cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χεζάρφεν Αχμέτ Τσελεμπή
Υποτιθέμενη πτήση
"Αρχικά, εξασκήθηκε πετώντας πάνω από τον άμβωνα του Οκμεϊντανί (Okmeydanı) οκτώ ή εννιά φορές με φτερά αετού, χρησιμοποιώντας τη δύναμη του ανέμου. Τότε, καθώς ο Σουλτάνος Μουράτ Χαν (Μουράτ Δ΄) παρακολοθούσε από την έπαυλη Σινάν Πασά (Sinan Pasha) στο Σαραϊμπουρνού, πέταξε από την κορυφή του Πύργου του Γαλατά (στο σύγχρονο Καράκιοϊ) και προσγειώθηκε στην Πλατεία Ντογαντσιλάρ στο Ουσκουντάρ, με την βοήθεια του νοτιοδυτικού ανέμου. Τότε ο Μουράτ Χαν του έδωσε ένα τσουβάλι με χρυσά νομίσματα, και είπε: «Αυτός είναι ένας τρομακτικός άνδρας. Έχει την δυνατότητα να κάνει οτιδήποτε εύχεται. Δεν είναι σωστό να κρατάμε τέτοιους ανθρώπους,» και έτσι τον έστειλε εξόριστο στην Αλγερία. Πέθανε εκεί."
- Εβλιγιά Τσελεμπή
Η ονομασία «Χεζάρφεν» (, hazār + فنّ, fann) αποδόθηκε από τον Εβλιγιά Τσελεμπή στον Αχμέτ Τσελεμπή, και σημαίνει «χιλιάδες επιστήμες» (πολυμαθής).
Απλή αναφορά
Το 1648, ο Τζον Ουίλκινς αναφέρει τον Οζιέ Ζιζελέν ντε Μπουσμπέκ, τον Αυστριακό πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1554–1562, ο οποίος φέρεται να κατέγραψε πως «ένας Τούρκος στην Κωνσταντινούπολη» επιχείρησε να πετάξει. Ωστόσο, εάν είναι ακριβής, η δήλωση αυτή αναφέρεται σε ένα συμβάν περίπου έναν αιώνα πριν από τα ανδραγαθήματα που αναφέρθηκαν από τον Εβλιγιά Τσελεμπή.
Η αναφορά των ανδραγαθημάτων του Χεζαρφέν Αχμέτ Τσελεμπή από τον Εβλιγιά Τσελεμπή είναι μόνον τρεις προτάσεις (σε ένα έργο δέκα τόμων), αλλά η ιστορία έχει μεγάλη απήχηση στην Τουρκία. Πέρα από την αναφορά του Εβλιγιά Τσελεμπή, δεν υπάρχουν άλλες σύγχρονες αναφορές στο γεγονός.
Λεπτομέρειες του χώρου
thumb|300px|Η διαδρομή αιώρησης από την συνοικία του [[Γαλατάς|Γαλατά στην Ευρωπαϊκή στην συνοικία Ουσκουντάρ στην Ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης.]] Οι μετρήσεις του υποτιθέμενου ύψους εκτόξευσης και της απόστασης πτήσης έχουν ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανοί επιστήμονες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Ουκρανικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Ουκρανίας σε επτά αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών, το διπλό μικτό, το ομαδικό ανδρών και το ομαδικό γυναικών. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 1992 μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και αντικατέστησε το ομώνυμο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης που είχε διοργανωθεί για πρώτη φορά το 1951.
Κάτοχοι μεταλλίων
thumb|right|Ο 9 φορές πρωταθλητής στο απλό ανδρών, [[Κου Λέι.]] thumb|right|Η 3 φορές πρωταθλήτρια στο απλό γυναικών, [[Μαργκαρίτα Πεσότσκα.]]
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στην Ουκρανία Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Σπύρος Θεοδωρόπουλος (επιχειρηματίας)
O Σπύρος Θεοδωρόπουλος (γενν. 1957) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Chipita A.E. Θεωρείται ως ένας από τους πιο επιτυχημένους ανθρώπους του ελληνικού επιχειρείν. Από το 2006 έως το 2010 διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Vivartia ABEE. 380px|μικρογραφία|Ο Σπ. Θεοδωρόπουλος είναι ο ιδρυτής της εταιρείας Chipita. Αναφέρεται συχνά με το χαϊδευτικό όνομα, Mr. Chipita.
Αφηρημένη άλγεβρα
Στα μαθηματικά, και πιο συγκεκριμένα η άλγεβρα, η αφηρημένη άλγεβρα ή η σύγχρονη άλγεβρα είναι η μελέτη των αλγεβρικών δομών. Οι αλγεβρικές δομές περιλαμβάνουν ομάδες, δακτυλίους, πεδία, ενότητες, διανυσματικά κενά, πλέγματα και άλγεβρες πάνω από ένα πεδίο. Ο όρος αφηρημένη άλγεβρα επινοήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, για να διακρίνει αυτόν τον τομέα μελέτης από παλαιότερα μέρη της άλγεβρας και πιο συγκεκριμένα, από τη στοιχειώδη άλγεβρα, τη χρήση μεταβλητών για την αναπαράσταση αριθμών στον υπολογισμό και τη λογική.
Σπύρος Θεοδωρόπουλος (επιχειρηματίας)
Βιογραφικά στοιχεία
Ο πατέρας του είχε γαλακτοπωλείο κοντά στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, που ονομαζόταν Recor A.E., και η μικρή αυτή επιχείρηση, που παρήγαγε τότε γαλακτοκομικά προϊόντα, γίνεται η πρώτη επιχείρηση που αναλαμβάνει να διαχειριστεί μετά και τον αδόκητο χαμό του πατέρα του το έτος 1973.
Αφηρημένη άλγεβρα
Οι αλγεβρικές δομές, με τους συναφείς ομομορφισμούς τους, σχηματίζουν μαθηματικές κατηγορίες. Η θεωρία κατηγορίας είναι ένας φορμαλισμός, που επιτρέπει έναν ενιαίο τρόπο έκφρασης ιδιοτήτων και κατασκευών, που είναι παρόμοιες για διάφορες δομές.
Η καθολική άλγεβρα είναι ένα σχετικό θέμα, που μελετά τύπους αλγεβρικών δομών ως μεμονωμένα αντικείμενα. Για παράδειγμα, η δομή των ομάδων είναι ένα ενιαίο αντικείμενο στην καθολική άλγεβρα, το οποίο ονομάζεται ποικιλία ομάδων.
Σπύρος Θεοδωρόπουλος (επιχειρηματίας)
Επιχειρηματική καριέρα
Το 1981 ορίστηκε γενικός διευθυντής της Aligel Α.Ε., εισαγωγικής εταιρείας γλυκισμάτων και παγωτών. Μετά από 5 χρόνια αναλαμβάνει τη θέση του γενικού διευθυντή της Interia, μιας εταιρείας παραγωγής κρέμας φουντουκιού που είχε σημαντικές εξαγωγικές δραστηριότητες.
Το 2006 η εταιρεία Chipita συγχωνεύτηκε με τις ελληνικές εταιρείες ΔΕΛΤΑ, GOODY’S και ΜΠΑΡΜΠΑ ΣΤΑΘΗΣ δημιουργώντας τον όμιλο της VIVARTIA. Το έτος 2007 η VIVARTIA εξαγοράστηκε από τον όμιλο της MIG. Το καλοκαίρι του 2010, ο ίδιος μαζί με τον όμιλο Olayan και με άλλους Έλληνες επιχειρηματίες εξαγόρασε εκ νέου την Chipita. Στις 3 Ιανουαρίου 2022, η εταιρεία Chipita εξαγοράστηκε και μετονομάστηκε ως Mondelēz International.
Το 2022, ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος συμμετείχε στο μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας ΙΟΝ Α.Ε. αποκτώντας αρχικά το 45% των μετοχών της.
Αναγνώριση & διακρίσεις
Έχει διατελέσει πρόεδρος της Ένωσης Εταιρειών Εισηγμένων στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών και αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Ελλάδας. Επίσης υπήρξε αντιπρόεδρος της Helex και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας.
Έχει βραβευτεί για τις καινοτομικές δράσεις του και το όλο επιχειρηματικό έργο του. Τα έτη 2021 και 2022 είναι αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Ρωμαϊκές τοποθεσίες στο Κοσσυφοπέδιο
μικρογραφία| Τοποθεσίες ρωμαϊκής περιόδου στο Κοσσυφοπέδιο. Η Δαρδανία έπεσε υπό ρωμαϊκή κατοχή τον πρώτο αιώνα μ.Χ., ένα από τα τελευταία εδάφη της Ιλλυρίας, που υπέκυψε. Όντας αυτό που είχε η Δαρδανία και σήμερα το Κοσσυφοπέδιο έχει κεντρική θέση μεταξύ των οδικών δικτύων, που συνέδεαν το Νότιο Αιγαίο με τη λεκάνη του Δούναβη, και με την Αδριατική Θάλασσα, ήταν ένα στρατηγικό κόσμημα. Ήταν επίσης σημαντικό για τους Ρωμαίους λόγω των πλούσιων ορυκτών πόρων τους, από τους οποίους εκμεταλλεύτηκαν και επωφελήθηκαν. Βλέπουμε ότι οι περισσότερες πόλεις της αρχαίας Δαρδανίας βρίσκονται είτε κοντά σε ορυχείο είτε κοντά σε δρόμο. Η ταυτότητα των Δαρδανίων αμφισβητήθηκε για λίγο και είναι γνωστό ότι ήταν διακριτή, παρόμοια με την Ιλλυρική, αλλά και με ρωμαϊκή ή θρακική συναναστροφή σε αυτήν, λόγω της κατοχής και της συγκατοίκησης. Οι αρχαιολογικές έρευνες και μελέτες του περασμένου αιώνα βοηθούν στην καθιέρωση αυτής της ταυτότητας της Δαρδανίας με αντικειμενικό τρόπο, η οποία θα οδηγήσει σε μια σαφέστερη μελέτη και εξήγηση της συνέχειας του πολιτισμού σε αυτήν την τόσο αμφισβητούμενη περιοχή. Ακολουθεί μια λίστα με τους εξέχοντες οικισμούς κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο και μια εξήγηση για το τι ήταν, πότε κατοικήθηκαν και πότε ιδρύθηκαν, συνοδευόμενες από μια σειρά από φωτογραφίες που απεικονίζουν τα αρχαιολογικά ευρήματα και τα απομεινάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο
Αρχιεπισκοπή Αχρίδος (αποσαφήνιση)
Η συγκεκριμένη σελίδα μπορεί να αναφέρεται:
• Στην Αρχιεπισκοπή Αχρίδος (Βόρειας Μακεδονίας), την Ορθόδοξη Εκκλησία της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας
• Στην Αρχιεπισκοπή Αχριδών, ιστορική πρώην Αυτοκέφαλη Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία
• Στην Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αχρίδος, πρώην Αυτόνομη Εκκλησία της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατάλογος τρωικών αντικειμένων του Δία (ελληνικό στρατόπεδο) (400001–500000)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστεροειδείς της Τρωικής Ομάδας
Αλέκος Ιορδάνου
Ο Αλέκος Ιορδάνου (Aleko Yordan, 10 Ιανουαρίου 1938 - 21 Σεπτεμβρίου 2019 ) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής από την Τουρκία που έπαιζε ως αμυντικός, γνωστός κυρίως για τη θητεία του στον τουρκικό σύλλογο Μπεϊκόζ και την ελληνική ΑΕΚ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τουρκία από Έλληνες γονείς και ξεκίνησε την καριέρα του από την Μπέιογλου.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Έγινε βασικό στέλεχος της Μπεϊκόζ στη νεοσύστατη τουρκική Σούπερ Λιγκ. Το 1962 μετακόμισε στην Ελλάδα με την ΑΕΚ. Εκεί πέρασε την πιο επιτυχημένη του σεζόν, βοηθώντας την ΑΕΚ να κατακτήσει το πρωτάθλημα το 1962 και το 1968. Ο Ιορδάνου ολοκλήρωσε την καριέρα του στις χαμηλότερες κατηγορίες της Ελλάδας. Αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο σε ηλικία 44 ετών και ζούσε στην Ιτέα της Φωκίδας με την οικογένειά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Calvera
Calvera είναι το προσωνύμιο της αστρονομικής πηγής ακτίνων Χ 1RXS J141256.0+792204 (ονομασία που αντιστοιχεί στην καταγραφή της στον κατάλογο έντονων πηγών RASS/BSC του τεχνητού δορυφόρου ROSAT). Βρίσκεται στον αστερισμό Μικρά Άρκτο και ταυτοποιείται ως ένας απομονωμένος αστέρας νετρονίων. Είναι ένας από τους πλησιέστερους τέτοιους αστέρες στη Γη, καθώς η απόστασή του είναι μικρότερη από 7 χιλιάδες έτη φωτός. Η ηλικία του εκτιμάται σε 285.000 έτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστέρες νετρονίων Κατηγορία:Μικρά Άρκτος
Ραντνίτσκι Βελιγραδίου
Η Ραντνίτσκι (σερβικά: БКК Раднички) είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα το Βελιγράδι, η οποία αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Σερβίας.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1945 και ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος Γιουγκοσλαβίας εννέα χρόνια αργότερα. Τερματίζοντας στην τελευταία θέση, υποβιβάστηκε, κάτι που επαναλήφθηκε το 1956 και το 1958, για να ανέβει τελικά το 1960, παραμένοντας ως μόνιμη δύναμη του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ από εκεί και έπειτα.
Μεγαλύτερες επιτυχίες της ομάδας υπήρξαν η κατάκτηση του πρωταθλήματος την σεζόν 1972-73 και του κυπέλλου το 1975-76, ενώ έφθασε στον τελικό του κυπέλλου δύο χρόνια αργότερα, όπου ηττήθηκε από την Μπόσνα Σαράγεβο.
Στις ευρωπαϊκές της πορείες, έφθασε ως την ημιτελική φάση του κυπέλλου πρωταθλητριών του 1973-74, όπου αποκλείστηκε από την Ίνις Βαρέζε. Τρεις σεζόν αργότερα, ηττήθηκε από την Φορστ Καντού με 87-86 στον τελικό του κυπέλλου κυπελλούχων.
Το 1982-83, η Ραντνίτσκι υποβιβάστηκε μετά από 24 σεζόν στην πρώτη κατηγορία, για να επιστρέψει το 1984-85, υποβιβαζόμενη και πάλι. Μετά την πτώση του κομμουνισμού, αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουσκοσλαβίας μέχρι το 2002. Κατά την δεκαετία του '90, επανήλθε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, παίζοντας στο κύπελλο Σαπόρτα και το κύπελλο Κόρατς.
Παρέμεινε στις χαμηλότερες κατηγορίες για εννέα σεζόν, πριν επιστρέψει στο ανώτερο επίπεδο το 2011-12, κατακτώντας την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Από το 2014, αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του περιφερειακού πρωταθλήματος, λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Πρώην Εγχώριοι
1972-73
1975-76
1977-78
Διεθνείς
1976-77
Ούνα Τσάπλιν
H Ούνα Τσάπλιν (1986-) είναι Ισπανίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1986 στη Μαδρίτη και είναι κόρη της Τζεραλντίν Τσάπλιν, εγγονή του Τσάρλι Τσάπλιν και δισεγγονή του Ευγένιου Ο' Νηλ. Ο πατέρας της είναι ο Πατρίσιο Καστίγια.
Αποφοίτησε από τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών του Λονδίνου το 2007.
Καριέρα
Έχει εμφανιστεί στον κινηματογράφο σε διάφορες ταινίες, μεταξύ αυτών το Quantum of Solace και το Aloft. Επιπλέον ανακοινώθηκε ότι θα λάβει μέρος σε όλες τις συνέχειες του Avatar από το 2020 ως το 2025.
Στην τηλεόραση, έχει συμμετάσχει στο Game of Thrones στον ρόλο της Ταλίσα Σταρκ και προτάθηκε για το Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών καλύτερης ερμηνείας μαζί με όλο το καστ.
Επίσης, εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο στις σειρές Sherlock και Black Mirror.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Αρασέλι Αράμπουλα
Η Αρασέλι Αράμπουλα (γεννηθείσα στις 6 Μαρτίου 1975 στη Τσιουάουα, Μεξικό), είναι μεξικάνα ηθοποιός, μοντέλο, τραγουδίστρια, τηλεοπτική προσωπικότητα και επιχειρηματίας.
Πρώιμη ζωή
Η Αρασέλι Αράμπουλα γεννήθηκε στη Τσιουάουα του Μεξικού στις 6 Μαρτίου 1975. Έχει γαλλική και βασκική καταγωγή. Στην ηλικία των 13 ετών, ενώ παρακολούθησε το γυμνάσιο, ξεκίνησε να συμμετέχει σε διαγωνισμούς ομορφιάς. Το 1996, η Αρασέλι κέρδισε το "Το πρόσωπο του ανακοινωθέντος του Μεξικού", το οποίο ξεκίνησε την καριέρα της.
Στην ηθοποιία
Άρχισε να ασκεί μικρούς ρόλους στις τηλενουβέλες Prisionera de amor (1994), Acapulco, cuerpo y alma (1995) και Canción de Amor (1996). Κατά τη διάρκεια του τρίτου έτους σπουδών της στο Κέντρο Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης της Televisa, η Αρασέλι έλαβε την ευκαιρία να παίξει στη τηλενουβέλα Cañaveral de pasiones.
Το 1997, η Αρασέλι έπαιξε τη νεαρή ηλικία του χαρακτήρα της Βερόνικα Κάστρο στο Pueblo chico, infierno grande. Στη συνέχεια έπαιξε στις σαπουνόπερες El alma no tiene color και Rencor apasionado. Η Αρασέλι Αράμπουλα πήρε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλενουβέλα Soñadoras (1998) και στη συνέχεια συμμετείχε στη Alma Rebelde (1999).
Η επιτυχία της ως πρωταγωνίστρια ήρθε με την Abrázame muy fuerte που παρήγαγε ο Σαλβαδόρ Μεχία, το 2000. Συνέχισε την επιτυχία της με την το Las vías del amor (2002), όπου τραγούδησε επίσης το θεματικό τραγούδι. Εκτός από τη μουσική και την τηλεόραση, η Αρασέλι μπήκε στο θέατρο με παραγωγές όπως οι Muchachos de Nueva York, Coqueluche και Hermanos de Sangre.
Το 2008, η Αρασέλι σταμάτησε την καριέρα της, για να παρουσιάσει το προγράμμα Todo Baby. Το 2009, η Αρασέλι Αράμπουλα επέστρεψε στις τηλεοπτικές σειρές με το Corazón salvaje, όπου είχε διπλό ρόλο. Το 2010, η Αρασέλι Αράμπουλα έκανε το ντεμπούτο της ως πρωταγωνίστρια του παιχνιδιού Gardenia Perfume, το οποίο πολλοί θεωρούσαν την αντίπαλη παράσταση της Aventurera.
Το 2013, η Αρασέλι επέστρεψε στις τηλενουβέλες με την La Patrona, που παράγεται από την Telemundo και το Argos, μαζί με την Κρίστιαν Μπακ και τον Χόρχε Λουίς Πίλα. Επιπλέον, τραγούδησε δύο τραγούδια για την τηλεοπτική σειρά. Επίσης, μετά την επιτυχία της La Patrona, η Telemundo την επέλεξε ως πρωταγωνίστρια για το κλασικό μυθιστόρημα του Victor Hugo, Los Miserables, το 2014. Το 2016 η γνωστή ηθοποιός πρωταγωνιστεί στην νέα παραγωγή της telemundo με τίτλο La Doña μαζί με τους Ντάνα Παόλα και Νταβίτν Τσοκάρρο, η οποία είχε μεγάλη επιτυχία.
Στην ίδια ανατέθηκε και η μουσική κάλυψη των τίτλων αρχής με τίτλο "yo soy la doña sin dueño". Μετά την πρώτη σεζόν η σειρα διακόπτεται για να γυριστεί ξανά ο δευτερος κύκλος το 2019 και να προβληθεί στους δέκτες του Μεξικού τον Φεβρουάριο τους 2020, με τίτλο στην παγκόσμια κοινότητα "Iron Rose". Επισης της αναθέτεται ο ρόλος για την κάλυψη της μουσικής των τίτλων αρχής, αυτή τη φορά με την γνωστή τραγουδίστρια Γκλόρια Τρέβι, με τίτλο "Soy tu obsesión". Στην διάρκεια ανάμεσα στις δύο σεζόν της σειράς η ηθοποιός λαμβάνει το ρόλο της παρουσίασης στο "master chef latino" του Μεξικού.
Μουσική σταδιοδρομία
Άρχισε με τα τραγούδια μουσικής τραγουδιστών, ως μέρος ενός αφιερώματος στον Φρανσίσκο Γκαμπιλόντο Σολέρ με τίτλο "They Sing Cri Cri". Το 2001, πήρε μέρος στπ soundtrack του Abrazame Muy Fuerte.
Το 2003, η Αρασέλι Αράμπουλα προτάθηκε στα βραβεία λατινικής μουσικής Billboard στις κατηγορίες Best Album, Best Duo και Best Regional Mexican Song με την παραγωγή του "Just Yours" (2003). Στη συνέχεια κυκλοφόρησε το στούντιο άλμπουμ "Sexy", που παράγεται από τον αδελφό της Selena, A.B. Quintanilla. Η Αράμπουλα επίσης γράφει τραγούδια και παίζει κιθάρα.
Η Αραμπούλα έχει καταγράψει δύο τραγούδια για την Λα Πατρόνα. Αυτά τα τραγούδια περιλαμβάνουν τη "La patrona" (το θεματικό τραγούδι της telenovela), και "Μαζί εσείς και εγώ". Η Arambula εργάζεται επί του παρόντος σε ένα επερχόμενο άλμπουμ στούντιο που σχεδιάζει να κυκλοφορήσει το 2014. "Εργαζόμαστε στο άλμπουμ και σύντομα θα γνωρίσετε τη μουσική, ενώ στο" La Patrona "ακούγονται δύο τραγούδια που τραγουδάω. Θα ήταν ένα αδημοσίευτο και grupero, Μου αρέσει αυτό το στυλ επειδή είμαι βόρεια ", δήλωσε η Αραμπούλα. Επίσης η γνωστή ηθοποιός εμφανίζεται, μετά κι από άλλες τηλεοπτικές εμφανίσεις, στην σειρά "la doña" με μεγάλη επιτυχία. Στην επιτυχημένη αυτή σειρά η γνωστή ηθοποιός καλύπτει το τραγούδι των τίτλων "yo soy la doña".
Προσωπική ζωή
Η Αραμπούλα έχει επίσης ντυθεί ως επιχειρηματίας, δανείζοντας την εικόνα της για μια εταιρία αρωμάτων και καλλυντικών στο Μεξικό. Ο αδελφός της, ο Δρ Leonardo Arambula, έχει επίσης υπηρετήσει ως μάνατζέρ της. Διαθέτουν ένα σπα στην πόλη του Μεξικού μαζί.
Από το 2005 έως το 2009, η Αραμπούλα ήταν παντρεμένη με τον Λούις Μιγκέλ.
Βραβεία & υποψηφιότητες
Βραβεία El Heraldo de México
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
Λιούμπισα Μιλόγεβιτς
Ο Λιούμπισα Μιλόγιεβιτς (σερβικά: Љубиша Милојевић), γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1967 στο Κράλιεβο της Σερβίας (πρώην Γιουγκοσλαβίας) και είναι Σέρβος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε ως επιθετικός.
Σταδιοδρομία
Αφού ξεκίνησε το σύλλογο της πόλης του, ΦΚ Σλόγκα Κράλιεβο, ο Μιλόγεβιτς πήρε μεταγραφή στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου το καλοκαίρι του 1989 Ευθύς αμέσως, παραχωρήθηκε με ετήσιο δανεισμό στη Ραντ με την οποία αγωνίστηκε όλη τη σεζόν 1989-90. Στη συνέχεια, ο Μιλόγεβιτς επέστρεψε στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου και έπαιξε οκτώ παιχνίδια στο πρωτάθλημα της Γιουγκοσλαβίας 1990-91, κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή Γιουγκοσλαβίας. Μη βρίσκοντας θέση στο βασικό σχήμα της ομάδας, παραχωρήθηκε εκ νέου, με ελεύθερη μεταγραφή αυτή τη φορά, στη Ραντ το καλοκαίρι του 1991, και σημείωσε 12 γκολ σε 31 αγώνες κατά τη διάρκεια του Γιουγκοσλαβικού Πρωταθλήματος 1991–92.
Το καλοκαίρι του 1992, ο Μιλόγεβιτς μετακόμισε στην Ελλάδα και υπέγραψε συμβόλαιο με τον Άρης Θεσσαλονίκης. Ο Σέρβος επιθετικός, μαζί με τον συμπατριώτη του Ζόραν Λόντσαρ, συνέθεσαν ένα σπουδαίο δίδυμο στην επίθεση του Άρη. Συνολικά αγωνίστηκε σε 181 αγώνες με την κίτρινη φανέλα, με 149 συμμετοχές στο ελληνικό πρωτάθλημα, 30 συμμετοχές στο Κύπελλο Ελλάδας και 2 συμμετοχές στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, και σκόραρε 48 γκολ για τον σύλλογο σε πέντε σεζόν (38 γκολ για το Πρωτάθλημα, 9 για το Κύπελλο καθώς και ένα γκολ στην αγώνα του Κύπελλο ΟΥΕΦΑ εναντίον της Ισραηλινής Χάποελ Μπερ Σεβά). Το καλοκαίρι του 1997 μεταγράφηκε στον Παναιτωλικό και για να αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής, ολοκληρώνοντας στο Αγρίνιο την ποδοσφαιρική του καριέρα του.
Προπονητική καριέρα
Από το 2011 εργάζεται ως υπεύθυνος ακαδημίας ποδοσφαίρου στη γενέτειρά του,  το Κράλιεβο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Σερβία και Μαυροβούνιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραντ Βελιγραδίου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη
Η Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη (1950) είναι Ελληνίδα λαογράφος. Διετέλεσε επί σειρά ετών διευθύντρια του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1950 στην Τσαγκαράδα του Πηλίου στον νομό Μαγνησίας και είναι ένα από τα τρία παιδιά αγροτικής οικογένειας. Πέρασε τα μαθητικά της χρόνια στο Οικονομικό Γυμνάσιο (Νανοπούλειος Σχολή) της γενέτειράς της και κατόπιν εισήχθη με υποτροφία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1972. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Βιέννη μετά από υποτροφία του Ιδρύματος Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ και πρόταση του Δημήτρη Λουκάτου. Το 1974 διορίστηκε ως συντάκτρια στο Κέντρο Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών και το 1992 ως ερευνήτρια. Διετέλεσε διευθύντρια του Κέντρου Λαογραφίας από το 1994 μέχρι το 2013.
Από το 1991 μέχρι το 1994 δίδαξε τα μαθήματα της λαογραφίας και της Ιστορίας της παραδοσιακής τεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ενώ από το 1994 μέχρι το 2000 δίδασκε ως λέκτορας λαογραφία στη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ. Επιπλέον παραδίδει μαθήματα στο Ινστιτούτο Επιμόρφωσης του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης, σε ανοικτά πανεπιστήμια δήμων κ.α. Στο ερευνητικό της πεδίο εντάσσεται η μελέτη του «υλικού βίου» του Ελλήνων. Συμμετείχε στην Επιτροπή «Ελλάδα 2021» ως μέλος της ολομέλειας.
Το επιστημονικό της έργο της Πολυμέρου-Καμηλάκη περιλαμβάνει οργάνωση συνεδρίων, μουσειακών χώρων και εκθέσεων, διαλέξεις, ανακοινώσεις σε συνέδρια, επιτόπιες λαογραφικές έρευνες, συγγραφή βιβλίων, επιμέλεια εκδόσεων κ.ά.
Σε ό,τι αφορά την προσωπική της ζωή είναι παντρεμένη με τον φιλόλογο και λαογράφο Παναγιώτη Καμηλάκη και μητέρα δύο παιδιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Σαβάννα Σάμσον
Η Σαβάννα Σάμσον (Savanna Samson, πραγματικό όνομα: Ναταλί Ολιβέρος, Natalie Oliveros, 14 Οκτωβρίου 1967) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός ερωτικών έργων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1967 στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Έκανε μαθήματα μπαλέτου και άρχισε να εμφανίζεται ως χορεύτρια του στριπτίζ στο κλαμπ «Scores» της Νέας Υόρκης. Πρωτοεμφανίστηκε στον ερωτικό κινηματογράφο το 2000 με παρτενέρ της τον Ρόκκο Σιφφρέδι, και από τότε πήρε μέρος σε 30 ταινίες. Το περιοδικό «Genesis» την τοποθέτησε στην θέση 11 του καταλόγου «Porn’s Hot 100».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Los Compadres
Οι Λος Κομπάδρες (ισπανικά: Los Compadres, οι συμπέθεροι) ήταν κουβανέζικο ντουέτο της τρὀβα που σχηματίστηκε το 1947 από τον Λορέντζο Ιερεζουέλο και γνώρισε τεράστια επιτυχία. Εκείνη την εποχή ο Ιερεζουέλο τραγουδούσε σε ντουέτο με τη Μαρία Τερέζα Βέρα, συνεργασία την οποία διατήρησε παράλληλα με το του νέο εγχείρημα. Ο πρώτος συνεργάτης του στο Los Compadres ήταν ο Κομπάι Σεγκούντο, τραγουδιστής της τρόβα και κιθαρίστα.
Αργότερα, όταν ο Σεγκούντο αποχώρησε, ο Ιερεζουέλο συνεργάστηκε με τον αδερφό του, Ρέι Κάεϊ, διατηρώντας το ίδιο όνομα για το ντουέτο. Και οι δύο συνεργασίες πραγματοποίησαν πολλές ηχογραφήσεις και περιόδευσαν ευρέως στη Λατινική Αμερική και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κούβας Κατηγορία:Μουσικά ντουέτα αδελφών
Πουέρτο Ιγκουασού
Το Πουέρτο Ιγκουασού (Puerto Iguazú) είναι παραμεθόρια πόλη στην επαρχία Μισιόνες της Αργεντινής. Με πληθυσμό 41.062 κατοίκων το 2010, είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας, μετά τις Ποσάδας, Ομπερά και Ελντοράντο.
Οι παγκοσμίου φήμης καταρράκτες Ιγκουασού βρίσκονται μόλις 18 χιλιόμετρα από την πόλη, με αποτέλεσμα η πόλη να έχει αναπτύξει μεγάλο μέρος της υποδομής της γύρω από τον τουρισμό.
Ιστορία
μικρογραφία|Πλατεία Σαν Μαρτίν Ο Ισπανός εξερευνητής Αλβάρ Νούνιεζ Καμπέσα ντε Βάκα έγινε, το 1542, ο πρώτος Ευρωπαίος που ανακάλυψε αυτό που σήμερα ονομάζεται καταρράκτες Ιγκουασού. Τον προσέλκυσε ο θόρυβος του νερού, ο οποίος ακούγεται σε απόσταση αρκετών χιλιομέτρων. Όταν έφτασαν οι Ισπανοί τον 16ο αιώνα, οι Γκουαρανί ήταν οι κύριοι κάτοικοι της περιοχής.
Παρά την πρώιμη εξερεύνησή της, η περιοχή παρέμεινε κατειλημμένη μόνο από τους Ινδιάνους Γκουαρανί μέχρι το 1880. Η επαρχία Κοριέντες, η οποία εκείνη την εποχή περιελάμβανε το σημερινό Μισιόνες, πούλησε 50 τετραγωνικές λεύγες (13.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα) στη σημερινή τοποθεσία του Πουέρτο Ιγκουασού κοντά στους καταρράκτες το 1881. Η γη άλλαξε χέρια τρεις φορές μέσα σε μόλις δύο χρόνια και κατέληξε στην ιδιοκτησία του Γκρεγκόριο Λεσάμα. Εκείνη την εποχή η Μισιόνες διαχωρίστηκε από την Κοριέντες. Ο Λεσάμα χρηματοδότησε μια επιστημονική αποστολή για να εξερευνήσει την περιοχή, επιστρατεύοντας για τον σκοπό αυτό τους Κάρλος Μποσέτι και Τζόρνταν Χάμελ. Αυτοί οι δύο εξερευνητές οργάνωσαν αργότερα το πρώτο τουριστικό ταξίδι στους καταρράκτες- ο Λεσάμα πούλησε τη γη το 1888 στην εταιρεία Μάρτιν Ερεκαμπόρντε και Συνεργάτες.
Το Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού ιδρύθηκε ως τέτοιο από την εθνική κυβέρνηση το 1934, και το 1943 η πόλη μετονομάστηκε σε Πουέρτο Ιγκουασού. Η γέφυρα Τανκρέντο Νέβες, που συνδέει την πόλη με τη γειτονική Φος ντο Ιγκουασού (Βραζιλία), εγκαινιάστηκε το 1985.
Κλίμα
Το Πουέρτο Ιγκουασού έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (Cfa σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν). Οι θερμοκρασίες είναι θερμές το χειμώνα και καυτές το καλοκαίρι. Δεν υπάρχει περίοδος ξηρασίας και οι βροχοπτώσεις είναι άφθονες με κάθε μήνα να δέχεται πάνω από 100 χιλιοστά βροχής ενώ ο υγρότερος μήνας, ο Νοέμβριος, δέχεται πάνω από 200 χιλιοστά βροχής κατά μέσο όρο. Οι βροχοπτώσεις πέφτουν κυρίως κατά τη διάρκεια καταιγίδων συναγωγής. Λόγω των άφθονων βροχοπτώσεων, τροπικά δάση περιβάλλουν το Πουέρτο Ιγκουαζού.
Η θερμή περίοδος διαρκεί έως και 6 μήνες ή περισσότερο, με θερμοκρασίες που φτάνουν μεταξύ 30 °C και 35 °C τις περισσότερες ημέρες και πέφτουν στους 18 °C έως 24 °C τη νύχτα. Οι καταιγίδες με ισχυρές βροχές φέρνουν ανακούφιση όταν η ζέστη γίνεται πολύ έντονη. Η δροσερή περίοδος διαρκεί από τα τέλη Απριλίου έως τα μέσα Σεπτεμβρίου, με ημερήσιες μέγιστες θερμοκρασίες που φτάνουν κατά μέσο όρο τους 21 °C και ελάχιστες τους 11 °C τον Ιούνιο. Αυτοί οι μέσοι όροι επιτυγχάνονται μέσω ενός εναλλασσόμενου καιρικού προτύπου, με αρκετές ημέρες με βόρειους ανέμους και θερμοκρασίες γύρω στους 28 °C ή υψηλότερες και ζεστές νύχτες άνω των 15 °C που δίνουν τη θέση τους, με πολύ ξαφνικό τρόπο, στη δροσιά, βροχερό καιρό και θερμοκρασίες μεταξύ 10 °C και 15 °C για μερικές ημέρες, στη συνέχεια σε ξηρό, ηλιόλουστο καιρό και ψυχρότερες νύχτες (περίπου 5 °C, και μερικές φορές πολύ χαμηλότερες) και ευχάριστες ημέρες στο εύρος 15 °C έως 20 °C, και σταδιακή αύξηση των θερμοκρασιών καθώς οι άνεμοι στρέφονται και πάλι προς τα βόρεια. Ο παγετός είναι σπάνιος, αλλά εμφανίζεται σε μερικούς χειμώνες, και θερμοκρασίες εντός λίγων βαθμών κάτω από το μηδέν εμφανίζονται κάθε χειμώνα. Το χαμηλότερο ρεκόρ είναι -4,9 °C, μια εκπληκτικά χαμηλή τιμή δεδομένης της γεωγραφικής πλάτους, της βλάστησης και του χαμηλού υψομέτρου της περιοχής.
Την άνοιξη και το καλοκαίρι έχουν καταγραφεί θερμοκρασίες άνω των 40 °C.
Οικονομία
Η οικονομία επικεντρώνεται στον τουρισμό, δεδομένου ότι τα πολλά ξενοδοχεία της πόλης αποτελούν την κύρια πηγή απασχόλησης για τους κατοίκους της. Πολλά διεθνή ξενοδοχεία έχουν κατασκευαστεί και κατασκευάζονται στις όχθες του ποταμού Ιγκουασού.
Μεταφορές
Η διεθνής γέφυρα Τανκρέντο Νέβες συνδέει το Πουέρτο Ιγκουασού με τη συνοριακή πόλη Φοζ ντο Ιγκουασού της Βραζιλίας, όπου η εθνική οδός 12 της Αργεντινής γίνεται η BR-469 της Βραζιλίας.
Η πόλη εξυπηρετείται από το δικό της διεθνές αεροδρόμιο, το Διεθνές Αεροδρόμιο Καταράτας ντελ Ιγκουασού, καθώς και από το Διεθνές Αεροδρόμιο Φοζ ντο Ιγκουασού  στη βραζιλιάνικη πλευρά των συνόρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
ΣΚ Βλάντισλαβ Βάρνας
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 3 Απριλίου του 1916 ως αθλητική και τουριστική αδελφότητα Νάπρεντ (Напред). Εν συνεχεία μετονομάστηκε σε αθλητικό σύλλογο Γκρανίτ (СК Гранит), ενώ εξακολουθούσε να μην είναι εγγεγραμμένη στα μητρώα του Υπουργείου Εσωτερικών της χώρας μέχρι το 1919, λόγω των γραφειοκρατικών εμποδίων. Για το λόγο αυτό, το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε να εγγραφεί ως συλλογικό μέλος του αθλητικού συλλόγου Τίτσα με την ονομασία Τίτσα - κλον Γκρανίτ (СК Тича - клон СК Гранит). Στην ετήσια γενική συνέλευση της Τίτσα την άνοιξη του 1921, η διαφορά και η διαφωνία που ξέσπασε για τα οικονομικά είχε ως αποτέλεσμα τη διάσπαση του συλλόγου.
Τα μέλη της Γκρανίτ και μία σειρά δυσαρεστημένων μελών της Τίτσα σχημάτισαν τη Βλάντισλαβ (Владислав) την 1η Μαΐου του 1921, προς τιμήν του Βλάντισλαβ Γ΄, βασιλιά της Πολωνίας και της Ουγγαρίας, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη της Βάρνας το 1444. Η επίσημη εγγραφή του συλλόγου υπό τη νέα ονομασία έγινε στις 14 Δεκεμβρίου του 1921. Οι πρώτες πρασινόλευκες ριγέ φανέλες στάλθηκαν από τη Βιέννη από τα μέλη του συλλόγου που σπούδαζαν στην αυστριακή πρωτεύουσα. Στις 10 Απριλίου του 1922 ο σύλλογος αγωνίστηκε στο πρώτο εκτός έδρας παιχνίδι του με τη Λέφσκι Σόφιας χάνοντας με 0-5. Ο επαναληπτικός στη Βάρνα έληξε με ισοπαλία 1-1.
Μετά το πραξικόπημα της 9ης Σεπτεμβρίου του 1944, η νέα κυβέρνηση του Πατριοτικού Μετώπου προχώρησε σε αναδιάρθρωση της κοινωνικής και αθλητικής ζωής, υπό το νέο κομμουνιστικό καθεστώς. Ως εκ τούτου, η Βλάντισλαβ συγχωνεύθηκε με την Τίτσα στις 18 Φεβρουαρίου του 1945. 13 παίκτες της Βλάντισλαβ συμπεριλήφθηκαν στην νέα ομάδα. Υπό την ονομασία Τίτσα-Βλάντισλαβ (Тича-Владислав) ο σύλλογος έλαβε μέρος στον πρώτη διοργάνωση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο σύλλογος άλλαξε σε μια σειρά από ονομασίες για να γίνει τελικά Τσέρνο Μόρε το 1959.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας
Γέφυρα του Ρίτσμοντ
Η γέφυρα του Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond Bridge) είναι αψιδωτή πέτρινη γέφυρα του 18ου αιώνα επί του ποταμού Τάμεση. Βρίσκεται στο δημοτικό διαμέρισμα του Ρίτσμοντ του νοτιοδυτικού Λονδίνου, και ενώνει την κύρια περιοχή του Ρίτσμοντ με το γειτονικό Τουίκεναμ. Αποτελεί την παλαιότερη σωζόμενη γέφυρα του Λονδίνου, χρονολογικά είναι η 8η που κατασκευάστηκε, είναι η μοναδική Γεωργιανής τεχνοτροπίας στην πόλη, και κηρύχθηκε προστατευόμενο κτίσμα το 1952. Στην περιοχή του Ρίτσμοντ είναι η 4η γέφυρα, μαζί με την μεγάλη γέφυρα του Τουίκεναμ, την γέφυρα του σιδηροδρομικού δικτύου που εξυπηρετεί τον σταθμό του Ρίτσμοντ, και την πεζογέφυρα του ποταμού.
Κτίστηκε μεταξύ των ετών 1774 και 1777 και αντικατέστησε το πλοιάριο (πορθμείο) το οποίο έως τότε αναλάμβανε την μεταφορά των ταξιδιωτών από την μια όχθη στην άλλη. Η κατασκευή της γέφυρας χρηματοδοτήθηκε με εξαγορά μετοχών του δημοσίου από ιδιώτες οι οποίοι απέκτησαν μερίδιο ιδιοκτησίας στην γέφυρα, και η μετέπειτα συντήρηση της με διόδια τα οποία υπήρχαν έως το 1859. Το 1930 η γέφυρα πέρασε στην κυριότητα του δήμου του Ρίτσμοντ ο οποίος ανέλαβε τα κόστη συντήρησης της έκτοτε.
Ιστορία
Η περιοχή του Ρίτσμοντ όπου βρίσκεται η κατασκευή, αρχικά ονομαζόταν Σην (Sheen) και ήταν μικρός οικισμός στις όχθες του Τάμεση, 16 χιλιόμετρα δυτικά του Σίτυ του Λονδίνου διά ξηράς και 26 χλμ μέσω του ποταμού. Στην περιοχή υπήρχε από το 1299 βασιλικό ανάκτορο, το οποίο καταστράφηκε το 1497 από πυρκαγιά. Μετά την καταστροφή του ο Ερρίκος ο Ζ´ έχτισε νέο παλάτι στην ίδια τοποθεσία το οποίο ονόμασε παλάτι του Ρίτσμοντ βάσει του τίτλου που κατείχε ως Κόμης του Ρίτσμοντ (Ρίτσμοντ στο Γιόρκσαϊρ) και έκτοτε η περιοχή έγινε γνωστή ως Ρίτσμοντ.
Αν και θεωρείται βέβαιο πως υπήρχε πορθμείο στην περιοχή για τις μετακινήσεις από την μια όχθη στην άλλη ήδη από την νορμανδική περίοδο κατά τον 11ο αιώνα, η παλαιότερη γνωστή συγκεκριμένη αναφορά για τέτοια υπηρεσία χρονολογείται στο 1439. Η υπηρεσία προσφερόταν από το αγγλικό στέμμα, και αποτελούνταν από 2 πλοιάρια, μια μικρή λέμβο για την μεταφορά των επιβατών, και ένα μεγαλύτερο σκάφος για την μεταφορά αλόγων και αμαξών. Σε λίγο μακρινότερη τοποθεσία υπήρχε επίσης το πορθμείο του Τουίκεναμ από το 1652. Ωστόσο λόγω της απότομης κλίσης του λόφου προς την όχθη στην πλευρά του Ρίτσμοντ, δεν μπορούσαν να μεταφερθούν βαριά φορτία ή άμαξες στο σημείο αυτό, και χρησιμοποιούνταν αναγκαστικά η αρκετά μακρινότερη γέφυρα του Κίνγκστον.
Τον 18ο αιώνα το Ρίτσμοντ και το γειτονικό Τουίκεναμ στην απέναντι όχθη έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή ως τουριστικός προορισμός, και οι υποδομές τους αναπτύχθηκαν ραγδαία. Καθώς τα πορθμεία δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν μεγάλα φορτία και κατά περιόδους τα δρομολόγια τους ακυρώνονταν λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών, η διέλευση του ποταμού συχνά χαρακτηριζόταν από συνωστισμό και καθυστερήσεις.
Ένας από τους κατοίκους της περιοχής, ο Ουίλιαμ Ουίντχαμ, είχε διατελέσει δάσκαλος του πρίγκηπα Γουλιέλμου του Κάμπερλαντ, καθώς και πρώην σύζυγος της Μαίρης Ντελορέν, ερωμένης του βασιλιά Γεωργίου Β´. Ο βασιλιάς παραχώρησε στον Ουίντχαμ ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του την εκμετάλλευση του πορθμείου έως το 1798. Καθώς όμως το πορθμείο δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει πλήρως όλη την ζήτηση της περιοχής, το 1772 ο Ουίντχαμ ζήτησε από το αγγλικό κοινοβούλιο έγκριση για την αντικατάσταση του πλοιαρίου με ξύλινη γέφυρα, τα έξοδα λειτουργίας της οποίας θα πληρώνονταν με διόδια.
Σχεδιασμός
Το αρχικό σχέδιο για την κατασκευή ξύλινης γέφυρας δεν είχε αποδοχή, όμως αντί ξύλινης το κοινοβούλιο ενέκρινε την κατασκευή πέτρινης γέφυρας. Σύμφωνα με το ψήφισμα, δεν θα επιβάλλονταν φόροι για την χρηματοδότηση της κατασκευής, ενώ θα υπήρχαν διόδια για την διέλευση της γέφυρας, από μισή πέννα για τους πεζούς, έως 2 σελίνια και 6 πέννες για τις άμαξες με 6 άλογα (περίπου 50 πέννες και 14 λίρες αντίστοιχα σε τιμές του 2023), ενώ ο ιδιοκτήτης της υπηρεσίας του πλοιαρίου αποζημιώθηκε με το ποσό των 5.350 λιρών (περίπου 613.100 λίρες σε τιμές του 2023) για την κατάργηση της πλωτής υπηρεσίας του πλοιαρίου. Σύμφωνα με την επιτροπή που συστάθηκε, τον σχεδιασμό και κατασκευή της γέφυρας ανέλαβαν οι αρχιτέκτονες Τζέιμς Πέιν και Κέντον Κάουζ.
Το ψήφισμα όριζε πως η γέφυρα θα κατασκευάζονταν επί της τοποθεσίας όπου βρισκόταν η προβλήτα του παλιού πλοιαρίου, ή όσο το δυνατόν πλησιέστερα. Οι κάτοικοι της περιοχής ζήτησαν να κατασκευαστεί λίγες δεκάδες μέτρα πιο μακριά όπου το έδαφος ήταν περισσότερο επίπεδο, ωστόσο υπήρξε αντίδραση από την ιδιοκτήτρια της γης στην πλευρά του Τουίκεναμ η οποία δεν επέτρεψε την διέλευση του δρόμου μέσω του οικοπέδου της, και έτσι η γέφυρα κατασκευάστηκε ακριβώς στην περιοχή όπου βρισκόταν η προβλήτα, παρά την απότομη κλίση (6,25%) του εδάφους.
Η γέφυρα σχεδιάστηκε ως αψιδωτή έχοντας 91 μέτρα μήκος και 7,54 μέτρα πλάτος, υποστηριζόμενη από 5 ελλειπτικές αψίδες των οποίων το ύψος αυξανόταν προς το κέντρο της γέφυρας. Η μεγαλύτερη αψίδα με ύψος 18 μέτρα βρισκόταν στο κέντρο της γέφυρας και το ύψος της επέτρεπε την διέλευση σκαφών. Το υλικό που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της γέφυρας ήταν πέτρα του Πόρτλαντ. Η γέφυρα ξεκινούσε από την τοποθεσία Φέρυ Χιλ (Ferry Hill, λόφος του πλοιαρίου, σημερινό Bridge Street, οδός της γέφυρας) στην πλευρά του Ρίτσμοντ, και κατέληγε στην οδό Ρίτσμοντ (Richmond Road) στην πλευρά του Τουίκεναμ. Στα άκρα της γέφυρας σε κάθε όχθη υπήρχαν τα οικήματα των διοδίων.
Κατασκευή
Μετά την ολοκλήρωση του σχεδιασμού της, ξεκίνησαν οι διαδικασίες κατασκευής της γέφυρας η οποία κόστισε 10.900 λίρες (περίπου 1,24 εκατομμύρια λίρες σε τιμές του 2023). Συνυπολογίζοντας τα παράπλευρα κόστη όπως οι αποζημιώσεις σε οικοπεδούχους και η κατασκευή νέου οδικού δικτύου που οδηγούσε στην γέφυρα, το συνολικό ποσό ανήλθε στις 26.000 λίρες (2,98 εκ. λίρες το 2023).
Το μεγαλύτερο ποσοστό των χρημάτων συγκεντρώθηκε από την εξαγορά μετοχών για την ιδιοκτησία της γέφυρας, στις 100 λίρες (11.500 το 2017) η κάθε μια, σε 2 μετοχικά κεφάλαια των 20.000 και των 5.000 λιρών με το δεύτερο να καλύπτει τις ανάγκες των αυξημένων εξόδων που προέκυψαν αργότερα. Ο κάθε επενδυτής είχε εγγυημένη απόδοση 4% ανά έτος, ενώ με τον θάνατο του το μέρισμά του μοιραζόταν ανάμεσα στους υπόλοιπους μετόχους. Το ανώτατο συνολικό ποσό κερδών που μπορούσε να αποδοθεί στους μετόχους ήταν 1.000 λίρες, ενώ τα ποσά που υπερέβαιναν το όριο αυτό επενδύονταν στην συντήρηση της γέφυρας.
Η κατασκευή ξεκίνησε στις 23 Αυγούστου του 1774. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε από τον πρίγκηπα της Ουαλίας, ωστόσο καθώς ο λίθος έγειρε επανατοποθετήθηκε από ένα από τα μέλη της επιτροπής. Η γέφυρα δόθηκε στην κυκλοφορία τον Σεπτέμβριο του 1776 για τους πεζούς, και τον Ιανουάριο του 1777 για τις άμαξες και άλλα μέσα μεταφοράς, όταν η υπηρεσία του πλοιαρίου καταργήθηκε οριστικά. Οι γενικές εργασίες συνεχίστηκαν στην γέφυρα έως τον Δεκέμβριο του 1777. Στην πλευρά του Ρίτσμοντ τοποθετήθηκε στήλη με πληροφορίες για το έτος κατασκευής καθώς και αποστάσεις προς άλλες γέφυρες και οικισμούς της περιοχής.
Λειτουργία
Δεν υπήρξε επίσημη τελετή για την έναρξη λειτουργίας, και η αρχική υποδοχή από τους κατοίκους ήταν χλιαρή. Σύντομα όμως η γέφυρα γνώρισε δημοφιλία καθώς και γενικότερη αναγνώριση από τα περιοδικά και εφημερίδες της εποχής για τον καλαίσθητο σχεδιασμό της. Ακολούθως, αποτέλεσε αντικείμενο απεικόνισης για πολλούς διάσημους ζωγράφους της περιόδου, όπως ο Ουίλλιαμ Τέρνερ -ο οποίος ήταν κάτοικος της περιοχής-, ο Τζον Κόνσταμπλ, και ο Τόμας Ρόουλαντσον.
Υπήρχαν ιδιαίτερα αυστηρές ποινές για περιπτώσεις βανδαλισμού. Συγκεκριμένα σύμφωνα με το ψήφισμα του κοινοβουλίου το 1772 για την γέφυρα, όποιος συλλαμβάνονταν να φθείρει την γέφυρα εσκεμμένα ή κακοπροαίρετα θα μεταφερόταν στις αγγλικές αποικίες στην βόρεια Αμερική για 7 έτη. Υπάρχει σχετική προειδοποίηση η οποία σώζεται ακόμα στην αναμνηστική στήλη που υπάρχει στην πλευρά του Ρίτσμοντ.
Η νέα γέφυρα ήταν εμπορικά επιτυχής, και απέδιδε το ποσό των 1.300 λιρών ετησίως από τα εισιτήρια των διοδίων το 1810 (83.190 του 2017). Έως το 1822, τα κέρδη ήταν αρκετά υψηλά ώστε το κόστος εισιτηρίου στα διόδια για όλα τα οχήματα να μειωθεί σε μόλις μια πέννα.
Στις 10 Μαρτίου του 1859 πέθανε ο τελευταίος μέτοχος του αρχικού μετοχικού κεφαλαίου, και με τον θάνατο του έληξε και το αρχικό σχέδιο λειτουργίας της γέφυρας. Τα μικρά κτίσματα των διοδίων κατεδαφίστηκαν το 1868 και αντικαταστάθηκαν με παγκάκια, ενώ τα συνολικά ποσά που είχαν συγκεντρωθεί κατά την διάρκεια των 83 ετών των διοδίων της γέφυρας αρκούσαν για τα έξοδα συντήρησης της.
Λαγκάρι Χασάν Τσελεμπή
Ο Λαγκάρι Χασάν Τσελεμπή (Lagâri Hasan Çelebi) ήταν θρυλικός Οθωμανός αεροπόρος, ο οποίος σύμφωνα με την μοναδική αναφορά που γράφηκε από τον οδοιπόρο Εβλιγιά Τσελεμπή, πραγματοποίησε επιτυχημένη επανδρωμένη πτήση με πύραυλο.
Γέφυρα του Ρίτσμοντ
Επέκταση
Στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν εμφανές πλέον πως η γέφυρα δεν μπορούσε να ικανοποιήσει επαρκώς την αυξημένη κίνηση, ιδίως με την εμφάνιση των μηχανοκίνητων οχημάτων, και επιβλήθηκε όριο ταχύτητας στα 16 χλμ/ώρα. Στις 31 Μαρτίου του 1931 η ιδιοκτησία της γέφυρας πέρασε από κοινού στους δήμους του Σάρρεϋ και του Μίντλσεξ, καθώς τα αρχικά κέρδη των παλιών διοδίων είχαν εξαντληθεί. Υπήρξε σχεδιασμός για διαπλάτυνση της γέφυρας ο οποίος δεν έγινε αποδεκτός κυρίως για αισθητικούς λόγους, έτσι αποφασίστηκε η κατασκευή νέας γέφυρας σε σχετικά κοντινή απόσταση η οποία θα αποσυμφόριζε την κίνηση. Έτσι το 1933 κατασκευάστηκε η αρκετά μεγαλύτερη γέφυρα του Τουίκεναμ σε απόσταση περίπου 300 μέτρων προς τα βόρεια του ποταμού.
Όμως η γέφυρα του Ρίτσμοντ εξακολουθούσε να γνωρίζει συμφόρηση, και το 1933 κατατέθηκαν νέες προτάσεις για την αύξηση του πλάτους της γέφυρας χωρίς να προκληθεί σημαντική αλλαγή στην εμφάνιση της. Η απλούστερη εκδοχή πρότεινε την πλήρη χρήσης της επιφάνειας της υπάρχουσας γέφυρας για τα οχήματα, και την μικρή επέκταση του πλάτους της στη μια πλευρά ώστε να δημιουργούνταν χώρος για την διέλευση των πεζών, κάτι που απορρίφθηκε για αισθητικούς λόγους, ενώ η επέκταση της και από τις 2 πλευρές κρίθηκε μη πρακτική. Η πρόταση να επεκταθεί η γέφυρα από την δυτική πλευρά της έγινε τελικά αποδεκτή, και το 1934 αποφασίστηκε η αύξηση του πλάτους της γέφυρας κατά 3,4 μέτρα με κόστος 73.000 λιρών (4,67 εκ. λίρες το 2017), η οποία ξεκίνησε το 1937 και ολοκληρώθηκε το 1940. Καθ όλη την διάρκεια της επέκτασης της γέφυρας η διέλευση των οχημάτων και των πεζών συνεχίστηκε με ελεγχόμενη ροή. Κατά την επέκταση της γέφυρας, ανακαλύφθηκε πως τα θεμέλια της κατασκευής που είχαν τεθεί τον 18ου αιώνα και αποτελούνταν από ξύλινες πλατφόρμες, είχαν υποχωρήσει στον πυθμένα του ποταμού και είχαν σαπίσει σε μεγάλο βαθμό, και συνεπώς ενισχύθηκαν με χαλύβδινες δοκούς και τσιμέντο. Κατά την αύξηση του πλάτους της επιφάνειας, μειώθηκε ελαφρά το ύψος στο μέσο της γέφυρας έτσι ώστε να είναι πιο επίπεδη.
Λαγκάρι Χασάν Τσελεμπή
Η αναφορά
Ο Εβλγιά Τσελεμπή έγραψε επίσης και για τον αδελφό του Λαγκάρι, Χεζάρφεν Αχμέτ Τσελεμπή, ο οποίος πραγματοποίησε πτήση με ανεμόπτερο ένα χρόνο νωρίτερα.
Γέφυρα του Ρίτσμοντ
Διάφορα
Τα 200 χρόνια της λειτουργίας της εορτάστηκαν στις 7 Μαΐου του 1977, αντί της 12ης Ιανουαρίου του ιδίου έτους για την αποφυγή άσχημων καιρικών συνθηκών.
Λαγκάρι Χασάν Τσελεμπή
Λαϊκή κουλτούρα
Η Κωνσταντινούπολη κάτω από τα φτερά μου (İstanbul Kanatlarımın Altında) είναι ο τίτλος ταινίας του 1996 σχετικά με τις ζωές του Λαγκάρι Χασάν Τσελεμπή, του αδελφού του και επίσης αεροπόρου Χεζάρφεν Αχμέτ Τσελεμπή, και την Οθωμανική κοινωνία των αρχών του 17ου αιώνα όπως καταγράφηκε και περιγράφηκε από τον Εβλιγιά Τσελεμπή.
Γέφυρα του Ρίτσμοντ
Διάφορα
Το 1962, το δημοτικό συμβούλιο του Ρίτσμοντ αποφάσισε την αντικατάσταση των βικτωριανού τύπου φανοστατών οι οποίοι φώτιζαν με την χρήση αερίου, με νέους ηλεκτρικούς φανοστάτες. Η τοπική κοινότητα όμως αντιτάχθηκε στην αντικατάσταση των φανοστατών καθώς θα άλλαζε ο χαρακτήρας της γέφυρας, και κατόρθωσε να πείσει το δημοτικό συμβούλιο να κρατήσει τους φανοστάτες μετατρέποντας τους σε ηλεκτρικούς.
Λαγκάρι Χασάν Τσελεμπή
Λαϊκή κουλτούρα
Ο θρύλος αποτέλεσε αντικείμενο πειράματος της τηλεοπτικής εκπομπής MythBusters, στις 11 Νοεμβρίου 2009, στο επεισόδιο "Crash and Burn". Ωστόσο, η ομάδα σημείωσε πως ο Εβλιγιά Τσελεμπή δεν προσδιόριζε επαρκώς το υποτιθέμενο σχέδιο που χρησιμοποιήθηκε από τον Λαγκάρι Χασάν και ανέφερε πως θα ήταν «εξαιρετικά δύσκολο» για μοντέλο του 17ου αιώνα, χωρίς την χρήση εξοπλισμού σύγχρονων ατσάλινων κραμάτων και συγκόλλησης, να προσγειωθεί με ασφάλεια ή ακόμη και να καταφέρει να αποκτήσει ώθηση. Αν και ο επανασχεδιασμένος πυραύλος ανυψώθηκε, εξερράγη εν πτήσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί επιστήμονες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Γέφυρα του Ρίτσμοντ
Διάφορα
Η παράδοση της ενοικίασης πλοιαρίων συνεχίζεται, ενώ δίπλα από την γέφυρα υπάρχουν εργαστήρια με τεχνίτες οι οποίοι κατασκευάζουν βάρκες και πλοιάρια για ιδιώτες αλλά και για το βρετανικό στέμμα. Ένας από τους τεχνίτες των εργαστηρίων της περιοχής, υπήρξε και ο Τσαρλς Λάιτολλερ, επιζήσας αξιωματικός πληρώματος του Τιτανικού, με πολλές άλλες διακρίσεις.
Στην δυτική όχθη της γέφυρας στην πλευρά του Ρίτσμοντ, υπάρχει προτομή η οποία ανεγέρθηκε το 1998 και εικονίζει τον πρώτο πρόεδρο της Χιλής, τον Μπερνάρντο Ο Χίγκινς, ο οποίος σπούδασε στο Ρίτσμοντ την περίοδο 1795 έως 1798, ενώ η μικρή περιοχή όπου βρίσκεται ονομάζεται πλατεία Ο Χίγκινς. Στην προτομή γίνεται ετήσια απόδοση τιμών από τον δήμαρχο του Ρίτσμοντ παρουσία του προσωπικού της πρεσβείας της Χιλής στο Λονδίνο.
Σε 2 από τις χαμηλές αψίδες που βρίσκονται στην ξηρά στην πλευρά του Ρίτσμοντ υπάρχει μικρή καφετέρια, καθώς και χώρος διέλευσης πεζών κάτω από την γέφυρα, ενώ από την πλευρά του Τουίκεναμ εργαστήρια τεχνιτών.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρίτσμοντ (Λονδίνο) Κατηγορία:Γέφυρες επί του Τάμεση
Φαυστίνα η Πρεσβύτερη
Η Αννία Γαλερία Φαυστίνα η Πρεσβύτερη (λατιν.: Annia Galeria Faustina Major, 16 Φεβρουαρίου 100 - Οκτώβριος ή Νοέμβριος 140)    ήταν η σύζυγος του Αντωνίνου Πίου Αυτοκράτορα της Ρώμης.
Ο Αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος ήταν ανιψιός της και αργότερα θετός γιος της, μαζί με τον Συναυτοκράτορα Λούκιο Βέρο.
Βιογραφία
Η Φαυστίνα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη και ήταν η μόνη γνωστή κόρη του ύπατου και έπαρχου Μάρκου Άννιου Βήρου του Πρεσβύτερου και της Ρουπιλίας Φαυστίνας, κόρης του ύπατου Λεύκιου Σκριβώνιου Λίβο Ρουπιλίου Φρούγι Βώνου. Μητέρα της Ρουπιλίας Φαυστίνας ήταν η Σαλονία Ματιδία, ανιψιά του Τραϊανού. Αδέλφια της ήταν ο ύπατος Μάρκος Άννιος Λίβο και ο πραίτωρας Μάρκος Άννιος Βήρος ο Νεότερος. Θείες της ήταν η Βιβία Σαβίνα, σύζυγος του Αδριανού και η Μινδία Ματιδία η Νεότερη.
Παντρεύτηκε τον Αντωνίνο Πίο μεταξύ των ετών 110 και 115 και μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Ήταν το μοναδικό επιζόν παιδί του Αντωνίνου και της Φαυστίνας, που ανέβηκε στην Αυτοκρατορική τάξη. Σύμφωνα με την -αναξιόπιστη- Ιστορία των Αυγούστων, όσο ο Αντωνίνος ήταν ανθύπατος της Ασίας, η Φαυστίνα συμπεριφερόταν με "υπερβολικό αυθορμητισμό και ελαφρότητα".
Το προσωπικό στυλ της Φαυστίνας ήταν προφανώς πολύ θαυμαστό και παράδειγμα προς μίμηση. Η ξεχωριστή κόμη της, αποτελούμενη από πλεξίδες που είναι τραβηγμένες επάνω και πίσω από το κεφάλι της, επηρέασε για δύο ή τρεις γενιές τον Ρωμαϊκό κόσμο. Απεβίωσε κοντά στη Ρώμη το 140.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Βασίλης Γαλαίος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1999. Ο πατέρας του είναι Έλληνας και η μητέρα του είναι από την Ουκρανία. Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση, έγινε το 2005, στο σήριαλ του ΑΝΤ1 "Έρωτας". Στη συνέχεια, έπαιξε σε τρία επεισόδια της σειράς "10η εντολή", από το 2006 ως το 2007 (Ψίθυροι, Το δάσος, Ο συλλέκτης). Το 2008, έπαιξε στη σειρά "Υπάρχουν άντρες και άντρες", πλάι στον Βλαδίμηρο Κυριακίδη και στον Κλέων Γρηγοριάδη. Ωστόσο, έγινε γνωστός με την τηλεοπτική επιτυχία του MEGA, από το 2009 ως το 2010 Παιδική χαρά. Δυστυχώς όμως, το έργο είχε μόνο 26 επεισόδια. Ακολούθησε η Κλινική Περίπτωση, δίπλα στον Γιάννη Μπέζο, το 2011. Και τελευταίο σήριαλ στο οποίο πρωταγωνίστησε ο μικρός ηθοποιός, ήταν Το σπίτι της Έμμας, πάλι στο MEGA και στον Γιάννη Μπέζο, το 2013.
Ενώ έχει παίξει και στην ταινία της Lacta "Η αγάπη έρχεται στο τέλος" (Love in the end), το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σεισμός στην Αλβανία (2019)
thumb|right|250px|Χάρτης με το επίκεντρο και την ένταση του σεισμού Στις 26 Νοεμβρίου 2019 έγινε σεισμός στη βορειοδυτική Αλβανία μεγέθους 6.4 της κλίμακας Ρίχτερ με επίκεντρο 12 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά-δυτικά του Μαμουράς. Ο σεισμός έλαβε χώρα στις 03:54 το πρωί ΩΚΕ. Η δόνηση έγινε αισθητή στα Τίρανα, ενώ έγινε αισθητή ακόμη στον Τάραντα, το Βελιγράδι, την Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα. Ο σεισμός έχει προκαλέσει τουλάχιστον 51 θανάτους και πάνω από 900 τραυματισμούς. Ήταν ο μεγαλύτερος σεισμός που χτύπησε την Αλβανία εδώ και σαράντα χρόνια.
Τεκτονική
Η Αλβανία βρίσκεται στο όριο μεταξύ της ευρασιατικής πλάκας και της αδριατικής πλάκας, μέρος της ζώνης σύγκρουσης με την αφρικανική πλάκα. Η δομή της δυτικής Αλβανίας κυριαρχείται από την τεκτονική ώθησης. Η περιοχή είναι σεισμικά ενεργή και τα τελευταία 100 χρόνια έχουν καταγραφεί αρκετοί σεισμοί άνω των 6 Ρίχτερ. Το 1979 σημειώθηκε ο ισχυρότερος σεισμός των τελευταίων 100 χρόνων στην περιοχή. Το επίκεντρο ήταν στη ΣΔ Μαυροβουνίου της τότε Γιουγκοσλαβίας και σκότωσε 135 άτομα στο Μαυροβούνιο και την Αλβανία.