cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονομάχος
μικρογραφία|350px|Ψηφιδωτό του 2ου μ.Χ. αιώνα όπου απεικονείζονται μονομάχοι. Ο μονομάχος (λατινικά: Gladiator, «ξιφομάχος», από το gladius, «σπαθί») ήταν ένας ένοπλος πολεμιστής που διασκέδαζε το κοινό κατά τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, σε βίαιες συγκρούσεις με άλλους μονομάχους, άγρια ζώα, και κατάδικους. Μερικοί μονομάχοι ήταν εθελοντές που διακινδύνευσαν τη νομική και κοινωνική θέση τους, καθώς και τις ζωές τους με την εμφάνισή τους στην αρένα. Οι περισσότεροι ήταν περιφρονημένοι ως σκλάβοι κι εκπαιδεύονταν κάτω από σκληρές συνθήκες, ενώ πολλές φορές οδηγούνταν ακόμη και σε θάνατο. Ανεξάρτητα από την καταγωγή τους, οι μονομάχοι που προσφέρονταν στα ακροατήρια αποτελούσαν ένα παράδειγμα της πολεμικής ηθικής και της Ρώμης, και ενέπνεαν το θαυμασμό. Η αξία τους ως διασκεδαστές τιμήθηκε με πολύτιμα αντικείμενα και ήταν ένα σύνηθες φαινόμενο σε όλο τον ρωμαϊκό κόσμο. Η προέλευση των μονομάχων μάχης είναι θέμα ανοικτό προς συζήτηση. Υπάρχουν ενδείξεις πως εμφανίστηκαν σε τελετές κατά τη διάρκεια του Καρχηδονιακού Πολέμου τον 3ο αιώνα π.Χ., ενώ στη συνέχεια έγιναν γρήγορα ένα βασικό χαρακτηριστικό της πολιτικής και κοινωνικής ζωής στον ρωμαϊκό κόσμο. Η δημοτικότητά τους οδήγησε στη διοργάνωση όλο και πιο πλούσιων και δαπανηρών θεαμάτων ή μονομαχιών. Οι μονομαχίες έφτασαν στο αποκορύφωμά τους μεταξύ του 1ου αιώνα π.Χ. και του 2ο αιώνα μ.Χ., και τελικά μειώθηκαν σημαντικά κατά τις αρχές του 5ου αιώνα μετά την υιοθέτηση του χριστιανισμού ως επίσημη θρησκεία το 390, αν και τα «κυνήγια θηρίων» συνεχίστηκαν μέχρι και τον 6ο αιώνα.
Προέλευση
Πρώιμες φιλολογικές πηγές σπάνια συμφωνούν σχετικά με την προέλευση των μονομάχων και των μονομαχιών. Στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ., ο Νικόλαος της Δαμασκού πίστευε ότι ήταν Ετρούσκοι. Μια γενιά αργότερα, ο Λίβιος γράφει ότι για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε μονομαχία το 310 π.Χ. από τους κατοίκους της Καμπανίας για τον εορτασμό της νίκης τους κατά των Σαμνίτων. Όταν πια οι μονομαχίες είχαν παύσει, τον 7ο αιώνα μ.Χ. ο συγγραφέας Ισίδωρος της Σεβίλλης διαχώρισε τη λατινική λέξη lanista (: o διευθυντής του μονομάχων) από την ετρουσκική λέξη για το «δήμιο», και τον τίτλο του «Χάροντα» (Charon: ο υπάλληλος ο οποίος συνόδευε τον νεκρό από τη ρωμαϊκή αρένα των  μονομάχων) από τον τίτλο του «charun»,  που ήταν ο ψυχοπομπός των Ετρούσκων στον Άδη. Ρωμαίοι ιστορικοί θεωρούν πως οι μονομαχίες ήταν ξένη επιρροή, πιθανότατα Ετρούσκων. Η θέση αυτή αποδεικνύεται και τυπικά από τις μονομαχίες των αρχών της σύγχρονης εποχής. Το εμπόριο των μονομάχων υπήρχε σε όλη την αυτοκρατορία, και υποβαλλόταν σε επίσημο έλεγχο. Η στρατιωτική επιτυχία της Ρώμης παρήγαγε μια εισροή στρατιωτών-κρατουμένων οι οποίοι αναδιανέμονται για χρήση σε κρατικά ορυχεία  ή αμφιθέατρα, αλλά και προς  πώληση στην ελεύθερη αγορά. Για παράδειγμα, στον απόηχο της εβραϊκής επανάστασης υπήρξε στις σχολές μονομάχων μια μεγάλη εισροή Εβραίων· αυτοί  που απορρίφθηκαν για την εκπαίδευση, αποστέλλονταν κατευθείαν στις αρένες ως noxii (: επιβλαβείς), ενώ οι καλύτεροι  στάλθηκαν στη Ρώμη. Δύο άλλες πηγές μονομάχων ήταν κυρίως κάποιοι σκλάβοι που είχαν  καταδικαστεί στην αρένα ως τιμωρία για τα εγκλήματα αλλά και έμμισθοι εθελοντές (auctorati), οι οποίοι μπορεί να αποτέλεσαν  περίπου το μισό - και ίσως και πάνω από το μισό - του συνόλου των μονομάχων. Για τους Ρωμαίους, «gladiator» σήμαινε εκπαιδευόμενος μαχητής, ο οποίος ανήκε  σε έναν κύριο. Για όσους ήταν φτωχοί ή δεν είχαν την ιδιότητα του πολίτη, οι σχολές μονομάχων πρόσφεραν εκπαίδευση, τροφή, στέγαση και μια πιθανότητα πάλης που θα έδινε φήμη και την περιουσία. Οι μονομάχοι κρατούσαν συνήθως τα  χρηματικά έπαθλα και τα δώρα που είχαν λάβει
Ανάπτυξη
Το 216 π.Χ., ο Μάρκος Αμέλιος ο Λέπιδος (Marcus Ameilius Lepidus), ύπατος και οιωνοσκόπος, τιμήθηκε από τους γιους του με διοργάνωση μονομαχιών για τρεις ημέρες στη Ρωμαϊκή Αγορά, στις οποίες συμμετείχαν είκοσι δύο ζεύγη μονομάχων. Δέκα χρόνια μετά, ο Σκιπίων ο Αφρικανός οργάνωσε μια μονομαχία στην Ιβηρική χερσόνησο σε ανάμνηση για τον πατέρα και τον θείο του, οι οποίοι σκοτώθηκαν κατά τους Ρωμαϊκούς πολέμους. Υψηλόβαθμοι Ρωμαίοι, όπως και ξένοι, έγιναν εθελοντικά οι μονομάχοι του. Στο πλαίσιο της σχεδόν καταστροφικής ήττας της Ρώμης στην μάχη των Καννών (216 π.Χ.), έγινε η σύνδεση των πρώιμων αυτών αγώνων με τον εορτασμό της στρατιωτικής νίκης και του θρησκευτικού καθαρμού της στρατιωτικής καταστροφής. Οι τελετές αυτές φαίνεται ότι εξυπηρετούσαν την ευαισθητοποίηση, σε μια εποχή στρατιωτικής απειλής  και επεκτατικής πολιτικής της Ρώμης. Η επόμενη καταχωρημένη τελετή αυτού του είδους, πραγματοποιήθηκε για την κηδεία του Publius Liciniusin το 183 π.Χ., και ήταν πιο εντυπωσιακή. Περιλάμβανε τρεις ημέρες επιτάφιων αγώνων, 120 μονομάχους, ενώ υπήρχε και δημόσια διανομή κρέατος. Η ενθουσιώδης υιοθέτηση των μονομαχιών από τους συμμάχους της Ρωμαϊκής Ιβηρίας δείχνει πόσο εύκολα και πόσο νωρίς, η κουλτούρα των μονομαχιών ενέπνευσε τόπους μακριά από την ίδια την Ρώμη. Από το 174 π.Χ., οι μικρές μονομαχίες (ιδιωτικές ή δημόσιες) ήταν τόσο συνηθισμένες και μέτριες, που  δεν θεωρήθηκαν άξιες καταγραφής. Αξιοσημείωτη ήταν αυτή του Τίτου Φλαμινίνου που δόθηκε για να τιμηθεί ο θάνατος του πατέρα του, διήρκεσε τέσσερις ημέρες, και συνοδεύτηκε από μια δημόσια διανομή των κρεάτων και γραφικές παραστάσεις. Το αποκορύφωμα της παράστασης, που ήταν μεγάλο για την εποχή εκείνη, ήταν ότι μέσα σε τρεις ημέρες εβδομήντα τέσσερις μονομάχοι πολέμησαν. Το 105 π.Χ., οι ύπατοι αποφάσισαν να προσφέρουν στη  Ρώμη μία πρώτη γεύση κρατικά επιχορηγούμενων «βάρβαρων μαχών»· κάτι που αποδείχτηκε εξαιρετικά δημοφιλές. Οι κρατικοί αγώνες που χρηματοδοτούνταν από την κυβερνώσα ελίτ και ήταν αφιερωμένοι σε μια θεότητα, όπως ο Δίας, έναν θεϊκό ή ηρωικό πρόγονο, άρχισαν να περιλαμβάνουν μονομαχίες περιορισμένες αρχικά για το ευρύ κοινό.
Οι γυναίκες ως μονομάχοι
Από τη δεκαετία του 60 μ.Χ. εμφανίζονται γυναίκες μονομάχοι, ως «εξωτικό δείγμα εξαιρετικά πλούσιου θεάματος». Το 66 μ.Χ., ο Νέρωνας χρησιμοποίησε γυναίκες από την Αιθιοπία, άνδρες και παιδιά σε ένα αγώνα για να εντυπωσιάσει τον βασιλιά μου Τιρίδατο της Αρμενίας. Φαίνεται ότι οι Ρωμαίοι έβρισκαν την ιδέα μιας γυναικάς μονομάχου διασκεδαστική, ή και κάποιες φορές παράλογη. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δομιτιανού, 89 μ.Χ., διαδραματίστηκε μια μάχη μεταξύ γυναικών μονομάχων και νάνων. Στην Αλικαρνασσό, σ’ ένα αγγείο του 2ου αιώνα μ.Χ. απεικονίζονται δύο γυναίκες μονομάχοι που ονομάζονται "Amazon" και "Achillia" και ο αγώνας τους έληξε τελικά με ισοπαλία. Μία επιγραφή του ίδιου αιώνα εξυμνεί ένα το πρώτο σώμα «οπλισμένων γυναικών» στην ιστορία των αγώνων της. Μία γυναίκα μονομάχος υπόκειται στους ίδιους κανονισμούς και κατάρτιση με τους άνδρες συναδέλφους της. Η Ρωμαϊκή ηθική απαιτεί όλοι οι μονομάχοι να είναι από τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις, και οι αυτοκράτορες οι οποίοι δεν τήρησαν αυτή τη διάκριση,  περιφρονήθηκαν από τις επόμενες γενιές. Μερικοί θεωρούσαν τις γυναίκες μονομάχους ως σύμπτωμα της κατεστραμμένης Ρωμαϊκής ευαισθησίας, των ηθών και της γυναικείας φύσης, ανεξάρτητα από την τάξη. Πριν γίνει αυτοκράτορας, ο Σεπτίμιος ο Σεβήριος  είχε πιθανότατα  παρακολουθήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αντιόχειας οι οποίοι διοργανώθηκαν  από τον αυτοκράτορα Κόμμοδο και περιλάμβανε  ελληνικής καταγωγής  γυναίκες αθλήτριες. Η προσπάθειά του να δώσει στη Ρώμη μια εξίσου αξιοπρεπή εμφάνιση του γυναικείου αθλητισμού προκάλεσε τα άσεμνα συνθήματα του πλήθους. Πιθανώς, ως αποτέλεσμα, ο ίδιος να απαγόρευσε τη χρήση γυναικών μονομάχων στο 200 μ.Χ.
Αυτοκράτορες ως «μονομάχοι»
Καλιγούλας, Τίτος του Αδριανού, Καρακάλλας και πολλοί ακόμη λέγεται ότι μονομάχησαν σε αρένα-χώρο (είτε δημόσιο ή ιδιωτικό), αλλά οι κίνδυνοι για τους ίδιους ήταν ελάχιστοι. Ο Κλαύδιος, χαρακτηρίζεται από τους ιστορικούς του ως σκληρός και αγροίκος, καθώς  πολέμησε με μια φάλαινα ενώ είχε παγιδευτεί στο λιμάνι μπροστά σε μία  ομάδα θεατών. Οι σχολιαστές πάντοτε αποδοκίμαζαν τέτοιες επιδόσεις. Ο Κόμμοδος φανατικά συμμετείχε σε αγώνες μονομάχων, προς μεγάλη ντροπή της Συγκλήτου, τον οποίο απεχθανόταν, σε αντίθεση με πιθανή απόλαυση εκ μέρους. Πολέμησε ως σεκούτωρ (: είδος μονομάχου) υιοθετώντας την εμφάνιση "Ηρακλής Αναγεννημένος". Ως bestiarius (: θηριομάχος), λέγεται ότι είχε σκοτώσει 100 λιοντάρια σε μια μέρα, κάτι που είναι σχεδόν βέβαιο ότι έγινε χάρη σε μια πλατφόρμα που έχει συσταθεί γύρω από την περίμετρο της  σκηνής, η οποία του επέτρεψε να αποδείξει με ασφάλεια την σκοπευτική δεινότητά του. Σε μια άλλη περίπτωση, που αποκεφάλισε μια στρουθοκαμήλου με ένα ειδικά σχεδιασμένο βέλος, και μεταφέροντας το ματωμένο κεφάλι και το σπαθί του πάνω από τα  γερουσιαστικά καθίσματα φαινόταν  σαν να ήταν δίπλα. Είχε πει να επανασχεδιαστεί το κολοσσιαίο άγαλμα του Νέρωνα στη δική του μορφή ως "Ηρακλής Αναγεννημένος" και εκ νέου το αφιέρωσε στον εαυτό του με την επιγραφή "Πρωταθλητής των secutores, αριστερόχειρας μαχητής που κατάκτησε δώδεκα φορές χίλιους άνδρες." Για τον σκοπό αυτό δαπάνησε πολλά χρήματααπό το δημόσιο ταμείο. Ίσως να εξηγούν τόσο την εμμονή του όσο και τη διοικητική του ανικανότητα, τα κουτσομπολιά που ακούγονταν πως η μητέρα του, Φαυστίνα η νεότερη, τον είχε συλλάβει με ένα μονομάχο.
Κατηγορία:Αθλητισμός Κατηγορία:Ρωμαϊκός πολιτισμός
Ωσμωτική ενέργεια
Η ανάμειξη γλυκού και θαλασσινού νερού απελευθερώνει μεγάλες ποσότητες ενέργειας, όπως συμβαίνει όταν ένα ποτάμι εκβάλει στον ωκεανό. Η ενέργεια αυτή ονομάζεται ωσμωτική ενέργεια (ή γαλάζια ενέργεια) και ανακτάται όταν το νερό του ποταμού και το θαλασσινό νερό είναι διαχωρισμένα από μια ημι-διαπερατή μεμβράνη και το γλυκό νερό περνάει μέσω αυτής.
Η ενέργεια είναι αποτέλεσμα της αλλαγής της εντροπίας από την διαφορά αλατότητας μεταξύ του νερού του ποταμού με το θαλασσινό νερό. Η πρόκληση είναι η αξιοποίηση αυτής της ενέργειας, καθώς από την ανάμειξη που πραγματοποιείται αυξάνεται ελάχιστα τοπικά η θερμοκρασία του νερού. Σε ένα σύστημα που περιέχει νερό του ποταμού και θαλασσινό νερό η μέγιστη πίεση που μπορεί θεωρητικά να δημιουργηθεί είναι της τάξης των 26 bar. Προϋπόθεση για την επίτευξη της πίεσης είναι η διατήρηση σε σταθερή τιμή της έντασης της πίεσης του θαλασσινού νερού. Η ενέργεια που απελευθερώνεται από την ανάμειξη του γλυκού νερού με το θαλασσινό νερό μπορεί να γίνει αντιληπτή με την κατανόηση του φαινομένου της ώσμωσης, από όπου προκύπτει και το όνομα «ωσμωτική ενέργεια».
Οι μέθοδοι για την μετατροπή αυτής της ενέργειας σε ηλεκτρισμό χρησιμοποιώντας ημι-διαπερατές μεμβράνες είναι: η Αντίστροφη Ηλεκτροδιάλυση (Reverse Electrodialysis, RED) και η Παρατεταμένης-πίεσης Ώσμωση (Pressure Retarded Osmosis, PRO).
Αντίστροφη ηλεκτροδιάλυση
Η αντίστροφη ηλεκτροδιάλυση (Reverse Electrodialysis, RED) , επικεντρώνεται στην θεωρία της ηλεκτροδιάλυσης, όπου ιόντα αλατιού μεταφέρονται από το ένα διάλυμα, μέσω μεμβρανών ανταλλαγής ιόντων, προς το άλλο διάλυμα κάτω από την επίδραση ενός ηλεκτρικού πεδίου. Οι μεμβράνες ανταλλαγής ιόντων είναι δύο τύπων: η μεμβράνη ανταλλαγής κατιόντων (Cation Exchange Membrane, CEM) και η μεμβράνη ανταλλαγής ανιόντων (Anion Exchange Membrane, AEM). Το θαλασσινό και το γλυκό νερό εισρέουν σε μια στοίβα εναλλασσόμενων καθόδων και ανόδων μεμβρανών ανταλλαγής ιόντων.
Κατά τη διάρκεια της ροής, τα ιόντα Na+ διαπερνούν μέσω των μεμβρανών ανταλλαγής κατιόντων προς την κατεύθυνση της καθόδου και τα ιόντα Cl- διαπερνούν μέσω των μεμβρανών ανταλλαγής ανιόντων προς την κατεύθυνση της ανόδου. Το διάλυμα στη πλευρά της ανόδου είναι αρνητικά φορτισμένο, λόγω της μεταφοράς των αρνητικών ιόντων Cl- προς την άνοδο. Η ηλεκτρική ουδετερότητα του διαλύματος στη πλευρά της καθόδου διατηρείται μέσω αναγωγής στην επιφάνεια της καθόδου, και στη πλευρά της ανόδου μέσω οξείδωσης στην επιφάνεια της ανόδου. Ως αποτέλεσμα, ένα ηλεκτρόνιο μπορεί να μεταφερθεί από την άνοδο προς την κάθοδο μέσω ενός εξωτερικού ηλεκτρικού κυκλώματος. Αυτό το ηλεκτρικό ρεύμα και η διαφορά δυναμικού πάνω από τα ηλεκτρόδια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή ηλεκτρισμού. Η κινητήρια δύναμη για τη μετακίνηση των ιόντων είναι η διαφορά στην ελεύθερη ενέργεια μεταξύ της συμπυκνωμένης και της αραιωμένης πλευράς του διαλύματος. Η διαφορά δυναμικού επί των ηλεκτροδίων είναι ίση με τη διαφορά δυναμικού του γινομένου της διαφοράς δυναμικού στη μεμβράνη και τον αριθμό των μεμβρανών.
Για την αξιοποίηση αυτής της ενέργειας, έχει ασχοληθεί μέχρι στιγμής η εταιρεία REDstack στην Ολλανδία, έχοντας θέσει σε λειτουργία μονάδα 50 kW με το επόμενο βήμα να είναι η κατασκευή μονάδας RED ισχύος 1 MW.
Παρατεταμένης-πίεσης Ώσμωση
Η μέθοδος της Παρατεταμένης-πίεσης Ώσμωση (Pressure Retarded Osmosis, PRO)  , εξάγει ενέργεια όταν δυο διαλύματα με διαφορετικές τιμές αλατότητας (συνήθως το νερό του ποταμού με το θαλασσινό νερό) διαχωρίζονται από μια ημι-διαπερατή μεμβράνη, η οποία αποτελείται από πορώδες στρώμα με μικρές οπές. Η μεμβράνη επιτρέπει μικρά μόρια, όπως τα μόρια του νερού, να διαπεράσουν μέσω αυτής. Τα μόρια άλατος, άμμου, λάσπης και άλλες προσμείξεις, δεν μπορούν να διαπεράσουν στην αντίθετη πλευρά της μεμβράνης. Το νερό επιδιώκει να μειώσει την συγκέντρωση άλατος στην πλευρά της μεμβράνης που περιέχει το περισσότερο αλάτι. Το νερό για αυτό τον λόγο ρέει δια μέσω της μεμβράνης και αυξάνει την πίεση στην πλευρά του θαλασσινού νερού. Η πίεση αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί για την παραγωγή ενέργειας με την κίνηση υδροστρόβιλου παράγοντας ηλεκτρισμό.
Το γλυκό νερό εισέρχεται στη μονάδα και φιλτράρεται πριν καταλήξει στη μεμβράνη. Το 80-90% του γλυκού νερού μεταφέρεται δια μέσω της μεμβράνης, εξαιτίας του φαινομένου της ώσμωσης, στην πλευρά της μεμβράνης που περιέχει θαλασσινό νερό σε υψηλότερη πίεση. Το φαινόμενο της ώσμωσης αυξάνει την ογκομετρική ροή του νερού με υψηλή πίεση με αποτέλεσμα την παραγωγή ενέργειας με την περιστροφή τουρμπίνας. Το θαλασσινό νερό αντλείται από τη θάλασσα και φιλτράρεται πριν τροφοδοτηθεί στη πλευρά της μεμβράνης όπου καταλήγει και το γλυκό νερό από το φαινόμενο της ώσμωσης. Για την επίτευξη μεγάλης ποσότητας ηλεκτρικής ενέργειας η πίεση λειτουργίας θα πρέπει να είναι από 11 έως 15 bars.
Παρά τις δυνατότητες αυτές, η ανάπτυξη ωσμωτικής μονάδας έχει εμποδιστεί από την έλλειψη μεμβράνης με υψηλή απόδοση για την διαδικασία PRO και σε χαμηλή τιμή. Η χρησιμοποίηση εμπορικά διαθέσιμων μεμβρανών που χρησιμοποιούνται για εφαρμογές αφαλάτωσης είναι μη αποδοτικές, παράγοντας λίγη ενέργεια. Για να θεωρηθεί ανταγωνιστική με οικονομικά κριτήρια η ωσμωτική μονάδα έναντι των άλλων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας πρέπει η πυκνότητα ενέργειας της μεμβράνης να είναι τουλάχιστον 5 W/m². Προς το παρόν, καμία μεμβράνη δεν έχει ξεπεράσει τα 3,5 W/m² πυκνότητα ενέργειας με χρήση γλυκού και θαλασσινού νερού.
Η μορφή αυτή ανανεώσιμης ενέργειας δεν χρησιμοποιείται ακόμη για εμπορική χρήση, αλλά οι εξελίξεις τα τελευταία χρόνια οδήγησαν σε νέες μελέτες παραγωγής ενέργειας με τη μέθοδο PRO σε εργαστηριακή κλίμακα και στην κατασκευή της πρώτης πιλοτικής μονάδας το 2009 από την κρατική εταιρεία Statkraft, ισχύος 4 kW.
Πλεονεκτήματα / Μειονεκτήματα
Και στις δύο περιπτώσεις της ωσμωτικής ενέργειας, τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα της χρήσης είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας Κατηγορία:Μετατροπή ενέργειας
Μακάκος ρήσος
thumb|Μακάκος ρήσος στο [[Οχυρό Άγκρα]] Ο μακάκος ρήσος ή μακάκος ο μουλάττος (Macaca mulatta) είναι από τα γνωστότερα είδη πιθήκων του παλαιού κόσμου. Αναγράφεται ως ελάχιστης ανησυχίας στον κόκκινο κατάλογο των απειλούμενων ειδών της IUCN, λόγω της ευρείας του διασποράς, του εικαζόμενου μεγάλου πληθυσμού και της ανεκτικότητάς του σε ένα ευρύ φάσμα οικοτόπων. Είναι αυτόχθων της Νότιας, Κεντρικής και Νοτιοανατολικής Ασίας και έχει την ευρύτερη γεωγραφική περιοχή όλων των μη ανθρώπινων πρωτευόντων, καταλαμβάνοντας μια μεγάλη ποικιλία υψομέτρων και οικοτόπων, από βοσκοτόπους σε ξηροτόπους και δασικές περιοχές, αλλά επίσης και κοντά σε ανθρώπινους οικισμούς.
Η ονομασία «ρήσος» προέρχεται από τον μυθολογικό βασιλιά Ρήσο της Θράκης, ενός ελάσσονος χαρακτήρα στην Ιλιάδα. Ωστόσο, ο Γάλλος φυσιοδίφης Ζαν-Μπατίστ Ώντμπερ (Jean-Baptiste Audebert), ο οποίος ονομάτισε το είδος, ανέφερε ότι δεν έχει βαθύτερο νόημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Κερκοπιθηκίδες
Storytelling
Το "Storytelling" είναι το πέμπτο άλμπουμ των Belle and Sebastian. Είναι το soundtrack της ομώνυμη ταινία του Todd Solondz, "Storytelling". Η μπάντα είχε αρκετά προβλήματα με τον Solondz καθώς έφτιαχνε την μουσική για την ταινία, με αποτέλεσμα μόνο 6 λεπτά μουσικής να έχουν χρησιμοποιηθεί στην ταινία. 5 από τα κομμάτια του άλμπουμ είναι ηχογραφημένοι διάλογοι από την ταινία. Tο ορχηστρικό "Fuck This Shit" χρησιμοποιεί την προσωδία του τίτλου σε διάφορα κλειδιά, αντί να χρησιμοποιήσει τις ίδιες τις λέξεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002
Μόριτζ φον Μπίσινγκ
Ο Μόριτζ φον Μπίσινγκ (γερμανικά : Alexander Moritz Reinhold "Fritz" von Bissing) (Μετζ, Γερμανική Αυτοκρατορία, 9 Σεπτεμβρίου 1886 - Φρανκφούρτη, 18 Μαρτίου 1954 ) ήταν Γερμανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης, του ποδόσφαιρου, ράγκμπι και χόκεϊ επί χόρτου.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1908 στο Λονδίνο όπου πήρε μέρος μόνο στο απλό αντρών όπου αποκλείστηκε στο τρίτο του παιχνίδι.
Το 1913 κέρδισε τον τίτλο στο διπλό στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα σε σκληρό γήπεδο με συμπαίκτη τον Χάινριχ Κλάινσροτ. Είχε αγωνιστή στο Γουίμπλεντον από το 1908 έως το 1912 σε 8 παιχνίδια.
Καριέρα στα άλλα αθλήματα
Έπαιξε σε εθνικό επίπεδο ποδόσφαιρο, ράγκμπι και Χόκεϊ επί χόρτου. Το 1907 οργάνωσε τον πρώτο αγώνα χόκεϊ επί χόρτου στη Γερμανία, η μητέρα του μάλιστα δώρισε το τρόπαιο νίκης, μια «ασήμι ασπίδα».
Το 1918 εξελέγη πρόεδρος του σωματείου Χόκεϊ, SC Frankfurt 1880. Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ναζί στη Γερμανία λόγω του ότι ήταν παντρεμένος με Εβραία μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1933. Μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο επέστρεψε στη Φρανκφούρτη και επανεξελέγη πρόεδρος του σωματείου της SC Frankfurt 1880.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του Ράγκμπι Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του Χόκεϊ επί χόρτου
Λευκάς-Βαλανέαι
Η πόλη αναφέρεται πρώτα με το όνομα Βαλανέαι και βρισκόταν 55 χλμ. νοτίως της Λαοδικείας και 35 χλμ. βορείως της Ανταράδου (σημερινή Ταρτούς).
Σύμφωνα με τον Στράβωνα (XVI, 753) η πόλη ήταν αποικία του Αρουάντ κατά την εποχή των Φοινίκων και ανήκε στην Φοινίκη. Και τα δύο όμως ονόματα της πόλεως είναι ελληνικά. Από την αναφορά του Στεφάνου του Βυζαντίου (Βαλανέαι πόλις Φοινίκης, η νυν Λευκάς), συμπεραίνεται ότι το δεύτερο όνομα πρέπει να δόθηκε στην ελληνιστική περίοδο, όπου θα προσήλθαν άποικοι από την νήσο Λευκάδα. Τότε ανήκε όχι πια στην Φοινίκη, αλλά στην επαρχία Πιερία της βορείου Συρίας.
Από το 64 π.Χ. ενσωματώθηκε στην ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας. Στην ρωμαϊκή περίοδο η πόλη είχε τρεις ονομασίες: Balanea-Claudia Leucas.
Στα ερείπια της πόλης βρίσκεται η σημερινή Μπανιγιάς της βορείου Συρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Air Italy
H Air Italy, ήταν μια ιταλική αεροπορική εταιρεία, η οποία είχε έδρα την Όλμπια. Η Air Italy υπήρξε η δεύτερη μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία στην Ιταλία, μετά την Alitalia. H Air Italy είχε ως κύριο κόμβο το Διεθνές Αεροδρόμιο Μαλπένσα. Διέκοψε την λειτουργία της στις 25 Φεβρουαρίου 2020.
Ιστορία
Την 1η Μαρτίου 2018 η αεροπορική εταιρία Air Italy  ξεκίνησε επίσημα την λειτουργιά της. Η αεροπορική εταιρεία χρησιμοποιούσε τον στόλο της αεροπορικής εταιρίας Meridiana.
Στις 11 Μαΐου 2018 πραγματοποιήθηκε η παράδοση του πρώτου Boeing 737 MAX 8 της Air Italy.
Στις 11 Φεβρουαρίου 2020 μετά απόφαση των μητρικών της εταιριών, η Air Italy διέκοψε την λειτουργία της. Το πτητικό έργο ολοκληρώθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2020 οπότε και πραγματοποιήθηκε άρση της άδειας αερομεταφορέα.
Λογότυπο
Tο λογότυπο της αεροπορικής εταιρίας Air Italy ήταν σχεδιασμένο με καφέ και πράσινο  χρώμα. Τα χρώματα είναι χαλαρά με βάση το καφέ από το λογότυπο της αεροπορικής εταιρίας Qatar Airways.
Προορισμοί
Η αεροπορική εταιρία Air Italy πραγματοποιούσε πτήσεις σε 31 προορισμούς στην Ευρώπη, στην Αφρική και στην Βόρεια Αμερική. Η αεροπορική εταιρεία εκτελούσε τις περισσότερες πτήσεις της από το Διεθνές Αεροδρόμιο Μαλπένσα.
Συμφωνίες κοινού κωδικού
Η Air Italy είχε πτήσεις κοινού κωδικού με τις ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Ιταλικά εμπορικά σήματα
Δημήτριος Αδ. Τσαούσης
Ο Δημήτριος Τσαούσης (1909 – 23 Φεβρουαρίου 1968) του Αδαμαντίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Κιλκίς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1909. Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία. Εκλέχθηκε βουλευτής Κιλκίς το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό. Στη συνέχεια όμως ανεξαρτητοποιήθηκε (1954) και τον Απρίλιο του 1955 προσχώρησε στη Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωση (ΦΙ.ΔΕ.) Απεβίωσε σε ηλικία 59 ετών στις 23 Φεβρουαρίου 1968.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Κιλκίς Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Τρωική Οροσειρά
Η Τρωική Οροσειρά (-64.53333°N, -63.38333°W) είναι οροσειρά η οποία ανέρχεται στα 2.760 μέτρα, και εκτείνεται βορείως του Όρους Φρανσαί κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του Παγετώνα Ιλιάδα της Νήσου Άνβερς, στο αρχιπέλαγος Πάλμερ του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής. Ερευνήθηκε από την Έρευνα των Εξαρτημένων Εδαφών των Νήσων Φώκλαντ (Falkland Islands Dependencies Survey - FIDS) το 1955 και ονομάστηκε από την Επιτροπή Τοπωνυμίων της Βρετανικής Ανταρκτικής (UK Antarctic Place-Names Committee - UK-APC) προς τιμήν των Τρωών, από τις αντιτιθέμενες πλευρές στον Τρωικό Πόλεμο στην Ιλιάδα του Ομήρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρές της Ανταρκτικής
Δαβίδ Μπαγκρατιόν του Μουχράνι
Ο πρίγκιπας Δαβίδ Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι της Γεωργίας, დავით ბაგრატიონ-მუხრანელი Νταβίτ Μπαγκρατιόνι-Μουχρανέλι, (γενν. 24 Ιουνίου 1976), είναι ο επικεφαλής τού πριγκιπικού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι της Γεωργίας και ισχυρίζεται λόγω διαδοχής στον πρωτότοκο, ότι είναι επικεφαλής τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ο οποίος βασίλευσε στη Γεωργία από τη μεσαιωνική εποχή μέχρι τις αρχές τού 19ου αι.
Η οικογένειά του σχετίζεται με τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας, τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης και τον Οίκο των Ρομανόφ. Ο πρίγκιπας Δαβίδ διαδέχθηκε τον πατέρα του πρίγκιπα Γκιόργκι (Χόρχε) Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι ως διεκδικητής τού γεωργιανού θρόνου μετά το τέλος εκείνου στις 16 Ιανουαρίου 2008.
Ο πρίγκιπας Δαβίδ επέστρεψε την οικογένειά του στη Γεωργία το 2003, τερματίζοντας δεκαετίες εξορίας, που προέκυψαν από την εισβολή τού Κόκκινου Στρατού στη Γεωργία το 1921. Παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Άννα Μπαγκρατιόν-Γρουζίνσκι, μέλος τού γενεαλογικά νεότερου κλάδου Γρουζίνσκι των Μπαγκρατιόν, το 2009. Χώρισαν το 2013. Ο γιος τους πρίγκιπας Γκιόργκι, που γεννήθηκε στη Γεωργία το 2011, είναι ο προφανής διάδοχος τού θρόνου.
Δυναστικές δραστηριότητες
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/88/Orde_van_Koningin_Tamara_van_Georgi%C3%AB.jpg/150px-Orde_van_Koningin_Tamara_van_Georgi%C3%AB.jpg|αριστερά|μικρογραφία|150x150εσ| Τάγμα της Αγίας Βασίλισσας Ταμάρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Μπεκερέλ
Το μπεκερέλ (Bq) είναι η μονάδα μέτρησης της ραδιενέργειας ενός ραδιενεργού υλικού, στο διεθνές σύστημα μονάδων (SI). Ένα μπεκερέλ αντιστοιχεί σε μια διάσπαση πυρήνα ανά δευτερόλεπτο, κατά μέσο όρο, σε ένα ραδιενεργό άτομο. Ονομάστηκε έτσι από τον Ανρί Μπεκερέλ, ο οποίος μοιράστηκε με τον Πιερ και τη Μαρία Κιουρί το βραβείο Νόμπελ, για την εργασία τους στην ραδιενέργεια.
Συσχέτιση με το κιουρί
Το μπεκερέλ αντικατέστησε το κιουρί (Ci), μια παλιότερη μονάδα ραδιενέργειας που δεν ανήκε στο SI, βασιζόμενη στη μετρούμενη ραδιενέργεια ενός γραμμαρίου του στοιχείου ράδιο-226. Το κιουρί ορίζεται ως 3.7·1010 s−1 ή 37 GBq.
Μετατροπές:
Μέτρηση ραδιενέργειας
Για ορισμένη μάζα m (σε γραμμάρια) ενός ισοτόπου ατομικής μάζας m_a (σε g/mol) και χρόνου ημιζωής t_{1/2} (σε s), το ποσό της ραδιενέργειας υπολογίζεται ως εξής:
Αφού ο λόγος m/ma μετράται σε mols (n), το ποσό ραδιενέργειας A μπορεί να υπολογιστεί από:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάδες ακτινοβολίας Κατηγορία:Μονάδες συχνότητας
Κόμης Δράκουλας: Φυγή απ' τα Καρπάθια
Όπως στην ταινία του 1931 Ο Κόμης Δράκουλας, το σενάριο για αυτήν την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος Δράκουλας του Μπραμ Στόκερ βασίζεται πάνω σε μια θεατρική παράσταση από τους Χάμιλτον Ντιν και Τζον Λ. Μπάλντερστον.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι: Φρανκ Λάνγκελα (Δράκουλας), Λόρενς Ολίβιε (Καθηγητής Βαν Χέλσινγκ), Ντόναλντ Πλέζανς (Δρ. Τζακ Σούαρντ), Κέιτ Νέλλιγκαν (Λούσι Σούαρντ), Τρέβορ Άιβι (Τζόναθαν Χάρκερ), Ζαν Φρανσίς (Μίνα Βαν Χέλσινγκ) και Τόνι Χέιγκαρθ (Μάιλο Ρένφιλντ).
Η υπόθεση της ταινίας διαδραματίζεται στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Κόμης Δράκουλας εγκαταλείπει τα Καρπάθια Όρη και εγκαθίσταται στη μικρή πόλη Γουίτμπι στην Αγγλία. Εκεί γνωρίζει τον γιατρό Σούαρντ, διευθυντή του τοπικού ψυχιατρείου. Σύντομα ο τρόμος και ο πανικός καταλαμβάνει τους κατοίκους της πόλης και ο Βαν Χέλσινγκ, αμείλικτος εχθρός του Δράκουλα, αποφασίζει να αναλάβει δράση...
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1979 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Αισθηματικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures
Δήμος Παπάγου-Χολαργού
Η δημιουργία του παραδοσιακού οικισμού του Χολαργού χρονολογείται το 1930 όταν αγροτικός συνεταιρισμός επεδίωξε να ιδρύσει ένα εξοχικό προορισμό στα όρια της παλαιάς Κοινότητος Χαλανδρίου, ενώ το 1950 δημιουργήθηκε ο οικισμός του Παπάγου για τις ανάγκες στέγασης των στρατιωτικών, λόγω και των γειτονικών διοικητικών και στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Πυρήνας του σύγχρονου συνοικισμού είναι η Πλατεία μπροστά στο Άλσος του Χολαργού στο οποίο οδηγεί η μεγαλοπρεπής πευκόφυτη οδός Περικλέους στην αρχή της οποίας στέκει ο ανδριάντας του Περικλή.
Δήμαρχος από το 2014 είναι ο Ηλίας Αποστολόπουλος ο οποίος επανεξελέγη και το 2019.
Χολαργός
Στην αρχαιότητα ο σημερινός Χολαργός αποτελούσε έκταση της Δήμου Φλύας της Αρχαίας Αθήνας. Αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν τον εποικισμό της περιοχής από την Πρωτοελλαδική περίοδο. Τα ευρήματα αυτά εντοπίζονται στους πρόποδες του Υμηττού, ενώ επόμενα μαρτυρούν την ύπαρξη ζωής κατά τους Κλασικούς και Ελληνιστικούς χρόνους. Πολλά ταφικά μνημεία χρονολογούνται στον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ.
Ενδείξεις ζωής υπάρχουν και από τα Ρωμαϊκά, τα Βυζαντινά και τα Μεταβυζαντινά χρόνια, ενώ κατά την Τουρκοκρατία η γη του Χολαργού παραμένει έρημη.
Το 1926 σε μία πρωτεύουσα που οικοδομείται από τα ερείπιά της, αναζητείται έκταση προς δόμηση από το συνεταιρισμό "Εταιρία Αγροπόλεων". Η περιοχή του σημερινού Χολαργού αποφασίζεται να δομηθεί, ενώ υπάγεται ακόμα στη διοικητική περιφέρεια της κοινότητος Χαλανδραίων.
Το 1930 αποσπάται από το Χαλάνδρι και ανακηρύσσεται αυτόνομη κοινότητα.
'''Κατά την περίοδο της κατοχής, μονάδα του ιταλικού στρατού καταλαμβάνει το Χολαργό και εγκαθιστά το αρχηγείο της. Με την επέλαση των Γερμανών, δε, σταματά η οικοδομική δραστηριότητα, ενώ η απελευθέρωση του ελληνικού έθνους βρίσκει την περιοχή σε πολύ άσχημη κατάσταση.'''
Ο Χολαργός ανοικοδομείται σιγά σιγά από τις στάχτες του, με τους κατοίκους του να στρέφονται στο μικρεμπόριο ώστε να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους και να ξανακτίσουν την πόλη που τόσο αγάπησαν. Έτσι φτάνουμε στη δεκαετία του 1960, οπότε και δίνεται το έναυσμα προς τη μαζική δόμηση της περιοχής. Η περίοδος αυτή άλλωστε έχει ταυτιστεί στην Αθήνα με την ανάγκη προς αποκατάσταση των κατοίκων της πρωτεύουσας με κάθε τρόπο. Η δεκαετία αυτή, όπως επίσης και η επόμενη, αφήνουν το στίγμα τους στη σημερινή μορφή της περιοχής. Οι χαρακτηριστικές πολυκατοικίες μαζικής κατοίκησης που οικοδομούνται και στο κέντρο των Αθηνών αντικαθιστούν τις γραφικές επαύλεις και τα καλαίσθητα αρχοντικά του παλιού Χολαργού.
Στα χρόνια που ακολουθούν, γειτονικά προάστια κλέβουν την αίγλη του πράσινου προαστίου, με τους Αθηναίους να πληθαίνουν ασφυκτικά και μεγάλες πληθυσμιακές μάζες να μεταναστεύουν όλο και σε μεγαλύτερη απόσταση από την αποπνικτική πρωτεύουσα.
Έτσι φτάνουμε στον 21ο αιώνα, εποχή που σηματοδοτείται από την ανάπλαση, ανοικοδόμηση και εκμοντερνισμό της μικρής αυτής πόλης. Οι σωστές βάσεις στη δόμηση που θέτουν οι εμπνευστές της, με την προνομιακή θέση στους πρόποδες του Υμηττού, την εύκολη και γρήγορη σύνδεση με το κέντρο των Αθηνών, το πετυχημένο ρυμοτομικό σχέδιο και το φυσικό κάλλος της περιοχής, την αναδεικνύουν σε μια σύγχρονη πόλη. Είναι από τους πρώτους Δήμους που συνδέονται με το δίκτυο του Μετρό μέσω της λεωφόρου Μεσογείων (στάση Εθνική Άμυνα), (Χολαργός και Νομισματοκοπείο).
Ο Χολαργός έχει αδελφοποιηθεί με την πόλη Αβέιρο της Πορτογαλίας.
Παπάγου
Ο οικισμός Παπάγου (ο οποίος στη συνέχεια έγινε Κοινότητα και αργότερα Δήμος), είναι δημιούργημα του Αυτόνομου Οικοδομικού Οργανισμού Αξιωματικών (ΑΟΟΑ). Ο ΑΟΟΑ συνεστήθη στις 29 Αυγούστου 1950 με τον Α.Ν. 1563/1950 (ΦΕΚ Α 254) από την τότε κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου, για τη στέγαση των αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων. Ήταν η εποχή που η οικονομία της Ελλάδος είχε καταστραφεί από την Κατοχή και τον Εμφύλιο και υπήρχε άμεση ανάγκη στέγασης των οικογενειών των αξιωματικών, οι οποίες είχαν πληγεί παντοιοτρόπως μέχρι το 1949.
Η ονομασία οφείλεται στο Στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο. Ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος γνώριζε πολύ καλά το πρόβλημα στέγασης των αξιωματικών και, ως Αρχιστράτηγος, μερίμνησε για την κατάρτιση Νόμου, ο οποίος προέβλεπε την παροχή ιδιόκτητης κατοικίας στους αξιωματικούς και ζήτησε από την Κυβέρνηση να τον κυρώσει ως Αναγκαστικό Νόμο. Αργότερα, το 1953, ως Πρωθυπουργός πλέον της Ελλάδος, ενέκρινε διαδοχικά δάνεια προς τον ΑΟΟΑ, ώστε να συνεχιστούν τα προγράμματα οικοδόμησης της πόλεως.
Η θεμελίωση της πρώτης κατοικίας έγινε στις αρχές του 1952 από τον Βασιλέα Παύλο, παρισταμένου και του τότε Πρωθυπουργού Νικολάου Πλαστήρα. Στις 22 Ιουνίου 1954 κληρώθηκαν και δόθηκαν στους δικαιούχους οι πρώτες 200 κατοικίες που κατασκευάσθηκαν από τον ΑΟΟΑ και συγκροτήθηκε ο οικισμός Παπάγου. Ο οικισμός υπαγόταν αρχικώς διοικητικά στο Δήμο Χολαργού και το 1965 αναγνωρίσθηκε ως Κοινότητα με το Βασιλικό Διάταγμα 941/22-11-1965 (ΦΕΚ A 224). Έκτοτε, η Κοινότητα Παπάγου αναπτύχθηκε σημαντικά, μέσω διαδοχικών οικοδομικών προγραμμάτων του ΑΟΟΑ μέχρι το 1980. Αναγνωρίσθηκε ως Δήμος Χολαργού με το Προεδρικό Διάταγμα 554/13-8-1982 (ΦΕΚ Α 98). Με την τελευταία διοικητική μεταρρύθμιση του προγράμματος Καλλικράτη, που επήλθε με την ψήφιση του Ν. 3852/2010 (ΦΕΚ Α 87), ο Δήμος συνενώθηκε με τον τότε Δήμο Δήμο Χολαργού και αποτελούν πλέον τον ενιαίο Δήμο Παπάγου-Χολαργού, με έδρα το Χολαργό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόρειος Τομέας Αθηνών Παπαγου Χολαργου
Φιλίππο Μαρία Ποντάνι
Ο Φιλίππο Μαρία Ποντάνι (1913-1983) ήταν Ιταλός νεοελληνιστής, κλασικός φιλόλογος και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βίος
Ο Φιλίππο Μαρία Ποντάνι γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου του 1913 στη Ρώμη όπου πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του. Το 1932 έλαβε δίπλωμα βιολιού από τη μουσική Ακαδημία της Ρώμης Santa Cecilia. Από το 1931 έως το 1935 σπούδασε κλασική φιλολογία και νεοελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Αποφοίτησε στις 2 Ιουνίου 1935 μετά την ολοκλήρωση της πτυχιακής εργασίας του με θέμα της τη θρησκευτικότητα του Αισχύλου. Από το 1935 έως το 1937 θα διδάξει κλασική φιλολογία στο Λύκειο Santa Maria της Ρώμης. Το 1937 θα λάβει υποτροφία του ιδρύματος Dante Aligheri για να διδάξει στο ιταλικό λύκειο της Ρόδου. Μετά δύο χρόνια επιστρέφει στην Ρώμη για να διδάξει στο Λύκειο του Τίβολι. Μετά το πέρας του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, τον Οκτώβριο του 1944 θα διδάξει στο λύκειο Regina Elena της Ρώμης για είκοσι χρόνια. Το 1951 θα γίνει libero docende της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο της Ιταλικής πρωτεύουσας. Το 1954 θα δώσει σειρά διαλέξεων με θέμα την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Το καλοκαίρι του 1954 μετά από σχετική εισήγηση του καθηγητή Λίνου Πολίτη, η Ελληνική κυβέρνηση θα του χορηγήσει υποτροφία με σκοπό την πραγματοποίηση έρευνας επί χειρογράφων Σολωμικών έργων στην Αθήνα και τη Ζάκυνθο. Το 1959 δίνει νέα σειρά ελεύθερων διαλέξεων για τον Σοφοκλή. Το 1960 θα διδάξει ως εντεταλμένος καθηγητής της νέας ελληνικής γλώσσας και φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Την άνοιξη του 1964 θα προσκληθεί από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Πανεπιστήμιο Αθηνών για να δώσει διάλεξη για την ποίηση του Κάλβου. Το 1966 θα αναγορευθεί τακτικός καθηγητής της νέας ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας κι αργότερα της βυζαντινής φιλολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο. Στις 21 Αυγούστου 1983 υπέκυψε στα τραύματά του μετά από τροχαίο αυτοκινητιστικό ατύχημα.
Εργογραφία
Από το 1935 μέχρι το 1983 δημοσίευσε περί τα 314 βιβλία και άρθρα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ιταλοί πανεπιστημιακοί
Τεοντόρ ντε Μπανβίλ
Ο Τεοντόρ ντε Μπανβίλ (Étienne-Claude-Jean-Baptiste-Théodore-Faullain de Banville, 14 Μαρτίου 1823, Μουλέν - 13 Μαρτίου 1891, Παρίσι) ήταν Γάλλος ρομαντικός ποιητής και μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της σχολής των παρνασσιστών, με επίδραση στο κίνημα του συμβολισμού. Η πρώτη ποιητική συλλογή του εκδόθηκε το 1842, με τον τίτλο Οι Καρυάτιδες (γαλλ. Les Cariatides), ενώ η πιο γνωστή συλλογή ποιημάτων του είναι εκείνη που φέρει τον τίτλο Φανταστικές Ωδές (Les Odes funambulesques, 1857), έργο που εκθείασε ο Βίκτωρ Ουγκό.
Όπως διαφαίνεται και από την Μικρή Πραγματεία για τη γαλλική ποίηση (Petit Traité de poésie française, 1872), ο Τεοντόρ ντε Μπανβίλ απέδιδε μεγάλη αξία στο ποιητικό μέτρο και θεωρούσε την ομοιοκαταληξία ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ποίησης. Αξιοποίησε και εξερεύνησε παραμελημένες φόρμες, όπως τη μπαλάντα ή το ροντό, που είχαν σχεδόν εγκαταλειφθεί από το 16ο αιώνα, ακολουθώντας το παράδειγμα του κριτικού Σαρλ Σεντ-Μπεβ που συνέβαλε στην αναβίωση του σονέτου. Συνεργάστηκε επίσης με πολυάριθμα περιοδικά, γράφοντας κριτικές λογοτεχνίας, καθώς και για το θέατρο και τη μουσική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Παρνασσισμός Κατηγορία:Συμβολιστές ποιητές
Μαντηλάρι
Το Μαντηλάρι ή Μανδηλάρι είναι τοπική ποικιλία ερυθρού σταφυλιού, που συναντάται κυρίως στην Κρήτη και στα νησιά του Αιγαίου.
Αποκαλείται επίσης αμοργιανό, "κουντούρα μαύρη", "κουτούρα", "κούντουρο" και "μαύρη Δουμπραίνα".
Η ποικιλία αυτή καλλιεργείται σε Κρήτη, Ρόδο, Κυκλάδες, Αττική, Εύβοια, Βοιωτία, Αχαΐα, Ηλεία, Μεσσηνία, Χαλκιδική, νησιά Β.Αιγαίου και Δωδεκάνησα.
Παραγωγή
Οίνος Ο.Π.Α.Π. Ρόδος, Πεζά, Αρχάνες, Πάρος, Τοπικός Λασηθιώτικος, Ηρακλειώτικος, Κισσάμου, Κρητικός, Δωδεκανησιακός καθώς και Επιτραπέζιος.
Αμπελογραφικά χαρακτηριστικά
Είναι ζωηρή και παραγωγική ποικιλία. Η διαμόρφωσή της γίνεται σε κυπελλοειδή και γραμμοειδή σχήματα. Είναι πολύ ευαίσθητη στον περονόσπορο, τον βοτρύτη, την όξινη σήψη.
Η γεύση της ποικιλίας αυτής έχει δύναμη, η οποία προέρχεται από την καλή οξύτητα και τις δυνατές τανίνες.
Μυτιλήνη
Η Μυτιλήνη είναι πόλη κτισμένη στο νοτιοανατολικό άκρο της νήσου Λέσβου. Είναι πρωτεύουσα του νησιού, και του νομού της Λέσβου έδρα του Δήμου Μυτιλήνης και της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, διοικητικό, εμπορικό και πνευματικό κέντρο με πληθυσμό 32.740 κατοίκους.
Πληθυσμός και δόμηση
Η έκταση της πόλης της Μυτιλήνης είναι σχετικά μεγάλη, αλλά δυσανάλογη ως προς τον πληθυσμό της. Ο σχετικά μικρός πληθυσμός (32.740 κάτοικοι) ως προς την έκταση της οφείλεται στο ότι μόνο το νότιο και το νοτιοδυτικό τμήμα της πόλης έχουν υποστεί τον οικοδομικό οργασμό των δεκαετιών του 80' και του 90' της πυκνής δόμησης - κατασκευής πολυκατοικιών άρα και τη συγκέντρωση της πλειοψηφίας του πληθυσμού εκεί, δηλαδή στο 35-40% μόνο όλης της έκτασης της πόλης.
Η υπόλοιπη μεγαλύτερη πιο αραιοκατοικημένη έκταση της Μυτιλήνης αντιπροσωπεύεται σχεδόν ακόμη από χαμηλά, παλαιά κυρίως κτήρια, μεταξύ των οποίων πολλά διατηρητέα νεοκλασικά (αρχοντικά) και κάποια δυτικής ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής κτήρια, από τα οποία ξεχωρίζουν ο Ι.Ν. Αγίου Θεράποντα, έργο του Αργύριου Αδαλή, αναγεννησιακού ρυθμού με το μεγαλοπρεπή μπαρόκ τρούλο του να δεσπόζει στο λιμάνι της πόλης, το καμπαναριό της μητροπόλεως που είναι νεογοτθικού ρυθμού, το οποίο είναι και το μοναδικό στην Ελλάδα αυτού του ρυθμού, το όμορφο νεο-μπαρόκ 4όροφο κτήριο στην Πλατεία Σαπφούς στην προκυμαία και αρκετά αρχοντικά σε όλη την επικράτεια της πόλης, από τα οποία ξεχωρίζουν αυτά της περιοχής Σουράδα στο νοτιοανατολικό τμήμα της πόλης στο δρόμο προς αεροδρόμιο, τα οποία χτίστηκαν από Έλληνες στα τέλη του 19ου αι. και αρχές του 20ού αι. που ζούσαν στο εξωτερικό. Κι έτσι τα κτήρια αυτά φέρουν πάνω τους πολλά δυτικοευρωπαϊκά αρχιτεκτονικά στοιχεία, όπως μπαρόκ, νεογοτθικά, μπελ επόκ, αναγεννησιακά, νεοκλασικά και πολλές φορές αναμεμιγμένα μεταξύ τους συμπληρώνουν μια όμορφη, παράξενη αρχιτεκτονική εικόνα για την πόλη αλλά και για το νησί. Χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό αριστούργημα της περιοχής είναι ο αρκετά γνωστός "Πύργος Μυτιλήνης" μπελ επόκ ρυθμού, που λειτουργούσε μέχρι πρόσφατα ως πολυτελής ξενώνας. Υπάρχει επίσης ιερός ναός στο νησί της Λέσβου, που τιμά τον Άγιο Συμεών τον νέο στυλίτη τoν Λέσβιο. Η εκκλησία ονομάζεται Άγιος Συμεών Μυτιλήνης και βρίσκεται κοντά στην παλιά αγορά. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στον συνοικισμό της Επάνω Σκάλας πολλές οικογένειες Ελλήνων Μικρασιατών. Εκεί βρίσκεται και το ιστορικό Μνημείο της Μικρασιάτισσας Μάνας.
Συνοικίες
Οι σημαντικότερες συνοικίες της πόλης της Μυτιλήνης είναι οι εξής:
Αρχαιότητα
Στην αρχαιότητα η Μυτιλήνη βρισκόταν στην ανατολικότερη ακτή της Λέσβου πάνω σε ένα μικρό νησί που ενώθηκε αργότερα με τη Λέσβο, επεκτεινόταν ανάμεσα στο βόρειο και το νότιο λιμάνι. Το νησάκι της Μυτιλήνης χώριζε με την υπόλοιπη Λέσβο ένας πορθμός μήκους 700 μέτρων και πλάτους 30 μέτρων. Ο Λέσβιος συγγραφέας Λόγγος που έζησε στους Ρωμαϊκούς χρόνους καταγράφει τις μεγάλες πέτρινες γέφυρες με τις οποίες γινόταν μετάβαση ανάμεσα στις δύο πλευρές του πορθμού. Η Ελληνική λέξη "Εύριπος" χρησιμοποιείται συχνά στις αναφορές για κάποιον Πορθμό, κάτι αντίστοιχο με τη Χαλκίδα. Το στενό επέτρεπε τη διέλευση πλοίων που ήταν γνωστά ως Τριήρης με τρεις σειρές κουπιών, είχαν έξι μέτρα πλάτος, περισσότερα κουπιά και δυο μέτρα βάθος. Η πόλη επεκτεινόταν και στις δυο πλευρές του Πορθμού, η μετάβαση από το ένα τμήμα στο άλλο γινόταν με μαρμάρινες γέφυρες. Ο πορθμός ξεκινούσε από την παλιά αγορά που ονομάζεται σήμερα "Επάνω Σκάλα", διέσχιζε τη διαδρομή που βρίσκεται σήμερα η κεντρική Οδός Ερμού και κατέληγε στο νότιο λιμάνι. Ο πορθμός σταδιακά γέμισε με απορρίμματα και λάσπη, χρειάστηκε ανθρώπινη επέμβαση για να διασωθεί το κάστρο της Μυτιλήνης, την περίοδο του Μεσαίωνα ο πορθμός επιχωματώθηκε. Τον 7ο αιώνα π.Χ. η Μυτιλήνη ανταγωνιζόταν τη Μήθυμνα Λέσβου στα βόρεια για την ηγεσία της Λέσβου, σε αυτή συγκεντρώθηκε ολόκληρη η ανατολική αριστοκρατία του νησιού. Η Μυτιλήνη ήταν γενέτειρα μεγάλων προσωπικοτήτων όπως οι ποιητές Σαπφώ και Αλκαίος ο Μυτιληναίος και ο πανίσχυρος Πίνδαρος, ένας από τους Επτά Σοφούς. Η πόλη έκοβε από τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. δικά της νομίσματα από ήλεκτρο.
Η Αποστασία της Μυτιλήνης απέναντι στην Αρχαία Αθήνα (429 π.Χ.) γνώρισε βίαιη καταστολή. Η Αθηναϊκή Σύνοδος αποφάσισε να σφάξουν όλους τους άντρες της πόλης και να πουλήσουν τα γυναικόπαιδα σαν δούλους αλλά η Σύνοδος την επόμενη μέρα ακύρωσε την απόφαση. Η ακύρωση έγινε αργά, μια Τριήρης είχε διασχίσει τα 186 μίλια που ισοδυναμούν σε 344 χιλιόμετρα σε λιγότερο από μια μέρα για να εκτελέσει την εντολή της πρώτης Συνέλευσης δηλαδή τη σφαγή, 3.000 κάτοικοι εκτελέστηκαν. Ο Αριστοτέλης έζησε στη Μυτιλήνη δύο χρόνια (337 - 335 π.Χ.), ο φίλος και διάδοχος του Θεόφραστος ήταν γνήσιος Μυτιληνιός, ο Αριστοτέλης έγινε κατόπιν δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του γιου του Μακεδόνα βασιλιά Φιλίππου Β΄. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και ο Ιούλιος Καίσαρας νίκησαν επιτυχώς τους Λέσβιους στη "μάχη της Μυτιλήνης" (81 π.Χ.) και κατέκτησαν το νησί. Παρά το γεγονός ότι εκείνη την εποχή οι Μυτιληνιοί συνήθως υποστήριζαν τους ηττημένους κατόρθωσαν να αποσπάσουν την εύνοια των Ρωμαίων και να γνωρίσουν μεγάλη ανάπτυξη.
Νεότερα χρόνια
Ο Ευαγγελιστής Λουκάς και ο Απόστολος Παύλος σταμάτησαν για λίγο στη Μυτιλήνη στο 3ο Αποστολικό Ταξίδι (Πράξεις Αποστόλων 2:14), αφετηρία τους ήταν η Μικρασιατική Άσσος και επόμενος προορισμός τους η Χίος (Πράξεις Αποστόλων 2:15). Το μυθιστόρημα Δάφνις και Χλόη που έγραψε ο Λέσβιος συγγραφέας Λόγγος περιγράφει λεπτομερώς τον τρόπο ζωής των κατοίκων της Μυτιλήνης εκείνη την εποχή. Ο ιστορικός Ζαχαρίας Σχολαστικός ή "Ζαχαρίας της Μυτιλήνης" έζησε την περίοδο 465-536, έγινε επίσκοπος Μυτιλήνης αλλά ασπάστηκε την αίρεση των Χαλκηδονίων. Ο Σχολαστικός πέθανε ή εκθρονίστηκε την περίοδο 536 - 553.
H πόλη της Μυτιλήνης ήταν τον 9ο αιώνα η πατρίδα τριών Βυζαντινών αδελφών Αγίων : Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος, Συμεών ο Στυλίτης ο Λέσβιος, και Δαυίδ ο Μοναχός, η εκκλησία Άγιος Συμεών Μυτιλήνης τιμά τον έναν από τους τρεις αδελφούς. Ο μελλοντικός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ´ ο Μονομάχος μπήκε στο στόχαστρο της αυτοκράτειρας Ζωής, τον έστειλε εξορία στη Μυτιλήνη ο δεύτερος σύζυγος της Μιχαήλ Δ΄ ο Παφλαγών. Μετά τον θάνατο του Μιχαήλ Δ΄ (1042) ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος ανακλήθη από την εξορία και διορίστηκε Δικαστής. Στη Μυτιλήνη και στη Λέσβο γενικά υπήρχαν πολλοί Εβραίοι από την αρχαιότητα, ο Μπέντζαμιν του Τούντελα καταγράφει 10 Εβραικούς οικισμούς στο νησί (1170). Τον Μεσαίωνα ανήκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, για κάποιο χρονικό διάστημα όταν την κατέλαβε ο Τζαχάς (1085) πέρασε στη Δυναστεία των Σελτζούκων. Η Δημοκρατία της Βενετίας διεκδίκησε δικαιώματα για εμπόριο στα λιμάνια του νησιού. Τον 13ο αιώνα την κατέκτησε ο Αυτοκράτορας της Νίκαιας Θεόδωρος Α΄ Λάσκαρης. Οι Βυζαντινοί με τη βοήθεια Οθωμανικών δυνάμεων ανακατέλαβαν τη Λέσβο από τον Γενοβέζο ευγενή Ντομένικο Καττάνεο (1335). Ο αυτοκράτορας Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος έδωσε τη Λέσβο προίκα στον Γενοβέζο ευγενή Φραντσέσκο Α΄ Γκαττιλούζιο όταν παντρεύτηκε την αδελφή του Μαρία Παλαιολογίνα της Λέσβου. Η Δημοκρατία της Γένοβας ανακαίνισε το "κάστρο της Λέσβου" (1373), η Λέσβος παρέμεινε στη Γένοβα μέχρι τη χρονιά που την κατέκτησε ο Οθωμανός Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής (1462). Παρέμεινε στην κυριαρχία των Οθωμανών μέχρι τον 20ο αιώνα, όταν ξέσπασε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος (1912) εισήλθε στο Βασίλειο της Ελλάδας.
Πολιτισμός
μικρογραφία|230x230εσ|Κτήριο λαϊκής μορφολογίας με διαγώνια προβολή των σαχνισιών του, Έτος κατασκευής 1850, Πόλη Μυτιλήνης
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|213x213εσ|Αρχοντικό Ιωάννη Λαλέλλη, Αρχιτέκτων Ασημάκης Φούσκας (1924-1926) Απο το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η Λέσβος γνωρίζει μεγάλη εμπορική και οικονομική άνθηση (ελαιοπαραγωγή, σαπωνοποιεία, βυρσοδεψία, ναυτιλία) γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα την ανέγερση δημοσίων (Νοσοκομείο, Α΄Ελληνικό Γυμνάσιο, Παρθεναγωγείο) και ιδιωτικών κτιρίων. Ο πιο σημαντικός αρχιτέκτονας της εποχής ήταν ο Μυτιληναίος Αργύριος Αδαλής, βοηθός του  Θεόφιλου Χάνσεν και του Ερνέστου Τσίλλερ, με κυριότερα έργα του την κατασκευή του Αγίου Θεράποντα, του Α΄ Γυμνασίου Μυτιλήνης, του Παρθεναγωγείου (1861) και του Δημαρχείου, καθώς και πολλών αρχοντικών (κατοικίες Αχιλλέα Βουρνάζου στο Κιόσκι και στη Βαρειά). Επίσης, ο Σμυρναίος αρχιτέκτονας Ξενοφών Λάτρης, ο Μυτιληναίος πολιτικός μηχανικός Ιγνάτιος Βαφειάδης (κατοικία Λουκά Γούτου) και οι εμπειροτέχνες αρχιτέκτονες Δημήτριος Μεϊμάρης (Τουρκικό Γυμνάσιο, Ινταντιέ, Ναός Αγίου Αθανασίου, Οικία Σωτ. Κατσακούλη) και Ασημάκης Φούσκας (Αρχοντικό Ιωάννη Λαλέλλη).
Οικονομία
μικρογραφία|180px|[[Λαδοτύρι Μυτιλήνης]] μικρογραφία|120px|Ούζο Πλωμαρίου
Η Μυτιλήνη συνδέεται ακτοπλοϊκά με τα κοντινά νησιά της Λήμνου, της Χίου, και τα λιμάνια του Αϊβαλίκ και περιοδικά του Ντικιλί στην Τουρκία. Η πόλη συνδέεται με τις κύριες ηπειρωτικές πόλεις της χώρας (Πειραιάς, Αθήνα και Θεσσαλονίκη). Το πλοίο Αίολος Κεντέρης (το οποίο ονομάστηκε από τον Κώστα Κεντέρη) συνέδεε την πόλη με εξάωρα δρομολόγια προς Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το κύριο λιμάνι που συνδέει την πόλη με την ηπειρωτική Ελλάδα είναι αυτό του Πειραιά.
Η πόλη παράγει ούζο. Υπάρχουν πάνω από 15 εμπορικοί παραγωγοί στο νησί.
Η πόλη εξάγει σαρδέλες οι οποίες συλλέγονται από τον κόλπο της Καλλονής, ελαιόλαδο, λαδοτύρι, τυρί και ξυλεία.
Ακτοπλοϊκές
Το λιμάνι της πόλης, που είναι από τα μεγαλύτερα του Αιγαίου, έχει καθημερινά ακτοπλοϊκή συγκοινωνία με το λιμάνι του Πειραιά μέσω Χίου και ακτοπλοϊκή συγκοινωνία με τη Λήμνο και την Καβάλα όπως επίσης και με ένα εβδομαδιαίο επιβατικό δρομολόγιο από τη Θεσσαλονίκη μόνο τους χειμερινούς μήνες. Το επικρατέστερο δρομολόγιο για τη Βόρεια Ελλάδα είναι Μυτιλήνη - Καβάλα. Επίσης το συνδέουν και δρομολόγια με μικρά πλοία με τις πόλεις Αϊβαλί και Δεκελί (ή Δικελί) στα απέναντι τουρκικά παράλια.
Αεροπορικές
Η Μυτιλήνη διαθέτει το σύγχρονο διεθνές αεροδρόμιο "Οδυσσέας Ελύτης" και συνδέεται με την Αθήνα και αραιότερα με τη Θεσσαλονίκη και την Κρήτη, καθώς και με νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, μέσω των αερογραμμών της Aegean Airlines, της Astra Airlines, της Sky Express και της Minoan Air. Κατά την τουριστική περίοδο πραγματοποιούνται ναυλωμένες πτήσεις από και προς διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη
Η Βιβλιοθήκη Μυτιλήνης στεγάζεται σε ένα παλαιό αρχοντικό στο κέντρο της πόλης, (πρώην Κλινική Δούκαρου) απέναντι από το πάρκο της Αγίας Ειρήνης. Η πρώτη συγκρότησή της γίνεται το 1945 όταν με πρωτοβουλία της ΕΠΟΝ και του ΕΑΜ Μυτιλήνης, όταν μέρος της βιβλιοθήκης του ακαδημαϊκού Δημητρίου Βερναρδάκη μεταφέρθηκαν στο κτήριο όπου στεγάζεται σήμερα η Βιβλιοθήκη. Η εφημερίδα «Ελεύθερη Λέσβος» μάλιστα, δημοσιεύει στις 10-3-1945 την επίσημη ανακοίνωση λειτουργίας της Βιβλιοθήκης και ενημερώνει για το ωράριο λειτουργίας της. Από το 1952 η Βιβλιοθήκη, γίνεται Δημόσια και εμπλουτίζεται συνεχώς, με τεκμήρια που αριθμούν περισσότερους από 110.000 τίτλους και καλύπτουν ένα ευρύ πεδίο της ανθρώπινης γνώσης. Από τη δεκαετία του 1970 διαθέτει Κινητή Βιβλιοθήκη. Το 1992 ξεκινάει η μηχανοργάνωσή της. Από τις συλλογές της ξεχωρίζουν η «Βιβλιοθήκη του Δημητρίου Βερναρδάκη» και το «Αρχείο του Θείελπι Λευκία».
Δήμος Μυτιλήνης
μικρογραφία|Η Μυτιλήνη από το Βουναράκι Η διάσπαση του δήμου αποτελούσε πάγιο αίτημα των κατοίκων της Λέσβου από την εποχή που εφαρμόστηκε το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έτσι, με τροπολογία που παρουσιάστηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019 από το Υπουργείο Εσωτερικών, αποφασίστηκε η διάσπαση του Δήμου, από τον Σεπτέμβριο του 2019 και με την ανάληψη των νέων δημοτικών αρχών που προέκυψαν από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές 2019, σε:
Δήμο Μυτιλήνης με έδρα τη Μυτιλήνη, που περιλαμβάνει τις δημοτικές ενότητες Μυτιλήνης, Αγιάσου, Πλωμαρίου, Λουτροπόλεως Θερμής, Ευεργέτουλα και της Γέρας.
Δήμο Δυτικής Λέσβου με έδρα την Καλλονή, που περιλαμβάνει τις δημοτικές ενότητες Καλλονής, Μανταμάδου, Αγίας Παρασκευής, Ερεσού-Αντίσσης, Πολιχνίτου, Πέτρας και Μήθυμνας.
Πρώτος δήμαρχος Μυτιλήνης μετά την επανασύσταση του Δήμου εξελέγη ο Στρατής Κύτελης (2019).
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Ραδιόφωνα Τηλεόραση
Εφημερίδες