cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ροδογύνη (θεατρικό έργο)
Υπόθεση
Ζηλεύει και φθονεί τη Ροδογύνη και, έτοιμη να κάνει τα πάντα για να ικανοποιήσει την εκδίκησή της, υπόσχεται το στέμμα της σε όποιον από τους γιους της την σκοτώσει. Αγνοεί, ωστόσο, ότι και οι δύο γιοί της είναι ερωτευμένοι με την πριγκίπισσα. Οι νεαροί πρίγκιπες της λένε ότι δεν θέλουν την εξουσία και προτιμούν τη μητέρα τους να κυβερνά το κράτος. Επίσης ορκίζονται τίποτε να μην καταστρέψει την αγάπη μεταξύ τους.
Η Ροδογύνη μαθαίνει τις προθέσεις της Κλεοπάτρας και ανταποδίδει με το εξής σχέδιο: θα παντρευτεί όποιον από τους δύο πρίγκιπες σκοτώσει τη μητέρα του. Ο Αντίοχος και ο Σέλευκος βρίσκονται έτσι αντιμέτωποι σε μια κατάσταση που δεν μπορεί να επιλυθεί, μια σύγκρουση που διαδραματίζεται τόσο σε οικογενειακό επίπεδο (οφείλουν σεβασμό στη μητέρα τους), σε πολιτικό (οφείλουν να υπακούσουν στη βασίλισσά τους), σε ηθικό επίπεδο ( ανυπακοή και δολοφονία) και σε προσωπικό (στον έρωτα).
Μαθαίνοντας ότι οι γιοί της είναι ερωτευμένοι με την πριγκίπισσα, η Κλεοπάτρα αλλάζει στρατηγική, προσποιείται ότι υποστηρίζει τον Αντίοχο για διάδοχό της και αποδέχεται τον γάμο του με τη Ροδογύνη, ώστε να στρέψει εναντίον του τον Σέλευκο. Αντιμέτωπη με την αποτυχία αυτού του νέου σχεδίου, σκοτώνει τον Σέλευκο και, στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της τελετής του γάμου μεταξύ της Ροδογύνης και του Αντίοχου, προσφέρει ένα φλυτζάνι με δηλητήριο στο νεαρό ζευγάρι. Έρχονται όμως και ανακοινώνουν τη δολοφονία του Σέλευκου. Καθώς ο Αντίοχος ετοιμάζεται να πάρει το φλυτζάνι και να πιει, η Ροδογύνη τον προειδοποιεί ότι είναι ύποπτο, καθώς το έδωσε η Κλεοπάτρα. Η Κλεοπάτρα, έτοιμη να πεθάνει, αν χρειαστεί, αντί να παραιτηθεί από τον θρόνο της, πίνει το δηλητήριο και αυτοκτονεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Πιέρ Κορνέιγ
Οικονομικό Φόρουμ Δελφών
Ο ιδρυτής του φόρουμ Συμεών Τσομώκος, αναφέρει ως μέρος του οράματος του για τους Δελφούς:  να καταστεί ένα μέρος όπου πολιτικοί και αξιωματούχοι από αντίπαλα πολιτικά και ιδεολογικά στρατόπεδα θα μπορούν να συζητήσουν και να συνεννοηθούν για κάποια βασικά πράγματα.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν, επίσης, οι ζωντανές και οι δορυφορικές διαδικτυακές εκδηλώσεις  που διοργανώνει το φόρουμ, θέτοντας επίκαιρους προβληματισμούς προς ανοικτή συζήτηση, αναζητώντας διεξόδους στα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα. Μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί τέσσερις συναντήσεις στους Δελφούς με την συμμετοχή το έτος 2019 να αγγίζει τους 3.200 συνέδρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνική οικονομία Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί Κατηγορία:Κοινά
Μόττα Μπαλούφφι
Η Μόττα Μπαλούφφι (ιταλικά: Motta Baluffi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Σεξουαλική διέγερση
Η σεξουαλική διέγερση ή ερωτική διέγερση είναι η διέγερση της σεξουαλικής επιθυμίας, κατά τη διάρκεια ή εν αναμονή της σεξουαλικής δραστηριότητας. Μια σειρά φυσιολογικών αποκρίσεων εμφανίζονται στο σώμα και το μυαλό ως προετοιμασία για σεξουαλική επαφή και συνεχίζονται κατά τη διάρκεια αυτής. Οι αντιδράσεις των γεννητικών οργάνων δεν είναι οι μόνες αλλαγές αλλά είναι αισθητές και απαραίτητες για συναινετική και άνετη σεξουαλική επαφή. Η ανδρική διέγερση θα οδηγήσει σε στύση και στη γυναικεία διέγερση η ανταπόκριση του σώματος προκαλεί τους σεξουαλικούς ιστούς όπως τις θηλές, το αιδοίο, την κλειτορίδα, τα κολπικά τοιχώματα και την κολπική λίπανση. Τα νοητικά ερεθίσματα και τα φυσικά ερεθίσματα, όπως η αφή και η εσωτερική διακύμανση των ορμονών, μπορούν να επηρεάσουν τη σεξουαλική διέγερση.
Βασίλης Μπράβος
Ο Βασίλης Μπράβος (1912-24 Δεκεμβρίου 1947) ήταν Έλληνας κομμουνιστής.
Σεξουαλική διέγερση
Η σεξουαλική διέγερση έχει διάφορα στάδια και μπορεί να μην οδηγήσει σε πραγματική σεξουαλική δραστηριότητα, πέρα ​​από μια ψυχική διέγερση και τις φυσιολογικές αλλαγές που την συνοδεύουν. Δεδομένης της επαρκούς σεξουαλικής διέγερσης, η σεξουαλική διέγερση στους ανθρώπους φτάνει στο αποκορύφωμά της κατά τη διάρκεια του οργασμού. Μπορεί επίσης να επιδιωχθεί, ακόμη και αν δεν υπάρξει οργασμός.
Βασίλης Μπράβος
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μέλη της ΟΠΛΑ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Οφφανένγκο
Το Οφφανένγκο (ιταλικά: Offanengo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Ολμενέτα
Η Ολμενέτα (ιταλικά: Olmeneta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Αλεξάντερ Αρχιπένκο
Ο Αλεξάντερ Πορφίροβιτς Αρχιπένκο (γνωστός επίσης και ως Ολεξάντρ, ή Αλεξάντρ, Олександр Порфирович Архипенко, 30 Μαΐου/18 Μαΐου 1887 – 25 Φεβρουαρίου 1964) ήταν Ουκρανός και Αμερικανός αβάν-γκαρντ ζωγράφος, γλύπτης και γραφίστας. Ήταν ένας από τους πρώτους που εφάρμοσε τις αρχές του κυβισμού στην αρχιτεκτονική, αναλύοντας την ανθρώπινη φιγούρα σε γεωμετρικές μορφές.
Βιογραφία
Από το 1902 έως το 1905 φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Κιέβου (KKHU). Το 1906 συνέχισε την εκπαίδευσή του στις τέχνες στο Κίεβο και μέσα στην ίδια χρονιά έλαβε μέρος σε μια έκθεση εκεί με τον Αλεξάντερ Μπογκομάζοφ. Στη συνέχεια μετακόμισε στη Μόσχα όπου είχε την ευκαιρία να εκθέσει τη δουλειά του σε κάποιες ομαδικές εκθέσεις.
Ο Αρχιπένκο μετακόμισε στο Παρίσι το 1908 και ήταν κάτοικος της αποικίας καλλιτεχνών La Ruche, μαζί με άλλους μετανάστες Ουκρανούς καλλιτέχνες. Μετά το 1910 πήρε μέρος σε εκθέσεις στο Salon des Indépendants, στο Salon d'Automne μαζί με τους Αλεξάντρα Έκστερ, Καζιμίρ Μαλέβιτς, Βαντίμ Μέλερ, Ζορζ Μπρακ, Αντρέ Ντερέν και άλλους.
Το 1912 ο Αρχιπένκο έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση στο Μουσείο Φόλκβακγ στο Χάγκεν της Γερμανίας και από το 1912 έως το 1914 δίδασκε στη δική του Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι.
