cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκτόρ Γκιμάρ
Επιρροές και καινοτομίες
Άλλα κτίρια του Γκιμάρ έχουν την ορθολογική συμμετρία που συναντάμε και στη δουλειά του Βιολέ-λε-Ντυκ, από τις ριζοσπαστικές ιδέες του οποίου επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό, όσον αφορά την εκφραστική και φυσική χρήση υλικών, όπως ο σίδηρος. Ο Γκιμαρ χρησιμοποίησε κάποιες κατασκευαστικές καινοτομίες, όπως στο μέγαρο συναυλιών Υμπέρ ντε Ρομάν (Humbert-de-Romans, 1901), όπου ένα πολύπλοκο πλαίσιο χωρίζει τα ηχητικά κύματα δημιουργώντας τέλεια ακουστική. Μια άλλη κατασκευαστική (ίσως όχι καινοτομία, αλλά ιδιαιτερότητα) αποτελεί η περίπτωση του Μεγάρου Γκιμάρ (Hotel Guimard), το ισόγειο του οποίου ήταν πολύ στενό για να στηρίξει το βάρος των υπολοίπων ορόφων κι έτσι κάθε όροφος έχει διαφορετική διαρρύθμιση χώρων.
Αρχιτεκτονικό έργο
thumb|250px|Αρ Νουβό είσοδος στο Καστέλ Μπερανζέ (Castel Beranger), Παρίσι. Έργο του Εκτόρ Γκιμάρ. thumb|250px|Υπογραφή του καλλιτέχνη στην οδό Jean-de-La-Fontaine στο Παρίσι. Το 1899, έπειτα από διαγωνισμό, η εταιρία που κατασκεύαζε το μετρό του Παρισιού ανέθεσε στον Γκιμάρ τον σχεδιασμό των εισόδων του. Αυτές είναι άλλωστε και το έργο για το οποίο είναι πιο γνωστός και από το οποίο καθιερώθηκε ως κύριος εκπρόσωπος της γαλλικής Αρ Νουβό. Εμπνευσμένος από τον Ορτά, ανακάλυψε τη σπουδαιότητα της αφαίρεσης και αναζήτησε στη φύση τα στοιχεία της αρ νουβό τεχνοτροπίας, με χαρακτηριστικά δείγματα τους περίτεχνους σταθμούς του παρισινού μετρό. Από τους σταθμούς αυτούς σώζονται σήμερα μερικές εξαιρετικές αρ νουβό είσοδοι, όπως στους σταθμούς του μετρό Πορτ Ντοφίν, Αμπές, Σατελέ και Σιτέ, με τις χαλκοπράσινες αψίδες τους από σφυρήλατο σίδερο.
Στο αριστοκρατικό 16ο διαμέρισμα του Παρισιού, ο Γκιμάρ σχεδίασε για μια ορισμένη πελατεία του, πολυκατοικίες, αρχοντικά και βίλες, που αποτελούν σήμερα μαρτυρίες της αστικής αρχιτεκτονικής του 1900. Ανάμεσα σ’ αυτά, το πιο εντυπωσιακό αρ νουβό κτίριο του Γκιμάρ είναι το «Καστέλ Μπερανζέ» (Castel Beranger) στην οδό Λα Φονταίν αριθ. 14, που σχεδίασε στα 1894 – 1898, με περίτεχνες σιδεριές, ελικοειδείς γραμμές, μπαλκόνια, βιτρό και ψηφιδωτά.
Στην οδό Λα Φονταίν υπάρχουν κι άλλες δημιουργίες του Γκιμάρ, όπως οι δύο αντικριστές αρ νουβό πολυκατοικίες στους αριθμούς 19 και 21 στη συμβολή με την οδό Αγκάρ (1911), αλλά και το Μέγαρο Γκιμάρ (Hotel Guimard), η αρ νουβό κατοικία του ίδιου του Γκιμάρ στον αριθ. 60 του ίδιου δρόμου, με πυργίσκους και κομψούς εξώστες από σίδερο. Ένα άλλο αντιπροσωπευτικό δείγμα της δουλειάς του Γκιμάρ είναι και η Συναγωγή (1913) της οδού Παβέ στη συνοικία Μαραί (Marais) του Παρισιού.
Εκτός από το έργο του για την εταιρία “Le Metro”, ο Γκιμάρ ασχολήθηκε κυρίως με την κατασκευή κατοικιών και διαμερισμάτων για την εύπορη τάξη του Παρισιού. Το αρχιτεκτονικό και διακοσμητικό σχέδιο του Γκιμάρ χαρακτηρίζεται από ρευστές και ασυνήθιστες γραμμές και καμπύλες εμπνευσμένες από τη φύση, ενώ πολύ σημαντικό ρόλο παίζει το φως, τα υλικά τα οποία χρησιμοποιεί, καθώς και η αντίθεση μεταξύ τους. Τα αντικείμενα τέχνης που σχεδίασε ο Γκιμάρ έχουν τη συνέχεια που συναντάμε και στα κτίριά του, καθώς δένουν αρμονικά μεταξύ τους οι πρακτικές λειτουργίες τους με τη σχεδίαση των γραμμών τους. Παράδειγμα είναι το Vase des Binelles (1903). Το έργο του θυμίζει οργανικές φόρμες, ελαστικές, που δίνουν την αίσθηση της κίνησης, ακόμη και σε σκαλίσματα σε πέτρα και ξύλο. Επίσης ο Γκιμαρ ήταν γνωστός για τα βιτρό που σχεδίασε (Mezzara hotel, 1910), τα κεραμικά στο Coilliot house, τα σφυρήλατα διακοσμητικά στο Castel Henriette (1899), κάποιες ταπετσαρίες για το Castel Béranger, και λίγα υφάσματα για το Hotel Guimard.
Παρά τις καινοτομίες του, ο Γκιμάρ γρήγορα έχασε τη φήμη του, όχι τόσο λόγω της δουλειάς του, αλλά κυρίως λόγω της προσωπικότητάς του. Σκάνδαλα, όπως η σχέση του με τον κληρικό που του ανέθεσε τη σχεδίαση του Μεγάρου Συναυλιών Υμπέρ ντε Ρομάν (Humbert de Romans Concert Hall), που αποτελούσε και την κορυφαία έκφραση της Αρ Νουβό για τον Γκιμάρ, επηρέασαν αρνητικά τη δουλειά του, η οποία έτσι δεν άντεξε στο χρόνο. Το Μέγαρο Συναυλιών Υμπέρ ντε Ρομάν κατεδαφίστηκε πέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωσή του, όπως και τα περισσότερα κτίριά του μετά τον θάνατό του.
Ανρί Εντουάρ Ναβίλ
μικρογραφία|Άγαλμα του [[Ραμσής Β΄|Ραμσή Β΄ που ανακάλυψε ο Ναβίλ στην Βούβαστη. Βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας της Γενεύης.]] Ο Ανρί Εντουάρ Ναβίλ (γαλλικά: Henri Édouard Naville) ήταν Ελβετός αρχαιολόγος, Αιγυπτιολόγος και βιβλικός επιστήμων. Γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1844 στη Γενεύη και πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 1926 (Malagny Ελβετίας).
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, στο "King΄s College" του Λονδίνου, καθώς και στα Πανεπιστήμια της Βόνης, του Παρισιού και του Βερολίνου. Υπήρξε μαθητής του Karl Richard Lepsius και αργότερα ο προστάτης του λογοτεχνικού του έργου.
Ταξίδεψε στην Αίγυπτο για πρώτη φορά το 1865, όπου κατέγραψε τα κείμενα του Ώρου στο Εντφού. Στη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου υπηρέτησε ως λοχαγός του Ελβετικού στρατού. Τα πρώιμα έργα του αφορούσαν στα ηλιακά κείμενα και το Βιβλίο των Νεκρών.
Το 1882 προσκλήθηκε να εργαστεί στο νεοΐδρυθέν Κέντρο Αιγυπτιακών Ερευνών (Egypt Exploration Society). Ανέσκαψε διάφορες θέσεις στο Δέλτα του Νείλου, μεταξύ των οποίων την Πειθώ (1882), το Wadi Tumilat (1885–86), την Βούβαστη (1886–89), την Λεοντόπολη Ηλιουπολίτικη (1887), τη θέση Saft el-Hinna (1887), την Ηρακλεόπολη τη Μεγάλη (1890-91), τον Μένδη και την Λεοντόπολη (1892). Πολλά από τα αντικείμενα που ανακάλυψε στις ανασκαφές του στο Δέλτα φυλάσσονται στα Μουσεία Καΐρου, Βρετανικό και Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης.
Τη δεκαετία του 1890 ανέσκαψε τον Νεκρικό Ναό της Χατσεψούτ στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, όπου είχε ως βοηθούς του τον Ντέιβιντ Τζωρτζ Χόγκαρθ, τον Somers Clarke και τον Χάουαρντ Κάρτερ. Την περίοδο 1903-06, ανέσκαψε τον Νεκρικό Ναό του Μεντουχοτέπ Β΄, έχοντας ως συνεργάτη τον Αιγυπτιολόγο Henry Hall. Το 1910 δούλεψε στη βασιλική Νεκρόπολη της Αβύδου και η τελευταία ανασκαφή του ήταν στο Οσίρειο (Άβυδος), την οποία δεν ολοκλήρωσε εξαιτίας της έναρξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Ναβίλ έλαβε πολυάριθμα διεθνή βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, ενώ υπήρξε ο συγγραφέας αμέτρητων δημοσιεύσεων οι οποίες αφορούσαν στις ανασκαφικές του έρευνες και τις μελέτες των βιβλικών κειμένων.
Ο Ναβίλ ήταν αρχαιολόγος της "παλαιάς σχολής", η οποία ασχολήθηκε εκτενώς με μεγάλης κλίμακας καθαρισμούς των θέσεων, ενώ δεν ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την λεπτομερή καταγραφή της ανασκαφικής έρευνας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του επικρίθηκε για τις αρχαιολογικές μεθόδους του από τον Φλίντερς Πέτρι, ενώ ο Χόγκαρθ ορίστηκε ως επιτηρητής του από το Ινστιτούτο Αιγυπτιακών Ερευνών (Egypt Excavation Fund) και υπεύθυνος να επιβλέπει τις ερευνητικές μεθόδους που εφάρμοζε ο Ναβίλ στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι. Οι δημοσιευμένες αναφορές του είναι ενδεικτικές της έλλειψης λεπτομέρειας η οποία τις διέπει, αλλά αυτό είναι κάτι που χαρακτήριζε σε μεγάλο βαθμό τις αρχαιολογικές μεθόδους εκείνης της εποχής.
Το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης του απένειμε τιμητικό διδακτορικό τίτλο τον Ιούνιο 1901.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι Κατηγορία:Ελβετοί αρχαιολόγοι
Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2
Η Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2 (αγγλικά: Insidious: Chapter 2), είναι αμερικανική υπερφυσική ταινία τρόμου του 2013 σε σκηνοθεσία του Τζέιμς Γουάν. Η ταινία αποτελεί σίκουελ της ταινίας Παγιδευμένη Ψυχή του 2010. Είναι η δεύτερη ταινία στη συγκεκριμένη σειρά ταινιών και η τέταρτη χρονολογικά (εφόσον όλες οι υπόλοιπες ταινίες αποτελούν πρίκουελς). Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Πάτρικ Γουίλσον και Ρόουζ Μπερν, που επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους ως Τζος και Ρενέ Λάμπερτ, καθώς σε αυτή τη ταινία προσπαθούν να ανακαλύψουν τι είναι αυτό που ακόμη τους συνδέει με τον κόσμο των πνευμάτων. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 13 Σεπτεμβρίου 2013.
Πλοκή
Το 1986, η Λορείν Λάμπερτ καλεί τη νεαρή δαιμονολόγο Ελίζ Ρέινερ για να βοηθήσει τον γιο της, Τζος, τον οποίο καταδιώκει το πνεύμα μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Αφού αντιμετωπίζει παραφυσικά φαινόμενα στο σπίτι των Λάμπερτ, η Ελίζ λέει στη Λορέιν ότι πρέπει να κάνει τον Τζος να ξεχάσει για τις ικανότητες του σχετικά με την αστρική προβολή, για την δική του ασφάλεια.
Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, η σύζυγος του Τζος, Ρενέ Λάμπερτ, ανακρίνεται από την αστυνομία για το θάνατο της Ελίζ. Οι αστυνομικοί την προειδοποιούν ότι αν βρεθούν τα δακτυλικά αποτυπώματα του Τζος στη σκηνή του εγκλήματος, ο ίδιος θα κατηγορηθεί για τη δολοφονία της Ελίζ. Ο Τζος, η Ρενέ και τα παιδιά τους Ντάλτον, Φόστερ και Κάλι, μετακομίζουν για ένα χρονικό διάστημα στο σπίτι της Λορείν. Σύντομα αρχίζουν να αντιμετωπίζουν για άλλη μία φορά περίεργα, παραφυσικά γεγονότα.
Η Λορέιν επισκέπτεται τον Σπεκς και τον Τάκερ, οι οποίοι της δείχνουν την ταινία, επεξεργασμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε ένας ενήλικας Τζος να εμφανίζεται να στέκεται πίσω από τον νεαρό Τζος. Αποφασίζουν να επικοινωνήσουν με έναν παλιό συνεργάτη της Ελίζ, Καρλ, ο οποίος προσπαθεί να επικοινωνήσει με το πνεύμα της. Με τη βοήθεια των ζαριών του Καρλ, το πνεύμα τους παροτρύνει να επισκεφθούν το παλιό νοσοκομείο που δούλευε η Λορέιν. Κατά την άφιξή τους, η Λορέιν τους αφηγείται την ιστορία ενός ασθενούς που ονομαζόταν Πάρκερ Κραν, ο οποίος ήρθε στο νοσοκομείο αφότου προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Δύο ημέρες αργότερα, η Λορέιν συνάντησε τον Πάρκερ στο ασανσέρ. Όταν η Λορέιν ρώτησε μια νοσοκόμα γιατί ο Πάρκερ έφυγε από το δωμάτιο του, η νοσοκόμα έκπληκτη της ανακοίνωσε ότι ο Πάρκερ είχε πέσει από το παράθυρο του μόλις χθες το βράδυ.
Η Λορέιν και οι υπόλοιποι πηγαίνουν στο σπίτι της οικογένειας Κραν, όπου βρίσκουν ένα μυστικό δωμάτιο. Μέσα ανακαλύπτουν πολλά πτώματα, ένα μαύρο νυφικό και αποκόμματα εφημερίδων που αποκαλύπτουν ότι ο Πάρκερ αποτελεί έναν δολοφόνο που αποκαλούνταν "Η Νύφη στα Μαύρα", που απήγαγε και δολοφόνησε νέες γυναίκες ενώ ντυνόταν κι ο ίδιος σαν γυναίκα, ώστε η αστυνομία να ψάχνει για έναν δολοφόνο του αντίθετου φύλου.
Το σώμα του Τζος αρχίζει ξαφνικά να γερνάει, και η Λορέιν συνηδητοποιεί ότι αυτό που βρίσκεται μέσα στο σώμα του άντρα της, δεν είναι ο Τζος. Ο Καρλ, ο Σπεκς και ο Τάκερ προσπαθούν να χορηγήσουν ένα υπνωτικό στον σώμα του Τζος, αλλά εκείνος καταφέρνει να αφήσει αναίσθητους και τους τρεις. Ο Καρλ ξυπνάει στο πνευματικό πεδίο του "The Further (Το Πέρα)", όπου συναντά το πνεύμα του πραγματικού Τζος καθώς και το πνεύμα της Ελίζ. Αποκαλύπτεται ότι ο χρόνος κινείται μη χρονολογικά στο "The Further", και ο Τζος είναι σε θέση να επικοινωνήσει με τον παιδικό εαυτό του για να βρει την τοποθεσία του σπιτιού του Πάρκερ στο "The Further".
Στον πραγματικό κόσμο, το σώμα του Τζος, που ελέγχει ο Πάρκερ, κλειδώνει τη Λορέιν σε μία ντουλάπα. Η Ρενέ και τα παιδιά δραπετεύουν στο υπόγειο. Ο Ντάλτον μπαίνει εθελοντικά στο "The Further" για να βοηθήσει τον πατέρα του. Στο "The Further", ο Τζος και οι άλλοι βρίσκουν το σπίτι του Πάρκερ. Ανακαλύπτουν ότι η μητέρα του Πάρκερ, Μισέλ, ήταν η γυναίκα με το λευκό φόρεμα, όπου τον ανάγκαζε σαν παιδί να συμπεριφέρεται σαν κορίτσι αντί σαν αγόρι. Ο Πάρκερ είχε σκοτώσει όλα τα θύματα του, αφού πρώτα σκότωσε την μητέρα του. Μόλις βρίσκει ο Τζος την Μισέλ, αρχίζει να πολεμάει μαζί της. Η Ελίζ σώζει τον Τζος και φαίνεται να καταστρέφει το πνεύμα της Μισέλ, το οποίο ωθούσε τον Πάρκερ, να σκοτώσει μέσω του σώματος του Τζος, την οικογένειά του στον πραγματικό κόσμο. Το φάντασμα του Πάρκερ εξαφανίζεται μαζί με αυτό της μητέρας του. Ο Καρλ και ο Τζος δραπετεύουν από το σπίτι του Πάρκερ, και βρίσκουν τον Ντάλτον, ο οποίος τους οδηγεί πίσω στον ζωντανό κόσμο, επιτρέποντας στον Τζος να ανακτήσει επιτέλους τον έλεγχο του σώματός του. Η οικογένεια Λάμπερτ επανενώνεται επιτέλους, με τον Τζος και τον Ντάλτον να δέχονται να ξεχάσουν τα πάντα σχετικά με τις αστρικές ικανότητες τους, με την βοήθεια του Καρλ.
Ανάπτυξη
Ενώ προωθούσε Το Κάλεσμα (2013) στο New York Comic Con τον Οκτώβριο του 2012, ο Γουάν είπε πώς συνεργάστηκε στενά με τον Γουανέλ για την ανάπτυξη της ιστορίας και του σεναρίου σχετικά με το σίκουελ. Εξήγησε στο ShockTilYouDrop.com, "Νομίζω ότι το ότι επέστρεψα σε ένα σίκουελ του Παγιδευμένη Ψυχή, είναι η δικιά μου αντίδραση στα σίκουελς του Σε βλέπω, όπου για τους δικούς μου προσωπικούς λόγους δεν συνεργάστηκα. Σκέφτομαι το σίκουελ του Παγιδευμένη Ψυχή να κυλήσει παρόμοια με τη πρώτη ταινία, μη παρεκκλίνοντας πολύ."
Η ταινία πήρε τον τίτλο Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2, διότι αποτελεί άμεση συνέχεια της πρώτης ταινίας. Ωστόσο, η ατμόσφαιρα της ταινίας θα έπρεπε να είναι πιο ρεαλιστική από ό, τι της πρώτης ταινίας, με τον Γουάν να αναφέρει ότι το Κάλεσμα αποτέλεσε επιρροή στον τρόπο με τον οποίο αυτός και ο Γουανέλ πλησίασαν τη Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2. "Πήρα πράγματα από τη Παγιδευμένη Ψυχή και τα πρόσθεσα στο Κάλεσμα, πήρα πράγματα από το Κάλεσμα και τα ένταξα στη ταινία Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2 ", δήλωσε ο Γουάν. "Αισθάνομαι σαν να έχω συγκεντρώσει όλα αυτά τα χρόνια μία τεράστια συσσώρευση εμπειριών" πρόσθεσε ο ίδιος.
Κάστινγκ
Στις 19 Νοεμβρίου 2012, ανακοινώθηκε επίσημα ότι οι Πάτρικ Ουίλσον, η Ρόουζ Μπερν, η Λιν Σάιε και ο Τάι Σίμπκινς θα επαναλάβουν τους ρόλους τους από την πρώτη ταινία. Τον επόμενο μήνα, ανακοινώθηκε ότι η Μπάρμπαρα Χέρσεϊ θα επέστρεφε επίσης. Τον Φεβρουάριο του 2013, οι Τζόσελιν Ντόναχιου και Λίντσεϊ Σάιμ ολοκλήρωσαν το καστ ως νεότεροι εαυτοί των χαρακτήρων Ελίζ και Λορέιν. Επιβεβαιώθηκε επίσης ότι ο σεναριογράφος της ταινίας Λι Γουανέλ και ο ηθοποιός Άνγκους Σαμπσόν θα επαναλάβουν τους ρόλους τους ως Σπεκς και Τάκερ. Όταν ερωτήθηκε για την επιστροφή των δύο χαρακτήρων, ο Γουανέλ εξήγησε, «Υπήρχε αυτό το μίσος που ξεσηκώθηκε από τους οπαδούς λέγοντας: "Μισούσα αυτούς τους τύπους! Κατέστρεψαν την ταινία!», έτσι πιθανότατα θα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που θα απογοητευτούν να ακούσουν ότι οι χαρακτήρες των Σπεκς και Τάκερ θα επιστρέψουν."
Γυρίσματα
Η κύρια μαγνητοσκόπηση για τη Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2, ξεκίνησε στις 15 Ιανουαρίου 2013, στο Λος Άντζελες. Έχοντας έναν ελαφρώς υψηλότερο προϋπολογισμό παραγωγής από την προηγούμενη, η ταινία τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια 25 ημερών. Ένα μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε σε ένα σπίτι στο Highland Park, στο Λος Άντζελες, που χρησίμευσε ως τοποθεσία του σπιτιού της Λορέιν Λάμπερτ. Μια άλλη τοποθεσία που χρησιμοποιήθηκε για τη μαγνητοσκόπηση ήταν το πρώην κοινοτικό νοσοκομείο Linda Vista. "Ποτέ δεν ήμουν στα γυρίσματα στη Linda Vista", είπε ο Γουάν για την τοποθεσία. «Είναι κάπως αστείο γιατί ο Λι και εγώ έχουμε ακούσει τόσα πολλά γι' αυτό το μέρος. Ο Λι είχε πρωτοέρθει εδώ για κυνήγι φαντασμάτων, και νομίζω αυτό το γεγονός μας ενέπνευσε αρκετά όταν χρειαζόμασταν ένα παλιό νοσοκομείο για την ταινία."
Μουσική
Η μουσική για τη Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2, αποτελείται από τον Τζόζεφ Μπιζάρα, ο οποίος στο παρελθόν συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Τζέιμς Γουάν στην πρώτη ταινία καθώς και στο Κάλεσμα. "Η εύρεση του σωστού τόνου για το συναίσθημα είναι ένα σημαντικό μέρος", περιγράφει ο Μπιζάρα σχετικά με τη δημιουργία του. "Ο Τζέιμς είναι πολύ ιδιαίτερος με την κεντρική τοποθέτηση μαζί με τον Kirk, τον εκδότη μας για τις ταινίες Παγιδευμένη Ψυχή και Κάλεσμα. Η σιωπή μπορεί να δημιουργήσει ένα χώρο ακρόασης, όπου αντί να σας δίνει κάτι άλλο για να ακούσετε, σας επιτρέπει να ακούτε πράγματα."
Ένα soundtrack άλμπουμ για την ταινία κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 15 Σεπτεμβρίου από την Void Recordings.
Μάρκετινγκ
Στις 30 Ιανουαρίου 2013, κυκλοφόρησε η πρώτη φωτογραφία από το σετ της ταινίας μέσω του λογαριασμού του σεναριογράφου Λι Γουανέλ στο Twitter. Επιπλέον φωτογραφίες από το σετ της ταινίας κυκλοφόρησαν τον επόμενο μήνα. Τον Απρίλιο του 2013, η πρώτη διαφημιστική αφίσα για την ταινία προβλήθηκε στο CinemaCon στο Λας Βέγκας. Το πρώτο θεατρικό τρέιλερ για την ταινία προβλήθηκε σε ζωντανό κοινό στο Κοινοτικό Νοσοκομείο Linda Vista στις 4 Ιουνίου 2013, και κυκλοφόρησε διαδικτυακά την επόμενη ημέρα.
Θεατρική Κυκλοφορία
Ενώ αρχικά προοριζόταν να κυκλοφορήσει στις 30 Αυγούστου 2013, η Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2 επαναπρογραμματίστηκε στις 20 Σεπτεμβρίου. Η ημερομηνία κυκλοφορίας της ταινίας μεταφέρθηκε αργότερα στις 13 Σεπτεμβρίου 2013.
Τη νύχτα πριν από την μεγάλη θεατρική της κυκλοφορία, η ταινία προβλήθηκε σε επιλεγμένα θέατρα. Μια πρεμιέρα σε κόκκινο χαλί για την ταινία πραγματοποιήθηκε στο Λος Άντζελες στις 10 Σεπτεμβρίου 2013.
Box Office
Οι παραγωγοί προέβλεπαν το ντεμπούτο της ταινίας να κερδίσει 32-35 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική. Η ταινία κέρδισε 1,5 εκατομμύρια δολάρια από τις προεπισκοπήσεις της Πέμπτης το βράδυ, και έφτασε τα 20 εκατομμύρια δολάρια συνολικά την Παρασκευή, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη ημέρα έναρξης στην ιστορία του box office για τον μήνα Σεπτέμβριο. Στη συνέχεια κέρδισε την πρώτη θέση, έχοντας 41 εκατομμύρια δολάρια στο box office. Η ταινία κέρδισε συνολικά 161.919.318 δολάρια έναντι προϋπολογισμού 5 εκατομμυρίων δολαρίων.
Κριτικές
Η ιστοσελίδα Rotten Tomatoes έχει βαθμολογία έγκρισης 40% με βάση 125 κριτικές, με μέση βαθμολογία 4,8 / 10. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: "Η Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2 είναι σαφώς κατώτερη σχετικά με την ένταση και τις εκπλήξεις που έκαναν την προηγούμενη ταινία τόσο τρομακτική." Το Metacritic, μία άλλη ιστοσελίδα κριτικών, έδωσε στην ταινία μια βαθμολογία 40 στα 100 με βάση 30 κριτικές, υποδεικνύοντας "μικτές ή μέσες κριτικές".
Ο Ρόμπι Κολλίν της The Telegraph, έδωσε μια θετική κριτική στην ταινία, δηλώνοντας ότι «είναι πολύ τρομακτική, και αυτό σημαίνει ότι η ταινία κάνει τη δουλειά της». Ο Σκοτ Φούντας του περιοδικού Variety επαίνεσε το «καλλιτεχνικά τρομακτικό» κινηματογραφικό έργο του Τζον Λεονέτι και τη «διεισδυτική ατμόσφαιρα» που κατασκευάστηκε από τον σχεδιαστή ήχου και τον συντάκτη Τζόι Ντζιουμπάν. Ο Φούντας έγραψε περαιτέρω ότι "πολλά σίκουελς μοιάζουν απλά με ριμέικς των προηγούμενων ταινιών, έχοντας μεγαλύτερους προϋπολογισμούς και λιγότερη φαντασία. Αντίθετα, η Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2 αποτελεί ένα γνήσιο σίκουελ των χαρακτήρων που απολαύσαμε την πρώτη φορά, και δεν θα με πείραζε αν ακολουθούσαν κι άλλα σίκουελς." Αντίθετα, ο Ρόμπερτ Άμπελε των Los Angeles Times σχολίασε, «Αντίθετα, μετά τον ευχάριστο ντεμοντέ εφιάλτη της τέχνης, που ήταν Το Κάλεσμα του περασμένου καλοκαιριού, αυτό το πολυάσχολο αλλά κάπως θαμπό σίκουελ μοιάζει σαν ο Γουάν να κινείται ρομποτικά, φτιάχνοντας μία ταινία χειρότερη και από το απαίσιο." Ο Τζάστιν Λόου του The Hollywood Reporter έγραψε: "Παραμερίζοντας τους κουραστικούς διαλόγους, τις νευρικές ερμηνείες και τις συχνά προβλέψιμες φοβίες, η χρονολογικά μεταβαλλόμενη αφήγηση καταφέρνει κατά διαλείμματα να σε κάνει να ενδιαφερθείς, αν και δεν καταφέρνει να σου αποσπάσει την προσοχή τόσο από την έλλειψη φαντασίας όσο και από την έλλειψη ανάπτυξης χαρακτήρων."
Home media
Η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-ray και DVD στις 10 Δεκεμβρίου 2013.
Πρίκουελς
Μια τρίτη ταινία, Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 3, ανακοινώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013, με τον Λι Γουανέλ να λειτουργεί ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 5 Ιουνίου 2015, και έλαβε μικτή κριτική ανταπόκριση.
Η κυκλοφορία μίας τέταρτης ταινίας ανακοινώθηκε τον Μάιο του 2016. Ο Άνταμ Ρόμπιτελ ανακοινώθηκε ως σκηνοθέτης και ο Γουανέλ επέστρεψε για να γράψει το σενάριο. Η Παγιδευμένη Ψυχή: Το Τελευταίο Κλειδί κυκλοφόρησε στις 5 Ιανουαρίου 2018 και έλαβε μικτές κριτικές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες της Blumhouse Productions Κατηγορία:Παγιδευμένη Ψυχή (σειρά ταινιών)
Λεχόσουαφ Μαρσάουεκ
Ο Λεχόσουαφ Μαρσάουεκ (πολωνικά: Lechosław Marszałek) (9 Μαρτίου 1922–26 Μαρτίου 1991) ήταν Πολωνός σκηνοθέτης ταινιών κινουμένων σχεδίων και σεναριογράφος. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο δημιουργός του Ρεξ (Reksio). Ασχολήθηκε επίσης με τα κινούμενα σχέδια Μπόλεκ και Λόλεκ. Για πολλά χρόνια απασχολήθηκε στο Studio Filmów Rysunkowych. Τον αποκαλούν «έναν από τους μεγαλύτερους πρωτοπόρους της Πολωνίας στα κινούμενα σχέδια».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Animators Κατηγορία:Πολωνοί τηλεοπτικοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Μαριές Θάσου
Οι Μαριές είναι χωριό στο νησί της Θάσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 182 κατοίκους.
Ο οικισμός βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, στους δυτικούς πρόποδες του Υψαρίου. Η εκκλησία των Αγίων Αρχαγγέλων χρονολογείται από το 1803. 4 χλμ. Νοτιοδυτικά είναι το μοναστήρι της "Κοιμήσεως της Θεοτόκου" από το 1813. Στο ύψος εκείνο βρίσκεται περίπου και η αρχική θέση του οικισμού, όμως οι επιδρομές πειρατών ανάγκασαν τους κατοίκους τους να δημιουργήσουν τον σημερινό οικισμό. Το χωριό σήμερα βρίσκεται 7 χλμ σε ευθεία γραμμή Βορειοδυτικά από το ιστορικό χωριό του Θεολόγου (οδικώς απέχει 25,5 χιλιόμετρα) και 8 χλμ βορειοανατολικά από το λιμάνι των Λιμεναρίων (οδικώς απέχει 11 χιλιόμετρα). Το χωριό περιβάλλεται από μια απότομη χαράδρα τα παλιά μεταλλεία σιδήρου και είναι ένας από τους παλαιότερους οικισμούς της Θάσου. Η μόνη λίμνη της Θάσου βρίσκεται βόρεια του χωριού και είναι τεχνητή.
Οι Μαριές αναφέρονται ως γενέτειρα του νεομάρτυρα Ιωάννη του εκ Θάσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Καρλ Φρίντριχ Λίπμαν
Ο Καρλ Φρίντριχ Λίπμαν (Karl Friedrich Lippmann, επίσης "FK Lippmann" * 27 Οκτωβρίου του 1883 στο Όφενμπαχ  - † 30. 5. 1957) ήταν Γερμανός ζωγράφος και είναι γνωστός για τα τοπία και πορτρέτα του.
Ο Καρλ Φρίντριχ Λίπμαν ήταν ένας από τα τρία παιδιά του ζωγράφου και λιθογράφου Johann Lippmann (1858 *, † 1933). Σπούδασε στην Τεχνική Σχολή (σήμερα Hochschule für Gestaltung Offenbach) 1900 - 1902 και στη συνέχεια στη Σχολή του Μουσείου Διακοσμητικών Τεχνών στο Βερολίνο. Μετά τη στρατιωτική του θητεία συνέχισε τις σπουδές του για τρία χρόνια στην ιδιωτική ακαδημία του Anton Ažbe στο Μόναχο, και ένα χρόνο στο Städelschule στη Φρανκφούρτη (1906-1907) και ένα χρόνο στο ιδιωτικό σχολείο του καθηγητή Julius Εxeter στο Μόναχο. Εκεί ερωτεύτηκε την Martina Ruch, τον οποίο παντρεύτηκε αργότερα, είχαν τέσσερα παιδιά.
Ζωγράφισε τοπία και πορτρέτα. Το έργο του παρουσιάστηκαν το 1923 μαζί με τον Βασίλι Καντίνσκι, Όσκαρ Κοκόσκα, Πάουλ Κλέε, Liebermann και Käthe Kollwitz στην Έκθεση της Secession στο Ντάρμσταντ. Εμπνευσμένος από τα πολυάριθμα ταξίδια στη Γαλλία και την Ιταλία, αλλά και στη Βόρεια Θάλασσα και στις Άλπεις, γύρισε από το εξπρεσιονιστικό προς τοπία και έργα ζωγραφικής λουλουδιών. Στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν ένας διάσημος καλλιτέχνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Τόρι Έιμος
Η Τόρι Έιμος (γεννημένη ως Μύρα–Έλεν Έιμος, Myra Ellen Amos, 22 Αυγούστου 1963) είναι Αμερικανίδα πιανίστρια, τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Πρωτοστάτησε στη μουσική σκηνή κατά τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές της καριέρας της στάθηκε αξιοσημείωτο πως ήταν μια από τις λίγες σταρ που χρησιμοποίησαν το πιάνο ως πρωταρχικό μουσικό τους όργανο. Είναι γνωστή για τα έντονα συναισθηματικά της τραγούδια που καταπιάνονται με μια πληθώρα θεμάτων ανάμεσα στα οποία η σεξουαλικότητα, η θρησκεία και η προσωπική τραγωδία. Κάποια από τα γνωστότερα τραγούδια της είναι το «Cornflake Girl», «A Sorta Fairytale», «Precious Things» και «Bliss». Στο ενεργητικό της διαθέτει δύο πολυπλατινένια, τρία πλατινένια και δύο χρυσά άλμπουμ στις Ηνωμένες Πολιτείες και έχει μια σταθερή βάση θαυμαστών. Σήμερα είναι παντρεμένη με τον Άγγλο μηχανικό ήχου Μαρκ Χόλεϋ. Μαζί έχουν μια κόρη, τη Νατάσα Λόριεν Χόλεϋ, που ήρθε στον κόσμο στις 5 Σεπτεμβρίου, 2000.
