cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνική πίτσα
Ιστορία
Η ελληνική πίτσα εφευρέθηκε από τον Κώστα Κιτσάτη, γνωστός και ως Κωνσταντίνος Κομπούζης, καθώς και ως «Τσάρλι», Έλληνας από την Αλβανία, στο εστιατόριό του Pizza House, το οποίο βρισκόταν στην οδό Τρούμαν 86 στο Νέο Λονδίνο του Κονέκτικατ το 1955. Το σύστημά του συνίστατο στην προετοιμασία μιας ολόκληρης ημέρας προμήθειας κρούστας σε τηγάνια 10 ιντσών το πρωί αντί να πετάει και να τεντώνει τη ζύμη κατά παραγγελία. Στο Κονέκτικατ, μέχρι τη δεκαετία του 1980, το 40% των πιτσαριών λειτουργούσαν από Έλληνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πίτσα Κατηγορία:Ελληνοαμερικανικός πολιτισμός
Λουί-Φιλίπ Κρεπέν
μικρογραφία|320x320εσ|Η Επίθεση της γαλλικής φρεγάτας Λα Μπαγιοναίζ εναντίον της αγγλικής HMS Ambuscade, 14 Δεκεμβρίου 1798 (1801) Ο Λουί-Φιλίπ Κρεπέν (γαλλικά: Louis-Philippe Crépin), 1772 - 1851, ήταν Γάλλος ζωγράφος, ειδικευμένος στη θαλασσογραφία. Μαζί με τον Τεοντόρ Γκυντέν, το 1830 διορίσθηκαν επίσημοι ζωγράφοι του Γαλλικού ναυτικού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λουί-Φιλίπ Κρεπέν γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1772 στο Παρίσι. Υπήρξε μαθητής του Ζοζέφ Βερνέ, στον οποίο όφειλε τον προσανατολισμό του στη  θαλασσογραφία και του Υμπέρ Ρομπέρ, ο οποίος τον μύησε στην τοπιογραφία. Πριν την καλλιτεχνική μαθητεία του, εργάστηκε ως ναυτικός για τέσσερα χρόνια. Έκανε την πρώτη του έκθεση στο Σαλόν στο Παρίσι το 1796 με την Έξοδο από το λιμάνι της Βρέστης και εξέθετε τακτικά μέχρι το 1835.
Το 1830, σε ηλικία 58 ετών, διορίστηκε ως ένας από τους δύο πρώτους επίσημους ζωγράφους του Γαλλικού ναυτικού. Την ίδια χρονιά, μαζί με τους πολύ νεότερους ζωγράφους Τεοντόρ Γκυντέν, Εζέν Ιζαμπέ και Λεόν Μορέλ-Φατιό, συνόδευσε την αποστολή της Εισβολής στο Αλγέρι. Το νέο του αξίωμα τον απορρόφησε επαγγελματικά, καθώς σταμάτησε να εκθέτει το 1836.
Ο πιο γνωστός του πίνακας είναι Η Επίθεση της γαλλικής φρεγάτας Λα Μπαγιοναίζ εναντίον της αγγλικής HMS Ambuscade, 14 Δεκεμβρίου 1798, έργο που του παράγγειλε ο Ναπολέων Γ΄ για έκθεση στο παλάτι του Κεραμικού. Ο πίνακας παρουσιάστηκε στο Σαλόν το 1801. Μέχρι το 1834, βρισκόταν στο κάστρο του Σαιν-Κλου, στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις Βερσαλλίες από τον βασιλιά Λουδοβίκο Φίλιππο. Από το 1935, εκτίθεται στο Εθνικό Ναυτικό Μουσείο στο Παρίσι.
Ο Λουί-Φιλίπ Κρεπέν ήταν ένας από τους δεκατέσσερις καλλιτέχνες που συνέβαλαν στη σειρά έργων Θαλασσινά Επεισόδια, μαζί με τους Λουί Αμπρουάζ Γκαρνερέ, Τεοντόρ Γκυντέν, Εζέν Ιζαμπέ, Φρανσουά-Ωγκύστ Μπιάρ και άλλους.
Πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 1851 στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Καράκιοϊ
Το Καράκιοϊ (τουρκικά: Karaköy), το σύγχρονο όνομα για τον παλιό Γαλατά, είναι εμπορική συνοικία στην περιοχή Μπέγιογλου της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία, που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του στομίου του Κεράτιου Κόλπου στην ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου.
Το Καράκιοϊ είναι μια από τις παλαιότερες και πιο ιστορικές συνοικίες της πόλης και σήμερα αποτελεί σημαντικό εμπορικό κέντρο και συγκοινωνιακό κόμβο. Συνδέεται με τις γύρω γειτονιές με δρόμους που ξεκινούν από την Πλατεία Καράκιοϊ. Η Γέφυρα του Γαλατά συνδέει το Καράκιοϊ με το Εμίνονου στα νοτιοδυτικά, η οδός Τέρσανε τη συνδέει με το Αζαπκαπί στα δυτικά, η οδός Βοϊβόντα τη συνδέει με το Σισάνε στα βορειοδυτικά, η οδός Γιουκσέκ Κάλντιριμ τη συνδέει με το Πέρα στα βόρεια και οι οδοί Κεμεράλτι και Νατζάτιμπεϊ τη συνδέουν με το Τοπ Χανέ στα βορειοανατολικά.
Η εμπορική συνοικία, η οποία ήταν αρχικά ο τόπος συνάντησης τραπεζών και ασφαλιστικών εταιρειών τον 19ο αιώνα, σήμερα φιλοξενεί επίσης προμηθευτές μηχανικών, ηλεκτρικών, υδραυλικών και ηλεκτρονικών ανταλλακτικών.
Ετυμολογία
Η λέξη Karaköy προφανώς συνδυάζει τις τουρκικές λέξεις «kara», που συνήθως σημαίνει «μαύρο» και «köy» που σημαίνει «χωριό». Σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο, το «kara» μπορεί να προέρχεται από την τουρκική λέξη «Karay», που αναφέρεται στην τουρκόφωνη εβραϊκή κοινότητα που ονομάζονται Κριμαίοι Καραΐτες. Ωστόσο, γλωσσολόγοι όπως ο Σεβάν Νισανιάν αμφισβητούν αυτή τη θεωρία υποστηρίζοντας ότι δεν υποστηρίζεται από γραπτές πηγές.
Ιστορία
Το Καράκιοϊ ήταν μια περιοχή λιμάνι από τους βυζαντινούς χρόνους, όταν η βόρεια ακτή του Κεράτιου Κόλπου ήταν ένας ξεχωριστός οικισμός που έβλεπε την Κωνσταντινούπολη πάνω από το νερό. Μετά την εκ νέου κατάκτηση της πόλης από τη Λατινική Αυτοκρατορία το 1261, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας χορήγησε στους Γενοβέζους εμπόρους την άδεια να εγκατασταθούν και να δραστηριοποιηθούν εδώ ως μέρος ενός αμυντικού συμφώνου.
Η συνοικία αναπτύχθηκε γρήγορα και οι Γενοβέζοι έχτισαν γερές οχυρώσεις για να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και τις αποθήκες τους. Θραύσματα από τα Γενοβέζικα τείχη εξακολουθούν να είναι ορατά, αλλά ο Πύργος του Γαλατά, στο υψηλότερο σημείο, είναι το πιο ουσιαστικό λείψανο του παλιού τειχισμένου θύλακα. Ο Γαλατάς του 15ου αιώνα μάλλον έμοιαζε πολύ περισσότερο με ιταλική πόλη παρά με βυζαντινή ή οθωμανική. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Προκυμαία του [[Γαλατάς|Γαλατά (Καράκιοϊ) στις αρχές του 20ου αιώνα]] μικρογραφία| Η [[Οδός των Τραπεζών (Bankalar Caddesi) ήταν το οικονομικό κέντρο της Κωνσταντινούπολης κατά την Οθωμανική περίοδο. Τα κεντρικά γραφεία της Οθωμανικής Κεντρικής Τράπεζας, που ολοκληρώθηκαν το 1892, είναι το πρώτο κτίριο στα δεξιά.]] Το 1455, λίγο μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, η συνοικία είχε τρεις κατηγορίες κατοίκων: Γενοβέζους, Ενετούς και Καταλανούς εμπόρους που κατοικούσαν προσωρινά, Γενοβέζους με οθωμανική υπηκοότητα και Έλληνες, Αρμένιους και Εβραίους. Η σύνθεση του πληθυσμού άλλαξε γρήγορα: σύμφωνα με μια απογραφή του 1478, σχεδόν ο μισός τοπικός πληθυσμός ήταν Μουσουλμάνοι. Από το 1500, οι Σεφαρδίτες Εβραίοι εγκαταστάθηκαν εδώ αφού εκδιώχθηκαν από την Ισπανία το 1492.
Ο Γάλλος ποιητής Αντρέ Σενιέ γεννήθηκε στο Καράκιοϊ το 1762. Ο πατέρας του ήταν Γάλλος έμπορος και διπλωμάτης και η μητέρα του Οθωμανή Ελληνίδα.
Το Καράκιοϊ γνώρισε ένα δεύτερο κύμα αφίξεων Χριστιανών όταν βρετανικές, γαλλικές και ιταλικές δυνάμεις των Συμμάχων ήρθαν στην Κωνσταντινούπολη για να πολεμήσουν στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1854–1856). Η έλλειψη προβλήτων έκανε δύσκολη την εκφόρτωση στρατευμάτων και στρατιωτικού εξοπλισμού και έτσι το 1879, μια γαλλική εταιρεία πήρε την παραχώρηση για την κατασκευή μιας νέας προκυμαίας στο Καράκιοϊ, η οποία ολοκληρώθηκε το 1895.
Την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα, το Καράκιοϊ εξελίχθηκε σε τραπεζικό και ασφαλιστικό κόμβο, ειδικά κατά μήκος της Οδού των Τραπεζών (Bankalar Caddesi). Η Οθωμανική Τράπεζα ίδρυσε εδώ την έδρα της, ενώ ιταλικές και αυστριακές ασφαλιστικές εταιρείες άνοιξαν υποκαταστήματα.
Μετά το 1917, χιλιάδες Λευκοί Ρώσοι που διέφυγαν από την Οκτωβριανή Επανάσταση αποβιβάστηκαν εδώ και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή.
Μεταφορές
μικρογραφία|200x200εσ| Πλοία στην αποβάθρα του Καράκιοϊ Το σύγχρονο Καράκιοϊ είναι ένας σημαντικός κόμβος μεταφορών.
Τα πλοία της εταιρείας Şehir Hatları αναχωρούν για Καντίκιοϊ και Ουσκουντάρ στην ασιατική ακτή του Βοσπόρου, καθώς και για τερματικούς σταθμούς κατά μήκος του Κόλπου μέχρι το Εγιούπ.
Κρουαζιερόπλοια από λιμάνια της Μεσογείου, όπως ο Πειραιάς στην Ελλάδα, το Ντούμπροβνικ στην Κροατία, η Τσιβιταβέκια (Ρώμη) και η Βενετία στην Ιταλία, ελλιμενίζονται στο κοντινό συγκρότημα Galataport.
Εμπόριο
Ένα ενεργό επιχειρηματικό κέντρο για αιώνες, το Καράκιοϊ παραμένει ένας σημαντικός εμπορικός κόμβος για την Κωνσταντινούπολη. Στην οδό Τερσανέ στο Perşembe Pazarı (κυριολεκτικά Αγορά της Πέμπτης) πωλούνται κάθε είδους υλικά, εργαλεία, υδραυλικά είδη και ανταλλακτικά. Το Selanik Pasajı, ένα εμπορικό κέντρο ακριβώς στην Πλατεία Καράκιοϊ, περιέχει καταστήματα που ειδικεύονται σε ηλεκτρονικά ανταλλακτικά. Η υπόγεια διάβαση που παρέχει ασφαλή διέλευση κάτω από την πολυσύχναστη πλατεία περιέχει περισσότερα καταστήματα.
Το Καράκιοϊ είναι ένα δημοφιλές μέρος για να φάτε ιδιαίτερα θαλασσινά, με πολλά εστιατόρια με ψάρια συγκεντρωμένα γύρω από την τοπική ψαραγορά. Περισσότερα εστιατόρια με ψάρια βρίσκονται στην κάτω πλευρά της Γέφυρας του Γαλατά. Το Galataport είναι μια νέα μεγάλη περιοχή για φαγητό και καταστήματα κατά μήκος της παραλίας.
Πριν από την πανδημία COVID-19, η συνοικία με τα κόκκινα φανάρια της Κωνσταντινούπολης μπορούσε επίσης να βρεθεί στο Καράκιοϊ. Ωστόσο, το 2022 ανακοινώθηκε ότι οι δρόμοι που κάποτε γέμιζαν με οίκους ανοχής (και όπου υπάρχουν ακόμα τα ερείπια μιας συναγωγής) θα ανακαινίζονταν ως συνοικία τέχνης.
Τοποθεσίες ενδιαφέροντος
μικρογραφία| Η Συναγωγή Ζουλφαρίς στεγάζει το [[Εβραϊκό Μουσείο της Τουρκίας]] μικρογραφία| [[Εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου του Φωτιστή (Γαλατάς)|Εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου του Φωτιστή στο Γαλατά]] μικρογραφία| Οδός Ομπρέλων στο Καράκιοϊ Το Καράκιοϊ περιέχει πολλές εκκλησίες που αντιπροσωπεύουν τις λατινικές καθολικές, ελληνορθόδοξες, τουρκορθόδοξες, ρωσικές ορθόδοξες, αρμενικές και βουλγαρικές τελετές, καθώς και μερικές εβραϊκές συναγωγές. Τα ελληνικά, εβραϊκά, γαλλικά, ιταλικά και αυστριακά σχολεία αντικατοπτρίζουν τον παλαιότερο κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του.
Τα καμπύλα σκαλοπάτια Κομόντο, έξω από την Οδό των Τραπεζών, δωρήθηκαν από τον πλούσιο Σεφαρδίτη Εβραίο τραπεζίτη Αβραάμ Κομόντο (1785–1873) και χτίστηκαν σε στυλ μπαρόκ.
Το μεγάλο ξενοδοχείο, εστιατόριο και καφέ, καταστήματα και γραφεία μικτής χρήσης Galataport άνοιξαν κατά μήκος του νερού το 2022.
Μουσεία
Σημείωση: Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Κωνσταντινούπολης, το πρώτο ιδιωτικό μουσείο της Τουρκίας αφιερωμένο στη σύγχρονη τέχνη από το 2004, μετακόμισε σε νέα τοποθεσία στο Galataport το 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Κεράτιος Κόλπος Κατηγορία:Εβραϊκές κοινότητες στην Τουρκία Κατηγορία:Μπέηογλου
ΣΦ Ντιναμό
Η ΣΦ Ντιναμό (γερμανικά: SV Dynamo) ήταν η αθλητική οργάνωση των υπηρεσιών ασφαλείας (Βόπο, Στάζι) της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Ο αθλητικός σύλλογος ιδρύθηκε στις 27 Μαρτίου του 1953 και είχε την έδρα του στο Χόενσενχαουζεν στο Ανατολικό Βερολίνο. Από την ημερομηνία έναρξης της μέχρι τις 23 Νοεμβρίου 1989, το πρόεδρο της SV Ντιναμό ήταν Έριχ Μίλκε, ο οποίος ήταν επίσης ο Υπουργός Κρατικής Ασφάλειας.
Μετά την επανένωση της Γερμανίας, το συστηματικό ντόπινγκ των αθλητών της Ντιναμό από το 1971 μέχρι το 1989, αποκαλύφθηκε στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Το συστηματικό ντόπινγκ των αθλητών έγινε υπό την επίβλεψη της Κρατικής Ασφαλείας (Staatssicherheit) και με την πλήρη υποστήριξη της κυβέρνησης.
Οργάνωση
thumb|150px|Σημαία της Ντιναμό
Η ΣΦ Ντιναμό χωρίστηκε σε δεκαπέντε περιφερειακές μονάδες, που αντιστοιχούσαν σε δεκαπέντε επαρχίες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Μέσα σε κάθε περιφερειακή μονάδα υπήρχαν μεμονωμένα αθλητικά σωματεία, με κάθε αθλητικό σύλλογο να ειδικεύεται σε διάφορους κλάδους. 290 τμήματα είχαν συμπεριληφθεί, Ντιναμό Δρέσδης (ποδόσφαιρο), Ντιναμό Χόπενγκαρτεν (τζούντο, σκοποβολή σπορ, αλεξίπτωτο), Ντιναμό Κλίνγκενταλ (σκανδιναβικό σκι), Ντιναμό Λούκενβαλντε (πάλη), Ντιναμό Πότσνταμ (κωπηλασία και κανό σπριντ), Ντιναμό Βέισβασερ (χόκεϊ επί πάγου) και Ντιναμό Ζίνβαλντ στο Άλτενμπεργκ (δίαθλο, μπόμπσλεϊ, λουτζ, σκέλετον). Το πιο διάσημο αθλητικό σωματείο της ΣΦ Ντιναμό ήταν ίσως η Επιτροπή Εποπτείας Ντιναμό Βερολίνου που διέθετε τα περισσότερα ολυμπιακά αθλήματα. Το αθλητικό σύστημα δεν είχε σχεδιαστεί για μεταγραφές, σύμφωνα με το πρόγραμμα. Οι αθλητές έπρεπε να παραμείνουν στη χώρα τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Γερμανίας
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1950)
Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει τους Βουλευτές που εκλέχτηκαν στην Βουλή των Ελλήνων στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 καθώς και τις τυχόν μετεκλογικές μετακινήσεις τους.
Λαϊκό Κόμμα (Λ)
Σημείωση
Στις 16 Νοεμβρίου 1950, 25 βουλευτές του Λαϊκού Κόμματος, δήλωσαν την προσχώρησή τους στην «Ανεξάρτητη Ομάδα Λαϊκών βουλευτών» με κοινοβουλευτικό τους εκπρόσωπο τον Στέφανο Στεφανόπουλο, ενώ στις 22 Ιανουαρίου 1951, δημιουργήθηκε το «Λαϊκόν Ενωτικόν Κόμμα» αποτελούμενο από το «Εθνικό Ενωτικό Κόμμα» του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και την «Ανεξάρτητη ομάδα Λαϊκών βουλευτών» του Στέφανου Στεφανόπουλου.
ΕΠΕΚ (εκλογικός συνδυασμός)
Στις 24 Μαΐου 1950 τα κόμματα των Προδευτικών Φιλελεύθερων (Κ.Π.Φ.) και των Δημοκρατικών Φιλελευθέρων (Δ.Π.Κ.) ανακοίνωσαν την ίδρυση του κόμματος της ΕΠΕΚ και συγχώνευσαν τις κοινοβουλευτικές τους ομάδες.
Δημοκρατική Παράταξις (ΔΠ)
Ένα μήνα μετά τις εκλογές, και συγκεκριμένα στις 3 Μαΐου 1950, οι 4 βουλευτές της Εν.Δ. Α. ενώθηκαν με τους 6 βουλευτές του Κ.Α.Φ. σε μία κοινοβουλευτική ομάδα υπό την επωνυμία «Ένωσις Δημοκρατικών Αριστερών και Αριστερών Φιλελευθέρων».
Μέτωπον Εθνικής Αναδημιουργίας (ΜΕΑ)
Στις 18 Ιανουαρίου 1951 ιδρύθηκε το «Λαϊκό Ενωτικό Κόμμα», με συμμετοχή των βουλευτών του «Εθνικού Ενωτικού Κόμματος» του Π. Κανελλόπουλου και της «Ανεξάρτητης Ομάδας Λαϊκών Βουλευτών» υπό τον Στέφανο Στεφανόπουλο. Από τις 22 Ιανουαρίου 1951 οι βουλευτές ενώθηκαν σε ενιαία κοινοβουλευτική ομάδα.
Εκλεγέντες βουλευτές ανά εκλογική περιφέρεια
1.'''Εκλογική περιφέρεια πρώην δήμου Αθηναίων '''
(περιελάμβανε τις σημερινές εκλογικές περιφέρειες της Α΄ και Β΄ Αθηνών) Εκλέχτηκαν (κατά σειρά ψήφων) οι:
Ιωάννης Σοφιανόπουλος (ΔΠ) Νεόκοσμος Γρηγοριάδης → Ανδρέας Μπικάκης (ΔΠ) Νικόλαος Πλαστήρας → Κωνσταντίνος Μανέτας (ΕΠΕΚ) Κωνσταντίνος Τσαλδάρης → Μιχαήλ Αιλιανός (Λ) Γεώργιος Παπανδρέου → Ανδρέας Λαμπρόπουλος (ΔΣΚ) Φίλιππος Χατζήμπεης (ΔΠ) Σοφοκλής Βενιζέλος → Χαράλαμπος Ψαρρός (Φ) Κωνσταντίνος Μανιαδάκης → Κωνσταντίνος Καλαμαράς (ΠΑΠ) Κωνσταντίνος Κοτζιάς (ΠΑΠ) Παναγιώτης Κανελλόπουλος (ΜΕΑ) Αλέξανδρος Σβώλος → Διονύσιος Χριστάκος (ΔΠ) Γεώργιος Στράτος (Λ) Ηλίας Τσιριμώκος (ΔΠ) Νικόλαος Βέης (ΔΠ) Γεώργιος Ράλλης (Λ) Σταμάτιος Μερκούρης (ΕΠΕΚ) Ανδρέας Ζάκκας (ΕΠΕΚ) Ανδρέας Ιωσήφ (ΕΠΕΚ) Λέων Μακκάς (ΔΠ) Θεμιστοκλής Τσάτσος (ΔΠ) Γρηγόριος Κασιμάτης (Φ) Γεώργιος Μαύρος (Φ)
2.Εκλογική περιφέρεια Αιτωλοακαρνανίας
(περιελάμβανε τις επαρχίες Μεσολογγίου, Τριχωνίδας, Βάλτου, Βονίτσης και Ξηρομέρου, Ναυπακτίας και Ευρυτανίας)
Εκλέχτηκαν (κατά σειρά ψήφων) οι:
Στυλιανός Χούτας (ΕΚΕ) Ανδρέας Στράτος (Ν) Αθανάσιος Παπαθανάσης (Λ) Γεώργιος Αθανασιάδης - Νόβας (Φ) Παυσανίας Κατσώτας (Φ) Γεώργιος Σερπάνος (ΔΣΚ) Κλεομένης Τσιτσάρας (ΔΣΚ) Χρυσόστομος Καραπιπέρης (Λ) Γεώργιος Μπουρδάρας (ΕΠΕΚ)
(περιελάμβανε τις επαρχίες Ναυπλίας, Άργους, Ερμιονίδος, και Κορινθίας)
Κωνσταντίνος Τσαλδάρης (Λ) Κωνσταντίνος Ρέντης (Φ) Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου (Λ) Κωνσταντίνος Μανιαδάκης (ΠΑΠ) Κωνσταντίνος Κόκκινος (Φ) Πραξιτέλης Μουτζουρίδης (Λ) Γεώργιος Γεωργάς (ΔΣΚ) Παντελής Μπερτσεκάς (ΔΣΚ)
4.Εκλογική περιφέρεια Αρκαδίας
(περιελάμβανε τις επαρχίες Μαντίνειας, Γορτυνίας, Μεγαλοπόλης και Κυνουρίας)
5. Εκλογική περιφέρεια υπολοίπου νομού Αττικής και Βοιωτίας
(περιελάμβανε τις επαρχίες Αττικής, Μεγαρίδας, Θηβών, και Λιβαδειάς)
Δημήτριος Βουρδουμπάς (Λ) Λουκάς Κουτσοπέταλος (Φ) Μιλτιάδης Μαντάς (Λ) Νικόλαος Μπουραντάς (ΠΑΠ) Αλέξανδρος Σακελλαρίου (ΜΕΑ) Δημήτριος Μπερδελής (ΔΣΚ) Δημήτριος Παπασπύρου (ΕΠΕΚ)
6.Εκλογική περιφέρεια Αχαΐας
(περιελάμβανε τις επαρχίες Πατρών, Αιγιαλείας, και Καλαβρύτων)
Παναγιώτης Κανελλόπουλος → Αχιλλέας Γεροκωστόπουλος (ΜΕΑ) Αθανάσιος Αντωνόπουλος (Λ) Κωνσταντίνος Γκότσης (ΔΣΚ) Αναστάσιος Βγενόπουλος (ΔΣΚ) Βασίλειος Παπαρρηγόπουλος (Λ) Φωκίων Ζαΐμης(Φ)
7.Εκλογική περιφέρεια Δράμας
(περιελάμβανε την ομώνυμη επαρχία)
Γεώργιος Βοραζάνης (ΕΠΕΚ) Γεώργιος Γεωργιάδης (ΔΠ) Λάμπρος Λαμπριανίδης (ΔΣΚ) Μιχαήλ Βεζυρτζόγλου (Φ)
8. Εκλογική περιφέρεια «Γενικής Διοικήσεως Δωδεκανήσων»
(περιελάμβανε τις επαρχίες Ρόδου, Καλύμνου, Καρπάθου και Κω)
Γεώργιος Χατζησταυρής (ΕΠΕΚ) Στέλιος Κωτιάδης (Φ) Ιωάννης Ζίγδης (Φ) Γεώργιος Ιωαννίδης (Λ)
9.Εκλογική περιφέρεια Έβρου
(περιελάμβανε τις επαρχίες Αλεξανδρουπόλεως, Σαμοθράκης, Σουφλίου, Διδυμοτείχου και Ορεστιάδας)
Απόστολος Βλασακούδης (ΕΠΕΚ) Αλέξανδρος Παπαθανάσης (ΕΠΕΚ) Ιωάννης Τιρρης (Φ) Φίλιππος Μανουηλίδης (ΔΣΚ) Βασίλειος Μητσόπουλος(Λ)
10.Εκλογική περιφέρεια Ευβοίας
(περιελάμβανε τις επαρχίες Χαλκίδας, Καρυστίας, Ιστιαίας και Σκοπέλου)
Αντώνιος Κακκαράς (ΠΑΠ) Πάνος Χατζηπάνος (Λ) Κωνσταντίνος Βλαχοθανάσης (ΔΣΚ) Ευάγγελος Αρβανιτάκης (ΕΠΕΚ) Γεώργιος Βογιατζής (Λ) Μιχαήλ Στεφανίδης (Φ) Κωνσταντίνος Καλλίας (ΜΕΑ)
Διονύσιος Καρρέρ
12.Εκλογική περιφέρεια Ηλείας
(περιελάμβανε την επαρχία Ηλείας και τμήμα της επαρχίας Πατρών)
13.Εκλογική περιφέρεια Ηρακλείου
(περιελάμβανε τις επαρχίες Τεμένους, Μαλεβιζίου, Καινούργιου, Πυργιώτισσας, Μονοφατσίου, Πεδιάδας και Βιάννου)
14.Εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης
(περιελάμβανε τις επαρχίες Θεσσαλονίκης, Λαγκαδά, Ναούσης, Πιερίας και Ημαθίας)
Ιωάννης Σοφιανόπουλος → Περικλής Καλλιδόπουλος (ΔΠ) Νικόλαος Πλαστήρας → Ιωάννης Αποστόλου Λεωνίδας Καραμανούνας (ΔΠ) Αλέξανδρος Σβώλος (ΔΠ) Αλέξανδρος Καραθόδωρος (Λ) Χαρίλαος Θυμιογιάννης (ΔΠ) Γεώργιος Παπανδρέου → Κωνσταντίνος Μπέλλας Αθανάσιος Βασιλειάδης (Λ) Δημήτριος Θεοχαρίδης (Λ) Σταμάτιος Παπάζης (Λ) Λεωνίδας Ιασωνίδης (Φ) Παντελής Καλπακτσόγλου (ΕΠΕΚ) Αλέξανδρος Ζάννας (Φ) Μηνάς Πατρίκιος (Φ) Ιωάννης Μιχαήλ (ΕΠΕΚ) Γεώργιος Μπακατσέλος (Φ) Ιωάννης Σπηλιωτόπουλος (Φ) Θεόδωρος Τουρκοβασίλης (ΠΑΠ)
15.Εκλογική περιφέρεια Ιωαννίνων
(περιελάμβανε τις επαρχίες Δωδώνης, Μετσόβου, Κονίτσης, Πωγωνίου, Παραμυθιάς Θυάμιδος και Φιλιατών)
Ναπολέων Ζέρβας (ΕΚΕ) Ανδρέας Δερδεμέζης (Λ) Αλέξανδρος Παπαδόπουλος (ΕΚΕ) Ευάγγελος Αβέρωφ (Λ)
Γεώργιος Παπανδρέου → Αγαθοκλής Κωνσταντινίδης Γεώργιος Παλάσκας (ΕΠΕΚ) Νικόλαος Καζαντζής (Λ)
16.Εκλογική περιφέρεια Καβάλας
(περιελάμβανε τις επαρχίες Καβάλας, Θάσου, Παγγαίου, Νέστου)
Απόστολος Μακέδος (ΔΠ) Αύγουστος Θεολογίτης (ΔΣΚ) Χάκος Ανδρικόπουλος (ΕΠΕΚ) θεόδωρος Μανωλόπουλος (Λ) Δημήτριος Μυλωνάς (ΠΑΕ) Σταύρος Νικολαΐδης (Φ)
17.Εκλογική περιφέρεια Κέρκυρας
(περιελάμβανε τις επαρχίες Κερκύρας και Παξών)
Θεόδωρος Δεσύλλας (Λ) Σπυρίδων Βελλιανίτης (Λ) Γεράσιμος Λύχνος (Φ)
18.Εκλογική περιφέρεια Κεφαλληνίας
(περιελάμβανε τις επαρχίες Κραναίας, Πάλης, Σάμης και Ιθάκης)
Ευάγγελος Δενδρινός (ΔΣΚ) Γεράσιμος Ρουχωτάς (Φ)
19.Εκλογική περιφέρεια Κιλκίς
(περιελάμβανε τις επαρχίες Κιλκίς, και Παιονίας)
20.Εκλογική περιφέρεια Κοζάνης
(περιελάμβανε τις επαρχίες Κοζάνης, Βοΐου, Εορδαίας και Γρεβενών)
Νικόλαος Κουπαρούσος (ΕΠΕΚ) Βασίλειος Βύζας (Λ) Χρήστος Γουλόπουλος (Λ) Κωνσταντίνος Ταλιαδούρος (Φ)
21.Εκλογική περιφέρεια Κυκλάδων
(περιελάμβανε τις επαρχίες Σύρου, Μήλου, Νάξου, Τήνου, Θήρας, Άνδρου και Κέας)
Αριστείδης Πρωτοπαπαδάκης (Λ) Ευστράτιος Αλιπράντης (Λ) Πέτρος Ευριπαίος (Φ) Πάρις Λιαρούτσος (ΔΣΚ) Τιμολέων Πάρρης (ΜΕΑ)
22.Εκλογική περιφέρεια Λακωνίας
(περιελάμβανε τις επαρχίες Λακεδαίμονος, Επιδαύρου Λιμηράς, Γυθείου και Οιτύλου)
Παναγιώτης Σταθόπουλος (ΠΑΠ) Λεωνίδας Βρεττάκος (ΠΑΠ) Ιωάννης Λύρας Αλέξανδρος Δημάκης Δημήτριος Παπαμιχαλόπουλος (Φ) Ηλίας Λαγάκος (ΔΣΚ)
23.Εκλογική περιφέρεια Λάρισας
(περιελάμβανε τις επαρχίες Λαρίσης, Αγιάς, Αλμυρού, Ελασσόνος, Τυρνάβου, Φαρσάλων και Βόλου)
Εκλέχτηκαν (κατά σειρά ψήφων) οι: Νικόλαος Πλαστήρας (ΕΠΕΚ) Γεώργιος Καρτάλης (ΕΠΕΚ) Κωνσταντίνος Ροδόπουλος (Λ) Ιωάννης Γκλαβάνης (Φ) Νικόλαος Παπαγεωργίου (Φ) Αντώνιος Σιτράς (ΕΠΕΚ) Αδαμάντιος Νικολαΐδης (Λ) Ιωάννης Κυρόζης (Λ) Δημήτριος Κασσαβέτης (Φ) Ναπολέων Ζέρβας → Γεώργιος Κακαγιάννης Δημήτριος Χατζηγιάννης (ΔΣΚ)
24.Εκλογική περιφέρεια Λασιθίου
(περιελάμβανε τις επαρχίες Μιραμπέλου, Λασηθίου, Ιεράπετρας και Σητείας)
Ιωσήφ Κούνδουρος (ΠΕΚ) Μιχαήλ Καταπότης (ΠΕΚ) Μιχαήλ Κοθρής (ΠΕΚ)
25.Εκλογική περιφέρεια Λέσβου
(περιελάμβανε τις επαρχίες Μυτιλήνης, Πλωμαρίου, Μηθύμνης και Λήμνου)
Γεώργιος Παπανδρέου (ΔΣΚ) Θείελπις Λευκίας (ΔΠ) Ασημάκης Πανσέληνος (ΔΠ) Γεώργιος Λαζανάς (Λ) Μιχαήλ Γαληνός (ΕΠΕΚ) Θεόδωρος Τρύφων (Φ)
26.Εκλογική περιφέρεια Μεσσηνίας
(περιελάμβανε τις επαρχίες Καλαμών, Μεσσήνης, Πυλίας, Τριφυλίας και Ολυμπίας)
Σταύρος Κωστόπουλος (Φ) Αλέξανδρος Καλατζάκος (Λ) Νικόλαος Σπέντζας (ΠΑΠ) Γεώργιος Ζάρας (ΠΑΠ) Δημήτριος Λαντζούνης (Λ) Κωνσταντίνος Βουδούρης (Φ) Ιωάννης Μπούτος (Φ) Ιωάννης Δημητρόπουλος (ΕΠΕΚ) Ανδρέας Λαμπρόπουλος → Κωνσταντίνος Σπηλιόπουλος
27.Εκλογική περιφέρεια Πέλλης
(περιελάμβανε τις επαρχίες Εδέσσης, Γιαννιτσών και Αλμωπίας)
Αθανάσιος Πέγιος (Λ) Γρηγόριος Τηλικίδης (ΕΠΕΚ) Βασίλειος Μουράτογλου (Φ)
28.Εκλογική περιφέρεια Πειραιώς και νήσων
(περιελάμβανε τον πρώην Δήμο Πειραιώς, τις επαρχίες Τροιζηνίας, Κυθήρων, Αίγινας, τον Δήμο Σπετσών και την κοινότητα Ύδρας)
Σταμάτιος Χατζήμπεης (ΔΠ) Εμμανουήλ Μάντακας (ΔΠ) Εμμανουήλ Τσουδερός (ΕΠΕΚ) Σοφοκλής Βενιζέλος (Φ) Ιωάννης Μελάς (ΕΠΕΚ) Γεώργιος Ανδριανόπουλος (Λ) Παναγιώτης Κάντζιας (Λ) Γεώργιος Παπανδρέου → Δημήτριος Αλιπράντης Θεόδωρος Κιζάνης (Φ) Ιωάννης Χαβούτης (ΕΠΕΚ) Δημήτριος Ντάγγας (ΔΠ)
29.Εκλογική περιφέρεια Πρεβέζης και Άρτης
(περιελάμβανε τις επαρχίες Νικοπόλως (Πρεβέζης), Μαργαριτίου, Φιλιππιάδος, Λευκάδος και Άρτης και Τζουμέρκων)
Ναπολέων Ζέρβας → Ευριπίδης Καζαντζής Κωνσταντίνος Καλκάνης (Λ) Πέτρος Γαρουφαλιάς (ΔΣΚ) Χριστόδουλος Ρίζος (Λ) Θεόδωρος Χαβίνης (Φ) Λεωνίδας Σπαής (ΕΠΕΚ)
30.Εκλογική περιφέρεια Ρεθύμνου
(περιελάμβανε τις επαρχίες Ρεθύμνου, Αγίου Βασιλείου, Αμαρίου, και Μυλοποτάμου)
Ευάγγελος Δασκαλάκης (Φ) Γεώργιος Τσουδερός (ΕΠΕΚ) Εμμανουήλ Παπαδογιάννης (Λ) Ιωάννης Προκοπάκης (Φ)
31.Εκλογική περιφέρεια Ροδόπης
(περιελάμβανε τις επαρχίες Ροδόπης, Σαπών και Ξάνθης)
Αλέξανδρος Μπαλτατζής (ΠΑΕ) Οσμάν Χαβούζ Οστενέρ (Φ) Σταύρος Γουδελής (ΠΑΕ) Φετά Νουρή (Φ) Ιωάννης Βλαμίδης (ΕΠΕΚ) Φεχμή Χουσαμετίν Οσμανλή (Λ)
32.Εκλογική περιφέρεια Σάμου
(περιελάμβανε τις επαρχίες Σάμου και Ικαρίας)
33.Εκλογική περιφέρεια Σερρών
(περιελάμβανε τις επαρχίες Σερρών, Σιντικής(Σιδηροκάστρου), Νιγρίτας και Φυλλίδας)
34.Εκλογική περιφέρεια Τρικάλων
(περιελάμβανε τις επαρχίες Τρικάλων, Καλαμπάκας και Καρδίτσας)
Στέλιος Αλλαμανής (ΕΠΕΚ) Γεώργιος Αναγνωστόπουλος (ΕΠΕΚ) Κωνσταντίνος Βασαρδάνης (ΕΠΕΚ) Γεώργιος Ταρμπάζης (ΕΠΕΚ) Αθανάσιος Ταλιαδούρος (Λ) Απόστολος Αντωνίου (Φ) Δημήτριος Θανόπουλος (ΕΚΕ) Νικόλαος Έξαρχος (ΔΣΚ) Ηρακλής Παπαθανασιάδης (ΔΣΚ)
35.Εκλογική περιφέρεια Φθιωτιδοφωκίδας
(περιελάμβανε τις επαρχίες Φθιώτιδας, Δομοκού, Λοκρίδας, Παρνασσίδας και Δωρίδας)
Ευάγγελος Καλαντζής (ΠΑΠ) Λάμπρος Ευταξίας (Λ) Αριστείδης Κρανιάς (ΠΑΠ) Ευστάθιος Μαλαμίδας (Φ)
Γεράσιμος Βασιλειάδης (Φ) Γεώργιος Πλατής (Λ) Γεώργιος Κοΐνης
(περιελάμβανε τις επαρχίες Φλώρινας και Καστοριάς)
Γεώργιος Μόδης (ΔΣΚ) Γεώργιος Σπυρόπουλος (Φ) Γεώργιος Αριστείδου (Λ) Γεώργιος Δεμενόπουλος(ΠΑΠ)
37.Εκλογική περιφέρεια Χαλκιδικής
'(περιελάμβανε τις επαρχίες Χαλκιδικής και Αρναίας]] Εκλέχτηκαν (κατά σειρά ψήφων) οι'':
Ιωάννης Κώνστας (ΕΠΕΚ) Βασίλειος Βασιλικός (Λ) Λυσίμαχος Σαραφιανός (ΔΣΚ) Νικόλαος Τερζόγλου (Φ)
(περιελάμβανε τις επαρχίες Κυδωνίας, Κισσάμου, Σελίνου, Αποκορώνου και Σφακίων)
Πολυχρόνης Πολυχρονίδης (ΕΠΕΚ) Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (Φ) Μανούσος Βολουδάκης (Φ) Εμμανουήλ Μπακλατζής (ΕΠΕΚ) Γρηγόριος Παπαδόπετρος (Λ)
39.Εκλογική περιφέρεια Χίου
(περιελάμβανε την επαρχία Χίου)
Νικόλαος Πλαστήρας → Νικόλαος Ζορμπάς Ανδρέας Πολεμίδης (Λ) Λεωνίδας Μπουρνιάς (ΔΣΚ)
Σημειώσεις και παραπομπές
1950 Κατηγορία:1950
Αρχή των Κονσόλων της Ανατολικής Ελλάδος
Η Αρχή των Κονσόλων της Ανατολικής Ελλάδος ήταν μορφή διοίκησης κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Ιστορία
Μία από τις πρώτες τοπικές μορφές διοίκησης που ιδρύθηκαν κατά την διάρκεια του πρώτου έτους της Ελληνικής Επαναστάσεως ήταν η Αρχή των Κονσόλων της Ανατολικής Ελλάδος. Αυτή η διοίκηση δημιουργήθηκε στις 20 Απριλίου 1821 από τους Νικόλαο Νάκο, Ιωάννη Φίλωνος και Ιωάννη Λογοθέτη στη Λιβαδειά. Το πολίτευμα βάση του οποίου λειτούργησε η Αρχή των Κονσόλων της Ανατολικής Ελλάδος, αν και ατελής, διατηρούσε μια επίφαση δημοκρατικότητας και μάλιστα άμεσης δημοκρατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Μετεπέκ
Το Μετεπέκ (ισπανικά: Metepec) είναι πόλη στο Μεξικό, ακριβέστερα στην Πολιτεία του Μεξικού.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στην πολιτεία του Μεξικού (ισπανικά: Estado de Mexico) σε υψόμετρο 2.610 μέτρα πάνω από την θάλασσα. Η πόλη έχει πληθυσμό 206.005 κατοίκους και βρίσκεται δίπλα στην Τολούκα και κοντά στην πόλη υπάρχει ζωολογικός κήπος. Είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής της Τολούκα και οι αεροπορικές συγκοινωνίες στην πόλη εξυπηρετούνται από το αεροδρόμιο της Τολούκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Μπαγκάν
Σύμφωνα με τα Βιρμανικά χρονικά, το Μπαγκάν ιδρύθηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ., και οχυρώθηκε το 849 από τον βασιλιά Πινμπία. Από το 1044 μέχρι το 1287, το Μπαγκάν ήταν πρωτεύουσα καθώς και πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της αυτοκρατορίας Παγκάν. Κατά τη διάρκεια 250 ετών, οι ηγέτες του Μπαγκάν και οι εύποροι υπήκοοί τους κατασκεύασαν από 10.000 θρησκευτικά μνημεία, περίπου 1000 στούπες, 10.000 μικρούς ναούς και 3.000 μοναστήρια. Η αυτοκρατορία του Παγκάν κατέρρευσε μετά από συνεχείς εισβολές Μογγόλων (1277-1301). Το Μπαγκάν ως οικισμός συνέχισε να υπάρχει μέχρι τον 15ο αιώνα, και αποτελούσε τόπο προσκυνήματος. Ένας μικρός αριθμός νεώτερων μνημείων συνέχισε να κατασκευάζονται μέχρι τα μέσα του 15ου αιώνα.
Πηγές
κατηγορία:Γεωγραφία της Μιανμάρ κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι Κατηγορία:Ιστορία της Μιανμάρ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ασία
Θανάσης Σέκερης
Ο Αθανάσιος Σέκερης (14 Απριλιου 1932 - 18 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού με τον βαθμό του Υποναυάρχου που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση του Κινήματος του Ναυτικού. Μετά την αποστρατεία του διετέλεσε Πρόεδρος του ΟΤΕ (1977 - 1981) και εκδότης της εφημερίδας «Μεσημβρινή» μέχρι και το τέλος της λειτουργίας της.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και ήταν γιος του Ευάγγελου Σέκερη, υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Τσουδερού και απογόνου του Φιλικού Αθανασίου Σέκερη, και της Πολυξένης Ευλαμπίας. Αδέλφια του ήταν οι Κωνσταντίνος Σέκερης, σημαντικός επιστήμονας στον τομέα της βιοχημείας, Γεώργιος Σέκερης, ανώτερος διπλωμάτης, και Καλλιόπη Σέκερη, διευθύντρια Ερευνών στον Δημόκριτο. Τα πρώτα χρόνια τα πέρασε στο Τολό της Αργολίδας και εν συνεχεία λόγω της γερμανικής κατοχής στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και στη Νέα Υόρκη. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανολόγος στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Την περίοδο 1977 - 1981 διετέλεσε Πρόεδρος του ΟΤΕ.
Ήταν παντρεμένος με την Τζέμη Σέκερη και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: την Ξένια Μωριάτη και τον Βαγγέλη Σέκερη.
Πολεμικό Ναυτικό
Ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού εισερχόμενος στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στις 30 Σεπτεμβρίου του 1948, από την οποία και αποφοίτησε στις 7 Απριλίου του 1952 ως Σημαιοφόρος Μηχανικός. Φοίτησε στη Σχολή Υποβρυχίων και μετεκπαιδεύτηκε στη Ναυτική Μηχανολογία στο Ναυτικό Πανεπιστήμιο του Μοντερέι της Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Ακολούθως προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο το 1955, υποπλοίαρχο το 1959, Πλωτάρχη το 1964, Αντιπλοίαρχο το 1968, Πλοίαρχο το 1974 και σε Αρχιπλοίαρχο την 21η Ιουνίου του 1977, οπότε και αποστρατεύθηκε. Στις 4 Οκτωβρίου 1984 ανακλήθηκε η αποστρατεία του και προήχθη σε Υποναύαρχο αναδρομικά, του απονεμήθηκε δε ο τίτλος του Επίτιμου Υποναυάρχου για την συμμετοχή του στο Κίνημα του Ναυτικού του Μαϊου 1973.
Διετέλεσε διοικητής της Σχολής Τεχνιτών και Αρχιμηχανικός του Στολίσκου Υποβρυχίων.
Το Κίνημα του Ναυτικού
Υπήρξε ένα από τα βασικότερα στελέχη του Κινήματος του Ναυτικού της 23ης Μαϊου του 1973, και μαζί με τους πλωτάρχες Νικόλαο Παππά, Μάλιαρη, Παπαθανασίου, Ιωάννη Σταθόπουλο, Αλέξανδρο Παπαδόγκωνα, Γκιόγκεζα, Κουσουρή κ.α ξεκίνησαν να σχεδιάζουν την ανατροπή της Χούντας και την επαναφορά του δημοκρατικού πολιτεύματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι το διαμέρισμά του Θανάση Σέκερη στην Κυψέλη αποτέλεσε ίσως το βασικότερο σημείο των κρυφών συναντήσεων των στελεχών του Κινήματος. Εκεί μάλιστα φυλάσσονταν οι όρκοι των μυημένων Αξιωματικών στο Κίνημα. Η συμβολή του στο Κίνημα του Ναυτικού ήταν καθοριστικής σημασίας. Ο ίδιος φυλακίστηκε το 1973 και βασανίστηκε.
Χρυσές Σφαίρες (Πορτογαλία)
Οι Χρυσές Σφαίρες(πορτογαλικά: Globos de Ouro) είναι βραβεία που απονέμονται κάθε χρόνο στην Πορτογαλία από το 1996 από τον τηλεοπτικό σταθμό SIC TV και το περιοδικό Caras που επιβραβεύουν διάφορους τομείς της τέχνης και της ψυχαγωγίας στη χώρα, όπως το θέατρο, τον αθλητισμό, τον κινηματογράφο, την μόδα και την μουσική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στην Πορτογαλία
Καθολικός Πατριάρχης Απάντων των Αρμενίων
thumb|200px| Ο καθολικός πατριάρχης απάντων των Αρμενίων, [[Καρεκίν Β΄.]]
Ο Καθολικός Πατριάρχης Απάντων των Αρμενίων (αρμενικά: Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս) είναι ο πατριάρχης και πνευματικός καθοδηγητής της εθνικής εκκλησίας της Αρμενίας, της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας και της παγκόσμιας Αρμενικής διασποράς. Σύμφωνα με την παράδοση, οι Απόστολοι Θαδδαίος και Βαρθολομαίος διέδωσαν τον Χριστιανισμό στην Αρμενία κατά τον πρώτο αιώνα. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Φωτιστής ήταν ο πρώτος επίσημος προκαθήμενος της εκκλησίας, μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού από τους Αρμένιους ως επίσημη θρησκεία τους το 301 μ.Χ. Έδρα του Καθολικού Πατριάρχη και πνευματικό και διοικητικό κέντρο της Αρμενικής Εκκλησίας, είναι η Αγία Έδρα του Ετσμιαντζίν (Βαγαρσαπάτ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμενική Αποστολική Εκκλησία
Οδικό δίκτυο των Ίνκα
Το Οδικό Δίκτυο των Ίνκα ή Κάπακ Νιάν (Qhapaq Ñan) ήταν το πιο εκτεταμένο και προηγμένο σύστημα μεταφορών στην προ-Κολομβιανή Νότια Αμερική και εκτεινόταν σε μήκος 39.900 χιλιομέτρων. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:242 Για την κατασκευή των δρόμων δαπανήθηκε πολύς χρόνος και μεγάλη προσπάθεια, η δε ποιότητα της κατασκευής του συνάγεται από το γεγονός ότι βρίσκεται ακόμα σε αρκετά καλή κατάσταση, έπειτα από περισσότερα από 400 χρόνια χρήσης. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:634 Το δίκτυο βασίστηκε σε δύο κύριους οδικούς κλάδους με προσανατολισμό βορρά-νότου στους οποίους συνδέονται πολλοί επιμέρους οδικοί κλάδοι. Το πιο γνωστό τμήμα του οδικού συστήματος είναι το Μονοπάτι των Ίνκα στο Μάτσου Πίτσου. Μέρος του οδικού δικτύου κατασκευάστηκε από πολιτισμούς που προηγήθηκαν της Αυτοκρατορίας των Ίνκα, κυρίως από τον Πολιτισμό των Ουάρι. Κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Αποικιοκρατίας, τμήματα του οδικού δικτύου έλαβαν την ιδιότητα του Camino Real., ως μέρος του δικτύου των ομώνυμων Βασιλικών Δρόμων. Το 2014 το Κάπακ Νιαν ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο.
Κύριες οδοί
Η ανατολική διαδρομή έφθανε ως ψηλά στα Λιβάδια Puna και τις ορεινές κοιλάδες από το Κίτο του Ισημερινού ως τη Μεντόζα της Αργεντινής. Η δυτική διαδρομή ακολούθησε την παράκτια πεδιάδα χωρίς να περιλαμβάνει τις παράκτιες ερήμους που αγκαλιάζουν τους πρόποδες. Περισσότερες από είκοσι διαδρομές περνούσαν πάνω από τα δυτικά βουνά, ενώ άλλες διέσχιζαν την ανατολική οροσειρά με βουνά και πεδιάδες. Κάποιοι από τους δρόμους φτάνουν σε ύψος πάνω από 5.000 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:242 Τα μονοπάτια συνέδεαν τις περιφέρειες της Αυτοκρατορίας των Ίνκα από την βόρεια πρωτεύουσα της επαρχίας στο Κίτο του Εκουαδόρ ως τη σύγχρονη πόλη του Σαντιάγκο της Χιλής στον νότο. Το οδικό δίκτυο των Ίνκα συνέδεε μεταξύ τους περίπου 40.000 χιλιόμετρα οδών <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:242 και παρείχε πρόσβαση σε πάνω από 3.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδαφών.
Ευρισκόμενοι μεταξύ 500 και 800 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, αυτοί οι μνημειώδεις δρόμοι, ο οποίοι μπορούσαν να φθάσουν τα 20 μέτρα σε πλάτος, συνέδεαν κατοικημένες περιοχές, διοικητικά κέντρα, γεωργικές και εξορυκτικές ζώνες, καθώς και τελετουργικά κέντρα και ιερούς χώρους.
Αν και οι δρόμοι των Ίνκα διαφοροποιούνταν αρκετά σε κλίμακα, κατασκευή και εμφάνιση, για το μεγαλύτερο μέρος τους οι διαφορά τους σε πλάτος κυμαινόταν μεταξύ ενός (1) και τεσσάρων (4) μέτρων. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:245
Αρκετό από το οδικό σύστημα ήταν το αποτέλεσμα της διεκδίκησης αποκλειστικού δικαιώματος των Ίνκα πάνω σε πολυάριθμες παραδοσιακές διαδρομές, κάποιες από τις οποίες είχαν κατασκευαστεί αιώνες νωρίτερα ως επί το πλείστον από την Αυτοκρατορία των Ουάρι. Πολλά νέα τμήματα κατασκευάστηκαν ή αναβαθμίστηκαν σημαντικά· δύο παραδείγματα είναι η διέλευση μέσα από την έρημο Ατακάμα της Χιλής, και κατά μήκος του δυτικού περιθωρίου της Λίμνης Τιτικάκα. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:242 <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:97 Οι Ίνκα ανέπτυξαν τεχνικές για να ξεπεράσουν το δύσκολο έδαφος των Άνδεων. Στις απότομες πλαγιές έχτισαν πέτρινα σκαλοπάτια που μοιάζουν με γιγαντιαίες αιωρούμενες σκάλες. Σε ερημικές περιοχές κοντά στην ακτή έχτισαν χαμηλούς τοίχους για να εμποδίζουν την άμμο να παρασύρεται πάνω στο οδόστρωμα. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:301
Το Κάπακ Νιάν, που σημαίνει «ο όμορφος δρόμος», αποτέλεσε την κύρια οδική αρτηρία βορρά-νότου των Ίνκα και εκτεινόταν 6.000 χιλιόμετρα κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης των Άνδεων.
Το Κάπακ Νιάν ένωνε αυτή την τεράστια και ετερογενή αυτοκρατορία μέσα από ένα καλά οργανωμένο πολιτικό σύστημα εξουσίας. Επέτρεπε στους Ίνκα τον έλεγχο της αυτοκρατορίας τους με την αποστολή στρατευμάτων, αναλόγως των αναγκών, από την πρωτεύουσα, Κούσκο.
Ο πιο σημαντικός δρόμος των Ίνκα ήταν το Camino Real (Βασιλικός Δρόμος), όπως είναι γνωστός στα ισπανικά, με μήκος 5.200 χιλιόμετρα. Ξεκινούσε από το Κίτο, διερχόταν από το Κούσκο, και κατέληγε στο σημερινό Τουκουμάν της Αργεντινής. Το Camino Real διέσχιζε τις οροσειρές των Άνδεων, με μέγιστο υψόμετρο διέλευσης πάνω από 5.000 μέτρα. Η El Camino de la Costa, η παράκτια διαδρομή, με μήκος 4.000 χιλιόμετρα, διερχόταν παράλληλα στη θάλασσα και συνδεόταν με το Camino Real μέσα από πολλές μικρότερες διαδρομές.
Σκοποί του οδικού δικτύου
μικρογραφία|Τμήμα του μονοπατιού στο [[Μάτσου Πίτσου]] Οι Ίνκα χρησιμοποιούσαν το σύστημα των δρόμων για διάφορους σκοπούς. Όχι μόνο απλώς παρεχόταν η δυνατότητα μεταφοράς στους ανθρώπους που ταξίδευαν μέσα στην αυτοκρατορία, μα και εξυπηρετούνταν πολλοί στρατιωτικοί και θρησκευτικοί σκοποί των Ίνκα. Οι απλοί άνθρωποι δεν είχαν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν κατά μήκος των δρόμων για ιδιωτικούς σκοπούς, χωρίς επίσημη άδεια.
Μεταφορά
Οι Ίνκα χρησιμοποιούσαν με δύο κύριους τρόπους την οδική συγκοινωνία. Χρησιμοποιούσαν chasqui (δρομείς) για τη μετάδοση μηνυμάτων σε όλη την αυτοκρατορία και λάμα και αλπακά για τη μεταφορά εμπορευμάτων.
Τα λάμα και τα αλπακά επίσης χρησιμοποιούνταν συχνά. Ως ελαφριά ζώα δε μπορούν να κάνουν πολλά, όμως είναι εξαιρετικά ευκίνητα. Κατά τη μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων εμπορευμάτων κατά μήκος της αυτοκρατορίας ήταν πλέον αποτελεσματικό για τους Ίνκα να χρησιμοποιούν κοπάδια λάμα ή αλπακά με τη συνοδεία δύο ή τριών βοσκών. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:242 Οι βοσκοί κατεύθυναν το κοπάδι με τα ζώα πάνω στους απότομους δρόμους των βουνών χωρίς να διακινδυνεύεται η ζωή ανθρώπων, ενώ παράλληλα δινόταν η δυνατότητα μεταφοράς μεγαλύτερων ποσοτήτων αγαθών.
Εμπόριο
Οι δρόμοι, τα μονοπάτια και οι γέφυρες ήταν απαραίτητα για την πολιτική συνοχή του κράτους των Ίνκα και την ανακατανομή των αγαθών στο εσωτερικό του. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:632 Όλα τα αγαθά στην αυτοκρατορία ήταν ιδιοκτησία της διοικούσας ελίτ των Ίνκα. Η αναδιανομή των αγαθών αυτών ήταν γνωστή ως «κάθετο αρχιπέλαγος». Το σύστημα αυτό ήταν η βάση του εμπορίου σε ολόκληρη την αυτοκρατορία των Ίνκα. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:118 Διαφορετικά τμήματα της αυτοκρατορίας κατείχαν διαφορετικά αγαθά. Οι δρόμοι χρησιμοποιούνται για να αποστέλλονται αγαθά σε άλλα μέρη της αυτοκρατορίας, που τα είχαν ανάγκη. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η αυτοκρατορία των Ίνκα ήταν τόσο ισχυρή. Όχι μόνο είχαν υψηλή διαθεσιμότητα αγαθών, αλλά και ένα καλοστημένο σύστημα που διασφάλιζε πως όλα τα μέρη της αυτοκρατορίας ήταν σε θέση να αποκτούν πρόσβαση στα αγαθά αυτά. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:120
Στρατιωτική χρήση
Το σύστημα των δρόμων παρείχε εύκολες, αξιόπιστες και γρήγορες διαδρομές για τους πολίτες της αυτοκρατορίας, τις στρατιωτικές επικοινωνίες, τη μετακίνηση προσωπικού, και την υποστήριξη τροφοδοσίας. Οι κύριοι χρήστες ήταν αυτοκρατορικοί στρατιώτες, αχθοφόροι και καραβάνια με λάμα, καθώς και άρχοντες και ιδιώτες με επίσημα καθήκοντα. Για τους υπόλοιπους απαιτούνταν άδεια για να περπατούν κατά μήκος των δρόμων και σε ορισμένες γέφυρες χρεώνονταν διόδια. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:242-243
Ο στρατός χρησιμοποιούσε qollcas κατά μήκος των δρόμων. Τα qollcas ήταν μακροχρόνιες αποθήκες τροφίμων για περιπτώσεις συγκρούσεων ή ελλείψεων στην Αυτοκρατορία των Ίνκα. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:308 Τα qollcas κατασκευάζονταν με ηφαιστειακή πέτρα και ήταν χτισμένα με κυκλική μορφή. Οι βάσεις ήταν περίπου ή λίγο μεγαλύτερες από 30 πόδια και σχεδόν 10 πόδια ψηλές, και είχαν κωνική αχυρένια στέγη. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:312  Χρησιμοποιούνταν κυρίως για τη φύλαξη σιτηρών και καλαμποκιού. Αυτά τα τρόφιμα είχαν εξαιρετικά μακρά ημερομηνία λήξης η οποία τα καθιστούσε ιδανικά για μακροπρόθεσμη αποθήκευση για στρατιωτική χρήση.
Για να δοθεί ένα παράδειγμα του βαθμού στον οποίο οι Ίνκα αποθήκευαν προμήθειες, μια εγκατάσταση στο Huánuco Pampa ανερχόταν όσο 37.100 κυβικά μέτρα και μπορούσε να υποστηρίξει πληθυσμό μεταξύ δώδεκα και δεκαπέντε χιλιάδων ατόμων.
Θρησκευτική χρήση
Ένα υψηλό ποσοτό των ενεργητικών επενδύσεων παρεχόταν στη χρήση των δρόμων για τελετουργικούς σκοπούς. Στην κοινωνία των Ίνκα, τα βουνά ήταν αντικείμενα λατρείας· οι Ίνκα πραγματοποιούσαν πολλές τελετές, συμπεριλαμβανομένων των θυσιών παιδιών, αγαθών και λάμα, στις κορυφές των βουνών. Ο μόνος τρόπος για τους Ίνκα να φτάνουν στις κορυφές των βουνών για τη λατρεία τους ήταν η κατασκευή δρόμων. Πολλοί δρόμοι των Ίνκα ανέβαιναν χιλιάδες πόδια πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, όπως στο βουνό Chañi, το οποίο είχε έναν δρόμο που ξεκινούσε στη βάση του και εξακολουθούσε ως την κορυφή του, η οποία ήταν σε ύψος περίπου έξι χιλιάδες πόδια. Εκτός από τα ιερά στο υψηλό υψόμετρο, υπήρχαν επίσης πολλά ιερά προσκυνήματα ή θρησκευτικοί χώροι, που ονομάζεταν wak'a, που ήταν ένα μέρος του συστήματος Zeq'e κατά μήκος και κοντά στους δρόμους. Αυτά τα προσκυνήματα ήταν είτε φυσικές ή τροποποιημένες δομές του τοπίου, καθώς και κτίρια, τα οποία οι Ίνκα επισκέπτονταν για λατρευτικούς σκοπούς. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:163
Γέφυρες
Για να χτιστούν γέφυρες στην πορεία του νερού έγινε χρήση διαφόρων μέσων. Υπήρχαν πολλαπλοί τύποι γεφυρών που χρησιμοποιούνταν σε όλο το οδικό δίκτυο. Κάποιες γέφυρες κατασκευάζονταν από απλά κούτσουρα, ενώ άλλες ήταν χτισμένες από πέτρα ή επιπλέοντα καλάμια, τα οποία χρησιμοποιούνταν σε ελώδη υψίπεδαs. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:632 Οι γέφυρες Ίνκα από σχοινί παρείχαν πρόσβαση σε στενές κοιλάδες, ενώ για να διασχίζονται πλατιά ποτάμια σε σχήμα φιδιού χρησιμοποιούνταν σχεδίες. Μια γέφυρα που διέσχιζε τον ποταμό Apurímac στο Cuzco, εκτεινόταν σε απόσταση 45 μέτρων. Οι χαράδρες μερικές φορές διασχίζονταν με κρεμαστά καλάθια, ή oroya, σε αποστάσεις που εκτείνονταν ως και πάνω από 50 μέτρα. Οι γέφυρες κάποιες φορές χτίζονταν διπλές (δίπλα η μία στην άλλη). <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:245-246