cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουδοβίκος Γκοντζάγκα (Ροντομόντε)
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Κολόννα, κόρη του Βεσπασιάνο στρατηγού και είχε τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα
Σεισμός των Δωδεκανήσων (2008)
Στις 15 Ιουλίου 2008 και ώρα 06:26:34 σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 6,3 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 52 χιλιόμετρα στο θαλάσσιο χώρο νότια της νήσου Ρόδου
Καταστροφές και θύματα
Η σεισμική δόνηση προκάλεσε κατολίσθηση στην επαρχιακή οδό Πυλώνας – Λάρδου, στο νότιο μέρος του νησιού ενώ παρατηρήθηκαν μικρορωγμές σε ένα ξενοδοχείο, μερικές εκκλησίες και κατοικίες και αποκόλληση σοβάδων – επιχρισμάτων στην παλαιά πτέρυγα του αεροδρομίου της Ρόδου ενώ μία γυναίκα έχασε τη ζωή της προσπαθώντας να εξέλθει από την κατοικία της κατά τη διάρκεια της σεισμικής δόνησης.
Σεισμός
Ο σεισμός είχε μέγεθος 6,3 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 52 χιλιόμετρα και είχε επίκεντρο τον θαλάσσιο χώρο νότια της Ρόδου. Έγινε αισθητός στα νότια Δωδεκάνησα (Μεγίστη, Σύμη, Κάρπαθο, Κάσο) και στην ανατολική Κρήτη επίσης έγινε αισθητός σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο μέχρι τη Λιβύη και στην ενδοχώρα μέχρι τη Δαμασκό.
Μετασεισμοί
Την επόμενη ημέρα 16 Ιουλίου 2008 εκδηλώθηκε μία ακόμα ισχυρή σεισμική δόνηση μεγέθους 5,3 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ.
Δωδεκανησων
Φολάδα
μικρογραφία|Όστρακο Φολάδας (Pholas dactylus), Ποταμός Επανομής, Ν. Θεσσαλονίκης Η φολάδα, δάκτυλο, λευκός χουρμάς, ή ακόμη φτερά αγγέλου, εξαιτίας της ομοιότητας του οστράκου με τα φτερά ενός αγγέλου, με επιστημονική ονομασία Pholas dactylus είναι δίθυρο θαλάσσιο μαλάκιο της οικογένειας των Pholalidae, πολύ διαδεδομένο στις ελληνικές παραλίες κατά τις προηγούμενες δεκαετίες.
Κατανομή-Ενδιαίτημα
Κατανέμεται στις ακτές του Βόρειου Ατλαντικού, της Μεσογείου και αν και σχετικά σπάνιο στη Μαύρη Θάλασσα. Συναντάται τόσο σε σκληρό όσο και μαλακό υπόστρωμα, πιο σπάνια σε υγρές ξύλινες επιφάνειες όπου ανοίγει τρύπες βάθους μέχρι 30-40 εκ.
Βιολογία
Η φολάδα είναι οργανισμός λιθοδόμος ή λιθοφάγος, δηλαδή έχει την ικανότητα να τρυπά τους βράχους, χρησιμοποιώντας την οδόντωση που υπάρχει στην άκρη του κελύφους. Παραμένει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής, με το μπροστινό μέρος του οστράκου προς το βάθος της τρύπας, ενώ προεξέχει ένα διπλό σιφόνι με το οποίο φιλτράρει τις παλίρροιες για σωματίδια τροφής. Η φολάδα έχει επίσης την ικανότητα βιοφωταύγειας δηλαδή παραγωγής και έκλυσης ορατού φωτός όταν ερεθίζεται. Το σώµα έχει φωσφορίζουσες ιδιότητες, το περίγραµµα του λαµπυρίζει µε ένα πράσινο-µπλε φως στο σκοτάδι.
Τροφικές συνήθειες
Είναι διηθηματοφάγος οργανισμός.Η είσοδος του νερού για την πρόληψη της τροφής (φυτοπλαγκτόν) και ή έξοδος του νερού για την απομάκρυνση των άχρηστων ουσιών γίνεται διαμέσου δύο σιφώνων ενωμένων μεταξύ τους και τουλάχιστον ένα έως δύο φορές το μήκος του κελύφους.
Αναπαραγωγή
Είναι γονοχωριστικό είδος, δηλαδή τα φύλα είναι ξεχωριστά. Η αναπαραγωγή πραγματοποιείται κατά τη θερινή περίοδο (Ιούνιο-Αύγουστο).
Προστασία
Η φολάδα καταναλώνεται από τον άνθρωπο, αφού το κρέας της, αν και σκληρό, είναι αρκετά νόστιμο. Επίσης, χρησιμοποιείται ως δόλωμα. Ωστόσο η υπεραλίευσή της, καθώς και η ευαισθησία της στη θαλάσσια ρύπανση έχουν οδηγήσει σε μείωση των πληθυσμών της. Η φολάδα για τους λόγους αυτούς προστατεύεται νομοθετικά και έτσι η αλιεία και η χρήσή της ως δόλωμα απαγορεύονται σε όλη την Ελληνική επικράτεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαλάκια Κατηγορία:Δίθυρα
Ben & Tan
Οι Ben & Tan είναι Δανικό ντουέτο το οποίο αποτελείται από τους Μπέντζαμιν Ρόσενμπομ και Ταν Μπάλσελς. Θα εκπροσωπούσαν τη Δανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020, όμως ο διαγωνισμός αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19. Το ντουέτο συναντήθηκε για πρώτη φορά στη δωδέκατη σεζόν της δανικής έκδοσης του X Factor.
Ιστορικό
Οι Ben & Tan συναντήθηκαν κατά τη διάρκεια της συμμετοχής τους στη δωδέκατη σεζόν της δανικής έκδοσης του talent show The X Factor. Ο Benjamin κατέλαβε τη δεύτερη θέση στον διαγωνισμό, ενώ η Tanne τερμάτισε τέταρτη στο πλαίσιο του κοριτσίστικου γκρουπ Echo. Άρχισαν την καλλιτεχνική συνεργασία τους μετά το τέλος του προγράμματος. Τον Ιανουάριο του 2020, το δίδυμο συμμετείχε στην προεπιλογή για την εξηκοστή έκδοση του Dansk Melodi Grand Prix το 2020, στον ετήσιο διαγωνισμό τραγουδιού που χρησιμοποιείται για την επιλογή της συμμετοχής της Δανίας στη Eurovision. Το κοινό τους επέλεξε ως νικητές των τριών εκπροσώπων της ανατολικής περιοχής της Δανίας, και είχαν έτσι την άμεση πρόκριση στον τελικό του Grand Prix στις 7 Μαρτίου. Μετά τα αποτελέσματα μεταξύ των τριών κορυφαίων, ψηφίστηκε από το κοινό και την κριτική επιτροπή στο πρώτο στάδιο του τελικού, και κέρδισε στον τελικό με 61% του συνόλου των televoting. Έτσι, θα ήταν οι εκπρόσωποι της Δανίας στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ στην Ολλανδίας. Ο διαγωνισμός αναβλήθηκε για το 2021.
Κυκλοφοριακή συμφόρηση
250px|μικρογραφία|Μποτιλιάρισμα στο [[Πεκίνο]] Κυκλοφοριακή συμφόρηση, κοινώς μποτιλιάρισμα, ονομάζεται η κατάσταση στα οδικά δίκτυα που χαρακτηρίζεται από ουρές οχημάτων και χαμηλότερες ταχύτητες μέχρι και ακινησία. Η κυκλοφοριακή συμφόρηση στα αστικά οδικά δίκτυα έχει αυξηθεί σημαντικά από τη δεκαετία του 1950. Όταν η ζήτηση κυκλοφορίας είναι αρκετά μεγάλη ώστε η αλληλεπίδραση μεταξύ των οχημάτων να επιβραδύνει τη ροή της κυκλοφορίας, αυτό οδηγεί σε συμφόρηση.
Καθώς η ζήτηση πλησιάζει τη χωρητικότητα ενός δρόμου (ή των διασταυρώσεων κατά μήκος του δρόμου), εμφανίζεται ακραία κυκλοφοριακή συμφόρηση. Όταν τα οχήματα σταματούν πλήρως για μεγάλες χρονικές περιόδους, αυτό είναι γνωστό ως κυκλοφοριακή συμφόρηση.
Μαθηματικά, η κυκλοφορία μοντελοποιείται ως ροή μέσω ενός σταθερού σημείου στη διαδρομή, ανάλογα με τη ρευστοδυναμική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οδικές μεταφορές
Αβράνς
Η Αβράνς (Avranches) είναι πόλη της Νορμανδίας (Normandie) στο διαμέρισμα της Μανς (Manche). Βρίσκεται κτισμένη σε ένα λόφο που αντικρίζει τον Κόλπο του Σαιν Μισέλ. Αποτελεί Δήμο (commune) όμορο με τους Δήμους Ποντορσόν (Pontorson), Μαρσί-λε-Γκρεβ (Marcey-les-Grèves), Πον (Ponts), Σεν-Σενιέ-σουζ-Αβράνς (Saint-Senier-sous-Avranches), Σεν-Μαρτέν-ντε-Σαμ (Saint-Martin-des-Champs), Σεν-Ζαν-ντε-λα-Άιζ (Saint-Jean-de-la-Haize) και Λε-Βαλ-Σεν-Περ (Le Val-Saint-Père). Οι κάτοικοι της πόλης ονομάζονται Αβρανσινέ(ζ) (Avranchinais(es)).
Η ονομασία
Η ονομασία Αβράνς προέρχεται από την Κελτική φυλή των Αμπρινκάτ (Abrincates), ονομασία που προήλθε από το λατινικό Abrincatui (aber = εκβολές ποταμού και catui = πολεμιστές). Η παραθαλάσσια περιοχή των Αμπρινκάτ έφερε το όνομα Ινγκένα (Ingena). Η Γαλλορωμαϊκή πόλη ονομάστηκε αρχικά Λεγκέντια (Legedia) (όπως αναφέρεται στο ρωμαϊκό χάρτη οδών Peutingeriana Tabula Itineraria) για να μετονομαστεί αργότερα σε Abrinca, από τους κατοίκους της περιοχής της οποίας ήταν πρωτεύουσα. Από τη μετεξέλιξη αυτού του ονόματος προήλθε η ονομασία Αβράνς (Avranches).
Παλαιότερη εποχή
Οι Αβρινκάτοι μνημονεύονται συχνά σε γραπτά κείμενα της αρχαιότητας. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος είναι ο πρώτος που τους αναφέρει με το όνομα Abrincatui, ενώ στο έργο του Ιουλίου Καίσαρα De bello Gallico (περί του Γαλατικού πολέμου) αποκαλούνται Ambibarii και τους τοποθετεί στο νότιο τμήμα της σημερινής περιφέρειας της Μανς.
Προς το τέλος του 3ου μ.Χ. αιώνα (280 μ. Χ.) η Λεγκέντια δέχεται τις επιθέσεις Σαξώνων πειρατών, οι οποίοι περιφέρονται γύρω από τα βόρεια σύνορα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και οι οποίοι την καταστρέφουν. Τον 4ο αιώνα η πόλη περιλαμβάνεται στο παράκτιο αμυντικό δίκτυο των Ρωμαίων Litus Saxonicum κατά των Σαξονικών εισβολών.
Στα τέλη του 5ου αιώνα η Αβράνς γίνεται η έδρα αρχιεπισκοπής. Το 708 ο 12ος Επίσκοπος της Αβράνς Άγιος Ομπέρ (saint Aubert d’Avranches) δέχεται στο όνειρό του τρεις φορές την επίσκεψη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ για τη δημιουργία ενός παρεκκλησίου του στο όρος Τομπ (Mont Tombe, όρος του μνήματος). Ο Επίσκοπος δεν πείσθηκε και ο Άγγελος άφησε ως δείγμα της επίσκεψής του το άγγιγμα του δακτύλου του στο κεφάλι του Επισκόπου. Το κρανίο του Αγίου Ομπέρ φυλάσσεται στον καθεδρικό ναό της Αβρανς και πράγματι φέρει οπή στο σημείο όπου υποτίθεται ότι το άγγιξε το δάκτυλο του Αγγέλου. Ο Ομπέρ ιδρύει το παρεκκλήσι του Αγίου Μιχαήλ στο νησάκι Τομπ, το οποίο επονομάζεται από το 710 Μον Σεν Μισέλ (Mont Saint Michel). Τα υπολείμματα αυτού του παρεκκλησίου υπάρχουν σήμερα στο παρεκκλήσι Νοτρ-Νταμ-συρ-Τερ (Notre-Dame sur Terre).
right|thumb|250px|Το κάστρο της Αβράνς (Ντονζόν)
Η περιοχή δέχεται συνεχείς επιδρομές από Φράγκους, Βρετόνους και Βίκινγκς, μέχρι το 933, οπότε ο Βίκινγκ Ρόλλο της Νορμανδίας εγκαθιδρύει το Δουκάτο της Νορμανδίας και κατασκευάζει ισχυρό φρούριο στην Αβράνς. Σύμφωνα με το θρύλο (δεν είναι ιστορικά αποδεδειγμένο) την πόλη επισκέφθηκε και ο Καρλομάγνος. Το 1066 ο υποκόμης της Αβράνς Ούγος "ο Λύκος" (Hugue "Le Loup" ή Hugues d' Avranches) θα είναι από τους κύριους συντρόφους του Γουλιέλμου του Κατακτητή και θα ονομαστεί, επίσης, και κόμης του Τσέστερ. Κατασκευάζεται ο καθεδρικός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Ανδρέα (επονομαζόμενος "La Belle Andrienne").
Το 1204 το Δουκάτο της Νορμανδίας προσαρτάται στη Γαλλία. Η Αβράνς γίνεται βασιλική πόλη, καθώς στο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΧ (ο Άγιος) άρεσε πολύ να διαμένει σε αυτή την ωραία πόλη "Bonne Ville", της οποίας ενίσχυσε τα τείχη. Το χειμώνα του 1590, κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου η πόλη υφίσταται τρομερή πολιορκία από τον Δούκα του Μονπανσιέ (Montpensier), καθώς ο Κυβερνήτης της Οντοάρντ Περικάρ (Odoard Péricard) και ο αδελφός του Επίσκοπος της πόλης Φρανσουά Περικάρ (Francois Péricard) συντάσσονται με την φανατικά καθολική "Αγία Λίγκα" (Sainte Ligue), η οποία αρνείται να αναγνωρίσει ως νόμιμο βασιλέα τον Ερρίκο τον IV. Τα κανόνια των πολιορκητών καταστρέφουν μεγάλο μέρος των οχυρωματικών της έργων. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη συλλογή αλατιού στις γειτονικές αλυκές και η πόλη γνωρίζει μεγάλη ευμάρεια. Το 1639 οι "ξυπόλητοι" (nu-pieds) με επικεφαλής τον Ζαν Κετίλ (Jean Quetil) εξεγείρονται κατά της επιβολής φόρου στο αλάτι ("La Gabelle") από τον Ρισελιέ. Στις 16 Ιουλίου δολοφονείται ο δικαστικός εκπρόσωπος του βασιλιά Σαρλ Λε Πουπινέλ (Charles le Poupinel) θεωρούμενος ως υπεύθυνος για την επιβολή του φόρου, ενώ εμφανίζονται οδοφράγματα στα προάστια. Τα βασιλικά στρατεύματα καταφθάνουν στην περιοχή και επακολουθεί άγρια σφαγή των επαναστατών. Ο ξεσηκωμός αυτός, ωστόσο, δεν ήταν άσκοπος: Ο Ρισελιέ απέσυρε την πρόταση επιβολής φόρου και το προνόμιο των αλατωρύχων παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1789. Το επιζήμιο αποτέλεσμα των επαναστάσεων και των εμφύλιων διαμαχών της εποχής αυτής δεν επέτρεψαν στην πόλη να ακολουθήσει το ρεύμα των πολιτιστικών αλλαγών του αιώνα του διαφωτισμού, αν και ο τότε Επίσκοπός της, Ντανιέλ Υε (Daniel Huet) αναγνωριζόταν ως ένας από τους πλέον μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του. Οι διαμάχες συνεχίζονται με οδομαχίες, οι "απείθαρχοι" ιερείς καταδιώκονται και το σύμβολο της πόλης, ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ανδρέα, καταρρέει μια νύκτα του Απριλίου του 1794.
Σύγχρονη εποχή
Τον 19ο αιώνα η πόλη γνωρίζει δημογραφική ανάπτυξη και τα προάστιά της αρχίζουν να καταλαμβάνουν και τις υπώρειες του λόφου. Η Γαλλική Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα μάχεται σε όλη την Ευρώπη και η πόλη αποκτά τον ήρωά της σε αυτούς τους πολέμους, τον στρατηγό Ροζέ Βαλιμπέρ (Roger Valhubert), ο οποίος τραυματίζεται θανάσιμα από σφαίρα στη μάχη του Αούστερλιτς.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
right|thumb|250px|Το μνημείο Πάττον στην Αβράνς Από τις 7 Ιουνίου 1944, μια μόλις μέρα μετά την Απόβαση της Νορμανδίας, η πόλη γνωρίζει την κόλαση "που έρχεται από τον ουρανό" (L' enfers vient du ciel): Όπως σχεδόν όλες οι νορμανδικές πόλεις, υφίσταται σφοδρούς βομβαρδισμούς, που έχουν ως στόχο την ανακοπή αποστολών ενισχύσεων των γερμανικών στρατευμάτων. Η πόλη βυθίζεται στο χάος, παρά το ότι οι Σύμμαχοι είχαν ρίψει μερικούς αλεξιπτωτιστές λίγες ημέρες πριν την απόβαση, για να ενημερώσουν τον πληθυσμό να απομακρυνθεί από την πόλη "ει δυνατόν στα χωράφια". Ωστόσο δεν κατάφεραν να πείσουν τον κόσμο να εγκαταλείψει την πόλη, η οποία βομβαρδίστηκε σφοδρά στις 7 Ιουνίου. Καταστράφηκε ο σιδηροδρομικός σταθμός, κεντρικοί δρόμοι, η παλιά πόλη, ενώ οι κακοεξοπλισμένοι πυροσβέστες δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσουν τις πυρκαγιές που ξέσπασαν. Οι βόμβες έπληξαν το δίκτυο ύδρευσης και οι πυροσβέστες έμειναν χωρίς νερό. Αν και δέχθηκαν ενισχύσεις από τις γειτονικές πόλεις Ντισέ και Σαρτιγύ (Ducey, Sartilly) και άντλησαν νερό από τη δεξαμενή ντεζ Αλ (des Halles) η πυρκαγιά εξαπλώθηκε καταστρέφοντας σημαντικό τμήμα της πόλης καθώς και την εκκλησία Notre-Dame-des-Champs, η οποία αποκαταστάθηκε το 1962. Ακολούθησαν και άλλοι βομβαρδισμοί, πράγμα που ανάγκασε όσους κατοίκους είχαν απομείνει να εγκαταλείψουν την πόλη μέχρι την απελευθέρωσή της στα τέλη Ιουλίου.
Σημερινή εικόνα
Η Αβράνς σήμερα είναι σύγχρονη γαλλική πόλη με αποκατεστημένα όσα κτήρια έγινε δυνατό να περισωθούν από τις καταστροφές. Διαθέτει πολύ σημαντική βιβλιοθήκη, καθώς έχουν μεταφερθεί εκεί τα χειρόγραφα του αββαείου του Μον Σεν Μισέλ, ορισμένα από τα οποία εκτίθενται στο "Scriptorial" (συγγραφείο) που έχει δημιουργηθεί στο παλαιό κάστρο (Donjon). Σε ειδικό χώρο, με ειδικά ρυθμισμένο φωτισμό, εξαερισμό και περιορισμένο, κάθε φορά, αριθμό επισκεπτών, φυλάσσονται μεταφράσεις (με το ελληνικό και το λατινικό κείμενο) έργων του Αριστοτέλη, οι οποίες έγιναν κυρίως κατά τον 12ο αιώνα από τους μοναχούς του Μον Σαιν Μισέλ.
Σε κεντρική πλατεία της πόλης υπάρχει, επίσης, το μνημείο του στρατηγού Τζωρτζ Σμιθ Πάττον, απελευθερωτή της το 1944, ενώ διαθέτει και πολύ όμορφο βοτανικό κήπο (jardin des plantes), από τον οποίο μπορεί κανείς να θαυμάσει την πανοραμική θέα προς τον κόλπο του Σαιν Μισέλ.
Συγκοινωνιακά καλύπτεται από τον αυτοκινητόδρομο Α84 (Καν - Ρεν) και την αντίστοιχη σιδηροδρομική γραμμή. Καθώς απέχει μόλις 25 χλμ. από το Μον Σεν Μισέλ, δέχεται αρκετούς από τους τουρίστες του (περίπου 3 εκ. τουρίστες υποδέχεται κάθε χρόνο το αββαείο), οι οποίοι επισκέπτονται, κυρίως, τις εκθέσεις των χειρογράφων του Αββαείου. Πολύ κοντά της είναι, επίσης, το χωριό Ποντομπό, γνωστό από την απόβαση, στο οποίο λειτουργούσε ιδιωτικό μουσείο, το οποίο έκλεισε οριστικά το Νοέμβριο του 2008.
Η πόλη διαθέτει, επίσης, ένα από τα καλύτερα νοσοκομεία της Νορμανδίας.
Δήμος Λεωνιδίου
Ο δήμος Λεωνιδίου ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Νότιας Κυνουρίας. Βρισκόταν στα ανατολικά του νομού και συνόρευε με τους δήμους Βόρειας Κυνουρίας και Τυρού. Στα ανατολικά βρέχόταν από τον Αργολικό Κόλπο. Μαζί με τους δήμους Τυρού, Βόρειας Κυνουρίας και την κοινότητα Κοσμά συγκροτούσαν την επαρχία της Κυνουρίας. Ο δήμος Λεωνιδίου αποτελούταν από 13 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 6.294 κατοίκους. Η έκτασή του ήταν 418,7 τ.χλμ.
Διαίρεση
Ο δήμος Λεωνιδίου περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Μεταβολές
Ο δήμος λειτούργησε ως Κοινότητα από το 1912 ως το 1947.Στις 2 Αυγούστου 1947 αναγνωρίστηκε σε δήμο και λειτούργησε ως την κατάργησή του το 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεω
Όμιλος Β΄ Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
BBC Arabic Television
Το BBC Arabic Television (Αραβική Τηλεόραση του BBC) είναι τηλεοπτικό κανάλι του BBC, το οποίο εκπέμπει στη Μέση Ανατολή. Ξεκίνησε να εκπέμπει στις 09:56 (GMT) στις 11 Μαρτίου του 2008. Τον Οκτώβριο του 2005 είχε ανακοινωθεί ότι το κανάλι θα έκανε πρεμιέρα το Φθινόπωρο του 2007, αλλά τελικά ξεκίνησε να εκπέμπει έναν χρόνο αργότερα.
Ιστορικό
Το BBC Arabic Television δεν είναι το πρώτο κανάλι του BBC στη Μέση Ανατολή. Το προηγούμενο κανάλι είχε κλείσει στις 21 Απριλίου του 1996, μετά από δύο χρόνια εκπομπής. Το κανάλι έκλεισε μετά από τη προβολή ενός επεισοδίου της σειράς Panorama, το οποίο είχε λογοκριθεί από τη κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας. Όταν το κανάλι έκλεισε οι περισσότεροι εργαζόμενοι πήγαν να εργαστούν στο Al Jazeera. που είναι ο κύριος ανταγωνιστής του BBC.
Παρουσιαστές
Μερικοί από τους παρουσιαστές του καναλιού είναι:
Μάεβ
Στην ιρλανδική μυθολογία, η Μάεβ ή Μεδβ ή Μεγβ ή Μιέβ (ιρλ. Meḋḃ, Medhbh, Meadhbh, Meab°, Meabh, Maeve, Maev) είναι βασίλισσα του Κόνναχτ στον Κύκλο του Όλστερ. Πατέρας της ήταν ο Eochaid Feidlech, Βασιλιάς της Ιρλανδίας. Το παλάτι της βρισκόταν στο Κρούαν (ιρλ. Cruachan), στο σημερινό Ροσκόμον της Ιρλανδίας. Αρχικά θα πρέπει να αποτελούσε "ηγεμονική θεά", την οποία θα παντρευόταν τελετουργικά ο βασιλιάς, σαν τμήμα της στέψης του. Το όνομα Medhbh σημαίνει "αυτή που προκαλεί μέθη", οπότε η γαμήλια τελετή μάλλον θα περιλάμβανε το έθιμο να πίνει ο βασιλιάς κι η θεά από κοινό ποτήρι.
Ο πρώτος σύζυγος της Μάεβ ήταν ο Κόνορ μακ Νέσσα (Conchobar mac Nessa) του Όλστερ, αλλά ο γάμος δεν κράτησε. Η Μάεβ αργότερα σκότωσε την επόμενη σύζυγο του Κόνορ, την Έθνε (δεν είναι το ίδιο πρόσωπο με τη θεά Έθνι), όταν ήταν έγκυος, αλλά ο γιος της, Furbaid, κατάφερε να επιζήσει. Η Έθνε ήταν αδερφή της Μάεβ.
Ο πατέρας της την έκανε βασίλισσα του Κόνναχτ, απομακρύνοντας τον τότε βασιλιά, Tinni mac Conri. Ωστόσο, ο Τίννι επανήλθε στο θρόνο, καθώς αργότερα έγιναν εραστές με τη Μάεβ. Σε μια συγκέντρωση στην Τάρα, ο Κόνορ βίασε τη Μάεβ. Ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στο Βασιλιά και το Όλστερ. Ο Τίννι προκάλεσε τον Κόνορ σε μονομαχία κι έχασε, οπότε ο Eochaid Dála, ανταγωνιστής του Τίννι για το θρόνο, υπερασπίστηκε το στρατό του Κόνναχτ κατά την υποχώρησή του κι έγινε ο επόμενος σύζυγος της Μάεβ και βασιλιάς του Κόνναχτ.
Η Μάεβ ζήτησε από το σύζυγό της να πληροί τρία κριτήρια: να είναι ατρόμητος, να μην είναι μνησίκακος και ζηλιάρης. Το τελευταίο δε ήταν ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς η Μάεβ είχε πολλούς εραστές. Όσο καιρό ήταν παντρεμένη με τον Eochaid Dála, είχε εραστή τον Έιλιλ, αρχηγό της σωματοφυλακής της. Όταν ο Eochaid το ανακάλυψε, τον προκάλεσε σε μονομαχία κι έχασε. Έτσι, ο Έιλιλ παντρεύτηκε τη Μάεβ κι έγινε ο επόμενος βασιλιάς του Κόνναχτ.
Η Μάεβ και ο Έιλιλ έκαναν μια κόρη, τη Φίναβαρ κι επτά γιους, που όλοι λέγονταν Μέιν. Αρχικά είχαν διαφορετικά ονόματα, αλλά η Μάεβ ρώτησε ένα δρυΐδη ποιος απ' τους γιους της θα σκότωνε τον Κόνορ κι εκείνος απάντησε: "Ο Μέιν". Επειδή δεν είχε γιο με τέτοιο όνομα, έδωσε σε όλους το ίδιο όνομα.
Η Μάεβ επέμεινε στο να έχει ίδια περιουσία με το σύζυγό της κι έτσι ξεκίνησε η Επιδρομή του Κούλεϊ (Táin Bó Cúailnge), όταν ανακάλυψε ότι ο Έιλιλ είχε ένα ταύρο περισσότερο από αυτήν. Στην ουσία, ήταν ένας πόλεμος του Κόνναχτ, της Μάεβ και του Έιλιλ, εναντίον του Όλστερ, το οποίο υπερασπιζόταν από τους δυο εραστές ο ήρωας Κουχούλιν. Στο πλευρό της Μάεβ ήταν ο Φέργκους, πρώην βασιλιάς του Όλστερ σε εξορία, ένας από τους εραστές της. Αργότερα έβαλε να σκοτώσουν τον Έιλιλ, γιατί συνωμοτούσε εναντίον του Φέργκους.
Προς το τέλος της ζωής της, η Μάεβ συνήθιζε να πηγαίνει για μπάνιο σε μια λίμνη. Ο Furbaide, γιος της νεκρής Έθνε, ζητούσε εκδίκηση για το θάνατο της μητέρας του. Ήταν πολύ καλός στη σφεντόνα κι έτσι με ένα κομμάτι τυρί σημάδεψε ένα μήλο σε ένα κλαδί ψηλά πάνω από το κεφάλι της Μάεβ κι έτσι τη σκότωσε. Στο θρόνο του Κόνναχτ τη διαδέχτηκε ο γιος της, Maine Athramail.
Κατηγορία:Κελτική μυθολογία Κατηγορία:Ιστορία της Ιρλανδίας
Τανζιμάτ
Ο όρος Τανζιμάτ περιγράφει μια σειρά από μεταρρυθμίσεις με στόχο την αναδιοργάνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε επίπεδο διοίκησης, οικονομίας και σχέσεών της με τους υπηκόους της. Τοποθετείται χρονικά στο διάστημα 1839-1876. Η λέξη τανζιμάτ, στην οθωμανική διάλεκτο σημαίνει αναδιοργάνωση, ενώ για τους δυτικούς ερμηνεύτηκε ως εκσυγχρονισμός. Πρωτοπόροι του Τανζιμάτ θεωρούνται οι Σουλτάνοι: Σελήμ Γ΄, Μουσταφά Δ΄, ο Μέγας Βεζίρης Μουσταφά Ρεσίτ πασάς, επίσης ο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ καθώς και ο Πατριάρχης Γρηγόριος ΣΤ΄, το έργο των οποίων συνέχισε βεβαίως ο Κεμάλ Ατατούρκ, στη νεοσύστατη Τουρκία. Βασικά διατάγματα (φιρμάνια) του Τανζιμάτ ήταν το Αυτοκρατορικό Διάταγμα του Ροδώνα (1839), και το Διάταγμα της Εμπέδωσης των Μεταρρυθμίσεων (Ισλαχάτ Φεμανί ή Χαττ-ι-Χουμαγιούν) του 1856.
Τα αίτια
thumb|Κάρτα του 1895 για τον εορτασμό του Συντάγματος του 1876. Η κίνηση αυτή για την αναδιοργάνωση του καταρρέοντος οθωμανικού κράτους προερχόταν από δύο διαφορετικές και ίσως με αλληλο-συγκρουόμενα συμφέροντα ομάδες. Η μια ήταν "εσωτερική" που την κατεύθυναν αυτοί που επιδίωκαν να αναδιοργανώσουν το κράτος, προκειμένου αυτό να μπορεί να ανακτήσει την παλιά στρατιωτική και οικονομική του ισχύ και έτσι να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Η δε άλλη ήταν "εξωτερική" που κατευθύνονταν από τις ίδιες τις Μεγάλες Δυνάμεις, βεβαίως με τους υποστηρικτές της πολιτικής τους εντός του οθωμανικού κράτους, που επεδίωκαν τις μεταρρυθμίσεις αυτές προκειμένου να φιλελευθεροποιήσουν τις δομές του κράτους, να εξαλείψουν τις θρησκευτικές διακρίσεις και να διευκολύνουν έτσι την διείσδυση των ευρωπαϊκών κεφαλαίων, θεωρώντας πως η εδαφική ακεραιότητα του κράτους ήταν εξασφαλισμένη από τις ίδιες. Οι διαφορές αυτές που θα μείνουν σε επίπεδο υψηλόβαθμων αξιωματούχων κατά την πρώτη περίοδο θα γίνουν εντονότερες στα τελευταία χρόνια του Τανζιμάτ και στην περίοδο που θα ακολουθήσει. Αλλά και αυτό ακόμη το κίνημα των Νεοτούρκων το 1908 στη Θεσσαλονίκη δεν αποτελεί παρά εκδήλωση των μεταρρυθμιστικών εκείνων ομάδων που συνέχισαν να υφίστανται και μετά το τέλος του φιλελεύθερου διαλείμματος.
Ιστορικό
Μετά τη συντριβή του οθωμανικού στόλου (τουρκοαιγυπτιακού) από τον ενωμένο στόλο των Μεγάλων Δυνάμεων στο Ναυαρίνο το 1827, τη Συνθήκη της Αδριανούπολης το 1829, το "Συνέδριο του Λονδίνου" όπου αναγνωρίσθηκε το ανεξάρτητο Βασίλειο της Ελλάδος αφενός, καθώς και η συντριβή των οθωμανικών στρατευμάτων από τις επαναστατικές δυνάμεις του Μωχάμετ Αλή της Αιγύπτου, (1831), και τη Συνθήκη των Δαρδανελίων (1841) αφετέρου, απέδειξαν πως αν το κράτος δεν προχωρούσε σε αναδιοργάνωση των στρατιωτικών και διοικητικών δομών του θα κατέρρεε πολύ γρήγορα. Όταν μάλιστα οι Αιγύπτιοι εισέβαλλαν στη Μικρά Ασία, απειλώντας την έδρα της Οσμανλικής δυναστείας, ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β' αναγκάστηκε τότε, για να εξασφαλίσει τη διπλωματική υποστήριξη των Μεγάλων Δυνάμεων, να υποσχεθεί ότι θα προέβαινε σε μεταρρυθμίσεις και θα καταργούσε τις διακρίσεις σε βάρος των Χριστιανών υπηκόων του.
Έτσι μετά την επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων άρχισε η προετοιμασία του εκσυχρονισμού που έλαβε την ονομασία "Τανζιμάτ", που τελικά όμως, λόγω του θανάτου του Σουλτάνου, αυτή θα αναληφθεί από το διάδοχό του, Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, ο οποίος λίγο μετά την ανάρρησή του στο θρόνο υπό την πίεση κυρίως των Ρώσων, θα εκδόσει στις 2 Νοεμβρίου 1839 το Διάταγμα του Ροδώνα.
Με βάση αυτό το διάταγμα καταργούνταν οι διακρίσεις εις βάρος των Χριστιανών, παρέχονταν εγγυήσεις για τη ζωή, την τιμή και την περιουσία τους και έδινε τη δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής των χριστιανών στο στρατό και στη διοίκηση του κράτους. Βέβαια σε μεγάλο βαθμό αυτές οι εγγυήσεις έμεναν στα χαρτιά και οι διακρίσεις σε βάρος των Χριστιανών συνεχίζονταν. Με αφορμή αυτές τις διακρίσεις η Ρωσία άρχισε να ασκεί πρόσθετες πιέσεις για επέμβαση στο εσωτερικό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία όμως με την υποστήριξη των Αγγλογάλλων αρνήθηκε να υποχωρήσει με συνέπεια να ξεσπάσει ο Κριμαϊκός πόλεμος. Είχε γίνει όμως σαφές στους Οθωμανούς πως οι διακρίσεις αυτές θα αποτελούσαν πάντοτε για τις Μ. Δυνάμεις αιτία επέμβασης στα εσωτερικά της Χώρας τους. Όταν όμως αντιλήφθηκαν πως οι Μ. Δυνάμεις σχεδίαζαν συλλογική επέμβαση για την εξάλειψη των διακρίσεων αποφάσισαν να δράσουν πρώτοι, και έτσι το 1856 δημοσιεύτηκε το διάταγμα του Χαττ-ι Χουμαγιούν, που επαναλάμβανε με ρητό τρόπο τις προηγούμενες ρυθμίσεις και καλούσε τους Οθωμανούς αξιωματούχους να σέβονται απόλυτα τις σχετικές αποφάσεις.
Την περίοδο αυτή μάλιστα θα κυριαρχήσουν πολιτικοί που υποστήριζαν αυτές τις μεταρρυθμίσεις και επιδίωκαν τον εξευρωπαϊσμό του κράτους. Μάλιστα το 1869 με νομοθετική πράξη παραχωρούνταν σε όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως θρησκείας, η Οθωμανική υπηκοότητα. Η μεταρρυθμιστική κίνηση θα κορυφωθεί το 1876 με την ανακήρυξη του πρώτου Τουρκικού Συντάγματος. Η άνοδος όμως στο θρόνο του απολυταρχικού Αμπντούλ Χαμίτ Β' και το ξέσπασμα του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου του 1877-1878 ανέστειλαν τη διαδικασία φιλελευθεροποίησης και οδήγησαν στην επιστροφή του παλιού απολυταρχικού καθεστώτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανικό δίκαιο Κατηγορία:Μεταρρυθμίσεις στην Οθωμανική Αυτοκρατορία  Κατηγορία:Ιστορία των κοινωνικών κινημάτων
Ολυμπιακά αθλήματα
Ολυμπιακά αθλήματα χαρακτηρίζονται εκείνα που διεξάγονται στους θερινούς και στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Προϋποθέσεις για την ανάδειξη ενός ολυμπιακού αθλήματος
Οι προϋποθέσεις και τα κριτήρια για να συμπεριληφθεί ένα άθλημα στους Ολυμπιακούς Αγώνες έχουν αλλάξει πολλές φορές στην πάροδο των ετών. Σήμερα, βασική προϋπόθεση είναι η διεθνής ομοσπονδία του αθλήματος να είναι αναγνωρισμένη από τη ΔΟΕ. Εάν πληρούται αυτό το κριτήριο, τότε είναι στη διακριτική ευχέρεια της οργανωτικής επιτροπής των εκάστοτε αγώνων να προτείνει προσθήκη αθλημάτων, με την τελική απόφαση να λαμβάνεται από τη ΔΟΕ. Τα αριθμητικά κριτήρια όσον αφορά αθλήματα και αγωνίσματα ώστε αυτά να θεωρούνται ότι είναι ευρέως διαδεδομένα, έχουν πλέον καταργηθεί. Ωστόσο έχουν θεσπιστεί ενδεικτικά ανώτατα όρια συμμετοχής αθλητών και αγωνισμάτων, τα οποία περιορίζουν τη δυνατότητα προσθήκης αθλημάτων. Σύμφωνα με το άρθρο 3.2 των Κανονισμών που εξειδικεύουν το άρθρο 45 του Ολυμπιακού Χάρτη, στην έκδοση του 2021, τα ενδεικτικά όρια είναι:
Ωστόσο, ήδη τα όρια αυτά έχουν ξεπεραστεί τόσο για τους Θερινούς όσο και για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες.
Σημερινό θερινό πρόγραμμα
Επτά από τα είκοσι οκτώ σπορ αποτελούνται από πολλά αθλήματα. Τα αθλήματα του ίδιου σπορ ομαδοποιούνται με το ίδιο χρώμα:
Υγρός στίβος – Κανόε/Καγιάκ – Ποδηλασία – Γυμναστική – Πετοσφαίριση – Ιππασία – Πάλη
Σημερινό Ολυμπιακό πρόγραμμα
Τα παρακάτω αθλήματα συνθέτουν το επίσημο πρόγραμμα των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων. Οι αριθμοί σε κάθε κελί υποδεικνύουν τον αριθμό των αγωνισμάτων για κάθε άθλημα που πραγματοποιήθηκαν κατά τους αντίστοιχους αγώνες (τα κελιά με κόκκινο δείχνουν ότι τα αθλήματα υπήρχαν στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων), η κουκίδα σε κάθε κελί φανερώνει ότι υπήρχε στο πρόγραμμα ως άθλημα επίδειξης. Σε κάποιες περιπτώσεις, πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα επίσημα αγωνίσματα και αγωνίσματα επίδειξης για το ίδιο άθλημα στους ίδιους αγώνες.
Τρία από τα επτά σπορ αποτελούνται από πολλά αθλήματα. Τα αθλήματα του ίδιου σπορ ομαδοποιούνται με το ίδιο χρώμα:
Παγοδρομία – Σκι – Αγωνιστικό έλκηθρο
1 Ως στρατιωτική περίπολος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Τζούλια Γκοντζάγκα
Η Τζούλια, ιταλ.: Giulia Gonzaga (1513 - 16 Απριλίου 1566) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα-Σαμπιονέτα ήταν Ιταλίδα ευγενής γυναίκα της Αναγέννησης. Ήταν κόρη του κυρίου της Σαμπιονέτα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Τραέτο.
Βιογραφία
Η Τζούλια γεννήθηκε στο Γκατσουόλο (κοντά στη Μάντοβα), κόρη του Λουδοβίκου κυρίου της Σαμπιονέτα & Μποτσόλο και της κόμισσας Φραντσέσκας Φιέσκι. Το 1526 (σε ηλικία 14 ετών) παντρεύτηκε τον Βεσπασιάνο Κολόννα (1480–1528) κόμη του Φοντί και δούκα του Τραέτο (σημερινό Mιντούρνο). Ο σύζυγός της απεβίωσε τρία χρόνια μετά το γάμο τους. Έπειτα η Τζούλια οργάνωσε το παλάτι της ως κέντρο πολιτισμού, ελκύοντας την προσοχή πολλών από τους συγχρόνους της τόσο για τις δραστηριότητές της, όσο και για τη διάσημη ομορφιά της, αν και αρνήθηκε να παντρευτεί ξανά. Είχε σχέση με τον καρδινάλιο Ιππόλυτο των Μεδίκων, ο οποίος, έπειτα από μία συνάντηση μαζί της, απεβίωσε στο Ίτρι (νότιο Λάτσιο).
μικρογραφία|αριστερά|200px|Η Τζούλια Γκοντζάγκα
Το βράδυ της 8ης προς 9η Αυγούστου 1534, η πόλη του Φόντι δέχθηκε επίθεση από τον πειρατή Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, ο οποίος επιδίωκε να την απαγάγει και να την παραδώσει στον Σουλεϊμάν Α΄ τον Μεγαλοπρεπή, σουλτάνο του. Η Μπαρμπαρόσα είχε διατάξει να την απαγάγει ο Ιμπραήμ πασάς, ο Οθωμανός μεγάλος Βεζίρης. Το σχέδιο τού πασά ήταν να την προσθέσει στο χαρέμι τού σουλτάνου και να αντικαταστήσει τη Ροξελάνα, τη σύζυγο τού Σουλεϊμάν Α΄. Όταν αυτή διέφυγε, ο Μπαρμπαρόσα, απογοητευμένος, σφαγίασε τους πληθυσμούς του Φόντι και της γειτονικής Σπερλόνγκα, αν και απωθήθηκε στο κοντινό Ίτρι. Η Τζούλια ξέφυγε μέσα στη νύχτα, συνοδευόμενη από έναν μόνο ιππότη. Αργότερα αυτή σκότωσε τον ιππότη, επειδή ήταν σχεδόν γυμνή κατά τη διαφυγή της και αυτός είχε δει πάρα πολλά. Υπάρχει επίσης εικασία ότι η προσπάθεια του Μπαρμπαρόσα, μπορεί να είχε παρακινηθεί από μέλη της οικογένειας Κολόννα, που επιθυμούσαν να ανακτήσουν τα εδάφη τους μετά το τέλος του συζύγου της Βεσπασιάνο Κολόννα.
Η Τζούλια προσχώρησε σε ένα μοναστήρι στη Νάπολη το 1535 (σε ηλικία 22 ετών) και εκεί συνάντησε τον Χουάν δε Βαλδές το 1536. Αυτή η συνάντηση και η επακόλουθη αλληλογραφία την έφεραν στην προσοχή της Ιεράς Εξέτασης. Αυτό την οδήγησε να γράψει μία επιστολή το 1553 στον καρδινάλιο Έρκολε Γκοντζάγκα για να εκφράσει την έλλειψη συμφωνίας της με τα μεταγενέστερα γραπτά του δε Βαλδές.
Η Τζούλια απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών το 1566. Μετά το τέλος της, η αλληλογραφία της με τον Πιέτρο Καρνεζέκι έγινε αιτία να κατηγορηθεί ο Πιέτρο για αίρεση και να καεί σε πάσσαλο (το 1567).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1526 τον Βεσπασιάνο Κολόννα κοντοτιέρο, κόμη του Φοντί και δούκα του Τραέτο. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα
Ερρίκος Μπελιές
Ο Ερρίκος Μπελιές (1950 - 19 Απριλίου 2016) ήταν Έλληνας συγγραφέας και μεταφραστής γαλλικής καταγωγής.
Βιογραφικά στοιχεία
Το πλήρες ονοματεπώνυμό του ήταν Ερρίκος Γεώργιος Μπελιές. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1950 από γονείς γαλλικής καταγωγής και μεγάλωσε εκεί. Πήγε στο Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία, Ελληνική Φιλολογία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 1977 είναι χρονιά που τον σημάδεψε, έχοντας τελειώσει το στρατιωτικό και τις σπουδές στο πανεπιστήμιο, έδωσε εξετάσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας και έγινε υπάλληλος του υπουργείου και παράλληλα εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο στις εκδόσεις Κέδρος.
Επίσης, δίδαξε Ιστορία Θεάτρου στις Δραματικές Σχολές των ΝΕΘ, Θεάτρου Τέχνης, Εθνικού Θεάτρου κ.ά.
Διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, πρόεδρος του Οργανισμού Διαχείρισης Θεατρικών Δικαιωμάτων «Θέσπις», απο ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Συγγραφέων (όπου είχε διατελέσει αντιπρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων τη διετία 2013-2015), μέλος του ΔΣ της Εταιρείας Συγγραφέων, μέλος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών (συγκεκριμένα, υπηρέτησε σε σειρά σημαντικών Διευθύνσεων του Υπουργείου Εξωτερικών), μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου. Ακόμα, υπήρξε σπουδαίο στέλεχος της ελληνικής δημόσιας διοίκησης και διακρίθηκε στον κλάδο των εμπειρογνωμόνων και υπηρέτησε και στο Διπλωματικό Γραφείο της Προεδρίας της Δημοκρατίας.
Ανέλαβε την μετάφραση και των τριάντα επτά θεατρικών έργων του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στην ελληνική γλώσσα (εκδόσεις Κέδρος), ένα έργο που ξεκίνησε τη δεκαετία του ΄80 και ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2004.
Συνολικά, είχε μεταφράσει 24 πεζογραφήματα και πάνω από 300 θεατρικά έργα.
Μεταφραστικά έργα του Ερρίκου Μπελιέ παρουσίασε ο ΘΟΚ σε πολλές παραγωγές του, με πιο πρόσφατη τη μετάφραση του έργου «Ρινόκερος» (2014). Για τον ΘΟΚ μετέφρασε το «Καλοκαίρι και καταχνιά» [2007] ενώ ανέβηκαν επί σκηνής επίσης «Ο έμπορος της Βενετίας» (2005), «Ντον Ζουάν» (2007), «Ο σακάτης του νησιού» (2011), «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (2011 – απόδοση).
Επιπρόσθετα, ο Ερρίκος Μπελιές έχει γράψει τους στίχους του τραγουδιού «Έλα Μαζί Μου» όπου την μουσική υπογράφει η Ευανθία Ρεμπούτσικα, έχει επιμεληθεί την ελληνική απόδοση των στίχων του ΧΑΙ-ΧΟ, όπου η μουσική σύνθεση ανήκει σε ανώνυμο βικτωριανό συνθέτη και το τραγούδι έχουν ερμηνεύσει ο Στέλιος Καρπαθάκης κι ο θίασος. Από τη Δωδέκατη νύχτα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (το τραγούδι περιλαμβάνεται στον δίσκο του Σταμάτη Κραουνάκη «Όλοι μαύρα και ένα πιάνο»), όπως έχει επιμεληθεί και την ελληνική απόδοση των στίχων του «Η φάρμα των ζώων» του Τζωρτζ Όργουελ (καθώς και την μετάφραση ολόκληρου του έργου). Σημαντικό είναι ότι έχει επιμεληθεί την ελληνική απόδοση των στίχων των τραγουδιών διάφορων θεατρικών έργων που έχει μεταφράσει ο ίδιος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νότιου Σουδάν
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νότιου Σουδάν (αγγλικά: South Sudan Football Association, SSFA) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο Νότιο Σουδάν. Εδρεύει στην Τζούμπα. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Νότιου Σουδάν.
Ιστορία
Τον Απρίλιο του 2011 ο υπουργός Νεολαίας, Αθλητισμού και Αναψυχής της κυβέρνησης του Νότου Σουδάν (GOSS), Μάκουακ Τένι Γιουκ εξέδωσε μια υπουργική απόφαση για τη σύσταση της Προσωρινής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Provisional Football Association). Το 2012, με την επωνυμία Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νότιου Σουδάν (South Sudan Football Association) προσχώρησε στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (CAF) και στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Νότιο Σουδάν
Εξαήμερη Εκστρατεία του Ναπολέοντα
Η Εξαήμερη Εκστρατεία του Ναπολέοντα (ρωσ. Шестидневная война Наполеона, γαλλ. Campagne des Six-Jours) είναι η εκστρατεία κατά την οποία ο Ναπολέοντας διέλυσε τη ρωσο-πρωσική Στρατιά της Σιλεσίας, υπό την ηγεσία του Στρατάρχη Μπλύχερ, σε τέσσερεις μάχες, οι οποίες διεξήχθησαν στη Γαλλία από τις 10 μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου 1814.
Ο Ναπολέοντας εκμεταλλεύτηκε τη δύσκολη κατάσταση των Σωμάτων Στρατού της συμμαχικής Στρατιάς της Σιλεσίας, τα οποία κινούνταν προς το Παρίσι, και επιτέθηκε σε κάθε Σώμα Στρατού της Σιλεσίας στον ποταμό Μάρνη (100 χμ. ανατολικά από το Παρίσι), και μόνο η επίθεση του κύριου στρατού των Συμμάχων στο Παρίσι, υπό την ηγεσία του Στρατάρχη Σβάρτσενμπεργκ, έσωσε το στρατό του Μπλύχερ από την απόλυτη καταστροφή.
Πρώιμη ιστορία
Μέχρι τις 26 Ιανουαρίου 1814, τα αυστριακά, τα ρωσικά και τα γερμανικά σώματα των Συμμάχων, τα οποία εισέβαλαν στη Γαλλία με στόχο την ανατροπή του Ναπολέοντα, συγκεντρώθηκαν στους ποταμούς Σηκουάνα και Μάρνη, περίπου 200 χμ. ανατολικά από το Παρίσι.
Στις 29 Ιανουαρίου 1814, ο Ναπολέοντας επιτέθηκε στον στρατό του Μπλύχερ, τον πιο αδύνατο από τον στρατό των Συμμάχων, τον οδήγησε στη Βριέννη και τον ανάγκασε να υποχωρήσει μερικά χιλιόμετρα στα νότια, στους λόφους Τράννα, όπου ο Μπλύχερ ενώθηκε με τον αρχηγό της Στρατιάς της Βοημίας (ο κύριος στρατός) του Αυστριακού Στρατάρχη Σβάρτσενμπεργκ. Στη μάχη της Βριέννης σκοτώθηκαν συνολικά 3.000 στρατιώτες.
Η ισορροπία των δυνάμεων ήταν υπέρ του Έκτου Συνασπισμού, και ο Ρώσος Αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α' πίεζε για επίθεση. Την 1 Φεβρουαρίου, ο Μπλύχερ ανάγκασε τον Ναπολέοντα να υποχωρήσει μετά τη μάχη στο Λα-Ροτερέ. Οι αντίπαλοι έχασαν 6.000 στρατιώτες. Ο Ναπολέοντας υποχώρησε στην Τρουά στους ποταμούς Ομπ και Σηκουάνα.
Λόγω της καθυστέρησης του Σβάρτσενμπεργκ, ο γαλλικός στρατός ανακατέλαβε τις θέσεις του στην Τρουά πριν τις 6 Φεβρουαρίου και μετά κινήθηκε στο Νοζάν, αφού άφησαν 40.000 στρατιώτες, υπό την ηγεσία των Στραταρχών Κλοντ-Βικτόρ Περρέν και Νικολά Σαρλ Ουντινό απέναντι στον Σβάρτσενμπεργκ.
Παράλληλα ο Μπλύχερ επιτέθηκε στη στρατιά του Μακντόναλντ, με στόχο να τον απομακρύνει από το Ναπολέοντα. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης ο Μπλύχερ έδιωχνε τον στρατό του Μακντόναλντ, αλλά λόγω έλλειψης ιππικού, ο Μπλύχερ δεν ήξερε που βρίσκονται οι Γάλλοι. Δημιουργήθηκε ένα κενό μεταξύ της κύριας Στρατιάς και του Μπλύχερ, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να μη λαμβάνει ο Μπλύχερ την κατάλληλη βοήθεια από αυτή.
Ο Ναπολέοντας αποφάσισε να επιτεθεί στη Στρατιά του Μπλύχερ, η οποία ήταν και η πιο αδύναμη και βρισκόταν στον ποταμό Μάρνη. Στις 10 Φεβρουαρίου, ο Ναπολέοντας ενώθηκε με το Μαρμόν και επιτέθηκε στο Μπλύχερ. Έτσι άρχισε η εκστρατεία του Ναπολέοντα κατά της Στρατιάς της Σιλεσίας, η οποία έγινε γνωστή ως «Εξαήμερη Εκστρατεία» (καθώς και «Εξαήμερος Πόλεμος»).
Δυνάμεις
Μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου, το ρωσικό σώμα του στρατηγού Οστέν-Σακέν (14.000 στρατιώτες) από τον στρατό του Μπλύχερ βρισκόταν στα δυτικά από τα άλλα σώματα, κοντά στο Λαφερτέ (75 χμ. ανατολικά από το Παρίσι), όπου σύμφωνα με το σχέδιο απομάκρυνε τον Μακντόναλντ από τον Ναπολέοντα. Το πρωσικό σώμα του στρατηγού Γιόρκ (18.000 στρατιώτες), ο οποίος βρισκόταν πίσω από τον στρατό του Μακντόναλντ, έφθασε τελικά στο Σατό-Τιερί.
Το επιτελείο του Μπλύχερ βρισκόταν στη Μπέρζ, κοντά στο Βερτ, όπου περίμενε την άφιξη από τον Ρήνο του πρωσικού σώματος του Κλάιστ και του ρωσικού 10ου σώματος πεζικού του Κάπτσεβιτς. Σύμφωνα με το σχέδιο, τα σώματα αυτά έπρεπε να ενωθούν στις 10 Φεβρουαρίου μαζί με το σώμα του Ολσούφιεφ, δημιουργώντας μια μονάδα από 19.000 στρατιώτες. Αλλά, στις 9 Φεβρουαρίου, ο Ναπολέοντας νίκησε τους κοζάκους του Κάρποφ στη Σεζάν, ενώ ο Κλάιστ και ο Κάπτσεβιτς καθυστερούσαν λόγω της κακής κατάστασης των δρόμων και της κούρασης των στρατών τους.
Κοντά στο Σαμπομπέρ, όπου βρισκόταν το επιτελείο του Μπλύχερ, έφθασε το ρωσικό 9ο σώμα πεζικού του Ολσούφιεφ, το οποίο βρισκόταν σε κακή κατάσταση λόγω των προηγούμενων μαχών. Το σώμα του Ολσούφιεφ είχε στη κατοχή του 3700 στρατιώτες με 54 πυροβολικά.
Ο στρατός του Ναπολέοντα αποτελούταν από 2 μονάδες της Παλιάς Φρουράς (Αντόλφ Εντουάρντ Καζιμίρ Ζοζέφ Μορτέ, 8.000 στρατιώτες), 2 μονάδες της Νεαρής Φρουράς (Μισέλ Νεΰ, 6.000 στρατιώτες), τα σώματα του Μαρμόν (6.000 στρατιώτες): συνολικά 20.000 πεζοί. Στο ιππικό διέθετε 10.000 στρατιώτες: η φρουρά ιππικού του Εμμανουήλ Γκρουσί (6.000 στρατιώτες), το 1ο σώμα ιππικού (2.000 στρατιώτες) και το σώμα του Ντεφράνς (2.000 στρατιώτες). Συνολικά, ο Ναπολέοντας είχε 30.000 στρατιώτες και 120 πυροβολικά, όπως κατέγραψε ο ίδιος ο Ναπολέοντας σε γράμμα στον αδερφό του, Ζοζέφ, στις 9 Φεβρουαρίου :
10 Φεβρουαρίου: Μάχη του Σαμπομπέρ
thumb|right|300px|Μέρα 1η, 10 Φεβρουαρίου 1814. «Η εκστρατεία των 6 ημερών» του Ναπολέοντα Στο γράμμα του, από τις 9 Φεβρουαρίου, στον αδερφό του Ζοζέφ, ο Ναπολέοντας γράφει πως υπολογίζει να καταστρέψει το σώμα του Οστέν-Σακέν (15.000 στρατιώτες), στο Μονμιράιγ. Αλλά, στις 9 Φεβρουαρίου, το σώμα του Οστέν-Σακέν έφυγε από το Μονμιράιγ και κατευθύνθηκε δυτικά, στο Σαμπομπέρ (γαλλ. Champaubert), όπου ο Ναπολέοντας βρήκε το σώμα του Ολσούφιεφ.
Ο Ολσούφιεφ δεν είχε στη κατοχή του μονάδες ιππικού και για αυτό δεν ήξερε τις θέσεις του αντιπάλου. Το πρωί, στις 10 Φεβρουαρίου, έγινε γνωστό για τη παρουσία των Γάλλων από τον νότο, από τη πλευρά του Σηκουάνα. Οι πρώτες επιθέσεις των Γάλλων δεν είχαν αποτέλεσμα, αλλά ο Ολσούφιεφ αναγκάστηκε να λάβει θέση μεταξύ των χωριών Μπάι και Μπάννη, όπου μέχρι το μεσημέρι απέκρουε τις επιθέσεις του Ναπολέοντα.
Το μεσημέρι, στο πεδίο της μάχης έφθασε η φρουρά του Ναπολέοντα. Οι επιθέσεις συνεχίστηκαν, και στις 13.30 το χωριό Μπάι έπεσε στα χέρια των Γάλλων. Σε στρατιωτικό συνέδριο, οι Ρώσοι στρατηγοί πρότειναν υποχώρηση στο Βερτ, για να ενωθούν με τον Μπλύχερ. Αλλά, έφθασε διαταγή από τον Μπλύχερ, ο οποίος δίεταξε τον Ολσούφιεφ να αμύνεται μέχρι το τέλος στο Σαμπομπέρ. Σύμφωνα με τη διαταγή του Μπλύχερ, ο Γιόρκ και ο Οστέν-Σακέν έπρεπε να φθάσουν στο πεδίο της μάχης και να βοηθήσουν τον Ολσούφιεφ.
Η σθεναρή αντίσταση των Ρώσων έκανε τον Ναπολέοντα να σκέφτεται ότι ο Μπλύχερ είχε μεγάλες δυνάμεις. Μάλιστα, ο Ναπολέοντας εσφαλμένα αύξησε τον αριθμό των Ρώσων στρατιωτών κατά 18.000 άνδρες. Λόγω αυτού, ο Ναπολέοντας αποφάσισε να μην καταστρέψει το ρωσικό σώμα από τα πλευρά, αλλά να κλείσει τους δρόμους προς τα ανατολικά (Ετόζ) στον Μπλύχερ και στα δυτικά (Μονμιράιγ) στον Οστέν-Σακέν. Σε μια από τις μάχες, ο Ολσούφιεφ αιχμαλωτίστηκε. Τη διοίκηση των Ρώσων ανέλαβε ο στρατηγός Κορνίλοφ, διοικητής της 15ης μονάδας. Περίπου 1700 στρατιώτες από το σώμα του Ολσούφιεφ μετέφεραν τους τραυματίες τους και μεταφέρθηκαν στο σώμα του Μπλύχερ.
Σύμφωνα με την αναφορά του Κορνίλοφ, το 9ο σώμα του Ολσούφιεφ έχασε 2 χιλιάδες στρατιώτες (νεκροί και αιχμάλωτοι), ενώ άλλοι 270 τραυματίστηκαν. Στη μάχη χάθηκαν 9 από τα 24 πυροβολικά. Ως αποτέλεσμα, το 9ο σώμα του Ολσούφιεφ ενώθηκε με το 10ο σώμα του Καπτσέβιτς.
11 Φεβρουαρίου. Μάχη του Μονμιράλ
thumb|right|300px|Μέρα 2η, 11 Φεβρουαρίου 1814. «Η εκστρατεία των 6 ημερών» του Ναπολέοντα
Μετά τη καταστροφή του σώματος του Ολσούφιεφ, ο Ναπολέοντας την επόμενη μέρα (11 Φεβρουαρίου) κατευθύνθηκε στα δυτικά, αφήνοντας το σώμα του Μαρμόν απέναντι σε αυτό του Μπλύχερ, και κατέλαβε το Μονμιράιγ.
Ο Ναπολέοντας, χωρίς το σώμα του Μαρμόν, είχε στη κατοχή του 20.000 στρατιώτες φρουράς, σύμφωνα με το γράμμα του, από τις 10 Φεβρουαρίου, από το Σαμπομπέρ.
Μέχρι τις 11 Φεβρουαρίου, ο Μπλύχερ είχε στη κατοχή του στη Μπέρζ 14.000 στρατιώτες (συμπεριλαμβανομένου 400 ιππέων) από το πρωσσικό σώμα του Κλέιστ και του ρωσικού 10ου σώματος πεζικού του Κάπτσεβιτς, αλλά, λόγω των γρήγορων κινήσεων του γαλλικού στρατού, ο Πρώσος Στρατάρχης έμεινε στη θέση του, ετοιμάζοντας να αμυνθεί. Όπως είπε αργότερα ο βαρώνος Μύφλινγκ, από το επιτελείο του Μπλύχερ, ο Μπλύχερ θεωρούσε πως ο Γιόρκ και ο Οστέν-Σακέν θα ενωθούν και χωρίς κινδύνους θα φθάσουν στον ποταμό Μάρνη.
thumb|300px|left|Μάχη του Μονμιράιγ. [[Μιχαήλ Οσίποβιτς Μικέσιν. 1857]] Ο Οστέν-Σακέν αποφάσισε να αρχίσει τη μάχη στις 9 το πρωί. Μόνο μια πρώσικη μονάδα από το σώμα του Γιόρκ, χωρίς πυροβολικό, κατάφερε να φθάσει στις 3, στο αριστερό άκρο του Σακέν. Κατά τη διάρκεια της μάχης, η μονάδα της Παλαιάς Φρουράς, με αρχηγό τον Λουί Φριάν, διαπέρασε το χωριό Μαρς και κατέλαβε το χωριό Επίν, και λόγω αυτού έκοψε τον δρόμο της υποχώρησης για τους Ρώσους. Παράλληλα, το σώμα του Ρικάρ αντεπιτέθηκε στο Μάρς και κατέλαβε τις θέσεις των Ρώσων. Οι στρατιώτες του Οστέν-Σακέν αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στον βορρά, στο Σατό-Τιέρρι. Ο Ναπολέοντας προσπάθησε να καταστρέψει το δεξί άκρο του Σακέν, για αυτό και επιτέθηκε στο κέντρο του μετώπου των Ρώσων, αλλά οι τελευταίοι κατάφεραν να υποχωρήσουν. Εκείνη τη μέρα, οι Ρώσοι έχασαν 3-4 χιλιάδες στρατιώτες, ενώ ο Ναπολέοντας έχασε 2-3 χιλιάδες στρατιώτες.
12 Φεβρουαρίου. Μάχη του Σατό-Τιερί
thumb|right|300px|Μέρα 3η, 12 Φεβρουαρίου 1814. «Η εκστρατεία των 6 ημερών» του Ναπολέοντα Το πρωί, στις 12 Φεβρουαρίου, οι Σύμμαχοι κατέλαβαν το Λες-Κακουρέτ. Ο Γιόρκ έλαβε βοήθεια από το πρωσικό ιππικό του στρατηγού Γιουγκράτς, ενώ ο Ναπολέοντας έλαβε 2500 ιππείς του στρατηγού Ζερμέν, τους οποίους έστειλε ο Στρατάρχης Μακντόναλντ.
Ο Ναπολεόντας έστειλε τον Στρατάρχη Νεΰ στον δρόμο Μονμιράιγ - Σατό-Τιερί, ενώ ο ίδιος κινήθηκε από τον δρόμο Μπιέ-Μεζόν - Σατό-Τιερρί, όπου δεν συνάντησε αντίσταση. Ο Ναπολέοντας επιτέθηκε με 4 σώματα ιππικού τα ρωσικά σώματα, αλλά οι Ρώσοι υποχώρησαν στο δάσος, όπου οι Γάλλοι δεν μπόρεσαν να τους ακολουθήσουν. Ο Γιόρκ διέταξε τον συμμαχικό στρατό να υποχωρήσει στο Σατό-Τιερρί, διασχίζοντας τον ποταμό Μάρνη.
Για τη κάλυψη της υποχώρησης στην απέναντι ακτή του Μάρνη στάλθηκαν 4 ρωσικά και 3 πρωσσικά σώματα. Ο Ναπολέοντας επιτέθηκε στο Σατό-Τιερρί, όπου οι μάχες συνεχίστηκαν μέχρι να καταστραφεί η γέφυρα του Μάρνη. Οι Ρώσοι, οι οποίοι βρισκόνταν στο Σατό-Τιερρί, σταμάτησαν την αντίσταση, αλλά τα σώματα του Γιόρκ και του Οστέν-Σακέν κατάφεραν να υποχωρήσουν.
Ο Ναπολέοντας έστειλε διαταγή στον Στρατάρχη Μακντόναλντ να επιστρέψει στο Σατό-Τιερρί για να συνεχίσει την επίθεση. Ο Μακντόναλντ δεν έλαβε στην ώρα τη διαταγή, για αυτό και τα σώματα του Γιόρκ και του Σακέν ανεμπόδιστα κινήθηκαν για να ενωθούν με τον Μπλύχερ.
Στη μάχη του Σατό-Τιερί οι Ρώσοι έχασαν 1500 στρατιώτες, οι Πρώσοι έχασαν 1250 στρατιώτες, ενώ οι Γάλλοι έχασαν 600 στρατιώτες, σύμφωνα με τον σύγχρονο ιστορικό Ν. Τσάντλερ.
13 Φεβρουαρίου
Ο Μπλύχερ, ο οποίος αποκόπηκε από τον υπόλοιπο στρατό, μαζί με το επιτελείο του στο Μπέρζ, ετοίμαζε τον στρατό του. Στις 11 Φεβρουαρίου, έφθασαν τα σώματα του Κλέιστ και του Καπτσέβιτς (15-17 χιλιάδες στρατιώτες), καθώς και τα απομεινάρια του σώματος του Ολσούφιεφ (1500 στρατιώτες). Ο Μπλύχερ φοβόταν να επιτεθεί στον Ναπολέοντα χωρίς δυνατό ιππικό, και όταν στις 13 Φεβρουαρίου έλαβε 2 σώματα ιππικού, αποφάσισε να επιτεθεί στο σώμα του Στρατάρχη Μαρμόν (6-8 χιλιάδες στρατιώτες).
Ο Μαρμόν άρχισε να υποχωρεί χωρίς μάχη. Ο Μπλύχερ ετοιμάζοταν να χτυπήσει τον Ναπολέοντα στο μέτωπο του, καθώς υπολόγιζε πως ο τελευταίος έψαχνε τα σώματα του Γιόρκ και του Οστέν-Σακέν. Ο Μπλύχερ, όμως, δεν ήξερε για τη μάχη της προηγούμενης μέρας, στο Σατό-Τιερί.
14 Φεβρουαρίου. Μάχη του Βοσάν
thumb|right|300px|Μέρα 5η, 14 Φεβρουαρίου 1814. «Η εκστρατεία των 6 ημερών» του Ναπολέοντα
Μαθαίνοντας για την επίθεση του Μπλύχερ, ο Ναπολέοντας, το πρωί στις 14 Φεβρουαρίου, κινήθηκε με τον στρατό του για να βοηθήσει τον Μαρμόν και στις 9 το πρωί, ενώθηκε μαζί του στο Μονμιράιγ. Ακριβώς στις 3 το πρωί, ο Ναπολέοντας, από το Σατό-Τιερί, έστειλε γράμμα στον αδερφό του, Ζοζέφ, στο Παρίσι:
Την αποφασιστική στιγμή, έφθασε από την Ισπανία η μονάδα του Λεβάντ. Ο Μπλύχερ, αφού κατάλαβε την υπεροχή του αντιπάλου, ετοίμαζε την υποχώρηση του πεζικού. Το πρωσσικό ιππικό κάλυπτε την υποχώρηση από τα άκρα. Στην ανατολή του ήλιου, ο Μπλύχερ είχε φθάσει στο Σαμπομπέρ.
300px|thumb|left|Μάχη του Βοσάν. Χαρακτικό του ΧΙΧ αιώνα
Αλλά, το ιππικό του Γκρουσί πέρασε το Σαμπομπέρ και κατέλαβε τον δρόμο της υποχώρησης στο Ετόζ. Οι στρατιώτες του Μπλύχερ αποφάσισαν να σπάσουν το μέτωπο του αντιπάλου. Το γαλλικό πυροβολικό έμεινε στον δρόμο, αλλά δεν κατάφερε να αντισταθεί το πεζικό του Μπλύχερ. Δύο ρωσικά σώματα καταστράφηκαν, ενώ άλλα δύο πρωσσικά σώματα παραδόθηκαν. Μέχρι τη νύχτα, οι Συμμάχοι έφθασαν στο Ετόζ και συνέχισαν για το Μπέρζ.