cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαγιάρ Μπαζάρ
Το Μπαγιάρ Μπαζάρ (, επίσης στο λατινικό αλφάβητο ως Bajār Bāzār . γνωστό και ως Κόρκοτς Οσμάν Μπαζάρ και Οσμάν Μπαζάρ) είναι ένα χωριό στην αγροτική περιοχή Πιρ Σοχράμπ, στην κεντρική περιφέρεια του Νομού Χαμπαχάρ, στην Επαρχία Σιστάν και Μπαλουτσεστάν του Ιράν. Στην απογραφή του 2006, ο πληθυσμός της ήταν 681, σε 133 οικογένειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Ιράν
Γενικές εκλογές του Αγίου Μαρίνου (2019)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στον Άγιο Μαρίνο στις 8 Δεκεμβρίου 2019.
Παλαιός Οίκος της Βουργουνδίας
Ο Παλαιός Οίκος της Βουργουνδίας ήταν ένας ευγενής δυναστικός Οίκος, ο πρώτος στο βασίλειο των Βουργουνδών. Ηγεμόνευσε στη Βουργουνδία από τα τέλη του 4ου αι. ως το 534, για 6 γενεές και έδωσε 12 βασιλείς.
Γενικές εκλογές του Αγίου Μαρίνου (2019)
Εκλογικό σύστημα
Τα 60 μέλη του Μεγάλου και του Γενικού Συμβουλίου εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση, με θέσεις που κατανέμονται με τη μέθοδο d'Hondt. Το εκλογικό όριο υπολογίζεται με πολλαπλασιασμό του αριθμού των κομμάτων που διεξάγονται στις εκλογές με το 0,4, με μέγιστο δυνατό όριο το 3,5%.
Παλαιός Οίκος της Βουργουνδίας
Ιστορία τού Οίκου
Τα πρώτα μέλη τού Οίκου είναι σχεδόν μυθικά: ο Γεβίκκας της 1ης γενιάς αναφέρεται στο Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν και στην Νεότερη Έντα. Ο γιος του Γκούντερ συνεργαζόταν με τον σφετεριστή Ιοβιανό, μετά διέσχισε τον Ρήνο, και εγκαταστάθηκε ως φοιδεράτος. Όταν προσπάθησε να επεκτείνει το βασίλειό του δυτικά, ο Φλάβιος Αέτιος με τη βοήθεια των Ούνων τον νίκησε. Σχετίζεται με τον θρύλο τού Ζίγκφριντ. Ο γιος του Γκουντέριχος υποστήριξε τον Αέτιο εναντίον τού Αττίλα, αλλά μετά κατέλαβε το Λούγδουνον (Λυόν) και την κοιλάδα τού Ροδανού. Ο Γκουντέριχος είχε γιους τον Χιλπέριχο Β΄, και τον Γκουντομπάντ, που τον διαδέχθηκαν μαζί, με έδρα τη Βαλάνς και τη Βιέν αντίστοιχα.
Ο Γκουντομπάντ ήταν ανιψιός τού Ρικίμερ, ισχυρού άνδρα στη Δυτική Αυτοκρατορία, και τον διαδέχθηκε στη θέση αυτή: ανέβασε Αυτοκράτορα τον Γλυκέριο. Όμως ο Γκουντομπάντ σκότωσε τον Χιλπέριχο Β΄ και τον αδελφό του Γκοντομάρ Β΄. Η Κλοτίλδη, κόρη τού Χιλπέριχου Β΄, κατέφυγε στους Φράγκους, παντρεύτηκε τον βασιλιά τους Κλόβι Α΄ των Μεροβιγγείων και τους κίνησε εναντίον τού Γκουντομπάντ, μαζί με τον αδελφό του Γοδεγίσελο. Το αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν ο Γκουντομπάντ να σκοτώσει και τον Γοδεγίσελο. Κατά τα άλλα ο Γκουντομπάντ είχε καλές σχέσεις με την Αυλή της Κωνσταντινούπολης και συνδύασε το Βουργουνδικό δίκαιο με το Ρωμαϊκό στη σύνταξη τού Βουργουνδικού Νομικού Κώδικα.
Γενικές εκλογές του Αγίου Μαρίνου (2019)
Εκστρατεία
Δημιουργήθηκαν δύο εκλογικές συμμαχίες για τις εκλογές:
Παλαιός Οίκος της Βουργουνδίας
Ιστορία τού Οίκου
Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Σιγισμόνδος, γαμπρός τού Θεοδώριχου των Οστρογότθων. Ο Σιγισμόνδος έκανε δεύτερο γάμο, αλλά η 2η σύζυγός του συκοφάντησε τον γιο του από τον 1ο γάμο και ο Σιγισμόνδος τον έπνιξε. Η Κλοτίλδη παρακίνησε τους τρεις γιούς της κατά τού Σιγισμόνδου, που εισέβαλαν στη Βουργουνδία (Α΄ εκστρατεία), νίκησαν τον Σιγισμόνδο και τον αιχμαλώτισαν. Τον διαδέχθηκε ο άλλος γιος τού Γκουντομπάντ, ο Γκοντομάρ Γ΄, που με τη βοήθεια τού Θεοδώριχου ανέκτησε το βασίλειο. Τότε ο πρώτος γιος της Κλοτίλδης εκτέλεσε τον Σιγισμόνδο, ως αντίποινα για την εκτέλεση τού παππού τους Χιλπέριχου Β΄ και οι τρεις αδελφοί κινήθηκαν εναντίον τού Γκοντομάρ Γ΄, αλλά συνετρίβησαν: ο πρώτος γιος σκοτώθηκε. Ο Σιγισμούνδος έγινε άγιος της Βοημίας και της Ουγγαρίας.
Γενικές εκλογές του Αγίου Μαρίνου (2019)
Σχηματισμός κυβέρνησης
Μετά τις εκλογές, σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού από το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Αγίου Μαρίνου, με τη συμμετοχή του Domani Motus Liberi και του Noi per la Repubblica. Η νέα κυβέρνηση εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο με 42 ψήφους υπέρ έναντι 14 κατά και ορκίστηκε στις 8 Ιανουαρίου 2020.
Παλαιός Οίκος της Βουργουνδίας
Ιστορία τού Οίκου
Ο Γκουντομπάντ και ο Σιγισμόνδος έκοψαν χρυσούς τρημίσεις στον τύπο των Αυτοκρατόρων της Ανατολής, αλλά με το δικό τους μονόγραμμα. Με το τέλος τού διαδόχου τού Θεοδώριχου, οι τρεις αδελφοί βασιλείς των Φράγκων εισέβαλαν στη Βουργουνδία (Β΄ εκστρατεία), σκότωσαν τον Γκοντομάρ Γ΄ και μοίρασαν μεταξύ τους τη χώρα του το 534. Από τότε το βασίλειο της Βουργουνδίας ενσωματώθηκε στο βασίλειο των Φράγκων και τον Παλαιό Οίκο της Βουργουνδίας διαδέχθηκαν οι Μεροβίγγειοι (534-843) και μετά οι Καρολίδες. Το δυτικό έγινε το δουκάτο της Βουργουνδίας, υπό τον κλάδο Καπετιδών-Βουργουνδίας, μετά υπό τον κλάδο Βαλουά-Βουργουνδίας και τέλος τους Αψβούργους. Το ανατολικό έγινε βασίλειο της Βουργουνδίας υπό τους Παλαιούς Γουέλφους, μετά κομητεία υπό τον Οίκο της Ιβρέας και τέλος ενσωματώθηκε στο δουκάτο της Βουργουνδίας.
Πουλ Ντε Χάαν
Ο Πούλους Γιοχάνες "Πουλ" ντε Χάαν (γεννημένος στις 5 Οκτωβρίου 1947) είναι παλαίμαχος Ολλανδός πηδαλιούχος. Μαζί με τους Χάντριαν βαν Νες και Γιαν βαν ντε Γκράαφ κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο το 1966 στην εκδήλωση Δίκωπος με πηδαλιούχο και ήρθε τέταρτος το 1967.
Από το 1965, ο ντε Χάαν ζει στο Ντελφτ, όπου έλαβε πτυχίο πολιτικού μηχανικού (ειδικότητα περιβαλλοντικής μηχανικής). Εργάστηκε στους τομείς της αποκατάστασης του εδάφους και της διαχείρισης των υδάτων για τις αρχές της πόλης Ραϊξβάτερσταατ και του Ρότερνταμ μέχρι την συνταξιοδότησή του το 2012. Εξακολουθεί να ασχολείται με τη κωπηλασία ως προπονητής για τον σύλλογο Λάγκα και δραστηριοποιείται επίσης ως τοπικός πολιτικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί αθλητές
Σέρβιος Τύλλιος
Ο Σέρβιος Τύλλιος ήταν ο έκτος μυθικός βασιλιάς της Ρώμης και ο δεύτερος βασιλιάς των Ετρούσκων (579 π.χ. - 535 π.χ.). Οι Ρωμαϊκές και οι Ελληνικές πηγές περιγράφουν την ταπεινή του καταγωγή, αναδείχθηκε χάρη στον γάμο του με μία κόρη του Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου ο οποίος ήταν ο πρώτος Ετρούσκος βασιλιάς που δολοφονήθηκε (579 π.χ.). Ο Σέρβιος Τύλλιος όπως ακούγεται ήταν ο πρώτος Ρωμαίος βασιλιάς που εξελέγη μόνο με τη λαϊκή υποστήριξη χωρίς εκλογή από τη Γερουσία ή μόνο από τη Γερουσία χωρίς να ζητηθεί η γνώμη του λαού. Οι παραδόσεις περιγράφουν τον πατέρα του Σέρβιου Τύλλιου σαν Ρωμαϊκή θεότητα. Ο Τίτος Λίβιος αναφέρει ότι η μητέρα του ήταν μία πριγκίπισσα των Λατίνων που αιχμαλωτίστηκε από τους Ρωμαίους, ο γιος της εξελέγη βασιλιάς χάρη σε ένα δακτυλίδι από φωτιά που εμφανίστηκε γύρω από το κεφάλι του. Ο αυτοκράτορας Κλαύδιος γράφει αργότερα ότι ήταν Ετρούσκος μισθοφόρος που υπηρετούσε τον Καίλιο Βιμπέννα.
