cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλατάς Χανίων
Ιστορικά Στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται το 1577 από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι ως Galata. Στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ240) του 1583, αναφέρεται ως Galata με πληθυσμό 215 κατοίκων. Λόγω της επίκαιρης θέσης του, κατά τη διάρκεια των αιώνων ο Γαλατάς έγινε συχνά τόπος πολεμικών συγκρούσεων: το 1645, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας των Χανίων, απετέλεσε στρατόπεδο των οθωμανικών δυνάμεων. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 ο Γαλατάς έγινε επανειλημμένως πεδίο συγκρούσεων μεταξύ των επαναστατημένων Ελλήνων και των Οθωμανών, με μάχες το 1821, 1823 και το 1829, ενώ μάχες διεξήχθησαν στην περιοχή και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1896 - 1898.
Λούκας Τορέιρα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντελφίνο Πεσκάρα 1936 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ουρουγουανοί ισπανικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Γαλατάς Χανίων
Ιστορικά Στοιχεία
Το 1881, ο Γαλατάς υπαγόταν στο δήμο Περιβολίων. Μάλιστα, κατά την οθωμανική απογραφή του ιδίου έτους, είχε πληθυσμό 722 κατοίκων, με τους χριστιανούς να αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία.
Άλλα στοιχεία
Στη θέση «Ψαθί», στα παράλια του Γαλατά, έχουν ανακαλυφθεί απομεινάρια μινωικού οικισμού.
Διοικητική ιστορία
Αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 184Α - 06/08/1924 να προσαρτάται στον δήμο Χανίων και το 1936 στο ΦΕΚ 404Α - 19/09/1936 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Γαλατά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νέας Κυδωνίας του Δήμου Χανίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3.166 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί του δήμου Χανίων Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Χανίων
Άνω Ταρσός Κορινθίας
Ο Άνω Ταρσός είναι ορεινό χωριό του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται κτισμένος στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Κράθη σε υψόμετρο 1.069 μέτρων κοντά στον Κάτω Ταρσό. Αποτελεί τμήμα της κοινότητας Κάτω Ταρσού που ανήκει διοικητικά στην δημοτική ενότητα Φενεού του δήμο Σικυωνίων της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 16 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις ανατολικές πλαγιές του Χελμού και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας. Κοντά στο χωριό υπάρχουν βάραθρο βάθους περίπου 40 μέτρων, το οποίο διαθέτει στον πυθμένα του σταλακτίτες, καθώς και οι πηγές μικρού παραποτάμου του Όλβιου (Φονιάτικου). Παράλληλα στην ευρύτερη περιοχή καταγράφονται αξιόλογες μορφές χλωρίδας και πανίδας.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Άνω Ταρσός - όπως και ο γειτονικός Κάτω Ταρσός - ιδρύθηκε πιθανότατα τον 17ο αιώνα πάνω στα ερείπια της βυζαντινής πόλης της Ταρσού στα βόρεια της πεδιάδας της Φενεού. Στη στατιστική που συνέταξε η γαλλική επιστημονική αποστολή το 1829-1830 αναφέρεται ο οικισμός Ταρσός, στον οποίο κατοικούσαν 75 οικογένειες. Την ίδια περίοδο οι κάτοικοί του διακρίνονταν ως ικανοί κτίστες. Κατά τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, ο πληθυσμός του χωριού υπέστη αισθητή μείωση η οποία οφειλόταν στην υπερπόντια μετανάστευση προς τις ΗΠΑ.
Διοικητικά, το 1834 ο Άνω Ταρσός υπήχθη με βάση το διάταγμα της 10ης Μαΐου στον δήμο Ταρσού και το 1845 προσαρτήθηκε στο δήμο Φενεού όπου παρέμεινε μέχρι το 1912. Στη συνέχεια υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Κορινθίας ενώ αργότερα προσαρτήθηκε στον καποδιστριακό δήμο Φενεού. Από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Σικυωνίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Ερασιτεχνική Αθλητική Ένωση (ΗΠΑ)
Η Ερασιτεχνική Αθλητική Ένωση (Amateur Athletic Union), γνωστή με το ακρωνύμιο AAU, είναι ένας από τους ιστορικότερους αθλητικούς οργανισμούς των Ηνωμένων Πολιτειών. Ιδρύθηκε το 1888 και για μεγάλο διάστημα υπήρξε η κεντρική αρχή ανάπτυξης και εποπτείας του αθλητισμού στη χώρα, καλύπτοντας την πλειοψηφία των αθλημάτων. Στη σύγχρονη περίοδο, με την επικράτηση του επαγγελματισμού και την ίδρυση χωριστών ομοσπονδιών για κάθε άθλημα, ασχολείται με την προώθηση του λεγόμενου μαζικού αθλητισμού.
Ιστορικό
Αυτό άρχισε να αλλάζει με την καθιέρωση των αμιγώς επαγγελματικών πρωταθλημάτων. Η «απαξίωση» δεν επήλθε ομοιόμορφα - χαρακτηριστικά, το πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης της AAU κατάφερε να μείνει ανταγωνιστικό ακόμα και μετά την ίδρυση του NBL (για να υποσκελιστεί από το NBA μόνο κατά τη δεκαετία του '50), ενώ το πρωτάθλημα στίβου κράτησε την πρωτοκαθεδρία μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του '70. Έστω κι έτσι, δεν στράφηκαν όλοι οι καλοί αθλητές στον επαγγελματισμό. Οι διοεγανώσεις της AAU συνέχισαν να προσελκύουν όσους ήθελαν να διατηρήσουν το ερασιτεχνικό στάτους για να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Για παράδειγμα, στην εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης που συμμετείχε στους Ολυμπιακούς του 1968, οι πέντε από τους δώδεκα παίκτες προέρχονταν από το πρωτάθλημά της.
Βαθμιαία, όμως, ακόμα κι αυτοί γίνονταν όλο και πιο επικριτικοί στους αυστηρούς κανονισμούς της. Αποκορύφωμα υπήρξε η υπόθεση του Στιβ Πριφοντέιν, ενός από τους καλύτερους δρομείς μεγάλων αποστάσεων παγκοσμίως και φαβορί για μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ (1976), ο οποίος έλαβε χορηγία αθλητικού υλικού από την Adidas. Η AAU θεώρησε ότι με αυτόν τον τρόπο έγινε αμειβόμενος, άρα έπρεπε να αποκλειστεί από την αποστολή. Η υπόθεση έκλεισε χωρίς τελεσίδικη απόφαση ένα χρόνο πριν τους Αγώνες, όταν ο Πριφοντέιν σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, αλλά ενέτεινε τον προβληματισμό για το κατά πόσο ήταν εφικτή η επιβολή συνθηκών απόλυτου ερασιτεχνισμού σε αθλητές υψηλού συναγωνισμού.
Σε αυτό το ερώτημα απάντησε το 1978 ο Νόμος περί Ερασιτεχνικού Αθλητισμού (Amateur Sports Act), ο οποίος αποσπούσε από την ΑΑU το δικαίωμα θέσπισης κανόνων και κατάρτισης των εθνικών ομάδων, περνώντας τις σχετικές αρμοδιότητες στις χωριστές ομοσπονδίες κάθε ολυμπιακού αθλήματος και επιβάλλοντας την πρωτοκαθεδρία της Αμερικανικής Ολυμπιακής Επιτροπής.
Σύγχρονη μορφή
Μετά το 1978, η AAU έχει επικεντρωθεί στα προγράμματα προαγωγής του αθλητισμού στις παιδικές ηλικίες, με ένα από αυτά να τελεί υπό την εποπτεία του προέδρου των ΗΠΑ. Από το 1994 έχει ξεκινήσει συνεργασία με τον ψυχαγωγικό κολοσσό Walt Disney, στα πλαίσια της οποίας χρησιμοποιεί τις αθλητικές εγκαταστάσεις της Ντίσνεϋλαντ στη Φλόριντα για τους τελικούς των διοργανώσεών της.
Παράλληλα, συνεχίζει να διοργανώνει πρωταθλήματα ερασιτεχνών (στις ΗΠΑ δεν υπάρχει «επικοινωνία» μεταξύ ερασιτεχνικών και επαγγελματικών διοργανώσεων του ιδίου αθλήματος, όπως π.χ. συμβαίνει στην Ευρώπη όταν μια ομάδα ανεβαίνει κατηγορία) για μεγαλύτερες ηλικίες, με το σύνθημα αθλητισμός για όλους και για πάντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αθλητικές οργανώσεις
Αρχές Λογικής
Αρχή Λογικής και επικρατέστερα στον πληθυντικό Αρχές Λογικής, ή Λογικές Αρχές χαρακτηρίζονται οι θεμελιώδεις αρχές βάσει των οποίων βασίζονται και διευθύνονται οι ορθές διανοητικές ενέργειες του ανθρώπου. Οι Αρχές αυτές όπως και τα μαθηματικά αξιώματα δεν χρήζουν αποδείξεων.
Αρχή της ταυτότητας
Σύμφωνα με την αρχή αυτή κάθε έννοια νοείται ίση ή η αυτή προς αυτήν, ή προς το σύνολο των γνωρισμάτων της, όπου και εκφράζεται ως "Α είναι Α", και "Α είναι (α+β+γ), π.χ.: ο Άνθρωπος είναι άνθρωπος και ο Άνθρωπος είναι ζώο λογικό.
Την Αρχή αυτή όρισε ο Αριστοτέλης λέγοντας:
Παρά την πραγματική όμως ταυτότητα διακρίνεται και η φαινομενική, όταν μία έννοια εκφράζεται με συνώνυμη που δηλώνεται το ίδιο, π.χ.: τετράγωνο - τετράπλευρο.
Στην Αρχή της ταυτότητας βασίζονται οι ακόλουθοι κανόνες: α) η έννοια ισούται προς τα γνωρίσματά της, β) το όλο ισούται προς τα μέρη του και γ) το γένος ισούται προς τα είδη του.
Αρχή της μη αντίφασης
Σύμφωνα με την αρχή αυτή κάθε έννοια δεν είναι δυνατόν να νοείται ως αντίθετη προς τον εαυτό της, αλλά ούτε και έχει αντιφατικά γνωρίσματα, η οποία και διατυπώνεται ως Α είναι όχι Α, ή Α είναι όχι (α+β+γ), π.χ.: ο Άνθρωπος είναι όχι Άνθρωπος, ή μη Άνθρωπος, ή ο Άνθρωπος είναι όχι ζώο λογικό.
Την Αρχή αυτή ο Αριστοτέλης την αποκάλεσε "βεβαιοτάτην των αρχών απασών" (Μεταφ. Γ΄, 3, 1005, β, 11) την οποία και διατύπωσε λέγοντας:
Επί της Αρχής αυτής βασίζονται οι κανόνες "η άρνηση επί άρνησης είναι άμεση κατάφαση" και "η διπλή άρνηση είναι κατάφαση", η κατά τους Λατίνους "duplex negatio affirmat".
Αρχή του αποκλειομένου μέσου
Κατά την Αρχή του αποκλειομένου μέσου ή τρίτου, όπως αναφέρεται, δύο έννοιες αντιφατικά αντικείμενες που λέγονται για το ίδιο αντικείμενο δεν μπορεί να είναι και οι δύο ψευδείς. αλλά ούτε και νοούνται ως τέτοιες, αλλά αν η μία είναι αληθής, τότε η άλλη είναι υποχρεωτικά ψευδής χωρίς άλλο περιθώριο. Η Αρχή αυτή διατυπώνεται ως εξής: Α, ή είναι, ή δεν είναι Β, π.χ.: το διαστημόπλοιο Χ ή είναι ή δεν είναι επανδρωμένο.
Ο Αριστοτέλης διατύπωσε την Αρχή αυτή ως εξής:
Αρχή του αποχρώντος λόγου
Κατά την Αρχή του αποχρώντος λόγου ουδεμία έννοια έχει κύρος αν δεν έχει λόγο που να πείθει την αλήθεια της, δηλαδή λόγο αποχρώντα.
Γενικά στη φύση υπάρχει ένας ειρμός και μια εξάρτηση των όντων και των όποιων γινομένων. Κάθε προηγούμενο αυτών στη σειρά είναι η "αιτία", ή το "αίτιο" και το επόμενο το "αποτέλεσμα", δηλαδή το "αιτιατόν" εκείνου, ισχύοντας έτσι η αρχή "ουδέν γίνεται άνευ αιτίας". Η αιτία αυτή χαρακτηρίζεται "ουσιώδης, ή "πραγματικός λόγος".
Όμοια τέτοια συνάρτηση υπάρχει και στη νόηση κατά την οποία κάθε κρίση βασίζεται επί της προηγουμένης που ονομάζεται λόγος ή γνωστικός λόγος, δηλαδή λογική αιτία της επόμενης κρίσης. Οι δε τελευταίοι λόγοι της σειράς ονομάζονται "αξιώματα".
Κατόπιν των παραπάνω όταν ο γνωστικός λόγος συμπίπτει προς τη φυσική την πραγματική αιτία, δηλαδή προς τον ουσιώδη λόγο, οι κρίσεις είναι αληθείς. Όταν όμως ο γνωστικός λόγος είναι αποτέλεσμα φυσικής αιτίας, όπως συνηθέστερα συμβαίνει, τότε οι κρίσεις είναι ασφαλείς μόνο και εφόσον ξεκινάμε από τη θέση του λόγου ή από την άρση της ακολουθίας, όχι όμως από την άρση του λόγου διότι κάποιο αποτέλεσμα μπορεί να έχει περισσότερους λόγους, έτσι που η άρση του ενός να μη αίρει τελείως το αποτέλεσμα.
Το αυτό συμβαίνει ξεκινώντας από το αποτέλεσμα, αφού ένα αποτέλεσμα μπορεί να έχει περισσότερες της μιας αιτίες.
Επί των τελευταίων για την απόκτηση ασφαλούς γνώσης πρέπει ν΄ ακολουθούνται οι ακόλουθοι κανόνες: Όταν όμως η αιτία είναι μία και μόνη τότε λαμβάνεται επιστημονική γνώση είτε ξεκινώντας από την αιτία είτε από το αποτέλεσμα ακολουθώντας τους ακόλουθους κανόνες:
Και την Αρχή αυτή όπως και τις προηγούμενες διατύπωσε ο Αριστοτέλης ως εξής:
Νεότερη άποψη
Νεότεροι μελετητές των Αρχών της Λογικής όπως ο Χάμιλτον και ο Μάνσελ αποκλείουν την τελευταία αυτή Αρχή ως θεμελιώδη Αρχή της διανόησης ευρύτερα, υποστηρίζοντας ότι αν για κάθε κρίση απαιτούμε αποχρώντα λόγο τότε καθίσταται ανάγκη να αποκλείσουμε από τις κρίσεις την "πιθανότητα" που βασίζεται επί λόγου αλλά όχι αποχρώντος.
Πηγές
Κατηγορία:Λογική
Χρήστος Φιλίππου
Ο Χρήστος Φιλίππου (1916-2008), του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε βουλευτής Καρδίτσας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Μεσενικόλας Καρδίτσας το 1916. Σπούδασε Μαθηματικές Επιστήμες και πολύ νωρίς εντάχθηκε στο λαϊκό κίνημα και στην μαρξιστική ιδεολογία. Εργάστηκε ως καθηγητής Μαθηματικών και υπέστη διωγμούς εξαιτίας των πολιτικών και ιδεολογικών του απόψεων. Εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας με την ΕΔΑ το 1958. Μετά την ΕΔΑ υπερασπίστηκε τις απόψεις του ΚΚΕ, όπου παρέμεινε ως τον θάνατό του.
Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών τον Αύγουστο του 2008. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Άννα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Ντάνι Αγκμπελίς
Ο Ντάνι Ακιντούντε Αγκμπελίς (Danny Akintunde Agbelese), (Μέριλαντ, 13 Μαρτίου 1990), γνωστός στην Ελλάδα και ως Αγκμπελέσε, είναι Αμερικανός-Νιγηριανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,06 μέτρα αγωνίζεται ως σέντερ / πάουερ φόργουορντ.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Μετά το λύκειο, ο Αγκμπελέσε έπαιξε κολεγιακή καλαθοσφαίριση στο Κολέγιο Κόλιν, από το 2008 έως το 2010. Αργότερα, πήρε μεταγραφή στους Χάμπτον Πάιρετς, όπου έμεινε μέχρι το 2012.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Τη σεζόν 2015–16, έπαιξε ξανά στην Ισπανία, με την Γκιμπούσκοα Μπάσκετ. Το 2016, υπέγραψε με την ιταλική Νιού Μπάσκετ Μπρίντιζι. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2017-18, υπέγραψε με τη γαλλική Ελάν Μπεαρναί, αλλά αργότερα στη σεζόν αποχώρησε από την ομάδα και επανεντάχθηκε στη Γκιμπούσκοα Μπάσκετ, στην οποία είχε κατά μέσο όρο 7,5 πόντους και 3,6 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Στις 6 Αυγούστου 2018, εντάχθηκε στο Χολαργό της Basket League. Συγκεκριμένα, την αγωνιστική περίοδο 2018-19 αναδείχθηκε πρώτος σε ριμπάουντ (202) και κοψίματα (52), 2ος σε αξιολόγηση (366) και 4ος σκόρερ (242) της ομάδας του Χολαργού, ενώ ήταν ο πρώτος σε κοψίματα (48) και 3ος σε ριμπάουντ (185) σε όλη την Βasket League.
Στις 7 Αυγούστου 2019, ο Αγκμπελίς συμφώνησε να μείνει στην Ελλάδα για τον Κολοσσό Ρόδου, όπου ενώθηκε με τον προπονητή του στο Χολαργό, Άρη Λυκογιάννη και στις 11 Αυγούστου 2019 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα. Στον Κολοσσό είχε κατά μέσο όρο 9.8 πόντους, 5 ριμπάουντ, 0.9 ασίστ και 1.3 κoψίματα, ενώ ήταν 3ος σε κοψίματα (26) σε όλο το πρωτάθλημα.
Στις 22 Ιουλίου 2020, ο Αγκμπελίς μετακόμισε επίσημα στον τέταρτο ελληνικό σύλλογο στην καριέρα του, τον Προμηθέα Πατρών, ο οποίος αγωνίζεται σε Ελληνικό Πρωτάθλημα και EuroCup. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2020, κατέκτησε με τον Προμηθέα το Σούπερ Καπ Ελλάδας, νικώντας στον τελικό το Περιστέρι με 82-74. Μάλιστα ο ίδιος με 16 πόντους,12 ριμπάουντ και 3 κοψίματα, αναδείχθηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης του τελικού. Συνολικά τη σεζόν 2020-21, σε 34 αγώνες πρωταθλήματος είχε κατά μέσο όρο 7,9 πόντους και 4,7 ριμπάουντ, ενώ στο Γιούροκαπ σε 10 αγώνες μέτρησε αντίστοιχα 9,2 πόντους και 4,8 ριμπάουντ.
Τον Αύγουστο του 2021, ανακοινώθηκε από την ισπανική Ρεάλ Μπέτις. Σε 16 αγώνες στο Πρωτάθλημα Ισπανίας είχε 2.31 πόντους μέσο όρο και 2.75 ριμπάουντ σε 10.6 λεπτά συμμετοχής.
Στις 6 Μαρτίου 2022, ανακοινώθηκε από το Περιστέρι. Σε 11 αγώνες μέτρησε 4.5 πόντους, 3.6 ριμπάουντ και 0.8 μπλοκ κατά μέσο όρο.
Συλλογικοί
Προμηθέας Πατρών
Ταμερλάνος
thumb|right|250px|Ο Σουλτάνος Βαγιαζήτ αιχμάλωτος του Ταμερλάνου. Πίνακας του [[Στανίσουαφ Χλέμποφσκι, λάδι σε μουσαμά, 1878.]] Ο Τιμούρ (Доголон Төмөр, 9 Απριλίου 1336 – 18 Φεβρουαρίου 1405), ιστορικά γνωστός ως Ταμερλάνος, ήταν Μογγόλος κατακτητής. Ως ιδρυτής της αυτοκρατορίας των Τιμουριδών στην Περσία και την Κεντρική Ασία έγινε ο πρώτος ηγέτης της δυναστείας των Τιμουριδών.
Γεννημένος στις 9 Απριλίου του 1336 στην Υπερωξιανή (στο σημερινό Ουζμπεκιστάν), ο Ταμερλάνος απέκτησε τον έλεγχο του δυτικού χανάτου Τσαγκατάι το 1370.
Προερχόταν από τις περιοχές της Σαμαρκάνδης. Ονομαζόταν επίσης Τιμούρ Λενκ, δηλαδή Τιμούρ ο κουτσός. Ήταν εκτουρκισμένος Μογγόλος, γεννημένος στο σημερινό Ουζμπεκιστάν και αναδείχθηκε στην υπηρεσία του Τσαγκατάι Χαν, τον οποίο περιθωριοποίησε στα χρόνια 1364-1370 προκειμένου να αναλάβει ο ίδιος την εξουσία. Ανακήρυξε το κράτος του ως διάδοχο εκείνου του Τζένγκις Χαν και διεκδίκησε την άμεση καταγωγή του από τον Τζένγκις Χαν. Με ένα στρατό Τούρκων και τουρκόφωνων Μογγόλων, απομεινάρι της μογγολικής αυτοκρατορίας, ο Ταμερλάνος από την αρχή της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας προσπάθησε να υποτάξει τους ανταγωνιστές του στην περιοχή του σημερινού Τουρκμενιστάν. Έως το 1369 κατόρθωσε να ελέγξει όλη την περιοχή γύρω από την πρωτεύουσά του Σαμαρκάνδη.
left|thumb|200px|Οι κτήσεις του Ταμερλάνου γύρω στο 1400
Οι εκστρατείες του
Οι εκστρατείες του κατά των Περσών τον απασχόλησαν έως το 1387. Έως τότε κατείχε όλες τις επικράτειες που απλώνονταν ανατολικά του Ευφράτη. Προχώρησε το 1392 κατά μήκος του Ευφράτη, κατακτώντας την περιοχή μεταξύ της Κασπίας και της Μαύρης Θάλασσας και εισέβαλε σε αρκετές από τις περιοχές της Χρυσής Ορδής στη νότια Ρωσία. Εξασθενίζοντας τους Τατάρους της Κριμαίας, άνοιγε ο δρόμος για την κατάκτηση του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας. Τότε όμως επέλεξε να εγκαταλείψει ορισμένες από τις ρωσικές κτήσεις του για να επιστρέψει στη Σαμαρκάνδη και να εισβάλλει κατόπιν στην Ινδία (1398) κατά μήκος του δρόμου του Ινδού ποταμού. Κατέλαβε το Δελχί και διέλυσε το ομώνυμο σουλτανάτο, αλλά αποσύρθηκε με λίγα οφέλη για την αυτοκρατορία του αφού γρήγορα αναγκάστηκε να συμπτυχθεί στην πρωτεύουσα του στις στέππες για να αντιμετωπίσει συνασπισμό εναντίον του, τον οποίον είχαν συμπήξει ο σουλτάνος της Αιγύπτου και ο αρχηγός των Τούρκων Βαγιαζήτ.
Το τέλος
Τα σχέδιά του το 1404 για εισβολή στην Κίνα τα πρόλαβε ο θάνατος. Ο τάφος του στη Σαμαρκάνδη ήταν από καιρό γνωστός στους αρχαιολόγους, αλλά πρόσφατα ανακαλύφθηκε ο σκελετός του σε μια βαθιά κρύπτη στο μαυσωλείο του.
Τα επιτεύγματά του
Ο Ταμερλάνος είχε τη φήμη σκληρού κατακτητή. Όταν καταλάμβανε ορισμένες πόλεις, σφάγιαζε δεκάδες χιλιάδες από τους υπερασπιστές της (πιθανώς 80.000 μόνο στο Δελχί και άλλες 20.000 στη Βαγδάτη) και έκτιζε πυραμίδες με τα κρανία τους. Αν και Μουσουλμάνος, δεν ήταν λιγότερο σκληρός προς τους ομόθρησκούς του. Ανάμεσα στα θετικά του επιτεύγματα συγκαταλέγονται η ενθάρρυνση των τεχνών, της λογοτεχνίας, της επιστήμης, καθώς και η κατασκευή τεράστιων δημοσίων έργων, κυρίως εκτεταμένων εγκαταστάσεων άρδευσης, που έδωσαν τη δυνατότητα αγροτικής ανάπτυξης στη χώρα. Ελπίζοντας ότι η αυτοκρατορία του θα έμενε ανέπαφη, μοίρασε λίγο πριν το θάνατό του την επικράτειά του στους γιους του, θεμελιώνοντας έτσι τη Δυναστεία των Τιμουριδών.
Σούλα Πιερράκου
Η Σούλα Πιερράκου γεννήθηκε στη Σκάλα Λακωνίας στις 8 Σεπτεμβρίου 1943 και πέθανε στις 14 Απριλίου 2008. Είχε σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες στo Πάντειο Πανεπιστήμιο και Θέατρο στη Σχολή Θεάτρου του Γρ. Βαφιά.
Σταδιοδρομία
Σε νεαρή ηλικία έγραψε τα μυθιστορήματα «Η Μπόρα Πέρασε» (1960) και «Σκιές Της Νύχτας» (1962) καθώς και 12 θεατρικά έργα για το παιδικό θέατρο. Αργότερα εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Αθηναϊκή» (1964-1967) και ως κειμενογράφος στα ραδιοφωνικά «Ταξίδια Του Καιρού Μας», ΕΡΤ, 1976. Από το 1973 ασχολήθηκε συστηματικά με τη συγγραφή σεναρίων για την τηλεόραση και καθιερώθηκε ως μία από τις πρώτες Ελληνίδες επαγγελματίες σεναριογράφους, υπογράφοντας ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τις δεκαετίες του 1970 και 1980, όπως τον μακροβιότατο "Μεθοριακό Σταθμό" (1974-1981), και τις τηλεοπτικές διασκευές μυθιστορημάτων του Γρ. Ξενόπουλου ("Αναδυομένη", Μυστικοί Αρραβώνες" κ.ά.) αλλά και των Σπ. Πλασκοβίτη, Ι. Μπουκουβάλα-Αναγνώστου και Τ. Αθανασιάδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Εντ Ντάνιελ
Ο Έντουαρντ «Εντ» Ντάνιελ (αγγλικά: Edward "Ed" Daniel, γενν. στις 13 Ιουνίου 1990) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Αφού πρωταγωνίστησε στο Λύκειο Γούντλον στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα, ο Ντάνιελ δεσμεύτηκε να παίξει κολεγιακή καλαθοσφαίριση για τους Μάρεϊ Στέιτ Ρέισερς στο Μάρεϊ του Κεντάκι και ήταν βασικό μέλος της νικήτριας ομάδας στην ιστορία των Ρέισερς. Ως τριτοετής, ο Ντάνιελ ήταν βασικός στους Ρέισερς τη σεζόν 2011–12, οι οποίοι κέρδισαν 23 συνεχόμενους αγώνες στο ξεκίνημα της σεζόν και συνολικό ρεκόρ 31-2. Ως τελειόφοιτος την επόμενη χρονιά, ο Ντάνιελ είχε κατά μέσο όρο ένα νταμπλ νταμπλ (13,2 πόντους και 10 ριμπάουντ ανά αγώνα) και ανακηρύχθηκε στην Πρώτη Ομάδα της Περιφέρειας Οχάιο Βάλεϊ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του στο κολέγιο, ο Ντάνιελ προπονήθηκε σε πολλές ομάδες του ΝΒΑ, αλλά τελικά δεν επιλέχθηκε στο NBA Ντραφτ του 2013. Υπέγραψε με την Πιστόια Μπάσκετ 2000, όπου είχε μέσο όρο 8,9 πόντους και 7,5 ριμπάουντ τη σεζόν 2013-14.
Για τη σεζόν 2014–15, ο Ντάνιελ υπέγραψε με την Παλακανέστρο Βαρέζε. Στις 12 Φεβρουαρίου 2015, υπέγραψε με τη Βανόλι Κρεμόνα.
Στις 19 Ιουλίου 2016, ο Ντάνιελ υπέγραψε με την ισραηλινή Μακάμπι Ασντόντ.
Στις 4 Ιουλίου 2017, ο Ντάνιελ υπέγραψε με τη γαλλική Σαμπάν Σαλόν-Ρενς Μπασκέτ, στην οποία είχε μέσο όρο 8,9 πόντους και 5,6 ριμπάουντ ανά αγώνα στο Πρωτάθλημα Γαλλίας.
Ο Ντάνιελ υπέγραψε με το Ρέθυμνο στις 27 Αυγούστου 2018. Αποδεσμεύθηκε από την ομάδα στις 26 Σεπτεμβρίου 2018 και στη συνέχεια εντάχθηκε στο Περιστέρι με δίμηνο συμβόλαιο. Τελικά, πέρασε ολόκληρη τη σεζόν 2018-19 με την ομάδα.
Ο Ντάνιελ πέρασε την σεζόν 2019-20 στην Ιταλία με τη Φορτιτούντο Μπολόνια, όπου είχε μέσο όρο 6,4 πόντους και 3,7 ριμπάουντ ανά αγώνα. Στις 25 Ιουλίου 2020, υπέγραψε με τον Ηρακλή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πιστόια Μπάσκετ 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Βαρέζε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκουερίνο Βανόλι Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φορτιτούντο Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Ασντόντ Μ.Κ. Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισραήλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαμπάν Σαλόν-Ρενς Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή
Απεργοσπάστης
Απεργοσπάστης είναι κάποιος που δουλεύει παρότι στον χώρο εργασίας του έχει κηρυχθεί απεργία.
Οι απεργοσπάστες μπορεί να είναι εργαζόμενοι που προσελήφθησαν κατά την διάρκεια της απεργίας, ώστε να συνεχιστεί η παραγωγή. Η χρήση απεργοσπαστών είναι παγκόσμιο φαινόμενο, ωστόσο αρκετές χώρες έχουν περάσει νόμους οι οποίοι να απαγορεύουν την χρήση τους, καθώς υποσκάπτουν τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Οι απεργοσπάστες χρησιμοποιούνται περισσότερο στις ΗΠΑ παρά σε οποιαδήποτε άλλη δυτική χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απεργίες
Ευάγγελος Αβέρωφ
Ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας (17 Απριλίου 1910 – 2 Ιανουαρίου 1990) ήταν Έλληνας πολιτικός και συγγραφέας.
Βίος
μικρογραφία|Ευάγγελος Αβέρωφ & Joseph Luns (1963) Ο Αβέρωφ γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας στις 17 Απριλίου του 1910, καταγόμενος από την οικογένεια Αβέρωφ του Μετσόβου. Ήταν πτυχιούχος της Νομικής και διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Λωζάνης στην Ελβετία. Το 1940 έγινε νομάρχης της Κέρκυρας, ενώ το 1946 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Ιωαννίνων, θέση που διατήρησε μέχρι το 1964. Διατέλεσε υπουργός Εφοδιασμού, Εθνικής Οικονομίας, Εμπορίου, Γεωργίας και Εξωτερικών και την περίοδο 1974–1981 διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας. Το 1981 εκλέχτηκε αρχηγός του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και το 1984 επίτιμος πρόεδρός της. Σημαντική ήταν η συνεισφορά του, ως Υπουργός Εξωτερικών, στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου με θέμα την ίδρυση της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας το 1959 και στη Συμφωνία Σύνδεσης Ελλάδας- ΕΟΚ το 1962, σύμφωνα με την οποία η χώρα κατέστη το πρώτο συνδεδεμένο κράτος με την κοινότητα. Με πρωτοβουλίες του ιδρύθηκε το ίδρυμα Βαρώνου Μιχαήλ Τοσίτσα στην Κηφισιά και το οποίο διεύθυνε επί 40 χρόνια, και το Ίδρυμα Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα, στο οποίο δώρισε την προσωπική του συλλογή από έργα Ελλήνων ζωγράφων, και ανέπτυξε δραστηριότητες όπως η αμπελουργία και η λειτουργία οινοποιητικής μονάδας.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε πολλές διεθνείς διασκέψεις και τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος από τον βασιλιά Παύλο, καθώς και με Μεγαλόσταυρους άλλων χωρών. Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο υπηρέτησε σε ομάδες δολιοφθορών, ανακλήθηκε το 1941 και διορίστηκε Νομάρχης Κερκύρας. Τον Μάιο του 1941 ίδρυσε με έδρα τη Λάρισα την οργάνωση Φιλική Εταιρεία, που είχε ως στόχο την καταπολέμηση των δοσίλογων του Αλκιβιάδη Διαμάντη, που αργότερα αποκλήθηκαν Λεγεώνα των Βλάχων. Το 1942 συνελήφθη για την αντιστασιακή δραστηριότητά του και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία, ενώ ένα χρόνο αργότερα, το 1943, δραπέτευσε και παρέμεινε στην Ιταλία, επικεφαλής ελληνικής αντιστασιακής οργάνωσης. Το 1944 επιστρατεύθηκε με τον βαθμό του επίκουρου υποπλοιάρχου, υπηρετώντας μέχρι το τέλος του πολέμου στην Ελληνική Στρατιωτική Αποστολή της Ρώμης. Δημιούργησε το Ίδρυμα Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα, στο οποίο δώρισε την προσωπική του συλλογή από έργα Ελλήνων ζωγράφων, και ανέπτυξε δραστηριότητες όπως η αμπελουργία και η λειτουργία οινοποιητικής μονάδας. Μετά τον θάνατό του, το 1990, ανεγέρθηκε ανδριάντας του στο Μέτσοβο.
Το 1974 ανέλαβε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το 1981 ανεδείχθη πρόεδρος του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, που βρισκόταν τότε στην αξιωματική αντιπολίτευση, και το 1984 ανακηρύχτηκε επίτιμος πρόεδρός της. Παράλληλα συνέγραψε πλήθος από μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια και ιστορικές αναλύσεις.
Πέθανε στις 2 Ιανουαρίου 1990 μετά από καρδιογενές σοκ και τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Μιλούσε Γαλλικά, Αγγλικά και Ιταλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Κηφισιάς. Ήταν παντρεμένος με τη Διαμαντίνα (Ντίνα) Λυκιαρδοπούλου και είχαν αποκτήσει δύο κόρες, τη Ναταλία και την Τατιάνα.
Κυβερνητικές θέσεις
Ο Ευάγγελος Αβέρωφ υπήρξε μέλος πολλών ελληνικών κυβερνήσεων του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα.
Εκδοτικό Έργο
Από τα οικονομικά, ιστορικά και λογοτεχνικά του έργα ξεχωρίζουν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων Κατηγορία:Οικογένεια Αβέρωφ Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα Ε Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989 Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Γιώργος Ρουσόπουλος
Ο Γιώργος Ρουσόπουλος (31 Δεκεμβρίου 1912 - 9 Μαΐου 2009) ήταν Έλληνας τερματοφύλακας και προπονητής ποδοσφαίρου. Οι ομάδες που αγωνίστηκε ήταν ο Απόλλων Σμύρνης, ο Παναθηναϊκός, ο Αθηναϊκός ενώ υπήρξε ο πρώτος προπονητής και τερματοφύλακας του Πανιωνίου, μετά την επανασύσταση της ποδοσφαιρικής του ομάδας το 1940. Επίσης, ήταν αθλητής στίβου (τρίτος πανελληνιονίκης στο δέκαθλο), μπάσκετ, βόλεϊ και χάντμπολ.
Το ξεκίνημα
Ο Γιώργος Ρουσόπουλος γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1912 στην Αθήνα. Ως ποδοσφαιριστής, ξεκίνησε το 1927 ως τερματοφύλακας στον Απόλλωνα Αθηνών. Στη συνέχεια, ως το 1940, έπαιξε στον Παναθηναϊκό και στον Αθηναϊκό. Είχε το παρατσούκλι "κόκκινος", επειδή ήταν κοκκινομάλλης.
Επίσης, αγωνιζόταν με τις ομάδες μπάσκετ, βόλεϊ και χειροσφαίρισης του Πανιωνίου, στα πρωταθλήματα που διοργάνωνε τότε ο ΣΕΓΑΣ.
Στον Πανιώνιο
Ο Ρουσσόπουλος εκτός από αθλητής ήταν και μέλος του Δ.Σ. του Πανιωνίου. Το 1940 γινόταν μεγάλη συζήτηση για το αν στη Νέα Σμύρνη, στο ποδοσφαιρικό στάδιο που είχε φτιαχτεί, θα μεταφερόταν ο Απόλλων Σμύρνης που είχε σπουδαία ποδοσφαιρική ομάδα, την περίφημη "ελαφρά ταξιαρχία", ή ο Πανιώνιος, ο οποίος διέθετε τμήματα στίβου, αθλοπαιδιών (μπάσκετ, βόλεϊ, χειροσφαίριση) και ποδηλασίας αλλά η ποδοσφαιρική του ομάδα είχε διαλυθεί από το 1932 περίπου.
Τότε για να ενισχυθεί το δικαίωμα του Πανιωνίου στο νέο γήπεδο, ο Ρουσόπουλος πήρε τους αθλητές στίβου του συλλόγου που ήταν ποδοσφαιριστές στην Πράσινη Θύελλα Κουκακίου, η οποία χρησιμοποιούσε το γήπεδο της Λεύκας κοντά στον Άγιο Παντελεήμονα Ιλισσού και δημιούργησε το ποδοσφαιρικό τμήμα του Πανιωνίου, το καλοκαίρι του 1940. Οι παίκτες αυτοί ήταν οι: Στάικος, Λέκκας, Τσολιάς, Χαρακόπουλος, Βενετσάνος και τα αδέλφια Ζαρκάδη. Ο Ρουσόπουλος υπήρξε ο τερματοφύλακας και ο πρώτος προπονητής της ομάδας αυτής ως τον Οκτώβριο του 1940 που επιστρατεύτηκε. Τον Απρίλιο του 1941, που επέστρεψε από το μέτωπο, ενέταξε στην ομάδα τους Κερδεμελίδη, Σκορδίλη, Μπιστούρα, Κοτρώτση, Ευαγγελίδη, Τσουχνικά, Σωτηριάδη, Λυμπερόπουλο και το 1943 ανακάλυψε και ανέδειξε το μετέπειτα σπουδαίο διεθνή τερματοφύλακα Νίκο Πεντζαρόπουλο. Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο ως το 1950.
Ο Ρουσόπουλος παρέμεινε πάντα κοντά στο σύλλογο, το ποδοσφαιρικό τμήμα του οποίου ουσιαστικά δημιούργησε. Ως παλαίμαχος μετείχε στην ομάδα και στο Σύνδεσμο Παλαιμάχων Πανιωνίου. Ήταν ο "παλαίμαχος των παλαιμάχων" μέχρι το θάνατό του, που τον βρήκε στις 9 Μαΐου 2009 σε ηλικία 96 ετών. Του είχε απονεμηθεί ο Χρυσός Σταυρός Πανιωνίου.
Προπονητής
Ο Ρουσσόπουλος εκτός από τον Πανιώνιο εργάστηκε ως προπονητής στον Έσπερο Καλλιθέας, στον Αστέρα Αθηνών και στον Κεραυνό Κερατέας.
Στη συνέχεια δημιούργησε την ποδοσφαιρική ακαδημία του Ολυμπιακού, στην οποία δούλεψε από το 1956 ως το 1967. Παράλληλα, από το 1960 εργάστηκε ως μασέρ και γυμναστής των τερματοφυλάκων της εθνικής ομάδας. Στη θέση αυτή παρέμεινε για 30 χρόνια, ως το 1990 που αποχώρησε.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος, ένας από τους 12, του Συλλόγου Ελλήνων Προπονητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουσόπουλος Γιώργος Ρουσόπουλος Γιώργος Ρουσόπουλος Γιώργος Ρουσόπουλος Γιώργος Ρουσόπουλος Γιώργος Ρουσόπουλος Γιώργος Ρουσόπουλος Γιώργος Ρουσόπουλος Γιώργος Ρουσόπουλος Γιώργος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος επί κοντώ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της δισκοβολίας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σφαιροβολίας
Γενική Εργατική Συνομοσπονδία (Γαλλία)
Η Γενική Εργατική Συνομοσπονδία (Confédération générale du travail, γνωστή ως CGT [Σε-Ζε-Τε]) είναι γαλλική συνδικαλιστική ένωση. Είναι μια από τις πέντε κύριες συνδικαλιστικές ενώσεις και πρώτη σε αριθμό ψήφων στις συνδικαλιστικές εκλογές ενώ είναι δεύτερη σε αριθμό μελών. Τ0 1990 έκοψε όλους τους συνδέσμους με το γαλλικό κομμουνιστικό κόμμα, λαμβάνοντας μια πιο μετριοπαθή στάση.
Μαργαρίτα Καραπάνου
Η Μαργαρίτα Καραπάνου ήταν Ελληνίδα πεζογράφος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Ήταν κόρη της πεζογράφου και θεατρικής συγγραφέα Μαργαρίτας Λυμπεράκη και του ποιητή και δικηγόρου Γιώργου Καραπάνου και εγγονή του Θέμου Λυμπεράκη και της Σαπφώς Φέξη. Το 1959 ακολούθησε τη μητέρα της στη Γαλλία. Σπούδασε κινηματογράφο και φιλοσοφία στο Παρίσι και νηπιαγωγός δι’ αλληλογραφίας στο Λονδίνο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε σαν νηπιαγωγός στην Αθήνα. Παντρεύτηκε αλλά ο γάμος της είχε μικρή διάρκεια.
Πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου του 2008 στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν λόγω της πνευμονοπάθειας που την ταλαιπωρούσε.
Συγγραφικό έργο
Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» κυκλοφόρησε το 1976. Το δεύτερο, «Ο Υπνοβάτης», τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερου ξένου μυθιστορήματος στη Γαλλία το 1988. Βιβλία της έχουν εκδοθεί σε διάφορες χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ολλανδία, η Ιταλία, η Σουηδία και το Ισραήλ.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Σηκουανοί
Όνομα
Υπάρχουν διάφορες απόψεις σχετικά με την προέλευση του ονόματός τους. Η επικρατέστερη είναι ότι προέρχεται από το όνομα της κελτικής ποτάμιας θεότητας Souconna, που συνδέεται επίσης με τον ποταμό Σον που διαρρέει τα εδάφη τους. Άλλοι μελετητές θεωρούν ότι το όνομά τους προέρχεται από το λατινικό Sequana, που με τη σειρά του προέρχεται από το κελτικό Sicauna, το κελτικό όνομα του Σηκουάνα. Καθώς αυτός ο ποταμός δεν ρέει στην περιοχή των Σηκουανών, αυτός ο όρος μπορεί να εννοεί τον Σαιν, παραπόταμο του Αιν. Μπορεί επίσης να δηλώνει μια παλιά μετακίνηση της φυλής.
Ιστορία
μικρογραφία|305x305εσ|Χάρτης της Γαλατίας τον 1ο αιώνα π.Χ., που δείχνει τις θέσεις των κελτικών φυλών. Η πρώτη αναφορά στους Σηκουάνες γίνεται από τον Στράβωνα. Αναφέρει τις επιδρομές τους στην Ιταλία, μαζί με άλλες γαλατικές και γερμανικές φυλές. Αυτό το χωρίο θεωρείται γενικά ότι αναφέρεται στις γαλατικές εισβολές του 4ου αιώνα π.Χ., η οποία οδήγησε στην πτώση της Ρώμης από τους Σενόνες του Βρέννου ή σε παλιότερες μεταναστεύσεις που έκαναν οι Βιτούριγες.
Ο Πλούταρχος αναφέρεται επίσης στους Σηκουανούς. Στους Βίους Παράλληλους διηγείται ότι κατά τη διάρκεια των επιδρομών των Κίμβρων και Τευτόνων, μετά την ήττα τους από τον Μάριο το 101 π.Χ., οι Τεύτονες ηγέτες κυνηγήθηκαν από τους Σηκουανούς στις Άλπεις, που τους συνέλαβαν και τους παρέδωσαν στους Ρωμαίους. Τα αποτελέσματα αυτής της δράσης τους κατέληξαν σε μια συμμαχία με τους Ρωμαίους, και ο αρχηγός τους Catamantaloedes, έλαβε τον τίτλο του «φίλου του ρωμαϊκού λαού» ως αναγνώριση αυτής της βοήθειας. Η αναφορά αυτή επιτρέπει να υποθέσουμε ότι τον 2ο αιώνα π.Χ. οι Σηκουανοί ήταν ήδη εγκατεστημένοι στο χώρο τους και ασκούσαν κάποια επιρροή γύρω από αυτόν.
Πριν από την άφιξη του Ιούλιου Καίσαρα στη Γαλατία και την αρχή του Γαλατικού πολέμου το 58 π.Χ., οι Σηκουανοί, στον αγώνα των Αρβέρνων εναντίον των αντιπάλων τους Αιδούων είχαν λάβει το μέρος των πρώτων και προσκάλεσαν το γερμανικό φύλο των Σουηβών υπό τον Αριόβιστο να διασχίσει τον Ρήνο και να τους βοηθήσει (71 π.Χ.). Παρόλο που η βοήθεια των Σουηβών τους επέτρεψε να νικήσουν τον Αιδούους, οι Σηκουανοί βρέθηκαν σε χειρότερη θέση από πριν, επειδή ο Αριόβιστος καταπάτησε το ένα τρίτο της επικράτειάς τους και απειλούσε να πάρει το άλλο τρίτο, υποτάσσοντάς τους σε ημι-δουλεία.
Στη συνέχεια, οι Σηκουανοί απευθύνθηκαν για βοήθεια στον Καίσαρα, ο οποίος εκδίωξε τους Σουηβούς (58 π.Χ.), αλλά ταυτόχρονα υποχρέωσε τους Σηκουανούς να παραδώσουν στους Αιδούους όλα τα εδάφη που είχαν κερδίσει, γεγονός που οι Σηκουανοί έφεραν βαρέως και έτσι συμμετείχαν με 12.000 άνδρες στην εξέγερση του Βερκιγγετόριξ εναντίον των Ρωμαίων κατακτητών (52 π.Χ.) και μοιράστηκαν μαζί του την ήττα στην Αλεσία. αριστερά|μικρογραφία|Η αψίδα του θριάμβου στη Μπεζανσόν Οι Σηκουανοί παρενέβησαν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων που προκλήθηκαν από τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα το 44 π.Χ. Σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο, συνέλαβαν τον Ντέσιμο Βρούτο, έναν από τους δολοφόνους του Καίσαρα, και στη συνέχεια ήρθαν σε επαφή με τον Μάρκο Αντώνιο, ο οποίος έδωσε εντολή να τον εκτελέσουν.
Υπό τον Αύγουστο, η περιοχή που ήταν γνωστή ως Σηκουανία αποτελούσε μέρος της Βελγικής Γαλατίας. Μετά το θάνατο του Βιτέλλιου (69 μ.Χ.), οι κάτοικοι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στη γαλατική εξέγερση εναντίον της Ρώμης, την οποία υποκίνησαν ο Γάιος Ιούλιος Σίβιλος και ο Ιούλιος Σαβίνος, και απώθησαν τον Σαβίνο, ο οποίος είχε εισβάλει στην επικράτειά τους. Μία αψίδα θριάμβου στην κυριότερη πόλη τους, το Βεσόντιο (σημερινή Μπεζανσόν), πιθανώς να είναι προς τιμήν αυτής της νίκης.
Ο Διοκλητιανός πρόσθεσε την Ελβετία και μέρος της Γερμανίας στην Σηκουανία, η οποία ονομαζόταν στην εποχή του Μεγάλη επαρχία των Σηκουανών (Provincia Maxima Sequanorum) και το Βεσόντιο έλαβε τον τίτλο της Μητρόπολης. Η νότια έκταση αυτού του εδάφους ήταν γνωστή ως Sapaudia, η οποία αργότερα εξελίχθηκε στη Σαβοΐα.
Πενήντα χρόνια αργότερα, άρχισε στη Γαλατία η διείσδυση των βαρβάρων και το Βεσόντιο καταστράφηκε (355 μ.Χ.). Στα χρόνια του Ιουλιανού, ανάκτησε μέρος της σημασίας του ως οχυρωμένη πόλη και ήταν σε θέση να αντέξει τις επιθέσεις των Βανδάλων.
Αργότερα, όταν η Ρώμη δεν ήταν πλέον σε θέση να παρέχει προστασία στους κατοίκους της Γαλατίας, οι Σηκουανοί συγχωνεύθηκαν στο νεοσυσταθέν βασίλειο της Βουργουνδίας και αργότερα, το 534, μετά την πτώση του βασιλείου της Βουργουνδίας, ενσωματώθηκαν στο Φραγκικό Βασίλειο.
Παραπομπές και σχόλια
Κατηγορία:Γαλατικοί λαοί Κατηγορία:Μπεζανσόν
Υπερμετρωπία
Υπερμετρωπία, επίσης γνωστή και ως υπεροπία, είναι μια πάθηση του ματιού κατά την οποία το φως εστιάζεται πίσω, αντί πάνω, από τον αμφιβληστροειδή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα κοντινά αντικείμενα να εμφανίζονται θολά, ενώ τα μακρινά μπορεί να εμφανίζονται κανονικά. Καθώς η πάθηση χειροτερεύει, τα αντικείμενα σε όλες τις αποστάσεις μπορεί να εμφανίζονται θολά. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν πονοκεφάλους και οπτική κόπωση. Κάποιοι άνθρωποι επίσης μπορεί να έχουν δυσλειτουργία στην προσαρμοστικότητα, διόφθαλμη όραση, αμβλυωπία και στραβισμό.
Η αιτία είναι ατέλεια του ματιού. Συχνά εμφανίζεται όταν ο βολβός του ματιού είναι κοντός, ή ή ανατομία του φακού ή του κερατοειδούς δεν είναι ανατομικά σωστή. Παράγοντες κινδύνου αποτελούν οικογενειακό ιστορικό με την πάθηση, διαβήτης, κάποια φάρμακα, και όγκοι κοντά στο μάτι. Είναι ένα είδος διαθλαστικού σφάλματος, ενώ η διάγνωση βασίζεται σε οφθαλμολογική εξέταση.
Η αντιμετώπιση μπορεί να υπάρξει με γυαλιά, φακούς επαφής και χειρουργική επέμβαση. Τα γυαλιά είναι πιο εύκολα, ενώ οι φακοί επαφής μπορούν να προσφέρουν μεγαλύτερο οπτικό πεδίο. Η χειρουργική επέμβαση αλλάζει το σχήμα του κερατοειδούς. Η υπερμετρωπία κυρίως επηρεάζει μικρά παιδιά, με ποσοστό 8% σε ηλικία 6 χρονών και 1% σε ηλικία 15 χρονών. Μετά ξαναγίνεται πιο κοινή λίγο πριν και λίγο μετά την ηλικία των 40, επηρεάζοντας περίπου τους μισούς ανθρώπους.
Μέριλαντ
Το Μαίρυλαντ (αγγλ. State of Maryland), επίσημα η Πολιτεία του Μαίρυλαντ, είναι μια από τις πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, που βρίσκεται στη Μεσοατλαντική Περιοχή των ΗΠΑ. Έχει έκταση 32.133 τ.χλμ. και πληθυσμό 6.257.958 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Συνορεύει με τη Βιρτζίνια, τη Δυτική Βιρτζίνια και την Περιφέρεια της Κολούμπια στα νοτιοανατολικά, την Πενσυλβάνια στα βόρεια, και το Ντέλαγουερ στα ανατολικά.
Πρωτεύουσα της πολιτείας του Μαίρυλαντ, είναι η Αννάπολις, και μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό, η Βαλτιμόρη (593.000 κατοίκους η πόλη, και πάνω από 2.8 εκατομμύρια η μητροπολιτική περιοχή).
Ιστορικά ήταν μια από τις Αποικίες του Τσέζαπικ, της οποίας η οικονομική βάση ήταν η καλλιέργεια καπνού από σκλάβους. Εδαφικά μπορεί να συγκριθεί με την ευρωπαϊκή χώρα του Βελγίου. Σύμφωνα με την Υπηρεσία Απογραφών των Η.Π.Α., το Μαίρυλαντ έχει το δεύτερο μεγαλύτερο διάμεσο εισόδημα ανά νοικοκυριό από τις υπόλοιπες 48 πολιτείες (80.776$ το 2017).
Αποτέλεσε την πέμπτη πολιτεία που επικύρωσε το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών και φέρει δύο ψευδώνυμα: «Old Line State», (= «Πολιτεία παλαιάς μεθορίου»), και «Free State» (= «Ελεύθερη Πολιτεία»). Όντας συνοριακή πολιτεία, επιδεικνύει ιστορικά χαρακτηριστικά και βόρειας και νότιας Πολιτείας.
Πανεπιστήμια
Ιδιαίτερου κύρους Πανεπιστήμια της πολιτείας του Μαίρυλαντ, είναι το Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς και το Πανεπιστήμιο του Μαίρυλαντ. Αμφότερα βρίσκονται στη Βαλτιμόρη. Το πρώτο είναι ιδιωτικό το δεύτερο κρατικό. Η εισαγωγή αλλοδαπών φοιτητών ειδικά στο πρώτο κρίνεται πολύ δύσκολη ενώ στο δεύτερο σχετικά δύσκολη.
Και τα δύο χορηγούν Πτυχίο (Bachelor's), Μεταπτυχιακό (Master's) και Διδακτορικό Δίπλωμα. Και τα δύο παρέχουν φοιτητικό ξενώνα και εστιατόριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ
Δισακχαρίτης
Δισακχαρίτης (αγγλ.: disaccharide) ονομάζεται ένα «διπλό σάκχαρο», δηλαδή ένας υδατάνθρακας – όπως το καλαμοσάκχαρο – ο οποίος σχηματίζεται όταν δύο μονοσακχαρίτες υποβληθούν σε μια αντίδρασης συμπύκνωσης, η οποία περιλαμβάνει την εξάλειψη ενός μορίου νερού. Όπως οι μονοσακχαρίτες, έτσι και οι δισακχαρίτες, σχηματίζουν ένα υδατικό διάλυμα όταν διαλύονται στο νερό.
Από τα πιο γνωστά παραδείγματα δισακχαριτών είναι η σακχαρόζη (συστατικό των φρούτων και η κυριότερη πηγή γλυκόζης για τους ζωϊκούς οργανισμούς), η λακτόζη (το σάκχαρο του γάλακτος) και η μαλτόζη (προκύπτει από τη διάσπαση του αμύλου κατά την πέψη).
Οι δισακχαρίτες είναι μία από τις τέσσερις χημικές ομάδες των υδατανθράκων, οι άλλες τρεις είναι οι μονοσακχαρίτες, οι ολιγοσακχαρίτες και οι πολυσακχαρίτες.
Ταξινόμηση
Υπάρχουν δύο διαφορετικοί τύποι δισακχαριτών: Οι ανάγοντες δισακχαρίτες, στους οποίους ένας μονοσακχαρίτης, το ανάγον σάκχαρο, έχει ακόμα μια ελεύθερη ημιακεταλική ομάδα και οι μη ανάγοντες δισακχαρίτες, στους οποίους τα συστατικά συνδέονται μέσω μιας ακεταλικής σύνδεσης μεταξύ των ανωμερών κέντρων τους και κανένας μονοσακχαρίτης δεν έχει μια ελεύθερη ημιακεταλικη ομάδα.
Σχηματισμός
Ο σχηματισμός των δισακχαριτών πραγματοποιείται όταν οι δύο μονοσακχαρίτες συνδέονται με ένα γλυκοζιτικό δεσμό μέσω μιας αντίδρασης συμπύκνωσης (επίσης ονομάζεται αντίδραση αφυδάτωσης ή σύνθεση αφυδάτωσης) η οποία οδηγεί στην απώλεια ενός μορίου νερού.
Ιδιότητες
Ο γλυκοζιτικός δεσμός μπορεί να σχηματιστεί μεταξύ οποιασδήποτε υδροξυλικής ομάδας ενός από τους συνιστώντες μονοσακχαρίτες. Έτσι, ακόμη και αν αμφότερα τα συνιστώντα σάκχαρα είναι τα ίδια (π.χ. γλυκόζη) διαφορετικοί συνδυασμοί δεσμών και στερεοχημεία έχουν ως αποτέλεσμα δισακχαρίτες με διαφορετικές χημικές και φυσικές ιδιότητες.
Ανάλογα με τα συστατικά μέρη του μονοσακχαρίτη, οι δισακχαρίτες είναι μερικές φορές κρυσταλλικοί, μερικές φορές υδατοδιαλυτοί και μερικές φορές γλυκοί στη γεύση και κολλώδεις στην αίσθηση.
Συνήθεις δισακχαρίτες
Η μαλτόζη και η κελλοβιόζη είναι προϊόντα υδρόλυσης των πολυσακχαριτών, αμύλου και κυτταρίνης αντίστοιχα.
Σημειώσεις και παραπομπές
*
Κομμουνιστικό Κόμμα της Χιλής
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Χιλής (Ισπανικά Partido Comunista de Chile ή PCCh) είναι πολιτικό κόμμα στη Χιλή, εμπνευσμένο από τους Λουίς Εμίλιο Ρεκαβάρεν, Καρλ Μαρξ και Λένιν. Πρόεδρος του κόμματος είναι Γκιγιέρμο Τεϊγιέρ.
Ιδρύθηκε στις 4 Ιουνίου, 1912 ως το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και στο τρίτο συνέδριό του αποφασίστηκε η ένταξη του στην Κομμουνιστική Διεθνής, υιοθετώντας το όνομα του Κομμουνιστικό Κόμμα της Χιλής.
Ανάμεσα στα πιο εξέχοντα μέλη του κόμματος περιλαμβάνονται: Λουίς Εμίλιο Ρεκαβάρεν, Πάμπλο Νερούδα, Βίκτορ Χαρα, Γκλάδις Μαρίν, Λουίς Κορβαλάν και Καμίλα Βαγιέχο. Η οργάνωση νεολαίας του κόμματος είναι η κομμουνιστικής νεολαίας Χιλής (JJCC).
Ρούσε
Το Ρούσε (βουλγαρικά: Русе) είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, στή δεξιά όχθη του Δούναβη, απέναντι από τη Ρουμανική πόλη Τζιούρτζιου, 300 χλμ. από την πρωτεύουσα Σόφια και 200 χλμ. από τη Βουλγαρική Ακτή της Μαύρης Θάλασσας Είναι το σημαντικότερο ποτάμιο λιμάνι της Βουλγαρίας, λειτουργώντας ως σημαντικός παράγων του διεθνούς εμπορίου της χώρας. Είναι γνωστό για τη Νεομπαρόκ και Νεοροκοκό αρχιτεκτονική του, του 19ου και 20ού αιώνα, που προσελκύει πολλούς τουρίστες. Συχνά ονομάζεται Μικρή Βιέννη. Η Γέφυρα Φιλίας Ρούσε - Τζιούρτζιου, μέχρι τις 14 Ιουνίου 2013 η μόνη στο τμήμα του Δούναβη που μοιράζονται η Βουλγαρία και η Ρουμανία, διασχίζει εδώ τον ποταμό.
Ετυμολογία
Σύμφωνα με την παράδοση της πόλης το όνομα Ρούσε προέρχεται από το όνομα μιας γυναίκας ιδρύτριας της πόλης, που το όνομά της ήταν Ρούσα, που σημαίνει κοκκινομάλα. Το 13ο και 14ο αιώνα, την εποχή της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, ένας οχυρωμένος οικισμός ονόματι Ρούσι, που μνημονεύεται για πρώτη φορά το 1380, δημιουργήθηκε κοντά στα ερείπια της αρχαίας Ρωμαϊκής πόλης. Ερευνητές υποστηρίζουν ότι η πόλη στη δεξιά όχθη πήρε το όνομά της από το Φρούριο Τσερβέν, που σημαίνει κόκκινο, μέσω της ρίζας ΄ρους΄, που υπάρχει σε πολλές Σλαβικές γλώσσες και είναι συγγενής του Γαλλικού rouge και του Λατινικού rusos.
Το Τζιούρτζιου, η Ρουμανική πόλη στην αριστερή πόλη απέναντι από το Ρούσε, μπορεί να έχει πάρει το όνομά της από το Τουρκικό ΄γκιοργκιούλ΄, που μπορεί να σημαίνει κόκκινη ή ροζ.
Αρχαιότητα
Η πόλη εμφανίσθηκε ως Νεολιθικός οικισμός από τη 2η ως την 3η χιλιετία π.Χ., όταν αναπτύχθηκαν η κεραμική, η αλιεία, η γεωργία και το κυνήγι. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν αρκετά επίπεδα, που σημαίνει ότι η τοποθεσία είχε δεχθεί επιθέσεις από γειτονικές φυλές και υπέστη αρκετές φυσικές καταστροφές. Στην περιοχή βρέθηκαν αρχαία ιερά, όπου κυριαρχούσαν είδωλα μιας εγκύου γυναίκας, θεάς της γονιμότητας.
Το φρούριο βρισκόταν στον κεντρικό δρόμο μεταξύ του Σιγκίντουνουμ (το σημερινό Βελιγράδι) και του Δέλτα του Δούναβη και καταστράφηκε τον 6ο αιώνα από επιδρομές Αβάρων και Σλάβων. Ο Ούγγρος ιστορικός Φέλιξ Φίλιπ Κάνιτς ήταν ο πρώτος που ταυτοποίησε τη Σεξαγκίντα Πρίστα με το Ρούσε, αλλά τη σύνδεσή τους απέςδειξαν μεταγενέστερα οι αδελφοί Σκόρπιλ, μελετώντας επιγραφές, νομίσματα, τάφους και αντικείμενα της καθημερινής ζωής. Επιγραφή από τη βασιλεία του Διοκλητιανού αποδεικνύει ότι η πόλη ξαναχτίστηκε ως praesidium (μεγάλη οχύρωση) μετά την καταστροφή του από τους Γότθους το 250 μ.Χ.
Ο οικισμός αναφερόταν στο Μεσαίωνα ως Γκολιάνο Γιόργκοβο, του οποίου σημερινός διάδοχος είναι το Τζιούρτζιου στη Ρουμανία.
Οθωμανική κατάκτηση
Κατά την Οθωμανική κατάκτηση οι εισβολείς κατέστρεψαν την πόλη, αντιδρώντας σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια απελευθέρωσης το 1595 από ένα ενωμένο στρατό Βλάχων-Βουλγάρων, υπό το Μιχαήλ το Γενναίο. Μετά την ανοικοδόμησή του τα επόμενα χρόνια το Ρούσε ονομάστηκε Ρουστσούκ (στα Τουρκικά "μικρό Ρούσε") και επεκτάθηκε πάλι σε μεγάλο φρούριο το 18ο αιώνα. Αργότερα έγινε ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια στο Δούναβη και διοικητικό κέντρο του Βιλαετίου της Τούνα, που εκτεινόταν από τη Βάρνα και την Τούλτσεα μέχρι τη Σόφια και τη Νις.
Εκδόθηκε η εφημερίδα "Ντούναβ" - ήταν η πρώτη στη Βουλγαρία και στα Βουλγαρικά. Ιδρύθηκαν μερικά Βουλγαρικά σχολεία και οι δρόμοι μετονομάστηκαν και αριθμήθηκαν για πρώτη φορά στη Βουλγαρία. Ιδρύθηκαν ταχυδρομείο, νοσοκομείο και γηροκομείο. Τρεις αυτοκρατορίες συναντιόντουσαν εδώ για το εμπόριο : η Αυστροουγγαρία, η Ρωσία, η Βρετανική Αυτοκρατορία, η Γαλλία και η Ιταλία άνοιξαν προξενεία στο Ρουστσούκ. Ανεπαίσθητα η σύγχρονη πόλη προέκυψε από τον υπάρχοντα οικισμό. Το 1865 ιδρύθηκε το Τσιφλίκι Ομπράζτσοφ, στο χώρο που ήταν το αγρόκτημα του Αγγλικού Προξενείου, και ήταν το πρώτο σύγχρονο αγρόκτημα στα εδάφη ολόκληρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκείνης της εποχής.
Το Ρούσε εξελίχθηκε σε κέντρο της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης και φιλοξενούσε την έδρα της Βουλγαρικής Κεντρικής Επαναστατικής Επιτροπής.
Νεότερη Βουλγαρία
Αφότου έγινε τμήμα της σύγχρονης Βουλγαρίας στις 20 Φεβρουαρίου 1878, το Ρούσε ήταν ένα από τα βασικά πολιτιστικά και οικονομικά κέντρα της χώρας. Έντονη ανοικοδόμηση την περίοδο αυτή άλλαξε την αρχιτεκτονική όψη της πόλης σε τυπικά Κεντροευρωπαική. Το Ρούσε είναι γνωστό για τις πολλές πρώτες καινοτομίες στη Βουλγαρία όπως
Εδώ κατασκευάσθηκαν τα πρώτα Βουλγαρικά εργοστάσια για αναψυκτικά και γραβάτες. Ο πρώτος αεροπόρος Συμεών Πετρόφ γεννήθηκε στο Ρούσε. Στη νεοαπελευθερωμένη Βουλγαρία του τέλους του 19ου αιώνα το Ρούσε ήταν κοσμοπολίτικη πόλη με πολυεθνικό πληθυσμό. Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή του 1883 σε συνολικό πληθυσμό 26.156 καταγράφηκαν 11.342 Βούλγαροι, 10.252 Τούρκοι, 1.943 Εβραίοι, 841 Αρμένιοι, 476 Γερμανοί, 291 Έλληνες, 231 Βλάχοι (Ρουμάνοι), 170 Ρώσοι, 113 Σέρβοι και Κροάτες, 79 Γύφτοι, 76 Ούγγροι, 74 Τάταροι, 58 Ιταλοί, 58 Γάλλοι, 32 Αγγλοι, 19 Πέρσες, 16 Πολωνοί, 16 Τσέχοι και 69 άλλοι.
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1968
Στο πρωτάθλημα του 1968 πρωταθλητές στους δύο ομίλους αναδείχθηκαν ο Αργοναύτης Πειραιά και ο Μέγας Αλέξανδρος Θεσσαλονίκης. Μαζί τους κέρδισαν την άνοδο ο Ίκαρος Αθηνών και η Α.Ε. Ορχομενού.