cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζον Κούπερ
Προσωπική ζωή
Ο Τζον Κούπερ ήταν γιος του Ernest και της Winifred Cooper, ιδιοκτητών μίας μικρής επιχείρησης (pub) στην περιοχή South Elmsall, κοντά στο Pontefract του Doncaster. Ο Τζον νυμφεύτηκε την Estelle, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά. Το 1976 η οικογένειά τους μετακόμισε στο Bridlington του Ανατολικού Γιόρκσαϊρ.
Σπουδές και καριέρα
Από το 1975 ανέλαβε την περίφημη σειρά One-Eyed Jack (που έγραφε ο Τζον Βάγκνερ) στο περιοδικό Valiant και μετά στο Battle Picture Weekly. Επίσης για το Battle εικονογράφησε τις σειρές Action Force, Gaunt και Dredger (αρχικά στο περιοδικό Action), The General Dies at Dawn και μετά διαδέχτηκε τον Joe Colquhoun στην εμβληματική σειρά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, Johnny Red, την οποία σχεδίασε (παράγοντας περισσότερα από 300 επεισόδιά της) από το 1978 έως το 1984 και την οποία ο ίδιος θεωρούσε ως την πιο-αξιομνημόνευτη εργασία του. Ακόμη εικονογράφησε ιστορίες της διάσημης σειράς Judge Dredd στο περιοδικό 2000AD, όντας ο πρώτος καλλιτέχνης μετά τον αρχικό δημιουργό Κάρλος Εζκουέρα. Και ακόμη σχεδίασε τη σειρά M.A.C.H. 1 όπως και μερικά σενάρια για κόμικς του συγγραφέα Alan Moore, για τη σειρά Abelard Snazz, τη σειρά Future Shocks καθώς και τη σειρά Timequake στο περιοδικό Starlord και Lawless Touch για το περιοδικό Tornado.
Τελευταία χρόνια
Προς το τέλος της ζωής του, ο Κούπερ είχε υποστεί επιβάρυνση της υγείας του από μία χρόνια ασθένεια, αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να φιλοτεχνεί ζωγραφικούς πίνακες. Το 2010 ο Κούπερ μαζί με άλλους καλλιτέχνες συγκέντρωσαν χρήματα για την ενίσχυση ενός νέου, τοπικού ναυαγοσωστικού συλλόγου στο Bridlington του οποίου την ονοματοδοσία ως Windsor Spirit εμπνεύστηκε ο ίδιος ο Κούπερ, κατά την τελετή των εγκαινίων. Ο Κούπερ απεβίωσε, ύστερα από σύντομη ασθένεια, σε ηλικία 72 ετών, έχοντας στο πλευρό του τα παιδιά του και τη δεύτερή του σύζυγο, Lesley Ann.
Παραπομπές
Κουπερ Τζον
☿
Με το σύμβολο ☿ μπορεί να εννοούνται:
Σιδηροδρομική γραμμή Λαρίσης - Βόλου
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Λαρίσης - Βόλου είναι ελληνική περιφερειακή σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει το πολεοδομικό συγκρότημα της Λάρισας με τον Βόλο, και άλλες πόλεις στους νομούς Λαρίσης και Μαγνησίας. Είναι η πιο σημαντική σιδηροδρομική γραμμή της Θεσσαλίας, μετά την γραμμή Αθηνών - Καλαμπάκας. Ο δυτικός τερματικός της, είναι η Λάρισα, στην οποία υπάρχουν ανταποκρίσεις προς την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Η γραμμή διέρχεται επίσης από το Κιλελέρ, το Αρμένιο, το Στεφανοβίκειο και το Βελεστίνο.
Διαδρομή
Ο δυτικός τερματικός της γραμμής Λαρίσης - Βόλου είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός Λαρίσης στο πολεοδομικό συγκρότημα της Λάρισας. Συνεχίζει νοτιοανατολικά περνώντας από το Κιλελέρ, το Αρμένιο και το Στεφανοβίκειο. Προχωράει νότια και φτάνει στο Βελεστίνο όπου συναντά την πρώην μετρική γραμμή προς Καλαμπάκα. Η γραμμή προχωράει ανατολικά περνώντας από τα Μελισσιάτικα και καταλήγει στο Βόλο.
Ιστορία
Επίσης, στο Βελεστίνο, από το 1884 μέχρι το 1999, υπήρχε ανταπόκριση με γραμμή προς Καλαμπάκα.
Το 1960, ελήφθη η απόφαση ώστε η γραμμή Λαρίσης - Βόλου να μετατραπεί σε γραμμή κανονικού εύρους, για να διευκολυνθεί η ανταπόκρισή της στο σταθμό της Λάρισας με τη γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης, και να μπορούν να κυκλοφορούν συρμοί κανονικού εύρους με περισσότερη άνεση.
Παραπομπές
Λαρισα Λαρισα
Σαρακήνα Χανίων
Η Σαρακήνα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. επέχει 66 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 420 μ. Είναι κτισμένη εντός εύφορης κοιλάδας, την οποία διαρρέει ο Σαρακηνιώτικος ποταμός, με κύρια προϊόντα το ελαιόλαδο, τα κάστανα, τα αμύγδαλα, τα εσπεριδοειδή και τα κτηνοτροφικά προϊόντα.
Ιστορικά στοιχεία
Στην απογραφή του Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρονται τρία χωριά με το όνομα Σαρακήνα στην επαρχία Σελίνου, τα Sarachina Stavro, Sarachina Perazzo και Sarachina Sirili. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται το χωριό Sarachina με 213 κατοίκους και 25 προνομιούχους, Sarachina Chieffali Zorzi, και Sraachina Perazzo με 21 οφειλόμενες αγγαρείες και 95 κατοίκους. Από Φραντσέσκο Βασιλικάτα το 1630 αναφέρεται το χωριό Sarachino Chiefali. Το όνομα του χωριού φαίνεται να προέρχεται από τους Σαρακηνούς, οι οποίοι κατέλαβαν την Κρήτη τον 9ο αιώνα.
Το 1881 η Σαρακήνα ανήκε στον δήμο Παλαιόχωρας και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς μουσουλμανικό πληθυσμό, 44 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 14 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Πελεκάνου.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στη Σαρακήνα βρίσκεται ο μονόχωρος ναός του Μιχαήλ Αρχαγγέλου. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες του 14ου αιώνα. Επίσης στη Σαρακήνα βρίσκεται ο μονόχωρος καμαρόσκεπος ναός του Αγίου Ιωάννη. Ο ναός ήταν και αυτός τοιχογραφημένος, αλλά σήμερα σώζονται μόνο οι τοιχογραφίες στον ανατολικό τοίχο. Σώζεται επίσης επιγραφή, η οποία τοποθετεί την κατασκευή του ναού το 6851 από κτίσεως Κόσμου, που αντιστοιχεί στο έτος 1346.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, γραμμένη ως Σαρακίνα (με "ι"), το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Βουτά ενώ με το ΦΕΚ 213Α - 17/08/1925 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Σαρακήνα (με "η"). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς: Γρηγοριανά, Σταυρός και Χονδρός αποτελούν την κοινότητα Σαρακήνας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κανδάνου του δήμου Κανδάνου-Σελίνου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 25 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Σαρακήνας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου
Μπανανιά
Η μπανανιά (επιστ. Μούσα, Musa) είναι ποώδες φυτό – όχι δέντρο – παρά το ότι διαθέτει ένα φαινομενικό «κορμό» και τυπικά αναπτύσσεται σε ύψος μέχρι και 6 μ. Ο «κορμός», ή ψευδοστέλεχος, αποτελείται από σφιχτό περίβλημα φύλλων, τα οποία αναδύονται από ένα βλαστάρι σε ένα υπόγειο όργανο αποθήκευσης που ονομάζεται κορμός. Περίπου 30 φύλλα αναδύονται από έναν βλαστό σε περίοδο 7-8 μηνών προ της άνθησης. Το μεγάλο άνθος «καρφί» διαθέτει χωριστά αρσενικά και θηλυκά άνθη.
Μετά τη γονιμοποίηση ο καρπός της μπανανιάς, η μπανάνα, που βρίσκεται στη βάση των θηλυκών ανθών, σε ένα σύμπλεγμα πολλών «χεριών» σε κάθε δέσμη. Ο μπανανόκαρπος είναι ένα σαρκώδες φρούτο, αλλά οι εμπορικές καλλιέργειες δεν έχουν σπόρους, είναι στείρες.
