cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τηλεόραση στην Ελλάδα
Ενημερωτικό πρόγραμμα
Τα δημόσια δίκτυα προσπάθησαν από νωρίς να οργανώσουν ενημερωτικό τμήμα, αλλά αρχικά οι ειδήσεις καταλάμβαναν μικρό μέρος του προγράμματος και περιορίζονταν στα βασικά ελληνικά ή ξένα γεγονότα. Στην περίοδο της χούντας τα δελτία ήταν λογοκριμένα, εκθείαζαν συστηματικά το καθεστώς και ασκούσαν έντονη ελληνοχριστιανική, αντικομμουνιστική και φιλοστρατιωτική προπαγάνδα. Το 1970 άρχισαν να προβάλλονται ζωντανές ενημερωτικές εκπομπές, με πρώτη το «Σήμερα» όπου εμφανίστηκαν για πρώτη φορά πολλοί νέοι τότε δημοσιογράφοι που αργότερα είχαν μακρά τηλεοπτική παρουσία, όπως ο Νάσος Αθανασίου, ο Τέρενς Κουίκ και η Φωτεινή Πιπιλή. Μια γενικά θεωρούμενη σαν μαύρη σελίδα για την ελληνική τηλεόραση είναι η εκπομπή του δημοφιλούς εκείνη την εποχή δημοσιογράφου και παρουσιαστή Νίκου Μαστοράκη, λίγες ημέρες μετά την καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με καλεσμένους κρατούμενους φοιτητές που είχαν πάρει μέρος στα γεγονότα. Ο ίδιος είχε παραδεχτεί ότι ήταν λάθος του να κάνει την εκπομπή, αλλά είπε ότι πιέστηκε από πολιτικούς παράγοντες.
Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας το κλίμα άλλαξε και έτσι οι εκλογές του Νοεμβρίου του 1974 και το δημοψήφισμα για το πολιτειακό διεξήχθησαν με δίκαιη εκπροσώπηση των κομμάτων στην τηλεόραση, ακόμα και του έκπτωτου βασιλιά Κωνσταντίνου. Αργότερα πάντως μέσα στη δεκαετία τα δημόσια δίκτυα δεν ήταν πάντα ανοιχτά στον εκτός κυβέρνησης πολιτικό χώρο. Οι ενημερωτικές εκπομπές συνεχίστηκαν, κυρίως τα μεσημέρια, ενώ άρχισαν και εκπομπές πολιτικού διαλόγου. Χαρακτηριστικό της εποχής η τάση για προγράμματα που αναφέρονταν με θετικό τρόπο στην ΕΟΚ, σε μια προσπάθεια να βελτιωθεί η εντύπωση της κοινής γνώμης για την Κοινότητα ενόψει της ένταξης της χώρας σε αυτήν το 1981.
Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ το 1981, παρά τα ανοίγματα που γίνονταν κατά διαστήματα, δεν μετέβαλλε τα πράγματα σε ό,τι αφορά την υπερπροβολή της κυβέρνησης σε σχέση με τα άλλα κόμματα. Αντίθετα, ο στενός κυβερνητικός έλεγχος στο δελτίο ειδήσεων σήμαινε ότι ήταν ένα είδος ημιεπίσημου κυβερνητικού ανακοινωθέντος, ενώ έγινε και αφορμή για την απομάκρυνση διευθυντών ενημέρωσης, που ήταν διορισμένοι από την κυβέρνηση. Πολλά ρεπορτάζ κάλυπταν την κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ παίρνοντας ανοιχτά θέση υπέρ τους ενώ κάλυπταν, κατά προτεραιότητα, θέματα που την ενδιέφεραν, όπως τα συνδικαλιστικά. Ο λόγος ήταν ξύλινος και υπερτερούσε σε σχέση με την εικόνα με μακρόσυρτες αναγνώσεις κειμένων. Εμφανίστηκαν πάντως μέσα στη δεκαετία ζωντανές πολιτικές εκπομπές, όπως τα «Ανοιχτά Χαρτιά» και εκπομπές ερευνητικού ρεπορτάζ όπως οι «Ρεπόρτερς» από τον Γιάννη Δημαρά, τον Γιώργο Λιάνη και τον Κώστα Χαρδαβέλλα, τρεις δημοσιογράφους που είχαν παρουσία στις εφημερίδες.
Η εμφάνιση των ιδιωτικών καναλιών άλλαξε την εικόνα στον ειδησεογραφικό τομέα. Το Mega και ο Antenna επιδόθηκαν σε έντονο ανταγωνισμό, δίνοντας βάρος σε κοινωνικά ζητήματα καθώς μετά το 1989-1990 άρχισε γενικά να ατονεί το ενδιαφέρον για την πολιτική και τα κόμματα. Τα κανάλια θεωρούνταν ότι στηρίζουν τα μεγάλα κόμματα, με το Mega, λόγω των γενικά κεντρώων εκδοτών που το κατείχαν, να θεωρείται φιλικό προς το ΠΑΣΟΚ και γενικότερα τον προοδευτικό χώρο, και ο Antenna φιλικός με τη Νέα Δημοκρατία και τη συντηρητική παράταξη. Αργότερα όμως, στη δεκαετία του 2010 και έπειτα, το Mega άρχισε να θεωρείται λιγότερο αντικειμενικό κανάλι. Στην περίοδο της κρίσης, αυτά τα δύο κανάλια και η τηλεόραση του ΣΚΑΪ έδιναν στην κοινή γνώμη την εντύπωση ότι στηρίζουν σε διάφορους βαθμούς την πολιτική των μνημονίων, αν και κατά καιρούς ασκούσαν κριτική σε επιμέρους πτυχές του προγράμματος ή συνολικά σε αυτό.
thumb|Η [[Μαρία Χούκλη, επί πολλά χρόνια παρουσιάστρια κεντρικών δελτίων ειδήσεων ήταν συντονίστρια του ντιμπέιτ στις εκλογές του 2009]] thumb|Ο [[Νίκος Ευαγγελάτος, εδώ το 2009, είναι από τους πιο γνωστούς παρουσιαστές ειδήσεων στα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια]]
Το 1993 ο ΣΚΑΪ εισήγαγε τα τηλεπαράθυρα, φέρνοντας διαφορετική δομή στα δελτία ειδήσεων, τα οποία έγιναν και στα άλλα κανάλια μεγαλύτερα σε μήκος (μία ώρα ή και περισσότερο) ενώ άρχισαν να αντικαθιστούν τα ρεπορτάζ με διάλογο ανάμεσα στον παρουσιαστή και δημοσιογράφους ή τους καλεσμένους. Προς τα μέσα της δεκαετίας του 1990 τα ιδιωτικά κανάλια άρχισαν να στρέφονται περισσότερο στην σκανδαλοθηρία και σε κοινωνικά θέματα, περιορίζοντας την κάλυψη σε άλλα ζητήματα, όπως τα διεθνή. Το ίδιο διάστημα ο κυβερνητικός έλεγχος πάνω στα δελτία της δημόσιας τηλεόρασης έγινε λιγότερο στενός, η οποία, επειδή απέφυγε τις ακρότητες της ιδιωτικής, σταδιακά κέρδισε σε δημοτικότητα και κύρος στον ενημερωτικό τομέα.
Το φαινόμενο των τηλεπαραθύρων επεκτάθηκε ακόμα περισσότερο την δεκαετία του 2000, όταν άρχισαν να καλύπτουν όλο και περισσότερο χρόνο των δελτίων. Η δομή του δελτίου των ιδιωτικών καναλιών με διάλογο ανάμεσα στον παρουσιαστή και στους συμπαρουσιαστές ή τους καλεσμένους και σχετικά λίγα ρεπορτάζ δεν άλλαξε σημαντικά ως και σήμερα. Ο βασικός παρουσιαστής, ο άνκορμαν (anchorman), έγινε το κεντρικό πρόσωπο του δελτίου και έφτασε να ταυτίζεται με το δελτίο και το κανάλι. Από τους πλέον αναγνωρίσιμους και αναγνωρίσιμες με μακριά παρουσία στην τηλεόραση (κυρίως την ιδιωτική) είναι ο Νίκος Ευαγγελάτος, η Λιάνα Κανέλλη, ο Τέρενς Κουίκ, η Έλλη Στάη, η Όλγα Τρέμη, ο Νίκος Χατζηνικολάου και η Μαρία Χούκλη. Μεγάλο βάρος δόθηκε από τα ιδιωτικά δίκτυα στις ενημερωτικές εκπομπές και κυρίως στις πολιτικές, που συχνά είναι βασισμένες σε ξένα πρότυπα. Εκεί ο παρουσιαστής είχε διάλογο με ένα-δύο πρόσωπα, αργότερα όμως έτεινε να γίνεται συντονιστής σε πολυπρόσωπες συζητήσεις.
Μέσα στην οικονομική κρίση πάντως, το κοινό των ειδησεογραφικών δελτίων άρχισε να μειώνεται και οι τηλεθεατές τα εμπιστεύονταν όλο και λιγότερο. Ακόμη, η ερευνητική δημοσιογραφία, που έχει δώσει στην δημόσια και την ιδιωτική τηλεόραση αρκετά αξιόλογα δείγματα, άρχισε να περιορίζεται συνήθως λόγω κόστους.
Μυθοπλασία, ψυχαγωγία και εκπαίδευση
Ως το 1974 κυριαρχούσαν οι δραματικές σειρές, πολύ συχνά με θεματολογία που αφορούσε αστυνομικά ή στρατιωτικά ζητήματα, απηχώντας την ιδεολογική γραμμή του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» του στρατιωτικού καθεστώτος. Τεράστια ήταν η επιτυχία του «Άγνωστου Πόλεμου», της δραματικής σειράς του Νίκου Φώσκολου που εκτυλίσσονταν την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και παρουσίαζε έναν «υφέρποντα κομμουνιστικό κίνδυνο».
Οι κωμωδίες αφορούσαν κυρίως τύπους χαρακτήρων, όπως η «Κοκορόμυαλη» και μικροπροβλήματα της καθημερινότητας και δεν προχωρούσαν παρά μόνο έμμεσα σε πολιτική ή κοινωνική κριτική, αφού τα σενάρια και η διαδικασία παραγωγής περνούσαν από λογοκρισία. Οι σεναριογράφοι, όταν δεν αυτολογοκρίνονταν, έβρισκαν πάντως διάφορους τρόπους να την παρακάμπτουν. Πολλές σειρές χαρακτηρίζονταν γενικά από μέτρια ή κακή ποιότητα παραγωγής, λίγες όμως ξεχώριζαν για τα σενάρια και τις ερμηνείες, όπως η δημοφιλής κωμική σειρά «Εκείνος κι εκείνος» με τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο.
Μεγάλο μέρος του προγράμματος εκείνης της περιόδου, ήδη από τις πρώτες εκπομπές του 1960 ως και το 1973, ήταν προσφερόμενο από εταιρείες που διαφημίζονταν στο νέο μέσο. Το μοντέλο παραγωγής των σειρών ήταν ένα είδος εργολαβίας για τα κανάλια. Οι εταιρείες αναλάμβαναν την παραγωγή της σειράς που κατά κανόνα ολοκληρώνονταν σε 10-15 ολιγόλεπτα επεισόδια (ως 30 λεπτά) και την πωλούσαν στα κανάλια με αντάλλαγμα τηλεοπτικό χρόνο. Λίγες σειρές ήταν εσωτερικές παραγωγές του ΕΙΡΤ ή της ΥΕΝΕΔ.
Με την πτώση της χούντας, υπήρξε στροφή από τις αυτοτελείς σειρές σε σειρές που εκτείνονταν σε μεγαλύτερους κύκλους επεισοδίων, με πολλούς ηθοποιούς και πιο σύνθετους χαρακτήρες. Ανάμεσα σε αυτές ήταν το «Λούνα Παρκ» (1974-1981) του Γιάννη Δαλιανίδη που έδωσε πληθώρα αγαπητών στο κοινό ρόλων και «Οι Πανθέοι» (1977-1979), διασκευή από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Τάσου Αθανασιάδη. Παράλληλα, άρχισαν να προβάλλονται ξένες σειρές, όπως το πολύ δημοφιλές «Ντάλας». Από την άλλη πλευρά, η δημόσια τηλεόραση στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς, πάντα έδειχνε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις πολιτιστικές εκπομπές από τα ιδιωτικά δίκτυα. Έτσι την ίδια περίοδο άρχισε να μεταδίδεται το «Παρασκήνιο», μία από τις ποιοτικότερες πολιτιστικές εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση, και η παραγωγή του «Θεάτρου της Δευτέρας» που έδωσε πάνω από 1.000 παραστάσεις στην επόμενη εικοσαετία.
Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, το 1981, το πρόγραμμα επανεξετάστηκε και διευρύνθηκε η θεματολογία με ζητήματα όπως ο σοσιαλισμός, η επαρχία και οι γυναίκες ενώ κάλυψε κοινωνικά ακόμα και πολιτικά ζητήματα της πρόσφατης ιστορίας, όπως τα Λαυρεωτικά. Ακόμη, κάποιες νέες σειρές γυρίζονταν με κινηματογραφική αισθητική και έγιναν περισσότερο ρεαλιστικές, αγγίζοντας ζητήματα που ως τότε απέφευγαν, όπως τα ναρκωτικά και τη βία (π.χ. στο αμφιλεγόμενο σίριαλ «Η κάθοδος» το 1983). Στην ίδια περίοδο παρήχθησαν περισσότερες από 20 τηλεταινίες, κυρίως δραματικές. Ωστόσο το πρόγραμμα επικρίθηκε από τον τύπο της εποχής, μεταξύ άλλων, για την κακή ποιότητα και την ιδεολογία του, ενώ φαίνεται ότι υπήρχε μια προτίμηση σε καλλιτέχνες και ηθοποιούς που εξέφραζαν καλύτερα την γραμμή του ΠΑΣΟΚ. Υπήρξαν ακόμη και περιστατικά λογοκρισίας, όπως και η εσπευσμένη διακοπή μετάδοσης ενός ντοκιμαντέρ για τα καμάκια και της ταινίας «Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι».
Πολλά από τα προγράμματα (σίριαλ και εκπομπές) των πρώτων 15-20 ετών της δημόσιας τηλεόρασης έχουν χαθεί, γιατί οι μαγνητοταινίες όπου ήταν αποθηκευμένα χρησιμοποιήθηκαν αργότερα, για λόγους κόστους, για την εγγραφή άλλων προγραμμάτων. Τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια διαθέτουν μέρος του προγράμματός τους στο διαδίκτυο από τις ιστοσελίδες τους ή και από το YouTube. Μεγάλος αριθμός προγραμμάτων διακινείται και σε δίκτυα p2p. Γενικά όμως υπάρχει έλλειμμα οργανωμένων και διαθέσιμων αρχείων που δυσχεραίνει την έρευνα.
Στην περίοδο της ιδιωτικής τηλεόρασης, το Mega και ο ΑΝΤ1 βασίστηκαν για το ψυχαγωγικό τους πρόγραμμα στα σίριαλ, τα οποία ως τα τέλη της δεκαετίας του 2000 ήταν το βασικό πεδίο ανταγωνισμού στην κύρια ζώνη προγράμματος (prime time). Σε κάποιες σεζόν της δεκαετίας του 1990 είχαν 10 ή και περισσότερα σίριαλ το καθένα, κάτι που χαρακτηρίζεται σπάνιο φαινόμενο σε σχέση με άλλες χώρες, αλλά ο όγκος της παραγωγής δεν συμβάδιζε πάντα με την ποιότητα. Σχεδόν σε κάθε σεζόν ξεχώριζαν μόλις δύο-τρία σίριαλ, πολλές φορές στο ίδιο κανάλι. Κυριαρχούσαν τα δραματικά και τα κωμικά σίριαλ, ενώ μεταδόθηκαν και σαπουνόπερες, δηλαδή δραματικές σειρές σε μεγάλους κύκλους επεισοδίων κατά τα ξένα πρότυπα. Σε αυτό το είδος επικράτησε ο Νίκος Φώσκολος, που έγραφε και επιμελούνταν στον Antenna τη «Λάμψη» και το «Καλημέρα Ζωή», δύο από τις μακροβιότερες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης. Την ίδια περίοδο, καθώς τα νέα κανάλια έδιναν περισσότερο βάρος στα σενάρια παρά στους άλλους συντελεστές της σειράς, αναδείχτηκε και μια νεότερη γενιά σεναριογράφων και σκηνοθετών μέσα από κωμικές σειρές όπως «Οι τρεις Χάριτες», «Οι Απαράδεκτοι», «Οι Μεν Και Οι Δεν», το «Κωνσταντίνου και Ελένης», τα «Εγκλήματα» και το «Στο Παρά 5», και δραματικές όπως το «Τμήμα Ηθών» και η «Ανατομία ενός εγκλήματος». Αντίθετα όμως με το παρελθόν, πολλά από τα σύγχρονα σίριαλ είναι πολιτικά άχρωμα.
Οι διασκευές από ξένα σίριαλ δεν ήταν πολλές αρχικά, αλλά έγιναν περισσότερες μετά το 2007, όταν μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα αρκετά ισπανόφωνα σίριαλ, με διασκευή κυρίως από χώρες της Λατινικής Αμερικής. Επίσης, πολλά σίριαλ φαίνεται να βασίζονται σε ξένα πρότυπα, χωρίς αυτό να δηλώνεται με σαφήνεια.
Μικρότερο ήταν γενικά το μέρος του προγράμματος που καλύπτεται από προγράμματα εκπαιδευτικού ή μορφωτικού περιεχομένου, και αυτό γενικά μόνο από τα δημόσια δίκτυα. Η εκπαιδευτική τηλεόραση άρχισε να εκπέμπει στις 12 Αυγούστου 1977 με στόχο να περιορίσει γενικά τα ποσοστά του αναλφαβητισμού που τότε ήταν γύρω στο 20%, δηλαδή αρκετά υψηλό για τα δεδομένα της τότε ΕΟΚ, και συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια.
Νομικό πλαίσιο για την τηλεόραση
Η πρώτη αναφορά στην τηλεόραση έγινε στον αναγκαστικό νόμο 1663/1951 όπου δινόταν η δυνατότητα ίδρυσης από τις ένοπλες δυνάμεις τηλεοπτικού σταθμού με «παιδαγωγικό και ψυχαγωγικό χαρακτήρα». Δυο χρόνια αργότερα, ο νόμος 2312/1953 «περί οργανώσεως και λειτουργίας της Εθνικής Ραδιοφωνίας της Ελλάδος» έδινε στο ΕΙΡ το αποκλειστικό δικαίωμα τηλεοπτικής εκπομπής, ενώ το νομοθετικό διάταγμα 3778/1957 έδινε στην κυβέρνηση το δικαίωμα προληπτικής λογοκρισίας στο περιεχόμενο (άρθρο 5§2). Έτσι οι πρώτες τηλεοπτικές προσπάθειες, που έγιναν το 1960 και το 1962 υπό την αιγίδα της ΔΕΗ, διακόπηκαν γιατί μόνο το ΕΙΡ και ο στρατός είχαν από το νόμο τη δυνατότητα τηλεοπτικών εκπομπών.
Επιπλέον το Σύνταγμα του 1952 όριζε ότι οι προστατευτικές διατάξεις για την ελευθερία του τύπου, που εισήγαγε το άρθρο 14§1, «δεν εφαρμόζονται επί των κινηματογράφων, δημοσίων θεαμάτων, φωνογραφίας, ραδιοφωνίας και άλλων παρεμφερών μέσων μετάδοσης λόγου ή παραστάσεων (14§9)». Η διάταξη διατηρήθηκε με μικρές αλλαγές και στο Σύνταγμα του 1975 ως εξής: «Οι προστατευτικές για τον τύπο διατάξεις του προηγούμενου άρθρου δεν εφαρμόζονται στον κινηματογράφο, τη φωνογραφία, τη ραδιοφωνία, την τηλεόραση και κάθε άλλο παρεμφερές μέσο μετάδοσης λόγου ή παράστασης» (15§1).
Η χούντα των συνταγματαρχών εκμεταλλεύτηκε το περιοριστικό καθεστώς της δεκαετίας του 1950 για να καθυποτάξει πλήρως την τηλεόραση στήνοντας ένα «ανατολικοευρωπαϊκού τύπου» καθεστώς λειτουργίας. Με το χουντικό νομοθετικό διάταγμα 722/1970 η ΤΕΔ μετονομάστηκε σε ΥΕΝΕΔ και περιγραφόταν σαν μια πολιτικοστρατιωτική υπηρεσία με ρητό σκοπό λειτουργίας, πέρα από την ψυχαγωγία και την ενημέρωση, τη «διενέργεια ψυχολογικών επιχειρήσεων βάσει των εκάστοτε οδηγιών και κατευθύνσεων του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων». Ακόμη, το νομοθετικό διάταγμα 745/1970 μετονόμασε το ΕΙΡ σε ΕΙΡΤ.
Το Σύνταγμα του 1975 περιλάμβανε προβλέψεις για τη ραδιοτηλεόραση καθιερώνοντας την κρατική εποπτεία της λειτουργίας της. Το άρθρο 15§2 στην αρχική εκδοχή του 1975/1986 αναφέρει ότι:
Στην αναθεώρηση του 2001 (και χωρίς να αλλάξει το 2008 και το 2019) το άρθρο αναφέρει:
Πάντως, σύμφωνα με νομικούς, ο «άμεσος έλεγχος» που ορίζει το Σύνταγμα δεν απέκλειε την ύπαρξη ιδιωτικών σταθμών.
Στη μεταπολίτευση εκδόθηκαν και άλλοι ρυθμιστικοί νόμοι για τα ραδιοτηλεοπτικά, όπως ο 230/1975 για την ΕΡΤ, ο οποίος ενσωμάτωνε μέρος μόνο των προβλέψεων της έκθεσης Γκριν. Ο νόμος όριζε και την αποστρατικοποίηση της ΥΕΝΕΔ μέσα σε 2-3 χρόνια (περίπου ως το 1978), αλλά αυτό δεν συνέβη. Μετά την αποστρατικοποίηση της ΥΕΝΕΔ, που έγινε τελικά το 1982, ο νόμος 1730/1987 ενοποιούσε σε ενιαίο φορέα την ΕΡΤ1 και την ΕΡΤ2. Τη δυνατότητα ίδρυσης μη κρατικών καναλιών έδινε τελικά ο 1866/1989, που προέβλεπε και ίδρυση του ΕΣΡ. Καθώς το τηλεοπτικό τοπίο αναπτύχθηκε άναρχα τα επόμενα χρόνια, εκδόθηκε ο νόμος 2328/1995 για το πλαίσιο λειτουργίας της ιδιωτικής τηλεόρασης, που πάντως δεν έλυνε όλα τα προβλήματα και τα μετέθετε για το μέλλον.
Εκτός από τα ζητήματα αδειοδότησης η πολιτεία έχει προσπαθήσει να ρυθμίσει ζητήματα της συγκέντρωσης και ιδιοκτησιακού καθεστώτος στα μέσα ενημέρωσης και ειδικότερα στην τηλεόραση. Ο νόμος 2328 προσπαθούσε να περιορίσει την οριζόντια και την κάθετη συγκέντρωση στα μέσα, δηλαδή την κατοχή μέσων διαφορετικών τύπων (εφημερίδα, ραδιοφωνικός/τηλεοπτικός σταθμός) ή πολλών του ίδιου τύπου, σε ένα από κάθε είδος. Η υλοποίηση του νόμου γνώρισε καθυστερήσεις.
Βασικός μέτοχος
Η συνταγματική αναθεώρηση του 2001, με το άρθρο 14§9, καθιέρωσε το ασυμβίβαστο μεταξύ του ιδιοκτήτη ΜΜΕ και του προμηθευτή του Δημοσίου και εισήγαγε την έννοια του βασικού μετόχου. Η διάταξη έχει ως εξής:
Ο σχετικός νόμος 3021/2002 θεωρούσε βασικό μέτοχο το φυσικό πρόσωπο ή την εταιρεία που κατέχει τουλάχιστον το 5% του μέσου, ενώ καθιέρωνε και την έκδοση πιστοποιητικού διαφάνειας από το ΕΣΡ που βεβαίωνε ότι δεν υπάρχει σχέση με έργα του Δημοσίου. Αργότερα, ο νόμος 3310/2005 εισήγαγε άλλες σχετικά με το ποια πρόσωπα θεωρούνται εξαρτώμενα από τον βασικό μέτοχο ενώ το όριο για τον χαρακτηρισμό μετόχου σαν βασικού κατέβηκε στο 1%. Ωστόσο αυτός ο νόμος συνάντησε την αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για πιθανή παραβίαση του ελεύθερου ανταγωνισμού και τελικά, μετά από πιέσεις της ΕΕ, αναθεωρήθηκε.
Άδειες λειτουργίας
Στις 24 Ιουλίου 1989 δόθηκαν οι δύο πρώτες τηλεοπτικές άδειες ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών στην Ελλάδα, για δύο σταθμούς πανελλαδικής εμβέλειας, για την Τηλέτυπος Α.Ε. Τηλεοπτικών Προγραμμάτων και την Νέα Τηλεόραση Α.Ε. η οποία δεν λειτούργησε ποτέ. Τα υπόλοιπα νεοσύστατα τηλεοπτικά κανάλια και τα δημοτικά τηλεοπτικά κανάλια έλαβαν άδεια το 1993.
Οι δύο προσωρινές άδειες που δόθηκαν το 1989 σύντομα αναθεωρήθηκαν. Μια άλλη περίπλοκη προσπάθεια για χορήγηση αδειών έγινε την περίοδο 1993-1994, αλλά και πάλι σημειώθηκαν καθυστερήσεις. Τελικά οι πρώτες οριστικές τηλεοπτικές άδειες στην Ελλάδα χορηγήθηκαν το 1993 και ήταν διάρκειας επτά ετών (1993-2000) χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα.
Άδεια πήραν οι εξής εταιρείες: Antenna TV Α.Ε. (ΑΝΤ1), Ξενία Ραδιοφωνική και Τηλεοπτική Α.Ε. (Channel Seven-X νυν ΣΚΑΪ Τηλεόραση), Νέα Τηλεόραση Α.Ε. (Star Channel), Τηλέτυπος Α.Ε. (Mega Channel), Ερμής-ΣΚΑΪ Ραδιοτηλεοπτικά Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας Α.Ε. & SKY 100.4 Ελληνική Δορυφορική Τηλεόραση Α.Ε. (ΣΚΑΪ Τηλεόραση νυν Alpha TV) και Ραδιοτηλεοπτική Α.Ε. (902 Τηλεόραση νυν Open Beyond). Επίσης δόθηκαν άδειες και στις αλήστου μνήμης εταιρείες Νέο Κανάλι Ραδιοτηλεοπτική Α.Ε. (New Channel μετέπειτα Tempo TV, το οποίο σταμάτησε να υπάρχει το 2003), και Ελεύθερη Τηλεόραση Α.Ε. (Κανάλι 29 μετέπειτα Alter Channel, το οποίο σταμάτησε να υπάρχει το 2013).
Δόθηκαν επίσης άδειες, και για τέσσερα περιφερειακής εμβέλειας κανάλια: Ραδιοτηλεοπτικές Επιχειρήσεις Αφοί Καραβασίλη & Σία Α.Ε. (Μακεδονία TV), και Δημοτική Εταιρεία Πληροφόρησης, Θεάματος και Επικοινωνίας του Δήμου Θεσσαλονίκης (TV 100), με επίγεια εκπομπή για τα πρώτα δύο μόνο για την περιοχή της Θεσσαλονίκης και της Κεντρικής Μακεδονίας, City News Α.Ε. (Telecity νυν ΑΡΤ TV) και Τηλετώρα Ανώνυμη Ραδιοτηλεοπτική Εταιρεία (Τηλετώρα νυν One Channel), με επίγεια εκπομπή για τα τελευταία δύο μόνο για την περιοχή της Αττικής και του Αργοσαρωνικού.
Επί κυβέρνησης Σημίτη, έγινε νέος διαγωνισμός το 1997, ο οποίος όριζε 117 τηλεοπτικές άδειες (εκ των οποίων 6 εθνικής εμβέλειας, 53 περιφερειακής και 58 τοπικής), αλλά το 2002 κηρύχτηκε άγονος και έκτοτε τα δίκτυα λειτουργούν χωρίς άδεια.
Πρόθεση της κυβέρνησης Τσίπρα ήταν να επιλυθεί το θέμα με την δημοπρασία, όλων των τηλεοπτικών αδειών. Ο σχετικός διαγωνισμός ολοκληρώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου με τέσσερις νικητές: Ειδήσεις Dot Com Ανώνυμη Ραδιοτηλεοπτική και Εμπορική Εταιρία Παροχής Πληροφοριών και Ενημέρωσης (ΣΚΑΪ Τηλεόραση), με το ποσό των 43.600.000 ευρώ, Ιωάννης-Βλαδίμηρος Χ. Καλογρίτσας Τηλεόραση Πανελλαδικής Κάλυψης Μονοπρόσωπη Α.Ε. (δεν λειτούργησε ποτέ τηλεοπτικό σταθμό), με το ποσό των 52.600.000 ευρώ, Antenna TV Α.Ε. (ANT1), με το ποσό των 75.900.000 ευρώ και Alter Ego Επιχείρηση Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Α.Ε. (αρχικά χωρίς τηλεσταθμό), με το ποσό των 73.900.000 ευρώ. Ωστόσο, τις 26 Οκτωβρίου 2016, ο διαγωνισμός ακυρώθηκε γιατί ο σχετικός νόμος κρίθηκε αντισυνταγματικός από το Συμβούλιο της Επικρατείας.
Στην εκ νέου διαδικασία αδειοδότησης, άδειες εθνικής εμβέλειας, απέκτησαν πέντε κανάλια, με το οικονομικό αντάλλαγμα των 35.000.000 ευρώ και λήξη αυτών το 2028: η Antenna TV Α.Ε. (ΑΝΤ1), η Alpha Δορυφορική Τηλεόραση Α.Ε. (Alpha TV), η Νέα Τηλεόραση Α.Ε. (Star Channel), η Ειδήσεις Dot Com Ανώνυμη Ραδιοτηλεοπτική και Εμπορική Εταιρία Παροχής Πληροφοριών και Ενημέρωσης (ΣΚΑΪ Τηλεόραση) και η Ραδιοτηλεοπτική Α.Ε. (Open Beyond TV). Μετέπειτα διεξήχθη δεύτερη προκήρυξη για άλλες δύο άδειες, με την Alter Ego Επιχείρηση Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Α.Ε. (Mega Channel), να λαμβάνει την έκτη άδεια εκπομπής εθνικής εμβέλειας, η οποία θα λήξει το 2029. Ωστόσο πιθανόν να λήξουν νωρίτερα οι άδειες, από την προκαθορισμένη ημερομηνία και να ανακηρυχθούν ξανά εκ νέου, με την ίδια διαδικασία και για τα έξι κανάλια.
Χαρακτηρισμός καταλληλότητας τηλεοπτικών προγραμμάτων
Στις 17 Απριλίου 2018 το ΕΣΡ πρότεινε στο Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης την αναθεώρηση των συμβόλων καταλληλότητας των τηλεοπτικών προγραμμάτων, κάτι που τελικά επικυρώθηκε και εφαρμόσθηκε μετά από ένα χρόνο, στις 30 Σεπτεμβρίου 2019. Συγκεκριμένα πρότεινε με το σύμβολο «Κ», το οποίο αντικατέστησε τον πράσινο ρόμβο, τον αριθμό «8», το οποίο αντικατέστησε τον μπλε κύκλο με τη μόνη διαφορά ότι μειώνεται κατά δύο έτη η απαγόρευση παρακολούθησης, τον αριθμό «12», το οποίο αντικατέστησε το πορτοκαλί τρίγωνο, τον αριθμό «16», το οποίο αντικατέστησε το μοβ τετράγωνο με τη μόνη διαφορά ότι αυξάνεται κατά ένα έτος η απαγόρευση παρακολούθησης και τον αριθμό «18» το οποίο αντικατέστησε το κόκκινο «Χ». Τα πέντε νέα σύμβολα, τα οποία αντικατέστησαν τα παλιά στις 30 Σεπτεμβρίου 2019, είναι τα ακόλουθα:
Επιπλέον, από την Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2019, τα τηλεοπτικά προγράμματα καταλληλότητας για ανηλίκους από 12 ετών και άνω, συνοδεύονται από ειδική λεκτική σήμανση προσδιορισμού του περιεχομένου τους, η οποία διακρίνεται κατά περίπτωση, στις ακόλουθες 4 κατηγορίες:
Αυτές οι σημάνσεις πρέπει να προβάλλονται τριάντα δευτερόλεπτα πριν από την προβολή, ακόμα και στη ροή των διαφημίσεων.
Η παλαιότερη σήμανση καταλληλότητας
Σε κάθε χαρακτηρισμό αντιστοιχεί ένα γεωμετρικό σύμβολο (με διαφορετικό σχήμα και χρώμα). Αναλυτικά:
Πηγές εσόδων και διαφήμιση
Τα δημόσια τηλεοπτικά δίκτυα βασίζονταν σχεδόν εξαρχής για τα έσοδά τους στο ανταποδοτικό τέλος που καταβάλλεται με τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος και στις διαφημίσεις. Το τέλος καθιερώθηκε το 1968 και επισημοποιήθηκε με το νόμο 230/1975, ενώ πριν το κλείσιμο της ΕΡΤ, ανερχόταν σε περίπου τέσσερα ευρώ το μήνα, αποφέροντας γύρω στα 30-35 εκατ. ευρώ το χρόνο, γύρω στο ένα δέκατο των εσόδων της ΕΡΤ. Μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ το τέλος καταργήθηκε, αν και μετά επανήλθε στο ύψος των τριών ευρώ υπέρ της ΝΕΡΙΤ· στο ανταποδοτικό τέλος θα βασίζεται και η λειτουργία της επανασυσταθείσας ΕΡΤ. Το ΤΕΔ/ΥΕΝΕΔ, σαν στρατιωτικό κανάλι που ήταν, την περίοδο της χούντας φαίνεται ότι χρηματοδοτούνταν από κονδύλια του υπουργείου Άμυνας, ενώ είχε και τεράστια έσοδα από τα προσφερόμενα προγράμματα που υπολογίζεται ότι έφτασαν το ένα δισ. δραχμές μέσα στην επταετία, το οποίο για την εποχή ήταν ένα πολύ μεγάλο ποσό. Μεγάλο μέρος των εσόδων του καναλιού χρηματοδοτούσε το ενημερωτικό πρόγραμμα.
Τηλεοπτικές διαφημίσεις άρχισαν να μεταδίδονται από τα πρώτα χρόνια του μέσου (υπήρχαν πάντως ακόμη και στον πειραματικό σταθμό του 1960), ενώ διαδεδομένες ήταν και οι χορηγίες, που το 1972 έφτασαν να είναι στο 95% των εκπομπών. Από τα τέλη του 1973 oι χορηγίες περιορίστηκαν δραστικά, το μέσο όμως γινόταν όλο και πιο δημοφιλές και άρα γινόταν ελκυστική πλατφόρμα για τη διαφήμιση.
Τα ιδιωτικά κανάλια διεύρυναν κατά πολύ τη διαφημιστική αγορά και έφεραν την τηλεόραση στην πρώτη θέση ανάμεσα στα άλλα μέσα ως προς τη δαπάνη. Αν και καθιερώθηκαν κανόνες για τον αριθμό και τη συχνότητα των διαφημίσεων (για παράδειγμα δεν μπορούν να διακοπούν τα δελτία ειδήσεων), τα ιδιωτικά κανάλια συχνά τους καταστρατηγούσαν με αποτέλεσμα να πληρώνουν πρόστιμα για υπέρβαση χρόνου και για γκρίζα διαφήμιση. Λόγω της κρίσης η δαπάνη των διαφημιζόμενων στην τηλεόραση και γενικότερα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης έχει μειωθεί σημαντικά.
Αλλαγή στις συνήθειες
Η τηλεόραση έφερε αλλαγές στις συνήθειες των Ελλήνων σε ό,τι αφορά την ενημέρωση και την ψυχαγωγία τους, ήδη από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της. Η διείσδυση της τηλεόρασης σαν συσκευή ξεκίνησε μεν πιο αργά από άλλες χώρες, όπου είχε εισαχθεί νωρίτερα, αλλά στην Ελλάδα κάλυψε γρήγορα την απόσταση και έφτασε στη δεκαετία του 1990 σχεδόν στο 100%. Μερικά χρόνια αργότερα πολλά νοικοκυριά είχαν τουλάχιστον από μία συσκευή, συνήθως στο σαλόνι ή στην κρεβατοκάμαρα, ή και στα δύο δωμάτια.
Ο μέσος χρόνος τηλεθέασης αυξήθηκε από 2 ώρες και 25 λεπτά την εβδομάδα το 1990, σε 3 ώρες και 33 λεπτά το 1991 και ξεπέρασε τις τέσσερις ώρες το 2006-2007 (4 ώρες και 8 λεπτά και 4 ώρες και 21 λεπτά, αντίστοιχα), ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά στην Ευρώπη. Ωστόσο οι περισσότεροι χρησιμοποιούν την τηλεόραση στο πλαίσιο άλλων δραστηριοτήτων και δεν παρακολουθούν συστηματικά για όλο αυτό το διάστημα ή δεν δείχνουν να εμπιστεύονται το ενημερωτικό πρόγραμμα. Ακόμη, γενικεύτηκε και το ζάπινγκ (zapping), δηλαδή το γρήγορο πέρασμα από το ένα κανάλι στο άλλο.
Σε ό,τι αφορά την ψυχαγωγία, το πρόγραμμα των πρώτων ετών, οπότε αφθονούσαν τα σίριαλ, απομάκρυνε το κοινό από τους κινηματογράφους, συρρίκνωσε την κινηματογραφική βιομηχανία που ήταν από τις βασικές μορφές λαϊκής διασκέδασης και έστρεψε, αντίθετα, κάποιους νεότερους ανθρώπους στην ξένη κουλτούρα. Η ιδιωτική τηλεόραση εκτόπισε και το βίντεο που κυριαρχούσε το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980. Εκείνη τη δεκαετία είχε δημιουργηθεί μια μεγάλη αγορά ταινιών που παράγονταν και διακινούνταν σε εξειδικευμένο εμπορικό κύκλωμα, αλλά η ιδιωτική τηλεόραση περιόρισε δραστικά αυτή τη μικρή βιομηχανία και τελικά η παραγωγή ταινιών σταμάτησε.
Τηλεθεάσεις
Το κανάλι του ΕΙΡ και η ΤΕΔ/ΥΕΝΕΔ ακολούθησαν διαφορετικό πρόγραμμα, αλλά καθώς η ΤΕΔ/ΥΕΝΕΔ ήταν περισσότερο ψυχαγωγική, κατάφερε να έχει περίπου τα δύο τρίτα της τηλεθέασης. Την πρωτιά διατήρησε ως τα μέσα τη δεκαετίας του 1970, οπότε το ποιοτικότερο πρόγραμμα έφερε στην πρώτη θέση δημοφιλίας το κανάλι του ΕΙΡΤ. Λίγο πριν την εισαγωγή της ιδιωτικής τηλεόρασης, τον Οκτώβριο του 1989, η ΕΡΤ-1 είχε 37,7% και η ΕΡΤ-2 24,3% ενώ ένα χρόνο αργότερα τα ποσοστά τους είχαν μειωθεί σημαντικά (βλέπε σχετικά το γράφημα σε προηγούμενη ενότητα).
Μετά την απελευθέρωση της τηλεόρασης, τα ιδιωτικά δίκτυα έδειξαν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τις μετρήσεις βασίζοντας την διαμόρφωση του προγράμματος στα αποτελέσματά τους. Το Mega και ο Antenna ανταγωνίζονταν σκληρά για την πρωτιά σε καθημερινό επίπεδο και στους μέσους όρους του μήνα και της σεζόν, ενώ τα άλλα δίκτυα ανταγωνίζονταν για τις επόμενες θέσεις και είχαν κάπως μικρότερα ποσοστά (5% με 15% ή και λίγο περισσότερο). Ωστόσο, μετά το 2010 και την αλλαγή στην δομή του προγράμματος πολλών σταθμών λόγω της κρίσης, οι αυξομειώσεις στις τηλεθεάσεις είναι πολλές και οι εναλλαγές στην πρωτιά συχνές, παίζοντας σημαντικό ρόλο ακόμη και το προσωρινό κλείσιμο των καναλιών της ΕΡΤ, το διάστημα 2013-2015 και του Mega, το διάστημα 2018-2020, οι οποίοι απείχαν, τα μικρά αυτά διαστήματα από τις τηλεθεάσεις.
Οι μετρήσεις τηλεθέασης με σύγχρονη μεθοδολογία άρχισαν το 1988 από την AGB και συνεχίζονται ως σήμερα από την ίδια εταιρεία. Ενδιάμεσα μετρήσεις έκανε και η Taylor-Nelson Sofres Metrisis, η οποία σταμάτησε στο τέλος του 2002. Κατά καιρούς υπήρξαν και επικρίσεις ή σχόλια για την ποιότητα και την αξιοπιστία των αποτελεσμάτων. Οι πρώτες αμφισβητήσεις καταγράφονται στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά οι έρευνες για την αξιοπιστία των στοιχείων δεν έδειξαν στοιχεία αλλοίωσης.
Πολιτική και πολιτική ζωή
Η τηλεόραση, και περισσότερο η ιδιωτική τηλεόραση, είχε σημαντική επίδραση και στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού και των πολιτικών αντιπαραθέσεων.
Οι βουλευτικές εκλογές του 1977 ήταν οι πρώτες κατά τις οποίες «οι πολιτικοί άρχισαν να συνειδητοποιούν την προπαγανδιστική δύναμη της τηλεόρασης». Το ΠΑΣΟΚ μάλιστα είχε από τότε και δικό του τηλεσκηνοθέτη, τακτική που εκμεταλλεύτηκε και στη δεκαετία του 1980 όταν ο Τάσος Μπιρσίμ σκηνοθετούσε κατ' αποκλειστικότητα τις προεκλογικές συγκεντρώσεις του κόμματος. Γενικότερα μετά το 1981 η τηλεόραση απέκτησε σταδιακά όλο και μεγαλύτερο ρόλο στην πολιτική διαμεσολάβηση και έγινε ένα οργανικό κομμάτι της πολιτικής ζωής.
Ως το 1989 στα κόμματα δίνονταν αναλογικά χρόνος στην δημόσια τηλεόραση κατά την προεκλογική περίοδο για να αναπτύξουν τις απόψεις τους, ενώ τα κανάλια της ΕΡΤ μετέδιδαν τις προεκλογικές συγκεντρώσεις τους. Η έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης πολλαπλασίασε τις τηλεοπτικές διαφημίσεις, ενώ τα τηλεπαράθυρα και τα ντιμπέιτ έγιναν μορφές έμμεσης πολιτικής διαφήμισης. Το πρώτο ντιμπέιτ διοργανώθηκε τις εκλογές του 1996 μεταξύ του Κώστα Σημίτη και του Μιλτιάδη Έβερτ και είχε μέτρια επιτυχία. Σε κάποιες από τις επόμενες αναμετρήσεις επεκτάθηκε και στους άλλους κοινοβουλευτικούς αρχηγούς χωρίς να αλλάξει πολύ σε μορφή, σύμφωνα με το πρώιμο αμερικανικό πρότυπο: οι δημοσιογράφοι βάζουν ερωτήματα σε κάθε αρχηγό χωριστά και αυτοί απαντούν μέσα σε προκαθορισμένο χρόνο, χωρίς να γίνεται διάλογος μεταξύ τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική τηλεόραση
Καστέλλο ντι Σαν Τζόρτζιο, Μάντοβα
Το '''Κάστρο του Αγ. Γεωργίου''' είναι ένα κάστρο στη Μάντοβα, τετράγωνης κάτοψης, με έναν μεγάλο πύργο σε κάθε γωνία του. Το περιβάλει υγρή τάφρος (fossa) και η πρόσβαση γίνεται από τρεις γέφυρες που ανασηκώνονται. Είναι μέρος τού συγκροτήματος τού δουκικού Ανακτόρου της Μάντοβας και στον βορειοανατολικό πύργο του υπάρχει το Δωμάτιο των Συζύγων, διάσημο για τις νωπογραφίες του Αντρέα Μαντένια. Εδώ ήταν πριν το Σπουδαστήριο της Ισαβέλλας των Έστε.
Ιστορία
Κτίστηκε το διάστημα 1395-1406 στα ερείπια της εκκλησίας της Σάντα Μαρία ντι Κάπο Μπόβε για τον Φραγκίσκο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντοβας, σε σχέδια του Μπαρτολίνο ντα Νοβάρα. Ο εγγονός του Λουδοβίκος Γ΄ Γκοντζάγκα παραχώρησε τα δωμάτιά του στην Παλαιά Αυλή (άλλο τμήμα του συγκροτήματος του δουκικού Ανακτόρου της πόλης) στον πάπα Πίο Β΄ για το Συνέδριο της Μάντοβας (1459). Το έτος αυτό παρήγγειλε στον Λούκα Φαντσέλλι να ξανακτίσει το κάστρο ως ανάκτορο (palazzo) μάλλον, παρά ως αμυντικό κάστρο. Επίσης ανάθεσε τις νωπογραφίες του δωματίου των Συζύγων στον Μαντένια. Το 1490 το κάστρο έγινε η διαμονή της Ισαβέλλας των Έστε, που παρήγγειλε εδώ το σπουδαστήριό της με περίτεχνες ξύλινες επενδύσεις στους τοίχους. Ήταν σύζυγος τού Φραγκίσκου Β΄, εγγονού του Λουδοβίκου Γ΄. Το σπουδαστήριο μετακινήθηκε το 1520 στην Παλαιά Αυλή. Το 1496 ο κονντοτιέρος Πάολο Βιτέλλι αιχμαλωτίστηκε από τον Φραγκίσκο Β΄ και φυλακίστηκε στο Κάστρο. Ο οικοδόμημα ήταν η κύρια κατοικία των Έστε για έναν αιώνα, ώσπου ο Γουλιέλμος Γκοντζάγκα μετακόμισε τα διαμερίσματά του στην ανακαινισμένη Παλαιά Αυλή.
Το 1810 ο Τυρολέζος αγωνιστής Ανντρέας Χόφερ φυλακίστηκε στο Κάστρο, πριν εκτελεστεί από το βασίλειο της Ιταλίας. Η Μάντοβα έγινε μέρος της Αυστριακής αυτοκρατορίας το 1814 και το 1815 ήταν φυλακή υψίστης ασφαλείας για τους πολιτικούς αντιπάλους της, όπως οι μάρτυρες Μπελφιόρε από το 1852 και μετά. Άλλες μορφές πριν την Επανένωση της Ιταλίας (Risorgimento) που φυλακίστηκαν εδώ, ήταν ο Κίρο Μενόττι και η Τερέζα Αρριβαμπένε. Η δομή του κτηρίου βλάφτηκε από τον σεισμό στην Αιμίλια-Ρομάνα το 2012.
Δωμάτια
Εισερχόμαστε από την κλίμακα εισόδου, που είναι κοχλιοειδής (chiocciola, κιότσολα).
Ρέννος Κουτσούρης
Ο Ρέννος Κουτσούρης είναι αναγνωρισμένος Έλληνας αρχιτέκτονας της γενιάς του '30.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1901. Το 1921 εισήχθη στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πολυτεχνείου της Δρέσδης, όπου φοίτησε ως το 1926.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα, εργάζεται στην Τεχνική Εταιρεία Η. και Δ. Γεωργοπούλου κι έπειτα στο Τμήμα Δημοσίων Κτιρίων του Υπουργείου Συγκοινωνιών (αργότερα Δημοσίων Έργων). Από το 1928 θα υπηρετήσει στο Γραφείο Σχεδίου Πόλεως Πειραιώς. Παράλληλα εργάζεται και ως ελεύθερος επαγγελματίας και το 1935 ιδρύει το δικό του γραφείο, με συνεργάτη τον Μανώλη Βουρέκα.
Από τα πρώτα του έργα είναι εμφανείς οι επιρροές από το κεντροευρωπαϊκό Μοντέρνο Κίνημα. Κτίρια όπως η έπαυλη Κουμάνταρου στην Κηφισιά, η πολυκατοικία στο Κολωνάκι (Λουκιανού 26, 1933), η πολυκατοικία του Μάρκου Νομικού στην οδό Αθηνάς (1930) και η πολυκατοικία στη στοά Λαυρίου (1930) υποδεικνύουν την ευθυγράμμισή του με τις αρχές του Μπάουχαους και του Λε Κορμπυζιέ. Από τα πιο ριζοσπαστικά του έργα είναι ο σταθμός αυτοκινήτων στο Κολωνάκι (Κανάρη 3, 1937), ο οποίος δημοσιεύθηκε και στο εξωτερικό στο The Architects' Journal.
Μετά την αναγκαστική απραξία στα χρόνια της Κατοχής και τη διακοπή της συνεργασίας του με τον Μανώλη Βουρέκα, ο Ρέννος Κουτσούρης συνεχίζει την επαγγελματική του δραστηριότητα ιδρύοντας άλλο ένα γραφείο στη Γενεύη. Εκεί ασχολείται κυρίως με κτίρια γραφείων και αστικές πολυκατοικίες. Παρότι τα διατηρούσε μόνος του χωρίς μόνιμους συνεργάτες, τα γραφεία του γνώρισαν εξαιρετική επιτυχία.
Σταδιακά αρχίζει να απομακρύνεται από το μεσοευρωπαϊκό Μοντέρνο Κίνημα και υιοθετεί έναν τύπο πιο κλασσικίζοντα, που γίνεται εμφανής ιδιαίτερα στις όψεις των πολυτελών πολυκατοικιών στην πλατεία Κολωνακίου και Ηρώδου Αττικού. Ωστόσο, στα μεγάλα κτίρια γραφείων του '50 και του '60 εισάγει μια πιο λιτή και γραμμική επίλυση όψεων που εκφράζει μια νεωτερικότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το διαγνωστικό κέντρο Υγεία (1972-74) όπως και η νέα Πτέρυγα της Παντείου Σχολής (δεκαετία του '70). Στη Θεσσαλονίκη σχεδιάζει το 1958 το Ξενοδοχείο «Ολύμπικ» στην οδό Εγνατία.
Συνεχίζει να εργάζεται σε όλη τη δεκαετία του '70 προσλαμβάνοντας νέους αρχιτέκτονες (Παναγιώτης Δεδές, Θεόδωρος Πάντζαρης) και επιχειρώντας καινοτόμες κατασκευαστικές και μορφολογικές λύσεις (γυάλινα στηθαία στα μπαλκόνια, μεγαλύτερα ανοίγματα κλπ.)
Ισχυρή είναι και η παρουσία του στα κοινά. Διατέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων (Σ.Α.Δ.Α.Σ.) και με δική του πρωτοβουλία η Ελλάδα εισήλθε στην Union Internationale des Architectes (UIA). Το 1966 τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικα.
Μετά από πλούσιο έργο έξι δεκαετιών, ο Ρέννος Κουτσούρης πέθανε στην Αθήνα το 1997, σε ηλικία 96 ετών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Σοσώ
Το Σοσώ (γαλλικά: Sochaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Δανικές γενικές εκλογές 2022
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Βασίλειο της Δανίας την 1η Νοεμβρίου 2022, αφού η πρωθυπουργός Μέττε Φρεντέρικσεν προκήρυξε πρόωρες εκλογές, επτά μήνες νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα. Εκλέχθηκαν τα 179 μέλη του Folketing, από τα οποία αναδείχθηκαν 175 αντιπρόσωποι από τη χώρα της Δανίας, δύο από τις Νήσους Φερόες και δύο από τη Γροιλανδία. Στα Νησιά Φερόε, η ψηφοφορία διεξήχθη την προηγούμενη ημέρα.
Πλαίσιο
Οι γενικές εκλογές στη Δανία του 2019 έληξαν με νίκη 91 εδρών για τους Σοσιαλδημοκράτες της Μέττε Φρεντέρικσεν και τα υποστηρικτικά τους κόμματα. 22 ημέρες αργότερα, σχηματίστηκε κυβέρνηση μειοψηφίας αποτελούμενη αποκλειστικά από τους Σοσιαλδημοκράτες. Η κυβέρνηση υποστηρίχθηκε από τα άλλα κόμματα του «κόκκινου μπλοκ», το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Σοσιαλφιλελεύθερο Κόμμα και την Κόκκινη-Πράσινη Συμμαχία. Έτσι, πρωθυπουργός έγινε η Μέτε Φρεντέρικσεν, αρχηγός των Σοσιαλδημοκρατών.
Στις 2 Ιουλίου 2022 το Σοσιαλφιλελεύθερο Κόμμα, το οποίο έδωσε κοινοβουλευτική υποστήριξη στην κυβέρνηση, είχε απειλήσει με πρόταση δυσπιστίας εάν η πρωθυπουργός δεν προκηρύξει πρόωρες εκλογές πριν από τις 4 Οκτωβρίου, κατά την έναρξη του κοινοβουλευτικού έτους. Αυτό οφείλεται στη δημοσίευση της έκθεσης της ερευνητικής επιτροπής για τη σφαγή των μινκ, η οποία επέκρινε τον χειρισμό της επιδημίας Cluster 5 από την κυβέρνηση τον Νοέμβριο του 2020. Στις 5 Οκτωβρίου 2022 η Φρεντέρικσεν ανακοίνωσε ότι οι γενικές εκλογές θα διεξαχθούν την 1η Νοεμβρίου 2022 Μέρες αργότερα ανακοινώθηκε ότι η ψηφοφορία στα Νησιά Φερόε θα διεξαχθεί στις 31 Οκτωβρίου επειδή η 1η Νοεμβρίου συμπίπτει με την ετήσια ημέρα μνήμης για όσους πέθαναν στη θάλασσα.
Εκλογικό σύστημα
μικρογραφία| Ψηφοδέλτιο για τις βουλευτικές εκλογές. Έχει κενά για να γραφεί το σύμβολο του κόμματος, το όνομα του κόμματος και του υποψηφίου για τον οποίο κάποιος ή κάποια ψηφίζει. Τα 179 μέλη του Folketing εκλέγονται στη Δανία (175), στις Νήσους Φερόες (2) και στη Γροιλανδία (2). Οι 175 έδρες στη Δανία περιλαμβάνουν 135 έδρες που εκλέγονται σε δέκα πολυμελείς εκλογικές περιφέρειες με αναλογική αντιπροσώπευση, με τη μέθοδο d'Hondt. Επιπλέον 40 ισορροπητικές έδρες εκλέγονται για να διορθωθεί οποιαδήποτε ανισορροπία στην κατανομή των εδρών στην εκλογική περιφέρεια και κατανέμονται μεταξύ όλων των κομμάτων που υπερβαίνουν το εκλογικό όριο του 2%, με βάση το μερίδιό τους στις ψήφους σε εθνικό επίπεδο.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Δανίας, οι εκλογές έπρεπε να διεξαχθούν το αργότερο στις 4 Ιουνίου 2023, καθώς οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν στις 5 Ιουνίου 2019. Ο πρωθυπουργός μπορεί να προκηρύξει εκλογές σε οποιαδήποτε ημερομηνία, εφόσον η ημερομηνία αυτή δεν είναι αργότερα από τέσσερα χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές, και αυτό αναφέρεται συχνά ως τακτικό πλεονέκτημα για την κατεστημένη κυβέρνηση, καθώς μπορεί να προκηρύξει πρόωρες εκλογές όταν οι δημοσκοπήσεις είναι χαμηλές, είναι ευνοϊκές. Για παράδειγμα, ο Λαρς Λόκε Ράσμουσεν, ο προηγούμενος πρωθυπουργός, ανακοίνωσε στις 7 Μαΐου 2019 ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν στις 5 Ιουνίου 2019. Η τελευταία δυνατή ημερομηνία για αυτές τις εκλογές ήταν η 17η Ιουνίου 2019.
Νήσοι Φερόες
Οι δύο έδρες απονεμήθηκαν στα ίδια κόμματα όπως και στις προηγούμενες εκλογές. Τόσο το Ενωτικό Κόμμα, που ήταν και πάλι το πρώτο κόμμα, όσο και το Κόμμα Ισότητας αύξησαν ελαφρά τα ποσοστά ψήφου τους. Ως καινοτομία, συνέβη ότι μια από τις έδρες κέρδισε μια γυναίκα, η Άννα Φάλκενμπεργκ, γεγονός που είχε συμβεί μόνο μία φορά όταν η Λϊσμπετ Λ. Πέτερσεν την κέρδισε στις εκλογές του 2001.
Παραπομπές
2022 2022 2022 Δανι
Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου
Το Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου (Υ.Ν.Α.) (Ιουν. 2012 - Ιαν. 2015) συγκροτήθηκε ως Υπουργείο Ναυτιλίας στις 21 Ιουνίου 2012 από υπηρεσίες του τέως Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και του τέως Υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας από την κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά. Στις 17 Ιουλίου 2012, μετονομάστηκε με Προεδρικό Διάταγμα σε Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου. Στις 27 Ιανουαρίου 2015 συγχωνεύτηκε στο Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού από την κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα (ένα από τα λεγόμενα υπερυπουργεία που δημιούργησε τότε η κυβέρνηση).
Ήταν το 17ο στη σειρά τάξης των Υπουργείων, σύμφωνα με απόφαση (ΦΕΚ Β’/1594/ 25-6-2013) του πρωθυπουργού.
Ιστορία
Το 1936 το Υφυπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας ιδρύθηκε ως Υφυπουργείο του Υπουργείου Ναυτικών. Το 1944 με τον Α.Ν. 3268/44 διαχωρίστηκε από το Υπουργείο Ναυτικών ο κλάδος της εμπορικής ναυτιλίας και συνεστήθη το αυτοτελές Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας.
Το 1971 συγχωνεύτηκε με το Υπουργείο Συγκοινωνιών στο Υπουργείο Ναυτιλίας, Μεταφορών και Επικοινωνιών, ενώ το 1973 ξαναλειτούργησε αυτοτελώς ως Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας.
Τον Σεπτέμβριο του 2007 συγχωνεύτηκε με το Υπουργείο Αιγαίου σε νέο φορέα με τον τίτλο Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής. Τον Οκτώβριο του 2009 οι αρμοδιότητες σε θέματα ναυτιλίας και ανάπτυξης μεταφέρθηκαν στο Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, ενώ το Λιμενικό Σώμα μεταφέρθηκε στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Τον Σεπτέμβριο του 2010 επανασυστάθηκε αυτόνομο υπουργείο με τίτλο Υπουργείο Θαλάσσιων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας με αρμοδιότητες σε θέματα ναυτιλίας.
Τον Ιούνιο του 2011 συγχωνεύτηκε στο Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας. Τον Ιούνιο του 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, συνεστήθη το Υπουργείο Ναυτιλίας συγκροτούμενο από υπηρεσίες του πρώην Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής που είχαν μεταφερθεί το 2009 στα τέως Υπουργεία Προστασίας του Πολίτη και Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας.Στις 17 Ιουλίου 2012 με το Π.Δ. 94/2012, το Υπουργείο Ναυτιλίας μετονομάστηκε σε Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου. Στις 27 Ιανουαρίου 2015 συγχωνεύτηκε από το Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού.
Αρμοδιότητες και αποστολή
thumb|280px|Το κτήριο του Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου στην [[ακτή Βασιλειάδη του Πειραιά]] Το Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου αποτελούσε αφενός τον διοικητικό φορέα της εμπορικής ναυτιλίας, και αφετέρου μέσω Λιμενικού Σώματος − Ελληνικής Ακτοφυλακής είχει ως αποστολή την εφαρμογή του νόμου στον θαλάσσιο χώρο ευθύνης του, στα πλοία και στα πάσης φύσεως πλωτά ναυπηγήματα, στους λιμένες και στη χερσαία ζώνη αυτών, καθώς και σε άλλους χερσαίους, παράκτιους ή θαλάσσιους χώρους.
Ειδικότερα, στις αρμοδιότητές του περιλαμβάνονταν:
Στελέχωση
Το Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου στελεχωνόταν από πολιτικό προσωπικό, καθώς και το στρατιωτικό προσωπικό του Λιμενικού Σώματος - Ελληνικής Ακτοφυλακής, αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και λιμενοφύλακες.
Γενικές γραμματείες
Στο Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου, υπάγονταν οι ακόλουθες γενικές γραμματείες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργεία Ναυτιλίας Ναυτιλιας και Αιγαιου
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1979-1980
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1979-80 ήταν το 21ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 1ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός νικώντας σε αγώνα μπαράζ τον Άρη με τον οποίο ισοβάθμησε στο τέλος του πρωταθλήματος. Σημαντικό γεγονός του πρωταθλήματος ήταν ο υποβιβασμός του Ηρακλή για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο οποίος αν και τερμάτισε 8ος υποβιβάστηκε γιατί κρίθηκε ένοχος δωροδοκίας σε αγώνα κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ.
Βαθμολογία
Σύστημα βαθμολογίας: νίκη 2 βαθμοί - ισοπαλία 1 βαθμός - ήττα 0 βαθμοί.
Κριτήρια κατάταξης: 1. βαθμοί - 2. αγώνας κατάταξης (μπαράζ) σε ουδέτερο γήπεδο με 30λεπτη παράταση και εκτέλεση πέναλτι σε περίπτωση ισοπαλίας - 3. διαφορά τερμάτων - 4. τέρματα υπέρ - 5. κλήρωση. Αγώνας μπαράζ μόνο για να κριθούν η πρώτη θέση και αυτές που οδηγούν στον υποβιβασμό ή τη συμμετοχή σε ευρωπαϊκή διοργάνωση της επόμενης περιόδου, διαφορετικά ακολουθούνται τα κριτήρια 3. έως 5.
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1979-1980
Δημήτρης Πατσούρης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Σολεμόν
Το Σολεμόν (γαλλικά: Solemont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μπουλντόζα
thumb|Μπουλντόζα Hanomag D600D super thumb|Μπουλντόζα Caterpillar με κατευθυντήρια ακτίνα λέιζερ Η μπουλντόζα είναι τύπος οικοδομικής μηχανής που χρησιμοποιείται στην ευθυγράμμιση του εδάφους και την τοπική μεταφορά χώματος και μπάζων.
Κινούνται συνήθως επάνω σε ερπύστριες ή και με ρόδες. Στην μπροστινή μεριά διαθέτουν ατσάλινη καμπύλη λάμα που στέκει κάθετα και ωθεί το περιττό χώμα. Οι μπουλντόζες χρησιμοποιούνται για διάνοιξη δρόμων και σε λατομεία, ενώ σκάβουν και τα θεμέλια για τις ανεμογεννήτριες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οχήματα Κατηγορία:Εργαλεία
Βολφραμίτης
Με το όνομα βολφραμίτης (αγγλ. wolframite) φέρεται πλήρης ισόμορφη σειρά ορυκτών του βολφραμίου, μεταξύ φερμπερίτη (ferberite, FeWO4) και χυμπνερίτη (hübnerite, MnWO4). Τα ενδιάμεσα μέλη της σειράς δεν διακρίνονται μεταξύ τους. Το όνομα βολφραμίτης προέρχεται μάλλον από τη γερμανική λέξη wolf (λύκος), όρος που χρησιμοποιούσαν οι αλχημιστές για το αντιμόνιο.
Ανευρίσκεται σε πηγματίτες και χαλαζιακές φλέβες, σχεδόν πάντα με κασσιτερίτη, σεελίτη και βισμούθιο. Επίσης σε υδροθερμικές φλέβες υψηλών θερμοκρασιών και σε αλλουβιακές αποθέσεις.
Σχετίζεται, εκτός από τα παραπάνω ορυκτά, με αρσενοπυρίτη, μολυβδαινίτη, τοπάζιο, τουρμαλίνη και ροδοχρωσίτη.
Είναι το βασικό μετάλλευμα βολφραμίου. Ανευρίσκεται στην Αλάσκα, τη Νεβάδα, το Αϊντάχο, την Αριζόνα και το Κολοράντο των ΗΠΑ, στο Περού, τη Βρετανία (Κορνουάλλη), τα Πυρηναία (Γαλλία) και τη Ρουμανία. Επίσης στην περιοχή Minas Gerais στη Βραζιλία, την Ανγκόλα, την Ταϊλάνδη και την Κίνα.
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1993-94
Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1993-94 ήταν το 28ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου και το τελευταίο που πραγματοποιήθηκε. Στην ποδοσφαιρική αυτή διοργάνωση πήραν μέρος τέσσερις σύλλογοι βαλκανικών κρατών, που την προηγούμενη σεζόν είχαν κατακτήσει τον τίτλο της β΄ κατηγορίας της χώρας τους ή την άνοδο από τη β΄. Αγωνίστηκαν σε διπλούς ημιτελικούς αγώνες νοκ-άουτ και οι νικητές στο διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε αήττητη η Σαμσουνσπόρ από την Τουρκία, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στον τελικό αντιμετώπισε τον ΠΑΣ Γιάννινα από την Ελλάδα. Η διοργάνωση ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε μέσα στη σεζόν 1993-94.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1993 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1994
Χατζί Μοχαμάντ Τσαμκανί
Ο Χατζί Μοχαμάντ Τσαμκανί (1947–2012 ) ήταν Αφγανός πολιτικός που κατείχε τη θέση του προσωρινού Προέδρου του Αφγανιστάν κατά την περίοδο της υποστηριζόμενης από τους Σοβιετικούς Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν. Προηγουμένως, διετέλεσε αναπληρωτής αρχηγός κράτους ή αλλιως αντιπρόεδρος του Επαναστατικού Συμβουλίου υπό τον Μπαμπράκ Καρμάλ.
Ανήλθε στο αξίωμα αυτό μετά την παραίτηση του Μπαμπράκ Καρμάλ. Όντας μη-κομματικό μέλος, αλλά φυλετικός ηγέτης με εξουσία και συνδέσεις σε σημαντικές περιοχές επαρχιών που συνορεύουν με το Πακιστάν, η επιρροή του επεκτάθηκε και στο Πακιστάν. Ωστόσο, ο Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ διακυβερνούσε τη χώρα, λόγω των ισχυρών του αξιωμάτων ως διευθυντή της Κρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και ως Γενικού Γραμματέα του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών επέδειξε την προθυμία να διαπραγματευτεί και να απομακρύνει μερικά στρατεύματα της από το Αφγανιστάν. Η θητεία του χαρακτηρίστηκε επίσης από τη δημιουργία ενός νέου Συντάγματος.
Σομπακούρ
Το Σομπακούρ (γαλλικά: Sombacour) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Δήμος Νέας Αλικαρνασσού
Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Νέας Αλικαρνασσού.
Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Ηρακλείου.