cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεσπιάδες
Την εποχή που ο Ηρακλής ήταν φιλοξενούμενος του Θεσπίου, αυτός, μη έχοντας διαθέσιμους γαμπρούς για τις κόρες του και θέλοντας οπωσδήποτε απογόνους από δυνατή γενιά, σκέφθηκε να αξιοποιήσει την ακατάλυτη δύναμη του ήρωα: κάθε βράδυ του έστελνε στο κρεβάτι του και μία από τις Θεσπιάδες. Πολλοί μυθογράφοι αναφέρουν ότι ο Θέσπιος είχε αφήσει τον Ηρακλή με την εντύπωση ότι του έκανε την τιμή να του παραχωρήσει μία θυγατέρα του. Ο ήρωας, καθώς επέστρεφε κάθε βράδυ κουρασμένος από το κυνήγι, δεν αντιλαμβανόταν την εναλλαγή και έτσι συνουσιάστηκε και με τις 50 κόρες του Θεσπίου («μίαν νομίζων είναι την αεί συνευναζομένην, συνήλθε πάσαις»). Σε άλλες παραδόσεις όμως, οι 50 κόρες καταμερίζονται σε επτά νύκτες, ενώ σε άλλες ο Ηρακλής κοιμήθηκε σε μία μόνο νύκτα και με τις 50 Θεσπιάδες. Οι Θεσπιάδες γέννησαν περίπου 50 γιους από τον Ηρακλή (Ηρακλείδες). Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά πήγαν με οδηγό τους τον Ιόλαο στη Σαρδηνία, όπου ίδρυσαν αποικία. Δύο μόνο ή επτά έμειναν στις Θεσπιές και πήραν την επωνυμία «Δημούχοι», ενώ άλλα δύο πήγαν στη Θήβα. Αυτά που πήγαν στη Σαρδηνία μυθολογείται ότι έζησαν πολλά χρόνια και όταν έφθασε η τελευταία στιγμή της ζωής τους καταλήφθηκαν από ένα βαθύ αιώνιο ύπνο και δεν ξύπνησαν ποτέ πια. Απέφυγαν έτσι την αποσύνθεση του τάφου ή την αποτέφρωση της πυράς.
Δόξα Τριλόφου Θεσσαλονίκης
Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
Τη σεζόν 2005-06 η γυναικεία ομάδα της Δόξας Τριλόφου αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στον 1ο όμιλο του Περιφερειακού πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στην Α΄ Εθνική.
Στάδιο Πιερ Μωρουά
Εγκαταστάσεις και εξοπλισμός
Οι εγκαταστάσεις ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της ανωτάτης οικολογικής ποιότητος για τη διαχείριση της ενέργειας, του νερού και για τη συντήρηση. Είναι ακόμη εξοπλισμένο με δύο αιολικούς μύλους και μια φωτοβολταϊκή εγκατάσταση για την παραγωγή ενέργειας.
Θεσπιάδες
Δείτε επίσης
Θεσπιαδε Κατηγορία:Ηρακλής
Κοινότητα Ωρωπού
Η Κοινότητα Ωρωπού ήταν κοινότητα της ανατολικής Αττικής που υπήρξε στο διάστημα 1912-2002 με έδρα τον Ωρωπό. Βρίσκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Αττικής ανάμεσα στις κοινότητες Νέων Παλατίων, Σκάλας Ωρωπού, Μαρκοπούλου Ωρωπού και Μαλακάσας. Αποτελούταν από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 11,96 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του ήταν 1.252 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα της κοινότητας ήταν ο Ωρωπός.
Θεσπιάδες
Δείτε επίσης
Феспиады
Κοινότητα Ωρωπού
Ιστορική εξέλιξη της Κοινότητας
Η κοινότητα Ωρωπού συστάθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1912 με την οποία καταργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι και αντικαταστάθηκαν από μικρότερες κοινότητες. Μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στον πρώην διευρυμένο δήμο Ωρωπίων. Στην κοινότητα εντάχθηκε και ο οικισμός Συκάμινο ο οποίος το 1929 αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών μέσα στα όρια της κοινότητας Ωρωπού αναγνωρίστηκαν οι οικισμοί Πλατάνια και Κάμπος. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 2002 οπότε μαζί με τις κοινότητες Σκάλας Ωρωπού και Νέων Παλατίων συγκρότησαν τον δήμο Ωρωπίων με έδρα την Σκάλα Ωρωπού. Ο νέος δήμος διατηρήθηκε μέχρι το 2010 οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης αντικαταστάθηκε από τον νέο διευρυμένο δήμο Ωρωπού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Στάδιο Πιερ Μωρουά
Εγκαταστάσεις και εξοπλισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα της Λιλ ΟΣΚ είναι ένοικος του γηπέδου αυτού, το οποίο έχει σχεδιαστεί ώστε να μπορεί να φιλοξενεί όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές και διεθνείς διοργανώσεις. Ωστόσο οι εγκαταστάσεις αυτές προσφέρουν, επίσης, τη δυνατότητα φιλοξενίας κι άλλων εκδηλώσεων, μουσικών και πολιτισμικών. Ο ερχομός του Γκραν Σταντ αναμένεται να σηματοδοτήσει ένα νέο βήμα για τη Λιλ ΟΣΚ, η οποία επιθυμεί να « είναι μέλος του γαλλικού top 3 και να είναι σε θέση να ανταγωνιστεί τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη ».
Η χωρητικότητα των 50,186 θέσεων ορίστηκε με βάση την εκτιμώμενη προσέλευση στο γήπεδο και σε συνυπολογισμό με τον πληθυσμό της πόλης, μελετώντας ταυτόχρονα το παράδειγμα των γηπέδων που χτίστηκαν στη Γερμανία στα πλαίσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 2006.
Ορισμένοι αντίθετοι θεωρούν ότι μια χωρητικότητα της τάξεως των 25,000 θα ήταν αρκετή, εάν ληφθεί υπόψη η προσέλευση στις εντός έδρας αναμετρήσεις της Λιλ για τη σεζόν 2011-2012 (16.000 θεατές σε ετήσιο μέσο όρο ). Ωστόσο, η έλλειψη άνεσης, και η μικρή χωρητικότητα του αθλητικού γηπέδου του Σταντιόμ Νορ, το οποίο χωράει σήμερα 18,800 θέσεις καθήμενων, έχει σαφέστατο αντίκτυπο στην προσέλευση του κοινού, σε σύγκριση με ένα υπερσύγχρονο γήπεδο το οποίο έχει προβλεφθεί να φιλοξενεί και οικογένειες. Επίσης, στις αρχές Ιουλίου, ο σύλλογος είχε ήδη περισσότερα από 25,000 εγγεγραμμένα μέλη για εισιτήριο διαρκείας, με περισσότερο από έναν μήνα πριν από την έναρξη του νέου πρωταθλήματος, ενώ εκτιμόταν ότι θα έφτανε τα 30,000 μέλη.
Χρήση του γηπέδου
Το γήπεδο αυτό έχει πέντε διαφορετικές δυνατότητες χρήσης:
Γήπεδο Ποδοσφαίρου
50,000 θέσεις, 76 σουίτες και 7150 θέσεις VIP, με κινητή οροφή η οποία καλύπτει τον αγωνιστικό χώρο.
ΛΟΣΚ
Η Λιλ ΟΣΚ δίνει σε αυτό όλους τους εντός έδρας αγώνες της (Λιγκ 1, Κύπελλο Γαλλίας, Λιγκ Καπ Γαλλίας, Τσάμπιονς Λιγκ). Το Γκραν Σταντ ήταν το πρώτο γήπεδο ποδοσφαίρου στη Γαλλία που φιλοξένησε αναμέτρηση με κλειστή την οροφή του.
Δόξα Τριλόφου Θεσσαλονίκης
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Η ανδρική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Δόξας Τριλόφου την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2022-23, αγωνίζεται στην Γ2 κατηγορία της ΕΚΑΣΘ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας‎ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ίρις (οπτική)
Κατά δεύτερον η ελάττωση της διατομής της ίριδας αυξάνει το βάθος πεδίου του οργάνου. Έτσι είδωλα δύο αντικειμένων που βρίσκονται σε διαφορετικές αποστάσεις μεταξύ τους στον τρισδιάστατο χώρο, αποτυπώνονται με την ίδια ευκρίνεια στο πέτασμα του ειδώλου. Δηλαδή το οπτικό σύστημα είναι εστιασμένο ταυτόχρονα και στις δύο αποστάσεις των αντικειμένων.