Μετά από 2-3 μήνες, τα τσαμπιά ή δέσμες που ζυγίζουν τυπικά 20-25 κιλά είναι έτοιμα για συγκομιδή. Κάθε βλαστάρι μπανάνας ανθίζει μόνο μια φορά προτού ξαναπεθάνει, αλλά οι βεντούζες αναδύονται υπόγεια από τον κύριο μίσχο για να παράγουν θηλυκά φυτά, τα οποία θα δώσουν την επόμενη συγκομιδή. thumb|left|Υπαίθρια μπανανιά με καρπούς στα Τέρτσα Ηρακλείου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Αρχιτεκτονική φον Νόιμαν
Οι σύγχρονοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές σχεδιάζονται με βάση τις αρχές που διατυπώθηκαν τη δεκαετία του 1940 από τον Τζον φον Νόιμαν στο Ινστιτούτο Προηγμένων Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Αυτές οι θεμελιώδεις αρχές, οι οποίες αναφέρονται παρακάτω, συνιστούν την αρχιτεκτονική φον Νόιμαν.
Η αρχιτεκτονική von Neumann προβλέπει την ύπαρξη ενός επεξεργαστή, ο οποίος επικοινωνεί με τη μνήμη καθώς και με μια σειρά από συσκευές εισόδου/ εξόδου μέσω διαύλων.
Δίαυλοι υπολογιστή
Η επικοινωνία μεταξύ των διαφόρων τμημάτων του υπολογιστή εκτελείται από ομάδες καλωδίων που ονομάζονται δίαυλοι (buses):
• Δίαυλος ελέγχου (control bus),
• Δίαυλος διευθύνσεων (address bus),
• Δίαυλος δεδομένων (data bus).
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική υπολογιστή
Γαράμας
Στην ελληνική μυθολογία ο Γαράμας ήταν γιος του θεού Απόλλωνα και της πριγκηποπούλας της Κρήτης Ακάλλης, η οποία ήταν θυγατέρα του Μίνωα και της Πασιφάης. Ο Γαράμας είχε τρεις ομοθαλείς αδελφούς, τον Μίλητο, τον Αμφίθεμι και τον Όαξο, ο πρώτος και ο τελευταίος από τους οποίους έδωσαν τα ονόματά τους σε αντίστοιχες πόλεις. Πολλές φορές ο Γαράμας ταυτίζεται με τον Αμφίθεμι (Απολλώνιος, Δ 1494 και Σχόλια). Στα «Λιβυκά» εξάλλου του Αγροίτου ο Γαράμας αναφέρεται ως εραστής πολλών Νυμφών και πατέρας σειράς ολόκληρης ηρώων που έδωσαν τα ονόματά τους σε αφρικανικούς λαούς.
Πηγές
Γαραμας Κατηγορία:Παιδιά του Απόλλωνα
Λουί Ραμίρεζ Σαλνταριάγα
Ο Λουί Ανχέλ Ραμίρεζ Σαλνταριάγα, (ισπ. Luis Ángel Ramírez Saldarriaga), γνωστός και ως El Caballero Gaucho (1917 - 2013 ) ήταν τραγουδιστής και συνθέτης της κολομβιανής λαϊκής μουσικής. Θεωρείται ο μεγάλος ερμηνευτής της λαϊκής λατινικής μουσικής.
Βίος και καριέρα
Γεννήθηκε στις 10. Ιουνίου 1917 στην Λα Βιρχίνια της Κολομβία ς. Πατέρας του ήταν ο Πέδρο Αντόνιο και μητέρα του η Κάρμεν Εμίγια, μουσικό ντουέτο.
Η πρώτη του εμφάνιση στον διαγωνισμό του ερασιτεχνικού ραδιοφωνικού σταθμού της Αρμενίας Pregones del Quindío ήταν παταγώδης αποτυχία. Ήταν ακόμη αυτοδίδακτος με ασυνήθιστο προσωπικό στιλ. Επέμεινε όμως, και αφού επέστρεψε στον συγκεκριμένο σταθμό, αυτή τη φορά κέρδισε την πρώτη θέση και έγινε γνωστός. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Περέιρα, όπου εργάστηκε ως μαραγκός επίπλων. Με τον αδελφό του José Ramírez και τον ξάδερφό του Luis Bernardo Saldarriaga σχημάτισε το τρίο Trovadores Andinos. Έμεινε πάνω από 55 χρόνια στο καλλιτεχνικό προσκήνιο με πολλές επιτυχίες. Κέρδισε δύο πλατινένιους και τρεις χρυσούς δίσκους. Απεβίωσε στην Περέιρα στις 9 Αυγούστου 2013 μετά από σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολομβιανοί μουσικοί
Μπουσβιλέρ
Το Μπουσβιλέρ (Μπουσβάιλερ, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Μπούσβιλερ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Το χωριό ανήκει στην διακοινοτική περιοχή Παιΰ ντε Μπιτς και στο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο Βόρειων Βοσγίων.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Γάρανος
Στην κλασική μυθολογία ο Γάρανος (Garanus) είναι μία αινιγματική μυθική μορφή, για την οποία δεν έχει εξακριβωθεί αν προέρχεται από την ελληνική ή τη ρωμαϊκή-ιταλική μυθολογία. Σε ένα μύθο (Βέρριος Φλάκκος, παρά Σερβίω εις Αινειάδα, VIII 203) ο Γάρανος αντικαθιστά τη μορφή του Ηρακλή στην περιπέτειά του με το τέρας Κάκο. Εξάλλου, έχουν ερευνηθεί οι πιθανότητες να πρόκειται: 1) Για τον Ηρακλείδη Κάρανο, τον μυθικό γενάρχη του μακεδονικού βασιλικού οίκου. 2) Για τον ιταλικό θεό Cerus, συγγενικό του ρωμαϊκού θεού Genius, που απαντάται στον ύμνο των Σαλίων και λατρευόταν επίσης από τους Ούμβρους και τους Όσκους.
Πηγές
Γαρανος Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία
Μπουστ (Μοζέλ)
Το Μπουστ (Μπαστ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Οι τοποθεσίες των Μπας Παρτ (Γερμανικά: Νίντερπαρτ), Ωτ Παρτ (Γερμανικά: Όμπαρπαρτ) και Ούσσελκιρς (Γερμανικά: Ούσσελσκιρχ) είναι ενσωματωμένες στην κοινότητα του Μπουστ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Πίτερ Νόρμαν
Ο Πίτερ Νόρμαν (Peter Norman, 15 Ιουνίου 1942 - 3 Οκτωβρίου 2006) ήταν Αυστραλός αθλητής στίβου, ασημένιος Ολυμπιονίκης στα 200 μέτρα.
Γεννήθηκε στη Βικτώρια της Αυστραλίας και ασχολήθηκε με τον αθλητισμό όντας προπονητής σε ομάδα ποδοσφαίρου. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού το 1968, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 200 μέτρα. Κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου οι δύο μαύροι Αμερικανοί αθλητές που βρίσκονταν στο βάθρο μαζί με το Νόρμαν φορώντας μαύρα γάντια ύψωσαν τις γροθιές τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την παραβίαση των δικαιωμάτων των Μαύρων. Για αυτή την κίνησή τους, η ολυμπιακή επιτροπή των ΗΠΑ τους τιμώρησε αμέσως.
Ο Πίτερ Νόρμαν, αν και δεν έκανε την χαρακτηριστική κίνηση των "Μαύρων Πανθήρων", δέχθηκε λίγο πριν την απονομή να φορέσει μια κονκάρδα υπέρ των δικαιωμάτων των Μαύρων. Για αυτήν του την πράξη κατακρίθηκε από τον αυστραλιανό τύπο και την κυβέρνηση και σταδιακά απομονώθηκε από την κοινωνία. Αν και στους προκριματικούς για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου σημείωσε εξαιρετικούς χρόνους, η αρμόδια επιτροπή αρνήθηκε να τον συμπεριλάβει στην αποστολή με αποτέλεσμα η Αυστραλία να βρεθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της χωρίς σπρίντερ σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Μετά από αυτή την εξέλιξη εγκατέλειψε τον αθλητισμό, πήρε διαζύγιο και εθίστηκε στο αλκοόλ. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϊ, ο Νόρμαν ήταν ο μοναδικός Αυστραλιανός Ολυμπιονίκης που δεν κλήθηκε από την διοργάνωση για να λάβει μέρος σε κάποια δραστηριότητα. Αντίθετα η αποστολή των ΗΠΑ τον προσκάλεσε στο ολυμπιακό χωριό προτείνοντάς του μάλιστα να μείνει σε αυτό.
Απεβίωσε το 2006 στην Μελβούρνη από συγκοπή καρδιάς. Στην κηδεία του παραβρέθηκαν οι άλλοι δυο Ολυμπιονίκες που βρίσκονταν μαζί του στο βάθρο στους Ολυμπιακούς του 1968, οι Σμιθ και Κάρλος.
