cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροπειρατεία στην Πτήση 181 της Lufthansa
Άφιξη στο Μπαχρέιν
Στο Ντουμπάι, οι τρομοκράτες ανέθεσαν στον πύργο ελέγχου να στείλει το προσωπικό του πληρώματος του αεροδρομίου να τους προμηθεύσει τρόφιμα, νερό, φάρμακα, εφημερίδες και να απομακρύνει τα σκουπίδια. Ο Σούμαν μπόρεσε να επικοινωνήσει με τον πύργο ελέγχου, αναφέροντας τον αριθμό των αεροπειρατών στο αεροσκάφος, διευκρινίζοντας ότι υπήρχαν δύο άνδρες και δύο γυναίκες αεροπειρατές ρίχνοντας διαφορετικούς τύπους τσιγάρων στην άσφαλτο από το παράθυρο του πιλοτηρίου. Σε συνέντευξή του σε δημοσιογράφους, αυτές οι πληροφορίες αποκαλύφθηκαν από τον Σεΐχη Μοχάμεντ του Ντουμπάι, τότε Υπουργό Άμυνας. Οι αεροπειρατές όταν το έμαθαν αυτό, πιθανώς από το ραδιόφωνο, προκάλεσε έναν εξαγριωμένο Μαχμούντ να απειλήσει τη ζωή του Σούμαν επειδή μοιράστηκε κρυφά αυτό το κωδικοποιημένο μήνυμα. Το αεροσκάφος παρέμεινε σταθμευμένο στο αεροδρόμιο του Ντουμπάι καθ' όλη τη διάρκεια του Σαββάτου στις 15 Οκτωβρίου, κατά τη διάρκεια του οποίου το αεροσκάφος αντιμετώπισε τεχνικές εμπλοκές με την ηλεκτρική γεννήτρια, τον κλιματισμό και τη βοηθητική μονάδα ισχύος. Οι αεροπειρατές ζήτησαν από τους μηχανικούς να επισκευάσουν το αεροπλάνο. Το πρωί της Κυριακής 16 Οκτωβρίου, ο Μαχμούντ απείλησε να αρχίσει να πυροβολεί ομήρους εάν δεν ανεφοδιαζόταν το αεροσκάφος και οι αρχές του Ντουμπάι συμφώνησαν τελικά να ανεφοδιάσουν το αεροπλάνο.
Στο μεταξύ, τόσο ο Hans-Jürgen Wischnewski, ο Δυτικογερμανός υπουργός αρμόδιος για τη διαχείριση της αεροπειρατείας, όσο και ο συνταγματάρχης Ούλριχ Βέγκενερ, διοικητής της επίλεκτης γερμανικής αντιτρομοκρατικής ομάδας GSG 9, είχαν φτάσει στο Ντουμπάι για να προσπαθήσουν να πείσουν την κυβέρνηση να συμφωνήσει να αφήσει τους Καταδρομείς να εισβάλουν στο αεροσκάφος. Ωστόσο, αφού δόθηκε η άδεια στους κομάντο του GSG 9 να εισβάλουν στο αεροσκάφος, τα ανώτερα στελέχη των SAS και GSG 9 επέμειναν σε πρόσθετες μάχιμες ασκήσεις και ξηρές διαδρομές σε παρακείμενο αεροδιάδρομο. Οι αναφορές αναφέρουν ότι διεξήχθησαν έως και 45 ώρες εκπαίδευσης στο Ντουμπάι (σε περίοδο 80 ωρών). Ενώ ο Βέγκενερ σκεφτόταν τις επιλογές του, το αεροσκάφος βρισκόταν ξανά σε κίνηση αφού οι αεροπειρατές ανεφοδιάστηκαν πλήρως με καύσιμα και οι πιλότοι έβαλαν σε λειτουργία τις μηχανές. Στις 12:19 της Κυριακής 16 Οκτωβρίου απογειώθηκε, με προορισμό τη Σαλάλα και τη Μασίρα στο Ομάν, όπου η άδεια προσγείωσης απορρίφθηκε για άλλη μια φορά και και τα δύο αεροδρόμια αποκλείστηκαν. Αφού επίσης το Ριάντ έκλεισε και απέκλεισε τους διαδρόμους του αεροδρομίου του στις 14:50 της 16ης Οκτωβρίου (τρεις ημέρες μετά την έναρξη της αεροπειρατείας), ορίστηκε πορεία προς το Άντεν στη Νότια Υεμένη, στο όριο της εμβέλειας καυσίμου του αεροπλάνου.
Άφιξη στο Άντεν
Πλησιάζοντας και υπερπτώντας το Άντεν, το αεροσκάφος δεν έλαβε και πάλι άδεια προσγείωσης, αυτή τη φορά στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Άντεν, και και οι δύο κύριοι διάδρομοι μπλοκαρίστηκαν από στρατιωτικά τζιπ, τανκς και άλλα οχήματα. Το αεροπλάνο είχε επικίνδυνα χαμηλά αποθέματα καυσίμων, αλλά οι αρχές του αεροδρομίου του Άντεν αρνήθηκαν κατηγορηματικά να καθαρίσουν τους διαδρόμους προσγείωσης, αφήνοντας στον συγκυβερνήτη Βιέτορ ελάχιστη επιλογή από το να κάνει επείγουσα προσγείωση σε μια μη ασφαλτοστρωμένη λωρίδα περίπου παράλληλη (ενδιάμεσα) και στους δύο διαδρόμους. Το αεροπλάνο παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό άθικτο μετά την τροχοδρόμηση στο έδαφος, αλλά όταν οι αρχές του Άντεν είπαν στους αεροπειρατές και τους πιλότους ότι έπρεπε να πετάξουν μακριά, και οι δύο πιλότοι ανησυχούσαν για την αξιοπλοΐα του αεροσκάφους μετά την τραχιά και δύσκολη προσγείωση στο απόκρημνο, βραχώδες και αμμώδες έδαφος, θεωρώντας ότι δεν είναι ασφαλές να απογειωθούν και να πετάξουν ξανά μέχρι να γίνει ενδελεχής μηχανικός έλεγχος στο αεροσκάφος. Αφού οι μηχανικοί ισχυρίστηκαν ότι όλα ήταν εντάξει με το πλαίσιο του αεροσκάφους, ο Μαχμούντ επέτρεψε στον Σούμαν να ελέγξει την κατάσταση του συστήματος προσγείωσης και των κινητήρων. Και οι δύο κινητήρες είχαν δεχθεί άφθονη ποσότητα άμμου και βρωμιάς στη μέγιστη αντίστροφη ώθηση και είχαν βουλώσει. Το σύστημα προσγείωσης δεν είχε καταρρεύσει, αλλά η δομή του είχε αποδυναμωθεί και ο μηχανισμός επέκτασης/ανάσυρσής του είχε υποστεί ζημιά. Ο Σούμαν δεν επέστρεψε αμέσως στο αεροπλάνο αφού το επιθεώρησε, ακόμη και μετά από πολλές κλήσεις από τους αεροπειρατές που απειλούσαν να ανατινάξουν το αεροσκάφος λόγω της αναχώρησής του. Οι λόγοι της παρατεταμένης απουσίας του παραμένουν αδιευκρίνιστοι μέχρι σήμερα. Ορισμένες αναφορές, συμπεριλαμβανομένων συνεντεύξεων με τις αρχές του αεροδρομίου της Υεμένης, υπονοούν ότι ο Σούμαν ζητούσε από τα πληρώματα εδάφους να αποτρέψουν την απογείωση της πτήσης και να αρνηθούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των τρομοκρατών.
Στη συνέχεια, ο Σούμαν επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο για να αντιμετωπίσει την οργή του Μαχμούντ, ο οποίος τον ανάγκασε με μανία να γονατίσει στο πάτωμα της καμπίνας επιβατών πριν τον πυροβολήσει θανάσιμα στο κεφάλι, χωρίς να του δώσει την ευκαιρία να μιλήσει. Οι αεροπειρατές ανεφοδιάστηκαν με καύσιμα στη 01:00 της 17ης Οκτωβρίου και στις 02:02, πετώντας με τον συγκυβερνήτη Βιέτορ, ο οποίος απογειώθηκε επικίνδυνα και αργά από το Άντεν στην πορεία για τη σομαλική πρωτεύουσα Μογκαντίσου.
