cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Δ. Ζιούτος
Νεανικά χρόνια. Ένταξη στο σοσιαλιστικό κίνημα
Ο Γ.Δ. Ζιούτος γεννήθηκε στη Μακρινίτσα του Πηλίου το 1903. Ήταν το δεύτερο από τα συνολικά επτά παιδιά μιας πλούσιας επιχειρηματικής οικογένειας Αιγυπτιωτών. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Αναμίχθηκε, επίσης, ενεργά στο εργατικό και κοινωνικό κίνημα της χώρας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του προσχώρησε στο Σοσιαλ-εργατικό Κόμμα (ΣΕΚΕ).
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Χρονολόγιο
1500: Η χαραγμένη επιγραφή που φέρει το όνομα του Έιρτον Έρνσο στην πέτρα πάνω από τη μπροστινή θύρα στα Ανεμοδαρμένα Ύψη, ενδεχομένως σηματοδοτεί την ολοκλήρωση της οικίας.
Γιώργος Δ. Ζιούτος
Δημοσιογράφος στο Μεσοπόλεμο. Βόλος - Αθήνα
Από πολύ νέος αρθρογράφησε σε διάφορες βολιώτικες και αθηναϊκές εφημερίδες ως συντάκτης, χρονογράφος και αρχισυντάκτης. Σταθερότερη μέσα στο χρόνο υπήρξε η εργασία του στο Ριζοσπάστη, του οποίου την αρχισυνταξία ανέλαβε εκτάκτως σε δυο περιστάσεις (1922 και 1944).
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Χρονολόγιο
1757: Γεννιέται ο Χίντλεϊ Έρνσο (καλοκαίρι) και η Έλεν Ντιν.
Γιώργος Δ. Ζιούτος
Δημοσιογράφος στο Μεσοπόλεμο. Βόλος - Αθήνα
Το 1921 εξέδωσε στο Βόλο τη σοσιαλιστική εφημερίδα Εργατική και κατόπιν τα Θεσσαλικά Χρονικά (1926-27). Παράλληλα με τη δημοσιογραφία ασκούσε τη δικηγορία, την οποία ωστόσο εγκατέλειψε οριστικά το 1933, οπότε και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Από το Νοέμβριο του 1933 έως το Μάιο του 1934 διετέλεσε αρχισυντάκτης του Κοινωνιολογικού και Πολιτικού Λεξικού, το οποίο εξέδιδε σε τεύχη η εφημερίδα Ανεξάρτητος του σοσιαλιστή αγροτιστή Δημήτρη Πουρνάρα.
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Χρονολόγιο
1762: Γεννιέται ο Έντγκαρ Λίντον.
1765: Γεννιέται η Κάθριν Έρνσο (καλοκαίρι) και η Ισαβέλα Λίντον (τέλη του έτους).
Γιώργος Δ. Ζιούτος
Κατοχή, Αντίσταση, Απευθέρωση
Τον καιρό της Κατοχής έλαβε μέρος στη Αντίσταση εναντίον των κατακτητών και υπήρξε ένας από τους βασικούς συνεργάτες του παράνομου αντιστασιακού Τύπου του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Μετέβη στην Ελεύθερη Ελλάδα και έπειτα από τη σύσταση της ΠΕΕΑ, της λεγόμενης «Κυβέρνησης του βουνού», ανέλαβε γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου της, συντονίζοντας τη λειτουργία των διαφόρων υπηρεσιών της και ιδίως της νομοτεχνικής. Μετά την Απελευθέρωση, διετέλεσε γενικός διευθυντής της κομματικής εκδοτικής επιχείρησης του ΚΚΕ «Τα Νέα Βιβλία». Στη σύντομη ζωή του (1945-47), ο εκδοτικός οίκος τύπωσε μια ευρεία γκάμα από πολιτικά, ιστορικά, οικονομικά, παιδαγωγικά, φιλοσοφικά και λογοτεχνικά βιβλία. Ανάμεσα στους συγγραφείς των οποίων τα έργα εκδόθηκαν από τα «Νέα Βιβλία» ήταν οι: Νίκος Ζαχαριάδης, Δημήτρης Γληνός, Κ.Δ. Σωτηρίου, Κώστας Βάρναλης, Γιάννης Κορδάτος, Άγγελος Σικελιανός, Άγγελος Αγγελόπουλος, Παναγής Λεκατσάς κ.άλ.
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Χρονολόγιο
1771: Ο κ. Έρνσο φέρνει τον Χίθκλιφ στα Ανεμοδαρμένα Ύψη (τέλη καλοκαιριού).
Γιώργος Δ. Ζιούτος
Φυγή στη Γαλλία
Το 1947 έφυγε για το Παρίσι, όπου και παρέμεινε αυτοεξόριστος μέχρι το θάνατό του, απομονωμένος από τους συντρόφους του στον κομματικό πηρύνα του ΚΚΕ στη γαλλική πρωτεύουσα, οι οποίοι τον αντιμετώπιζαν καχύποπτα ως «λιποτάχτη βιβλιοπόντικα». Εργάστηκε στο παρισινό Εθνικό Κέντρο Eπιστημονικών Ερευνών (Centre national de la recherche scientifique -CNRS) εκπονώντας διαφορές μελέτες. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, στέλνοντας —κυρίως από ανάγκη βιοπορισμού— ανταποκρίσεις και άρθρα σε αθηναϊκές εφημερίδες. Συνεργασίες του δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες όπως Προοδευτικός Φιλελεύθερος, Προοδευτική Αλλαγή, Η Αυγή κ.άλ., καθώς και σε περιοδικά της αριστεράς όπως η Επιθεώρηση Τέχνης και η Νέα Οικονομία.
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Χρονολόγιο
1774: Ο Χίντλεϊ στέλνεται στο κολέγιο.
Γιώργος Δ. Ζιούτος
Φυγή στη Γαλλία
Ο Ζιούτος πέθανε στο Παρίσι, το Νοέμβριο του 1967. Ο τάφος του βρίσκεται στο νεκροταφείο του προαστίου της γαλλικής πρωτεύουσας Παντέν (Pantin).
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Χρονολόγιο
1777: Ο Χίντλεϊ παντρεύεται τη Φράνσις. Ο κ. Έρνσο πεθαίνει και ο Χίντλεϊ επιστρέφει (Οκτώβριος). Ο Χίθκλιφ και η Κάθριν επισκέπτονται για πρώτη φορά το Θράσκρος Γκρέιντζ. Η Κάθριν μένει εκεί (Νοέμβριος) και αργότερα επιστρέφει στα Ανεμοδαρμένα Ύψη (παραμονές Χριστουγέννων).
Γιώργος Δ. Ζιούτος
Μεταφράσεις
Αναλυτικές εργογραφικές καταγραφές του Γ.Δ. Ζιούτου έχουν οι Μαυροκεφαλίδου-Ζωιτοπούλου (2003), σελ. 151 και ο Νούτσος (1993), passim, ιδίως σελ. 384.
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Χρονολόγιο
1778: Γεννιέται ο Έιρτον (Ιούνιος). Η Φράνσις πεθαίνει.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1958-59
Το πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών 1958-59 διεξήχθη σε έξι κατηγορίες. Ήταν το τελευταίο πρωτάθλημα πριν καθιερωθεί η Α΄ Εθνική κατηγορία και το τελευταίο στο οποίο μετείχαν οι μεγάλοι σύλλογοι του κέντρου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός που μαζί με την ΑΕΚ και τον Πανιώνιο εκπροσώπησαν την ΕΠΣΑ στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1958-59. Επίσης, οι τρεις αυτές ομάδες μαζί με τον τέταρτο Απόλλωνα προκρίθηκαν να μετάσχουν στο νεοσύστατο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής κατηγορίας 1959-60.
Γιώργος Δ. Ζιούτος
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1958-59
Λεπτομέρειες
Το πρωτάθλημα κατέκτησε για 17η και τελευταία φορά στην ιστορία του ο Παναθηναϊκός, αήττητος, συγκεντρώνοντας 37 βαθμούς. Αήττητος τερμάτισε και ο δεύτερος Πανιώνιος με τρεις βαθμούς λιγότερους, λόγω πολλών ισοπαλιών. Στην τρίτη θέση που εξασφάλιζε την πρόκριση στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος τερμάτισε η ΑΕΚ έπειτα από μάχη με τον Απόλλωνα, που έμεινε τέταρτος αλλά κέρδισε την συμμετοχή του στην Α΄ Εθνική της επόμενης σεζόν. Ο Αθηναϊκός τερμάτισε τελευταίος και έδωσε αγώνα διαβάθμισης. Ηττήθηκε αλλά παρέμεινε στην Α΄ κατηγορία.
