cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παύλος ο Διάκονος
Τα έργα του
Μετά από αίτημα του Ένγκουεραντ (απεβ. 791) επισκόπου του Μετς, ο Παύλος έγραψε μία ιστορία για τους επισκόπους του Μετς το 766, το πρώτο έργο του είδους του βορειότερα των Άλπεων. Αυτό μεταφράστηκε στα Αγγλικά το 2013 ως Liber de episcopis Mettensibus. Επίσης έγραψε πολλές επιστολές, στίχους και επιτάφια επιγράμματα, περιλαμβανομένων αυτά του Αρίχη Β΄ δούκα/πρίγκιπα του Μπενεβέντο και πολλών μελών του Οίκου των Καρολιγγείων. Μερικές από αυτές τις επιστολές εκδόθηκαν με το Historia Langobardorum στα Μνημεία· ποιήματα και επιτάφια επιγράμματα εκδόθηκαν από τον Ερνστ Ντύμλερ στο Poetae latini aevi carolini, τόμο Ι (Βερολίνο, 1881). Πιο φρέσκο υλικό ήλθε στο φως και μια πιο νέα έκδοση των ποιημάτων του (Die Gedichte des Paulus Diaconus) εκδόθηκε από τον Κάρλ Νεφ (Μόναχο, 1908). Ο Νεφ αρνήθηκε ωστόσο ότι ο Παύλος είχε γράψει τα πιο διάσημα ποιήματα της συλλογής, όπως τον ύμνο στον Άγ. Ιωάννη τον Βαπτιστή Ut queant laxis, που πάνω του ο Γκουίντο ντ' Αρέτσο συνέθεσε μία μελωδία, που πιο πριν είχε χρησιμοποιηθεί για την Ωδή 4.11 του Οράτιου. Από τις αρχικές συλλαβές της μελωδίας που προέκυψε, ο Γκουίντο έφτιαξε τα ονόματα για τις πρώτες νότες της μουσικής κλίμακας. Ο Παύλος επίσης έγραψε μία Επιτομή, που διασώθηκε, για το έργο De verborum significatu του Σέξτου Πομπήιου Φέστου, την οποία αφιέρωσε στον Καρλομάγνο.
Ενώ ο Παύλος ήταν στη Φραγκία, ο Καρλομάγνος του ζήτησε να συνθέσει μία συλλογή Ομιλιών. Ο Παύλος το έκανε, όταν γύρισε από το Μόντε Κασίνο και η συλλογή χρησιμοποιήθηκε πολύ στις εκκλησίες της Φραγκίας. Ένας βίος του πάπα Γρηγορίου Α΄ αποδίδεται επίσης στον Παύλο, όπως επίσης και η λατινική μετάφραση του Βίου της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας από τα Ελληνικά.
Βουλευτικές εκλογές της Γουινέας (2013)
Στη Γουινέα διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές, έπειτα από πολλές αναβολές, στις 28 Σεπτεμβρίου 2013. Τα επίσημα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 18 Οκτωβρίου 2013. Το κόμμα του προέδρου Αλφά Κοντέ Συναγερμός του Λαού της Γουινέας (RPG) κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών στην Εθνοσυνέλευση, με 53 επί συνόλου 114. Συνεπώς δεν κατέστη ικανό να αποκτήσει την απόλυτη πλειοψηφία παρότι οι σύμμαχοί του κέρδισαν επιπρόσθετα 7 έδρες. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έλαβαν 53 έδρες και οι ηγέτες τους κατήγγειλαν νοθεία.
Παραπομπές
2013
Επαρχία Τιν-Εσσακό
Η Επαρχία Τιν-Εσσακό είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Κιντάλ, Μαλί. Έχει έκταση 767.327 τ.χλμ. και πληθυσμό 7.976 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Τιν-Εσσακό.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Τιν-Εσσακό βρίσκεται κεντρο-ανατολικά του Μαλί και νοτιοανατολικά της Περιφέρειας Κιντάλ. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Επαρχία Αμπεϊμπαρά, στα δυτικά με την Επαρχία Τεσσαλίτ, στα βορειοανατολικά με την Αλγερία και στα νότια με την Περιφέρεια Γκαό.
Διαμερίσματα
Η Επαρχία Τιν-Εσσακό διαιρείται σε 2 διαμερίσματα:
Δείτε επίσης
ε τ
Γκριγκόρι Ζινόβιεφ
Ο Γκριγκόρι Εβσέιεβιτς Ζινόβιεφ (Григо́рий Евсе́евич Зино́вьев, γεννηθείς Οβσέι-Γκέρσον Αρόνοβιτς Ραντομίσλσκι, Овсей-Гершон Аронович Радомысльский, 23 Σεπτεμβρίου 1883 – 25 Αυγούστου 1936) ήταν Μπολσεβίκος επαναστάτης και Σοβιετικός κομμουνιστής πολιτικός. Ήταν ένας από τα επτά μέλη του πρώτου Πολιτμπιρό, που ιδρύθηκε το 1917 για να διευθύνει την Μπολσεβίκικη Επανάσταση: Λένιν, Ζινόβιεφ, Κάμενεφ, Τρότσκι, Στάλιν, Σοκόλνικοφ και Μπουμπνόφ. Ο Ζινόβιεφ έχει μείνει στην Ιστορία ως επί μακρών επικεφαλής της Κομμουνιστικής Διεθνούς και ο αρχιτέκτονας πολλών αποτυχημένων προσπαθειών να μετατρέψει τη Γερμανία σε κομμουνιστική χώρα στις αρχές του 1920. Ήταν σε ανταγωνισμό κατά του Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος τον εξάλειψε από τη Σοβιετική πολιτική ηγεσία το 1926. Ήταν ο επικεφαλής κατηγορούμενος στη δίκη του 1936, τη Δίκη των Δεκάξι, που σηματοδότησε την έναρξη της λεγόμενης Μεγάλης Τρομοκρατίας στην ΕΣΣΔ και είχε αποτέλεσμα την εκτέλεσή του την επόμενη ημέρα της καταδίκης του τον Αύγουστο του 1936.
Τον Οχτώβρη του 1917 μαζί με τον Κάμενεφ έκανε προδοσία, γράφοντας ενάντια στην απόφαση της ΚΕ για την εξέγερση, στη μενσεβικική εφημερίδα Νέα Ζωή και αποκαλύπτοντας έτσι το σχέδιο της εξέγερσης στους εχθρούς. Ο Λένιν σε γράμμα προς τα μέλη του κόμματος των μπολσεβίκων στιγμάτισε αυτή την πράξη του Ζινόβιεφ και του Κάμενεφ σαν απεργοσπαστισμό και απαίτησε τη διαγραφή τους από το κόμμα.
Ο Ζινόβιεφ ήταν ο υποτιθέμενος συγγραφέας της επιστολής Ζινόβιεφ προς τους Βρετανούς κομμουνιστές, προτρέποντας για επανάσταση, και δημοσιεύθηκε λίγο πριν τις γενικές εκλογές του 1924 στη Βρετανία, προφανώς για να προκαλέσει μια αντίδραση της δεξιάς. Η επιστολή έχει ευρέως απορριφθεί ως πλαστή.
μικρογραφία|δεξιά| Ο Ζινόβιεφ το 1908
Πριν την Επανάσταση του 1917 (1901 – 1917)
Ο Γκριγκόρι Ζινόβιεφ γεννήθηκε στην Ελισάβετγκραντ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (τώρα Κιροβοχράντ της Ουκρανίας), από Εβραίους γαλακτοκόμους αγρότες, οι οποίοι τον μόρφωσαν στο σπίτι. Μεταξύ 1923 και 1935 η πόλη ήταν γνωστή ως Ζινόφγιεφσκ. Ο Γκριγκόρι Ζινόβιεφ ήταν γνωστός στα πρώτα χρόνια με τα ονόματα Απφελμπάουμ ή Ραντομισλόφσκι και αργότερα υιοθέτησε αρκετά ονόματα, όπως Σάτσκι, Γκριγκόριεφ, Γκριγκόρι και Ζινόβιεφ, από τα οποία με τα δύο τελευταία αποκαλείται πιο συχνά. Σπούδασε φιλοσοφία, λογοτεχνία και Ιστορία. Ενδιαφέρθηκε για την πολιτική και εντάχθηκε στο Ρωσικό Σοσιαλ-Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (ΡΣΔΕΚ) το 1901. Ήταν μέλος της Μπολσεβίκικης φράξιας από την ώρα της δημιουργίας της το 1903. Μεταξύ του 1903 και της πτώσης της Ρωσικής Αυτοκρατορίας τον Φεβρουάριο του 1917, ήταν κορυφαίος Μπολσεβίκος και ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Βλαντιμίρ Λένιν, δουλεύοντας τόσο μέσα στη Ρωσία όσο και στο εξωτερικό, όπως το επέτρεπαν οι περιστάσεις. Εξελέγη την Κεντρική Επιτροπή του ΡΣΔΕΚ το 1907 και τάχθηκε με το μέρος του Λένιν το 1908 όταν η Μπολσεβίκικη φράξια διασπάστηκε σε υποστηρικτές του Λένιν και οπαδούς του Μπογντάνοφ. Ο Ζινόβιεφ παρέμεινε πιστός υπασπιστής και εκπρόσωπος σε διάφορες σοσιαλιστικές οργανώσεις μέχρι το 1917.