Το 2012 η Βουλή της Αυστραλίας, ζήτησε συγνώμη από τον Νόρμαν αναγνωρίζοντας την προσφορά του στην μάχη κατά του ρατσισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Αυστραλοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αυστραλοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας (Partido Communista do Brasil, PCdoB) είναι μαρξιστικό-λενινιστικό πολιτικό κόμμα της Βραζιλίας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1962, μετά τη διάσπαση της παλαιότερης κομμουνιστικής οργάνωσης της χώρας, του Κομμουνιστικού Κόμματος - Βραζιλιάνικο Τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Partido Comunista – Seção Brasileira da Internacional Comunista, PC-SBIC) στο 5ο συνέδριο του κόμματος. Αφορμή γι' αυτό το γεγονός στάθηκαν οι μεταρρυθμίσεις του ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Νικίτα Χρουστσόφ στην περίοδο της Αποσταλινοποίησης, κίνηση που προκάλεσε ρήξη στο κομμουνιστικό κίνημα παγκοσμίως. To ΚΚΒ αντιτάχθηκε στην ρεφορμιστική πολιτική της ΕΣΣΔ και υποστήριξε τις θέσεις του Μάο Τσε Τουνγκ μετά τη ρήξη ΕΣΣΔ-Κίνας.
Μετά την επάνοδο της δημοκρατίας και τη νομιμοποίησή του το 1988 μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε όλους τους εκλογικούς συνασπισμούς που ηγήθηκε το Εργατικό Κόμμα (PT).
Εκλογές
Από το 1986, το ΚΚΒ συμμετέχει σε όλες τις εκλογικές διαδικασίες που έχουν πραγματοποιηθεί στη χώρα.
Νταρφούρ
thumb|Χάρτης του Νταρφούρ. Το Νταρφούρ (Αραβικά: دار فور dār fūr, "βασίλειο των Φουρ") είναι μια περιοχή στο Σουδάν, στο δυτικό μέρος της χώρας. Το Νταρφούρ αποτελούσε για εκατοντάδες χρόνια ανεξάρτητο σουλτανάτο. Ενσωματώθηκε στο Σουδάν από τις Αγγλο-Αιγυπτιακές δυνάμεις το 1916. Από το 2003 μαίνεται στην περιοχή διαμάχη μεταξύ του μη-αραβικού γηγενή πληθυσμού και αράβων νομάδων που μετακινήθηκαν στο Νταρφούρ από βορειότερες περιοχές και υποστηρίζονται από την κυβέρνηση του Σουδάν. Η περιοχή έκτοτε έχει τεθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Η περιοχή του Νταρφούρ έχει μέγεθος περίπου 493.180 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περίπου όσο το μέγεθος της Ισπανίας. Συνορεύει δυτικά με τη Λιβύη, το Τσαντ και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και νότια με το Νότιο Σουδάν. Διοικητικά χωρίζεται σε τρία ομοσπονδιακά κρατίδια: το Βόρειο Νταρφούρ, το Δυτικό Νταρφούρ, και το Νότιο Νταρφούρ, τα οποία συντονίζονται από την Μεταβατική Περιφερειακή Αρχή του Νταρφούρ. Οι κύριες πόλεις της περιοχής είναι η Ελ Φάσερ (πρωτεύουσα του Βόρειου Νταρφούρ), η Νγιάλα (πρωτεύουσα του Νότιου Νταρφούρ), και η Ελ Γκενέινα (πρωτεύουσα του Δυτικού Νταρφούρ).
Ο πληθυσμός του Νταρφούρ εκτιμάται γύρω στα 6.000.000 κατοίκους.
Επίσημες γλώσσες της περιοχής είναι τα Αραβικά και τα Αγγλικά.
Γλώσσα Ουαγκαουάγκα (Νέα Γουινέα)
Η Ουαγκαουάγκα είναι Ωκεάνια γλώσσα που ομιλείται στο νοτιοανατολικό άκρο της Παπούα Νέας Γουινέας. Οι διάλεκτοι Γκαμαντούντου, Σόμα και Σιλέμπα μπορεί να αποτελούν ξεχωριστή γλώσσα, τη Γιαλέμπα. Η γλώσσα έχει 1.900 ομιλητές (απογραφή 2000-2005).
Παραπομπές
Ο
Σπυρίδων Μάναρης
Ο Σπυρίδων Μάναρης ήταν αξιόλογος μαθηματικός, από τους πρώτους του νεοσύστατου Βασιλείου της Ελλάδος. Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1805. Μετέβη στην Κέρκυρα όπου και εκπαιδεύτηκε με δαπάνες του Άγγλου Αρμοστή στην Ιόνιο Ακαδημία της Κέρκυρας όπου μετά το πέρας των σπουδών του διορίσθηκε το 1830 καθηγητής των μαθηματικών στη Λευκάδα. Από το 1842 μέχρι το 1846 διεύθυνε το Σχολείο της Ιθάκης και στη συνέχεια δίδαξε στο λεγόμενο "Δευτερεύον Σχολείο" της Κέρκυρας.
Από το 1852 διετέλεσε γυμνασιάρχης της Ζωσιμαίας Σχολής των Ιωαννίνων επί 34 συνεχή χρόνια. Πέθανε το 1886 στη γενέτειρά του. Σημαντικότερα των έργων του είναι: "Άλγεβρα", "Αριθμητική", "Γεωμετρία", "Τριγωνομετρία" και "Κοσμογραφία". Τα δύο πρώτα έτυχαν πολλών εκδόσεων.
Σοντί Μπουνγιαρατκλίν
Ο Σόντι Μπουνγιαρατγκλίν (สนธิ บุญยรัตกลิน, 2 Οκτωβρίου 1946) είναι στρατηγός της Ταϊλάνδης, ο οποίος κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα στις 19 Σεπτεμβρίου 2006 και κυβέρνησε μέχρι την 1 Οκτωβρίου 2006.
Γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1946. Μουσουλμάνος σε μια χώρα βουδιστών, γνωστοποίησε ότι το «Συμβούλιο για την πολιτική αναμόρφωση» (η ομάδα των πραξικοπηματιών) επέβαλε στρατιωτικό νόμο αίροντας την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που είχε μία ημέρα νωρίτερα επιβάλει ο Τακσίν Σιναγουάτρα. Λίγες ώρες νωρίτερα, σε μήνυμά του από τη Νέα Υόρκη, ο Τακσίν είχε παύσει ουσιαστικά τον Σόντι από αρχηγό του στρατού, επιβάλλοντας κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ο Σόντι τον αγνόησε. Ο επικεφαλής των πραξικοπηματιών παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την 1 Οκτωβρίου 2006 και τον διαδέχθηκε ο επιλεγμένος από τον ίδιο ανεξάρτητος Σουραγιούτ Τσουλανόντ.
