cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tamagotchi
Tamagotchi έκδοση 2
Το Tamagotchi έκδοση 2 κυκλοφόρησε στις 21 Ιουνίου του 2005 στις Η.Π.Α.. Είναι περίπου το αγγλικό ισοδύναμο του K-Plus χωρίς την λειτουργία σύνδεσης με τα κινητά τηλέφωνα. Το Tamagotchi έκδοση 2 παρουσιάζει νέους χαρακτήρες και κάποιους από αυτους των παλιών εκδόσεων, όπως το Mesutchi και το Osutchi, ή το Tamagotchi έκδοση 1. Σ'αυτή την έκδοση εισάγονται και οι "Βαθμοί Gotchi" ή, σε συντομογραφία, BG. Οι BG συλλέγονται παίζοντας παιχνίδια και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αγοράσει ο χρήστης αντικείμενα και τρόφιμα απ'το μαγαζί. Το ανώτατο ποσό συλλογής πόντων είναι οι 9.999 ΒG. Οι χρήστες μπορούν να συνδέσουν τα Τamagotchi τους μέσω υπερύθρων και να επιλέξουν τι θα κάνουν (θα ανταλλάξουν δώρα ή θα παίξουν παιχνίδια). Επίσης ο χρήστης μπορεί να συνδεθεί και με Tamagotchi έκδοση 1 και με Tamagotchi έκδοση 2. Πέντε "κωδικοί" υπάρχουν στην έκδοση 2, οι οποίοι μπορούν να ξεκλειδώσουν πολλά "ξεχωριστά" αντικείμενα.
Chou Jinsei Enjoi Tamagotchi Plus (Entama)
Το Chou Jinsei Enjoi Tamagotchi Plus, που συχνά αναφέρεται ως Entama, κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2005 στην Ιαπωνία. Ο σχεδιασμός του περιλαμβάνει μία μεγάλη κεραία με μία μπίλια στην άκρη και ένα κορδόνι με πολύχρωμες μπίλιες που λειτουργούσε σαν μπρελόκ. Το Entama είναι η πρώτη έκδοση που δεν περιλαμβάνει δύο απ´τις βασικές της λειτουργίες: την πειθαρχία και τα φώτα (τα φώτα σβήνουν αυτόματα κατά την διάρκεια του ύπνου του χαρακτήρα). Το Entama είναι το πρώτο Tamagotchi που συνδέεται με τον υπολογιστή. Ο χρήστης μπορεί να παίξει με τον χαρακτήρα του στον Η/Υ στην e-tamago. Από εκεί μπορεί να εισέλθει στην Πόλη Tamagotchi και να κάνει πολλές δραστηριότητες. Μπορεί επίσης να αγοράσει και διάφορα αντικείμενα και τρόφιμα απ´τα καταστήματα της Ταμαπόλης μέσω δεκατετραψήφιων κωδικών.
Το Entama περιλαμβάνει και κάποια χαρακτηριστικά απ' την ανθρώπινη ζωή όπως την σχολική εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση (δουλειά με συνεντεύξεις). Ποια θέση εργασίας και ποια εκπαίδευση θα ακολουθήσει ο χαρακτήρας εξαρτάται απ´ τους Βαθμούς Ικανότητας (συχνά αναφέρονται ως ΒΙ) οι οποίοι μπορούν να αυξηθούν παίζοντας παιχνίδια, χρησιμοποιώντας αντικείμενα και τρώγοντας συγκεκριμένα φαγητά. Ο χρήστης μπορεί επίσης να αναμίξει κάποια συστατικά και να φτιάξει κάποια νέα φαγητά που θα αυξήσουν τους ΒΙ του χαρακτήρα. Υπάρχουν συνολικά 58 χαρακτήρες σ' αυτή την έκδοση (42 βασικοί, 3 κρυφοί, 2 γέροι, το Οyajitchi και 10 άλλοι γνωστοί και ως χαρακτήρες Hatenazoku).
Κεραίες και σχήματα
thumb|right|Τέσσερα Ταμαγκότσι έκδοσης 2,3,4 και 4.5.
Τama town (Πόλη Ταμαγκότσι)
Η πόλη των Ταμαγκότσι (Tama town) είναι ένας εικονικός κόσμος όπου εκεί ζουν τα Ταμαγκότσι. Στην ταμαπόλη υπάρχουν διάφορες δραστηριότητες που μπορούν να πραγματοποιηθούν με την σύνδεση της συσκευής του Ταμαγκότσι με τον Η/Υ.Η ταμαπόλη κυκλοφορεί σε έξι (6) εκδόσεις:μία για την έκδοση 3, όπου οι δραστηριότητες είναι περιορισμένες, μία για την έκδοση 4(JinSei) και 4.5(JinSei Plus+)που οι ενέργειες και οι δραστηριότητες του χαρακτήρα πολλαπλασιάζονται-επίσης η ταμαπόλη 4 & 4.5 χρησιμοποιεί ένα σύστημα κωδικών για την είσοδο του χαρακτήρα σ'αυτήν-και μία για την έκδοση 5 (Famitama) και 5.5 (Royal Famitama)όπου δεν ονομάζεται πια τάμαπόλη, αλλά Tama & Earth Expo και χρησιμοποιεί εντελώς διαφορετικές μεθόδους συλλογής πόντων και αντικειμένων απ'τις προηγούμενες εκδόσεις της Πόλης Ταμαγκότσι. Επίσης,στις 22 Δεκεμβρίου του 2008 κυκλοφόρησε και μία νέα ταμαπόλη με το όνομα Μουσική πόλη(Music city) που περιλαμβάνει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα σε σχέση με το νέο Ταμαγκότσι Μουσικό αστέρι (Music star). Κυκλοφορεί σε διάφορες ευρωπαϊκές και ασιατικές γλώσσες oι οποίες είναι οι εξής:
Βιντεοπαιχνίδια
To Mametchi, ένας κοινός χαρακτήρας, εμφανίζεται στο Mario Kart Arcade GP 2 της Namco και της Nintendo.
Έκτος από παιχνίδια χειρός υπάρχουν και κάποια βιντεοπαιχνίδια για το Game Boy και το Game Boy Color. To Tamagotchi Connection: Corner shop, το Tamagotchi Connection: Corner shop 2 και το Tamagotchi Connection:Corner shop 3 είναι παιχνίδια για το Nintendo DS οπού ο παίκτης μπορεί να κινήσει χαρακτήρες για να μαζέψει χρήματα. Ο παίκτης μπορεί να διαλέξει ανάμεσα στους χαρακτήρες Mametchi, Memetchi και Kutchipatchi. Στο Ταμαγκότσι Connection: Corner shop 3 προστίθεται και το Violetchi οπού σε βοηθάει στο κατάστημα για να μείνουν όλοι οι πελάτες ευχαριστημένοι.
Στο Wii υπάρχει ένα παιχνίδι που ονομάζεται Tamagotchi: Party On! όπου πρέπει να προπονηθεί ο χαρακτήρας τον αγώνα που θα αναδειχθεί ο δήμαρχος τής Tama Town.
Μια παιχνιδομηχανή με το όνομα Ταμασταθμός κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία και που ο χειριστής του θα πρέπει να μαζεύει δώρα, έπαθλα για το Uratama και το Entama του για να το κάνει να νιώθει ευχαριστημένο και χαρούμενο.
Ταινία
Την 1 Ιουνίου του 2007 ανακοινώθηκε απ' το πρακτορείο Ρόιντερς η φήμη ότι θα κυκλοφορήσει μία ταινία του Ταμαγκότσι. Ο τίτλος της είναι Eiga de Tōjō! Ταμαγκότσι Doki Doki! Uchū no Maigotchi!? οπού επικεντρώνεται στον χαρακτήρα Mametchi και τους φίλους του Memetchi και Κutchipatchi.Η ταινία παρουσιάζει ένα μικρό κορίτσι, την Τανπόπο, που μεταφέρεται στον πλανήτη του Ταμαγκότσι κατά λάθος απ'το Mametchi. Επίσης, στην ταινία παρουσιάζεται και το Chamametchi, η μικρή αδερφή του Mametchi που γεννιέται κατά την διάρκεια τής ταινίας.Είχε κατά καιρούς ειπωθεί πως μία νέα ταινία που θα ήταν βασισμένη στην πρώτη θα κυκλοφορούσε εις το τέλος του χρόνου.Αυτή η υποψία επιβεβαιώθηκε απ'την εταιρεία Bandai Ιαπωνίας.
