cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Layla
To Layla είναι ένα τραγούδι του συγκροτήματος Derek and the Dominos, που γράφτηκε από τον Έρικ Κλάπτον και τον Τζιμ Γκόρντον, και κυκλοφόρησε το 1970 στον δίσκο Layla and Other Assorted Love Songs. Είναι, επίσης, γνωστό, επειδή τα μέρη του γράφτηκαν ξεχωριστά από τους δύο καλλιτέχνες.
Οι στίχοι του κομματιού είναι εμπνευσμένοι από ένα περσικό ποίημα του 5ου αιώνα, ονόματι Λέιλα και Ματζνουν, το οποίο αργότερα διασκευάστηκε από τον Νιζαμί, με ένα αντίτυπο να φτάνει στα χέρια του Ίαν Ντάλας, ο οποίος με τη σειρά του το έδωσε στον Κλάπτον. Το βιβλίο παρακίνησε τον Κλάπτον, το οποίο έχει ως επίκεντρο τον έρωτα ενός νεαρού για μία όμορφη νεαρή κοπέλα, που όμως δεν μπορεί να την κάνει δική του, με αποτέλεσμα να τρελαθεί.
Το Layla στην αρχική του κυκλοφορία δεν σημείωσε κάποια εμπορική επιτυχία. Με το πέρας του χρόνου, το κομμάτι έχει δεχθεί ευνοϊκές κριτικές και συγκαταλέγεται ανάμεσα σε σπουδαιότερα rock κομμάτια όλων των εποχών. Ωστόσο, δύο επανεκτελέσεις έχουν γνωρίσει εισπρακτική επιτυχία, η πρώτη το 1972 και η άλλη 20 χρόνια αργότερα, σε μία ακουστική εκτέλεση από τον Κλάπτον. Το 2004, συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού Rolling Stone, Κατάλογος με τα 500 σημαντικότερα τραγούδια όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας την 27η θέση, ενώ η ακουστική του εκτέλεση κέρδισε ένα Grammy Καλύτερου Rock Τραγουδιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1970 Κατηγορία:Τραγούδια του Έρικ Κλάπτον Κατηγορία:Singles του 1971 Κατηγορία:Singles του 1972 Κατηγορία:Singles του 1982 Κατηγορία:Singles του 1992 Κατηγορία:Singles της Atco Records Κατηγορία:Singles της Reprise Records
1399
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1399 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Βυζαντινο-Γεωργιανή συνθήκη του 1022
Η Συνθήκη του 1022 ήταν μία πρώτη συμφωνία μεταξύ του βασιλείου της Γεωργίας και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Υπογράφτηκε από τον Γεώργιο Α΄ της Γεωργίας και τον Αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄.
Το μεγαλύτερο πολιτικό και στρατιωτικό γεγονός κατά τη βασιλεία του Γεωργίου Α΄, ένας πόλεμος εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είχε τις ρίζες του πίσω στη δεκαετία του 990, όταν ο Δαβίδ Γ΄ των Ταό πρίγκιπας της Γεωργίας, έπειτα από την ανεπιτυχή εξέγερσή του ενάντια στον Βασίλειο Β΄, έπρεπε να συμφωνήσει να παραδώσει τις εκτεταμένες κτήσεις του στο Ταό στον Αυτοκράτορα, μετά το τέλος του. Όλες οι προσπάθειες τού Βαγράτιος Γ΄ της Γεωργίας, προγονού τού Δαβίδ Γ΄ και πατέρα του Γεωργίου Α΄, να αποτρέψει την προσάρτηση των κτήσεων στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν μάταιες. Ο Γεώργιος A΄, νέος και φιλόδοξος, ξεκίνησε μία εκστρατεία για να αποκαταστήσει την έκταση που είχε η Γεωργία επί Δαβίδ Γ΄ και κατέλαβε το Ταό το 1015-16. Τότε ο Βασίλειος Β΄ οδήγησε τον στρατό του εναντίον της Γεωργίας το 1021. Ένας εξαντλητικός πόλεμος κράτησε δύο έτη και τελείωσε με μία αποφασιστική νίκη των Ρωμαίων, αναγκάζοντας τον Γεώργιο Α΄ να συμφωνήσει μία συνθήκη ειρήνης, με τους κάτωθι όρους:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Συνθήκες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μαρωνίτες της Κύπρου
Οι Μαρωνίτες είναι μία από τις θρησκευτικές ομάδες της Κύπρου, η τρίτη μεγαλύτερη μετά τους ορθοδόξους και τους μουσουλμάνους. Ανήκουν στην Μαρωνιτική Εκκλησία, μία από τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες που εδρεύει στον Λίβανο και έχει πλήρη κοινωνία με την Εκκλησία της Ρώμης και τον Πάπα. Πήραν το όνομά τους από τον Άγιο Μάρωνα.
Πιστεύεται ότι κατοίκησαν για πρώτη φορά στην Κύπρο στα τέλη του 7ου αιώνα όταν ο Ιουστινιανός Β´ μετακίνησε τους Μαρδαΐτες από τις ακριτικές περιοχές της Συρίας στην περιοχή της Αττάλειας, όπου η μικρή απόσταση με την Κύπρο ώθησε αρκετούς να μετακινηθούν και να κατοικήσουν στα βορειοδυτικά της νήσου. Νέο κύμα Μαρωνιτών κατέφθασε στην Κύπρο στα τέλη του 8ου αιώνα μετά τις αιματηρές διώξεις που δέχτηκαν σε Συρία και σε Λίβανο από τους Άραβες Μουσουλμάνους κατακτητές. Μεταναστεύσεις υπήρξαν και στη διάρκεια των επόμενων αιώνων με αποκορύφωμα την μαζική μετανάστευση του 13ου αιώνα όταν σύμφωνα με τον Γάλλο ιστορικό Μας Λατριέ έφτασαν τους 80.000 και ζούσαν σε 60 χωριά.
Το 1316 ιδρύθηκε στη Λευκωσία η Μαρωνίτικη αρχιεπισκοπή, με πρώτο επίσκοπο τον Ανανία, η οποία μετά τον θάνατο του Κύπριου Επισκόπου Λουκά το 1673, μεταφέρθηκε στη Βηρυτό για να επιστρέψει ξανά στη Λευκωσία το 1988. Από το 1840 ακολουθούν το λατινικό ημερολόγιο. Πριν την τουρκική εισβολή του 1974, οι Μαρωνίτες κατοικούσαν σε τρία χωριά της επαρχίας Κερύνειας, τα Μαρωνίτικα χωριά όπως λέγονταν, ο Κορμακίτης, ο Ασώματος και η Καρπάσια, και ένα χωριό στην επαρχία Λευκωσίας,την Αγία Μαρίνα. Σήμερα οι Μαρωνίτες υπολογίζονται στους 8.000-10.000 και είναι διασκορπισμένοι σε όλη τη νήσο, εκτός από ελάχιστους εγκλωβισμένους μεγάλης ηλικίας, ενώ διαθέτουν δικούς της συλλόγους, σχολεία, αλλά και γλώσσα. Έχουν δικές τους εκκλησίες, μοναστήρια και νεκροταφεία.
Οι Μαρωνίτες της Κύπρου έχουν τη δική τους γλώσσα, την Κυπριακή Μαρωνιτική Αραβική. Η Κυπριακή Μαρωνιτική Αραβική Γλώσσα, ομιλείται μονάχα στο χωριό Κορμακίτης και γίνεται προσπάθεια αναβίωσης της γλώσσας, μέσω της μη Κυβερνητικής οργάνωσης, Χκι Φι Σάννα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* *
Κάρολος Θ΄ της Γαλλίας
Ο Κάρολος Θ΄ (Charles IX de France, 27 Ιουνίου 1550 - 30 Μαΐου 1574) ήταν μονάρχης του Οίκου των Βαλουά που κυβέρνησε ως βασιλιάς της Γαλλίας από το 1560 έως τον θάνατό του. Γεννήθηκε ως Κάρολος Μαξιμιλιανός της Γαλλίας. Πατέρας του ήταν ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας και μητέρα του η Αικατερίνη των Μεδίκων.
Η αντιβασιλεία της Αικατερίνης των Μεδίκων
Ανέβηκε στον θρόνο σε ηλικία δέκα ετών, μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, Φραγκίσκου Β΄ το 1560.
Την εξουσία ασκούσε επ’ ονόματί του η μητέρα του Αικατερίνη των Μεδίκων μέσα σε μιαν άκρως τεταμένη ατμόσφαιρα, καθώς είχαν αρχίσει οι συγκρούσεις που οδήγησαν στους οκτώ εμφυλίους θρησκευτικούς πολέμους της Γαλλίας μεταξύ καθολικών και διαμαρτυρομένων (Ουγενότων). Επί πλέον, δυο οικογένειες που ηγούνταν των θρησκευτικών παρατάξεων, οι Γκυζ και οι Βουρβόνοι, εποφθαλμιούσαν τον θρόνο, σε αγώνα που εντεινόταν μια και οι γιοι της Αικατερίνης ήταν όλοι χωρίς γιους και ασθενικής κράσης.
Η Αικατερίνη προσπαθούσε να εξισορροπήσει τα πράγματα παραχωρώντας περιορισμένες ελευθερίες στους Ουγενότους και στρέφοντας τους Γκυζ κατά των Βουρβόνων και αντίστροφα. Εννοείται βέβαια ότι βαλλόταν πανταχόθεν και κυρίως από τους καθολικούς σ’ αυτή την φάση της διαμάχης.
Ενηλικίωση - Η Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου
Το 1563 ο Κάρολος ανακηρύχθηκε ενήλικος και η Αικατερίνη παρέδωσε την αντιβασιλεία όχι όμως και την εξουσία. Ήδη είχαν αρχίσει οι θρησκευτικοί πόλεμοι με χιλιάδες θύματα και αλλεπάλληλες δολοφονίες ηγετών των παρατάξεων.
Η πλάστιγγα εκλινε εμφανώς υπέρ των της συντριπτικής πλειονότητος των καθολικών (περίπου 90 τοις εκατόν), όταν τον Αύγουστο του 1670, ο χωρίς πρωτοβουλίες ως τότε Κάρολος υπέγραψε απροσδόκητα την Ειρήνη του Σαιν Ζερμαίν, παραχωρώντας στους Ουγενότους πολύ περισσότερα απ’ όσα δικαιολογούσαν οι συχνές ήττες τους. Οι καθολικοί εξεμάνησαν αλλά η Αικατερίνη πλειοδότησε προσφέροντας την κόρη της Μαργαρίτα των Βαλουά στον βασιλιά της Ναβάρρας Ερρίκο, αρχηγό της προτεσταντικής παράταξης.
Ο γάμος αυτός ήταν η αφορμή για την Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου. Χιλιάδες ένοπλοι Ουγενότοι ήρθαν στο Παρίσι για να συμμετάσχουν στις γιορτές των γάμων αλλά και για να προστατεύσουν τον Ερρίκο της Ναβάρρας. Οι καθολικοί το θεώρησαν πρόκληση και απειλή. Στις 22 Αυγούστου 1572 ο ηγέτης των Ουγενότων ναύαρχος Κολινύ, που ο Κάρολος αποκαλούσε «πατέρα μου», τραυματίστηκε σε δολοφονική απόπειρα εναντίον του. Ο Κάρολος εξεμάνη και οι Ουγενότοι απειλούσαν να εφαρμόσουν αυτοί τον νόμο. Η Αικατερίνη φέρεται ότι αυτή είχε οργανώσει την δολοφονία του ναυάρχου ο οποίος εξωθούσε τον βασιλιά σε πόλεμο με την καθολική Ισπανία.
Ο Κάρολος απαιτούσε την ανεύρεση και τιμωρία των δραστών της απόπειρας αλλά όλη την 23η Αυγούστου η Αικατερίνη τον κατέκλυζε με πληροφορίες περί επικείμενης ανταρσίας των Ουγενότων, απαγωγής του σε προτεσταντικό φρούριο και ενδεχομένως θανάτωσής του. Στις δέκα το βράδυ, περιστοιχισμένη από τους συμβούλους της, τον έθεσε προ φοβερών διλημμάτων : αν νικούσαν οι Ουγενότοι ήταν χαμένος. Αν νικούσαν οι καθολικοί ερήμην του, πάλι χαμένος ήταν. Ο Κάρολος προσπάθησε ν’ αντισταθεί όσο μπορούσε, μιλώντας για σύλληψη και δίκη των όποιων στασιαστών αλλά του είπαν ότι ήταν πια πολύ αργά για τέτοιες ενέργειες. Η Αικατερίνη απείλησε ότι θα φύγει στην Ιταλία. Τα μεσάνυχτα ο Κάρολος, που ούτως ή άλλως δεν διακρινόταν για την ψυχική του ισορροπία, είχε φτάσει σε κατάσταση παραφροσύνης. Εκτοξεύοντας βλαστήμιες και κατάρες, έδωσε την έγκρισή για την θανάτωση του ναυάρχου και κραύγασε «Αλλά πρέπει να σκοτώσετε όλους του Ουγενότους για να μη μείνει κανείς να με κατηγορεί. Σκοτώστε τους όλους !»
Η σφαγή άρχισε τα χαράματα της 24ης Αυγούστου και ήταν πρωτοφανής. Το μεσημέρι ο Κάρολος έδωσε κάποιες αντιφατικές διαταγές για να την σταματήσει αλλά την Δευτέρα 25 του μηνός η σφαγή ξανάρχισε και επεκτάθηκε στην επαρχία. Στις 26 του μηνός ο βασιλιάς διέσχισε εν πομπή τους γεμάτους πτώματα δρόμους και βεβαίωσε το Παρλαμέντο του Παρισιού ότι αυτός είχε διατάξει την εξολόθρευση των Ουγενότων. Στις 28, με την βασιλομήτορα και την αυλή, περιήλθε πολλές εκκλησίες ευχαριστώντας τον Θεό για την εξάλειψη της αίρεσης και την σωτηρία της βασιλικής οικογένειας. Εν τω μεταξύ, σε κατάσταση πλήρους ανισορροπίας, έγραφε στους διοικητές των επαρχιών να σκοτώσουν ή να προστατέψουν τους Ουγενότους.
Ο αρχηγός των Ουγενότων Ερρίκος της Ναβάρρας, προς τον οποίον ο βασιλιάς ένιωθε μεγάλη φιλία και που η πεθερά του Αικατερίνη ήθελε ως αντίβαρο στις φιλοδοξίες των Γκυζ, σώθηκε ασπαζόμενος τον Καθολικισμό. Αλλά οι προτεσταντικές πόλεις παρέμειναν στα χέρια των Ουγενότων. Και σ’ ένα αποκορύφωμα ανακολουθίας, ο Κάρολος υπέγραψε τον Ιούλιο του 1573 την Ειρήνη της Ροσέλ εγγυώμενος θρησκευτική ελευθερία στους Ουγενότους.
Το τέλος
Η ένταση της διαμάχης, η φυματίωση από την οποία υπέφερε και προ παντός η σφαγή, οδήγησαν στην κατάρρευση του Καρόλου. Μερικές φορές περηφανευόταν για ό,τι έγινε, θεωρώντας ότι η σφαγή ήταν έργο του, ενώ ήταν υποχείριο της μητέρας του και των ντε Γκυζ. Όσο όμως περνούσε ο καιρός άρχισε να κατηγορεί τον εαυτό του γιατί έδωσε την έγκρισή του και καταριόταν την μητέρα του : «Εσείς είστε η αιτία όλων αυτών». Την άνοιξη του 1574 άρχισε να φτύνει αίμα και είχε παροξυσμούς. «Τί αιματοχυσία !» κραύγαζε «τί δολοφονίες ! Ποια κακή συμβουλή ακολούθησα ! Συγχώρεσέ με, Θεέ μου ! Είμαι χαμένος!». Στις 30 Μαΐου κάλεσε τον Ερρίκο της Ναβάρρας. Τον αγκάλιασε και του είπε : «Αδελφέ, χάνεις ένα καλό φίλο. Αν τους άκουγα δεν θα είσουν ζωντανός τώρα. Αλλά πάντοτε σ’ αγαπούσα. Φρόντισε την γυναίκα και την κόρη μου και ικέτευε τον Θεό για μένα. Χαίρε». Πέθανε την ίδια μέρα σε ηλικία είκοσι τεσσάρων χρόνων. Τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Ερρίκος Γ΄ και αυτόν ο Ερρίκος της Ναβάρρας ως Ερρίκος Δ΄.