Ο Σόντι παραιτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2007 και από την αρχηγία του Συμβουλίου για την Πολιτική Αναμόρφωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Ταϊλανδοί στρατιωτικοί
Γλαύκη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Γλαύκη αναφέρονται τα ακόλουθα 8 πρόσωπα:
Πηγή
Γλαυκη
Walk (τραγούδι, Pantera)
To «Walk» είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Pantera, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο τους Vulgar Display of Power, το 1992. Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του συγκροτήματος, ενώ έχει κυκλοφορήσει και σε live άλμπουμ τους. Το 1993 κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο έφτασε στο νούμερο 35 των βρετανικών charts. Το κομμάτι κατέχει ένα χαρακτηριστικό riff, παιγμένο σε 12/8. Το κομμάτι από τη στιγμή της κυκλοφορίας του έχει υποστεί αρκετές διασκευές: Συγκροτήματα όπως οι Fear Factory, οι Trivium και οι Avenged Sevenfold το έχουν διασκευάσει, με τους τελευταίους να το κυκλοφορούν και ως single, το 2007. Σε λίστα του VH1, με τα 40 Σπουδαιότερα Metal τραγούδια, το κομμάτι τοποθετήθηκε στη 16η θέση. Ενώ στο περιοδικό Guitar World, το σόλο του κομματιού ψηφίστηκε το 57ο Καλύτερο σόλο όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1992 Κατηγορία:Singles του 1993 Κατηγορία:Τραγούδια των Pantera Κατηγορία:Singles της East West Records
Μπουστρόφ
Το Μπουστρόφ (Μπούσντορφ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Γλώσσα Σάουσε
Η Σάουσε είναι μία Παπούα γλώσσα που ομιλείται στη Δυτική Παπούα της Ινδονησίας. Η ταξινόμηση είναι αβέβαιη, αλλά φαίνεται να σχετίζεται με τις γλώσσες Τορ. Έχει 250 ομιλητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδονησίας
Κουρνέλα Λέσβου
Η Κουρνέλα είναι ένας ημιορεινός οικισμός του νησιού της Λέσβου σε υψόμετρο 380 μ. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του νησιού, Βόρεια του Πλωμαρίου. Υπαγόταν διοικητικά με το πρόγραμμα Καποδίστριας στον δήμο Πλωμαρίου του νομού Λέσβου. Είναι προσβάσιμη ξεκινώντας από τον επαρχιακό δρόμο Πλωμαρίου-Παλαιοχωρίου, όπου στη συνέχεια εμφανίζεται στα αριστερά ένας χωμάτινος παράδρομος που μετά από 10 λεπτά οδηγεί στον οικισμό. Στην είσοδο του δεσπόζει ένα από τα αξιοθέατα του οικισμού, η όμορφη τρίκλινη βασιλική του αγίου Ιωάννη του πρόδρομου που χτίστηκε από τους κατοίκους το 1863. Ακολουθώντας το κατηφορικό πέτρινο δρομάκι που περνά σε όλο το μήκος του οικισμού, βρίσκουμε τα δύο από τα τρία καφενεία που λειτουργούσαν, το ένα αντίκρυ στ’ άλλο, στην αυλή του ενός μάλιστα υπάρχει ο υπεραιωνόβιος πλάτανος του οικισμού. Λίγο πιο κάτω, μετά το τελευταίο σπίτι υπάρχουν τρεις λευκές κρήνες που ακόμα έχουν νερό. Ενώ στο τέλος του πέτρινου δρόμου υπάρχει το παλιό ελαιοτριβείο, ένα μεγάλο ορθογώνιο πέτρινο κτίριο που έχει εγκαταλειφθεί ήδη από το 1963.
Ο οικισμός χτίστηκε τον 19ο αιώνα, σε αυτόν παλιότερα ζούσαν πενήντα οικογένειες, ωστόσο λόγο της τοποθεσίας του και της αγροτικής- κτηνοτροφικής οικονομίας του, σιγά σιγά άρχισε να εγκαταλείπεται μετά τη δεκαετία του εξήντα, επακόλουθο της αστικοποίησης και της στροφής σε άλλους τομείς της παραγωγής, ήδη στα 1980 είχαν παραμείνει ελάχιστες οικογένειες ενώ σήμερα μένουν μόνιμα μόλις 2 άτομα, ωστόσο τον οικισμό επισκέπτεται περιστασιακά ένας αριθμός ατόμων, φυσιολάτρες που θέλουν να εξερευνήσουν τον τόπο αλλά και κάποιοι που διαμένουν για μεγάλο διάστημα, ενώ υπάρχουν και θερινές κατοικίες. Τέλος κάθε χρόνο στη κουρνέλα γίνονται τοπικές γιορτές αλλά και ο εορτασμός της μεγάλης εβδομάδας και του Πάσχα.
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Μαρίνα Νικισένκο-Μαργκίεβα
Η Μαρίνα Νικισένκο-Μαργκίεβα (Марина Сослановна Маргиева, γεννηθείσα 28 Ιουνίου 1986) είναι αθλήτρια σφυροβολίας που αγωνίζεται για τη Μολδαβία. Η καλύτερη ρίψη της είναι 71,50 μέτρα και επιτεύχθηκε τον Ιανουάριο 2009 στο Κισινάου. Είναι πρώην κάτοχος του εθνικού ρεκόρ. Γεννήθηκε στη Ρωσία, τα μικρότερης ηλικίας αδέλφια της είναι η Ζαλίνα Μαργκίεβα και Σεργκέι Μαργκίεφ, και προπονείται με τον πατέρα της Σόσλαν.
Η Νικισένκο επρόκειτο να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 αλλά αποκλείστηκε από την Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή όταν κατά τη διάρκεια μιας δοκιμής για λήψη φαρμακευτικών ουσιών το δείγμα που έδωσε βρέθηκε θετικό στο συνθετικό στεροειδές στανοζολόλη. Ως εκ τούτου, αποκλείστηκε για 2 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό Κατηγορία:Μολδαβοί Κατηγορία:Γυναίκες Κατηγορία:Σφυροβόλοι
Εγλυκάδα
Η Εγλυκάδα (παλαιότερα: Εγλυκάς) είναι συνοικία στα νοτιοανατολικά της Πάτρας. Η ονομασία της είναι παραφθορά της λέξης γλυκάδα, και ονομάστηκε έτσι διότι -ακόμα και σήμερα αλλά κυρίως πριν το 1960- η περιοχή ήταν γεμάτη πορτοκαλεώνες, λεμονιές, μανταρινιές κ.ά. που, λόγω του εκεί κλίματος και άλλων τοπικών παραγόντων, είχαν πολύ γλυκιά γεύση, όπως αναφέρεται. Σήμερα ο πληθυσμός της Εγλυκάδας ανέρχεται σε περίπου 5.000 κάτοικους, ενώ η περιοχή αναπτύσσεται οικιστικά με γοργούς ρυθμούς.
Ιστορία
Η περιοχή αναφέρεται πρώτη φορά με το όνομα Γλυκάδα από περιηγητές, όπως ο Σπον και Ουέλερ, που την αποκαλούν "Κήποι των Πατρών" και γράφουν για τα ωραία πορτοκάλια και λεμόνια της με την ευχάριστη γεύση. Οι δύο περιηγητές πέρασαν από την Εγλυκάδα μαζί το 1676 κι αναφέρουν ότι ο βασιλιάς της Σικελίας είχε αγοράσει όλη την παραγωγή κίτρων, λεμονιών και πορτοκαλιών.
Το 1816 αναφέρεται με 62 οικογένειες, 250 κάτοικους είχε το 1821 και 690 το 1903. Το 1920 είχε 1062 κατοίκους ,
Σύμφωνα με μαρτυρίες αρχαίων αλλά και σύγχρονων ιστορικών στην Εγλυκάδα υπήρχε ένα υπεραιωνόβιο κυπαρίσσι με κορμό 6 μέτρων το οποίο κάηκε από τους Οθωμανούς κατά την Επανάσταση του 1821. Αυτό το κυπαρίσσι οι Άραβες το θεωρούσαν ιερό και έκαναν μια φορά τον χρόνο θρησκευτικές τελετές σε αυτό. Ο Πουκεβίλ αναφέρει ότι ήταν 146 ετών και ότι είχε 24 πόδια περίμετρο, ενώ κατά τους Σπον κι Ουέλερ ήταν 18 πόδια. Ο Οθωμανός περιηγητής Τσελεμπή Εβρά γράφει ότι δεν ήταν πολύ ψηλό αλλά χρειάζονταν 7 άντρες για να αγκαλιάσουν τον κορμό του, στην σκιά του υπήρχαν 40 στάβλοι αλόγων και μπορούσε να στεγάσει 50.000 πρόβατα. Ο Διονύσιος Φωτεινός αναφέρει ότι ήταν πάνω από 2.000 ετών.
Στην Εγλυκάδα υπήρχε Σανατόριο κατά τον μεσαίωνα λόγω του κλίματος που οφειλόταν στα πολλά πυκνά δάση που υπήρχαν γύρω της τότε. Στην θέση Κούτσα είχε εξοχική κατοικία ο Παλαιών Πατρών Γερμανός.
Η Εγλυκάδα έχει πεσόντες σε όλους τους εθνικούς αγώνες και από το 1948 έχει στηθεί ηρώο στην πλατεία Αγίου Ανδρέα με τα ονόματα των πεσόντων της περιοχής.
Διοικητική ιστορία
Ανεξάρτητη κοινότητα-χωριό όπου με το Β.Δ. 8/4/1835 αποτέλεσε οικισμό του νεοσύστατου δήμου Πατρέων. Το 1912 με τον Ε.τ.Κ. 14/2/1912 και τον νόμο ΔΝΖ΄4057 διαλύθηκαν οι δήμοι και η Εγλυκάδα έγινε ανεξάρτητη κοινότητα που περιλάμβανε και τους οικισμούς Ρωμανός και Ελεκίστρα. Το 1919 οι δύο οικισμοί αποσπώνται για δημιουργηθεί η κοινότητα Ελεκύστρας. Πρώτος πρόεδρος της κοινότητας Εγλυκάδος (1914-1916) ήταν ο Ιωάννης Παναγιωτόπουλος, οι εκλογές ήταν προγραμματισμένες για το 1912 αλλά λόγω των βαλκανικών πολέμων έγιναν το 1914.
Το 1920 αναγνωρίζεται σαν οικισμός της κοινότητας Εγλυκάδας η Περιβόλα, όπως και το 1928 οι οικισμοί Άγιος Γεώργιος (Λάγγουρα) και Κούτσα. Με το ΦΕΚ 182Α - 07/07/1933 καταργείται η κοινότητα Εγλυκάδος και προσαρτάται στον δήμο Πατρέων έως σήμερα. Μάλιστα το 1933 η κοινότητα είχε 1.500 κατοίκους και το χωριό 1.070. Με το ΦΕΚ - 19/03/1961 καταργείται ο οικισμός και αποτελεί επίσημα τμήμα της πόλεως Πατρών.
Αθλητισμός
Πρώτος αθλητικός σύλλογος της Εγλυκάδος ήταν η «Ελπίς», που ιδρύθηκε το 1950 με ποδοσφαιρικό τμήμα. Το 1970 ιδρύθηκε ο «Απόλλων Εγλυκάδος», που δραστηροποιείται έως σήμερα στο ποδόσφαιρο, μάλιστα το 1976 σαν Πρωταθλήτρια Πατρών διεκδίκησε την άνοδο της σε αγώνες μπαράζ στην Β΄ Εθνική. Το 1970 ιδρύθηκε και ο «Θρίαμβος Εγλυκάδος», που εξελίχθηκε στον Θρίαμβο Πατρών. Σήμερα στην Εγλυκάδα έχει έδρα και ιδιόκτητες εγκαταστάσεις η «Νίκη Πατρών», σύλλογος αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Μπρεαίν
Το Μπρεαίν (Μπρούχχαϊμ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Γηροκομείο Πάτρας
Το Γηροκομειό είναι ιστορική συνοικία της Πάτρας. Πήρε την ονομασία της από την ομώνυμη ιστορική Μονή, που βρίσκεται στην περιοχή και αποτελεί μία από τις αρχαιότερες μονές σε όλη την Ελλάδα. Κατά πάσα πιθανότητα η μονή διατηρούσε γηροκομείο κατά την βυζαντινή εποχή.
Είναι συνοικία πλούσια σε φυσικό περιβάλλον, με θέα, εξαιρετικό κλίμα, ενώ εκεί υπάρχει ομώνυμο άλσος με κάποιους διαμορφωμένους χώρους αναψυχής και ηρεμίας καθώς και το «Κωνσταντοπούλειο» γηροκομείο. Μέσα στο τοπικό άλσος την περιοχής βρίσκονται επίσης το παλιό σανατόριο της πόλης καθώς και το ίδρυμα «Μέριμνα», που ασχολείται με παιδιά με νοητική (καθ)υστέρηση. Η περιοχή απέχει οδικώς 3 χιλιόμετρα περίπου από το κέντρο της Πάτρας και γειτνιάζει με τις περιοχές Ριγανόκαμπου Διάκου, Εγλυκάδα, Λυκοχορός και Σύνορα.
Ιστορικά στοιχεία
Με βασιλικό διάταγμα του 1835 αναγνωρίστηκε το εκεί μοναστήρι ως μία από τις οκτώ τότε συνοικίες της Πάτρας και έπαψε να θεωρείται οικισμός το 1928. Μεταξύ 1940 - 1951 αναγνωρίστηκε εκ νέου ως οικισμός του Δήμου Πατρέων.
Τοποθεσία της συνοικίας αποτελεί η λεγόμενη «Σκοποβολή», που βρίσκεται δίπλα στο «Κωνσταντοπούλειο» ίδρυμα. Στο σημείο αυτό κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, συγκεκριμένα την περιόδο 1946 - 1949, βρισκόταν το σημείο εκτέλεσης των κομμουνιστών που συλλαμβάνονταν από την Ασφάλεια. Σύμφωνα με το Σύλλογο Εξορισθέντων και Φυλακισμένων 1945 - 1974 «Πέτρινα χρόνια» στη Σκοποβολή την περίοδο 1946 - 1949 εκτελέσθηκαν πάνω από 200 άτομα. Η τελευταία εκτέλεση έγινε στις 28 Φεβρουαρίου 1949 και επρόκειτο για 8 άτομα της Γιάφκας του Γιάννη Μαντζούτσου, όπως έμεινε γνωστή η υπόθεση. Στο σημείο της εκτέλεσης κάθε χρόνο γίνεται εκδήλωση μνήμης ενώ γίνονται και προσπάθειες για κατασκευή μνημείου που θα αντικαταστήσει το σημερινό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949
FedEx
300px|μικρογραφία|Το λογότυπο της εταιρείας απ' το 2016 Η FedEx Corporation, πρώην Federal Express Corporation και αργότερα FDX Corporation, είναι πολυεθνική αμερικανική εταιρεία υπηρεσιών αποστολής και παράδοσης και διαχείρισης αλυσίδας εφοδιασμού με έδρα το Μέμφις του Τενεσί. Το όνομα "FedEx" είναι συλλαβική συντομογραφία του αρχικού ονόματος του αεροπορικού τμήματος της εταιρείας, Federal Express, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από το 1973 έως το 2000. Η FedEx σήμερα είναι περισσότερο γνωστή για τις αεροπορικές υπηρεσίες, FedEx Express Η FedEx είναι επίσης ένας από τους κορυφαίους εργολάβους της αμερικανικής κυβέρνησης και βοηθά στη μεταφορά ορισμένων πακέτων ταχυδρομικών υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών μέσω της υπηρεσίας της FedEx SmartPost.
Η εταιρεία ιδρύθηκε στο Little Rock, Αρκάνσας το 1971 ως Federal Express Corporation από τον Frederick W. Smith, απόφοιτο του Πανεπιστημίου Yale. Συνέλαβε την ιδέα της σε μια εργασία στο Yale, η οποία απαιτούσε ένα σύστημα ειδικά σχεδιασμένο για επείγουσες παραδόσεις. Ενώ ο καθηγητής του δεν επικρότησε την ιδέα, ο Smith την εξέλιξε. Η εταιρεία ξεκίνησε τις εργασίες της επισήμως το 1973, όταν μετέφερε τις μετακόμισε στο Μέμφις. Ο Σμιθ ισχυρίστηκε ότι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Μέμφις αποτελεί το πληθυσμιακό κέντρο της χώρας και απουσιάζουν ισχυρά καιρικά φαινόμενα που θα μπορούσαν να είναι τροχοπέδη για τις παραδόσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταχυδρομεία Κατηγορία:Μεταφορές
Κροκοδειλόπολις
Η Κροκοδειλόπολις ή Αρσινόη ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου στην θέση του σημερινού Φαγιούμ (αραβ. الفيوم, Fayum, Al Fayyum). Λεγόταν αλλιώς και Πτολεμαΐς Ευεργετίς. Η Κροκοδειλόπολη βρίσκεται 130 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας του Καΐρου. Ήταν ένα από τα κορυφαία θρησκευτικά κέντρα της αρχαίας Αιγύπτου, όπου λατρευόταν ο θεός Σομπέκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Γλώσσα Μπεράκου
Η Μπεράκου είναι εξαφανισμένη γλώσσα Μπόνγκο-Μπαγκίρμι του Τσαντ. Οι ομιλητές έχουν μετατοπιστεί προς τα Αραβικά Κρεολικά του Μπαμπάλια, τα Τσαντιανά Αραβική ή διάφορες γλώσσες Κοτόκο. Το 1995 είχε αναφερθεί ότι υπήρχαν 2 ομιλητές της γλώσσας.
Αναφορές
Κατηγορία:Γλώσσες του Τσαντ
Μηλέα Μεσσηνίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Μηλέα.
Η Μηλέα Μεσσηνίας, γνωστή και ως Μηλιά, είναι χωριό της Μεσσηνιακής Μάνης (Έξω Μάνη) και υπάγεται στο Δήμο Δυτικής Μάνης με έδρα την Καρδαμύλη. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 363 άτομα (απογραφή 2001). Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της οροσειράς του Ταϋγέτου, σε υψόμετρο 550-600μ.
Αποτελείται από τους οικισμούς Φαγριάνικα, Ξανθιάνικα, Σεκουριάνικα, Κάτω Χώρα και Κυβέλεια (Γαρμπελιά).
Προέλευση ονόματος
Το όνομά της, κατά την επικρατέστερη άποψη, το οφείλει στην ευδοκίμηση στην περιοχή του οπωροφόρου δέντρου "μηλιά". Άλλες εκδοχές θέλουν το όνομα να προέρχεται από την Ομηρική λέξη «μήλα» που σημαίνει γιδοπρόβατα, ή από το γεγονός ότι στην περιοχή αφθονεί το θαμνώδες φυτό "σφακομηλιά".
Αξιοθέατα
Ακριβώς πάνω από το χωριό είναι κτισμένη, σε ένα μικρό οροπέδιο σε υψόμετρο 1000μ, η Μονή της Παναγίας της Γιάτρισσας.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι ναοί:
Αξίζει να αναφερθεί η φιλοξενία στη Μηλιά του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (σε νεαρή ηλικία) και της οικογένειάς του, για τρία χρόνια, στον πύργο της οικογένειας Κριπαράκων. Ο πατέρας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Κωνσταντής, θάφτηκε στη Μηλιά στο συνοικισμό Κυβέλεια, όπου σώζεται ο τάφος του.
Δημοτικό διαμέρισμα Μηλιάς Μεσσηνίας
Το δημοτικό διαμέρισμα Μηλιάς Μεσσηνίας (παλαιότερη ονομασία: Μηλέα Μεσσηνίας) βρίσκεται στη Μεσσηνιακή Μάνη. Ο συνολικός πληθυσμός του είναι 363 άτομα (απογραφή 2001). Πριν από την εφαρμογή του σχεδίου «Καποδίστριας» ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας.
Αποτελείται από τους οικισμούς Φαγριάνικα, Ξανθιάνικα, Σεκουριάνικα, (που συγκροτούν τον κεντρικό οικισμό της Μηλιάς), και επίσης από την Κάτω Χώρα και τα Κυβέλεια (γνωστά και ως Γαρμπελιά).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Κοινοβούλιο
Το κοινοβούλιο είναι νομοθετικό σώμα. Ο όρος σήμερα συνήθως αναφέρεται σε ένα δημοκρατικά εκλεγμένο σώμα. Το πολίτευμα στο οποίο την νομοθετική εξουσία διαθέτει ένα κοινοβούλιο ονομάζεται κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ο όρος χρησιμοποιείται και για το κτίριο το οποίο στεγάζει τις εργασίες του κοινοβουλίου.
Ένα από τα παλαιότερα κοινοβούλια θεωρείται το Αλθίνγκι στην Ισλανδία, μαζί με το κοινοβούλιο της Σικελίας  και το Λέγκτινγκ στις Φερόες. Το Αλθίγκι άρχισε να λειτουργεί το 930 στο Θίνγκβελιρ. Το κοινοβούλιο της Σικελίας συνήλθε για πρώτη φορά το 1097 στη Ματσάρα ντελ Βάγιο, από τον Ρογήρο της Σικελίας. Το κοινοβούλιο της Σικελίας αποτελούταν από τρεις κλάδους: από τον φεουδαϊκό, τον εκκλησιαστικό και της δημόσιας περιουσίας. Το πρώτο νορμαδικό κοινοβούλιο είχε μόνο συμβουλευτικό ρόλο και αναγνώριση της κυριαρχίας, ιδιαίτερα σε φόρους, οικονομικά και πολέμους. Τα μέλη επιλέγονταν από τους πιο ισχυρούς ευγενείς.
Νομοθετικά σώματα τα οποία αποκαλούνται κοινοβούλιο λειτουργούν στο κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο η εκτελεστική εξουσία είναι υπόλογη στο κοινοβούλιο. Ένας πρωθυπουργός παραμένει στη θέση του εφόσον λαμβάνει την ψήφο εμπιστοσύνης του κοινοβουλίου. Τα κοινοβούλια συνήθως αποτελούνται από επιμέρους βουλές, είτε μια ή δύο, αν και υπάρχουν και πιο περίπλοκα μοντέλα. Σε αντίθεση με το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, υπάρχει το προεδρικό σύστημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοκρατία
Ουπουαούτ
Ο Ουπουαούτ, ή Ουεπουάουτ, ή Ουεπουαούτ, ή Ουεπουαουέτ ή Απχέρου ή Οφόις -όπως μεταγράφηκε στην Αρχαιοελληνική η αιγυπτιακή λέξη είναι θεός της αιγυπτιακής μυθολογίας με κεφαλή λύκου ή τσακαλιού, αν και θεόμορφος παρουσιάζεται μόνον ο Άνουβις, με τον οποίο δεν πρέπει να συγχέεται ο Ουπουαούτ. Η λέξεις ουπ ουαούτ σημαίνουν «εκείνος που ανοίγει τους δρόμους προς τη Δύση». Σε προϊστορικά ανάγλυφα απεικονίζεται ως θεός-λύκος, καθοδηγητής των πολεμιστών της φυλής. Με τον ίδιο τρόπο απεικονίζεται κατά την «κύρια πομπή του του Ουπ ουαούτ» να οδηγεί, πάνω σε μεγάλη ασπίδα, την πομπή των οσιρικών εορτών. Εμφανίζεται ενίοτε να οδηγεί τη βάρκα του Ήλιου στο νυχτερινό ταξίδι της, αλλά και τη βάρκα του Όσιρι ή να τη σύρει προς τον νότιο και τον βόρειο ουρανό.
Αρχαίος πολεμικός θεός, λατρεύτηκε επίσης ως θεός των νεκρών, ιδίως στην Άβυδο, όπου, πριν αντικατασταθεί από τον Όσιρι, ήταν κύριος της Νεκρόπολης με την επωνυμία Χεντ Αμεντί, (εκείνος που προΐσταται της Δύσης).
Τοπικός θεός της Ασυούτ, της Λυκοπόλης των Ελλήνων, ο Ουπουαούτ εισήλθε πολύ αργά στον οσιρικό μύθο ως σύμμαχος του Όσιρι. Υπήρξε μαζί με τον Άνουβι κύριος συνεργάτης του Όσιρι στην εκστρατεία για την κατάκτηση του κόσμου. Σε νεότερες εποχές και οι δύο θεότητες απεικονίζονταν με στρατιωτική ενδυμασία. Σε μεταγενέστερες περιόδους ο Ουπουαούτ θεωρείται γιος του Όσιρι ή μορφή του. Στην οσιρική μορφή του αποκαλείται Σεκχεμτάουι, Ισχύς των Δύο Χωρών, υιοθετώντας με αυτόν τον τρόπο το σύμβολο της ένωσης Άνω και Κάτω Αιγύπτου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου Κατηγορία:Μυθολογικά κυνοειδή
Αγγέλης Σουμίλας
Ο Αγγέλης Σουμίλας ή Βλάχος υπήρξε Έλληνας αρματολός της Στερεάς Ελλάδας.
Βιογραφία
Ήταν από τα Γιάννενα και έζησε τον 17ο αιώνα και πήρε μέρος στις μάχες των Ενετών κατά των Οθωμανών και στην Ελληνική επανάσταση του 1684. Όταν μετά την Πτώση της Κρήτης οι Οθωμανοί υποδούλωσαν και την ατίθαση Μάνη, ο Αγγέλης μαζί με άλλους δύο αρματολούς, το Μακεδόνα Πάνο Μεϊντάνη από το Πισοδέρι Φλώρινας και τον μικρό Χορμόπουλο από τα Άγραφα περιφερόντουσαν ως αντάρτες στην Ακαρνανία και έκαναν μικροεπιθέσεις εναντίον των Τούρκων. Οι τρεις με προδοσία έπεσαν στα χέρια των Ενετών και φυλακίστηκαν δέσμιοι σε μια ενετική γαλέρα με προορισμό την Βενετία. Κατά την μεταφορά τους, το πλοίο έπεσε σε ενέδρα στα παράλια της Δαλματίας και μια Αλγερινή φούστα (πλοίο) τους επιτέθηκε. Οι τρεις Έλληνες αρματολοί ζήτησαν να τους δοθούν τα καριοφίλια τους και να τους λυθούν τα δεσμά για να πάρουν μέρος στη μάχη. Ο πλοίαρχος τους εκπλήρωσε τη χάρη, και οι τρεις όρμησαν με τέτοιο θάρρος εναντίον των πειρατών, που οι Ενετοί ενθαρρυμένοι τους ακολούθησαν και αντέκρουσαν τους Αλγερινούς, σκοτώνοντας πολλούς και αιχμαλωτίζοντας τους υπολοίπους, τη δε φούστα την έδεσαν πίσω από το καράβι και την πήραν ως νικητές μαζί τους. Ο πλοίαρχος εκτιμώντας το μέγεθος της υπηρεσίας τους, τους αντάμειψε με επαίνους, τιμές και εκτάσεις γης. Με τους τρεις αυτούς αρματολούς οι Βενετοί προετοίμασαν και διεξήγαγαν την Ελληνική επανάσταση του 1684.
Πηγές
Κατηγορία:Αρματολοί
Φρειδερίκος Μάρσαλ
Ο Φρειδερίκος Μάρσαλ ήταν αθλητής της αντισφαίρισης και ποδοσφαιριστής.
Ήταν γιος του προξένου της Αγγλίας στην Πάτρα Βέρνου Μάρσαλ και μαζί με τον αδελφό του Γεώργιο συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στο διπλό της αντισφαίρισης αλλά αποκλείστηκαν στα προκριματικά. Ήταν αθλητής του Παναχαϊκού και έπαιξε στον πρώτο αγώνα ποδοσφαίρου που έγινε στην Πάτρα. Αγωνίστηκε με τον Παναχαϊκό εναντίον Άγγλων ναυτών νικώντας τους με 4-2. Συμμετείχε και στην ρεβάνς στις 15 Φεβρουαρίου όπου ο Παναχαϊκός νίκησε ξανά με 4-0. Όταν η Γ.Ε.Π. ίδρυσε ποδοσφαιρικό τμήμα εγγράφηκε σε αυτό και έπαιξε σε πολλά παιχνίδια. Είχε άλλον έναν αδελφό, των Ανδρέα ο οποίος ήταν επίσης αθλητής του Παναχαϊκού.
Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τα έζησε στην Αγγλία όπου και πέθανε. Εκεί μάλιστα δίδασκε την Νεοελληνική γλώσσα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αθλητές αντισφαίρισης της Παναχαϊκής Κατηγορία:Αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Κύδων
Ο Κύδωνας έγινε βασιλιάς στην πόλη του και είχε μία κόρη, την Ευλιμένη. Την είχε αρραβωνιάσει με τον Άπτερο, αλλά η Ευλιμένη διατηρούσε κρυφή ερωτική σχέση με τον Λύκαστο. Ο Κύδων βρέθηκε κάποτε σε δυσχερή θέση εξαιτίας επαναστάσεων των γειτονικών του πόλεων. Ρώτησε ένα μαντείο σχετικά και έλαβε την απάντηση ότι έπρεπε να θυσιάσει μία παρθένα στους ήρωες της χώρας. Τραβήχθηκε κλήρος για τον σκοπό αυτό και έπεσε στην Ευλιμένη. Τότε ο Λύκαστος, για να γλιτώσει την αγαπημένη του, απεκάλυψε στον Κύδωνα τη σχέση του με τη θυγατέρα του. Ο λαός αποφάνθηκε ότι η Ευλιμένη άξιζε ακόμα περισσότερο τον θάνατο. Ο Κύδων έσφαξε τότε την Ευλιμένη, άνοιξε την κοιλιά της και διεπίστωσε ότι πραγματικά ήταν έγκυος.
Πηγή
Κατηγορία:Παιδιά του Ερμή Κυδωνας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Κρήτης
Σίλο
Ο Σίλο, συγγραφικό ψευδώνυμο του Μάριο Λουίς Ροδρίγκες Κόμπος (Mario Luis Rodríguez Cobos, 6 Ιανουαρίου 1938 – 16 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Αργεντίνος συγγραφέας, φιλόσοφος και ψυχολόγος, δημιουργός του ρεύματος του Οικουμενικού ή Νέου Ανθρωπισμού. Ομάδες μελέτης οργανώθηκαν γύρω από τα έργα του και δημιούργησαν το Ανθρωπιστικό Κίνημα.
Βιογραφία
Ο Σίλο γεννήθηκε στη Μεντόσα της Αργεντινής. Το 2001, στην ετήσια τακτική συνάντηση της Επιτροπής Γενικού Συντονισμού του Ανθρωπιστικού Κινήματος, το υψηλότερο επίπεδο συνδιαλλαγής όσων εμπλέκονται στην οργανωτική δομή του, στη Μαδρίτη της Ισπανίας, ο Σίλο ανακοίνωσε την απόσυρσή από την ενεργό συμμετοχή στο Ανθρωπιστικό Κίνημα κι άφησε τη μελλοντική εξέλιξη στα χέρια της συλλογικότητας ανθρώπων που ο ίδιος είχε δημιουργήσει.
Από τότε, ο Σίλο ξεκίνησε ένα νέο εγχείρημα, γνωστό ως το "Μήνυμα του Σίλο". Πρόκειται για μια εργασία πνευματικής ανάπτυξης, βασισμένη σε κάποιες από τις αρχαιότερες μορφές διαλογισμού, που ανέπτυξε ο Σίλο τη δεκαετία του 1960 και ονομάζεται "Εργασία με τη Δύναμη".
Το Σεπτέμβριο του 2006, ο Σίλο ξεκίνησε μια νέα εκστρατεία παγκόσμιου πυρηνικού αφοπλισμού, τονίζοντας ότι τα πυρηνικά αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή στον σημερινό κόσμο.
Πέθανε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Μεντόσα στις 16 Σεπτέμβρη 2010.
Έργα
(διαθέσιμα για κατέβασμα εδώ)
Κριτική
Οι επικριτές του Σίλο και του Ανθρωπιστικού Κινήματος υποστηρίζουν ότι πρόκειται για σέκτα ή μορφή λατρείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αργεντινοί ουμανιστές Κατηγορία:Αργεντινοί συγγραφείς
Μακασάρ
thumb|250px|Το παραδοσιακό λιμάνι του Μακασάρ, όπου δένουν τα πλοία πισίνι, παραδοσιακά ινδονησιακά ιστιοφόρα που χρησιμοποιούνται για μεγάλες αποστάσεις Το Μακασάρ (ινδονησιακά: Kota Makassar) είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Νότιο Σουλαουέζι, Ινδονησία, και η μεγαλύτερη πόλη της νήσου Σουλαουέζι. Από το 1971 μέχρι το 1999 η πόλη ονομαζόταν Ουτζούνγκ Παντάνγκ εξαιτίας ενός προαποικιακού οχυρού και σήμερα τα δύο ονόματα χρησιμοποιούνται εξίσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 η πόλη είχε 1.334.090 κατοίκους, κατατάσσοντας το Μακασάρ ως την 10η μεγαλύτερη πόλη στη χώρα. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού με μέτωπο προς το στενό του Μακασάρ.
Ιστορία
Οι πρώτες αναφορές της πόλης χρονολογούνται από 14ο αιώνα. Μέχρι το 16ο αιώνα είχε εξελιχθεί στο κυριότερο λιμάνι του Σουλαουέζι και σημαντικό πολιτικό κέντρο, καθώς ήταν κέντρο εξουσίας των σουλτανάτων Γκόβα και Ταλό. Το 1667 εξαιτίας των επιθέσεων από τον στρατό Ολλανδών και Μπουργκίς παραδόθηκε αρχικά το οχυρό Ουτζούνγκ Παντάνγκ και το 1669 το ισχυρότερο οχυρό Σομπαόπου, στο οποίο βρισκόταν το παλάτι του Σουλτάνου. Το 19ο αιώνα άρχισε η καλλιέργεια και η εμπορεία κοκκοκάρυδων και άλλων μπαχαρικών με αποτέλεσμα το Μακασσάρ να αναπτυχθεί. Το 1938 έγινε πρωτεύουσα της ολλανδικής επαρχίας «Μεγάλη Ανατολή» η οποία περιλάμβανε ολόκληρη την ανατολική Ινδονησία. Μετά την απελευθέρωση της Ινδονησίας ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε από τους μετανάστες που έφευγαν μακριά από τις συμπλοκές με αποτέλεσμα να αστικοποιηθεί γρήγορα.
Οικονομία
Η κύρια πηγή εισοδήματος της πόλης είναι το λιμάνι, το οποίο είναι το κύριο λιμάνι του νότιου Σουλαουέζι. Το λιμάνι χρησιμοποιείται κυρίως για την εξαγωγή αγροτικών προϊόντων, κυρίως πίτουρο και κακάο στην Ανατολική Ασία και την Αμερική. Κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας η πόλη ήταν γνωστή για το λάδι Μακασάρ, το οποίο χρησιμοποιόταν ως προϊόν περιποίησης μαλλιών, και τον έβενο του Μακασάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Χρήστος Κάκαλος
Ο Χρήστος Κάκαλος (Λιτόχωρο, 1879 ή 13 Ιουλίου 1882 - 12 Απριλίου 1976 ) ήταν Έλληνας κυνηγός από το Λιτόχωρο, ο οποίος θεωρείται  ο πρώτος ορειβάτης που ανέβηκε στον Όλυμπο (ακριβές υψόμετρο 2.917,727 μ.) στις 2 Αυγούστου 1913 οδηγώντας τον περίφημο φωτογράφο Φρεντερίκ Μπουασονά και τον συνοδό του, Ντανιέλ Μπο Μποβί. Είναι ο πρώτος που ανέβηκε στον Μύτικα στην κορυφή του Ολύμπου. Φημολογείται ότι ανέβηκε στο Στεφάνι από τα Καζάνια και ότι κοιμήθηκε σε μία «σπηλιά» κάτω από το Στεφάνι, δηλαδή σχεδόν στον αέρα, δεμένος μόνο με σχοινιά.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|Ο Κάκαλος κυνηγώντας (φωτογραφία του [[Φρεντερίκ Μπουασονά|Φρεντ Μπουασονά, 30 Ιουλίου 1913).|εναλλ.=|αριστερά|212x212εσ]] Ο Κάκαλος ήταν κυνηγός αγριοκάτσικων και τον πήραν οδηγό η αποστολή των Ευρωπαίων που ανέβηκαν στο βουνό το 1913. Η ομάδα ξεκίνησε για τη Μονή Αγίου Διονυσίου στις 29 Ιουλίου 1913 και κατασκήνωσαν στην Πετρόστρουγκα. Στις 30 Ιουλίου ανέβηκαν στη Σκούρτα, στον Προφήτη Ηλία ("Θρόνος του Δία") και στο Σκολιό ("Μαύρη Κορυφή"). Έπειτα από μια χιονοθύελλα στα Πριόνια, στις 31 Ιουλίου έφτασαν σε μια κορυφή που την ονόμασαν αρχικά "Κορυφή της Νίκης" (σε ανάμνηση της ελληνικής νίκης στη Μάχη του Σαρανταπόρου) και την θεώρησαν ως την υψηλότερη (λίγο μετά μετονομάστηκε σε Ταρπηία Πέτρα). Για το λόγο αυτό έγραψαν μια κάρτα και την τοποθέτησαν σε μπουκάλι, κάτω από ένα σωρό με πέτρες. Η κάρτα βρέθηκε το 1927 και στάλθηκε στην Ελβετία (σήμερα φυλάσσεται στα γραφεία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ορειβασίας - Αναρρίχησης). Αργότερα οι Μπουασονά, Μποβί και Κάκαλος συνειδητοποίησαν ότι δεν είχαν φτάσει ακόμα στην ψηλότερη κορυφή, καθώς όταν βελτιώθηκε ο καιρός, φάνηκε μια ψηλότερη κορυφή. Στις 2 Αυγούστου, και ώρα 10 και 25΄ το πρωί κατέκτησαν την μέχρι εκείνη τη στιγμή απάτητη κορυφή του Ολύμπου. Ο Κάκαλος αναρριχήθηκε πρώτος στην κορυφή, η οποία ονομάστηκε αρχικά "Κορυφή Βενιζέλος" και αργότερα Μύτικας. Η εν λόγω ανάβαση έγινε γνωστή με τη δημοσίευση (1919) του βιβλίου "La Grece Immortelle" ("Η Αθάνατη Ελλάδα").
Ο Χρήστος Κάκαλος ανέβηκε πολλές φορές στην κορυφή του ψηλότερου βουνού της Ελλάδας. Ως το τέλος της ζωής του, ο μπαρμπα-Χρήστος, όπως ήταν περισσότερο γνωστός, εξακολουθούσε να κάνει ορειβασία. Το 1972, λίγο πριν το θάνατό του, ανέβηκε σε ηλικία 93 ετών στον Όλυμπο.
Πέθανε τον Απρίλιο του 1976 στο Λιτόχωρο, σε ηλικία 97 ετών. Στο «Οροπέδιο των Μουσών» του Ολύμπου λειτουργεί καταφύγιο που φέρει το όνομά του.
Ηρόδοτος (ιατρός)
Ο Ηρόδοτος ο ιατρός, επίσης και φιλόσοφος, έζησε στην εποχή των Φλαβίων Αυτοκρατόρων στην αρχαία Ρώμη (τον 1ο αιώνα μ.Χ.). Υπήρξε μαθητής του περίφημου Αγαθίνου, ιατρού στον οποίο και ο Ηρόδοτος αφιέρωσε το σπουδαίο του έργο «Περί σφυγμών».
Σημαντικά επίσης έργα του ήταν «Ιατρός», το «Περί βοηθημάτων», το οποίο και υποδιαιρείται σε «Περί κενουμένων βοηθημάτων» και «Περί πονουμένων βοηθημάτων», καθώς και το «Περί των έξωθεν προσπιπτόντων». Άλλο περισπούδαστο έργο του είναι η «Διάγνωσις περί των οξέων και χρονίων νοσημάτων».
Πηγές
Ηροδοτος Ηροδοτος
Εξπρές Φιλίας
Το Εξπρές Φιλίας (Τούρκικα:Dostluk Ekspresi), ήταν μια διεθνής υπεραστική σιδηροδρομική γραμμή που τη λειτουργούσαν η TCDD (τουρκικοί σιδηρόδρομοι) και ο ΟΣΕ από τον Ιούλιο του 2005 μέχρι τον Ιανουάριο του 2011 και συνέδεε τον σταθμό Σιρκετσί στην Κωνσταντινούπολη με την Θεσσαλονίκη. Τα τρένα με προορισμό την Κωνσταντινούπολη αναχωρούσαν καθημερινά στις 19:48 και έφταναν στις 08:07 της επομένης. Τα τρένα με προορισμό την Θεσσαλονίκη αναχωρούσαν καθημερινά στις 20:30 και έφταναν στις 09:33 της επομένης.
Η λειτουργία διακόπηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2011 λόγω της ελληνικής οικονομικής κρίσης.
Στις 8 Μαρτίου 2016 υπεγράφη διακρατική συμφωνία για την επανασύνδεση της Κωνσταντινούπολης με τη Θεσσαλονίκη, με προοπτική επέκτασης προς την Ηγουμενίτσα, κατά μήκος της μελλοντικής Σιδηροδρομικής Εγνατίας.
To 2022 επαναλήφθηκε η εμπορευματική σύνδεση Ελλάδας-Τουρκίας.
Γλώσσα Εντόλο
Η γλώσσα Εντόλο (Ετόρο) είναι Παπούα γλώσσα της Παπούα-Νέας Γουινέας, που ομιλείται από την φυλή Ετόρο. Το 60% των ομιλητών είναι μονόγλωσσοι. Ανήκει στον κλάδο Μπεάμι-Εντόλο της οικογένεια γλωσσών Μποσάβι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε
Ναζιανζός
Η Ναζιανζός ήταν πόλη στην Καππαδοκία 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του σημερινού χωριού Μπεκαρλάρ (πρώην Νενεζί).
Ιστορική αναδρομή
Αρχικά ονομάζονταν Νάνανδος. Αναφέρεται για πρώτη φορά στα οδοιπορικά της ύστερης Ρωμαϊκής εποχής. Από το 325 υπήρχε εκκλησία, στην οποία υπηρέτησε επίσκοπος ο Άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Θεολόγος από το 382 ως το 383. Τον ενδέκατο αιώνα έγινε έδρα της Επισκοπής Ναζιανζού, ενώ η μητρόπολη τον 14ο αιώνα αναφέρεται ότι ορφάνεψε.
Στην κατοικημένη περιοχή συναντούμε δύο λόφους με λίγα ερείπια τείχους και μια ενδιάμεση τάφρο, στον οποίο σήμερα είναι κτισμένος ένας σελτζούκικος τουρμπάς. Ο χριστιανικός ναός ήταν σχήματος οκταγώνου και δεν σώζεται.
Πηγές
Κατηγορία:Καππαδοκία Κατηγορία:Βυζαντινοί οικισμοί
Λεωσθένης (ρήτορας)
Ο Λεωσθένης ήταν ρήτορας και πολιτικός των Αθηνών.
Το 361 π.Χ. στάλθηκε σε αποστολή για την απελευθέρωση της νήσου Πεπαρήθου (της σημερινής Σκοπέλου) που την πρωτεύουσά της Πάνορμο πολιορκούσε ο Αλέξανδρος ο Φεραίος.
Ο Αλέξανδρος ηττήθηκε από τον Λεωσθένη και αναγκάστηκε να κλειστεί στην ακρόπολη (φρούριο). Αργότερα ο Αλέξανδρος, επωφελούμενος από την ελάττωση της αθηναϊκής δύναμης λόγω αποστολής μοίρας σε άλλο προορισμό και της χαλάρωσης των μέτρων επιτήρησης των πολιορκητών, επιχείρησε νικηφόρο έξοδο και ανακατέλαβε το νησί.
Οι Αθηναίοι θεώρησαν υπεύθυνο τον Λεωσθένη και τον καταδίκασαν σε θάνατο, εκείνος όμως κατέφυγε στη Μακεδονία και λέγεται ότι πέθανε στην αυλή του βασιλιά Φιλίππου της Μακεδονίας.