cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νοσηλευτική
Επαγγελματικό και Επιστημονικό αντικείμενο
η) ικανότητα να αναλύει την ποιότητα της περίθαλψης με σκοπό να βελτιώνει την άσκηση του επαγγέλματος ως νοσηλευτής υπεύθυνος για γενική περίθαλψη».
Ριγανόκαμπος Πάτρας
Ονομασία
Εικάζεται ότι η ονομασία του, προήλθε επειδή στην περιοχή εφύετο ρίγανη.
Νοσηλευτική
Επαγγελματικό και Επιστημονικό αντικείμενο
Με τις παραπάνω διατάξεις για πρώτη φορά εισάγεται η έννοια της αυτόνομης διάγνωσης της απαιτούμενης νοσηλευτικής περίθαλψης με βάση τις θεωρητικές και κλινικές γνώσεις του νοσηλευτή. Επιπλέον γίνεται λόγος περί της αυτόνομης λήψης άμεσων μέτρων για την προστασία της ζωής, καθώς και της ανεξάρτητης εξασφάλισης της ποιότητας της νοσηλευτικής περίθαλψης, όπως επίσης της αξιολόγησής της και της ανάλυσής της.
Ριγανόκαμπος Πάτρας
Ιστορία
Στην περιοχή κατά την βυζαντινή περίοδο υπήρχε ο σταυροπηγιακός ναός αφιερωμένος στην Αγία Ειρήνη, που είχε χτιστεί για να φιλοξενήσει το λείψανο της Αγίας. Η Αγία Ειρήνη είχε μαρτυρήσει στη Μαγεδώ της Περσίας τον 4ο αιώνα και το λείψανό της φυγαδεύτηκε κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, για να καταλήξει τελικά στην Πάτρα.
Νοσηλευτική
Επαγγελματικό και Επιστημονικό αντικείμενο
Εν προκειμένω είναι προφανές, ότι οδηγούμεθα προς ένα μοντέλο νοσηλευτή, ο οποίος διαθέτοντας εκτεταμένες επιστημονικές γνώσεις, δύναται πλέον να τις αξιοποιεί εις το έπακρον, ώστε να προβαίνει σε αυτόνομη διάγνωση της ενδεδειγμένης νοσηλευτικής περίθαλψης, καθώς και στην αξιολόγησή της. Η σαφής τόνωση του στοιχείου της αυτοδύναμης και ανεξάρτητης δράσης και επέμβασης του νοσηλευτή τον διακρίνει από τους λοιπούς παρόχους υπηρεσιών υγείας, αποτρέποντας κάθε δυνατότητα παρέμβασης των τελευταίων στο νοσηλευτικό έργο.
Ριγανόκαμπος Πάτρας
Ιστορία
Στις 5 Μαρτίου 1231 ο Λατίνος Αρχιεπίσκοπος Πάτρας Αντέλμος υπεξαίρεσε και μετέφερε από την Πάτρα στη Δύση πολλά ιερά κειμήλια, ανάμεσα στα οποία και το ιερό λείψανο της Αγίας Ειρήνης, κάνοντάς το δώρο στο μοναστήρι του Ωτκόμπ (Hautecombe) στην Σαβοΐα της Γαλλίας. Το λείψανο της Αγίας Ειρήνης επιστράφηκε στις 5 Οκτωβρίου 2002 και φυλάσσεται σήμερα στο ναό της Αγίας Ειρήνης στο Ριγανόκαμπο, ο οποίος βρίσκεται χτισμένος στην τοποθεσία όπου βρισκόταν ο παλιός ναός.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας Κατηγορία:Δήμος Μεσσάτιδος Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Νοσηλευτική
Επαγγελματικό και Επιστημονικό αντικείμενο
Στο παραπάνω πλαίσιο, πάγια αιτήματα των νοσηλευτών είναι η θεσμοθέτηση διακριτού και αυτόνομου κλάδου νοσηλευτών, η ένταξη τους στα Βαρέα & Ανθυγιεινά Επαγγέλματα, καθώς και η έμπρακτη αναγνώριση του επιστημονικού τους ρόλου με περισσότερες και σαφείς αρμοδιότητες, (όπως άλλωστε συμβαίνει στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου) καθώς και η αύξηση των νοσηλευτικών ειδικοτήτων και εξειδικεύσεων, ώστε να συμβαδίζουν με τα διεθνή πρότυπα και τις σύγχρονες εξελίξεις στον τομέα της υγείας. Το τελευταίο μερικώς επιτεύχθηκε το 2020 με την νομοθέτηση της αύξησης των νοσηλευτικών ειδικοτήτων από 4 σε 10.
Οι αρμοδιότητες - καθήκοντα Νοσηλευτών-τριών των Νοσοκομείων και των λοιπών Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων του ΕΣΥ καθώς και των δημόσιων δομών παροχής υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας περιγράφονται αναλυτικά στην '''Υπουργική Απόφαση υπ.Αριθμ.Γ6/Γ.Π.οικ. 45664.'''
Νοσηλευτικές Θεωρίες
Η θεωρία σε μια επιστήμη εξασφαλίζει την επαγγελματική αυτονομία κατευθύνοντας την εκπαίδευση, την άσκηση και την έρευνα σε κάθε επάγγελμα. Το φαινόμενο που μελετά η Νοσηλευτική Επιστήμη είναι η νοσηλευτική πράξη, ο άνθρωπος, το περιβάλλον και η υγεία. Οι νοσηλευτικές θεωρίες περιλαμβάνουν διάφορες διαστάσεις σε θέματα όπως: 1) Ο ορισμός του ατόμου, της νοσηλευτικής, της υγείας, του περιβάλλοντος και τις σχέσεις μεταξύ τους, 2) Περιγράφουν τις νοσηλευτικές δραστηριότητες, 3) Κατανόηση της μοναδικότητας του ατόμου και των αντιδράσεών του προς το στρες και την ασθένεια, και 4) Βασικές επιστημονικές αρχές ως αφετηρία για την διατύπωση των νοσηλευτικών αρχών.
Αντιπροσωπευτικές Νοσηλευτικές Θεωρίες είναι:
Νοσηλευτική Εκπαίδευση
Για να θεωρείται κάποιος νοσηλευτής πρέπει να είναι υποχρεωτικά απόφοιτος Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης ή αντίστοιχης Πανεπιστημιακής σχολής του εξωτερικού. Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου '''5§2 Α του ν. 1579/1985:''' από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου καθιερώνεται ο επαγγελματικός τίτλος του Νοσηλευτή και Νοσηλεύτριας στους πτυχιούχους ή διπλωματούχους των: Στους απόφοιτους νοσηλευτικής, χορηγείται άδεια άσκησης επαγγέλματος από την Περιφέρεια.
Βοηθοί Νοσηλευτών
Κύριο λήμμα: Βοηθός νοσηλευτής
Στην Ελλάδα, συχνά οι Βοηθοί Νοσηλευτές ή Νοσοκόμοι (Δ.Ε.) συγχέονται λανθασμένα με τους Νοσηλευτές (Π.Ε. ή Τ.Ε.) λόγω της παραπλήσιας στολής και τίτλου, καθώς και της συνύπαρξης τους στον χώρο του νοσηλευτικού τμήματος στον χώρο του νοσοκομείου. Οι Βοηθοί Νοσηλευτές όμως, αποτελούν βοηθητικό υγειονομικό προσωπικό - προσωπικό φροντίδας, κάτοχοι Διπλώματος Επαγγελματικής Κατάρτισης επιπέδου - 5, διετούς διάρκειας (Τ.Ε.Ε ,Ε.Π.Α.Λ, Ι.Ε.Κ, Ο.Α.Ε.Δ, Μ.Τ.Ε.Ν.Σ), με υποστηρικτικά καθήκοντα (π.χ. στρώσιμο κλίνης, καθαριότητα ασθενούς, βοήθεια στο μπάνιο, λουτρό καθαριότητας κ.λ.π), επομένως δεν ανήκουν στον νοσηλευτικό κλάδο και δεν έχουν δικαίωμα εγγραφής στους επαγγελματικούς και επιστημονικούς φορείς και επιμελητήρια των νοσηλευτών.
Η διάκριση αυτών των δύο επαγγελμάτων πρέπει να είναι σαφής, καθώς οι Βοηθοί Νοσηλευτές είναι απόφοιτοι Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (Δ.Ε) (άρα έχουν διαφορετικό επίπεδο εκπαίδευσης) και αποτελούν βοηθητικό προσωπικό, ενώ δεν έχουν το επιστημονικό υπόβαθρο ούτε τις θεωρητικές και πρακτικές γνώσεις που έχουν οι νοσηλευτές, συνεπώς δεν έχουν ούτε τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα, ούτε τα ίδια καθήκοντα. Επομένως αποτελούν ξεχωριστή επαγγελματική ομάδα από τους νοσηλευτές.
Τομείς Απασχόλησης και Προοπτικές Αγοράς Εργασίας
Κύριο λήμμα: Νοσηλευτής
Νοσηλευτικές ειδικότητες & εξειδικεύσεις
Οι νοσηλευτές εφόσον το επιθυμούν μπορούν σύμφωνα με το άρθρο 58 του ν. 4690/2020 να λάβουν ειδικότητα και εξειδίκευση. Ο συνολικός αναγκαίος χρόνος για την λήψη ειδικότητας ανέρχεται σε δεκαοκτώ (18) μήνες και ο συνολικός αναγκαίος χρόνος για την λήψη νοσηλευτικής εξειδίκευσης ανέρχεται σε έξη (6) μήνες και προϋποθέτει την απόκτηση νοσηλευτικής ειδικότητας. Ο Τίτλος της νοσηλευτικής ειδικότητας (πάπυρος) χορηγείται μετά τη συμπλήρωση του χρόνου εκπαίδευσης του ειδικευόμενου νοσηλευτή και επιτυχή συμμετοχή σε τελικές γραπτές και προφορικές εξετάσεις, που διεξάγονται μια φορά το εξάμηνο, στην έδρα της Υγειονομικής Περιφέρειας (Υ.Π.Ε.) όπου εκπαιδεύτηκε ο ειδικευμένος.
Ο Νοσηλευτής μπορεί να αποκτήσει όπως ορίζει ο νόμος, μετά το τέλος της άσκησης της ειδικότητας/εξειδίκευσης και την επιτυχή εξέταση στις εξετάσεις, μία από τις κάτωθι ειδικότητες και εξειδικεύσεις:
Τομείς Απασχόλησης
Ο Πτυχιούχος Νοσηλευτής/ρια μπορεί να εργαστεί τόσο αυτόνομα, όσο και με άλλους επαγγελματίες υγείας και επιστήμονες του χώρου ως μέλος της διεπιστημονικής ομάδας.
2060 Χείρων
Ο 2060 Χείρων είναι ένας κένταυρος που ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Τσαρλς Κόουαλ. Ήταν το πρώτο γνωστό μέλος σε μία καινούργια κατηγορία αντικειμένων γνωστά και ως κένταυροι, με τροχιά μεταξύ αυτής του Κρόνου και του Ουρανού.
Αν και αρχικά είχε ταξινομηθεί ως αστεροειδής, αργότερα ανακαλύφθηκε ότι παρουσιάζει την τυπική συμπεριφορά ενός κομήτη. Τώρα ταξινομείται ως και τα δύο, και έτσι έχει και προσδιορισμό κομήτη 95P/Χείρων.
Το όνομα του, Χείρων, προέρχεται από τον κένταυρο Χείρωνα από την ελληνική μυθολογία.
Νοσηλευτική
Τομείς Απασχόλησης
Επιπλέον, μπορεί να εργαστεί σε κέντρα αποκατάστασης, διαγνωστικά κέντρα, φαρμακεία, φαρμακοβιομηχανίες, φυσικοθεραπευτήρια, σε τομείς υγείας ασφαλιστικών οργανισμών, γηροκομεία (οίκοι ευγηρίας), ΚΑΠΗ (Κέντρα Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων), ιδρύματα, σε παιδικές κατασκηνώσεις, οργανωμένα κάμπινγκ, χιονοδρομικά κέντρα, ιαματικά λουτρά, σε αγροτικό ή ημιαστικό ιατρείο και πλοία και σε διάφορες εταιρείες ή βιομηχανίες ως νοσηλευτές εργασίας.
Ως σχολικός νοσηλευτής/ρια, σε σχολεία (Δημόσια - Ιδιωτικά), σε παιδικούς σταθμούς (δημόσιους - ιδιωτικούς), κολέγια, πανεπιστήμια καθώς και στην στην Ειδική Αγωγή.
Στην εκπαίδευση, ως διδακτικό προσωπικό στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση (ΕΠΑΛ, ΙΕΚ), καθώς και στην τριτοβάθμια ως διδακτικό - ερευνητικό προσωπικό σε Τ.Ε.Ι και Πανεπιστήμια έχοντας την συνήθη εξέλιξη.
Επιπλέον μπορεί να εργαστεί ως πλήρωμα ασθενοφόρου ή κινητών μονάδων (Ε.Κ.Α.Β), πρόγραμμα βοήθεια στο σπίτι των δήμων, αθλητικά κέντρα και μεγάλες επιχειρήσεις που διαθέτουν ιατρεία για το προσωπικό, καθώς και ως ελεύθερος επαγγελματίας, προσλαμβάνεται από ιδιώτες για τη φροντίδα ασθενών στο σπίτι (Νοσηλεία κατ' οίκον) ή σε νοσοκομείο.
Τέλος, μπορεί να εργαστεί σε τομείς στην έρευνα (Θεωρητική και Εφαρμοσμένη) και στον πολιτικό σχεδιασμό στο χώρο της υγείας (πολιτική δημόσιας υγείας).
Μπορεί να ασκήσει το επάγγελμα σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με τις εκάστοτε διατάξεις.
Προοπτικές
Οι προοπτικές του επαγγέλματος είναι πολύ θετικές, η νοσηλευτική ειναι ένα επάγγελμα με εξαιρετική επαγγελματική αποκατάσταση τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα, με σχετικά υψηλές οικονομικές απολαβές και κύρος, ενώ η νοσηλευτική συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα 10 επαγγέλματα του μέλλοντος, καθώς ο αριθμός των ατόμων που απασχολούνται στον κλάδο προβλέπεται να αυξηθεί στο μέλλον σημαντικά λόγω της αντίστοιχης αύξησης της ζήτησης στην αγορά εργασίας.
Επαγγελματικοί και επιστημονικοί φορείς & Επιμελητήρια
Συλλογικός - επαγγελματικός φορέας των νοσηλευτών είναι η Ένωση Νοσηλευτών Ελλάδος (Ε.Ν.Ε) και επιστημονικός φορέας ο Εθνικός Σύνδεσμος Νοσηλευτών Ελλάδος (Ε.Σ.Ν.Ε)
2060 Χείρων
Φυσικά Χαρακτηριστικά
left|300px|Φωτογραφίες του Κένταυρου Χείρων|thumb Το οπτικό και το εγγύς υπέρυθρο φάσμα δείχνουν ότι ο Χείρων έχει ουδέτερο χρώμα, και μοιάζει με αυτό των αστεροειδών τύπου C (ανθρακούχοι).
Το εκτιμώμενο μέγεθος ενός σώματος εξαρτάται από το απόλυτο μέγεθος και τη λευκαύγεια. Το 1984 ο Λεμπόφσκι υπολόγισε ότι το μέγεθος του Χείρων είναι περίπου 180 χιλιόμετρα. Εκτιμήσεις της δεκαετίας το 1990 ήταν πιο κοντά στα 150 χιλιόμετρα σε διάμετρο. Δεδομένα από την σύνοδό του με ένα άστρο το 1993 υποδεικνύουν μια διάμετρο περίπου 180 χιλιόμετρα. Τα δεδομένα από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Σπίτζερ το 2007 υποδεικνύουν ότι ο Χείρων είναι πιο κοντά στα 233 ± 14 χιλιόμετρα διάμετρο. Άρα ο Χείρων μπορεί να είναι το ίδιο μεγάλος με την 10199 Χαρικλώ.
Η περίοδος περιστροφής του είναι 5.917813 ώρες, μια τιμή που καθορίστηκε παρατηρώντας την καμπύλη φωτός.
Κομητική συμπεριφορά
thumb|left|270px|Η τροχιά του 2060 Χείρων σε σύγκριση με αυτή του [[Δίας (πλανήτης)|Δία, του Κρόνου, του Ουρανού και του Ποσειδώνα.]] Το Φεβρουάριο του 1988, σε απόσταση 12 ΑΜ από τον Ήλιο, η φωτεινότητα του Χείρωνα αυξήθηκε κατά 75 τοις εκατό. Αυτή η συμπεριφορά είναι τυπική ενός κομήτη αλλά όχι των αστεροειδών. Περαιτέρω παρατηρήσεις τον Απρίλιο του 1989 έδειξαν ότι ο Χείρων είχε μία κόμη σαν αυτή ενός κομήτη, και μία ουρά παρατηρήθηκε το 1993. Ο Χείρων διαφέρει από τους άλλους κομήτες στο ότι το νερό δεν είναι το κύριο συστατικό της κόμης του, γιατί είναι πολύ μακριά από τον ήλιο ώστε το νερό να εξαχνωθεί.
Την στιγμή της ανακάλυψής του, ο Χείρων ήταν κοντά στο αφήλιό του, ενώ η κόμη εμφανίστηκε κοντά στο περιήλιό του και για αυτό δεν είχε παρατηρηθεί νωρίτερα. Αυτό σημαίνει ότι ο Χείρων είναι ακόμη ενεργός και δεν είναι σε αυτή τη τροχιά για πολύ.
Μετά την ανακάλυψη του Χείρωνα, και άλλοι κένταυροι έχουν ανακαλυφθεί, και σχεδόν όλοι έχουν ταξινομηθεί ως αστεροειδείς, αλλά παρακολουθούνται για πιθανή κομητική δραστηριότητα. Ο 60558 Έχεκλος έχει κόμη και επίσης κομητικό προσδιορισμό 174Ρ/Έχεκλος, ενώ και η 52872 Οκυρρόη έγινε σημαντικά λαμπρότερη αφότου πέρασε το περιήλιό της.
Επίσης και οι αστεροειδείς 4015 Wilson-Harrington, 7968 Elst-Pizarro και 118401 LINEAR έχουν ταξινομηθεί ως κομήτες της ζώνης των αστεροειδών, αν και δεν είναι κένταυροι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κένταυροι (Αστρονομία) Κατηγορία:Κομήτες
Αποποινικοποίηση
Η αποποινικοποίηση είναι η μείωση ή ο τερματισμός των ποινικών κυρώσεων σε σχέση με ορισμένες πράξεις, ίσως αναδρομικά, αν και ενδέχεται να εξακολουθούν να ισχύουν ρυθμιζόμενες άδειες ή πρόστιμα (αντίθετο, βλέπε: νομιμοποίηση). Ο όρος επινοήθηκε από την ανθρωπολόγο Τζένιφερ Τζέιμς για να εκφράσει τα «κινήματα των εργαζομένων του σεξ» για τους στόχους της αφαίρεσης νόμων που χρησιμοποιούνται για να στοχεύουν πόρνες, αν και τώρα εφαρμόζεται συνήθως στις πολιτικές για τα ναρκωτικά. Η αντίστροφη διαδικασία είναι η ποινικοποίηση.
Η αποποινικοποίηση αντικατοπτρίζει τις μεταβαλλόμενες κοινωνικές και ηθικές απόψεις. Όταν μια κοινωνία μπορεί να θεωρήσει ότι μια πράξη δεν είναι επιβλαβής, αυτή δεν πρέπει πλέον να ποινικοποιείται ή διαφορετικά, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται από το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης. Παραδείγματα θεμάτων που αποτέλεσαν το αντικείμενο μεταβαλλόμενων απόψεων σχετικά με την εγκληματικότητα με την πάροδο του χρόνου σε διάφορες κοινωνίες και χώρες περιλαμβάνουν:
Σε μια φεντεραλιστική χώρα, οι πράξεις ενδέχεται να αποποινικοποιηθούν από ένα επίπεδο διακυβέρνησης, ενώ εξακολουθούν να υπόκεινται σε κυρώσεις που επιβάλλονται από άλλο. Για παράδειγμα, η κατοχή αποποινικοποιημένου ναρκωτικού μπορεί να εξακολουθεί να υπόκειται σε ποινικές κατηγορίες από ένα επίπεδο κυβέρνησης, αλλά ένα άλλο μπορεί να επιβάλει χρηματικό πρόστιμο. Αυτό πρέπει να αντιπαραβληθεί με τη νομιμοποίηση, η οποία αφαιρεί όλες ή τις περισσότερες νομικές ζημίες από μια προηγούμενη παράνομη πράξη. Έχει επίσης σημειωθεί ότι ενώ ορισμένες πράξεις έχουν αποποινικοποιηθεί, όπως η ομοφυλοφιλία και η μοιχεία, άλλες έχουν αυξηθεί στην ποινικοποίηση τους, όπως οικογενειακές σεξουαλικές δραστηριότητες ή η αιμομιξία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλασικός φιλελευθερισμός Κατηγορία:Νομική ορολογία ποινικού δικαίου Κατηγορία:Μεταρρύθμιση της πολιτικής για τα ναρκωτικά
Μαρία Φαραντούρη
Η Μαρία Φαραντούρη (28 Νοεμβρίου 1947) είναι μία από τις σημαντικότερες Ελληνίδες τραγουδίστριες με διεθνή απήχηση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1947 στην Αθήνα. Μια σκληρή εποχή για την Ελλάδα και τον κόσμο, που μετρούσαν ακόμη τις πληγές τους από τον πόλεμο και τη γερμανική κατοχή. Ήταν, όμως, και μια εποχή ανασυγκρότησης και πνευματικής αφύπνισης, όπως την εξέφρασε ο Άγγελος Σικελιανός στο Πνευματικό Εμβατήριο: έργο ανάτασης και εγρήγορσης, που έμελλε να τραγουδηθεί από τη Μαρία Φαραντούρη 23 χρόνια αργότερα, μελοποιημένο από τον Μίκη Θεοδωράκη.
Πρώτα χρόνια
Η παιδική της ηλικία δεν ήταν εύκολη και ανέμελη. Η πολιομυελίτιδα -η επιδημία της εποχής, που έπληττε, κυρίως, τα παιδιά- δεν την άφησε αλώβητη και την ταλαιπώρησε έντονα έως το τέλος των παιδικών της χρόνων. Η απομάκρυνση από τους γονείς και η καραντίνα -έστω και μαζί με άλλα παιδιά- στο σανατόριο για έξι μήνες ήταν μια επώδυνη διαδικασία για τη μόλις δύο ετών Μαρία, την οποία έπρεπε να δοκιμάσει και πάλι μερικά χρόνια αργότερα. Οι γονείς της νησιώτες, ο πατέρας -Γεράσιμος- από την Κεφαλονιά και η μητέρα -Ελένη- από τα Κύθηρα, ήταν εγκατεστημένοι στη Νέα Ιωνία. Από εκεί και οι πρώτες μνήμες, εικόνες και ήχοι...
Η εφηβεία, όμως, έφερε τις πρώτες δημιουργικές εμπειρίες: η συμμετοχή της στη χορωδία του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής της έδωσε τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσει ότι το τραγούδι θα γινόταν γι’ αυτήν δρόμος και τρόπος ζωής. Ο ΣΦΕΜ είχε ως αντικείμενο την προώθηση της προοδευτικής μουσικής -βασισμένης στην ελληνική κουλτούρα και παράδοση- και αποτελούσε φυτώριο νέων καλλιτεχνών. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μάνος Λοΐζος, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Χρήστος Λεοντής, οι Ζάκης και Παναγιώτης Κουνάδης ήταν μερικοί μόνο από τα μέλη του Συλλόγου, που ήθελαν να δώσουν μια νέα πνοή στο ελληνικό τραγούδι. Σ’ αυτό το περιβάλλον η Μαρία Φαραντούρη έκανε τα πρώτα της μουσικά βήματα και χάρη στην πλούσια κοντράλτο φωνή της από μέλος της χορωδίας έγινε πολύ σύντομα σολίστ.
Ανάδειξη
Σε μια εκδήλωση του ΣΦΕΜ, το 1963, την άκουσε ο Μίκης Θεοδωράκης να τραγουδά ένα δικό του τραγούδι, τον Καημό. Ήταν τόσο βαθιά η εντύπωση που του προκάλεσε η νεαρή τραγουδίστρια, ώστε στο τέλος της συναυλίας τη συνάντησε στα παρασκήνια και της είπε: "Το ξέρεις ότι έχεις γεννηθεί για να τραγουδάς τα τραγούδια μου;" "Το ξέρω", ήταν η άμεση απάντηση της δεκαεξάχρονης Μαρίας. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, με την παύση του σχολείου για τις θερινές διακοπές, η Μαρία αποτέλεσε μέλος του γκρουπ Θεοδωράκη. Δίπλα στον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τη Ντόρα Γιαννακοπούλου και τη Σούλα Μπιρμπίλη, η Μαρία γνώρισε για πρώτη φορά τον μαγικό κόσμο των συναυλιών. Σύντομα η φωνή της ήταν παρούσα και στα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα. Στις πορείες ειρήνης ακουγόταν ένα νέο έργο του Θεοδωράκη, το Ένας Όμηρος, απ’ όπου και το Γελαστό Παιδί, ένα τραγούδι που η Μαρία με τη μαχητική της νιότη έκανε γνωστό στο πανελλήνιο και στη συνέχεια σε όλον τον κόσμο.
Την ίδια εποχή η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής ανέβαζαν και πάλι στην Επίδαυρο τις Φοίνισσες, για τις οποίες ο Θεοδωράκης είχε γράψει τη μουσική. Οι πρόβες τους, τις οποίες ανελλιπώς παρακολουθούσε η νεαρή μαθήτρια, αποτέλεσαν για εκείνη σχολείο φωνητικής εξάσκησης και μουσικής έκφρασης.
Ήταν το 1965 όταν η Μαρία έκανε την πρώτη της επαγγελματική ηχογράφηση με το τραγούδι των Σπύρου Παπά και Γιάννη Αργύρη "Κάποιος γιορτάζει", όπου τη συνόδευε ο Λάκης Παπάς. Το 1966 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με το Μάνο Χατζιδάκι, στη μουσική του για την παράσταση Καπετάν Μιχάλης, και ηχογράφησε ένα τραγούδι (Ερημιά σκοτεινή) που όμως δεν συμπεριλήφθηκε στο δίσκο, γιατί οι στίχοι δεν ήταν πάνω σε κείμενα του Νίκου Καζαντζάκη, όπως αυτά που τελικά συμπεριλήφθηκαν στο δίσκο, αλλά η μουσική σχέση της Μαρίας με τον Μάνο Χατζιδάκι είχε ήδη αρχίσει να διαγράφει μια δημιουργική πορεία. Το 1966, κυκλοφόρησε επίσης το soundtrack της ταινίας του Χαρίλαου Παπαδόπουλου "Το νησί της Αφροδίτης", τη μουσική του οποίου υπέγραφε ο Μίκης Θεοδωράκης. Από εκεί και η πρώτη ηχογράφηση της Μαρίας σε τραγούδι του Θεοδωράκη, το Ματωμένο Φεγγάρι, σε ποίηση Νίκου Γκάτσου. Λίγο νωρίτερα την είχε καλέσει ο συνθέτης στο σπίτι του και της είχε παίξει στο πιάνο το πρώτο έργο που είχε γράψει για τη φωνή της: τη Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν, σε ποίηση Ιάκωβου Καμπανέλλη, έργο που ταυτίστηκε όσο κανένα άλλο με τη φωνή της Μαρίας Φαραντούρη, κάνοντας τον γύρο του κόσμου. Πολύ σύντομα, ο συνθέτης της έγραψε και έξι τραγούδια, τα οποία αργότερα ονόμασε Κύκλο Φαραντούρη, τιμώντας την κύρια ερμηνεύτρια του. Σε κανέναν άλλο τραγουδιστή ή τραγουδίστρια δεν αφιέρωσε ονομαστικά ο συνθέτης κύκλο τραγουδιών, παρά το γεγονός, ότι πολλά έργα του τα έγραφε για συγκεκριμένες ανδρικές ή γυναικείες φωνές.
Ως αναπόσπαστο μέλος του γκρουπ Θεοδωράκη, που έδινε συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, η Μαρία επισκέφθηκε και τη Σοβιετική Ένωση. Εκεί την άκουσε ο σπουδαίος Ρώσος μουσουργός Αράμ Ίλυτς Χατσατουριάν, ο οποίος της ζήτησε να μείνει στη Μόσχα για μουσικές σπουδές. Όμως, η Μαρία ακολούθησε τον Έλληνα συνθέτη στο μουσικό του οδοιπορικό. Μνημειακό θα χαρακτηριζόταν σήμερα το βινύλιο που κυκλοφόρησε το 1966 στην ΕΣΣΔ, ζωντανή ηχογράφηση από τις συναυλίες που δόθηκαν εκεί.
Με τον Μίκη Θεοδωράκη
Στο πλευρό του Θεοδωράκη, που μεταμόρφωσε ριζικά τη σύγχρονη ελληνική μουσική και ιδιαίτερα το τραγούδι, η Μαρία Φαραντούρη έκανε γνωστούς στο ελληνικό κοινό τους νομπελίστες Γιώργο Σεφέρη και Οδυσσέα Ελύτη και τους άλλους μείζονες ποιητές. Αυτό το μουσικό - πολιτιστικό κίνημα αναπτύχθηκε μέχρι το στρατιωτικό πραξικόπημα του ’67. Με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας η μουσική του Θεοδωράκη απαγορεύθηκε και ο ίδιος, μετά από τέσσερις μήνες καταδίωξης, συνελήφθη. Νωρίτερα, σ' ένα χαρτάκι από μαστίχα, είχε προλάβει να στείλει κρυφά στη Μαρία ένα σύντομο μήνυμα, με το οποίο τη συμβούλευε να φύγει για το εξωτερικό. Ήταν μόλις 20 ετών, όταν εγκατέλειψε την Αθήνα για το Παρίσι, και έκανε αυτό που θεωρούσε αυτονόητο: τραγουδούσε αφιλοκερδώς σε πλήθος συναυλιών, τα έσοδα των οποίων διοχετεύονταν στην αντιδικτατορική δράση. Έγινε σύμβολο αντίστασης και ελπίδας, και σε όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής της πορείας, ευαισθητοποιημένη στα κοινωνικά προβλήματα, συμπαρίστατο εμπράκτως στο γυναικείο κίνημα, στις οικολογικές κινητοποιήσεις και στον αγώνα κατά των ναρκωτικών.
Ο διεθνής Τύπος την ονόμασε Μαρία Κάλλας του λαού (The Daily Telegraph), Joan Baez της Μεσογείου (Le Monde), ενώ χαρακτήρισε τη φωνή της Δώρο των Θεών του Ολύμπου (The Guardian), αφιερώνοντάς της εκτενείς διθυραμβικές κριτικές, που εξήραν όχι μόνο τα φωνητικά προσόντα και τη σεμνή σκηνική της παρουσία, αλλά, επίσης, το ήθος και την κοινωνική δραστηριοποίησή της. Τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα, η Μαρία υπήρξε μια εντελώς νέα μορφή τραγουδίστριας – αγωνίστριας και συνειδητοποιημένης γυναίκας.
Με τις συναυλίες της στην Ευρώπη και στην Αμερική, καθώς και με ηχογραφήσεις, που ακούγονταν από το BBC και τη Deutsche Welle, κράτησε ζωντανή τη μουσική του Θεοδωράκη. Εκείνος (σε εξορία, τότε, στην ορεινή Ζάτουνα) της διοχέτευε μυστικά κασέτες με πρόχειρες ηχογραφήσεις των νέων έργων του - με τη φωνή του και τον ίδιο στο πιάνο. Η Μαρία έβρισκε τους κατάλληλους συνεργάτες για να γίνουν οι ενορχηστρώσεις, και ο Θεοδωράκης άκουγε το αποτέλεσμα από τα βραχέα, σε τρανζιστοράκι που είχε αποκρύψει από τους δεσμοφύλακες του. Κάτω από αυτές τις συνθήκες άκουσε για πρώτη φορά την Κατάσταση Πολιορκίας, σε μετάδοση από το Roundhouse του Λονδίνου. Μια ιστορική συναυλία, στην οποία συνέβαλαν πλήθος καλλιτεχνών, από τον Μίνω Βολανάκη έως τους ηθοποιούς του μιούζικαλ Hair. Οι John Gielgud, Alan Bates, Peggy Ashcroft και η Μελίνα Μερκούρη συνεισέφεραν λίγο αργότερα σε άλλη συναυλία της Μαρίας στο Albert Hall.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας
Σ’ αυτούς τους καιρούς η Μαρία γνώρισε τον Τηλέμαχο Χυτήρη, ποιητή και φοιτητή της φιλοσοφικής στη Φλωρεντία, όταν πήγε εκεί για συναυλία που είχαν διοργανώσει οι Έλληνες φοιτητές.
Την ίδια εποχή συνέχισε η συνεργασία της με τον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος συνέθετε τότε την Εποχή της Μελισσάνθης, ένα έργο βιωματικό για τον ίδιο, που αναφερόταν στους χαλεπούς καιρούς της δικής του νιότης, στα ανοιχτά τραύματα που είχε αφήσει η γερμανική κατοχή. Κεντρικό ρόλο σ’ αυτό το έργο ο Μάνος Χατζιδάκις επιφύλαξε για τη Μαρία, εξ ου και έδωσε τον υπότιτλο 'Μια μουσική ιστορία με την Μαρία Φαραντούρη'. Το έργο ολοκληρώθηκε χρόνια αργότερα.
Δύο χρόνια νωρίτερα -και ύστερα από διεθνή κινητοποίηση προσωπικοτήτων των γραμμάτων και των τεχνών- ο Θεοδωράκης με κλονισμένη υγεία (μετά από φυλακίσεις, εξορίες και κατ’ οίκον περιορισμούς) είχε αφεθεί ελεύθερος. Με τη μεσολάβηση του Γάλλου Jean-Jacques Servan-Schreiber είχε μεταβεί στο Παρίσι, απ’ όπου άρχισε την αέναη περιήγησή του ανά τον κόσμο: Ευρώπη, Αυστραλία, Βόρεια και Λατινική Αμερική και Μέση Ανατολή. Η Μαρία, πάντα μαζί του, πρωτοστατούσε στις συναυλίες, που γίνονταν πυλώνας δύναμης για τους αυτοεξόριστους Έλληνες και βήμα για τους απανταχού καταπιεσμένους με τη συμπαράσταση διάσημων ξένων καλλιτεχνών, διανοουμένων και άλλων προσωπικοτήτων. Ειδικά οι Ευρωπαίοι στάθηκαν στο πλευρό των ανέστιων -τότε- Ελλήνων, αγκαλιάζοντας τον αγώνα τους για ελευθερία. Μυθικές οι συναυλίες στις αίθουσες Olympia, Salle Pleyel, Bobino, Mutualité, Lincoln Center, Albert Hall, Tschaikovsky: μερικές μόνο από εκείνες που έγιναν μάρτυρες αυτής της πάλης. Συγχρόνως, το ξένο κοινό ερχόταν σε επαφή με τη σύγχρονη ελληνική μουσική και ενθουσιαζόταν από τη δημιουργία του Θεοδωράκη. Και μέχρι σήμερα, οι αίθουσες στο εξωτερικό και ειδικά στην Ευρώπη είναι κατάμεστες από τον τοπικό πληθυσμό παρά από Έλληνες του εξωτερικού, όταν δίνει συναυλίες η Μαρία Φαραντούρη ή παρουσιάζει τα κλασικά του έργα ο Μίκης Θεοδωράκης.
Παράλληλα με τις συναυλίες της, η Μαρία ηχογραφούσε δίσκους που έφθαναν κρυφά στην Ελλάδα -μέσα σε διαφορετικά εξώφυλλα- για να δώσουν θάρρος και ευψυχία στους αγωνιστές. Έτσι, εν κρυπτώ και παραβύστω, μεταφέρθηκαν εκτός Ελλάδος και οι ταινίες με το ηχητικό υλικό της "Μεγάλης Αγρυπνίας", του πρωτόλειου έργου της νεοεμφανιζόμενης -τότε- συνθέτριας Ελένης Καραΐνδρου, σε ποίηση Κώστα Γεωργουσόπουλου. Η Μαρία πρόσθεσε τη φωνή της σε ένα λονδρέζικο στούντιο, τοποθετώντας τη σφραγίδα της στον μοναδικό κύκλο τραγουδιών της Καραΐνδρου, καταξιωμένης -σήμερα- συνθέτριας κινηματογραφικής μουσικής. Έτσι άρχισε και η φιλία τους. Λίγο αργότερα, σε μια περιοδεία της στην Αμερική, γνώρισε στη Νέα Υόρκη τη Φλέρυ Νταντωνάκη, με την οποία συνδέθηκε με βαθιά φιλία.
Το Λονδίνο είχε γίνει πια η υιοθετημένη πατρίδα της κι εκεί γνωρίστηκε με τον δεξιοτέχνη της κιθάρας John Williams. Ο διεθνούς φήμης καλλιτέχνης εντυπωσιάστηκε από τη φωνή της και την παρουσία της και συνεργάστηκε μαζί της επάνω στο Romancero Gitano του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε μια εξαίρετη μεταγραφή για φωνή και κιθάρα. Ο Ισπανός Λόρκα, ευαίσθητος ποιητής και θύμα της χούντας του Φράνκο, είχε γίνει πηγή έμπνευσης για τον Θεοδωράκη -που τον είχε μελοποιήσει λίγο πριν εκδηλωθεί το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ελλάδα- και στα 1971, με τη Μαρία στο τραγούδι και τον John Williams στην κιθάρα έβρισκε την ιδανική του ερμηνεία, στην έξοχη απόδοσή του στα ελληνικά από τον Οδυσσέα Ελύτη.
Στο Παρίσι, ο Θεοδωράκης ήλθε σ’ επαφή με προοδευτικές προσωπικότητες της εποχής. Με συναυλίες του στήριξε τον ηγέτη του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος Φρανσουά Μιτεράν (François Mitterand) στην προεκλογική του εκστρατεία. Εντυπωσιασμένος ο Mitterrand από τη Μαρία έγραψε ένα μοναδικής εμπνεύσεως σχόλιο για αυτήν, στο βιβλίο του "Η μέλισσα και ο Αρχιτέκτονας", όπου την παρομοιάζει με την ίδια την Ελλάδα και τη θεά Ήρα: δυνατή, αγνή και άγρυπνη.
1974-1979
Με την πτώση της χούντας ο Μίκης Θεοδωράκης και η Μαρία Φαραντούρη επέστρεψαν στην Ελλάδα, όπου έδωσαν στιγμές έντονης συγκίνησης στο ελληνικό κοινό, μετά από επτά χρόνια βίας και ψυχαναγκασμού. Εκατόν είκοσι πέντε χιλιάδες ήταν μόνον όσοι παρακολούθησαν το Canto General του Θεοδωράκη στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Ένα έργο που η Μαρία με τον εξέχοντα συνάδελφο της Πέτρο Πανδή σφράγισαν με την ερμηνεία τους και που είχαν την ευκαιρία μερικά χρόνια νωρίτερα, όταν το συνέθετε ο Θεοδωράκης στο Παρίσι, να κάνουν τις δοκιμές παρουσία του δημιουργού του, ποιητή Πάμπλο Νερούδα.
Με συνειδητές επιλογές η Μαρία Φαραντούρη πέτυχε από νωρίς να έχει καλλιτεχνική αυτονομία, ως μία αυτόφωτη καλλιτεχνική οντότητα, που μπορούσε πλέον να ελιχθεί σε διαφορετικά είδη τραγουδιού. Αρωγός της και η Έλλη Νικολαΐδη, η οποία έγινε πολύτιμη δασκάλα για τη μουσική εξάσκηση της Μαρίας. Πάντα πιστή στον δρόμο που είχε χαράξει έως τότε, με γνώμονα την ποιότητα και την υψηλή αισθητική, άρχισε ν’ ανοίγει το ρεπερτόριό της μετά το 1976. Εκεί, άλλωστε, την οδηγούσε η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, μετά από επτά χρόνια παραμονή στο εξωτερικό. Ως πολίτις και καλλιτέχνις του κόσμου είχε ζυμωθεί με ξένους καλλιτέχνες και είχε συμπράξει σε διεθνή φεστιβάλ με σπουδαίες προσωπικότητες του τραγουδιού, όπως η Juliette Gréco, η Mercedes Sosa, η Myriam Makeba, οι Inti Illimani, η Maria del Mar Bonet. Η πρότασή της προς το ελληνικό κοινό ήταν τα Τραγούδια Διαμαρτυρίας από όλον τον κόσμο, που όχι μόνο βρήκε άμεση ανταπόκριση, αλλά έγινε και χρυσό βινύλιο.
Η γνωριμία της με τον κορυφαίο ηθοποιό του Berliner Ensemble, Eckerhardt Schall, κατέληξε σε μια σπουδαία συνεργασία επάνω σε τραγούδια του Bertolt Brecht. Η Μαρία ήταν η πρώτη καλλιτέχνις την οποία αποδέχθηκε το γερμανικό κοινό σε ερμηνεία του Brecht και σε άλλη γλώσσα εκτός της γερμανικής. Οι παραστάσεις στα ελληνικά και στα γερμανικά, που έδωσε στη Γερμανία και εν συνεχεία στην Ελλάδα με τον Eckerhardt Schall, σημείωσαν τεράστια επιτυχία. Έγινε πηγή έμπνευσης και για ξένους καλλιτέχνες, που άκουγαν τις ηχογραφήσεις της και καταπιάνονταν με τα τραγούδια που είχε τραγουδήσει, δίνοντάς τη δική τους διάσταση. Το ροκ συγκρότημα Savage Republic διασκεύασε μέρη από την Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν και το έργο Ένας Όμηρος, ενώ ο κιθαρίστας της τζαζ Nels Cline της αφιέρωσε έναν αυτοσχεδιασμό επάνω στην Παντέρμη από το Romancero Gitano του Λόρκα, με τίτλο Maria Alone (For Maria Farandouri). Ενώ το συγκρότημα The Beatles κατά τη διάρκεια της χούντας ενδιαφέρθηκε για τη μουσική του Θεοδωράκη και κάλεσε τη Μαρία στο studio για να τραγουδήσει μερικά από τα τραγούδια της.
Παράλληλα, ανανέωσε τη συνεργασία της με τον Μάνο Λοΐζο σ’ έναν δίσκο σταθμό για την εποχή Τα Νέγρικα  σε ποιητική δημιουργία του Γιάννη Νεγρεπόντη. Αργότερα συνεργάστηκε με τον νέο συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου, ο οποίος μελοποίησε Μανόλη Αναγνωστάκη. Ενδιάμεσα, είχε αναζωογονηθεί η συνάντηση με τον Μάνο Χατζιδάκι -με την ολοκλήρωση της Μελισσάνθης και τη σύνθεση νέων έργων για τη φωνή της- και λίγο αργότερα οι συναυλίες του Μάνου στη Ρωμαϊκή Αγορά με τη Μαρία και νέους τραγουδιστές αποτελούσαν το καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς. Σ’ ένα άνοιγμα φιλίας και ειρήνης μεταξύ των δύο λαών, η Μαρία Φαραντούρη έκανε μια ανατρεπτική για την εποχή κίνηση, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, και συνεργάστηκε με τον Τούρκο συνθέτη και διανοούμενο Zülfü Livaneli. Οι συναυλίες τους στην Ελλάδα αγκαλιάστηκαν από το ελληνικό κοινό, που έδειχνε καθαρά την κόπωση του από τη μακροχρόνια ελληνοτουρκική αντιπαράθεση και τη διάθεσή του για συμφιλίωση και ειρηνική συμβίωση. Την ίδια, και ίσως ακόμη περισσότερη, ανταπόκριση είχε αυτή η συνεργασία στην Τουρκία.
1980 - σήμερα
Το 1981, παρουσίασε με τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Πέτρο Πανδή -για δεύτερη φορά στην Κούβα- το Canto General. Οι συναυλίες, που δόθηκαν στο μουσικά εκπαιδευμένο κουβανέζικο κοινό, παρουσία του Fidel Castro, είχαν τόση επιτυχία, ώστε ακολούθησε η πρόσκληση από τον Κουβανό ηγέτη να επαναληφθεί στα επόμενα χρόνια και να δοθεί νέος κύκλος συναυλιών.
Το 1985 ήταν για τη Μαρία η αρχή ενός νέου κεφαλαίου στη ζωή της. Η γέννηση του γιου της Στέφανου, ανήμερα της εθνικής εορτής της 28ης Οκτωβρίου, εγκαινίασε μια περίοδο σχετικής απόσυρσης από τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Με πνευματώδη διάθεση ο Μάνος Χατζιδάκις σχολίαζε το ευτυχές γεγονός της γέννησης του Στέφανου στο περιοδικό Τέταρτο ως εξής: "Εθνική εορτή (συνήθης ετησία). Έκλειψη ολική Σελήνης (ασυνήθης). Γεννήθηκε ο γιος της Μαρίας της Φαραντούρη και του Τηλέμαχου Χυτήρη. Το μόνο πρωτογενές γεγονός της ημέρας. Να τους ζήσει. Μ’ όλες μας τις ευχές. Μ’ όλη μας την καρδιά. Μ’ όλη μας την αγάπη". Επίσης ο Μάνος Χατζιδάκις είχε πει για τη Μαρία σε μια συνέντευξή του στο τρίτο πρόγραμμα "...δεν βάζω καμία άλλη τραγουδίστρια πάνω από τη Φαραντούρη...".
Οι ανάγκες της μητρότητας την ώθησαν σε λίγες αλλά εκλεκτές συνεργασίες στα αμέσως επόμενα χρόνια. Η πιο σημαντική ήταν η συνεργασία της με τον κορυφαίο μαέστρο Zubin Mehta και τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, για την ερμηνεία του κλασικού -πλέον- έργου Η Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν. Στο μέλλον θα βρισκόταν και πάλι κάτω από την μπαγκέτα του διάσημου αρχιμουσικού, λίγο πριν από το γύρισμα της χιλιετίας, στο Παρίσι, για τον εορτασμό του Millennium από την Unesco. Το 1987, έζησε συγκινητικές στιγμές, όταν ερμήνευσε το Romancero Gitano μέσα στο σπίτι που γεννήθηκε ο Λόρκα στο Fuente Vaqueros, παρουσία της αδελφής του ποιητή Isabel G. Lorca και του φίλου του, ζωγράφου, Jose Caballero. Το 1988, και πάλι στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, συμμετείχε μαζί με τον Νορβηγό σαξοφωνίστα Γιαν Γκάρμπαρεκ (Jan Garbarek) στη συναυλία της Ελένης Καραΐνδρου με μουσικά θέματα και τραγούδια από κινηματογραφικές ταινίες.
Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα ήταν ασταθής το 1989, καθώς βαλλόταν το πρόσωπο του Πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ δύο αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις δεν είχαν αναδείξει σταθερή κυβέρνηση. Θεωρώντας ότι έπρεπε να συμπαρασταθεί στον ηγέτη του ΠΑΣΟΚ, η Μαρία ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά του και ετέθη σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας. Από τα έδρανα της αντιπολίτευσης, στάθηκε για μια βουλευτική περίοδο στο πλευρό του Ανδρέα Παπανδρέου, συμβάλλοντας από κοινού με τη Μελίνα Μερκούρη και τον Σταύρο Μπένο στις προτάσεις επί πολιτιστικών θεμάτων.
Ούτε η μητρότητα, όμως, ούτε η πολιτική ήταν ικανές να την κρατήσουν για πολύ μακριά από την Τέχνη. To 1990, συνεργάστηκε για την υλοποίηση ενός διπλού άλμπουμ με τον Κουβανό συνθέτη Leo Brouwer, επάνω σε διεθνές ρεπερτόριο και τραγούδια του Βαγγέλη Παπαθανασίου, γραμμένα ειδικά για τη φωνή της.
Και ενώ η συνεργασία της με τον Μίκη Θεοδωράκη συνεχίζεται έως σήμερα σε νέα ή ανέκδοτα έργα του μεγάλου μουσουργού, η Μαρία Φαραντούρη επιδιώκει, συγχρόνως, την επαφή με τη νεώτερη γενιά των Ελλήνων συνθετών. Στο πλαίσιο αυτό ερμήνευσε το έργο του Περικλή Κούκου σε ποίηση Χριστόφορου Χριστοφή "Ημερολόγιο για Περαστικούς στα Τέλη του Αιώνα", στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το 1996. Τρία χρόνια αργότερα, σε ένα πνεύμα καλής συνεργασίας και καλλιτεχνικής δημιουργίας πρότεινε στις συναδέλφους της Έλλη Πασπαλά και Σαββίνα Γιαννάτου να συνεργαστούν. Οι εμφανίσεις τους, με τις ενορχηστρώσεις του πιανίστα Τάκη Φαραζή και τη σύμπραξη στην ορχήστρα και των David Lynch και Haig Yazdjian, είχαν μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, ώστε το σχήμα να παραμείνει στις ελληνικές σκηνές για δύο χρόνια.
Για χάρη της Μαρίας επέστρεψε, το 2000, στη δισκογραφία, μετά από απουσία πολλών ετών, η πρωτοποριακή συνθέτρια και πλέον σημαντική επίγονος του Μάνου Χατζιδάκι, Λένα Πλάτωνος. Το καλοκαίρι του 2001, όταν η Αθήνα είχε αδειάσει για τις αυγουστιάτικες διακοπές, η Μαρία Φαραντούρη γέμισε το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, όπου με τη σύμπραξη της Ορχήστρας των Χρωμάτων και υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη παρουσίασαν το πρόγραμμα ΄΄Ένας Αιώνας Ελληνικό Τραγούδι΄΄. Τον Ιούνιο του 2003, και πάλι στο ρωμαϊκό ωδείο, τραγούδησε στην ολοκληρωμένη έκδοση της Αμοργού των Μάνου Χατζιδάκι και Νίκου Γκάτσου, σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση. Την τελευταία δεκαετία, τις περιοδείες της στο εξωτερικό αλλά και πολλές εμφανίσεις της στην Ελλάδα πλαισιώνει το βερολινέζικο γκρουπ Berliner Instrumentalisten, που απαρτίζεται από τους Γερμανούς μουσικούς Henning Schmiedt-πιάνο Volker Schlott-φλάουτο/σαξόφωνο, Jens Naumilkat-τσέλο. Μ’ αυτούς τους μουσικούς η Μαρία Φαραντούρη δίνει μια άλλη διάσταση και προέκταση σε τραγούδια της παραδοσιακής, ρεμπέτικης και της βυζαντινής μας μουσικής, καθώς και στο παλαιότερο και σύγχρονο έντεχνο, ελληνικό και παγκόσμιο ρεπερτόριο. Παράλληλα, συνεχίζει τα ανοίγματα της στις διεθνείς μουσικές τάσεις, όπως το ethnic - με το cd της "Mosaic", αλλά και στις συνεργασίες με καλλιτέχνες του κλασικού ρεπερτορίου, όπως ο διακεκριμένος πιανίστας Γιάννης Βακαρέλης.
Τον Νοέμβριο του 2002, παρακολούθησε τη συναυλία της στο Πανεπιστήμιο της Santa Barbara ένας μεγάλος άνθρωπος και μεγάλος μουσικός - ο Τσαρλς Λόιντ (Charles Lloyd). Οι δύο καλλιτέχνες αισθάνθηκαν πολύ κοντά και μια καλή φιλία γεννήθηκε. Τον Ιούλιο του 2004, όταν ο Charles εμφανίστηκε στον Λυκαβηττό, της ζήτησε να τραγουδήσει το τραγούδι του Blow wind, που αποτέλεσε μια ιδιαίτερη στιγμή στη μουσική πορεία της Μαρίας και μια διαφορετική εμπειρία. Και, έξι χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 2010, οι δύο καλλιτέχνες εμφανίζονται σε κοινή συναυλία στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού με ρεπερτόριο από την ελληνική παράδοση, τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και νεώτερων Ελλήνων συνθετών, καθώς και συνθέσεις του ίδιου του Lloyd. Τη συναυλία ηχογραφεί ο Manfred Eicher για λογαριασμό της ECM και το Athens Concert κυκλοφορεί σε cd τον Σεπτέμβριο του 2011.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2004, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος επιβράβευσε την προσφορά της Μαρίας Φαραντούρη στο ελληνικό τραγούδι, απονέμοντας της τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος.
Στις 4 Οκτωβρίου 2014 της απονέμεται το «Premio Tenco» στο «Teatro del Casino» του Σαν Ρέμο, βραβείο που απονέμεται από το 1974 εις μνήμην του Ιταλού σύνθετη και τραγουδιστή Luigi Tenco. Το βραβείο αποτελεί αναγνώριση για την συμβολή της Ελληνίδας καλλιτέχνιδας στη διάδοση του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού πέρα από τα σύνορα της Ελλάδας (έχει απονεμηθεί σε πολλούς γνωστούς ερμηνευτές της διεθνούς μουσικής σκηνής και του τραγουδιού, όπως Leonard Cohen, Elvis Costello, Cesaria Evora, Nick Cave, Leo Ferre, George Brassens, Jacques Brel, Joni Mitchell, Milton Nascimento, Mercedes Sosa, Caetano Veloso).
Τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφορεί το διπλό cd και  dvd με αποσπάσματα από τη μεγάλη συναυλία της ερμηνεύτριας στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στις 17 Σεπτεμβρίου 2013 για τα 50 χρόνια προσφοράς της στο ελληνικό τραγούδι. Συμμετέχουν τραγουδώντας ο Διονύσης Σαββόπουλος, η Έλλη Πασπαλά, η Σαββίνα Γιαννάτου, η μικρή Ελένη Καρτελιά και ο Μίκης Θεοδωράκης.
Τον Νοέμβριο του 2014 συμμετέχει στο δίσκο του τραγουδοποιού Αλκίνοου Ιωαννίδη με τίτλο ΄΄Μικρή Βαλίτσα΄΄ όπου ερμηνεύουν μαζί τραγούδι σε στίχους του Νίκου Γκάτσου με τίτλο ΄Χατζιδακιάς΄ και με δυο τραγούδια στο δίσκο ΄΄Φυγή ΄΄ του συνθέτη Γιώργου Καγιαλίκου, όπου ερμηνεύει δυο τραγούδια, τη 'Ναυσικά΄ σε ποίηση του Κορσικανού ποιητή Γιακούμου Τιέρ και το 'Στη λήθη των μαρμάρων΄ σε στίχους του Δημήτρη Αναγνωστόπουλου.
Τον Φεβρουάριο του 2015 κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή του Κώστα Καρτελιά "Μπλοκ ιχνογραφίας", συνοδευμένη από το CD «Κόκκινη κλωστή», με μελοποιημένα τραγούδια από τον συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου κι ερμηνευμένα από τη Μαρία Φαραντούρη και τον Δώρο Δημοσθένους.
Το 2016 η Μαρία Φαραντούρη επιμελείται τη δισκογραφική δουλειά “Φύλαξα τ’ Όνειρο” και καλεί τον Σωκράτη Μάλαμα, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και τον Γιάννη Χαρούλη, να τραγουδήσουν τραγούδια Θεοδωράκη. Συμμετέχει στην πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά "Προσωπικόν" των δημιουργών που αναδείχθηκαν στην 4η ακρόαση της Μικρής άρκτου, Μιχάλη και Παντελή Καλογεράκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Απογραφή πληθυσμού στο Τουρκμενιστάν (2012)
μικρογραφία|171x171εσ|Το έμβλημα της απογραφής πληθυσμού του Τουρκμενιστάν του 2012 Η απογραφή πληθυσμού και στέγασης του Τουρκμενιστάν το 2012 (Türkmenistanyň ilatynyň we ýaşaýyş jaý gorunyň 2012-nji ýyldaky uçdantutma ýazuwy) είναι η δεύτερη απογραφή πληθυσμού στο Τουρκμενιστάν, μετά την ανεξαρτησία της χώρας. Πραγματοποιήθηκε από τις 15 έως τις 26 Δεκεμβρίου του 2012. Στην απογραφή συμμετείχαν όλοι οι πολίτες του Τουρκμενιστάν, καθώς και οι υπήκοοι ξένων κρατών που διαμένουν στο έδαφος του Τουρκμενιστάν. Η προηγούμενη απογραφή διεξήχθη το 1995. Η διεξαγωγή της απογραφής προσέλκυσε 25 χιλιάδες άτομα. Η επεξεργασία των ληφθέντων πληροφοριών, η κατάρτιση των αποτελεσμάτων, η δημοσίευσή τους και η διάδοσή τους πραγματοποιήθηκε το 2013-14
Για πρώτη φορά στην ιστορία του Τουρκμενιστάν η απογραφή δεν παρείχε πληροφορίες μόνο για τον πληθυσμό, αλλά και για τον αριθμό των κατοικιών.
Ο υποστηρικτής της απογραφής ήταν η Κρατική Επιτροπή Στατιστικής του Τουρκμενιστάν. Τα αποτελέσματα της απογραφής θα συμπεριληφθούν στο Σύστημα Γεωγραφικών Πληροφοριών.
Η απογραφή πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με την απόφαση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τη διεξαγωγή απογραφής πληθυσμού και κατοικιών σε όλα τα κράτη μέλη τα έτη 2005-2014.
Το χρονοδιάγραμμα της
Οι προετοιμασίες για την απογραφή ξεκίνησαν το 2008.
Η απόφαση του προέδρου του Τουρκμενιστάν Κουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ έκανε γνωστό ότι είναι η απογραφή του πληθυσμού και κατοικιών του Τουρκμενιστάν θα πραγματοποιηθεί στις 15-26 Δεκεμβρίου 2012.
Από τις 23 έως τις 27 Αυγούστου 2010, πραγματοποιήθηκε η δοκιμαστική απογραφή του πληθυσμού.
Από τις 14 έως τις 24 Σεπτεμβρίου 2012, πραγματοποιήθηκε το πρώτο στάδιο της απογραφής σε 365 οικισμούς απομακρυσμένων περιοχών και επαρχιών ζωτικού κεφαλαίου, σε 28 ετράπ των επαρχιών της χώρας.
Στάδια
Παρακάτω ακολουθούν τα στάδια εργασίας για την επεξεργασία και τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της απογραφής του 2012:
Αποτελέσματα
Η δημοσίευση προκαταρκτικών αποτελεσμάτων (παρά το σχέδιο απογραφής για το 2013) στην περίοδο δεν έλαβε χώρα (το καλοκαίρι του 2013), συμπεριλαμβανομένου του Νοεμβρίου 2013 .
Θέσεις εργασίας
Η απογραφή αφορούσε τους υπαλλήλους των υπουργείων και των τμημάτων, τους εργαζόμενους των χιακιμλίκ, τους δασκάλους των σχολείων και των πανεπιστημίων, τους ιατρούς και τους ανώτερους σπουδαστές.
Αναμνηστικά νομίσματα και γραμματόσημα
μικρογραφία|Κέρμα προς τιμήν της απογραφής Η Κεντρική Τράπεζα του Τουρκμενιστάν εξέδωσε δύο αναμνηστικά κέρματα για την απογραφή στις 20 Δεκεμβρίου 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκμενιστάν
Τεντ Χιουζ
Ο Έντουαρντ Τζέιμς Χιουζ (Edward James Hughes, 17 Αυγούστου 1930 – 28 Οκτωβρίου 1998), γνωστός ως Τεντ Χιουζ (Ted Hughes), μέλος του Τάγματος της Αξίας, ήταν Άγγλος ποιητής και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Θεωρείται από κάποιους ως ένας από τους καλύτερους ποιητές της γενιάς του. Ο Χιουζ ήταν Εθνικός Ποιητής της Αγγλίας από το 1984 μέχρι το θάνατό του. Γνωστός ήταν επίσης και ο γάμος του από το 1956 μέχρι το 1963 με την Αμερικανίδα ποιήτρια Σύλβια Πλαθ, και πολλοί φεμινιστές πιστεύουν πως βοήθησε στην πρόκληση της αυτοκτονίας της Πλαθ (και επίσης της αυτοκτονίας της ερωμένης του Άσσια Γουέβιλλ). Εξερεύνησε την πολύπλοκη σχέση του με την Πλαθ στο τελευταίο βιβλίο ποιημάτων του, Γράμματα Γενεθλίων (Birthday Letters) (1998).
Πρώτα χρόνια
Ο Χιουζ γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου του 1930 στο Mytholmroyd του δυτικού Γιορκσάιρ και μεγάλωσε ανάμεσα στις φάρμες της περιοχής. Σύμφωνα με τον Χιουζ, «Τα πρώτα έξι μου χρόνια διαμόρφωσαν τα πάντα». Όταν ο Χιουζ ήταν επτά η οικογένειά του μετακόμισε στο Μέξμπορο (Mexboro) του Γιορκσάιρ, όπου διηύθυναν ένα μαγαζί εφημερίδων και καπνού.
Προσωπική ζωή
Ο Χιουζ σπούδασε Αγγλικά, ανθρωπολογία και αρχαιολογία στο Κολέγιο Πεμπρόουκ στο Κέιμπριτζ, όπου γνώρισε την ποιήτρια Σύλβια Πλαθ. Παντρεύτηκαν στις 16 Ιουνίου 1956 και χώρισαν το φθινόπωρο του 1962. Ο ρόλος του Χιουζ στην αυτοκτονία της Πλαθ το 1963 έχει για πολύ καιρό γίνει αντικείμενο συλλογισμών φεμινιστών κριτικών. Ως χήρος της Πλαθ, ο Χιουζ έγινε εκτελεστής της διαθήκης της και διαχειριστής της προσωπικής και λογοτεχνικής περιουσίας της Πλαθ. Επέβλεψε την έκδοση των χειρογράφων της, συμπεριλαμβανομένου του Άριελ (Ariel) (1966). Επίσης κατέστρεψε τον τελευταίο τόμο του ημερολογίου της Πλαθ, στον οποίο καταγράφονταν τα τελευταία τρία χρόνια που πέρασαν μαζί.
Τον Αύγουστο του 1970 ο Χιουζ νυμφεύτηκε την Κάρολ Όρτσαρντ, μια νοσοκόμα. Παρέμειναν μαζί μέχρι το θάνατό του στις 28 Οκτωβρίου 1998. Ο Χιουζ πέθανε μετά από μια 18μηνη πάλη με καρκίνο του ήπατος.
Γραπτά
Το πρώιμο ποιητικό έργο του Χιουζ έχει τις ρίζες του στη φύση και, συγκεκριμένα, στην αθώα αγριότητα των ζώων. (Η φράση του Τέννυσον φύση, κόκκινη στα δόντια και τα νύχια (nature, red in tooth and claw) θα μπορούσε να είχε γραφεί για τον Χιουζ). Το ύστερο έργο του βασίζεται βαθιά στο μύθο και τη βαρδική παράδοση.
Η πρώτη συλλογή του Χιουζ, Hawk in thw Rain (1957) προσέλκυσε αξιοσημείωτη κριτική επιδοκιμασία. Το 1959 κέρδισε το βραβείο Galbraith που του απέφερε 5000 δολάρια. Η πιο σημαντική δουλειά του είναι ίσως το Crow (1970).
Το Tales from Ovid (1997) περιέχει μια συλλογή από ελεύθερου στίχου μεταφράσεις από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου. Στο Birthday Letters, ο Χιουζ έσπασε τη σιωπή του για την Πλαθ, διηγούμενος όψεις της ζωής που πέρασαν μαζί και της συμπεριφοράς του εκείνη την περίοδο. Το έργο τέχνης στο εξώφυλο είχε γίνει από την κόρη τους Φρίντα.
Ο Χιουζ ορίστηκε Εθνικός Ποιητής της Αγγλίας (επίσημος ποιητής της Βρετανικής βασίλισσας) το 1984 μετά το θάνατο του Τζον Μπέτγιεμαν (αν και αργότερα υπαινίχτηκε πως ο Χιουζ ήταν δεύτερη επιλογή για τη θέση αφού ο Φίλιπ Λάρκιν, ο προτιμώμενος υποψήφιος, αρνήθηκε, νιώθοντας πως τα ποιητικά χαρίσματά του είχαν εξαντληθεί). Ο Χιουζ υπηρέτησε στη θέση αυτή μέχρι το θάνατό του το 1998.
Τα τελικά Συλλογικά Ποιήματά (Faber & Faber) του, 1333 σελίδων, εμφανίστηκαν το 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές
2225 Σερκόφσκι
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σερκόφσκι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σερκοφσκι
Ροή δεδομένων
Αρχιτεκτονική λογισμικού
Η ροή δεδομένων είναι μια αρχιτεκτονική λογισμικού που βασίζεται στην ιδέα ότι η τροποποίηση της τιμής μιας μεταβλητής πρέπει αυτόματα να επιβάλλει τον υπολογισμό από την αρχή όλων των μεταβλητών που εξαρτώνται από αυτήν.
Η τεχνική ροής δεδομένων δεν περιορίζεται στον επανυπολογισμό αριθμητικών τιμών, όπως περιγράφηκε παραπάνω. Για παράδειγμα, η ροή δεδομένων μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επανασχεδιαστεί μια εικόνα ανάλογα με τις κινήσεις του ποντικιού, ή να κάνει στροφή ένα ρομπότ αποκρινόμενο σε αλλαγές του επιπέδου του φωτός.
Ένα πλεονέκτημα της ροής δεδομένων είναι ότι μπορεί να μειώσει την ποσότητα του κώδικα σε ένα πρόγραμμα που χειρίζεται τις εξαρτήσεις μεταξύ δεδομένων. Για παράδειγμα, χωρίς τη ροή δεδομένων, αν μια μεταβλητή Y εξαρτάται από μια μεταβλητή X, τότε όταν η X αλλάζει, η Y πρέπει να υπολογιστεί πάλι. Αυτό σημαίνει ότι η Y είναι συνδεδεμένη με τη X και ότι η λειτουργία της ανανέωσης πρέπει να υπάρχει ρητά στο πρόγραμμα με την πρόσθεση ελέγχου που να αποφεύγει τις κυκλικές εξαρτήσεις. Η ροή δεδομένων βελτιώνει αυτήν την κατάσταση αυτοματοποιώντας τον επανυπολογισμό της Y, αφαιρώντας τη σύνδεση από τη X στην Y. Η ροή δεδομένων κρύβει αρκετούς υπολογισμούς που σε άλλα προγραμματιστικά παραδείγματα πρέπει να εκφράζονται ρητά.
Η ροή δεδομένων συχνά επίσης αναφέρεται και ως αντιδραστικός προγραμματισμός (reactive programming).
Υπάρχουν αρκετές γλώσσες προγραμματισμού που δημιουργήθηκαν ειδικά για να υποστηρίζουν τη ροή δεδομένων. Επιπλέον, πολλές (αν όχι οι πιο πολλές) οπτικές γλώσσες προγραμματισμού έχουν βασιστεί στην ιδέα της ροής δεδομένων.
Οι κατανεμημένες ροές δεδομένων έχουν επίσης προταθεί σαν προγραμματιστική αφαίρεση που συλλαμβάνει τη δυναμική των κατανεμημένων πολυ-πρωτοκόλλων (distributed multi-protocols). Η έμφαση στα δεδομένα που είναι χαρακτηριστικό του προγραμματισμού ροής δεδομένων ενθαρρύνει ένα υψηλού επιπέδου συναρτησιακό στυλ για τη συγγραφή των προδιαγραφών (specifications) και απλοποιεί την τυπική ανάλυση των μονάδων ενός συστήματος.
Ταυτοχρονισμός
Ένα δίκτυο ρής δεδομένων είναι ένα δίκτυο από διεργασίες που εκτελούνται ταυτόχρονα ή από αυτόματα που μπορούν να επικοινωνούν στέλνοντας δεδομένα μέσω καναλιών (channels), για περισσότερες πληροφορίες δείτε πέρασμα μηνυμάτων.