cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκρηξιγενές πέτρωμα
Ταξινόμηση των μαγματογενών πετρωμάτων
Ανάλογα με την περιεκτικότητα σε διοξείδιο του πυριτίου, τα μαγματογενή πετρώματα ταξινομούνται ως εξής (τα ποσοστά αναφέρονται σε περιεκτικότητα σε SiO2):
Σχηματισμοί
Σημειώνεται πως η λάβα από ένα κρατήρα μπορεί να συσσωρευτεί κατά στρώματα (Pillow-lava) δημιουργώντας έτσι "γεωλογικές ασπίδες", όπως εκείνη των νήσων Χαβάη
Αντώνης Λιβάνης
Βιογραφικό
Ο Αντώνης Λιβάνης γεννήθηκε το 1925 στην Πάτρα. Ήταν γόνος εύπορης οικογένειας εμπόρων με καταγωγή από τα Καλάβρυτα. Πολύ νέος αγωνίστηκε στην Εθνική Αντίσταση και καταδικάστηκε σε θάνατο από τους Ναζί, αλλά σώθηκε χάρη στην παρέμβαση ισχυρών συγγενών του. Σπούδασε στην Ανώτατη Εμπορική Σχολή (σημερινό Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) και ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις. Παράλληλα με τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, ο Λιβάνης έγινε δραστήριος παράγοντας της Πάτρας στην υπηρεσία του Γεωργίου Παπανδρέου, και ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ένας από τους κομματάρχες του. Όταν ο γιος του Γεωργίου Παπανδρέου Ανδρέας γύρισε στην Ελλάδα το 1961 με πρόταση του τότε Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή (για να αναλάβει το Κέντρο Οικονομικών Ερευνών) και αποφάσισε το 1964 να μπει στην πολιτική, ο Αντώνης Λιβάνης έγινε Διευθυντής του Γραφείου του.
Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών ο Αντώνης Λιβάνης συνελήφθη περνώντας συνολικά 5,5 χρόνια σε φυλακές και εξορία, με μεσοδιαστήματα ελευθερίας. Την περίοδο εκείνη η οικογένεια Λιβάνη αναγκάστηκε να εκποιήσει τα περιουσιακά της στοιχεία προκειμένου να επιβιώσει. Μετά την επιστροφή του από την εξορία, το Πάσχα του 1972, δημιούργησε τον Εκδοτικό Οργανισμό Λιβάνη, που εξελίχθηκε σε μία από τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις της Ελλάδας στο χώρο των εκδόσεων. Συμμετείχε στην προετοιμασία και τη διεξαγωγή της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, κάτι που οδήγησε σε ανελέητο κυνηγητό από τις μυστικές υπηρεσίες της Χούντας με εντολή να συλληφθεί πάση θυσία. Ο Λιβάνης, όμως, κατάφερε να διαφύγει στη Ρώμη.
Παρά την παρουσία του δίπλα στον Ανδρέα Παπανδρέου, στο ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά η ενεργός παρουσία του άρχισε το 1977, όταν έγινε η στροφή προς το Κέντρο εν όψει των εκλογών.
Κατά την προεκλογική περίοδο του 1981, ο Αντώνης Λιβάνης κινητοποιήθηκε για να εκλεγεί ο Γιώργος Παπανδρέου βουλευτής Αχαΐας, όπως είχε κάνει με τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1964. Πράγματι, ο νεαρός τότε Γιώργος Παπανδρέου εξελέγη πρώτος, ξεπερνώντας σε σταυρούς ακόμη και τον Μένιο Κουτσόγιωργα
Με τη νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981, ανέλαβε Γενικός Διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Πρωθυπουργού και Γενικός Διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ (χωρίς ο ίδιος να είναι βουλευτής) στην οποία επέβαλλε σκληρή πειθαρχία. Κράτησε αυτές τις θέσεις ως την πτώση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ το καλοκαίρι του 1989. Δεν δέχθηκε ποτέ να μπει στην επίσημη πολιτική και να γίνει βουλευτής.
Ο Αντώνης Λιβάνης ήταν ο δημιουργός του Πρωθυπουργικού Γραφείου ως αυτοτελούς δημόσιας υπηρεσίας (νόμος 1299/1982) και ο ρόλος του ήταν ο γενικός συντονισμός και η επίβλεψη των Υπουργών. Είχε ένα δικό του επιτελείο για να χειρίζεται σημαντικές υποθέσεις και να επιτηρεί τα Υπουργεία, ενώ είχε και τον γενικό έλεγχο σε ότι αφορούσε τις υπηρεσίες που υπάγονταν απευθείας στον Πρωθυπουργό. Οι σχέσεις του με τις κομματικές οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ ήταν εχθρικές, και υπήρξαν κόντρες με τα στελέχη που ήλεγχαν το κόμμα και τη νεολαία, όπως ο Γιώργος Γεννηματάς, καθώς και με το Υπουργικό Συμβούλιο, στο οποίο δέσποζε ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Μένιος Κουτσόγιωργας.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της δραστηριότητάς του ήταν ότι διατηρούσε πάντα διαύλους επαφής με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Με όλα αυτά, ο Αντώνης Λιβάνης δημιούργησε σχολή, αξεπέραστη μέχρι σήμερα.
Όταν το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στην εξουσία το 1993, διορίστηκε Υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και έγινε ο βασικός χειριστής όλων των ενδοκυβερνητικών υποθέσεων. Την παλιά θέση του Αντώνη Λιβάνη στο Πολιτικό Γραφείο Πρωθυπουργού ανέλαβε η Δήμητρα Λιάνη, με την οποία συγκρούστηκε αλλά τελικά συμβιβάστηκε.
Ο Κώστας Σημίτης τού πρότεινε θέση στο Υπουργικό Συμβούλιο το 1996, αλλά δεν τη δέχτηκε.
Ήταν νυμφευμένος με την Κατερίνα Κατέχου και είχε δύο παιδιά, τον Ηλία (που σήμερα διευθύνει τον εκδοτικό οίκο) και τη Γιώτα.
Εκδοτική δραστηριότητα
Ο Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη που δημιούργησε ο Αντώνης Λιβάνης είναι μία από τις πιο πετυχημένες επιχειρήσεις στον κλάδο των εκδόσεων. Στα πιο γνωστά μπεστ σέλερ του συμπεριλαμβάνονται τα «Εκατό Χρόνια Μοναξιά» (Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες), ο «Κώδικας Ντα Βίντσι» (Νταν Μπράουν), «Ο Αλχημιστής» (Πάουλο Κοέλιο) κτλ. Από τις εκδόσεις Λιβάνη συνήθως κυκλοφορούν και τα βιβλία Ελλήνων πολιτικών, Υπουργών και δημοσιογράφων, ακόμη και αυτών που δεν ανήκουν πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ.
Παραπομπές
Λιβανης Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Πλάτανος Ιωαννίνων
Ο Πλάτανος είναι χωριό στον νομό Ιωαννίνων. Διοικητικά υπάγεται στη τοπική κοινότητα Πλατάνου της δημοτικής ενότητας Παμβώτιδος του Δήμου Ιωαννιτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Άγιος Ιωάννης Τρικάλων
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ροποτού, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Ο Άγιος Ιωάννης Τρικάλων  είναι κτισμένος σε υψόμετρο 337 μέτρων και έχει 77 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.428503" longitude="21.565132" zoom="14" width="1000" height="300" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Αλέξανδρος Λεοπόλδος, αρχιδούκας της Αυστρίας
Ο Αλέξανδρος Λεοπόλδος της Αυστρίας (1772 - 1795) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν τέταρτος γιος του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Β΄ και της συζύγου του Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας.
Ο Αλέξανδρος Λεοπόλδος Ιωάννης Ιωσήφ γεννήθηκε στη Φλωρεντία. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα σύμφωνα με την επιθυμία του πατέρα του. Με την άνοδο του πατέρα του στον αυτοκρατορικό θρόνο διορίστηκε από αυτόν αντιβασιλέας της Ουγγαρίας (1790-1795). όταν πέθανε από κάψιμο σε ατύχημα χωρίς να αφήσει απογόνους, τη θέση του πήρε ο αμέσως επόμενος αδελφός του Ιωσήφ.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Μασχάλη
Δομή
Ανατομικά τα όρια της μασχάλης είναι τα εξής:
Δομές οι οποίες διέρχονται μέσα από τη μασχάλη είναι η μασχαλιαία αρτηρία με τους κλάδους της, η μασχαλιαία φλέβα με τους κλάδους της, λεμφαγγεία και οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες, οι οποίοι βρίσκονται εντός του λίπους της μασχάλης.
Παραπομπές
κατηγορία:Ανατομία ζώων
Ομοσπονδία Ανατολικής Αφρικής
Η Ομοσπονδία Ανατολικής Αφρικής (σουαχίλι: Shirikisho la Afrika Mashariki) είναι μια προτεινόμενη πολιτική ένωση των έξι κυρίαρχων κρατών της Κοινότητας Κρατών της Ανατολικής Αφρικής – Μπουρούντι, Κένυα, Ρουάντα, Νότιο Σουδάν, Τανζανία και Ουγκάντα – ως ένα ενιαίο ομοσπονδιακό κυρίαρχο κράτος. Τον Σεπτέμβριο του 2018, συγκροτήθηκε μια επιτροπή για να ξεκινήσει η διαδικασία σύνταξης ενός περιφερειακού συντάγματος και ένα σχέδιο συντάγματος για τη συνομοσπονδία πρόκειται να συνταχθεί έως το 2021, με την εφαρμογή του έως το 2023.
Χαρακτηριστικά
Με έκταση 2.467.2020 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Ομοσπονδία Ανατολικής Αφρικής (ΟΑΑ) θα είναι η μεγαλύτερη χώρα στην Αφρική και η 10η μεγαλύτερη στον κόσμο. Με πληθυσμό 178.978.883 καταγεγγραμένο μέχρι το 2018, θα είναι επίσης το δεύτερο πολυπληθέστερο κράτος στην Αφρική (μετά τη Νιγηρία) και το όγδοο στον κόσμο. Ο πληθυσμός του θα είναι μεγαλύτερος από εκείνον της Ρωσίας, της Ιαπωνίας και του Μεξικού και περίπου το μισό από αυτόν των Ηνωμένων Πολιτειών.
Τα σουαχίλι θα είναι η lingua franca, ενώ η δεύτερη επίσημη γλώσσα θα είναι τα αγγλικά. Το Νταρ ες Σαλάμ θα είναι η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της προτεινόμενης ομοσπονδίας, βάση των ορίων της πόλης και το Ναϊρόμπι θα η πιο πολυπληθέστερη μητροπολιτική περιοχή. Η προτεινόμενη πρωτεύουσα είναι η Αρούσα, μια πόλη στην Τανζανία κοντά στα σύνορα με την Κένυα, η οποία είναι επίσης η σημερινή έδρα της Κοινότητας Κρατών της Ανατολικής Αφρικής (ΚΚΑΑ).
Το προτεινόμενο νόμισμα της ομοσπονδίας θα είναι το σελίνι Ανατολικής Αφρικής, το οποίο σύμφωνα με δημοσιευμένη έκθεση του 2013 αναμένεται να γίνει το κοινό νόμισμα σε πέντε από τις έξι χώρες μέλη έως το 2023. Η εκτίμηση του ΑΕΠ θα είναι 472.238.000.000 δολάρια ΗΠΑ και θα είναι το 43ο μεγαλύτερο στον κόσμο και το πέμπτο μεγαλύτερο στην Αφρική, μετά την Αίγυπτο, τη Νιγηρία, τη Νότια Αφρική και την Αλγερία. Η κατά κεφαλήν εκτίμηση του ΑΕΠ θα είναι 2.638 δολάρια ΗΠΑ, τοποθετώντας την ΟΑΑ στην 164η θέση στον κόσμο.
Πρόταση της δεκαετίας του 1960
αριστερά|μικρογραφία| Προτεινόμενη Ομοσπονδία Ανατολικής Αφρικής στη δεκαετία του 1960. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, περίπου την εποχή που η Κένυα, η Ταγκανίκα, η Ουγκάντα και η Ζανζιβάρη αποκτούσαν ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο, οι πολιτικοί ηγέτες των τεσσάρων εθνών είχαν ενδιαφερθεί να σχηματίσουν μια ομοσπονδία. Ο Τζούλιους Νιερέρε προσφέρθηκε ακόμη και το 1960 να καθυστερήσει την επικείμενη ανεξαρτησία της Ταγκανίκα (που έγινε το 1961) προκειμένου όλα τα εδάφη της Ανατολικής Αφρικής να αποκτήσουν ανεξαρτησία μαζί ως ομοσπονδία.
Τον Ιούνιο του 1963, ο Πρωθυπουργός της Κένυας, Τζόμο Κενυάτα, συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Ταγκανίκα, Τζούλιους Νιερέρε και τον Πρόεδρο της Ουγκάντας, Μίλτον Ομπότε στο Ναϊρόμπι. Οι τρεις τους συζήτησαν τη δυνατότητα συγχώνευσης των τριών εθνών τους (συν τη Ζανζιβάρη) σε μια ενιαία Ομοσπονδία Ανατολικής Αφρικής, δηλώνοντας ότι αυτό θα επιτευχθεί έως το τέλος του έτους. Στη συνέχεια, ξεκίνησαν συζητήσεις για τον προγραμματισμό μιας τέτοιας ένωσης.
Στα τέλη του 1964, οι προοπτικές για μια ευρύτερη Ομοσπονδία Ανατολικής Αφρικής είχαν πεθάνει, αν και η Τανγκανίκα και η Ζανζιβάρη δημιούργησαν μία ένωση τον Απρίλιο του 1964, όπου τελικά δημιουργήθηκε η Τανζανία.
Πρόταση της δεκαετίας του 2010, μέσω της Κοινότητας της Ανατολικής Αφρικής
Συζητήθηκε η ομοσπονδία της τρέχουσας Κοινότητας Κρατών της Ανατολικής Αφρικής σε ένα μόνο κράτος, με πρώιμες εκτιμήσεις για την ίδρυση της ομοσπονδίας το 2013. Το 2010, η ΚΚΑΑ ξεκίνησε τη δική της κοινή αγορά στην περιοχή, με στόχο ένα κοινό νόμισμα έως το 2013 και την πλήρη πολιτική ομοσπονδία το 2015.
Το Νότιο Σουδάν εγκρίθηκε για ένταξη στην ΚΚΑΑ τον Μάρτιο του 2016 και προσχώρησε τον Σεπτέμβριο του 2016. Έγινε το 6ο μέλος της Ομοσπονδίας Ανατολικής Αφρικής. Δεν είναι σαφές πώς η πιθανή ένταξη του Νότιου Σουδάν στην ΚΚΑΑ μπορεί να επηρεάσει το χρονοδιάγραμμα για την ομοσπονδία ή το πεδίο εφαρμογής της, αλλά δεδομένων των προβλημάτων υποδομής που εξακολουθούν να υφίστανται στην νεοσύστατη χώρα από τότε που ο Πρόεδρος Σάλβα Κιίρ Μαγιαρντίτ διέκοψε το εμπόριο πετρελαίου με το Σουδάν, το Νότιο Σουδάν αποφάσισε να επενδύσει στην κατασκευή αγωγών που παρακάμπτουν εκείνους του Σουδάν, τους οποίους χρησιμοποιούσε μέχρι τότε. Αυτοί οι νέοι αγωγοί θα επεκταθούν μέσω της Αιθιοπίας στα λιμάνια του Τζιμπουτί, καθώς και στα νοτιοανατολικά έως τις ακτές της Κένυας. Αυτές οι συνεργασίες θα μπορούσαν να αυξήσουν την πιθανότητα ένταξης του Νοτίου Σουδάν στην Ομοσπονδία Ανατολικής Αφρικής σε κάποιο σημείο.
Στις 14 Οκτωβρίου 2013, οι ηγέτες της Ουγκάντα, της Κένυας, της Ρουάντα και του Μπουρούντι ξεκίνησαν μια συνάντηση στην Καμπάλα με σκοπό να συντάξουν ένα σύνταγμα για την Ομοσπονδία Ανατολικής Αφρικής, αλλά τον Δεκέμβριο του 2014, οι προσπάθειες για μια πλήρη πολιτική ομοσπονδία ωθήθηκαν για το 2016 ή μετέπειτα.
Τον Φεβρουάριο του 2016, ο Πρόεδρος της Ουγκάντας Γιουέρι Μουσέβενι χαρακτήρισε την ένωση ως «τον νούμερο ένα στόχο στον οποίο πρέπει να επιδιώξουμε». Τον Νοέμβριο του 2016, το Συμβούλιο Υπουργών της ΚΚΑΑ συμφώνησε να δημιουργήσει μια Συνομοσπονδία Ανατολικής Αφρικής πριν από τη δημιουργία της Ομοσπονδίας Ανατολικής Αφρικής.
Τον Σεπτέμβριο του 2018, συγκροτήθηκε επιτροπή περιφερειακών συνταγματικών εμπειρογνωμόνων και συντακτών για να ξεκινήσει η διαδικασία σύνταξης περιφερειακού συντάγματος. Η επιτροπή συνήλθε για πενταήμερη συνάντηση διαβούλευσης στο Μπουρούντι στις 14-18 Ιανουαρίου 2020, όπου ανακοίνωσε ότι το σύνταγμα της συνομοσπονδίας θα εκπονηθεί έως το τέλος του 2021. Μετά την έγκριση του σχεδίου από τα έξι κράτη της ΚΚΑΑ μετά από ένα χρόνο διαβουλεύσεων, η Συνομοσπονδία Ανατολικής Αφρικής θα καθιερωθεί έως το 2023. Ο οδικός χάρτης προς μια πλήρη πολιτική ομοσπονδία θα συζητηθεί λεπτομερώς σε μελλοντικές συναντήσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Ανατολική Αφρική Κατηγορία:Παναφρικανισμός Κατηγορία:Προτεινόμενες χώρες Κατηγορία:Προτεινόμενοι διεθνείς οργανισμοί
Αράδιος Ρουφίνος
O Αράδιος Ρουφίνος (λατινικά] : Aradius Rufinus) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του 4ου αιώνα.
Ο Ρουφίνος, που ήταν ιθαγενής της Ρώμης, ήταν πιθανώς εγγονός του προξένου με το ίδιο όνομα το 311 και γιος του Λούκιο Αράδιου Βαλέριου Πρόκλου (Lucio Aradio Valerio Proculo), πρόξενος το 340. Ο Ρουφίνος, είχε σπουδαία μόρφωση, γνώριζε ελληνικά και λατινικά και ήταν παγανιστής.
Το 376 έγινε πολίαρχος της Ρώμης. Το 401/402 ήταν ήδη νεκρός, οι κόρες του είχαν περιουσιακά στοιχεία στην Απουλία.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της εώας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Αγραπιδιές Φλώρινας
Οι Αγραπιδιές ή Αγραπιδέες (παλαιότερη ονομασία Γκόρισκο(ν) ) είναι ορεινό χωριό του νομού Φλώρινας σε υψόμετρο 660 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Οι Αγραπιδιές βρίσκονται στο δυτικό τμήμα του οροπεδίου Πτολεμαΐδα ς - Αμυνταίου, στα βορειοδυτικά της μικρής λίμνης Ζάζαρη. Είναι κτισμένες δίπλα στην επαρχιακή οδό Αμυνταίου - Καστοριάς σε απόσταση 13,5 χλμ. ΝΔ. από το Αμύνταιο και 41 χλμ. ΝΑ. από την Φλώρινα. Σε ειδικά περιφραγμένο τμήμα φυσικού δάσους βελανιδιάς, έκτασης 70 στρεμμάτων, υπάρχει το καταφύγιο λύκου της περιβαλλοντικής οργάνωσης Αρκτούρου. Σε αυτό φιλοξενούνται όλοι οι λύκοι που κατάφεραν να διασωθούν από την Ελλάδα και γειτονικές χώρες. Στην ίδια περιοχή λειτουργεί ο Αρκτούρος τις εγκαταστάσεις Κτηνιατρικού Σταθμού που παρέχει χώρο φιλοξενίας και πρώτες βοήθειες σε άγρια θηλαστικά. Η περιοχή που ξεκινάει νότια του χωριού και εκτείνεται κυρίως γύρω από τις λίμνες Ζάζαρη και Χειμαδίτιδα είναι χαρακτηρισμένη ως Natura 2000. Θεωρείται σημαντικός βιότοπος για τα πουλιά και γαλήνιο τοπίο με ορεινό δασικό τοπίο από τη δυτική πλευρά, έλη, καλαμιώνες και γόνιμη πεδιάδα από τα ανατολικά.
Ονομασία - Διοικητικά
Το χωριό, επί τουρκοκρατίας, ονομαζόταν Γκόρισκο και με το όνομα αυτό αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 259Α-29/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητας Αετού. Μετονομάστηκε σε Αγραπιδιές το 1926. Από το 2010, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγραπιδέων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αετού του Δήμου Αμυνταίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 120 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αγραπιδέων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 5,348 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου
Ξηραντικό
Ένα ξηραντικό μέσο είναι μια υγροσκοπική ουσία που εισάγει ή διατηρεί μια κατάσταση ξηρότητας (ξήρανση) γύρω του. Συνήθως υπάρχουν προσυσκευασμένα στερεά ξηραντικά που απορροφούν νερό. Τα ξηραντικά για ειδικούς σκοπούς μπορεί να είναι και σε άλλες μορφές πέραν της στερεής και μπορεί να δουλεύουν μέσα από άλλες αρχές, όπως χημικοί δεσμοί των μορίων νερού. Συνήθως εμφανίζονται σε τρόφιμα για να διατηρήσουν την φρεσκάδα. Βιομηχανικά, τα ξηραντικά χρησιμοποιούνται ευρέως για τον έλεγχο του επιπέδου του νερού σε ατμούς αερίων.
Τύποι ξηραντικών
Λόγω της συνηθισμένης χρήσης στη συντήρηση, τα ξηραντικά είναι χημικά σταθερά ή χημικά αδρανή και ένας αριθμός χρήσιμων ξηραντικών με αυτήν την ιδιότητα έχουν ταυτοποιηθεί και χρησιμοποιούνται πλατιά. Το πιο συνηθισμένο ξηραντικό είναι το διοξείδιο του πυριτίου, ένα αλλιώς αδρανές, μη τοξικό, αδιάλυτο στο νερό λευκό στερεό. Δεκάδες χιλιάδες τόνοι παράγονται ετησίως για αυτόν τον σκοπό. Άλλα ξηραντικά περιλαμβάνουν ενεργό άνθρακα, θειικό ασβέστιο, χλωριούχο ασβέστιο και μοριακούς ηθμούς (τυπικά, ζεόλιθοι).
Αποτελεσματικότητα απόδοσης
Ένα μέτρο της αποτελεσματικότητας ενός ξηραντικού είναι ο λόγος (ή ποσοστό) του νερού που αποθηκεύεται στο ξηραντικό ως προς τη μάζα του ξηραντικού.
Ένα άλλο μέτρο είναι το υπόλειμμα σχετική υγρασία του αέρα ή άλλου ρευστού που ξηραίνεται.
Η απόδοση οποιουδήποτε ξηραντικού ποικίλει με τη θερμοκρασία, την σχετική υγρασία και την απόλυτη υγρασία. Σε κάποια έκταση, η απόδοση του ξηραντικού μπορεί να περιγραφεί επακριβώς, αλλά συνήθως, η τελική επιλογή του καταλληλότερου ξηραντικού για μια δεδομένη περίπτωση, η απαραίτητη ποσότητά του και η μορφή του βασίζονται σε δοκιμές και πρακτική εμπειρία.
Χρωματικοί δείκτες κορεσμού
Συχνά, περιλαμβάνεται ένας δείκτης υγρασίας για να δείξει, αλλάζοντας χρώμα, τον βαθμό κορεσμού με νερό του ξηραντικού. Ένας τέτοιος συνηθισμένος δείκτης είναι το χλωριούχο κοβάλτιο (ΙΙ) (CoCl2). Το άνυδρο χλωριούχο κοβάλτιο είναι γαλάζιο. Όταν δεσμεύει δύο μόρια νερού, (CoCl2•2H2O), γίνεται πορφυρό. Παραπέρα hydration καταλήγει στο ροζ σύμπλοκο εξαένυδρου χλωριούχου κοβαλτίου (II) [Co(H2O)6]Cl2.
Εφαρμογές
Ένα παράδειγμα χρήσης ξηραντικού είναι στην κατασκευή των μονωμένων τζαμιών όπου σφαιροειδείς ζεόλιθοι γεμίζουν έναν ορθογώνιο σωλήνα πλαισίου στην περίμετρο των φατνωμάτων του γυαλιού. Το ξηραντικό βοηθά στην αποφυγή της συμπύκνωσης της υγρασίας μεταξύ των φατνωμάτων. Μια άλλη χρήση των ζεολίθων είναι στο τμήμα ξήρανσης των κλιματιστικών συστημάτων για να βοηθήσουν τη διατήρηση της αποτελεσματικότητας του ψυκτικού. Τα ξηραντικά χρησιμοποιούνται επίσης συνήθως στην προστασία αγαθών σε συσκευασίες αποστολής κατά της βλάβης από υγρασία. Υγροσκοπικά φορτία, όπως κακάο, καφές και διάφοροι ξηροί καρποί και σπόροι, είναι πολύ ευαίσθητοι σε μούχλα και σήψη, όταν εκτίθενται σε συμπύκνωση και υγρασία. Εξαιτίας αυτού, οι αποστολείς παίρνουν συχνά προληπτικά μέτρα για προστασία κατά των απωλειών φορτίων.
Τα ξηραντικά ξηραίνουν σε οποιοδήποτε περιβάλλον και μειώνουν την ποσότητα της υγρασίας που είναι παρούσα στον αέρα. Τα ξηραντικά έρχονται σε διάφορες μορφές και έχουν βρει πλατιά χρήση στις τροφές, φαρμακευτικά, συσκευασίες, ηλεκτρονικά και πολλές κατασκευαστικές βιομηχανίες.
Ξήρανση διαλυτών
Τα ξηραντικά χρησιμοποιούνται επίσης για αφαίρεση νερού από διαλύτες, που τυπικά απαιτούνται από χημικές αντιδράσεις που δεν ανέχονται νερό, π.χ., η αντίδραση Grignard. Η μέθοδος γενικά, αν και όχι πάντα, περιλαμβάνει ανάμειξη του διαλύτη με το στερεό ξηραντικό. Ο ξηραμένος διαλύτης έπειτα αποχωρίζεται από το ξηραντικό με διήθηση ή απόσταξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συσκευασίες
Μελίτων Σάρδεων
Ο Μελίτων Σάρδεων (... - 190) ήταν χριστιανός επίσκοπος Σάρδεων και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της πρωτοχριστιανικής περιόδου. Ο Ιερώνυμος, μιλώντας για το Βιβλικό κανόνα που εφάρμοσε ο Μελίτων, επισήμανε ότι ο Τερτυλλιανός ανέφερε ότι ο Μελίτων ήταν αγαπητός ως προφήτης από πολλούς πιστούς.
Βίος
Για τον βίο και τη δράση του Μελίτωνα Σάρδεων δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Ήταν επικεφαλής της Εκκλησίας των Σάρδεων, πρωτεύουσας της Λυδίας, σύγχρονος των αυτοκρατόρων Αντωνίνου και Μάρκου Αυρηλίου. Μετείχε ενεργώς στις συζητήσεις σχετικά με το ζήτημα του εορτασμού του Πάσχα. Συνέβαλε στην ανασκευή του γνωστικισμού, του μοντανισμού και του μαρκιωνιτισμού. Οι Εκκλησιαστικοί συγγραφείς υπογράμμισαν τη σημασία της προσωπικότητάς του: ο Ευσέβιος Καισαρείας, ο Ιερώνυμος, ο Πολυκράτης Εφέσου. Ο Μελίτωνας είναι ο πρώτος γνωστός επίσημος προσκυνητής των Αγίων Τόπων.
Συγγραφικό έργο
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ευσέβιου, ο Μελίτων υπήρξε πολυγραφότατος, ίσως μάλιστα ο παραγωγικότερος χριστιανός συγγραφέας του 2ου αιώνα. Σώθηκε μόνο ένα ολόκληρο, η Περί Πάσχα ομιλία, το πιο σημαντικό του έργο. Βρέθηκε σε πάπυρο του 4ου αι. και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1940. Είναι μια ομιλία για το Πάθος του Ιησού. Τα γνωρίσματα της γραφής του είναι η ρυθμικότητά του, το πλήθος λογοτεχνικών σχημάτων: αντιθέσεις, παρηχήσεις, ισόκωλα, πάρισα, ομοιτέλευτρα, παράλληλα κλπ., «[...] δημιουργεί την εντύπωση ρυθμικού πεζού λόγου ή ατελούς ποιήματος.[...] γι' αυτό θεωρήθηκε μακρινός πρόδρομος του κοντακίου.»
Η θεολογία του Μελίτωνα
Ένα από τα βασικά θέματά του είναι η ιστορία της σωτηρίας η οποία ερμηνεύεται ως ενιαίο γεγονός. Προσπαθεί να εντοπίσει στην ισραηλιτική ιστορία τη δράση του Ιησού: η Παλαιά Διαθήκη είναι η προτύπωση των όσων διηγείται η Καινή Διαθήκη. «Έτσι ο Μελίτων γίνεται στην αρχαία Εκκλησία ο επιφανέστερος εκπρόσωπος της εξηγητικής μεθόδου της τυπολογίας».< Σημαντική είναι η συμβολή του στην διατύπωση της τριαδολογικής και χριστολογικής θεολογίας: πρόδρομος της μεταγενέστερης χριστολογίας γίνεται με τον τονισμό τη διάκριση των δύο φύσεων του Χριστού, της θείας και της ανθρώπινης (φύσει θεός ων και και άνθρωπος), Υποψία πατροπασχιτισμού, μοναρχιανισμού και σαβελλιανισμού υπάρχει σε διάφορες φράσεις του, (Κύριος ενδυσάμενος τον άνθρωπον, ο Χριστός φορεί τον Πατέρα και από του πατρός φορείται). Όμως δεν είναι συνειδητά «κακόδοξος», αλλά «εκφράζει την εποχή του» Στη σκέψη του Μελίτωνα συνδέεται η παράλληλη εμφάνιση του χριστιανισμού και της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας: σε μια Απολογία του που έστειλε στον Μάρκο Αυρήλιο υπογραμμίζει το γεγονός του σύγχρονου ξεκινήματος και του μεν και της δε, κάτι όχι τυχαίο. Κοινή είναι η μοίρα τους αφού και οι δύο προορίζονται να θριαμβεύσουν επί του κακού. Ο θρίαμβος του Αυγούστου οφειλόταν στην ευνοϊκή υπέρ του Χριστιανισμού στάση του. Το ίδιο θα συνέβαινε και στον Μάρκο Αυρήλιο αν προστάτευε τον Χριστιανισμό.
Πηγές
Μελίτων Σάρδεων Μελιτων Σαρδεων Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Αλμπέρτο Φερέρο
Ο Αλμπέρτο Φερέρο Γορδιόλα (γεννημένος στις 15 Νοεμβρίου 1944) είναι πρώην Ουρουγουανός επαγγελματικός ποδοσφαιριστής. Ήταν ο κορυφαίος σκόρερ του Κόπα Λιμπερταδόρες 1969 με οκτώ γκολ.
Συλλογική καριέρα
Αφού έπαιξε για τη Πενιαρόλ στην πατρίδα του, μετακόμισε στη Χιλή όπου παρέμεινε κατά τη διάρκεια της καλύτερης περιόδου της καριέρας του. Εντάχθηκε στους Σαντιάγο Γουόντερερς και σκόραρε έξι γκολ σε 13 παιχνίδια κατά τη διάρκεια της σεζόν του 1968. Η καλύτερή του σεζόν σε τοπικό επίπεδο ήταν το Εθνικό πρωτάθλημα του 1969, στο οποίο σημείωσε 18 γκολ σε 35 παιχνίδια και ήταν δεύτερος κορυφαίος σκόρερ του τουρνουά πίσω από τον Ελάδιο Σαράτε με 22 γκολ. Επίσης σημείωσε οκτώ γκολ κατά τη διάρκεια του Κόπα Λιμπερταδόρες του 1969 και έγινε κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος. Η ομάδα του κατάφερε να φτάσει μέχρι τα προημιτελικά, αλλά δεν κατάφερε να προκριθεί στον ημιτελικό. Ο Φερέρο έφυγε από τους Γουόντερερς το 1971 αλλά συνέχισε να παίζει σε χιλιανές ομάδες, καθώς αγωνίστηκε για την Ουνιόν Λα Καλέρα και Ντεπόρτες Αντοφαγάστα.
Μιθριδάτης Β΄ του Πόντου
Ο Μιθριδάτης Β' (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του Βασιλείου του Πόντου κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Μιθριδατιδών. Δεν έχει σταθεί δυνατό να οριοθετηθεί χρονολογικά η βασιλεία του. Είναι γνωστό πως διαδέχτηκε τον πατέρα του, Αριοβαρζάνη, σε μικρή ηλικία, προσεγγιστικά το 250 π.Χ. Παππούς του υπήρξε ο Μιθριδάτης Α' ο Κτίστης, ιδρυτής του ποντικού κράτους. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, άνοιξε γέφυρες επικοινωνίας με την ισχυρή Αυτοκρατορία των Σελευκιδών, οι οποίες επισφραγίστηκαν με επιγαμίες ανάμεσα στους δύο Οίκους.