Η ελάττωση όμως της διατομής της ίριδας ελαττώνει την εισερχόμενη ισχύ της δέσμης, συνεπώς θα πρέπει να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο για την λήψη του ειδώλου.
Στάδιο Πιερ Μωρουά
Άλλοι αγώνες ποδοσφαίρου
Το γήπεδο ορίστηκε από την UEFA να φιλοξενήσει αγώνες στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου του 2016.
Γήπεδο Ράγκμπι
50,000 θέσεις, 7233 θέσεις VIP, με κινητή οροφή η οποία καλύπτει τον αγωνιστικό χώρο. Οι πρώτες σειρές καθισμάτων βρίσκονται σε απόσταση 7 μ. από τις δύο περιοχές.
Το Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012, η Εθνική Γαλλίας αντιμετώπισε την Αργεντινή, στο Γκραν Σταντ. Επρόκειτο για την πρώτη αναμέτρηση ράγκμπι επί γαλλικού εδάφους με σκεπασμένη οροφή. Το Σάββατο 30 Μαρτίου 2013, η Σταντ Φρανσαί και η Τουλόν ήρθαν αντιμέτωπες στα πλαίσια του Top 14.
Αρένα Συναυλιών
25,000 θέσεις με πλήρη χωρητικότητα, 16,000 θέσεις με περιορισμένη χωρητικότητα.
Το γήπεδο μπορεί να φιλοξενήσει συναυλίες. Αυτή της Rihanna στις 20 Ιουλίου 2013 ήταν η πρώτη σε χώρο τύπου « Arena » ή « χώρου συναυλιών », με χωρητικότητα 25,000 θέσεων,.
Αρένα Αθλητισμού
30,000 θέσεις με πλήρη χωρητικότητα, 19,000 θέσεις με περιορισμένη χωρητικότητα.
Το γήπεδο είναι μία από τις τοποθεσίες που θα φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χειροσφαίρισης Ανδρών του 2017.
Πρόσβαση στο γήπεδο
Η πρόσβαση στο Γκραν Σταντ γίνεται :
Αστικοποίηση
Συνολικά, σχεδόν 7,000 θέσεις στάθμευσης έχουν προβλεφθεί εκ των οποίων οι 500 στα υπόγεια του γηπέδου σε δύο επίπεδα, 3,000 στην επιφάνεια της γης και 3,500 σε διάφορους χώρους περιμετρικά του γηπέδου.
Ένας φαρδύς πεζόδρομος θα διευκολύνει την πρόσβαση και την κυκλοφορία των πεζών μεταξύ του γηπέδου και των γειτονικών εγκαταστάσεων (δύο ξενοδοχεία, έναν χώρο πρώτων βοηθειών και σχετικών υπηρεσιών, ένα κέντρο άθλησης και υγείας, εμπορικούς χώρους και εστιατόρια).
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γαλλία Κατηγορία:Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Στάδια με αναδιπλούμενες οροφές στην Ευρώπη Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2024 Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016
Πάπας Βιταλιανός
Ο Πάπας Βιταλιανός (Papa Vitaliano, θάν. 27 Ιανουαρίου 672) διετέλεσε Πάπας Ρώμης από τις 30 Ιουλίου του 657 μέχρι τις 27 Ιανουαρίου του 672. Γεννήθηκε στο Σίγκνι του Λάτιου και ο πατέρας του ονομαζόταν Αναστάσιος.
Παποσύνη
Μετά τον θάνατό του Πάπα Ευγένιου Α΄, στις 2 ή 3 Ιουνίου του 657, ο Βιταλιανός εξελέγη σαν διάδοχος του και χειροτονήθηκε και ενθρονίστηκε στις 30 Ιουλίου του ίδιου έτους.
Όπως και ο προκάτοχός του, ο Βιταλιανός προσπάθησε να αποκαταστήσει τις σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη κάνοντας φιλικά ανοίγματα στον βυζαντινό αυτοκράτορα Κώνστα Β' (641-668) και προετοιμάζοντας τον δρόμο για την επίλυση του ζητήματος του Μονοθελητισμού. Έστειλε επιστολές γνωστοποιώντας τις προθέσεις του στον αυτοκράτορα και τον Πατριάρχη Πέτρο της Κωνσταντινούπολης, ο οποίος είχε προσχωρήσει στον Μονοθελητισμό. Ο αυτοκράτορας επικύρωσε τα προνόμια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και έστειλε στη Ρώμη ένα ευαγγέλιο με χρυσό κάλυμμα και διακοσμημένο με πολύτιμους λίθους σαν ένδειξη καλής θέλησης.
Ο Πατριάρχης Πέτρος απάντησε επίσης, αν και η απάντησή του ήταν κάπως επιφυλακτική ως προς τον Μονοθελητισμό, τον οποίο υποστήριζε. Στην επιστολή του, έδινε την εντύπωση ότι συμφωνούσε απόλυτα με τον Πάπα, του οποίου η επιστολή προς τον Πέτρο εξέθετε αναλυτικά την Καθολική Πίστη. Έτσι παρότι η σχέση μεταξύ των δύο εκκλησιών αποκαταστάθηκε, παρέμεινε όμως άλυτο το θέμα του Μονοθελητισμού. Το όνομα του Βιταλιανού συμπεριλήφθηκε στα δίπτυχα της Ανατολικής Εκκλησίας, αποτελώντας το μοναδικό όνομα Πάπα που καταχωρήθηκε σε αυτά την περίοδο από το 630 μέχρι το 681.
Η συμπερίληψη του Βαλεριανού στα δίπτυχα θεωρήθηκε τόσο πολύ διαλλακτική ώστε να άγγιζε τα όρια της αίρεσης, ωστόσο η κατηγορία αυτή αποδείχθηκε αβάσιμη.
Ο Βιταλιανός έδειξε αμοιβαιότητα προς τον Κώνστα, όταν αυτός επισκέφτηκε τη Ρώμη το 663 και παρέμεινε σε αυτή για δώδεκα ημέρες στα πλαίσια της εκστρατείας του ενάντια στους Λομβαρδούς. Στις 5 Ιουλίου ο Πάπας και μέλη του κλήρου, συναντήθηκαν με τον αυτοκράτορα και τον συνόδευσαν στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, όπου ο αυτοκράτορας τους έδωσε δώρα. Την επόμενη Κυριακή, ο αυτοκράτορας επισκέφτηκε και πάλι τον ναό, προσέφερε ένα χρυσοποίκιλτο πάλλιο, και παρακολούθησε τη θεία λειτουργία προεξάρχοντος του Πάπα. Ο αυτοκράτορας δείπνησε με τον Πάπα το επόμενο Σάββατο, παρακολούθησε και πάλι την κυριακάτικη λειτουργία στον Άγιο Πέτρο και με τη λήξη της αναχώρησε με την άδεια του Πάπα. Κατά την αναχώρησή του ο Κώνστας πήρε μαζί του μεγάλο αριθμό χάλκινων έργων τέχνης, συμπεριλαμβανομένων και χάλκινων πλακιδίων από την οροφή του Πανθέου, τα οποία είχαν αφιερωθεί στη χριστιανική λατρεία.
Ο Κώνστας εγκαταστάθηκε μετέπειτα στη Σικελία, όπου καταπίεζε τον πληθυσμό και δολοφονήθηκε στις Συρακούσες το 668. Ο Βιταλιανός υποστήριξε τον γιο του Κώνστα Κωνσταντίνο Δ' ενάντια σε κάποιον σφετεριστή και τον βοήθησε να ανέλθει στον θρόνο. Καθώς ο Κωνσταντίνος δεν είχε καμία πρόθεση να διατηρήσει το διάταγμα του πατέρα του υπέρ του Μονοθελητισμού, ο Βιταλιανός χρησιμοποίησε τη διάθεσή του αυτή προκειμένου να πάρει μία σκληρότερη θέση απέναντι στον Μονοθελητισμό και να κατορθώσει ο αυτοκράτορας να προσχωρήσει την ορθοδοξία. Η τελευταία του απόπειρα ωστόσο δε στέφθηκε με επιτυχία. Ο μονοθελητιστής Πατριάρχης Θεόδωρος αφαίρεσε το όνομα του Βιταλιανού από τα δίπτυχα. Ο Βιταλιανός συμπεριλήφθηκε ξανά σε αυτά μετά την Έκτη Οικουμενική Σύνοδο, η οποία αποκήρυξε τον Μονοθελητισμό.
