cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τίτος Πατρίκιος
Βιογραφικό σημείωμα
Στις 6 Νοεμβρίου 2000 ορίστηκε πρόεδρος της ΑΕ Πολιτιστική Ολυμπιάδα με κριτήριο, όπως ανακοινώθηκε πως πρόκειται για «όχι έναν αιθεροβάμονα ποιητή, αλλά έναν άνθρωπο με δυνατότητες δράσης». Από τη θέση αυτή παραιτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2001, διότι, σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση του ΥΠΠΟ, «θέλει στο εξής να αφιερωθεί απολύτως και χωρίς περισπάσεις στο ποιητικό και γενικότερα στο λογοτεχνικό του έργο».
Στις 28 Νοεμβρίου 2000 ήταν ένας από τους δώδεκα Έλληνες ποιητές που έλαβαν μέρος στον «Κύκλο Ελληνικής Ποίησης» που διοργάνωσε το Theatre Moliere, Maison de la Poesie στο Παρίσι, όπου το γαλλικό κοινό είχε την ευκαιρία να συναντήσει τους Έλληνες ποιητές και να γνωρίσει το έργο τους, το οποίο παρουσίασαν γνωστοί Γάλλοι συγγραφείς, κριτικοί και μεταφραστές.
Το 2001 ήταν ανάμεσα στους συγγραφείς που επελέγησαν να εκπροσωπήσουν τη σύγχρονή ελληνική λογοτεχνία στην «53η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης», όπου η Ελλάδα ήταν τιμώμενη χώρα. Η Ομάδα Εργασίας «Φρανκφούρτη 2001» και το Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) αποδέχτηκαν την ομόφωνη εισήγηση της Συμβουλευτικής Επιτροπής σχετικά με τους συγγραφείς που συμμετείχαν στις εκδηλώσεις του προγράμματος «Νέοι Δρόμοι για την Ιθάκη», μεταξύ των οποίων και ο Τίτος Πατρίκιος.
Στις 20 Μαΐου 2002 συμμετείχε μαζί με τους Στρατή Πασχάλη και Στέλιο Ράμφο σε συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο Ινστιτούτο Γκαίτε με θέμα: «Κι οι ποιητές τι χρειάζονται σ' έναν μικρόψυχο κόσμο;», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης.
Στις 12 Απριλίου 2006 παρευρέθηκε στα εγκαίνια του Μουσείου Πολιτικών Εξορίστων Άη Στράτη, όπου και ο ίδιος είχε εξοριστεί (1952-1953).
Το Μάρτιο του 2007 έδωσε διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο πλαίσιο του κύκλου «Η ελληνική ποίηση σήμερα».
Το 2008 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (μαζί με τον Μένη Κουμανταρέα) για το σύνολο του έργου του. «''Ποτέ δεν είναι οι μέρες ποιητικές και ακριβώς γι' αυτό χρειάζεται η ποίηση. Και όσο λιγότερο ποιητικές είναι, τόσο πιο κόντρα πρέπει να πηγαίνεις''», δήλωσε κατά τη βράβευση ο Τίτος Πατρίκιος. Προβληματισμένος για τις ταραγμένες μέρες που βίωσε η Ελλάδα, πρόσθεσε ότι προσπαθεί να κατανοήσει τα γεγονότα «χωρίς έτοιμες ιδέες και χωρίς να θέλει να ταυτιστεί με τους νέους, παριστάνοντας τον δεκαεξάρη».
Στις 6 Ιουλίου 2011 συμμετείχε μαζί με την ποιήτρια Κική Δημουλά σε διάλογο για την Ποίηση στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, διάλογο «εφ' όλης της ύλης, όχι μόνο της ποιητικής, αλλά και εκείνης από την οποία τρέφεται η ποίηση». «Επειδή όλοι μας έχουμε όλα τα στοιχεία της ψυχολογίας και της ψυχοπαθολογίας, αλλά ελπίζω σε τέτοιο βαθμό που χρειάζεται για να μας ενεργοποιούν, έτσι και εγώ είμαι λίγο σαδομαζοχιστής. Γράφω, λοιπόν, και γιατί το απολαμβάνω και γιατί με βασανίζει», ανέφερε ο Τίτος Πατρίκιος, μιλώντας για το πώς γράφει ποίηση. «Αναφερόμενος στην ποιητική έμπνευση, ο Τίτος Πατρίκιος είπε πως επί χρόνια πίστευε ότι δεν υπάρχει έμπνευση. Ότι όλα είναι μεταφυσικά κατασκευάσματα και ότι αυτό που έχει σημασία και σπουδαιότητα είναι η δουλειά. "Ο Ρίτσος έλεγε ότι αν δεν το γράψεις τουλάχιστον είκοσι φορές ένα ποίημα, δεν μπορείς να καταλήξεις αν τελείωσε ή δεν τελείωσε. Τα τελευταία χρόνια όμως έχω αρχίσει να υποπτεύομαι ότι και η έμπνευση παίζει κάποιον ρόλο, με την έννοια ότι κάποια στιγμή κάτι σου φωτίζεται πιο καθαρά απ' ό,τι το συνηθισμένο. Σαν να πέφτει στα πράγματα μια λάμψη, αλλά αυτή η λάμψη πάει χαμένη όταν δεν κάθεσαι να τη δουλέψεις. Για να είσαι καλός ποιητής, πρέπει να έχεις και μια ακατάπαυστη ροπή προς την επιπολαιότητα”». Το 2016 βραβεύτηκε με το  Γαλλικό βραβείο ποίησης, για τη δίγλωσση ανθολογία ποιημάτων του «Στο οδόφραγμα του χρόνου».
Στις 14 Μαρτίου 2023 αναγορευθηκε Επίτιμος Διδάκτορας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών.Το έργο και την προσωπικότητα του τιμώμενου παρουσίασε ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Φιλολογίας κ. Ιωάννης Παπαθεοδώρου ενώ ακολούθησε η αναγόρευση του τιμώμενου σε Επίτιμο Διδάκτορα από την Πρόεδρο του Τμήματος Φιλολογίας, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια κα. Ευφημία Καρακάντζα και η περιένδυσή του από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου, Καθηγητή Χρήστο Μπούρα. Η εκδήλωση της επιτιμοποίησης ολοκληρώθηκε με την ομιλία του τιμώμενου με τίτλο: «Παράδοση και νεωτερικότητα στην ποίηση».
Εργογραφία
thumb|Η ποιήτρια [[Κική Δημουλά, ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος και ο πανεπιστημιακός Νάσος Βαγενάς στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.]] Η πρώτη δημοσίευση ποιήματός του έγινε το 1943 στο περιοδικό Ξεκίνημα της Νιότης. Ήταν ιδρυτικό μέλος του περιοδικού Επιθεώρηση Τέχνης. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, τα ισπανικά, τα φλαμανδικά, τα γερμανικά και τα ολλανδικά. Το 1994 τιμήθηκε με το Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας
501 Ουρίξιντουρ
Ο 501 Ουρίξιντουρ (Urhixidur) είναι αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών (372ος μεγαλύτερος σύμφωνα με τα δεδομένα του IRAS), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,9. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από ένα πρόσωπο του μυθιστορήματος Auch Einer (1878) του Γερμανού συγγραφέα και φιλοσόφου της τέχνης Φ.Τ. Φίσερ (Friedrich Theodor Vischer, 1807-1887).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ουρίξιντουρ εκτιμάται σε 77,4 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα του σε 490 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,0812 (από δεδομένα του IRAS). Ο Ουρίξιντουρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 15 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουριξιντουρ
Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι
Ο Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι (28 Ιουλίου 1971 - 26 Οκτωβρίου 2019) ήταν χαλίφης του Ισλαμικού Κράτους, με καταγωγή από τη Σαμάρα του Ιράκ. Είχε συλληφθεί από τους Αμερικανούς το 2004. Το 2010 ανέλαβε το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στο Ιράκ μετά τον θάνατο του Αμπού Μουσάμπ Αλ Ζαρκάουι. Η ανάπτυξη του Ισλαμικού κράτους στην Συρία τον έφερε σε ανταγωνισμό με το Συριακό παρακλάδι της Αλ Κάιντα, την οργάνωση Αλ Νούσρα. Στη συνέχεια η Αλ Κάιντα ζήτησε από τον Αλ Μπαγκντάντι να περιορίσει τη δράση του Ισλαμικού κράτους στο Ιράκ, έτσι εκείνος αρνήθηκε με αποτέλεσμα να αποκηρυχθεί τον Φεβρουάριο του 2014. Το ισλαμικό κράτος δεν έχει αναγνωριστεί διεθνώς, ενώ έχει καταλάβει με τη βία τα εδάφη του Ιράκ και της Συρίας. Από τις 4 Οκτωβρίου 2011, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής είχαν κατατάξει τον αλ-Μπαγκντάντι στη λίστα της διεθνούς τρομοκρατίας, ενώ μάλιστα είχε ανακοινωθεί και η αμοιβή των 10 εκατομμυρίων δολαρίων για οποιαδήποτε πληροφορία οδηγεί στην αιχμαλωσία του ή το θάνατό του.
Στις αρχές του Ιουλίου του 2014, με ένα ηχογραφημένο μήνυμα, ο αλ-Μπαγκντάντι είχε καλέσει τους απανταχού Μουσουλμάνους να γίνουν «πρωταθλητές στην θρησκεία του Αλλάχ» και στον ιερό πόλεμο, καθώς και να μεταναστεύσουν στο Ισλαμικό Κράτος, το οποίο χαρακτήρισε ως «Σπίτι του Ισλάμ».
Στις 11 Ιουλίου του 2017, το Ισλαμικό κράτος επιβεβαίωσε τον θάνατό του. Το Ρώσικο Υπουργείο Άμυνας είχε ειδοποιήσει το Ισλαμικό κράτος για επίθεση του ρώσικου στρατού από αέρος εναντίον του Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκνάντι. Ο διάδοχός του στην εξουσία της τρομοκρατικής οργάνωσης "Ισλαμικό κράτος" είναι ο γιος του Αμπού Ομάρ αλ-Μπαγκντάντι. Ο θάνατος του Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκνταντί δεν επιβεβαιώνεται με επίσημα στοιχεία καθώς οι ΗΠΑ δεν αποδέχεται το ενδεχόμενο του θανάτου. . Με ένα ηχητικό απόσπασμα με τη φωνή του Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, ηγέτη του Ισλαμικού Κράτους, δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 28/9/2017 σε ένα προπαγανδιστικό μέσο που συνδέεται με την τζιχαντιστική οργάνωση, σε μια πρώτη εμφάνιση του Μπαγκντάντι έπειτα από έναν χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρακινοί
Μαρακανά
Το κύριο όνομα Μαρακανά μπορεί να αναφέρεται:
Λερνακέρτ
Το Λερνακέρτ (αρμενικά: Լեռնակերտ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,538 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Κέρμα 2 ευρώ
Το Κέρμα 2 ευρώ (€2) είναι το κέρμα ευρώ με την υψηλότερη αξία και έχει χρησιμοποιηθεί από την εισαγωγή του ευρώ (σε μορφή μετρητών) το 2002. Το νόμισμα χρησιμοποιείται σε 23 χώρες (με τις 19 να το έχουν υιοθετήσει νόμιμα), με συνολικό πληθυσμό περίπου 341 εκατομμύρια. *
Το νόμισμα των 2 ευρώ είναι το μόνο νόμισμα που υπόκειται στη νομική προσφορά Αναμνηστικά κέρματα. Ως εκ τούτου υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός εθνικών όψεων, συμπεριλαμβανομένων τριών θεμάτων πανομοιότυπων αναμνηστικών όψεων από όλα τα μέλη της ευρωζώνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέρματα ευρώ
Άγιος Νικόλαος (Λεμεσός)
Ο Άγιος Νικόλαος είναι συνοικία του Δήμου Λεμεσού.
Τοποθεσία
Στα νότια συνορεύει με τη Νεάπολη, στα δυτικά με τον Άγιο Νεκτάριο στα βόρεια και ανατολικά με τη Χαλκούτσα (Δήμος Μέσα Γειτονιάς).
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λεμεσού
Ελίνι Δημούτσος
Ο Χαράλαμπος - Ελίνι Δημούτσος (Λαμία, 18 Ιουνίου 1988), είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Αναγέννηση Καρδίτσας. Η καταγωγή του είναι από ένα χωριό της Χειμάρρας, μερικά χιλιόμετρα μακριά από εκείνο του Σωτήρη Νίνη, κάτι που αμφότεροι ανακάλυψαν αργότερα.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του στον Ηλυσιακό προτού παραχωρηθεί δανεικός το 2006 στον Φωστήρα.
Το καλοκαίρι του 2007 οι εμφανίσεις του με την εθνική Νέων προκάλεσαν τη μεταγραφή στον Παναθηναϊκό, αν και για την απόκτησή του είχε ενδιαφερθεί νωρίτερα και η ΑΕΚ, όμως μετά από μία περίοδο στο "τριφύλλι" χωρίς πολλές συμμετοχές, παραχωρήθηκε ως δανεικός στον ΟΦΗ για την περίοδο 2008-09. Το καλοκαίρι του 2009 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό χωρίς όμως και πάλι να πάρει αρκετό χρόνο συμμετοχής, με αποτέλεσμα τον Ιανουάριο του 2010 να παραχωρηθεί εκ νέου ως δανεικός αρχικά στον Παναιτωλικό για έξι μήνες και στη συνέχεια στην τσέχικη Μλάντα Μπόλεσλαβ.
Το καλοκαίρι του 2011 έμεινε ελεύθερος, υπογράφοντας συμβόλαιο με τον Ατρόμητο Αθηνών, με τον οποίο τον Μάιο του 2012 αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας. Έπειτα από τέσσερα χρόνια παρουσίας στην ομάδα των δυτικών προαστίων αποχώρησε το καλοκαίρι του 2015, έχοντας συνολικά 131 συμμετοχές πρωταθλήματος και 4 τέρματα, για να συνεχίσει την καριέρα του στον Αστέρα Τρίπολης, με τον οποίο υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας. Στον αρκαδικό σύλλογο παρέμεινε τελικά δύο χρόνια, καθώς τον Αύγουστο του 2017 έλυσε το συμβόλαιό του, υπογράφοντας μερικές ημέρες αργότερα στον Πλατανιά.
Το καλοκαίρι του 2018, ο Δημούτσος υπέγραψε συμβόλαιο με τον Π.Α.Σ. Λαμία 1964.
Στις εθνικές ομάδες
Υπήρξε μέλος της εθνικής Νέων που τον Ιούλιο του 2007 κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Νέων. Με την εθνική Ελπίδων αγωνίστηκε το διάστημα 2008-10, σημειώνοντας 24 συμμετοχές και 3 γκολ.
Στις 15 Αυγούστου 2012, έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Ανδρών, στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Νορβηγίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μλάντα Μπόλεσλαβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πλατανιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Αναγέννησης Καρδίτσας 1904
Πανεπιστήμιο Μπρίγκαμ Γιανγκ (καλαθοσφαίριση)
Το Πανεπιστήμιο Μπρίγκαμ Γιανγκ (BYU) ιδρύθηκε το 1875 και εδρεύει στην περιοχή Πρόβο της Γιούτα. Το αθλητικό τμήμα του διευθύνει ο Tom Holmoe. Το ψευδώνυμο της ομάδας είναι "Κούγκαρς" και χρώματα τους είναι το μπλε, το άσπρο και το καφέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Η.Π.Α. Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1902
Αζέλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αζελουά (γαλλικά: Agelois).
Νικηφόρος Βυζαντινός
Ο Νικηφόρος Βυζαντινός (φιλολογικό ψευδώνυμο του Πάνου Χατζηγεωργιάδη), ανήκει στην νέα γενιά Ελλήνων λογοτεχνών με ιδιαίτερη αγάπη και ενδιαφέρον για την ποίηση και θεματολογία η οποία έχει πατριδοκεντρικό χαρακτήρα αλλά και κοινωνικό/καταγγελτικό ύφος. Εργάζεται επίσης ως επαγγελματιας μουσικος παραγωγος και συνθετης κινηματογραφικης μουσικης.
Ασουρνασιρπάλ Β΄
Ο Ασουρνασιρπάλ Β΄ υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (884 π.Χ. - 859 π.Χ.) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Τουκουλτί Νινουρτά Β΄. Κατέκτησε τους Αραμαίους και τους Χετταίους στη βόρεια Συρία, βάναυσος βασιλιάς έδειξε απίστευτη σκληρότητα με μαζικό ακρωτηριασμό των αιχμαλώτων του. Ξεσήκωσε πλήθος επαναστάσεων που τις κατέπνιξε όλες στο αίμα χρησιμοποίησε τα υλικά των πόλεων που κατακτούσε ως οικοδομικά υλικά, διέλυσε την Φρυγία η οποία τότε δέχθηκε το τελικό χτύπημα από τους Κιμμέριους ενώ ήταν ο πρώτος βασιλιάς που έχτισε (879 π.Χ.) νέα ανάκτορα στο Καλχού βόρεια από τη σημερινή Βαγδάτη. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Σαλμανασέρ Γ΄.
Νικηφόρος Βυζαντινός
Η ποίηση του έχει ήδη κριθεί άξια συμμετοχής σε επίσημους ποιητικούς διαγωνισμούς, όπως αυτούς οι οποίοι και διεξάγονται από την Π.Ε.Λ. (Πανελλήνια Ενωση Λογοτεχνών) υπό την μορφή Δελφικών αγώνων ποίησης κατά τα πρότυπα Άγγελου Σικελιανού, καθώς και βραβευθεί από άλλους, όπως τον ετήσιο ποιητικό διαγωνισμό UNESCO (Β' βραβείο ποίησης αυτογνωσίας για το ποίημα «Τι Ψάχνεις») με την επωνυμία «Σικελιανά», ενώ ήδη πέραν των δημοσιευμένων πονημάτων του από τον έντυπο τύπο, βρίσκονται υπό έκδοση δύο ποιητικές συλλογές σε διαφορετικό ύφος.
Ασουρνασιρπάλ Β΄
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Νικηφόρος Βυζαντινός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Φλέβες Ανατολικής Αττικής
Οι Φλέβες είναι νησίδα του Αργοσαρωνικού. Βρίσκεται στα βορειοανατολικά του Σαρωνικού κόλπου, νότια και έναντι της Βουλιαγμένης και ανατολικά της Αίγινας. Διοικητικά ανήκει στην Περιφέρεια Αττικής και στον Δήμο Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης της Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής.
Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Φάβρα.
Αποτελεί ιδιοκτησία του Υπουργείου Άμυνας της Ελλάδας και παλαιότερα υπήρξε ναυτικό οχυρό, ενώ μετέπειτα αποτέλεσε και αποτελεί τον τόπο άσκησης των οι λεγόμενων βατραχάνθρωπων (Ο.Υ.Κ.) του Πολεμικού Ναυτικού. Σήμερα, ωστόσο έχει περάσει στη διοίκηση της Υπηρεσίας Αξιοποίησης Ακίνητης Περιουσίας Ενόπλων Δυνάμεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Δήμος Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης
Μάχη της Οδού Μπιζανίου
Η Μάχη της Οδού Μπιζανίου στην Καλλιθέα Αττικής, ήταν η μάχη που συνέβη στις 24 Ιουλίου 1944 μεταξύ ομάδας δέκα Επονιτών, των Γερμανών και των Ελλήνων συνεργατών τους. Έμεινε με το όνομα «Το ολοκαύτωμα της οδού Μπιζανίου» στην ιστορία της Εθνικής Αντίστασης.
Η μάχη
Από τις αρχές του 1944 τα τμήματα πόλης του ΕΛΑΣ έλεγχαν ουσιαστικά τα προάστια της Αθήνας. Οι κατοχικές δυνάμεις επέδραμαν στα προάστια συνήθως στη διάρκεια της ημέρας και μετά αποσύρονταν στα στρατόπεδά τους.
Στις 23 Ιουλίου του 1944 μηχανοκίνητο τμήμα του συνταγματάρχη αστυνομίας Μπουραντά, συνεργάτη των Ες-Ες και της Γκεστάπο, και τμήματα ταγματασφαλιτών έκαναν μια επιδρομή στην Καλλιθέα Αττικής. Η επιδρομή αποκρούστηκε από τα τμήματα πόλης του ΕΛΑΣ. Στις 24 Ιουλίου Γερμανοί και ταγματασφαλίτες επανέλαβαν την επιδρομή. Σε ένα κτήριο της Οδού Μπιζανίου δέκα Επονίτες έδωσαν μάχη μέχρις εσχάτων επι 5 ώρες
Τα ονόματα των πεσόντων της ΕΠΟΝ:
Μνήμη
Η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, η οποία έγραψε και τον ύμνο του ΕΛΑΣ, έγραψε ένα επίγραμμα–επιτάφιο στους Δέκα της Καλλιθέας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Καλλιθέας Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μάχες των Ταγμάτων Ασφαλείας
Ford Thunderbird
Το Ford Thunderbird (γνωστό στην καθημερινότητα των ΗΠΑ και ως T-Bird) ήταν ένα πολυτελές σπορ αυτοκίνητο, που παραγόταν από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Ford, αρχικά σε δέκα γενιές από τον Οκτώβριο του 1954 έως τον Σεπτέμβριο του 1997 και στη συνέχεια, σε μία ακόμα γενιά με ρετρό αισθητική, από τον Ιούνιο του 2001 έως τις 1 Ιουλίου 2005. Κατασκευάστηκε σε συνολικά έντεκα γενιές και 4,4 εκατομμύρια αντίτυπα.
Αρχικά κυκλοφόρησε ως 2-θέσιο μοντέλο, αλλά ξεκινώντας από την εισαγωγή της δεύτερης γενιάς του τη σεζόν (model year) του 1958 καθιέρωσε 4-θέσια διάταξη. Θεωρείται ο δημιουργός της κατηγορίας των personal luxury cars, δηλαδή σπορ αυτοκινήτων που έχουν ταυτόχρονη πολυτέλεια λιμουζίνας, αλλά προσφέρονται μόνο σε 2-πορτη και 4-θέσια έκδοση, μια κατηγορία που υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής στις Ηνωμένες Πολιτείες στο παρελθόν, έως και τις αρχές τις δεκαετίας του 1990. Αντιθέτως, η τελευταία γενιά του μοντέλου, των σεζόν μεταξύ του 2002 και του 2005, είχε εκ νέου 2-θέσιο σαλόνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Λουσακέρτ (Σιράκ)
Το Λουσακέρτ (αρμενικά: Լուսակերտ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 751 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Ουμβέρτος του Σπολέτο
Ο Ουμβέρτος, ιταλ. Umberto (απεβ. π. 969) από τον Οίκο των Μποζονιδών ήταν δούκας του Σπολέτο & μάργραβος του Καμερίνο (943-946) και μάργραβος της Τοσκάνης (936-π.969).
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Ούγου της Ιταλίας και της ερωμένης του Βάνντελμοντα.
Αδελφός του ήταν ο Μπόζο, που έγινε επίσκοπος. Το 936 ο πατέρας του Ούγος εκτόπισε τον αδελφό του Μπόζο από μάργραβο της Τοσκάνης και έθεσε τον Ουμβέρτο. Ο τελευταίος το 942 έγινε παλατινός κόμης (δούκας). Το επόμενο έτος ο Σάρλιο δούκας του Σπολέτο εκδιώχθηκε, διότι είχε φονεύσει σε διαμάχη και διαδεχθεί τον Άνσκαρ προηγούμενο δούκα του Σπολέτο. Η διαμάχη είχε ενορχηστρωθεί από τον Ούγο, που αντικατέστησε τον Σάρλιο με τον δικό του γιο Ουμβέρτο.
Είναι ο ιδρυτής του ναού Μπάντια Φιορεντίνα στη Φλωρεντία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βίλλα, κόρη του Βονιφατίου Α΄ δούκα του Σπολέτο και της Βάλνντραντα των Παλαιών Γουέλφων (κόρης του Ροδόλφου Α΄ βασιλιά της Άνω Βουργουνδίας). Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Γαβριήλ Ανδρονικίδης
Ο Γαβριήλ Ανδρονικίδης (Θεσσαλονίκη, 1958) είναι Έλληνας γλύπτης και ζωγράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1958, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε ζωγραφική, αγιογραφία και γλυπτική κοντά σε καλλιτέχνες της πόλης (Κώστα Τσιλσαβίδη, Κυριάκο Καμπαδάκη κ.ά.). Η εικαστική του πορεία αρχίζει το 1991 με ατομική Έκθεση στο Δήμο Καλαμαριάς με ζωγραφικά και γλυπτά έργα.
Ομαδικές εκθέσεις
Έργα του βρίσκονται σε δημόσιους χώρους και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Αγκονές
Το Αγκονές (γαλλικά: Agonès, οξιτανικά: Agonés) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Παραπομπές
Αγκονες
Κέρμα 1 ευρώ
Το Κέρμα 1 ευρώ (€1) είναι το κέρμα ευρώ αξίας 1 Ευρώ. Το κέρμα αποτελείται από δύο κράματα: το εσωτερικό μέρος του με χαλκονικέλιο, το εξωτερικό μέρος με ορείχαλκο. Όλα τα νομίσματα έχουν κοινή οπίσθια όψη και εθνικές όψεις ανά χώρα. Το κέρμα έχει χρησιμοποιηθεί από το 2002, με τη σημερινή κοινή όψη να χρονολογείται από το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέρματα ευρώ
Κονστρουκτιβισμός (καλλιτεχνικό ρεύμα)
μικρογραφία|Χαρακτηριστικό έργο του Ελ Λισίτσκι, 1919 Ο κονστρουκτιβισμός (constructivism) αποτελεί καλλιτεχνικό ρεύμα, κυρίως στη ζωγραφική και τη γλυπτική, που αναπτύχθηκε την περίοδο 1913-1930 στη Ρωσία. Θεμελιωτής του κινήματος θεωρείται ο Ρώσος καλλιτέχνης Βλαντιμίρ Τάτλιν (Vladimir Tatlin). Ως πρόδρομοι του Ρωσικού κονστρουκτιβισμού αναφέρονται πολλές φορές τα κινήματα του Φουτουρισμού και του Κυβισμού, με τα οποία είναι γεγονός πως ήρθε σε επαφή και ο Τάτλιν στο Παρίσι. Το κίνημα του κονστρουκτιβισμού συνδέθηκε όμως επίσης με τη σχολή του Μπαουχάους στη Γερμανία καθώς και με τον νεοπλαστικισμό.
Η καλλιτεχνική πρωτοπορία του Τάτλιν ένωσε και άλλους Ρώσους καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και οι γλύπτες Antoine Pevsner και Naum Gabo. Η πρώτη αυτή ομάδα δημοσίευσε και το Μανιφέστο της το 1920 (ή 1921). Θεωρείται ότι μέσα από αυτό το μανιφέστο γεννήθηκε και ο όρος -κονστρουκτιβισμός (αγγ. construct, ελλ. μφ. κατασκευάζω) καθώς μία από τις διακηρύξεις του κινήματος ήταν πως η τέχνη "κατασκευάζεται". Ένα από τα συνθήματα του ήταν επίσης το "Η Τέχνη στη Ζωή".
Κύριο χαρακτηριστικό
Κύριο χαρακτηριστικό του κινήματος του κονστρουκτιβισμού αποτελούν οι απολύτως αφηρημένες κατασκευές. Απουσιάζουν οι συμβατικές αναπαραστάσεις αντικειμένων ενώ δίνεται έμφαση στην απεικόνιση γεωμετρικών μορφών. Η απόδοση των θεμάτων είναι τις περισσότερες φορές ακραιφνώς μινιμαλιστική και συχνά με διάθεση πειραματισμού. Οι κονστρουκτιβιστές θαύμαζαν τις μηχανές και την τεχνολογία της εποχής σε βαθμό που χρησιμοποιούσαν πολλά βιομηχανικά υλικά (πλαστικό, γυαλί ή σίδερο) στην κατασκευή των έργων τους. Ο κονστρουκτιβισμός συνδέθηκε στενά και με την αρχιτεκτονική.
Το κίνημα θεωρείται διεθνές, καθώς πέρα από τη Ρωσία εξαπλώθηκε και σε χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρωσίας Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά ρεύματα
Αίνι (Ερώ)
Το Αίνι (γαλλικά: Aigne, οξιτανικά: Anha) είναι γαλλική κοινότητα στον νομό Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αινιουά (γαλλικά: Aignois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αινι
Eruption (ορχηστρικό)
Το σόλο ξεκινά με μία σύντομη εισαγωγή με τον Άλεξ βαν Άλεν (Alex Van Halen) στα ντραμς και τον Μάικλ Άντονι (Michael Anthony) στο μπάσο, που συνοδεύουν την κιθάρα του Έντι βαν Άλεν. Το αποκορύφωμα έρχεται όταν ο κιθαρίστας αρχίζει την τεχνική του tapping, κατά την οποία και τα δυο χέρια παίζουν πάνω στην ταστιέρα (στο μπράτσο της κιθάρας).
To περιοδικό Guitar World στη λίστα με τα 100 Σπουδαιότερα Σόλο Κιθάρας τοποθέτησε 2ο το «Eruption». Σε παρόμοιες λίστες περιοδικών κατατάχθηκε 6ο από το Rolling Stone και 29o από το Q. Γενικότερα, θεωρείται ως ένα από τα δυσκολότερα ροκ σόλο κιθάρας που γράφτηκαν, αναδεικνύοντας τη δυσκολία του να το παίξει κανείς με ακρίβεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1978 Κατηγορία:Τραγούδια των Van Halen
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1976
Το 41ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1976 διεξήχθη από τις 3 ως τις 5 Σεπτεμβρίου 1976 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1976. Συμμετείχαν αθλήτριες από σωματεία όλης της Ελλάδας και της Κύπρου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ για πρώτη φορά στην ιστορία του. Από τη χρονιά αυτή στους αγώνες γυναικών προστέθηκαν τα 400μ εμπ.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν συνολικά 15 σωματεία με 5β τουλάχιστον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1976 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Τρισιλάνιο
Το τρισιλάνιο (αγγλικά: trisilane) είναι ανόργανη ομοιοπολική χημική ένωση, που περιέχει πυρίτιο και υδρογόνο, και έχει μοριακό τύπο Si3H8. Το χημικά καθαρό τρισιλάνιο, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο υγρό, με δυσάρεστη οσμή. Το τρισιλάνιο είναι το πυριτιούχο ανάλογο του προπανίου, με το οποίο έχει παρόμοια μοριακή δομή, παρόλο που το τρισιλάνιο είναι πολύ πιο δραστικό. Ο όρος τρισιλάνιο μπορεί, ακόμη να αναφέρεται, όχι μόνο στη «μητρική» ένωση, αλλά και σε μια σειρά από ανόργανες και οργανικές «θυγατρικές» ενώσεις με γενικό τύπο Si3R8, όπου τα R, που δεν είναι αναγκαστικά τα ίδια, μπορεί να είναι υδρογόνο, αλογόνο, ή μονοσθενείς ανόργανες και οργανικές ρίζες. Επίσης δύο ή τρία R μπορεί να αντικατασταθούν από μια δισθενή ή τρισθενή ρίζα, αντιστοίχως, σχηματίζοντας έτσι και ετεροκυκλικά τρισιλάνια.
Ανακάλυψη
Το τρισιλάνιο ανακαλύφθηκε το 1916 από τους Καρλ Σομιέσκυ (Carl Somieski) και Άλφρεντ Στοκ (Alfred Stock), κατά τη διάρκεια έρευνάς τους πάνω στη χημική αντίδραση μεταξύ υδροχλωρικού οξέος (HCl) και πυριτιούχου μαγνησίου (Mg2Si). Αυτή η αντίδραση είχε εξερευνηθεί παλαιότερα, από το 1857 από τους Φρήντριχ Βέλερ (Friedrich Woehler) και Χάιντριχ Μπαφφ (Heinrich Buff), καθώς επίσης και από τους Ανρί Μουασάν (Henri Moissan) και Σάμουελ Σμάιλς (Samuel Smiles), το 1902. Η διάσπαση του πυριτιούχου μαγνησίου παράγει ένα μίγμα σιλανίων, αλλά το τρισιλάνιο είχε αρχικώς ρητά ταυτοποιηθεί από τους Σομιέσκυ και Στοκ. Αρχικά είχε ονομαστεί «σιλικοπροπάνιο», και ταυτοποιήθηκε ως μέλος της ανόργανης ομόλογης σειράς αντίστοιχης με τα αλκάνια, που περιλάμβάνε (τότε) το σιλικοβουτάνιο, δηλαδή το τετρασιλάνιο κατά IUPAC, (Si4H10), το σιλικοπεντάνιο, δηλαδή το πεντασιλάνιο (Si5H12), και το σιλικοεξάνιο, δηλαδή το εξασιλάνιο (Si6H14).
Σύνθεση
Το τρισιλάνιο είναι ένα ιχνοπροϊόν της αντίδρασης μεταξύ σιλενίου (SiH2) και υδροχλωρίου (HCl). Αυτή η αντίδραση πραγματοποιείται με τη χρήση λέιζερ υπερύθρων. Το λέιζερ τοποθετείται σε ένα κυλινδρικό κελί από ανοξείδωτο χάλυβα κάθετα σε σχέση με το φασματόμετρο μάζας. Το τρισιλάνιο μπορεί επίσης να παραχθεί με τη χρήση της διεργασίας Σχλέσιγκερ (Schlesinger process). Σε αυτήν τη διεργασία αντιδρά λιθιοαργιλιοϋδριδιο (LiAlH4) με οκταχλωροτρισιλάνιο (Si3Cl8) σε διβουτυλαιθέρα (Bu2O). Το τρισιλάνιο παράγεται επίσης με θερμική αποσύνθεση (μονο)σιλανίου (SiH4) και δισιλανίου (Si2H6) σε υψηλότερες θερμοκρασίες, όπως επιδείχθηκε από τους Μποουρεϋ (Bowrey), Πάρνελλ (Purnell) και Γουάλς (Walsh), στη δεκαετία του '60.
Αντιδράσεις αποσύνθεσης
Η αποσύνθεση τρισιλανίου είναι (ουσιαστικά) μια 1,2-μετατόπιση υδρογόνου που παράγει σιλάνιο, δισιλάνιο, (κανονικό) τετρασιλάνιο, ισοτετρασιλάνιο, (κανονικό) πεντασιλάνιο και ισοπεντασιλάνιο. Ο προτεινόμενος μηχανισμός εμπλέκει τα κατώτερα αχρησιμοποίητα τροχιακά 4s και 3d του πυριτίου: centre|frameless|440x440px
Εφαρμογές
Ερευνάται η χρήση τρισιλανίου σαν φορέας πυριτίου για πυροβόλα πλάσματος. Η διεργασία αυτή μπορεί να εφαρμώσει πυρίτιο σε λεπτά στρώματα για ημιαγωγούς και άλλες παρόμοιες εφαρμογές. Μια από τις περισσότερο υποσχόμενες εφαρμογές θα μπορούσε να είναι μια οικονομικότερη διεργασία παραγωγής φωτοβολταϊκών. Το γεγονός ότι το τρισιλάνιο είναι υγρό στους 20°C δίνει το πλεονόκτημα ότι έτσι είναι αυξημένη η ροή πυριτίου σε σύγκριση με τα αέρια σιλάνια. Ανάλογα με την εφαρμογή, ένα μίγμα αερίων, υγρών ή και στερεών ίσως να είναι επιθυμητό. Η αλλαγή στη σύνθεση των φορέων επιτρέπει μια ποικιλία πάχους επικάλυψης και σταγονίδια από σπρέυ μπορούν να στερεοποιηθούν πάνω σε ένα υλικό. Τα σταγονίδια αυτά μπορεί επονομάζονται «νομίσματα» (coins). Ο σχηματισμός των «νομισμάτων» αυτών είναι ο λόγος για τον οποίο ο φορέας πρέπει να επιλεχθεί προσεκτικά, γιατί κενά μεταξύ των «νομισμάτων» μπορεί να οδηγήσουν σε μη ολοκληρωμένη εφαρμογή πυριτίου πάνω σε ένα υλικό.
Το πυρίτιο είναι χρήσιμο ως ημιαγωγός σε πολλές εφαρμογές υλισμικού υπολογιστών. Είναι σταθερό και λειτουργεί καλά σε τέτοιες συνθήκες. Εξαιτίας της φύσης του πυριτίου, λειτουργεί καλύτερα σε μικρότερες κλίμακες, γεγονός που καθιστά το πυρίτιο ακόμη πιο επιθυμητώ σε νανοσύρματα (nanowires). Οι προηγούμενες μέθοδοι ανάπτυξης νανοσυρμάτων ενέπλεκαν σύστημα υλικού υπερκρίσιμου ρευστού - υγρού - στερεού (Supercritical Fluid-Liquid-Solid, SFLS) σε οργανικούς διαλύτες, σε θερμοκρασίες πάνω από 400 °C και πιέσεις πάνω από 100 bar. Οι υψηλές ενεργειακές απαιτήσεις, ο εξειδικευμένος εξοπλισμός και ο σχηματισμός ανεπιθύμητων παραπροϊόντων περιόριζαν την παραγωγή νανοσυρμάτων με τις μεθόδους αυτές. Αντίθετα, οι μέθοδοι που εμπλέκουν τρισιλάνιο έχουν πολλά πλεονεκτήματα έναντι των μεθόδων SFLS: Όχι μόνο μπορούν να εφαρμοστούν υπό κανονική ατμοσφαιρική πίεση (δηλαδή 1 atm),  αλλά μπορούν να εφαρμοστούν στους 363 °C,  με μήτρα βισμουθίου, και αρκούν μόλις 264°C με μήτρα χρυσού. Η μέθοδος τρισιλανίου είναι μια μέθοδος διαλύματος - υγρού - στερεού (Solution-Liquid-Solid, SLS) και είναι σχετικά καθαρή, δηλαδή με σχετικά μικρή συμμετοχή άμορφου πυριτίου άλλων ανεπιθύμητων παραπροϊόντων. Η διεργασία αυτή είναι ακόμη στα «σπάργανα», αλλά τα πλεονεκτήματά της την κάνουν να αξίζει να εξερευνηθεί περισσότερο.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ανόργανα σιλάνια Κατηγορία:Υδρίδια
Λάσα
thumb|Νυχτερινή όψη της κεντρικής πλατείας της Λάσα. Η Λάσα, ή Λάσσα, (θιβετιανά: ལྷ་ས, κινεζικά: 拉萨市) αποτελεί την παραδοσιακή πρωτεύουσα του Θιβέτ και την πρωτεύουσα της Αυτόνομης Περιοχής του Θιβέτ.
Γεωγραφία
Βρίσκεται επί οροπεδιακής πεδιάδας στους πρόποδες του όρους Γκεφέλ και σε υψόμετρο 3.650 μέτρα. Έχει κυκλική μορφή διαμέτρου 2 χιλιομέτρων, με πέριξ κήπους και δενδροφυτευμένες εκτάσεις. Η πόλη αποτελεί την παραδοσιακή έδρα του Δαλάι Λάμα και των ανακτόρων του, της Ποτάλα και Νορμπουλίγκα, που αποτελούν Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. και στο θιβετιανό βουδισμό θεωρείται ο ιερότερος προσκυνηματικός χώρος.
Ιστορία
thumb|250px|Το [[ανάκτορο Ποτάλα, ιστορική έδρα των Δαλάι Λάμα.]] Η Λάσα σήμερα είναι πατρίδα 255.000 κατοίκων και αποτελεί μια από τις πόλεις με το μεγαλύτερο υψόμετρο στον κόσμο. Λόγω της απρόσιτης ορεινής μορφολογίας της αφενός, και λόγω της θρησκευτικής ιδιαιτερότητάς της αφετέρου, που απαγορεύονταν η είσοδος σε αλλόθρησκους, η Λάσα για πολύ μακρύ χρονικό διάστημα αιώνων παρέμενε "απαγορευμένη πόλη" για τους Ευρωπαίους. Η Λάσα στην θιβετιανή γλώσσα σημαίνει "καθέδρα θεών", και δημιουργήθηκε από τον Σρονγκ-τσαν-Γκάμπο τον 9ο αιώνα όταν μετέφερε εκεί την έδρα του βασιλείου του, από τον οποίο και δόθηκε το νέο όνομα. Σύμφωνα με αρχαία θιβετιανά έγγραφα και επιγραφές, φαίνεται ότι η ονομασία της πόλης παλαιότερα ήταν Ράσα (Rasa), που σημαίνει "χώρος της κατσίκας", (κατσικοχώρι), ως τις αρχές του 7ου αιώνα.
Παλαιότερα η πόλη είχε ισχυρά τείχη τα οποία και καταστράφηκαν τον 17ο αιώνα που περιήλθε στην αυτοκρατορική περιφέρεια των Κινέζων αυτοκρατόρων (το 1722), διατηρώντας όμως την αυτονομία της. Στο κέντρο της πόλης υπάρχει ο μέγας ιερός ναός των Θιβετιανών καλούμενος Τζοχάνγκ (Jokhang) που αποτελεί το εκκλησιαστικό κέντρο των Θιβετιανών, πέριξ του οποίου και αναπτύσσονται διοικητικά κτίρια και τα οικήματα των ανωτέρων αξιωματούχων. Βορειοδυτικά της πόλης και επί του λόφου Πορτάλα, βρίσκεται το επιβλητικό ομώνυμο μοναστηριακό ανάκτορο του Δαλάι Λάμα, στους πρόποδες του οποίου έχουν ανεγερθεί μεγάλος αριθμός μοναστηριών και ξενώνων για τους προσκυνητές, αν και σήμερα λειτουργεί μόνο ως μουσείο. Άλλοι περίφημοι ναοί και μοναστήρια στη περιοχή, εντός και εκτός της πόλης, είναι ο ναός Ράμο-τσε, γνωστότερος ως μέγας ναός θιβετιανής μαγείας, τα μοναστήρια Σέρα, Γκαλντάν και Σαμυέ, καθώς και το μέγα μοναστήρι Ντεμπούγκ, το μεγαλύτερο του κόσμου, με μοναστική δύναμη 8.000 μοναχών.
Σύγχρονη εποχή
Εκτός των Θιβετιανών, στη πόλη διαμένουν και Κινέζοι, Ινδοί, καθώς και από το Νεπάλ, Μογγολία και Μαντζουρία. Μεγαλύτερη εορτή είναι της Πρωτοχρονιάς με διάρκεια 15 ημερών όπου και λαμβάνουν χώρα γραφικότατες θρησκευτικές τελετές. Η πόλη είναι μέρος της επαρχίας Λάσα, που αποτελείται από 7 μικρές κοινότητες: Λιούνζουμπ, Νταμσούνγκ, Νιέμο, Τσιουσού, Ντοϊλούνγκντετσέν, Νταγκζέ και Μαϊτσοκουνγκάρ.
Το 1949 οι Κινέζοι κομμουνιστές ισχυρίσθηκαν ότι το Θιβέτ αποτελεί μέρος της Κίνας και τον Νοέμβριο του 1950 όλως αιφνίδια κινεζικά στρατεύματα εισήλθαν στη Λάσα, επιβάλλοντας κατοχή και υποταγή στον Μάο Τσε Τούνγκ. Το 1951 αποδόθηκε από τον Μάο μία "ειρηνική απελευθέρωση" όπως χαρακτηρίστηκε χωρίς όμως πραγματική ελευθερία. Τον Ιούλιο του 2006 η Λάσα συνδέθηκε με το μεγάλο σιδηροδρομικό δίκτυο του Πεκίνου οπότε και άρχισε η "κινεζικοποίηση" του Θιβέτ. Τον Μάρτιο του 2008, ξέσπασαν στη πόλη μεγάλες ταραχές από τους μοναχούς βουδιστές, κατά τις οποίες και καταστράφηκαν επί το πλείστον κατοικίες και καταστήματα της κινεζικής περιοχής "τσάινα τάουν" που είχε δημιουργηθεί με σαφή εμπορική εκμετάλλευση των επισκεπτών των ιερών προσκυνημάτων. Η μόνιμη κινεζική στρατιωτική φρουρά που μονίμως εκτελεί παρελάσεις στη πόλη και για τουριστικούς λόγους δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τις καταστροφές περιοριζόμενη στο αρχηγείο της.
Παράλληλα ο Δαλάι Λάμα τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχει αρχίσει μία μεγάλη διεθνή εκστρατεία διαφώτισης, των προβλημάτων που αντιμετωπίζει γενικά το Θιβέτ με την κινεζική στρατικοποίηση του ιερού προσκυνήματος των Βουδιστών.
Χάρτες και αεροφωτογραφίες
Κατηγορία:Γεωγραφία του Θιβέτ Λασα
Κοιλάδα του Θανάτου (Μπίντγκοστς)
δεξιά|μικρογραφία| Διοικητές των νέων ταγμάτων [[Σέλμπστουτζ|Σέλμπστουτζ των Γερμανών εκτελεστών στο Μπίντγκος. Από αριστερά: SS-Standartenführer Λούντολφ φον Άλβενσλιμπεν, επικεφαλής της επιθεώρησης Selbstschutz στο Πουουτόβο, SS-Obersturmbannführer Έριχ Σπάαρμαν, επικεφαλής της επιθεώρησης Selbstschutz στο Μπίντγκος (μέχρι το Νοέμβριο του 1939), SS-Obersturmbannführer Χανς Κούλζοφ, επικεφαλής της επιθεώρησης Selbstschutz στο Ινοβρότσουαφ και SS-Sturmbannführer Κρίστιαν Σνουγκ, επικεφαλής της επιθεώρησης Selbstschutz στο Μπίντγκος από τον Δεκέμβριο του 1939.]] Η Κοιλάδα του Θανάτου (Dolina Śmierci) στο Φόρντον του Μπίντγκοστς στη βόρεια Πολωνία, είναι ένας τόπος μαζικής δολοφονίας των Ναζί που διαπράχθηκε στις αρχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ένας μαζικός τάφος 1.200-1.400 Πολωνών και Εβραίων που δολοφονήθηκαν τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1939 από τις ντόπιες γερμανικές Σέλμπστουτζ και Γκεστάπο. Οι δολοφονίες ήταν μέρος του Intelligenzaktion στην Πομερανία, μια ναζιστική δράση που αποσκοπούσε στην εξάλειψη της πολωνικής ιντελιγκέντσια στο Ράιχσγκαου Ντάνζιγκ-Δυτικής Πρωσίας, η οποία περιελάμβανε το πρώην Βοεβοδάτο Πομερανίας («Πολωνικός Διάδρομος»). Ήταν μέρος μιας μεγαλύτερης γενοκτονικής δράσης που πραγματοποιήθηκε σε όλη την γερμανοκρατούμενη Πολωνία, με την ονομασία Επιχείρηση Τάννενμπεργκ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Μνημείο για τους δολοφονημένους στην Κοιλάδα του Θανάτου. Τα θύματα, κυρίως Πολωνοί ιντελιγκέντσια: δάσκαλοι, ιερείς, υπάλληλοι γραφείου, περιλαμβάνονταν στο λεγόμενο Sonderfahndungsbuch Polen (ένας κατάλογος με άτομα που προορίζονταν για εκτέλεση, που φτιάχτηκε από αξιωματούχους του Τρίτου Ράιχ πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο) και έναν άλλο κατάλογο που έφτιαξε η Γκεστάπο κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Οι δράστες προέρχονταν κυρίως από τα νέα τάγματα Σέλμπστουτζ (Selbstschutz) που ονομάστηκαν Volksdeutscher Selbstschutz, έναν παραστρατιωτικό σχηματισμό πολιτικών σκοπευτών αποτελούμενων από άνδρες από τη γερμανική μειονότητα της προπολεμικής Πολωνίας, καθώς και την Einsatzkommando 16 του SS Einsatzgruppen υπό τη διοίκηση του SS-Sturmbannführer Δρ. Ρούντολφ Τρούγκερ. Μεταξύ Σεπτεμβρίου 1939 και Απριλίου 1940, η Σέλμπστουτζ - μαζί με άλλους ναζιστικούς γερμανικούς σχηματισμούς - δολοφόνησε δεκάδες χιλιάδες Πολωνούς στην Πομερανία.
Οι καθιερωμένες έρευνες δείχνουν ότι οι Λούντολφ φον Άλβενσλιμπεν και Γιάκουμπ Λούλγκεν ήταν οι κύριοι οργανωτές της μαζικής δολοφονίας. Άλλοι Γερμανοί που εμπλέκονται στο έγκλημα ήταν: οι Sturmbannführer Έριχ Σπάαρμαν, Μέγιερ, Σνουγκ, ο SS-Sturmbannführer Δρ. Ρούντολφ Τρούγκερ, ο SS-Σούστσταφφελ Μπακς και ένας αριθμός Volksdeutsche συμπεριλαμβανομένων των Βίλχελμ Νόιμαν, Χέρμπερτ Μπάιτς, Ότο Έρλιχμαν (Ναζιστής δήμαρχος του Φόρντον) και Βάλτερ Γκάσμαν.
Άλλοι ναζιστικοί γερμανικοί τόποι μαζικής δολοφονίας στην περιοχή Μπίντγκοστς είναι τα χωριά Τρίστσιν και Μπορούβνο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άινζατσγκρουπεν Κατηγορία:Θηριωδίες στην Πολωνία Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία Κατηγορία:Θηριωδίες και πογκρόμ του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία Κατηγορία:Κοιλάδες της Πολωνίας Κατηγορία:Ράιχσγκαου Ντάνζιγκ-Δυτικής Πρωσίας Κατηγορία:Μπίντγκοστς
Σιγκέρ Β΄ του Ανγκιάν
thumb|right|150px|Ο θυρεός των Ανγκιάν Ο Σιγκέρ Β΄ ντ' Ανγκιάν (γαλλικά: Siger ή Sohier d'Enghien ), Σιγκέρ Β΄ ως κόμης του Ανγκιάν και Σιγκέρ Α΄ ως (τιτουλάριος) δούκας των Αθηνών. Ο Σιγκέρ ήταν κόμης του Μπριέν, κόμης του Ανγκιάν, κόμης του Ramerupt, κόμης του Κονβερσάνο, τιτουλάριος δούκας των Αθηνών και μέγας κοντόσταυλος της Γαλλίας.
Βιογραφία
Το 1361 επέκτεινε τα εδάφη του αγοράζοντας την περιοχή του Βασιλί (της Φλάνδρας) από τη Marie de Braine(-le-Comte). Συγκρούστηκε με τους κόμητες της Φλάνδρας και του Αινώ· πιάστηκε αιχμάλωτος και εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό: το 1350 διαδόθηκε η φήμη ότι ο Σιγκέρ Β' είχε παρακινήσει τη δολοφονία του κόμη και της κόμισσας της Φλάνδρας, όμως με παρέμβαση του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας αθωώθηκε ο Σιγκέρ Β'· ο κόμης της Φλάνδρας όμως Αλβέρτος του Αινώ συνέλαβε τον Σιγκέρ και τον εκτέλεσε στις 21 Μαρτίου 1364.
Οικογένεια
Ο Σιγκέρ Β΄ είχε κάνει δύο γάμους και απέκτησε πέντε παιδιά. Τον διαδέχθηκε ο υιός του:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες των Αθηνών Κατηγορία:Κόμητες της Βρυένης Κατηγορία:Οίκος των Ανγκιάν
Στάδιο Μαρακανά
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Το Εστάντιο ντο Μαρακανά (Estádio do Maracanã) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο που βρίσκεται στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Χτισμένο στο διάστημα 1948 – 1950, έφερε αρχικά την επίσημη ονομασία Δημοτικό Στάδιο (Estádio Municipal), ενώ από το 1964 ονομάζεται Εστάντιο Ζορναλίστα Μάριο Φίλιο (Estádio Jornalista Mário Filho), προς τιμήν του δημοσιογράφου που είχε πρωτοστατήσει στην ανέγερσή του. Είναι όμως παγκοσμίως γνωστό απλά ως Μαρακανά, από τον ποταμό Μαρακανά που ρέει στην περιοχή. Αυτός με τη σειρά του είχε λάβει την ονομασία του από ένα τοπικό είδος παπαγάλου.
Μαζί με το Γουέμπλεϊ του Λονδίνου, θεωρείται γήπεδο - φετίχ για τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους. Επίσης, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 ήταν το μεγαλύτερο στάδιο του κόσμου, τίτλος που χάθηκε όχι επειδή κτίστηκε αλλού κάποιο μεγαλύτερο, αλλά γιατί η χωρητικότητά του μειωνόταν κάθε φορά που εισάγονταν αυστηρότεροι κανονισμοί ασφαλείας. Εξακολουθεί όμως να είναι το μεγαλύτερο στάδιο της Βραζιλίας.
Το στάδιο Μαρακανά φιλοξένησε τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1950, του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014, ενώ είναι και το στάδιο όπου πραγματοποιήθηκε η τελετή έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016.
Ιστορικό
Η ανέγερση του Μαρακανά ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1948, με σκοπό να φιλοξενήσει τους αγώνες του Μουντιάλ του 1950 - ο χώρος έως τότε στέγαζε ένα ιπποδρόμιο. Δεν ήταν απλά το μεγαλύτερο γήπεδο του κόσμου, αλλά ξεπερνούσε τέσσερις φορές το έως τότε μεγαλύτερο (Χάμντεν Παρκ της Γλασκώβης, χωρητικότητας 43.000 θεατών). Ξεχώριζε ακόμα για την ασυνήθιστη (σχεδόν κυκλική) αρχιτεκτονική του, τη λειτουργικότητα και την ασφάλειά του. Τα εγκαίνια τελέστηκαν στις 16 Ιουνίου 1950 με αγώνα επίδειξης ανάμεσα σε μικτές ομάδες του Ρίο και του Σάο Πάολο, αν και στην πράξη η κατασκευή του σταδίου ολοκληρώθηκε πλήρως μόλις το 1965.
Ο πρώτος επίσημος αγώνας φιλοξενήθηκε στις 24 Ιουνίου 1950 και ήταν ο εναρκτήριος του Μουντιάλ, με την Εθνική Βραζιλίας να νικάει 4–0 την αντίστοιχη του Μεξικού. Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 16 Ιουλίου 1950, το Μαρακανά υπήρξε θέατρο της τραγικότερης ήττας στην ιστορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου: στον τελευταίο αγώνα η Βραζιλία ηττήθηκε με 2–1 από την Ουρουγουάη, χάνοντας έναν τίτλο που θεωρούσε βέβαιο. Η προσέλευση θεατών σε εκείνη την αναμέτρηση αποτελεί μέχρι σήμερα παγκόσμιο ρεκόρ, αν και ο ακριβής αριθμός παραμένει ανεξακρίβωτος - επισήμως η Διεθνής Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αναφέρει 174.000 εισιτήρια, άλλοι υπολογίζουν μαζί με τις προσκλήσεις 199.854 θεατές, ενώ ο Ζοάο Χάβελανζ έχει πει ότι ανεπίσημα έφταναν τους 220.000 θεατές!
Στις επόμενες δεκαετίες, το Μαρακανά αποτέλεσε μόνιμη έδρα της Εθνικής Βραζιλίας και περιστασιακή ομάδων του Ρίο όπως οι Βάσκο, Μποταφόγκο, Φλαμένγκο και Φλουμινένσε. Παράλληλα φιλοξενούσε τελικούς τοπικών, εθνικών και λατινοαμερικανικών διοργανώσεων, καθώς και εξωαθλητικές δραστηριότητες (από συναυλίες μέχρι κήρυγμα του Ποντίφηκα). Αποτέλεσε το φυσικό χώρο που μεγαλούργησαν μεγάλοι αστέρες του ποδοσφαίρου: μεταξύ άλλων, εκεί πέτυχε ο Πελέ το 1.000ό γκολ της καριέρας του (την Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 1969, ώρα 11.23 το βράδυ) και ο Ζίκο το τελευταίο του γκολ ως παίκτης της Φλαμένγκο (το 1989). Ο τελευταίος κατέχει και το ανεπίσημο «ρεκόρ σταδίου» με 333 τέρματα. αριστερά|μικρογραφία|314x314εσ|Το εσωτερικό του «Μαρακανά» το 2007.
Ανακατασκευές
Το 1992 ένα μικρό τμήμα της εξέδρας κατέρρευσε, προκαλώντας 3 θανάτους και 50 τραυματισμούς. Αυτό οδήγησε σε μια σειρά ανακατασκευών και, έως τα τέλη της δεκαετίας του 1990, σε καθιέρωση καθισμάτων σε ολόκληρο το στάδιο (επειδή οι κανονισμοί της FIFA το 1998 επέβαλαν να υπάρχουν υποχρεωτικώς καθίσματα για όλους τους θεατές), με αποτέλεσμα την περαιτέρω μείωση της μέγιστης επιτρεπόμενης χωρητικότητας. Το 2000, στην επέτειο των 50 ετών, έγινε μία ακόμα ανακαίνιση, με τη συνολική χωρητικότητα τότε να αυξάνεται λίγο, στους 103.000 θεατές. Μετά από χρόνια σχεδιασμών και 9 μήνες διακοπής της λειτουργίας του τα έτη 2005 και 2006, το στάδιο άνοιξε πάλι τον Ιανουάριο του 2007, με τις κερκίδες πλέον να χωρούν μόλις 87.000 θεατές.
Το 2009 η Βραζιλία ανέλαβε να φιλοξενήσει το Μουντιάλ του 2014 και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Σε αυτό το πλαίσιο, αποφασίστηκε το Μαρακανά να κατεδαφιστεί σχεδόν εκ βάθρων και να ξαναχτιστεί από την αρχή, ώστε να φιλοξενήσει τους τελικούς αγώνες και τις τελετές έναρξης - λήξης. Η απόφαση προκάλεσε οργή στους κατοίκους του Ρίο, με το δήμαρχο να δηλώνει κατηγορηματικά αντίθετος και διαδηλώσεις να ζητούν ανάκληση των σχεδίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρίο ντε Τζανέιρο Μαρακανά Κατηγορία:Εθνική Βραζιλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ Κατηγορία:Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2016
Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1568–1570)
Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1568-1570) ή “Εκστρατεία Ντον - Βόλγα - Αστραχάν του 1569” (ή όπως αναφέρεται στις οθωμανικές πηγές: “Εκστρατεία στο Αστραχάν”, Astrakhan Expedition) ήταν πόλεμος ανάμεσα στο Βασίλειο της Ρωσίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η αιτία του πολέμου ήταν η διεκδίκηση του Χανάτου του Αστραχάν.
Ιστορικό
Το 1556, το Χανάτο του Αστραχάν κατακτήθηκε από τον Ιβάν τον Τρομερό, ο οποίος κατασκεύασε και ένα νέο φρούριο σε έναν απότομο λόφο με θέα τον ποταμό Βόλγα. Το 1568 ο Μεγάλος Βεζύρης Σοκολού Μεχμέτ Πασάς, ο οποίος ήταν η πραγματική εξουσία στη διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τον σουλτάνο Σελίμ Β΄, ξεκίνησε την πρώτη διένεξη μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την μέλλουσα βόρεια αντίπαλό της. Τα πρώτα αποτελέσματα προανήγγειλαν τις αρκετές καταστροφές που ακολούθησαν. Το σχέδιο των Τούρκων για να ενώσουν τους ποταμούς Βόλγα και Ντον, με κανάλι, ήταν σχεδιασμένο λεπτομερώς από την Κωνσταντινούπολη και το καλοκαίρι του 1569 μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη, υπό τις εντολές του Κασίμ Πασά, από 20.000 Τούρκους και 10.000 Τατάρους στάλθηκε να πολιορκήσει την Αστραχάν και να αρχίσουν τα έργα στο κανάλι, ενώ μέρος του οθωμανικού στόλου πολιόρκησε την περιοχή της Αζοφικής. Όμως η εξόρμηση της φρουράς, υπό τον Κνιάζ Σερεμπριανιί (Knyaz Serebrianyi), στρατιωτικό διοικητή του Αστραχάν οδήγησε σε οπισθοχώρηση τους πολιορκητές. Σύντομα αποστάλθηκε και απελευθερωτικός στρατός 30.000 Ρώσων στρατιωτών που επιτέθηκε και διασκόρπισε τους εργάτες και τη δύναμη των Τατάρων, οι οποίοι είχαν αποσταλεί για την προστασία τους. Στο δρόμο της φυγής τους, μέχρι την πατρίδα τους, περίπου το 70% των απομεινάντων στρατιωτών και εργατών, πάγωσε μέχρι θανάτου στις στέπες ή έπεσαν θύματα επιθέσεων από τους Κιρκάσιους. Ο οθωμανικός στόλος καταστράφηκε από μια καταιγίδα.
Αποτελέσματα
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, αν και στρατιωτικά ηττήθηκε, επέμεινε και κέρδισε, την ασφαλή διέλευση για τους μουσουλμάνους προσκυνητές και τους Οθωμανούς εμπόρους από την Κεντρική Ασία, καθώς και την καταστροφή του ρωσικού οχυρού στις όχθες του ποταμού Τέρεκ.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Αιγκ-Βιβ (Ερώ)
Το Αιγκ-Βιβ (γαλλικά: Aigues-Vives, οξιτανικά: Aigas Vivas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αιγκβιβουά (γαλλικά: Aiguesvivois ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Λαϊκή Λατινική γλώσσα
frame|Η Δημώδης Λατινική, όπως εμφανίζεται σε αυτή τη ζωγραφισμένη επιγραφή από την [[Πομπηία, ήταν η γλώσσα του κοινού λαού της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η οποία διακρινόταν από την κλασική, λογοτεχνική λατινική]] Η λαϊκή ή δημώδης λατινική (λατ. sermo vulgaris) είναι όρος-ομπρέλα, ο οποίος καλύπτει τις διαλέκτους της λατινικής γλώσσας που ομιλούνταν κυρίως στις δυτικές επαρχίες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, μέχρις ότου αυτές οι διάλεκτοι, αποκλίνοντας ακόμη περισσότερο, εξελίχθηκαν στις πρώιμες ρομανικές γλώσσες κατά τον 9ο αιώνα.
Η ομιλουμένη Λατινική διέφερε από τη λογοτεχνική κλασική Λατινική στην προφορά, το λεξιλόγιο και τη γραμματική. Κάποια χαρακτηριστικά της δημώδους Λατινικής δεν εμφανίστηκαν παρά στην ύστερη Αυτοκρατορία. Άλλα χαρακτηριστικά της υπήρχαν πιθανόν στην ομιλουμένη Λατινική, τουλάχιστον στις πρωτογενείς μορφές τους, πολύ νωρίτερα. Οι περισσότεροι ορισμοί της δημώδους Λατινικής την παρουσιάζουν ως προφορική παρά ως γραπτή γλώσσα, επειδή οι μαρτυρίες οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ομιλουμένη Λατινική διασπάστηκε σε αποκλίνουσες διαλέκτους αυτή την περίοδο. Επειδή κανείς τότε δεν μετέγραψε φωνητικά την καθημερινή ομιλία των Λατίνων, οι μελετητές της λαϊκής Λατινικής πρέπει να χρησιμοποιούν έμμεσες μεθόδους.
Η γνώση μας για τη δημώδη Λατινική προέρχεται από τρεις κύριες πηγές: Πρώτον, η συγκριτική μέθοδος μπορεί να επανασυνθέσει τις υποκείμενες μορφές των μαρτυρημένων ρομανικών γλωσσών και να επισημάνει τη διαφορά τους από την κλασική Λατινική. Δεύτερον, διάφορα κείμενα ρυθμιστικών γραμματικών της υστερολατινικής περιόδου καταδικάζουν γλωσσικά σφάλματα που πιθανόν διέπρατταν οι ομιλητές, παρέχοντάς μας ενόραση ως προς τον τρόπο με τον οποίο οι ομιλητές της Λατινικής χρησιμοποιούσαν τη γλώσσα τους. Τρίτον, οι σολοικισμοί και οι μη κλασικές χρήσεις, που απαντούν ενίοτε στα υστερολατινικά κείμενα, ρίχνουν επίσης φως στην ομιλουμένη γλώσσα. Τέταρτον, ορισμένα γλωσσάρια, γραμμένα κυρίως για να καταδείξουν τη διαφορά σημασίας μεταξύ των λέξεων, καταδεικνύουν πόσο απείχε η δημώδης από την κλασική Λατινική.
Προσδιορισμός της δημώδους Λατινικής
right|thumb|200px|Το έργο Cantar de Mio Cid είναι το πρωιμότερο κάποιας έκτασης κείμενο που διαθέτουμε στη Μέση Ισπανική (της Καστίλης) και σηματοδοτεί την αρχή της γλώσσας αυτής ως ξεχωριστής από τη δημώδη Λατινική