Τα Πρώτα Χρόνια (1963 - 1985)
Η Έιμος ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας των Δρ. Έντισον και της Μαίρη Έλεν Έιμος. Γεννήθηκε στο Νιούτον, της Νότιας Καρολίνας, κατά τη διάρκεια ταξιδιού, στο νοσοκομείο Old Catawba Hospital. Το σπίτι τους βρισκόταν στο Τζώρτζταουν (Ουάσινγκτον ΝτιΣι), αλλά όταν η Τόρι ήταν δύο ετών μετακόμισαν στη Βαλτιμόρη του Μαίρυλαντ, όπου και άρχισε να παίζει πιάνο. Στην ηλικία των πέντε ετών ξεκίνησε να αυτοσχεδιάζει ορχηστρικά κομμάτια στο πιάνο και μέχρι τα εννιά της είχε αρχίσει να προσθέτει και στίχους. thumb|αριστερά|250px|Η Τόρι Έιμος στο εξώφυλλο του άλμπουμ της "Tales of a Librarian" το 2003.
Το 1968, και ενώ διέμενε στο Ρόκβιλ του Μαίρυλαντ, κέρδισε μια πλήρη υποτροφία για το Κονσερβατόριο Μουσικής Πίμποντυ. Σε ηλικία μόλις πέντε ετών ήταν το νεότερο πρόσωπο που φοίτησε ποτέ στο σχολείο αυτό. Όταν ήταν 11 ετών, η υποτροφία σταμάτησε να της παρέχεται και της ζητήθηκε να αποχωρήσει. Η Έιμος υποστηρίζει πως έχασε την υποτροφία επειδή επικέντρωσε το ενδιαφέρον της στη ροκ και ποπ μουσική, ενώ αντιπαθούσε να διαβάζει μουσική από παρτιτούρα. Δύο χρόνια μετά, ξεκίνησε να φοιτά στο Κολέγιο Μοντγκόμερυ και άρχισε να κάνει εμφανίσεις σε πιάνο μπαρ, συνοδευόμενη από τον πατέρα της που έστελνε κασέτες με τραγούδια της σε δισκογραφικές εταιρίες.
Η πρώτη της επιτυχία ήρθε με τη νίκη σε ένα διαγωνισμό ταλέντου για εφήβους της κομητείας το 1977, τραγουδώντας ένα τραγούδι που τιτλοφορείται «More than just a friend». Ως τελειόφοιτη του λυκείου, συνέγραψε το τραγούδι «Baltimore» με τον αδερφό της, Μάικ Έιμος, για ένα διαγωνισμό. Με αυτό νίκησε στο διαγωνισμό και έτσι αποτέλεσε το πρώτο της σίνγκλ, που κυκλοφόρησε ως 7" single τοπικά για την οικογένεια και τους φίλους της το 1980, μαζί με μια άλλη σύνθεσή της ως b-side, το «Walking With You». Ήταν αυτή την εποχή που υιοθέτησε το όνομα Τόρι μετά τη συμβουλή ενός φίλου.
Y Kant Tori Read (1985 - 1988)
Σε ηλικία 21 ετών, η Έιμος μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να ακολουθήσει μουσική καριέρα μετά από επτά χρόνια πείρας σε πιάνο μπαρ στη Ανατολική Ακτή. Ενώ βρισκόταν εκεί πήρε αρκετές δουλειές υποκριτικής, ανάμεσα στις οποίες και μια διαφήμιση για δημητριακά Kellogg’s, επικρατώντας της τότε άγνωστης Σάρα Τζέσικα Πάρκερ. Το 1987 εμφανίστηκε στη δικαστική σαπουνόπερα «Trial by Jury» ως Κάρι Χάντλερ. Το 1985, αφού έπαιξε σε ένα μπαρ μια νύχτα, πήρε με το αυτοκίνητο έναν τακτικό πελάτη του μαγαζιού ο οποίος της επιτέθηκε σεξουαλικά, μια εμπειρία που αποτύπωσε αργότερα στο τραγούδι «Me and a Gun». Επίσης την περίοδο αυτή συνάντησε τον Στηβ Κάτον, που έπαιξε κιθάρα στα άλμπουμ της μέχρι και το «To Venus and Back» (1999).
To 1985, η Έιμος σχημάτισε ένα μουσικό γκρουπ, το Y Kant Tori Read. Η Τόρι αποφάσισε το όνομα ως αναφορά στις μέρες που έζησε στο Κονσερβατόριο Πίμποντυ, όπου μπορούσε να παίζει τα μουσικά κομμάτια στο πιάνο αφού τα είχε ακούσει πρώτα μια φορά, μα δεν κατάφερε ποτέ να διαβάσει και να παίξει από παρτιτούρα. Εκτός από την Έιμος το γκρουπ αποτελούσαν ο Κάτον, ο Ματ Σόρουμ και ο Μπραντ Κομπ. Ένα χρόνο μετά, η Atlantic Records έδωσε στην Έιμος ένα συμβόλαιο για έξι δίσκους. Τον Ιούλιο του 1988, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ του γκρουπ, με τίτλο «Y Kant Tori Read». Επικρίθηκε από κριτικούς και κοινό, αφήνοντας την Έιμος απογοητευμένη κα ταπεινωμένη. Μετά την αποτυχία αυτή, ξεκίνησε να δουλεύει με άλλους καλλιτέχνες κάνοντας τους φωνητικά. Ηχογράφησε και ένα κομμάτι που λέγεται «Distant Storm» για την ταινία «China O’ Brien». Στους τίτλους τέλους το τραγούδι αποδίδεται σε μια μπάντα που λέγεται «Tess Makes Good» με «πρόσθετα φωνητικά από την Έλεν Έιμος».
Παρόλο που η Έιμος συχνά αναφέρεται με αμηχανία στο Y Kant Tori Read, έχει ερμηνεύσει διάφορα τραγούδια από αυτό live σε συναυλίες. Το άλμπουμ δεν τυπώνεται πλέον και οι αυθεντικές κόπιες θεωρούνται αρκετά πολύτιμες.
Little Earthquakes (1990 - 1992)
Η θυγατρική της Atlantic στην Ευρώπη, η East West, προώθησε έντονα το άλμπουμ. Η Έιμος ξόδεψε μεγάλο μέρος του 1991 να παίζει σε μικρές παμπ και κλαμπ στο Λονδίνο και παίζοντας για μουσικούς παραγωγούς και δημοσιογράφους, συχνά στο ίδιο της το διαμέρισμα. Το EP «Me and a Gun» που περιείχε 4 τραγούδια κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1991, συγκεντρώνοντας αξιοσημείωτη προσοχή από τους κριτικούς. Το σινγκλ επανακυκλοφόρησε τον επόμενο μήνα με το «Silent All These Years» ως πρώτη σύνθεση, και έγινε η πρώτη της παρουσία στα τσαρτ στο νούμερο 51, ακολουθώντας υποστήριξη από το BBC Radio 1 και το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στην εκπομπή του Τζόναθαν Ρος στο BBC.
Όταν το άλμπουμ τελικά κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Ιανουάριο του 1992, έφτασε το #14 και έμεινε στο Top 75 τσαρτ για 23 εβδομάδες. Ένα μήνα μετά κυκλοφόρησε και στις ΗΠΑ έχοντας επιτυχία με τους κριτικούς. Τα συνοδευτικά σινγκλ, μαζί με το «Me and a Gun» και «Silent All These Years», ήταν τα «China», «Winter» και «Crucify», με την εκδοχή των οποίων για την αγορά των ΗΠΑ σε EP να περιέχει ερμηνείες τραγουδιών καλλιτεχνών όπως οι Rolling Stones και οι Nirvana. Αυτή την εποχή, η Έιμος ηχογράφησε το τραγούδι «The Happy Worker» για το soundtrack της ταινίας «Toys». Στο soundtrack περιλαμβάνεται και μια διασκευή του τραγουδιού με τίτλο «Workers».
Εκείνη την περίοδο η Έιμος σύναψε φιλία με το συγγραφέα Νηλ Γκαίημαν, ο οποίος έγινε θαυμαστής της μετά την αναφορά που έκανε σε αυτόν η Έιμος στο τραγούδι «Tear In Your Hand», αλλά και σε συνεντεύξεις. Λέγεται συχνά πως ο χαρακτήρας Delirium από τη σειρά του συγγραφέα με τίτλο «The Sandman» βασίστηκε σε εκείνη. Ο συγγραφέας δήλωσε πως «κλέβουν ξεδιάντροπα ο ένας από τον άλλο». Ο Γκαίημαν έγινε επί πολλά χρόνια φίλος και συνεργάτης. Το tribute άλμπουμ του το 2006 από τη Ferret Records έχει για τίτλο έναν στίχο της Έιμος, «Where’s Neil When You Need Him?» και περιλαμβάνει το τραγούδι της «Sister Named Desire». Έγραψε επίσης την εισαγωγή της συλλογής του Γκαίημαν με τίτλο «Death: The High Cost of Living».
