Πολωνικός_Οκτώβρης
Διαδηλώσεις και ταραχές
Οι διαδηλώσεις στο Πόζναν, αν και οι μεγαλύτερες, δεν ήταν μοναδικές στην Πολωνία, όπου η κοινωνική διαμαρτυρία επανέλαβε την οργή της εκείνο το φθινόπωρο. Στις 18 Νοεμβρίου, οι ταραχοποιοί κατέστρεψαν το αρχηγείο της πολιτοφυλακής και τον εξοπλισμό παρεμβολής ραδιοφώνου στο Μπίντγκοστς, και στις 10 Δεκεμβρίου, ένα πλήθος στο Στσέτσιν επιτέθηκε σε δημόσια κτίρια, συμπεριλαμβανομένης μιας φυλακής, του γραφείου του κρατικού εισαγγελέα, των αρχηγείων πολιτοφυλακής και του σοβιετικού προξενείου. Ο κόσμος σε όλη τη χώρα επέκρινε την αστυνομία ασφαλείας και ζήτησε τη διάλυση της επιτροπής δημόσιας ασφάλειας και την τιμωρία των πιο ενόχων στελεχών της. Ζητήθηκαν να αποκαλυφθούν συνεργάτες της μυστικής αστυνομίας και οι ύποπτοι συνεργάτες δέχονταν συχνά επιθέσεις. Σε πολλές τοποθεσίες, πλήθη συγκεντρώνονταν έξω από το αρχηγείο της μυστικής αστυνομίας, φώναζαν εχθρικά συνθήματα και έσπαγαν τζάμια. Δημόσιες συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και πορείες πραγματοποιήθηκαν σε εκατοντάδες πόλεις σε όλη την Πολωνία. Οι συναντήσεις οργανώνονταν συνήθως από τοπικά κομματικά κύτταρα, τοπικές αρχές και συνδικάτα. Ωστόσο, οι επίσημοι διοργανωτές έτειναν να χάσουν τον έλεγχο, καθώς το πολιτικό περιεχόμενο ξεπερνούσε την αρχική τους ατζέντα. Τα πλήθη συχνά έκαναν ριζοσπαστικές ενέργειες, που συχνά οδηγούσαν σε αναταραχές στους δρόμους και συγκρούσεις με την αστυνομία και άλλες υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Η δραστηριότητα στους δρόμους κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά τη συνεδρίαση της «VIII Plenum» της 19-21 Οκτωβρίου της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΚΕΕ, αλλά συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη του έτους. Έγινε ταυτόχρονη έξαρση του θρησκευτικού και του κληρικού αισθήματος. Ψάλλονταν ύμνοι και ζητήθηκε η απελευθέρωση του Στέφαν Βισίνσκι και η αποκατάσταση των καταπιεσμένων επισκόπων. Ο εθνικισμός ήταν η βάση της μαζικής κινητοποίησης και κυριαρχούσε στις δημόσιες συγκεντρώσεις κατά τις οποίες οι άνθρωποι τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο και άλλα πατριωτικά τραγούδια, απαιτούσαν την επιστροφή του λευκού αετού στη σημαία και τις παραδοσιακές στρατιωτικές στολές και επιτέθηκαν στην εξάρτηση της Πολωνίας από τη Σοβιετική Ένωση και τον στρατό της. Απαίτησαν την επιστροφή των ανατολικών εδαφών, μια εξήγηση για τη Σφαγή του Κάτιν και την εξάλειψη της ρωσικής γλώσσας από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Το τελευταίο δεκαήμερο του Οκτωβρίου, μνημεία του Κόκκινου Στρατού, που περιφρονούνταν από τους Πολωνούς, δέχθηκαν επίθεση. Τα κόκκινα αστέρια γκρεμίστηκαν από στέγες σπιτιών, εργοστασίων και σχολείων. Οι κόκκινες σημαίες καταστράφηκαν και τα πορτρέτα του Κονσταντίν Ροκοσόφσκυ, του στρατιωτικού διοικητή που ήταν υπεύθυνος για τις επιχειρήσεις που έδιωξαν τις γερμανικές δυνάμεις των Ναζί από την Πολωνία, καταστράφηκαν. Έγιναν προσπάθειες να εισέλθουν με τη βία στα σπίτια των Σοβιετικών πολιτών, κυρίως στην Κάτω Σιλεσία, όπου ζούσαν πολλά σοβιετικά στρατεύματα. Ωστόσο, σε αντίθεση με τους διαδηλωτές στην Ουγγαρία και το Πόζναν, οι ακτιβιστές περιόρισαν τα πολιτικά αιτήματα και τη συμπεριφορά τους, που δεν ήταν καθαρά αντίθετες με το κομμουνιστικό σύστημα. Οι κομμουνιστικές αρχές δεν αμφισβητήθηκαν ανοιχτά και κατηγορηματικά, όπως τον Ιούνιο, και αντικομμουνιστικά συνθήματα, που κυριαρχούσαν στην εξέγερση του Ιουνίου, όπως «Θέλουμε ελεύθερες εκλογές», «Κάτω η κομμουνιστική δικτατορία» ή «Κάτω το Κόμμα», ήταν πολύ λιγότερο διαδεδομένα. Επίσης, οι κομματικές επιτροπές δεν δέχθηκαν επίθεση.