Ο Σέρβιος Τύλλιος ήταν δημοφιλής βασιλιάς και κορυφαίος Ρωμαίος ευεργέτης, με τις επιτυχίες του απέναντι στους Βήιους και τους Ετρούσκους επέκτεινε το βασίλειο του, κατέλαβε τους λόφους Κυρινάλιο, Βιμινάλιο και Εσκουιλίνο. Καθιέρωσε τα πανηγύρια της "Κομπιτάλια", οικοδόμησε ναούς στον Φορτούνα και την Ντιάνα και έκοψε τα πρώτα Ρωμαϊκά νομίσματα. Παρά την αντίδραση των Ρωμαίων Πατρικίων ο Σέρβιος βελτίωσε σημαντικά της τύχες των κατώτερων τάξεων και όσων δεν ήταν Ρωμαίοι πολίτες. Ο Σέρβιος Τύλλιος βασίλευσε συνολικά 44 χρόνια, σύμφωνα με τον Λίβιο δολοφονήθηκε από την κόρη του Τύλλια τη νεότερη και τον σύζυγο της Ταρκύνιο τον Υπερήφανο που τον διαδέχθηκε. Το μεγάλο ανοσιούργημα της δολοφονίας του θα είναι η αρχή των γεγονότων που θα καταλήξουν στην πτώση της βασιλείας στη Ρώμη, θα ιδρυθεί η Ρωμαϊκή δημοκρατία που έβαλε τις βάσεις της ο ίδιος ο Σέρβιος.
Αρχαίες πηγές
Η Ρώμη κυβερνήθηκε από βασιλιάδες μέχρι την εποχή που αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, ο πρώτος σύμφωνα με την παράδοση ήταν ο Ρωμύλος, ο έκτος ήταν ο Σέρβιος Τύλλιος και ο διάδοχος του Ταρκύνιος ο υπερήφανος έβδομος και τελευταίος. Η φύση της Ρωμαϊκής βασιλείας είναι ασαφής, πολλοί εξελέγησαν από τη Γερουσία, οι υπόλοιποι ισχυρίστηκαν τη θεϊκή τους καταγωγή, άλλοι ήταν Ρωμαίοι και άλλοι ξένοι. Οι δημοκρατικοί Ρωμαίοι είχαν έντονο μίσος για τον θεσμό της βασιλείας που παρέμεινε και στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο Ρωμύλος από τη μία πλευρά ήταν μια μορφή καθεστώτος για τους Ρωμαίους οποιαδήποτε αλλαγή στους νόμους του δεν γινόταν αποδεκτή, την εποχή της αυτοκρατορίας ωστόσο οι Ρωμαίοι αναγνώρισαν ότι κάθε βασιλιάς είχε την προσωπική του συμβολή στην εξέλιξη της πόλης, τους νόμους και στη στρατιωτική διοίκηση. Ο Σέρβιος Τύλλιος περιγράφεται ως "δεύτερος ιδρυτής", "η πιο περίπλοκη και αινιγματική προσωπικότητα" και ο "πρώτος δημοκρατικός δικαστής".
Η παλιότερη πηγή που περιγράφει αναλυτικά το Ρωμαϊκό βασίλειο και στη συνέχεια τη Ρωμαϊκή δημοκρατία ήταν ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων στο έργο του "Περί δημοκρατίας" (44 π.χ.). Η πιο αξιόπιστη πηγή για τη ζωή του Σέρβιου Τύλλιου είναι ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος στο έργο του "Από την ίδρυση της πόλης", το έργο αυτό έγινε αποδεκτό από τους Ρωμαίους σαν αυθεντικό. Οι Έλληνες συγγραφείς Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς και Πλούταρχος ήταν σύγχρονοι του Τίτου Λίβιου, δανείστηκαν από έργα παλιότερων Ρωμαίων ιστορικών όπως ο Διοκλής, ο Έννιος Κόιντος και ο Κάτων ο Πρεσβύτερος. Το έργο του Λίβυου στηρίζεται σε επίσημα κρατικά έγγραφα και είχε αποκλείσει όλες τις αμφισβητούμενες παραδόσεις, ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς και ο Πλούταρχος δίνουν αντίθετα διαφορετικές πληροφορίες. Ο μαθητής του Λίβυου, ιστορικός και μετέπειτα αυτοκράτορας Κλαύδιος στηρίχτηκε στην παράδοση των Ετρούσκων.
Πατρότητα
Οι περισσότερες Ρωμαϊκές πηγές καταγράφουν το όνομα της μητέρας του Σέρβιου ως "Οκρησία", μια νεαρή γυναίκα που μετά την απαγωγή της σε πολιορκία μεταφέρθηκε στη Ρώμη, ήταν έγκυος από τον σύζυγο της που σκοτώθηκε στην πολιορκία ή παρθένα. Παραδόθηκε στην Τανακύλλα σύζυγο του Ταρκύνιου του πρεσβύτερου, την πήρε στο νοικοκυριό της σαν δούλη και την αντιμετώπισε με μεγάλο σεβασμό, πολλές πηγές αναφέρουν ότι εξυπηρετούσε τις τελετές του βασιλικού νοικοκυριού και ήταν μία από τις Εστιάδες Παρθένες. Σε μία ευκαιρία ενώ οι φλόγες της εστίας έγιναν επικίνδυνες η Οκρησία μπήκε μέσα σε αυτές με έναν αόρατο φαλλό και τις μετρίασε, η Τανανκύλλα θεώρησε ότι έκαναν θεϊκή επέμβαση οι οικιακές θεότητες Λάρητες ή ο ίδιος ο Βουλκάνους. Το περιστατικό αυτό έδειχνε ότι ο γιος της Οκρησίας Σέρβιος είχε θεϊκή προέλευση και προοριζόταν για βασιλιάς, η Οκρησία και η Τανανκύλλα το γνώριζαν και το κράτησαν μυστικό.
Η γέννηση του Σέρβιου μέσα στο βασιλικό νοικοκυριό τον έκανε ταυτόχρονα μέλος της ευρύτερης οικογένειας του Ταρκύνιου αν και ήταν γιος μιας δούλης. Οι αρχαίες πηγές γράφουν ότι ο Ταρκύνιος τον αγάπησε σαν θετό του γιο και του έδωσε σύζυγο την κόρη του Γεγανία. Όλες οι πηγές συμφωνούν επίσης με ένα θαύμα που παρατηρήθηκε στην παιδική του ηλικία, μέλη του βασιλικού νοικοκυριού είδαν ένα δακτυλίδι φωτιάς γύρω από το κεφάλι του την ώρα που κοιμόταν, αυτό ήταν απόδειξη της θεϊκής του καταγωγής. Ο πεθερός του έδωσε στον Σέρβιο μία σειρά από κυβερνητικές και στρατιωτικές αρμοδιότητες στις οποίες ανταποκρίθηκε με μεγάλη επιτυχία.
Άνοδος στον θρόνο
Ο Τίτος Λίβιος έγραψε ότι ο Ταρκύνιος ο πρεσβύτερος εξελέγη βασιλιάς των Ρωμαίων από τη Γερουσία όταν πέθανε ο προκάτοχος του Άνκος Μάρκιος επειδή οι γιοι του ήταν πολύ μικροί και ανίκανοι να τον διαδεχτούν. Όταν ο Σέρβιος έγινε γαμπρός του Ταρκύνιου έγινε και πιθανός του διάδοχος, οι γιοι του Άνκος Μάρκιος δεν μπορούσαν να τον συγχωρέσουν, πλήρωσαν δύο δολοφόνους να θανατώσουν τον Ταρκύνιο. Οι δολοφόνοι μπήκαν στα ανάκτορα, βρήκαν τον βασιλιά και τον τραυμάτισαν βαριά. Ο Ταρκύνιος διέταξε να κλείσουν τις πύλες των ανακτόρων, συγκάλεσε συνέλευση στο νοικοκυριό του και κήρυξε τον Σέρβο Τύλλιο αντιβασιλιά, σε λίγο πέθανε από τα τραύματα του. Με τον θάνατο του Ταρκύνιου η Γερουσία ανακήρυξε αμέσως νέο βασιλιά τον Σέρβιο Τύλλιο και έστειλε τους γιους του Άνκος Μάρκιος εξορία στη Σούεσσα Πωμεντιάνη. Ο Τίτος Λίβιος περιγράφει ότι ήταν η πρώτη φορά που αποφάσισε η Γερουσία να ανακηρύξει νέο βασιλιά χωρίς να ρωτήσει τον λαό, ο Πλούταρχος αντίστοιχα γράφει ότι ο Ταρκύνιος έδωσε με το ζόρι συναίνεση στο νεκροκρέβατο του να τον διαδεχτεί ο Σέρβιος. Οι Βήιοι και οι Ετρούσκοι κήρυξαν τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Σέρβιου Τύλλιου πόλεμο στη Ρώμη, στην εκστρατεία που ακολούθησε γνώρισαν από τον Σέρβιο τρομερή συντριβή. Οι επιτυχίες του τον βοήθησαν να επεκτείνει σημαντικά τη θέση του και τα εδάφη του στο βασίλειο της Ρώμης. Τα Ρωμαϊκά ημερολόγια καταγράφουν τρεις τελετές θριάμβου για τις μεγάλες νίκες του Σέρβιου απέναντι στους Ετρούσκους (571 π.χ., 25 Μαΐου 567 π.χ. και τρίτη σε άγνωστη ημερομηνία).
Οι Κουρίες
thumb|300px|right|Τα [[Σέρβια Τείχη όπως σώζονται σήμερα.]] Οι περισσότερες μεταρρυθμίσεις του Σέρβιου είχαν στόχο τα δικαιώματα των ομάδων του Ρωμαϊκού πληθυσμού που ήταν υποτιμημένες, απόδοση ψήφου σε δούλους, μικροκαλλιεργητές και πολίτες χωρίς Ρωμαϊκή υπηκοότητα. Οι μεταρρυθμίσεις καθόρισαν λεπτομερώς όλα τα φορολογικά και στρατιωτικά δικαιώματα για όλες τις τάξεις του Ρωμαϊκού πληθυσμού, συνέχισε σε μεγαλύτερο βαθμό τις μεταρρυθμίσεις των προκατόχων του Άνκος Μάρκιος και Ταρκύνιου του πρεσβύτερου. Η μεγάλη εδαφική επέκταση της πόλης την εποχή που ιδρύθηκε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία έκανε αυτές τις μεταρρυθμίσεις αναγκαίες σε βαθμό που η νομοθεσία του Σέρβιου Τύλλιου να μην θεωρείται τόσο επαναστατική όσο πιστεύουν. Μέχρι την εποχή του Σέρβιου Τύλλιου η νομοθεσία και η δικαιοσύνη βρισκόντουσαν στα χέρια της "Συνέλευσης της Κουρίας" με περισσότερες από 30 Κουρίες.
Οι μεγάλες οικογένειες που ίδρυσαν τη Ρώμη ήταν τρεις, η κάθε μία είχε έδρα έναν από τους μεγάλους λόφους της πόλης και συμμετείχε στη Συνέλευση με περίπου 10 Κουρίες η κάθε μία. Οι οικογένειες αυτές είχαν περίπου 200 μέλη και συμμετείχαν στη γενική Συνέλευση με έναν "Πρεσβύτερο", τον αρχηγό της οικογένειας. Ο "Πρεσβύτερος" έκανε νομοθετικές προτάσεις στον βασιλιά με βάση τη Γενική Συνέλευση του Ρωμαϊκού λαού, ο βασιλιάς αποφάσιζε αλλά καμιά απόφαση δεν είχε ισχύ χωρίς υπογραφή από τη Συνέλευση της Κουρίας. Την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ο Σέρβιος Τύλλιος οι Κουρίες αντιπροσώπευαν μόνο ένα μικρό τμήμα του Ρωμαϊκού πληθυσμού, η συντριπτική πλειοψηφία δεν είχε λόγο στην κυβέρνηση.
Απογραφή
Ο Σέρβιος Τύλλιος ήταν αποφασισμένος να αλλάξει το καθεστώς στο οποίο οι περισσότεροι Ρωμαίοι πολίτες δεν είχαν λόγο, αποφάσισε να επεκτείνει τη συμμετοχή και στους υπόλοιπους πολίτες έστω περιορισμένα. Η παράδοση γράφει ότι ο Σέρβιος προχώρησε σε μετατροπή της Κουρίας σε ένα διαφορετικό σώμα στο οποίο και οι υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις είχαν μια μικρή συμμετοχή. Τα σχέδια απαιτούσαν αναλυτική καταγραφή του Ρωμαίου πληθυσμού, ο Σέρβιος Τύλλιος έγινε με αυτόν τον τρόπο ο πρώτος απογραφέας στη Ρωμαϊκή ιστορία. Ο βασιλιάς συγκέντρωσε όλους τους κατοίκους της πόλης στο Άρεως Πεδίον, κατέγραψε τα νοικοκυριά, την περιουσία και τα έσοδα τους, δημιούργησε φορολογικό σύστημα για όλες τις κοινωνικές ομάδες, καθόρισε τη συμμετοχή στον στρατό και τα δικαιώματα ψήφου. Ο Σέρβιος Τύλλιος είχε στόχο με τις μεταρρυθμίσεις αυτές όχι μόνο να ελαττώσει την εξουσία των ευγενών αλλά προπαντός να αποκτήσει την υποστήριξη των λαϊκών μαζών σε περιόδους επαναστάσεων και πολέμων. Η "Συνέλευση της Κουρίας" θα διατηρηθεί και αργότερα την εποχή της Ρωμαϊκής δημοκρατίας, η εξουσία των ευγενών θα είναι ωστόσο αρκετά μειωμένη χάρη στις μεταρρυθμίσεις του Σέρβιου, οι ευγενείς δεν μπορούσαν να περάσουν τη γνώμη τους χωρίς την υπογραφή της Μεγάλης Κουρίας.
Η Απογραφή κατηγοριοποίησε τον Ρωμαϊκό πληθυσμό σε τάξεις ανάλογα με τον πλούτο και την ηλικία κάθε πολίτη. Η κάθε τάξη υποδιαιρέθηκε σε ομάδες περίπου 100 ανθρώπων, αυτοί με τη σειρά τους χωρίστηκαν σε δύο ομάδες : τους ηλικιωμένους ηλικίας άνω των 45 ετών και τους μεσήλικες ηλικίας 17 - 45 ετών. Οι μεσήλικοι άντρες ήταν υποχρεωμένοι να εκπληρώσουν τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις που εκτιμήθηκαν σε αρχαϊκά Ασσάρια. Ο πλούτος και η τάξη του πολίτη θα καθόριζε τη θέση του στον στρατό και την κοινωνική του ιεραρχία αλλά ο στόχος ήταν βασικά φορολογικός. Η φορολογία ήταν αναγκαία στον βασιλιά για τη συγκέντρωση εσόδων ακόμα και σε περίοδο ειρήνης, οι πλούσιοι πολίτες είχαν μεγαλύτερη φορολογική εισφορά αλλά και περισσότερα δικαιώματα ψήφου, οι φτωχότεροι αντίθετα που δήλωναν αδυναμία να πληρώσουν φόρους δεν είχαν δικαιώματα ψήφου.
Μεταρρυθμίσεις
thumb|300px|right|Σχέδιο της αρχαίας Ρώμης με τα [[Σέρβια Τείχη.]] Το σύστημα του Ρωμαϊκού στρατού που διαμορφώθηκε με βασική μονάδα τις "Εκατοντάδες" στηρίχτηκε αποκλειστικά στη συγκεκριμένη Απογραφή, η στρατιωτική επιλογή για τη συγκρότηση της κάθε εκατοντάδας στηρίχτηκε στην ηλικία, τον πλούτο, τις ικανότητες και την εμπειρία. Οι ενήλικες ηλικίας 17-45 ετών μπορούσαν να έχουν στον οπλισμό τους Περικεφαλαία, σανδάλια, θώρακα, ασπίδα και Δόρυ. Κάθε στρατιωτική γραμμή στη Φάλαγγα αποτελείται από ανθρώπους που ανήκαν στην ίδια τάξη, οι τρομπετιστές είχαν επιλεγεί από την πέμπτη τάξη. Οι μεγάλοι αξιωματούχοι του Ρωμαϊκού στρατού ανήκαν την περίοδο τουλάχιστον που διατηρήθηκε η βασιλεία στην τάξη των Πατρικίων, με την άνοδο της Ρωμαϊκής δημοκρατίας ανέβηκαν στην ιεραρχία και Πληβείοι. Ο Κορνέλ σημειώνει ότι το σύστημα των "Εκατοντάδων" δημιούργησε την ενδιάμεση τάξη των Ιππέων οι οποίοι όπως γράφει "δεν ήταν απαραίτητα πατρίκιοι", μπορούσαν να ιππεύουν καλά το άλογο και αποτελούσαν την ενδιάμεση τάξη.
