Ιόν_Αντονέσκου
Η Εξέγερση της Λεγεώνας και η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα
Ο Αντονέσκου ταξίδεψε στη Γερμανία και συναντήθηκε με τον Χίτλερ οκτώ ακόμη φορές μεταξύ Ιουνίου 1941 και Αυγούστου 1944. Οι τόσο στενές επαφές συνέβαλαν στην εδραίωση μιας διαρκούς σχέσης μεταξύ των δύο δικτάτορων και ο Χίτλερ λέγεται ότι κατέληξε να θεωρεί τον Αντονέσκου ως το μόνο αξιόπιστο πρόσωπο στη Ρουμανία και το μόνο ξένο που συμβουλευόταν για στρατιωτικά θέματα. Ο Αμερικανός ιστορικός Γκέρχαρντ Βάινμπεργκ έγραψε ότι ο Χίτλερ, μετά την πρώτη συνάντηση με τον Αντονέσκου, «εντυπωσιάστηκε πολύ από αυτόν. κανένας άλλος ηγέτης που συνάντησε ποτέ ο Χίτλερ, εκτός από το Μουσολίνι, δεν έλαβε ποτέ τόσο σταθερά θετικά σχόλια από το Γερμανό δικτάτορα. Ο Χίτλερ είχε ακόμη την υπομονή να ακούει τις μακροσκελείς διαλέξεις του Αντονέσκου για την ένδοξη ιστορία της Ρουμανίας και την ανυποληψία των Ούγγρων - μια περίεργη ανατροπή για έναν άνθρωπο που ήταν πιο συνηθισμένος να διασκεδάζει τους επισκέπτες του με δικές του αναλύσεις». Σε μεταγενέστερες δηλώσεις του ο Χίτλερ απένειμε εύσημα στο "εύρος του οράματος" και την "πραγματική προσωπικότητα" του Αντονέσκου. Μια αξιοσημείωτη πτυχή της φιλίας Χίτλερ-Αντονέσκου ήταν ότι ο ένας δε μιλούσε τη γλώσσα του άλλου. Ο Χίτλερ ήξερε μόνο γερμανικά, ενώ η μόνη ξένη γλώσσα που γνώριζε ο Αντονέσκου ήταν τα γαλλικά. Κατά τις συναντήσεις τους ο Αντονέσκου μιλούσε στα γαλλικά, που μετέφραζε στα γερμανικά ο μεταφραστής του Χίτλερ Πάουλ Σμιτ και αντίστροφα (ο Σμιτ δεν μιλούσε ρουμανικά). Η γερμανική στρατιωτική παρουσία αυξήθηκε σημαντικά στις αρχές του 1941, όταν, χρησιμοποιώντας τη Ρουμανία ως βάση, ο Χίτλερ εισέβαλε στο εξεγερμένο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας και στο Βασίλειο της Ελλάδας (βλέπε Βαλκανική Εκστρατεία. Παράλληλα η σχέση της Ρουμανίας με το Ηνωμένο Βασίλειο (τότε το μόνο σοβαρό αντίπαλο της Ναζιστικής Γερμανίας) επιδεινώθηκε μέχρι σύγκρουσης: στις 10 Φεβρουαρίου 1941 ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ ανακάλεσε τον Πρέσβη της Αυτού Μεγαλειότητας Ρέτζιναλντ Χωρ και ενέκρινε τον αποκλεισμό ρουμανικών πλοίων στα λιμάνια τα ελεγχόμενα από τους Βρετανούς. Στις 12 Ιουνίου 1941 σε μια ακόμη συνάντηση κορυφής με το Χίτλερ, ο Αντονέσκου έμαθε για πρώτη φορά για την «ειδική» φύση της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, δηλαδή ότι ο πόλεμος κατά της Σοβιετικής Ένωσης θα ήταν ένας ιδεολογικός πόλεμος για την «εξόντωση» των δυνάμεων του «Εβραιομπολσεβικισμού», ένας «πόλεμος εξόντωσης» που έπρεπε να διεξαχθεί χωρίς κανένα έλεος και ο Χίτλερ έδειξε στον Αντονέσκου αντίγραφο των "Οδηγιών για τη Συμπεριφορά των Στρατευμάτων στη Ρωσία" που είχε δώσει στις δυνάμεις του για την "ειδική μεταχείριση" που έπρεπε να γίνει στους Σοβιετικούς Εβραίοι. Ο Αντονέσκου αποδέχτηκε πλήρως τις ιδέες του Χίτλερ για την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ως «φυλετικό πόλεμο» μεταξύ των Αρείων που εκπροσωπούντο από τους Βόρειους Γερμανούς και των Λατίνων Ρουμάνων από την πλευρά του Άξονα εναντίον των Σλάβων και των Ασιατών, που διοικούντο από τους Εβραίους από τη Σοβιετική πλευρά. Εκτός από τον αντισημιτισμό υπήρχε ένα εξαιρετικά ισχυρό ρεύμα αντισλαβικού και αντιασιατικού ρατσισμού στις παρατηρήσεις του Αντονέσκου σχετικά με τις "ασιατικές ορδές" του Κόκκινου Στρατού. Οι Ασιάτες στους οποίους αναφερόταν ο Αντονέσκου ήταν οι διάφοροι ασιατικοί λαοί της Σοβιετικής Ένωσης, όπως οι Καζάκοι, οι Καλμίκοι, οι Μογγόλοι, οι Ουζμπέκοι, οι Μπουριάτες κ.α. Κατά τη συνάντησή του με το Χίτλερ τον Ιούνιο του 1941 ο Αντονέσκου είπε στο Φύρερ πως πίστευε ότι ήταν απαραίτητο "μια για πάντα" να εξαλειφθεί η Ρωσία ως δύναμη, επειδή οι Ρώσοι ήταν το ισχυρότερο σλαβικό έθνος και ότι ως λατινικός λαός οι Ρουμάνοι είχαν ένα εγγενές μίσος απέναντι σε όλους τους Σλάβους και τους Εβραίους. Ο Αντονέσκου κατέληξε να πει στο Χίτλερ: "Λόγω των φυλετικών της ιδιοτήτων, η Ρουμανία μπορεί να συνεχίσει να διαδραματίζει το ρόλο της ως αντισλαβικό ανάχωμα προς όφελος της Γερμανίας". Ο Άντσελ έγραψε ότι ο ρουμανικός αντισλαβικός ρατσισμός διέφερε από τη γερμανική εκδοχή κατά το ότι οι Ρουμάνοι φοβόντουσαν παραδοσιακά τους Σλαβικούς λαούς, ενώ οι Γερμανοί παραδοσιακά τους περιφρονούσαν. Στο μυαλό του Αντονέσκου οι Ρουμάνοι, ως Λατίνοι, είχαν φτάσει σε ένα επίπεδο πολιτισμού, από το οποίο οι Σλάβοι απείχαν πολύ, αλλά θεωρητικά οι Σλάβοι, Ρώσοι και Ουκρανοί, θα μπορούσαν να το φτάσουν υπό την αιγίδα των Ρουμάνων, μέσω παρατηρήσεων του Αντονέσκου προς το Χίτλερ ότι "Πρέπει να πολεμήσουμε αυτή της φυλής αποφασιστικά" (δηλ. τους Σλάβους) μαζί με την ανάγκη για "εποικισμό" της Υπερδνειστερίας υπαινισσόμενος ότι πίστευε ότι αυτό θα συνέβαινε όσο ζούσε. Στη συνέχεια οι Ρουμάνοι που συμμετείχαν στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα θα μάθαιναν ότι ως λατινικό λαό, οι Γερμανοί τους θεωρούσαν τους κατώτερούς τους, αν και όχι τόσο κατώτερους όσο οι Σλάβοι, οι Ασιάτες και οι Εβραίοι, που θεωρούνταν untermensch ("υπάνθρωποι").