Τέσσερα από τα κυβιστικά γλυπτά του Αρχιπένκο, μεταξύ των οποίων και η Οικογενειακή ζωή, και πέντε από τα σχέδιά του, εμφανίστηκαν στην αμφιλεγόμενη έκθεση Armory Show το 1913 στη Νέα Υόρκη. Αυτά τα έργα έγιναν γελοιογραφίες στην εφημερίδα New York World.
Το 1923, ο Αρχιπένκο μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έγινε πολίτης των ΗΠΑ το 1929. Το 1933 εξέθεσε έργα του στο ουκρανικό περίπτερο στο Σικάγο ως μέρος της Παγκόσμιας Έκθεσης Century of Progress. Ο Αρχιπένκο συνέβαλε τα μέγιστα στην επιτυχία του ουκρανικού περιπτέρου. Τα έργα του καταλάμβαναν ένα δωμάτιο και εκτιμήθηκαν στα 25.000 δολάρια.
Το 1936 ο Αρχιπένκο συμμετείχε στην έκθεση Κυβισμός και Αφηρημένη Τέχνη στη Νέα Υόρκη καθώς και σε πολλές εκθέσεις στην Ευρώπη και σε άλλα μέρη στις ΗΠΑ. Εκλέχθηκε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων το 1962.
Ο Αρχιπένκο πέθανε στις 25 Φεβρουαρίου 1964, στη Νέα Υόρκη. Ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Woodlawn στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτέχνες του Κυβισμού Κατηγορία:Αμερικανοί ουκρανικής καταγωγής Κατηγορία:Ουκρανοί καλλιτέχνες
Οστιάνο
Το Οστιάνο (ιταλικά: Ostiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Άνω Κόρνιας Ηρακλείου
Ο Άνω Κόρνιας είναι πολύ μικρός οικισμός της Κοινότητος Πεύκου του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, ο οποίος βρίσκεται προς τα νότια του νομού Ηρακλείου σε υψόμετρο 380 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 17 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τον Άνω Βιάννο (έδρα δήμου) και 71 χλμ. ΝΑ. από το Ηρακλείου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κεφαλοβρυσίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Πεύκο, τον Άγιο Δημήτριο, την Κοκκαλαρά και τα Λατόμια, αποτελούν την κοινότητα Πεύκου που υπάγεται στο Δήμο Βιάννου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 απογράφησαν 3 κάτοικοι.
Πηγές
Ανω Κορνιας Ανω Κορνιας
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1935)
Ακολουθεί ένας κατάλογος με τα πρόσωπα που εξελέγησαν βουλευτές στις εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 1935.
Σημειώσεις και παραπομπές
1935
Strale (αντιτορπιλικό, 1931)
Το Strale (ιταλ. «Ακόντιο») ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Freccia που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1932 και διαδραμάτισε ήσσονος σημασίας ρόλο στον Ισπανικό Εμφύλιο, στο πλαίσιο της υποστήριξης που παρείχε η Ιταλία στην πλευρά των Εθνικιστών. Επίσης έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις από την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι την βύθισή του το 1942.
Περιγραφή
Το προωστικό σύστημα απέδιδε έως και 44000 shp και μπορούσαν να φθάσουν σε ταχύτητες της τάξεως των 30 kn σε πραγματικές συνθήκες. Κατά τις θαλάσσιες δοκιμές είχαν φθάσει και τους 38-39 kn, όμως με πολύ περιορισμένο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους έφθανε τα 4600 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 12 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε ένα πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και έναν πίσω από αυτήν καθώς και έξι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πυροβόλα των 40 mm και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, τα αντιτορπιλικά της κλάσης αυτής είχαν δύο εκτοξευτές βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 54 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Strale ξεκίνησε στις 20 Φεβρουαρίου 1929 στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali Odero στη Γένοα. Καθελκύστηκε στις 26 Μαρτίου 1931 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 6 Φεβρουαρίου 1932. Στις 13 Ιουνίου 1940, λίγες μέρες έπειτα από την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εμβόλισε και βύθισε μαζί με το αντιτορπιλικό Baleno το βρετανικό υποβρύχιο HMS Odin. Την 21η Μαρτίου 1942 το Strale προσάραξε κοντά στο ακρωτήριο Μπον (Κάβο Μπον) όπου και παρέμεινε μέχρι την 21 Ιουνίου που το τορπίλισε το υποβρύχιο HMS Turbulent.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Κοινότητα Πεύκου Ηρακλείου
Η Κοινότητα Πεύκου είναι κοινότητα του Βιάννου στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 260 - 21/09/1925 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Πεύκος αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Βασιλείου Βιάννου και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας. μικρογραφία|515x515px
Οικισμοί κοινότητας
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Πεύκου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Δημήτριος, Άνω Κόρνιας, Κοκκαλαρά και Λατόμια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 340 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κ. Γλυκερία Προεστάκη.
Κοινοτάρχες Πεύκου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της κοινότητας:.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Σάρα, Δούκισσα της Υόρκης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1959 στο Νοσοκομείο Γουέλμπεκ του Λονδίνου, και είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Ταγαματάρχη Ρόναλτ Φέργκιουσον και της πρώτης συζύγου του Σουζάνας Μπαράντες.
Η Σάρα παρακολούθησε το σχολείο Ντένσιλ. Στη συνέχεια παρακολούθησε το σχολείο Χερτς Λοντζ στο Άσκοτ. Αφού ολοκλήρωσε το Βασιλικό Γραμματικό Κολέγιο στην ηλικία των δεκαοχτώ ετών, η Σάρα πήγε να εργαστεί για μια γκαλερί τέχνης. Αργότερα εργάστηκε σε δύο εταιρίες δημοσίων σχέσεων στο Λονδίνο και στη συνέχεια σε εκδοτική εταιρεία.
Το ρομαντικό ειδύλλιο μεταξύ της Σάρας και του Πρίγκιπα Ανδρέα ξεκίνησε από την Νταϊάνα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας, (με την οποία ήταν τέταρτες ξαδέρφες και παιδικές φίλες), το 1985, η οποία σχεδίασε μια συνάντηση μεταξύ των δύο και ενθάρρυνε τη σχέση μεταξύ τους. Στις 19 Μαρτίου 1986 ο Πρίγκιπας Ανδρέας και η Σάρα Φέργκιουσον ανακοίνωσαν επίσημα τους αρραβώνες τους.
Ο γάμος τους τελέστηκε στις 23 Ιουλίου 1986 στο Αββαείο του Γουέστμινστερ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Περίπου το 1991, ο γάμος τους περνά κρίση και δεν καταλαβαίνονται πια μεταξύ τους. Ενώ ο σύζυγός της ήταν στα ναυτικά και βασιλικά του καθήκοντα, η δούκισσα εμφανίστηκε συχνά στο πλευρό άλλων ανδρών, κυρίως του εκατομμυριούχου Στιβ Γουάιατ από το Τέξας. Τον Μάρτιο του 1992 οι Δούκες της Υόρκης ανακοίνωσαν το χωρισμό τους. Ωστόσο, τα προβλήματα συνεχίστηκαν. Στις 30 Μαΐου 1996 βγήκε και επίσημα το διαζύγιο.
Μετά το διαζύγιο, η Σάρα εξακολουθεί να βρίσκεται κοντά στις κόρες της, όπως στην τελετή απονομής μεταλλίων στον Δούκα της Υόρκης και το Βασιλικό Άσκοτ, σε εκείνες τις περιπτώσεις της παρέχεται η ευγενική μεταχείριση ως μέλος της βασιλικής οικογένειας. Η σχέση μεταξύ της Σάρας και της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ ήταν εγκάρδια, αλλά αυτή με τον Πρίγκιπα Φίλιππο όχι τόσο.
Το 2011 δεν προσκλήθηκε στο γάμο του Πρίγκιπα Ουίλιαμ και της Κέιτ Μίντλετον, αλλά ήταν καλεσμένη στο γάμο του Πρίγκιπα Χάρι και της Μέγκαν Μαρκλ το 2018. Ωστόσο, δεν έλαβε πρόσκληση για την βραδινή δεξίωση στο Φρόγκμορ Χάουζ που φιλοξένησε ο Πρίγκιπας Κάρολος και αναφέρθηκε ως "βαθιά αναστατωμένος" από τον αποκλεισμό της.
Τίτλοι
Κατά τη διάρκεια του γάμου, κατείχε επίσης τον τίτλο της Κόμισσας του Ινβερνές και Βαρώνης του Κιλλιλέϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Καλλιόπη Βέττα
Η Καλλιόπη Βέττα  γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λιβαδερό Κοζάνης.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας στο Τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού και Μονωδία στο Ωδείο Αθηνών, ενώ ομιλεί Αγγλικά και Ρώσικα.
Επαγγελματική Σταδιοδομία
Εργάστηκε ως καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και ως προπονήτρια βόλεϊ σε παιδικές ομάδες. Είναι ερμηνεύτρια, με μεγάλη προσωπική δισκογραφία και συμμετοχές σε πολλές διεθνείς παραγωγές και δισκογραφικές συλλογές. Έχει συνεργαστεί με σπουδαίους δημιουργούς, όπως οι: Μίκης Θεοδωράκης, Lorenna McKennitt, Nicola Piovanni, Γιάννης Κ. Ιωάννου, Γ. Μαρκόπουλος, Χρ. Λεοντής, Π. Θαλασσινός, Μ. Πασχαλίδης, Γ. Σπανός, Μ. Πλέσσας, Μ. Ελευθερίου, Μ. Γρηγορίου κ.ά.
Έχει επίσης συνεργαστεί με σπουδαίους Έλληνες και ξένους ερμηνευτές, συμμετέχοντας σε πολλές μουσικο-θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες εντός και εκτός Ελλάδας, ενώ έχει πραγματοποιήσει προσωπικές συναυλίες στις όπερες του Χαρκόβου της Ουκρανίας, του Καΐρου, της Αστανά του Καζακστάν, στο Βερολίνο, στη Σμύρνη, στην Κύπρο, στην Βασιλεία της Ελβετίας κ.λπ., καθώς και με την Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης στο Ηρώδειο, στον Λυκαβηττό, σε πόλεις της Αυστραλίας, στην Κύπρο, στην Κωνσταντινούπολη και αλλού.
Κοινωνική & Πολιτική Δράση
Το 2014 εξελέγη Περιφερειακή Σύμβουλος στην Περιφέρεια Αττικής με την παράταξη «Δύναμη Ζωής» και διετέλεσε μέλος της Γ.Σ. της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας και της Επιτροπής Πολιτισμού και Αθλητισμού της Περιφέρειας Αττικής έως το 2019.
Στις τελευταίες εκλογές (Ιούλιος 2019) εξελέγη Βουλευτής της Π.Ε. Κοζάνης με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, καθώς και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος.
Είναι αντιπρόεδρος στην κοινοβουλευτική ομάδα φιλίας Ελλάδας – Εσθονίας και συμμετέχει επίσης στις κοινοβουλευτικές ομάδες φιλίας Ελλάδας-Ρωσίας, Ελλάδας-ΗΠΑ και Ελλάδας-Κίνας.
Παπακυριακού
Το ελληνικό επώνυμο Παπακυριακού μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Καλλιόπη Βέττα
Κοινωνική & Πολιτική Δράση
Διετέλεσε για τρεις χρονιές Πρέσβειρα του #Be Active (Πανευρωπαϊκό Πρόγραμμα για τον Μαζικό Αθλητισμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) και είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Παραολυμπιακής Ελληνικής Επιτροπής - υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Αρσλάν Ισραήλ
O Αρσλάν Ισραήλ (πέθανε το 1032) ήταν ένας Τούρκος οπλαρχηγός μέλος της φυλής Κενέκ που δημιούργησε την Αυτοκρατορία των Σελτζούκων, το όνομα "Αρσλάν" μεταφράζεται ως "λιοντάρι". Η φυλή του Κενέκ ήταν μία από τις φυλές των Ογούζων που εμφανίστηκε βόρεια του ποταμού Συρ Ντάρια, ίσως να ήταν υποτελείς των Χαζάρων.
Νίκες με τους Καραμανίδες
Μετακινήθηκαν γειτονικά με το Χανάτο των Καραχανιδών που κυβερνούσαν το μεγαλύτερο τμήμα στην Υπερωξιανή, έγιναν πολύ ενοχλητικοί γείτονες. Στους πολέμους που ξέσπασαν ανάμεσα στους Καραχανίδες και τους Σαμανίδες (992) υποστήριξαν τους τελευταίους, οι Σαμανίδες ήταν λαός Περσικής καταγωγής που ζούσε νότια του ποταμού Αμού Ντάρια. Ο Αρσλάν Ισραήλ ήταν ένας από τους γιους του γενάρχη της φυλής Σελτζούκ, διακρίθηκε σημαντικά στους πολέμους εναντίον των Καραμανιδών και έγινε αρχηγός της φυλής όταν πέθανε ο υπερήλικας πατέρας του (1009). Οι Καραχανίδες ηττήθηκαν πολλές φορές από τις δυνάμεις του Αρσλάν, στον εμφύλιο που ξέσπασε μεταξύ τους ο Αρσλάν υποστήριξε τον Αλι Καντίρ. Ο σουλτάνος των Καραχανιδών ζήτησε τελικά συμμαχία με τον σουλτάνο Μαχμούτ του Γκαζνί εναντίον των Κενέκ, οι Γκαζνιβίδες ήταν Τούρκο-Περσική φυλή που κυβερνούσε μια μεγάλη αυτοκρατορία στο σημερινό Αφγανιστάν και Πακιστάν. Η απειλή ήταν πολύ μεγάλη, ο Αρσλάν Ισραήλ αναγκάστηκε να δραπετεύσει με τον στρατό τους στις ερήμους.
Αιχμαλωσία
Ο Αρσλάν και ο γιος του Κουτουλμίς αιχμαλωτίστηκαν τελικά από τις δυνάμεις του σουλτάνου Μαχμούτ. Υπάρχουν δύο διαφορετικές ιστορίες σχετικά με το θέμα, ο ιστορικός Τουρκολόγος Ζαν-Πολ Ρου (1925 - 2009) γράφει ότι η σύλληψη έγινε πάνω στην μάχη. Η Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια γράφει ότι ο Μαχμούτ συνέλαβε τον Αρσλάν με δόλο, τον προσκάλεσε να συζητήσουν προτάσεις ειρήνης αλλά στην διάρκεια της συζήτησης σκότωσε όλους τους στρατιώτες του και στην συνέχεια φυλάκισε τον ίδιο και τον γιο του. Ο Αρσλάν Ισραήλ και ο Κουτουλμίς μεταφέρθηκαν στο "κάστρο του Καλιντζάρ" στην Ινδία.
Ο Αρσλάν έμεινε στην φυλακή μέχρι τον θάνατο του Μαχμούτ ο ανεψιός του Αρσλάν Τογκρούλ-Μπεγκ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον διάδοχο του Μαχμούτ Μεσούντ Α΄ των Γκαζνί για την απελευθέρωση τους. Οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν και ο Αρσλάν Ισραήλ πέθανε στην φυλακή (1032). Ο γιος του Κουτουλμίς αργότερα δραπέτευσε, έκανε σκληρούς αγώνες για να κατακτήσει τον θρόνο των Σελτζούκων αλλά χωρίς αποτέλεσμα, θα το κατορθώσει τελικά ο εγγονός του Αρσλάν Σουλεϊμάν ιμπν Κουτουλμίς που θα ιδρύσει το Σουλτανάτο του Ρουμ.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Σελτζουκικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ογούζοι Τούρκοι
Μαναμπέντρα Σαχ
Ο Μαχαραγιάς Μαναμπέντρα Σαχ (26 Μαΐου 1921 – 5 Ιανουαρίου 2007) ήταν μέλος από τη 2η, 3η, 4η, 10η, 11η, 12η, 13η και 14η Λοκ Σάμπα της Ινδίας. Εκπροσώπησε την εκλογική περιφέρεια Τεχρί Γκαρχουάλ του Ουταράχαντ και ήταν μέλος του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου πριν από την ένταξή του στο Μπαρατίγια Τζαν Σανγκ και αργότερα στο Κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα. Έγινε ένα από τα μακροβιότερα μέλη του ΚΜΤ. Ο Σαχ ήταν πρέσβης στην Ιρλανδία από το 1980 έως το 1983. Η νύφη του Μάλα Ρατζ Λάξμι Σαχ εξελέγη στη Λοκ Σάμπα από την ίδια περιφέρεια το 2012.