Οι μεταρρυθμίσεις του Σέρβιου μεγάλωσαν συνολικά τις φυλές και την πόλη που προστατευόταν με μία ράμπα, ένα τείχος και ένα χαντάκι. Ο Σέρβιος Τύλλιος χώρισε τη Ρώμη σε τέσσερις διοικητικές περιοχές : τη "Σουμπουράνα", την "Εσκυλίνο", την "Κολλίνα" και την "Παλατίνα", ο ίδιος έκτισε νέα ανάκτορα στην "Εσκυλίνο". Η κατάσταση των κατοίκων έξω από τα τείχη είναι ασαφής, όσοι ζούσαν εντός δεν είχαν σοβαρούς διαχωρισμούς σχετικά με τον πλούτο, την κοινωνική τάξη και την καταγωγή τους. Πολλοί πληβείοι αργότερα είχαν αποκτήσει σημαντικούς πολιτικούς ρόλους, ένας σημαντικός αριθμός από αυτούς μετέβη στις ψηλότερες τάξεις και απέκτησε δικαίωμα ψήφου. Το σύστημα των "Τεταρτημορίων" διατηρήθηκε στην πόλη για πολλούς αιώνες μέχρι την εποχή που ο Οκταβιανός Αύγουστος προχώρησε στη νέα Διοικητική Διαίρεση της Αυτοκρατορικής Ρώμης με 14 περιοχές (7 π.χ.). Στη σημερινή Ρώμη διασώζεται ένα τμήμα από τα Σέρβια Τείχη, τα υπόλοιπα οικοδόμησαν όταν οι Γαλάτες όταν κατέλαβαν την πόλη (390 - 387 π.χ.)
Οικονομία
Μερικοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι ο Σέρβιος Τύλλιος έκοψε τα πρώτα Νομισματικά κέρματα αντικαθιστώντας τις ράβδους χρυσού που κυκλοφορούσαν μέχρι τότε. Η άποψη αυτή θεωρείται απίθανη αφού ο ίδιος ο Σέρβιος έκοψε τις πρώτες ράβδους. Η οικονομία στην αρχαία πόλη στηρίχτηκε βασικά στην αγροτική παραγωγή, τα δάνεια και οι τόκοι όπως τα γνωρίζουμε σήμερα είναι άγνωστα. Ο γαιοκτήμονας έδινε δάνειο με σπόρους, τρόφιμα και προμήθειες σε αντάλλαγμα ο δανειζόμενος θα του παρείχε αγροτικές υπηρεσίες και θα γινόταν για κάποιο διάστημα δούλος του. Ο Διονύσιος γράφει ότι ο βασιλιάς Σέρβιος πλήρωσε κάποια χρήματα στους γαιοκτήμονες "από την ίδια την τσέπη του" για να απαλλάξει τους οφειλέτες από τη δουλική εργασία. Το καθεστώς αυτό συνεχίστηκε κανονικά και την εποχή που ιδρύθηκε η Ρωμαϊκή δημοκρατία. Ο Τίτος Λίβυος γράφει ότι ο βασιλιάς Σέρβιος Τύλλιος έκανε μεγάλες δωρεές εκτάσεων γης σε φτωχούς για να μπορέσει να κερδίσει τη στήριξη τους στην κυβέρνηση και τον στρατό.
Ο Σέρβιος Τύλλιος συνδέεται με την κατασκευή του ναού της Ντιάνα στον λόφο του Αβεντίνου, αυτό συνδέεται με τη δημιουργία της "Λομβαρδικής Λίγκας". Οι μύθοι για τη θρυλική του γέννηση και η μεγάλη του αγάπη για τις λαϊκές τάξεις τον συνδέουν με την καθιέρωση των πανηγυριών της Κομπιτάλια στα οποία συμμετείχαν οι κατώτερες τάξεις και οι δούλοι. Η μεγάλη δημοφιλία και τα κατορθώματα του τον συνδέουν επιπλέον με την ίδρυση ναών αφιερωμένων στη θεά Φορτούνα, συνδέθηκε με δύο από αυτούς μέσω του "ιερού γάμου". Ο Πλούταρχος περιγράφει την "Πύλη του παραθύρου" στα βασιλικά ανάκτορα από τα οποία η προηγούμενη βασίλισσα Τανανκύλλα ανακοίνωσε την αντιβασιλεία του Σέρβιου, η ίδια η θεά ακούγεται επίσης ότι πέρασε από το παράθυρο για να γίνει σύντροφος του.
Ανατροπή
Ο Τίτος Λίβιος καταγράφει ότι ο Σέρβιος Τύλλιος απέκτησε δύο κόρες την Τύλλια την πρεσβύτερη και την Τύλλια τη Νεώτερη που πάντρεψε αντίστοιχα με τους δύο γιους του Ταρκύνιου του πρεσβύτερου : τον Ταρκύνιο τον Υπερήφανο και τον Ταρκύνιο Αρρούν. Η Τύλλια η πρεσβύτερη ήταν αδύναμος χαρακτήρας, η μικρότερη αδελφή της Τύλλια η νεότερη ήταν αντίθετα πανούργα και δυναμική αλλά ήταν άβουλος ο σύζυγος της Αρρούν. Η Τύλλια η νεώτερη αποφάσισε σε συνεργασία με τον Ταρκύνιο τον υπερήφανο να θανατώσουν τους συντρόφους τους και να παντρευτούν μεταξύ τους. Η Τύλλια η νεότερη πρότεινε στον νέο της σύζυγο να ανατρέψει τον Σέρβιο και να ανέβει ο ίδιος στον θρόνο, ο Ταρκύνιος το δέχτηκε πρόθυμα και προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη των Γερουσιαστών, ιδιαίτερα αυτών που είχαν υπηρετήσει τον Ταρκύνιο τον πρεσβύτερο. Ο Ταρκύνιος ο υπερήφανος δωροδόκησε στη συνέχεια πλούσια τους Γερουσιαστές και άρχισε να ασκεί έντονη κριτική στον Σέρβιο. Ο Ταρκύνιος αποφάσισε στη συνέχεια να πάρει τον θρόνο με τη βία, συγκέντρωσε μια ομάδα από οπλισμένους άντρες, βάδισε για τη Γερουσία, κάθισε στον θρόνο και ζήτησε να μιλήσει επίσημα στους Γερουσιαστές. Η κριτική του στον Σέρβιο ήταν αρκετά σκληρή, είπε ότι ήταν γιος δούλας που ανέβηκε στον θρόνο χωρίς κανένα δικαίωμα, η Τανανκύλλα που τον έκανε βασιλιά έκανε παραβίαση του Ρωμαϊκού νόμου. Πρότεινε επαναστατικά μέτρα όπως κατάσχεση της περιουσίας των πλουσίων και διανομή στους φτωχούς, θα προχωρούσε σε καταγραφή του πληθυσμού και της περιουσίας του ώστε να μην υπάρχουν καταχρήσεις από τους πλούσιους.
Δολοφονία
Η αδίστακτη Τύλλια πήρε η ίδια τα ηνία του άρματος και πέρασε πάνω από το πτώμα του πατέρα της, ολόκληρο το άρμα γέμισε αίματα όπως και τα ρούχα της, αυτό της άφησε το στίγμα της πατροκτονίας όταν επέστρεψε σπίτι της. Ο δρόμος αυτός έμεινε γνωστός ιστορικά σαν "Οδός Εγκλήματος". Ο Ταρκύνιος ο υπερήφανος ξεκίνησε προκλητικά τη βασιλεία του, αρνήθηκε να θάψει τον πεθερό του και προχώρησε σε μία σειρά από εκτελέσεις Γερουσιαστών που του είχαν μείνει πιστοί, αρνήθηκε να τους αντικαταστήσει με αποτέλεσμα ο αριθμός και η εξουσία των Γερουσιαστών να ελαττωθούν σημαντικά. H δολοφονία του Σέρβιου Τύλλιου ήταν μεγάλο ανοσιούργημα για τους Ρωμαίους, ήταν ο πρώτος βασιλιάς που βοήθησε σημαντικά τις κατώτερες λαϊκές τάξεις με σημαντικές μεταρρυθμίσεις, θα είναι η αρχή για την πτώση της βασιλείας στη Ρώμη και την ανακήρυξη της δημοκρατίας.
Γέννηση
thumb|300px|right|Η "πινακίδα της Λυών". Οι ιστορίες που σχετίζονται με τη θεϊκή καταγωγή είναι συνηθισμένες στον αρχαίοι Μεσογειακό κόσμο για ανθρώπους άγνωστης προέλευσης που γίνονται βασιλιάδες, τύραννοι ή δυνάστες. Οι θρύλοι περιγράφουν συνήθως τον πατέρα σαν μία θεότητα, τη μητέρα σαν παρθένα ή πριγκίπισσα αλλά ποτέ δούλη, ο αόρατος φελλός και η παρέμβαση μιας δούλης παρθένας είναι μοναδική στον Σέρβιο Τύλλιο. Ο Λίβυος και ο Διονύσιος απορρίπτουν τη γέννηση του με θεϊκή παρέμβαση επειδή οι γονείς του προέρχονταν από κατακτημένους λαούς και ήταν ευγενείς. Ο χαρακτήρας του και οι αρετές του είναι όπως αναφέρουν εξ΄ολοκλήρου Ρωμαϊκές επειδή λειτουργούν σε όφελος του Ρωμαϊκού λαού και όχι με προσωπικές βλέψεις, οι αρετές αυτές τον βοήθησαν να κερδίσει την εύνοια των θεών και την καλή του τύχη.
