cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φερδινάνδος Δ΄ της Καστίλης
Επίλυση της διαδοχής της Μπισκάγια
Στα "Κορτές της Βαγιαδολίδ" (1307) η Μαρία της Μολίνας έδειξε αποφασισμένη να λύσει οριστικά το πρόβλημα της Μπισκάγια, μίλησε με την ετεροθαλή αδελφή της Ζουάνα Αλφόνσο ντε Μολίνα που ήταν μητέρα της Μαρίας Α΄ Ντιάζ ντε Χάρο, έπεισε την κόρη της να δεχτεί την πρόταση του Φερδινάνδου Δ΄ (1307). Μετά την αποδοχή της Μαρίας η πρόταση έγινε δεκτή και από τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο και από τον Λόπε Ντιάζ ντε Χάρο σύμφωνα με τους όρους που είχαν τεθεί τον Σεπτέμβριο του 1306 και τον Φεβρουάριο του 1307. Μετά την ολοκλήρωση της συνθήκης για τη διαδοχή της Μπισκάγια ο Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα δέχτηκε την περιφρόνηση του βασιλιά και της μητέρας του και απομακρύνθηκε από τα Κορτές. Ο Φερδινάνδος Δ΄ τοποθέτησε μαγιόδρομο τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο, αυτό ενόχλησε τον Ιωάννη και έφυγε από την αυλή κάτι που εξόργισε τον βασιλιά επειδή του είχε προσφέρει μεγάλη βοήθεια στη διαδοχή της Μπισκάγια. Ακολούθησε σύντομα συνάντηση ανάμεσα στον Ιωάννη, τη σύζυγο του Μαρία Α΄ Ντιάζ ντε Χάρο, τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο και τον γιο του Λόπε Ντιάζ ντε Χάρο. Η συμφωνία του ήταν να δίνουν οι ευγενείς τις Μπισκάγια όρκο υποτέλειας στη Μαρία σαν μελλοντική τους Κυρία, οι πόλεις που θα κληρονομούσε ο Λόπε Ντιάζ ντε Χάρο θα έδιναν παρόμοια υποτέλεια στον ίδιο.
Η υπόθεση του Ζουάν Νούνιε Β΄ ντε Λάρα
Με συμβουλές του Ιωάννη της Βαλένθια και του Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντε Χάρο ο βασιλιάς ζήτησε από τον Ζουάν Νούνιε Β΄ ντε Λάρα να φύγει από το βασίλειο της Καστίλης και να παραδώσει τις πόλεις που του είχε δώσει δώρο στην επαρχία της Κουένκα. Ο βασιλιάς πήγε στη Βαλένθια να συναντήσει τη μητέρα του, η Μαρία του ζήτησε να στείλει εξορία τον Ζουάν Νούνιε Β΄ ντε Λάρα για να έχει τον σεβασμό των ευγενών. Ο Φερδινάνδος Δ΄ πήγε κατόπιν στο Τορντεχούμος που είχε εξεγερθεί η αριστοκρατία που υποτάχθηκε στα τέλη του Οκτωβρίου 1307, αμέσως μετά ενώθηκε με τον Ιωάννη και τον γιο του Αλφόνσο δε Βαλένθια. Την περίοδο της πολιορκίας ο Φερδινάνδος Δ΄ δέχτηκε εντολή από τον πάπα Κλήμη Ε΄ να κυριεύσει τα κάστρα που κρατούσαν οι Ναΐτες και να τα κρατήσει ο ίδιος ώσπου να αποφασίσει ο πάπας σε ποιόν θα τα δώσει δώρο. Ο Ιωάννης του έκανε πρόταση να κλείσει ειρήνη με τους επαναστάτες αλλά ο Φερδινάνδος το αρνήθηκε. Ο βασιλιάς είχε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες με τον στρατό του, έστειλε τη σύζυγο του Κωνσταντία και τη νεογέννητη κόρη τους Ελεονώρα στον πεθερό του βασιλιά της Πορτογαλίας Διονύσιο για να του εξασφαλίσει κάποιο δάνειο. Ο Ιωάννης επανήλθε στον Φερδινάνδο με νέες προτάσεις να κλείσει ειρήνη με τους επαναστάτες και να πολιορκήσει άλλη πόλη στην Ταραζόνα αλλά ο βασιλιάς που ήταν πάντοτε ύποπτος μαζί του αρνήθηκε. Η σύγκρουση που βρέθηκε ο βασιλιάς με μεγάλους ευγενείς και η ασθένεια της μητέρας του που δεν μπορούσε να τον συμβουλεύσει τον ανάγκασαν να διαπραγματευτεί μόνος του την εκδίωξη του Ζουάν Νούνιε Β΄ ντε Λάρα. Στις αρχές του 1308 συνθηκολόγησαν οι επαναστάτες και ο Φερδινάνδος πήγε να συναντήσει τον Ζουάν Νούνιε Β΄ ντε Λάρα, του επέτρεψε να κρατήσει τη Λα Ριόχα αλλά χωρίς τη συμβουλή της μητέρας του που ήταν βαριά άρρωστη τότε.
Συμφωνία με τους αντάρτες
Μετά την πολιορκία των επαναστατών στο Τορντεχούμος πολλοί ευγενείς αποφάσισαν να εκθρονίσουν των βασιλιά, ο Ιωάννης της Βαλένθια και ο Ζουάν Νούνιε Β΄ ντε Λάρα συμμάχησαν με υποψίες ότι ο βασιλιάς ήθελε τον θάνατο τους. Οι ίδιοι προτιμούσαν περισσότερο τη βασιλομήτωρ παρά τον γιο της για να παρουσιάσουν τα αιτήματα της και να δώσουν όρκο υποτέλειας. Τα αιτήματα ήταν η παραχώρηση του μεριδίου της Γαλικίας στον Ροντρίγκο Αλβάρεζ των Αστουριών, το μερίδιο της Καστίλης στον Φερνάν Ρουίζ ντε Σαλντάνα και την εξορία του Σάντσο Σάντσεθ ντε Βελάσκο, του Ντιέγκο Γκαρσία και του Φερνάν Γκομέζ ντε Τολέδο. Ο Φερδινάνδος Δ΄ έκανε όλα τα αιτήματα δεκτά. Ο αρχηγός του Τάγματος των Ναιτών ήθελε να παραδώσει τα κάστρα στη βασιλομήτωρ αλλά η ίδια αρνήθηκε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του γιου της, ο αρχηγός του Τάγματος τα παρέδωσε στον Ινφάντη Φίλιππο με τον όρο να ενημερώσει τον αδελφό του. Στα "Κορτές του Μπούργος" ο Φερδινάνδος Δ΄ προσπάθησε να αναδιοργανώσει τη βασιλική αυλή και να περιορίσει τις εξουσίες του Ιωάννη αλλά απέτυχε, τα κάστρα των Ναιτών παραδόθηκαν τελικά στον βασιλιά.
Επανάληψη της Ρεκονκίστα
Ο Φερδινάνδος Δ΄ δήλωσε τον Μάρτιο του 1306 την επιθυμία του να συναντηθεί με τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας, οι απεσταλμένοι των δυο βασιλείων προσπάθησαν πολλές φορές να τακτοποιήσουν τη συνάντηση με συνεχείς αναβολές. Οι δυο βασιλείς υπέγραψαν συνθήκη (19 Δεκεμβρίου 1308) με θέματα να επαναλάβουν τη Ρεκονκίστα και τον γάμο της μεγαλύτερης κόρης του Φερδινάνδου Δ΄ Ελεονώρας της Καστίλης με τον μεγαλύτερο γιο του Ιακώβου Β΄ Ιάκωβο. Ο Αλφόνσος δε λα Θέρδα ωστόσο δεν ικανοποιήθηκε.
Ο γάμος της Ελεονώρας με τον μεγαλύτερο γιο του Ιακώβου Β΄ Ιάκωβο δεν έγινε τελικά ποτέ επειδή ο ίδιος αποφάσισε να παραιτηθεί από τα δικαιώματα του στον θρόνο για να γίνει μοναχός. Η ινφάντα Ελεονώρα παντρεύτηκε τελικά μερικά χρόνια αργότερα τον δεύτερο γιο και διάδοχο του Ιακώβου Β΄ Αλφόνσο Δ΄ της Αραγωνίας. Το δεύτερο μεγάλο θέμα της συζήτησης ήταν η παροχή 220.000 μαραβεδίων στον Αλφόνσο δε λα Θέρδα για να παραδώσει στον βασιλιά μερικές πόλεις που είχε υπό την κατοχή του. Η ιδέα του για νέο πόλεμο με το Εμιράτο της Γρανάδας έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους οπαδούς του, είχαν τη στήριξη του σουλτάνου του Μαρόκου που βρισκόταν σε σύγκρουση με τη Γρανάδα. Ο Φερδινάνδος Δ΄ συναντήθηκε κατόπιν με τη μητέρα του στο Αλμαθάν και συμφώνησε να καθαρίσει από τους κακοποιούς ολόκληρη την περιοχή ανάμεσα στο Αλμαθάν και την Ατιένθα, τη δουλειά ανέλαβε ο αδελφός του βασιλιά ινφάντης Φίλιππος. Η Μαρία της Μολίνας έμεινε απόλυτα ικανοποιημένη με όλες τις συμφωνίες του γιου της με τον βασιλιά της Αραγωνίας.
Η Συνθήκη του Αλκαλά ντε Ενάρες
Ο Φερδινάνδος Δ΄ και οι απεσταλμένοι από το Βασίλειο της Αραγωνίας Μπερνάλντο ντε Σαρρία και Γκονζάλο Γκαρσία υπέγραψαν Συνθήκη στο Αλκαλά ντε Ενάρες (19 Δεκεμβρίου 1308). Ο βασιλιάς, ο ινφάντης Πέτρος, ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο, ο αρχιεπίσκοπος του Τολέδο και ο επίσκοπος της Ζαμόρα υπέγραψαν να ξεκινήσουν πόλεμο με το Εμιράτο της Γρανάδας και να μην υπογράψουν καμιά συνθήκη ειρήνης με τον σουλτάνο (24 Ιουνίου 1309). Ο Φερδινάνδος Δ΄ και ο Ιάκωβος Β΄ συμφώνησαν να συνεισφέρουν ο καθένας με δέκα γαλέρες στην εκστρατεία, τα στρατεύματα της Καστίλης θα έκαναν επίθεση στην Αλχεθίρας και το Γιβραλτάρ ενώ τα στρατεύματα της Αραγωνίας θα έκαναν επίθεση στην Αλμερία. Ο Φερδινάνδος Δ΄ υποσχέθηκε να δώσει το ένα έκτο του βασιλείου της Γρανάδας και το βασίλειο της Αλμερίας εκτός από τις πόλεις που ανήκαν στο βασίλειο της Καστίλης στον μονάρχη της Αραγωνίας. Ο Φερδινάνδος έκρινε ότι αυτή η διανομή δεν αντιστοιχούσε στο ένα έκτο του βασιλείου της Γρανάδας αφού ο αρχιεπίσκοπος του Τολέδο και ο επίσκοπος της Βαλένθια μπορούσαν να λύσουν τις διαφορές. Ο Ιωάννης της Βαλένθια και ο Ιωάννης Εμμανουήλ της Βιγιένα διαμαρτυρήθηκαν έντονα για την παραχώρηση ενός μεγάλου τμήματος του βασιλείου της Γρανάδας στην Αραγωνία αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Οι ρήτρες στη "Συνθήκη του Αλκαλά ντε Ενάρες" είχαν σαν αποτέλεσμα μια σημαντική επέκταση του βασιλείου της Αραγωνίας σε μεγαλύτερο βαθμό από τις προηγούμενες, ο Φερδινάνδος Δ΄ έδωσε επίσης την άδεια στον Ιάκωβο Β΄ να συμμαχήσει με τον σουλτάνο του Μαρόκου εναντίον της Γρανάδας. Με την υπογραφή της Συνθήκης οι βασιλείς της Καστίλης και της Αραγωνίας έστειλαν απεσταλμένους στην Αβινιόν για να ζητήσουν από τον πάπα την άδεια για Σταυροφορία στην Ιβηρική εναντίον των Μαυριτανών και να επιτρέψει τον γάμο ανάμεσα στην Ελεονώρα της Καστίλης και τον Ιάκωβο της Αραγωνίας. Ο πάπας Κλήμης Ε΄ νομιμοποίησε με τη βούλα του τη Σταυροφορία (24 Απριλίου 1309) και χορήγησε στον Ιάκωβο Β΄ τα δέκατα που χρειαζόταν για να κατακτήσει την Κορσική και τη Σαρδηνία.
Η κατάκτηση του Γιβραλτάρ
Η πολιορκία της Αλμερίας κράτησε μέχρι τις 26 Ιανουαρίου 1310. Ο Ιωάννης της Βαλένθια, ο γιος του Αλφόνσο, ο Ιωάννης Εμμανουήλ της Βιγιένα και ο Φερνάν Ρουί ντε Σαλντάνα εγκατέλειψαν το χριστιανικό στρατόπεδο στα μέσα του Οκτωβρίου 1309 λόγω χρηματικών οφειλών του Φερδινάνδου στους στρατιώτες τους. Η συμπεριφορά του Φερδινάνδου έφερε οργή στις Ευρωπαϊκές αυλές και ο Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας διέκοψε την πολιορκία της Αλχεθίρας αλλά ο Φερδινάνδος τη συνέχισε με τον αδελφό του Πέτρο, τον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα και τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο.
Η λήξη της πολιορκίας της Αλχεθίρας
Οι μεγάλες ελλείψεις και η φτώχεια στο χριστιανικό στρατόπεδο ανάγκασαν τον Φερδινάνδο Δ΄ να πουλήσει τα κοσμήματα της συζύγου του Κωνσταντίας για να πληρώσει τους στρατιώτες του, σε λίγο έφτασαν ενισχύσεις από τον αδελφό του Φίλιππο και τον επίσκοπο του Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα με 400 ιππότες. Ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο αρρώστησε βαριά στα τέλη του 1309 λόγω μιας επιδημίας που θέρισε το χριστιανικό στρατόπεδο στην οποία βρήκε τον θάνατο ο Αλόνσο Πέρεζ ντε Γκουζμάν την εποχή που τους εγκατέλειψε ο Ιωάννης. Ο βασιλιάς συνέχιζε όμως παρά τις δυσκολίες την πολιορκία της Αλχεθίρας μέχρι που αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει όταν βεβαιώθηκε ότι ήταν αδύνατο να την κυριεύσει.
Ο Φερδινάνδος Δ΄ αποφάσισε τον Ιανουάριο του 1310 να συνθηκολογήσει με τους Γραναδέζους, μια μουσουλμανική αποστολή ήρθε στο χριστιανικό στρατόπεδο και πρόσφερε τις πόλεις Κεσάδα και Μπέντμαρ και 5.000 χρυσά νομίσματα. Ο Φερδινάνδος αποφάσισε στα τέλη του Ιανουαρίου να εγκαταλείψει οριστικά την πολιορκία της Αλχεθίρας. Ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο και η ανιψιά του Μαρία Α΄ Ντιάζ ντι Χάρο κληρονόμησε την Μπισκάγια όπως είχαν συμφωνήσει, ο Ιωάννης της Βαλένθια επέστρεψε στον βασιλιά τις πόλεις που είχε υποσχεθεί. Ο Φερδινάνδος διέταξε να διακόψουν και την πολιορκία της Αλμερίας χωρίς να κυριεύσουν την πόλη. Η εκστρατεία του 1309 αποδείχτηκε περισσότερο κερδοφόρα για το βασίλειο της Καστίλης παρά για το βασίλειο της Αραγωνίας, το μεγαλύτερο κέρδος ήταν το Γιβραλτάρ. Οι αποστασίες του Ιωάννη της Βαλένθια και του Ιωάννη Εμμανουήλ της Βιγιένα που εγκατέλειψαν το στρατόπεδο άφησαν άσχημη εντύπωση στις Ευρωπαϊκές αυλές.
Σύγκρουση με τον Ιωάννη
Στον δρόμο του για το Μπούργος ο βασιλιάς σταμάτησε στο Τολέδο, συνάντησε τον Ζουάν Νούνιε Β΄ ντι Λάρα και τον πληροφόρησε ότι είχε στόχο να θανατώσει τον Ιωάννη επειδή τον θεωρούσε επικίνδυνο για τον ίδιο και το βασίλειο. Ο Ζουάν Νούνιε Β΄ ντι Λάρα παρά το μίσος που είχε στον Ιωάννη δεν ήθελε τη θανάτωση του επειδή γνώριζε ότι θα είχε άσχημα επακόλουθα και για τον ίδιο. Τον Ιανουάριο του 1311 μετά τον γάμο της αδελφής του ο Φερδινάνδος Δ΄ πήγε στο Μπούργος και σχεδίασε τη δολοφονία του Ιωάννη με την πρόφαση ότι εγκατέλειψε τον Σταυροφορικό στρατό στην πολιορκία της Αλχεθίρας. Η Μαρία της Μολίνας πληροφόρησε τον Ιωάννη για τα σχέδια του γιου της, εκείνος δραπέτευσε επιτυχώς. Ο βασιλιάς, ο αδελφός του Πέτρος, ο Ζουάν Νούνιε Β΄ ντι Λάρα και οι στρατοί τους καταδίωξαν τον Ιωάννη και τους οπαδούς του που βρήκαν καταφύγιο στην πόλη της Σαλντάνα.
Ανακωχή χάρη της Σταυροφορίας
Ο βασιλιάς στέρησε από τον Ιωάννη της Βαλένθια τον τίτλο του Μαγιοδρόμου και έκανε κατάσχεση στα εδάφη του, την ίδια τύχη είχαν ο γιος του Αλφόνσος και ο ξάδελφος του Σάντσο της Καστίλης που τον υποστήριζε. Ο Ιωάννης Εμμανουήλ της Βιγιένα συμφιλιώθηκε με τον βασιλιά και του ζήτησε τον τίτλο του μαγιοδρόμου. Ο Φερδινάνδος που χρειαζόταν τη βοήθεια του εναντίον του Ιωάννη της Βαλένθια πήρε τον τίτλο από τον αδελφό του Πέτρο και του τον έδωσε, ο Πέτρος αποζημιώθηκε με την πόλη του Αλμαθάν. Τον Φεβρουάριο του 1311 ο Ιωάννης Εμμανουήλ της Βιγιένα αποστάτησε ξανά και πήγε στο Πεναφιέλ για να βρει τον Ιωάννη. Οι οπαδοί του Ιωάννη της Βαλένθια φοβήθηκαν την οργή του βασιλιά και οργάνωσαν την άμυνα τους με τη βοήθεια του Σάντσο της Καστίλης και του Ζουάν Αλφόνσο ντε Χάρο. Ο Φερδινάνδος Δ΄ που δεν ήθελε με κανέναν τρόπο ανοιχτή εξέγερση μέσα στο βασίλειο του επειδή θα ακύρωνε τα σχέδια του για νέα Σταυροφορία έστειλε τη μητέρα του να κλείσει ειρήνη.
Η βασιλομήτωρ υπό τη συνοδεία του αρχιεπισκόπου του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα συναντήθηκε με τον Ιωάννη, οι διαπραγματεύσεις κράτησαν 15 μέρες και κατέληξαν σε συμφωνία που δυσαρέστησε έντονα τη βασίλισσα Κωνσταντία και τον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντε Λάρα. Ο βασιλιάς συναντήθηκε με τον Ιωάννη και υπέγραψε όλες τις συμφωνίες της μητέρας του. Την ίδια εποχή ο Φερδινάνδος συγκέντρωσε τους επισκόπους, κατοχύρωσε τα προνόμια τους και έκανε δεκτά όλα τα αιτήματα τους (20 Μαρτίου 1311). Ο Φερδινάνδος Δ΄ αρρώστησε βαριά και μεταφέρθηκε στη Βαγιαδολίδ, αμέσως μετά ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα στον Ινφάντη Πέτρο, τον Ζουάν Νουνιές Β΄ ντι Λάρα, τον Ιωάννη της Βαλένθια και τον Ιωάννη Εμμανουήλ της Βιγιένα. Η βασίλισσα γέννησε στη Σαλαμάνκα τον μελλοντικό διάδοχο Αλφόνσο ΙΑ΄ (13 Αυγούστου 1311). Το νεογέννητο βαπτίστηκε στον παλαιό Καθεδρικό ναό της Σαλαμάνκα, ο βασιλιάς ήθελε να δώσει την κηδεμονία στη μητέρα του αλλά η σύζυγος του την έδωσε στον αδελφό του Πέτρο. Στα τέλη του 1311 αποκαλύφτηκε συνωμοσία του Ιωάννη με τον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντε Λάρα και τον Λόπεζ Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα για την ανατροπή του βασιλιά και τη στέψη του αδελφού του Πέτρου, απέτυχε λόγω της άμεσης αντίδρασης της Μαρίας της Μολίνα.
Η Συνθήκη της Παλένθια
Στα μέσα του 1311 οι ευγενείς με πρωτοβουλία του Ιωάννη της Βαλένθια απαίτησαν από τον βασιλιά να αντικαταστήσει τους συμβούλους του με τους ίδιους. Ο μοναδικός που έμεινε πιστός στον βασιλιά ήταν ο Ιωάννης Εμμανουήλ της Βιγιένα επειδή ο Φερδινάνδος Δ΄ του έδωσε στις 15 Οκτωβρίου όλο το βασιλικό θησαυροφυλάκιο και τα δικαιώματα στο Βαλντερόμο και το Ραμπρίντο. Ο Φερδινάνδος Δ΄ που δεν ήθελε με κανέναν τρόπο εμφύλιο με την οικογένεια του επειδή ήθελε να επαναλάβει τη Ρεκονκίστα, υπέγραψε τη "Συνθήκη της Παλένθια" (28 Οκτωβρίου 1311) που επικυρώθηκε στα "Κορτές της Βαγιαδολίδ" (1312). Ο βασιλιάς δέχτηκε να σεβαστεί όλα τα προνόμια των ευγενών και τους έδωσε πίσω τα εδάφη τους. Η κηδεμονία του μικρού Αλφόνσο δόθηκε στον Πέτρο που πήρε επιπλέον τη Σανταντέρ. Ο βασιλιάς παραχώρησε στον Ιωάννη την Πονφερράντα με τον όρο να μην προχωρήσει σε καμιά συμμαχία με τον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα. Τον Δεκέμβριο του 1311 ο Φερδινάνδος Δ΄ συναντήθηκε για άλλη μια φορά με τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας στο Καταλαγιώ για να γιορτάσει τον γάμο του αδελφού του Πέτρου με τη Μαρία της Αραγωνίας, κυρία του Καμέρος κόρη του Ιακώβου Β΄, σύμφωνα με μερικούς ιστορικούς ο γάμος έγινε τον Ιανουάριο του 1312. Ο Φερδινάνδος παρέδωσε ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη κόρη του στην Αραγωνέζικη αυλή για ανατροφή μέχρι να φτάσει σε ηλικία γάμου ώστε να παντρευτεί τον διάδοχο Ιάκωβο.
Τελευταίες προσπάθειες για νέα Σταυροφορία
Στη συνάντηση του Καταλαγιώ αποφάσισαν να επαναλάβουν τον πόλεμο με το Εμιράτο της Γρανάδας αλλά τα δυο βασίλεια θα πολεμούσαν ξεχωριστά. Ο Φερδινάνδος Δ΄ ζήτησε επιπλέον από τον Ιάκωβο Β΄ να μεσολαβήσει ώστε να του παραδώσει ο πεθερός του Διονύσιος της Αραγωνίας μερικές πόλεις στα σύνορα που είχε σφετεριστεί όταν ήταν ανήλικος. Ο θάνατος του Φερδινάνδου Β΄ τον Σεπτέμβριο του 1312 έφερε διακοπή στις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα βασίλεια της Αραγωνίας και της Πορτογαλίας. Αμέσως μετά τη συνάντηση στην Καταλαγιώ (3 Απριλίου 1312) ο ινφάντης Ιωάννης Εμμανουήλ της Βιγιένα παντρεύτηκε στη Σάτιβα με την Ινφάντη Κωνσταντία της Αραγωνίας επίσης κόρη του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας.
Η εκτέλεση των αδελφών Καρβαχάλ
Ο βασιλιάς αναχώρησε από το Τολέδο (13 Ιουλίου 1312) αφήνοντας τον διάδοχο του Αλφόνσο στην Άβιλα και πήγε στη Χαέν για να βοηθήσει τον αδελφό του Πέτρο στην πολιορκία της Αλκωντέτ. Μετά τη Χαέν πήγε στη Μάρτος και διέταξε την εκτέλεση των αδελφών Καρβαχάλ με την κατηγορία ότι δολοφόνησαν κάποιον αγαπημένο ιππότη του. Τα "Χρονικά του Φερδινάνδου Δ¨ αναφέρουν ότι ο βασιλιάς έβαλε τα δυο αδέλφια σε ένα σιδερένιο κλουβί με αιχμηρά μεταλλικά αντικείμενα και έριξαν το κλουβί από την κορυφή του βράχου του Μάρτος. Τα δυο αδέλφια που ήταν αθώα λίγο πριν πεθάνουν ζήτησαν από τον θεό μέσα σε 30 μέρες να καλέσει τον Φερδινάνδο Δ΄ στο δικαστήριο του.
Ο Φερδινάνδος Δ΄ αναχώρησε κατόπιν για την Αλκωντέτ και περίμενε τον Ιωάννη της Βαλένθια να ξεκινήσουν την πολιορκία της πόλης, ο Ιωάννης δεν εμφανίστηκε επειδή φοβήθηκε ότι ο βασιλιάς θα τον δολοφονήσει. Ο Φερδινάνδος διέκοψε την πολιορκία στα τέλη του Αυγούστου του 1312 ίσως λόγω ασθένειας και έφυγε για τη Χαέν. Ο αδελφός του Πέτρος συνέχισε την πολιορκία, η φρουρά της πόλης παραδόθηκε ύστερα από πολιορκία τριών μηνών (5 Σεπτεμβρίου 1312) και ο Πέτρος πήγε στη συνέχεια στη Χαέν να συναντήσει τον αδελφό του. Την ημέρα του θανάτου του ο Φερδινάνδος Δ΄ συμφώνησε με τον Πέτρο να βοηθήσουν τον σουλτάνο της Γρανάδας με τον οποίο είχαν κλείσει ειρήνη εναντίον του αδελφού του που είχε επαναστατήσει.
Η κατάρα των αδελφών Καρβαχάλ
"Ο βασιλιάς έφυγε από τη Χαέν και διέταξε την θανάτωση δυο αθώων ιπποτών από το νοικοκυριό του, τους κατηγόρησε ότι όταν βρισκόταν στην Παλένθια δολοφόνησαν έναν πιστό ιππότη του. Οι ιππότες εξοργισμένοι με τον βίαιο και άδικο θάνατο τους καταράστηκαν τον βασιλιά να δικαστεί από τον θεό σε τριάντα μέρες. Την επόμενη μέρα ο βασιλιάς πήγε στην Αλκωντέτ και περίμενε τον αδελφό του να τον βοηθήσει στην πολιορκία της πόλης, εκεί προσέλαβε μια θανατηφόρα ασθένεια και έφυγε άρρωστος. Μετά την επιστροφή του στη Χαέν έτρωγε καθημερινά κρέας και έπινε κρασί μέχρι που βρέθηκε νεκρός στο κρεβάτι του την Πέμπτη της εβδόμης Σεπτεμβρίου την παραμονή της Αγίας Μαρίας χωρίς να γνωρίζει κανένας τον λόγο. Την ίδια μέρα εκπληρώθηκε η κατάρα, συμπληρώθηκαν οι τριάντα μέρες από τον θάνατο των δυο ιπποτών"
Τα "Χρονικά του Αλφόνσου ΙΑ΄" περιγράφουν τον θάνατο του Φερδινάνδου Δ΄ με τον ίδιο περίπου τρόπο. Ο ιστορικός Ντιέγκο Ροντρίγκεζ ντε Αλμέλα (1472) περιγράφει τον θάνατο του βασιλιά ως εξής :
''"Ο βασιλιάς Φερδινάνδος Δ΄ της Καστίλης που κατέλαβε στο Γιβραλτάρ κάλεσε δυο αδελφούς ιππότες τον Πέντρο Καρβαχάλ και Ζουάν Αφόνσο Καρβαχάλ που ήταν μέλη της αυλής του και τους κατηγόρησε ότι έχει πολλές ενδείξεις σε βάρος τους για τη δολοφονία του αγαπημένου του ιππότη. Ο Φερδινάνδος ξεπερνώντας κάθε όριο αυστηρότητας τους συνέλαβε και τους έριξε από τον βράχο του Μάρτος, πριν πεθάνουν οι ιππότες που ήταν στην πραγματικότητα αθώοι ζήτησαν από τον θεό να δικάσει τον βασιλιά σε τριάντα μέρες. Μετά τη θανάτωση τους ο βασιλιάς πήγε στη Χαέν, δυο μέρες πριν πεθάνει ήταν πολύ εκνευρισμένος έτρωγε συνέχεια κρέας και έπινε κρασί, όταν συμπληρώθηκαν οι 30 μέρες ήθελε να πάει να βοηθήσει τον αδελφό του που πολιορκούσε την Αλκωντέτ. Ο Φερδινάνδος έπεσε για ύπνο και δεν ξύπνησε ποτέ, τον βρήκαν στο κρεβάτι του νεκρό. Υπάρχουν πολλές θεωρίες σχετικά με τον τρόπο που αποδίδεται η δικαιοσύνη ειδικά για το αίμα που χύνεται άδικα, αν δεν μπορούν οι άνθρωποι τιμωρός γίνεται ο θεός. Δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος να τιμωρήσει αυτόν τον βασιλιά και ανέλαβε να το κάνει ο θεός"''.
Θεωρίες για τον θάνατο του
"Βλέπετε από κάτω στον τοίχο μια μικρή θολωτή αψίδα πάνω από το έδαφος: έχει μία επιγραφή, που περιγράφει τον θάνατο των δυο αδελφών Καρβαχάλ, που τους έριξε από την κορυφή του βράχου ο βασιλιάς Φερδινάνδος Δ΄ ο αποκαλούμενος Προσκεκλημένος. Οι δυο ιππότες θανατώθηκαν άδικα και ζήτησαν τη θεία δίκη για να τιμωρηθεί ο βασιλιάς. Οι δυο ιππότες θανατώθηκαν το 1310 με εντολή του βασιλιά Φερδινάνδου Δ΄, έπεσαν από την κορυφή του βράχου στο έδαφος και τάφηκαν εκεί".
Ο ιστορικός και συγγραφέας Χουάν ντε Μαριάνα περιγράφει την εκτέλεση των αδελφών Καρβαχάλ με σύγκριση μεταξύ μύθου και πραγματικότητας σχετικά με τους θρύλους, που κυκλοφορούσαν για το ζήτημα της Θείας Τιμωρίας. Ο βασιλιάς Φερδινάνδος Δ΄ κλήθηκε να δικαστεί από τον θεό για τον άδικο θάνατο που υπέβαλλε στα δυο αδέλφια, αλλά δεν είναι η μοναδική γνωστή περίπτωση θείας τιμωρίας. Μόλις δυο χρόνια αργότερα (1314) πέθαναν σε δυστυχήματα ο Πάπας Κλήμης Ε΄ και ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας από θεία τιμωρία για τον θάνατο του αρχηγού του Τάγματος των Ναιτών Ζακ ντε Μολαί την ίδια χρονιά. Ο πάπας και ο βασιλιάς είχαν κηρύξει σκληρές διώξεις στους Ναίτες και πολλοί βρήκαν μαρτυρικό θάνατο. Ο Ζακ ντε Μολαί δέθηκε σε έναν πάσσαλο και κάηκε με φωτιά, πριν ξεψυχήσει καταράστηκε τον πάπα και τον βασιλιά και ζήτησε από τον θεό να τους τιμωρήσει. Η περίπτωση του Ζακ ντε Μολαί δεν είναι επιβεβαιωμένη ιστορικά, η περίπτωση των αδελφών Καρβαχάλ είναι πλήρως επιβεβαιωμένη :
Ο ιστορικός και αρχαιολόγος Σίμων Νιέτο, σε βιβλίο του που δημοσιοποιήθηκε το 1929 σημειώνει, ότι η αιτία για τον θάνατο του Φερδινάνδου Δ΄ ήταν η στεφανιαία θρόμβωση, χωρίς να απορρίπτονται άλλοι, όπως η ενδοεγκεφαλική αιμορραγία, το οξύ πνευμονικό οίδημα, η στηθάγχη, το έμφραγμα του μυοκαρδίου, ο εμβολισμός και η ανακοπή. Τον Σεπτέμβριο του 1312, αμέσως μετά τον θάνατό του, η σορός του μεταφέρθηκε στην Κόρδοβα και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό της πόλης, που ήταν τότε τζαμί (13 Σεπτεμβρίου 1312). Ο αρχικός προορισμός να ταφεί δίπλα από τον πατέρα του Σάντσο Δ΄, του παππού του Αλφόνσο Ι΄ τον Σοφό και του προπάππου του Φερδινάνδο Γ΄, δεν πραγματοποιήθηκε.
Ταφή
Όταν πέθανε είχε καύσωνα, η σύζυγος του Κωνσταντία και ο αδελφός του Πέτρος αποφάσισαν να το θάψουν για ασφάλεια στο μεγάλο τζαμί της Κόρδοβας. Η σύζυγος του διέταξε να κτίσουν έξι παρεκκλήσια γύρω από το τζαμί και διέταξε να γιορτάζεται η επέτειος του θανάτου του κάθε χρόνο, τέσσερα κεριά θα έκαιγαν γύρο από τον τάφο του σε καθημερινή βάση και ο ιερέας θα προσευχόταν συνεχώς για την ψυχή του. Τα οστά του Φερδινάνδου και του γιου του Αλφόνσου μεταφέρθηκαν στο βασιλικό παρεκκλήσι του τζαμιού της Κόρδοβας που οικοδομήθηκε προς τιμή του (1371).
Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΓ΄ εξέδωσε διάταγμα (1728) με το οποίο ο Καθεδρικός ναός πρώην τζαμί της Κόρδοβας θα ενωθεί με τον νεόκτιστο Καθεδρικό ναό του Αγίου Ιππολύτου της Κόρδοβας. Οι ιερείς του Αγίου Ιππολύτου έκαναν την ίδια χρονιά αίτηση να μεταφερθούν τα οστά του Φερδινάνδου Δ΄ και του Αλφόνσου ΙΑ΄ στον νέο Καθεδρικό, ο Φίλιππος Ε΄ της Ισπανίας το έκανε δεκτό. Οι εργασίες ανέγερσης του Καθεδρικού του Αγίου Ιππολύτου ξεκίνησαν το 1729 και ολοκληρώθηκαν το 1736, τη νύχτα της 8ης Αυγούστου 1736 τα οστά του Φερδινάνδου Δ΄ και του γιου του μεταφέρθηκαν στον ναό και τάφηκαν με όλες τις τιμές. Την ίδια εποχή ολόκληρη η επίπλωση που υπήρχε στον Καθεδρικό πρώην τζαμί μεταφέρθηκε στον νεόκτιστο Καθεδρικό ναό του Αγίου Ιππολύτου της Κόρδοβας. Το πρώτο τμήμα στο Ιερό Βήμα του Καθεδρικού ναού του Αγίου Ιππολύτου στέγασε δυο θαλάμους, στον πρώτο θάλαμο τοποθετήθηκαν τα οστά του Φερδινάνδου Δ΄ και στον δεύτερο τα οστά του γιου του Αλφόνσου ΙΑ΄. Τα οστά των δυο βασιλέων τοποθετήθηκαν σε δυο κόκκινα μαρμάρινα βάζα που κατασκευάστηκαν το 1846, η εξαγωγή του μαρμάρου έγινε από το εξαφανισμένο μοναστήρι του Αγίου Ιερώνυμου της Κόρδοβας. Οι στέγες των δυο θαλάμων περιείχαν μαξιλάρια στα οποία ήταν τοποθετημένα τα βασιλικά σύμβολα το στέμμα και τα σκήπτρα.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Κωνσταντία της Πορτογαλίας (23 Ιανουαρίου 1302) απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Καστίλης Κατηγορία:Μονάρχες του Λεόν Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλικίας Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Εζέν Συ
Ο Εζέν Συ, ψευδώνυμο του Μαρί-Ζοζέφ Συ (Γαλλικά: Marie-Joseph Sue, dit Eugène Sue) γνωστός στα ελληνικά ως Ευγένιος Σύης (26 Ιανουαρίου 1804 - 3 Αυγούστου 1857) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του επιφυλλιδικού μυθιστορήματος, είδος πολύ δημοφιλές στη Γαλλία κατά τον 19ο αιώνα.
Έγινε ευρύτερα γνωστός για δύο από τα κοινωνικά μυθιστορήματά του: τα Μυστήρια των Παρισίων, το οποίο δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα από το 1842 έως το 1843 και τον Περιπλανώμενο Ιουδαίο, επίσης σε συνέχειες σε εφημερίδα από το 1844 έως το 1845.
Λογοτεχνική καριέρα
Στη συνέχεια, στράφηκε προς το επιφυλλιδικό μυθιστόρημα, λαϊκό ανάγνωσμα που δημοσιεύονταν τμηματικά και σε συνέχειες σε εφημερίδα. Το πρώτο του μυθιστόρημα σε συνέχειες ήταν τα Μυστήρια των Παρισίων, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal des débats από τον Ιούνιο 1842 έως τον Οκτώβριο 1843 με τεράστια επιτυχία στη Γαλλία και στο εξωτερικό, στο οποίο περιέγραφε τη ζωή των φτωχών και περιθωριακών τάξεων του Παρισιού. Μεταφράστηκαν στα ελληνικά σε δύο τόμους ήδη από το 1846 στη Σμύρνη. Έπειτα δημοσίευσε το γοτθικό μυθιστόρημα ο Περιπλανώμενος Ιουδαίος, από το 1844 έως το 1845, ένα από τα πιο δημοφιλή δείγματα του επιφυλλιδικού μυθιστορήματος. Αυτά τα έργα παρουσίασαν στο ευρύ κοινό τις ίντριγκες της αριστοκρατίας και τη σκληρή ζωή των κατώτερων τάξεων και είχαν μεγάλη επίδραση σε έργα άλλων συγγραφέων, όπως στους Αθλίους του Βικτόρ Ουγκώ. Τα βιβλία του Συ προκάλεσαν αντιπαραθέσεις τόσο λόγω των έντονα βίαιων σκηνών τους, όσο και λόγω των σοσιαλιστικών και αντι-κληρικών θέσεών του.
Μερικά από τα βιβλία του Συ, μεταξύ των οποίων ο Περιπλανώμενος Ιουδαίος και τα Μυστήρια των Παρισίων, δραματοποιήθηκαν από τον ίδιο, συνήθως σε συνεργασία με άλλους. Η περίοδος της μεγάλης επιτυχίας και δημοτικότητάς του συμπίπτει με την εποχή του Αλεξάνδρου Δουμά πατέρα, με τον οποίο έχει συχνά συγκριθεί.
Διακρίσεις
Το όνομά του φέρει οδός στο 18ο διαμέρισμα του Παρισιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Βρωμαιθένιο
Το βινυλοβρωμίδιο ή βρωμαιθένιο ή βρωμαιθυλένιο είναι η χημική ένωση με χημικό τύπο C2H3Br και σύντομο συντακτικό CH2=CHBr. Ανήκει στα αλκενυλοαλογονίδια, δηλαδή στα άκυκλα μονοακόρεστα, δηλαδή με ένα διπλό δεσμό, οργανομονοαλογονίδια. Είναι διαλυτό στο χλωροφόρμιο (CHCl3), στην αιθανόλη (CH3CH2OH), στον διαιθυλαιθέρα (CH3CH2OCH2CH3), στην προπσνόνη (CH3COCH3) και στο βενζόλιο (PhH). Η κύρια χρήση του είναι να πολυμερίζεται, για την παραγωγή πολυβινυλοβρωμίδιου, και η παραγωγή διάφορων παραγώγων του.
Ονοματολογία
Η ονομασία «βρωμαιθένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα: Η ονομασία διαιρείται σε δύο (2) κύρια τμήματα: Το δεξί αναφέρεται στη δομή της «κύριας ανθρακικής» αλυσίδας που φέρει την «κύρια χαρακτητιστική ομάδα», εφόσον υπάρχει και προβλέπεται γι' αυτήν χαρακτηριστική κατάληξη, ενώ το αριστερό στους «υποκαταστάτες» (δηλαδή τυχόν «δευτερεύουσες χαρακτηριστικές ομάδες» ή και κύριες χαρακτηριστικές ομάδες για τις οποίες δεν έχουν προβλεδθεί χαρακτηριστικές καταλήξεις) ή και τις «διακλαδώσεις» (δηλαδή τυχόν δευτερεύουσες ανθρακικές αλυσίδες). Στη συγκεκριμένη ένωση, υπάρχει το αρχικό πρόθεμα «βρωμ(ο)-» που δηλώνει την ύπαρξη ενός (1) ατόμου βρωμίου ως κύριας χαρακτηριστικής ομάδας αλλά χωρίς προβλεπόμενη κατάληξη. Ως προς το τμήμα που αφορά την κύρια ανθρακική αλυσιδα ισχύουν τα ακόλουθα: το πρόθεμα «αιθ-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-εν-» δείχνει την παρουσία ενός (1) διπλού δεσμού μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει κύρια χαρακτηριστική ομάδα και προβλεπόμενη χαρακτηριστική κατάληξη.
Από αιθίνιο
Με μερική υδροβρωμίωση αιθινίου παράγεται βινυλοβρωμίδιο :
Από αλοβρωμοαιθάνιο
Με απόσπαση ενός ατόμου υδραλογόνου από 1-αλο-1-βρωμοαιθάνιο ή 1-αλο-2-βρωμοαιθάνιο, όπου το άλλο αλογόνο δεν πρέπει να είναι φθόριο ούτε χλώριο, παράγεται βινυλοβρωμίδιο :
ή
Με αφυδάτωση 2-βρωμοαιθανόλης
Με ενδομοριακή αφυδάτωση 2-βρωμοαιθανόλης παράγεται βινυλοβρωμίδιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηηλές θερμοκρασίες, >150 °C :
Με απόσπαση αλογόνου
Με απόσπαση αλογόνου (X2) από 1,2-διαλο-1-βρωμοαιθάνιο παράγεται βινυλοβρωμίδιο. Τα άλλα αλογόνα δεν πρέπrι να είναι φθόριο ούτε χλώριο :
Με μερική καταλυτική υδρογόνωση
Με μερική καταλυτική υδρογόνωση βρωμοαιθινίου παράγεται βινυλοβρωμίδιο
Ενυδάτωση
1. Επίδραση θειικού οξέος και στη συνέχεια νερού (ενυδάτωση). Παράγεται αιθανάλη :
3. Αντίδραση με οξικό υδράργυρο και έπειτα αναγωγή, αρχικά παράγεται 1-βρωμοαιθανόλη που αφυδροβρωμιώνεται παράγοντας αιθενόλη, η οποία τελικά ισομερειώνεται σε αιθανάλη:
4. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Prins με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε αιθένιο απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει 2-βρωμοπροπεν-2-όλη-1:
Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε βινυλοβρωμίδιο παράγεται αλαιθανάλη :
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση βινυλοβρωμιδίου σχηματίζεται αιθυλοβρωμίδιο. Π.χ. :
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2) (αλογόνωση) σε βινυλοβρωμίδιο έχουμε προσθήκη στο διπλό δεσμό. Παράγεται 1-βρωμο-1,2-διαλοαιθάνιο. Π.χ. :
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε βινυλοβρωμίδιο  παράγεται 1-αλο-1-βρωμοαιθάνιο :
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε βινυλοβρωμίδιο παράγεται 2-βρωμοπροπανονιτρίλιο:
Καταλυτική φορμυλίωση
Με προσθήκη μεθανάλης (CO + H2) σε βινυλοβρωμίδιο παράγεται μίγμα 2-βρωμοπροπανάλης και 3-βρωμοπροπανάλης. Π.χ.:
Διυδροξυλίωση
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου. Παράγει υδροξυαιθανάλη:
2. Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου. Παράγει υδροξυαιθανάλη:
3. Μέθοδος Sharpless. Παράγει υδροξυαιθανάλη:
5. Υπάρχει ακόμη δυνατότητα για 1,3-διυδροξυλίωση με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε βινυλοβρωμίδιο, παρουσία νερού. Αντίδραση Prins. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 2-βρωμοπροπανοδιόλη-1,3:
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε προπένιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε μεθανάλη και φορμυλοβρωμίδιο :
Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγονται μεθανικό οξύ και βρωμομεθανικό οξύ :
Προσθήκη αλδεΰδών ή κετονών κατά Prins
Με επίδραση περίσσειας αλδευδών ή κετονών σε βινυλοβρωμίδιο απουσία νερού, σε χαμηλή θερμοκρασία παράγεται παράγωγο διοξανίου. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται σχεδόν ισομοριακό μίγμα 4-βρωμο-1,3-διοξάνιου και 4-βρωμο-1,3-διοξάνιου: 40 px 60 px
Αντίδραση Diels–Adler
Κατά την επίδραση αλκαδιενίου (διένιου) σε βινυλοβρωμίδιο (διενόφιλο) έχουμε την ονομαζόμενη (αντίδραση Diels–Adler) που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοεξενίου. Π.χ. με βουταδιένιο-1,3 παίρνουμε 4-βρωμοκυκλοεξένιο : 40 px
Αντίδραση Pauson-Khand
Κατά την επίδραση αλκίνια και μονοξειδίου του άνθρακα σε βινυλοβρωμίδιο έχουμε την ονομαζόμενη αντίδραση Pauson-Khand που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοπεντόνης. Π.χ. με αιθίνιο παράγονται 4-βρωμοκυκλοπεντεν-2-όνη και 5-βρωμοκυκλοπεντεν-2-όνη: 50 px 60 px
Πολυμερισμός
Διακρίνονται τα ακόλουθα είδη πολυμερισμού βινυλοβρωμίδιο, που όλα παράγουν πολυβινυλοβρωμίδιο (PVB) :
1. Κατιονικός. Π.χ.: 2.. Ελευθέρων ριζών. Π.χ.:
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Υδρόλυση με διάλυμα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) προς αιθανάλη (CH3OH) :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με αλκοολικά άλατα (RONa) προς αλκυλβινυλυλαιθέρα (CH2=CHOR) :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) προς αλκενίνιο (RC≡CCH3). Π.χ. :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) προς καρβονικό βινυλεστέρα (RCOOCH=CH2) :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) προς προπενονιτρίλιο (CH2=CHCN) :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) προς αλκένιο :
Υποκατάσταση από σουλφυδρύλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) προς αιθανοθειάλη (CH3CHS) :
Υποκατάσταση από αλκυλοσουλφύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) προς αλκυλβινυλοθειαιθέρα (RSCH=CH2) :
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη (PH3) προς βινυλοφωσφίνη (CH2=CHPH2) :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) προς νιτροαιθένιο (CH2=CHNO2) :
Υποκατάσταση από μέταλλα
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται βινυλολίθιο:
2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard) :
Απόσπαση του υδροβρωμίου
Με επίδραση διαλύματος υδροξειδίου του νατρίου (NaOH) σε αλκοόλη αφυδροβρωμιώνεται προς αιθίνιο :
Δοσπάτης
Ο Δοσπάτης ή Δεσπάτης είναι ποταμός της Μακεδονίας που πηγάζει από τη Δυτική Ροδόπη (στη Βουλγαρία) και, έπειτα από μία νότια πορεία, εκβάλλει στον Νέστο κοντά στους Ποταμούς.
Γεωγραφία
Ο Δοσπάτης ξεκινά την πορεία του από τη Δυτική Ροδόπη σε υψόμετρο 1.643 μέτρα, στην Επαρχία Παζαρτζικίου στη Βουλγαρία. Μετά από μια μακρά νότια πορεία, καταλήγει στην τεχνητή λίμνη Δεσπάτη, όπου έχει κατασκευαστεί φράγμα. Στη συνέχεια αποκτά νοτιοανατολική πορεία και καταλήγει στα Ελληνο - Βουλγαρικά σύνορα. Για περίπου 3 χιλιόμετρα αποτελεί την Ελληνο - Βουλγαρική μεθόριο. Κατόπιν εισέρχεται στην Ελλάδα, στη Περιφερειακή Ενότητα Δράμας, στο Δήμο Κάτω Νευροκοπίου.
Ο Δοσπάτης περνά ανατολικά του ακατοίκητου οικισμού Δέλτα και στη συνέχεια φτάνει δυτικά των Ποταμών, όπου εκβάλλει στο Νέστο ανάμεσα στους Ποταμούς και τη Μικροκλεισούρα. Εισερχόμενος στην Ελλάδα έχει στην ανατολική του όχθη το Εθνικό Πάρκο Δάσους Σημύδας.
Ο Δοσπάτης είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Νέστου. Έχει συνολικό μήκος 110 χιλιόμετρα, εκ των οποίων 89 χιλιόμετρα εντός της Βουλγαρίας και 21 χιλόμετρα στην Ελλάδα.
Χλωρίδα
Αποτελεί ένα μοναδικό οικοσύστημα ορεινού ποταμού, με κατάφυτες όχθες και παραποτάμια λιβάδια.
Πανίδα
Ο Δοσπάτης έχει πλούσια ιχθυοπανίδα. Περιλαμβάνεται μεγάλος αριθμός ψαριών όπως Στρυμονική μπριάνα (Barbus strumicae), ο Θρακικός ποταμοκέφαλος (Squalius orpheus), το τσιρόνι ή κοκκινοφτέρα (Rutilus rutilus), το περκί (Perca fluviatilis), το σκουμπούζι (Chondrostoma vardarensis), η Θρακοβελονίτσα (Cobitis strumicae), το τσιρονάκι (Alburnoides bipunctatus), η μουρμουρίτσα (Rhodeus amarus) και η άγρια μακεδονική πέστροφα (Salmo macedonicus).
Πηγές
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Νέστου Κατηγορία:Γεωγραφία της Δράμας Κατηγορία:Δήμος Κάτω Νευροκοπίου Κατηγορία:Ποταμοί της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Μακεδονίας
Ο Βαρνάβας, η Εντβίνα, η Μαϊμού και το Μπογκόμολετς
μικρογραφία|260x260εσ|Η [[Μέριλιν Μονρόε και ο Κάρι Γκραντ στο τρέιλερ της ταινίας.]] Η ταινία Ο Βαρνάβας, η Εντβίνα, η Μαϊμού και το Μπογκόμολετς (Πρωτότυπος τίτλος Monkey Business), είναι σοφιστικέ κωμωδία παραγωγής 1952 σκηνοθεσίας Χάουαρντ Χοκς με πρωταγωνιστές τους Κάρι Γκραντ, Τζίντζερ Ρότζερς και Μέριλιν Μονρόε.
Υπόθεση
Ο δρ Μπάρναμπι Φούλτον (Κάρι Γκραντ), είναι ένας ερευνητής χημικός που κάνει έρευνες προκειμένου να ανακαλύψει το ελιξήριο της νεότητας για λογαριασμό μιας χημικής εταιρίας της οποίας διευθυντής είναι ο διψασμένος για χρήμα Όλιβερ Όξλεϊ (Τσαρλς Κόμπερν). Κάποια στιγμή ένας από τους χιμπατζήδες του Φούλτον, η Έστερ, ξεφεύγει στο εργαστήριο και ρίχνει μερικές χημικές ουσίες στον ψύκτη με το νερό. Οι αντιδράσεις μεταξύ αυτών των χημικών έχουν ως αποτέλεσμα αυτό που αναζητούν οι έρευνες του Φούλτον. Τα προβλήματα ξεκινούν όμως όταν ο Μπάρναμπι, πίνει νερό από τον ψύκτη (χωρίς να ξέρει τι έχει συμβεί) και επιστρέφει στα 20 του χρόνια. Μια βόλτα με το καινούργιο του αυτοκίνητο και την δις Λόρελ (Μέριλιν Μονρόε), γραμματέα του Όλιβερ Όξλεϊ, πρόκειται να προκαλέσει προβλήματα στον γάμο του Μπάρναμπι, με τη σύζυγό του Εντουίνα (Τζίντζερ Ρότζερς).
Πληροφορίες παραγωγής
Με σαφείς αναφορές στη σοφιστικέ κωμωδία Η γυναίκα με τη λεοπάρδαλη (Bringing Up Baby, 1938), ο Χάουαρντ Χοκς προσπάθησε να αναστήσει το πνεύμα της προηγούμενης ταινίας του με τον Κάρι Γκραντ και την Κάθριν Χέπμπορν σε τούτη την κωμωδία του 1952, αντικαθιστώντας τη λεοπάρδαλη με μια μαϊμού. Και σ' αυτή την κωμωδία ο Κάρι Γκραντ αναλαμβάνει το ρόλο του αφελούς επιστήμονα, ο οποίος κάνει έρευνες για να βρει το ελιξήριο της νεότητας, που πρόκειται να αναζωογωνήσει μεσήλικες τόσο πνευματικά, όσο και σωματικά. Κι ενώ οι έρευνες του επιστήμονα πέφτουν στο κενό, μια μαϊμού που το σκάει από το κλουβί της, πρόκειται να αναμείξει τυχαία κάποιες χημικές ουσίες δημιουργώντας το ζωμό με τις μαγικές ιδιότητες που ψάχνει απεγνωσμένα ο επιστήμονας. Το σενάριο αυτής της θεότρελης κωμωδίας έγραψαν οι Μπεν Χεχτ, Τσαρλς Λέντερερ και Ι.Α.Λ. Ντάιαμοντ (σεναριογράφοι που διέπρεψαν στο είδος της σοφιστικέ κομεντί), βασισμένοι σε διήγημα του Χάρι Σεγκάλ (συγγραφέα του Ο αόρατος κος Τζόρνταν). Η ταινία καθιέρωσε τη Μέριλιν Μονρόε ως σέξι πρωταγωνίστρια, τόσο, ώστε ο Χάουαρντ Χοκς να της προτείνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Οι άνδρες προτιμούν τις ξανθές (Gentlemen Prefer Blondes, 1953) που σκηνοθέτησε έναν χρόνο αργότερα (στο οποίο συμμετείχε επίσης ο Τσαρλς Κόμπερν, ο Όλιβερ Όξλεϊ της ταινίας). Ο Πίτερ Μπογκντάνοβιτς σε κριτική του πάνω στην ταινία παραπονέθηκε για το γεγονός ότι η Μονρόε δεν είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς οι σκηνές της με τον Κάρι Γκραντ ήταν εξαιρετικές. Η Τζίντερ Ρότζερς όμως υποδύθηκε καλά την Εντουίνα, σε έναν ρόλο που θυμίζει αρκετά εκείνον που είχε στην ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ Υπερφυσική μπεμπέκα (The Major And the Minor) έλαβε θετικές κριτικές και απέσπασε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα για την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία σε κωμωδία ή δράμα. Εμφανείς επιρροές από την ταινία αυτή του Χοκς παρουσιάζονται στο Γύρισε πίσω, αγάπη μου (Lover Come Back, 1961) του Ντέλμπερτ Μαν, με τους Ντόρις Ντέι και Ροκ Χάτσον. Η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξης των 2 εκατομμυρίων δολαρίων στις Η.Π.Α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Χάουαρντ Χοκς Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Μπεν Χεκτ Κατηγορία:Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες Κατηγορία:Μέριλιν Μονρόε
Λακτόζη
Η λακτόζη είναι ένα σάκχαρο που βρίσκεται κυρίως στο γάλα και σχηματίζεται από γαλακτόζη και γλυκόζη. Ανάλογα με το είδος και την προέλευση του γάλακτος, η λακτόζη αποτελεί το 2-8% του βάρους του.
Χημεία
Η λακτόζη είναι δισακχαρίτης αποτελούμενος από ένα μόριο γαλακτόζης και ένα μόριο γλυκόζης, ενωμένα μεταξύ τους με β-1→4 γλυκοζιτικό δεσμό. Η συστηματική ονομασία της είναι β- D -γαλακτοπυρανοζυλο-(1→4)- D -γλυκόζη. Το μόριο της γλυκόζης μπορεί να έχει την μορφή είτε α-πυρανόζης είτε β-πυρανόζης, ενώ η γαλακτόζη απαντάται μόνο στην μορφή β-πυρανόζης. Συνεπώς, οι ονομασίες α-λακτόζη και β-λακτόζη αναφέρονται αποκλειστικά στις ανωμερείς μορφές του δακτυλίου της γλυκοπυρανόζης.
Η λακτόζη μπορεί να υποστεί υδρόλυση και να διασπαστεί σε γλυκόζη και γαλακτόζη. Σε αλκαλικό διάλυμα μπορεί να ισομερειωθεί σε λακτουλόζη. Με καταλυτική υδρογόνωση της λακτόζης παράγεται η λακτιτόλη, μια πολυαλκοόλη που χρησιμοποιείται ως γλυκαντική ουσία.
Μεταβολισμός
Τα βρέφη των θηλαστικών τρέφονται με το μητρικό γάλα, το οποίο είναι πλούσια πηγή λακτόζης. Ωστόσο η λακτόζη δεν μπορεί να αξιοποιηθεί απευθείας από τον οργανισμό. Γι'αυτό το έντερο εκκρίνει το ένζυμο λακτάση, που διασπά το μόριο της λακτόζης στα δύο απλά σάκχαρα γαλακτόζη και γλυκόζη, τα οποία μπορούν στη συνέχεια να απορροφηθούν από τον οργανισμό.
Επειδή το γάλα είναι σχεδόν αποκλειστική πηγή λακτόζης, τα περισσότερα θηλαστικά σταματούν να παράγουν το ένζυμο λακτάση όσο μεγαλώνουν και παύουν την κατανάλωση γάλακτος. Ειδικά όμως στους ανθρώπους, η συνεχιζόμενη κατανάλωση γάλακτος από βοοειδή και αιγοπρόβατα, καθώς και γαλακτοκομικών ειδών που παρασκευάζονται από αυτό, έχει συνήθως ως αποτέλεσμα να συνεχίζεται η παραγωγή λακτάσης από τον οργανισμό ακόμη και σε μεγάλη ηλικία, επιτρέποντας έτσι την διάσπαση της λακτόζης.
Είτε λόγω κληρονομικών παραγόντων είτε λόγω μακραίωνης απουσίας γαλακτοκομικών προϊόντων από τη διατροφή συγκεκριμένων πληθυσμών, είναι ενδεχόμενο σε πολλά άτομα να απουσιάζει το γονίδιο της λακτάσης. Υπολογίζεται ότι αυτό συμβαίνει περίπου στο 30% των Ευρωπαίων και σε πάνω από 70% του πληθυσμού της Ασίας, Αφρικής και Ωκεανίας. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται δυσανεξία στη λακτόζη, δηλαδή να μην μπορεί ο οργανισμός να πέψει το γάλα και να αφομοιώσει τη λακτόζη. Σε περίπτωση κατανάλωσης γάλακτος ή γαλακτοκομικών ειδών η δυσανεξία αυτή εκδηλώνεται με γαστρεντερικά συμπτώματα όπως κοιλιαλγίες, δυσφορία, πρήξιμο και έντονη δημιουργία αερίων.
Χρήσεις
Η λακτόζη βρίσκει πολλές εφαρμογές στη βιομηχανία τροφίμων. Χρησιμοποιείται σε γλυκά και άλλα προϊόντα ζαχαροπλαστικής, σε ζύμες και ψωμιά, ακόμη και σε λουκάνικα, γιατί βελτιώνει τη γεύση και δίνει όγκο στο σκεύασμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισακχαρίτες Κατηγορία:Γλυκαντικές ουσίες Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία)
Σύκοραξ (δορυφόρος)
Σύκοραξ (αγγλικά: Sycorax) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού. Πήρε το όνομά της από τη Σύκοραξ, η οποία ήταν η μητέρα του Κάλιμπαν στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ «Η Τρικυμία». Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός XVII (Uranus XVII, δηλαδή ο δέκατος έβδομος από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί). Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1997 U 2.
Τροχιά
Ο Σύκοραξ ακολουθεί μια μακρινή τροχιά, πάνω από 20 φορές πιο μακριά από τον Ουρανό από ότι ο Όμπερον. Η τροχιά του είναι οπισθοδρομική, έχοντας μέτρια κλίση και εκκεντρότητα. Η παράμετροι αυτοί φανερώνουν ότι μπορεί να ανήκει, μαζί με τον Σέτεβο και τον Πρόσπερο, στην την ίδια δυναμική διασποράς, γεγονός που υποδηλώνει την κοινή καταγωγή τους.
Φυσικά χαρακτηριστικά
330px|left|thumb|Καλλιτεχνική απεικόνιση του Σύκοραξ. Η διάμετρος του Σύκοραξ εκτιμάται στα 150 χλμ. (υποθέτοντας ότι η λευκαύγειά του είναι 0,04), είναι ο μεγαλύτερος ακανόνιστος δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού, σε σύγκριση με την Ιμαλία, τον μεγαλύτερο ακανόνιστο δορυφόρο του πλανήτη Δία.
Ο δορυφόρος φαίνεται να έχει ανοιχτό κόκκινο χρώμα στο ορατό φως ( το χρώμα των δεικτών Β-V = 0,87 V-R = 0,44, Β-V = 1,01 V-R = 0,48, Β-V = 0,839 ± 0,014 V- R = 0,531 ± 0,005) πιο κόκκινο από της Ιμαλίας, αλλά λιγότερο κόκκινο από τα περισσότερα αντικείμενα της Ζώνης του Κάιπερ. Ωστόσο, στο υπέρυθρο εγγύς φάσμα γίνεται μπλε μεταξύ 0,8 και 1,25 μm και, τέλος, εμφανίζεται ουδέτερο κατά το μεγαλύτερο μήκος κύματος.
Η περίοδος περιστροφής του Σύκοραξ εκτιμάται σε περίπου 3,6 ώρες. Η περιστροφή του προκαλεί περιοδικές μεταβολές στο φαινόμενο μέγεθός του, με εύρος της τάξεως του 0,07.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ουρανού
TNA Bound for Glory
μικρογραφία|300px|δεξιά|Η σκηνή τoυ Bound for Glory το 2004.
To Bound for Glory είναι μια ετήσια διοργάνωση Πληρωμής ανά προβολή, της εταιρία πάλης, Total Nonstop Action Wrestling. Η διοργάνωση δημιουργήθηκε το 2005, ως το κορυφαίο σόου του TNA, αντίστοιχο της WrestleMania που έχει η ανταγωνιστική εταιρία WWE.
Ιστορία
Σε κάθε τέτοια διοργάνωση περιέχονται διάφοροι παλαιστικοί αγώνες, τις περισσότερες φορές με έπαθλο κάποιο πρωτάθλημα. Η πρώτη διοργάνωση έγινε στις 23 Οκτωβρίου 2005. Το 2006 το Bound for Glory έγινε μια από τις πρώτες διοργανώσεις που πραγματοποιήθηκε έξω από τη Φλόριντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Βιογραφικό λεξικό
Βιογραφικό λεξικό είναι επίτομο συνήθως έργο με διάταξη αλφαβητική σύμφωνα με το επίθετο του βιογραφούμενου προσώπου. Εσωτερικά έχει τη μορφή εγκυκλοπαιδικού λεξικού. Το βιογραφικό λεξικό πληροφορεί για το βίο, το έργο και την κοινωνική προσφορά σημαντικών προσώπων όπως επιστημόνων, ερευνητών, καλλιτεχνών, λογοτεχνών, αθλητών κ.ά. Υπάρχουν δύο κατηγορίες βιογραφικού λεξικού: α) αυτή που αναφέρεται σε πρόσωπα που είναι ακόμα εν ζωή (Who's Who) και β) αυτή που αναφέρεται σε σημαντικά πρόσωπα που έχουν πεθάνει. Είναι ουσιαστικά μια προσπάθεια να καλυφθούν όλες οι σημαντικές προσωπικότητες μιας χώρας. Η ταξινόμηση σε ένα βιογραφικό λεξικό μπορεί επίσης να βασιστεί και στα θεματικά πεδία επιστημών ή στην εθνικότητα - καταγωγή των βιογραφούμενων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιογραφικά λεξικά
Ιστορικές ζώνες ώρας της Κίνας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ώρα στην Κίνα
Δρίμιτσα Θεσπρωτίας
Η Δρίμιτσα (έως 1940 Δρυμίτσα ) είναι ορεινό χωριό του δήμου Ηγουμενίτσας στον νομό Θεσπρωτίας της Ηπείρου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 10 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Η Δρίμιτσα βρίσκεται σε απόσταση 15 χιλιομέτρων βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα του νομού, Ηγουμενίτσα, σε υψόμετρο 450 μέτρων. Ο οικισμός αναφέρεται στην οθωμανική απογραφή του 1895, σύμφωνα με την οποία υπαγόταν στον καζά Μαργαριτίου και διέθετε 21 οικογένειες (105 κάτοικοι εκ των οποίων 62 άνδρες και 43 γυναίκες ). Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 - 1913 προσαρτήθηκε όπως και η υπόλοιπη Θεσπρωτία στην Ελλάδα και σύμφωνα με την απογραφή που πραγματοποιήθηκε από τις ελληνικές αρχές είχε πληθυσμό 152 κατοίκων (80 άνδρες και 72 γυναίκες ). Στις αρχές του 1944, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, Τσάμηδες κάτοικοι της Δρίμιτσας (από κοινού με Τσάμηδες άλλων περιοχών της Θεσπρωτίας) εξοπλίστηκαν από τις γερμανικές στρατιωτικές αρχές συγκροτώντας τοπική δοσιλογική πολιτοφυλακή.
Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα η Δρίμιτσα υπήχθη αρχικά στην υποδιοίκηση Φιλιατών και Γουμενίτσης και έπειτα περιήλθε στην επαρχία Θυάμιδος. Το 1997, μετά τις αλλαγές του σχεδίου Καποδίστριας, υπήχθη στο δήμο Παραποτάμου, ενώ από το 2011 υπάγεται στο δήμο Ηγουμενίτσας. Εκκλησιαστικά ανήκει στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Επιχείρηση Πυρσός
Την κωδική ονομασία "Επιχείρηση Πυρσός" ("Operation Torch") έφερε η μεγάλη Αμερικανο-Βρετανική απόβαση - εισβολή στη Γαλλοκρατούμενη Βόρεια Αφρική κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που επιχειρήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1942, από ένα γιγάντιο αποβατικό στόλο, στα πλαίσια της συμμαχικής εκστρατείας της Βόρειας Αφρικής που ακολούθησε στη συνέχεια.
Σκοπός - Σχεδιασμός
thumb|250px|left|Ρούζβελτ - Τσώρτσιλ. [[Καζαμπλάνκα, 1943]] Η απόβαση - εισβολή αυτή προγραμματίσθηκε μετά την υπόσχεση που είχαν δώσει οι ΗΠΑ (Φραγκλίνος Ρούσβελτ) και η Βρετανία (Τσώρτσιλ) στη Σοβιετική Ένωση (Στάλιν) για δημιουργία δυτικού μετώπου προκειμένου να μειώσουν την ασκούμενη εκ μέρους των γερμανικών δυνάμεων πίεση στα σοβιετικά στρατεύματα. Η υπόσχεση αυτή είχε δοθεί τον Μάιο του 1942 στην Ουάσιγκτον κατά την εκεί συνάντηση που είχε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Βιατσεσλάβ Μολότωφ, με τον πρόεδρο Ρούσβελτ, έχοντας υπόψη ο δεύτερος ήδη σχεδιαζόμενη επιχείρηση. Και ενώ οι Αμερικανοί επιτελείς σχεδίαζαν μια άμεση επιχείρηση στην κατεχόμενη Β. Ευρώπη με την κωδική ονομασία "Επιχείρηση Βαριοπούλα", στην διάρκεια μυστικής διάσκεψης που έλαβε χώρα στην Ουάσιγκτον, με την ελληνική κωδική ονομασία "Αρκαδία", τον Δεκέμβριο του 1941, οι Βρετανοί προκειμένου και αυτοί να τύχουν της μείωσης της γερμανικής πίεσης υποστήριζαν πως μια τόσο άμεση επιχείρηση από ευρωπαϊκό έδαφος θα ήταν καταστροφική, αντιπροτείνοντας επί του ασφαλέστερου τα εδάφη της Γαλλίας στη Βόρεια Αφρική επιτυγχάνοντας συγχρόνως τον ναυτικό έλεγχο της Μεσογείου και από εκεί την ασφαλέστερη απόβαση στη νότια Ευρώπη.
Αν και αρχικά οι Αμερικανοί κράτησαν επικριτική στάση στο προτεινόμενο σχέδιο, τελικά συμφώνησαν στη πρόταση του Τσώρτσιλ.