cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλατεία Ελευθερίας (Θεσσαλονίκη)
Στο νότιο άκρο της Πλατείας Ελευθερίας βρίσκεται το μνημείο του ολοκαυτώματος προς τιμήν των 50.000 Εβραίων της Θεσσαλονίκης που μαρτύρησαν στα ναζιστικά στρατόπεδα. Το μνημείο σχεδιάστηκε από τους αδελφούς Γκλιντ (Glid) και παριστάνει την επτάφωτο λυχνία και φλόγες με ένα πλέγμα ανθρώπινων σωμάτων.
Πέραν των γεγονότων που συνδέονται με τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, η Πλατεία Ελευθερίας είναι μεταξύ άλλων το σημείο από όπου τον Οκτώβριο του 1912 ο απελευθερωτικός στρατός έκανε τη θριαμβευτική είσοδό του στην πόλη και ο χώρος όπου το 1916 έγινε η πανηγυρική υποδοχή του Ελευθερίου Βενιζέλου. Είναι ο χώρος όπου κατασκευάστηκαν πρόχειρα ξύλινα παραπήγματα το 1917 για τη διαμονή των πυροπαθών και το 1922 για τους πρόσφυγες που έφθασαν στη Θεσσαλονίκη μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η πλατεία πήρε τη σημερινή ονομασία της το 1908, όταν στον συγκεκριμένο χώρο πραγματοποιήθηκαν οι κεντρικές διαδηλώσεις και η συντακτική συνέλευση του κινήματος των Νεότουρκων.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Τα γεγονότα που οδήγησαν στην καταστροφή των Εβραίων της Θεσσαλονίκης απεικονίστηκαν σε μια ταινία του 2015 του Μανούσου Μανουσάκη, με τίτλο Συννεφιασμένη Κυριακή. Λόγω της σημαντικής αλλαγής στον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα της πλατείας και του γεγονότος ότι είναι πλέον χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων, η σκηνή που απεικονίζει την εγγραφή των Εβραίων στην Πλατεία Ελευθερίας γυρίστηκε στην Πλατεία Κοτζιά στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλατείες της Θεσσαλονίκης
Renault 7
Το Renault 7 (ή R7) ήταν μια 4-πορτη σεντάν εκδοχή του Renault 5 πρώτης γενιάς, που παρήχθη στην Ισπανία, μεταξύ του 1974 και του 1984, από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault και συγκεκριμένα από το παρακλάδι της Renault που ονομάζεται FASA-Renault. Και τα δύο μοντέλα, ανήκαν στην τάξη των supermini αυτοκινήτων πόλης της κατηγορίας B.
Βασικά στοιχεία
Το R7 ήταν εξαιρετικά παρόμοιο αισθητικά με το R5 hatchback (το οποίο είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1972) και με κοινά μηχανικά μέρη, αν και προσφέρθηκε με πολύ λιγότερους κινητήρες από το Renault 5. Η κυριότερη διαφορά, ήταν ότι το Renault 7 ήταν 4-πορτο σεντάν, ενώ το Renault 5 ήταν hatchback, αρχικά μόνο ως 3-πορτο και, από το καλοκαίρι του 1979, και ως 5-πορτο. Επίσης, το Renault 7 είχε μακρύτερο μεταξόνιο κατά 6 εκατοστά από το Renault 5, προσφέροντας έτσι σαφώς καλύτερους εσωτερικούς χώρους για τους πίσω επιβάτες
Το Renault 7 διατέθηκε κυρίως στην Ισπανία, με σπάνιες εξαγωγές σε ελάχιστα κράτη. Συνολικά κατασκευάστηκαν μόλις 159.533 αντίτυπα του Renault 7 στα 10 έτη παραγωγής του. Εξαγωγικά, δεν σημείωσε σχεδόν καμία απήχηση, καθώς το διάστημα 1969 με 1980 η Renault προσέφερε το αρκετά μεγαλύτερο Renault 12 με μόνο λίγο υψηλότερη εμπορική τιμή.
Ανανέωση και διακοπή
thumb|left|Renault 7 GTL του 1981.
Μια αισθητική ανανέωση του R7 έγινε το 1979, ενώ ακολούθησε μια αύξηση του κυβισμού του κινητήρα στα 1.108 cm³ το 1980, αν και η ισχύς του παρέμεινε στους 50 ίππους. Τελικώς, η παραγωγή του μοντέλου έληξε το 1984, λίγο μετά την παρουσίαση και την εισαγωγή των Renault 9/11 διεθνώς. Να σημειωθεί ότι το καλοκαίρι του 1979 εισήχθη μια 5-πορτη εκδοχή του Renault 5, που χρησιμοποίησε τις πόρτες του ισπανικής κατασκευής Renault 7.
Ο λόγος της διακοπής ήταν ότι το 1984 που το Renault 5 επανασχεδιάστηκε σημαντικά (και πλέον βασιζόταν στην πλατφόρμα των R9 και R11), οι έως τότε ελάχιστες πωλήσεις του Renault 7 δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν μια νέα και πιο σύγχρονη εκδοχή του R7.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
7 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Ακρωτηριασμός
thumb|250px|Ακτινογραφία ακρωτηριασμένων δακτύλων Ακρωτηριασμός (Amputation) είναι η τραυματική ή η ιατρογενής (χειρουργική) αποκοπή ενός μέλους ή τμήματος του μέλους του σώματος από το υπόλοιπο σώμα.Η πρώτη περίπτωση αποκαλείται Τραυματικός ακρωτηριασμός και η δεύτερη λέγεται θεραπευτικός Χειρουργικός Ακρωτηριασμός. Πέραν αυτών των δύο μορφών, υπάρχουν και άλλες μορφές ακρωτηριασμών που έχουν μάλλον κοινωνικό υπόβαθρο, συμβολικά τους αποκαλούμε κοινωνικούς ακρωτηριασμούς και έχουν ποινικό, και νομικό χαρακτήρα. Μια μορφή ακρωτηριασμού είναι η παράνομη αποκοπή άνω και κάτω άκρων με σπαθιά κατά τον εμφύλιο πόλεμο στο κράτος Σιέρα Λεόνε της Αφρικής. Άλλη μορφή ακρωτηριασμού είναι ο ακρωτηριασμός άνω άκρων ως ποινή, τιμωρία σε κλοπή, σε φανατικά Ισλαμικά Αραβικά καθεστώτα. Τέλος μορφή ακρωτηριασμού είναι η κλειτοριδεκτομή που επίσης γίνεται σε ορισμένα Αφρικανικά και Αραβικά Ισλαμικά καθεστώτα. Ο ευνουχισμός είναι μια μορφή ακρωτηριασμού που γινόταν παλιά στο ανδρικό προσωπικό των Χαρεμιών των Κινέζων Αυτοκρατόρων και των Οθωμανών Σουλτάνων, με προφανή τον λόγο (να αποφευχθεί σεξουαλική επαφή με τις παλλακίδες του Ηγεμόνος, ελλείψει Τεστοστερόνης).
Οι αιτίες
Διάφορες αιτίες μπορεί να προκαλέσουν την αναγκαιότητα Χειρουργικού Ακρωτηριασμού με συνηθέστερη το βαρύτατο τραυματισμό ενός μέλους, σε σημείο που είναι λειτουργικά ανώφελο ή μη βιώσιμο. Επίσης, στα ηλικιωμένα άτομα μπορεί να γίνει ακρωτηριασμός εξαιτίας αγγειακής ανεπάρκειας. Η τελευταία καταλήγει σε γάγγραινα ή είναι επώδυνη. Άλλη μία αιτία για ακρωτηριασμό είναι ο διαβήτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειρουργική Κατηγορία:Χειρουργικές επεμβάσεις Κατηγορία:Οξύς πόνος
Κρουσέιντερς ΦΚ
Η Κρουσέιντερς Φούτμπολ Κλαμπ (αγγλικά: Crusaders Football Club) είναι ημιεπαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Βόρεια Ιρλανδία, η οποία αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Ιρλανδίας. Ιδρύθηκε το 1898 στο Μπέλφαστ και αγωνίζεται στο στάδιο Seaview. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μαύρο. Κυριότερος αντίπαλος της ομάδας είναι η Κλίφτονβιλ ΦΚ. Τα μεταξύ των δύο ομάδων παιχνίδια είναι γνωστά σαν North Belfast derby.
Θειικός άργυρος
μικρογραφία|Θειικός άργυρος Ο θειικός άργυρος είναι ανόργανη χημική ένωση με μοριακό τύπο Ag2SO4 και μοριακό βάρος 311,79. Είναι ένα άλας του αργύρου.
Ο θειικός άργυρος χρησιμοποιείται στην επαργύρωση και ως υποκατάστατο του νιτρικού αργύρου που δεν βάφει. Το θειικό αυτό άλας είναι σταθερό υπό συνηθισμένες συνθήκες αποθηκεύσεως, αν και σκουραίνει με τον καιρό όταν εκτίθεται στον αέρα ή το φως. Είναι λίγο διαλυτός στο νερό.
Παρασκευή
Ο θειικός άργυρος παρασκευάζεται στο εργαστήριο με την προσθήκη θειικού οξέος σε διάλυμα νιτρικού αργύρου:
Το ίζημα που παράγεται ξεπλένεται στη συνέχεια με καυτό νερό. Η όλη διαδικασία γίνεται με περιβάλλοντα φωτισμό από κόκκινο φως.
Φυσικές ιδιότητες
Ο θειικός άργυρος είναι άχρωμο και άοσμο κρυσταλλικό στερεό με πυκνότητα 5,45 γραμμάρια ανά cm3, η οποία μειώνεται στα 4,84 γραμ./cm3 σε υγρή κατάσταση. Η θερμοκρασία τήξεως του θειικού αργύρου είναι 652,2 έως 660 °C, ενώ η θερμοκρασία βρασμού είναι 1085 °C.
Η διαλυτότητα της ουσίας στο νερό κυμαίνεται από 0,57 γραμμάρια ανά 100 mL στους 0°C μέχρι 1,33 γραμμάρια ανά 100 mL στους 100°C, ενώ στους 25°C είναι 0,83. Διαλύεται επίσης σε υδατικά διαλύματα οξέων, στην ακετόνη, στους αιθέρες και στις αλκοόλες.
Η ειδική θερμότητα του θειικού αργύρου είναι 131,4 J/mol·K. Ο θειικός άργυρος κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό σύστημα με σταθερές πλέγματος a = 10,2699(5) Å, b = 12,7069(7) Å και c = 5,8181(3) Å. Προς τις αντίστοιχες διευθύνσεις οι δείκτες διαθλάσεως είναι nα = 1,756, nβ = 1,775 και nγ = 1,782
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενώσεις αργύρου Κατηγορία:Άλατα
Θάλασσα του Ψύχους
thumb|right|285px|Φωτογραφία της Θάλασσας του Ψύχους και των γύρω εκτάσεων από το σκάφος [[Lunar Orbiter 4. Ο βορράς είναι επάνω και λίγο προς τα δεξιά. Η θάλασσα του Ψύχους είναι η σκούρα ακανόνιστη λωρίδα που εκτείνεται από τα άνω αριστερά προς τα κάτω δεξιά. Κάτω αριστερά διακρίνεται τμήμα της Θάλασσας των Βροχών με τον Κόλπο της Ίριδας. Διακρίνονται αρκετοί μεγάλοι κρατήρες, όπως ο Πλάτων με σκούρο πυθμένα κάτω από το κέντρο της εικόνας, ο Άρπαλος (αριστερά) και ο Αριστοτέλης (δεξιά) μέσα στη θάλασσα, και ο Φιλόλαος πάνω από το κέντρο.]] Η Θάλασσα του Ψύχους (Mare Frigoris) είναι μία σεληνιακή θάλασσα, η βορειότερη και η πλέον επιμήκης (μακρόστενη). Βρίσκεται στην εξωτερική περιφέρεια της λεκάνης του Ωκεανού των Καταιγίδων, σε μικρή απόσταση από το βόρειο άκρο της Θάλασσας των Βροχών, ενώ στα ανατολικά φθάνει στα βόρεια όρια της Θάλασσας της Ηρεμίας. Κοντά στη νότια «ακτή» της βρίσκεται ο σκοτεινός κρατήρας Πλάτων, ενώ στο εσωτερικό της υπάρχουν επίσης κάποιοι σημαντικοί κρατήρες, όπως ο Αριστοτέλης.
Γεωλογία
Το υλικό της λεκάνης που περιβάλλει τη Θάλασσα του Ψύχους χρονολογείται από την Πρώιμη Ίμβρια Εποχή, ενώ τα πετρώματα του ανατολικού μέρους της θάλασσας ανήκουν στην Ύστερη Ίμβρια Εποχή και τα πετρώματα του δυτικού μέρους της θάλασσας ανήκουν στην ακόμα μεταγενέστερη Ερατοσθένεια Εποχή, η οποία τελείωσε πριν 1,1 δισεκατομμύριο χρόνια.
Ονόματα
Καθώς συμβαίνει και με τις περισσότερες άλλες «θάλασσες» της Σελήνης, η Θάλασσα του Ψύχους ονομάσθηκε από τον Τζοβάνι Ριτσιόλι, του οποίου το σύστημα ονοματολογίας από το 1651 έχει καθιερωθεί. Πριν από αυτόν, ο Μίκαελ φαν Λάνγκρεν (Λάγκρενος) την είχε ονομάσει Mare Astronomicum («Θάλασσα της Αστρονομίας») στον χάρτη του το 1645. Επίσης ο Πιερ Γκασσεντί την είχε ονομάσει Boreum Mare («Βόρειο Θάλασσα»).
Παραπομπές
Ψυχους
Ντέβον (κομητεία)
Το Ντέβον (pron.: παλαιότερα Ντέβονσαϊρ, στη βρυθονική διάλεκτο του Ντέβον Dewnant, στα κορνικά Dewnens, στα ουαλικά Dyfnaint, στα βρετονικά Devnent) είναι μια κομητεία του νοτιοδυτικού τμήματος της Αγγλίας, η οποία πλαισιώνεται από την Κορνουάλη στα δυτικά και το Ντόρσετ και το Σόμερσετ στα ανατολικά. Αποτελεί την 4η μεγαλύτερη κομητεία στην Αγγλία. Η ονομασία Devonshire χρησιμοποιούταν παλιότερα, όμως πλέον δεν χρησιμοποιείται παρά σε ορισμένα ονόματα και αξιώματα (ο Δούκας του Ντέβονσαϊρ για παράδειγμα). Εμφανίζεται ακόμη στις πινακίδες σήμανσης εντός της κομητείας. Η Κομητεία του Ντέβον διαδέχτηκε το παλιό βρετονικό βασίλειο της Dumnonia, το οποίο, μετά την κατάληψή του από τους Αγγλοσάξονες, περιορίστηκε στην βρετανική Κορνουάλη. Η ονομασία Devon προέρχεται από αυτήν.
Διοίκηση
Το κομητειακό συμβούλιο αποτελείται από 41 συντηρητικούς (41,9% των ψήφων), που το διοικούν. Η αντιπολίτευση αποτελείται από 14 φιλελεύθερους-δημοκράτες (29,9%), 4 εργατικούς (6,1%) και 1 πράσινο (6,8%). Υπάρχουν επίσης και 2 ανεξάρτητοι (4,6%).
Τουρισμός
Το Ντέβον είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός, χάρη στις παραλίες και τα εθνικά πάρκα του, στο Ντάρτμουρ και το Έξμουρ. Οι δύο ακτές του Ντέβον είναι δημοφιλείς για τις παραλίες τους. Η βόρεια ακτή βρίσκεται επί της Διώρυγας του Μπρίστολ και αποτελεί δημοφιλή προορισμό για τους σέρφερ ενώ η νότια ακτή, επί της Μάγχης, αποτελεί παραδοσιακό μέρος παραθερισμού για τους Βρετανούς με τα παραθαλάσσια θέρετρα του Τορκί και του Έξμαουθ.
Γαστρονομία
Τα σκόουν με κρέμα και μαρμελάδα φράουλας, γνωστά ως «Devonshire cream tea». Το Ντέβον είναι επίσης περιοχή παραγωγής μηλίτη, γάλατος και κρέατος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντέβον
Βάικ
Το Βάικ (αρμενικά: Վայք) είναι πόλη και το κέντρο της αστικής κοινότητας του Βάικ στην επαρχία Βαγιότς Ντζόρ στα νότια της Αρμενίας.
Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, το Βάικ είχε πληθυσμό περίπου 4.700 κατοίκων. Ωστόσο, από την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 5.877, μειωμένος σε σχέση με τους 6.024 που αναφέρθηκαν στην απογραφή του 2001.
Ετυμολογία
Το όνομα Βάικ κυριολεκτικά σημαίνει «οδύνες» και προέρχεται από το καντόνι Βαγιότς Ντζόρ της ιστορικής αρμενικής επαρχίας Σιουνίκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Πανιώνιος (κολύμβηση)
Για τα υπόλοιπα τμήματα δείτε το κυρίως λήμμα Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Στη Σμύρνη
Αγώνες κολύμβησης διεξάγονταν στη Σμύρνη από τους Α΄ Πανιώνιους Αγώνες (1896). Σ' αυτούς συμμετείχαν κολυμβητές του Α.Σ. "Γυμνάσιον" (Πανιωνίου) και του Απόλλωνα. Το 1896 στην Α΄ Ολυμπιάδα της Αθήνας συμμετείχε ο κολυμβητής του Γυμνασίου Γρηγοριάδης στα 500 ελ.
Το 1906 ιδρύθηκε ο Πέλοψ Μελαντίας, που προώθησε ιδιαιτέρως το άθλημα με την καθιέρωση των ετήσιων ναυτικών και κολυμβητικών αγώνων "Πελόπεια". Οι κολυμβητικοί αγώνες διεξάγονταν στην προκυμαία της Μελαντίας. Όλα τα αγωνίσματα ήταν ελεύθερης κολύμβησης: 100, 200, 400, 1600 μ. και σκυταλοδρομία 400 μ. Επίσης, 50 μ. παίδων.
Στην Αθήνα
Μετά την καταστροφή οι κολυμβητές του Πανιωνίου: Καραμπάτης, Τσιγκώνης, Καραγιαννόπουλος κ.ά. στήριξαν την ελληνική κολύμβηση κατά την πρώτη δεκαετία του μεσοπολέμου. Τον Αύγουστο του 1926 ο σύλλογος μετείχε με 12 αθλητές στο πανελλήνιο πρωτάθλημα (του ΣΕΓΑΣ) που έγινε στην Καστέλλα, στον όρμο Κουμουνδούρου, όπως και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1927 που διεξήχθη στο Τουρκολίμανο στις 30-31 Ιουλίου.
Το 1927 ο σύλλογος, μέσω του προέδρου του Δ. Δάλλα, ενήργησε, ώστε να ιδρυθεί ναυτική και κολυμβητική ομοσπονδία ανεξάρτητη από τον ΣΕΓΑΣ, κάτι το οποίο πραγματοποιήθηκε το 1928. Ο Πανιώνιος είναι ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων (ΕΚΟΦ).
Στη Νέα Σμύρνη
Μεταπολεμικά το κολυμβητικό τμήμα του συλλόγου περιέπεσε σε παρακμή. Επανιδρύθηκε το 1979, όταν κατασκευάστηκε το Δημοτικό Κολυμβητήριο Ν. Σμύρνης και από το 1981 παίρνει μέρος στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα κολύμβησης. Βρίσκεται μεταξύ των πρώτων συλλόγων της χώρας κυρίως στην κατηγορία γυναικών.
Αθλητές του τμήματος έχουν πετύχει 27 Πανελλήνιες επιδόσεις κολύμβησης κατηγοριών και open και αγωνίστηκαν με την Εθνική ομάδα, παίρνοντας μέρος σε Βαλκανικούς και Πανευρωπαϊκούς αγώνες και σε διάφορα διεθνή meeting.
Eξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κολύμβηση Πανιώνιος
Ραμόν Τσάο
Ο Ραμόν Τσάο έλαβε τον τίτλο του ιππότη της Τάξης των Γραμμάτων και Τεχνών (chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres το 1991 και τον τίτλο του officier το 2004. Το 2003 η ισπανική κυβέρνηση τον βράβευσε με το Orden del Mérito Civil. Το 1997 κέρδισε το βραβείο Premio Galicia de la Comunicación. Το 2001 έλαβε το βραβείο Liberpress για την συνοχή του απέναντι στον άνθρωπο και την αλληλεγγύη του στο πεδίο της δημοσιογραφίας : “pela seva coherència humana y solidaritat periodística”.
Ήταν ο πατέρας του δημοσιογράφου του ραδιοφώνου Αντουάν Τσάο και του μουσικού και τραγουδιστή Μάνου Τσάο - και οι δυο μέλη του συγκροτήματος Mano Negra του οποίου η περιπέτεια στην Κολομβία περιγράφηκε στο βιβλίο του Ραμόν Τσάο Mano Negra en Colombia: Un tren de hielo y fuego.
Σβετλάνα Μπαμπάνινα
Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1964 κατέρριψε στη Μόσχα το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μ. προσθίως, με επίδοση 1'17"2 . Στις 11 Μαΐου του 1965, στην Τασκένδη, κατέρριψε και πάλι το παγκόσμιο ρεκόρ με χρόνο 11.16.5.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολυμβητές
Σμηγματορροϊκή κερατίαση
Οι βλάβες της σμηγματορροϊκής κερατίασης του δέρματος, που αναφέρονται και ως σμηγματορροϊκή υπερκεράτωση ή σμηγματορροϊκή verruca, είναι εξαιρετικά συχνές καλοήθεις δερματικές βλάβες (μη καρκινικές), που προέρχονται από τα κύτταρα της εξωτερικής στοιβάδας της επιδερμίδας (κερατινοκύτταρα). Ο όρος "σμηγματορροϊκά κονδυλώματα", πρέπει να αποφεύγεται καθώς ο όρος "κονδυλώματα" αναφέρεται σε βλάβες που προκαλούνται από τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων HPV, ο οποίος δεν σχετίζεται με την σμηγματορροϊκή κερατίαση.
Η νόσος συνήθως εμφανίζεται στις ώριμες ηλικίες.
Κλινική εικόνα
Οι δερματικές αυτές βλάβες εμφανίζονται με διάφορα χρώματα, από ανοιχτό καστανό έως μαύρο ή στο χρώμα του δέρματος. Έχουν σχήμα στρογγυλό ή οβάλ, ψηλαφίζονται ως επίπεδες κηλίδες ή ελαφρώς επηρμένες, και κυμαίνονται σε μέγεθος από πολύ μικρό μέχρι και σε μήκος μερικών εκατοστών. Μπορεί να είναι κηρώδεις ή ξηρές στην όψη και συχνά μοιάζουν σαν να έχουν «επικολληθεί» στο δέρμα, καθώς προέρχονται μόνο από τα επιπολής στρώματα της επιδερμίδας. Μπορεί να είναι μονήρεις ή πολλαπλές και εμφανίζονται οπουδήποτε στο σώμα, αλλά συνήθως εντοπίζονται κυρίως στο πρόσωπο, το θώρακα και τη ράχη λευκών ενήλικων. Σε ορισμένες περιπτώσεις προεξέχουν από το δέρμα και υπάρχει κνησμός.
Σε κάποιες περιπτώσεις, οι βλάβες μπορεί να αναπτυχθούν γρήγορα και άλλοτε να μοιάζουν με καρκίνο του δέρματος, οπότε κατά την κλινική εξέταση, η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει τα κονδυλώματα και το μελάνωμα.
Θεραπεία
Δεν απαιτείται θεραπεία παρά μόνο για λόγους αισθητικής. Στόχοι της θεραπείας είναι να αφαιρεθούν ή να καταστραφούν πλήρως, προς αποφυγή υποτροπής, αλλά κατά το δυνατό ανώδυνα και χωρίς να προκληθεί δύσμορφη ουλή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες
Βελούδινο Βιβλίο
Με την ονομασία «Βελούδινο Βιβλίο» (Бархатная книга) είναι γνωστό ένα βιβλίο-κατάλογος των αριστοκρατικών οικογενειών της Ρωσίας και των γενεαλογιών τους. Το όνομα αυτό το οφείλει στο δέσιμό του από κόκκινο βελούδο. Ο κατάλογος αυτός ξεκινά χρονικά στα μέσα του 16ου αιώνα (1555) με τη λεγόμενη «Βασιλική γενεαλογία» (Gosudarev Rodoslovets) των Ρουρικιδών και των Γεδιμινιδών, και συμπληρώθηκε με νεότερο υλικό ύστερα από σχετικό διάταγμα του έτους 1682, επί αντιβασιλείας της Σοφίας, οπότε όλα τα προγενέστερα αντίστοιχα βιβλία κάηκαν.
Το «Βελούδινο Βιβλίο» τυπώθηκε για πρώτη φορά μόλις το 1787 από τις εκδόσεις του Πανεπιστημίου της Μόσχας με επιμέλεια του συγγραφέα Νικολάι Νοβίκοφ και αποτελεί σημαντική πηγή για τους ιστορικούς. Ο πλήρης κατάλογος των οικογενειών που περιέχονται στο «Βελούδινο Βιβλίο» υπάρχει εδώ.
Πηγές
Βελουδινο
Δουκικό ανάκτορο της Μάντοβα
Το δουκικό ανάκτορο της Μάντοβα, ιταλ. palazzo ducale di Mantova, είναι ένα συγκρότημα κτηρίων στη Μάντοβα της Λομβαρδίας, στη βόρειο Ιταλία, που κτιζόταν από τον 14ο ως τον 17ο αι. κυρίως από τα μέλη του Οίκου των Γκοντζάγκα ως ηγεμονική κατοικία τους στην πρωτεύουσα του δουκάτου. Τα κτήρια, που έχουν εσωτερικές αυλές και ευρείς κήπους, συνδέονται με διαδρόμους και στοές. Το συγκρότημα περιλαμβάνει 500 δωμάτια και έχει έκταση 34 στρεμμάτων. Αν και η πιο διάσημη αίθουσα είναι το δωμάτιο των Παντρεμένων (camera degli Sposi) με τις νωπογραφίες του Αντρέα Μαντένια, υπάρχουν και άλλα αξιόλογα αρχιτεκτονικά και ζωγραφικά στοιχεία.
Οι Γκοντζάγκα έζησαν εδώ από το 1328 ως το 1707, οπότε ο Οίκος εξέλιπε. Ακολούθησε γρήγορη παρακμή των κτηρίων, που έπαυσε τον 20ό αιώνα με τη διαδικασία αποκατάστασης και τη μετατροπή του ανακτόρου σε μουσείο. Το 1998 ανακαλύφθηκε ένα κρυφό ως τότε δωμάτιο από τους μελετητές του ανακτόρου, με προεξάρχοντα την Πάουλα Μπετσούττι. Το δωμάτιο θεωρείται, ότι χρησιμοποιείτο στα τέλη του 16ου αι. για εκτελέσεις μουσικών έργων του Μοντεβέρντι.
Η Παλαιά Αυλή
H είσοδος του ανακτόρου είναι από την πλατεία Σορντέλλο, όπου βρίσκονται τα πιο παλαιά κτήρια, το Παλάτσο ντελ Καπιτάνο και αριστερά του το Μάγκνα Ντόμους. Αποτελούν τον αρχικό πυρήνα της Παλαιάς Αυλής (Corte Vecchia).
To Ανάκτορο του Καπιτάνο (Palazzo del Capitano) κτίστηκε στα τέλη του 13ου αι. από τον καπιτάνο του λαού Γκουίντο Μπουονακόλσι, του οποίου η οικογένεια κυβέρνησε τη Μάντοβα το διάστημα 1271-1328. Αρχικά υπήρχαν δύο όροφοι, που χωριζόταν από τον Μέγα Δόμο (Magna Domus) με μία πάροδο. Στις αρχές του 14ου αι. προστέθηκε ένας όροφος και το κτήριο ενώθηκε με τον Μέγα Δόμο· η πάροδος έγινε στοά. Ο επιπλέον όροφος αποτελείται από μία μεγάλη αίθουσα 67 Χ 15 μ., γνωστή ως η αίθουσα των Όπλων ή της Συνέλευσης, καθώς στέγασε τη Συνέλευση (Dieta) της Μάντοβας το 1459.
Η μνημειώδης κλίμακα της Δούκισσας (Scalone delle Duchesse), που κτίστηκε τον 17ο αι. και ανακαινίστηκε το 1779 από τον Πάολο Πότσο, οδηγεί στο δωμάτιο του Μορόνε. Εκεί βρίσκεται ο πίνακας του Ντομένικο Μορόνε η εκδίωξη των Μπονακόλσι, έργο που ο Βερονέζος ζωγράφος έκανε το 1494. Στον επίσημο όροφο (piano nobile) είναι το Πρώτο δωμάτιο της Γκουαστάλλα, όπου στη ζωφόρο υπάρχει νωπογραφία με τα μέλη του Οίκου των Γκοντζάγκα. Το επόμενο είναι το δωμάτιο του Πιζανέλλο, όπου ο ζωγράφος αυτός έφτιαξε το 1433 μία σειρά νωπογραφιών, που παριστούν μία κονταρομαχία (tournois) και άλλες σκηνές, που άφησε ημιτελείς. Ο αναθέτης του έργου Τζανφραντσέσκο Γκοντζάγκα αναπαριστάται στο έργο. Οι νωπογραφίες ανακαλύφθηκαν και αποκαταστάθηκαν τς δεκαετίες του 1960 και του 1970.
Το διαμέρισμα της Ισαβέλλας των Έστε
Το 1519 η Ισαβέλλα των Έστε μετακόμισε από το Κάστρο τού Αγ. Γεωργίου στο παλαιότερο τμήμα τού ανακτόρου των Γκοντζάγκα, στο αποκαλούμενο διαμέρισμα της Χήρας. Το διαμέρισμα αυτό της Ισαβέλλας περιελάμβανε δύο πτέρυγες, που τώρα χωρίζονται από την είσοδο της Αυλής της Τιμής (Cortile d' Onore). H πτέρυγα του Σπηλαίου στεγάζει την ξύλινη επίπλωση και τους πίνακες από το διάσημο σπουδαστήριό της (studiolo), έργα που είχε παραγγείλει το διάστημα 1496-1505 στον Αντρέα Μαντένια (ο Παρνασσός, ο Θρίαμβος των Αρετών), στον Λορέντσο Κόστα τον πρεσβύτερο (Η Ισαβέλλα ντ' Έστε στο βασίλειο της Αρμονίας, το Βασίλειο του Κόσμου) και τον Περουτζίνο (η μάχη του Έρωτα και της Αγνότητας). Επίσης νέα έργα, του Κορρέτζο (Αλληγορία των Ελαττωμάτων και Αλληγορία των Αρετών). Άλλη αίθουσα στην ίδια πτέρυγα είναι το Μεγάλο Δωμάτιο (Camera Granda) ή Σκαλκερία (Scalcheria), με νωπογραφίες του 1522 από τον καλλιτέχνη της Μάντουας Λορέντσο Λεονμπρούνο. Το διαμέρισμα περιλαμβάνει και άλλες αίθουσες στην πτέρυγα του Ιερού Σταυρού, που πήρε το όνομά της από έναν ναό της εποχής της Ματθίλδης της Κανόσσα, επάνω στα ερείπια του οποίου κτίστηκαν δωμάτια, όπως η αίθουσα των πράξεων της Ισαβέλλας (delle Imprese Isabelliane), η Αυτοκρατορική αίθουσα (Imperiale), η αίθουσα των Πεταλούδων (delle Calendulle), η αίθουσα των Πλακών (delle Targhe) και η αίθουσα των Πράξεων (delle Imprese). Αργότερα ο Γουλιέλμος Ι΄ Γκοντζάγκα τον 16ο αι. μετέτρεψε τα δωμάτια της Παλαιάς Αυλής και δημιούργησε την Τραπεζαρία (Refectory) με θέα στον Κρεμαστό Κήπο και την αίθουσα του Καθρέπτη (dello Specchio), που χρησιμοποιείτο για μουσική.
Διαμέρισμα των Ταπισερί
Κατά την εξουσία των Αψβούργων στη Μάντοβα η Τραπεζαρία ανακαινίστηκε με τη δημιουργία της αίθουσας των Ποταμών (sala dei Fiumi) με πίνακες στους τοίχους, όπου οι ποταμοί της περιοχής της Μάντοβας προσωποποιούνται ως γίγαντες. Ταυτόχρονα φτιάχτηκε και το διαμέρισμα των Ταπισερί (appartamento degli Arazzi), που αποτελείται από τέσσερις αίθουσες. Τρεις από αυτές έχουν ταπισερί από τη Φλάνδρα σε σχέδια του Ραφαήλ, τα ίδια που χρησιμοποιήθηκαν για τις αίθουσες του Ραφαήλ στο Ανάκτορο του Βατικανού. Τις έφερε από τις Βρυξέλλες ο καρδινάλιος Έρκολε Γκοντζάγκα στις αρχές του 16ου αι. για να διακοσμήσει το τότε λεγόμενο Πράσινο Διαμέρισμα. Αφού κρεμάστηκαν στον ανακτορικό ναό της Αγ. Βαρβάρας και για μία περίοδο έμειναν στις αποθήκες του δουκικού Ανακτόρου, το 1799 οι Φλαμανδικές ταπισερί αποκαταστάθηκαν και τοποθετήθηκαν στους τοίχους, που είναι τώρα. Μία ακόμη ανακαίνιση έγινε κατά τους Ναπολεοντίους Πολέμους στην αίθουσα του Ζωδιακού (sala dello Zodiaco), επίσης γνωστή και ως αίθουσα του Ναπολέοντα Α΄, αφότου ο Γάλλος Αυτοκράτορας κοιμήθηκε εκεί.
Το Κάστρο του Αγ. Γεωργίου
Το Castello di San Giorgio κτίστηκε το 1395 και τελείωσε το 1406 με την εντολή του Φραγκίσκου Α΄ Γκοντζάγκα. Σχεδιάστηκε από τον Μπαρτολίνο ντε Νοβάρα, έναν από τους πιο διάσημους στρατιωτικούς αρχιτέκτονες της εποχής. Έχει τετράγωνη κάτοψη με τέσσερις γωνιαίους πύργους. Περιβάλλεται από υγρή τάφρο (fossa[to]) και έχει τρεις προσβάσεις με ανασηκωμένες γέφυρες. Το 1459 στον αρχιτέκτονα Λούκα Φαντσέλλι ανατέθηκε από τον μαρκήσιο Λουδοβίκο Γ΄ Γκοντζάγκα η διαμόρφωση αρκετών δωματίων για το Συμβούλιο της Μάντοβας, που συγκάλεσε το 1459 ο Πάπας Πίος Β΄. Ο Φαντσέλλι αναμόρφωσε το κάστρο, το οποίο έχασε οριστικά τη στρατιωτική και αμυντική του λειτουργία. Στη δυτική του πλευρά εκτείνεται η πλατεία Καστέλλο (Castello) ή της Έκθεσης (della Fiera), που στη μία πλευρά της έχει το δουκικό Θέατρο της Αυλής.
Το δωμάτιο των Συζύγων
Η ζωγραφιστή Κάμαρα ή δωμάτιο των Συζύγων (camera degli Sposi) είναι το πιο διάσημο δωμάτιο του ανακτόρου, γνωστό για τις νωπογραφίες που εκτέλεσε ο Μαντένια από το 1465 ως το 1475, όπως πιστοποιείται από μία πλάκα αναμνηστική της λήξης των εργασιών. Η διακόσμηση του καλλιτέχνη δημιουργεί με την προοπτική μία οφθαλμαπάτη (ιλλουζιονισμός), σαν το δωμάτιο να ήταν μία στοά με τρία ανοίγματα, με θέα προς εξοχικά τοπία, μεταξύ αψίδων και κουρτινών. Οι ζωγραφισμένες σκηνές περιέχουν μέλη του Οίκου των Γκοντζάγκα.
Ο Νέος Οίκος
Το Domus Nova σχεδιάστηκε αρχικά από τον Λούκα Φαντσέλλι το 1480-84. Κατά την εξουσία του δούκα Βικέντιου Α΄ Γκοντζάγκα (1562-1612) το οικοδόμημα ανακαινίστηκε· τότε δημιουργήθηκε το διαμέρισμα του Δούκα (appartamento Ducale), που σχεδίασε το 1595 ο καλλιτέχνης και αρχιτέκτονας Αντόνιο Μαρία Βιάνι από την Κρεμώνα.
Ο Νέος Διάδρομος (Galleria Nuova) κατασκευάστηκε το 1778 από τον Τζουζέππε Πιερμαρίνι για να συνδέσει το διαμέρισμα της Γκουαστάλλα με το διαμέρισμα του Δούκα. Στεγάζει αρκετούς πίνακες βωμών από τις αρχές του 16ου αι. ως τα τέλη του 18ου αι., έργα των Φραντσέσκο Μποργκάνι, Κάρλο Μπονονι, Σπανιολέττο και άλλων. Ο Διάδρομος οδηγεί στην τεράστια αίθουσα των Τοξοτών (Sala degli Arcieri), τη θέση του αρχικού διαμερίσματος του δούκα Βικέντιου Α΄. Εδώ υπάρχει το περίφημο έργο του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς ''Η οικογένεια Γκοντζάγκα στη λατρεία της Αγ. Τριάδας'', έργο του 1605 που ήταν αρχικά μέρος του τριπτύχου για τον ναό της Σαντίσσιμα Τρινιτά της Μάντοβας, καθώς και άλλοι πίνακες από ναούς και μονές που τώρα δεν λειτουργούν. Το δωμάτιο αυτό ανοίγει προς τον Διάδρομο των Κατόπτρων (Galleria degli Specchi), που έκτισε ο Βικέντιος Α΄ ως ανοικτή στοά, με νωπογραφίες δύο μαθητών τού Γκουίντο Ρένι και νεοκλασική διακόσμηση των ετών 1773-79.
Κάτω από το διαμέρισμα τού Νέου Κτηρίου, ο γιος του Βικέντιου Α΄, ο Φερδινάνδος Γκοντζάγκα καρδινάλιος και μετέπειτα δούκας (1587-1626) είχε βάλει τον Βιάνι να σχεδιάσει μία σειρά από όλο και πιο μικρά δωμάτια, γνωστά για μεγάλο διάστημα ως διαμέρισμα των Νάνων (appartamento dei Νani) και πιστεύεται, ότι κτίστηκαν για να διαμένουν οι διάσημοι νάνοι της Αυλής της Μάντοβας. Το 1979 πάντως ο Ιταλός ιστορικός τέχνης Ρενάτο Μπερτσάγκι έδειξε πειστικά, ότι αυτά τα μικρότατα δωμάτια είναι μία ακριβής αναπαραγωγή της Ιερής Κλίμακας (Scala Santa) του Αγ. Ιωάννη του Λατερανού της Ρώμης και ο σκοπός τους ήταν θρησκευτικός.
Εδώ βρίσκεται ο Κήπος των Βοτάνων και νότια αυτού οι βασιλικοί Στάβλοι (Scuderie reali).
Η Νέα Αυλή
Το κύριο χαρακτηριστικό της Νέας Αυλής (Corte Nuova) είναι η αίθουσα της Μαντώς (Sala di Manto), που κάποτε ήταν η είσοδος του διαμερίσματος της Τροίας. Το όνομα το έλαβε από τις νωπογραφίες, που έγιναν το 1538-39 από συνεργάτες του Τζούλιο Ρομάνο, όταν ο Φρειδερίκος Β΄ Γκοντζάγκα ανέθεσε σε αυτούς την αποκατάσταση αρκετών δωματίων του ανακτόρου. Η τωρινή εμφάνιση στης αίθουσας της Μαντώς χρονολογείται από την παρέμβαση του Γουλιέλμου Ι΄, που διέταξε τη δημιουργία του μεγάλου διαμερίσματος του Κάστρου (appartamento grande di Castello). Οι νωπογραφίες στην αίθουσα παριστούν την ιστορία της Τροίας, που προηγήθηκε της άφιξης της μυθικής Μαντώς, κόρης του Τειρεσία.
Ανακτορικός ναός της Αγ. Βαρβάρας
Ο ναός της Αγ. Βαρβάρας ήταν η βασιλική των Ανακτόρων (basilica Palatina) για τους Γκοντζάγκα. Κτίστηκε το 1562-72 από τον Τζοβάννι Μπαττίστα Μπερτάνι κατ' εντολή τού δούκα Γουλιέλμου Ι΄. Επέτρεπε τις θρησκευτικές τελετές με κάποιο βαθμό ανεξαρτησίας από την παπική ιεραρχία. Εξοπλίστηκε με ένα Όργανο το 1565, που κατασκεύασε ο Γκρατσιάντιο Αντενιάτι, ένας από τους πρώτους τεχνίτες στη βόρειο Ιταλία. Το Όργανο συντηρήθηκε το 1995.
Ο ναός έχει -για τρούλο- τετράγωνο πύργο (tiburium, lantern), ημικυκλικό ιερό με άλλο, ίδιο τετράγωνο πύργο και το ιερό απολήγει σε ημιθόλιο με φατνώματα. Το κωδωνοστάσιο είναι τετράγωνης κάτοψης και στην κορυφή του υπάρχει ναΐσκος. Κάτω από το ιερό υπάρχει κρύπτη με οβάλ μνημείο. Πρόσφατα ανακαλύφθηκαν τα λείψανα τεσσάρων δουκών (περιλαμβανομένου του Γουλιέλμου Ι΄) και άλλων μελών του Οίκου των Γκοντζάγκα στον ναό.
Το εσωτερικό περιέχει δύο βωμούς στο πλάι, που φέρουν μεγάλους πίνακες του Λορέντσο Κόστα του νεότερου με θέμα το βάπτισμα του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ο ένας και ''το μαρτύριο του Αγ. Αδριανού'' το άλλο. Το ιερό έχει τον πίνακα ''το μαρτύριο της Αγ. Βαρβάρας (1564) του Ντομένικο Μπρουζαζόρτσι και μία Μετάσταση της Παναγίας'' του Φέρμο Γκιζόνι στο πλάι του Οργάνου. Ο Γκιζόνι επίσης ζωγράφισε στο άλλο πλάι περί το 1586 το έργο ''η Αγ. Βαρβάρα και ο Άγ. Πέτρος''.
O ισχυρός σεισμός στις 29 Μαΐου 2012 προκάλεσε ζημιά στον τρούλο του κωδωνοστασίου.
Πηγές
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία
Γκραν Πρι Μονακό 2021 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Μονακό 2021 ήταν ο πέμπτος αγώνας για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2021). Διεξήχθη στην πίστα του Μονακό στο Μόντε Κάρλο του Μονακό το τετραήμερο 20-23 Μαΐου 2021.
Συμμετέχοντες και επιλεγμένα ελαστικά
Για το 2021 η Pirelli έχει κάνει μια συγκεκριμένη επιλογή ελαστικών για όλους τους οδηγούς που θα ειναι ίδια για όλους τους αγώνες.
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Πέμπτης, στις 20 Μαΐου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Πέμπτης, στις 20 Μαΐου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 22 Μαΐου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Τελική κατάταξη
– Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.<br/ >
† - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2021
Τζον Φρέντρικσεν
Ο Τζόν Φρέντρικσεν γεννήθηκε στο "Eidsvoll" της Νορβηγίας, ένα προάστιο του Όσλο, στις 10 Μαΐου του 1944. Είναι ναυτιλιακός μεγιστάνας πετρελαίου, με τον μεγαλύτερο στόλο πετρελαιοφόρων.
Πρώτα χρόνια
Ο Τζόν Φρέντρικσεν, γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1944 και μεγάλωσε στο "Etterstad", ανατολικά του Όσλο. Γνώρισε τη γυναίκα του, Inger, το 1973 και παντρεύτηκαν δύο φορές. Μία φορά ιδιωτικά, στο Παρίσι, και άλλη μια, σε πιο ανοιχτό κύκλο, στην Αθήνα. Μαζί, έκαναν δύο κόρες, τις Cecile και Kathrine το 1983, παράλληλα με τη μεγάλη επιχειρηματική άνοδο του Φρέντρικσεν, αφού στη δεκαετία του 1980 χρησιμοποίησε τον Πόλεμο Ιράν-Ιράκ για διακινήσει πετρέλαια. Κάτι τέτοιο είχε πολύ ρίσκο, όπως όταν τα δεξαμενόπλοια του χτυπήθηκαν από πυραύλους, αλλά και πολλά κέρδη. Η γυναίκα του απεβίωσε από καρκίνο το 2006.
Υπόθεση Gard
Το 1985, η Νορβηγική ασφαλιστική εταιρεία με το όνομα "Gard" άρχισε να υποψιάζεται ότι υπάρχουν απώλειες φορτίου από τα δεξαμενόπλοια του Fredriksen. Για αυτό λοιπόν, ξεκίνησε μια ιδιωτική έρευνα κατά τη διάρκεια της οποίας αποκαλύφθηκε ένα σύστημα για τη χρήση βαρύ πετρελαίου ως καυσίμου. Τότε η υπόθεση παραδόθηκε άμεσα στη νορβηγικές αρμόδιες αρχές και τον Ιούνιο του 1986 ερευνήθηκαν ενδελεχώς τα γραφεία του Fredriksen στο Όσλο. Ως αποτέλεσμα, οι περισσότεροι από τους πλησιέστερους συνεργάτες του, και σύντομα ακολούθησε και ο Fredriksen, τέθηκαν υπό κράτηση ενώ η υπόθεση ήταν ακόμη υπό έρευνα.
Μετά από αρκετά χρόνια διαφωνιών μεταξύ των διαφόρων δικηγόρων, η υπόθεση εν τέλει διευθετήθηκε εκτός δικαστηρίου. Ο Fredriksen έπρεπε να πληρώσει ένα πρόστιμο ύψους 2 εκατομμυρίων NOK επειδή έθεσε τη ζωή του πληρώματος του σε κίνδυνο, και επιπλέον έπρεπε να πληρώσει στη Νορβηγική ασφαλιστική εταιρεία με το όνομα "Gard" ένα ποσό άνω των 800.000 $.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφοπλιστές
Θεωρία υπολογισιμότητας
Τα βασικά ερωτήματα που απευθύνονται από την Θεωρία Αναδρομής είναι «Τι σημαίνει για μια συνάρτηση, ορισμένη στους φυσικούς αριθμούς, ότι είναι υπολογίσιμη;» και «Πώς μπορούν μη-υπολογίσιμες συναρτήσεις να κατηγοριοποιηθούν ιεραρχικά ανάλογα με το βαθμό μη-υπολογισιμότητας τους;». Η απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις οδήγησε σε μία πλούσια θεωρία η οποία ακόμη απασχολεί τους επιστήμονες. Το πεδίο των ερευνών αυτών έχει διευρυνθεί από τότε και πλέον περιέχει την έρευνα της γενικευμένης υπολογισιμότητας και προσδιορισιμότητας. Αξιοσημείωτη είναι η εφεύρεση του κεντρικού συνδυαστικού αντικειμένου της Αναδρομικής Θεωρίας, δηλαδή το Universal Turing Machine,το οποίο προηγείται και προκαθορίζει την εφεύρεση των σύγχρονων υπολογιστών. Ιστορικά, η έρευνα των αλγοριθμικά αναποφαινόμενων (undecidable) συνόλων και συναρτήσεων προέκυψε από διάφορα μαθηματικά προβλήματα που κατέληγαν αναποφασίσιμα (undecidable). Υπάρχουν πολλές εφαρμογές αυτής της θεωρίας σε άλλους κλάδους των μαθηματικών που δεν επικεντρώνονται απαραίτητα στην αναποφασισιμότητα (undecidability). Στις πρώτες εφαρμογές της περιλαμβάνονταν το θεώρημα ενσωμάτωσης του Higman (Higman's embedding theorem), το οποίο συνδέει την Αναδρομική Θεωρία με την Θεωρία των Ομάδων που ήταν αποτέλεσμα των Michael O. Rabin και Anatoly Maltsev στην αλγοριθμική παρουσίαση της άλγεβρας αλλά και την αρνητική λύση του Hilbert's Tenth Problem. Οι πιο νέες εφαρμογές περιλαμβάνουν την αλγοριθμική τυχαιότητα που αποτελεί έρευνα του Theodore Allen Slaman, ο οποίος εφάρμοσε αναδρομικές-θεωρητικές μεθόδους για να επιλύσει προβλήματα Αλγεβρικής Γεωμετρίας και η νεότερη του δουλειά εστιάζεται στους κανονικούς αριθμούς για να λύσει προβλήματα της Αναλυτικής Θεωρίας Αριθμών.
Η Θεωρία της Αναδρομής συνδυάζεται με την Θεωρία των Αποδείξεων,με την Αποτελεσματική Περιγραφική Θεωρία Συνόλων, την Θεωρία Μοντέλων και την Αφηρημένη Άλγεβρα. Μάλιστα, Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ότι η Θεωρία της Πολυπλοκότητας είναι γέννημα της Αναδρομικής Θεωρίας καθώς και οι δύο μοιράζονται ίδιο τεχνικό εργαλείο ,δηλαδή τη μηχανή Turing Οι θεωρητικοί της Αναδρομής στη μαθηματική λογική συχνά μελετούν τη θεωρία της σχετικής υπολογιστικότητας. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη θεωρία της αναδρομικής ιεραρχίας, επίσημων μεθόδων και επίσημων γλωσσών, το οποίο είναι σύνηθες στην μελέτη της υπολογιστικής θεωρίας και της Πληροφορικής. Υπάρχει ένα αξιοσημείωτο κενό στις γνώσεις και στις μεθόδους μεταξύ των δύο ερευνητικών κοινοτήτων, ωστόσο δεν μπορούν να διαχωριστούν εντελώς. Για παράδειγμα η παραμετρική πολυπλοκότητα, εφευρέθηκε από τον θεωρητικό της πολυπλοκότητας, Michael Fellows και τον θεωρητικό της αναδρομής Rod Downey.
Υπολογίσιμα και μη υπολογίσιμα σύνολα
Τα θεμελιώδη αποτελέσματα που αποκόμισαν οι ερευνητές εγκαθίδρυσαν την αναδιαρθρωτική υπολογισιμότητα ως σωστή επισημοποίησης της άτυπης ιδέα του αποτελεσματικού υπολογισμού. Αυτά τα αποτελέσματα οδήγησαν τον Stephen Kleene (1952) για να πλάσει τα δύο ονόματα «Church's thesis» (Kleene 1952:300) και «Turing's Thesis» (Kleene 1952:376). Σήμερα αυτά συχνά θεωρούνται ως μια ενιαία υπόθεση η Church–Turing thesis η οποία ορίζει ότι κάθε λειτουργία που είναι υπολογίσιμη από τον αλγόριθμο είναι μια υπολογίσιμη συνάρτηση. Αν και αρχικά σκεπτικός, από το 1946 ο Gödel τάχθηκε υπέρ αυτής της διατριβής:
Πολλά προβλήματα των μαθηματικών έχει αποδειχθεί ότι είναι άλυτα αφού αυτά τα αρχικά παραδείγματα καθιερώθηκαν. Το 1947, ο Markov και ο Post δημοσίευσαν ανεξάρτητες μελέτες που δείχνουν ότι η λέξη πρόβλημα για υποσύνολα δεν μπορεί να λυθεί αποτελεσματικά. Επεκτείνοντας αυτό το αποτέλεσμα, ο Pyotr Novikov και ο William Boone έδειξαν ανεξάρτητα στη δεκαετία του 1950 ότι η λέξη πρόβλημα για τις ομάδες δεν είναι αποτελεσματικά επιλύσιμο: δεν υπάρχει αποτελεσματική διαδικασία η οποία, δοσμένης  μιας λέξης σε μια παρουσιασμένη ομάδα, θα αποφασίσει εάν το στοιχείο που αντιπροσωπεύεται από τη λέξη είναι το στοιχείο της ταυτότητας της ομάδας. Το 1970, ο Yuri Matiyasevich αποδείχθηκε (χρησιμοποιώντας τα αποτελέσματα της Julia Robinson) το  Matiyasevich θεώρημα του, πράγμα που σημαίνει ότι το δέκατο πρόβλημα του Hilbert δεν έχει καμία αποτελεσματική λύση. Το πρόβλημα αυτό ρώτησε αν υπάρχει μια αποτελεσματική διαδικασία για να αποφασιστεί εάν μια εξίσωση Diophantine επί των ακεραίων έχει μια λύση στα ακέραιοι. Ο κατάλογος των μη λυμένων προβλημάτων παρέχει επιπλέον παραδείγματα των προβλημάτων χωρίς υπολογίσιμη λύση.
Η μελέτη για το ποιες μαθηματικές κατασκευές μπορούν να πραγματοποιηθούν αποτελεσματικά μερικές φορές ονομάζεται αναδρομικά μαθηματικά. Το Εγχειρίδιο των Αναδρομικών Μαθηματικών (Ershov et al. 1998) καλύπτει πολλά από τα γνωστά αποτελέσματα σε αυτόν τον τομέα.
Πεδία Έρευνας
Κυρίως με την Θεωρία των Αναδρομικών Συνόλων και Συναρτήσεων ο χώρος έρευνας της Θεωρίας της Αναδρομής έχει επεκταθεί σε πολλές σχετικές θεωρίες:
Σχετική Υπολογισιμότητα και Βαθμός Turing
Η θεωρία της αναδρομής στη Μαθηματική λογική παραδοσιακά εστιαζόταν στη σχετική υπολογισιμότητα, μια γενίκευση της υπολογισιμότητας Turing, που καθορίζεται χρησιμοποιώντας μια μηχανή Turing που παρουσιάστηκε από τον Turing (1939). Μια μηχανή χρησμού Turing, είναι μία υποθετική συσκευή, η οποία εκτός από τις παραδοσιακές ενέργειες μιας μηχανής Turing, μπορεί να κάνει ερωτήσεις για ένα συγκεκριμένο σύνολο ακέραιων αριθμών. Η μηχανή oracle μπορεί να κάνει ερωτήσεις της μορφής «Είναι το n στο σύνολο oracle;» Κάθε ερώτηση θα απαντάται άμεσα σωστά ακόμη και αν το σύνολο δεν είναι υπολογίσιμο.
Ανεπίσημα, ένα σύνολο ακεραίων αριθμών Α είναι αναγώγιμο σε ένα σύνολο Β αν υπάρχει μια μηχανή oracle που σωστά εάν οι αριθμοί είναι στο Α όταν εκτελούνται με το Β, όπως στο σύνολο oracle (σε αυτή την περίπτωση, το σύνολο Α επίσης λέγεται ότι είναι (σχετικά) υπολογίσιμο από το Β και το Β μπορεί να αναχθεί στο Α τότε το σύνολο λέγεται ότι έχουν τον ίδιο βαθμό Turing (ονομάζεται επίσης βαθμός unsolvability). Ο βαθμός Turing ενός συνόλου δίνει ένα ακριβές μέτρο του πόσο μη-υπολογίσιμο είναι το σύνολο.
Τα φυσικά παραδείγματα των συνόλων που δεν είναι υπολογίσιμα, συμπεριλαμβανομένων πολλών διαφορετικών συνόλων που κωδικοποιούν παραλλαγές του προβλήματος τερματισμού, έχουν δύο κοινές ιδιότητες:
Οι πολλές-μια μειώσεις είναι «ισχυρότερες» από τις μειώσεις Turing: εάν ένα σύνολο Α είναι αναγώγιμο σε ένα σύνολο Β, τότε το Α μπορεί να αναχθεί σε B, αλλά το αντίστροφο δεν είναι πάντα εφικτό. Παρά το γεγονός ότι τα φυσικά παραδείγματα μη-υπολογίσιμων συνόλων είναι όλα πολλά-ένα ισοδύναμα, είναι δυνατόν να κατασκευαστούν αναδρομικά αριθμήσιμα σύνολα Α και Β, έτσι ώστε το Α να ανάγεται στο Β, αλλά όχι πολλά-ένα αναγώγιμο στο Β. Μπορεί να δειχθεί ότι κάθε αναδρομικά αριθμήσιμα σύνολο είναι πολλά-ένα αναγώγιμο στο πρόβλημα τερματισμού, και έτσι το πρόβλημα τερματισμού είναι το πιο περίπλοκο αναδρομικά αριθμήσιμα σύνολο σε σχέση με πολλές-ένα αναγωγές και με αναφορά προς την αναγωγή Turing. Ο Post (1944) ρώτησε αν κάθε αναδρομικά αριθμήσιμα σύνολο είναι είτε υπολογίσιμο ή Turing ισοδύναμο με το πρόβλημα τερματισμού, δηλαδή, αν δεν υπάρχει αναδρομικά αριθμήσιμα σύνολο με ένα βαθμό Turing ενδιάμεσο μεταξύ των δύο.
Ως ενδιάμεσα αποτελέσματα, ο Post όρισε ακέραιους τύπους αναδρομικά αριθμήσιμων συνόλων όπως τα απλά, υπεραπλά και υπέρ-υπεραπλά σύνολα. Ο Post έδειξε ότι αυτά τα σύνολα είναι αυστηρά μεταξύ των υπολογίσιμων συνόλων και του προβλήματος τερματισμού σε σχέση με την πολλές-μια αναγωγιμότητα. Ο Post έδειξε επίσης ότι ορισμένοι από αυτούς είναι απολύτως ενδιάμεσο προϊόν υπό άλλες έννοιες αναγωγιμότητας ισχυρότερες από ότι η αναγωγιμότητα του Turing. Αλλά ο Post άφησε ανοιχτό το κύριο πρόβλημα της ύπαρξης των αναδρομικά αριθμήσιμων συνόλων με ενδιάμεσο βαθμό Turing,το πρόβλημα αυτό έγινε γνωστό ως το πρόβλημα του Post. Μετά από δέκα χρόνια, ο Kleene και ο Post το 1954 έδειξαν ότι υπάρχουν ενδιάμεσοι βαθμοί Turing μεταξύ αυτών τα υπολογίσιμα σύνολα και το πρόβλημα τερματισμού, αλλά απέτυχαν να δείξουν ότι κάποια από αυτές τις μοίρες περιλαμβάνει κάποιο αναδρομικά αριθμήσιμα σύνολο. Πολύ σύντομα μετά από αυτό, ο Friedberg και ο Muchnik ανεξάρτητα έλυσαν το πρόβλημα του Post κατά τη διαπίστωση της ύπαρξης αναδρομικά αριθμήσιμων συνόλων με ενδιάμεσο βαθμό. Αυτή το πρωτοποριακό αποτέλεσμα άνοιξε μια ευρεία μελέτη των βαθμών Turing των αναδρομικά αριθμήσιμων συνόλων που αποδείχθηκε ότι έχουν μια πολύ περίπλοκη και μη τετριμμένη δομή.
Υπάρχουν αμέτρητα πολλά σύνολα που δεν είναι αναδρομικά αριθμήσιμα, καθώς και η διερεύνηση των Turing βαθμών όλων των συνόλων είναι τόσο κεντρική στη θεωρία αναδρομής και τη διερεύνηση των αναδρομικά αριθμήσιμων βαθμών Turing. Πολλοί βαθμοί με ειδικές ιδιότητες κατασκευάστηκαν ως υπεράνοσοι χωρίς βαθμούς όπου κάθε λειτουργία υπολογίσιμη σε σχέση με αυτό το βαθμό είναι μεγενθυμένη από μια υπολογίσιμη συνάρτηση. Υψηλούς βαθμούς σε σχέση με τους οποίους μπορεί κανείς να υπολογίσει μια συνάρτηση f η οποία κυριαρχεί σε κάθε υπολογίσιμη συνάρτηση g, με την έννοια ότι υπάρχει μια σταθερά c, ανάλογη με τη g τέτοια ώστε g(x) < f(x) for all x > c, τυχαίοι βαθμοί που περιέχουν αλγοριθμικά τυχαία σύνολα. 1-γενικοί βαθμοί ενός 1-γενικού συνόλου.
Η μελέτη των αυθαίρετων (όχι κατ' ανάγκη αναδρομικά αριθμήσιμων) βαθμών Turing περιλαμβάνει τη μελέτη του άλματος Turing. Λαμβάνοντας υπόψη ένα σύνολο A, το Turing άλμα του Α είναι ένα σύνολο των φυσικών αριθμών που κωδικοποιεί μια λύση για το πρόβλημα τερματισμού για τις μηχανές Turing που τρέχουν με χρησμό Α. Το Turing άλμα του κάθε σετ είναι πάντα με υψηλότερο βαθμό Turing από το αρχικό σύνολο, και ένα θεώρημα του Friedburg δείχνει ότι κάθε σύνολο που υπολογίζει το πρόβλημα τερματισμού μπορεί να ληφθεί ως Turing άλμα του ενός άλλου συνόλου. Το θεώρημα του Post, καθιερώνει μια στενή σχέση μεταξύ της λειτουργίας του άλματος Turing και της αριθμητικής ιεραρχίας, η οποία είναι μια κατάταξη ορισμένων υποσυνόλων των φυσικών αριθμών με βάση το πόσο μπορούν να οριστικοποιηθούν στην αριθμητική.
Μεγάλο μέρος της πρόσφατης έρευνας για τους βαθμούς Turing έχει επικεντρωθεί στη συνολική δομή του συνόλου των βαθμών Turing και το σύνολο των βαθμών που περιέχουν αναδρομικά αριθμήσιμα σύνολα.Ένα βαθύ θεώρημα του Shore και Slaman (1999) αναφέρει ότι η χαρτογράφηση της συνάρτησης βαθμού x με το βαθμό του άλματος Turing της,είναι προσδιορίσιμο με τη μερική σειρά των βαθμών Turing. Μια πρόσφατη έρευνα από τους Ambos-Spies και Fejer (2006) παρέχει μια επισκόπηση της έρευνας και της ιστορικής εξέλιξης της.
Άλλες Αναγωγισιμότητες
Κύρια άρθρα: Μείωση (θεωρία αναδρομής)
Η εν εξελίξει τομέα της έρευνας στη θεωρία αναδρομής μελετά τις σχέσεις αναγωγισιμότητας πλην της αναγωγισιμότητας του Turing. Ο Post (1944) εισήγαγε αρκετές ισχυρές αναγωγισιμότητες, που ονομάστηκαν έτσι επειδή υπαινίσσονται τραπέζι αληθινής αναγωγισιμότητας. Μια μηχανή Turing για την εφαρμογή μιας ισχυρής αναγωγισιμότητας θα υπολογίσει μια συνολική συνάρτηση ανεξάρτητα από το με ποιο oracle παρουσιάζεται. Ασθενείς αναγωγές είναι εκείνες όπου η διαδικασία μείωσης δεν μπορεί να τερματιστεί για όλα τα σύνολα αριθμών. Η αναγωγή του Turing είναι ένα παράδειγμα.
Όπως τις:
Περαιτέρω αναγωγές(θετική,διαζευκτική,συνδετική,γραμμική και οι αδύναμες και δυνατές μορφές τους) συζητούνται στο άρθρο Μείωση (θεωρία αναδρομής).
Η μεγάλη έρευνα για ισχυρές αναγωγές έγινε για να συγκρίνουν τις θεωρίες τους, τόσο για την κλάση όλων των αναδρομικά αριθμήσιμων συνόλων, καθώς και για την τάξη όλων των υποσυνόλων των φυσικών αριθμών. Επιπλέον, οι σχέσεις μεταξύ των αναγωγών έχει μελετηθεί. Για παράδειγμα, είναι γνωστό ότι κάθε βαθμός Turing είναι είτε ένας βαθμός από αληθινό πίνακα ή είναι η ένωση των απείρων πολλών βαθμών από αληθινούς πίνακες.
Οι αναγωγές που είναι ασθενέστερες από ότι η αναγωγή του Turing (δηλαδή, αναγωγές που υπονοούνται από την αναγωγή του Turing) έχουν επίσης μελετηθεί.Οι πιο γνωστές είναι αριθμητικές αναγωγές και υπεραριθμητική αναγωγή.Αυτές οι αναγωγές συνδέονται στενά με την οριστικοποίηση πάνω από το καθιερωμένο μοντέλο της αριθμητικής.
Το Θεώρημα του Rice και η Αριθμητική Ιεραρχία
Ο Ράις έδειξε ότι για κάθε μη τετριμμένη κατηγορία C (η οποία περιέχει ορισμένα αλλά όχι όλα τα σύνολα) στο ενδεικτικό σύνολο E = {e: το e στο We είναι στο C} έχει την ιδιότητα ότι είτε το πρόβλημα τερματισμού ή το συμπλήρωμά της είναι πολλές -ένα αναγώγιμο στο E, δηλαδή, μπορεί να χαρτογραφηθούν με τη χρήση πολλών-μίας αναγωγής έως Ε (βλ. θεώρημα του Rice για περισσότερες λεπτομέρειες). Όμως, πολλά από αυτά τα ενδεικτικά σύνολα είναι ακόμη πιο περίπλοκα από ότι το πρόβλημα τερματισμού. Τα εν λόγω είδη συνόλων μπορούν να ταξινομηθούν χρησιμοποιώντας την αριθμητική ιεραρχία. Για παράδειγμα,το ενδεικτικό σύνολο FIN της τάξης όλων των πεπερασμένων συνόλων είναι στο επίπεδο Σ2, το ενδεικτικό σύνολο REC της τάξης όλων των αναδρομικών συνόλων είναι στο επίπεδο Σ3, το ενδεικτικό σύνολο COFIN όλων των ομοτελικών συνόλων είναι επίσης στο επιπέδου Σ3 και το ενδεικτικό σύνολο COMP της κατηγορίας όλων των ολοκληρωμένων συνόλων Turing στο Σ4. Αυτά τα επίπεδα ιεραρχίας ορίζονται επαγωγικά, Σn+1 και περιέχονται ακριβώς όλα τα σύνολα που είναι αναδρομικά αριθμήσιμα σε σχέση με το Σn. Το Σ1 περιέχει τα αναδρομικά αριθμήσιμα σύνολα.Τα ενδεικτικά σύνολα που δίνονται εδώ είναι πλήρεις ακόμη και για τα επίπεδά τους,δηλαδή όλα τα σύνολα σε αυτά τα επίπεδα μπορεί να είναι πολλά προς ένα αναγώγιμα στα ενδεικτικά δοσμένα σύνολα.
Αντίστροφα μαθηματικά
Το πρόγραμμα των αντιστρόφων Μαθηματικών ρωτά ποια αξιώματα υπαρκτά από τα σύνολα είναι αναγκαία για να αποδειχθεί συγκεκριμένα θεωρήματα των μαθηματικών σε υποσυστήματα της αριθμητικής της δεύτερης τάξης. Η μελέτη αυτή ξεκίνησε από τον Harvey Friedman και μελετήθηκε λεπτομερώς από τον Stephen Simpson και άλλους. Ο Simpson (1999) δίνει μια λεπτομερή συζήτηση για το πρόγραμμα. Τα αξιώματα της ύπαρξης των συνόλων υπό ερώτηση αντιστοιχούν ανεπίσημα σε αξιώματα που λένε ότι το δυναμοσύνολο των ακέραιων αριθμών είναι κλειστό υπό διάφορες έννοιες αναγωγής. Το πιο αδύναμο τέτοιο αξίωμα που έχει μελετηθεί σε αντίστροφα μαθηματικά είναι η αναδρομική κατανόηση, η οποία αναφέρει ότι το δυναμοσύνολο των ακεραίων είναι κλειστό υπό την αναγωγή Turing.
Αρίθμηση
Η αρίθμηση είναι μια απαρίθμηση των συναρτήσεων. Έχει δύο παραμέτρους, e και χ και εξάγει την τιμή της συνάρτησης e στην αρίθμηση για την είσοδο x. Οι αριθμήσεις μπορεί να είναι μερικά-αναγώγιμες αν και ορισμένα από τα μέλη τους είναι συνολικά αναγώγιμα, δηλαδή, υπολογίσιμες συναρτήσεις. Παραδεκτές αριθμήσεις είναι εκείνες στις οποίες όλες οι άλλες μπορούν να μεταφραστούν. Μια αρίθμηση Friedberg (που ονομάζεται από αυτόν που την ανακάλυψε) είναι η ένα προς ένα αρίθμηση όλων των επιμέρους-αναδρομικών συναρτήσεων, είναι κατ' ανάγκην μια μη παραδεκτή αρίθμηση. Μεταγενέστερη έρευνα ασχολήθηκε επίσης με αριθμήσεις από άλλες κατηγορίες όπως τις τάξεις των αναδρομικά αριθμήσιμων συνόλων. Ο Goncharov ανακάλυψε για παράδειγμα μια κατηγορία αναδρομικά αριθμήσιμων συνόλων για τα οποία οι αριθμήσεις εμπίπτουν σε δύο κατηγορίες ακριβώς σε σχέση με τους αναδρομικούς ισομορφισμούς.