Άφιξη στο Μογκαντίσου
Το πρωί της 17ης Οκτωβρίου το ξημέρωμα, γύρω στις 06:34 τοπική ώρα, το αεροσκάφος έκανε μια απροειδοποίητη προσγείωση στον κεντρικό διάδρομο προσγείωσης στο αεροδρόμιο Άντεν Άντε στο Μογκαντίσου. Η κυβέρνηση της Σομαλίας είχε αρχικά αρνηθεί την άδεια προσγείωσης του αεροπλάνου, αλλά υποχώρησε όταν το τζετ εμφανίστηκε στον εναέριο χώρο της Σομαλίας, από φόβο μήπως θέσει σε κίνδυνο τις ζωές των επιβατών. Ο αρχηγός αεροπειρατών Μαχμούτ είπε στον συγκυβερνήτη Βίετορ ότι ήταν πολύ εντυπωσιασμένος από τις εντυπωσιακές πτητικές ικανότητες του και ότι κατά συνέπεια ήταν ελεύθερος να αποβιβαστεί και να τραπεί σε φυγή, καθώς το αεροπλάνο δεν ήταν σε κατάσταση να πετάξει αλλού. Ο Βίετορ, ωστόσο, επέλεξε να παραμείνει με τους 82 επιβάτες και τρία άλλα μέλη του πληρώματος. Αφού το αεροσκάφος στάθμευσε μπροστά από τον κεντρικό τερματικό σταθμό του αεροδρομίου, περικυκλώθηκε σε απόσταση από ένοπλους Σομαλούς στρατιώτες. Το πτώμα του Σούμαν (το οποίο είχε αποθηκευτεί σε μια ντουλάπα στην πτήση κατά τη διάρκεια του τελευταίου σκέλους του ταξιδιού) πετάχτηκε μέσω της πίσω δεξιάς πόρτας έκτακτης ανάγκης του αεροσκάφους στην άσφαλτο και απομακρύνθηκε με ασθενοφόρο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, οι αεροπειρατές ζήτησαν τρόφιμα και φάρμακα, τα οποία στάλθηκαν μετά την άδειά της από την κυβέρνηση της Σομαλίας. Το αίτημα της Σομαλίας να απελευθερώσουν οι αεροπειρατές τις γυναίκες και τα παιδιά με αντάλλαγμα τις προμήθειες απορρίφθηκε. Οι αεροπειρατές έθεσαν προθεσμία στις 16:00 για την απελευθέρωση των κρατουμένων της RAF, οπότε και απείλησαν να ανατινάξουν το αεροσκάφος. Οι αεροπειρατές έριξαν εύφλεκτα υγρά πάνω στους ομήρους, προετοιμάζοντας την καταστροφή του αεροσκάφους, η οποία δεν ολοκληρώθηκε, καθώς οι αεροπειρατές ενημερώθηκαν ότι η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας είχε συμφωνήσει να απελευθερώσει τα μέλη της RAF αλλά ότι η μεταφορά τους στο Μογκαντίσου θα χρειαζόταν περισσότερες ώρες. Οι αεροπειρατές συμφώνησαν να παρατείνουν την προθεσμία στις 02:30 το επόμενο πρωί (18 Οκτωβρίου).
Επιχείρηση Feuerzauber
Εν τω μεταξύ, ενώ ο καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ προσπάθησε να διαπραγματευτεί συμφωνία με τον πρόεδρο της Σομαλίας Σιάντ Μπαρέ, με τον ειδικό απεσταλμένο Hans-Jürgen Wischnewski και τον διοικητής του GSG 9 Βέγκενερ να φτάνουν στο αεροδρόμιο του Μογκαντίσου από την Τζέντα. Στη Δυτική Γερμανία, μια ομάδα 30 κομάντος του GSG 9 υπό τον υποδιοικητή ταγματάρχη Klaus Blatte είχε συγκεντρωθεί στο αεροδρόμιο Hangelar κοντά στη Βόννη, αναμένοντας οδηγίες. Οι καταδρομείς απογειώθηκαν από το αεροδρόμιο Κολωνίας-Βόννης με ένα Boeing 707 το πρωί της Δευτέρας (17 Οκτωβρίου) καθ' οδόν προς το Τζιμπουτί, σε σύντομο χρόνο πτήσης από τη Σομαλία, ενώ ο Σμιντ διαπραγματευόταν με τους Σομαλούς. Ενώ η ομάδα πετούσε πάνω από την Αιθιοπία, επιτεύχθηκε συμφωνία και δόθηκε η άδεια να προσγειωθεί στο Μογκαντίσου. Το αεροσκάφος προσγειώθηκε στις 20:00 τοπική ώρα με όλα τα φώτα σβηστά για να αποφευχθεί ο εντοπισμός από τους αεροπειρατές.
Μετά από τέσσερις ώρες, ξεφορτώνοντας όλο τον εξοπλισμό τους και αναλαμβάνοντας την απαραίτητη αναγνώριση, ο Βέγκενερ και ο Μπλατ ολοκλήρωσαν το σχέδιο επίθεσης, που είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 02:00 τοπική ώρα. Αποφάσισαν να πλησιάσουν από το πίσω μέρος του αεροσκάφους, σε έξι ομάδες χρησιμοποιώντας σκάλες αλουμινίου βαμμένες με μαύρο χρώμα για να αποκτήσουν πρόσβαση στο αεροσκάφος μέσω των καταπακτών διαφυγής στο κάτω μέρος της ατράκτου και μέσω των υπερκείμενων θυρών. Στο μεταξύ, μια εικονική έκθεση προόδου για το ταξίδι που έκαναν οι απελευθερωμένοι κρατούμενοι τροφοδοτούνταν στον Μαχμούντ από Γερμανούς αντιπροσώπους στον πύργο του αεροδρομίου. Λίγο μετά τις 02:00, ο Μαχμούντ ενημερώθηκε ότι το αεροπλάνο που μετέφερε τους κρατούμενους είχε μόλις αναχωρήσει από το Κάιρο μετά από ανεφοδιασμό και του ζητήθηκε να παράσχει τις συνθήκες της ανταλλαγής αιχμαλώτων/ομήρων μέσω ασυρμάτου.
Ως μικρή δύναμη, η ομάδα του GSG-9 βασίστηκε στους Σομαλούς ομολόγους της για να διατηρήσουν την άμυνα του εδάφους γύρω από το αεροσκάφος καθώς και τις επιχειρήσεις εξαπάτησης. Αρκετά λεπτά πριν από τη διάσωση, Σομαλοί στρατιώτες άναψαν φωτιά 60 m μπροστά από το τζετ ως τακτική εκτροπής, προτρέποντας τον Μαχμούτ και δύο από τους άλλους τρεις αεροπειρατές να σπεύσουν στο πιλοτήριο για να παρατηρήσουν τι συνέβαινε, απομονώνοντάς τους από τους ομήρους στην καμπίνα. Στις 02:07 τοπική ώρα, οι κομάντος του GSG 9 ανέβηκαν αθόρυβα τις σκάλες τους και άνοιξαν τις πόρτες έκτακτης ανάγκης. Ο Wegener, επικεφαλής μιας ομάδας, άνοιξε την μπροστινή πόρτα και δύο άλλες ομάδες, εισέβαλαν στο αεροσκάφος χρησιμοποιώντας σκάλες για να ανέβουν στα φτερά και να ανοίξουν και τις δύο υπερκείμενες πόρτες έκτακτης ανάγκης την ίδια στιγμή. Φωνάζοντας στα γερμανικά τους επιβάτες και το πλήρωμα να ανέβουν στο πάτωμα, οι καταδρομείς πυροβόλησαν και τους τέσσερις τρομοκράτες, σκοτώνοντας τον Wabil Harb και την Hind Alameh και τραυματίζοντας τους Zohair Akache και Suhaila Sayeh. Ο Μαχμούτ πέθανε από τα τραύματά του λίγες ώρες αργότερα. Ένας καταδρομέας του GSG 9 τραυματίστηκε από τα πυρά των τρομοκρατών. Τρεις επιβάτες και μια αεροσυνοδός τραυματίστηκαν ελαφρά από τα διασταυρούμενα πυρά. Ένας Αμερικανός επιβάτης στο αεροπλάνο περιέγραψε τη διάσωση: «Είδα την πόρτα να ανοίγει και εμφανίστηκε ένας άνδρας. Το πρόσωπό του ήταν βαμμένο μαύρο και αρχίζει να φωνάζει Είμαστε εδώ για να σας σώσουμε, κατεβείτε!" (γερμανικά: Wir sind hier, um euch zu retten, runter! ) και άρχισαν να πυροβολούν.
Οι δίοδοι διαφυγής έκτακτης ανάγκης αναπτύχθηκαν και οι επιβάτες και το πλήρωμα έλαβαν εντολή να εκκενώσουν γρήγορα το αεροσκάφος. Στις 02:12 τοπική ώρα, μόλις πέντε λεπτά μετά την έναρξη της επίθεσης, οι καταδρομείς ανήγγειλαν την επιτυχή ολοκλήρωση της επιχείρησης. Λίγες στιγμές αργότερα, εστάλη ραδιοφωνικό σήμα στον καγκελάριο Σμιντ στη Βόννη : «Τέσσερις αντίπαλοι κάτω – όμηροι ελεύθεροι – τέσσερις όμηροι ελαφρά τραυματισμένοι – ένας κομάντο ελαφρά τραυματισμένος».
μικρογραφία|305x305εσ|Αεροσκάφος προσγειώνεται στο αεροδρόμιο της Κολωνίας της Βόννης στις 18 Οκτωβρίου 1977, με την ομάδα GSG 9 (στη φωτογραφία) και τους ομήρους. Φωτογραφία: Ludwig Wegmann Οι διασώστες συνόδευσαν και τους 86 επιβάτες με ασφάλεια, και λίγες ώρες αργότερα μεταφέρθηκαν όλοι στο αεροδρόμιο Κολωνίας-Βόννης, νωρίς το απόγευμα της Τρίτης 18 Οκτωβρίου και τους υποδέχτηκαν με τιμές ήρωα.
Συνέπεια
Την είδηση για τη διάσωση των ομήρων ακολούθησαν οι θάνατοι (και οι υποτιθέμενες αυτοκτονίες) των μελών της RAF (Φράξια του Κόκκινου Στρατού) Andreas Baader, Gudrun Ensslin και Γιαν-Καρλ Ράσπε στη φυλακή της Στουτγάρδης-Στάμχαϊμ. Το μέλος της RAF Ίρμγκαρντ Μέλερ έκανε επίσης απόπειρα αυτοκτονίας, αλλά επέζησε από τα τραύματά της. Την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου, το σώμα του Hanns-Martin Schleyer, ο οποίος είχε απαχθεί από την RAF περίπου πέντε εβδομάδες πριν από την αεροπειρατεία, βρέθηκε στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου σε έναν παράδρομο στη Μυλούζ. Η RAF τον είχε σκοτώσει μόλις άκουσε για τους θανάτους των φυλακισμένων συντρόφων τους. Επικοινώνησαν με τη γαλλική εφημερίδα Libération για να ανακοινώσουν την «εκτέλεσή» του. Μια μεταγενέστερη νεκροψία-νεκροτομή έδειξε ότι είχε σκοτωθεί την προηγούμενη μέρα.
Μετά την κρίση της ομηρίας, η γερμανική κυβέρνηση δήλωσε ότι δεν θα διαπραγματευόταν ποτέ ξανά με τρομοκράτες (όπως είχε προηγουμένως με τους αεροπειρατές της πτήσης 649 και 615 της Lufthansa). Ο καγκελάριος Χέλμουτ Σμιτ επαινήθηκε ευρέως μεταξύ των δυτικών χωρών για την απόφασή του να εισβάλει στο αεροσκάφος για να σώσει τους ομήρους, αν και ορισμένοι επέκριναν την επικίνδυνη ενέργεια.
Οι σχέσεις Δυτικής Γερμανίας - Σομαλίας έλαβαν σημαντική ώθηση μετά την επιτυχή επιχείρηση. Η Lufthansa εξυπηρετούσε στο εξής όλα τα αεροπλάνα της Somali Airlines στη Δυτική Γερμανία, ενώ η Φρανκφούρτη έγινε η νέα πύλη της Somali Airlines στην Ευρώπη. Η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, εξέδωσε δύο δάνεια πολλών εκατομμυρίων δολαρίων στη σομαλική κυβέρνηση για να βοηθήσει στην ανάπτυξη της αλιείας, της γεωργίας και άλλων τομέων της χώρας.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φράξια Κόκκινος Στρατός Κατηγορία:Αεροπειρατεία
Ζωγραφική
Η ζωγραφική ανήκει στις Καλές Τέχνες και είναι η τέχνη της παραγωγής ή αναπαράστασης μίας πραγματικής ή φανταστικής εικόνας, μέσω προσωπικής εργασίας, με τη βοήθεια φυσικών ή ηλεκτρονικών μέσων.
Ιστορία
Τα παλαιότερα γνωστά έργα ζωγραφικής ανακαλύφθηκαν από σπηλαιολόγους στο Γκροτ Σοβέ (γαλλικά: Chauvet) στη Γαλλία το 1994 και είναι χρωματισμένα με κόκκινη ώχρα και μαύρο. Οι ζωγραφιές αυτές, που απεικονίζουν ζώα και κυνηγούς θεωρούνται από ορισμένους παλαιοντολόγους, ότι είναι περίπου 32.000 ετών.
Μέσα
Για να ζωγραφίσει κάποιος χρησιμοποιεί μέσα δημιουργίας σχημάτων και χρωμάτων, όπως πινέλο, γραφίδα, μολύβι, κάρβουνο. Ζωγραφίζει πάνω σε υλικά που θέλει να περιέχουν το τελικό αποτέλεσμα, όπως χαρτί, ύφασμα και άλλα. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιήσει τον ηλεκτρονικό υπολογιστή και τις περιφερειακές του μονάδες (μονάδες εισόδου/εξόδου) όπως το ποντίκι και την πινακίδα σχεδίασης (drawing pad) για ψηφιακή ζωγραφική.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
*
Έγκμοντ Νήσοι
Οι Έγκμοντ Νήσοι ή Έξι Νησιά είναι μία από τις λίγες αναδυόμενες κοραλλιογενείς ατόλλες που αποτελούν το Αρχιπέλαγος Τσάγκος.
Αυτή η μικρή ατόλλη βρίσκεται λιγότερο από 10 χλμ. νότια από τον βυθισμένο ύφαλο της νότιας περιφέρειας του Μεγάλου Τσάγκος Μπάγκος. Το πλησιέστερο νησί είναι η Ντέηντζερ Νήσος στο Μεγάλο Τσάγκος Μπάγκος, λιγότερα από 30 χλμ. στα βόρεια.
Η συνολική έκταση της είναι 29 χλμ², συμπεριλαμβανομένων της λιμνοθάλασσας και του περιβάλλοντος κοραλλιογενούς υφάλου. Η χερσαία έκταση είναι περίπου 4 χλμ². Το μεγαλύτερο νησί είναι το "Ιλ Συντ-Εστ" (Ανατολικό Έγκμοντ), όπου βρίσκεται και ο οικισμός, με έκταση 1,5 χλμ². Το "Ιλ Λουμπέν" είναι παρόμοιο σε μέγεθος, ενώ τα άλλα νησιά είναι μικρότερα. Όλα τα νησιά καλύπτονται με [κοκοφοίνικας|κοκοφοίνικες]].
Το Ιλ Συντέστ, το μεγαλύτερο νησί, αποικήθηκε για πρώτη φορά στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, την ίδια εποχή που και οι άλλες ατόλλες των Τσάγκος αποικήθηκαν από τους Γάλλους.
Ο πλοίαρχος Ρόμπερτ Μόρεσμπυ ερεύνησε την ατόλλη και την χαρτογράφησε το 1838. Εκείνη την περίοδο υπήρχε μια φυτεία καρύδας στην ατόλλη. Ένας υπερυψωμένος δρόμος είχε κατασκευαστεί που ένωνε τα νησιά και είχε γίνει και μερική επέκταση της ξηράς προς την θάλασσα. Σταδιακά κάποια από τα νησιά ενώθηκαν.
Τα Νησιά Έγκμοντ δεν κατοικούνταν πλέον στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, την περίοδο που οι Τσαγκόσσιοι ή Ιλουάζ εξορίστηκαν από το Αρχιπέλαγος Τσάγκος.
Υπάρχουν δύο περάσματα προς την λιμνοθάλασσα στον Βόρειο Δακτύλιο, το Φος Πας (Fausse Passe) στα βορειοανατολικά και ένα ευρύτερο πέρασμα στα βορειοδυτικά. Τα Νησιά Έγκμοντ είναι ένα από τα αγαπημένα σημεία αγκυροβόλησης για περιοδεύοντες κατόχους γιώτ που περνούν μέσα από τα Τσάγκος.
Όλα τα νησιά βρίσκονται στον Νότιο Δακτύλιο του κοραλλιογενούς υφάλου. Και είναι, από τα νοτιοανατολικά προς τα βορειοδυτικά:
Δυτικά του Ιλ ω Ρατ υπήρχε μια μικρή νησίδα γνωστή ως Ιλότ ω Ρατ που τώρα έχει ενωθεί με το Ιλ ω Ρατ.
Κατηγορία:Τσάγκος Αρχιπέλαγος Κατηγορία:Ατόλλες
Ρωσικά παγοθραυστικά
Το 1975 η Ρωσία (τότε Σοβιετική Ένωση) διατηρούσε ήδη στόλο 29 μεγάλων παγοθραυστικών με μεγάλο επίσης αριθμό υπό ναυπήγηση. Το Ρωσικό Υπουργείο Ναυτιλίας μεριμνά για τη συνεχή βελτίωση και ανανέωση του στόλου αυτού αφενός γιατί προσφέρει τις υπηρεσίες του επί εμπορικής βάσεως αποδίδοντας σημαντικά κέρδη και δεύτερον η συνοδεία παγοθραυστικού είναι υποχρεωτική για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στην Αρκτική.
Σημειώνεται πως στην Αρκτική (περιοχή) η ναυσιπλοΐα είναι δυνατή μόνο κατά τους θερινούς μήνες από Ιούλιο μέχρι Σεπτέμβριο και μέσα σ΄ αυτό το διάστημα η κυβέρνηση έχει να εφοδιάσει τους πολικούς της σταθμούς, να συνοδεύσει τα πλοία που προσεγγίζουν λιμένες και ποτάμιες εγκαταστάσεις στη περιοχή, τα πλοία των ποταμών που μεταφέρουν ξυλεία σε όλη την έκταση των ακτών από τις εκβολές του Κατάγκα μέχρι τις εσχατιές της Θάλασσας του Μπάρεντς.
