cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κουρτ Τσάιτσλερ
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και περίοδος μεσοπολέμου
Ο Τσάιτσλερ επιλέχθηκε ως ένας από τους 4.000 αξιωματικούς που επιλέχθηκαν να υπηρετήσουν στον Ράιχσβερ, τον μικρό γερμανικό στρατό που επιτρεπόταν στα όρια της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Προήχθη σε λοχαγό τον Ιανουάριο του 1928. Το 1929 ξεκίνησε τρία χρόνια υπηρεσίας ως επιτελάρχης της 3ης μεραρχίας. Τον Φεβρουάριο του 1934 μεταφέρθηκε στο Reichswehrministerium («Υπουργείο Άμυνας» της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης) και προήχθη σε ταγματάρχη. Το 1937 έγινε αξιωματικός στο γραφείο επιχειρήσεων του Oberkommando des Heeres OKH Ανώτατης Διοίκησης Στρατού), της έδρας του γερμανικού στρατού. Τον Απρίλιο του 1939 ανέλαβε τη διοίκηση του 60ού Συντάγματος Πεζικού και προήχθη σε συνταγματάρχη τον Ιούνιο.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία| Ο Τσάιτσλερ το 1941 Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία το Σεπτέμβριο του 1939, ο Τσάιτσλερ ήταν Αρχηγός του Επιτελείου του στρατηγού Βίλχελμ Λιστ διοικώντας το XXII (μηχανοκίνητο) σώμα της 14ης στρατιάς. Τον Μάρτιο του 1940 έγινε επικεφαλής του Επιτελείου του Στρατηγού Λούντβιχ φον Κλάιστ, επικεφαλής του Panzergruppe A (ομάδα τεθωρακισμένων Α), η οποία αργότερα επαναπροσδιορίστηκε ως 1η Στρατιά Πάντσερ. Κατά τη διάρκεια της Μάχης της Γαλλίας, ο Τσάιτσλερ οργάνωσε και διαχειρίστηκε με εξαιρετικό τρόπο την κίνηση των τεθωρακισμένων (panzer) μέσω των Αρδεννών. Συνέχισε σε αυτλη τη θέση μέσω της επιτυχημένης εισβολής στη Γιουγκοσλαβία και της μάχης της Ελλάδας. Στις 18 Μαΐου 1941στον Τσάιτσλερ απονεμήθηκε ο Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού.
Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήρθε κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, της εισβολής του 1941 στη Σοβιετική Ένωση. Κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων μηνών της Μπαρμπαρόσα, η 1η στρατιά Πάντσερ εισέδυσε ανατολικά στη σοβιετική επικράτεια, στη συνέχεια μετακινήθηκε νότια στη Μαύρη Θάλασσα για να κόψει τις σοβιετικές δυνάμεις στη Μάχη του Ουμάν, στη συνέχεια βόρεια για να περικυκλώσει τις σοβιετικές δυνάμεις γύρω από το Κίεβο, και στη συνέχεια νότια και πάλι στον ποταμό Δνείπερο, και στη συνέχεια πιο νότια για να αποκόψει τις σοβιετικές δυνάμεις κοντά στη θάλασσα του Αζοφ. Μέσω αυτής της επίπονης εκστρατείας, ο Τσάιτσλερ κράτησε την 1η στρατιά Πάντσερ σε ομαλή κίνηση και εξασφάλισε ότι οι προμήθειες έφθαναν κανονικά. Εκτιμώντας τον Τσάιτσλερ, ο Κλάιστ σχολίασε: «Το μεγαλύτερο πρόβλημα με το να ρίχνεις στρατούς με αυτόν τον τρόπο ήταν αυτό της διατήρησης των προμηθειών»
Τον Ιανουάριο του 1942, ο Τσάιτσλερ διορίστηκε Αρχηγός Επιτελείου του Στρατηγού Γκερτ φον Ρούντστετ OB West (Διοικητής Αρχηγός της Δύσης) και διοικητής της Ομάδας Στρατιών D. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απάντηση της συμμαχικής επιδρομής στη Διέππη στις 19 Αυγούστου 1942.
Αρχηγός Επιτελείου του OKH
Στις 24 Σεπτεμβρίου 1942, ο Τσάιτσλερ προήχθη σε General der Infanterie ("στρατηγός Πεζικού") και ταυτόχρονα διορίστηκε αρχηγός του γενικού επιτελείου του OKH, αντικαθιστώντας τον Φραντς Χάλντερ. Ο Χίτλερ είχε εντυπωσιαστεί από τις αισιόδοξες και σθεναρές αναφορές του Τσάιτσλερ και τον επέλεξε ανάμεσα σε αρκετούς ανώτερους και ανώτατους αξιωματικούς. Ο Άλμπερτ Σπέερ δήλωσε ότι ο Χίτλερ ήθελε έναν αξιόπιστο βοηθό ο οποίος "δεν ξεφεύγει από τις διαταγές μου, αλλά με ενθουσιασμό βλέπω να τις εκτελεί."
Είναι πιθανό ότι ο Χίτλερ πίστευε ότι ο Τσάιτσλερ θα ήταν ένας πιο ευέλικτος και αισιόδοξος επικεφαλής του OKH από τον Χάλντερ. Ήταν γνωστός ως "δάσκαλος" της εφοδιαστικής αλυσίδας, με σταθερές οργανωτικές δεξιότητες. Η απόδοσή του ως επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου ήταν πολύ αξιοσέβαστη, αλλά το κίνητρο και η πρωτοβουλία του τελικά παρέλυσαν από τις ολοένα και πιο παράλογες απαιτήσεις και τις παράλογες διαταγές του Χίτλερ.
Μετά την προαγωγή του Τσάιτσλερ, ο Χίτλερ εντυπωσιάστηκε αρχικά με την αφοσίωσή του στο έργο και το πνεύμα του. Τον Νοέμβριο του 1942, οι σοβιετικές αντεπιθέσεις περικυκλώνουν τη γερμανική έκτη στρατιά στο Στάλινγκραντ. Ο Τσάιτσλερ συνέστησε να σπάσει τον αποκλεισμό αμέσως η Έκτη στρατιά και να αποσυρθεί από το Στάλινγκραντ προς τη στροφή του Ντον, όπου θα μπορούσε να αποκατασταθεί το μέτωπο που είχε διαρραγεί. Αντίθετα, ο Χίτλερ θύμωσε πολύ, αντικατέστησε τον Τσάιτσλερ και διέταξε προσωπικά την Έκτη στρατιά να σταθεί γύρω από το Στάλινγκραντ, όπου και καταστράφηκε.
Ο Τσάιτσλερ παροτρύνθηκε από τους συναδέλφους του Στρατού να δώσει ο ίδιος την εντολή ξεμπλοκαρίσματος, αλλά αρνήθηκε να ενεργήσει με ανυπότακτο τρόπο στον αρχηγό του. Σε μια χειρονομία αλληλεγγύης με τα λιμοκτονούντα στρατεύματα στο Στάλινγκραντ, ο Τσάιτσλερ μείωσε τη δική του μερίδα στο επίπεδό τους. Ο Χίτλερ ενημερώθηκε γι' αυτές του τις ενέργειες από τον Μάρτιν Μπόρμαν. Μετά από δύο εβδομάδες και την ορατή απώλεια βάρους περίπου 12 κιλών, ο Χίτλερ διέταξε τον Τσάιτσλερ να σταματήσει αυτή τη διατροφή και να επιστρέψει στα κανονικά σιτηρέσια.
Στις αρχές του 1943 ο Τσάιτσλερ ανέπτυξε τα αρχικά σχέδια για την επιχείρηση Citadel, την τελική μεγάλη γερμανική επίθεση στα ανατολικά, και έπεισε τον Χίτλερ να πραγματοποιήσει την επίθεση παρά τις αντιρρήσεις που διατύπωσαν αρκετοί άλλοι ανώτεροι αξιωματούχοι. Αυτή η μάχη κατέληξε σε στρατηγική ήττα για τους Γερμανούς και ακολούθησε μια σειρά αμυντικών μαχών.
Μεταπολεμικός βίος
Στο τέλος του πολέμου, ο Τσάιτσλερ συνελήφθη από βρετανικά στρατεύματα. Ήταν αιχμάλωτος πολέμου μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου 1947. Εμφανίστηκε ως μάρτυρας υπεράσπισης κατά τη διάρκεια των δικών της Νυρεμβέργης και συνεργάστηκε με το Τμήμα Επιχειρησιακής Ιστορίας (Γερμανικά) του Ιστορικού Τμήματος του Στρατού των ΗΠΑ.
Ο Τσάιτσλερ πέθανε το 1963 στο Χοχενασάου (Hohenaschau) στην Άνω Βαυαρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Φερδινάνδος της Βίλα Ρεάλ
Ο δομ Φερδινάνδος ντε Νορόνια, πορτογαλ. Fernando de Noronha (π. 1380 - 2/3 Ιουνίου 1445) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν λόγω τού γάμου του 2ος κόμης της Βίλα Ρεάλ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αλφόνσου κόμη τού Χιχόν & Νορένια και της Ισαβέλλας τού Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας, νόθης κόρης τού Φερδινάνδου Α΄ της Πορτογαλίας. Ο πατέρας του ήταν νόθος γιος τού Ερρίκου Β΄ της Καστίλης.
Νυμφεύτηκε τη Μπρίτες, κόρη τού Πέτρου ντε Μενέσες, 1ου κόμη της Βίλα Ρεάλ και 1ου κυβερνήτη της Θέουτα. Η Μπρίτες ανταγωνίστηκε με τον αδελφό της για τον τίτλο τού πατέρα της, έτσι κατάφερε να γίνει κόμισσα της Βίλα Ρεάλ. Ο Φερδινάνδος εξασφάλισε το αξίωμα τού συμβούλου και τού θαλαμηπόλου τού νοικοκυριού τού Εδουάρδου διαδόχου τού θρόνου, γιου τού Ιωάννη Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μπρίτες δε Μενέσες, κόρη τού Πέτρου δε Μενέσες 1ου κόμη της Βίλα Ρεάλ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Σλεφ
Το Σλεφ (الشلف, βερβερικά: Clef) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Αλγερίας. Βρίσκεται στα βόρεια της Αλγερίας, 200 χλμ. δυτικά της πρωτεύουσας Αλγερίου. Ιδρύθηκε το 1843, ως Ορλεανβίλ (Orléansville), στα ερείπια της ρωμαϊκής πόλης Καστέλουμ Τινγκιτάνουμ (Castellum Tingitanum). Το 1962 μετονομάστηκε σε αλ-Ασνάμ, αλλά από το 1980 έλαβε το τρέχον όνομά της, Σλεφ, το οποίο προέρχεται από το όνομα του μεγαλύτερου ποταμού της Αλγερίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 η πόλη έχει πληθυσμό 155.134 κατοίκους.
Είναι έδρα του ποδοσφαιρικού συλλόγου ΑΣΟ Σλεφ, και στεγάζει το πανεπιστήμιο Χασίμπα Μπεν Μπουαλί και τα ερείπια της βασιλικής του Ρεπαράτου, ο οποίος ήταν επίσκοπος του Καστέλουμ Τινγκιτάνουμ από το 465 έως το 475. Μια γωνία του δαπέδου της βασιλικής περιελάμβανε έναν ψηφιδωτό λαβύρινθο, το παλαιότερο γνωστό παράδειγμα χριστιανικής χρήσης αυτού του μοτίβου.
Γεωγραφία
Το Σλεφ βρίσκεται σε κοιλάδα σε υψόμετρο 116 μ. μεταξύ δύο σειρών λόφων στα βόρεια και δυτικά. Η πόλη περιβάλλεται από καλλιεργήσιμη γη. Υπάρχουν διάσπαρτα δέντρα τόσο στην κοιλάδα όσο και στους λόφους.
Αρχαία εποχή
Η ρωμαϊκή ακρόπολη, Καστελάνουμ Τινγκιτάνουμ, ήταν πόλη της ρωμαϊκής επαρχίας Μαυριτανία Καισαριένσις. Η περιοχή έγινε γνωστή ως Αλ-Ασνάμ («γλυπτά» στα αραβικά) κατά τη διάρκεια της περιόδου του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών. Κάλυπτε έκταση 600 × 300 μ. και περιείχε πολλά αγάλματα.
Αλ-Ασνάμ και Ουλέντ Κοσεΐρ
μικρογραφία|Ορυχεία της Μπρέιρα μικρογραφία|Τέμενος του Σλεφ Η κοιλάδα Σελίφ ήταν από τον 15ο αιώνα έδαφος των Βεδουίνων Ουλέντ Κοσεΐρ, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί υπό την ηγεσία του Χαμού Ελ Κοσεΐρ εκτοπίζοντας τις αυτόχθονες φυλές των Βέρβερων. Αυτή η φυλή είναι φυλετική Τζουαντί (στρατιωτική αριστοκρατία).
Μετά την ήττα του Εμίρη και των συμμάχων του, τα εδάφη τους κατασχέθηκαν σε μεγάλο βαθμό και κατανεμήθηκαν μεταξύ εποίκων και άλλων ιθαγενών λαών, συμπεριλαμβανομένων των Μετζάτζα, Μαραμπού που υποστήριξαν τον γαλλικό στρατό κατά την άφιξη.
Ο τελευταίος Καΐντ (ηγέτης της φυλής) μετά την άφιξη του γαλλικού στρατού ήταν ο Φουντάντ Μπεν Αντά, ο οποίος υπηρέτησε το 1867 στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου του Ορλεανβίλ. Ήταν επίσης μέλος του Γενικού Συμβουλίου του Αλγερίου μέχρι το θάνατό του το 1869.
Ορλεανβίλ
Το 1843 ο Ναύαρχος Μπιγκώ ίδρυσε την πόλη του Ορλεανβίλ στη σύγχρονη περιοχή του Σλεφ.
Η πόλη βρισκόταν στη συμβολή του ποταμού Σλεφ και του ποταμού Τσιγκαούτ. Η πόλη αναπτύχθηκε λόγω του δριμέος κλίματος, ένα από τα πιο θερμά στη βόρεια Αλγερία.
Ο σεισμός του Σλεφ ισχύος 6,7 Ρίχτερ στις 9 Σεπτεμβρίου 1954 με μέγιστη ένταση Μερκάλι XI (πολύ ισχυρός) έπληξε τη βόρεια Αλγερία. Τουλάχιστον 1.243 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 5.000 τραυματίστηκαν.
Μεταφορές
Το Σλεφ διαθέτει σταθμό στη σιδηροδρομική γραμμή Αλγερίου-Οράν. Η πόλη εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο του Σλεφ.
Κλίμα
Το Σλεφ έχει μεσογειακό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Csa), με πολύ ζεστά, ξηρά καλοκαίρια και ήπιους, υγρούς χειμώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Θεόδωρος Σκυλακάκης
Με το όνομα Θεόδωρος Σκυλακάκης είναι γνωστά δύο άτομα:
Οθωμανική Τριπολίτιδα
Η δυναστεία των Καραμανλήδων κυβέρνησε το εγιαλέτι της Τριπολίτιδας ως de facto κληρονομική μοναρχία από το 1711 έως το 1835, παρά το γεγονός ότι παρέμεινε υπό ονομαστική οθωμανική κυριαρχία, και την επικυριαρχία της Κωνσταντινούπολης. Εκτός από την επικράτεια της Τριπολίτιδας, η Κυρηναϊκή θεωρούνταν επίσης μέρος της οθωμανικής Τριπολίτιδας, διότι εκ των πραγμάτων κυβερνούσε ο πασάς της Τρίπολης, ως Οθωμανός γενικός κυβερνήτης. Ως κατάλοιπο των αιώνων της τουρκικής κυριαρχίας είναι η παρουσία ενός πληθυσμού τουρκικής καταγωγής, οι λεγόμενοι Κουλουγλίδες.
Οθωμανική κατάκτηση
Στις αρχές του 16ου αιώνα η ακτή της Λιβύης είχε ελάχιστη κεντρική εξουσία και τα λιμάνια της ήταν παράδεισος για τις ανεξέλεγκτες ομάδες πειρατών. Το Βασίλειο της Ισπανίας κατέλαβε την Τρίπολη το 1510, αλλά οι Ισπανοί ανησυχούσαν περισσότερο για τον έλεγχο του λιμανιού παρά με τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η διαχείριση μιας αποικίας. Το 1530 η πόλη, μαζί με τη Μάλτα και το Γκόζο, παραχωρήθηκαν από τον Κάρολος Ε΄ της Ισπανίας στους Ιωαννίτες Ιππότες ως αποζημίωση για την πρόσφατη απέλασή τους από τη Ρόδο που έπεσε στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων. Η χριστιανική κυριαρχία διήρκεσε μέχρι το 1551, όταν η Τρίπολη πολιορκήθηκε και κατακτήθηκε από τους φημισμένους οθωμανούς ναυάρχους Σινάν Πασά και Τουργκούτ Ρέις. Δηλωμένος ως μπέης και αργότερα ως πασάς της Τρίπολης, ο Τουργκούτ Ρέις κατέβαλε τις φυλές του εσωτερικού και αρκετές πόλεις όπως η Μιζράτα, Ζουβάρα, Γκαριάν και Γκάσφα την επόμενη δεκαετία. Αυτές οι προσπάθειες συνέβαλαν στην εδραίωση των κρατικών δομών στην περιοχή της μετέπειτα Λιβύης, αλλά ο έλεγχος από την Κωνσταντινούπολη παρέμεινε χαλαρός στην καλύτερη περίπτωση, όπως και στην υπόλοιπη Μπαρμπαριά της Βόρειας Αφρικής.
Υπό τους Οθωμανούς, το Μαγκρέμπ χωρίστηκε σε τρία εγιαλέτια, του Αλγερίου, της Τύνιδας και της Τριπολίτιδας. Μετά το 1565, η διοικητική αρχή στην Τρίπολη δώθηκε σε έναν πασά που διορίστηκε άμεσα από τον σουλτάνο στην Κωνσταντινούπολη. Ο σουλτάνος ​​παρείχε τον πασά με ένα σώμα Γενίτσαρων, το οποίο με τη σειρά του χωρίστηκε σε λόχους υπό τη διοίκηση ενός κατώτερου αξιωματικού ή μπέη. Οι γενίτσαροι έγιναν γρήγορα η κυρίαρχη δύναμη στην οθωμανική Λιβύη. Ως αυτοδιοικούμενη στρατιωτική συντεχνία που μνημονεύεται μόνο στους δικούς τους νόμους και προστατεύεται από ένα διβάνι (ένα συμβούλιο ανώτερων αξιωματικών που συμβουλεύει τον πασά), οι γενίτσαροι σύντομα μείωσαν σε μεγάλο βαθμό το ρόλο του πασά.
Δυναστεία Καραμανλήδων και Βερβερικοί Πόλεμοι
Το 1711, ο Αχμέτ Καραμανλί, αξιωματικός του οθωμανικού ιππικού και γιος Τούρκου αξιωματικού και γυναίκας της Λιβύης, κατέλαβε την εξουσία και ίδρυσε τη δυναστεία των Καραμανλήδων, η οποία θα διαρκούσε 124 χρόνια. Εκείνο το διάστημα μεταξύ 1793-95 ξέσπασε ο Εμφύλιος Πόλεμος της Τριπολίτιδας.
Το Μάιο του 1801, ο Πασάς Γιούσουφ Καραμανλί απαίτησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες να αυξήσει το φόρο (83.000 δολάρια) που είχε πληρώσει από το 1796 για την προστασία του εμπορίου τους από την πειρατεία όταν υπεγράφη η Συνθήκη της Τρίπολης. Η απαίτηση απορρίφθηκε από τον τρίτο Αμερικανό πρόεδρο Τόμας Τζέφερσον, ενώ στάλθηκε μια αμερικανική ναυτική δύναμη και μπλόκαρε την Τρίπολη και ξέσπασε ο αφανής Πρώτος Βερβερικός Πόλεμος από το 1801 μέχρι τις 3 Ιουνίου 1805. Η αντιβασιλεία της Τρίπολης νικήθηκε από το ανανεωμένο Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Δεύτερος Βερβερικός Πόλεμος (1815, γνωστός και ως Αλγερινός Πόλεμος) ήταν ο δεύτερος από τους δύο πολέμους που διεξήχθησαν μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και των βορειοαφρικανικών περιφερειών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του Αλγερίου, της Τρίπολης και της Τύνιδας, γνωστών συλλογικά ως τα κράτη της Μπαρμπαριάς.
Επαναβεβαίωση της οθωμανικής εξουσίας
Το 1835 η κυβέρνηση του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ εκμεταλλεύτηκε τις τοπικές αναταραχές για να επαναβεβαιώσει την άμεση εξουσία της που κράτησε έως την τελική κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Καθώς η αποκεντρωμένη οθωμανική εξουσία είχε ως αποτέλεσμα την εικονική ανεξαρτησία τόσο της Αιγύπτου όσο και της Τρίπολης, η ακτή και η έρημος που βρίσκονται μεταξύ τους υποτροπιάζονταν στην αναρχία, ακόμα και μετά την επανάληψη της άμεσης οθωμανικής κυριαρχίας στην Τρίπολη. Το αυτόχθον Κίνημα Σενουσί, με επικεφαλής τον ισλαμιστή κληρικό Σαγίντ Μοχάμεντ Αλί ασ-Σενουσί, κάλεσε την ύπαιθρο να αντισταθεί στην οθωμανική κυριαρχία. Ο Μεγάλος Σενουσί σύστησε την έδρα του στην όαση της πόλης Τζαγκμπούμπ, ενώ οι ικβάν (αδελφοί του) δημιούργησαν ζαουίγια (θρησκευτικά κολέγια ή μοναστήρια) σε όλη τη Βόρεια Αφρική και έφεραν κάποια σταθερότητα σε περιοχές που δεν ήταν γνωστές για την πειθαρχία τους στην κεντρική αρχή. Σύμφωνα με την εκπεφρασμένη εντολή του Μεγάλου Σανουσί, τα οφέλη αυτά αποκτήθηκαν σε μεγάλο βαθμό χωρίς κανέναν εξαναγκασμό.
Ήταν μια από τις πρώτες οθωμανικές επαρχίες που έγιναν βιλαέτια μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 1865, και το 1867 μετασχηματίστηκε στο βιλαέτι της Τριπολίτιδας.
Ιταλοτουρκικός πόλεμος
Ο ιταλοτουρκικός πόλεμος διεξήχθη μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ιταλίας από τις 29 Σεπτεμβρίου 1911 έως τις 18 Οκτωβρίου 1912. Ως αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης, οι Οθωμανοί Τούρκοι παραχώρησαν τις επαρχίες Τριπολίτιδα, Φεζάν και Κυρεναϊκή στην Ιταλία. Αυτές οι επαρχίες μαζί σχημάτισαν τη μετέπειτα Λιβύη.
Διοικητικές διαιρέσεις
Τα σαντζάκια του εγιαλετίου της Τριπολιτανίας στα μέσα του 19ου αιώνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Μαυροβούνιοι στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας
Οι Μαυροβούνιοι στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας (Црногорци у Републици Српској) είναι οι κάτοικοι με καταγωγή από το Μαυροβούνιο που ζουν και εργάζονται στο έδαφος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Οι Μαυροβούνιοι αναγνωρίζονται ως μία από τις 12 εθνικές μειονότητες της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, που σημαίνει ότι τα δικαιώματά τους προστατεύονται. Στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας υπάρχουν 1116 Μαυροβούνιοι, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2013.
Κατανομή
Οι Μαυροβούνιοι άρχισαν να εγκαθίστανται συστηματικά στο έδαφος της σύγχρονης Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ζουν κυρίως σε μεγάλες πόλεις όπως το Τρεμπίνιε και η Μπάνια Λούκα. Ένας τεράστιος αριθμός Μαυροβούνιων, που ζει τώρα στην Ερζεγοβίνη, είναι η μεγαλύτερη εθνική μειονότητα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.
Θρησκεία
Όπως και οι Σέρβοι, οι Μαυροβούνιοι είναι κυρίως ενορίτες της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Κοινωνίες
Οι ακόλουθες Μαυροβουνιακές κοινωνίες λειτουργούν στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας : Η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας εορτάζει ετησίως τις Ημέρες του Μαυροβουνιακού πολιτισμού, στο πλαίσιο των οποίων διεξάγονται εκδηλώσεις για τη διαιώνιση της ιστορίας, του πολιτισμού και της τέχνης του Μαυροβουνίου. Τον Φεβρουάριο του 2016, η τοπική κοινότητα των Μαυροβουνίων στην Ερζεγοβίνη "Πέταρ Πέτροβιτς Νιεγκός" σχημάτισε το Βέτσε του Ντανίλοβγκραντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας
Ουκρανική Ακαδημία Κινηματογράφου
Η Ουκρανική Ακαδημία Κινηματογράφου (Українська кіноакадемія) είναι ουκρανική ένωση ειδικών και επαγγελματιών στον τομέα του κινηματογράφου και της παραγωγής ταινιών. Ιδρύθηκε το 2017 για να υποστηρίξει και να αναπτύξει τον σύγχρονο ουκρανικό κινηματογράφο. Από το 2017, η Ουκρανική Ακαδημία Κινηματογράφου διοργανώνει την ετήσια απονομή Κινηματογραφικών βραβείων "Χρυσή Τζίγκα".
Ιστορία
Η ίδρυση της Ακαδημίας Κινηματογράφου ξεκίνησε από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Οδησσού με την υποστήριξη της Κρατικής Υπηρεσίας Κινηματογράφου της Ουκρανίας και της Ανώνυμης Εταιρείας «TASKOMBANK». Η Άννα Ματσιούκ διορίστηκε εκτελεστική διευθύντρια της Ουκρανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και του Εθνικού Βραβείου Κινηματογράφου. Στις 20 Απριλίου η πρώτη τελετή απονομής του Πρώτου Εθνικού Βραβείου Κινηματογράφου.
Σκοπός και δραστηριότητες
Η Ουκρανική Ακαδημία Κινηματογράφου δημιουργήθηκε με στόχο τη διάδοση του ουκρανικού κινηματογράφου στην Ουκρανία και στο εξωτερικό και την παροχή ολοκληρωμένης υποστήριξης για την ανάπτυξη του εθνικού κινηματογράφου από:
Συμμετοχή
Οι αιτήσεις για ένταξη στην ακαδημία κινηματογράφου έγιναν δεκτές από τις 20 Φεβρουαρίου έως τις 19 Μαρτίου 2017. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, από τις 343 αιτήσεις, 242 Ουκρανοί σκηνοθέτες έλαβαν την ιδιότητα μέλους της ουκρανικής ακαδημίας κινηματογράφου. Η δεύτερη αποδοχή των αιτήσεων για ένταξη στην ακαδημία κινηματογράφου διήρκεσε από τις 27 Απριλίου 2017 έως τις 15 Ιανουαρίου 2018. Από το 2019, η ακαδημία αποτελείται από 355 Ουκρανούς επαγγελματίες του κινηματογράφου.
Αντίδραση για την εισβολή της Ρωσίας (2022)
Τον Φεβρουάριο του 2022, κυκλοφόρησε μια έκθεση που καλούσε σε διεθνές μποϊκοτάζ του ρωσικού κινηματογράφου. Η Ακαδημία ζήτησε από το Συμβούλιο της Ευρώπης να αποκλείσει τη Ρωσία από το χρηματοδοτικό όργανο Eurimages καθώς και από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Κινηματογραφική Συμπαραγωγή, και από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ενώσεων Παραγωγών Κινηματογράφου να στερήσει τη διαπίστευση από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ουκρανίας Κατηγορία:Οργανισμοί στην Ευρώπη
Πίτερ φαν Άνρεντ
δεξιά|μικρογραφία|249x249εσ| Πίτερ φαν Άνρεντ: Πορτρέτο του Δημάρχου Lambert Reynst, 1673. Ο Πίτερ φαν Άνρεντ (Pieter van Anraedt, περ. 1635 – 13 Απριλίου 1678) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Εποχής ο οποίος ζωγράφισε πίνακες με ιστορικές σκηνές και πορτρέτα.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Άρχοντες του OZ Huiszitten House. Από αριστερά προς τα δεξιά: [[Φέρντιναντ Μπολ|Φέρντινατ Μπολ Arnhout van der Cruijs, Anthony Hoevenaer, Jan Klaesz. van Beuningen, Caspar Commelin, Aarnout Schuyt και ο υπηρέτης Symon Leeman (όρθιος). ]] Ελάχιστα είναι γνωστά για τις συνθήκες της ζωής του. Σύμφωνα με το RKD γεννήθηκε στην Ουτρέχτη, αλλά εκπαιδεύτηκε στο Ντέβεντερ, όπου επηρεάστηκε από τον Χέραρντ τερ Μπορχ. Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν αναφέρει ότι ο ζωγράφος ήταν πολύ φίλος με τον ποιητή Γιαν φαν ντερ Φέιν (Jan van der Veen). Νυμφεύτηκε την κόρη του Αντωνία και μετακόμισαν στο Άμστερνταμ το Rampjaar (έτος καταστροφής) 1672, όταν ο γαλλικός στρατός επιτέθηκε στην πόλη. Κατόπιν έλαβε μια παραγγελία να ζωγραφίσει τους εφόρους του οίκου Oudezijds huiszitten στο Λεπρόζενχραχτ. Αυτός ο πίνακας επαινέθηκε ιδιαίτερα από τον Χαουμπράκεν το 1718, αλλά αποδόθηκε στον Μπολ, αν και είναι υπογεγραμμένος και χρονολογημένος. Λίγο μετά τη ζωγραφική αυτού του ομαδικού πορτραίτου, ο Άνρεντ επέστρεψε στο Ντεφέντερ, όπου και απεβίωσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Πηγαί Τρωάδος
Η πόλη των Πηγών βρισκόταν στην βορειοανατολική Τρωάδα, κοντά στον Γρανικό ποταμό.
Οι αρχαιολόγοι δεν έχουν ακόμα καθορίσει σε ποιαν εποχή η πόλη είχε οχυρωθεί. Στην αρχαιότητα, οι Πηγές, που βρισκόταν στην πεδιάδα της Αδράστειας στα σύνορα μεταξύ της Τρωάδας και της Μυσίας, μερικές φορές περιλαμβανόταν πότε στην Τρωάδα πότε στην Μυσία. Το 1304 στην πόλη βρισκόταν ο γιος του αυτοκράτορος Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου και συναυτοκράτωρ Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγος, ο οποίος μαθαίνοντας τις αγριότητες της Καταλανικής Εταιρείας, απαγόρευσε την είσοδο των Καταλανών μισθοφόρων στις Πηγές. Από τη στιγμή που περιήλθε στην οθωμανική κυριαρχία το 1364 έχει γίνει γνωστή ως Biga, όνομα το οποίο φέρει και σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης
μικρογραφία|Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, Φράγκων 15 Το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης (ΚΩΘ) είναι το μοναδικό κρατικό ωδείο της Ελλάδας και εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Ιδρύθηκε το 1914, επί πρωθυπουργίας Ελευθερίου Βενιζέλου. Απασχολεί περίπου 100 Καθηγητές οργάνων, θεωρητικών μαθημάτων, Βυζαντινής Μουσικής και Σύνθεσης. Η εισαγωγή στο ωδείο γίνεται μετά από εξετάσεις. Έχει τμήματα οργανικής και φωνητικής μουσικής, μελοδραματικής, σύνθεσης, διεύθυνσης ορχήστρας, ανώτερων θεωρητικών και βυζαντινής μουσικής.
Στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης λειτουργεί από τον Μάρτιο του 1987 βιβλιοθήκη. Η συλλογή της βιβλιοθήκης περιλαμβάνει 13.500 τόμους βιβλίων, παρτιτούρων και περιοδικών, οπτικοακουστικό και αρχειακό υλικό, όπως πίνακες ζωγραφικές και κουστούμια όπερας. Στόχος της είναι η προβολή της μουσικής παράδοσης της πόλης και της περιοχής γενικότερα. μικρογραφία|Άγαλμα της Τραπεζικής Πίστης, Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης Το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης στεγάζεται από το 1987, με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού, στο διατηρητέο κτήριο της Οθωμανικής Τράπεζας. Το κτήριο αποτελεί ένα εκλεκτικιστικό δείγμα με νεομπαρόκ, νεοκλασικά και πολλά στοιχεία από την γαλλική αρχιτεκτονική. Κατασκευάστηκε αρχικά το 1840 ως κατοικία του Jake Abbott και το 1863 χρησιμοποιήθηκε ως υποκατάστημα της Οθωμανικής Τραπέζης στη Θεσσαλονίκη και ανασχεδιάστηκε το 1890 από τους μηχανικούς Baruch and Amar. Στον κήπο του κτηρίου συναντάμε στα δεξιά το άγαλμα της Οικονομίας και από την άλλη αυτό της Τραπεζικής Πίστης .Τα αγάλματα που μιμούνται νύφες ή μούσες, μεταφέρθηκαν στο καινούριο κτίριο της Οθωμανικής Τράπεζας από την αυλή της εξοχικής κατοικίας των Άμποτ.
Ιστορικό - Παρουσίαση
Το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1914 με απόφαση του τότε Πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, με την επωνυμία 'Ωδείο Θεσσαλονίκης' και με την καλλιτεχνική και διοικητική εποπτεία του Υπουργείου Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας.
Σκοπός της ίδρυσής του ήταν η διδασκαλία της ευρωπαϊκής μουσικής με παράλληλη υποστήριξη και προαγωγή της σοβαρής ελληνικής μουσικής. Ο κανονισμός λειτουργίας του Κ.Ω.Θ. στηρίχτηκε στα βασικά νομοθετήματα:
Ν.Δ. 1445/42, Ν.Δ. 2010/42, Ν. 2870/54, Β.Δ. του 1957 που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 229/11-11-1957, τα οποία μέχρι και σήμερα καθορίζουν το πλαίσιο της μουσικής εκπαίδευσης στη χώρα μας.
Το 1959, μισό αιώνα περίπου μετά την ίδρυση του, τμήμα του Ωδείου Θεσσαλονίκης αποτέλεσε τον πυρήνα της σημερινής Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης. Αρχικά, μετά τον πόλεμο στεγάστηκε στην οικία Ιωσήφ Μ. Μισραχή, έργο του αρχιτέκτονα Απ. Γρεκού, στην αρχή της Νέας Παραλίας. Το 1987, με πρωτοβουλία της τότε Υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη, το Ωδείο μεταφέρθηκε στο ιστορικό διατηρητέο κτίριο της Οθωμανικής Τράπεζας, το οποίο διαμορφώθηκε κατάλληλα για τις ανάγκες του και στο οποίο στεγάζεται μέχρι σήμερα. Σ' αυτό το χώρο ενδυναμώνεται η μουσική κατάρτιση των σπουδαστών σε ένα περιβάλλον σύνδεσης της θεωρίας με την πράξη, της τέχνης με την επιστήμη
Στην αίθουσα συναυλιών του Ωδείου 'Μελίνα Μερκούρη' φιλοξενούνται εκδηλώσεις Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, σεμινάρια και διαγωνισμοί. Το Ωδείο, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ωδείων, καλλιεργεί τις επαφές του με ιδρύματα του εξωτερικού για τη συνεχή ενημέρωση των σπουδαστών του και του διδακτικού προσωπικού. Από το 1987 συμμετέχει στις συναντήσεις Ωδείων της Μεσογείου στα πλαίσια των οποίων οι σπουδαστές έχουν παρουσιάσει έργα Ελλήνων συνθετών στη Μασσαλία, τη Σεβίλλη, το Αλγέρι, την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου (1996), τη Μασσαλία, τη Γένοβα (1999) και τη Θεσσαλονίκη (1997).
Το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Μουσικών Βιβλιοθηκών, Αρχείων και Κέντρων Τεκμηρίωσης.Διατηρεί στο χώρο του δανειστική βιβλιοθήκη με πλούσιο υλικό προς χρήση όχι μόνο των σπουδαστών και των καθηγητών του Ωδείου, αλλά και όλου του μουσικόφιλου κοινού της πόλης που δραστηριοποιείται στο χώρο της σοβαρής μουσικής.
Πηγές
1.Ολυμπία Τολίκα, Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Περιοδικό "ΕΙ" τ.5/1994 σ.39-40
Παραπομπές
κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Θεσσαλονίκη κατηγορία:Ωδεία Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά 1936
Η Κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά 1936 (Απρίλιος 1936 - Ιανουάριος 1941) διορίστηκε από τον βασιλιά Γεώργιο (κατά παράβαση της αρχής της δεδηλωμένης), μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Κωνσταντίνου Δεμερτζή, και την παρεπόμενη διάλυση της κυβέρνησής του.
Η κυβέρνηση Μεταξά, κατόπιν θυελλώδους κοινοβουλευτικής συνεδρίασης, στις 27 Απριλίου, πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από το Σώμα, με 241 υπέρ, 16 κατά και 4 λευκά. Συγκεκριμένα, την κυβέρνηση στήριξε, εκτός του Κόμματος των Ελευθεροφρόνων, το Μεταρρυθμιστικό Εθνικό Κόμμα και η Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωσις, το Λαϊκόν Κόμμα (που έδωσε ψήφο ανοχής) και το Φιλελεύθερο (που έδωσε ψήφο με επιφυλάξεις). Υπέρ της κυβέρνησης ψήφισαν επίσης ο Γεώργιος Καφαντάρης (αρχηγός και μοναδικός βουλευτής του Προοδευτικού Κόμματος) και ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου (αρχηγός και μοναδικός βουλευτής του Αγροτικού Εργατικού Κόμματος). Την ψήφο εμπιστοσύνης αρνήθηκαν οι βουλευτές του Παλλαϊκού Μετώπου και ο Γεώργιος Παπανδρέου (αρχηγός και μοναδικός βουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος).
Κοινοβουλευτική περίοδος
Τους επόμενους λίγους μήνες, συνεχίστηκαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των κομμάτων για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. Ο ξαφνικός θάνατος του Π. Τσαλδάρη διέκοψε τις (από ότι φαινόταν) καρποφόρες συνομιλίες του με τον Θ. Σοφούλη, και ο αρχηγός των Φιλελευθέρων έστρεψε την προσοχή του στα μετριοπαθή αντιβενιζελικά κόμματα. Έτσι, προς τα τέλη Ιουλίου του 1936, ήρθε σε συμφωνία σχηματισμού κυβέρνησης με τον αρχηγό του Εθνικού Λαϊκού κόμματος, Ιωάννη Θεοτόκη. Στις 22 Ιουλίου, ανακοίνωσε μάλιστα και στον βασιλιά τη συμφωνία που επετεύχθη, αλλά χωρίς να πιέσει για επίσπευση των διαδικασιών, περιμένοντας να τελειώσει το διάστημα των θερινών διακοπών της Βουλής.
Δικτατορική περίοδος
Στις 4 Αυγούστου του 1936, με το «Διάγγελμα προς τον Ελληνικόν λαόν», ο Ιωάννης Μεταξάς αναγγέλει ότι «...προέβη τῇ ἐγκρίσει τῆς Αὐτοῦ Μεγαλειότητος τοῦ Βασιλέως εἰς τὴν κήρυξιν τοῦ Στρατιωτικοῦ Νόμου καθ’ ἅπασαν τὴν Χώραν καὶ τὴν διάλυσιν τῆς Βουλῆς. και ζητάει από τον Ελληνικό λαό ''«...πλήρη πειθαρχίαν πρὸς τὸ Κράτος, ἀπαραίτητον διὰ τὴν σωτηρίαν τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ ἄνευ τῆς ὁποίας πειθαρχίας πραγματικὴ ἐλευθερία δὲν δύναται νὰ ὑπάρξῃ.
Ὀφείλω ὅμως νὰ δηλώσω ἐπίσης κατηγορηματικῶς ὅτι πᾶσαν οἱανδήποτε ἀντίδρασιν κατὰ τοῦ ἐθνικοῦ τούτου ἔργου τῆς Ἑλληνικῆς Ἀναγεννήσεως εἶμαι ἀποφασισμένος νὰ τὴν ἐξουδετερώσω διὰ τοῦ τραχυτέρου τρόπου. ''
Την ίδια ημέρα, ανεστάλησαν τα άρθρα «5», «6», «10», «12», «14», «20» και «95» του Συντάγματος,
και επιστρατεύτηκαν όλοι οι σιδηροδρομικοί, ταχυδρομικοί, τηλεγραφικοί, τηλεφωνικοί υπάλληλοι, οι αρτεργάτες και οι εργάτες των μύλων, οι τροχιοδρομικοί υπάλληλοι Αθηνών και Θεσσαλονίκης, οι υπάλληλοι της ηλεκτρικής εταιρείας Αθηνών και Θεσσαλονίκης, που ετοιμάζονταν να συμμετάσχουν στη γενική απεργία της Γ.Σ.Ε.Ε., την επόμενη ημέρα.
Παραπομπές
1936 Κατηγορία:Μεταξισμός 1936 08 Κ Κατηγορία:1936 Κατηγορία:1940 Κατηγορία:1939 Κατηγορία:1938
Λευκορωσική κουζίνα
μικρογραφία|Ντράνικισε ένα παραδοσιακό πιάτο. Η λευκορωσική κουζίνα μοιράζεται πολλές ομοιότητες με τις κουζίνες άλλων χωρών της Ανατολικής, Κεντρικής και Βορειοανατολικής Ευρώπης, που βασίζονται κυρίως στο κρέας και σε διάφορα λαχανικά τυπικά για την περιοχή. μικρογραφία|Γεύμα σε καφέ του [[Βίτσεμπσκ]]
Ιστορία
Η κουζίνα της Λευκορωσίας έχει κατά κύριο λόγο σλαβικές ρίζες. Μαζί με μια ρουθηνική επιρροή, συνδέεται επίσης με τη λιθουανική και την πολωνική λόγω της μακράς ανάμειξης αυτών των τριών λαών, πρώτα εντός του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας (11ος-15ος αιώνας) και αργότερα εντός της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας (16ος-17ος αιώνας). Αν και η λευκορωσική αριστοκρατία, όπως η πολωνική ελίτ, δανείστηκε πολλά από ιταλική, γερμανική και γαλλική, αυτή η επιρροή δεν έγινε αισθητή στη διατροφή της πλειοψηφίας των αγροτών, όπως το λαζάνκι (ένα μείγμα ζυμαρικών από αλεύρι και βρασμένο κρέας, που σχετίζεται με τα ιταλικά λαζάνια) και, πάνω από όλα, διάφορα πιάτα από τριμμένες πατάτες, τυπικά για τη γερμανική κουζίνα.
Οι πολιτικές αναταραχές του 20ού αιώνα εξάλειψαν εντελώς τις πρώην προνομιούχες τάξεις και πολλά παραδοσιακά πιάτα ανώτερης και μεσαίας τάξης πήγαν στο δρόμο της λήθης. Η ίδια η ιδέα μιας ξεχωριστής λευκορωσικής κουζίνας αντιμετωπίστηκε με καχυποψία. Μόνο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνέβη στις κομμουνιστικές αρχές ότι η διακηρυγμένη «άνθηση του εθνικού πολιτισμού» θα έπρεπε επίσης να είναι εμφανής στην κουζίνα. Η μόνη πηγή που επιτρέπεται για μια τέτοια γαστρονομική ανοικοδόμηση ήταν η κληρονομιά των φτωχότερων αγροτών από τη δεκαετία του 1880, μια εποχή που ο πρωτόγονος αγροτικός τρόπος ζωής είχε ήδη μειωθεί. Οι σεφ είχαν λάβει οδηγίες από το Κόμμα να δημιουργήσουν τη νέα λευκορωσική κουζίνα από το μηδέν. Ονόματα πιάτων, συνταγές, "αυθεντικά" μαγειρικά σκεύη - όλα ανακαλύφθηκαν εκ νέου, σαν να μην υπήρχαν ποτέ δέκα αιώνες ιστορίας. Μόνο η ξαφνική έλευση της ανεξαρτησίας το 1991 έφερε την ευκαιρία να αποκατασταθούν αυτές οι χαμένες παραδόσεις, και πολλά ακόμη μένουν να γίνουν εδώ.
Η σύγχρονη λευκορωσική κουζίνα εξακολουθεί να επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από το πρόσφατο σοβιετικό παρελθόν της, και πολλά τοπικά εστιατόρια διαθέτουν ρωσικά ή σοβιετικά πιάτα παρά πραγματικές σπεσιαλιτέ της τοπικής κουζίνας. Ορισμένοι Λευκορώσοι μπορεί να έχουν περισσότερο ενδιαφέρον για την Ιταλική, την κινέζικη και την ιαπωνική κουζίνα παρά για τη δική τους μαγειρική κληρονομιά. Ωστόσο, το ντράνικι (τόσο απλή όσο και γεμιστή), το μπορστς (boršč), το χάουαντνικ (chaładnik), η ματσάνκα (mačanka), το ζράζι, τα κρύα ρολά κρέατος, τα αυγά γεμιστά μανιτάρια, το χυλώδες, το τηγανητό ωμό χοιρινό λουκάνικο και το μπλίνι είναι πιθανό να βρεθούν παντού, καθώς και το ξινό ψωμί σίκαλης.
Γεύματα
Ένα παραδοσιακό δείπνο αγροτών ή εμπόρων αποτελείται από δύο μόνο πιάτα: σούπα και ένα κυρίως πιάτο. Ένα ειδικό είδος κατσαρόλας, το σπαρίς, με δύο διαμερίσματα, χρησιμοποιήθηκε από τα παιδιά των αγροτών για να φέρει μεσημεριανό γεύμα στον πατέρα τους που εργάζεται στα χωράφια. Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι σαλάτες ή άλλα σνακ δεν ήταν πολύ συνηθισμένες και συνταγές βασισμένες σε ρωσικά μοντέλα τείνουν να εμφανίζονται στα σύγχρονα βιβλία μαγειρικής της Λευκορωσίας. Φρέσκο ​​λευκό τυρί και διάφορα είδη κρύων κρεάτων (συνήθως καπνιστό) ήταν διαθέσιμα, ωστόσο, τουλάχιστον τις διακοπές.
Δημητριακά
Δεδομένου ότι το σιτάρι δεν αναπτύσσεται καλά σε κρύο και υγρό κλίμα, οι Λευκορώσοι αγαπούσαν πάντα ένα είδος κάπως ξινής σίκαλης και το πιο παραδοσιακό σκληρό ποτό, την τοπική βότκα ή τη χαρέλκα (Λευκορωσικά: гарэлка), αποστάχθηκε κυρίως από βύνη σίκαλης.
Όπως και οι άλλοι Σλάβικοι λαοί, οι Λευκορώσοι θα μπορούσαν να καυχηθούν για μια τεράστια ποικιλία μπλίνι (τηγανίτες) διαφόρων πάχους, απλών και γεμισμένων, φτιαγμένων κυρίως από Αλεύρι σίτου ή φαγόπυρου, αλλά και χρησιμοποιώντας πλιγούρι βρώμης (τσαδβίκι).
Διάφορα είδη δημητριακών, ιδίως κριθάρι, πλιγούρι βρώμης και φαγόπυρο ήταν κοινά. Η Λευκορωσία ήταν το πιθανό κέντρο της κουλτούρας του φαγόπυρου της Ευρώπης και τα πιάτα που παρασκευάζονταν με αυτή την ποικιλία σιταριού ήταν πολύ δημοφιλή: διάφορα είδη κουλουριών, κέικ και ζυμαρικών που, εκτός από το γνωστό "κάσα", δεν υπάρχουν πλέον σήμερα.
Λαχανικά
Τα κυριότερα λαχανικά ήταν λάχανο (συχνά φτιαγμένο από λάχανο τουρσί) και παντζάρι, ενώ τα γογγύλια, τα μεγάλους γογγύλιους, η Παστινάκη και τα καρότα βρασμένα και βραστά (με την προσθήκη μικρής ποσότητας γάλακτος) ήταν κάπως λιγότερο δημοφιλή. Όπως και αλλού στην Ευρώπη, τα όσπρια ήταν η κύρια πηγή πρωτεΐνης, κυρίως με τη μορφή (πουρέ μπιζελιών ή φασολιών με λιωμένο λαρδί).
Σούπες
Η λέξη σούπα δεν ήταν γνωστή στη Λευκορωσία μέχρι τον 18ο αιώνα, όταν οι ευγενείς το δανείστηκαν από τα γερμανικά, αλλά η σούπα ως είδος πιάτου υπήρχε σαφώς αιώνες νωρίτερα. Η παλιά λέξη για τις περισσότερες παραδοσιακές λευκορωσικές σούπες ήταν η πολίβκα (Λευκορωσικά: поліўка), εκτός από εκείνες που πήραν το όνομά τους από το λαχανικό που ήταν το κύριο συστατικό: καπούστα (σούπα λάχανου), μπουράκι (σούπα τεύτλων), γκριζάνκα (σουηδική σούπα). Για μια τυπική πολίβκα τα κύρια συστατικά (ψάρια ή μανιτάρια κατά τη διάρκεια των νηστειών) βράζονται πρώτα με μπαχαρικά, προστίθενται δημητριακά όπως κριθάρι ή κεχρί, στη συνέχεια προστέθηκε αλεύρι  με νερό, ψωμί κβας, χυμός τεύτλων ή βουτυρόγαλα. Το μαύρο πολίβκα, φτιαγμένο με αίμα χήνας ή χοιρινό κρέας, σχετίζεται στενά με τη σουηδική "μαύρη σούπα" σβάρτσοπα. Η προσφορά μαύρου πολίβκα σε κάποιον που κάνει προξενιό ήταν ένας ευγενικός τρόπος για τους γονείς της νύφης να απορρίψουν την πρόταση ενός νεαρού άνδρα. Όπως οι Ουκρανοί, οι Ρώσοικαι οι Πολωνοί, οι Λευκορώσοι λατρεύουν το μπορς, μια παχιά και πλούσια σούπα τεύτλων και λάχανων φτιαγμένη με δημητριακά, πατάτες και κρέας. Οι σούπες είναι πολύ πιο αυθεντικές, τόσο οι ζεστές (στσι, μπορστς, σούπα οξαλίδας) και ιδιαίτερα κρύες ξινές σούπες που είναι δροσιστικές κατά τη διάρκεια της ζέστης του καλοκαιριού.
Το Λευκορωσικό χάουαντνικ (Λευκορωσικά: халаднік), ένα κρύο μπορς από τεύτλα, φύλλα τεύτλων ή οξαλίδα και σερβίρεται με ξινή κρέμα, βραστά αυγά και βραστές πατάτες, είναι ένα δημοφιλές πιάτο επίσης στην πολωνική και τη λιθουανική κουζίνα από τα τέλη του 18ος αιώνα.
Κρέας
μικρογραφία|Τυλιγμένο Παλυάντβιτσα μικρογραφία|Κομμένο Πολέντβιτσα Το κρέας ήταν μάλλον λιγοστό για τους περισσότερους ανθρώπους, και τρώγονταν κυρίως μόνο στις κύριες χριστιανικές γιορτές. Οι άπληστοι καταναλωτές χοιρινού κρέατος, οι Λευκορώσοι έχουν λιγότερη μερίδα στο πρόβειο κρέας και το βόειο κρέας. Το πιο συνηθισμένο ήταν το ωμό χοιρινό λουκάνικο- ένα χοιρινό έντερο γεμιστό με κιμά ή ψιλοκομμένο κρέας καρυκευμένο με αλάτι, πιπέρι και σκόρδο. Το κοινό του όνομα - "λουκάνικο γεμιστό με δάχτυλα" (Λευκορωσικά: каўбаса, «пальцам пханая» ή εν συντομία пальцоўка) - παρείχε μια γραφική περιγραφή της πρωτόγονης τεχνολογίας παραγωγής. Το Κισίκα (Λευκορωσικά: кішка) ή Κρυβυάνκα (Λευκορωσικά: крывянка), ήταν τοπικό λουκάνικο αίματος (Λευκορωσικά: крывяная каўбаса) από αίμα χοίρου και κόκκους φαγόπυρου. Το Σκαλόντζα (Λευκορωσικά: шкалондза), ή Κίντζιουκ (Λευκορωσικά: кіндзюк), ένα συγκεκριμένο είδος στρογγυλού λουκάνικου από στομάχι χοίρου γεμάτο με χοιρινό κιμά με μπαχαρικά- συγγενής των λιθουανών σκιλάντις- ήταν γνωστό σε όλη τη χώρα. Δανεισμένος από την Ιταλική κουζίνα από τους ευγενείς τον 16ο αιώνα, τα ρολά κρύου κρέατος, τα σαλσεσόν και τα μπαλερόν ήταν κοινά σε όλη την κοινωνία μέχρι τον 19ο αιώνα, και εξακολουθούν να είναι πολύ δημοφιλή. Το καπνισμένο στήθος χήνας, το παουγκούσκι (Λευκορωσικά: паўгускі), μια τοπική λεκυκορωσιακή και λιθουανική λιχουδιά, ήταν κάποτε το καμάρι της μεσαίας τάξης κουζίνας, αλλά δεν υπάρχει πλέον σήμερα.
Το Βεράστσακα (Λευκορωσικά: верашчака), ένας ζωμός κρέατος πάχους του 18ου αιώνα με κομμάτια κρέατος και λουκάνικου που χρησιμοποιείται ως βουτιά ή σάλτσα για παχιές τηγανίτες, εξακολουθεί να είναι μια από τις πιο δημοφιλείς σπεσιαλιτέ των εστιατορίων της Λευκορωσίας σήμερα, αν και σήμερα ονομάζεται ματσάνκα (Λευκορωσικά: мачанка, μια βουτιά). Επίσης δημοφιλές είναι το ζράζι, ψιλοκομμένα κομμάτια βοείου κρέατος που τυλίγονται σε σχήμα λουκάνικου και γεμάτο με λαχανικά, μανιτάρια, αυγά, πατάτες κ.λπ. Τα πιάτα χοιρινού κρέατος συνήθως τηγανίζονται ή μαγειρεύονται, γαρνίρονται με τυρί ή μανιτάρια. Οι μπριζόλες μοσχαρίσιου κρέατος είναι επίσης αρκετά συχνές, αλλά το πρόβειο κρέας, κάποτε πολύ δημοφιλές, περιορίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε εστιατόρια Καυκάσου ή Κεντρικής Ασίας, αν και αρκετοί το τρώνε σήμερα.
Είδη ζυμαρικών
Τα καλντουνί, μικρά βραστά ζυμαρικά που σχετίζονται με τη ρωσική πελμένι και τα ιταλικά ραβιόλια, παρήχθησαν σε ατελείωτους συνδυασμούς ζύμης, γέμισης και σάλτσας. Ιδιαίτερα δημοφιλείς ήταν το καλντουνί (γεμάτο με μείγμα τηγανητών τοπικών μανιταριών και καπνιστό ζαμπόν). Στα τέλη του 19ου αιώνα, το καλντουνί άρχισε να κατασκευάζεται με τριμμένη πατάτα παρά με ζύμη με βάση το αλεύρι και η προηγούμενη τεράστια ποικιλία γεμίσεων συρρικνώθηκε σημαντικά. Σήμερα, τα καλντουνί πρέπει να αγωνιστεί δυναμικά για να ανακτήσει την προηγούμενη δημοτικότητά τους, που τώρα ξεπεράστηκε από τα ρώσικα πελμένι.
Γαλακτοκομικά
Τα κύρια γαλακτοκομικά προϊόντα περιλαμβάνουν ένα είδος φρέσκου λευκού τυριού (Λευκορωσικά: тварог) και ξινή κρέμα (Λευκορωσικά: смятана), η οποία χρησιμοποιείται ευρέως τόσο στο μαγείρεμα όσο και ως γαρνιτούρα. Μόνο στα μέσα του 19ου αιώνα τυρί ζυμώθηκε (Λευκορωσικά: сыр) που δανείστηκε από την Ολλανδία και την Ελβετία και η τοπική έκδοση του ένταμ ήταν πολύ δημοφιλής για δεκαετίες στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το ξινό βούτυρο από την πρώην κομητεία ντζίσνα εξήχθη στη Βρετανία, όπου εξακολούθησε να είναι η πιο ακριβή ποικιλία μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα, ωστόσο, αυτές οι παραδόσεις έχουν γίνει παρελθόν.
Ποτά
μικρογραφία|Μια κούπα Κβας, ένα ποτό που έχει υποστεί ζύμωση από μαύρη σίκαλη ή ψωμί σίκαλης Το παραδοσιακό σκληρό ποτό είναι βότκα ή χαρέλκα (Λευκορωσικά: гарэлка), συμπεριλαμβανομένων των ποικιλιών που παρασκευάζονται από χυμό σημύδας (μπιαρόζαβικ, Λευκορωσικά: бярозавік) ή αρωματισμένα με βότανα του δάσους (ζούμπροφκα, Λευκορωσικά: зуброўка). Τα γεύματα και παρόμοια αλκοολούχα ποτά από μέλι και μπαχαρικά ήταν πολύ συνηθισμένα μέχρι τον 19ο αιώνα και στη συνέχεια εξαφανίστηκαν λίγο πολύ μέχρι την τελευταία αναβίωση της εθνικής κουζίνας. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα σε αυτήν την ομάδα είναι η κραμπαμπούλα (Λευκορωσικά: крамбамбуля), βότκα αραιωμένη με νερό, αναμεμιγμένη με μέλι και αρωματισμένη με μπαχαρικά (μοσχοκάρυδο, κανέλα, γαρίφαλο, κόκκινο και μαύρο πιπέρι). Τον 18ο αιώνα αυτό το ποτό ανταγωνίστηκε με τη γαλλική σαμπάνια στη Λευκορωσία και μόνο οι πλούσιοι άνθρωποι μπορούσαν να το αντέξουν οικονομικά. Σήμερα απολαμβάνει μια δημοφιλή αναβίωση, όπως φαίνεται από την εμφάνιση συνταγών και ιστοριών κραμπαμπούλα στο Διαδίκτυο.
Το Κβας παραδοσιακά ήταν και παραμένει το κύριο τοπικό μη αλκοολούχο ποτό, αν και παρασκευάζεται όλο και περισσότερο με σάκχαρα και τεχνητά αρτύματα, παρά με γνήσια βύνη σίκαλης και φυσικά αρώματα. Το Κόμποτ είναι επίσης ένα σχετικά δημοφιλές ρόφημα, που συνήθως κατασκευάζεται από αποξηραμένα ή φρέσκα φρούτα, βράζει και στη συνέχεια ψύχεται. Κάθε μικρή πόλη διαθέτει τοπική ποικιλία μεταλλικού νερού. Οι Λευκορώσοι προτιμούν το ανθρακούχο νερό.
Τα παραδοσιακά υγρά επιδόρπια που συνοδεύουν ένα γεύμα περιλαμβάνουν το σαλάντουχα (Λευκορωσικά: саладуха), ένα παχύ υγρό φτιαγμένο από αλεύρι σίκαλης και μέλι που ήταν δημοφιλές τον 18ο αιώνα, και το καστέλ, το παραδοσιακό ζελέ ποτό της Ανατολικής Ευρώπης φτιαγμένο από πολτό μούρων του δάσους ή μαγειρεμένα φρούτα, αρχικά πυκνά με πλιγούρι βρώμης (τώρα αντικαθίσταται από αλεύρι αμύλου πατάτας ή αραβοσίτου).
Μειονοτικές κουζίνες
Η λευκορωσική κουζίνα οφείλει πολλά στην εβραϊκή μαγειρική. Τον 19ο αιώνα, η εβραϊκή επιρροή ήταν ιδιαίτερα αισθητή στο να φέρει πατάτες γερμανικής προέλευσης, όπως η μπάμπκα. Αυτός ήταν ένας αμφίδρομος γαστρονομικός δρόμος, για τους διάσημους λαμπτήρες μπούλμπε λάτκες, τις τηγανίτες πατάτας των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης, μπορεί να είχαν δανειστεί από τη λευκορωσική Ντράνικι.
Μια άλλη σημαντική μειονοτική εθνοτική ομάδα που επηρέασε τη λευκορωσική κουζίνα ήταν τα Λίπκα Τάταρς, των οποίων η ταταρική κουζίνα ήταν ιδιαίτερα δυνατή σε διάφορα κέικ με γέμιση, πρόβειο κρέας και λαχανικά.
Πατάτες
Η πατάτα έγινε τόσο συνηθισμένη τον 19ο αιώνα- υπάρχουν περίπου 300+ πιάτα που καταγράφηκαν στη Λευκορωσία- που θεωρήθηκε ο πυρήνας της εθνικής κουζίνας. Στη Σοβιετική Ένωση, οι Λευκορώσοι ονομάζονταν μερικές φορές μπουλμπάσι, μια συζευκτική σύζευξη της Λευκορωσικής λέξης για πατάτες.
Σαλάτες
Οι τυπικές σαλάτες αποτελούνται από έναν αρκετά σύντομο κατάλογο συστατικών: ατελείωτους συνδυασμούς βραστό βόειο κρέας ή κοτόπουλο, πατάτα, παντζάρι, καρότο, μήλο, ρέγγα, τυρί σε κύβους, κονσερβοποιημένα μπιζέλια και καλαμπόκι, κονσερβοποιημένα ψάρια, «καβούρια», κρεμμύδια και μανιτάρια, και γενναιόδωρα με μαγιονέζα ή ηλιέλαιο. Μία από τις πιο χαρακτηριστικές τοπικές σαλάτες είναι η σαλάτα "Μπιαλοβιέζα" (που πήρε το όνομά της από το Δάσος Μπιαλοβιέζα), η οποία συνδυάζει βραστό κρέας κοτόπουλου με τηγανητά μανιτάρια, κρεμμύδια και αγγουράκια τουρσί, αναμεμιγμένα με μαγιονέζα και γαρνιρισμένο με ψιλοκομμένο αυγό. Οι φρέσκες σαλάτες λαχανικών είναι επίσης ευρέως διαθέσιμες: Ντομάτες (επίσης αναμεμιγμένες με αγγούρια) και κρεμμύδια καρυκευμένα με ξινή κρέμα, ραπανάκια  με άνηθο και ηλιέλαιο (ή ξινή κρέμα) τεμαχισμένη σαλάτα λάχανου καρυκευμένη με ηλιέλαιο ή μαγιονέζα (παρόμοια με λαχανοσαλάτα), τουρσί λάχανο με κύμινο σπόροι ή βακκίνια με κρεμμύδια καρυκευμένο με ηλιέλαιο.
Ψάρια
Ιστορικά, οι Λευκορώσοι είχαν λίγη πρόσβαση σε θαλασσινά, και αυτό είναι ακόμη εμφανές στην κουζίνα. Τα πιο συνηθισμένα θαλασσινά ψάρια (μετά τη ρέγγα, το οποίο ήταν το πιο κοινό ορεκτικό κατά μήκος της ακτής της Βαλτικής και της γειτονιάς της από τον 14ο αιώνα) είναι το μερλούκι και οι μπακαλιάροι, και υπάρχουν σχετικά λίγα πιάτα με τέτοια ψάρια. Πολύ πιο παραδοσιακά και κοινά είναι τα ψάρια της λίμνης, ιδίως το ζάντερ, μαγειρεμένα με ατελείωτους τρόπους, και ο κυπρίνος (ειδικά ο περίφημος γεμιστός κυπρίνος, το γιεφιτλέ φιστς της εβραϊκής κουζίνας). Τα χέλια, καπνιστά ή γεμιστά, είναι η ειδικότητα της χώρας της λίμνης στο βορειοδυτικό τμήμα της Λευκορωσίας, δίπλα στη Λετονία και τη Λιθουανία.
Ορεκτικά
Τα συνοδευτικά πιάτα είναι συνήθως βραστές, τηγανητές ή πουρέ πατάτας, φακό φαγόπυρου, ρύζι ή ζυμαρικά. Τα πιάτα με κρέας σερβίρονται συχνά με λαμπερό ή δρανίκι στοιβάζονται σε στρογγυλά πήλινα αγγεία.
Κατηγορία:Εθνικές κουζίνες Κουζινα
Ερυθρό του Κονγκό
μικρογραφία Το ερυθρό του Κονγκό είναι οργανική ένωση, άλας νατρίου του 3,3'-([1,1'-διφαινυλ]-4,4'-διυλ)δις(4-αμινοναφθαλινο-1-σουλφονικού οξέος). Είναι αζωχρωστική. Το ερυθρό του Κονγκό είναι υδατοδιαλυτό, σχηματίζοντας ένα κόκκινο κολλοειδές διάλυμα. Η διαλυτότητά του είναι μεγαλύτερη σε οργανικούς διαλύτες. Η χρήση του έχει εγκαταλειφθεί εδώ και καιρό, κυρίως λόγω των καρκινογόνων ιδιοτήτων του. Σε pH κάτω από 3,0 γίνεται μπλε, ενώ σε pH πάνω από 5,2 γίνεται κόκκινο, και έτσι χρησιμοποιείται ως δείκτης pH.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δείκτες PH Κατηγορία:Άρθρα χωρίς πηγή KEGG
Άνταμ Χάνγκα
Ο Άνταμ Χάνγκα (Hanga Ádám) (γενν. 12 Απριλίου 1989) είναι Ούγγρος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για της Ρεάλ Μαδρίτης. Επιλέχθηκε στην 59η θέση συνολικά από τους Σαν Αντόνιο Σπερς στο NBA Ντραφτ του 2011. Ο Χάνγκα κέρδισε το Βραβείο του Κορυφαίου Αμυντικού της Ευρωλίγκα το 2017.
Πρώιμη ζωή
Είναι ανιψιός της Αφρο-Ρωσίδας δημοσιογράφου και τηλεοπτικής προσωπικότητας Γιελένα Χάνγκα.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Χάνγκα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ουγγρική Άλμπακομπ (τώρα Άλμπα Φέχερβαρ), το 2006, σε ηλικία 17 ετών, και έμεινε στον σύλλογο με έδρα το Σέκεσφεχερβαρ μέχρι το 2011. Τον Ιούνιο του 2009, προσκλήθηκε στο Adidas Eurocamp, μια εκδήλωση που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Τρεβίζο, για κορυφαίους παίκτες, ηλικίας μεταξύ 18 και 21 ετών. Μετά από τρεις ημέρες προπόνησης και δοκιμών, κατατάχθηκε ως ο έκτος καλύτερος παίκτης εκτός ΗΠΑ στην ηλικιακή του ομάδα. Η σεζόν 2010–11 αποδείχθηκε ότι ήταν η χρονιά του ξεπετάγματός του, καθώς κυριάρχησε στο Πρωτάθλημα Ουγγαρίας.
Τον Μάιο του 2011, μετακόμισε στο Πρωτάθλημα Ισπανίας, υπογράφοντας με την Μπάσκετ Μανρέσα. Οι Σαν Αντόνιο Σπερς επέλεξαν τον Χάνγκα με την 59η επιλογή στο NBA Ντραφτ του 2011.
Anna F.
Η Άννα Βαπέλ (γεν. στις 18 Δεκεμβρίου 1985), γνωστή επαγγελματικά ως Anna F., είναι Αυστριακή τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και ηθοποιός.
Άνταμ Χάνγκα
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Τον Ιούλιο του 2013, ο Χάνγκα υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ισπανική Σάσκι Μπασκόνια. Τον Αύγουστο του 2014, δόθηκε δανεικός στην ιταλική Σ.Σ. Φελίτσε Σκαντόνε, για τη σεζόν 2014–15. Ο Χάνγκα επέστρεψε στη Σάσκι Μπασκόνια στις 11 Μαΐου 2015, για τους τελευταίους αγώνες της σεζόν 2014–15, αφού ολοκλήρωσε τη σεζόν στο Πρωτάθλημα Ιταλίας με την Σκαντόνε. Στις 28 Ιουνίου 2017, ο Χάνγκα εγγράφηκε από την Μπασκόνια για το δικαίωμα πρώτης άρνησης. Στις 9 Ιουλίου 2017, ο Χάνγκα υπέγραψε ένα φύλλο προσφοράς με τη Μπαρτσελόνα. Στις 12 Ιουλίου 2017, η Μπασκόνια ταίριαξε στο φύλλο προσφοράς με τον Χάνγκα, διατηρώντας τον Χάνγκα στο ρόστερ της. Στις 23 Ιουλίου 2017, ο Χάνγκα υπέγραψε εκ νέου με την Μπασκόνια, κατά τη διάρκεια της σεζόν 2019–20. Στις 22 Αυγούστου 2017, η Μπασκόνια και η Μπαρτσελόνα κατέληξαν σε συμφωνία για τη μεταγραφή του Χάνγκα στον καταλανικό σύλλογο. Στις 9 Ιουλίου 2019, η Μπαρτσελόνα ανακοίνωσε ότι ο Χάνγκα είχε επεκτείνει το συμβόλαιό του με τον σύλλογο έως το 2022, με επιλογή να συνεχίσει μέχρι το 2023. Στις 16 Ιουλίου 2021, ο Χάνγκα αποχώρησε επίσημα από τον ισπανικό σύλλογο μετά από τέσσερις σεζόν.
Anna F.
1996–2008: Τα πρώτα χρόνια
Η Βαπέλ γεννήθηκε στην αυστριακή πόλη Φρίντμπεργκ. Άρχισε να τραγουδά από τα παιδικά της χρόνια, όταν άκουγε τους πρώτους δίσκους των γονιών της, όπως αυτούς του Μπομπ Ντίλαν, της Αλάνις Μορισέτ και της Τζόαν Μπαέζ. Σπούδασε αγγλική και ιταλική φιλοσοφία και λογοτεχνία στην πόλη Γκρατζ και τα σαββατοκύριακα εργαζόταν για την ATV.
Άνταμ Χάνγκα
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στις 23 Ιουλίου 2021, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την πρωταθλήτρια Ισπανίας, Ρεάλ Μαδρίτης.