Οικογένεια
Το 1570 ο Κάρολος νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρη του Μαξιμιλιανού Β΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας, με την οποία απέκτησε τη:
Από την ερωμένη του Μαρί Τουσέτ απέκτησε έναν εκτός γάμου γιο:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Έμβλημα της Νέας Καληδονίας
100px|right|Το εθνόσημο της Νέας Καληδονίας
Το έμβλημα της Νέας Καληδονίας αποτελείται από ένα κοχύλι ναυτίλος σε πρώτο πλάνο. Πίσω από αυτό βρίσκεται ένα σύμβολο flèche faitière, που είναι είδος βέλους που κοσμεί τις στέγες των σπιτιών που ανήκουν στους αυτόχθονες Kanak, μαζί με κοχύλια tutut.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νέα Καληδονία Εμβλημα της Νεας Καληδονιας
Καριοφίλι
Παρόλο που απέβαινε άχρηστο στους τακτικούς στρατούς της Δύσης, σε χέρια καλών σκοπευτών ήταν πολύτιμο. Ο υποκόπανος του χρησιμοποιούνταν με αποτελεσματικότητα ως ρόπαλο σε έσχατη ανάγκη. Τρεις εκδοχές υπάρχουν για την προέλευση του ονόματός του. Ότι αρχικά, η κάννη του είχε σχήμα καρυόφυλλου όπως τα μετέπειτα τρομπόνια (tromblons). Ή ότι έφερε κατά την συνήθεια της εποχής, σαν έμβλημα του οπλοπωλείου ένα καρυόφυλλο και τέλος ότι δίπλα στον λύκο έφερε χαραγμένη την επιγραφή του κατασκευαστού στην Βενετία οίκου των Carlo e filii. (Καρόλου και υιών)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυφέκια
Ελπίς
Η λέξη Ελπίς μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Σημαία της Νέας Καληδονίας
thumb|right|Η σημαία της Γαλλίας, η οποία και χρησιμοποιείται επίσημα.
Τον Ιούλιο του 2010 καθιερώθηκε επίσημα η σημαία των Κανάκων μαζί με την γαλλική σημαία και έτσι η Νέα Καληδονία έγινε μία από τις ελάχιστες χώρες ή εδάφη στον κόσμο με δύο επίσημες εθνικές σημαίες.
Σημαία του κινήματος των Κανάκων
thumb|right|Η σημαία του κινήματος για την ανεξαρτησία, που απέκτησε επίσημη αναγνώριση από το 2010.
Η σημαία του FLNKS, που καθιερώθηκε για πρώτη φορά από το κόμμα, το 1980, αποτελείται από τρεις λωρίδες που κινούνται οριζόντια και στο κέντρο κατά πλάτος της σημαίας. Τα χρώματά τους είναι μπλε, κόκκινο και πράσινο. Ο δίσκος είναι μαύρος και έχει ένα κάθετο σύμβολο, επίσης μαύρο.
Το μπλε συμβολίζει τον ουρανό και περισσότερο τον ωκεανό που περιβάλλει τη Νέα Καληδονία, ενώ με το κόκκινο γίνεται μνεία στους αιματηρούς αγώνες για την ανεξαρτησία και την ενότητα. Το πράσινο συμβολίζει τη γη και κατ' επέκταση τους προγόνους που είναι θαμμένοι κάτω από αυτήν. Ο κίτρινος δίσκος συμβολίζει τον ήλιο και το σύμβολο κάτω από αυτόν είναι ένα φλές φετιέρ (flèche faitière), είδος διακοσμητικού βέλους που χρησιμοποιείται στις στέγες των σπιτιών των αυτοχθόνων Κανάκων μαζί με κοχύλια τουτούτ.
Η κυβέρνηση άρχισε να συζητά την υιοθέτηση τοπικής σημαίας ως επίσημης και επίσημου ύμνου, το 2008, σύμφωνα με τους όρους που υπαγορεύτηκαν από την Συνθήκη της Νουμέα. Με βάση τους τελευταίους, επίσημη σημαία ήταν η σημαία της Γαλλίας για περίοδο δύο ετών, ενώ ανεπίσημα θα χρησιμοποιούνταν και η τοπική σημαία των Κανάκων.
Στις 17 Ιουλίου 2010, ο Γάλλος πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν έλαβε μέρος σε τελετή στη Νουμέα όπου η σημαία του κινήματος των FLNKS υψώθηκε μαζί με την τρίχρωμη της Γαλλίας και με τον τρόπο αυτό αμφότερες οι σημαίες έγιναν επίσημες. Λίγο πριν την επίσκεψη του Φιγιόν, το Κογκρέσο της Νέας Καληδονίας είχε ψηφίσει ομόφωνα υπέρ της υιοθέτησης της τοπικής σημαίας των Κανάκων μαζί με την τρίχρωμη γαλλική.
Ωστόσο, η υιοθέτηση της νέα σημαίας αποδείχθηκε αμφιλεγόμενη. Μερικοί πολίτες στην Νέα Καληδονία ζήτησαν την υιοθέτηση μιας εντελώς καινούργιας σημαίας, η οποία θα ενσωμάτωνε τα μοτίβα και των δύο σημαιών (της τρίχρωμης γαλλικής και της σημαίας των αυτοχθόνων Κανάκ).
Επαρχιακές σημαίες
Η Νέα Καληδονία χωρίζεται σε τρεις επαρχίες, κάθε μία με τη δική της σημαία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεα Καληδονία Κατηγορία:Νέα Καληδονία
Τζωρτζ Άμποτ
Ο Τζωρτζ Φράνσις Άμποτ (George Francis Abbott, 25 Ιουνίου 1887 – 31 Ιανουαρίου 1995) ήταν Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας, παραγωγός και σκηνοθέτης, καθώς και σεναριογράφος και σκηνοθέτης του κινηματογράφου, του οποίου η σταδιοδρομία απλώθηκε σε εννέα δεκαετίες. Αποκλήθηκε «ο κύριος Μπρόντγουεϊ» («Mr. Broadway»).
Απαρχές
Ο Άμποτ γεννήθηκε στο χωριό Φόρεστβιλ της πολιτείας της Νέας Υόρκης, αλλά σε μικρή ηλικία μετακόμισε στην κωμόπολη Σαλαμάνκα της ίδιας πολιτείας, όπου ο πατέρας του, ο Τζωρτζ Μπέργουελ Άμποτ (George Burwell Abbott, 1858-1942), εκλέχθηκε δήμαρχος δύο φορές. Το 1898 μετακόμισαν πάλι, αυτή τη φορά στο Σαϊέν, όπου ο Τζωρτζ Φράνσις πήγε σε στρατιωτική σχολή, και κατέληξαν στο Χάμπουργκ της Νέας Υόρκης. Το 1911 ο Τζωρτζ Φράνσις Άμποτ πήρε πτυχίο από τη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ, όπου συνέγραψε το πρώτο θεατρικό έργο του, το Perfectly Harmless, για λογαριασμό της Δραματικής Λέσχης του πανεπιστημίου.
Στη συνέχεια παρακολούθησε ένα μάθημα θεατρικής συγγραφής στο Χάρβαρντ από τον Τζωρτζ Πηρς Μπέικερ, υπό την καθοδήγηση του οποίου έγραψε το The Head of the Family, που ανέβηκε στη Δραματική Λέσχη του Χάρβαρντ το 1912. Μετά εργάσθηκε για ένα έτος ως βοηθός stage manager στο Θέατρο Bijou της Βοστώνης, όπου το έργο του The Man in the Manhole κέρδισε σε διαγωνισμό.
Σταδιοδρομία
Το 1913 ο Άμποτ άρχισε να παίζει ως ηθοποιός στο Μπρόντγουεϊ, ενώ συνέχισε να γράφει. Το πρώτο επιτυχημένο θεατρικό έργο που έγραψε ήταν το The Fall Guy, το 1925. Απέκτησε φήμη ως «διορθωτής των παραστάσεων» και τον καλούσαν συχνά να εποπτεύσει αλλαγές όταν μία παράσταση είχε δυσκολίες στις πρόβες ή σε δοκιμαστικές παραστάσεις πριν την επίσημη πρεμιέρα του. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήταν το Broadway (1926), γραμμένο και σκηνοθετημένο μαζί με τον Φίλιπ Ντάνινγκ (Philip H. Dunning, 1889-1968). Το έργο ολοκλήρωσε 603 παραστάσεις. Από τότε σπανίως υπήρχε χρονιά χωρίς επιτυχημένο νέο έργο του στο Μπρόντγουεϊ μέχρι και αρκετά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα εργάσθηκε και στο Χόλυγουντ, ως συγγραφέας και σκηνοθέτης του κινηματογράφου, συνεχίζοντας παραλλήλως την εργασία του στο θέατρο.
Μεταξύ των προσωπικοτήτων του θεάματος και της μουσικής, τα βήματα των οποίων διασταυρώθηκαν με τον Άμποτ στην αρχή των σταδιοδρομιών τους, συγκαταλέγονται και οι Ντέζι Αρνάζ, Τζιν Τίρνεϊ, Χάρολντ Πρινς, Λέοναρντ Μπερνστάιν, Μπομπ Φος, Στήβεν Σόντχαϊμ, Κάρολ Μπερνέτ και Λάιζα Μινέλι.
Προσωπική ζωή
Ο Άμποτ ήταν νυμφευμένος με την Έντνα Λιούις από το 1914 μέχρι τον θάνατό της το 1930 και απέκτησαν μαζί ένα τέκνο. Δεύτερη σύζυγός του υπήρξε η ηθοποιός Μαίρη Σίνκλαιρ, από το 1946 μέχρι το διαζύγιό τους το 1951. Ηλικιωμένος πλέον, είχε έναν μακρό έρωτα με την κατά 38 χρόνια νεότερή του ηθοποιό Μωρήν Στέιπλτον, από το 1968 ως 1978 και μετά ο Άμποτ την άφησε για χάρη μιας μικρότερης γυναίκας. Η τρίτη και τελευταία σύζυγός του ήταν η Τζόυ Βαλντεράμα, από το 1983 μέχρι τον θάνατό του.
Ο Άμποτ παρέμεινε ενεργός και μετά τα εκατοστά γενέθλιά του, παίζοντας γκολφ και χορεύοντας. Απεβίωσε από εγκεφαλικό στο Μαϊάμι Μπητς της Φλόριντα, σε ηλικία 107 ετών. Στη νεκρολογία του στους New York Times γράφτηκε: «Η κυρία Άμποτ ανέφερε ότι μιάμιση εβδομάδα πριν πεθάνει υπαγόρευε βελτιώσεις στη β΄ πράξη του έργου του Pajama Game για μια νέα παράσταση, όπως και του Damn Yankees. Σε ηλικία 106 ετών είχε περπατήσει στον διάδρομο της πλατείας του θεάτρου κατά την πρεμιέρα του Damn Yankees και το κοινό σηκώθηκε όρθιο χειροκροτώντας τον, οπότε ακούστηκε να λέει: «Πρέπει να είναι κάποιος σημαντικός εδώ.» Μόλις 13 ημέρες πριν από τα 107α γενέθλιά του, εμφανίσθηκε στην απονομή των 48ων Βραβείων Tony.»
Εκτός από τη σύζυγό του, ο Άμποτ άφησε πίσω του τη νεότερη αδελφή του Isabel Juergens (που απεβίωσε ένα έτος αργότερα, σε ηλικία 102 ετών), δύο εγγονές, έναν εγγονό και 6 δισέγγονα.
Το 1963 ο Άμποτ δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του, με τίτλο Mister Abbott.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1965 το «Θέατρο της 54ης Οδού» στο Μανχάταν μετονομάσθηκε σε «George Abbott Theater» προς τιμή του, αλλά το κτίριο κατεδαφίσθηκε το 1970. Η George Abbott Way της Νέας Υόρκης, το τμήμα της Δυτικής 45ης οδού βορειοδυτικά της Τάιμς Σκουέρ, φέρει επίσης το όνομά του.
Ο Τζωρτζ Φράνσις Άμποτ έλαβε το Μετάλλιο Handel της πόλεως της Νέας Υόρκης το 1976. Είχε ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας από τα Πανεπιστήμια του Ρότσεστερ και του Μαϊάμι. Εισάχθηκε επίσης στο Western New York Entertainment Hall of Fame και στο American Theatre Hall of Fame, ενώ το 1990 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ με το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Ιόπη
Με το όνομα Ιόπη αναφέρονται τα παρακάτω 2 πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:
Ιοπη
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2003)
250px|μικρογραφία|δεξιά|Σκηνή από το Γκραν Πρι των ΗΠΑ Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 του 2003 ήταν το 53ο που διοργάνωσε η FIA. Περιλάμβανε 16 αγώνες, ο πρώτος έγινε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας στις 9 Μαρτίου 2003 και ο τελευταίος στη Σουζούκα της Ιαπωνίας στις 12 Οκτωβρίου 2003.
Ομάδες και οδηγοί
200px|μικρογραφία|δεξιά|Το μοντέλο McLaren MP4-18 δεν κατέβηκε στους αγώνες
Αλλαγές μονοθεσίων στη διάρκεια του Πρωταθλήματος
Η Φερράρι ξεκίνησε με το περσινό της μοντέλο, βελτιωμένο ως Ferrari F2002B με κινητήρα Ferrari 051B, και στη συνέχεια το αντικατέστησε με το F2003-GA, το οποίο είχε τον νέο κινητήρα Ferrari 052.
Η Μακλάρεν ξεκίνησε το πρωτάθλημα με το μονοθέσιο McLaren MP4-17D, που είχε κινητήρα ‎Mercedes FO110M, ενώ σχεδίαζε το μοντέλο McLaren MP4-18 το οποίο τελικά δεν αγωνίστηκε, καθώς αποφάσισε να αλλάξει μόνο τον κινητήρα στο υπάρχον μονοθέσιό της, μοντάροντας τον Mercedes FO110P.
Νικόλαος Εφέσιος
Ο Νικόλαος Εφέσιος (1921 - 2009 ) ήταν Έλληνας υπουργός στις κυβερνήσεις της Επταετίας.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2003)
Αλλαγές οδηγών στη διάρκεια του Πρωταθλήματος
Στην τρίτη περίοδο ελεύθερων δοκιμών του Ουγγρικού Γκραν Πρι που έγινε το πρωί του Σαββάτου 23 Αυγούστου 2003, ο Βρετανός οδηγός της Τζόρνταν, Ραλφ Φέρμαν, είχε μια έξοδο κατά την οποία κατέστρεψε το μονοθέσιό του. Για προληπτικούς λόγους μεταφέρθηκε αρχικά στο ιατρικό κέντρο της πίστας και στη συνέχεια στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί έκριναν ότι δεν μπορόυσε να πάρει μέρος στον αγώνα και στη θέση του έβαλαν τον Ούγγρο δοκιμαστή Ζολτ Μπαουμγκάρτνερ.
Νικόλαος Εφέσιος
Βιογραφικά στοιχεία
Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπαδόπουλου ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου από τις 29 Ιουνίου 1970 έως τις 25 Αυγούστου 1971, αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών από το 1971 έως τον Ιούλιο του 1972 και υπουργός Εθνικής Οικονομίας από τις 31 Ιουλίου 1972 έως τις 8 Οκτωβρίου 1973. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Άμυνας από τις 8 Οκτωβρίου 1973 έως τις 25 Νοεμβρίου 1973.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2003)
Αλλαγές οδηγών στη διάρκεια του Πρωταθλήματος
Ο Γερμανός οδηγός της Γουίλιαμς, Ραλφ Σουμάχερ, στις 4 Σεπτεμβρίου 2003 υπέστη ατύχημα με το ποδήλατό του και έχασε όλη την εβδομάδα δοκιμών εξέλιξης πριν το Ιταλικό Γκραν Πρι. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2003, οι Ραλφ Σουμάχερ και Ραλφ Φέρμαν εξετάστηκαν από τον γιατρό της FIA, Σιντ Γουότκινς, ο οποίος τον πρώτο τον βρήκε πολύ καλά, αλλά για τον δεύτερο διαπίστωσε ότι υπέφερε από έναν έντονο πόνο στο αυτί και δεν του έδωσε άδεια να λάβει μέρος στον αγώνα, οπότε στη θέση του έτρεξε για δεύτερη φορά ο Μπαουμγκάρτνερ. Στον αγώνα δεν πήρε μέρος τελικά ούτε ο Ραλφ Σουμάχερ, καθώς το πρωί της Παρασκευής 12 Σεπτεμβρίου 2003 παραπονέθηκε πως είχε πολύ δυνατό πονοκέφαλο και στη θέση του έτρεξε ο Ισπανός δοκιμαστής Μαρκ Ζενέ.
Τέλος, λίγες μέρες πριν το Ιαπωνικό Γκραν Πρι, η διοίκηση της Μπαρ Χόντα ανακοίνωσε στον Καναδό οδηγό της ομάδας, Ζακ Βιλνέβ, ότι το συμβόλαιό του δεν επρόκειτο να ανανεωθεί για την επόμενη σαιζόν, καθώς είχαν σκοπό να βάλουν στη θέση αυτή τον Ιάπωνα Τακούμα Σάτο. Ο Βιλνέβ συνάντησε εν συνεχεία τον διευθυντή της ομάδας, Ντέιβιντ Ρίτσαρντς, και του δήλωσε πως δεν είχε πρόθεση να λάβει μέρος στον τελευταίο αγώνα της σαιζόν, έτσι ο Σάτο τον αντικατέστησε και αγωνίστηκε στη Σουζούκα μπροστά στους συμπατριώτες του.
Βαθμολογίες
Το σύστημα βαθμολόγησης άλλαξε και πλέον είχε τη βάση 10–8–6–5–4–3–2–1 βαθμών για τους πρώτους οκτώ που τερμάτιζουν σε κάθε αγώνα.
Βαθμολογία οδηγών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των οδηγών είχε ως εξής:
Βαθμολογία κατασκευαστών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών είχε ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φορμουλα 1 2003
Κρεπενή Καστοριάς
Η Κρεπενή είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς με υψόμετρο 619 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κρεπενή βρίσκεται στις νοτιοανατολικές όχθες της λίμνης Καστοριάς (Ορεστίδα) σε απόσταση 11 χλμ. ΝΑ. από την Καστοριά. Δυτικά της είναι το Δισπηλιό, βόρεια το Μαυροχώρι και μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Καστοριάς - Αμυνταίου. Στην περιοχή έχουν εντοπιστεί τρεις νεκροπόλεις διαφορετικής μεταξύ τους χρονολόγησης. Η παλαιότερη είναι του 8ου με 7ο αιώνα π.Χ. (Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου) με πυκνές ταφές σε απλούς, συνήθως ορθογώνιους λάκκους, λίγοι από τους οποίους είναι κιβωτιόσχημοι. Τριακόσια μέτρα από την πρώτη βρέθηκαν είκοσι συνολικά τάφοι με μοναδικά ευρήματα της αρχαϊκής εποχής (6ος π.Χ. αιώνας) και η τρίτη των πρώιμων ελληνιστικών χρόνων του δ΄ τέταρτου του 4ου αιώνα ή και των αρχών του 3ου π.Χ. αιώνα.
Διοικητικά
Η Κρεπενή αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1918 στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μαυρόβου (Μαυροχώρι). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Μαυροχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαυροχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακεδνών του Δήμου Καστοριάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 210 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
1400
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1400 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τηλεπάθεια
Ο όρος τηλεπάθεια (από τις λέξεις τηλε, δηλ. μακριά και πάσχω, δηλ. παθαίνω) ονομάζεται η μεταβίβαση πληροφοριών από απόσταση, χωρίς τη μεσολάβηση ανθρώπινων αισθητικών οργάνων ή σωματική αλληλεπίδραση.
Θεωρίες
Οι δύο κυριότερες θεωρίες οι οποίες έχουν προταθεί για την ερμηνεία των τηλεπαθητικών φαινομένων είναι του πνευματισμού και της παραψυχολογίας. Σύμφωνα με τη θεωρία του πνευματισμού, κατά την εμφάνιση του φαινομένου της τηλεπάθειας ή της μεταβίβασης της σκέψης, ανάμεσα στα δύο άτομα – Πομπό και Δέκτη – μεσολαβεί ένα αόρατο πνεύμα (μία πνευματική οντότητα). Το πνεύμα αυτό σαν «αγωγός» συνδέει τα δύο άτομα και πραγματοποιεί τη μεταβίβαση της σκέψης ή του πάθους από το ένα προς το άλλο. Αυτή η διαμεσολάβηση του πνεύματος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την εκδήλωση του φαινομένου. Η ένταση και έκταση της εμφάνισης του φαινομένου εξαρτάται από την ισχυρή ή μη διαμεσότητα του ατόμου και από τη δυναμικότητα του πνεύματος που μεσολαβεί.
Αντίθετα η θεωρία της παραψυχολογίας (ή ψυχο-φυσιολογίας), εξηγεί τα φαινόμενα αυτά με την ύπαρξη ειδικών ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, τα οποία εκπέμπονται από τον εγκέφαλο του Πομπού και συλλαμβάνονται από τον εγκέφαλο του Δέκτη. Δεν μεσολαβεί κανένα αόρατο πνεύμα, αφού μάλιστα η παραψυχολογία δεν αποδέχεται την ύπαρξη πνευμάτων. Η ενέργεια αυτή αποκαλείται και «ψυχοβολία».
Είδη τηλεπάθειας
Το φαινόμενο της τηλεπάθειας δεν έχει μελετηθεί αρκετά σε πειραματικό επίπεδο. Τα είδη της τηλεπάθειας θα μπορούσαν να ενταχθούν σε τέσσερες ομάδες.
Στη βιβλιογραφία υπάρχουν καταγεγραμμένες πάρα πολλές περιπτώσεις ατόμων τα οποία βεβαιώνουν ότι είχαν προσωπική εμπειρία της μιας ή της άλλης κατηγορίας. 1) Τρέχουσα τηλεπάθεια ή «της στιγμής»: Όταν ένα γεγονός λαμβάνει χώρα, γίνεται ταυτόχρονα η εκπομπή του συγκεκριμένου πάθους από τον πομπό και η λήψη του από τον δέκτη. Όταν π.χ. εγχειρίζεται ο πομπός, την ίδια στιγμή ο πόνος των τραυμάτων μεταβιβάζεται στον δέκτη, χωρίς αυτός να υφίσταται κάποια επέμβαση, ή αισθάνονται μαζί το ήμισυ του πόνου ο καθένας.
2) Διαισθητική τηλεπάθεια: Αρκετά συνηθισμένη περίπτωση κατά την οποία διαισθανόμαστε ότι κάτι κακό συμβαίνει την στιγμή εκείνη, ή πρόκειται να συμβεί. Δηλαδή δεν μεταδίδεται το ίδιο το πάθος (όπως στην προηγούμενη περίπτωση), αλλά η εικόνα του ως συμβάν, η οποία γίνεται αισθητή από τον δέκτη σαν ψυχικό βάρος ή έντονη ανησυχία. Με τη διαισθητική τηλεπάθεια μεταβιβάζονται συνήθως τα δυσάρεστα γεγονότα. Διότι όταν σε κάποιον συμβαίνει κάτι ευχάριστο, απολαμβάνει χαρούμενος το γεγονός, χωρίς να σκέπτεται εκείνη τη στιγμή γνωστούς ή φίλους, οπότε δεν λειτουργεί ως πομπός της εικόνας του γεγονότος. Όταν όμως του συμβαίνει κάτι κακό ή θλιβερό, τότε μόνον αναλογίζεται άλλα, στενά συνδεδεμένα προς αυτόν, πρόσωπα. 3) Οραματική τηλεπάθεια: Ο δέκτης οραματίζεται ό,τι βλέπει ο πομπός, λόγω αντανακλάσεως των εικόνων από το οπτικό νεύρο του πομπού προς το οπτικό νεύρο του δέκτη. Δηλαδή, δεν μεταδίδεται μόνον η διαισθητική εντύπωση, αλλά και αυτούσια η σκηνή του γεγονότος. Για παράδειγμα, ο Απολλώνιος ο Τυανέας, ευρισκόμενος στην Έφεσο, είδε τη σκηνή της δολοφονίας του αυτοκράτορα Δομιτιανού στη Ρώμη.
4) Προδιαγεγραμμένη τηλεπάθεια: Ο δέκτης βλέπει, για σύντομο χρονικό διάστημα, εικόνες οι οποίες πρόκειται να συμβούν μελλοντικά. Μπορεί να αφορούν γνωστά του πρόσωπα, ή άλλα άγνωστα, πού μερικές φορές τα συναντά αργότερα και εάν δεν θυμάται το όραμα, απορεί πού τα έχει δει. Οι εικόνες μεταδίδονται από το υποσυνείδητο του πομπού, χωρίς αυτός να αντιληφθεί το παραμικρό.
Το φαινόμενο της μεταβίβασης της σκέψεως έχει μελετηθεί αρκετά και έχουν γίνει πάρα πολλά πειράματα. Διακρίνουμε δύο κύριες κατηγορίες:
1) Στην πρώτη περίπτωση ο πομπός δεν έχει πρόθεση, ούτε καταβάλλει κάποια προσπάθεια για να μεταδώσει τις σκέψεις του. Εκ των υστέρων διαπιστώνει ότι τις ίδιες ακριβώς σκέψεις ή παραπλήσιες είχε και κάποιο άλλο άτομο, κυρίως του στενού του περιβάλλοντος. Πολύ συνηθισμένη περίπτωση είναι να σκεφθούμε κάποιον γνωστό μας και μετά από λίγο να τον συναντήσουμε ή να μας επισκεφθεί. Αυτό γίνεται επειδή εκείνος μας είχε στη σκέψη του, η οποία μεταβιβάστηκε στον νου μας.
2) Στη δεύτερη περίπτωση υπάγονται τα ποικίλα πειράματα μεταβίβασης σκέψεως μεταξύ μεσαζόντων, οι οποίοι βρίσκονται ή κοντά (σε διπλανά δωμάτια) ή σε πολύ μακρινές αποστάσεις μεταξύ τους. Τα πειράματα αυτά άλλοτε σημειώνουν εκπληκτική επιτυχία και άλλοτε αποτυγχάνουν παταγωδώς, ενώ οι συνθήκες διεξαγωγής είναι ακριβώς οι ίδιες. Σύμφωνα με τη θεωρία του πνευματισμού, η εξήγηση της αποτυχίας είναι ότι στην περίπτωση αυτή το μεσολαβητικό πνεύμα δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να συνεργαστεί για την μεταβίβαση των σκέψεων του πομπού προς τον δέκτη. Αντίστοιχα η παραψυχολογία θεωρεί ότι παρενέβησαν διάφοροι αστάθμητοι παράγοντες ως προς τις οργανικές φυσιολογικές λειτουργίες των ατόμων που συμμετείχαν στο πείραμα οι οποίοι παράγοντες εμπόδισαν τη μετάδοση της ψυχοβολίας.
Τηλεπαθεια Κατηγορία:Ψυχικές δυνάμεις
Μουλές-ε-Μπωσέλ
Το Μουλές-ε-Μπωσέλ (γαλλικά: Moulès-et-Baucels, οξιτανικά: Molés e Baucèls) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μουσελουά (γαλλικά: Moucelois) και Μπωσελουά (γαλλικά: Baucelois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Άκκα Λαρεντία
Η Άκκα Λαρεντία (Acca Larentia), σπανιότερα αναφερόμενη ως Άκκα Λαρεντίνα (Acca Larentina), ήταν γυναίκα και αργότερα θεά της ρωμαϊκής μυθολογίας, η οποία εορταζόταν στις 23 Δεκεμβρίου.
Θετή μητέρα
Στην κυρίαρχη μυθολογική παράδοση (αυτή του Λικίνιου Μάκερ και άλλων πηγών), η Λαρεντία ήταν σύζυγος του βοσκού Φαυστύλου, με τον οποίο υιοθέτησαν τους ιδρυτές της Ρώμης Ρώμο και Ρωμύλο, τους οποίους λέγεται ότι η Λαρεντία είχε σώσει όταν ρίχτηκαν στον Τίβερη με διαταγή του Αμουλίου. Η Άκκα Λαρεντία είχε 12 δικούς της γιους και όταν πέθανε ο ένας τους, ο Ρωμύλος πήρε τη θέση του και με τους υπόλοιπους 11 ίδρυσε την αδελφότητα των Αρβάλων (Fratres Arvales).
Ευεργέτιδα της Ρώμης
Μία άλλη παράδοση αναφέρει ότι η Λαρεντία ήταν πανέμορφη και περίφημη κόρη με περίπου την ίδια ηλικία με τους Ρώμο και Ρωμύλο, που έζησε κατά τη βασιλεία του Άνκου Μαρκίου. Δόθηκε στον Ερκούλο (τον αντίστοιχο ήρωα-θεό με τον Ηρακλή της ελληνικής μυθολογίας) ως έπαθλο ενός παιχνιδιού με ζάρια από τον φρουρό του ναού του, και κλειδώθηκε μέσα στον ναό. Όταν ο θεός δεν τη χρειαζόταν πλέον, τη συμβούλευσε να παντρευτεί τον πρώτο άνδρα που θα συναντούσε καθώς θα έβγαινε έξω εκείνο το πρωινό. Αυτός ο άνδρας ήταν ένας πλούσιος Ετρούσκος ονόματι Καρούτιος (ή Ταρούτιος κατά τον Πλούταρχο). Αργότερα η Λαρεντία κληρονόμησε όλη την περιουσία του και την κληροδότησε στον ρωμαϊκό λαό. Ο βασιλιάς Άνκος σε ένδειξη ευγνωμοσύνης επέτρεψε να ταφεί το σώμα της στο Βελάμπρουμ και θέσπισε μία νέα ετήσια εορτή, τα Λαρεντάλια ή Ακκάλια, στις 23 Δεκεμβρίου, κατά τα οποία προσφέρονταν θυσίες υπέρ των Λαρήτων.
Ο Πλούταρχος γράφει καθαρά ότι αυτή η Λαρεντία ήταν διαφορετικό πρόσωπο από την Λαρεντία που υπήρξε σύζυγος του Φαυστύλου, αν και άλλοι συγγραφείς, όπως ο Λικίνιος Μάκερ, συσχετίζουν τις ιστορίες τους σαν να ήταν η ίδια γυναίκα.
Εταίρα
Σύμφωνα με μία τρίτη παράδοση, η Λαρεντία δεν ήταν ούτε η σύζυγος του Φαυστύλου, ούτε η συνοδός του Ερκούλου, αλλά μία πόρνη που αποκαλείτο «Lupa» («Λούπα») από τους βοσκούς (κατά κυριολεξία «λύκαινα», αλλά η λέξη είχε και την έννοια της εταίρας). Η Λούπα άφησε την περιουσία που είχε συγκεντρώσει από την πορνεία στον ρωμαϊκό λαό.
Σύνδεση με Λάρητες και συμβολισμός
Ανεξαρτήτως των διάφορων εκδοχών για την Άκκα Λαρεντία, φαίνεται βέβαιο πως ο μύθος της είχε προέλευση από τους Ετρούσκους και συνδεόταν με τη λατρεία των Λαρήτων. Αυτή η σύνδεση φαίνεται και από τον αριθμό των γιων της, που αντιστοιχεί σε αυτόν των Λαρήτων.
Παρόμοια με την Κέρες, την Τέρρα, τη Φλόρα και άλλες θεότητες, η Άκκα Λαρεντία συμβόλιζε τη γονιμότητα της γης, ιδίως των αγρών της Ρώμης και των φυτειών τους. Ταυτίζεται επίσης με τη Νύμφη Λαρούνδη (ή Λάρα ή Μούτα) και με τη Mana Genita.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίες εταίρες
Ζαμπίντ
Η Ζαμπίντ ή Ζεμπίντ (αραβ. زبيد) είναι μία πόλη στη δυτική Υεμένη, που απέχει 16 χιλιόμετρα από τις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας. Πήρε το όνομά της από την Ουάντι Ζαμπίντ, που βρίσκεται νότια της πόλης.
Πρόκειται για μια από τις αρχαιότερες πόλεις της χώρας. Ιδρύθηκε το 820 από το Μοχάμεντ ιμπν Ζιγιάντ, απεσταλμένο του χαλίφη Αλ-Μαμούν. Αποτέλεσε πρωτεύουσα της Υεμένης από το 13ο ως το 15ο αιώνα και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον Αραβικό και Ισλαμικό Κόσμο, καθώς θεωρούνταν σημαντικό κέντρο μάθησης λόγω του φημισμένου ισλαμικού πανεπιστημίου που είχε ιδρυθεί εκεί και των 53 τουλάχιστον ιερατικών σχολών, όπου διδάσκονταν όλα τα δογματικά παρακλάδια του Ισλάμ. Ήταν κέντρο υφαντουργίας, βαφής υφασμάτων και βυρσοδεψίας.
Η Ζαμπίντ ανακηρύχθηκε από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1993, ως σημαντικός αρχαιολογικός και ιστορικός χώρος λόγω της αστικής και στρατιωτικής αρχιτεκτονικής της. Εξέχοντα σημεία της πόλης αποτελούν τα τείχη της, το Μεγάλο Τζαμί και τα απομεινάρια του παλαιού πανεπιστημίου.
Σήμερα, η πόλη βρίσκεται σε παρακμή και κινδυνεύει να καταστραφεί: περίπου το 40% των κατοικιών της πόλης αντικαταστάθηκαν από σκυρόδετα κτίρια, ενώ άλλες κατοικίες και το παραδοσιακό σουκ της πόλης έχουν υποστεί μεγάλες φθορές. Γι' αυτό το λόγο, η κυβέρνηση της Υεμένης αιτήθηκε να συμπεριληφθεί η περιοχή στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε Κίνδυνο, κάτι που έγινε από την UNESCO το 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Υεμένης Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε κίνδυνο
Υδραώτης
Ο Υδραώτης (σήμερα είναι γνωστός ως Ράβι, παντζάμπι: ਰਾਵੀ,, χίντι: रावी) είναι διασυνοριακός ποταμός που διασχίζει τη βορειοδυτική Ινδία και το ανατολικό Πακιστάν. Είναι ένας από τους έξι ποταμούς του συστήματος του Ινδού στην περιοχή του Παντζάμπ (Παντζάμπ = "πέντε ποτάμια"). Τα ύδατα του Υδραώτη κατανέμονται στην Ινδία σύμφωνα με τη συνθήκη για τα ύδατα του Ινδού.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη για τα ύδατα του Ινδού του 1960, τα ύδατα του Υδραώτη και πέντε άλλων ποταμών κατανέμονται μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Στη συνέχεια, αναπτύχθηκε στο Πακιστάν ένα σχέδιο για τη λεκάνη του Ινδού και στην Ινδία έχουν κατασκευαστεί πολλά έργα άρδευσης, υδροηλεκτρικής ενέργειας και έργα πολλαπλών χρήσεων.
Ιστορία
Σύμφωνα με την αρχαία ιστορία που αναφέρουν οι Βέδες, ο Υδραώτης ήταν γνωστός ως Ιραβάτι (इरावती, परुष्णि) Ο Ράβι ονομαζόταν ως Παρουσάνι ή Ιαραβάτι στους Ινδούς της Βεδικής εποχές και ως Υδραώτης στους Αρχαίους Έλληνες.
Βουντού (δυτική Αφρική)
Οι ακόλουθοι του Βουντού πιστεύουν σε ένα πάνθεο θεοτήτων το οποίο αποκαλούν Λόα (Lwa). Οι θεότητες αυτές είναι κατώτερες του μοναδικού Θεού (Bondyè). Ο Θεός δεν παρεμβαίνει στις ανθρώπινες σχέσεις, και αυτός είναι ο λόγος που οι πιστοί δεν επικαλούνται τον Θεό στις τελετές τους αλλά τα πνεύματα Λόα. Άλλα χαρακτηριστικά του Βουντού περιλαμβάνουν τον σεβασμό των νεκρών (προγονολατρεία) και την προστασία από τη μαύρη μαγεία.
Υδραώτης
Ιστορία
Μέρος της μάχης των δέκα βασιλιάδων έγινε σε έναν ποταμό, ο οποίος σύμφωνα με το Γιάσκα (Νιρουκτά 9.26) αναφέρεται στον ποταμό Ιραβάτι (Υδραώτης) στο Πουντζάμπ.
Βουντού (δυτική Αφρική)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκεία στην Αφρική
Υδραώτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Ινδίας Κατηγορία:Ποταμοί του Πακιστάν
Βενιζελισμός
Ο Βενιζελισμός ήταν εκ των σημαντικότερων πολιτικών κινημάτων στην Ελλάδα από τις αρχές του περασμένου αιώνα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Στην περίοδο 1910 έως 1922, κατά την οποία η Ελλάδα βρισκόταν σε συνεχή πολεμική ετοιμότητα εμφανίστηκε μία νέα πολιτική αντίληψη που εκφράστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και συνοπτικά ονομάστηκε βενιζελισμός. Είναι δύσκολο να ορίσουμε με λίγα λόγια τι ακριβώς ήταν αυτή η πολιτική στον οικονομικό τομέα φαίνεται ότι ο βενιζελισμός θεωρούσε το ελληνικό κράτος ως μοχλό έκφρασης και ανάπτυξης του ελληνισμού. Το ελληνικό κράτος δηλαδή έπρεπε να επιδιώξει την ενσωμάτωση του εκτός συνόρων ελληνισμού και με ενιαία εθνική και κρατική υπόσταση να διεκδικήσει τη θέση του στον τότε σύγχρονο κόσμο. Αυτό προϋπέθετε όχι μόνο θεσμικό εκσυγχρονισμό που θα καθιστούσε το κράτος αποτελεσματικό και αξιόπιστο αλλά και γενικότερη προσήλωση στην ιδέα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων του έθνους.
Ορισμός
Ως Βενιζελισμός ορίζεται ένα ευρύ πολιτικό κίνημα, του οποίου σκοπός ήταν ο αστικός εκσυγχρονισμός της Ελλάδας κατά τα πρότυπα των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών, σε συνδυασμό με την εκπλήρωση του περιεχομένου της Μεγάλης Ιδέας.
Το πολιτικό κίνημα πήρε το όνομα του από τον Έλληνα πολιτικό Ελευθέριο Βενιζέλο.
Κληρονομιά
Αν και η εικόνα του Ελευθερίου Βενιζέλου εξακολουθεί να είναι πολύ δημοφιλής σήμερα στην Ελλάδα, ο βενιζελισμός δεν είναι πλέον σημαντική πολιτική δύναμη.Το κύρος του Βενιζέλου και οι απόψεις του περί Δημοκρατίας και εκσυγχρονισμού της χώρας βρίσκει πολλές πολιτικές δυνάμεις σήμερα να υποστηρίζουν την πολιτική κληρονομιά του. Υπάρχουν μερικά μικρά "βενιζελικά" κινήματα σήμερα στην Ελλάδα. Μια απόπειρα αναβίωσης του παλαιού Φιλελεύθερου Κόμματος, με το ίδιο όνομα, έγινε την δεκαετία του 1980 από τον εγγονό του Βενιζέλου, Νικήτα Βενιζέλο.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ελλάδας
Δημήτρης Παπαδόπουλος
Με το ελληνικό ονοματεπώνυμο Δημήτρης Παπαδόπουλος ή Δημήτριος Παπαδόπουλος μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα:
Βακερίτης
thumb|right|280px|Δείγμα βακερίτη Ο Βακερίτης είναι σύνθετο ορυκτό της ομάδας των βοριοπυριτικών ορυκτών. Πρόκειται για πυριτικό υδροξείδιο ενυδατωμένου βορίου και ασβεστίου, που εμφανίζεται σε ηφαιστειακά πετρώματα.
Ο Βακερίτης είναι ένα λευκό άχρωμο ημιδιαφανές ορυκτό με θαμπή υαλοειδή λάμψη, και σκληρότητα 4,5 (κατά κλίμακα Μος) που απαντάται σε λεπτές κοκκώδεις ή κονδυλώδεις μάζες και που μοιάζει πολύ με το μάρμαρο και την αβερνίκωτη πορσελάνη. Φέρεται να κρυσταλλώνεται στο μονοκλινικό σύστημα ενώ ο χημικός τύπος αυτού είναι 8CaO·5B2O3·6SiO2·6H2O.
Ο Βακερίτης ανακαλύφθηκε το 1903, η δε ονομασία του δόθηκε αργότερα, τιμής ένεκεν εκ του ονόματος του Άγγλου επιχειρηματία μεταλλευτικής εταιρείας στις ΗΠΑ, του Richard Charles Baker, που φέρεται πρώτος να ανακάλυψε το ορυκτό, λαμβάνοντας ελληνική κατάληξη.
Εντοπίζεται κυρίως σε περιοχές των ΗΠΑ, καθώς και στον Καναδά, το Μεξικό, την Ιταλία και την Ιαπωνία.
Πηγές
Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου Κατηγορία:Ορυκτά του βορίου Κατηγορία:Ορυκτά του ασβεστίου
1402
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1402 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αινήτη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αινήτη είναι γνωστή μία πριγκίπισσα από τη Θράκη. Η Αινήτη ήταν θυγατέρα του βασιλιά της Θράκης Ευσώρου, πήρε ως σύζυγό της τον Αινέα από τη Θεσσαλία και μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Κύζικο, που βασίλευσε στην ομώνυμη πόλη της Προποντίδας και σκοτώθηκε από τους Αργοναύτες.
Πηγές
Αινητη
Ιεμψάλ Β΄ της Νουμιδίας
Ο Ιεμψάλ Β΄, Hiempsal II, ήταν βασιλιάς της Νουμιδίας (κυβέρνησε 88 π.Χ. - 60 π.Χ.). Ήταν γιος τού Γαύδα, ετεροθαλούς αδελφού τού Ιουγούρθα, και ήταν ο πατέρας τού Ιόβα Α΄.
Βιογραφία
Το 88 π.Χ., μετά τον θρίαμβο τού Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα, όταν ο Γάιος Μάριος και ο γιος του Γάιος Μάριος ο Νεότερος κατέφυγαν από τη Ρώμη στην Αφρική, ο Ιεμψάλ Β΄ τους δέχθηκε με φαινομενική φιλικότητα, με την πραγματική του πρόθεση να τους κρατήσει αιχμαλώτους. Ο Μάριος ανακάλυψε έγκαιρα αυτή την πρόθεση και κατάφερε να διαφύγει με τη βοήθεια της κόρης τού βασιλιά.
Το 81 π.Χ., ο Ιεμψάλ Β΄ εκδιώχθηκε από τον θρόνο του από τους ίδιους τους Νουμίδες ή από τον Ιάρβα, ηγεμόνα τμήματος τού βασιλείου, υποστηριζόμενος από τον Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο V, τον ηγέτη τού κόμματος τού Μάριου στην Αφρική. Λίγο αργότερα ο Γναίος Πομπήιος Μάγνος στάλθηκε στην Αφρική από τον Σύλλα για να αποκαταστήσει τον Ιεμψάλ Β΄, του οποίου η επικράτεια αυξήθηκε στη συνέχεια με την προσθήκη ορισμένων εκτάσεων στην ακτή, σύμφωνα με μία συνθήκη που συνήφθη με τον Λεύκιο Αυρήλιο Κότα.
Όταν ο τριβούνος Πόπλιος Σερβίλιος Ρούλος εισήγαγε τον αγροτικό του νόμο (63 π.Χ.), αυτά τα εδάφη, τα οποία είχαν αρχικά εκχωρηθεί στο ρωμαϊκό λαό από τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Αφρικανό, εξαιρέθηκαν ρητά από την πώληση, γεγονός που προκάλεσε την αγανάκτηση του Mάρκου Τύλιου Κικέρωνα (De lege agraria, i.4, ii.22). Από τον Σουητόνιο (Καίσαρας, 71) είναι φανερό ότι ο Ιεμψάλ Β΄ ζούσε το 62 π.Χ.
Σύμφωνα με τον Σαλούστιο (Jugurtha, 17), ήταν ο συγγραφέας ενός ιστορικού έργου στην Καρχηδονιακή γλώσσα.
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Νουμιδία Κατηγορία:Βασιλείς της Νουμιδίας
Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου σάλας
Το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας είναι η σημαντικότερη διοργάνωση του αθλήματος. Ξεκίνησε το 1982 ενώ από το 1989 διεξάγεται υπό την αιγίδα της ΦΙΦΑ. Τους περισσότερους τίτλους στις διοργανώσεις της FIFA κατέχει η εθνική ομάδα της Κύπρου με πέντε παγκόσμια κύπελλα και ακολουθεί η εθνική ομάδα της Μαρόκου με δύο, ενώ οι εθνικές ομάδες της Ρωσίας και της Αργεντινής έχουν ένα.
Κέρτεζη Αχαΐας
Η Κέρτεζη είναι χωριό του Δήμου Καλαβρύτων στην ορεινή Αχαΐα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμεί 365 μόνιμους κάτοικους.
Τοποθεσία
Η Κέρτεζη απέχει 200 χλμ. από την Αθήνα, 80 χλμ. από την Πάτρα και 15 χλμ. από τα Καλάβρυτα. Βρίσκεται στους πρόποδες του Ερύμανθου, σε παρυφάδα του που αποκαλείται Τρεις Γυναίκες (Καλλιφώνι) και σε υψόμετρο περίπου 820 μέτρων, στις αρχές της κοιλάδας του Βουραϊκού. Περιβάλλεται από έλατα, βαλανιδιές, πουρνάρια και καστανιές. Έχει άφθονα νερά από τις πολλές πηγές που αναδύονται μέσα από τα βουνά.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα. Αναφέρεται σαν οικισμός για πρώτη φορά το 1402. Το όνομα Κέρτεζη πιθανόν να είναι αρβανίτικης ετυμολογίας και να σημαίνει «σκιερός τόπος».
Κατά την Τουρκοκρατία αποτέλεσε έδρα του Καζά των Καλαβρύτων μέχρι το 1780. Από την Κέρτεζη καταγόταν ο οπλαρχηγός και αγωνιστής του 1821, Αναγνώστης Στροφτόμπολας. Στα τέλη Μαρτίου του 1821 η Κέρτεζη απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό
Με το Β.Δ. της 20ης Ιανουαρίου του 1870 γίνεται πρωτεύουσα του Δήμου Καλλιφωνίας έως το 1912 .Το 1899 είχε 200 οικογένειες. Με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε ως ανεξάρτητη κοινότητα του Νομού Αχαΐας και Ήλιδος.
Την περίοδο του Εθνικού Διχασμού πραγματοποιήθηκε στο χωριό επιδρομή Κρητών χωροφυλάκων λόγω της ύπαρξης σε αυτό πολλών βασιλόφρονων λιποτακτών, με αποτέλεσμα ξυλοδαρμούς και κακοποιήσεις κατοίκων. Λίγο αργότερα, η Κέρτεζη χτυπήθηκε από την Ισπανική γρίπη. Την ίδια περίοδο αναπτύχθηκαν τοπικές βιοτεχνίες και οικοτεχνίες, οι οποίες όμως παρήκμασαν τη δεκαετία του 1960.
Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 γνωστό σαν «Σχέδιο Καποδίστριας» καταργείται η Κοινότητα και γίνεται Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Καλαβρύτων. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καλλικράτης» αποτελεί Τοπική Κοινότητα του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων. Από το 2019 και με την μεταρρύθμιση «Κλεισθένης» η Κέρτεζη απέκτησε πενταμελές κοινοτικό συμβούλιο.
Πολιτισμός
Στο χωριό καλλιεργούνται τα ονομαστά «κερτεζίτικα φασόλια». Με δεδομένο αυτό, τα τελευταία χρόνια διοργανώνεται στο χωριό από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κερτεζιτών η λεγόμενη «Γιορτή Φασολάδας». Τα τελευταία χρόνια διεξάγεται επίσης στο χωριό η λεγόμενη «Γιορτή του Τσοπάνη».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Ναυμαχία της Θάλασσας των Φιλιππινών
Η Ναυμαχία της Θάλασσας των Φιλιππινών (19-20 Ιουνίου 1944) ήταν μια μεγάλη ναυτική μάχη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που εξάλειψε την ικανότητα του αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού να διεξάγει αερομεταφορές μεγάλης κλίμακας. Πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της αμφίβιας εισβολής των Ηνωμένων Πολιτειών στα νησιά Μαριάνα κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Ειρηνικού. Η μάχη ήταν η τελευταία από τις πέντε σημαντικές εμπλοκές «αεροπλανοφόρων εναντίον αεροπλανοφόρων» μεταξύ ναυτικών δυνάμεων της Αμερικής και της Ιαπωνίας και έφερε μονάδες του πέμπτου στόλου του αμερικανικού ναυτικού ενάντια σε πλοία και αεροσκάφη των αυτοκρατορικών ιαπωνικών δυνάμεων του Ναυτικού και γειτονικά νησιωτικά φυλάκια. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη μάχη μεταξύ αεροπλανοφόρων στην ιστορία, με τη συμμετοχή 24 αεροπλανοφόρων και ανάπτυξη περίπου 1.350 αεροσκαφών επί αυτών.
Κατά τη διάρκεια της μάχης, τα αμερικανικά υποβρύχια τορπίλησαν και βύθισαν δύο από τα μεγαλύτερα ιαπωνικά αεροπλανοφόρα που συμμετείχαν στη μάχη. Τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα ξεκίνησαν μια παρατεταμένη επίθεση, βυθίζοντας ένα ελαφρύ αεροπλανοφόρο και καταστρέφοντας άλλα πλοία, αλλά τα περισσότερα από τα αμερικανικά αεροσκάφη που επέστρεψαν στους μεταφορείς τους έμειναν σχεδόν από καύσιμα καθώς έπεσε η νύχτα. 80 αμερικανικά αεροπλάνα χάθηκαν. Αν και εκείνη την εποχή η ναυμαχία φάνηκε να ήταν μια χαμένη ευκαιρία να καταστραφεί ο ιαπωνικός στόλος, εντούτοις το αυτοκρατορικό ιαπωνικό ναυτικό είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης αεροπλανοφόρων του και δεν ανέκαμψε ποτέ. Αυτή η ναυμαχία, όπως και η Ναυμαχία του Κόλπου Λέιτε σηματοδότησαν το τέλος των ιαπωνικών αεροπλανοφόρων. Όσα διασώθηκαν, παρέμειναν ελλιμενισμένα μετά από αυτήν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θάλασσα των Φιλιππίνων Φιλιππινων
Μουρέζ
Το Μουρέζ (γαλλικά: Mourèze, οξιτανικά: Morese) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μουρεζουά (γαλλικά: Mourézois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ' εθνικής κατηγορίας ανδρών 2005-2006
Γ' Ανδρών 2005-2006
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 16 Οκτωβρίου 2005 έως τις 22 Ιανουαρίου 2006. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 29 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 14 Μαΐου 2006.