cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεταμεταγραφική ρύθμιση
Το μονοπάτι RISC
μικρογραφία|Το μονοπάτι της γονιδιακής αποσιώπησης. Ένα σταθερό πρωτεϊνικό διμερές συνδέεται στο διπλής αλυσίδας RNA και το [[Υδρόλυση|υδρολύει σε μικρά RNA μόρια. Η μία υπομονάδα από το ετεροδιμερές συνιστά μέλος της οικογένειας RNA III ενζύμων και ονομάζεται Dicer 2 (DCR2) και η άλλη μία RNA συνδεόμενη πρωτεΐνη, με 2 δομές ειδικές για σύνδεση με διπλής αλυσίδας RNA, που ονομάζεται R2D2. Το DCR2-R2D2 ετεροδιμερές μετατρέπει το διπλής αλυσίδας RNA σε μικρά RNA μόρια παρεμβολής. (siRNA). Mια από τις 2 αλυσίδες του siRNA ενσωματώνεται σε ένα RNA επαγόμενο σύμπλεγμα αποσιώπησης (RNA Induced Silencing Complex: siRISC) το οποίο καταλύει την θραύση του mRNA στόχου. Η συγκρότηση του siRISC φαίνεται να απαιτεί την συγκρότηση πρόδρομου συμπλέγματος που σημειώνεται σαν RLC (RISC Loading Complex), το οποίο εμπεριέχει την διπλή αλυσίδα του siRNA, το DCR2-R2D2 ετεροδιμερές και επιπρόσθετες πρωτεΐνες οι οποίες πρέπει να χαρακτηριστούν. Το RLC σύμπλεγμα θεωρείται ότι καταλύει το ATP-εξαρτώμενο ξετύλιγμα του διπλής αλυσίδας siRNA. Η μία από τις 2 αλυσίδες, η οδηγός αλυσίδα, συμπλέκεται τελικά με στο siRISC, ενώ η άλλη αλυσίδα, δηλαδή η επιβαίνουσα αλυσίδα (passenger) απομακρύνεται και καταστρέφεται. ΤοsiRISC περιέχει επίσης μία πρωτεΐνη η οποία ονομάζεται Αργοναύτης (Argonaute: AGO) και η οποία καταλύει την υδρόλυση του RNA. H οδηγός (Guide) αλυσίδα καθοδηγεί το siRISC σε ένα mRNA με συμπληρωματική αλληλουχία. Στην συνέχεια η AGO πρωτεΐνη κόβει τον mRNA στόχο σε μία μονή θέση στο κέντρο περίπου της δημιουργηθείσας διπλής αλυσίδας περιοχής, 10 νουκλεοτίδια από το 5΄-άκρο του siRNA.]] O μηχανισμός RISC είναι παρόμοιος για τα miRNA και τα siRNA και ξεκινάει με τη φόρτωση των δίκλωνων miRNA/miRNA* ή των siRNA στην Ago (duplex loading). Αυτό οδηγεί στη δημιουργία ενός συμπλόκου που αποτελείται από την AGO και το δίκλωνο μικρό RNA, που ονομάζεται preRISC. Η διαδικασία αυτή είναι δυναμική και απαιτεί υδρόλυση της ATP. Ο κλώνος- επιβάτης προκαθορίζεται από την πόλωση της φόρτωσης στην AGO ;. Ο κλώνος- οδηγός είναι εκείνος που συνορεύει με το θερμοδυναμικά λιγότερο σταθερό base pairing, στο 5’ άκρο. Το δεύτερο στάδιο είναι το στάδιο της σφήνας (wedging), κατά το οποίο ο Ν τομέας της Ago στρέφεται προς τα έξω και λειτουργώντας σαν σφήνα χωρίζει τις συζευγμένες βάσεις στο 3’ άκρο. Το τρίτο και τελευταίο στάδιο του RISC ονομάζεται αποβολή του επιβάτη (passenger ejection). Τα δύο μικρά RNA διαχωρίζονται και ο κλώνος-επιβάτης απορρίπτεται από την Ago.
Παραπομπές
Κατηγορία:RNA
Στέργιος Χασαπίδης
Ο Στέργιος (Αστέριος) Χασαπίδης (Καταφύγι Πιερίων 1919 - Θεσσαλονίκη, 27 Απριλίου 2005 ) ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Πιερίας τη δεκαετία του ' 60.
Βιογραφία
Από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με το συνδικαλισμό και συνετέλεσε στην ίδρυση του ΚΕΣ (Κίνημα Ελεύθερου Συνδικαλισμού). Παράλληλα ακολούθησε σπουδές στη Θεσσαλονίκη στο χώρο των Νομικών, Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών. Μετά την απόκτηση του Πτυχίου του, επιδόθηκε στις ξένες γλώσσες. Συνελήφθη κατά το τελευταίο έτος του Εμφυλίου Πολέμου και τέθηκε για λίγο καιρό υπό κράτηση, λόγω της συνδικαλιστικής του δράσης.
Συνίδρυσε το Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα (ΔΣΚ) το 1955 και κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1958 με το Δημοκρατικό Κόμμα του Εργαζομένου Λαού χωρίς επιτυχία. Το ΔΚΕΛ συγχωνεύτηκε στην Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου και με την τελευταία ο Χασαπίδης εξελέγη βουλευτής Πιερίας, στις εκλογές που διεξήχθησαν το 1963 και το 1964. Την περίοδο εκείνη ασχολήθηκε με γεωργικά και εργατικά θέματα. Ήταν μάλιστα μέλος και εισηγητής της μικτής επιτροπής Ελλάδας-ΕΟΚ (1964-67). Υπήρξε ένας από τους 45 βουλευτές που ανήκαν στον κύκλο του Ανδρέα Παπανδρέου.
Λίγο πριν τη χούντα, με φυλλάδιο που εξέδωσε, ζήτησε την αναμόρφωση των πολιτικών κομμάτων. Το 1967 επιβάλλεται η δικτατορία των συνταγματαρχών και ο Χασαπίδης εκτοπίστηκε αρχικά στη Φολέγανδρο και έπειτα στην Ανάφη, ως το 1969. Παρά τους εκφοβισμούς από την στρατιωτική κυβέρνηση, ίδρυσε την Εθνική Δημοκρατική Ομαλότητα (ΕΔΟ) και μέσω αυτού συντονίζει τον αντιδικτατορικό αγώνα. Το 1974 ανέλαβε γραμματέας οργανωτικού της Ένωσης Κέντρου – Νέες Δυνάμεις (που το 1976 μετονομάστηκε σε Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου / ΕΔΗΚ) και κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1974 (χωρίς να εκλεγεί βουλευτής). Το 1977, μετά την εκλογική αποτυχία της ΕΔΗΚ, ανέλαβε πρωτοβουλία και συγκρότησε τη Δημοκρατική Σοσιαλιστική Ενωτική Κίνηση (ΔΗΣΕΚ). Τον Μάιο του 1981 αποχώρησε από το ΚΟΔΗΣΟ. Τα επόμενα χρόνια δραστηριοποιήθηκε αρχικά με την Πανελλαδική Κίνηση Πολιτών και έπειτα με τη Δημοκρατική Κοινωνική Αναμόρφωση (ΔΗΚΑ). Το 1989 κατήλθε ξανά υποψήφιος στις εκλογές, αυτή τη φορά με το Συνασπισμό στην Α΄ Θεσσαλονίκης, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί. Από το 1991, συνεχίζοντας την προσπάθεια για την ανάπτυξη της κοινωνίας πολιτών, μαζί με άλλες κινήσεις και στελέχη συγκρότησε το αυτόνομο πολιτικό ρεύμα «Σύνδεσμοι για την ηθική, κοινωνική πολιτική αφύπνιση».
Πέθανε το 2005 και κηδεύτηκε στις 28 Απριλίου στη Θεσσαλονίκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Κατάλογος ελέγχου
thumb|250px|Ανάγνωση από τον Κυβερνήτη του καταλόγου ελέγχου (checklist), κατά τη στάθμευση του αεροσκάφους. Ο κατάλογος ελέγχου ή άλλως η λίστα ελέγχου (checklist), είναι ο τύπος του πληροφοριακού εργασιακού βοηθήματος, ο οποίος χρησιμοποιείται προκειμένου να μειώσει την αποτυχία (failure), αποζημιώνοντας για τους πιθανούς περιορισμούς στη ανθρώπινη μνήμη και την προσοχή (attention). Βοηθά στη διασφάλιση της συνοχής και της πληρότητας, κατά την εκτέλεση μιας εργασίας.
Εφαρμογές
thumb|250px|left|Κατάλογος ελέγχου κατά την διαδικασία κομποστοποίησης.
Μορφή
thumb|250px|Παράδειγμα καταλόγου ελέγχου για το κλείσιμο επιχείρησης. Οι κατάλογοι ελέγχου, συνήθως παρουσιάζονται με κενά κουτάκια στην αριστερή πλευρά της σελίδας. Ένα μικρό σημάδι ή σήμα ελέγχου, γράφεται στο αντίστοιχο κουτάκι πλαίσιο, μετά από την ολοκλήρωση του στοιχείου.
Επίσης, μερικές φορές χρησιμοποιούνται άλλες μορφές. Οι κατάλογοι ελέγχου της αεροπορίας, γενικά, αποτελούνται από ένα σύστημα και η δράση χωρίζεται από μια διακεκομμένη γραμμή και δεν έχουν ένα πλαίσιο ελέγχου, καθώς συχνά διαβάζονται μεγαλόφωνα και συνήθως προορίζονται για να επαναχρησιμοποιηθούν.
Ανησυχία
Η υπερβολική εξάρτηση των καταλόγων ελέγχου, μπορεί να επηρεάσει την απόδοση, όταν ασχολούνται με μια χρόνο-κρίσιμη κατάσταση, για παράδειγμα, μια ιατρική έκτακτη ανάγκη ή μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης εν πτήση. Οι λίστες ελέγχου δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο της κοινής λογικής. Η εντατική κατάρτιση, συμπεριλαμβανομένης της μηχανικής εκμάθησης των καταλόγων ελέγχου μπορεί να βοηθήσει στην ενσωμάτωση της χρήσης των καταλόγων ελέγχου με πιο ευπροσάρμοστες και ευέλικτες τεχνικές επίλυσης προβλημάτων.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατάλογοι ελέγχου Κατηγορία:Λήψη-σημειώσεων Κατηγορία:Ποιοτική υγειονομική περίθαλψη
Τροβάτο Ευρυτανίας
Το Τροβάτο είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές των Αγράφων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Ευρυτανίας. Το Τροβάτο υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Αγράφων.
Απέχει 76 χλμ. από το Καρπενήσι, 16 χλμ. από το χωριό Άγραφα και αποτελεί το βορειότερο χωριό του δήμου Αγράφων καθώς και ολόκληρης της Ευρυτανίας. μικρογραφία|αριστερά|Ο ναός των Αγίων Θεοδώρων στην κεντρική πλατεία του χωριού
Είναι το μοναδικό χωριό της περιοχής που έχει ασφαλτοστρωμένο περιφερειακό δρόμο, αλλά όχι και οι γύρω περιοχές, στα περισσότερα χωριά του δήμου Αγράφων.
Παλαιότερα ήταν από τα μεγαλύτερα χωριά στα Άγραφα και κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η κτηνοτροφία. Από την περιοχή του Τροβάτου και των Βραγγιανών πηγάζει ο ποταμός Αγραφιώτης. Οι οικισμοί του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος, οι Άγιοι Θεόδωροι, ο Άγιος Αθανάσιος, η Χιόνο, και τα Καβάκια.
Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 108 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής:
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Ο πλάτανος στην κεντρική πλατεία Νότια της ράχης «Κλεφτογιάννη», βρίσκεται το εκκλησάκι της Παναγίας, με αξιόλογες τοιχογραφίες του 1644, όπου μαθήτευσε για τέσσερα χρόνια (1614-1618) ο Ευγένιος Γιαννούλης ο Αιτωλός.
Ο Άγιος Δημήτριος είναι ο πρώτος συνοικισμός (κάτω μαχαλάς) από την είσοδο του χωριού. Εκεί υπάρχει ο ομώνυμος ναός του 1450, όπου φυλάσσεται τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού. Όπως μαρτυρά μαρμάρινη πλάκα, ο ναός φιλοξένησε το Παιδαγωγικό Φροντιστήριο Στερεάς (Σχολής Εθνικής Αντίστασης) της Π.Ε.Ε.Α. (Πολιτική Επιτροπή Εθνική Απελευθέρωσης) τον Αύγουστο - Σεπτέμβριο 1944.
Στο Τροβάτο στεγάζεται επίσης Μουσείο Λαϊκής Τέχνης.
Η Πιασμένη γη ή το Γεφύρι της Αγάπης βρίσκεται στο Τροβατιανό ρέμα κοντά στην Κακιά Σκάλα. Πρόκειται για ένα περίεργο γεωλογικό φαινόμενο. Φαίνεται πως με το πέρασμα των χρόνων οι πλαγιές του φαραγγιού ενώθηκαν πάνω από το ρεύμα του ποταμού. μικρογραφία|480x500px|center|Άγιος Δημήτριος
Πηγές
κατηγορία:χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Μάχη της Ιένας-Άουερστετ
Η μάχη της Ιένας-Άουερστεντ διεξήχθη στις 14 Οκτωβρίου 1806 και έλαβε χώρα στη σημερινή Γερμανία, ανάμεσα στη Μεγάλη Στρατιά του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας και τον πρωσσικό στρατό του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄. Η αποφασιστική ήττα που υπέστη ο πρωσσικός στρατός οδήγησε στον μερικό διαμελισμό και την πολιτική υποταγή της Πρωσσίας στην Α΄ Γαλλική Αυτοκρατορία μέχρι τη δημιουργία του ΣΤ΄ Συνασπισμού το 1812.
Κότεννα
Κότεννα (Κότεννα) ήταν πόλη της Ρωμαϊκής επαρχίας της Παμφυλίας στη Μικρά Ασία. Αντιστοιχεί στην σύγχρονη πόλη Γκόντενε, κοντά στο Ικόνιο της Τουρκίας.
Μάχη της Ιένας-Άουερστετ
Δημιουργία του Δ΄Συνασπισμού
Η Γαλλία με την επικράτησή της κατά του Γ΄ Συνασπισμού στη μάχη του Άουστερλιτς ανάγκασε την Αυστρία σε συνθηκολόγηση (Συνθήκη του Πρέσσμπουργκ), ενώ στα ρωσσικά στρατεύματα δόθηκε άδεια για υποχώρηση στο πάτριο έδαφος. Ένα από τα αποτελέσματα της νίκης του Ναπολέοντα ήταν η δημιουργία της Συνομοσπονδίας του Ρήνου, ένα σύνολο γερμανικών κρατιδίων που αποτελούσε προτεκτοράτο της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Η αύξηση της γαλλικής επιρροής στο γερμανικό χώρο όμως έθετε υπό αμφισβήτηση την κυριαρχία της Πρωσσίας, ενώ συνεπαγόταν τη μετατροπή της σε δευτερογενές κράτος. Έτσι υπό την πίεση της συζύγου του βασίλισσας Λουίζας, της Μεγάλης Βρεταννίας και του τσάρου Αλέξανδρου Α΄, ο βασιλιάς της Πρωσσίας, Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ κήρυξε τον πόλεμο στη Γαλλία στις 9 Οκτωβρίου 1806 δημιουργώντας τον Δ΄ Συνασπισμό, με μέλη το Βασίλειο της Πρωσσίας, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρεταννίας και Ιρλανδίας, το Βασίλειο της Σουηδίας και τη Ρωσσική Αυτοκρατορία. Μάλιστα στις αρχές του φθινοπώρου του ίδιου έτους ο Φρειδερίκος και ο Αλέξανδρος συναντήθηκαν στο Πότσνταμ στον τάφο του Μεγάλου Φρειδερίκου, όπου και υποσχέθηκαν ότι θα συντρίψουν τον Ναπολέοντα.
Κότεννα
Όνομα
Ο Στράβων (Γεωγραφία, 12.7.1) αναφέρει τους Κατεννείς (Αρχαία Ελληνικά: Κατεννεῖς) στην Πισιδία δίπλα στη Σέλγη και στη φυλή των Ομοναδών (Ὁμοναδεῖς) ανατολικά και βόρεια του Τρωγίτη (Λίμνη Σούγλα). Έχει βρεθεί μια επιγραφή, που δείχνει ότι οι άνθρωποι αυτοαποκαλούνταν Κοτεννείς, έτσι ώστε το πραγματικό όνομα της πόλης ήταν Κότεννα/Κοτέννα. Ο Ιεροκλής το αναφέρει ως Κότανα στην Παμφυλία. Εμφανίζεται ως Κόταινα σε κάποια Notitiae episcopatuum. Έχει ειπωθεί ότι οι Κοτεννείς είναι ίδιοι με τους Ετεννείς (Αρχαία Ελληνικά: Ετεννεῖς), που αναφέρεται από τον Πολύβιο (V, 73) ότι ζούσαν στην Πισιδία πάνω από τη Σίδη, και που έκοψε νομίσματα στους ρωμαϊκούς χρόνους. Το εγγενές όνομα μπορεί να ήταν Ετεννείς, και η φυλή στη συνέχεια χωρίστηκε σε τουλάχιστον δύο συνοικίες, η βόρεια πήρε το όνομα Ετεννείς, ενώ η νότια προτιμούσε Κοτεννείς.
Μάχη της Ιένας-Άουερστετ
Εκστρατεία στην Πρωσσία
Ο Ναπολέων βρήκε τελείως ακατανόητη την ενέργεια της Πρωσσίας να στραφεί μόνη της εναντίον του, λόγω του ότι δε διέθετε τοπικούς συμμάχους και η Ρωσσία βρισκόταν ακόμη στο στάδιο της επιστράτευσης, ενώ από την πλευρά του η Μεγάλη Στρατιά βρισκόταν στην καρδιά της Γερμανίας κοντά στα πρωσσικά σύνορα. Έτσι με τα στρατεύματά του σχηματισμένα σε μια τεράστια τετράγωνη φάλαγγα εισέβαλε στην Πρωσσία θέλοντας να πετύχει μια νίκη ανάλογη του Άουστερλιτς, προτού καταφθάσουν οι Ρώσσοι. Ο Βοναπάρτης πιστεύοντας ότι οι Πρώσσοι θα συγκέντρωναν τις δυνάμεις τους στην περιοχή της Ερφούρτης, σχεδίαζε να ωθήσει τις δυνάμεις του κάτω από την κοιλάδα του ποταμού Ζάαλε και να πλευροκοπήσει την αριστερή πτέρυγα του στρατού τους, αποκόπτοντάς τους τη γραμμή επικοινωνιών και υποχώρησης. Στις 9 Οκτωβρίου διεξήχθησαν οι μάχες του Σλάιτς και του Ζάαλφελντ, όπου οι στρατάρχες Λαν, Μυρά και Μπερναντότ συνέτριψαν κάποιες πρωσσικές μεραρχίες, και ο δημοφιλής πρίγκιπας Λουδοβίκος Φερδινάνδος της Πρωσσίας σκοτώθηκε. Ωστόσο ο Λαν κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης των δυνάμεών του συνειδητοποίησε ότι κοντά στην πόλη της Ιένας υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός πρωσσικών σωμάτων στρατού, στέλνοντας επιστολή στον Γάλλο αυτοκράτορα ότι ανακάλυψε τη θέση του κύριου στρατού των Πρώσσων. Έτσι, ο Ναπολέων διέταξε το 3ο και το 1ο Σώμα Στρατού υπό τη διοίκηση των στραταρχών Νταβού και Μπερναντότ αντίστοιχα, να προελάσουν προς το Νάουμπουργκ (Naumburg) και ν΄ αποκόψουν την εχθρική γραμμή υποχώρησης.
Κότεννα
Επισκοπή
Η Κότεννα είχε έδρα βοηθού επισκόπου της μητρόπολης Σίδης, πρωτεύουσας και μητροπολιτικής έδρας της Παμφυλίας Πρίμας. Από τους επισκόπους της, ο Ησύχιος πήρε μέρος στην Α' Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381, ο Ακάκιος στη Σύνοδο της Εφέσου το 431, ο Ευγένιος στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451. Ο Μαυριανός υπέγραψε την κοινή επιστολή, που έστειλαν οι επίσκοποι της επαρχίας Παμφυλίας το 458 στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέοντα Α' τον Θράκα σχετικά με τη δολοφονία του Προτέριου της Αλεξάνδρειας. Ο Φλαβιανός ήταν στη σύνοδο, που κάλεσε ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μηνάς το 536. Ο Μακάριος συμμετείχε στη Φωτιακή Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (879).
Μάχη της Ιένας-Άουερστετ
Μάχη της Ιένας
Στις 14 Οκτωβρίου ο Ναπολέων διέθετε στην Ιένα 107.000 στρατιώτες και 220 κανόνια, πιστεύοντας ότι απέναντί του βρισκόταν το κύριο μέρος των πρωσσικών δυνάμεων. Στην πραγματικότητα όμως υπήρχαν μόλις 39.070 στρατιώτες και 112 κανόνια, υπό τη διοίκηση του πρίγκηπα Φρειδερίκου Λουδοβίκου του Χόχενλοε-Ινγκελφίνγκεν, ο οποίος διέταξε τον στρατηγό Ερνστ φον Ρύχελ (Ernst von Rüchel) με τις 15.450 στρατιώτες και 40 κανόνια του να σπεύσουν άμεσα προς ενίσχυση. Ο Ναπολέων κατά τις 6:30 π.μ. διέταξε τον στρατάρχη Λαν με το 5o Σώμα (21.744 στρατιώτες και 40 κανόνια) να επιτεθεί στο χωριό Κοσπέντα (Cospeda) που βρισκόταν υπό πρωσσικό έλεγχο, ενώ την ίδια ώρα ο πρίγκηπας Χόχενλοε-Ινγκελφίνγκεν εξαπέλυσε επίθεση κατά της γαλλικής δεξιάς πτέρυγας, αλλά απέτυχε παταγωδώς χάρη στην επιτυχημένη άμυνα του 4oυ Σώματος του στρατάρχη Σουλτ (10.176 στρατιώτες και 12 κανόνια, καθώς διέθετε μία μόνο από τις μεραρχίες του).
Κότεννα
Επισκοπή
Η επισκοπή πλέον δεν έχει ποίμνιο. Η Κότεννα καταγράφεται σήμερα από την Καθολική Εκκλησία ως έδρα τιτουλάριου επισκόπου. Από τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού δεν έχουν γίνει νέοι διορισμοί τιτουλάριων επισκόπων σε τέτοιες ανατολικές έδρες, αφήνοντας αυτή την έδρα κενή μετά τον θάνατο του τελευταίου υφιστάμενου επισκόπου το 1986.
Υπήρχε μια άλλη επισκοπική έδρα, που λεγόταν Ετέννα. Μια τρίτη συνοικία ονομαζόταν επίσης Μπαναμπά ή Μαναύα, γιατί το 680 ο Κοσμάς εμφανίζεται ως Επίσκοπος «Κοτέννας και Μαναύας».
Μάχη της Ιένας-Άουερστετ
Μάχη της Ιένας
Πολύ σύντομα το 5o και 7o Σώμα ύστερα από σφοδρή μάχη υποχρέωσαν τους Πρώσσους σε άρση του κλοιού, με αποτέλεσμα ο Νέυ να υποχωρήσει, και ο Ναπολέων να προχωρήσει σε σφοδρό βομβαρδισμό του πρωσσικού στρατού. Κατά τις 1:00 μ.μ. ο Ναπολέων έκανε την αποφασιστική κίνηση και διέταξε τον Ωζερώ και τον Σουλτ να διαλύσουν ολοκληρωτικά τις πτέρυγες των Πρώσσων, ενώ ο Λαν και ο Νέυ θα εξαπέλυαν επίθεση στο πρωσσικό κέντρο. Σύντομα οι πτέρυγες του πρωσσικού στρατού διαλύθηκαν και το πρωσσικό κέντρο περικυκλώθηκε από τρεις πλευρές. Ο πρίγκηπας Χόχενλοε-Ινγκελφίνγκεν βλέποντας ότι ο φον Ρύχελ ήταν ακόμη πολύ μακριά για να τον ενισχύσει αποδέχτηκε την ήττα του και διέταξε τακτική υποχώρηση, αλλά ο Γάλλος αυτοκράτορας έστειλε 5.000 θωρακοφόρους ιππείς υπό τον στρατάρχη Μυρά και η ήττα των Πρώσσων μετατράπηκε σε άτακτη φυγή. Ως αποτέλεσμα ο Ναπολέων πέτυχε άλλη μία μεγάλη νίκη, αλλά με την εντύπωση ότι νίκησε τον κύριο πρωσσικό στρατό, ο οποίος όμως την ίδια ώρα πολεμούσε το 3o Σώμα του στρατάρχη Νταβού στο Άουερστεντ.
Κότεννα
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Παμφυλίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Μάχη της Ιένας-Άουερστετ
Μάχη του Άουερστεντ
Μετά τη μάχη του Ζάαλφελντ, ο στρατάρχης Λαν προήλασε προς την Ιένα, όπου ανακάλυψε ότι ένας μεγάλος αριθμός Πρώσσων στρατιωτών είχε θέσει υπό τον έλεγχό του την περιοχή, με αποτέλεσμα να πληροφορήσει τον Ναπολέοντα ότι βρήκε τις θέσεις του κύριου πρωσσικού στρατού. Ο τελευταίος έστειλε τον Νταβού με το 3ο Σώμα (28.995 στρατιώτες και 46 κανόνια) και τον Μπερναντότ με το 1ο Σώμα (21.163 στρατιώτες και 50 κανόνια) να προελάσουν προς το χωριό Νάουμπουργκ (Naumburg) για ν΄ αποκόψουν την πρωσσική οδό υποχώρησης. Ο Μπερναντότ όμως, λόγω φθόνου προς τον Νταβού, αγνόησε τις διαταγές του αυτοκράτορά του και αποφάσισε να προελάσει προς το χωριό Ντόρνμπουργκ (Dornburg), αφήνοντας τον τελευταίο να προελαύνει μόνος του σε εχθρικό έδαφος. Έτσι το 3ο Σώμα συνέχισε την πορεία του και κατασκήνωσε κοντά στην πόλη του Άουερστεντ για διανυκτέρευση.
Την επομένη στις 7:00 π.μ. οι αναπτυσσόμενες μονάδες ανέφεραν στον Νταβού πως ένας τεράστιος πρωσσικός στρατός βρισκόταν στην περιοχή λίγα χιλιόμετρα απέναντι από το στρατόπεδό του. Ο στρατάρχης έκπληκτος διέταξε άμεσα την 3η Μεραρχία (8.473 στρατιώτες και 8 κανόνια) υπό τον στρατηγό Γκυντέν ντε Λα Σαμπλοννιέρ να προελάσει με τους στρατιώτες του σε σχηματισμούς τετραγώνου προς το χωριό Χάσσενχαουζεν, ενώ έστειλε άμεσα τις διαταγές του στις 1η (9.867 στρατιώτες και 13 κανόνια) και 2η (7.293 στρατιώτες και 8 κανόνια) μεραρχίες υπό τους στρατηγούς Μοράν και Φριάν αντίστοιχα, που βρίσκονταν στα νώτα του, να προελάσουν για να τον βοηθήσουν. Από την πρωσσική πλευρά ο στρατάρχης φον Μπλύχερ χωρίς να περιμένει υποστήριξη πεζικού ανέλαβε τη διοίκηση του πρωσσικού ιππικού και επιτέθηκε στη μεραρχία του Γκυντέν ντε Λα Σαμπλοννιέρ. Ωστόσο οι Γάλλοι σε σχηματισμούς τετραγώνου εκμηδένισαν την επίθεση και τρία ολόκληρα πρωσσικά συντάγματα ιππικού τράπηκαν σε άτακτη φυγή, με αποτέλεσμα ο Πρώσσος στρατάρχης να υποχωρήσει με βαριές απώλειες. Ο διοικητής των πρωσσικών δυνάμεων, Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ, περίμενε δύο ώρες εξετάζοντας την κατάσταση, δίνοντας χρόνο στους στρατιώτες της μεραρχίας του στρατηγού Φριάν να φθάσουν και να παραταχθούν στα δεξιά της μεραρχίας του στρατηγού Γκυντέν ντε Λα Σαμπλοννιέρ. Ο Νταβού, έχοντας 15.000 στρατιώτες, αναδιέταξε τις δυνάμεις του, για να κρατήσει το δρόμο προς το Νάουμπουργκ "ανοικτό" σε περίπτωση υποχώρησης, και χρησιμοποίησε το μεγαλύτερο μέρος της μεραρχίας του στρατηγού Γκυντέν ντε Λα Σαμπλοννιέρ στην αριστερή του πτέρυγα στα βόρεια του χωριού Χάσσενχαουζεν, ενώ άφησε μόνο ένα σύνταγμά της στα νότια του χωριού.
Γύρω στις 10:00 π.μ., ο Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ διέταξε δύο πρωσσικές μεραρχίες να επιτεθούν στο χωριό Χάσσενχαουζεν. Η βόρεια επίθεση των Πρώσσων απέτυχε με βαριές απώλειες, ενώ η νότια διέσπασε εύκολα το γαλλικό σύνταγμα πεζικού. Με την αριστερή του πτέρυγα σε τρομερό κίνδυνο από τις υπέρτερες πρωσσικές δυνάμεις, ο Νταβού οδήγησε αυτοπροσώπως δύο συντάγματα πεζικού από την εφεδρική γραμμή μάχης του Γκυντέν ντε Λα Σαμπλοννιέρ και αντεπιτέθηκε διασπώντας τους Πρώσσους και επαναφέροντας την τάξη στις γαλλικές γραμμές. Ωστόσο το επιτελείο του Νταβού άρχισε να ανησυχεί, καθώς η 1η Μεραρχία του στρατηγού Μοράν βρισκόταν ακόμη στα νότια και θα έπαιρνε ώρα μέχρι να φθάσει, ενώ δεν υπήρχε κανένα σημάδι από τον Μπερναντότ. Ευτυχώς για τους Γάλλους οι Πρώσσοι δεν εκμεταλλεύτηκαν την αριθμητική τους υπεροχή, αλλά πραγματοποίησαν τέσσερεις αποτυχημένες επιθέσεις στο Χάσσενχαουζεν, ενώ κατά τη διάρκειά τους ο Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ τραυματίστηκε ανάμεσα στα μάτια και ξεψύχησε. Ο βασιλιάς της Πρωσσίας που ήταν παρών στη μάχη έκανε ένα φοβερό λάθος και αντί ν΄ αναλάβει άμεσα τη διοίκηση της δύναμής του, περίμενε μία ολόκληρη ώρα, δίνοντας χρόνο στο στρατηγό Μοράν να ενισχύσει την ταλαιπωρημένη αριστερή πτέρυγα με τους σχεδόν 10.000 στρατιώτες του. Την ίδια ώρα στο πεδίο της μάχης έφθασε ο πρίγκηπας Γουλιέλμος της Οράγγης με μια μεραρχία πεζικού, την οποία χώρισε σε δύο μέρη, τα οποία ενίσχυσαν τις πρωσσικές πτέρυγες, ενώ ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ ανέλαβε τη διοίκηση των στρατευμάτων και εξαπέλυσε μία φοβερή επίθεση στην αριστερή γαλλική πτέρυγα, που απέτυχε όμως παταγωδώς και οι Πρώσσοι υποχώρησαν με μεγάλες απώλειες.
Με την προηγηθείσα αποτυχία η δεξιά πρωσσική πτέρυγα βρισκόταν σε τρομερό κίνδυνο, και ολόκληρος ο πρωσσικός στρατός βρισκόταν αντιμέτωπος με την ολοκληρωτική κατάρρευση, αλλά ο Πρώσσος βασιλιάς είχε ακόμη δύο μεραρχίες, συνολικής δύναμης 16.400 στρατιωτών και 31 κανονιών, για να ενισχύσει και επαναφέρει την τάξη στο στράτευμα. Η σκέψη όμως ότι αντιμετώπιζε αυτοπροσώπως τον Ναπολέοντα τον έκανε να "παραλύσει" και να μην πράξει τίποτα. Σύντομα ο Νταβού κατάλαβε την κατάσταση και εξαπέλυσε μια μετωπική επίθεση κατά του πρωσσικού κέντρου, το οποίο κατέρρευσε ύστερα από σφοδρή ανταλλαγή πυρών. Ωστόσο ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ είχε ακόμη την ευκαιρία να ρίξει στη μάχη τις 16.400 στρατιώτες που διέθετε, αλλά πληροφορούμενος την καταστροφή στην Ιένα κατάλαβε ότι όλα είχαν χαθεί και διέταξε τακτική υποχώρηση, η οποία σύντομα μετατράπηκε σε άτακτη φυγή. Ο Νταβού διέταξε τους στρατιώτες του να καταδιώξουν τους ηττημένους, αλλά ήταν εξαντλημένοι για ένα τέτοιο εγχείρημα.
Μετά τη μάχη
Ο Ναπολέων δεν μπορούσε να πιστέψει πως το 3o Σώμα υπό τον Νταβού νίκησε τον κύριο πρωσσικό στρατό, με αποτέλεσμα ο τελευταίος χάρη στο επίτευγμά του να ονομαστεί "Δούκας του Άουερστεντ", ενώ ο Μπερναντότ κατακρίθηκε για τη στάση του διότι αγνόησε τις εντολές του Γάλλου αυτοκράτορα και δε συμμετείχε σε καμία από τις δύο μάχες. Ο στρατάρχης Λαν, ο ήρωας της Ιένας, δεν τιμήθηκε, καθώς ο Ναπολέων πιθανόν ήθελε να κρατήσει όλη τη δόξα για τον εαυτό του. Από την πρωσσική πλευρά ο Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ τραυματίστηκε θανάσιμα, ενώ στις 16 Οκτωβρίου ένα μεγάλο σώμα στρατού των Πρώσσων αιχμαλωτίστηκε μετά την κατάληψη της Ερφούρτης.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες Ναπολεόντειων Πολέμων Κατηγορία:1806 Κατηγορία:Μάχες της Πρωσίας Κατηγορία:Μάχες γαλλικού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της Θουριγγίας
Δήμος Δράμας
Ο Δήμος Δράμας είναι δήμος της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης που συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από τη συνένωση του προϋπάρχοντος Δήμου Δράμας και της Κοινότητας Σιδηρονέρου. Η έκταση του Δήμου είναι 833.01 τ.χλμ και ο μόνιμος πληθυσμός του είναι 55.679 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Η έδρα του δήμου είναι η Δράμα.
thumb|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου Δράμας.
Δημοτικές Ενότητες και οικισμοί
thumb|Χάρτης των ενοτήτων από τις οποίες αποτελείται ο Δήμος Δράμας.{{legend|red|[[#Ενότητα Δράμας|1 - Δράμας}} {{legend|blue|2 - Σιδηρονέρου}}]]
Ο Δήμος Δράμας αποτελείται από 2 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στον προϋπάρχοντα δήμο Δράμας και την κοινότητα Σιδηρονέρου που ενσωματώθηκε σε αυτόν. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ.
Δημοτική Ενότητα Δράμας
Η Δημοτική Ενότητα Δράμας αποτελούσε αυτόνομο δήμο πριν τη συνένωσή του με τη Δημοτική Ενότητα Σιδηρονέρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Έχει (πραγματικό) πληθυσμό 55.632 κατοίκους.
Δημοτική Ενότητα Σιδηρόνερου
Η πρώην κοινότητα και νυν δημοτική ενότητα Σιδηρόνερου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 430 κατοίκους και καταλαμβάνει έκταση 351,3 τ.χλμ.. Έδρα της κοινότητας ήταν το Σιδηρόνερο. Πριν τη συνένωσή της με το νέο Δήμο ήταν η μεγαλύτερη σε έκταση κοινότητα της Ελλάδας.
Εκδηλώσεις
Στη Δράμα λαμβάνουν χώρα διάφορα πολιτιστικά γεγονότα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους με πρωτοβουλία του Δήμου και σε συνεργασία με φορείς και συλλόγους. Ένα από αυτά είναι το «Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους» κάθε Σεπτέμβριο. Άλλο σημαντικό είναι το φεστιβάλ τραγουδιού «Dramaica Youth Festival» που πραγματοποιείται ετησίως στο χώρο των πηγών της Αγίας Βαρβάρας και παίρνουν μέρος τοπικά συγκροτήματα αλλά και άλλα συγκροτήματα από όλη την Ελλάδα.
Ακόμη, την πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου διοργανώνεται η «ΔραμΟΙΝΟγνωσία», με αντικείμενο το κρασί και την τέχνη της παρασκευής, αλλά και της απόλαυσής του, καθώς και την πλούσια τοπική γαστρονομία σε μία κατεξοχήν οινοποιητική περιοχή της χώρας. Αξιόλογες δράσεις και εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στην πόλη της Δράμας στο πλαίσιο των Ελευθερίων της Δράμας την 1η Ιουλίου.
Πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων εκτείνονται κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου και στα χωριά της Δράμας, όπως για παράδειγμα η αναβίωση εθίμων όπως το Καρναβάλι στη Χωριστή κ.ά.
Χρυσοστόμεια
Τα Χρυσοστόμεια είναι ετήσιοι αθλητικοί αγώνες Στίβου υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας με συνδιοργανωτές την ΔΕΚΠΟΤΑ Δράμας, την ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Αν. Μακεδονίας – Θράκης και τα Σωματεία Στίβου και Άρσης Βαρών Ν. Δράμας. Διοργανώνονται τον Σεπτέμβριο κατά τη μνήμη του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης στον ναό του Αγίου και στο Εθνικό Στάδιο της πόλης.
Ονειρούπολη
Επίσης όλο τον Δεκέμβριο λαμβάνει χώρα στη Δράμα, η μεγαλύτερη Χριστουγεννιάτικη Γιορτή της χώρας, η «Ονειρούπολη Δράμας», ένα μαγικό χριστουγεννιάτικο χωριό, που θυμίζει έντονα τα αντίστοιχα Χριστουγεννιάτικα χωριά της Κεντρικής Ευρώπης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Τυροσίνη
Η τυροσίνη (συμβολισμός: Tyr ή Y) είναι ένα από τα 22 πρωτεϊνογόνα αμινοξέα. Στο επίπεδο της μοριακής γενετικής, τα κωδικόνιά της είναι UAC και UAU. Είναι ένα μη απαραίτητο αμινοξύ, με μια μη φορτισμένη αλλά πολική πλευρική ανθρακική αλυσίδα. Η λέξη «τυροσίνη» προέρχεται από την ελληνική τυρί, επειδή ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1846, από το Γερμανό χημικό Τζούστους βον Λίμπιγκ (Justus von Liebig), στην πρωτεΐνη καζεΐνη από τυρί. Αντιστοίχως, όταν χρειάζεται αναφορά ειδικά στην πλευρική της αλυσίδα, η τελευταία ονομάζεται «τυροσυλ-».
Διαιτητικές πηγές
Η τυροσίνη μπορεί να συνθεθεί στο ανθρώπινο σώμα από τη φαινυλαλανίνη, που βρίσκεται σε πολλά υψηλής συγκέντρωσης σε πρωτεΐνες τροφικά προϊόντα όπως κοτόπουλο, γαλοπούλα, ψάρι, φυστίκια, αμύγδαλα, αβοκάντο, γάλα, τυρί, γιαούρτι, φασόλια, κολοκυθόσπορους, σουσάμι, μπανάνες, προϊόντα σόγιας και ασπαρτάμη.
Βιοσύνθεση
thumb|center|400px|Φυτική βιοσύνθεση τυροσίνης από [[σικιμικό οξύ.]]
Τα θηλαστικά συνθέτουν την τυροσίνη από το απαραίτητο αμινοξύ φαινυλαλανίνη, που παραλαμβάνεται απευθείας από την τροφή. Η μετατροπή φαινυλαλανίνης σε τυροσίνη καταλύεται από το ένζυμο υδροξυλάση της φαινυλαλανίνης, μια μονοξυγενάση. Αυτό το ένζυμο καταλύει την αντίδραση προκαλώντας την προσθήκη μιας υδροξυλομάδας στη θέση #4 του αρωματικού δακτυλίου της φαινυλαλανίνης, που έτσι μετατρέπεται σε τυροσίνη.
Λειτουργικότητα
Η τυροσίνη είναι πρόδρομη ένωση της μελανίνης, χρωστικής του δέρματος που παράγεται από το ένζυμο τυροσινάση.
Λόγω της ικανότητάς της να συμμετέχει σε αντιδράσεις μεταφοράς ηλεκτρονίων, η τυροσίνη παίζει σημαντικό ρόλο στη φωτοσύνθεση. Στο ένζυμο φωτοσύστημα ΙΙ των φωτοσυνθετικών οργανισμών (φυτά, φύκη και κυανοβακτήρια), μια συγκεκριμένη τυροσίνη (η Tyr161 της πρωτεϊνικής αλυσίδας D1) δρα ως δότης ηλεκτρονίου στην αναγωγή του φωτο-οξειδωμένου συμπλέγματος χλωροφυλλών γνωστού ως P680. Σ'αυτήν τη διεργασία συμβαίνει αποπρωτονίωση της φαινολικής υδροξυλομάδας. Η παραγόμενη ρίζα τυροσίνης στη συνέχεια ανάγεται από τα 4 ιόντα μαγγανίου που απαρτίζουν το σύμπλοκο οξείδωσης του νερού (Mn4CaO5).
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Πρωτεϊνικά αμινοξέα Κατηγορία:Φαινόλες Κατηγορία:C9 Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία)
Ραπτόπουλο Μεσσηνίας
Έχει παραληφθεί ότι από το 1997 μέχρι το 2000 ήταν πρωτεύουσα του Δήμου Τριπύλης.
Το Ραπτόπουλο ή Ραφτόπουλο αναφερόμενο επίσημα ως το Ραπτόπουλον και παλαιότερα ως το Ραυτόπουλον, είναι ορεινός οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Ραπτόπουλο βρίσκεται περίπου 21 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Κυπαρισσίας στον επαρχιακό δρόμο που ενώνει την Κυπαρισσία με την Μεσσήνη, ανάμεσα στα χωριά Ροδιά (παλαιότερα Λεντεκάδα) και Λυκουδέσι, από τα οποία απέχει περίπου 3,5 χιλιόμετρα νοτιότερα και 4 χιλιόμετρα βορειότερα αντίστοιχα. Έχει υψόμετρο 544 -550 μέτρα και απέχει 21 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους.
Αρχαιότητα
Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Στην ευρύτερη περιοχή της Τριπύλης είχε τα κοπάδια του, αλλά και τους «δρυοκόπους» (ξυλοκόποι για τις δρύες, ξύλο κατάλληλο για τα πλοία). Σε μικρή απόσταση είναι οι αρχαιολογικοί χώροι της Μουριατάδας (πιθανώς της αρχαίας Αμφιγένειας) και της Περιστεριάς στη διαδρομή Ραπτόπουλο – Κυπαρισσία.
Το ίδιο το χωριό, το οποίο είναι χτισμένο στην πλαγιά του βουνού, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Τριφυλίας και της ευρύτερης περιοχής της Τριπύλης. Δυο ρέματα χωρίζουν το χωριό σε γειτονιές, το «Ξερολάγκαδο» και τα «Κανάλια». Σύμφωνα με την επίσημη άποψη του Δήμου Τριφυλίας, αλλά και την τοπική παράδοση, πιθανώς οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού να προέρχονταν από την Αγορέλιτσα (σήμερα το Αμπελόφυτο). Η δεύτερη παράλληλη ονομασία του χωριού ήταν Καρυοπούλα, όνομα που διατήρησε μέχρι και το 1959, όταν συνεχίστηκε η κύρια και επίσημη ονομασία ως το Ραπτόπουλον (από το «Ράπτης» και όχι «Ράφτης»). Η συνηθισμένη αναφορά από τον πληθυσμό της ευρύτερης περιοχής, για το χωριό, όμως, είναι η αναφορά ως το Ραφτόπουλο (π.χ. «Πάμε στο Ραφτόπουλο» κ.λπ.).
Ενετοκρατία
Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Ραφτόπουλο (Raftopullo). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το Ραφτόπουλο (Raftopullo), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Το Ραφτόπουλο, αναφερόταν ως Raftopolo, στην απογραφή Grimani του 1700 και ως Rastepulo στην απογραφή Pacifico/Alberghetti του 1704.
Νεότερη ιστορία
Επίσης το χωριό αναφερόταν τον 19ο αιώνα ως Raphtopoulou σύμφωνα με τον Pouqueville το 1815 και Phaphtopoulou σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), η οποία ήταν τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833. Υπάρχουν επίσης αναφορές του χωριού και ως Ραυτόπλου ή ως Ραφτόπουλον ή ως το Ραυτοπούλου. Το Ραυτόπουλο προσαρτήθηκε και έγινε έδρα στον παλαιό Δήμο Τριπύλης το 1835. Το 1840 το Σελά (σήμερα ο Σελλάς) ορίζεται αυτό ως έδρα του Δήμου Τριπύλης και παρέμεινε ως το 1843, όταν μεταφέρθηκε η έδρα του δήμου στον οικισμό της Σαρακινάδας (ή Σαρακηνάδας, σήμερα το Κρυονέρι, της δημοτικής ενότητας Αετού). Το χωριό αναφέρεται, το 1853 επίσης σαν Ραυτοπούλου στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή και ως χωριό του Δήμου Τριπύλης της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 423 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Ως έδρα του δήμου τότε αναφερόταν η Σαρακινάδα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1861 το Σελά ήταν και πάλι τότε έδρα του δήμου με 279 κατοίκους. Λίγο αργότερα η έδρα του δήμου μεταφέρεται και πάλι στην Σαρακινάδα, ενώ το 1876 μεταφέρεται από αυτήν στον οικισμό Ραυτόπουλον, όπως επιβεβαιώνεται και από την απογραφή του 1879. Το Ραυτόπουλον παρέμεινε έδρα του παλαιού Δήμου Τριπύλης ως το 1912, που αυτός καταργήθηκε. Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το Ραυτόπουλον προσαρτάται και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Ραυτοπούλου. Το 1927 αποσπάται από την Κοινότητα Λιχουδεσίου ή Λυκουδεσίου που είχε έδρα το Λιχουδέσι ή Λυκουδέσι, και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Ραυτοπούλου και η Ασούτενα η οποία λίγο αργότερα, το 1928, μετονομάσθηκε σε Παληά Βρύση και στη συνέχεια, από το 1940, σε Παλαιά Βρύση. Το 1940 επίσης το όνομα του Ραυτόπουλου και της κοινότητας διορθώνεται σε Ραπτόπουλον και Κοινότητα Ραπτοπούλου αντίστοιχα. Το Ραπτόπουλο παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, μαζί με την Παλαιά Βρύση στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθησαν στην κατηργημένη Κοινότητα Τριπύλας, ως το 2010. Η Κοινότητα Τριπύλας μετονομάσθηκε επίσημα, το 2006, σε Κοινότητας Τριπύλης και καταργήθηκε στα τέλη του 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Ραπτόπουλον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Ραπτόπουλον σήμερα είναι η έδρα της Τοπικής Κοινότητας του Ραπτοπούλου του Δήμου Τριφυλίας, στην οποία υπάγεται και ο οικισμός της Παλαιάς Βρύσης.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 76 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με την κτηνοτροφία, καθώς και σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια - αξιοθέατα - εκδηλώσεις
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια ιδιαίτερη σημασία έχει το παλαιό Δημοτικό Σχολείο, αφενός αρχιτεκτονικά και αφετέρου ιστορικά. Επίσης στα σημαντικά κτίρια και αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνεται το Παραδοσιακό Λιοτρίβι στην τοποθεσία Βουλιαγμένη του χωριού, στο οποίο πραγματοποιούνται ενέργειες με σκοπό την μετατροπή του σε Μουσείο.
Εκκλησίες
Υπάρχουν επίσης οι δυο εκκλησίες του χωριού, η παλαιότερη εκκλησία του Αγίου Νικολάου (εορτασμός 6η Δεκεμβρίου) και η νεότερη εκκλησία των Αγίων Αναργύρων (Κοσμά και Δαμιανού, από την Ρώμη, εορτασμός 1η Ιουλίου), οι οποίες υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας:
Πανηγύρι
Την ημέρα του εορτασμού των Αγίων Αναργύρων, την 1η Ιουλίου, ο Σύλλογος των Απαταχού Ραυτοπουλαίων, που ιδρύθηκε το 1981 και αναγνωρίστηκε το 1983, διοργανώνει το ετήσιο πανηγύρι του χωριού με χορούς και μουσική, κατά τη διάρκεια του οποίου, διατίθενται ψητή γουρνοπούλα, καθώς και διάφορα τοπικά εδέσματα.
Morning Musume
Οι Morning Musume ’23 (ιαπωνικά: モーニング娘. '23, Mōningu Musume Two-Three.), ή απλώς Morning Musume (モーニング娘., Mōningu Musume., κυριολεκτικά «Πρωινές Κόρες» ή «Πρωινά Κορίτσια» ) και κοινώς γνωστές ως Momusu (モー娘. , Mōmusu.), είναι ένα Ιαπωνικό συγκρότημα το οποίο αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες. Δημιουργήθηκε το 1997 από τον μουσικό παραγωγό και τραγουδιστή Tsunku και αποτελούν το κεντρικό συγκρότημα του Hello! Project.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Ιαπωνικά συγκροτήματα ειδώλων
Σταντ Μπρεστουά 29
Στα πρώτα της χρόνια, η ομάδα πραγματοποιεί μια ταχεία άνοδο στην ιεραρχία των τοπικών κατηγοριών του γαλλικού ποδοσφαίρου, φτάνοντας στην άνοδο στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας, τρίτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου, το 1958. Η ομάδα θα ανέβει στην δεύτερη κατηγορία το 1970, ενώ στη συνέχεια σημειώνει την παρθενική της συμμετοχή στην πρώτη κατηγορία το 1979. Θα γνωρίσει το απόγειο της ποδοσφαιρικής της ιστορίας την χρονική περίοδο 1981-1991, υπό την προεδρία του Φρανσουά Υβινέκ, όταν και σε διάστημα δέκα ετών θα περάσει εννέα σεζόν στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου. Το 1991, ο σύλλογος θα υποβιβαστεί προτού του αφαιρεθεί το καταστατικό επαγγελματικού σωματείου λίγους μήνες αργότερα. Η ομάδα δεν θα ξαναβρεί τη Λιγκ 2 παρά μόνο το 2004 και τη Λιγκ 1 το 2010. Με το τέλος της σεζόν 2011-2012, ο σύλλογος μετρά συνολικά δώδεκα και δεκαεπτά σεζόν αντίστοιχα στην πρώτη και τη δεύτερη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Η ομάδα της Βρέστης έχει στην προεδρία της από το 2010 τον ντόπιο επιχειρηματία Μισέλ Γκιγιό. Η πρώτη ομάδα, η οποία αγωνίζεται στην Λιγκ 1, προπονείται υπό την τεχνική καθοδήγηση του Λαντρί Σωβέν.
Ιστορία
Οι πηγές δεν συμφωνούν μεταξύ για την ημερομηνία ίδρυσης της ομάδας. Επισήμως, η ομάδα ιδρύθηκε το 1950, ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης πέντε τοπικών ομάδων. Παρόλα αυτά, η Σταντ Μπρεστουά θα χρησιμοποιήσει τις αθλητικές εγκαταστάσεις και την θέση στο πρωτάθλημα της Αρμορικαίν, η οποία είχε ιδρυθεί το 1903, της οποίας θεωρείται, κατά κάποιο τρόπο, η διάδοχη κατάσταση.
Η Αρμορικαίν ντε Μπρεστ
Το αθλητικό τμήμα της ενορίας Σαιν Λουί βλέπει το φως της μέρας το 1903 παίρνοντας την ονομασία Αρμορικαίν ντε Μπρεστ και υιοθετώντας το σύνθημα: "Pen Huel" (« Ψηλά το κεφάλι » στα βρετονικά). Πριν από την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, 500 νέοι και 400 παιδιά συμμετέχουν στις διάφορες δραστηριότητες της ενορίας : στρατιωτική προετοιμασία, σκοποβολή, ποδόσφαιρο, στίβος, ανδρική γυμναστική, θέατρο, χορωδία, μουσική μπάντα, σπουδές. Ο πόλεμος θα ελαττώσει τον αριθμό των Αρμορικανών, αλλά οι δραστηριότητες αυτές θα ξαναρχίσουν σύντομα μετά τον πόλεμο.
Το 1922, ο αββάς Κοζανέ θα κατασκευάσει ένα γήπεδο στην τοποθεσία Πτί Παρί, στη θέση του σημερινού Σταντ Φρανσίς-Λε Μπλε, του οποίου μία κερκίδα φέρει ακόμη το σύνθημα της ομάδας (η κερκίδα Pen Huel). Τα εγκαίνια του νέου γηπέδου έγιναν στις 9 Φεβρουαρίου 1923 με την ευκαιρία μιας αναμέτρησης ανάμεσα στην Αρμορικαίν και την Σταντ Φρανσαί. Από τα τμήματα υποδομής θα αναδειχτούν, στην περίοδο του Μεσοπολέμου, οι διεθνείς Αλεξί Τεπό, Ρομπέρ Κοά και Ζαν Γκεγκέν.
Η ομάδα της Αρμορικαίν θα φτάσει στην φάση των 16 του Κυπέλλου Γαλλίας του 1921 και του 1927, των 32 το 1923, το 1926, το 1928, το 1930, το 1931 και το 1935. Το 1926, η Αρμορικαίν καταφέρνει να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Ενοριών Γαλλίας νικώντας στον τελικό την Σαιν-Ζαν-ντε-Λυζ (3-0). Ο τερματοφύλακας Αλεξί Τεπό, ο οποίος μετρούσε μία συμμετοχή με την Εθνική Γαλλίας το 1927 απέναντι στην Αγγλία όντας ακόμη παίκτης της Αρμορικαίν, είναι ένας εκ των κορυφαίων παικτών του συλλόγου εκείνη την περίοδο.
Η άνοδος της Σταντ Μπρεστουά
Το 1950, η συγχώνευση μετά από προτροπή του Επισκόπου Μπαλμπού ανάμεσα στα αθλητικά τμήματα πέντε ενοριών (Αρμορικαίν ντε Σαιν-Λουί, Αβενίρ ντε Σαιν-Μαρτέν, Φλαμ ντυ Πιλιέ Ρουζ, Μιλίς ντε Σαιν-Μισέλ και Ζεν ντε Σαιν-Μαρκ) σηματοδοτεί την γέννηση της Σταντ Μπρεστουά.
Παίρνοντας την θέση της Αρμορικαίν στην Α' Κατηγορία Βρετάνης, η Σταντ προβιβάζεται στην Προμοσιόν Ντ'Ωνέρ από το 1951, στην Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ Ρεζιονάλ (μόλις είχε δημιουργηθεί) το 1952 προτού ανέβει στην Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ (1953). Η Σταντ Μπρεστουά φτάνει τελικά στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας (CFA) το 1958, εκμεταλλευόμενη την διάλυση της ομάδας των Βολτιζέρ ντε Σατομπριάν. Το 1963, ο σύλλογος θα ξαναβρεί την Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ.
Οι επόμενες χρονιές θα βρουν την Σταντ Μπρεστουά να ανεβαίνει μία προς μία τις βαθμίδες του γαλλικού ποδοσφαίρου : η ομάδα επιστρέφει στην CFA το 1966 προτού συμπεριληφθεί στην νέα αναδιοργανωμένη και αναμορφωμένη Λιγκ 2 το 1970.
Το 1979, η Σταντ Μπρεστουά προβιβάζεται στην Λιγκ 1 για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η πρώτη χρονιά στην Α' Κατηγορία τελειώνει με την κατάληψη της τελευταίας θέσης του πρωταθλήματος, αλλά η Σταντ κατορθώνει να επιστρέψει στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου από την επόμενη μόλις σεζόν. Η ομάδα, της οποίας ο νέος πρόεδρος ονομάζεται Φρανσουά Υβινέκ, καταφέρνει αυτή τη φορά να εξασφαλίσει με μια σχετική άνεση την παραμονή της στη Λιγκ 1. Παρά μια ορισμένη αστάθεια στην τεχνική της ηγεσία, με συνεχείς αλλαγές προπονητών, ο σύλλογος της Βρετάνης εξασφαλίζει τις επόμενες σεζόν την παραμονή του στην Α' Κατηγορία.
Το απόγειο υπό την ονομασία Μπρεστ Αρμορίκ, και η μετέπειτα απότομη πτώση
Το 1983, ο πρόεδρος Φρανσουά Υβινέκ αποφασίζει να αλλάξει το όνομα του συλλόγου σε ΦΚ Μπρεστ Αρμορίκ, με στόχο τον καλύτερο γεωγραφικό προσδιορισμό της ομάδας. Το έτος 1986 αποτελεί σταθμό στην ιστορία του συλλόγου. Οι Βρετόνοι ξεκινούν από αυτή τη σεζόν την πρακτική του "football-business" αποκτώντας παίκτες-αστέρια από την Λατινική Αμερική, που μετά από ένα δυναμικό ξεκίνημα δίνουν την δυνατότητα στην ομάδα να κατακτήσει την ιστορική (και ακόμη ανισοφάριστη) 8η θέση στη Λιγκ 1 τη σεζόν 1986-1987. Παρόλα αυτά, πίσω από τις κάμερες, οι κακές σχέσεις ανάμεσα στον πρόεδρο της ομάδας και τον προπονητή Ρεϊμόν Κερυζορέ οδηγούν στην παραίτηση του τελευταίου, και στη συνέχεια στην αποχώρηση του βασικού χορηγού της ομάδας, των καταστημάτων Leclerc.
Οι νεαροί Πολ Λε Γκεν, Βενσάν Γκεράν και Πατρίκ Κολετέρ αποδεικνύονται ανεπαρκείς για να σώσουν από τον υποβιβασμό την ομάδα, που επιστρέφει στην Λιγκ 2 το 1988 με την πολλά υποσχόμενη νέα γενιά της. Τελικά ένα χρόνο αργότερα, η Μπρεστ θα ξαναβρεί τον δρόμο για την Λιγκ 1 ύστερα από διαδικασία μπαράζ απέναντι στην ΡΚ Στρασμπούρ, μια διαδικασία που θα μείνει ως μία από τις μεγαλύτερες στιγμές στην ιστορία του συλλόγου.
Με την επιστροφή της στην πρώτη κατηγορία, η ομάδα της Βρέστης αποτελείται κυρίως από ταλαντούχους νεαρούς παίκτες όπως οι Κορεντέν Μαρτέν, Νταβίντ Ζινολά, ο Παραγουανός Ρομπέρτο Καμπάνιας ή ακόμη ο μελλοντικός πρωταθλητής κόσμου Στεφάν Γκιβάρς, που βοηθούν την ομάδα να έχει μια καλή εικόνα στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου. Αλλά το 1991, και παρά την 11η θέση που είχαν καταλάβει οι Μπρεστουά στο πρωτάθλημα, τα σημαντικά χρέη του συλλόγου οδηγούν στον υποβιβασμό του από τα πειθαρχικά όργανα του γαλλικού ποδοσφαίρου στη δεύτερη κατηγορία.
Η ομάδα του γαλλικού λιμανιού τελικά καταρρέει τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Στη διάρκεια του τελευταίου αγώνα της στην έδρα της Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ, της οποίας ο τότε πρόεδρος ήταν πρόεδρος και της διοργανώτριας αρχής του πρωταθλήματος, η εισβολή στον αγωνιστικό χώρο των αγανακτισμένων οπαδών των Μπρεστουά υποχρεώνει τον Νταβίντ Ζινολά να κάνει έκκληση να ηρεμήσουν τα πνεύματα προκειμένου να συνεχιστεί ο αγώνας. Τα αποτελέσματα των αγώνων που έδωσε η Μπρεστ από την έναρξη της σεζόν ακυρώνονται. Η ομάδα, της οποίας τα χρέη υπολογίζονται σε 150 εκατομμύρια φράγκα, αναγκάζεται να παραδώσει το επαγγελματικό καταστατικό της.
Η αναγέννηση της Σταντ Μπρεστουά
Μετά από περίπου δέκα χρόνια στις ερασιτεχνικές κατηγορίες, η ομάδα της Βρετάνης, που ξαναπήρε το αρχικό της όνομα, επιστρέφει το 2000 στη Νασιονάλ, όπου παραμένει για τέσσερις σεζόν. Το 2004, η ομάδα, στην οποία αγωνίζεται και ο νεαρός τότε Φρανκ Ριμπερί, ξαναβρίσκει το πρωτάθλημα της Λιγκ 2. Η ομάδα καταφέρνει τις επόμενες σεζόν να παραμείνει σε αυτή την κατηγορία, χωρίς πάντως να αποτελεί σοβαρό μνηστήρα της ανόδου στην ανώτερη κατηγορία.
Η σεζόν 2009-2010 βρίσκει την ομάδα της Βρετάνης, υπό την τεχνική καθοδήγηση του Αλέξ Ντυπόν, να τερματίζει στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, κάτι που της επιτρέπει και επίσημα πλέον την επιστροφή της στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου χάρη στη νίκη της με 2-0 επί της Τουρ ΦΚ στις 30 Απριλίου 2010. Επιπλέον, η ομάδα πραγματοποιεί μια καλή πορεία στον θεσμό του Κυπέλλου Γαλλίας, γνωρίζοντας την ήττα παρά μόνο στα προημιτελικά από την Λανς στην παράταση.
Στη διάρκεια της σεζόν 2010-2011, στις 30 Οκτωβρίου 2010, μετά την νίκη της με 2-0 επί των Πρασίνων της Σαιντ-Ετιέν, η Σταντ Μπρεστουά είναι μοναδική πρωτοπόρος της Λιγκ 1, μετά από έντεκα αγώνες.
Στις 29 Μαΐου 2011, και παρά την εντός έδρας ήττα από την TéFéCé, η Σταντ Μπρεστουά καταφέρνει να εξασφαλίσει την παραμονή στην Λιγκ 1
Αυτή η πρώτη σεζόν στη Λιγκ 1 μετά την άνοδό της σημαδεύεται επίσης από μια πρώτη θέση στο πρωτάθλημα fair-play και από μια δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα της εξέδρας.
Γήπεδο
thumb|Το Σταντ Φρανσίς-Λε Μπλε
Η Σταντ Μπρεστουά δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο Σταντ Φρανσίς-Λε Μπλε από την ίδρυσή της. Αυτό το γήπεδο εγκαινιάστηκε το 1922 υπό την ονομασία Σταντ ντε λ'Αρμορικαίν, από το όνομα του ομώνυμου αθλητικού σωματείου. Το 1982, το στάδιο μετονομάζεται παίρνοντας το όνομα του παλιού δημάρχου της Βρέστης, Φρανσίς Λε Μπλε.
Το γήπεδο σταδιακά μεγάλωσε σε χωρητικότητα στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, σε τέτοιο βαθμό που η προσέλευση ρεκόρ του έφτασε στις 21.619 θεατές, που πήγαν στο γήπεδο για να παρακολουθήσουν την ποδοσφαιρική αναμέτρηση με αντίπαλο την Ολιμπίκ Μαρσέιγ στις 8 Αυγούστου 1986. Η χωρητικότητά του μειώθηκε από τότε στις 10.189 θέσεις.
Ένα σχέδιο αύξησης της χωρητικότητας του γηπέδου έχει προβλεφτεί για το τέλος της σεζόν 2009-2010 ώστε να αυξηθεί η χωρητικότητά του στις 16.000 θέσεις. Όπως είχε προβλεφτεί, οι εργασίες ανακαίνισης ξεκίνησαν την επομένη κόλας του τελευταίου αγώνα της Μπρεστ εναντίον της Ντιζόν (7 Μαΐου 2010). Περιλαμβάνουν την κατεδάφιση της κερκίδας Pen Huel, την κατασκευή της νέας κερκίδας και την αναδιοργάνωση της κερκίδας Foucauld. Δύο νέες κερκίδες θα κατασκευαστούν: η κερκίδα Arkéa (λόγω χορηγίας ονομασίας, στην θέση της παλιάς Pen Huel) και η κερκίδα Plein Ciel, στην πλευρά του γηπέδου που μέχρι τότε ήταν άδεια, και όπου μεταφέρθηκε ο χώρος στάθμευσης για τους θεατές, ο οποίος βρισκόταν στην απέναντι πλευρά του γηπέδου.
Τμήματα Υποδομής
Το 2010, η ομάδα δεν διαθέτει εγκαταστάσεις για τα τμήματα υποδομής της. Ένα σχέδιο κατασκευής ενός προπονητικού κέντρου που θα χρησιμοποιείται και από τους νέους της ομάδας μπαίνει σε εφαρμογή το 2009, χωρίς πάντως να έχει ακόμη υλοποιηθεί. Αρχικά αποφασίστηκε να κατασκευαστεί στο Γκιπαβά, στα προάστια της Βρέστης, και στη συνέχεια στο Πλουγκαστέλ.
Σήμερα, οι νέοι του συλλόγου χρησιμοποιούν το συνθετικό χλοοτάπητα του γηπέδου του Pen Helen (Γυμνάσιο) και τις αθλητικές εγκαταστάσεις της Καβάλ Μπλανς (Λύκειο).
Τωρινή Ομάδα
Ως τις 21 Μαρτίου 2012
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1903 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1903
Ιορδανίδου
Το ελληνικό επώνυμο Ιορδανίδου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Παροδικά σεληνιακά φαινόμενα
right|225px|thumb|Χάρτης βασισμένος σε απογραφή τριακοσίων TLP από τους Barbara Middlehurst και [[Πάτρικ Μουρ, που δείχνει την προσεγγιστική κατανομή αναφερθέντων γεγονότων.]] Παροδικό σεληνιακό φαινόμενο (transient lunar phenomenon, συντομογρ. TLP) ή σεληνιακό παροδικό φαινόμενο (LTP) ονομάζεται κάθε σύντομης διάρκειας φωτεινή λάμψη (αναλαμπή), ή μεταβολή στο χρώμα ή γενικότερα οποιαδήποτε παροδική μεταβολή στην εμφάνιση ενός τμήματος της επιφάνειας της Σελήνης.
Ιστορία
Οι περισσότεροι σεληνολόγοι συμφωνούν ότι φυσικά γεγονότα όπως η διαφυγή αερίων από το υπέδαφος και η πτώση μετεωροειδών ή αστεροειδών που δημιουργεί νέους κρατήρες στη σεληνιακή επιφάνεια συμβαίνουν πραγματικά σε γεωλογικές χρονικές κλίμακες. Οι αντιρρήσεις τους έγκεινται στη συχνότητα τέτοιων γεγονότων.