Σχέσεις με την Αγγλική Εκκλησία
Ο Πάπας Βιταλιανός βελτίωσε τις σχέσεις της Ρώμης με την Αγγλική εκκλησία, όπου οι Αγγλοσάξονες και οι Βρετανοί ιερείς βρίσκονταν σε αντιπαράθεση για διάφορα εκκλησιαστικά ζητήματα. Στη σύνοδο του Στρινεσάλχ, ο βασιλιάς Όσβι της Νορθούμπερλαντ αποδέχτηκε τις ρωμαϊκές πρακτικές όσον αφορά τον εορτασμό του Πάσχα και την κουρά. Από κοινού με τον βασιλιά Έγκμπερτ του Κεντ, έστειλε τον ιερέα Ουίγκαρντ στη Ρώμη, για να χειροτονηθεί αρχιεπίσκοπος μετά τον θάνατο του αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι Ντόισντέντιτ το 664, αλλά ο υποψήφιος διάδοχος πέθανε στη Ρώμη από πανώλη.
Ο Βιταλιανός έγραψε στον βασιλιά υποσχόμενος ότι θα βρει έναν κατάλληλο επίσκοπο για την Αγγλία το συντομότερο δυνατόν. Επέλεξε τον Αδριανό, ηγούμενο ενός ναπολιτάνικου μοναστηριού, αλλά ο τελευταίος θεώρησε τον εαυτό του ανάξιο για τη θέση. Πρότεινε ωστόσο έναν ιδιαίτερα μορφωμένο μοναχό, τον Θεόδωρο της Ταρσού, ο οποίος γνώριζε τόσο τα λατινικά, όσο και τα ελληνικά. Εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι και χειροτονήθηκε στις 26 Μαρτίου του 668. Συνοδευόμενος από τον ηγούμενο Αδριανό, πήγε στην Αγγλία, όπου και έγινε αποδεκτός ως επικεφαλής της Αγγλικανικής Εκκλησίας.
Ραβέννα
Η αρχιεπισκοπή της Ραβέννα αναφερόταν κατευθείαν στη Ρώμη. Ο αρχιεπίσκοπος της Ραβέννα, Μαύρος (648-71), προσπάθησε να δώσει τέλος στην εξάρτηση αυτή, κάνοντας την αρχιεπισκοπή του αυτοκέφαλη. Όταν ο Πάπας Βιταλιανός τον κάλεσε να αιτιολογήσει τις θεολογικές του απόψεις, αρνήθηκε να υπακούσει και διακήρυξε την ανεξαρτησία του από τη Ρώμη. Ο Πάπας τον αφόρισε, αλλά ο Μαύρος δεν υποχώρησε και έφτασε να αφορίσει ο ίδιος τον Πάπα.
Ο αυτοκράτορας Κώνστας Β' τάχθηκε στο πλευρό του αρχιεπισκόπου και εξέδωσε ένα διάταγμα, με το οποίο απάλλασσε την επισκοπή της Ραβέννα από την πατριαρχική εποπτεία της Ρώμης, και διέτασσε ότι η τελευταία θα έπρεπε να παραλαμβάνει τα πάλλια από τον αυτοκράτορα. Ο διάδοχος του Μαύρου, Ρεπαράτος, ενθρονίστηκε το 671. Η ανεξαρτησία της αρχιεπισκοπής της Ραβέννα έληξε την περίοδο της παποσύνης του Πάπα Λέοντα Β΄ (682-683), οπότε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος απέσυρε το διάταγμα του πατέρα του και επικύρωσε τα αρχέγονα δικαιώματα της Αγίας Έδρας στην αρχιεπισκοπή της Ραβέννα.
Ανατολική Εκκλησία
Ο Βιταλιανός ενίσχυσε την εξουσία του ως υπέρτατος ποντίφικας επί της Ανατολικής Εκκλησίας. Ο ηγούμενος της Λάπα Ιωάννης καθαιρέθηκε από μία Σύνοδο, στην οποία προήδρευε ο μητροπολίτης Παύλος. Ο Ιωάννης διαμαρτυρήθηκε στον Πάπα, και γι' αυτό φυλακίστηκε από τον Παύλο. Κατόρθωσε ωστόσο να δραπετεύσει και κατέφυγε στη Ρώμη, όπου ο Βιταλιανός διεξήγαγε σύνοδο τον Δεκέμβριο του 667 προκειμένου να διερευνήσει το ζήτημα. Ο Ιωάννης αποδείχθηκε αθώος και ο Βιταλιανός έγραψε στον Παύλο ζητώντας του να επιστρέψει στον Ιωάννη την επισκοπή του και τα μοναστήρια, τα οποία είχαν άδικα αφαιρεθεί από αυτόν. Την ίδια περίοδο του ζήτησε να καθαιρέσει δύο διακόνους που παντρεύτηκαν μετά τη χειροτονία τους.
Άλλα
Η εισαγωγή της οργανικής μουσικής θεωρείται παραδοσιακά ότι πραγματοποιήθηκε την περίοδο της παποσύνης του Βιταλιανού.
Ο Βιταλιανός θεωρείται αυστηρός θεσπιστής των κανόνων της εκκλησίας και υπέρμαχος της πειθαρχίας. Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου του 672, οπότε και εορτάζεται η μνήμη του από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 7ου αιώνα Βιταλιανός Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Λαμπροκλής
Ο Λαμπροκλής (αρχαία ελληνικά: Λαμπροκλῆς) ήταν πρωτότοκος γιος του Σωκράτη και της Ξανθίππης. Τα δυο αδέρφια ήταν ο Μενέξενος και ο Σωφρόνισκος. Ο Λαμπροκλής ήταν μόνο ένα αγόρι (μειράκιον) κατά το χρόνο της δίκης και το θάνατο του Σωκράτη. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, οι απόγονοι του Σωκράτη, ως σύνολο, κατέληξαν να είναι μέτριοι: "ανόητοι και βαρετοί".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
MN
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων MN ή Mn ή mn και Μν και μν μπορεί να αναφέρεται:
Γκαλίντο Α΄ Αθνάρεθ της Αραγωνίας
Ο Γκαλίντο Α΄ Αθνάρεθ της Αραγωνίας (ισπανικά: Galindo I Aznárez, πέθανε το 867) ήταν Κόμης του Ουρζέλ και Κόμης της Σερδάνια (824 - 834), Κόμης του Παλιάρς και Κόμης της Ριβαγόρθα (833 - 844) και Κόμης της Αραγωνίας (844 - 867).
Βιογραφία
μικρογραφία|320x320εσ|Μονή του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα
Ο Γκαλίντο Α΄ Αθνάρεθ ήταν γιος του Αθνάρ Α΄ Γκαλίντεθ της Αραγωνίας (και της γυναίκας του, αγνώστου ονόματος), ο οποίος ήταν κόμης της Αραγωνίας από το 809 έως το 820, όταν ουσιαστικά εξαιτίας μίας φάρσας του Γκαλίντο στον κουνιάδο του Γκαρθία Γκαλίντεθ οδήγησε τον τελευταίο να επιστρατεύσει την υποστήριξη της Παμπλόνα και να σφετεριστεί την κομητεία.
Ο Αθνάρ αποζημιώθηκε από τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Α΄ τον Ευσεβή με τις κομητείες του Ουρζέλ, της Σερδάνια και του Κονφλάν. Ο Γκαλίντο έλαβε αυτές τις κομητείες από τον πατέρα του κάποια στιγμή πριν από το 833, έτος κατά το οποίο σφετερίστηκε τις κομητείες τού Παλιάρς και της Ριβαγόρθα. Γι' αυτή του την κίνηση εκδιώχθηκε από το Ουρζέλ και την Σερδάνια από τον Λουδοβίκο Α΄ το 834· αργότερα το 844 αποβλήθηκε και από το Παλιάρς και τη Ριβαγόρθα από τους κόμητες της Τουλούζης. Το 844, κατά τον θάνατο του άτεκνου κόμη Γκαλίντο Γκαρθές, γιου τού εχθρού τού πατέρα του, επιτράπηκε στον Γκαλίντο να αναλάβει την δικαιοδοσία της κομητείας της Αραγωνίας, με αντάλλαγμα την αναγνώριση της επικυριαρχίας της Παμπλόνα πάνω στην πρώην γαλλική κομητεία.
Ο κόμης Γκαλίντο εμφανίζεται στο καταστατικό της μονής του του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα κάνοντας αρκετές δωρεές: μία το 864 όταν έδωσε στο μοναστήρι τις κτήσεις, που κατείχε μεταξύ των περιοχών Χαβιερρεγάυ και Σιρέσα και μια άλλη το 867, όταν δώρισε όλα όσα κατείχε από το Χαβιερρεγάυ μέχρι την Αγουατουέρτα, καθώς και τα χωριά που βρίσκονται ανάμεσα στο Ολέδολα και το μοναστήρι, επισημαίνοντας με αυτόν τον τρόπο τα όρια του Έτσο.
Προσωπική ζωή
Ο Γκαλίντο Α΄ με την αγνώστου ονόματος γυναίκα του είχε ένα γιο: Ένα καταστατικό του 867 αναφέρει έναν γαμπρό, βασιλιά Σάντσο, γεγονός που υποδηλώνει, ότι:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μονάρχες της Αραγωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας
Μάρτιν Ζακ
Ο Μάρτιν Ζακ (Martyn Jacques) είναι Βρετανός τραγουδιστής και ακορντεονίστας. Είναι ο ιδρυτής του 'καλτ' συγκροτήματος Τάιγκερ Λίλις (Tiger Lillies).
Βιογραφία
Πέρασε πολλά χρόνια ζώντας στο Σόχο, μια κακόφημη συνοικία στο Λονδίνο (όπου βρίσκονται, ανάμεσα σε άλλα, μπαρ, δισκοπωλεία, πορνεία, και ακόμα και μια ομοφυλοφιλική συνοικία), σ' ένα διαμέρισμα πάνω από ένα πορνείο εξασκώντας τη χαρακτηριστική οπερατική 'καστράτο' φωνή του. Μεγάλο μέρος της έμπνευσής του για τα τραγούδια των Τάιγκερ Λίλις προέρχεται από τη διαμονή του στο Σόχο. Τα τραγούδια του περιγράφουν συνήθως γκροτέσκους και σκοτεινούς χαρακτήρες, όπως προαγωγούς, πόρνες, ναρκομανείς, αποτυχημένους, αυτόχειρες με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες και μουσική που καλύπτει ένα τεράστιο φάσμα, απ' τη ροκ και τη τζαζ ως τη μουσική βαριετέ και την όπερα.
Αναφορές
Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί
Παλαιόπυργος Λεβιδίου Αρκαδίας
Ο Παλαιόπυργος είναι ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Παλαιόπυργος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας, σε απόσταση 28 χλμ. Β. από την Τρίπολη και περίπου 6 χλμ. ΒΑ. από το Λεβίδι και την ΕΟ Τρίπολης - Ολυμπίας. Είναι κτισμένο σε νοτιοδυτική πλαγιά του όρους Τραχύ με υψόμετρο 700 μέτρα και θέα (νοτιοδυτικά) το Μαίναλο και το Λεβίδι.
Αναφορές για τον οικισμό υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821 όπου καταγράφεται ως Μποντιά ή Μποτιά να συμπεριλαμβάνεται στην τότε επαρχία Τριπολιτσάς. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, ως Μποντία 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ορχομενού. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας, το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Παλιόπυργος και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Παλαιόπυργος. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Παλαιοπύργου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεβιδίου του δήμου Τρίπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 164 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης
Σημαία της Κύπρου
Η σημαία της Κύπρου καθιερώθηκε το 1960 με την ανεξαρτησία της νήσου Κύπρου από τους Βρετανούς. Προέκυψε από διεθνή διαγωνισμό. Προϋποθέσεις ήταν στη σημαία να μην εικονίζεται σταυρός ή ημισέληνος, και να μην περιέχονται το μπλε και το κόκκινο χρώμα, σύμβολα και τα δυο της Ελλάδας και της Τουρκίας.
Στη σημαία προβάλλεται η Κύπρος με πορτοκαλί χρώμα σε άσπρο φόντο. Κάτω από την Κύπρο δύο πράσινα κλαδιά ελιάς, ενωμένα στις άκρες που συμβολίζουν την ειρήνη μεταξύ όλων των Κυπρίων. Το χρώμα της Κύπρου στη σημαία συμβολίζει τον άλλοτε άφθονο χαλκό που υπήρχε στο νησί. Ακόμη το λευκό φόντο συμβολίζει την ειρήνη και την ελευθερία. Το σχέδιο που κέρδισε στο διαγωνισμό ήταν του Τουρκοκύπριου ζωγράφου Ισμέτ Γκιουνέι και επιλέχθηκε από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Μακάριο Γ΄ και τον αντιπρόεδρο Φαζίλ Κιουτσούκ (Fazil Küçük). Επίσης, σύμφωνα με αρχεία του φόρεϊν όφις, το σχέδιο της σημαίας είχε δημιουργηθεί εξ αρχής από τους Βρετανούς.
Ιστορικά
Πριν εισαχθεί η σημαία της Κύπρου, στο νησί χρησιμοποιούνταν οι σημαίες της Ελλάδας. Η σύγχρονη σημαία δημιουργήθηκε έπειτα από διαγωνισμό, το 1960. Με βάση το Σύνταγμα, στη σημαία δεν πρέπει να υπάρχει το γαλάζιο και το κόκκινο χρώμα, τα οποία είναι τα χρώματα των σημαιών της Ελλάδας και της Τουρκίας. Για τον ίδιο λόγο, για να εξασφαλιστεί η «ουδετερότητα», έπρεπε να μην περιληφθεί στη σημαία ο ισόκερος σταυρός, σύμβολο αρχαιοελληνικό, και η ημισέληνος με το αστέρι, σύνθετο σύμβολο της Τουρκίας.
Χρήση σημαίας
Με βάση το Σύνταγμα της Κύπρου, η σημαία θα πρέπει να υψώνεται από κρατικούς οργανισμούς, δημόσια ιδρύματα και από τους πολίτες της χώρας. Τα κρατικά ιδρύματα, οι δημόσιες υπηρεσίες και οι οργανισμοί μπορούν να υψώνουν τη σημαία της Κύπρου. Οι ιδιώτες δύνανται να υψώνουν τη σημαία της Κύπρου.
Εκδοχές της σημαίας
Εκδοχές της σημαίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, από την καθιέρωσή της το 1960 έως και σήμερα.
Προτεινόμενη σημαία ενιαίας Κύπρου
Με βάση το σχέδιο του Κόφι Ανάν, το οποίο και απορρίφθηκε για την επίλυση του Κυπριακού, μια νέα κρατική σημαία θα είχε υιοθετηθεί από τη συνομοσπονδία. Σε αντίθεση με τη σημερινή επίσημη σημαία, σε αυτήν τη σημαία υπάρχουν τόσο τα χρώματα των σημαιών της Ελλάδας (μπλε) όσο και της Τουρκίας (κόκκινο), όπως επίσης και μια μεσαία ευρύτερη λωρίδα στο χρώμα του χαλκού της Κύπρου.
Άλλες σημαίες
Υπό προϋποθέσεις, μπορούν να αναρτηθούν οι σημαίες της Ελλάδας και της Τουρκίας εντός της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας, σύμφωνα με το σύνταγμα.
Παλαιότερες σημαίες
Στη νήσο φέρονταν η σημαία του Βασιλείου της Κύπρου κατά το 15ο αιώνα. Η βρετανική αποικιακή σημαία χρησιμοποιήθηκε το διάστημα 1881–1922 και 1922–1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρατικά σύμβολα της Κύπρου Κυπρος
Κλονίος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κλονίος (< κλονέω (τραντάζω, σπρώχνω), «ο σείστης, αυτός που τραντάζει») είναι γνωστός ο ένας από τους 5 αρχηγούς των Βοιωτών στον Τρωικό Πόλεμο.Ηταν γιος του Αλέκτορα και πήρε μέρος σε πολλές μάχες εναντίον των Τρώων ως ηγεμόνας στρατού και 12 πλοίων. Σκοτώθηκε από τον Αγήνορα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Ενρίκο Λέτα
Ο Ενρίκο Λέτα (Enrico Letta, 20 Αυγούστου 1966) είναι Ιταλός πολιτικός, πρωθυπουργός της χώρας από τις 24 Απριλίου 2013 έως τις 14 Φεβρουαρίου 2014, καθώς και αναπληρωτής γραμματέας του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος.
Βιογραφία
Ο Ενρίκο Λέτα γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1966 στην Πίζα, όπου και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας και στη Σχολή Προηγμένων Σπουδών Σαντ'Άννα. Είναι ανηψιός του Τζιάνι Λέτα, ενός από τους κοντινότερους συνεργάτες του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Ως μέλος της νεολαίας της Χριστιανικής Δημοκρατίας, ο Λέτα χρημάτισε πρόεδρος της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος από το 1991 μέχρι το 1995. Έχοντας γίνει μέλος του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος το 1994, ο Λέτα έγινε αναπληρωτής γραμματέας του κόμματος και, στα 32 του, διορίστηκε στη θέση του υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στην κυβέρνηση του Μάσιμο ντ' Αλέμα. Εξελέγη για πρώτη φορά στην Βουλή των Αντιπροσώπων στις εκλογές του 2001 συμμετέχοντας στα ψηφοδέλτια του κόμματος Η Δημοκρατία είναι Ελευθερία - Η Μαργαρίτα.
Μεταξύ του 2004 και του 2006, ο Ενρίκο Λέτα διετέλεσε ευρωβουλευτής, συμμετέχοντας στην πολιτική ομάδα της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη και στην Επιτροπή Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων. Αποχώρησε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2006 έτσι ώστε να γίνει Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου στην κυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι.
Ήταν ιδρυτικό μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος και, στις εκλογές για την ηγεσία του κόμματος το 2007, ήρθε τρίτος συγκεντρώνοντας το 11% των ψήφων. Από το 2009 ήταν αναπληρωτής γραμματέας του κόμματος υπό την ηγεσία του Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι.
Από τις 24 Απριλίου 2013, ο Ενρίκο Λέτα είναι πρωθυπουργός της χώρας διαδεχόμενος τον Μάριο Μόντι ύστερα από το πολιτικό αδιέξοδο που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές του 2013.
Η κυβέρνηση συνεργασίας Κεντροαριστεράς - Κεντροδεξιάς - Κέντρου που σχηματίστηκε έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή με 427 ψήφους υπέρ και 167 κατά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 21ου αιώνα
Μεθυλοπροπανάλη
Η μεθυλοπροπανάλη ή ισοβουτυραλδεΰδη (αγγλικά: merhylpropanal) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, Οξυγόνο και Υδρογόνο, με μοριακό τύπο C4H8O, αν και συχνά γράφεται πιο αναλυτικά ως (CH3)2CHCHO ή και (συντομογραφικά) iPrCHO. Είναι μια από τις αλδεΰδες. Πιο συγκεκριμένα, η μεθυλοπροπανάλη είναι μια αλδεΰδη, ισομερής της βουτανάλης. Η μεθυλοπροπανάλη συμπαράγεται συχνά ως παραπροϊόν της υδροφορμυλίωσης προπένιου. Η οσμή της περιγράφηκε ως παρόμοια με αυτήν βρεγμένων δημητριακών ή άμυλου. Δείνει την αντίδραση Κανιτζάρο (Cannizaro reaction), παρόλο που έχει α-άτομο υδρογόνου.
Βιομηχανική
Η συνηθισμένη βιομηχανική μέθοδος παραγωγής είναι με προσθήκη μεθανάλης (CO + H2) σε προπένιο. Η διεργασία ονομάζεται «υδροφορμυλίωση» :
Αρκετά εκατομμύρια τόννοι μεθυλοπροπανάλης παράγονται ετησίως παγκόσμια. Ισχυρά ορυκτά οξέα καταλύουν την ισομερείωση της μεθυλο-2-προπεν-1-όλης σε μεθυλοπροπανάλη. Μπορεί επίσης να παραχθεί μεθυλοπροπανάλη βιοχημικά, χρησιμοποιώντας γεννετικά τροποποιημένα βακτήρια.
Με επίδραση ισοπροπυλομαγνησιοαλογονίδιου σε φορμικό εστέρα
Με επίδραση ισοπροπυλομαγνησιοαλογονίδιου σε φορμικό εστέρα :
Με μερική οξείδωση μεθυλο-1-προπανόλης
Με μερική οξείδωση μεθυλο-1-προπανόλης, με σχετικά ήπια οξειδωτικά μέσα, όπως το τριοξείδιο του χρωμίου :
Με έμμεση μερική αναγωγή μεθυλοπροπανικού οξέος
1. Αρχικά το μεθυλοπροπανικό οξύ μετατρέπεται σε μεθυλοπροπανοϋλοχλωρίδιο :
2. Το μεθυλοπροπανοϋλοχλωρίδιο ανάγεται καταλυτικά άμεσα προς μεθυλοπροπανάλη:
Με οζονόλυση 2,5-διμεθυλο-3-εξένιου
Με οζονόλυση 2,5-διμεθυλο-4-εξενίου παράγεται τελικά μεθυλοπροπανάλη :
Με επίδραση υπεριωδικού οξέος σε 2,5-διμεθυλο-3,4-εξανοδιόλη
Με επίδραση υπεριωδικού οξέος σε 2,5-διμεθυλο-3,4-εξανοδιόλη παράγεται μεθυλοπροπανάλη :
Οξειδοαναγωγή Canizzaro
Με επίδραση υδροξειδίου του καλίου γίνεται οξειδοαναγωγή Cannizzaro, παρόλο που η μεθυλοπροπανάλη περιέχει α-άτομο υδρογόνου,οπότε παράγεται μεθυλο-1-προπανόλη και μεθυλοπροπανικό κάλιο :
Αναγωγή προς μεθυλο-1-προπανόλη
Μπορεί να αναχθεί προς μεθυλο-1-προπανόλη με τις ακόλουθες μεθόδους
1. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4):
2. Με καταλυτική υδρογόνωση:
Αναγωγή προς μεθυλοπροπάνιο
Μπορεί να αναχθεί προς μεθυλοπροπάνιο με την μεθόδο Wolff-Kishner
Οξείδωση προς μεθυλοπροπανικό οξύ
Μπορεί να οξειδωθεί προς μεθυλοπροπανικό οξύ ;
1. Με υπερμαγγανικό κάλιο:
2. Με τριοξείδιο του χρωμίου:
3. Με οξυγόνο:
4. Με αντιδραστήριο Tollens (αμμωνιακό διάλυμα νιτρικού αργύρου):
5. Με αντιδραστήρια Fehling:
Οξείδωση προς μεθυλο-2-υδροξυπροπανάλη
Μπορεί να οξειδωθεί προς μεθυλο-2-υδροξυπροπανάλη με χρήση διοξειδίου του σεληνίου
Προσθήκη ύδατος
Με προσθήκη ύδατος σε προπανάλη παράγεται, σε χημική ισορροπία, η μη απομονώσιμη ασταθής μεθυλοπροπανοδιόλη-1,1 :
Προσθήκη 1,2-αιθανοδιόλης
Με προσθήκη 1,2-αιθανοδιόλης παράγεται 2-ισοπροπυλο-1,3-διοξολάνιο : 80 px
Προσθήκη 1,2-αιθανοδιθειόλης
Με προσθήκη 1,2-αιθανοδιθειόλης παράγεται 2-ισοπροπυλο-1,3-διθειολάνιο : 80 px
80 px
Αντιδράσεις με αζωτούχες ενώσεις
Αντιδρά με αρκετά είδη αζωτούχων ενώσεων του γενικού τύπου NH2A, όπου το A μπορεί να είναι υδρογόνο, αλκύλιο, υδροξύλιο, αμινοξάδα και διάφορα άλλα. Με βάση το γενικό τύπο η γενική αντίδραση είναι η ακόλουθη :
1. Με αμμωνία παράγεται 2-μεθυλο-1-προπανιμίνη. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = H:
2. Με πρωτοταγείς αμίνες (RNH2) παράγεται Ν-αλκυλομεθυλο-1-προπανιμίνη. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = R:
3. Με υδροξυλαμίνη παράγεται μεθυλο-1-προπανοξίμη. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = OH:
4. Με υδραζίνη παράγεται αρχικά 2-μεθυλο-1-προπανυδραζόνη και με περίσσεια προπανάλης δι(μεθυλοπροπυλιδεν)αζίνη. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = NH2:
6. Με υδραζινομεθαναμίδιο παράγεται (2-(μεθυλοπροπυλιδεν)υδραζινο)μεθαναμίδιο. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = NCONH2:
Συμπύκνωση με δευτεροταγείς αμίνες
Με επίδραση δευτεροταγούς αμίνης (RNHR') παράγεται αρχικά 1-(διαλκυλαμινο)-2-μεθυλο-1-προπανόλη, η οποία στη συνέχεια με αφυδάτωση μπορεί να δώσει Ν,Ν-διαλκυλο-2-μεθυλο-1-προπεν-1-αμίνη :
Αλδολική συμπύκνωση
Με επίδραση βάσης έχουμε τη λεγόμενη αλδολική συμπύκνωση, η οποία όταν γίνεται με τον εαυτό της, παράγεται αρχικά 2,2,4-τριμεθυλο-3-υδροξυπεντανάλη, η οποία στη συνέχεια με αφυδάτωση μπορεί να δώσει 2,2,4-τριμεθυλοπεντεν-3-άλη :
Συμπύκνωση με «ενεργές» μεθυλενομάδες
Με την επίδραση «ενεργών» μεθυλενομάδων, δηλαδή ενώσεων του γενικού τύπου XCH2Y, όπου X,Y ηλεκτραρνητικές ομάδες όπως π.χ. κυανομάδα (CN), καρβαλκοξυομάδα (COOR), έχουμε την αντίδραση Knoevenagel :
Επίδραση φωσφοροϋλιδίων
Με επίδραση φωσφοροϋλιδίων [Ph3P+C-(R)R'] έχουμε τη λεγόμενη αντίδραση Wittig, με την οποία παράγεται 1,1-διαλκυλο-3-μεθυλο-1-βουτένιο :
Προσθήκη διαφόρων πυρηνόφιλων αντιδραστηρίων
Είναι δυνατή η προσθήκη διαφόρων πυρηνόφιλων αντιδραστηρίων στο διπλό δεσμό C=Ο που περιέχει η μεθυλοπροπανάλη. Π.χ.: :
1. Με προσθήκη υδροκυανίου παράγεται αρχικά 3-μεθυλο-2-υδροξυβουτανονιτρίλιο, από το οποίο με υδρόλυση μπορεί να παραχθεί 3-μεθυλο-2-υδροξυβουτανικό οξύ:
2. Με προσθήκη όξινου θειικού νατρίου παράγεται μεθυλο-1-υδροξυπροπανοσουλφονικό οξύ-1:
3. Με προσθήκη αλκυλομαγνησιοαλογονιδίου (RMgX) παράγεται 2-μεθυλο-1-αλκυλοπροπανόλη-1:
4. Με προσθήκη πενταχλωριούχου φωσφόρου παράγεται μεθυλο-1,1-διχλωροπροπάνιο:
Επίδραση υδραζωτικού οξέος
Με επίδραση υδραζωτικού οξέος (αντίδραση Achmidt) παράγεται μεθυλοπροπανονιτρίλιο και ισοπροπυλαμινομεθανάλη :
Προσθήκη αλκοολών
Με προσθήκη αλκοόλης (ROH) παράγεται αρχικά 1-αλκοξυ-2-μεθυλο-1-προπανόλη και έπειτα, με περίσσεια αλκοόλης 1,1-διαλκοξυ-2-μεθυλοπροπάνιο :
Αντίδραση Stracker
Με επίδραση υδροκυανίου (HCN) και αμμωνίας (NH3) σε μσθυλοπροπανάλη παράγεται αρχικά 2-αμινο-3-μεθυλοβουτανονιτρίλιο και στη συνέχεια, με υδρόλυση, βαλίνη (ένα πρωτεϊνικό αμινοξύ) :
Επίδραση καρβενίων
Παρεμβολή καρβενίων, π.χ. με μεθυλενίου παράγονται 2-μεθυλοβουτανάλη, διμεθυλοπροπανάλη, μεθυλοβουτανόνη και ισοπροπυλοξιράνιο :
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αλκανάλες Κατηγορία:C4 Κατηγορία:Αρωματικές ύλες
Κλεόβουλος Κλώνης
Ο Κλεόβουλος Κλώνης (1907-1988) ήταν σκηνογράφος του Εθνικού Θεάτρου.
Γεννήθηκε στην Κούταλη της Προποντίδος το 1907. Ζωγράφος και σκηνογράφος. Μεγάλωσε στον Πειραιά, τελείωσε εκεί το Γυμνάσιο  και γράφτηκε στην  Φιλοσοφική  Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά την διάρκεια των σπουδών του δημοσίευσε θαυμάσια σκίτσα σε εφημερίδες και περιοδικά. Στο δημοσιογραφικό χώρο έκανε την γνωριμία του Σπύρου Μελά, ο οποίος πρώτος τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με την σκηνογραφία όταν ίδρυσε το 1926 μαζί με την Μαρίκα  Κοτοπούλη την «Ελεύθερη Σκηνή».
Το 1930 ο Κλώνης, επιτυχημένος πλέον σκηνογράφος, ήταν ο πρώτος που προσλήφθηκε στο «Εθνικό Θέατρο» για να το επισκευάσει και να το παραδώσει στον θίασο προς χρήση.
Από την πρώτη  παράσταση  του θεάτρου  αυτού  (1932)  και ως την συνταξιοδότησή του (1963) ο Κλώνης σχεδίασε και κατασκεύασε πάνω από 1.000 σκηνικά
μικρογραφία|200px|Ο γενικός γραμματέας του Εθνικού Θεάτρου [[Κωστής Μπαστιάς, σκίτσο του Κλεόβουλου Κλώνη το 1931.]] Ο Κλώνης σκηνογράφησε έργα όλων των εποχών, όλων των στύλ και όλων των θεατρικών ειδών, από την αρχαία ελληνική τραγωδία ως τον Ζιρωντού. Τα σκηνικά του είχαν αρχιτεκτονική δόμηση και πλαστική αντίληψη. Ο Κλώνης έκτισε κυριολεκτικά τα σκηνικά του χωρίς αυτό να σημαίνει πως κατέφυγε στο νατουραλισμό, μολονότι ο νατουραλισμός με το σκηνικό που σχεδίασε (1933) για το Φυντανάκι του Παντελή Χόρν θριάμβευσε κατά τρόπον ανεπανάληπτο για την Ελλάδα.
Ο Κλώνης είναι ο πρώτος σκηνογράφος στον κόσμο που ανέλαβε να λύσει τα σκηνογραφικά προβλήματα της αναβίωσης του αρχαίου δράματος σε αρχαία υπαίθρια θέατρα και σε αυτόν τον τομέα θα μείνουν ανεπανάληπτες οι λύσεις του στην Ηλέκτρα (1938) στους Πέρσες (1939) στη Ορέστεια (σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη) και τον Ιππόλυτο (σκηνοθεσία Ροντήρη) στην Επίδαυρο και στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.
Ο Κλώνης εκτός από ευαίσθητος σκηνογράφος υπήρξε και άκρως ενημερωμένος τεχνικός του θεάτρου. Στα 60 χρόνια της δημιουργικής εργασίας του ανακαίνισε πολλές φορές τον εξοπλισμό σκηνής και τα εργαστήρια του Εθνικού Θεάτρου, ώστε να ανταποκρίνονται σ όλες τις απαιτήσεις των συγχρόνων σκηνοθεσιών και των προχωρημένων αισθητικών σχολών.
Ο Κλεόβουλος Κλώνης απεβίωσε στις 2 Δεκεμβρίου του 1988 και κηδεύτηκε στο Α΄Νεκροταφείο της Αθήνας.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Κλώνης εργάστηκε ως σκηνογράφος.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι
Επαρχία Ντουεντζά
Γεωγραφία
Η Επαρχία Ντουεντζά βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και βορειοανατολικά της Περιφέρειας Μοπτί. Συνορεύει στα βόρεια και βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Τομπουκτού, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Μοπτί, στα νότια-κεντρικά με την Επαρχία Μπαντιαγκαρά, στα νότια-κεντρικά με την Επαρχία Κορό και στα ανατολικά με τη Μπουρκίνα Φάσο.
Δείτε επίσης
ε ν
1501 Μπάαντε
Ο Μπάαντε (Baade) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,10. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Γερμανό αστρονόμο Άρνο Άρτουρ Βάχμαν, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Βάλτερ Μπάαντε.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπάαντε εκτιμάται σε 11,05 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,209 ± 0,033. Ο Μπάαντε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του με περίοδο 11 ως 19 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπααντε
Τέμενος Σελιμιγιέ Λευκωσίας
Το τέμενος Σελιμιγιέ της Λευκωσίας είναι ο πρώην καθολικός γοτθικός καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας, ο οποίος μαζί με το ναό του Αγίου Νικολάου της Αμμοχώστου (Τέμενος Λαλά Μουσταφά Πασά ) αποτελούν τα σημαντικότερα δείγματα γοτθικής αρχιτεκτονικής στην Κύπρο. Μετά την κατάληψη της Κύπρου από τους Οθωμανούς το 1571, ο ναός μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος.
Αρχιτεκτονική
Την περίοδο αυτή, η Γοτθική αρχιτεκτονική ακμάζει στη Γαλλία. Έτσι οι Φράγκοι αποφασίζουν να κτίσουν ένα ναό στην Κύπρο εμπνευσμένοι από τον ναό της Παναγίας των Παρισίων, προσαρμόζοντάς τον στις τοπικές συνήθειες. Ο ναός ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, αφού ο νοτιοδυτικός πύργος και ο άνω όροφος του πρόπυλου δεν κτίστηκαν ποτέ.
Μάχη των Βουκολιών
Η Μάχη των Βουκολιών που διεξήχθη στις 6 Φεβρουαρίου του 1897 (π.η.) θεωρείται ίσως η απαρχή των πολεμικών επιχειρήσεων του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897.
Τέμενος Σελιμιγιέ Λευκωσίας
Αρχιτεκτονική
Εξωτερικά ο ναός διακοσμείται με πολύ σημαντικά δείγματα αρχιτεκτονικής γλυπτικής. Τρία από τα τέσσερα τόξα φέρουν ανάγλυφες μορφές βασιλέων, προφητών, αποστόλων και επισκόπων. Μπροστά από τις τρεις πύλες ανοίγεται ο νάρθηκας. Εσωτερικά διακρίνεται ο τύπος της τρίκλιτης βασιλικής με τεράστιες κυλινδρικές κολώνες και οι διαστάσεις του είναι 70 μ. Χ 40 μ.
Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Κύπρο, πρόσθεσαν δύο μιναρέδες στο δυτικό τμήμα της εκκλησίας, καταστράφηκε ο πλούσιος γλυπτός διάκοσμος, οι τοιχογραφίες, τα αγάλματα που περιείχε και οι υαλοπίνακες των παραθύρων της (βιτρό) που απεικόνιζαν σκηνές από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Ακόμη καταστράφηκαν ταφικά μνημεία βασιλέων και πριγκίπων της δυναστείας των Λουζινιάν.
right|thumb|250px|Σελιμιγιέ Τζαμί (1878)
Μάχη των Βουκολιών
Κατηγορία:Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897) Βουκολιών
Τέμενος Σελιμιγιέ Λευκωσίας
Αρχιτεκτονική
Σήμερα το Τέμενος της Σελιμιέ, όπως το ονόμασαν οι Τούρκοι, χρειάζεται άμεση επιδιόρθωση. Η έλλειψη κυβερνητικού ενδιαφέροντος προς αυτό το ιστορικό κτίριο σιγά σιγά το οδηγεί στην καταστροφή. Τα θεμέλια μετακινήθηκαν, άρχισαν να πέφτουν εξωτερικά οι πέτρες του, υπάρχουν σχισμές και οι κολώνες του γέρνουν. Οι αρχαιολόγοι προειδοποιούν ότι αν δεν ληφθούν αυστηρά μέτρα για τη συντήρηση του ναού, θα καταρρεύσει σε περίπου 50 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Κύπρο Κατηγορία:Λευκωσία Σελιμιγιε
Μάχη των Βουκολιών
Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1895-1898)
Μενέξενος
Ο Μενέξενος ήταν ένας από τους τρεις γιούς του Σωκράτη και της Ξανθίππης, πιθανώς ο μικρότερος. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο χαρακτήρα που εμφανίζεται στους διαλόγους Μενέξενος και Λύσις του Πλάτωνα.
Αδέρφια του ήταν ο Λαμπροκλής και ο Σωφρονίσκος. Κατά τη δίκη και το θάνατο του πατέρα τους ο Μενέξενος και ο Σωφρονίσκος ήταν ακόμη παιδιά, ο δε πρώτος πρέπει να ήταν αρκετά μικρός αφού αναφέρεται ότι τον κρατούσε στην αγκαλιά η μητέρα του. Έτσι υπήρχε μια αρχαία ελληνική παράδοση για την ονομασία του πρώτου γιου από τον παππού του. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, οι απόγονοι του Σωκράτη κατέληξαν ως σύνολο να είναι μέτριοι: "ανόητοι και βαρετοί".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Σαραμπάντα
thumb|250x250εσ|Σαραμπάντα σε δυαδική μορφή από τον συνθέτη [[Γιόχαν Κούναου (Johann Kuhnau, 1660-1722).]]
Ο όρος σαραμπάντα (ισπανικά: zarabanda· ιταλ.: sarabanda· γαλλ.: sarabande) αναφέρεται σε χορό του 16ου αιώνα, και στη μουσική που αποτελεί συχνά (αλλά όχι απαραίτητα) μέρος της σουίτας.
Ο ρυθμός της είναι τρίσημος (σε τέταρτα ή μισά), με χαρακτηριστικό της στοιχείο τον τονισμό της δεύτερης κίνησης (άρση)· συχνά οι δύο τελευταίες κινήσεις του κάθε μέτρου είναι δεμένες, ενώ πιστεύεται ότι ο ρυθμός αντιστοιχεί στα βήματα του χορού.
Η πρώτη αναγωγή στη σαραμπάντα γίνεται το 1539, στην Κεντρική Αμερική, σε ένα ποίημα του Φερνάντο Γκουσμάν Μεχία (Fernando Guzmán Mexía), όπου αναφέρεται ο χορός σαραμπάντα (zarabanda). Αρχικά την υιοθέτησαν οι ισπανικές αποικίες και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Ισπανία, όπου το 1583 απαγορεύτηκε καθώς θεωρήθηκε άσεμνη.
Η κακή φήμη της σαραμπάντα και η απαγόρευσή της αναφέρεται σε αρκετά κείμενα της εποχής, όπως σε πραγματεία του Ιησουΐτη ιερέα Χουάν ντε Μαριάνα (Tratato contra los juegos públicos, 1609), σε ιντερμέδιο του Θερβάντες (Entremés de La cueva de Salamanca, 1615) και σε δραματικό έργο του Λόπε δε Βέγα.
Στην εποχή του Μπαρόκ, η σαραμπάντα γίνεται εξαιρετικά δημοφιλής και προσλαμβάνει τη θέση της στη σουίτα.
Μία από τις παλαιότερες μελωδίες είναι γνωστή ως La Folia, που σημαίνει «τρέλα») και το θέμα της χρησιμοποιήθηκε σαν βάση για τη δημιουργία σειράς παραλλαγών από πολλούς συνθέτες, όπως τον Ζαν Μπατίστ Λυλί (1672), Αλόνσο Μουδάρα (Alonso Mudarra, 1536), τον Μαρέν Μαραί (1706) και τον Αρκάντζελο Κορέλλι. Η σαραμπάντα από την Σουίτα σε Ρε ελάσσονα (HWV 437) για τσέμπαλο του Χαίντελ αποτελεί παραλλαγή του ως άνω κομματιού, ενώ περίφημες θεωρούνται και οι σαραμπάντες από τις Σουίτες για βιολοντσέλο του Μπαχ.
Με την αναβίωση της προκλασικής μουσικής περί τα τέλη του 19ου αιώνα, η σαραμπάντα επανεμφανίζεται σε έργα του Κλωντ Ντεμπυσσύ, του Ερίκ Σατί, αλλά και του Μπέντζαμιν Μπρίτεν (Απλή Συμφωνία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μορφές χορού κλασικής μουσικής Κατηγορία:Μπαρόκ μουσική Κατηγορία:Μουσική στην Ισπανία
De lege ferenda
Οι όροι De lege ferenda, ή lex ferenda, είναι λατινικοί συνώνυμοι όροι που χρησιμοποιούνται διεθνώς κυρίως στη νομική, όπου και χαρακτηρίζουν ένα νόμο όχι όπως έχει, ή όπως υφίσταται, αλλά όπως θα έπρεπε να ήταν προκειμένου να ήταν δικαιότερος. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται ιδιαίτερα από τη Νομική Ποινική Επιστήμη στην σχετική έρευνα της υφιστάμενης νομοθεσίας όπου μετά από κάποιο κάματο ανάλυσης διατυπώνονται απόψεις για την αναπροσαρμογή των νόμων εξελικτικά ώστε να διασφαλίζουν το κοινωνικό σύνολο από εγκλήματα.. Χαρακτηριστικά ο όρος αυτός είναι που κυριαρχεί κάθε φορά στην αναθεωρητική εξουσία της Βουλής. Επίσης σε χρήση απαντάται και στην ακαδημαϊκή φιλολογία, την κριτική κειμένων, κ.λπ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νόμοι Κατηγορία:Νομικοί όροι Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Latein im Recht
Μανόλο Χιμένεθ
Ο Μανόλο Χιμένεθ (στα ισπανικά: Manuel Jiménez Jiménez) είναι Ισπανός επαγγελματίας προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1964 στην πόλη Αραάλ (Arahal) της Ισπανίας. Στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στη Σεβίλλη, όπου κατείχε το ρεκόρ των περισσότερων εμφανίσεων στην ιστορία της εν λόγω ομάδας (354) μέχρι να καταριφθεί από τον Χεσούς Νάβας, ενώ έχει δουλέψει και ως προπονητής στον ίδιο σύλλογο, καθώς και στη Ρεάλ Σαραγόσα.
Καριέρα Ποδοσφαιριστή
Στην ποδοσφαιρική του καριέρα αγωνιζόταν ως αμυντικός και ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Σεβίλλης. Στη δεύτερη ομάδα του συλλόγου πήγε την περίοδο του 1983-84 και από τότε μέτρησε στην καριέρα του πάνω από 400 εμφανίσεις (354 στην πρώτη ομάδα). Το 1997 πήγε στη Ρεάλ Χαέν, όπου έκανε μόνο εννέα εμφανίσεις και την επόμενη χρονιά (1998) ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Στην εθνική Ισπανίας
Το 1986 σε ηλικία 21 ετών έγινε διεθνής με την εθνική U21 της Ισπανίας όπου έκανε μόνο μια εμφάνιση και δύο χρόνια αργότερα είχε μία συμμετοχή και με την εθνική U23. Το 1988 έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την εθνική Ανδρών, όπου αγωνίστηκε μέχρι το 1990 με 1 γκολ σε 15 εμφανίσεις.
Σεβίλλη
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας, άρχισε να ασχολείται με την προπονητική το 2000 στη δεύτερη ομάδα της Σεβίλλης, όπου παρέμεινε επτά ολόκληρα χρονια (2000-2007). Το 2007 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου όπου παρέμεινε τρία χρόνια, μέχρι το φθινόπωρο του 2010.
ΑΕΚ (2010-2011)
Το φθινόπωρο του 2010 συμφώνησε με την ΑΕΚ για δύο χρόνια, αντικαθιστώντας τον Ντούσαν Μπάγιεβιτς και στον πρώτο του αγώνα εναντίον του Άρη Θεσσαλονίκης εκτός έδρας, η νέα του ομάδα νίκησε με 0-4, αποχώρησε όμως το 2011, έχοντας κατακτήσει ένα κύπελλο (2010-11).
Σαραγόσα
Το 2011 ο Χιμένεθ ανέλαβε τη Ρεάλ Σαραγόσα και παρέμεινε μέχρι το 2013.
Αλ Ραγιάν
Από το 2013 ως το 2015 ήταν προπονητής της Αλ Ραγιάν.
ΑΕΚ (2017-2018)
Τον Ιανουάριο του 2017 επέστρεψε έπειτα από 5,5 χρόνια στην ΑΕΚ, αντικαθιστώντας τον Ζοσέ Μοράις. Με την ΑΕΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος. Στις 25 Μαΐου του 2018 αποχώρησε από τον πάγκο των κιτρινόμαυρων.
Λας Πάλμας (2018)
Στις 26 Μαΐου 2018 ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Χιμένεθ του από την Λας Πάλμας με την οποία υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας ενός έτους με οψιόν ανανέωσης για ένα ακόμη έτος σε περίπτωση που καταφέρει να ανεβάσει την ομάδα στην πρώτη κατηγορία του Ισπανικού Πρωταθλήματος.
Στις 17 Νοεμβρίου 2018 αποχώρησε από την Λας Πάλμας.
Αλ Ουάχντα (2019-2020)
Τον Οκτώβριο του 2019 υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Αραβική Αλ Ουάχντα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
ΑΕΚ
Στις 22 Δεκεμβρίου 2020 επέστρεψε για 4η φορά στην ΑΕΚ.
Πηγές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Σαραγόσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Χαέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίγια ΑΚ Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό
Μύρων
Ο Μύρων (έδρασε περ. 480–440 π.Χ.) ήταν Έλληνας γλύπτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Ελευθερές, μια πόλη στα σύνορα της Αττικής με την Βοιωτία. Σύμφωνα με τον Πλίνιο ήταν μαθητής του Αγέλαδου από το Άργος, ο οποίος για ένα μεγάλο διάστημα ήταν κορυφαίος γλύπτης της πελοποννησιακής γλυπτικής σχολής με ειδίκευση στον αθλητισμό.
Έργα του
Δούλευε σχεδόν αποκλειστικά σε μπρούντζο και δημιούργησε πολλούς ανδριάντες θεών και ηρώων. Ο περιηγητής Παυσανίας μας αναφέρει ότι έργα του Μύρωνα υπήρχαν και ήταν ακόμα στην θέση τους τον 2ο αι. μ.Χ. Τα πιο φημισμένα του έργα παριστάνουν αθλητές την στιγμή της επίδοσής τους, με τελειότητα στάσης, λεπτομερειών και αναλογίας. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι τα έργα του Μύρωνα ήταν περισσότερα μα και πιο επιμελέστερα των έργων του Πολύκλειτου. Οι διασημότερες εργασίες του σύμφωνα με τον Πλίνιο απεικόνιζαν τον Μινώταυρο, τον Κέρβερο, τον Περσέα, τον σάτυρο Μαρσύα, τον Ηρακλή, έναν αθλητή της δισκοβολίας και τον Απόλλωνα της Εφέσου.
Ένας από τους Πάπυρους της Οξυρρύγχου μας δίνει τις ημερομηνίες των νικητών στην Ολυμπία των οποίων ο Μύρων κατασκεύασε ανδριάντες. Ήταν ο Τιμάνθης στην Ολυμπιάδα του 456 π.Χ., ο Λαδάς πιθανόν το 476 π.Χ., ο Λύκινος που νίκησε το 448 και 444 π.Χ.. Από αυτές τις χρονολογίες συμπεραίνουμε ότι ο Μύρων πρέπει να ήταν σύγχρονος, αλλά και γηραιότερος του Φειδία και του Πολύκλειτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μυρων
Επαρχία Τενενκού
Η Επαρχία Τενενκού είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Μοπτί, Μαλί. Έχει έκταση 11.297 τ.χλμ. και πληθυσμό 163.641 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Τενενκού.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Τενενκού βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και δυτικά της Περιφέρειας Μοπτί. Συνορεύει στα δυτικά και βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Σεγκού, στα βορειοανατολικά με την Επαρχία Γιουβαρού, στα κεντρο-ανατολικά με την Επαρχία Μοπτί και στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Ντζεννέ.
Διαμερίσματα
Η Επαρχία Τενενκού διαιρείται σε 15 διαμερίσματα:
Δείτε επίσης
ε ν