Ο Σαχ ήταν και ο τελευταίος ραγιάς του Βασιλείου του Γκαρχουάλ (1946-1948), όταν το πριγκιπικό κράτος του Τεχρί Γκαρχουάλ προσχώρησε στην ανεξάρτητη Ινδία στις 18 Μαΐου 1948.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Σίρο Ίσι
Ο Σίρο Ίσι (石井 四郎, 25 Ιουνίου 1892 στη Σιμπαγιάμα της Ιαπωνίας - 9 Οκτωβρίου 1959 στο Τόκιο) ήταν ο διοικητής της μονάδος επτά τριάντα ένα, κατά τον Σινο-ιαπωνικό πολέμου. Ήταν Ιάπωνας στην εθνικότητα, και στην ειδικότητα ιατρός. Ο Ίσι και οι υπόλοιποι ιατροί αυτής της μονάδας διέπραξαν φοβερά εγκλήματα σε βάρος των κρατουμένων, αφαιρώντας τους τα άκρα και κάνοντάς τους ζωοτομία και αλλά φριχτά βασανιστήρια, με την δικαιολογία πως ήθελαν να μελετήσουν τα σώματα τους. Σε πολλούς μαλιστα δοκιμάστηκαν και όπλα.
Όπως και πολλοί άλλοι πρώην επιστήμονες στην Μονάδα 731, του χορηγήθηκε αμνηστία και προσλήφθη από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να διεξάγει περισσότερες έρευνες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πέθανε από καρκίνο στην ηλικία των 67 ετών, και σύμφωνα με την κόρη του έγινε Καθολικός λίγο πριν τον θάνατό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες ιατροί
Queen Forever
Queen Forever είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen, η οποία κυκλοφόρησε στις 10 Νοεμβρίου 2014 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Virgin EMI" στην Ευρώπη, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες εκδόθηκε μέσω της "Hollywood".
Το άλμπουμ αποτελείται από remastered εκτελέσεις κομματιών του συγκροτήματος και ανακοινώθηκε από τον κιθαρίστα Μπράιαν Μέι στο BBC Radio Wales στις 23 Μαΐου 2014. Είναι η πρώτη κυκλοφορία των Queen η οποία περιελάμβανε νέο υλικό, μετά το "Queen Rocks" του 1997.
Στην συγκεκριμένη συλλογή συμπεριλήφθηκε το "There Must Be More to Life Than This", στο οποίο συμμετείχε ο Μάικλ Τζάκσον. Η αρχική έκδοση του κομματιού είχε ηχογραφηθεί για το άλμπουμ "Hot Space" του 1982 αλλά έμεινε εκτός τελικής κοπής και συμπεριλήφθηκε τελικά στο προσωπικό άλμπουμ του Φρέντι Μέρκιουρι, "Mr. Bad Guy" το 1985.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Queen Forever (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 10 Νοεμβρίου 2014
Βραβεία
Queen Forever (άλμπουμ)
Οι μουσικοί των Queen
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα τραγούδια του "Queen Forever" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Queen Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Νεράντζα Κορινθίας
Η Νεράντζα είναι παραθαλάσσιο χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο με υψόμετρο 5 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Νεράντζα βρίσκεται στις νότιες ακτές του Κορινθιακού, σε απόσταση 18 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Κόρινθο (μέσω Άσσος - Βραχάτι) και 8 χλμ. ΒΔ. από το Ζευγολατιό (έδρα δήμου). Τον οικισμό δημιούργησαν κάτοικοι από τα Τρίκαλα Κορινθίας γι΄ αυτό και πολιούχος τους είναι ο Άγιος Βλάσιος. Η εκκλησία που έκτισαν προς τιμή του το 1835 είναι μονόκλιτη βασιλική. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία αν και το καλοκαίρι είναι σημαντικό παραθεριστικό θέρετρο της Κορινθίας και της Αθήνας, το οποίο διαθέτει οργανωμένη παραλία, ξενοδοχείο, πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια καθώς και κέντρα εστίασης. Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1834 στο ΦΕΚ 19Α - 07/06/1834 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Απίας. Το 1927 με το ΦΕΚ 132Α - 01/07/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοσυσταθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Νεράντζης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βέλου του Δήμου Βέλου - Βόχας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 636 κατοίκους.
Αουντεβάτερ
μικρογραφία|265x265εσ| Χάρτης του δήμου Oudewater, Ιούνιος 2015 Το Αουντεβάτερ (Oudewater, ΔΦΑ:[ˈɅudəˌʋaːtər] είναι δήμος και πόλη στην Ολλανδία.
Νεράντζα Κορινθίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Βέλου-Βόχας
Αουντεβάτερ
Ιστορία
Η προέλευση της πόλης Αουντεβάτερ είναι ασαφής και δεν έχουν βρεθεί πληροφορίες σχετικά με την πρώτη εγκατάσταση ανθρώπων. Είναι επίσης δύσκολο να ετυμολογηθεί το όνομα του Αουντεβάτερ. Μια εξήγηση είναι ότι το όνομα είναι παραφθορά των ολλανδικών λέξεων παλαιό, νερό και λιβάδι. Το Αουντεβάτερ ήταν σημαντική συνοριακή πόλη μεταξύ Ολλανδίας (περιοχή) και Ουτρέχτης. Αουντεβάτερ (κυριολεκτικά σημαίνει  το "παλαιό νερό") είχε μεγάλη στρατηγική σημασία.
Στο Αουντεβάτερ παραχωρήθηκαν δικαιώματα πόλης το 1265 από τον Χέντρικ φαν Φλάντεν (Hendrik van Vianden), επίσκοπο της Ουτρέχτης.
Το Αουντεβάτερ πήρε τη θέση του στο συμβούλιο των Πρώτων Ελεύθερων Κρατών στο Ντόρντρεχτ στις 19 Ιουλίου 1572. Το Αουντεβάτερ ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις που συμμετείχαν στην πρώτη ελεύθερη σύμβαση του Γενικού Κράτους στο Ντόρντρεχτ. Αυτή ήταν συνάντηση που καθόρισε την προέλευση του κράτους των Κάτω Χωρών, όπως το γνωρίζουμε τώρα, υπό την ηγεσία του οίκου της Οράγγης. Αυτό συνέβη στις αρχές του Ογδοηκονταετούς Πολέμου (1568–1648) όταν οι Κάτω Χώρες ήταν ακόμη τμήμα της Ισπανικής Αυτοκρατορίας. Μετά από πολιορκία του Αουντεβάτερ, η πόλη κατακτήθηκε από τους Ισπανούς στις 7 Αυγούστου 1575, και οι περισσότεροι από τους κατοίκους της σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας του διάσημου κατοίκου του Αουντεβάτερ και προτεστάντη θεολόγου Γιάκομπους Αρμίνιους (Jacobus Arminius, 1560-1609).
Τον 16ο και 17ο αιώνα, το Αουντεβάτερ ήταν πόλη με σημαντική παραγωγή σχοινιού. Στη γύρω περιοχή καλλιεργήθηκε κάνναβη. Υπάρχει ακόμη ένα εργοστάσιο κατασκευής σχοινιών και ένα μουσείο σχοινιών στην πόλη.
Το 1970 ο δήμος Αουντεβάτερ μετακινήθηκε διοικητικά από την επαρχία της Νότιας Ολλανδίας στην επαρχία της Ουτρέχτης.
Γεωγραφία
Το Αουντεβάτερ βρίσκεται σε συντεταγμένες 52.01667°N, 4.86667°W στα νοτιοδυτικά της επαρχίας της Ουτρέχτης στο κέντρο της Ολλανδίας. Βρίσκεται στη θέση όπου ο ποταμόςΛινσσχότεν (Linschoten) εκβάλλει στο Χολλάντσε Άισελ (Hollandse IJssel).
Το Αουντεβάτερ συνορεύει με τους δήμους Μοντφόορτ (Montfoort) (στα βορειοανατολικά), Λόπικ (Lopik) (νοτιοανατολικά), Κρίμπενενβάαρντ (Krimpenerwaard) (νοτιοδυτικά) και Μποντεχράφεν-Ρεεουβάικ (Bodegraven-Reeuwijk) (βορειοδυτικά).
