cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντιαρματικό σύστημα TOW
Ένας σημαντικός παράγοντας που συνέβαλε στην τεράστια εμπορική του επιτυχία είναι ότι η εκπαίδευση του χειριστή (σε αντίθεση με προηγούμενους τύπους που είχαν αναπτυχθεί μέχρι τότε) είναι πολύ πιο απλή και με τη χρήση εξομοιωτή βολής δίνεται η δυνατότητα για εκπαιδευτικές δοκιμαστικές βολές κάτω από ρεαλιστικές συνθήκες. Άλλο ένα σημαντικό θετικό στοιχείο του TOW είναι ότι ο πύραυλος μπορεί να εκτοξευθεί είτε από το έδαφος είτε από το όχημα είτε από ελικόπτερο, κάτι που απλοποιεί φυσικά την τεχνική υποστήριξή του.
Το σύστημα αποτελείται από έξι κύριες μονάδες: τρίποδας, γέφυρα (μονάδα περιστροφής ανύψωσης), σωλήνας εκτόξευσης, σκοπευτικό, μονάδα καθοδήγησης και συστοιχία μπαταριών (τοποθετείται στη μονάδα καθοδήγησης). Το οπτικό σκοπευτικό χρησιμοποιείται για τον εντοπισμό του στόχου και την ανίχνευση του υπέρυθρου σήματος που εκπέμπει στο πίσω μέρος ο πύραυλος κατά την πτήση. H βασική έκδοση του πυραύλου TOW (Basic TOW) χαρακτηρίζεται ως BGM 71A. Αποτελείται από το μηχανισμό εκτόξευσης, τον κινητήρα της κυρίως πτήσης, τέσσερις επιφάνειες ελέγχου στο πίσω μέρος, την υπέρυθρη πηγή (IR), δύο διανομείς σύρματος, τρεις μπαταρίες, γυροσκόπιο, μηχανισμό ασφαλείας και πυροδότησης και προσχηματισμένη πολεμική κεφαλή κοίλου γεμίσματος (HEAT).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιαρματικά όπλα
Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης
Το Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης (Universiteit Utrecht, πρώην Rijksuniversiteit Utrecht) είναι δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας. Ιδρύθηκε στις 26 Μαρτίου 1636 και είναι ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια στις Κάτω Χώρες. Το 2018 είχε 31.801 φοιτητές και 7.191 καθηγητές και προσωπικό. Το 2018 απονεμήθηκαν 525 διδακτορικά πτυχία και δημοσιεύθηκαν 6.948 επιστημονικά άρθρα. Ο προϋπολογισμός του πανεπιστημίου για το 2018 ήταν 857 εκατομμύρια ευρώ.
Το Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης αριθμεί μεγάλο αριθμό διακεκριμένων μελετητών μεταξύ των αποφοίτων και των καθηγητών του, συμπεριλαμβανομένων 12 βραβευμένων με Νόμπελ και 13 βραβευμένων με Spinoza. Το Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης συγκαταλέγεται στα 100 κορυφαία πανεπιστήμια στον κόσμο από πέντε μεγάλους πίνακες κατάταξης. Κατατάσσεται ως το καλύτερο πανεπιστήμιο στην Ολλανδία με την κατάταξη των παγκόσμιων πανεπιστημίων της Σαγκάης 2019, καθώς και στην 13η θέση στην Ευρώπη και την 49η στον κόσμο.
Το σύνθημα του πανεπιστημίου είναι το "Sol Iustitiae Illustra Nos", που σημαίνει «Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης να μας φωτίζει». Αυτό προέρχεται από μια μετάφραση της Λατινικής Βίβλου, από εδάφιο του Μαλαχίας 4: 2. Το Πανεπιστήμιο Rutgers, έχοντας ιστορικές σχέσεις με το Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης, χρησιμοποιεί μια τροποποιημένη εκδοχή αυτού του ρητού.
Το Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης διευθύνεται από Πανεπιστημιακό Συμβούλιο.
Έχει στενούς δεσμούς με άλλα ιδρύματα διεθνώς μέσω της συμμετοχής του στην Ένωση Ευρωπαϊκών Ερευνητικών Πανεπιστημίων (LERU), το δίκτυο Utrecht και την Ευρωπαϊκή Πανεπιστημιακή Ένωση (EUA).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ολλανδία Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Πάπας Ρωμανός
Ο Ρωμανός ήταν Πάπας από τον Αύγουστο ως το Νοέμβριο του 897.
Γεννήθηκε στο Γκαλέσσε κοντά στην Τσιβιτακαστελλάνα. Εκλέχθηκε για να διαδεχθεί τον δολοφονημένο Πάπα Στέφανο ΣΤ΄ και εκθρονίσθηκε μερικούς μήνες μετά από μια από μια από τις φατρίες, που κυβερνούσαν τότε τη Ρώμη.Η σύντομη εξουσία του θεωρήθηκε αενάρετη από τον ιστορικό Φροδοάρδο. Τελείωσε τις μέρες του ως μοναχός, αν και αυτό μπορεί απλώς να σημαίνει ότι εκθρονίσθηκε. Άγνωστη παραμένει η ημερομηνία θανάτου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 9ου αιώνα
Roman I.
Ζουάν Μιρό
Ο Ζουάν Μιρό (στα καταλανικά αποδίδεται Ζουάν ή Zοάν Μιρό) (Joan Miró i Ferrá, Βαρκελώνη, 20 Απριλίου 1893 – Πάλμα (Μαγιόρκα), 25 Δεκεμβρίου 1983 ) ήταν Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1893 στην Βαρκελώνη και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία Galí μέχρι το 1915. Το 1920 μετακόμισε στο Παρίσι όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού και αργότερα με τους υπερρεαλιστές, κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν, αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως "είναι ο περισσότερο σουρρεαλιστής από όλους". Το 1921 πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση στη Νέα Υόρκη.
Το 1926 ασχολήθηκε με τη σκηνογραφία και σε συνεργασία με τον Μαξ Ερνστ σχεδίασε τα κοστούμια και τα σκηνικά για τα Ρώσικα Μπαλέτα Σεργκέι Ντιαγκίλεφ. Το 1955 εγκατέλειψε προσωρινά τη ζωγραφική και αφοσιώθηκε περισσότερο στις γραφικές τέχνες και τα κεραμικά.
Το ίδρυμα
Το 1975 δημιουργήθηκε το Ίδρυμα Ζουάν Μιρό στο Κέντρο Σπουδών Σύγχρονης Τέχνης στη Βαρκελώνη. Ο ίδιος ο Μιρό δώρισε στο ίδρυμα περίπου 5000 σχέδιά του.
Το τέλος
Πέθανε το 1983 στην πόλη της Μαγιόρκα, σε ηλικία 90 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Καταλανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Υπερρεαλισμός Κατηγορία:Ισπανοί γλύπτες
Μίμης Χρυσομάλλης
Ο Δημήτρης ("Μίμης") Χρυσομάλλης (19 Οκτωβρίου 1938 - 12 Νοεμβρίου 2004) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα. Ξεκίνησε την καριέρα του, σαν "παιδί-θαύμα", τραγουδώντας στα "Ταλέντα του Γιώργου Οικονομίδη". Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης, ηθοποιός με ευρεία ερμηνευτική γκάμα, "κινήθηκε" με άνεση και αφοσίωση σε πλήθος ρόλων από το παγκόσμιο δραματικό ρεπερτόριο (Σαίξπηρ, Αρχαίο Ελληνικό Δράμα, επιθεώρηση, πρόζα κ.ά.). Έγινε ευρύτερα γνωστός στο κοινό από την συμμετοχή του σε πολλές κινηματογραφικές επιτυχίες (Το βαρύ πεπόνι, άρπα κόλα, Safe Sex, Βαριετέ, Ένας και Ένας, Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο κ.ά.) καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές (Το τελευταίο αντίο, Σαν αδελφές, Λίστα Γάμου κ.ά.). Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 12 Νοεμβρίου 2004. Επίσης τραγούδησε στον μικρό ήρωα, του Λουκιανού Κηλαηδόνη.
Από το 1965 έως το 1985 έζησε με την γυναίκα του Μαρία, με την οποία έκαναν ένα γιο, το Δημήτρη. Από το 1986 έως το θάνατό του έζησε με την Ελένη Κρίτα.
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαξ Ερνστ
Ο Μαξ Ερνστ (Max Ernst, 2 Απριλίου 1891 - 1 Απριλίου 1976) ήταν Γερμανός ζωγράφος και γλύπτης ενώ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του κινήματος του υπερρεαλισμού αλλά και εν γένει της μοντέρνας τέχνης. Η τέχνη του χαρακτηρίστηκε από πρωτοποριακά και ρηξικέλευθα στοιχεία, με εμφανείς επιρροές από το σουρρεαλιστικό κίνημα. Επιπλέον, ο Μαξ Ερνστ διακρίθηκε για το συνδυασμό διαφορετικών τεχνικών που χρησιμοποίησε, καθώς και από μία διαρκή αναζήτηση νέων μεθόδων σύνθεσης.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην πόλη Brühl της Γερμανίας, λίγο έξω από την Κολωνία, γιος του δάσκαλου Φίλιπ Ερνστ και της Λουΐζ Κοπ. Το 1909, σε ηλικία 18 ετών, ξεκινά η φοίτησή του στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και ειδικότερα στη σχολή Φιλοσοφίας, ωστόσο σε σύντομο χρονικό διάστημα εγκαταλείπει ολοκληρωτικά τις σπουδές του προκειμένου να αφιερωθεί στην τέχνη. Το 1911 γνωρίζεται και συνδέεται φιλικά με τον Όγκουστ Μάκε, ενώ γίνεται και μέλος της μιας εξπρεσιονιστικής ομάδας καλλιτεχνών (Rheinische Expressionisten) στη Βόννη. Τον επόμενο χρόνο εκθέτει έργα του στην γκαλερί Feldman στην Κολωνία. Παράλληλα, έρχεται σε επαφή με το έργο του Σεζάν, του Πικάσσο και του Βαν Γκογκ και το 1913 ταξιδεύει στο Παρίσι όπου γνωρίζει αρχικά τον ποιητή Γκυγιώμ Απολλιναίρ και αργότερα τον Ζαν Αρπ με τον οποίο θα αναπτύξει ιδιαίτερη φιλία.
Τα πρώτα έργα
right|thumb|200px|Ο Μαξ Ερνστ μαζί με τον [[Βίλλυ Μπραντ (1972).]]
Ο Ερνστ είχε παντρευτεί τέσσερις φορές. Από την πρώτη του σύζυγο, την δημοσιογράφο και ιστορικό τέχνης Λουίζ Στράους (Luise Straus), απέκτησε έναν γιο, τον Χανς-Ούλριχ Ερνστ, που αργότερα έγινε γνωστός ως Τζίμι Ερνστ και ασχολήθηκε και αυτός με τη ζωγραφική. Στη συνέχεια (1927) παντρεύτηκε την Marie-Berthe Aurenche ενώ λίγο αργότερα συνδέθηκε με τη Μεξικανή ζωγράφο Λεονόρα Κάρινγκτον (Leonora Carrington), μέχρι την εισβολή των Ναζί στη Γαλλία και η σύλληψη του Ερνστ από την Γκεστάπο.
Η διαφυγή στις ΗΠΑ
Ο Ερνστ κατάφερε να διαφύγει στην Αμερική με την βοήθεια της συλλέκτριας έργων Πέγγυ Γκούγκενχαϊμ (Peggy Guggenheim), εγκαταλείποντας την Κάρινγκτον στη Γαλλία. Στην Αμερική (1941) παντρεύτηκε την Γκούγκενχαϊμ, αλλά ο γάμος τους δεν κράτησε πολύ. Το 1946 παντρεύτηκε για τέταρτη φορά. Νέα του σύζυγος υπήρξε η Αμερικανίδα ζωγράφος και γλύπτρια Δωροθέα Τάννινγκ (Dorothea Tanning).
Η επιστροφή στην Ευρώπη και το τέλος
Ο Ερνστ επιστρέφει στην Ευρώπη το 1950 και το 1954 του απονέμεται το πρώτο βραβείο ζωγραφικής στην Μπιενάλε της Βενετίας. Μια σημαντική αναδρομική έκθεση με έργα του παρουσιάζεται στο Μουσείο Guggenheim της Νέας Υόρκης. Πεθαίνει τον επόμενο χρόνο στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερρεαλισμός Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ντανταϊσμός Κατηγορία:Γερμανοί γραφίστες Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Λιθογράφοι
Χημική τροποποίηση
Χημική τροποποίηση είναι οποιαδήποτε χημική διεργασία, ή σειρά χημικών διεργασιών, οι οποίες αποσκοπούν στη μεταβολή της χημικής δομής και σύστασης είτε μορίων, είτε κυρίως πολυμερών.
Η χημική τροποποίηση, στην περιοχή της Χημείας, αναφέρεται και περιγράφει τη μετατροπή μακρομορίων (macromolecules) διαμέσου μιας χημικής αντίδρασης ή μιας σειράς χημικών αντιδράσεων.
Χημική τροποποίηση ηλεκτροδίων
Χημικώς τροποποιημένα ηλεκτρόδια είναι ηλεκτρόδια των οποίων οι επιφάνειες έχουν χημικώς τροποποιηθεί με στόχο να αλλάξουν, προς το καλύτερο, τις ίδιες ιδιότητες του, ήτοι: φυσικές, χημικές, ηλεκτροχημικές, οπτικές, και ηλεκτρικές ιδιότητες ή/και τα χαρακτηριστικά αγωγιμότητάς των. Στη συνέχεια, αυτά τα τροποποιημένα ηλεκτρόδια δύνανται να αξιοποιηθούν σε εφαρμογές έρευνας, με υψηλή προστιθέμενη αξία.
Βιοχημεία
Στην περιοχή της βιοχημείας, η χημική τροποποίηση είναι μια τεχνική με την οποία, δομικά αντιδρούν μία πρωτεϊνη ή ένα νουκλεϊκό οξύ μαζί με ένα ή περισσότερα αντιδραστήρια. Έτσι, αποκτώντας γνώσεις από την εργαστηριακή μελέτη διά της τροποποίησης, είναι εφικτό να γίνουν εφαρμογές, όπως λ.χ.
Χημική τροποποίηση νανοσωλήνων άνθρακα
Εφαρμογή χημικών «στρατηγικών» στη σύνθεση νέων υβριδικών συστημάτων νανοσωλήνων άνθρακα.
Χημική τροποποίηση του ξύλου
Το ξύλο ως πολυμερές υλικό δύναται να υποστεί χημικής τροποποίησης, υπό συγκεκριμένες συνθήκες υψηλής πίεσης και θερμοκρασίας, με τελικό στόχο τη βελτίωση των ιδιοτήτων του (φυσικών – χημικών – βιολογικών) με χημική αντίδραση της λιγνίνης και της κυτταρίνης, με ενώσεις όπως:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημεία
(500) Μέρες με τη Σάμερ
(500) Μέρες με τη Σάμερ (αγγλικά: (500) Days of Summer) είναι αμερικανική δραματική, αισθηματική κομεντί παραγωγής 2009. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Μαρκ Γουέμπ και το σενάριο έγραψαν οι Σκοτ Νιουστάντερ και Μάικλ Γουέμπερ. Πρωταγωνιστούν ο Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ και η Ζόι Ντεσανέλ. Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Τομ και της πολυπαθούς σχέσης του με τη Σάμερ.
Σαν ανεξάρτητη παραγωγή, η Fox Searchlight Pictures, την αγόρασε και έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Σάντανς του 2009. Το κοινό την λάτρεψε και χειροκρότησε την ταινία στο τέλος της προβολής στο Φεστιβάλ. Στις 7 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς προβλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το (500) Μέρες με τη Σάμερ απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και κατάφερε να συγκεντρώσει 60,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, ξεπερνώντας κατά πολύ τον προϋπολογισμό του, ύψους 7,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Έλαβε δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, Καλύτερης Ταινίας - Κωμωδία/Μιούζικαλ και Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ.
Πλοκή
Στις 8 Ιανουαρίου, ο Τομ Χάνσεν γνωρίζει τη Σάμερ (καλοκαίρι) Φιν, τη νέα βοηθό του αφεντικού του. Ο Τομ σπούδασε αρχιτεκτονική αλλά δουλεύει σα συγγραφέας ευχετήριων καρτών στο Λος Άντζελες. Μέσα στους επόμενους μήνες, ο Τομ και η Σάμερ θα έρθουν πιο κοντά, παρά το γεγονός ότι η Σάμερ του ξεκαθαρίζει ότι δεν πιστεύει στην αληθινή αγάπη και ότι δε θέλει σοβαρή σχέση.
Μετά από καιρό, ο Τομ αρχίζει να τσακώνεται με έναν τύπο μου μίλαγε στη Σάμερ και το ζευγάρι κάνει το πρώτο του καυγά. Στην 290η μέρα, η Σάμερ χωρίζει τον Τομ. Μετά το χωρισμό ο Τομ δεν είναι πολύ καλά και οι φίλοι του φωνάζουν την αδερφή του να τον ηρεμήσει.
Η Σάμερ παραιτείται από τη δουλειά και το αφεντικό του Τομ, του αλλάζει πόστο. Μήνες μετά, καθώς η Σάμερ και ο Τομ είναι καλεσμένοι στο γάμο ενός συναδέλφου τους, χορεύουν και η Σάμερ πιάνει τη γαμήλια ανθοδέσμη. Όταν φεύγουν από το γάμο, η Σάμερ τον καλεί στο πάρτυ της. Ο Τομ πηγαίνει και βλέπει τη Σάμερ να φοράει δαχτυλίδι αρραβώνων. Μόλις το βλέπει, φεύγει από το πάρτυ. Ο Τομ βρίσκεται σε στάδιο κατάθλιψης. Μετά από λίγες μέρες παραιτείται από τη δουλειά και αποφασίζει να ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική, πηγαίνοντας σε πολλές συνεντεύξεις για να βρει εργασία.
Στην 488η μέρα, η Σάμερ συναντά τον Τομ στο αγαπημένο του μέρος και συζητάνε. Ο Τομ της λέει ότι δεν κατάλαβε τη συμπεριφορά της και η Σάμερ του εξηγεί ότι ανακάλυψε σε κάποιον άλλον όλα αυτά που δεν μπορούσε να αισθανθεί μαζί του. Ο Τομ της εύχεται καλή τύχη.
Δώδεκα μέρες αργότερα, έχει πάει σε μια συνέντευξη και γνωρίζει μια κοπέλα που βρίσκεται εκεί για τον ίδιο λόγο. Πριν περάσει μέρα για τη συνέντευξη, κλείνουν ραντεβού. Τη ρωτάει πως τη λένε και αυτή απαντάει Ότομ (φθινόπωρο).
Box office
Με προϋπολογισμό 7.500.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 9η θέση με 3,7 εκατομμύρια δολάρια.δολάρια Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 32,3 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 28,4 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 60,8 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Fox Searchlight Pictures Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάικλ Ντάνα
Κάστρο της Αλάνια
Το κάστρο της Αλάνια (Alanya Kalesi) είναι μεσαιωνικό κάστρο στην τουρκική πόλη Αλάνια.
Ιστορία
Το μεγαλύτερο μέρος του κάστρου χτίστηκε τον 13ο αιώνα υπό το Σουλτανάτο των Σελτζούκων του Ρουμ μετά την κατάκτηση της πόλης το 1220 από τον Καϊκοβάδη Α', ως μέρος οικοδομικών έργων, που περιελάμβαναν το Κιζίλ Κουλέ. αριστερά|μικρογραφία|227x227εσ| Χάρτης της Αλάνια. Το κάστρο χτίστηκε στα απομεινάρια οχυρώσεων της προηγούμενης βυζαντινής και ρωμαϊκής εποχής. Μετά την ειρήνευση της περιοχής υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το κάστρο έπαψε να είναι καθαρά αμυντικό και πολλές βίλες χτίστηκαν μέσα στα τείχη κατά τον 19ο αιώνα. Σήμερα το κτήριο είναι ένα υπαίθριο μουσείο. Η πρόσβαση στο κάστρο προς τη θάλασσα είναι με εισιτήριο, αλλά μεγάλο μέρος της περιοχής μέσα στο τείχος, συμπεριλαμβανομένου του κάστρου προς τη στεριά, είναι ανοιχτό στο ευρύ κοινό.
Το κάστρο βρίσκεται σε υψόμετρο 250 μέτρων σε μια βραχώδη χερσόνησο, που προεξέχει στη Μεσόγειο Θάλασσα, η οποία την προστατεύει από τρεις πλευρές. Το τείχος, που περιβάλλει το κάστρο έχει 6,5 χιλιόμετρα μήκος και περιλαμβάνει 140 πύργους. 400 διαφορετικές στέρνες χτίστηκαν, για να εξυπηρετούν το κάστρο. Το 2009, οι αξιωματούχοι της πόλης υπέβαλαν αίτηση, για να συμπεριλάβουν το κάστρο της Αλάνια και το Τερσάνε ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και έτσι συμπεριλήφθηκαν στον Προσωρινό Κατάλογο του 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Τουρκία Κατηγορία:Φρούρια στην Τουρκία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Επαρχία Αττάλειας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Επαρχία Αττάλειας Κατηγορία:Κάστρα στην Τουρκία Κατηγορία:Αλάνια Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Έντονο φάσμα
Στην Ελλάδα έχει εντοπιστεί στην παραλία Καραθώνας στο Ναύπλιο. Μια άλλη ονομασία που το χαρακτηρίζει είναι το έντομο-κλαδί (stick insect ή caraousius morosus) και ανήκει στην κατηγορία των εντόμων Phasmatodea. μικρογραφία|173x173εσ|Έντομο φάσμα Το έντομο αυτό είναι ικανό να μιμείται το περιβάλλον με μεγάλη αποτελεσματικότητα έτσι ώστε να είναι δύσκολος ο εντοπισμός του. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αόρατο είναι με το τέντωμα των δύο μπροστινών του ποδιών για να δείχνει μακρύτερο και κινείται με τέτοιο τρόπο σαν να το κουνάει ο αέρας καθώς το καφετί του χρώμα το κάνει αόρατο ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων.
Το μέγιστο μήκος του μπορεί να φτάσει έως και τα 18 εκατοστά καθώς έχει και κρυφά φτερά.Επιπλέον τα θυληκά είναι συνήθως μεγαλύτερα από τα αρσενικά καθώς έχουν την δυνατότητα σε περίπτωση απουσίας των αρσενικών να πολλαπλασιάζονται παρθενογενετικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανίδα της Ελλάδας
Γιόχαν Κρόιφ Αρίνα
Το στάδιο άνοιξε το 1996 και είναι ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο που συνδυάζουν εισελκόμενη οροφή και επίπεδο με γρασίδι. Η χωρητικότητά του είναι 54.990 θέσεις. Το κόστος κατασκευής του σταδίου έχει εκτιμηθεί σε 212 εκατομμύρια φιορίνια, ή 96 εκατομμύρια ευρώ. Ο πρώτος αγώνας που πραγματοποιήθηκε μετά τα εγκαίνιά του γηπέδου ήταν μεταξύ της ομάδας του Άγιαξ και της Μίλαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ολλανδία Αμεστερνταμ Αρινα Κατηγορία:ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Γήπεδα μπέιζμπολ Κατηγορία:Στάδια με αναδιπλούμενες οροφές στην Ευρώπη Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2020 Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2000
Τζέντα
Η Τζέντα (αραβικά: جدة) είναι η δεύτερη σημαντική πόλη μετά την πρωτεύουσα Ριάντ και ο κυριότερος λιμένας της Σαουδικής Αραβίας. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Αραβικής χερσονήσου, στα παράλια της Ερυθράς Θάλασσας (συντεταγμένες 21° 50'Β, 39° 16΄,67Α), περίπου 90 χλμ. δυτικά της Μέκκας της οποίας αποτελεί το επίνειο. Έχει πληθυσμό 3,6 εκατ. κατοίκους.
Κατάλογος οικισμών της Δομινίκας
Αυτός είναι ένας κατάλογος οικισμών της Δομινίκας. Συνολικά αναφέροντα 98 οικισμοί. Η μοναδική πόλη της χώρας είναι η Ροζό. Οι κωμοπόλεις είναι με μαύρα γράμματα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τη Δομινίκα
Τζέντα
Ετυμολογία
Τζέντα, σημαίνει στα αραβικά «η γιαγιά» γιατί σύμφωνα με την αραβική μυθολογία εδώ ήταν το μέρος που έπεσε η «γιαγιά» της ανθρωπότητας, η Εύα όταν έφυγαν από τον Παράδεισο.
Προ-Ισλαμική περίοδος
Ίχνη πρώιμης δραστηριότητας στην περιοχή μαρτυρούνται από ορισμένες γραφές που ανασκάφηκαν στο Γουάντι Μπρίμαν (αραβ.: وادي بريمان), ανατολικά της πόλης, και στο Γουάντι Μπόουεμπ (αραβ.:وادي بويب), βορειοδυτικά της πόλης. Το παλαιότερο χειρόγραφο που βρέθηκε στη Τζέντα χρονολογείται από την προ-ισλαμική εποχή.
Μερικοί πιστεύουν ότι η Τζέντα είχε κατοικηθεί πριν από τον Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος είχε μια ναυτική αποστολή στην Ερυθρά Θάλασσα, από ψαράδες που τη θεωρούσαν κέντρο από το οποίο έπλεαν προς τη θάλασσα καθώς και μέρος για χαλάρωση και ευημερία. Σύμφωνα με το Υπουργείο Χατζ, η Τζέντα έχει κατοικηθεί για περισσότερα από 2500 χρόνια.
Οι ανασκαφές στην παλιά πόλη έχουν δείξει ως ότι η Τζέντα ιδρύθηκε ως ψαροχώρι από την Υεμενίτικη φυλή Κούντα'α, η οποία εγκατέλειψε την κεντρική Υεμένη για να εγκατασταθεί στη Μέκκα μετά την κατάρρευση του φράγματος της Μαρίμπ στην Υεμένη το 115 π.Χ.
Περίοδος χαλιφάτων
Άρχισε να έχει κάποια σημασία, από το 647 όταν ο χαλίφης Ουθμάν ιμπν Αφφάν την μετέτρεψε σε λιμάνι της Μέκκας,- μοιράζεται και το ίδιο κλίμα μαζί της- αντί του παλιού που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε, του Αλ-Σουάιμπα (Al-Shoaiba), νοτιοδυτικά της Μέκκας. Έτσι χρόνο με το χρόνο μεγάλωνε η σημασία της.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και το Βασίλειο των Χασεμιτών
thumb|upright|Ο Μοχάμεντ Αμπού Ζενάντα, ένας από τους Αρχηγούς της Τζέντα και σύμβουλος του Σαρίφ κατά την παράδοση στον βασιλιά Αμπντουλαζίζ Ιμπν Σαούντ το 1925.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαουδικής Αραβίας
Σαλγανέας
Ο Σαλγανέας (αρχ. "Σαλγανεύς") σύμφωνα με την αναφορά του Στράβωνα στα Γεωγραφικά του και του Παυσανία στα Βοιωτικά του, υπήρξε Βοιωτός, ο οποίος ήταν ο οδηγός του περσικού στόλου για τη διέλευσή του μέσα από τον πορθμό του Ευρίπου και την Ευβοϊκή θάλασσα, το καλοκαίρι του 480 π.Χ. μετά τη μάχη των Θερμοπυλών και τον θάνατο του Σπαρτιάτη βασιλέα Λεωνίδα.
Διαπλέοντας ο περσικός στόλος τον βόρειο Ευβοϊκό κόλπο με κατεύθυνση από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά, δεν μπορούσε να διακρίνει τον πορθμό του Ευρίπου και την πόλη της Χαλκίδας, την οποία για να τη δουν από θαλάσσης έπρεπε να διαπλεύσουν τη χερσόνησο όπου βρίσκεται σήμερα το δημοτικό διαμέρισμα της Δροσιάς, του Δήμου Ανθηδώνας. Έτσι νόμισαν ότι ο Σαλγανέας τους είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο και σε παγίδα και τον σκότωσαν. Περιπλέοντας όμως την ανωτέρω χερσόνησο, εντόπισαν τον πορθμό του Ευρίπου και κατάλαβαν το λάθος τους. Διέταξε λοιπόν ο Πέρσης βασιλέας Ξέρξης να θάψουν με τιμές τον αδικοσκοτωμένο Σαλγανέα και να του φτιάξουν τύμβο.
Ο Τύμβος του Σαλγανέα αποτελεί σήμερα έναν τεχνητό λόφο, ο οποίος βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Μεσσάπιο (σημερινός Κτυπάς), μεταξύ των Δ.Δ. Δροσιάς και Λουκισίων του Δήμου Ανθηδώνας. Η περιοχή από τους γηγενείς κατοίκους ονομάζεται "Σωρός", πιθανότατα από το σωρό του χώματος που απαιτήθηκε για την κατασκευή του τύμβου, ή αλλιώς "Τσούμπα του Σωρού". Η λέξη "τσούμπα" αποτελεί παραφθορά της λέξης "Τύμβος".
Παρόλα αυτά φαίνεται ότι η συγκεκριμένη περιοχή δεν επιλέχθηκε τυχαία, γιατί κοντά στον Τύμβο του Σαλγανέα έχουν βρεθεί από την αρχαιολογική σκαπάνη κτίσματα που χρονολογούνται μέχρι τους μυκηναϊκούς χρόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Ιατρικό και Φαρμακευτικό Πανεπιστήμιο Ιασίου
Το πανεπιστήμιο UMF Gr.T.Popa Iaşi (Universitatea de Medicina si Farmacie "Gr.T.Popa" - Iaşi), ιδρύθηκε το 1879, στο Ιάσιο της Ρουμανίας ως Ιατρική Σχολή. Αργότερα προστέθηκαν άλλες δύο σχολές, η Φαρμακευτική και η Οδοντιατρική. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του, μεγάλες ιατρικές προσωπικότητες της Ρουμανίας παρακολούθησαν τα πρώτα τους μαθήματα στο πανεπιστήμιο του Ιασίου όπως: Grigore T. Popa, Leon Scully, Petru Poni, C.I. Parhon, Aristide Peride, Ion Ciure, Ludovic Russ, Ernest Juvara, C. Proca, N. Leon, V. Sion, Fr. Reiner, E. Riegler, Al. Slatineanu, I. Tanasescu, A. Tupa, V. Rascanu, L. Baliff, J. Nitulescu, O. Franche, Vl. Butureanu, P. Vancea καθώς και άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Ρουμανία
Φέγγος φάρων
Ο όρος φέγγος Φάρων είναι φαρικός και σημαίνει τον αριθμό των φωτιστικών μονάδων που παρέχει την ένταση του εκπεμπόμενου φωτός από φωτεινή φαρική πηγή (μηχανή) η οποία μετριέται με φωτόμετρο ή υπολογίζεται με βάση ορισμένων δεδομένων.
Η Διεθνής Επιτροπή Ναυτικού Φωτισμού όρισε ως μετρική μονάδα του φέγγους το δεκαδικό κηρίο. Στην απόφαση αυτή στην αρχή προσχώρησαν μόνο το Βέλγιο, η Γαλλία, οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Μεγάλη Βρετανία, η Ολλανδία και η τότε Σοβιετική Ένωση Ρωσία ενώ τ΄ άλλα κράτη συνέχιζαν να διατηρούν τις υφιστάμενες μονάδες φέγγους που ήταν το Καρσέλ, το αγγλικό Κηρίο, το Έφνερ και το Βιόλ τα οποία και αργά αργά αντικαθιστούν.
Το φέγγος είναι ο κυριότερος παράγοντας της εκτίμησης της φαρικής ακτινοβολίας. Αν όμως γύρω από την φαρική φωτεινή πηγή τοποθετηθούν κρύσταλλοπίνακες ή κρυσταλλοκύλινδροι χρωματιστοί (κοινώς: ποτήρια) προς μετατροπή του λευκού φωτός σε χρωματιστό τότε το φέγγος μειώνεται αισθητά. Συγκεκριμένα λευκό φως από φλόγα πετρελαίου ή ηλεκτρική πυράκτωση χρωματιζόμενο ερυθρό χάνει τα 80% του φέγγους του. Ιδιαίτερα όμως στους φάρους Άγκα, όπου χάρις της διαπεραστικής ικανότητας του φωτός της ασετυλίνης και την ποιοτική υπεροχή των χρωματιστών κρυστάλλων οι αναλογίες αυτές μειώνονται σε 60% για ερυθρό και 70% για πράσινο. Έτσι λευκό φως 10 καρσέλ (φάρου τύπου Άγκα) είναι ισοδύναμο με 50 καρσέλ πετρελαίου και παρεμβολής ερυθρού κρυστάλλου, 80 καρσέλ με παρεμβολή πράσινου κρυστάλλου, 25 καρσέλ ερυθρού Άγκα, 33 καρσέλ πράσινου Άγκα. Η παραπάνω αναλογία παρέχει φωτοβολία 9 μιλίων για την "μέση ατμοσφαιρική διαφάνεια Μεσογείου".
Δείτε επίσης
Φεγγος Φεγγος
Αυτοκινητόδρομος 25 (Ελλάδα)
thumb|350px|Η κατασκευή της δίδυμης σήραγγα Δορκάδος στον αυτοκινητόδρομο Α25, η μοναδική στον άξονα Θεσσαλονίκης - Προμαχώνα. Η σήραγγα παραδόθηκε στην κυκλοφορία το 2010. thumb|350px|Ταμπέλα του Α25 κοντά στην [[Ξυλόπολη Θεσσαλονίκης|Ξυλόπολη]] Ο Αυτοκινητόδρομος 25 (Α25) αποτελεί ένα τμήμα του Διευρωπαϊκού άξονα Ε79. Συνδέει τη Θεσσαλονίκη με τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Επίσημα ολοκληρώθηκε στις 2 Ιουνίου 2017, όταν παραδόθηκε στην κυκλοφορία το τελευταίο υπό κατασκευή τμήμα, μήκους 5 χιλιομέτρων, ενώ το τμήμα Λαχανά - Σερρών ήταν τμήμα της παλαιάς Εθνικής οδού 12. Το έργο έχει αναλάβει η Εγνατία Οδός Α.Ε. στα πλαίσια της κατασκευής των κάθετων αξόνων της Εγνατίας.
Κατασκευή και προδιαγραφές
Το έργο ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 2001. Η διαδρομή από το Δερβένι Θεσσαλονίκης μέχρι τον συνοριακό σταθμό του Προμαχώνα έχει συνολικό μήκος 105 χλμ. Ο αυτοκινητόδρομος διασταυρώνεται με τον υπό κατασκευή άξονα Θεσσαλονίκης - Κιλκίς, στον επίσης υπό κατασκευή ανισόπεδο κόμβο Λαχανά - Θεοδόσιας.
Συνολικά, από τα 96 χιλιόμετρα μήκους, τα 79 κατασκευάστηκαν και παραδόθηκαν από την «Εγνατία Οδός Α.Ε.» στην κυκλοφορία τμηματικά, με διατομή τετράϊχνου αυτοκινητοδρόμου, στο πλαίσιο 14 εργολαβιών, συνολικού προϋπολογισμού 465 εκατ. ευρώ (με Φ.Π.Α.) και με τις εξής προδιαγραφές:
Τα υπόλοιπα 17 χλμ. του κάθετου άξονα είχαν κατασκευαστεί στο παρελθόν και διαθέτουν:
Επίσης, μελετάται η διαπλάτυνση των 17 αυτών χλμ. που είχαν κατασκευαστεί σε παλαιότερη περίοδο με διαφορετικές προδιαγραφές.
Τμήμα Λαγκαδάς - Σιδηρόκαστρο
Ο άξονας αποτελεί απόληξη του Πανευρωπαϊκού Διαδρόμου ΙV (Βερολίνο – Πράγα - Βουδαπέστη - Σόφια - Ελληνο-βουλγαρικά σύνορα) και βασική σύνδεση του οδικού δικτύου της χώρας μας με τη Βουλγαρία. Η ολοκλήρωση του άξονα από Θεσσαλονίκη έως Σόφια αποτελεί έργο προτεραιότητας τόσο σε Εθνικό όσο και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Μελετάται και κατασκευάζεται με διατομή τετράιχνου αυτοκινητοδρόμου με δύο λωρίδες κυκλοφορίας και Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ) ανά κατεύθυνση. Ο άξονας έχει μήκος 96 χιλιόμετρα.
Χάρτης
Α25 Google Maps
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας Κατηγορία:Δρόμοι στην Κεντρική Μακεδονία
Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1874
Η Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1874 (ή Υπουργείον Βούλγαρη) - (Φεβρουάριος 1874 - Απρίλιος 1875) ήταν η τελευταία κυβέρνηση του Υδραίου αγωνιστή της Επανάστασης του 1821, και σημαντικότατου πολιτικού ανδρός της μετα - Οθωνικής περιόδου. Ο Βούλγαρης που κυριάρχησε στην πολιτική σκηνή από την έξωση του Όθωνα και έπειτα, θα εγκαταλείψει την πολιτική οριστικά μετά τις αντι-κοινοβουλευτικές πρακτικές της κυβέρνησής του, και τις ταραχές που ξεσήκωσαν, τον χειμώνα του 1874 - 1875, τα λεγόμενα Στηλιτικά.
Μετά την παραίτηση της «κυβέρνησης Δεληγιώργη» και με βάση τις αλλαγές στην δύναμη των παρατάξεων που είχαν συμβεί λόγω των εκλογών του ίδιου έτους, το κόμμα του Κουμουνδούρου είχε την μεγαλύτερη πλειοψηφία στην νέα βουλή. Παρόλα αυτά, όμως, ο βασιλιάς, επέλεξε να δώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Δημήτριο Βούλγαρη, αν και αριθμούσε μόνο 12 υποστηρικτές - βουλευτές. Ο Βούλγαρης σχημάτισε μεν κυβέρνηση, αλλά μην έχοντας την πλειοψηφία αδυνατούσε στην ουσία να κυβερνήσει. Τους επόμενους μήνες, ο Υδραίος πολιτικός θα υποβάλλει δυο φορές την παραίτησή του, αλλά ο βασιλιάς δεν θα τις κάνει δεκτές. Ωστόσο, αποφασίζει την προκήρυξη νέων εκλογών για τον Ιούνιο του 1874, και η κυβέρνηση Βούλγαρη κατακτά την πολυπόθητη πλειοψηφία.
Στους επόμενους μήνες όμως, αρχίζει η διαρροή των βουλευτών, έτσι που τον Νοέμβριο του 1875 και όταν έρχεται προς ψήφιση στη Βουλή ο προϋπολογισμός του επόμενου έτους, δεν υπάρχει ο απαιτούμενος από το Σύνταγμα αριθμός παρόντων βουλευτών για να ψηφιστεί ο νόμος. Ο «βουλγαρικός» πρόεδρος της Βουλής, Ιωάννης Ζάρκος, θα ξεκινήσει μια πρακτική που θα συνεχιστεί και τους επόμενους μήνες - να μετατρέπει τον αριθμό των παρόντων βουλευτών ερμηνεύοντας το άρθρο 56 του Συντάγματος του 1864 κατά το δοκούν, και ξεσηκώνοντας τον πολιτικό και νομικό κόσμο της χώρας με τις αντι- συνταγματικές πρακτικές του. Ο βασιλιάς υπό το βάρος της κατακραυγής (που πλέον αφορούσε και τον ίδιο, για τις επιλογές του) ζήτησε και πήρε την παραίτηση της κυβέρνησης.
Γεώργιος Τζίνης
Ο Γεώργιος Τζίνης ήταν Έλληνας δικηγόρος και επιχειρηματίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του κτηματίας Θεόδωρου Τζίνη. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι.
Ασχολήθηκε με το εμπόριο και απέκτησε εκτάσεις στο βορειοδυτικό τμήμα της Πάτρας, όπου μέχρι σήμερα ονομάζεται Τζίνη. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και ταμίας της Φιλαρμονικής Εταιρείας Πατρών καθώς και πρώτος πρόεδρος της Παναχαϊκής Γυμναστικής Ένωσης, πρόδρομου της Παναχαϊκής, κατά την περίοδο 1891 - 1892. Διετέλεσε μέλος στο διοικητικό συμβούλιο του δημοτικού βρεφοκομείου, μέλος του φιλολογικού συλλόγου Παρνασσός και πρόξενος της Ρουμανία ενώ είχε τιμηθεί και με τον χρυσό σταυρό του Σωτήρα.
Απεβίωσε το 1893 στην Πάτρα.
Αναφορές
Γεωργιος Κατηγορία:Παναχαϊκή Γ.Ε. Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Οικογένεια Τζίνη
Η οικογένεια Τζίνη είναι εύπορη πατρινή οικογένεια εμπόρων και κτηματιών.
Η οικογένεια Τζίνη είναι Ηπειρώτικης καταγωγής και συγκεκριμένα προέρχεται από το Κομπότι Άρτας. Γενάρχης του πατρινού κλάδου ήταν ο Θεόδωρος Τζίνης, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Πάτρα το 1828 και ανέπτυξε πλούσια εμπορική δραστηριότητα αποκτώντας τεράστια κινητή & ακίνητη περιουσία. Δημιούργησε δικό του εμπορικό οίκο, ο οποίος ασχολιόταν με το εμπόριο σταφίδας καθώς και με τραπεζικοοικονομικές συναλλαγές.
Εξέχοντα μέλη της οικογένειας ήταν ο Θεόδωρος Τζίνης, αγωνιστής του 1821, μέλος της Φιλικής Εταιρείας, μεγαλοκτηματίας και χρηματοδότης του δημοτικού θεάτρου Απόλλων, ο Στέφανος Τζίνης, πρόεδρος της Γυμναστικής Ένωσης Παναχαϊκού και του ποδηλατικού συλλόγου Πατρών, ο Γεώργιος Θ. Τζίνης, δικηγόρος, πρώτος πρόεδρος της Παναχαϊκής Γυμναστικής Εταιρείας, πρόξενος της Ρουμανίας και παρασημοφορημένος με τον σταυρό του Σωρήρα και ο Ανδρέας Τζίνης, πρόξενος της Γαλλίας και της Σουήδιας και κάτοχος σημαντικής βιβλιοθήκης. Τα μέλη της οικογενείας συνδέθηκαν με επιγαμιαίες σχέσεις με τις οικογένειες Λιάλιου, Παπαποστόλου, Μιχαλόπουλου κ.α. Συγκεκριμένα ο Θεόδωρος Τζίνης είχε παντρευτεί την Ελένη Παπαποστόλου ενώ ο Ανδρέας Τζίνης την Μαρία Λιάλιου, κόρη του διάσημου μουσικοσυνθέτη Δημητρίου Λιάλιου. Σήμερα κατοικούν ακόμα στην Πάτρα απόγονοι της οικογένειας.
Αναφορές
*
Κάστρο του Αφιόν Καραχισάρ
Το Κάστρο του Αφιονκαραχισάρ (Afyonkarahisar Kalesi) είναι ιστορική οχύρωση, η οποία χτίστηκε γύρω στο 1350 π.Χ. και βρίσκεται στο Αφιονκαραχισάρ της Τουρκίας. Ενώ το Κάστρο Αφιονκαραχισάρ (Κυριολεκτικά: Κάστρο "Μαύρο Όπιο"), αναφέρεται συγκεκριμένα στην αμυντική οχύρωση, το Αφιονκαραχισάρ αναφέρεται στην πόλη, που περιέχει την όλη κατασκευή και μετονομάστηκε από Αφιόν σε Αφιονκαραχισάρ το 2004.
Ιστορία
μικρογραφία| Ιστορικά σπίτια χτισμένα στις πλαγιές του λόφου όπου βρίσκεται το κάστρο Αφιονκαραχισάρ. Ο βασιλιάς των Χετταίων Μουρσίλις Β' έχτισε την αρχική κατασκευή στην κορυφή ενός βράχου ύψους 226 μέτρων (από το επίπεδο του εδάφους) με θέα στη σύγχρονη πόλη Αφιονκαραχισάρ, λόγω της αξίας του ως αμυντικού οχυρού. Από την αρχική κατασκευή του κάστρου, το κάστρο έχει ξαναχτιστεί αρκετές φορές από διάφορους ηγεμόνες. Ο Σελίμ Β' ανακαίνισε το κάστρο το 1573 και το ονόμασε Αφιονκαραχισάρ. Η πιο πρόσφατη ανοικοδόμηση έγινε από την τουρκική κυβέρνηση.
Οι επισκέπτες μπορούν να ανέβουν πάνω στο κάστρο ακολουθώντας μία διαδρομή, που περιλαμβάνει 550 σκαλοπάτια και η οποία βρίσκεται στο νότιο μέρος του κάστρου.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Κατηγορία:Φρούρια στην Τουρκία Κατηγορία:Κάστρα στην Τουρκία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ίχνος ραντάρ
Το ίχνος ραντάρ είναι μια αναπαράσταση των δεδομένων που λαμβάνονται από ένα σύστημα ραντάρ, το οποίο χρησιμοποιείται για την ανίχνευση και τον εντοπισμό αντικειμένων, τον προσδιορισμό της απόστασης, της ταχύτητας και της κατεύθυνσης της κίνησής τους.
Ένα σύστημα ραντάρ εκπέμπει ένα ραδιοκύμα που αναπηδά από αντικείμενα και επιστρέφει στην κεραία του ραντάρ. Η ισχύς και η διάρκεια του σήματος επιστροφής μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον υπολογισμό της απόστασης από το αντικείμενο, του μεγέθους και της ανακλαστικότητάς του και άλλων ιδιοτήτων.
Στη μετεωρολογία, το ίχνος ραντάρ χρησιμοποιείται συνήθως για την παρακολούθηση βροχοπτώσεων, καταιγίδων και άλλων καιρικών φαινομένων. Το ίχνος ραντάρ εμφανίζει την ανακλαστικότητα της ατμόσφαιρας σε διαφορετικά ύψη, γεγονός που μπορεί να υποδηλώνει την παρουσία βροχής, χιονιού, χαλαζιού κλπ. Το ίχνος μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την παρακολούθηση των μοτίβων του ανέμου, την ανίχνευση αναταράξεων και την παρακολούθηση της κίνησης των πτηνών και των εντόμων.
Εκτός από την πρόβλεψη καιρού, το ίχνος ραντάρ χρησιμοποιείται επίσης στην αεροπορία, τις στρατιωτικές και άλλες εφαρμογές όπου η ανίχνευση και η παρακολούθηση αντικειμένων είναι σημαντική.
Η ακρίβεια και η ποιότητα του ίχνους ραντάρ μπορεί να επηρεαστεί από πολλούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του τύπου του συστήματος ραντάρ που χρησιμοποιείται, της συχνότητας του σήματος του ραντάρ, του ύψους της κεραίας του ραντάρ και της παρουσίας αντικειμένων παρεμβολής ή περιβαλλοντικών συνθηκών.
Κατηγορία:Ραντάρ
Διονύσης Λιβανός
Ο Διονύσης Λιβανός (Δεκέμβριος 1934 - 30 Οκτωβρίου 2005) ήταν Έλληνας πολιτικός, ανιψιός του πρωθυπουργού Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Υπηρέτησε σε κορυφαίες θέσεις τόσο επί κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας όσο και (αργότερα) επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ στο οποίο μετακινήθηκε λόγω της φιλίας του με τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Βιογραφία
Ο Διονύσης Λιβανός γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1934 στο Κολωνάκι. Πατέρας του ήταν ο Σπύρος Λιβανός, γνωστός δικηγόρος με καταγωγή από το Μεσολόγγι, ενώ θεία του ήταν η Αμαλία Γούναρη-Κανελλοπούλου από την Πάτρα, αδελφή του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη και μητέρα του επίσης πρωθυπουργού Παναγιώτη Κανελλόπουλου.
Ήταν πτυχιούχος νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και πολιτικών επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με αντικείμενο τις διεθνείς σχέσεις. Από το 1964 μέχρι το 1967 ήταν διευθυντής του πολιτικού γραφείου του θείου του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, ο οποίος ήταν τότε πρόεδρος της ΕΡΕ.
Διετέλεσε εκδότης - διευθυντής και αρθρογράφος της εφημερίδας Νίκη, γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εμπορίου στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (1974) και βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με τη Νέα Δημοκρατία (1974 έως 1977). Το Νοέμβριο του 1977 ανέλαβε πάλι γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εμπορίου, μέχρι το 1981, οπότε και παραιτήθηκε για να εκλεγεί ξανά βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας.
Εξελέγη και το 1985 με τη Νέα Δημοκρατία και συμμετείχε στην πολυσυζητημένη επιτροπή για τον «Φάκελο της Κύπρου», αλλά οι χειρισμοί της ηγεσίας Μητσοτάκη τον ανάγκασαν να ανεξαρτητοποιηθεί. Λόγω και της προσωπικής φιλίας του ίδιου και της συντρόφου του δημοσιογράφου Έλλης Στάη με τον Ανδρέα Παπανδρέου, πέρασε στον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Το 1989 τοποθετήθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο του Κινήματος, υπηρετώντας ως ευρωβουλευτής μέχρι τον Οκτώβριο του 1993 οπότε και ορκίστηκε υπουργός Τουρισμού στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Παρέμεινε υπουργός έως τον Σεπτέμβριο του 1995.
Ήταν μόνιμος κάτοικος Κηφισιάς, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή στις 30 Οκτωβρίου 2005, πάσχοντας από καρκίνο.
Προσωπική ζωή
Από τον γάμο του με την Αλίκη Κυριακίδου απέκτησε δύο παιδιά, μεταξύ των οποίων και τον Σπήλιο Λιβανό, βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας και υπουργό της Νέας Δημοκρατίας. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1990 διατηρούσε σχέση με την γνωστή δημοσιογράφο Έλλη Στάη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1989-1994
Σαντ Αντίοκο
Η Σαντ' Αντίοκο είναι Δήμος και νησί, ενσωματώθηκε στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας στη νοτιοδυτική Σαρδηνία (2016) από την Επαρχία του Καρμπόνια-Ιγκλέσιας. Αποτελεί το τέταρτο μεγαλύτερο Ιταλικό νησί μετά τη Σικελία, τη Σαρδηνία και την Έλβα και το μεγαλύτερο του αρχιπελάγους Σούλτσις. Το νησί έχει έκταση 109 τ.χλμ και πληθυσμό 11.730 κατοίκους. Στην ίδια θέση βρισκόντουσαν οι αρχαίοι Σολκοί που αποτελούσαν τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σαρδηνίας στην αρχαιότητα. Το νησί βρίσκεται σε απόσταση 87 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Σαρδηνίας Κάλιαρι και χωρίζεται σε δύο Δήμους : τον Δήμο του Σαντ' Αντίοκο και τον Δήμο της Καλασέτα. Υπάρχει έντονη τουριστική κίνηση με πολλές παραλίες τόσο αμμώδεις όσο και βραχώδεις και στους δυο δήμους.
Αρχαιότητα
Το νησί του Σαντ' Αντίοκο κατοικείται από την 5η χιλιετία π.Χ., βρέθηκε οικισμός αγροτικός και αλιευτικός με τάφους εκείνης της περιόδου, βρέθηκαν επιπλέον πολλά Νουράγκι κάτι που δείχνει ότι ήταν ένα από τα επίκεντρα του πολιτισμού. Τον 8ο αιώνα π.Χ. οι Φοίνικες ίδρυσαν έναν νέο οικισμό με το όνομα Σολκοί, οι ανασκαφές ανακάλυψαν μία Νεκρόπολη. Η Καρχηδόνα κατέλαβε αργότερα την περιοχή (6ος αιώνας π.Χ.), βρέθηκε μία νέα Νεκρόπολη εκείνης της εποχής. Τον 2ο αιώνα π.Χ. το νησί πέρασε στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία που κατασκεύασε έναν τεχνητό Ισθμό για να την ενώσει με τη Σαρδηνία. Όταν ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον Ιούλιο Καίσαρα και τον Πομπήιο υποστήριξε τον Πομπήιο, ο Καίσαρας την τιμώρησε σκληρά μετά από τη νίκη του. Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία πήρε το όνομα "Πλαμπαρία" χάρη στις καταθέσεις Μολύβδου στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαντ Αντίοκο Σαντ Αντίοκο
Βαγγέλης Μόρας
Ο Βαγγέλης Μόρας (γενν. Λάρισα, 26 Αυγούστου 1981) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός, και ο τωρινός προπονητής του Εθνικού Νέου Κεραμιδίου.
Καριέρα σε συλλόγους
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον AO Αμπελοκήπων Λάρισας αγωνιζόμενος ως επιθετικός και έχοντας για ινδαλμα τον Ολλανδό Μάρκο φαν Μπάστεν. To καλοκαίρι του 2001 αποκτηθηκε από την ΑΕ Λάρισα αγωνιζόμενος στη Β΄ Εθνική, με προπονητή τον Νεμπόισα Λίτσανιν ο οποίος αρχισε να τον χρησιμοποιεί ως αμυντικό χαφ. To 2001 με εισήγηση του Σούλη Παπαδόπουλου μετεγγράφηκε στην Προοδευτική, όπου καθιερωθηκε ως στόπερ και με την οποία κέρδισε την άνοδο στην Α΄ Εθνική.
Το 2003 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, καθώς ήταν προσωπική επιλογή του Ντούσαν Μπάγεβιτς που τον είχε αποκαλέσει τότε νέο Μανωλά. Το 2007, μετά από εισήγηση του Λορένθο Σέρα Φερέρ, αποδεσμεύθηκε και ως ελεύθερος συνέχισε την καριέρα του στο ιταλικό πρωτάθλημα αγωνιζόμενος στην Μπολόνια, όπου παρέμεινε επί μία τετραετία.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2011 υπέγραψε για έναν χρόνο στη Σουόνσι, όμως μετά από τη μικρή συμμετοχή που είχε στον σύλλογο της Ουαλίας, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ιταλία όπου υπέγραψε, τον Ιανουάριο του 2012, συμβόλαιο εξάμηνης διάρκειας με την Τσεζένα. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς μετακόμισε στην Ελλάς Βερόνα, όπου παρέμεινε επί μία τετραετία, συμπληρώνοντας 131 συμμετοχές πρωταθλήματος.
Το καλοκαίρι του 2016 συμφώνησε με την Μπάρι, αποχώρησε όμως έναν χρόνο αργότερα και επέστρεψε στην Ελλάδα, έπειτα από δέκα χρόνια καριέρας στο εξωτερικό, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Παναιτωλικό.
Τον Δεκέμβριο του 2017 επέστρεψε στην ομάδα της πατρίδας του, την ΑΕΛ, όπου αγωνίσθηκε μέχρι τον Ιούλιο του 2020.
Τον Αύγουστο του 2020 υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με τον Απόλλωνα Λάρισας.
Στις 7 Ιουλίου 2021 "κρέμασε" τα παπούτσια του, απόφαση που γνωστοποιήθηκε με ανακοίνωση μέσω του Instagram.
Διεθνής καριέρα
Ήταν διεθνής με την εθνική Ελλάδας το διάστημα μεταξύ 2009–2016, μετρώντας 27 συνολικά συμμετοχές, ενώ ήταν μέλος της ομάδας που συμμετείχε τόσο στο Μουντιάλ 2010 στη Νότια Αφρική, όπου αγωνίστηκε στον αγώνα εναντίον της Αργεντινής, όσο και τέσσερα χρόνια αργότερα στο Μουντιάλ του 2014 στη Βραζιλία.
Υπήρξε επίσης διεθνής με την εθνική Ελπίδων, την περίοδο 2002–2004 έχοντας συνολικά 11 συμμετοχές, ενώ αποτέλεσε βασικό μέλος της ολυμπιακής εθνικής ομάδας που έλαβε μέρος στην Ολυμπιάδα του 2004, συμμετέχοντας και στους τρεις αγώνες.
Προπονητική καριέρα
Στις 12 Ιουλίου 2021 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του από τον Π.Ο. Ελασσόνας της Γ' Εθνικής στη θέση του προπονητή για τη νέα σεζόν (2021–22), η οποία αναμένεται να ξεκινήσει στις 19 Σεπτεμβρίου 2021.
Στις 5 Ιουλίου 2022 ανακοινώθηκε από τον Απόλλωνα Λάρισας, όντας ο πρώτος σταθμός επαγγελματικής κατηγορίας ως προπονητής στην καριέρα του.
Στις 6 Φεβρουαρίου 2023, ανακοινώθηκε ως προπονητής στον Εθνικό Νέου Κεραμιδίου ο οποίος είναι και ο τρίτος του "σταθμός" στην προπονητική του καριέρα με συμβόλαιο το οποίο λήγει το καλοκαίρι του 2024.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουόνσι Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Τσεζένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μπάρι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλων Λάρισας
Ντόλνι Βεστόνιτσε
Το Dolní Věstonice (συχνά χωρίς διακριτικά ως Dolni Vestonice) είναι ένας αρχαιολογικός χώρος της ανώτερης παλαιολιθικής εποχής κοντά στο χωριό Dolní Věstonice στην περιοχή της Νότιας Μοραβίας της Τσεχικής Δημοκρατίας, στη βάση του όρους Děvín, 550 μέτρα (1.800 πόδια). Χρονολογείται σε περίπου 26.000 BP, όπως υποστηρίζεται από τη χρονολόγηση με ραδιενεργό άνθρακα. Η τοποθεσία είναι μοναδική στο ότι υπήρξε μια ιδιαίτερα άφθονη πηγή προϊστορικών τεχνουργημάτων (ειδικά τέχνης) που χρονολογούνται από την Gravetian περίοδο, η οποία εκτείνεται περίπου από το 27.000 έως το 20.000 π.Χ. Εκτός από την αφθονία της τέχνης, αυτή η τοποθεσία περιλαμβάνει επίσης σκαλιστές παραστάσεις ανδρών, γυναικών και ζώων, μαζί με προσωπικά στολίδια, ανθρώπινες ταφές και αινιγματικά χαρακτικά.
Ραχιμέ Πιριστού Σουλτάνα
Η Ραχιμέ Πιριστού Βαλιντέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:راهيم بيريستو سلطان) (Τούρκικα: Rahîme Perestû Valide Sultan, 1830 - 11 Δεκεμβρίου 1904) ήταν η νόμιμη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και θετή μητέρα και Βαλιντέ Σουλτάν του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Rahîme Perestû Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1830 στο Σότσι. Το όνομα Πιριστού σημαίνει παγώνι στα περσικά. Η Ραχιμέ Πιριστού ήταν θετή κόρη της Εσμά Σουλτάν. Η Ραχιμέ Πιριστού απέκτησε τον τίτλο της Βαλιντέ Σουλτάν στον θετό γιο της το 1876, γιατί η βιολογική του μητέρα, Τιριμουτζγκάν Σουλτάν, είχε πεθάνει είκοσι τρία χρόνια πριν από την προσχώρηση του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στον Οθωμανικό θρόνο. Ήταν επίσης θετή μητέρα της Τζεμιλέ Σουλτάν.
Έγινε η πνευματική μητέρα του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της δόθηκε η θέση της Βαλιντέ Σουλτάν από αυτόν. Σε αντίθεση με πολλές από τις προκατόχους της, δεν ήταν ενεργή στην πολιτική.
Το 1885, κατά την επίσκεψη του βασιλιά Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας και της βασίλισσας Σοφίας της Σουηδίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έλαβε την Σουηδή Βασίλισσα, η οποία είχε τη δυνατότητα να επισκεφθεί το αυτοκρατορικό χαρέμι​​. Ήταν η τελευταία Βαλιντέ Σουλτάν ​​της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου 1904 στην Κωνσταντινούπολη. Ο τόπος ταφής της βρίσκεται στον τάφο της Μιχρισάχ Σουλτάν, στο Εγιούπ στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βαλιδέ Σουλτάνες Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Βουλιαγμένη Αττικής
Η Βουλιαγμένη είναι προάστιο στα νότια της Αθήνας, που απέχει 17 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. Είναι χτισμένη στα παράλια του Σαρωνικού. Μαζί με τη νησίδα Φλέβες (ιδιοκτησία Υπουργείου Αμύνης) αποτελούν τη Δημοτική Ενότητα Βουλιαγμένης του Δήμου Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ., ο μόνιμος πληθυσμός της ανέρχεται σε 4.332 κατοίκους. Οφείλει το όνομά της στην ομώνυμη λίμνη που δημιουργήθηκε από καθίζηση του εδάφους (εκεί παραπέμπει και το όνομά της) στο μακρινό παρελθόν. Η περιοχή στην οποία απλώνεται ο οικισμός περιλαμβάνει μία μεγάλη και δαντελωτή παραλιακή ζώνη, στην οποία σχηματίζονται και οι χερσόνησοι του Μικρού & Μεγάλου Καβουρίου. Αποτελεί μία από τις ακριβότερες περιοχές στην Ελλάδα.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|left|Η παραλία Ακτή Βουλιαγμένης.
Η Βουλιαγμένη υπήρξε αρχικά παραθεριστική περιοχή, στην οποία σταδιακά αναπτύχθηκαν μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες. Ο οικισμός μέχρι το 1929 ανήκε διοικητικά στην κοινότητα Κορωπίου. Από το 1929 μέχρι το 1935 αποτέλεσε οικισμό της κοινότητας Βάρης, ενώ από το 1935 αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Η κοινότητα Βουλιαγμένης αναγνωρίστηκε σε δήμο το 1985. Ο Δήμος Βουλιαγμένης διατηρήθηκε μέχρι το 2010, οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο Δήμο Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης. Ο οικισμός της Βουλιαγμένης, λόγω της αυξανόμενης οικιστικής επέκτασης των νοτίων προαστίων, έχει ενωθεί σήμερα με το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας.
Τις τελευταίες δεκαετίες η Βουλιαγμένη έχει εξελιχθεί στην ακριβότερη περιοχή των νοτίων προαστίων της Αττικής για αγορά κατοικίας και σε μία από τις ακριβότερες της Ευρώπης.
Οι παραλίες της Βουλιαγμένης, που εκτείνονται στη μεγάλη και δαντελωτή παραλιακή ζώνη όπου απλώνεται ο οικισμός, διατηρούν σταθερά Γαλάζιες Σημαίες εδώ και πολλά χρόνια, λόγω της άριστης ποιότητας του νερού και του υψηλού επιπέδου των υποδομών τους.
Πληθυσμός
Πορεία του πληθυσμού: