cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δρακοπουλάτα Κεφαλονιάς
Τα Δρακοπουλάτα είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 19 κατοίκους.
Σταύρος Κομπένος
Ο λοχαγός Σταύρος Κομπένος ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και μέλος της Φιλικής Εταιρείας, από την Κομοτηνή.
Βιογραφία
Ο Σταύρος Κομπένος γεννήθηκε στην Κομοτηνή στα μέσα του 18ου αιώνα. Ασχολήθηκε με το εμπόριο και ταξίδευσε στη Μολδαβία για επαγγελματικούς λόγους το 1809, όπου εγκαταστάθηκε για 12 χρόνια στο Μποτοσάνι μεταφέροντας την οικογένειά του από την Κομοτηνή. Λίγο πριν το ξέσπασμα της Επανάστασης ήταν ήδη μυημένος στη Φιλική Εταιρεία. Μυήθηκε σε ένα επαγγελματικό του ταξίδι στη Ρωσία και στη συνέχεια αγωγνίστηκε στον Ιερό Λόχο του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ως αξιωματικός (λοχαγός).
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Καρολίνα Φερδινάνδη Λουίζα των Δύο Σικελιών
Η Μαρία Καρολίνα (ιταλ. Maria Carolina di Borbone-Due Sicilie, 5 Νοεμβρίου 1798 - 16 Απριλίου 1870) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών γεννήθηκε πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπερρύ.
Βιογραφία
Η Μαρία Καρολίνα Φερδινάνδη Λουίζα ήταν κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών, μοναδικό παιδί του από την πρώτη σύζυγό του, Μαρία Κλημεντίνη των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη τού Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Έγινε δημοφιλές πρόσωπο σε ολόκληρη τη Γαλλία μετά τη δολοφονία του συζύγου της (1820) στην Όπερα του Παρισιού. Σε πολύ λίγους μήνες γεννήθηκε ο γιος τους, Ερρίκος, Κόμης του Σαμπόρ, που βασίλεψε στη Γαλλία για επτά μέρες (1830) μετά την παραίτηση του παππού του και του θείου του. Στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από τον Λουδοβίκο Φίλιππο.
Συνωμότησε (1832) κατά του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου για να επαναφέρει στον θρόνο τον γιο της, όμως η σκευωρία απέτυχε και φυλακίστηκε.
Παντρεύτηκε τον ανιψιό του Λουδοβίκου ΙΗ΄ της Γαλλίας, Κάρολο Φερδινάνδο, Δούκα του Μπερρύ, δεύτερο γιο του Γάλλου βασιλιά Καρόλου Ι΄ (1816) μετά από διαπραγματεύσεις με τον Γάλλο απεσταλμένο Πιέρ Λουί Ζαν Καζιμίρ ντε Μπλακά.
Αναισθησία
Αναισθησία καλείται η παθολογική κατάσταση ενός οργανισμού να μην αισθάνεται (αντιδρά σε), μερικώς ή ολικώς, κανένα εσωτερικό ή εξωτερικό ―θετικό ή αρνητικό (λ.χ. πόνο)― ερέθισμα, λόγω π.χ. οργανικών (γάγγραινα, λέπρα κ.λπ.) ή ψυχοδιανοητικών (βαρεία μελαγχολία, επιληψία, αλκοολισμός κ.λπ.) παθήσεων. Η απώλεια όλων των αισθήσεων (γενική αναισθησία) συνοδεύεται από απώλεια της συνείδησης.
Καρολίνα Φερδινάνδη Λουίζα των Δύο Σικελιών
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Κάρολο Φερδινάνδο, Δούκα του Μπερρύ, και είχε τέκνο:
Αναισθησία
Η αναισθησία μπορεί να προκληθεί και τεχνητά μέσω είτε ιατροφαρμακευτικών χειρισμών (π.χ. ηλεκτρική αναισθησία) ή ουσιών (νάρκωση με μυοχαλαρωτικά φάρμακα κ.λπ.), είτε ψυχολογικών μεθόδων ή ασκήσεων (αυθυποβολή, υποβολή, υπερβολική συγκίνηση, απόλυτη προσήλωση και περισυλλογή κ.λπ.). Υπάρχει όμως και αναισθησία, η οποία οφείλεται σε υπερφυσικούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα αυτή που πλούσια απαντά στην αγιολογική Γραμματεία.
Αντιλήψεις περί αναισθησίας
Οι Αρχαίοι Έλληνες και οι Πατέρες τής Εκκλησίας χρησιμοποιούν τον όρο αναισθησία όχι με την ψυχοφυσιολογική έννοια (όπως λ.χ. οι Κυνικοί και οι Στωικοί), αλλά κυρίως με την ηθική.
Καρολίνα Φερδινάνδη Λουίζα των Δύο Σικελιών
Οικογένεια
Το 1820 απεβίωσε ο Κάρολος Φερδινάνδος και η Καρολίνα Φερδινάνδη Λουίζα έκανε δεύτερο γάμο το 1831 μυστικά με τον Έττορε Κάρλο Λουκέζι-Πάλι, 8ο Δούκα ντελλα Γράτσια (1805-1865), και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Δούκισσες του Μπερί Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σικελίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νάπολης
Αναισθησία
Αντιλήψεις περί αναισθησίας
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η πλήρης αναισθησία δεν επιδοκιμάζεται, αφού επιβάλλει την απόλυτη αποχή από τις μέτριες και αναγκαίες ηδονές. Ως αποτέλεσμα, η αναισθησία μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στη σκληροκαρδία. Αντίθετα, κατά τον Κυρηναϊκό φιλόσοφο Ηγησία τον Πεισιθάνατο, το μέγιστο αγαθό για τον άνθρωπο είναι η αναισθησία που επέρχεται με τον θάνατο. Κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, η αναισθησία, που χρησιμοποιείται με την έννοια τής απάθειας (MPG 47, 413), καταδικάζεται, επειδή συνδέεται με την αμετρία (MPG 50, 664). Ομοίως, κατά τον Ιωάννη Σιναΐτη (MPG 88, 869d, MPG 88, 932b), η (ηθική) αναισθησία, όντας μητέρα τής λήθης και της γαστριμαργίας (που πηγάζει από τη φιλαυτία) αλλά και φυγαδευτική τού Θείου φόβου (οπότε η αμαρτία δεν λογίζεται ως αμαρτία), δηλώνει την απονεκρωμένη αίσθηση, την αδιαφορία για τα πνευματικά, τη ναρκωμένη σκέψη, την αναλγησία και τη θύρα τής απόγνωσης. Σύμφωνα με τον Ευάγριο Μοναχό (Περί διακρίσεως παθών και λογισμών, ι’), η αναισθησία αυτή προκαλείται από τη συγκατάνευση του ανθρώπου με τον διάβολο. Εντούτοις, κατά τον Νείλο Ασκητή (MPG 79, 1149d), υπάρχει και η «καλή» (ηθική) αναισθησία, η οποία λειτουργεί ως συνώνυμη της αοργησίας.
Πηγές
Κατηγορία:Παθολογία Κατηγορία:Αισθήσεις
Πάπας Ιωάννης ΙΗ΄
Ο Ιωάννης ΙΗ΄ (Papa Giovanni XVIII, θάν. 18 Ιουλίου 1009) ήταν Πάπας. Γεννήθηκε στη Ρώμη και διετέλεσε Πάπας από το 1004 μέχρι το 1009. Κατά την περίοδο της αρχιερατείας του αποκατέστησε τις διαταραγμένες σχέσεις της Δυτικής Εκκλησίας με το Βυζάντιο. Αντίθετα την ίδια περίοδο συγκρούστηκε έντονα με το Ροβέρτο τον Ευσεβή της Γαλλίας.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα
Ιωαννίκιος Μαρωνείας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωαννίκιος γεννήθηκε στην Κομοτηνή στα μέσα του 18ου αιώνα και χρήστηκε αρχιδιάκονος της μητρόπολης Μαρωνείας, στην οποία υπάγεται και η Κομοτηνή. Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από το Δορίσκο Έβρου. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1819 από τον Παπαφλέσσα και μύησε πολλούς στην περιοχή του νομού Ροδόπης και Έβρου. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες της οργάνωσης της επανάστασης στην περιοχή. Αγωνίστηκε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και μετά το θάνατο του μητροπολίτη Κωνστάντιου κατά την επανάσταση στη Μακεδονία, χειροτονήθηκε μητροπολίτης Μαρωνείας. Πέθανε το 1838 και τάφηκε στο Δορίσκο του Έβρου, όπου έως σήμερα σώζεται ο τάφος του στο προαύλιο της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου.
Παύλος Παυλίδης (γελοιογράφος)
Ο Παύλος Παυλίδης (Ιούνιος 1909 - 1980) ήταν Έλληνας ζωγράφος, σκιτσογράφος και δημοσιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιούνιο του 1909. Παρακολούθησε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ταυτόχρονα ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, από τις οποίες και αποφοίτησε. Από νεαρή ηλικία είχε αρχίσει να σκιτσάρει πολιτικά πρόσωπα και να γελοιογραφεί γεγονότα. Έτσι σε ηλικία 22 ετών ήταν συνεργάτης στην εφημερίδα «Πατρίς» του Σίμου, που τότε είχε μεταφερθεί η έδρα της εφημερίδας από τη Ρουμανία στην Αθήνα (1931). Από τότε ο Παύλος Παυλίδης άρχισε να γίνεται πολύ γνωστός ειδικότερα για τη πολιτική και κοινωνική σάτυρα με τις πολιτικές του γελοιογραφίες.
Ο Παύλος Παυλίδης υπήρξε επίσης συνεργάτης των περισσοτέρων αθηναϊκών εφημερίδων, όπως με τις: Ακρόπολις, Καιροί, Εθνική, Μάχη, Ασύρματος, Εμπρός, Εθνικός Κήρυξ, Ριζοσπάστης, Ελευθερία, Κοινωνία, Νέος Κόσμος, Βραδυνή, αλλά και πολλών περιοδικών, όπως: Εβδομάς, Σαββατοκύριακο, Θεατής, Σήμερα, Σάτιρα, Θησαυρός, Ρομάντζο, κ.ά..
Συμμετείχε επίσης σε περισσότερες από δέκα μεγάλες καλλιτεχνικές εκθέσεις και σε τρεις πανελλήνιες του Ζαππείου. Αργότερα ασχολήθηκε επισταμένα και με την παιδική γελοιογραφία καθώς και με διαφημιστικές μακέτες, σε πολλές των οποίων είχε βραβευθεί.
Ο Πάυλος Παυλίδης υπήρξε μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), του Καλλιτεχνικού και Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Ελλάδος καθώς και της Εταιρίας Ελλήνων Ευθυμογράφων. Έργα του κοσμούν πολλές ιδιωτικές συλλογές, καθώς επίσης στο Δήμο Αθηναίων, στο Δήμο Πειραιώς, στο Μουσείο Παγκόσμιας Χιουμοριστικής Τέχνης στο Οντάριο του Καναδά και στη Μόσχα. Είχε λάβει Α' Βραβείο καλλιτεχνικής αφίσας του ΕΟΤ και Α' Βραβείο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (1970). Από το 1977 άρχισε να συνταξιοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών για το σύνολο του έργου του.
Ο Παύλος Παυλίδης μιλούσε επίσης αγγλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος του Πειραιά (Πασαλιμάνι). Πέθανε στην πόλη που γεννήθηκε το 1980.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκιτσογράφοι Κατηγορία:Έλληνες γελοιογράφοι
Ντέιβιντ Ντι Λέο
Ο Ντέιβιντ Ντι Λέο (γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1997) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του ΠΑΟΚ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας και του Basketball Champions League. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Σέντραλ Μίσιγκαν.
Σταδιοδρομία στο λύκειο
Ως παιδί, ο Ντι Λέο απολάμβανε να σουτάρει προς τη μπασκέτα από μεγάλη απόσταση, αλλά οι γονείς του τον ενθάρρυναν να αναπτύξει το πλήρες παιχνίδι του. Ο Ντι Λέο παρακολούθησε το πρόγρμμα σπουδών του λυκείου του Αϊόβα Σίτι Γουέστ. Βοήθησε την ομάδα να κερδίσει τρία πολιτειακά πρωταθλήματα και έγινε βασικός ως νεαρός, έχοντας κατά μέσο όρο 12,5 πόντους ανά παιχνίδι. Ως ανώτερος, ο Ντι Λέο είχε μέσο όρο 15,3 πόντους και 4,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, ενώ σημείωσε 44,5 τοις εκατό από το εύρος των 3 πόντων, βοηθώντας την ομάδα να πετύχει επίδοση 25-1 και να τερματίσει στην τρίτη θέση στο πολιτειακό τουρνουά Class 4A. Ο Ντι Λέο αναδείχθηκε καλαθοσφαιριστής της χρονιάς για αγόρια του Iowa City Press-Citizen το 2015. Έπαιξε επίσης στην ομάδα τένις και κέρδισε τρεις πολιτειακούς τίτλους και έναν πολιτειακό τίτλο στο διπλό. Μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο, ο Ντι Λέο έπαιξε ένα μεταπτυχιακό έτος στο Σχολείο Νιου Χάμπτον στο Νιου Χάμπσαϊρ.
Κολεγιακή πορεία
Ο Ντι Λέο έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Σέντραλ Μίσιγκαν. Ως πρωτοετής είχε κατά μέσο όρο 8,5 πόντους και 5,0 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Στο τρίτο ξεκίνημα της πορείας του ως δευτεροετής σπουδαστής, μία νίκη με 103-68 επί του Κολεγίου του Ίουρικα, ο Ντι Λέο σημείωσε 28 πόντους. Ως δευτεροετής, ο Ντι Λέο είχε μέσο όρο 12,4 πόντους και 6,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, όντας ο κορυφαίος στη διάσκεψη στα τρίποντα με 96. Ο Ντι Λέο σημείωσε 24 πόντους και 10 ριμπάουντ σε μια νίκη απέναντι στο Γουέστερν Μίσιγκαν. Είχε μέσο όρο 12,1 πόντους και 4,9 ριμπάουντ ανά παιχνίδι ως νεαρός, βοηθώντας τους Τσιπέγουας να σημειώσουν επίδοση 23-12. Ως ανώτερος, είχε μέσο όρο 14,5 πόντους και 5,1 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, ευστοχώντας με 40% από το τρίποντο. Ο Ντι Λέο πήρε την τιμητική διάκριση All-MAC και επιλέχθηκε στη δεύτερη ομάδα All-District 14 από την Εθνική Ένωση Προπονητών Καλαθοσφαίρισης. Πέτυχε το υψηλό στη MAC με 337 τρίποντα σταδιοδρομίας και τερμάτισε έβδομος στην ιστορία του Σέντραλ Μίσιγκαν σε ριμπάουντ (733) και όγδοος σε πόντους κολεγιακών χρόνων (1.604).
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στις 29 Ιουνίου 2020, ο Ντι Λέο υπέγραψε με την Μούρθια της 1ης Ισπανίας (ACB). Σε 19 αγώνες, ο Ντι Λέο είχε μέσο όρο 8,1 πόντους, ευστοχώντας με 37% έξω από το τόξο, 54,5% στα εντός πεδιάς και 90% από τη γραμμή των ελεύθερων βολών, παίζοντας 18,3 λεπτά ανά αγώνα. Τον Ιανουάριο του 2021, υπέστη τραυματισμό στο δεξί του χέρι που έκλεισε πρόωρα τη χρονιά του.
Στις 13 Ιουλίου 2021, ο Ντι Λέο υπέγραψε με τον ΠΑΟΚ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας.
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Ντι Λέο, Φρανκ, έπαιζε κολεγιακό μπάσκετ στο Λαφαγιέτ και υπηρέτησε ως βοηθός προπονητή στη Βιρτζίνια και την Αϊόβα πριν γίνει σκάουτερ για τους Φιλαδέλφεια 76ερς. Η μητέρα του Κέι προπονούσε στην ομάδα γυναικείου μπάσκετ του Ιντιάνα Στέιτ. Η ξαδέρφη του, Κέιτι, πήγε στο Πανεπιστήμιο Βιλανόβα κατά τη διάρκεια του Εθνικού Πρωταθλήματος του 2016 και εμφανίστηκε στο Sports Illustrated Magazine πριν το κάνει ο Ντι Λέο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μούρθια Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Άντα Λάβλεϊς
Η Ωγκάστα Έιντα Κινγκ, Κόμισσα του Λάβλεϊς, (Augusta Ada King, Countess of Lovelace, 10 Δεκεμβρίου 1815 - 27 Νοεμβρίου 1852), είναι γνωστή για το έργο που άφησε σχετικά με την Αναλυτική Μηχανή του Τσαρλς Μπάμπατζ. Η συνεισφορά της αυτή θεωρείται σήμερα από τους ιστορικούς ως το πρώτο πρόγραμμα για υπολογιστή.
Βιογραφία
Η Έιντα γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 10 Δεκεμβρίου 1815, ως το μοναδικό νόμιμο τέκνο του Τζορτζ Γκόρντον, Λόρδου Μπάιρον, και της συζύγου του, Άννα Ιζαμπέλλα "Ανναμπέλλα" Μίλμπανκ. Το ζευγάρι χώρισε τον Ιανουάριο του 1816 επειδή η Ανναμπέλλα δεν άντεχε πλέον τις απότομες αλλαγές διάθεσης του συζύγου της. Αμέσως μετά την έκδοση του διαζυγίου (Απρίλιος 1816), ο Μπάιρον έφυγε οριστικά από την Αγγλία, όπου ποτέ δεν επέστρεψε, αφού πέθανε στην Ελλάδα (Μεσολόγγι) τον Απρίλιο του 1824, όταν η Έιντα ήταν οκτώ ετών.
Το 1835 η Έιντα παντρεύεται τον Ουίλλιαμ Κινγκ-Νόελ, Κόμη του Λάβλεϊς, με τον οποίο αποκτά τρία παιδιά: τον Μπάιρον (1836), την Ανναμπέλλα (1837) και τον Ραλφ Γκόρντον (1839).
thumb|Η Έιντα Λάβλεϊς. Πορτραίτο τησ Μάργκαρετ Σάρα Κάρπεντερ (1836). Η Έιντα, εκτός από τον Μπάμπατζ, διατηρούσε επίσης επαφές με τον Ουίτστοουν, τον Φάραντεϋ, τον Ντίκενς και τον Μπρούστερ. Παρά την ενασχόλησή της με τις επιστήμες, τη μουσική, την ανατροφή των παιδιών της, η υγεία της δεν είναι καλή. Το 1852 και ύστερα από υπόδειξη των γιατρών της, υφίσταται αφαίμαξη, από την οποία τελικά και πεθαίνει (η πραγματική αιτία ήταν καρκίνος της μήτρας). Ήταν μόνο τριάντα έξι ετών. Η σορός της, με δική της επιθυμία, ενταφιάζεται στο Νότιγχαμ, πλάι σε αυτή του πατέρα της.
Η συνεισφορά της αναγνωρίστηκε όταν το 1980 το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ παρουσίασε μια γλώσσα προγραμματισμού, την οποία και ονόμασε Ada προς τιμή της. Επίσης, η Βρετανική Εταιρεία Πληροφορικής απονέμει κάθε χρόνο μετάλλιο με το όνομά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί προγραμματιστές Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Σχεδιαστές γλωσσών προγραμματισμού Κατηγορία:Βρετανίδες κόμισσες
Κάθετος Άξονας Ροδόπης
Ο Κάθετος Άξονας Ροδόπης (μελλοντικά Αυτοκινητόδρομος 23) είναι ένας δρόμος που κατασκευάστηκε για να συνδέει την Εγνατία Οδό με τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα στη Νυμφαία. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 2013.
Η ταυτότητα του έργου
Το συνολικό μήκος των 23 χλμ. της αρτηρίας είναι περίπου 19 χλμ. σε νέα χάραξη και 4 χλμ. βελτίωση του υφιστάμενου άξονα σε τυπική διατομή 7,50/10,50 μ. που περιλαμβάνει μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση 3,75 μ. και έρεισμα 1,50 μ. εκατέρωθεν. Το όριο ταχύτητας στο μεγαλύτερο μήκος του είναι 80 χλμ./ώρα.
Τέλος σε ένα τμήμα μήκους 900 μ. περίπου εφαρμόζονται επιπλέον λωρίδες βραδυπορίας και στις δύο κατευθύνσεις οπότε και το συνολικό πλάτος αυξάνεται ακόμη περισσότερο σε 14,50/17,50 μ. Το έργο περιλαμβάνει την κατασκευή δύο 2 γεφυρών, 5 οδικών σηράγγων, συνολικού μήκους 1,7 χλμ. περίπου και επτά 7 Ισόπεδων Κόμβων σύνδεσης.
Το Κόστος και η Χρηματοδότηση
Η χρηματοδότηση του έργου εξασφαλίστηκε τόσο από πόρους του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης μέσω του Ειδικού Προγράμματος "Οδικοί Άξονες, Λιμάνια, Αστική Ανάπτυξη", όσο και από πόρους της 4ης Προγραμματικής Περιόδου μέσω του Ε.Π. "Ενίσχυση Προσπελασιμότητας" του ΕΣΠΑ.
Η σημασία του άξονα
thumb|right|250px|Η σύνδεση του Α23 με την [[Βαλκανική χερσόνησος|Βαλκανική χερσόνησο.]]
Η δίανοιξη του κάθετου άξονα Κομοτηνής - Νυμφαίας συμβάλλει στην σημαντική ανάπτυξη της περιοχής. Αφού με αυτόν τον κάθετο άξονα η Κομοτηνή αλλά και η Θράκη γενικότερα συνδέεται με τη Φιλιππούπολη (184 χλμ.), με το Βουκουρέστι, μέσω γέφυρας του Δούναβη (456 χλμ.), με το Κισινάου της Μολδαβίας (926 χλμ.) αναπτύσσοντας ταυτόχρονα εμπορικές συναλλαγές και μετατρέποντας αρκετά λιμάνια από εισαγωγικά της Ευρώπης σε εξαγωγικά με Ρωσία, Τουρκμενιστάν, Ουκρανία, Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας
Lucky Star
Lucky Star ονομάζεται το τραγούδι της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Μαντόνα από το επώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ της. Η Sire Records το κυκλοφόρησε ως το τέταρτο σινγκλ του άλμπουμ στις 8 Σεπτεμβρίου 1983. Το τραγούδι παρήχθη από τον Reggie Lucas, αλλά η Μαντόνα δεν εντυπωσιάστηκε από την τελική του εκδοχή και κάλεσε τον τότε δεσμό της John "Jellybean" Benitez να ανακατασκευάσει το κομμάτι με βάση τις ιδέες της. Το "Lucky Star" είναι ένα κομμάτι χορού μεσαίου ρυθμού και συνδυάζει τα βαριά χτυπήματα ντραμς με ήχους υψηλών riffs κιθάρας. Οι στίχοι ταυτίζουν το ανδρικό σώμα με τα αστέρια στον ουρανό και είναι γραμμένοι από την Μαντόνα.
Μουσικοί κριτικοί επαίνεσαν το τραγούδι, το οποίο ανέφεραν ως εισαγωγή στην upbeat χορευτική μουσική. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το "Lucky Star" κυκλοφόρησε μετά την επιτυχία του "Borderline". Έφτασε στο νούμερο τέσσερα στο Billboard Hot 100 τσαρτ, και έγινε το πρώτο από τα δεκαέξι συνεχόμενα τοπ 5 σινγκλ της στην Αμερική, ένα ρεκόρ που κατέχει ακόμα. Έφτασε επίσης στην κορυφή του Dance Club Songs τσαρτ μαζί με το "Holiday". Παγκοσμίως, το τραγούδι μπήκε τοπ 10 στον Καναδά, και τοπ 20 σε Ιρλανδία και Ηνωμένο Βασίλειο.
Το μουσικό βίντεο απεικονίζει τη Μαντόνα να χορεύει μπροστά από ένα λευκό φόντο, συνοδευόμενη από δύο χορευτές. Μετά την κυκλοφορία του βίντεο, το στυλ και το ύφος της Μαντόνα έγιναν παγκόσμια τάση μόδας μεταξύ της νεότερης γενιάς, τα οποία χαρακτήρισαν τη δεκαετία του 1980. Μελετητές σημείωσαν ότι στο βίντεο η τραγουδίστρια απεικονίζεται ως ναρκισσιστικός και διφορούμενος χαρακτήρας. Αναφέρεται στον εαυτό της ως το «lucky star», σε αντίθεση με το λυρικό νόημα του τραγουδιού. Έχει εκτελέσει το τραγούδι σε πολλές ζωντανές εμφανίσεις της, πιο πρόσφατα στη Rebel Heart Tour περιοδεία (2015–16). Έχει επίσης διασκευαστεί από μερικούς καλλιτέχνες.
Ιστορικό
Το 1983, η 25χρονη Μαντόνα ηχογραφούσε το επώνυμο στούντιο άλμπουμ της με τον παραγωγό της Warner Bros. Records, Reggie Lucas. Ωστόσο, δεν είχε αρκετό υλικό για το άλμπουμ. Ο Lucas παρήγαγε κάποια τραγούδια για το άλμπουμ, ονομαστικά "Borderline", "Burning Up", "Physical Attraction", "I Know It", "Think of Me" και "Lucky Star". Το τελευταίο ήταν ολοκληρωτικά γραμμένο από την Μαντόνα για τον ντι τζέι Mark Kamins, ο οποίος στο παρελθόν είχε υποσχεθεί να παίξει το κομμάτι στο κλαμπ Danceteria όπου εργαζόταν. Τελικά το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε από την Μαντόνα για το ντεμπούτο άλμπουμ της, και το ονόμασε Lucky Star. Πίστευε ότι το "Lucky Star" μαζί με το "Borderline" ήταν η τέλεια βάση για το άλμπουμ της. Αλλά προέκυψαν προβλήματα μετά την ηχογράφηση του τραγουδιού. Η Μαντόνα ήταν δυσαρεστημένη με το αποτέλεσμα της τελικής εκδοχής. Σύμφωνα με αυτήν, ο Lucas χρησιμοποίησε πάρα πολλά όργανα και δεν έλαβε υπόψη τις ιδέες της για τα τραγούδια. Αυτό οδήγησε σε μια διαφωνία μεταξύ των δύο και αφού ολοκλήρωσε το άλμπουμ, ο Lucas εγκατέλειψε το πρότζεκτ χωρίς να τροποποιήσει τα τραγούδια στις προδιαγραφές της Μαντόνα. Όντας έτσι, η Μαντόνα φώναξε τον φίλο της John "Jellybean" Benitez για να επεξεργαστούν τα "Borderline" και "Lucky Star", μαζί με μερικά άλλα ηχογραφημένα κομμάτια. Σε μια μεταγενέστερη συνέντευξη, ο Benitez θυμήθηκε τις ηχογραφήσεις και σχολίασε:"«Ήταν δυσαρεστημένη με την όλη κατάσταση, οπότε πήγα και 'γλύκανα' τα πράγματα γι' αυτήν, πρόσθεσα μερικές κιθάρες στο 'Lucky Star', μερικά φωνητικά, λίγη μαγεία. [...] Ήθελα απλώς να κάνω όσο δυνατόν καλύτερη δουλειά μπορούσα γι 'αυτήν. Όταν παίζαμε το 'Holiday' ή 'Lucky Star', μπορούσες να δεις ότι ήταν ενθουσιασμένη από το πόσο υπέροχα ακούγονταν όλα. Ξέρεις, θες να τη βοηθήσεις.. μπορούσε να γίνει μια 'σκύλα', όταν όμως εργαζόσουν μαζί της και τα βρίσκατε, ήταν τέλεια, πολύ δημιουργική»."
Κυκλοφορία και σύνθεση
Αρχικά, αποφασίστηκε να κυκλοφορήσει το "Lucky Star" ως το τρίτο σινγκλ του άλμπουμ, το "Holiday" όμως είχε ήδη γίνει ένα χορευτικό χιτ στις Ηνωμένες Πολιτείες οπότε άλλαξαν πλάνο. Αντ' αυτού, το κυκλοφόρησαν ως το τέταρτο σινγκλ. Ο Jeff Ayeroff, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αρχή της καριέρα της Μαντόνα, ανέφερε πώς η τραγουδίστρια αρχικά δεν ήθελε να κυκλοφορήσει το "Lucky Star" ως σινγκλ. Λέει ότι εκείνη την περίοδο η Μαντόνα είχε μηνυθεί και χρειαζόταν χρήματα, οπότε της είπε, «άφησε με να κυκλοφορήσω το "Lucky Star" και σου εγγυώμαι ότι θα πουλήσεις αρκετούς δίσκους για να το εξοφλήσεις». Σύμφωνα με τον ίδιο, είχε δίκιο, το σινγκλ όντως βοήθησε αρκετά το άλμπουμ.
Μουσικά είναι ένα χορευτικό τραγούδι μεσαίου ρυθμού, ξεκινάει με μερικά κομμάτια από συνθεσάιζερ νότες και ακολουθείται από βαριά χτυπήματα ηλεκτρονικών ντραμς και χειροκροτήματα. Μια κιθάρα παίζεται σε υψηλό riff και ένα bass synth συνοδεύει τον ήχο της κιθάρας. Το τραγούδι περιστρέφεται γύρω από το hook «star light, star brigh» για περισσότερο από ένα λεπτό, πριν πάει στο ρεφρέν. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Rikky Rooksby, οι στίχοι είναι επαναλαμβανόμενοι και ανόητοι και συγκρίνουν το ανδρικό σώμα με τα αστέρια στον ουρανό. Το "Lucky Star" είναι τοποθετημένο σε 4/4 μέτρο common time μ' ένα μέτριο χορευτικό τέμπο 108 χτύπων ανά λεπτό. Είναι συντεθειμένο στο κλειδί G major με τη φωνή της Μαντόνα να εκτείνεται από G3 σε F♯5. Έχει την κοινή ακολουθία G♯–A♯–B♭–D (half flat) –E♭–F♯ ως ως βασική κίνηση χορδών.
Κριτικές
εναλλ.=|μικρογραφία|230x230εσ|Η Μαντόνα με την ντίσκο μπέρτα της τραγουδάει το "Lucky Star" στη [[Confessions Tour, 2006]] Ο συγγραφέας J. Randy Taraborrelli στη βιογραφία της Μαντόνα, χαρακτήρισε το τραγούδι ως «αφράτο, πολύ χορευτικό, αλλά εύκολο να ξεχαστεί». Ωστόσο, σημείωσε την
Ο Άγγλος τενόρος και ακαδημαϊκός John Potter, στο βιβλίο του The Cambridge Companion to Singing, σχολίασε ότι το "Lucky Star" είναι ένα soft-soul τραγούδι με ντίσκο επιρροές, αλλά επέκρινε την αντήχηση του κομματιού επειδή πίστευε ότι το έκανε «αποπροσωποποιημένο»". Ο Bill Lamb από το About.com περιέγραψε το τραγούδι μαζί με τα "Holiday" και "Borderline" ως «υπερσύγχρονη dance-pop» για την εποχή του. Ο Leo Tassoni επαίνεσε τη σύνθεση του και το χαρακτήρισε «υσυναρπαστικό». Ο Guillermo Alonso, από την ισπανική έκδοση του περιοδικού Vanity Fair, είπε ότι «έχει αξία σήμερα, επειδή η Μαντόνα ακούγεται όπως δεν ακούστηκε ποτέ ξανά: αφελής και παιχνιδιάρα. Διαφορετικά, είναι απλώς μια αστεία υπενθύμιση της προέλευσης ενός τέρατος».
Στα Billboard Music Awards του 1984, ήταν υποψήφιο στην κατηγορία Best Choreography in a Music Video, αλλά τελικά δεν νίκησε.
Εμπορική απόδοση
Το "Lucky Star" κυκλοφόρησε ως σινγκλ στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν το "Borderline" έγινε το πρώτο της τοπ 10 εκεί. Έκανε ντεμπούτο στο σαράντα εννιά στο Billboard Hot 100 τσαρτ, στις 25 Απριλίου 1984. Κατάφερε να σκαρφαλώσει στην τέταρτη θέση και ήταν παρόν στο γράφημα για δεκαοχτώ εβδομάδες. Εμφανίστηκε και σε άλλα Billboard τσαρτ, όπως τα Hot R&B/Hip-Hop Songs και Hot Adult Contemporary, όπου έφτασε σαράντα δύο και δεκαεννιά αντιστοίχως. Είχε ήδη φτάσει νούμερο ένα στο Hot Dance Music/Club Play τσαρτ πριν την κυκλοφορία του, μαζί με το "Holiday". Στο Καναδά έκανε ντεμπούτο στην 89η θέση RPM Singles τσαρτ, φτάνοντας την όγδοη θέση τον Νοέμβριο του 1984, ενώ ήταν παρόν στο γράφημα για 19 εβδομάδες. Στο τέλος-χρονιάς τσαρτ, κατατάχθηκε ως το 72ο εμπορικότερο τραγούδι του 1984 στον Καναδά.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο είχε αρχικά κυκλοφορήσει ως το δεύτερο σινγκλ του άλμπουμ τον Σεπτέμβριο του 1983, ταυτόχρονα με τη κυκλοφορία του "Holiday" στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, δεν κατάφερε να μπει στο τσαρτ. Τον Μάρτιο του 1984, επανακυκλοφόρησε και έκανε ντεμπούτο στο σαράντα εφτά του UK Singles τσαρτ, φτάνοντας στο δεκατέσσερα μετά από τρεις εβδομάδες. Έμεινε συνολικά εννιά εβδομάδες στο γράφημα. Έκανε μια εμφάνιση και το 1986, στον αριθμό ογδόντα τρία. Σύμφωνα με την Official Charts Company, το "Lucky Star" έχει πουλήσει 117,470 αντίτυπα στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι τον Αύγουστο του 2008. Στην Ιρλανδία έφτασε στο δεκαεννιά, και στην Αυστραλία μέχρι την 36η θέση.
Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2021 έχει συγκεντρώσει 18,1 εκατομμύρια προβολές στο YouTube και 14,3 εκατομμύρια streams στο Spotify.
Μουσικό βίντεο
Το μουσικό βίντεο σκηνοθετήθηκε από τον Arthur Pierson και παρήχθη από τον Glenn Goodwin, ενώ ο Wayne Isham ήταν υπεύθυνος για τη φωτογραφία. Tη στιγμή της
κυκλοφορίας του τραγουδιού, το στυλ της Μαντόνα άρχιζε να αποτελεί ένα fashion statement μεταξύ των νέων. Τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της εμφάνισής της ήταν οι σταυροί που φορούσε ως σκουλαρίκια, κολιέ και βραχιόλια. Η Μαντόνα σχολίασε ότι το να φοράς ένα ροζάριο και έναν σταυρό «είναι λίγο πρωτότυπο και ενδιαφέρον. Θέλω να πω, ότι κάνω είναι μέσα σε πλαίσια χιούμορ. Εκτός αυτού, οι σταυροί φαίνεται ταιριάζουν με το όνομά μου». Στην πραγματικότητα, προσπαθούσε να βρει μια φρέσκια, ξεχωριστή εικόνα για αυτήν, εμπνευσμένη από καλλιτέχνες του τότε όπως οι Μπόι Τζορτζ και Ντέιβιντ Μπόουι, και την διαρκώς μεταβαλλόμενη εικόνα και περσόνα τους. Η Μαντόνα συνειδητοποίησε τη σημαντικότητα των μουσικών της βίντεο και τη δημοτικότητά τους μέσω του MTV -που κυκλοφόρησε το 1981- και ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διάδοση της εικόνας της.
Η εμβληματική 80's εικόνα της Μαντόνα ξεκίνησε με το μουσικό βίντεο του "Lucky Star", στο οποίο φοράει μαύρο κολάν, μαύρη δαντελένια crop top μπλούζα, δαντελένια γάντια, μπότες αστραγάλου και πολλά λαστιχένια βραχιόλια. Η φίλη της τραγουδίστριας, Έρικα Μπέλ, λέγεται ότι σχεδίασε το outfit, αν και η βιογράφος Mary Cross σημείωσε ότι η Μαντόνα απλώς φορούσε τα καθημερινά ρούχα της. Η Mary Lambert, τότε απόφοιτος της Rhode Island School of Design σχολής, επιλέχτηκε για τη σκηνοθεσία του βίντεο, ωστόσο, ο Arthur Pierson την αντικατέστησε. Η Warner Bros. έδωσε στον Pierson ένα μικρό budget για τη δημιουργία του βίντεο, το οποίο γυρίστηκε σε ένα απόγευμα. Ο αδελφός της Madonna, Christopher Ciccone, συμμετείχε ως χορευτής στο βίντεο. Στο βιβλίο του, Life with My Sister Madonna, λέει ότι παρόλο που πληρώθηκε μόνο $200 για να χορέψει στο βίντεο, ήταν «απλά χαρούμενος που συμμετείχε σε αυτό». Το βίντεο ξεκινά με ένα κοντινό πλάνο στο πρόσωπο της Μαντόνα καθώς βγάζει τα γυαλιά ηλίου της σιγά σιγά. Αυτή η σκηνή είναι μια αναφορά στον χαρακτήρα της Λολίτα στην ταινία του 1962 του Στάνλεϊ Κούμπρικ, και στην Όντρεϊ Χέπμπορν στην ταινία Breakfast at Tiffany's (1961). Οι επόμενες σκηνές είναι έγχρωμες, η Μαντόνα φαίνεται να χορεύει σε ένα απλό λευκό φόντο, μαζί με κάποια κοντινά πλάνα της. Συνοδεύεται από τη Belle και τον αδελφό της Christopher, ως εφεδρικούς χορευτές. Το βίντεο τελειώνει με την αρχική ασπρόμαυρη εικόνα αλλά είναι σε οπισθοδρόμηση, καθώς η Μαντόνα ξαναβάζει τα γυαλιά ηλίου της. Το ότι βγάζει και βάζει τα γυαλιά ηλίου στην αρχή και στο τέλος του βίντεο, συμβολίζει μια «κουρτίνα» που σηματοδοτεί το άνοιγμα και το κλείσιμο μιας σκηνικής παράστασης.
Η ιστορικός χορού Sally Banes, στο βιβλίο της Before, between, and beyond: three decades of dance writing, σημείωσε ότι το βίντεο απεικόνιζε τη Μαντόνα τόσο ως υποκείμενο, όσο και ως αντικείμενο του τραγουδιού. Πίστευε ότι στο βίντεο, όταν η Μαντόνα βγάζει τα γυαλιά ηλίου της, συμβολίζει τον εαυτό της ως σταρ του σινεμά, δημιουργώντας έτσι μια διφορούμενη αναπαράσταση της, και ένα ναρκισσιστικό θέμα. Ο συγγραφέας Peter Goodwin, στο βιβλίο του Television under the Tories: Broadcasting Policy 1979–1997, σχολίασε ότι παρόλο που το "Lucky Star" δεν είναι βίντεο με πλοκή, στο κλιπ η Μαντόνα παίζει τουλάχιστον τέσσερις χαρακτήρες: το κορίτσι με τα γυαλιά ηλίου, το κορίτσι που χορεύει break-dance. μια ανδρόγυνη χορεύτρια και μια σαγηνευτική γυναίκα. Η αντιπαράθεση όλων αυτών των χαρακτηρισμών απεικονίζει τη Μαντόνα ως φίλαυτη. Σύμφωνα με τον Goodman, η τραγουδίστρια δημιούργησε μια ερωτική γυναίκα μόνο για δική της ευχαρίστηση. Η Cathy Smith από το περιοδικό Time σημείωσε ότι «είναι σέξι, αλλά δεν χρειάζεται άντρες [...] είναι μόνη της εκεί».
Ο αδερφός της Μαντόνα, Christopher Ciccone, στο βιβλίο του Life With My Sister Madonna έγραψε: στις αρχές Φεβρουαρίου, η Μαντόνα μας ζητά (εμένα και της Erika Belle) να χορέψουμε στο βίντεο της. Γυρίστηκε στο Λος Άντζελες, και εγώ με την Erika πετάξαμε εκεί μαζί. Αυτό ήταν το πρώτο ταξίδι που έκανα. Δεν είχα δει τόσους φοίνικες, τόσο πολύ ήλιο, και τόσα μαυρισμένα και τέλεια τεντωμένα πρόσωπα στη ζωή μου. Τραβήξαμε το βίντεο στο παλιό στούντιο του Τσάρλι Τσάπλιν, το οποίο είναι σχεδόν το ίδιο όπως ήταν όταν χτίστηκε τη δεκαετία του '30. Πληρώθηκα μόλις $200 για την συμμέτοχή μου και δεν έλαβα κανένα δικαίωμα. Ωστόσο, εκείνη τη στιγμή ήμουν ευτυχής που ήμουν μέρος του βίντεο. Η συντροφικότητα μου με την Μαντόνα, την Erika και τον Martin ήταν αρκετά για μένα. Αφού τραβήξαμε το βίντεο, πήγαμε στο Studio One και χορεύαμε όλο το βράδυ.
Ζωντανές εμφανίσεις
Το "Lucky Star" υπήρξε στη setlist τεσσάρων περιοδειών της Μαντόνα: The Virgin Tour (1985), Who's That Girl Tour (1987), Confessions Tour (2006) και Rebel Heart Tour (2015–16).
Στην The Virgin Tour περιοδεία, εκτέλεσε το τραγούδι φορώντας ένα εντελώς μαύρο outfit, αποτελούμενο από ένα κροπ τοπ που φορούσε κάτω από ένα γιλέκο, γάντια με κρόσσια που έφταναν μέχρι τον αγκώνα, μίνι φούστα, κολάν και δερμάτινες μπότες. Το κροπ τοπ είχε ένα σταυρό ραμμένο στη μέση, ενώ επίσης φορούσε και ένα σκουλαρίκι σταυρό στο αριστερό αυτί της. Τραγούδησε την αρχική έκδοση του τραγουδιού. Η εκτέλεση συμπεριλήφθηκε στην βιντεοκασέτα Madonna Live: The Virgin Tour VHS, που κυκλοφόρησε το 1985. Στην περιοδεία Who's That Girl World Tour, ήταν το δεύτερο κομμάτι της setlist. Φόραγε ένα μαύρο μπουστάκι όπως αυτό στο βίντεο κλιπ του "Open Your Heart" (1987). Τα μαλλιά της ήταν ξανθά πλατινέ, κοντά και φουντωτά. Η παράσταση περιλάμβανε μια ντίσκο μπάλα που περιστρεφόταν γύρω από τη σκηνή, καθώς η Μαντόνα και οι χορευτές χορεύαν γύρω της. Υπάρχουν δύο διαφορετικές εκτελέσεις, μια βρίσκεται στο βίντεο Ciao Italia: Live from Italy που γυρίστηκε στο ιταλικό στάδιο Κομουνάλε, Τορίνο στις 4 Σεπτεμβρίου 1987, και μια στο βίντεο Who's That Girl: Live in Japan tour, γυρισμένη στο ιαπωνικό στάδιο Korakuen, Τόκιο στις 22 Ιουνίου 1987. εναλλ.=|μικρογραφία|230x230εσ|Εκτελώντας το "[[Dress You Up", "Into the Groove", "Everybody" και "Lucky Star" ποτ πουρί με φλαμένκο επιρροές στην Rebel Heart Tour, 2015]] Στην Confessions Tour, η ζωντανή εκτέλεση του τραγουδιού έγινε με την Μαντόνα να φοράει μωβ και άσπρο κορμάκι, σχεδιασμένο από τον τον Ζαν-Πολ Γκοτιέ. Μετά το "La Isla Bonita", η τραγουδίστρια ξαπλώνει μπρούμυτα στη σκηνή ενώ οι χορευτές της φορούν μια μπέρτα που γράφει από πίσω "Dancing Queen". Το ίντρο του "Lucky Star" αρχίζει, η Μαντόνα σηκώνεται και αντικρίζει το κοινό. Τα φώτα χαμηλώνουν και ανοίγει το εσωτερικό της μπέρτας όπου φωτάκια αναβοσβήνουν. Οι χορευτές έρχονται δίπλα της, και μαζί γυρίζουν στη σκηνή και τραγουδούν το κομμάτι. Προς το τέλος του τραγουδιού, τραγουδάει επίσης το ρεφρέν της επόμενης εκτέλεσης, του "Hung Up". Η παράστασή συμπεριλήφθηκε στο CD και στο DVD της The Confessions Tour, που κυκλοφόρησε το 2007. Ο Ed Gonzalez του Slant Magazine χαρακτήρισε την εκτέλεση ως «μια πεταλούδα που κυματίζει στους ντίσκο ουρανούς». Ο Thomas Inskeep από το Stylus την αποκάλεσε φρέσκια. Ο Christian John Wikane από το PopMatters δεν ήταν εντυπωσιασμένος, ένιωθε ότι το να τραγουδάει το κομμάτι πάνω σε νέα συγχορδία ήταν ψυχρό.
Στην Rebel Heart Tour, το τραγούδησε σε ένα στυλ φλαμένκο ποτ πουρί, μαζί με τα "Dress You Up", "Into the Groove" και "Everybody". Φορούσε ένα φόρεμα του Alessandro Michele από το Gucci, επηρεασμένο από την λατινική και τσιγγάνικη κουλτούρα.
Επανεκτελέσεις και χρήση στη λαϊκή κουλτούρα
Το 2000, το συγκρότημα Switchblade Symphony συμπεριέλαβε μια τριπ χοπ επανεκτέλεση στο άλμπουμ Virgin Voices: A Tribute To Madonna, Vol. 2. Η Heather Phares του Allmusic το αποκάλεσε μια από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ. Μια φολκ διασκευή από την Alexandra Hope βρέθηκε στο compilation άλμπουμ Through the Wilderness, το οποίο αποτίνει φόρο τιμής στην καριέρα της Μαντόνα. Το 2014, το τραγούδι επανεκτελέστηκε στην σειρά Glee, στο δέκατο-ένατο επεισόδιο του πέμπτου κύκλου. Η Καναδή τραγουδίστρια Carly Rae Jepsen συμπεριέλαβε ένα δείγμα του "Lucky Star" στο σινγκλ της "Cut to the Feeling" (2017).
Το "Lucky Star" ακούστηκε στην ταινία Running on Empty (1988), στην σκηνή που ο χαρακτήρας του Ρίβερ Φίνιξ είναι στην τάξη μουσικής. Χρησιμοποιήθηκε στην βρετανική ταινία Snatch (2000), σκηνοθετημένη από τον τότε σύζυγο της Γκάι Ρίτσι. Η Μαντόνα έμεινε έγκυος στο πρώτο παιδί του εκείνη την περίοδο. Το μουσικό βίντεο του κομματιού αναφέρεται στο φιλμ του Κουέντιν Ταραντίνο, Pulp Fiction (1994), στην σκηνή όπου η Fabienne (που υποδύεται η Maria de Medeiros) λέει στον σύντροφό της (που υποδύεται ο Μπρους Γουίλις) πως θέλει μια κοιλιά «σαν της Μαντόνα στο Lucky Star».
Συντελεστές και προσωπικό
Οι συντελεστές προσαρμόζονται από τις σημειώσεις του άλμπουμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια της Μαντόνα Κατηγορία:Singles του 1983 Κατηγορία:Τραγούδια του 1983 Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Μπάθερστ
Το Μπάθερστ είναι περιφερειακή πόλη στην Νέα Νότια Ουαλία στην Αυστραλία. Βρίσκεται περίπου 200 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Σίδνεϊ και θεωρείται ο παλαιότερος εσωτερικός οικισμός της Αυστραλίας. Το 2016 το Μπάθερστ είχε περίπου 35,000 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το Μπάθερστ βρίσκεται στη δυτική άκρη της οροσειράς Γκρέιτ Ντιβάιντινγκ στην πεδιάδα του ποταμού Μακουάριε. Η πόλη έχει διάφορα αναχώματα για να προστατευτεί από πλημμύρες.
Κλίμα
Σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, το Μπάθερστ έχει Ωκεάνιο κλίμα. Το Μπάθερστ βρίσκεται στη δροσερή Εύκρατη ζώνη της Αυστραλίας, η οποία χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι έχει ήπια έως θερμά καλοκαίρια και δροσερούς έως κρύους χειμώνες. Οι καλοκαιρινές καταιγίδες είναι κοινές, που προκύπτουν από την επίπεδη πεδιάδα προς τα δυτικά ενώ το Μπάθερστ έχει περίπου 106,9 ημέρες ηλιοφάνειας ετησίως.<
Τον χειμώνα, οι ελαφριές έως μέτριες χιονοπτώσεις συμβαίνουν τακτικά κάθε χρόνο στις υψηλότερες κορυφές γύρω από το Μπάθερστ, ενώ το χιόνι είναι σχετικά ασυνήθιστο στην ίδια την πόλη. Στις 11 Φεβρουαρίου 2017, το Μπάθερστ κατέγραψε ένα νέο ρεκόρ υψηλής θερμοκρασίας που έφτανε τους 41.5 °C.
Αποικιακή περίοδος (δεκαετία του 1800) έως χρυσή εποχή (1860)
Ο κυβερνητικός επιθεωρητής και εξερευνητής Γιώργος Έβανς ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε τη πεδιάδα του Μπάθερστ το 1813, μετά την πρώτη επιτυχημένη ευρωπαϊκή διασταύρωση των Γαλάζιων Όρων την ίδια χρονιά. To 1814 χτίστηκε ο πρώτος δρόμος που διέσχιζε το σημερινό Μπάθερστ με αποτέλεσμα με τους μήνες και τα χρόνια να εξελιχθεί ως μια μικρή αγροτική περιοχή.
Στα πρώτα χρόνια της εγκατάστασης, το Μπάθερστ αποτέλεσε τη βάση για πολλούς πρώτους εξερευνητές της ενδοχώρας της Νέας Νότιας Ουαλίας, όπως του Γιώργου Έβανς το 1815, του Τζον Όξλει το 1817-1818, του Άλαν Κάνιγκχαμ το 1823 και του Θωμά Μίτσελ στη δεκαετία του 1830. μικρογραφία|Ζωγραφιά που απεικονίζει τον Έντουαρτ Χάργκρειβς, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος άνθρωπος που βρήκε χρυσό στην περιοχή το 1851|alt=|αριστερά
Χρυσός ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στην περιοχή τον Φεβρουάριο του 1823. Σύντομα χρυσός βρέθηκε και σε κοντινές περιοχές. Στη δεκαετία του 1860, η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται και ο πληθυσμός της να αυξάνεται ραγδαία. Το Μπάθερστ έγινε το πρώτο κέντρο χρυσού της Αυστραλίας. Οι κοντινές τοποθεσίες χρυσού θα μετέφεραν το χρυσό τους στο Μπάθερστ και έπειτα στο Σίδνεϊ.