Στον στόλο των ρωσικών παγοθραυστικών ανήκουν πολλά από τα ισχυρότερα και γνωστότερα πλοία του τύπου αυτού. Το 1954 τα φινλανδικά ναυπηγεία «Βαρτσίλα» ναυπήγησαν για λογαριασμό της Ρωσίας παγοθραυστικά της τάξεως των 5.500 τόν. και ιπποδύναμης 12.000 ΗΡ., τα οποία ακολούθησαν μεγαλύτερα των 15.000 τ. και 16.000 ΗΡ, το 1975 παραδόθηκε το «Γιέρμακ» 20.000 τ. και 36.000 ΗΡ σε αντικατάσταση παλαιοτέρου. Εξ άλλου σε ρωσικά ναυπηγεία κατασκευάσθηκε το γνωστό πυρηνοκίνητο «Λένιν» 16.000 τόν. και 40.000 ΗΡ. Το 1976 καθελκύσθηκε το «Άρκτικα» με ιπποδύναμη 75.000 ΗΡ του οποίου ακολούθησαν νεότερα. Παράλληλα στα διάφορα ρωσικά ναυπηγεία ναυπηγούνται φορτηγά πλοία ειδικά ενισχυμένα για πλόες σε πάγους με ανώτατη ειδική κλάση του ρωσικού νηογνώμονα.
Άξιο προσοχής επίσης είναι πως οι νηοπομπές στη περιοχή των πάγων συνιστούν μια εξαιρετική δυσχερή επίπλοκη και επίπονη επιχείρηση που απαιτεί πλήρη συνεργασία παγοθραυστικού και εμπορικού φορτηγού πλοίου καθώς και πολλών άλλων παραγόντων (υπηρεσιών) όπως αναγνωριστικών αεροσκαφών, σταθμών υδρογραφικής υπηρεσίας, πολικών σταθμών κλπ).
Η χρησιμοποίηση της θαλάσσιας οδού της βόρειας θάλασσας, προσφέρει στη Ρωσία, μια οδό εθνικής επικοινωνίας πολύ μεγάλης σημασίας. Οι μεταφορές από τις εκβολές του ποταμού Γιενεσέϊ που ρέει από τις καλύτερες περιοχές παραγωγής σιβηρικής ξυλείας καθώς και των περιοχών που εξορύσσονται τα μεταλλεύματα χαλκού του Νορίλσκ, θεωρούνται εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και η αποστολή κενών πλοίων από την Αρκτική προς Ιγκάρκα προς φόρτωση ξυλείας και χαλκού δεν διαφεύγουν της προσοχής και από του ελληνικού εφοπλισμού ως ιδιαίτερα αποδοτική. Έτσι η ναυσιπλοΐα κατά μήκος του ποταμού Γιενισέι είναι εντατική και κατά κανόνα οι πλόες από τον λιμένα Αρχαγγέλου και Μουρμάνσκ προς τις εκβολές του ποταμού διαρκούν από τα μέσα Ιουλίου μέχρι τέλους Οκτωβρίου, δηλαδή ένα διάστημα 120 περίπου ημερών.
Προσπάθειες επιμήκυνσης της ωφέλιμης εμπορικής περιόδου ξεκίνησε η ρωσική κυβέρνηση από το 1970 με περιπολίες παγοθραυστικών πλοίων. Στο τέλος της περιόδου αυτής η θερμοκρασία φθάνει τους μείον 40 βαθμούς Κελσίου, η δε ταχύτης των νηοπομπών μόλις που ξεπερνά τον ένα κόμβο. Έτσι παρότι με αυτές τις συνθήκες οι θαλάσσιες μεταφορές δεν θεωρούνται συμφέρουσες εν τούτοις η πειραματική συνέχιση κρίνεται αναγκαία μετά την ήδη συντελούμενη βιομηχανική ανάπτυξη της περιοχής που αργότερα θα καταστεί σίγουρα προσοδοφόρος.
Γιόχαν Πάχελμπελ
Ο Γιόχαν Πάχελμπελ (Johann Pachelbel, βαπτίστηκε 11 Σεπτεμβρίου 1653 - 3 Μαρτίου 1706) ήταν Γερμανός συνθέτης, οργανίστας και μουσικοδιδάσκαλος με μεγάλη συμβολή στην εξέλιξη της μπαρόκ μουσικής. Έχει συνθέσει πολλά έργα για εκκλησιαστικό όργανο και για τσέμπαλο, επίσης πολλά έργα θρησκευτικού χαρακτήρα και μουσική δωματίου. Οι συνθέσεις του έχουν επηρεάσει τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Κατά την περίοδο διαμονής του στο Άιζεναχ και την Ερφούρτη συνδέθηκε φιλικά με μέλη της οικογένειας Μπαχ. Βάπτισε την κόρη του Αμπρόζιους Μπαχ, Γιοχάννα, ενώ υπήρξε και δάσκαλος του Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ, αδελφού του Γ. Σ. Μπαχ. Ο ίδιος ο Πάχελμπελ επηρεάστηκε από τις συνθέσεις του Γιόχαν Κάσπαρ Κερλ (Johann Kaspar Kerll, 1627-1693).
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Δόκτορας Αυγένιος
Ο Δόκτωρ Ίβο "Αυγένιος " Ρομπότνικ (αγγλικά: Doctor Ivo "Eggman" Robotnik) είναι φανταστικός χαρακτήρας βιντεοπαιχνιδιών και ο μεγαλύτερος εχθρός του Σόνικ στη σειρά Sonic the Hedgehog. Ο Αυγένιος λέγεται έτσι λόγω της εξωτερικής του εμφάνισης: γιατί είναι παχύς με μια κοιλιά σε σχήμα αυγού και έχει μια καράφλα. Ο Σόνικ άρχισε να τον λέει έτσι για να τον εκνευρίσει, μα αργότερα ταυτίστηκε ο ίδιος με το παρατσούκλι αυτό και άρχισε ακόμη και να αποκαλεί τον εαυτό του έτσι. Είναι ένας σατανικός και τρελός επιστήμονας, ένας άρχοντας της ρομποτικής, μια σατανική μεγαλοφυΐα με δείκτη νοημοσύνης 300. Έχει βάλει σκοπό της ζωής του την παγκόσμια κυριαρχία και την εξόντωση του μεγαλύτερού του εχθρού, του Σόνικ, ο οποίος μαζί με τους φίλους του στέκεται συνεχώς εμπόδιο στα σατανικά σχέδιά του. Χαρακτηριστικό του είναι το γεγονός ότι προσθέτει τη λέξη "αυγό" σε σχεδόν όλες του τις εφευρέσεις. Ο χαρακτήρας είναι δημιούργημα του Ναότο Οσίμα και ο σχεδιασμός του αποτελεί γελοιογραφία του Αμερικανού προέδρου Θίοντορ Ρούζβελτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρακτήρες του Sonic the Hedgehog
CinemaScore
Το CinemaScore είναι μια εταιρεία έρευνας αγοράς με έδρα το Λας Βέγκας. Ερευνά το κοινό των ταινιών για να αξιολογήσει τις εμπειρίες προβολής τους με τους βαθμούς επιστολών, αναφέρει τα αποτελέσματα και προβλέπει τις εισπράξεις από τα ταμεία με βάση τα δεδομένα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστότοποι
Τζάμπορι
Τζάμπορι (Jamboree) ονομάζεται η μεγάλης κλίμακας προσκοπική και οδηγική συγκέντρωση. Τα Τζάμπορι χωρίζονται σε εθνικά, π.χ. 3ο Πανελλήνιο Τζάμπορι, σε διεθνή που είναι εθνικά με ελεύθερη συμμετοχή σε όποια εθνική αποστολή επιθυμεί ή σε συνδιοργάνωση δύο ή περισσοτέρων χωρών και σε παγκόσμια που οργανώνονται από το παγκόσμιο προσκοπικό γραφείο και συμμετέχουν αποστολές από όλα τα εθνικά σώματα. Τα Τζάμπορι αποτελούν σημείο αναφοράς στην ιστορία του προσκοπισμού και του οδηγισμού, τόσο εθνική όσο και παγκόσμια, καθώς και μέσο προώθησης των αρχών και των αξιών τους. Για τον Πρόσκοπο και τον οδηγό η εμπειρία της συμμετοχής σε ένα Τζάμπορι είναι σταθμός της προσκοπικής η αντίστοιχα οδηγικής του ζωής.
Ιστορία των Τζάμπορι
Το 1ο Παγκόσμιο Προσκοπικό Τζάμπορι πραγματοποιήθηκε στην Αγγλία το 1920. Συμμετείχαν 8.000 πρόσκοποι από 34 χώρες.
Από τότε μέχρι σήμερα, έχουν γίνει 24 Παγκόσμια Τζάμπορι σε διάφορες χώρες του κόσμου: {|class="wikitable" !Έτος !Τόπος
Σε αυτά τα Τζάμπορι νέοι και νέες από όλο τον κόσμο είχαν τη δυνατότητα να βρεθούν και να μιλήσουν με παιδιά από όλο τον κόσμο. Να γνωρίσουν ήθη, έθιμα και παραδόσεις και ταυτόχρονα να κάνουν φίλους σε όλο τον κόσμο.
Κατηγορία:Προσκοπισμός
Elsevier
Η Elsevier B.V. (ˈɛlzəviːr, στα ολλ. προφέρεται έλσεφιερ) είναι ένας από τους τέσσερις μεγαλύτερους επιστημονικούς εκδοτικούς οίκους στον κόσμο, που δημοσιεύει ετησίως περίπου το ένα τέταρτο όλων των άρθρων από επιστημονικά περιοδικά που δημοσιεύονται σε παγκόσμιο επίπεδο. Ιδρύθηκε το 1880 στο Άμστερνταμ και έχοντας ως βάση την πόλη αυτή η εταιρεία δραστηριοποιείται στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις ΗΠΑ, στο Μεξικό, στη Βραζιλία, στην Ισπανία, στη Γερμανία και αλλού. Οφείλει το όνομά της στον παλιό εκδοτικό οίκο Elsevier, ο οποίος έκλεισε τη δεκαετία του 1710, αν και δεν έχουν άμεση σχέση. Επί του παρόντος, αποτελεί μέρος του Ομίλου RELX, γνωστού μέχρι το 2015 ως Reed Elsevier.
Τα κυρίαρχα προϊόντα της εταιρείας είναι τα επιστημονικά περιοδικά, όπως το The Lancet και το Cell, βιβλία όπως το Gray's Anatomy, η συλλογή ηλεκτρονικών περιοδικών ScienceDirect, το Trends, η σειρά περιοδικών Current Opinion, όπως επίσης και η ηλεκτρονική βάση δεδομένων Scopus.
Το 2018, η Elsevier δημοσίευσε σχεδόν 470.000 άρθρα σε 2.500 περιοδικά. Τα αρχεία της περιέχουν πάνω από 17 εκατομμύρια έγγραφα και 39.000 ηλεκτρονικά βιβλία (e-books). Οι συνολικές ετήσιες ανακτήσεις (downloads) ανέρχονται σε περισσότερες από 1 δισεκατομμύριο.
Το υψηλό λειτουργικό περιθώριο κέρδους της Elsevier (37% το 2018) και τα κέρδη 950 εκατομμυρίων λιρών, συχνά σε δημόσια χρηματοδοτούμενα ερευνητικά έργα, όπως επίσης και οι πρακτικές πνευματικής ιδιοκτησίας της έχουν υποστεί κριτική από τους ερευνητές.
Σκλαβενίτης
Ο Σκλαβενίτης είναι αλυσίδα σούπερ μάρκετ ελληνικής ιδιοκτησίας, που δραστηριοποιείται κυρίως στην Ελλάδα. Από την 1η Μαρτίου 2017, η εταιρεία αποτελεί τον μεγαλύτερο λιανεμπορικό όμιλο στην Ελλάδα (έχοντας 497 καταστήματα σε Ελλάδα και Κύπρο), μετά την εξαγορά του μεγαλύτερου ομίλου σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα, τον Όμιλο Μαρινόπουλου, ακολουθούμενη από την ελληνική Μασούτης και την Άλφα-Βήτα Βασιλόπουλος (του Ομίλου Ahold Delhaize).
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1954 από τον Γιάννη Σκλαβενίτη (1924-1993), τον Σπύρο Σκλαβενίτη (1927-2006) και τον Μιλτιάδη Παπαδόπουλο (1920-1999), με αρχική δραστηριότητα στο χονδρεμπόριο. Το 1967 ιδρύεται η "Ι. ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ & ΣΙΑ Ο.Ε.", με διακριτικό τίτλο ΤΗΛΕΞΥΠ, η οποία αποτελεί την πρώτη εταιρεία τηλεφωνικής εξυπηρέτησης στην Ελλάδα. Το πρώτο σούπερ μάρκετ ανοίγει το 1969 στο Περιστέρι της Αθήνας και το 1975 προσχωρεί στην επιχείρηση ο μικρότερος αδελφός του Σπύρου και του Γιάννη, Νάσος Σκλαβενίτης. Το 1975 η εταιρεία ξεφεύγει από τα στενά όρια του Περιστερίου, ανοίγοντας μεγάλο κατάστημα στον Πειραιά, στη συνοικία Καμίνια. Το βήμα αυτό είναι μεγάλο και απαιτεί ανάλογα κεφάλαια, γι' αυτό και στο επιχειρηματικό σχήμα που δημιουργείται (ΕΛΛΗΝΙΚΑΙ ΥΠΕΡΑΓΟΡΑΙ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ Α.Ε.Ε.) θα έχει συμμετοχή με 49% ο εφοπλιστής Ανδρέας Ποταμιάνος. Στη συνέχεια, και μέχρι το 1993, η εταιρεία θα ιδρύσει συνολικά 23 καταστήματα, όλα εντός της Αττικής.
Στα τέλη του 2013 η εταιρεία διαθέτει 96 καταστήματα. Το 2007, η αλυσίδα ξεκινάει τις πρώτες επεκτάσεις της εξαγοράζοντας μεμονωμένα καταστήματα αλυσίδων, όπως 18 της αλυσίδας Παπαγεωργίου, ενώ το 2010, εξαγοράζει 8 καταστήματα από την αλυσίδα Ατλάντικ, η οποία έναν χρόνο μετά πτωχεύει. Το 2013, η επιχείρηση εξαγοράζει 4 καταστήματα από την εταιρεία Δούκας, 5 από την Μπαλάσκας και συμφωνεί να αποκτήσει 9 από την αλυσίδα Extra Πρώτα και Φθηνά ώστε να ενισχύσει περαιτέρω τη θέση της στην Αττική.
Εξαγορές
Τον Νοέμβριο του 2014, η επιχείρηση εξαγοράζει το 100% των μετοχών της Makro Cash & Carry Hellas, η οποία λειτουργούσε 9 καταστήματα χονδρικής (2 στην Αθήνα, 2 στη Θεσσαλονίκη και από 1 σε Βόλο, Ηράκλειο, Λάρισα, Ξάνθη και Πάτρα), απασχολώντας 1.073 εργαζομένους. Η αλυσίδα μετά την εξαγορά της μετονομάζεται σε The Mart. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, η επιχείρηση εισέρχεται στην αγορά της Κρήτης, εξαγοράζοντας από τη Βερόπουλος το 60% του συνόλου των μετοχών της αλυσίδας Χαλκιαδάκης, η οποία διέθετε 38 καταστήματα (27 στον Νομό Ηρακλείου, 7 στον Νομό Λασιθίου, 3 στον Νομό Χανίων και 1 στον Νομό Ρεθύμνης), απασχολώντας 940 εργαζομένους.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2016 και μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις και συζητήσεις,ανακοινώνεται η εξαγορά του Ομίλου Μαρινόπουλος από τον Όμιλο ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ. Η εξαγορά εγκρίνεται από δικαστική απόφαση στις 16 Ιανουαρίου 2017 και από την Επιτροπή Ανταγωνισμού στις 26 του ίδιου μήνα. Μέχρι τότε ο Όμιλος Μαρινόπουλος αποτελούσε τον μεγαλύτερο λιανεμπορικό όμιλο σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα.
Την 1η Μαρτίου 2017, ο Όμιλος Μαρινόπουλος κλείνει, και το μεγαλύτερο μέρος του συγχωνεύεται στη νεοσυσταθείσα εταιρεία ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΥΠΕΡΑΓΟΡΕΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ Α.Ε.Ε., θυγατρική του Ομίλου ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ στην οποία εντάσσονται όλα τα καταστήματα Carrefour Express (εκτός από αυτά της βόρειας Ελλάδας που ανήκαν στον Καρυπίδη) και Carrefour Μαρινόπουλος.
Ο Όμιλος ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ αρχίζει την επέκτασή του τον Μάρτιο του 2017.
Τον Ιανουάριο του 2018, ο Όμιλος ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ προχωράει στην πώληση του 21% της εταιρείας The Mart Cash and Carry, με αγοραστή τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της The Mart Cash and Carry, κ. Λεωνίδα Θεόκλητο. Τον Απρίλιο του 2021, απέκτησε 9 από τα 11 καταστήματα στα Ιωάννινα της SEP Παπαδόπουλος, στα τέλη του 2022 εξαγόρασε 4 καταστήματα της αθηναϊκής Γέγος (πρώην μέλος του ΕΛΟΜΑΣ) όπου από τις αρχές του 2023 λειτουργούν με κοινή ονομασία Γέγος-Σκλαβενίτης (η Γέγος πούλησε τα άλλα 2 καταστήματα στον Μασούτη) και την Άνοιξη του 2023 εξαγόρασε όλα τα καταστήματα της θεσσαλικής AS Αγορά (πρώην μέλος του ΕΛΟΜΑΣ) σε Λάρισα και Πιερία.
Καταστήματα
Τον Ιανουάριο του 2015, ο Όμιλος ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ μετράει 161 καταστήματα (111 με την επωνυμία ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ μόνο στην Αττική, 38 με την επωνυμία Χαλκιαδάκης στην Κρήτη και 12 καταστήματα χονδρικής The Mart σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλο, Ηράκλειο, Καλαμάτα, Ιωάννινα, Λάρισα, Ξάνθη και Πάτρα) και απασχολεί 11.000 εργαζoμένους. Λειτουργεί επίσης στην υπόλοιπη Ελλάδα και καταστήματα μεσαίου μεγέθους με την επωνυμία Franchise ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ.
Την 1η Μαρτίου 2017, η εταιρεία απορροφά το δίκτυο 361 καταστημάτων της Carrefour Μαρινόπουλος και επεκτείνεται σε αρκετές περιοχές της χώρας, όπου δεν είχε παρουσία.
Το 2018, η εταιρεία κλείνει και πουλάει 38 καταστήματα λιανικής στις υπόλοιπες ανταγωνιστικές αλυσίδες, κυρίως στην Αττική, επειδή σε κάποιες περιοχές διέθετε μεγάλο όγκο καταστημάτων.
Βύθιση του Κουρσκ
Η βύθιση του Κουρσκ, ενός ρωσικού υποβρυχίου κλάσης «Όσκαρ ΙΙ», συνέβη στις 12 Αυγούστου του 2000, ανοιχτά της θάλασσας του Μπάρεντς κατά την διάρκεια άσκησης. Η βύθιση επήλθε, σύμφωνα με τις επίσημες πηγές της Ρωσικής κυβέρνησης, όταν προκλήθηκε έκρηξη εξαιτίας διαρροής καυσίμων υπεροξείδιου του υδρογόνου από μια ελαττωματική τορπίλη, που έφερε το υποβρύχιο.
Μία απόπειρα διάσωσης των 118 μελών του πληρώματος που βρίσκονταν εγκλωβισμένοι στο υποβρύχιο και η οποία επιχειρήθηκε από Νορβηγούς και Βρετανούς δύτες λίγες μέρες μετά το συμβάν που οδήγησε στη βύθιση, δεν απέδωσε καρπούς. Δεκατέσσερις μήνες αργότερα το Ρωσικό Ναυτικό, σε συνεργασία με την Ολλανδική κοινοπραξία των εταιρειών Smit Internationale και Μαμούτ, ανέσυρε την πλειονότητα των σορών των επιβαινόντων στο υποβρύχιο.
Το υποβρύχιο
thumb|right|250px|Το υποβρύχιο OMSK (K-186), παρόμοιο με το Κουρσκ και της ίδιας κλάσης (Oscar II).
Το Κουρσκ ήταν ένα πυρηνοκίνητο υποβρύχιο του Βορείου Στόλου του Ρωσικού Ναυτικού. Το όνομά του δόθηκε από τη Μάχη του Κουρσκ, που έγινε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην περιοχή του Κουρσκ της Ρωσίας. Ήταν η μεγαλύτερη μάχη τεθωρακισμένων, που έγινε ποτέ και έληξε με νίκη της Σοβιετικής Ένωσης, που την οδήγησε αργότερα στο πέρασμα του Δνείπερου και στην απελευθέρωση του Κιέβου το φθινόπωρο του 1943. Το υποβρύχιο, που τέθηκε σε υπηρεσία τον Δεκέμβριο του 1994, είχε μήκος 154 m, εκτόπισμα 16.400 τόννων, διπλό κύτος και μπορούσε να φέρει 24 πυραύλους Κρουζ P-700 Granit καθώς και τορπίλες διαμέτρου 533 mm και 650mm. Για τις αποστολές του υποβρυχίου λίγα είναι γνωστά, εκτός από μία αποστολή παρακολούθησης αμερικανικού στόλου στη Μεσόγειο.
Το πλήρωμα
Κυβερνήτης και διοικητής του Κουρσκ ήταν ο Γκενάντι Πετρόβιτς Λιάτσιν (Геннадий Петрович Лячин). Το υποβρύχιο είχε, σύμφωνα με τη λίστα των θυμάτων που δόθηκε στη δημοσιότητα, 118 επιβαίνοντες. Η αμερικάνικη συντηρητική ιστοσελίδα ειδήσεων WorldNetDaily ανέφερε, πως υπήρχαν στο υποβρύχιο Κινέζοι παρατηρητές της άσκησης που εκτελούσε, κάτι που αφενός δεν συμφωνεί με τη λίστα επιβαινόντων που δόθηκε, αφετέρου δεν συμφωνεί με τον αριθμό των πτωμάτων που ανασύρθηκαν από το ναυάγιο και αναγνωρίστηκαν 14 μήνες αργότερα. Παρόλα αυτά, επιβεβαιώνεται πως αμερικάνικες και νορβηγικές αρχές παρακολουθούσαν την άσκηση του Κουρσκ (από δικά τους θαλάσσια μέσα).
Η τελευταία αποστολή
Το Κουρσκ στις 12 Αυγούστου του 2000 βρισκόταν στη Θάλασσα του Μπάρεντς, που αποτελεί τμήμα του Αρκτικού Ωκεανού. Η θερμοκρασία στο τμήμα του ωκεανού όπου βρισκόταν το υποβρύχιο, γύρω στα 100 με 135 χλμ. ανοιχτά από το ρωσικό λιμάνι Μούρμανσκ, δεν υπερβαίνει τον Αύγουστο τους 4 βαθμούς Κελσίου. Η αποστολή του Κουρσκ, που ήταν μέρος ασκήσεων, σχετιζόταν με την δοκιμή νέων οπλικών συστημάτων. Στην αποστολή συμμετείχε και το ρωσικό καταδρομικό κλάσης Κίροφ, με όνομα Μεγάλος Πέτρος (Петр Великий - Πιότρ Βιελίκι) καθώς και περίπου 30 άλλα πλοία του Ρωσικού ναυτικού και θεωρείται από αμερικάνικες πηγές ως η μεγαλύτερη ρωσική άσκηση ναυτικού μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Η συγκεκριμένη αποστολή περιλάμβανε μεταξύ άλλων την εκτόξευση πυραύλων Κρουζ από το Κουρσκ και αμέσως μετά την συνάντησή του με έναν σχηματισμό πλοίων και την προσβολή τους με ομοβροντία τορπιλών. Η αναφορά για την επίτευξη του δεύτερου τμήματος της αποστολής αναμενόταν στις 18:00, ώρα Μόσχας, αλλά δεν έφτασε στην καθορισμένη ώρα, ούτε και αργότερα.
Οι εκρήξεις
Στις 07:47 ώρα Ρωσίας, σεισμογράφοι στη Νορβηγία καταγράφουν δόνηση έντασης 2,2 Ρίχτερ και δύο λεπτά αργότερα καταγράφεται, από περισσότερους σεισμογράφους ανά τον κόσμο, δόνηση 4,2 Ρίχτερ. Οι δονήσεις οφείλονταν σε εκρήξεις που είχαν σημειωθεί στο Κουρσκ, το οποίο εκείνη την ώρα βρισκόταν στην περιοχή με γεωγραφικές συντεταγμένες 69° 40′ 0″ N 37° 35′ 0″ E, και αντιστοιχούν σε 0,02 με 0,1 τόννους ΤΝΤ η πρώτη και σε 5 τόννους TNT η δεύτερη. Ωστόσο ο Βλαντίμιρ Κουρογιέντοφ, επικεφαλής του Ρωσικού Ναυτικού ανέφερε πως το Κουρσκ συγκρούστηκε, χωρίς να αναφέρει με τι. Η επίσημη θέση του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού είναι ότι, παρόλο που παρατηρούσε τις ασκήσεις του Ρωσικού Ναυτικού, κανένα πλοίο ή υποβρύχιό του δεν συμμετείχε σε σύγκρουση με το Κουρσκ. Οι εκρήξεις που αναφέρθηκαν προκλήθηκαν, σύμφωνα με έρευνες που έγιναν αργότερα, στο εμπρόσθιο τμήμα του υποβρυχίου και καθώς το υποβρύχιο ήταν σε βάθος περισκοπίου. Εξαιτίας των εκρήξεων αυτών τα δύο μπροστινά τμήματα πλημμύρισαν, με αποτέλεσμα να πνιγούν όσοι βρισκόταν εκεί. Άλλα υποβρύχια έσπευσαν στο σημείο του ατυχήματος και το βρήκαν να έχει υποστεί βλάβες και να βρίσκεται με κάποια κλίση στο βυθό της θάλασσας, σε βάθος μεταξύ 100 και 160 μέτρων. Αναφορές που έγιναν μέχρι και τη Δευτέρα 14 Αυγούστου 2000, δήλωναν πως η επικοινωνία με τον κυβερνήτη Λιάτσιν, επανήλθε μετά από μία ημέρα πλήρους σιγής του ασυρμάτου. Μετέπειτα αναφορές όμως δηλώνουν, πως οι αρχικές ήταν πολύ αισιόδοξες και εσφαλμένες.
Η απόπειρα διάσωσης από Βρετανούς και Νορβηγούς
thumb|right|360px|Γενικό πλάνο των επιμέρους διαμερισμάτων του Κουρσκ. Η Βρετανία στέλνει ένα αεροπλάνο με πλήρωμα και εξοπλισμό καθώς και ένα σκάφος διάσωσης, που προσγειώνεται στo Τρόντχαϊμ της Νορβηγίας αργά το βράδυ της Τετάρτης 16 Αυγούστου του 2000. Το Βρετανικό υποβρύχιο LR5, πρόκειται να μεταφερθεί στη Ρωσία το Σάββατο 19 Αυγούστου. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας Πούτιν δίνει εντολή αποδοχής οποιασδήποτε βοήθειας από οποιαδήποτε χώρα, που μπορεί να βοηθήσει στη διάσωση του Κουρσκ. Σύμφωνα με τον αντιπλοίαρχο Βλάντισλαβ Ίλγιιν η εντολή δίνεται κατόπιν τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ Πούτιν με τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον. Οι ελπίδες διάσωσης επικεντρώνονται τώρα στο Βρετανικό LR5, που μπορεί να φτάσει σε βάθος 457 μέτρων και στο διμελές πλήρωμα του. Το σχέδιο διάσωσης εκμεταλλεύεται τη δυνατότητα προσκόλλησης του LR5 στην καταπακτή κινδύνου του βυθισμένου προς διάσωση υποβρυχίου και τη μεταφορά στην επιφάνεια ομάδων 16 ατόμων κάθε φορά. Το Κουρσκ εν τω μεταξύ, λέγεται πως έχει πάρει κλίση που μπορεί να είναι και 60 μοίρες, αλλά αυτό θεωρητικά δεν αποτελεί πρόβλημα για το LR5, γιατί με τη βοήθεια σφηνοειδούς κατασκευής που διαθέτει μπορεί να προσκολληθεί σε υποβρύχιο που βρίσκεται σε κλίση. Η κατάσταση όμως θεωρείται δύσκολη, γιατί έχει περάσει πολύς χρόνος και το Βρετανικό διασωστικό υποβρύχιο βρίσκεται ακόμη στο Τρόντχαϊμ, όπου τοποθετείται ο εξοπλισμός των δυτών, διαδικασία χρονοβόρα.
Στις 17 Αυγούστου 2000 λαμβάνονται εικόνες του Κουρσκ από τηλεκατευθυνόμενη κάμερα, που δείχνουν τις ζημιές που έχει υποστεί το υποβρύχιο. Το Κουρσκ φαίνεται να έχει κλίση γύρω στις 20 μοίρες και όχι 60, όπως θεωρείτο αρχικά. Έχει το περισκόπιό του σηκωμένο, γεγονός που δηλώνει πως το πλήρωμα δεν μπόρεσε να αντιδράσει έγκαιρα στα αίτια της βύθισης· η δεξιά έξοδος των τορπιλών είναι ανοιχτή, όπου και διακρίνονται συντρίμμια. Η επιχείρηση διάσωσης που πρόκειται να λάβει χώρα, περιλαμβάνει συνάντηση Ρώσων δυτών με Βρετανούς και Νορβηγούς διασώστες την Παρασκευή 18 ή το Σάββατο 19 Αυγούστου στην περιοχή όπου βρίσκεται το Κουρσκ. Εκεί θα καταδυθεί το LR5 με το διμελές πλήρωμά του (μαζί με 2 Ρώσους τεχνικούς και έναν Ρώσο γιατρό). Αν καταφέρει να προσκολληθεί σε καταπακτή κινδύνου θα ανασύρονται 15 άτομα σε κάθε διαδρομή. Ωστόσο, ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Μιχαήλ Κασιάνοφ περιγράφει την κατάσταση στο Κουρσκ "σχεδόν καταστροφική", εφόσον από την Τετάρτη δεν έχουν δοθεί σημεία ζωής στο υποβρύχιο.
Την Παρασκευή οι απόπειρες διάσωσης από πλευράς Ρωσίας συνεχίζονται ανεπιτυχώς. Ρώσοι διασώστες προσεγγίζουν μία καταπακτή ασφαλείας του Κουρσκ, αλλά δεν μπορούν να την ανοίξουν, λόγω ζημιών που έχει υποστεί. Το Πεντάγωνο αναφέρει πως δεν έχει λάβει απάντηση σε προσφορά παροχής στρατιωτικής βοήθειας, που έκανε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας των ΗΠΑ, Γουΐλιαμ Κοέν, την προηγούμενη ημέρα σε Ρωσικές αρχές. Ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ρωσίας Ιλία Κλεμπάνοβ αναφέρει, πως υπάρχει μία "τρομακτική τρύπα" στην πλευρά του Κουρσκ, όπου βρισκόταν το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματος, υπονοώντας πως δεν υπήρχαν περιθώρια διαφυγής και πως το υποβρύχιο υπέστη "καταστροφή που εξαπλώθηκε με αστραπιαία ταχύτητα".
Το Σάββατο 19 Αυγούστου 2000, μία εβδομάδα μετά τις εκρήξεις στο Κουρσκ, καταφθάνει στο σημείο του συμβάντος το Νορβηγικό ανεφοδιαστικό πλοίο Normand Pioneer, που μεταφέρει το Βρετανικό βαθυσκάφος διάσωσης LR5. Πέντε μίλια μακριά από το σημείο όπου βρίσκεται το Κουρσκ γίνονται διαβουλεύσεις μεταξύ Ρώσων, Βρετανών και Νορβηγών για το πως θα εξελιχθεί η επιχείρηση. Εντούτοις, δύο ώρες νωρίτερα, ο Ρώσος επικεφαλής του προσωπικού του Βορείου Στόλου, Μιχαήλ Μοτσάκ, δηλώνει στη Ρωσική τηλεόραση πως κατά πάσα πιθανότητα, όσα μέλη του πληρώματος βρισκόντουσαν στο μπροστινό μέρος του υποβρυχίου τη στιγμή της έκρηξης, σκοτώθηκαν στα πρώτα λεπτά του ατυχήματος. Ο ίδιος θεωρεί πως μπορεί να υπάρχει "αέρας στο υποβρύχιο, αλλά η πίεση του αέρα πρέπει να είναι πολύ, πολύ μεγάλη, γεγονός που δεν προωθεί την καλή υγεία, καθώς τα επίπεδα του Οξυγόνου θα είναι επικίνδυνα χαμηλά".
Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης νύχτας οι Ρώσοι διασώστες καταβάλλουν προσπάθειες να προσεγγίσουν το Κουρσκ, αλλά αποτυγχάνουν για άλλη μια φορά. Ενώ έχουν καταφέρει να προσκολληθούν σε καταπακτές κινδύνου, αδυνατούν να σφραγίσουν την επαφή. Ο εκπρόσωπος του Ρωσικού Ναυτικού, Ιβάν Ντιγκάλο, δηλώνει: "Η άφιξη των Βρετανών διασωστών δεν πρέπει να μας φαίνεται σαν πανάκεια, γιατί και αυτοί θα αντιμετωπίσουν τα ίδια προβλήματα". Η ρώσικη κοινή γνώμη αρχίζει να αντιδρά εξαιρετικά έντονα πλέον στα γεγονότα που εξελίσσονται στη θάλασσα του Μπάρεντς.
Την Κυριακή 20 Αυγούστου 2000, οι Βρετανοί διασώστες συγκεντρώνονται 8 χιλιόμετρα από τη περιοχή όπου βρίσκεται το Κουρσκ και τρεις ώρες αργότερα εμφανίζονται και οι Νορβηγοί. Σύμφωνα με τις Ρωσικές αρχές και συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Ιλιά Κλεμπάνοφ, "η απόλυτη πλειοψηφία του πληρώματος έχει πεθάνει στα πρώτα δύο λεπτά της καταστροφής... συμπεριλαμβανομένων και αυτών που ήταν υπεύθυνοι για τον έλεγχο του υποβρυχίου" [...] "Θεωρούμε ότι το Βρετανικό σωστικό βαθυσκάφος, δε θα έχει τη δυνατότητα να προσκολληθεί, αφού θα χρησιμοποιήσει τς ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν από τις Ρωσικές κάψουλες". Στη Ρωσική τηλεόραση, στο δίκτυο RTR, αναφέρεται πως οι διασώστες με ειδικές στολές θα προσπαθήσουν να προσεγγίσουν το Κουρσκ και να ανοίξουν με τα χέρια, την καταπακτή κινδύνου του υποβρυχίου. Αν τα καταφέρουν, θα προχωρήσουν στο θάλαμο και θα προσπαθήσουν να διαβάσουν τα όργανα που μετρούν την πίεση του νερού στο εσωτερικό του υποβρυχίου. Αν αυτή βρίσκεται σε κανονικά επίπεδα, τα πληρώματα θα ξεκινήσουν να αντλούν το θαλάσσιο νερό που προφανώς θα έχει γεμίσει το σκάφος. Την ίδια μέρα συγκαλείται κατόπιν εντολής του Γουΐλιαμ Κοέν, ομάδα Αμερικανών μηχανικών, γιατρών και δυτών που θα φτάσουν στο σημείο του ατυχήματος και θα προσπαθήσουν να συνεισφέρουν στην επιχείρηση. Οι Αμερικάνοι, θα έχουν υπολογιστικούς συνδέσμους με στρατιωτικές εγκαταστάσεις στις ΗΠΑ.
Οι Νορβηγοί δύτες πλησιάζουν τα συντρίμμια του Κουρσκ και λαμβάνουν βίντεο που επιβεβαιώνει τις αρχικές προβλέψεις Ρώσων αξιωματικών, ότι το μεγαλύτερο τμήμα ή όλο το πλήρωμα είναι νεκροί. Ο Ιλιά Κλεμπάνοφ αναφέρει ότι το βίντεο απεικονίζει μαζική φθορά στο Κουρσκ, που επικεντρώνεται στον μπροστινό μέρος και στον πυργίσκο του υποβρυχίου, ενώ ζημιές σημειώνονται και στο πίσω μέρος. Νορβηγοί διασώστες αναφέρουν πως η καταπακτή διαφυγής του Κουρσκ μπορεί να αφαιρεθεί, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με παλιότερες προβλέψεις ρωσικών αρχών που υποστήριζαν ότι η καταπακτή είχε υποστεί εκτεταμένες ζημιές. Δύο Νορβηγοί δύτες πετούν με ελικόπτερο στο Βιντγιάεβο για να μελετήσουν ένα υποβρύχιο παρόμοιο με το Κουρσκ, πριν αποφασίσουν για το επόμενο στάδιο της διάσωσης. Ο Νορβηγός υποναύαρχος Άιναρ Σκόργκεν που ηγείται της αποστολής, αναφέρει πως θα μελετηθεί από αυτούς τους δύο δύτες, τι βρίσκεται μέσα σε μια καταπακτή κινδύνου, επειδή "πρέπει να ξεκαθαριστούν οι συνέπειες ανοίγματος της καταπακτής". Επίσης δηλώνει πως οι Νορβηγοί διασώστες "έχουν να διανύσουν ακόμη πολύ δρόμο" πριν από οποιαδήποτε προσπάθεια ανοίγματος των καταπακτών. Στο CNN, δήλωσε πως η επιχείρηση προχωρά όσο πιο γρήγορα γίνεται χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο υγεία των δυτών.
Νωρίς το πρωί της 21ης Αυγούστου του 2000, εννέα μέρες μετά τις εκρήξεις στο Κουρσκ, αναφέρεται πως οι Νορβηγοί δύτες κατάφεραν να ανοίξουν την πίσω καταπακτή του Ρωσικού υποβρυχίου. Σύμφωνα με αυτές τις αναφορές, οι δύτες δεν εντόπισαν σημεία ζωής από το υποβρύχιο. Ωστόσο η αποστολή θα συνεχιστεί και οι δύτες σκοπεύουν να προχωρήσουν στα ενδότερα διαμερίσματα του Κουρσκ, όπου όμως μπορεί να υπάρχουν επικίνδυνα χημικά που προήλθαν από τις εκρήξεις. Σε αναμονή βρίσκεται και το Βρετανικό διασωστικό βαθυσκάφος που βρίσκεται στην περιοχή από το Σάββατο.
Οι ρωσικές αρχές, τα ΜΜΕ και η κοινή γνώμη
Η τραγωδία του Κουρσκ, υπήρξε η αφορμή έντονων αντιδράσεων και αντιπαραθέσεων. Πέρα από τις οξείες αντιδράσεις συγγενών και μη, των μελών του πληρώματος του υποβρυχίου, υπήρξαν αντιδράσεις για τις αντικρουόμενες αναφορές μεταξύ ιδιωτικών και κρατικών μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Ο Πούτιν είχε ξεκινήσει από τον Μάιο του 2000, "επιχείρηση σκούπα" με σκοπό την πάταξη της διαφθοράς. Στο πλαίσιο των προσπαθειών του προς την επίτευξη των στόχων του, άνοιξε μέτωπο με τη ρωσική εταιρία Media-Most πρόεδρος της οποίας ήταν ο Βλαντίμιρ Γκουσίνσκι. Η Media-Most που έκανε οξεία κριτική στην κυβέρνηση Πούτιν, είχε τον έλεγχο του πρώτου ανεξάρτητου ρωσικού τηλεοπτικού σταθμού NTV (ΗΤΒ στα κυριλλικά), της εφημερίδας Σεβόντνια ("σήμερα") καθώς και διαφόρων περιοδικών. Ο πρόεδρος της εταιρίας (που είχε απασχολήσει και τις αστυνομικές αρχές του Ισραήλ για κατηγορίες ξεπλύματος χρημάτων), συνελήφθη τον Μάιο του 2000 από τη ρωσική αστυνομία για απάτη και αφέθηκε ελεύθερος αφού υπέγραψε την πώληση της Media-Most στην ρωσική κρατική επιχείρηση Gazprom, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις.
Αποτέλεσμα αυτών, υπήρξε η διάσταση απόψεων μεταξύ κρατικών και ιδιωτικών ΜΜΕ και οι αναφορές για το ατύχημα του Κουρσκ και τα αίτια που οδήγησαν σε αυτό, δεν ξέφυγαν από την αντίθεση αυτή. Αρχικά το ημικρατικό Ρωσικό Δημόσιο Τηλεοπτικό Κανάλι και η κρατική τηλεόραση, περιλάμβαναν στο ειδησεογραφικό πρόγραμμά τους, εκτενείς συνεντεύξεις ναυτικών και κυβερνητικών αρχών, γεγονός που τους παρείχε τη δυνατότητα να εδραιώσουν τα επιχειρήματα των δηλώσεών τους. Από την άλλη πλευρά, τα ιδιωτικά ΜΜΕ, όπως η εφημερίδα Μοσκόβσκιι και η Ιζβέστια κατηγορούσαν ανοιχτά τις αρχές για ψεύδη. Η Κομσομόλσκαγια Πράβντα κατάφερε να βρει μια λίστα με τα ονόματα των επιβαινόντων στο Κουρσκ ενώ οι αρχές δεν είχαν ανακοινώσει τα ονόματά τους. Το NTV εμφάνισε τους ίδιους εκπροσώπους του ναυτικού που εμφανίζονταν στα κρατικά κανάλια, αλλά εμφάνισε και απόστρατους για να δώσει μια πιο πλήρη εικόνα. Όσο συνέβαιναν όλα αυτά, ο Πούτιν βρισκόταν σε διακοπές στο εξοχικό του στο Σότσι, γεγονός για το οποίο δέχτηκε επίσης οξεία κριτική.
Εν τω μεταξύ, μία σκηνή που εμφανίζεται στις τηλεοράσεις και κάνει το γύρο του κόσμου προκαλεί σάλο και δημιουργεί έντονες αντιδράσεις. Στη σκηνή φαίνεται η Ναντέζντα Τύλικ, μητέρα ενός εκ των υποπλοιάρχων του Κουρσκ, η οποία επιτίθεται φραστικά σε εκπροσώπους των ρωσικών αρχών που βρίσκονται κοντά της. Κατά τη διάρκεια της φραστικής επίθεσης εμφανίζεται από πίσω της μια άλλη γυναίκα που πιέζει μια σύριγγα πάνω από τα ρούχα της Τύλικ, η οποία μετά από λίγο χάνει την ικανότητα να παραμείνει όρθια και οδηγείται σε μια καρέκλα. Η Τύλικ δήλωσε πως έχασε άμεσα την ικανότητά της να μιλήσει αμέσως μετά την ένεση. Αργότερα όμως ανέτρεψε την εκδοχή που παρουσίασε αρχικά και δήλωσε πως η ένεση ζητήθηκε από το σύζυγό της, εξαιτίας προβλημάτων με την καρδιά της. Παρόλα αυτά, οι αξιωματικοί του ρωσικού ναυτικού δήλωσαν πως χορηγούσαν συνέχεια ηρεμιστικά σε συγγενείς των επιβαινόντων στο Κουρσκ, και συμπλήρωσαν πως «δεν είναι τόσο μεγάλη υπόθεση όσο το κάνετε να φαίνεται στη Δύση».
thumb|right|100px|Το "Παράσημο του Ήρωα της Ρωσίας" απονεμήθηκε στον κυβερνήτη του Κουρσκ, Γκενάντι Λιάτσιν. Η αντιμετώπιση των συμβάντων στη θάλασσα του Μπάρεντς από τις ρωσικές αρχές, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στη ρωσική και παγκόσμια κοινή γνώμη. Συγγενείς των θυμάτων χρησιμοποίησαν βαρείς χαρακτηρισμούς για τον Πούτιν και την κυβέρνησή του. Η Ιρίνα Μπελοζόροβα, σύζυγος πλοιάρχου του Κουρσκ είπε για τη συνάντηση που επρόκειτο να έχει με τον Πούτιν: «''Θα του πω πως είμαι χαρούμενη που δεν τον ψήφισα. Δεν είναι πρόεδρος. Είναι απλά ένα ανδρείκελο''». Η Γιεκατερίνα Μπαγκρυάντσεβα είπε πως αντιμετώπισαν ανάλγητη συμπεριφορά από τις αρχές στο Βιντγιάεβο. Επίσης δήλωσε: «Όταν ανακηρύσσουν τη μέρα αυτή ως μέρα πένθους σε αυτό το μέρος, σημαίνει πως την επόμενη θέλουν να μας ξεχάσουν». Οι πρακτικές του Πούτιν αρχίζουν πλέον να παραλληλίζονται ανοιχτά με Σοβιετικές από τον τύπο και ο Πούτιν αντιμετωπίζει ακόμη πιο άσχημες κριτικές.