Under the Pink (1993 - 1994)
Μετά τον κύκλο συναυλιών το 1992 για προώθηση του «Little Earthquakes» στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική, την Αυστραλία και το Ισραήλ, η Έιμος ταξίδεψε στο Νέο Μεξικό με τον προσωπικό και επαγγελματικό σύντροφό της Έρικ Ρος το 1993 για να γράψει και να ηχογραφήσει τον δεύτερο προσωπικό της δίσκο, το «Under the Pink».
Έμπνευση για το προηγούμενο άλμπουμ της είχαν αποτελέσει γεγονότα της ζωής της, αλλά για το δεύτερο άντλησε έμπνευση από αλλού. Από τα έργα της Τζώρτζια Ο’ Κηφ και του Σαλβαντόρ Νταλί, τη λογοτεχνία της Άλις Γουόκερ, και τη Ρωσίδα πριγκίπισσα Αναστασία Ρομανώφ. Μουσικά, πήρε από το στιλ των κλασικών συνθετών που είχε μελετήσει κατά την παιδική της ηλικία, και έδωσε μεγαλύτερη προσοχή στο παίξιμό της με το πιάνο παρά στην ενορχήστρωση του συγκροτήματος. Η μουσική πολυπλοκότητα που άντλησε από το κλασικό παρελθόν της είναι ιδιαίτερα εμφανής σε κομμάτια όπως το «Icicle» και το σαρωτικό, διάρκειας εννιάμιση λεπτών, «Yes, Anastasia». Η Τόρι Έιμος χρησιμοποίησε προετοιμασμένο όρθιο πιάνο για το «Bells for Her». Το ίδιο κομμάτι έπαιξε και πάλι με προετοιμασμένο πιάνο κατά το δεύτερο κομμάτι των συναυλιακών της εμφανίσεων για το άλμπουμ αυτό.
Μετά την κυκλοφορία του τον Ιανουάριο του 1994, το άλμπουμ έκανε το ντεμπούτο του στο #1 στο Ηνωμένο Βασίλειο με την κυκλοφορία του σινγκλ «Cornflake Girl» (βασισμένο στο μυθιστόρημα «Possessing the Secret of Joy» της Άλις Γουόκερ), και στο #12 στα τσαρτ των ΗΠΑ. Παρόλο που εισέπραξε μια κυρίως θετική υποδοχή, απογοήτευσε κάποιους κριτικούς που το θεώρησαν ως ένα βήμα πλαγίως, παρά ως ένα βήμα μπροστά σε σχέση με το «Little Earthquakes». Ωστόσο ψηφίστηκε ανάμεσα στα καλύτερα άλμπουμ των 90s από το περιοδικό Rolling Stone μερικά χρόνια μετά. Το Φεβρουάριο, η Έιμος ξεκίνησε την περιοδεία «Under the Pink», που κράτησε μέχρι το Νοέμβρη και περιέλαβε πολλούς από τους ίδιους σταθμούς όπως και η προηγούμενη παγκόσμια συναυλία.
Τέσσερα τραγούδια κυκλοφόρησαν ως σινγκλ από το δίσκο αυτό: τα «God», «Cornflake Girl» (#4 στα βρετανικά τσαρτ τον Ιανουάριο του 1994), «Pretty Good Year» (το δεύτερο τραγούδι της που μπήκε στο UK Top 10 το Μάρτη του 1994) και το «Past the Mission». Μια έκδοση περιορισμένης κυκλοφορίας του άλμπουμ ως αναμνηστικό της περιοδείας στην Αυστραλία, περιελάμβανε και δεύτερο δίσκο με τίτλο «More Pink: The B~Sides», μια συλλογή από σπάνια B-sides όπως το «Little Drummer Boy» και μια διασκευή του τραγουδιού της Τζόνι Μίτσελ, «A Case of You». Κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1994. Ήταν εκείνη την περίοδο που συμμετείχε με το τραγούδι «Butterfly» στο soundtrack της ταινίας «Higher Learning», όπως και μια διασκευή του κομματιού των R.E.M., «Losing My Religion». Το 1995, η Έιμος, ερμηνεύοντας ντουέτο με τον Ρόμπερτ Πλαντ, συνέβαλε με το τραγούδι «Down by the Seaside» στο tribute άλμπουμ για τους Led Zeppelin, το «Encomium».
Τον Ιούνιο του 1994, η Έιμος συνίδρυσε το RAINN, (Rape Abuse and Incest National Network / Εθνικό Δίκτυο για το Βιασμό, την Κακοποίηση και την Αιμομιξία). Πρόκειται μια δωρεάν τηλεφωνική γραμμή βοηθείας στις ΗΠΑ, που συνδέει αυτούς που καλούν με το τοπικό τους κέντρο για κακοποιημένα άτομα.
Έμμα Γκόλντμαν
Γέννηση και πρώτα χρόνια
Η Έμμα Γκόλντμαν μεγάλωσε σε μια μικρομεσοαστική Εβραϊκή οικογένεια στο Κάουνας της Λιθουανίας (την εποχή εκείνη υπό τον έλεγχο της Ρωσίας, και αποκαλούμενο Κόβνο από τους Ρώσους), όπου η οικογένειά της διηύθυνε ένα μικρό πανδοχείο. Την περίοδο της πολιτικής καταστολής μετά την δολοφονία του Αλέξανδρου Β’, μετακόμισε με την οικογένειά της στην Αγία Πετρούπολη στην ηλικία των δεκατριών. Εκεί, η οικογένειά της γνώρισε οικονομικές δυσκολίες και η Έμμα αποφάσισε να δουλέψει σε ένα εργοστάσιο ως κατασκευάστρια κορσέδων. Στον εργασιακό αυτό χώρο η Γκόλντμαν ήρθε σε επαφή με επαναστατικές ιδέες, καθώς στην περιοχή είχε απλωθεί ένα επαναστατικό αίσθημα. Απέκτησε ένα αντίγραφο του Τί Πρέπει να Γίνει, του Τσερνισέφσκι, που καλλιέργησε μέσα της τους σπόρους των αναρχικών ιδεών της και της ανεξάρτητης στάσης της.
Τόρι Έιμος
Boys for Pele (1995 - 1996)
Η ιδέα για το τρίτο προσωπικό άλμπουμ της Έιμος εμφανίστηκε αρχικά τον Αύγουστο του 1994 κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος από την περιοδεία προώθησης του «Under the Pink». Είχε πρόσφατα χωρίσει με τον Έρικ Ρος τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά μετά από σχέση επτά ετών, και έκανε ένα ταξίδι στη Χαβάη όπου και μελέτησε σχετικά με τη θεά Πέλε, την «κινητοποιό θηλυκή δύναμη» πίσω από το άλμπουμ.
Έμμα Γκόλντμαν
Μετανάστευση στην Αμερική
Στην ηλικία των 17 μετανάστευσε με την αδελφή της, Helene, στο Ρότσεστερ των ΗΠΑ, για να ζήσουν με την αδελφή τους Lena. Η Γκόλντμαν δούλεψε για μερικά χρόνια σε ένα εργοστάσιο υφασμάτων, και το 1887 παντρεύτηκε τον συνάδελφό της στο εργοστάσιο Jacob Kersner. Το κρέμασμα τεσσάρων αναρχικών μετά την εξέγερση του Χέιμαρκετ έφερε την νεαρή Έμμα Γκόλντμαν στο αναρχικό κίνημα, και στα είκοσί της έγινε ενεργή επαναστάτρια. Παράτησε το γάμο της και την οικογένειά της και ταξίδευσε στο Νιου Χέιβεν και μετά στην πόλη της Νέας Υόρκης. Η Γκόλντμαν και ο Κέρσνερ παρέμειναν νόμιμα παντρεμένοι, γεγονός που της επέτρεψε να διατηρήσει την Αμερικανική της υπηκοότητα.
Τόρι Έιμος
Boys for Pele (1995 - 1996)
Ηχογραφήθηκε σε μια ιρλανδική εκκλησία, στην Κομητεία Γουίκλοου της Ιρλανδίας το 1995, καθώς και σε ένα παλαιό γεωργιανό σπίτι, επίσης στην Ιρλανδία. Μετά από δύο άλμπουμς με ποπ μουσική καθοδηγούμενη από πιάνο, η Έιμος εκμεταλλεύτηκε το γεγονός πως ηχογραφούσε σε εκκλησία για να φτιάξει ένα άλμπουμ γεμάτο με μπαρόκ επιρροές, που τείνει σε ένα σκοτεινότερο ήχο και στιλ. Προσέθεσε τσέμπαλο, αρμόνιο και κλαβιχόρδιο, και επίσης περιέλαβε μια χορωδία γκόσπελ, πίπιζες, καμπάνες της εκκλησίας και προγραμματισμό τυμπάνων.
Έμμα Γκόλντμαν
Νέα Υόρκη
Στην πόλη της Νέας Υόρκης συνάντησε και έμεινε μαζί με τον Αλεξάντερ Μπέρκμαν (Alexander Berkman), ο οποίος ήταν μια σημαντική μορφή του αναρχικού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες εκείνη την περίοδο. Η υπεράσπισή της για την απόπειρα δολοφονίας του Μπέρκμαν εναντίον του Χένρι Κλέι Φρικ (Henry Clay Frick) -ιδιοκτήτη της Εταιρίας Carnegie Steel Company που αντιμετώπισε μια απεργία με βία- τον Ιούλιο του 1892 την έκανε πολύ αντιπαθή στις αρχές. Ο Μπέρκμαν (ή Sasha όπως στοργικά αναφερόταν σ’αυτόν) φυλακίστηκε για δεκατέσσερα χρόνια, και του δόθηκε χάρη το 1906.
Τόρι Έιμος
Boys for Pele (1995 - 1996)
Το «Boys for Pele» κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1996. Αρκετά μεγαλύτερο σε διάρκεια από τα πρώτα δύο άλμπουμ, στα 70 λεπτά, συγκέντρωσε μικτές κριτικές. Κάποιοι αγκάλιασαν την έντασή και μοναδικότητά του, ενώ άλλοι θεώρησαν πως δεν θα είχε απήχηση. Ήταν ίσως το πρώτο σε στιλ το οποίο χρησιμοποιεί η Έιμος στις δουλειές της, καθώς η σχετική μουσική και στιχουργική ευθύτητα του «Little Earthquakes» έδωσε τη θέση του σε ένα ενδιαφέρον για σκοτεινούς στίχους, συχνά περιστρεφόμενους γύρω από τη θρησκεία και τη μυθολογία, και ένα σκοτεινότερο, πιο περίπλοκο ήχο. Το εκκεντρικό στιχουργικό περιεχόμενο των τραγουδιών του έμοιαζε ακατανόητο από μερικούς θαυμαστές, και η ενορχήστρωση το κράτησε μακριά από το κοινό που ακούει mainstream ήχους. Εντούτοις, το «Boys for Pele» είναι η πιο επιτυχημένη διατλαντική κυκλοφορία στα τσαρτ για την Έιμος, φτάνοντας στο #2 τόσο του αμερικάνικου, όσο και του βρετανικού τσαρτ. Όπως και τα τέσσερα πρώτα άλμπουμ της, έγινε πλατινένιο για την πώληση άνω του ενός εκατομμυρίου αντιτύπων. Η περιοδεία που το ακολούθησε ονομάστηκε «Dew Drop Inn Tour», μια αναφορά σε στίχο του τραγουδιού «Muhammad My Friend». Όπως και στο άλμπουμ, η Έιμος έπαιξε τσέμπαλο και αρμόνιο, μαζί με το πιάνο.
Έμμα Γκόλντμαν
Νέα Υόρκη
Την ίδια περίοδο έγινε φίλη και με τον Hippolyte Havel.
Τόρι Έιμος
Boys for Pele (1995 - 1996)
Αρκετά σινγκλ κυκλοφόρησαν από το άλμπουμ: «Caught a Lite Sneeze», «Talula», «Hey Jupiter» και ένα dance club remix από τον Αρμάντ Βαν Χέλντεν του «Professional Widow», που έγινε μεγάλο χιτ στα κλαμπ διεθνώς, φτάνοντας στο #1 στα αμερικανικά dance charts, και #1 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το remix συμπεριλήφθηκε στις ανθολογίες της καλλιτέχνιδας, «Tales of a Librarian» (2003) και «A Piano: The Collection» (2006). Το τελευταίο σινγκλ από το άλμπουμ «In the Springtime of His Voodoo» κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1997.
Έμμα Γκόλντμαν
Φυλάκιση
thumb|right|Η Έμμα Γκόλντμαν μιλά σε συγκέντρωση εργατών στη Νέα Υόρκη, 1916 Το 1893 φυλακίστηκε στις φυλακές του Blackwell’s Island επειδή δημοσίως προέτεινε στους άνεργους εργάτες πως έπρεπε “''Να ζητήσετε δουλειά. Αν δεν σας δώσουν δουλειά, ζητείστε ψωμί. Αν δεν σας δώσουν δουλειά ή ψωμί, πάρτε το ψωμί.''” (η δήλωση αυτή είναι μια σύνοψη της αρχής της απαλλοτρίωσης που υποστηρίχτηκε από αναρχοκομμουνιστές όπως ο Πέτρος Κροπότκιν). Καταδικάστηκε ως “υποκινήτρια ταραχών” από ένα ποινικό δικαστήριο της Νέας Υόρκης, παρά τις ένορκες καταθέσεις δώδεκα μαρτύρων προς υπεράσπισή της. Το σώμα των ενόρκων βάσισε την ετυμηγορία του στην κατάθεση ενός μόνο ατόμου, κάποιου Ντετέκτιβ Jacobs. Σαν απάντηση στην φυλάκιση αυτή η Voltairine de Cleyre έδωσε τη διάλεξη Προς Υπεράσπιση της Έμμα Γκόλντμαν (In Defense of Emma Goldman). Ενώ εξέτιε την μονοετή καταδίκη της, ανέπτυξε ένα δυνατό ενδιαφέρον για την νοσηλευτική.
Τόρι Έιμος
Boys for Pele (1995 - 1996)
Επίσης το 1996, ξεκίνησε τη δική της φίρμα με το όνομα «Igloo», εσωτερική της Atlantic Records. Το πρώτο της συμβόλαιο (στο οποίο ήταν και παραγωγός) ήταν το συγκρότημα Pet, με τραγουδίστρια τη Λίζα Παπινώ. Το ομότιτλο ντεμπούτο άλμπουμ τους περιελάμβανε το τραγούδι «Lil’ Boots», που συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της ταινίας «The Crow: City of Angels». Οι πωλήσεις ήταν πενιχρές και η θυγατρική αυτή εταιρία γρήγορα έκλεισε.
Έμμα Γκόλντμαν
Συνωμοσία για τη δολοφονία του Προέδρου
Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1901 συνελήφθη, μαζί με εννέα άλλους, στο Σικάγο, κατηγορούμενη για συνωμοσία για τη δολοφονία του προέδρου Ουίλλιαμ ΜακΚίνλεϊ. Ο Leon Czolgosz, ένας μοναχικός οπαδός του αναρχισμού, είχε πυροβολήσει τον πρόεδρο μερικές μέρες πρωτύτερα. Η προσπάθεια των αρχών να συνδέσουν την Γκόλντμαν και τους άλλους εννέα αναρχικούς με τον θάνατο του ΜακΚίνλεϋ είχε ιδεολογικό σκοπό: να δυσφημήσει όσο ήταν δυνατόν τον αναρχισμό εξαιτίας των δεσμών του με το ανερχόμενο εργατικό κίνημα των αρχών της δεκαετίας του 1900. Μέχρι τον καιρό των συλλήψεων η Γκόλντμαν ήταν μία από τους πιο μανιώδεις οργανωτές του και είχε ήδη κερδίσει δημόσια φήμη. Μετά από έντονες ανακρίσεις σε συνθήκες απομόνωσης για αρκετές εβδομάδες, απελευθερώθηκαν εξαιτίας της πλήρους έλλειψης στοιχείων που θα μπορούσαν να τους συνδέσουν με τις πράξεις του Czolgosz. Η Γκόλντμαν είχε συναντήσει τον Czolgosz μόνο μία φορά για λίγο, αρκετές εβδομάδες πριν από τη δολοφονία του Προέδρου, όπου ζήτησε τις συμβουλές της Γκόλντμαν για μια σειρά μαθημάτων για τις αναρχικές ιδέες. Ο Leon Czolgosz βρέθηκε ένοχος για φόνο και εκτελέστηκε.
Τόρι Έιμος
Boys for Pele (1995 - 1996)
Η Έιμος συζήτησε ανοιχτά για τις εμπειρίες της με παραισθησιογόνες ουσίες, ιδιαίτερα σε σχέση με το άλμπουμ «Boys for Pele». Ισχυρίζεται πως είχε «τσάι με το διάβολο» σε μια από αυτές τις εμπειρίες. Αυτό την οδήγησε να γράψει το κομμάτι «Father Lucifer».
Έμμα Γκόλντμαν
Φεμινιστική δράση
Την 1 Φεβρουαρίου του 1916, συνελήφθη και φυλακίστηκε ξανά για την διανομή προκηρύξεων υπέρ της αντισύλληψης. Η Γκόλντμαν, όπως και άλλοι πρώιμοι φεμινιστές, έβλεπε την έκτρωση ως μια τραγική συνέπεια των κοινωνικών συνθηκών. Η Γκόλντμαν έγραψε στο Μητέρα Γη (Mother Earth):
Τόρι Έιμος
From the Choirgirl Hotel (1997 – 1998)
Υπέφερε και δεύτερη αποβολή το Μάιο του 1997, αυτή τη φορά νωρίτερα στην εγκυμοσύνη. Έχοντας ήδη γράψει κομμάτια στη Φλόριντα, επέστρεψε στην Κορνουάλη της Αγγλίας, όπου και εγκαταστάθηκε με τον Χόλεϋ το 1997. Μετέτρεψαν την αποθήκη του νέου σπιτιού τους σε πλήρως εξοπλισμένο στούντιο ηχογράφησης, τα Martian Engineering Studios, και η Έιμος ξόδεψε τα τέλη του έτους ηχογραφώντας εκεί τα νέα της κομμάτια. Μετά από τρία άλμπουμ με μουσική κυρίως βασισμένη σε ακουστικό πιάνο, η Έιμος υιοθέτησε κάποια στοιχεία της τεχνοτροπίας της dance μουσικής, αφού το remix του «Professional Widow» έγινε χιτ διεθνώς και επιπλέον αποφάσισε να προσθέσει στοιχεία που εμπλούτιζαν τη μουσική από το πιάνο τους, ανάμεσα στα οποία και στοιχεία της electronica και της τζαζ.
Μετά το γάμο της Έιμος με τον Χόλεϋ στις 22 Φεβρουαρίου 1998, η Atlantic κυκλοφόρησε το τέταρτο προσωπικό άλμπουμ της Έιμος, το «From the Choirgirl Hotel», το Μάιο του 1998. Μερικά από τα τραγούδια του άλμπουμ (για παράδειγμα τα «Playboy Mommy» και «Spark» αναφέρονταν στις δύο πρόσφατες αποβολές της. Όντας στροφή από τα προηγούμενα άλμπουμ της, η παραγωγή ήταν περισσότερο προσεγμένη, και ο στιλπνότερος ήχος έγινε αρεστός στο κοινό, με το άλμπουμ να φτάνει το #6 στο Ηνωμένο Βασίλειο και το #5 στις ΗΠΑ. Οι κριτικές ήταν στην πλειοψηφία τους θετικές και επικροτούσαν τη συνεχιζόμενη πρωτοτυπία της τέχνης της Έιμος. Ψηφίστηκε ανάμεσα στα καλύτερα άλμπουμ του έτους από το Q Magazine και η ίδια η Έιμος δηλώνει πως πρόκειται για το αγαπημένο της.
Το πρώτο single «Spark» έγινε επιτυχία μετά την κυκλοφορία του τον Ιούνιο του 1998, όντας το τελευταίο της που μπήκε στο βρετανικό Top 40 των χιτς μέχρι σήμερα, και ακολουθήθηκε από το «Jackie’s Strength» το Σεπτέμβριο του 1998 και τα «Cruel» και «Raspberry Swirl» το Νοέμβρη του ίδιου έτους. Η συναυλία προώθησης που συνόδεψε το άλμπουμ, ονομάστηκε «Plugged ’98 Tour» και απασχόλησε την Έιμος για το μεγαλύτερο κομμάτι του 1998.
Έμμα Γκόλντμαν
Απέλαση και Ρωσική Επανάσταση
Η απέλαση αυτή σήμαινε πως η Γκόλντμαν, μαζί με τον Μπέρκμαν, μπορούσε να γίνει μάρτυρας της Ρωσικής Επανάστασης. Με την άφιξή της στη Ρωσία, ήταν έτοιμη να υποστηρίξει τους Μπολσεβίκους παρόλες τις διαμάχες μεταξύ αναρχικών και κρατιστών κομμουνιστών στην Πρώτη Διεθνή. Όμως, βλέποντας την πολιτική καταπίεση, τη γραφειοκρατία και την εξαναγκασμένη εργασία στη Ρωσία οδηγήθηκε στο να γράψει τα βιβλία Η Απογοήτευσή μου στη Ρωσία (My Disillusionment in Russia) και Η Επιπλέον Απογοήτευσή μου στη Ρωσία (My Further Disillusionment in Russia). Συγκλονίστηκε επίσης από τη μαζική καταστροφή και τους θανάτους που προκλήθηκαν από τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Η Γκόλντμαν ήταν φίλη με τους κομμουνιστές και Νεοϋορκέζους Τζον Ριντ και Λουίζ Μπράιαντ, οι οποίοι ήταν επίσης στη Ρωσία εκείνη την περίοδο. Ενδέχεται να είχαν μοιραστεί και ένα διαμέρισμα.
Οι εμπειρίες της στη Ρωσία τη βοήθησαν να αλλάξει τις ιδέες της για τη χρήση της βίας. Αφού ο Κόκκινος Στρατός είχε χρησιμοποιηθεί εναντίον απεργών, η Γκόλντμαν άρχισε να απορρίπτει τη βία, εκτός από την περίπτωση της αυτοάμυνας.
Τόρι Έιμος
From the Choirgirl Hotel (1997 – 1998)
Την ίδια χρονιά, έγραψε το εντυπωσιακά δυναμικό τραγούδι «Siren» για το soundtrack της ταινίας, «Great Expectations».
Έμμα Γκόλντμαν
Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Το 1936, η Γκόλντμαν πήγε στην Ισπανία για να υποστηρίξει την Ισπανική Επανάσταση και τον αγώνα ενάντια στον φασισμό του Φρανσίσκο Φράνκο, γεγονότα που έμειναν γνωστά ως Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος. Εκείνη την περίοδο συνέγραψε την νεκρολογία του διακεκριμένου Ισπανού αναρχικού Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι (Buenavantura Durruti) σε ένα κομμάτι πρόζας γεμάτης ζωντάνια που τιτλοφορείται Ο Ντουρρούτι είναι Νεκρός, Κι όμως Ζωντανός (Durruti is Dead, Yet Living) που αντηχεί το Adonais του Σέλλεϋ.
Τόρι Έιμος
To Venus and Back (1999)
Μετά το πέρας της επιτυχημένης περιοδείας, η Έιμος αποφάσισε η νέα της δισκογραφική δουλειά να αποτελείται από ένα διπλό άλμπουμ το οποίο θα περιελάμβανε υλικό ηχογραφημένο κατά τη διάρκεια των συναυλιών καθώς και b-sides, από κοινού με δύο ή τρεις νέες ακυκλοφόρητες συνθέσεις. Εμπνευσμένη από την απαίτηση των θαυμαστών της για επεξεργασμένα εκ νέου b-sides από το μακρύ κατάλογο της καλλιτέχνιδας, η Τόρι Έιμος ξεκίνησε να ξαναηχογραφεί κλασικά τραγούδια όπως το «Here, in my Head» και το «Honey», αλλά κατέληξε να αυτοσχεδιάζει νέους στίχους και τελικά νέα τραγούδια. Έτσι, το project μετατράπηκε σε ένα σετ από δύο δίσκους που αποτελούνταν από ζωντανές ηχογραφήσεις από την περιοδεία και ένα νέο studio άλμπουμ (πλάνα για live video/DVD της περιοδείας εγκαταλείφτηκαν).
Έμμα Γκόλντμαν
Η Έμμα Γκόλντμαν στη μυθοπλασία
Ο χαρακτήρας Emmanuel Goldstein στο μυθιστόρημα 1984 του Τζορτζ Όργουελ μπορεί να αναφέρεται στην Έμμα Γκόλντμαν.
Τόρι Έιμος
To Venus and Back (1999)
Μετά από ταχείς κύκλους ηχογραφήσεων, το διπλό άλμπουμ κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 1999, με τίτλο «To Venus and Back». Το άλμπουμ περιελάμβανε ένα δίσκο με ζωντανές ηχογραφήσεις, με υπότιτλο «Venus Live: Still Orbiting», και ένα δίσκο με καινούριο υλικό, με υπότιτλο «Venus Orbiting». Ανάμεσα στα θέματα που πραγματευόταν το άλμπουμ ήταν μια σειρά από άλυτες δολοφονίες γυναικών στη Σιουδάδ Χουάρες στα σύνορα ΗΠΑ – Μεξικού, παραισθησιογόνα φυτά και ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης. single κυκλοφόρησαν τα τραγούδια «Bliss» τον Αύγουστο του 1999, «1000 Oceans» επίσης τον Αύγουστο του 1999, «Glory of the '80s» το Νοέμβριο του 1999 και «Concertina» το Φεβρουάριο του 2000. Το άλμπουμ, που κοστολογήθηκε υψηλότερα από τα προηγούμενα γιατί περιελάμβανε δύο δίσκους, έφτασε στο #22 του Ηνωμένου Βασιλείου και στο #12 των ΗΠΑ, σπάζοντας το σερί των τριών διαδοχικών άλμπουμ που μπήκαν στο Top 10 του Ηνωμένου Βασιλείου.
Έμμα Γκόλντμαν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αναρχικοί Κατηγορία:Λιθουανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Λιθουανοί φεμινιστές Κατηγορία:Εβραίοι φεμινιστές