Οι λεπτομέρειες για τη θαυματουργή γέννηση του Σέρβιου και οι δεσμοί του με τη θεά Φορτούνα έγιναν διάσημες αργότερα αλλά ο θρύλος δημιουργήθηκε την εποχή που ήταν ακόμα βασιλιάς. Ο τρόπος με τον οποίο έκανε έκκληση στις λαϊκές μάζες αγνοώντας τη Γερουσία μπορεί να θεωρηθεί σαν σημάδι τυραννίας, τα προσωπικά του χαρίσματα έγιναν με αυτόν τον τρόπο μέσο για να τονίσουν τις επιτυχίες του. Ο Σέρβιος μεγάλωσε σημαντικά το Ρωμαϊκό βασίλειο και δημιούργησε τη δική του "Νέα Ρώμη" δίνοντας μεγάλη έμφαση στο πρόσωπο του Ρωμύλου, με αυτόν τον τρόπο θεώρησε τον εαυτό του "δεύτερο Ρωμύλο". Η δουλική του καταγωγή σύμφωνα με ιστορικούς όπως ο Κορνέλ ήταν για τον ίδιο "το σημαντικότερο γεγονός". Η φήμη του διαδόθηκε και σε περιοχές μακριά από τη Ρώμη, ο βασιλιάς του Πόντου Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ χλεύαζε το γεγονός ότι η Ρώμη ανέδειξε έναν βασιλιά δουλικής καταγωγής.
Ο Σέρβιος των Ετρούσκων
thumb|400px|right|Η τοιχογραφία στον Γαλλικό τάφο του Βούλτσι.
Ο Κλαύδιος κατέγραψε στην "Πινακίδα της Λιόν" μια ιστορία σχετικά με κάποιον Ετρούσκο με το όνομα "Μακστάρνα" τον οποίο μερικοί ιστορικοί ταυτίζουν με τον Σέρβιο Τύλλιο. Η Ετρουσκική έκδοση του Σέρβιου σχετίζεται με τοιχογραφία που βρέθηκε σε έναν Γαλλικό τάφο στην Ετρουσκική πόλη Βούλτσι, προέρχεται από το δεύτερο ήμισυ του 4ου αιώνα π.χ. Η τοιχογραφία δείχνει δύο άντρες που αναγνωρίζονται σαν αδελφοί Βιμπέννα να θανατώνουν κάποιον Ρωμαίο με το όνομα Γνάιο Ταρκύνιο αν και στη Ρωμαϊκή ιστορία δεν υπάρχει Ταρκύνιος με το όνομα Γνάιος, δίπλα τους βρίσκεται ο μεγάλος νικητής και σύμμαχος τους Μακστάρνα. Ο Κλαύδιος ισχυρίζεται ότι ο Μακστάρνα ήταν ο ιστορικός Σέρβιος Τύλλιος που ξεκίνησε σαν σύμμαχος των αδελφών Βιμπέννα και τους βοήθησε να εγκατασταθούν στον Καίλιο λόφο στη Ρώμη. Η άποψη του Κλαύδιου δεν αναφέρεται από κανέναν ιστορικό, πιθανότατα έχει απορριφθεί, κυκλοφορούν δύο διαφορετικές παραδόσεις σχετικά με την τοιχογραφία. Ο "Ετρουσκικός Σέρβιος" του Κλαύδιου δεν φαίνεται να ήταν βασιλιάς, ήταν κάποιος μεγάλος μεγιστάνας ή πολέμαρχος στην υπηρεσία των αδελφών Βιμπέννα. Άν ταυτίζονται ο Μασκτάρνα με τον Σέρβιο ο τελευταίος φαίνεται να ήταν κάποιος ισχυρός άντρας τα πρώτα χρόνια της δημοκρατίας και απέκτησε μόνιμο αξίωμα ή μεγιστάνας ή δικτάτορας.
Θρύλοι
Η καταγωγή του Σέρβιου Τύλλιου συνδέεται με τις οικιακές θεότητες Λάρητες, η δημιουργία της Κομπιτάλια έγινε με στόχο να τιμήσει τις πατρικές του θεότητες και να επεκτείνει τις τελετές προς τιμή τους στις κατώτερες τάξεις της Ρωμαϊκής κοινωνίας. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς γράφει ότι ο Σέρβιος είχε ως πατρότητες του τις Λάρητες και η Κομπιτάλια σύμφωνα με τον ίδιο ανταποκρινόταν σε αρχαίες Ρωμαϊκές παραδόσεις. Ο Οκταβιανός Αύγουστος καθιέρωσε ξανά την Κομπιτάλια και τις γιορτές των Πληβείων υπό τη δική του προστασία σύμφωνα με την παράδοση του Σέρβιου (7 π.χ.). Ο Οκταβιανός Αύγουστος θαύμαζε σε μεγάλο βαθμό τον Σέρβιο αλλά δεν είχε συνδέσει τη δική του καταγωγή μαζί του, θεωρούσε τον εαυτό του απόγονο του Ρωμύλου γιο του θεού Άρη όπως και ο θείος του Ιούλιος Καίσαρ. Ο Πλούταρχος γράφει ότι με τις μεταρρυθμίσεις του ο Σέρβιος Τύλλιος έγινε ο πιο σοφός, ο πιο τυχερός και ο κορυφαίος από όλους τους Ρωμαίους βασιλείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ρώμης
Πάρις Πρέκας
Ο Πάρις Αλέξανδρος Πρέκας (1926–1999) ήταν Έλληνας ζωγράφος, χαράκτης, γλύπτης, κοσμηματογράφος.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 20 Μαρτίου 1926. Η καταγωγή του ήταν από τη Σαντορίνη.
Το 1963, συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 1 Νοεμβρίου 1999, σε ηλικία 73 ετών.
Έργα του ζωγράφου
Έργα του εκτίθενται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές και μουσεία της Ελλάδας και του εξωτερικού, όπως: Εθνική Πινακοθήκη–Μουσείο Αλέξανδρου Σούστου | Πινακοθήκη της Βουλής των Ελλήνων | Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, Ίδρυμα Νικολάου Π. Γουλανδρή | Μουσείο Μπενάκη | Μουσείο Βορρέ Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης | Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ, Μέστοβο | Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών Βούρου-Ευταξία | Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων | Πινακοθήκη Δημήτρη Πιερίδη | Πινακοθήκη Χρήστου και Σοφίας Μοσχανδρέου, Μεσολόγγι | Πινακοθήκη πανεπιστημίου Αθηνών | Μουσείο Χαρακτικής Νίκος Γρηγοράκης | Κέντρο Εικαστικής Δημιουργίας Ρεθύμνης – Δημοτική Πινακοθήκη | Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Φλώρινας | Δημοτική Πινακοθήκη χαρακτικής, Ζίτσα Ιωαννίνων | Πινακοθήκη Καλαμάτας | Casa Museo Federico Garcias Lorca, Γρανάδα, Ισπανία | Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Βρυξέλλες | Ανάκτορα του Τόκυο, Ιαπωνία | Υπουργείο Εξωτερικών, Αθήνα | Ελληνικό Προξενείο Ουάσιγκτον, ΗΠΑ | Δημαρχείο Annecy, Γαλλία | Τράπεζα της Ελλάδος | Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος | Alpha Bank | Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο | Τράπεζα Κύπρου | Εμπορική Τράπεζα | Banque de France | Midland Bank | Κτηματική Τράπεζα | Τράπεζα Εργασίας | Ιονική Τράπεζα | Medmar Lines Corp., Αθήνα | Συλλογή Μ. Φικιώρη | Συλλογή Λ. Μπέλτσιου | Συλλογή Π. Εμφιετζόγλου | Συλλογή Π. Καγκελάρη.
Ο Π. Πρέκας στην Εθνική Πινακοθήκη
Στις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης–Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτσου και στην κατηγορία «Ζωγραφική» υπάρχουν καταχωρημένα πέντε έργα του ζωγράφου.
Βιβλιογραφία
Κατά χρονολογική σειρά
Πηγές
Κατά χρονολογική σειρά
Κατηγορία:Έλληνες_καλλιτέχνες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Έλληνες_σχεδιαστές Κατηγορία:Διακοσμητές εσωτερικών χώρων
Μαντύ Μεσπλέ
Γεννήθηκε ως Μαντλέν Μεσπλέ στην Τουλούζη και ασχολήθηκε με τη μουσική από την ηλικία των τεσσάρων ετών. Οι δυνατότητές της, που αναγνωρίσθηκαν πρώτα από τη μητέρα της και επιβεβαιώθηκαν από δασκάλα, οδήγησαν στο να σπουδάσει πιάνο και τραγούδι στο ωδείο της Τουλούζη από την ηλικία των επτά ετών. Απεφοίτησε με χρυσό μετάλλιο και για λίγο έπαιξε πιάνο σε μια τοπική χορευτική ορχήστρα. Αργότερα πήγε στο Παρίσι για συμπληρωματικά μαθήματα τραγουδιού με τη Γαλλίδα υψίφωνο Ζανίν Μισώ.