Βιογραφικά στοιχεία
Την περίοδο που ο πατέρας του απεβίωσε μαίνονταν ταραχές που είχαν προκαλέσει Γαλάτες πρώην μισθοφόροι. Επειδή ο νέος βασιλιάς ήταν πολύ νεαρός σε ηλικία, εκείνοι βρήκαν πάτημα να καταστρέψουν τη χώρα. Ωστόσο τη λύση προσέφερε τελικά η Ηράκλεια, γειτονική ισχυρή πόλη-κράτος.
Ο Μιθριδάτης ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Δυναστείας που εισήγαγε το αίμα των Σελευκιδών, ηγεμόνων της Συρίας και της Μέσης Ανατολής, στο οικογενειακό δέντρο της. Νυμφεύθηκε τη Λαοδίκη, κόρη του Αντίοχου Β' του Θεού, λαμβάνοντας ως γαμήλιο δώρο τα εδάφη της Μεγάλης Φρυγίας.
Το 246 π.Χ., απεβίωσε ο πεθερός του Μιθριδάτη, Αντίοχος Β', κληροδοτώντας τον θρόνο του στον γιο του Σέλευκο Β' τον Καλλίνικο. Ο τελευταίος αντιμετώπισε τη σοβαρή πρόκληση ενός πολέμου με την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο, καταφέρνοντας να διατηρήσει τον θρόνο του παρά τις εδαφικές απώλειες που υπέστη. Σχεδόν ταυτόχρονα, ο αδελφός του Αντίοχος, ο επονομαζόμενος «ο Ιέραξ», επαναστάτησε διεκδικώντας για τον εαυτό του εδάφη και στέμμα. Με τη σειρά του ο Μιθριδάτης κλήθηκε να λάβει θέση και να συνταχθεί με ένα από τα δύο αδέλφια της συζύγου του. Επέλεξε τον Αντίοχο και σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές συγκρούστηκε με τον Σέλευκο στην Καππαδοκία, στερώντας του 20.000 στρατιώτες οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στο πεδίο της μάχης.
Το 222 π.Χ. ο Μιθριδάτης ανανέωσε τη συμμαχία του με το κράτος των Σελευκιδών, δίδοντας το χέρι της κόρης του, Λαοδίκης, στον νεαρό βασιλιά της Συρίας, Αντίοχο Γ', ο οποίος αργότερα χάρις στα επιτεύγματά του χαρακτηρίστηκε «Μέγας». Ο γάμος έλαβε χώρα στη Σελεύκεια (γνωστή και ως Ζεύγμα), πόλη στον Ευφράτη ποταμό, όπου ο Διόγνητος, ναύαρχος από την Ποντική Καππαδοκία, συνόδεψε το κορίτσι. Οι τελετές ήταν μεγαλοπρεπείς και λίγο αργότερα η Λαοδίκη έλαβε στην Αντιόχεια επίσημα τον τίτλο της Βασίλισσας. Η δεύτερη κόρη του, η οποία επίσης είχε λάβει το όνομα Λαοδίκη, ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου με τον Αχαιό, επιφανή στρατηγό των Σελευκιδών, ο οποίος σε κάποια φάση της ιστορίας κυβέρνησε σημαντικό τμήμα της αυτοκρατορίας. Η κοπέλα αυτή πριν από τον γάμο της διέμενε στην πόλη της Πισιδίας, Σέλγη, υπό τη φροντίδα του Λόγβαση, που την ανέθρεψε σαν δική του κόρη.
Το 220 π.Χ. ο Πόντος ενεπλάκη σε πόλεμο με την ισχυρή πόλη της Σινώπης, στις νότιες όχθες του Εύξεινου Πόντου. Οι κάτοικοι, φοβούμενοι μια πιθανή πολιορκία από τον βασιλιά, ζήτησαν τη βοήθεια της ακμάζουσας πόλης της Ρόδου και προχώρησαν σε οχυρωματικά έργα. Ο Μιθριδάτης δεν κατάφερε να προσαρτήσει τη Σινώπη στην επικράτειά του, κάτι που πέτυχαν οι διάδοχοί του το 183 π.Χ.
Αναφορικά με το διοικητικό ή πολιτιστικό έργο του Μιθριδάτη δεν διαθέτουμε πληροφορίες. Ωστόσο ο Πολύβιος τον συμπεριλαμβάνει ανάμεσα στους ηγεμόνες της Μικράς Ασίας που απέστειλαν δώρα και βοήθεια στη Ρόδο, η οποία δοκιμάστηκε από έναν ισχυρότατο σεισμό το 227 π.Χ. Η ημερομηνία του θανάτου του παραμένει επίσης ακαθόριστη. Στον θρόνο του Πόντου, τον διαδέχτηκε ο Μιθριδάτης Γ', που κατά πάσα πιθανότητα ήταν γιος του.
Βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιθριδατης 2 Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών
Σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
right|thumb|188px|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3, από το 2006.]]
Η σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό καθιερώθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 2006. Ένα νέο Σύνταγμα, που επικυρώθηκε το Δεκέμβριο του 2005 και τέθηκε σε ισχύ το Φεβρουάριο του 2006, κατοχύρωσε την επιστροφή στη σημαία της περιόδου 1963-1971, με μία αλλαγή από ένα ανοικτό γαλάζιο χρώμα σε ουρανί, σύμβολο ειρήνης. Το κόκκινο είναι για το αίμα των μαρτύρων της χώρας και το κίτρινο για τον πλούτο του. Το αστέρι συμβολίζει το λαμπρό μέλλον για τη χώρα.
Προηγούμενες σημαίες
Η προηγούμενη σημαία καθιερώθηκε το 1997. Ήταν παρόμοια με εκείνη τη σημαία που χρησιμοποιήθηκε από το 1960 ως το 1963. Στην αρχή, τα αστέρια στα αριστερά συμβόλιζαν τις 6 διοικητικές υποδιαιρέσεις της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Κονγκό, κάτι που δεν ισχύει σήμερα, επειδή η χώρα αποτελείται από 10 ανεξάρτητες επαρχίες και μία πόλη (την Κινσάσα). Η σημαία βασίστηκε στη σημαία επί βασιλιά Λεοπόλδου, η οποία υψώθηκε για πρώτη φορά το 1877. Ως δημιουργός της σημαίας εκείνης φέρεται ο εξερευνητής Χένρι Μόρτον Στάνλεϊ.
Έπειτα από την ανεξαρτησία στις 30 Ιουνίου του 1960 το βασικό σχέδιο παρέμεινε στη σημαία, ωστόσο έξι αστέρια ενσωματώθηκαν. Το μοτίβο αυτό χρησιμοποιήθηκε μόνο την περίοδο από το 1960 ως το 1963.
Την περίοδο 1966-1971 το καθεστώς του Μομπούτου Σέσε Σέκο είχε τη δική του σημαία με ένα μικρό κίτρινο αστέρι και νια κόκκινη λωρίδα με κίτρινη γραμμή, η οποία διερχόταν διαγώνια προς το κέντρο. Το αστέρι αποτελούσε σύμβολο ενότητας.
Παραπομπές
Λαικη Δημοκρατια του Κονγκο
Ροστόφ επί του Ντον
thumb|right|250px|Το κτίριο διοίκησης της Περιοχής Ροστόφ και το μνημείο του Κόκκινου Στρατού thumb|right|250px|Συντριβάνι στο πάρκο της Επανάστασης
Το Ροστόφ επί του Ντον (ρωσικά: Ростов-на-Дону, Ραστόφ-να-Ντανού, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ [rɐˈstof nə dɐˈnu]), είναι μια παραποτάμια πόλη στη βορειοανατολική άκρη της Μαύρης Θάλασσας, στην Αζοφική Θάλασσα, στις εκβολές του ποταμού Ντον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Λιμάνια και πόλεις της θάλασσας του Αζόφ
Χαροκόπι Ιωαννίνων
Το Χαροκόπι είναι ορεινό χωριό που βρίσκεται στην Ήπειρο και την Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, το οποίο είναι κτισμένο στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Λάκμος σε υψόμετρο 540 μέτρα. Βρίσκεται 16,5 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης των Ιωαννίνων. Διοικητικά υπάγεται στη τοπική κοινότητα Χαροκοπίου της δημοτικής ενότητας Παμβώτιδος του Δήμου Ιωαννιτών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό έχει πληθυσμό 303 κατοίκων ενώ σε αυτές του 1981 και 1991 είχε από 439 και 408 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Καρπός (ανατομία)
thumb|250px|Ανθρώπινος καρπός Ο καρπός είναι η περιοχή το εγγύς τμήμα του χεριού. Αποτελείται από μια ομάδα οχτώ οστών, των καρπιαίων οστών, τα οποία αρθρώνονται με τον πήχη με την κερκιδοκαρπική άρθρωση ή άρθρωση του καρπού, ανάμεσα στον καρπό και την κερκίδα, και περιφερικά με τα μετακάρπια οστά. Η περιοχή περιλαμβάνει επίσης τον καρπιαίο σωλήνα και την ανατομική ταμπακοθήκη.
Κατηγορία:Ανατομία ζώων Κατηγορία:Ανατομία Κατηγορία:Ανθρώπινο σώμα
Από Παν Και Κα
Από Παν Και Κα είναι ποντιακός χορός της περιοχής Ματσούκας (Τραπεζούντα). Σαν βάση έχει το Τικ, εξ ου και η άλλη ονομασία του, Τικ Ακ Νταγ Ματέν. Χορεύεται με μικρά επιτόπια πηδηχτά βήματα εναλλάξ. Οι χορευτές αγκαλιάζονται από τη μέση, κοντά ο ένας στον άλλο.Τον ίδιο χορό συναντάμε και με άλλες ονομασίες στην περιοχή της Ματσούκας. Τα όργανα που συνόδευαν το χορό ήταν συνήθως λύρα ή γκάιντα ή ζουρνάς με όργανο συνοδείας το νταούλι. Ο χορός είναι μικτός, κλειστός κύκλος. Ο ρυθμός είναι πεντάσημος 5/8.
Τρόπος χορού
Χορεύεται με πιάσιμο από τους ώμους και στο ξεκίνημά του με το δεξί πόδι θυμίζει Χασαποσέρβικο. Τα επιτόπια βήματα είναι διπλό Τικ (4 τριαράκια). Ο πρώτος κρατάει μαντίλι. Τα μουσικά όργανα που συνοδεύουν το χορό είναι βιολί (που παίζεται κάθετα όπως η ποντιακή λύρα) και ούτι. Ως όργανο συνοδείας χρησιμοποιούσαν καμιά φορά ντέφι. Σπανιότερα χρησιμοποιούσαν ζουρνά με νταούλι. Χορεύεται κυκλικά. Ο ρυθμός είναι επτάσημος 7/8.
Ιστορικά στοιχεία
Ο χορός ονομάζεται και Ακ Νταγ Ματέν από την ομώνυμη περιοχή, που βρίσκεται κοντά στην Άγκυρα, από όπου οι κάτοικοι πήραν την ονομασία Αγκαραλήδες. Μετακινήθηκαν εκεί μετά το 1800 με το κλείσιμο των μεταλλείων της Αργυρούπολης λόγω Χαλάι. Ουσιαστικά δεν πρόκειται για χορό αλλά για μια χορευτική έκφραση όπου κατά την διάρκεια ενός γλεντιού ή κατά την επιστροφή αυτών που διασκέδαζαν στα σπίτια τους, βάζοντας το λυράρη στη μέση τραγουδούσαν και χόρευαν σε ρυθμό μονού Τικ, περπατώντας ή σταματώντας στο δρόμο.
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Ποντιακοί χοροί
Ναζιμέ Σουλτάνα
Η Ναζιμέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:ناظمه سلطان) (Τούρκικα: Nazime Sultan, 25 Φεβρουαρίου 1866 - 1947) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1866 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ, και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ και της τέταρτης συζύγου του Χαϊρανιντίλ Σουλτάν.
Ο πατέρας της, εκθρονίστηκε από τους υπουργούς του στις 30 Μαΐου 1876, και ο ανιψιός του Μουράτ Ε΄ έγινε ο Σουλτάνος. Μεταφέρθηκε στο Παλάτι Φεριγιέ την επόμενη μέρα. Η μητέρα της και οι άλλες γυναίκες του Αμπντούλ Αζίζ δεν ήθελαν να φύγουν από το Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Έτσι άρπαξαν με τη βια και τις έστειλαν στο Παλάτι Φεριγιέ. Στις 4 Ιουνίου 1876, ο Αμπντούλ Αζίζ πέθανε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Η Ναζιμέ, συνέχισε να ζει στο Παλάτι Φεριγιέ μαζί με τη μητέρα της και τον αδερφό της Ηγεμόνα Αμπντούλ Μετζίτ. Το 1889 ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ έδωσε προίκα για το γάμο της μαζί και τις δύο αδελφές της, τις πριγκίπισσες Σαλίχα Σουλτάν και την Εμινέ Σουλτάν. Παντρεύτηκε τον Αλί Χαλίντ Πασά, στις 20 Απριλίου 1889 στο Παλάτι Γιλντίζ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά. Στο ζευγάρι δόθηκε ένα παλάτι που βρίσκεται στο Κουρουτσεσμέ, γνωστό ως Παλάτι Ναζιμέ Σουλτάν, για κατοικία.
Μετά την εξορία το 1924, η Ναζιμέ και ο σύζυγός της εγκαταστάθηκαν στο Ζούνιε του Λιβάνου. Ζούσαν σε ένα μεγάλο αρχοντικό περιτριγυρισμένο από κήπο. Όταν η Ντουρουσεχβάρ Σουλτάν παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Αζάμ Τζαχ, το 1932, η Ναζιμέ της έδωσε μια διαμαντένια τιάρα. Στη Φατμά Νεσλισάχ Σουλτάν, πρόσφερε ένα όμορφο βραχιόλι με τρία διαμάντια, όταν παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Μοχάμεντ Αμπντέλ το 1940. Σύμφωνα με τη Νεσλισάχ Σουλτάν, ήταν μικρόσωμη, μάλλον άσχημη, με μεγάλα χείλη σαν τον πατέρα της, αλλά αρκετά εντυπωσιακή.
Πέθανε το 1947 στο Ζούνιε του Λιβάνου, και είναι θαμμένη στο Σελίμ Σουλτάν Τζαμί της Δαμασκού.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Άννα Μαρία της Έσσης-Κάσσελ
Η Άννα-Μαρία, γερμ.: Anna Maria von Hessen-Kassel (27 Ιανουαρίου 1567, Κάσσελ - 21 Νοεμβρίου 1626, Νόινκιρχεν) από τον Οίκο της Έσσης, κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νάσσου-Σάαρμπρυκεν.
Βιογραφία
Η Άννα-Μαρία ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ (1532–1592) και της Σαβίνας (1549–1581), κόρης του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης.
Παντρεύτηκε στις 8 Ιουνίου 1589 στο Kάσσελ τον Λουδοβίκο Β΄ κόμη του Nάσσαου-Βάιλμπουργκ (1565–1627). Αυτός είχε συναντηθεί με την Άννα-Μαρία κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Περιήγησης (Grand Tour) που έκανε, όταν είχε γίνει δεκτός από τον πατέρα της Άννας-Μαρίας και τον θείο της Λουδοβίκο Δ΄. Το 1590 το ζευγάρι μετακόμισε στον πατέρα του Λουδοβίκου, Aλβέρτο στο Ότβαϊλερ. Το 1593 ο Λουδοβίκος ανέλαβε τη διακυβέρνηση στο Νάσσαου-Βάιλμπουργκ.
Το 1626 η Άννα-Μαρία φεύγοντας από την πανώλη του Σάαρμπρυκεν μετέβη στο Νόιενκιρχεν, όπου όμως απεβίωσε από την πανώλη. Η Άννα-Μαρία τάφηκε στην κρύπτη της με Σύλλογο εκκλησίας του Αγ. Άρνουαλ στο Σάαρμπρυκεν. Λίγα χρόνια νωρίτερα είχε κτίσει έναν εντυπωσιακό τάφο για τρία από τα παιδιά της, και τάφηκε σε αυτόν τον τάφο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1589 τον Λουδοβίκο Β΄ κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Πρόκλος (έπαρχος)
O Πρόκλος (λατινικά : Proculus) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός του 4ου αιώνα, ενεργός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄ (378–395).
Κάτοικος της Λυκίας, ήταν γιος του Πραίτωρα Ευτόλμιου. Πριν από το 382, ​​έγινε διοικητής της Παλαιστίνης και μεταξύ 382-383, κυβερνήτης της Φοινίκης. Μέσα από μια επιγραφή που βρέθηκε κοντά στον ποταμό Λύκο, είναι γνωστό ότι κατά τη διάρκεια της θητείας γιόρτασε μια ειδωλολατρική λατρεία στην Ηλιούπολη.
Μεταξύ 383-384, ο Πρόκλος διορίσθηκε Κόμης της εώας (της Ανατολής). Υπό αυτήν την ιδιότητα, ξαναχτίστηκε το Πλέθρο της Αντιόχειας, δημιούργησε δρόμους, λουτρά, κιονοστοιχίες και αγορά, θέσπισε φόρο στις σκηνές μεταξύ στηλών προς όφελος των φτωχών. Αν και ήταν δημοφιλής στον πληθυσμό, επιπλήχθηκε από τον Λιβάνιο, που τον θεωρούσε βάναυσο. Το 386, ο Προκλος έγινε Κόμης των θείων θησαυρών.
Το 388, διορίστηκε στο αξίωμα του Πολίαρχου της Κωνσταντινούπολης, ενώ ο πατέρας του έγινε πραίτωρ της Ανατολής. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ασχολήθηκε με την κατασκευή του βάθρου που υποστήριζε τον Οβελίσκο του Θεοδόσιου (390) και αντιτάχθηκε στον διορισμό του Ταλάσσου στη σύγκλητο. Όταν ο πατέρας του έχασε τη θέση του το 392, προφανώς έφυγε, αλλά ο πρόξενος Ρουφίνος ώθησε τον Eυτόλμιο, με ψευδείς υποσχέσεις, να τον καλέσει πίσω και στη συνέχεια τον εκτέλεσε.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της εώας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Κόμητες των θείων θησαυρών Κατηγορία:Βυζαντινοί έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης
Δικτυωτός σχηματισμός
Ο δικτυωτός σχηματισμός (reticular formation) είναι ένα σύνολο νευρώνων και νευραξόνων το οποίο βρίσκεται στο στέλεχος και στο θάλαμο. Δέχεται αισθητικές ίνες όλων των συστημάτων, ενώ οι απαγωγές ίνες του δικτυωτού σχηματισμού επικοινωνούν με όλες τις ομάδες νευρώνων. Τα κύτταρά του έχουν μεγάλους δενδρίτες για να δέχονται συνάψεις από πολλά διαφορετικά συστήματα. Επηρεάζει τη λειτουργία των σκελετικών μυών, ρυθμίζει το αυτόνομο νευρικό σύστημα και το σύστημα ενδοκρινών αδένων, ενώ έχει βρεθεί ότι σχετίζεται με το επίπεδο συνείδησης.
Ο δικτυωτός σχηματισμός είναι μια διάχυτη δομή που σχηματίζει ένα δίκτυο νευρώνων και νευραξόνων στο στέλεχος και το θάλαμο. Μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις στήλες οι οποίες είναι ξεκινώντας από τη μέση γραμμή, η μέση, η έσω και η έξω στήλη. Όσο πιο κοντά βρίσκεται στη μέση γραμμή ο νευρώνας, τόσο μεγαλύτερος είναι. Δεν έχει εντοπιστεί μια οργάνωση των νευρώνων σε επιμέρους ομάδες, αλλά νέες απεικονιστικές μέθοδοι έχουν δείξει ότι υπάρχουν οδοί που περιλαμβάνουν πολλά κύτταρα να συνάπτονται το ένα με το άλλο στην σειρά.
Λειτουργίες
Ο δικτυωτός σχηματισμός είναι μέρος του παλαιού τμήματος του εγκεφαλικού στελέχους και επιτελεί σημαντικές λειτουργίες, κάποιες από αυτές απαραίτητες για την επιβίωση.
Κατηγορία:Εγκέφαλος
Ιωάννα Βογιατζόγλου
Η Ιωάννα Βογιατζόγλου (γεν. 18 Ιανουαρίου 2000, Μαρούσι) είναι Ελληνίδα αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται ως Ακραία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Βίλλεμ φαν Χεχτ
Ο Βίλλεμ φαν Χεχτ (φλαμανδικά: Willem van Haecht (1593 – 12 Ιουλίου 1637) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ιδιαίτερα γνωστός για τους πίνακες που απεικονίζουν συλλογές και πινακοθήκες.
Βιογραφία
Ο Βίλλεμ φαν Χεχτ γεννήθηκε στην Αμβέρσα το 1593. Ήταν γιος του τοπιογράφου Τομπίας Φερχέχτ, ο οποίος ήταν διακεκριμένος ζωγράφος και ήταν ο πρώτος δάσκαλος του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Ήταν, επίσης, και δάσκαλος του γιου του.
κατά την περίοδο 1615 - 1619 εργάστηκε στο Παρίσι και στη συνέχεια μετέβη στην Ιταλία, όπου παρέμεινε επί επτά έτη. Επιστρέφοντας στην Αμβέρσα έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης το 1626 και από το 1628 ήταν ο έφορος της συλλογής τέχνης που κατείχε ο Κορνέλις φαν ντερ Χέιστ (Cornelis van der Geest), εύπορος έμπορος μπαχαρικών και προστάτης πολλών καλλιτεχνών στην Αμβέρσα.
Η συλλογή του ντερ Χέιστ αναπαριστάται, με αλληγορικό τρόπο στον πίνακα Η πινακοθήκη του Κορνέλις φαν ντερ Χέιστ (1628, σήμερα στην Οικία - Μουσείο Ρούμπενς της Αμβέρσας). Στην αριστερή πλευρά του πίνακα υπάρχουν πολλά πορτρέτα συγχρόνων του, περιλαμβανομένων της Ινφάντας Ιζαμπέλλας Κλάρας Ευγενίας της Ισπανίας, του Αλβέρτου Ζ΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας, του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, του πρίγκηπα Władysław IV Vasa της Πολωνίας (ο οποίος επισκέφθηκε την πινακοθήκη του ντερ Χέιστ το 1624 και απεικονίζεται φορώντας μαύρο καπέλο), ο οικοδεσπότης, ο οποίος επιδεικνύει κάποιον πίνακα, και πολλοί διάσημοι πίνακες, όπως ο Παράκελσος του Κουέντιν Μασσάις.
Ένας ακόμη πίνακάς του, Ο Αλέξανδρος ο Μέγας επισκέπτεται το εργαστήριο του Απελλή (1630, σήμερα στο Mauritshuis της Χάγης) αποτελεί σημαντική τεκμηρίωση, καθώς πιστεύεται ότι πρόκειται για εξιδανικευμένη εικόνα πινάκων από τη συλλογή του Ρούμπενς.
Καστελλόριζο
Το νησί συνοδεύεται από μια μεγάλη ναυτική παράδοση, με έντονα τα σημάδια της ναυτικής και εμπορικής ανάπτυξης που κάποτε γνώρισε. Απέκτησε παγκόσμια προβολή το 1991, όταν γυρίστηκε εκεί η βραβευμένη με Oscar ταινία Mediterraneo.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, έχει πληθυσμό 594 κατοίκων, που διαβιούν στον ομώνυμο οικισμό, ο οποίος είναι και ο μοναδικός στο νησί. Είναι η μεγαλύτερη (εξ ου και Μεγίστη) νήσος ενός μικρού συμπλέγματος, που ονομάζεται σύμπλεγμα Καστελλόριζου ή σύμπλεγμα Μεγίστης και περιλαμβάνει τις νησίδες και βραχονησίδες: Άγιος Γεώργιος, Αγριέλαια, Κουτσουμπάς, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μικρό Μαύρο Ποϊνί, Πολύφαδος ένα, Πολύφαδος δύο, Ρω, Σαβούρα, Στρογγυλή, Τραγονέρα, Ψωμί και Ψωραδιά, που ανήκουν στην Ελλάδα, καθώς και κάποιες άλλες νησίδες, που ανήκουν στην Τουρκία. Οι προαναφερθείσες 14 νησίδες/βραχονησίδες αποτελούν τον Δήμο Μεγίστης, με την Στρογγυλή να αποτελεί το ανατολικότερο άκρο της ελληνικής επικράτειας.
Πρόσβαση
Το Καστελλόριζο συνδέεται ακτοπλοϊκώς (2-4 ώρες) και αεροπορικώς (45 λεπτά) με τη Ρόδο.
Το αεροδρόμιο βρίσκεται 4 χιλιόμετρα από το λιμάνι, με το οποίο το συνδέει ο μοναδικός ασφαλτοστρωμένος δρόμος του νησιού. Η δημόσια συγκοινωνία διεξάγεται με ένα ταξί και ένα μικρό λεωφορείο -το τελευταίο μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού-, που εκτελούν το δρομολόγιο για το αεροδρόμιο.
