Ευρωπαϊκή_Ενιαία_Αγορά
Κεφάλαιο
Η ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων θεωρούταν παραδοσιακά ως η τέταρτη ελευθερία, μετά τα αγαθά, τους εργαζόμενους και τα πρόσωπα, τις υπηρεσίες και την εγκατάσταση. Η αρχική Συνθήκη της Ρώμης απαιτούσε να αρθούν οι περιορισμοί στις ελεύθερες ροές κεφαλαίων μόνο στο βαθμό που είναι απαραίτητος για την κοινή αγορά. Από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, (νυν άρθρο 63 της ΣΛΕΕ), «απαγορεύονται όλοι οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων μεταξύ κρατών μελών και μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών». Αυτό σημαίνει ότι απαγορεύονται οι έλεγχοι κεφαλαίων διαφόρων ειδών, συμπεριλαμβανομένων των ορίων στην αγορά συναλλάγματος, των ορίων για την αγορά μετοχών ή χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας ή απαιτήσεων κυβερνητικής έγκρισης για ξένες επενδύσεις. Αντίθετα, η φορολόγηση του κεφαλαίου, συμπεριλαμβανομένου του εταιρικού φόρου, του φόρου κεφαλαιουχικών κερδών και του φόρου χρηματοοικονομικών συναλλαγών, δεν επηρεάζεται, εφόσον δεν κάνουν διακρίσεις βάσει εθνικότητας. Σύμφωνα με την Οδηγία για την Κίνηση Κεφαλαίων του 1988, Παράρτημα Ι, καλύπτονται 13 κατηγορίες κεφαλαίων που πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Στην υπόθεση Baars κατά Inspecteur der Belastingen Particulieren, το Δικαστήριο έκρινε ότι για τις επενδύσεις σε εταιρείες, εφαρμόζονταν οι κανόνες κεφαλαίου και όχι οι κανόνες περί ελευθερίας εγκατάστασης, εάν μια επένδυση δεν επέτρεπε "σίγουρη επιρροή" μέσω της ψήφου των μετόχων ή άλλων δικαιωμάτων από τον επενδυτή. Στην υπόθεση εκείνη, ο ολλανδικός νόμος περί φόρου περιουσίας του 1964 απαλλάσσει αδικαιολόγητα τις ολλανδικές επενδύσεις, αλλά όχι τις επενδύσεις του κ. Baars σε μια ιρλανδική εταιρεία, από τον φόρο: ο φόρος περιουσίας ή οι απαλλαγές έπρεπε να εφαρμόζονται εξίσου. Από την άλλη πλευρά, το άρθρο 65 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ δεν εμποδίζει τους φόρους που διακρίνουν τους φορολογούμενους με βάση την κατοικία τους ή την τοποθεσία μιας επένδυσης (καθώς οι φόροι συνήθως επικεντρώνονται στην πραγματική πηγή κέρδους ενός ατόμου) ή τυχόν μέτρα για την πρόληψη της φοροδιαφυγής. Εκτός από τις φορολογικές υποθέσεις, σε μεγάλο βαθμό μετά από τις απόψεις του γενικού εισαγγελέα Maduro, μια σειρά υποθέσεων έκρινε ότι οι χρυσές μετοχές που ανήκαν στην κυβέρνηση ήταν παράνομες. Στην υπόθεση Επιτροπή κατά Γερμανίας, η Επιτροπή ισχυρίστηκε ότι ο γερμανικός νόμος Volkswagen του 1960 παραβίαζε το άρθρο 63, καθώς η παράγραφος 2(1) περιόριζε κάθε μέρος που είχε δικαιώματα ψήφου που υπερέβαιναν το 20% της εταιρείας και η παράγραφος 4(3) επέτρεπε μειοψηφία 20% των μετοχών να κρατείται από την Κυβέρνηση της Κάτω Σαξονίας για να μπλοκάρει οποιεσδήποτε αποφάσεις. Αν και αυτό δεν αποτελούσε εμπόδιο για την πραγματική αγορά μετοχών ή τη λήψη μερισμάτων από οποιονδήποτε μέτοχο, το Τμήμα Μείζονος Συνθέσεως του Δικαστηρίου συμφώνησε ότι ήταν δυσανάλογο για τον δεδηλωμένο στόχο της κυβέρνησης να προστατεύσει τους εργαζόμενους ή τους μειοψηφούντες μετόχους. Ομοίως, στην υπόθεση Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, το Δικαστήριο έκρινε ότι η Πορτογαλία παραβίασε την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων διατηρώντας χρυσές μετοχές στην Portugal Telecom που επέτρεψαν δυσανάλογα δικαιώματα ψήφου, δημιουργώντας «αποτρεπτικό αποτέλεσμα στις επενδύσεις χαρτοφυλακίου» και μειώνοντας την «ελκυστικότητα μιας επένδυσης». Αυτό υποδηλώνει την προτίμηση του Δικαστηρίου ότι μια κυβέρνηση, εάν επιδιώκει δημόσια ιδιοκτησία ή έλεγχο, θα πρέπει να εθνικοποιεί πλήρως το επιθυμητό ποσοστό μιας εταιρείας σύμφωνα με το άρθρο 345 της ΣΛΕΕ.