cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιουστινιανός Α´
Η Επανάκτηση της Δύσης
Το 551-555, ένα μικρό εκστρατευτικό σώμα, υπό τις διαταγές του 80χρονου συγκλητικού Λιβέριου, στάλθηκε στην Ιβηρική χερσόνησο, για να υποστηρίξει τον Αθανάγιλδο, που είχε εξεγερθεί εναντίον του βασιλιά Αγίλα. Το εκστρατευτικό σώμα σημείωσε εκπληκτική επιτυχία, καταλαμβάνοντας εύκολα τις παραλιακές πόλεις και το μεγαλύτερο μέρος της νότιας Ισπανίας, και με τη βοήθειά του, ο Αθανάγιλδος στέφεται βασιλιάς των Βησιγότθων το 554. Παρότι ο νέος βασιλιάς απαίτησε την επιστροφή των ρωμαιοκρατούμενων εδαφών, αναγκάστηκε να προβεί σε συμβιβασμό, μέσω του οποίου το νότιο τέταρτο της Ισπανίας έγινε ρωμαϊκή επαρχία, ενώ το βησιγοτθικό βασίλειο αναγνώρισε την επικυριαρχία του Ιουστινιανού.
Οι Περσικοί Πόλεμοι
Η επέμβαση των Ρωμαίων στα εσωτερικά της Αρμενίας (540) έδωσε στον Χοσρόη την αφορμή να ξεκινήσει νέο κύκλο επιδρομών κατά της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παρακινούμενος και από Οστρογότθους πρέσβεις εισέβαλε το 540 στη Συρία. Οι Ρωμαίοι, που ήταν απασχολημένοι στη Ιταλία με τον πόλεμο εναντίον των Οστρογότθων, προέβαλαν ασθενική αντίσταση με συνέπεια το ίδιο έτος οι Πέρσες να εκπορθήσουν και να λεηλατήσουν τις πλούσιες πόλεις Χαλέπι και Αντιόχεια (Ιούνιος 540). Ιδίως η καταστροφή της τελευταίας, που ήταν η τρίτη σημαντικότερη πόλη της αυτοκρατορίας, υπήρξε μεγάλο πλήγμα για τους αμυνόμενους. Ακολούθως, ο Χοσρόης βάδισε προς το μικρό, περιφερειακό αλλά στρατηγικά σπουδαίο βασίλειο της Λαζικής απαιτώντας λύτρα από τις πόλεις που συναντούσε καθ’ οδόν.
Μουσά Τσελεμπή
Ο Μουσά Τσελεμπή (Musa Çelebi, 1388 - 5 Ιουλίου 1413) ήταν γιος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Α΄, αδερφός του Ίσα Τσελεμπή και του Μεχμέτ Α΄. Ο Μουσά ήταν συγκυβερνήτης της Προύσας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Μεσοβασιλείας. Ο τίτλος Τσελεμπή σημαίνει κυβερνήτης.
Βιογραφία
Ο Μουσά Τσελεμπή ήταν γιoς του Σουλτάνου Βαγιαζίτ Α΄ και της Ντεβλέτσαχ Χατούν. Μετά την ήττα του οθωμανικού στρατού στην Άγκυρα το 1402 ο ίδιος, καθώς και ο πατέρας του, αιχμαλωτίστηκε από τον Ταμερλάνο ωστόσο όταν το 1403 ο Βαγιαζήτ πέθανε ο Μουσά ελευθερώθηκε. Έτσι γύρισε στην αυτοκρατορία η οποία βρισκόταν σε αναταραχή ο Μουσά πήρε την Προύσα, που ήταν πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, ο Ίσα Τσελεμπή το Μπαλικεσίρ ενώ ο Μεχμέτ Α΄ την Αττάλεια και ο Σουλεϊμάν τσελεμπή είχε την Αδριανούπολη που ήταν η δεύτερη πρωτεύουσα του οθωμανικού κράτους. Όταν το 1405 ο Ίσα τσελεμπή κατέκτησε την Προύσα, ο Μουσά πήγε στο βασίλειο του Τζεμιγιάν όπου περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να κατακτήσει ξανά την Προύσα. Όμως το 1406 ο Μεχμέτ κατέκτησε την Προύσα και ανέτρεψε τον Ίσα, πήρε το ανατολικό μέρος της αυτοκρατορίας έτσι ο Μεχμέτ και ο Μουσά συναντήθηκαν στο Κιρσεχίρ για ανατρέψουν τον Σουλεϊμάν. Έτσι ο Μουσά συμμάχησε και με άλλους τώρα ο Σουλεϊμάν έπρεπε να αντιμετωπίσει 2 στρατούς όμως παρόλα αυτά τους νίκησε. Όμως μετά την ήτα του, ο Μουσά συνέχισε να προσπαθεί να τον ανατρέψει μέχρι το 1410. Ο Σουλεϊμάν είχε χάσει πολλούς από τους συμμάχους του και έτσι το 1411 ο Μουσά τον νίκησε χάρη στη στρατηγική του. Ο ηττημένος σουλεϊμάν κατέφυγε σε βυζαντινά εδάφη όμως στις 18 Φεβρουαρίου 1411 οι χωρικοί τον σκότωσαν. Έτσι έγινε συνσουλτάνος της αδριανούπολης. Το 1411 και το 1412 ο Μεχμέτ συγκρούστηκε με τον Μουσά και τις δύο φορές τον νίκησε. Το 1413 συγκρούεται για τρίτη φορά μαζί του αυτή τη φορά ο Μουσά ξέφυγε όμως τον εντόπισαν και τον σκότωσαν. Μετά τον θάνατο του η Οθωμανική Μεσοβασιλεία σταμάτησε και ο Μεχμέτ Α΄ έγινε σουλτάνος.
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι
Ιουστινιανός Α´
Θρησκευτική πολιτική
Η εισβολή των Κουτρίγουρων το 559, που έφτασε μέχρι έξω από την πρωτεύουσα, αντιμετωπίζεται από το Βελισάριο με επιτυχία. Ο στρατηγός θα βρεθεί ξανά σε δυσμένεια το 562, στερούμενος τόσο τη δόξα που του άρμοζε, όσο και τη θέση του στη ρωμαϊκή ιεραρχία, αλλά αποκαταστάθηκε σύντομα.
Οικονομία και διοίκηση
thumb|233x233px|Χρυσό νόμισμα του Ιουστινιανού Α' (527-565), που ανασκάφηκε στην [[Ινδία πιθανώς στα νότια, είναι ένα παράδειγμα του Ινδο-ρωμαϊκού εμπορίου κατά τη διάρκεια της περιόδου. Επιγρ.: D N IVSTINIANVS PP AVG.]] Όπως συνέβαινε και με τους προκατόχους του Ιουστινιανού, η οικονομική υγεία της αυτοκρατορίας στηριζόταν κυρίως στη γεωργία. Επιπλέον, το εμπόριο μεγάλων αποστάσεων άνθισε, φτάνοντας ως το μακρινό Βορρά μέχρι την Κορνουάλη, όπου ο κασσίτερος ανταλλάχθηκε με ρωμαϊκό σιτάρι. Στο πλαίσιο της αυτοκρατορίας, μεγάλες συνοδείες που έπλεαν από την Αλεξάνδρεια προς την Κωνσταντινούπολη με το σιτάρι και τα δημητριακά. Ο Ιουστινιανός με μια αποτελεσματική κίνηση ήταν η οικοδόμηση μιας μεγάλης σιταποθήκης στο νησί της Τενέδου για αποθήκευση και περαιτέρω μεταφορά στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιουστινιανός προσπάθησε επίσης να βρει νέες διαδρομές για το ανατολικό εμπόριο, το οποίο υπέφερε τα πάνδεινα, λόγω των πολέμων με τους Πέρσες.
Ένα σημαντικό προϊόν πολυτελείας ήταν το μετάξι, το οποίο είχε εισαχθεί και στη συνέχεια μεταποιούνταν στην Αυτοκρατορία. Προκειμένου να προστατευθεί η παραγωγή του μεταξιού, ο Ιουστινιανός χορήγησε το μονοπώλιο στα αυτοκρατορικά εργοστάσια το 541. Προκειμένου να παρακάμψει το περσικό εμπάργκο, ο Ιουστινιανός δημιούργησε φιλικές σχέσεις με τους Αβησσυνίους, τους οποίους ήθελε να ενεργούν ως διαμεσολαβητές του εμπορίου με τη μεταφορά Ινδικού μεταξιού στην αυτοκρατορία. Οι Αβησσύνιοι, ωστόσο, δεν ήταν σε θέση να ανταγωνιστούν τους Πέρσες εμπόρους στην Ινδία. Στη συνέχεια, στις αρχές της δεκαετίας του 550, δύο μοναχοί κατάφεραν να κλέψουν μέσα στα μπαστούνια τους, αυγά μεταξοσκώληκα από την Κεντρική Ασία πίσω στην Κωνσταντινούπολη, και το μετάξι έγινε μονοπώλιο των ανακτόρων. left|thumb|210x210px|Σκηνή από την καθημερινή ζωή σε ένα μωσαϊκό από το [[Μέγα Παλάτιον της Κωνσταντινούπολης, στις αρχές του 6ου αιώνα]] Κατά την έναρξη της βασιλείας του Ιουστινιανού Α΄ είχε κληρονομήσει ένα πλεόνασμα 28.800.000 σόλιδων (£400.000 χρυσού) στο αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο από των Αναστάσιο Α΄ και Ιουστίνο Α΄. Σύμφωνα με τους κανόνες του Ιουστινιανού, ελήφθησαν μέτρα για την καταπολέμηση της διαφθοράς στις επαρχίες και να συλλέγεται πιο αποτελεσματικά οι φορολογία. Μεγαλύτερη διοικητική εξουσία δόθηκε τόσο στους ηγέτες των νομών και των επαρχιών, ενώ η εξουσία που είχε ληφθεί μακριά από τις αντιπροσωπείες των μητροπόλεων, ένας αριθμός των οποίων καταργήθηκαν. Η γενική τάση ήταν προς την απλοποίηση της διοικητικής υποδομής. Σύμφωνα με τον Brown(1971), η αυξημένη επαγγελματοποίηση της είσπραξης των φόρων έκανε πολλά για να καταστρέψει τις παραδοσιακές δομές της επαρχιακής ζωής, δεδομένου ότι αποδυνάμωσε την αυτονομία των δημοτικών συμβουλίων στης Ελληνικές πόλεις. Έχει υπολογιστεί ότι πριν την επανάκτηση (reconquista) του Ιουστινιανού Α΄ το κράτος είχε ετήσια έσοδα 5.000.000 σόλιδους το 530, αλλά μετά τις κατακτήσεις του, τα ετήσια έσοδα αυξήθηκαν σε 6.000.000 σόλιδους στο 550 μ.Χ.
Όταν η Αντιόχεια χτυπήθηκε από δύο σεισμούς (526, 528) και αλώθηκε και εκκενώθηκε από τους Πέρσες (540), ο Ιουστινιανός ανακατασκεύασε την πόλη, αλλά σε μικρότερη κλίμακα.
Παρ' όλα αυτά τα μέτρα, η αυτοκρατορία υπέστη αρκετές σημαντικές αποτυχίες κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα. Η πρώτη ήταν τα ακραία καιρικά φαινόμενα των ετών 535-536 τα οποία ασθένησαν την αγροτική παραγωγή σε όλη την αυτοκρατορία με αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών ανθρώπων, μετά χτύπησε η πανούκλα, (γνωστή και ως πανώλη του Ιουστινιανού) η οποία διήρκεσε από το 541 έως 543 και, κατά των Προκόπιο αποδεκάτιζε τον πληθυσμό της αυτοκρατορίας. Μέχρι και το 40% της Κωνσταντινούπολης λέγεται ότι αποδεκατίστηκε, κατά συνέπεια δημιούργησε έλλειψη εργατικού δυναμικού και αύξηση των μισθών. Η έλλειψη εργατικού δυναμικού, επίσης, οδήγησε σε σημαντική αύξηση του αριθμού των «βάρβαρων» στα βυζαντινά στρατεύματα, μετά τις αρχές της δεκαετίας του 540. Το παρατεταμένο πόλεμο στην Ιταλία και τους πολέμους με τους Πέρσες, ήταν ένα βαρύ φορτίο για τους πόρους της αυτοκρατορίας, και ο Ιουστινιανός είχε επικριθεί από πολλούς για τη σπατάλη του παλατιού και για την άσωτη ζωή που έκανε το αυτοκρατορικό ζεύγος. Χαρακτηριστική είναι εδώ η περιγραφή του ιστορικού Προκόπιου: "Ήταν πάρα πολύ πρόθυμος να παίρνει των άλλων τα χρήματα. Κι ούτε έβρισκε πρόφαση καμία για να τους αρπάξει το βιος τους. Κι όταν τα έκανε δικά του ήταν άξιος να τα περιφρονά και να τα σπαταλάει αλόγιστα. Και να τα δίνει στους βαρβάρους χωρίς λόγο κανένα".
Μεταφορά του μεταξιού από την Κίνα
Σύμφωνα με πληροφορίες Βυζαντινών συγγραφέων, εξαιτίας της τεράστιας ζήτησης που είχε το μετάξι από την ανατολή, και το εμπάργκο που έκαναν οι Πέρσες κατά των Βυζαντινο-Περσικών πόλεμων, ο Ιουστινιανός το 544 έστειλε στην Κίνα δύο μοναχούς, ειδικά για το μετάξι, το οποίο εκείνη την εποχή είχε διαδοθεί σε μεγάλο βαθμό το χρησιμοποιούσε η εκκλησία και οι ευγενείς και ήταν πανάκριβο. Οι Βυζαντινοί μοναχοί με εντολή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού για τη μετάδοση της Χριστιανικής θρησκείας περιηγήθηκαν στην Περσία και την Κίνα και κατά τη διάρκεια των περιηγήσεων τους, παρακολούθησαν όλη τη διαδικασία εκτροφής του μεταξοσκώληκα και παραγωγής του μεταξιού και φεύγοντας έκρυψαν μέσα στα κούφια μπαστούνια τους αρκετό μεταξόσπορο, γιατί απαγορευόταν η εξαγωγή τους. Στο τέλος της περιοδείας τους το 544 μετέφεραν το μετάξι στην Κωνσταντινούπολη, και από τότε περιήλθε η σηροτροφία στο Βυζάντιο. Στα πρώτα χρόνια η βυζαντινή αυλή κρατούσε μυστικό τον τρόπο παραγωγής του μεταξιού από τον υπόλοιπο λαό, που πίστευε ότι το μετάξι προερχόταν από κάποια φυτική ουσία. Αργότερα όμως η τεχνική ξέφυγε από τα ανάκτορα και η μεταξουργία αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό σε όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, που ονομάστηκε από τότε Μοριάς, εξαιτίας της καλλιέργειας της μουριάς. Και το Βυζάντιο ήταν ο μοναδικός εξαγωγέας του περίφημου μεταξιού του σε όλην την Ευρώπη για περίπου 3 αιώνες.
Αποτίμηση
Ο Ιουστινιανός κατάφερε να επεκτείνει τα σύνορα της Αυτοκρατορίας από τους Άγιους τόπους και τα βάθη της Ανατολίας μέχρι τις Ηράκλειες στήλες, επαναφέροντας τα σύνορα στα ίδια σχεδόν, της παλιάς Ρωμαϊκής. Στη Μεσόγειο και τον Εύξεινο Πόντο οι περιοχές επανέρχονται στη Δυτική Αυτοκρατορία και επιβάλλεται πλέον μια ένωση μέσω της κοινής χριστιανικής πίστης, με κέντρο την Κωνσταντινούπολη. Ο βυζαντινός στρατός σημειώνει νίκες στην Ιταλία, το νότιο τμήμα της Ισπανίας και την Αφρική, και οι Πέρσες σταματούν τις επιχειρήσεις τους κατά του Βυζαντίου, σεβόμενοι τις συνθήκες. Η επανάκτηση της Δυτικής Αυτοκρατορίας διήρκεσε 25 χρόνια, με συνεχείς εκστρατείες κατά των Περσών και κατασκευή εκτενούς αμυντικού συστήματος (ορατού ακόμα και σήμερα σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου). Ωστόσο η περίοδος βασιλείας του Ιουστινιανού περιλαμβάνει και πλήθος άλλων σημαντικών εξελίξεων, όπως κωδικοποίηση των νόμων, ενίσχυση του εμπορίου, εισαγωγή της καλλιέργειας του μεταξιού από την Κίνα, θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις, ενίσχυση των δημοσίων οικονομικών και ανέγερση δημοσίων οικοδομημάτων με αποκορύφωμα την Αγία Σοφία.
Η φιλόδοξη επέκταση του Βυζαντίου όμως, προκάλεσε αρκετές εσωτερικές διαμάχες με τον πληθυσμό να κάνει συχνές εξεγέρσεις, είτε λόγω των δυσβάσταχτων φόρων από τους μακροχρόνιους πολέμους, είτε λόγω θρησκευτικών διαφορών. Η συνεχής εξωτερική απειλή, από σχεδόν όλα τα μέτωπα, οδήγησε σε μια περίοδο πτώσης της Αυτοκρατορίας, που ήρθε αμέσως μετά τον θάνατο τον Ιουστινιανού. Χαρακτηριστικά, το μεγαλύτερο τμήμα της Ιταλίας κατελήφθη από τους Λομβαρδούς, μόλις 3 χρόνια από το θάνατό του. Ο Προκόπιος στο έργο του Απόκρυφη Ιστορία κατηγορεί τον ίδιο τον Ιουστινιανό αλλά κυρίως τη Θεοδώρα για αυτό.
Ο μύθος της σλαβικής καταγωγής
Από μερικούς συγγραφείς του 18ου και του 19ου αιώνα υποστηρίχτηκε η σλαβική καταγωγή του Ιουστινιανού. Αυτή η υπόθεση είχε τις ρίζες της σε μια έκδοση του 1623 των Ανεκδότων ή Arcana Historia του Προκοπίου Καισαρείας, μιας μυστικής ιστορίας του Ιουστινιανού. Ο κουράτωρ της βιβλιοθήκης του Βατικανού Nicholas Alemannus που δημοσίευσε αυτό το έργο, πρόσθεσε σχόλια μεταξύ των οποίων και πληροφορίες από κάποιον ιερωμένο Θεόφιλο, φερόμενο ως δάσκαλο του Ιουστινιανού. Κατά τον Θεόφιλο, ο Ιουστινιανός ήταν γνωστός και ως Upravda, ο πατέρας του λεγόταν Istokus και η μητέρα του Bigleniza. Ο Αλεμάνους δεν αναφέρει που βρήκε αυτό το κείμενο του Θεόφιλου, το οποίο αργότερα αναζητήθηκε από ερευνητές αλλά δεν βρέθηκε. Κάποιοι υπέθεσαν ότι τα ονόματα Upravda, Istokus και Bigleniza είναι σλαβικά συνεπώς και ο Ιουστινιανός σλαβικής καταγωγής. Ο Edward Gibbon υπέθεσε ότι τα ονόματα είναι Γοτθικά. Οι δυτικοί ιστορικοί αναπαρήγαγαν αυτή την άποψη χωρίς να την ερευνήσουν ή να δώσουν σ’ αυτή κάποια βαρύτητα, ενώ οι σλάβοι συγγραφείς την υιοθέτησαν για εθνικούς λόγους. Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος δέχεται επίσης τη σλαβική καταγωγή του Ιουστινιανού. Η θεωρία αυτή καταρρίφθηκε μετά την έρευνα του ιστορικού J. Bryce (1838 – 1922), ο οποίος διαπίστωσε ότι το υποτιθέμενο έργο του Θεόφιλου ήταν ένα χειρόγραφο με περιλήψεις και αποσπάσματα στα λατινικά που γράφτηκε από κάποιον σλάβο ιερωμένο Ι.Τ. Marnavic (1580-1637) και ότι η συγκεκριμένη πληροφορία ήταν ένας μύθος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα, κόρη του Ακάκιου και αδελφή της Κομιτώς. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:6ος αιώνας Κατηγορία:Κόμητες των δομεστίκων Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Δυναστεία του Ιουστινιανού Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Αγία Αικατερίνη
Με το όνομα Αγία Αικατερίνη μπορεί να εννοείται:
Με το ίδιο όνομα υπάρχουν οι οικισμοί:
Ναοί και μονές αφιερωμένες στη μνήμη της Αγίας Αικατερίνης:
Αγια Αικατερινη
Μυρτιά (αποσαφήνιση)
Ο όρος μυρτιά μπορεί να αναφέρεται:
Στους οικισμούς:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
ΚΚ Σπλιτ
Η ΚΚ Σπλιτ (κροατικά: Košarkaški klub Split, ήτοι μπασκετικός σύλλογος Σπλιτ) είναι επαγγελματική ομάδα μπάσκετ της Κροατίας, με έδρα την πόλη Σπλιτ της Δαλματίας και αγωνίζεται στην HT Premijer liga (Πρωτάθλημα Κροατίας). Είναι γνωστή σήμερα και ως ΚΚ Σπλιτ Κροάτια Οσιγκουράνιε (Σπλιτ CΟ) για λόγους χορηγίας.
Ιστορία
Οι ρίζες της ομάδας ξεκινούν από το τμήμα μπάσκετ του Αθλητικού Ομίλου Χάιντουκ Σπλιτ, το οποίο συστάθηκε το 1945 ως ένα από τα αθλήματα που καλλιεργούσε ο Όμιλος. Μετά από τρία χρόνια σποραδικής δραστηριότητας, το τμήμα μπάσκετ διαμόρφωσε απόλυτα δική του οργανωτική δομή, ανεξάρτητη από αυτή του Ομίλου, μετονομάστηκε σε ΚΚ Χάιντουκ και το 1949 άλλαξε το όνομά του σε ΚΚ Σπλιτ.
Αφού αγωνίστηκε σε χαμηλότερες κατηγορίες για πάνω από μια δεκαετία, η ομάδα αναρριχήθηκε τελικά στην Α' Κατηγορία του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ τη σεζόν 1963-64 και παρέμεινε εκεί μέχρι τη διάλυση της χώρας το 1991. Το 1967 η ομάδα υιοθέτησε για λόγους χορηγίας το όνομα "Γιουγκοπλάστικα", το οποίο και κράτησε έως το καλοκαίρι του 1990 οπότε και μετονομάστηκε (πάλι για λόγους χορηγίας) για την επόμενη σεζόν σε "Ποπ '84". Η Σπλιτ είναι μια από τις πιο θρυλικές ομάδες του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Μαζί με την ΑΣΚ Ρίγα είναι οι μοναδικές ομάδες που έχουν κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης τρεις συνεχόμενες χρονιές. Τα χρόνια 1989, 1990 και 1991, η ομάδα, γνωστή τότε ως Γιουγκοπλάστικα και Ποπ '84, με παίκτες όπως οι Ντίνο Ράτζα, Τόνι Κούκοτς, Βέλιμιρ Περάσοβιτς, Ζόραν Σάβιτς και Γιάν Τάμπακ, κατέπληξε επανειλημμένα και διαδοχικά την μπασκετική Ευρώπη.
Εκτός από αυτές τις επιτυχίες, η ομάδα του Σπλιτ ήταν φιναλίστ στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1972, όπου έχασε δύσκολα από την ιταλική Ίνις Βαρέζε, όπως επίσης και στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1973 όπου ηττήθηκε από τη σοβιετική Σπαρτάκ Λένινγκραντ. Τις επόμενες δύο χρονιές η ομάδα του Σπλιτ έφτασε μέχρι τους 4 στο Κύπελλο Κόρατς (1974) και στο Κύπελλο Κυπελλούχων (1975), αλλά αποκλείστηκε αμφότερες και τις δύο φορές από ομάδες του Βελιγραδίου. Την πρώτη φορά από την Παρτίζαν και τη δεύτερη από τον Ερυθρό Αστέρα, κυπελλούχο Ευρώπης της προηγούμενης σεζόν, ενώ αργότερα κατά την ίδια δεκαετία κέρδισε δύο συνεχόμενα Κύπελλα Κόρατς το 1976 και 1977, νικώντας κατά σειρά τις ιταλικές Σιναμαρτίνι Τορίνο και Άλκο Μπολόνια. Τη σεζόν 1977-78 η Γιουγκοπλάστικα επέστρεψε στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης φτάνοντας μέχρι την ημιτελική φάση των 6 όπου και κατετάγη 5η στον όμιλο πίσω από τις Ρεάλ Μαδρίτης, Μομπιλτζίρτζι Βαρέζε, Βιλερμπάν και Μακάμπι Ελίτ Τελ Αβίβ. Το 1980 οι κιτρινόμαυροι του Σπλιτ πραγματοποίησαν την τελευταία ευρωπαϊκή τους διάκριση μέχρι την εποχή των "χρυσών μωρών" του Μάλκοβιτς, φτάνοντας στους ημιτελικούς του Κυπέλλου Κόρατς όπου αποκλείστηκαν δύσκολα (συνολικό σκορ 179-183) από τη μετέπειτα νικήτρια της διοργάνωσης, την ιταλική Αριγκόνι Ριέτι του Ρομπέρτο Μπρουναμόντι.
Στις εγχώριες διοργανώσεις η Γιουγκοπλάστικα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Γιουγκοσλαβίας για πρώτη φορά στην ιστορία της το 1971. Τα κύπελλα του 1972 και του 1974 την κράτησαν σε τροχιά ευρωπαϊκών συμμετοχών. Το 1977 επανέλαβε το κατόρθωμα και μαζί με την κατάκτηση του πρωταθλήματος και του Κυπέλλου Κόρατς πέτυχε το μικρό Τριπλ Κράουν. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 που αποσύρθηκε η παλιά φρουρά, η Σπλιτ έζησε μια μικρή παρακμή -με έναν υποβιβασμό το 1981 στην Α2 και άνοδο στην πρώτη κατηγορία το 1982- μέχρι το καλοκαίρι του 1987. Τότε με τον ερχομό του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς ως πρώτου προπονητή και των χρυσών εφήβων που είχε φροντίσει η διοίκηση να συγκεντρώσει στο ρόστερ από το 1985 και μετά, άρχισε η πορεία προς την κορυφή με την κατάκτηση του πρωταθλήματος την άνοιξη του 1988 απέναντι στην άλλη ομάδα μοντέλο του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ, την Παρτίζαν των Βλάντε Ντίβατς, Ζάρκο Πάσπαλι, Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς, Ίβο Νάκιτς, Μίροσλαβ Πετσάρσκι και Γκόραν Γκρμπόβιτς.
Με την είσοδο της δεκαετίας του 1990, η κίτρινη αρμάδα του Σπλιτ μπήκε το 1989-90 και το 1990-91 στο κλειστό κλαμπ των ευρωπαϊκών ομάδων μπάσκετ που έχουν πετύχει το Τριπλ Κράουν (τριπλό στέμμα) σε μια σεζόν, κατακτώντας και τις δύο διαδοχικές χρονιές το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας καθώς και το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροατικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1945 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1945
Μαρίνα Τσάπμαν
Η Τσάπμαν δηλώνει ότι όταν ήταν περίπου πέντε ετών όταν κάποιοι άγνωστοι άνθρωποι την απήγαγαν από το χωριό της στην Κολομβία (του οποίου το όνομα λόγω του νεαρού της ηλικίας της δεν μπόρεσε να συγκρατήσει) και στη συνέχεια την άφησαν στην ζούγκλα για άγνωστους λόγους. Πέρασε τα επόμενα χρόνια της ζωής της ακολουθώντας πίθηκους capuchin, μέχρι που κυνηγοί τη διέσωσαν. Όταν βρέθηκε δεν μπορούσε να μιλήσει σε καμία ανθρώπινη γλώσσα. Σύμφωνα με την Τσάπμαν, αργότερα πωλήθηκε σε ένα πορνείο στην Κούκουτα της Κολομβίας, έπειτα έζησε στους δρόμους και στη συνέχεια έγινε σκλάβα μιας μαφίας.
Μια γειτόνισσα, με το όνομα Μαρούζα, τη διέσωσε από αυτή της την κατάσταση. Η κόρη της Μαρούζα, η Μαρία, υιοθέτησε την Τσάπμαν όταν η Τσάπμαν ήταν περίπου 14 ετών και η Μαρούζα έστειλε την Τσάπμαν στην Μπογκοτά για να ζήσει με την Μαρία. Αυτή η οικογένεια είχε διασυνδέσεις με την πόλη Μπράντφορντ στο Γιορκσάιρ της Αγγλίας, μέσω της κλωστοϋφαντουργίας. Η οικογένεια έστειλε τα παιδιά στο Μπράντφορντ το 1977 και έστειλε επίσης εκεί την Τσάπμαν για να γίνει νταντά. Ζούσε στο Μπράντφορντ από το 1983 περίπου.
Στη συνέχεια έγραψε την αυτοβιογραφία της, "Το Κορίτσι Χωρίς Όνομα (The Girl With No Name)" (που δημοσιεύθηκε το 2013 από την Mainstream Publishing) με τη βοήθεια της κόρης της, Βανέσα. Απορρίφθηκε από διάφορους εκδότες επειδή πίστευαν ότι δεν αποτελούσε αληθινή ιστορία. Αυτή τη στιγμή ζει στο Μπράντφορντ και παντρεύτηκε έναν επιστήμονα από την περιοχή του Μπράντφορντ. Η Τσάπμαν και ο σύζυγός της έχουν δύο παιδιά.
Το National Geographic δημιούργησε το ντοκιμαντέρ με τον τίτλο Woman Raised By Monkeys, βασισμένο στην ιστορία της Τσάπμαν. Έκανε την πρεμιέρα του την Πέμπτη, στις 12 Δεκεμβρίου 2013.
Ισχυρισμοί
Ο Carlos Conde, καθηγητής στην Κολομβία, δήλωσε ότι έκανε μια εξέταση χρησιμοποιώντας εικόνες των πιθήκων capuchin, και η Τσάπμαν αντέδρασε έντονα, πράγμα που υποστήριξε ο Carlos ότι υποδηλώνει το ότι λέει την αλήθεια. Ένας καθηγητής ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, ο Christopher French, υποστήριξε ότι η Τσάπμαν μπορεί να έχει επηρεαστεί από ψευδείς αναμνήσεις της παιδικής της ηλικίας.
Μίκελ Σκικλούνα
Ο "Μπάιρον" Μίκελ Σκικλούντα (γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου, 1929 – 20 Μαρτίου, 2010) ήταν ένας Μαλτέζος επαγγελματίας παλαιστής, που έχει γνωστός τις δεκαετίας 1960 και 1970. Πέθανε από καρκίνο το 2010.
Εταιρείες
Ξεκίνησε την καριέρα του την δεκαετία του 1950 με το όνομα Μάικ Βαλεντίνο. Μέχρι το 1965 δούλεψε αποκλειστικά στον Καναδά, αφού εκείνη την χρονιά, συμφώνησε με το σημερινό WWE και εμφανιζόταν εκεί με το όνομα "Μπάιρον" Μίκελ Σκικλούντα.
Χαρακτήρας
Ήταν διάσημος για τον τρόπο που εμφανιζόταν, αφού φορούσε μια βασιλική καπαρντίνα, που υποδήλωνε την μαλτέζικη βασιλική καταγωγή του. Επίσης, ήταν ύπουλος και προσπαθούσε να ξεγελάσει τους αντιπάλους του και τον διαιτητή.
Διακρίσεις
Στην ομαδική κατηγορία, κατέκτησε το Ομαδικό Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και το Παγκόσμιο της ίδιας κατηγορίας. Το 1968, νίκησε τον Ελληνοαυστραλό Σπύρος Αρίων και κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αυστραλίας, ενώ μετέπειτα προκάλεσε τους πρωταθλητές του τίτλου WWE, Μπρούνο Σαμαρτίνο και Πέντρο Μοράλες, δίχως επιτυχία. Συμμετείχε επίσης και στην κόντρα Γκορίλα Μονσούν με Μοχάμεντ Άλι. Αποσύρθηκε το 1983 και το 1996 εισήχθη στο τιμητικό WWE Hall of Fame.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Ναβού σουμά ισκούν
Ο Ναβού-σουμά-ισκούν, ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (761 - 748 π.χ.). Ήταν φύλαρχος μιας άλλης Χαλδαϊκής φυλής, της Μπιτ Ντακκουρί που δεν έχει σχέση με αυτή του προκατόχου του Εριμπά Μαρδούκ. Από διάφορα έγγραφα που βρέθηκαν τα οποία αφορούν στην εποχή της βασιλείας του αναφέρεται αδυναμία των τοπικών αρχόντων να προστατεύσουν τη γη από τις επιδρομές. Η Βαβυλώνα είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης που επεκτάθηκαν έντονα τον 5ο χρόνο της βασιλείας του. Σύμφωνα με τα έγγραφα περιγράφονται μια σειρά από πράξεις του, ιεροσυλίας, βιαιότητας και παραβίασης των νομικών κανόνων στην εποχή του.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Χαλδαίοι
Χαράλαμπος Ζυμβρακάκης
Ο συνταγματάρχης του πυροβολικού Χαράλαμπος Ζυμβρακάκης (1812 - 1880) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Περιβόλια Κυδωνίας Κρήτης το 1812 και ήταν γιος του Εμμανουήλ Ζυμβρακάκη αγωνιστή της Επανάστασης του 1821. Σπούδασε στην στρατιωτική σχολή και αποφοίτησε με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού του πυροβολικού. Το 1841 όταν επαναστάτησε η Κρήτη παραιτήθηκε και πήγε στην Λακωνία για να στρατολογήσει μαζί με τον αδερφό του Ιωάννη. Ξεκίνησε με το καράβι, δεν πρόλαβε όμως να φτάσει στην Κρήτη, γιατί η επανάσταση ανεστάλη.
Το 1854 ήταν αρχηγός του επιτελείου του στρατηγού Μαμούρη.
Υπηρέτησε ως Υπουργός των Στρατιωτικών, στις εξής κυβερνήσεις: Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1864, Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1866, Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη 1870, Κυβέρνηση Θρασύβουλου Ζαΐμη 1871 και στην οικουμενική κυβέρνηση Κανάρη του 1877).
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1880. Γιοι του είναι οι Εμμανουήλ Χ. Ζυμβρακάκης και Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης.
Περιστατικό από την ζωή του
Το έτος 1871 ή 1872 η κυβέρνηση τον έστειλε στα μεθόρια της Δυτικής Ελλάδας για να συνεννοηθεί με τον διοικητή της Ηπείρου και Θεσσαλίας γύρω από τον τότε νέο ψηφισθέντα νόμο περί καταδιώξεως της ληστείας. Διοικητής των μεθορίων επαρχιών ήταν ο Ρασσίμ Πασσάς, ο λεγόμενος Βασιλάκης. Αφού οι πληρεξούσιοι των δύο κυβερνήσεων τελείωσαν την αποστολή τους, ο Ρασσίμ πασσάς εκμυστηρεύτηκε στον Ζυμβρακάκη ότι κάποτε, βρισκόμενος κρυφά στο Ναύπλιο, δύο Βαυαροί του Όθωνα τον κυνήγησαν για να τον σκοτώσουν. Ο Ζυμβρακάκης που περνούσε τυχαία από εκεί έσωσε τον Ρασσίμ και τον παρέδωσε στον πανδοχέα του ξενώνα του Καλλέργη έξω από το Ναύπλιο, από το οποίο κατόρθωσε να ξεφύγει την επόμενη μέρα. Ο Ζυμβρακάκης προσέχοντας τα λόγια του, απάντησε, ότι μάλλον τον θεό θα πρέπει να ευχαριστήσει, και ότι αν το περιστατικό πραγματικά συνέβη όπως το διηγήθηκε, αυτός απλά έσωσε την ζωή κάποιου κατατρεγμένου, και τίποτα παραπάνω.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1866-1869)
Πιρς Μπρόσναν
Ο Πιρς Μπρένταν Μπρόσναν (Pierce Brendan Brosnan, 16 Μαΐου 1953) είναι Ιρλανδός ηθοποιός.
Είναι ο πέμπτος κατά σειρά ηθοποιός που υποδύθηκε τον Τζέιμς Μποντ, σε τέσσερις ταινίες, από το 1995 μέχρι το 2002. Άλλη μεγάλη στιγμή της καριέρας του ήταν το μιούζικαλ Mamma Mia! Η Ταινία το 2008.
Από το 2004 ο Μπρόσναν έχει παράλληλα με την ιρλανδική και την αμερικανική υπηκοότητα.
Παιδική ηλικία
Ο Μπρόσναν ήταν μοναχογιός και μεγάλωσε στην πόλη Νέβαν της Ιρλανδίας με τον παππού και τη γιαγιά του, καθώς ο πατέρας του είχε φύγει όταν ήταν μωρό και η μητέρα του είχε πάει στο Λονδίνο για να εργαστεί ως νοσοκόμα. Μετά το θάνατο του παππού και της γιαγιάς του έζησε μέχρι τα δέκα του περίπου χρόνια με διάφορους συγγενείς και γνωστούς. Τελικά στα μέσα της δεκαετίας του '60 πήγε να μείνει με την μητέρα του και τον πατριό του, αρχικά σε ένα χωριό της Σκωτίας και αργότερα στο Λονδίνο.
Όσο ζούσε στην Ιρλανδία πήγαινε σε ένα σχολείο που λειτουργούσε υπό τη διεύθυνση της θρησκευτικής κοινότητας των Χριστιανών Αδελφών (Christian Brothers). Για την εκπαίδευση στο συγκεκριμένο σχολείο ο Μπρόσναν σε διάφορες συνεντεύξεις του έχει εκφράσει την απέχθειά του, επικρίνοντας την καταπίεση που ασκούσαν οι Χριστιανοί Αδελφοί, τους οποίους χαρακτήρισε υποκριτές, στους μαθητές. Στο Λονδίνο γράφτηκε στο Elliott School το οποίο εγκατέλειψε στα δεκαέξι του. Θέλοντας να γίνει ζωγράφος γράφτηκε στο Central Saint Martins College of Art and Design, στη συνέχεια για ένα διάστημα εργάστηκε σε ένα τσίρκο και αργότερα σπούδασε τρία χρόνια στο Drama Centre London.
Έναρξη της καριέρας του
Εμφανίστηκε σε μικρούς ρόλους στις ταινίες The Long Good Friday(1980) και Στον καθρέφτη είδα τον δολοφόνο (1980) και στις τηλεοπτικές σειρές The Professionals, Murphy's Stroke και Play for Today.
Εγκατάσταση στην Αμερική
Στις Η.Π.Α, όπου εγκαταστάθηκε το 1982, έγινε ιδιαίτερα γνωστός με την τηλεοπτική μίνι σειρά Manions of America στην οποία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Άλλη δημοφιλής τηλεοπτική σειρά στην οποία πρωταγωνίστησε ο Πίρς Μπρόσναν ήταν η αστυνομική σειρά Remington Steele (1982-1987) του NBC. Εμφανίστηκε επίσης στις ταινίες Το Τέταρτο Πρωτόκολλο (The Fourth Protocol)(1987), The Deceivers και Noble House (και οι δύο το 1988), The Lawnmower Man (1992) και Mrs. Doubtfire (1993).
Τζέιμς Μποντ
Ο Πιρς Μπρόσναν υποδύθηκε τον Τζέιμς Μποντ τέσσερις φορές. Πρώτη φορά ήταν το 1995 στην ταινία GoldenEye. Ακολούθησε δύο χρόνια αργότερα η ταινία Το αύριο δεν πεθαίνει ποτέ (Tomorrow Never Dies). Τρίτη φορά ήταν το 1999 στην ταινία Ο κόσμος δεν είναι αρκετός (The World Is Not Enough) ενώ τελευταία ταινία ήταν το Die Another Day το 2002.
Ο Πιρς Μπρόσναν είχε προταθεί πρώτη φορά για το ρόλο του Τζέημς Μποντ το 1987 αλλά καθώς δεσμευόταν ακόμα από το συμβόλαιο του στη σειρά Remington Steele, είχε αρνηθεί την πρόταση. Έτσι το 1987 και το 1989 το Βρετανό πράκτορα υποδύθηκε στις ταινίες The Living Daylights και  Licence to Kill αντίστοιχα ο Τίμοθυ Ντάλτον.
Άλλες ταινίες του Μπρόσναν
Το 1996 ο Πιρς Μπρόσναν συμμετείχε στην ταινία του Τιμ Μπάρτον Mars Attacks!. Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στις ταινίες Ροβινσώνας Κρούσος (Robinson Crusoe) και Η κορυφή του Δάντη (Dante's Peak).
Το 2005 προτάθηκε για τη Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία του στην ταινία The Matador.
Το 2008 πρωταγωνίστησε μαζί με την Μέριλ Στριπ, τον Κόλιν Φερθ και τον Στέλλαν Σκάρσγκορντ στο μιούζικαλ Mamma Mia!. Την επόμενη χρονιά ακολούθησε το πολιτικό θρίλερ The Ghost Writer.
Άλλες ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε ή συμμετείχε ο Πίρς Μπρόσναν: Ο Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της αστραπής (Percy Jackson & the Olympians:The Lightning Thief) (2010), Ο άνθρωπος του Νοέμβρη (The November Man) (2014), Πέντε δευτερόλεπτα στο κενό (A long way down) (2014) κ.ά.
Προσωπική ζωή του Μπρόσναν
Ο Πιρς Μπρόσναν παντρεύτηκε το 1980 την Αυστραλή ηθοποιό Κασσάνδρα Χάρρις, με την οποία απέκτησε ένα γιο. Η Χάρρις είχε και άλλα δύο παιδιά από τον προηγούμενο γάμο της, τα οποία ο Μπρόσναν υιοθέτησε και έδωσε σ' αυτά το επίθετό του. Η Κασσάνδρα Χάρρις πέθανε το 1991 από καρκίνο. Το 2001 ο Πίρς Μπρόσναν παντρεύτηκε την Αμερικανίδα δημοσιογράφο Keely Shaye Smith, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ίφιτος του Ευρύτου
Στην ελληνική μυθολογία ο Ίφιτος που ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ευρύτου από την Οιχαλία συνδέεται με τον μυθικό κύκλο του Ηρακλή και αναφέρεται μεταξύ των Αργοναυτών.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Ίφιτος κληρονόμησε το θεϊκό τόξο, δώρο του Απόλλωνα, και το δώρισε στον Οδυσσέα, από τον οποίο έλαβε σε αντάλλαγμα δόρυ και ξίφος. Με το τόξο του Ιφίτου ο Οδυσσέας εξόντωσε τους μνηστήρες της Πηνελόπης.
Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Ίφιτος σκοτώθηκε από τον Ηρακλή μαζί με τον Εύρυτο και τα αδέλφια του. Αλλά κατά την ομηρική παράδοση ο Ίφιτος, αναζητώντας τα κλεμμένα άλογά του, ήρθε στο σπίτι του Ηρακλή, όπου τα ανακάλυψε, αλλά σκοτώθηκε από τον Ηρακλή, που αρνήθηκε να του τα επιστρέψει. Σύμφωνα με τρίτη παραλλαγή, ο Ίφιτος ήταν ο μόνος από τους γιους του Ευρύτου που επιθυμούσε τον γάμο της αδελφής του Ιόλης με τον Ηρακλή, ύστερα από τη νίκη του ήρωα επί του Ευρύτου και των τέκνων του σε αγώνα τοξοβολίας. Μαθαίνοντας λοιπόν ότι κάποιος τους έκλεψε τα άλογα (ή τα βόδια), ο Ίφιτος, μη πιστεύοντας ότι ο κλέφτης ήταν ο Ηρακλής, ζήτησε από αυτόν να τον βοηθήσει στην αναζήτηση των ζώων. Ο Ηρακλής δέχθηκε, αλλά κυριεύθηκε πάλι από μανία και γκρέμισε τον Ίφιτο από τα τείχη της Τίρυνθας σκοτώνοντάς τον. Για να καθαρθεί από τον φόνο αυτό, ο Ηρακλής έγινε δούλος της Ομφάλης.
Πηγάδα
Η Πηγάδα είναι μία από τις παλαιότερες συνοικίες του Πειραιά. Ευρίσκεται επί μικρού λόφου σχεδόν στο κέντρο της Πειραϊκής χερσονήσου προς την Καλλίπολη. Το όνομά της οφείλεται από ένα μεγάλο φρέαρ που ανοίχτηκε εκεί κατά τις πρώτες εγκαταστάσεις δεξαμενών ποσίμου ύδατος, που για αρκετό χρόνο παρέμενε ανοικτό δίνοντας την εικόνα ενός τεράστιου πηγαδιού.
Όταν άρχισε να κατοικείται ο Πειραιάς η τοποθεσία της συνοικίας αυτής παρέμενε σχεδόν πάντα έρημη, αποτελούσε βοσκότοπο, και μόνο τρεις μύλοι υπήρχαν με κάποια ελάχιστα δένδρα στη κορυφή του. Σιγά - σιγά άρχισε να οικοδομείται και αυτός ο χώρος και να διαμορφώνεται σε συνοικία παρά τις οδούς δεξαμενής και Χατζηκυριάκου προς την περιοχή του Αγίου Βασιλείου.
Σήμερα στον άλλοτε χώρο της δεξαμενής έχει διαμορφωθεί ωραία δενδρόφυτη πλατεία με κεντρική οδική διασταύρωση προς Μαρίνα Ζέας, Άγιο Βασίλειο, Χατζηκυριάκειο, και βεβαίως προς το κέντρο του Πειραιά και τον λιμένα του.
Πηγές
Πηγαδα
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη Ιουλίου 1864
Η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη Ιουλίου 1864 ή όπως λεγόταν τότε  Υπουργείον Κανάρη, ανέλαβε, διαδεχόμενη την «κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη», στις 26 Ιουλίου 1864 και κυβέρνησε μέχρι τις 2 Μαρτίου 1865, παραδίδοντας στην «κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου».
Κατά την διάρκεια της θητείας της, ψηφίστηκε από την Β' Εθνοσυνέλευση το νέο Σύνταγμα της Ελλάδας, το Σύνταγμα του 1864, το οποίο ήταν από τα πιο φιλελεύθερα και δημοκρατικά Συντάγματα της Ευρώπης, εκείνη την περίοδο. Το Σύνταγμα του 1864 (με τις αναθεωρήσεις του 1911 και του 1952) ίσχυσε για περίπου 100 χρόνια.
Επίσης,ψηφίστηκε και ο εκλογικός νόμος του 1864, ο «Νόμος ΣΤΓ'» ο οποίος καθιέρωσε πρώτη φορά, την άμεση (το ίδιο χρονικό διάστημα), και μυστική (δια σφαιριδίων που ρίχνονταν σε καλυμμένη κάλπη) ψηφοφορία. . Ο δε Κωνσταντίνος Κανάρης είναι ο μόνος Έλληνας (εξαιρουμένου του δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου) πρωθυπουργός που κατά το διάστημα της πρωθυπουργίας του, ψηφίστηκε ή αναθεωρήθηκε Σύνταγμα, δυο φορές.
Κυβερνητικό έργο
Στις 16 Νοεμβρίου και αφού ο βασιλιάς Γεώργιος έδωσε μπροστά στην Εθνοσυνέλευση, τον οριζόμενο από το νέο Σύνταγμα, όρκο, ο πρόεδρος της, Ιωάννης Μεσσηνέζης, διέλυσε το Σώμα.
Παραπομπές
1864 07 Κατηγορία:1864
ΜΕΑΠ Πέρα Χωρίου-Νήσου
Η ΜΕΑΠ Πέρα-Χωρίου Νήσου είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από το Πέρα Χωριό-Νήσου της επαρχίας Λευκωσίας. Το πλήρες όνομα της ομάδας είναι Μικτή Ερυθρού Αστέρα Προόδου Πέρα Χωρίου Νήσου. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο. thumb|120px|Παλαιότερο έμβλημα της ΜΕΑΠ. thumb|120px|Παλαιότερο έμβλημα της ΜΕΑΠ.
Δημιουργία
Η κοινότητα Πέρα Χωριό-Νήσου αποτελείται από 2 γειτονικά χωριά, τη Νήσου και το Πέρα Χωριό. Το 1958 δημιουργήθηκε το πρώτο αθλητικό σωματείο στο Πέρα Χωριό με το όνομα Αθλητικός Όμιλος Νεολαίας (Α.Ο.Ν.). Λίγους μήνες μετά την ίδρυση του σωματείου ήλθε στην Κύπρο για φιλικούς αγώνες ο Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου, σημαντική και πολύ γνωστή ομάδα της εποχής στην Ευρώπη. Ο Α.Ο.Ν. φιλοξένησε τον Ερυθρό Αστέρα στο σωματείο της και για το λόγο αυτό, το 1959, αποφασίστηκε η μετονομασία του σωματείου σε Ερυθρό Αστέρα. Παράλληλα, στη Νήσου είχε δημιουργηθεί το σωματείο Πρόοδος. Και οι δύο ομάδες ήταν ενταγμένες στην ίδια ομοσπονδία αγροτικού ποδοσφαίρου, την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Επαρχίας Λευκωσίας (ΠΟΕΛ), στην οποία ο Ερυθρός Αστέρας υπήρξε ιδρυτικό μέλος και διαγωνίζονταν στο ίδιο πρωτάθλημα. Μεταξύ των δύο ομάδων υπήρχε αντιπαλότητα.
Το 1979, αποφασίστηκε η ενοποίηση των δύο ομάδων, γεγονός που πραγματοποιήθηκε το 1980. Η νέα ομάδα ονομάστηκε Μικτή Ερυθρού Αστέρα Προόδου (ΜΕΑΠ). Από την πρώτη περίοδο, η ενοποιημένη ομάδα διεκδίκησε την ένταξη της στην Γ΄ κατηγορία, αλλά έχασε στα ημιτελικά του πρωταθλήματος ΣΤΟΚ.
Πρώτα χρόνια
Τα πρώτα χρόνια η παρουσία της ΜΕΑΠ στο αγροτικό πρωτάθλημα που συμμετείχε ήταν μέτρια. Το 1984 δημιουργείται η Δ΄ κατηγορία, στην οποία θα συμμετείχαν σωματεία από τις αγροτικές ομοσπονδίες, μετά από υπόδειξη των ίδιων των ομοσπονδιών. Για πολιτικούς λόγους, η ΠΟΕΛ δεν πρότεινε την ΜΕΑΠ, παρόλο που εκείνη την περίοδο είχε κερδίσει το πρωτάθλημα της ομοσπονδίας, το πρωτάθλημα πρωταθλητριών των αγροτικών πρωταθλημάτων και είχε φτάσει μέχρι τα ημιτελικά του πρωταθλήματος ΣΤΟΚ. Ωστόσο, την επόμενη περίοδο εξασφάλισε την άνοδο της μέσω του πρωταθλήματος ΣΤΟΚ.
Περίοδος 1986-1999
Το 1986 εξασφάλισε την ένταξη της στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Από το 1986 έως το 2000 συμμετείχε στη Δ΄ κατηγορία. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΜΕΑΠ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΜΕΑΠ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. 3Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η ΜΕΑΠ συμμετείχε στον Δ΄ όμιλο.
Δεκαετία 2000-2009
Την περίοδο 1999-00 κέρδισε το πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας και παράλληλα το εισιτήριο ανόδου στη Γ΄ κατηγορία. Ακολούθησαν 4 συνεχόμενες παρουσίες στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας, στις οποίες οι ομάδα τερμάτιζε σε θέσεις στο πρώτο μισό του βαθμολογικού πίνακα, με αποκορύφωμα την περίοδο 2003-04 που εξασφάλισε τη 2η θέση και την άνοδο της στη Β΄ κατηγορία.
Στη Β΄ κατηγορία συμμετείχε για 6 συνεχόμενες περιόδους. Την περίοδο 2005-06 τερμάτισε στην 6η θέση, την ψηλότερη θέση στην ιστορία της. Την επόμενη περίοδο, έφτασε μέχρι τη φάση των 16 του Κύπελλο Κύπρου, που είναι η καλύτερη πορεία της στο θεσμό.
Δεκαετία 2010-2019
Την περίοδο 2009-10 τερμάτισε στη 14η και τελευταία θέση του πρωταθλήματος και διαβαθμίστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Ακολούθησε ακόμα ένας υποβιβασμός στη Δ΄ κατηγορία την επόμενη περίοδο. Στη Δ΄ κατηγορία παρέμεινε δύο περιόδους. Την περίοδο 2012-13 κατέκτησε το πρωτάθλημα και την άνοδο στη Γ΄ κατηγορία. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην 5η θέση του πρωταθλήματος. Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην 4η θέση, μόλις δύο βαθμούς πίσω από την 3η θέση που οδηγούσε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 2017-18 τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος εξασφαλίζοντας την άνοδο της στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 2018-19 υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως και την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1980
Πέτρος Α΄ της Ρωσίας
Ο Πέτρος Α΄ ή Πιότρ Α΄ Αλεξέγιεβιτς (Пётр I Алексеевич, 9 Ιουνίου 1672 - 8 Φεβρουαρίου 1725) γνωστός και ως Πέτρος ο Μέγας ή Μέγας Πέτρος (Пётр Великий), ήταν τσάρος του Ρωσικού Βασιλείου για 43 έτη, από το 1682 έως το 1725.
Η ανάρρηση στον θρόνο
Μετά το θάνατο του Αλεξίου (1676), προτεραιότητα στο θρόνο είχαν οι δύο ζώντες πρίγκιπες από τον πρώτο του γάμο με τη Μαρία Μιλοσλάβσκαγια. Πράγματι, τσάρος ανακηρύχθηκε ο δεκαπενταετής Φιοντόρ Γ΄, καίτοι βαριά ανάπηρος και παραμορφωμένος. Στα 21 του ο Φιοντόρ απεβίωσε άτεκνος (1682) και κανονικά έπρεπε να τον διαδεχθεί ο Ιβάν Ε΄, ο οποίος ήταν όχι μόνον ανάπηρος αλλά και ψυχικά διαταραγμένος.
Βασισμένοι στην αδυναμία του Ιβάν, οι Ναρύσκιν προώθησαν παρασκηνιακά τον Πέτρο και οι Μιλοσλάβσκι απάντησαν με εξέγερση της βασιλικής φρουράς. Η τελική ειρήνευση επήλθε το καλοκαίρι του 1682 με μία συμβιβαστική λύση: οι Ιβάν και Πέτρος ενθρονίσθηκαν ως συμβασιλείς Ιβάν Ε΄ και Πέτρος Α΄, ενώ η αδελφή τους Σοφία Αλεξέγιεβνα ορίστηκε επίτροπος μέχρι την ενηλικίωσή τους.
Η περίοδος της συμβασιλείας
thumb|170px|Η [[Σοφία Αλεξέγιεβνα της Ρωσίας|Σοφία Αλεξέγιεβνα, πραγματικός κυβερνήτης της χώρας κατά τη διάρκεια της συμβασιλείας.]] Για επτά χρόνια η Σοφία Αλεξέγιεβνα ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της χώρας. Αν και κανείς θα περίμενε πως θα μεροληπτούσε υπέρ του αδελφού της Ιβάν και θα μπορούσε να οδηγήσει τον Πέτρο ακόμα και στο θάνατο, ώστε ο θρόνος να παραμείνει στους Μιλοσλάβσκι, άσκησε με μάλλον αμερόληπτο τρόπο τα καθήκοντά της. Ο δε Πέτρος απολάμβανε την εφηβεία του ενδιαφερόμενος περισσότερο για τη ναυπηγική, η οποία έγινε η μεγάλη του αγάπη, και λιγότερο για την εξουσία.
Τα πράγματα άλλαξαν με την ενηλικίωση του νεαρού τσάρου το 1689. Φοβούμενος ότι η Σοφία δεν θα συμβιβαζόταν εύκολα με την επικείμενη απώλεια της απόλυτης εξουσίας, ο Πέτρος άρχισε να απεργάζεται την περιθωριοποίησή της. Η Σοφία το έμαθε και κατέφυγε στους παλιούς της συμμάχους, τους Στρέλτσι. Κάποιοι, όμως, ενημέρωσαν σχετικά τον Πέτρο και τον φυγάδευσαν στην οχυρωμένη Μονή της Αγ. Τριάδας (Τρόιτσα), όπου συγκεντρώθηκαν όσες δυνάμεις τού ήταν πιστές. Εν τέλει η επίτροπος υποχώρησε και κλείστηκε σε μοναστήρι, όπου έμεινε μέχρι τον θάνατό της παραιτούμενη από κάθε τίτλο και αξίωση. Λίγο νωρίτερα ο Πέτρος, με υπόδειξη της μητέρας του, είχε παντρευτεί την Ευδοξία Λοπούχινα.
Παρά τη νίκη του, ο Πέτρος δεν είχε αποκτήσει ακόμα την πραγματική εξουσία, ευρισκόμενος υπό την άμεση επιρροή της μητέρας του Ναταλίας έως το θάνατό της το 1694. Επίσης, έστω και τυπικά, ο Ιβάν εξακολουθούσε να είναι συμβασιλέας έως το 1696 που απεβίωσε.
Ο Πέτρος ως αυτοκράτορας και μεταρρυθμιστής
Μετά το θάνατο της Ναταλίας και του Ιβάν, η πλήρης εξουσία πέρασε στα χέρια του Πέτρου (1696). Τότε έκανε κάτι απρόβλεπτο: ανέθεσε τη διακυβέρνηση της χώρας σε έμπιστους του ευγενείς με επικεφαλής τον Φιοντόρ Γιούριεβιτς Ρομοντανόφσκι, ενώ ο ίδιος ταξίδεψε ινκόγκνιτο στη Δυτική Ευρώπη συνοδευόμενος από ολιγομελές επιτελείο (Μεγάλη Πρεσβεία).
Αρχικός στόχος του ταξιδιού ήταν να εξασφαλίσει στήριξη από τις ευρωπαϊκές αυλές, ώστε να επιτεθεί κατά του ταταρικού Χανάτου της Κριμαίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που τον απέκλειαν από την πρόσβαση στη Μεσόγειο. Όταν είδε την απροθυμία των δυτικών, έστειλε τη συνοδεία του πίσω στη Μόσχα αλλά αυτός έμεινε με ψεύτικο όνομα στη Δύση, για να έλθει σε επαφή με τις νεότερες εξελίξεις, σπουδάζοντας Ναυπηγική στην Ολλανδία και μελετώντας Στρατιωτικά στην Αυστρία. Απέστειλε επίσης τον φίλο του Μπαρίς Σερεμέτιεφ στη Μάλτα, για να διδαχθεί τις πολεμικές τακτικές των περίφημων Ιωαννιτών Ιπποτών.
Η περιπλάνηση του Πέτρου στη Δύση διακόπηκε απότομα το 1698, όταν αναγκάστηκε να γυρίσει εσπευσμένα στη Ρωσία για να καταστείλει μία εξέγερση των Στρέλτσι. Επιστρέφοντας έφερε μαζί του όχι μόνο νέες εικόνες και ιδέες, αλλά και ένα πολυεθνικό επιτελείο συμβούλων από τις χώρες που επισκέφθηκε.
Αμέσως χώρισε την πρώτη του σύζυγο (την οποία όχι μόνο δεν αγάπησε, αλλά επιπλέον φοβόταν λόγω της καταγωγής της) και ξεκίνησε ένα ριζοσπαστικό εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα, ώστε να μετατρέψει τη Ρωσία σε υπερδύναμη και να φέρει τη ρωσική κοινωνία εγγύτερα στη Δύση (εκδυτικισμός). Στα χρόνια που κυβέρνησε τη χώρα: thumb|170px|Οι Στρέλτσι ήταν ανέκαθεν ο μοχλός πίεσης της παραδοσιακής αριστοκρατίας προς τον θρόνο. Ο Πέτρος τους διέλυσε το 1698 και τους ανασύστησε το 1702 υπό διαφορετική λογική.
Το πρόγραμμα του Πέτρου δεν υλοποιήθηκε αναίμακτα. Οι εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις συνοδεύτηκαν από άγρια καταστολή στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Γενικά η βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από την επίδειξη σιδερένιας πυγμής εναντίον οποιουδήποτε τον απειλούσε, πραγματικά ή υποθετικά. Λέγεται ότι μετά την εξέγερση των Στρέλτσι το 1698, χίλιοι διακόσιοι επίλεκτοι φρουροί βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν, με τον ίδιο να είναι ένας από τους δημίους. Αργότερα δεν δίστασε να εκτελέσει για ανυπακοή τον ίδιο τον πρωτότοκο γιο του Αλεξέι (1718), ο οποίος είχε γίνει σημείο αναφοράς των συντηρητικών κύκλων.
Μεγάλο ήταν επίσης το οικονομικό κόστος των μεταρρυθμίσεων, οι οποίες καλύφθηκαν κυρίως με φορολογία. Εισήχθησαν νέοι πρωτότυποι φόροι, όπως ο φόρος γενειάδας για όσους βογιάρους ήθελαν να τη διατηρήσουν, ή ο φόρος παλαιού ημερολογίου για όσους ήθελαν να συνεχίσουν να το χρησιμοποιούν. Νομιμοποίησε τη χρήση του καπνού (μέχρι τότε ήταν αδίκημα που τιμωρούνταν με ρινοτομή ή, στην καλύτερη περίπτωση, εκτόπιση), ώστε να του αποφέρει υψηλά τέλη. Το βαρύτερο τίμημα όμως το πλήρωσε ο απλός λαός: επί Πέτρου φορολογήθηκαν για πρώτη φορά ακόμα και οι πιο φτωχές κοινωνικές ομάδες, όπως οι δουλοπάροικοι. Το πιο προσοδοφόρο για την κυβέρνηση και καταπιεστικότερο για τον λαό μονοπώλιο ήταν τού αλατιού: Καθιερώθhκε με διάταγμα το 1705 και η τιμή του καθορίσθηκε στο διπλάσιο του κόστους του από την κυβέρνηση. Χωρικοί που δεν μπορούσαν να πληρώσουν, αρρώσταιναν.
Ο Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος
thumb|200px|Η Βόρεια Ευρώπη στο ξεκίνημα του πολέμου.
Στους δύο αιώνες που προηγήθηκαν της βασιλείας του Πέτρου, η Σουηδία είχε αναδειχθεί σε υπερδύναμη της ΒΑ Ευρώπης εις βάρος κυρίως της Ρωσίας, από την οποία είχε αποσπάσει όλα τα εδάφη στα δυτικά και τα βόρεια του Νόβγκοροντ. Με τον τρόπο αυτό η Ρωσία αποκλειόταν από τη Βαλτική, άρα και από τη δυνατότητα πρόσβασης στα σπουδαιότερα λιμάνια της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης.
Το 1700 οι χώρες που θίγονταν από τη σουηδική κυριαρχία (Ρωσία, Πρωσία, Βασίλειο Δανίας - Νορβηγίας) κήρυξαν πόλεμο κατά της Σουηδίας, ανοίγοντας ταυτόχρονα μέτωπα στη δύση (Πρώσοι, Δανοί, Νορβηγοί) και στην ανατολή (Ρώσοι). Ο σουηδικός στρατός, ένας από τους ισχυρότερους της εποχής, φαινόταν να ελέγχει την κατάσταση και σημείωσε από τον πρώτο χρόνο σημαντικές νίκες και στα δύο μέτωπα. Ο στρατός του Πέτρου συνετρίβη στη Μάχη της Νάρβας, αλλά ο φιλόδοξος τσάρος δεν παραιτήθηκε των σχεδίων του. Επέστρεψε στη Μόσχα, όπου ανασυγκρότησε τον στρατό και τον εφοδίασε με νέα, πιο σύγχρονα όπλα. Με εντολή του κατέβασαν από τους ρωσικούς ναούς και έλιωσαν τις καμπάνες για κανόνια.
Έχοντας πάντα το νου του στραμμένο στην ανάκτηση των βαλτικών επαρχιών (Εσθονία, Λιβονία, Ίνγκρια), οργάνωσε νέα εκστρατεία. Αυτή τη φορά όμως κινήθηκε με διαφορετικό τρόπο: συγκέντρωσε το στράτευμα στο Αρχάγγελσκ (λιμάνι του Βορείου Παγωμένου Ωκεανού) και τον Αύγουστο του 1702 πέρασε με πλοία στην Ανατολική Καρελία. Από εκεί κατευθύνθηκε προς Ν-ΝΔ, εκκαθαρίζοντας σε ενάμιση χρόνο όσες σουηδικές φρουρές βρήκε μπροστά του και απελευθερώνοντας τα βαλτικά εδάφη.
Το φθινόπωρο του 1708 ο Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας επιχείρησε να ξανακυριεύσει τις απολεσθείσες κτήσεις εισβάλλοντας μέσω της Πολωνίας. Ο Πέτρος απάντησε με μία τακτική που έκτοτε οι Ρώσοι χρησιμοποίησαν σε όλους τους μεγάλους πολέμους: την «τακτική της καμμένης γης». Έτσι, όταν άρχισε ο βαρύς χειμώνας, οι Σουηδοί αποδεκατίστηκαν από την πείνα και το κρύο. Η τελική μάχη δόθηκε στις 8 Ιουλίου 1709 στην Πολτάβα και έληξε με ρωσικό θρίαμβο.
Μετά τη μάχη της Πολτάβα οι Σουηδοί δεν ξαναπάτησαν με αξιώσεις στη Ρωσία, αλλά δεν δέχονταν κιόλας να αναγνωρίσουν την απώλεια των βαλτικών κτήσεων με μια μόνιμη συνθήκη. Έτσι ο Πέτρος από αμυνόμενος έγινε επιτιθέμενος. Το 1714 βύθισε τον σουηδικό στόλο στη Ναυμαχία του Γκανγκούτ και τα καλοκαίρια του 1719 και 1720 πραγματοποίησε επιτυχημένες αποβάσεις σε σουηδικές πόλεις. Οι επιτυχίες του αυτές εξανάγκασαν τελικά τη Σουηδία σε συνθηκολόγηση (Συνθήκη του Νίισταντ, 10/09/1720). Η Ρωσία ήταν πια και επίσημα η υπερδύναμη της ΒΑ Ευρώπης, ενώ από το 1721 η επίσημη ονομασία της γίνεται «Ρωσική Αυτοκρατορία» και ο βασιλιάς της φέρει τον τίτλο του αυτοκράτορα. Πάντως η ονομασία τσάρος παρέμεινε σε χρήση στις περισσότερες χώρες του κόσμου.
Η ίδρυση της Αγίας Πετρούπολης
thumb|Η Αγ. Πετρούπολη το 1734.
Αμέσως μόλις κατέλαβε την Ίνγκρια, ο Πέτρος ίδρυσε στο δέλτα του ποταμού Νέβα την Πετρούπολη (1703) με σκοπό να γίνει το παράθυρο της Ρωσίας στη Δύση. Για τη δημιουργία της πόλης στη βαλτώδη περιοχή μετακάλεσε τους σπουδαιότερους πολιτικούς μηχανικούς και αρχιτέκτονες της Δύσης. Ως εργατικό δυναμικό χρησιμοποίησε δεκάδες χιλιάδες δουλοπάροικους και Σουηδούς αιχμαλώτους.
Ταυτόχρονα με την ανέγερση της πόλης, οχύρωσε το νησί της Κροστάνδης (στα ανοιχτά του δέλτα) και εγκατέστησε εκεί την έδρα του στόλου. Δημιούργησε επίσης τους τεχνητούς κήπους του Πέτερχοφ στα προάστια της πόλης, οι οποίοι θεωρούνται μέχρι και σήμερα ως επίτευγμα της αρχιτεκτονικής τοπίου και της υδραυλικής μηχανικής. Το 1712 η Πετρούπολη έγινε επίσημα πρωτεύουσα της Ρωσίας, ιδιότητα που κράτησε μέχρι το 1918.
Το τέλος
thumb|Ο Πέτρος στην επιθανάτιο κλίνη, πίνακας του Ιβάν Νικίτιν. Πίσω από τα σπουδαία επιτεύγματα του Τσάρου κρυβόταν ένας μάλλον ασθενικός άνθρωπος. Σύμφωνα με μαρτυρίες συγχρόνων του, ο Πέτρος ήταν εξαιρετικά ψηλός για την εποχή του (δύο μέτρα), έδινε όμως την εικόνα ενός καχεκτικού άνδρα. Επίσης το κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια του ήταν δυσανάλογα μικρά για τέτοιο ύψος. Εάν λάβουμε υπ' όψιν τον πρόωρο θάνατο των αδελφών του από τον προηγούμενο γάμο του πατέρα του, αλλά και την τύχη δύο γιων του ιδίου (πέθαναν σε παιδική ηλικία), φαίνεται ότι υπήρχε στην οικογένεια κάποια κληρονομική ασθένεια που μεταδιδόταν από πατέρα σε γιο.
Τον διαδέχθηκε η δεύτερη σύζυγός του Αικατερίνη Α΄, την οποία είχε ορίσει συναυτοκράτειρα από το 1724. Ήταν η πρώτη φορά που μία γυναίκα γινόταν ο απόλυτος μονάρχης της Ρωσίας, πράγμα που συνέβη χάρη στις μεταρρυθμίσεις του Πέτρου, με τις οποίες είχαν ενταχθεί και οι γυναίκες στη σειρά διαδοχής.