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Χρονολόγιο
1780: Ο Χίθκλιφ φεύγει από τα Ανεμοδαρμένα Ύψη. Ο κ. και η κα Λίντον πεθαίνουν.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1958-59
Αγώνας διαβάθμισης
Σύμφωνα με τον κανονισμό πρωταθλήματος, για την συμμετοχή στην Α΄ κατηγορία της επόμενης σεζόν έδωσαν αγώνες διαβάθμισης η τελευταία ομάδα της Α΄ κατηγορίας με την πρωταθλήτρια Α2, δηλαδή ο Αθηναϊκός με τον Ατρόμητο Αθηνών. Επικράτησε ο Ατρόμητος Αθηνών και ανέβηκε στην ανώτερη κατηγορία. Τα αποτελέσματα των αγώνων ήταν:
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Χρονολόγιο
1784: Ο Χίθκλιφ παντρεύεται την Ισαβέλα (Φεβρουάριος). Η Κάθριν πεθαίνει και γεννιέται η Κάθι (20 Μαρτίου). Ο Χίντλεϊ πεθαίνει. Γεννιέται ο Λίντον (Σεπτέμβριος).
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1958-59
Βαθμολογία B1
* Σε αγώνα κατάταξης: Αττικός - Σαφράμπολη: 2-1. ** Έγιναν ανακατατάξεις στην αρχική βαθμολογία, έπειτα από την εκδίκαση ενστάσεων που άλλαξαν την αρχική σειρά κατάταξης. Έτσι προέκυψε η άνοδος ομάδων που στην αρχική βαθμολογία βρίσκονταν χαμηλότερα.
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Χρονολόγιο
1797: Η Ισαβέλα πεθαίνει. Η Κάθι επισκέπτεται τα Ανεμοδαρμένα Ύψη και γνωρίζει τον Έιρτον. Ο Λίντον μεταφέρεται στα Ανεμοδαρμένα Ύψη.
1800: Η Κάθι συναντά τον Χίθκλιφ και βλέπει ξανά τον Λίντον (20 Μαρτίου).
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1958-59
Γ΄ κατηγορία
Στην τελική φάση μετείχαν 12 ομάδες, οι 10 πρώτες θα προβιβάζονταν στην Β2. Πρωταθλήτρια ήταν η ομάδα του Χαραυγιακού. Η τελική κατάταξη ήταν: 1)Χαραυγιακός, 2)Ήφαιστος Περιστερίου, 3-4)Α.Ε. Καλλιθέας - Δάφνη Δαφνίου, 5)Χαλκηδονικός, 6-9)Αθηναΐς, Λευκός Αστήρ, Α.Ε. Καισαριανής, Εριγών, 10)Φοίνιξ Καλλιθέας, 11)Αστήρ Περιστερίου, 12)Α.Ε. Γαλατσίου.
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Χρονολόγιο
1801: Η Κάθι και ο Λίντον παντρεύονται (Αύγουστος). Ο Έντγκαρ πεθαίνει (Αύγουστος). Ο Λίντον πεθαίνει (Σεπτέμβριος). Ο κ. Λόκγουντ πηγαίνει στο Θράσκρος Γκρέιντζ και επισκέπτεται τα Ανεμοδαρμένα Ύψη ξεκινώντας την αφήγησή του.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1958-59
Γ΄ κατηγορία
Τελικά,λόγω αύξησης των ομάδων στη Β2 προβιβάστηκαν όλες καθώς και τρεις ακόμα που δε συμμετειχαν στην τελική φάση (Λαρισαϊκός, Νίκη Κολωνού και Άρης Παγκρατίου).
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Χρονολόγιο
1802: Ο κ. Λόκγουντ επιστρέφει στο Λονδίνο (Ιανουάριος). Ο Χίθκλιφ πεθαίνει (Απρίλιος). Ο κ. Λόκγουντ ξαναπηγαίνει στο Θράσκρος Γκρέιντζ (Σεπτέμβριος).
1803: Η Κάθι σχεδιάζει να παντρευτεί τον Έιρτον (1 Ιανουαρίου).
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1958-59
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1958-1959
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Η έμπνευση για τις τοποθεσίες
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες ως προς το ποιο κτίριο ήταν η έμπνευση για τα Ανεμοδαρμένα Ύψη. Ένα είναι το Top Withens, ένα ερειπωμένο αγρόκτημα που βρίσκεται σε μια απομονωμένη περιοχή του Χάουγουορθ. Ωστόσο η δομή του δεν ταιριάζει με αυτή της αγροικίας που περιγράφεται στο μυθιστόρημα και επομένως θεωρείται λιγότερο πιθανό να είναι το μοντέλο. Το Top Withens προτάθηκε για πρώτη φορά ως το μοντέλο της φανταστικής αγροικίας από την Έλεν Νάσεϊ, φίλη της Σαρλότ Μπροντέ.
Η δεύτερη επιλογή είναι το κατεδαφισμένο πλέον Χάι Σάντερλαντ Χολ, κοντά στο Χάλιφαξ. Το γοτθικό αυτό οικοδόμημα βρισκόταν κοντά στο μέρος όπου η Έμιλι Μπροντέ εργάστηκε για λίγο ως παιδαγωγός το 1838. Αν και το κτίριο ήταν πολύ μεγάλο για να θεωρηθεί αγρόκτημα, το χολ είχε τερατόμορφους στολισμούς, με γρύπες και δύσμορφους γυμνούς άνδρες, παρόμοιους μ' αυτούς που περιγράφει ο Λόκγουντ στο πρώτο κεφάλαιο του μυθιστορήματος.
Η έμπνευση για το Θράσκρος Γκρέιντζ έχει συνδεθεί παραδοσιακά με το Πόντεν Χολ κοντά στο Χάουγουορθ. Όμως πιο πιθανό φαίνεται να είναι το Σίμπντεν Χολ κοντά στο Χάλιφαξ. Το Θράσκρος Γκρέιντζ που περιγράφει η Έμιλι Μπροντέ είναι μάλλον ασυνήθιστο. Τοποθετείται μέσα σ' ένα τεράστιο πάρκο - όπως και το Σίμπντεν Χολ. Συγκριτικά, το πάρκο του Τσάτσγουορθ (η οικία του δούκα του Ντέβον) έχει μήκος πάνω από 3,2 χιλιόμετρα αλλά επειδή η έπαυλη βρίσκεται κοντά στη μέση, η απόστασή της από την αγροικία δεν είναι πάνω από 2,7 χλμ. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Έντγκαρ Λίντον δεν είχε φαινομενικά κάποιον τίτλο, φαίνεται μάλλον περίεργο να κατοικούσε σε τέτοια έπαυλη. Δεν υπάρχει κανένα κτίριο αυτού του μεγέθους κοντά στο Χάουορθ που να βρίσκεται σε πάρκο, παρά μόνο λίγα σπίτια που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν κάποια στοιχεία. Αντιθέτως, το Σίμπντεν Χολ έχει διάφορα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που ταιριάζουν με τις περιγραφές του μυθιστορήματος.
Οι πρώτες κριτικές
Οι αρχικές κριτικές για τα Ανεμοδαρμένα Ύψη ήταν ανάμεικτες. Ενώ οι περισσότεροι κριτικοί αναγνώρισαν τη δύναμη και τη φαντασία του μυθιστορήματος, πολλοί βρήκαν την ιστορία αντιπαθητική και ασαφή. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1847, σε μία εποχή όπου το υπόβαθρο του συγγραφέα θεωρείτο ότι είχε σημαντικό αντίκτυπο στην ίδια την ιστορία, γεγονός που προκάλεσε την περιέργεια σε πολλούς κριτικούς σχετικά με την πατρότητα του έργου. Ο Χένρι Φόδερτζιλ Τσόρλεϊ του λογοτεχνικού περιοδικού Athenaeum είπε ότι ήταν μία "δυσάρεστη ιστορία" και ότι οι Μπελ (οι αδελφές Μπροντέ δηλαδή) "φαίνεται να θίγουν επώδυνα και εξαιρετικά ζητήματα".
Η Έμιλι Μπροντέ έσωσε αποσπάσματα από πέντε κριτικές της έκδοσης του 1847, από τις οποίες αναγνωρίστηκαν οι τέσσερις ως δημοσιεύσεις του Ιανουαρίου του 1848 στα έντυπα Atlas, Douglas Jerrold's Weekly Newspaper, Examiner και Britannia. Η πέμπτη κριτική δεν έχει ούτε ημερομηνία ούτε πηγή.
Η άποψη του Atlas ήταν ότι η ιστορία είναι "παράξενη και άτεχνη", αλλά σχολίασε ότι κάθε κεφάλαιο φαίνεται να περιέχει ένα "είδος άγριας δύναμης". Συνοψίζοντας το μυθιστόρημα έγραψε ότι "Δεν γνωρίζουμε κανένα έργο σε όλο το φάσμα της μυθοπλαστικής λογοτεχνίας που να παρουσιάζει τόσο συγκλονιστικές εικόνες των χειρότερων μορφών ανθρωπιάς. Δεν υπάρχει σε ολόκληρο το δράμα ούτε ένας χαρακτήρας που να μην είναι εντελώς απεχθής ή περιφρονητικός... Ακόμα και οι γυναικείοι χαρακτήρες προκαλούν κάτι από απέχθεια ή αρκετή περιφρόνηση. Όλοι τους είναι όμορφοι και αξιαγάπητοι στην παιδική τους ηλικία αλλά καταλήγουν κακοί".
