cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1983
Γυναικών
1981 | 1982 | 1983 | 1984 | 1985
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων Κατηγορία:Σκοποβολή το 1983 Κατηγορία:Δυτική Γερμανία
Ιερά Μονή Παναγίας της Γουμένισσας
Το μοναστήρι της Παναγίας της Γουμένισσας υπήρξε η αφορμή να δημιουργηθεί και η μικρή ομώνυμη πόλη που αποτελεί και την έδρα της νεοσύστατης (από το 1991) Μητρόπολης Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως & Πολυκάστρου.
Θεωρείται ότι ήταν το καθολικό μοναστηριού, που το 1346 παραχωρήθηκε με αυτοκρατορικό χρυσόβουλο στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους. Το μοναστήρι συσπείρωσε γύρω του τον οικισμό της περιοχής (Γουμένισσας) και εξελίχθηκε σύντομα σε σημαντικό πνευματικό κέντρο στην Κεντρική Μακεδονία.
Η Μονή υπήρξε από το έτος 1346 μετόχι της Ιβήρων, μετά από παραχώρησή της με χρυσόβουλο του αυτοκράτορος Ιωάννου Ε΄ Παλαιολόγου. Το καθεστώς κράτησε ώς το 1931, από δε το 1951 κατέστη ανεξάρτητη Μονή.
Στις πλαγιές του όρους Πάικο, ασκήτευαν αρκετοί μοναχοί κατά τον 14ο αιώνα. Ενδεχομένως στο σημείο που σώζονται τα ερείπια και βρίσκεται σήμερα το εξωκλήσι της αγίας Παρασκευής Πενταλόφου, να υπήρχαν κελιά. Οι μοναχοί αυτοί τιμούσαν ιδιαίτερα μια εικόνα της Παναγίας. Η εικόνα αυτή κάποια μέρα έφυγε από τη θέση της και βρέθηκε 7 χιλιόμετρα πιο κάτω, όπου η σημερινή Γουμένισσα.
Την επανέφεραν στη θέση της και ξαναχάθηκε, δεύτερη και τρίτη φορά, δείγμα ότι η Παναγία επιθυμούσε στο σημείο εκείνο, δυτικά από το μικρό τότε χωριό, να στηθεί Μοναστήρι. Οι ευλαβείς κάτοικοι της περιοχής, ποιμένες και αγρότες, ανήγειραν ναό προς τιμήν της Παναγίας και με τον καιρό, καθώς αυξάνονταν εντυπωσιακά οι συρρέοντες κάτοικοι, ο ναός αυτός έγινε το καθολικό της Μονής.
Όταν η περιοχή υποτάχθηκε στους Τούρκους (1430-1912), η Μονή έγινε τo σημαντικότερο θρησκευτικό και εθνικό κέντρο της περιοχής, απέκτησε δύναμη και μεγάλη κτηματική περιουσία, από δωρεές των πιστών. Συμμορίες, όμως, Τούρκων και Τουρκαλβανών ληστών, λεηλάτησαν τη Μονή και για να τιμωρήσουν την αντίσταση των Μοναχών κρέμασαν τον Ηγούμενο σε ένα πλατάνι στο δάσος της Μονής, στη θέση της σημερινής κεντρικής πλατείας.
Έκτοτε Μονή και κωμόπολη είναι αναπόσπαστα δεμένες.
Το σημερινό καθολικό δεν είναι ο αρχικός ναός, αλλά κτίσμα του τέλους του 17ου αιώνα, στο οποίο –με το πρόσχημα επισκευών (λόγω απαγορεύσεως των κατακτητών)– το 1802 προστέθηκαν στη νότια και δυτική πλευρά αψιδωτό προστώο, με πεσσούς και τόξα, και δημιουργήθηκε γυναικωνίτης, ανακαινίστηκε η κόγχη του ιερού και τονίστηκαν τα χρώματα των τοιχογραφιών.
Το 1837 ανακαινίσθηκε το Ιερό, ενώ στα μέσα του 19ου αιώνα επεκτάθηκε προς τα δυτικά. Τότε προστέθηκε και η νότια στοά. Στο εσωτερικό της εκκλησίας, η οποία ανήκει στον τύπο της τρίκλητης ξυλόστεγης βασιλικής, με πολυγωνική αψίδα Ιερού από λαξευτή πέτρα, υπάρχει ένα εξαιρετικής ποιότητας ξυλόγλυπτο σύνολο (τέμπλο, κιβώριο Αγίας Τράπεζας, προσκυνητάρι). Στο προσκυνητάρι είναι τοποθετημένη η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας που καθιστά το ναό σημαντικό λατρευτικό κέντρο.
Τα παραπάνω μαρτυρούνται από δυο εντοιχισμένες επιγραφές (εξωτερικά στη κόγχη του αγίου Βήματος): «1802 Αυγούστου 15 ΙΣΧΡ ΝΙΚΑ» και «ΠΑΝΤΑ ΩΣΑΝΑ Α΄ ΜΑΡΤΙΟΥ 1821».
Το 1864 κτίσθηκε και ο ευρύχωρος ναός του αγίου Γεωργίου, αλλά ο παλαιός της Παναγίας δεν έπαυσε να αποτελεί το κέντρο της θρησκευτικής ζωής της Γουμένισσας.
Σημαντικό, στην τοπική ιστορία, υπήρξε το έτος 1924, οπότε στην περιοχή ήρθαν και εγκαταστάθηκαν χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρασία, τον Πόντο και την Ανατολική Ρωμυλία. Για την αποκατάστασή τους, όπως όλα σχεδόν τα μοναστήρια, η Μονή Ιβήρων παραχώρησε στο Κράτος και στη τοπική Εκκλησία το Μετόχι της Παναγίας (έτος 1931), την κινητή και ακίνητη περιουσία, πλην των ιερών αντικειμένων και κειμηλίων που παραδόθηκαν στη Μονή Ιβήρων, ενώ τα κελιά μετατράπηκαν σε οικήματα για τη στέγαση προσφύγων.
Το 1951 οι ενορίες της Παναγίας και του Αγίου Γεωργίου συγχωνεύτηκαν και επανασυστήθηκε η «Ιερά Μονή της Παναγίας Γουμενίσσης» (Β.Δ. 17.12.1951). Από έλλειψη μοναχών, αργότερα, ο τότε μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου Αμβρόσιος μετέτρεψε τη Μονή σε «ιερό προσκύνημα», διατηρώντας όμως σε ισχύ το μοναστηριακό καθεστώς.
Έτσι, με την ανάληψη της ποιμαντορίας του ο πρώτος μητροπολίτης της νεοσύστατης Μητροπόλεως Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου Δημήτριος (Μπεκιάρης) εγκατέστησε σ’ αυτήν μια δραστήρια μοναστική αδελφότητα (1991) και κατάργησε το προσκυνηματικό καθεστώς.
Το κτιριακό της συγκρότημα σήμερα, περιλαμβάνει τον παλιό Ναό της Παναγίας, το νέο παρεκκλήσι της Αγίας Ζώνης, ευρύχωρο και ανακαινισμένο Αρχονταρίκι και καταλύματα της Αδελφότητας (βλέπε Φωτό).
Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της επονομαζόμενης και Γουμένισσας τιμάται 4 φορές το χρόνο:
Παραπομπές
2. Χρ. Π. Ίντος, Η Παναγία της Γουμένισσας, παραδόσεις και ιστορίες, Γουμένισσα 2007.
Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου Παναγια Γουνεμισσα Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Χουανίτο Γιαρσάμπαλ
Ο Χουάν Εουσέμπιο Γιαρσάμπαλ (ή Γιάρσαμπαλ) Ορτεάγκα (γενν. 30 Μαρτίου 1956) επίσης Χουανίτο Οϊαρθάμπαλ είναι σημαντικός Ισπανός Βάσκος ορειβάτης και συγγραφέας βιβλίων για την ορειβασία. Είναι ο 16ος ορειβάτης που κατέκτησε και τις 14εις κορυφές οκτώ χιλιάδων μέτρων και ο τρίτος που το κατόρθωσε χωρίς τη χρήση βοηθητικού οξυγόνου. Είναι ο πρώτος που ανέβηκε στις 3εις πρώτες δύο φόρες (Έβερεστ + Κ2 + Κανγκτσενγιούνγκα), και ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία ορειβάτης που σκαρφάλωσε στο Κανγκτσενγιούνγκα, σε ηλικία 53 ετών, έως ότου ο Κάρλος Σορία Φοντάν έκανε επιτυχημένο ανάβαση στο βουνό το 2014, σε ηλικία 75 ετών. Το 2004 έχασε όλα τα ακροδάκτυλα των ποδιών του από εκτεταμένα κρυοπαγήματα μετά από την ανάβασή του στο Κ2.
Το 2009 ανακοίνωσε ότι επιθυμεί να γίνει ο πρώτος στην ιστορία που κατέκτησε δύο φορές όλες τις κορυφές 8.000 μ. Το Απρίλιο του 2010 έφτασε τις 24 κορυφές 8.000 μ, σκαρφαλώνοντας το Αναπούρνα, κάνοντας παγκόσμιο ρεκόρ. Το 2011 αναρριχήθηκε στο Λότσε για δεύτερη φορά, που ήταν η 25η «οκτάρα». Είναι δεύτερος σε ό,τι αφορά στις «οκτάρες» πίσω από τον Νεπαλέζο ορειβάτη Φούρμπα Τάσι Σέρπα, που έχει 28 κορυφές συνολικά.
Αλάσκα
1984 / ΜακΚίνλεϊ (6.194 μ) - Διαδρομή West Buttress
Αργεντινή
1983 / Ακονκάγκουα (6.957 μ) – 5η χειμερινή ανάβαση παγκόσμια (Έχει 16 αναβάσεις στο Ακονκάγκουα ως οδηγός)
Κένυα
1988 / όρος Κένυα – Diamond Corridor
Νεπάλ
1982 / (Μακαλού Β΄) (7.640 μ). Υψόμετρο που προσέγγισε: 7.200 μ 1988 / Κανγκτσενγιούνγκα (8,586 μ). Βόρεια πλευρά. Υψόμετρο που προσέγγισε: 8.000 μ 1989 / Μακαλού (8.465 μ). Δυτικό πιλιέ. Υψόμετρο που προσέγγισε: 8,350 μ 1990 / Έβερεστ (8.848 μ). ΝΔ πλευρά. Υψόμετρο που προσέγγισε: 8,300 μ 1991 / Κανγκτσενγιούνγκα (8.586 m). Βόρεια πλευρά. Υψόμετρο που προσέγγισε: 8,400 μ 1993 / Έβερεστ (8.848 μ). Ν-ΝΔ Διαδρομή. Κορυφή 1995 / Μακαλού (8.465 μ). Κανονική διαδρομή. Κορυφή 1995 / Λότσε (8.516 μ). Κανονική διαδρομή. Κορυφή 1996 / Κανγκτσενγιούνγκα (8.586 μ). Βόρεια πλευρά. Βρετανική διαδρομή. Κορυφή 1997 / Μανασλού (8.163 μ). Κανονική διαδρομή. Κορυφή 1998 / Νταουλαγκίρι (8.167 μ). Κανονική διαδρομή. Κορυφή 1999 / Αναπούρνα (8.091 μ). Γερμανική διαδρομή. Κορυφή 2002 / Μακαλού (8.465 μ). Δυτικό πιλιέ. Υψόμετρο που προσέγγισε: 7.600 μ 2004 / Άμα Νταμπλάμ (6.856 μ). ΝΔ Κόψη. Κορυφή 2010 / Αναπούρνα (8.091 μ). Κορυφή (Χρησιμοποιήθηκε ελικόπτερο για την κατάβαση) 2011 / Λότσε (8.516 μ). Κορυφή
Πακιστάν
1987 / Γκασερμπρούμ Β΄ (8.035 μ). Κορυφή 1987 / Γκασερμπρούμ Α΄ (8.068 μ). Διαδρομή Μέσνερ. Υψόμετρο που προσέγγισε: 6.800 μ 1992 / Νάνγκα Παρμπάτ (8.125 μ). Διαδρομη Κινσχόφερ. Κορυφή 1994 / Κ2 - Τσογκόρι (8.611 μ). Διαδρομή Τόμο Κέζεν. Κορυφή 1995 / Μπρόουντ Πικ (8.047 μ). Κανονική διαδρομή. Κορυφή 1997 / Γκασερμπρούμ A΄ (8.068 μ). Ιαπωνικός Διάδρομος. Κορυφή 2003 / Μπρόουντ Πικ (8,047 μ). Χειμερινή. Υψόμετρο που προσέγγισε: 6.900 μ. 2003 / Γκασερμπρούμ Β΄ (8.035 μ) Κανονική διαδρομή. Κορυφή 2003 / Γκασερμπρούμ A΄ (8.068 μ). Ιαπωνικός Διάδρομος. Κορυφή 2004 / K2 - Τσογκόρι (8.611 μ). Κορυφή
Κίνα
1985 / Τσο Ογιού (8.201 μ). Κανονική διαδρομή. Κορυφή 1998 / Σισαπάνγκμα (8,046 m). ΝΔ πλευρά. Βρετανική διαδρομή. Κορυφή 2000 / Έβερεστ (8.848 μ). Βόρεια πλευρά. Υψόμετρο που προσέγγισε: 8.700 μ 2001 / Έβερεστ (8.848 μ). Βόρεια πλευρά. Κορυφή (without O2) 2002 / Τσο Ογιού (8.201 μ). Κανονική διαδρομή. Κορυφή 2003 / Τσο Ογιού (8.201 μ). Κανονική διαδρομή. Κορυφή (23 Σεπτεμβρίου) 2003 / Τσο Ογιού (8.201 μ). Κανονική διαδρομή. Κορυφή (5 Οκτωβρίου)
Γροιλανδία
2000 / Διάσχιση της διαδρομής Ναρσασοάκ - Κανγκαρλοσοάκ (650 χλμ) σε έλκηθρο.
Κίνα
2000 / Τακλαμακάν 800 χλμ διάσχιση ερήμου, (έρημος μέσα στην έρημο Γκόμπι).
Ρωσία
2001 / όρος Ελμπρούς (5.642 μ) Κανονική διαδρομή. Χειμερινή. Υψηλότερη ευρωπαϊκή κορυφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ορειβάτες
Καφέ Μπρίστολ
Ο Νορβηγός μουσικοσυνθέτης Έντβαρντ Γκριγκ και ο Ιταλός τενόρος Ενρίκο Καρούζο ήταν από τους πρώτους που επισκέφτηκαν το ξενοδοχείο και το διάσημο καφέ του, αμέσως μετά τα εγκαίνιά του το 1901.
Πολλές άλλες διασημότητες διεθνούς φήμης έχουν παρελάσει από το ιστορικό ξενοδοχείο και το αριστοκρατικό καφέ «Μπρίστολ». Ανάμεσα σ’ αυτούς περιλαμβάνονται: Άρθουρ Ρουμπινστάιν, Μαργκότ Φοντέιν, Τζον Κένεντι, Ζακλίν Κένεντυ – Ωνάση, Βίλλυ Μπραντ, Σαρλ ντε Γκολ, Μαρλέν Ντίτριχ, ο Σάχης του Ιράν Ρεζά Παχλαβί κ.ά.
Η εκατονταετηρίδα ιστορίας και παράδοσης του «Μπρίστολ» (1901 – 2001) γιορτάστηκε με λαμπρότητα το έτος 2001.
Πηγές
Κατηγορία:Καφέ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βαρσοβία
Emanuelle in America
Το Emanuelle in America γνωστο επισής και με τον τίτλο Brutal Nights είναι μια ερωτική ταινία ιταλικής παραγωγής 1977 σε σκηνοθεσία Τζο Ντ' Αμάτο και με πρωταγωνίστρια τη Λάουρα Γκέμσερ. Πρόκειται για την τέταρτη ταινία με τη Μαύρη Εμμανουέλα, μια ηρωίδα που δημιούργησαν Ιταλοί παραγωγοί και σκηνοθέτες με στόχο να εκμεταλλευθούν την εμπορική επιτυχία της αυθεντικής Εμμανουέλας (1974) του Ζιστ Ζεκίν.
Περίληψη
Μια Αμερικανίδα δημοσιογράφος ταξιδεύει στον κόσμο σε αναζήτηση μιας καλής ιστορίας. Στη διάρκεια των ταξιδιών της θα μπει σε ένα σύγχρονο χαρέμι και θα λάβει μέρος σε πριβέ διπλωματικά πάρτι στη Βενετία. Στην προσπάθεια της να "ξεσκεπάσει" έναν διεφθαρμένο πολιτικό, θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα κύκλωμα που απάγει κοπέλες και τις αναγκάζει να συμμετέχουν σε σκληρά πορνογραφικά φιλμ. Ερχόμενη πολύ κοντά στον θάνατο, η Εμμανουέλα αναρωτιέται μήπως έφτασε η ώρα να αποσυρθεί για πάντα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1977 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ιταλικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζο Ντ'Αμάτο
Βουλευτικές εκλογές στο Τζιμπουτί 2013
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Τζιμπουτί στις 22 Φεβρουαρίου 2013.
Πλαίσιο
Το Κοινοβούλιο του Τζιμπουτί αποτελείται από 65 έδρες και εκλέγεται ανά πενταετία. Στις προηγούμενες εκλογές που διεξήχθησαν στις 8 Φεβρουαρίου 2008, δεν έλαβαν μέρος υποψήφιοι από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για παρατυπίες από τη μεριά του κυβερνώντος κόμματος.
Αποτελέσματα
Στις εκλογές του 2013 η αντιπολίτευση έλαβε μέρος με το συνασπισμό Ένωση για την Εθνική Ασφάλεια. Ο κυβερνών συνασπισμός Ένωση για την Προεδρική Πλειοψηφία κέρδισε 43 επί συνόλου 65 έδρες στο Κοινοβούλιο. Ωστόσο, η Αντιπολίτευση κατήγγειλε ότι τα αποτελέσματα από την πρωτεύουσα, Τζιμπουτί, ήταν εσφαλμένα και ανακοίνωσε άλλα αποτελέσματα, με βάση τα οποία το UMP μειώνεται στις 40 έδρες και η αντιπολίτευση είχε 25 έδρες. Κοινοβούλιο, 22 Φεβρουαρίου 2013 !align=left|Κόμματα και συνασπισμοί !align=right|Ψήφοι !align=right|% !Έδρες
Παραπομπές
2013
Πολύκαρπος Ζάχος
Ο Πολύκαρπος Ζάχος (1877-1923) ήταν αρχιμανδρίτης, ιεροκήρυκας και συγγραφέας, ιδρυτής του Θρησκευτικοφιλολογικού Συλλόγου «Οι Τρεις Ιεράρχαι» και της αντίστοιχης Βιβλιοθήκης στο Βόλο Μαγνησίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του εμπόρου Ιωάννη Ζάχου, ο οποίος από τη Σιάτιστα μετοίκησε στο Βόλο, όπου παντρεύτηκε και δημιούργησε οικογένεια. Ο δευτερότοκος Πλούταρχος γεννήθηκε στο Βόλο το 1877. Από μικρός αγαπούσε τα γράμματα κι έτσι αφού τελείωσε την εγκύκλια εκπαίδευση στο Βόλο, εγγράφηκε στη Θεολογική Σχολή Χάλκης, όπου το 1901 χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και μετονομάστηκε Πολύκαρπος. Μετά την πενταετή φοίτησή του στη Χάλκη, αποφοίτησε στα 1902. Στη συνέχεια διορίστηκε ιεροκήρυκας στην Καρδίτσα (1902-1906) και στα Τρίκαλα (1909-1911). Στο μεταξύ, το Μάρτιο του 1907, χειροτονήθηκε από τον μητροπολίτη Δημητριάδος Γρηγόριο Φουρτουνιάδη ιερέας-αρχιμανδρίτης.
Το σπουδαιότερο έργο που άφησε στο Βόλο και την περιοχή του Πηλίου, ήταν η δημιουργία του γνωστού Θρησκευτικο-Φιλολογικού Συλλόγου «Οι Τρεις Ιεράρχαι», στα πλαίσια του οποίου οργάνωσε τη σημαντική Βιβλιοθήκη του Συλλόγου «Τριών Ιεραρχών», που ήταν η πρώτη και μοναδική βιβλιοθήκη της πόλης. Κι αυτό έγινε, γιατί ο δραστήριος, ανήσυχος και μορφωμένος Πολύκαρπος, διαβλέποντας τη γενική πρόοδο του Βόλου, ανταποκρίθηκε στην ανάγκη των ανθρώπων της πόλης. Είχε προηγηθεί το «Αναγνωστήριον» εντός του βιβλιοπωλείου του Ζωσιμά Εσφιγμενίτη, με τα πάμπολλα για την εποχή εκείνη βιβλία του. Αυτά τελικά δωρίθηκαν, σύμφωνα με τη διαθήκη του καλόγερου Ζωσιμά το 1902, στο Δήμο Παγασών. Η βιβλιοθήκη είχε μείνει για 6 χρόνια «ως άχρηστος ερριμμένη εις τινα αίθουσαν της α΄ δημοτικής Σχολής των αρρένων». Έτσι ο Πολύκαρπος, ως πρόεδρος του συλλόγου των «Τριών Ιεραρχών» απευθύνθηκε στο Δήμο Παγασών-Βόλου και με τις ενέργειες του, το 1908, επί δημαρχίας Κωνσταντίνου Γκλαβάνη, όσα βιβλία διασώθηκαν μεταφέρθηκαν στο Αναγνωστήριο του Συλλόγου, το οποίο τότε στεγαζόταν σε ενοικιασμένο κτίριο στη διασταύρωση των οδών Δημητριάδος και Κουμουνδούρου.
Ο αρχιμανδρίτης Πολύκαρπος ήταν μορφωμένος και όπως προκύπτει από το συγγραφικό του έργο γνώστης ξένων γλωσσών. Είχε το χάρισμα του λόγου και με την εκκλησιαστική ρητορική του τέχνη του καθήλωνε τους ακροατές. Όπως φαίνεται για προσωπικούς λόγους, που πιθανώς σχετίζονται με ομιλία του αρχιμανδρίτη στα εγκαίνια του εργατικού κέντρου Βόλου το 1908, έπεσε στη δυσμένεια του μητροπολίτη Γερμανού, ο οποίος κήρυξε συνεχή πόλεμο στον ιεροκήρυκα αρχιμανδρίτη, που αρχικά οδήγησε σε απόφαση μετάθεσης του τελευταίου στη Λευκάδα. Αυτή αποτράπηκε μετά από διαβήματα του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου, αντίδραση των τοπικών εφημερίδων και πολλών Βολιωτών που ακύρωσαν τη μετάθεση. Ο μητροπολίτης δεν συμπαθούσε τον Πολύκαρπο Ζάχο, γιατί ο αδελφός του, ο δικηγόρος Κωνσταντίνος Ζάχος, που εξέδιδε την εφημερίδα «Εργάτης», δημοσιογραφούσε εναντίον του. Η διένεξη μεταξύ των δύο ανδρών εξελίχτηκε σε σοβαρό πρόβλημα, που ανάγκασε τον νουνεχή εμπνευστή και θεμελιωτή του συλλόγου σε παραίτηση στις 11 Μαΐου 1909. Τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου απεδέχθησαν «μετά πολλής θλίψεως» την παραίτηση και εξέφρασαν «θερμή ευγνωμοσύνη δια τον πολύν ζήλο και την προθυμία μεθ’ ὧν υπερβαλλόντως εργάστηκε προς επίτευξη της τε προόδου και του σκοπού του Συλλόγου». Είναι αλήθεια, πως και ο αρχιμανδρίτης, όπως και ο αδελφός του, ο δικηγόρος Κωνσταντίνος, ένας από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του Εργατικού Κέντρου Βόλου, επίσης βοήθησε με δράσεις, εισηγήσεις κι ενέργειες, τους εργάτες του Βόλου, στην κατοχύρωση της αργίας της Κυριακής στα 1912.
Αργότερα, με δικό του αίτημα, ζήτησε να καταταγεί ως εθελοντής στρατιωτικός ιερέας, με την ελπίδα να συμμετάσχει στην απελευθέρωση της ιδιαίτερης πατρίδας του πατέρα του. Υπηρέτησε στους Βαλκανικούς πολέμους (1912-13), ακολουθώντας το στρατό στις μάχες της Ηπείρου και της Μακεδονίας ως ιεροκήρυκας και εμψυχωτής. Με τη λήξη των Βαλκανικών πολέμων, βρέθηκε στη Βόρεια Ήπειρο και απολύθηκε από το Αργυρόκαστρο. Στα 1914, ο αρχιμανδρίτης βρίσκεται με μετάθεση στα Τρίκαλα και το Δ.Σ. του συλλόγου ζήτησε την επάνοδό του στο Βόλο, με αμοιβαία μετάθεση με άλλον ιεροκήρυκα που επιθυμούσε να μετατεθεί από το Βόλο στα Τρίκαλα. Ερχόμενος στο Βόλο, ενεργοποιήθηκε πάλι τόσο στο σύλλογο, όσο και στα κηρυκτικά του καθήκοντα. Τότε κατηγορήθηκε για συγγραφή αντιχριστιανικών βιβλίων, κατηγορία για την οποία, αθωώθηκε από την Ιερά Σύνοδο, μετά την απολογία του. Με την ανώμαλη πολιτική κατάσταση εκείνης της εποχής, το κτίριο της βιβλιοθήκης επιτάχθηκε από το Φεβρουάριο του 1916 μέχρι το Μάιο του 1919 διαδοχικά από διάφορες, ελληνικές, αλλά και από τις γαλλικές στρατιωτικές αρχές. Όταν ο Βόλος, το Μάιο του 1917, αποκλείστηκε από τα γαλλικά στρατεύματα που υποστήριζαν το Βενιζέλο, ο αρχιμανδρίτης μαζί με τον πατέρα του, τον Ιωάννη Ζάχο (πρόεδρο για χρόνια του Εμπορικού Συλλόγου Βόλου), που ήταν και ακραιφνείς βασιλόφρονες, κατηγορήθηκαν από τους φιλοβενιζελικούς παράγοντες. Ο μητροπολίτης Γερμανός απαλλάχτηκε από τον αρχιμανδρίτη, κατηγορώντας στους Γάλλους τον Πολύκαρπο και τον διάκο Ευάγ. Γαλιρόπουλο ως φιλογερμανούς. Οι κληρικοί εξορίστηκαν από τις Γαλλικές αρχές του Βόλου, ως πολιτικοί κρατούμενοι, σε στρατόπεδο της Μυτιλήνης. Το Νοέμβριο του 1918, μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε στο Βόλο.
Η υγεία του όμως είχε κλονιστεί βαριά, τόσο από τις ταλαιπωρίες όσο και από τη φυματίωση από την οποία έπασχε, και έτσι απομονώθηκε στη μοναξιά του, όπως κι όλοι οι φυματικοί τότε. Κλεισμένος σ’ ένα σπίτι στη γειτονιά Παλιά, πέθανε σε ηλικία μόλις 46 ετών, στις 14 Ιουλίου 1923. Άφησε όσα βιβλία είχε στο Σύλλογο. Η εποχή εκείνη ήταν πολύ δύσκολη για όλη την Ελλάδα, που μετρούσε τις συνέπειες της Μικρασιατικής καταστροφής. Στο Βόλο το κτίριο της βιβλιοθήκης ήταν επιταγμένο, καθώς στέγαζε πρόσφυγες από την Μικρά Ασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί
Ράφαελ Κόξι
Βιογραφία
Οι λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή και τη σταδιοδρομία του είναι σπάνιες. Ανακαλύφθηκε εκ νέου ως ξεχωριστός καλλιτέχνης τον 19ο αιώνα, καθώς πριν υπήρχε η αντίληψη ότι επρόκειτο για άλλο όνομα του Μίχιελ Κόξι, διακεκριμένου ζωγράφου της Αναγέννησης, που είχε αποκληθεί, στην εποχή του, Ο Φλαμανδός Ραφαήλ. Έχει υποτεθεί ότι ο Ράφαελ γεννήθηκε στο Μέχελεν (σημερινό Βέλγιο, ο μεγαλύτερος γιος του Μίχιελ Κόξι και της πρώτης του συζύγου Ίντα φαν Χάσσελτ. Χρονολογία γέννησης είναι πιθανότατα το 1539, το ίδιο έτος που ο πατέρας του επέστρεψε από την Ιταλία και το 1543, όταν ο πατέρας του καταγράφηκε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στις Βρυξέλλες, δήλωσε ότι είχε ένα γιο ονόματι Ράφαελ. Λέγεται ότι ο Ράφαελ έλαβε αυτό το όνομα λόγω του μεγάλου θαυμασμού που έτρεφε ο πατέρας του για τον Ιταλό ζωγράφο Ραφαήλ. Ο Ράφαελ ήταν αδελφός της Άννα Κόξι και του Βίλλεμ Κόξι και ετεροθαλής αδελφός του Μίχιελ Κόξι του νεότερου. Η Άννα ήταν γλύπτις και αργότερα έγινε καλόγρια, ενώ οι Μίχιελ και Βίλλεμ έγιναν επίσης ζωγράφοι.
Ήταν μαθητής του πατέρα του και έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Μέχελεν το 1652. Καταγράφεται να διαμένει στο Μέχελεν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1580. Η πρώτη του σύζυγος Ζαν φαν Μπεκέρκε (Jeanne van Bekercke) τάφηκε στο Μέχελεν το 1577 και στη συνέχεια νυμφεύτηκε την Ελίζαμπετ Κάουταλς (Elisabeth Cauthals), η οποία επίσης απεβίωσε. Μετοίκησε στην Αμβέρσα κάποια στιγμή μεταξύ 1581 και 1585 όπου έγινε Δάσκαλος στην εκεί Συντεχνία το 1585. Ως τότε είχε νυμφευτεί για τρίτη φορά, με την Άννα Γιόνγκελινκ (Anna Jonghelinck) και ο γιος τους βαπτίστηκε στην Αμβέρσα στις 20 Ιανουαρίου 1585.
Ο Ράφαελ είχε πάθος με την κηπουρική και ήταν φίλος του διάσημου Φλαμανδού βοτανολόγου Καρόλους Κλούσιους, στον οποίο απέστειλε σχέδια ανθέων, που ο Κλούσιους χρησιμοποίησε στις επιστημονικές του εκδόσεις.
Μετά την πτώση της Αμβέρσας το 1585 έλαβε παραγγελία να φιλοτεχνήσει το ρετάμπλ της Παρθένου Μαρίας για τη Αγία Τράπεζα της Αδελφότητας στον Καθεδρικό ναό της Αμβέρσας. Εξετέλεσε την παραγγελία σε συνεργασία με τον Χανς Φρέντεμαν ντε Φρις (Hans Vredeman de Vries), ο οποίος είχε αναλάβει τα αρχιτεκτονήματα που εμφανίζονται στη σύνθεση.
Από το 1586 και ύστερα δραστηριοποιήθηκε στις Βρυξέλλες, όπου έγινε μέλος στην τοπική Συντεχνία ζωγράφων το 1605. Κατά την περίοδο 1588 - 89 πέρασε σημαντικό χρόνο στη Γάνδη, όπου εξετέλεσε μια μεγάλη παραγγελία για πίνακα που απεικονίζει την Τελική Κρίση, που επρόκειτο να τοποθετηθεί στην αίθουσα των δημοτικών συμβούλων. Η παραγγελία είχε δοθεί από την τοπική κυβέρνηση της πόλης για να αντικατασταθεί το πάνελ του Κορνέλις φαν ντερ Χους, το οποίο είχε χαθεί κατά την περίοδο της εικονοκλασίας (Beeldenstorm. Το τίμημα για το έργο δεν είχε οριστεί εκ των προτέρων και όταν οι δημοτικοί σύμβουλοι της Γάνδης προσέφεραν στον καλλιτέχνη το ποσό των 1.000 χρυσών νομισμάτων (γκίλντερς), ο Κόξι στηρίχθηκε σε μια ρήτρα στη σύμβαση να εκτιμηθεί η αξία του πίνακα από Δασκάλους ή άλλα πρόσωπα με γνώσεις για τα θέματα αυτά. Ζητήθηκε από τους καλλιτέχνες Μέρτεν ντε Φος, Αμπρόσιους Φράνκεν Ι, Χίλλις Μόστερτ και Μπέρνερτ ντε Ράικερε να αποτιμήσουν τον πίνακα, πράγμα που έκαναν καθορίζοντας την τιμή του στα 1.400 γκίλντερς. Οι δημοτικοί σύμβουλοι πλήρωσαν τα 1.400 γκίλντερς, αλλά ανέκυψε νέα διαμάχη, σχετικά με την επιστροφή της προκαταβολής που είχε εισπράξει ο Κόξι. Η διαμάχη αυτή οδηγήθηκε στα δικαστήρια, τα οποία δικαίωσαν τον Κόξι επτά χρόνια αργότερα.
Όσο βρισκόταν στη Γάνδη, ο Κόξι ζωγράφισε την Ανάσταση του Χριστού για λογαριασμό των μοναχών της μονής του Ντρόνγκεν, την οποία τους δώρησε ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη φιλοξενία που του είχαν προσφέρει.
Ο Κοξι λάμβανε ετήσια επιχορήγηση 50 φιορινίων από την πόλη των Βρυξελλών σε αντάλλαγμα της διάθεσης του ταλέντου του στους κατασκευαστές ταπισερί της πόλης. Καταγράφεται το 1597 να φιλοτεχνεί, σε συνεργασία με τον Χίλμπερτ φαν Φέιν (Gilbert van Veen) μια σειρά από πορτρέτα, παραγγελία του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας. Υπάρχει αβεβαιότητα σχετικά με το αν ο Κόξι ονομάστηκε Αυλικός ζωγράφος του Φιλίππου Β΄. Ορισμένοι συγγραφείς τοποθετούν αυτή την αναγόρευση κατά τη διάρκεια διαμονής του καλλιτέχνη στο Μέχελεν, ενώ άλλοι την τοποθετούν κατά την περίοδο που είχε μετοικήσει στις Βρυξέλλες το 1586.
Ο Κόξι νυμφεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε τέσσερα παιδιά, κανένα από τα οποία δεν ακολούθησε το επάγγελμά του. Απεβίωσε στις Βρυξέλλες το 1596.
Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Γιάκομπ φαν ντερ Χραχτ, Άντριες φαν Μπεσρόντε Ι και Γιάκομπ φαν ντερ Χάιντεν. Σύμφωνα με τον βιογράφο Κορνέλις ντε Μπι, μαθητής του ήταν επίσης και ο Γκασπάρ ντε Κράγιερ. He possibly also trained his half-brother Michiel II and his nephew Michiel III.
Έργο
Οι πίνακές του είναι ζωγραφισμένοι με το ιταλικό στυλ, το οποίο εισήγαγε ο πατέρας του στη Φλάνδρα όταν επέστρεψε από την περιοδεία μαθητείας του στην Ιταλία. Καθώς το ύφος του ήταν παραπλήσιο με αυτό του πατέρα του, ορισμένα έργα του Ράφαελ είχαν, κατά το παρελθόν, αποδοθεί στον πατέρα του. Παρέμεινε πιστός στο ύφος του, ακόμη και όταν αναδυόταν το ύφος του μπαρόκ. Σήμερα λίγοι μόνον πίνακες του αποδίδονται. Αν και είναι γνωστό ότι ζωγράφισε πορτρέτα, δεν υπάρχει κανένα που να του αποδίδεται. Το μόνο έργο που αποδίδεται στον Ράφαελ με απόλυτη βεβαιότητα είναι η Υπέρτατη Κρίση, που ζωγράφισε για το δημοτικό συμβούλιο της Γάνδης κατά την περίοδο 1588 - 89. Σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Γάνδης. Η σύνθεση του πίνακα είναι ολοσχερώς παραδοσιακή. Ο Χριστός βρίσκεται καθισμένος σε σύννεφο, περιστοιχισμένος από Αγίους και Αγγέλους. Στα αριστερά οι ευλογημένοι γονατίζουν ενώ στα δεξιά οι κολασμένοι σύρονται προς την Κόλαση από σατύρους και τέρατα. Στον πίνακα ενσωματώνεται μια σκυφτή μορφή, εμπνευσμένη από το άγαλμα του αρχαίου Έλληνα γλύπτη Δοιδάλση. Οι ολόσωμες γυμνές μορφές στο κάτω αριστερό μέρος του πίνακα θυμίζουν Μικελάντζελο, ενώ στο επάνω μέρος που αντιπροσωπεύει τον Ουρανό, θυμίζει έργο του Ραφαήλ.
Το Μουσείο Μποννεφάντεν στο Μάαστριχτ διαθέτει μια Σταύρωση που αποδίδεται, χωρίς απόλυτη βεβαιότητα, στον Κόξι ή στον Χίλλις Μόστερτ. Ο πίνακας με θέμα Ανάπαυση από την φυγή στην Αίγυπτο αποδίδεται επίσης σε αυτόν. Ο πίνακας Η δημιουργία της Εύας πωλήθηκε από τον οίκο "Bernaerts" της Αμβέρσας στις 30 Μαρτίου 1998. Η σύνθεση βασίστηκε πιθανότατα σε χαρακτικό του Κορνέλις Κορτ με επεξεργασία του ίδιου θέματος που είχε δημιουργήσει ο Ταντέο Τσουκκέρι (Taddeo Zucceri).
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Σαρζέ-λε-Γκραι
Το Σαρζέ-λε-Γκραι (γαλλικά: Chargey-lès-Gray) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Silver Swallows
thumb|250px|Το σήμα των Silver Swallows thumb|300px|Αεροσκάφος Fouga CM170 Magister, όμοιου τύπου με τα αεροσκάφη που χρησιμοποιούν οι Silver Swallows Οι Silver Swallows ήταν το αεροπορικό σμήνος επιδείξεων της Πολεμικής Αεροπορίας της Ιρλανδιας, από το 1986 έως το 1998. Η ομάδα χρησιμοποιούσε τέσσερα εκπαιδευτικά αεροσκάφη Fouga CM170 Magister της Μοίρας Ελαφριάς Κρούσης και είχε την έδρα της στη αεροπορική βάση Casement, κοντά στο Δουβλίνο. Το όνομα "Silver Swallows" προήλθε από το χρώμα και τη ουρά σχήματος 'V' των αεροσκαφών Magister που η ομάδα χρησιμοποιούσε. Σε όλη την ιστορία της η ομάδα λειτούργησε σε βάση μερικής απασχόλησης, με τα καθήκοντα επίδειξης να είναι δευτερεύουσας σημασίας στους αρχικούς ρόλους της Μοίρας Ελαφριάς Κρούσης.
Ιστορία
Η ομάδα διαμορφώθηκε το 1986 από τον Gerard John Flanagan, αρχικά με τρία αεροσκάφη. Η πρώτη επίδειξή τους ήταν στην βάση του Baldonnel, μπροστά σε πάνω από 90.000 θεατές. Το 1987 ένα τέταρτο Magister προστέθηκε στην ομάδα, και για τα επόμενα χρόνια συνέχισαν να πετούν στα ιρλανδικά αεροπορικά show.
Η ομάδα διαλύθηκε το 1998 λόγω της απόσυρσης του Fouga Magister από την Ιρλανδική Αεροπορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδία
Εκλογές στο Βέλγιο
Στο Βέλγιο, το πολίτευμα του οποίου είναι Συνταγματική Μοναρχία, διεξάγονται εκλογές μόνο για βουλή (νομοθετικά σώματα), για γερουσία και ευρωεκλογές.
Το Κοινοβούλιο του Βελγίου αποτελείται από τη Γερουσία (ολλανδ. : Senaat, γαλλ. Sénat) και τη Βουλή των Αντιπροσώπων (ολλανδ: Kamer van Volksvertegenwoordigers, γαλλ.: Chambre des Représentants). Η Βουλή έχει 150 μέλη τα οποία εκλέγονται άμεσα. Βουλευτικές εκλογές γίνονται κάθε τετραετία.
2007
Στις 10 Ιουνίου 2007 ο κυβερνών συνασπισμός του Γκι Φερχόφστατ έχασε τις εκλογές και μία ημέρα μετά ο τελευταίος υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του. Έπειτα από την κατάρρευση των συνομιλιών για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού υπό τον Υβ Λετέρμ, ο τελευταίος κατέθεσε την εντολή.
Στις 3 Δεκεμβρίου 2007 ο Βασιλιάς Αλβέρτος έδωσε στο Φερχόφστατ νέα εντολή σχηματισμού κυβέρνησης (προσωρινή) με σκοπό να τερματιστεί το πολιτικό αδιέξοδο. . Η εντολή του ανατέθηκε επίσημα στις 10 Δεκεμβρίου και ο ίδιος την έκανε αποδεκτή στις 17 Δεκεμβρίου. Η θητεία της νέας κυβέρνησης έληξε το Μάρτιο του 2008. Εν τέλει, τα πέντε μεγαλύτερα κόμματα συμφώνησαν, έπειτα από διαβουλεύσεις σχεδόν μιας ημέρας, να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού με επικεφαλής τον Υβ Λετέρμ. Στην κυβέρνηση μετέχουν Φλαμανδοί Χριστιανοδημοκράτες, γαλλόφωνοι Χριστιανοδημοκράτες, Φλαμανδοί Φιλελεύθεροι, γαλλόφωνοι Φιλελεύθεροι και γαλλόφωνοι Σοσιαλιστές. Το Δεκέμβριο του 2008 η κυβέρνηση του Λετέρμ παραιτήθηκε, καθώς κατηγορήθηκε για παρέμβαση στη Δικαιοσύνη, αναφορικά με την πώληση της «προβληματικής» τράπεζας Fortis στην Paribas. Στις 22 Δεκεμβρίου ο βασιλιάς έκανε αποδεκτή την παραίτηση του Λετέρμ και την επόμενη ημέρα ανέθεσε διερευνητική αποστολή για σχηματισμό κυβέρνησης στον πρώην πρωθυπουργό, Βίλφριντ Μαρτένς. Στις 28 Δεκεμβρίου ο Χέρμαν βαν Ρομπουί έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και ανέλαβε καθήκοντα στις 30 Δεκεμβρίου του 2008. . Μετά το διορισμό του τελευταίου στο αξίωμα του προέδρου της ΕΕ, πρωθυπουργός ανέλαβε ξανά ο Υβ Λετέρμ, το Νοέμβριο του 2009. Λίγους μήνες αργότερα, στις 22 Απριλίου 2010, το φλαμανδικό κόμμα Ανοικτό VLD αποχώρησε από την κυβέρνηση συνασπισμού, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση του Υβ Λετέρμ να παραιτηθεί και να διεξαχθούν πρόωρες εκλογές στις 13 Ιουνίου 2010. Στις 9 Ιουλίου έλαβε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού ο αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Έλιο Ντι Ρούπο, ο οποίος δεν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση. Αποτυχημένες υπήρξαν και επόμενες προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης, με αποτέλεσμα να σπάσει το Βέλγιο το μέχρι τότε ρεκόρ ακυβερνησίας (541 μέρες) μέχρι να ορκιστεί πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης συμμαχίας ο Έλιο Ντι Ρούπο στις 6 Δεκεμβρίου 2011.
2010
Στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 13 Ιουνίου 2010, για πρώτη φορά στην ιστορία του Βελγίου κέρδισε το αυτονομιστικό φλαμανδικό κόμμα Νέα Φλαμανδική Συμμαχία (N-VA). Το Ν-VA, το οποίο τάσσεται υπέρ της διαίρεσης της χώρας, προηγήθηκε με ποσοστό 29% στη Φλάνδρα. Οι Χριστιανοδημοκράτες (CD&V) του πρωθυπουργού Υβ Λετέρμ απέσπασαν το 17,5% των ψήφων. Στην τρίτη θέση ήρθε το φλαμανδικό κόμμα Open VLD με 14,5% ενώ το ακροδεξιό Vlaams Belang κέρδισε 12,5%. Την ίδια ημέρα διεξήχθησαν και εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Γερουσίας.
Στις 9 Ιουλίου έλαβε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού ο αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Έλιο Ντι Ρούπο, ο οποίος δεν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση. Αποτυχημένες υπήρξαν και επόμενες προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης, με αποτέλεσμα να σπάσει το Βέλγιο το μέχρι τότε ρεκόρ ακυβερνησίας (249 μέρες) στις 17 Φεβρουαρίου 2011.
2014
Ομοσπονδιακές εκλογές διενεργήθηκαν στις 25 Μαΐου 2014. Εξελέγησαν όλα τα 150 μέλη της Αίθουσας των Αντιπροσώπων, ενώ δεν έγιναν πλέον άμεσες εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Γερουσίας έπειτα από την 6η συνταγματική αναθεώρηση του 2011–2012. Παράλληλα, η θητεία του κοινοβουλίου παρατάθηκε από τα 4 στα 5 χρόνια. Ήταν οι πρώτες εκλογές επί του βασιλέα Φιλίππου. Την ίδια ημέρα έγιναν και περιφερειακές εκλογές και Ευρωεκλογές.
Παραπομπές
*
Σαρζέ-λε-Πορ
Το Σαρζέ-λε-Πορ (γαλλικά: Chargey-lès-Port) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Έπεσαν σκληρά
Το Έπεσαν σκληρά (Αγγλικά:The Harder They Fall) είναι μια δραματική ταινία πυγμαχίας Αμερικανικής παραγωγής του 1956 σε σκηνοθεσία Μαρκ Ρόμπσον και σενάριο του Φίλιπ Γιόρνταν βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του 1947 του Μπαντ Σούλμπεργκ. Πρωταγωνιστούν ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (στον τελευταίο κινηματογραφικό ρόλο του), ο Ροντ Στάιγκερ και ο Μάικ Λέιν.
Πλοκή
Ο αθλητικογράφος Έντι Γουίλις, που απολύθηκε από την εφημερίδα για την οποία εργάζεται, προσλαμβάνεται ως άνθρωπος δημοσίων σχέσεων από τον προαγωγό της πυγμαχίας Νικ Μπένκο. Ο Νικ έχει προσλάβει τον Τόρο Μορένο, έναν πανύψηλο Αργεντινό ερασιτέχνη μποξέρ. Παρά την έλλειψη ικανότητας πυγμαχίας του Τόρο, ο Νικ σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει το μέγεθός του ως ένα τέχνασμα για να προσελκύσει τους θεατές στους αγώνες του. Χωρίς γνώση του Τόρο και του μάνατζερ του, Λουί Αγκράντι, όλοι οι αγώνες του είναι στημένοι προκειμένου να κάνουν το κοινό να πιστέψει ότι είναι ένας ταλαντούχος μποξέρ.
Ο Toro παλεύει στον προτελευταίο αγώνα του στην Νέα Υόρκη με τον Γκας Ντάντι, του οποίου ο προηγούμενος αγώνας με τον πρωταθλητή Μπάντι Μπράνεν τον άφησε τραυματία. Μετά τον αγώνα του Τόρο, ο Ντάντι καταρρέει στο ρινγκ και πεθαίνει λίγο αργότερα κατά την μεταφορά του στο νοσοκομείο. Ο Τόρο αρχίζει να νιώθει ενοχές, πιστεύοντας ότι αυτός σκότωσε τον Ντάντι και επιθυμεί να επιστρέψει στην Αργεντινή. Σε μια τελευταία προσπάθεια να προστατεύσει τον επερχόμενο αγώνα με τον Μπράνεν, ο Έντι λέει στον Τόρο την αλήθεια: ότι ο Μπράνεν ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο του Ντάντι και ότι ο Τόρο δεν είναι πραγματικός μποξέρ και ότι όλοι οι αγώνες του έχουν στηθεί.
Κατά τη διάρκεια του αγώνα του Τότο με τον Μπράνεν, ο Τόρο υφίσταται έναν πολύ βάναυσο ξυλοδαρμό. Στη συνέχεια, ο Έντι μαθαίνει ότι ο Νικ Μπένκο έχει πουλήσει το συμβόλαιο του Τόρο σε έναν άλλον μάνατζερ για 75.000 δολάρια. Ενώ ο Έντι λαμβάνει την υποσχεμένη αμοιβή του ύψους 26.000 χιλιάδων δολαρίων, ο Μπένκο με διάφορα λογιστικά τεχνάσματα, λέει ότι η αμοιβή του Τόρο είναι μόνο 49,07 δολάρια. Ντροπιασμένος από το ρόλο του σε αυτήν την φάρσα ο Έντι φεύγει και επειδή δεν θέλει να δει τον Τόρο να τον εκμεταλλεύονται περαιτέρω, δίνει στον Τόρο τα 26.000 δολαρια της δικής του αμοιβής και τον βάζει σε αεροπλάνο προς την Αργεντινή πριν οι άντρες του Μπένκο καταφέρουν να τους σταματήσουν.
Ο Μπένκο πηγαίνει στο σπίτι του Έντι και καθώς μαθαίνει ότι ο Τόρο επέστρεψε στην Αργεντινή απειλεί να βλάψει τον Έντι ο οποίος δεν δείχνει να φοβάται και διώχνει τον Μπένκο από το σπίτι του. Στο τέλος της ταινίας ο Έντι κάθεται στην γραφομηχανή του και αρχίζει να γράφει ένα άρθρο για τη διαφθορά και τους γκάνγκστερς που υπάρχουν στον χώρο της πυγμαχίας.
Παραγωγή
Στις αρχές του 1956, ο Μπόγκαρτ διαγνώστηκε με καρκίνο του οισοφάγου και πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 1957. Ο Στάιγκερ αργότερα θυμήθηκε τον επαγγελματισμό του ηθοποιού κατά τη διάρκεια της παραγωγής, ακόμη και όταν αντιμετώπιζε την ασθένεια του.
Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1956.
Κριτικές
Ο κριτικός κινηματογράφου Ντένις Σβαρτς αναφέρει στην κριτική του:
Αγωγή
Ο πυγμάχος Πρίμο Καρνέρα μήνυσε την Columbia Pictures για αποζημίωση 1,5 εκατομμυρίων δολαρίων, ισχυριζόμενος ότι η ταινία βασίστηκε σε αυτόν και ότι το στούντιο δεν κατέβαλε αμοιβή για τα πνευματικά δικαιώματα του. Η αγωγή ωστόσο απορίφθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αθλητικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μαρκ Ρόμπσον Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χιούγκο Φριντόφερ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Σαριέ
Το Σαριέ (γαλλικά: Chariez) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Σαρμ-Σαιν-Βαλμπέρ
Το Σαρμ-Σαιν-Βαλμπέρ (γαλλικά: Charmes-Saint-Valbert) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Ανακασιά Μαγνησίας
Η Ανακασιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιωλκού, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Η Ανακασιά είναι μεγάλο χωριό στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες του Πηλίου, λίγο έξω από τον Βόλο, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει 4 χλμ. περίπου ΒΑ. του κέντρου του Βόλου. Η τοπική κοινότητα Ανακασιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 0,785 χμ² (2011).
Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ιωλκός είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στον Βόλο. Έχει έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Πορταριάς. Αρχικά ιδρύθηκε το 1931 κι επιβίωσε μέχρι τον πόλεμο. Συστάθηκε εκ νέου το 1949 μέχρι το 1967, ενώ η επόμενη "αναγέννηση” του σωματείου έγινε το 1976. Η ως τώρα παρουσία της είναι στα πρωταθλήματα της Β' και της Γ' Κατηγορίας καθώς δεν έχει αγωνιστεί ποτέ στην Α' Κατηγορία της ΕΠΣΘ.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιωλκού του νομού Λαρίσης. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Μαγνησίας και, το 1909, πάλι στον νομό Λαρίσης. Το 1942 υπήχθη οριστικά στον νομό Μαγνησίας. Με το ΦΕΚ 169Α - 29/12/1989 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανακασιάς και ορίστηκε έδρα του δήμου Ιωλκού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιωλκού και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου.
Γενικά στοιχεία
Η Ανακασιά, με τα χαρακτηριστικά πηλιορείτικα σπίτια, τα παλαιά αρχοντικά, τα λιθόστρωτα καλντερίμια και τις πετρόκτιστες βρύσες, έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας
Η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας (εν συντομία: Π.Δ.Ε.) είναι μία από τις 13 περιφέρειες της Ελλάδας. Αποτελεί το δευτεροβάθμιο οργανισμό τοπικής αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.) που αποτελείται από τους πρώην νομούς, πλέον περιφερειακές ενότητες (Π.Ε.), Αιτωλοακαρνανίας, Αχαΐας και Ηλείας και καλύπτει παράλληλα το μέρος του βόρειου και το βορειοδυτικό τμήμα της Πελοποννήσου, καθώς και το δυτικό τμήμα της Στερεάς Ελλάδας. Καταλαμβάνει έκταση 11.336 τ.χλμ. και ο μόνιμος πληθυσμός της ανέρχεται σε 648.220 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ.. Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι η Πάτρα.
Η περιφέρεια δεν πρέπει να συγχέεται με τη γεωγραφική έννοια της δυτικής Ελλάδας, η οποία περιλαμβάνει επίσης την Ήπειρο και τα νησιά του Ιονίου Πελάγους.
Από 1 Σεπτεμβρίου 2019 Περιφερειάρχης είναι ο Νεκτάριος Φαρμάκης.
Η περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας έχει δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης 0,861 μονάδων και είναι ο έκτος υψηλότερος στην ελληνική επικράτεια.
Οικονομία
Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας ήταν 8,3 δισεκατομμύρια € το 2018, αποτελώντας Το 4,5% της ελληνικής οικονομίας. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ προσαρμοσμένο ως προς την αγοραστική δύναμη ήταν 15.200€ ήτοι το 50% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27 κρατών μελών την χρονιά εκείνη. Το ΑΕΠ ανά εργαζόμενο ήταν το 65% του μέσου όρου της ΕΕ.
Κλίμα
Η περιφέρεια έχει ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Τα καλοκαίρια είναι κατά βάση ηλιόλουστα στις παραλιακές περιοχές, ενώ στις ορεινές περιοχές ο καιρός είναι πιο βροχερός και νεφελώδης. Στον Ερύμανθο, στο Παναχαϊκό όρος και το Αροάνιο όρος χιονίζει συχνά τον χειμώνα. Στις πεδινές περιοχές οι υψηλές θερμοκρασίες του χειμώνα είναι γύρω στους 10 με 15 °C.
Διοικητική διαίρεση
Η περιφέρεια διαιρείται σε τρεις περιφερειακές ενότητες, στους οποίους υπάγονται οι 19 δήμοι της. Οι περιφερειακές ενότητες ταυτίζονται γεωγραφικά με τους αντίστοιχους νομούς.
Περιφερειακές εκλογές 2010
Χαρακτηριστικό της αναμέτρησης υπήρξε ότι ανάμεσα στους εννέα υποψήφιους περιφερειάρχες, δεν συμπεριλαμβανόταν ούτε ένας απερχόμενος νομάρχης ή δήμαρχος. Αντίθετα, βρίσκονταν τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές Αχαΐας (Απόστολος Κατσιφάρας, Νίκος Καραθανασόπουλος, Νίκος Τσούκαλης και Αλέξανδρος Χρυσανθακόπουλος) και ένας τέως ευρωβουλευτής (Δημήτρης Δεσύλλας).
Τα αναλυτικά αποτελέσματα είχαν ως εξής:
Εγγεγραμμένοι: 699.916 Α΄ γύρος: Ψήφισαν 439.701 (62,82%). Επ' αυτών έγκυρα 390.118 (88,72%), άκυρα 29.674 (6,75%), λευκά 19.909 (4,53%) Β΄ γύρος: Ψήφισαν 291.690 (41,68%). Επ' αυτών έγκυρα 252.309 (86,50%), άκυρα 18.377 (6,30%), λευκά 21.004 (7,20%)
Περιφερειακές εκλογές 2014
Στις περιφερειακές εκλογές του 2014 που έγιναν το Μάιο επανεξελέγη περιφερειάρχης ο Απόστολος Κατσιφάρας.
Περιφερειακές εκλογές 2019
Στις περιφερειακές εκλογές του 2019 εξελέγη περιφερειάρχης ο Νεκτάριος Φαρμάκης.
Παλαιότερες μορφές
Η σημερινή διοικητική μορφή και διαίρεση της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας καθιερώθηκε το 2011, κατ' εφαρμογή των σχετικών διατάξεων του προγράμματος «Καλλικράτης».
Υφίσταται ως περιφέρεια από το 1987 με τη σημαντική διαφορά ωστόσο συγκριτικά με το σήμερα ότι δεν αποτελούσε Ο.Τ.Α. και η σύσταση της ως διοικητική διαίρεση, όπως και οι άλλες περιφέρειες, είχε χαρακτήρα κατά βάσιν επικουρικό για την κεντρική διοίκηση της χώρας, ενώ ο εκάστοτε γενικός γραμματέας ήταν διορισμένος από την κυβέρνηση και όχι εκλεγμένος περιφερειάρχης.
Για την παλαιότερη διοικητική διαίρεση που είχε καθιερωθεί με το σχέδιο «Καποδίστριας» το 1997, δείτε τα εξής λήμματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας
Πτήση 241 Aerosvit
Η Πτήση 241 της Aerosvit ήταν επιβατική αεροπορική πτήση, η οποία αναχώρησε από το Κίεβο και συνετρίβη κατά τη διάρκεια αποτυχημένης προσέγγισης στον Διεθνή Κρατικό Αερολιμένα Θεσσαλονίκης στις 17 Δεκεμβρίου 1997, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τα 70 άτομα που επέβαιναν στο αεροπλάνο.
Η πτήση και το ατύχημα
Η πτήση ήταν αρχικά προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί με αεροσκάφος τύπου Boeing 737. Το πρώτο σκέλος της πτήσης, μεταξύ Κιέβου και Οδησσού, πραγματοποιήθηκε με το Boeing 737, αλλά λόγω τεχνικών προβλημάτων με τους κινητήρες, το αεροσκάφος αντικαταστάθηκε με ένα τύπου Yakovlev Yak-42. Η πτήση συνέχισε με κατεύθυνση τη Θεσσαλονίκη. Καθώς το αεροσκάφος προσέγγιζε το αεροδρόμιο, απέτυχε στην ενόργανη προσγείωση (Instrument Landing System, (ILS)) και έπρεπε να πραγματοποιήσει εκ νέου προσπάθεια προσγείωσης. Δόθηκε εντολή στο πλήρωμα να κατευθύνει το αεροσκάφος βόρεια και να αναμένει για τη δεύτερη προσπάθεια. Το πλήρωμα δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει την προβλεπόμενη πορεία και κατεύθυνε το αεροσκάφος δυτικά-νοτιοδυτικά, πετώντας προς τη πλαγιά των Πιερίων Ορέων στα 1.006 μέτρα (3.300 πόδια). Η συντριβή σκότωσε τους 70 επιβάτες και μέλη πληρώματος.
Επιχείρηση διάσωσης
Όταν η πτήση άρχισε να αγνοείται, συστάθηκε μια ομάδα διάσωσης. Η Πολεμική Αεροπορία συνέδραμε στην αναζήτηση των συντριμμιών, που ανακαλύφθηκαν τρεις μέρες μετά το συμβάν, στις 20 Δεκεμβρίου 1997.
Ένα αεροσκάφος Lockheed C-130 Hercules της Πολεμικής Αεροπορίας που συμμετείχε στις επιχειρήσεις αναζήτησης της πτήσης 241, συνετρίβη κοντά στην Αθήνα, σκοτώνοντας και τα 5 μέλη πληρώματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα στην Ελλάδα
Αραμπέσκ (μπαλέτο)
μικρογραφία|Πρώτη arabesque με το βοηθητικό πόδι en pointe και το ενεργητικό à la hauteur-90° αραμπέσκ(Γαλλικά:[aʁabɛsk] κυριολεκτικά “Σε αραβική μόδα”) στον χορό,και ειδικότερα στο μπαλέτο,είναι μία θέση του σώματος στην οποία ο χορευτής στέκεται στο ένα πόδι-το βοηθητικό πόδι-με το άλλο πόδι-το ενεργητικό- turned out (γυρισμένο προς τα έξω) και εκτεινόμενο πίσω από το σώμα,με τα δύο πόδια τεντωμένα.Στο κλασσικό μπαλέτο,η arabesque μπορεί να εκτελεστεί με το βοηθητικό πόδι en pointe ή demi pointe ή με το πέλμα επίπεδο στο πάτωμα.
Το ενεργητικό πόδι μπορεί να ακουμπά το πάτωμα σε tendu-πίσω μία arabesque par terre-ή μπορεί να είναι ανυψωμένο.Οι συχνές γωνίες ανύψωσης του σηκωμένου ποδιού είναι οι 45°- à demi hauteur- και οι 90°-à la hauteur.Όταν η γωνία ξεπερνά κατά πολύ τις 90° και ο κορμός του σώματος κλίνει προς τα εμπρός για να εξισορροπήσει το ενεργητικό πόδι,η θέση ονομάζεται arabesque penchée. Τα χέρια μπορούν να κρατιούνται σε διάφορες θέσεις.
Οι Αραμπέσκ περιγράφονται από την οπτική γωνία του χορευτή,υπό τους όρους των σταδίων αναφοράς σημείων που χρησιμοποιούνται στο εκπαιδευτικό σύστημα.
Vaganova
Στην μέθοδο Vaganova υπάρχουν τέσσερις βασικές θέσεις arabesque:
Διαβάστε επίσης
Kostrovitskaya, Vera (1995). School Of Classical Dance. ISBN 9781852730444
Παραπομπές
Κατηγορία:Χορός Κατηγορία:Μπαλέτο
Δεσμός φ
μικρογραφία|Σχηματισμός δεσμών φ από f ατομικά τροχιακά μικρογραφία|Τρισδιάστατη απεικόνιση δεσμού φ από επικάλυψη f τροχιακών Στη χημεία, οι δεσμοί phi (δεσμοί φ) είναι ομοιοπολικοί χημικοί δεσμοί, όπου έξι λοβοί του ενός ατομικού τροχιακού επικαλύπτουν έξι λοβούς του άλλου ατομικού τροχιακού. Αυτή η επικάλυψη οδηγεί στο σχηματισμό ενός δεσμικού μοριακού τροχιακού με τρία κομβικά επίπεδα που περικλείουν τον διαπυρηνικό άξονα και διέρχονται και από τα δύο άτομα.
Το ελληνικό γράμμα φ στο όνομά τους αναφέρεται σε τροχιακά f, καθώς η τροχιακή συμμετρία του δεσμού φ είναι ίδια με αυτή του συνηθισμένου (έξα-λοβού) τύπου f τροχιακού όταν παρατηρείται κάτω από τον άξονα του δεσμού.
Υπήρχε ένας πιθανός υποψήφιος γνωστός το 2005 για ένα μόριο με δεσμό φ (δεσμός U−U, στο μόριο U2). Ωστόσο, μεταγενέστερες μελέτες που εξέτασαν τις αλληλεπιδράσεις τροχιάς-σπιν διαπίστωσαν ότι ο δεσμός ήταν μόνο τέταρτης τάξης. Πειραματικά δεδομένα της ύπαρξης δεσμού φ μεταξύ ενός ατόμου θορίου και του κυκλοοκτατετραενίου στο θοροκένιο έχουν παρατηρηθεί, υποστηριζόμενη από υπολογιστική ανάλυση.
Κατηγορία:Χημικός δεσμός
Μ+Μ
Πλοκή
Η Μαργαρίτα είναι μία γυναίκα που μεγαλώνει τους δύο γιούς της, Φοίβο και Αχιλλέα, μόνη μετά το θάνατο του συζύγου της. Η Μαργαρίτα είναι μπαλαρίνα της Λυρικής σκηνής. Η ζωή τους είναι αρκετά πειθαρχημένη ζωή ακολουθώντας πάντα κάποιο αυστηρό πρόγραμμα. Όταν της δοθεί η ευκαιρία να χορέψει τον πρώτο ρόλο στη «Λίμνη των κύκνων» στη ζωή της θα εμφανιστεί ο Μιχάλης που θα την κάνει να χάσει αυτή την ευκαιρίας εξαιτίας ενός ατυχήματος που της προκαλεί στο πόδι. Ο Μιχάλης είναι μουσικός της ροκ και ζει μία ανέμελη ζωή χωρίς πρόγραμμα. Η γυναίκα του έχει πεθάνει και μεγαλώνει μόνος του τις τρεις κόρες του, Τζίνι, Λούση και Μπουμπού. Ο ίδιος δεν αγχώνεται ιδιαίτερα για αυτό, αλλά οι κόρες του προσπαθούν να βρουν τρόπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που έρχονται στη ζωή τους εξαιτίας του πατέρα τους. Την ημέρα που η σπιτονοικοκυρά τους τον απειλεί με έξωση από το σπίτι εξαιτίας των οφειλών οι τρεις κόρες του κληρονομούν μία μεγάλη μονοκατοικία από την θεία τους. Όταν ο Μιχάλης με τις κόρες του μετακομίζουν στο καινούργιο σπίτι συνειδητοποιεί πως στο γειτονικό σπίτι μένει η Μαργαρίτα με τα παιδιά της. Η Μαργαρίτα πλέον μισεί τον Μιχάλη που της κατέστρεψε την καριέρα και δεν θέλει να έχει καμία επαφή με την οικογένειά του. Στο τέλος, παρ' όλες τις αντιθέσεις τους, οι δύο τους θα ερωτευτούν και θα ενώσουν τις οικογένειες τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega
Βαβούρα
left|200px|thumb|Βαβούρα #284
Η Βαβούρα ήταν πολυθεματικό ελληνικό περιοδικό κόμικς της δεκαετίας του 1980. Πρωτοκυκλοφόρησε το 1981 και ήταν αρχικά δεκαπενθήμερο, στη συνέχεια όμως έγινε εβδομαδιαίο και κυκλοφορούσε κάθε Παρασκευή. Είχε σαν υπότιτλο «Εβδομαδιαίο περιοδικό της πλάκας» και περιείχε ένα πλήθος από μικρές χιουμοριστικές ιστορίες συνήθως μιας ή δύο σελίδων, οι οποίες ήταν κυρίως αγγλικής προέλευσης. Το εξώφυλλο ήταν έγχρωμο και το εσωτερικό του ασπρόμαυρο. Εκδότης του ήταν ο Νικόλαος Δεληγιώργης και διευθυντής ο Κώστας Μπαζαίος.
Οι ιστορίες ήταν κυρίως μεταφράσεις από αγγλικά περιοδικά, όπως τα Beano, Buster και άλλα. Δεν έλειπαν, ωστόσο, και αναδημοσιεύσεις από ισπανικά κόμικς, όπως τα Zippy y Zappe του Escobar και Αντιρίξ και Συμφωνίξ (Mortadelo y Filemón) και Οδός Τρέλας 13 (13, Rue del Percebe) του Φρανθίσκο Ιμπάνιεθ, το οποίο βρισκόταν στο οπισθόφυλλο κάθε τεύχους.
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά κόμικς
Τομά Πικετί
Ο Τομά Πικετί (Thomas Piketty), γεννημένος την 7η Μαΐου 1971 στο Κλισί (Clichy) είναι Γάλλος οικονομολόγος που στηρίζει το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Εκπαίδευση
Απόφοιτος της École Normale Supérieure του Παρισιού με ειδίκευση στα ανώτερα μαθηματικά, συνέχισε τις σπουδές του στην οικονομική επιστήμη υπό την αιγίδα του DELTA, μίας κοινής ερευνητικής μονάδας των Ανώτερων Σχολών της Γαλλίας, ιδιαιτέρως της Σχολής Ανώτερων Σπουδών στις Κοινωνικές Επιστήμες (EHESS). Επιβλέποντες της διδακτορικής του έρευνας ήταν ο Ροζέ Γκενερί και ο Sir Άντονυ Άτκινσον του London School of Economics.