cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γενετικός ανασυνδυασμός
Σε κύτταρα Β
Τα κύτταρα Β του ανοσοποιητικού συστήματος εκτελούν γενετικό ανασυνδυασμό, που ονομάζεται αλλαγή τάξης ανοσοσφαιρίνης (immunoglobulin class switching). Είναι ένας βιολογικός μηχανισμός που αλλάζει ένα αντίσωμα από μια τάξη σε άλλη, για παράδειγμα, από έναν ισότυπος που ονομάζεται IgM σε ισότυπο που ονομάζεται IgG.
Γενετική μηχανική
Στη γενετική μηχανική, ο ανασυνδυασμός μπορεί επίσης να αναφέρεται σε τεχνητό και σκόπιμο ανασυνδυασμό ανόμοιων κομματιών DNA, συχνά από διαφορετικούς οργανισμούς, δημιουργώντας αυτό που ονομάζεται ανασυνδυασμένο DNA. Ένα βασικό παράδειγμα μιας τέτοιας χρήσης γενετικού ανασυνδυασμού είναι η γονιδιακής στόχευσης (gene targeting), η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την προσθήκη, τη διαγραφή ή την αλλαγή των γονιδίων ενός οργανισμού. Αυτή η τεχνική είναι σημαντική για βιοϊατρική έρευνα καθώς επιτρέπει τη μελέτη των αποτελεσμάτων των συγκεκριμένων γονιδίων. Τεχνικές που βασίζονται σε γενετικό ανασυνδυασμό εφαρμόζονται επίσης στην πρωτεϊνική μηχανική για την ανάπτυξη νέων πρωτεϊνών βιολογικού ενδιαφέροντος.
Ανασυνδυαστική επιδιόρθωση
Οι βλάβες του DNA που προκαλούνται από μια ποικιλία εξωγενών παραγόντων (π.χ. υπεριώδης ακτινοβολία, ακτίνες Χ, παράγοντες διασταύρωσης μπορούν να επιδιορθωθούν με ομόλογη ανασυνδυαστική επιδιόρθωση (HRR) . Αυτά τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι βλάβες DNA που προκύπτουν από φυσικές διεργασίες, όπως η έκθεση σε δραστικά είδη οξυγόνου που είναι παραπροϊόντα του φυσιολογικού μεταβολισμού, επιδιορθώνονται επίσης από το HRR. Στους ανθρώπους, οι ανεπάρκειες στα γονιδιακά προϊόντα που είναι απαραίτητα για την HRR κατά τη διάρκεια της μείωσης προκαλούν πιθανώς υπογονιμότητα  Στους ανθρώπους, οι ανεπάρκειες στα γονιδιακά προϊόντα που είναι απαραίτητα για τον HRR, όπως BRCA1 και BRCA2, αυξάνουν τον κίνδυνο καρκίνου.
Στα βακτήρια, ο μετασχηματισμός είναι μια διαδικασία μεταφοράς γονιδίων που συμβαίνει συνήθως μεταξύ μεμονωμένων κυττάρων του ίδιου βακτηριακού είδους. Ο μετασχηματισμός περιέχει ενσωμάτωση του DNA δότη στο χρωμόσωμα δέκτη με ανασυνδυασμό. Αυτή η διαδικασία φαίνεται να είναι μια προσαρμογή για την αποκατάσταση βλαβών του DNA στο χρωμόσωμα του δέκτη με HRR. Ο μετασχηματισμός μπορεί να προσφέρει ένα όφελος στα παθογόνα βακτήρια επιτρέποντας την επιδιόρθωση της βλάβης του DNA, ιδιαίτερα των ζημιών που συμβαίνουν στο φλεγμονώδες, οξειδωτικό περιβάλλον που σχετίζεται με τη μόλυνση ενός ξενιστή.
Όταν δύο ή περισσότεροι ιοί, που ο καθένας τους περιέχει θανατηφόρες γονιδιωματικές βλάβες, μολύνουν το ίδιο κύτταρο ξενιστή, τα γονιδιώματα του ιού μπορούν συχνά να συζευχθούν μεταξύ τους και να υποστούν HRR για να παράξουν βιώσιμους απογόνους. Αυτή η διαδικασία, που αναφέρεται ως επανενεργοποίηση πολλαπλότητας, έχει μελετηθεί σε λάμδα και Τ4 βακτηριοφάγους, καθώς και σε πολλούς παθογόνους ιούς. Στην περίπτωση παθογόνων ιών, η επανενεργοποίηση πολλαπλότητας μπορεί να είναι ένα προσαρμοστικό όφελος για τον ιό, δεδομένου ότι επιτρέπει την αποκατάσταση βλαβών του DNA που προκαλούνται από την έκθεση στο οξειδωτικό περιβάλλον που παράγεται κατά τη διάρκεια της μόλυνσης του ξενιστή.
Μειωτικός ανασυνδυασμός
Τα μοριακά μοντέλα του μυϊκού ανασυνδυασμού έχουν εξελιχθεί με την πάροδο των ετών καθώς συγκεντρώθηκαν σχετικά στοιχεία. Ένα σημαντικό κίνητρο για την ανάπτυξη μιας θεμελιώδους κατανόησης του μηχανισμού του μειωτικού ανασυνδυασμού είναι ότι αυτή η κατανόηση είναι ζωτικής σημασίας για την επίλυση του προβλήματος της προσαρμοστικής λειτουργίας του σεξ, ένα σημαντικό άλυτο ζήτημα στη βιολογία. Ένα πρόσφατο πρότυπο που αντικατοπτρίζει την τρέχουσα κατανόηση παρουσιάστηκε από τους Anderson και Sekelsky, και περιγράφεται στο πρώτο σχήμα σε αυτό το άρθρο. Το σχήμα δείχνει ότι δύο από τις τέσσερεις χρωματίδες που υπάρχουν νωρίς στη μείωση (προφάση Ι) είναι ζευγάρια μεταξύ τους και μπορούν να αλληλεπιδράσουν. Ο ανασυνδυασμός, σε αυτήν την έκδοση του προτύπου, ξεκινά με μια διάσπαση διπλού κλώνου (ή κενού) που εμφανίζεται στο μόριο DNA (χρωματίδα) στην κορυφή του πρώτου σχήματος σε αυτό το άρθρο. Ωστόσο, άλλοι τύποι βλάβης του DNA μπορεί επίσης να ξεκινήσουν ανασυνδυασμό. Για παράδειγμα, μια διακλωνική διασύνδεση (που προκαλείται από έκθεση σε παράγοντα διασταύρωσης όπως η μιτομυκίνη C) μπορεί να επιδιορθωθεί με HRR.
Όπως αναφέρεται στο πρώτο σχήμα, παραπάνω, παράγονται δύο τύποι ανασυνδυασμένου προϊόντος. Στη δεξιά πλευρά εμφανίζεται ένας τύπος "επιχιασμού" (CO), όπου ανταλλάσσονται οι πλευρικές περιοχές των χρωμοσωμάτων, και στην αριστερή πλευρά, ένας τύπος "μη επιχιασμού" (NCO) όπου οι πλευρικές περιοχές δεν ανταλλάσσονται. Ο τύπος CO ανασυνδυασμού περιλαμβάνει τον ενδιάμεσο σχηματισμό δύο συνδέσμων Holliday που υποδεικνύονται στην κάτω δεξιά πλευρά του σχήματος από δύο δομές σχήματος Χ σε κάθε μία από τις οποίες υπάρχει ανταλλαγή μονών κλώνων μεταξύ των δύο συμμετεχουσών χρωματίδων. Αυτή η οδός επισημαίνεται στο σχήμα ως η οδός DHJ (double-Holliday junction)
Οι ανασυνδυασμοί NCO (απεικονίζονται στα αριστερά στο σχήμα) παράγονται από μια διαδικασία που αναφέρεται ως αναδόμηση κλώνου εξαρτώμενη από τη σύνθεση (SDSA). Τα συμβάντα ανασυνδυασμού του τύπου NCO/SDSA φαίνεται να είναι πιο συνηθισμένα από τον τύπο CO/DHJ. Η οδός NCO/SDSA συμβάλλει λίγο στη γενετική ποικιλομορφία, καθώς οι βραχίονες των χρωμοσωμάτων που πλαισιώνουν το συμβάν ανασυνδυασμού παραμένουν στη γονική διαμόρφωση. Έτσι, οι εξηγήσεις για την προσαρμοστική λειτουργία της μείωσης που επικεντρώνονται αποκλειστικά στον επιχιασμό είναι ανεπαρκείς για να εξηγήσουν την πλειονότητα των γεγονότων ανασυνδυασμού.
Αχιασμός και ετεροχιασμός (Achiasmy and heterochiasmy)
Αχιασμός είναι το φαινόμενο όπου ο αυτοσωματικός ανασυνδυασμός απουσιάζει εντελώς σε ένα φύλο ενός είδους. Ο αχιασματικός χρωμοσωμικός διαχωρισμός είναι καλά τεκμηριωμένος στα αρσενικά Drosophila melanogaster. Ετεροχιασμός εμφανίζεται όταν τα ποσοστά ανασυνδυασμού διαφέρουν μεταξύ των φύλων ενός είδους. Αυτό το σεξουαλικό διμορφικό μοτίβο στο ποσοστό ανασυνδυασμού έχει παρατηρηθεί σε πολλά είδη. Στα θηλαστικά, τα θηλυκά συνήθως έχουν υψηλότερα ποσοστά ανασυνδυασμού. Ο κανόνας Haldane-Huxley δηλώνει ότι ο αχιασμός εμφανίζεται συνήθως στο ετερογαμικό φύλο.
Ανασυνδυασμός ιού RNA
Πολλοί ιοί RNA είναι ικανοί για γενετικό ανασυνδυασμό όταν τουλάχιστον δύο ιικά γονιδιώματα υπάρχουν στο ίδιο κύτταρο ξενιστή. Ο ανασυνδυασμός ιικού RNA λαμβάνει χώρα κατά την αντίστροφη μεταγραφή και μεσολαβείται από το ένζυμο, αντίστροφη μεταγραφάση. Ο ανασυνδυασμός συμβαίνει όταν η αντίστροφη μεταγραφάση μεταπηδά από το ένα γονιδίωμα RNA του ιού στο άλλο γονιδίωμα RNA του ιού, με αποτέλεσμα ένα συμβάν αλλαγής προτύπου και έναν μοναδικό κλώνο DNA που περιέχει αλληλουχίες και από τα δύο ιογενή γονιδιώματα RNA. Ο ανασυνδυασμός ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την ποικιλομορφία του ιού RNA και την αποφυγή του ανοσοποιητικού συστήματος. Ο ανασυνδυασμός RNA φαίνεται να είναι μια σημαντική κινητήρια δύναμη στον προσδιορισμό της αρχιτεκτονικής του γονιδιώματος και της πορείας της ιογενούς εξέλιξης μεταξύ των πικορναϊών (π.χ. ιός πολιομυελίτιδας). Στους ρετροϊούς ((+) ssRNA) (π.χ. HIV), φαίνεται να αποφεύγεται βλάβη στο γονιδίωμα RNA κατά τη διάρκεια της αντίστροφης μεταγραφής με εναλλαγή κλώνου, μια μορφή ανασυνδυασμού.
Ο ανασυνδυασμός εμφανίζεται επίσης στους ρεοϊούς (dsRNA), ορθομυξοϊοούς ((-) ssRNA) (π.χ. ιός της γρίπης) και στους κοροναϊούς ((+) ssRNA) (π.χ. SARS).
Ο ανασυνδυασμός σε ιούς RNA φαίνεται να είναι προσαρμογή για την αντιμετώπιση της βλάβης του γονιδιώματος. Η εναλλαγή μεταξύ κλώνων προτύπου κατά την αντιγραφή γονιδιώματος, που αναφέρεται ως ανασυνδυασμός επιλογής αντιγραφής, αρχικά προτάθηκε για να εξηγήσει τη θετική συσχέτιση συμβάντων ανασυνδυασμού σε μικρές αποστάσεις σε οργανισμούς με γονιδίωμα DNA (βλ. Πρώτο σχήμα, οδός SDSA).. Το πρότυπο αναγκαστικής επιλογής αντιγραφής υποδηλώνει ότι η αντίστροφη μεταγραφάση υφίσταται εναλλαγή προτύπου όταν συναντά μια εγκοπή στην ιική αλληλουχία RNA. Έτσι, το πρότυπο αναγκαστικής επιλογής αντιγραφής υποδηλώνει ότι απαιτείται ανασυνδυασμός για την ακεραιότητα και την επιβίωση του ιού, καθώς είναι σε θέση να διορθώσει τη γονιδιωματική βλάβη προκειμένου να δημιουργήσει προϊικό DNA. Ένα άλλο πρότυπο ανασυνδυασμού αντιμετωπίζει αυτήν την ιδέα, και αντ' αυτού προτείνει ότι ο ανασυνδυασμός συμβαίνει σποραδικά όταν οι δύο περιοχές της αντίστροφης μεταγραφάσης, η ριβονουκλεάση Η και η πολυμεράση, διαφέρουν στις ταχύτητες δραστηριότητάς τους. Αυτό εξαναγκάζει το ένζυμο της αντίστροφης μεταγραφάσης να απομακρυνθεί από έναν κλώνο RNA και στον δεύτερο. Αυτό το δεύτερο πρότυπο ανασυνδυασμού αναφέρεται ως πρότυπο δυναμικής επιλογής. Μια μελέτη των Rawson κ.α. καθόρισε ότι και τα δύο πρότυπα ανασυνδυασμού είναι σωστά στον ανασυνδυασμό HIV-1 και ότι ο ανασυνδυασμός είναι απαραίτητος για την αντιγραφή του ιού.
Ο ανασυνδυασμός μπορεί να συμβεί σπάνια ανάμεσα σε ιούς ζώων του ίδιου είδους αλλά από διαφορετικές γενεαλογίες. Οι προκύπτοντες ανασυνδυασμένοι ιοί μπορεί μερικές φορές να προκαλέσουν εκδήλωση μόλυνσης σε ανθρώπους.
Κατά την αναπαραγωγή του (+) ssRNA γονιδιώματος, ο ιός της πολιομυελίτιδας που εξαρτάται από το RNA της πολυμεράση RNA (RdRp) μπορεί να πραγματοποιήσει ανασυνδυασμό. Ο ανασυνδυασμός φαίνεται να συμβαίνει από έναν μηχανισμό επιλογής αντιγραφής στον οποίο το RdRp αλλάζει τα πρότυπα (+)ssRNA κατά τη διάρκεια της σύνθεσης αρνητικών κλώνων. Ο ανασυνδυασμός με εναλλαγή κλώνου RdRp εμφανίζεται επίσης σε (+)ssRNA καρμοϊούς και tombusviruses.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυτταρικές διεργασίες Κατηγορία:Μοριακή γενετική
Αϊλίν Μουχίκα
Φιλμογραφία
Ταινίες
Τηλενουβέλες
Ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις
Οι Ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις (αγγλικά: Indian Armed Forces, χίντι: भारतीय सशस्‍त्र सेनाएँ) είναι οι στρατιωτικές δυνάμεις της Δημοκρατίας της Ινδίας. Αποτελούνται από τρεις επαγγελματικούς ένστολους κλάδους, τον Στρατό Ξηράς, το Πολεμικό Ναυτικό και την Πολεμική Αεροπορία. Επιπλέον, οι ινδικές ένοπλες δυνάμεις υποστηρίζονται από την Ινδική Ακτοφυλακή και τις παραστρατιωτικές οργανώσεις. (Τυφεκιοφόροι Άσαμ και Ειδική Συνοριακή Δύμανη) και διάφορες διυπηρεσιακές διοικήσεις και θεσμοί όπως η Διοίκηση Στρατηγικών Δυνάμεων, η Διοίκηση Ανταμάν και Νικόμπαρ και το Ενσωματομένο Αμυντικό Προσωπικό. Ο Πρόεδρος της Ινδίας είναι ο Ανώτατος Διοικητής των Ινδικών Ενόπλων Δυνάμεων. Οι ινδικές ένοπλες δυνάμεις τελούν υπό τη διεύθυνση του Υπουργείου Άμυνας της κυβέρνησης της Ινδίας. Με δύναμη άνω του 1,4 εκατομμυρίων ατόμων, είναι η τρίτη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο και έχει το μεγαλύτερο εθελοντικό στρατό στον κόσμο. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι κεντρικές ένοπλες αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες συνήθως και εσφαλμένα αναφέρονται ως «Παραστρατιωτικές Δυνάμεις», έχουν επικεφαλής αξιωματικούς της Ινδικής Αστυνομικής Υπηρεσίας και τελούν υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Εσωτερικών, όχι του Υπουργείου Αμυνας.
Το τμήμα παραγωγής του Υπουργείου Άμυνας είναι υπεύθυνο για την εγχώρια παραγωγή εξοπλισμού που χρησιμοποιούν οι ινδικές ένοπλες δυνάμεις. Περιλαμβάνει 41 ινδικά εργοστάσια πυρομαχικών υπό την εποπτεία του Συμβουλίου Εργοστασίων Πυρομαχικων και οκτώ αμυντικές μονάδες PSU (HAL, BEL, BEML, BDL, MDL, GSL, GRSE και Midhani). Η Ινδία ήταν ο μεγαλύτερος εισαγωγέας αμυντικού εξοπλισμού το 2014, ενώ η Ρωσία, το Ισραήλ, η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν οι κορυφαίοι ξένοι προμηθευτές στρατιωτικού εξοπλισμού. Η κυβέρνηση της Ινδίας δρομολόγησε μια πρωτοβουλία Make in India για να συμπεριλάβει την παραγωγή και να μειώσει την εξάρτηση από τις εισαγωγές, συμπεριλαμβανομένων των εισαγωγών και των προμηθειών στον τομέα της άμυνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδικός Στρατός
Τοματοκεφτέδες
μικρογραφία|Ένα πιάτο τοματοκεφτέδες Οι τοματοκεφτέδες είναι τηγανητό φαγητό που σερβίρεται ως ορεκτικό στο ελληνικό νησί της Σαντορίνης. Το πιάτο αποτελείται από θρυμματισμένες ή λιωμένες ντομάτες τηγανισμένες σε λάδι. Για τη παρασκευή του φαγητού προτιμούνται ντομάτες Σαντορίνης, καθώς το τοπίο του νησιού επιτρέπει την παραγωγή υγιέστερων φρούτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυκλαδίτικη κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα τηγανισμένα Κατηγορία:Σαντορίνη
Έστριντ Σβέινσνταττερ
Η Έστριντ Σβέινσνταττερ της Δανίας (μεταξύ 990/997 - μεταξύ 1057/1073) Δανίδα πριγκήπισσα, τιτλούχος βασίλισσα της Ρωσίας και δούκισσα της Νορμανδίας ήταν μικρότερη κόρη και παιδί του βασιλιά της Δανίας Σβεν του διχαλογένη και της Σλαβο-Πολωνής συζύγου του Σίγκριντ Στοράντα και μικρότερη αδελφή του Κνούτου του Μέγα. Με τον γάμο της με τον κόμη Ουλφ Γιαρλ έγινε η γενάρχης του βασιλικού Οίκου των Έστριντσον, που βασίλευσε στη Δανία για περισσότερους από 3 αιώνες κατά την περίοδο του μεσαίωνα (1047 - 1375), όλοι οι βασιλείς της δυναστείας την τιμούσαν ως γενάρχη τους γι'αυτό την ανέφεραν ως "βασίλισσα Έστριντ" παρόλο που δεν είχε φορέσει ποτέ το στέμμα με τον σύζυγο της, στην Έστριντ έδιναν βαρύνουσα σημασία επειδή ήταν βασιλικής καταγωγής ενώ δεν ήταν ο σύζυγος της.
Οι πρώτες της σχέσεις πριν τον γάμο της με τον Ουλφ Γιαρλ
Το 1014 πέθανε ο πατέρας της και στη συνέχεια η Έστριντ Σβέινσντάττερ παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Ρώσο πρίγκηπα Βσέβολοφ γιο του μεγάλου πρίγκιπα Βλαδίμηρου Α΄ του Μέγα που πέθανε σύντομα (1015). Μετά την άνοδο του αδελφού της Κνούτου στον θρόνο της Δανίας έκανε συμφωνία με τον δούκα Ριχάρδο Β΄ της Νορμανδίας να παντρευτεί τον γιο του Ροβέρτο αλλά ο γάμος πολύ πιθανό να μην έγινε καθόλου. Ο Ραλφ Γκλάμπερ αναφέρει ότι μια άλλη αδελφή του Κνούτου παντρεύτηκε τον Ροβέρτο, ο Αδάμ της Βρέμης λέει αντίστοιχα ότι τον παντρεύτηκε και στη συνέχεια η Έστριντ πήγε ταξίδι στην Ιερουσαλήμ περιμένοντας τον σύζυγο της που δεν έφτασε ποτέ στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Ουλφ Γιαρλ, άλλοι ιστορικοί δεν αναφέρουν καθόλου το γεγονός.
Γενάρχης του βασιλικού Οίκου της Δανίας του Έστριντ
Ο αδελφός της Κνούτος τακτοποίησε στη συνέχεια τον γάμο της με έναν από τους πιο πιστούς του ανθρώπους τον κόμη Ουλφ Γιαρλ ο οποίος δολοφονήθηκε λόγω προδοσίας υπό τις οδηγίες του Κνούτ, πολύ πιθανό και η ίδια η Έστριντ να συμφώνησε σε αυτό. Ο αδελφός της την εμπιστευόταν πάντοτε παρέχοντας της πλούσια δώρα ενώ έδωσε στον γιο της Σβεν πολύ καλή εκκλησιαστική εκπαίδευση, ίδρυσε την πρώτη πέτρινη εκκλησία στη Δανία η οποία μετατράπηκε στη συνέχεια στον Καθεδρικό ναό του Ρόσκιλντ και τον υποστήριξε να ανέβει στον θρόνο της Δανίας λόγω των δικαιωμάτων της μητέρας του (1047). Η Έστριντ έλαβε από τον γιο της τον τίτλο της βασίλισσας ο οποίος διατηρήθηκε από όλους τους απογόνους του κάτι πολύ τιμητικό για μια γυναίκα η οποία δεν είχε φορέσει το στέμμα ποτέ της. Η αδελφή του Ουλφ Γιαρλ Γκύτα Θορελσντοτίρ παντρεύτηκε τον Γκόντγουιν, κόμη του Ουέσσεξ κάτι που έδωσε στη δυναστεία της πολλά δικαιώματα στον Αγγλοσαξωνικό θρόνο. Εκτός από τον βασιλιά Σβεν Β΄ της Δανίας η Έστριντ είχε άλλον έναν γιο τον Μπόρν Έστριντσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί ευγενείς
Τότης Καραλίβανος
Ο Τότης (Παναγιώτης) Καραλίβανος (1901–1987) ήταν Έλληνας μουσικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1901 στην Αθήνα και μεταξύ 1918 και 1925 φοίτησε στο Ωδείο Αθηνών με δασκάλους τον Αρμάνδο Μαρσίκ και τον Ζαν Μπούτνικωφ. Ωστόσο εγκατέλειψε αυτό το ωδείο και αποφοίτησε από το Ελληνικό Ωδείο, στο οποίο φοίτησε τον επόμενο χρόνο, το 1926, μαθαίνοντας τα θεωρητικά από τον Μανώλη Καλομοίρη. Ξεκινώντας από το 1920 υπήρξε μέλος της Συμφωνικής Ορχήστρας Αθηνών, ενώ η επαγγελματική του σταδιοδρομία ξεκίνησε με τη διεύθυνση της όπερας Ριγκολέττο στο Ελληνικό Μελόδραμα του Διονυσίου Λαυράγκα το 1926. Μεταξύ 1926 και 1943 συμμετείχε στις περιοδείες του θιάσου του Λαυράγκα σε Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη και Αίγυπτο διευθύνοντας συνολικά 25 όπερες. Από το 1936 διαδέχθηκε τον Λαυράγκα στην ηγεσία του θιάσου και από το 1943 έως το 1970 συνεργάστηκε με την Εθνική Λυρική Σκηνή όπου διηύθυνε 28 όπερες και οπερέτες, πολλές εκ των οποίων εκτελέστηκαν για πρώτη φορά. Εργάστηκε στο ΕΙΡ ως ρυθμιστής ήχου και αρχιμουσικός (1937-1964), και υπήρξε διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας Αθηνών (1937-1974) και της Ορχήστρας Ελαφράς Μουσικής (1937-1976). Παράλληλα από το 1937 έως το 1940 δίδαξε στο Ωδείο Αθηνών. Ήταν επίτιμο μέλος του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου, ενώ τιμήθηκε με τον Σταυρό του Αποστόλου Παύλου Β΄ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α΄. Πέθανε στην Αθήνα το 1987.
Έργα
Μετά τον θάνατο του κατέλειπε ανέκδοτα κείμενα σχετικά με την ενασχόλησή του με τη Λυρική Σκηνή και το Ελληνικό Μελόδραμα. Μεταξύ των σημαντικότερών έργων που διηύθυνε ήταν τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Θάλασσα Γουέντελ
Η Θάλασσα Γουέντελ είναι μέρος του Νότιου Ωκεανού και περιέχει τον Κύκλο Γουέντελ. Τα χερσαία σύνορά της ορίζονται από τον κόλπο που σχηματίζεται από τις ακτές της Γης Κόουτς και την Ανταρκτική Χερσόνησο. Το ανατολικότερο σημείο είναι το Ακρωτήριο Νορβέγκια στην Ακτή Πριγκίπισσας Μάρθας, στη Γη της Βασίλισσας Μοντ. Στα ανατολικά του Ακρωτηρίου Νορβέγια βρίσκεται η Θάλασσα του Βασιλιά Χάακον Ζ΄. Μεγάλο μέρος του νότιου τμήματος της θάλασσας καλύπτεται από ένα μόνιμο, τεράστιο πεδίο πάγου, την Παγονησίδα Φίλχνερ-Ρόνε.
Η θάλασσα περιέχεται στις δύο επικαλυπτόμενες ανταρκτικές εδαφικές διεκδικήσεις της Αργεντίνικης Ανταρκτικής, το Βρετανικό Έδαφος Ανταρκτικής και επίσης βρίσκεται εν μέρει εντός της Χιλιανής Ανταρκτικής. Στο μεγαλύτερο πλάτος της η θάλασσα είναι περίπου 2.000 χιλιόμετρα κατά μήκος και η έκτασή της είναι περίπου 2,8 εκατ. χλμ2.
Διάφορες παγονησίδες, συμπεριλαμβανομένης της Παγονησίδας Φίλχνερ-Ρόνε, περιβάλλουν τη Θάλασσα Γουέντελ. Μερικές από τις παγονησίδες στην ανατολική πλευρά της Ανταρκτικής Χερσονήσου, η οποία παλαιότερα κάλυπτε περίπου 10.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της Θάλασσας Γουέντελ, είχε εξαφανιστεί εντελώς μέχρι το 2002. Η Θάλασσα Γουέντελ έχει θεωρηθεί από τους επιστήμονες ότι έχει το πιο καθαρό νερό από οποιαδήποτε άλλη θάλασσα. Ερευνητές από το Ινστιτούτο Πολικών και Θαλάσσιων Ερευνών «Άλφρεντ Βέγκενερ», για την εύρεση ενός δίσκου Σέκι ορατού σε βάθος 80 μέτρων στις 13 Οκτωβρίου 1986, διαπίστωσε ότι η διαύγεια αντιστοιχούσε σε αυτή του απεσταγμένου νερού.
Στο βιβλίο του The White Continent το 1950, ο ιστορικός Τόμας Ρ. Χένρι γράφει: «Η Θάλασσα Γουέντελ είναι, σύμφωνα με τη μαρτυρία όλων όσων έχουν πλεύσει μέσα από τα γεμάτα παγόβουνα νερά της, η πιο ύπουλη και θλιβερή περιοχή στη γη. Η Θάλασσα Ρος είναι σχετικά ειρηνική, προβλέψιμη και ασφαλής». Συνεχίζει για ένα ολόκληρο κεφάλαιο, αναφέροντας μύθους του πρασινομάλλη τρίτωνα που είδε στα παγωμένα νερά της θάλασσας, την αδυναμία των πληρωμάτων να πλοηγηθούν σε ένα διάδρομο προς την ακτή μέχρι 1949 και ύπουλα «άμεσα παγώματα» που άφησαν πλοία, όπως το Endurance του Έρνεστ Σάκλετον, στο έλεος των παγετώνων.
Ετυμολογία
Η θάλασσα πήρε το όνομά της από τον Σκωτσέζο ναυτικό Τζέιμς Γουέντελ, ο οποίος μπήκε στη θάλασσα το 1823 και αρχικά την ονόμασε από τον Βασιλιά Γεώργιο Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Μετονομάστηκε προς τιμήν του Γουέντελ το 1900. Επίσης το 1823, ο Αμερικανός καπετάνιος Μπέντζαμιν Μορέλ ισχυρίστηκε ότι είχε δει στεριά περίπου 10–12° ανατολικά του πραγματικού ανατολικού ορίου της θάλασσας. Ονόμασε αυτή τη στεριά Νέα Νότια Γροιλανδία, αλλά η ύπαρξή της διαψεύστηκε όταν η θάλασσα εξερευνήθηκε πληρέστερα στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Γουέντελ έφτασε νότια στους 74° Ν, η πιο απομακρυσμένη νότια διείσδυση από τον Γουέντελ. Πριν από τη σύγχρονη εποχή έγινε από τον Γουίλιαμ Σπιρς Μπρους το 1903.
Η Θάλασσα Γουέντελ είναι μια σημαντική περιοχή σχηματισμού μάζας βαθέων υδάτων μέσω της καμπυλότητας, η κύρια κινητήρια δύναμη της θερμόαλης κυκλοφορίας. Οι μάζες βαθέων υδάτων σχηματίζονται επίσης μέσω καμπυλότητας στον Βόρειο Ατλαντικό και προκαλούνται από διαφορές στη θερμοκρασία και την αλατότητα του νερού. Στη Θάλασσα Γουέντελ, αυτό προκαλείται κυρίως από τον αποκλεισμό της άλμης και την ψύξη του ανέμου.
Ιστορία
μικρογραφία| Σημαδεμένος και λαξευμένος θαλάσσιος πάγος στη Θάλασσα Γουέντελ μικρογραφία|Μικρά επιτραπέζια παγόβουνα, στην οριακή ζώνη πάγου, βόρεια Θάλασσα Γούεντελ Το 1823, ο Βρετανός ναυτικόςς Τζέιμς Γουέντελ ανακάλυψε τη Θάλασσα Γουέντελ. Ο Ότο Νόρντενσχολντ, ηγέτης της σουηδικής αποστολής στην Ανταρκτική τα έτη 1901-1904, πέρασε έναν χειμώνα στη νήσο Σνόου Χιλ με μια ομάδα τεσσάρων ανδρών, όταν το βοηθητικό πλοίο κατακλύθηκε από πάγο και τελικά καταπλακώθηκε. Το πλήρωμα κατάφερε να φτάσει στη νήσο Πόλετ, όπου ξεχειμώνιασε σε μια πρωτόγονη καλύβα. Ο Νόρντενσχολντ και οι άλλοι τελικά παρελήφθησαν από το ναυτικό της Αργεντινής στον Κόλπο της Ελπίδας. Όλοι επέζησαν εκτός από έναν.
Ο Ανταρκτικός Πορθμός πήρε το όνομά του από το πλοίο αποστολής του Ότο Νόρντενσχολντ. Ο πορθμός, που χωρίζει την άκρη της Ανταρκτικής Χερσονήσου από τη νήσο Νταντί, ονομάζεται επίσης «Διάδρομος Παγόβουνων», λόγω των τεράστιων παγόβουνων που συναντώνται συχνά εδώ. Η νήσος Σνόουχιλ, που βρίσκεται ανατολικά της χερσονήσου της Ανταρκτικής, είναι σχεδόν εντελώς καλυμμένη με χιόνι, εξ ου και το όνομά του. Η σουηδική αποστολή της Ανταρκτικής υπό τον Ότο Νόρντενσχολντ έχτισε μια καλύβα στο νησί το 1902, όπου ο Νόρντενσχολντ και τρία μέλη της αποστολής έπρεπε να περάσουν δύο χειμώνες.
Το 1915, το πλοίο του Έρνεστ Σάκλετον, Endurance, παγιδεύτηκε και καταπλακώθηκε από πάγο σε αυτή τη θάλασσα. Μετά τα 15 μήνες στον πάγο, ο Σάκλετον και οι άνδρες του κατάφεραν να φτάσουν στη Νήσο Ελέφαντας και επέστρεψαν πίσω με ασφάλεια. Τον Μάρτιο του 2022, ανακοινώθηκε ότι το καλοδιατηρημένο ναυάγιο του Endurance είχε ανακαλυφθεί 6,4 χλμ. μακριά από την αναμενόμενη τοποθεσία του, σε βάθος 3.008 μέτρων.
Γεωλογία
Όπως και με άλλα γειτονικά μέρη της Ανταρκτικής, η Θάλασσα Γουέντελ μοιράζεται μια κοινή γεωλογική ιστορία με τη νοτιότερη Νότια Αμερική. Στη νότια Παταγονία κατά την έναρξη της ορογένεσης των Άνδεων στην τεκτονική επέκτασης της Ιουράσιας περίοδου δημιουργήθηκε η λεκάνη Ρόκας Βέρντες, μια λεκάνη με οπίσθιο τόξο, της οποίας η επιζούσα προς τα νοτιοανατολικά προέκταση σχηματίζει τη Θάλασσα Γουέντελ. Στην Ύστερη Κρητιδική εποχή, το τεκτονικό καθεστώς της λεκάνης Ρόκας Βέρντες άλλαξε, οδηγώντας στη μετατροπή της σε συμπιεστική λεκάνη πρόσοψης - τη λεκάνη Μαγκαλάνες - στον Καινοζωικό αιώνα. Ενώ αυτό συνέβη στη Νότια Αμερική, το τμήμα της λεκάνης της Θάλασσας Γουέντελ διέφυγε από την τεκτονική συμπίεση και παρέμεινε μια ωκεάνια λεκάνη.
Ωκεανογραφία
Η Θάλασσα Γουέντελ είναι μια από τις λίγες τοποθεσίες στον Παγκόσμιο Ωκεανό όπου σχηματίζονται μάζες βαθέων υδάτων για να συμβάλουν στην παγκόσμια θερμόαλη κυκλοφορία, που θερμαίνεται αργά την τελευταία δεκαετία. Τα χαρακτηριστικά των εξαγόμενων υδατικών μαζών προκύπτουν από πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις μεταξύ της επιφανειακής πίεσης, που τροποποιείται σημαντικά από τις διεργασίες του θαλάσσιου πάγου, της δυναμικής των ωκεανών στο σπάσιμο της υφαλοκρηπίδας και του μετασχηματισμού της κλίσης και του μετασχηματισμού της μάζας του νερού της υφαλοκρηπίδας υποπάγου.
Η κυκλοφορία στη δυτική Θάλασσα Γουέντελ κυριαρχείται από ένα ρεύμα που ρέει προς τα βόρεια. Αυτό το ρεύμα προς τα βόρεια είναι το δυτικό τμήμα μιας κυρίως ανεμοκίνητης, κυκλωνικής κυκλώνας που ονομάζεται Κύκλος Γουέντελ. Αυτή η ροή προς τα βόρεια χρησιμεύει ως η κύρια δύναμη αναχώρησης του νερού από τη Θάλασσα Γουέντελ, μια σημαντική τοποθεσία τροποποίησης του νερού των ωκεανών και σχηματισμού βαθέων υδάτων, προς το υπόλοιπο του Παγκόσμιου Ωκεανού. Ο Κύκλός Γουέντελ είναι ένα κρύο επιφανειακό στρώμα χαμηλής αλατότητας που διαχωρίζεται από ένα λεπτό, αδύναμο πυρηνόκλινο από ένα παχύ στρώμα σχετικά ζεστού και αλμυρού νερού, που αναφέρεται ως Βαθέα Ύδατα Γουέντελ και ένα κρύο στρώμα πυθμένα.
Η κυκλοφορία στη Θάλασσα Γουέντελ έχει αποδειχθεί δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί. Γεωδυναμικά ύψη επιφάνειας πάνω από το επίπεδο των 1000 dB, που υπολογίζεται με βάση ιστορικά δεδομένα, δείχνει μόνο πολύ ασθενή επιφανειακά ρεύματα. Παρόμοιοι υπολογισμοί που πραγματοποιήθηκαν με χρήση πιο στενής απόστασης δεδομένων έδειξαν επίσης μικρά ρεύματα. Το κλείσιμο της κυκλοφορίας του στρόβιλου υποτίθεται ότι οφείλεται στη μεταφορά Σβέρντρουπ. Η Θάλασσα Γουέντελ είναι μια σημαντική τοποθεσία για σχηματισμό βαθέων υδάτων.
Έτσι, εκτός από μια συνιστώσα του οριακού ρεύματος που κινείται από τον άνεμο, αναμένεται μια βαθύτερη κυκλοφορία της οποίας η δυναμική και οι μεταφορές αντικατοπτρίζουν μια είσοδο πυκνού νερού στη νότια και νοτιοδυτική Θάλασσα Γουέντελ. Τα διαθέσιμα δεδομένα δεν βοηθούν στον ποσοτικό προσδιορισμό των μεταφορών όγκου που σχετίζονται με αυτήν τη δυτική οριακή περιοχή ή στον προσδιορισμό της βαθιάς συναγωγής κυκλοφορίας κατά μήκος του δυτικού ορίου.
Κλίμα
Η κυριαρχία των ισχυρών επιφανειακών ανέμων παράλληλα με τη στενή και ψηλή οροσειρά της Ανταρκτικής Χερσονήσου είναι ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του καιρού και του κλίματος στην περιοχή της δυτικής Θάλασσας Γουέντελ. Οι άνεμοι μεταφέρουν ψυχρό αέρα προς τα χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη και μετατρέπονται σε νοτιοδυτικούς πιο βόρεια.
Αυτοί οι άνεμοι παρουσιάζουν ενδιαφέρον όχι μόνο λόγω της επίδρασής τους στο καθεστώς θερμοκρασίας ανατολικά της χερσονήσου αλλά και επειδή αναγκάζουν τη μετατόπιση του πάγου προς τα βορειοανατολικά στον Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό ως τον τελευταίο κλάδο της δεξιόστροφης κυκλοφορίας στα κατώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας κατά μήκος τις ακτές της Θάλασσας Γουέντελ. Η έντονη αντίθεση μεταξύ του ανέμου, της θερμοκρασίας και των συνθηκών πάγου στις δύο πλευρές της χερσονήσου της Ανταρκτικής είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια.
Οικολογία
Η Θάλασσα Γουέντελ είναι άφθονη σε φάλαινες και φώκιες. Η χαρακτηριστική πανίδα της θάλασσας περιλαμβάνει τη φώκια Γουέντελ, τη φάλαινα όρκα, τη μεγάπτερη φάλαινα, τη ρυγχοφάλαινα, τη φώκια λεοπάρδαλη και τη φώκια καβουροφάγος, οι οποίες εμφανίζονται συχνά κατά τη διάρκεια ταξιδιών στη Θάλασσα Γουέντελ.
Ο πιγκουίνος της Αδελίας είναι το κυρίαρχο είδος πιγκουίνου σε αυτήν την απομακρυσμένη περιοχή λόγω της προσαρμογής τους στο σκληρό περιβάλλον. Μια αποικία άνω των 100.000 ζεύγων πιγκουίνων της Αδελίας μπορούν να βρεθούν στην ηφαιστειακή νήσο Πόλετ.
Γύρω στο 1997, η βορειότερη αποικία αυτοκρατορικών πιγκουίνων ανακαλύφθηκε νότια της νήσους Σνόουχιλ στη Θάλασσα Γουέντελ. Καθώς η Θάλασσα Γουέντελ είναι συχνά φραγμένη με βαρύ πάγο, απαιτούνται ισχυρά παγοθραυστικά σκάφη εξοπλισμένα με ελικόπτερα για να φτάσουν σε αυτήν την αποικία.
Το 2018, μια υποβρύχια αποστολή επιστημονικής έρευνας στα νερά της Ανταρκτικής αποκάλυψε μοναδικά οικοσυστήματα, που λόγω σπανιότητας χρήζουν ειδικής προστασίας. Η έρευνα θα βοηθήσει να γίνει καταγραφή και τεκμηρίωση του πιο μεγάλου καταφυγίου θαλάσσιας ζωής στον κόσμο, έκτασης 1,8 εκατ. χλμ..
Το 2021, σπόγγοι και άλλοι άγνωστοι τροφοδότες αναφέρθηκαν ότι αναπτύχθηκαν κάτω από την Παγονησίδα Φίλχνερ-Ρόνε, σε έναν ογκόλιθο σε βάθος 1.233 μέτρων (872 εκ των οποίων ήταν πάγος), 260 χλμ. στην ανοιχτή θάλασσα.
Τον Φεβρουάριο του 2021, το Ινστιτούτο Πολικών και Θαλάσσιων Ερευνών «Άλφρεντ Βέγκενερ» με το παγοθραυστικό RV Polarstern, ανακάλυψε μια αποικία περίπου 60 εκατομμυρίων παγόψαρων του Ιωνά να κατοικεί σε μια περιοχή στη Θάλασσα Γουέντελ. Υπολογίζεται ότι η αποικία καλύπτει περίπου 240 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με μέσο όρο μία φωλιά ανά τρία τετραγωνικά μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικό Έδαφος Ανταρκτικής Κατηγορία:Χιλιανό Έδαφος Ανταρκτικής Κατηγορία:Αργεντίνικη Ανταρκτική Κατηγορία:Θάλασσες του Νότιου Ωκεανού Κατηγορία:Ανταρκτική
Μίι-ντέρα
μικρογραφία| Χρυσή Αίθουσα (Εθνικός Θησαυρός της Ιαπωνίας) μικρογραφία| Το Σικιάκου-μον ή «Πύλη με τέσσερεις πυλώνες». μικρογραφία μικρογραφία| Ραγκαράτζια Ο Μίι-ντέρα (三井寺,御井寺), που ονομάζεται επίσημα Όντζο-τζι (園城寺), είναι  βουδιστικός ναός στην Ιαπωνία, που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Χιέι,  στην πόλη Ότσου στην επαρχία Σίγκα. Είναι σε μικρή απόσταση τόσο από το Κιότο όσο και από τη λίμνη Μπίβα, τη μεγαλύτερη λίμνη της Ιαπωνίας. Είναι ο επικεφαλής ναός της αίρεσης Τζίμον του Τεντάι. Είναι κάτι σαν αδελφός ναός του Ενριάκου-τζι, στην κορυφή του βουνού, και είναι ένας από τους τέσσερις μεγαλύτερους ναούς στην Ιαπωνία. Συνολικά, υπάρχουν 40 επώνυμα κτήρια στο συγκρότημα Μίι-ντέρα.
Ο Μίι-ντέρα είναι ο 14ος ναός στο προσκύνημα Σαϊγκόκου Κάννον.
Ίδρυση και διαμάχες
Το Όντζο-τζι ιδρύθηκε την περίοδο Νάρα. Ο ναός ιδρύθηκε το 672 μετά από μια διαμάχη για την αυτοκρατορική διαδοχή. Ο αυτοκράτορας Τέντζι είχε πεθάνει και ο γιος του σκοτώθηκε από τον αδελφό του Τέντσι, ο οποίος στη συνέχεια ενθρονίστηκε ως αυτοκράτορας Τένμου. Ο Τένμου ίδρυσε τον Όντζο-τζι προς τιμή και μνήμη του αδελφού του.
Το όνομα Μίι-ντέρα ("Ναός των Τριών Πηγαδιών") προέκυψε σχεδόν δύο αιώνες αργότερα. Πήρε αυτό το όνομα από τον Έντσιν, έναν από τους πρώτους ηγούμενους της αίρεσης Τεντάι. Το όνομα προέρχεται από τις πηγές του ναού, που χρησιμοποιούνταν για το τελετουργικό λούσιμο των νεογέννητων και προς τιμή των αυτοκρατόρων Τέντζι και Τένμου και της αυτοκράτειρας Τζίτο, που συνέβαλαν στην ίδρυση του ναού. Σήμερα, το Κόντο, ή Κεντρική Αίθουσα, στεγάζει μια πηγή με ιερό νερό. Υπό την καθοδήγηση του Έντσιν, από το 859 έως το θάνατό του το 891, ο Μίι-ντέρα απέκτησε δύναμη και σημασία, και τελικά έγινε (μαζί με τους Τοντάι-τζι, Κόφουκου-τζι και Ενριάκου-τζι) ένας από τους τέσσερις κύριους ναούς, που ήταν επιφορτισμένοι με την πνευματική καθοδήγηση και προστασία της πρωτεύουσας. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου επίσης που ο Ενριάκου-τζι και ο Μίι-ντέρα χωρίστηκαν ο ένας από τον άλλο, αναπτύσσοντας δύο κλάδους της αίρεσης Τεντάι, που ονομάζονται Τζίμον και Σάνμον. Ως επί το πλείστον, αυτός ήταν περισσότερο ένας γεωγραφικός ανταγωνισμός παρά ένα ιδεολογικό σχίσμα, αλλά παρ' όλα αυτά ήταν έντονο και έγινε πιο έντονο μετά το θάνατο του Έντσιν.
Ο ανταγωνισμός έγινε βίαιος στο δεύτερο μισό του 10ου αιώνα, λόγω μιας σειράς επίσημων διορισμών σε άλλους ναούς, και παρόμοιων περιπτώσεων. Ο ζάσου του Ενριάκου-τζι το 970 σχημάτισε τον πρώτο μόνιμο στρατό, που στρατολογήθηκε από ένα θρησκευτικό σώμα. Ο Μίι-ντέρα ίσως δημιούργησε έναν στρατό πολύ σύντομα μετά. Το 989, ένας πρώην ηγούμενος του Μίι-ντέρα με το όνομα Γιοκέι επρόκειτο να γίνει ηγούμενος του Ενριάκου-τζι. Αλλά κανένας από τους μοναχούς του Ενριάκου-τζι δεν θα εκτελούσε υπηρεσίες υπό τη διεύθυνση του. Σύντομα παραιτήθηκε. Αλλά το 993, οι μοναχοί του Μίι-ντέρα πήραν εκδίκηση, καταστρέφοντας έναν ναό όπου ο Έννιν, ο ιδρυτής της αίρεσης Σάνμον του Ενριάκου-τζι, είχε ζήσει κάποτε. Οι μοναχοί από το Ενριάκου-τζι αντεπιτέθηκαν, καταστρέφοντας περισσότερα από 40 μέρη, που σχετίζονταν με τον Έντσιν. Στο τέλος, πάνω από 1.000 μοναχοί της αίρεσης Τζίμον του Έντσιν κατέφυγαν μόνιμα στο Μίι-ντέρα, εδραιώνοντας τη διάσπαση μεταξύ των δύο Σεκτών. Κατά τη διάρκεια του 10ου, 11ου και 12ου αιώνα, συνέχισαν να υπάρχουν παρόμοια περιστατικά, σχετικά με το διορισμό ηγουμένων (zasu), στα οποία εμπλέκονται πολλοί σόχεϊ, ή μοναχοί πολεμιστές. Το Μίι-ντέρα κάηκε ολοσχερώς από τους σόχεϊ του Ενριάκου-τζι τέσσερις φορές μόνο τον 11ο αιώνα. Υπήρξαν, ωστόσο, φορές που οι δύο ενώθηκαν εναντίον ενός κοινού εχθρού, συμπεριλαμβανομένης μιας επίθεσης στο Κόφουκου-τζι στη Νάρα το 1081 (εκδικούμενος για την καύση του Μίι-ντέρα από μοναχούς του Κόφουκου-τζι την ίδια χρονιά) και μια ενωμένη επίθεση στη Νάρα για άλλη μια φορά το 1117.
Οι πόλεμοι του Γκένπεϊ
Στα τέλη του 12ου αιώνα, η προσοχή των μοναχών του όρους Χιέι στράφηκε προς μια μεγαλύτερη σύγκρουση: τον πόλεμο Γκένπεϊ. Οι οικογένειες Τάιρα και Μιναμότο υποστήριξαν διαφορετικούς διεκδικητές του Θρόνου του Χρυσάνθεμου και τον Ιούνιο του 1180, η οικογένεια Μιναμότο έφερε τον διεκδικητή τους, Πρίγκιπα Μοτσιχίτο, στο Μίι-ντέρα, φυγαδεύοντας από τους σαμουράι της Τάιρα. Ο Μίι-ντέρα ζήτησε βοήθεια από τον Ενριάκου-τζι, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Οι μοναχοί του Μίι-ντέρα εντάχθηκαν στον στρατό του Μιναμότο και κατέφυγαν στο Μπιόντο-ιν, μια βίλα της φυλής Φουτζιβάρα, η οποία είχε μετατραπεί σε μοναστήρι από μοναχούς Μίι-ντέρα.
Θυμωμένος με τη συμμαχία Μίι-ντέρα/Μιναμότο, ο Τάιρα νο Κιγιομόρι διέταξε την καταστροφή του Μίι-ντέρα και πολλών από τους ναούς της Νάρα.
Οι μοναχοί του Μίι-ντέρα συμμετείχαν για άλλη μια φορά στον πόλεμο του Γκένπεϊ, πολεμώντας μαζί με τους συμπαθούντες τη φυλή Τάιρα ενάντια στον Μιναμότο νο Γιοσινάκα, ο οποίος εισέβαλε στο Κιότο το 1184, πυρπόλησε το παλάτι Χοτζουτζιντόνο και απήγαγε τον αποσυρθέντα αυτοκράτορα, Σιρακάβα Β'.
Μετά τον πόλεμο του Γκένπεϊ, υπήρξε μια μακρά περίοδος σχετικής ειρήνης, καθώς οι ναοί του Κιότο και της Νάρα, συμπεριλαμβανομένου του Μίι-ντέρα, ξαναχτίστηκαν. Καθώς οι ναοί ανέκτησαν δύναμη, οι ανταγωνισμοί επανεμφανίστηκαν, αν και στην πραγματικότητα ξέσπασε ελάχιστη έως καθόλου βία μεταξύ Μίι-ντέρα και Ενριάκου-τζι. Το 1367, όταν ένας δόκιμος μοναχός από το Μίι-ντέρα σκοτώθηκε σε ένα φράγμα διοδίων, που είχε δημιουργηθεί από τον ναό του Νάνζεν-τζι, μοναχοί πολεμιστές από το Μίι-ντέρα ξεκίνησαν να επιτεθούν στον Νάνζεν-τζι. Όταν οι δυνάμεις του σόγκουν στάλθηκαν, για να καταστείλει την εξέγερση, ανακάλυψαν τους μοναχούς του Μίι-ντέρα να υποστηρίζονται επίσης από τους σόχεϊ από το Ενριάκου-τζι και το Κόφουκου-τζι. Ένα χρόνο αργότερα, μια άλλη μάχη ξέσπασε, σχετικά με τα σχόλια που έκανε ο ηγούμενος του Νάνζεν-τζι. Οι μοναχοί του Μίι-ντέρα, μαζί με τους συμμάχους τους, νίκησαν για άλλη μια φορά τις δυνάμεις των σόγκουν.
Περίοδος Σενγκόκου και μετά
Στα τέλη του 16ου αιώνα, ο Μίι-ντέρα, μαζί με πολλούς από τους άλλους κοντινούς ναούς, αναζήτησαν συμμαχίες, για στρατιωτική (αμυντική) δύναμη, καθώς και στρατιωτική ισχύ. Τα εδάφη των οικογενειών Ασάι και Ασακούρα ήταν πιο κοντά στο όρος Χιέι, αλλά αυτές οι οικογένειες, καθώς και άλλες με τους οποίους είχαν συμμαχήσει οι ναοί, ήταν αντίπαλοι του Όντα Νομπουνάγκα. Αυτές οι δύο οικογένειες υπέστησαν βαριές ήττες από τον Νομπουνάγκα και τον αρχηγό του στρατηγό Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, έτσι το 1571 επιδίωξαν μια ισχυρότερη συμμαχία με τους ναούς. Την ίδια χρονιά, ο Νομπουνάγκα ξεκίνησε να καταστρέψει τα πάντα στο όρος Χιέι, ξεκινώντας από την πόλη Σακαμότο στους πρόποδες του βουνού και στρέφοντας το βλέμμα του στο Ενριάκου-τζι στην κορυφή. Μεγάλο μέρος του Μίι-ντέρα καταστράφηκε, καθώς οι πολεμιστές μοναχοί απέτυχαν ενάντια στον μεγάλο και άρτια εκπαιδευμένο στρατό των σαμουράι του Νομπουνάγκα.
Αίθουσες και θησαυροί
Μέσα στο Κόντο και το Χόντο (η κύρια αίθουσα και η αίθουσα του Βούδα) του Μίι-ντέρα, υπάρχουν τουλάχιστον έξι αγάλματα του Βούδα, ιερά προσωπικά αντικείμενα διάφορων αυτοκρατόρων, συμπεριλαμβανομένου του αυτοκράτορα Τέντζι, τα οποία είναι κρυμμένα και εμφανίζονται μόνο σε σπάνιες, ειδικές περιστάσεις, καθώς επίσης και ένα μεγάλο άγαλμα του Μιρόκου, ή Μαϊτρέγια, Βούδα στο κέντρο της Αίθουσας. Το Κόντο χτίστηκε το 1599 και αντικαθιστά το αρχικό, που χτίστηκε το 672 και καταστράφηκε το 1571.
Ένμαν-ιν
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Ένμαν-ιν και κήποι Ο Ένμαν-ιν (円満院) είναι ένας υπο-ναός (塔頭, tatchū) του Μίι-ντέρα. Μπορεί να ιδρύθηκε το 987 μ.Χ. από τον πρίγκιπα Γκόεν, γιο του αυτοκράτορα Μουρακάμι στο Οκαζάκι του Κιότο, όπου ονομαζόταν Μπιόντο-ιν, αν και άλλα αρχεία αναφέρουν ότι χτίστηκε με την υποστήριξη του αυτοκράτορα Γκο-Σουζάκου το 1040 υπό το όνομα του Ένμαν-ιν. Το 1052, ο Κανπάκου Φουτζιβάρα νο Γιοριμίτσι μετέτρεψε τη βίλα του πατέρα του στο Ούτζι σε ναό, ο οποίος έγινε ο περίφημος Μπιόντο-ιν και το αρχικό Μπιόντο-ιν στο Οκαζάκι μετονομάστηκε σε "Μίι-Μπιόντο-ιν" λόγω της σύνδεσής του με το Μίι-ντέρα ή το Σακουράι-νο-μίγια ως αναγνώριση ότι ήταν ένας ναός μονζέκι με έναν αυτοκρατορικό πρίγκιπα ως επικεφαλής ηγούμενο. Μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση εντός του περιβόλου της εποχής Μίιι στην πρώιμη περίοδο Έντο. Η κύρια κατοικία του σε στιλ Σίντεν-ζουκούρι (Shinden-zukuri) ήταν δώρο της αυτοκράτειρας Μέισο το 1647. Χτίστηκε αρχικά το 1619 για χρήση από τον Τοκουγκάβα Μασάκο, την κόρη του σόγκουν Τοκουγκάβα Χιντετάντα και σύζυγο του αυτοκράτορα Γκο-Μιζουνόο. Η κάτοψη αποτελείται από συνολικά 6 δωμάτια σε 2 σειρές από βορρά προς νότο, και υπάρχει επίσης ένας θρόνος που χρησιμοποιούσε ο αυτοκράτορας Μιζουνόο σε ένα δωμάτιο στα βορειοδυτικά. Οι τοιχογραφίες της σχολής Κανούχα σε αυτή τη δομή χαρακτηρίστηκαν ως Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία το 1929. Ωστόσο, οι πίνακες ζωγραφικής είναι αναπαραγωγές, με τα πραγματικά έργα να φυλάσσονται στο Εθνικό Μουσείο του Κιότο για συντήρηση.
Οι κήποι του Ένμαν-ιν (円満院庭園) χαρακτηρίστηκαν Εθνικός Τόπος Γραφικής Ομορφιάς το 1934. Η διάταξη του κήπου αποδίδεται στον Σοάμι, ο οποίος είναι επίσης υπεύθυνος για τον βραχόκηπο στο Γκινκάκου-τζι στο Κιότο.
Στους χώρους του Ένμαν-ιν βρίσκεται επίσης το μουσείο Οτσού-ε (大津絵美術館, Otsu-e bijutsukan) με μια συλλογή αναθηματικών εκτυπώσεων Οτσού-ε, που ήταν δημοφιλή στους ταξιδιώτες στους δρόμους Τοκάιντο και Νακασέντο κατά την περίοδο Έντο.
Κότζο-ιν
Ο Κότζο-ιν (光浄院) είναι ένας υπο-ναός (tatchū, 塔頭) του Μίι-ντέρα, που χτίστηκε από τον Γιαμαόκα Καγκετόμο (1541-1604). Η φυλή Γιαμαόκα ήταν ένας κλάδος δοκίμων της φυλής Ροκκάκου, που ήταν από την Επαρχία Όμι, και ο Γιαμαόκα Καγκετόμο ήταν ένας από τους στρατηγούς του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Εκάρη το 1584, και έγινε Γιαμαόκα Ντοάμι (道阿弥). Μετά το θάνατο του Χιντεγιόσι, ορκίστηκε πίστη στον Τοκουγκάνα Ιεγιάσου και το 1603 έγινε νταϊμιό 10.000 koku στον τομέα Χιτάτσι-Φούττο στο σημερινό Ινασίκι, στο νομό Ιμπαράκι. Το 1601, χρηματοδότησε την κατασκευή αυτού του παρεκκλησίου μέσα στο Μίι-ντέρα.
Το Κότζο-ιν είναι αξιοσημείωτο για το Κιακούντεν (客殿), ή Αίθουσα Επισκεπτών, που ολοκληρώθηκε το 1601. Αυτή η κατασκευή με την ξύλινη οροφή ιριμόγια-ζουκούρι (irimoya-zukuri) έχει χαρακτηριστεί ως Εθνικός Θησαυρός ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της αρχιτεκτονικής Σόιν-ζουκούρι (Shoin-zukuri) της ύστερης περιόδου Μουρομάτσι. Είναι διακοσμημένο εσωτερικά με έργα ζωγραφικής από τη σχολή Κανούχα, κυρίως φουσούμα πίνακες του Κάνο Σανράκου. Ο πίνακας αυτός χαρακτηρίστηκε Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία το 1976.
Οι κήποι του Κότζο-ιν (光浄院庭園) χαρακτηρίστηκαν Εθνικός Τόπος Γραφικής Ομορφιάς το 1934. Οι κήποι περιέχουν μια μεγάλη λιμνούλα που εκτείνεται σχεδόν μέχρι την άκρη της βεράντας του Κιακούντεν. Η λιμνούλα περιέχει ένα κεντρικό νησί και μια σειρά από μονόλιθους, ως μια ομάδα από πέτρες που σχηματίζουν έναν ξερό καταρράκτη δίνοντας μια αίσθηση βάθους. Ο κήπος είναι φυτεμένος με δέντρα και λουλούδια, που αντικατοπτρίζουν τη σύνθεση των πινάκων μέσα στο Κιακούντεν.
Το Κότζο-ιν και οι κήποι του είναι ανοιχτά για το κοινό μόνο με κράτηση τουλάχιστον μία εβδομάδα νωρίτερα.
Ζένπο-ιν
Ο Ζένπο-ιν (善法院) ήταν ένας υπο-ναός (tatchū  塔頭) του Μίι-ντέρα, που χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο από τους υψηλόβαθμους ιεράρχες του. Βρισκόταν μεταξύ της Τριώροφης Παγόδας και της βιβλιοθήκης Κιόζο της Μίι-ντέρα, αλλά σήμερα δεν διατηρούνται κάποια κτίσματα. Ο υπο-ναός ήταν γνωστός για τους πολύ μεγάλους κήπους του, (Zenpō-in teien, 善法院庭園), οι οποίοι σχολιάστηκαν σε πολλά έργα της περιόδου Έντο σε διάσημους κήπους στην Ιαπωνία, (συμπεριλαμβανομένων των "Όμο Κόσιτζι Σακούντεν" και "Τσουκιγιάμα Νιβαζόντεν") και χαρακτηρίστηκαν Εθνικός Τόπος Γραφικής Ομορφιάς το 1934. Ωστόσο, οι κήποι καταστράφηκαν σε κατολίσθηση μετά από έντονες βροχοπτώσεις το 1941. Τα αρχικά διαγράμματα διάταξης για τους κήπους ανακαλύφθηκαν αργότερα και οι αρχαιολογικές ανασκαφές διαπίστωσαν ότι οι άκρες της λίμνης και πολλές από τις πέτρες του κήπου διατηρήθηκαν σε καλή κατάσταση. Οι εργασίες ανακατασκευής ξεκίνησαν το 2017.
Βιβλιογραφία
Μ Κατηγορία:Κιότο
28ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης
Το 28ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (2 Ιουλίου 1990 - 13 Ιουλίου 1990) πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα. Έλαβε χώρα ένα χρόνο πριν από το παραδοσιακό χρονοδιάγραμμα και αποδείχθηκε ότι ήταν το τελευταίο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ). Συγκεκριμένα, στο συνέδριο έγιναν εμφανείς φράξιες στο εσωτερικό του κόμματος καθώς αντίπαλες απόψεις υποστηρίχτηκαν από την κεντρική πλατφόρμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ (υποστηριζόμενη από τον Γκορμπατσώφ), τη φιλελεύθερη «Δημοκρατική Πλατφόρμα» (η οποία περιελάμβανε τον Μπόρις Γέλτσιν) και τη συντηρητική «Μαρξιστική Πλατφόρμα». Η πρώτη ολομέλεια της νέας 28ης Κεντρικής Επιτροπής πραγματοποιήθηκε στις 13-14 Ιουλίου και με εξαίρεση τον Γκορμπατσόφ εκλέχθηκε ένα εντελώς νέο 28ο Πολιτικό Γραφείο.
Διάφοροι οργανισμοί που ισχυρίζονται ότι είναι διάδοχοι του ΚΚΣΕ διεξήγαγαν συνέδρια συνεχίζοντας την αρίθμηση που θέσπισε το ΚΚΣΕ και οι προκάτοχοί του. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (1992) διεξήγαγε το αποκαλούμενο 29ο Επανορθωτικό Συνέδριο το 1992, δηλώνοντας την αποκατάσταση του ΚΚΣΕ. Ομοίως, η Ένωση Κομμουνιστικών Κομμάτων - Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης, που ιδρύθηκε το 1993, έχει επίσης διοργανώσει συνέδρια ξεκινώντας από το 29ο, και το πιο πρόσφατο είναι το 33ο Συνέδριο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:1990
Ντόρα Ρωζέττη
Η Ντόρα Ρωζέττη (ψευδώνυμο της Νέλλης Καλογλοπούλου - Μπογιατζόγλου) (1908 - 1989) ήταν Ελληνίδα Αιγυπτιώτισσα γιατρός, που έγινε γνωστή με τη ανακάλυψη και δημοσίευση του ρηξικεύλεθου για την εποχή της, αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος, «Η ερωμένη της». Το βιβλίο είναι το πρώτο λεσβιακό μυθιστόρημα της νεοελληνικής πεζογραφίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ρωζέττη ήρθε στην Αθήνα από την Αλεξάνδρεια και σπούδασε στην ιατρική σχολή. Από τα παιδικά της χρόνια έγραφε και είχε ενεργή συμμετοχή στο περιοδικό «Η Διάπλασις των Παίδων» του Γρηγόριου Ξενόπουλου. Μέσα από τη «Διάπλαση» γνωρίστηκε και διαμόρφωσε ένα λογοτεχνικό κύκλο φίλων και συνομιλητριών και συνομιλητών. Ο ίδιος ο Ξενόπουλος έτρεφε εκτίμηση για τη γραφή της όπως κρίνουμε από τα σχόλιά του προς αυτήν στη «Διάπλαση». Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Ρωζέττη στην Ελένη Μπακοπούλου, οι φίλοι της ποιητές Γιώργος Τσουκαλάς και Γ. Σημηριώτης, που είχαν διαβάσει τα κείμενά της σε ημερολογιακή μορφή, συζήτησαν μαζί της, επινόησαν ένα τέλος στην ιστορία και τα εξέδωσαν ως μυθιστόρημα, με τη σύμφωνη γνώμη της, δίνοντας οι ίδιοι στη συγγραφέα το ψευδώνυμο Ντόρα Ρωζέττη αλλά και τον τίτλο του βιβλίου «Η ερωμένη της». Το βιβλίο προξένησε σκάνδαλο στην εποχή του, επειδή «φωτογράφιζε» σε μεγάλο βαθμό κάποια από τα πρόσωπα τα οποία αναφέρονται σε αυτό. Η συγγραφέας είτε μόνη είτε μαζί με τη φίλη της (που ήταν και πραγματικά η ερωμένη της) προσπάθησαν να το μαζέψουν από τα βιβλιοπωλεία και το κατέστρεψαν σε μεγάλο βαθμό.
Η Ρωζέττη ήταν 21 χρόνων όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο «Η ερωμένη της». Μετά την αποφοίτησή της από το πανεπιστήμιο εργάστηκε ως γιατρός κυρίως στην Ελλάδα, αλλά και στην Αίγυπτο, και στη Λιβύη. Έκανε διδακτορικό στην ιατρική. Σπούδασε περαιτέρω στην Υγειονομική Σχολή και έγινε υγιεινολόγος. Παντρεύτηκε τον Κωστίκα Μπογιατζόγλου (1895-1967), ομογενή από τη Ρουμανία. Πέρα από το επάγγελμά της ασχολήθηκε με την ορειβασία, τη σπηλαιολογία (μαζί με την Άννα Πετροχείλου), το τένις. Από το 1961 και μέχρι το θάνατό της, το 1989, ζούσε στην Αθήνα, σε ένα δυάρι στην οδό Μακεδονίας 25 και Αχαρνών.
Μετά από την πρώτη συγγραφική και εκδοτική περιπέτεια του βιβλίου «Η ερωμένη της», η Ντόρα Ρωζέττη δεν δημοσίευσε τίποτα άλλο.
Ανακάλυψη και επανέκδοση του βιβλίου
Το βιβλίο παρέμεινε άφαντο για δεκαετίες μέχρι που η φιλόλογος-ερευνήτρια καθηγήτρια Χριστίνα Ντουνιά το ανακάλυψε σε κάποια ιδιωτική βιβλιοθήκη (της οικίας Ελευθεριάδη, στην Πέτρα της Λέσβου, και αργότερα στο αρχείο Καβάφη, σε ένα αντίγραφο με προσωπική αφιέρωση της συγγραφέως στον Αλεξανδρινό ποιητή) και το επανεξέδωσε το 2005, συνοδεύοντάς το από επίμετρο. Στον ίδιο τόμο περιλαμβάνεται και η βιβλιοκριτική που είχε γράψει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, το 1929, στο περιοδικό Νέα Εστία (τεύχος ΣΤ'). Το βιβλίο μεταφράστηκε και εκδόθηκε στα γαλλικά και στα ιταλικά το 2017. Η πραγματική ταυτότητα της Ντόρας Ρωζέττη, όταν επανεκδόθηκε το βιβλίο της, ήταν ακόμη άγνωστη, πράγμα που προκάλεσε ερωτήματα στο βιβλιόφιλο κοινό της Ελλάδας αλλά και σε κριτικούς, συγγραφείς και δημοσιογράφους.
Το έργο και η ζωή της βγήκε εν μέρει από την αφάνεια μέσα από τις κουβέντες που έκανε η συγγραφέας το 1984 με την ακτιβίστρια-ερευνήτρια Ελένη Μπακοπούλου η οποία είχε υποσχεθεί στη Ρωζέττη να μην δημοσιεύσει τίποτε για εκείνην όσο η τελευταία ζούσε. Μετά την επανέκδοση του βιβλίου το 2005, η Ελένη Μπακοπούλου δημοσίευσε, το 2006, στο περιοδικό  Οδός Πανός την αυτοβιογραφική αφήγηση της Ντόρας Ρωζέττη, καθώς και τα κείμενά της που είχαν δημοσιευτεί σε διάφορα τεύχη του περιοδικού «Η διάπλασις των παίδων».
Η αφήγηση για τη γνωριμία της με τη συγγραφέα καθώς και το υλικό που εμπιστεύθηκε η ίδια στην Ελένη Μπακοπούλου δημοσιεύθηκε σε δύο συνεχόμενα τεύχη του περιοδικού Οδός Πανός [τεύχη 132, 133] και αργότερα κυκλοφόρησε, το 2012, σε βιβλίο με τον τίτλο «Η φίλη μου κυρία Ντόρα Ρωζέττη» πάλι από τις εκδόσεις Οδός Πανός. Η Ντόρα Ρωζέττη είχε εμφανές ταλέντο στο γράψιμο όπως φαίνεται στο μοναδικό βιβλίο της. Όπως λέει στην Ελένη Μπακοπούλου, έγραφε σε όλη τη ζωή της. Ωστόσο ο σάλος που προκάλεσε η τολμηρή γραφή και η αφήγηση του έρωτά της προς μία γυναίκα, που είναι το θέμα του βιβλίου της, είχε ως συνέπεια την καταστροφή και κυριολεκτική εξαφάνιση του βιβλίου, καθώς και τον στιγματισμό τής συγγραφέως. Η μαρτυρία της στην Ελένη Μπακοπούλου δείχνει ότι, εκτός από το πρώτο βιβλίο της, κατέστρεψε η ίδια και όλο το υπόλοιπο εν δυνάμει συγγραφικό της έργο.
Το βιβλίο μετά την πρώτη επανέκδοσή του το 2005 έκανε τέσσερις ανατυπώσεις (2005, 2006, 2011, 2013). Είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, και παρακολουθεί και καταγράφει, σε ημερολογιακή μορφή και με ιμπρεσιονιστικό τρόπο, τη ζωή και τον εσωτερικό κόσμο της φοιτήτριας Ντόρας, τον έρωτα της για μια γυναίκα, τις φοιτητικές της παρέες, τα στέκια, τις εκδρομές, τη φύση και τις βόλτες στους δρόμους της Αθήνας. Σημειωτέον ότι το βιβλίο εκδόθηκε με επιμέλεια και επίμετρο της Χριστίνας Ντουνιά, καθηγήτριας Νεοελληνικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Βιβλιογραφία
- Ντόρα Ρωζέττη, Η ερωμένη της, Εκδόσεις Μεταίχμιο 2005, β’ έκδοση σκληρόδετη, Φεβρουάριος 2006
- Γρηγόριος Ξενόπουλος, Ντόρας Ρωζέττη: Η Ερωμένη της, ρομάντσο, κριτική που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέα Εστία, τ. ΣΤ' (1929), σ. 1035-1037 [περιλαμβάνεται στην επανέκδοση του μυθιστορήματος το 2005]
- Χριστίνα Ντουνιά, Η περιπέτεια ενός «ρομάντσου», επίμετρο στο βιβλίο Η ερωμένη της, Εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2005
-Ελένη Μπακοπούλου, Η φίλη μου κυρία Ντόρα Ρωζέττη (αφιέρωμα), περιοδικό Οδός Πανός, τεύχος 132, Απρίλιος 2006 (πρόωρη κυκλοφορία τον Φεβρουάριο)
-Όλγα Σελλά, Αλεξανδρινή μικροβιολόγος ήταν η Ντόρα Ρωζέττη; Άρθρο στην εφημερίδα Καθημερινή 18.2.2006
http://www.kathimerini.gr/242643/article/politismos/arxeio-politismoy/ale3andrinh-mikroviologos-htan-h-ntora-rwzetth
-Ελένη Μπακοπούλου, Παραλειπόμενα Ντόρας Ρωζέττη, περιοδικό Οδός Πανός, τεύχος 133, Ιούλιος 2006
-Ελένη Μπακοπούλου, Τεκμήρια για την αληθινή ταυτότητα της συγγραφέως του σαπφικού μυθιστορήματος «η Ερωμένη της», εφημερίδα Το Βήμα, 30.7.2006
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14826&m=S06&aa=1
-Μαριανέλλα Κλώκα, Ελένη Μπακοπούλου, πόση …Ντόρα Ρωζέττη έκρυβες μέσα σου; City Uncovered δεκαπενθήμερη εφημερίδα, 18.2.2008