cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βόσπορος
Διαβάσεις
Το 2012 κατασκευάσθηκε μια υποθαλάσσια σήραγγα υδροδότησης με μήκος 5.551 μ., ονομαζόμενη Υδατοσήραγγα Βοσπόρου, για να μεταφέρει νερό από τις Πηγές Μελέν, στην Επαρχία Ντούζτζε (ανατολικά του Βοσπόρου, στη βορειοδυτική Μικρά Ασία), στην Ευρωπαική πλευρά της Κωνσταντινούπολης, σε απόσταση 185 χλμ. Η Ευρασιατική Σήραγγα είναι μια οδική σήραγγα μεταξύ Καζλίτσεσμε και Γκέζτεπε, που άρχισε να κατασκευάζεται το Φεβρουάριο 2011 και αναμένεται να δοθεί στην κυκλοφορία το 2014.
Υποβρύχια κανάλια
Το 2010 μια ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου του Ληντς χρησιμοποίησε ένα ρομποτικό "κίτρινο υποβρύχιο" για να παρατηρήσει για πρώτη φορά λεπτομερείς ροές μέσα σε έναν υποβρύχιο "ποταμό". Τα υποβρύχια κανάλια είναι παρόμοια με τους ποταμούς της ξηράς, αλλά σχηματίζονται από ρεύματα πυκνότητας - υποβρύχιες ροές μειγμάτων άμμου, λάσπης και νερού που είναι πυκνότερα από το θαλασσινό νερό και έτσι βυθίζονται και ρέουν στον πυθμένα. Αυτά τα κανάλια είναι η κύρια οδός μεταφοράς ιζημάτων στο βάθος της θάλασσας, όπου σχηματίζουν ιζηματογενείς αποθέσεις. Αυτές οι αποθέσεις δεν περιέχουν μόνο ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, αλλά κρύβουν επίσης σημαντικά μυστικά - από ενδείξεις για περασμένες κλιματικές αλλαγές μέχρι τον τρόπο που σχηματίσθηκαν τα βουνά.
Η ομάδα υπό τους Καθηγητές Νταν Πάρσονς και Τζέφ Πήκαλ από το Πανεπιστήμιο του Ληντς κατάφερε να μελετήσει τη λεπτομερή ροή μέσα σε αυτά τα κανάλια. Σύμφωνα με τον Καθ. Πάρσονς: "Το πλέγμα των καναλιών και η ροή πυκνότητας παρέχουν το ιδεώδες φυσικό εργαστήριο για τη διερεύνηση και ανάλυση της δομής του πεδίου ροής μέσα στο κανάλι. Τα αρχικά μας ευρήματα δείχνουν ότι η ροή σε αυτά τα κανάλια είναι τελείως διαφορετική από τη ροή στις κοίτες των ποταμών της ξηράς. Ειδικότερα, καθώς το ρεύμα κινείται γύρω από μια στροφή, περιστρέφεται στην αντίθετη κατεύθυνση στο βάθος της θάλασσας αν συγκριθεί με την περιστροφή στις κοίτες των ποταμών της ξηράς. Αυτό είναι σημαντικό για την κατανόηση της ιζηματολογίας και των στρώσεων ιζημάτων που εναποτίθενται από αυτά τα συστήματα."
Μερικοί πιστεύουν [according to whom?] ότι αυτό ήταν το βιβλικό γεγονός του κατακλυσμού του Νώε, αλλά παρά την ιστορική σημασία τους, οι πρώτες θεαματικές εικόνες αυτών των υποβρύχιων καναλιών αποκτήθηκαν το 1999, στο πλαίσιο ενός Υποβρύχιου Ερευνητικού Προγράμματος του ΝΑΤΟ με την από κοινού χρήση των πλοίων "Alliance" του ΝΑΤΟ και του ερευνητικού "Τσουμπουκλού" του Τουρκικού Ναυτικού. Το 2002 διεξήχθη μια νέα έρευνα πάνω στο πλοίο "Le Suroit" για το πρόγραμμα BlaSON, που ολοκλήρωσε την πολλαπλή χαρτογράφηση αυτού του δέλτα καναλιών. Το 2009 εκδόθηκε ένας πλήρης χάρτης, χρησιμοποιώντας αυτά τα προηγούμενα αποτελέσματα με υψηλής ποιότητας χαρτογράφηση του 2006 (από ερευνητές του Πανεπιστημίου Μεμόριαλ της Νεας Γης του Καναδά).
Η ομάδα θα χρησιμοποιήσει τα δεδομένα που αποκτήθηκαν για να δημιουργήσει καινοτόμες προσομοιώσεις σε υπολογιστή, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να απεικονίσουν πώς τα ιζήματα ρέουν μέσα σε αυτά τα κανάλια. Τα μοντέλα που θα παραχθούν από την ομάδα αυτή θα έχουν ευρείες εφαρμογές, μεταξύ αυτών την εισαγωγή τους στο σχεδιασμό της μηχανικής θαλάσσιου πυθμένα των εταιρειών πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Το πρόγραμμα καθοδηγήθηκε από τους Καθηγητές Νταν Πάρσονς και Τζέφ Πήκαλ από το Πανεπιστήμιο του Ληντς, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον, του Πανεπιστημίου Μεμόριαλ της Νεας Γης και του Ινστιτούτου Θαλάσσιων Επιστημών (Σμύρνη). Το πρόγραμμα διεξήχθη και συντονίστηκε από το ερευνητικό πλοίο του Ινστιτούτου Θαλάσσιων Επιστημών Πιρί Ρέις.
Αξιοθέατα
Ο Βόσπορος φημίζεται ιδιαίτερα για τα παραλιακά κτίσματα (γιαλιά), που χτίστηκαν την Οθωμανική περίοδο και εκτείνονται κατά μήκος των Ευρωπαικών και Ασιατικών ακτών του πορθμού. Τις ακτές και τους λόφους του πορθμού κοσμούν επίσης Οθωμανικά ανάκτορα όπως τα Τοπ Καπί, Ντολμά Μπαχτσέ, Γιλντίζ, Τσιραγκάν, Φεριγιέ, Μπεϊλέρμπεϊ, Κιουτσουκσού, Ιλαμούρ, Χατιτσέ Σουλτάν, Αντιλέ Σουλτάν και Χιντίβ, μαζί με αξιοθέατα μνημεία και κτίρια, όπως η Αγία Σοφία, η Αγία Ειρήνη, το Μπλε Τζαμί, το Γενί Τζαμί, το Κιλίς Αλί Πασά Τζαμί, το Νουσρέτιγιε Τζαμί, το Ντολμά Μπαχτσέ Τζαμί, το Ορτάκιοϊ Τζαμί, το Ουσκουντάρ Μιχριμάχ Σουλτάν Τζαμί, το Γενί Βαλιντέ Τζαμί, ο Πύργος του Λέανδρου (Κιζ Καλεσί), ο Πύργος Γαλατά, το Ρούμελη Χισάρ, το Αναντολού Χισάρ, το Κάστρο Γιόρος, οι Στρατώνες Σελίμιγιε, το Μουσείο Σακίπ Σαμπαντσί, το Μουσείο Σανμτπέρκ Χανίμ, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Κωνσταντινούπολης, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Μπορουσάν, το Μουσείο Τοπχανέ ι-Αμίρε, το Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Μιμάρ Σινάν, το Πανεπιστήμιο Γαλατασαράι, το Πανεπιστήμιο Βοσπόρου, η Ροβέρτειος Σχολή και η Ανώτερη Στρατιωτική Σχολή Κούλελι.
Ενας φθηνός τρόπος για την εξερεύνηση του Βοσπόρου προσφέρεται από τα δημόσια πορθμεία, που διασχίζουν τον πορθμό από το Εμινονού στην ιστορική χερσόνησο της Κωνσταντινούπολης στο Αναντολού Καβατζί κοντά στη Μαύρη Θάλασσα, ελισσόμενα ανάμεσα στη Βαλκανική και τη Μικρασιατική πλευρά της πόλης. Είναι επίσης δυνατό να γνωρίσει κανείς το Βόσπορο κάνοντας μια μικρότερη διαδρομή των δημόσιων πορθμείων, που ταξιδεύουν μεταξύ Ευρωπαικής και Ασιατικής πλευράς ή με ένα από τα ιδιωτικά πορθμεία που κινούνται μεταξύ Ουσκουντάρ και Μπεσίκτας ή Καμπατάς.
Τα θαλάσσια λεωφορεία-καταμαράν παρέχουν υψηλής ταχύτητας υπηρεσίες μετακίνησης μεταξύ των Ευρωπαικών και Ασιατικών ακτών του Βοσπόρου, αλλά σταματούν σε λιγότερα λιμάνια και προβλήτες, από ότι τα δημόσια πορθμεία. Τόσο τα δημόσια πορθμεία όσο και τα θαλάσσια λεωφορεία παρέχουν επίσης μεταφορικές υπηρεσίες μεταξύ του Βοσπόρου και των Πριγκηπόννησων στη Θάλασσα του Μαρμαρά.
Υπάρχουν επίσης τουριστικές διαδρομές διαθέσιμες σε διάφορα σημεία κατά μήκος των ακτών του Βοσπόρου. Οι τιμές ποικίλλουν ανάλογα με το είδος της διαδρομής και μερικές διαθέτουν λαική μουσική κατά τη διαδρομή.
Μπαγαίοι Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Sonic X
Το Sonic X (ιαπωνικά: ソニックX, Χέπμπορν: Sonikku Ekkusu) είναι σειρά anime βασισμένη στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Sonic The Hedgehog. Την παραγωγή της σειράς ανέλαβε η TMS Entertainment σε συνεργασία με την Sega και την Sonic Team. Η σειρά άρχισε να προβάλλεται από το ιαπωνικό κανάλι TV Tokyo στις 6 Απριλίου του 2003 και ολοκληρώθηκε στις 28 Μαρτίου του 2004 με 78 επεισόδια.
1ος και 2ος κύκλος
Σε μια αποστολή ο Σόνικ επιτέθηκε στη βάση του Έγκμαν για να σώσει δυο φίλους του την Κρημ και τον Τσιζ. Μιά έκρηξη ονόματι Ελεγκτής Χάους η οποία προκαλείται από την ένωση των 7 σμαραγδιών του Χάους μεταφέρει τον Σόνικ και όλους τους φίλους του στον κόσμο των ανθρώπων. Εκεί πέρα ο Σόνικ και οι φίλοι του θα γίνουν φίλοι με ένα παιδί που λέγεται Κρις Θορντάικ. Ο διαβολικός όμως Έγκμαν σχεδιάζει να μαζέψει και τα 7 σμαράγδια του Χάους και να κυριεύσει τον κόσμο, ο Σόνικ θέλει να μαζέψει και αυτός τα σμαράγδια του Χάους για να γυρίσει αυτός και οι φίλοι του σπίτι τους. Αρχικά παρουσιάζονται οι περιπέτειες του Σόνικ και των φίλων και οι μάχες τους έναντι στον Έγκμαν. Μετά τα επεισόδια βασίζονται σε σενάριο των παιχνιδιών Sonic Adventure,Sonic Adventure 2 και Sonic Battle.
3ος κύκλος
Έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε πού ο Σόνικ γύρισε πίσω στον κόσμο του. Ο Κρις είναι πλέον 18 χρονών και χρησιμοποιεί μια μηχανή τηλεμεταφοράς για να πάει στον κόσμο του Σόνικ, αλλά το σώμα του γίνεται σώμα 12χρονου, γιατί στον πλανήτη του Σόνικ αντί για 6 χρόνια πέρασαν 6 μήνες. Παράλληλα έρχονται αντιμέτωποι μ´έναν καινούργιο ισχυρό εχθρό ονόματι Μέταρεξ τα οποία κλέβουν τα αυγά των πλανητών, τα κύρια συστατικά ζωής των πλανητών. Παράλληλα συναντούν ένα μυστηριώδες κορίτσι που λέγεται Κόσμο. Έτσι όλοι τους, ο Σόνικ, ο Τέιλς, ο Νακλς, ο Κρις, η Έιμυ, η Κόσμο η Κρημ και ο Τσιζ, ο Έγκμαν και τα ρομπότ του, η Ρουζ κ.α, πηγαίνουν στο διάστημα για να βρουν τα σμαράγδια του Χάους και να νικήσουν τα Μέταρεξ.
Φωνές ηθοποιών
Ιαπωνική μεταγλώττιση
Αγία Κυριακή Πρέβεζας
Η Αγία Κυριακή είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Πάργας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρεβέζης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Τοποθεσία
Η Αγία Κυριακή βρίσκεται 65 χιλιόμετρα ΒΔ της Πρέβεζας και σε απόσταση 4 χλμ από την Πάργα. Είναι κτισμένη λίγα χιλιόμετρα πριν από τα όρια με τον νομό Θεσπρωτίας, στους νοτιοανατολικούς πρόποδες των Ορέων της Πάργας, πάνω από τον όρμο του Αγίου Νικολάου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240 μέτρων. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχει πληθώρα ελαιόδεντρων και εσπεριδοειδών.
Sonic X
Φωνές ηθοποιών
Ελληνική μεταγλώττιση
Αγία Κυριακή Πρέβεζας
Ιστορικά στοιχεία
Κοντά στο σημερινό χωριό και συγκεκριμένα πάνω από τον ορμίσκο του Λιχνού τοποθετείται η προϊστορική Τορύνη, η οποία, κατά την ελληνιστική εποχή, αναπτύχθηκε στη θέση της σημερινής Πάργας. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, υπήρχε εδώ μικρός ρωμαϊκός οικισμός, που έλεγχε δυο φυσικούς όρμους, από τους οποίους περνούσε ο διεθνής θαλάσσιος δρόμος Ιταλίας-Ελλάδας.
Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, το χωριό ήταν γνωστό με την αλβανική απόδοση της ονομασίας του, Σεντιέλλα και κατοικείτο ως επί το πλείστον από μουσουλμάνους. Το 1913 μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου εγκαταστάθηκαν στον οικισμό ελληνικές οικογένειες από γειτονικές περιοχές, οι οποίες το 1924 αγόρασαν το μέχρι τότε τσιφλίκι. Οι οικογένειες αυτές, ασχολήθηκαν κυρίως με την ελαιοκαλλιέργεια που, ακόμη και σήμερα αποτελεί το κύριο εισόδημα των κατοίκων του χωριού ενώ τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε σημαντικά και ο τουρισμός. Από την άλλη πλευρά, οι μουσουλμάνοι της Αγίας Παρασκευής αποχώρησαν από τον οικισμό και εγκαταστάθηκαν κυρίως στην Τουρκία και την Αλβανία. Το 1960 βρέθηκε και παραδόθηκε από τον ιερέα της κοινότητας στις αρχαιολογικές υπηρεσίες μικρός μαρμάρινος γυναικείος κορμός που ανάγεται στη ρωμαϊκή περίοδο.
Sonic X
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Sonic Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Anime και manga mecha Κατηγορία:Anime και manga περιπέτειας Κατηγορία:Anime και manga επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Έργα βασισμένα σε βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Παράλληλα σύμπαντα στη μυθοπλασία Κατηγορία:Ρομαντικά anime και manga Κατηγορία:Σελήνη στη μυθοπλασία
Αγία Κυριακή Πρέβεζας
Διοικητικές μεταβολές
Στα πλαίσια του ελληνικού κράτους η Αγία Κυριακή υπήχθη αρχικά εντός των ορίων του νομού Πρεβέζης όμως το 1937 αποσπάστηκε στο νομό Θεσπρωτίας. Μεταπολεμικά, το 1946 επανήλθε στο νομό Πρέβεζας ως τμήμα της επαρχίας Νικοπόλεως και Πάργας. Το 1997 μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του σχεδίου Καποδίστρια συμπεριλήφθηκε στο νεοσύστατο δήμο Πάργας. Μετά τις νέες αλλαγές που έφερε το σχέδιο Καλλικράτης στην τοπική αυτοδιοίκηση, συμπεριλήφθηκε στον ομώνυμο διευρυμένο δήμο.
Αξιοθέατα
thumb|215x215px|Η παραλία Λίχνος μεταξύ Αγίας Κυριακής και Πάργας. Στα δυτικά του οικισμού βρέθηκε μυκηναϊκός θολωτός τάφος. Παράλληλα εντός του οικισμού υπάρχουν διάσπαρτα απομεινάρια αρχαίων κτισμάτων. Κοντά στην Αγία Κυριακή, στη θέση Λίχνος βρίσκονται θαλάσσιες σπηλιές και ομώνυμη παραλία ενώ στα ανατολικά βρίσκονται ο όρμος και η παραλία του «Άη-Γιαννάκη».
Απογραφές Πληθυσμού
(Τα στοιχεία αφορούν στον πραγματικό (de facto) πληθυσμό˙ σε παρένθεση ο μόνιμος πληθυσμός του οικισμού).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας
Ματθίλδη, ηγουμένη του Έσσεν
Η Ματθίλδη, γερμ.: Mathilde / Mahthild / Μatilda (949 - 5 Νοεμβρίου 1011) από τον Οίκο των Οθωνιδών ήταν ηγουμένη του αβαείου του Έσσεν από το 973 έως το τέλος της. Ήταν μία από τις σημαντικότερες ηγούμενες στην ιστορία του Έσσεν. Ήταν υπεύθυνη για το μοναστήρι, για τα κτήρια, τα πολύτιμα λείψανα, τα λειτουργικά σκεύη και τα χειρόγραφα, τις πολιτικές επαφές του, την ανάθεση μεταφράσεων και την επίβλεψη της εκπαίδευσης. Στον -αναξιόπιστο- κατάλογο των ηγουμένων του Έσσεν από το 1672, αναφέρεται ως η δεύτερη ηγουμένη με το όνομα Ματθίλδη και έτσι μερικές φορές ονομάζεται "Mατθίλδη Β΄" για να την ξεχωρίσουμε από την προηγούμενη ομώνυμη ηγουμένη, που κυβέρνησε το αβαείο του Έσσεν από το 907 έως το 910, αλλά της οποίας η ύπαρξη αμφισβητείται.
Καταγωγή και νεανική ζωή
Η Ματθίλδη ανήκε στην πρώτη οικογένεια της Γερμανίας, ως κόρη του Λιούντολφ δούκα της Σουηβίας και της Ίντας των Κορραδιδών, κόρης του Χέρμαν Α΄ δούκα της Σουαβίας. Ο πατέρας της ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Όθωνα Α΄ και της Αγγλοσάξονος συζύγου του Ήντιθ. Ο αδελφός της Όθωνας έγινε δούκας της Σουαβίας το 973 και επίσης δούκας της Βαυαρίας το 976, μέχρι που απεβίωσε απροσδόκητα το 982. Η γέννησή της καταγράφηκε στο Χρονικό του Ρεγκίνου του Πρυμ από έναν συνεχιστή πριν από το 967, πιθανώς τον Aδαλβέρτο μοναχό του Τρηρ, κάτω από το έτος 949: «Την ίδια χρονιά, μία κόρη, η Ματθίλδη, γεννήθηκε στον Λιούντολφ, γιο του βασιλιά». Ήταν εγγονή του Όθωνα Α΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Γερμανίας.
Η Mατθίλδη πιθανότατα ασχολήθηκε με το αβαείο από τη νεανική της ηλικία, ίσως μορφώθηκε και εκπαιδεύτηκε εκεί από το 953 ή εναλλακτικά από το 957 (έτος τέλους του πατέρα της). Το αβαείο του Έσσεν, που ιδρύθηκε το 845 από τον Άλτφριντ επίσκοπο του Χίλντεσχαϊμ και τη Γκέρσβιντ, που έγινε η πρώτη ηγουμένη, συνδέθηκε με τους Οθωνίδες/Λιουντολφίδες από την ίδρυσή του. Μετά από πυρκαγιά το 947, η οποία κατέστρεψε όλα τα έγγραφα σχετικά με την πρώιμη ιστορία της μονής, η ηγουμένη Χάτβιχ επιβεβαίωσε τα παλαιά δικαιώματα και προνόμια του αβαείου από τον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας και απέκτησε περαιτέρω ασυλία και φορολογική εξαίρεση, έτσι ώστε το αβαείο επέτυχε να υπάγεται απ' ευθείας στον βασιλιά και ήταν μόνο πνευματικά υποταγμένο στον πάπα. Η ανάθεση της εκπαίδευσης μίας πριγκίπισσας στο αβαείο θα ενίσχυε περαιτέρω το κύρος του, θέτοντάς το σε ισότιμη βάση με τις μονές του Γκάντερσχαϊμ και το Κβέντλινμπουργκ, ως Μονή του Οίκου των Λιουντολφιδών (δυναστική μονή). Πιθανώς εκείνη τη στιγμή αποφασίστηκε ότι η Ματθίλδη θα γινόταν μετά ηγουμένη. Αυτή η απόφαση ελήφθη μάλλον το 966 το αργότερο, όταν η Mατθίλδη πιστοποιείται για πρώτη φορά σε αποδεικτικά έγγραφα: ένα αρχείο της 1 Μαρτίου 966, στο οποίο ο παππούς της παραχωρεί ένα αγροτεμάχιο (curtis) στις μοναχές μετά από αίτημά τους. Αυτή η δωρεά πιθανώς σηματοδοτεί την επίσημη είσοδο του Mατθίλδης στο τάγμα.
Η Mατθίλδη έλαβε μία ολοκληρωμένη εκπαίδευση, κατάλληλη για την κοινωνική θέση της, πιθανώς από την ηγουμένη Χάτβιχ και την ηγουμένη Ίντα Εκτός από τα Ευαγγέλια, τα βιβλία στο Έσσεν περιελάμβαναν τους θρησκευτικούς συγγραφείς Προυδέντιο, Bοήθιο και Aλκουίνο, καθώς και κοσμικά έργα όπως Tερέντιο και άλλους κλασικοί συγγραφείς, που δεν ήταν μόνο υλικό ανάγνωσης, αλλά και η βάση της εκπαίδευσης των κοριτσιών που ανατίθεντο στο αβαείο. Μέσα από αυτά, η Mατθίλδη προετοιμάστηκε καλά για το αξίωμά της. Στην επιγραφή του ιερού του Μάρσου αναφέρεται ότι μπορούσε να γράψει στα λατινικά και είχε επίσης κυριαρχήσει στα ελληνικά.
Ηγουμένη
Το Mατθίλδη ονομάστηκε για πρώτη φορά σε πηγή ως ηγουμένη του Έσσεν το 973. Αυτό το έγγραφο, που εκδόθηκε στο Άαχεν στις 23 Ιουλίου 973 έχει ως εξής: "Ο Όθων επικύρωσε στη μονή Έσσεν -που είχε ιδρυθεί από τον επίσκοπο Άλτφρηντ- μετά από αίτημα της ηγουμένης Ματθίλδης, σύμφωνα με τις συμβουλές του αρχιεπισκόπου Γκέρο και του συγγενούς του Όθωνα, όπως και οι προκάτοχοί του: την ελεύθερη βούληση της ηγουμένης, τις δωρεές που είχαν γίνει από προηγούμενους κυρίους και άλλους πιστούς που αναφέρονται ονομαστικά, τους τίτλους ιδιοκτησιών που χάθηκαν με την πυρκαγιά της μονής, φορολογική ασυλία και το δικαίωμα της ηγουμένης να επιλέγει επιμελητής (vogt) για να αποδίδει δίκαιο στους ανθρώπους της μονής όποτε χρειαστεί.
Τα άτομα που αναφέρονται σε αυτό το έγγραφο είναι ο Όθων Β΄ της Γερμανίας και ο Γκέρο, ο σημαντικός επίσκοπος της Κολωνίας, στον οποίο ο Σταυρός του Γκέρο οφείλει το όνομά του, ενώ ο "Όθων ο συγγενής του" είναι ο αδελφός της Mατθίλδης Όθων Α΄ δούκας της Σουαβίας. Σε αυτό το σημείο η Mατθίλδη ήταν περίπου 24 ετών και έτσι ήταν ακόμη κάτω από την ηλικία, στην οποία μπορούσε τεχνικά να λάβει διορισμό ως ηγουμένης.
Πολιτική
Το αβαείο Έσσεν ήταν μία αυτοκρατορική μονή, όπως το Γκάντερσχαϊμ και το Κβέντλινμπουργκ, και η ίδια η ηγουμένη προερχόταν από τη βασιλική οικογένεια. Λείπει η τεκμηρίωση ότι έλαβε μέρος στην ιταλική εκστρατεία του θείου της Όθωνα Β΄ της Γερμανίας, όπως έλαβε μέρος η ομώνυμη θεία της Mατθίλδη ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ και ο μικρότερος αδελφός της Όθων Α΄ δούκας της Σουαβίας. Ωστόσο η εμπλοκή της στην ταφή του αδελφού της στη Συλλογική εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Αλεξάνδρου -η οποία ιδρύθηκε στο Ασάφενμπουργκ από τον πατέρα της, αφού ο Όθων Α΄ απεβίωσε στην Ιταλία το 982- τεκμηριώνεται από μία καταχώρηση σε ένα χειρόγραφο στην εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Αλεξάνδρου. Ο θείος της Όθων Β΄ απεβίωσε στη Ρώμη ένα έτος αργότερα.
Οι επισκέψεις στο Έσσεν από τον Όθωνα Γ΄ επαναλήφθηκαν το 984 και 986, καθώς τα δύο αυτά έτη υπάρχουν κενά μεταξύ των εγγράφων του Όθωνα Γ΄ στο Ντόρτμουντ και στο Ντούισμπουργκ. Τον Απρίλιο του 997 η Ματθίλδη ταξίδεψε σε ένα Χόφταγκ του Όθωνα Γ΄ στο Ντόρτμουντ, όπου ο Όθων Γ΄ μεταβίβασε βασιλική ιδιοκτησία στο Άνω Λάινε στο αβαείο του Έσσεν. Είναι πιθανό ότι η Ματθίλδη πέρασε αρκετό χρόνο στην Αυλή του Όθωνα το έτος αυτό, καθώς αναφέρεται ως μάρτυρας σε ένα έγγραφο από το Τορ τον Σεπτέμβριο. Ο Όθων Γ΄ διευκόλυνε επίσης τη δωρεά λειψάνων, ιδίως εκείνων του Mάρσους, στο αβαείο του Έσσεν, το οποίο έγινε το κέντρο της μνήμης του πατέρα του στη Σαξονία.
Προστάτης των τεχνών
μικρογραφία|Ο [[Σταυρός του Όθωνα και της Ματθίλδης|Σταυρός του Όθωνα Α΄ δούκα της Σουαβίας και της αδελφής του Ματθίλδης, μία από τις δωρεές της ηγουμένης.]]
Στοιχεία για την προσωπικότητα της Mατθίλδης προκύπτουν μόνο από τα υπολείμματα της καλλιτεχνικής της προστασίας. Η ανάληψη της διαχείρισης των περιουσιακών στοιχείων της οικογένειάς της, ιδίως της κληρονομιάς της γιαγιάς της Ήντιθ, και τής μητέρας της Ίντας (μετά το 986), έβαλε τη Ματθίλδη σε θέση να χρησιμοποιεί ελεύθερα μία σημαντική περιουσία. Με αυτή την περιουσία η Mατθίλδη χρηματοδότησε καλλιτεχνικούς θησαυρούς, για να διατηρήσει τη μνήμη των συγγενών της και της ίδιας. Το Χρονικό που αφιέρωσε ο Αγγλοσάξονας ιστορικός Έθελγουερντ στη Ματθίλδη χρησίμευσε ως ανάμνηση για τους αγγλοσάξονες προγόνους της μέσω της Ήντιθ. Ο Έθελγουερντ καταγράφει ότι μετά από αίτησή της μετέφρασε (ή είχε μεταφράσει) το Χρονικό των Αγγλικών Θεμάτων του, μία έκδοση του Αγγλοσαξονικού Χρονικού, συμπεριλαμβανομένου υλικού που δεν βρίσκεται σε παλαιότερες αγγλικές εκδόσεις, στα Λατινικά. Αυτό συνέβη μετά το 975 και πιθανώς πριν από το 983. Το κείμενο σώζεται μόνο σε ένα αντίγραφο, τώρα στη Βρετανική Βιβλιοθήκη, το οποίο υπέστη σοβαρές ζημιές στην πυρκαγιά της Βιβλιοθήκης Κότον το 1731, με αποτέλεσμα να χαθούν τα υστερότερα τμήματα. Η Ματθίλδη πιθανότατα αντάμοιψε τον Έθελγουερντ με ένα αντίγραφο του έργου του Βεγέτιο Περί των στρατιωτικών Πραγμάτων, το οποίο γράφτηκε στο σκριπτόριο του Έσσεν και είναι εδώ και πολύ καιρό στην Αγγλία.
Αλλά η Mατθίλδη είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα έργα χρυσοχοΐας, που έγιναν κατόπιν παραγγελίας της, ή απέκτησε το αβαείο του Έσσεν από αυτήν. Σε αυτά περιλαμβάνονται δύο λιθοκόλητοι σταυροί που είχε κάνει για το μοναστήρι, τώρα στο θησαυροφυλάκιο του καθεδρικού ναού του Έσσεν, και τα δύο σημαντικά έργα της Οθωνικής τέχνης: και οι δύο έχουν πορτρέτα της ως δωρήτριας σε σμάλτο/ Στον πρώτο, τον Σταυρό του Όθωνα και της Ματθίλδης, εμφανίζεται μαζί με τον αδελφό της Όθωνα Α΄ δούκα της Σουαβίας (απεβ. το 982) και στον «δεύτερο σταυρό της Ματθίλδης» εκπροσωπείται με την Παρθένο και το Παιδί. Ένας παρόμοιος τρίτος σταυρός του Έσσεν με μεγάλα σμάλτα μπορεί επίσης να ήταν προϊόν της προστασίας της. Το παλαιότερο διασωθέν διακοσμητικό σπαθί και η Χρυσή Παναγία του Έσσεν (ένα εξαιρετικά σπάνιο άγαλμα καλυμμένο με φύλλο χρυσού), χρονολογούνται κατά την ηγουμενία της στο Έσσεν, και είτε ανατέθηκαν από αυτήν, είτε της δόθηκαν. Ένα μεγάλο επτάφωτο κηροπήγιο από επιχρυσωμένο μπρούτζο, ύψους άνω των επτά ποδιών, φέρει επιγραφή ότι είναι ανάθημα της Ματθίλδης. Όλα αυτά τα έργα παραμένουν στο Έσσεν.
Η Mατθίλδη είχε παραγγείλει μία ακριβή λειψανοθήκη, που φτιάχτηκε σε ανάμνηση της αυτοκράτειρας Θεοφανούς των Σκληρών για τον γιο της Όθωνα Γ΄, η οποία θα είχε ξεπεράσει το μεγαλείο των θησαυρών των εκκλησιών της Κολωνίας από μόνο του. Αποδίδεται στη Ματθίλδη λόγω της αναγραφόμενης επιγραφής σε δακτυλικό εξάμετρο: "αυτό το έργο, πλούσιο σε λίθους και χρυσή διακόσμηση, το παράγγειλε η Ματθίλδη, η οποία επίσης ελευθέρωσε τη Θεοφανώ. Κ καλή ηγουμένη Ματθίλδη θα προσφέρει δώρα στον Κύριο των βασιλέων, όπως της ζήτησε ο βασιλιάς να κάνει αιώνια, για να ελευθερωθεί το πνεύμα του Όθωνα στο ουράνιο βασίλειο.
Αυτή η συλλογή λειψάνων έγινε αργότερα γνωστή ως η λειψανοθήκη του Μάρσους, από το σημαντικότερο λείψανο που ήταν αποθηκευμένο σε αυτή, του Αγ. Μάρσου. Ήταν η παλαιότερη λειψανοθήκη στο βασίλειο, η πρόδρομος των ιερών λειψανοθηκών του Ρήνου, από τις οποίες η πιο γνωστή είναι στο Ιερό των τριών βασιλέων (σοφών που προσκύνησαν τον Χριστό) στην Κολωνία. Η λειψανοθήκη του Μάρσους ήταν φτιαγμένη από χρυσό και στολισμένη με πολλές επίχρυσες πλάκες σμάλτου και πολύτιμους λίθους. Η μεγαλύτερη πλάκα ήταν μία εικόνα του Όθωνα Β΄ στο πίσω μέρος της λειψανοθήκης, που από μία απεικόνιση της λειψανοθήκης σε μία εικόνα βωμού, παριστούσε τον Όθωνα να προσεύχεται. Αυτή η πρώτη μεγάλη λειψανοθήκη καταστράφηκε ως αποτέλεσμα της ανοησίας των υπαλλήλων του αβαείου, που ήταν υπεύθυνοι για την εκκένωση το 1794, όταν αυτή μεταφέρθηκε για ασφάλεια από τη Γαλλική λεηλασία. Τα απομεινάρια της λειώθηκαν και έτσι ένα αριστούργημα της Οθωνικής τέχνης χάθηκε ανεπανόρθωτα.
Η Ματθίλδη είναι κατά πάσα πιθανότητα και η δωρήτρια του υπερμεγέθους θριαμβικού σταυρού στο αβαείο Ασάφενμπουργκ, στην εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Αλεξάνδρου, του οποίου η ζωγραφική αντιστοιχεί στο διακοσμητικό πλαίσιο του Σταυρού του Όθωνα και της Mατθίλδης. Δεδομένου ότι ο αδελφός τής Mατθίλδης Όθωνας τάφηκε σε αυτή την εκκλησία, αυτός ο σταυρός ήταν πιθανώς μέρος του μνημείου του.
Το οικοδομικό πρόγραμμα της Ματθίλδης
Ο Τζορτζ Χάμαν (απεβ. 1932), ο πρώτος ιστορικός τέχνης που ασχολήθηκε με τα κτήρια και τα τεχνουργήματα του αβαείου του Έσεν, είχε αποδώσει τον εξωνάρθηκα (westmerk) του ναού της μονής Έσσεν στη Mατθίλδη μέσω συγκρίσεων στην τεχνοτροπία. Μεταγενέστερη έρευνα επιβεβαίωσε αυτή την άποψη. Η Ματθίλδη θεωρείται ως η εμπνευστής του westwerk, ο οποίος όμως από την ανασκαφή ενός προγενέστερου κτηρίου το 1955 από τον Τσίμερμαν, θεωρήθηκε ως επί το πλείστον έργο της μετέπειτα ηγουμένης Θεοφανούς, που ηγουμένευσε το 1039-1058. Η ανασκαφή έδειξε ότι η Mατθίλδη είναι επίσης υπεύθυνη για τις πρώτες εγκαταστάσεις ύδρευσης που βρέθηκαν στο Έσσεν, ενός σωλήνα μολύβδου που διέτρεχε εγκάρσια κάτω από το weswerk και περνούσε από όλα τα κτίρια του αβαείου. Τέτοιοι σωλήνες νερού ήταν ασυνήθιστοι στον Πρώιμο Μεσαίωνα και βρέθηκαν μόνο σε πολυτελή κτίρια. Επομένως, δείχνουν το κύρος του αναθέτη.
Το ερώτημα αν αυτός ήταν η Ματθίλδη ή η Θεοφανώ ήταν αναπάντητο, αλλά μία αλλαγή στην τεχνοτορπία του κτηρίου συνέβη τότε. Αν ο εξωνάρθηκας του Έσσεν -ένα αριστούργημα οθωνικής κατασκευής- κατασκευάστηκε αρχικά από τη Θεοφανώ, θα είχε κατασκευαστεί μετά από ένα από τα αριστουργήματα τού ρυθμού μετά τον ρωμανικό ρυθμό, τη Σανκτ Μαρία ιμ Κόπιτολ στην Κολωνία (που κτίστηκε από την αδελφή της Θεοφανούς, Ίντα). Από την άλλη πλευρά, η Θεοφανώ επαινείται για την ανοικοδόμηση του μοναστηριού του Έσσεν στο Χρονικό της οικογένειας Μπράουβαϊλερ του Οίκου των Eτσονιδών (της οποίας απόγονος ήταν η Θεοφανώ). Το έργο που πραγματοποίησε ο Τσίμερμαν υποστήριξε την τελευταία θέση, το οποία έδειξε επίσης ότι το προγενέστερο κτήριο ολοκληρώθηκε το 965. Σε αυτή την περίπτωση, ο Mατθίλδη θα είχε κατασκευάσει ένα νέο κτήριο, που αντικαταστάθηκε από τον σύγχρονο ναό της μονής.
Ο Λάνγκε επέστησε την προσοχή στον συμβολισμό του αρχιτεκτονικού προγράμματος, που αναγνώρισε στο σχέδιο του westwerk. Το Οκτάγωνο έχει επιρροή σαφώς από τον καθεδρικό ναό του Άαχεν και την πολιτική του Όθωνα Γ΄ για την αποκατάσταση της αυτοκρατορίας. Στην εποχή της Θεοφανούς, αυτό το πράγμα δεν είχε πλέον νόημα. Αυτή η άποψη ερμηνεύει το μέρος του Χρονικού Μπράουβαϊλερ, που λέει ότι ο Θεοφανώ είχε ανακαινίσει τα κτήρια του αβαείου, ως απλώς μία αναφορά στην πνευματική αποκατάσταση της κοινότητας από τη Θεοφανώ. Δεν υπάρχει ασφαλής ημερομηνία για την κατασκευή του westwerk του προγενέστερου κτηρίου. Οι υποστηρικτές μίας πρώιμης χρονολόγησης του σημερινού κτηρίου, επίσης χρονολογούν το προγενέστερο κτήριο νωρίτερα, επισημαίνοντας το γεγονός ότι ο εξωνάρθηκας δημιουργήθηκε κυρίως αμέσως μετά την επίτευξη της φορολογικής ασυλίας, την οποία το Έσσεν πιθανώς επέτυχε πριν από το 920. Σε αυτή την περίπτωση, ο προηγούμενος westwerk δεν θα ήταν πλέον ένα νέο κτήριο, όταν άρχισε η κατασκευή υπό τη Ματθίλδη.
Είναι επίσης πιθανό και οι δύο ηγούμενες να έκαναν οικοδομές στον ναό της μονής Έσσεν, καθώς υπάρχουν ενδείξεις μακροπρόθεσμου οικοδομικού σχεδιασμού. Σε αυτή την περίπτωση, η αναφορά στο Χρονικό Μπράουβαϊλερ θα μπορούσε να ερμηνευθεί πως αναφέρεται ότι ο Θεοφανώ ολοκλήρωσε ένα κατασκευαστικό έργο, που είχε ξεκινήσει από τη Mατθίλδη.
Θεωρίες για την ίδρυση του αβαείου Ρέλινγκχαουζεν
Η Mατθίλδη έχει επίσης αναγνωριστεί ως η ιδρυτής του αβαείου του Ρέλινγκχαουζεν (τώρα προάστιο του Έσσεν), καθώς υποτίθεται ότι βρέθηκε μία επιτύμβια επιγραφή στην εκκλησία του αβαείου, σύμφωνα με την οποία αυτή ίδρυσε το αβαείο το 998 και τάφηκε εκεί μετά από αίτημά της. Η ίδρυση του Ρέλινγκχαουζεν αμφισβητείται σε νεότερες έρευνες, καθώς λείπει η άμεση μαρτυρία και η επιτάφια επιγραφή χαρακτηρίστηκε ως πρώιμη σύγχρονη πλαστογραφία. Ωστόσο για το αβαείο Ρέλινγκχαουζεν αναφέρεται στη διαθήκη της ηγουμένης Θεοφανούς το 1058, ότι θεμελιώθηκε από μία από τις προκατόχους της. Η ηγουμένη που θήτευσε μεταξύ της Ματθίλδης και της Θεοφανούς, η Σοφία, μία αδελφή του Όθωνα Γ΄, η οποία ταυτόχρονα ήταν ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ, είναι απίθανο να ήταν η ιδρυτής του Ρέλινγκχαουζεν. Η Σοφία κατοικούσε κυρίως στο Γκάντερσχαϊμ και άφησε πίσω της μόνο μικρή δράση στο Έσσεν. Το αδελφό-αβαείο του Γκάντερσχαϊμ ιδρύθηκε πιθανώς τη δεκαετία του 940 και το αδελφό-αβαείο του Γκάντερσχαϊμ ιδρύθηκε σίγουρα το 986 και φαίνεται απίθανο ότι το Έσσεν θα είχε ιδρύσει ένα αδελφό-αβαείο πριν από αυτά τα πλουσιότερα και πιο σημαντικά αβαεία, οπότε η ίδρυση του Ρέλινγκχαουζεν -πριν ξεκινήσει η Mατθίλδη τη θητεία της το 971- πιθανότατα μπορεί να αποκλειστεί. Έτσι η ίδρυση του Ρέλινγκχαουζεν από τη Ματθίλδη δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί αποδεδειγμένη, αλλά δεν είναι αδύνατη.
Η Mατθίλδη και η ομώνυμή της
Η ηγουμένη του Έσσεν δεν πρέπει να συγχέεται με τη νεότερη εξαδέλφη της Ματθίλδη της Γερμανίας, την παλατινή κόμισσα της Λοθαριγγίας (979-1025), κόρη του Όθωνα Β΄, η οποία είχε ανατεθεί στη φροντίδα της εξαδέλφης της στο αβαείο σε πολύ μικρή ηλικία. Η Ματθίλδη της Γερμανίας προτίθετο να μείνει στο αβαείο και να γίνει μοναχή, όπως η εξαδέλφη της και οι μεγαλύτερες αδελφές της Aδελαΐδα Α΄ ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ και Σοφία Α΄ ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ, αλλά τελικά παντρεύτηκε τον Έτσο παλατινό κόμη της Λοθαριγγίας περί το 1000. Αυτό έγινε παρά τις έντονες αντιρρήσεις της ηγουμένης Ματθίλδης, έτσι ώστε ο Έτσο έπρεπε να πάει στο Έσσεν για να αποσπάσει τη νύφη. Ο γάμος φαίνεται να σχεδιάστηκε για να διευθετήσει μία διαφωνία για τα Οθωνικά εδάφη που διεκδικούσε ο Έτσο, ωστόσο ήταν όπως φαίνεται πολύ ευτυχής. Έκανα δέκα παιδιά, συμπεριλαμβανομένου της Τheophanu (Θεοφανούς), που έγινε αργότερα ηγουμένη του Έσσεν (απεβ. 1056).
Τα τελευταία χρόνια, το τέλος και η ταφή
Το τέλος του Όθωνα Γ΄, ο οποίος είχε υποστηρίξει σθεναρά το αβαείο του Έσσεν, ήταν πιθανώς μία λήξη των ευεργεσιών για τη Ματθίλδη. Διάδοχος του Όθωνα Γ΄ στη Γερμανία έγινε ο Ερρίκος Β΄, γιος του Ερρίκου του Εριστικού. Ο Ερρίκος Β΄ επιβεβαίωσε τα προνόμια του αβαείου Έσσεν σε ένα έγγραφο του 1003, αλλά πιθανότατα προέκυψαν διαφωνίες σχετικά με τα προσωπικά αντικείμενα της Mατθίλδης, που κληρονομήθηκαν από τον αδελφό και τη μητέρα της. Καμιά από τις δωρεές της Ματθίλδης στο Θησαυροφυλάκιο του Έσσεν δεν μπορεί να χρονολογηθεί από την περίοδο μετά το 1002. Υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι η κατασκευές σταμάτησαν στο westwerk, οπότε εκτιμούμε ότι τα έσοδα της Ματθίλδης από τον κύριο κλάδο των Οθωνιδών μειώθηκαν ξαφνικά με τη στέψη του Ερρίκου Β΄. Σε αυτήν την περίπτωση, ο Ερρίκος Β΄ είχε καταλάβει πρόωρα την κληρονομιά, η οποία θα του είχε έλθει ούτως ή άλλως μετά το τέλος της Ματθίλδης, καθώς αυτός ήταν το τελευταίο μέλος της δυναστείας των Οθωνιδών. Ως εκ τούτου, ο Mατθίλδη πιθανότατα είχε εμπλακεί στην αντίθεση για τη διαδοχή του, η οποία ήταν ιδιαίτερα δυνατή στον Κάτω Ρήνο. Οι αρχηγοί αυτής της αντιπολίτευσης ήταν ο Χέριμπερτ αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας και ιδιαίτερα ο Έτσο παλατινός κόμης της Λοθαριγγίας, σύζυγος της Ματθίλδης της Σαξονίας (αδελφής του Όθωνα Γ΄ και της Ματθίλδης του Έσσεν) η οποία είχε εκπαιδευτεί στο Έσσεν, ο οποίος πιθανώς υπέβαλε αξιώσεις στον θρόνο για λογαριασμό των παιδιών του. Ο Έτσο βρισκόταν σε παρόμοια κατάσταση με τη Ματθίλδη, καθώς ισχυρίστηκε ότι η δυναστική ιδιοκτησία των Οθωνιδών έπεφτε σε εκείνον λόγω του γάμου του με μία αδερφή του άτεκνου Όθωνα Γ΄, μία αξίωση την οποία ο Ερρίκος Β΄ αρνήθηκε να αποδεχθεί. Αυτή η διαμάχη διαδοχής διήρκεσε μέχρι το 1011, όταν ο Ερρίκος Β΄ ενέδωσε. Εάν η Mατθίλδη πήρε και πάλι την περιουσία της, ήταν πολύ αργά για να ξαναρχίσει τα οικοδομικά έργα που είχε ξεκινήσει. Μία πέννα του Ερρίκου Β΄ (επιγρ.: HENRICVS REX) που βρέθηκε στη σύγχρονη Πολωνία το 1996 και ονομάζει τη Ματθίλδη στο πίσω μέρος (+ MATHILD ABBATISSA ASNIDENSIS), δείχνει ότι η Ματθίλδη βρήκε τόσο μεγάλη εύνοια στον Ερρίκο Β΄, τουλάχιστον για λίγο, που αναφερόταν στα νομίσματά του. Αυτό το νόμισμα θα μπορούσε επομένως να έχει δημιουργηθεί μετά το 1002, ίσως μία αναμνηστική σειρά που δημιουργήθηκε μετά το τέλος της Ματθίλδης, για να επιτευχθεί συμφιλίωση μεταξύ του Ερρικου Β΄ και της αντιπολίτευσης στον Ρήνο με επικεφαλής τους Ετσονίδες.
Η Ματθίλδη, υπό την οποία το αβαείο του Έσσεν είχε μία μεγάλη περίοδο ευημερίας, απεβίωσε στο Έσσεν στις 5 Νοεμβρίου 1011. Στα Χρονικά του αβαείου του Κβέντλινμπουργκ, αναφέρεται ένα ίδρυμα του Όθωνα Α΄ του Μεγάλου, πάππου της Mατθίλδης: ''Abstulit [sc. mors] et de regali stemmate gemmam Machtildam abbatissam, Ludolfi filiam.'' ([Ο θάνατος] πήρε την ηγουμένη Ματθίλδη, την κόρη του Λιούντολφ, το κόσμημα του βασιλικού Οίκου).
Δεδομένου ότι ο τάφος της Ματθίλδης στο Ρέλινγκχαουζεν έχει αποδειχθεί πλαστός, πιθανότατα τάφηκε σε εξέχον μέρος στην κρύπτη του ναού της μονής Έσσεν. Κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην εκκλησία το 1952 ανακαλύφθηκε ένας τάφος στην κρύπτη μπροστά από τον υψηλό βωμό, μία θέση στην οποία θάπτοντο συχνά σημαντικοί άνθρωποι. Εκείνη την εποχή ο τάφος αυτός ταυτίστηκε ως εκείνος της ηγουμένης Ζούανχιλντ που απεβίωσε το 1085 και ήταν γνωστό ότι είχε ταφεί μπροστά από αυτόν τον βωμό. Ωστόσο, σύμφωνα με καταγραφές του ύστερου Μεσαίωνα, τα μέλη του αβαείου πίστευαν ότι δύο ηγούμενες είχαν ταφεί εκεί, εκ των οποίων το όνομα της μίας δεν αναφερόταν. Επομένως, έχει προταθεί ότι η Ζούαχιλντ τάφηκε επάνω από τον τάφο της Ματθίλδης και ότι μετά η θέση του τόπου ταφής της Ματθίλδης έπεσε σε αφάνεια.
Διάδοχοι και μνήμη
Άμεσος διάδοχος της Ματθίλδης ήταν η Σοφία, κόρη του Όθωνα Β΄. Ήταν πιθανώς αντικαταστάτρια της αδερφής της Mατθίλδης της Σαξονίας, που είχε εκπαιδευθεί στο Έσσεν, αλλά μετά είχε παντρευτεί τον Έτσο και ως εκ τούτου έπαυσε να είναι μαθητευόμενη. Ο διορισμός της ήταν πιθανώς και πολιτική απόφαση, καθώς η Σοφία είχε εκπαιδευτεί στο Γκάντερσχαϊμ από την αδερφή του Ερρίκου του Εριστικού και ήταν οπαδός του Ερρίκου Β', οπότε εξασφάλιζε στον Ερρίκο τον πολιτικό έλεγχο του αβαείο του Έσσεν και ήταν εναντίον της αντιπολίτευσης του Ρήνου. Η Σοφία προτίμησε το αβαείο Γκάντερσχαϊμ, στο οποίο έγινε ηγουμένη το 1002. Ως αποτέλεσμα, τα έργα που είχε ξεκινήσει η Ματθίλδη έμειναν ημιτελή.
Η διάδοχος της Σοφίας, η Θεοφανώ, ήταν κόρη του Έτσο και της Ματθίλδης της Σαξονίας, που προοριζόταν ως διάδοχος της Ματθίλδης. Ολοκλήρωσεε τα σχέδια της Mατθίλδης. Ο λεγόμενος Σταυρός της Ματθίλδης στο θησαυροφυλάκιο του καθεδρικού ναού του Έσσεν απεικονίζει τη Ματθίλδη με μοναστικό ένδυμα, στα πόδια της ενθρονισμένης Μαρίας, και ήταν μία δωρεά της Θεοφανούς στη μνήμη της Ματθίλδης. Η ανακαίνιση από τη Θεοφανώ της κρύπτης του ναού της μονής μετέφερε τον τάφο της Mατθίλδης στο κέντρο της κρύπτης και την περιέβαλε με τα λείψανα των αγίων, τα οποία είχε αποθησαυρίσει. Η ανέγερση αυτού του αναμνηστικού συγκροτήματος επεδίωκε την εκκλησιαστική αναβάθμιση της Ματθίλδης.
Η μνήμη της Ματθίλδης εορτάστηκε ειδικά στο Έσσεν, με τέσσερις ακολουθίες και το φωτισμό του τάφου με δώδεκα κεριά. Στο Liber Ordinarius, ένα χειρόγραφο του Έσσεν που γράφτηκε γύρω στο 1300, η Ματιθίλδη ονομάζεται Mater ecclesiae nostrae (Μητέρα της εκκλησίας μας). Η ηγουμένη Ματθίλδη απεικονιζόταν στα χαμένα δυτικά παράθυρα του ναού της μονής, τα οποία δωρήθηκαν από ένα μέλος του Τάγματος του Έσσεν, της Μέχτιλντ φον Χάρντενμπουγκ μεταξύ 1275 και 1297. Εκεί απεκαλείτο: Mechthildis abbatissa huius Conventionus olim mater pia, δηλ.: ηγουμένη Ματθίλδη, η κάποτε ευσεβής μητέρα αυτού του μοναστηριού.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Οθωνιδών Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Αγκάτα Μπούζεκ
Η Αγκάτα Μπρονισουάβα Μπούζεκ (πολωνικά: Agata Bronisława Buzek) (γεν. 20 Σεπτεμβρίου 1976, Πισκοβίτσε) είναι Πολωνή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Τα έτη 1999-2003 εργάστηκε στο Θέατρο Ateneum στη Βαρσοβία. Ήταν νικήτρια του βραβείου γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γκντίνια (2009) και στα Βραβεία Πολωνικού Κινηματογράφου (2010) για τον πρωταγωνιστικό γυναικείο ρόλο της Σαμπίνα Γιανκόφσκα (Sabina Jankowska) στην ταινία Rewers (2009).
Πρώτα χρόνια
Η Αγκάτα Μπούζεκ είναι κόρη του Γέζι Μπούζεκ και της Λουντγκάρντα Μπούζεκ. Ως παιδί, παρακολούθησε το Κοινωνικό Κέντρο Μπαλέτου στο Γκλιβίτσε και έπαιξε στο Μουσικό Θέατρο του Γκλιβίτσε. Αργότερα, σπούδασε στο 2ο Λύκειο Γκλιβίτσε «Βαλέρι Βρουμπλέφσκι» και ταυτόχρονα στη σχολή υποκριτικής στο Κατοβίτσε. Σε μικρή ηλικία διαγνώστηκε με πολιομυελίτιδα και νοσηλεύτηκε στη Γερμανία. Το 1999, αποφοίτησε από την Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας. Στη συνέχεια, πήγε στο Παρίσι, όπου εργάστηκε ως μοντέλο.
Καριέρα
Για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία Rewers, της απονεμήθηκε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γκντίνια, καθώς και το Βραβείο Ζμπίγκνιεφ Τσιμπούλσκι. Το 2010, έλαβε το βραβείο Αετοί 2010 για την καλύτερη ηθοποιό σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς ήταν υποψήφια για το Viva! Η πιο όμορφη στην κατηγορία της πιο όμορφης Πολωνής και τον Μάιο έλαβε υποψηφιότητα για το Βραβείο Wiktory στην κατηγορία του πιο δημοφιλούς τηλεοπτικού ηθοποιού το 2009. Το 2010, κατέλαβε την 61η θέση στην κατάταξη του «Forbes» των εκατό σπουδαιότερων αστέρων της πολωνικής σόου μπίζνες.
Προσωπική ζωή
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2006, στο Λουμπλίνιετς, παντρεύτηκε τον Άνταμ Μάζαν, απόφοιτο του Πανεπιστημίου «Καρδινάλιος Στέφαν Βισίνσκι» της Βαρσοβίας, θεολόγο και ιστορικό τέχνης. Το 2018, τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ήταν σε σχέση με τον ηθοποιό Γιάτσεκ Μπράτσιακ.
Είναι χορτοφάγος και ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Πολωνές μοντέλα Κατηγορία:Απόφοιτοι της Εθνικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας
Δάρδανος
Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς ισχυρίζεται ότι η πατρίδα του Δαρδάνου ήταν η Αρκαδία, όπου ο Δάρδανος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιασός (ή Ιασίων) κυβέρνησαν ως βασιλείς μετά τον Άτλαντα. Ο Δάρδανος παντρεύτηκε τη Χρυσή, θυγατέρα του Πάλλαντα (γιου του Λυκάονος), από την οποία απέκτησε δύο γιους: τον Ιδαίο και το Δείμα. Μετά από μία μεγάλη όμως πλημμύρα, οι επιζώντες, που ζούσαν στα βουνά που είχαν μετατραπεί σε νησιά, χωρίστηκαν σε δύο ομάδες: η πρώτη παρέμεινε με το Δείμα βασιλιά, ενώ η άλλη έφυγε μακριά, καταλήγοντας τελικά στο νησί Σαμοθράκη. Εκεί ο Ιασός (Ιασίων) κεραυνοβολήθηκε από τον Δία, όταν ερωτεύθηκε τη θεά Δήμητρα στην προσπάθειά του να συνευρεθεί μαζί της. Ο Δάρδανος και ο λαός του βρήκαν τη γη φτωχή και οι περισσότεροι από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην Ασία.
Ωστόσο μια άλλη καταγραφή αναφέρεται από τον Βιργίλιο στην Αινειάδα, ότι ο Αινείας σε ένα όνειρό του μαθαίνει από τους προγονικούς Πενάτες ότι ο "Δάρδανος και ο Πατέρας Ιάσιος" και οι Πενάτες οι ίδιοι προήλθαν από την Εσπερία που αργότερα ονομάστηκε Ιταλία.
Άλλες καταγραφές δεν αναφέρουν ούτε την Αρκαδία ούτε την Εσπερία, αν και αναφέρονται σε πλημμύρα και μιλούν για τον απόπλου του Δαρδάνου από τη Σαμοθράκη στην Τρωάδα.
Όλες οι καταγραφές συμφωνούν ότι ο Δάρδανος ήλθε στην Τρωάδα από τη Σαμοθράκη και εκεί τον καλωσόρισε ο βασιλιάς Τεύκρος, γιος του ποταμού Σκαμάνδρου και της νύμφης Ιδαίας, από τον οποίο η μεν Χώρα ονομάζονταν Τευκρίς, οι δε κάτοικοι Τεύκροι. Ο Τεύκρος υποδέχθηκε τον Δάρδανο φιλόφρονα και έδωσε σ΄ αυτόν σύζυγο την κόρη του Βάτεια της Τρωάδος, από την οποία και απέκτησε δύο γιους τον Ίλο, (κατ΄ άλλο μύθο τον Τρώα), και τον Εριχθόνιο. (Ο Διονύσιος αναφέρει ότι η Χρύση, πρώτη γυναίκα του Δαρδάνου, είχε πεθάνει.) Ο Δάρδανος, μετά τον θάνατο του πεθερού του, γενόμενος βασιλιάς ονόμασε τη χώρα Δαρδανία κτίζοντας και νέα ομώνυμη πόλη. Ο Δάρδανος θεωρείται ο εισηγητής στη χώρα του α) της λατρείας της θεάς Αθηνάς, της οποίας και κατασκεύασε δύο αγάλματα, εκ των οποίων το ένα ήταν το Παλλάδιο, καθώς επίσης και β) υπό τον ανεψιό του Κορύβα, που τον είχε ακολουθήσει από τη Σαμοθράκη, τα μυστήρια των Καβείρων. Εκ του Δαρδάνου όλοι οι απόγονοί του βασιλείς της περιοχής ονομάστηκαν Δαρδανίδες. Πρώτος κληρονόμος της βασιλείας του ήταν ο γιος του ο Εριχθόνιος.
Κατά τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα, ο Δάρδανος επίσης είχε ένα γιο που λεγόταν Ζάκυνθος από τη Βάτεια και αυτός απετέλεσε τον πρώτο οικιστή του νησιού, που αργότερα ονομάστηκε Ζάκυνθος. Το αρχαίο κάστρο της νήσου φέρει το όνομα Ψωφίς, ισχυρής πόλης της Αρκαδίας, με πρώτο οικιστή τον Ερύμανθο, που επίσης είναι πρόγονός του.
Κατ΄ άλλο επίσης μύθο ο Δάρδανος μετέβη στην Τροία από την Κρήτη και σε παραλλαγή αυτού ότι ο Τεύκρος μετέβη από την Κρήτη στη Τροία, όπου διαδέχθηκε εκείνος τον Δάρδανο στη βασιλεία της Τροίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδιά του Δία Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Τροίας
Άγιος Θέρισσος
Ο Άγιος Θέρισσος ή Θύρσος ο «Αναχωρητής», είναι ο τρίτος Επίσκοπος Καρπασίας, μετά τον Άγιο Συνέσιο και τον Άγιο Φίλωνα, τον πρώτο επίσκοπο Καρπασίας. Σύμφωνα με την παράδοση παραιτήθηκε από την αρχιερατική θέση του και ασκήτεψε σε σπήλαιο κοντά στα χωριά Αγία Τριάδα και Γιαλούσα στην βόρεια ακτή της Κύπρου. Κοντά στο σπήλαιο της ασκήσεώς του, έχουν ανεγερθεί δύο εκκλησίες αφιερωμένες στην μνήμη του. Ο Άγιος γιορτάζεται στις 23 Ιουλίου και θεωρείται ως θαυματουργός για τη θεραπεία δερματικών και άλλων νόσων. Οι πάσχοντες από τέτοιες ασθένειες συνήθως πηγαίνουν στην εκκλησία του για προσκύνημα και μετά προβαίνουν σε πλύσιμο των φλεγμονών που έχουν πάνω στο κορμί τους, με το νερό της παρακείμενης θάλασσας. Πιστεύεται ότι με τις πλύσεις αυτές, οι πάσχοντες από δερματικές ασθένειες θα βοηθηθούν και θα θεραπευθούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Κύπριοι ιεράρχες
Σίμο Χέιχε
Ο Σίμο Χέιχε (Simo ”Simuna” Häyhä, 17 Δεκεμβρίου 1905 – 1 Απριλίου 2002), αποκαλούμενος από τους Σοβιετικούς και Λευκός Θάνατος (ρωσικά Белая смерть (μπιέλαγια σμιέρτ'), φινλανδικά Valkoinen Kuolema (φαλκόινεν κουόλεμα), ήταν Φινλανδός ελεύθερος σκοπευτής, ήρωας του ρωσοφινλανδικού πολέμου του '39. Χρησιμοποιούσε απλό τυφέκιο χωρίς ειδική σκοπευτική διόπτρα και είχε το μεγαλύτερο βεβαιωμένο αριθμό επιτυχημένων βολών ως ελεύθερος σκοπευτής από όλους τους σκοπευτές όλων των κύριων πολέμων. Θεωρείται εθνικός ήρωας στη Φινλανδία.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Χέιχε χρησιμοποιούσε μια φινλανδική παραλλαγή σοβιετικού τυφεκίου, το Μ/28, του αξιόπιστου σοβιετικού τυφεκίου Mosin-Nagant (γνωστό και ως Pystykorva (Πουστουκόρβα). Προτιμούσε να χρησιμοποιεί μεταλλικό σκόπευτρο και όχι τηλεσκοπικό έτσι ώστε να δίνει μικρότερο στόχο στον αντίπαλο διότι με τηλεσκοπικό σκόπευτρο ο ελεύθερος σκοπευτής πρέπει να σηκώνει το κεφάλι περισσότερο κατά την σκόπευση και παρατήρηση. Επίσης με τον τρόπο αυτό περιόριζε την πιθανότητα αντανάκλασης από το τηλεσκοπικό σκόπευτρο, που ενδεχομένως να πρόδιδε την θέση του. Μια ακόμα τακτική του Χέιχε ήταν να συμπιέζει το χιόνι μπροστά από το όπλο, κάνοντάς το συμπαγές, ώστε κατά τη διάρκεια της βολής και το κλώτσημα του όπλου να μην εκτοξεύεται και προδίδει τη θέση του καθώς επίσης καθόλη την διάρκεια αναμονής και ενέδρευσης είχε στο στόμα του χιόνι ώστε η ανάσα του να μην εξαχνώνεται στον παγωμένο αέρα και γίνεται εμφανής σε περίπτωση που η περιοχή εποπτευόταν από κιάλια των αντιπάλων.
Οι Ρώσοι προσπάθησαν με πολλούς τρόπους να τον εξολοθρεύσουν τοποθετώντας και αυτοί ελεύθερους σκοπευτές καθώς και με τυφλές ή στοχευμένες βολές πυροβολικού. Στις 6 Μαρτίου του 1940 ο Χέιχε τραυματίστηκε στο σαγόνι κατά τη διάρκεια της μάχης. Βρέθηκε και διασώθηκε από συμπολεμιστές του οι οποίοι ανέφεραν αργότερα ότι «το μισό του κεφάλι έλειπε». Ο Χέιχε παρέμεινε αναίσθητος μέχρι τις 13 Μαρτίου, την μέρα που ουσιαστικά σταμάτησε ο πόλεμος μεταξύ Φινλανδίας και Σοβιετικής Ένωσης. Λίγο αργότερα ο Χέιχε προήχθη από το βαθμό του δεκανέα στο βαθμό του ανθυπολοχαγού από τον στρατάρχη Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ. Κανένας άλλος στρατιώτης στην ιστορία του Φινλανδικού στρατού δεν προήχθη τόσο γρήγορα όσο ο Χέιχε.
Μετά τον Πόλεμο
Ο Χέιχε χρειάστηκε πολλά χρόνια για να ανανήψει από τα βαριά τραύματα που υπέστη. Η σφαίρα τού είχε σπάσει το σαγόνι και είχε διαλύσει το αριστερό του μάγουλο. Τελικώς επανήλθε και έγινε επιτυχημένος κυνηγός ταράνδων και εκτροφέας σκύλων μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί στρατιωτικοί ελεύθεροι σκοπευτές Κατηγορία:Αγρότες
Βραζιλιάνικο ζίου ζίτσου
To βραζιλιάνικο Ζίου Ζίτσου (Brazilian jiu-jitsu / BJJ) είναι μια πολεμική τέχνη που έλκει την καταγωγή της από την Ιαπωνία. Το βασικό χαρακτηριστικό του είναι οι εξαιρετικά επιτηδευμένες τεχνικές εδάφους (κλειδώματα, ακινητοποιήσεις, εξαρθρώσεις, πνιγμοί κ.λπ.). Αν και είναι εμφανής η καταγωγή του από το Τζούντο, οι τεχνικές ρίψεων σε αυτό έχουν μειωθεί και το πραγματικό ενδιαφέρον αρχίζει όταν και οι δύο αθλητές βρεθούν στο έδαφος, καθώς εκεί η ποικιλία των τεχνικών είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που θα δει κανείς στο Τζούντο – το πιο προφανές παράδειγμα είναι οι τεχνικές κλειδωμάτων και εξαρθρώσεων στα πόδια. Κατά τα λοιπά, πρόκειται για μια πάλη (η οποία ενίοτε γίνεται και χωρίς τζουντόγκι, στους αγώνες «no-gi»), πράγμα που σημαίνει ότι περιλαμβάνει και το παιχνίδι της ανατροπής του αντιπάλου με διάφορους τρόπους. Το BJJ έχει χαρακτηριστεί ως μια απο τις καταλληλότερες πολεμικές τέχνες για την ασφαλή ακινητοποίηση του αντιπάλου, και για αυτό το λόγο προτιμάται απο τα σώματα ασφαλείας στο εξωτερικό.
Σε αντίθεση με της πυγμαχικές πολεμικές τέχνες, χρησιμοποιώντας τεχνικές του brazilian jiu jitsu, ένας επιτιθέμενος ή αμυνόμενος μπορεί να εξουδετερώσει τον αντίπαλο του, χωρίς να του προκαλέσει μόνιμη ή σοβαρή ζημιά.
Ιστορία
Οι πιο γνωστοί ιδρυτές του είναι οι αδελφοί Γκρέισι (Gracie) και ο Λουίζ Φράνσα. Αυτοί έμαθαν το Κοντοκάν Judo από τους μαθητές του ιδρυτή του, Γιαπωνέζου Τζιγκόρο Κάνο και το εξέλιξαν σε μια νέα πολεμική τέχνη, το Brazilian Jiu-Jitsu. Ο Κάνο δημιούργησε το Κοντοκάν Judo από το παραδοσιακό γιαπωνέζικο Ζίου Ζίτσου (jujutsu) γιατί θεωρούσε τον όρο Ζίου Ζίτσου αδύναμο να περιγράψει την τέχνη του.
Στις αρχές του 1900, ένας Γιαπωνέζος αξιωματούχος, ο Mitsuyo Maeda, ο οποίος στάλθηκε από την κυβέρνηση του για να οργανώσει την Γιαπωνέζικη παροικία, γνωρίζεται με τον Gastao Gracie, εγγονό του George Gracie, ο οποίος ήταν πολιτικός, και τον βοήθησε χρησιμοποιώντας την επιρροή του να επιτελέσει το έργο του. Ο Maeda, ο οποίος ήταν πρώην πρωταθλητής στο Ζίου-Ζίτσου και το Judo, σε αντάλλαγμα δίδαξε τον γιο του Gastao, τον Carlos, την τέχνη αυτή. Το 1925 ο Carlos και τα αδέρφια του μετακόμισαν στο Ρίο Ντε Τζανέιρο και άνοιξαν την πρώτη Ακαδημία Brazilian jiu jitsu. Εκεί ήταν που το Ζίου Ζίτσου εξελίχθηκε στο Brazilian Jiu–Jitsu (BJJ). Πιο συγκεκριμένα ο Carlos και τα αδέρφια του, αφαίρεσαν όποια τεχνική έκριναν ότι δεν ήταν ρεαλιστική και πρακτική κάτω από συνθήκες μάχης και αυτοάμυνας, ενώ κάποιες άλλες τις τροποποίησαν ανάλογα. Στο Ρίο υπήρχε μεγάλο πρόβλημα εγκληματικότητας και κάτω από αυτές τις συνθήκες, πρώτη προτεραιότητα της οικογένειας Gracie ήταν να διδάξει στους μαθητές του BJJ ρεαλιστικές τεχνικές που θα τους βοηθούσαν να επιβιώσουν στο δρόμο, και λιγότερο τεχνικές που χρησιμοποιούνται σε αθλητικές αναμετρήσεις. Ο άνθρωπος ο οποίος όμως επηρέασε πολύ την εξέλιξη του BJJ, ήταν ο νεώτερος αδελφός του Carlos, ο Helio. Ο Helio σε αντίθεση με τα αδέρφια του ήταν ένας ασθενικός και μικροκαμωμένος, άνδρας ο οποίος δεν μπορούσε να εφαρμόσει όλες τις λαβές του Ζίου-Ζίτσου, πολλές από τις οποίες στηρίζονταν πιο πολύ στην δύναμη παρά στην τεχνική. Έτσι αναγκάστηκε να προσαρμόσει πολλές από αυτές τις τεχνικές στο δικό του σωματότυπο, χρησιμοποιώντας άλλες τοποθετήσεις του σώματος, και άλλους μοχλούς οι οποίοι τον βοήθησαν να τις εφαρμόσει με επιτυχία ακόμη και εναντίον βαρύτερων και δυνατότερων αντιπάλων.
Αν και η ιστορία του βραζιλιάνικου Zίου Zίτσου, αναγνωρίζει ως κύριους ιδρυτές την οικογένεια Γκρέισι, υπήρξαν και άλλοι πρωτοπόροι τής τέχνης με κυριότερους τους Λουίζ Φράνσα και Οσουάλντο Φάντα.
Μαχητικό στύλ
Το βραζιλιάνικο ζίου-ζίτσου επικεντρώνεται στο να ρίξει τον αντίπαλο στο έδαφος προκειμένου να εξουδετερώσει την εκρηκτική δύναμη που προέρχεται απο τα πόδια και να ακινητοποιήσει τον αντίπαλο με πάλη στο έδαφος. Εκεί χρησιμοποιεί λαβές υποταγής που περιλαμβάνουν κλειδώματα αρθρώσεων και λαβές στραγγαλισμού. Στο έδαφος, η φυσική δύναμη μπορεί να αντισταθμιστεί ή να ενισχυθεί μέσω κατάλληλων τεχνικών πάλης.
Το BJJ χρησιμοποιεί ένα ευρύ φάσμα τεχνικών κατάβασης για να φέρει έναν αντίπαλο στο έδαφος, όπως η "pulling guard", η οποία δεν χρησιμοποιείται σε άλλα μαχητικά αθλήματα όπως το τζούντο ή η πάλη. Μόλις ο αντίπαλος βρεθεί στο έδαφος, ένας αριθμός ελιγμών (και αντι-ελιγμών) είναι διαθέσιμος για να χειραγωγήσει τον αντίπαλο σε μια κατάλληλη θέση για την εφαρμογή μιας τεχνικής υποταγής. Η επίτευξη μιας κυρίαρχης θέσης στο έδαφος είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του BJJ, το οποίο περιλαμβάνει την αποτελεσματική χρήση της θέσης guard για την άμυνα από κάτω (χρησιμοποιώντας τόσο υποχωρήσεις όσο και σκουπίσματα, με τα σκουπίσματα να οδηγούν στην πιθανότητα κυρίαρχης θέσης ή σε μια ευκαιρία να περάσει το guard), και το πέρασμα του guard για να κυριαρχήσει από την πάνω θέση με side control, mount, και back mount θέσεις. Αυτό το σύστημα ελιγμών και χειρισμού μπορεί να παρομοιαστεί με μια μορφή κινητικού ή φυσικού σκακιού όταν εκτελείται από δύο έμπειρους ασκούμενους. Μια λαβή υποταγής στο BJJ συχνά εξομοιώνεται με το ισοδύναμο του "ματ", όπου ο αντίπαλος δεν έχει άλλη επιλογή από το να υποκύψει, να τραυματιστεί ή να πνιγεί.