Θάνατος_της_Κλεοπάτρας
Αιτία θανάτου
Η αιτία του θανάτου της Κλεοπάτρας αναφερόταν σπάνια και συζητήθηκε στην πρώιμη σύγχρονη ιστορική έρευνα. Ο εγκυκλοπαιδικός συγγραφέας Τόμας Μπράουν, στο έργο του Pseudodoxia Epidemica (1646), εξήγησε ότι ήταν αβέβαιο, πώς είχε πεθάνει η Κλεοπάτρα και ότι οι καλλιτεχνικές απεικονίσεις μικρών φιδιών που την δάγκωναν δεν κατάφερναν να δείξουν με ακρίβεια το μεγάλο μέγεθος της «ασπίδος». Το 1717 ο ανατόμος Giovanni Battista Morgagni διατηρούσε μία σύντομη, ψυχαγωγική, λογοτεχνική αλληλογραφία με τον παπικό ιατρό Giovanni Maria Lancisi σχετικά με την αιτία του θανάτου της βασίλισσας, όπως αναφέρεται στο De Sedibus του Morgagni το 1761 και δημοσιεύτηκε ως μία σειρά επιστολών στα Άπαντά του 1764. Ο Morgagni υποστήριξε, ότι η Κλεοπάτρα πιθανότατα σκοτώθηκε από δάγκωμα φιδιού και αμφισβήτησε την πρόταση του Lancisi, ότι η κατανάλωση δηλητηρίου ήταν πιο αληθοφανής, σημειώνοντας ότι κανένας αρχαίος Ελληνορωμαίος συγγραφέας δεν αναφέρει τη βασίλισσα να το πίνει. Ο Lancisi απάντησε υποστηρίζοντας, ότι οι ιστορίες που προσφέρονταν από Ρωμαίους ποιητές, ήταν αναξιόπιστες, καθώς συχνά υπερβάλλουν τα γεγονότα. Στα λογοτεχνικά του απομνημονεύματα που δημοσιεύθηκαν το 1777, ο γιατρός Jean Goulin υποστήριξε το επιχείρημα του Morgagni για το τσίμπημα από φίδι ως την πιο πιθανή αιτία θανάτου. μικρογραφία|150px|Κλεοπάτρα, του Μπενεντέτο Τζενάρι, 1674–1675. Οι σύγχρονοι μελετητές αμφισβήτησαν επίσης την ιστορία του δαγκώματος δηλητηριώδους φιδιού ως αιτίας θανάτου. Ο Ρόλερ σημειώνει την ανάδειξη των φιδιών στην αιγυπτιακή μυθολογία, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει ότι καμία ιστορική αναφορά που έχει διασωθεί, δεν συζητά τη δυσκολία παράνομης μεταφοράς μίας μεγάλης αιγυπτιακής κόμπρας στους θαλάμους της Κλεοπάτρας και, στη συνέχεια, της συμπεριφοράς όπως έπρεπε. Ο Ρόλερ ισχυρίζεται επίσης ότι το δηλητήριο είναι θανατηφόρο, μόνο εάν εγχυθεί σε ζωτική περιοχή του σώματος. O Αιγυπτιολόγος Βίλχελμ Σπίγκελμπεργκ (1870-1930) υποστήριξε, ότι η επιλογή της Κλεοπάτρας να αυτοκτονήσει με δάγκωμα ασπίδος, ήταν αυτή που αρμόζει στη βασιλική της ιδιότητα, καθώς η ασπίδα αντιπροσωπεύει τον ουραίο όφι, ιερό φίδι του αρχαίου Αιγυπτιακού θεού ήλιου Ρα. Ο Robert A. Gurval, αναπληρωτής καθηγητής Κλασικών Σπουδών στο UCLA, επισημαίνει ότι ο Αθηναίος στρατηγός Δημήτριος ο Φαληρέας (π. 350 - π. 280 π.Χ.), που περιορίστηκε από τον Πτολεμαίο Β΄ Φιλάδελφο στην Αίγυπτο, αυτοκτόνησε με δάγκωμα ασπίδας. "Περίεργα παρόμοιος" τρόπος, που έδειξε επίσης ότι δεν ήταν αποκλειστικό για τους βασιλείς της Αιγύπτου. Ο Gurval σημειώνει ότι το δάγκωμα μίας αιγυπτιακής κόμπρας περιέχει περίπου 175–300 mg νευροτοξίνης, με θανατηφόρα για τον άνθρωπο μόνο 15–20 mg, αν και ο θάνατος δεν θα ήταν άμεσος, καθώς τα θύματα συνήθως μένουν ζωντανά για αρκετές ώρες. Ο François-Pieter Retief, συνταξιούχος λέκτορας και κοσμήτορας της ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Free State και η Louise Cilliers, επίτιμη ερευνήτρια στο Τμήμα Ελληνικών, Λατινικών και Κλασικών Σπουδών, υποστηρίζουν ότι ένα μεγάλο φίδι δεν θα μπορούσε να χωρέσει σε καλάθι με σύκα και ήταν πιο πιθανό ότι η δηλητηρίαση θα είχε σκοτώσει τόσο γρήγορα τις τρεις ενήλικες γυναίκες, την Κλεοπάτρα και τις υπηρέτριές της Χαρμίων και Ίρα. Σημειώνοντας το παράδειγμα της φουρκέτας της Κλεοπάτρας, οι Cilliers και Retief τονίζουν επίσης πώς άλλες αρχαίες προσωπικότητες δηλητηριάστηκαν με παρόμοιους τρόπους, συμπεριλαμβανομένου του Δημοσθένη, του Αννίβα και του Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου.