστών (Agriocnemis femina) και 115 χιλιοστών (Petalura ingentissima).
Υπάρχουν είδη που μπορούν να βλέπουν μέχρι 150 εικόνες ανά δευτερόλεπτο, να κινούν τις πτέρυγες άνω και κάτω μέχρι 30 φορές ανά δευτερόλεπτο, και να επιταχύνουν μέχρι την ταχύτητα των 50 χιλιόμετρων την ώρα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Οι πρόγονοί τους ζούσαν ήδη πριν από 320 εκατομμύρια χρόνια. Το πιο μεγάλο είδος (Meganeura monyi) είχε άνοιγμα πτερύγων 70 εκατοστών.
Ενήλικο
thumb|350px|Εικόνα 5:«Μάσκα» της νύμφης, όψη από κάτω
Νύμφη
Παρόλο που τα Οδοντόγναθα ανήκουν στα Ημιμετάβολα, οι νύμφες διαφέρουν πολύ από τα ακμαία, έτσι που προκαλούν την εντύπωση, πως είναι ολομετάβολα έντομα. Ο λόγος γι αυτό είναι, πως οι νύμφες είναι υδρόβιες, τα ακμαία έντομα όμως χερσαία. Το λατινικό όνομα «λιβελούλα» που σημαίνει υδροστάθμη, το έντομο το πήρε (1552 από τον Gulielmus Rondeletius) από την ομοιότητα της μορφής της νύμφης με ψάρι αυτού του ονόματος. Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι τα στοματικά μόρια. Διαμορφώθηκαν σε εκτατό αρπακτικό όργανο. Τα δύο μέρη του πιγουνιού (praementum και postmentum) έχουν μετασχηματιστεί σε άκρο για γρήγορη και από μακριά σύλληψη λείας. Μπορούν ξαφνικά να επεκτείνονται προς τα μπρος για να αρπάζουν τη λεία με τις χειλικές προσακτρίδες, που μεταμορφώθηκαν σε τανάλια. Το όργανο αυτό λέγεται μάσκα (Εικόνα 5 ). Η μάσκα είναι ειδικευμένη ανάλογα με τη λεία που κυνηγά το κάθε είδος. Τις μάσκες δεν τις απαντούμε στα ενήλικα, που πιάνουν τη λεία με τα πόδια τους. Και οι νύμφες των Ανισοπτέρων διαφέρουν αρκετά από αυτές των Ζυγόπτέρων. Στα Ανισόπτερα η κοιλία καταλήγει σε μυτερά εξαρτήματα, που σχηματίζουν τη λεγόμενη «εδρική πυραμίδα » (Bild 7). Τα Ζυγόπτερα στο τέλος της κοιλίας έχουν τρία φυλλόφορα όργανα, τα εξωτερικά βράγχια (Bild 6). Αυτά προέρχονται από προεκβολές του ουραίου τμήματος της κοιλιάς.
Οι νύμφες διαθέτουν κλειστό αναπνευστικό σύστημα, όπου τα στίγματα είναι κλειστά και δεν λειτουργούν. Ιδιαίτερα στα πράτα στάδια παίζει ουσιαστικό ρόλο ή πρόσληψη οξυγόνου που είναι διαλυμένο στο νερό για τον εξωσκελετό. Στα Ζευγόπτερα βοηθητικό ρόλο παίζουν τα ουραία βράγχια. Στα Ανισόπτερα με συστολή και διαστολή των εδρικών μυών δημιουργείται ρεύμα νερού στην έδρα προς τα μέσα ή προς τα έξω αντίστοιχα. Το οξυγόνο που είναι διαλυμένο στο νερό εισβάλλει στα βράγχια, που βρίσκονται στο ορθό έντερο. Εξ άλλου με τη γρήγορη συστολή των εδρικών μυών το νερό φεύγει τόσο γρήγορα, που η νύμφη πηδάει μπροστά.
Συμπεριφορά
Η συμπεριφορά των Οδοντόγναθων καθορίζεται από ένστικτα. Αυτό σημαίνει, πως σε μια συγκεκριμένη κατάσταση δεν μπορούν να αποφασίζουν, τι θα κάνουν, αλλά το κάνουν αυτόματα ανάλογα με τα ερεθίσματα που παραλαμβάνουν. Αυτή η απάντηση όμως εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, π.χ. από τις αναλογίες ορμονών στο εσωτερικό του εντόμου. Με τα ένστικτα από μόνα τους ξέρουν, τι μπορούν να φάνε, πως και πότε να ψάχνουν την τροφή τους, πως να βρουν το ταίρι τους, που να βάλουν τα αυγά κτλ.
Στην περίοδο, ωρίμανσης τους τα ενήλικα, κατά κανόνα ζουν μακριά από το νερό όπου έγινε η τελευταία έκδυση. Μερικά είδη σχηματίζουν μεγάλα σμήνη και μεταναστεύουν μακριά.
Τα Οδοντόγναθα είναι κυνηγοί. Υπάρχουν δυο είδη εκστρατειών. Μερικά είδη τριγυρίζουν ψάχνοντας για λεία, άλλα είδη κάθονται σε ένα μέρος με καλή θέα, περιμένοντας για λεία που περνάει. Μετά ορμούν πάνω της. Αρπάζουν ή κοσκινίζουν τη λεία με τα πόδια και την τρώνε ή πετώντας στον αέρα ή καθισμένα σε κάποιο φύλλο.
Αναπαραγωγή
thumb|130px|Εικόνα 8: Τροχό κατά την σύζευξη Τα αρσενικά πολλών ειδών αποκτούν μια περιοχή και μετά την ελέγχουν με συνεχείς πτήσεις και διώχνουν άλλα αρσενικά του ίδιου είδος. Τα θηλυκά περιπλανώνται στην αναζήτηση κατάλληλων τόπων για ωοτοκία.
