cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791
μικρογραφία|400x400εσ|Ο γνωστός πίνακας Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 του [[Γιαν Ματέικο. Στο προσκήνιο εμφανίζεται ο Βασιλιάς Στανισλάβος Αύγουστος (ο οποίος εικονίζεται στα αριστερά), ενώ εισέρχεται στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη της Βαρσοβίας. Επίσης εμφανίζονται βουλευτές οι οποίοι ορκίζονται να τηρούν το σύνταγμα. Στο παρασκήνιο εμφανίζεται το Βασιλικό Κάστρο, όπου το Σύνταγμα έχει μόλις εγκριθεί.]] μικρογραφία|Η πρώτη σελίδα του αρχικού χειρογράφου του συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791. Η εγγραφή του χειρογράφου έγινε στις 5 Μαΐου 1791 (η ημερομηνία εγγραφής αναγράφεται πάνω δεξιά). Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 (Ustawa Rządowa, μετάφραση: Νόμος της Διακυβέρνησης) ήταν το σύνταγμα που ενέκρινε η Μεγάλη Σέιμ (γνωστή και ως "Τετραετής Δίαιτα", καθώς συνεδρίαζε την τετραετία 1788-92) για την Πολωνική–Λιθουανική Κοινοπολιτεία, την διπλή μοναρχία που απαρτιζόταν από το Βασίλειο της Πολωνίας και το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Το σύνταγμα σχεδιάστηκε με σκοπό να διορθώσει τις πολιτικές αδυναμίες της Κοινοπολιτείας, καθώς πριν από την εισαγωγή του συντάγματος υπήρξαν αναταραχές στην Κοινοπολιτεία. Επίσης αποτέλεσε μέρος μιας διαδικασίας σταδιακής εισαγωγής μεταρρυθμίσεων, αρχίζοντας από την Σύγκληση της Σέιμ το 1764 και την εκλογή του Στανισλάβου Αυγούστου Πονιατόφσκι στο αξίωμα του βασιλιά, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τον διαμελισμό της Κοινοπολιτείας το 1795. Η συγγραφή του συντάγματος ξεκίνησε στις 6 Οκτωβρίου 1788.
Μέσω του συντάγματος, η χώρα προσπάθησε να εισάγει μια αποτελεσματικότερη συνταγματική μοναρχία. Το σύνταγμα εισήγαγε πολιτική ισότητα μεταξύ των αστών και των ευγενών, ενώ τοποθέτησε τους χωρικούς υπό την προστασία της κυβέρνησης, μετριάζοντας τις χειρότερες καταχρήσεις της δουλοπαροικίας. Επίσης απαγόρευσε αναχρονιστικά κοινοβουλευτικά δικαιώματα όπως το δικαίωμα της ελεύθερης αρνησικυρίας. Αυτό το δικαίωμα είχε αφήσει την Σέιμ στο έλεος του κάθε βουλευτή, καθώς μπορούσε να ασκήσει βέτο και να αναιρεθεί η ισχύς της ψηφισμένης νομοθεσίας. Οι γείτονες της Κοινοπολιτείας αντέδρασαν εχθρικά στην απόφαση υιοθέτησης συντάγματος. Ο Βασιλιά Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Πρωσίας έσπασε την συμμαχία της Πρωσίας με την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και συμμάχησε με την Αυτοκρατορική Ρωσία της Μεγάλης Αικατερίνης και την συνομοσπονδία της Ταργκόβιτσα, αποτελούμενη από πολωνούς ευγενείς που διαφωνούσαν με τις μεταρρυθμίσεις. Αυτή η συμμαχία κέρδισε την Πολωνία στον Πολωνορωσικό πόλεμο του 1792.
Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 συνδύαζε το πολίτευμα της μοναρχικής δημοκρατίας με τον σαφή διαχωρισμό της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας. Γενικά θεωρείται ως το πρώτο ευρωπαϊκό σύγχρονο γραπτό σύνταγμα, καθώς και το δεύτερο γραπτό και σύγχρονο σύνταγμα του κόσμου, μετά το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών που είχε τεθεί σε ισχύ το 1789.
Στα άδυτα της Μαφίας
Στα άδυτα της Μαφίας (Πρωτότυπος τίτλος: Making of the Mob) είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ που περιγράφει λεπτομερώς την εμφάνιση του οργανωμένου εγκλήματος στην Αμερική του 20ου αιώνα. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 15 Ιουνίου 2015, στο δίκτυο AMC και με αφηγητή τον ηθοποιό Ρέι Λιότα. Η σειρά περιλαμβάνει επίσης διαλείμματα σε κάθε επεισόδιο με εμφάνιση αρχειακού υλικού και συνεντεύξεις με ιστορικούς, συγγραφείς, ηθοποιούς, αξιωματούχοι της επιβολής του νόμου και μέλη των οικογένειων. Στις 31 Ιουλίου 2015, το AMC ανακοίνωσε σε ότι η σειρά θα έχει και μια δεύτερη σεζόν οκτώ επεισοδίων, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 11 Ιουλίου 2016.
1η Σεζόν (2015)
Η πρώτη σεζόν, με συμπληρωματικό τίτλο "Νέα Υόρκη", ανέδειξε τον Λάκι Λουτσιάνο, την άνοδό του στη Μαφία της Νέας Υόρκης και τη δημιουργία των Πέντε Οικογενειών.
2η Σεζόν (2016)
Η δεύτερη σεζόν, με συμπληρωματικό τίτλο "Σικάγο", εστιάζει στην προέλευση του Αλ Καπόνε, την Μαφία του Σικάγου και την επέκτασή τους στις Μεσοδυτικές ΗΠΑ.
Παραγωγή
Στις 10 Ιανουαρίου 2015, το δίκτυο AMC ανακοίνωσε τη σειρά ως μια μίνι σειρά "ειδικού συμβάντος" η οποία θα προβάλλονταν στα μέσα του 2015. Στις 31 Ιουλίου 2015, δύο εβδομάδες μετά την πρεμιέρα της σειράς, το AMC την ανανέωσε την σειρά για δεύτερη σεζόν ώστε να προβληθεί στα μέσα του 2016.
Υποδοχή
Η πρώτη σεζόν έλαβε μικτές κριτικές από τηλεοπτικούς κριτικούς. Στο Metacritic έχει σταθμισμένη βαθμολογία 59 στα 100, με βάση έξι κριτικές, υποδεικνύοντας "μεικτές ή μέσες κριτικές". Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes συλλογής κριτικών, δίνει βαθμολογία (Δεκέμβριος 2021) θετικής έγκρισης 40% βασισμένες σε 5 κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Τζαμί Μπάνια Μπασί
Το Τζαμί Μπάνια Μπασί (βουλγαρικά: Баня баши джамия, τουρκικά: Banya Başı Camii) είναι τζαμί στη Σόφια της Βουλγαρίας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Το Τζαμί Μπάνια Μπασί από τα δυτικά. Το τζαμί σχεδιάστηκε από τον διάσημο Οθωμανό αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν και ολοκληρώθηκε το 1566, κατά τη διάρκεια των ετών που οι Οθωμανοί είχαν τον έλεγχο της πόλης. Το όνομα του τζαμιού προέρχεται από τη φράση Banya Bashi, που σημαίνει πολλά λουτρά. Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του τζαμιού είναι ότι ήταν χτισμένο πάνω σε φυσικά ιαματικά λουτρά. Μπορεί κανείς να δει ακόμη και τον ατμό να ανεβαίνει από τις οπές στο έδαφος κοντά στα τείχη του τζαμιού. Το τζαμί είναι διάσημο για το μεγάλο θόλο του, διαμέτρου 15 μέτρων και του μιναρέ.
Επί του παρόντος, το Τζαμί Μπάνια Μπασί είναι το μόνο λειτουργικό τζαμί στη Σόφια, ένα κατάλοιπο της οθωμανικής κυριαρχίας της Βουλγαρίας, η οποία διήρκεσε σχεδόν πέντε αιώνες και χρησιμοποιείται από τη μουσουλμανική κοινότητα της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στη Βουλγαρία Κατηγορία:Τζαμιά με τρούλους Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σόφια Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Σόφια Κατηγορία:Πολιτισμός της Σόφιας Κατηγορία:Χώροι λατρείας στη Βουλγαρία
Ντα
Το Da είναι αυτοβιογραφικό θεατρικό έργο του 1973 γραμμένο από τον Χιου Λέοναρντ.
Το έργο έκανε την πρεμιέρα του στο Olney Theatre Center στο Olney, Maryland των ΗΠΑ στις 7 Αυγούστου 1973. Η πρεμιέρα του έργου στη Νέα Υόρκη έγινε στο Broadway Hudson Guild Theatre (εκτός του Μπρόντγουεϊ) το 1978, και η παραγωγή αυτή μεταφέρθηκε στο Μπρόντγουεϊ λίγο μετά την ολοκλήρωση της προβολής της. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Μέλβιν Μπέρνχαρντ και την παραγωγή στο Μπρόντγουεϊ ο Λέστερ Όστερμαν, η Μέριλιν Στράους και ο Μαρκ Χάουαρντ. Άνοιξε στο θέατρο Morosco την 1η Μαΐου 1978 και έκλεισε την 1η Ιανουαρίου 1980 μετά από 697 παραστάσεις. Το σκηνικό σχεδίασε η Μάρτζορι Κέλογκ, τα κοστούμια η Τζένιφερ φον Μαϊρχάουζερ και τους φωτισμούς ο Άρντεν Φίνγκερχουτ. Το αρχικό καστ περιλάμβανε τους Μπάρναρντ Χιουζ ως Ντα, Μπράιαν Μάρεϊ ως Τσάρλι, Λόις Ντε Μπάνζι ως κυρία Πρίνν, Μία Ντίλον ως Μαίρη Τέιτ, Σύλβια Ο'Μπράιαν ως μητέρα, Λέστερ Ρόλινς ως Ντραμ, Ρίτσαρντ Σίρ ως νεαρός Τσάρλι και Ραλφ Γουίλιαμς ως Όλιβερ. Ο Μπράιαν Κιθ αντικατέστησε τον Μπάρναρντ Χιουζ προς το τέλος της παράστασης στο Μπρόντγουεϊ, όταν ο Χιουζ ξεκίνησε μια εθνική περιοδεία στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Το έργο κέρδισε το 1978 το Drama Desk Award for Outstanding New Play, το 1978 το New York Drama Critics' Circle Award for Best Play, το 1977/78 το Outer Critics Circle Award for the Most Outstanding Play of the New York Season και το 1978 το Tony Award for Best Play.
Το έργο διαδραματίζεται στο Dalkey, στην κομητεία του Δουβλίνου, το 1968, και σε εποχές και τόπους που θυμάται, και είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό. Ο πρωταγωνιστής του, ένας ομογενής συγγραφέας με το όνομα Τσάρλι Τάιναν, αντιπροσωπεύει τον Λέοναρντ, ο οποίος, όπως και ο χαρακτήρας, ήταν υιοθετημένος. Το έργο πραγματεύεται τις σχέσεις του Τσάρλι με τις δύο πατρικές φιγούρες της ζωής του: τον "Da" - ένα παλιομοδίτικο ιρλανδικό παρατσούκλι που σημαίνει "μπαμπάς" - τον θετό του πατέρα, και τον κ. Ντραμ, έναν κυνικό δημόσιο υπάλληλο που γίνεται ο μέντοράς του.
Πλοκή
Ο Τσάρλι, ένας συγγραφέας που ζει στο Λονδίνο εδώ και πολλά χρόνια, επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι στο Ντάλκι, ένα προάστιο του Δουβλίνου της Ιρλανδίας, μετά το θάνατο του θετού του πατέρα. Διαπιστώνει ότι το σπίτι είναι γεμάτο φαντάσματα, των γονιών του και του νεότερου εαυτού του. Ο Τσάρλι συνομιλεί και αλληλεπιδρά με όλα τα φαντάσματα, ξαναζεί σημαντικές στιγμές από τη νεότητά του και έρχεται αντιμέτωπος με τα περίπλοκα συναισθήματά του για τους θετούς γονείς του. Μέσα από τις συζητήσεις και τις αλληλεπιδράσεις του Τσάρλι με τα φαντάσματα στο σπίτι του, βλέπουμε τόσο γιατί αγαπούσε τους γονείς του όσο και γιατί ήθελε τόσο πολύ να τους αφήσει πολύ πίσω του.
Η οικογένεια του Τσάρλι δεν ήταν δυσλειτουργική ή βίαιη. Αντιθέτως, οι γονείς του Τσάρλι τον λάτρευαν και έκαναν μεγάλες θυσίες για να του δώσουν μια καλή εκπαίδευση. Ο μπαμπάς του, κηπουρός μιας πλούσιας αγγλοϊρλανδικής οικογένειας, ήταν ευγενικός και υπομονετικός, αλλά και θλιβερά απλοϊκός και χωρίς φιλοδοξίες. Ο Τσάρλι αγαπούσε τον πατέρα του, αλλά τον ντρεπόταν επίσης και ένιωθε ενοχές γι' αυτή την αμηχανία. Ο Τσάρλι ήταν νόθο παιδί σε μια εποχή που αυτό έφερε βαρύ στίγμα στην καθολική Ιρλανδία. Παρόλο που ο πατέρας του αποδέχτηκε πλήρως τον Τσάρλι, ο Τσάρλι ένιωθε πάντα σαν παρείσακτος, χρεωμένος σε μεγάλο βαθμό στον πατέρα. Επιπλέον, ο Τσάρλι δεν μπόρεσε ποτέ να βρει τρόπο να ξεπληρώσει τον πατέρα του ή έστω να εκφράσει πλήρως την αγάπη και την ευγνωμοσύνη του.
Ο ευγενικός, ανεπιτήδευτος Da ήταν το ακριβώς αντίθετο από την άλλη πατρική φιγούρα του Τσάρλι, τον Ντραμ, έναν υψηλόβαθμο δημόσιο υπάλληλο. Δεδομένου ότι ο Ντραμ ήταν ένας από τους λίγους εύπορους, μορφωμένους Ιρλανδούς στην περιοχή, οι γονείς του Τσάρλι ήλπιζαν ότι θα μπορούσε να βρει στον Τσάρλι δουλειά. Το 1945 κάλεσαν τον Ντραμ στο σπίτι τους για να τον συστήσουν στον 17χρονο Τσάρλι. Η γνωριμία δεν πήγε καλά, καθώς ο Ντα έκανε μια σειρά από ανόητες, ενοχλητικές δηλώσεις (ο Ντα πίστευε ότι η νίκη των Γερμανών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν επικείμενη και ευθαρσώς υποστήριζε αυτή την έκβαση). Ο Τσάρλι ταπεινώθηκε και έμεινε έκπληκτος όταν έμαθε ότι, παρ' όλα αυτά, ο Ντραμ τον συμπάθησε πραγματικά.
Ο Ντραμ ήταν έξυπνος, πανούργος και πολύ απαισιόδοξος. Έβλεπε τον Τσάρλι ως τον γιο που δεν είχε ποτέ, και του έδωσε την αψυχολόγητη συμβουλή να θεωρήσει τον πατέρα του ως εχθρό του, κάποιον που θα τον εμπόδιζε να πετύχει στη ζωή του. Ο Ντραμ συμβούλευσε τον Τσάρλι να μεταναστεύσει από την Ιρλανδία, η οποία δεν ήταν μέρος για έναν φιλόδοξο νέο. Ωστόσο, ο Τσάρλι αντί γι' αυτό έπιασε δουλειά ως υπάλληλος του Ντραμ. Φανταζόταν ότι η δουλειά θα ήταν μόνο προσωρινή, αλλά κατέληξε να εργάζεται για τον Ντραμ για 14 χρόνια. Όπως και ο μπαμπάς του, ο Τσάρλι εργάστηκε σε μια αδιάφορη, χαμηλόμισθη θέση εργασίας πολύ περισσότερο απ' ό,τι σκόπευε ποτέ να κάνει.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, καθώς ο Τσάρλι άρχισε να γνωρίζει επιτυχία ως συγγραφέας, σνομπάρει δημόσια τον Ντραμ- ο Ντραμ δεν συγχώρησε ποτέ αυτό το λάθος και στράφηκε εναντίον του. Την ίδια περίπου εποχή, οι εργοδότες του Ντα πούλησαν το σπίτι τους, αφήνοντας τον Ντα άνεργο. Του έδωσαν μια πενιχρή σύνταξη και, ως αποχαιρετιστήριο δώρο, ένα κακόγουστο βαρίδι για χαρτί φτιαγμένο από δεκάδες πεταμένα γυαλιά οράσεως. Ο Ντα δέχτηκε το δώρο ως μεγάλη τιμή, γεγονός που αύξησε την περιφρόνηση του Τσάρλι για τον πατέρα του, έναν άνθρωπο που ένιωθε προνομιούχος να λαμβάνει ένα άχρηστο μπιχλιμπίδι, αρκεί να προερχόταν από την ανώτερη τάξη.
Λίγο αργότερα, ο Τσάρλι μετακόμισε στην Αγγλία με την αρραβωνιαστικιά του και η θετή του μητέρα πέθανε. Ο Τσάρλι επισκεπτόταν τακτικά τον Ντα, δίνοντάς του μερικές λίρες για χαρτζιλίκι και παρακαλώντας τον ηλικιωμένο θετό του πατέρα να έρθει να ζήσει μαζί του στην Αγγλία. Ο πατέρας του πάντα αρνιόταν, πράγμα που πλήγωνε τον Τσάρλι περισσότερο απ' ό,τι μπορούσε να συνειδητοποιήσει ο γέρο πατέρας του.
Μετά το θάνατο του Ντα, ο Τσάρλι δέχεται μια επίσκεψη από τον Ντραμ, ο οποίος είναι πλέον ηλικιωμένος. Ο Ντραμ εξακολουθεί να κρατάει κάποια αρνητική στάση απέναντι στον Τσάρλι, αλλά ο Ντα του ζήτησε να βεβαιωθεί ότι ο Τσάρλι θα λάβει την κληρονομιά του. Προς μεγάλη απογοήτευση του Τσάρλι, η κληρονομιά αποδεικνύεται ότι είναι το πρες-παπιέ από γυαλιά οράσεως και ένας φάκελος που περιέχει όλα τα χρήματα που είχε δώσει ποτέ ο Τσάρλι στον μπαμπά του.
Ο Τσάρλι αναγκάζεται να αποδεχτεί ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεπληρώσει τον πατέρα του. Στην πραγματικότητα, ο Ντα τον λάτρευε και του χάρισε ανιδιοτελώς ολόκληρη την κληρονομιά του: τα χρήματα και το πρες-παπιέ. Ο Τσάρλι βρίζει το φάντασμα του πατέρα του, υποσχόμενος να εγκαταλείψει την Ιρλανδία για πάντα, εξοργισμένος που ο μπαμπάς δεν δέχτηκε ποτέ καμία βοήθεια και λυπημένος που ο μπαμπάς αρνήθηκε να μετακομίσει στην Αγγλία. Το φάντασμα αποφασίζει να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο και να επιστρέψει στην Αγγλία μαζί με τον Τσάρλι. Καθώς το έργο τελειώνει, ο Τσάρλι φεύγει από το σπίτι του με το φάντασμα να τον ακολουθεί. Ο πατέρας του θα παραμείνει πάντα μια ισχυρή παρουσία στη ζωή του.
Διασκευή σε ταινία
Η κινηματογραφική μεταφορά του 1988 διατήρησε την Ιρλανδία ως πρωταρχικό σκηνικό. Ο θεατρικός συγγραφέας Χιου Λέοναρντ έγραψε το σενάριο, προσθέτοντας υλικό από τα απομνημονεύματά του. Επιπλέον, ξαναέγραψε ελαφρώς τον κύριο χαρακτήρα, τον Τσάρλι, ως Ιρλανδό που είχε μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες πολλά χρόνια νωρίτερα, για να επιτρέψει τη διανομή του ρόλου στον ηθοποιό Μάρτιν Σιν χωρίς να αναγκαστεί να επιχειρήσει βρετανική ή ιρλανδική προφορά. Ο συγγραφέας Χιου Λέοναρντ είχε μια μικρή εμφάνιση στην ταινία ως ένας από τους νεκροθάφτες που μεταφέρουν το φέρετρο του πατέρα του Τσάρλι.
Μπεράτ Γενιλμέζ
Ο Μπεράτ Γενίλμεζ (Berat Yenilmez, 5 Οκτωβρίου 1970) είναι Τούρκος ηθοποιός. Είναι απόφοιτος της Σχολής Θεάτρου Μουζντάτ Γκεζέν.
Ντα
Βιβλιογραφικές αναφορές
Βιβλιογραφία
Μπεράτ Γενιλμέζ
Θέατρο
Κατηγορία:Τούρκοι ηθοποιοί
Ντα
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιρλανδικά θεατρικά έργα
Χρήστος Χρηστοβασίλης
Ο Χρήστος Χρηστοβασίλης (20 Ιουλίου 1862, Μικρό Σουλόπουλο Ιωαννίνων - 21 Φεβρουαρίου 1937, Ιωάννινα) ήταν Έλληνας συγγραφέας και δημοσιογράφος, εκπρόσωπος της ηρωικής και βουκολικής λογοτεχνίας και σημαντική μορφή της λογοτεχνίας της Ηπείρου κατά τα τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα.
Λιμιά Χίου
Τα Λημνιά, γνωστά και με την παλαιότερα επίσημη ονομασία Λιμνιά, ή και ως Λημνιά, είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο βορειοδυτικό της τμήμα, με πληθυσμό 29 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένα σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 10 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 41 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την πόλη της Χίου.
Χρήστος Χρηστοβασίλης
Βίος
Ο Χρηστοβασίλης γεννήθηκε στο χωριό Μικρό Σουλόπουλο Ιωαννίνων στον ποταμό Καλαμά, κοντά στα Ιωάννινα, όταν η περιοχή ήταν ακόμη υπό οθωμανική κατοχή. Ως έφηβος έφυγε από το σχολείο για να συμμετάσχει στην Ηπειρώτικη Επανάσταση του 1878 και εντάχθηκε σε αντάρτικα σώματα στην περιοχή των Αγίων Σαράντα. Οι οθωμανικές αρχές τον συνέλαβαν δύο φορές και τον καταδίκασαν σε θάνατο, όμως κατάφερε και δραπέτευσε προς την απελευθερωμένη Ελλάδα. Το 1885 βρίσκεται στην Αθήνα, όπου και σπούδασε, συνέλεξε υλικό και εξέδωσε μεγάλο αριθμό έργων σχετικά με την ελληνική ιστορία. Τον Δεκέμβριο του 1889 κέρδισε το λογοτεχνικό βραβείο της εφημερίδας Ακρόπολις για το έργο του Διηγήματα της Στάνης. Με το πέρας των Βαλκανικών Πολέμων το μεγαλύτερο μέρος της Ηπείρου εντάχθηκε στην Ελλάδα, δραστηριοποιήθηκε στα Ιωάννινα όπου και εξέδιδε την εφημερίδα Ελευθερία, ενώ το 1936 το πολιτισμικό περιοδικό Ηπειρωτικά Φύλλα.
Λιμιά Χίου
Γεωγραφία-δημογραφία
Διοικητικά τα Λιμιά υπάγονται σήμερα στην τοπική κοινότητα Βολισσού (της οποίας αποτελούν τον δεύτερο σε πληθυσμό από τους οκτώ οικισμούς, μετά βεβαίως τη Βολισσό) της Δημοτικής Ενότητας Αμανής του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν οικισμός της κοινότητας Βολισσού, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82103.
Χρήστος Χρηστοβασίλης
Βίος
Ο Χρηστοβασίλης εκλέχθηκε δύο φορές βουλευτής Ιωαννίνων στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, το 1926 και 1935.
Λιμιά Χίου
Γεωγραφία-δημογραφία
Η εξέλιξη του πληθυσμού των Λιμιών στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Τιμ Νες
Ο Τιμ Νες, γεννημένος στις 30 Οκτωβρίου 1971 στο Ντάρμστατ της Γερμανίας, είναι πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,09 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ.
Λιμιά Χίου
Γεωγραφία-δημογραφία
Τα Λιμιά υπάγονται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Βολισσού της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Υπάρχει παλαιός ναός της Ζωοδόχου Πηγής, χωρίς όμως εφημέριο.
Χρήστος Χρηστοβασίλης
Περαιτέρω μελέτη
Έργα του Χρήστου Χρηστοβασίλη:
Τιμ Νες
Καριέρα
Ο Νες ξεκίνησε να αγωνίζεται σε ηλικία οκτώ ετών στα τμήματα υποδομής της ομώνυμης ομάδας της γενέτειρας του, της Ντάρμστατ. Το 1989, μεταγράφηκε στην TV Λάνγκεν, η οποία υποβιβάστηκε από την πρώτη κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος, αλλά επέστρεψε έναν χρόνο αργότερα για να υποβιβαστεί και πάλι.
Λιμιά Χίου
Πηγές
Λιμια Κατηγορία:Δήμος Χίου
Χρήστος Χρηστοβασίλης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων
Τιμ Νες
Καριέρα
Το 1992, υπέγραψε στην Μπαϊρόιτ, με την οποία κατάφερε να μπει στα πλει-οφ του πρωταθλήματος τρεις φορές μέχρι το 1996. Επόμενοι σταθμοί της καριέρας του υπήρξαν η Μπάγερ Λεβερκούζεν και η Ουλμ, πριν συνεχίσει στην Μπένετον Τρεβίζο για την σεζόν 1999-00, κατακτώντας το κύπελλο Ιταλίας, όπου κέρδισε στον τελικό την Βίρτους Μπολόνια με 78-59.
Την επόμενη χρονιά, φόρεσε την φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε σε δεκατρείς αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος, με μέσους όρους 7,5 πόντων και 4,1 ριμπάουντ. Ολοκλήρωσε την χρονιά στην Παλακανέστρο Βαρέζε και το 2001-02 μεταγράφηκε στην Βιλερμπάν, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Γαλλίας.
Άγιος Αιμιλιανός Χίου
Ο Άγιος Αιμιλιανός είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στη δυτική-νοτιοδυτική ακτή της, με πληθυσμό 52 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένος σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 20 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση περίπου 15 χιλιομέτρων νότια από την πόλη της Χίου.
Τιμ Νες
Καριέρα
Το 2002-03, έπαιξε στην ιταλική Νάπολι και την γαλλική Ελάν Σαλόν, πριν επιστρέψει στην πατρίδα του για την επόμενη πενταετία.
Παράλληλα, ο Νες πραγματοποίησε ογδόντα συμμετοχές με την Εθνική ανδρών της Γερμανίας από το 1993 ως το 2001.
Άγιος Αιμιλιανός Χίου
Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Αγίου Αιμιλιανού είναι πλάτος 38°17΄ Βόρειο και μήκος 26°07΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι κατά σειρά η Μονολιά στα βορειοανατολικά (400 μέτρα σε ευθεία γραμμή), ο Βουδότοπος στα δυτικά (μισό χιλιόμετρο περίπου) και η Αγιά Φωτιά στα βορειοανατολικά (1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή). Κοντινότερο σημαντικό χωριό όμως είναι η Καλλιμασιά, 1,5 χιλιόμετρο στα βορειοδυτικά. Ως παραθαλάσσιος οικισμός, ο Άγιος Αιμιλιανός έχει οικονομία που βασίζεται στον θερινό τουρισμό, με μικρή γεωργική παραγωγή, κυρίως από ελαιόδεντρα. Η παραλία του Αγίου Αιμιλιανού είναι βοτσαλωτή και απόμερη, χωρίς οργάνωση, και προσφέρεται για ήσυχο μπάνιο. Κοντά στη Μονολιά υπάρχει επίσης η παραλία του Αγίου Ιωάννη, όπου και λιμανάκι. Κάθε χρόνο στην εορτή του αγίου, στις 8 Αυγούστου, γίνεται πανηγύρι με λιτάνευση της εικόνας του και προσφορά χταποδοπίλαφου.
Τιμ Νες
Καριέρα
Από το 2008, έχει εγκαταλείψει την ενεργό δράση και ασχολείται με την προπονητική, όντας βοηθός προπονητή στην Μπαϊρόιτ.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρεβίζο Μπάσκετ‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Βαρέζε‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ελάν Σαλόν‎ Κατηγορία:Σέντερ
Άγιος Αιμιλιανός Χίου
Γεωγραφία-δημογραφία
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Αγίου Αιμιλιανού στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου
Χαλίντ μπιν Μοχσέν Σάαρι
Ο Χαλίντ Μπιν Μοχσέν Σάαρι (γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1991) είναι Σαουδάραβας άνδρας ο οποίος τον Αύγουστο του 2013 βρέθηκε ως το βαρύτερο άτομο εν ζωή (ζυγίζοντας 610 κιλά) και το δεύτερο βαρύτερο άτομο που έχει καταγραφεί στην ιστορία πίσω από τον Τζον Μπράουερ Μίνοτς]]. Επίσης είχε ΔΜΣ 204, ο υψηλότερος που έχει καταγραφεί ποτέ. Η μεταφορά από το σπίτι του έγινε με απαίτηση του Βασιλιά Αμπντουλάχ. Ο Χαλίντ δεν μπορούσε να φύγει για πάνω από δύο χρόνια για τη πρωτεύουσα της χώρας, το Ριάντ, για να λάβει θεραπεία. Ως αποτέλεσμα αυτής της θεραπείας, έχασε συνολικά 320 κιλά σε έξι μήνες. Το 2016 το Fox News ανέφερε ότι περπατούσε με πατερίτσες.
Το Νοέμβριο του 2017, το Al Arabiya ανέφερε ότι είχε χάσει 542 κιλά και τώρα ζύγιζε 68 κιλά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παχυσαρκία Κατηγορία:Σαουδάραβες
Αλεξάνδρα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλεμπουργκ
Η Αλεξάνδρα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλεμπουργκ (Alexandra of Sayn-Wittgenstein-Berleburg, 20 Νοεμβρίου 1970 -) είναι κόρη της Πριγκίπισσας Βενεδίκτης της Δανίας.
Σύμφωνα με τους κανόνες κληρονομικής διαδοχής που έθεσε ο βασιλιάς Φρειδερίκος Θ΄, δεδομένου ότι η πριγκίπισσα Βενεδίκτη και τα παιδιά της, συμπεριλαμβανομένης της πριγκίπισσας Αλεξάνδρας, δεν έχουν λάβει μόνιμη κατοικία τη Δανία, έχουν ουσιαστικά παραιτηθεί από τη θέση τους στη διαδοχή του Δανικού θρόνου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1970 στην Κοπεγχάγη, και είναι το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Ριχάρδου, 6ου Πρίγκιπα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλεμπουργκ και της Πριγκίπισσας Βενεδίκτης της Δανίας.
Στις 6 Ιουνίου 1998 η Αλεξάνδρα παντρεύτηκε τον Κόμη Τζέφερσον φον Φάιλ ουν Κλάιν-Έλγκατ στο Παλάτι Γκραστίν. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Η οικογένεια έζησε στο Παρίσι, όπου ο Κόμης Τζέφερσον ήταν διευθύνων σύμβουλος του τοπικού υποκαταστήματος της τράπεζας Sal. Oppenheim. Από το 2013, το ζευγάρι έζησε στο Χάιντεσαιμ της Γερμανίας. Το ζευγάρι ανακοίνωσε την πρόθεσή του να χωρίσει τον Μάιο του 2017. Από τις 19 Μαΐου 1998, η Αλεξάνδρα είναι Δανή πολίτης.
Η Αλεξάνδρα είναι ανάδοχος της Ματθίλδης Μπεν, του Πρίγκιπα Οδυσσέα-Κίμωνα της Ελλάδας και της Δανίας και της Αμέλιας Μοράλες ι ντε Γκρέθια.
Εργάστηκε για το Κέντρο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO μέχρι το 2013 και ήταν υπεύθυνη για τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς των χωρών της Μέσης Ανατολής και της Νότιας Ασίας.
Τιμητικές διακρίσεις
Δανικές
Ξένες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Φελώνη Ξάνθης
Η Φελώνη  είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Φελώνη βρίσκεται στο κέντρο της πεδιάδας της Ξάνθης με υψόμετρο 42 μέτρα, σε απόσταση 7 χλμ. ΒΔ. από τη Γενισέα (έδρα του δήμου) και 6 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την πόλη της Ξάνθης. Το χωριό είναι κτισμένο δυτικά του Κόσυνθου, κοντά στη συμβολή της Εγνατίας Οδού με την ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής (κόμβος Βαφέϊκων). Δίπλα και βόρεια είναι ο οικισμός Παλαιός Ζυγός, νοτιοανατολικά τα Βαφαίικα, νοτιοδυτικά η Διομήδεια και δυτικά ο Πετεινός. Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Μουαφακλή και από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης Odrin. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, με την ονομασία Φελώνη το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Χιονίστρας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Διομήδεια, τον Νέο Ζυγό, το Παλαιό Κατράμιο, τον Πετεινό και τα Βαφαίικα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Διομηδείας που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Βιστωνίδος του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 609 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Σεβτζάν Γιασάρ
Η Σεβτζάν Γιασάρ (Sevcan Yaşar ; Σμύρνη 1990) είναι Τουρκάλα ηθοποιός και μοντέλο. Μετά την νίκη της στα 23α καλλιστεία της Τουρκίας, κέρδισε στον παγκόσμιο διαγωνισμό ομορφιάς στην Κίνα. Μετά την αποφοίτησή της από το Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Ege, μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη όπου ξεκίνησε την καριέρα της στην υποκριτική. Σπουδάζει στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Yeditepe.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί
Ζακ Ροζιέ
Ο Ζακ Ροζιέ (γαλλικά: Jacques Rozier), (10 Νοεμβρίου 1926 -2 Ιουνίου 2023), είναι Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Είναι ένας από τους τελευταίους του Γαλλικού Νέου Κύματος και εχει συνεργαστεί με τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Τρεις από τις ταινίες του προβλήθηκαν στο Φεστιβάλ των Καννών. Το 1978, υπήρξε μέλος της κριτικής επιτροπής του 28ου Διεθνούς Φεστιβάλ του Βερολίνου,
Απεβίωσε στις 2 Ιουνίου 2023 σε ηλικία 96 ετών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σάγος
Στον Πλούταρχο, ο σάγος αναφέρεται ως ένδυμα: .
Το Λατινικό sagum αποτελούσε το συνήθως κόκκινου χρώματος βαρύ χιτώνα των κατώτερων αξιωματικών και απλών Ρωμαίων στρατιωτών, όπως επίσης και το χοντρό καρό μανδύα, που χρησιμοποιούσαν οι Γαλάτες και οι Ίβηρες. Πολλοί ακόμη λαοί χρησιμοποιούσαν παρόμοιους μανδύες, όπως οι Σαρμάτες (Σαυρομάτες) και οι Γερμανοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένδυση Κατηγορία:Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Αρχαίος βίος Κατηγορία:Πανωφόρια
Κόζιμο ο Πρεσβύτερος
O Κόζιμο ο πρεσβύτερος (ιταλ.: Cosimo di Giovanni de' Medici, 27 Σεπτεμβρίου 1389 - 1 Αυγούστου 1464) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν τραπεζίτης. Λόγω της μεγάλης του περιουσίας είχε τη δύναμη να γίνει στην πραγματικότητα κυβερνήτης της Φλωρεντίας, ο πρώτος από τους Μεδίκους που είχε τη θέση αυτή. Στην πόλη, που τυπικά ήταν Δημοκρατία, ήταν πρώτος μεταξύ ίσων και μετά το θάνατό του πατήρ της πατρίδος. Έζησε στην αρχή της Αναγέννησης και ήταν προστάτης της Τέχνης και του Ανθρωπισμού.
Τα νεανικά έτη
Γεννήθηκε το 1389 στη Φλωρεντία και ήταν γιος του Τζοβάνι ντι Μπίτσι, τραπεζίτη και της Πικάρντα Μπουέρι. Είχε έναν δίδυμο αδελφό, τον Δαμιανό, που απεβίωσε σύντομα. Οι δύο τους ονομάστηκαν έτσι προς τιμή των Αγ. Αναργύρων. Έξι έτη μικρότερος ήταν ο αδελφός του Λαυρέντιος ο πρεσβύτερος, που επίσης συμμετείχε στην Τράπεζα της οικογένειας.
Ο πατέρας του ξεκίνησε από δανειστής χρημάτων, προσχώρησε στην Τράπεζα τού συγγενούς του Βιέρι ντι Κάμπιο και το 1397 άνοιξε δική του στη Ρώμη, την Τράπεζα των Μεδίκων. Επέστρεψε στη Φλωρεντία και μέσα σε 20 έτη είχε ανοίξει υποκαταστήματα στη Γενεύη, στη Βενετία και προσωρινά στη Νάπολη. Τα περισσότερα κέρδη προέρχοντο από το υποκατάστημα της Ρώμης, όπου ήταν διαχειριστής των οικονομικών του πάπα με αντάλλαγμα μία προμήθεια. Ακολούθησαν υποκαταστήματα στο Λονδίνο, την Πίσα, την Αβινιόν, το Μπουρζ, το Μιλάνο και τη Λυβέκη. Οι επίσκοποι μπορούσαν να δώσουν στο πλησιέστερο υποκατάστημα τις αμοιβές και να λάβουν τις άδειες από τον διαχειριστή. Ο πάπας μπορούσε να παραγγείλει μπαχαρικά, υφάσματα, κ.ά. πολύτιμα είδη και να τα έχει μέσω του χονδρικού εμπορίου της Τράπεζας. Μέσα σε 15 έτη είχε κέρδος 290.000 φλωρίνια.
Ο Κόζιμο το 1410 δάνεισε στον Μπαλτασάρε Κόσα χρήματα για να αγοράσει το αξίωμα του καρδιναλίου· έγινε ο αντίπαπας Ιωάννης ΚΓ΄ και για να τον ξεπληρώσει τον έκανε διαχειριστή των οικονομικών της Αυλής (Curia). Αυτό του έδωσε τεράστια δύναμη: καθυστερημένους οφειλέτες μπορούσε να τους απειλεί με αφορισμό. Το 1415 τον συνόδευσε στη Σύνοδο της Κωνσταντίας, που καθαίρεσε τον Ιωάννη ΙΓ΄, έτσι ο Κόζιμο έχασε το (σχεδόν) μονοπώλιο που είχε στην Αυλή. Το ίδιο έτος ονομάστηκε Εκπρόσωπος της Δημοκρατίας από τη Φλωρεντία. Τώρα έπρεπε να ανταγωνιστεί τις άλλες τράπεζες, αλλά όταν η Τράπεζα των Σπίνι πτώχευσε, εξασφάλισε πάλι την προτεραιότητα. Ο Ιωάννης ΚΓ΄ διέφυγε στη Γερμανία, όπου τον φυλάκισε ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας. Ο Κόζιμο πλήρωσε λύτρα για την ελευθέρωσή του.
Ο πατέρας του, ο Τζοβάνι ντι Μπίτσι, αποσύρθηκε από την επιχείρηση το 1420, αφήνοντας τούς δύο γιους του. Τα 2/3 των εσόδων της Τράπεζας προερχόταν από τη Ρώμη και το 1/10 από τη Φλωρεντία· η Βενετία τους απέφερε περισσότερα από την πόλη τους. Ο Κόζιμο με τον αδελφό του είχαν τα 2/3 της Τράπεζας και το υπόλοιπο ένας συνεταίρος. Εκτός από την Τράπεζα είχαν και εκτάσεις γύρω από την πόλη, όπως το Μουτζέλο, την περιοχή καταγωγής της οικογένειας. Ο πατέρας τους απεβίωσε το 1429 αφήνοντάς τους 180.000 φλωρίνια.
Η πολιτική του στη Φλωρεντία
Η δύναμή του προερχόταν από τον πλούτο του, με τον οποίο ήλεγχε τις ψήφους. Όσο η Φλωρεντία ήταν υπερήφανη για τη Δημοκρατία της, ο Κόζιμο προσποιόταν μικρή πολιτική φιλοδοξία και απέφευγε να κατέχει δημόσια αξιώματα. Ο επίσκοπος της Σιένα, μετέπειτα πάπας Πίος Β΄ Πικολόμινι έγραφε πως «τα πολιτικά ζητήματα αποφασιζόταν σπίτι του. Αυτός που επέλεγε, θα κατείχε το αξίωμα. Ήταν ο βασιλιάς, αλλά όχι στο όνομα».
Λάζαρ Ραντζέλοβιτς
Ο Λάζαρ Ραντζέλοβιτς (Lazar Ranđelović, σερβικά κυριλλικά:Лазар Ранђеловић, 5 Αυγούστου 1997) είναι Σέρβος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος μέσος για τον ποδοσφαιρικό σύλλογο Ουράλ FC από τις 8 Σεπτεμβρίου του 2022.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο Λέσκοβατς, ο Ραντζέλοβιτς αναδείχθηκε από τις ακαδημίες νέων του τοπικού συλλόγου, Σλόγκα Λέσκοβατς. Το καλοκαίρι του 2015, μετακινήθηκε στη Γεντίντβο Μποσνγιάτσε, με την οποία σημείωσε 1 γκολ σε 21 αγώνες, κατά τη διάρκεια της σεζόν 2015-16. Στη συνέχεια, μετακινήθηκε στη Ράνταν Λεμπάνε, με την οποία έπαιξε για το υπόλοιπο του 2016, έχοντας 15 εμφανίσεις και 4 γκολ. Στις αρχές του 2017, αφού πέρασε δοκιμαστική περίοδο με το σύλλογο, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό, τετραετές, συμβόλαιο με τη Ραντνίτσκι Νις και άμεσα δόθηκε δανεικός στην Καρ Κόνσταντιν μέχρι το τέλος της σεζόν 2016-17. Επιστρέφοντας από το δανεισμό, ο Ραντζέλοβιτς πέρασε το καλοκαίρι της προετοιμασίας με τη Ραντνίτσκι, η οποία τον είχε δηλώσει για τους επίσημους αγώνες της. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό ντεμπούτο του την πρώτη αγωνιστική της σεζόν 2017-18, αντικαθιστώντας το Μάρκο Μρκιτς στο 73ο λεπτό του εκτός έδρας αγώνα εναντίον του Ερυθρού Αστέρα.
Κόζιμο ο Πρεσβύτερος
Η πολιτική του στη Φλωρεντία
Η εξορία του τον έκανε να συλλογιστεί ότι ο κομματισμός ήταν η αιτία για την εξορία του και πώς να τον άρει. Μόλις επέστρεψε, με τη βοήθεια μερικών εκπροσώπων των συντεχνιών (priori) του Συμβουλίου των 9 (Signoria) που διέκειντο ευνοϊκά σε αυτόν, ξεκίνησε αλλαγές στο καθεστώς για να εξασφαλίσει την εδραίωσή του.
Λάζαρ Ραντζέλοβιτς
Πρώτα χρόνια
Στη συνέχεια, μετακινήθηκε με δανεισμό στη Ντιναμό Βράνιε της Πρώτης Κατηγορίας, όπου σημείωσε 9 γκολ σε 26 αγώνες και συνέβαλε στην άνοδο στην κορυφαία κατηγορία.
Κόζιμο ο Πρεσβύτερος
Η πολιτική του στη Φλωρεντία
Το 1447 απεβίωσε ο Φίλιππο-Μαρία, τελευταίος των Βισκόντι δούκας του Μιλάνου και ιδρύθηκε Δημοκρατία. Ο Κόζιμο, για να μην πέσει η πόλη στην επιρροή της Βενετίας, έστειλε διάδοχο το 1450 τον Φραντσέσκο Α΄ Σφόρτσα, έναν μισθοφόρο (condotiero) που είχε κλέψει γη από το Παπικό Κράτος και είχε ανακηρυχθεί άρχοντας. Οι κάτοικοι της Φλωρεντίας έπρεπε να συνεισφέρουν χρηματικά στη διαδοχή του Σφόρτσα, κάτι που τους δυσαρέστησε. Η συμμαχία του Κόζιμο με τον Φραντσέσκο Α΄ ήταν το αντιστάθμισμα της συμμαχίας της Βενετίας με τη Νάπολη. Η ειρήνη που προέκυψε από την ισορροπία των δυνάμεων, κράτησε σχεδόν 50 έτη και επέτρεψε την ανάπτυξη της Αναγέννησης.
Λάζαρ Ραντζέλοβιτς
Ολυμπιακός
Στις 30 Αυγούστου 2018, ο Ολυμπιακός υπέγραψε τον διεθνή Σέρβο. Συμφώνησαν να παραμείνει με τον πρώην σύλλογό του, τη Ραντνίτσκι, για τη σεζόν 2018-19. Στην αρχή της σεζόν 2018-19, ο Ραντζέλοβιτς προσαρμόστηκε ως αριστερό πλάγιος μέσος με ανάποδο πόδι. Μετά από τους εγχώριους αγώνες πρωταθλήματος, έκανε το ευρωπαϊκό ντεμπούτο του στον επαναληπτικό αγώνα του δεύτερου προκριματικού γύρου του Γιουρόπα Λιγκ 2018-19 εναντίον της Μακάμπι Τελ Αβίβ, όπου έδωσε ασίστ στον Αλεξάνταρ Στανισάβλιεβιτς στην ισοπαλία με 2-2.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Ραντζέλοβιτς έλαβε την πρώτη κλήση του στην Εθνική Σερβίας U21 το Σεπτέμβριο του 2018. Σημείωσε το πρώτο του γκολ, στο ντεμπούτο του εναντίον της Βόρειας Μακεδονίας στις 7 Σεπτεμβρίου 2018.
Κόζιμο ο Πρεσβύτερος
Η πολιτική του στη Φλωρεντία
Απεβίωσε το 1464 στη βίλα του στο Κορέτζι και τάφηκε στο ναό του Σαν Λορέντσο. Το Συμβούλιο (Signoria) του απένειμε μεταθανάτια τον τίτλο του Κικέρωνα «πατήρ της πατρίδος», που σκαλίστηκε στον τάφο του. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Πέτρος.
Πολιτισμός
Ο Κόζιμο είναι σημαντικός ως προστάτης των Τεχνών και των Γραμμάτων. Αφού με την ευφυέστατη επιχειρηματική λογική του αύξησε την οικογενειακή περιουσία, τη δαπάνησε γενναιόδωρα για τον εξωραϊσμό της Φλωρεντίας. Κατά τον Σαλβιάτι ο ίδιος είχε πει ότι «για 50 έτη κέρδιζα χρήματα και τα ξόδευα για τη δόξα του Θεού και τη δική μου ανάμνηση. Δαπανούσα για τη Φλωρεντία με μεγαλύτερη ευχαρίστηση από ότι τα αποκτούσα με την επιχείρησή μου.» Με την προστασία του στους καλλιτέχνες διακήρυξε την ευθύνη του πολίτη, που έχει πλουτίσει, προς την πόλη του.
Λάζαρ Ραντζέλοβιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραντνίτσκι Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Βράνιε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρώτης Κατηγορίας Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Λεγανές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
Κόζιμο ο Πρεσβύτερος
Πολιτισμός
Μίσθωσε τον νέο τότε Μικελότσο Μικελότσι για να του κτίσει το παλάτσο Μέντιτσι, ένα αυστηρό και μεγαλόπρεπο, πρωτότυπο κτήριο. Περιλαμβάνει παρεκκλήσιο, που ο Μπενότσο Γκοτσόλι ζωγράφισε την προσκύνηση των μάγων το 1461. Οι τρείς μάγοι, με μορφές των Μεδίκων, παρελαύνουν μέσα σε ένα Τοσκανικό τοπίο. Ο Κόζιμο ήταν προστάτης και έμπιστος του φρα Αντζέλικο, του φρα Φιλίππο Λίππι. Στον Ντονατέλο παρήγγειλε τον διάσημο ‘’Δαβίδ’’ και την ‘’Ιουδήθ που αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη’’, αγάλματα που βρίσκονται στη Στοά των Λογχοφόρων (Loggia dei Lanzi).
Υπό την αιγίδα του κτίστηκε ο τρούλος της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε και έτσι ολοκληρώθηκε ο ναός. Αρχιτέκτονας ήταν ο εκκεντρικός και πτωχευμένος Μπρουνελέσκι. Η κατασκευή του τρούλου είναι το μεγαλύτερο από τα έργα με τα οποία εμπλουτίστηκε η πόλη.
Ίδρυση Βιβλιοθηκών
Το 1433-34 που ήταν εξόριστος στη Βενετία, ανέθεσε στον καλό φίλο του Μικελότσο που τον συνόδευε, την κατασκευή μίας Βιβλιοθήκης ως δώρο για τους κατοίκους της πόλης.
Το 1444 ίδρυσε την πρώτη δημόσια Βιβλιοθήκη στη Φλωρεντία, στο Σαν Μάρκο. Ήταν σημαντική για το ανθρωπιστικό κίνημα της Αναγέννησης. Τη σχεδίασε ο Μικελότσο, μαθητής του Γκιμπέρτι, που συνεργάστηκε με τον Ντονατέλο. Ο Κόζιμο έδωσε τα χρήματα για την επισκευή του κτηρίου και την προμήθεια μιας καλής συλλογής βιβλίων, που οι αναγνώστες χρησιμοποιούσαν χωρίς να πληρώσουν. Η χρηματοδότηση ενός τέτοιου έργου τον έθεσε σε εξέχουσα θέση στην πόλη.
Ανέθεσε στον Μικελότσο και την κατασκευή ακόμη μίας Βιβλιοθήκης για τον εγγονό του Λαυρέντιο τον Μεγαλοπρεπή.
Και τα τρία κτήρια έγιναν στο ρυθμό της Αναγέννησης και είναι σημαντικά έργα για την Τέχνη.
Ο Κόζιμο, όταν ήταν νέος, είχε τρία βιβλία και όταν έγινε 30 ετών είχε αποκτήσει 70. Μία ομάδα μορφωμένων ανδρών τον εισήγαγε στον Ανθρωπισμό και του ζήτησαν τη βοήθειά του για τη διατήρηση των βιβλίων. Μεγάλωσε αγαπώντας το κίνημα και με ευχαρίστηση χορηγούσε την προσπάθεια ανανέωσης του Ελληνο-Ρωμαϊκού Πολιτισμού μέσω της λογοτεχνίας. Οι ουμανιστές του προκάλεσαν το ενδιαφέρον συλλογής βιβλίων. Ο αυστηρός τραπεζίτης ήταν ένας ρομαντικός βιβλιόφιλος, που αναζητούσε βιβλία και υποστήριζε κάθε επιχείρηση προς αναζήτηση ενός ακόμη έργου αρχαίου συγγραφέα. Χρηματοδότησε ταξίδια του Πότζιο Μπρατσιολίνι στην Ελλάδα, στη Συρία και στην Αίγυπτο για το κυνήγι βιβλίων. Απασχολούσε τους 45 αντιγραφείς του βιβλιοπώλη Βεσπασιάνο ντα Μπιστίτσι, που του αντέγραφαν χειρόγραφα. Όταν απεβίωσε ο ανθρωπιστής Νικολό ντε Νικόλι, πλήρωσε 6.000 φλωρίνια για τα 800 χειρόγραφά του.
Φίλος του Νεοπλατωνισμού του Πλήθωνα
Είχε επηρεαστεί από τις διαλέξεις που έκανε ο Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων κατά τη σύνοδο του 1439 κι υποστήριξε τις προσπάθειες του Μαρσίλιο Φιτσίνο (νεαρός ταλαντούχος γιος του προσωπικού του γιατρού) για την αναβίωση του Νεοπλατωνισμού. Ανέθεσε στον Φιτσίνο τη μετάφραση στα Λατινικά όλων των έργων του Πλάτωνα (κάτι που έγινε για πρώτη φορά) και συγκέντωσε μία τεράστια Βιβλιοθήκη που τη μοιραζόταν με διανοούμενους, όπως ο Νικολό ντε Νικόλι και ο Λεονάρντο Μπρούνι.
Ίδρυσε την ‘’Πλατωνική Ακαδημία’’ στη Φλωρεντία το 1445 για τη σπουδή του Πλάτωνα. Μόρφωσε τον εγγονό του Λαυρέντιο τον Μεγαλοπρεπή και μετέπειτα κυβερνήτη(1469-1492) με το νέο τρόπο σπουδών, το «Studi Humanitatis», αναβιώνοντας τον Ανθρωπισμό. Ο Κόζιμο είχε τεράστια επίδραση στην πνευματική ζωή της Αναγέννησης, με τη χρηματοδότηση της επαναφοράς των Ελλήνων κλασικών συγγραφέων, μειώνοντας έτσι την επιρροή του Σχολαστικισμού.
Οικογένεια
Το 1415 νυμφεύτηκε την Κοντεσίνα ντε'Μπάρντι, κόρη του Αλεσάντρο ντι Σότσο Μπάρντι, κόμη του Βέρνιο. Ο γάμος είχε κανονιστεί από τον πατέρα του για να ενισχύσει τη σχέση του με τους παλαιούς ευγενείς Μπάρντι. Η Τράπεζά τους, από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, είχε χρεοκοπήσει από το 1345, παρ’ όλα αυτά επηρέαζαν σε υψηλό βαθμό τα οικονομικά θέματα. Είχε τέκνα:
Από μία Κιρκάσια υπηρέτρια είχε έναν μη νόμιμο γιο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Συνιστώσα
Στη φυσική, οι συνιστώσες είναι δύο ή περισσότερες δυνάμεις οι οποίες σχηματίζονται ώστε να προκύψει η δύναμη της συνισταμένης. Είναι διανυσματικό μέγεθος και επηρεάζει τη κατάσταση ενός σώματος.
Η έννοια της συνιστώσας χρησιμοποιείται και στα μαθηματικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δύναμη
Γιουβάλ Νώε Χαράρι
Ο Γιουβάλ Νώαχ Χαράρι (Εβραϊκά: יובל נח הררי [juˈval ˈnoaχ haˈʁaʁi]) είναι Ισραηλινός ιστορικός και καθηγητής του τμήματος ιστορίας στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων Sapiens: Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου (2014) και Homo Deus: Μια σύντομη ιστορία του μέλλοντος (2016), τα οποία σημείωσαν διεθνή εκδοτική επιτυχία σε πολλές γλώσσες. Στα γραπτά του εξετάζει το ζήτημα της ελεύθερης θέλησης, της συνείδησης και της νοημοσύνης. Οι πρώτες δημοσιεύσεις που είχε κάνει αφορούσαν αυτό που περιγράφει ως γνωσιακή επανάσταση, η οποία εμφανίστηκε στο ανθρώπινο είδος πριν από περίπου 50.000 έτη, όταν οι Χόμο Σάπιενς αντικατέστησαν τους Νεάντερταλ, ανέπτυξαν ικανότητα λόγου και οργανωμένες κοινωνίες, και εξελίχθηκαν σε θηρευτές στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, στηριζόμενοι παράλληλα στην εξάπλωσή τους αυτήν από την αγροτική παραγωγή της νεολιθικής επανάστασης, και πιο πρόσφατα από την επιστημονική μεθοδολογία και σκέψη, που επέτρεψαν στον άνθρωπο να μπορεί να είναι σε μεγάλο βαθμό κύριος του περιβάλλοντός του. Στα γραπτά του εξετάζει τις συνέπειες ενός μελλοντικού βιοτεχνολογικού κόσμου, όπου οι διαθέτοντες αίσθηση οργανισμοί αντικαθίστανται από τα δικά τους τεχνολογικά δημιουργήματα, και καταλήγει πως ο Χόμο Σάπιενς θα εξαφανιστεί σε περίπου έναν αιώνα.
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε στην πόλη Κιρυάτ Άτα του Ισραήλ το 1976, και μεγάλωσε στη Χάιφα του Ισραήλ, σε κοσμική εβραϊκή οικογένεια με λιβανέζικες και ανατολικοευρωπαϊκές ρίζες. Σπούδασε στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ από το 1993 έως το 1998 και εξειδικεύτηκε στην μεσαιωνική ιστορία και την στρατιωτική ιστορία. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του αποκτώντας το διδακτορικό του στο Κολέγιο του Ιησού του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης το 2002. Από το 2003 έως το 2005 συνέχισε τη μεταδιδακτορική του έρευνα στο πεδίο της ιστορίας ως υπότροφος του ιδρύματος Γιαντ Χαμαντίβ (Ίδρυμα Ρόθτσιλντ).
Σταδιοδρομία
Έχει γράψει πλήθος βιβλίων και άρθρων σχετικά με τον μεσαίωνα και την παγκόσμια στρατιωτική ιστορία  και ειδικεύεται στην παγκόσμια ιστορία και τις μακροϊστορικές διαδικασίες.
Το βιβλίο του με τίτλο Sapiens: Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου εκδόθηκε στα Εβραϊκά το 2011, και ακολούθησε η έκδοση του στα Αγγλικά το 2014. Έκτοτε μεταφράστηκε σε 30 επιπλέον γλώσσες. Η έκδοση στην ελληνική γλώσσα κυκλοφόρησε το 2015. Η αρχική έκδοση του βιβλίου σημείωσε εξαιρετική επιτυχία στον κόσμο και παρήγαγε μεγάλο ενδιαφέρον, ακαδημαϊκό και του γενικού κοινού, καθιστώντας τον Χαράρι διάσημο. Στο βιβλίο εξετάζεται το σύνολο της ανθρώπινης ιστορίας, από την εμφάνιση του Χόμο Σάπιενς κατά την εποχή του Λίθου έως τις πολιτικές και τεχνολογικές εξελίξεις του 21ου αιώνα, θέτοντας ερωτήματα για το πώς έφτασε εκεί που είναι τώρα και ποιο είναι το πιθανό μέλλον του ανθρώπου, υπό την εξέταση διαφόρων γνωστικών πεδίων όπως ιστορία και βιολογία, καθώς και εξερεύνησης του ποια είναι η σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον του και με τα ζώα, ποια είναι η γενική κατεύθυνση της ιστορίας και κατά πόσο οι άνθρωποι έγιναν πιο ευτυχείς με τις διάφορες κοινωνικές και τεχνολογικές αλλαγές σε σχέση με το πώς ήταν πριν, ιδιαίτερα ως τροφοσυλλέκτες. Ο Χαράρι θεωρεί τη μη ύπαρξη ικανοποίησης/εκπλήρωσης ως τη βαθιά ρίζα του ανθρώπινου ψυχισμού, κάτι που σχετίζεται με τη βιολογική εξέλιξη.
Στο βιβλίο του 2016 με τίτλο Homo Deus: Μια σύντομη ιστορία του μέλλοντος, επικεντρώθηκε κυρίως στο μέλλον του ανθρώπινου είδους. Εκεί περιγράφει ότι στο μέλλον η ανθρωπότητα είναι πολύ πιθανό να επιδιώξει να αποκτήσει σχεδόν θεϊκές δυνατότητες πέρα από την αναζήτηση της επίτευξης της αθανασίας. Σχετικά με το πώς μπορεί να γίνει αυτό, χρησιμοποιεί ιστορικά παραδείγματα όπου σημειώθηκαν μεγάλες αλλαγές και τα προσαρμόζει με βάση τα σημερινά δεδομένα ώστε να εξαχθούν κάποια πιθανά μέλλοντα στα οποία μπορεί να οδηγήσουν. Σε ό,τι αφορά τη θρησκεία, κάνει λόγο για την ανάδειξη ενός νέου ρεύματος το οποίο διακρίνει και το οποίο αποκαλεί νταταϊσμό, τα μέλη του οποίου ουσιαστικά λατρεύουν τα δεδομένα (Μεγάλα δεδομένα / Big data) και θεωρούν πως τα πάντα ορίζονται και εξαρτώνται από αυτά, φαινόμενο το οποίο συναντάται συχνά στην Σίλικον Βάλεϋ και σε άλλες μεγάλες ψηφιακές τεχνολογικές κοινότητες. Σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη, σε άρθρο που έγραψε το 2017 επιχειρηματολόγησε πως μέσω της αδιάλειπτης τεχνολογικής προόδου, με τον ρυθμό που αυτή εξελίσσεται, οι ανθρώπινες κοινωνίες θα μπορούσαν να οδηγηθούν σε μια κατάσταση όπου, κατά το 2050, θα δημιουργούνταν μια νέα τάξη ανθρώπων, η τάξη των αχρήστων, στην οποία οι άνθρωποι αυτοί δεν θα είναι απλώς άνεργοι αλλά δεν θα είναι δυνατόν να προσληφθούν πουθενά καθώς ένα τεράστιο τμήμα των εργασιών, χειρωνακτικών και πνευματικών, θα έχει αυτοματοποιηθεί και αντικατασταθεί από τις μηχανές. Το ζήτημα αυτό της εργασιακής οικονομικής υποστηρίζει πως θα αποτελέσει ένα από τα κύρια οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα που θα αντιμετωπίσουν οι επόμενες γενεές.
Έως το 2018 το πιο πρόσφατο βιβλίο του είχε τον τίτλο 21 Lessons for the 21st Century (21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα) στο οποίο αναλύονται ζητήματα της επικαιρότητας, όπως τρομοκρατία, πρόσφυγες, και η πολιτική της μετα-αληθείας.
Προσωπική ζωή
Το 2002 παντρεύτηκε στο Τορόντο του Καναδά με τον σύζυγο του Ιτζίκ, ο οποίος επίσης εκτελεί και καθήκοντα ατζέντη του. Η μόνιμη διαμονή του είναι στο κιμπούτς Μεσιλάτ Ζιόν κοντά στην Ιερουσαλήμ.
Είναι επίσης ενεργά φιλόζωος και έχει επιλέξει τη μη κατανάλωση κρέατος ακολουθώντας αυστηρή χορτοφαγία. Σε άρθρο του 2015 στη βρετανική εφημερίδα Guardian χαρακτήρισε τη βιομηχανικού τύπου κτηνοτροφία ως ένα από τα χειρότερα εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία και τη μεταχείριση των ζώων στις εγκαταστάσεις αυτές ως ένα από τα πιο σημαντικά ηθικά ερωτήματα της εποχής. Εξασκεί επίσης τον βoυδιστικό διαλογισμό Βιπασσάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί συγγραφείς
Ρομπέρ Νταρέν
Ο Ρομπέρ Νταρέν (γαλλικά: Robert Darene), (10 Ιανουαρίου 1914-15 Ιανουαρίου 2016), ήταν Γάλλος ηθοποιός,σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Επαίξε ως ηθοποιός σε 20 ταινίες μεταξύ του 1934 και 1939 και σκηνοθέτησε 9 ταινίες μεταξύ 1951 και 1963.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Παφνούτι Τσεμπισιόφ
Ο Παφνούτι Λβόβιτς Τσεμπισόφ (Пафнутий Львович Чебышёв, ΔΦΑ: [pɐf'nutʲɪj t͡ɕɪbɨ'ʂof]· 16 Μαΐου 1821 - 8 Δεκεμβρίου 1894), είναι ένας από τους σημαντικότερους Ρώσους μαθηματικούς. Έγινε διάσημος για την ενασχόλησή του με τη θεωρία των πιθανοτήτων, τη μηχανική και την αναλυτική γεωμετρία. Επηρέασε κατά πολύ την εξέλιξη των ρώσικων μαθηματικών και το έργο του ενέπνευσε γνωστούς Ρώσους μαθηματικούς όπως ο Αντρέι Μάρκοφ (Andrei Markov) και ο Αλεξάντρ Λιαπούνοφ (Aleksandr Lyapunov).
Νεανικά Χρόνια
Ο Τσεμπισόφ γεννήθηκε στο χωριό Okatovo στην περιοχή Borovsk, της επαρχίας Καλούγκα. Ο πατέρας του, Λεφ Πάβλοβιτς, ήταν πλούσιος Ρώσος γαιοκτήμονας. Ο Παφνούτι έμαθε ανάγνωση και γραφή από τη μητέρα του, την Αγκραφένα Ιβάνοβνα και γαλλικά και αριθμητική από την ξαδέλφη του Avdotya Kvintillianovna Sukhareva. Επίσης χαρακτηριστικά αναφέρει ότι η δασκάλα μουσικής του διαδραμάτισε πολύ σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευσή του, καθώς όπως λέει «τον βοήθησε να εξελίξει την αναλυτική του σκέψη».
Στα χρόνια της εφηβείας του, μια αναπηρία αγνώστου αιτίας επηρέασε κατά πολύ τη φυσική του ανάπτυξη. Από αρκετά νέος, ο Τσεμπισόφ κούτσαινε με αποτέλεσμα να χρειάζεται τη βοήθεια μπαστουνιού για να περπατήσει. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κλειστεί στον εαυτό του και να αφιερωθεί από πολύ μικρός στο μεγάλο πάθος της ζωής του, τις μηχανές. Το 1832, η οικογένειά του μετακόμισε στη Μόσχα, με στόχο τη φοίτηση των μεγαλύτερων αδερφών του Τσεμπισόφ στο πανεπιστήμιο. Εκεί η κατ' οίκον εκπαίδευσή του συνεχίστηκε με τους καλύτερους δασκάλους της εποχής, συμπεριλαμβανομένου (για τα μαθηματικά και τη φυσική) του Πογκορέλσκι (P.N. Pogorelski), ο οποίος ήταν δάσκαλος του διάσημου συγγραφέα Ιβάν Τουργκένιεφ.
Πανεπιστημιακή εκπαίδευση
Το καλοκαίρι του 1837 ο Τσεμπισόφ πέρασε τις εξετάσεις εισαγωγής στο πανεπιστήμιο και, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, άρχισε τις μαθηματικές του σπουδές στο δεύτερο φιλοσοφικό τμήμα του πανεπιστημίου της Μόσχας. Μερικοί από τους καθηγητές του ήταν οι περίφημοι N.D. Brashman, Β.Α. Zernov και D.M. Perevoshchikov. Ο Brashman ήταν αυτός που του έστρεψε το ενδιαφέρον στον τομέα της πρακτικής μηχανικής. Το 1841, στον Τσεμπισιόφ απονεμήθηκε το ασημένιο μετάλλιο για την εργασία του «υπολογισμός των ριζών των εξισώσεων». Σε αυτή την εργασία ο Τσεμπισόφ παρήγαγε έναν προσεγγιστικό αλγόριθμο για τη επίλυση αλγεβρικών εξισώσεων ένατου βαθμού, βασισμένο στον αλγόριθμο του Νεύτωνα. Τον ίδιο χρόνο τιμήθηκε με το βραβείο του καλύτερου φοιτητή του πανεπιστημίου του.
Το 1841, η οικονομική κατάσταση του Τσεμπισόφ και τις οικογενειάς του άλλαξε δραστικά. Ο λιμός που έπληξε τη Ρωσία ανάγκασε τους γονείς του να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα. Ωστόσο ο Τσεμπισόφ, παρότι οι γονείς του δεν ήταν πλέον σε θέση να υποστηρίζουν οικονομικά τον γιό τους, αποφάσισε να μείνει και να συνεχίσει τις μαθηματικές σπουδές του. Τον Οκτώβριο του 1843 και μετά από ένα διάστημα εξαμηνιαίας προετοιμασίας και εξετάσεων, γίνεται δεκτός στο μεταπτυχιακό τμήμα του πανεπιστημίου του. Μόλις το 1846, παρουσίασε τη διατριβή του «Δοκίμιο στη στοιχειώδη ανάλυση της θεωρίας της πιθανότητας».