Το υπόλοιπο νησί εξερευνάται με τα πόδια, μέσω ενός δικτύου φυσικών μονοπατιών. Για τα σκάφη, λειτουργεί σταθμός ανεφοδιασμού στο λιμάνι του Καστελλόριζου. Υπάρχει επίσης ταχυδρομείο, τράπεζα, ιατρείο και διάφορα μικρά καταστήματα για τις βασικές ανάγκες. Στην περιοχή «Χωράφια» βρίσκεται το τριθέσιο δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο με λυκειακές τάξεις του νησιού.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|Το Καστέλο Ρόσο, οχυρό-τοπωνύμιο του νησιού Ο μοναδικός οικισμός του νησιού, το ομώνυμο Καστελλόριζο, βρίσκεται γύρω από το φυσικό λιμάνι και αποτελείται από τις συνοικίες Πηγάδια, Χωράφια και Μανδράκι. Στον οικισμό υπάρχουν πολλά παλιά αρχοντικά, τα περισσότερα από τα οποία έχουν ερημώσει, αφού οι περισσότεροι κάτοικοι έχουν μεταναστεύσει εδώ και χρόνια στην Αυστραλία.
Τα σπίτια που έχουν αναστηλωθεί σήμερα αποτελούν αυθεντικά δείγματα παραδοσιακής Δωδεκανησιακής αρχιτεκτονικής: αμφιθεατρικά κτισμένα γύρω από τη θάλασσα, προκαλούν εντύπωση με την ομοιομορφία τους, που οφείλεται στα κοινά υλικά, όπως ντόπια πέτρα, ξύλο από τη Μικρά Ασία, σιδεριές, κεραμίδια από την Αττάλεια και τη Μασσαλία.
Εντυπωσιακά βαμμένα, δίπατα ή τρίπατα, τα αρχοντικά βρίσκονται κατά μήκος της ακτογραμμής, μπροστά από έναν επιβλητικό κόκκινο βράχο. Στην κορυφή, το ερειπωμένο πια μεσαιωνικό κάστρο, χτισμένο πάνω στα αρχαία ελληνιστικά κρηπιδώματα της εποχής του Σωσικλή Νικαγόρα, είναι αυτό που έδωσε και το όνομά του στο νησί (Castello Rosso, δηλ. το Κόκκινο Κάστρο). Επιπρόσθετα, ο Ιωάννης Χατζηφώτης, στο βιβλίο του "Ο Λαϊκός Πολιτισμός του Καστελλορίζου" (1982, σελίδες 9-13) πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη έρευνα που έγινε ποτέ για το όνομα και την ετυμολογία του νησιού, καταλήγει στο συμπέρασμα πως το δεύτερο συνθετικό του Καστελλορίζου προέρχεται από τη δωδεκανησιακή λέξη ριζοβούνι (καθώς όλα τα σπίτια χτίστηκαν στους πρόποδες, δηλαδή στις ρίζες του βουνού). παραδοσιακός οικισμός του Καστελλόριζου έχει χαρακτηριστεί διατηρητέος.
Δήμος Μεγίστης
Ο Δήμος Μεγίστης έχει έκταση 12 τ.χλμ. και πληθυσμό 584 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2021. Έδρα του είναι το Καστελλόριζο.
Δήμαρχοι Μεγίστης
Ο δήμος συστάθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1948 με έδρα τον οικισμό Καστελλόριζον.
Ιστορία
Την ονομασία Καστελλόριζο έλαβε περί το τέλος του 14ου αιώνα, από τους Ιωαννίτες Ιππότες, επί του 8ου Μαγίστρου του Τάγματος, όταν έκτισαν επί του κοκκινωπού βράχου παρά την είσοδο του λιμένα, κάστρο υπό το οποίο αναπτύχθηκε η πόλη (στου Καστελίου τη ρίζα).
Το νησί φέρεται να είχε ανεπτυγμένο πολιτισμό, από την προϊστορική περίοδο αν κρίνει κανείς από τα αρχαία ευρήματα, προϊστορικούς πελέκεις, που οι ντόπιοι αποκαλούν «αστροπελέκια», επιγραφές, μυκηναϊκούς τάφους, τα πολυγωνικά, ισοδομικά και κυκλώπεια τείχη, αλλά και τα ερείπια του ναού του Τριοπίου Απόλλωνα, παρά την «Τριόπια άκρα», σημερινό «Κάβο Κριός», ή Απόλλωνος Μεγιστέως, η λατρεία του οποίου ήταν διαδεδομένη στο νησί, καθώς και στα μικρασιατικά παράλια, όπως στα Πάταρα της Λυκίας.
Το 1913, σε έναν από τους αρχαίους τάφους στο οροπέδιο του Αγίου Γεωργίου αποκαλύφθηκε μαρμάρινη σαρκοφάγος εντός της οποίας φέρονταν μεταξύ άλλων και χρυσός στέφανος μυκηναϊκής εποχής, τον οποίο δώρησε η κοινότητα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.
Ροδιακή ακμή, ελληνιστικοί και ρωμαϊκοί χρόνοι
Πρώτοι κάτοικοι της Μεγίστης που έλαβε και μέρος στην εκστρατεία της Τροίας μαζί με τ’ άλλα Δωδεκάνησα ήταν οι Δωριείς που είχαν κατοικίσει στη Ρόδο με την οποία συνδέονταν πολιτικά και διοικητικά, και αργότερα υποχρεώθηκε εκ του κινδύνου κατάληψής της να «συμμαχήσει» με τους Αθηναίους, προκειμένου να τους βοηθήσει στους αγώνες εναντίον των Περσών. Στα χρόνια της ροδιακής ακμής, από τα μέσα του 4ου αι. π.Χ., οι Μεγιστείς τέθηκαν υπό τον έλεγχο των Ροδίων. Το νησί διακυβερνήθηκε από ενάρετους και δραστήριους Ρόδιους διοικητές, τους λεγόμενους «Επιστάτες», (αντίστοιχοι με τους αρχαίους Σπαρτιάτες «Αρμοστές». Λαμβάνοντας όμως υπόψη ότι από το 333 π.Χ. μέχρι το 304 π.Χ. η Μεγίστη έκοβε δικά της νομίσματα, τούτο σημαίνει ότι την περίοδο αυτή ήταν τουλάχιστον αυτόνομη. Πάντως επί Δημητρίου του Πολιορκητού η Μεγίστη επανήλθε στη πλήρη εξάρτηση της Ρόδου ακολουθώντας τη τύχη αυτής.
Τη Ροδιακή εξουσία καταλύει στη συνεχεία ο τύραννος Ιδριεύς της Αλικαρνασσού και τη δική του οι στόλαρχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μετά το θάνατο του οποίου όλα τα νησιά του Αιγαίου περιέρχονται στη δικαιοδοσία του Πτολεμαίου Α' και κατόπιν καταλαμβάνονται από τους Ρωμαίους.
Ο Λογγίνος Κάσσιος κατέστησε τη Μεγίστη ορμητήριο Ρωμαϊκού στόλου εναντίον των Καρών και Κιλίκων πειρατών, χωρίς να υποψιάζεται πως το διθάλαμο ενάλιο «γαλάζιο σπήλαιο» ήταν χώρος απόκρυψης της πειρατικής λείας. Η Μεγίστη απέκτησε μερική αυτονομία, που καταργήθηκε το 38 π.Χ. από τον Αυτοκράτορα Βεσπασιανό και μετά τη διαίρεση του Ρωμαϊκού κράτους, περιήλθε στο Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Βυζαντινοί χρόνοι και ξένοι κατακτητές
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους, το νησί περιλαμβάνεται στο «Θέμα των Κυβυραιωτών», όπως και η Ρόδος. Το 1306 καταλαμβάνεται από τους Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου, από τον Μέγα Μάγιστρο Φουλκ ντε Βιλλαρέ. Την περίοδο αυτή, οι ιππότες εξόριζαν στο Καστελλόριζο τους ανεπιθύμητους και γενικότερα όλους εκείνους που ήθελαν να τιμωρήσουν. Ανοικοδόμησαν γι' αυτό το ψηλό κάστρο του νησιού με τα υπερύψηλα διπλά του τείχη και τις πολεμίστρες, κάνοντάς το ένα από τα δυνατότερα οχυρά του Αιγαίου πελάγους. Από την εποχή αυτή η Μεγίστη αλλάζει το όνομά της με την ξενική λέξη Καστελλόριζο, προερχόμενη, όπως προαναφέρθηκε, από παραφθορά του Καστέλ-Ρόσο, επειδή οι ψηλοί βράχοι που ορθώνεται το κάστρο είναι κατακόκκινοι.