cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανόραμα Ρεθύμνου
Ιστορία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ατσιποπούλου. Δεν έχει αναφερθεί σε προγενέστερες απογραφές. Σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στον Δήμο Νικηφόρου Φωκά, ενώ σύμφωνα με το μεταγενέστερο σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ατσιπόπουλο, τα Αγνά και το Βιολί Χαράκι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ατσιποπούλου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου Φωκά του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 407 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Μείζων λεμούριος νάνος
Ο μείζων λεμούριος νάνος (Cheirogaleus major - Χειρογαλέος ο μείζων) ή λεμούριος νάνος του Ζοφρουά, είναι λεμούριος ευρέως κατανεμημένος στα κύρια και δευτερεύοντα δάση κοντά στην ανατολική ακτή της Μαδαγασκάρης. Η γούνα του είναι γκρι ή κοκκινωπή καφέ, και υπάρχουν σκούροι κύκλοι γύρω από τα μάτια του. Στο τέλος της υγρής περιόδου η ουρά του μεγαλώνει κάπως από την αποθήκευση λίπους.
Αποτελεί λεία της μαγκούστας Galidia elegans και του αρπακτικού Buteo brachypterus, ενώ πιστεύεται ότι πιθανώς θηρεύεται και από την φόσα (Cryptoprocta ferox), καθώς η τελευταία είναι γνωστό ότι θηρεύει άλλους λεμούριους.
Ταξινομία
Μεταξύ 2000 και 2009, οι πληθυσμοί των λεμούριων νάνων γύρω από τις περιοχές Tamatave, Tampira, Mahambo, Ancaya, Ambodivoangy, και Fesi Malendo θεωρούνταν ξεχωριστό είδος, το Cheirogaleus ravus (μείζων σιδηρογκρί λεμούριος νάνος). Είχε περιγραφεί ως έχων τρίχωμα σιδηρο-γκρί με καφετί αποχρώσεις, αμυδρή ραχιαία λωρίδα, λευκά πόδια, ουρά με λευκή άκρη, και σκούρα αυτιά τα οποία ήταν είτε γυμνά είτε με αραιό τρίχωμα. Ωστόσο το 2009, ο Groeneveld et al απέδειξαν γενετικώς ότι ο Cheirogaleus ravus ήταν συνώνυμο του Cheirogaleus major, και έτσι ο μείζων σιδηρογκρί λεμούριος νάνος δεν αναγνωρίζεται πλέον ως ξεχωριστό είδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χειρογαλεΐδες
Ονί (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Ονί (γαλλικά: Osny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Κοινότητα Ρουσσοσπιτίου
Η Κοινότητα Ρουσσοσπιτίου είναι κοινότητα του δήμου Ρεθύμνης στην περιφερειακή ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 208Α - 20/05/1935 με έδρα τον οικισμό Ρουσοσπήτι (το παλιό όνομα του Ρουσσοσπιτίου). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 569 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ανδρέα Ζούμα. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητα:
Κωστής Μπέζος
Ο Κωστής Μπέζος (1905 - 14 Ιανουαρίου 1943) ήταν Έλληνας συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής και κιθαρίστας που ασχολήθηκε αρχικά με το ρεμπέτικο τραγούδι και κατόπιν με χιουμοριστικά, ελαφρά τραγούδια επιθεωρησιακού στυλ. Επίσης, βιοπορίστηκε και σαν σκιτσογράφος και δημοσιογράφος στην καθημερινή εφημερίδα της εποχής, Πρωία.
Βιογραφία
Ο Κωστής γεννήθηκε στο χωριό Μπολάτι Κορινθίας, από τον Βλάσιο Μπέζο και τη δεύτερη γυναίκα του, Φωτεινή Δανή. Ο πατέρας του από τον πρώτο του γάμο απέκτησε δύο κόρες, την Παρασκευή, που πέθανε 18 ετών, και τη Μαρίκα, που παντρεύτηκε τον Αχιλλέα Λιάγκα. Με τη Φωτεινή έκανε δύο ακόμη παιδιά, την Αικατερίνη (1903 - 25 Αυγούστου 1993) και τον Ευάγγελο (1908 - 29 Ιουλίου 1956).
Ο Κωστής, καλός μαθητής στο σχολείο αλλά και από μικρός ανυπάκουος, μετά το γυμνάσιο, που τελείωσε στην Κόρινθο, πήγε στην Αθήνα και έδωσε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Πέρασε αλλά δεν τελείωσε ποτέ, αφού στράφηκε στη μουσική μαθαίνοντας κιθάρα. Το πληθωρικό του ταλέντο στη ζωγραφική εκφραζόταν συνέχεια και στις αρχές της δεκαετίας του 1930 συνεργάστηκε με την καθημερινή και μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα Πρωία, της οποίας έγινε ο βασικός σκιτσογράφος, ενώ συχνά αρθρογραφούσε και ήταν και συνάδελφος του Κώστα Βάρναλη. Εργάστηκε, επίσης, και στην εφημερίδα Ακρόπολις.
Άγνωστο παραμένει πώς έμαθε τόσο γρήγορα και τόσο καλά κιθάρα, αφού οι πρώτες του ηχογραφήσεις είναι τα έξι πρώτα τραγούδια που ηχογράφησε με το ψευδώνυμο '''Α. Κωστής''' το 1930, δηλαδή σε ηλικία 25 ετών. Ο πρώτος του, ρεμπέτικου περιεχομένου, δίσκος περιείχε τα τραγούδια Στην υπόγα και Ήσουνα ξυπόλυτη. Παραμένει επίσης ανεξήγητο πώς ένα τόσο νεαρό μέλος της μουσικής οικογένειας μπόρεσε να γράψει "βαρέος ύφους" ρεμπέτικα και να τα ερμηνεύσει τόσο καλά. Οπωσδήποτε πρέπει νωρίς να "ενεπλάκη" στην παρέα του ρεμπέτικου, αφού γνώριζε τον Γιάννη Δραγάτση, τον Κώστα Σκαρβέλη και άλλους. Το 1932, ηχογράφησε έξι ακόμη τραγούδια, που ήταν και η τελευταία δισκογραφική ενασχόληση με το ρεμπέτικο, αφού ήδη από το 1931 πιστοποιείται -από τα στοιχεία της δισκογραφικής- η δημιουργία της πρώτης ορχήστρας με χαβάγιες (από την κιθάρα χαβάγια -γνωστό και ως yodelling), που πήρε το όνομα "Άσπρα Πουλιά" -ίσως από το τραγούδι του Κωστή Μπέζου, πάντως στις εμφανίσεις τους φορούσαν πάντα άσπρα ρούχα. Έτσι έγινε διευθυντής, από τη μικρή αυτή ηλικία, της χαβανέζικης ή χαβαγιανέζικης ορχήστρας τα "Άσπρα Πουλιά" που αποτελείτο από εννέα άτομα τα οποία έπαιζαν κιθάρα, χαβάγια και τραγουδούσαν.
Είναι άγνωστο αν ήταν πρωτοπόρος σ' αυτή τη μόδα της χαβάγιας, αλλά οπωσδήποτε τον ακολούθησαν και άλλοι. Στη δεκαετία του 1930 εμφανίστηκαν στη δισκογραφία τουλάχιστον άλλες έξι ορχήστρες με χαβάγιες, όπως του Αρίσταρχου Δημητρίου -που υπήρξε συνεργάτης του Κωστή Μπέζου-, του Γιώργου Μακρή, του Ζοζέφ Κορίνθιου, του Τάκη Παναγόπουλου, του Βασίλη Μαυρομιχάλη και του Σπύρου Τσόκαλη (Αττικές Χαβάγιες).
Είναι βέβαιο ότι ο Κωστής Μπέζος υπήρξε ένα σημαντικό πρόσωπο της μουσικής και εν γένει της καλλιτεχνικής ζωής της Αθήνας στη δεκαετία του 1930, με την πολυσχιδή δράση και παρουσία του στη δισκογραφία, στη δημοσιογραφία, στο θέατρο και στη ζωγραφική. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η παρουσία του με αυτή των μεταπολεμικών υπαρξιστών στο Παρίσι και να παραλληλιστεί η ζωή του με αυτή του Μπορίς Βιάν ή του Ζορζ Μπρασένς.
Πραγματοποίησε πολλές περιοδείες με τη διάσημη ορχήστρα του σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, την Κωνσταντινούπολη, την Αίγυπτο κ.α. (Δεν κατάφερε ποτέ να πάει στην Αμερική, δεν πρόλαβε). Επισκεπτόταν συχνά τη Θεσσαλονίκη με το συγκρότημα του Αττίκ ή με το 8μελές προσωπικό του συγκρότημα με χαβάγιες. Συνεργάστηκε στη δισκογραφία και στα κέντρα και με άλλα γνωστά πρόσωπα της μουσικής ζωής, όπως ο Νίκος Χατζηαποστόλου, ο Εντουάρντο Μπιάνκο, ο Χρήστος Χαιρόπουλος, ο Σώσος Ιωαννίδης, ο Γρηγόρης Κωνσταντινίδης, ο Ιωάννης Κυπαρίσσης, ο Αιμίλιος Σαββίδης, ο Πωλ Μενεστρέλ, ο Βασίλης Μεσολογγίτης, ενώ τραγούδια του ερμήνευσαν μεταξύ άλλων και οι: Ορέστης Μακρής, Νικόλαος Μοσχονάς, Τάσος Βάμπαρης, Δανάη Στρατηγοπούλου (της οποίας τη σπουδαία φωνή ανακάλυψε πρώτος ο Μπέζος), Κάκια Μένδρη, Χρήστος Μνηματίδης, Ρένος Τάλμας, Νίκος Γούναρης.
Αν και μετά το 1930-1932, μετά την ηχογράφηση των πρώτων του ρεμπέτικων, δεν υπάρχουν στοιχεία για επανενασχόληση με το είδος, είναι βέβαιο ότι έζησε μια ζωή στα πρότυπα του μποέμ, του ρεμπέτη, του "ανυπότακτου" κοινωνικά. Υπήρξε ένας από τους γνησιότερους "αριστοκράτες μάγκες". Όμορφος, ψηλός, λεπτός, χιουμορίστας, περιζήτητος από τον "γυναικείο πληθυσμό" του χώρου του, δεν άντεξε και η εύθραυστη υγεία του υπέστη καθοριστική βλάβη όταν το 1938 προσεβλήθη από φυματίωση. Αντιμετώπισε με χιούμορ και αυτή την κατάσταση και εξακολούθησε τη δραστηριότητά του. Μάλιστα το 1941-1942 έπαιξε και στην ταινία Μάγια η τσιγγάνα σε σενάριο-σκηνοθεσία του Γιάννη Χριστοδούλου.
Η γερμανική Κατοχή, η πείνα που έπληξε τότε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, οι αρρώστιες και το βαρύ κλίμα που δημιουργήθηκε, οδήγησαν γρήγορα στο θάνατο τον νεαρό Κώστα Μπέζο. Πέθανε στις 14 Ιανουαρίου του 1943, μόλις 38 ετών, και ετάφη στο Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Οι εφημερίδες της Κατοχής έγραψαν για τον θάνατό του και οι φίλοι του, όπως οι Φωκίων Δημητριάδης και Σπύρος Μελάς, εξέφρασαν με σημειώματά τους στις εφημερίδες τα συναισθήματα θλίψης γι' αυτή την απώλεια. Σαν μνημόσυνο, τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 1943 πραγματοποιήθηκε σε αίθουσα τέχνης της οδού Φιλελλήνων 8, η έκθεση καλλιτεχνικών ενθυμημάτων του Κώστα Μπέζου.
Ο Κώστας Μπέζος ως Α. Κωστής
Γύρω στο 1975 βρέθηκε και δεύτερος δίσκος του, με τα τραγούδια Γιάννης ο χασικλής και Κάηκε κι ένα σχολείο. Λίγο μετά (1976 ή 1977), αποδελτιώνοντας τις ελληνικές εφημερίδες της Αμερικής, ο Παναγιώτης Κουνάδης εντόπισε σε διαφημιστικό κατάλογο της Orthophonic του 1933 την ύπαρξη ενός τρίτου δίσκου του Α. Κωστή, με τα τραγούδια Τουμπελέκι-τουμπελέκι και Η Φυλακή είναι σχολείο. Ένα, ίσως το μοναδικό, αντίτυπο στην Ελλάδα βρισκόταν στην κατοχή του συλλέκτη Ανδρέα Κρόκου, που διατηρούσε μεγάλη συλλογή δίσκων 78 στροφών.
Το 1978-1981, το τότε Κέντρο Έρευνας και Μελέτης των Ρεμπέτικων Τραγουδιών (Π. Κουνάδης, Σπ. Παπαϊωάννου, Π. Σωτηρόπουλος) συμπεριέλαβε τρία τραγούδια του Α. Κωστή (Στην υπόγα, Ήσουνα ξυπόλητη και Κάηκε κι ένα σχολείο) στη σειρά των πρώτων δίσκων (πέντε τον αριθμό) με ηχογραφήσεις των Ελλήνων μεταναστών της Αμερικής, επισημαίνοντας ότι, αν και οι ηχογραφήσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα, τοποθετούνται στη δισκογραφία της Αμερικής, διότι χρηματοδοτήθηκαν από μία ξένη εταιρεία και κυκλοφόρησαν μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για την αγορά των Ελλήνων μεταναστών. Μάλιστα το τραγούδι Στην υπόγα ήταν για αρκετούς μήνες και το "μήλον της έριδος" ανάμεσα στο Κέντρο Έρευνας και στις επιτροπές λογοκρισίας του υπουργείου Προεδρίας, που τελικά δεν επέτρεψαν την κυκλοφορία του στον πρώτο δίσκο (1978) και τοποθετήθηκε το 1981 στον τρίτο της σειράς αυτής.
Τα επόμενα χρόνια, 1989-1990, βρέθηκαν δύο ακόμη δίσκοι του Α. Κωστή με τα τραγούδια Τούτο το καλοκαιράκι, Αδυνάτισα ο καημένος και τα οργανικά Τρούμπα και Ντερτιλίδικο, ενώ υπήρχε και ένας έκτος δίσκος της σειράς αυτής, που ένα αντίτυπό τους βρέθηκε στα χέρια συλλέκτη στην Αγγλία.
Γύρω στο 1990, ο Παναγιώτης Κουνάδης αναζήτησε την ταυτότητα του Α. Κωστή κάνοντας διάφορες υποθέσεις. Η πρώτη πραγματική προσέγγιση του θέματος άρχισε στις αρχές του 1994, όταν ανακάλυψε ότι συνθέτης και στιχουργός των τραγουδιών Στην υπόγα και Τουμπελέκι-τουμπελέκι ήταν ο Κώστας Μπέζος. Από τα αρχεία της RCA Victor προέκυψε ότι στις καρτέλες των ηχογραφήσεων αυτών δίπλα στο όνομα του Α. Κωστή αναφερόταν αυτό του Κ. Μπέζου μέσα σε παρένθεση, κάτι που επιβεβαιώθηκε και από τον Ολλανδό ερευνητή Hugo Strötbaum. Εμπνευστής όλης αυτής της ιστορίας ήταν ο Τέτος Δημητριάδης.
Έτσι οριστικοποιήθηκε η ταυτότητα του "άγνωστου" Α. Κωστή. Στη συνέχεια αναζητήθηκαν συγγενείς του Κώστα Μπέζου προκειμένου να δώσουν κάποιες πληροφορίες. Εντοπίστηκε καταρχήν η αδελφή του Αικατερίνη, η οποία όμως είχε πεθάνει στις 25 Αυγούστου του 1993. Λίγο μετά πέθανε και η κόρη της Πηνελόπη, στις 31 Δεκεμβρίου του 1993. Ευτυχώς εντοπίστηκε ένας ανιψιός του (γιος της Αικατερίνης), ο γνωστός συνθέτης και κιθαρίστας Τίτος Καλλίρης, πατέρας του τραγουδιστή Θάνου Καλλίρη, και έδωσε σημαντικές πληροφορίες για τον αδικοχαμένο Κώστα Μπέζο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που συλλέχθηκαν, μεταξύ των ετών 1929 και 1935, ο γνωστός από τη δισκογραφία των Ελλήνων της Αμερικής συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής και κιθαρίστας Τέτος Δημητριάδης -από μεγάλη οικογένεια της Κωνσταντινούπολης και αδελφός του μεγάλου σκιτσογράφου Φωκίωνος Δημητριάδη- πραγματοποίησε ως υπεύθυνος του ελληνικού ρεπερτορίου της μεγάλης αμερικανικής εταιρείας δίσκων RCA Victor και θυγατρικών της (όπως η Orthophonic) μια σειρά ταξίδια στην Ελλάδα με σκοπό να ηχογραφήσει για τις ανάγκες τις αμερικανικής αγοράς δίσκων σημαντικούς Έλληνες τραγουδιστές που είχαν ήδη δημιουργήσει επιτυχίες στη δισκογραφία της Ελλάδας.
