cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ
Αφετηρία του Λέσσινγκ υπήρξε η άποψη του Βίνκελμαν ότι η αρχαία ελληνική τέχνη χαρακτηρίζεται από γαλήνιο υψηλό πνεύμα και ήρεμη μεγαλοπρέπεια και ότι χαρακτηριστικό δείγμα είναι το Σύμπλεγμα του Λαοκόοντος, που απεικονίζει τον ιερέα του Απόλλωνα να περισφίγγεται μέχρι θανάτου μαζί με δυο γιους του από φίδια σταλμένα από θεό, όταν ο Λαοκόων υποπτεύθηκε τον Δούρειο Ίππο. (Το σύμπλεγμα βρίσκεται από τον 16ο αιώνα στο Βατικανό, σήμερα στο Museo Pio-Clementino του συγκροτήματος των Βατικανών Μουσείων). Υπάρχουν αμφισβητήσεις για την «ήρεμη μεγαλοπρέπεια» που είδε ο Βίνκελμαν, αλλά ο Λέσσινγκ δέχθηκε την άποψή του συμφωνώντας ότι ο γλύπτης είχε μετριάσει την έκφραση του πόνου. Και με αφορμή το σύμπλεγμα προχωρεί στη διατύπωση κανόνων σχετικά με τη ζωγραφική και γλυπτική αφ’ ενός και την ποίηση αφ’ ετέρου. Τα συμπεράσματά του : ''«Η ζωγραφική και η γλυπτική πρέπει να περιγράφουν τα πράγματα εν χώρω και να μη προσπαθούν να διηγηθούν μιαν ιστορία. Η ποίηση πρέπει να αφηγείται τα γεγονότα εν χρόνω και να μη προσπαθεί να περιγράψει αντικείμενα»''. Η επίδραση του Λαοκόοντα ήταν ευεργετική για τη γερμανική ποίηση. Την απήλλαξε από τις σχοινοτενείς περιγραφές και τον διδακτισμό και την ώθησε προς τη δράση και το συναίσθημα.
Το 1767 ο Λέσσινγκ διορίστηκε δραματουργός και κριτικός της πόλης του Αμβούργου, όπου παρουσίασε τη Μίννα φον Μπάρνχελμ και την ίδια μέρα (22 Απριλίου) εγκαινίασε τη σειρά δοκιμίων Hamburgische Dramaturgie, όπου σχολίαζε επί δύο χρόνια τα έργα που παίζονταν στη Γερμανία και τις φιλοσοφικές θεωρίες περί δράματος. Δεχόταν σαν δόγμα την Ποιητική του Αριστοτέλη αλλά προτιμούσε τον Σαίξπηρ από τον Κορνέιγ και τον Ρακίνα, παρά το ότι ο Άγγλος ποιητής παραβίαζε τον κανόνα των τριών αριστοτελικών ενοτήτων. Η επίδραση του Λέσσινγκ αποδέσμευσε το γερμανικό από το γαλλικό δράμα και ο Σαίξπηρ κυριάρχησε στη γερμανική σκηνή επί ένα σχεδόν αιώνα.
Ο Λέσσινγκ αρεσκόταν στις φιλολογικές διαμάχες και ομολογούσε ότι στόχο του είχε τους Γάλλους συγγραφείς «και ιδίως τον κ. Βολταίρο». Έλεγε δε ότι σκοπός του διανοητή δεν είναι η κατάκτηση της αλήθειας αλλά η προσπάθεια να τη φτάσει.
Το 1770 ο δούκας του Μπράουνσβαϊγκ τον διόρισε διευθυντή της βιβλιοθήκης του Βόλφενμπύτελ, «της τρίτης βιβλιοθήκης στον κόσμο» σε αριθμό βιβλίων κατά τον Καζανόβα. Εκεί ο Λέσσινγκ έγραψε το δράμα Αιμιλία Γκαλόττι, μια διαμαρτυρία κατά της αριστοκρατίας. Η πρεμιέρα του έργου χαιρετίστηκε από τον Γκαίτε ως η αναγέννηση της γερμανικής λογοτεχνίας και ορισμένοι κριτικοί χαρακτήρισαν τον Λέσσινγκ, "Γερμανό Σαίξπηρ".
Το 1775 -παρά τις κατά της αριστοκρατίας επιθέσεις του- συνόδευσε τον νεαρό πρίγκιπα Λεοπόλδο του Μπράουνσβαϊγκ στην Ιταλία ως ξεναγός του. Το ταξίδι κράτησε οκτώ μήνες και πιθανολογείται ότι στη Ρώμη ο Λέσσινγκ είδε τον Λαοκόοντα.
Το 1776 παντρεύτηκε μια χήρα με τέσσερα παιδιά, αλλά ένα χρόνο μετά η γυναίκα του πέθανε στον τοκετό μαζί με το βρέφος.
Τα Αποσπάσματα κατασχέθηκαν και ο Λέσσινγκ τέθηκε υπό την επιτήρηση του λογοκριτού του Μπράουνσβαϊγκ. Έγραψε τότε το δραματικό του αριστούργημα Νάθαν ο Σοφός, ένα κήρυγμα ανεξιθρησκεία ς. Το έργο εκδόθηκε το 1779 και αποδοκιμάστηκε από το χριστιανικό κοινό. Πρωτοπαρουσιάστηκε (μεταθανάτια) το 1783 και την τρίτη νύχτα η αίθουσα ήταν άδεια. Μόνο μετά από μια διασκευή από τους Γκαίτε και Σίλλερ το έργο πήρε την περίοπτη θέση του στο γερμανικό δραματολόγιο.
Ένα χρόνο πριν πεθάνει δημοσίευσε την Αγωγή του ανθρωπίνου γένους, όπου ξεκινά μεν αποδεχόμενος τις χριστιανικές ιδέες, καταλήγει όμως απορρίπτοντας τα δόγματα και κάθε θεολογία και προσβλέποντας στην υπέρτατη ηθική της καρτερικής καλοσύνης και της παγκόσμιας συναδέλφωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Γερμανοί εκδότες
Άλεφ (ποδοσφαιριστής)
Ο Άλεφ ντος Σάντος Σαλντάνια (γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1995) είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος στον ΑΠΟΕΛ, δανεικός από τη Μπράγκα.
Πρώιμη καριέρα
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Πόντε Πρέτα το 2013 και ακολούθως, εντάχθηκε στη Β' ομάδα της Μαρσέιγ, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο δανεισμού, με προοπτική αγοράς.
Μπράγκα
Τον Ιούλιο του 2015, υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τη Μπράγκα.
Ουμ Σαλάλ ΣΚ (δανεισμός)
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2016, ο Καταριανός σύλλογος Ουμ Σαλάλ, ανακοίνωσε την αγορά του Άλεφ από τη Μπράγκα. Ο παίκτης υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο. Εκτός από τον Άλεφ, ο πρώην συμπαίκτης του, Άντερσον Μάρτινς, είναι επίσης Βραζιλιάνος.
Απόλλων Λεμεσού (δανεισμός)
Στις 5 Ιουλίου 2017, μετακινήθηκε ως δανεικός στον Απόλλωνα Λεμεσού της Α' κατηγορίας Κύπρου. Στην Κύπρο, ο Βραζιλιάνος μέσος θυμίζει τον παίκτη που ξεχώρισε στο Παγκόσμιο Κύπελλο K20 στη Νέα Ζηλανδία. Την ίδια στιγμή, απέδειξε ότι διαθέτει πολύ καλή τεχνική κατάρτιση, έχοντας ηγετικό ρόλο στη μεσαία γραμμή του Απόλλωνα Λεμεσού, καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
ΑΕΚ (δανεισμός)
Στις 14 Ιουλίου 2018, η ΑΕΚ και η Μπράγκα συμφώνησαν για το δανεισμό του Άλεφ στους Πρωταθλητές Ελλάδας, μέχρι το καλοκαίρι του 2019. Παρά τις αξιοθαύμαστες επιδόσεις του με τον Απόλλων Λεμεσού, ο Άλεφ δεν υπολογίζεται από την πορτογαλική ομάδα και η ΑΕΚ αποφάσισε να κινηθεί για τον παίκτη. Σύμφωνα με αναφορές, οι πρωταθλητές Ελλάδας έκαναν μια συμφωνία με την Μπράγκα για τον δανεισμό του Άλεφ για την ερχόμενη σεζόν, με τον παίκτη να έχει ρήτρα αποδέσμευσης 2 εκατ. ευρώ, η οποία μπορεί να ενεργοποιηθεί το επόμενο έτος. Στις 20 Ιανουαρίου 2019, σκόραρε το πρώτο του γκολ στο Πρωτάθλημα, στην εντός έδρας νίκη με 3-0 επί του Αστέρα Τρίπολης.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Άλεφ συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2015 με την ομάδα της Βραζιλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουμ Σαλάλ Σπορτ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ατλέτικα Πόντε Πρέτα Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κατάρ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Αυτοκράτορας Γκο-Τόμπα
Ο αυτοκράτορας Γκο-Τόμπα (ιαπωνικά: 後 鳥羽 天皇) (6 Αυγούστου 1180 - 28 Μαρτίου 1239) ήταν ο 82ος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Η βασιλεία του εκτείνεται στα χρόνια από το 1183 έως το 1198.
Αυτός ο κυρίαρχος του 12ου αιώνα πήρε το όνομά του από τον αυτοκράτορα Τόμπα, και προσθέτοντας σε αυτό την λέξη Γκο (後), που μεταφράζεται κυριολεκτικά ως "αργότερα" και ως εκ τούτου, μερικές φορές ονομάζεται "Αυτοκράτορας Τόμπα ο μετέπειτα". Η ιαπωνική λέξη Γκο έχει επίσης μεταφραστεί ως «δεύτερος». και σε ορισμένες παλαιότερες πηγές, αυτός ο αυτοκράτορας μπορεί να αναφέρεται ως "Τόμπα ο δεύτερος" ή "Τόμπα Β'".
Γενεαλογία
Πριν από την άνοδό του στο θρόνο του χρυσάνθεμου, το προσωπικό του όνομα (η ιμίνα του) ήταν ο Τακαχούρα-σίνο (ιαπωνικά: 尊成親王). Ήταν επίσης γνωστός ως Τακανάρι-σίνο.
Η ζωή και το τέλος του
Ο Γκο-Τόμπα ανήλθε στο θρόνο σε ηλικία τριών ετών.
8 Σεπτεμβρίου 1183 (ή αλλιώς 20η ημέρα του 8ου μήνα): Κατά τον 3ο χρόνο της βασιλείας του Αντόκου-τένοου (ιαπωνικά: 安 徳 天皇 三年), ο αυτοκράτορας εγκατέλειψε την πρωτεύουσα αντί να παραδοθεί στις πιέσεις για την παραίτησή του. Στην απουσία του Αντόκου, ο μοναστήρις πρώην αυτοκράτορας Γκο-Σιρακάουα ανέβασε τον νεαρό αδερφό του με διάταγμα, και στο μικρό παιδί παραδόθηκε ο θρόνος μέσω των τελετών παραίτησης (τζούζεν). Η αντι-Τάιρα φατρία σκόπευε να ληφθεί η διαδοχή και λίγο αργότερα, ο αυτοκράτορας Γκο-Τόμπα λέγεται ότι προσχώρησε στο θρόνο.
Αν και αυτές οι επίσημες τελετές και γιορτές γίνονταν στο Heian-kyō, οι αυτοκρατορικές βασιλικές εξακολουθούσαν να κρατούνται από τον Αντόκου. Έτσι, ο σένσο και ο σοκούι του Γκο-Τόμπα έγιναν οι πρώτοι στην ιστορία που παραλείπουν την τελετουργική μετάδοση των ιερών θησαυρών από έναν κυρίαρχο στον διάδοχό του.
Το 1192 ο Γκο-Σιρακάγουα πέθανε και το πρώτο σογκουνάτο ιδρύθηκε από τον Μιναμότο νο Γιοριτόμο και ο αυτοκράτορας σιγά σιγά μετατράπηκε σε διακοσμητική φιγούρα.
Το 1198, ο Γκο-Τόμπα παραιτήθηκε υπέρ του γιου του, αυτοκράτορα Τσουτσιμικάντο.
Ο Γκο-Τόμπα βασίλευσε ως αυτοκρατορικός Αυτοκράτορας από το 1198 έως το 1221 δηλαδή σχέδον όσο η διάρκεια βασιλείας τριών αυτοκρατόρων, αλλά η εξουσία του ήταν πολύ περιορισμένη από τους μοναστηριακούς-αυτοκράτορες στην περίοδο Heian
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αυτής, ο Γκο-Τόμπα αποφάσισε ότι οι οπαδοί της σέκτας της Αγνής Γης στο Κιότο, με επικεφαλής τον Χόουνεν, πρέπει να αποβληθούν ή σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και να εκτελεστούν. Αρχικά, αυτό προκλήθηκε από καταγγελίες κληρικών στο Κιότο που ανησυχούσαν για την αύξηση της δημοτικότητας της νέας σέκτας, αλλά ο Γκο-Τόμπα διέταξε προσωπικά το διάταγμα αφότου ανακάλυψε ότι δύο από τις κυρίες του επρόκειτο να γίνουν μέλη της σέκτας, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει.
Το 1221, το Σογκουνάτο εγκατέστησε τον τρίχρονο εγγονό του Γκο-Τόμπα, τον αυτοκράτορα Τσούκιο, ως Αυτοκράτορα, αλλά ο Γκο-Τόμπα επέλεξε να πραγματοποιήσει μια εξέγερση σε μια προσπάθεια να ανακτήσει το θρόνο και να ανατρέψει το Καμακούρα Σογκουνατο. Αυτό είναι γνωστό ως Πόλεμος Τζόκιου, παίρνοντας την ονομασία του από την εποχή στην οποία συνέβη. Περίπου 400 Σαμουράι από την περιοχή του Κιότο που ήταν ενάντια στους Σογκουνάτο τον υποστήριξαν, αλλά οι περισσότεροι Σαμουράι, ιδιαίτερα στο Καντό, υποστήριξαν τους Σογκουνάτο με την ενθάρρυνση της Χότζου Μασάκο, χήρα του Γιοριτόμο. Η ίδια, έπεισε σε  συγκέντρωση των Σαμουράι ότι εάν δεν υποστήριζαν το Σογκουνάτο, τότε το σύγχρονο καθεστώς και τα προνόμια που είχαν αποκτήσει οι Σαμουράι θα χαθούν, και η Αυτοκρατορική αυλή και οι Κούτζ θα ανακτούσαν τη δύναμη και την επιρροή τους. Η εξέγερση του Γκο-Τόμπα απέτυχε και ο Τσούκιο αντικαταστάθηκε ως αυτοκράτορας από τον Γκο-Χορικάγουα, ανιψιό του Γκο-Τόμπα.
Μετά την εξέγερση, ο Go-Toba εξορίστηκε στα νησιά Oki. Πέθανε και θάφτηκε εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες
Μεσογειακός κυκλώνας Ιανός
Ο Ιανός ήταν βαθύ μετεωρολογικό χαμηλό με μερικά χαρακτηριστικά μεσογειακού κυκλώνα που έπληξε τη Μεσόγειο και κυρίως την Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2020. Εξελίχθηκε με θυελλώδεις ανέμους και πολύ ισχυρές τοπικές καταιγίδες, οι οποίες επέφεραν βιβλικές πλημμύρες, με τέσσερις θανάτους.
Εξέλιξη του καιρικού φαινομένου
Δημιουργήθηκε από τη θερμότητα των πολύ ζεστών υδάτων της Μεσογείου. Εμφανίστηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2020, ως μετεωρολογικός στρόβιλος νοτιοδυτικά της Ιταλίας, μεταξύ Σικελίας και Ιονίου Πελάγους και με θυελλώδεις κυκλωνικούς ανέμους μετατοπίζονταν, διαγράφοντας ανατολική πορεία προς την Ελλάδα με ανέμους 150 km/h. Οι Π.Ε. Ζακύνθου, Κεφαλληνίας και Ιθάκης στο Νότιο Ιόνιο ήταν οι πρώτες περιοχές που επλήγησαν, ενώ αμέσως μετά ακολούθησε η Πελοπόννησος. Στο λιμάνι της Κυλλήνης τα δρομολόγια σταμάτησαν, ενώ στις Π.Ε. Ηλείας, Αχαΐας, Αιτολοακαρνανίας, Αρκαδίας, Μεσσηνίας, Ζακύνθου, Κεφαλληνίας και Ιθάκης κηρύχθηκε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ενώ για πρώτη φορά ενεργοποιήθηκε το σχέδιο Δάρδανος. Στη Ζάκυνθο το λιμάνι υπέστη καταστροφές. Τα κύματα είχαν ύψος πάνω από 7 μέτρα, ενώ συνοδεύονταν από έντονες χαλαζοπτώσεις και κεραυνούς. Από εκεί, ο στρόβιλος προχώρησε βορειοανατολικά προς τη Στερεά, νότια Θεσσαλία, Σποράδες, αλλά επηρεάζοντας και τις Κυκλάδες και την Κρήτη.
Καταστροφές και αποτελέσματα
Ο κυκλώνας αρχικά επηρέασε σοβαρά τα νησιά της Ζακύνθου και Κεφαλλονιάς με θυελλώδεις ανέμους, αντίστοιχους με τυφώνα κατηγορίας 2 στην κλίμακα Saffir-Simpson (δείτε σχετικά : Κλίμακα Σαφίρ-Σίμπσον), προκαλώντας εκτεταμένες υλικές καταστροφές, όπως ξεριζωμένα δέντρα, κατεστραμμένες σκεπές, πλημμύρες και κατολισθήσεις.
Πολλές περιοχές επίσης της Θεσσαλίας και ιδιαίτερα της Μαγνησίας επλήγησαν σφοδρά, καθώς οι ζημιές στο οδικό δίκτυο, την ηλεκτροδότηση και γενικά βιβλικού χαρακτήρα επέφεραν και τον θάνατο ανθρώπων. Σπίτια και χωράφια πλημμύρισαν, περιουσίες κινητές και ακίνητες καταστράφηκαν, ενώ 3 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Στη Στερεά Ελλάδα οι καταστροφές στη Φθιώτιδα ήταν μεγάλες, ενώ στη Θεσσαλία, στο Μουζάκι Καρδίτσας κατέρρευσαν πέντε γέφυρες και όλοι οι δρόμοι της πόλης βουλιάξανε στη λάσπη. Στο ύψος του Αλμυρού διεκόπη η κυκλοφορία στην Εθνική οδό, ενώ στη Φθιώτιδα επλήγη το σιδηροδρομικό δίκτυο, με τη σιδηροδρομική σύνδεση Αθήνας - Θεσσαλονίκης να διακόπτεται. Γενικά εκατοντάδες άνθρωποι εγκλωβίστηκαν στα νερά, ενώ χιλιάδες σπίτια πλημμύρισαν, και άλλα σπίτια και δημόσια οικοδομήματα κατέρρευσαν, ενώ σπίτια και αυτοκίνητα θάφτηκαν κάτω από τόνους λάσπης και πέτρες. Σε πολλές περιοχές κόπηκαν ρεύμα και νερό για δυο ημέρες. Εκατοντάδες έμειναν άστεγοι.
Η κυβέρνηση αμέσως ανακοίνωσε έκτακτα μέτρα βοήθειας. Συγκεκριμένα:
Ωστόσο το καιρικό φαινόμενο του μεσογειακού κυκλώνα αναμένεται να επαναλαμβάνει την καταστροφική εμφάνισή του κάθε χρόνο στις αρχές του φθινοπώρου, λόγω της υπερθέρμανσης των υδάτων της Μεσογείου.
Επεισόδιο του Γκλάιβιτς
Το Επεισόδιο του Γκλάιβιτς (στα γερμανικά: Überfall auf den Sender Gleiwitz; στα πολωνικά: Prowokacja gliwicka) ήταν προβοκάτσια των Ναζί, προκειμένου να κατηγορηθεί η Πολωνία για επιθετικότητα ενάντια στη Γερμανία και να δικαιολογηθεί η επικείμενη επίθεση της Γερμανίας κατά της Πολωνίας. Αποτελούσε μέρος της Επιχείρησης Χίμλερ, που περιελάμβανε μια σειρά από παρόμοιες προβοκάτσιες.
Έλαβε χώρα στις 31 Αυγούστου 1939, την προηγούμενη ημέρα της γερμανικής εισβολής στη Πολωνία και εκτελέστηκε από άντρες των Σουτσστάφφελ (SS).
Αποδείξεις ότι επρόκειτο για γερμανική προβοκάτσια έδωσε στη Δίκη της Νυρεμβέργης ο αξιωματικός των SS, Άλφρεντ Νάουγιοκς.
Για περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Πολωνία Κατηγορία:Ναζιστική προπαγάνδα Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί
Ομάδα του Αστείου
Με το συμβατικό όνομα Ομάδα του Αστείου   (ή στο πρωτότυπο Group of Asteios) αναφέρεται ομάδα τριών αμφορέων με κοινά χαρακτηριστικά που σύμφωνα με τον κατάλογο του Τζον Μπίζλεϊ (John Beazley), έχουν ζωγραφιστεί από τον ίδιο Αττικό αγγειογράφο μελανόμορφων αμφορέων. Ονομάστηκαν έτσι από το όνομα του επώνυμου άρχοντα της Αθήνας Αστείου (373-372 π.Χ.).
Οι τρεις αυτοί αμφορείς είναι οι :
Από τους Τέιλορ και Φράνσις, θεωρείται ότι οι αμφορείς από τις ομάδες του Αστείου, του Χαρικλείδη και του Κίττου μοιάζουν σε μορφή, κάτι που κατά την άποψή τους σημαίνει ότι υπάρχει πιθανότητα να έχουν κατασκευαστεί στο ίδιο εργαστήριο παραγωγής, αλλά να έχουν ζωγραφιστεί από διαφορετικούς ζωγράφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική αγγειογραφία
Οροσειρά Σέντινελ
Η οροσειρά Σέντινελ κόψη κυρίως έχει το Βίνσεν Μασίφ στο νοτιότερο τμήμα της και έναν αριθμό διακριτών κορυφών και βουνών στο ανατολικό τμήμα της. Η οροσειρά φωτογραφήθηκε πρώτη φορά από αέρος στις 23 Νοεμβρίου 1935, από τον Λίνκολν Έλσγουορθ, ο οποίος αναγνώρισε τη θέση της ως ορόσημο σε μια απέραντη έκταση πάγου. Την οροσειρά επισκέφθηκε και εν μέρει επιθεώρησε τον Ιανουάριο του 1958 η ομάδα διάσχισης της Μέρι Μπερντ Λαντ, που καθοδηγούσε ο Τσαρλς Ρ. Μπέντλεϊ (Charles R. Bentley). Η οροσειρά χαρτογραφήθησε από τη USGS με αέρια φωτογράφιση του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, 1958-61
References
Κατηγορία:Οροσειρά Σέντινελ
Στανίσουαφ Ούλαμ
Ο Στανίσουαφ Μάρτσιν Ούλαμ (πολωνικά: Stanisław Marcin Ulam) (13 Απριλίου 1909 – 13 Μαΐου 1984) ήταν Πολωνός επιστήμονας στους τομείς των μαθηματικών και της πυρηνικής φυσικής. Συμμετείχε στο Πρόγραμμα Μανχάταν, δημιούργησε τον σχεδιασμό των θερμοπυρηνικών όπλων Τέλερ-Ούλαμ, ανακάλυψε την ιδέα του κυτταρικού αυτόματου, εφηύρε τη μέθοδο υπολογισμού Μόντε Κάρλο και πρότεινε την πρόωση πυρηνικού παλμού. Στα θεωρητικά και εφαρμοσμένα μαθηματικά, απέδειξε ορισμένα θεωρήματα και πρότεινε αρκετές εικασίες.
Σταδιοδρομία
Ο Ούλαμ γεννήθηκε σε μια πλούσια Πολωνοεβραϊκή οικογένεια και σπούδασε μαθηματικά στο Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο του Λβουφ, όπου απέκτησε το διδακτορικό του το 1933 υπό την επίβλεψη του Καζίμιες Κουρατόφσκι. Το 1935, ο Τζον φον Νόιμαν, τον οποίο είχε γνωρίσει ο Ούλαμ στη Βαρσοβία, τον προσκάλεσε να έρθει στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ για μερικούς μήνες. Από το 1936 έως το 1939, πέρασε τα καλοκαίρια στην Πολωνία και τα ακαδημαϊκά χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης, όπου εργάστηκε για να δημιουργήσει σημαντικά αποτελέσματα σχετικά με την εργοδική θεωρία. Στις 20 Αυγούστου 1939, ταξίδεψε για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για τελευταία φορά με τον 17χρονο αδερφό του, Άνταμ Ούλαμ. Έγινε επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον το 1940 και πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών το 1941.
Τον Οκτώβριο του 1943, έλαβε πρόσκληση από τον Χανς Μπέτε να συμμετάσχει στο Πρόγραμμα Μανχάταν στο μυστικό εργαστήριο Λος Άλαμος στο Νέο Μεξικό. Εκεί, εργάστηκε στους υδροδυναμικούς υπολογισμούς για να προβλέψει τη συμπεριφορά των εκρηκτικών φακών που χρειάζονταν ένα όπλο τύπου έκρηξης. Ανατέθηκε στην ομάδα του Έντουαρντ Τέλερ, όπου δούλεψε στη «Σούπερ» βόμβα του Τέλερ για τον Τέλερ και τον Ενρίκο Φέρμι. Μετά τον πόλεμο έφυγε για να γίνει αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, αλλά επέστρεψε στο Λος Άλαμος το 1946 για να εργαστεί στα θερμοπυρηνικά όπλα. Με τη βοήθεια μιας ομάδας γυναικών πληροφορικάριων, συμπεριλαμβανομένης της συζύγου του Φρανσουάζ Αρόν Ούλαμ,  ανακάλυψε ότι το σχέδιο «Σούπερ» του Τέλερ δεν ήταν εφαρμόσιμο. Τον Ιανουάριο του 1951, ο Ούλαμ και ο Τέλερ κατέληξαν στο σχέδιο Τέλερ-Ούλαμ, το οποίο είναι η βάση για όλα τα θερμοπυρηνικά όπλα.
Ο Ούλαμ εξέτασε το πρόβλημα της πυρηνικής πρόωσης των πυραύλων, το οποίο επιδίωξε με το Πρόγραμμα Ρόβερ, και πρότεινε, ως εναλλακτική λύση στον πυρηνικό θερμικό πύραυλο του Ρόβερ, να αξιοποιηθούν μικρές πυρηνικές εκρήξεις για πρόωση, το οποίο έγινε το Πρόγραμμα Ωρίων. Με τους Φέρμι, Τζον Πάστα και Μαίρη Τσίγκου, ο Ούλαμ μελέτησε το πρόβλημα Φέρμι-Πάστα-Ούλαμ-Τσίγκου, το οποίο έγινε η έμπνευση για το πεδίο της μη γραμμικής επιστήμης. Πιθανώς είναι περισσότερο γνωστός επειδή συνειδητοποίησε ότι οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές έκαναν πρακτική την εφαρμογή στατιστικών μεθόδων σε συναρτήσεις χωρίς γνωστές λύσεις, και καθώς οι υπολογιστές έχουν αναπτυχθεί, η μέθοδος Μόντε Κάρλο έχει γίνει μια κοινή και τυπική προσέγγιση σε πολλά προβλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί επιστήμονες Κατηγορία:Πολωνοί μαθηματικοί Κατηγορία:Πολωνοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Φρανς Πάουρμπους ο πρεσβύτερος
Ο Φρανς Πάουρμπους ο πρεσβύτερος (φλαμανδικά: Frans Pourbus de Oudere, Μπρυζ 1524 - Αμβέρσα 1584) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Αναγέννησης. Ήταν γιος του επίσης ζωγράφου Πήτερ Πάουρμπους, όπως ζωγράφος έγινε και ο γιος του Φρανς Πάουρμπους ο νεότερος. Η οικογένεια καλλιτεχνών ζούσε στην Αμβέρσα και πρώτος δάσκαλος του Φρανς μάλλον διετέλεσε ο πατέρας του, αν και το 1564 έγινε δεκτός στο εργαστήριο του Φρανς Φλόρις.
Ο γιος του, Φρανς Πάουρμπους ο νεότερος έγινε επίσης ζωγράφος και ήταν ο επίσημος ζωγράφος στην Αυλή του Δούκα της Μάντοβα, ενώ εργάστηκε και στην Αυλή της Μαρίας των Μεδίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Θανάσης Πώποτας
Ο Αθανάσιος (Θανάσης) Πώποτας (1927 – 18 Αυγούστου 2008) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και επιχειρηματίας. Υπήρξε επί σειρά ετών εκδότης και διευθυντής του Ταχυδρόμου του Βόλου, μιας από τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες επαρχιακές εφημερίδες της Ελλάδας.
Στα πρώτα χρόνια των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, ο Ανδρέας Παπανδρέου ενθάρρυνε τον Πώποτα να εγκατασταθεί στην Αθήνα και να ξεκινήσει την έκδοση φιλοκυβερνητικών καθημερινών εφημερίδων, με την ελπίδα αυτές να αποτελέσουν ισχυρό στήριγμα για το ΠΑΣΟΚ και να βοηθήσουν στην αποδυνάμωση των παραδοσιακών εκδοτών. Παρά την προνομιακή μεταχείριση από κρατικές τράπεζες και την μεγάλη διαφημιστική καμπάνια, το εγχείρημα απέτυχε.
Βιογραφία
Ο Θανάσης Πώποτας γεννήθηκε το 1927 και καταγόταν από τους Σοφάδες Καρδίτσας. Ήταν ανηψιός του Αλέξανδρου Μέρου, εκδότη του Ταχυδρόμου του Βόλου και βουλευτή Μαγνησίας της Ένωσης Κέντρου. Μετά το θάνατο του Μέρου το 1964, ανέλαβε τη διεύθυνση της εφημερίδας. Νωρίτερα, το 1955, ως πολιτικός συντάκτης του Ταχυδρόμου, είχε συνοδεύσει τον γνωστό Βολιώτη πολιτικό και πρώην υπουργό Γεώργιο Καρτάλη στην ιστορική επίσκεψή του στη Σοβιετική Ένωση.
Τελικά τον Σεπτέμβριο του 1983 ο Πώποτας κυκλοφόρησε την Ελεύθερη Γνώμη, ενώ στις αρχές του 1984 έβγαλε και δεύτερη καθημερινή εφημερίδα, τις Ειδήσεις. Πλήρωνε πολύ καλούς μισθούς και κατάφερε να προσεγγίσει γνωστούς δημοσιογράφους, όπως ο Χρήστος Μεμής (αργότερα διευθυντής στα Νέα) και ο Δημήτρης Κατσίμης (αργότερα γενικός διευθυντής Ειδήσεων της ΕΡΤ). Επίσης από την αρχή είχε την μερίδα του λέοντος στις κρατικές διαφημίσεις.
Παρ' όλα αυτά το κοινό δεν ανταποκρίθηκε και οι εφημερίδες έκλεισαν νωρίς, ενώ ο ίδιος ο Πώποτας είχε και δικαστικές εμπλοκές, καθώς καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση για υπεξαίρεση μαζί με το στέλεχος της Εθνικής Τράπεζας Σπύρο Λιντοβόη.
Ο Πώποτας κατάφερε να βγει γρήγορα από τη φυλακή μετά από μερικούς μήνες, επειδή διαπιστώθηκε ανήκεστος βλάβη της υγείας του, αλλά αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να κλείσει και ο Ταχυδρόμος, ο οποίος ωστόσο αργότερα επανακυκλοφόρησε.
Ο δημοσιογράφος και πολιτικός Πάνος Λουκάκος, στο βιβλίο του για τον Τύπο και την πολιτική στη Μεταπολίτευση, περιγράφει τον Πώποτα ως «νοικοκύρη» και «άρχοντα», αγαπητό σε όλους τους συνεργάτες του, που ταλαιπωρήθηκε άδικα. Δεν ήξερε πώς λειτουργούσαν τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, ενώ η μεγάλη του αγάπη προς τον Ανδρέα Παπανδρέου τον οδήγησε να προσλάβει στις εφημερίδες του υπεράριθμο προσωπικό από την τότε Κλαδική Οργάνωση Δημοσιογράφων του ΠΑΣΟΚ, με υπερβολικά υψηλούς μισθούς.
Πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια τον Αύγουστο του 2008, σε ηλικία 81 ετών. Η κόρη του Βίκυ παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Οικονόμου, γενικό διευθυντή της ΜΕΤΚΑ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ
Το Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ, ή ορθότερα «Φιλίππειο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ» (γερμ.: Philipps-Universität Marburg) είναι δημόσιο ανώτατο εκπαιδευτικό και ερευνητικό ίδρυμα που εδρεύει στην ομώνυμη πόλη του κρατιδίου της Έσσης. Είναι το αρχαιότερο προτεσταντικό Πανεπιστήμιο στον κόσμο με έτος ίδρυσης το 1527. Σήμερα αποτελεί κρατικό πανεπιστήμιο, χωρίς θρησκευτικές υπαγωγές ή προσανατολισμούς.
Ιστορία
thumb|200px|right|Το Παλιό Πανεπιστήμιο Το Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε στις 30 Μαϊου του 1527 από τον Φίλιππο Α΄ λαντγκράβο (μαρκήσιο) της Έσσης και ήταν το σημαντικότερο εκπαιδευτικό ίδρυμα του άλλοτε πριγκιπάτου της Έσσης. Ξεκίνησε τη λειτουργία του με 10 καθηγητές και 90 φοιτητές, εγγεγραμμένους σε 4 σχολές: τη θεολογική, τη νομική, την ιατρική και τη φιλοσοφική. Η Σχολή Χημείας του Μάρμπουργκ θεωρείται η αρχαιότερη του κόσμου με δεδομένο ότι ιδρύθηκε το 1609, όπως και η έδρα της ρομανικής φιλολογίας, που ιδρύθηκε το 1606.
Οργάνωση
Το Πανεπιστήμιο διαθέτει τις εξής σχολές (τμήματα) :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Γερμανία Κατηγορία:Έσση
Τελεφερίκ Πάρνηθας
Το Τελεφερίκ της Πάρνηθας (το οποίο και βρίσκεται στο ομώνυμο όρος) είναι ο διάδοχος ενός εναέριου τραμ που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1970 για να εξυπηρετεί το Καζίνο της Πάρνηθας, το πιο δημοφιλές καζίνο στην περιοχή της Αθήνας, που βρίσκεται σε μια από τις κορυφές της Πάρνηθας. Επίσης, ήταν συνηθισμένος τρόπος για τους Αθηναίους να φτάνουν στην κορυφή για οικογενειακές ημερήσιες εκδρομές, μια δημοφιλής συνήθεια ακόμα και σήμερα.
Στοιχεία για το νέο τελεφερίκ του Καζίνου της Πάρνηθας
Κατηγορία:Μεταφορές στην Αθήνα
Θάνος Μεσσήνης
Ο Θάνος Μεσσήνης (1911-1984) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός από τη Λάρισα. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1961 έως το 1963 και ως δήμαρχος Λαρισαίων από το 1969 έως το 1974. Μεταξύ άλλων, τιμήθηκε με Χρυσό Μετάλλιο από το Πολεμικό Ναυτικό.
Καταγωγή και εκπαίδευση
Ο Αθανάσιος Μεσσήνης του Δημητρίου και της Αφροδίτης γεννήθηκε στη Λάρισα το 1911. Ο πατέρας του, Δημήτριος (1868-1953) ήταν στρατηγός και υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος Λάρισας, ενώ η μητέρα του, Αφροδίτη Τολιοπούλου (1888-1982) ανέπτυξε κοινωνική δράση. Εκτός από τον Θάνο είχε άλλα 5 παιδιά, όλα αγόρια. Ο Θάνος σπούδασε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή των Αθηνών (αποχώρησε ως αρχίατρος).
Αντιστασιακή δράση
Πολέμησε στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου το 1940-41. Επίσης, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση πολεμώντας με τον ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα.
Διετέλεσε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Λάρισας (1959-64, 1967-70), ενώ στις 25 Οκτωβρίου 1969 διορίσθηκε δήμαρχος Λαρισαίων, διαδεχόμενος τον Δημήτριο Χατζηγιάννη, με τον συνδυασμό του οποίου είχε εκλεγεί ο ίδιος για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος, το 1959 και επανεξελέγη το 1964. Ως δήμαρχος, και προκειμένου να υποστηρίξει τα συμφέροντα της τοπικής κοινωνίας, συγκρούστηκε πολλές φορές με τη χούντα.
Κοινωνική δράση και πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λαρίσης το 1961 με την ΕΡΕ. Το 1978 ήταν υποψήφιος δήμαρχος και έλαβε ποσοστό 43,9%, χάνοντας τις εκλογές από τον Χονδρονάσιο.
Ο Μεσσήνης ως γιατρός αλλά και ως πολιτικός ανέπτυξε έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητα εκτός δημοσιότητας. Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας.
Θάνατος
Ο Θάνος Μεσσήνης πέθανε από αναπνευστική ανεπάρκεια στα Τρίκαλα στις 20 Ιουνίου του 1984, έπειτα από εγχείρηση για ανεύρυσμα αορτής, στην οποία υποβλήθηκε σε νοσοκομείο του Χιούστον του Τέξας στις ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Δήμαρχοι Λαρισαίων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Παλμικός προωθητήρας πλάσματος
thumb|Σχηματική διάταξη του παλμικού προωθητήρα πλάσματος
Ο παλμικός προωθητήρας πλάσματος (παριστάνεται με τη συντομογραφία PPT: Pulsed Plasma Thruster) είναι μια μέθοδος ηλεκτρικής προώθησης διαστημοπλοίων, που είναι επίσης γνωστή γενικότερα ως «κινητήρας πίδακα πλάσματος». Οι παλμικοί προωθητήρες πλάσματος θεωρούνται ως η απλούστερη μορφή ηλεκτρικής προώθησης διαστημοπλοίων και ήταν η πρώτη μορφή ηλεκτρικής προώθησης που χρησιμοποιήθηκε στο διάστημα. Πιο συγκεκριμένα χρησιμοποιήθηκε σε δύο σοβιετικά μη επανδρωμένα διαστημόπλοια (βολιστήρες), τα Ζοντ 2 και Ζοντ 3, αρχίζοντας από το 1964.
Λειτουργία
Οι περισσότεροι παλμικοί προωθητήρες πλάσματος χρησιμοποιούν ένα στερεό υλικό (συνήθως πολυτετραφθοροαιθυλένιο - PTFE) ως προωθητικό, αν και μια μειονότητά τους χρησιμοποιεί υγρά ή ακόμη και αέρια προωθητικά.
Το πρώτο στάδιο της λειτουργίας ενός παλμικού προωθητήρα πλάσματος περιλαμβάνει ένα βολταϊκό τόξο διαμέσου ποσότητας του καυσίμου, προκαλώντας αποσάθρωση και εξάχνωση του καυσίμου Η θερμότητα που παράγεται από το βολταϊκό τόξο μετατρέπει στη συνέχεια το παραγόμενο αέριο σε πλάσμα, δηλαδή δημιουργεί ένα φορτισμένο αεριώδες νέφος. Το βολταϊκό τόξο δημιουργείται από ένα ζεύγος αντίθετα φορτισμένων πλακών (μιας ανόδου και μιας καθόδου). Εφόσον το πλάσμα είναι ηλεκτρικά φορτισμένο, το καύσιμο σε κατάσταση πλάσματος ολοκληρώνει το ηλεκτρικό κύκλωμα, επιτρέποντας έτσι τη ροή του ηλεκτρικού ρεύματος (πρακτικά ροή ηλεκτρονίων) μεταξύ των δυο πλακών. Αυτή η ροή των ηλεκτρονίων δημιουργεί ένα ισχυρό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, που εφαρμόζει μια δύναμη Λόρεντζ (Lorentz force) πάνω στο πλάσμα, επιταχύνοντάς το έξω από τον παλμικό προωθητήρα πλάσματος με υψηλή ταχύτητα. Αυτή η παλμική εκτόνωση διαρκεί μέχρι να ξαναφορτιστούν οι πλάκες, για ένα νέο βολταϊκό τόξο και ακολούθως νέα παραγωγή και εκτόνωση πλάσματος. Η συχνότητα του παλμού (δηλαδή του κύκλου βολταϊκού τόξου, δημιουργίας πλάσματος, εκτόνωσης και επαναφόρτισης των πλακών) είναι κανονικά πολύ υψηλή και γι΄ αυτό δημιουργείται μια σχεδόν συνεχής και ομαλή ώθηση. Παρόλο που η συνολική ώθηση είναι σχετικά χαμηλή, ένας παλμικός προωθητήρας πλάσματος μπορεί να λειτουργεί συνεχόμενα για παρατεταμένες χρονικές περιόδους, αποδίδοντας μια μεγάλη τελική επιτάχυνση.
Η ενέργεια που χρησιμοποιείται για κάθε παλμό αποθηκεύεται προσωρινά σε έναν πυκνωτή. Μεταβάλλοντας το χρόνο μεταξύ δύο εκφορτίσεων του πυκνωτή, μεταβάλλεται (και έτσι ελέγχεται) η ισχύς και η ώθηση που εξασφαλίζει ο παλμικός προωθητήρας πλάσματος, γεγονός που επιτρέπει την ευέλικτη χρήση του συστήματος.
