cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του ποταμού Τσέρνα (1916)
Η μάχη
Τον Αύγουστο του 1916, οι Βούλγαροι επιτέθηκαν στο Λερίν. Οι δυνάμεις της Αντάντ προχώρησαν σε αντεπίθεση στις 30 Σεπτεμβρίου και κατέλαβαν το Καϊμακτσαλάν με βαριές απώλειες και συνέχισαν την πορεία προς το Μοναστήρι (Μπίτολα). Στην περιοχή του ποταμού Τσέρνα, η 8η Μεραρχία Πεζικού Τούντζα των Βουλγάρων ετοιμάστηκε γρήγορα για άμυνα. Η μεραρχία δέχτηκε την κύρια επίθεση των δυνάμεων της Αντάντ. Στις 5 Οκτωβρίου, οι σερβικές δυνάμεις προέβησαν στην πρώτη απόπειρα διέλευσης του ποταμού. Μερικές σερβικές δυνάμεις κατάφεραν να φθάσουν στη δεξιά όχθη αλλά δέχτηκαν την αντεπίθεση των Βουλγάρων και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Στις 6 Οκτωβρίου, οι Σέρβοι επιτέθηκαν ξανά στα χωριά Ντομπρόβενι και Σκόσιβιρ αλλά οι Βούλγαροι τους αντεπιτέθηκαν και τους απώθησαν. Οι Βούλγαροι κατέλαβαν το χωριό Μπρόντ. Οι Σέρβοι συνέχισαν τις επιθέσεις, μιας και το πυροβολικό τους είχε σοβαρό πλεονέκτημα. Στις 14 και στις 15 Οκτωβρίου 1916 οι μάχες συνεχίστηκαν χωρίς διακοπή. Παρά την πίεση των Σέρβων, οι Βούλγαροι κατάφεραν να διατηρήσουν τις θέσεις τους. Κατά τη διάρκεια της νύχτας της 15ης Οκτωβρίου, οι Σέρβοι προχώρησαν σε 8 επιθέσεις, οι οποίες αναχαιτίστηκαν. Στις 23 Οκτωβρίου, η δράση του συμμαχικού πυροβολικού έγινε πιο έντονη. Οι Γάλλοι πολεμούσαν κοντά στη Κρέμενιτσα. Οι Βούλγαροι προσπάθησαν να απωθήσουν τους Γάλλους κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας, αλλά απέτυχαν, ενώ οι σερβικές επιθέσεις ήσαν και αυτές ανεπιτυχείς, με αποτέλεσμα οι δύο πλευρές να υποστούν σοβαρές απώλειες. Λόγω της έλλειψης πυρομαχικών, το βουλγαρικό πυροβολικό έκανε οικονομία στις οβίδες, κάτι που προκάλεσε πλήγμα στο ηθικό των Βουλγάρων. Στις 7 Νοεμβρίου, το πυροβολικό της Αντάντ προέβη σε βαρύ κανονιοβολισμό των θέσων της 3/8 ταξιαρχίας, μεταξύ των χωριών Κράπε και Πόλογκ. Μετά από 3 μέρες, στις 10 Νοεμβρίου, η ταξιαρχία υποχώρησε λόγω των σοβαρών απώλειων που υπέστη και οι Σέρβοι κατέλαβαν την περιοχή. Στις 19 Νοεμβρίου, οι Βούλγαροι υποχώρησαν από το Μοναστήρι και παρατάχθηκαν σε νέες θέσεις 5 χιλιόμετρα προς τα βόρεια από την πόλη. Το μέτωπο σταθεροποιήθηκε στη γραμμή Περιστέρι-Λόφος 1248-Λόφος 1050-Ντάμπιτσα-Γκραντέσνιτσα.
Επακόλουθα
Οι δυνάμεις της Αντάντ συνέχισαν τις προσπάθειες να προκαλέσουν ρήγμα στη βουλγαρική άμυνα στον ποταμό Τσέρνα το επόμενο έτος χωρίς καμία επιτυχία. Η συμμαχική επίθεση της άνοιξης του 1917 έληξε με αποτυχία. Οι δυνάμεις των Βουλγάρων και των Γερμανών συνέχισαν να διατηρούν το Μακεδονικό Μέτωπο κατά των Γάλλων, των Βρετανών, των Σέρβων και των Ελλήνων μέχρι τη νίκη των γαλλοσερβικών δυνάμεων στη μάχη του Ντόμπρο Πόλε στις 15 Σεπτεμβρίου 1918.
Πηγές
κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μάχες Σερβικού στρατού
ΦΚ Κέρντεν
Η ΦΚ Κέρντεν (γερμανικά: FC Kärnten) ήταν αυστριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κλάγκενφουρτ, Καρινθία. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1920 με το όνομα KSK Klagenfurt. Έδρα της ομάδας ήταν το Σπόρτσεντουμ Φισλ.
Το 1927 η ομάδα άλλαξε το όνομα της σε ΣΚ Αούστρια Κλάγκενφουρτ (SK Austria Klagenfurt). Συμμετείχε στην Κέρντεν Λίγκα. Το 1960 προβιβάστηκε στο Κεντρικό Αυστριακό Περιφερειακό Πρωτάθλημα και την περίοδο 1961-72 κέρδισε το πρωτάθλημα. Στη συνέχεια συμμετείχε στην Μπουντεσλίγκα Αυστρίας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1989 που διαβαθμίστηκε.
Το 2001 κατέκτησε το Κύπελλο Αυστρίας, το Σούπερ Καπ Αυστρίας και το πρωτάθλημα της Πρώτης Κατηγορίας επιστρέφοντας στην ανώτατη κατηγορία την επόμενη σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστρίας Κατηγορία:Αούστρια Κέρντεν
EPIRB
Τρόπος λειτουργίας
Ο EPIRB είναι ένας φορητός ραδιοπομπός που τροφοδοτείται από μπαταρία και χρησιμοποιείται σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης για τον εντοπισμό αεροπλάνων, σκαφών και ατόμων που βρίσκονται σε κίνδυνο και χρειάζονται άμεση διάσωση. Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, όπως η βύθιση πλοίου ή η συντριβή αεροπλάνου, ο πομπός ενεργοποιείται και αρχίζει να εκπέμπει ένα συνεχές ραδιοφωνικό σήμα το οποίο χρησιμοποιείται από τις ομάδες έρευνας και διάσωσης για τον γρήγορο εντοπισμό της έκτακτης ανάγκης και την παροχή βοήθειας. Το σήμα ανιχνεύεται από δορυφόρους που διαχειρίζεται μια διεθνής κοινοπραξία υπηρεσιών διάσωσης, η COSPAS-SARSAT, η οποία μπορεί να ανιχνεύσει ραδιοφάρους έκτακτης ανάγκης οπουδήποτε στη Γη που εκπέμπουν στη συχνότητα κινδύνου COSPAS 406 MHz. Η κοινοπραξία υπολογίζει τη θέση του φάρου και διαβιβάζει γρήγορα τις πληροφορίες στον κατάλληλο τοπικό οργανισμό πρώτης ανταπόκρισης, ο οποίος εκτελεί την έρευνα και τη διάσωση. Ο βασικός σκοπός αυτού του συστήματος είναι να βοηθήσει τους διασώστες να βρουν επιζώντες εντός της λεγόμενης "χρυσής ημέρας" (οι πρώτες 24 ώρες μετά από ένα τραυματικό γεγονός), κατά τη διάρκεια της οποίας η πλειονότητα των επιζώντων μπορεί συνήθως να σωθεί. Το χαρακτηριστικό που διακρίνει ένα σύγχρονο EPIRB, συχνά αποκαλούμενο GPIRB, από άλλους τύπους φάρου έκτακτης ανάγκης είναι ότι περιέχει δέκτη GPS και μεταδίδει τη θέση του, συνήθως με ακρίβεια 100 μέτρων, για να διευκολύνει τον εντοπισμό του. Οι προηγούμενοι φάροι έκτακτης ανάγκης χωρίς GPS μπορούν να εντοπιστούν μόνο σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από τους δορυφόρους COSPAS.
Η τυπική συχνότητα ενός σύγχρονου EPIRB είναι 406 MHz. Πρόκειται για μια διεθνώς ρυθμιζόμενη υπηρεσία κινητής ραδιοεπικοινωνίας που βοηθά τις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης να εντοπίζουν και να εντοπίζουν κινδυνεύοντα σκάφη, αεροσκάφη και ανθρώπους. Διαφέρει από έναν δορυφορικό σταθμό ραδιοφάρου έκτακτης ανάγκης που δείχνει τη θέση του.
Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη μορφή αυτού του είδους ραδιοφάρων ήταν ο ELT (121,500 MHz), ο οποίος σχεδιάστηκε ως αυτόματος ραδιοφάρος εντοπισμού για συντριβέντα στρατιωτικά αεροσκάφη. Αυτοί οι φάροι χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1950 από τον αμερικανικό στρατό και η χρήση τους σε πολλούς τύπους αεροσκαφών εμπορικής και γενικής αεροπορίας επιβλήθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Η συχνότητα και η μορφή του σήματος που χρησιμοποιούν οι φάροι ELT δεν ήταν σχεδιασμένα για δορυφορική ανίχνευση, με αποτέλεσμα ένα σύστημα με φτωχές ικανότητες εντοπισμού θέσης και με μεγάλες καθυστερήσεις στην ανίχνευση των ενεργοποιημένων φάρων. Το δίκτυο δορυφορικής ανίχνευσης κατασκευάστηκε αφού οι φάροι ELT είχαν ήδη αρχίσει να χρησιμοποιούνται γενικά, με τον πρώτο δορυφόρο να εκτοξεύεται μόλις το 1982, και ακόμη και τότε, οι δορυφόροι παρείχαν μόνο ανίχνευση, με ακρίβεια εντοπισμού περίπου 20 χιλιομέτρων. Η τεχνολογία επεκτάθηκε αργότερα για να καλύψει τη χρήση σε πλοία στη θάλασσα (EPIRB), σε μεμονωμένα άτομα (PLB και, από το 2016, MSLD). Όλες έχουν μεταβεί από τη χρήση των 121,500 MHz ως κύρια συχνότητα στη χρήση των 406 MHz, η οποία σχεδιάστηκε για δορυφορική ανίχνευση και εντοπισμό.
Από την έναρξη λειτουργίας του Cospas-Sarsat το 1982, οι ραδιοφάροι κινδύνου έχουν βοηθήσει στη διάσωση πάνω από 28.000 ανθρώπων σε περισσότερες από 7.000 καταστάσεις κινδύνου. Μόνο το 2010, το σύστημα παρείχε πληροφορίες που χρησιμοποιήθηκαν για τη διάσωση 2.388 ατόμων σε 641 καταστάσεις κινδύνου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σωστικά μέσα Κατηγορία:Ασφάλεια ναυσιπλοΐας
Κυδώνα Λέσβου
Αρχαίοι χρόνοι
Θεωρώντας την αρχαιολογική έρευνα στη Λέσβο ανεπαρκή στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ορισμένοι ιστορικοί προσπάθησαν να απαντήσουν και στο ζήτημα του ορίου της επικράτειας των πόλεων-κρατών της Μυτιλήνης και της Μήθυμνας. Η πιο ευθεία από τις τρεις κυρίως αναφορές που χρησιμοποίησαν γίνεται στο έργο του Λόγγου Δάφνις και Χλόη και μας φέρνει κατά ένα ανέλπιστο τρόπο στην Κύδωνα που είναι γνωστή κυρίως ως βυζαντινή και μεταβυζαντινή θέση.
Σ’ένα επεισόδιο του διηγήματος του Λόγγου, μια ομάδα Μηθυμναίων στρατιωτών καταφθάνει δια θαλάσσης σε κοντινή απόσταση από τα κτήματα των δύο νεαρών ηρώων του. Εξετάζοντας την απόσταση ή το ταξίδι μιας μέρας από τα κτήματα των δύο νέων ως την πόλη της Μυτιλήνης, ο H. J. Mason συμπεραίνει ότι το σημείο αποβίβασης των Μηθυμναίων στην επικράτεια των Μυτιληναίων πρέπει να τοποθετηθεί στον όρμο του Μακρυγυαλού και πιο συγκεκριμένα κοντά στη θέση Παλιός της σημερινής Δ. Ε. Μανταμάδου. Με βάση όμως τα ίδια δεδομένα, δύο τουλάχιστον ιστορικοί κατέληξαν ότι το όριο των πιο σημαντικών λεσβιακών πόλεων-κρατών πρέπει να τοποθετηθεί αρκετά πιο νότια. Όπως ο P. Green, ο E. L. Bowie επιχειρηματολογεί υπέρ της ιδέας ότι το σημείο όπου αποβιβάστηκαν οι Μηθυμναίοι στο Δάφνις και Χλόη ήταν ο όρμος των Ν. Κυδωνιών.
Η επιχειρηματολογία του Bowie στηρίζεται τόσο σε υπολογισμούς αποστάσεων όσο και σε δύο αναφορές διαφορετικού είδους. Στο Ειδύλλιον του ο Θεόκριτος περιγράφει τον λογοτεχνικό χαρακτήρα του Λυκίδα ως «Κυδωνικόν άνδραν», ενώ στην Φυσική Ιστορία του ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρεται σε μια νησίδα κοντά στη Λέσβο ονόματι Cydonea όπου τρέχει θερμό νερό από μια πηγή μόνο την άνοιξη. Αφού αποσαφηνίσει ότι δεν γίνεται λόγος για την άνυδρη νησίδα που αποκαλείται σήμερα Κυδώνα, ο Bowie συμπεραίνει ότι η Cydonea του Πλίνιου είχε συνδεθεί με ένα παραθαλάσσιο οικισμό ή μια παράκτια περιοχή γνωστή στους περιηγητές και στους συγγραφείς ήδη στην αρχαιότητα χάρι σε μια πηγή θερμών υδάτων.<mapframe latitude="39.2120" longitude="26.4880" zoom="10" width="400" height="300" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 26.44821166992188,         39.22470020645315        ]      }    }  ] }.
Για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες της έρευνας πάνω στην τοπογραφία της Λέσβου κατά την αρχαιότητα, οι εν λόγω ιστορικοί άντλησαν πληροφορίες από ελληνόφωνα και ξενόφωνα έργα που χρονολογούνται από τα βυζαντινά χρόνια ως τις αρχές του 20ου αιώνα. Αν και δεν παρασύρθηκαν από πορτολάνους και ναυτικούς χάρτες που τοποθετούν μια Chidonia κοντά στις πηγές θερμών υδάτων του Λισβορίου και του Πολιχνίτου, παρέκαμψαν απ’ό,τι φαίνεται το μικρό αλλά κατατοπιστικό πόνημα του Γ. Αρχοντόπουλου, Λέσβος ή Μυτιλήνη όπου γίνεται λόγος για τα «μεταξύ Μηστιγνών και Κυδώνας διαλείποντα θερμά ύδατα» :
« Τα ύδατα ταύτα (τα οποία πότε μεν φαίνονται, πότε δε όχι) αναβρύουσι έκτινος λάκκου• είναι θερμώτατα και άνευ του εκ χειμάρρου ρέοντος ύδατος, δεν δύναται να λουσθή. Λέγεται εις την θέσιν ταύτην υπήρχεν ναός της Αρτέμιδος το πάλαι • μετά ταύτα δε ωνομάσθη Αγία Αικατερίνη»
Μέσοι χρόνοι
Η ελλιπής αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή της Κυδώνας Λέσβου περιλαμβάνει ως όφειλε δύο τουλάχιστον εξαιρέσεις. Μετά από τον Αναστάσιο Κ. Ορλάνδο, διευθυντή Αναστηλώσεως των Αρχαίων Μνημείων της Ελλάδος (1920-40), ο Σ. Χαριτωνίδης, Έφορος Αρχαιοτήτων στη Λέσβο κατά τη δεκαέτία του 1960, επανήλθε με δημοσιεύσεις του στην επιγραφή υπ’αριθμόν IG XII 2, 446 για την οποίαν είχαν ενδιαφερθεί προηγούμενα ερευνητές διεθνούς ακτινοβολίας όπως οι Α. Κ. Ορλάνδος, Henri Grégoire (1922) και Nahmanson (1908). Από τότε κι ως τουλάχιστον την επίσκεψη Χαριτωνίδη, η επιγραφή «ΜΝΗΜΗ ΜΑΡΙΑΣ» βρισκόταν εντός του ναού που την φιλοξενούσε. Ο ναός κατατάσσεται από αρχιτεκτονικής άποψης στον τύπο του ελεύθερου σταυρού με τρούλο. Στα ευρήματα αυτά της αρχαιολογικής έρευνας στηρίζονται ερευνητές όπως οι J. Koder, Κ. Λουιζίδης και C. Wright, που ενδιαφέρονται για την βυζαντινή εποχή των νησιών του Αιγαίου και πιο ειδικά για την σύντομη περίοδο των Γατελούζων στη Λέσβο.
Η μάλλον πιο διαδεδομένη υπόθεση περί του βυζαντινού οικισμού της Κυδώνας στηρίζεται σε δύο αλληλοϋποστηριζόμενα δεδομένα: αφενός, στην σταδιακή έξαρση από τον 7ο μ. Χ. αιώνα του φαινομένου της πειρατείας στο Αιγαίο, αφετέρου, στον μικρό οχυρωματικό πύργο ή πύργο-καταφύγιο που βρίσκεται στη βόρεια άκρη του οροπεδίου της Πλάτης Μιστεγνών. Βάσει των δεδομένων αυτών προωθείται η υπόθεση σύμφωνα με την οποία κάτοικοι του οικισμού των Μιστεγνών, ενός οικισμού ορατού από τη θάλασσα, αναζήτησαν ασφαλέστερη θέση κατοίκησης στα βόρεια τους. Πράγματι το ανάγλυφο της περιοχής παρέχει ταυτόχρονα κάλυψη από και θέαση προς το θαλάσσιο πέρασμα μεταξύ Λέσβου και των απέναντι παραλίων, καθώς το επίμηκες οροπέδιο της Πλάτης, με υψόμετρο περίπου τα 150 μ., εξασφαλίζει τον οπτικό έλεγχο της θαλάσσιας κυκλοφορίας αποκρύπτοντας την προς δυσμάς γειτονική κοιλάδα από κάθε διερχόμενο σκάφος. Πέραν όμως της ασφάλειας, το ανάγλυφο του εδάφους παρείχε στους ξεριζωμένους εποίκους σίγουρα πλεονεκτήματα: αρκετές εύφορες εκτάσεις παράλληλα προς τις όχθες του χειμάρρου της Κυδώνας ή του Καλάμου, όπως είναι πλέον περισσότερο γνωστό το ρέμα αυτό που αποθέτει εδώ και αιώνες φερτά υλικά ενώ παρείχε εκείνη την εποχή πόσιμο νερό για αρκετούς μήνες το χρόνο. Έτσι μια μετοίκηση που πιθανά ξεκίνησε ως προσωρινή απάντηση στον κίνδυνο της απώλειας της ζωής ή της μετατροπής της σε εμπόρευμα από το δουλεμπόριο, έγινε σταδιακά μόνιμη ως τις αρχές των νεωτέρων χρόνων.
Όπως δείχνει κι ο Christopher Wright, το oppidum Chidonia ή το φρούριον Κυδωνία ήταν ένα από τα τρία κύρια οχυρά που ήλεγχαν τον θαλάσσιο δρόμο από το ύψος του κάστρου της Μυτιλήνης ως το φρούριο της Κλειούς Christopher Wright, The Gattilusio Lordships and the Aegean World 1355-1462 (Medieval Mediterranean: Peoples, Economies and Cultures, 400-1500), p. xiii. Για αυτόν τον λόγο αναφέρεται σε αρκετούς πορτολάνους και ναυτικούς χάρτες τουλάχιστον μετά από το ταξίδι του Cristoforo Buondelmondi στα 1420-22. Στα τέλη όμως του 16ου αιώνα, το οχυρό της Κυδώνας χαρακτηρίζεται ως mediocre castello, ένα «μέτριο κάστρο». Ο χαρακτηρισμός αυτός απηχεί βέβαια ως ένα βαθμό τις προτεραιότητες της οθωμανικής διοίκησης στη Λέσβο όπως και τις αργές αλλά σταθερές αλλαγές που συνόδευσαν τη μετάβαση των ακτών του Αιγαίου από την προνεωτερική στην μοντέρνα εποχή.
Νεώτεροι Χρόνοι
Ανάμεσα στα πρωτογενή τεκμήρια που διαθέτει μέχρι σήμερα η ιστοριογραφία για τη Λέσβο από την περίοδο της ανασυγκρότησης του οθωμανικού κρατικού μηχανισμού, κεντρική θέση κατέχουν τα κατάστιχα των ετών 1548 και 1671. Κατά τη προετοιμασία του πρώτου που συντάχθηκε για φορολογικούς κυρίως σκοπούς της βασιλείας του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, οι υπάλληλοι της απογραφής κατέγραψαν στην «Τσιδόνα» (οθωμ. τουρκ. چىدوﻨﻪ / Çidona) 115 φορολογήσιμες μονάδες από τις οποίες οι 36 είχαν επικεφαλής τους αγάμους (οθωμ. τουρκ., mücerred), οι 15 χήρες (bive) και οι 14 μουσουλμάνους εκ των οποίων 5 κατείχαν ξεχωριστά έκταση που οργώνονταν από 1 ζευγάρι βοδιών (çift), 6 κατείχαν ελάχιστη ή καθόλου γη (bennak) και 3 ήταν άγαμοι. Αποτελώντας μια αριθμητική μόνο μειοψηφία μεταξύ των συγχωριανών τους, οι 14 αυτές μονάδες συνιστούσαν τη μεγαλύτερη συγκέντρωση μουσουλμάνων ανάμεσα στους 19 οικισμούς της επαρχίας Κόρακα όπου υπαγόταν η οθωμανική Κυδώνα. Εξίσου μεγάλο ιστορικό ενδιαφέρον παρουσιάζει βεβαίως η φορολογήσιμη παραγωγή (el mahsul) του οικισμού (karye). Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται τα 15 κυριότερα είδη από τα οποία τα περισσότερα αποτελούσαν τα βασικά είδη διατροφής για τους ανθρώπους της εποχής.
Karye-i Çidona der nahiye-i Köreke, 11-20/2/1548, ΤΤ 264/1548-50
Φορολογήσιμο Είδος Ποσότητα σε keyl Αξία σε akçe Ιεράρχηση Ειδών βάσει αξίας
σιτάρι            370       2.960             1 μούστος           285 medre   855             2 ελιές             130         780             3 σύκα               62         372             4 λινάρι             64 ser     320             5 κουκιά             33         264             6 κριθάρι            47         235             7 ελαιόλαδο         62 milayın  186             8 βίκος              22         110             9 βαμβάκι            55 ser     110            10 κουκούλι           32 lidre    96            11 χοίροι                         81            12 μελίσσια                       46            13 κηπευτικά                      37            14 ιχθύες                         31            15
Σύνολο 6.483 akçe
Πηγή: Κ. Ε. Καμπουρίδης, Η Λέσβος τον 16ο αιώνα, σελ. 479. μικρογραφία|Άποψη της κοιλάδας του Καλάμου (παλαιάς Κυδώνας) όπου κυριαρχεί πλέον η ελιά Μεταξύ των φορολογητέων δραστηριοτήτων οι υπάλληλοι της απογραφής κατέγραψαν ακόμα 7 μύλους από τους οποίους οι 4 λειτουργούσαν για το άλεσμα σιταριού και οι 3 για το άλεσμα των ελιών για τέσσερις μήνες τον χρόνο. Από άποψη πληθυσμού, η Κυδώνα βρισκόταν στο μέσο όρο των χωριών του καζά της Μυτιλήνης στα 1548.
Στα 123 έτη που πέρασαν ως την επόμενη γνωστή στην έρευνα απογραφή του 1671, ο πληθυσμός της Κυδώνας αυξήθηκε μεν σε πολύ μικρότερο βαθμό από άλλα χωριά του καζά, αλλά σε ποσοστό περίπου διπλάσιο σε σχέση με το ποσοστό των γειτονικών Μιστεγνών που αυξήθηκαν με τον ελάχιστο ετήσιο ρυθμό του 1,13 %. Ερμηνεύοντας την πληθυσμιακή αύξηση, οι ερευνητές παίρνουν υπόψη τους το γεγονός ότι ο πραγματικός πληθυσμός αυξήθηκε ελάχιστα κατά το διάστημα εκείνο των 123 ετών κι υποστηρίζουν το ενδεχόμενο της μετακίνησης πληθυσμών από χωριό σε χωριό κι από τα δυτικά προς τα ανατολικά τμήματα του νησιού. Δίχως όμως αμφιβολία, η πιο σημαντική μεταβολή στον πληθυσμό της Κυδώνας ήταν η ολοκληρωτική αλλαγή της σύνθεσής του. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Σ. Αναγνώστου, βάσει ενός Μητροπολιτικού Κώδικα που χάθηκε εκ των υστέρων, η Κυδώνα υπαγόταν στη δικαιοδοσία του Μητροπολίτου Μυτιλήνης έως στα 1652. Ενώ όμως 20 χρόνια αργότερα χριστιανοί και μουσουλμάνοι κατοικούν κατ’ισομοιρία στα γειτονικά Μιστεγνά και Θερμή, βάσει της απογραφής του 1671 και τα 129 νοικοκυριά της Κυδώνας είναι μουσουλμανικά. Αν και δεν διαθέτουμε τεκμηριωμένη ερμηνεία για την εξαιρετική αυτή αλλαγή, μπορούμε εντούτοις να την θεωρήσουμε έστω και προσωρινά ως τη βασική αιτία για την αντικατάσταση του τοπωνυμίου της Κυδώνας από το νεώτερο τοπωνύμιο Φρούριο Μπαλτζίκ (τουρκ., Balcık Hisar) στην απογραφή του 1671.
Η εκτιμώμενη κατά 250% αύξηση του πληθυσμού της Κυδώνας κατά το διάστημα 1548- 1671, σίγουρα δεν συνοδεύτηκε από αντίστοιχη αύξηση των κρατικών εσόδων από την αγροτική παραγωγή του χωριού στο ίδιο διάστημα. Τα φορολογικά στοιχεία της απογραφής του 1671 επιτρέπουν όμως να διαφανεί η βαθμιαία εξάπλωση της ελαιοκομίας εις βάρος της σιτοπαραγωγής. Αυτό σημαίνει ασφαλώς ότι η ελλειμματική παραγωγή ενός βασικού είδους διατροφής όπως το σιτάρι, έπρεπε να αντισταθμιστεί με έξωθεν εισαγωγές οι οποίες θα απαιτούσαν ολοένα και περισσότερα έσοδα από άλλους κλάδους όπως η ελαιοκομία, συμβάλλοντας συγχρόνως στον εκχρηματισμό της νησιωτικής οικονομίας και στην απορρόφησή της από τις τότε διεθνείς αγορές. Εν μέσω της αλλαγής αυτής που προϋπέθετε μεταξύ άλλων τη σταδιακή εξάλειψη της πειρατείας από τις θάλασσες του Αιγαίου, δεν θα ήταν τόσο επισφαλής μια υπόθεση περί της βαθμιαίας εγκατάλειψης της κοιλάδας της Κυδώνας ως χώρου κατοίκησης από τους κατοίκους της που μετακινήθηκαν προς την γειτονική νότια απόληξη του οροπεδίου όπου ιδρύθηκε το νεώτερο Μπαλτζίκ. Η εξαφάνιση εντούτοις της Κυδώνας και των χριστιανών της έδωσε από τον 18ο αιώνα πρόσφορο έδαφος για διάφορες εκτιμήσεις κι υποθέσεις ως προς το παρελθόν και την κληρονομιά της.
Άυλη και Υλική Κληρονομιά
Μετά από τον Αδαμάντιο Κοραή, αρκετοί λόγιοι «διέκριναν» στην κοινή ετυμολογία της Κυδώνας και των Κυδωνιών (Αϊβαλί) μια μετακίνηση κατοίκων από τα λεσβιακά στα ακριβώς απέναντι μικρασιατικά παράλια. Στον Σ. Αναγνώστου (1850) για παράδειγμα διαβάζουμε τα εξής: «οι κάτοικοι αυτής της Κυδώνος ή Κυδωνίας, Χριστιανοί, προ δύο ήμισυν ή και επέκεινα εκατονταετηρίδων, ως μη υποφέροντες των τότε συνοικούντων Τούρκων τας καταπιέσεις και καταδυναστείας, μεταβάντες οι μεν εις τα άλλα Χωρία της Νήσου (όπου ευρίσκονται μέχρι του νυν οικογένειαι Κυδωνιάται λεγόμεναι και εξ αυτής καταγόμεναι), οι δε πλειότεροι απέναντι επί της Ασίας, έδωκαν (ως νομίζω εγώ χωρίς να διισχυρίζωμαι), και την πρώτην καταγωγήν αυτοί, καθώς και το όνομα της μετέπειτα ανθησάσης, επί δε της ελληνικής επαναστάσεως καταστραφείσης (1821 Ιουνίου 3), και τα νυν υπαρχούσης πάλιν (μετά την επισυμβάσασαν ελεεινήν και παντελήν καταστροφήν της), πόλεως των Κυδωνιών».
μικρογραφία|Πυκνή βλάστηση σε τμήμα του μονοπατιού της παλιάς Κυδώνας Στις μέρες μας ένα σημαντικό μέρος των ιδιωτικών και δημοσίων υποδομών της βυζαντινής – οθωμανικής Κυδώνας σώζεται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό χωρίς ωστόσο τα εν λόγω υλικά κατάλοιπα να είναι επισκέψιμα. Ξεκινώντας από το δίκτυο μετακίνησης ανθρώπων και μεταφοράς προϊόντων, αξίζει να αναφερθούμε στο μονοπάτι που συνέδεε την κοιλάδα με την ακτή της Κυδώνας καθώς λιθόστρωτα τμήματά του και λιθόκτιστες γέφυρες σώζονται σε καλή κατάσταση. Το μονοπάτι που ξεκινά από την επαρχιακή οδό Μυτιλήνης - Μανταμάδου, λίγο πριν από τη διαστάυρωση της Σκάλας Νέων Κυδωνιών, οδηγεί στον ερειπωμένο πλέον ναό του Αγ. Νικολάου και διαχωρίζεται μετά από μια μικρή απόσταση σε δύο κύριες κατευθύνσεις: προς την κατεύθυνση, αφενός, του ύστερου Μπαλτζικ (αργότερα Ν. Κυδωνιών) και του υδρόμυλου του Ντανάκ, αφετέρου προς την κατεύθυνση των Μιστεγνών. Παίρνοντας αυτή την κατεύθυνση μπορεί κάποιος να αναζητήσει εντός της κοίτης του χειμάρρου τις λαξευμένες πέτρες που εξυπηρετούσαν στη λήψη θερμών λουτρών. Συνεχίζοντας όμως τον δρόμο προς τα Μιστεγνά, θα συναντήσει τον κυλινδρικό ανεμόμυλο που σώζεται κατά ένα μεγάλο τμήμα του στη νότια απόληξη του οροπεδίου της Πλάτης. Κατά τα λοιπά, η κοιλάδα της παλιάς Κυδώνας/ σήμερα του Καλάμου είναι όπως κι άλλες περιοχές της Λέσβου κατάφυτη από παλιές αγροτικές υποδομές όπως ξεροτρόχαλες αναβαθμίδες (σέτια), λιθόκτιστες αγροικίες ή αποθήκες (ντάμια), ληνούς και πηγάδια.
Αναμφίβολα, η επαναφορά σε χρήση του μονοπατιού κι οι μικρές αποστάσεις μεταξύ των μνημείων που αυτό συνδέει, θα έδιναν τη δυνατότητα στον επισκέπτη να περιηγηθεί στην ιστορία, στη μακρά διάρκεια και στις αλλαγές που γνώρισε η ύπαιθρος στη Μεσόγειο από το τέλος της βυζαντινής εποχής ως τι μέρες μας.
Πηγές
1 Αξιώτης, Μάκης (1992). Περπατώντας στη Λέσβο. Μυτιλήνη, σελ. 150-2.
2 Λουιζίδης, Κίμων (2003). Η Βυζαντινή Λέσβος (330-1355). Ιωάννινα, διδ. διατριβή, σελ. 198 και Ε. Καμπουρίδης, Κωνσταντίνος (2016). Η Λέσβος τον 16ο αιώνα: Οικονομία και Πληθυσμός. Θεσσαλονίκη, σελ. 79 και 479-80.
3 H. J. Mason, «Mytilene and Methymna: quarrels, borders and topography», Echos du Monde Classique/Classical Views XXXVII, n.s. 12, 1993, pp. 225–50 και E. L. Bowie, “Theocritus’ Seventh Idyll, Philetas and Longus”, Classical Quarterly 35 (i), 1985, pp. 67–91. H. J. Mason, 1993, ό.π.
4 H. J. Mason, «Mytilene and Methymna: quarrels, borders and topography», Echos du Monde Classique/Classical Views XXXVII, n.s. 12, 1993, pp. 225–50
5 Peter Green, “Longus, Antiphon and the topography of Lesbos”, JHS 102 (1982), 210-214 και E. L. Bowie, 1985, ό.π.
6 Γ. Αρχοντόπουλου, Λέσβος ή Μυτιλήνη ήτοι συνοπτική ιστορία πασών των πόλεων, κωμοπόλεων και χωρίων, Μυτιλήνη, 1894, σελ. 44.
7 πρβλ. Στ. Τάξη, Συνοπτική ιστορία και τοπογραφία της Λέσβου, 1909 (ανατύπωση 1994), σελ. 94 και Μ. Αξιώτη, 1992, ό.π., σελ. 152.
9 Κ. Λουιζίδης, Η βυζαντινή Λέσβος (330-1355), διδ. διατριβή, Ιωάννινα, 2003, σελ. 79
10 J. Koder,1998 ,ό.π.
11 Κωνσταντίνου Ε. Καμπουρίδη, Η Λέσβος τον 16ο αιώνα. Οικονομία και Πληθυσμός. Το οθωμανικό κατάστιχο της απογραφής του 548, 2016, σσ. 79-81.,
12 βλ. Δ. Ν. Καρύδης - M. Kiel, Μυτιλήνης αστυγραφία και Λέσβου χωρογραφία (15ος - 19ος αιώνας), 2000, σελ. 142
13 βλ. Σταυράκης Άναγνώστου, Ή Λεσβίας Ώδή, Σμύρνη. 1850, σσ. 155-156.
14 βλ. Δ. Ν. Καρύδης - M. Kiel, 2000, ό.π., σελ. 144.
15 βλ. L. Payzın, XVIII. yüzyılda Midilli adası, μεταπτυχιακή διατριβή, Aydın, 2008, σελ. 22.
16 Δ. Ν. Καρύδης - M. Kiel, 2000, σελ. 14.
17 βλ. B. Anderson, Imagined Communities. Reflections on the Origin and the Spread of Nationalism, 2006, p. 72.
18 L. Payzın, 2008, σελ. 33.
19 βλ. για παράδειγμα Γ. Αρχοντόπουλου, 1894, σελ. 43 και Σ. Τάξη, 1909, σελ. 94.
Α.Γ.Σ. Ήφαιστος Νίκαιας
Ο '''Α.Γ.Σ. Ήφαιστος Νίκαιας''' είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τα Άσπρα Χώματα της Νίκαιας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1930 και έχει αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 545. Χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το κίτρινο και έμβλημά του το κεφαλαίο γράμμα Η, αρχικό της ονομασίας του. Προήλθε το 1967 από τη συνένωση των συλλόγων «Άσπρων Χωμάτων» με έτος ίδρυσης το 1952 και «ΑΓΟ Παλαιάς Κοκκινιάς» με έτος ίδρυσης το 1930 και αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 111, η οποία και επισημοποιήθηκε το 1968. Αυτό το διάστημα αγωνίζεται στην Α' κατηγορία Ε.Π.Σ. Πειραιά.
Αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα ερασιτεχνικά σωματεία του Πειραιά, με σημαντική παρουσία στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά και υψηλότερη του επίδοση η συμμετοχή του στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα 1979-80. Τη φανέλα της ομάδας μεταξύ άλλων έχουν φορέσει οι Στέλιος Μπέσης, Σταμάτης Βουρδαμής, Γιώργιος Γιαννακόπουλος, Μιχάλης Χιόνης, Άρης Σταμάτης, Αργύρης Νεοφώτιστος, Σπύρος Γκοτζαμάνης, Νίκος Τζώρτζης κ.α..
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1930
ABBA
Οι ΑΒΒΑ είναι σουηδικό μουσικό συγκρότημα που σχηματίστηκε στη Στοκχόλμη το 1972 από τους Ανιέτα Φέλτσκογκ, Μπιόρν Ουλβίους, Μπένι Άντερσον και Άνι-Φρίντ Λύνγκσταντ. Το όνομα του συγκροτήματος είναι ένα αρκτικόλεξο από τα πρώτα γράμματα των ονομάτων των μελών της μπάντας και μερικές φορές στυλιζαρισμένη ως το σήμα κατατεθέν ᗅᗺᗷᗅ. Είναι ένα από τα πιο εμπορικά επιτυχημένα συγκροτήματα στην ιστορία της ποπ μουσικής, ανεβαίνοντας στην κορυφή των καταλόγων επιτυχιών σε όλο τον κόσμο την περίοδο 1975-1982. Είναι επίσης γνωστοί για τη νίκη τους στη Eurovision το 1974, την πρώτη της Σουηδίας στην ιστορία του διαγωνισμού και παραμένουν το πιο επιτυχημένο συγκρότημα που έχει λάβει μέρος ποτέ στο διαγωνισμό.
Οι ABBA έχουν πουλήσει πάνω από 381 εκατομμύρια άλμπουμ και σίνγκλ σε όλο τον κόσμο, επίδοση που τους καθιστά από τους πρώτους σε πωλήσεις μουσικούς όλων των εποχών, το δεύτερο σε πωλήσεις συγκρότημα όλων των εποχών και το πλέον επιτυχημένο στην ιστορία σουηδικό μουσικό καλλιτεχνικό σχήμα. Ήταν το πρώτο συγκρότημα από μία μη αγγλόφωνη χώρα που απόλαυσε διαρκή επιτυχία στους καταλόγους επιτυχιών αγγλόφωνων χωρών, συμπεριλαμβανομένων του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιρλανδίας, των ΗΠΑ, του Καναδά, της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας και της Νότιας Αφρικής. Το συγκρότημα είχε σημαντική επιτυχία και σε αγορές της Λατινικής Αμερικής, ενώ ηχογράφησε μια συλλογή από γνωστά τραγούδια τους στα ισπανικά.
Το συγκρότημα διαλύθηκε στα τέλη του 1982 και μεταγενέστερα ο Μπένι και ο Μπιόρν γνώρισαν μεγάλη επιτυχία γράφοντας μουσική για το θέατρο, ενώ η Άνι-Φρίντ και η Ανιέτα ακολούθησαν σόλο καριέρα με ανάμικτη επιτυχία. Η δημοτικότητα της μουσικής των ΑΒΒΑ είχε μειωθεί μέχρι που αρκετές ταινίες, όπως Ο γάμος της Muriel και το The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert αναβίωσαν το ενδιαφέρον για το συγκρότημα. Το 1999, η μουσική των ΑΒΒΑ προσαρμόστηκε στο επιτυχημένο μιούζικαλ Mamma Mia! που περιόδευσε σε όλο τον κόσμο. Η ομώνυμη ταινία που κυκλοφόρησε το 2008 ήρθε πρώτη σε εισπράξεις στο Ηνωμένο Βασίλειο εκείνη τη χρονιά. Το συγκρότημα εισήχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame στις 15 Μαρτίου του 2010.
Το συγκρότημα τιμήθηκε στην 50η επέτειο του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision το 2005, όταν η επιτυχία του "Waterloo" επιλέχθηκε ως το καλύτερο τραγούδι στην ιστορία του διαγωνισμού.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2021, οι ABBA επέστρεψαν στο μονοπάτι της μουσικής με την παρουσίαση δύο νέων τραγουδιών, του I Still Have Faith In You, και του Don't Shut Me Down, και την ανακοίνωση ενός νέου Album με το όνομα Voyage το οποίο θα έβγαινε σε κυκλοφορία στις 5 Νοεμβρίου 2021. Ανακοίνωσαν επίσης νέα περιοδεία η οποία θα ξεκινήσει στο Λονδίνο τον Μάϊο του 2022 και στην οποία θα εμφανίζονται οι ίδιοι με την μορφή ολογραμμάτων τα οποία θα τους παρουσιάζουν όπως ακριβώς ήταν στις ένδοξες μέρες του 1978.
Στις 22 Οκτωβρίου του ίδιου έτους τέθηκε σε κυκλοφορία ένα ακόμα τραγούδι υπό την μορφή single, το οποίο μαζί με τα δυο προαναφερθέντα αποτελούν τμήμα του νέου Album με τίτλο Just A Notion.
Στις 5 Νοεμβρίου τέθηκε σε κυκλοφορία το νέο Album του συγκροτήματος με τίτλο Voyage, περιλαμβάνοντας 10 νέα κομμάτια υπό ψηφιακή μορφή, σε μορφή CD, LP και κασέτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Μπορίς Σπάσκι
Ο Μπορίς Βασίλιεβιτς Σπάσκι (Бори́с Васи́льевич Спа́сский, 30 Ιανουαρίου 1937) είναι Ρώσος σκακιστής, γκρανμαίτρ. Διετέλεσε ο δέκατος παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι. Απέκτησε τον τίτλο το 1969 κερδίζοντας τον τότε πρωταθλητή Τιγκράν Πετροσιάν για να τον απωλέσει το 1972 στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας από τον Μπόμπι Φίσερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σπάσκυ
Πόγραδετς
Το Πόγραδετς ή Πογραδέτσι (αλβανικά: Pogradec ή Pogradeci) είναι πόλη της νοτιοανατολικής Αλβανίας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 40°,8 Β και μήκος 20°,7 Α. Ο πληθυσμός του Πόγραδετς, που είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού της Περιφέρειας Κορυτσάς, είναι περίπου 30.000 κάτοικοι (εκτίμηση 2005). Η έκταση του νομού είναι 725 τ.χλμ., ενώ του δήμου του Πόγραδετς 15 τ.χλμ. Το Πόγραδετς είναι κτισμένο κοντά στις όχθες της λίμνης Οχρίδας και περιβάλλεται από λόφους προς τα νότια και τα δυτικά. Η λίμνη βρίσκεται στην ανατολική και βόρεια πλευρά του. Από την πόλη περνά η κύρια οδική αρτηρία που συνδέει τα Τίρανα, το Ελμπασάν και την Κορυτσά. Βρίσκεται ΝΑ του Ελμπασάν, ΝΔ της Οχρίδας στη Βόρεια Μακεδονία, Β της Κορυτσάς και ΒΔ της Φλώρινας στην Ελλάδα. Το όνομα της πόλης έχει Σλαβική προέλευση : Pogradec = Po(d) (κάτω από) και Gradec (πόλη στα Βουλγαρικά) και σημαίνει επί λέξει "κάτω από την πόλη¨. Αυτό αποτελεί αναφορά στον αρχαίο Ιλλυρικό οικισμό, που βρισκόταν σε ένα λόφο πάνω από το Πόγραδετς. Ηταν γνωστός ως Ιστάροβα ή Ιστάριε κατά την Οθωμανική κατάκτηση και αποτελούσε κέντρο καζά του Σαντζακίου της Κορυτσάς του Βιλαετίου του Μοναστηρίου πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Ιστορία
Οι ακτές της Λίμνης Λύχνιδος κατοικήθηκαν κατά την πρώιμη αρχαιότητα. Κοντά στο Πόγραδετς ήταν μια από τις εγκαταστάσεις της Ιλλυρικής φυλής των Εγχελέων. Στην αρχαιότητα η περιοχή ήταν στα σύνορα Χαονίας και Ιλλυρίας.
Ο Δρίλων, το όνομα του ποταμού που εκβάλλει στη λίμνη κοντά στο Τουσεμίστ, αναφέρεται σε αρχαία κείμενα. Ο λόφος που δεσπόζει πάνω από το Πόγραδετς είναι θέση ερειπίων παλιού κάστρου, που χρονολογείται από τον πέμπτο αιώνα.
Το Πόγραδετς ανά τους αιώνες καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους, Βουλγάρους, Σέρβους, Αλβανούς, Οθωμανούς, Γάλλους, Ιταλούς, Έλληνες και Γερμανούς. Το δεύτερο Αλβανόφωνο σχολείο ιδρύθηκε στο Πόγραδετς. Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-1941) το Πόγραδετς και η γύρω περιοχή κόπηκαν στα δύο από το μέτωπο. Η πόλη ήταν προτιμώμενο θέρετρο διακοπών πολλών αξιωματούχων του κομμουνιστικού καθεστώτος, ιδιαίτερα του Ενβέρ Χότζα. Οι θερινές τους κατοικίες και η γύρω περιοχή ήταν αποκλεισμένες για το κοινό.
Τέχνη και πολιτισμός
Το Πόγραδετς είναι γνωστό για τους διάσημους συγγραφείς και ποιητές του, όπως ο Λασγκούς Ποραντέτσι (1899-1987) και ο Μιτρούς Κουτέλι (1907-1967) και τελευταία η Λούαν Στάροβα. Τα έργα τους είναι ζωτικής σημασίας για την Αλβανική λογοτεχνία. Η πόλη είναι επίσης πατρίδα των εθνικού επιπέδου ζωγράφων Αναστάς Κοσταντίν (Τάσο), Τζέρτζι Λάκο, Τζεντιάν Ζέκα, Βάγκο Βασίλι και Ιλίρ Ντίμα.
Το Πόγραδετς έχει επίσης πλούσια λαϊκή παράδοση. Ανά τους αιώνες έχουν παραχθεί πολλά τραγούδια και χοροί, που τα θέματά τους βασίζονται στην ομορφιά της φύσης και στην αγάπη για τη φύση. Τα τελευταία χρόνια, με πρωτοβουλία του κουκλοθέατρου "Πίρο Τζέτζι", λαμβάνει χώρα στην πόλη το "Φεστιβάλ Κουκλοθέατρου", με συμμετοχές τόσο από την Αλβανία όσο και την υπόλοιπη Ευρώπη. Ολες οι πόλεις γύρω από τη Λίμνη Οχρίδα συγκεντρώνονται για την Ημέρα της Λίμνης σε ένα φεστιβάλ, όπου παρουσιάζονται σπεσιαλιτέ, γευστικές και πολιτιστικές.
Μεταφορές
Το Πόγραδετς απέχει 139 χλμ. από τα Τίρανα, πρωτεύουσα της Αλβανίας, 40 από την Κορυτσά και 5 από τη Βόρεια Μακεδονία. Είναι ο τελευταίος σταθμός της σιδηροδρομικής γραμμής Τίρανα - Δυρράχιο - Ελμπασάν - Λιμπράζντ - Πόγραδετς και βρίσκεται στην εθνική οδό SH3, που περνά από το Ντεβόλ και συνεχίζει στην Ελλάδα. Διαλίμνιες μεταφορές άρχισαν στις 15 Ιουνίου 2014 με ένα τουριστικό φέρρυ μεταξύ Πόγραδετς και Οχρίδας, αλλά η λειτουργία του είναι ακανόνιστη και αναξιόπιστη.
Αρχαιολογία
Κατά τη Βαλκανική Χαλκολιθική Περίοδο υπήρχαν οικισμοί πάνω σε πασσάλους στο βόρειο άκρο της Λίμνης Οχρίδας, στο ανατολικό άκρο της λίμνης Μαλίκ, στη μια πλευρά της Μεγάλης Πρέσπας, στην ανατολική πλευρά της Λίμνης της Καστοριάς και στη μια πλευρά της Λίμνης Χειμαδίτιδασ. Οι μεταγενέστεροι οικισμοί στη Μάλικ δεν ήταν πάνω σε πασσάλους, η στάθμη της λίμνης αυτής ήταν χαμηλότερη καθόλη την Εποχή του Ορείχαλκου. Οταν ο Πολύβιος κατέγραψε την περιγραφή, που χρησιμοποιήθηκε από το Στράβωνα υπήρχαν κοντά στον τομέα του Ορους Καντάβια της Εγνατίας Οδού οι λίμνες κοντά στη Λύχνιδο με δικά τους ανεξάρτητα εργοστάσια παστώματος ψαριών. Οι δύο λίμνες που πληρούν αυτή την περιγραφή είναι η Οχρίδα και η Μεγάλη Πρέσπα.
Λευκά Χριστούγεννα
Με την ονομασία Λευκά Χριστούγεννα καθιερώθηκε να λέγονται τόσο η ημέρα εορτασμού των Χριστουγέννων όσο και η παραμονή αυτών, στις βόρειες χώρες, όπου συμπίπτουν κυρίως με χιονόπτωση και όλη η φύση φέρεται να είναι «ντυμένη» στα λευκά.
Λευκά Χριστούγεννα παρατηρούνται κυρίως στον Καναδά, τις βόρειες πολιτείες των ΗΠΑ, σε όλες τις σκανδιναβικές χώρες, τις χώρες της Βαλτικής, τη Ρωσία, την Ουκρανία, την Πολωνία και τη Λευκορωσία.
Στις νοτιότερες χώρες των παραπάνω η πιθανότητα εορτασμού των Χριστουγέννων με χιόνια μειώνεται βαθμιαία προς τα νοτιότερα γεωγραφικά πλάτη. Στην Ελλάδα Λευκά Χριστούγεννα παρατηρούνται κυρίως στα ορεινότερα και βορειότερα τμήματα της χώρας, ενώ στα νησιά, λόγω και του μεσογειακού κλίματος είναι πολύ σπάνια.
Με τον τίτλο «Λευκά Χριστούγεννα» αναφέρεται και ένα από τα αξιολογότερα διεθνή σήμερα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, που αναφέρεται νοσταλγικά σε παλαιότερες εορτές Χριστουγέννων και έχει μεταφραστεί και στην ελληνική γλώσσα.
Κατηγορία:Χριστούγεννα Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Χιόνι
Ουίλιαμ Πάτρικ Χίτλερ
Ο Ουίλιαμ Πάτρικ Χίτλερ (μεταγενέστερο επώνυμο Στούαρτ-Χιούστον ) (12 Μαρτίου 1911, Λίβερπουλ, Ηνωμένο Βασίλειο - 14 Ιουλίου 1987, Λονγκ Άιλαντ, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ) ήταν ανιψιός του Αδόλφου Χίτλερ.
Βιογραφία
Ο γιος του Αλόις Χίτλερ του νεότερου και της Ιρλανδής Μπρίτζετ Ντάουλινγκ (Bridget Dowling) γεννήθηκε στο Λίβερπουλ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο πατέρας του εγκατέλειψε σύντομα την οικογένεια και επέστρεψε στη Γερμανία. Ο Αλόις ξαναπαντρεύτηκε, προσπάθησε όμως γύρω στο 1925 να αναπτύξει γραπτώς ξανά σχέση με την Μπρίτζετ και τον γιο του. Την παρακάλεσε να στείλει τον Ουίλιαμ Πάτρικ στη Γερμανία και η Μπρίτζετ τελικά συμφώνησε. Στην ηλικία των 18, ο Γουίλιαμ Πάτρικ Χίτλερ πήγε για πρώτη στη Γερμανία για να επισκεφτεί τον πατέρα του.
Αφού το 1933 ο θείος του, Αδόλφος Χίτλερ, έγινε καγκελάριος της Ναζιστικής Γερμανίας, ο Ουίλιαμ Πάτρικ μετέβη στη χώρα, ελπίζοντας να τον βοηθήσει. Ο Αδόλφος όμως δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος με τον ερχομό του ανιψιού του, αφού προσπαθούσε με κάθε τρόπο εδώ και χρόνια να εξαφανίσει κάθε ίχνος της καταγωγής του (αργότερα κατέστρεψε το χωριό των γονέων του γι' αυτό τον λόγο). Παρόλ' αυτά φρόντισε να βρει θέση εργασίας για τον ανιψιό του. Στην αρχή ο Ουίλιαμ Πάτρικ δούλευε σε τράπεζα, αργότερα στην Opel. Δεν ήταν όμως ευτυχισμένος με τη ζωή του στη Γερμανία. Όταν ο θείος του το 1938 του πρότεινε να αφήσει τη βρετανική υποκοότητα και να πάρει τη γερμανική, για καλύτερες θέσεις εργασίας, υποψιάστηκε παγίδα. Πανικοβλημένος εγκατέλειψε τη Γερμανία και επέστρεψε στο Λονδίνο, όπου έγραψε άρθρο για το περιοδικό Look με τίτλο "Γιατί μισώ τον θείο μου" (Why I hate my uncle).
Όταν, το 1939, ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Ουίλιαμ Πάτρικ βρισκόταν με τη μητέρα του στις ΗΠΑ, όπου έμεινε οριστικά. Από το 1944 μέχρι το 1947 υπηρέτησε στο πολεμικό ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1947 παντρεύτηκε τη Φύλις (γενν. 1925), με την οποία είχε τέσσερα παιδιά: τον Αλεξάντερ Άντολφ (γενν. 1949), τον Λούις (γενν. 1951), τον Χάουαρντ (1957-1989) και τον Μπράιαν (γενν. 1965). Οι γιοι του Ουίλιαμ Πάτρικ είναι ανύπαντροι και δεν έχουν παιδιά.
Αναφορές
Πατρικ Χιτλερ Πατρικ Χιτλερ Πατρικ Χιτλερ
Βαλκανικό Σύμφωνο (1934)
μικρογραφία|Οι χώρες του Συμφώνου ή Βαλκανική Αντάντ Το Βαλκανικό Σύμφωνο του 1934  ή Βαλκανικό Σύμφωνο Φιλίας ή Βαλκανικό Σύμφωνο Συνενόησης (σερβικά : Балкански пакт, τουρκικά : Balkan Antantı, ρουμανικά : Înțelegerea Balcanică) ήταν μια συνθήκη που υπογράφηκε από την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Ρουμανία και τη Γιουγκοσλαβία, στις 9 Φεβρουαρίου 1934, στην Αθήνα, με στόχο τη διατήρηση του γεωπολιτικού στάτους κβο στην περιοχή μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.
Τα τέσσερα μέρη συμφώνησαν να αναστείλουν όλες τις τοπικές διαφορές και εδαφικές αξιώσεις εναντίον του άλλου και τους άμεσους γείτονές τους μετά τον πόλεμο. Άλλα έθνη στην περιοχή που είχαν εμπλακεί σε σχετική διπλωματία αρνήθηκαν να υπογράψουν το σύμφωνο συμπεριλαμβανομένων της Ιταλίας, της Αλβανίας, της Βουλγαρίας, της Ουγγαρίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Το Σύμφωνο τέθηκε σε ισχύ από την ημέρα υπογραφής της σύμβασης και καταχωρήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1934.
Το Βαλκανικό Σύμφωνο βοήθησε να εξασφαλιστεί η ειρήνη μεταξύ της Τουρκίας και των ανεξάρτητων χωρών της νοτιοανατολικής Ευρώπης, που ήταν πρωτύτερα μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά απέτυχε να ανακόψει τις περιφερειακές μηχανορραφίες. Οι χώρες του Συμφώνου περικύκλωναν τη Βουλγαρία, αλλά, στις 31 Ιουλίου 1938, υπέγραψαν συμφωνία με αυτή στη Θεσσαλονίκη, καταργώντας τις ρήτρες της Συνθήκης του Νεϊγύ και της Συνθήκης της Λωζάννης, που όριζαν αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες στα σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας-Τουρκίας και επιτρέποντας στη Βουλγαρία να επανεξοπλισθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθήκες της Ελλάδας Κατηγορία:Συνθήκες της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Συνθήκες της Τουρκίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ρουμανίας Κατηγορία:Ελληνοσερβικές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνοτουρκικές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνορουμανικές σχέσεις Κατηγορία:Σχέσεις Ελλάδας-Γιουγκοσλαβίας
Θεμιστοκλής Τρικούπης
Ο Θεμιστοκλής Τρικούπης (Μεσολόγγι, 1807 - ;, 1890) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821-1829.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1807. Ήταν γιος του Ιωάννη Τρικούπη και γόνος της αρχοντικής και ιστορικής οικογένειας Οικογένεια Τρικούπη. Πολέμησε κατά την Ελληνική Επανάσταση και τραυματίσθηκε. Αργότερα κατατάχθηκε ως στρατιωτικός στην Οροφυλακή, όπου και διετέλεσε ανώτερος αξιωματικός αυτής καθώς και στην Βασιλική Φάλαγγα. Είχε διακριθεί για τον χαρακτήρα και την γενναιότητά του. Πέθανε το 1890.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Οροφυλακής Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αγωνιστής ελληνικής επανάστασης-επέκταση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από το 2009 Κατηγορία:Οικογένεια Τρικούπη
Νέος Ζυγός Καβάλας
Ο Νέος Ζυγός, παλαιότερα γνωστός ως "Πρόσφυγες" ή Οικισμός Παλιννοστούντων Ομογενών Ελλήνων, είναι οικισμός που βρίσκεται 12 χλμ. βορειοδυτικά της Καβάλας σε υψόμετρο 99 μέτρα από την επιφάνεια της θαλάσσης. Είναι κτισμένος κοντά και δυτικά της ΕΟ Καβάλας - Δράμας, ανάμεσα στα χωριά Ζυγός (Ν.), Παλαιά Καβάλα (ΝΔ.), Αμυγδαλεώνα (Β.) και Πολύστυλο (Α.). Ο οικισμός δημιουργήθηκε με κρατική επιχορηγία για τη στέγαση των Ομογενών Παλιννοστούντων Ελλήνων Ποντίων από την Σοβιετική Ένωση. Από το 1990 έως το 1993 εγκαταστάθηκαν 110 οικογένειες. Αναφέρεται το 1991 να προσαρτάται στην κοινότητα Ζυγού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Ζυγό αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ζυγού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλίππων του δήμου Καβάλας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 572 κατοίκους. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ανήκε στον πρώην Δήμο Φιλίππων. Το χωριό απέκτησε την αυθεντική ονομασία του το 2022 τον Ιανουάριο και εντάχθηκε στον Δήμο Καβάλας μετά από 30 χρόνια.
Δήμος Πράια
Ο Δήμος Πράια (πορτογαλικά: Praia) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαντιάγο. Έχει έκταση 258 τ.χλμ. και πληθυσμό 113.664 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Πράια.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Πράια βρίσκεται νότια-κεντρικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και του νησιού Σάντο Αντάο. Έχει έκταση 258 τ.χλμ. Είναι σε έκταση ο έκτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο και το Σάο Βισέντε.
Ενορίες
Ο Δήμος Πράια συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία:
Δημογραφία
Ο Δήμος Πράια έχει πληθυσμό 113.664 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 441 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου.
Ιστορία
Η πόλη Πράια εμφανίστηκε το 1615 όταν εποικίστηκε το υψίπεδο κοντά στην ακτή του νησιού Σάντα Μαρία. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκε ως παράνομο λιμάνι με σκοπό να καταβάλλονται οι τελωνειακοί δασμοί στην τότε πρωτεύουσα Ριμπέιρα Γκράντε. Σταδιακά ο οικισμός απέκτησε χαρακτήρα πόλης και η Ριμπέιρα Γκράντε παρήκμασε, με αποτέλεσμα να την εγκαταλείψουν οι κάτοικοί της. Ως αποτέλεσμα αυτού, η Πράια έγινε επίσημα πρωτεύουσα το 1770.
Ανά τους αιώνες, έγιναν πολλές προτάσεις για μεταφορά της πρωτεύουσας από την Πράια σε άλλο μέρος. Τελευταία από τις προτάσεις ήταν στα τέλη του 19ου αιώνα η πρόταση για μεταφορά της πρωτεύουσας στο Μιντέλο. Με επίσημο διάταγμα το 1858 η Πράια ανέλαβε πολιτικούς, οικονομικούς και θρησκευτικούς ρόλους και ορίστηκε να παραμείνει πρωτεύουσα.
Έπειτα από την ανεξαρτησία, το 1975, ο πληθυσμός παρουσίασε αλματώδη αύξηση και τετραπλασιάστηκε μέσα σε 30 χρόνια.
Παραπομπές
πραια π
Παρκούρ
300px|μικρογραφία|Ένας τρασέρ πραγματοποιώντας μεγάλο άλμα σε παρκούρ.Το παρκούρ (γαλλ. και αγγλ. parkour), γνωστό και ως τέχνη της κίνησης, είναι μια -γαλλικής προέλευσης- μη ανταγωνιστική, σωματική και πνευματική τεχνική άσκησης που έχει ως στόχο την ταχύτατη και βέλτιστη δυνατή μετακίνηση από οποιοδήποτε σημείο του χώρου Α σε διαφορετικό χώρο Β, χρησιμοποιώντας μόνο τις ανθρώπινες σωματικές ικανότητες. Οι μαθητές του παρκούρ ονομάζονται traceurs (τρασέρ) και οι μαθήτριες traceuses (τρασέζ).
Σύνοψη
Στόχος του παρκούρ είναι ουσιαστικά η υπερπήδηση εμποδίων, φυσικών και τεχνητών, όπου ως εμπόδια μπορούν να θεωρηθούν τα πάντα, από βράχοι, ποτάμια, ή κλαδιά μέχρι τοίχοι, πεζούλια ή κάγκελα. Ένας τρασέρ καλλιεργεί την ικανότητα να εντοπίζει εναλλακτικούς τρόπους κίνησης και πορείας, τους οποίους ενδέχεται να χρησιμοποιήσει τόσο στην καθημερινή του ζωή, όσο και σε καταστάσεις εκτάκτων αναγκών. Γι'αυτό το λόγο η κατηγοριοποίηση του παρκούρ ως δραστηριότητα είναι δύσκολη, αφού κάποιοι το θεωρούν extreme άθλημα ενώ κάποιοι πολεμική τέχνη. Πολλοί, ωστόσο, είναι ευχαριστημένοι με το να τοποθετούν το παρκούρ στη δική του κατηγορία: «Το παρκούρ είναι παρκούρ».
Ρίζες
Το παρκούρ καθιερώθηκε από το David Belle (Νταβίντ Μπελ) τη δεκαετία του '80, και ως γενέτειρά του θεωρείται η Lisses, ένα προάστιο του Παρισίου της Γαλλίας. Εμπνευστής του παρκούρ, ωστόσο, είναι ο Βιετναμέζικης καταγωγής Raymond Belle στρατιώτης, πυροσβέστης, μαθητής της Méthode Naturelle και θεωρείται πατέρας και μέντορας του David Belle. Ο όρος παρκούρ προκύπτει από το Parcours du Combattant, ένα είδος στρατιωτικού αγωνίσματος δρόμου μετ' εμποδίων. Ο Hubert Koundé, φίλος του David Belle, είχε την ιδέα να δανειστούν τη λέξη parcours (διαδρομή), να αντικαταστήσουν το γράμμα "c" με "k" για να υποδηλώνει μαχητικότητα και να αφαιρέσουν το άηχο "s", γιατί ήταν αντίθετο με τη φιλοσοφία του παρκούρ περί ελάχιστης κατανάλωσης ενέργειας. .
Φιλοσοφία
Ένα μεγάλο μέρος του παρκούρ χαρακτηρίζεται από το ρητό "être et durer" που μεταφράζεται κυριολεκτικά σε "είναι και διαρκείν". Αυτό σημαίνει ότι η κίνηση ενός traceur δεν πρέπει να είναι αποτελεσματική μόνο ως προς τον άμεσο στόχο του, δηλαδή τη μεταφορά από το σημείο Α στο Β, αλλά και ως προς τη "διάρκεια ζωής" του traceur. Η εξάσκηση πρέπει να τελείται έτσι, ώστε να μην υπάρχουν τραυματισμοί και καταπόνηση του σώματος, κυρίως των αρθρώσεων. Ένα άλλο μέρος του παρκούρ χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη της ικανότητας να βρίσκει κανείς (εναλλακτικές) λύσεις στα προβλήματα και τα εμπόδια της καθημερινής του ζωής. Συγκεκριμένα, ο Andi Kalteis, Αυστριακός traceur με εκτεταμένη εμπειρία, δηλώνει στο ντοκιμαντέρ Parkour Journeys: "'Όταν αρχίσεις να κινείσαι με το δικό σου προσωπικό τρόπο, τότε θα συνειδητοποιήσεις πώς το παρκούρ αλλάζει και άλλα πράγματα στη ζωή σου. Βλέπεις ότι προσεγγίζεις προβλήματα - για παράδειγμα, στη δουλειά σου - διαφορετικά, επειδή έχεις εξασκηθεί στο να υπερπηδάς εμπόδια με το βέλτιστο τρόπο. [...] Αυτό σε κάποιους έρχεται νωρίς, σε κάποιους έρχεται αργά. [...] Πλέον, δε λέω 'κάνω παρκούρ', αλλά 'ζω παρκούρ', γιατί η φιλοσοφία του έχει γίνει ζωή μου, ο τρόπος με τον οποίο κάνω τα πάντα.'" Άλλοι μιλούν για την ικανότητα κίνησης χωρίς σκέψη. Όπως ένας άνθρωπος περπατά ή οδηγεί χωρίς να σκέφτεται τις κινήσεις του μία-μία, ένας traceur μπορεί να μάθει να υπερπηδά εμπόδια χρησιμοποιώντας μόνο το υποσυνείδητό του. Κάποιοι ονομάζουν αυτή την κατάσταση "flow" ("ροή"), σύμφωνα με τη θεωρία του καθηγητή Ψυχολογίας Mihaly Csikszentmihalyi, αν και η χρήση του όρου αυτού αποδοκιμάζεται από αρκετούς, επειδή τη βρίσκουν κακόγουστη. Τέλος, σημειώνεται ότι το παρκούρ αποτελεί μια ευγενή δραστηριότητα που πρεσβεύει την αλληλεγγύη, την έλλειψη ανταγωνισμού, τον αλτρουϊσμό, το σεβασμό της ξένης ιδιοκτησίας και το νόμου γενικότερα, ανάμεσα σε πολλές άλλες αρετές.
Εκμάθηση
Λόγω της δημοτικότητας του παρκούρ υπάρχουν πολλοί που θέλουν να διδαχτούν την τέχνη, έτσι δημιουργήθηκαν σχολές από τους πιο έμπειρους traceurs. Για να ξεκινήσει κάποιος παρκούρ πρέπει (όπως δηλώνουν οι παλαιότεροι traceurs) "να ξεκινήσουν με κάποιον όπου γνωρίζει τις τεχνικές, το πως να τις διδάξει και πως να προστατεύει τους μαθητές του". Οι πρώτες σχολές (περίπου από τις αρχές του 2000) έγιναν στο Ηνωμένο Βασίλειο από τους Majestic Force και από αυτόνομους traceurs με το όνομα Parkour Generations. Στην δεκαετία που ακολούθησε δημιουργήθηκαν σε όλο τον κόσμο σχολές, άλλες υπό την αιγίδα των Parkour Generation και άλλες όχι. Στην Ελλάδα έγιναν τα πρώτα βήματα από την ομάδα Parkour Action στην Θεσσαλονίκη το 2010, όπου η κοινότητα μεγαλώνει καθημερινά.
Τεχνική ορολογία
right|300px|thumb|Χαλαρό Άλμα Η κίνηση του παρκούρ είναι πολυσύνθετη, αλλά στηρίζεται σε κάποιες θεμελιώδεις κινήσεις ή κατηγορίες κινήσεων, από τις οποίες πηγάζονται όλες οι δευτερεύουσες. Αυτές είναι οι παρακάτω: Στην κατηγορία Passement ανήκουν αρκετές τεχνικές, όπως το Saut du Chat (Αλμα του Γάτου), Passement Rapide (Ταχύ Πέρασμα), Passement Reverse (Ανάποδο Πέρασμα), Demi Tour (Μισή Τροχιά), ανάμεσα σε άλλες.
Τραυματισμοί και θάνατοι
Το πόσο επικίνδυνο είναι εξαρτάται κατά μέγιστο βαθμό άμεσα από τον ίδιο τον traceur. Αν προχωρεί κανείς υπομονετικά, μεθοδικά και πειθαρχημένα, οι πιθανότητες ατυχήματος μειώνονται δραματικά. Οι μικροτραυματισμοί στο παρκούρ (μελανιές, γρατσουνιές, γδαρσίματα, κτλ) είναι εξαιρετικά συχνοί, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι το αν τραυματιστείς εξαρτάται κυρίως από εσένα τον ίδιο, όχι από το αν σε κλαδέψει ένας αμυντικός με υπερβάλλοντα ζήλο. Ο λόγος που πολλοί νέοι τραυματίζονται συχνά είναι προφανείς. Βιάζονται υπερβολικά να βελτιωθούν, και καταλήγουν με ένα σωρό τραυματισμούς: από σπασμένα χέρια ή δόντια, μέχρι μόνιμες ζημιές στις αρθρώσεις.Γι'αυτό οι traceurs, εξασκούνται και στα rolls, ώστε να ελαχιστοποιούν τη ζημιά των πτώσεών τους. .
Στις 30 Οκτώβρη 2014 σημειώθηκε θάνατος 13χρονου στην Θεσσαλονίκη όταν έπεσε στο κενό σε φωταγωγό από τον 7ο όροφο, επιχειρώντας να κάνει παρκούρ πηδώντας ανάμεσα ταράτσες πολυκατοικιών.