Η κριτική του Douglas Jerrold's Weekly Newspaper ήταν πιο θετική, αν και σοκαρισμένη από τις ωμές απεικονίσεις του μυθιστορήματος: "Στα Ανεμοδαρμένα Ύψη ο αναγνώστης σοκάρεται, αηδιάζει, σχεδόν αρρωσταίνει από τις λεπτομέρειες της σκληρότητας, της απανθρωπιάς και του πιο διαβολικού μίσους και εκδίκησης, ενώ σε άλλες στιγμές εμφανίζονται ισχυρές μαρτυρίες για την υπέρτατη δύναμη της αγάπης - ακόμα και στους δαίμονες με ανθρώπινη μορφή. Οι γυναίκες στο βιβλίο είναι παράξενης διαβολικής-αγγελικής φύσης, δελεαστικές και τρομερές, και οι άντρες είναι απερίγραπτοι απ' το ίδιο το βιβλίο". Ωστόσο η κριτική τόνισε επίσης τη "μεγάλη δύναμη" του μυθιστορήματος και τις προκλητικές του ιδιότητες. Είπε ότι ήταν ένα "περίεργο είδος βιβλίου που εμπλέκει την κανονική κριτική, η οποία είναι αδύνατο να το αφήσει στην άκρη και να μην πει τίποτα γι' αυτό". Παρόλο που το Examiner συμφώνησε ότι το βιβλίο είναι περίεργο, το είδε ως "άγριο, μπερδεμένο, ασυνάρτητο και απίθανο". Η άποψη του Britannia καθρεφτίζεται σε σχόλια για τους δυσάρεστους χαρακτήρες, υποστηρίζοντας ότι θα ήταν πολύ καλύτερο ρομάντζο "αν οι χαρακτήρες δεν ήταν τόσο βίαιοι και καταστροφικοί όπως ο Χίθκλιφ". Η αγνώστων στοιχείων κριτική ήταν λιγότερο αρνητική, θεωρώντας το βιβλίο ως "ένα έργο μεγάλων δυνατοτήτων" και επισημαίνοντας ότι "δεν εμφανίζονται κάθε μέρα τόσο καλά μυθιστορήματα".
Ελληνικές εκδόσεις
Στην Ελλάδα το μυθιστόρημα έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις:
Όπερα και Θέατρο
Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη έδωσαν επίσης την έμπνευση για ένα παιχνίδι ρόλων παρά το γεγονός ότι το μυθιστόρημα δεν είναι επιστημονικής φαντασίας, κατασκοπευτικό ή αστυνομικό. Το παιχνίδι διατίθεται δωρεάν στο διαδίκτυο από τον Γάλλο συγγραφέα Φιλίπ Τρομέρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ρομαντικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν όπερες
Τζίλιαν Άντερσον
Η Τζίλιαν Άντερσον (Gillian Anderson, 9 Αυγούστου 1968) είναι Αγγλοαμερικανή ηθοποιός. Έχει ερμηνεύσει πολλούς δημοφιλείς ρόλους στην τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο με χαρακτηριστικότερο τον ρόλο της ως δυναμική σκεπτικίστρια πράκτορας του FBI Ντέινα Σκάλι στη σειρά επιστημονικής φαντασίας The X-Files. Έναν χαρακτήρα που ερμήνευσε από το 1993 ως το 2002 στις 9 τηλεοπτικές σεζόν της σειράς καθώς και στις δύο μεταφορές της σειράς στον κινηματογράφο το 1998 με την ταινία The X-Files: Fight the Future και το 2008 με την ταινία The X-Files: I Want to Believe ενώ επανήλθε στον ίδιο ρόλο στις δύο revival mini σεζόν της σειράς το 2016 (The X-Files: Event Series 2016) και το 2018 (The X-Files: Event Series 2018).
Μετά τα X-Files η Άντερσον συνέχισε να αναλαμβάνει πολλούς και διαφορετικούς δυναμικούς γυναικείους ρόλους που της χάρισαν περαιτέρω αναγνώριση, όπως τη ντεντέκτιβ Στέλλα Γκίμπσον στο The Fall (2013-2016) του BBC, την ψυχολόγο και μυστηριώδη φίλη του διαβόητου Χάνιμπαλ Λέκτερ, Μπεντέλια Ντι Μόριερ στο Hannibal (2013-2015) του NBC και την απελευθερωμένη σεξολόγο Δρ. Τζιν Μίλμπερν στο Sex Education (2019-σήμερα) του Netflix. Tο 2020 η Άντερσον πρωταγωνίστησε στον 4ο κύκλο της βραβευμένης σειράς του Netflix με θέμα τη ζωή της Βασίλισσας Ελισάβετ The Crown, υποδυόμενη την πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ. Με την ερμηνεία της στον συγκεκριμένο ρόλο έλαβε αποθεωτικές κριτικές από κοινό και κριτικούς με αποτέλεσμα να αποσπάσει για δεύτερη φορά στην καριέρα της την τριπλέτα των βραβείων Emmy, Χρυσή Σφαίρα και SAG για το 2021, αυτή την φορά στην κατηγορία Καλύτερη ηθοποιός σε Β' Γυναικείο ρόλο.
Η Άντερσον έχει επίσης πρωταγωνιστήσει σε βραβευμένες μεταφορές κλασικών μυθιστορημάτων του Τσαρλς Ντίκενς στο BBC. To 2005 ενσάρκωσε τη Lady Dedlock στη mini σειρά Bleak House (Ο ζοφερός οίκος), ρόλο για τον οποίο κέρδισε την πέμπτη της υποψηφιότητα στην κατηγορία καλύτερης ηθοποιού στα βραβεία Emmy και τις Χρυσές Σφαίρες του 2006, ενώ ήταν επίσης υποψήφια καλύτερη ηθοποιός στα βραβεία BAFTA της ίδιας χρονιάς. Το 2011 επέστρεψε σε μια ακόμη διασκευή μυθιστορήματος του Ντίκενς, το δημοφιλές Great Expectations (Μεγάλες Προσδοκίες) στον ρόλο της Miss Havisham, για τον οποίο απέσπασε επαινετικές κριτικές.
Ιδιαίτερα επιτυχημένη είναι η καριέρα της Άντερσον και στο βρετανικό θέατρο με την ίδια να έχει λάβει μέχρι σήμερα 3 υποψηφιότητες καλύτερης ηθοποιού στα θεατρικά Βραβεία Λόρενς Ολίβιε. Υποδύθηκε το ρόλο της Μπλανς ΝτιΜπουά στο Λεωφορείο ο Πόθος του Τενεσί Ουίλιαμς που ανέβηκε το 2014 στη σκηνή του θεάτρου Young Vic του Λονδίνου, έναν ρόλο που ήταν όνειρο ζωής για την ίδια. Για την ερμηνεία της έλαβε διθυραμβικές κριτικές και κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στα Evening Standard Theatre Awards ενώ η παράσταση είχε την πιο γρήγορη προπώληση εισιτηρίων στην ιστορία του θεάτρου Young Vic. Η παράσταση προβλήθηκε ως μέρος του προγράμματος National Theatre Live του Εθνικού θεάτρου της Αγγλίας σε πολλές χώρες του κόσμου σε θέατρα και κινηματογραφικές αίθουσες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Το 2016 η παράσταση μεταφέρθηκε αυτούσια και στη Νέα Υόρκη.
Η Τζίλιαν Άντερσον έχει χαρακτηριστεί ως female icon για τους επιτυχημένους δυναμικούς γυναικείους ρόλους που έχει ερμηνεύσει και για τη στάση ζωής της διαχρονικά. Τη δεκαετία του 1990 αγωνίστηκε για χρόνια μέχρι να καταφέρει να λάβει από το τηλεοπτικό στούντιο Fox τον ίδιο μισθό με τον συμπρωταγωνιστή της στα X-Files, Ντέιβιντ Ντουκόβνι, ο οποίος στις πρώτες σεζόν της σειράς έπαιρνε τα διπλάσια χρήματα από αυτή. Η ίδια κατάσταση επαναλήφθηκε το 2015, όταν το Fox της προσέφερε για να επιστρέψει στην αναβίωση της σειράς και πάλι τα μισά χρήματα από τον Ντουκόβνι, με την ίδια να θέτει απαράβατο όρο για να επιστρέψει να πληρωθεί και πάλι ισάξια με τον συμπρωταγωνιστή της. Επιπλέον, μιλήσε εκτενώς για το θέμα στα media κατά τη διάρκεια του promo των νέων επεισοδίων της σειράς και έθιξε το πρόβλημα της άνισης μισθοδοσίας ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες στο Χόλιγουντ. Το 2017 κυκλοφόρησε το We: A Manifesto for Women Everywhere, ένα βιβλίο αφιερωμένο στις γυναίκες και τους αγώνες τους σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, με βασική συγγραφέα την ίδια και την δημοσιογράφο Τζένιφερ Ναντίλ. Έχει τιμηθεί στην Αγγλία με τον τίτλο του Αξιωματικού του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 2016 για την προσφορά της στις τέχνες, αλλά και στην Αμερική με Αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ το 2018 για την συνολική πορεία της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αγγλοαμερικανοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Γυναικείος Ρόλος) Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού
Μετρόπολις
Το Μετρόπολις (πρωτότυπος τίτλος: Metropolis) είναι γερμανική δραματική, επική ταινία επιστημονικής φαντασίας, του 1927. Το έργο ανήκει στο είδος του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Η σκηνοθεσία έγινε από τον Φριτς Λανγκ, σε σενάριο της Τέα φον Χάρμπου, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημά της. Πρωταγωνιστούν οι Άλφρεντ Άμπελ, Γκούσταβ Φρέλιχ, Ρούντολφ Κλάιν-Ρόγκε και Μπριγκίτε Χελμ. Παραγωγός της ταινίας ήταν ο Έριχ Πόμερ και η διανομή έγινε από την UFA. Η ταινία σήμερα θεωρείται πρωτοπόρος τους είδους της επιστημονικής - φαντασίας στις ταινίες, και μάλιστα η πρώτη μεγάλης διάρκειας ταινία τους είδους, που κυκλοφόρησε.
Η ταινία γυρίστηκε κατά την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η πλοκή της λαμβάνει χώρα σε μία μελλοντική αστική δυστοπία, και αφηγείται την ιστορία του γιου του κυβερνήτη, Φέντερ, ο οποίος με μία εργάτρια, τη Μαρία προσπαθούν να εξαλείψουν το χάσμα που χωρίζει την πόλη τους. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το 1925 και η παραγωγή στοίχισε, σχεδόν, 5 εκατομμύρια Reichsmarks. Τα σκηνικά είναι επηρεασμένα από το Μπάουχαους, τον Κυβισμό και τον Φουτουρισμό.
Πλοκή
Η ιστορία εκτυλίσσεται χωρίς σαφή ένδειξη κάπου στο μέλλον. Το περιβάλλον είναι ψυχρό και βιομηχανικό.
Η υπερπληθυσμική Μετρόπολις χωρίζεται σε δύο κοινωνικές τάξεις που ζουν σε διαφορετικά επίπεδα της πόλης. Η ελίτ των αρχόντων και της αριστοκρατίας ζει στο ανώτερο επίπεδο, ενώ οι εργάτες, τα χέρια που φτιάχνουν την πόλη, ζουν στο κατώτερο επίπεδο, όπου βρίσκονται και οι μηχανές. Οι μηχανές είναι αυτές που καθορίζουν - και "καταβροχθίζουν" - τις ζωές των εργατών. Ο χρόνος, πάντοτε σχετικός, δείχνει να έχει σταματήσει για τους κατοίκους της "άνω" πόλης, ενώ για τους εργάτες αποτελείται μόνο από το ατελείωτο δεκάωρο της κάθε βάρδιας τους. Οι ολοκληρωτικές πολιτικές και οι οικονομικές δομές της κοινωνίας, καταγράφονται με ακρίβεια σε μια πόλη που γίνεται, τελικά, εφιαλτική.
Ο Γιόχαν Φρέντερσεν είναι ο Άρχοντας της Μετρόπολις. Δεν διευθύνει απλώς, αλλά εξουσιάζει την πόλη. Ο χαρακτήρας του κατά πολλούς είναι ένας συνδυασμός του (Σαιξπηρικού) Ριχάρδου Γ' και του Αδόλφου Χίτλερ. Η ομοιότητα του με τον Χίτλερ αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι η ταινία δημιουργήθηκε στην προ-Χιτλερική Γερμανία.
Ταυτόχρονα, στην ταινία υπάρχουν αρκετοί βιβλικοί συμβολισμοί. Ο ίδιος ο Φρέντερσεν παραλληλίζεται με Αιγύπτιο φαραώ του οποίου οι σκλάβοι φτιάχνουν τις πυραμίδες. Σε ερώτηση του γιου του, γιατί φέρεται τόσο άσχημα στους εργάτες απάντα "είναι τα χέρια τους που χτίζουν τη Μετρόπολις".
Η γυναίκα - καταλύτης, ονομάζεται "Μαρία" και η πρώτη φορά που εμφανίζεται είναι στις κατακόμβες της πόλης, όπου περιβαλλόμενη από ξύλινους σταυρούς, "κηρύττει" στους εργάτες. Τους μιλάει για ένα παρόμοιο κατασκεύασμα με τη Μετρόπολις, τον Πύργο της Βαβέλ, ενώ ταυτόχρονα ο θεατής βλέπει τις συνθήκες εργασίας των εργατών που προσομοιάζουν με αυτές των στρατοπέδων συγκέντρωσης.
(Με πλάγια γράμματα περιγράφονται οι σκηνές που, σύμφωνα με τις τελευταίες ανακαλύψεις, θεωρούνται χαμένες).
Η Μετρόπολις, μια μεγάλη βιομηχανική πόλη του μέλλοντος βρίσκεται κάτω από την εξουσία του Γιόχαν Φρέντερσεν. Στην κατώτερη πόλη ζουν οι εργάτες που δεν έχουν ονόματα, αλλά νούμερα. Ανάμεσα στην ανώτερη πόλη των αριστοκρατών και την κατώτερη των εργατών, ζουν οι τεχνοκράτες, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την ομαλή λειτουργία των μηχανών που κρατούν την πόλη ζωντανή. Στην ανώτερη πόλη βρίσκονται οι "αιώνιοι κήποι" όπου τα παιδιά της κυρίαρχης τάξης διασκεδάζουν διαρκώς. Ένας από αυτούς είναι και ο Φρέντερ, γιος του Φρέντερσεν.
Η Μαρία, ένα κορίτσι της κατώτερης πόλης εισβάλει κρυφά στους "αιώνιους κήπους" μαζί με μια ομάδα από παιδιά εργατών, λέγοντας στους παρευρισκομένους πως "αυτά είναι αδέρφια σας". Η πράξη της αυτή συγκινεί τον Φρέντερ ο οποίος την αναζητεί, όταν εκείνη εκδιώκεται από τους κήπους.
Ο Φρέντερ καταλήγει στα μηχανοστάσια της κατώτερης πόλης όπου γίνεται μάρτυρας ενός ατυχήματος που στοιχίζει τις ζωές αρκετών εργατών. Στα μάτια του Φρέντερ η γιγάντια μηχανή φαντάζει σαν το Μολώχ (Βασιλιάς), μια ειδωλολατρική θεότητα της ευρύτερης περιοχής της Παλαιστίνης της Παλαιάς Διαθήκης, στην οποία θυσίαζαν παιδιά ρίχνοντας τα στη φωτιά που έκαιγε στο στόμα της.
Στο γραφείο του πατέρα του ο Φρέντερ περιγράφει σ' αυτόν τις απάνθρωπες συνθήκες των μηχανοστασίων, και συνειδητοποιεί την ψυχρή λογική με την οποία κυβερνάται η Μετρόπολις. Εμφανίζεται ο Γκροτ (Οτοΐ) - ο υπεύθυνος της "μηχανής καρδιάς" που παράγει την ενέργεια της πόλης - και δίνει στο Φρέντερσεν σχέδια που βρέθηκαν στις τσέπες των νεκρών από το ατύχημα εργατών. Κάποιες μυστικές δραστηριότητες λαμβάνουν χώρα στην κατώτερη πόλη. Έξαλλος ο Φρέντερσεν απολύει τον Γιόζαφατ το δεξί του χέρι, καθώς όφειλε να τον πληροφορήσει για τις ενέργειες αυτές. Ο Φρέντερ θλίβεται για την απόλυση και προσφέρεται να προσλάβει το Γιόζαφατ για λογαριασμό του. Ο πατέρας του αναθέτει στον "Ξερακιανό" έναν ακόλουθο, να παρακολουθεί το γιο του.
Ο Φρέντερ επιστρέφει στα μηχανοστάσια. Ένας εργάτης, με το νούμερο 11811, γνωστός και ως Γκεόργκυ, σωριάζεται από την κούραση της δουλειάς, θέλοντας να τον σώσει, ο Φρέντερ αποφασίζει να τον αντικαταστήσει μέχρι το τέλος της βάρδιας, και αλλάζουν μεταξύ τους ρούχα. ''Ο Φρέντερ στέλνει το Γκεόργκυ στο διαμέρισμα του Γιόζαφατ με οδηγίες να τον περιμένει εκεί. Στη διαδρομή ο Γκεόργκυ ενδίδει στους πειρασμούς της "άνω" πόλης. Καθώς βρίσκει χρήματα στις τσέπες των ρούχων του Φρέντερσεν αποφασίζει να επισκεφτεί την Γιοσιβάρα, το μπαράκι όπου η υψηλή κοινωνία της Μετρόπολις επιδίδεται σε ένα διαρκές όργιο απολαύσεων. Ο "Ξερακιανός" που ακολούθησε το αυτοκίνητο του Φρέντερ οδηγείται και αυτός εκεί μην ξέροντας ότι παρακολουθεί το Γκεόργκυ και όχι αυτόν που θα έπρεπε.''