1917
Ο Ζινόβιεφ πέρασε τα τρία πρώτα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελβετία. Μετά την ανατροπή της Ρωσικής μοναρχίας κατά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση, επέστρεψε στη Ρωσία τον Απρίλιο του 1917 στο σφραγισμένο τρένο με τον Λένιν και άλλους επαναστάτες, αντίθετους στον πόλεμο. Παρέμεινε στην Μπολσεβίκικη ηγεσία στο μεγαλύτερο μέρος αυτής της χρονιάς και πέρασε χρόνο με τον Λένιν, όταν αναγκάστηκαν να κρυφτούν την περίοδο μετά τις Ημέρες του Ιουλίου. Ωστόσο, ο Ζινόβιεφ και ο Λένιν σύντομα διαφώνησαν για την αντίθεση του Ζινόβιεφ στο κάλεσμα του Λένιν για ανοικτή εξέγερση κατά της Προσωρινής Κυβέρνησης. Στις 10 Οκτωβρίου 1917 (Ιουλιανό ημερολόγιο), αυτός και ο Λεβ Κάμενεφ ήταν τα μόνα δύο μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που ψήφισαν κατά της ένοπλης εξέγερσης. Η δημοσίευση μιας ανοικτής επιστολής τους αντίθετη στη χρήση βίας εξόργισε τον Λένιν, ο οποίος απαίτησε τη διαγραφή τους από το κόμμα. Στις 29 Οκτωβρίου 1917 (Ιουλιανό ημερολόγιο), αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η εκτελεστική επιτροπή του εργατικού σωματείου εθνικών σιδηροδρόμων, η Βίκζελ, απείλησε πανεθνική απεργία εκτός εάν οι Μπολσεβίκοι μοιράζονταν την εξουσία με άλλα σοσιαλιστικά κόμματα και έδιωχναν τον Λένιν και τον Τρότσκι από την κυβέρνηση. Οι Ζινόβιεφ, Κάμενεφ και οι σύμμαχοί τους στην Κεντρική Επιτροπή των Μπολσεβίκων υποστήριξαν ότι οι Μπολσεβίκοι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να αρχίσουν διαπραγματεύσεις, αφού μια απεργία στους σιδηροδρόμους θα παρέλυε τη δυνατότητα της κυβέρνησής τους να πολεμήσει τις δυνάμεις που ήταν ακόμη πιστές στην Προσωρινή Κυβέρνηση που είχε ανατραπεί. Αν και οι Ζινόβιεφ και Κάμενεφ είχαν για λίγο τη στήριξη της πλειοψηφίας της Κεντρικής Επιτροπής και είχαν αρχίσει οι διαπραγματεύσεις, η γρήγορη κατάρρευση των αντι-Μπολσεβίκικων δυνάμεων έξω από την Πετρούπολη επέτρεψε στους Λένιν και Τρότσκι να πείσουν την Κεντρική Επιτροπή να εγκαταλείψει τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων. Σε απάντηση, οι Ζινόβιεφ, Κάμενεφ, Αλεξέι Ρίκοφ, Βλαντιμίρ Μιλιούτιν και Βίκτορ Νογκίν παραιτήθηκαν από την Κεντρική Επιτροπή στις 4 Νοεμβρίου 1917 (Ιουλιανό ημερολόγιο). Την επόμενη ημέρα, ο Λένιν έγραψε μια προκήρυξη αποκαλώντας τους Ζινόβιεφ και Κάμενεφ “λιποτάκτες”. Δεν ξέχασε ποτέ τη συμπεριφορά τους, κάνοντας τελικά μια διφορούμενη αναφορά στο “επεισόδιο του Οκτώβρη” στη Διαθήκη του. μικρογραφία|δεξιά| Ο Ζινόβιεφ σε κάποια ομιλία του
Ο Εμφύλιος Πόλεμος (1918 – 20)
Ο Ζινόβιεφ σύντομα επέστρεψε και εξελέγη ακόμη μια φορά στην Κεντρική Επιτροπή στο 7ο Συνέδριο του Κόμματος στις 8 Μαρτίου 1918. Τοποθετήθηκε υπεύθυνος της Πετρούπολης (Αγία Πετρούπολη πριν το 1914, Λένινγκραντ 1924-91) και της περιφερειακής κυβέρνησης.
Κάποια στιγμή το 1918, ενώ η Ουκρανία ήταν υπό Γερμανική κατοχή, οι ραβίνοι της Οδησσού αναθεμάτισαν τελετουργικά (απαγγέλθηκε χερέμ – μομφή – κατά) των Τρότσκι, Ζινόβιεφ και άλλων Εβραίων Μπολσεβίκων ηγετών στη συναγωγή.
Έγινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου (Πολιτμπιρό) χωρίς ψήφο όταν δημιουργήθηκε μετά το 8ο Συνέδριο στις 25 Μαρτίου 1919. Επίσης έγινε Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομιντέρν όταν δημιουργήθηκε το Μάρτιο του 1919. Με την ιδιότητα αυτή προήδρευσε του Συνεδρίου των λαών της Ανατολής στο Μπακού τον Σεπτέμβριο του 1920 και εκφώνησε την περίφημη τετράωρη ομιλία του στο συνέδριο του Χάλε του Ανεξάρτητου Σοσιαλ-Δημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας τον Οκτώβριο του 1920.
Ο Ζινόβιεφ ήταν υπεύθυνος για την άμυνα της Πετρούπολης κατά τη διάρκεια δύο περιόδων έντονων συγκρούσεων με Λευκά στρατεύματα το 1919. Ο Τρότσκι, ο οποίος είχε τη συνολική ευθύνη του Ερυθρού Στρατού κατά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, εκτιμούσε ελάχιστα την ηγεσία του Ζινόβιεφ, πράγμα που επιδείνωσε τις τεταμένες σχέσεις τους.
Άνοδος στην κορυφή (1921 – 23)
Στις αρχές του 1921, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα διασπάστηκε σε αρκετές φράξιες και οι διαφωνίες για την ακολουθούμενη πολιτική απειλούσαν την ενότητα του Κόμματος, ο Ζινόβιεφ υποστήριξε τη φράξια του Λένιν. Σαν αποτέλεσμα, ο Ζινόβιεφ έγινε τακτικό μέλος του Πολιτμπιρό μετά το 10ο Συνέδριο του Κόμματος στις 6 Μαρτίου 1921, ενώ μέλη άλλων φραξιών, όπως ο Νικολάι Κρεστίνσκι εκδιώχθηκαν από το Πολιτμπιρό και τη Γραμματεία. Ο Ζινόβιεφ ήταν μια από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες στη Σοβιετική ηγεσία κατά τη διάρκεια της τελικής ασθένειας του Λένιν το 1922 – 23 και αμέσως μετά τον θάνατό του τον Ιανουάριο του 1924. Εκφώνησε τις εκθέσεις της Κεντρικής Επιτροπής στο 12ο και 13ο Συνέδριο του Κόμματος, κάτι που είχε προηγούμενα κάνει ο Λένιν. Θεωρείτο επίσης ένας από τους κορυφαίους θεωρητικούς του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ως επικεφαλής της Κομιντέρν, ο Ζινόβιεφ άξιζε το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για τις αποτυχίες αρκετών Κομμουνιστικών προσπαθειών κατάληψης της εξουσίας στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1920, αλλά κατάφερε να τις στρέψει στον Καρλ Ράντεκ, τον εκπρόσωπο της Κομιντέρν στη Γερμανία εκείνη την εποχή. μικρογραφία|δεξιά| Ο Ζινόβιεφ εκφωνεί λόγο
Με τον Στάλιν και τον Κάμενεφ κατά του Τρότσκι
Στη διάρκεια της τελικής ασθένειας του Λένιν, ο Ζινόβιεφ, ο στενός του συνεργάτης Κάμενεφ και ο Ιωσήφ Στάλιν διαμόρφωσαν την κυρίαρχη “τριανδρία” (ή “τρόικα”) στο Κομμουνιστικό Κόμμα, παίζοντας καθοριστικό ρόλο στην περιθωριοποίηση του Λέοντος Τρότσκι. Η τριανδρία διαχειρίστηκε προσεκτικά την εσωκομματική συζήτηση και τη διαδικασία επιλογής συνέδρων το φθινόπωρο του 1923, κατά την προετοιμασία του 13ης Συνδιάσκεψης του Κόμματος και εξασφάλισαν μεγάλη πλειοψηφία εδρών. Η Συνδιάσκεψη, που έγινε τον Ιανουάριο του 1924, λίγο πριν τον θάνατο του Λένιν, κατήγγειλε τον Τρότσκι και τον Τροτσκισμό. Μερικοί οπαδοί του Τρότσκι υποβιβάστηκαν ή ανέλαβαν νέα καθήκοντα στον απόηχο της ήττας του, και η ισχύς του Ζινόβιεφ και η επιρροή του φαίνονταν να είναι στο ζενίθ τους. Ωστόσο, όπως έδειξαν τα μετέπειτα γεγονότα, η πραγματική βάση της ισχύς του ήταν περιορισμένη στην κομματική οργάνωση Πετρούπολης/Λένινγκραντ, ενώ ο υπόλοιπος μηχανισμός του Κομμουνιστικού Κόμματος ερχόταν όλο και περισσότερο κάτω από τον έλεγχο του Στάλιν. Μετά την ήττα του Τρότσκι στην 13η Συνδιάσκεψη, οι εντάσεις μεταξύ Ζινόβιεφ και Κάμενεφ από τη μια και Στάλιν με τους άλλους έγιναν πιο έντονες και απειλούσαν να βάλουν τέλος στη συμμαχία τους. Παρ’ όλα αυτά, οι Ζινόβιεφ και Κάμενεφ βοήθησαν τον Στάλιν να διατηρήσει τη θέση του ως Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής στο 13ο Συνέδριο του Κόμματος τον Μάιο – Ιούνιο 1924 κατά τη διάρκεια της πρώτης διαμάχης σχετικά με τη Διαθήκη του Λένιν.
Μετά από μια σύντομη ανάπαυλα το καλοκαίρι του 1924, ο Τρότσκι δημοσίευσε τα Μαθήματα του Οκτώβρη, μια εκτενή περίληψη των γεγονότων του 1917. Στο άρθρο, ο Τρότσκι περιέγραψε την αντίθεση των Ζινόβιεφ και Κάμενεφ στην κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους το 1917, κάτι που οι δύο θα προτιμούσαν να μην αναφερθεί. Αυτό άρχισε ένα νέο γύρο εσωκομματικής πάλης, με τους Ζινόβιεφ και Κάμενεφ ακόμη μια φορά να συμμαχούν με τον Στάλιν κατά του Τρότσκι. Αυτοί και οι οπαδοί τους κατηγόρησαν τον Τρότσκι για διάφορα λάθη και χειρότερα κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, και κατέστρεψαν το καλό του στρατιωτικό όνομα τόσο πολύ που αναγκάστηκε να παραιτηθεί από Λαϊκός Επίτροπος Στρατού και Πολεμικού Στόλου και Πρόεδρος της Επαναστατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου τον Ιανουάριο του 1925. Ο Ζινόβιεφ ζήτησε τη διαγραφή του Τρότσκι από το Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά ο Στάλιν αρνήθηκε να πάει μαζί τους εκείνη τη στιγμή και επιδέξια έπαιξε τον ρόλο του μετριοπαθούς.
Ρήξη με τον Στάλιν (1925)
Με το Τρότσκι τελικά στο περιθώριο, η τριανδρία Ζινόβιεφ-Κάμενεφ-Στάλιν άρχισε να διαλύεται στις αρχές του 1925. Οι δύο πλευρές πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου στοιχίζοντας υποστήριξη στα παρασκήνια. Ο Στάλιν έκανε συμμαχία με τον θεωρητικό του Κομμουνιστικού Κόμματος και εκδότη της Πράβδα, Νικολάι Μπουχάριν και τον Πρωθυπουργό Αλεξέι Ρίκοφ. Οι Ζινόβιεφ και Κάμενεφ συμμάχησαν με τη χήρα του Λένιν, Ναντέζντα Κρούπσκαγια, και τον Γκριγκόρι Σοκόλνικοφ, Επίτροπο Οικονομικών και μέλος του Πολιτμπιρό χωρίς ψήφο. Η πάλη έγινε ανοικτή στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής τον Σεπτέμβριο του 1925, και έφθασε σε αποφασιστικό στάδιο στο 14ο Συνέδριο του Κόμματος τον Δεκέμβριο του 1925. Με μόνο την αντιπροσωπεία του Λένινγκραντ πίσω τους, οι Ζινόβιεφ και Κάμενεφ βρέθηκαν μικρή μειοψηφία και ηττήθηκαν καθ’ ολοκληρία. Ο Ζινόβιεφ επανεξελέγη στο Πολιτμπιρό, αλλά ο σύμμαχός του Κάμενεφ υποβιβάστηκε από τακτικό μέλος, σε μέλος χωρίς ψήφο και ο Σοκόλνικοφ έμεινε έξω εντελώς, ενώ ο Στάλιν εξέλεξε τους περισσότερους από τους συμμάχους του στο Πολιτμπιρό. Μέσα σε λίγες εβδομάδες από το Συνέδριο, ο Στάλιν πήρε τον έλεγχο της κομματικής οργάνωσης και της τοπικής κυβέρνησης του Λένινγκραντ από τον Ζινόβιεφ και τον απομάκρυνε από όλες τις περιφερειακές θέσεις, αφήνοντας μόνο την Κομιντέρν ως ενδεχόμενο υπόβαθρο ισχύος για τον Ζινόβιεφ.
Με τον Τρότσκι κατά του Στάλιν (1926 – 27)
Κατά την ανάπαυλα της εσωκομματικής μάχης την άνοιξη του 1926, οι Ζινόβιεφ, Κάμενεφ και οι υποστηρικτές τους βρέθηκαν πιο κοντά στους υποστηρικτές του Τρότσκι και οι δύο ομάδες σύντομα σχημάτισαν συμμαχία, η οποία επίσης ενσωμάτωσε κάποιες μικρότερες αντιπολιτευτικές ομάδες μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Η συμμαχία έγινε γνωστή ως Ενωμένη Αντιπολίτευση. Τον Μάιο του 1926, ο Στάλιν, σταθμίζοντας τις επιλογές του σε μια επιστολή του προς Βιατσεσλάβ Μολότοφ, κατηύθυνε τους υποστηρικτές του να συγκεντρώσουν τις επιθέσεις τους στον Ζινόβιεφ δεδομένου ότι αυτός γνώριζε καλά τις μεθόδους του Στάλιν από την εποχή της τριανδρίας μαζί του. Μετά τις εντολές του Στάλιν, οι υποστηρικτές του κατηγόρησαν τον Ζινόβιεφ για χρησιμοποίηση του μηχανισμού της Κομιντέρν για τη στήριξη φραξιονιστικών δραστηριοτήτων (Υπόθεση Λάσεβιτς) και ο Ζινόβιεφ εκδιώχθηκε από το Πολιτμπιρό μετά από θυελλώδη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής τον Ιούλιο του 1926. Σύντομα, μετά απ’ αυτό, η θέση του Προέδρου της Κομιντέρν καταργήθηκε και ο Ζινόβιεφ έχασε το τελευταίο σημαντικό αξίωμά του. Ο Ζινόβιεφ παρέμεινε σε αντίθεση με τον Στάλιν όλο το 1926 και 1927, με αποτέλεσμα την αποπομπή του από την Κεντρική Επιτροπή τον Οκτώβριο του 1927. Όταν η Ενωμένη Αντιπολίτευση προσπάθησε να διοργανώσει ανεξάρτητες διαδηλώσεις στον εορτασμό της 10ης επετείου την κατάληψης της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους τον Νοέμβριο του 1927, οι διαδηλωτές διαλύθηκαν με τη βία και ο Ζινόβιεφ με τον Τρότσκι διαγράφηκαν από το Κομμουνιστικό Κόμμα στις 12 Νοεμβρίου. Οι κορυφαίοι υποστηρικτές τους, από τον Κάμενεφ και κάτω, διαγράφηκαν τον Δεκέμβριο του 1927 στο 15ο Συνέδριο του Κόμματος, το οποίο άνοιξε τον δρόμο για μαζικές διαγραφές απλών μελών των αντιπολιτευομένων, όπως και για εσωτερικές εξορίες των ηγετών της αντιπολίτευσης στις αρχές του 1928.
Υποταγή στον Στάλιν (1928 – 34)
Ενώ ο Τρότσκι παρέμενε σταθερός στην αντίθεσή του με τον Στάλιν μετά τη διαγραφή του από το Κόμμα και τη συνεπακόλουθη εξορία, οι Ζινόβιεφ και Κάμενεφ συνθηκολόγησαν σχεδόν αμέσως και ζήτησαν οι οπαδοί τους να κάνουν το ίδιο. Έγραψαν ανοικτά γράμματα αναγνωρίζοντας τα λάθη τους και επέστρεψαν στο Κομμουνιστικό Κόμμα μετά από μια εξάμηνη περίοδο ησυχίας. Δεν ανέκτησαν ποτέ τις θέσεις τους στην Κεντρική Επιτροπή, αλλά τους δόθηκαν μεσαίου επιπέδου αξιώματα στο πλαίσιο της Σοβιετικής γραφειοκρατίας. Ο Μπουχάριν, στην αρχή τότε της σύντομης και ατυχούς πάλης με τον Στάλιν, πλησίασε τον Κάμενεφ και, έμμεσα, τον Ζινόβιεφ το καλοκαίρι του 1928. Αυτό αναφέρθηκε γρήγορα στον Στάλιν και χρησίμευσε κατά του Μπουχάριν σαν απόδειξη του φραξιονισμού του.
Δίκες της Μόσχας (1936)
Μετά τη δολοφονία του Σεργκέι Κίροφ την 1η Δεκεμβρίου 1934 (η οποία χρησίμευσε σαν μοχλός για τις Μεγάλες Εκκαθαρίσεις του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος), οι Ζινόβιεφ, Κάμενεφ και οι στενότεροι συνεργάτες τους διαγράφηκαν ακόμη μια φορά από το κόμμα και συνελήφθησαν τον Δεκέμβριο του 1934. Δικάστηκαν τον Ιανουάριο του 1935 και αναγκάστηκαν να παραδεχθούν “ηθική συνυπαιτιότητα” στη δολοφονία του Κίροφ. Ο Ζινόβιεφ καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλακή και οι οπαδοί του σε διάφορες ποινές φυλάκισης.
Τον Αύγουστο 1936, μετά από μήνες προσεκτικής προετοιμασίας και πρόβας σε μυστικές φυλακές της αστυνομίας, οι Ζινόβιεφ, Κάμενεφ και 14 άλλοι, κυρίως Παλιοί Μπολσεβίκοι, οδηγήθηκαν πάλι σε δίκη. Τη φορά αυτή, οι κατηγορίες περιλάμβαναν τη συγκρότηση τρομοκρατικής οργάνωσης, που υποτίθεται δολοφόνησε τον Κίροφ και αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Στάλιν και άλλους ηγέτες της Σοβιετικής κυβέρνησης. Αυτή η δίκη των Δεκαέξι (ή του “Τροτσκιστικού-Ζινοβιεφικού Τρομοκρατικού Κέντρου”) ήταν η πρώτη Δίκη Παρωδία της Μόσχας και έφτιαξε το σκηνικό για τις επόμενες δίκες παρωδία, όπου Παλιοί Μπολσεβίκοι ομολογούσαν όλο και πιο πολύπλοκα και σκανδαλώδη εγκλήματα, περιλαμβανομένης της κατασκοπίας, δηλητηρίασης, σαμποτάζ και ούτω καθεξής. Ο Ζινόβιεφ και οι άλλοι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι στις 24 Αυγούστου 1936 και εκτελέστηκαν.
Οι αφηγήσεις για την εκτέλεση του Ζινόβιεφ ποικίλουν, με κάποιες να τον θέλουν να παρακαλάει και να κάνει έκκληση για τη ζωή του, κάνοντας τον περισσότερο στωικό Κάμενεφ να πει στον Ζινόβιεφ να ησυχάσει και να πεθάνει με αξιοπρέπεια. Αδιαφορώντας, ο Ζινόβιεφ αντιστάθηκε στους φρουρούς ώστε, αντί να τον πάρουν στον ορισμένο χώρο εκτελέσεων, οι φρουροί τον πήγαν σε ένα κοντινό κελί και τον πυροβόλησαν εκεί.
Η εκτέλεση του Ζινόβιεφ, του Κάμενεφ και των συνεργατών τους ήταν μια συγκλονιστική είδηση στην ΕΣΣΔ και σε όλο τον κόσμο, ανοίγοντας τον δρόμο για μαζικές συλλήψεις και εκτελέσεις της τρομοκρατίας του 1937 – 1938. Το 1988, στη διάρκεια της περεστρόικα, η Σοβιετική κυβέρνηση απάλλαξε επίσημα τον Ζινόβιεφ και τους συγκατηγορουμένους του από τις πλαστές κατηγορίες, οι οποίες οδήγησαν στον θάνατό τους.
Ο Αμερικανός διπλωμάτης Joseph E. Davies που παρακολούθησε - όπως και όλοι οι ξένοι διπλωμάτες που το επιθυμούσαν - τις δίκες της Μόσχας δημοσίευσε το 1943 στη Ζυρίχη βιβλίο με τον τίτλο: «Σαν πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα». Αυθεντικές και εμπιστευτικές εκθέσεις για τη Σοβιετική Ένωση έως τον Οκτώβρη του 1941.
Ας δούμε τι γράφει για τη δίκη του Ν. Μπουχάριν και άλλων, το 1938, σε τηλεγράφημά του, που απέστειλε στις 17 του Μάρτη 1938 στο υπουργείο Εξωτερικών στην Ουάσιγκτον, όπου αναφέρει (αυτολεξεί απόσπασμα από το βιβλίο του, σελ. 209): «Παρά την προκατάληψη... μετά την καθημερινή παρακολούθηση των μαρτύρων και του τρόπου που κάνουν τις καταθέσεις, με βάση την αθέλητη επιβεβαίωση που προέκυψε, κατέληξα στην αντίληψη, όσον αφορά τους πολιτικούς κατηγορούμενους, ότι ένας αρκετός αριθμός από τα απαριθμούμενα στο κατηγορητήριο αδικήματα κατά των σοβιετικών νόμων αποδείχτηκε και για λογική σκέψη τέθηκαν εκτός αμφισβήτησης, ώστε να δικαιολογήσουν την κήρυξη της ενοχής για εσχάτη προδοσία και των προβλεπόμενων από το σοβιετικό ποινικό νόμο ποινών. Η γνώμη εκείνων των διπλωματών που παραβρέθηκαν τακτικότατα στην ακροαματική διαδικασία ήταν γενικά ότι η δίκη αποκάλυψε το γεγονός μιας σφοδρής πολιτικής αντιπολίτευσης και μιας σοβαρότατης συνωμοσίας, που εξήγησε στους διπλωμάτες πολλά έως τώρα ακατανόητα συμβάντα των περασμένων έξι μηνών στη Σοβιετική Ένωση».
Η «Επιστολή Ζινόβιεφ»
Τον Ζινόβιεφ τον θυμούνται στη Βρετανία σαν τον υποτιθέμενο συγγραφέα της «επιστολής Ζινόβιεφ», η οποία προκάλεσε αίσθηση όταν δημοσιεύθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1924, τέσσερις ημέρες πριν τις γενικές εκλογές. Η επιστολή καλούσε τους Βρετανούς Κομμουνιστές να προετοιμάσουν την επανάσταση. Το έγγραφο αυτό είναι πλέον γενικά δεκτό ότι ήταν χάλκευμα, επιβεβαιώνοντας τη δήλωση που έκανε ο Ζινόβιεφ σε μια επιστολή του, στις 27 Οκτωβρίου 1924.
“Η επιστολή της 15ης Σεπτεμβρίου 1924, η οποία μου έχει αποδοθεί, είναι από την πρώτη μέχρι την τελευταία λέξη, μια πλαστογραφία. Ας πάρομε τον τίτλο. Η οργάνωση της οποίας είμαι πρόεδρος δεν αναφέρει ποτέ επίσημα τον εαυτό της ως Εκτελεστική Επιτροπή της Τρίτης Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το επίσημο όνομα είναι Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Εξίσου εσφαλμένη είναι η υπογραφή, Ο Πρόεδρος του Προεδρείου. Ο πλαστογράφος έχει φανεί πολύ βλάκας με την επιλογή της ημερομηνίας. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1924, ήμουν σε διακοπές στο Κισλοβόντσκ, και, επομένως, δεν θα μπορούσα να έχω υπογράψει οποιαδήποτε επίσημη επιστολή…
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί κάποιοι από τους ηγέτες του μπλοκ Φιλελεύθερων-Συντηρητικών προσέφυγαν σε τέτοιες μεθόδους, όπως η πλαστογράφηση εγγράφων. Προφανώς σκέφθηκαν σοβαρά ότι θα μπορέσουν, την τελευταία στιγμή πριν τις εκλογές, να δημιουργήσουν σύγχυση στις γραμμές αυτών των εκλογέων που συμπαθούν ειλικρινά τη Συνθήκη μεταξύ Αγγλίας και Σοβιετικής Ένωσης. Είναι πολύ πιο δύσκολο να κατανοήσουμε γιατί το Αγγλικό Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο είναι ακόμα υπό τον έλεγχο του Πρωθυπουργού Μακντόλαντ, δεν απέχει από το να κάνει χρήση τέτοιας λευκο-φρουρίτικης πλαστογραφίας”.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι άθεοι Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Μπόλεκ και Λόλεκ
thumb|300px|right|Μπόλεκ και Λόλεκ
Η σειρά πήρε τον τίτλο της από μια πολωνική ταινία του 1936. Δημιουργός και σκηνοθέτης της ήταν ο Βουαντίσουαφ Νεχρεμπέτσκι (Władysław Nehrebecki), σχεδιαστές των δυο ηρώων οι Άλφρεντ Λέβικ (Alfred Ledwig) και Λέσεκ Λόρεκ (Leszek Lorek) ενώ τη μουσική έγραφε ο Βάλντεμαρ Καζανέτσκι (Waldemar Kazanecki). Ήταν μια παραγωγή των Στούντιο Κινουμένων Σχεδίων του Μπιέλσκο-Μπιάουα. Οι κεντρικοί ήρωες είναι δυο αγοράκια περίπου δέκα ετών: ο κοντός και λίγο χαζός Λόλεκ και ο ψηλός και νευρικός Μπόλεκ. Από το 1973 στην παρέα προστέθηκε και η φίλη τους Τόλα. Επίσης σε τουλάχιστον ένα επεισόδιο, εμφανίζεται ο ήρωας της παράλληλης πολωνικής σειράς κινουμένων σχεδίων, Ρεξ, όπως και οι Μπόλεκ και Λόλεκ εμφανίζονται εκεί. Τα επεισόδια μέχρι το 1980 δεν έχουν διαλόγους, πάρα μόνο επιφωνήματα και ηχητικά εφέ (κάτι που συνέβαλε στη διεθνή επιτυχία της σειράς), ενώ το σχέδιο είναι απλό αλλά πολύ παραστατικό. Οι περιπέτειες των Μπόλεκ και Λόλεκ προβάλλουν ιδέες όπως η φιλία, η αλληλεγγύη, τα ταξίδια, ο αθλητισμός, με δόσεις περιπέτειας και χιούμορ.
Η σειρά ξεκίνησε το 1963 στην πολωνική τηλεόραση. Η παραγωγή της συνεχίστηκε για 23 χρόνια, μέχρι το 1986. Συνολικά παράχθηκαν γύρω στα 160 επεισόδια και δυο ταινίες μεγάλου μήκους: Το μεγάλο ταξίδι του Μπόλεκ και του Λόλεκ (1977) (μονταρισμένο από παλιότερα επεισόδια) και Ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ στην Άγρια Δύση (1986). Το 1986 επίσης δημιουργήθηκαν και δυο ακόμα ταινίες μεγάλου μήκους, συρραφή παλιότερων επεισοδίων. Τελευταία, τα επεισόδια της σειράς κυκλοφορούν σε DVD στο εξωτερικό, ενώ στη χώρα τους οι Μπόλεκ και Λόλεκ (που θεωρούνται "εθνικοί ήρωες κινουμένων σχεδίων") εμφανίστηκαν σε εκπαιδευτικά φιλμ, κυκλοφόρησαν σε κούκλες, βιβλία, επιτραπέζια παιχνίδια και παιχνίδια για υπολογιστές. Η σειρά και οι δημιουργοί της βραβεύτηκαν πολλές φορές στη χώρα τους και το εξωτερικό.
Πόρτο Βένερε
Το Πόρτο Βένερε (ιταλικά: Porto Venere), έως το 1991 γνωστό ως Πορτοβένερε (ιταλικά: Portovenere), είναι δήμος και πόλη στην Λιγουρία, στη βόρεια Ιταλία, που ανήκει στην επαρχία Λα Σπέντζια. Ο δήμος υπολογίζεται ότι το Σεπτέμβριο του 2013 είχε 3764 κατοίκους. Αποτελείται από τα χωριά Πόρτο Βένερε, Φετσάνο και Λε Γκράτσιε και τα νησιά Παλμαρία, Τίνο και Τινέττο, τα οποία βρίσκονται υπεράκρια του Πόρτο Βένερε. Το Πόρτο Βένερε μαζί με τα χωριά του Τσίνκουε Τέρρε αποτελούν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1997. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Γενοβέζους το 1113. Πάνω από τον οικισμό δεσπόζει το κάστρο των Ντόρια, το οποίο χρονολογείται από 12ο-16ο αιώνα μ.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Αλμπέρ Μαρκέ
Ο Αλμπέρ Μαρκέ (Albert Marquet, 1875 Μπορντώ - 1947 Παρίσι) ήταν Γάλλος ζωγράφος που συνδέθηκε με το καλλιτεχνικό κίνημα του φωβισμού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1875 στο Μπορντώ και ξεκίνησε τις σπουδές του σε εφηβική ηλικία από τη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών του Παρισιού όπου συναντήθηκε με τον Ανρί Ματίς με τον οποίο συνδέθηκε με μια βαθιά φιλία που κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Έπειτα μαζί με τον Ματίς σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού πλάι στον Γκυστάβ Μορώ και μετά συνδέεται με τη Société des Artistes Indépendants. Από το 1920 και μετά ξεκίνησε μια σειρά ταξιδιών σε χώρες της Αφρικής (Αλγερία, Τυνησία, Αίγυπτος κλπ) και της Ευρώπης (Ισπανία, Ιταλία, ΕΣΣΔ, Ολλανδία, Σουηδία κλπ) για καλλιτεχνικούς λόγους.
Ξεκίνησε την εκθεσιακή του δραστηριότητα με τη συμμετοχή του στις ομαδικές εκθέσεις των ανεξάρτητων καλλιτεχνών του Παρισιού κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και το 1907 πραγματοποίησε την παρθενική ατομική του έκθεση. Πέθανε το 1947 στο Παρίσι.
Τεχνοτροπία & έργο
Ο Μαρκέ ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την τοπιογραφία ενώ τα έργα του περιλαμβάνουν θαλασσογραφίες, προσωπογραφίες και γυναικείο γυμνό. Συνδέθηκε με το καλλιτεχνικό ρεύμα του φωβισμού ενώ τα επόμενα χρόνια στράφηκε προς τον νατουραλισμό. Κατά την πρώτη περίοδο της καλλιτεχνικής του δημιουργίας οι πίνακες του διακρίνονταν για την αφθονία στο χρώμα ενώ αργότερα τα έργα του θα γίνουν λεία, λεπτοδουλεμένα και με περισσότερη έμφαση στην πινελιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Φωβισμός
Γραφείο καιρού
Γραφεία Καιρού ονομάζονται ειδικά γραφεία (χώροι) που βρίσκονται στους αερολιμένες και στους σημαντικότερους λιμένες μιας χώρας. Κύρια αποστολή τους είναι να εκδίδουν δελτία καιρού, να κάνουν πρόγνωση του καιρού και να δίνουν λεπτομερείς οδηγίες και πληροφορίες στους πιλότους και πλοιάρχους για τις καιρικές συνθήκες που επίκειται να συναντήσουν στη διάρκεια των δρομολογίων τους. Οι πιλότοι με την σειρά τους ανάλογα των καιρικών προβλέψεων, υπολογίζουν αν θα χρειαστεί να κάνουν αλλαγές πορείας, ρυθμίζουν την ποσότητα καυσίμων που θα χρειαστούν καθώς και το ανάλογο βάρος των εμπορευμάτων που θα μεταφέρουν με το αεροσκάφος. Όμως και αυτοί φθάνοντας στον προορισμό τους παρέχουν στον υπεύθυνο μετεωρολόγο του Γραφείου Καιρού κάθε σχετική πληροφορία για τον καιρό που συνάντησαν στο ταξίδι τους.
Με αυτόν τον τρόπο οι μετεωρολόγοι των κεντρικών εθνικών Υπηρεσιών διασταυρώνουν τις πληροφορίες αυτές από τα Γραφεία Καιρού με εκείνες των Μετεωρολογικών σταθμών και με τις δικές τους παρατηρήσεις, σε συνεργασία ξένων αντίστοιχων Υπηρεσιών, και συντάσσουν το "Δελτίο Καιρού". Καθίσταται βέβαια φανερό πως τα Γραφεία Καιρού προκειμένου ν΄ ανταποκριθούν στη σπουδαία αποστολή τους λειτουργούν επί 24ώρου βάσης όλες τις ημέρες του χρόνου χωρίς αργίες και των οποίων το προσωπικό εναλλάσσεται ανά 8ωρο.
Επικεφαλής του ειδικευμένου προσωπικού αυτών των Γραφείων είναι έμπειροι μετεωρολόγοι - προγνώστες, όπως αποκαλούνται. Η εργασία τους είναι εντατική και επίπονη όπως και οι ευθύνες για την ασφάλεια πτήσεων καθώς και των ακτοπλοϊκών δρομολογίων, που εξαρτώνται από τις καιρικές συνθήκες μεγάλες.
Είναι γεγονός πως σ΄ ένα επισκέπτη σε Γραφείο Καιρού αεροδρομίου δίκαια θα του δημιουργηθεί η εντύπωση πως βρίσκεται σε επιτελικό γραφείο (αίθουσα) πολεμικών επιχειρήσεων και μάλιστα στο στάδιο των κρίσιμων μαχών της D-Day, που συμβαίνουν σε κάποιο μέτωπο. Ο εκκωφαντικός θόρυβος των αεροσκαφών, συμπληρούμενος με εκείνον των τηλετύπων, ιδιαίτερα κατά την εκπομπή και λήψη των κωδικοποιημένων μετεωρολογικών τηλεγραφημάτων με την συνέχεια αποκωδικοποίησή τους, που αν και σήμερα κάπως έχει ελαττωθεί με τα φαξ, η σύνταξη των χαρτών καιρού, την τοποθέτηση των στοιχείων επ' αυτών από τις ηλεκτρονικές σήμερα συσκευές «Plotter», οι ρίψεις ραδιοβολίδων, οι αναλύσεις που ακολουθούν, που δεν υστερούν από εκείνες των επιτελείων, μέχρι και να συμπληρωθούν οι παρατηρήσεις επί χαρτών καιρού επιφανείας και χαρτών καιρού ανώτερης ατμόσφαιρας προκειμένου τελικά να συνταχθεί ο (μετεωρολογικός χάρτης) και οι συνεχείς επισκέψεις των πιλότων διαφόρων εθνικοτήτων για ενημέρωση, κάνουν τον επισκέπτη να παρακολουθεί με δέος.
Και όμως η συνεχής επίπονη και ποικιλόμορφη αυτή εργασία των Γραφείων Καιρού αποσκοπεί στο να εξασφαλίσει πρώτα την ζωή και ύστερα την άνεση χιλάδων επιβατών που ταξιδεύουν σήμερα σε τόσο έντονο ρυθμό τόσο εντός μιας Χώρας όσο και από Χώρα σε Χώρα. Για να γίνει δε περισσότερο γνωστή η πολύτιμη αυτή προσφορά των Γραφείων Καιρού ο W.M.O. όρισε κάθε χρόνο η 23 Μαρτίου να εορτάζεται παγκοσμίως η Ημέρα της Μετεωρολογίας.
Κατηγορία:Μετεωρολογία Κατηγορία:Εξοπλισμός λιμένων Κατηγορία:Εξοπλισμός αερολιμένων
Ισότοπα του τελλουρίου
Υπάρχουν 55 γνωστά ισότοπα και πυρηνικά ισομερή του τελλουρίου (Te) με σχετικές ατομικές μάζες που κυμαίνονται από 105 έως 142. Το φυσικό Te αποτελείται από 8 ισότοπα. Δύο απ' αυτά είναι β-ραδιενεργά (το 128Te και το 130Te). Το 128Te έχει το μεγαλύτερο γνωστό χρόνο ημιζωής, 2.2×1024 χρόνια, από όλα τα ραδιοϊσότοπα. Το Te είναι το ελαφρύτερο από όλα τα στοιχεία που υφίσταται α-διάσπαση (τα ισότοπα 106Te και 110Te)
Σημειώσεις
τελλούριο
Τιν-Εσσακό
Η Τιν-Εσσακό είναι μια πόλη του Μαλί. Ανήκει στην Περιφέρεια Κιντάλ, στην Επαρχία Τιν-Εσσακό και στο Διαμέριμσα Τιν-Εσσακό. Έχει πληθυσμό 2.595 κατοίκων (2009). Από τον Απρίλιο του 2012 ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος του Αζαγουάντ.
Γεωγραφία
Η Τιν-Εσσακό βρίσκεται κεντρο-ανατολικά του Μαλί, νοτιοανατολικά της Περιφέρειας Κιντάλ και νοτιοδυτικά της Επαρχίας Τιν-Εσσακό. Βρίσκεται σε συνταγμένες 18°27′0″Β 2°29′20″Α.
Δημογραφία
Στην πόλη της Τιν-Εσσακό ζουν 2.595 κάτοικοι (2009).
Δείτε επίσης
Τιν-Εσσακό Τιν-Εσσακό
Ιστορικό του Μεγάλου Πολέμου
Το Ιστορικό του Μεγάλου Πολέμου (Γαλλικά: Historial de la Grande Guerre) είναι μουσείο αφιερωμένο στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Βρίσκεται κοντά στα πεδία πολεμικών συγκρούσεων της μάχης του Σομ και στεγάζεται στο κάστρο του Περόν, στο νομό Σομ στη βόρεια Γαλλία. Το Περόν βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή κατά τη διάρκεια του πολέμου και στο επίκεντρο των μαχών. Λόγω των ανελέητων βομβαρδισμών η πόλη καταστράφηκε σχεδόν τελείως.
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1992 και περιλαμβάνει διεθνές ερευνητικό κέντρο και κέντρο τεκμηρίωσης.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο του Περόν, είσοδος του Μουσείου Ανάμεσα στις πιο τρομερές στιγμές του Α' Παγκόσμιου Πολέμου είναι η μάχη του Σομ, τόσο τραγική όσο και η μάχη του Βερντέν: από τον Ιούλιο έως τον Νοέμβριο του 1916, προκάλεσε περισσότερα από ένα εκατομμύριο θύματα, μεταξύ των οποίων περισσότερους από 400.000 νεκρούς ή αγνοούμενους.
Σ'αυτόν τον χώρο προσκυνήματος, δημιουργήθηκε το μουσείο για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, με σκοπό τη διαφύλαξη της μνήμης και της ιστορίας των συγκρούσεων και τη διαφύλαξη και προβολή των τεκμηρίων μου είχαν συλλεχθεί. Οι συλλογές δημιουργήθηκαν το 1987 με δωρεές και αγορές αυθεντικών αντικειμένων και περιλαμβάνουν περισσότερα από 50.000 αντικείμενα.
Περιγραφή
Παρουσιάζει την καθημερινή ζωή των στρατιωτών στο μέτωπο κατά τη διάρκεια αυτής της σκληρής περιόδου, καθώς και τη ζωή των πολιτών και τις τεράστιες κοινωνικές αλλαγές. Το μουσείο είναι γνωστό για τις προσπάθειές του να παρουσιάσει τις μάχες στον ποταμό Σομ από την άποψη όλων των εθνών που πολέμησαν εκεί. Για την επίτευξη του στόχου, ίδρυσε ένα ανεξάρτητο διεθνές ερευνητικό κέντρο. Αυτή η ένωση αποτελείται από μια διευθύνουσα επιτροπή και μια επιστημονική επιτροπή που περιλαμβάνει πολλούς εξέχοντες ιστορικούς και ειδικούς στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι παρουσιάσεις γίνονται σε τρεις γλώσσες - Γαλλικά, Αγγλικά και Γερμανικά - και εκθέτουν τις εμπειρίες των σημαντικότερων συμμετεχόντων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον αντίκτυπο αυτής της σύγκρουσης στον 20ό αιώνα. Οι προβολές και οι ταινίες του μουσείου στοχεύουν να δείξουν στον επισκέπτη όχι μόνο πώς ήταν η ζωή για τον στρατιώτη στην πρώτη γραμμή, αλλά και πώς έζησε μέσα στα χαρακώματα. Η επίδραση του Μεγάλου Πολέμου στους άμαχους πληθυσμούς που καταλήφθηκαν από εχθρική δύναμη ή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους είναι σημαντικό μέρος των εκθέσεων του μουσείου.
Επιπλέον, το μουσείο περιλαμβάνει δύο μόνιμες εξειδικευμένες εκθέσεις:
Αιχμάλωτοι πολέμου
Σύμφωνα με έρευνα του μουσείου, 500.000 Γάλλοι, 160.000 Βρετανοί και (τον Ιούνιο του 1916) 85.000 Γερμανοί ήταν αιχμάλωτοι πολέμου. Συμπεριλαμβανομένων των εκτοπισμένων και κρατουμένων αμάχων, ο αριθμός αυτός ανέρχεται σε 6,6 εκατομμύρια. Η έκθεση ασχολείται με όλες τις πτυχές της αιχμαλωσίας: το φαγητό, για παράδειγμα, ήταν ανεπαρκές και κακής ποιότητας, οι κακές συνθήκες υγιεινής προκάλεσαν ασθένειες που είχαν τρομακτική εξάπλωση αποδεκατίζοντας τους στρατιώτες και οι αιχμάλωτοι πολέμου υποχρεώθηκαν να εργαστούν σκληρά.
Παιδιά στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο
Για μερικούς, ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θεωρήθηκε ως μέσο υπεράσπισης του πολιτισμού από τη βαρβαρότητα, για την προστασία του μέλλοντος των παιδιών. Η εικόνα του παιδιού χρησιμοποιήθηκε επομένως συχνά σε αφίσες, ιδίως για στρατολόγηση. Τα παιδιά, επίσης, αποτέλεσαν αντικείμενο προπαγάνδας. Τα σχολικά βιβλία της περιόδου συχνά αναλάμβαναν το πατριωτικό καθήκον να γαλουχήσουν μελλοντικούς στρατιώτες και μελλοντικές νοσοκόμες. Απλοποιημένες εκδόσεις στρατιωτών, ναυτικών και νοσοκόμων έγιναν δημοφιλείς στα παιδιά και τα παιχνίδια πήραν στρατιωτική μορφή.
Τέχνη
Οι καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις του πολέμου αποτελούν σημαντικό μέρος της συλλογής. Παρουσιάζονται δύο μοναδικές σειρές σχεδίων ιστορικής σημασίας: η σειρά πενήντα χαρακτικών του Ότο Ντιξ που παρουσιάζεται στην κεντρική αίθουσα, αποτελεί μια μοναδική μαρτυρία υψηλής αξίας σχετικά με τη φρίκη και τον παραλογισμό του πολέμου. Τα σχέδια που έγιναν στο μέτωπο του Αλεξάντρ Ζινόβιεφ αναπαριστούν την καθημερινή ζωή, αναμεμειγμένη με τον τρόμο και τις φαντασιώσεις των στρατιωτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
Μεθανικός αιθυλεστέρας
Ο μεθανικός αιθυλεστέρας ή μυρμηκικός αιθυλεστέρας ή φορμικός αιθυλεστέρας είναι ο αιθυλεστέρας του μεθανικού οξέος, ένας καρβονξυλκός εστέρας. Έχει τη χαρακτηριστική οσμή του ρουμιού και είναι μερικώς είναι υπεύθυνος για το άρωμα των σμέουρων.
Παρουσία στο διάστημα
Αστρονόμοι έχουν ταυτοποιήσει την παρουσία μεθανικού αιθυλεστέρα σε νέφη σκόνης σε μια περιοχή του Γαλαξία που ονομάζεται Τοξότης Β2. Οι αστρονόμοι αυτοί, από το Max Planck Institute της Ραδιοαστρονομίας στη Βόννη της Γερμανίας, χρησιμοποίησαν το 30μετρο IRAM ραδιοτηλεσκόπιο στην Ισπανία για να αναλύσουν το φάσμα εκπομπής από θερμές περιοχές κοντά σε ένα νέο άστρο. Ο μεθανικός αιθυλεστέρας ταυτοποιήθηκε ανάμεσα σε συνολικά 50 χημικά είδη που ταυτοποιήθηκαν από τους αστρονόμους.
Εστεροποίηση
Ο μεθανικός αιθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση εστεροποίησης αιθανόλης (CH3CH2OH) και μεθανικού οξέος (HCOOH) σε όξινο περιβάλλον :
Ακυλίωση
Ο μεθανικός αιθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση ακυλίωσης αιθανόλης (CH3CH2OH), με τις ακόλουθες χημικές ενώσεις :
1. Με φορμυλαλογονίδιο (HCOX):
2. Με ανθρακικό οξύ (H2CO3):
3. Με άλλον μεθανικό αλκυλεστέρα (μετεστεροποίηση, HCOOR):
4. Με κετένη (H2C=C=O):
Σαπωνοποίηση
Ο μεθανικός αιθυλεστέρας δίνει αντίδραση σαπωνοποίησης με υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), σχηματίζοντας μεθανικό νάτριο (HCOONa) και αιθανόλη (CH3CH2OH) :
Μετεστεροποίηση
Ο μεθανικός αιθυλεστέρας δίνει αντίδραση μετεστεροποίησης με αλκοόλη (ROH), σχηματίζοντας μεθανικό αλκυλεστέρα και αιθανόλη :
Αμμωνιόλυση
Ο μεθανικός αιθυλεστέρας δίνει αντίδραση αμμωνιόλυσης με αμμωνία (NH3), σχηματίζοντας μεθαναμίδιο (HCONH2) και αιθανόλη (CH3CH2OH) :
Επίδραση οργανομαγνησιακών ενώσεων
Ο μεθανικός αιθυλεστέρας δίνει αντίδραση επίδρασης οργανομαγνησιακών ενώσεων (RMgX), σχηματίζοντας αλδεΰδη (RCHO) και αιθυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3CH2OMgX) :
Αναγωγή
Ο μεθανικός αιθυλεστέρας δίνει αντιδράσεις οξειδοαναγωγής, σχηματίζοντας μεθανόλη (CH3OH) και αιθανόλη (CH3CH2OH) :
1. Με νάτριο (Na) και αιθανόλη (CH3CH2OH):
2. Με διυδρογόνο (H2) και νικέλιο (Ni):
3. Με λιθιοαργιλιοτετραϋδρίδιο (LiAlH4):
Συμπύκνωση
Ο μεθανικός αιθυλεστέρας δίνει χημική αντίδραση συμπύκνωσης με επίδραση νατρίου σε απρωτικούς διαλύτες, σχηματίζοντας αιθανοδιάλη και αιθανολικό νάτριο (CH3CH2ONa) :
Ασφάλεια
Ο μεθανικός αιθυλεστέρας θεωρείται γενικά ως ασφαλής από τη U.S. Food and Drug Administration.
Σύνφωνα, ωστόσο, με τη U.S Occupational Safety and Health Administration (OSHA), ο μεθανικός αιθυλεστέρας μπορεί να ερεθίσει τα μάτια, το δέρμα, τις βλεννογόννους μεμβράνες και το αναπνευστικό σύστημα των ανθρώπων καθώς και διαφόρων ζώων. Ακόμη, είναι ένας καταστολέας του κεντρικού νευρικού συστήματος. Στη βιομηχανία χρησιμοποιείται ως διαλύτης της νιτροπκυτταρίνης, της αιθανικής κυτταρίνης, καθώς και διαφόρων ελαίων και γράσσων. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα υποκατάστατο για την προπανόνη. Ακόμη, οι εργαζόμενοι (σε μονάδες που χρησιμοποιούν μεθανικό αιθυλεστέρα), μπορεί να εκτεθούν σ' αυτόν κάτω από τις ακόλουθες περιπτώσεις :
Ο OSHA θεωρεί ως όριο ασφαλείας τα 300 mg/m3 ανά 8ωρο έκθεσης σε ατμούς μεθανικού αιθυλεστέρα.
Πηγές
Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες Κατηγορία:C3
Νταχαγκράμ–Ανγκαρπότα
Το Νταχαγκράμ–Ανγκαρπότα είναι μια ομάδα Μπαγκλαντεσιανών ενκλάβιων στην Ινδία περίπου 200 μ. από τα σύνορα με το Μπαγκλαντές. Έχει πληθυσμό 17.000 κατοίκων το 2014. Ο Νταχαγκράμ-Ανγκαρπότα είναι το μεγαλύτερο ενκλάβιο του Μπαγκλαντές. Διοικητικά, το ενκλάβιο ανήκει στην υποεπαρχία Πάτγκραμ.
Άινουρ
Οι Άινουρ (Άινου, ο ενικός) (Ainur) είναι δημιουργήματα του Άγγλου συγγραφέα, φιλόλογου, ποιητή και ακαδημαϊκού Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν, και αναφέρονται στο Σιλμαρίλλιον, σε 2 μικρής έκτασης έργα, το Αϊνουλίνταλε (Ainulindalë) και το Βαλακουέντα (Valaquenta).
Οι Άινουρ είναι αθάνατες οντότητες, που υπήρξαν πριν τη δημιουργία της γης (Άρντα). Άινουρ ονομάζονται οι 14 Βάλαρ (συν τον Μέλκορ) και οι υπηρέτες τους/βοηθοί τους, οι Μάιαρ.
Περί Βάλαρ
Οι Άινουρ δημιουργήθηκαν από τον Έρου τον Έναν, που στην Άρντα, τον αποκαλούν Ιλούβαταρ. Στην αρχή δημιουργήθηκαν οι 14 Βάλαρ και ο Μέλκορ, οι οποίοι ήταν: Μάνγουε, Ούλμο, Άουλε, Όρομε, Μάντος, Λόριεν,Τούλκας, οι 7 άντρες (Βαλαρ) και οι 7 γυναίκες (Βάλιερ): Βάρντα, Γιαβάννα, Νιέννα, Έστε, Βάιρε, Βάνα, Νέσσα. Αυτές οι 14 οντότητες/πνεύματα, είχαν την ικανότητα να λαμβάνουν ο,τι μορφή ήθελαν, (Ανθρώπων, Ξωτικών κ.ο.κ.). Ο Έρου τους έδειξε Το Όραμα της Μουσικής Του, με το το οποίο θα δημιουργούσαν την Άρντα, έτσι ο καθένας, ήταν υπεύθυνος για το δικό του κομμάτι, στη Μουσική αυτή. Τέλος, ο Μάνγουε και η Βάρντα ήταν αρχηγοί των Βάλαρ.
Περί Μάιαρ
Από την άλλη, οι Μάιαρ, ήταν οι βοηθοί και οι υπηρέτες των Βάλαρ. Ήταν και αυτοί πνεύματα που μπορούσαν να πάρουν ο,τι μορφή ήθελαν. Οι Μάιαρ είχαν κι αυτοί μεγάλη δύναμη, αλλά μόλις άφηναν τη μορφή που είχαν πάρει, έχαναν τη δύναμή τους, όπως συνέβη και στον Σάουρον. Πέρα από τον Σάουρον, άλλοι γνωστοί Μάιαρ ήταν ο Ολόριν, γνωστότερος ως Γκάνταλφ ο Γκρίζος, οι Μπαλρογκ, η Ουνγκόλιαντ, η Μέλιαν, μητέρα της Λούθιεν, ο Ράνταγκαστ και ο Σάρουμαν κ.τ.λ. Ενώ οι δυο αρχηγοί των Μάιαρ ήταν Εόνγουε και η Ίλμαρε, υπηρέτες, αντίστοιχα, των Μάνγουε και Βάρντα
Ο καθένας, ωστόσο, Βάλαρ, είχε σίγουρα έναν Μάιαρ, ώστε να τον βοηθά. Πολλοί, όμως, από τους Μάιαρ αποπλανήθηκαν από τον Μέλκορ και τον ακολούθησαν. Ο Μέλκορ, δε δέχτηκε να φτιάξει ένα δικό του κομμάτι στη Μουσική του Έρου και αποστάτησε, εκ των πρώτων Άινουρ, όπου μέχρι τότε, ζούσαν στο Βάλινορ. Ο Μέλκορ δε συγκαταλέγεται μετά από όλα αυτά στους Βάλαρ, ενώ τα τα Ξωτικά, δεν προφέρουν ούτε το όνομά του, τον αποκαλούν Μόργκοθ.
Σκοπός
Ο Σκοπός τους είναι, βάσει της Μουσικής του Έρου, να αναλάβει ο καθένας, Βάλαρ, μια ευθύνη, ώστε να φτιάξει τη δικιά του "μελωδία", στη Μουσική που τους έδειξε ο Έρου. Με βοηθούς, πάντα τους Μάιαρ. Ο Μέλκορ, όμως, ο οποίος ήταν ο δυνατότερος από τους Βάλαρ, θέλησε να φτιάξει δικιά του "μελωδία", ξένη ως προς τη Μουσική του Έρου. Ο Έρου, δίνοντάς όραση στους Βάλαρ, τους έδειξε ένα όραμα, κι αντίκρισαν την Άρντα, με το πως θα έμοιαζε, με τη "μελωδία" του Μέλκορ, εκείνοι τρόμαξαν και στενοχωρήθηκαν βαθιά. Η ανυποταξία του Μέλκορ, που δε δεχόταν τον Έρου, και τις διαταγές του, προκάλεσε μεγάλη σύγχυση, καθώς, αρκετοί Μάιαρ ακολούθησαν τον Μέλκορ. Οι πιο γνωστοί από αυτούς ήταν: Σάουρον, Ουνγόλιαντ και οι Μπάλρογκ. Ο Μέλκορ πήγε στην Άρντα και κατέστρεφε ο,τι προσπαθούσαν να φτιάξουν οι υπόλοιποι, συνεχίζοντας έτσι, την ανυποταξία του.
Οι Βάλαρ
Οι Άρχοντες Βάλαρ
Οι Αρχόντισσες Βάλαρ
Το Γένος της Μέλιαν
Εκτός από τη σημασία των Μάιαρ που προαναφέρθηκαν, η Μέλιαν, είναι εξίσου σημαντική στην εξέλιξη, όλης της ιστορίας της Μέσης - Γης. Η Μέλιαν παντρεύτηκε τον Θίνκγολ, τον Βασιλιά της Ντόριαθ. Και από την αγάπη τους θα γεννηθεί το ωραιότερο Παιδί του Ιλούβαταρ που υπήρξε ή που θα υπάρξει, η Λούθιεν. Επίσης, οι απόγονοί τους, αρχικά θα κάνουν την πρώτη ένωση Ξωτικών κι Ανθρώπων (Μπέρεν και Λούθιεν), και θα γίνουν βασιλιάδες των Νουμενόριανς (Έλρος), και η γενιά τους φτάνει μέχρι και τον Άραγκορν.
Ετυμολογία
Ainu (Άινου) στη γλώσσα Quenya (Κουένια), σημαίνει ο άγιος, το αγγελικό πνεύμα. Κουένια ήταν μια από τις γλώσσες που δημιούργησε ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν.
Οι Άινουρ στην Τέχνη
Οι Άινουρ έχουν γίνει σημείο αναφοράς για πολλούς καλλιτέχνες, της μουσικής, του κινηματογράφου και της ζωγραφικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Το Σιλμαρίλλιον Κατηγορία:Φανταστικοί άγγελοι
Ανδρέας Παστελλάς
Ο Ανδρέας Παστελλάς (Κάτω Πάφος 1932 - Λεμεσός 12 Φεβρουαρίου 2013) υπήρξε βραβευμένος ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός της λογοτεχνίας, φιλόλογος και εκπαιδευτικός της Κύπρου.
Σπουδές
Αποφοίτησε από το Ελληνικό Γυμνάσιο Λεμεσού (1950) και πήρε πτυχίο Κλασικής Φιλολογίας από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Aθηνών (1955). Μετεκπαιδεύθηκε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Με το πέρας των σπουδών του υπηρέτησε ως καθηγητής φιλολογίας στο Λανίτειο Γυμνάσιο Λεμεσού. Εργάστηκε ως Βοηθός Διευθυντής Σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης, ως Λυκειάρχης και ως Επιθεωρητής Φιλολογικών Μαθημάτων στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου. Υπήρξε ακόμα μέλος, σε τρεις θητείες, της Συμβουλευτικής Επιτροπής Γραμμάτων, της Επιτροπής Δοκιμίων της Πρεσβείας της Ελλάδος, μέλος, επί δεκαπέντε χρόνια, της Μόνιμης Επιτροπής Τυποποίησης Γεωγραφικών Ονομάτων και Ιδρυτής του «Γλωσσικού Ομίλου Κύπρου».
Υπήρξε μέλος της Εκδοτικής Ομάδας των περιοδικών «Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης» και «Κυπριακά Χρονικά».
Κατά τα χρόνια 1988-1990 διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Κυπρίων Φιλολόγων (ΣΕΚΦ). Κατ’ αυτή την περίοδο ανέπτυξε σημαντική δραστηριότητα. Υπήρξε, ακόμα, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου.
Υπήρξε από τους ιδρυτές του «Πνευματικού Ομίλου», γραμματέας του το 1961 και εν συνεχεία πρόεδρος.
Προήδρευσε επίσης της «Κίνησης Πολιτών για τα Εθνικά Θέματα».
Συμμετοχή στον Απελευθερωτικό Αγώνα 1955-1959 Ε.Ο.Κ.Α.
Έλαβε ενεργό μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου του 1955-59.
Εργογραφία
Το συγγραφικό του έργο  περιλαμβάνει δύο ποιητικές συλλογές, καθώς και αυτοτελή και συλλογικά βιβλία με άρθρα, δοκίμια, βιβλιοκριτικές, πρακτικά συνεδρίων, κ.ά. Ποιήματά του περιλήφθηκαν σε διάφορες ανθολογίες και μεταφράστηκαν σε ξένες γλώσσες. Το ποιητικό του έργο ανθολογήθηκε από τους Νίκο Ορφανίδη και Σάββα Παύλου (Ακτή τ. 25, Χειμώνας 1995, σσ. 49 - 64).
ΠΟΙΗΣΗ:
ΔΟΚΙΜΙΟ - ΜΕΛΕΤΕΣ:
Κρίσεις για το έργο του
"Ο Ανδρέας Παστελλάς υπήρξε ποιητής του οράματος. Αλλά και της δοκιμασίας και των παθών και της ιστορικής ματαίωσης. Ποιητής ακαριαίος, κατά τον καβαφικό τρόπο, ολιγογράφος, με μια πικρή κι όμως διάχυτη ειρωνεία, καθίσταται ποιητής εξόχως εθνικός. Διαβάζουμε, έτσι, στο Χώρο Διασποράς, μαζί με το σπουδαίο ποίημα «Άδεια Θρανία» της εθνικής ανάτασης και υπερηφάνειας και εκείνο το πικρό με τίτλο «Εμπορεία Φοινικικά», που συνιστούν τον άξονα και το μέτρο της αυτοσυνειδησίας μας, αλλά και μια επώδυνη κατάθεση του αλλοτριωμένου ελληνισμού, τον οποίο ο ποιητής επιχειρεί να αφυπνίσει…
Το ποιητικό αριστούργημά του «Ο σκαντζόχοιρος που επέζησε», συνιστά μιαν άλλη βιογραφία ή μια αυτοβιογραφία του ελληνισμού της εξόριστης Κύπρου, ενός ελληνισμού που παραμένει πεισμόνως όρθιος και υπερήφανος, όταν γύρω του όλα καταρρέουν και χάνονται…" (Νίκος Ορφανίδης)
"Η συλλογή Χώρος Διασποράς του Αντρέα Παστελλά, ήταν ένα από τα πιο συμπυκνωμένα κείμενα, που με λιτά εκφραστικά μέσα, από τη δεκαετία του ’60, αποτύπωσε τα φαινόμενα αλλοτρίωσης και αποπροσανατολισμού της κυπριακής κοινωνίας, που κατά τα πρόσφατα χρόνια απέκτησαν κυρίαρχη μορφή. Σοφοί δε προσιόντων… Τα «φοινικικά εμπορεία» και οι «φοινικίζοντες», οι «εν μέρει Έλληνες και ολίγον φοινικίζοντες» ήσαν καίρια…
Όσον αφορά τη δεύτερη ποιητική συλλογή του Ανδρέα Παστελλά, Μεταθανατίως αποσχηματισθείς, είναι έκδηλο ότι διαλέγεται με την προηγούμενη του 1970, το Χώρο Διασποράς. Είναι κοινές, π.χ., οι αντιστίξεις που διατρέχουν τα ποιήματα «Διονύσιος Καρδιανός, Θραξ» (1970) και «Τυρταίου λόγος επιμνημόσυνος» (1995) (σφρίγος ελληνικό-φοινικίζοντες / κυνηγοί κεφαλών). Όμως, στη δεύτερη συλλογή του, ο Αντρέας Παστελλάς επαυξάνει το βεληνεκές του κριτικού σαρκασμού του, επεκτείνοντάς το ως το κέντρο του αθηναϊκού κράτους («Ο Φρύνιχος στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1974»).