Ο δήμος Αουντεβάτερ αποτελείται από τις ακόλουθες πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά και / ή περιοχές: Ντίμερμπρουκ (Diemerbroek), Χέκενντορπ (Hekendorp), Χενκόοπ (Hoenkoop), Λάνχε Λινσχότεν (Lange Linschoten), Αουντεβάτερ, Πάπεκοπ (Papekop), Ράουχεβαϊντε (Ruigeweide) και Σνελρεβάαρντ (Snelrewaard).
Κτίρια
αριστερά|μικρογραφία| Το "Ζυγιστήριο" το 2012 Το Αουντεβάτερ είναι διάσημο για το Heksenwaag ( "Ζυγιστήριο" των μαγισσών). Αυτό το κτίσμα, επίσημο κτίριο της πόλης, έγινε διάσημο στο αποκορύφωμα των ευρωπαϊκών δικών μαγισσών του 16ου αιώνα, επειδή οι άνθρωποι που κατηγορούνταν για μαγεία είχαν την ευκαιρία να αποδείξουν την αθωότητά τους, σε αντίθεση με πολλά άλλα μέρη όπου δεν γινόταν κάτι παρόμοιο.
Από όλη την Ευρώπη άνθρωποι ταξίδευαν στο Αουντεβάτερ για να αποφύγουν τη δίωξη. Μετά τη διαδικασία στο κτίσμα, λάμβαναν επίσημο πιστοποιητικό που ανέγραφε ότι δεν ήταν μάγισσες / μάγοι. Κανείς δεν βρέθηκε ποτέ να είναι πραγματικός μάγος ή μάγισσα στο Αουντεβάτερ, αν και η διαδικασία ήταν ακόμα δημόσιο θέαμα. Τα πιστοποιητικά αναφέρουν ότι "το σωματικό βάρος είναι ανάλογο με την κατασκευή του." Ο λόγος πίσω από αυτό είναι η παλιά πεποίθηση ότι μια μάγισσα δεν έχει ψυχή και επομένως ζυγίζει σημαντικά λιγότερο από ένα συνηθισμένο άτομο. Αυτή η διάκριση υποτίθεται ότι επέτρεπε στη μάγισσα να πετάξει με σκουπόξυλο. αριστερά|μικρογραφία| Άποψη της πόλης Στις αρχές της σύγχρονης εποχής, όταν οι κατηγορίες για μαγεία θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε καύση στην πυρά, η πόλη Αουντεβάτερ προσέφερε στους κατηγορούμενους την ευκαιρία να αποδείξουν την αθωότητά τους. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως ένα σημάδι της αυξανόμενης δύναμης του πολίτη ως μια τρίτη δύναμη δίπλα σε εκείνη της εκκλησίας και των ευγενών. Προτού κυνηγηθούν οι μάγισσες από τον νόμο και την εκκλησία, στην προσπάθειά τους να σπάσουν την εξουσία των τοπικών γιατρών και μαιών. Δίνοντας αυτά τα πιστοποιητικά, οι πολίτες του Αουντεβάτερ, επομένως αψηφούσαν την εκκλησία.
Το κτίσμα είναι ακόμα ανοικτό ως τουριστικό αξιοθέατο και διατίθενται επίσημα πιστοποιητικά.
Το δημαρχείο χρονολογείται από το 1588 και διαθέτει φωλιά πελαργών. Το Αουντεβάτερ διαθέτει μνημειώδες προστατευόμενο κέντρο της πόλης με περισσότερες από 250 προστατευόμενες κατοικίες. Η εκκλησία, σήμερα Προτεσταντική, χρονολογείται από τον 15ο αιώνα. Ο πύργος του είναι από περίπου το 1300. Κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων, μέχρι τη λεηλασία του Αουντεβάτερ, τόσο οι Ρωμαιοκαθολικοί όσο και οι Προτεστάντες χρησιμοποίησαν αυτήν την εκκλησία. Στη συνέχεια οι Καθολικοί ήταν ακόμη ανεκτοί (οι Ισπανοί κατακτητές ήταν Καθολικοί) αλλά περισσότερο κρυφίως.
Στη φαντασία
Το Αουντεβάτερείναι το σκηνικό για το μυθιστόρημα του 1975 Das Geheimnis des Baron Oudewater που τοποθετείται στον 16ο αιώνα, όταν η Ολλανδία αγωνίιζόνταν για την ανεξαρτησία της από την Ισπανία. Γράφτηκε από την Γερμανίδα συγγραφέα Alberta Rommel, έχει χαρακτηριστεί ως ρομαντικό ιστορικό μυθιστόρημα.
Η ταινία του 2014 Reckless γυρίστηκε στο Αουντεβάτερ.
Σημαντικά πρόσωπα
μικρογραφία|174x174εσ| Gerard David, αυτοπροσωπογραφία, 1509
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ολλανδικά (nl)
Κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου
Η τρέχουσα κυβέρνηση ανέλαβε καθήκοντα μετά τις βουλευτικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2021. Πρωθυπουργός είναι ο Άλμπιν Κούρτι. Η κυβέρνησή του ανέλαβε καθήκοντα στις 22 Μαρτίου 2021. Στην έμμεση προεδρική εκλογή της 4ης Απριλίου. το Κοσοβίτικο Κοινοβούλιο εξέλεξε την Βιόσα Οσμάνι για Πρόεδρο του Κοσσυφοπεδίου.
Εκλογική διαδικασία
Το άρθρο 95 του κεφαλαίου 4 του συντάγματος ρυθμίζει τα θέματα της εκλογής της κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου. Μετά από βουλευτικές εκλογές, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας προτείνει στο Κοινοβούλιο τον υποψήφιο για τη θέση του πρωθυπουργού. Με αυτόν τον τρόπο, συμβουλεύεται το κόμμα ή τον συνασπισμό που κέρδισε τις εκλογές. Εντός δεκαπέντε ημερών μετά τη συνάντηση με τον πρόεδρο, ο υποψήφιος πρέπει να υποβάλει στο κοινοβούλιο τη σύνθεση της σχεδιαζόμενης κυβέρνησής του. Η κυβέρνηση εκλέγεται αν λάβει την απλή πλειοψηφία όλων των βουλευτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Κοσσυφοπεδίου
Μαστίφ
Το Μαστίφ είναι είδος σκύλου, με χαρακτηριστικό το μεγάλο τους κεφάλι με ρυτίδες και δίπλα σαγόνια και τα μικρά τους μάτια. Ο περιγραφικός όρος, ράτσα μαστίφ, δεν θα πρέπει να συγχέεται με την ράτσα, το αγγλικό μαστίφ που αναφέρεται συχνά ως μαστίφ.
Το γονιδίωμα των σκύλων δείχνει ότι οι σκύλοι μαστίφ και μολόσερ συνδέονται στενά μεταξύ τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές σκύλων‎
Κατάλογος πρωθυπουργών της Ινδίας
Ο Πρωθυπουργός της Ινδίας είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Ινδίας. Στο κοινοβουλευτικό σύστημα της Ινδίας, το Σύνταγμα ορίζει τον Πρόεδρο αρχηγό κράτους de jure, αλλά οι de facto εκτελεστικές αρμοδιότητές του ανήκουν στον πρωθυπουργό και το Υπουργικό Συμβούλιο. Διοριζόμενος και ορκιζόμενος από τον Πρόεδρο, ο πρωθυπουργός είναι συνήθως ο ηγέτης του κόμματος ή της συμμαχίας που έχει πλειοψηφία στον Οίκο του Λαού, την κάτω βουλή του διμερούς κοινοβουλίου της Ινδίας.
Ιστορικό
Από το 1947, η Ινδία είχε 14 πρωθυπουργούς, 15 συμπεριλαμβανομένου του Γκουλζαριλάλ Νάντα, ο οποίος δύο φορές κατέλαβε το αξίωμα. Ο πρώτος ήταν ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού του κόμματος της Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου, ο οποίος ορκίστηκε στις 15 Αυγούστου 1947, όταν η Ινδία απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Yπηρετώντας μέχρι τον θάνατό του τον Μάιο του 1964, ο Νεχρού παραμένει ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της Ινδίας. Τον διαδέχθηκε ο συνάδελφός του Λαλ Μπαχαντούρ Σαστρί, του οποίου η 19μηνη θητεία έληξε επίσης με τον θάνατό του.
Η Ίντιρα Γκάντι, η κόρη του Νεχρού, διαδέχτηκε τον Σαστρί το 1966 για να γίνει η πρώτη και η μόνη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας μέχρι σήμερα. Έντεκα χρόνια αργότερα, έχασε τη λαϊκή εντολή υπέρ του Κόμματος Τζανάτα, του οποίου ο ηγέτης Μοραρτζί Ντεσάι έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός που δεν προερχόταν από το κόμμα του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου. Μετά την παραίτησή του το 1979, ο πρώην αναπληρωτής του, Τσαράν Σινγκ, ανέλαβε προσωρινά τα καθήκοντά του, έως ότου η Ίντιρα Γκάντι ψηφιστεί και πάλι, έξι μήνες αργότερα, πρωθυπουργός της Ινδίας. Η δεύτερη θητεία της ως πρωθυπουργού έληξε πέντε χρόνια αργότερα στις 31 Οκτωβρίου 1984, όταν δολοφονήθηκε από τους σωματοφύλακές της. Ο γιος της Ρατζίβ Γκάντι ορκίστηκε έπειτα ως νέος πρωθυπουργός της Ινδίας, το τρίτο μέλος της οικογένειάς του που έφτασε στο αξίωμα αυτό. Τα μέλη της οικογένειας Νεχρού-Γκάντι έχουν διατελέσει συνολικά πρωθυπουργοί για 37 χρόνια και 303 ημέρες.
Ρομέο Νταλέρ
Ο αντιστράτηγος Ρομέο Αντόνιους Νταλέρ, (γεν. 25 Ιουνίου 1946) είναι Καναδός ανθρωπιστής, συγγραφέας και πρώην γερουσιαστής. Ο Νταλέρ υπηρέτησε ως διοικητής της δύναμης της UNAMIR, της αποτυχημένης ειρηνευτικής αποστολής των Ηνωμένων Εθνών για τη Ρουάντα μεταξύ των ετών 1993 και 1994 και προσπάθησε να σταματήσει την γενοκτονία που διεξαγόταν από Χούτου εξτρεμιστές εναντίον των Τούτσι και των μετριοπαθών Χούτου.
Ο Νταλέρ είναι ο ιδρυτής της Πρωτοβουλίας για τα παιδιά στρατιώτες Ρομέο Νταλέρ, εταίρος στο Ινστιτούτο Μελετών του Μόντρεαλ για την Γενοκτονία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (MIGS) και συνδιευθυντής του ερευνητικού εγχειρήματος «Θέληση για παρέμβαση» που κυκλοφόρησε την έκθεση «Κινητοποιώντας τη θέληση για παρέμβαση: Ηγεσία και δράσεις για την πρόληψη μαζικών θηριωδιών».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί ανθρωπιστές Κατηγορία:Καναδοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Καναδοί πολιτικοί Κατηγορία:Αξιωματούχοι του ΟΗΕ Κατηγορία:Καναδοί συγγραφείς Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά
Αμάραντος Καρδίτσας
Ο Αμάραντος είναι ορεινό χωριό στη περιοχή των Αγράφων στο νομό Καρδίτσας σε υψόμετρο 700 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Αμάραντος βρίσκεται νοτιοανατολικά της λίμνης Πλαστήρα στον ορεινό όγκο των Αγράφων. Είναι κτισμένος επάνω στην επαρχιακή οδό Καλλιθήρου - Νεράϊδας και απέχει 23 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Το χωριό είναι οικισμός από τον 17ο αιώνα και οι πρώτοι κάτοικοί του προήλθαν από παλαιότερο στη θέση "Παλιοχώρι". Αξιοθέατα της περιοχής είναι η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1715, το πέτρινο γεφύρι στη τοποθεσία "Γλαβά" και ο οργανωμένος χώρος αναψυχής με τα θεόρατα πλατάνια στη τοποθεσία "Μαλαγάρι". Στο χωριό υπάρχει το μνημείο «αιώνιας ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης» προς τιμή των κατοίκων του οι οποίοι την περίοδο της κατοχής, από το φθινόπωρο του 1943 έως το καλοκαίρι του 1944, προσέφεραν ασφαλές καταφύγιο από τους Γερμανούς σε 62 Εβραίους της Καρδίτσας και άλλους 20 από τη Θεσσαλονίκη, τον Βόλο και τα Τρίκαλα.
Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού, μέχρι το 1957, ήταν Μαστρογιάννης και ως κοινότητα Μαστρογιάννη συστάθηκε επίσημα το 1912 με το ΦΕΚ 261Α-31/08/1912 με έδρα τον οικισμό και ανήκε αρχικά στο νομό Τρικάλων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Κούτσουρο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αμαράντου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιτάμου του Δήμου Καρδίτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 88 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 22,827 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Ολυμπιακός Σικάγου
Χρονικό
Ό Ολυμπιακός Α.Σ. ιδρύθηκε στο Σικάγο το 1906 και εξελίχθηκε σε έναν από τους ισχυρότερους συλλόγους των ΗΠΑ. Είχε ιδιόκτητο γυμναστήριο και βιβλιοθήκη προς επιμόρφωση των μελών του. Ανέδειξε πολλούς πρωταθλητές, ορισμένοι εκ των οποίων μετείχαν με τα ελληνικά χρώματα στους ολυμπιακούς αγώνες.
Επίσης, συχνά προσκαλούσε αθλητές από την Ελλάδα να συμμετέχουν στις ημερίδες του, όπως τον πανελληνιονίκη ρίπτη Δημητρό Καραμπάτη το 1925. Το 1925-1926 είχε πρόεδρο τον Γ. Μαλαπάνη και ταμία τον Π. Κανακάρη.
Αθλητικοί αγώνες 1925
Τον Αύγουστο του 1925 ο Ολυμπιακός Σικάγου διοργάνωσε αθλητικούς αγώνες, στους οποίους μετείχαν οι ομογενείς αθλητές της πόλης. Μετείχε επίσης ως ειδικά προσκαλεσμένος από την Ελλάδα ο πρωταθλητής του Πανιωνίου Δημητρός Καραμπάτης, ο οποίος εντυπωσίασε με τις βολές του στις ρίψεις. Οι αγώνες σημείωσαν μεγάλη οργανωτική και αθλητική επιτυχία. Δόθηκαν μετάλλια στους τρεις πρώτους κάθε αγωνίσματος και έπαθλα από διάφορους χορηγούς στους νικητές. Για τη συνολική δράση του απονεμήθηκε στο σύλλογο το Κύπελλο των ΑΧΕΠΑ. Οι νικητές και τα έπαθλα που απονεμήθηκαν ήταν:
Αθλητές
Σημαντικοί αθλητές του συλλόγου υπήρξαν οι ακόλουθοι:
Το 1926 αναφέρονται επίσης οι αθλητές του συλλόγου: Κοντός, Κωστόπουλος, Ι. Βορρές, Μαντζουράνης, Πανουσόπουλος, Κληρονόμος, Κ. Παππάς, Κολώνης, Τράμπας, Κοτσωνάρος, Μπαμπέτσος, Δ. Βασιλείου, Τσακίνης, Φάκαρης, Πίτρος, Τσιλίκας, Γ. Νίκας, Πετροθανασόπουλος, Δρούλιος, Ξηρός, Μυλωνόπουλος, Χ. Παπουτσής, Κ. Μακρής, Λιγουριώτης, Ι. Οικονόμου, Γαραντζιώτης, Η. Γιαννόπουλος, Γαληνέας, Κωνταλής, Νιώτης, Καραχάλιος, Χ. Καραδήμας, Ουγκάρος, αδελφοί Μουζακιώτη, Π. Βορρές, Δ. Παππάς, Τσιγκελέτος κ.ά.
Ποδόσφαιρο
To 1956 (ή το 1953 σύμφωνα με άλλο δημοσίευμα) δημιουργήθηκε η ποδοσφαιρική ομάδα Ολυμπιακός Σικάγου ("Chicago Olympic"), που μετείχε στο πρωτάθλημα της πολιτείας του Ιλλινόις (National Soccer League of Chicago). Είχε γαλανόλευκα χρώματα και φορούσε συνήθως φανέλα με οριζόντιες κυανές και λευκές ρίγες και λευκά σορτσάκια.
Το 1958 κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας του Σικάγο.
Το 1962 κατέκτησε το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας σημειώνοντας σε 14 ματς: 12 νίκες, 1 ισοπαλία, 1 ήττα και πετυχαίνοντας εντυπωσιακές νίκες, αφού είχε διαφορά γκολ: 60-11. Την ομάδα του αποτελούσαν μόνο Ελληνοαμερικανοί, ορισμένοι από τους οποίους πριν μεταναστεύσουν αγωνίζονταν σε ελληνικές ομάδες: Κ. Λάμπρος (τερματοφύλακας από την Ήπειρο), Α. Δημητρός (πρώην Απόλλωνα Αθ.), Κ. Μπασιάς (Ο.Φ. Χανίων), Ν. Κούσκος (διεθνής με ΗΠΑ), Κούσκος ΙΙ, Ι. Κορογιάννης (πολυσύνθετος αθλητής: καλαθοσφαιριστής, πυγμάχος κ.ά.), Φ. Τσαντάκης (πρ. Ολυμπιακού Πειραιά), Ν. Καλλιγάκης (πρ. Απόλλωνα), Α. Βαφειάδης (πρ. Άμυνας Αμπελοκήπων), Δ. Κρητικός (πρ. ΠΑΟ και Φωστήρα), Ι. Κυρατσούς (πρ. Μακεδονικού Κοζάνης), Λαδόπουλος (πρ. Απόλλωνα Αθ.), Μ. Τσαγκάρης (πρ. Απόλλωνα Αθ.), Χαραλαμπόπουλος Τάκης-Jim (πρ. Ναυπακτιακός Αστέρας) Βασιλάς, Βάγιας, Παπανικολάου, Χιώτης, Χριστοδούλου, Σιέρμαν, Βάγιας κ.ά. Τη σεζόν αυτή είχε εντυπωσιάσει και ο αθλητικός τύπος των ΗΠΑ αποκαλούσε τους παίκτες του "Οι Αετοί του Σικάγου". Η αίγλη και η οικονομική επιφάνεια του σωματείου ήταν τέτοια ώστε άρχισε να προσελκύει παίκτες από την Ελλάδα για μεταγραφή.
Ως πρωταθλητής της πόλης του 1962 ανέβηκε στο πολιτειακό πρωτάθλημα (NSL of Chicago), η πρώτη ελληνική ομάδα που κατάφερε κάτι τέτοιο, στο οποίο πρωταγωνίστησε και το κατέκτησε δύο φορές, το 1969 και το 1970. Για να σταθεί στο επίπεδο αυτό ο νέος πρόεδρος του συλλόγου, Γρηγόριος Λίβας, έφερε από την Ελλάδα γνωστούς ποδοσφαιριστές, όπως τους: Στέφανο Ηλιάδη (Ολυμπιακού Πειρ.), Αλέκο Ναλπάντη (Δόξας), Γκούβα (ΑΕΚ), Καραγιαννίδη (Ελπίδας Δράμας), Ελευθεριάδη (τερμ. Ελευθερούπολης), Ανδρίκουλα (ΑΕΚ), Σκούμπη (Πανναυπλιακού) κ.ά. Προπονητής της χρυσής αυτής περιόδου υπήρξε ο Ιταλός Ζάρρο.
Τον Απρίλιο του 1964 ο Ολυμπιακός έβαλε το όνομά του στην ποδοσφαιρική ιστορία των ΗΠΑ, όταν συνέτριψε σε φιλικό αγώνα την εθνική ομάδα των ΗΠΑ με 3-0, με δυο γκολ του Γκούβα.
Το 1968 γνώρισε μια πανεθνική διάκριση. Κέρδισε τον τίτλο του Ιλλινόις (Peel Cup) νικώντας στον τελικό τους "Γκριν-Γουάιτ" με 2-1. Στη συνέχεια έφθασε ως τον τελικό του Κυπέλλου ποδοσφαίρου ΗΠΑ (US Οpen Cup) που είναι η παλαιότερη παναμερικανική ποδοσφαιρική διοργάνωση, αφού η νικήτρια θεωρείται πρωταθλήτρια των Η.Π.Α. και συμμετέχει στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Βόρειας-Κεντρικής Αμερικής (CONCACAF Champions' Cup). Πέτυχε δυο επικές προκρίσεις εκτός έδρας και στον τελικό ηττήθηκε από τον πανίσχυρο τότε Ελληνοαμερικανικό Ν. Υόρκης, σε έναν αλησμόνητο ελληνοαμερικανικό διπλό τελικό.
Ο Ολυμπιακός διατηρούσε και ομάδα ποδοσφαίρου Σάλας που μετείχε στο σχετικό πρωτάθλημα, το οποίο κατέκτησε τουλάχιστον μία φορά, το 1965.
Σημαντικοί ποδοσφαιριστές
Παίκτες γνωστοί που αγωνίστηκαν στον Ολυμπιακό τη δεκαετία του '60 ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Η.Π.Α. Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Η.Π.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1906 Κατηγορία:Σικάγο Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες ΗΠΑ
Ριγκάλεος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ef/Dominus_Rincaleus.jpg/220px-Dominus_Rincaleus.jpg|μικρογραφία| Ανάγλυφο με Θράκα ιππέα και επιγραφή στα λατινικά αφιερωμένη στον Ριγκάλεο, στη θέση της αρχαίας πόλης των [[Φίλιπποι|Φιλίππων .]] Ο Ριγκάλεος είναι μια θρακική θεότητα, γνωστή από ορισμένες επιγραφές που βρέθηκαν κοντά στις Κρηνίδες, στην περιοχή της Καβάλας.
Στην τοποθεσία των Φιλίππων, οι αφιερώσεις φαίνεται να γίνονται από Ρωμαίους πολίτες και το θεώνυμο είναι γραμμένο στα λατινικά: ωστόσο είναι δύσκολο να διευκρινιστεί κάτι τέτοιο, αφού αυτοί που κάνουν την αφιέρωση μπορεί να είναι απόγονοι Ιταλών αποίκων ή Ρωμανισμένων ιθαγενών.
Το λατινικό κείμενο της επιγραφής γράφει :
D(omino) Rinc(aleo) ex ip[erio] L(ucius) Ac(cius) Venustus
Ο Ριγκάλεος πιθανολογείται ότι είναι μια θεότητα, συγκεκριμένα ο θεός Απόλλωνας.
Ο Ντίμιταρ Βασίλεφ Γκεοργκίεφ θεωρεί ότι ο Ριγκάλεος είναι μια αρχαϊκή θεότητα του θρακικού πάνθεου: Την απόδειξη αυτή τη βλέπει στην εικονογραφική ομοιότητα των πινακίδων των ηρώων της Θράκης και στην εικονογραφία του Ριγκάλεου, καθώς και στην παράσταση των θεοτήτων ως ιππέων. Ωστόσο, πιστεύει ότι « Οι Θρακιώτες ήρωες είχαν συχνά συγκριτικές σχέσεις με άλλες θεότητες όπως ο Απόλλωνας, ο Διόνυσος, ο Σίλβανος, ο Ηρακλής, ο Ασκληπιός κ.λπ. Συνεπώς, δεν είναι γνωστό αν Ριγκάλεος είναι όντως ο θεός Απόλλωνας, λόγω της παρουσίας των επιθέτων του, όπως Καρνειος, Μαλοεις, Μαλεατος. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Θράκη Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Ράινερ Φούλμιχ
Ο Ράινερ Φούλμιχ ( 1958, Βρέμη ) είναι Γερμανός δικηγόρος και εκπρόσωπος της Stiftung Corona Ausschuss, μιας μη κυβερνητικής ερευνητικής επιτροπής με έδρα τη Γερμανία. Φέρεται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στο σκάνδαλο εκπομπών ρύπων της Volkswagen και μήνυσε επιτυχώς την Deutsche Bank σε μερικές μικρές υποθέσεις στεγαστικών δανείων, όπου εργαζόταν στο παρελθόν. Το 2020, ο Φούλμιχ και οι συνάδελφοί του άρχισαν να τεκμηριώνουν παραβιάσεις του νόμου, ιατρικές αμέλειες και επιστημονικές απάτες, σε σχέση με το σκάνδαλο COVID-19.
Βιογραφία
Ο Φούλμιχ σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και ως φοιτητής ανταλλαγής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες. Στη συνέχεια εργάστηκε από το 1985 έως το 2001 στο ερευνητικό κέντρο για το ιατρικό και φαρμακευτικό δίκαιο ως βοηθός ερευνητής στην έδρα του Ίρβιν Ντόιτσε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν, όπου απέκτησε και το διδακτορικό του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν επίσης μέλος των επιτροπών δεοντολογίας των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων του Γκέτινγκεν και του Ανόβερου. Κατείχε επίσης θέσεις στην τραπεζική επιχειρήσεων στην Deutsche Bank, αρχικά ως ασκούμενος στη Γερμανία από το 1990 και στη συνέχεια στην Ιαπωνία μέχρι το 1992. Το 1993 ίδρυσε το δικό του δικηγορικό γραφείο. Έχει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος δικηγόρου στην Καλιφόρνια και είναι μέλος των γερμανοαμερικανικών και γερμανο-ιαπωνικών δικηγορικών συλλόγων. Το 2009, η δικηγορική εταιρεία του Φούλμιχ κατατάχθηκε μεταξύ των κορυφαίων 20 δικηγορικών γραφείων για την προστασία των επενδυτών στη Γερμανία, ειδικά από το 1996 ως ειδικός για τραυματίες των λεγόμενων ανεπιθύμητων ακινήτων.
Υπόθεση 19
Μαζί με διεθνώς συνδεδεμένους δικηγόρους, «προσφέρει» στις εταιρείες την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια ομαδική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες για την ανάκτηση ζημιών που προκλήθηκαν από κακοδιαχείριση με βάση το υποτιθέμενο ελαττωματικό τεστ PCR του Κρίστιαν Ντρόστεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί δικηγόροι Κατηγορία:Γερμανοί νομικοί
Σίντιοι
μικρογραφία|Οι λαοί της Θράκης, περί το 400 π,Χ.
Σίντιοι ονομάζονταν οι κάτοικοι της αρχαίας Σιντικής, λαός θρακικής καταγωγής, με κοιτίδα το νησί της Λήμνου.
Ιστορία
Οι Σίντιοι λάτρευαν τον Ήφαιστο. Αναφέρονται στον Όμηρο : στην Ιλιάδα ως οι άνθρωποι που είχαν θεραπεύσει τον Ήφαιστο στη Λήμνο μετά την πτώση του στο έδαφος. Οι Σίντιες «της άγριας γλώσσας» ( ἀγριόφωνος  ) επίσης εμφανίζονται στην Οδύσσεια ; στην παράδοση που αναφέρει ο Όμηρος έγινε κατανοητό από την ακατανόητη ομιλία τους ότι ήταν μεταξύ των μη ελληνικών φύλων του Αιγαίου «αφού οι Σίντιες δεν έχουν θέση στο άμεσο πλαίσιο (δηλαδή δεν ζητούν από τον θεό οτιδήποτε), μπορούμε να υποψιαστούμε ότι είναι αυτοί που σε κάποιο προομηρικό μύθο σώζουν τον ίδιο τον θεό». Το 2002, κοντά στο Ρούπιτ στη Βουλγαρία, η πόλη Ηράκλεια Σιντική ανακαλύφθηκε τυχαία στους πρόποδες ενός εξαφανισμένου ηφαιστείου, η τοποθεσία του οποίου είχε συζητηθεί μέχρι τότε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα
Αθανάσιος ο Πάριος
Ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος (1721-1813), είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και μία από τις εξέχουσες μορφές του μοναστικού φρονήματος του 18ου αιώνα. Ο ίδιος υπήρξε λόγιος κληρικός και διδάσκαλος του Ελληνικού Γένους, που έδρασε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και πολεμήθηκε σφοδρά τόσο από εκκλησιαστικούς κύκλους, εξαιτίας του ότι υπήρξε εκπρόσωπος και ηγέτης των Κολλυβάδων, όσο και από διανοητικούς, καθώς αντιτάχτηκε στον Αδαμάντιο Κοραή. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Αθανάσιος Τούλιος και καταγόταν από το νησί της Πάρου. Ξεχώρισε για τη θεολογική κατάρτισή του, αλλά και για την παιδεία του, διετελώντας διδάσκαλος και σχολάρχης σε αξιόλογες πνευματικές εστίες της εποχής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε πιθανότατα το 1721, στο χωριό Κώστος της Πάρου και πήρε το όνομα Αθανάσιος. Ο πατέρας του ονομαζόταν Απόστολος Τούλιος και προερχόταν από τη Σίφνο, αλλά κατοίκησε στην Πάρο αφού νυμφεύτηκε ντόπια γυναίκα. Την πρώτη μόρφωση την έλαβε στο χωριό του, ενώ το 1745 μετέβη για σπουδές στη Σμύρνη, όπου μαθήτευσε δίπλα στον Ιερόθεο Δενδρινό και αργότερα (1751) στην Αθωνιάδα σχολή, όπου και σπούδασε υπό τους Νεόφυτο Καυσοκαλυβίτη και Ευγένιο Βούλγαρη (με τον δεύτερο το διάστημα μεταξύ του 1754 και 1757). Συγκέκριμενα από τον Νεόφυτο εκπαιδεύτηκε στα "Γραμματικά" και στα "Περί Συντάξεως" του Θεοδώρου Γαζή, ενώ από τον Ευγένιο Βούλγαρη τα φιλοσοφικά μαθήματα. Κατόπιν εκπαιδεύτηκε στη ρητορική και την ποιμαντική.
Ο ίδιος δέχεται άμεσα και παρεπιδημεί στο Άγιο Όρος, οπού συναντά το Μακάριο Νοταρά, ο οποίος τον προτρέπει να χειροτονηθεί. Ο Αθανάσιος υπακούει και χειροτονείται απ’ τον ίδιο, πρεσβύτερος. Την εποχή αυτή θα αναμιχθεί ενεργά με τον κίνημα των Κολλυβάδων, με αποτέλεσμα όχι απλώς να διωχθεί από τη σχολή, αλλά να καταδικαστεί ως αιρετικός και να αποσχηματισθεί το 1776. Επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη ως καθηγητής σε γυμνάσιο και αποκαθίσταται το 1781. Παραμένει στη Θεσσαλονίκη μέχρι το 1786, όπου συνεργάζεται στενά με το Νικόδημο Αγιορείτη στο πολύ σπουδαίο έργο έκδοσης των έργων του Γρηγορίου Παλαμά. Συνεχίζει όμως και πολύ σπουδαίο εξηγητικό, απολογητικό, ιστορικοδογματικό, λειτουργικό, υμνολογικό, φιλοσοφικό και παιδαγωγικό έργο, με αποτέλεσμα "να αποτελέσει από τους σημαντικότερους συντελεστές της αναζωογόνησης και της πνευματικής ανάτασης των σκλαβωμένων Ελλήνων". Το 1786 αναχωρεί για την Πάρο, αλλά ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος δεν του επιτρέπει να προσαράξει στο νησί, με αποτέλεσμα να κατευθυνθεί προς τη Χίο. Εκεί αναλαμβάνει μία σχολή, όπου την οδηγεί σε σημαντική ακμή, αποχωρώντας σε ηλικία 90 ετών. Εκοιμήθη δύο χρόνια αργότερα στις 24 Ιουνίου του 1813 στο μονίδριο του Αγίου Γεωργίου Ρεστών.
Η εκκλησία τον τιμά στην ημερομηνία της τελευτής του και του αποδίδει το απολυτίκιο: "Σοφία κοσμούμενος, παντοδαπεί ευσεβώς, διδάσκαλος ένθεος, της Εκκλησίας Χριστού, και βίου ορθότητος, στήλη λαμπρά ωράθης ,Αθανάσιε Πάτερ. Όθεν η νήσος Πάρος, τη ση δόξη καυχάται, και πάντες σου τα θεία, τιμώμεν προτερήματα."