Στο μεταξύ ο Γιοχ Φρέντερσεν επισκέπτεται το Ρότβανγκ τον εφευρέτη. ''Στο σπίτι του Ρότβανγκ ανακαλύπτει ένα μνημείο αφιερωμένο στη Χελ, τη μοιραία γυναίκα ανάμεσα στο Ρότβανγκ και στο Φρέντερσεν. Η Χελ, ενώ υπήρξε ο μεγάλος έρωτας του Ρότβανγκ, παντρεύτηκε τελικά το Φρέντερσεν και πέθανε πάνω στη γέννηση του γιου τους Φρέντερ. Ο Ρότβανγκ μην μπορώντας να ξεπεράσει τον χαμό της, χλευάζει το Φρέντερσεν μπροστά στο μνημείο της και θριαμβευτικά του παρουσιάζει την τελευταία του εφεύρεση. Μια μηχανική γυναίκα που προορίζεται να αναπληρώσει την Χελ. (Στη συντομευμένη και παραποιημένη έκδοση της ταινίας, ο Ρότβανγκ παρουσιάζει το ρομπότ στο Φρέντερσεν ως αντικατάσταση του ανθρώπου, των εργατών, αφού μπορεί να δουλεύει ακούραστα και αλάθητα). Χρειάζεται όμως 24 ακόμη ώρες για να ολοκληρώσει τη δουλειά του και η μηχανική γυναίκα να είναι πιστό αντίγραφο της Χελ. Ο Φρέντερσεν του εξηγεί το λόγο της επίσκεψης του και ζητάει από το Ρότβανγκ να αποκρυπτογραφήσει τα σχέδια των εργατών. Ο Φρέντερ την ίδια ώρα υποφέρει τα πάθη της ζωής των εργατών. Φαντάζεται το ρολόι στο γραφείο του πατέρα του να δείχνει μόνο το ωράριο δουλειάς των εργατών. Η αλλαγή της βάρδιας τον ανακουφίζει και οι υπόλοιποι "συνάδελφοι" του τον οδηγούν στις κατακόμβες της πόλης όπου γίνονται οι μυστικές συναντήσεις.
Ο Ρότβανγκ αποκρυπτογραφεί τα σχέδια που τους οδηγούν και αυτούς στις κατακόμβες. Παρακολουθούν τη συγκέντρωση των εργατών, οι οποίοι ακούν τη Μαρία, που τους διηγείται την ιστορία του Πύργου της Βαβέλ. "Καταστράφηκε από τους σκλάβους που τον έχτιζαν γιατί δεν υπήρχε κοινή γλώσσα ανάμεσα ανάμεσα σε αυτούς και τους αφέντες". Τελειώνει λέγοντας πως κάποιος διαμεσολαβητής θα εμφανιστεί και θα βελτιώσει τις ζωές τους. Ο Ρότβανγκ αναγνωρίζει τον Φρέντερ ανάμεσα στους εργάτες, αλλά το κρύβει από τον Φρέντερσεν. Ο Φρέντερ ερωτεύεται τη Μαρία, ενώ εκείνη τον αναγνωρίζει σαν τον μέλλοντα διαμεσολαβητή. Του προτείνει να συναντηθούν την επόμενη μέρα στον καθεδρικό ναό.
Ο Φρέντερσεν παραγγέλνει στο Ρότβανγκ να δώσει στο ρομπότ όχι τη μορφή της Χελ, αλλά της Μαρίας, ώστε στέλνοντας το στους εργάτες να διαλύσει τις συγκεντρώσεις. Ο Ρότβανγκ αρχικά αρνείται, γρήγορα αλλάζει γνώμη όταν συνειδητοποιεί πως με αυτό τον τρόπο μπορεί να βλάψει τον Φρέντερσεν περισσότερο ακόμη και από το να δημιουργήσει μια ψεύτικη Χελ. Κυνηγάει τη Μαρία στις κατακόμβες και αφού την απαγάγει, την οδηγεί στο εργαστήριο του για να δώσει στο ρομπότ την εμφάνιση της.
Την επόμενη μέρα, ο Φρέντερ μπαίνει στον καθεδρικό ναό της Μετρόπολις. Ακούει το κήρυγμα ενός μοναχού που ανακοινώνει ότι η Αποκάλυψη πλησιάζει και ότι θα εμφανιστεί με τη μορφή αμαρτωλής γυναίκας. ''Την ίδια στιγμή ο Ρότβανγκ προγραμματίζει το ρομπότ να καταστρέφει το Φρέντερσεν, την πύλη του και το γιο του. Ο Φρέντερ περιπλανάται στο ναό και ανακαλύπτει ένα γλυπτό που αναπαριστά το θάνατο και τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα.''
''Ο Γκεόργκυ βγαίνει από τη Γιοσιβάρα έχοντας ξοδέψει όλα τα λεφτά του Φρέντερ. Καθώς μπαίνει στο αυτοκίνητο τον συλλαμβάνει ο "Ξερακιανός". Ανακρίνοντας τον μαθαίνει ότι έχουν σχεδιάσει με το Φρέντερ να συναντηθούν στο διαμέρισμα του Γιόζαφατ. Μην έχοντας βρει τη Μαρία στο ναό, ο Φρέντερ πηγαίνει στο διαμέρισμα του Γιόζαφατ, ελπίζοντας να βρει τον Γκεόργκυ για να τον φέρει σε επαφή με τους εργάτες. Ο "Ξερακιανός" αφήνει ελεύθερο το Γκεόργκυ μετά την υπόσχεση του να ξεχάσει ότι έγινε. Κατευθύνεται στο διαμέρισμα του Γιόζαφατ με σκοπό να συναντήσει το Φρέντερ, ο οποίος έχει ήδη φύγει ξεχνώντας πίσω το καπέλο του Γκεόργκυ. Θεωρώντας το ως απόδειξη των κρυφών συνεννοήσεων μεταξύ του Φρέντερ και του Γιόζαφατ, ο "Ξερακιανός" προσφέρει στον τελευταίο χρήματα για να εγκαταλείψει τη Μετρόπολις. Ο Γιόζαφατ αρνείται και διαπληκτίζεται με τον "Ξερακιανό" ο οποίος και επικρατεί και φεύγοντας κλειδώνει τον Γιόζαφατ στο διαμέρισμα του.''
Η Μαρία είναι αιχμάλωτη του Ρότβανγκ. Πλησιάζοντας το σπίτι του εφευρέτη ο Φρέντερ ακούει τις φωνές της και μάταια προσπαθεί να τη βοηθήσει. Ο Ρότβανγκ την οδηγεί στο εργαστήριο του όπου και "μεταφέρει" την εμφάνιση της στο ρομπότ. Μετά την επιτυχή επιχείρηση ο Φρέντερ μυστηριωδώς οδηγείται στο εργαστήριο, όπου ο Ρότβανγκ τον πληροφορεί ότι η Μαρία είναι με τον πατέρα του. Με μια επιστολή ο Ρότβανγκ προσκαλεί το Φρεντερσεν στην παρουσίαση της ψεύτικης Μαρίας: μια επίδειξη των χορευτικών δυνατοτήτων της στην υψηλή κοινωνία της Μετρόπολις, προκειμένου να φανεί ότι είναι άνθρωπος και όχι μηχανή.
Στο γραφείο του, ο Φρεντερσεν δίνει οδηγίες στην ψεύτικη Μαρία. Ο Φρέντερ φτάνει και τους βρίσκει σε μια τρυφερή στιγμή. Νομίζοντας ότι η αγαπημένη του τον πρόδωσε παραληρεί από τρόμο και λιποθυμά. Στο σπίτι του Ρότβανγκ η ψεύτικη Μαρία κάνοντας ένα χορευτικό νούμερο ημίγυμνη υπνωτίζει τους άνδρες της Μετρόπολις.
Ο "Ξερακιανός" προσέχει το Φρέντερ στο κρεβάτι του, ο οποίος βλέπει σε όνειρο τον "Ξερακιανό" μεταμορφωμένο στον καλόγερο που κήρυττε για την Αποκάλυψη. Ο Γιαν και ο Μαρίνος παιδιά της υψηλής κοινωνίας, γοητεύονται από το χορό της Μαρίας (και πρόθυμοι θα έπρατταν και τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα για χάρη της).
Ο Φρέντερ ονειρεύεται με τα μάτια ανοιχτά. Τα αγάλματα του καθεδρικού ναού, που αναπαριστούσαν το θάνατο με τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα, ζωντανεύουν και τον πλησιάζουν. Ο θάνατος ανεμίζει το δρεπάνι του μέσα στο δωμάτιο του Φρέντερ.
Κορύφωση
Ο Γιόζαφατ δραπετεύει από το σπίτι του και κρύβεται στη Μετρόπολις προσπαθώντας να έρθει σε επαφή με τον Φρέντερ. ''Την ίδια στιγμή ο "Ξερακιανός" αναφέρει στον Φρεντερσεν την αυξανόμενη ανησυχία του για τις βιαιότητες, που αυξάνονται στην κατώτερη πόλη και ότι το μόνο πράγμα που κρατά ακόμα τους εργάτες από την εξέγερση είναι η προσμονή του "διαμεσολαβητή". Ο Γιόζαφατ πληροφορεί τον Φρέντερ, ο οποίος έχει πια αναρρώσει, για τα γεγονότα που συνέβησαν:'' ο Γιαν και ο Μαρίνος μονομάχησαν για την ψεύτικη Μαρία, και πάνω στη συμπλοκή ο Γιαν σκοτώθηκε. Από τότε οι "αιώνιοι κήποι" έχουν εγκαταλειφθεί και τα παιδιά των πλουσίων έχουν μαζευτεί στη Γιοσιβάρα όπου βρίσκεται η ψεύτικη Μαρία. ''Οι νέοι μαλώνουν για χάρη της, και όλο και περισσότεροι βρίσκουν το θάνατο. Καθώς ο Γιόζαφατ διηγείται αυτά στον Φρέντερ, οι σειρήνες της Μετρόπολις σημαίνουν την αλλαγή της βάρδιας των εργατών και ταυτόχρονα δίνουν το σύνθημα για τη μυστική συνάντηση των εργατών στις κατακόμβες. Ο Φρέντερ αποφασίζει να ξανακατεβεί στις κατακόμβες. Ο Φρέντερσεν δίνει διαταγή στον "Ξερακιανό" να μην εμποδιστούν οι εργάτες ότι και να πράξουν. Έπειτα ξεκινάει να συναντήσει τον Ρότβανγκ. Ο Ρότβανγκ λέει στην αληθινή Μαρία, πως το ρομπότ φαίνεται να ακολουθεί τις οδηγίες του Φρεντερσεν εξεγείροντας τους εργάτες, ενώ στην πραγματικότητα ακολουθεί μόνο τις δίκες του διαταγές.''
Η ψεύτικη Μαρία παρακινεί τους εργάτες να καταστρέψουν τις μηχανές. Ο Φρέντερ και ο Γιόζαφατ ενώνονται μαζί τους και ο Φρέντερ συνειδητοποιεί πως αυτή δεν μπορεί να είναι η Μαρία. Το ρομπότ αποκαλύπτει ότι ο Φρέντερ είναι γιος του Φρέντερσεν και διατάζει τους εργάτες να τον δολοφονήσουν. Ο Γκεόργκυ στην προσπάθεια να προστατέψει με το σώμα του τον Φρέντερ σκοτώνεται. Τη στιγμή που οι εργάτες ορμούν να καταστρέψουν τις μηχανές ο Φρέντερ και ο Γιόζαφατ κατορθώνουν να ξεφύγουν.
Ο Γκροτ εξηγεί στους θριαμβευτικούς εργάτες το μέγεθος της καταστροφής στα μηχανοστάσια και η διάθεση τους ξαφνικά αλλάζει. Την ίδια στιγμή η ψεύτικη Μαρία στη Γιοσιβάρα προσκαλεί τους καλεσμένους σε μια φρικαλέα νύχτα "..ας δούμε τον κόσμο να καταποντίζεται!" και το πλήθος, χορεύοντας, ξεχύνεται στην πόλη. Ο Ρότβανγκ συνέρχεται από το χτύπημα του Φρέντερσεν, σέρνεται ως το μνημείο της Χελ και με τα λόγια "δικιά μου Χελ ήρθε η ώρα να σε φέρω πίσω στο σπίτι" ξεκινάει να βρει το ρομπότ.
Στο δρόμο η Μαρία συναντά τους θυμωμένους μαζί της εργάτες και καταφέρνει να τους ξεφύγει. Οι εργάτες και το πλήθος από τη Γιοσιβάρα αναμιγνύονται. Η ψεύτικη Μαρία συλλαμβάνεται από τους εργάτες οι οποίοι ετοιμάζουν πυρά, μπροστά από τον καθεδρικό ναό για να την κάψουν. Ο Φρέντερ ψάχνει την πόλη για τη "δική του" Μαρία, η οποία κρύβεται σε μια εγκοπή πίσω από την πόρτα του καθεδρικού ναού. Ο Ρότβανγκ την εντοπίζει και πιστεύοντας πως πρόκειται για το ρομπότ την καταδιώκει, στο καμπαναριό και στη στέγη του ναού.
Καθώς καίγεται, η ψεύτικη Μαρία, παίρνει την αρχική της μορφή, αυτή του ρομπότ. Οι εργάτες και ο Φρέντερ συνειδητοποιούν ότι έχουν εξαπατηθεί και ότι η αληθινή Μαρία βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο. Ο Φρέντερ αντιμετωπίζει τον Ρότβανγκ στη στέγη του ναού και ελευθερώνει τη Μαρία. Την ίδια στιγμή ο Φρέντερσεν εμφανίζεται και οι εργάτες τον απειλούν. Ο Γιόζαφατ τους πληροφορεί ότι τα παιδιά τους είναι ασφαλή χάρη στον Φρέντερ και στη Μαρία. Ο Ρότβανγκ πεθαίνει πέφτοντας από τη σκεπή, ενώ το πλήθος των εργατών συγκεντρώνεται στην είσοδο του ναού. Η Μαρία και ο Φρέντερ - ο διαμεσολαβητής της προφητείας - κηρύσσουν τη συμμαχία ανάμεσα στην εξουσία και στους εργαζόμενους και αναγκάζουν τον Φρέντερσεν και τον Γκροτ να δώσουν τα χέρια ως μια αρχή της μελλοντικής καλής τους συνεργασίας, "ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στα χέρια και στο μυαλό πρέπει να είναι η καρδιά".
Ανάπτυξη
Το κόστος της ταινίας ανέρχεται περίπου στα επτά εκατομμύρια μάρκα, ποσό υπέρογκο για την εποχή, και θεωρείται ότι κατά το γύρισμά της, ο Φριτς Λανγκ είχε αναλογικά τη μεγαλύτερη δημιουργική ελευθερία, από κάθε άλλο σκηνοθέτη. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε το 1924 από τον ίδιο και την τότε σύζυγό του, Τέα φον Χάρμπου και κυκλοφόρησε ως βιβλίο το 1926. Εταιρία παραγωγής της ταινίας ήταν η UFA.
Η ταινία περιέχει ειδικά εφέ και σκηνικά που ακόμα και σήμερα εντυπωσιάζουν το σύγχρονο κοινό με την επιβλητικότητά τους. Το φιλμ συνδέεται αισθητικά και θεματικά με τον Γερμανικό Εξπρεσιονισμό, αν και η αρχιτεκτονική στην ταινία βασίζεται μάλλον στον σύγχρονο της Μοντερνισμό και στην Αρ Ντεκό. Ιδιαίτερα η τελευταία ήταν ένα καινούργιο στυλ στην Ευρώπη τότε, που δεν είχε αρχίσει ακόμα να παράγεται μαζικά και θεωρούνταν έμβλημα της άρχουσας τάξης.
Το Αρ Ντεκό εργαστήριο του Ροτβανγκ, με το φωτισμό του και τις βιομηχανικές συσκευές θεωρείται από πολλούς πρόδρομο στυλ του Μοντέρνου στυλ steamline, που επηρέασε ιδιαίτερα την οπτική των εργαστηρίων των «τρελών επιστημόνων» τύπου Φρανκενστάιν στην ποπ κουλτούρα.
Ο ειδικός των εφέ, Eugen Schüfftan, δημιούργησε οπτικά εφέ που εντυπωσίασαν και συζητήθηκαν τα επόμενα χρόνια από την παραγωγή της ταινίας. Ανάμεσά στα εφέ που χρησιμοποιήθηκαν ήταν μικρογραφίες της Μετρόπολις, κάμερες σε κίνηση και κυρίως μία διαδικασία που ονομάστηκε επεξεργασία Schüfftan, η οποία και χρησιμοποιήθηκε αργότερα και από τον Άλφρεντ Χίτσκοκ. Το υπερβολικό κόστος της ταινίας θεωρείται ως ένας από τους λόγους της χρεοκοπίας της UFA, η οποία οδήγησε στην αγορά της από τους Ναζιστές.
Το ρομπότ, το οποίο υποδύεται η Μπριγκίτε Χελμ δημιουργήθηκε από τον Βάλτερ Σούλτσε-Μίτεντορφ. Μία κατά τύχη ανακάλυψη δείγματος ενός «πλαστικού ξύλου», μίας χημικής ουσίας που χρησιμοποιούνταν για γέμισμα σε σκηνικά, του επέτρεψε να κατασκευάσει το κοστούμι σαν μία πανοπλία πάνω από ένα γύψινο εκμαγείο της ηθοποιού. Το κοστούμι στη συνέχεια βάφτηκε με ένα χρώμα μείγμα ασημένιου και μπρούντζινου, το οποίο φαινόταν πολύ εντυπωσιακό στην οθόνη. Η Helm υπέφερε κατά τα γυρίσματα καθώς το κοστούμι τη γέμιζε μελανιές και κοψίματα. Παρ’ όλα αυτά ο Λανγκ επέμενε να το παίξει αυτή, παρά το ότι το κοινό δε θα έβλεπε ότι ήταν αυτή.
1216
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1216 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μετρόπολις
Κυκλοφορία
Στις 10 Ιανουαρίου του 1927 έγινε η πρώτη προβολή της ταινίας στην αίθουσα UFA-Palast στην περιοχή του Ζωολογικού κήπου στο Βερολίνο, με μέτρια επιτυχία. Το μήκος της ταινίας τότε ήταν 4.819 μέτρα και η διάρκειά της σήμερα υπολογίζεται στα 153 λεπτά.
1216
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μετρόπολις
Κυκλοφορία
Ο Αμερικανός εκπρόσωπος της UFA στις ΗΠΑ, Frederick Wynne-Jones, έφερε το Μετρόπολις στην Αμερική για να το παρουσιάσει στην Paramount Pictures με στόχο τη διανομή της ταινίας εκεί. Η ταινία παίχτηκε σε μία εκδοχή που είχε μονταριστεί από τον Αμερικανό δραματουργό Τσάνινγκ Πόλοκ, που αλλοίωσε τελείως την αρχική πλοκή της ταινίας, που είχε διχάσει τους Αμερικανούς διανομείς, καθώς επίσης μείωσε κατά πολύ την διάρκειά της. Η διαμάχη ανάμεσα στους χαρακτήρες Ρότβανγκ και Φρέντερσεν, η αντιζηλία για την πεθαμένη Χελ και άλλες σκηνές αφαιρέθηκαν. Προκειμένου να αποκατασταθεί η συνοχή της ταινίας μετά από όλες αυτές τις διαγραφές και συντομεύσεις, ήταν απαραίτητο να πραγματοποιηθούν ριζικές αλλαγές στους μεσότιτλους της ταινίας και να αλλαχθεί σημαντικά το μοντάζ των σκηνών που είχαν μείνει αυτούσιες. Παρά τις αλλαγές, η αμερικάνικη εκδοχή της ταινίας εξακολουθούσε να είναι περίπου 3.100 μέτρα σε μάκρος. Ο Πόλοκ συνόψισε την άποψη του λέγοντας: ''«Η ταινία, πριν αρχίσω τη δουλειά μου στην μορφοποίηση και το μοντάζ, δεν είχε ούτε λογική ούτε περιορισμούς. Ήταν ένα συμβολικό παραλήρημα και οι άνθρωποι που την έβλεπαν δεν μπορούσαν να προσδιορίσουν τι πραγματευόταν η ταινία, ποιο ήταν το θέμα της. Εγώ της έδωσα την δική μου ερμηνεία, το δικό μου νόημα.»''
Στο Βερολίνο η ταινία Μετρόπολις αποσύρθηκε από την κυκλοφορία μέσα σε λίγες εβδομάδες. Οι λόγοι που συνέβη αυτό είναι ακόμη αδιευκρίνιστοι. Πιθανότατα στη Γερμανία υπήρχε η πεποίθηση ότι το μέγεθος της ταινίας θα αποτελούσε εμπόδιο για τη διανομή της στην ευρύτερη περιοχή της Γερμανίας.
Στις 7, 8 και 27 Απριλίου του 1927 το διοικητικό συμβούλιο της UFA συνεδρίαζε συνεχώς και αποφάνθηκε ότι η ταινία, σύμφωνα με την αμερικάνικη εκδοχή της, μετά την αφαίρεση των τίτλων που εκ φύσεως «έτειναν» να είναι κομμουνιστικοί, επίσης δεν προσφέρονταν για προβολή στη Γερμανία. Σ' αυτή τη φάση δεν είναι γνωστό εάν ο Λανγκ εμπλέχθηκε στη μεταφορά της δεύτερης γερμανικής εκδοχής της ταινίας. Εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι η ταινία κατατέθηκε στο Γραφείο Λογοκρισίας Κινηματογράφου στο Βερολίνο στις 5 Αυγούστου του 1927, όπου έγιναν περικοπές σύμφωνα με το μοντέλο της αμερικάνικης εκδοχής και αλλάχθηκαν οι μεσότιτλοι, όπου κρίθηκε απαραίτητο, και τότε μόνο δόθηκε σε κυκλοφορία έχοντας μέγεθος 3.241 μέτρων. Έκτοτε τέτοιες μόνο κόπιες της ταινίας δόθηκαν από την UFA σε περιοχές εκτός Βερολίνου.
Στις διαφημίσεις για την ταινία το τμήμα επικοινωνίας της UFA κομπορρημονούσε ότι χρησιμοποιήθηκαν 620.000 μέτρα αρνητικού φιλμ και 1.300.000 μέτρα θετικού. Συγκρίνοντας με την πρεμιέρα όπου το μήκος φιλμ που προβλήθηκε ήταν 4.187 μέτρα αυτό θα σήμαινε μία αναλογία αρνητικού σε σχέση με το φιλμ που προβλήθηκε σχεδόν της τάξης 148:1. Εάν αυτά τα στοιχεία είναι ακριβή, κανείς θα μπορούσε να συμπεράνει ότι από αυτό το υπεραρκετό υλικό, η UFA όχι μόνο απέτυχε να αφαιρέσει τις λήψεις που χαρακτηρίστηκαν ανεπιτυχείς αλλά - αντίθετα με την υιοθετημένη τακτική της βιομηχανίας κινηματογράφου, ανατύπωσε περισσότερο από δύο φορές το σύνολο των σκηνών- ο μόνος τρόπος να εξηγηθεί η χρήση του υπέρογκου ποσού του θετικού φιλμ. Με άλλα λόγια αυτοί οι αριθμοί είναι μετά βίας ευλογοφανείς, παρόλο που στηρίζουν περιγραφές μόνο για τον Φριτς Λανγκ, οι οποίες τον χαρακτηρίζουν ως ένα σαδιστή - «θηριοδαμαστή» σε σχέση με τους ηθοποιούς του και έναν άφρονα σπάταλο των υλικών αγαθών. Άνθρωποι, που ήταν παρόντες στα γυρίσματα αναφέρουν ότι ο Λανγκ ανάγκαζε τους ηθοποιούς του να επαναλαμβάνουν τις σκηνές έως ότου φτάσουν σε σημείο εξάντλησης. Ο Έριχ Κέτελχουτ, χρονικογράφος, αναφέρει ότι ο Λανγκ δεν ήταν ευχαριστημένος έως ότου τουλάχιστον τρεις από τις λήψεις του ανταποκρίνονταν πλήρως στις επιδιώξεις του. Αυτή η παρατήρηση του Κέτελχουτ στην επιμήκη αναφορά του για τα γυρίσματα και τη δημιουργία της Μετρόπολις αποδεικνύει ότι ο Λανγκ ήταν ένας ευσυνείδητος επαγγελματίας, ο οποίος απέφερε κάτι σημαντικό στον εργοδότη του: τρεις καλές λήψεις από κάθε γύρισμα.
Σύμφωνα με σύγχρονες έρευνες είναι πιθανό ότι το σχέδιο αρχικά ήταν να δημιουργηθούν τρία πανομοιότυπα αρνητικά φιλμ της Μετρόπολις: ένα για να παράγονται αντίτυπα για χρήση στη Γερμανία, ένα για το τμήμα των εξαγωγών και ένα για να αποσταλεί στην Ρaramount, η οποία θα διένειμε την ταινία στην Αμερική. Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, τα 620.000 μέτρα δαπανημένου αρνητικού θα διανέμονταν σε τρία γνήσια αρνητικά, γεγονός, το οποίο μειώνει την αναλογία δαπανημένου αρνητικού σε μονταρισμένο κινηματογραφικά φιλμ σε ποσοστό 49:1, νούμερο που παραμένει υπερβολικό και απίθανο. Εκείνη την περίοδο ήταν πάγια πολιτική η παράλληλη παραγωγή πολλαπλών αρνητικών. Δεν υπήρχαν αξιόπιστα υλικά αναπαραγωγής και μόνο με την ύπαρξη αρκετών αρνητικών ήταν δυνατόν να αναπαράγει κανείς μεγάλο αριθμό αντίτυπων ή να εξάγει αρνητικά. Αυτά τα γνήσια αρνητικά γυρίζονταν παράλληλα, από κάμερες που ήταν η μια δίπλα στην άλλη και ήταν στραμμένες προς την ίδια κατεύθυνση. Ποτέ φυσικά, οι λήψεις τους δεν ήταν τελείως όμοιες.
Το 1934 μετά από αίτηση των Φίλων Κινηματογράφου του Βασιλείου η UFA συνέταξε μία λίστα με ταινίες βωβού κινηματογράφου, οι οποίες βρίσκονταν ακόμη στο αρχείο της (Τempelhof). Ανάμεσα στους 480 τίτλους ταινιών της λίστας υπήρχε μόνο ένα αρνητικό της Μετρόπολις, που αποτελείτο από 2.589 μέτρα φιλμ (χωρίς τα μέτρα με τους υπότιτλους) σε εννέα μπομπίνες. Ακόμη και το μήκος αποτελεί ένδειξη ότι αυτό δεν μπορεί να είναι το γνήσιο αρνητικό της γνήσιας εκδοχής της ταινίας (τα 4.189 μέτρα ήταν σαφώς πολύ περισσότερα). Το πιθανότερο είναι αυτό το αρνητικό να αποτελεί τη δεύτερη έκδοση της UFA, που εκδόθηκε το καλοκαίρι του 1927, αφ' ότου η ταινία κόπηκε και τροποποιήθηκε λίγο ως πολύ στα μέτρα της Paramount, είχε μήκος 3.241 μέτρα (συμπεριλαμβανομένων και των μέτρων των υπότιτλων). Συνεπώς δεν έχει αποσαφηνιστεί τι απέγινε το γνήσιο αρνητικό. Κατά πάσα πιθανότητα μεταφέρθηκε κατά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μαζί με άλλο υλικό έτσι ώστε μετά τον πόλεμο βρέθηκε πάλι υπό την κατοχή της UFA, η οποία αναδιοργανώθηκε στη Δυτική Γερμανία.
Μετά την κατάρρευση της UFA μεταπολεμικά, μεταφέρθηκε στο Ινστιτούτο Υποτροφιών Friedrich-Wilhelm-Murnau στο Βισμπάντεν. Το 1988 πέντε μπομπίνες αντιγράφτηκαν ξανά.
Παρόλα αυτά υπάρχει ένα διπλότυπο αρνητικό της δεύτερης γερμανικής εκδοχής, η οποία χρησίμευσε ως βάση για τα περισσότερα αντίτυπα που κυκλοφορούν στις δυτικές χώρες. Το 1936 η Ιris Barry, η ιδρύτρια του κινηματογραφικού αρχείου του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης, ήρθε στο Βερολίνο κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων για να αγοράσει αντίγραφα γερμανικών κλασσικών ταινιών για τη συλλογή του μουσείου. Ανάμεσα σε άλλες ταινίες έλαβε κι ένα αντίτυπο του Μετρόπολις από την UFA. Σε σύγκριση με την ταινία των πέντε μπομπινών που αντιγράφτηκε ξανά στο Βισμπάντεν, αυτά το αντίτυπο προερχόταν από το αυθεντικό αρνητικό, που φύλασσε η UFA. Το αντίγραφο που δόθηκε για τη συλλογή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης δεν υπάρχει πια, αλλά φτιάχτηκε ένα διπλότυπο αρνητικό από αυτό το 1937 στη Νέα Υόρκη. Αυτό το αντίγραφο μπορεί να έχει αντικατασταθεί ακόμη μία φορά το 1947, αφού χρησιμοποίησε αποσπάσματα από το τότε ακόμη υπάρχον πρότερο διασωθέν αντίγραφο. Από το 1986 αυτό το αντίγραφο αρνητικό ανήκει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονάχου. Αντίθετα με το μήκος των 2.589 μέτρων (χωρίς τους υπότιτλους ) όπως μετρήθηκε από την UFA το 1934, λείπει τώρα συμπληρωματικό κινηματογραφικό μήκος φιλμ: οι εννέα μπομπίνες του αντίγραφου αρνητικού είναι τώρα μόνο 2.532 μέτρα (συμπεριλαμβανομένων και των υποτίτλων).
Αφού αριθμητικά πολλαπλασιάστηκε από το Αρχείο Κινηματογράφου του Βασιλείου στο Κρατικά Αρχείο Κινηματογράφου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και τώρα στο Αρχείο Κινηματογράφου (Bundesarchiv-Filmarchiv), υπήρχε ακόμη ένα γνήσιο αρνητικό της ταινίας που δεν εμφανίζεται στη λίστα της UFA το 1934. Πιθανώς να μην ήταν υπό την κατοχή της εκείνο το διάστημα και το εν λόγω αρνητικό να ήταν εκείνο της Paramount, το γνήσιο αρνητικό που έφτασε στην Αμερική το 1926/27 και υπέστη τις ριζικές αλλαγές. Πιθανώς επεστράφη στην UFA ύστερα από τη λήξη της άδειας ή κάποια στιγμή μετά το 1936 και οπότε και δόθηκε στο Κινηματογραφικά Αρχείο του Βασιλείου. Το υλικό έχει μήκος 2.337 μέτρων (συμπεριλαμβανομένων και των αμερικάνικων υποτίτλων) σε οκτώ μπομπίνες και η σημερινή του μορφή πιθανά ανταποκρίνεται σε μία δεύτερη ακόμη μικρότερη εκδοχή της Paramount. Έτσι λοιπόν κάποιο συμπληρωματικό υλικό από το αυθεντικό αρνητικό έφτασε στο Αρχείο Κινηματογράφου της Γερμανίας και αυτό επίσης είναι τμήμα της πρώτης εκδοχής της Paramount και περιέχει τις σκηνές που αποκόπηκαν από τη δεύτερη εκδοχή της όπως και στοιχεία που δεν αποκόπηκαν, αλλά απλά συντομεύτηκαν. Το αξιοθαύμαστο μήκος του συμπληρωματικού υλικού (1.952 μέτρα σε 10 μπομπίνες) που δεν επεστράφη στο Βερολίνο, δυστυχώς δεν κατοχυρώνει ότι οι σκηνές της γερμανικής πρεμιέρας, οι οποίες χάθηκαν απ' όλες τις άλλες εκδοχές βρίσκονται εδώ. Το μήκος του υλικού οφείλεται στο γεγονός ότι περιλαμβάνει έναν μεγάλο αριθμό άλλων παραγόντων και θεμάτων για τους αμερικάνικους υπότιτλους όπως και βασικό υλικό για σκηνές με διάφορα ειδικά οπτικά εφέ, τα οποία έπρεπε να αντιγραφούν μαζί για την ολοκλήρωση της ταινίας.
Έως σήμερα δεν έχει βρεθεί ίχνος του τρίτου γνήσιου αρνητικού, το οποίο δόθηκε στο τμήμα εξαγωγών της UFA. Παρόλα αυτά διατηρούνται αντίγραφα από αυτά τα αρνητικά, τα οποία εξήχθησαν σε πολλές χώρες κατά το 1927/28. Στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στο Λονδίνο υπάρχει μία κόπια της εκδοχής των 2.603 μέτρων, που διανεμήθηκε στη Βρετανία. Αυτή η κόπια περιέχει τμήματα που δεν περιέχονται ούτε στη γερμανική έκδοση της συλλογής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης ούτε στην έκδοση της Paramount, ενώ στην ίδια άλλα τμήματα είναι συντομευμένα. Οι αγγλικοί υπότιτλοι διαφέρουν περιστασιακά από τους αμερικάνικους που είχε γράψει ο Πόλοκ. Το Ινστιτούτο George Eastman πήρε προσφάτως την κόπια, η οποία βρισκόταν στο Αρχείο Κινηματογράφου και Ήχου στην Καμπέρα. Το μοντάζ και τα κείμενα αυτής της εκδοχής, η οποία διενεμήθη στην Αυστραλία και προέρχεται από την ιδιωτική συλλογή του Χάρρυ Ντέιβιντσον επίσης διαφοροποιείται ελαφρώς από την αγγλική εκδοχή. Αυτή η κόπια είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα γιατί χρωματίστηκε. Άλλες κόπιες επεξεργασμένες με νιτρικό οξύ, επί μέρους διατηρημένες, χρωματισμένες σε σημεία εκτός της αυστραλιανής, βρίσκονται στο Ίδρυμα Cineteca στο Μιλάνο: 1.899 μέτρα, 482 μέτρα και 190 μέτρα σε μήκος, καθεμία από τις οποίες έχει αφειδείς υποτίτλους των οποίων το νόημα διαφοροποιείται αρκετά απ' αυτό των γερμανικών.
Όσο μπορεί να επιβεβαιωΘεί κάτι τέτοιο, όλες οι εκδοχές της ταινίας Μετρόπολις που τίθενται σε κυκλοφορία- είτε είναι αναδομημένες είτε όχι-απορρέουν από το παραπάνω υλικά παρόλο, που, λόγω των ενδιάμεσων σταδίων που έχουν οι περισσότερες απ´αυτές περάσει, η ποιότητα της φωτογραφίας μοιάζει μάλλον με καρικατούρα παρά με αναπαραγωγή της αυθεντικής ταινίας. Οι σκηνές που αφαιρέθηκαν το 1927, αρχικά από την Paramount και κατόπιν από την UFA, δεν είναι πλέον πιθανόν να υπάρχουν κάπου. Αυτό σημαίνει ότι ένα τέταρτο της ταινίας, η «καρδιά» της ιστορίας που συνέλαβαν οι Χάρμπου και Λανγκ πρέπει να θεωρηθεί ότι είναι χαμένο.
Η περισσότερο διαδεδομένη εκδοχή είναι αυτή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, η οποία δημιουργήθηκε το 1937 αντικαθιστώντας τους υπότιτλους της δεύτερης γερμανικής έκδοσης, μέρος του υλικού που λήφθηκε από την UFA, με αγγλική μετάφραση. Αυτή η έκδοση ήταν πιο κοντά στην γερμανική εκδοχή απ' ό,τι στην εκδοχή της Paramount, κατά την οποία αλλάχθηκαν ακόμη και τα ονόματα των χαρακτήρων: Ο Γιάν Φρέντερσεν μετονομάστηκε Τζον Μάστερ, ο γιος του Φρέντερ έγινε Έρικ και στον Γιοζαφάτ δόθηκε το άνομα Τζάζεφ. Στην εκδοχή του Μουσείου Σύγχρονης τέχνης διατηρούνται τα αρχικά ονόματα. Στις αρχές του 1938, αυτή η έκδοση αντιγράφηκε για την Εθνική Βιβλιοθήκη Κινηματογράφου του Λονδίνου και από εκεί συνέχισε να "εξαπλώνεται" στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι κόπιες που διανεμήθηκαν στη Δυτική Γερμανία μετά τη δεκαετία του '60, βάσει των διαφόρων ειδών μουσικής που περιέχουν, παραπέμπουν και αυτές στο αντίτυπο του Λονδίνου.