cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θανάσης (παιχνίδι)
Τρόπος παιχνιδιού
Κάθε παίκτης παίρνει 10 φύλλα. Ο καθένας όταν παίζει παίρνει ένα φύλλο και αν του χρειάζεται το κρατάει και αφήνει κάτω ένα άλλο φύλλο που δεν χρειάζεται. Τα φύλλα που είναι κάτω δεν ξαναχρησιμοποιούνται. Μόλις κάποιος φτιάξει τρεις τριάδες ρίχνει τα φύλλα του κάτω. Επόμενο βήμα είναι να δούμε εάν ο αντίπαλος έχει φτιάξει καμιά τριάδα. Τα χαρτιά τα οποία έχει ο αντίπαλος και δεν είναι τριάδα ή τετράδα τα μετράμε. Τα χαρτιά μετριούνται ανάλογα με τον αριθμό που έχουν πάνω τους ενώ οι φιγούρες για δέκα πόντους. Μετά από πολλές παρτίδες μετράμε τους συνολικούς πόντους και όποιος έχει τους λιγότερους κερδίζει.
Κατηγορία:Χαρτοπαίγνια
Τερβαί
Το Τερβαί (γαλλικά: Thervay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τρεβαντιέ (γαλλικά: Trevadiers).
Βλαντιμίρ Βορόνιν
Ο Βλαντιμίρ Βορόνιν (Владимир Николаевич Воронин, Vladimir Nikolaevich Voronin) είναι πολιτικός από τη Μολδαβία, Πρόεδρος της χώρας από τις 7 Απριλίου του 2001 έως τις 11 Σεπτεμβρίου 2009. Είναι αρχηγός του Κόμματος των Κομμουνιστών της Δημοκρατίας της Μολδαβίας (PCRM), το οποίο κατέχει 61 από τις 101 έδρες στο Κοινοβούλιο της Μολδαβίας. Είναι ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος κομμουνιστής ηγέτης στην Ευρώπη με δεύτερο τον Δημήτρη Χριστόφια στην Κύπρο, ο οποίος είναι και ο πρώτος στην ΕΕ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Κόρζοβα (Corjova) της επαρχίας Ντουμπασάρι στην πάλαι ποτέ σοβιετική σοσιαλιστική δημοκρατία της Μολδαβίας, στις 25 Μαΐου του 1941. Σπούδασε Οικονομικά και επίσης έκανε νομικές και σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες. Είναι παντρεμένος, με δύο παιδιά. Πολλοί πιστεύουν ότι έχει επίσης ρωσική υπηκοότητα, καθώς ελάμβανε σύνταξη για το υπουργείο Εσωτερικών, όταν ζούσε εκεί ως πολίτης, το διάστημα 1991-93.
Πολιτική καριέρα
Πρώην διευθυντής αρτοποιείου και αρχηγός της αστυνομίας, αναρριχήθηκε στην εξουσία μέσα από τις τάξεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, έγινε μέλος του Ανωτάτου Σοβιέτ και υπηρέτησε ως Υπουργός Εσωτερικών για σύντομο χρονικό διάστημα. Όταν υπηρετούσε στο τελευταίο αξίωμα τάχθηκε εναντίον της καταστολής των αντισοβιετικών διαδηλωτών το Νοέμβριο του 1989.
Πρόεδρος
Λίγους μήνες μετά από τις εκλογές του 2001, το PCRM όρισε τον Βορόνιν ως τον υποψήφιό του για την προεδρία και στις 4 Απριλίου του 2001 ο Βορόνιν εξελέγη πρόεδρος από το κοινοβούλιο. Επί συνόλου 89 βουλευτών που συμμετείχαν στην ψηφοφορία, 71 ψήφισαν υπέρ του Βορόνιν, 15 υπέρ του Ντουμίτρου Μπράγκις και τρεις ψήφισαν για τον Βαλέριαν Κριστέα. Στις 7 Απριλίου ορκίστηκε και ανέλαβε επίσημα καθήκοντα σε τελετή στο Κισινάου. Το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο πρόεδρος μπορούσε να ηγείται ενός κόμματος, με αποτέλεσμα ο Βορόνιν να επανεκλεγεί στην ηγεσία του PCRM.
Το 2005, το Κομμουνιστικό Κόμμα κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές με 56 επί συνόλου 101 εδρών στο κοινοβούλιο και στις 4 Απριλίου του 2005 ο Βορόνιν επανεξελέγη εύκολα για δεύτερη θητεία με 75 ψήφους. Ένας ακόμα υποψήφιος, ο Γκεόργκε Ντούκα, έλαβε μία ψήφο, ενώ υπήρχαν και δύο άκυρα ψηφοδέλτια. .
Τον Απρίλιο του 2009 το Κομμουνιστικό Κόμμα αναδείχθηκε νικητής ξανά στις βουλευτικές εκλογές. Ωστόσο, η Αντιπολίτευση αμφισβήτησε τη νίκη και ξέσπασαν βίαια επεισόδια με 1 νεκρή και περισσότερους από 100 τραυματίες. Οι διαδηλωτές εισέβαλαν στις 7 Απριλίου στο κτήριο του Κοινοβουλίου και προέβησαν σε βανδαλισμούς και καταστροφές. Ο Βορόνιν κατηγόρησε τη Ρουμανία για τα επεισόδια και αποφάσισε την απέλαση της πρέσβειρας στο Βουκουρέστι. Παράλληλα αποφάσισε το κλείσιμο των συνόρων με τη Ρουμανία. . Η Ρουμανία αρνήθηκε τις κατηγορίες.Στις 10 Απριλίου ο Βορόνιν υποκύπτοντας σε πιέσεις από την αντιπολίτευση ζήτησε κι εκείνος από το Συνταγματικό Δικαστήριο να αποφασίσει υπέρ της ανακαταμέτρησης των ψήφων. Στις 12 Μαΐου του 2009 εξελέγη πρόεδρος του κοινοβουλίου. Παραιτήθηκε από πρόεδρος στις 11 Σεπτεμβρίου του 2009 και ανακοίνωσε την παράδοση της εξουσίας στους φίλα προσκείμενους προς τη Δύση αντιπάλους του. . Προσωρινός πρόεδρος ανέλαβε ο Μιχάι Γκίμπου.
Βουλευτικές εκλογές Νοεμβρίου 2010
Στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2010, κανένα κόμμα δεν εξασφάλισε τη πλειοψηφία, που απαιτείται για το σχηματισμό κυβέρνησης και την εκλογή Προέδρου. Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Βορόνιν πήρε το 40,8% των ψήφων.
Τζίμι ΝτεΓκράσο
Ο Τζίμι ΝτεΓκράσο (αγγλ. Jimmy DeGrasso, 16 Μαρτίου 1963) είναι αμερικανός μουσικός, γνωστός ως ντράμερ των χέβι μέταλ συγκροτημάτων Dokken και Black Star Riders, ενώ έχει συνεργαστεί με τους Megadeth, τον Alice Cooper και τους Y&T.
Βιογραφία
Ο ΝτεΓκράσο γεννήθηκε στη Βηθλεέμ της Πενσυλβανίας των Ηνωμένων Πολιτειών τον Μάρτιο του 1963 και αποφοίτησε από το λύκειο της περιοχής του το 1981.
Το 1986 μετακόμισε στο Λος Άντζελες και μετά από μία συνεργασία με τους Mama's Boys, έγινε μέλος του χαρντ ροκ συγκροτήματος Y&T παίζοντας στα άλμπουμ "Contagious" του 1987 και "Ten" του 1990, όπως και στο ζωντανά ηχογραφημένο "Yesterday & Today Live". Το 1991 εντάχθηκε στους White Lion και την επόμενη χρονιά έπαιξε με την τραγουδίστρια Fiona (πλήρες όνομα Fiona Eileen Flanagan), ηχογραφώντας μαζί της το δίσκο "Squeeze". Την ίδια χρονιά έγινε μέλος του crossover thrash συγκροτήματος Suicidal Tendencies, στους οποίους παρέμεινε για τρία χρόνια ηχογραφώντας το άλμπουμ "Suicidal for Life".
Το 1995 ξεκίνησε να συνεργάζεται κατά καιρούς με τον Alice Cooper και επέστρεψε στους Y&T για το άλμπουμ "Musically Incorrect". Την ίδια χρονιά έπαιξε τύμπανα στο πρότζεκτ MD.45 του τραγουδιστή και κιθαρίστα των Megadeth, Ντέιβ Μαστέιν. Ο τελευταίος του ζήτησε να γίνει μέλος των Megadeth το 1998, αντικαθιστώντας τον Νικ Μένζα στην περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ "Cryptic Writings". Από το 1999 μέχρι το 2002 ηχογράφησε με το συγκρότημα τα Risk (1999) και The World Needs a Hero (2001), όπως και το ζωντανό Rude Awakening (2002).
Μετά την προσωρινή διάλυση των Megadeth που τον οδήγησε μακριά από το συγκρότημα, ο ΝτεΓκράσο συνεργάστηκε το 2006 με τους O'2L και τον Ντέιβιντ Λι Ροθ, πρώην τραγουδιστή των Van Halen. Δύο χρόνια αργότερα, εντάχθηκε στους F5 του Ντέιβ Έλεφσον παίζοντας στο δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο "The Reckoning", ενώ συνεργάστηκε και με τους Mnistry.
Το 2011, συμμετείχε στο άλμπουμ "Welcome 2 My Nightmare" του Alice Cooper και πιο συγκεκριμένα στα τραγούδια "We Gotta Get Out of This Place" και "I Gotta Get Outta Here".
Τον Δεκέμβριο του 2012 συμμετείχε στη δημιουργία των Black Star Riders, συγκρότημα το οποίο αποτελείται από πρώην μέλη των Thin Lizzy. Η πρώτη τους κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 2013 και είχε τίτλο "All Hell Breaks Loose", ανεβαίνοντας στο #25 των βρετανικών τσαρτ και το # 29 των αντίστοιχων γερμανικών.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς
Ένωση Δήμων Κύπρου
Η Ένωση Δήμων Κύπρου αποτελεί μια οργάνωση των Δήμων της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ιστορικό
Το 1980 με πρωτοβουλία του Δημάρχου Λευκωσίας Λέλλου Δημητριάδη ξεκίνησαν οι προσπάθειες των 15 Δήμων της Κύπρου για ίδρυση της Ένωσης Δήμων Κύπρου. Η ιδρυτική γενική συνέλευση πραγματοποιήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1980 στο Δημοτικό Μέγαρο Λευκωσίας. Στην συνέλευση αυτή συμμετείχαν εκπρόσωποι των 15 αστικών και αγροτικών δήμων της Κύπρου αλλά και δύο μέλη των συμβουλίων βελτιώσεως Αγίου Δομετίου και Αραδίππου.
Αρχικά η Ένωση Δήμων Κύπρου είχε συσταθεί ως Ίδρυμα Ένωσης Δήμων Κύπρου, ώστε να έχει νομική υπόσταση. Το 1986 δημιουργήθηκαν 11 νέοι δήμοι με αποτέλεσμα η Ένωση Δήμων Κύπρου να εγγραφεί σαν σωματείο (νομικό πρόσωπο), αφού πλέον είχε τον αριθμό των μελών που προέβλεπε η νομοθεσία.
Τα επόμενα χρόνια κάθε νέος δήμος που δημιουργείτο εντασσόταν στην Ένωση Δήμων Κύπρου.
Από τον Ιούνιο του 2005 η Ένωση Δήμων Κύπρου έχει γραφείο στις Βρυξέλλες, ώστε να προωθεί την ενεργό συμμετοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Κύπρου στα ευρωπαϊκά δρώμενα.
Σκοποί
Οι σκοποί της Ένωσης Δήμων Κύπρου είναι:
Μέλη
Μέλη της Ένωσης Δήμων Κύπρου είναι όλοι οι Δήμοι της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Στον πιο κάτω πίνακα περιλαμβάνονται τα μέλη της Ένωσης Δήμων Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οργανισμοί με έδρα την Κύπρο
Ρομπέρτο Ασσατζιόλι
Ο Ρομπέρτο Ασσατζιόλι (Roberto Assagioli, Βενετία, 27 Φεβρουαρίου 1888 – Καπόλονα, 23 Αυγούστου 1974) ήταν Ιταλός ψυχίατρος και ψυχολόγος ειδικευμένος στην ανθρωπιστική και διαπροσωπική ψυχολογία. Υπήρξε ο δημιουργός του κινήματος της ψυχοσύνθεσης και εξέτασε λεπτομερώς τη δυνατότητα της σταδιακής ολοκλήρωσης της προσωπικότητας μέσα από τη χρήση της Θέλησης.
Την εποχή που ο Ασσατζιόλι ολοκλήρωνε τις σπουδές του στον τομέα της ψυχιατρικής και της νευρολογίας στο Istituto di Studii Superiori Pratici e di Perfezionamento της Φλωρεντία, άρχισε να διαμορφώνει τη θεωρία του σχετικά με την ψυχανάλυση, για την οποία πίστευε ότι υπήρχε η ανάγκη μιας περισσότερο ολιστικής προσέγγισης.
Ο Ασσατζιόλι θεωρείται ο πατέρας της Ψυχοσύνθεσης, μιας νέας πνευματικής και ολιστικής προσέγγισης στην ψυχολογία, η οποία διαμορφώθηκε ως απόρροια της ψυχανάλυσης.
Επηρεασμένος από τις θεωρίες του Φρόυντ για τον καταπιεσμένο νου και του Γιουνγκ για το συλλογικό ασυνείδητο, ο Ασσατζιόλι θεωρούσε ότι η αγάπη, η σοφία, η δημιουργικότητα και η θέληση πρέπει να αποτελούν βασικά συστατικά της ψυχανάλυσης.
Κατά τη θεωρία που σταδιακά αναπτύσσει, η ψυχανάλυση αποτελεί βασικό συστατικό για την ψυχοσύνθεση. Η διπλωματική του διατριβή, το 1919, με τον τίτλο “Ψυχοσύνθεση” (“La Psicosintesi”) περιγράφει μία νέα διαδικασία πέραν της Ψυχανάλυσης του Φρόιντ.
Κατά τη διάρκεια της εργασίας του στην ψυχιατρική κλινική του Μπούργκχελζλ στην Ελβετία, και στο ιδρυθέν από τον ίδιο Ινστιτούτο Ψυχοσύνθεσης (Instituto di Psicosintesi) το πρώτο του είδους του στην Ιταλία, ο Ασσατζιόλι επιβεβαιώνει το συμπέρασμά του για το ανολοκλήρωτο της ψυχανάλυσης ως διαδικασίας.
Ο Ασσατζιόλι αναφέρει χαρακτηριστικά ότι “η ψυχοσύνθεση προϋποθέτει την ψυχανάλυση, ή μάλλον, την περιλαμβάνει ως πρώτο και απαραίτητο στάδιο”.
Οι απόψεις και η θεωρία του έχουν αρκετά κοινά με τον Καρλ Γκούσταβ Γιούνγκ ιδιαίτερα στο ζήτημα της σημασίας του πνευματικού επιπέδου της ανθρώπινης ύπαρξης.
Επιπλέον, όπως και ο Γιούνγκ, ο Ασσατζιόλι θεωρούσε ότι τα ψυχολογικά συμπτώματα είναι δυνατόν να προκληθούν από την πνευματική δυναμική.
Αντιθέτως, πίστευε ότι οι θεωρίες του Σίγκμουντ Φρόυντ, με τον οποίο εικάζεται ότι αλληλογραφούσαν, έθεταν “όρια”.
Ο Ασσατζιόλι διαφωνούσε με τον Φρόυντ κυρίως στο ζήτημα του αναγωγισμού και της άρνησης των θετικών διαστάσεων της προσωπικότητας.
Ο Ασσατζιόλι συνελήφθη και φυλακίστηκε από το φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι εξαιτίας της εβραϊκής καταγωγής του και των ανθρωπιστικών θεωριών του.
Με το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου αφιερώθηκε στην εξέλιξη της θεωρίας του για την Ψυχοσύνθεση, η οποία γνώρισε παγκόσμια απήχηση.
Ο Ασσατζιόλι θεωρεί επιστημονικές τις εμπειρικές παρατηρήσεις της ψυχολογίας σχετικά με την προσωπικότητα και την ψυχή, εφευρίσκοντας νέες θεραπευτικές μεθόδους πέραν της ψυχανάλυσης.
Οι Ασσατζιόλι-Γιούνγκ θεωρούν ζωτικής σημασίας τη συνθετική ανάλυση που θα οδηγήσει στην ολοκλήρωση της ανθρώπινης προσωπικότητας και την ανάπτυξη του ανθρωπίνου δυναμικού, πέραν της αναλυτικής φάσης της ψυχοθεραπείας.
Η ψυχοσύνθεση, της οποίας υπήρξε πρωτοπόρος, εξακολουθεί να αποτελεί βασική ψυχολογική πρακτική, εξελισσόμενη από θεραπευτές και ψυχολόγους σε παγκόσμιο επίπεδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί ψυχίατροι Κατηγορία:Φυσιολόγοι Κατηγορία:Νευρολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Εβραίοι ιατροί Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι
Κλωστηρίδια
Τα κλωστηρίδια ή κλωστρίδια είναι γένος αναερόβιων θετικών κατά Γκραμ βακτηρίων τα οποία έχουν σχήμα ράβδου. Σημαντικά παθογόνα κλωστηρίδια για τον άνθρωπο είναι του τετάνου (Clostridium tetani), της αεριογόνου γάγγραινας (Clostridium perfringens), της ψευδομεμβρανώδους κολίτιδας (Clostridium difficile) και της αλλαντίασης (Clostridium botulinum). Βρίσκονται συνήθως στο χώμα, στον εντερικό σωλήνα ανθρώπων και ζώων και στο νερό.
Βέρβεροι
Οι Βέρβεροι είναι μια Εθνοτική ομάδα γηγενής της ευρύτερης περιοχής Μαγκρέμπ στη Βόρεια Αφρική που περιείχε το Μαρόκο, την Αλγερία, τη Λιβύη, την Τυνησία, τη Μαυριτανία, το βόρειο Μαλί και τον βόρειο Νίγηρα. Μικρότεροι πληθυσμοί Βερβερικών φυλών βρέθηκαν στην Μπουρκίνα Φάσο και στην Όαση Σίβα της Αιγύπτου. Το έθνος τους μιλούσε μια από τις Βερβερικές γλώσσες, κλάδος της οικογένειας των Αφρικάνικων γλωσσών και σχετίζεται με την Αρχαία αιγυπτιακή γλώσσα. Με καταγωγή από τις γηγενείς φυλές που υπήρχαν στη βόρεια Αφρική από την Εποχή του Λίθου οι Βέρβεροι καταγράφονται στα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Από το 2000 π.Χ. οι φυλές τους εξαπλώθηκαν στα δυτικά της κοιλάδας του Νείλου, στη βόρεια Σαχάρα και το Μαγκρέμπ. Στη συνέχεια δημιουργήθηκε μια μεγάλη σειρά από αυτόνομους Βερβερικούς λαούς και βασίλεια, τα σημαντικότερα ήταν η Νουμιδία και η Μαυριτανία. Τα Βερβερικά βασίλεια υποτάχθηκαν σταδιακά στους Άραβες από τον 7ο αιώνα μ.Χ., από αυτό αναδείχτηκαν οι πρώτες μεγάλες Μουσουλμανικές Βερβερικές δυναστείες που ήταν οι Αλμοραβίδες και Αλμοάδες. Οι διάδοχοι τους οι Μαρινίδες, οι Ζαγιανίδες και οι Χαμσίδες συνέχισαν να κυβερνούν τους Βερβερικούς λαούς μέχρι τον 16ο αιώνα. Οι Βερβερικοί λαοί από τότε αφανίστηκαν ή ενσωματώθηκαν με Άραβες που ισχυρίζονταν ότι πρόγονος τους ήταν ο Μέγας Προφήτης Μωάμεθ.
Η λέξη Βέρβερος προέρχεται από την αραβική λέξη Αλ Μπαρμπάρ, η οποία με τη σειρά της προήλθε από την ελληνική λέξη βάρβαρος. Σήμερα, διάλεκτοι της καθομιλουμένης αραβικής του Μαγκρέμπ ομιλούνται από μεγάλο τμήμα των Βερβέρων, εκτός της δικής τους βερβερικής γλώσσας. Ξένες γλώσσες όπως τα γαλλικά και τα ισπανικά, απότοκες της κληρονομιάς από την ευρωπαϊκή κατοχή, ομιλούνται από κάποιους Βέρβερους στο Μαρόκο, την Τυνησία και την Αλγερία, σε συγκεκριμένα πεδία όπως της ανώτερης εκπαίδευσης και των επιχειρήσεων. Υπάρχουν πάνω από 50 εκατομμύρια Βέρβεροι σε όλο τον κόσμο. Οι Βέρβεροι ήταν γνωστοί για τον πολιτισμό τους που είχε πολύπλοκες επιδράσεις από την Ευρώπη, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Ο πολιτισμός τους στο Μαρόκο είναι πασίγνωστος μέχρι σήμερα, αποτελεί παγκόσμιο τουριστικό προορισμό για τη χειροτεχνία, την αρχιτεκτονική και την ενδυμασία τους. Διάσημα πρόσωπα με Βερβερικές ρίζες είναι οι Γάλλοι ποδοσφαιριστές Ζινεντίν Ζιντάν, Καρίμ Μπενζεμά κ.ά.
Κλασσική αρχαιότητα
Οι φυλές των Βέρβερων που αναφέρονται στην κλασική αρχαιότητα σαν Λίβυοι ήταν τρεις : Οι Μαυριτανοί, οι Νουμίδιοι κοντά στην Αρχαία Καρχηδόνα και οι Γετούλιοι. Οι Μαυριτανοί κατοικούσαν στην Αφρικανική δύση, το σημερινό Μαρόκο και Αλγερία, οι Νουμίδιοι κατείχαν αντίστοιχα την περιοχή ανάμεσα στους Μαυριτανούς και την Καρχηδόνα. Οι φυλές κατοικούσαν κυρίως σε διάσπαρτα χωριά αλλά η κύρια ασχολεία τους ήταν η ποιμενική ζωή. Οι Γετούλιοι ζούσαν στα βόρεια όρια της Σαχάρας με έναν περισσότερο πρωτόγονο τρόπο. Οι Φοίνικες έφτασαν στις αρχές της 1ης Χιλιετίας π.Χ. με έναν περισσότερο προηγμένο πολιτισμό από τις δυτικές ακτές της Ασίας. Οι διαφορές τους με τους υποανάπτυκτους Βέρβερους ήταν εμφανείς, προσπάθησαν να διατηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα ενώ στην αρχή είχαν επαφές μόνο με την Τύρο. Οι πρώτες Φοινικικές εγκαταστάσεις ήταν απλά φυλάκια που εξυπηρετούσαν τα πλοία για το εμπόριο με τους Ίβηρες, με τους Βέρβερους δεν είχαν κανένα κέρδος. Τα φυλάκια ωστόσο εξελίχθηκαν σε σημαντικούς εμπορικούς σταθμούς ιδιαίτερα στην Τυνησία. Οι εγκαταστάσεις της Τυνησίας εξελίχθηκαν σε μεγάλα κέντρα παραγωγής ελαιόλαδου και πορφύρας αλλά οι Βέρβεροι διατήρησαν την ανεξαρτησία τους και έκαναν σημαντικές προόδους χάρη στην αντιγραφή του Φοινικικού πολιτισμού. Η αριθμητική και στρατιωτική υπεροχή των Βερβέρων ανάγκασε τους Καρχηδόνιους να τους πληρώνουν φόρο υποτέλειας, η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε μέχρι τον 5ο αιώνα π.Χ. Στην Εικοστή τρίτη δυναστεία Φαραώ οι Αιγύπτιοι σέβονταν σε σημαντικό βαθμό τους Βέρβερους που ζούσαν κοντά στην Καρχηδόνα. Οι οπλαρχηγοί των Βέρβερων βρίσκονταν σε τέτοια εκτίμηση από τους Καρχηδόνιους που "επέτρεψαν τους μεικτούς γάμους". Ο μύθος της Διδώς που αρνείται όπως περιγράφει ο Πομπήιος Τρόγος να παντρευτεί έναν Βέρβερο οπλαρχηγό απεικονίζει τις προσπάθειες των Καρχηδόνιων να διατηρήσουν εκείνη την εποχή τη φυλετική τους σύσταση. Οι εμπορικοί σταθμοί των Φοινίκων θα εξελιχθούν σταδιακά σε μόνιμους οικισμούς και κατόπιν σε πόλεις, η ανάγκη τους για αγαθά τους οδήγησε σε εμπόριο με τους Βέρβερους με βάση την τοπική τους παραγωγή. Τον 5ο αιώνα π.Χ. η Καρχηδόνα επεκτάθηκε σημαντικά και οι Φοίνικες ιδιωτικοποίησαν μεγάλες αγροτικές εκτάσεις. Οι Βέρβεροι αντιστάθηκαν αφού έβλεπαν την κατάσταση να εξελίσσεται σε βάρος τους. Η έλλειψη γραπτών πηγών για εκείνη την εποχή δεν επιτρέπει να έχουμε σαφή συμπεράσματα, το βέβαιο είναι ότι οι Βέρβεροι δεν ήταν πλέον ισότιμοι, χρησιμοποιήθηκαν σαν εργάτες με μίσθωση ή συμβόλαιο. Οι Βέρβεροι βρίσκονταν σε συνεχή αναταραχή μέχρι που τελικά εξεγέρθηκαν (396 π.Χ.):
"Χιλιάδες επαναστάτες κατέβηκαν από τα βουνά και εισέβαλαν στην επικράτεια των Φοινίκων, στο πλευρό τους βρέθηκαν πολλοί εργάτες της υπαίθρου, οι Καρχηδόνιοι οπισθοχώρησαν και κλείστηκαν σαν πολιορκημένοι στα τείχη της πόλης τους"
Οι Βέρβεροι ήταν ανοργάνωτοι και παρά την αριθμητική τους υπεροχή που ήταν 200.000 τους διέλυσε η πείνα. Η δωροδοκία των αρχηγών τους από τους Καρχηδόνιους τους ανάγκασε να οπισθοχωρήσουν, δεν παραδόθηκαν ωστόσο, μια σειρά από επαναστάσεις καταγράφονται μετά τον 4ο αιώνα π.Χ. Οι Βέρβεροι ήταν πλέον φιλοξενούμενοι στον ίδιο τον τόπο τους, αποδέχθηκαν την κυριαρχία των Καρχηδόνιων αλλά διατήρησαν τα έθιμα και τον πολιτισμό τους έστω και ως υποβαθμισμένοι. Το σημαντικότερο είναι ότι δημιούργησαν ανεξάρτητες κοινωνικές δομές στις οποίες έκαναν εισαγωγή της Φοινικικής τεχνολογίας με τις δικές τους επιδεξιότητες, η συμβίωση ήταν ασύμμετρη. Με το πέρασμα των αιώνων οι Βέρβεροι άρχισαν να αφομοιώνονται, δημιουργήθηκε μια μεικτή κοινωνία που έμεινε γνωστή ως Λιβυο-Φοινικική. Οι Βέρβεροι αναγκάστηκαν να ασπαστούν έναν πολιτισμό που εθεωρείτο ξένος απέναντι στα έθιμα τους. Δημιουργήθηκε ένας μεικτός πληθυσμός στον οποίο οι στρατιωτικοί διοικητές είχαν ως βάση το Βερβερο-Νουμιδικό ιππικό. Τον 4ο αιώνα π.Χ. οι Βέρβεροι έγιναν "η πιο πολύτιμη μονάδα στον Καρχηδονιακό στρατό". Την εποχή που οι Καρχηδόνιοι βρέθηκαν σε πολέμους οι Βέρβεροι βρήκαν την ευκαιρία να εκδηλώσουν την αντίθεση τους. Όταν επιτέθηκε ο Αγαθοκλής των Συρακουσών (361 π.Χ. - 289 π.Χ.) και απείλησε την Καρχηδόνα πολλοί Βέρβεροι πολέμησαν στο πλευρό των Ελλήνων. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος με την Αρχαία Ρώμη, ο στρατηγός των Ρωμαίων Σκιπίων ο Αφρικανός επιτέθηκε στην Καρχηδόνα και ο βασιλιάς των Βερβέρων Μασσανάσσης (240 π.Χ. - 148 π.Χ.) πολέμησε στο πλευρό του. Το αποτέλεσμα ήταν η ήττα των Καρχηδονίων στη Μάχη της Ζάμας, ήταν η πρώτη ήττα του Αννίβα. Οι Ρωμαίοι αναγνώρισαν τη μεγάλη συνεισφορά των Βέρβερων και τους αντάμειψαν μετά τη μάχη με σημαντικά προνόμια. Η Καρχηδόνα κατηγορήθηκε από τους αντιπάλους της για "σκληρή μεταχείριση των υπηκόων της", "βιαιότητα, σκληρότητα" και υψηλή φορολογία. Ο στρατός της Καρχηδόνας μείωσε τον αριθμό των Βερβέρων μισθοφόρων της με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν οι μισθοφορικοί πόλεμοι (240 π.Χ. - 237 π.Χ.). Οι σύγχρονοι ιστορικοί κατηγόρησαν την Καρχηδόνα ότι δεν προσπάθησε να αφομοιώσει τους ξένους λαούς στον πολιτισμό της όπως έκανε η Ρώμη, σύμφωνα με άλλους ιστορικούς προσπάθησε αλλά απέτυχε με αποτέλεσμα την πτώση της. Οι φόροι των Καρχηδόνιων ήταν αβάστακτοι και επιβλήθηκαν στους Βέρβερους με αυστηρότητα, το αποτέλεσμα ήταν να υποστηρίξουν κάθε εισβολέα από τα βόρεια και να τον βλέπουν ως ελευθερωτή. Η άσχημη αυτή σχέση συνεχίστηκε μέχρι τη διάλυση της Καρχηδόνας, μια σχέση έντασης και εχθρότητας αλλά υπήρχαν και εξαιρέσεις με φιλίες. Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία οι Βέρβεροι γνώρισαν μεγάλη ακμή και η περιοχή τους έγινε Πρωτοχριστιανικό κέντρο. Ο Δονατισμός ήταν το κύριο δόγμα που επικρατούσε στους Βέρβερους, θεωρήθηκε αίρεση και τους έφερε σε αποξένωση με την Καθολική Εκκλησία, μερικοί ασπάστηκαν τον Ιουδαισμό. Στη Νουμιδία γεννήθηκε σημαντικοί Ρωμαίοι συγγραφείς όπως ο Απουλήιος και ο Αυγουστίνος Ιππώνος και 3 πάπες, ανάμεσα τους ο Πάπας Βίκτωρ Α΄ που υπηρέτησε τον Σεπτήμιο Σευήρο ο οποίος γεννήθηκε επίσης στην Αφρική αλλά ήταν Ρωμαϊκής καταγωγής.
Νουμιδία
Η Νουμιδία ήταν αρχαίο Βερβερικό βασίλειο που κυριαρχούσε στη σημερινή Αλγερία και σε τμήμα της Τυνησίας, έγινε Ρωμαϊκή επαρχία σαν Εξαρτημένο κράτος. Το επίκεντρο του βασιλείου βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα της σημερινής Αλγερίας, στα δυτικά στο σημερινό Μαρόκο βρισκόταν η Μαυριτανία, στα ανατολικά η Τυνησία, στα βόρεια η Μεσόγειος Θάλασσα και στα νότια η Σαχάρα, οι κάτοικοι ονομάζονταν Νουμιδοί. Το όνομα Νουμιδία καταγράφουν ο Πολύβιος και άλλοι ιστορικοί τον 3ο αιώνα π.Χ., περιείχε όλη τη βόρεια Αλγερία μέχρι μια απόσταση 160 χιλιομέτρων δυτικά του Οράν. Οι Νουμιδοί χωρίστηκαν σε δύο μεγάλες ομάδες, οι Μασιλιανοί στα ανατολικά και οι Μασεσιλιανοί στα δυτικά. Την εποχή που είχε ξεσπάσει ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος οι ανατολικοί Μασισιλιανοί συμμάχησαν υπό τον βασιλιά Γάλα με την Καρχηδόνα και οι δυτικοί Μασεσιλιανοί υπό τον βασιλιά Σύφαξ με τη Ρώμη. Ο γιος και διάδοχος του Γάλα Μασσανάσης άλλαξε υποστήριξη και συμμάχησε με τη Ρώμη, το ίδιο έκανε και ο Σύφαξ που συμμάχησε με την Καρχηδόνα, στα τέλη του πολέμου οι Ρωμαίοι παρέδωσαν στον Μασσανάση όλη τη Νουμιδία. Την εποχή που πέθανε ο Μασσανάσης (148 π.Χ.) το βασίλειο του επεκτεινόταν από το Μαρόκο μέχρι την Κυρηναϊκή, στην Καρχηδόνα είχε μείνει μόνο η παραλιακή Τυνησία. Τον Μασσανάση διαδέχθηκε ο γιος του Μικίψα, τον ίδιον διαδέχθηκαν οι γιοι του Ιεμψάλ Α΄ και Aδερβάλ και ο νόθος εγγονός του Μασσανάση Ιουγούρθας που ήταν Βέρβερος δημοφιλής στους Νουμίδιους (118 π.Χ.). Ο Ιεμψάλ Α΄ και ο Ιουγούρθας βρέθηκαν σε σύγκρουση για τη διαδοχή, ο Ιουγούρθας σκότωσε τον Ιεμψάλ και ο Αδερβάλ του κύρηξε τον πόλεμο. Ο Αδερβάλ ηττήθηκε σε ανοιχτή μάχη και ζήτησε βοήθεια από τη Ρώμη, οι Ρωμαίοι αξιωματούχοι δωροδοκήθηκαν αλλά προτίμησαν να σταματήσουν τη διαμάχη με τη διανομή του βασιλείου στα δύο. Ο Ιουγούρθας παρέλαβε το δυτικό τμήμα αλλά σύντομα ξέσπασαν νέες εμφύλιες συγκρούσεις που οδήγησαν σε πόλεμο ανάμεσα στη Νουμιδία και τη Ρώμη. Στην αρχαιότητα (3ος αιώνας π.Χ. - 44 π.Χ.) το αρχαίο βασίλειο των Μαυριτανών στο σημερινό Μαρόκο ήταν τμήμα της Αλγερίας. Οι Μαυριτανοί έγιναν υποτελείς της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (33 π.Χ.) όταν πέθανε ο Βόκχος Β΄ (33 π.Χ.) και όταν πέθανε ο Πτολεμαίος της Μαυριτανίας που ανήκε από μητέρα στη Δυναστεία των Πτολεμαίων Ρωμαϊκή επαρχία (40 μ.Χ.)
Μεσαίωνας
Το Ρωμαϊκό βασίλειο των Μαυριτανών ήταν ένα ανεξάρτητο χριστιανικό βασίλειο των Βερβέρων που βρίσκεται στη σημερινή Αλτάβα, στη βορειοδυτική Αλγερία. Οι χριστιανικές κοινότητες στο Μαγκρέμπ εξαφανίστηκαν όταν κατακτήθηκαν από το Ισλάμ, παρέμειναν κάποια μεμονωμένα χωριά μέχρι τον 14ο αιώνα. Οι Βερβερικές Μουσουλμανικές δυναστείες αναδείχτηκαν τον Μεσαίωνα στο Μαγκρέμπ και στην Αλ-Άνταλους. Τα κυριότερα από αυτά ήταν οι Ζιρίδες στην Ιφρικίγια (973–1148), η Δυναστεία των Χαμαδιδών στη Δυτική Ιφρικίγια (1014-1052), οι Αλμοραβίδες στο Μαρόκο και στην Αλ-Άνταλους (1040-1147), οι Αλμοάδες στο Μαρόκο και στην Αλ-Άνταλους (1147-1248), οι Χαφσίδες στην Ιφρικίγια (1229-1574), η Δυναστεία των Ζαγιανιδών στην Τλεμσέν (1235-1556), το Σουλτανάτο των Μαρινιδών στο Μαρόκο (1248-1465) και η Δυναστεία Βατασιδών στο Μαρόκο (1471-1554). Σε αντίθεση με τις προηγούμενες θρησκείες που ήταν προσωρινές η Μουσουλμανική θρησκεία που διέσπειραν οι Άραβες έγιναν μόνιμες από τον 11ο αιώνα. Το Ισλάμ εξαπλώθηκε από τις κατώτερες τάξεις μέχρι τους πλούσιους και τους πιο μορφωμένους, εισήγαγαν νέες θρησκευτικές τελετές και νέες κοινωνικές δομές. Η τελευταία Αραβική φυλή που έφτασε ήταν η Μπανού Χιλάλ, την έστειλε το Χαλιφάτο των Φατιμιδών για να τιμωρήσει τη Βερβερική δυναστεία των Ζιρίδων επειδή απαρνήθηκαν τον Σιιτισμό. Οι Μπανού Χιλάλ περιόρισαν τους Ζιρίδες σε μια παραλιακή ζώνη καταλαμβάνοντας ολόκληρη την πεδιάδα, το αποτέλεσμα ήταν η εξάπλωση του νομαδισμού σε γεωργικές περιοχές. Πέρα από τη μεγάλη Αραβική διείσδυση οι Ευρωπαίοι έφεραν έναν μεγάλο αριθμό δούλων από τις χώρες τους, στην Οθωμανική αυτοκρατορία έφτασαν τους 1.250.000. Οι επιδράσεις από γειτονικές χώρες στην Αφρική όπως το Σουδάν ήταν επίσης έντονες.
Η Ελ-Άνταλους υπό τους κυβερνήτες των Ομεϋαδών
Οι πρώτοι Μουσουλμάνοι που επιτέθηκαν στην Ιβηρική (711) ήταν Βέρβεροι, ο αρχηγός τους Ταρίκ Ιμπν Ζιγιάντ ήταν υπό τις διαταγές του Άραβα χαλίφη της Δαμασκού Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν και του αντιβασιλέως του στη βόρεια Αφρική Μουζά ιμπν Νουσαΐρ. Για τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους Άραβες και τους Βέρβερους δεν υπάρχουν πολλές πηγές επειδή οι ιστορικοί εκείνης της εποχής ήταν κυρίως Άραβες. Ο Λεξικογράφος Ιμπν Καλικάν περιγράφει υπεροχή των Βέρβερων στην επίθεση του Ταρίκ Ιμπν Ζιγιάντ (711). Ο Νουσαΐρ επανήλθε με έναν στρατό ανάμεικτο από Άραβες και Βέρβερους (712), ήθελαν να βοηθήσουν τον πρώτο Χαλίφη των Ομεϋαδών της Άλ-Άνταλους Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ επειδή η μητέρα του ήταν Βερβερικής καταγωγής. Ο Άγγλος Μεσαιωνολόγος Ρότζερ Κόλινς θεωρεί ότι οι περισσότεροι που επιτέθηκαν εκείνη την εποχή στην Ιβηρική ήταν Βέρβεροι, οι Άραβες είχαν ανεπαρκή στρατό να το κάνουν. Η Βόρεια Αφρική είχε κατακτηθεί μόλις 12 χρόνια πριν και οι Άραβες χρησιμοποίησαν τον στρατό των ηττημένων για τις νέες τους κατακτήσεις. Ο Κόλινς συνεχίζει τονίζοντας ότι η κοινωνική δομή των Βέρβερων επέτρεπε στους Άραβες να χρησιμοποιήσουν στον στρατό τους μεγάλα τμήματα από τον πληθυσμό τους, είχαν επίσης εξαιρετικές στρατιωτικές ικανότητες. Τα Βερβερικά στρατεύματα που επιτέθηκαν στην Ιβηρική προέρχονταν κυρίως από την Ιφρικίγια και την Τριπολιτανία. Ο Μουσουλμάνος κυβερνήτης μοίρασε τα κατακτημένα εδάφη στις φυλές, δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε με ακρίβεια τη διανομή επειδή δεν υπάρχουν πηγές. Οι Άραβες και οι Βέρβεροι επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την Ιβηρική, οι Βέρβεροι παρέλαβαν κυρίως ορεινές περιοχές στη Γρανάδα, τα Πυρηναία, την Κανταβρία και την Ισπανική Γαλικία. Ο Κόλλινς περιγράφοι τους Βέρβερους σαν ορεινή φυλή, οι Άραβες αντίθετα ήταν πεδινοί. Στα τέλη της δεκαετίας του 710 υπήρχαν Βέρβεροι κυβερνήτες στην Ισπανική Λεόν και τη Χιχόν. Την εποχή που εξεγέρθηκε ο Πελάγιος στο Βασίλειο των Αστουριών βρισκόταν Βέρβερος κυβερνήτης. Η εξέγερση αυτή άλλαξε τα σχέδια της αρχικής διανομής με αποτέλεσμα να μην εγκατασταθούν Βέρβεροι στη Γαλικία και στην Κανταβρία. Η εκδίωξε της Βερβερικής φρουράς από την κεντρική Αστουρία μετά τη "μάχη της Κοβαντόνγκα" (718-720) είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα ανεξάρτητο Βασίλειο της Αστουρίας. Πολλοί Βέρβεροι εγκαταστάθηκαν κοντά στο Τολέδο, την Ταλαβέρα ντε λα Ρέινα και τη Μέριδα που έγινε τον 8ο αιώνα σημαντικό οχυρό τους. Η φρουρά των Βερβέρων στην Ταλαβέρα ενεπλάκη τον 8ο αιώνα σε στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των επαναστατών στο Τολέδο. Οι αρχικές εγκαταστάσεις τους ήταν τα ανατολικά Πυρηναία και η Καταλονία, απέφευγαν τις μεγάλες πόλεις του νότου και περιορίστηκαν σε συνοριακές ζώνες γύρω από την Κόρδοβα.
Η Ελ-Άνταλους υπό το Εμιράτο των Ομεϋαδών
Την εποχή που ανατράπηκε το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών (750) ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄, εγγονός του τελευταίου Χαλίφη Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ δραπέτευσε στη βόρεια Αφρική και έζησε 5 χρόνια ανάμεσα στους Βέρβερους. Σύμφωνα με την παράδοση η μητέρα του ήταν Βέρβερη και βρήκε καταφύγιο στον λαό της μητέρας του. Όταν ο κυβερνήτης Ιμπν Χαμπίμπ τον αναζήτησε δραπέτευσε στον ισχυρό Βερβερικό λαό Ζενάτα που ήταν εχθροί του Ιμπν Χαμπίμπ. Οι Ζενάτα συμμετείχαν στην αρχική εισβολή των μουσουλμάνων στην Ιβηρική και υποστήριξαν τον Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ όταν κατέκτησε την Άλ-Ανταλούς, τον υποστήριξε επίσης ο στρατός του Μπαλτζ που ήταν πιστοί στους Ομεϋάδες. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ διέσχισε την Ισπανία (756) και ανακήρυξε τον εαυτό του νόμιμο Ομεϋάδη κυβερνήτη της Άλ-Ανταλούς. Ο κυβερνήτης Γιουσούφ αλ-Φίχρι αρνήθηκε να υποταχθεί, δραπέτευσε στη Μέριδα όπου συγκέντρωσε έναν Βερβερικό στρατό, βάδισε στη Σεβίλλη αλλά ηττήθηκε από τον στρατό του Αμπντ αλ-Ραχμάν. Ο Γιουσούφ αλ-Φίχρι δραπέτευσε στο Τολέδο όπου δολοφονήθηκε ή στον δρόμο ή όταν έφτασε. Ο ξάδελφος του Γιουσούφ συνέχισε να αντιστέκεται ως το 764 και οι γιοι του επαναστάτησαν ξανά (785), κέρδισαν την υποστήριξη των Βέρβερων. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ συνάντησε πολλές εξεγέρσεις από τους Βέρβερους που υποστήριζαν τον Γιουσούφ ακόμα και τους Ζενάτα, συμμετείχαν στην επανάσταση της Υεμένης στην περιοχή της Σεβίλλης.
Ο Βέρβερος Σάκυα εξεγέρθηκε απέναντι στον Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ και ανακήρυξε τον εαυτό του ανεξάρτητο ιμάμη, διεκδίκησε την καταγωγή του από τη Φάτιμα λαο τον Αλί. Η δράση του έμεινε γνωστή από τον Άραβα ιστορικό Ίμπν-αλ-Αθύρ, είχε περιγράψει την επανάσταση του στην Οουένκα, μια ορεινή περιοχή που δεν ήταν προσβάσιμη. Μετά από λεηλασίες ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ έστειλε στρατό (769-771) αλλά ο Σάκυα μετακινήθηκε στα βουνά αποφεύγοντας να δώσει μάχη. Ο Σάκυα νίκησε έναν στρατό των Ομεϋαδών και θανάτωσε τον κυβερνήτη του κάστρου του Μεντελλίν (772). Οι Ομεϋάδες τον πολιόρκησαν (774) αλλά οι επαναστάτες κοντά στη Σεβίλλη τους ανάγκασε να οπισθοχωρήσουν. Ο Σάκυα εξακολουθούσε να αντιστέκεται για άλλα τρία χρόνια αλλά τελικά προδόθηκε και θανατώθηκε μαζί με τους οπαδούς του (777), η κεφαλή του απεστάλη στον Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ πέθανε (788) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Χισάμ Α΄, ο αδελφός του Σουλεϊμάν αμφισβήτησε τη διαδοχή, εξεγέρθηκε και δραπέτευσε στη φρουρά των Βέρβερων στη Βαλένθια όπου παρέμεινε για δύο χρόνια. Ο Σουλεϊμάν και τα αδέλφια του συμβιβάστηκαν τελικά με τον Χισάμ Α΄ και παρέμειναν στην εξορία μέχρι τον θάνατο του (796). Με την άνοδο του γιου του Αλ-Χακάμ Α΄ ο Σουλεϊμάν και τα αδέλφια του αμφισβήτησαν ξανά τη διαδοχή και προχώρησαν σε νέα εξέγερση με την υποστήριξη των Βέρβερων. Διέσχισε την Άλ-Ανταλούς αλλά ηττήθηκε σε μάχη και δραπέτευσε σε οχυρό των Βέρβερων στη Μέριδα (800), συνελήφθη ωστόσο και εκτελέστηκε στην Κόρντομπα. Οι Βέρβεροι είχαν σημαντικό ρόλο στην επανάσταση εναντίον του Αλ-Χακάμ στο Τολέδο (797). Ο Ούμπαϊντ Αλάχ ιμπν Χαμίρ επαναστάτησε εναντίον του Αλ-Χακάμ, εκείνος διέταξε τον Αμρούς ίμπιν Γιουσούφ αρχηγό των Βερβέρων της Σαραγόσας να τους καταπνίξει. Ο Αμρούς ίμπιν Γιουσούφ προσέγγισε τους Βέρβερους και τους υποσχέθηκε εξουσία αν πρόδιδαν τον Ούμπαϊντ Αλάχ ιμπν Χαμίρ, τελικά του έφεραν το κεφάλι του. Στη συνέχεια ξέσπασε μεγάλη εμφύλια διαμάχη μεταξύ των Βέρβερων που τους εξασθένησε και ο Αλ-Χακάμ Α΄ τους υπέταξε εύκολα. Ο Κόλλινς έγραψε ότι οι Βερβερικές φρουρές του Άλ-Ανταλούς συμμετείχαν σε πολλές εμφύλιες συγκρούσεις και υποτιμούσαν βαθιά όσους είχαν Αραβική καταγωγή παρά το γεγονός ότι είχαν την ίδια θρησκεία. Η Βερβερική φρουρά της Ταρραγόνας έσφαξε τους κατοίκους της (794), η πόλη έμεινε ακατοίκητη 7 χρόνια μέχρι την εποχή που οι Γάλλοι κατέκτησαν τη Βαρκελόνη.
Η Ελ-Άνταλους υπό το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών
Νέα κύματα Βέρβερων μεταναστών έφερε τον 10ο αιώνα στην Άλ-Άνταλους ο νέος Χαλίφης Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄ (929), ο στόχος ήταν να τον βοηθήσουν να ανακτήσει τις κτήσεις των Ομεϋάδων που είχαν χάσει οι προκάτοχοι του. Οι νέοι Βέρβεροι δεν είχαν σχέση με τους προηγούμενους, έτσι δεν εμπλέχτηκαν στις ίδιες συγκρούσεις, πήραν μαζί τους όλα τα υπάρχοντα τους και οικοδόμησαν νέους συνοριακούς οικισμούς. Τη δεκαετία του 900 το Χαλιφάτο των Ομεϋάδων αντιμετώπισε προκλήσεις από τους Φατιμίδες της βόρειας Αφρικής, είχαν ανέβει στην εξουσία με στρατό που στηρίχτηκε στους Βέρβερους Κουτάμα. Μόλις κατέλαβαν την Καϊρουάν και ανέτρεψαν τους Αγλαβίδες οι Βέρβεροι Κουτάμα τοποθέτησαν ως νέο Ιμάμη και Χαλίφη τον Αμπντ Αλλάχ αλ-Μάχντι Μπιλλάχ, αποτελούσε συνεχή απειλή απέναντι στους Ομεϋάδες. Οι Φστιμίδες απέκτησαν εξουσία απέναντι στους Ιδρισίδες και ετοιμάστηκαν για την κατάκτηση του Μαγκρέμπ. Οι Ομεϋάδες ως απάντηση διέσχισαν τα Στενά, κατέλαβαν τη Θέουτα (931) και προσπάθησαν όπως και οι Ομεϋάδες να δημιουργήσουν συμμαχίες με Βερβερικές φυλές. Αυτό ήταν μεγάλο κίνητρο και για τους ίδιους τους Βέρβερους να ασπαστούν το Ισλάμ, σε πολλά σημεία μακριά από τα Χαλιφάτα ήταν ακόμα παγανιστές. Με τη βοήθεια Βερβέρων μισθοφόρων ο Ομεϋάδης Εμίρης της Κόρντομπα Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄ ξεκίνησε μια σειρά επιθέσεων σε περιοχές της Ιβηρικής οι οποίες δεν του ήταν υποτελείς. Τη δεκαετία του 920 προχώρησε σε εκστρατεία εναντίον του Ουμάρ ιμπν Χαφσούν που είχε αρνηθεί να υποταχθεί μέχρι τότε, κατέκτησε τη Μέριδα (929), τη Θέουτα (931) και το Τολέδο (932). Αργότερα (934) προχώρησε σε μια σειρά από επιθέσεις εναντίον του Ραμίρο Β΄ του Λεόν και του κυβερνήτη της Σαραγόσα, κατέλαβε το βασίλειο της Παμπλόνας, λεηλάτησε την Καστίλη και προκάλεσε τον Ραμίρο Β΄ σε ανοιχτή μάχη. Τη διετία (935-937) αντιμετώπισε τους Τουζίμπι, τους νίκησε και τους προσάρτησε στον στρατό του, στη "μάχη της Σιμάνκας" ωστόσο (939) ηττήθηκε από τον Ραμίρο Β΄. Οι Ομεϋάδες προσπάθησαν να επεκταθούν στη βόρεια Αφρική μέσω του Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄ περισσότερο με τη διπλωματία παρά με τον πόλεμο όπως έκαναν στην Ιβηρική, έκλειναν συνεχώς φιλικές συνθήκες με τους Βέρβερους. Τα πολλά νομισματοκοπεία των Ομεϋάδων σε πόλλεις του Μαρόκου δείχνουν τη βαθιά επίδραση που είχαν στη βόρειο Αφρική, ένα κείμενο σε έναν Βέρβερο οπλαρχηγό διέσωσε ο Αμπού Μπακρ αλ-Ραζί.
Όταν οι Φατιμίδες μετακίνησαν την πρωτεύουσα τους στην Αίγυπτο άφησαν τη διακυβέρνηση της βόρειας Αφρικής σε Βέρβερους που ήταν πιστοί οπαδοί τους και εχθροί των Ζενάτα. Οι σημαντικότεροι από αυτούς οι Ζιρίδες χωρίστηκαν σε ομάδες, μερικές από αυτές όπως η Δυναστεία των Χαμαδιδών ανεξαρτητοποιήθηκαν (1014). Ο γιος και διάδοχος του Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄ Αλ-Χακάμ Β΄ έστειλε τον Μοχάμεντ Ιμπν Αμπί Αμίρ ως Αρχιδικαστή στους Βέρβερους (973-974), τη διετία που έμεινε στην Αφρική ανέπτυξε μεταξύ τους φιλικές σχέσεις. Στην Κόρδοβα δημιουργήθηκε μεγάλη δυσαρέσκεια χάρη στον αυξημένο αριθμό των Βέρβερων που είχαν άσχημη φήμη την εποχή που ήταν Χαλίφηδες ο Άλ-Μανσούρ και οι γιοι του Τζαφάρ Ιμπν Αλ-Μανσούρ and Σουλεϊμάν Ιμπν άμπι Τζάφαρ. Ο ισχυρός άνδρας του Χαλιφάτου Σαντσουέλο διέταξε να φορούν όσοι εισέρχονται στην αυλή Βερβέρικο τουρμπάνι. Η πληροφορία ίσως να μην είναι αληθής αλλά σύμφωνα με τον Ρότζερ Κόλλινς δείχνει το μίσος για τους Βέρβερους. Ο Σαντσουέλο ανακηρύχτηκε διάδοχος του Χισάμ Β΄ (1009) και προχώρησε σε στρατιωτική εκστρατεία. Την εποχή που έφυγε έγινε μεγάλη εξέγερση και τα ανάκτορα του καταστράφηκαν, όταν επέστρεψε οι Βέρβεροι που τον συνόδευαν τον εγκατέλειψαν. O Σαντσουέλο με τους ελάχιστους Βερβέρους που του είχαν απομείνει συνελήφθηκαν και εκτελέστηκαν, ο Χισάμ Β΄ παρέμεινε στον θρόνο και τον διαδέχθηκε ο Μωάμεθ Β' αλ-Μάχντι. Οι φιλόδοξοι Βέρβεροι υποστήριξαν έναν άλλον στρατηγό τον Σουλεϊμάν Ιμπν Αλ-Χακάμ, τους υποστήριξε και ο κόμης Σάντσο Γκαρσία της Καστίλης. Οι Βέρβεροι νίκησαν τον Βαντί στρατηγό του Μωχάμεντ Β΄ αλ-Μαχντί και ανάγκασαν τον ίδιον να δραπετεύσει στο Τολέδο, τοποθέτησαν τον Σουλεϊμάν στη θέση του Μεγάλου Χαλίφη. Ο Μωχάμεντ Β΄ αλ-Μαχντί αναδιοργανώθηκε ξανά με συμμαχίες με τους κόμητες της Βαρκελόνης, νίκησαν τους Βέρβερους κοντά στην Κόρδοβα (1010) και τους ανάγκασε να δραπετεύσουν στην Αλχεθίρας. Ο Αλ-Μαχντί ορκίστηκε να εξοντώσει τους Βέρβερους, ο Βαντί και οι Καταλανοί σύμμαχοι του ωστόσο ηττήθηκαν και δραπέτευσαν στην Κόρδοβα. Οι Βέρβεροι επέστρεψαν και πολιόρκησαν την Κόρδοβα, ο Βαντί από φόβο ανέτρεψε τον Αλ-Μαχντί και έστειλε το κεφάλι του στους Βέρβερους, τον αντικατέστησε ο Χισάμ-Β΄. Οι Βέρβεροι συνέχισαν την πολιορκία καταστρέφοντας τα προάστεια της Κόρδοβας. Οι σύμμαχοι του Μαντί των σκότωσαν και ζήτησαν από τους Βέρβερους να τους παραδώσουν την πόλη υπό τον όρο ότι θα τους παραχωρήσει αμνηστεία. Οι Βέρβεροι ωστόσο προχώρησαν σε γενική σφαγή, ήθελαν να εκδικηθούν όλες τις περιπέτειες που είχαν στο παρελθόν και την κακομεταχείριση από τους Ομεϋάδες. Ο Σουλεϊμάν τοποθετήθηκε ξανά στη θέση του Μεγάλου χαλίφη, το γεγονός αυτό σηματοδοτεί "το τέλος της εξουσίας των Ομεϋάδων ύστερα από 268 χρόνια και 23 μέρες και την αρχή της εξουσίας των Βερβέρων".
Η Ελ-Άνταλους στην περίοδο της Ταϊφάς
Την περίοδο της Ταϊφάς κυβέρνησαν υποτελείς βασιλείς από διαφορετικές εθνοτικές εθνοτικές ομάδες, οι Ζιρίδες βασιλείς της Γρανάδας ήταν Βέρβεροι στην καταγωγή. Η περίοδος αυτή έληξε όταν οι Αλμοραβίδες του Μαρόκο κατέλαβαν την Άλ-Ανταλούς, τους διαδέχθηκαν οι Αλμοάδες επίσης του Μαρόκου με τους οποίους η Άλ-Ανταλούς πλούτισε. Μετά την κατάληψη της Κόρδοβας (1013) οι Άραβες Σακάλιμπα δραπέτευσαν από την πόλη, μια ομάδα τους κατέκτησε την Οριουέλα από τη φρουρά των Βερβέρων και απέκτησαν τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής. Η Οικογένεια των Ζιρίδων ανήκε στις ομάδες των Βέρβερων που μετέφερε ο Άλ-Μανσούρ στην Άλ-Ανταλούς. Μετά την πτώση της Κόρδοβας οι Ζιρίδες κατέλαβαν τη Γρανάδα και δημιούργησαν το δικό τους βασίλειο στην πόλη (1013). Ο Σακάλιμπα Χαϊράν συμμάχησε με τον Άμπντ-αρ-Ραχμάν Δ΄, προσπάθησαν να ανακαταλάβουν τη Γρανάδα από τους Ζιρίδες αλλά απέτυχαν (1018). Ο Χαϊράν εκτελέστηκε από τον Άμπντ-αρ-Ραχμάν Δ΄, ο γιος του επιχείρησε και ο ίδιος να ανακαταλάβει τη Γρανάδα από τους Ζιρίδες αλλά απέτυχε και ο ίδιος και σκοτώθηκε (1038). Στην Κόρδοβα ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα στους Βερβέρους κυβερνήτες και σε πολίτες που διεκδικούσαν την καταγωγή τους από τους Άραβες. Αφού τοποθέτησαν στη θέση του Χαλίφη τον πιστό τους Σουλεϊμάν τον πίεσαν να διανείμει τα νότια του Χαλιφάτου στους Βέρβερους οπαδούς του, οι Χαμαδίδες δέχτηκαν την περιοχή ανάμεσα στη Θέουτα και την Αλχεθίρας. Η Δυναστεία των Χαμαδίδων είχε συγγένεια με τους Ιδρισίδες και διεκδικούσαν την καταγωγή τους από τον προφήτη Αλί. Αργότερα (1016) επαναστάτησαν στη Θέουτα διεκδικώντας την επαναφορά του Χισάμ Β΄, αφού κατέλαβαν τη Μάλαγα βάδισαν στη Θέουτα και εκτέλεσαν τον Σουλεϊμάν και την οικογένεια του. Ο Αλί ιμπν Χαμούντ αλ-Νασίρ ανέβηκε στη θέση του Χαλίφη την οποία διατήρησε για δύο χρόνια.
Για πολλά χρόνια οι Ομεϋάδες και οι Χαμαμίδες βρέθηκαν σε σύγκρουση για την κυριαρχία του Χαλιφάτου, οι τελευταίες Χαμαμίδες Χαλίφηδες κυβέρνησαν μέχρι το 1027. Οι Χαμαμίδες εκδιώχθησαν κατόπιν από την Κόρδοβα στην οποία υπήρχαν έντονα αντιβερβερικά αισθήματα, παρέμειναν στη Γρανάδα μέχρι την εποχή που εκδιώχθηκαν από τους Ζιρίδες (1056). Οι Ζιρίδες της Γρανάδας είχαν υπό τον έλεγχο τους τη Μαλάγα, κατόπιν (1073) ξεχωριστοί Ζιρίδες βασιλείς είχαν τον έλεγχο της Γρανάδας και της Μαλάγας μέχρι την κατάκτηση τους από τους Αλμοραβίδες. Την ίδια περίοδο η Δυναστεία των Αφτασίδων με έδρα την Μπαδαχόθ είχε υπό τον έλεγχο της μεγάλη περιοχή στην κοιλάδα του ποταμού Γουαδιάνα. Οι Αφτασίδες κυριαρχούσαν σε μια μεγάλη περιοχή από τη Σιέρα Μορένα μέχρι την Ταϊφά της Μέρτολα στα νότια, την Κάμπο ντε Καλατράβα στα δυτικά, τις οροσειρές του Τολέδο στα βορειοδυτικά, και το Πόρτο στα βορειοανατολικά. Σύμφωνα με τον Μπέρναρντ Ο'ράιλι στην περίοδο της Ταϊφά συνεχίστηκαν οι διακρίσεις ανάμεσα στις ανώτερες τάξεις της Άλ-Ανταλούς που διεκδικούσαν την καταγωγή τους από τους πρώτους Άραβες της Συρίας και της Υεμένης που εισέβαλαν στην Ιβηρική. Οι Βέρβεροι αντίστοιχα υποτιμήθηκαν από τους Άραβες σαν "άνθρωποι κατώτερης φυλετικής καταγωγής". Με τον καιρό οι διακρίσεις σταμάτησαν να υφίστανται αλλά όταν ανέβαιναν σποραδικά στον θρόνο Βέρβεροι Χαλίφηδες οι εχθροί τους δεν έχαναν την ευκαιρία να τους υπενθυμίσουν την καταγωγή τους. Οι διακρίσεις αυτές δεν αποτελούσαν ωστόσο σοβαρό πολιτικό ζήτημα αλλά πάντα δευτερεύων που εξασθενούσε συνεχώς. Τα τελευταία χρόνια του Χαλιφάτου όπως γράφει ο Μπέρναρντ Ο'ράιλι ο στρατός των καθαρών Βερβέρων της Άλ-Ανταλούς απαριθμούσε μόλις 20.000 σε έναν συνολικό πληθυσμό 6.000.000 κατοίκων. Τα προβλήματα σχετικά με τις διακρίσεις σχετίζονταν στην περίοδο της Ταϊφά μόνο όταν ανέβαινε στη θέση του Χαλίφη ένας Βέρβερος. Οι εθνικές διακρίσεις ήταν ένα βασικό χαρακτηριστικό της Ανδαλουσιακής πολιτικής αφού ο πληθυσμός της Ανδαλουσίας που είχε καταγωγή από Βέρβερους προσδιοριζόταν στο 20% του συνολικού.
Νεότερα χρόνια
Η Αλγερική Καβυλία στην οποία κατοικούσαν οι Βέρβεροι παρέμεινε ανεξάρτητη σε ολόκληρη την Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι κάτοικοι ζούσαν σε τρεις μεγάλες κρατικές Ομοσπονδίες : το Βασίλειο του Αΐτ Αμπάς στη σημερινή Επαρχία Μπετζάγια, το Βασίλειο του Κούκου στην Επαρχία Τιζί Ουζού και το πριγκιπάτο του Αΐτ Ζουμπάρ. Το σημαντικότερο από αυτά το βασίλειο του Αΐτ Αμπάς αναφέρεται εκτενώς στην Ισπανική ιστοριογραφία. Η σημαντικότερη επανάσταση των γηγενών της Αλγερίας απέναντι στη Γαλλική αποικιοκρατία μετά τον Αμπντ ελ-Καντέρ ξέσπασε στην Καβυλία (1871), από εκεί εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Αλγερία. Τον Απρίλιο του 1871 είχαν εξεγερθεί 250 Βερβερικές φυλές, το 1/3 του πληθυσμού της Αλγερίας. Με τη λήξη της επανάστασης (1892) ο μύθος της Καβυλίας που στηρίχτηκε στις σχέσεις ανάμεσα στους Άραβες και τους Βέρβερους έφτασε στο αποκορύφωμα του. Οι Γάλλοι διέσχισαν τις οροσειρές του Αχαγκάρ και νίκησαν σε μάχη τους Βέρβερους Τουαρέγκ (1920)
Πηγές
Κατηγορία:Μαυριτανοί Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Αλγερίας Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ
Αετομάχος
Ο Αετομάχος είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Λανιιδών (Αετομαχιδών), ένας από τους κεφαλάδες που απαντώνται και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Lanius collurio και περιλαμβάνει 2 υποείδη.
Στην Ελλάδα συναντάται το υποείδος Lanius collurio collurio Linnaeus, 1758.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Lanius είναι λατινική και για την προέλευσή της υπάρχουν δύο εκδοχές:
Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, ρίζα είναι η ελληνική λέξη λειανός «λεπτός, λιγνός, ισχνός» (όχι λιανός, διότι δεν ερμηνεύεται ετυμολογικά εξ ου και τα παράγωγα λειανεύω, λειανίζω, λειανικός, κ.ο.κ.) Η λέξη λειανίζω σημαίνει «κατατεμαχίζω, κατακόπτω» και αναφέρεται κυρίως στο κρέας, εξ ου και η δεύτερη σημασία της «κατασφάζω». Σύμφωνα με τη δεύτερη και πιθανότερη εκδοχή, ρίζα είναι η λέξη lana «μαλλί», από την οποία προέρχεται το ρήμα lanio «κόβω το μαλλί σε μικρά κομμάτια, λανίζω» εξ ου και το ελληνικό «λαναράς».
Η λατινική λέξη Lanius, σημαίνει επακριβώς «σφαγέας», «χασάπης», ή «ο πάγκος του χασάπη», επομένως, η επιστημονική ονομασία του γένους σχετίζεται άμεσα με τη συνήθεια του πτηνού, όπως και  άλλων κεφαλάδων, να σκοτώνουν τη λεία τους και να την καρφώνουν πάνω σε ένα αιχμηρό αντικείμενο -συνήθως μεγάλα αγκάθια- για να τη φάνε με την ησυχία τους ή για να την «αποθηκεύσουν» για αργότερα, όπως κάνουν οι κρεοπώλες με το κρέας που το κρεμάνε σε τσιγκέλια (βλ. Ηθολογία)! Για τον όρο collurio στην επιστημονική ονομασία του είδους, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία, πιθανόν όμως να πρόκειται για απόδοση στα λατινικά της αρχαίας ελληνικής λέξης κολλυρίων (-ονος) και, να επρόκειτο για το συγκεκριμένο πτηνό. Υπάρχει μάλιστα και σχετική αναφορά στο «Περί Ζώων Ιστορίαι» του Αριστοτέλη, αλλά και στον Ησύχιο.
Η αγγλική ονομασία του πτηνού, Red-Backed Shrike, «κεφαλάς με κόκκινη ράχη», παραπέμπει στον χρωματισμό της ράχης του αρσενικού.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|350px|Γεωγραφική εξάπλωση και μεταναστευτικές οδοί του είδους Lanius collurio: Πράσινο = Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Μπλε = Περιοχές διαχείμασης Ο αετομάχος είναι πλήρως μεταναστευτικό είδος του Παλαιού Κόσμου (οικοζώνες: Παλαιαρκτική και Αφροτροπική), αναπαραγόμενο σε εκτεταμένες περιοχές της Ευρώπης και Δ. Ασίας, ενώ διαχειμάζει στην Αφρική νοτίως του ισημερινού. Χονδρικά, τα δυτικά όρια της αναπαραγωγικής επικράτειας βρίσκονται στις ακτές του Ατλαντικού και την Βόρεια Θάλασσα, ενώ τα ανατολικά φθάνουν στην Κ. Ασία, στο γεωγραφικό μήκος των 90°, περίπου, στα επίπεδα της Κ. Ρωσίας, του Α. Καζακστάν και της Δ. Κίνας. Το βόρειο όριο της επικράτειας περιλαμβάνεται σε ένα τόξο ΒΑ. του ποταμού Βόλγα μεταξύ περίπου 48° και 64° γεωγραφικού πλάτους, ενώ στα νότια φθάνει μέχρι μια στενή παράκτια λωρίδα στο Ισραήλ.
Πιο αναλυτικά, αναπαράγεται στη βόρεια Ιβηρική, στη Γαλλία λείπει από τη Βρετάνη, τη Νορμανδία και τις ακτές της Μάγχης, ενώ κάποιοι πληθυσμοί αναπαραγωγής στις Βρετανικές Νήσους φαίνεται να έχουν εκλείψει. Στη Σκανδιναβία, αναπαράγεται σε μία ζώνη από τη νότια Νορβηγία μέχρι την κεντρική Φινλανδία και τις περιοχές της Βαλτικής. Στη Μεσόγειο, μάλλον έχει εκλείψει από την Κύπρο και τη Σικελία.
Η φυσική κατανομή του είδους φαίνεται να ακολουθεί την ισοθερμική καμπύλη των 26 °C, κατά το μήνα Ιούλιο.
Πηγές:
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο αετομάχος είναι πλήρως μεταναστευτικό είδος μεγάλων αποστάσεων, ερχόμενο στην ευρωπαϊκή και ασιατική επικράτεια τα καλοκαίρια για να αναπαραχθεί, ενώ διαχειμάζει αποκλειστικά στην αφρικανική ήπειρο. Η κύρια περιοχή διαχείμασης είναι νότια του ισημερινού, στη ζώνη δάσους-βροχής, παραλείποντας ωστόσο τη λεκάνη του Κονγκό, φθάνοντας μέχρι τα βόρεια και τα ανατολικά της Νότιας Αφρικής. Απαντά περιστασιακά στο νότιο Σουδάν ή στην περιοχή του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας. Τα περισσότερα πουλιά περνούν το χειμώνα στη Μοζαμβίκη, τη Ζιμπάμπουε, τη Μποτσουάνα και τη Ναμίμπια. Ιδιαίτερα ξηρές περιοχές, όπως το εσωτερικό της ερήμου Καλαχάρι, αποφεύγονται σε μεγάλο βαθμό.
Η φθινοπωρινή αποδημία αρχίζει τον Αύγουστο από τα ενήλικα πουλιά, ενώ 1-2 εβδομάδες αργότερα, ακολουθούν τα νεαρά. Οι πρώτοι αετομάχοι καταφθάνουν στην Α. Αφρική τον ίδιο μήνα, ενώ στη Ν. Αφρική το Σεπτέμβριο, στο τέλος του οποίου ολοκληρώνεται συνήθως η μετανάστευση. Σε σπάνιες περιπτώσεις καταφθάνουν πουλιά κατά τον Οκτώβριο και, αυτά είναι ως επί το πλείστον νεαρά άτομα που γεννήθηκαν αργά μέσα στην αναπαραγωγική περίοδο. Το ταξίδι πραγματοποιείται πιθανότατα μόνο τη νύχτα, καθώς οι αετομάχοι εκμεταλλεύονται την ημέρα για πρόσληψη τροφής, οπότε ξεκουράζονται. *Σε μελέτη που πραγματοποιήθηκε στην Κάρπαθο, καταγράφηκε μέση ταχύτητα 70-75 χμ /ώρα στο μεταναστευτικό σμήνος.
Η φθινοπωρινή μετανάστευση μπορεί, γενικά, να χωριστεί ως προς την οδό που ακολουθούν τα σμήνη, σε εκείνη των ευρωπαϊκών και, εκείνη των ανατολικών αναπαραγωγικών πληθυσμών. Τα πουλιά που ζουν στο ανατολικό τμήμα της Ρωσίας και της Δυτικής Σιβηρίας, κατευθύνονται νότια-νοτιοδυτικά της Αραβικής Χερσονήσου, ενώ ακόμη ανατολικότερα υπάρχουν κάποιες ενδείξεις για μετάβαση μέσω των δυτικών τμημάτων της ινδικής υποηπείρου. Η επάνοδος στα εδάφη αναπαραγωγής γίνεται περίπου πάνω στις ίδιες γραμμές.
Οι δυτικοί ευρωπαϊκοί πληθυσμοί, όμως, έχουν μια έντονη διαφοροποίηση στις μεταναστευτικές οδούς τους, με την φθινοπωρινή μετανάστευση να πραγματοποιείται σε μια πολύ πιο ανατολική διαδρομή, σε σχέση με τη εαρινή. Το φθινόπωρο, η μετάβαση γίνεται στη νότια ακτή της Μεσογείου, πάνω από τη Βαλκανική χερσόνησο και, νοτιοανατολικά σε μια περιοχή που βρίσκεται περίπου μεταξύ Λιβύης και διώρυγας του Σουέζ. Για να φτάσουν εκεί, οι πληθυσμοί της Ισπανίας ή της Γαλλίας πρέπει να κατευθυνθούν πρώτα προς τα ανατολικά και, στη συνέχεια να πετάξουν νοτιοανατολικά, πάνω από την ανατολική Μεσόγειο. Οι πληθυσμοί της Σκανδιναβίας μεταναστεύουν μέσω της Βαλκανικής χερσονήσου και του Αιγαίου Πελάγους. Ακολουθείται ένας στενός διάδρομος μεταξύ 25°-35° ανατολικού γεωγραφικού πλάτους, στις παρυφές της αφρικανικής ηπείρου. Αλλά κάποια μεμονωμένα πουλιά καταφθάνουν εδώ, επίσης, περαιτέρω δυτικά μέσα από το Τσαντ.
Την άνοιξη, η επιστροφή στα ευρωπαϊκά εδάφη αναπαραγωγής πραγματοποιείται μέσα από την Αιθιοπία, τη Β. Σομαλία και την Ερυθραία, κατά μήκος των ακτών της Ερυθράς Θάλασσα, προς το ανατολικό άκρο της Μεσογείου και του Σινά. Κατόπιν, τα μεταναστευτικά σμήνη περνούν κυρίως από τα ανατολικά της Κύπρου, από το Αιγαίο Πέλαγος και τη Μικρά Ασία, για να φθάσουν στις περιοχές αναπαραγωγής στις αρχές Μαΐου. Λόγω των μεταναστευτικών οδών που ακολουθούνται, εικάζεται ότι η εξελικτική ιστορία προέλευσης του είδους, έχει διαδραματισθεί στην περιοχή γύρω από την Κασπία Θάλασσα και έχει εξαπλωθεί από εκεί.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Γιβραλτάρ, την Ιρλανδία και την Ισλανδία, το Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία, τη Νιγηρία και το Κονγκό.