Μέσα σ' αυτό το πρόγραμμα γνωστά πρόσωπα αποδέχτηκαν τις προτάσεις του Τέτου Δημητριάδη και αποτύπωσαν τη φωνή τους ή τα τραγούδια τους. Ανάμεσα σ' αυτούς ήταν ο Αντώνης Νταλγκάς, ο Μήτσος Αραπάκης, η Ρόζα Εσκενάζυ, ο Πέτρος Κυριακός, ο Γεώργιος Καμβύσης, ο Κώστας Καρίπης, ο Κώστας Νούρος, ο Νικόλαος Μοσχονάς, ο συνθέτης Γεώργιος Καρράς, ο Πέτρος Επιτροπάκης και πολλοί άλλοι. Οι ηχογραφήσεις αυτές κυκλοφόρησαν στις Η.Π.Α. και εντάχθηκαν στις σειρές V-5800 της RCA Victor ή S-600 της Orthophonic.
Ανάμεσα σ' αυτούς τους δίσκους ήταν και δύο με τα τραγούδια Στην υπόγα, Ήσουνα ξυπόλητη και Γιάννης χασικλής', Κάηκε κι ένα σχολείο, που προκάλεσαν πάταγο με την επιτυχία τους, αφού το Ήσουνα ξυπόλητη, πιο γνωστό σαν Παξιμαδοκλέφτρα, αναφέρεται και σε έναν από τους λιβέλους κατά του ρεμπέτικου που έγραφε τότε η μουσικοκριτικός Σοφία Σπανούδη.
Ακόμη παραμένει άγνωστο αν την εποχή εκείνη, όταν δηλαδή κυκλοφόρησαν -ιδιωτικά- και στην Ελλάδα οι δίσκοι του Κωστή, ήταν γνωστή στον κύκλο των μουσικών η ταυτότητά του. Το πιο πιθανόν είναι να παρέμεινε γνωστός σε έναν κλειστό κύκλο, αφού στην ετικέτα των δίσκων δεν αναφέρεται κανένα στοιχείο. Μέχρι και σήμερα τα κομμάτια που ηχογραφήθηκαν με το όνομα Α. Κωστής παραμένουν οι πιο αινιγματικές ηχογραφήσεις που έχουν γίνει ποτέ στην Ελλάδα. Αρκετά από τα τραγούδια του Κώστα Μπέζου, που ισορροπούσαν ανάμεσα στο ρεμπέτικο, στο επιθεωρησιακό και στο ελαφρό, είναι γνωστά και σήμερα, αν και δεν είναι πάντοτε γνωστό πως είναι δικά του. Στις 7 Ιανουαρίου του 2017 κυκλοφόρησε ένα διαφημιστικό της Apple στα ελληνικά όπου ακούγεται το τραγούδι του Κώστα Μπέζου Πάμε στη Χονολουλού.
Δισκογραφία Α. Κωστή RCA Victor-Orthophonic 1930-1932
Κιθάρα και τραγούδι: Α. Κωστής
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκιτσογράφοι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Οι πεταλούδες ελεύθερες πετούν
Οι πεταλούδες ελεύθερες πετούν (Ισπανικά: Verano del '98, Μετάφραση: Καλοκαίρι του '98) είναι εφηβική τηλενουβέλα αργεντίνικης παραγωγής του 1998.
Πλοκή
Υπάρχει μια στιγμή στην ζωή που όλα αλλάζουν, γιατί αφήνεις την παιδική ηλικία για να μπεις σε έναν άλλο κόσμο, την εφηβεία. Η ανασφάλεια και η σιγουριά του παιδικού κόσμου χάνονται και η φιλία έρχεται να γίνει το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, αφού έτσι γνωρίζεις την ζωή και ανταλλάσσεις τις πιο κρυφές σου σκέψεις. Με την βοήθεια των φίλων σου είναι πιο εύκολο να κατανοήσεις τον κόσμο ή τουλάχιστον να προσπαθήσεις να τον κατανοήσεις.
Ένα καλοκαίρι, στο φανταστικό μέρος με το όνομα Κόστα Εσπεράνσα, μια ομάδα φίλων ανακαλύπτουν ότι τα παιχνίδια ανήκουν πια στον κόσμο των παιδιών και ότι ένα φιλί μπορεί να σε κάνει να γνωρίσεις έναν άλλο κόσμο. Οι νεαροί πρωταγωνιστές ανακαλύπτουν έναν κόσμο διαφορετικό και αναρωτιούνται συνεχώς, παίρνουν την απόφαση να ζήσουν ένα ατελείωτο καλοκαίρι, γιατί τίποτα δεν μπορεί να τους λυγίσει…
Αγνά Ρεθύμνου
Τα Αγνά είναι οικισμός της Κοινότητας Ατσιποπούλου του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 363 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Τα Αγνά βρίσκονται 4,5 χλμ. δυτικά από το λιμάνι του Ρεθύμνου, στη νότια πλευρά της Εθνικής Οδού 90 ή Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (Β.Ο.Α.Κ.) κοντά στον κόμβο Ατσιπόπουλου και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 41 μέτρων. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ατσιποπούλου της επαρχίας Ρεθύμνης, με πληθυσμό 22 κατοίκων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ατσιπόπουλο, το Πανόραμα και το Βιολί Χαράκι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ατσιποπούλου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου Φωκά του Δήμου Ρεθύμνης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Κοινότητα Σελλίου
Η Κοινότητα Σελλίου είναι κοινότητα του δήμου Ρεθύμνης στην περιφερειακή ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 175Α - 28/08/1928 με την απόσπαση του οικισμού Σελί από την τότε κοινότητα Πρασσών και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Μύρθιος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 184 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Τίτο Δασκαλάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Κεραμί Νάξου
Το Κεραμί (ή Κεραμείο) αποτελεί μικρό οικισμό της Νάξου που βρίσκεται κοντά στον οικισμό του Χαλκείου. Για πρώτη φορά ορίζεται σαν οικισμός το 1935, με 205 κατοίκους. Το 1981 καταργείται σαν ανεξάρτητος οικισμός και αποτελεί μέρος του οικισμού του Χαλκείου. Στην τελευταία απογραφή του οικισμού, το 1971, είχε 96 κατοίκους. Έχει χαρακτηριστεί από το 1988 παραδοσιακός οικισμός. Κοντά στον οικισμό υπήρξε, μέχρι το 1928, ένας παλαιότερος οικισμός, το Μετόχι.
Αξιοθέατα
Ξεχωριστή θέση κατέχει ο πύργος του Καλαβρού καθώς επίσης και το βυζαντινό εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεραμί
Γεώργιος Α΄ του Λορί
Ο Γεώργιος/Κιουρίκε/Γκουργκέν Α΄, (εναλλακτικά γραφή Gorige, Korike ή Gurgen), Գուրգեն Ա Կյուրիկե Gurgen I Kiurike, (άκμασε το διάστημα 979 - 989) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) ήταν ο πρώτος βασιλιάς του βασιλείου του Tασίρ-Ντζοραγκέτ (= Λορί).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Ασώτιος Γ΄ της Αρμενίας, τελευταίου βασιλιά πριν η Αρμενία υπαχθεί στη Ρωμανία/Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Αδελφοί του ήταν ο Σεμπάδ Β΄ της Αρμενίας (βασ. 977-989) και ο Γκαγκίκ Α΄ της Αρμενίας (989-1017/20). Ο Γεώργιος Α΄ ίδρυσε δικό του κράτος στη Βόρεια Αρμενία (δυτικό Λόρι) και έτσι έγινε ο ιδρυτής του κλάδου Τασίρ-Ντζοραγκέτ, του Οίκου των Βαγρατιδών.
Οικογένεια
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Δαβίδ Α΄ ο Ακτήμων (Ανογκίν), ως βασιλιάς του Τασίρ-Ντζοραγκέτ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς του Τασίρ-Ντζοραγκέτ
Volt Europa
Το Volt Europa (συντόμευση Volt) είναι ένα φιλοευρωπαϊκό πολιτικό κίνημα με όραμα μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης. Είναι ο πανευρωπαϊκός πυρήνας για διάφορα κόμματα σε πολλά κράτη μέλη της ΕΕ. Οι υποψήφιοι βουλευτές του Volt συμμετείχαν σε ένα κοινό, πανευρωπαϊκό μανιφέστο σε οκτώ κράτη μέλη στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Μάιο του 2019. Το κίνημα ακολουθεί μια «πανευρωπαϊκή προσέγγιση» σε πολλούς τομείς πολιτικής όπως στην κλιματική αλλαγή, στην μετανάστευση, στην οικονομική ανισότητα, στις διεθνείς συγκρούσεις, στην τρομοκρατία και στο αντίκτυπο της τεχνολογικής επανάστασης στην αγορά εργασίας.
Ιστορία
Το Volt Europa ιδρύθηκε στις 29 Μαρτίου 2017 από τους Αντρέα Βενζόν, Κολόμπ Καέν-Σαλβαδόρ και Νταμιάν Μπεσελάγκερ, την ίδια ημέρα που το Ηνωμένο Βασίλειο ανακοίνωσε επίσημα την πρόθεσή του να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με τη δική τους δήλωση, η ίδρυση του Volt ήταν μια αντίδραση στην αύξηση του λαϊκισμού στον κόσμο, καθώς και στο Brexit. Ο Βενζόν έγινε πρόεδρος, ο Μπεσελάγκερ έγινε αντιπρόεδρος και η Καέν-Σαλβαδόρ έγινε αρχηγός πολιτικής. Τον Μάρτιο του 2018, το πρώτο εθνικό θυγατρικό κόμμα ιδρύθηκε στο Αμβούργο της Γερμανίας. Από τότε, το Volt έχει ιδρύσει τοπικές ομάδες σε κάθε κράτος μέλος της ΕΕ και είναι εγγεγραμμένο ως νόμιμο κόμμα σε πολλές από αυτές τις χώρες. Το Βολτ Ολλανδίας έχει τα περισσότερα μέλη με περίπου 3.000, ακολουθούμενη από το Βολτ Γερμανίας με περίπου 2.000. Σήμερα, το κίνημα ισχυρίζεται ότι έχει μεταξύ 8.000 με 15.000 μέλη σε περισσότερες από 30 ευρωπαϊκές χώρες. Περίπου το 70% των σημερινών μελών αναφέρεται ότι δεν ήταν πολιτικά ενεργοί πριν ενταχθούν στο Volt.
Βουλγαρία
Ο συνασπισμός «Σηκωθείτε! Έξω η Μαφία» κέρδισε 14 έδρες στις Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 2021, καμία από αυτές τις έδρες δεν δόθηκαν σε μέλη του Βολτ.
Σκωτία
Το κόμμα «Ανανεώστε τη Σκωτία» συμμετείχε σε πέντε περιοχές και καμία εκλογική περιφέρεια στις Σκωτσέζικες βουλευτικές εκλογές 2021.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα στην Ευρώπη
Σκάρφη
Η Σκάρφη, ή Σκάρφεια, ήταν μια πόλη των Επικνημίδιων Λοκρών, που αναφέρεται από τον Όμηρο στο Νεών κατάλογο της Ιλιάδας. Σύμφωνα με τον Στράβωνα ήταν 10 στάδια από τη θάλασσα, 30 στάδια από το Θρόνιον και λίγο λιγότερο από κάποιο άλλο μέρος του οποίου το όνομα έχει χαθεί, πιθανότατα τη Νίκαια. Επιπλέον, αναφέρθηκε ότι ο Σκάρφη κατείχε την επικράτεια των Αυγείων, η οποία είχε εξαφανιστεί στην εποχή του. Από τον Παυσανία παρουσιάζεται ότι βρισκόταν στον απευθείας δρόμο Ελάτειας προς Θερμοπύλες από το Θρόνιον, και ομοίως από τον Τίτο Λίβιο, ο οποίος αναφέρει ότι ο Λούκιος Κουίνκτιος Φλαμινίνος βάδισε προς την Ελάτεια από το Θρόνιον και τη Σκάρφη προς την Ηράκλεια Τραχινία. Ήταν επίσης ο τόπος της Μάχης της Σκάρφης το 146 π.Χ. Η Σκάρφη λέγεται από τον Στράβωνα ότι καταστράφηκε από πλημμύρα της θάλασσας (τσουνάμι) που προκλήθηκε από σεισμό το 426 π.Χ., αλλά πρέπει να ξαναχτίστηκε εκ των υστέρων, όπως αναφέρεται από μεταγενέστερους συγγραφείς μέχρι την ύστερη περίοδο, συμπεριλαμβανομένων των Πλίνιου του Πρεσβύτερο, Κλαύδιου Πτολεμαίου, Ιεροκλή, Στέφανου του Βυζάντιου και Γεωγράφου της Ραβέννας. Η Σκάρφη αναφέρεται επίσης από τους Λυκόφρων, Αππιανό και Παυσανία.
Ήταν, μαζί με το Θρόνιον, μια από τις μοναδικές πόλεις της Επικνημίδιας Λοκρίδας που έκοψε νομίσματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ιλιάδας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Δαβίδ Α΄ Ανογκίν
Ο Δαβίδ Α΄ ο Ακτήμων, Դավիթ Անհողին David I Anhoghin, (άκμασε το διάστημα 989 - 1048) από τον Οίκο των Βαγρατιδών διαδέχθηκε τον πατέρα του στο θρόνο του βασιλείου του Τασίρ-Ντζοραγκέτ.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γεωργίου Α΄ βασιλιά του Τασίρ-Ντζοραγκέτ (= Λορί), το οποίο διαδέχθηκε.
Το επίθετό του Ακτήμων (Anhoghin) αναφέρεται σε μία προσωρινή απώλεια των εδαφών του, που υπέστη μετά από μία ήττα από τον βασιλιά του Ανί.
Οικογένεια
Τον διαδέχθηκαν οι γιοι του:
Γλυπτά της Σπερλόνγκα
Τα γλυπτά της Σπερλόνγκα είναι σύνθεση μεγάλου αριθμού γλυπτών τα οποία ανακαλύφθηκαν το 1957 στην περιοχή όπου υπήρχε η βίλα του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τιβέριου στη Σπερλόνγκα, κωμόπολη μεταξύ της Ρώμης και της Νάπολης. Μετά την ανακάλυψη των τμημάτων τους τα γλυπτά ανακατασκευάστηκαν, και θεωρείται πως ήταν τοποθετημένα ανά ομάδες εντός του εσωτερικού ενός μεγάλου φυσικού σπηλαίου το οποίο βρίσκονταν απέναντι από το πέλαγος, με το σημείο αυτό να χρησιμοποιείται από τον Τιβέριο ως χώρος δείπνου.
Τα γλυπτά αποτελούν αναπαραστάσεις θεμάτων από την Οδύσσεια, και είναι κατασκευασμένα με ελληνιστική τεχνοτροπία, με την κατασκευή τους να εκτιμάται κατά την πρώιμη περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (1ος αιώνας π.Χ./μ.Χ.) από τους Ρόδιους γλύπτες Αγήσανδρο, Αθηνόδωρο και Πολύδωρο. Το 1963 ιδρύθηκε μουσείο στη Σπερλόνγκα για τη στέγαση των γλυπτών και άλλων ευρημάτων από τη βίλα, με γύψινες ανακατασκευές των μεγάλων αντικειμένων.
Το σπήλαιο
Κατά τα γραπτά των Ρωμαίων ιστορικών του 1ου αιώνα μ.Χ., Τάκιτου και Σουητώνιου, το σπήλαιο κατέρρευσε το 26 μ.Χ. και παραλίγο να σκότωνε τον Τιβέριο. Κατά το γεγονός αυτό καταστράφηκαν τα περισσότερα γλυπτά –αν όχι, σε άλλη αργότερη κατάρρευση–, ενώ οι σύγχρονες ανακατασκευές έχουν αρκετά τμήματα που λείπουν.Τα γλυπτά διαχωρίζονται σε τέσσερις κύριες ομάδες γύρω από μια τεχνητή κυκλική λίμνη η οποία εκτείνεται στο σπήλαιο, και συνδέεται με ένα μεγαλύτερο σώμα νερού προς τα έξω. Στο πίσω μέρος του σπηλαίου και προς τα δεξιά, υπήρχε μια ομάδα γλυπτών που αναπαριστούσε την τύφλωση του κύκλωπα Πολύφημου από τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του, και η παράσταση κυριαρχείται από το μεγάλου μεγέθους άγαλμα του Πολύφημου ο οποίος είναι ξαπλωμένος. Μπροστά από αυτή την ομάδα, υπήρχε μια άλλη η οποία έδειχνε το πλοίο του Οδυσσέα να δέχεται επίθεση από τη Σκύλλα. Δύο μικρότερες ομάδες οι οποίες βρίσκονταν τοποθετημένες στις πλευρές του ανοίγματος της λίμνης συνήθως ερμηνεύονται ως η ομάδα Πασκουίνο στα αριστερά, όπου ο Οδυσσέας κουβαλά το σώμα του Αχιλλέα από το πεδίο της μάχης, ο Οδυσσέας ενώ προδίδει τον Διομήδη αφότου κλέβουν την ιερή εικόνα της Τροίας με το Παλλάδιο κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης.
Στην κόγχη του βράχου πάνω από την είσοδο στο σπήλαιο, υπήρχε ο Γανυμήδης τον οποίο μετέφερε ο Αετός, μια από τις μορφές του Δία. Κάποια άλλα αγάλματα γύρω από το σπήλαιο φαίνεται να ανήκουν σε ύστερες και πρωιμότερες περιόδους και δεν αποτελούν μέρος της κύριας ομάδας των γλυπτών. Τα γλυπτά αυτά δημιουργήθηκαν ώστε η θέασή τους να γίνεται από το τρικλίνιο του δείπνου, το οποίο πιθανώς βρισκόταν εντός τέντας, ενώ υπήρχε ειδικός φωτισμός κατά τη νύχτα ώστε να υπάρχει επαρκής ορατότητα εντός του σπηλαίου αλλά και αισθητική διακόσμηση.
Τα γλυπτά
Η δημιουργία των γλυπτών ποικίλλει σημαντικά ως προς την ποιότητα, και θεωρείται πως υπήρξε μια μεγάλη ομάδα γλυπτών για τη δημιουργία του κοινού έργου. Θεωρείται πιθανό πως δημιουργήθηκαν σε άλλη τοποθεσία και κατόπιν μεταφέρθηκαν εκεί, με μια από τις πιθανές τοποθεσίες κατασκευής τους να είναι η Ρόδος. Πολλά από τα χαρακτηριστικά των γλυπτών έχουν κατεργαστεί έτσι ώστε να είναι ολοκληρωμένα από την εμπρόσθια και πλάγια όψη, και με την πίσω πλευρά να είναι ημιτελής.
Η αρχική ανακάλυψη των γλυπτών το 1957 έγινε από πολιτικούς μηχανικούς κατά τις εργασίες κατασκευής παραλιακού δρόμου στην περιοχή, και κατόπιν κλήθηκε η αρχαιολογική ομάδα για τη διαδικασία της ταυτοποίησης και συλλογής των τμημάτων των αγαλμάτων.
Οι 4 ομάδες γλυπτών με θέμα τον Οδυσσέα δείχνουν διαφορετικές πλευρές του χαρακτήρα του, όπως το κουράγιο του κατά τη μακρόχρονη περιήγησή του αλλά και την πονηριά που τον χαρακτήριζε.
Ομάδα Πολύφημου
Από το άγαλμα του Πολύφημου, διασώζονται μόνο το κεφάλι, ένα πόδι και ένα πέλμα, ενώ ο κορμός του σώματός του προέρχεται από τις εκτιμήσεις των συντηρητών. Η ομάδα αυτή βρισκόταν στο βάθος του σπηλαίου, ωστόσο μπορούσε να γίνει θεατή και από κοντά καθώς υπήρχαν σκαλιά που οδηγούσαν κοντά σε αυτή.
Ομάδα της Σκύλλας
Η ομάδα αυτή δείχνει την επίθεση που δέχεται το πλοίο του Οδυσσέα από τη Σκύλλα. Δεν έχουν ανακαλυφθεί τμήματα του σώματός της, το οποίο κατά τη μυθολογία έχει περιγραφεί πως διέθετε ποικιλία μορφών, από πλοκάμια έως κεφαλές λύκων. Διασώζεται ωστόσο ένα μεγάλου μεγέθους χέρι το οποίο αρπάζει το κεφάλι ενός ναύτη. Η παράσταση είχε περίπου 3 μέτρα ύψος, και οι ανθρώπινες παραστάσεις αποτελούνταν από 5 ναύτες και έναν οδηγό.
Δεν υπάρχουν πλήρως όμοια παραδείγματα σε άλλα έργα τέχνης για σύγκριση, παρά μόνο κάποια τμήματα και παραστάσεις τα οποία υποδηλώνουν πως παλαιότερα εξέλειπε το πλοίο από την παράσταση αυτή, καθώς υπάρχουν τμήματα γλυπτών τα οποία βρέθηκαν στη βίλα του Αδριανού στο Τίβολι, μια ορειχάλκινη σύνθεση στην Κωνσταντινούπολη, καθώς και πολλές παρόμοιες σκηνές απομονωμένων τμημάτων του έργου σε μικρότερα αντικείμενα, όπως νομίσματα.
Ομάδα Πασκουίνο
thumb|140px|Η σχετική παράσταση σε άγαλμα στη [[Φλωρεντία]]
Η ερμηνεία που συχνά αποδίδεται σχετικά με το τι συμβολίζει το έργο, είναι πως πρόκειται για την αναπαράσταση του Μενέλαου να κρατά το σώμα του Πατρόκλου, αλλά υπάρχουν και πολλές γνώμες ειδικών πως η παράσταση έχει ως θέμα τον Οδυσσέα να μεταφέρει το σώμα του νεκρού Αχιλλέα από το πεδίο της μάχης – ή πιθανώς ο Αίαντας να είναι αυτός που κάνει τη μεταφορά. Η εξιστόρηση του γεγονότος αυτού, δεν υπάρχει στον Όμηρο αλλά στις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου (Metamorposes, 13, 282 ff).
Ομάδα Παλλάδιου
Η ομάδα των γλυπτών αυτή αναπαριστά την αρπαγή της ιερής εικόνας του Παλλάδιου από την Τροία, ενώ ο Οδυσσέας αποπειράται να σκοτώσει τον Διομήδη ώστε να πάρει όλη τη δόξα για τον εαυτό του. Η διήγηση αυτή επίσης, δεν προέρχεται από τον Όμηρο αλλά από τον Οβίδιο, και δείχνει τον Οδυσσέα να επιδεικνύει δόλο. Στο ίδιο σημείο του έργου του Οβίδιου (Metamorphoses 13, 337ff) ο Οδυσσέας υπερηφανεύεται για την απόκτηση του Παλλάδιου, με τον ίδιο τρόπο που έκανε νωρίτερα για τη διάσωση του σώματος του Αχιλλέα.
Γανυμήδης και ο Αετός
Το άγαλμα του Γανυμήδη με τον Δία ως αετό, βρισκόταν τοποθετημένο στην κορυφή της εισόδου του σπηλαίου (έχει τοποθετηθεί σύγχρονη ανακατασκευή του στο σημερινό σπήλαιο).
Η ενδυμασία του φαίνεται να ακολουθεί τα πρότυπα των ακτών της Μικράς Ασίας και της Τροίας, και κατά τη μυθολογική παράδοση ο Γανυμήδης ήταν συγγενής του βασιλιά της Τροίας, Πριάμου, και ανάλογα με τη διήγηση αναφέρεται ως θείος ή αδερφός.
Γλύπτες
thumb|Το [[σύμπλεγμα του Λαοκόοντος]] Διασώζεται μια επιγραφή στο πλοίο της παράστασης της Σκύλλας, όπου αναφέρονται οι 3 γλύπτες που παρήγαγαν το έργο, ως ο Αθηνόδωρος του Αγησάνδρου, Αγήσανδρος του Παιωνίου, και Πολύδωρος του Πολυδώρου. Τα ονόματα αυτά συμπίπτουν με τα ονόματα τα οποία έχει καταγράψει ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος –με διαφορετική σειρά–, ως τους γλύπτες του συμπλέγματος του Λαοκόοντα, το οποίο αποτελούσε ιδιοκτησία του αυτοκράτορα Τίτου το 70 μ.Χ. και ανακαλύφθηκε το 1506 στη Ρώμη. Ο Πλίνιος αναφέρει μόνο τα ονόματα, και όχι τους πατέρες των γλυπτών, προσδιορίζει ωστόσο πως κατάγονταν από τη Ρόδο.
Οι διαφορές σχετικά με τη σειρά της αναφοράς των ονομάτων, των κοινών ονομασιών, αλλά και της ποιοτικής διαφοράς σε σχέση με το γλυπτό του Λαοκόοντα, έχουν δώσει έδαφος για την ύπαρξη αμφιβολιών, αν και η παράσταση της Σκύλλας είναι σημαντικά μεγαλύτερη από αυτή του Λαοκόοντα και έτσι θα ήταν αναγκαία η χρήση αρκετών γλυπτών βοηθών.
Χρονολόγηση και τοποθεσία
Η κατάρρευση του σπηλαίου το 26 μ.Χ. θέτει ένα χρονικό σημείο ορόσημο. Ερωτήματα δημιουργεί και το γλυπτό του Λαοκόοντα το οποίο συνήθως χρονολογείται στο 70 μ.Χ. Η νωρίτερη πιθανή ημερομηνία που έχει προταθεί για τα γλυπτά της Σπερλόνγκα είναι το 50 π.Χ., αν και υπάρχει ανοικτό το ενδεχόμενο οι γλυπτικές παραστάσεις της Σπερλόνγκα να αποτελούν αντίγραφο παλαιοτέρων έργων.
Επίσης αβέβαιη είναι και η αρχική τοποθεσία της κατασκευής των γλυπτών. Έχει προταθεί πως κατασκευάστηκαν στη Ρόδο και κατόπιν μεταφέρθηκαν στη Σπερλόνγκα, ή πως, αντίθετα, μεταφέρθηκαν οι γλύπτες από τη Ρόδο στη Σπερλόνγκα για να κατασκευάσουν τα γλυπτά εκεί, κάτι που θα ήταν απλούστερο. Η υπόθεση περιπλέκεται από τη μη έως τώρα ταυτοποίηση της προέλευσης του μαρμάρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Μνημεία στην Ιταλία Κατηγορία:Ελληνιστικά γλυπτά
Έμπερχαρτ Γ΄ κόμης της Βυρτεμβέργης
Ο Έμπερχαρτ Γ' ο Ήπιος (γερμανικά: Eberhard III. „der Milde“) (1364 – 16 Μαΐου 1417) του Οίκου της Βυρτεμβέργης ήταν κόμης της Βυρτεμβέργης (1392–1417).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ούλριχ, κόμητος της Βυρτεμβέργης (γιου του Έμπερχαρτ Β') και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Δ' της Γερμανίας.
Το 1392 διαδέχθηκε τον πάππο του, Έμπερχαρτ Β΄. Η πολιτική των συμμαχιών του με τα γειτονικά πριγκιπάτα και τις ελεύθερες (φεουδαλικά) πόλεις είχε σκοπό τη διατήρηση της ειρήνης. Έτσι το 1395 συμμάχησε σε 14 πόλεις της Άνω Σουαβίας και το 1405 συμμάχησε με τους Μάρμπαχ. Σημαντική ήταν η στρατιωτική του επιτυχία εναντίον της Εταιρείας Σλέγκελ το 1395 πλησίον του Χάιμσχαϊμ. Η πιο σημαίνουσα εδαφική απόκτηση που έκανε, ήταν αυτή του Μέμπελγκαρτ (Γαλλικά: Μονμπελιάρ), την οποία εξασφάλισε με τον γάμο τού γιου του Έμπερχαρτ Δ΄ με την Ενριέττα κόμισσα του Μονμπελιάρ. Κυβέρνησε το Μέμπελγκαρτ ως το 1409, οπότε την παρέδωσε στον γιο του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1380 την Αντωνία Βισκόντι, κόρη του Μπερναμπό Βισκόντι και είχε τέκνο:
Το 1405 απεβίωσε η Αντωνία και ο έμπερχαρτ Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1405 με την Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωάννη Γ΄ μπουργκράβου της Νυρεμβέργης και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Στρατώνες Καποδίστρια (Άργος)
Οι Στρατώνες του Καποδίστρια αποτελούν σημαντικό κτίριο ιστορικού ενδιαφέροντος στην πόλη του Άργους, και βρίσκονται στο κέντρο της πόλης.
Το κτίριο έχει τρεις πτέρυγες. Στεγάζει το Βυζαντινό Μουσείο Άργους, και σήμερα (2023) οι εργασίες μετατροπής της ανατολικής πτέρυγας σε Επιγραφικό Μουσείο Άργους είναι σε εξέλιξη. μικρογραφία|Άποψη των στρατώνων Καποδίστρια την νύχτα.
Ιστορία
Το κτίριο ιδρύθηκε ως νοσοκομείο από τις Αδελφές του Ελέους την δεκαετία του 1690 κατά την διάρκεια της ενετοκρατίας στην περιοχή. Το κτίριο χτίστηκε πάνω στα ερείπια παλαιότερου. Το κτίριο αυτό υπέστη μεγάλες ζημιές κατά την διάρκεια της Επανάστασης, και υπό την επίβλεψη του Ιωάννη Καποδίστρια, την περίοδο 1828-29, ανοικοδομήθηκε για να χρησιμοποιηθεί για τον στρατό. Τότε είχε προστεθεί η τέταρτη πτέρυγα στην βόρεια αυλή, η οποία σήμερα έχει κατεδαφιστεί. Επί τουρκοκρατίας ήταν και χώρος αγοράς, αλλά χρησίμευσε και ως ταχυδρομείο αλλά και ως χάνι.
Το 1889 και πάλι στρατός στο κτίριο, μετά από μια εγκατάλειψη του κτιρίου το 1850. Την περίοδο 1889-1890 και 1891-92 επανέρχεται το ιππικό στο κτίριο, για να μετατραπεί την επόμενη χρονιά σε σχολείο λόγω της κατάρρευσης της στέγης του καποδιστριακού σχολείου. Τον Μάιο του 1899 το κτίριο στεγάζει την πρώτη γεωργοκτηνοτροφική έκθεση της Ελλάδας παρουσία του βασιλιά Γεωργίου Α΄. Την περίοδο 1905-12, το κτίριο εμφανίζεται να στεγάζει μια μονάδα πεζικού, και έπειτα αποτέλεσε χώρος κράτησης Οθωμανών αιχμαλώτων από τους βαλκανικούς πολέμους.
Το 1915 εγκαθίσταται και πάλι ιππικό, και πέντε χρόνια μετά μικρασιάτες πρόσφυγες. Την περίοδο 1927-1932 η σχολή έφιππης χωροφυλακής στεγάστηκε στο κτίριο, και την επόμενη τετραετία ο στρατός προχώρησε σε βελτιωτικά έργα. Το 1936 εγκαταστάθηκε το 6ο σύνταγμα πυροβολικού, και έπειτα χρησιμοποιήθηκε για σκοπούς ανάκρισης και βασανιστηρίων. Την περίοδο 1955-1968 εγκαθίσταται για τελευταία φορά στρατός.
Το 1971 ο δήμος Άργους αγοράζει το κτίριο από το Ταμείο Εθνικής Άμυνας σε τιμή κατώτερη της αντικειμενικής. Αν και η ιδέα της κατεδάφισης προωθήθηκε έντονα από τις τοπικές αρχές, με ψήφισμα στο δημοτικό συμβούλιο στις 5 Μαρτίου 1977, το 1978 κηρύχθηκε διατηρητέο με την παρέμβαση του υπουργείου πολιτισμού, του Πολιτιστικού Ομίλου Άργους, της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ναυπλίου και πολιτών. Τις πιο πρόσφατες δεκαετίες στεγάζει πληθώρα εκδηλώσεων, και αποτελεί την έδρα του Βυζαντινού Μουσείου Άργους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άργος Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Ελλάδα
Βασιλική Αγίου Απολλινάριου του Νέου
Η Βασιλική Αγίου Απολλινάριου του Νέου είναι παλαιοχριστιανική βασιλική στη Ραβέννα της Ιταλίας.
Ιστορικό
Ιδρύεται αρχικά σαν μια παλατινή βασιλική από τον Οστρογότθο ηγεμόνα Θεοδώριχο και αφιερώνεται στο Χριστό Σωτήρα καθώς ο ίδιος ήταν οπαδός του αρειανισμού.
Το 540, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α' κατέλαβε τη Ραβένα και το 546 ο ναός δόθηκε στους Ορθόδοξους. Το 561 και επίσημα ο ναός αφιερώνεται στον Άγιο Μαρτίνο ( Saint Martin ) από την Tours ,ο οποίος ήταν γνωστός για την αντιαιρετική του δράση στη Βόρειο Ιταλία.Όταν ο ναός δόθηκε στη πίστη των Ορθοδόξων, ορισμένα ψηφιδωτά αντικαταστάθηκαν.
Όμως, το 856, ο ναός του Αγίου Απολλιναρίου In classe , όπου και φυλάσσονταν τα κόκαλα του Αγίου Απολλιναρίου, βρισκόταν στο κίνδυνο των Αραβικών επιδρομών αλλά και των πειρατών καθώς ήταν εκτός των τειχών και έτσι μετέφεραν το σκήνωμα του Αγίου στο ναό του Αγίου Μαρτίνου και από τότε έγινε γνωστός ως Άγιος Απολλινάριος ο νέος.
Ψηφιδωτά
Τα πιο σημαντικά ψηφιδωτά βρίσκονται στους πλάγιους τοίχους του κεντρικού κλίτους πάνω από τις κιονοστοιχίες. Χωρίζονται σε 3 ζώνες:
Στην πρώτη ζώνη του νότιου τοίχου συναντούμε σκηνές από τα Πάθη του Κυρίου, στις οποίες ο Χριστός εμφανίζεται γενειοφόρος στον τύπο του Παντοκράτορα, ενώ στην πρώτη ζώνη του βόρειου τοίχου συναντούμε σκηνές από τα θαύματα και τη διδασκαλία του Χριστού. Σε αυτές τις σκηνές ο Χριστός εμφανίζεται νέος, αγένειος στον τύπο Εμμανουήλ. Ανάμεσα στις σκηνές συναντούμε διακοσμητικά κοχύλια, από τα οποία κρέμονται διαδήματα, που ευθυγραμμίζονται με τις μεμονωμένες μορφές της δεύτερης ζώνης. Αυτή η δεύτερη ζώνη απεικονίζει Απόστολους και Προφήτες να πατούν σε υποπόδιο. Οι δυο αυτές ζώνες χρονολογούνται στο α' μισό του 6ου αιώνα μ.Χ. .
Στην τρίτη ζώνη και τους δυο τοίχους εικονίζονται πομπές. Στο νότιο τοίχο εικονίζεται πομπή με άνδρες μάρτυρες να κατευθύνονται στον ένθρονο Χριστό οδηγούμενοι από τον Άγιο Μαρτίνο. Πάνω από τις μορφές αναγράφονται τα ονόματα των μαρτύρων. Μεταξύ τους και απεικόνιση του Αγίου Δημητρίου από τις παλαιότερες στη βυζαντινή τέχνη. Στο βόρειο τοίχο εικονίζεται πομπή γυναικών παρθένων να κατευθύνονται προς την Παναγία οδηγούμενες από τους Μάγους.
Γενικότερα, οι μορφές δεν έχουν ατομικά χαρακτηριστικά και παρατηρούμε ισοκεφαλία των προσώπων. Οι δυο αυτές πομπές χρονολογούνται μετά το 561, οπότε ο επίσκοπος Agnellus αφαίρεσε θέματα του Θεοδώριχου. Λέγεται ότι η πομπή συναπαρτιζόταν από την οικογένεια του Θεοδώριχου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία Κατηγορία:Ραβέννα
Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον
Το κόμμα ελληνικής εθνικής μειονότητας για το μέλλον (ΕΕΜΜ-ΜΕΓΚΑ) ή κόμμα των Ελλήνων είναι το δεύτερο ελληνικό κόμμα της βορειοηπειρωτικής ομογένειας στην Αλβανία (το άλλο είναι το ΚΕΑΔ).
Δημοτικές εκλογές
Κατηγορία:Αλβανικά πολιτικά κόμματα
Euphoria (τηλεοπτική σειρά)
Το Euphoria (Ευφορία) είναι αμερικανική εφηβική δραματική τηλεοπτική σειρά, που δημιουργήθηκε από τον Σαν Λέβινσον και βασίζεται στην ομώνυμη ισραηλινή σειρά. Η σειρά ακολουθεί τις ζωές μερικών 17χρονων μαθητών λυκείου και τις εμπειρίες που αποκτούν όσον αφορά τα ναρκωτικά, τις σχέσεις, την φιλία, το σεξ, την βία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πρωταγωνιστούν οι Zendaya, Maude Apatow, Angus Cloud, Eric Dane, Alexa Demie, Jacob Elordi, Barbie Ferreira, Nika King, Storm Reid, Hunter Schafer, Algee Smith, Sydney Sweeney, Colman Domingo, Javon "Wanna" Walton, Austin Abrams και Dominic Fike. Έκανε πρεμιέρα στις 16 Ιουνίου 2019 στο κανάλι HBO με την πρώτη σεζόν. Τον Ιούλιο του 2019, η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν. Στις 6 Δεκεμβρίου του 2020 και 24 Ιανουαρίου του 2021 έγιναν διαθέσιμα δύο special επεισόδια, από τα οποία το πρώτο επικεντρώνεται στην πρωταγωνίστρια της σειράς, Ρου (Zendaya), και το δεύτερο στην Τζουλς (Hunter Schafer). Η δεύτερη σεζόν έκανε πρεμιέρα στις 9 Ιανουαρίου 2022, ενώ τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους η σειρά ανανεώθηκε και για μια 3η σεζόν
Η σειρά έχει λάβει κριτική αναγνώριση από τους κριτικούς και το κοινό με επαίνους για την κινηματογράφηση, τις ερμηνείες, την μουσική, το οπτικό στυλ, την ιστορία και τα θέματα που παρουσιάζει και θίγει, αν και έχει λάβει κριτική για τις σκληρές σκηνές που περιέχει. Έχει γίνει μια από τις πιο δημοφιλείς και πετυχημένες σειρές παγκοσμίως, καθώς και η δεύτερη με τις υψηλότερες τηλεθεάσεις για το HBO, πίσω από το Game of Thrones.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του HBO
Σεμπάδ Ζ΄ ο Βαγρατίδης
Ο Σεμπάδ Ζ΄, Սմբատ Է Բագրատունի Smbat VII Bagratuni, (απεβ. στις 25 Απριλίου 775) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν Αρμένιος ευγενής.
Γέφυρα του Λονδίνου
Η γέφυρα του Λονδίνου (αγγλικά: London Bridge) είναι γέφυρα επί του Τάμεση, η οποία συνδέει το Σίτι του Λονδίνου με το Σάουθγουαρκ. Βρίσκεται ανάμεσα στη γέφυρα του Πύργου (με την οποία συχνά συγχέεται) και τη σιδηροδρομική γέφυρα της οδού Κάνον. Η σημερινή τσιμεντένια γέφυρα κτίστηκε το 1973, προς αντικατάσταση μιας πέτρινης αψιδωτής γέφυρας του 19ου αιώνα, η οποία με τη σειρά της αντικατέστησε μια μεσαιωνική γέφυρα η οποία έστεκε για 600 χρόνια. Το σημείο γεφυρώθηκε πρώτη φορά από τους Ρωμαίους ιδρυτές του Λονδίνου.
Σεμπάδ Ζ΄ ο Βαγρατίδης
Βιογραφία
Αυτός και ο αδελφός του Βασάκ ήταν γιοι του Aσότ Γ΄ Βαγρατιδών. Υπηρέτησε ως προεδρεύων πρίγκιπας της Αρμενίας το 761-775, διαδραματίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέγερση των Αρμενίων του 774-775 κατά του Χαλιφάτου των Αββασιδών. Σκοτώθηκε στη μάχη του Μπαγρεβάν.
Γέφυρα του Λονδίνου
Η σημερινή γέφυρα βρίσκεται στο δυτικό άκρο του Πουλ του Λονδίνου, περίπου 30 μέτρα βορειότερα από τις προηγούμενες γέφυρες. Η μεσαιωνική γέφυρα οριοθετούταν στα βόρεια από την εκκλησία του αγίου Μάγκνους του Μάρτυρα και στα νότια από τον καθεδρικό του Σάουθγουερκ. Μέχρι την ολοκλήρωση της γέφυρας του Πούτνεϊ το 1729, η γέφυρα του Λονδίνου ήταν το μοναδικό πέρασμα στον Τάμεση κατάντη του Κίνγκστον απόν Τέιμς.
Ιστορία
Η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε στην περιοχή ήταν πιθανότατα μια στρατιωτική πλωτή γέφυρα η οποία κατακσευάστηκε από τους Ρωμαίους, μειώνοντας σημαντικά το χρόνο που απαιτούνταν για να φτάσει κάποιος από το Καμουλόδουνον στα λιμάνια στο Κεντ. Περί το 55 μ.Χ. κατασκευάστηκε μια μόνιμη ξύλινη πασσαλόπηκτη γέφυρα. Βόρειά της σχηματίστηκε ένας εμπορικός οικισμός, ο οποίος αναπτύχθηκε αργότερα στο Λονδίνιον. Αυτή η γέφυρα πιθανότατα καταστράφηκε κατά την εξέγερση της Βοαδίκειας (60 μ.Χ.), αλλά ξανακτίστηκε. Μετά την πτώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η περιοχή εγκαταλείφθηκε.
Σεμπάδ Ζ΄ ο Βαγρατίδης
Οικογένεια
Ήταν ο πατέρας του Aσότ Δ΄ του Κρεατοφάγου, ο οποίος αποκατέστησε τις περιουσίες της οικογένειας στις αρχές του 9ου αι.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αρμενίας Κατηγορία:Βαγρατίδες
Γέφυρα του Λονδίνου
Ιστορία
Με την εγκατάσταση των Σαξώνων, η περιοχή κατοικήθηκε ξανά. Είναι πιθανόν ο Αλφρέδος ο Μέγας να ξαναέκτισε τη γέφυρα στα τέλη του 9ου αιώνα, ή αργότερα από τον Έθελρεντ του Ουέσσεξ. Η παλαιότερη αναφορά σε σαξωνική γέφυρα γίνεται κατά το 1016, όταν ο Κνούτος και ο στόλος του παρέκαμψαν τη γέφυρα. Μετά την κατάκτηση της Αγγλίας από τους Νορμανδούς το 1066, ο Γουλιέλμος Α΄ της Αγγλίας ξαναέκτισε τη γέφυρα, η οποία όμως καταστράφηκε από σίφουνα το 1091. Επισκευάστηκε ή ξανακτίστηκε επί Γουλιέλμου Β΄, αλλά κάηκε το 1136 και ξανακτίστηκε επί Στεφάνου.
Μεσαιωνική γέφυρα
thumb|250px|Η μεσαιωνική γέφυρα όπως φαινόταν από το Σάουθγουαρκ το 1616. Διακρίνεται η νότια πύλη, με τα παλουκωμένα κεφάλια Το 1176 ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας διέταξε την κατασκευή μιας νέας γέφυρας προς την τιμή του φίλου Τόμας Μπέκετ, επισκόπου του Καντέμπουρι. Η γέφυρα ολοκληρώθηκε μετά από 33 χρόνια, το 1209, και είχε μήκος 240 με 270 μέτρα και πλάτος 8. Είχε 19 άνισες αψίδες και έφερε ένα κινητό τμήμα το οποίο υψωνόταν για περνούν ψηλά πλοία και οχυρωμένες πύλες. Μέχρι το 1358 είχαν κατασκευαστεί στη γέφυρα 138 καταστήματα. Δύο νερόμυλοι τοποθετήθηκαν στη βόρεια πλευρά και άλλη δύο στη νότια. Τα κτίρια πάνω στη γέφυρα αφενός προσέθεταν βάρος, με αποτέλεσμα πολλές αψίδες να χρειαστεί να ανακατασκευαστούν, και αφετέρου ήταν επικίνδυνα για τη διάδοση μιας πυρκαγιάς. Κτίρια στην γέφυρα κάηκαν από φωτιά το 1212 και στην Εξέγερση των Χωρικών το 1381. Μια φωτιά το 1633 έκαψε το ένα τρίτο των κτιρίων στη γέφυρα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια ζώνη πυροπροστασίας κατά την μεγάλη πυρκαγιά του 1666.
Στη νότια πύλη βρίσκονταν παλουκωμένα κεφάλια προδοτών βουτηγμένα σε πίσσα και βρασμένα για να διατηρηθούν καλύτερα. Το κεφάλι του Γουίλιαμ Γουάλας ήταν το πρώτο που τοποθετήθηκε στην πύλη το 1305. Άλλα διάσημα κεφάλια ήταν του Τζακ Κέιντ το 1450, του Τόμας Μορ και του επισκόπου Τζον Φίσερ το 1535 και του Τόμας Κρόμγουελ το 1540. Η πρακτική αυτή σταμάτησε το 1660, με την παλινόρθωση του Καρόλου Β΄.
Το 1710, τα περισσότερα κτίρια στη γέφυρα είχαν ξανακτιστεί ώστε να διευρυνθεί ο δρόμος της γέφυρα στα έξι μέτρα, με τα νέα κτίρια να κτίζονται πάνω σε υποστυλώματα τα οποία εξείχαν προς το ποτάμι, κρύβοντας τη κορυφή των αψίδων. Το τελευταίο σπίτι κτίστηκε το 1745. Το 1722 η συμφόρηση στη γέφυρα ήταν τόσο σοβαρή ώστε το δήμαρχος εξέδωσε απόφαση ώστε «όλα τα κάρα που έρχονται από το Σάουθγουαρκ να βρίσκονται συνέχεια στη δυτική πλευρά της γέφυρας και όλα τα κάρα που έρχονται από το Σίτι να μένουν στην ανατολική». Αυτή η απόφαση έχει προταθεί ως πιθανή προέλευση της οδήγησης στη Βρετανία στα αριστερά.
Το 1756, η πράξη για τις γέφυρες του Λονδίνου έδωσε στην πόλη την εξουσία να αγοράσει όλες τις ιδιοκτησίες στη γέφυρα ώστε να τις γκρεμίσει και να βελτιώσει τη γέφυρα. Μια προσωρινή γέφυρα κατασκευάστηκε μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Το τελευταίο κτίριο κατεδαφίστηκε το 1762. Το 1759 κατασκευάστηκε στη θέση των δύο κεντρικών αψίδων μια μεγαλύτερη, για να είναι πιο ασφαλής η πλοήγηση κάτω από τη γέφυρα. Η γέφυρα διαπλατύνθηκε στα 14 μέτρα, κατασκευάστηκαν κιγκλιδώματα και πέτρινες κόχες. Όμως η νέα κεντρική αψίδα εξασθένισε την κατασκευή, με αποτέλεσμα να χρειάζεται συνεχείς διορθώσεις. Αυτό σε συνδυασμό με τα συχνά ατυχήματα κάτω από τη γέφυρα οδήγησαν στην ανάγκη κατασκευής μιας νέας γέφυρας.
Νέα γέφυρα
thumb|250px|Η γέφυρα στα τέλη του 19ου αιώνα Το 1799 έλαβε χώρα διαγωνισμός για τη κατασκευή μιας νέας γέφυρας. Ανάμεσα στις προτάσεις ήταν και του Τόμας Τέλφορντ, ο οποίος πρότεινε την κατασκευή μιας γέφυρας με μονήρη αψίδα από σίδηρο μήκος 180 μέτρων και 20 μέτρα ύψος, όμως χρειαζόταν μεγάλες προσβάσεις, το οποίο σήμαινε την αγορά και κατεδάφιση ακριβών ιδιοκτησιών. Τελικά προτιμήθηκε ένα πιο συντηρητικό σχέδιο, από τον Τζον Ρένι, για μια πεντάτοξη αψιδωτή πέτρινη γέφυρα. Άρχισε να κατασκευάζεται περίπου 30 μέτρα ανάντη της παλιάς γέφυρας το 1824. Χρειάστηκε να κατασκευαστούν νέοι δρόμοι πρόσβασης. Η παλιά γέφυρα συνέχισε να χρησιμοποιείται όσο η καινούργια ήταν υπό κατασκευή. Το 1831, όταν η νέα γέφυρα δόθηκε στην κυκλοφορία, η παλιά γέφυρα κατεδαφίστηκε. Η γέφυρα είχε μήκος 283 μέτρα και πλάτος 15 μέτρα.
Το 1896 η γέφυρα ήταν το πιο πολυσύχναστο σημείο στο Λονδίνο και ένα από τα πιο συμφορημένα. Περίπου 8.000 πεζοί και 900 οχήματα τη διέσχιζαν κάθε ώρα. Διαπλατύνθηκε κατά τέσσερα μέτρα με γρανιτένια στηρίγματα. Μετέπειτα μελέτες έδειξαν ότι η γέφυρα βυθιζόταν περίπου μια ίντσα κάθε οχτώ χρόνια και μέχρι το 1924, η ανατολική πλευρά βρισκόταν περίπου 9 εκατοστά χαμηλότερα από τη δυτική, με αποτέλεσμα να χρήζει αντικατάστασης.
Το 1967, το συμβούλιο της πόλης του Λονδίνου έθεσε τη γέφυρα προς πώληση και τις 18 Απριλίου 1968 η γέφυρα αγοράστηκε από τον Αμερικανό επιχειρηματία Ρόμπερτ ΜακΚάλοχ της McCulloch Oil για 2.460.000 αμερικανικά δολάρια. Η φήμη ότι ο ΜακΚάλοχ νόμιζε ότι είχε αγοράσει τη γέφυρα του Πύργου έχει διαψευσθεί. Η γέφυρα αποσυναρμολογήθηκε κομμάτι-κομμάτι, με κάθε κομμάτι να καταγράφεται. Στη συνέχεια τα τμήματα στάλθηκαν ακτοπλοϊκώς στην Καλιφόρνια και από εκεί μεταφέρθηκαν στην Αριζόνα. Η γέφυρα ανακατασκευάστηκε στο Λέικ Χαβασού Σίτι και ολοκληρώθηκε το 1971. Σήμερα, η γέφυρα είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές αξιοθέατο της Αριζόνα, μετά το Γκραν Κάνιον.
Σύγχρονη γέφυρα
Τις 3 Ιουνίου 2017, η γέφυρα έγινε στόχος τρομοκρατικής επίθεσης. Τρεις ισλαμιστές εμβόλισαν με ένα βαν πεζούς, σκοτώνοντας τρεις πεζούς. Έπειτα εγκατέλειψαν το βαν και και έτρεξαν προς την Borough Market, όπου επιτέθηκαν με μαχαίρι σε πελάτες εστιατορίων. Συνολικά οχτώ άνθρωποι πέθαναν στην επίθεση και 48 τραυματίστηκαν. Έκτοτε τοποθετήθηκαν προστατευτικές μπαριέρες ανάμεσα στο πεζοδρόμιο και το δρόμο.
Βιβλιογραφία
Λονδινου κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 2010-2011
Β Ανδρών 2010-2011
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 17 Οκτωβρίου 2010 έως τις 13 Φεβρουαρίου 2011. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 19 Φεβρουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 5 Ιουνίου 2011. Πρωταθλήτρια της κατηγορίας αναδείχτηκε η ομάδα του Ο.Φ.Η. για πρώτη φορά στην ιστορία της.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Β Βαθμολογία 20px|Β
Εξωτερικοί σύνδεσμοι