cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδρέας Τσουκαλάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Απόσκεπος Καστοριάς
Ο Απόσκεπος είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς με υψόμετρο 880 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Απόσκεπος βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Βίτσι (Βέρνο) σε απόσταση 6 χλμ. βόρεια της Καστοριάς. Το χωριό είναι κτισμένο σε  δασώδη κόγχη του βουνού με θέα προς τη λίμνη της Καστοριάς και τη "Βόρεια Παραλία" της πόλης. Χαρακτηριστική είναι η λιθόστρωτη πλατεία της με τα αιωνόβια πλατάνια και τις 12 πέτρινες βρύσες της. Διαθέτει αρκετούς ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Το 1918 αναφέρεται επίσημα στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Φλωρίνη ς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Καστοριά, την Χλόη και το Κεφαλάρι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Καστοριάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καστοριάς του δήμου Καστοριάς και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 139 μόνιμους κατοίκους.
Δεκαπεντάγωνο
Στη γεωμετρία, το δεκαπεντάγωνο  (από τις ελληνικές λέξεις δεκαπέντε και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με 15 πλευρές και 15 κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε κυρτού δεκαπενταγώνου έχουν άθροισμα 2340 μοίρες (°). Το σύμβολο Schläfli του δεκαπενταγώνου είναι {15}.
Κανονικό δεκαπεντάγωνο
Συνήθως ο όρος δεκαπεντάγωνο αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκαπεντάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκαπεντάγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 156° η καθεμιά.
Το εμβαδό (E) ενός κανονικού δεκαπενταγώνου με μήκος πλευράς α δίνεται από τη σχέση:
Κατασκευή
Το κανονικό δεκαπεντάγωνο είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη:
Αρχείο:Regular_Pentadecagon_Inscribed_in_a_Circle.gif
Η κατασκευή ενός κανονικού δεκαπενταγώνου αποτελεί την Πρόταση 16 (XVI) του Τέταρτου Βιβλίου των Στοιχείων του Ευκλείδη.
Δεκαπενταγράμματα
Υπάρχουν τρία κανονικά αστεροειδή πολύγωνα, τα {15/2}, {15/4}, {15/7}, που κατασκευάζονται από τις ίδιες 15 κορυφές ενός κανονικού δεκαπενταγώνου, ενώνοντας μεταξύ τους κάθε δεύτερη, τέταρτη ή έβδομη κορυφή, αντιστοίχως.
Πολύγωνα Petrie
Το κανονικό δεκαπεντάγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι για ένα πολύτοπο περισσότερων διαστάσεων, που παρατίθεται παρακάτω σε ορθογώνια προβολή:
Παραπομπές
Δεκαπενταγωνο
Α1
Η παρούσα σελίδα, είναι σελίδα αποσαφήνισης για το αλφαριθμητικό 'Α1 ' που μπορεί να αναφέρεται:
__DISAMBIG__ Κατηγορία:Αποσαφήνιση
Αθανάσιος Πέγιος
Ο Αθανάσιος Πέγιος του Πέτρου (1893 - 16 Ιανουαρίου 1971) ήταν Έλληνας έμπορος, ο οποίος χρημάτισε επανειλημμένα βουλευτής Πέλλας.
Βιογραφία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1932 με το Λαϊκό Κόμμα και επανεξελέγη στις εκλογές του 1936.
Πέθανε σε ηλικία 78 ετών, κατά τη διάρκεια της χούντας. Κηδεύτηκε στην Έδεσσα τον Ιανουάριο του 1971.
Συνδικαλιστική ελευθερία
Η συνδικαλιστική ελευθερία αποτελεί κοινωνικό και αμυντικό δικαίωμα που περιλαμβάνει την ελευθερία ίδρυσης συνδικαλιστικής οργάνωσης και συμμετοχής σ' αυτήν ή σε άλλη ήδη υπάρχουσα. Έχει συγκεκριμένο σκοπό την προστασία και την προώθηση των εργασιακών και οικονομικών συμφερόντων των εργαζομένων. Τα μέσα που χρησιμοποιεί για την επίτευξη του στόχου της είναι η απεργία και η σύναψη συλλογικών συμβάσεων εργασίας (ΣΕΕ). Φορείς του εν λόγω δικαιώματος είναι τόσο ο κάθε εργαζόμενος που βρίσκεται σε σχέση εξηρτημένης εργασίας όσο και ο εργοδότης που απασχολεί τέτοιους εργαζόμενους.
Ιστορική Εξέλιξη
Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα η συνδικαλιστική ελευθερία δεν ήταν απλά ανύπαρκτη αλλά και έννοια απαγορευμένη στην παγκόσμια έννομη τάξη. Στην εποχή, όμως, της Βιομηχανικής Επανάστασης, οι νέες κοινωνικές συνθήκες επέβαλλαν τη δημιουργία συνδικαλιστικών οργανώσεων ως μία προσπάθεια αυτοπροστασίας των εργαζομένων έναντι των εργοδοτών. Έτσι, σταδιακά, την περίοδο της απαγόρευσης του εν λόγω δικαιώματος ακολούθησε η περίοδος της ανοχής, η οποία και τερματίστηκε με την αναγνώρισή του και τη συνταγματική κατοχύρωσή του.
Πρώτη η Μ. Βρεττανία επέτρεψε τον συνδικαλισμό, το 1824, αν και μέχρι το 1875 έθετε αυστηρούς περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας.
Στη Γερμανία η απαγόρευση σύστασης συνδικαλιστικής οργάνωσης έπαψε το 1848. Το 1919, με το Σύνταγμα της Βαϊμάρης η συνδικαλιστική ελευθερία κατοχυρώθηκε και συνταγματικά, γεγονός που αποτελεί παγκόσμια πρωτοπορία.
Στη Γαλλία επιτράπηκε το 1864 και η πλήρης κατοχύρωσή της έγινε το 1884.
Ατομική Συνδικαλιστική Ελευθερία
Θετική Συνδικαλιστική Ελευθερία
Η ατομική συνδικαλιστική ελευθερία ως θετικό δικαίωμα περιλαμβάνει το δικαίωμα του εργοδότη και του εργαζομένου:
Ερείσματα της αρνητικής συνδικαλιστικής ελευθερίας είναι το δικαίωμα ανάπτυξης της προσωπικότητας και το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι. Σ' αυτήν περιλαμβάνεται:
Συλλογική Συνδικαλιστική Ελευθερία
Η προστασία της συλλογικής συνδικαλιστικής ελευθερίας περιλαμβάνει την προστασία
Διεθνής προστασία της συνδικαλιστικής ελευθερίας
Στην Ελλάδα είναι συνταγματικό δικαίωμα και κατοχυρώνεται στα άρθ. 22 και 23 του Συντάγματος.
Πηγές
Κατηγορία:Συνδικαλισμός
Άγιος Θωμάς Αίγινας
Ο Άγιος Θωμάς είναι νησίδα του Αργοσαρωνικού. Βρίσκεται στα βόρεια του Σαρωνικού κόλπου, βορειοδυτικά της Αίγινας και ανήκει στο σύμπλεγμα των Διαπόριων Νήσων. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Αίγινας. Σύμφωνα με το "Spiegel Online" και την εφημερίδα "Handelsblatt" πέρασε στην ιδιοκτησία των Γουόρεν Μπάφετ και Αλεσάντρο Πρότο έναντι 15 εκατομμυρίων ευρώ, κάτι το οποίο επιβεβαίωσε ο Πρότο μεν, διαψεύστηκε όμως από τον Μπάφετ αργότερα.
Παραπομπές
Αγιος Θωμάς Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Εθνική Αυστραλίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Αυστραλίας εκπροσωπεί την Αυστραλία στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών. Τελεί υπό τη διοίκηση της BA (Basketball Australia - Καλαθοσφαίριση Αυστραλίας).
Πηγές
Αυστραλια Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αυστραλία
Άγκορντο
Το Άγκορντο (ιταλικά: Agordo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Επεύνακτοι
Οι Επεύνακτοι στην Αρχαία Σπάρτη ήταν είλωτες που έγιναν Σπαρτιάτες πολίτες. Μετά τους Μεσσηνιακούς πολέμους η Σπάρτη έμεινε με ελάχιστους άνδρες. Για να αυξηθεί λοιπόν ο πληθυσμός, επιτράπηκε στις χήρες Σπαρτιατών πολιτών να παντρευτούν είλωτες, οι οποίοι στη συνέχεια ανακηρύχθηκαν πολίτες, όπως αναφέρει ο Θεόπομπος ο Χίος Ο Διόδωρος από την άλλη ταυτίζει τους επευνάκτους με τους παρθενίες. Αλλά ο Ησύχιος ενισχύει την εκδοχή του Θεοπόμπου, αποκαλώντας τους επευνάκτους συγκοιμητάς και τους παρθενίες «ενευνάκτους».
Πηγές
Επευνακτοι
Ευρωπαϊκή Οδός 571
Η Ευρωπαϊκή Οδός 571 ή Ε571, είναι μια οδική αρτηρία Κλάσης Β του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών. Διασχίζει μόνο τη Σλοβακία, ξεκινώντας από τη Μπρατισλάβα και καταλήγοντας νότια στο Κόσιτσε.
Διαδρομή : Μπρατισλάβα - Νίτρα - Ζβόλεν - Κόσιτσε.
571
Άγιος Στέφανος Μυκόνου
Ο Άγιος Στέφανος είναι οικισμός της Μυκόνου. Υπάγεται διοικητικά στη δημοτική κοινότητα Μυκονίων, του δήμου Μυκόνου, της περιφερειακής ενότητας Μυκόνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σύρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Στέφανος είναι παράλιος οικισμός της βορειοδυτικής Μυκόνου. Βρίσκεται μετά τον όρμο του Τούρλου και στις απολήξεις του υψώματος «Προφήτης Ηλίας» (372 μ.), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Απέχει περίπου 3,5 χλμ. Β.ΒΔ. της Χώρας Μυκόνου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυκονίων.
Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Στέφανος είναι από τα σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα της Μυκόνου, με άρτια τουριστική υποδομή (πολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες, ενοικιαζόμενα δωμάτια και διαμερίσματα). Στον οικισμό μπορεί κάποιος να φτάσει με ταξί, ιδιωτικό όχημα ή μαζική συγκοινωνία με λεωφορεία από την πόλη της Μυκόνου.
Εκδηλώσεις
Το τοπικό πανηγύρι του Αγίου Στεφάνου, στις 27 Δεκεμβρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Παραλίες της Ελλάδας
Η Μονομαχία (νουβέλα του Τσέχωφ)
Η Μονομαχία (Дуэль) είναι ένα μυθιστόρημα του Αντόν Τσέχωφ, που δημοσιεύθηκε το 1891.
Δημοσίευση
Το έργο "Η Μονομαχία" κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην εφημερίδα του  Αλεξέι Σουβόριν, Novoye Vremya, από τον Οκτώβριο έως τον Νοέμβριο του 1891, μετά το οποίο ο Σουβόριν επιμελήθηκε τη νουβέλα και τη δημοσίευσε ως ξεχωριστή έκδοση. Το βιβλίο επανεκδόθηκε εννέα φορές κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1890. Ο Τσέχωφ συμπεριέλαβε το έργο "Η Μονομαχία" στον Τόμο 6 των Συλλογικών Έργων του, που εκδόθηκε από τον Άντολφ Μαρκς το 1899–1901.
Ιστορικό
Ο Τσέχωφ άρχισε να γράφει τη νουβέλα τον Ιανουάριο του 1891. Σύμφωνα με τον Μιχαήλ Τσέχωφ, ενώ εργαζόταν για τη συγγραφή της νουβέλας, ο Τσέχωφ συναντούσε τακτικά τον ζωολόγο και συγγραφέα Βλαντιμίρ Βάγκνερ. Οι δύο είχαν μακρές συζητήσεις, μία εκ των οποίων αφορούσε την τότε δημοφιλή έννοια του «δικαιώματος του ισχυρού», η οποία αποτέλεσε τη βάση της φιλοσοφίας του κύριου χαρακτήρα Φον Κόρεν, για τον οποίο ο Βάγκνερ προφανώς χρησίμευσε ως πρότυπο.
Πλοκή
Ο Ιβάν Αντρέιτς Λαέφσκι είναι ένας μορφωμένος Ρώσος αριστοκράτης, που έφυγε σε ένα χωριό της Μαύρης Θάλασσας με μια παντρεμένη γυναίκα, την Ναντιέζντα Φιοντόροβνα. Όταν ξεκινά η νουβέλα, αυτός δεν είναι πια ερωτευμένος με τη Φιοντόροβνα, που έχει σχέσεις με άλλους άντρες και θέλει να την αφήσει. Λαμβάνει μια επιστολή, που τον ενημερώνει ότι ο σύζυγός της πέθανε. Ωστόσο, κρύβει το γράμμα σε ένα βιβλίο και δεν της λέει για αυτό. Αυτό, λέει, θα ήταν σαν να την προσκαλούσε να τον παντρευτεί.
Ο Λαέφσκι εκμυστηρεύεται στον Αλεξάντερ Ντάβιντιτς Σαμοϊλένκο, έναν στρατιωτικό γιατρό, που έχει φιλικές σχέσεις με τον Λαέφσκι και τον φροντίζει. Ο Σαμοϊλένκο προτρέπει τον Λαέφσκι να παντρευτεί τη Φιοντόροβνα, ακόμα κι αν δεν την αγαπά. Ο Λαέφσκι λέει ότι δεν μπορεί να παντρευτεί μια γυναίκα για την οποία δεν έχει συναισθήματα, αλλά δεν μπορεί να την αφήσει, επειδή δεν έχει συγγενείς και βασίζεται σε αυτόν για επιβίωση. Ο Σαμοϊλένκο του λέει να της δώσει αρκετά χρήματα, για να ζήσει. Ο Λαέφσκι, ωστόσο, λέει ότι έχει χρέη 2000 ρούβλια και δεν μπορεί να το κάνει.
Ο Σαμοϊλένκο έχει δύο διαμερίσματα στο σπίτι του, και συζητούν για τη φιλοσοφία, την επιστήμη και τη λογοτεχνία γύρω από το τραπέζι και αλλού. Ένας από αυτούς είναι ο Νικολάι Βασίλιτς Φον Κόρεν, ένας ζωολόγος. Ο άλλος είναι ένας διάκονος στη ρωσική εκκλησία. Ο γιατρός, ο ζωολόγος και ο διάκονος συζητούν τη νέα ιδέα της εξέλιξης. Σε μια φιλική συζήτηση, ο διάκονος λέει ότι ο άνθρωπος καταγόταν από τον Θεό, ενώ ο Φον Κόρεν υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος καταγόταν από τον πίθηκο. Εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο επιβιώνουν τα πιο κατάλληλα ζώα, για να μεταδώσουν τη δύναμή τους στους απογόνους τους, αλλά τα ασθενέστερα ζώα πεθαίνουν.
Ο Φον Κόρεν χρησιμοποιεί τον Λαέφσκι ως παράδειγμα ενός άνδρα, που δεν είναι ικανός να επιβιώσει. Όταν ο Λαέφσκι ήρθε στην πόλη, έφερε μαζί του συνήθειες, που οι κάτοικοι της πόλης θεωρούν αγενείς. Ο Φον Κόρεν λέει ότι δεν πρέπει να επιτρέπεται στον Λαέφσκι να αναπαραγάγει. Διαφορετικά θα υπήρχαν παιδιά τόσο άτακτα όσο ο Λαέφσκι σε όλη τη Ρωσία. Ο Φον Κόρεν συνεχίζει να συγκρίνει τον Λαέφσκι με το μικρόβιο της χολέρας και λέει ότι θα ήθελε να σκοτώσει τον ίδιο τον Λαέφσκι, όπως κάποιος θα σκότωνε ένα παράσιτο. Ο Σαμοϊλένκο και ο διάκονος απορρίπτουν αυτές τις ιδέες, ο Σαμοϊλένκο από συμπόνια και ο διάκονος, επειδή πιστεύει στην αγάπη που δίδαξε ο Χριστός. Ο Σαμοϊλένκο προσβάλλεται από τον Φον Κόρεν, που προσβάλλει τον Λαέφσκι και απορρίπτουν τις «γερμανικές» ιδέες του.
Ο Λαέφσκι αποφασίζει να φύγει από την πόλη για την Πετρούπολη. Λέει ότι θα πάει πρώτος και θα στείλει για τη Φιοντόροβνα, αφού εγκατασταθεί, αλλά ο Σαμοϊλένκο και ο Φον Κόρεν γνωρίζουν ότι αυτός είναι ο τρόπος του να την εγκαταλείψει. Δεδομένου ότι δεν έχει χρήματα, ζητά από τον Σαμοϊλένκο να του δανείσει 100 ρούβλια. Ο Σαμοϊλένκο συμφωνεί αλλά δεν έχει τα χρήματα. Λέει στον Λαέφσκι ότι θα πρέπει να τα δανειστεί με τη σειρά του από τρίτο πρόσωπο, και μετά, αφού φύγει ο Λαέφσκι, ζητά από τον Φον Κόρεν ένα δάνειο. Ο Φον Κόρεν συμφωνεί με τον όρο ότι ο Λαέφσκι θα πάρει την Φιοντόροβνα μαζί του στην Πετρούπολη.
Εν τω μεταξύ, η Φιοντόροβνα καταδιώκεται από τον Κιρίλιν, τον αστυνομικό αρχηγό της πόλης. Οι δύο κάποτε είχαν μια σχέση, η οποία αυτή παραδέχεται ότι ήταν λάθος. Προσπαθεί να την εκβιάσει για να κάνει σεξ μαζί του ξανά υπό την απειλή να εκτεθεί λόγω μοιχείας. Τελικά αυτή συμφωνεί να τον συναντήσει ξανά εκείνο το βράδυ και ένα ακόμη βράδυ μετά. Ένας άλλος από τους διώκτες της, ο γιος του ράφτη Ατσμιάνοφ, ανακαλύπτει το ραντεβού της με τον αρχηγό της αστυνομίας.
Το βράδυ πριν από τη μονομαχία, ο Λαέφσκι πίνει και παίζει χαρτιά. Ο Ατσμιάνοφ λέει στον Λαέφσκι να τον ακολουθήσει, για να συναντήσει κάποιον για μία πολύ σημαντική δουλειά. Οδηγεί τον Λαέφσκι στο δωμάτιο, όπου ο Κιρίλιν και η Φιοντόροβνα κάνουν σεξ. Ο Λαέφσκι στη συνέχεια πηγαίνει σπίτι, πιο αναστατωμένος για τη σχέση της Φιοντόροβνα με τον αρχηγό της αστυνομίας παρά για τη μονομαχία.
Το πρωί της μονομαχίας, οι φίλοι του Λαέφσκι και του Φον Κόρεν προσπαθούν να τους μιλήσουν, για να συγχωρήσουν ο ένας τον άλλον. Ο Λαέφσκι συμφωνεί και ζητά συγγνώμη, αλλά ο Φον Κόρεν επιμένει να ολοκληρώσει τη μονομαχία. Ο Λαέφσκι χάνει σκόπιμα, πυροβολώντας με το πιστόλι του στον αέρα. Ο Φον Κόρεν, ο οποίος είναι εξασκημένος σκοπευτής, στοχεύει στο κεφάλι του Λαέφσκι. Εν τω μεταξύ, ο Ρώσος Ορθόδοξος διάκονος, ο οποίος βιάστηκε να έρθει στον τόπο της μονομαχίας, εμφανίζεται πάνω από ένα λόφο και φωνάζει. Ο Φον Κόρεν πυροβολεί και δεν πετυχαίνει τον Λαέφσκι.
Ο Λαέφσκι επιστρέφει σπίτι και έχει μια μεταστροφή των συναισθημάτων του προς την Φιοντόροβνα. Ερωτεύεται την Φιοντόροβνα. Παντρεύονται τρεις εβδομάδες αργότερα. Μετά τον γάμο, ο Λαέφσκι είναι ένας αλλαγμένος άντρας, που εργάζεται σκληρά, για να εξοφλήσει τα χρέη του. Ο Φον Κόρεν ετοιμάζεται να φύγει από την πόλη. Είναι έκπληκτος με τον μετασχηματισμό της προσωπικότητας του Λαέφσκι και λέει ότι αν ο Λαέφσκι ήταν αρχικά έτσι, θα μπορούσαν να ήταν καλοί φίλοι. Πριν φύγει, επισκέπτεται το σπίτι των νεόνυμφων, όπου ο Λαέφσκι και η Φιοντόροβνα τον χαιρετούν θερμά. Ο Λαέφσκι και ο Φον Κόρεν χαιρετιούνται με χειραψία και όλοι λένε αντίο συγκινημένοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντόν Τσέχωφ Κατηγορία:Έργα του Αντόν Τσέχωφ
Μιχαήλ Μιασνίκοβιτς
Ο Μιχαήλ Μιασνίκοβιτς (λευκ.: Міхаіл Уладзіміравіч Мясніковіч) (γεννημένος στις 6 Μαΐου 1950 στο Nesvizh) είναι Λευκορώσος πολιτικός και πρωθυπουργός της Λευκορωσίας, που τον διόρισε ο Πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο μετά τις προεδρικές εκλογές του 2010. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία από τις 28 Δεκεμβρίου 2010 ως τις 27 Δεκεμβρίου 2014.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Novy Snov στην επαρχία Nesvizh της Περιφέρειας του Μινσκ, αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο του Μπρεστ το 1972 και από τη Σχολή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης το 1989 στο Μινσκ. Έχει διδακτορικό στα οικονομικά και έχει εργαστεί ως μηχανικός στην οικοδομική βιομηχανία. Μιλά αγγλικά και έχει ένα γιο, μια κόρη και δύο εγγόνια.
Ήταν επίσης επικεφαλής της Διοίκησης στο Γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας την περίοδο 1995 έως 2001 και πρόεδρος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών από το 2001 έως το 2010.
Τον Δεκέμβριο του 2014 αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Λουκασένκο με τον Αντρέι Καμπιάκοφ, στο πλαίσιο ευρέος ανασχηματισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκορώσοι πολιτικοί
Ντικ Κουάξ
Ο Θεόδωρος Ιάκωβος Λεονάρδος Κουάξ (Theodorus Jacobus Leonardus Quax), γνωστός ως Ντικ Κουάξ (Dick Quax, 1 Ιανουαρίου 1948 – 28 Μαΐου 2018) ήταν ολλανδικής καταγωγής Νεοζηλανδός αθλητής του στίβου, κάτοχος κάποτε του παγκόσμιου ρεκόρ στον δρόμο των 5.000 μέτρων, που κατόπιν ασχολήθηκε και με την πολιτική, ιδίως στα πλαίσια της τοπικής αυτοδιοικήσεως.
Αθλητική σταδιοδρομία
Ο Κουάξ ήταν 4 φορές πρωταθλητής Νέας Ζηλανδίας (τρεις στα 5.000 μέτρα, το 1972, το 1973 και το 1974, και μία στο μίλι, το 1969).
Στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας το 1970 ο Κουάξ κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 1.500 μέτρα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 δεν προκρίθηκε πέρα από τις σειρές των 5.000 μέτρων, ωστόσο στο ίδιο αγώνισμα κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, γεγονός που υπήρξε και η κορυφαία επιτυχία της όλης σταδιοδρομίας του. Δεν αγωνίσθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας το 1980 εξαιτίας της μη συμμετοχής των δυτικών χωρών σε αυτούς.
Στις 5 Ιουλίου 1977 στη Στοκχόλμη ο Κουάξ κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 5000 μέτρα με επίδοση 13.12,87. Ως παγκόσμια επίδοση, αυτή άντεξε για μόλις εννέα μήνες, αλλά ως εθνικό ρεκόρ Νέας Ζηλανδίας παρέμεινε για περισσότερο από 31 χρόνια, μέχρι που καταρρίφθηκε από τον Έιντριαν Μπλίνκοου (Adrian Blincoe) τον Ιούλιο του 2008.
Για τα τελευταία χρόνια της σταδιοδρομίας του ο Κουάξ επέλεξε να επικεντρωθεί στον μαραθώνιο δρόμο, επιτυγχάνοντας τον εξαιρετικά καλό χρόνο 2.11.13 και την 4η θέση στον αγώνα του Γιουτζήν, στο Όρεγκον των ΗΠΑ, το 1979. Ο χρόνος αυτός ήταν η καλύτερη μέχρι τότε επίδοση πρωτοεμφανιζόμενου σε επίσημο μαραθώνιο αθλητή παγκοσμίως. Επέστρεψε στο Γιουτζήν το 1980 και κέρδισε τον μαραθώνιο με ένα ακόμα μακρόβιο ρεκόρ Νέας Ζηλανδίας, 2.10.47.
Μετά την αποχώρησή του από τον πρωταθλητισμό, ο Κουάξ ασχολήθηκε με το αθλητικό μάνατζμεντ. Υπήρξε επίσης προπονητής του γιου του, Τεό, πρωταθλητή εφήβων και νέων Νέας Ζηλανδίας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Κουάξ έθεσε υποψηφιότητα δύο φορές για βουλευτής, το 1999 και το 2002, στην εκλογική περιφέρεια Πακουράνγκα με το κόμμα ACT, αλλά δεν κατόρθωσε να εκλεγεί. Στρεφόμενος προς την οπική αυτοδιοίκηση, υπήρξε περισσότερο επιτυχημένος, εκλεγόμενος τον Οκτώβριο του 2001 δημοτικός σύμβουλος στον μεγάλο δήμο του Μανουκάου και επανεκλεγόμενος το 2004. Στις 13 Οκτωβρίου 2007 έχασε ως υποψήφιος δήμαρχος από τον Λεν Μπράουν για 14.000 ψήφους.
Συνέχισε ως δημοτικός σύμβουλος στον δήμο του Ώκλαντ, το 2011, το 2013 και το 2016.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Ντικ Κουάξ είχε τρεις γάμους στη ζωή του, τον τρίτο με τη Ροξάν Κουάξ τον Αύγουστο του 1991. Συνολικά απέκτησε τρία παιδιά, από τα οποία όπως προαναφέρθηκε ο Τεό έγινε πρωταθλητής εφήβων και νέων της χώρας. Στις 27 Νοεμβρίου 2013 αποκαλύφθηκε ότι ο Ντικ Κουάξ βρισκόταν σε πρόγραμμα θεραπείας για Καρκίνο του λάρυγγα, ο οποίος είχε διαγνωσθεί δύο μήνες νωρίτερα.
Ο Κουάξ πέθανε από καρκίνο στο Ώκλαντ σε ηλικία 70 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων
Ευρωπαϊκή Οδός 576
Η Ευρωπαϊκή Οδός 576 ή Ε576, είναι μια οδική αρτηρία Κλάσης Β του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών, στη βορειοδυτική Ρουμανία.
576
Αμυγδαλή Καρδίτσας
Η Αμυγδαλή (παλιά ονομασία Βρώστιανη) είναι χωριό του νομού Καρδίτσας. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Βρώστιανη, ενώ η μετονομασία σε Αμυγδαλή έγινε το 1955 παίρνοντας το όνομά της από το ομώνυνο ύψωμα του χωριού, την Αμυγδαλιά. Η Αμυγδαλή είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμο Μουζακίου και ο πληθυσμός της είναι 61 κάτοικοι με βάση τα στοιχεία από την απογραφή πληθυσμού του 2011. Το χωριό βρίσκεται κοντά στις υπώρειες των Θεσσαλικών Αγράφων και σε υψόμετρο 600 μέτρα. Η τοπική κοινότητα Αμυγδαλής είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 5,610 χμ² (2011).
Οδική σύνδεση
Η Αμυγδαλή απέχει 292 χλμ από Αθήνα, 243 χλμ από την Θεσσαλονίκη και 28 χλμ από την Καρδίτσα και τα Τρίκαλα. Η οδική σύνδεση πραγματοποιείται μέσω της πόλης του Μουζακίου επιλέγοντας τη διαδρομή κατά μήκος του ποταμού Πάμισου και περνώντας από τη γέφυρα του Καραισκάκη. Επίσης, βρίσκεται πολύ κοντά στη λίμνη Πλαστήρα (7 χλμ) και την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου με την ομώνυμη σπηλιά όπου γεννήθηκε ο Γεώργιος Καραισκάκης.
Πηγές
Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Πύργος του Λεάνδρου
Ο Πύργος του Λεάνδρου ή «Πύργος της Κόρης» (στα τουρκικά Kız Kulesi) βρίσκεται πάνω σε νησάκι στη νότια είσοδο του Βοσπόρου, 200 μέτρα από την ασιατική ακτή της Χρυσοπόλεως στην Κωνσταντινούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεανδρου Λεανδρου Κατηγορία:Βόσπορος Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κωνσταντινούπολη
Τζέφρι Χάμοντ
Ο Τζέφρι Χάμοντ (αγγλ. Jeffrey Hammond) είναι Άγγλος μπασίστας και συνθέτης, ο οποίος ήταν μέλος του ροκ συγκροτήματος Jethro Tull κατά την ιδιαίτερα επιτυχημένη περίοδο του συγκροτήματος, από το 1971 μέχρι το 1975.
Βιογραφία
Ο Χάμοντ κατάγεται από την ίδια περιοχή με τα ιδρυτικά μέλη των Jethro Tull, το Μπλάκπουλ. Γνώρισε τον Άντερσον σε ηλικία 17 ετών, όταν ήταν ακόμη μαθητές στο τοπικό λύκειο και μαζί με τους Μπάριμορ Μπάρλοου και Τζον Έβαν, σχημάτισαν το πρώτο τους συγκρότημα. Αφού σταμάτησε την φοίτηση του στο Grammar School, θέλησε να εκπαιδευτεί στην ζωγραφική, αλλά ο Άντερσον τον έπεισε να ενταχθεί στους Jethro Tull τον Ιανουάριο του 1971.
Πριν γίνει μέλος του συγκροτήματος, ο Χάμοντ διατηρούσε την φιλία του με τα μέλη του σχήματος, με αποτέλεσμα ο Άντερσον να γράψει γι' αυτόν τα τραγούδια "A Song for Jeffrey", "Jeffrey Goes to Leicester Square" και "For Michael Collins, Jeffrey and Me". Πρώτη του ηχογράφηση με το συγκρότημα ήταν το ιδιαίτερα επιτυχημένο άλμπουμ "Aqualung", το οποίο μπήκε στο Top-10 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και βραβεύθηκε ως τριπλά πλατινένιο.
Ακολούθησαν τα "Thick As A Brick" και "A Passion Play", που σκαρφάλωσαν στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ και έγιναν χρυσά, όπως και τα επόμενα δύο άλμπουμ τους, "War Child" και "Minstrel in the Gallery". Ο Χάμοντ έκανε την αφήγηση στο κομμάτι "The Story of the Hare Who Lost His Spectacles" από το "A Passion Play", το οποίο συνοδευόταν από ένα σύντομο βίντεο στο οποίο έκανε την εμφάνιση του.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Μπασίστες
Νουμιδία (Ρωμαϊκή επαρχία)
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Χάρτης της Ρωμαϊκής Νουμιδίας, σύμφωνα με τον [[Τέοντορ Μόμσεν|Τ. Μόμμσεν.]]
Η Νουμιδία, λατιν.: Numidia, ήταν μία ρωμαϊκή επαρχία στις ακτές της Βόρειας Αφρικής, που περιλάμβανε περίπου το έδαφος της βορειοανατολικής Αλγερίας.
Ιστορία
Οι κάτοικοι της περιοχής αναγνωρίστηκαν για πρώτη φορά ως Νουμίδες από τον Πολύβιο γύρω στον 2ο αι. π.Χ., αν και συχνά αναφέρονταν ως Νοδιδιανοί.
Η Ανατολική Νουμιδία προσαρτήθηκε το 46 π.Χ. για να δημιουργήσει μία νέα ρωμαϊκή επαρχία, τη Νέα Αφρική (Africa Nova). Η Δυτική Νουμιδία προσαρτήθηκε επίσης ως τμήμα της επαρχίας Νέας Αφρικής μετά το τέλος τού τελευταίου βασιλιά της, Aράβιoυ, το 40 π.Χ., και στη συνέχεια η επαρχία (εκτός της Δυτικής Νουμιδίας) ενώθηκε με την επαρχία Παλαιά Αφρική (Africa Vetus) από τον Αυτοκράτορα Αύγουστο το 25 π.Χ., για τη δημιουργία της νέας επαρχίας Ανθυπατική Αφρική (Africa Proconsularis). Κατά τη σύντομη περίοδο (30–25 π.Χ.) ο Ιόβας Β΄ (γιος του Ιόβα Α΄) κυβέρνησε ως πελάτης-βασιλιάς της Nουμιδίας στην επικράτεια της πρώην επαρχίας Νέας Aφρικής. Το 40 μ.Χ., το δυτικό τμήμα της Aνθυπατικής Αφρικής, συμπεριλαμβανομένης της φρουράς λεγεωναρίων του, τέθηκε υπό αυτοκρατορικό απεσταλμένο (legatus) και στην πραγματικότητα έγινε ξεχωριστή επαρχία της Nουμιδίας, αν και ο legatus της Noυμιδίας παρέμεινε ονομαστικά υποταγμένος στον ανθύπατο της Αφρικής μέχρι το 203 μ.Χ.
Κατά τον 2ο αι. η επαρχία εκχριστιανίστηκε, αλλά τον 4ο αι., προσχώρησε στην αίρεση των Δονατιστών, παρά το γεγονός ότι οδήγησε στην ανάπτυξη ανδρών ορθόδοξης πίστης τόσο επιφανών, όσο ο Άγιος Αυγουστίνος, επίσκοπος της Βασιλικής Ιππώνος (Hippo Regius, σημερινή Ανάμπα [Annaba]).
Μετά το 193, υπό τον Σεπτίμιο Σεβήρο, η Νουμιδία αποσπάστηκε επίσημα από την επαρχία της Αφρικής και αποτελούσε μία επαρχία από μόνη της, διοικούμενη από έναν αυτοκρατορικό legatus pro praetore. Επί Διοκλητιανού, αποτελούσε μία απλή επαρχία στην αναδιοργάνωση της Τετραρχίας, στη συνέχεια χωρίστηκε στα δύο: Numidia Cirtensis (Νουμιδία Κιρτασία), με πρωτεύουσα την Cirta, και Numidia Militiana (Στρατιωτική Νουμιδία), με πρωτεύουσα τη βάση λεγεωναρίων της Λαμβαίσιδος (Lambaesis). Ωστόσο, μετά από δεκαετίες, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ ένωσε ξανά τις δύο επαρχίες σε μία ενιαία, που διοικούνταν από την Κίρτα, η οποία τώρα μετονομάστηκε σε Κωνσταντίνα (σημερινή Κωνσταντίνη).
Το 428 οι Βάνδαλοι ξεκίνησαν τις επιδρομές τους στις αφρικανικές επαρχίες. Κατάφεραν τελικά να δημιουργήσουν το βασίλειο των Βανδάλων, που διήρκεσε μεταξύ 432 και 534, το έτος κατά το οποίο έπεσαν οι Βάνδαλοι και οι αφρικανικές επαρχίες επανενσωματώθηκαν στην Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) κυριαρχία και σχημάτισαν την πραιτωριανή επαρχία της Αφρικής, μισό αιώνα αργότερα την εξαρχία της Αφρικής, από τη βασιλεία του Mαυρίκιου (βασ. 582–602).
Μεταξύ 696 και 708, η περιοχή κατακτήθηκε ξανά, αυτή τη φορά από τους Άραβες Μουσουλμάνους (Ομμεϋάδες) και έγινε μέρος της Ιφρικίγια.
Μεγάλες πόλεις
Η Νουμιδία, όπως και οι άλλες αφρικανικές επαρχίες, έγινε ιδιαίτερα ρωμαϊκή και ήταν γεμάτη με πολλές πόλεις. Οι κύριες πόλεις της Ρωμαϊκής Νουμιδίας ήταν: στα βόρεια, η Cirta ή σύγχρονη Κωνσταντίνη, η πρωτεύουσα, με το λιμάνι της Russicada (Σύγχρονη Σκικντά [Skikda]) και Hippo Regius (Β. Ιππώνα, κοντά στο Ανάμπα [Bône]), γνωστή ως επισκοπή του Αγίου Αυγουστίνου. Στα νότια, στο εσωτερικό, οι στρατιωτικοί δρόμοι οδηγούσαν στο Theveste (Tebessa) και στη Λαμβαισίδα (Lambaesis, νυν Lambessa) με εκτεταμένα ρωμαϊκά κατάλοιπα, που συνδέονται με στρατιωτικούς δρόμους με την Cirta και την Hippo, αντίστοιχα.
Η Λαμβαισίς ήταν η έδρα της Λεγεώνας III Augusta και το σημαντικότερο στρατηγικό κέντρο. Διοικούσε τα περάσματα των βουνών Ωρές [Aurès] (Mons Aurasius), ένα ορεινό συγκρότημα που χώριζε τη Nουμιδία από τις φυλές των Βερβέρων Γαιτούλων της ερήμου, και το οποίο σταδιακά καταλήφθηκε σε όλη του την έκταση από τους Ρωμαίους υπό την Αυτοκρατορία. Συμπεριλαμβανομένων αυτών των πόλεων, υπήρχαν συνολικά είκοσι, που είναι γνωστό ότι είχαν λάβει κάποια στιγμή τον τίτλο και το καθεστώς των ρωμαϊκών αποικιών. Τον 5ο αι. η Notitia Dignitatum απαριθμεί όχι λιγότερους από 123 επισκοπικές έδρες, των οποίων οι επίσκοποι συγκεντρώθηκαν στην Καρχηδόνα το 479.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Λουκής Λάρας
μικρογραφία|Διαφήμιση του Λουκή Λάρα με εικονογραφήσεις του [[Θεόδωρος Ράλλης|Θεόδωρου Ράλλη]] Ο Λουκής Λάρας είναι μυθιστόρημα του Δημήτριου Βικέλα, όπου κυριαρχούν οι χαμηλοί τόνοι, η καλοσύνη, η συναισθηματική ευγένεια, η ήρεμη εγκαρτέρηση, η ανθρωπιά. Aντικατοπτρίζεται έτσι, ο ίδιος ο Λουκής Λάρας, ως κατεξοχήν "αντιηρωική" μορφή των χρόνων του αγώνα, μακριά από την ατμόσφαιρα των πατριωτικών εξάρσεων και των ηρωικών υμνολογιών, καινοτομώντας και ανοίγοντας στην ελληνική πεζογραφία τον δρόμο που θα οδηγούσε στην ηθογραφία.
Το έργο εκδόθηκε σε αυτοτελή έκδοση τον Ιούνιο του 1879, ενώ είχε προηγηθεί η δημοσίευσή του σε συνέχειες στην Εστία στις αρχές του ίδιου έτους. Έως το θάνατο του συγγραφέα (1908) κυκλοφόρησαν άλλες τέσσερις εκδόσεις (1881, 1891, 1892, και 1904) με γλωσσικές αλλαγές που βασικά αποσκοπούσαν στην απλοποίηση της γλώσσας.
Σε ολόκληρο το αφηγηματικό έργο του Βικέλα, γίνεται φανερό πως η φαντασία του λειτουργεί αναπλαστικά, βασιζόμενη πάντα, όμως ομολογεί και ο ίδιος, σε εξωτερικές αφορμές έμπνευσης. Στην περίπτωση του Λουκή Λάρα όχι απλώς την αφορμή αλλά και ολόκληρη την αφηγηματική βάση και το πλαίσιο έδωσε το χειρόγραφο του Λουκά Ζίφου ή Τζίφου, τη συγγραφή του οποίου προκάλεσε ο ίδιος ο Βικέλας παροτρύνοντας τον να γράψει όσα του αφηγόταν προφορικώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1879
Αλπάγκο (δήμος)
Το Αλπάγκο (ιταλικά: Alpago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Nordland II
Nordland II είναι ο τίτλος του δωδέκατου στούντιο άλμπουμ του σουηδικού metal συγκροτήματος Bathory, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2003 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Black Mark Records". Η ηχογράφηση του, όπως και του προκατόχου του, πραγματοποιήθηκε στα "Mimo Sound" της Στοκχόλμης από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2002.
Το συγκεκριμένο άλμπουμ ήταν το δεύτερο μέρος της ανολοκλήρωτης τετραλογίας δίσκων με τίτλο "Nordland", την οποία σκόπευε να κυκλοφορήσει ο Quorthon. Ο καλλιτέχνης πέθανε ένα χρόνο αργότερα λόγω καρδιακής ανεπάρκειας.
Το άλμπουμ είναι ελαφρώς πιο μελωδικό από το "Nordland I", με καθαρά φωνητικά και επικεντρωμένο στο Viking Metal, αποβάλλοντας τα στοιχεία παραδοσιακού χέβι μέταλ του πρώτου δίσκου.
Οι κριτικές για το "Nordland II" ήταν μέτριες προς θετικές, με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε και το "Metal Observer" 8,5 / 10.
Τραγούδια του δίσκου
1. Fanfare (Quorthon) - 3:37
2. Blooded Shore (Quorthon) - 5:46
3. Sea Wolf (Quorthon) - 5:26
4. Vinland (Quorthon) - 6:39
5. The Land (Quorthon) - 6:23
6. Death and Resurrection of a Northern Son (Quorthon) - 8:30
7. The Messenger (Quorthon) - 10:02
8. Flash of the Silverhammer (Quorthon) - 4:09
9. The Wheel of Sun (Quorthon) - 12:27
10. Outro (Quorthon) - 0:24
Τα μέλη των Bathory
Το "Nordland II" ηχογραφήθηκε αποκλειστικά από τον Quorthon, ο οποίος έπαιξε μπάσο, κιθάρα, τύμπανα, κρουστά, συνθεσάιζερ και τραγούδησε όλα τα κομμάτια του άλμπουμ.
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Bathory Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Κωνσταντίνος Ανδρόνικος Καντακουζηνός
Ο Κωνσταντίνος Ανδρόνικος Καντακουζηνός ηταν αξιωματούχος στις παραδουνάβιες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Ανδρόνικου Καντακουζηνού, Μέγα Βεστιάριου Βλαχίας και μέλους της οικογένειας Καντακουζηνού. Διετέλεσε Μέγας Ποστέλνικος της Βλαχίας.
Παιδιά του ήταν οι Σερμπάν Καντακουζηνός, ηγεμόνας της Βλαχίας, Κωνσταντίνος Καντακουζηνός (στόλνικος) κ.α.
Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών Ρουμανίας
Για ποιον χτυπά η καμπάνα
Για ποιον χτυπά η καμπάνα (αγγλικά: For whom the bell tolls) είναι τίτλος μυθιστορήματος του Αμερικανού συγγραφέα Έρνεστ Χέμινγουεϊ που κυκλοφόρησε το 1940.
Πλοκή
Κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου είναι ο Αμερικανός ιδεαλιστής καθηγητής Ρόμπερτ Τζόρνταν, ο οποίος εγκαταλείπει την πατρίδα του και πηγαίνει στην Ισπανία για να πολεμήσει για την δημοκρατία κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου.
Εκεί γνωρίζεται με μία ομάδα ντόπιων ανταρτών που αποτελείται από τρεις άνδρες και δύο γυναίκες και όλοι μαζί καταστρώνουν σχέδια για την ανατίναξη μιας γέφυρας. Μέσα στη σκληρότητα του πολέμου αναπτύσσεται κι ένα συναίσθημα ανάμεσα στον Τζόρνταν και μια νεαρή αντάρτισσα και το ζευγάρι προσπαθεί να βρει κάποιο νόημα στον παραλογισμό του πολέμου και στη δική του αβέβαιη θέση.
Η στιγμή για την ανατίναξη φτάνει, η αποστολή πετυχαίνει, όμως γίνεται φανερό ότι ο πόλεμος έχει χαθεί. Ο Ισπανός αρχηγός των ανταρτών, σπρωγμένος από δειλία και φόβο, προδίδει την ομάδα στους εχθρούς και στη μάχη που ακολουθεί ο Τζόρνταν τραυματίζεται βαριά.
Μηνύματα και αντιδράσεις
Παρά το ότι η βάση του βιβλίου είναι ο πόλεμος και ο θάνατος που βρίσκονται παντού, κατά βάθος το μυθιστόρημα έχει ξεκάθαρες και σοβαρές πολιτικές σκέψεις. Οι χαρακτήρες του δεν είναι άφοβοι και άτρωτοι, όμως αγαπούν την ζωή και γι αυτό μάχονται γι αυτήν, παρ' ότι πολλές φορές αναρωτιούνται αν αξίζει τον κόπο. Γι αυτούς, δημοκρατία σημαίνει επιβίωση.
Ο χρόνος που γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το βιβλίο έχει ιδιάζουσα σημασία. Αν και επικρίθηκε, ειδικά από τους πολιτικούς, σαν μια παραμορφωμένη εικόνα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ολόκληρο το μυθιστόρημα και ειδικά οι απόψεις του ήρωά του επηρέασαν την αμερικανική κοινή γνώμη σε μια εποχή που ολόκληρη η χώρα προσπαθούσε να αποφασίσει αν έπρεπε να πάρει μέρος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο βοηθώντας τους Βρετανούς κατά των Γερμανών ή να παραμείνει θεατής, καθώς τα συμφέροντά της δεν θίγονταν άμεσα.
Η πρόθεση του συγγραφέα ήταν να μεταδώσει την πίστη ότι κανένας δεν μπορεί να μένει αμέτοχος σε ότι συμβαίνει γύρω του. Είναι υπεύθυνος, γι αυτό και υποχρεωμένος να λάβει μέρος. Όλο αυτό το «πιστεύω» βρίσκεται συμπυκνωμένο στην πρώτη σελίδα του μυθιστορήματος, σε απόσπασμα από ένα έργο του ποιητή Τζον Ντον (John Donne) του 1624 με τίτλο "Devotions upon Emergent Occasions", στο οποίο αναφέρεται η φράση ''«...Και γι' αυτό ποτέ μη στείλεις να μάθεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπά για σένα».''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ Κατηγορία:Πολιτικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1940
Άγιος Ιωάννης Αίγινας
Ο Άγιος Ιωάννης είναι νησίδα του Αργοσαρωνικού. Βρίσκεται στα βόρεια του Σαρωνικού κόλπου, βορειοδυτικά της Αίγινας, ανήκει στο σύμπλεγμα των Διαπόριων Νήσων και είναι το βορειότερο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Αίγινας και είναι ακατοίκητος.
Παραπομπές
Αγιος Ιωάννης Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κινγκ Έντουαρντ Πόιντ
Το Κινγκ Έντουαρντ Πόιντ (αγγλικά: King Edward Point), που σημαίνει Ακρωτήριο του Βασιλιά Εδουάρδου, είναι η πρωτεύουσα της Νότιας Γεωργίας και Νότιων Νήσων Σάντουιτς, στη βορειοανατολική ακτή της νότιας Γεωργίας. Τοποθετείται στα -54.28333°N, -36.5°W στο Κάμπερλαντ Ίστ Μπέι. Συχνά αναφέρεται λανθασμένα ως το Γκρύτβικεν.
Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή εξερευνήθηκε από την Σουηδική Αποστολή στην Ανταρκτική το 1901-1903, υπό τον Ότο Νόρντενσκιολντ. Ονομάστηκε γύρω στο 1906 προς τιμήν του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Από το 1909, το Κινγκ Έντουαρντ Πόιντ (στο εξής: ΚΕΠ) αποτελεί την έδρα ενός Βρετανού δημόσιου λειτουργού που είναι ο επικεφαλής ουσιαστικά του νησιού. Το 1925, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου ίδρυσε την Οικία Ανακαλύψεων, ενός θαλάσσιου εργαστηρίου για τις λεγόμενες Έρευνες Ανακαλύψεων.
Ερευνητικός σταθμός
Στις 1 Ιανουαρίου 1950, η ιδιοκτησία του ερευνητικού σταθμού πέρασε στα χέρια της εταιρείας Έρευνα Κτήσεων των Νήσων Φώκλαντ. Ο σταθμός ήταν επανδρωμένος από την 1η Ιανουαρίου 1952 έως τις 13 Νοεμβρίου 1969. Η Βρετανική Έρευνα της Ανταρκτικής είχε ως επακόλουθο τη βρετανική παρουσία στο σταθμό μέχρι το 1982. Με την έναρξη του πολέμου των Φώκλαντ, στις 3 Απριλίου 1982, οι δυνάμεις της Αργεντινής κατέλαβαν τη Νότια Γεωργία και έκλεισαν το σταθμό. Σύντομα όμως εκδιώχθηκαν κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Πάρακετ στις 25 Απριλίου του ίδιου έτους, όταν οι βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις ανακατέλαβαν την περιοχή.
Από το 1991, μια σειρά στρατιωτικών αξιωματικών διορίστηκε για να εκτελέσει τελωνειακά και αλιευτικά καθήκοντα υπέρ της κυβέρνησης της Νότιας Γεωργίας με τη συνδρομή μιας μικρής ένοπλης ομάδας. Στις 22 Μαρτίου 2001, η Βρετανική Έρευνα της Ανταρκτικής άνοιξε εκ νέου τον σταθμό εξ ονόματος της κυβέρνησης της Νότιας Γεωργίας και των Νότιων Νήσων Σάντουιτς. Τα περισσότερα από τα παλιά, ερειπωμένα (και αναμφισβήτητα ιστορικά) κτίρια καταστράφηκαν για να δημιουργηθούν νέα, με εξαίρεση την Οικία Ανακαλύψεων (1925) και τη Φυλακή (1912).
Επί του παρόντος, δώδεκα άτομα της Βρετανικής Έρευνας της Ανταρκτικής διαχειμάζουν στο σταθμό, αυξανόμενοι σε περίπου 22 το καλοκαίρι. Δύο κυβερνητικοί αξιωματούχοι με συνεργάτες τους σταθμεύουν στο ΚΕΠ, για περίπου τρεις μήνες κατά τη διάρκεια της πολυάσχολης χειμερινής αλιευτικής περιόδου. Το καλοκαιρινό προσωπικό του Μουσείου του Γκρίτβικεν φιλοξενείται επίσης στο ΚΕΠ. Η συνεχής κατοίκηση του σταθμού εξυπηρετεί και έναν πολιτικό σκοπό, καθώς συμβάλλει στη διατήρηση της βρετανικής κυριαρχίας έναντι των αξιώσεων της Αργεντινής επί του καθεστώτος της περιοχής. Οι κυριότερες δραστηριότητες του σταθμού είναι η εφαρμοσμένη αλιευτική έρευνα εξ ονόματος της κυβέρνησης της Νότιας Γεωργίας και των Νότιων Νήσων Σάντουιτς, η συνδρομή της πολιτικής για τη βιώσιμη διαχείριση της εμπορικής αλιείας και η παροχή υλικοτεχνικής υποστήριξης σε κυβερνητικούς αξιωματούχους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Νότια Γεωργία και Νότιες Νήσοι Σάντουιτς
Αλάνο ντι Πιάβε
Το Αλάνο ντι Πιάβε (ιταλικά: Alano di Piave) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Ατρόμητος Αχαΐας
Ο Ατρόμητος Λάππα είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα το χωριό Λάππα Αχαΐας. Ιδρύθηκε αρχικά το 1964 με χρώματα το κόκκινο και το μπλε και επανιδρύθηκε το 2015. Διαθέτει γήπεδο με φυσικό χλοοτάπητα και κερκίδες.
Ατρόμητος Λάππα
Ιδρύθηκε το 1964 σαν Αθλητικός Σύλλογος Ατρόμητος Λάππα από ανθρώπους του χωριού Λάππας κι είχε αξιοσημείωτη παρουσία, ειδικά τη δεκαετία του 1970 στο τότε περιφερειακό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αχαΐας, όπου προσπάθησε αρκετές φορές με αξιώσεις να βρεθεί στη Β' Εθνική. Ξεκίνησε από την Γ΄ Κατηγορία και το περιφερειακό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πατρών, πρώτη φορά στην Α' Κατηγορία έπαιξε την περίοδο 1969-70. Στην Α΄ Κατηγορία έπαιξε έως το 1973 για να ξανανέβει το 1977 έως το 1986, επέστρεψε πάλι την περίοδο 1990-91 χωρίς επιτυχία και ξανά το 1993-94 έως το 1996-97. Την περίοδο 1993-94 επέστρεψε στην Α΄ Κατηγορία για τέσσερα χρόνια βρέθηκε πάλι εκεί το 2004-05.
Το 2005-06 ο Ατρόμητος Λάππα αναδείχθηκε πρωταθλητής Αχαΐας. Αγωνίστηκε στο Εθνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα (Δ' Εθνική) για έπειτα συνεχές χρόνια, κατά τις περιόδους 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2011-12 και 2012-13. Την περίοδο 2009-10 ο Ατρόμητος Λάππα κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο Αχαΐας στην ιστορία του, νικώντας στον τελικό που διεξήχθη στο Δημοτικό Στάδιο Κάτω Αχαΐας τον Εθνικό Σαγέικων με σκορ 4-0.
Ατρόμητος Αχαΐας
Το 2012-13 μέσω του πρωταθλήματος της Δ΄ Εθνικής κέρδισε την άνοδο του στην Γ΄ Εθνική και άλλαξε ονομασία σε Ατρόμητος Αχαΐας και η έδρα του μεταφέρθηκε στην Πάτρα. Την ίδια σεζόν (2012-13) η ομάδα κατέκτησε και το Κύπελλο Αχαΐας όπου νίκησε στον τελικό τον Αχαιό Σαραβαλίου με 1-0 στο Γήπεδο «Ανδρέας Κάνιστρας». Στη Γ΄ Εθνική της περιόδου 2013-14 (πρώτη χρονιά της Γ' Ερασιτεχνικής Εθνικής) τερμάτισε ο Ατρόμητος 10ος και υποβιβάστηκε. Την επόμενη περίοδο δε δήλωσε συμμετοχή στην Α1 της ΕΠΣ Αχαΐας.
Ατρόμητος Λάππα 2015
Το 2015 ιδρύθηκε ο Αθλητικός Όμιλος Ατρόμητος Λάππα 2015 που σήμανε και την επαναδραστηριοποίηση και την επιστροφή της ομάδας στην αρχική της έδρα. Στην πρώτη της συμμετοχή στη Γ΄ Κατηγορία κατέκτησε το πρωτάθλημα στον 1ο Όμιλο και κέρδισε την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία.
Πλέον αγωνίζεται στον πρώτο ομιλο της Α'
Ακάδημος Λαρισσού
Ο Ακάδημος είναι θυγατρική ομάδα του Ατρόμητου, ιδρύθηκε το 2003 με χρώματα του το κόκκινο - μπλε. Ξεκίνησε από την Γ' Κατηγορία της Αχαΐας για να ανέβη στην Β' την περίοδο 2009-10, όπου αγωνίστηκε ως το 2013-14. Από την περίοδο 2014-15 παραμένει ανενεργή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1964 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964
Έντουαρντ Μπάρνετ Τάιλορ
Ο Έντουαρντ Μπάρνετ Τάιλορ (Edward Burnett Tylor, 2 Οκτωβρίου 1832 - 2 Ιανουαρίου 1917) ήταν Άγγλος ανθρωπολόγος, ο οποίος επινόησε τον όρο ανιμισμός (η πίστη στην ατομική ψυχή ή anima όλων των πραγμάτων, ακόμη και των δέντρων και των βουνών), τον οποίο θεώρησε ως πρώτη φάση της εξέλιξης των θρησκειών.
