cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικογένεια Ζαούτζη
Η οικογένεια Ζαούτζη ή Ζαουτζά, ήταν βυζαντινή οικογένεια αρμενικής καταγωγής από το Θέμα Μακεδονίας. Το επώνυμο Ζαούτζης προέρχεται από την αρμενική λέξη "zaoutch", «μαύρος», μάλλον λόγω της εξαιρρτικά μελαψής επιδερμίδας του ιδρυτή της.
Πιθανώς δε να σχετίζεται με το όνομα «Τζάντζης», πιθανώς παραλλαγή ή παραφθορά του ίδιου ονόματος, που έφερε ο στρατηγός του θέματος Μακεδονίας που επέβλεψε την επάνοδο των Βυζαντινών αιχμαλώτων από τη Βουλγαρία περί το 836/837. Ιδρυτής της οικογένειας ήταν ο Στυλιανός Ζαούτζης, στενός συνεργάτης του αυτοκράτορα Βασίλειου Α΄ του Μακεδόνα. Στο ανώνυμο χρονικό μοναχού από τη Μονή Ψαμαθείας, όπου περιγράφεται ο θάνατος του αυτοκράτορα και η τελευταία του επιθυμία, αναφέρεται ότι:
Ο βασιλεύς άφησε επίτροπο τον Στυλιανό, το αρμενικό όνομα του οποίου ήταν Ζαουτζάς (ήταν Αρμένιος, γεννηθείς στη Μακεδονία, όπως ο ίδιος ο αυτοκράτορας), και του εμπιστεύτηκε τη διοίκηση όλων των εκκλησιαστικών και κοσμικών υποθέσεων.
Μετά το θάνατο του βασιλεοπάτορα Στυλιανού και της αυτοκράτειρας Ζωής, η οικογένεια Ζαούτζη έχασε την επιρροή της. Τα μέλη της οικογένειας συμμετείχαν σε μία συνωμοσία η οποία ανακαλύφθηκε, και απομακρύνθηκαν από τις θέσεις τους και την εξουσία.
Πηγές
Ζαουτζη Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής
Στέφανος Δ΄ της Ουγγαρίας
Ο Λαδίσλαος Δ΄ των Αρπάντ (π.1133 - 11 Απριλίου 1165) ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας και Κροατίας (1163). Ήταν γιος του Μπέλα Β΄ της Ουγγαρίας και της Ελένης των Βουκάνοβιτς, κόρης του Ούρος Α΄ μεγάλου πρίγκιπα της Ρασκίας (Σερβίας). Ο πατέρας του, ο Μπέλα Β΄ ήταν υιός του Άλμος Άρπαντ βασιλιά της Ουγγαρίας και της Πρεδσλάβας Ρουρικιδών πριγκίπισσας του Κιέβου, ενώ η μητέρα του Ελένη ήταν κόρη του Ούρος Α΄ Βουκάνοβιτς μεγάλου πρίγκιπα της Ρασκίας (Σερβίας), υποτελούς του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, και της Άννας Διογένους, εγγονής του Ρωμανού Δ΄ Διογένους και μικρανιψιάς του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Ο Λαδίσλαος Β΄ είχε δύο μεγαλύτερους αδελφούς, τον Γκέζα Β΄ και τον Στέφανο Δ΄.
Πριν από τη στέψη του
Στις 31 Μαΐου 1132 απεβίωσε ο πατέρας του Μπέλα Β΄ και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Γκέζα Β΄ που παραχώρησε γαίες στους δύο μικρότερους αδελφούς του ως εισόδημα. Το 1156-57 ο νεότερος Στέφανος κατηγορήθηκε για συνωμοσία εναντίον του Γκέζα Β΄ και κατέφυγε πρώτα στην αυλή του Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφενστην αλλά χωρ΄ς ανταπόκριση και μετά στην αυλή του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού παίρνοντας μαζί του και τον Λαδίσλαο (1160). Οι δύο αδελφοί εγκαταστάθηκαν στην Κωνσταντινούπολη (Πράξεις Ιωάννου Β΄ και Μανουήλ Α΄ των Κομνηνών, Ιωάννη Κίνναμου) όπου ο Αυτοκράτορας τους υποδέχθηκε ευνοϊκά. Πρότεινε συζύγους στους δύο αδελφούς. Ο Λαδίσλαος ήταν χήρος και ήθελε να επιστρέψει στην Ουγγαρία, αλλά ο Στέφανος έγινε ορθόδοξος και νυμφεύθηκε τη Μαρία Κομνηνή, ανιψιά του Μανουήλ Α΄. Στις 31 Μαΐου του 1162 απεβίωσε ο Γκέζα Β΄ και τον διαδέχθηκε ο 15ετής υιός του Στέφανος Γ΄. Τη στέψη έκανε ο Lucas αρχιεπίσκοπος του Esztergom.
Ο Μανουήλ Α' ως επικυρίαρχος της Ουγγαρίας παρενέβη διότι σύμφωνα με το νόμο της Ουγγαρίας έπρεπε να γίνει διάδοχος ο αδελφός του αποβιώσαντος βασιλιά. Όταν ο Μανουήλ Α' δωροδόκησε τους ευγενείς της Ουγγαρίας, αυτοί μετά από έξι εβδομάδες βασιλείας έδιωξαν τον 15ετή Στέφανο Γ' στην Αυστρία και έκαναν βασιλιά τον θείο του Λαδίσλαο ως Λαδίσλαο Β'. Ο Μανουήλ Α' προτιμούσε το νεότερο Στέφανο που είχε δεσμούς με την Κωνσταντινούπολη, αλλά οι ευγενείς τον θεώρησαν εξαρτημένο του αυτοκράτορα. Τότε ο Μανουήλ Α' που στρατοπέδευε στη Σερδική (Σόφια) μετακινήθηκε κοντά στο Βελιγράδι και έστειλε τον ανιψιό του Αλέξιο Κοντοστέφανο με στρατό (Ιούλιος 1162) μαζί με τον Στέφανο. Στις διαπραγματεύσεις οι ευγενείς της Ουγγαρίας συμφώνησαν να μείνει ο Λαδίσλαος Β' βασιλιάς, ενώ ο νεότερος Στέφανος να λάβει το ένα τρίτο της χώρας και να αποκαλείται διάδοχος (urum). Για να σιγουρέψει τα πράγματα ο Μανουήλ Α' χάρισε δώρα στους ευγενείς, τους μίλησε παραινετικά, τους υποσχέθηκε περισσότερα και έφυγε.
Η περίοδος της βασιλείας του
Όταν απεβίωσε αδελφός του στις 11 Ιανουαρίου 1163, στέφθηκε βασιλιάς ως Στέφανος Δ' από τον Miko αρχιεπίσκοπο της Kalocsa, αφού ο Lucas θεωρούσε τον Στέφανο Γ' βασιλιά. Μάλιστα τον αφόρισε. Ο Στέφανος Δ' ήταν υπερβολικά καταπιεστικός και οι ευγενείς άρχισαν να συνωμοτούν με τον εξόριστο Στέφανο Γ'. Τότε ο βασιλιάς ζήτησε βοήθεια από το Μανουήλ Α' που του έστειλε. Και μόνο η είδηση της άφιξης του στρατού στην Ουγγαρία ενίσχυσε τη θέση του βασιλιά, αλλά όταν ο στρατός επέστρεψε οι ευγενείς στασίασαν. Ο Στέφανος Γ' με Γερμανούς μισθοφόρους του Φρειδερίκου Α' ενώθηκε με τους δυσαρεστημένους ευγενείς και στις 19 Ιουνίου 1163 στο Szekesfehervar νίκησε και αιχμαλώτισε τον θείο του. Μετά από παρέμβαση του Lucas ο Στέφανος ελευθερώθηκε και πήγε στη Σερδική (Σόφια) στον Μανουήλ Α' όπου του ζήτησε βοήθεια να ανακτήσει τον θρόνο του. Ο αυτοκράτορας εκστράτευσε στην Ουγγαρία, αλλά διαπίστωσε ότι ο Στέφανος ήταν ανεπιθύμητος και έτσι συμφώνησε με το Στέφανο Γ΄ να λάβει ο Μανουήλ Α΄ την επαρχία του Σιρμίου με αντάλλαγμα να σταματήσει να υποστηρίζει τον θείο του. Ο Στέφανος Γ΄ όμως έσπασε τη συνθήκη εισβάλλοντας στο Σίρμιο το 1164 και ο Μανουήλ Α΄ κινήθηκε εναντίον του με στρατό. Στη διαπραγμάτευση συμφώνησαν τα ίδια με πριν. Πάλι το 1165 έσπασε τη συνθήκη πολιορκώντας το Zimony (Zemun), πόλη όπου έμενε ο θείος του. Εκεί δωροδόκησε ανθρώπους του περιβάλλοντός του που τον δηλητηρίασαν και απεβίωσε στις 11 Απριλίου. Το πτώμα του πετάχθηκε έξω από τα τείχη και έμενε άταφο ώσπου μεταφέρθηκε στο ναό της πόλης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Κομνηνή, κόρη του σεβαστοκράτορος Ισαακίου, νεότερου αδελφού του Μανουήλ Α΄. Δεν είχε παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Κροατίας Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Πέτρα Βοιωτίας
Ιστορία
Πρόκειται για ιστορικό χωριό η ύπαρξη του οποίου μαρτυρείται από τα βυζαντινά χρόνια και συγκεκριμένα ήδη από τον 10ο μεταχριστιανικό αιώνα.
Στην Πέτρα έγινε η τελευταία μάχη της επανάστασης του 1821, γνωστή ως μάχη της Πέτρας.
Στην μάχη αυτή ο Δημήτριος Υψηλάντης, διοικητής ενός ελληνικού στρατιωτικού σώματος καθήλωσε ένα τουρκικό στράτευμα που κατευθυνόταν προς τη Θράκη να ενισχύσει τον τουρκικό στρατό στην αντιμετώπιση των Ρώσων. Η μάχη που διεξήχθη τον Σεπτέμβριο του 1829 ήταν νικηφόρα και οριστικοποίησε την εκκένωση της ανατολικής Στερεάς από τους Τούρκους.
Η Πέτρα υπήρξε έδρα κοινότητας στο διάστημα 1912-1998, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στον δήμο Αλιάρτου οπού παραμένει έως σήμερα.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της παρουσίασε μέγιστο την δεκαετία του 1960 και στη συνέχεια παρουσίασε μικρή ελάττωση.
Πορεία του πληθυσμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Εγγλεζονήσι Ευβοίας
Το νησί είναι κατάλληλο για ψάρεμα, έχει τρεις αμμώδεις παραλίες (δύο στο ανατολικό μέρος και μία μεγάλη που εκτείνεται από το ανατολικό έως το δυτικό μέρος του νησιού). Είναι δημοφιλής τόπος για καταδύσεις. Σε μικρή απόσταση από το νησί βρίσκεται η παραλία των Αλυκών.
Διοικητικά άνηκε στην κοινότητα Δροσιάς, ενώ αργότερα ενσωματώθηκε στον ενοποιημένο Δήμο Ανθηδώνας που υπάγεται πλέον στο Δήμο Χαλκίδας.
Ιστορία
Το νησί ενοικιάστηκε το 1930 στον Άγγλο αρχαιολόγο Φράνσις Τέρβιλ Πετρ, εξ ου και η δεύτερη ονομασία του, ο οποίος έκτισε εκεί τη βίλα του φεύγοντας από το Βερολίνο το 1931. Η βίλα βομβαρδίστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, καταστρέφοντας μαζί και την βλάστηση του νησιού. Ερείπια του σπιτιού σώζονται μέχρι σήμερα.
Μέχρι τη δεκαετία του '80 στο νησί υπήρχε μικρός αριθμός από αγριοκούνελα.
Αρχαιολογικοί χώροι
Στη μέση του νησιού υπάρχουν λείψανα κατοίκησης του 6ου με 7ου αιώνα καθώς και δεξαμενές νερού.
Εορτασμός
Το νησί γιορτάζει στις 9 Μαΐου, ημέρα εορτασμού του Ιερού Ναού.
Λογοτεχνία
Τον αρχαιολόγο Φράνσις Τέρβιλ Πετρ τον επισκέφθηκε ο Αγγλο-Αμερικανός συγγραφέας Κρίστοφερ Ίσεργουντ, ο οποίος έγραψε το μυθιστόρημα Down There on a Visit, του οποίου ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Αμβρόσιος, ο "τρελός Βασιλιάς ενός μικρού ελληνικού νησιού", ήταν εμπνευσμένος από τον αρχαιολόγο.
Ζαφοράς Αστυπάλαιας
Ο Ζαφοράς (ή Ζαφορά), ή Μεγάλο Σοφράνο είναι νησίδα των Δωδεκανήσων με έκταση 1,281 τ.χλμ.. Είναι η μεγαλύτερη από τις δύο βραχονησίδες, της συστάδας Σοφράνα ή νησίδες Σοφρανά που βρίσκονται νοτιοδυτικά των Δωδεκανήσων, περίπου 40 χιλιόμετρα (25 μίλια) νότια από την Αστυπάλαια. Το νησί είναι βραχώδες και έχει μερικές αμμώδεις παραλίες, οι οποίες το καλοκαίρι είναι επισκέψιμες με εκδρομικά σκάφη από τον όρμο της Μαλτεζάνας (Ανάληψη). Έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για το είδος: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae) από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκει στον δήμο Αστυπάλαιας. Από το 2001 έχει αναγνωριστεί ως οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Αντίκτυπος της πανδημίας κορωνοϊού του 2019-20 στην εκπαίδευση
Με πορτοκαλί εμφανίζονται οι χώρες στις οποίες τα σχολεία είναι κλειστά σε εθνικό επίπεδο, με ανοιχτό πορτοκαλί οι χώρες στις οποίες τα σχολεία είναι κλειστά σε τοπικό επίπεδο, ενώ με μπλε οι χώρες όπου τα σχολεία είναι ανοιχτά.
Στην προσπάθεια τους να περιορίσουν την διάδοση της ασθένειας κορονοϊού 2019, οι περισσότερες κυβερνήσεις έκλεισαν προσωρινά τα εκπαιδευτικά τους ιδρύματα. Στις 27 Ιουλίου 2020, περίπου 1.725 δισεκατομμύρια μαθητές επηρεάζονται λόγω του κλεισίματος των σχολικών μονάδων λόγω της πανδημίας. Σύμφωνα με την UNICEF, η οποία παρακολουθεί τις εξελίξεις στα μέτρα που λαμβάνονται για το κλείσιμο των σχολείων, σε 106 χώρες τα σχολεία είναι κλειστά σε εθνικό επίπεδο, ενώ σε 55 χώρες τα σχολεία είναι κλειστά σε τοπικό επίπεδο. Αυτά τα μέτρα επηρεάζουν την συντριπτική πλειοψηφία (98.6%) του μαθητικού πληθυσμού. Σε 48 χώρες τα σχολεία είναι ανοιχτά. Επίσης, σε αρκετές περιοχές, τα σχολεία έχουν ανοίξει νωρίτερα από την συνήθη ημερομηνία έναρξης του σχολικού έτους, για να συμπληρωθεί η ύλη που δεν διδάχθηκε.
Στις 23 Μαρτίου, το Συμβούλιο των Διεθνών Εξετάσεων του Κέιμπριτζ ανακοίνωσε ότι ακυρώνει τις εξετάσεις Cambridge IGCSE, Cambridge O Level, Cambridge International AS & A Level, Cambridge AICE Diploma και Cambridge Pre-U που επρόκειτο να λάβουν χώρα τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2020. Επίσης ακυρώθηκαν οι εξετάσεις του Διεθνούς Μπακαλορεά. Επιπλέον, οι κατατακτήριες εξετάσεις για την ανώτερη εκπαίδευση στις ΗΠΑ, οι εξετάσεις ΣΑΤ και οι Αμερικανικές Κολεγιακές Εξετάσεις έγιναν διαδικτυακά. Σε άλλες χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, οι εξετάσεις για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια ακυρώθηκαν. Στην Βρετανία οι μαθητές εισήχθησαν στα πανεπιστήμια με βάσει την προβλεπόμενη βαθμολογία τους εφόσον γίνονταν κανονικά οι εξετάσεις. Στην Ελλάδα οι προαγωγικές εξετάσεις της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ακυρώθηκαν και οι μαθητές προάχθηκαν με βάση τις επιδόσεις τους στο δεύτερο τετράμηνο.
Το κλείσιμο των σχολείων δεν επηρεάζει μόνο τους μαθητές, τους δασκάλους και τις οικογένειες. Έχει σοβαρές οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες. Το κλείσιμο των σχολείων λόγω της πανδημίας έχει φέρει στο φως της δημοσιότητας διάφορα κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα. Αυτά συμπεριλαμβάνουν το φοιτητικό χρέος, την ψηφιακή μάθηση, την επισιτιστική ανασφάλεια, και την έλλειψη στέγης,. Άλλα προβλήματα που φέρνουν στο φως οι αποφάσεις για το κλείσιμο των σχολείων είναι η πρόσβαση σε υπηρεσίες παιδικής φροντίδας, σε υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, σε στέγαση, σε σύνδεση στο διαδίκτυο, και τις υπηρεσίες για άτομα με αναπηρίες. Το κλείσιμο των σχολείων είχε μεγαλύτερο αντίκτυπο στα λιγότερο προνομιούχα παιδιά, καθώς οι συνέπειες σε αυτή την ομάδα παιδιών περιλαμβάνει την διακεκομμένη μάθηση, την μείωση της διαθέσιμης τροφής, προβλήματα στην φροντίδα των παιδιών καθώς και οικονομικά έξοδα για τις οικογένειες που δεν μπορούσαν να εργαστούν λόγω της πανδημίας.
Ως απάντηση για το κλείσιμο των εκπαιδευτικών μονάδων, η ΟΥΝΕΣΚΟ συνιστά την μετάβαση στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση, καθώς και την χρήση ανοιχτών εκπαιδευτικών εφαρμογών και άλλων πλατφορμών τις οποίες σχολεία και εκπαιδευτικοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να διδάξουν τους μαθητές τους από απόσταση και να μειώσουν την διατάραξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντίκτυπος της πανδημίας COVID-19
Οι Μάγισσες (2018)
Οι Μάγισσες (αγγλικά: Charmed) είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά φαντασίας και υπερφυσικού, και σειρά reboot (επανεκκίνηση) της αρχικής σειράς Οι Μάγισσες που μεταδιδόταν από το The WB από 1998 μέχρι το 2006. Η δημιουργία του reboot έγινε από τις Jennie Snyder Urman, Jessica O'Toole και Amy Rardin, βασισμένη στην αρχική ιδέα της Constance M. Burge. Το The CW έδωσε το πράσινο φως στις 25 Ιανουαρίου του 2018 να γυριστεί ο πιλότος του reboot και το Μάιο του 2018 να ξεκινήσει η παραγωγή της σειράς.
Η σειρά που έκανε πρεμιέρα στις 14 Οκτωβρίου του 2018, ακολουθεί τις ζωές τριών αδερφών Βέρα, της Μέισι (Madeleine Mantock), της Μελ (Melonie Diaz) και της Μάγκι (Sarah Jeffery), όπου μετά τον θάνατο της μητέρας τους ανακαλύπτουν ότι είναι Οι Μαγευτικές, οι πιο δυνατές μάγισσες, οι οποίες μαζί κατέχουν την δύναμη των τριών. Η κάθε αδερφή έχει δικές της μαγικές δυνάμεις, τις οποίες ενώνουν για να βοηθήσουν και να προστατέψουν τους ανθρώπους από υπερφυσικούς κακούς και δαίμονες στην πόλη τους, το Χιλτάουν του Μίσιγκαν.
Στις 8 Νοεμβρίου του 2018, το The CW έδωσε το πράσινο φως για επέκταση του πρώτου κύκλου στα 22 επεισόδια, ενώ τον Ιανουάριο του 2019 η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερο κύκλο.
Στην Ελλάδα η σειρά προβάλλεται από το συνδρομητικό κανάλι Cosmote Cinema της COSMOTE TV
Δημιουργία
Στις 25 Ιανουαρίου του 2018, το αμερικανικό κανάλι The CW έδωσε το πράσινο φως να γυριστεί ο πιλότος του reboot. Το νέο σενάριο άλλαξε και η ιστορία λαμβάνει μέρος στη σημερινή εποχή, στην οποία τρεις αδερφές μετά τον τραγικό θάνατο της μητέρας τους ανακαλύπτουν ότι είναι μάγισσες. Το πιλοτικό επεισόδιο γράφτηκε από τις σεναριογράφους του Jane The Virgin Jessica O'Toole and Amy Rardin, βασισμένο στην ιδέα της της Urman. Και οι τρεις σεναριογράφοι είναι εκτελεστικοί παραγωγοί της σειράς μαζί με τους Silberling, Ben Silverman, Howard Owens, και Carter Covington. Η σκηνοθεσία του πιλότου έγινε από τον Silberling. Στις 11 Μαίου του 2018, το The CW έδωσε το πράσινος φως για τον πρώτο κύκλο της σειράς να ξεκινήσει τη σεζόν 2018-2019. Στις 8 Νοεμβρίου του 2018, το The CW έδωσε το πράσινο φως για επέκταση του πρώτου κύκλου στα 22 επεισόδια και στις 31 Ιανουαρίου του 2019, η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερο κύκλο.
Κάστινγκ
Στα μέσα του Φεβρουάριου του 2018, ανακοινώθηκε ότι Ser'Darius Blain εντάσσεται στο καστ ως Galvin. Ακολούθησε η Melonie Diaz ως η μεσαία αδερφή Mel, και έπειτα η Sarah Jeffery ως η μικρότερη αδερφή Maggie. Λίγο αργότερα εντάχθηκε και ο Βρετανός ηθοποιός Rupert Evans στο ρόλο του Harry. Αρχές του Μαρτίου ανακοινώθηκε η Βρετανή ηθοποιός Madeleine Mantock στο ρόλο της μεγαλύτερης αδερφής Macy. Ο πρόεδρος του καναλιού δήλωσε ότι το κανάλι είναι πολύ ευχαριστημένο με τις επιλογές του καστ αλλά και με την δουλειά της Jennie Snyder Urman. Τον Οκτώβριο του 2018 ανακοινώθηκε ότι ο Nick Hargrove εντάχθηκε στη σειρά ως Parker.
Γυρίσματα
Η σειρά γυρίζεται στο Βανκούβερ του Καναδά. Τα γυρίσματα του πιλότου ξεκίνησαν στις 19 Μαρτίου και ολοκληρώθηκαν στις 7 Απριλίου του 2018. Τα γυρίσματα για τα υπόλοιπα επεισόδια του πρώτου κύκλου ξεκίνησα στις 13 Αυγούστου 2018.
Φλαμούδι
Το Φλαμούδι είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Επαρχία της Μάσσα-Καρράρα
Η επαρχία της Μάσσα-Καρράρα (ιταλικά: Provincia di Massa-Carrara) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.156 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 203.449 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Μάσσα (Massa). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 17 δήμους.
Είναι η βορειότερη επαρχία της Τοσκάνης και συνορεύει βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχίες των Πάρμα και Ρέτζιο-Εμίλια), ανατολικά με την επαρχία της Λούκα ενώ δυτικά συνορεύει με την περιφέρεια της Λιγουρίας (επαρχία της Σπέτσια) και βρέχεται από τη Λιγουρική θάλασσα.
Οικονομία
Η οικονομία της περιοχής που κάποτε στηριζόταν στην παραγωγή του περίφημου Μάρμαρου Καρράρα, σήμερα έχει μεταβληθεί στην εισαγωγή και μεταποίηση πλακών μαρμάρου και γρανίτη από το εξωτερικό.
thumb|center|450px|Τοπίο της Καρράρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μασσα-Καρραρα
Κάλλιο Φωκίδας
Το Κάλλιο είναι ημιορεινό χωριό στη Δωρίδα της Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδος, σε υψόμετρο 390 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το χωριό βρισκόταν αρχικά στον χώρο, στον οποίο δημιουργήθηκε το 1980 η τεχνητή λίμνη που προέκυψε από τη κατασκευή του φράγματος του Μόρνου. Για τον λόγο αυτό αρκετοί κάτοικοι μετακινήθηκαν κυρίως στην Αθήνα και στο Λιδωρίκι. Όσοι όμως παρέμειναν μετέφεραν το χωριό σε άλλη θέση, πάνω από τις όχθες της λίμνης ενώ ο παλιός οικισμός καλύφθηκε από τα νερά της λίμνης, τα οποία κάλυψαν και τον ναό της Ευαγγελίστριας. Στα βορειοδυτικά του σημερινού χωριού βρίσκεται η «πηγή Καλλίου» από την οποία υδρευόταν το αρχαίο Κάστρο, οπού σώζονται ερείπια του ναού του Αγίου Νικολάου. Άλλο ένα ιστορικό κτίσμα που βυθίστηκε στα νερά είναι η πέτρινη (πιθανότατα βενετσιάνικη) θολωτή γέφυρα στη θέση «Χάνια του Βελούχοβου» που αναφέρεται στα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη καθώς και ο οικισμός Χάνια Στενού.
Το αρχαίο Κάλλιον
Στην αρχαιότητα το Κάλλιον ή αρχαία Καλλίπολις βρισκόταν βορειοδυτικά του Λιδωρικίου, στη θέση «Στενό», όπου μεταγενέστερα κτίστηκε το κάστρο του Βελούχοβου. Ο Θουκυδίδης αναφέρει τους Καλλιείς και την πόλη τους ως το ανατολικότερο μέρος της αιτωλικής φυλής των Οφιονέων. Δεν αποκλείεται το Κάλλιον να αποτέλεσε διοικητικό κέντρο όλων των Οφιονέων, σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Παυσανία και του Στέφανου Βυζάντιου (που ονομάζει την πόλη Σόλλιον και Φάκιον). Στην ελληνιστική περίοδο, σύμφωνα με επιγραφικές μαρτυρίες, η πόλη ονομαζόταν Καλλίπολις. Παρότι σώζονται ίχνη κατοίκησης από τα Γεωμετρικά χρόνια, η Καλλίπολις κατοικήθηκε οργανωμένα από τον 4ο αιώνα π.Χ. Η άνθησή της συνδέεται ενδεχομένως με την ανάπτυξη της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Βρισκόταν σε ιδιαίτερα στρατηγική θέση και ίσως γι' αυτό υπέστη ολοκληρωτική καταστροφή του κατά την επέλαση των Γαλατών το 279 π.Χ. . Κατόπιν της εκστρατείας των Γαλατών, η πόλη ανοικοδομήθηκε εκ νέου. Αρκετοί Καλλιπολίτες, όπως προκύπτει από τα επιγραφικά δεδομένα, αναρριχήθηκαν σε αξιώματα της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Επίσης, οι ανασκαφές αποκάλυψαν μια πόλη ακμάζουσα, με πολιτειακή οργάνωση, ιερά και οικονομική άνθιση. Οι κάτοικοι όμως φαίνεται ότι ενεπλάκησαν ενεργά στις πολιτικές διαμάχες του 2ου αι. π.Χ. σχετικά με τη θέση που έπρεπε να πάρουν ως προς τους Ρωμαίους. Μετά τη μάχη της Πύδνας (167 π.Χ.) φαίνεται πως το Κάλλιον καταστρέφεται από πυρκαγιά, που οφειλόταν ενδεχομένως σε εμπρησμό. Τον 9ο αιώνα αναφέρεται ως έδρα του επισκόπου το Λιδωρίκι, που διαδέχθηκε το Κάλλιο ως διοικητικό κέντρο της ορεινής Δωρίδας. Τον 14ο και 15ο αιώνα αναφέρεται μόνο το κάστρο του Λιδωρικίου, που μάλλον ταυτίζεται με τα μεσαιωνικά ερείπια των κτηρίων και της οχύρωσης, που σώζονται στη θέση της αρχαίας ακρόπολης.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Αφού ανασκάφτηκαν συστηματικά στο διάστημα 1977 - 1979 από τον καθηγητή αρχαιολογίας Πέτρο Θέμελη, τα δημόσια κτίσματα της πόλης και τα νεκροταφεία έχουν κατακλυσθεί από τα νερά της τεχνητής λίμνης του Μόρνου. Αποκαλύφθηκαν ωστόσο ο οχυρωματικός περίβολος, τα ιερά της Δήμητρας και της Κόρης και πιθανόν της Ειλειθυίας ή της Αρτέμιδας Ειλειθυίας, το βουλευτήριο, η αγορά, το θέατρο και οι νεκροπόλεις. Στην περίφημη «Οικία του αρχείου» ανακαλύφθηκαν περί τα 600 πήλινα σφραγίσματα. Αρκετά από τα κινητά ευρήματα εκτίθενται στην Αρχαιολογική Συλλογή Λιδωρικίου, ενώ κάποια έχουν μεταφερθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Άμφισσας.
Ονομασία - Διοικητικά
Το Κάλλιο στο παρελθόν είχε σλαβική ονομασία. Ονομαζόταν Βελούχοβο, ονομασία με την αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1894 να προσαρτάται στον τότε δήμο Υαίας και διατήρησε μέχρι το 1916 οπότε μετονομάστηκε σε Κάλλιο με το ΦΕΚ 72Β - 07/09/1916 από την παρακείμενη αρχαία πόλη Κάλλιο ή Καλλίπολη. Έχει πληθυσμό 63 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, και μαζί με το Κλήμα Λιδωρικίου και το Τριβίδι συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Καλλίου της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας
Καρλ Φρίντριχ φον Βάιτσεκερ
Ο Καρλ Φρίντριχ φον Βάιτσεκερ (28 Ιουνίου 1912 - 28 Απριλίου 2007) ήταν Γερμανός φυσικός και φιλόσοφος. Ήταν ο μακροβιότερος από τα τα μέλη της ομάδας που πραγματοποίησε πυρηνική έρευνα στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, υπό την καθοδήγηση του Βέρνερ Χάιζενμπεργκ. Υπάρχει συνεχιζόμενη συζήτηση ως προς το εάν ή όχι, εκείνος και τα άλλα μέλη της ομάδας, ενεργά και εκούσια επεδίωξαν την ανάπτυξη μιας πυρηνικής βόμβας για τη Γερμανία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Στα τέλη της σταδιοδρομίας του επικεντρώθηκε περισσότερο σε φιλοσοφικά και ηθικά ζητήματα, και τιμήθηκε με πολλές διεθνείς διακρίσεις για το έργο του σε αυτούς τους τομείς.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Βάιτσεκερ μεγάλωσε στη Στουτγκάρδη, τη Βασιλεία και την Κοπεγχάγη. Από το 1929 έως το 1933 σπούδασε φυσική, μαθηματικά και αστρονομία στο Βερολίνο, το Γκέτινγκεν και τη Λειψία υπό την επίβλεψη και τη συνεργασία των Χάιζενμπεργκ και Νιλς Μπορ, μεταξύ άλλων. Ο επιβλέπων της διδακτορικής του διατριβής ήταν ο Φρίντριχ Χουντ.
Έργο
Τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα του Βάιτσεκερ ως νεαρός ερευνητής ήταν οι πυρηνικές διαδικασίες στους αστέρες και η ενέργεια δέσμευσης των ατομικών πυρήνων. Μαζί με τον Χανς Μπέτε (Hans Bethe) ανακάλυψε ένα μηχανισμό ή οδό για την κυκλική διαδικασία της σύντηξης στα άστρα (Ο κύκλος Μπέτε-Βάιτσεκερ, που δημοσιεύθηκε στην περίοδο 1937 - 1939). Αυτή η ανακάλυψη δεν θα πρέπει να συγχέεται με την μεταγενέστερη εξέλιξη του τύπου Μπέτε-Βάιτσεκερ, ή του Τύπου Ημιεμπειρικής Μάζας (SEMF), ενός θεωρητικού τύπου που αφορά στην καμπύλη της πυρηνικής ενέργειας δέσμευσης , τις πυρηνικές μάζες, καθώς και ορισμένες άλλες πυρηνικές ιδιότητες.
Το 1938, ο Βάιτσεκερ ανέπτυξε μια θεωρία για το σχηματισμό του Ηλιακού Συστήματος, με βάση τις εκτιμήσεις που αφορούν την άνιση συμμετοχή των ελαφρύτερων και βαρύτερων στοιχείων στον ήλιο και και τους πλανήτες του ηλιακού συστήματος. Οι απόψεις του αργότερα αναγνωρίστηκαν γενικώς και επεκτάθηκαν από έναν μεγάλο αριθμό άλλων φυσικών και αστρονόμων. Σύμφωνα με τη θεωρία του, ο ήλιος και οι πλανήτες του εξελίχθηκαν από ένα νέφος αερίου αποτελούμενο από 99% υδρογόνο και ήλιο, και 1% των βαρύτερα στοιχεία. Περίπου το 10% του νέφους παρέμεινε γύρω από τον Ήλιο ως εκτεταμένη ατμόσφαιρα κατά την αρχική φάση και το 1% των βαρύτερων στοιχείων μέσα σε αυτό το 10% της συνολικής μάζας του νέφους συμπίπτει με το κλάσμα του 1% περίπου που συνεισφέρουν οι πλανήτες στη μάζα του Ηλιακού Συστήματος σήμερα.
Η θεωρία βοήθησε επίσης στην ερμηνεία του εμπειρικά παρατηρούμενου προτύπου αύξησης των διαμέτρων των τροχιών των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος, από τα μέσα έως τα έξω. Το αποτέλεσμα ήταν το φυσικό επακόλουθο της αύξησης του μεγέθους των «πλανητικού δινών» των αερίωνυ και της σκόνης μακρύτερα από το κέντρο του πρώιμου ηλιακού συστήματος. Μια άλλη επίπτωση της θεωρίας του ήταν ότι πολλοί αστέρες έξω στο σύμπαν, με χαρακτηριστικά παρόμοια με τον Ήλιο, θα πρέπει να αναμένεται να έχουν πλανητικά συστήματα παρόμοια με το δικό μας.
Λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, ο εμιγκρές Ρωσοαμερικανός φυσικός Τζορτζ Γκάμοφ (George Gamow) συνδημοσίευσε μία μελέτη που υποστηρίζε το έργο του Βάιτσεκερ για τον σχηματισμό των πλανητών στο πρώιμο ηλιακό σύστημα.
Ατομικά όπλα
Ως θεωρητικός φυσικός, ο Βάιτσεκερ (και κατά τη δική του εκτίμηση, άλλοι 200 φυσικοί) είχε αναγνωρίσει αμέσως μετά τη γνωστοποίηση της πυρηνικής σχάσης (βλ Ότο Χαν και Λίζε Μάιτνερ) το 1938 ότι ενδεχομένως θα μπορούσαν να κατασκευαστούν πυρηνικά όπλα. Συζήτησε τις επιπτώσεις της δημιουργίας τέτοιων όπλων τον Φεβρουάριο του 1938 με τον φίλο του και φιλόσοφο Γκέοργκ Πιχτ.
Ως προστατευόμενος του Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, ο Βάιτσεκερ ήταν παρών σε μια κρίσιμη συνεδρίαση στο Βερολίνο στις 17 Σεπτεμβρίου του 1939, κατά την οποία ξεκίνησε το γερμανικό πρόγραμμα πυρηνικών όπλων. Νωρίς κατά τη διάρκεια του πολέμου -ενδεχομένως μέχρι το 1942 - ήλπιζε να εποκτήσει σημαντική πολιτική επιρροή μέσω της συμμετοχής του σε ένα επιτυχημένο εγχείρημα πυρηνικών όπλων .] Τον Ιούλιο του 1940 ήταν συν-συγγραφέας μιας έκθεσης για τον στρατό σχετικά με τη δυνατότητα «παραγωγής ενέργειας» από εξευγενισμένο ουράνιο. Η έκθεση προέβλεπε, επίσης, τη δυνατότητα χρήσης πλουτωνίου για τον ίδιο σκοπό, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής ενός νέου τύπου εκρηκτικών υλών. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1942 ο Βάιτσεκερ κατέθεσε αίτηση διπλώματος ευρεσιτεχνίας για μεταφερόμενη "διαδικασίας παραγωγής ενέργειας και νετρονίων από μια έκρηξη ... π.χ. βόμβα ". Η αίτηση ευρεσιτεχνίας βρέθηκε στη δεκαετία του 1990 στη Μόσχα.
Ο Βάιτσεκερ εργάστηκε αργότερα κατά τη διάρκεια του πολέμου ως καθηγητής στο Στρασβούργο. Η κατάσχεση του εργαστηρίου του από τους Αμερικανούς και σχετικών εγγράφων τον Δεκέμβριο του 1944 αποκάλυψε στους δυτικούς συμμάχους ότι οι Γερμανοί δεν ήταν κοντά στην ανάπτυξη ενός πυρηνικού όπλου.
Μετά τον πόλεμο
Στον Βάιτσεκερ επετράπη να επιστρέψει δυτική Γερμανία το 1946 και έγινε διευθυντής ενός τμήματος για τη θεωρητική φυσική στο Ινστιτούτο Φυσικής Μαξ Πλανκ στο Γκέτινγκεν. Από το 1957 έως το 1969, ο Βάιτσεκερ διετέλεσε καθηγητής της φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Το 1957 κέρδισε το μετάλλιο Μαξ Πλανκ. Το 1970 διατύπωσε τις απόψεις του για την «Welt Innenpolitik» (παγκόσμια εσωτερική πολιτική). Από το 1970 έως το 1980, διετέλεσε επικεφαλής του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ για την Έρευνα των Συνθηκών Διαβίωσης στο Σύγχρονο Κόσμο στο Στάρνμπεργκ. Διερεύνησε και δημοσίευσε μελέτες σχετικές με τον κίνδυνο ενός πυρηνικού πολέμου, αυτό που είδε ως σύγκρουση μεταξύ του Πρώτου και του Τρίτου Κόσμου, και τις συνέπειες της υποβάθμισης του περιβάλλοντος.
Στη δεκαετία του 1970 ίδρυσε, μαζί με τον Ινδό φιλόσοφο και γιόγκι Παντίτ Γκόπι Κρίσνα Pandit Gopi Krishna, ένα ερευνητικό ίδρυμα «για τις δυτικές επιστήμες και την ανατολική σοφία». Μετά τη συνταξιοδότησή του, το 1980, έγινε χριστιανός ειρηνιστής, και εργάστηκε εντατικά στο εγχείρημα του σχετικά με τον εννοιολογικό προσδιορισμό της κβαντικής φυσικής, ιδίως όσον αφορά στην ερμηνεία της Κοπεγχάγης.
Οι εμπειρίες του από τη ναζιστική εποχή, και η δική του συμπεριφορά σε αυτό το διάστημα, έδωσαν στον Βάιτσεκερ το έναυσμα να ασχοληθεί με ζητήματα ηθικής και ευθύνης. Το 1957 ήταν ένας από τους Göttinger 18, μια ομάδα επιφανών Γερμανών φυσικών που διαμαρτύρονταν για την ιδέα ότι η Bundeswehr (Δυτικογερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις) θα πρέπει να είναι εξοπλισμένες με τακτικά πυρηνικά όπλα. Πρότεινε, επίσης, να αποκηρύξει η Δυτική Γερμανία οριστικά όλα τα είδη των πυρηνικών όπλων.
Το 2007 ο Βάιτσεκερ πέθανε σε ηλικία των 94 ετών στο Σόκινγκ, κοντά στο Στάρνμπεργκ. Διίστανται οι απόψεις σχετικά με το κατά πόσον ο ίδιος αποδέχθηκε το δικό του μερίδιο ευθύνης στις προσπάθειες της γερμανικής επιστημονικής κοινότητας για την κατασκευή ενός πυρηνικού όπλου για τη ναζιστική Γερμανία .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Καλάτγκα Νταρμπάντ
Ιστορικό
Η αρχαία αυτή πόλη θεωρείται ως μια από τις αλεξάνδρειες πόλεις, καθώς εκτιμάται ότι ιδρύθηκε το 331 π.Χ., από τον Μέγα Αλέξανδρο και της οποίας η θέση ήταν άγνωστη μέχρι σήμερα. Ο αρχαιολογικός χώρος της είχε καταχωρηθεί προς διερεύνηση, για πρώτη φορά, στα αρχεία της Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων του Ιράκ, με έδρα τη Βαγδάτη, από το 1973, με τη βοήθεια του Κούρδου ερευνητή Abdul Raqeeb Yusef. Ήταν ένας από τους τόπους που είχε προγραμματίσει να ερευνήσει στην περιοχή αυτή, το 2013, η γαλλική αποστολή με επικεφαλής την αρχαιολόγο Jessica Giraud. Το 2016, ομάδα Ιρακινών και Βρετανών Αρχαιολόγων, της οποίας ηγούντο ειδήμονες του Βρετανικού Μουσείου ξεκίνησε τη συστηματική αρχαιολογική έρευνα. Το Βρετανικό Μουσείο επέλεξε την αρχαιολογική θέση αυτή και για ανασκαφές, αλλά και για την εκπαίδευση των αρχαιολόγων στην προστασία της μνημειακής κληρονομιάς της περιοχής, μέσα από ένα πρόγραμμα που υποστηρίζεται από τη βρετανική κυβέρνηση.
Ανασκαφές
Το Αρχαιολογικό Πρόγραμμα Νταρμπάντ ι Ράνια (Darband-i Rania), είναι το ένα από τα δύο επιτόπια ερευνητικά προγράμματα, που διεξάγονται στο Ιράκ, υπό την αιγίδα του Βρετανικού Μουσείου με σκοπό, τόσο τις ανασκαφές, όσο και την επιτόπια εκπαίδευση για τη διαφύλαξη της μνημειακής κληρονομιάς του Ιράκ (Iraq Emergency Heritage Management Training Scheme). Το δεύτερο πρόγραμμα ασχολείται με τις ανασκαφές στη θέση Tello (αρχαία πόλη Girsu) του Ιράκ.
Οι έρευνες άρχισαν το φθινόπωρο του 2016 και αναμένεται να συνεχιστούν μέχρι το 2020. Ο σκοπός του αρχαιολογικού προγράμματος στο Darband-i Rania είναι να διερευνήσει τις αρχαίες οχυρώσεις σε ένα από τα στρατηγικά σημεία της ευρύτερης περιοχής, το οποίο ήλεγχε τη σημαντική οδό, από τη βόρεια Μεσοποταμία προς την Περσία, κατά την πρώτη χιλιετία π.Χ.
Ο αρχαιολογικός χώρος
Ο αρχαιολογικός χώρος ουσιαστικά τράβηξε το ενδιαφέρον των αρχαιολόγων, όταν εντοπίστηκαν τα αρχαία του απομεινάρια, σε αποχαρακτηρισμένη φωτογραφία/απεικόνιση, η οποία προερχόταν από το δορυφορικό πρόγραμμα κατασκοπείας Corona της CIA, που ελήφθη τη δεκαετία του 1960 και αποχαρακτηρίστηκε μετά το 1996. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζε ένα μεγάλο τετράγωνο κτίριο που οι αρχαιολόγοι εκτιμούσαν ότι μπορεί να ήταν φρούριο. Μια επιτόπια επιθεώρηση στην περιοχή αποκάλυψε την παρουσία μεγάλου αριθμού σκαλιστών ασβεστολιθικών όγκων, μαζί με βάρη και βάσεις ενός κατασκευαστικού τύπου που σχετίζεται πιθανώς με πρέσες (πατητήρια) κρασιού ή λαδιού. Ήταν επομένως σαφές, ότι μια περαιτέρω έρευνα πιθανώς να έφερνε στο φως νεότερα ευρήματα.
Η επιτόπια εργασία της αρχαιολογικής αποστολής στη θέση Καλάτγκα Νταρμπάντ ξεκίνησε με τοπογραφική χαρτογράφηση του χώρου και έρευνα της επιφανειακής αγγειοπλαστικής, η ανάλυση της οποίας δείχνει ότι η περιοχή ήταν κατά κύριο λόγο κατεχόμενη στην πρώιμη παρθική περίοδο (1ος αιώνας π.Χ. - 1ος αιώνας μ.Χ.). Ακολούθησαν ανασκαφικές τομές σε πολλαπλά σημεία της περιοχής. Η παραμορφωμένη κάτοψη του τετραγωνικού κτιρίου, από την φωτογραφία του προγράμματος Corona, σε συνδυασμό με την ανάλυση των οπτικών σημάτων της επιφανείας εδάφους, που καταγράφηκαν μέσω εναέριας έρευνας, με drones, επιβεβαίωσε την παρουσία ενός μεγάλου κτιρίου στο βόρειο τμήμα του χώρου. Σε άλλα σημεία, δύο άλλα διαφορετικά κτίρια έδωσαν ικανά στοιχεία για την σύνδεση αυτών με την ελληνορωμαϊκή αρχιτεκτονική παράδοση, συμπεριλαμβανομένης της ανεύρεσης της χρήσης πλακιδίων κεραμιδιών. Η ανασκαφή ενός μεγάλου αναχώματος/υψώματος στο νότιο άκρο του χώρου αποκαλύπτει επίσης υπολείμματα ενός μνημειώδους κτιρίου, το οποίο με βάση την παρουσία θραυσμάτων διαφόρων αγαλμάτων, φαίνεται να είναι ναός για τη λατρεία των κλασικών θεοτήτων. Στην περιοχή έχουν βρεθεί ακόμη ελληνικά νομίσματα και αγάλματα προσώπων της ελληνικής μυθολογίας, μεταξύ των οποίων η Περσεφόνη και ο Άδωνις.
Ο αρχαιολόγος John MacGinnis, επικεφαλής των ανασκαφών, σε δήλωσή του στην ημερήσια βρετανική ειδησεογραφική εφημερίδα The Times, έχει αναφέρει σχετικά, ότι: «''Είναι ακόμα πολύ νωρίς, αλλά πιστεύω ότι βρήκαμε τα ερείπια μιας αλλοτινής πολύβουης πόλης, που βρισκόταν σε έναν δρόμο που οδηγούσε από το Ιράκ στο Ιράν. Βλέποντας τα ερείπια, μπορείς να φανταστείς τους πλανόδιους πωλητές να προμηθεύουν με κρασί τους στρατιώτες που έκαναν στάση στην πόλη''».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Πόλεις του Ιράκ Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Ιράκ
Οικογένεια Καράτσι
μικρογραφία|260x260εσ| Από αριστερά προς τα δεξιά, οι [[Αννίμπαλε Καρράτσι|Aνίμπαλε, Λουντοβίκo και Aγκοστίνο Καράτσι.]] Οι Καράτσι, ιταλ.: Carracci, ήταν μία οικογένεια καλλιτεχνών της Μπολόνια. που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη τού στυλ μπαρόκ στη ζωγραφική. Οι αδελφοί Aνίμπαλε (1560–1609) και Aγκοστίνo (1557–1602) μαζί με τον εξάδελφό τους Λουντοβίκo (1555–1619) εργάστηκαν συλλογικά. Η οικογένεια Καράτσι άφησε την κληρονομιά της στη θεωρία της τέχνης, ξεκινώντας μία σχολή για καλλιτέχνες το 1582. H σχολή ονομαζόταν Accademia degli Incamminati και ο κύριος στόχος της ήταν να αντιταχθεί και να αμφισβητήσει τις μανιεριστικές καλλιτεχνικές πρακτικές και αρχές, προκειμένου να δημιουργήσει μία ανανεωμένη τέχνη νατουραλισμού και εκφραστικής πειθούς.
Θεωρία της Τέχνης
Η καλλιτεχνική και θεωρητική δραστηριότητα των Καράτσι αναγνωρίζεται από κριτικούς και ιστορικούς, όπως ο Αντρέ Σαστέλ και ο Τζούλιο Κάρλο Αργκάν, ότι συνέβαλε αποφασιστικά στη διαμόρφωση τού εικονιστικού μπαρόκ και σε νέες εικαστικές λύσεις, που βασίζονται στην ανάκτηση της κλασικής και αναγεννησιακής παράδοσης, με ανανεωμένη μελέτη της φύσης. «Από κοινού πραγματοποίησαν μία καλλιτεχνική μεταρρύθμιση, που ανέτρεψε τη μανιεριστική αισθητική και ξεκίνησε το μπαρόκ».
Η κρίση της κουλτούρας τού Καθολικισμού επισημάνθηκε μετά την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση (το 1517 ο Μαρτίνος Λούθηρος εξέθεσε τις 95 θέσεις του στη Βιτεμβέργη) και τη διαδοχική "λεηλασία της Ρώμης" από τα στρατεύματα τού Καρόλου Ε΄ το 1527, γεγονότα που έκαναν την παπική πρωτεύουσα περισσότερο ανασφαλή και ασταθή και λιγότερο ελκυστική για τους καλλιτέχνες της εποχής, που στα τέλη του 16ου αι. ήταν λιγότερο διατεθειμένοι να δημιουργήσουν ένα νέο καλλιτεχνικό κίνημα.
Η μανιεριστική τέχνη που αναπαρήγαγε κουρασμένα το στυλ των διδασκάλων της Αναγέννησης, δίνοντας έμφαση στις επίσημες περιπλοκές και τη δεξιοτεχνία, δεν υπάκουε πλέον στην ανάγκη για σαφήνεια και αφοσίωση. Η Μπολόνια βρισκόταν στο κέντρο μίας περιοχής, στην οποία το έργο των καλλιτεχνών είχε παραδοσιακά έντονο λατρευτικό και ευσεβή χαρακτήρα και επηρεάστηκε από τη βορειοϊταλική και βενετική τέχνη. Πάνω σε αυτές τις πολιτιστικές και αισθητικές βάσεις, οι Καράτσι ανέπτυξαν το έργο τους ως θεωρητικοί της καλλιτεχνικής ανανέωσης, δίνοντας έμφαση στην ανθρωπιά των θεμάτων και στη σαφήνεια των ιερών σκηνών.
Ο εκλεκτικισμός της τέχνης τους, ο σεβασμός στην παράδοση και μία γλώσσα προσαρμοσμένη στους δημόσιους χώρους, που σύχναζαν οι εργατικές τάξεις, ικανοποίησαν τις επιθυμίες της Εκκλησίας της Αντιμεταρρύθμισης, που χρειαζόταν έναν νέο τρόπο, για να εκφράσει την υπεροχή της έναντι των άλλων θρησκειών και να επιβεβαιώσει, ότι η τέχνη μπορούσε και έπρεπε να είναι όχημα προς την πίστη.
Οι Καράτσι ταίριαζαν τέλεια στην πολιτική και καλλιτεχνική στιγμή της εποχής: αναγνώρισαν την ανάγκη για ένα καλλιτεχνικό στυλ, που θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει τις νέες επιθυμίες και που να είναι απαλλαγμένο από την τεχνοτροπία και την πολυπλοκότητα τού μανιερισμού.
Μία άλλη αρχή τού δόγματος Καράτσι ήταν η λατρευτική πτυχή, ο σεβασμός της ορθότητας της αναπαριστώμενης ιστορίας. Οι Καράτσι ακολούθησαν τις οδηγίες, που περιέχονταν στο έργο των θεωρητικών της εποχής, όπως τού καρδινάλιο Γκαμπριέλε Παλεότι, συγγραφέα το 1582 τού De sacris et profanis imaginibus («για τις ιερές και βέβηλες εικόνες»), που υποστήριξε τον έλεγχο από την πλευρά της εκκλησιαστικής εξουσίας τού περιεχομένου των ιερών σκηνών (οι άγιοι και οι ιδιότητές τους έπρεπε να είναι εύκολα αναγνωρίσιμα και να σέβονται την παράδοση, επιπλέον οι ιστορίες έπρεπε να επιδεικνύουν πιστότητα στα ιερά κείμενα), ενώ οι καλλιτέχνες διατηρούσαν την «ελευθερία» να επιλέξουν το πιο κατάλληλο στυλ.
Ένα άλλο σημείο αναφοράς ήταν το έργο του Τζιοβάνι-Αντρέα Τζίλιο, συγγραφέα τού Due Dialoghi...degli errori dei pittori («δύο διάλογοι...για τα λάθη των ζωγράφων») το 1564, στο οποίο επέκρινε τις υπερβολές της τελειοποίησης, των αλληγοριών και τις περίεργες εφευρέσεις της μανιεριστικής τέχνης. Οι ιστορίες και οι χαρακτήρες που αποδίδονται ζωντανά με μίμηση της φύσης, έπρεπε στη συνέχεια να εξευγενιστούν με την άσκηση της τέχνης και να τελειοποιηθούν στο παράδειγμα των μεγάλων διδασκάλων τού παρελθόντος, όπως ο Ραφαήλ και ο Μιχαήλ-Άγγελος, αλλά και οι Τιτσιάνο, Βερονέζε, Τιντορέτο, Κορρέτζιο, και Παρμιτζανίνo.
Accademia degli Incamminati
Καθοδηγούμενη από την επιθυμία να εξερευνήσουν και να μοιραστούν τη νέα προσέγγισή τους στη ζωγραφική, η οικογένεια Καράτσι ίδρυσε συλλογικά μία σχολή τέχνης στη Μπολόνια γύρω στο 1582. Αρχικά ονομαζόταν Accademia dei Desiderosi ("Ακαδημία των επιθυμητών"), και η σχολή πιθανότατα ξεκίνησε ως μία άτυπη συγκέντρωση νέων καλλιτεχνών στο στούντιο τού Λουντοβίκο Καράτσι. Γύρω στο 1590, η Ακαδημία μετονομάστηκε σε Accademia degli Incamminati ("Ακαδημία των προοδευτικών" ή "Ακαδημία των ταξιδιωτών") και υιοθέτησε ένα πιο διδακτικό ακαδημαϊκό πρόγραμμα.
Υπάρχει κάποια συζήτηση σχετικά με την οργάνωση και την ακαδημαϊκή δομή της σχολής. Ωστόσο, είναι πιθανό η Ακαδημία να λειτουργούσε ως συνδυασμός εργαστηρίου ζωγράφων και επίσημου ιδρύματος, και την παρακολούθησαν τόσο φοιτητές όσο και καταξιωμένοι καλλιτέχνες.
Κάθε μέλος της οικογένειας Καράτσι έκανε μία μοναδική συνεισφορά στην ακαδημία. Πιστεύεται ότι ο Λουντοβίκο κατείχε διοικητική θέση, ενώ ο Aγκοστίνo ήταν υπεύθυνος για τη συλλογή νέων πληροφοριών και ο Aνίμπαλε για την παροχή δημιουργικότητας, έμπνευσης και μαθημάτων για την τεχνική της ζωγραφικής. Ο Λουντοβίκo συγκέντρωσε και ενοποίησε νέα υλικά, για να τα χρησιμοποιήσει ως βοηθήματα διδασκαλίας, συμπεριλαμβανομένης μίας συλλογής γύψινων εκμαγείων κλασικών έργων. Ο Aγκοστίνo έφερε στο σχολείο έναν πλούτο γνώσεων σε μία ποικιλία θεμάτων, όπως η τέχνη, η μουσική, η φιλοσοφία, τα μαθηματικά, η αστρονομία, η γεωγραφία, η χαρτογραφία, η ανθρωπολογία και η φυσική ιστορία. Χρησιμοποίησε τις γνώσεις του στην ανατομία για να κατασκευάσει λεπτομερή σχέδια της ανθρώπινης μορφής και παρείχε βιβλία και μετάλλια από τη δική του συλλογή προς όφελος των μαθητών. Ο Aνίμπαλε, ο πιο έμπειρος καλλιτέχνης της ομάδας, μοιράστηκε τις γνώσεις του στη ζωγραφική μέσω συνεργατικών έργων με τους μαθητές του.
Οι Καράτσι σκόπευαν να παράσχουν στην μορφωμένη επόμενη γενιά καλλιτεχνών μία εκπαίδευση, που θα ήταν έγκυρη τόσο από πρακτική, όσο και από θεωρητική άποψη. Οι μαθητές εκπαιδεύτηκαν σε διάφορα θέματα για να δημιουργήσουν ένα πνευματικό υπόβαθρο, από το οποίο θα μπορούσαν να αναπτύξουν τις καλλιτεχνικές τους δεξιότητες. Δόθηκε μεγάλη έμφαση στη μελέτη της φύσης και οι μαθητές ενθαρρύνθηκαν να εξασκηθούν στο σχέδιο από τη ζωή. Οι Καράτσι οδήγησαν τους μαθητές τους στη μελέτη τού πειραματικού σχεδίου, της καρικατούρας, της ζωγραφικής τοπίου, της μίμησης, της ανατομίας, της προοπτικής και της καλλιτεχνικής θεωρίας. Οι μαθητές διδάσκονταν επίσης ιστορία, μύθους και ποιητικές επινοήσεις, από τις οποίες αντλούσαν έμπνευση.
Αξιοσημείωτοι μαθητές της Ακαδημίας Καράτσι περιλαμβάνουν Φραντσέσκο Αλμπάνι, Γκουίντο Ρένι, Ντομένικο Τζαμπιέρι (Ντομενιτσίνο), Τζιοβάνι Λανφράνκo, Aντόνιο Καράτσι, και Σίστο Μπανταλότσιo.
Το άνοιγμα της Accademia degli Incamminati έφερε το όνομα Καράτσι σε μεγάλη φήμη και προσέλκυσε πολλές παραγγελίες. Αυτά τα έργα συνήθως κατανέμονταν στην οικογένεια από τον Λουντοβίκo ή ολοκληρώθηκαν από κοινού από τους τρεις Καράτσι.
Συλλογικά έργα
Υπάρχουν πολλές εικασίες και συζητήσεις μεταξύ των ιστορικών τέχνης, σχετικά με το ποιο από τα μέλη της οικογένειας Καράτσι σχεδίασαν και εκτέλεσαν διάφορες πτυχές των τοιχογραφιών, που ζωγράφισαν. Τα σωζόμενα προπαρασκευαστικά σκίτσα για τις τοιχογραφίες δείχνουν ότι για κάθε έργο τέχνης, τα προκαταρκτικά σκίτσα πιθανότατα δημιουργήθηκαν από όλους τους Καράτσι από κοινού. Ομοίως, οι έτοιμες τοιχογραφίες θα είχαν ζωγραφιστεί και από τους τρεις Καράτσι, αλλά «παρά τη μεγάλη συζήτηση, δεν υπάρχει συναίνεση μεταξύ των μελετητών ως προς την απόδοση πολλών σκηνών». «Όταν ρωτήθηκαν ποιος είχε κάνει κάθε σκηνή, οι Καράτσι, έχοντας ελεύθερα ανταλλαγές ιδεών και σκίτσων, και έχοντας δουλέψει αγκώνα με αγκώνα, ισχυρίζονται ότι απάντησαν, «είναι από τους Καράτσι, το κάναμε μαζί». Μία τέτοια οικεία συνεργασία, στην οποία το ατομικό ύφος έφθινε προς όφελος ενός απρόσκοπτου, ζωηρού και άκρως ιλουζιονιστικού αποτελέσματος, είναι χαρακτηριστικό της πρώιμης περιόδου των Καράτσι»
Από το 1583 έως το 1594, οι Aνίμπαλε, Aγκοστίνo και Λουντοβίκo συνεργάστηκαν για να ζωγραφίσουν τοιχογραφίες σε οροφές και τοίχους ανακτόρων στη Μπολόνια και τη Φεράρα. Μία από τις πρώτες κοινές επιτροπές τους ήταν το Παλάτσο Φάβα στη Μπολόνια. Εδώ οι Καράτσι ζωγράφισαν τοιχογραφίες με τις Ιστορίες της Ευρώπης (1583–84), τις Ιστορίες τού Ιάσονα (1583–84) και τις Ιστορίες τού Αινεία (1586). Το αριστούργημα της οικογένειας Καράτσι, Ιστορίες της ίδρυσης της Ρώμης, ολοκληρώθηκε περί το 1589–90 και βρίσκεται στο κεντρικό σαλόνι στο Οαλάτσο Μανιάνι-Σαλέμ στη Μπολόνια. Το 1592, οι Καράτσι πήγαν στη Φεράρα, για να διακοσμήσουν την οροφή τού Παλάτσο ντέι Ντιαμάντι με σκηνές των «Θεών τού Ολύμπου». Τα επόμενα χρόνια, 1593–94, ανατέθηκε στους Καράτσι να ζωγραφίσουν τοιχογραφίες σκηνών και μορφών της Καινής Διαθήκης σε τρία δωμάτια τού Παλάτσο Σαμπιέρι-Ταλόν στη Μπολόνια.
Περαιτέρω ανάγνωση
Γενικά Κείμενα
Άρθρα, Δοκίμια και Συνεισφορές
L'arte in Emilia e in Romagna: da Correggio a Morandi catalogo della mostra a cura di Andrea Emiliani e Michela Scolaro, pp.
Κατηγορία:Ιταλικές οικογένειες
Μπαντ Άμποτ
Ο Ουίλιαμ Άμποτ (William Alexander Abbott, 2 Οκτωβρίου 1897 - 24 Απριλίου 1974) ήταν Αμερικανός κωμικός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, που καθιερώθηκε περισσότερο γνωστός ως Μπαντ Άμποτ (= Ο κακός Άμποτ).
Βιογραφία
Ο Ουίλιαμ Άμποτ γεννήθηκε στο Νιού Τζέρσεϊ στις 2 Οκτωβρίου του 1897. Ξεκίνησε επαγγελματική σταδιοδρομία ως ηθοποιός σε υπαίθριες θεατρικές παραστάσεις και επιθεωρήσεις και ακολούθως σε ραδιοφωνικές εκπομπές. Μαζί με τον επίσης Αμερικανό κωμικό ηθοποιό και συμπατριώτη του από την ίδια πολιτεία Λου Κοστέλο (Λούις Κριστίλο (1906-1959)}, δημιούργησαν το πολύ γνωστό και θρυλικό ντουέτο Άμποτ και Κοστέλο.
Έγιναν διάσημοι από την πρώτη τους κιόλας ταινία, κινηματογραφικό ντεμπούτο τους, "Μια νύχτα στους Τροπικούς" παραγωγής Γιουνιβέρσαλ 1940, τονώνοντας με τα αστεία τους το ηθικό του κόσμου στη περίοδο του Β' Π.Π.. Σπουδαία επίσης επιτυχία τους ήταν τον επόμενο χρόνο στη ταινία τους, υπό τον τίτλο "Buck Privates" (ελληνικό: "Οι δύο Γιάννηδες") που είχε ως θέμα τη στρατιωτική ζωή συνοδευόμενη με τις ωραίες βραβευμένες με Όσκαρ μελωδίες των Άντριους Σίστερς.
Έχοντας και οι δύο εμπειρία της επιθεώρησης ήξεραν ν΄ ανταλλάσσουν έξυπνες και αιφνίδιες ατάκες που χαρακτηρίζονταν από αστείους παραλογισμούς αλλά και από αλλεπάλληλες παρεξηγήσεις σε βασικό ρόλο του σκληρού και κυνικού να εκμεταλλεύεται τον φτωχό και αφελή Κοστέλο. Οι καλλιτεχνικές τους επιτυχίες υποχρέωσαν την Γιουνιβέρσαλ να διαθέτει μεγάλα ποσά για τις επόμενες ταινίες τους που συνέχισαν να είναι εκπληκτικές επιφέροντας τεράστια κέρδη.
Από την αρχή της δεκαετίας του 1950 ξεκίνησαν να δουλεύουν για την τηλεόραση, πλην όμως ο θάνατος του Κοστέλο το 1959 τον ανάγκασε να διακόψει την επαγγελματική του παρουσία και να αποσυρθεί του δημόσιου βίου, μέχρι τον θάνατό του στις 24 Απριλίου του 1974.
Πηγές
Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Άσκρα
Η Άσκρα ήταν μια όμορφη γυναίκα από την Βοιωτία με την οποία ο θεός των θαλασσών, ο Ποσειδώνας γέννησε τον Οίοκλο. Αυτός μαζί με τους Αλωάδες έκτισε στην μνήμη της την ομώνυμη πόλη και καθιέρωσε εκεί την λατρεία των Μουσών, στις οποίες αφιέρωσε τον Ελικώνα. Εκεί έζησε ο Ησίοδος. Κατά τον Ησύχιο, Άσκρα ονόμαζαν την "άκαρπη δρύ".
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Πατριάρχης Βαρθολομαίος
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος (κατά κόσμον Δημήτριος Αρχοντώνης, Άγιοι Θεόδωροι Ίμβρου, 29 Φεβρουαρίου 1940) είναι ο 270ός Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας. μικρογραφία|Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος το 2018 Γεννήθηκε στους Αγίους Θεοδώρους της Ίμβρου και φοίτησε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και σε πανεπιστήμια της δυτικής Ευρώπης. Χρημάτισε διευθυντής του γραφείου του Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου, Μητροπολίτης Φιλαδελφείας και κατόπιν Χαλκηδόνος. Εξελέγη στον πατριαρχικό θρόνο το 1991. Ως Οικουμενικός Πατριάρχης έχει εργαστεί για την επίλυση προβλημάτων λειτουργίας του Πατριαρχείου και την επαναλειτουργία παραδοσιακών τόπων χριστιανικής λατρείας στην Τουρκία, την προώθηση της ενότητας των Ορθόδοξων εκκλησιών και την επίλυση του σχίσματος μεταξύ Μόσχας - Κωνσταντινουπόλεως που προκλήθηκε το 2019, την διεξαγωγή της Πανορθόδοξης Συνόδου της Κρήτης το 2016, τη συνέχιση του θεολογικού διαλόγου με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και την προστασία του περιβάλλοντος, δράση για την οποία έχει χαρακτηριστεί «πράσινος Πατριάρχης».
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1940 στο χωριό Άγιοι Θεόδωροι της Ίμβρου. Γονείς του ήταν ο Χρήστος και η Μερόπη Αρχοντώνη και το κοσμικό του όνομα ήταν Δημήτριος. Φοίτησε στα σχολεία της Ίμβρου και στο Ζωγράφειο Λύκειο της Κωνσταντινούπολης και κατόπιν εγγράφηκε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε αριστούχος το 1961, αφού υπέβαλε την επί πτυχίω διατριβή με τίτλο: «Ανασύστασις λυθέντος γάμου».
Τον Αύγουστο του ίδιου έτους χειροτονήθηκε διάκονος στο μητροπολιτικό ναό της Ίμβρου από τον πνευματικό του πατέρα, τότε Μητροπολίτη Ίμβρου και μετέπειτα Χαλκηδόνος, Μελίτωνα Χατζή. Κατά τη χειροτονία τού δόθηκε το όνομα Βαρθολομαίος, προς τιμή και σε ανάμνηση του Βαρθολομαίου του Κουτλουμουσιανού, εκδότη μηνιαίων και άλλων λειτουργικών βιβλίων, ο οποίος καταγόταν από την Ίμβρο και θεωρείται φωτιστής της.