cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ραϊμόντο Ινκόνις
O Ραϊμόντο Ινκόνις, (Ιταλικά: Raimondo Inconis, γενν. Σαν Γκαβίνο Μονρεάλε 27 Μαρτίου, 1959 ) είναι Ιταλός φαγκοτίστας και κόντρα φαγκοτίστας. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους κόντρα φαγκοτίστες του 20ού αιώνα. . Ο Inconis γεννήθηκε στο Σαν Γκαβίνο Μονρεάλε της Ιταλίας. Άρχισε να παίζει πιάνο στην ηλικία των επτά και λίγο αργότερα ξεκίνησε το κόντρα φαγκότο, σπουδάζοντας με τον Ορλάντο Πίττο, στο Ωδείο του Κάλιαρι, όπου αποφοίτησε με τις υψηλότερες τιμές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί
Ρικ Στάιν
Ο Κρίστοφερ Ρίτσαρντ "Ρικ" Στάιν, ΔBΑ (γεννηθείς την 4η Ιανουαρίου 1947) είναι ένας διάσημος Άγγλος σεφ, εστιάτορας και τηλεοπτικός παρουσιαστής. Μαζί με την συνέταιρό του, Τζιλ Στάιν, έχουν επιχείρηση ξενοδοχείου και εστιατορίων στο Ηνωμένο Βασίλειο που λειτουργεί για πάνω από σαράντα χρόνια. Μαζί με πολλά φημισμένα εστιατόρια, καταστήματα και ξενοδοχεία στο Πάντστοου Κορνουάλης, και άλλα εστιατόρια στο Μάρλμπορο, το Γουίντσεστερ και το Μπαρνς Λονδίνου. Είναι επίσης επικεφαλής σεφ και συνιδιοκτήτης των εστιατορίων «Ρικ Στάιν στο Μπάνιστερς», στις περιοχές Μόλιμουκ και Πορτ Στίφενς στην Αυστραλία, μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του Σάρα. Έχει εκδώσει βιβλία μαγειρικής και έχει παρουσιάσει πολλά τηλεοπτικά προγράμματα.
Παιδική ηλικία
Ο Στάιν έκανε πρακτική άσκηση στη διαχείριση ξενοδοχείων, στο πρώην Μέγα Δυτικό Βασιλικό Ξενοδοχείο του Πάντιγκτον (τώρα ονομάζεται Χίλτον Λονδίνου Πάντιγκτον). Εργάστηκε εκεί ως σεφ για έξι μήνες. Συντετριμμένος από την αυτοκτονία του πατέρα του, στην ηλικία των 19 ετών πήγε στην Αυστραλία, όπου εργάστηκε χειρωνακτικά σε ένα σφαγείο και ως υπάλληλος γραφείου σε ένα ναυπηγείο. Περίπου τότε ταξίδεψε στη Νέα Ζηλανδία και στο Μεξικό για να «κάνει ένα διάλειμμα».
Μόνος του, διάβασε πολύ, και με διάθεση για περαιτέρω εκπαίδευση εισήχθηκε στο Νέο Κολέγιο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, από όπου απέκτησε ένα πτυχίο Αγγλικής το 1971. Λίγο αργότερα μετακόμισε στο Πάντστοου της Κορνουάλης.
Σταδιοδρομία
μικρογραφία|Το εστιατόριο θαλασσινών του Ρικ Στάιν, στο Πάντστοου [[Κορνουάλη|Κορνουάλης|εναλλ.=|250x250εσ]] Μετά την αποφοίτησή του, στο Πάντστoου, ο Ρικ μετέτρεψε την κινητή ντίσκο που λειτούργησε όταν ήταν φοιτητής, σε παραθαλάσσιο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Εκεί προώθησε τα λυοφιλοποιημένα γεύματα με κάρι. Όμως, το νυχτερινό κέντρο έχασε την άδεια λειτουργίας του και η αστυνομία το έκλεισε, κυρίως λόγω των συχνών διαπληκτισμών με τους ψαράδες της αποβάθρας. Σύντομα, μαζί με τον αδελφό του, Τζόνι, ίδρυσαν ένα εστιατόριο στο ίδιο κτίριο, για να γλιτώσουν την πτώχευση. Ο Ρικ Στάιν αξιοποίησε την εμπειρία που είχε αποκτήσει ως μάγειρας, στην κουζίνα. Τελικά, το 1975, το μετέτρεψε σε ένα μικρό μπιστρό παρά το λιμανάκι, με την επωνυμία «Το Εστιατόριο Θαλασσινών», μαζί με τη σύζυγό του Τζιλ. Το 2015, η επιχείρησή του διαχειριζόταν τέσσερα εστιατόρια, ένα μπιστρό, μία καφετέρια, ένα ντελικατέσεν θαλασσινών, ένα ζαχαροπλαστείο, ένα κατάστημα δώρων και μία σχολή μαγειρικής. Το 2007 ο Στάιν δέχτηκε απειλές κατά των επιχειρήσεων του από μία ομάδα εθνικιστών της Κορνουάλης. Ο αντίκτυπός του στην οικονομία του Πάντστοου ήταν τέτοιος, που η πόλη αποκαλέστηκε ως «Πάντσταιν» (υβρίδιο των ονομάτων Πάντστου και Στάιν).
Το 2009 ο Στάιν επέκτεινε τις δραστηριότητές του στο κοντινό χωριό Αγ. Μέριν, που βρίσκεται 5,6 χλμ. νότια του Πάντστοου. Ανέλαβε το κτίριο του "Όπλα της Κορνουάλης" στα προάστια του χωριού, με την πρόθεση να λειτουργήσει σε αυτό μία παμπ παραδοσιακού τύπου της Κορνουάλης. μικρογραφία|250x250εσ|Το Εστιατόριο Θαλασσινών το βράδυ. Τον Οκτώβριο του 2009, ο Στάιν και η αρραβωνιαστικιά του, η δημοσιογράφος Σάρα Μπερνς, άνοιξαν το "Ρικ Στάιν στο Μπάνιστερς" στο Μόλιμουκ της Αυστραλίας. Στα εγκαίνια, ο Στάιν δήλωσε: «Από ένα αξέχαστο Σαββατοκύριακο του '60, που δοκίμασα στρείδια της Παμπούλας και πλατυκέφαλο στην Μεριμπούλα, είχα την ανάμνηση της καθαρής γαλάζιας θάλασσας και των γλυκών θαλασσινών της Νότιας Ακτής κολλημένη στο κεφάλι μου, οπότε όταν ήρθα στο Μόλιμουκ πριν από έξι χρόνια ήξερα ότι μια μέρα θα ανοίξω ένα εστιατόριο που τιμά τα τοπικά ψάρια και τα οστρακοειδή ενώ διατηρείται αληθινά απλό ».
Το 2018 ο Ρικ Στάιν άνοιξε ένα δεύτερο "Ρικ Στάιν στο Μπάνιστερς" στον κόλπο της Σαλαμάνδρας, του Πορτ Στίβενς, μαζί με τη σύζυγό του, Σάρα Στάιν. Εν τω μεταξύ, έγινε δημοφιλής τηλεοπτικός παρουσιαστής σε εκπομπές γαστρονομίας. Το 1985 εμφανίστηκε μία φορά ως καλεσμένος στη σειρά του Κιθ Φλόιντ "Ο Φλόιντ για τα Ψάρια", και το 1986 στη σειρά "Ο Φλόιντ και το Φαγητό". Μετά του πρόσφεραν την ευκαιρία να παρουσιάσει μία δική του σειρά από εκπομπές μαγειρικής σε στυλ "οδοιπορικού", όπως του Φλόιντ, στο κανάλι BBC. Έτσι γυρίστηκαν οι εκπομπές: η Γεύση της Θάλασσας με τον Ρικ Στάιν, Φρούτα της Θάλασσας, Οδύσσεια Θαλασσινών, Φρέσκο Φαγητό, Οδηγός για τους Φίλους των Θαλασσινών, Ήρωες στο Φαγητό, Γαλλική Οδύσσεια, Μεσογειακές Αποδράσεις, Οδύσσεια στην Άπω Ανατολή, η Ισπανία του Ρικ Στάιν και η Ινδία του Ρικ Στάιν. Στις τελευταίες πέντε σειρές, ξεκίνησε μία αναζήτηση για τα καλύτερα φαγητά της περιοχής. Μέχρι το 2007, ο Στάιν συνοδευόταν συχνά από ένα Τζακ Ράσελ Τεριέρ, τον Τσάλκι. μικρογραφία|250x250εσ|Η είσοδος για το Εστιατόριο Θαλασσινών, 2009 Έκαστη σειρά συνοδεύεται από ένα βιβλίο, εκ των οποίων το "Βιβλίο Μαγειρικής για Θαλασσινά στα Αγγλικά" το 1989 κέρδισε το Βραβείο Γκλενφίντιτς Βιβλίου Γαστρονομίας της Χρονιάς. Το 2003 ο Στάιν τιμήθηκε με τον τίτλο ιπποσύνης "Αξιωματικός του τάγματος της BΑ" για τη συνεισφορά του στον τουρισμό της Κορνουάλης, και το 2018 προάχθηκε σε Διοικητή του τάγματος της BΑ για τη συνεισφορά του στην οικονομία.
Προσωπική ζωή
αριστερά|μικρογραφία|Ο Στάιν σε μια μαγειρική επίδειξη το 2006 στη [[Μελβούρνη της Αυστραλίας]] Ο Στάιν γνώρισε την πρώτη συζυγό του, την Τζιλ Νιούστεντ στο Πάντστοου Κορνουάλης. Παντρεύτηκαν το 1975 και ανέπτυξαν την επιχείρησή τους με το εστιατόριο και το ξενοδοχείο. Με την Τζιλ απέκτησε τρεις γιούς, τους Έντουαρντ, Τζακ και Τσαρλς, που ασχολούνται με την οικογενειακή επιχείρηση. μικρογραφία|250x250εσ|Η Καφετέρια του Ρικ Στάιν Με την νεαρότερη του κατά 20 χρόνια, Σάρα Μπερνς, γνωρίστηκε στην Αυστραλία το 1997, όταν εργαζόταν ως υπεύθυνη δημοσιεύσεων για το περιοδικό Australia Gourmet Traveler (γαστρονομικός οδηγός Αυστραλίας). Με την Σάρα είχαν σχέση για μία πενταετία, μέχρις ότου τους ανακάλυψε η Τζιλ και χώρισε τον Ρικ το 2007. Ο Ρικ και η Τζιλ συμφώνησαν να συνεχίσουν την λειτουργία των επιχειρήσεών τους από κοινού. Ο Ρικ και η Σάρα παντρεύτηκαν την 7η Οκτωβρίου 2011.
Ο Ρικ έχει έναν αδελφό, τον Τζόνι, και μια αδελφή, την Ενριέτα. Επίσης έχει έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Τζέρεμι, από τον πρώτο γάμο της μητέρας του. Είναι ο θείος του Ντι-τζεi και μουσικού παραγωγού Τζατζ Τζουλς.
Φιλανθρωπικό έργο
Ο Στάιν είναι χορηγός των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων: Νεολαία του Πάντστοου, Νοτιοδυτική PESCA, Εθνική Αποστολή για τους Αλιείς της Ανοιχτής Θάλασσας, Εθνικό Ίδρυμα Ακτοφυλακής, Ταμείο για την Έρευνα στη Δυσλεξία και Εθνικό Ταμείο για Τοποθεσίες Ιστορικού Ενδιαφέροντος ή Φυσικής Ομορφιάς.
Άλλα βραβεία
Για το εστιατόριο:
Για τον άνθρωπο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Σεφ Κατηγορία:Παρουσιαστές
Αλέξαρχος ο Μακεδών
Ο Αλέξαρχος (αρχ.ελλ. Ἀλέξαρχος) ήταν αρχαίος Έλληνας λόγιος, ιστορικός και αξιωματικός, γιος του Αντίπατρου που φέρεται ότι έζησε περί τον 4ο-3ο αι.ΠΚΕ. Φέρεται, επίσης, ότι ίδρυσε την πόλη Ουρανούπολη στη Θράκη, γεγονός που αμφισβητείται καθώς η ελληνιστική ουτοπική πόλη Ουρανούπολις αναφέρεται ότι χτίστηκε στη χερσόνησο του Άθωνα.
Συνέγραψε ένα έργο με θέμα την ιστορία της Ιταλίας σε 4 βιβλία υπό τον τίτλο Ιταλικά, απόσπασμα του οποίου αναφέρει ο Πλούταρχος στους Βίους παραλλήλους, συγκεκριμένα το εδάφιο όπου ο βασιλιάς των Ρωμαίων Τύλλος Οστίλιος πολεμά με τους Αλβανούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεξαρχος
Λιβάδι Πάφου
Το Λειβάδι είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Φονταίν-λα-Ριβιέρ
Το Φονταίν-λα-Ριβιέρ (γαλλικά: Fontaine-la-Rivière) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φονταινιέν (γαλλικά: Fontainiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Γυναίκα από χρυσό
Η Γυναίκα από χρυσό είναι αμερικάνικη ταινία του 2015 σε σκηνοθεσία του Σάιμον Κέρτις.
Πραγματεύεται την υπόθεση της Μαρία Άλτμαν, Εβραίας από τη Βιέννη, η οποία διεκδίκησε από την αυστριακή κυβέρνηση την προσωπογραφία της θείας της Αντέλε Μπλοχ-Μπάουερ του Γκούσταφ Κλιμτ, που είχε κλαπεί από τους Ναζί.
Πλοκή
ΗΠΑ, 1998. Η Μαρία Άλτμαν είναι Αμερικανίδα που εκπατρίστηκε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από την Αυστρία, λόγω της ιδιότητάς της ως Εβραίας. Όταν πεθαίνει η αδερφή της, ανακαλύπτει στα πράγματά της έγγραφα σχετικά με το πορτρέτο της θείας της Αντέλε Μπλοχ-Μπάουερ, που το είχε ζωγραφίσει ο Γκούσταφ Κλιμτ και είχε κλαπεί από τους Ναζί. Τότε προσλαμβάνει έναν νεαρό και άπειρο δικηγόρο, τον Ράντι Σένμπεργκ, γιο μιας φίλης της και εγγονό του συνθέτη Άρνολντ Σένμπεργκ.
Οι δυο τους ξεκινούν τις διαδικασίες για την επιστροφή του πίνακα στην Άλτμαν. Ο Ράντι της προτείνει να ταξιδέψουν και οι δύο στην Αυστρία και εκείνη το δέχεται, παρ' όλο που αρχικά διστάζει, επειδή την κάνει να θυμάται την εκδίωξή της. Όταν φτάνουν στην Αυστρία, με τη βοήθεια του δημοσιογράφου Χουμπέρτους, διαβάζουν στη διαθήκη της θείας της πως παραχωρεί τον πίνακα στο μουσείο στην Βιέννη, όταν πεθάνει ο άντρας της, κάτι όμως που συνέβη πριν το θάνατό του. Ανακαλύπτουν, όμως και κάτι πιο σημαντικό: πως ο πίνακας ανήκε στον θείο της, οπότε η διαθήκη της θείας της είναι άκυρη. Ωστόσο, χρειάζονται πολλά χρήματα για να μηνύσουν το Αυστριακό κράτος και έτσι επιστρέφουν στις ΗΠΑ άπραγοι.
Μετά από έρευνα του Ράντι, μαθαίνουν πως γίνεται να διεξαχθεί η δίκη και στις ΗΠΑ και η υπόθεση φτάνει μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο. Εκεί αποφασίζεται να γίνει η τελική δίκη στην Αυστρία, όπου η Άλτμαν την κερδίζει. Τότε η αυστριακή πλευρά της ζητά, παρά τη δικαστική της νίκη, να μην αφαιρεθεί ο πίνακας από το μουσείο, αλλά αυτή το αρνείται λόγω της άκαμπτης στάσης της Αυστρίας όλο αυτό τον καιρό.
Η Άλτμαν αποφασίζει να πουλήσει τον πίνακα και αυτός έκτοτε εκτίθεται στο Μουσείο Τέχνης του Λος Αντζελες.
Διανομή
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με το Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Ταινίες του 2015 Κατηγορία:Βρετανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αυστρία Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σπυρίδων Γάγγας
Ο Σπυρίδων Γάγγας (1909-1986) ήταν Έλληνας δικαστικός, πρόεδρος του Αρείου Πάγου και υπηρεσιακός υπουργός Δικαιοσύνης το 1977.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1909 στην Κέρκυρα και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.
Από το 1976 ως το 1977 διετέλεσε πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Στην κυβέρνηση Καραμανλή υπηρέτησε ως υπουργός Δικαιοσύνης από τις 21 Οκτωβρίου ως τις 28 Νοεμβρίου του 1977.
Απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών τον Αύγουστο του 1986 και κηδεύτηκε στις 6 Αυγούστου. Ήταν παντρεμένος με παιδιά και εγγόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικής Κολύμβησης 2019
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικής (Συγχρονισμένης) Κολύμβησης 2019 ήταν η 30η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Καλλιτεχνικής Κολύμβησης, που διεξήχθη από την Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Κολυμβητήριο Νέας Σμύρνης, στη Νέα Σμύρνη από την Πέμπτη 7 έως και την Κυριακή 10 Μαρτίου του 2019. Συμμετείχαν 146 αθλητές από 12 συλλόγους.
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Α.Ν.Ο. Μεταμόρφωσης για έκτη συνεχή φορά στην ιστορία του συγκεντρώνοντας 212 βαθμούς. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο ΝΟΒΑ με 175 βαθμούς και την τρίτη ο Ν.Ο. Βουλιαγμένης με 134 βαθμούς.
Τους αγώνες παρακολούθησε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής Σπύρος Καπράλος.
Κάτοχοι μεταλλίων
2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικής Κολύμβησης Κατηγορία:Υγρός στίβος το 2019 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νέα Σμύρνη Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στην Αθήνα
Φοντεναί-λε-Βικόντ
Το Φοντεναί-λε-Βικόντ (γαλλικά: Fontenay-le-Vicomte) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φοντενουά (γαλλικά: Fontenois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Εκκλησία του Αγίου Πορφυρίου (Γάζα)
Η Εκκλησία του Αγίου Πορφυρίου (στα αραβικά: كنيسة القديس برفيريوس‎) είναι ορθόδοξη εκκλησία στη Γάζα. Πρόκειται για τη παλαιότερη εν ενεργεία εκκλησία της Γάζας.
Χτίστηκε μεταξύ 1150 και 1160 μ.Χ. από τους Σταυροφόρους και είναι αφιερωμένη στον Άγιο Πορφύριο, που διετέλεσε Επίσκοπος Γάζας τον 5ο αιώνα. Σύμφωνα με αναφορές από το 15ο αιώνα ο ναός ήταν αφιερωμένος και στην Παρθένο Μαρία.
Ανακαινίστηκε το 1856 και μολονότι έχουν διατηρηθεί κάποια γείσα και βάσεις κολόνων από την εποχή των Σταυροφόρων, τα περισσότερα αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά στοιχεία καθώς και οι αγιογραφίες είναι μεταγενέστερα.
Ο ναός του Αγίου Πορφυρίου έχει αρχιτεκτονικές και κατασκευαστικές ομοιότητες με τον Καθεδρικό του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, που σήμερα είναι το Μεγάλο Τζαμί της Γάζας. Είναι ορθογώνιος, έχει μήκος 22,9 μ. και πλάτος 8,9 μ. και το πάτωμά του βρίσκεται χαμηλότερα από το έδαφος και ειδικότερα 1,8 μ. στο νότιο τμήμα και τρία μέτρα στο βόρειο τμήμα. Στην είσοδο του ναού στη δυτική πλευρά υπάρχει ημιυπαίθριος στεγασμένος χώρος με τρεις μαρμάρινους κίονες, οι βάσεις των οποίων χρονολογούνται από την εποχή των Σταυροφόρων. Υπάρχουν επίσης άλλες δύο είσοδοι στο ναό. Στη βορειοανατολική γωνία της εκκλησίας βρίσκεται ο τάφος του Αγίου Πορφύριου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκκλησίες στην Παλαιστίνη
Λαπηθιού
Η Λαπηθιού είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Βρασίδας Αλεξάτος
Ο '''Βρασίδας Κ. Αλεξάτος''' (γενν. 1888) ήταν Έλληνας βουλευτής και δικηγόρος, που γεννήθηκε στην Κεφαλονιά.
Τσαρλς Χάρις
Ο Τσαρλς Χάρις (αγγλικά : Charles Russell Harris), (2 Απριλίου 1914 – 10 Σεπτεμβρίου 1993), ήταν αμερικανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Ο Χάρις έφτασε στο τελικό του απλού στο τουρνουά του Σινσινάτι το 1936 χάνοντας στον τελικό από τον Μπόμπι Ριγκς 6-1, 6-3, 6-1. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερος στο διπλό με συμπαίκτη τον Ντον Μακ Νάιλ όπου έχασαν από το ζευγάρι φον Γκραμ - Στάλιο.
Μεγαλύτερη επιτυχία του η πρώτη θέση στο διπλό αντρών του Ρολάν Γκαρός το 1939 με συμπαίκτη τον Ντον Μακ Νάιλ.
Ο Χάρις είχε 5 παιδιά, τον Τσαρλς, τον Ρόμπερτ, τον Γουίλιαμ επίσης πρωταθλητή της αντισφαίρισης, την Μπέτι και την Μαίρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Αμπάς Κιαροστάμι
Ο Αμπάς Κιαροστάμι (Abbas Kiarostami, 22 Ιουνίου 1940 - 4 Ιουλίου 2016) ήταν Ιρανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και φωτογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1940 στην Τεχεράνη και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της πόλης. Πριν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, καταπιάστηκε αρχικά με την ζωγραφική, με την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων, ενώ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 εργάστηκε στο χώρο της διαφήμισης.
Ξεκίνησε τις ταινίες στον κινηματογράφο τη δεκαετία του '70, ενώ το 1977 σκηνοθέτησε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το Η αναφορά. Η πρώτη αναγνώριση ήρθε το 1989, όταν έλαβε τη Χάλκινη Λεοπάρδαλη στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο για το Πού είναι το σπίτι του φίλου μου;. Στη συνέχεια, το 1997 έλαβε τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών για την ταινία Η γεύση του κερασιού. To 1999 έλαβε το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ της Βενετίας για την ταινία Ο άνεμος θα μας πάρει. Το 2010, σκηνοθέτησε την ταινία Γνήσιο αντίγραφο με την Ζυλιέτ Μπινός.
Απεβίωσε στις 4 Ιουλίου του 2016 στο Παρίσι από καρκίνο.
Αφιερώματα
Το 2004, το 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έκανε αφιέρωμα στον Αμπάς Κιαροστάμι με τίτλο Ρεαλισμός και ποιητική. Στο πλαίσιο αυτού του αφιερώματος, προβλήθηκαν οι ταινίες Ο ταξιδιώτης (1974), Η αναφορά (1977), Οι πρώτοι (1985), Πού είναι το σπίτι του φίλου μου; (1987), Κατ' οίκον εργασία (1987), Close-up (1990), Και η ζωή συνεχίζεται (1992), Μέσα από τους ελαιώνες (1994), Η γεύση του κερασιού (1997), Ο άνεμος θα μας πάρει (1999), ABC Africa (2001), Δέκα (2002), 10 για το δέκα (2002), Πέντε (2004), Το ψωμί και ο δρόμος (1970), Η εμπειρία (1973), Δύο λύσεις για ένα πρόβλημα (1975), Κοστούμι για γάμο (1976), Τα χρώματα (1976), Συμπολίτης (1983), Το διάλειμμα (1972), Κι εγώ μπορώ (1975), Φόρος τιμής στους δασκάλους (1977), Το παλάτι του Τζαχάν-Ναμά (1977), Βάφοντας (1977), Λύση (1978), Περίπτωση πρώτη, περίπτωση δεύτερη (1979), Πονόδοντος (1980), Με ή χωρίς τάξη (1981), Ο χορός (1982), Δείπνο για έναν (1995), Η γέννηση του φωτός (1997). Το αφιέρωμα συνδυάστηκε με έκθεση φωτογραφίας που είχε τίτλο ''Οι δρόμοι του Αμπάς Κιαροστάμι. ''
Εκλογές στη Θουριγγία
2009
Οι προηγούμενες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 30 Αυγούστου 2009. Στις εκλογές ηττήθηκε το CDU και ο ηγέτης του, Ντίτερ Άλτχαους, παραιτήθηκε αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την ήττα.
Αμπάς Κιαροστάμι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιρανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Ιρανοί φωτογράφοι Κατηγορία:Ιρανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Εκλογές στη Θουριγγία
2009
Βουλευτικές εκλογές, 30 Αυγούστου 2009 ! align="center" colspan="2" | Κόμμα ! colspan="1" | Ψήφοι κομματικής λίστας ! colspan="1" | Ψήφοι % (μεταβολή) ! colspan="1" | Σύνολο εδρών (μεταβολή) ! | Έδρες % ! | Σύνολα ! align="right" | ! align="right" | 1.054.201 ! align="right" | 100,0% ! align="right" | 88 ! align="right" | 100,0%
2014
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 14 Σεπτεμβρίου 2014 οι Χριστιανοδημοκράτες κέρδισαν 34 έδρες και η Αριστερά 28.
Βουλευτικές εκλογές, 14 Σεπτεμβρίου 2014 ! align="center" colspan="2" | Κόμμα ! colspan="1" | Ψήφοι κομματικής λίστας ! colspan="1" | Ψήφοι % (μεταβολή) ! colspan="1" | Σύνολο εδρών (μεταβολή) ! | Σύνολα ! align="right" | ! align="right" | 954.963 (συμμετοχή: 52,7%) (Εκλογικό σώμα: 1.812.249) ! align="right" | 100,0% ! align="right" | 91 ! align="right" | Πηγή: wahlrecht.de
Παραπομπές
*
Φοντεναί-λε-Μπρι
Το Φοντεναί-λε-Μπρι (γαλλικά: Fontenay-lès-Briis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φοντεναιζιέν (γαλλικά: Fontenaysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Δούκας της Υόρκης
Ο Δούκας της Υόρκης (αγγλικά: Duke of York) είναι τίτλος ευγενείας του Ηνωμένου Βασιλείου, από τον 15ο αιώνα που παραχωρήθηκε στον δεύτερο γιο των Άγγλων και μετέπειτα Βρετανών μοναρχών, ο αντίστοιχος τίτλος στο Σκωτσέζικο βασίλειο ήταν "Δούκας του Όλμπανι".
Ο Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας και η Βασίλισσα Βικτώρια παραχώρησαν αντίστοιχα στους δεύτερους γιους των μεγαλύτερων γιων τους τους τίτλους του "Δούκα της Υόρκης και του Όλμπανι" και του "Δούκα της Υόρκης" αντίστοιχα. Στο Αγγλικό βασίλειο από τον 14ο αιώνα ο τίτλος του Δούκα της Υόρκης έχει δημιουργηθεί οκτώ φορές, μετά την ένωση των βασιλείων στο βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας (1707) ο τίτλος του Δούκα της Υόρκης και του Όλμπανυ έχει δημιουργηθεί τρεις φορές.
Ο σημερινός δούκας της Υόρκης είναι ο Πρίγκιπας Ανδρέας, Δούκας της Υόρκης, δεύτερος γιος της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου που δεν έχει γιους και δεν ξαναπαντρεύτηκε μετά το διαζύγιο του (1996).
Πρώτη δημιουργία του δουκάτου
Τον Μεσαίωνα η Γιορκ ήταν η μεγαλύτερη πόλη στα βόρεια της Αγγλίας, έγινε η έδρα του αρχιεπισκόπου της Υόρκης (735) και η έδρα της ευρύτερης περιοχής του Γιορκσάιρ. Τα πρώτα μεσαιωνικά χρόνια ήταν ένα μικρό βασίλειο των Βίκινγκ με το όνομα "Γιόρβικ", διατηρήθηκε μέχρι την πτώση του τελευταίου Βίκινγκ βασιλιά Έρικ Χάραλντσον με την ήττα του από τον Έντρεντ της Αγγλίας, από τότε μέχρι την δημιουργία του δουκάτου τον 14ο αιώνα δημιουργήθηκαν πολλές κομητείες της Υόρκης.
Ο τίτλος του δούκα της Υόρκης δημιουργήθηκε για πρώτη φορά (1385) από τον Εδμόνδο του Λάνγκλεϊ τέταρτο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ, μια σημαντική μορφή στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ "Ριχάρδος Β΄". Τον τίτλο κληρονόμησε ο μεγαλύτερος γιος του Εδουάρδος του Νόργουιτς που έπεσε στην μάχη του Αζινκούρ (1415), τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ριχάρδος του Κέιμπριτζ αλλά οι τίτλοι του κατασχέθηκαν από το στέμμα μετά την εκτέλεση του για την συμμετοχή του σε συνωμοσία εναντίον του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας. Ο γιος του Ριχάρδος της Υόρκης αποκαταστάθηκε ως 3ος δούκας την εποχή που ξέσπασε ο Πόλεμος των Ρόδων σαν αρχηγός του Οίκου της Υόρκης. Ο μεγαλύτερος γιος του Εδουάρδος ήταν ο μεγάλος νικητής απέναντι στον αντίπαλο Οίκο του Λάνκαστερ (1461), ανέβηκε στον θρόνο ως Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας και ενσωμάτωσε το δουκάτο με στο στέμμα.
Οι επόμενες δημιουργίες
Η τέταρτη δημιουργία έγινε για λογαριασμό του Καρόλου Στιούαρτ, του δεύτερου γιου του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας, όταν πέθανε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος Φρειδερίκος, πρίγκιπας της Ουαλίας (1612) έγινε κληρονόμος του θρόνου. Στέφτηκε πρίγκιπας της Ουαλίας (1616) και όταν ανέβηκε στον θρόνο ως Κάρολος Α΄ της Αγγλίας (1625) ο τίτλος ενσωματώθηκε με το στέμμα. Η πέμπτη δημιουργία έγινε για λογαριασμό του Ιακώβου Στιούαρτ του δεύτερου αδελφού του Καρόλου Α΄, η πόλη και η πολιτεία της Νέας Υόρκης στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής πήραν το όνομα του δούκα της Υόρκης. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάρολος Β΄ της Αγγλίας πέθανε χωρίς απογόνους, τον διαδέχθηκε ο Ιάκωβος ως Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας και ο τίτλος ενσωματώθηκε ξανά στο στέμμα. Στις αρχές του 18ου αιώνα ο Ιακωβίτης διεκδικητής του θρόνου Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος Στιούαρτ γιος του Ιακώβου Β΄ παραχώρησε τον τίτλο του δούκα της Υόρκης στον δεύτερο γιο του Ερρίκο. Ο Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος Στιούαρτ παραχώρησε τα κληρονομικά του δικαιώματα σαν "Παλαιού διεκδικητή" στον μεγαλύτερο γιο του Κάρολο ως "Νέου διεκδικητή" και στον μικρότερο γιο του Ερρίκο που έγινε Ρωμαίος καρδινάλιος στο δουκάτο της Υόρκης. Οι επόμενοι διεκδικητές του στέμματος από τους Ιακωβίτες ήταν : o Ιάκωβος Γ΄, ο Κάρολος Γ΄ και ο Ερρίκος Θ΄.
Ένωση με το δουκάτο του Όλμπανυ στην Σκωτία
Τον 17ο αιώνα όταν ενώθηκαν τα στέμματα της Αγγλίας και της Σκωτίας το διπλό δουκάτο της Υόρκης και του Όλμπανυ δημιουργήθηκε πολλές φορές αλλά σύντομα. Η πρώτη δημιουργία έγινε από τον δούκα Ερνέστο Αύγουστο της Υόρκης & Ώλμπανυ μικρότερο αδελφό του Γεωργίου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας που πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους. Η δεύτερη δημιουργία έγινε από τον πρίγκιπα Εδουάρδο της Υόρκης και του Όλμπανι μικρότερο αδελφό του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου που πέθανε επίσης πρόωρα χωρίς απογόνους. Η τρίτη και τελευταία δημιουργία έγινε από τον πρίγκιπα Φρειδερίκο της Υόρκης και του Όλμπανι δεύτερο γιο του βασιλιά Γεωργίου Γ΄, υπηρέτησε πολλά χρόνια τον Βρετανικό στρατό ως αρχιστράτηγος και πήρε τον τίτλο του "Μεγάλου παλαιού δούκα της Υόρκης" αλλά πέθανε επίσης χωρίς απογόνους.
Τελευταίες δημιουργίες
Η έκτη δημιουργία του δουκάτου της Υόρκης χωρίς το δουκάτο του Όλμπανυ έγινε από τον πρίγκιπα Γεώργιο της Υόρκης δεύτερο γιο του μελλοντικού βασιλιά Εδουάρδος Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλβέρτος Βίκτωρ του Κλάρενς & Έιβονντεϊλ πέθανε χωρίς απογόνους και έγινε διάδοχος του θρόνου. Ο Γεώργιος διαδέχθηκε τον πατέρα του ως Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και ο τίτλος ενσωματώθηκε για άλλη μια φορά στο στέμμα. Η έβδομη δημιουργία έγινε από τον πρίγκιπα Αλβέρτο, δεύτερο γιο του Γεωργίου Ε΄ και μικρότερο αδελφό του Εδουάρδου που διαδέχθηκε τον πατέρα του ως Εδουάρδος Η΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, μετά την παραίτηση του Εδουάρδου Η΄ ο Αλβέρτος τον διαδέχθηκε απροσδόκητα ως Γεώργιος ΣΤ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και ο τίτλος ενσωματώθηκε για άλλη μια φορά στο στέμμα.
Η όγδοη δημιουργία έγινε από τον πρίγκιπα Ανδρέα δεύτερο γιο της Ελισάβετ Β΄, σήμερα (2018) βρίσκεται σε μεγάλη ηλικία και έχει μόνο δυο κόρες γι'αυτό το δουκάτο αναμένεται να ξεκληριστεί ξανά με τον θάνατο του. Όλες σχεδόν οι δημιουργίες τερματίστηκαν παράδοξα με τον πρώτο κάτοχο επειδή είτε έγιναν βασιλείς και ενσωματώθηκε το δουκάτο στο στέμμα είτε πέθαναν χωρίς απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Υόρκης
Λέμπα
Η Λέμπα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο. Το 2008 με απόφαση της Κυβέρνησης της Κύπρου αναδείχτηκε πολιτιστικό χωριό της Κύπρου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 80 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και Καταλαμβάνει έκταση 122 εκταρίων.
Γεωγραφία
Είναι από τις μικρότερες, εδαφικά, κοινότητες της Κύπρου, απέχει 5 λμ από την πόλη της Πάφου με την οποία συνδέεται με αστική συγκοινωνία, συνορεύει με τα χωριά Έμπα, Κισσόνεργα, και Χλώρακα. Βρίσκεται κτισμένη ανάμεσα σε δύο μικρούς ποταμούς, τον Κοτζιά και τον Ταϊσή. Η μοναδική παραλία του χωριού είναι η παραλία Κοτζιά.
Ονομασία
Το όνομα της Λέμπας έχει την ίδια προέλευση με της γειτονικής Έμπας, προέρχεται από την λέξη έμπα (Μπές, πέρνα) με την προσθήκη του Λ κατά την φραγκοκρατία (L' Emba) το όνομα έγινε Λέμπα .Κατά την βυζαντινή περίοδο το χωριό λεγόταν Πρασκειόν Σίουρον ονομασία που συνέχισε να χρησιμοποιείται και κατά την φραγκοκρατία από τους κατοίκους. Οι τουρκοκύπριοι κάτοικοι του χωριού το αποκαλούσαν Τσιναρλί (Cinarli) που σημαίνει Πλάτανος.
Ιστορία
Στην Λέμπα έχει ανευρεθεί στην θέση Λάκκοι οικισμός της εποχής του χαλκού με πολλά ευρήματα και το σημαντικότερο την κυρά της Λέμπας. Ένας δεύτερος χαλκολιθικός οικισμός έχει βρεθεί στην θέση Παλλούρα, επίσης ρωμαϊκός και μεσαιωνικός οικισμός, νεκροταφεία ελληνιστικών χρόνων αλλά και της εποχής του σιδήρου.
Η Λέμπα ήταν μεικτό χωριό με κατοίκους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, οι τελευταίοι την εγκατέλειψαν το 1964 κατά τις διακοινοτικές ταραχές, και εδώ εγκαταστάθηκαν το 1974 πρόσφυγες από την περιοχή της Αμμοχώστου. Κατά τις διακοινοτικές ταραχές στην Λέμπα έγινε η Μάχη της Λέμπας μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Οι τουρκοκύπριοι της Λέμπας φημίζονταν για την Τρεμυθόπιτα που παρασκεύαζαν, η Λέμπα θεωρούνταν το κέντρο παραγωγής της, η οποία μετά την φυγής τους το 1964 σταμάτησε η παραγωγής της.
Πολιτισμός
Ο ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Στέφανο. Στην Λέμπα υπάρχει φυσικό πάρκο με πηγές, το Πάρκο των Λουλουδιών. Άλλες οι εκκλησίες είναι της Αγίας Μαρίνας και του Αρχαγγέλου. Στο χωριό λειτουργεί η σχολή καλών τεχνών και το αρχαιολογικό κέντρο ερευνών.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Νέο Χωριό Πάφου
Το Νέο Χωριό Πάφου είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Ίρβιν Ντόρφμαν
Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Γέιλ όπου έπαιξε στο πανεπιστημιακό πρωτάθλημα. . Έφτασε στον προημιτελικό του γαλλικού πρωταθλήματος του 1950, στον οποίο έχασε από τον πρωταθλητή και συμπατριώτη του Μπάντζι Πάτι. Στα πρωταθλήματα του Σινσινάτι, το οποίο ξεκίνησε το 1899 και είναι το παλαιότερο τουρνουά που παίζεται ακόμα στην αρχική του πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ντόρφμαν έφτασε στο τελικό του απλού του 1948, και στο διπλό κέρδισε τον τίτλο το 1948. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερος το 1950 στο διπλό με συμπαίκτη τον Φρέντερικ Κοβαλέσκι και πρώτος στο μεικτό με συμπαίκτρια την Κέι Τάκεϊ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Ναόμι (όνομα)
Το Ναόμι είναι ένα κύριο όνομα σε διάφορες γλώσσες και πολιτισμούς.
Ετυμολογία
Το όνομα στα εβραϊκά, σημαίνει "ευχάριστη" και αρχικά προφερόταν με την έμφαση στο α (Νάομι). Στο βιβλίο της Ρουθ η Ναόμι είναι η πεθερά της Ρούθ, καθιστώντας το όνομα Ναόμι ένα βιβλικό όνομα.
Το ονομα είναι επίσης γνωστό στην Ιαπωνία και η ετυμολογία του αλλάζει ανάλογα τους χαρακτήρες που χρησιμοποιούνται.
Τύποι και Υποκοριστικά
Η αντρική μορφή του ονόματος είναι Ναούμ.
Εορταστική Γιορτή
Κατηγορία:Γυναικεία ονόματα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Λεωνίδας Καλφαγιάννης
Ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης (Αθήνα 1 Μαΐου 1981) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Είναι απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες τηλεοπτικές παραγωγές, με πιο γνωστές τις Δεληγιάννειον Παρθεναγωγείον και Κάτω Παρτάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Γκουράλοι
δεξιά|μικρογραφία| Ένα εθνοτικός Γκουράλος με [[Άσκαυλος|άσκαυλο στο Ποντχάλε της Πολωνίας]] Οι Γκουράλοι ή Γκοράλοι (Górale, γκουραλική διάλεκτος: Górole, Gorali, τσιεσινικά σιλεσικά: Gorole, Gorali, που σημαίνει «Ορεσίβιοι») είναι ιθαγενής εθνογραφική ή εθνοτική ομάδα, η οποία απαντάται κυρίως στην παραδοσιακή τους περιοχή της νότιας Πολωνίας, της βόρειας Σλοβακίας και στην περιοχή Σιλεσία του Τσιέσιν στην Τσεχία, όπου είναι γνωστοί ως Σιλέσιοι Γκουράλοι. Υπάρχει επίσης μια σημαντική διασπορά Γκουράλων στην περιοχή Βουκοβίνα στη δυτική Ουκρανία και στη βόρεια Ρουμανία, καθώς και στο Σικάγο, την έδρα της Συμμαχίας των Πολωνών Ορεσίβιων της Βόρειας Αμερικής.
Ιστορία
Τον 13ο αιώνα, οι Βλάχοι βοσκοί μετανάστευσαν στα Δυτικά Καρπάθια όρη, μετακινούμενοι σταδιακά βορειοδυτικά από τα Βαλκάνια και εγκαταστάθηκαν σε πολωνικά εδάφη εκεί. Τον 16ο και 17ο αιώνα, οι Γκουράλοι εποίκησαν τους ποταμούς Κισούτσα και Οράβα και μέρος του βόρειου Σπις στη Σλοβακία, που εκείνη την εποχή ήταν μέρος του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Τον 19ο αιώνα, μεταξύ 1803-1819, οι Γκουράλοι μετανάστευσαν στη Βουκοβίνα.
Το 1651, οι Γκουράλοι και η τοπική αγροτιά του Ποντχάλε επαναστάτησαν ενάντια στους Πολωνούς ευγενείς (σλάχτα) σε αυτό που έγινε η Εξέγερση του Κόστκα Ναπιέρσκι, με επικεφαλής τον τυχοδιώκτη και αξιωματικό του πολωνικού στρατού, Αλεξάντερ Κόστκα Ναπιέρσκι. Παρήχθη μια ταινία για την εξέγερση (Podhale w ogniu) το 1956 και διανεμήθηκε σε πολλές γλώσσες στο Ανατολικό Μπλοκ. Μια δεύτερη αγροτική εξέγερση στο Ποντχάλε σημειώθηκε το 1669, όταν οι Γκουράλοι και οι ντόπιοι αγρότες επαναστάτησαν ενάντια στους υψηλούς φόρους και την καταπιεστική εξουσία που τους επιβλήθηκε από τους ευγενείς. Η πρώτη πολωνική εθνική όπερα, με τίτλο Krakowiacy i Górale (Κρακοβιανοί και Γκουράλοι) σε σύνθεση του Βόιτσεχ Μπογκουσουάφσκι έκανε πρεμιέρα το 1794.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ναζιστική Γερμανία προσπάθησε να γερμανοποιήσει τους Γκουράλους και να τους συμπεριλάβει στα σχέδια επανεγκατάστασης. Σύμφωνα με τους ναζιστικούς φυλετικούς νόμους, η πλειονότητα του πληθυσμού της Πολωνίας και των μειονοτήτων της θεωρούνταν «ανεπιθύμητες» και υπόκεινταν σε ειδικούς νόμους, καταναγκαστική εργασία και αστυνομικούς νόμους. Ωστόσο, οι Ναζί θεωρητικοί φυλής θεωρούσαν τον πληθυσμό των 27.000 ισχυρών Γκουράλων ως ξεχωριστή εθνοτική ομάδα από τους Πολωνούς. Τους δόθηκε η ονομασία Goralenvolk (Γκοράλενφολκ), θεωρήθηκαν μέρος της «Μείζονος Γερμανικής Φυλής» και τους δόθηκε ξεχωριστή (ηπιότερη) μεταχείριση από άλλους Πολωνούς.
Πληθυσμός
μικρογραφία| Χάρτης των περιοχών που κατοικούνται από Γκουράλους μικρογραφία| Γκουράλοι από το [[Ζακοπάνε (1967)]] μικρογραφία| Νεαροί Γκουράλοι των [[Μπεσκίντι|Όρεων Μπεσκίντι]] Οι Γκουράλοι κατοικούν σε μια σειρά από περιοχές που συλλογικά αναφέρονται ως «Εδάφη των Γκουράλων» (γκουραλική διάλεκτος: Góralscýzno, πολωνικά: Góralszczyzna) χωρισμένες μεταξύ της Πολωνίας, της Σλοβακίας και της Τσεχίας. Στην Πολωνία, η κοινότητα κατοικεί στη γεωγραφική περιοχή Ποντχάλε των Όρεων Τάτρα και σε μέρη των Μπεσκίντι (Σιλεσία του Τσιέσιν, Σιλεσικά Μπεσκίντι). Μετά το 1945, μερικοί Γκουράλοι από την Βουκοβίνα και τις περιοχές Ποντχάλε βρήκαν νέα σπίτια στην Κάτω Σιλεσία σε χωριά όπως το Κραγιάνουφ, Τσάρνι Μπουρ και Μπορούβνα στα κεντρικά Σουδητικά Όρη, καθώς και στα χωριά Ζουότνικ, Μπζεζνίτσα και Λουμπόμισλ στο Βοεβοδάτο Λούμπους.
Στη σημερινή Σλοβακία ζουν σε 4 ξεχωριστές ομάδες: στο βόρειο Σπις (34 χωριά χωρισμένα σε δύο ομάδες), στα Οράβα και Κισούτσε (2 χωριά) και μικρότερες ομάδες σε 7 άλλα χωριά θύλακες στη βόρεια Σλοβακία.
Οι κύριοι οικισμοί των Γκουράλων περιλαμβάνουν:
Γλώσσα
Οι διάφορες διάλεκτοι που ομιλούνται από τους Γκουράλους προέρχονται από τις πρωτοϊνδοευρωπαϊκές, δυτικοσλαβικές, λεχιτικές και ανατολικές ρομανικές γλώσσες. Συγκεκριμένα, η γλώσσα του Ποντχάλε, που ονομάζεται διάλεκτος Ποντχάλε (gwara podhalańska), είναι πολωνικής καταγωγής, αλλά έχει επηρεαστεί βαθιά από τα σλοβακικά τους τελευταίους αιώνες. Είναι μια υποδιάλεκτος του συμπλέγματος διαλέκτων Ελάσσονος Πολωνίας. Εκτός από τα πολωνικά, η γλώσσα περιέχει κάποιο λεξιλόγιο αβέβαιης προέλευσης, που έχει συγγενείς σε άλλες γλώσσες της περιοχής των Καρπαθίων.
Η διάλεκτος Ποντχάλε είναι η de facto τυπική λογοτεχνική διάλεκτος των Γκουράλων, λόγω του ότι το Ποντχάλε είναι η πιο γνωστή περιοχή, ωστόσο, η πλειοψηφία των Γκουράλων μιλάει στενά συγγενείς διαλέκτους. Οι ίδιοι οι Γκουράλοι σπάνια κάνουν διαφοροποίηση μεταξύ των διαλέκτων τους και απλώς τις αναφέρουν ως Górolski (Γκουρούλσκι).
Οι πολωνικές διάλεκτοι που ομιλούνται από τους Γκουράλους μοιράζονται γλωσσικά χαρακτηριστικά με τις γειτονικές γλώσσες που μιλούν οι Καρπάθιοι ορεσίβιοι στα ανατολικά, ιδιαίτερα τη ρουθηνική γλώσσα των Χουτσούλων, Λέμκων και Μποΐκων.
Το γιαμπουονκοβάνιε (jabłonkowanie), ένα φωνολογικό χαρακτηριστικό παρόμοιο με τη μαζουροποίηση, εμφανίζεται σε ορισμένες διαλέκτους της Σιλεσίας. Τα χαρακτηριστικά της προφορά των ουρανικών συμφώνων του 14ου και του 15ου αιώνα (που ονομάζονται «αρχαϊσμοί Ποντχάλε») διατηρούνται στη διάλεκτο Ποντχάλε. Ο Κ. Ντομπροσουόφσκι υποστήριξε ότι η διάλεκτος Ποντχάλε είχε δάνειες λέξεις από τα ρουμανικά και τα αλβανικά (1938), καθώς και παρόμοια στοιχεία συστήματος πεποιθήσεων, μουσική και υλικό πολιτισμό.
Εθνική ταυτότητα
μικρογραφία|284x284εσ| Γκουράλοι του Ποντχάλε, [[Ζακοπάνε]] μικρογραφία| Γκουράλα από το [[Ζακοπάνε, Πολωνία (1938)]] μικρογραφία| Οι [[Τυφεκιοφόροι του Ποντχάλε (Podhalańczycy), είναι σχηματισμός ορεινού πεζικού του Πολωνικού Στρατού που σχηματίστηκε το 1918 από εθελοντές της περιοχής του Ποντχάλε. Φορούν το παραδοσιακό καπέλο των Γκουράλων και είναι μία από τις δύο μονάδες πεζικού που φορούν μη τυποποιημένες στολές, βασισμένες στο παραδοσιακό πολωνικό λαϊκό ένδυμα.]] Για τους περισσότερους Γκουράλους σήμερα, ο καθοριστικός παράγοντας στον αυτοπροσδιορισμό τους με την εθνικότητα δεν είναι ο εθνικός αλλά ο εδαφικός. Για παράδειγμα, όσοι ζουν σε περιοχές με μακρά παράδοση να ανήκουν στο πολωνικό κράτος αυτοπροσδιορίζονται ως Πολωνοί, ενώ όσοι ζουν στη Σλοβακία έχουν αυτοπροσδιοριστεί ως Σλοβάκοι, με αξιοσημείωτες εξαιρέσεις από αυτόν τον κανόνα και στις δύο πλευρές των συνόρων. Ενώ η προέλευση της γκουραλικής διαλέκτου είναι η πολωνική, η γλώσσα των Γκουράλων στη Σλοβακία και στην Τσεχία σταδιακά αλλάζει και γίνεται όλο και περισσότερο παρόμοια με το λογοτεχνικό πρότυπο στις αντίστοιχες χώρες τους. Οι Σιλέσιοι Γκουράλοι της Τσεχίας αυτοπροσδιορίζονται σε επίπεδο εθνικότητας ως Πολωνοί και είναι μέλη της πολωνικής μειονότητας στο Ζαόλζιε, κάτι που αποδεικνύεται από την κοινοτική τους δραστηριότητα: το ετήσιο φεστιβάλ Εορτή των Γκουράλων (Gorolski Święto) που πραγματοποιείται στο Γιάμπλουνκοφ είναι μια βιτρίνα των τοπικών πολωνικών γκουραλικών παραδόσεων και διοργανώνεται από την Πολωνική Πολιτιστική και Εκπαιδευτική Ένωση. Αυτό το φεστιβάλ των Γκουράλων διατηρεί τις παραδόσεις της ομάδας πολωνικής εθνικότητας στο Ζαόλζιε. Είναι το μεγαλύτερο πολιτιστικό και λαογραφικό φεστιβάλ στο Ζαόλζιε, το οποίο συγκεντρώνει χιλιάδες θεατές κάθε μέρα εορτασμών.
Ωστόσο, οι Πολωνοί δεν αποτελούν πλειοψηφία σε καμία από τις πόλεις και τα χωριά της περιοχής, και ορισμένοι τοπικοί Γκουράλοι αυτοπροσδιορίζονται σε επίπεδο εθνικότητας ως Τσέχοι. Από αυτή την άποψη, αξιοσημείωτο είναι το χωριό Χρτσάβα (το δεύτερο πιο ανατολικό χωριό της Τσεχίας), με τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών να δηλώνουν τσέχικη εθνικότητα. Σε αυτό το χωριό, οι Πολωνοί αποτελούν μόνο μια μειοψηφία 2%. Οι τοπικοί Γκουράλοι αποτελούσαν (ως αυτόχθονες πληθυσμοί) πλειοψηφία στο παρελθόν. Μιλούν την τσιεσινική σιλεσική διάλεκτο στην καθημερινή επικοινωνία.
Ιστορικά, το ζήτημα της εθνοτικής τους ταυτότητας ήταν αμφιλεγόμενο και είχε ως αποτέλεσμα αξιώσεις και αντεγκλήσεις τόσο από την Πολωνία όσο και από την Τσεχοσλοβακία. Οι Γκουράλοι, όπως και πολλές άλλες αγροτικές κοινότητες στην Κεντρική Ευρώπη, καθόρισαν τις δικές τους εθνοτικές ταυτότητες μέσα στο σύστημα εθνών κρατών κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα. Αν και η εθνικιστική προπαγάνδα δημιουργήθηκε τόσο από Πολωνούς όσο και από Σλοβάκους, αυτή η διαδικασία ταύτισης των Γκουράλων με μια εθνικότητα δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί όταν οριστικοποιήθηκαν τα σύνορα το 1924. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα ήταν ο Φέρντιναντ Μαχάι, ένας ιερέας που γεννήθηκε στη Γιαμπουόνκα της Οράβα, ο Πιοτρ Μπορόβι από τη Ράμπτσα και ο Βόιτσεχ Χάλτσιν από το Λέντνακ του Σπις, ο οποίος πήγε στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1919 και, κατά τη διάρκεια ενός προσωπικού ακροατηρίου, άσκησε πίεση στον πρόεδρο των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον να υπογράψει για την παραχώρηση αυτών των εδαφών στην Πολωνία.
Επί του παρόντος, υπάρχει μια συνεχής εθνική αναβίωση για την γκουραλική κουλτούρα και ταυτότητα. Στη Σλοβακία, οι Γκουράλοι βρίσκονται στη διαδικασία να αποκτήσουν αυτόνομη αναγνώριση στη Σλοβακία.
Οι Γκουράλοι έχουν παρόμοια στοιχεία συστήματος πεποιθήσεων, μουσική και υλικό πολιτισμό με αυτό των Βλάχων και των συναφών ομάδων (π.χ. Μοράβιοι Βλάχοι), από τους οποίους έχει υποστηριχθεί ότι κατάγονται. Ο ανθρωπολόγος Κάρλετον Σ. Κουν ομαδοποίησε τους Γκουράλους με τους Χουτσούλους, οι οποίοι κατοικούσαν σε αυτό που ήταν τότε η νοτιοανατολική γωνία της Πολωνίας και τώρα είναι η νοτιοδυτική Ουκρανία. Τον 19ο αιώνα, οι Πολωνοί μελετητές θεωρούσαν τους Γκουράλους ως γλωσσικά κοντά στους Πολωνούς, αλλά είχαν στενούς δεσμούς με τη σλοβακική λαϊκή κουλτούρα. Σημειώθηκε ότι η κοινωνική και οικονομική ζωή του Γκουράλου έμοιαζε με εκείνη της βλάχικης ποιμενικής κουλτούρας.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία| Παραδοσιακό γκουραλικό ξύλινο σπίτι (dzewiónka) κοντά στο ορεινό λιβάδι Φιλίπκα στα Σιλεσικά Μπεσκίντι. Το αρχιτεκτονικό στυλ του Ζακοπάνε, που εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, θεωρείται ως παράδοση των Γκουράλων. Το αρχιτεκτονικό στυλ βασίζεται στην τοπική αρχιτεκτονική των Καρπαθίων, και είναι ευρέως διαδεδομένο στην περιοχή Ποντχάλε.
Μουσική
μικρογραφία| Ανδρική χορωδία Γκουράλων από το Γιάμπλουνκοφ κατά τη διάρκεια της παρέλασης στην αρχή ενός φεστιβάλ το 2007 στην Καρβίνα. μικρογραφία| Γκουράλος του Ποντχάλε – μέλος του λαϊκού συγκροτήματος Trebunie-Tutki από το [[Ζακοπάνε]] Το Zakopower είναι ένα δημοφιλές folk-pop μουσικό συγκρότημα από το Ζακοπάνε. Το λαϊκό μουσικό συγκρότημα Trebunie-Tutki από το Ζακοπάνε συνδυάζει την παραδοσιακή γκουραλική μουσική με τη ρέγκε.
Κορσέδες
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, έγινε μόδα στην περιοχή Ποντχάλε να κοσμούν κορσέδες με απεικονίσεις γαϊδουράγκαθου και εντελβάις. Αυτά τα μοτίβα ήταν τα πιο δημοφιλή στις αρχές του 20ου αιώνα. Όταν το «στυλ της Κρακοβίας» μπήκε στη μόδα, οι ορεσίβιοι της περιοχής Ποντχάλε άρχισαν να στολίζουν τους κορσέδες με γυαλιστερές πούλιες και γυάλινες χάντρες.
Άλλα
Στη Σιλεσία του Τσιέσιν και στη βόρεια Σλοβακία, το τσεκούρι του βοσκού και τα στοιχεία της παραδοσιακής φορεσιάς ονομάζονται βλάχικα (wałaska, wałaszczaki, valaška).
Γκουραλικές παραδοσιακές φορεσιές βρίσκονται στο Εθνικό Μουσείο Εθνογραφίας στη Βαρσοβία, στο Μουσείο των Τάτρα «Τίτους Χαουμπίνσκι» στο Ζακοπάνε, στο Εθνογραφικό Μουσείο της Κρακοβίας και στο Μουσείο Πόλης του Ζίβιετς.
Θρησκεία
Οι περισσότεροι Γκουράλοι είναι ακόλουθοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και συχνά διακρίνονται για την ένθερμη θρησκευτικότητά τους.
Ο Ναός της Παναγίας στο Λουντζίμιες έχει ιδιαίτερη σημασία για τους Γκουράλους, καθώς είναι το παλαιότερο μνημείο στην περιοχή Ποντχάλε. Υπάρχουν πολλές λατρείες που συνδέονται με την εκκλησία.
Ένα αξιοσημείωτο μέρος των Γκουράλων είναι οι Λουθηρανοί της Ομολογία της Αυγούστας, οι οποίοι συγκεντρώνονται γύρω από την πόλη Βίσουα. Αυτό είναι το κύριο κέντρο των Προτεσταντών Γκουράλων και είναι η μόνη πόλη στην Πολωνία όπου οι Καθολικοί αποτελούν μειονότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Πολωνία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Τσεχία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Σλοβακία Κατηγορία:Αυτόχθονες πληθυσμοί της Ευρώπης Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιλεσίας
Λούκας Ποντόλσκι
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Ο Λούκας Ποντόλσκι (Γερμανικά: Lukas Josef Podolski, 4 Ιουνίου 1985) είναι Γερμανός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός. Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της χώρας του που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2014, ενώ ήταν ο καλύτερος νέος παίκτης στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2006.
Ανήκει στη Γκούρνικ Ζάμπζε και μέχρι το 2017 ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα της Γερμανίας.
Γκούρνικ Ζάμπζε
Στις 6 Ιουλίου 2021 ανακοινώθηκε από την πολωνική Γκούρνικ Ζάμπζε, έχοντας υπογράψει μονοετές συμβόλαιο.
Προσωπική Ζωή
Γεννήθηκε στο Γκλίβιτσε της Πολωνίας. Το 1987 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην τότε Δυτική Γερμανία ως παλιννοστούντες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζε 1 Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντάλιασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκούρνικ Ζάμπζε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Β Κατηγορία:Γερμανοί πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίσελ Κόμπε
Λα Φορέ-λε-Ρουά
Το Λα Φορέ-λε-Ρουά (γαλλικά: La Forêt-le-Roi) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φορεσταίν (γαλλικά: Forestains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Ρινάλντο της Μόντενα
O Ρινάλντο, ιταλ. Rinaldo, (26 Απριλίου 1655 - 26 Οκτωβρίου 1737) από τον Οίκος των Έστε, ήταν δούκας της Μόντενας και του Ρέτζο (1695-1737).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο δουκικό ανάκτορο της Μόντενα και ήταν ο τρίτος γιος του Φραγκίσκο Α΄, δούκα της Μόντενα και του Ρέτζο και της τρίτης συζύγου του Λουκρέτσια Μπαρμπερίνι, κόρης του Ταντέο, πρίγκιπα της Παλεστρίνα.
Το 1686 έγινε καρδινάλιος, αλλά όταν το 1694 απεβίωσε ο ανιψιός του Φραντσέσκο Β΄ δούκας της Μόντενα και του Ρέτζο, εγκατέλειψε την εκκλησιαστική του σταδιοδρομία για να τον διαδεχθεί. Νυμφεύτηκε την Καρλότα-Φελίσιτας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρη του πρίγκιπα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ για να αποκτήσει υποστήριξη από τους συγγενείς της Γερμανούς πρίγκιπες και τους Αψβούργους. Παρά την οικονομική δυσχέρεια του δουκάτου ο γάμος εορτάστηκε με μεγαλοπρέπεια και ο Μαρκαντόνιο Φρανκεσκίνι ανέλαβε να ζωγραφίσει ένα δωμάτιο, το Σαλόνε ντ' ονόρε στο δουκικό ανάκτορο, ως ανάμνηση του γεγονότος.
To 1721, με σκοπό να έχει φιλικότερες σχέσεις με τη Γαλλία, πάντρεψε τον γιο του Φραντσέσκο Γ΄ με την Σαρλότ-Αγκλαέ των Βουρβόνων, κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Ορλεάνης και αντιβασιλιά ως την ενηλικίωση του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας. Η νύφη έφερε μία τεράστια προίκα 1.800.800 λιβρών, το ήμισυ της οποίας ήταν προσφορά του Λουδοβίκου ΙΕ΄ με την προτροπή του αντιβασιλιά. Η Σαρλότ-Αγκλαέ έλαβε, ως γαμήλιο δώρο από τους Έστε, διαμάντια και πορτρέτα του μελλοντικού συζύγου της. Αργότερα η νέα νύφη, με την ανήθικη συμπεριφορά της, προκάλεσε προβλήματα στο γάμο της.
Για να ησυχάσει η Αυλή, έκτισε ξεχωριστό κτήριο στη Ριβάλτα. Τελευταίος δούκας της Πάρμας ήταν ο Αντόνιο Φαρνέζε και για να αποκτήσει το δουκάτο ο Ρινάλντο, πάντρεψε την κόρη του με τον Αντόνιο. Όμως δεν απέκτησαν παιδιά και το 1731 που απεβίωσε ο Αντόνιο τον διαδέχθηκε η ανιψιά του Ελισάβετ Φαρνέζε, που το έδωσε στο γιο της Κάρολο Γ΄ των Βουρβόνων, μελλοντικό βασιλιά της Ισπανίας.
Οικογένεια
To 1696 νυμφεύτηκε στη Μόντενα την Καρλόττα-Φελίσιτας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρη του Ιωάννη-Φρειδερίκου πρίγκιπα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
Από μία εκτός γάμου σχέση του είχε γιο τον:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Δούκες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκες του Ρέτζο Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι
Εκλογές στη Βάδη-Βυρτεμβέργη
Κρατιδιακές εκλογές διεξάγονται στη Βάδη-Βυρτεμβέργη για την ανάδειξη των μελών της Βουλής (Landtag) του κρατιδίου αυτού της Γερμανίας.
2011
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 27 Μαρτίου 2011. Το κυβερνών Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα της Άνγκελα Μέρκελ την χειρότερη ήττα του έπειτα από 58 χρόνια. Ο Βίνφριντ Κρέτσμαν έγινε ο πρώτος Οικολόγος πρωθυπουργός στο εν λόγω κρατίδιο και ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Μαΐου 2011. O κυβερνητικός εταίρος των Χριστιανοδημοκρατών, το FDP, στο κρατίδιο όπου ιδρύθηκε, κατακρημνίστηκε σε βαθμό που παραλίγο να μείνει έξω από την τοπική Βουλή.
2016
Ο πρωθυπουργός του κρατιδίου Βίνφριντ Κρέτσμαν από τη Συμμαχία '90/Οι Πράσινοι ηγήθηκε κυβέρνησης συνασπισμού με τους Σοσιαλδημοκράτες (είχε κερδίσει και τις προηγούμενες εκλογές του 2011). Μετά τις εκλογές, ο Κρέτσμαν επιβεβαιώθηκε ως πρωθυπουργός τον Μάιο του 2016 και ηγήθηκε μιας κυβέρνησης συνασπισμού με το CDU, την πρώτη φορά που οι Πράσινοι ηγήθηκαν ενός συνασπισμού στη Γερμανία.
Παραπομπές
*
Κάστρο των Ρουντέλ
Το κάστρο των Ρουντέλ (γαλλικά: Le château des Rudel) είναι ένα από τα σπάνια υπολείμματα της μεσαιωνικής εποχής που διατηρήθηκαν μετά την κατασκευή του φρουρίου του Μπλάιγ τον 17ο αιώνα. Το ερειπωμένο κάστρο χρονολογείται από τον 12ο και τον 13ο αιώνα.