cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκουληκότρυπα
<!--Because of its robust theoretical strength, a wormhole is also known as one of the great physics metaphors for teaching general relativity. The first type of wormhole solution discovered was the Schwarzschild wormhole which would be present in the Schwarzschild metric describing an eternal black hole, but it was found that this type of wormhole would collapse too quickly for anything to cross from one end to the other. Wormholes which could actually be crossed, known as traversable wormholes, would only be possible if exotic matter with negative energy density could be used to stabilize them. (Many physicists such as Stephen Hawking, Kip Thorne, and others  believe that the Casimir effect is evidence that negative energy densities are possible in nature.) Physicists have not found any natural process which would be predicted to form a wormhole naturally in the context of general relativity, although the quantum foam hypothesis is sometimes used to suggest that tiny wormholes might appear and disappear spontaneously at the Planck scale,  and stable versions of such wormholes have been suggested as dark matter candidates. It has also been proposed that if a tiny wormhole held open by a negative-mass cosmic string had appeared around the time of the Big Bang, it could have been inflated to macroscopic size by cosmic inflation.
The American theoretical physicist John Archibald Wheeler coined the term wormhole in 1957; however, in 1921, the German mathematician Hermann Weyl already had proposed the wormhole theory, in connection with mass analysis of electromagnetic field energy.
- John Wheeler in Annals of Physics
Definition
The basic notion of an intra-universe wormhole is that it is a compact region of spacetime whose boundary is topologically trivial but whose interior is not simply connected. Formalizing this idea leads to definitions such as the following, taken from Matt Visser's Lorentzian Wormholes.
"If a Minkowski spacetime contains a compact region Ω, and if the topology of Ω is of the form Ω ~ R x Σ, where Σ is a three-manifold of the nontrivial topology, whose boundary has topology of the form ∂Σ ~ S2, and if, furthermore, the hypersurfaces Σ are all spacelike, then the region Ω contains a quasipermanent intra-universe wormhole."
Characterizing inter-universe wormholes is more difficult. For example, one can imagine a 'baby' universe connected to its 'parent' by a narrow 'umbilicus'. One might like to regard the umbilicus as the throat of a wormhole, but the spacetime is simply connected. For this reason wormholes have been defined geometrically, as opposed to topologically, as regions of spacetime that constrain the incremental deformation of closed surfaces. For example, in Enrico Rodrigo’s The Physics of Stargates a wormhole is defined informally as
"a region of spacetime containing a "world tube" (the time evolution of a closed surface) that cannot be continuously deformed (shrunk) to a world line [(the time evolution of a point)]."
Schwarzschild wormholes
Lorentzian wormholes known as Schwarzschild wormholes or Einstein-Rosen bridges are connections between areas of space that can be modeled as vacuum solutions to the Einstein field equations, and which are now understood to be intrinsic parts of the maximally extended version of the Schwarzschild metric describing an eternal black hole with no charge and no rotation. Here, "maximally extended" refers to the idea that the spacetime should not have any "edges": for any possible trajectory of a free-falling particle (following a geodesic) in the spacetime, it should be possible to continue this path arbitrarily far into the particle's future or past, unless the trajectory hits a gravitational singularity like the one at the center of the black hole's interior. In order to satisfy this requirement, it turns out that in addition to the black hole interior region which particles enter when they fall through the event horizon from the outside, there must be a separate white hole interior region which allows us to extrapolate the trajectories of particles which an outside observer sees rising up away from the event horizon. And just as there are two separate interior regions of the maximally extended spacetime, there are also two separate exterior regions, sometimes called two different "universes", with the second universe allowing us to extrapolate some possible particle trajectories in the two interior regions. This means that the interior black hole region can contain a mix of particles that fell in from either universe (and thus an observer who fell in from one universe might be able to see light that fell in from the other one), and likewise particles from the interior white hole region can escape into either universe. All four regions can be seen in a spacetime diagram which uses Kruskal–Szekeres coordinates.
In this spacetime, it is possible to come up with coordinate systems such that if you pick a hypersurface of constant time (a set of points that all have the same time coordinate, such that every point on the surface has a space-like separation, giving what is called a 'space-like surface') and draw an "embedding diagram" depicting the curvature of space at that time, the embedding diagram will look like a tube connecting the two exterior regions, known as an "Einstein-Rosen bridge". Note that the Schwarzschild metric describes an idealized black hole that exists eternally from the perspective of external observers; a more realistic black hole that forms at some particular time from a collapsing star would require a different metric. When the infalling stellar matter is added to a diagram of a black hole's history, it removes the part of the diagram corresponding to the white hole interior region, along with the part of the diagram corresponding to the other universe.
The Einstein-Rosen bridge was discovered by Albert Einstein and his colleague Nathan Rosen, who first published the result in 1935. However, in 1962 John A. Wheeler and Robert W. Fuller published a paper showing that this type of wormhole is unstable, and that it will pinch off too quickly for light (or any particle moving slower than light) that falls in from one exterior region to make it to the other exterior region.
Before the stability problems of Schwarzschild wormholes were apparent, it was proposed that quasars were white holes forming the ends of wormholes of this type.
While Schwarzschild wormholes are not traversable, their existence inspired Kip Thorne to imagine traversable wormholes created by holding the 'throat' of a Schwarzschild wormhole open with exotic matter (material that has negative mass/energy).
Traversable wormholes
Lorentzian traversable wormholes would allow travel from one part of the universe to another part of that same universe very quickly or would allow travel from one universe to another. The possibility of traversable wormholes in general relativity was first demonstrated by Kip Thorne and his graduate student Mike Morris in a 1988 paper. For this reason, the type of traversable wormhole they proposed, held open by a spherical shell of exotic matter, is referred to as a Morris-Thorne wormhole. Later, other types of traversable wormholes were discovered as allowable solutions to the equations of general relativity, including a variety analyzed in a 1989 paper by Matt Visser, in which a path through the wormhole can be made where the traversing path does not pass through a region of exotic matter. However, in the pure Gauss-Bonnet theory (a modification to general relativity involving extra spatial dimensions which is sometimes studied in the context of brane cosmology) exotic matter is not needed in order for wormholes to exist—they can exist even with no matter. A type held open by negative mass cosmic strings was put forth by Visser in collaboration with Cramer et al., in which it was proposed that such wormholes could have been naturally created in the early universe.
Wormholes connect two points in spacetime, which means that they would in principle allow travel in time, as well as in space. In 1988, Morris, Thorne and Yurtsever worked out explicitly how to convert a wormhole traversing space into one traversing time. However, according to general relativity it would not be possible to use a wormhole to travel back to a time earlier than when the wormhole was first converted into a time machine by accelerating one of its two mouths.
Raychaudhuri's theorem and exotic matter
To see why exotic matter is required, consider an incoming light front traveling along geodesics, which then crosses the wormhole and re-expands on the other side. The expansion goes from negative to positive. As the wormhole neck is of finite size, we would not expect caustics to develop, at least within the vicinity of the neck. According to the optical Raychaudhuri's theorem, this requires a violation of the averaged null energy condition. Quantum effects such as the Casimir effect cannot violate the averaged null energy condition in any neighborhood of space with zero curvature, but calculations in semiclassical gravity suggest that quantum effects may be able to violate this condition in curved spacetime. Although it was hoped recently that quantum effects could not violate an achronal version of the averaged null energy condition, violations have nevertheless been found, thus eliminating a basis on which traversable wormholes could be rendered unphysical.
Faster-than-light travel
The impossibility of faster-than-light relative speed only applies locally. Wormholes allow superluminal (faster-than-light) travel by ensuring that the speed of light is not exceeded locally at any time. While traveling through a wormhole, subluminal (slower-than-light) speeds are used. If two points are connected by a wormhole, the time taken to traverse it would be less than the time it would take a light beam to make the journey if it took a path through the space outside the wormhole. However, a light beam traveling through the wormhole would always beat the traveler. As an analogy, running around to the opposite side of a mountain at maximum speed may take longer than walking through a tunnel crossing it.
Time travel
The theory of general relativity predicts that if traversable wormholes exist, they could allow time travel. This would be accomplished by accelerating one end of the wormhole to a high velocity relative to the other, and then sometime later bringing it back; relativistic time dilation would result in the accelerated wormhole mouth aging less than the stationary one as seen by an external observer, similar to what is seen in the twin paradox. However, time connects differently through the wormhole than outside it, so that synchronized clocks at each mouth will remain synchronized to someone traveling through the wormhole itself, no matter how the mouths move around. This means that anything which entered the accelerated wormhole mouth would exit the stationary one at a point in time prior to its entry.
For example, consider two clocks at both mouths both showing the date as 2000. After being taken on a trip at relativistic velocities, the accelerated mouth is brought back to the same region as the stationary mouth with the accelerated mouth's clock reading 2005 while the stationary mouth's clock read 2010. A traveler who entered the accelerated mouth at this moment would exit the stationary mouth when its clock also read 2005, in the same region but now five years in the past. Such a configuration of wormholes would allow for a particle's world line to form a closed loop in spacetime, known as a closed timelike curve.
It is thought that it may not be possible to convert a wormhole into a time machine in this manner; the predictions are made in the context of general relativity, but general relativity does not include quantum effects. Some analyses using the semiclassical approach to incorporating quantum effects into general relativity indicate that a feedback loop of virtual particles would circulate through the wormhole with ever-increasing intensity, destroying it before any information could be passed through it, in keeping with the chronology protection conjecture. This has been called into question by the suggestion that radiation would disperse after traveling through the wormhole, therefore preventing infinite accumulation. The debate on this matter is described by Kip S. Thorne in the book Black Holes and Time Warps, and a more technical discussion can be found in The quantum physics of chronology protection by Matt Visser. There is also the Roman ring, which is a configuration of more than one wormhole. This ring seems to allow a closed time loop with stable wormholes when analyzed using semiclassical gravity, although without a full theory of quantum gravity it is uncertain whether the semiclassical approach is reliable in this case.
Inter-Universe travel
A possible resolution to the paradoxes resulting from wormhole-enabled time travel rests on the Many Worlds Interpretation of quantum mechanics. In 1991 David Deutsch showed that quantum theory is fully consistent (in the sense that the so-called density matrix can be made free of discontinuities) in spacetimes with closed timelike curves. Accordingly, the destructive positive feedback loop of virtual particles circulating through a wormhole time machine, a result indicated by semi-classical calculations, is averted. A particle returning from the future does not return to its universe of origination but to a parallel universe. This suggests that a wormhole time machine with an exceedingly short time jump is a theoretical bridge between contemporaneous parallel universes. Because a wormhole time-machine introduces a type of nonlinearity into quantum theory, this sort of communication between parallel universes is consistent with Joseph Polchinski’s discovery of an “Everett phone” in Steven Weinberg’s formulation of nonlinear quantum mechanics.
Metrics
Theories of wormhole metrics describe the spacetime geometry of a wormhole and serve as theoretical models for time travel. An example of a (traversable) wormhole metric is the following:
One type of non-traversable wormhole metric is the Schwarzschild solution (see the first diagram):
In fiction
Wormholes are a common element in science fiction as they allow interstellar (and sometimes interuniversal) travel within human timescales.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενική σχετικότητα Κατηγορία:Άλμπερτ Αϊνστάιν Κατηγορία:Μαύρες τρύπες Κατηγορία:Ταξίδι στον χρόνο
Κατάλογος χαρακτήρων των σειρών "Τα Φιλαράκια" και "Τζόι"
Διάφοροι χαρακτήρες εμφανίστηκαν στις κωμωδίες Τα Φιλαράκια και Τζόι, οι οποίες προβλήθηκαν αντίστοιχα για δέκα και δύο σεζόν στο NBC από το 1994 έως το 2006. Τα έξι βασικά μέλη του Friends ήταν οι: Ρέιτσελ Γκριν (Τζένιφερ Άνιστον), Μόνικα Γκέλερ (Κόρτνεϊ Κοξ), Φοίβη Μπουφέι (Λίζα Κούντροου), Τζόι Τριμπιάνι (Ματ ΛεΜπλάνκ), Τσάντλερ Μπινγκ (Μάθιου Πέρι) και Ρος Γκέλερ (Ντέιβιντ Σουίμερ), ενώ τα βασικά μέλη στο Τζόι ήταν και πάλι ο Ματ ΛεΜπλάνκ πάλι στο ρόλο του Τζόι Τριμπιάνι μαζί με την Τζίνα Τριμπιάνι (Ντρέα ντε Ματέο), Άλεξ Γκάρετ (Άντρεα Άντερς), Μάικλ Τριμπιάνι (Πάολο Κονστάνζο), Μπόμπι Μόργκανστερν (Τζένιφερ Κούλιντζ), Ζακ Μίλερ (Μιγκέλ Α. Νούνιεθ Jr.) και Χάουαρντ (Μπεν Φάλκον). Πολλές διασημότητες πρωταγωνίστησαν και στις δύο σειρές κατά τη διάρκεια των δώδεκα χρόνων τους.
Συνολικό καστ
Τα κύρια μέλη του καστ ήταν εξοικειωμένα με τους τηλεθεατές πριν τους ρόλους τους στο Friends, αλλά δεν θεωρούνταν αστέρια. Ο δημιουργός της σειράς Ντέιβιντ Κρέιν ήθελε και οι έξι χαρακτήρες να είναι εξίσου εξέχοντες, και η σειρά επαινέθηκε ως "το πρώτο αληθινό" σύνολο. Τα μέλη του καστ προσπάθησαν να διατηρήσουν τη μορφή του συνόλου και να μην επιτρέψουν σε κανένα μέλος να κυριαρχήσει. Μπήκαν στις ίδιες κατηγορίες υποκριτικών για βραβεία, επέλεξαν συλλογικές και όχι μεμονωμένες διαπραγματεύσεις για τους μισθούς, και ζήτησαν να εμφανιστούν μαζί σε εξώφυλλα περιοδικών την πρώτη σεζόν. Τα μέλη του καστ έγιναν καλύτεροι φίλοι στην πραγματική ζωή, και ένας γκεστ στάρ, ο Τομ Σέλεκ, ανέφερε μερικές φορές ότι αισθάνεται ότι έμεινε εκτός. Το καστ παρέμειναν καλοί φίλοι μετά και μετά τη σειρά, ιδίως Κοξ και Άνιστον, με την Άνιστον να είναι νονά της κόρης των Κοξ και Ντέιβιντ Αρκέτ, Κόκο. Στο επίσημο αποχαιρετιστήριο αναμνηστικό βιβλίο Friends 'Til the End, ο καθένας αναγνώρισε ξεχωριστά στη συνέντευξή του ότι το καστ είχε γίνει η οικογένειά του.
Μισθοί
Στα αρχικά συμβόλαιά τους για την πρώτη σεζόν, κάθε μέλος του καστ πληρώθηκε 22.500$ ανά επεισόδιο. Τα μέλη του καστ έλαβαν διαφορετικούς μισθούς στη δεύτερη σεζόν, ξεκινώντας από 25.000$ έως 40.000$ ανά επεισόδιο. Πριν από τις διαπραγματεύσεις για τους μισθούς για την τρίτη σεζόν, το cast αποφάσισε να αρχίσει συλλογικές διαπραγματεύσεις, παρά την προτίμηση της Warner Bros. για μεμονωμένες προσφορές. Στους ηθοποιούς δόθηκε ο μισθός του λιγότερο αμειβόμενου καστ, που σημαίνει ότι η Άνιστον και ο Σουίμερ κέρδισαν λιγότερα από αυτά που μπορούσαν να έχουν. Τα αστέρια πληρώθηκαν, ανά επεισόδιο, 75.000$ στην τρίτη σεζόν, 85.000$ στην τέταρτη, 100.000$ στην πέμπτη και 125.000$ στην έκτη σεζόν. Τα μέλη του καστ έλαβαν μισθούς 750.000$ ανά επεισόδιο στην έβδομη και όγδοη σεζόν και 1 εκατομμύριο δολάρια ανά επεισόδιο στην ένατη και δέκατη σεζόν. Το cast έλαβε επίσης δικαιώματα κοινοπραξίας ξεκινώντας από την πέμπτη σεζόν.
Τα Φιλαράκια
Και οι έξι κύριοι ηθοποιοί του Friends είχαν προηγούμενη εμπειρία στην κωμωδία κατάστασης, και, σε ορισμένες περιπτώσεις, και αυτοσχεδιαστική κωμωδία. Και οι έξι ηθοποιοί εμφανίζονται σε κάθε επεισόδιο.
Ρέιτσελ Γκριν
Η Ρέιτσελ Κάρεν Γκριν (Τζένιφερ Άνιστον) είναι η κακομαθημένη αλλά καλή και αγαπητή κόρη ενός πλούσιου αγγειοχειρουργού και της συζύγου του. Η Ρέιτσελ εισάγεται στη σειρά στο πρώτο επεισόδιο αφού αποχωρεί από τον αρραβωνιαστικό της, Μπάρι, στο βωμό και προσπαθεί να ζήσει ανεξάρτητα χωρίς οικονομική υποστήριξη από τους γονείς της. Φεύγει από τον σχεδόν γάμο της στη Νέα Υόρκη για να βρει τη Μόνικα Γκέλερ, τη φίλη της από το γυμνάσιο. Η Ρέιτσελ μετακομίζει στο διαμέρισμα της Μόνικα και συναντά τους Φοίβη Μπουφέι και Τζόι Τριμπιάνι. Η Ρέιτσελ γνωρίζει ήδη τον Ρος Γκέλερ, τον αδελφό της Μόνικα, καθώς και οι τρεις πήγαν στο ίδιο γυμνάσιο. Στο πρώτο επεισόδιο, εισάγεται επίσης στον Τσάντλερ Μπινγκ, φίλος του Ρος από το κολέγιο. Ωστόσο, σε μεταγενέστερα επεισόδια το επιβεβαιώνουν αυτό, και φαίνεται ότι είχε γνωρίσει τον Τσάντλερ σε προηγούμενες περιπτώσεις ενώ ο Ρος ήταν στο κολέγιο. Η πρώτη δουλειά της Ρέιτσελ είναι ως σερβιτόρα στο καφέ Central Perk. Αργότερα αρχίζει να εργάζεται στη μόδα, γίνεται βοηθός αγοραστής και αργότερα προσωπικός αγοραστής στο Bloomingdale's. Γίνεται τελικά αγοραστής στο Polo Ralph Lauren.
Ένα μεγάλο μέρος της ζωής της Ρέιτσελ σε όλη τη σειρά περιστρέφεται γύρω από τη σχέση της με τον Ρος. Στο τέλος της σεζόν 7, κατά τη διάρκεια του γάμου της Μόνικα και του Τσάντλερ, αποκαλύπτεται ότι η Ρέιτσελ είναι έγκυος από ένα one night stand με τον Ρος. Αρχικά, η Ρέιτσελ είναι αποφασισμένη να μεγαλώσει το μωρό μόνη της, αλλά αργότερα συνειδητοποιεί ότι χρειάζεται τη βοήθεια του Ρος. Αποφασίζει να μετακομίσει με τον Ρος, παρόλο που οι δύο δεν εμπλέκονται σε μια σχέση. Η κόρη τους, η Έμμα, γεννιέται κατά τη διάρκεια του φινάλε της όγδοης σεζόν. Η θεία της Έμμα, η Μόνικα, είναι αυτή που επιλέγει το όνομά της. Δηλώνει στις αρχές της σεζόν εννέα ότι (η Έμμα) είναι αυτό που ήθελε να ονομάσει την κόρη της. Η Ρέιτσελ άρεσε πολύ το όνομα, οπότε η Μόνικα της το δίνει δείχνοντας την αγάπη της για τη φιλία τους.
Μόνικα Γκέλερ
Η '''Μόνικα Ε. Γκέλερ-Μπινγκ''' (Κόρτνεϊ Κοξ) είναι η νεότερη αδερφή του Ρος και η καλύτερη φίλη της Ρέιτσελ, η τελευταία της οποίας επιτρέπει να ζήσει μαζί της αφού η Ρέιτσελ εγκαταλείψει το δικό της γάμο. Εργάζεται κυρίως ως σεφ σε διάφορα εστιατόρια. Περιγράφεται ως η "μαμά κότα" της παρέας, και είναι γνωστή για την ιδεοψυχαναγκαστική και ανταγωνιστική της φύση. Η Μόνικα συχνά πειράζεται αστεία από τους άλλους, ειδικά τον Ρος, επειδή ήταν εξαιρετικά υπέρβαρο ως παιδί.
Στη δεύτερη σεζόν, η Μόνικα ερωτεύεται τον φίλο του πατέρα της Τζακ, τον Ρίτσαρντ Μπερκ. Παρά τη διαφορά ηλικίας 21 ετών, η Μόνικα και ο Ρίτσαρντ είναι ευτυχείς και οι γονείς της αποδέχονται τη σχέση τους. Ωστόσο, ως αποτέλεσμα της Μόνικα που λαχταρούσε μια οικογένεια, αλλά ο Ρίτσαρντ είχε ήδη κάνει, διαλύθηκαν στο τέλος της δεύτερης σεζόν. Στη συνέχεια, η Μόνικα ακολουθεί μια αλυσίδα διαφόρων ανδρών έως ότου ξεκινά απροσδόκητα μια σχέση με τον μακροχρόνιο φίλο της, Τσάντλερ Μπινγκ, στο τέλος της τέταρτης σεζόν, κατά τη διάρκεια του γάμου του αδελφού της Ρος με την Έμιλι Ουάλθαμ. Η Μόνικα και ο Τσάντλερ προσπαθούν να κρύψουν τη σχέση τους από το υπόλοιπο γκρουπ για μεγάλο μέρος της πέμπτης σεζόν, αλλά τελικά όλοι ανακαλύπτουν. Αφού γιορτάζουν την πρώτη τους επέτειο στο Λας Βέγκας, μετακομίζουν μαζί και παντρέυονται στο τέλος της έκτης σεζόν. Μετά το γάμο τους, η Μόνικα και ο Τσάντλερ προσπαθούν να συλλάβουν παιδιά, μόνο για να ανακαλύψουν ότι δεν μπορούν να το κάνουν. Στην τελευταία σεζόν της σειράς, υιοθετούν νεογέννητα δίδυμα, τα οποία ονομάζουν Έρικα και Τζακ.
Τζόι Τριμπιάνι
Ο Τζόζεφ Φράνσις "Τζόι" Τριμπιάνι, ο νεότερος, (Ματ ΛεΜπλάνκ) είναι ένας καλός, αλλά όχι τόσο έξυπνος ηθοποιός που προσπαθεί να βρει δουλειά και λάτρης του φαγητού, ο οποίος γίνεται ελαφρώς διάσημος για το ρόλο του ως Δρ. Ντρέικ Ραμόρει σε μια φανταστική έκδοση του Μέρες αγάπης. Ο Τζόι είναι γυναικάς, με πολλές φίλες σε όλη τη σειρά, χρησιμοποιώντας συχνά την ατάκα του "Τι χαμπάρια;"/"How you doin'?". Ερωτεύεται τη Ρέιτσελ στην όγδοη σεζόν.
Πριν από το ρόλο του στα Φιλαράκια, ο ΛεΜπλάνκ εμφανίστηκε στο κύριο καστ της μικρής σειράς TV 101 και είχε και έναν μικρό ρόλο στο Παντρεμένοι... με Παιδιά και ως βασικός χαρακτήρας στα spin-offs Top of the Heap και Vinnie & Bobbie. Αφού τελείωσε το Friends, ο ΛεΜπλάνκ απεικόνισε τον Τζόι σε ένα μικρό σίκουελ, το Τζόι.
Τσάντλερ Μπινγκ
Ο Τσάντλερ Μύριελ Μπινγκ (Μάθιου Πέρι) είναι στέλεχος στατιστικής ανάλυσης και αναδιάρθρωσης δεδομένων για μια μεγάλη πολυεθνική εταιρεία. Αργότερα εγκατέλειψε τη δουλειά του και έγινε κατώτερος copywriter σε διαφημιστικό γραφείο.
Ο Τσάντλερ είναι γνωστός για τη σαρκαστική αίσθηση του χιούμορ. Συχνά χλευάζει τον καλύτερό του φίλο Τζόι για τη βλακεία του τελευταίου. Ο Τσάντλερ συχνά απεικονίζεται ως κάπως άτυχος άνθρωπος, υποφέρει πολύ κακή τύχη ενώ αγωνίζεται στη ζωή και περιστασιακά αγωνίζεται με έναν εθισμό στο κάπνισμα. Ωστόσο, τελικά πέφτει σε βαθιά αμοιβαία αγάπη με τη Μόνικα και της προτείνει στο τέλος της σεζόν έξι, με τους δύο να παντρεύονται στο τέλος της επτά σεζόν. Μέχρι το τέλος της σειράς, αυτός και η Μόνικα υιοθετούν δίδυμα, τα οποία ονομάζουν Τζακ και Έρικα.
Όπως η Άνιστον, ο Πέρι είχε ήδη εμφανιστεί σε αρκετούς ανεπιτυχείς πιλότους sitcom πριν από το cast. Είχε επίσης πρωταγωνιστήσει στην τηλεοπτική σειρά Second Chance και το Sidney.
Ρος Γκέλερ
Ο '''Δρ. Ρος Γιούστεις Γκέλερ, Ph.D.''' (Ντέιβιντ Σουίμερ) είναι παλαιοντολόγος σε μουσείο προϊστορίας και αργότερα καθηγητής παλαιοντολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Ο πιο έξυπνος από τους έξι κύριους χαρακτήρες, αλλά ταυτόχρονα ένας αδέξιος, περίεργος άντρας, ο Ρος είναι γνωστός για το ότι είναι ένας έξυπνος, ξερόλας που υπερηφανεύεται για τον ορθολογισμό του, παρά τον καθαρό απελπιστικό ρομαντισμό του. Αποδεικνύεται ότι είναι ο πιο φροντίδα και των έξι μελών στις διάφορες εμφανίσεις της παράστασης.
Ο Ρος είναι ο μεγαλύτερος αδερφός της Μόνικα, ο συγκάτοικος του Τσάντλερ στο κολέγιο και ο φίλος της Ρέιτσελ που χωρίζουν και τα ξαναφτιάχνουν ξανά και ξανά. Ο πρώτος γάμος του έχει ήδη αποτύχει τη στιγμή που ξεκινά η σειρά, με το δεύτερο να διαρκεί μόνο εβδομάδες. Το δεύτερο διαζύγιο φάνηκε να τον καταθλίβει και να τον κάνει να μετριέται κοντά στην αρχή της σεζόν πέντε, όπως όταν φωνάζει στον συνάδελφό του για να πάρει το σάντουιτς του και να το πετάξει. Αφού πάρει το διαμέρισμα του Άσχηημου Γυμνού Τύπου, του προσφέρεται να επιστρέψει στη δουλειά, αλλά χάνει την ψυχραιμία του ξανά όταν βλέπει τον Τσάντλερ και τη Μόνικα να κάνουν σεξ μέσω του παραθύρου του, καθιστώντας το τελευταίο που έμαθε για τη σχέση τους. Παντρεύτηκε επίσης μεθυσμένα τη Ρέιτσελ στο Λας Βέγκας, μετά την οποία προσπάθησαν ανεπιτυχώς να την ακυρώσουν και έπρεπε να καταλήξουν σε διαζύγιο, το οποίο έγινε τρίτο. Η σχέση του Ρος με τη Ρέιτσελ είναι μια σημαντική ιστορία σε όλη τη σειρά. Είναι επίσης ο πατέρας του πρώην συζύγου του γιου του Κάρολ, του Μπεν και της κόρης της Ρέιτσελ, Έμμα. Στο φινάλε της σειράς, Ρος και Ρέιτσελ συμφιλιώνονται τελικά, αποφασίζοντας να είναι μαζί για πάντα.
Ο χαρακτήρας του Ρος αναπτύχθηκε με τον Ντέιβιντ Σουίμερ στο μυαλό των συγγραφέων και ο Σουίμερ ήταν επίσης ο πρώτος ηθοποιός που συμμετείχε στη σειρά.
Πριν παίξει στο Friends, ο Σουίμερ έπαιξε μικρούς χαρακτήρες στο The Wonder Years και στο NYPD Blue. Ο πρώτος κύριος ρόλος του ήταν στην κωμική σειρά Monty. Ο Σουίμερ είναι το μοναδικό μέλος του καστ που προέρχεται από τη Νέα Υόρκη.
Ο Ρος Γκέλερ ψηφίστηκε επίσης ως ο καλύτερος χαρακτήρας του Friends σε δημοσκόπηση που διεξήχθη από την Comedy Central UK.
Τζίνα Τριμπιάνι
Η Τζίνα Τριμπιάνι (Ντρέα ντε Ματέο) είναι η ελκυστική μεγαλύτερη αδερφή του Τζόι, με την οποία ο Τζόι έρχεται να ζήσει στο Λος Άντζελες κατά τη διάρκεια του Τζόι. Διακριτική και όχι ιδιαίτερα έξυπνη αλλά πολύ καλή και φροντίζει, η Τζίνα είναι υπερβολικά προστατευτική και κυρίαρχη μητέρα. Για χρόνια, έπεισε τη μεγαλοφυΐα γιό της, Μάικλ, ότι γεννήθηκε όταν αυτή ήταν 22 αντί για 16 ετών και πάντα λέει ότι είναι το μόνο πράγμα που έχει κάνει καλά. Αυτή και ο Τζόι είναι φίλοι εκτός από το ότι είναι αδέλφια, και οι δύο έχουν το δώρο να είναι εξαιρετικά ελκυστικοί για το αντίθετο φύλο, με πολλούς εραστές. Αρχικά εργαζόταν ως κομμώτρια, από τη δεύτερη σεζόν εργάζεται ως γραμματέας του πράκτορα του Τζόι, της Μπόμπι, έχοντας εντυπωσιάσει τη Μπόμπι με τον ατρόμητο τρόπο της. Στη δεύτερη σεζόν ξεκινά να βγαίνει ξανά τον πατέρα του Μάικλ, Τζίμι. Στο επεισόδιο της σεζόν 2 "Joey and the Holding Hands", υπονοείται ότι η Τζίνα μπορεί να είναι αμφιφυλόφιλη.
Άλεξ Γκάρετ
Η Αλέξις "Άλεξ" Γκάρετ (Άντρεα Άντερς) είναι η διπλανή γειτόνισσα, διαχειρίστρια και φίλη του Τζόι. Είναι εκπαιδευμένη, αλλά ελαφρώς κουραστική, ξανθιά δικηγόρος που αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Northwestern και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Pepperdine. Αρχικά εκφοβίστηκε, αλλά και ενθουσιάστηκε από τη σκληρή αδελφή του Τζόι στο δρόμο, οι δύο γυναίκες έγιναν τελικά φίλες και γίνεται πιο τολμηρή με τον τρόπο που ντύνεται και ενεργεί, χάρη στην επιρροή της Τζίνας. Είναι μπερδεμένη αλλά εντυπωσιάζεται από το διαισθητικό δώρο του Τζόι να ξέρει πότε αυτή φοράει στρινγκ κιλότες και περνά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της παρέα στο διαμέρισμα του Τζόι και του Μάικλ. Εκείνη και ο Τζόι τα έρχονται κοντά και γίνονται στενοί φίλοι. Ο σύζυγός της είναι επαγγελματίας μουσικός σε ορχήστρα και είναι μακριά από το σπίτι τις περισσότερες φορές, και εμπιστεύεται τα προβλήματά της με το γάμο της στο Τζόι. Στο τέλος της πρώτης σεζόν, αυτή και η Τζόι εμπλέκονται ρομαντικά κατά τη διάρκεια του χωρισμού της από τον σύζυγό της. Στη δεύτερη σεζόν ενδιαφέρεται ρομαντικά για τον Τζόι και τον αρέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η Τζίνα προσπαθεί να την βοηθήσει να ξεπεράσει τον Τζόι, αλλά μόλις η Άλεξ αρχίσει να γνωρίζει τον φίλο του Τζόι, Ντιν, ο Τζόι συνειδητοποιεί σύντομα ότι είναι επίσης ερωτευμένος με την Άλεξ. Άλεξ και Τζόι ξεκινούν να βγαίνουν στη σεζόν 2 και λίγο πριν το τελευταίο επεισόδιο αρραβωνιάστηκαν. Οι Ματ ΛεΜπλάνκ και Άντρεα Άντερς έβγαιναν για αρκετά χρόνια μετά την ακύρωση του Τζόι.
Μάικλ Τριμπιάνι
Ο Μάικλ Τριμπιάνι (Πάολο Κονστάνζο) είναι ο ανιψιός του Τζόι που ειδωλοποιεί την ικανότητα του θείου του να γνωρίζει πολλές γυναίκες και ο ίδιος είναι προστατευμένος και νευρικός γύρω από τα κορίτσια. Είναι αυτοσυνείδητος που έχει προστατευτεί τόσο πολύ και ότι η μητέρα του Τζίνα τον θήλαζε έως ότου ήταν επτά ετών. Στις αρχές της δεύτερης σεζόν του Τζόι αποκαλύπτεται ότι ο Michael έχει σύνδρομο Asperger. Είναι ένας τεράστιος οπαδός των Star Trek: The Next Generation και Star Wars. Είναι εξαιρετικά έξυπνος, μηχανικός αεροδιαστημικής, παρακολουθεί την Caltech και ειδικεύεται στην εφαρμοσμένη θερμοδυναμική, συνεργάζεται συχνά με τον αντίπαλό του Seth στη μηχανική και είναι ένα προφανές άμεσο αντίθετο από τη μαμά και τον θείο του που είναι πιο σοφός στο δρόμο. Στρέφεται στον Τζόι ως μεγάλος αδερφός και πατέρας, ακόμα και αφού ο βιολογικός του πατέρας Τζίμι επανέρχεται στην ερωτική ζωή της μητέρας του, Τζίνα.
Μπόμπι Μόργκανστερν
Η Ρομπέρτα "Μπόμπι" Μόργκανστερν (Τζένιφερ Κούλιντζ) είναι η υπεραναπτυγμένη σεξουαλικά πράκτορας του Τζόι, την οποία προσλαμβάνει μετά το θάνατο της Εστέλ Λεονάρντ, και σύμφωνα με πληροφορίες είναι η δωδέκατη πιο ισχυρή γυναίκα στο Χόλιγουντ. Είναι πολύ "πατημένη" ερωτικά με τον ανιψιό του Τζόι, τον Μάικλ. Συχνά διασκεδάζει κάνοντας τον βοηθό του γραφείου να κάνει αστεία κόλπα ή να σοκαριστεί με ένα πιστόλι. Είναι αγενής, μπροστά, επιθετική, πολύ διασκεδαστική και ελαφρώς κουραστική, γελάει με τα πάντα και με έξοδα οποιουδήποτε, συμπεριλαμβανομένου του πελάτη της Joey's. Κάποτε μήνυσε τον Φιλ Κόλινς.
Χάουαρντ
Ο Χάουαρντ (Μπεν Φάλκον) είναι φίλος και γείτονας του Τζόι στο Τζόι.
Ζακ Μίλερ
Ο Ζακ Μίλερ (Μιγκέλ Α. Νούνιεθ Jr.) είναι ηθοποιός που συμμετέχει στο καστ και γίνεται ένας από τους καλύτερους φίλους του Τζόι στη δεύτερη σεζόν του Τζόι. Ο Ζακ έχει μια ενδιαφέρουσα καριέρα, από το να παίζει έξτρα στην τηλεόραση, να σκηνοθετεί ερασιτεχνικά έργα. Ο Ζακ δεν φαίνεται να έχει σπίτι, τον είδε κάποτε να ζει στο τρέιλερ του Τζόι, ενώ εργαζόταν σε μια μεγάλη κινηματογραφική ταινία. Σε ένα επεισόδιο, ο Ζακ και ο Τζόι, και οι δύο μεθυσμένοι, παντρεύτηκαν στην Τιχουάνα, πιθανώς μια παρωδία του Ρος και της Ρέιτσελ που παντρεύονταν ο ένας τον άλλον στο φινάλε της σεζόν 5 από τα Φιλαράκια. Η τελική εμφάνιση του Ζακ ήταν στο "Joey and the Big Move". Ο Νούνιεθ απουσίαζε από τα τελευταία πέντε επεισόδια, συμπεριλαμβανομένου του φινάλε της σειράς, επειδή βρήκε άλλη δουλειά. Η απουσία του Ζακ στο σόου δεν αναφέρθηκε, ούτε ο χαρακτήρας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χαρακτήρες της σειράς "Τα Φιλαράκια"
Εμμανουήλ Χ. Ζυμβρακάκης
Ο αντιστράτηγος '''Εμμανουήλ Χ. Ζυμβρακάκης''' (22 Δεκεμβρίου 1859 - 9 Νοεμβρίου 1927 ) ήταν Έλληνας στρατιωτικός που συμμετείχε και σε μια σειρά στρατιωτικών κινημάτων.
Βιογραφία
μικρογραφία|αριστερά|Ο Ζυμβρακάκης στη Θεσσαλονίκη, το 1916, εμψυχώνοντας τους Έλληνες στρατιώτες προ της αναχώρησής τους για το [[Μακεδονικό Μέτωπο (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)|μέτωπο.]] Γιος του Χαράλαμπου Ζυμβρακάκη γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1859, με καταγωγή από την Κρήτη, από όπου είχαν έρθει οι γονείς του ως πρόσφυγες στην ελέυθερη Ελλάδα. Εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων απ΄ την οποία και εξήλθε ανθυπολοχαγός πυροβολικού στις 2 Νοεμβρίου 1881 όπου και συνέχισε στρατιωτικές σπουδές στην Ορλεάνη. Μετείχε στη Κρητική επανάσταση του 1897 ως αρχηγός της φοιτητικής φάλαγγας. Το 1909 συμμετείχε στο στρατιωτικό Κίνημα στο Γουδί και ήταν αυτός που πρότεινε να έρθει ο Ελευθέριος Βενιζέλος στην Αθήνα. Στη συνέχεια διετέλεσε υπασπιστής του Βασιλέως Γεωργίου Α' και μέραρχος της Μεραρχίας Θεσσαλονίκης. Στις 8 Δεκεμβρίου 1914 προάχθηκε στο βαθμό του υποστράτηγου.
Συνδεόμενος με στενή φιλία με τον Ε. Βενιζέλο στις στρατιωτικές επιχειρήσεις 1917 - 1920 μετείχε ως αρχηγός του στρατού Εθνικής Άμυνας και πρωτοστάτησε στην έκρηξη του κινήματος της Θεσσαλονίκης το 1916. Πέθανε στην Αθήνα το 1927.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010 Κατηγορία:Οικογένεια Ζυμβρακάκη Κατηγορία:Βενιζελισμός
Άιβορ Μόνταγκου
O Άιβορ Γκόλντσμιντ Σάμιουελ Μόνταγκου (αγγλικά: Ivor Goldsmid Samuel Montagu, 23 Απριλίου 1904 - 5 Νοεμβρίου 1984) ήταν Άγγλος μοντέρ, σκηνοθέτης, σεναριογράφος παραγωγός, κριτικός του κινηματογράφου, αθλητής του πινγκ πονγκ και κομμουνιστής. Συνεισέφερε αρκετά στην πνευματικότητα που απέκτησε ο βρετανικός κινηματογράφος κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Ήταν, επίσης, ο ιδρυτής της Διεθνής Συνομοσπονδίας Πινγκ Πονγκ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 23 Απριλίου του 1904 και μεγάλωσε μέσα στον πλούτο. Ο πατέρας του ήταν ο Βαρόνος Λούις Μόνταγκου και η μητέρα του η Γκλάντις Χέλεν Ρέιτσελ Γκόλντσμιντ.
Το 1925, μαζί με τον Βαρόνο Σίντνεϋ Μπέρνστεϊν ίδρυσαν τη Film Society, έναν οργανισμό που πρόβαλε σινεφίλ και πειραματικές ταινίες. Ο Μόνταγκου, έγινε ο πρώτος κριτικός κινηματογράφου της The Observer και της New Statesman. Συμμετείχε και ως μοντέρ, στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ, The Lodger (1927), ενώ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, ξεκίνησε να εργάζεται και στην Gaumont-British, εκεί συνεργάστηκε αρκετές φορές ως παραγωγός με τον Χίτσκοκ.
Από τη μικρή ηλικία ο Μόνταγκου, είχε ενταχθεί σε προοδευτικά κινήματα, αρχικά στο κόμμα Fabian Society και μετέπειτα με το Βρετανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Κομμουνιστικό Κόμμα Μεγάλης Βρετανίας. Η ενασχόλησή του με τον κομμουνισμό, τον έφερε πιο κοντά σε σπουδαίους Σοβιετικούς του κινηματογράφου. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επικεντρώθηκε περισσότερο στην κριτική του κινηματογράφου. Ήταν επίσης μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης, ενώ αργότερα ίδρυσε και το Προοδευτικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Γνωστός είναι και ως αθλητής του πινγκ πονγκ, εκπροσωπώντας τη Βρετανία ανά τον κόσμο. Μεγάλη ήταν η βοήθεια του και στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, του 1926. Στη Διεθνή Συνομοσπονδία Πινγκ Πονγκ, υπήρξε πρόεδρος της έως και το 1967. Επίσης, ίδρυσε και την Αγγλική Ομοσπονδία Πινγκ Πονγκ. Το 1995, εισήλθε και στο Hall of Fame της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μόνταγκου υπήρξε και κατάσκοπος,  περισσότερο όμως ως ιδεαλιστής, που προσπαθούσε να πατάξει τον φασισμό. Το 1959, η Σοβιετική Ένωση, τον τίμησε με το Βραβείο Ειρήνης Λένιν.
Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου του 1984, στο Λονδίνο, σε ηλικία 80 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Εβραίοι Κατηγορία:Βρετανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Σοσιαλιστές Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κοινότητα Μαλακάσης
Διαίρεση
Η κοινότητα περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Ιστορική εξέλιξη της Κοινότητας
Η κοινότητα Μαλακάσας συστάθηκε το 1934 αποτελούμενοι από τους οικισμούς Μαλακάσα και Μήλεσι που μέχρι τότε ανήκαν στην Μαρκοπούλου Ωρωπού. Έδρα της κοινότητας ορίστηκε η Μαλακάσα. Το 1961 εντάχθηκε στην κοινότητα και ο οικισμός Σφενδάλη ο οποίος αναγνωρίστηκε τότε. Η κοινότητα διατηρήθηκε αμετάβλητη με την διοικητική διαίρεση του 1997 και καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης την 1η Ιανουαρίου του 2011, οπότε εντάχθηκε στον διευρυμένο δήμο Ωρωπού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Οι Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι τιμώμενοι από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίοι έχουν επιλεγεί μεταξύ των λαϊκών λόγω της υπηρεσίας σε εκείνα τα τμήματα της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας υπό την ιδιαίτερη καθοδήγησή του.
Το Τάγμα τού Αγίου Ανδρέα, που αποτελείται από τους Άρχοντες που ζουν στην Αμερική, ιδρύθηκε το 1966 επί Πατριάρχη Αθηναγόρα, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος απένειμε την τιμή σε τριάντα μέλη της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Ο πρώτος Μεγάλος Διοικητής τού Τάγματος ήταν ο Pierre De Mets. Ο σημερινός Μέγας Διοικητής είναι ο Αντώνιος Ι. Λιμπεράκης, MD, ο οποίος ηγήθηκε τού Τάγματος για την υπεράσπιση της θρησκευτικής ελευθερίας τού Οικουμενικού Πατριαρχείου. Με την εισαγωγή στο «Τάγμα τού Αγίου Ανδρέα», όπως ορίζονται ως ομάδα οι Άρχοντες της Αμερικής, ο τιμώμενος ορκίζεται «να υπερασπιστεί και να προωθήσει την ελληνορθόδοξη πίστη και παράδοση».
Στις 19 Νοεμβρίου 1991, με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου τού Οικουμενικού Πατριαρχείου, ιδρύθηκε η «Αδελφότητα της Υπεραγίας Θεοτόκου Παμμακάριστου» και στις 22 Φεβρουαρίου 1992 ορίστηκε το πρώτο διοικητικό συμβούλιο. Οι σκοποί της Αδελφότητας ορίστηκαν ως η πνευματική ενότητα των Αρχόντων όλων των υπόλοιπων περιοχών (εκτός της Αμερικής όπου υπήρχε ήδη το Τάγμα τού Αγίου Ανδρέα), η σύνδεσή τους με τον Οικουμενικό Θρόνο και η πολιτιστική τους δραστηριότητα και συνεργασία καθώς και οι δραστηριότητές τους στην εκδοτική, συγγραφική και κοινωνική προσφορά, το ετήσιο συνέδριο στο Φανάρι την Κυριακή της Σαμαρείτιδος, η μνήμη των Αγίων Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως, η οικονομική ενίσχυση των έργων τού Πατριαρχείου κ.λπ.
Τα τελευταία χρόνια το Τάγμα τού Αγίου Ανδρέα ασχολήθηκε επίσης έντονα με την κατάσταση τού Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένης της κυβερνητικής παρέμβασης στις εκκλησιαστικές εκλογές. Ενώ αναφέρεται στον εαυτό του ως "Τάγμα", δεν ισχυρίζεται ότι είναι τάγμα ιπποτισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής Κατηγορία:Ανατολικά Χριστιανικά εκκλησιαστικά αξιώματα Κατηγορία:Οικουμενικό Πατριαρχείο
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2006
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2006 διοργανώθηκαν στο Τορίνο της Ιταλίας από τις 10 Φεβρουαρίου 2006 μέχρι και τις 26 Φεβρουαρίου 2006. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που η Ιταλία φιλοξενούσε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, με την πρώτη να είναι οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1956 στην Cortina d'Ampezzo.Τα περισσότερα μετάλλια πήρε η Γερμανία, 11 χρυσά, 12 ασημένια και 6 χάλκινα, ενώ η διοργανώτρια Ιταλία πήρε 5 χρυσά, καθόλου ασημένια και 6 χάλκινα.
Οικολογικά θέματα
Μολονότι διαρκούν μόλις λίγες εβδομάδες, μεμονωμένα αθλητικά γεγονότα όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες απαιτούν πολλά χρόνια μεγάλης κλίμακας προπαρασκευής ως προς τις υποδομές, τις εγκαταστάσεις και τα καταλύματα. Απορροφούν φυσικούς πόρους όπως νερό, αέρα και έδαφος, και μπορεί να αφήσουν πίσω τους ανάμεικτη περιβαλλοντική κληρονομιά για την εκάστοτε διοργανώτρια περιφέρεια.
Το κύριο Ολυμπιακό Χωριό αποτελεί πρότυπο αειφόρου αρχιτεκτονικής, με 39 κτίρια που φιλοξενούν 2 500 αθλητές. Εγκαταστάθηκαν ηλιακοί συλλέκτες για τη θέρμανση του νερού, γυάλινες επιφάνειες προσανατολισμένες προς το νότο βελτιστοποιούν την έκθεση στον ήλιο κατά τη χειμερινή περίοδο, χρησιμοποιούνται λαμπτήρες χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης, ενώ τα όμβρια ύδατα αξιοποιούνται για την άρδευση των χώρων πρασίνου.
Το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Σήμα απονεμήθηκε και στο κύριο χωριό των μέσων μαζικής ενημέρωσης, το οποίο μετά από τους Αγώνες θα χρησιμεύσει για τη στέγαση φοιτητών, ώστε να αποτελέσει παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο μπορεί να αντιμετωπισθεί το θέμα της αειφόρου χρήσης των εγκαταστάσεων μετά την ολοκλήρωση της εκάστοτε αθλητικής διοργάνωσης. Η συγκεκριμένη μονάδα ανταποκρίνεται στα κριτήρια του Ευρωπαϊκού Οικολογικού Σήματος για μειωμένη ενεργειακή κατανάλωση και κατανάλωση ύδατος, μειωμένη παραγωγή αποβλήτων, χαρακτηριστικά βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής, καθώς και χρήση των ανανεώσιμων ενεργειακών μορφών και ουσιών που είναι λιγότερο επικίνδυνες για το περιβάλλον.
Η TOROC εφάρμοσε επίσης διαδικασίες πράσινης ανάθεσης συμβάσεων – το 38% του συνόλου των προϊόντων που αγοράστηκαν από την TOROC ανταποκρίνονται σε οικολογικά κριτήρια, όπως τα ευρωπαϊκά κριτήρια για το Οικολογικό Σήμα. Επιπλέον, οι χορηγοί κλήθηκαν να τηρούν τις οικολογικές αρχές και τις εμπνεόμενες απ’αυτές πολιτικές.
Με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τορίνου, τα εθελοντικά περιβαλλοντικά μέσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποδείχθηκαν επιχειρησιακώς αξιόπιστα για διοργανώσεις μεγάλης κλίμακας και θα πρέπει να καταστούν πρότυπο για ανάλογες εκδηλώσεις στο μέλλον.
Οίκος της Σοφίας
Ο Οίκος της Σοφίας ήταν βιβλιοθήκη και οίκος μετάφρασης στη Βαγδάτη, στο σημερινό Ιράκ, την εποχή των Αββασιδών. Είχε πολύ σημαντικό ρόλο στο κίνημα μεταφράσεων αρχαίων ελληνικών και περσικών κειμένων στα αραβικά, και θεωρείται ότι ήταν ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα διανόησης κατά τη χρυσή εποχή του Ισλαμισμού. Ο Οίκος της Σοφίας λειτούργησε ως κοινότητα που ίδρυσαν οι Αββασίδες χαλίφες Χαρούν αλ Ρασίντ και ο γιος του Αλ-Μαμούν, που κυβέρνησε από το 813 μέχρι το 833 μ.Χ. Με βάση τη Βαγδάτη από τον 9ο μέχρι το 13ο αιώνα, πολλοί από τους πιο σπουδασμένους Μουσουλμάνους λογίους ήταν μέλη αυτού του εξαιρετικού ινστιτούτου έρευνας και εκπαίδευσης.
Ο όρος Οίκος της Σοφίας είναι μεταφραστικό δάνειο από τους Σασσανίδες Πέρσες, που ονόμαζαν έτσι τη "βιβλιοθήκη". Θεωρήθηκε ότι οι Σασσανίδες είχαν ως σκοπό τους τη μετάφραση κειμένων από τα περσικά στα αραβικά, καθώς και τη συντήρηση μεταφρασμένων κειμένων.
Κατά τη βασιλεία του Αλ-Μαμούν ανεγέρθηκαν αστρονομικά παρατηρητήρια, και ο Οίκος ήταν ένα ασυναγώνιστο κέντρο ανθρωπιστικών σπουδών, επιστημών, μαθηματικών, αστρονομίας, ιατρικής, χημείας, ζωολογίας και γεωγραφίας. Αντλώντας πληροφορίες από περσικά, ινδικά και ελληνικά κείμενα - συμπεριλαμβανομένων αυτών του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Ιπποκράτη, του Ευκλείδη, του Πλωτίνου, του Γαληνού, του Σουσρούτα, του Τσαράκα, του Αριαμπάτα και του Βραχμαγκούπτα - οι λόγιοι συσσώρευσαν μία μεγάλη συλλογή "γνώσης" από όλο τον τότε γνωστό κόσμο, και την επέκτειναν με δικές τους ανακαλύψεις. Η Βαγδάτη ήταν γνωστή ως η πιο πλούσια πόλη του κόσμου και το σπουδαιότερο κέντρο πνευματικής δραστηριότητας της εποχής, με πληθυσμό πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους, τον μεγαλύτερο για την εποχή. Στους λογίους του Οίκου της Σοφίας συγκαταλέγεται και ο Αλ Χουαρίζμι, ο πατέρας της άλγεβρας.
Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ Κατηγορία:Χαλιφάτο των Αββασιδών
Αλεξάκης
Το ελληνικό όνομα Αλεξάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ray (ταινία)
Ray είναι αμερικανική βιογραφική δραματική ταινία του 2004 σε σκηνοθεσία του Τέιλορ Χάκφορντ και σενάριο του Τζέιμς Λ. Γουάιτ. Η ταινία είναι βασισμένη στην πραγματική ζωή του μουσικού και τραγουδιστή Ρέι Τσαρλς. Πρωταγωνιστεί ο Τζέιμι Φοξ στον ομώνυμο ρόλο. Επίσης, πρωταγωνιστούν οι Κέρι Ουάσινγκτον, Τέρενς Χάουαρντ και Κλίφτον Πόουελ.
Το κεντρικό θέμα της ταινίας είναι η ζωή του Ρέι Τσαρλς, απο την γέννησή του έως και τον θάνατό του.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 29 Οκτωβρίου 2004. Απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Η ταινία επίσης προτάθηκε για διάφορα βραβεία, συμπεριλαμβανομένου 6 βραβεία Όσκαρ, δυο Χρυσές Σφαίρες και 4 βραβείο BAFTA.
Πλοκή
Η ταινία εξιστορεί τον βίο και την πολιτεία του ιδιοφυούς μουσικού των Blues, της Jazz, της Soul και πρόδρομου του Rock’ n’ Roll, του μοναδικού Ray Charles.Η ταινία εξιστορεί την δύσκολη παιδική του ηλικία και την τύφλωσή του σε ηλικία επτά ετών, το ξεκίνημα της καριέρας του στην Georgia, τον πολυτάραχο βίο του με τις εξαρτήσεις από γυναίκες και ναρκωτικά, καθώς και την  παγκόσμια καταξίωση του στο μουσικό στερέωμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ορλεάνη Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Λουμπάτσιβαγκαμπούντους
Ο Λουμπάτσιβαγκαμπούντους είναι Αυστριακή κωμωδία κινηματογράφου του 1936. Βασίζεται στο θεατρικό έργο Το κακό ξωτικό Λουμπάτσιβαγκαμπούντους του Γιόχαν Νέστροϋ.
Πλοκή
Η Φορτούνα και ο Άμορ βάζουν στοίχημα με τον Λουμπάτσιβαγκαμπούντους, αν μπορεί να βάλει σε πειρασμό έναν άνθρωπο. Ο Λουμπάτσιβαγκαμπούντους για να πετύχει το έργο του, βάζει στόχο τρεις έντιμους επαγγελματίες, τον ράπτη Τσβιρν, τον μαραγκό Λάιμ και τον τσαγκάρη Κνίριμ. Τους κάνει να χάσουν τη δουλειά τους και να γίνουν πλανόδιοι. Γρήγορα οι τρεις θα ανταμώσουν κατά τύχη και θα γίνουν αχώριστοι φίλοι. Ο δρόμος τους θα τους φέρει σε ένα πανδοχείο, όπου τη νύχτα που κοιμούνται θα ονειρευτούν έναν τυχερό αριθμό. Την άλλη μέρα αποφασίζουν να αγοράσουν ένα λαχείο, το οποίο κερδίζει και τους κάνει πάμπλουτους. Μοιράζουν το βραβείο και φεύγουν, δίνοντας την υπόσχεση να ξανασυναντηθούν μετά από ένα χρόνο. Ενώ οι δύο θα παραμείνουν έντιμοι, ο τρίτος θα ακολουθήσει βίο άσωτο και θα κάνει τον Λουμπάτσι τελικά να κερδίσει το στοίχημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1936 Κατηγορία:Αυστριακές ταινίες Κατηγορία:Αυστριακές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες από Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες φαντασίας
Ο Ρωμηός
Ο Ρωμηός (με υπότιτλο «Εφημερίς που την γράφει ο Σουρής») ήταν έμμετρη εβδομαδιαία σατιρική εφημερίδα. Δημιουργός και μοναδικός συντάκτης της ήταν ο Γεώργιος Σουρής. Εκδιδόταν σχεδόν ανελλιπώς από το 1883 ως το 1918.
Η εφημερίδα "...έγινε αμέσως γνωστή και η μεγάλη κυκλοφορία της παρέμεινε αμείωτη καθ’ όλη τη διάρκεια της μακρόχρονης έκδοσής της. Κυρίως μέσα από τους διαλόγους του «Φασουλή» και του «Περικλέτου», καταγράφονταν τα σημαντικότερα πολιτικά αλλά και τα κοινωνικά γεγονότα της εβδομάδας, γραμμένα και σχολιασμένα με ευτράπελο τρόπο. Κεντρική μορφή της έμμετρης αρθρογραφίας της ήταν ο «Φασουλής», ο οποίος συγκεντρώνει όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα του μέσου Έλληνα: είναι αντιφατικός, ενθουσιώδης, εγωιστής, επιπόλαιος, πολυπράγμων, αδιάφορος, αλλά και έξυπνος, κοροϊδευτής των πάντων, άξιος να κάνει ο ίδιος αυτά που κατηγορεί. Ο «Περικλέτος», πιο αισιόδοξος αλλά και πιο πρακτικός, μιλάει πολύ λιγότερο από τον «Φασουλή» και χρησιμεύει κυρίως για να κρατάει την ισορροπία του διαλόγου ο οποίος όμως τις περισσότερες φορές καταλήγει στην απώλεια της ψυχραιμίας του «Περικλέτου» και στον ξυλοδαρμό του «Φασουλή»..."
Ο Ρωμηός αν και γνώρισε τεράστια επιτυχία δίχασε την πνευματική κοινότητα και τους κριτικούς κυρίως λόγω των συνεχών ανακολουθιών και αντιφάσεων στα τρέχοντα ιδεολογικά, πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.