Η σύζευξη γίνεται με μοναδικό τρόπο. Μπορεί να παρατηρούνται διάφορες φάσεις. Επίσης υπάρχουν διαφορές μεταξύ Ανισοπτέρων και Ζυγοπτέρων. Πρώτον το αρσενικό μεταφέρει το σπέρμα του από το γονοπόρο στο ένατο ουρομερές στο σπερματοδόχο που βρίσκεται στο δεύτερο με τρίτο ουρομερές. Μετά με τους κέρκους αρπάζει το θηλυκό πίσω από το κεφάλι (Ανισόπτερα) ή στο μπροστινό μέρος του θώρακα (Ζυγόπτερα). Το ζευγάρι μπορεί να παραμείνει πολύ σε αυτήν την στάση και να πετούν μαζί, το αρσενικό μπροστά. Μετά το θηλυκό λυγίζει την κοιλιά του ώστε τα γεννητικά όργανα του στο τέλος της κοιλιάς του να φτάνουν τον αρσενικό σπερματοδόχο. Έτσι η κοιλία του αρσενικού και του θηλυκού σχηματίζουν τροχό (Εικόνα 8). Η σύζευξη μπορεί να απαιτεί σχετικά λίγο χρόνο, κατά κανόνα όμως πραγματοποιείται μέχρι και σε 30 λεπτά. Στο μεγάλο μέρος αυτού του διαστήματος το αρσενικό αδειάζει τη σπερματοθήκη του θηλυκού από το σπέρμα που περιέχει από προηγούμενες συζεύξεις με άλλα αρσενικά. Αυτή η δραστηριότητα είναι αρκετά αποτελεσματική και ανάλογα με τα είδη μπορεί να φτάνει στο 100 τοις εκατό απορρόφησης του παλιού σπέρματος.
Μετά τη σύζευξη το αρσενικό παραμένει κοντά στο θηλυκό για να εμποδίσει άλλη σύζευξη μέχρι το τέλος της ωοτοκίας. Στα Ζυγόπτερα μπορεί να κρατάει το θηλυκό στο κεφάλι. Υπάρχουν όμως ανάλογα με το είδος και την περιοχή πολλές παραλλαγές στη συμπεριφορά ανταγωνιστικών αρσενικών.
Η ωοτοκία στην πιο εύκολη περίπτωση γίνεται πάνω από το νερό ή υγρότοπο. Τα αυγά πέφτουν στο νερό ή στη λάσπη. Επίσης τα αυγά μπορεί και να τοποθετούνται προσεκτικά στα φυτά ή στον έδαφος σε κατάλληλο σημείο. Μεγάλο μέρος των ειδών έχει οωθέτη και με αυτό σκαλίζει ένα φυτό και βάζει τα αυγά μέσα στον φυτικό ιστό. Ο αριθμός των αυγών ανάλογα με το είδος κυμαίνεται μεταξύ 80 και 2.000. Στα είδη που ωοθετούν σε φυτά, αρκούν λιγότερα αυγά για την εξασφάλιση της αναπαραγωγής.
Ο αριθμός των σταδίων νύμφης εξαρτάται από διάφορους παράγοντες (είδος, θερμοκρασία, διαθέσιμη τροφή). Συνήθως υπάρχουν περισσότερα από δέκα στάδια, που δύσκολα διακρίνονται. Η μεταμόρφωσή μπορεί να συμπληρωθεί σε δύο μήνες, αλλά σε μερικά είδη μέχρι σε πέντε έτη. Η τελευταία έκδυση στα Ανισόπτερα είναι πιο πολύπλοκη από ότι στα Ζευγόπτερα (Εικόνα 9)
Τα ενήλικα στα εύκρατα κλίματα ζουν περίπου 2 μήνες, τα είδη στις τροπικές ζώνες μέχρι ένα χρόνο.
Εξέλιξη και ταξινόμηση
Πιστεύεται πως τα Παλαιόπτερα και τα Νεόπτερα χωρίστηκαν στις αρχές της Λιθανθρακοφόρου Τα Παλαιόπτερα, κατά τη διάρκεια της Λιθανθρακοφόρου έδωσαν γένεση στα Πρωτοοδοντόγναθα, από τα οποία έμειναν μέχρι σήμερα τα Οδοντόγναθα και τα Εφημερόπτερα.
Οι ειδικοί ακόμα δεν συμφωνούν για την εξωτερική ταξινόμηση των Οδοντόγναθων. Ανάλογα με την παραδοσιακή άποψη τα Παλαεόπτερα είναι μονοφυλετικά, δηλαδή έχουν κοινό πρόγονο  και τα Οδοντόγναθα και τα Εφημερόπτερα είναι οι μόνες τάξεις Παλαιοπτέρων, που ζουν ακόμα σήμερα. Υπάρχουν όμως και ενδείξεις, πως τα Εφημερόπτερα χωρίστηκαν νωρίς από τα άλλα Πτερυγωμάτων και μετά αυτά χωρίστηκαν σε Οδοντόγναθα και Νεόπτερα, έτσι που τα Οδοντόγναθα είναι πιο συγγενικά με τα Νεόπτερα παρά με τα Εφημερόπτερα:
Σχετικά με την εσωτερική ταξινόμηση τα Ζυγόπτερα με 18 οικογένειες και τα Ανισόπτερα με τέσσερις οικογένειες δεν παρουσιάζουν πρόβλημα. Αλλά τα Ανισοζυγόπτερα με μόνο λίγα είδη που ζουν στη Ιαπωνία φαίνεται πως δεν είναι μονοφυλετικά. Ένα μέρος είναι πιο συγγενικά με τα Ζυγόπτερα και άλλο μέρος πιο συγγενικά με τα Ανισόπτερα. Υπάρχουν διάφορα ανταγωνιστικά μοντέλα για τις σχέσεις των διάφορων υποτάξεων.
Διαμονή
Συναντούμε τα Οδοντόγναθα σε όλο τον κόσμο με εξαίρεση μόνο τις πολικές περιοχές. Τη μεγαλύτερη ποικιλία τη βρίσκουμε στις τροπικές ζώνες.
Τα ενήλικα ζουν από μερικές εβδομάδες έως και μερικούς μήνες. Κατά κανόνα απομακρύνονται πολύ από τον τόπο της εξέλιξής τους. Μπορεί να τα συναντούμε σε μεγάλο ύψος.
Άνθρωπος και Οδοντόγναθα
Από παλιά η μεταμόρφωση από νύμφη σε ενήλικο, που κοντά στα νερά παρατηρείται εύκολα, απασχολούσε την φαντασία του Ανθρώπου σχεδόν όπως η μεταμόρφωσή κάμπιας σε πεταλούδα. Στην καλλιτεχνία πολλές φορές Ζευγόπτερα παριστάνονται με ανθρώπινο πρόσωπο. Στην άλλη η απίστευτες ικανότητες πτήσεως μάλλον ξύπνησαν υποψίες στους ανθρώπους.
Μόνο με τη σύγχρονη επιστήμη αναγνωρίστηκε, πως τα αυγά και οι προνύμφες πολλών κουνουπιών θηρεύονται πολλές φορές από Οδοντόγναθα. Η βιολογική καταπολέμηση των κουνουπιών με τη διαμόρφωση των υδάτων έτσι που να είναι κατάλληλα για την αναπαραγωγή Οδοντογνάθων αποδείχτηκε σχετικά αποτελεσματική.
Οι παρουσία ορισμένων ειδών αποδείχνει την ποιότητα του νερού και χρησιμοποιείται στην ταξινόμηση της ποιότητας βιοτόπων.
Οι σημερινές ανάγκες νερού προκαλούν μια διαμόρφωση των φυσικών υδάτων, για καλύτερη εκμετάλλευση, και με αυτήν οι βιότοποι, που μερικά είδη χρειάζονται για την αναπαραγωγή γίνονται όλο και σπανιότεροι. Συντελεί και η μόλυνση προκαλούμενη από τις καλλιέργειες και τη βιομηχανία. Σε παγκόσμια κλίμακα δύο είδη εξαφανίστηκαν πλέον, 13 είναι βαρέως διακινδυνευμένα και 55 διακινδυνευμένα. Η Ιαπωνία διακρίνεται στην προστασία των Οδοντόγναθων.
Σημειώσεις και παραπομπές
*
Ρωσικό Οικολογικό Κόμμα «Οι Πράσινοι»
Το Ρωσικό Οικολογικό Κόμμα «Οι Πράσινοι» (ρωσ. Российская экологическая партия «Зелёные») ήταν ένα ρωσικό οικολογικό πολιτικό κόμμα. Ίδρύθηκε το 1992, ως Εποικοδομητικό Οικολογικό Κόμμα και το 2002 μετονομάστηκε σε Ρωσικό Οικολογικό Κόμμα «Οι Πράσινοι».
Περιφερειακή Δούμα της Σαμάρας
Στις περιφερειακές εκλογές του 2007, το κόμμα απέκτησε το 7.58% των ψήφων στις εκλογές της Σαμάρας και από τότε έχει βουλευτές στην τοπική Κρατική Δούμα.
Βουλευτικές εκλογές του 2007
Πριν τις εκλογές του 2007, η Ρωσική Κεντρική Εκλογική Επιτροπή αποφάσισε ότι το κόμμα δεν θα μπορούσε να συμμετάσχει στην εκλογική διαδικασία, λόγω του ότι βρέθηκαν ψεύτικες υπογραφές στις λίστες των οπαδών του.
Δίκαιη Ρωσία
Το 2008, στο δέκατο-πέμπτο συνέδριο του κόμματος αποφασίστηκε το κόμμα να μετατραπεί σε Ρωσική Οικολογική Κίνηση «Οι Πράσινοι» και να ενωθούν με το κόμμα «Δίκαιη Ρωσία».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρωσικά πολιτικά κόμματα
Κουγιουτζού Μουράτ Πασάς
thumb|140px|Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων Ο Κουγιουτζού Μουράτ Πασάς ήταν Μέγας Βεζίρης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επί Σουλτάνου Αχμέτ Α΄.
Βιογραφία
Καταγόταν από την Κροατία ή το Μαυροβούνιο και από μικρή ηλικία βρέθηκε και ανατράφηκε στα σουλτανικά ανάκτορα. Έτσι από νεαρή ηλικία εισχώρησε σε δημόσιες υπηρεσίες μεταξύ των οποίων συνόδευσε και τον διάσημο τότε Σινάν Πασά στην εκστρατεία του και κατάκτηση της σημερινής Υεμένης το 1571, όπου και ανέλαβε στη συνέχεια διοικητής της παραμένοντας εκεί. Αργότερα διετέλεσε διοικητής και άλλων περιοχών μεταξύ των οποίων και στη Κύπρο, λαμβάνοντας μέρος και στους εναντίον της Περσίας και Αυστρίας πολέμους. Ειδικότερα στον πόλεμο με την Αυστρία ήταν αυτός που προσυπέγραψε τη συνθήκη ειρήνης του Σίτβα-Τόροκ μετά την οποία και ανέλαβε «σερδάρης» (= αρχιστράτηγος) και λίγο αργότερα Μέγας Βεζίρης (1606).
Ως Μέγας Βεζίρης ο Κουγουτζού Μουράτ Πασάς ασχολήθηκε κυρίως με την καταστολή των διαφόρων επαναστάσεων των Κούρδων, των Κιζιλμπάσηδων καθώς και σε πολέμους με την Περσία. Πέθανε τον Αύγουστο του 1611 σε εκστρατεία του στη Περσία.
Το παρωνύμιο «κουγιουτζού», που σημαίνει πηγαδάς το έλαβε επειδή έριχνε ζωντανούς τους διάφορους αντάρτες που συλλάμβανε σε μεγάλα φρέατα (πηγάδια). Το όνομά του φέρει ιδιαίτερο τζαμί στη Κωνσταντινούπολη στη περιοχή Λαλελή εντός του οποίου και ετάφη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Μάραθος Ηλείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Ναξάρ Λάιονς ΦΚ
Η Ναξάρ Λάιονς ΦΚ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από το χωριό Ναξάρ στη βόρεια Μάλτα.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1920 και ήταν η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα της βόρειας Μάλτας. Η ομάδα είχε μια θετική περιόδο τη δεκαετία του 1940 και μετά από μερικά χρόνια στις κατώτερες κατηγορίες, η ομάδα έζησε χρόνια δόξας. Τη δεκαετία του 1980 πρόεδρος της ομάδας ανέλαβε ο Michael Zammit Tabona, καθιερώνοντας την ομάδα σε μια από τις καλύτερες του νησιού, αγωνιζόμενη στο Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι. Στις αρχές της νέας χιλιετίας διαβαθμίστηκε στη δεύτερη και ακολούθως στην τρίτη κατηγορία για να επανέλθει στην ανώτατη κατηγορία την περίοδο 2012-13. Η ομάδα διαθέτει επίσης και ομάδα ποδοσφαίρου σάλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920
Κομητεία Χάλαντ
Η Κομητεία Χάλαντ (Hallands län) είναι κομητεία στη δυτική ακτή της Σουηδίας. Αντιστοιχεί περίπου στην πολιτιστική και ιστορική επαρχία του Χάλαντ. Η πρωτεύουσα είναι το Χάλμσταντ.
Συνορεύει με τις κομητείες Βέστρα Γκέταλαντ, Γιενσέπινγκ, Κρόνομπεργκ, Σκάνιας και τη θάλασσα του Κάτεγατ.
Παραπομπές
Χαλαντ
Ξιφίας
Ο ξιφίας, κοινώς ξιφιός, (επιστημονικό όνομα Xiphias gladius - Ξιφίας το ξίφος) είναι μεγάλο μεταναστευτικό αρπακτικό ψάρι, του οποίου το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι η μακριά και επίπεδη επέκταση της άνω σιαγόνας, η οποία μοιάζει με ξίφος, εξ ου και η ονομασία του. Ο ξιφίας έχει μεγάλο επίμηκες και στρογγυλό σώμα και χάνει όλα τα δόντια και τα λέπια του μέχρι την ενηλικίωση. Μπορεί να ζήσει κοντά στην ακτή. Το μήκος του φτάνει τα 4-4,5 μέτρα, ενώ έχουν καταγραφεί και ξιφίες που το βάρος τους ήταν λίγο μεγαλύτερο από μισό τόνο. Ένας ξιφίας που πιάστηκε στη Χιλή το 1953 είχε βάρος 536,15 κιλά.
Πάπας Ιωάννης Β΄
Ο Πάπας Ιωάννης Β΄ (Papa Giovanni II, 470 - 8 Μαΐου 535) ήταν Πάπας από τις 2 Ιανουαρίου του 533 έως το θάνατό του το 535.
Ξιφίας
Είναι το μοναδικό μέλος της οικογένειας των Ξιφιδών.
Πάπας Ιωάννης Β΄
Γεννήθηκε στη Ρώμη και το κοσμικό του όνομα ήταν Μερκούριος. Διετέλεσε Πάπας το διάστημα 533-535. Ήταν ο πρώτος προκαθήμενος της Δυτικής Εκκλησίας που επέλεξε μετά την εκλογή του νέο όνομα, πρακτική που έκτοτε υιοθετήθηκε απ’ όλους τους Ποντίφικες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 6ου αιώνα
Ξιφίας
Παλαιότερα, τον Αύγουστο του 1725, το αγγλικό ιστιοφόρο πολεμικό "Λεοπάρδαλη" κατά την επιστροφή του από την Τζαμάικα, παραλλάσσοντας ακρωτήριο δέχθηκε επίθεση από ξιφία στα ύφαλά του, στα οποία έμεινε καρφωμένο τμήμα ξίφους του μήκους 22 εκατοστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περκόμορφα Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Χαβανέζικη κουζίνα
Μαρία Αμαλία των Δύο Σικελιών
Η Μαρία Αμαλία (ιταλ. Maria Amalia delle Due Sicilie, 25 Φεβρουαρίου 1818 – 6 Νοεμβρίου 1857) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ισπανίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Αμαλία Φερδινάνδη ήταν η πέμπτη κόρη (4η από τον 2ο γάμο) του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και της 2ης συζύγου του Μαρίας Ισαβέλλας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1832 τον Σεβαστιανό της Ισπανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Χους (Βίβλος)
Ο Χους ήταν πρόσωπο της Βίβλου, μεγαλύτερος γιος του Χαμ γιου του βιβλικού Νώε αδελφός του του Μεστράιμ, του Φούδ και του Χαναάν. Ήταν πατέρας των βιβλικών Νεβρώδ και Ρεγμά όπως περιγράφεται στον Πίνακα των εθνών, στο κεφάλαιο της Γένεσης (10:6) και στα Α’ Χρονικά (1:8). Αναφέρεται ως γενάρχης των Χουσιτών, των μαύρων λαών της κεντρικής Αφρικής ιδιαίτερα των Αιθιόπων. Άλλες περιοχές της Αφρικής στις οποίες αναφέρεται ως γενάρχης ο Χους είναι το Σουδάν και η Σομαλία. Από την Αφρική εξαπλώθηκαν αργότερα στη Μεσοποταμία και τη Νότια Αραβία. Αραβικοί λαοί του 5ου αιώνα μ.χ. όπως οι Ομηρίδες αναφέρονται ως Χουσίτες ήταν έντονη η ύπαρξη τους ως την μουσουλμανική κατάκτηση. Η σύζυγος του Μωυσή περιγράφεται ως κόρη του βασιλιά των Χουσιτών Ζεθρό που ζούσαν στην Αιθιοπία (Αριθμοί 12:1). Οι Χουσίτες ξεχώριζαν από τους Ισραηλίτες λόγω του έντονα μελανού τους δέρματος. Σύμφωνα με τον Φλάβιο Ιώσηπο ο Χους έφτασε στην Αιθιοπία από τη Μεσοποταμία όπου ζούσε ο πατέρας του Χαμ μέσω της Ερυθράς θάλασσας. Ο μεγαλύτερος γιος του Χους, Νεβρώδ, θα επανέλθει αργότερα στη Μεσοποταμία, θα ιδρύσει τη Βαβυλώνα και θα γίνει ο πρώτος ισχυρός βασιλιάς του πλανήτη με επίκεντρο τη Βαβυλώνα, εμπνέοντας τον φόβο της εξουσίας στους ανθρώπους (Γένεση 10 : 8 – 10). Το όνομα Χούσι προέρχεται από το Εβραϊκό χουσί που σημαίνει τον λαό με έντονα μελανό χρώμα δέρματος. Οι υπόλοιποι γιοι του Χους σύμφωνα με το βιβλίο της Γένεσης (10:7) ήταν οι : Σαβά, Ευιλά, Σαβαθά, Ρεγμά και Σαβαθακά.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Χους
Φρέντυ εναντίον Τζέισον
Το Φρέντυ εναντίον Τζέισον (πρωτότυπος τίτλος Freddy vs. Jason) είναι αμερικάνικη ταινία δράσης και σλάσερ. Κυκλοφόρησε το 2003 σε σκηνοθεσία του Ρόνι Γιού και σε σενάριο των Μαρκ Σουίφτ και Ντάμιαν Σάνον. Η ταινία, μια μίξη των ταινιών Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες και Παρασκευή και 13, τις εγκαθιστά αναδρομικά σε ένα μοιρασμένο σύμπαν και βάζει τους εμβληματικούς κακούς των ταινιών τρόμου Φρέντυ Κρούγκερ και Τζέισον Βόρχις να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλο. Είναι η τελευταία ταινία και στα δύο franchise προτού κυκλοφορήσουν τα reboots τους (δηλαδή οι ταινίες που επανεκκίνησαν τις ιστορίες). Η ταινία είναι η όγδοη στο franchise του Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες και η ενδέκατη σε εκείνο του Παρασκευή και 13.
Στη ταινία, ο Φρέντυ (Ρόμπερτ Ίνγκλαντ) έχει καταστεί μη ικανός να στοιχειώνει τα όνειρα των ανθρώπων, αφού οι κάτοικοι του Σπρίνγκγουντ του Οχάιο, τον έχουν ξεχάσει ως επί το πλείστον μετά το θάνατο και τη πτώση του στη κόλαση. Για να επανακτήσει τις δυνάμεις του (και την ελευθερία του), φέρνει πίσω στη ζωή το Τζέισον (Κεν Κάιρζινγκερ) και τον χειραγωγεί ώστε να ταξιδέψει στο Σπρίνγκγουντ για να προκαλέσει φόβο και πανικό. Αυτό πυροδοτεί τη φήμη ότι ο Φρέντυ έχει επιστρέψει. Παρόλο που ο Τζέισον προκαλεί αρκετό φόβο ώστε ο Φρέντυ να στοιχειώσει τη πόλη ξανά, εξοργίζει το Φρέντυ όταν του στερεί τα ενδεχόμενα θύματα του. Αυτό καταλήγει σε μια κλιμακωτή μάχη μεταξύ των δύο υπερφυσικών δολοφόνων.
Πλοκή
Ο Φρέντυ Κρούγκερ, πλέον ανίσχυρος στη κόλαση αφού οι κάτοικοι του Σπρίνγκγουντ τον έχουν ξεχάσει, χρησιμοποιεί τις εναπομείνουσες δυνάμεις του για να επαναφέρει στη ζωή το Τζέισον Βόρχις. Ο Φρέντυ τότε μεταμφιέζεται και παριστάνει τη μητέρα του Τζέισον και τον χειραγωγεί ώστε να σκοτώσει έφηβους στο Σπρίνγκγουντ για να προκληθεί φόβος και να μπορέσει να ανακτήσει τις δυνάμεις του.
Εντωμεταξύ, η Λόρι Κάμπελ, που ζει με το χήρο πατέρα της, κοιμάται στο ίδιο σπίτι με τους φίλους της, Κία και Γκιμπ. Αργότερα έρχεται ο Τρέι, ο σύντροφος της Γκιμπ, και ο φίλος του, Μπλέικ, τον οποίο η Κία προσπαθεί να φέρει κοντά με τη Λόρι, προς την απέχθεια της τελευταίας. Ο Τζέισον σκοτώνει το Τρέι εκείνη τη νύχτα, και η αστυνομία υποπτεύεται το Φρέντυ. Μετά από έναν εφιάλτη, ο Μπλέικ ξυπνά και βλέπει το πατέρα του νεκρό προτού δολοφονηθεί και ο ίδιος από το Τζέισον. Η αστυνομία αποκαλεί το συμβάν μια δολοφονία-αυτοκτονία την επόμενη ημέρα, θέλοντας να περιορίσει το Φρέντυ.
Σε ένα άλλο μέρος, ο πρώην σύντροφος τη Λόρι, Γουίλ Ρόλινς και ο φίλος του Μαρκ Ντέιβις, που είναι ασθενείς στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Ουέστιν Χιλς, παίρνουν το φάρμακο Υπνοσίλ για να καταστείλουν τα όνειρα τους λόγω της επαφής που είχαν με το Φρέντυ στο παρελθόν. Ένα δελτίο ειδήσεων τους παρακινεί να διαφύγουν για να προειδοποιήσουν τη Λόρι για το Φρέντυ. Αυτή τη νύχτα, η Λόρι και οι φίλοι της συμμετέχουν σε ένα ρέιβ πάρτι σε ένα χωράφι. Ο Φρέντυ επιχειρεί να δολοφονήσει τη Γκιμπ μέσα σε ένα όνειρο της, όμως ο Τζέισον σκοτώνει εκείνη και άλλους συμμετέχοντες του πάρτι στο πραγματικό κόσμο· αυτό κάνει το Φρέντυ να συνειδητοποιήσει πως το δολοφονικό ξέσπασμα του Τζέισον θα του στερήσει τα θύματα του.
Οι έφηβοι καταστρώνουν ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποίο θα έβγαζαν το Φρέντυ από το κόσμο των ονείρων και θα τον ανάγκαζαν να αντιμετωπίσει το Τζέισον, μεταφέροντας το τελευταίο στη πλέον εγκαταλελειμμένη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ. Ο Φρέντυ μονομαχεί με το Τζέισον στο κόσμο των ονείρων όπου οι δυνάμεις του τον κάνουν να αντιληφθεί ότι ο Τζέισον φοβάται το νερό μετά το θάνατο του από πνιγμό. Έπειτα χρησιμοποιεί το νερό για να κάνει το Τζέισον ανίσχυρο, όμως η Λόρι κοιμάται για να τον σώσει. Ο Φρέντυ της επιτίθεται και αποκαλύπτει πως εκείνος ήταν ο δολοφόνος της μητέρας της. Ο Τζέισον ξυπνά στη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ και κυνηγά τους έφηβους σε ένα ξυλόσπιτο. Ο Λίντερμαν σκοτώνεται και το ξυλόσπιτο πιάνει φωτιά. Η Λόρι ξυπνά και τραβά το Φρέντυ στο πραγματικό κόσμο, όπου τον αντικρύζει ο Τζέισον, ο οποίος συνειδητοποιεί πως ο Φρέντυ φοβάται τη φωτιά μετά το θάνατο του σε μια πυρκαγιά και το χρησιμοποιεί υπέρ του αναγκάζοντας τον να προχωρήσει σε φλεγόμενες εκτάσεις. Καθώς ο Τζέισον και ο Φρέντυ μάχονται, οι έφηβοι που έχουν απομείνει διαφεύγουν από το ξυλόσπιτο.
Η Κία αποσπά τη προσοχή του Φρέντυ μέχρι που τη σκοτώνει ο Τζέισον. Στην αποβάθρα οι δύο δολοφόνοι χτυπούν ο ένας τον άλλο με καταστροφικά χτυπήματα, με το Τζέισον να κόβει το χέρι με τα μεταλλικά νύχια του Φρέντυ και το Φρέντυ να κόβει τα δάκτυλα του Τζέισον και να του τρυπάει τα μάτια. Η Λόρι και ο Γουίλ ρίχνουν βενζίνη στην αποβάθρα και τη τυλίγουν στις φλόγες· αυτό κάνει τις δεξαμενές προπανίου να εκραγούν, ρίχνοντας τους δυο δολοφόνους μέσα στη λίμνη. Ο Φρέντυ ξεφεύγει και προσπαθεί να σκοτώσει τη Λόρι και το Γουίλ, όμως ένας τραυματισμένος Τζέισον τον καρφώνει με ένα από τα μεταλλικά νύχια του κομμένου του χεριού και η Λόρι αποκεφαλίζει το Φρέντυ με το μεγάλο μαχαίρι του Τζέισον. Το ακέφαλο σώμα του Φρέντυ και ο Τζέισον πέφτουν στη λίμνη, φαινομενικά νεκροί. Αφού έριξε το μαχαίρι στη λίμνη, η Λόρι και ο Γουίλ φεύγουν.
Το επόμενο πρωί, ο Τζέισον αναδύεται από τη λίμνη ως νικητής, κρατώντας το κεφάλι του Φρέντυ και το μαχαίρι του. Ωστόσο, ο Φρέντυ ξαφνικά κλείνει το μάτι του καθώς το απειλητικό γέλιο του ακούγεται, υπονοώντας πως είναι ακόμη ζωντανός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του Παρασκευή και 13 Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου
ΑΣ Τσιταντέλα
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1973, μετά τη συγχώνευση των U.S. Cittadellense και AS Olympia. Ο σύλλογος πέρασε, τα περισσότερα, τα πρώτα του χρόνια στις ερασιτεχνικές κατηγορίες, πριν αναρριχηθεί στη Serie C2 και στη Serie C1. Κέρδισε την πρώτη της άνοδο στη Σέριε Β το 1999, αφού κατάφερε να νικήσει τη Μπρεστσέλο στους τελικούς των πλέι οφ και αγωνίστηκε συνολικά δύο σεζόν στη Σέριε Β, πριν υποβιβαστεί την σεζόν 2011-02. Κατά την πρώτη της παραμονή στη Σέριε Β, η ομάδα έπαιξε στο Στάδιο Εουγκάνεο στην Πάντοβα και, σε μια προσπάθεια να επεκτείνει τη βάση των φιλάθλων της, μετονομάστηκε σε A.S. Cittadella Padova, όπου η Πάντοβα είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας όπου ανήκει διοικητικά η πόλη της Τσιταντέλα.
Επέστρεψε στη Σέριε Β το 2008, αφού νίκησε την Κρεμονέζε στα πλέι οφ της Serie C1/A 2007-08, υπό τις οδηγίες του προπονητή Κλαούντιο Φοσκαρίνι. Στη Σέριε Β 2008-09, ο σύλλογος διεξήγαγε εργασίες αύξησης της χωρητικότητας του Σταδίου Τομπολάτο στις 7.500, προκειμένου να επιτραπεί στο σύλλογο να αγωνιστεί στην πόλη του (με εξαίρεση από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, καθώς απαιτούνται γήπεδα, τουλάχιστον, 10.000 θέσεων στη Σέριε Β). Έτσι, η Τσιταντέλα έπαιξε τα πρώτα παιχνίδια της σεζόν στο Στάδιο Ομομπόνο Τένι του Τρεβίζο, περίπου 40 χλμ μακριά. Μετά από κάποιες καθυστερήσεις, το πρώτο παιχνίδι της στη Σέριε Β, που έπαιξε στο Στάδιο Τομπολάτο, διεξήχθη στις 29 Οκτωβρίου 2008, με αντίπαλο την Ανκόνα. Ο σύλλογος απέφυγε τον υποβιβασμό στις τελευταίες αγωνιστικές της σεζόν, εξασφαλίζοντας έτσι ένα ακόμα έτος ποδοσφαίρου στη Σέριε Β για τους ντόπιους φιλάθλους.
Ο σύλλογος ανέδειξε δύο επιθετικούς που αργότερα μετακινήθηκαν σε συλλόγους της Σέριε Α, τους Ρικάρντο Μετζιορίνι (πώληση του 50% των δικαιωμάτων του για 2,5 εκατ. €) και Ματέο Αρντεμάγκνι (πωλήθηκε για 3,75 εκατ. €). Επιπλέον, ο κορυφαίος σκόρερ της Σέριε Β 2010-11, Φεντερίκο Πιοβακάρι, πωλήθηκε το 2011 στη Σαμπντόρια για 3,5 εκ. €, η οποία υποβιβάστηκε την ίδια σεζόν από τη Σέριε Α.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιταλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1973 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί σύλλογοι Σέριε Β
Πύργος των Κορδελιέρων (Παμιέ)
Ο Πύργος των Κορδελιέρων (γαλλικά: Tour des Cordeliers) είναι κωδωνοστάσιο, το οποίο ανήκε σε πρώην μοναστήρι ρωμαιοκαθολικού θρησκεύματος, το οποίο βρίσκεται στο Παμιέ της Αριέζ, στη Γαλλία.
Ιστορία
Ανεγερθέν κατά τη διάρκεια του 15ου-16ου αιώνα, το μοναστήρι των Κορδελιέρων χτίστηκε στη θέση προγενέστερης εκκλησίας, χρονολογούμενης από τον 14ο αιώνα. Εμπνευσμένο από το κωδωνοστάσιο της Εκκλησίας των Κορδελιέρων της Τουλούζης, το κωδωνοστάσιο ανεγέρθηκε το 1512. Το κτίριο εν μέρει καταστράφηκε από Προτεστάντες, κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Σήμερα, μόνον το κωδωνοστάσιο, καθώς και ο δυτικός τοίχος του μοναστηριού σώζονται.
Προστασία
Το οκταγωνικού σχήματος και χτισμένο από τούβλα κωδωνοστάσιο κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1921.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Παμιε Κορδελιερων, Παμιε Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στην Αριέζ Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία κατηγοριοποιημένα το 1921 Κατηγορία:Παμιέ Κορδελιερων
Ναός της Αρχηγέτιδος στη Χαλκίδα
Ο ναός της Αρχηγέτιδος βρίσκονταν στη Χαλκίδα.
Δεν είναι γνωστό σε ποια θεά ήταν αφιερωμένος. Πιθανόν να ήταν αφιερωμένος στην Αθηνά, αφού η μυθική ίδρυση της Χαλκίδας ανάγεται στους Αθηναίους. Μπορεί και να ήταν αφιερωμένος στην Ήρα, σύμφωνα με τα νομίσματα της πόλης. Λιγότερο πιθανόν ήταν η αφιέρωσή της στη θεά Αρέθουσα, την οποία επίσης τιμούσαν οι Χαλκιδαίοι.
Σημαντική άνθηση γνώρισε ο ναός κατά τη θητεία του νεωκόρου Αυρήλιου Ερμόδωρου, ο οποίος ανακαίνησε και διεύρυνε τις εγκαταστάσεις του ναού και ανταμείφθηκε με το κληρονομικό προνόμιο του ισόβιου νεωκόρου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Χαλκίδα Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί
Τζον Κέιτζ
Ο Τζoν Κέιτζ (5 Σεπτεμβρίου 1912 – 12 Αυγούστου 1992) ήταν πειραματιστής συνθέτης και θεωρητικός της μουσικής, φιλόσοφος, ποιητής, εικαστικός καλλιτέχνης, χαράκτης, καθώς και ερασιτέχνης μελετητής και συλλέκτης μανιταριών. Ήταν πρωτεργάτης του αλεατορισμού (μουσική του τυχαίου), της ηλεκτρονικής μουσικής και της αντισυμβατικής χρήσης μουσικών οργάνων. Ήταν μια από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της μεταπολεμικής αβάν-γκαρντ. Οι κριτικοί τον έχουν αναγορεύσει ως έναν από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συνθέτες του 20ου αιώνα. Επίσης είχε ουσιώδη συμβολή στην ανάπτυξη του μοντέρνου χορού, κυρίως μέσω της συνεργασίας του με το χορογράφο Μέρς Κάνιγχαμ, ο οποίος υπήρξε σύντροφος του Κέιτζ για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους.
Ο Κέιτζ είναι ίσως περισσότερο γνωστός για την σύνθεση του "4'33"" το 1952, το οποίο εκτελείται χωρίς να παιχτεί ούτε μια νότα. Το περιεχόμενο της σύνθεσης αυτής σκοπεύει να εκληφθεί ως οι ήχοι του περιβάλλοντος που ακούν οι ακροατές καθώς αυτό παίζεται, παρά ως 4 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα σιωπής. Το κομμάτι αυτό υπήρξε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες συνθέσεις του 20ου αιώνα. Μια άλλη διάσημη δημιουργία του Κέιτζ είναι το "prepared piano" (προετοιμασμένο πιάνο -ένα πιάνο του οποίου ο ήχος μεταβάλεται τοποθετώντας χρηστικά αντικείμενα στις χορδές του), για το οποίο έγραψε έναν αριθμό χορευτικών έργων και μερικές συνθέσεις, με πιο γνωστή από αυτές τα "Sonatas and Interludes" (1946–48).
Στους δασκάλους του περιλαμβάνονται ο Χένρυ Κάουελ (1933) και ο Άρνολντ Σένμπεργκ (1933–35), και οι δύο γνωστοί για τις καινοτομίες τους στην μουσική, αλλά σημαντική επιρροή του Κέιτζ υπήρξαν διάφορες Ανατολικές Κουλτούρες. Μέσω των σπουδών του πάνω στην Ινδική φιλοσοφία και τον Βουδισμό στο τέλος της δεκαετίας του 1940, ο Κέιτζ συλλαμβάνει την ιδέα της αλεατορικής μουσικής (Aleatoric music), μουσικής που ελέγχεται από την τύχη, που αρχίζει να συνθέτει το 1951. Το Ι Τσινγκ, η αρχαία κινέζικη τεχνική σχετικά με την αλλαγή γεγονότων, έγινε το σταθερό εργαλείο σύνθεσης του Κέιτζ για το υπόλοιπο της ζωής του. Σε μια διάλεξη το 1957, με θέμα την Πειραματική Μουσική, περιέγραψε την μουσική ως ένα “άσκοπο παιχνίδι” το οποίο αποτελεί μια “επιβεβαίωση της ζωής – όχι μια προσπάθεια για να φέρει τάξη στο χάος, ούτε να προτείνει διορθώσεις στη δημιουργία, αλλά απλά ένας τρόπος να ξυπνήσεις σε ακριβώς αυτήν την ζωή που ζούμε.”''
Η ζωή του
Ο Κέιτζ γεννήθηκε στο Λος Άντζελες. Ο πατέρας του, Τζον Μιλτον Κέιτζ (1886-1964), ήταν εφευρέτης και η μητέρα του Λουκριτία Χάρβεϊ (1885-1968) εργαζόταν κατά διαστήματα ως δημοσιογράφος για τους Los Angeles Times. Οι ρίζες της οικογένειας ήταν καθαρά Αμερικάνικες: σε μια συνέντευξη το 1976 ο Κέιτζ αναφέρει “ ένας Τζον Κέιτζ βοήθησε τον Ουάσινγκτον στην χαρτογράφηση της Βιρτζίνια”.
Η πρώτη επαφή του με τη μουσική ήταν τα ιδιαίτερα μαθήματα πιάνου που έκανε. Έκανε το πρώτο μάθημα πιάνου όταν ήταν στην τετάρτη δημοτικού. Το 1928 ο Κέιτζ δηλώνει ότι ήθελε να γίνει συγγραφέας. Γράφεται στο Pomona College, Claremont, το οποίο όμως εγκαταλείπει το 1930 πιστεύοντας ότι “το κολλέγιο δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα σε έναν συγγραφέα”. Σε μια δήλωση του το 1991 λέει: "“στο κολλέγιο ήμουν σοκαρισμένος που έβλεπα τους 100 συμφοιτητές μου στην βιβλιοθήκη να διαβάζουν όλοι τα ίδια βιβλία. Αντί για αυτό, πήγα στα ράφια και διάβασα το πρώτο βιβλίο που γράφτηκε από έναν συγγραφέα που το όνομα του άρχιζε από Ζ. Πήρα το μεγαλύτερο βαθμό στην τάξη μου. Αυτό με έπεισε ότι το σύστημα δεν δούλευε σωστά. Έφυγα. “"Ο Κέιτζ πείθει τους γονείς του ότι ένα ταξίδι στην Ευρώπη θα ήταν πιο ευεργετικό για έναν μελλοντικό συγγραφέα από τις πανεπιστημιακές σπουδές. Παρέμεινε στην Ευρώπη για 18 μήνες, ενώ ασχολήθηκε με διάφορους τομείς της τέχνης: πρώτα ασχολήθηκε με την Γοτθική και την Ελληνική αρχιτεκτονική, αλλά αποφάσισε ότι δεν τον ενδιέφερε αρκετά η αρχιτεκτονική για να αφιερώσει την ζωή του σε αυτήν. Ύστερα ασχολήθηκε με την ζωγραφική, την ποίηση και την μουσική. Στην Ευρώπη άκουσε για πρώτη φορά μουσική σύγχρονων συνθετών (όπως του Ιγκόρ Στραβίνσκι και του Πάουλ Χίντεμιτ) και τελικά γνώρισε την μουσική του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, την οποία δεν είχε ακούσει μέχρι τότε.