Οι θέσεις του Βρετανού στην καταγωγή Ε. Μπ. Τέιλορ θεωρούνται η πεμπτουσία του πολιτισμικού εξελικτικισμού. Σε έργα του όπως το Πρωτόγονος πολιτισμός και το Ανθρωπολογία ο Τέιλορ άρχισε να δημιουργεί το εννοιολογικό πλαίσιο της επιστημονικής σπουδής της ανθρωπολογίας, στηριζόμενος -και αναπτύσοντας ταυτόχρονα- στις εξελικτικές θεωρίες του Δαρβίνου. Πίστευε ότι η κοινωνία και η θρησκεία, αναπτύχθηκαν για μια λειτουργική αιτία και ότι αυτή η αιτία ήταν καθολική. Πέρασε το μεγαλύτερο τμήμα της επαγγελμaτικής του σταδιοδρομίας διδάσκοντας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ανθρωπολόγοι
Άλλεγκε
Το Άλλεγκε (ιταλικά: Alleghe, ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης
Ο αντιστράτηγος Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης (Ζυμπρακάκης) ή Παμίκος Ζυμβρακάκης (1863 - 1922) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και κινηματίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του στρατιωτικού και πολιτικού Χαράλαμπου της ιστορικής οικογένειας Ζυμβρακάκη. Γεννήθηκε το 1863 στο Ναύπλιο. Κατατάχθηκε ως εθελοντής στο στρατό το 1882 και αργότερα στη Σχολή Υπαξιωματικών από την οποία και εξήλθε το 1888 ως ανθυπίλαρχος. Για τη συμπλήρωση των σπουδών του στάλθηκε στη Γαλλία. Κατά τις Κρητικές επαναστάσεις του 1886 και 1897 μετείχε ως εθελοντής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού Κατηγορία:Οικογένεια Ζυμβρακάκη
Χρήστος Τσούντας
Ο Χρήστος Τσούντας (Στενήμαχος Ανατολικής Ρωμυλίας, 1857 - Αθήνα, 9 Ιουνίου 1934) ήταν Έλληνας κλασικός αρχαιολόγος που ακολούθησε τον Ερρίκο Σλήμαν και ολοκλήρωσε τις σημαντικότερες έρευνες στην αρχαιολογική θέση των Μυκηνων, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνεται και η αναγνώριση του ανακτόρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1857 στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας, νυν Ασένοβγκραντ, και σπούδασε στη Φιλιππούπολη και φιλοσοφία στην Αθήνα. Στη Γερμανία σπούδασε φιλολογία και αρχαιολογία. Επανερχόμενος στην Ελλάδα διορίστηκε καθηγητής στα Ζαρίφεια Εκπαιδευτήρια της Φιλιππούπολης. Το 1882 διορίστηκε έφορος αρχαιοτήτων στην Αθήνα και το 1904 έγινε καθηγητής αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1926 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Χρήστος και Σέμνη Καρούζου, ο Γεώργιος Μυλωνάς, ο Γιάννης Παπαδημητρίου, ο Σπύρος Μαρινάτος κ.ά. Θεωρείται πως το ανασκαφικό του έργο χαρακτηριζόταν από ευστοχία των επιλογών και επιστημονική ακρίβεια. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών έως το 1924 και τη διετία 1926-1927 συνέχισε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Διεξήγαγε σειρά επιθεωρήσεων στον ηπειρωτικό ελλαδικό χώρο, αναγνωρίζοντας τις περισσότερες μυκηναϊκές θέσεις και αρχαιολογικούς τόπους της πρώιμης ελλαδικής εποχής του Χαλκού στις Κυκλάδες. Διεξήγαγε πολλές ανασκαφές με σημαντικότερες το Σέσκλο και τον Άγιο Ανδρέα. Το ανασκαφικό του έργο στο Σέσκλο συνέχισε ο Δημήτρης Θεοχάρης. Θεωρείται από πολλούς ο κωδικοποιητής της Κυκλαδικής περιόδου και της έννοιας Κυκλαδικός πολιτισμός. Σύμφωνα με μαρτυρίες των συγχρόνων του ο Τσούντας, ελλείψει πόρων, ήταν ταυτόχρονα ο διευθυντής, φωτογράφος, σχεδιαστής και επόπτης κατά τη διάρκεια του ανασκαφικου του έργου. Διετέλεσε σύμβουλος και γραμματέας της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Απεβίωσε στις 9 Ιουνίου 1934, στην Αθήνα.
Αρχαιολογικό έργο
Στο αρχαιολογικό του έργο περιλαμβάνονται τα εξής :
Συγγραφικό έργο
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μυκήνες Κατηγορία:Έλληνες της Βουλγαρίας
1916
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1916 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λευκοκέφαλος θαλασσαετός
Ο λευκοκέφαλος θαλασσαετός ή αμερικανικός θαλασσαετός ή φαλακρός αετός (Αλιάετος ο λευκοκέφαλος) είναι ένα αρπακτικό πτηνό που απαντά στην Βόρειο Αμερική. Η επιστημονική του ονομασία είναι Haliaeetus leucocephalus και περιλαμβάνει 2 υποείδη.
Ονοματολογία
Ο λευκοκέφαλος θαλασσαετός τοποθετείται στο γένος Haliaeetus (θαλασσαετοί) το οποίο παίρνει και τις κοινές και τις ειδικές επιστημονικές ονομασίες του από την χαρακτηριστική εμφάνιση του κεφαλιού των ενηλίκων. Bald (=φαλακρός) στην αγγλική ονομασία παράγεται από την λέξη piebald (=ψαρής, παρδαλός), και αναφέρεται στο λευκό κεφάλι και στα λευκά φτρερά της ουράς και στην αντίθεσή τους με το πιο σκούρο σώμα. Η επιστημονική ονομασία προέρχεται από το νεολατινικό Haliaeetus για τον "θαλασσαετό" (από το αρχαίο ελληνικό ἁλιάετος ή ἁλιαίετος), και leucocephalus, λατινοποιημένο αρχαιοελληνικό λευκοκέφαλος από το λευκὸς και κεφαλὴ.
Συστηματική ταξινόμηση
Ο λευκοκέφαλος θαλασσαετός ήταν ένα από τα πολλά είδη που περιγράφηκαν αρχικώς από τον Λινναίο στο έργο του Systema Naturae, με την ονομασία Falco leucocephalus. Ο λευκοκέφαλος θαλασσαετός σχηματίζει ζεύγος ειδών με τον ευρασιατικό θαλασσαετό. Αυτό το ζεύγος ειδών αποτελείται από ένα λευκοκέφαλο και ένα μαυροκέφαλο είδος περίπου ίσου μεγέθους· ο θαλασσαετός επίσης έχει συνολικά λίγι πιο ανοικτό καστανό φτέρωμα σώματος. τα δύο είδη καλύπτουν την ίδια οικοθέση στις αντίστοιχες ζώνες τους. Το ζευγάρι απέκλινε από άλλους θαλασσαετούς στην αρχή του Πρώιμου Μειόκαινου (περί τα 10 μεγαέτη πριν) το αργότερο, αλλά πιθανώς ήδη από το Πρώιμο/Μέσο Ολιγόκαινο, 28 μεγαέτη πριν, αν το αρχαιότερο απολίθωμα είναι σωστά τοποθετημένο σε αυτό το γένος. Τα δύο είδη πιθανώς απέκλιναν στον βόρειο Ειρηνικό, καθώς ο θαλασσαετός εξαπλώθηκε προς τα δυτικά στην Ευρασία και ο λευκοκέφαλος θαλασσαετός εξαπλώθηκε προς τα ανατολικά στην Βόρειο Αμερική.
Γεωγραφική εξάπλωση
Η φυσική ζώνη του λευκοκέφαλου θαλασσαετού καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της βορείου Αμερικής, περιλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος του Καναδά, όλες τις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες και το βόρειο Μεξικό. Είναι ο μόνος θαλασσαετός ενδημικός στην Βόρειο Αμερική. Κατοικώντας ποικίλα ενδιαιτήματα από τα μπαγιού της Λουιζιάνας στην Έρημο Σονόρα και τα ανατολικά φυλλοβόλα δάση του Κεμπέκ και της Νέας Αγγλίας, τα βόρεια πουλιά είναι μεταναστευτικά, ενώ τα νότια πουλιά είναι μόνιμοι κάτοικοι, που παραμένουν στην περιοχή αναπαραγωγής ολοχρονίς. Στον ελάχιστο πληθυσμό, στη δεκαετία του 1950, ήταν σε μεγάλο βαθμό περιορισμένοι στην Αλάσκα, στις Αλεούτιες Νήσους, στον βόρειο και σανατολικό Καναδά και την Φλόριντα. Σήμερα, είναι πολύ πιο κοινοί (σχεδόν φθάνοντας τους κορυφάιους προαποικιακούς αριθμούς στην Βόρεια Αμερική) και φωλιάζουν σε κάθε ηπειρωτική πολιτεία και επαρχία στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά.