cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσαρλς Άιβς
Μουσικολογική προσέγγιση
Η μουσική του Άιβς, ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχει κάποιος για αυτή, είναι υψηλής «εντιμότητας» και η παράθεση φαινομενικά ετερόκλητων στοιχείων φανερώνει την προσπάθεια του συνθέτη να αποκαλύψει τη δύναμη που κρύβει μέσα της μιά μουσική, που δεν παραδίδεται στον ακροατή με το πρώτο της άκουσμα.
Κυριότερα έργα
Η τεκμηρίωση των έργων του Άιβς είναι ιδιαίτερα δύσκολη, επειδή είχε την τάση να μη χρονολογεί τα έργα του, ή να τα χρονολογεί εσκεμμένα με λάθος ημερομηνία, για κάποιον άγνωστο λόγο. Αυτός είναι και ο λόγος που, σε πολλά έργα του η χρονολόγηση περιλαμβάνει μεγάλα χρονικά περιθώρια ή μπορεί απλώς να είναι ενδεικτική. Επιπλέον, ήταν πολύ παραγωγικός, αναθεωρούσε τα έργα του πολλές φορές, και άφηνε διφορούμενα αποσπάσματα χωρίς τίτλο ή σημειώσεις.
Φωνητική μουσική
Συνέθεσε επίσης πολλά εμβατήρια, φούγκες (στα νεανικά του χρόνια), πρελούδια, ράγκταϊμ χορούς, «απογειώσεις» (take-offs), σκέρτσα, κ.α.
Σημειώσεις
i. Το έργο αυτό, αρκετές φορές, μεταφράζεται λανθασμένα ως Συμφωνία των Διακοπών, αλλά με τη λέξη Holiday στην προκειμένη περίπτωση, εννοούνται οι ιστορικές επέτειοι των Αμερικανών που εορτάζονται κάθε χρόνο, όπως άλλωστε φανερώνουν και οι επί μέρους ονομασίες του έργου.
ii. Ακόμη ένα «αίνιγμα» του Άιβς: πρόκειται ουσιαστικά για σουίτες, θα μπορούσαν όμως κάλλιστα να θεωρηθούν ως συλλογή από συμφωνικά ποιήματα «μινιατούρες», από τη φύση τους. Ωστόσο, η λέξη set δεν έχει ακριβή μετάφραση στην ελληνική μουσική ορολογία. Εναλλακτικές λέξεις που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν είναι συλλογή, ομάδα, σύνολο, δέσμη, ανθολογία, πακέτο (sic) ή απλά σετ.
iii. Ο τίτλος του συγκεκριμένου έργου έχει, πολλές φορές, αποδοθεί στα ελληνικά με τον τίτλο Η Αναπάντητη ερώτηση. Η συγκεκριμένη όμως απόδοση υποβαθμίζει την «εσωτερικότητα» της λέξεως ερώτημα, με την οποία ο συνθέτης ήθελε να αντικατοπτρίσει τα υπαρξιακά ερωτήματα που θέτει στο έργο, γι’αυτό και είναι προτιμητέα στο παρόν λήμμα.
Σαμ Μέντες
Ο Σαμ Μέντες (Samuel Alexander "Sam" Mendes, 1 Αυγούστου 1965) είναι Άγγλος σκηνοθέτης κινηματογράφου και θεάτρου. Είναι περισσότερο γνωστός για την σκηνοθεσία της ταινίας American Beauty (1999), η οποία του χάρισε το Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας, καθώς και για την σκηνοθεσία των ταινιών του Τζέιμς Μποντ Skyfall (2012) και Spectre (2015). Επίσης, είναι γνωστός για την επανασκηνοθέτηση των θεατρικών μιούζικαλ Cabaret (1994), Oliver! (1994), Company (1996), και Gypsy (2003). Σκηνοθέτησε για πρώτη φορά πρωτότυπο θεατρικό μιούζικαλ με το Charlie and the Chocolate Factory the Musical (2013).
Το 2000, ο Μέντες έγινε μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ για τις «υπηρεσίες του στο δράμα» και την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το βραβείο Σαίξπηρ από το Ίδρυμα Alfred Toepfer στο Αμβούργο της Γερμανίας. Το 2005 βραβεύτηκε από το Σύνδεσμο Σκηνοθετών της Μεγάλης Βρετανίας. To 2019 έλαβε το βραβείο Τόνυ σκηνοθεσίας για το θεατρικό έργο The Ferryman. To 2018, η Daily Telegraph τον ονόμασε τον 15ο πιο ισχυρό άνθρωπο στην Βρετανική Κουλτούρα.
Η πρώτη του ταινία, American Beauty, κυκλοφόρησε το 1999 και ήταν τεράστια επιτυχία. Η ταινία κέρδισε 5 Όσκαρ, ανάμεσα τους Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Η ταινία έχει συμπεριληφθεί σε ορισμένες λίστες των καλύτερων ταινιών όλων των εποχών. Η επόμενες ταινία του Μέντες ήταν τα Road to Perdition (2002),ένα αστυνομικό δράμα με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς, το Jarhead (2005), μια ταινία για τον Πόλεμο του Κόλπου, το Ο Δρόμος της Επανάστασης (2008), ένα ρομαντικό δράμα που του χάρισε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας, και την κωμωδία Αway We Go (2009). To 2012 σκηνοθέτησε την 23η ταινία με τον Τζέιμς Μποντ, το Skyfall. Η ταινία ήταν τεράστια εμπορική και κριτική επιτυχία, καθώς παραμείνει η πιο εμπορικά επιτυχής ταινία της σειράς, μια από τις πιο εμπορικά επιτυχείς ταινίες όλων των εποχών, και συχνά θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες Τζέιμς Μποντ. Μετά άπω την επιτυχία του Skyfall, ο Mέντες σκηνοθέτησε και την επόμενη ταινία με τον Τζέιμς Μποντ, το Spectre (2015), η οποία όμως δεν έλαβε τόσο μεγάλη αναγνώριση όπως το Skyfall. Η επόμενη ταινία του Μέντες, 1917, κυκλοφόρησε το 2019 και είναι μια πολεμική ταινία που εκτυλίσσεται κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Νταντασλί
Το Νταντασλί είναι ένα χωριό στο δήμο Σινδιριστάν στην επαρχία Αγκντάμ στο Αζερμπαϊτζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Φεντερίκο Πεντίνι Αμάτι
Ο Φεντερίκο Πεντίνι Αμάτι (Federico Pedini Amati) είναι πολιτικός από τον Άγιο Μαρίνο.
Γεννήθηκε την 1η Αυγούστου του 1967. Εξελέγη Κυβερνών Διοικητής για την περίοδο από 1η Απριλίου ως τον Οκτώβριο του 2008, μαζί με τη Ρόζα Ζαφεράνι. Είναι μέλος του Κόμματος Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.
Παραπομπές
Αματι
Γεώργιος Βαλούρδος
Σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Β' Αθηνών με την ΕΔΑ στις εκλογές που διεξήχθησαν το 1958. Λίγους μήνες μετά τις εκλογές έγινε μέλος της Δημοκρατικής Ένωσης του Ηλία Τσιριμώκου, από την οποία έγινε ανεξάρτητος το 1961.
Πέθανε το Φεβρουάριο του 1966.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών
Άβαρις
Ο Άβαρις ήταν, κατά την αρχαία ελληνική παράδοση, μάγος, θεραπευτής και ιερέας του Απόλλωνα στον οποίο έχουν αποδοθεί διάφορα κατορθώματα. Πατρίδα του θεωρούνταν η χώρα των Υπερβορείων. Λεγόταν ότι διέθετε το χάρισμα της προφητείας και πως εξαιτίας αυτού αλλά και για το σκυθικό του ντύσιμο, την απλότητα και την τιμιότητά του, είχε προκαλέσει μεγάλη εντύπωση στους Έλληνες, οι οποίοι τον είχαν σε μεγάλη εκτίμηση.
Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Ιάμβλιχο στην Υπερβορεία ο ο Απόλλωνας του έδωσε ένα χρυσό βέλος, πάνω στο οποίο αυτός ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της γης, χωρίς να τρέφεται. Μία παράδοση λέει πως οικοδόμησε στη Σπάρτη ναό της Σωτείρας Κόρης (Περσεφόνης)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας
Νικόλαος Ριζόγιαννης
Ο Νικόλαος Ριζόγιαννης του Όθωνα είναι Έλληνας πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1930 στο Στεφάνι Κορινθίας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία.
Διετέλεσε βουλευτής Κορινθίας του ΠΑΣΟΚ (1981 - 1989) και υφυπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (23 Σεπτεμβρίου 1987 - 2 Ιουλίου 1989).
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Κορινθίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Κατάλογος δημάρχων Πύλου - Νέστορος
Κατάλογος Δημάρχων Πύλου από το 1979 μέχρι το 1998 και Κατάλογος Δημάρχων Πύλου - Νέστορος από το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι Ελλήνων δημάρχων
Κωδικοποίηση Τσερτς
Στα μαθηματικά η κωδικοποίηση Τσερτς (Αγγλικά: Church encoding) είναι ένα μέσο αναπαράστασης δεδομένων και τελεστών με λάμδα-λογισμό (συμβολίζεται ως λ-λογισμός ή στα αγγλικά: λ-calculus). Τα δεδομένα και οι τελεστές δημιουργούν μια μαθηματική δομή η οποία ενσωματώνεται στον λ-λογισμό. Τα αριθμοειδή Τσερτς (ή και αριθμιακά Τσερτς, στα Αγγλικά: Church numerals) είναι αναπαραστάσεις των φυσικών αριθμών χρησιμοποιώντας λάμδα συμβολισμούς. Οι αναπαραστάσεις αυτές έχουν πάρει από το όνομα του Αλόνζο Τσερτς ο οποίος πρώτη φορά κωδικοποίησε δεδομένα με αυτή τη μορφή (χρησιμοποιώντας λ-λογισμό).
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία υπολογισμού Κατηγορία:Λ-λογισμός
Γ-αμανιτίνη
Η γ-αμανιτίνη είναι οργανική χημική ένωση με μοριακό χημικό τύπο C39H54N10O13S, συγκεκριμένα ένα κυκλικό πεπτίδιο που περιλαμβάνει στο μόριό του οκτώ αμινοξέα. Είναι αματοξίνη, δηλαδή ανήκει σε μια ομάδα τοξινών που απομονώνονται και βρίσκονται σε αρκετά μανιτάρια του γένους αμανίτης (Amanita), όπως ο θανατίτης (αμανίτης ο φαλλοειδής), το Amanita virosa και το Amanita bisporigera. Η γ-αμανιτίνη είναι πράγματι πολύ τοξική για τον άνθρωπο και όλα τα ζώα, καθώς αναστέλλει τη δράση του ενζύμου πολυμεράση II του RNA, διακόπτοντας τη σύνθεση του αγγελιαφόρου RNA, και μπορεί να επιφέρει τον θάνατο.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Νότιου Τομέα Αθηνών
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της περιφερειακής ενότητας Νοτίου Τομέα Αθηνών.
Γ-αμανιτίνη
Οι αμανιτίνες (α-αμανιτίνη, β-αμανιτίνη και γ-αμανιτίνη) απομονώθηκαν για πρώτη φορά από τον Γερμανό χημικό Χάινριχ Ότο Βήλαντ και τους συνεργάτες του. Και οι τρεις είναι διαλυτές στο νερό, και λίγο διαλυτές στο οινόπνευμα. Υπάρχει επίσης η ε-αμανατίνη. Στο είδος αμανίτης ο φαλλοειδής, σε νωπό δείγμα, οι αμανιτίνες περιέχονται στις αναλογίες 16 μέρη η α-, 10 μέρη η β- και 1 μέρος η γ-αμανιτίνη.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Νότιου Τομέα Αθηνών
Η περιφερειακή ενότητα Νότιου Τομέα Αθηνών έχει πληθυσμό 529.826 κατοίκους.
Αθλητικός Όμιλος Πρωτέας Άρτας
Ο Αθλητικός Όμιλος Πρωτέας Άρτας είναι σωματείο χειροσφαίρισης που ιδρύθηκε το 2012 και έχει έδρα την πόλη της Άρτας. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο 2018-19 αγωνίζεται στον 2ο όμιλο της Α2 Εθνικής κατηγορίας Ανδρών (Βόρειος Όμιλος).
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Νότιου Τομέα Αθηνών
Δήμος Αγίου Δημητρίου
Έδρα του δήμου είναι ο Άγιος Δημήτριος. Ο Δήμος Αγίου Δημητρίου έχει μόνιμο πληθυσμό 71.294 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Αλίμου
Έδρα του δήμου είναι το Καλαμάκι (Άλιμος). Ο Δήμος Αλίμου έχει μόνιμο πληθυσμό 41.720 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Αθλητικός Όμιλος Πρωτέας Άρτας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Νότιου Τομέα Αθηνών
Δήμος Γλυφάδας
Έδρα του δήμου είναι η Γλυφάδα. Ο Δήμος Γλυφάδας έχει μόνιμο πληθυσμό 87.305 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ελληνικού - Αργυρούπολης
Έδρα του δήμου είναι η Αργυρούπολη. Ο Δήμος Ελληνικού - Αργυρούπολης έχει μόνιμο πληθυσμό 51.356 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Καλλιθέας
Έδρα του δήμου είναι η Καλλιθέα. Ο Δήμος Καλλιθέας έχει μόνιμο πληθυσμό 100.641 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Μοσχάτου - Ταύρου
Έδρα του δήμου είναι το Μοσχάτο. Ο Δήμος Μοσχάτου - Ταύρου έχει μόνιμο πληθυσμό 40.413 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Νέας Σμύρνης
Έδρα του δήμου είναι η Νέα Σμύρνη. Ο Δήμος Νέας Σμύρνης έχει μόνιμο πληθυσμό 73.076 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Παλαιού Φαλήρου
Έδρα του δήμου είναι το Παλαιό Φάληρο. Ο Δήμος Παλαιού Φαλήρου έχει μόνιμο πληθυσμό 64.021 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Νοτιου Τομεα Αθηνων Κατηγορία:Νότιος Τομέας Αθηνών
Enter Sandman
Το «Enter Sandman» είναι τραγούδι του αμερικανικού Heavy Metal συγκροτήματος Metallica. Κυκλοφόρησε ως single το 1991, για το το άλμπουμ Metallica. Η σύνθεση του κομματιού γράφτηκε από τους Κερκ Χάμμετ, Τζέιμς Χέτφιλντ και Λαρς Ούλριχ. Με τον δεύτερο να γράφει τους στίχους του κομματιού, οι οποίοι έχουν επίκεντρο τους παιδικούς εφιάλτες.
Το single έγινε πλατινένιο στις ΗΠΑ, πουλώντας 1.000.000 αντίτυπα, συνεισφέροντας ώστε ο δίσκος να φτάσει τις 30 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως. Το κομμάτι έλαχε καλής κριτικής, ενώ θεωρείται ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του σχήματος, το οποίο σπάνια απουσιάζει από το συναυλιακό τους ρεπερτόριο, παιγμένο πάνω από 1.100 φορές. Το κομμάτι, επίσης, είναι γνωστό και το εναρκτήριο κιθαριστικό του riff, το οποίο γράφτηκε από τον Χάμμετ.
Το συγκεκριμένο τραγούδι γνώρισε και αρκετές διασκευές από διάσημα σχήματα όπως οι Motörhead και οι Apocalyptica. Σε μία ψηφοφορία της ελληνικής έκδοσης του Metal Hammer, το κομμάτι συγκαταλέγεται στον κατάλογο με τα 200 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας τη 17η θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1991 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles του 1991 Κατηγορία:Singles της Elektra Records
1014
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1014 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
1015
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Τμήμα Αργολίδος
Το Τμήμα ή Επιτροπεία Αργολίδος ήταν διοικητική διαίρεση της Ελληνικής Πολιτείας από το 1828 έως το 1833 με έδρα το Ναύπλιο πρωτεύουσα, τότε, της Ελλάδας. Δημιουργήθηκε από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828 και πρώτος διοικητής, Έκτακτος επίτροπος, διορίσθηκε ο Νικόλαος Καλλέργης. Η διοικητική διαίρεση καταργήθηκε το 1833 και αντικαταστάθηκε με τον Νομό Αργολίδας και Κορινθίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1828 Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Αργολίδας‎ Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Κορινθίας‎
Αββαείο του Γουόμπερν
Το Αββαείο του Γουόμπερν (αγγλικά: Woburn Abbey (/wοʊbərn æbi/) βρίσκεται στα ανατολικά του χωριού Γουόμπερν, στο Μπέντφορντ της Αγγλίας. Είναι ένα εξοχικό σπίτι, η οικογενειακή έδρα του δούκα του Μπέντφορντ. Αν και εξακολουθεί να είναι η οικογενειακή κατοικία του τωρινού δούκα, είναι ανοικτό συγκεκριμένες ημέρες για τους επισκέπτες, μαζί με το ποικίλο κτήμα που το περιβάλλει, συμπεριλαμβανομένων των ιστορικών κήπων τοπίου και του πάρκου ελαφιών (από τον Χάμφρεϋ Ρέπτον), καθώς και πιο πρόσφατων αξιοθέατων που προστέθηκαν, όπως το πάρκο Σαφάρι, ένας σιδηρόδρομος μινιατούρα και ένας κήπος ως κέντρο επισκεπτών.
Πριν τον 20 ο αιώνα
Το Γουόμπερν Άμπεϋ, που περιλαμβάνει το πάρκο Γουόμπερν και τα κτήριά του, κτίστηκε και ιδρύθηκε ως Κιστερκιανό αββαείο το 1145. Αφού λήφθηκε από τους μοναχούς ενοίκους του από τον Ερρίκο Η΄ και δόθηκε στον Τζον Ρασλ 1ο κόμη του Μπέντφορντ το 1547, έγινε η έδρα της οικογένειας Ρασλ και των δουκών του Μπέντφορντ. Αυτοί κατεδάφισαν το αρχικό κτήριο της μονής και έκτισαν την κατοικία τους στη μοναστική τοποθεσία, διατηρώντας το όνομα Abbey. Το Άμπεϋ ξανακτίστηκε σε μεγάλο βαθμό το 1744 από τους αρχιτέκτονες Χένρυ Φλίτκροφτ και Χένρυ Χόλλαντ για τον 4ο δούκα. . Η Άννα Ράσελ, δούκισσα του Μπέντφορντ, ξεκίνησε το τελετουργικό τού απογευματινού τσαγιού στην Αγγλία του 19ου αι.
Τον Απρίλιο του 1786 ο Τζον Άνταμς (ο μελλοντικός 2ος πρόεδρος των Η.Π.Α., σε περιοδεία με τον Τόμας Τζέφερσον, που ήταν αντιπρόεδρός του, πριν γίνει ο ίδιος ο επόμενος Πρόεδρος) επισκέφθηκε το Γουόμπερν Άμπεϋ και άλλα αξιοσημείωτες κατοικίες στην περιοχή. Αφού τις επισκέφθηκε, έγραψε στο ημερολόγιό του "Τα Στόουβ, Χάγκλεϋ και Μπλένειμ είναι υπέροχα. Τα Γουόμπερν, Κάβερσαμ και Λήσοουβς είναι όμορφα. Το Γουότον είναι υπέροχο και κομψό, αν και παραμελημένο". Επίσης στο ημερολόγιό του καταδίκαζε τα μέσα, που χρησιμοποιήθηκαν για τη χρηματοδότηση των μεγάλων κτημάτων και δεν πίστευε ότι οι καλλωπισμοί στο τοπίο, που έκαναν οι ιδιοκτήτες των μεγάλων εξοχικών σπιτιών, θα ταίριαζαν στην πιο τραχιά αμερικανική ύπαιθρο.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Από το 1941 ο Γουόμπερν Άμπεϋ ήταν η έδρα του μυστικού Πολιτικού Πολεμικού Εκτελεστικού (PWE), που είχε τα γραφεία του στο Λονδίνο, στο Μπους Χάουζ του BBC.
1945 έως 1970
μικρογραφία|252x252εσ| Η διάταξη του Γουόμπερν πριν από τη μερική κατεδάφιση. Το κτίριο «C» κατεδαφίστηκε· επίσης το επάνω ήμισυ του κτηρίου «Α» (το ανατολικό τμήμα του κύριου δυτικού κτηρίου). Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανακαλύφθηκε ξηρή σήψη (μύκητες ξύλου) και στη συνέχεια το μισό Άμπεϋ κατεδαφίστηκε. Όταν ο 12ος δούκας απεβίωσε το 1953, ο γιος του ο 13ος δούκας εκτέθηκε σε φόρο κληρονομίας 14.000.000 δολαρίων και το Αβαείο ήταν μία κατά το ήμισυ κατεδαφισμένη και κατά το ήμισυ εγκαταλελειμμένη κατοικία. Αντί να παραδώσει τα οικογενειακά κτήματα στο Εθνικό Κληροδότημα, κράτησε την ιδιοκτησία και άνοιξε το Άμπεϋ στο κοινό για πρώτη φορά το 1955. Σύντομα το Γουόμπερν κέρδισε τη δημοτικότητά του και στα πρώτα δέκα χρόνια είχε πωλήσεις εισιτηρίων 11.000.000 δολαρίων, βοηθώντας στην αποπληρωμή μεγάλου μέρους από τον φόρο κληρονομίας. Προστέθηκαν και άλλες ψυχαγωγίες, συμπεριλαμβανομένου του "Πάρκου Γουόμπερν Σαφάρι" στο χώρο του Άμπεϋ το 1970. Ερωτηθείς για τα δυσμενή σχόλια άλλων αριστοκρατών, όταν μετέτρεψε την οικογενειακή κατοικία σε πάρκο σαφάρι, ο 13ος δούκας είπε: "Δεν απολαμβάνω την περιφρόνηση των ευγενών, αλλά είναι καλύτερα να σε κοιτάνε κάτω από το να μη σε κοιτάνε διόλου."
1970 έως σήμερα
Ο 13ος δούκας μετακόμισε στο Μόντε Κάρλο το 1975. Ο γιος του Ρόμπιν, ο οποίος απολάμβανε τον τίτλο ευγένειας μαρκήσιος του Τάβιστοκ, διοικούσε το Άμπεϋ με τη σύζυγό του κατά την απουσία τού πατέρα του.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο μαρκήσιος και Η Ομάδα Τυσσώντς σχεδίαζαν να μετατρέψουν το Άμπεϋ σε ένα μεγάλο θεματικό πάρκο με τη βοήθεια του Τζον Γουόρντλεϋ, δημιουργού των τρένων λούνα παρκ "Nemesis" και "Oblivion". Ωστόσο, Η Τυσσώντς αγόρασε το Όλτον Τάουερς και το έφτιαξε εκεί.
Από το 1999 έως το 2002, ο μαρκήσιος και η μαρκησία, η πρώην Χενριέτα-Τζόαν Τίαρκς, ήταν τα θέματα της ριάλιτυ σειράς Εξοχικό Σπίτι της Tiger Aspect Productions σε τρεις σειρές (συνολικά 29 επεισόδια), που προβλήθηκαν στο BBC Two. Η σειρά περιέγραφε λεπτομερώς την καθημερινή ζωή και την επιχείρηση του Άμπεϋ Ενέπνευσε αρκετές ιστορίες του Monarch of the Glen.
Ο μαρκήσιος του Τάβιστοκ έγινε ο 14ος δούκας μετά το τέλος του πατέρα του, τον Νοέμβριο του 2002 στη Σάντα Φε του Νέου Μεξικού των Η.Π.Α. Ο 14ος δούκας ήταν ο πιο σύντομος κάτοχος του δουκάτου και απεβίωσε τον Ιούνιο του 2003.
Με το τέλος του 14ου δούκα, ο γιος του Άντριου έγινε ο 15ος δούκας και συνεχίζει τη δουλειά τού πατέρα του στη διαχείριση του Κτήματος Γουόμπερν Άμπεϋ. Το κτήριο περιλαμβάνεται στην υψηλότερη κατηγορία αρχιτεκτονικής με βαθμό I.
Συλλογή
Η συλλογή έργων τέχνης του δούκα του Μπέντφορντ είναι από τις καλύτερες σε ιδιωτικά χέρια και περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα δυτικών έργων τέχνης. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν περίπου 250 πίνακες, συμπεριλαμβανομένων έργων των Ρούμπενς, Φαν Ντυκ, Καναλέττο και Βελάσκεθ. Επιπλέον, η συλλογή περιλαμβάνει παραδείγματα από τους πιο ακριβούς -Γάλλους και Άγγλους- κατασκευαστές επίπλων σε πολλές περιόδους και μία ποικίλη συλλογή από πορσελάνη και ασημικά.
Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)
Η Χριστιανική Δημοκρατία ( Democrazia Cristiana, DC) ήταν χριστιανοδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία.
Το DC ιδρύθηκε το 1943 (στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ιταλία ) ως ιδανικός διάδοχος του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος, το οποίο είχε το ίδιο σύμβολο, μια διασταυρούμενη ασπίδα (scudo crociato). Η Χριστιανική Δημοκρατία ήταν εμπνευσμένη από την Καθολική εκκλησία, το κέντρο, και την πολυσυλλεκτικότητα και περιελάμβανε τόσο κεντροδεξιές όσο και κεντροαριστερές συνιστώσες. Η Χριστιανική Δημοκρατία έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική της Ιταλίας για πενήντα χρόνια, από την ίδρυσή της το 1944 μέχρι την τελική διάλυση της το 1994, εν μέσω των σκανδάλων της Tangentopoli. Το κόμμα αποκαλούνταν Λευκή Φάλαινα (Balena bianca), λόγω της τεράστιας οργάνωσης του και του επίσημου χρώματος του.
Αββαείο του Γουόμπερν
Πίνακες ζωγραφικής
Ολλανδική Σχολή
Αγγλική Σχολή
Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)
Το DC διαλύθηκε σε μια σειρά από μικρότερα κόμματα, μεταξύ των οποίων το Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα, το Χριστιανοδημοκρατικό Κέντρο, οι Ενωμένοι Χριστιανοδημοκράτες και την ακόμη ενεργή Ένωση Κέντρου. Οι πρώην Χριστιανοδημοκράτες διαχύθηκαν επίσης σε άλλα κόμματα, συμπεριλαμβανομένης της κεντροδεξιάς Φόρτσα Ιτάλια (Forza Italia) και του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος.
Μπαχαρλί (Αγκντάμ)
Το Μπαχαρλί (επίσης, Μπάχαρλι) είναι χωριό στην επαρχία Αγκντάμ στο Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Σιντιριστάν.
Αββαείο του Γουόμπερν
Πίνακες ζωγραφικής
Φλαμανδική Σχολή
Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)
Το DC ήταν ιδρυτικό μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος το 1976.
Πρώτα χρόνια
Το κόμμα ιδρύθηκε ως αναβίωση του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος (PPI), ενός πολιτικού κόμματος που δημιουργήθηκε το 1919 από τον καθολικό ιερέα Λουίτζι Στούρτζο (Luizi Sturzo). Το PPI κέρδισε πάνω από το 20% των ψήφων στις γενικές εκλογές του 1919 και του 1921, αλλά κηρύχθηκε παράνομο από τη φασιστική δικτατορία το 1925 παρά την παρουσία κάποιου Popolari στην πρώτη κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι.
Αββαείο του Γουόμπερν
Πίνακες ζωγραφικής
Γαλλική Σχολή
Μπαχαρλί (Αγκντάμ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)
Πρώτα χρόνια
Καθώς ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε, οι Χριστιανοδημοκράτες άρχισαν να οργανώνουν τη μεταφασιστική Ιταλία σε συμμαχία με όλα τα άλλα κυρίαρχα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCI), του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSI), του Ιταλικού Φιλελεύθερου Κόμματος (PLI) του Ιταλικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (PRI), του Κόμματος Δράσης (Pd'A) και του Εργατικού Δημοκρατικού Κόμματος (PDL). Τον Δεκέμβριο του 1945, ο Χριστιανοδημοκράτης Αλτσίντε ντε Γκάσπερι (Alcide De Gasperi) διορίστηκε Πρωθυπουργός της Ιταλίας.
Αββαείο του Γουόμπερν
Πίνακες ζωγραφικής
Γερμανική Σχολή
Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)
Πρώτα χρόνια
Στις γενικές εκλογές του 1946 το DC κέρδισε το 35,2% των ψήφων.
Ντε Γκάσπερι και στροφή προς το κέντρο
αριστερά|μικρογραφία|199x199εσ| [[Αλτσίντε ντε Γκάσπερι|Αλτσίντε Ντε Γκάσπερι ]] Τον Μάιο του 1947 ο Ντε Γκάσπερι έσπασε την κυβερνητική συνεργασία με τον συνασπισμό κομμουνιστών και σοσιαλιστών, υπό την πίεση του Αμερικανού προέδρου Χάρυ Τρούμαν. Ως συνέπεια άνοιξε ο δρόμος για ένα κεντρώο συνασπισμό που περιελάμβανε το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα των Εργαζομένων (PSLI), μία διάσπαση από το PSI (Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα), καθώς και τους συνηθισμένους συμμάχους του, το PLI και το PRI.
Αββαείο του Γουόμπερν
Πίνακες ζωγραφικής
Ιταλική Σχολή
Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)
Ντε Γκάσπερι και στροφή προς το κέντρο
Στις γενικές εκλογές του 1948, το DC κατήγαγε μια αποφασιστική νίκη, με την υποστήριξη της Καθολικής Εκκλησίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, και έλαβε το 48,5% των ψήφων, το καλύτερο αποτέλεσμα του. Παρά την απόλυτη πλειοψηφία του κόμματός του στο ιταλικό κοινοβούλιο, ο Ντε Γκάσπερι συνέχισε να κυβερνάει ως επικεφαλής του κεντρώου συνασπισμού, ο οποίος εγκαταλείφθηκε διαδοχικά από τους Φιλελεύθερους, οι οποίοι έλπιζαν σε πιο δεξιές πολιτικές το 1950, και από τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές που ήλπιζαν περισσότερες αριστερές πολιτικές, το 1951.
Αββαείο του Γουόμπερν
Πίνακες ζωγραφικής
Ισπανική Σχολή
Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)
Ντε Γκάσπερι και στροφή προς το κέντρο
Κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια υπό τον Ντε Γκάσπερι, πραγματοποιήθηκαν σημαντικές μεταρρυθμίσεις γης στις φτωχότερες αγροτικές περιοχές, με απαλλοτριώσεις ιδιοκτησιών μεγάλων γαιοκτημόνων και διαμοιρασμό τους στους αγρότες. Επιπλέον οι Χριστιανοδημοκράτες στη θητεία τους ψήφισαν ορισμένους νόμους που διασφάλιζαν τους εργαζόμενους από την εκμετάλλευση, καθιέρωσαν εθνική υγειονομική υπηρεσία και ξεκίνησαν τη στέγαση χαμηλού κόστους στις μεγάλες πόλεις της Ιταλίας.
Αββαείο του Γουόμπερν
Βιβλία, ταινίες και τηλεόραση
Η CFF παρήγαγε την ταινία "Five Clues To Fortune" γνωστός και ως "The Treasure At Woburn Abbey" το 1957, με πρωταγωνιστές τον David Hemmings και τον David Cameron, ο οποίος νυμφεύτηκε τη γερμανίδα ηθοποιό Hildegard Knef 5 χρόνια αργότερα. μικρογραφία|Το Άμπεϋ με το τοπίο του.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Απόδοση:
Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)
Κεντροαριστερές κυβερνήσεις
δεξιά|μικρογραφία|199x199εσ| [[Αμιντόρε Φανφάνι ]] Από το 1954, το DC καθοδηγήθηκε από προοδευτικούς χριστιανοδημοκράτες, όπως ο Αμιντόρ Φανφάνι, ο Άλντο Μόρο και ο Μπενίνο Ζακχαγκνί, οι οποίοι υποστηρίζονταν από ισχυρές αριστερές ομάδες. Στη δεκαετία του 1950, το κόμμα σχημάτισε κεντρώους ή ελαφρώς κεντροαριστερούς συνασπισμούς, ωστόσο μια βραχύβια κυβέρνηση με επικεφαλής τον Φερνάντο Ταμπρόνι βασίστηκε στην κοινοβουλευτική υποστήριξη από το νεοφασιστικό ιταλικό κοινωνικό κίνημα (MSI).
Το 1963, το κόμμα, υπό τον Πρωθυπουργό Άλντο Μόρο, σχημάτισε συνασπισμό με το PSI (Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα), το οποίο επέστρεψε σε υπουργικούς ρόλους μετά από 16 χρόνια μαζί με το PSDI και το PRI. Παρόμοιες κυβερνήσεις "Οργανικής Κέντρο-Αριστεράς" έγιναν συνηθισμένες στη δεκαετία του 1960 και στη δεκαετία του '70.
Αββαείο του Γουόμπερν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύτιμες Κατοικίες της Αγγλίας
Χριστιανική Δημοκρατία (Ιταλία)
Ιστορικός συμβιβασμός
Από το 1976 έως το 1979 το DC κυβερνούσε με την εξωτερική υποστήριξη του PCI, μέσω του ιστορικού συμβιβασμού. Ο Μόρο, ο οποίος ήταν ο αρχηγός του κόμματος και ο οποίος ενέπνευσε το συμβιβασμό, απήχθη και δολοφονήθηκε από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες.
Το γεγονός ήταν ένα σοκ για το κόμμα. Όταν απήχθη ο Μόρο, η κυβέρνηση, υπό την ηγεσία του Τζούλιο Αντρεότι, πήρε αμέσως μια σκληρή θέση δηλώνοντας ότι το «κράτος δεν πρέπει να λυγίσει» στις τρομοκρατικές απαιτήσεις. Αυτή ήταν μια πολύ διαφορετική θέση από εκείνη που κρατήθηκε σε παρόμοιες περιπτώσεις πριν (όπως η απαγωγή του Ciro Cirillo, μέλους του DC στην Καμπανία, για τον οποίο καταβλήθηκαν λύτρα, χάρη στους τοπικούς δεσμούς του κόμματος με την Καμόρα ). Εντούτοις αυτή η αδιάλλακτη στάση, υποστηρίχθηκε από όλα τα κυρίαρχα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του ΙΚΚ (PCI), με δύο αξιοσημείωτες εξαιρέσεις: του PSI και του Ριζοσπαστικού κόμματος. Στη δίκη για τη Μαφία, στους ισχυρισμούς εναντίον του Αντρεότι, ειπώθηκε ότι έλαβε την ευκαιρία να απαλλαγεί από έναν επικίνδυνο πολιτικό ανταγωνιστή (Μόρο), σαμποτάροντας όλες τις επιλογές διάσωσης και τελικά αφήνοντας τους απαγωγείς χωρίς καμία επιλογή, παρά να τον σκοτώσουν. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του, ο Μόρο έγραψε μια σειρά γραμμάτων, κάποιες φορές πολύ επικριτικά για τον Αντρεότι. Αργότερα, οι αναμνήσεις που γράφτηκαν από τον Μόρο κατά τη διάρκεια της απαγωγής του έγιναν αντικείμενο πολλών συνωμοσιών, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας του δημοσιογράφου Mino Pecorelli και του στρατηγού Κάρλο Αλμπέρτο Ντέλα Κιέζα.
Pentapartito
δεξιά|μικρογραφία|210x210εσ| [[Τζούλιο Αντρεότι ]] Στις αρχές της δεκαετίας του '80, το DC είχε χάσει μέρος της υποστήριξής του απέναντι στους Ιταλούς ψηφοφόρους.
Το 1981, ο Τζιοβάνι Σπαντολίνι (Giovanni Spadolini) του PRI ήταν ο πρώτος μη χριστιανοδημοκράτης που ηγείται κυβέρνησης από το 1944, επικεφαλής ενός συνασπισμού που περιλάμβανε το DC, το PSI, το PSDI, το PRI και το PLI, το λεγόμενο Pentapartito. Στις γενικές εκλογές του 1983, το DC υπέστη μία από τις μεγαλύτερες μειώσεις μέχρι εκείνη τη στιγμή, λαμβάνοντας μόνο το 32,5% των ψήφων (-5,8%). Στη συνέχεια, ο Μπετίνο Κράξι (αρχηγός του ανερχόμενου PSI) απαίτησε εκ νέου τη θέση του πρωθυπουργού, και πάλι επικεφαλής μιας κυβέρνησης του Pentapartito.
Το DC επανέκτησε τη θέση του Πρωθυπουργού το 1987, μετά από μια ήπια ανάκαμψη στις γενικές εκλογές του 1987 (34,2%), και ο συνασπισμός του Pentapartito κυβέρνησε σχεδόν συνεχώς την Ιταλία μέχρι το 1993. Ενώ η Ιταλία γνώρισε συνεχή οικονομική πρόοδο στη δεκαετία του 1980, η ιταλική οικονομία υπονομεύτηκε από συνεχείς υποτιμήσεις της ιταλικής λιρέτας και την έκδοση υπερβολικής ποσότητας ομολόγων υψηλού ενδιαφέροντος, έτσι ώστε, μεταξύ 1982 και 1992, το υπερβολικό έλλειμμα του προϋπολογισμού διαμόρφωσε το ήμισυ του χρέους που εξακολουθεί να μαστίζει τη χώρα σήμερα.
Διάλυση
Το 1992, ξεκίνησε στο Μιλάνο η έρευνα του Mani Pulite (καθαρά χέρια),αποκαλύπτοντας τα λεγόμενα σκάνδαλα του Tangentopoli (ενδημικές πρακτικές διαφθοράς στα υψηλότερα επίπεδα) και προκαλώντας (συχνά αμφισβητούμενες) συλλήψεις και παραιτήσεις. Μετά το θλιβερό αποτέλεσμα των γενικών εκλογών του 1992 (29,7%), λόγω και της ανόδου της Λίγκας του Βορά στη βόρεια Ιταλία και δύο ετών αυξανόμενων σκανδάλων (τα οποία περιελάμβαναν πολλές έρευνες για τη Μαφία οι οποίες άγγιξαν ιδιαίτερα τον Andreotti), το κόμμα διαλύθηκε το 1994. Στη δεκαετία του 1990 οι περισσότεροι πολιτικοί που διώχθηκαν κατά τη διάρκεια αυτών των ερευνών απαλλάχθηκαν, ενίοτε όμως με βάση νομικές διατυπώσεις ή βάσει κανονιστικών προθεσμιών.
Το DC υπέστη σοβαρές ήττες στις επαρχιακές και δημοτικές εκλογές του 1993 και στη μεταγενέστερη διάσπαση του συμφώνου Mario Segni και οι εκλογές πρότειναν μεγάλες απώλειες στις επικείμενες γενικές εκλογές του 1994. Με την ελπίδα να αλλάξει την εικόνα του κόμματος, ο τελευταίος γραμματέας του DC, Μίνιο Μαρτινάζολι αποφάσισε να αλλάξει το όνομα του κόμματος σε Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα (PPI). Ο Pier Ferdinando Casini, ο οποίος εκπροσωπούσε τη δεξιά φράξια του κόμματος (προηγουμένως υπό την ηγεσία του Forlani), αποφάσισε να ξεκινήσει ένα νέο κόμμα το οποίο ονομάστηκε Χριστιανοδημοκρατικό Κέντρο και να σχηματίσει συμμαχία με το νέο κόμμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, Φόρτσα Ιτάλια (FI). Οι αριστερές παρατάξεις παρέμειναν στο νέο PPI (αν και μια μειοψηφία που είχε σχηματίσει τους κοινωνικούς χριστιανούς το 1993 θα ενώσει τις δυνάμεις της με το μετακομμουνιστικό Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς), ενώ κάποιοι στο ακροδεξιό φάσμα προσχώρησαν στην Εθνική Συμμαχία. Το 1995 ο PPI χωρίστηκε σε δύο, ο PPI και οι κεντροδεξιοί Ενωμένοι Χριστιανοδημοκράτες, οι οποίοι καθοδήγησαν από τον Rocco Buttiglione και επίσης συμμετείχαν σε συμμαχία με την FI. Στα επόμενα χρόνια, οι περισσότεροι Χριστιανοδημοκράτες εντάχθηκαν στην FI, η οποία έγινε το κόμμα με τα πιο πολλά πρώην μέλη του DC σε απόλυτους όρους και προσχώρησε στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.
Ιδεολογία
Οι ιδεολογικές πηγές του κόμματος εντοπίζονταν κυρίως στην καθολική κοινωνική διδασκαλία, τα χριστιανικά δημοκρατικά δόγματα που αναπτύχθηκαν από τον 19ο αιώνα και μετά (βλέπε χριστιανική δημοκρατία ), την πολιτική σκέψη του Ρομόλο Μούρι (Romolo Murri) και του Λουίτζι Στούρτζο και τελικά στην παράδοση του καταργημένου ιταλικού Λαϊκού Κόμματος. Δύο παπικές εγκύκλιοι, το Rerum novarum (1891) του Πάπα Λέοντα XIII και το Quadragesimo anno (1931) του Πάπα Πίου ΧΙ, προσέφεραν τη βάση για κοινωνική και πολιτική διδασκαλία.
Στην οικονομία το DC προτιμούσε τον ανταγωνισμό και τη συνεργασία, στήριζε το πρότυπο της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς και απέρριπτε την ιδεολογία του μαρξισμού για ταξική πάλη. Ως εκ τούτου το κόμμα υποστήριζε τη συνεργασία μεταξύ των κοινωνικών τάξεων και αποτελούσε βασικό κομμάτι που στόχευε να εκπροσωπεί όλους τους Ιταλούς Καθολικούς, δεξιά και αριστερά, κάτω από την αρχή της «πολιτικής ενότητας των Καθολικών» κατά του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού και του αναρχισμού. Αντιπροσώπευε τελικά την πλειονότητα των Ιταλών που αντιτάσσονταν στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Ωστόσο, το κόμμα ήταν αρχικά ισότιμο μεταξύ των Κομμουνιστών και του σκληρού δικαιώματος που εκπροσωπούταν από το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα.
Παρατάξεις
Η Χριστιανική Δημοκρατία χαρακτηριζόταν από πολλές παρατάξεις, που εκτείνονταν από αριστερά προς τα δεξιά και εξελίσσονταν συνεχώς.
Η αρχική κεντρώα και φιλελεύθερη-συντηρητική ηγεσία των Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, Giuseppe Pella, Ezio Vanoni και Mario Scelba, αντικαταστάθηκε σύντομα από την προοδευτική ηγεσία του Αμιντόρε Φανφάνι. Αντιτίθετο σε μια δεξιά πτέρυγα της οποίας ο κύριος ηγέτης ήταν ο Αντόνιο Σένι. Η αριστερή πτέρυγα του κόμματος, με τις ρίζες του στα αριστερά του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος (Giovanni Gronchi, Achille Grandi και ο αμφιλεγόμενος Φερνάντο Ταμπρόνι (Fernando Tambroni), ενισχύθηκε από νέους ηγέτες όπως ο Giuseppe Dossetti, ο Giorgio La Pira, ο Giuseppe Lazzati και ο ίδιος ο Fanfani. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν σοσιαλδημοκράτες με ευρωπαϊκά πρότυπα.
Το κόμμα συχνά οδηγήθηκε από κεντρώους πολιτικούς που δεν είχαν καμία σχέση με οποιαδήποτε ομάδα όπως ο Άλντο Μόρο, ο Μαριάνο Ρούμορ (και οι δύο πιο κοντά στην κεντροαριστερά) και ο Τζούλιο Αντρεότι (πιο κοντά στην κεντροδεξιά). Επιπλέον, συχνά, αν η κυβέρνηση ήταν υπό την ηγεσία ενός κεντροδεξιού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, το κόμμα καθοδηγούταν από την αριστερή πτέρυγα και αντίστροφα. Αυτό συνέβη στη δεκαετία του 1950 όταν ο Φανφάνι ήταν γραμματέας κόμματος και η κυβέρνηση καθοδηγούνταν από κεντροδεξιά πρόσωπα όπως οι Scelba και Σένι και στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν ο Benigno Zaccagnini, προοδευτικός, οδήγησε το Κόμμα και τον Αντρεότι στην κυβέρνηση: σε σαφή αντίθεση με τις αρχές ενός συστήματος Westminster, αποδυνάμωσε βαθιά τις καθοδηγούμενες από τη Χριστιανική Δημοκρατία κυβερνήσεις όταν οι επικεφαλής ακόμη και με μεγάλες πλειοψηφίες εκ των πραγμάτων δεν μπορούσαν να συμβιβάσουν τις διάφορες φατρίες του κόμματος, και, τελικά, το γραφείο του πρωθυπουργού (ορίζεται από το Σύνταγμα της Ιταλίας ως πρώτος μεταξύ ίσων μεταξύ των υπουργών), στρέφοντας το ιταλικό κομματικό σύστημα σε ένα είδος κομματοκρατίας (partitocrazia).
Από τη δεκαετία του '80 το κόμμα χωρίστηκε μεταξύ της κεντροδεξιάς με επικεφαλής τον Αρνάλντο Φορλάνι (υποστηριζόμενος και από τη δεξιά πλευρά του κόμματος) και της κεντροαριστεράς με επικεφαλής τον Τσιριάκο ντε Μίτα (του οποίου οι υποστηρικτές συμπεριέλαβαν συνδικαλιστές και την εσωτερική αριστερά) με τον Αντρεότι να κρατά την ισορροπία. Ο Ντε Μίτα, ο οποίος ηγήθηκε του κόμματος από το 1982 έως το 1989, προσπάθησε περιέργως να μετατρέψει το κόμμα σε ένα «συντηρητικό κόμμα», συμβατό με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, προκειμένου να διατηρηθεί η ενότητα του. Αντικαταστάθηκε από τον Φορλάνι το 1989, κι αφού είχε γίνει πρωθυπουργός το 1988. Οι διαφωνίες μεταξύ Ντε Μίτα και Φορλάνι έφεραν τον Αντρεότι πίσω στο πρωθυπουργικό αξίωμα από το 1989 έως το 1992.
Με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το τέλος των μεγάλων ιδεολογιών τα σκάνδαλα του Tangentopoli και η ετερογενής φύση του κόμματος το οδήγησαν στην κατάρρευση. Ο κύριος όγκος του DC εντάχθηκε στο νέο ιταλικό λαϊκό κόμμα (PPI), ενώ αμέσως μετά την προσχώρηση του Pier Ferdinando Casini συμμετείχαν στο Christian Democratic Centre (CCD), ενώ άλλα μέλη προσχώρησαν απευθείας στη Forza Italia. Ένα απόσπασμα από το PPI, οι Ενιαίοι Χριστιανοδημοκράτες (CDU), εντάχθηκαν στη Forza Italia και το CCD στο κεντροδεξιό συνασπισμό Pole of Freedom (που αργότερα έγινε ο Πόλος για τις Ελευθερίες ), ενώ το PPI ήταν ιδρυτικό μέλος του κεντροαριστερού συνασπισμού Ελιά το 1996.
Λαϊκή υποστήριξη
Στα πρώτα του χρόνια το κόμμα ήταν ισχυρότερο στη Βόρεια Ιταλία και ιδιαίτερα στην ανατολική Λομβαρδία και το Βένετο, λόγω των ισχυρών καθολικών ριζών αυτών των περιοχών, από ό, τι στο Νότο, όπου το φιλελεύθερο ίδρυμα που κυβερνούσε την Ιταλία για δεκαετίες πριν από την άνοδο του Μπενίτο Μουσολίνι είχε ακόμα επιρροή στους ψηφοφόρους, όπως έκανε και το Εθνικό Κόμμα του Μοναρχισμού και το Fronte dell'Uomo Qualunque. Το DC ήταν πολύ αδύναμο στην Εμίλια-Ρομάνια και την Κεντρική Ιταλία, όπου το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν η κυρίαρχη πολιτική δύναμη.
Στις γενικές εκλογές του 1948 το κόμμα είχε το καλύτερο αποτέλεσμα (48,5%) και την απόλυτη πλειοψηφία στο ιταλικό κοινοβούλιο. Το κόμμα κέρδισε 66,8% στην ανατολική Λομβαρδία (73,6% στην επαρχία Μπέργκαμο ), 60,5% στο Βένετο (71,9% στην επαρχία της Vicenza ), 69,6% στο Τρεντίνο και 57,8% στην Friuli-Venezia Giulia όπου το προγονικό ιταλικό λαϊκό κόμμα είχε τα οχυρά του. Στις νοτιο-κεντρικές περιοχές, το DC κέρδισε 51,9% στο Λάτσιο, 53,7% στο Αμπρούτσο και 50,5% στην Καμπανία.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 το DC άρχισε να κινείται νότια και από τη δεκαετία του 1980 ήταν ισχυρότερο στο νότο από ό, τι στο Βορρά, με εξαίρεση το Βένετο, το οποίο παρέμεινε ένα από τα οχυρά του κόμματος. Στις γενικές εκλογές του 1983 το κόμμα υπέστη δραματική μείωση ψήφων και η εκλογική του γεωγραφία ήταν πολύ διαφορετική από ότι 30 ή ακόμα και 10 χρόνια πριν, καθώς η περιοχή όπου έλαβε το καλύτερο αποτέλεσμα ήταν η Απουλία (46,0%).
Στις γενικές εκλογές του 1992 η μετατόπιση ήταν ακόμη πιο εμφανής καθώς το κόμμα ήταν πάνω από 40% μόνο σε ορισμένες νότιες περιοχές (41,1% στην Καμπανία, 44,5 στην Μπασιλικάτα και 41,2% στη Σικελία ), ενώ μόλις στο 20-25% στο Βορρά. Ως αποτέλεσμα της ανόδου της Λίγκας του Βορά, η οποία ήταν ισχυρή ακριβώς στις παραδοσιακές χριστιανοδημοκρατικές περιοχές, το DC μειώθηκε στο 21,0% στο Πεδεμόντιο (με τη Λίγκα στο 16,3%), 32,1% στη Δυτική Λομβαρδία (25,2% η Λίγκα), 31,7% στο Βένετο (η Λίγκα στο 17,3%) και 28,0% στην Friuli-Venezia Giulia (με τη Λίγκα στο 17,0%).
Καθώς ο ρόλος του DC έληξε, τα προπύργια του PPI από το 1919 και τα παραδοσιακά οχυρά του μετατράπηκαν σε οχυρά της Λίγκας του Βορά, ενώ τα διάδοχα κόμματα του DC συνέχισαν να είναι βασικοί πολιτικοί παράγοντες μόνο στο Νότο, όπου με τον πελατειακό τρόπο άσκησης εξουσίας οι Χριστιανοδημοκράτες και οι σύμμαχοί τους είχαν σημαντική επιρροή. Στις γενικές εκλογές του 1996, η Λίγκα του Βορά κέρδισε 7 από τις 8 εκλογικές περιφέρειες με μία έδρα στην επαρχία Μπέργκαμο και 5 από τις 6 στην επαρχία Βιτσέντζα, κερδίζοντας πάνω από 40%, ενώ η συνδυασμένη βαθμολογία των τριών κυριότερων διάδοχων κομμάτων του DC (το νέο PPI, το CCD και το CDU ) ήταν το υψηλότερο στην Καμπανία (22,3%). Στις περιφερειακές εκλογές της Σικελίας το 1996, το συνδυασμένο αποτέλεσμα αυτών των μερών ήταν 26,4%.
Τα εκλογικά αποτελέσματα του DC γενικά (Βουλή των Αντιπροσώπων) και οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1946 παρουσιάζονται στο παρακάτω διάγραμμα.
Διαμάχες
Αφού κυβέρνησαν την Ιταλία για πάνω από 40 χρόνια, χωρίς εναλλακτική λύση, εκτός του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, οι χριστιανοδημοκράτες (DC) είχαν άφθονες ευκαιρίες να καταχραστούν την εξουσία τους, και μερικοί το έκαναν. Στη δεκαετία του 1960, τα σκάνδαλα αφορούσαν απάτες όπως τα τεράστια παράνομα κέρδη στη διαχείριση των ποσοστώσεων εισαγωγής μπανανών και η προτιμησιακή κατανομή σκοπίμως τυπωμένων γραμματότυπων (και επομένως σπάνιων). Ο Τζοβάνι Λεόνε αναγκάστηκε να παραιτηθεί από πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας το 1978, μετά τα σκάνδαλα της δωροδοκίας Lockheed μολονότι αργότερα αθωώθηκε.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ιταλία Ιταλια Κατηγορία:Αντικομμουνιστικά κόμματα
Σαριτσομπάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Ιάκωβος Ναυπλιώτης
Πρώιμη ζωή
Ο Ιάκωβος Ναυπλώτης γεννήθηκε στην Ελλάδα, στο νησί της Νάξου (Κυκλάδες) το 1864. Η οικογένεια Ναυπλιώτη, η οποία αρχικά ονομαζόταν Αναπλιώτη, προερχόταν από την Ανάπλους (μία περιοχή κατά μήκος της δυτικής ακτής του Βοσπόρου) και είχαν τυπογραφείο στη Νάξο μέχρι το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Ο πρώτος που άλλαξε το όνομα από «Αναπλιώτης» σε «Ναυπλιώτης» ήταν ο Αναστάσιος Αναπλιώτης, ο οποίος ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας.
Μουσική εκπαίδευση
Ο Ναυπλιώτης ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία επτά ετών, όπου ήταν φημισμένος για την καλλιφωνία του και χειροτονήθηκε ως Κανονάρχης στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Αργότερα, χειροτονήθηκε ως Α' Κανονάρχης της Ελληνικής Ορθόδοξης Πατριαρχικής Εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου 1878 (σε ηλικία 14 ετών) και υπηρέτησε αυτή τη λειτουργία για τρία χρόνια.
Ο Ναυπλιώτης είχε διδαχθεί από εξαιρετικούς Πατριαρχικούς πρωτοψάλτες, όπως ο Ιωάννης Βυζάντιος, ο Κωνσταντίνος Βυζάντιος και ο Γεώργιος Ραιδεστηνός Β'. Αυτοί, με τη σειρά τους, είχαν μάθει από τους προκατόχους τους: τον Δανιήλ από τον Τύρναβο, τον Ιακώβο Πελοποννήσιο, τον Πέτρο Βυζάντιο και το Γρηγόριο το Λεβίτη. Ο κύριος δάσκαλος του Ιάκωβου ήταν ο Νικόλαος Στογιάνοβιτς ο Λαμπαδάρης.
Κύρια σταδιοδρομία
Ο Ιάκωβος Ναυπλιώτης ήταν ο τελευταίος ψάλτης που πέρασε διαδοχικά από όλα στάδια της μουσικής ιεραρχίας, με την ακόλουθη σειρά και διάρκεια:
Ο Ιάκωβος Ναυπλιώτης υπηρέτησε στο Πατριαρχικό Αναλόγιο για 60 χρόνια και είχε το προνόμιο να ψάλλει διαδοχικά για 14 πατριάρχες.
Σύμφωνα με τον Άγγελο Βουδούρη, ο Ναυπλιώτης ανησυχούσε για τη σχετική άγνοια των ψαλτών που εισάγονταν στον Πατριαρχικό Καθεδρικό Ναό, χωρίς να περάσουν από τις απαραίτητες υπηρεσίες «officiums» (όπως ο μουσικολόγος Πρωτοψάλτης Γεώργιος Mπιολάκης) και οι οποίοι, όπως είχε αναφερθεί από άλλους, να μην είναι τόσο εντριβής στο τοπικό πατριαρχικό ύφος, όπως ο Ιάκωβος. Ο Ιάκωβος, μαζί με τους υφιστάμενους του, που είχαν μεγαλώσει στο Πατριαρχείο, θα «έσερναν τους νεοφερμένους από τη μύτη» σε μια σκληρή προσπάθεια για να διαφυλάξουν την παράδοση που είχαν διδαχθεί. Οι ατυχείς νεοφερμένοι δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να «ακολουθήσουν», παρά τις επίσημες τοποθετήσεις των ανωτέρων τους. Ο Βουδούρης μπόρεσε να καταθέσει όλα αυτά, επειδή μεγάλωσε και αυτός στο Πατριαρχείο στις αρχές του 1900.
Παρά τον γενικό σεβασμό στο πρόσωπο του από την πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω του, υπήρξαν αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες με σκοπό να τον απομακρύνουν από το Πατριαρχείο. Ο Ναυπλιώτης στην πραγματικότητα αντικαταστάθηκε δύο φορές ως Πρωτοψάλτης.
Ο Στυλιανός Τσολακίδης, ο οποίος ήταν ο Πρώτος Κανονάρχης και αργότερα ο βοηθός Δομέστικος του Ιακώβου Ναυπλιώτη - για συνολικά, περίπου, 10 χρόνια - κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1910, υποστήριξε ότι ο Ιάκωβος Ναυπλιώτης ήταν «ένας σοβαρός ψάλτης και δάσκαλος και κανένας της εποχής του δεν έψελνε σαν αυτόν». Ο Στυλιανός Τσολακίδης είχε επίσης ψάλλει μαζί με τον Γεώργιο Μπινάκη, ως πρώτος Κανονάρχης για δύο χρόνια, καθώς και με τον Νηλέα Καμαράδο, αλλά κανένας στην Κωνσταντινούπολη δεν είχε την ψαλτική σταθερότητα ή αντοχή του Ιακώβου. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, ο Ιάκωβος έψελνε τα πάντα από την καρδιά του, σε όρθια θέση, χωρίς καμία σωματική κίνηση και τα χείλη του μόλις να κινούνται. Σύμφωνα με το Βουδούρη και τον Τσολακίδη, ο Ιάκωβος απέφευγε να μιλάει στην καθημερινή ζωή.
Ο Ιάκωβος Ναυπλιώτης αντικαταστάθηκε για 6 μήνες από τον Αντώνιο Σύρκα στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Σύμφωνα με το Βουδούρη, ο τελευταίος δεν γνώριζε πολλά για την πατριαρχική μέθοδο ψαλμωδίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ναυπλιώτης σκέφτηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, δεδομένου ότι υπήρχαν αμφιβολίες, ως προς το δικαίωμά του να παραμείνει στα πατριαρχικά αναλόγια από την άποψη της ιθαγένειάς του, η οποία δεν φαίνεται να αποτελούσε θέμα για τις τουρκικές αρχές.
Τελευταία χρόνια
Με την ευκαιρία του 50ου έτους υπηρεσίας του, ολόκληρο το προσωπικό αμείφθηκε διπλάσια.
Κατά τη συνταξιοδότησή του, ο Πατριάρχης Βενιαμίν Α ' του απένειμε τον τίτλο του «Τιμητικού Πρωτοψάλτη της Ιερής και Μεγάλης Εκκλησίας του Χριστού».
Ο Ναυπλιώτης έζησε τα τελευταία του χρόνια στην Αθήνα, μια πόλη που επέλεξαν μέλη της οικογένειας του, όπου πέθανε το 1942 σε ηλικία 78 ετών. Θάφτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Έργα
Ο μαθητής του Ναυπλιώτη, Άγγελος Βουδούρης, άφησε πίσω του σχεδόν δέκα χιλιάδες σελίδες αυθεντικών ψαλτικών χειρόγραφων, εκ των οποίων πολλά περιλαμβάνουν παραδοσιακές ερμηνείες του Ναυπλιώτη για το λειτουργικό ψαλτικό ρεπερτόριο ενός έτους. Ο Βουδούρης πληροφορεί τους αναγνώστες του ότι αυτός ο σπουδαίος δάσκαλος είχε μάθει πώς να ψέλνει παραδοσιακά, κατά τη διάρκεια της μαθητείας του ως δεύτερος Δομέστικος δίπλα στον Νικόλαο Στογιάνοβιτς.
Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του ως πρώτος Δομέστικος, ο Ναυπλιώτης βοήθησε στην επανεγγραφή σημειώσεων από παλιά βιβλία. Δίδαξε την ψαλτικὴ τέχνη στην Πατριαρχική Μουσική σχολή του Φαναρίου στη Μεγάλη του Γένους Σχολή (επίσης γνωστή ως Σχολή της Χάλκης) και επίσης δημοσίευσε ένα βιβλίο σε τρεις τόμους: το Φόρμιγξ, που περιέχει διάφορους ύμνους και τραγούδια για χρήση στα δημοτικά σχολεία.
Ο Άγγελος Βουδούρης κατέβαλε εξαιρετικές προσπάθειες ώστε να μεταγράψει τις παραστάσεις των κλασσικών έργων του Ναυπλιώτη, είτε φέρνοντας τα χειρόγραφά του στην Πατριαρχική εκκλησία για να τα τροποποιήσει από το ένα έτος στο επόμενο, είτε ακούγοντας τα παιδιά του, Κωνσταντίνο και Λεόντιο (και οι δύο Κανονάρχες του Ιακώβου), να ψάλλουν ό,τι τους δίδαξε ο δάσκαλός τους. Παρ' όλα αυτά, ο Ναυπλιώτης δεν μπόρεσε να καταλάβει το σκοπό τέτοιων μεταγραφών, γιατί αυτός γνώριζε να διδάσκει τα πάντα από έξω, προφορικά, με συνεχή επανάληψη. Οι Κανονάρχες θα μάθαιναν με αυτόν τον τρόπο, αφού είχαν μελετήσει την «παραλλαγή» των κλασικών κομματιών με τον δάσκαλό τους.
Ηχογραφήσεις
Η φωνή του ηχογραφήθηκε χάρη στην διόραση του Πατριάρχη Γερμανού Ε' (1913-1918), ο οποίος μάλιστα συνεισέφερε από το προσωπικό του πορτοφόλι για να χρηματοδοτήσει μερικούς από τους ιστορικούς δίσκους που καταγράφηκαν με την ετικέτα «Orfeon Records». Οι περισσότερες από αυτές τις ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν με τον Κωνσταντίνο Πρίγγο, ο οποίος ήταν πρωτοψάλτης σε μια άλλη εκκλησία της Κωνσταντινούπολης την εποχή εκείνη.
Σύμφωνα με τον Πρωτοκανονάρχη Στυλιανό Τσολακίδη, αυτές οι ηχογραφήσεις έχουν περισσότερο παιδαγωγικό χαρακτήρα: ο ρυθμός είναι πολύ αργός (που τελικά επιταχύνθηκε κάθε φορά που υπήρχε έλλειψη χρόνου εγγραφής), δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου συνεπτυγμένος χρόνος και οι αναλύσεις διατηρούνται στο ελάχιστο. Αυτός είναι ο τρόπος που ο Ιάκωβος θα ψάλλει για να διδάξει τα βασικά ενός ύμνου την «πρώτη φορά». Κατά τη διάρκεια των ζωντανών, εκκλησιαστικών παραστάσεων αυτών των ύμνων στο Πατριαρχείο, οι ερμηνείες ήταν ελαφρώς πιο ζωντανές, εν μέρει λόγω ποικίλων ρυθμικών αποχρώσεων, αλλά ποτέ πολύ μακριά από τις πραγματικές ηχογραφήσεις.
Ορισμένες από αυτές τις ιστορικές εγγραφές υπάρχουν σε CD, αλλά είμαστε πολύ μακριά από την ελάχιστη εκτίμηση των 6 ωρών (300 λεπτά επί 3 λεπτά ανά δίσκο = περίπου 130 δίσκοι) που υπάρχουν σε διάφορα κιβώτια συλλογής. Πρόσφατα, ωστόσο, αυτές οι ηχογραφήσεις έχουν δημοσιευθεί για το καλό όλων, στη μνήμη του μεγάλου αυτού ψάλτη και εκείνων που τον θαύμαζαν και έκαναν τεράστιες θυσίες, έτσι ώστε να αποκτήσουν αυτές τις ηχογραφήσεις.
Διδασκαλίες και ύφος
Η πατριαρχική παιδαγωγική του Ιάκωβου, η οποία στο παρελθόν βασιζόταν στη μετάδοση ομιλητικής μνήμης, υπήρξε μια άλλη ιδιαιτερότητα, εκείνη του «χρόνου» και του τρόπου με τον οποίο μετριόταν, που κατάφερε να μεταδώσει σε έναν τουλάχιστον από τους λίγους μαθητές, που είχε την ευκαιρία να είναι διδασκόμενος του από νεαρή ηλικία (ο Στυλιανός Τσολακίδης, οι άλλοι είναι ο Κωνσταντίνος και ο Λεόντιος Βουδούρης). Άλλοι μαθητές που μελετούσαν σε μεταγενέστερη ηλικία (π.χ. ο Άγγελος Βουδούρης, ο Αναστάσιος Μιχαηλίδης «Σοβατζής», ο Κωνσταντίνος Πρίγγος, ο Γεώργιος Καρακάσης) ήταν επηρεασμένοι με πολλά από τα στοιχεία του μεγαλοπρεπούς πατριαρχικού ύφους του Ιάκωβου. Οι πολλοί τρόποι μέτρησης του «χρόνου» (ο οποίος δεν είναι ο «ρυθμός») και ο συνδυασμός των «αναλύσεων» (εξελίξεις ή «παραλλαγές») είναι αυτό που επιτρέπει σε έναν καλό ψάλτη, να ψάλλει ένα μοναδικό άσμα από πολλές απόψεις και που μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφικές επιδόσεις, από εκείνους που δεν έχουν διδαχθεί από την Πατριαρχική μέθοδο.
Παρόλο, που οι περισσότεροι ψάλτες της Κωνσταντινούπολης είχαν καλά διαστήματα και επιθέσεις (κάτι που δεν συμβαίνει με τους περισσότερους ψαλμούς σήμερα), το «πολιτικό ύφος» τους δεν πρέπει να συγχέεται με το «πατριαρχικό ύφος», όπου το ρεπερτόριο ήταν διαφορετικό, όχι μόνο στη σύνθεση (συνήθως σύντομης φύσεως) σε σύγκριση με μερικές κλασσικές εκδόσεις, αλλά από την άποψη της καταμέτρησης χρόνου («διαιρεμένος»), ενιαίου («μονόσημου»), απλού, ελεύθερου, καλλίφωνου, κ.τ.λ.. Παρ 'όλα αυτά, ο Ιάκωβος θα διδάξει αρχικά με τις κλασικές εκδόσεις και στη συνέχεια μόνο θα μεταδώσει στους μαθητές του τις συγκεκριμένες συνθέσεις που χρησιμοποιήθηκαν στην Πατριαρχική εκκλησία.