Η ταινία βγήκε εις τους κινηματογράφους την 15 Δεκεμβρίου του 2007 από την εταιρεία Toho. Η ταινία ήρθε τρίτη στην πώληση εισιτηρίων το πρώτο σαββατοκύριακο που προβλήθηκε. Την 31η Μαΐου ανακοινώθηκε απ'το Bandai Entertainment πώς απέκτησε τα πνευματικά δικαιώματα τής ταινίας για κινηματογραφική προβολή στην Βόρεια Αμερική.
Μουσική
Ένα τραγούδι που ονομαζόταν "Ταμαγκότσι" συνθέθηκε απ' το συγκρότημα Sqeezer το 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια προσομοίωσης ζωής Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1996 Κατηγορία:Bandai
Λύκων
Ο Λύκων (4ος-3ος αιώνας π.Χ.) από το δήμο Θορικού της Αττικής, ένας από τους τρεις κατηγόρους του Σωκράτη το 399 π.Χ., ήταν δημαγωγός και ρήτορας που προετοίμασε την υπόθεση εναντίον του.
Αναφέρεται ότι λίγο μετά τον θάνατο του Σωκράτη οι Αθηναίοι τον εξόρισαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Ούλτιμο (Ιταλία)
Το Ούλτιμο (ιταλικά: Ultimo, ) ή Ούλτεν (γερμανικά: Ulten, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Νόρφολκ Χάουζ
Το Νόρφολκ Χάουζ, στην Πλατεία Σεν Τζέιμς (St James's Square) 31, στο Λονδίνο κτίσθηκε το 1722 για τον Δούκα του Νόρφολκ. Ήταν μια βασιλική κατοικία για μια μικρή περίοδο μόνο, όταν ο Φρειδερίκος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, πατέρας του Βασιλιά Γεώργιου Γ', έζησε εκεί το 1737-1741, μετά τον γάμο του το 1736 με την Πριγκίπισσα Αυγούστα του Ζάξε-Γκότα,κόρη του Φρειδερίκου Β', Δούκα του Ζάξε-Γκότα. Ο Βασιλιάς Γεώργιος Γ' γεννήθηκε στο σπίτι, το οποίο προσφέρθηκε στο βασιλικό ζεύγος από τον 9ο Δούκα του Νόρφολκ.
Η οικογένεια μετακόμισε στο Λέστερ Χάουζ το 1742, και θα παρέμενε το σπίτι του πρίγκπα μέχρι το θάνατο του εννέα χρόνια μετά, και της συζύγου του μέχρι το θάνατο της το 1764.
Το αυθεντικό Νόρφολκ Χάουζ παρέμεινε στην ιδοκτησία των Δουκών του Νόρφολκ έως το 1938 όταν κατεδαφίσθηκε και ο χώρος έγινε ένα κτήριο γραφείων. Αυτό το κτήριο υπηρέτησε ως γραφεία για δτρατιωτικούς από μια ποικιλία συμμαχικών δυνάμεων περιλαμβανομένης της 1ης Στρατιάς Καναδά και το Ανώτατο Αρχηγείο Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης υπό τον Στρατηγό Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Δύο πλάκες στο εξωτερικό του κτηρίου ενθυμίζουν τον ρόλο του κτηρίου στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μέρος του εσωτερικού του σπιτιού του δέκατου όγδοου αιώνα επιβιώνει, ειδικά το Μουσικό Δωμάτιο, σχεδιασμένο από τον Τζιοβάννι Μπατίστα Μπόρρα για τον 9ο Δούκα. Αποκατεστημένο και επαναδιακοσμημένο στο αρχικό του σχέδιο με καθαρή λευκή μπογιά με επιχρύσωση, σκαλιστό ξύλινο διάκοσμο, αφού διατηρήθηκε σε αποθήκη, το δωμάτιο εκτίθεται τώρα στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου.
Σήμερα το κτίριο είναι μοντέρνα γραφεία. Το εσωτερικό έχει πλήρως καταστραφεί και επισκευασθεί τα πρόσφατα έτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στο Λονδίνο
Επαρχία Αμμοχώστου
Η επαρχία Αμμοχώστου είναι μια από τις 6 επαρχίες της Κύπρου. Διοικητική πρωτεύουσα της επαρχίας είναι ο Δήμος Αμμοχώστου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το μεγαλύτερο μέρος της Επαρχίας Αμμοχώστου (περίπου το 85%) δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Οι περιοχές της επαρχίας που βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας αποκαλούνται από τους Ελληνοκύπριους ως Ελεύθερη Περιοχή Αμμοχώστου.
Γεωγραφία
Η επαρχία Αμμοχώστου αποτελεί τη δεύτερη σε έκταση επαρχία της χώρας. Έχει έκταση 1985,341 τ.χλμ. που αποτελεί το 21,48% της έκτασης της Κύπρου.
Τοποθεσία
Η επαρχία Αμμοχώστου βρίσκεται στο ανατολικό μέρος της Κύπρου. Στα δυτικά συνορεύει με την επαρχία Κερύνειας, την επαρχία Λευκωσίας και την επαρχία Λάρνακας. Το βόρειο, το ανατολικό και το νότιο μέρος της επαρχίας είναι παραθαλάσσιο.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της επαρχίας παρουσιάζει σημαντική αύξηση έως το 1974. Μετά την τουρκική εισβολή, οι απογραφές αφορούσαν μόνο την Ελεύθερη Περιοχή Αμμοχώστου, δηλαδή τις περιοχές που ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Ως αποτέλεσμα, η επαρχία Αμμοχώστου αποτελεί την μικρότερη σε πληθυσμό επαρχία της Κύπρου, όσον αφορά τις περιοχές που ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της επαρχίας Αμμοχώστου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Δήμοι και κοινότητες
Η επαρχία Αμμοχώστου διοικητικά διαιρείται σε 8 δήμους και 90 κοινότητες. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, μόνο 4 δήμοι και 5 κοινότητες ελέγχονται -πλήρως ή μερικώς- από την Κυπριακή Δημοκρατία. Οι υπόλοιποι δήμοι και κοινότητες βρίσκονται στο τμήμα της Κύπρου το οποίο κατέχεται από τον τουρκικό στρατό. Οι κοινότητες αυτές ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Στην πιο κάτω λίστα παρουσιάζονται αλφαβητικά οι δήμοι και οι κοινότητες της επαρχίας Αμμοχώστου. Οι δήμοι αναγράφονται με έντονη γραφή. Με αστερίσκο σημειώνονται οι δήμοι και οι κοινότητες που βρίσκονται -πλήρως ή μερικώς- στην Ελεύθερη Περιοχή Αμμοχώστου.
<ol> <li>Αγία Νάπα*</li> <li>Αγία Τριάδα</li> <li>Άγιος Ανδρόνικος Καρπασίας</li> <li>Άγιος Ανδρόνικος Τρικώμου</li> <li>Άγιος Γεώργιος</li> <li>Άγιος Ευστάθιος</li> <li>Άγιος Ηλίας</li> <li>Άγιος Θεόδωρος</li> <li>Άγιος Ιάκωβος</li> <li>Άγιος Νικόλαος</li> <li>Άγιος Σέργιος</li> <li>Άγιος Συμεών</li> <li>Άγιος Χαρίτων</li> <li>Αγκαστίνα</li> <li>Ακανθού</li> <li>Αλόδα</li> <li>Αμμόχωστος</li> <li>Άρδανα</li> <li>Αρναδί</li> <li>Άρτεμη</li> <li>Άσσια</li> <li>Αυγολίδα</li> <li>Αυγόρου* 2 </li> <li>Αφάνεια</li> <li>Αχερίτου* 1 </li> <li>Άχνα* 1 </li> <li>Βαθύλακας</li> <li>Βασίλι</li> <li>Βατυλή</li> <li>Βιτσάδα</li> <li>Βοκολίδα</li> <li>Γαϊδουράς</li> <li>Γαλάτεια</li> <li>Γαληνόπορνη</li> <li>Γαστριά</li> <li>Γέναγρα</li> <li>Γεράνι</li> <li>Γιαλούσα</li> <li>Γούφες</li> <li>Γύψου</li> <li>Δαυλός</li> <li>Δερύνεια* 2 </li> <li>Έγκωμη Αμμοχώστου</li> <li>Επτακώμη</li> <li>Καλοψίδα</li> <li>Κνώδαρα</li> <li>Κοιλάνεμος</li> <li>Κοντέα</li> <li>Κορνόκηπος</li> <li>Κορόβια</li> <li>Κούκλια Αμμοχώστου</li> <li>Κρίδια</li> <li>Κώμα του Γιαλού</li> <li>Κώμη Κεπίρ</li> <li>Λάπαθος</li> <li>Λειβάδια Τρικώμου</li> <li>Λεονάρισσο</li> <li>Λευκόνοικο</li> <li>Λιμνιά</li> <li>Λιοπέτρι*</li> <li>Λυθράγκωμη</li> <li>Λύση</li> <li>Μακράσυκα</li> <li>Μάντρες Τρικώμου</li> <li>Μαράθα</li> <li>Μαραθόβουνος</li> <li>Μελάναρκα</li> <li>Μελούντα</li> <li>Μηλιά Αμμοχώστου</li> <li>Μοναρκά</li> <li>Μουσουλίτα</li> <li>Μπογάζι</li> <li>Νέτα</li> <li>Όβγορος</li> <li>Παραλίμνι*</li> <li>Πατρίκι</li> <li>Περιβόλια του Τρικώμου</li> <li>Περιστερώνα Αμμοχώστου</li> <li>Πηγή</li> <li>Πλατάνι</li> <li>Πλατανισσός</li> <li>Πραστειό</li> <li>Πυργά</li> <li>Ριζοκάρπασο</li> <li>Σανταλάρης</li> <li>Σίντα</li> <li>Σπαθαρικό</li> <li>Στρογγυλός</li> <li>Στύλλοι</li> <li>Σύγκραση</li> <li>Σωτήρα*</li> <li>Ταύρου</li> <li>Τζιάος</li> <li>Τρίκωμο</li> <li>Τρυπημένη</li> <li>Φλαμούδι</li> <li>Φρέναρος*</li> <li>Ψυλλάτος</li> </ol>
Σημειώσεις: 1 Οι οικισμοί των κοινοτήτων Αχερίτου και Άχνας βρίσκονται σε εδάφη που δεν ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία. Ωστόσο, μέρος της διοικητικής έκτασης των κοινοτήτων αυτών βρίσκεται στην Ελεύθερη Περιοχή Αμμοχώστου. Στο μέρος αυτό έχουν οικοδομηθεί οικισμοί μετά το 1974. Οι οικισμοί αυτοί είναι ο Άγιος Γεώργιος Αχερίτου (έδαφος Αχερίτου) και Δασάκι Άχνας (έδαφος Άχνας). 2 Μέρος της διοικητικής έκτασης της Δερύνειας και του Αυγούρου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία.
Πληθυσμός, έκταση και υψόμετρο ανά δήμο/κοινότητα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό (απογραφή 2011), την έκταση που καταλαμβάνει και το ύψος από την επιφάνεια της θάλασσας κάθε δήμου και κοινότητας της επαρχίας Αμμοχώστου. Ο πληθυσμός αναγράφεται μόνο στους δήμους και στις κοινότητες της Ελεύθερης Περιοχής Αμμοχώστου.
Συνοικίες
Ο Δήμος Αμμοχώστου της επαρχίας Αμμοχώστου, για διοικητικούς σκοπούς, διαιρείται σε συνοικίες (ενορίες). Οι άλλοι δήμοι της επαρχίας δεν διαιρούνται σε συνοικίες. Στην πιο κάτω λίστα παρουσιάζονται αλφαβητικά οι συνοικίες του Δήμου Αμμοχώστου.
Μάρτι
μικρογραφία|260x260εσ|Ο [[Έρνεστ Μποργκνάιν και η Μπέτσι Μπλερ σε σκηνή της ταινίας]] Η ταινία Μάρτι (Αγγλ. Marty) είναι δραματική ταινία του 1955, σε σκηνοθεσία Ντέλμπερτ Μαν, βασισμένη στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά του 1953 σε σενάριο Πάντι Τσαγιέφσκι και βραβευμένη με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας στην τελετή του 1956 και με Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών του 1955. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Έρνεστ Μποργκνάιν στο ρόλο του Μάρτι και η Μπέτσι Μπλερ στο ρόλο της Κλάρας.
Υπόθεση
Ο Μάρτι Πιλέτι (Έρνεστ Μποργκνάιν) είναι ένας καλόκαρδος και μοναχικός Ιταλοαμερικανός χασάπης, που ζει στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης με τη μητέρα του (Έστερ Μιντσότι). Ο Μάρτι που στα 34 του χρόνια είναι ακόμη ανύπαντρος δέχεται πιέσεις από τους γύρω του, ώστε να δημιουργήσει κι εκείνος τη δική του οικογένεια. Τα αδέρφια του είναι όλα παντρεμένα και με παιδιά, ενώ εκείνος εργένης. Ο Μάρτι θέλει να παντρευτεί, αλλά η μοναχική ζωή που διάγει σε συνδυασμό με τη χαμηλή του αυτοεκτίμηση δεν τον βοηθούν να βρει το "έτερον του ήμισυ". Ένα σαββατόβραδο που αποφασίζει τελικά να βγει από το σπίτι του, μετά από παρότρυνση της μητέρας του, ο Μάρτι γνωρίζεται με την Κλάρα (Μπέτσι Μπλερ), μια απλοϊκή και μοναχική δασκάλα. Ο Μάρτι και η Κλάρα διαπιστώνουν ότι έχουν πολλά κοινά, αλλά ο περίγυρός τους έχει άλλη άποψη για τον δεσμό τους.
Παραλειπόμενα
Η ταινία αυτή αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά ομώνυμης τηλεταινίας του 1953 με πρωταγωνιστή τον Ροντ Στάιγκερ. Το σενάριο της τηλεταινίας έγραψε ο Πάντι Τσαγιέφσκι (σεναριογράφος επίσης και της ταινίας του 1976 Το δίκτυο (The Network). Ο Τσαγιέφσκι ονόμασε τον ήρωά του Μάρτι, σκεπτόμενος το φίλο του, σκηνοθέτη και ηθοποιό Μάρτιν Ριτ, για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όμως οι υπεύθυνοι του καναλιού που είχε αναλάβει την παραγωγή και την προβολή της τηλεταινίας είχαν αντιρρήσεις όσον αφορά την πρόσληψη του Ριτ, δεδομένου ότι το όνομά του βρισκόταν στη μαύρη λίστα του Χόλιγουντ.
Έναν χρόνο αργότερα, η νεοσύστατη εταιρία παραγωγής του Μπαρτ Λάνκαστερ και του Χάρολντ Χεχτ αγόρασε τα δικαιώματα της τηλεταινίας και προσέλαβε τον Τσαγιέφσκι για να διασκευάσει το σενάριο του Μάρτι για τη μεγάλη οθόνη. Ο Τσαγιέφσκι μεγάλωσε τον ρόλο της Κλάρας, προσέθεσε τους ρόλους της μητέρας και της αδελφής του Μάρτι και επιπλέον στοιχεία πάνω στην καριέρα του. Ο Λάνκαστερ και ο Χεχτ αποφάσισαν να προσλάβουν κάποιον άλλο ηθοποιό να ερμηνεύσει το ρόλο του φιλήσυχου χασάπη, φοβούμενοι ότι το κανείς δεν θα ενδιαφερόταν να δει τον Ροντ Στάιγκερ να επαναλαμβάνει στη μεγάλη οθόνη έναν ρόλο που είχε ήδη ερμηνεύσει στην τηλεόραση. Το ζήτημα του ηθοποιού που θα ερμήνευε τον πρωταγωνιστικό ρόλο παρέμεινε ανοιχτό για καιρό, μέχρι τη στιγμή που ο σκηνοθέτης της ταινίας Ντέλμπερτ Μαν συμβουλεύτηκε τον φίλο του Ρόμπερτ Όλντριτς και ο Όλντριτς του πρότεινε τον Έρνεστ Μποργκνάιν, ηθοποιό που συνήθιζε να υποδύεται στυγνούς εγκληματίες.
Εμπορική επιτυχία και βραβεύσεις
Η ταινία στοίχισε μόλις 340.000 δολάρια και έκανε εισπράξεις άνω των 3.000.000 στις Η.Π.Α., οι κριτικοί τη λάτρεψαν και η ακαδημία των όσκαρ την επιβράβευσε με 8 υποψηφιότητες. Την βραδιά των όσκαρ η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, ενώ ο Έρνεστ Μποργκνάιν κέρδισε το όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, κατατροπώνοντας το πνεύμα του Τζέιμς Ντιν, ο οποίος έλαβε την πρώτη του μεταθανάτια οσκαρική υποψηφιότητα για την ταινία του Ελία Καζάν Ανατολικά της Εδέμ (East Of Eden, 1955). Ο σκηνοθέτης της ταινίας Ντέλμπερτ Μαν έγινε ο πρώτος σκηνοθέτης που βραβεύτηκε με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο (κάτι που επανέλαβε ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ για το Συνηθισμένοι άνθρωποι (Ordinary People) το 1980). Η ταινία έκανε παγκόσμια επιτυχία μετά την επιτυχία της στα όσκαρ και αποτέλεσε τη δεύτερη ταινία που κατάφερε να αποσπάσει, εκτός από το όσκαρ καλύτερης ταινίας και τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών (η πρώτη ταινία που κατάφερε αυτό το επίτευγμα ήταν Το χαμένο Σαββατοκύριακο (The Lost Weekend) του Μπίλι Γουάιλντερ).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Στέλλα Τσικούνα
Η Στυλιανή «Στέλλα» Τσικούνα (19 Οκτωβρίου 1972, Χαλκίδα) είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια της δισκοβολίας.
Η προσωπική της καλύτερη βολή είναι 65,25 μέτρα, που επιτεύχθηκε τον Μάιο του 2004 στο Ηράκλειο. Αυτή η επίδοση την κατατάσσει στην τρίτη θέση των Ελληνίδων δισκοβόλων, πίσω μόνο από την Κατερίνα Βόγγολη και την Αναστασία Κελεσίδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της δισκοβολίας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1997 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1999 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Εξαφθοροροδιούχο ξένο
Το εξαφθοροροδιούχο ξένο είναι χημική ένωση του ευγενούς αερίου ξένου. Συντέθηκε για πρώτη φορά το 1963 από το Νηλ Μπάρτλετ (Neil Bartlett). Είναι ανάλογη προς το εξαφθορολευκοχρυσιούχο ξένο.
Σύνθεση
Το εξαφθοροροδιούχο ξένο παρασκευάζεται με απευθείας επίδραση ξένου σε εξαφθοριούχο ρόδιο :
Αναφορές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Ενώσεις ξένου Κατηγορία:Ρόδιο Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 στο Παρίσι διεξήχθησαν έξι αγωνίσματα τοξοβολίας ανδρών. Στους αγώνες έλαβαν μέρος συνολικά 153 αθλητές από τρεις χώρες. Ήταν η πρώτη φορά που διεξήχθησαν αγωνίσματα τοξοβολίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Σύνοψη αποτελεσμάτων
200px|μικρογραφία|δεξιά|Άγνωστος τοξοβόλος στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι
Καστανέα Ημαθίας
thumb|250px|Η νέα Παναγία Σουμελά, στην Καστανιά Ημαθίας Η Καστανέα είναι ορεινό χωριό του νομού Ημαθίας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.080 μέτρων στις πλαγιές του Βερμίου και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Ημαθίας. Ανήκει στον δήμο Βέροιας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 84 κάτοικοι. Το 1951 κτίστηκε εκεί (εγκαινιάστηκε στις 8 Ιουνίου 1952), με ενέργειες του Φίλωνα Κτενίδη ο νέος ναός της Παναγίας Σουμελά, τον οποίο επισκέπτονται, ιδίως τον Αύγουστο, πλήθος προσκυνητών από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παραπομπές
Καστανια Καστανια
Γιόνας Γιαμπλόνσκις
μικρογραφία| Ο καθηγητής Γιόνας Γιαμπλόνσκις το 1925 μικρογραφία| Ο Γιόνας Γιαμπλόνσκις στο [[Λίτας|τραπεζογραμμάτιο των 5 λίτας κυκλοφόρησε το 1993.]] μικρογραφία| Γιόνας Γιαμπλόνσκις σε ένα λιθουανικό γραμματόσημο του 2010
Ο Γιόνας Γιαμπλόνσκις (30 Δεκεμβρίου 1860, στο Κουμπιλέλιαϊ, στην περιοχή Σακιάι - 23 Φεβρουαρίου 1930, στο Κάουνας) ήταν διακεκριμένος γλωσσολόγος της Λιθουανίας και ένας από τους ιδρυτές της τυπικής Λιθουανικής γλώσσας. Χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Rygiškių Jonas, που πήρε από τη μικρή πόλη που ονομάζεται Ριγκισκιάι όπου πέρασε την παιδική του ηλικία.
Βιογραφία
Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο στο Μαριγιάμπολε, ο Γιαμπλόνσκις σπούδασε κλασικές γλώσσες στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας από το 1881 έως το 1885. Μεταξύ των καθηγητών του ήταν ο Φίλιπ Φεντόροβιτς Φορτουνάτοφ και ο Φεντόρ Γιεβγενίεβιτς Κορς, οι οποίοι και οι δύο ήταν εξοικειωμένοι με τη Λιθουανική γλώσσα και ενθάρρυναν τους μαθητές τους να ερευνήσουν τη μητρική του γλώσσα. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1885, αντιμετώπισε την πολιτική του εκρωσισμού. Ως καθολικός της Λιθουανίας, δεν κατάφερε να βρει απασχόληση στη Λιθουανία ως δάσκαλος. Ως εκ τούτου, ήταν υποχρεωμένος για ένα διάστημα να δώσει ιδιωτικά μαθήματα και να υπηρετήσει ως υπάλληλος στο δικαστήριο του Μαριγιάμπολε. Το 1889, ωστόσο, κατάφερε να διοριστεί ως καθηγητής Ελληνικών και Λατινικών στο Γυμνάσιο Γιέλγκαβα της Λετονίας, όπου παρέμεινε μέχρι το 1896. Το σπίτι του έγινε συχνός τόπος συγκέντρωσης για μορφωμένους Λιθουανούς. Κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, ο Γιαμπλόνσκις συνέλεξε δεδομένα μεταξύ γηγενών ομιλητών στη Λιθουανία για τις γλωσσικές του σπουδές.
Ο Γιαμπλόνσκις γνωρίστηκε με τον Αντάνας Τσοντακάουσκας από την ανιψιά του Τσοντακάουσκας Γκαμπριέλι Πετκεβιτσάιτι‑Μπίτι. Οι Τσοντακάουσκας και οι Γιαμπλόνσκις έγιναν σύντομα στενοί φίλοι και ο Γιαμπλόνσκις  συχνά περνούσε καλοκαίρια με τους Τσοντακάουσκας. Ο Γιαμπλόνσκις ήταν μεγάλος υποστηρικτής της λιθουανικής γλώσσας και πολιτισμού και η οικογένεια εμπνεύστηκε σύντομα από το πάθος τους. Η κόρη του Αντάνας Τσοντακάουσκας, η Γιαντβίγκα ρώτησε κάποτε τον Γιαμπλόνσκις, ο οποίος επισκέφθηκε το σπίτι του Τσοντακάουσκας, «Ποιος είμαι; Ο Γιαμπλόνσκις απάντησε: «Λοιπόν, πώς νιώθεις;» Η Γιαντβίγκα είπε, «Νιώθω Λιθουανή». "Αυτό είναι!" φώναξε ο Γιαμπλόνσκις.
Οι δραστηριότητες του Γιαμπλόνσκις για λογαριασμό των λιθουανικών σκοπών προκάλεσαν τη μετεγκατάσταση του στο Ταλίν της Εσθονίας από τις τσαρικές αρχές.
Η Ρωσική Ακαδημία Επιστημών κατηγόρησε τον Γιαμπλόνσκις για την επεξεργασία του λεξικού, που συνέταξε ο πρόσφατα νεκρός Αντάνας Τζούσκα. Αυτό προκάλεσε την απόλυση του από τη διδακτική του θέση στο Ταλίν το 1901 και την εξορία από τη Λιθουανία τον επόμενο χρόνο. Παρόλα αυτά συνέχισε με το έργο του στο Πσκοφ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισε το Lietuviškos kalbos gramatika (Λιθουανική Γραμματική, 1901) με το όνομα Πέτρας Κριαουσάιτις, το πρώτο του ψευδώνυμο. Δεδομένου ότι οι ρωσικές αρχές απαγόρευσαν την εκτύπωση λιθουανικών βιβλίων στο λατινικό αλφάβητο, η γραμματική του δημοσιεύθηκε αργότερα στο Τιλσίτ της Ανατολικής Πρωσίας.
Όταν ο Γιαμπλόνσκις ανέκτησε την άδεια να εισέλθει στη Λιθουανία, πήγε στο Σιαουλιάι το 1903 και στο Βίλνιους τον επόμενο χρόνο. Μετά την άρση της απαγόρευσης Τύπου το 1904, υπηρέτησε στα διοικητικά συμβούλια των εφημερίδων Vilniaus žinios (Ειδήσεις Βίλνιους) και Lietuvos ūkininkas (Λιθουανός Αγρότης) και επιμελήθηκε τις εκδόσεις του Aušra (Η Αυγή).
Μεταξύ 1906 και 1908 δίδαξε στο Παιδαγωγικό Σεμινάριο του Πανεβεζίς. Οι οικονομικές δυσκολίες ανάγκασαν τη μετάβαση στο Μπρεστ της Λευκορωσίας το 1908, όπου δίδαξε μέχρι να μεταφερθεί στο Γκρόντνο το 1912. Στην αρχή του Α ' Παγκοσμίου Πολέμου ολόκληρο το σχολείο εκκενώθηκε στο Βελίζ της Ρωσίας. Από το 1915 έως το 1918 δίδαξε στο γυμνάσιο προσφύγων της Λιθουανίας στο Βορόνεζ, από όπου επέστρεψε στο Βίλνιους σχεδόν εντελώς ανάπηρος και έπρεπε να χρησιμοποιήσει αναπηρικό καροτσάκι.
Όταν η Πολωνία κατέλαβε το Βίλνιους το 1919, η κυβέρνηση της Λιθουανίας τον είχε φέρει στο Κάουνας. Όταν άνοιξε το Πανεπιστήμιο της Λιθουανίας στο Κάουνας το 1922, εξελέγη επίτιμος καθηγητής και δίδαξε Λιθουανικά μέχρι το 1926. Παράλληλα παρήγαγε κείμενα για σχολεία, μετέφρασε και επεξεργάστηκε μεταφράσεις άλλων από ξένες γλώσσες, συμμετείχε σε επιτροπές που συστάθηκαν για την ομαλοποίηση της ορολογίας και της ορθογραφίας και έγραψε κριτικές για τη φιλολογική λογοτεχνία.
Πέθανε στο Κάουνας στις 23 Φεβρουαρίου 1930. Ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Πετρασιούναΐ.
Έργα
Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Γιαμπλόνσκις ήταν η συμβολή του στη διαμόρφωση της τυπικής λιθουανικής γλώσσας. Ο Γιαμπλόνσκις, στην εισαγωγή του στο Lietuviškos kalbos gramatika, ήταν ο πρώτος που διατύπωσε τις βασικές αρχές, που ήταν σημαντικές για τη μετέπειτα ανάπτυξη της τυπικής λιθουανικής γλώσσας. Η πρότασή του ήταν να βασιστεί η Λιθουανική στη δυτική διάλεκτο του Αουκσταϊτίγια, ενώ οι γλωσσολόγοι Άουγκουστ Σλάιχερ και Φρίντριχ Κούρσατ  είχαν χρησιμοποιήσει τη διάλεκτο των Πρώσων Λιθουανών. Ο Γιαμπλόνσκις επέλεξε μια διάλεκτο, τη ζωντανή ομιλία των ανθρώπων, η οποία διατήρησε το λεξιλόγιο και τις γραμματικές μορφές από ξένες επιρροές. Αντίθετα, η λογοτεχνική γλώσσα της περιόδου υπέφερε από έντονη εισροή ξένων, ιδιαίτερα σλαβικών στοιχείων. Έτσι ο Γιαμπλόνσκις έκανε προσπάθειες για τον καθαρισμό της λιθουανικής γλώσσας.
Τα πενήντα χρόνια εργασίας του Γιαμπλόνσκις έφεραν τα ακόλουθα αποτελέσματα: οι παραλλαγές και οι ασυνέπειες στην ορθογραφία μειώθηκαν σημαντικά, μια σειρά από περιττές ξένες δανεικές λέξεις αντικαταστάθηκαν από τις κατάλληλες εκφράσεις της Λιθουανίας, ο σχηματισμός νεολογισμών υπόκειται σε αρχές, που συνάδουν με τους κανόνες της Λιθουανικής γλώσσας, και εν γένει μεγαλύτερη τάξη και συνέπεια εισήχθησαν στη γραμματική, ιδιαίτερα στη σύνταξη, της γραπτής λιθουανικής γλώσσας.
Ως πρακτικός γλωσσολόγος, ο Γιόνας Γιαμπλόνσκις έγραψε έργα, που έχουν σχεδιαστεί, για να εξυπηρετούν πρακτικούς σκοπούς, όπως το Lietuvių kalbos sintaksė (Λιθουανική Σύνταξη), 1911. Rašomosios kalbos dalykai (Θέματα Λογοτεχνικής Γλώσσας), 1912; Lietuvių kalbos gramatika (Λιθουανική Γραμματική), τελευταία έκδοση 1922; Lietuvių kalbos vadovėlis (Εγχειρίδιο Λιθουανικής), 1925; Linksniai ir prielinksniai (Κλίσεις και προθέσεις), 1929. Το σημαντικότερο έργο του, ωστόσο, παραμένει το Lietuvių kalbos gramatika, το οποίο για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν το μόνο περιεκτικό εγχειρίδιο, που διατίθετο σε σχολεία και στο ευρύ κοινό. Ο καθαρισμός της γλώσσας βοηθήθηκε επίσης από τα συχνά άρθρα του σε περιοδικά, όπου επανειλημμένα επεσήμανε απαράδεκτες και μη λιθουανικές γραμματικές και συντακτικές μορφές. Επιπλέον, μετέφρασε δημοφιλή επιστημονικά και εκπαιδευτικά έργα από διάφορους συγγραφείς (M. Μπογκντάνοφ, Ιβάν Κρίλοφ, Σάμιουελ Σμάιλς, Γεωργία Σάνδη).
Πολλά από τα έργα του Γιαμπλόνσκις, παρόλο που προορίζονται για την εξυπηρέτηση πρακτικών αναγκών, εξακολουθούν να είναι σημαντικά για την επιστημονική θεωρία. Το γλωσσικό υλικό, που συνέλεξε δημοσιεύτηκε στους 20 τόμους του Ακαδημαϊκού λεξικού της Λιθουανικής Γλώσσας και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στην έρευνα και στην επεξεργασία κειμένων και βιβλίων. Εισήγαγε επίσης το γράμμα ū (ιου) στη λιθουανική γραφή.
Μια ολοκληρωμένη έκδοση των έργων του Γιαμπλόνσκις εκπονήθηκε από τον Γιόνας Μπαλτσικόνις και δημοσιεύτηκε ως Jablonskio raštai, 5 τόμοι, Κάουνας, 1932–36. Αργότερα ο Γιόνας Παλιόνις επιμελήθηκε μια επιλογή των έργων του με τίτλο Rinktiniai raštai, 2 τόμοι, Βίλνιους, 1957–1959.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί επιστήμονες Κατηγορία:Λιθουανική γλώσσα
Βάντενα
Η Βάντενα (ιταλικά: Vadena, ) ή Πφάτεν (γερμανικά: Pfatten, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Ρομπέρ Νουζαρέ
Ο Ρομπέρ Νουζαρέ είναι ένας Γάλλος ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, γεννημένος στις 29 Σεπτεμβρίου 1943 στην Μασσαλία των Μπους-ντυ-Ρον. Αγωνίστηκε ως μέσος και στη συνέχεια ως αμυντικός στα μέσα των δεκαετιών 1960 και 1970.
Βιογραφία
Προϊόν των ακαδημιών της Ολιμπίκ Λυών, αγωνίζεται στη συνέχεια στην Ζιροντέν Μπορντό, στην Μονπελιέ Λιτοράλ ΣΚ, στην ΦΚ Γκενιόν και τελειώνει την καριέρα του στην ΑΣ Ορλεάν.
Ο Ρομπέρ Νουζαρέ ξεκινά στη συνέχεια την μακρά καριέρα του ως προπονητής. Γνωστός για τον έντονο χαρακτήρα του αλλά και την ειλικρίνειά του και τις ανθρώπινες αρετές του, βοηθά σημαντικά στην αναγέννηση μιας επαγγελματικής ποδοσφαιρικής ομάδας στο Μονπελιέ με τον παιδικό του φίλο Λουί Νικολέν. Τελεί προπονητής της Μονπελιέ ΣΚ αρκετές φορές, αλλά και της Ολιμπίκ Λυών, της ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, της Τουλούζ ΦΚ και της ΣΚ Μπαστιά.
Γίνεται στις 28 Νοεμβρίου 2011, εκλεγμένος πρόεδρος της ΑΚ Αρλ-Αβινιόν.
Προπονητική Καριέρα
Στις 9 Αυγούστου 2010, στην ηλικία των 67 ετών, ανακοινώνει πως η εθνική ομάδα της Δημοκρατίας του Κονγκό θα είναι η τελευταία του δουλειά σε επίπεδο εθνικών ομάδων πριν την απόσυρσή του. Λύνει την συνεργσία του με την ποδοσφαιρική ομοσπονδία του Κονγκό την Τετάρτη 31 Αυγούτου 2011 και βάζει έτσι ένα τέλος στην προπονητική του καριέρα. Στις 28 Νοεμβρίου 2011, εκλέγεται πρόεδρος της ΑΚ Αρλ-Αβινιόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τουλούζ ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μονπελιέ ΕΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γουινέας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ακτής Ελεφαντοστού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΜΚ Αλζέ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΜ Καέν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Σαιντ-Ετιέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Γκενιόν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Ορλεάν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΡ Σαιν-Ντιέ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπουρζ 18 Κατηγορία:Γάλλοι πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων Κατηγορία:Γάλλοι πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Ιωάννης Δ. Παπαμαστοράκης
Ο Ιωάννης Παπαμαστοράκης, του Δημητρίου, (1909 - 1961) ήταν Έλληνας γιατρός, ανάπηρος του Πολέμου του 1940 και πολιτικός.
Βιογραφία
Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών και πολιτικών. Ο πατέρας του, Δημήτριος Παπαμαστοράκης, ήταν γιατρός, βουλευτής και μαχητής στην Κρητική Επανάσταση του 1897. Ο θείος του ήταν ο πρωθυπουργός επί Κρητικής Πολιτείας, Γεώργιος Ι. Παπαμαστοράκης. Ο Ιωάννης εκτός από γιατρός εργάστηκε και ως φαρμακοποιός. Μητέρα του ήταν η Μαρία Χατζάκη.
Υπηρέτησε ως ανθυπίατρος στον Πόλεμο του 1940 στο αλβανικό μέτωπο και εκεί έχασε το αριστερό του χέρι και το μισό του δεξιού του.
Στις εκλογές του 1951 και του 1952 εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου με την ΕΠΕΚ. Προσχώρησε στο Κόμμα Φιλελευθέρων στις 16 Ιουνίου 1954 και στη Φιλελεύθερη Δημοκρατική Ένωση τον Απρίλιο του 1955. Απεβίωσε το 1961.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Οικογένεια Παπαμαστοράκη
Τζοακίνο Ασσερέτο
μικρογραφία|309x309εσ| Θάνατος του Κάτωνος Ο Τζοακίνο Ασσερέτο (Gioacchino Assereto, 1600 - 28 Ιουνίου 1649) ήταν Ιταλός ζωγράφος της πρώιμης μπαρόκ περιόδου και ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους ιστορικών θεμάτων που δραστηριοποιήθηκαν στη Γένοβα το πρώτο ήμισυ του 17ου αιώνα.
Βίος
Αρχικά μαθήτευσε, σε ηλικία 12 ετών, στον Λουτσιάνο Μπορτσόνε (Luciano Borzone) και από το 1614 περίπου στο στούντιο του Τζοβάννι Αντρέα Ανζάλντο. Παρακολούθησε την Ακαδημία των Γυμνών (ζωγραφική από γυμνά μοντέλα) που ιδρύθηκε από τον Τζανκάρλο Ντόρια (Giancarlo Doria).
Δραστηριοποιήθηκε στη Γένοβα. Το 1639 ο Ασσερέτο ταξίδεψε στη Ρώμη όπου επισκέφτηκε τα εργαστήρια διαφόρων ζωγράφων. Πιθανότατα γνώρισε Γενουάτες καλλιτέχνες που εργάζονταν στη Ρώμη, όπως ο Λούκα Σαλταρέλλο (Luca Saltarello, ο Τζοβάννι Μαρία Μποττάλλα (Giovanni Maria Bottalla), ο Τζοβάννι Μπενεντέττο Καστιλιόνε (Giovanni Benedetto Castiglione) και ο Τζοβάννι Αντρέα Ποντεστά (Giovanni Andrea Podestà) . Η διαμονή του στη Ρώμη ήταν σημαντική καθώς τον έφερε σε επαφή με τον αναπτυσσόμενο ρεαλισμό των οπαδών του Καραβάτζο. μικρογραφία|260x260εσ| Το βασανιστήριο του Προμηθέα Τη δεκαετία του 1640 ο Ασσερέτο δραστηριοποιήθηκε ως ζωγράφος τοιχογραφιών. Ο καλλιτέχνης ήταν πολύ επιτυχημένος στη Γένοβα και τα τελευταία χρόνια πολλά αντίγραφα του έργου του παρήχθησαν στο εργαστήριό του, μερικά από τον γιο του Τζουζέππε Ασσερέτο. Ο καλλιτέχνης επαινέθηκε εν όσω ζούσε από τον σύγχρονό του Γενουάτη βιογράφο Ραφφαέλλε Σοπράνι (Raffaele Soprani) ως ασύγκριτος. Ο ματαιόδοξος καλλιτέχνης ενστερνίστηκε αυτήν την άποψη.
Έργο
Στη δεκαετία του 1640 αφιερώθηκε σε μια εις βάθος μελέτη των έργων του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και του Άντονι βαν Ντάικ. Ως αποτέλεσμα, οι συνθέσεις του έγιναν πιο ζωντανές και ζωηρές. Εισήγαγε επίσης μια μεγαλύτερη συναισθηματική εμπλοκή στα έργα του μέσω της χρήσης φώτων και χρωμάτων που αποκαλύπτουν τη γνώση της ενετικής σχολής. Ο πίνακας Ecce Homo (1640), δείχνει στην ευρεία και φλεγματική μορφή του Χριστού την επιρροή του Ecce Homo που ζωγράφισε ο βαν Ντάικ στη Γένοβα γύρω στο 1625.
Τα όψιμα έργα του συχνά απεικονίζουν μορφές μήκους τριών τετάρτων και χαρακτηρίζονται από νηφάλιο ρεαλισμό, λεπτή ψυχολογική ένταση μεταξύ των μορφών και σοβαρό κάλλος των νεκρών φύσεων. Αυτά τα έργα συγκρίθηκαν με έργα των Βελάσκεθ και Μουρίλο. Ένα παράδειγμα αποτελεί ο πίνακας Ο Ησαύ πωλεί τα πρωτοτόκιά του (περίπου 1645, Palazzo Bianco, Γένοβα) μικρογραφία|300x300εσ| Ο Ησαύ πωλεί τα πρωτοτόκιά του Ο Τζοακίνο Ασσερέτο δραστηριοποιήθηκε, επίσης, και ως ζωγράφος τοιχογραφιών. Το 1640 ζωγράφισε τοιχογραφίες για το Palazzo Granello και εκτέλεσε παραγγελίες έργων για την εκκλησία Sant'Agostino. Μόνο θραύσματα αυτών των τοιχογραφιών έχουν διατηρηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Φλεγραία Πεδία
thumb|250px|Δορυφορική φωτογραφία των Φλεγραίων Πεδίων Τα Φλεγραία Πεδία (ιταλικά: Campi Flegrei) είναι μια μεγάλη καλντέρα διαμέτρου 13 χιλιομέτρων κοντά στη Νάπολη. Το ψηλότερο σημείο της βρίσκεται 458 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ανακηρύχθηκε περιφερειακό πάρκο το 2003. Το μεγαλύτερο μέρος του ηφαιστείου είναι υποθαλάσσιο και αποτελείται από 24 κρατήρες και ηφαιστειακά οικοδομήματα. Υδροθερμική κυκλοφορία παρατηρείται στις περιοχές Λούκρινους Λάκους (λίμνη), Αγκνάνο και στην πόλη Ποτσουόλι. Αέρια εκλύονται από τον κρατήρα Σολφατάρα. Τα Φλεγραία Πεδία σύμφωνα με τη ρωμαϊκή μυθολογία ήταν η κατοικία του θεού της φωτιάς Βούλκαν και εκεί βρισκόταν η είσοδος για τον κάτω κόσμο. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία εκεί σκότωσε ο Ηρακλής τους Γίγαντες. Στην καλντέρα παρατηρούνται βραδυσεισμικά φαινόμενα, παρατηρήσιμα στο Μασέλουμ του Ποτσουόλι, το οποίο σήμερα είναι πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στους κίονες του κτιρίου υπάρχουν τρύπες που δημιουργήθηκαν από τα μαλάκια λιθοφάγος (lithodomus lithofagus), θαλάσσιους οργανισμούς. Το Ποτσουόλι έχει ανυψωθεί από τη δεκαετία του 1960 κατά τρία μέτρα. Η περιοχή παρατηρείται από το Παρατηρητήριο του Βεζούβιου.
Τα Φλεγραία Πεδία εξερράγησαν πριν από 39.000 χρόνια. Αυτή η έκρηξη θεωρείται η ισχυρότερη γνωστή που έχει συμβεί στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Η στάχτη από την έκρηξη κάλυψε 30.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στην περιοχή της Μεσόγειου. Στάχτη από την έκρηξη βρέθηκε στη Λιβύη και τα νησιά του Αιγαίου. Άλλη μια μεγάλη έκρηξη συνέβη πριν 15.000 χρόνια, σχηματίζοντας τους κίτρινους τόφφους της Νάπολης. Περίοδοι έντονης ηφαιστειακής δραστηριότητας έλαβαν χώρα 15.000-9.500, 8.600-8.200 και 4.800-3.800 πριν. Το ηφαίστειο έχει εκραγεί δύο φορές τους ιστορικούς χρόνους, το 1158 στο κρατήρα Σολφατάρα και το 1538, όταν σχηματίστηκε το Μόντε Νουόβο.
Εκρηκτική δραστηριότητα
Δεν είναι γνωστό πότε ξεκίνησε η ηφαιστειακή δραστηριότητα στα Φλεγραία Πεδία. Τα παλιότερα πετρώματα έχουν ηλικία περίπου 50.000 χρόνια. Οι περισσότερες από τις 70 σχεδόν εκρήξεις του ηφαιστείου ήταν εκρηκτικές και μόνο τέσσερις ήταν εκχυτικές, δηλαδή παρήγαγαν λάβα.
Ιγνιμιβρίτης της Καμπανίας
Πριν από 37.000 χρόνια περίπου, στα Φλεγραία Πεδία έλαβε χώρα μια από τις μεγαλύτερες εκρήξεις του Τεταρτογενούς. Τα προϊόντα αυτής της έκρηξης ονομάζονται Ιγνιμβρίτης της Καμπανίας και καλύπτουν στη νότια Ιταλία περίπου 7.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ έχουν ανιχνευτεί σε μεγάλο μέρος της ανατολικής Μεσογείου, από τη Λιβύη μέχρι τα νησιά του Αιγαίου, την Ουκρανία και τη Ρωσία. Ο όγκος των ηφαιστειακών αναβλημάτων υπολογίζεται σε περισσότερα από 200 κυβικά χιλιόμετρα, ίσως και 500 κυβικά χιλιόμετρα, καθιστώντας την έκρηξη αυτή ως τη μεγαλύτερη που έχει λάβει χώρα στην Ευρώπη τα τελευταία 50.000 χρόνια τουλάχιστον, με ισχύ στην κλίμακα VEI 7.
Η έκρηξη ξεκίνησε με τη δημιουργία μιας ηφαιστειακής φλέβας στα ανατολικά της σημερινής καλντέρας. Η έκρηξη ήταν πλινιακή. Την πλινιακή φάση ακολούθησε η δημιουργία πυροκλαστικών ροών, οι οποίες είχαν τόση ορμή ώστε να καταφέρουν να ανέλθουν σε ύψος 900 μέτρων στην οροσειρά των Απέννινων, 40 με 50 χιλιόμετρα μακριά από την καλντέρα. Το πάχος των αποθέσεων των πυροκλαστικών ροών κατά τόπους ξεπέρασε τα 80 μέτρα. Στη συνέχεια ακολούθησε η κατάρρευση του εδάφους και η δημιουργία μιας καλντέρας με διαστάσεις δώδεκα επί δεκαπέντε χιλιόμετρα και βάθους 800 μέτρων, η οποία στη συνέχεια γέμισε με νερό. Η καλντέρα αυτή σήμερα δεν είναι εύκολα ορατή επειδή έχει γεμίσει με αναβλήμματα μετέπειτα εκρήξεων, αλλά η ύπαρξή της πιστοποιείται από γεωθερμικές γεωτρήσεις και γεωφυσικά δεδομένα. Τα μόνα σημεία στα οποία είναι ορατό το παλιό τοίχωμα της καλντέρας είναι ο λόφος Καμαλντόλι στο βορειοανατολικό άκρο και το Μόντε ντι Προσίντα στα νοτιοδυτικά. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα συνέχισε με τη δημιουργία ηφαιστειακών φλεβών μέσα στην καλντέρα.
Κίτρινος Τόφος της Νάπολης και μετέπειτα δραστηριότητα
thumb|200px|Αποθέσεις του Κίτρινου Τόφου της Νάπολης σε συνοικία της [[Νάπολης.]] Η δραστηριότητα με την έκρηξη που παρήγαγε τον ιγνιμβρίτη της Καμπανίας έλαβε χώρα στη βυθισμένη καλντέρα και ήταν κυρίως υποθαλάσσια. Αυτή η χρονική περίοδος τελείωσε πριν περίπου 12.000 χρόνια, με την έκρηξη που παρήγαγε τον Κίτρινο Τόφο της Νάπολης. Ο όγκος των αναβλημμάτων υπολογίζεται σε περίπου 50 κυβικά χιλιόμετρα. Η έκρηξη άρχισε με μια φρεατομαγματική πλινιακή έκρηξη, την οποία ακολούθησαν πυροκλαστικές ροές. Η έκρηξη δημιούργησε μια καλντέρα διαμέτρου περίπου δέκα χιλιομέτρων.
Όλη η μετέπειτα ηφαιστειακή δραστηριότητα έλαβε χώρα στη καλντέρα που δημιουργήθηκε σε αυτήν την έκρηξη. Έχουν βρεθεί τρεις χρονικές περίοδοι με εντονότερη δραστηριότητα, 12.000 με 9.500 χρόνια πριν, 8.600 με 8.200 χρόνια πριν και 4.800 με 4.100 χρόνια πριν, οι οποίες ονομάζονται αντίστοιχα περίοδοι 1,2 και 3. Οι ισχυρότερες εκρήξεις που έλαβαν χώρα σε αυτή τη περίοδο ήταν η έκρηξη Πομίσι Πρινσιπάλι (Pomici Principali), πριν 10.300 χρόνια και η έκρηξη Αγκνάνο-Μόντε Σπίνα πριν 4.100 χρόνια, με τα ανάβλημματα αυτών των εκρήξεων να καλύπτουν σχεδόν χίλια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η έκρηξη Αγκάνο-Μόντε Σπίνα ήταν πλινιακή, με την εκρηκτική στήλη να φτάνει σε ύψος 27 χιλιομέτρων και να προκαλεί πτώση ηφαιστειακής τέφρας μέχρι 45 χιλιόμετρα μακριά. Είναι η ισχυρότερη έκρηξη του ηφαιστείου που έλαβε χώρα τα τελευταία 5.000 χρόνια. Το πάχος των αποθέσεων έφτασε τα 70 μέτρα και ο όγκος του μάγματος που παρήγαγε ήταν 1,2 κυβικά χιλιόμετρα, που αντιστοιχεί στη βαθμίδα 5 στη κλίμακα VEI.
Δραστηριότητα τους ιστορικούς χρόνους
thumb|200px|Απεικόνιση του Μόντε Νουέβο στο Popular Science Monthly, τόμος 2 (1872-3) Το έδαφος της καλντέρας κατά τη διάρκεια των ιστορικών χρονών παρουσιάζει καθίζηση. Κτίρια τα οποία κατασκευάστηκαν από τους Ρωμαίους κοντά στην ακτογραμμή μέχρι τον 15ο αιώνα είχαν βρεθεί κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Παρόλα αυτά, η τάση αυτή αντιστράφηκε το 1502 όταν οι κάτοικοι του Ποτσουόλι, μιας πόλης που βρίσκεται κοντά στο κέντρο της καλντέρας παρατήρησαν ότι νέα εδάφη είχαν αναδυθεί. Μέχρι τις 27 Σεπτεμβρίου 1538, το έδαφος είχε ανυψωθεί άλλα δύο μέτρα, φτάνοντας συνολικά την ανύψωση του εδάφους κατά 7 μέτρα στη περιοχή Λα Στράντα. Σύμφωνα με μαρτυρίες αυτή η ανύψωση συνοδευόταν από συχνούς σεισμούς. Τις 29 Σεπτεμβρίου μια έκρηξη άρχισε στην περιοχή, η οποία δημιούργησε ένα ηφαιστειακό κώνο, το Μόντε Νουόβο (Νέο Βουνό). Τις πρώτες μέρες η δραστηριότητα ήταν κυρίως εκρηκτική, φρεατομαγματική και μαγματική, συνοδευόμενη από πυροκλαστικές ροές μικρής κλίμακας, αλλά μετά την τέταρτη μέρα η δραστηριότητα έπεσε αισθητά και τελικά σταμάτησε τις 6 Οκτωβρίου 1538, μια εβδομάδα μετά την έναρξη της έκρηξης. Ο όγκος των αναβλημάτων υπολογίστηκε σε 0,025 χλμ³ (VEI 3).
Άλλη μια περίοδος έντονης ανύψωσης του πυθμένα της καλντέρας έλαβε χώρα από το 1969 μέχρι το 1972 και από το 1982 μέχρι το 1984, η οποία έφτασε τα τρία μέτρα στο Ποτσουόλι κοντά στο κέντρο της καλντέρας. Η ανύψωση άρχισε στα μέσα του 1969 και μέχρι το 1972 είχε φτάσει τα 170 εκατοστά. Στα πλαίσια της προστασίας των πολιτών, περίπου 3.000 άνθρωποι που έμεναν σε μια παλιά γειτονιά (Ριόνε Τέρρα) του Ποτσουόλι απομακρυνθήκαν από τις οικίες τους. Τα επόμενα δύο χρόνια το έδαφος υποχώρησε 20 εκατοστά με αποτέλεσμα η «καθαρή» ανύψωση να είναι τελικά 1,5 μέτρo. Το έδαφος συνέχισε να ταλαντεύεται χωρίς όμως κάποια ουσιαστική διαφορά μέχρι τον Ιούλιο του 1982, όταν άρχισε μια ανύψωση που διήρκησε μέχρι τα μέσα τα τέλη Δεκεμβρίου του 1984 και έφτασε στο λιμάνι του Ποτσουόλι τα 180 εκατοστά. Η δεύτερη ανύψωση συνοδεύτηκε από σεισμική δραστηριότητα, η οποία αποτελούνταν από σεισμικά σμήνη και σεισμούς μεγέθους μέχρι 4 ρίχτερ. Όταν ο πρώτος σεισμός 4 ρίχτερ έλαβε χώρα στις 4 Οκτωβρίου 1983, έλαβε χώρα εκκένωση του κέντρου του Ποστουόλι, με την απομάκρυνση 40.000 ανθρώπων. Το πρώτο επεισόδιο ανύψωσης οδήγησε στην τοποθέτηση συστήματος γεωφυσικής παρακολούθησης στο ηφαίστειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ιταλίας Κατηγορία:Καμπανία
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Μιχαήλ
Ο Μιχαήλ (κατά κόσμον Θουκυδίδης Κωνσταντινίδης, Μαρώνεια Ροδόπης, 27 Μαΐου 1892 - Νέα Υόρκη, 13 Ιουλίου 1958 ) ήταν Έλληνας ιεράρχης που διετέλεσε μητροπολίτης Κορινθίας κατά τα έτη 1939 - 1949 καθώς και αρχιεπίσκοπος Αμερικής από το 1949 μέχρι το θάνατό του το 1958.
Καταγωγή και σπουδές
Γεννήθηκε το 1892 στη Μαρώνεια της Ροδόπης η οποία τότε βρισκόταν εντός των ορίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Γονείς του ήταν ο Μιχαήλ Κωνσταντινίδης και η Φιλιώ Τσακίρογλου ενώ το κοσμικό του όνομα ήταν Θουκυδίδης. Μετά την ολοκλήρωση της βασικής εκπαίδευσης στην Ξάνθη εισήχθη στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε με άριστα το 1914 έπειτα από επταετή φοίτηση. Κατά το τελευταίο έτος των σπουδών του χειροτονήθηκε διάκονος, έλαβε το όνομα Μιχαήλ και διετέλεσε για ένα έτος καθηγητής στην Εμπορική Σχολή Χάλκης. Το 1915 ο Πατριάρχης Γερμανός Ε΄ του χορήγησε υποτροφία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του στις θεολογικές ακαδημίες του Κιέβου και της Αγίας Πετρούπολης. Στη Ρωσία παρέμεινε μέχρι το 1919, οπότε λόγω της Οκτωβριανής Επανάστασης αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν γνώστης αρκετών ξένων γλωσσών, στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν μεταξύ άλλων τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ρωσικά και τα τούρκικα.
Πρώιμη δράση
Στις 9 Ιουνίου του 1919 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης. Τον Οκτώβριο του 1920 το Πατριαρχείο τον έστειλε στην Κομοτηνή ως Έξαρχο στη μητρόπολη Μαρωνείας και Θάσου. Εκεί ανέλαβε τη διεύθυνση του ημιγυμνασίου της πόλης, στο οποίο δίδαξε θρησκευτικά, ελληνικά και γαλλικά. Όταν μάλιστα ο τότε μητροπολίτης Μαρωνείας Μελισσηνός ασθένησε και δεν μπορούσε να ασκήσει τα καθήκοντά του, ο Μιχαήλ ανέλαβε τοποτηρητής της Μητρόπολης. Το 1922, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, φρόντισε για την εγκατάσταση προσφύγων στη Ροδόπη και την αλλαγή πολλών τοπωνυμίων σε ελληνικά, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Το 1923 ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Α΄ τον διόρισε γραμματέα και κατόπιν Μέγα Πρωτοσύγκελλο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Στην Αθήνα παρέμεινε επί τέσσερα χρόνια, κατά τα οποία λειτουργούσε στη Μητρόπολη Αθηνών, μετέφραζε και αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Νέος Αγών». Από το 1927 ως το 1939 διετέλεσε ιερέας του Ναού της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο. Στα δώδεκα αυτά χρόνια διετέλεσε αντιπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας σε διάφορα συνέδρια και επιτροπές, και ασχολούνταν με τη μετάφραση και την αρθρογραφία ενώ παράλληλα ανέπτυξε σημαντική ποιμαντική και κοινωνική δραστηριότητα.
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής
Ο Μιχαήλ ασχολήθηκε με την αναδιοργάνωση της παιδείας, την ίδρυση κατηχητικών, την οργάνωση της θεολογικής σχολής του Μπρούκλαϊν και της Ακαδημίας του Αγίου Βασιλείου, την ίδρυση της οργάνωσης νεολαίας Αμερικής κλπ. Παράλληλα καθιέρωσε διάφορες γιορτές και εκδηλώσεις, αύξησε τα έσοδα της αρχιεπισκοπής, ίδρυσε διάφορα ιδρύματα όπως π.χ. γηροκομείο για τους γέροντες ομογενείς, ανανέωσε το περιοδικό της αρχιεπισκοπής «Ορθόδοξος Παρατηρητής» κ.ά. Επίσης δραστηριοποιήθηκε έντονα σε εθνικά θέματα όπως η μεταφορά ανήλικων παιδιών στα κομμουνιστικά κράτη κατά την περίοδο του Εμφυλίου, το Κυπριακό ζήτημα και το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης κατά το 1955. Συν τοις άλλοις πραγματοποίησε εράνους υπέρ των σεισμόπληκτων κατοίκων των Επτανήσων και της Θεσσαλίας. Επί των ημερών του ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ θεμελίωσε τον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης.
Το καλοκαίρι του 1958, κατά τη διάρκεια της 14ης Κληρικολαϊκής Συνέλευσης που διεξαγόταν στο Σολτ Λέικ της Γιούτα, ασθένησε ξαφνικά με αποτέλεσμα να διακομιστεί σε νοσοκομείο του Μανχάταν όπου υποβλήθηκε σε εγχείρηση. Μετά από ολιγοήμερη νοσηλεία απεβίωσε στις 13 Ιουλίου 1958 έπειτα από καρδιακή προσβολή. Ετάφη στον περίβολο της Ακαδημίας του Αγίου Βασιλείου.
Συγγραφικό έργο
Ο αρχιεπίσκοπος Μιχαήλ υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας. Συγκεκριμένα έγραψε πληθώρα βιβλίων, μονογραφιών, μελετών καθώς και άρθρων στον Τύπο ιστορικού, θρησκευτικού και φιλοσοφικού χαρακτήρα. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με την υμνογραφία. Μερικά από τα έργα του είναι :
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αμερικής Κατηγορία:Μητροπολίτες Κορίνθου Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Ταρραφάλ (Σαντιάγο)
Η Ταρραφάλ (πορτογαλικά: Tarrafal) είναι κωμόπολη του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Ταρραφάλ. Έχει πληθυσμό 7.050 κατοίκων (2005).