Από το 1860 μέχρι το 1940
Το Μπάθερστ έγινε αργότερα το κέντρο μιας σημαντικής περιοχής εξόρυξης και παραγωγής άνθρακα. Η κύρια δυτική σιδηροδρομική γραμμή από το Σίδνεϊ έφτασε στο Μπάθερστ το 1876. Από τότε, η πόλη έγινε ένα σημαντικό σιδηροδρομικό κέντρο με εργαστήρια, βάσεις πληρώματος με αποθήκες ατμομηχανών και γραφεία τεχνικής υποστήριξης. Παραμένει σήμερα ως το σιδηροδρομικό περιφερειακό μηχανολογικό αρχηγείο με μεγάλη εγκατάσταση παραγωγής σιδηροδρομικών εξαρτημάτων.
Το 1885, η πόλη είχε πληθυσμό περίπου 8,000 κατοίκων αλλά η περιοχή συνολικά είχε περίπου 20,000.
Ορισμένες μεγάλες εξελίξεις στον τομέα των υποδομών φθάνουν όπως το Ανθρακαέριο, η ηλεκτρική ενέργεια, οι παροχές ύδρευσης στην πόλη και ένα σύστημα επεξεργασίας λυμάτων. Το αέριο έφτασε στο Μπάθερστ με ιδιωτική πρωτοβουλία το 1872, με το συμβούλιο να παρέχει ένα ανταγωνιστικό δίκτυο από το 1888. Μια υπηρεσία ασθενοφόρων μετακινήθηκε στην πόλη στις 6 Ιουνίου 1925. Τα αυτοκίνητα άρχισαν να χρησιμοποιούνται στην πόλη περίπου το 1927. Το αεροδρόμιο του Μπάθερστ άνοιξε το 1942, αρχικά για να παρέχει επιπλέον χώρο στάθμευσης για τα αεροπλάνα της βάσης αεροπορικών δυνάμεων του Ρίτσμοντ. Το αεροδρόμιο άνοιξε για το κοινό στις 16 Δεκεμβρίου 1946, με πρώτη πτήση προς το Σίδνεϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστραλίας Κατηγορία:Πόλεις της Ωκεανίας
Ρούλαντ Σάβεραϊ
Ο Ρούλαντ Σάβεραϊ (φλαμανδικά: Roelant Savery, αναφερόμενος επίσης και ως Roeland(t) Maertensz Saverij ή Roeland(t) Maertensz Saverij και de Savery αλλά και με πολλές άλλες παραλλαγές, Κόρτραϊκ,1576 – Ουτρέχτη 25 Φεβρουαρίου 1639 (ταφή)) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος κατά την εποχή της "Χρυσής εποχής" της ζωγραφικής στην Ολλανδία.
Βιογραφία
Ο Ρούλαντ γεννήθηκε στο Κόρτραϊκ του σημερινού Βελγίου. Ανήκε σε οικογένεια Αναβαπτιστών καλλιτεχνών που, όπως και άλλοι καλλιτέχνες, αναγκάστηκαν να διαφύγουν, υπό τον φόβο διώξεων των καθολικών Ισπανών που τότε κατείχαν τμήμα των Κάτω Χωρών, όταν ο Ρούλαντ ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Χάαρλεμ περί το 1585. Διδάχτηκε ζωγραφική από τον μεγαλύτερο αδελφό του Γιάκομπ Σάβεραϊ και τον Χανς Μπολ.
Όταν ολοκλήρωσε τη μαθητεία του, ο Ρούλαντ ταξίδεψε στην Πράγα, περί το 1604, όπου έγινε Αυλικός ζωγράφος των αυτοκρατόρων Ροδόλφου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Ματθία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι οποίοι είχαν μετατρέψει την Αυλή τους σε κέντρο της μανιεριστικής τέχνης. Κατά την περίοδο 1606 - 1608 ταξίδεψε στο Τιρόλο για να μελετήσει τα φυτά. Ο Χίλλις ντ' Οντεκούτερ (Gillis d'Hondecoeter) έγινε μαθητής του.
Ο Σάβεραϊ επέστρεψε στο Άμστερνταμ πριν το 1616 και έζησε στην οδό Sint Antoniesbreestraat. Το 1618 εγκαταστάθηκε στην Ουτρέχτη, όπου, ένα χρόνο αργότερα, έγινε μέλος στη Συντεχνία των ζωγράφων της πόλης. Ο ανεψιός του Χανς Σάβεραϊ έγινε ο σημαντικότερος από τους βοηθούς του.
Το 1621 αγόρασε ένα μεγάλο σπίτι στην οδό Boterstraat της Ουτρέχτης. Το σπίτι διέθετε μεγάλο κήπο με λουλούδια και φυτά, και συνάδελφοί του καλλιτέχνες, όπως ο Άνταμ Βίλλερτς ήταν τακτικοί επισκέπτες. Ο Σάβεραϊ είχε διατηρήσει και το σπίτι του στο Άμστερνταμ και ένα από τα παιδιά του βαπτίστηκε στην Νιούε Κερκ (Nieuwe Kerk, Νέα Εκκλησία) της πόλης.
Έργο
Ο Σάβεραϊ ζωγράφιζε κυρίως τοπία σύμφωνα με τη φλαμανδική παράδοση του Χίλλις φαν Κόνινξλοο, συχνά στολισμένα με πολλά σχολαστικά σχεδιασμένα ζώα και φυτά, πάντα με μυθολογικό ή θρησκευτικό θέμα στο παρασκήνιο. Ζωγράφισε, επίσης, πολλές νεκρές φύσεις με άνθη: Μπουκέτα σε πέτρινες κόχες, μερικές φορές με σαύρες, έντομα ή πεσμένα πέταλα, που θεωρούνται τα καλύτερα έργα του.
Το μοναδικό του ύφος ζωγραφικής, που στηριζόταν στον μεσουρανούντα τότε μανιερισμό, ήταν πολύ δημοφιλές ανάμεσα στους συλλέκτες και σήμερα έργα του υπάρχουν σε πολλά μουσεία στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική. Υψηλά εκτιμώνται, επίσης, τα προπαρασκευαστικά του σχέδια.
Ανάμεσα στα γνωστότερα έργα του είναι μερικές απεικονίσεις του ντόντο, είδους πτηνού που σήμερα έχει εκλείψει, τις οποίες ζωγράφισε κατά την περίοδο 1611 - 1628.. Ο ανεψιός του Χανς (ή Γιαν) Σάβεραϊ έγινε επίσης γνωστός για τις απεικονίσεις του ντόντο, ανάμεσα στις οποίες είναι η περίφημη εικονογράφησή του του 1651, που σήμερα βρίσκεται στο μουσείο φυσικής ιστορίας της Οξφόρδης, την οποία πιθανόν αντέγραψε από τα έργα του θείου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Θεόφιλος ο Κορυδαλλεύς
Ο Θεόφιλος Κορυδαλλεύς ήταν λόγιος, φιλόσοφος και κληρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|right|250px|Εξώφυλλο του έργου «Ρητορική» Γεννήθηκε το 1570 στην Αθήνα. Το οικογενειακό όνομά του ήταν Σκορδαλός, το οποίο στη συνέχεια άλλαξε στο πιο αρχαϊκό Κορυδαλλεύς, λόγω του ότι ήταν κάτοικος Κορυδαλλού. Φοίτησε αρχικά στο κολέγιο του Αγίου Αθανασίου στη Ρώμη και συνέχισε με σπουδές ιατρικής και φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Πάδοβα. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ του πανεπιστημίου στις 5 Ιουνίου του 1613. Τα χρόνια των σπουδών του συνέπεσαν με την αναβίωση της μελέτης του Αριστοτέλη και επηρεάστηκε ιδιαιτέρως από τον νεοαριστοτελικό φιλόσοφο και δάσκαλό του Τσέζαρε Κρεμονίνι (Cesare Cremonini). Δίδαξε στην Ελληνική κοινοτική σχολή της Βενετίας, στην Αθήνα, στην Κεφαλονιά και στη Ζάκυνθο μέχρι το 1622, οπότε και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις τού ανέθεσε τη διεύθυνση της Πατριαρχικής Ακαδημίας. Κατάφερε να αναδιοργανώσει την Πατριαρχική Ακαδημία και να της δώσει πανεπιστημιακό χαρακτήρα, περιορίζοντας τον θεολογικό σχολαστικισμό και φέρνοντας στο επίκεντρο της διδασκαλίας τη φιλοσοφία και την ερμηνεία των αριστοτελικών έργων. Το πρόγραμμα της Πατριαρχικής Ακαδημίας που κατάρτισε ο Κορυδαλλεύς αποτέλεσε το πρότυπο των ελληνικών σχολείων κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.
Εν τω μεταξύ ακολούθησε το μοναχικό σχήμα με το όνομα Θεοδόσιος, αργότερα όμως αποσχηματίστηκε. Όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη εκφώνησε λόγο με την ευκαιρία της ενθρόνισης του νέου Πατριάρχη, στον οποίο όμως εξέφρασε αιρετικές θέσεις με αποτέλεσμα να καταδιωχθεί από το πλήθος και να καταλήξει στο σπίτι του άρχοντα Δημητρίου Ιουλιανού. Το 1640 επανεντάχθηκε στον κλήρο και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Ναυπάκτου αλλά καθαιρέθηκε γρήγορα με αποτέλεσμα να αποσυρθεί στην Αθήνα, στην οποία συνέχισε να διδάσκει μέχρι το θάνατό του το 1645.
Το έργο του αποτελείται κυρίως από φιλοσοφικές πραγματείες και σχόλια στον Αριστοτέλη. Από τα άλλα έργα του ξεχωρίζουν οι Επιστολικοί τύποι, εγχειρίδιο με οδηγίες για σύνταξη διαφόρων ειδών επιστολών, το οποίο επανεκδόθηκε και αντιγράφτηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.
Η φιλοσοφική μέθοδος του Κορυδαλλέα, που ονομάστηκε «κορυδαλλισμός», αποτέλεσε τη βάση της παιδείας του ελληνισμού κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, αλλά κατά την τελευταία περίοδό της, στα χρόνια του Διαφωτισμού, ο όρος «κορυδαλλισμός» ταυτίστηκε με τον σχολαστικισμό και δέχτηκε επικρίσεις από εκφραστές νεωτερικών πνευματικών και παιδαγωγικών τάσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Ναυπάκτου Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Έλληνες ουμανιστές
Συνθήκη των Παρισίων (1951)
Η Συνθήκη των Παρισίων του 1951 αφορά την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ). Υπεγράφη στις 18 Απριλίου 1951 μεταξύ έξι ευρωπαϊκών χωρών, της Δυτικής Γερμανίας, του Βελγίου, της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Λουξεμβούργου και της Ολλανδίας. Δια της συνθήκης αυτής τα συμβαλλόμενα κράτη αποφάσισαν να ιδρύσουν την ΕΚΑΧ, που στο μέλλον έγινε μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Συνθήκη αυτή τέθηκε σε ισχύ στις 23 Ιουλίου 1952 και έληξε ακριβώς 50 χρόνια μετά, στις 23 Ιουλίου 2002.
Ένας απο τους σκοπούς της Συνθήκης ήταν η παγίωση της ειρήνης ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με πρωταρχικό στόχο τη δημιουργία μιας κοινής αγοράς για τα κύριες πρώτες ύλης της πολεμικής βιομηχανίας, τον άνθρακα και το χάλυβα. Έτσι χώρες που κατά την διάρκεια του πολέμου ήταν αντίπαλες τώρα μοιράζονταν και συνδιαχειρίζονταν την παραγωγή άνθρακα και χάλυβα.
Τα όργανα της ΕΚΑΧ ήταν: Η Κοινότητα λειτουργούσε υπό όρους προωθημένης υπερεθνικότητας με ευρύτατες εξουσίες παραχωρημένες στην Ανωτάτη Αρχή, δομή που αποφεύχθηκε στις επόμενες δύο Κοινότητες το 1957.
Στάτειρα (σύζυγος του Αλεξάνδρου του Μεγάλου)
Η Στάτειρα Γ΄ ή Βαρσίνη (απεβ. το 323 π.Χ.) ήταν κόρη της Στατείρας Β΄ και του Δαρείου Γ' της Περσίας. Αιχμαλωτίστηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο, μετά τη μάχη της Ισσού (333 π.Χ.) και έγινε σύζυγός του το 324 π.Χ..
Συνθήκη των Παρισίων (1951)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παρισίων (1951)
Στάτειρα (σύζυγος του Αλεξάνδρου του Μεγάλου)
Η Στάτειρα ήταν έγκυος από τον Αλέξανδρο, όπως και η Ρωξάνη. Η Ρωξάνη γέννησε τον διάδοχο του θρόνου της Μακεδονίας, Αλέξανδρο, αλλά για να μην υπάρχει κι άλλος διάδοχος, με τη βοήθεια του Περδίκκα, η Ρωξάνη δολοφόνησε τη Στάτειρα και την αδερφή της Δρυπέτη, χήρα του Ηφαιστίωνα. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει πως η Ρωξάνη δεν σκότωσε τη Δρυπέτη, αλλά την άλλη γυναίκα του Αλέξανδρου, την Παρυσάτιδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Ροδίτσα Φθιώτιδας
Η Ροδίτσα είναι πεδινή κωμόπολη της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 30 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ενοριακός ναός είναι ο Άγιος Αθανάσιος, που υπάγεται στη Β' Αρχιερατική Περιφέρεια Θερμοπυλών & Ροδίτσης της Μητρόπολης Φθιώτιδας. Υπάρχει και λειτουργεί ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ροδίτσας που είναι μέρος της προαστιακής γραμμής που συνδέει το Λειανοκλάδι με την Στυλίδα μέσω Λαμίας. Από το 1980 στην περιοχή δραστηριοποιείται ο επιμορφωτικός εξωραϊστικός σύλλογος Ροδίτσας «Ο Άγιος Αθανάσιος».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Εγκεφαλικός όγκος
Ένας εγκεφαλικός όγκος, είναι οποιοσδήποτε ενδοκρανιακός όγκος που χαρακτηρίζεται από ανεξέλεγκτη διαίρεση κυττάρων, κανονικά είτε μέσα στον εγκέφαλο, στα κρανιακά νεύρα, στις μεμβράνες που καλύπτουν τον εγκέφαλο (μήνιγγες), στο κρανίο, στο βλεννογόνο και κωνοειδή αδένα ή μπορεί να εξαπλωθεί από κάποιον καρκίνο που εντοπίζεται σε άλλο μέρος του σώματος (μεταστατικοί όγκοι). Οι πρωτογενείς εγκεφαλικοί όγκοι στα παιδιά εντοπίζονται συνήθως στο οπίσθιο κρανιακό βόθριο και στους ενήλικες συνήθως εντοπίζονται στα εμπρόσθια εγκεφαλικά ημισφαίρια, παρόλο που μπορούν να αναπτυχθούν σε οποιοδήποτε μέρος του εγκεφάλου. Στις ΗΠΑ το 2005 έχουν υπολογιστεί 43.800 καινούριες υποθέσεις εγκεφαλικών όγκων, στις οποίες οφειλόταν το 1.4 τις εκατό όλων των καρκίνων, το 2,4 τις εκατό όλων των θανάτων που οφείλονταν σε καρκίνο και 20-45 τις εκατό των παιδιατρικών καρκίνων. Τελικώς εκτιμάται πως υπήρξαν 13.000 θάνατοι από όγκους του εγκεφάλου.
Ταξινόμηση
Οι εγκεφαλικοί όγκοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε πρωτογενείς και σε δευτερογενείς. Οι πρωτογενείς όγκοι εμφανίζονται από μόνοι τους, χωρίς να έχει γίνει μετάσταση από κάποιο άλλο μέρος του σώματος. Οι δευτερογενείς όγκοι είναι μεταστάσεις καρκίνων από διαφορετικά όργανα του σώματος.
Πρωτογενείς Εγκεφαλικοί Όγκοι Και Δευτερογενείς Εγκεφαλικοί Όγκοι
Οι πρωτογενείς εγκεφαλικοί όγκοι αναπτύσσονται από τον ανώμαλο πολλαπλασιασμό εγκεφαλικών κυττάρων. Όγκοι μπορούν να δημιουργηθούν από τα διάφορα είδη των εγκεφαλικών κυττάρων. Είναι επίσης δυνατόν να αναπτυχθούν μεταστάσεις στον εγκέφαλο από κάποιον άλλο καρκίνο που έχει εκδηλωθεί σε διαφορετικό μέρος του σώματος. Οι δευτερογενείς αυτοί όγκοι είναι συχνότεροι από ότι οι πρωτογενείς όγκοι του εγκεφάλου. Στα παιδιά οι περισσότεροι όγκοι είναι πρωτογενείς. Στους ενήλικες συμβαίνει το αντίθετο δηλαδή οι περισσότεροι είναι μεταστάσεις καρκίνων που εκδηλώθηκαν αλλού στο σώμα.
Συμπτώματα
Τα σημεία και συμπτώματα που μπορούν να προκαλούν οι πρωτογενείς ή δευτερογενείς εγκεφαλικοί όγκοι έχουν σχέση με πολλές βασικές λειτουργίες όπως η όραση, η ακοή, η ομιλία, η μνήμη, η κίνηση, η ισορροπία, η συμπεριφορά και η ψυχική κατάσταση. Τα κυριότερα είναι τα ακόλουθα: