cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τριττύα
Αρχική δομή
Σύμφωνα με τον μύθο, η τριττύς, όπως και η φυλή, ξεκίνησαν να υπάρχουν ως διοικητικές δομές, πολύ νωρίς χρονικά, όταν στη περιοχή της αρχαίας Αττικής λέγεται ότι υπήρχαν οι δώδεκα αρχικές πόλεις, την περίοδο πριν από τον Θησέα. Κάθε μία από αυτές τις πόλεις είχε τον δικό της δήμο, δήμαρχο, δημαρχείο και δικούς της δημόσιους υπάλληλους. Οι αλλαγές από τον Θησέα και η μετατροπή των πόλεων αυτών σε έναν ενιαίο συνοικισμό έκαναν αυτές τις δομές κάπως περιττές. Σύμφωνα με το έργο Ατθίς (ή Ατθίδες ή Ιστορίαι) του Φιλοχόρου οι δώδεκα αρχικές πόλεις πιθανόν να ήταν:
Περισσότερα ονόματα, μετά τη μεταρρύθμιση του Κλεισθένη συνεχίζουν να προκύπτουν αλλά γενικά αυτός ο κατάλογος ονομάτων θεωρείται ως αξιόπιστος. Οι τέσσερις φυλές πριν τη μεταρρύθμιση του Κλεισθένη, το 508-507 π.Χ. ήταν οι:
Η "Τριττύς" ήταν υποδιαίρεση, η οποία αφορούσε το ένα τρίτο (1/3) της φυλής και πιθανόν συνδέεται με την προγενέστερη έννοια Φρατρία. Στη περίοδο προ του 507 π.Χ. όταν οι φυλές ήταν συνολικά τέσσερις αντιστοιχούσαν δώδεκα τριττύες (4 φυλές Χ 3 τριττύες = 12 τριττύες).
Η Τριττύς υπηρετούσε σαφώς την πολιτική και ιδιαίτερα τη στρατιωτική διαίρεση. Ειδικότερα, για το ρόλο τους στην αρχαία Αθήνα υπάρχει εκτεταμένο ιστοριογραφικό υλικό σε διάφορες πηγές και αρκετές επιγραφές. Μετά τις μεταρρυθμίσεις, τις οποίες έκανε ο Κλεισθένης, το 507 π.X., υπήρχαν τριάντα τριττύες για τις δέκα φυλές (10 φυλές Χ 3 τριττύες = 30 τριττύες).
Η οργάνωση των τριττύων στην μεταρρύθμιση του Κλεισθένη
Ο Κλεισθένης αν και αύξησε τον αριθμό των φυλών, από 4 σε 10, διατήρησε τον αριθμό των τριττύων ανά φυλή, δηλαδή 3 ανά φυλή. Στη συνέχεια διαίρεσε την επικράτεια σε τριάντα τριττύες, ενωμένες σε ομάδες των τριών ανά την κάθε μία από τις δέκα φυλές. Η καινοτομία στη μεταρρύθμιση του Κλεισθένη ήταν ο χωρισμός των τριάντα αυτών τριττύων σε: δέκα "περί το άστυ", δέκα "παράλιες" και δέκα "μεσόγειες". Με αυτόν τον τρόπο, κάθε κοινωνική τάξη (αγρότες, έμποροι και ευγενείς) είχαν την ίδια ισχύ, ενώ κάθε μία από τις 10 φυλές αποτελείται από 3 τριττύες, μία για τους δήμους της Μεσογαίας (ενδοχώρα, όπου επικρατούσαν οι αγρότες), μία για τους δήμους από την Παραλία (από την ακτή, όπου επικρατούσαν οι έμποροι) και μία από το άστυ (η αστική περιοχή, όπου επικράτησαν οι ευγενείς). Οι τρεις τρυττίες (μία από την κάθε κατηγορία: άστεως, μεσογαία, παράλιος) δόθηκαν με κλήρωση, σε κάθε φυλή και σε αυτές κατανεμήθηκαν όλοι οι δήμοι. Οι δήμοι "περί το άστυ" ήταν συνήθως μεγαλύτεροι και σε μερικές περιπτώσεις μπορούσε ένας από αυτούς να αποτελεί μία τριττύα από μόνος του, ενώ σε άλλες περιπτώσεις μία τριττύα περιελάμβανε πιθανόν μέχρι οκτώ ή και εννιά ακόμα δήμους.
Επικεφαλής των τριττύων ήταν οι τριττύαρχοι, ενώ των δήμων οι δήμαρχοι. Ο τριττύαρχος ήταν υπεύθυνος για τα διάφορα δημόσια έργα της τριττύος, όπως την κατασκευή οδών, την αμυντική ενίσχυση των τειχών, την κατασκευή πλοίων, ενώ επίσης ήταν αρμόδιος για τη στρατολογία των δημοτών της τριττύος του. Η τριττύς ως μονάδα κατά κύριο λόγο ασχολούνταν με τον εξοπλισμό και την επάνδρωση των Αθηναϊκών πλοίων, (με βάση τις ναυκραρίες) και ήταν υπεύθυνη για δέκα πλοία, ενώ η περιοχή της προβλήτας του λιμανιού του Πειραιά χωρίστηκε σε ξεχωριστούς χώρους, προκειμένου να εξυπηρετεί τη Συνέλευση των πληρωμάτων της τριττύος. Οι τριττύες και ο τριττύαρχός τους πιθανώς να είχαν και συνεισφορά ως ιεροτελεστές σε ορισμένες θρησκευτικές λατρείες, καθώς αναφέρεται θυσία με το όνομα "τριττύς".
Η σύνδεση της τριττύας με λατρευτικές αρμοδιότητες φαίνεται και από το όνομα τριττύας γνωστής ως "Λευκοταίνιοι" (αυτοί που φορούν λευκή ταινία) και αφορά τριττύα της φυλής των Γελεώντων.
Επίσης, στην αρχαία Δήλο υπήρχαν (12) δώδεκα τριττύες, εκ των οποίων μόνο για δύο είναι γνωστά τα ονόματά τους: "Θυεστάθαι" και "Οκυνίδαι".
Ναυκραρίες
Πριν την μεταρρύθμιση του Κλεισθένη, η Αττική με τις τέσσερις φυλές της διαιρείτο σε δώδεκα τριττύες, η κάθε μία δε από αυτές, αποτελούνταν από (4) τέσσερις ναυκραρίες. Συνολικά δηλαδή υπήρχαν σαράντα οκτώ ναυκραρίες (4 φυλές Χ 3 τριττύες = 12 τριττύες Χ 4 ναυκραρίες = 48 ναυκραρίες). Κάθε ναυκραρία διοικούνταν από τον ναύκραρο, ο οποίος ήλεγχε τα έσοδα και τα έξοδα, καθώς κάθε ναυκραρία είχε δικό της ταμείο. Με τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη οι ναυκραρίες έφτασαν τις πενήντα. Για τις δέκα φυλές αντιστοιχούσαν πλέον (5) πέντε ναυκραρίες για κάθε φυλή (10 φυλές Χ 5 ναυκραρίες =50 ναυκραρίες).
Δήμοι
Η κάθε τριττύς, χωριζόταν σε δήμους. Ο Αριστοτέλης στο έργο του «Αθηναίων Πολιτεία» αναφέρει ότι επί Κλεισθένη τη θέση των ναυκραριών πήραν οι δήμοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίος βίος Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής
Γκαττάτικο
Το Γκαττάτικο (ιταλικά: Gattatico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Παραλλαγή Όμικρον
Η παραλλαγή έχει αρκετές ιδιαιτερότητες, μερικές από τις οποίες είναι νέες, και αρκετές από τις οποίες επηρεάζουν την πρωτεΐνη ακίδα που χρησιμοποιείται για την στόχευση των περισσότερων εμβολίων κατά τη στιγμή της ανακάλυψής της.
Παραπομπές
*
Βραβείο Saturn Καλύτερης Τανίας Επιστημονικής Φαντασίας
Το Βραβείο Saturn Καλύτερης Ταινίας Επιστημονικής Φαντασίας, είναι ένα από τα Βραβεία Saturn, που παρουσιάστηκαν από το 1972 από την Ακαδημία Ταινιών Επιστημονικής Φαντασίας, Φαντασίας και Τρόμου, στην καλύτερη ταινία της κατηγορίας, επιστημονικής φαντασίας.
Νικητές και υποψήφιες
Με έντονα γράμματα είναι οι νικητές.
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βραβεία Saturn
Ηλίας Γλυκοφρύδης
Ο Ηλίας Γλυκοφρύδης του Ναπολέοντος (19 Φεβρουαρίου 1914 - 20 Οκτωβρίου 1982) ήταν Έλληνας νομικός και ευρωβουλευτής για βραχύβια θητεία.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά, οικονομικές και πολιτικές επιστήμες. Από το 1969 ως το 1974 ήταν αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Εξελέγη ευρωβουλευτής το 1982 με το Κόμμα Προοδευτικών, σε αντικατάσταση του Απόστολου Παπαγεωργίου, ο οποίος πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1982.
Ο Γλυκοφρύδης απεβίωσε στις 20 Οκτωβρίου 1982, ενώ ήταν εν ενεργεία ευρωβουλευτής και αντικαταστάθηκε από τον Γεώργιο Αλεξιάδη.
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Γκολφινοπούλου.
47171 Λέμπο
Το 47171 Λέμπο είναι μεταποσειδώνιο αντικείμενο της Ζώνης του Κάιπερ που βρίσκεται στην εξωτερική περιοχή του Ηλιακού Συστήματος. Ανακαλύφθηκε την 1η Οκτωβρίου 1999 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Έρικ Ρούμπινσταϊν και Λουί-Γκρέγκορι Στρόλγκερ κατά τη διάρκεια παρατήρησης στο Εθνικό Παρατηρητήριο Κιτ Πηκ στην Αριζόνα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Ρούμπινσταϊν αναζητούσε εικόνες που τραβήχτηκαν από τον Στρόλγκερ ως μέρος του προγράμματος Low-Z Supernova Search.
Δορυφόρος
O Πάχα (προσωρινή ονομασία: S/2001 (47171) 1) είναι ο ένας από τους δύο γνωστούς δορυφόρους του μεταποσειδώνειου αντικειμένου (47171) Λέμπο. Ανακαλύφθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 2011 από τους Τσαντ Τρουχίγιο και Μάικ Μπράουν από φωτογραφίες που είχαν παρθεί από το ΔΤΧ και ανακοινώθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 2002. Έχει εκτιμώμενη διάμετρο περίπου 132 ±8,5 χιλιόμετρα, ημιάξονα τροχιάς 7411 ± 12 χιλιομετρα και περίοδο περιφοράς γύρω από το (47171) Λέμπο 50,302 ± 0,001 ημέρες. Ο (47171) Λέμπο θεωρείται ως ένα τριπλό σύστημα και ο Πάχα ο μεγαλύτερος εκ των δύο δορυφόρων αυτού.
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα
Γκουαλτιέρι
Το Γκουαλτιέρι (ιταλικά: Gualtieri) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Λουδοβίκος Γεώργιος του Μπάντεν-Μπάντεν
Ο Λουδοβίκος Γεώργιος (γερμ. Ludwig Georg, 7 Ιουνίου 1702 - 22 Οκτωβρίου 1761) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν (1707-1761).
Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Γεώργιος Σιμβέρτος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Γουλιέλμου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Σιβύλλας των Ασκάνια, κόρης του Ιουλίου Φραγκίσκου της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Το 1761 απεβίωσε στο Ανάκτορο Ράστατ σε ηλικία 59 ετών και τάφηκε στο Στίφτσκιρχε. Δεν είχε (επιζώντες) άρρενες απογόνους και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αύγουστος Γεώργιος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1755 τη Μαρία Άννα, κόρη του Αδάμ Φραγκίσκου του Σβάρτσενμπεργκ, και είχε τέκνα:
Το 1755 απεβίωσε η σύζυγός του και ο Λουδοβίκος Γεώργιος έκανε το ίδιο έτος δεύτερο γάμο με τη Μαρία Άννα Ιωσηφίνα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Ελισάβετ Παπαζώη
Η Ελισάβετ Παπαζώη (Αθήνα, 19 Ιανουαρίου 1944) είναι Ελληνίδα πολιτικός. Έχει διατελέσει νομάρχης, βουλευτής και υπουργός με το ΠΑΣΟΚ, ενώ υπήρξε και η πρώτη πρέσβης της Ελλάδας στην Κούβα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Ιανουαρίου το 1944. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι σε θέματα Πολεοδομίας, Αγροτικής Πολιτικής και Εφαρμοσμένης Πληροφορικής.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1984 ανακοίνωσε την απόφασή του να ανοίξει ελληνική πρεσβεία στην Κούβα, κάτι που θεωρήθηκε εξαιρετικά τολμηρό για την εποχή. Μετά από ταλαντεύσεις, στα τέλη του 1986 η Ελισάβετ Παπαζώη ορίστηκε η πρώτη Ελληνίδα πρέσβης-εκ προσωπικοτήτων της Ελλάδος- στην Αβάνα και η πρεσβεία της Ελλάδας ξεκίνησε τη λειτουργία της στις αρχές του 1987.
Από το 2009 (ίδρυση) μέχρι και το 2019 διετέλεσε πρόεδρος της Δημοτικής εταιρίας (Πάρκο Πάρου) για την προστασία της χερσονήσου του Αϊ-Γιάννη Δέτη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αιγαίου Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών
Αύγουστος Γεώργιος του Μπάντεν-Μπάντεν
Ο Αύγουστος-Γεώργιος, γερμ. August-Georg (14 Ιανουαρίου 1706 - 21 Οκτωβρίου 1771) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν (1761-1771).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου-Γουλιέλμου μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Σίβυλλας των Ασκάνια, κόρης του Ιουλίου-Φραγκίσκου, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ.
Το 1771 απεβίωσε στο ανάκτορο Ράστατ σε ηλικία 65 ετών και τάφηκε στο Στίφτσκιρχε του Μπάντεν-Μπάντεν. Ήταν άτεκνος και το Μπάντεν-Νπάντεν περιήλθε στον εγγονό του 6ου εξαδέλφου του, τον Κάρολο-Φρειδερίκο μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ του νεότερου κλάδου.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Γκουαστάλλα
Η Γκουαστάλλα (ιταλικά: Guastalla) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Συμμετοχή της Εσθονίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
Η Εσθονία θα συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στη Ντόχα του Κατάρ από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 6 Οκτωβρίου με 9 αθλητές.
Παραπομπές
Εσθονία Κατηγορία:Αθλητισμός στην Εσθονία
Ιστορίες της παλάμης
Το έργο Ιστορίες της παλάμης (ιαπωνικά: 掌の小説, το οποίο προφέρεται "Τενοχίρα νο σοσέτσου") είναι ο τίτλος που έδωσε ο Ιάπωνας συγγραφέας Γιασουνάρι Καβαμπάτα σε 146 διηγήματα τα οποία έγραψε κατά τη διάρκεια της μακράς καριέρας του. Τα πρώτα διηγήματα εκδόθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ενώ το τελευταίο κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του συγγραφέα, το 1972. Η πρώτη ιαπωνική έκδοση στην οποία συγκεντρώνονται αυτά τα διηγήματα έκανε την εμφάνισή της το 1971. Ο τίτλος της συλλογής αναφέρεται στη συντομία των διηγημάτων – πολλά από τα οποία εκτείνονται σε μόλις δύο ή τρεις σελίδες – ενώ κατά λέξη μεταφράζεται ως "κυριολεκτικά χωρούν στην μαλάμη του χεριού".
Στιλ και θέματα
Για τη Σούζαν Τζ. Νάπιερ στο Monumenta Nipponica, οι σύντομες ιστορίες του Καβαμπάτα εκφράζουν τις πτυχές των μυθιστορημάτων του, ενώ ταυτόχρονα «παρέχουν μια ένταση που είναι η ουσία του περίφημου στιλ «χαϊκού» του Καβαμπάτα», δουλεύοντας με «υπενθυμίσεις και υπαινιγμούς». Συχνά, οι ιστορίες επικεντρώνονται «στα συναισθήματα και όχι στην κατανόηση», παρουσιάζοντας «το χάος της ανθρώπινης καρδιάς» και απεικονίζουν «επιφοιτήσεις, μεταμορφώσεις και αποκαλύψεις». Οι κριτικοί επεσήμαναν επίσης έναν "λεπτό λυρισμό" καθώς και "ζεστασιά και ευθραυστότητα" καθώς και έναν "ψυχρό φορμαλισμό". Ο Καβαμπάτα φέρεται να ισχυρίστηκε ότι αισθάνεται πιο άνετα με τη φόρμα του διηγήματος και εξήγησε ότι, ενώ άλλοι συγγραφείς έτειναν να γράφουν ποίηση στα πρώτα τους χρόνια, εκείνος έγραψε τις Ιστορίες της παλάμης. Πράγματι, ο Καβαμπάτα θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του λογοτεχνικού είδους "κείμενο-μινιατούρα".
Μεταφράσεις
Το 1988, η εκδοτική εταιρεία North Point Press εξέδωσε τον πρώτο ουσιαστικό τόμο αγγλικών μεταφράσεων ως Palm-of-the-Hand Stories, που αποτελούνταν από διάσπαρτες μεμονωμένες ιστορίες οι οποίες είχαν εμφανιστεί προηγουμένως στα αγγλικά. Ο τόμος περιείχε συνολικά 70 ιστορίες από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 μέχρι τον θάνατο του Καβαμπάτα το 1972, σε μετάφραση Λέιν Ντάνλοπ και Τζ. Μάρτιν Χόλμαν.
Τα διηγήματα Γιαπωνέζα Άννα και Η θάλασσα, που εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1920, δεν είχαν συμπεριληφθεί στην ανθολογία των Ντάνλοπ και Χόλμαν και μεταφράστηκαν από τον Στιβ Μπράντμπερι.
Στα ελληνικά, η συλλογή μεταφράστηκε από τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη και κυκλοφόρησε το 1997 από τις εκδόσεις Πατάκη.
Κάστρο της Δρέσδης
Το Κάστρο της Δρέσδης ή Βασιλικό Παλάτι (Dresdner Residenzschloss ή Dresdner Schloss) είναι ένα από τα παλαιότερα κτίρια στη Δρέσδη της Γερμανίας. Για σχεδόν 400 χρόνια ήταν η κατοικία των εκλεκτόρων (1547–1806) και των βασιλέων (1806–1918) της Σαξονίας από τον Οίκο των Βέττιν (κλάδο του Αλβέρτου) καθώς και των βασιλέων της Πολωνίας (1697–1763). Είναι γνωστό για τα διαφορετικά αρχιτεκτονικά στυλ, που χρησιμοποιήθηκαν: από το μπαρόκ έως το νεο-αναγεννησιακό στυλ.
Σήμερα το οικιστικό κάστρο είναι ένα μουσειακό συγκρότημα, που περιέχει τον Ιστορικό και Νέο Πράσινο Θόλο, το Δωμάτιο Νομισμάτων, τη Συλλογή Εκτυπώσεων, Σχεδίων και Φωτογραφιών και το Οπλοστάσιο της Δρέσδης με τον Τουρκικό Θάλαμο. Στεγάζει επίσης μια βιβλιοθήκη τέχνης και τη διαχείριση των συλλογών τέχνης της Δρέσδης.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Το κάστρο το 1550.
Το αρχικό κάστρο ήταν ένα ρωμαϊκό φυλάκιο, που κτίστηκε γύρω στο 1200. Το Hausmannsturm κτίστηκε στις αρχές του 15ου αι. Από το 1468 έως το 1480 το κτίριο επεκτάθηκε από τον αρχι-οικοδόμο Άρνολντ φον Βέστφαλεν, και έγινε μια κλειστή κατασκευή με τέσσερις πτέρυγες. Στα μέσα του 16ου αι. έγινε μια προσθήκη σε στυλ Σαξονικής Αναγέννησης.
Μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά το 1701, ο εκλέκτορας της Σαξονίας Αύγουστος Β΄ ο Ισχυρός (Α΄ ως βασιλιάς της Πολωνίας) ξαναέκτισε μεγάλο μέρος του κάστρου σε στυλ μπαρόκ. Οι αίθουσες συλλογής δημιουργήθηκαν αυτή την εποχή στη δυτική πτέρυγα. Το Δωμάτιο με τα Αργυρά, το Δωμάτιο με τα Οικόσημα και η Αίθουσα Πολύτιμων (Pretiosensaal) κτίστηκαν το 1723-1726 και το Δωμάτιο με το τζάκι (Kaminzimmer), Δωμάτιο με τα Κοσμήματα (Juwelenzimmer), Δωμάτιο με τα Ελεφαντοστέινα και Δωμάτιο με τα Μπρούτζινα χτίστηκαν από το 1727-1729.
μικρογραφία| Το κάστρο το 1896.
Η 800ή επέτειος του Οίκου των Βέττιν, της κυρίαρχης οικογένειας της Σαξονίας, είχε ως αποτέλεσμα περισσότερη ανοικοδόμηση μεταξύ 1889 και 1901.
Έγινε μια ανακαίνιση σε νεο-αναγεννησιακό στυλ, ακολουθούμενη από διάφορους εκσυγχρονισμούς, όπως η ενδοδαπέδια θέρμανση και τα ηλεκτρικά φώτα το 1914 Στο εξωτερικό της Αυλής των Σταύλων (Stallhof), που συνδέει το συγκρότημα του κάστρου με το παρακείμενο Johanneum, η «Πομπή των Πριγκίπων» ζωγραφίστηκε από τον καλλιτέχνη Βίλχελμ Βάλτερ. Η τοιχογραφία, μήκους 102 μ., αντιπροσωπεύει την ιστορία των Βέττιν. Δεδομένου ότι έσβησε γρήγορα, μεταφέρθηκε σε περίπου 23.000 πλακάκια πορσελάνης Mάισσεν μεταξύ 1904 και 1907.
Το μεγαλύτερο μέρος του κάστρου μειώθηκε σε ένα κέλυφος χωρίς στέγη κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της Δρέσδης στις 13 Φεβρουαρίου 1945 στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τρία δωμάτια του Πράσινου Θόλου καταστράφηκαν. Ωστόσο οι συλλογές επέζησαν, αφού είχαν μεταφερθεί με ασφάλεια στο φρούριο Kένιγκσταϊν στα πρώτα χρόνια του πολέμου. μικρογραφία| Ερείπια του κάστρου, 1980 Για τα πρώτα 15 χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, δεν έγινε καμία προσπάθεια ανοικοδόμησης του κάστρου, παρά μόνο η τοποθέτηση μιας προσωρινής στέγης το 1946. Η αποκατάσταση ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 με την εγκατάσταση νέων παραθύρων και έκτοτε ολοκληρώθηκε γρήγορα. Η αποκατάσταση του κάστρου βρίσκεται σε εξέλιξη, και μέρος των Επίσημων Διαμερισμάτων άνοιξε ξανά τον Σεπτέμβριο του 2019.
Μουσεία
μικρογραφία| Το κάστρο τη νύχτα, 2008.
Το κάστρο της Δρέσδης στεγάζει πέντε τμήματα μουσείων: τον Ιστορικό Πράσινο Θόλο και τον Νέο Πράσινο Θόλο, το Δωμάτιο Νομισμάτων, τη Συλλογή Εκτυπώσεων, Σχεδίων και Φωτογραφιών και το Οπλοστάσιο της Δρέσδης με τον Τουρκικό θάλαμο και την Πτέρυγα της Αναγέννησης.
Επίσης προσβάσιμη είναι μια βιβλιοθήκη Τέχνης (Kunstbibliothek) με περίπου 260.000 τόμους ειδικής λογοτεχνίας για την ιστορία της τέχνης. Ο χαρακτήρας της λειτουργίας του κτιρίου συνδέεται στενά με τα κεντρικά σημεία συλλογής των μουσείων.
Ο Ιστορικός και ο Νέος Πράσινος Θόλος
Ο Πράσινος Θόλος (Grünes Gewölbe) είναι ένα μουσείο, που περιέχει τη μεγαλύτερη συλλογή θησαυρών στην Ευρώπη. Ιδρύθηκε από τον Αύγουστο Β' τον Ισχυρό το 1723 και διαθέτει μια μοναδική και πλούσια ποικιλία εκθεμάτων από την περίοδο του μπαρόκ έως τον κλασικισμό. Το μουσείο αποτελείται από τον Ιστορικό Πράσινο Θόλο (Historisches Grünes Gewölbe) και τον Νέο Πράσινο Θόλο (Neues Grünes Gewölbe).
Ο Ιστορικός Πράσινος Θόλος είναι γνωστός για τους θαλάμους θησαυρών του και είναι από μόνο του ένα μπαρόκ έργο τέχνης. Ο Νέος Πράσινος Θόλος είναι πιο μοντέρνος. Ο Ιστορικός Πράσινος Θόλος βρίσκεται στο ισόγειο του Κάστρου της Δρέσδης και οι επισκέψεις απαιτούν κράτηση εκ των προτέρων. Η είσοδος στον Νέο Πράσινο Θόλο, που βρίσκεται στον δεύτερο όροφο, δεν έχει περιορισμό.
Δωμάτιο Νομισμάτων
Το Δωμάτιο με τα Νομίσματα (Münzkabinett), με τα σχεδόν 300.000 κομμάτια του, είναι ένα από τα παλαιότερα μουσεία της Δρέσδης, που χρονολογείται από τις αρχές του 16ου αι. Περιέχει μια από τις μεγαλύτερες γενικές συλλογές στην Ευρώπη. Το ευρύ φάσμα του κυμαίνεται από την κλασική αρχαιότητα έως τα σημερινά νομίσματα. Περίπου 30.000 σαξονικά νομίσματα και μετάλλια αντιπροσωπεύουν διαφορετικές περιόδους στην ιστορία της Σαξονίας. Η συλλογή περιλαμβάνει επίσης παραγγελίες και διακριτικά, τραπεζογραμμάτια και ιστορικά ομόλογα, μακέτες, σφραγίδες, μήτρες κοπής για νομίσματα και μετάλλια, καθώς και μηχανήματα και εξοπλισμό κοπής.
Η έκθεση παρουσιάζει περίπου 3.300 εξαιρετικά αντικείμενα σε τέσσερις αίθουσες, που αντιπροσωπεύουν μια τομή των διαφόρων τμημάτων της συλλογής. Το Δωμάτιο Νομισμάτων είναι επίσης κέντρο επιστημονικής έρευνας και διαθέτει δημόσια βιβλιοθήκη περίπου 30.000 τόμων.
Συλλογή εκτυπώσεων, σχεδίων και φωτογραφιών
Η Συλλογή Εκτυπώσεων, Σχεδίων και Φωτογραφιών (Kupferstich-Kabinett) παρουσιάζει έργα διάσημων καλλιτεχνών από πολλές χώρες. Υπάρχουν περίπου 515.000 αντικείμενα από περισσότερους από 20.000 καλλιτέχνες σε οκτώ αιώνες. Φυλάσσονται σχέδια και εκτυπώσεις παλαιών διδασκάλων όπως ο Άλμπρεχτ Ντύρερ, ο Ρέμπραντ, ο Μικελάντζελο και ο Κάσπαρ-Ντάβιντ Φρήντριχ, καθώς και μεταγενέστεροι καλλιτέχνες, όπως ο Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ και ο Πάμπλο Πικάσο. Παρουσιάζονται χαρακτικά του Mάρτιν Σόνγκαουερ και ξυλογραφίες του Λούκας Κράναχ του Πρεσβύτερου μαζί με φωτογραφικά έργα. Υπάρχει επίσης μια συλλογή από σχέδια και γραφικές τέχνες του Kάτε Κόλβιτζ.
Οπλοστάσιο της Δρέσδης με τον Τουρκικό Θάλαμο και την Πτέρυγα της Αναγέννησης
Ο Τουρκικός Θάλαμος (Türckische Cammer) είναι μια ξεχωριστή συλλογή στο Οπλοστάσιο της Δρέσδης, που επικεντρώνεται στα όπλα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εκθέτει περισσότερα από 600 αντικείμενα τέχνης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, καθιστώντας την μια από τις παλαιότερες και πιο σημαντικές συλλογές εκτός Τουρκίας. Μεταξύ του 16ου και του 19ου αι. οι εκλέκτορες της Σαξονίας, παρακινούμενοι από το πάθος τους για τη συλλογή και την επιθυμία τους για πριγκιπικό κύρος, συγκέντρωσαν έναν πλούτο «τουρκικού στυλ».
Η πτέρυγα της Αναγέννησης (Renaissanceflügel) παρουσιάζει ένα πλήθος από περίτεχνα αντικείμενα, κοστούμια και όπλα, προσφέροντας μια μοναδική ματιά στον κόσμο των εκλεκτόρων της Σαξονίας κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης.
Επίσημα Δωμάτια
Ένα σύνολο τεσσάρων πλήρως ανακαινισμένων κρατικών δωματίων άνοιξε ξανά τον Σεπτέμβριο του 2019, σηματοδοτώντας την 300η επέτειο από τότε που κατασκευάστηκαν για πρώτη φορά από τον Αύγουστο Β΄ τον Ισχυρό. Επιπλέον, η Μικρή αίθουσα χορού στο Κτίριο του Γεωργίου (Georgenbau) άνοιξε ξανά, παρουσιάζοντας μία από τις προσθήκες του 19ου αι. στο ανάκτορο.
Διάρρηξη
Στις 25 Νοεμβρίου 2019 μασκοφόροι διαρρήκτες, έκλεψαν από το μουσείο βασιλικά Πολωνο-σαξονικά κοσμήματα και ανεκτίμητα αντικείμενα. Απενεργοποίησαν ένα κουτί διακλάδωσης και μπόρεσαν να εισέλθουν στις εγκαταστάσεις μέσω εκτροπής. Το αυτοκίνητο διαφυγής βρέθηκε αργότερα σε υπόγειο πάρκινγκ. Ο Τύπος χαρακτήρισε τη διάρρηξη μία από τις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με την αξία των κλοπιμαίων να υπολογίζεται σε σχεδόν 130 εκατομμύρια δολάρια.
Λεοπόλδος Γουλιέλμος του Μπάντεν-Μπάντεν
Ο Λεοπόλδος-Γουλιέλμος, γερμ. Liupold-Wilhelm (16 Σεπτεμβρίου 1626 - 1 Μαρτίου 1671) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν πρίγκιπας του Μπάντεν-Μπάντεν. Έγινε στρατάρχης της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου και της Αικατερίνης-Ούρσουλας των Χόεντσολερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου πρίγκιπα του Χόεντσολερν-Χέχινγκεν.
Το 1671 απεβίωσε στο Μπάντεν-Μπάντεν σε ηλικία 45 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1659 την Άννα-Σίλβια Καρέττο κόμισσα του Μιλλεσίμο· δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1664 απεβίωσε η Άννα-Σίλβια και ο Λεοπόλδος-Γουλιέλμος έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία-Φραντσίσκα, κόρη του Ερνέστου-Έγκον Η΄ κόμη του Φύρστενμπερκ-Χάιλιγκενμπερκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
NGC 2503
Ο NGC 2503 είναι απομονωμένος σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 254 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Καρκίνο. Ανακαλύφθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1865 από τον αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Καρκίνος (αστερισμός) 2503 22453 04158
Τραχήλα Μεσσηνίας
Η Τραχήλα είναι χωριό του δήμου Δυτικής Μάνης του νομού Μεσσηνίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 95 μόνιμους κατοίκους.
Η Τραχήλα είναι παραθαλάσσιο χωριό κτισμένο στον ομώνυμο μικρό όρμο, 55 χλμ νοτιοανατολικά της Καλαμάτας και περίπου 15 λεπτά (οδικώς) νοτίως του χωριού Άγιος Νικόλαος της Μεσσηνιακής Μάνης. Ιστορικά είναι συνδεδεμένη με τα γειτονικά χωριά Λαγκάδα και Άγιος Νίκων, των οποίων αποτελεί ιστορικά επίνειο.
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|Η παραλία της Τραχήλας Την 21η Ιουνίου του 1826 η Τραχήλα βομβαρδίστηκε από τον Τουρκοαιγυπτιακό στόλο, στα πλαίσια της εκστρατείας του Ιμπραήμ πασά εναντίον της Μάνης, ενώ τα επόμενα χρόνια γνώρισε ανάπτυξη καθώς υπήρξε κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου με τα γειτονικά ορεινά χωριά και θαλάσσιος συγκοινωνιακός κόμβος.
Διοικητικά, η Τραχήλα υπήχθη αρχικά το 1835 στον δήμο Θαλαμών του νομού Λακωνίας, ενώ από το 1841 μέχρι το 1912 υπαγόταν στον δήμο Λεύκτρου (του νομού Λακωνίας κατά τα διαστήματα 1841 - 1899 και 1909 - 1912 και του νομού Λακωνικής την περίοδο 1899 - 1909). Στη συνέχεια αποτέλεσε κοινότητα της επαρχίας Οιτύλου, ενώ το 1938 περιήλθε - μαζί με την υπόλοιπη Έξω ή Δυτική Μάνη - στην επαρχία Καλαμών του νομού Μεσσηνίας. Το 1997 προσαρτήθηκε στον καποδιστριακό δήμο Λεύκτρου και από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Δυτικής Μάνης.
Τα τελευταία χρόνια, η Τραχήλα της Μεσσηνιακής Μάνης αντιμετωπίζει στην παραλιακή της ζώνη, εντονότατα προβλήματα διάβρωσης από τη θάλασσα, ιδιαίτερα στις θέσεις «Πετροπουλέικα», «Αργυρέικα», «Μιχαλέικα» και «Δημουλέικα» (λιμάνι).
Στην Τραχήλα γεννήθηκε ο ποιητής Γιώργος Δανιήλ (Γεώργιος Γεωργακαράκος, 1938 - 1991).
Λουτσάρα
Η Λουτσάρα (ιταλικά: Luzzara) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Αδαλβέρτος της Καρινθίας
Ο Αντάλμπερο/Αλβέρτος Α΄, γερμ.: Adalbero του Eppenstein (π. 980 – 28 Νοεμβρίου 1039 ) από τον Οίκο του Έπενσταϊν ήταν δούκας της Καρινθίας και μαργράβος της Βερόνας από το 1011 ή το 1012 έως το 1035.
Επαρχία Μπορτζ Μπου Αρερίτζ
Το Μπορτζ Μπου Αρερίτζ (ولاية برج بوعريريج, Wilaya de Bordj Bou Arreridj) είναι επαρχία (βιλάγια) στη βόρεια Αλγερία, περίπου 200 χλμ. από την πρωτεύουσα της χώρας, Αλγέρι. Πρωτεύουσα της είναι η ομώνυμη πόλη, ενώ σε άλλες σημαντικές πόλεις περιλαμβάνονται οι Μπιρ Κασντ Αλί και Γκλελά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 628.451 κατοίκους, ενώ καλύπτει έκταση 4.115 χλμ².
Αδαλβέρτος της Καρινθίας
Βιογραφία
Ήταν γιος του Βαυαρού Mάρκβαρντ κόμη του Έπενσταϊν, ο οποίος γύρω στο 970 είχε νυμφευτεί την Χάντμουντ, κόρη του Aντάλμπερο κόμη του Έμπερσμπεργκ και κυβέρνησε ως μαργράβος της Στυρίας. Περί το 1000 ο Aδαλβέρτος διαδέχθηκε τον πατέρα του ως μαργράβος της Στυρίας. Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, πιθανώς κόρη του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουηβίας από τη δυναστεία των Κορραδιδών και κουνιάδα του μετέπειτα βασιλιά Κορράδου Β΄ της Γερμανίας.
Επαρχία Μπορτζ Μπου Αρερίτζ
Η επαρχία βρίσκεται στην περιοχή των Υψηλών Πεδιάδων στα μισά της διαδρομής μεταξύ Αλγερίου και Κωνσταντίνης. Συνορεύει στα ανατολικά με την επαρχία Σετίφ, στα δυτικά με την επαρχία Μπουίρα, στα βόρεια με την επαρχία Μπετζάγια και στα νότια με την επαρχία Μ'Σιλά. Χωρίζεται σε τρεις γεωγραφικές περιοχές: την ορεινή περιοχή, στα βόρεια, τα οροπέδια που καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας και τις στέπες στα νοτιοδυτικά. Το κλίμα χαρακτηρίζεται ως ημίξηρο ηπειρωτικό με μεγάλες θερμοκρασιακές διαφορές μεταξύ χειμώνα και καλοκαιριού.
Διοικητική διαίρεση
Αποτελείται από 10 διαμερίσματα (νταΐρες) και 34 κοινότητες ή δήμους.
Αδαλβέρτος της Καρινθίας
Βιογραφία
Τα πράγματα άρχισε να αλλάζουν, όταν η δυναστεία των Οθωνιδών εξέλιπε με το τέλος του βασιλιά Ερρίκου Β΄ το 1024 και ο Κορράδος Β΄ των Σαλίων εξελέγη διάδοχός του. Αρχικά ο Aδαλβέρτος επιδίωξε μία καλή σχέση, ενώ ενήργησε ως ο ξιφοφόρος του βασιλιά σε μία Σύνοδο του 1027 στη Φρανκφούρτη, και κατά τη στέψη τού γιου τού Κορράδου Β΄, Ερρίκου Γ΄ ως βασιλιά των Ρωμαίων στο Άαχεν το Πάσχα του 1028. Ωστόσο, μετά την Αυλική Συνέλευση (Dieta) στις 18 Μαΐου 1035, ο δούκας Aδαλβέρτος αναγκάστηκε να αποκηρύξει όλα τα αξιώματα και τα φέουδά του.
Επαρχία Μπορτζ Μπου Αρερίτζ
Παραπομπές
Μπορτζ Μπου Αρεριτζ
Αδαλβέρτος της Καρινθίας
Βιογραφία
Ωστόσο, ο Έγκιλμπερτ επίσκοπος του Φράιζινγκ, σύμβουλος τού γιου τού Κορράδου Β΄, βασιλιά Ερρίκου Γ΄, συμβούλεψε τους πρίγκιπες και τον ίδιο τον Ερρίκο Γ΄ να μην αναγνωρίσουν την παραίτηση. Παρόλα αυτά, ο Aδαλβέρτος έχασε το δουκάτο του και τη μαρκιωνία της Καραντανίας, αν και το δουκάτο θα παρέμενε κενό μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου 1036. Εξαγριωμένος, ξεκίνησε μία αιματηρή εκδίκηση εναντίον των υποστηρικτών των Σαλίων στην Καρινθία, σκοτώνοντας έτσι τον Γουλιέλμο κόμη του Φρήζαχ, σύζυγο της αγίας Χέμμα του Γκουρκ. Τελικά αναγκάστηκε να αποσυρθεί στα Βαυαρικά κτήματα της μητέρας του στο Έμπερσμπεργκ, όπου απεβίωσε το 1039.
Τα μεγάλα κτήματα των Έπενσταϊν στην Καρινθία κατείχαν ο μεγαλύτερος γιος του Mάρκβαρντ Δ΄, του οποίου οι γιοι Λιούτολντ και Ερρίκος συνέχισαν να κυβερνούν το δουκάτο από το 1077 έως το 1122.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Κορραδιδών (απεβ. 23 Φεβρουαρίου μετά το 1125), πιθανώς κόρη του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουηβίας. Ανάμεσα στα παιδιά τους ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Έπενσταϊν Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας
Ροιμητάλκης
Με το όνομα Ροιμητάλκης ήταν γνωστοί οι:
Παραθαλάσσιο πάρκο Χιτάτσι
Το Παραθαλάσσιο Πάρκο Χιτάτσι (国営ひたち海浜公園, Kokuei Hitachi Kaihinkōen) είναι εθνικό πάρκο στην πόλη Χιτατσινάκα της Ιαπωνίας. Βρίσκεται περίπου 130 χλμ βορειοανατολικά του Τόκιο στο νομό Ιμπαράκι.
Γενική περιγραφή
Πριν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχε στην περιοχή στρατιωτικό αεροδρόμιο, που ονομαζόταν Αεροδρόμιο Χιγκάσι-Μίτο. Μετά τον πόλεμο οι Αμερικανοί το μετέτρεψαν σε πεδίο βολής. Εξαιτίας της ρίψης βομβών είχαν προκληθεί ατυχήματα με θύματα πολίτες. Οι πολίτες της περιοχής ζητούσαν επίμονα να επιστραφεί η περιοχή στην ιαπωνική κυβέρνηση, κάτι που τελικά έγινε το 1973. Από πεδίο βολής ο λόφος μετατράπηκε σε ένα πάρκο με μεγάλη ποικιλία λουλουδιών.
Σε μια έκταση 190 εκταρίων, το πάρκο διαθέτει ανθισμένα λουλούδια όλο το χρόνο. Το πάρκο έχει γίνει γνωστό για τα λουλούδια νεμόφιλα, τα φυτά με τα «παιδικά μπλε μάτια». Τα 4,5 εκατομμύρια ανθισμένα ημιδιαφανή μπλε λουλούδια την άνοιξη προσελκύουν πολλούς τουρίστες. Εκτός από τα νεμόφιλα, το πάρκο διαθέτει ένα εκατομμύριο νάρκισσους, 170 ποικιλίες τουλίπων και πολλά άλλα λουλούδια. Στις αρχές του καλοκαιριού ανθίζουν οι παπαρούνες και τα τριαντάφυλλα και το καλοκαίρι οι ζίννιες και οι ηλίανθοι. Το φθινόπωρο, οι επισκέπτες μαγεύονται από τα νεροκυπάρισσα (Bassia scoparia) και φυτά του γένους Κόσμος. Οι θάμνοι Bassia scoparia παίρνουν ένα κοκκινωπό χρώμα το φθινόπωρο, όταν αρχίσει να πέφτει η θερμοκρασία. Στα τέλη Δεκεμβρίου και αρχές Ιανουαρίου ανθίζουν 10.000 περίπου τουλίπες «παγωτό». Το Φεβρουάριο και τον Μάρτιο ανθίζουν οι δαμασκηνιές.
Στην περιοχή του πάρκου υπάρχει ένα μικρό χωριό με παραδοσιακές αγροικίες.
Το πάρκο περιλαμβάνει μονοπάτια για ποδηλασία μήκους περίπου 11 χιλιομέτρων και ένα μικρό λούνα παρκ με ρόδα λούνα παρκ. Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά εστιατόρια και χώρος για μπάρμπεκιου.
Εκδηλώσεις
Το Παραθαλάσσιο Πάρκο του Χιτάτσι φιλοξενεί το Rock in Japan Festival τον Αύγουστο κάθε χρόνο.
Στα μέσα Αυγούστου οι θάμνοι Bassia scoparia φωτίζονται χρησιμοποιώντας διάφορα έγχρωμα LED φώτα. Η φωταγώγηση συνδυάζεται με μουσική.
Πρόσβαση
Ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός είναι ο σταθμός Ατζιγκαούρα στη γραμμή Μινάτο του σιδηροδρόμου Hitachinaka Seaside (μέσω του σταθμού Κατσούτα στη γραμμή JR Joban).
Δημοκρατική Ένωση για την Ενσωμάτωση
Η Δημοκρατική Ένωση για την Ενσωμάτωση (αλβανικά: Bashkimi Demokratik për Integrim, BDI, Демократска унија за интеграција, ДУИ) είναι το μεγαλύτερο αλβανικό πολιτικό κόμμα στη Βόρεια Μακεδονία και το τρίτο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στη χώρα. Δημιουργήθηκε αμέσως μετά τη σύγκρουση του 2001 μεταξύ του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (NLA) και των βορειομακεδονικών δυνάμεων ασφαλείας. Ο ηγέτης του NLA, Αλί Αχμέτι έγινε πρόεδρος του κόμματος.
Από το 2002 έως το 2006 ήταν μέρος του κυβερνώντος συνασπισμού μαζί με την Σοσιαλδημοκρατική Ένωση Μακεδονίας και το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα. Στις νομοθετικές εκλογές του 2006, το κόμμα σχημάτισε συνασπισμό με το Κόμμα για τη Δημοκρατική Ευημερία και τη Δημοκρατική Ένωση των Βοσνίων. Ο συνασπισμός αυτός έλαβε το 12,2% των ψήφων και 18 έδρες. Παρόλο που το DUI κέρδισε τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών μεταξύ των εθνοτικών αλβανικών κομμάτων (14), καθώς οι κυβερνητικοί εταίροι τους από την ΠΓΔΜ έχασαν τις εκλογές, δεν προσκλήθηκε από τον νέο πρωθυπουργό Νίκολα Γκρούεφσκι να συμμετάσχει στη νέα κυβέρνηση. Τη θέση του ανέλαβε το δεύτερο μεγαλύτερο αλβανικό πολιτικό κόμμα, το Δημοκρατικό Κόμμα των Αλβανών.
Ωστόσο, μετά τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές του 2008, το κόμμα επέστρεψε στην κυβέρνηση σε συμμαχία με το ΕΜΕΟ-ΔΚΜΕΕ. Στις βουλευτικές εκλογές του 2011, η DUI έλαβε το 10,2% της συνολικής ψηφοφορίας, κερδίζοντας 15 έδρες και απώλεια 3 θέσεων από προηγούμενες εκλογές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στη Βόρεια Μακεδονία
Όπλο μαζικής καταστροφής
Όπλα μαζικής καταστροφής (ΟΜΚ) είναι όπλα τα οποία έχουν την ικανότητα να προκαλέσουν θάνατο και καταστροφή σε μια τόσο μεγάλη κλίμακα και χωρίς καμία διάκριση που μόνο η ύπαρξη αυτών στα χέρια εχθρικής δύναμης θεωρείται θανάσιμος κίνδυνος. Στην μοντέρνα εποχή τα όπλα μαζικής καταστροφής είναι είτε πυρηνικά, είτε βιολογικά, είτε χημικά.
Χαρακτηριστικά
Ο όρος "Όπλα Μαζικής Καταστροφής" ορίστηκε επίσημα για πρώτη φορά το 1948 από την επιτροπή του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Πυρηνικά Όπλα
Το πυρηνικό όπλο είναι μια συσκευή που χρησιμοποιεί την σχάση των ατόμων για να δημιουργήσει μια τεράστια έκρηξη. μικρογραφία|215x215εσ|Πυρηνική δοκιμή βόμβας 100 κιλοτόνων το 1962 Μια συνθήκη-σταθμός στην ιστορία των πυρηνικών όπλων είναι η Συνθήκη μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων (NPT). Με τη συνθήκη δεσμέυτηκαν πέντε κρατη με πυρηνικά (Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Σοβιετική Ένωση, Ηνωμένο Βασίλειο, Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, Γαλλία) να προχωρήσουν σε πυρηνικό αφοπλισμό. Τέσσερις χώρες δεν έχουν επικυρώσει τη συνθήκη (Ινδία, Ισραήλ, Βόρεια Κορέα, Πακιστάν), ενώ η Βόρεια Κορέα την εγκατέλειψε.
Ραδιολογικά Όπλα
Ραδιολογικά όπλα (ή αλλιώς Ραδιολογική Βόμβα) είναι όπλα τα οποία περιέχουν πολλές εκρηκτικές ουσίες μέσα μαζί και με κάποιο ραδιενεργό υλικό σε μικρή ποσότητα. Αυτά τα όπλα δεν προκαλούν τόσες πολλές απώλειες όπως τα άλλα ΟΜΚ αλλά έχουν μεγάλη έκρηξη και χρησιμοποιούνται κυρίως για σκοπούς ψυχολογικού πολέμου. Δεν υπάρχει καμία διεθνής συμφωνία που να ρυθμίζει τις χρήσεις και την παραγωγή τους.
Χημικά Όπλα
Η Σύμβαση για τα Χημικά Όπλα αναγνωρίζει τα όπλα αυτά ως εξής: "... κάθε χημική ουσία, η οποία μέσω της χημικής της δράσης της στις διαδικασίες της ζωή, μπορεί να προκαλέσει θάνατο, προσωρινή ανικανότητα ή μόνιμη βλάβη σε ανθρώπους και ζώα". Ο ρυθμιστικός παράγοντας για τα όπλα αυτά είναι η Σύμβαση για την Απαγόρευση της Ανάπτυξης, Παραγωγής, Αποθήκευσης και Χρήσης Χημικών Όπλων και Καταστροφής τους. Ο σκοπός της συμφωνίας αυτής είναι να εξαλειφθούν τελείως τα χημικά όπλα από τα οπλοστάσια μεγάλων δυνάμεων. Τα Χημικά Όπλα είναι απεχθή από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Ιδίως μετά την χρήση τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλά πρωτόκολλα, όπως η Συνθήκη της Γενεύης περιορίζουν κατά πολύ την χρήση Χημικών Όπλων στα πεδία μαχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Πόλεμος Κατηγορία:Πυρηνικά όπλα Κατηγορία:Μαζική δολοφονία
Μοντέκκιο Εμίλια
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Γεώργιος Δρακούλης
Ο Γεώργιος Δρακούλης (22 Οκτωβρίου 1864 – 18 Ιουνίου 1948) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ιθάκη και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Δρακούλη. Αδέρφια του ήταν οι Έκτωρας και Περικλής Δρακούλης. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο εγκαταστάθηκε στη Ρουμανία, όπου ασχολήθηκε με την ναυτιλία. Στη συνέχεια ίδρυσε τη «Μετοχική Ναυτική Εταιρεία» μαζί με τα αδέρφια του αποκτώντας σημαντικό στόλο. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η έδρα της επιχείρησης μεταφέρθηκε στην Αθήνα και το Λονδίνο. Στις εκλογές του 1923 εξελέγη βουλευτής Ιθάκης με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Είχε πραγματοποιήσει πλήθος δωρεών στην ιδιαίτερη πατρίδα του και την Αθήνα. Το 1924 δώρισε 4.000.000 δρχ για τον Ηλεκτροφωτισμό των Κοινοτήτων Ιθάκης και Περαχωρίου ενώ με την διαθήκη του κληροδότησε 170.000 δραχμές για φιλανθρωπικούς και αγαθοεργούς σκοπούς. Στη μνήμη του έχει θεσπιστεί από την «Ένωση των Απανταχού Ιθακησίων» το βραβείο «Γεώργιος Δρακούλης» της Ακαδημίας Αθηνών.
Δεν είχε αποκτήσει παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ιθάκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Σταθμός Αγγελοκάστρου Αιτωλοακαρνανίας
Ο Σταθμός Αγγελοκάστρου είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 32 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Σταθμός Αγγελοκάστρου βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Λυσιμαχίας (ΒΔ.) και Οζερού (ΝΑ.). Το χωριό είναι κτισμένο ανατολικά του ποταμού Αχελώου και δίπλα στο "Κανάλι ή Διώρυγα Διμηκού" που χρησιμεύει στη αποστράγγιση της Λυσιμαχίας προς τον Αχελώο. Απέχει 15 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Αγρίνιο και 3 χλμ. ΒΔ. από το Αγγελόκαστρο, του οποίου υπήρξε σιδηροδρομικός σταθμός της γραμμής των Σιδηροδρόμων Βορειοδυτικής Ελλάδος. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγγελοκάστρου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο και το Αγγελόκαστρο αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγγελοκάστρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγγελοκάστρου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 105 κατοίκους.
Λιούτολντ του Έπενσταϊν
Ο Λιούτολντ, γερμ.: Liutold von Eppenstein (π. 1050 - 12 Μαΐου 1090) ήταν δούκας της Καρινθίας και μάργραβος της Βερόνας από το 1077 μέχρι το τέλος του.
Κόμπο Αμπέ
Βιογραφία
Ο Αμπέ γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου 1924 στην Κίτα, του Τόκιο και μεγάλωσε στην Μουκντέν (που σήμερα ονομάζεται Σενγάνγκ) της Μαντζουρίας. Η οικογένεια του Αμπέ βρισκόταν στο Τόκιο εκείνη την εποχή λόγω ταξιδιού του πατέρα του για λόγους ιατρικής έρευνας. Η μητέρα του είχε μεγαλώσει στο Χοκάιντο, ενώ ο ίδιος πέρασε την παιδική του ηλικία στη Μαντζουρία. Αυτή η διπλή ανάθεση στην καταγωγή του επηρέασε τον Αμπέ, ο οποίος είπε σε μια συνέντευξή του στη Νάνσι Σιλντς το 1978: «Είμαι ουσιαστικά ένας άνθρωπος χωρίς πατρίδα. Αυτό μπορεί να κρύβεται πίσω από τη "φοβία της πατρίδας" που διατρέχει το βάθος των συναισθημάτων μου. Όλα τα πράγματα που εκτιμώνται για τη σταθερότητά τους με προσβάλλουν». Ως παιδί, ο Αμπέ ενδιαφερόταν για τη συλλογή εντόμων, τα μαθηματικά και το διάβασμα. Οι αγαπημένοι του συγγραφείς ήταν οι Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Μάρτιν Χάιντεγκερ, Καρλ Γιάσπερς, Φραντς Κάφκα, Φρίντριχ Νίτσε και Έντγκαρ Άλαν Πόε. αριστερά|μικρογραφία| Ο Αμπέ φτιάχνει γκιόζα. Ο Αμπέ επέστρεψε για λίγο στο Τόκιο τον Απρίλιο του 1940 για να φοιτήσει στο Λύκειο Σέιτζο, αλλά μια πάθηση των πνευμόνων τον ανάγκασε να επιστρέψει στη Μουκντέν, όπου διάβασε Γιάσπερς, Χάιντεγκερ, Ντοστογιέφσκι και Έντμουντ Χούσερλ. Ο Αμπέ ξεκίνησε τις σπουδές του στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο το 1943 για να σπουδάσει ιατρική, εν μέρει από σεβασμό προς τον πατέρα του, αλλά και επειδή «[οι] φοιτητές που ειδικεύονταν στην ιατρική εξαιρούνταν από τον στρατό. Οι φίλοι μου που επέλεξαν τις ανθρωπιστικές επιστήμες σκοτώθηκαν στον πόλεμο». Επέστρεψε στη Μαντζουρία γύρω στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Συγκεκριμένα, ο Αμπέ εγκατέλειψε την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τόκιο τον Οκτώβριο του 1944, επιστρέφοντας στην κλινική του πατέρα του στη Μουκντέν. Εκείνον τον χειμώνα, ο πατέρας του πέθανε από τύφο. Επιστρέφοντας στο Τόκιο με την τέφρα του πατέρα του, ο Αμπέ ξαναμπήκε στην ιατρική σχολή, ενώ άρχισε να γράφει νουβέλες και διηγήματα κατά την τελευταία του χρονιά στο πανεπιστήμιο. Αποφοίτησε το 1948 με πτυχίο ιατρικής, αστειευόμενος ότι του επέτρεψαν να αποφοιτήσει μόνο με την προϋπόθεση ότι δεν θα ασκούσε το επάγγελμα.
Λιούτολντ του Έπενσταϊν
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Mάρκβαρτ, κόμη του Έπενσταϊν (απεβ. 1076) και της συζύγου του Λιούτμπιργκ, κόρης του κόμη Λιούτολντ του Πλάιν. Ο παππούς του Aδαλβέρτος του Έπενσταϊν ήταν ήδη δούκας της Καρινθίας, έως ότου καθαιρέθηκε από τον βασιλιά Κορράδο Β΄ της Γερμανίας το 1035. Ωστόσο, ο Οίκος του Έπενσταϊν της Άνω Στυρίας είχε παραμείνει ισχυρός στα εδάφη της Καρινθίας, καθιστώντας δύσκολο για τους ξένους ηγεμόνες που διορίστηκαν από τον βασιλιά να επικρατήσουν έναντι των τοπικών ευγενών.
Κόμπο Αμπέ
Βιογραφία
Το 1945 ο Αμπέ παντρεύτηκε τη Μάτσι Γιάμαντα, καλλιτέχνιδα και σκηνοθέτρια, και το ζευγάρι είδε επιτυχίες στους τομείς του σε αντίστοιχα χρονικά διαστήματα. Αρχικά, ζούσαν σε έναν παλιό στρατώνα σε μια βομβαρδισμένη περιοχή του κέντρου της πόλης. Ο Αμπέ πουλούσε τουρσιά και κάρβουνο στον δρόμο για να βγάλουν τα έξοδά τους.
Λιούτολντ του Έπενσταϊν
Βιογραφία
Ο Λίουτολντ ανέκτησε τον τίτλο του δουκάτου, όταν ο προκάτοχός του δούκας Μπέρτολντ Β΄ των Τσέρινγκεν είχε υποστηρίξει τον Γερμανό αντιβασιλιά Ροδόλφο του Ράινφελντεν κατά τη διάρκεια της δέριδας της Περιβολής και ως εκ τούτου καθαιρέθηκε από τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄ το 1077. Ο βασιλιάς, έχοντας επιστρέψει από την Κανόσα, διόρισε τον Λίουτολντ αντ' αυτού, ο οποίος του παρείχε ασφαλή μετακίνηση στο πέρασμα του Πρέντιλ και στις κτήσεις του στην Καρινθία, στον δρόμο του πίσω στη Γερμανία. Οι περιοχές του Έπενσταϊν ωστόσο περιορίστηκαν σημαντικά, καθώς ο Ερρίκος Δ΄ έδωσε την περιοχή του Βερονέζου Φρίουλι και την Ιστρίας στο νεοσύστατο Patria del Friuli (πατριαρχείο της Ακουιλέια), ενώ η Καρινθιακή μαρκιωνία της Στυρίας παρέμεινε υπό την κυριαρχία των Οτακαριδών.
Κόμπο Αμπέ
Βιογραφία
Καθώς προχωρούσε η μεταπολεμική περίοδος, η στάση του Αμπέ ως διανοούμενου ειρηνιστή οδήγησε στην ένταξή του στο Ιαπωνικό Κομμουνιστικό Κόμμα, με το οποίο εργάστηκε για την οργάνωση εργατών σε φτωχά μέρη του Τόκιο. Λίγο μετά την παραλαβή του βραβείου Ακουταγκάουα το 1951, ο Αμπέ άρχισε να αισθάνεται τους περιορισμούς των κανονισμών του Κομμουνιστικού Κόμματος διατηρώντας παράλληλα αμφιβολίες για το πόσο ουσιαστικά καλλιτεχνικά έργα θα μπορούσαν να δημιουργηθούν στο είδος του «σοσιαλιστικού ρεαλισμού». Μέχρι το 1956, ο Αμπέ άρχισε να γράφει σε ένδειξη αλληλεγγύης με τους Πολωνούς εργάτες που διαμαρτύρονταν ενάντια στην κομμουνιστική κυβέρνησή τους, προκαλώντας την οργή του Κομμουνιστικού Κόμματος: «Το Κομμουνιστικό Κόμμα μου άσκησε πίεση να αλλάξω το περιεχόμενο του άρθρου και να ζητήσω συγγνώμη. Αλλά αρνήθηκα. Είπα ότι δεν θα άλλαζα ποτέ τη γνώμη μου για το θέμα. Αυτή ήταν η πρώτη μου ρήξη με το Κόμμα." Τον επόμενο χρόνο, ο Αμπέ ταξίδεψε στην Ανατολική Ευρώπη για το 20ό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Εκεί, επισκέφθηκε το σπίτι του Κάφκα στην Πράγα, διάβασε τον Ρίλκε και Κάρελ Τσάπεκ, θυμήθηκε το είδωλό του, τον Λου Σιουν, και συγκινήθηκε από ένα θεατρικό έργο του Μαγιακόφσκι στο Μπρνο.
Λιούτολντ του Έπενσταϊν
Βιογραφία
Ο Λιούτολντ συνόδευσε αργότερα τον Ερρίκο Δ΄ στη στέψη του στη Ρώμη και επίσης ξανάκτισε το κάστρο του Έπενσταϊν. Αν και είχε νυμφευτεί δύο φορές, απεβίωσε χωρίς απογόνους. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος Γ΄. Ο Λιούτολντ ετάφηκε στο αβαείο του Αγίου Λάμπρεχτ στη Στυρία.
Κόμπο Αμπέ
Βιογραφία
Η σοβιετική εισβολή στην Ουγγαρία το 1956 αηδίασε τον Αμπέ. Προσπάθησε να αποχωρήσει από το Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά οι παραιτήσεις από το κόμμα δεν γίνονταν δεκτές εκείνη την εποχή. Το 1960, συμμετείχε στις Διαμαρτυρίες ενάντια στην αναθεώρηση της Συνθήκης Ασφάλειας ΗΠΑ-Ιαπωνίας. Αργότερα έγραψε ένα θεατρικό έργο για τις διαμαρτυρίες, το οποίο ανέβηκε αρκετές φορές στην Ιαπωνία και την Κίνα το 1960 και το 1961 Το καλοκαίρι του 1961, ο Αμπέ ενώθηκε με μια ομάδα άλλων συγγραφέων που ασκούσαν κριτική στις πολιτιστικές πολιτικές του Κομμουνιστικού Κόμματος. Τον επόμενο χρόνο εκδιώχθηκε από το κόμμα βίαια. Η πολιτική του δραστηριότητα έληξε το 1967 με τη μορφή μιας δήλωσης που δημοσίευσε από κοινού με τους Γιούκιο Μισίμα, Γιασουνάρι Καβαμπάτα και Τζουν Ισικάουα, όπου διαμαρτύρονταν για τη μεταχείριση συγγραφέων, καλλιτεχνών και διανοουμένων στην κομμουνιστική Κίνα. Σύμφωνα με τον μεταφραστή Τζον Νέιθαν, αυτή η δήλωση οδήγησε στη διαμάχη μεταξύ του Αμπέ και του συναδέλφου του συγγραφέα Κενζαμπούρο Όε.
Λιούτολντ του Έπενσταϊν
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Έπενσταϊν Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας
Κόμπο Αμπέ
Βιογραφία
Οι εμπειρίες του Αμπέ στη Μαντζουρία είχαν επίσης βαθιά επιρροή στη γραφή του, αποτυπώνοντας πυρετώδη όνειρα που έγιναν τα σουρεαλιστικά χαρακτηριστικά των έργων του. Στις αναμνήσεις του, αυτά τα στοιχεία είναι εμφανή: «Έχω μια ανάμνηση χιλιάδων κορακιών που πετούσαν από τον βάλτο το σούρουπο, σαν να σηκωνόταν η επιφάνεια του βάλτου στον αέρα».
Καριέρα
Ο Αμπέ δημοσίευσε για πρώτη φορά ποίηματά του το 1947 με το Mumei-shishū (Ποιήματα ενός άγνωστου ποιητή), έκδοση την οποία πλήρωσε ο ίδιος. Ως μυθιστοριογράφος, εξέδωσε την επόμενη χρονιά το Owarishi michi no shirube ni (Η πινακίδα στο τέλος του δρόμου), βιβλίο που καθιέρωσε τη φήμη του. Όταν έλαβε το βραβείο Ακουταγκάουα το 1951, η ικανότητά του να συνεχίσει να εκδίδει επιβεβαιώθηκε. Αν και δούλεψε πολύ ως αβάν-γκαρντ μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας, μόνο μετά τη δημοσίευση του έργου του Η γυναίκα της άμμου το 1962 ο Αμπέ κέρδισε ευρεία διεθνή αναγνώριση.
Στη δεκαετία του 1960, συνεργάστηκε με τον Ιάπωνα σκηνοθέτη Χιρόσι Τεσιγκαχάρα σε κινηματογραφικές προσαρμογές. Το Η γυναίκα της άμμου έλαβε ευρεία αποδοχή από τους κριτικούς και κυκλοφόρησε μόλις τέσσερις μήνες μετά τη διαγραφή του Αμπέ από το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Το 1971 ίδρυσε το Στούντιο Αμπέ, ένα στούντιο υποκριτικής στο Τόκιο. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας δίδασκε σε ηθοποιούς και σκηνοθετούσε θεατρικά έργα. Η απόφαση να ιδρύσει το στούντιο ήρθε δύο χρόνια αφότου σκηνοθέτησε για πρώτη φορά το δικό του έργο το 1969. Τα σκηνικά της παραγωγής σχεδιάστηκαν από τη σύζυγο του Αμπέ και πρωταγωνιστούσε ο Χισάσι Ιγκάουα. Μέχρι το 1979, έγραψε, σκηνοθέτησε και ανέβασε 14 θεατρικά έργα στο Στούντιο Αμπέ. Δημοσίευσε επίσης δύο μυθιστορήματα, καθώς και μια σειρά από δοκίμια, μουσικές παρτιτούρες και φωτογραφικά εκθέματα.
Το Abe Studio παρείχε ένα αλουμινόχαρτο για μεγάλο μέρος της σύγχρονης σκηνής στο ιαπωνικό θέατρο, σε αντίθεση με τις συμβατικές παραγωγές του Haiyuza, επιλέγοντας να επικεντρωθεί στη δραματική, σε αντίθεση με τη φυσική, έκφραση. Ήταν ένας ασφαλής χώρος για νέους καλλιτέχνες, τους οποίους ο Άμπε στρατολογούσε συχνά από το Κολλέγιο Toho Gakuen στο Chofu City, στα περίχωρα του Τόκιο, όπου δίδασκε. Ο μέσος όρος ηλικίας των ερμηνευτών στο στούντιο ήταν περίπου 27 σε όλη τη δεκαετία, καθώς τα μέλη έφυγαν και ήρθαν νέα πρόσωπα. Ο Άμπε χειρίστηκε «επιδέξια» ζητήματα που προέκυπταν από τη διαφορά στη σκηνική εμπειρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Τόκιο Κατηγορία:Ιάπωνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ερρίκος του Έπενσταϊν
Ο Ερρίκος Γ΄, γερμ.: Henrik von Eppenstein, (π. 1050 – 4 Δεκεμβρίου 1122) από τον Οίκο του Έππενσταϊν ήταν δούκας της Καρινθίας και μάργραβος της Βερόνας από το 1090 έως το 1122. Ήταν ο τελευταίος δούκας από τον Οίκο του Έπενσταϊν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μάρκβαρτ κόμη του Έπενσταϊν (π. 1076) και της συζύγου του Lιούτμπιργκ του Πλάιν. Ήταν νεότερος αδελφός του Λιούτολντ, ο οποίος είχε λάβει ως φέουδο το δουκάτο της Καρινθίας μετά την καθαίρεση του Μπέρτολντ των Τσέρινγκεν από τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας. το 1077. Και τα δύο αδέλφια υπήρξαν πιστοί σύμμαχοι του βασιλιά κατά τη διάρκεια της σκληρής έριδας της Περιβολής και την πορεία της Κανόσας. Όταν οι πρίγκιπες εξέλεξαν αντίπαλο βασιλιά τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν, οι Έπενσταϊν εξασφάλισαν την ασφαλή μετάβαση του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ πίσω στη Γερμανία.