Σύγκριση με χημική προώθηση
Η σχέση μεταβολής της ταχύτητας ενός διαστημοπλοίου δίνεται από την ακόλουθη εξίσωση Τσιολκόφσκι (Tsiolkovsky equation):
όπου:
Οι παλμικοί προωθητήρες πλάσματος έχουν πολύ υψηλότερη ταχύτητα εκτόνωσης από τους προωθητήρες χημικής προώθησης, αλλά και πολύ μικρότερο ρυθμό ροής καυσίμου. Ωστόσο, με βάση την παραπάνω εξίσωση Τσιολκόφσκι, το τελικό αποτέλεσμα είναι υψηλότερη τελική ταχύτητα για τα προωθούμενα σκάφη. Η ταχύτητα εκτόνωσης ενός παλμικού προωθητήρα προώθησης είναι της τάξης των δεκάδων χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο (δηλαδή > 10 km/s), ενώ η συμβατική χημική προώθηση παράγει θερμικές ταχύτητες, που ποικίλουν από 2 ως 4,5 km/s. Εξαιτίας αυτής της μικρότερης θερμικής ταχύτητας, οι μονάδες χημικής προώθησης γίνονται εκθετικά λιγότερο αποτελεσματικές σε υψηλότερες ταχύτητες σκάφους, κάνοντας όχι μόνο πλεονεκτική αλλά και αναγκαία τη χρήση ηλεκτρικών συστημάτων προώθησης (όπως είναι οι παλμικοί προωθητήρες πλάσματος) για την παραγωγή των αναγκαίων διαπλανητικών ταχυτήτων, που κυμαίνονται μεταξύ 20 και 70 km/s
Η έρευνα της NASA για τους παλμικούς προωθητήρες πλάσματος (που άρχισε από το 2000) πέτυχε ταχύτητα εκτόνωσης ως και 13.700 m/s, που παράχθηκε από ώθηση 860 μN και κατανάλωση 70 W ηλεκτρικής ισχύος. Αυτά τα χαρακτηριστικά επέτρεψαν σε διαστημικό σκάφος να επιτύχει μέγιστη ταχύτητα σχεδόν διπλάσια από τη μέγιστη ταχύτητα διαστημικού λεωφορείου, που είναι 28.968 km/h.
Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα
Οι παλμικοί προωθητήρες πλάσματος είναι πολύ ανθεκτικοί, χάρη στην εγγενώς απλή σχεδίασή τους (σε σύγκριση με τις άλλες τεχνικές ηλεκτρικής προώθησης διαστημικών οχημάτων). Επιπλέον απορροφούν σχετικά μικρή ηλεκτρική ισχύ σε σύγκριση με άλλους συγκρίσιμους προωθητήρες. Ως ένα ηλεκτρικό σύστημα προώθησης οι παλμικοί προωθητήρες πλάσματος πλεονεκτούν στη μικρή κατανάλωση καυσίμων, σε σύγκριση με τους παραδοσιακούς χημικούς πυραύλους, μειώνοντας έτσι την μάζα εκτόξευσης και γι' αυτό και το κόστος εκτόξευσης, αλλά επίσης εξασφαλίζουν υψηλές επιδόσεις στη βελτίωση της ειδικής ώθησης.
Ωστόσο, εξαιτίας της απώλειας ενέργειας που προκαλείται από τον αργό χρόνο αποσάθρωσης και τον υψηλό ρυθμό μεταφοράς θερμότητας από το προωθητικό στο υπόλοιπο διαστημικό όχημα, η αποδοτικότητα του προωθητικού είναι πολύ χαμηλή σε σύγκριση με άλλες μορφές ηλεκτρικής προώθησης, υπολογιζόμενη σε μόλις περίπου 10%.
Εφαρμογές
Οι παλμικοί προωθητήρες πλάσματος είναι πολύ κατάλληλοι για χρήσεις σε σχετικά μικρά διαστημικά οχήματα με μάζα μικρότερη από 100 χιλιόγραμμα (ιδιαίτερα κυβοδορυφόρους, CubeSats) για ρόλους ελέγχου του ύψους περιφοράς, σταθεροποίησης θέσης, πραγματοποίησης ελιγμών εξόδου από τροχιά και εξερεύνησης διαστήματος σε μεγάλες αποστάσεις από διαστημικούς βολιστήρες. Με τη χρήση παλμικών προωθητήρων πλάσματος θα μπορούσε να διπλασιαστεί η διάρκεια λειτουργίας αποστολών μικρών δορυφόρων χωρίς σημαντική αύξηση της πολυπλοκότητας ή του κόστους, χάρη στην εγγενή απλότητα και την σχετικά μικρού κόστους φύση των παλμικών προωθητήρων πλάσματος.
Ένας παλμικός προωθητήρας πλάσματος χρησιμοποιήθηκε το Νοέμβριο του 2000 από τη NASA σε μια πειραματική πτήση του διαστημικού οχήματος Earth Observing-1. Οι προωθητήρες του οχήματος κατέδειξαν με επιτυχία την ικανότητα αυτού του συστήματος προώθησης στον έλεγχο του διαστημικού οχήματος, αλλά και ότι το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο που παράγεται κατά τη λειτουργία του δεν ασκεί επιρροή σε άλλα συστήματα του σκάφους. Οι παλμικοί προωθητήρες πλάσματος αποτελούν επίσης δημοφιλές αντικείμενο ακαδημαϊκής έρευνας πάνω στην ηλεκτρική προώθηση, χάρη στις μοναδικές τους δυνατότητες σε σύγκριση με τα άλλα προωθητικά συστήματα, στη σχετική τους απλότητα και το μικρότερο κόστος κατασκευής και λειτουργίας.
Αναφορές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Μηχανές
Kokusai Ki-76
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1940 η Αεροπορική Υπηρεσία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού ζήτησε από τη Nippon Kokusai Koku Kogyo να αναπτύξει νέο αεροσκάφος συνδέσμου/παρατήρησης. Το αεροσκάφος που δημιουργήθηκε ήταν σχεδιαστικά παρόμοιο με το γερμανικό Fieseler Fi 156 Storch, χωρίς όμως να πρόκειται αντιγραφή του. Επρόκειτο για ένα υψηλοπτέρυγο μονοπλάνο με σταθερό σύστημα προσγείωση, όπως και το Storch. Σε αντίθεση όμως με τη γερμανική σχεδίαση, το ιαπωνικό Ki-76 διέθετε φλαπς τύπου Fowler. Επίσης προωθούνταν από αστεροειδή κινητήρα, συγκεκριμένα τον Hitachi Ha-42, ενώ το Storch προωθούνταν από κινητήρα εν σειρά.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τα Ki-67 παρέμειναν σε υπηρεσία μέχρι το τέλος του παγκοσμίου πολέμου. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν ως ανθυποβρυχιακά, επιχειρώντας από τα αεροπλανοφόρα συνοδείας του Αυτοκρατορικού Στρατού, μεταφέροντας δύο βόμβες βυθού των 60 kg.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη συνδέσμου Κατηγορία:Αεροσκάφη στρατιωτικής συνεργασίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη Kokusai
Μαρία Γκουλέγκινα
Βιογραφία
Η Μαρία Γκουλέγκινα γεννήθηκε στην Οδησσό της Ουκρανίας (τότε ανήκε στην Σοβιετική Ένωση), από Αρμένιο πατέρα και Ουκρανή μητέρα, όπου σπούδασε φωνητικά στο μουσικό ωδείο με τον Εβγκένι Νικολάγιεβιτς Ιβάνοφ. Παρέμεινε υπό την καθοδήγηση του και μετά την αποφοίτηση της.
Καριέρα
Το διεθνές της ντεμπούτο έλαβε χώρα το 1987 ως Αμέλια στην παραγωγή Un ballo in maschera στη Λα Σκάλα. Έπαιξε κορυφαίους ρόλους στο I due Foscari, Manon Lescaut και Tosca και σύντομα προσλήφθηκε στη Βιέννη, το Μόναχο, το Αμβούργο, το Λονδίνο και άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές όπερες. Έκανε το ντεμπούτο της στην Παρισινή Όπερα το 1995.
Το αμερικανικό ντεμπούτο της πραγματοποιήθηκε στην Μητροπολιτική Όπερα τον Ιανουάριο του 1991, όπου τραγούδησε τη Μανταλένα στο Αντρέα Σενιέ. Έχει εμφανιστεί επίσης στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο και την Λυρική Όπερα του Σικάγου, παίζοντας ρόλους στις όπερες Ερνάνι, Σιμόν Μποκανέγκρα, Καβαλλερία ρουστικάνα, Φεντόρα. Αργότερα έπαιξε άλλους απαιτητικούς ρόλους, όπως η Ονταμπέλλα στην Ατίλα (όπερα) και η Λαίδη Μάκβεθ στο Μάκβεθ (όπερα), στο συνεχώς αυξανόμενο ρεπερτόριό της. Επίσης, έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο Μαριίνσκι στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας το 1992, ως Λίζα στην Βασίλισσα των Σπάδων του Τσαϊκόφσκι.
Η Γκουλέγκινα έχει εμφανιστεί στην Ιαπωνία πολλές φορές (δύο φορές ως μέρος των περιοδειών της Λα Σκάλα στην Ιαπωνία) και έχει θαυμαστές εκεί. Θεωρείται από τους περισσότερους ως μία από τις κορυφαίες δραματικές σοπράνο της γενιάς της. Θαυμάζεται σε μεγάλο βαθμό για τη ζεστή και πλούσια φωνή της, την ισχυρή σκηνική της παρουσία και την απόλυτη δραματική δέσμευση για τους ρόλους της στη σκηνή. Τραγούδησε στην κορυφή ενός παγοθραυστικού που την έφερε στο στάδιο του Φιστ, στην τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2014.
Μετά από 10 χρόνια απουσίας, η Γκουλέγκινα επέστρεψε στη Βασιλική Όπερα (Κόβεντ Γκάρντεν) για να παρουσιάσει την Τόσκα (Φεβρουάριος, 2016). Επέστρεψε επίσης στο Θέατρο Μπολσόι της Μόσχας ως Έμπολι στο έπος Ντον Κάρλο του Βέρντι.
Η Γκουλέγκινα έχει λάβει πολλά βραβεία και άλλες διακρίσεις, είναι μέλος του Τιμητικού Συμβουλίου της Διεθνούς Παραολυμπιακής Επιτροπής καθώς και Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της ΟΥΝΙΣΕΦ.
Φιλανθρωπικό έργο
Είναι μέλος του Τιμητικού Συμβουλίου της Διεθνούς Παραολυμπιακής Επιτροπής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υψίφωνοι Κατηγορία:Τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Ρώσοι μουσικοί Κατηγορία:Ουκρανοί μουσικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί μουσικοί Κατηγορία:Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF
Λίνα Βερτμίλερ
Η Αρκάντζελα Φελίτσε Ασούντα Βερτμίλερ φον Ελγκ Εσπανιόλ φον Μπραουάιχ (ιταλ.: Arcangela Felice Assunta Wertmüller von Elgg Español von Braueich, 14 Αυγούστου 1928- 9 Δεκεμβρίου 2021 ), γνωστή ως Λίνα Βερτμίλερ (ιταλ.: Lina Wertmüller), ήταν Ιταλίδα σκηνοθέτρια, σεναριογράφος και συγγραφέας. Είναι κυρίως γνωστή για την δουλειά της στον κινηματογράφο, αλλά ασχολήθηκε εκτεταμένα με το θέατρο και την τηλεόραση. Οι ταινίες της χαρακτηρίζονται από μακροσκελείς τίτλους, πολιτικό περιεχόμενο, χιουμοριστικά στοιχεία και έντονο ερωτισμό.
Η Βερτμίλερ αναδείχθηκε ως μία από τις πλέον καταξιωμένες και αμφιλεγόμενες σκηνοθέτες της δεκαετίας του 1970, αλλά η επιτυχία της περιορίστηκε στην περίοδο αυτή. Το 1972 ήταν η πρώτη γυναίκα υποψήφια στο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία Μίμης ο σιδεράς (1972) και το 1976 έγινε η πρώτη γυναίκα που απέσπασε υποψηφιότητα Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας για την ταινία Ο Πασκουαλίνο και οι 7 καλλονές (1975). Άλλες σημαντικές ταινίες της είναι οι Ιστορία έρωτα και αναρχίας (1973) και Η κυρία και ο ναύτης (1974). Το 2019 έλαβε Τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο της προσφοράς της στον χώρο του κινηματογράφου. Απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών στις 9 Δεκεμβρίου 2021.
Πρώτα χρόνια
Η Βερτμίλερ γεννήθηκε το 1928 στην Ρώμη. Οι γονείς της ήταν οι Φεντερίκο Βερτμίλερ, δικηγόρος στο επάγγελμα, και Μαρία Σανταμαρία-Μαουρίτσιο. Η Βερτμίλερ έχει καταγωγή από την Ελβετία, καθώς, στις αρχές του 19ου αιώνα, ένας πρόγονος από τη μεριά του πατέρα της είχε εγκαταλείψει τη χώρα και είχε εγκατασταθεί στη Νάπολη μετά τη φόνευση του αντιπάλου του σε μονομαχία.
Η Βερτμίλερ ήταν ιδιαίτερα αντιδραστική σαν έφηβη, με αποτέλεσμα να αποβληθεί από τουλάχιστον δεκαπέντε καθολικά σχολεία. Στα μαθητικά της χρόνια γνώρισε την Φλόρα Καραμπέλα, μετέπειτα ηθοποιό και σύζυγο του Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι. Σύμφωνα με την ίδια, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πατέρας της προστάτευε παρτιζάνους και έκρυβε μια οικογένεια Εβραίων στο σπίτι του.
Το 1951, η Βερτμίλερ αποφοίτησε από την Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης Σίλβιο Ντ' Αμίκο.
Καριέρα
Μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1960, η Βερτμίλερ εργάστηκε στο θέατρο σαν ηθοποιός, αναλαμβάνοντας επίσης την σκηνοθεσία και τη συγγραφή. Ασχολήθηκε επίσης με το κουκλοθέατρο, διασκευάζοντας έργα του Φραντς Κάφκα και άλλων συγγραφέων. Κατά την περίοδο αυτή γνώρισε τον Τζιανκάρλο Τζιανίνι, ο οποίος θα πρωταγωνιστούσε αργότερα σε πολλές από τις ταινίες της. Η πορεία της Βερτμίλερ στον κινηματογράφο ξεκίνησε ως βοηθός σκηνοθετών. Μεταξύ αυτών ήταν ο Φεντερίκο Φελίνι, με τον οποίο συνεργάστηκε στο περίφημο 8½ (1963). Ανέπτυξαν μια πολυετή φιλία και, σύμφωνα με την ίδια, η επαφή της με τον Φελίνι κατέστη καθοριστικής σημασίας για την ενασχόλησή της με τον κινηματογράφο: «Τότε γνώρισα τον Φελίνι... και από τότε άλλαξαν όλα. Είδα έναν τρόπο να κάνεις ταινίες, που έμεινε μέσα μου για πάντα».
Το 1963 προβλήθηκε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, I basilischi, που απεικονίζει την ληθαργική ζωή της νεολαίας σε μια μικρή πόλη της Νοτίου Ιταλίας. Με την ταινία αυτή, η Βερτμίλερ έγινε δεκτή από τους Ιταλούς κριτικούς ως ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ιταλικού κινηματογράφου. Ακολούθησε η πρώτη της δουλειά στην τηλεόραση, η κωμική σειρά Il giornalino di Gian Burrasca (1964-1965). Τα επόμενα χρόνια, η Βερτμίλερ σκηνοθέτησε και έγραψε τρεις ταινίες, ενώ συνέχισε να δημιουργεί για το θέατρο, συχνά σε συνεργασία με τον Φράνκο Τζεφιρέλι και τον άντρα της, Ενρίκο Γιομπ. Ασχολήθηκε επίσης με το ραδιόφωνο.
Με τη σύμπραξη του Τζιανκάρλο Τζιανίνι, ίδρυσε την εταιρεία παραγωγής ταινιών Liberty Films. Στην πέμπτη της ταινία, Μίμης ο σιδεράς (1972), ο Τζιανίνι υποδύεται έναν εργάτη από τη Σικελία, ο οποίος βρίσκεται μπλεγμένος με την Μαφία. Η ταινία εδραίωσε την Βερτμίλερ σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς τέθηκε σε υποψηφιότητα για τον Χρυσό Φοίνικα και είχε αξιοσημείωτη επιτυχία στους αμερικανικούς κινηματογράφους. μικρογραφία|240x240px|Σκηνή από την ταινία Ιστορία έρωτα και αναρχίας Ακολούθησε η Ιστορία έρωτα και αναρχίας (1973), που διηγείται το εγχείρημα ενός αναρχικού να δολοφονήσει, με την βοήθεια μία πόρνης, τον Μπενίτο Μουσολίνι. Η ταινία προτάθηκε για τον Χρυσό Φοίνικα και ο Τζιανκάρλο Τζιανίνι απέσπασε το Βραβείο Ανδρικού Ρόλου.
Το 1974 προβλήθηκαν δύο ταινίες της Βερτμίλερ, με προεξέχουσα την Η κυρία και ο ναύτης, μια κωμωδία στην οποία ένας φτωχός ναύτης και μια υπεροπτική πλούσια κυρία ναυαγούν σε ένα μικρό νησί. Η ταινία, παρότι έλαβε καλές κριτικές, προκάλεσε αντιδράσεις για υποτιθέμενο μισογυνιστικό περιεχόμενο.
Ο Πασκουαλίνο και οι 7 καλλονές (1975) είναι η διασημότερη ταινία της Βερτμίλερ. Ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να επιβιώσει εν μέσω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αρχικά πολεμώντας για την Φασιστική Ιταλία και αργότερα ως αιχμάλωτος σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η ταινία αυτή είχε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και έλαβε υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για την Βερτμίλερ, Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για τον Τζιανίνι και Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Έτσι, η Βερτμίλερ έγινε η πρώτη γυναίκα που προτείνεται για το Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Πάντως, υπήρξαν πολλές αρνητικές κριτικές, κυρίως αναφορικά με μισογυνιστικές απόψεις και την ανακριβή απεικόνιση των συνθηκών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η επιτυχία των τελευταίων αυτών ταινιών ώθησε την Warner Bros. να προσφέρει στην Βερτμίλερ ένα συμβόλαιο για τέσσερις ταινίες στην αγγλική γλώσσα. Η Μια νύχτα γεμάτη βροχή (1978) ήταν υποψήφια για την Χρυσή Άρκτο στο Διεθνές Φεστιβάλ του Βερολίνου, αλλά δεν είχε την αναμενόμενη ανταπόκριση, με αποτέλεσμα η Warner Bros. να διακόψει το συμβόλαιο. Γενικά οι επόμενες ταινίες της Βερτμίλερ δεν γνώρισαν την επιτυχία των προηγούμενων εγχειρημάτων της, με μοναδική εξαίρεση την Καμόρα (1986), που προτάθηκε για Χρυσή Άρκτο και απέσπασε τρία Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο και τέσσερα Βραβεία Νάστρο ντ' Αρτζέντο. Παράλληλα, συνέχισε να κάνει δουλειές στο θέατρο, όπως η παραγωγή της Κάρμεν του Ζωρζ Μπιζέ, το 1986, η οποία έλαβε πολύ καλές κριτικές. μικρογραφία|Φωτογραφία της Λίνα Βερτμίλερ από το 1987 Τις δεκαετίες του 1990 και 2000, η Βερτμίλερ σκηνοθέτησε και έγραψε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, όπως η Sabato, domenica e lunedì (1990), με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Λόρεν, η οποία προτάθηκε για Χρυσό Χιούγκο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγου. Τα τελευταία χρόνια, η Βερτμίλερ ασχολείται κυρίως με την τηλεόραση και το θέατρο. Η πιο πρόσφατη ταινία της είναι η Roma, Napoli, Venezia... in un crescendo rossiniano (2014), ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για τον Τζοακίνο Ροσίνι.
Στιλ
Η συνεργασία της Βερτμίλερ με τον Φελίνι επηρέασε σημαντικά το κινηματογραφικό στιλ της, το οποίο έχει χαρακτηριστεί «φαντασμαγορικό, ερωτικό, κομικό, τραγικό, προβοκατόρικο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ηλεκτρονικό έγκλημα
Το ηλεκτρονικό έγκλημα, κυβερνοέγκλημα ή έγκλημα στο διαδίκτυο (αγγλικά: electronic crime ή cybercrime) είναι το έγκλημα που περιλαμβάνει έναν υπολογιστή και ένα δίκτυο. Ο υπολογιστής μπορεί να είναι το μέσο για τη διάπραξη του εγκλήματος ή να αποτελεί τον στόχο.
Συνήθη ηλεκτρονικά εγκλήματα περιλαμβάνουν υποθέσεις ηλεκτρονικής επίθεσης και κατασκοπείας κυβερνητικών ή μη κυβερνητικών φορέων, οικονομικής απάτης, εκφοβισμού και εκβιασμού.
Ετυμολογία
Ετυμολογικά η σύνθετη λέξη Κυβερνοέγκλημα προέρχεται από τις επιμέρους λέξεις Cyber (Cybernitics) + Crimen, οι οποίες με τη σειρά τους προέρχονται από τις ελληνικές λέξεις Κυβερνήτης + Κρίμα, αντίστοιχα. Η ετυμολογική αυτή εκδοχή παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά στις 7-6-2017 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Η λέξη Cybernitics (Κυβερνητική) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά την δεκαετία του 1940, από τον μαθηματικό και φιλόσοφο Νόρμπερτ Βίνερ. .
Τύποι εγκλημάτων
Το έγκλημα στον κυβερνοχώρο μπορεί να ταξινομηθεί σε τρεις εκδοχές:
Πολλοί τύποι εγκλημάτων, συμπεριλαμβανομένης της τρομοκρατίας, της εμπορίας ανθρώπων, της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών και της εμπορίας ναρκωτικών, έχουν μεταφερθεί στο διαδίκτυο ή διευκολύνονται διαδικτυακά. Κατά συνέπεια, οι περισσότερες ποινικές έρευνες έχουν ψηφιακή συνιστώσα.
Οι σημαντικότερες τάσεις του κυβερνοεγκλήματος αποτυπώνονται με αναλυτικό τρόπο στην τελευταία έκθεση (IOCTA) της Europol και αγγίζουν τις περιοχές
Ιδιαίτερα κατά την πανδημική περίοδο παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση του κυβερνοεγκλήματος παγκοσμίως.
Αντιμετώπιση
Το πρώτο νομικό κείμενο που ρυθμίζει τα θέματα αντιμετώπισης του κυβερνοεγκλήματος είναι η Σύμβαση της Βουδαπέστης (Cybercrime Convention) του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία υπογράφηκε το 2001.
Αποτελεί την η πρώτη διεθνής συνθήκη για τα εγκλήματα που διαπράττονται μέσω του Διαδικτύου και άλλων δικτύων υπολογιστών και αφορά ιδίως:
Περιέχει επίσης μια σειρά από εξουσίες και διαδικασίες, όπως η έρευνα δικτύων υπολογιστών.
Ο κύριος στόχος της Σύμβασης είναι η άσκηση κοινής ποινικής πολιτικής, με στόχο την προστασία της κοινωνίας από το έγκλημα στον κυβερνοχώρο, ιδίως με τη θέσπιση κατάλληλης νομοθεσίας και την προώθηση της διεθνούς συνεργασίας.
Η Σύμβαση της Βουδαπέστης (Budapest Convention or Cybercrime Convention) κυρώθηκε με το Νόμο 4411/2016 (ΦΕΚ Α 142/3-8-2016) ο οποίος αποτελεί τον πρώτο Νόμο για την αντιμετώπιση του Κυβερνοεγκλήματος στην Ελλάδα.
Την συγκεκριμένη Σύμβαση έχουν υπογράψει αυτή τη στιγμή 66 χώρες από όλο τον κόσμο (όχι μόνο από την Ευρώπη) και πολλές άλλες χώρες είναι στη διαδικασία για την ενσωμάτωση, με πολλαπλά οφέλη για τα άτομα και τις κοινωνίες τους.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Κυβερνοασφάλεια (ENISA) έχει αρμοδιότητα την επίτευξη υψηλού επιπέδου ασφάλειας στο διαδίκτυο.
Οι νόμοι και οι δράσεις της ΕΕ αποσκοπούν να βελτιώσουν:
Το έγκλημα στον κυβερνοχώρο είναι μια εξελισσόμενη μορφή εγκλήματος, πέρα από κράτη και σύνορα. Η πολύπλοκη φύση του Κυβερνοεγκλήματος απορρέει από το γεγονός ότι λαμβάνει χώρα στο, χωρίς σύνορα, πεδίο του κυβερνοχώρου, επιδεινώνεται δε από την αυξανόμενη εμπλοκή ομάδων οργανωμένου εγκλήματος.