Η Μεσπλέ έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο της στη Λιέγη τον Ιανουάριο του 1953, στον ρόλο της Λακμέ. Γρήγορα καθιερώθηκε στους βασικούς λυρικούς και κολορατούρα ρόλους του γαλλικού ρεπερτορίου, όπως της Ολυμπίας στα Παραμύθια του Χόφμαν, της Φιλέν στη Μινιόν, της Λεϊλά στους Αλιείς μαργαριταριών, της Ιουλιέττας στο Ρωμαίος και Ιουλιέττα, της Μανόν στην ομώνυμη όπερα και άλλους. Το 1958 τραγούδησε για πρώτη φορά στην Όπερα των Παρισίων (Παλαί Γκαρνιέ), στον ρόλο της Κονστάνς στους Διαλόγους Καρμηλιτών του Φρανσίς Πουλένκ.
Η Μεσπλέ τραγούδησε επαγγελματικά για περισσότερα από τριάντα χρόνια, με ρεπερτόριο που επεκτάθηκε στην οπερέτα, έως και στα σύγχρονα έργα. Μετά την αποχώρησή της από τη σκηνή, άρχισε να διδάσκει την τέχνη της. Αντέδρασε στην εμφάνιση της Νόσου του Πάρκινσον περί το 1995 γράφοντας ένα βιβλίο για τη σταδιοδρομία της και την ανάπτυξη της ασθένειάς της. Απεβίωσε στη γενέτειρά της σε ηλικία 89 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Υψίφωνοι
Σεραβάλ
Το Σεραβάλ (γαλλικά: Serraval) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεραβατέν (γαλλικά: Serravatins).
Νατάλια Τσακόν
Βιογραφία
Γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1879 στο Μαζατλάν, και ήταν κόρη του Αντρές Τσακόν και της Μπουεναβεντούρα Αμαρίγιας.
Η Νατάλια γνώρισε τον δάσκαλο και στρατηγό Πλούταρκο Ελίας Κάγιες στο λιμάνι του Γκουάγμας και παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στις 24 Αυγούστου 1899. Η Νατάλια και ο Πλούταρκο δεν έκαναν θρησκευτικό γάμο, λόγω ότι ο Πλούταρκο ήταν αντικληρικός. Παρά το γεγονός ότι η Νατάλια ήταν ασθματική, το οποίο της προκάλεσε έντονο βήχα, απέκτησε 12 παιδιά, από τα οποία μόνο τα εννέα επέζησαν.
Το 1913, ενώ ο σύζυγός της πολεμούσε τις δυνάμεις του Βικτοριάνο Ουέρτα, εκείνη και τα παιδιά της κατέφυγαν στην Αριζόνα. Στη συνέχεια, πήγαν να στη Νογκάλες, όπου παρέμειναν μέχρι το 1920. Ο Πλούταρκο επισκεπτόταν σπάνια την οικογένεια του, με κυριότερο εμπόδιο τα στρατιωτικά και πολιτικά του καθήκοντα. Η Νατάλια σε κάθε της αλληλογραφία κατηγορούσε τον Πλούταρκο ότι εξαιτίας του, έμειναν οκτώ χρόνια χωριστά.
Μετά την Άγουα Πριέτα της Σονόρα, η Ναταλία πήγε με τον σύζυγό της στην πρωτεύουσα και λίγο αργότερα, ο Πλούταρκο ανέλαβε την προεδρία της δημοκρατίας. Την εποχή που η Νατάλια ήταν η Πρώτη Κυρία αφιερώθηκε στο να κάνει έργα κοινωνικής πρόνοιας. Η Νατάλια έκανε κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ μια πρώτη κυρία, οργάνωνε δεξιώσεις και εγκαινίασε τη πρώτη τραπεζαρία για φτωχά παιδιά στο Μεξικό που λειτούργησε χάρη με δική της πρωτοβουλία.
Λόγω της κακής υγείας της, είχε πάντα λίγο χρόνο για τα καθήκοντα της, επειδή ήταν πάντα πολύ άρρωστη και από διάφορους παράγοντες (πυρετό, πόνους και αϋπνία). Το γεγονός ότι είχε τόσα πολλά παιδιά ήταν ο κύριος λόγος που την έκανε εύθραυστη. Σταμάτησε να παρευρίσκεται στις τελετές Κραυγής της Ανεξαρτησίας, καθώς και σε άλλες επίσημες εκδηλώσεις στις οποίες παρευρισκόταν συνήθως η σύζυγος του προέδρου.
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Σεβριέ (Ανσί)
Το Σεβριέ (γαλλικά: Sevrier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεβριολαίν (γαλλικά: Sevriolains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Αλόρ Σετάρ
Η Αλόρ Σετάρ γνωστή ως Αλόρ Σταρ από το 2004 έως το 2008, είναι πρωτεύουσα του κρατιδίου Κεντάχ της Μαλαισίας. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη, όσο αναφορά τον πληθυσμό, στο κρατίδιο μετά το Σουνγκάι Πετάνι και μία από τις σημαντικότερες πόλεις στη δυτική ακτή της ηπειρωτικής Μαλαισίας. Βρίσκεται κατά μήκος του μακρύτερου δρόμου ταχείας κυκλοφορίας της χώρας, και βρίσκεται 400 χιλιόμετρα από την Κουάλα Λουμπούρ και 79 χιλιόμετρα βόρεια της Τζώρτζταουν, Πενάνγκ. Η πόλη φιλοξενεί το διοικητικό κέντρο της τοπικής κρατικής κυβέρνησης του Κεντάχ και είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Κότα Σετάρ.
Η Αλόρ Σετάρ, είναι μια από τις πιο ασυνήθιστες πόλεις στη Μαλαισία, επειδή ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας λειτουργεί από Κυριακή έως Πέμπτη κάθε εβδομάδα, παρατηρώντας ένα Σαββατοκύριακο Παρασκευής-Σαββάτου όπως και στα κρατίδια Κελάνταν, Τερενγκάνου και Τζοχόρ.
Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο «Σουλτάνος Αμπντούλ Χαλίμ», το οποίο άρχισε να λειτουργεί το 2006. Το αεροδρόμιο δεν εξυπηρετεί εμπορικές διεθνείς πτήσεις. Ωστόσο, υπάρχουν ειδικές εποχιακές πτήσεις προς τη Σαουδική Αραβία για μουσουλμάνους προσκυνητές που πηγαίνουν για το Χατζ. Η πόλη συνδέεται με άλλα μέρη της χερσονήσου της Μαλαισίας με το δρόμο ταχείας κυκλοφορίας Βορρά-Νότου, το σταθμό λεωφορείων Shahab Perdana και το σιδηροδρομικό σταθμό Αλόρ Σετάρ. Η προβλήτα της πόλης, Kuala Kedah, εξυπηρετεί πλοία που συνδέουν την πόλη με το θέρετρο Λανγκάουι.
Όνομα
Το όνομα της πόλης άλλαξε σε Αλόρ Σταρ κατά τη διάρκεια μιας τελετής στις 21 Δεκεμβρίου του 2003 κατά την οποία πήρε καθεστώς πόλης. Το προηγούμενο όνομα της πόλης επαναφέρθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαλαισίας
Σερβό
Το Σερβό (γαλλικά: Servoz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερβοζιέν (γαλλικά: Servoziens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Σεσέλ (Άνω Σαβοΐα)
Το Σεσέλ (γαλλικά: Seyssel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεσελάν (γαλλικά: Seysselans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ουμβέρτος Β΄ του Βιενουά
μικρογραφία|Η μεγάλη σφραγίδα του Ουμβέρτου Β΄.
Ντούργκα Πάουντελ
Η Ντούργκα Πάουντελ (επίσης η Πόουντελ ) είναι πολιτικός του Νεπάλ και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου του Νεπάλ. Εκλέχτηκε με το σύστημα ο πρώτος κερδίζει το αξίωμα (FPTP), ως υποψήφιος από το Ραστρίγια Τζαναμόρτσα και με την υποστήριξη της αριστερής συμμαχίας στην εκλογική περιφέρεια Πυουτάν -1. Κατηγόρησε τον Δρ Γκοβίντα Ρατζ Ποκαρέλ από το Κογκρέσο του Νεπάλ. Έλαβε 47.514 ψήφους έναντι 31.286 του Ποκαρέλ. Ήταν μία από τις έξι γυναίκες που εκλέχθηκαν στο κοινοβούλιο στο πλαίσιο του συστήματος FPTP.
Ουμβέρτος Β΄ του Βιενουά
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Β΄ κόμη του Βιενουά και της Bεατρίκης των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Καρόλου- Μαρτέλου τιτουλάριου βασιλιά της Ουγγαρίας. Για τους συγχρόνους, ήταν ανίκανος στη διακυβέρνηση και υπερβολικός στον τρόπο ζωής του, χωρίς το πολεμικό σφρίγος του αδελφού του. Πέρασε τη νεότητά του στη Νάπολη απολαμβάνοντας τις αισθητικές απολαύσεις του ιταλικού 14ου αι. Το επόμενη Αυλή του στο Μποβουάρ-αν-Ρογιάν είχε τη φήμη της υπερβολής. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ο Ουμβέρτος Β΄ δεν ήταν περιπλανώμενος, μετακινούμενος συνεχώς από το ένα κάστρο της κομητείας στο άλλο, προτιμώντας να εγκατασταθεί στο Μπωβουάρ. Εξάντλησε το ταμείο του, αντί να θεσπίσει καταπιεστικούς φόρους.
Ντούργκα Πάουντελ
Κατά την τρίτη εθνική διάσκεψη της Ραστρίγια Τζαναμόρτσα το 2016, είχε εκλεγεί ως μία από τις δύο αντιπροέδρους του κόμματος.
Ουμβέρτος Β΄ του Βιενουά
Πόλεμος και πολιτική
Ο Ουμβέρτος Β΄ ήταν νυμφευμένος με τη Μαρία του Μπω, ανιψιά του Ροβέρτου βασιλιά της Νάπολης από την αδελφή του Bεατρίκη. Ο μόνος γιος του Ουμβέρτου Α΄, Aνδρέας, απεβίωσε σε ηλικία δύο ετών, τον Οκτώβριο του 1335. Μέχρι το 1337 ο Ουμβέρτος Β΄ σχεδίαζε να παραχωρήσει την κληρονομιά του. Πρώτα πρόσφερε το Βιενουά στον Ροβέρτο, στον οποίο δεν άρεσαν οι όροι. Το 1339, λόγω των αυξανόμενων οικονομικών δυσκολιών, έκανε μία απογραφή των υπαρχόντων του, με την ελπίδα να τα πουλήσει στον πάπα Βενέδικτο ΙΒ΄.
Ντούργκα Πάουντελ
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γυναίκα Κατηγορία:Νεπαλέζοι πολιτικοί
Ουμβέρτος Β΄ του Βιενουά
Πόλεμος και πολιτική
Τον Μάιο του 1345 ο Ουμβέρτος Α΄ έφυγε από τη Μασσαλία οδηγώντας έναν παπικό στόλο, που κάλεσε ο πάπας Κλήμης ΣΤ΄. Η Β΄ Σταυροφορία για τη Σμύρνη ήταν κατά των Αϊδινιδών. Είχε σκοπό να βοηθήσει το ανακαταληφθέν Φραγκικό λιμάνι της Σμύρνης και να αντεπιτεθεί σε μία επίθεση που έγινε τον Ιανουάριο του 1345 -κατά τη διάρκεια μίας περιόδου εκεχειρίας- από την Τουρκική φρουρά εναντίον των Χριστιανών που προσκυνούσαν στον κατεδαφισμένο καθεδρικό ναό. Ενώ έπλεε ο στόλος του, δέχτηκε επίθεση από Γενουάτες κοντά στη Ρόδο. Του ζητήθηκε επίσης από τη Βενετία να παρέμβη στη σύγκρουση μεταξύ Μπαρτολομέου Ζακαρία και Γκουλιέλμας Παλαβιτσίνι για τη μαρκιωνία της Bοδονίτσας. Η μάχη του Ουμβέρτου Β΄ για τον έλεγχο της Σμύρνης το 1346 οδήγησε σε 55 χρόνια χριστιανικής κυριαρχίας στην πόλη. Κατά τη διάρκεια της διοίκησής του, ίδρυσε το αδελφικό Τάγμα της Αγίας Αικατερίνης.
Baby Won't You Please Come Home
To "Baby Won't You Please Come Home " είναι ένα μπλουζ τραγούδι που γράφτηκε από τον Τσαρλς Ουόρφιλντ και τον Κλάρενς Ουίλιαμς το 1919. Η καταγωγή του τραγουδιού αμφισβητείται. Ο Ουόρφιλντ ισχυρίζεται ότι ήταν ο μοναδικός συνθέτης του τραγουδιού.
Ουμβέρτος Β΄ του Βιενουά
Πόλεμος και πολιτική
Η γυναίκα του Ουμβέρτου Β΄ απεβίωσε γύρω στις αρχές του 1347, λίγο πριν αυτός επιστρέψει από τη σταυροφορία. Καθώς επέστρεφε, ενώθηκε με τους μαρκήσιους Ιωάννη Β΄ του Μομφερράτου και Θωμά Β΄ του Σαλούτσο στον αγώνα τους εναντίον τής διαδόχου τού Ροβέρτου, βασίλισσας Ιωάννας Α΄ της Νάπολης, η οποία υποστηρίχθηκε από τη Σαβοΐα. Όταν ο πάπας Κλήμης ΣΤ΄ έφερε τις δύο πλευρές σε διαπραγματεύσεις, οι όροι περιελάμβαναν την πιθανότητα ο Ουμβέρτος Β΄ να νυμφευτεί τη Λευκή της Σαβοΐας, αν και αυτό δεν κατέληξε σε συμφωνία.
Baby Won't You Please Come Home
Το τραγούδι έχει ερμηνευθεί από μεγάλο αριθμό μουσικών και έχει γίνει πρότυπο τζαζ. Η πρώτη επιτυχημένη έκδοση ήταν η ηχογράφηση της Μπέσι Σμιθ το 1923, η οποία παρέμεινε στους καταλόγους επιτυχιών για τέσσερις εβδομάδες και κορυφώθηκε στο Νο. 6.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του 1919
Ουμβέρτος Β΄ του Βιενουά
Εκκλησιαστική σταδιοδρομία
μικρογραφία|Ο τάφος του Ουμβέρτου Β΄ στη [[Μοναστήρι των Ιακωβίνων|μονή των Ιακωβίνων της οδού Σαιν-Ζακ, στο Παρίσι.]]
Αφού παραχώρησε τα εδάφη του, ο Ομβέρτος Β΄ εισήλθε στο Δομινικανό Τάγμα και έγινε Λατίνος Πατριάρχης Αλεξανδρείας μέσα σε δύο χρόνια. Χειροτόνησε τον Ροδόλφο του Σισέ (Chissé) ως επίσκοπο της Γκρενόμπλ το 1351. Με αυτούς τους τελευταίους τίτλους καταγράφεται το τέλος του σε έναν κατάλογο τεθνεώτων του Βωβέρ. Αποβίωσε στο Κλερμόν-αν-Ωβέρν, σε ηλικία 43 ετών το 1355. Τάφηκε στην κατεδαφισμένη πιά εκκλησία της Μονής των Ιακωβίνων στο Παρίσι.
Οικογένεια
Ο Ουμβέρτος Β΄ ήταν νυμφευμένος με τη Μαρία του Μπω, ανιψιά του Ροβέρτου βασιλιά της Νάπολης από την αδελφή του Bεατρίκη. Ο μόνος γιος του Ουμβέρτου Α΄, Aνδρέας, απεβίωσε σε ηλικία δύο ετών, τον Οκτώβριο του 1335.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κόμητες του Βιενουά Κατηγορία:Σταυροφόροι
Σετρού
Το Σετρού (γαλλικά: Seytroux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σετρουζιέν (γαλλικά: Seythrousiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Αμαλαβέργα
Η Αμαλαβέργα, Amalaberga, ήταν κόρη της Aμαλαφρίδας, κόρης του Θεοδέμιρου, βασιλιά των Οστρογότθων.
Ο πατέρας της είναι άγνωστος, ο θείος της ήταν ο Θεοδώριχος ο Μέγας. Γύρω στο 510, παντρεύτηκε τον Χέρμανφριντ, γιο του ηγεμόνα της Μπισίνιου Θουριγγίας και της Λομβαρδής συζύγου του Mενίας. Ο Χέρμανφριντ και τα αδέλφια του Μπαντέρικ και Μπερτάχαρ διαδέχτηκαν τον πατέρα τους ως συγκυβερνήτες, ενώ η μητέρα τους επέστρεψε στον λαό της, όπου η αδελφή τους, Ραϊκούντα, παντρεύτηκε τον Βάχο, βασιλιά των Λομβαρδών. Ο Χέρμανφριντ και η Aμαλαβέργα είχαν δύο παιδιά: έναν γιο που ονομάζεται Aμαλαφρίδος και μία κόρη, τη Ροδελίνδη.
Λέγεται ότι η Aμαλαβέργα ενθάρρυνε τον Χέρμανφριντ να κάνει πόλεμο με τα αδέλφια του και να γίνει μοναδικός κυβερνήτης. Ο Μπερτάχαρ σκοτώθηκε στη μάχη, πιθανώς ήδη από το 525 Ο Χέρμανφριντ ζήτησε στη συνέχεια τη βοήθεια του Θευδέριχου Α΄, του Μεροβίγγειου βασιλιά της Αυστρασίας, για να επιτεθεί στον Μπαντέρικ και να καταλάβει όλη τη Θουριγγία. Αφού ο Μπαντέρικ ηττήθηκε και αποκεφαλίστηκε από τους Φράγκους, ο Χέρμανφριντ αρνήθηκε ορισμένες υποσχεμένες παραχωρήσεις γης. Ο Θευδέριχος έπεισε τότε τον αδελφό του, Χλωτάριο Α΄, βασιλιά των Μεροβίγγειων στη Σουασόν, να ενωθεί μαζί του στην επίθεση στον Χέρμανφριντ. Ο Χλωτάριος Α΄ είχε νυμφευτεί την κόρη του Μπαντέρικ, Ινγούνδη, και αργότερα, την κόρη του, Aρεγούνδη.
Σύμφωνα με τα Δέκα Βιβλία (Decem Libri) τού Γρηγορίου της Τουρ, το 531, ο Χέρμανφριντ ηττήθηκε στη μάχη του Ούνστρουτ και η Θουριγγία προσαρτήθηκε στη Φραγκική αυτοκρατορία. Ο Χέρμανφριντ ταξίδεψε υπό ειδική άδεια για να συναντηθεί με τον Θευδέριχο Α΄ στο Τσύλπιχ. Ενώ περπατούσε κατά μήκος των τειχών της πόλης με τον Θευδέριχο Α΄, ο Χέρμανφριντ πετάχτηκε από τις επάλξεις, ώστε να σκοτωθεί.
Σύμφωνα με τον Προκόπιο (Ιστορία των Πολέμων V, 13), μετά το τέλος τού Χέρμανφριντ, η Αμαλαβέργα κατέφυγε με τα παιδιά της στον αδελφό της Θεοδάτο, που ήταν εκείνη την εποχή (534-36) βασιλιάς των Οστρογότθων. Κατά τη διάρκεια του Γοτθικού Πολέμου (535–554) αιχμαλωτίστηκαν από τον Βυζαντινό στρατηγό Βελισάριο και στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιουστινιανός έκανε τον Αμαλαφρίδο στρατηγό και πάντρεψεε την αδελφή του Ροδελίνδη με τον Λομβαρδό βασιλιά Aυδοΐνο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αμαλών
Σιλενζί
Το Σιλενζί (γαλλικά: Sillingy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιλενζιέν (γαλλικά: Sillingiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Λα Κουντρ
Το Λα Κουντρ (γαλλικά: La Coudre) είναι ένα χωριό στο καντόνι του Βω της νοτιοδυτικής Ελβετίας. Είναι μέρος του δήμου Λ' Ίλ. Κυρίαρχη γλώσσα στο χωριό, όπως και στο υπόλοιπο καντόνι του Βω και σε σημαντικό μέρος της δυτικής Ελβετίας, είναι η γαλλική.
Το Διεθνές σχολείο του Σεντ Τζορτζ της Ελβετίας, διαθέτει εγκαταστάσεις κι εκεί.
Κατηγορία:Χωριά του Βω
Η Είσοδος στο Μεγάλο Κανάλι της Βενετίας (Καναλέττο)
Η Είσοδος στο Μεγάλο Κανάλι της Βενετίας είναι ένας πίνακας ζωγραφικής του 1730 από ελαιογραφία σε καμβά από τον βενετσιάνο ζωγράφο Καναλέττο. Πρόκειται για ένα τοπίο σε στυλ ροκοκό με διάστασεις 49,6 εκ. ύψος και 73,6 εκ. πλάτος που σήμερα βρίσκεται ως μέρος της συλλογής "Robert Lee Blaffer Memorial" στο κτίριο Audrey Jones Beck στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Χιούστον του Τέξας και ήταν μια δωρεά από τη Σάρα Κάμπελ Μπλάφερ. Μια παραλλαγή του πίνακα με έναν μεγαλύτερο καμπαναριό της  εκκλησίας και ένα επιπρόσθετο κτίριο χρησιμοποιείται στο βιντεοπαιχνίδι ο Έμπορος Πρίγκιπας του 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία: Έργα ζωγραφικής του Καναλέττο
Ντάγκλας Χέιγκ
Ο στρατάρχης Ντάγκλας Χέιγκ, 1ος κόμης του Χέιγκ (19 Ιουνίου 1861-29 Ιανουαρίου 1928) ήταν ανώτερος αξιωματικός του Βρετανικού Στρατού. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, διοίκησε τη Βρετανική Εκστρατευτική Δύναμη (BEF) στο Δυτικό Μέτωπο από τα τέλη του 1915 μέχρι το τέλος του πολέμου. Ήταν διοικητής κατά τη διάρκεια της μάχης του Σομμ, της μάχης του Αράς, της τρίτης μάχης της Υπρ (Πασεντάλε) της Γερμανικής ανοιξιάτικης επίθεσης και της τελικής επίθεσης των εκατό ημερών. Γεννήθηκε στο Εδιμβούργο της Σκωτίας και πέθανε στο Λονδίνο της Αγγλίας σε ηλικία 66 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Ελισάβετ της Πολωνίας, βασίλισσα της Ουγγαρίας
Η Ελισάβετ, πολων. Elżbieta (1305 - 29 Δεκεμβρίου 1380) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας. Κατά την απουσία του γιου της έγινε αντιβασίλισσα της Πολωνίας (1370-76).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Ταλουάρ-Μονμέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ταλουαρό-Μονμινουά (γαλλικά: Talloiro-Montminois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1946
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1946 ή ΣΤ΄ Πανελλήνιοι Αγώνες Ελληνορωμαϊκής Πάλης ήταν η πρώτη μεταπολεμική διοργάνωση και η 6η συνολικά του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ελληνορωμαϊκής Πάλης, που διεξήχθη από την Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, Πυγμαχίας, Άρσης Βαρών (Ε.Ο.Φ.Π.Π.Α.Β.). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στην Παλαίστρα του Πανελληνίου Γ.Σ., στην Αθήνα την Κυριακή 8 Δεκεμβρίου του 1946. Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα παρακολουθήσαν διακόσιοι περίπου θεατές και συμμετείχαν μόλις 21 αθλητές από 4 συλλόγους, ενώ αθλητές από την επαρχία δεν έλαβαν μέρος λόγω οικονομικών δυσχερειών.
Στην κατηγορία βαρέων είχαν ζυγιστεί ο Καμπαφλής και ο Τσαρδής. Ο Τσαρδής τελικά δεν αγωνίστηκε λόγω ασθένειας με αποτέλεσμα ο Καμπαφλής να αναδειχθεί πρωταθλητής άνευ αγώνα.
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. με 21 βαθμούς. Τέσσερις σύλλογοι κέρδισαν μετάλλια. Την πρώτη θέση κατέκτησε ο Εθνικός Γ.Σ. με 6 χρυσά και 3 ασημένια μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με 1 χρυσό, 3 ασημένια και 1 χάλκινο μετάλλιο και την τρίτη η Ένωση Ερασιτεχνών με 1 χρυσό, 1 ασημένιο και 1 χάλκινο μετάλλιο.
Στους νικητές απονεμήθηκαν μετάλλια, διπλώματα και έπαθλα αθλοθετηθέντα από τον Δήμο Πειραιά, την Ηλεκτρική Εταιρεία, την Παλαιστική Ομοσπονδία, τον Πρόεδρο κ. Γ. Γερακάκη και τον σύμβουλο της Ομοσπονδίας κ. Μακριδάκη.
Πίνακας μεταλλίων
Πηγή:
Βαθμολογία
Πηγή:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1946 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης Κατηγορία:Διοργανώσεις ελληνορωμαϊκής πάλης στην Αθήνα
Ελισάβετ της Βοσνίας
H Ελισάβετ, σερβ. Elizabeta (π. 1339 - Ιανουάριος 1387) από τον Οίκο των Κοτρομάνιτς γεννήθηκε ως κόρη του μπάνου της Βοσνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας-Κροατίας & Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν η 2η κόρη του Στεφάνου Β΄ μπάνου της Βοσνίας και της Ελισάβετ των Πιάστ, κόρης του Καζίμιρ Γ΄ δούκα του Ινόβροτσλαφ.
Παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφο της μητέρας της Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας. Το 1370 ο σύζυγός της έγινε βασιλιάς και στην Πολωνία. Έκαναν δύο κόρες, τη Μαρία και τη Χέντβιχ. Ξεκίνησε να περιβάλλεται από ευγενείς, πιστούς σε αυτήν με αρχηγό τους τον Νικόλαο Α΄ Γκάραϊ. Το 1382 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Α΄ και τον διαδέχθηκε η Μαρία με την Ελισάβετ ως αντιβασίλισσα. Η Ελισάβετ δεν μπορούσε να κρατήσει τις δύο χώρες ενωμένες και εξασφάλισε τον θρόνο της Πολωνίας για τη μικρότερη κόρη της Χέντβιχ.
Η Ελισάβετ ως αντιβασίλισσα της Ουγγαρίας αντιμετώπισε μερικές εξεγέρσεις, οδηγούμενες από τον Ιωάννη Χόρβατ και τον Ιωάννη της Παλίσνα, που προσπάθησαν να κερδίσουν από την ανασφαλή βασιλεία της Μαρίας. Το 1385 κάλεσαν τον Κάρολο Γ΄ της Νάπολης να εκτοπίσει τη Μαρία και να αναλάβει το στέμμα. Η Ελισάβετ αντέδρασε με τον φόνο του Καρόλου Γ΄ δύο μήνες μετά τη στέψη του, το 1386. Αποκατέστησε την κόρη της στον θρόνο και τον εαυτό της ως αντιβασίλισσας, αλλά οι εχθροί της την αιχμαλώτισαν, τη φυλάκισαν και τελικά τη στραγγάλισαν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1353 τον Λουδοβίκο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Ουγγαρίας & Πολωνίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς