cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φερνάντο Λούγο
Προσωπική ζωή
Στις 13 Απριλίου του 2009 ο Λούγο παραδέχθηκε ότι είναι πατέρας ενός παιδιού από την 26χρονη κυρία Καρίγιο, όταν ο ίδιος ήταν επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Ο δικηγόρος της γυναίκας ανέφερε ότι το παιδί γεννήθηκε στις 4 Μαΐου του 2007. Μια εβδομάδα αργότερα, μια δεύτερη γυναίκα η Μπενίγνα Λεγκισαμόν (Benigna Leguizamón)ισχυρίστηκε ότι ο Λούγο είναι πατέρας ενός από τα παιδιά της, το οποίο απέκτησε το 2002 όταν υπηρετούσε ως επίσκοπος. Ωστόσο, ο Λούγο δεν αναγνώρισε και αυτό το παιδί όπως στην πρώτη περίπτωση. Ακολούθησε η μήνυση της Λεγκισαμόν, με την οποία ζητούσε να υποβληθεί ο πρόεδρος σε εξέταση DNA. Μια τρίτη γυναίκα φιλοκυβερνητική ακτιβίστρια, η Ορτανσία Μοράν (Hortensia Morán) εμφανίστηκε μία ημέρα μετά τη Λεγκουισαμόν και ισχυρίστηκε και εκείνη ότι ο Λούγο είναι πατέρας του παιδιού της, το οποίο ήταν 16 μηνών και ονομάστηκε με το όνομα Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄.
2-φθοροπροπένιο
Το ισοπροπενυλοφθορίδιο ή προπυλενοφθορίδιο-2 ή 2-φθοροπροπένιο έχει χημικό τύπο είναι C3H5F και σύντομο συντακτικό CH3CF=CH2. Ανήκει στα αλκενυλοαλογονίδια, δηλαδή στα άκυκλα μονοακόρεστα, δηλαδή με ένα διπλό δεσμό, οργανομονοαλογονίδια. Έχει τα ακόλουθα τρία (3) ισομερή θέσης:
Από αλοφθοροπροπάνιο
Με απόσπαση ενός ατόμου υδραλογόνου από 1-αλο-2-φθοροπροπάνιο ή 2-αλο-2-φθοροαιθάνιο, με καλύτερα αποτελέσματα αν το άλλο αλογόνο δεν είναι κι εκείνο φθόριο, παράγεται ισοπροπενυλοφθορίδιο :
ή
Με αφυδάτωση 2-φθοροπροπανόλης-1
Με ενδομοριακή αφυδάτωση 2-φθοροπροπανόλης-1 παράγεται ισοπροπενυλοφθορίδιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηηλές θερμοκρασίες, >150 °C :
Με απόσπαση αλογόνου
Με απόσπαση αλογόνου (X2) από 1,2-διαλο-2-φθοροπροπάνιο παράγεται ισοπροπενυλοφθορίδιο. Καλύτερη απόδοση αν τα άλλα αλογόνα δεν είναι κι εκείνα φθόριο :
Χημικές ιδιότητες και παράγωγα
1. Επίδραση θειικού οξέος και στη συνέχεια νερού (ενυδάτωση). Παράγεται προπανόνη :
2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου. Παράγεται τρι(2-φθοροπροπυλο)βοράνιο και στη συνέχεια 2-φθοροπροπανόλη-1 :
3. Αντίδραση με οξικό υδράργυρο και έπειτα αναγωγή, αρχικά παράγεται 2-φθοροπροπανόλη-2 που αφυδροφθοριώνεται παράγοντας προπενόλη-2, η οποία τελικά ισομερειώνεται σε προπανόνη:
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση ισοπροπενυλοφθορίδιου σχηματίζεται ισοπροπυλοφθορίδιο. Π.χ. :
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2) (αλογόνωση) σε ισοπροπενυλοφθορίδιο έχουμε προσθήκη στο διπλό δεσμό. Παράγεται 1,2-διαλο-2-φθοροπροπάνιο. Π.χ. :
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε ισοπροπενυλοφθορίδιο  παράγεται 2-αλο-2-φθοροπροπάνιο :
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε ισοπροπενυλοφθορίδιο παράγεται μεθυλο-2-φθοροπροπανονιτρίλιο:
Καταλυτική φορμυλίωση
Με προσθήκη μεθανάλης (CO + H2) σε προπενυλοφθορίδιο παράγεται μίγμα 3-φθοροβουτανάλης και μεθυλο-2-φθοροπροπανάλης. Π.χ.:
Διυδροξυλίωση
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου. Παράγει υδροξυπροπανόνη:
2. Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου. Παράγει υδροξυαιθανάλη:
3. Μέθοδος Sharpless. Παράγει υδροξυαιθανάλη:
4. Μέθοδος Woodward. Παράγει προπανοδιόλη-1,2:
5. Υπάρχει ακόμη δυνατότητα για 1,3-διυδροξυλίωση με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε ισοπροπενυλοφθορίδιο, παρουσία νερού. Αντίδραση Prins. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται τελικά 4-υδροξυβουτανόνη:
Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγονται ακετυλοφθορίδιο και μεθανικό οξύ :
Πολυμερισμός
Διακρίνονται τα ακόλουθα είδη πολυμερισμού ισοπροπενυλοφθορίδιου, που όλα παράγουν ισοπολυπροπυλοφθορίδιο (IPPF) :
Υποκατάσταση φθορίου από υδροξύλιο
Υδρόλυση με διάλυμα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) προς προπανόνη :
Παραγωγή αιθέρα
Με αλκοολικά άλατα (RONa) προς αλκυλο(μεθυλοβινυλ)αιιθέρα :
Παραγωγή αλκενινίου
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) προς αλκενίνιο (RC≡CC(CH3)=CH2). Π.χ. :
Παραγωγή εστέρα
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) προς καρβονικό (μεθυλοβινυλ)εστέρα [RCOOC(CH3)=CH2] :
Παραγωγή νιτριλίου
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) προς μεθυλοπροπενονιτρίλιο (CH3CH=CHCN) :
Παραγωγή αλκενίου
Με αλκυλολίθιο (RLi) προς αλκένιο :
Παραγωγή θειάλης
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) προς προπανοθειόνη (CH3CSCH3) :
Παραγωγή θειαιθέρα
Με θειολικό νάτριο (RSNa) προς αλκυλομεθυλοβινυλοθειαιθέρα (RSCH=CHCH3) :
Παραγωγή νιτροπαραγώγων
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) προς 2-νιτροπροπένιο [CH2=C(NO2CH3)] :
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται προπεν-1-υλολίθιο:
2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard) :
Παραγωγή στυρολίου
Με βινυλίωση κατά Friedel-Crafts βενζολίου πσράγεται 2-φαινυλοπροπένιο:
Πηγές
Κατηγορία:Αλκενυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1970-71
Το Κύπελλο Κύπρου 1970-71 ήταν η 29η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για πέμπτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 1970-71 συμμετείχαν οι 12 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1970-71 και οι 4 πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1970-71 (το κύπελλο διεξήχθη μετά την ολοκλήρωση των πρωταθλημάτων). Διεξήχθη σε 4 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Η κυπελλούχος ομάδα εξασφάλισε συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1971-72.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και η Ομόνοια. Ο τελικός διεξήχθη στις 30 Μαΐου 1971 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα της Ομόνοιας) στη Λευκωσία. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 1-1 και για το λόγο αυτό διεξήχθη επαναληπτικός στις 6 Ιουνίου 1971 στο Στάδιο ΓΣΕ (το οποίο ήταν η έδρα της Ανόρθωσης). Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 1-0.
Σπέτσαι (θωρηκτό)
To 'Β.Π. Θ/Κ Σπέτσαι' ναυπηγήθηκε στο Saint-Nazaire της Γαλλίας μεταξύ των ετών 1887-1889, μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης, με σχέδια και μελέτες του Γάλλου ναυάρχου Dupont. Ιδίου τύπου αδελφά πλοία ήταν τα Β.Π. Θ/Κ Ύδρα και Ψαρά.
Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 είχε διατεθεί ως πλοίο διοικήσεως μοίρας (μοιραρχίς), στη Δυτική Μοίρα του Ιονίου, που τελούσε υπό τη διοίκηση του Δ. Κριεζή, με κυβερνήτη τον πλοίαρχο Γ. Αποστόλη. Κατά την εκεί παραμονή του μετά το συμβάν της βύθισης του επίτακτου Μακεδονία πραγματοποίησε βομβαρδισμό των τουρκικών φρουρίων στην είσοδο του Αμβρακικού χωρίς όμως την αναμενόμενη πλήρη επιτυχία.
Στον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο αποτελούσε επίσης πλοίο διοικήσεως μοίρας (μοιραρχίς), υπό τον πλοίαρχο Π. Γκίνη με κυβερνήτη τον αντ/ρχο Α. Βουρέκα.
Κατά την περίοδο 1922–1929 χρησιμοποιήθηκε ως Σχολή Συνεννοήσεως. Στη συνέχεια διαλύθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897) Κατηγορία:Ελληνικά θωρηκτά
Κουνουπιά Αρκαδίας
Η Κουνουπιά είναι ορεινό χωριό στην Νότια Κυνουρία της Πελοποννήσου και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Πρεμιέρα Κύκλου
Πρεμιέρα Σεζόν είναι το πρώτο επεισόδιο της νέας σεζόν μιας καθιερωμένης τηλεοπτικής εκπομπής. Πολλές πρεμιέρες μεταδίδονται το φθινόπωρο, ή για μέσες σαιζόν αρχίζουν είτε την άνοιξη είτε αργά το χειμώνα.
Κατηγορία:Ορολογία τηλεόρασης
Φιλήμων Μεθυμάκης
Ο Φιλήμων Μεθυμάκης (Ηράκλειο 1925 - Αθήνα 18 Φεβρουαρίου 1978) ήταν Έλληνας αυτοδίδακτος ηθοποιός της πρόζας, της επιθεώρησης και της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Πρωτοεμφανίστηκε στο βαριετέ σε ηλικία 18 ετών μαζί με τον αδερφό του Βαγγέλη, ο οποίος αργότερα έγινε ντράμερ. Συνεργάστηκε με σημαντικούς ηθοποιούς και μαέστρους της εποχής του. Το 1949 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Στρατιωτικό Θέατρο, ενώ ο ίδιος πολέμησε στον Γράμμο και τιμήθηκε με παράσημο. Πήρε μέρος σε πολλούς μουσικούς θιάσους, όπως των: Μαίρης Βασιλάκη-Κ. Μανιατάκη, Λειβαδίτη-Μ. Θεοφανίδη, Ρένας Βλαχοπούλου κ.ά.
Χαρακτηριστικές ήταν οι μιμήσεις του, ειδικά του Σπύρου Μαρκεζίνη.
Θάνατος
Απεβίωσε στις 18 Φεβρουαρίου 1978 σε ηλικία 53 ετών από εγκεφαλικό επεισόδιο κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της σειράς του Κώστα Λυχναρά Λεηλασία μιας ζωής, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί αμέσως από τον Γιάννη Κοντούλη. Σύμφωνα με άλλη πηγή, αιτία του θανάτου του ήταν ο εγκεφαλικός όγκος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Απάμεια (Ορόντου)
Η Απάμεια ήταν αρχαία πόλη στη Συρία.
Ιστορία
Την έχτισε στα ερείπια αρχαιότερης περσικής πόλης Φαρνάκης (την οποία επανίδρυσε ο Αντίγονος Α΄ Μονόφθαλμος το 307 π.Χ. σε Πέλλα) δίπλα στον ποταμό Ορόντη ο Σέλευκος Νικάτωρ, γύρω στο 300 π.Χ., με το όνομα Απάμεια, τιμώντας έτσι τη γυναίκα του Απάμα. Κατά την Σελευκιδική περίοδο απετέλεσε το στρατιωτικό κέντρο του ελληνιστικού κράτους της Συρίας, με ιπποφορβείο και 500 ινδικούς ελέφαντες (δώρο του Ινδού ηγεμόνα Σανδρακόττου στον Σέλευκο Α΄). Αποτέλεσε τη δεύτερη πρωτεύουσα του βασιλείου. Εκτεινόταν πάνω σε ένα ομαλό οροπέδιο και στο μέσο της δυτικής πλευράς υψωνόταν η ακρόπολη. Το σχέδιό της ήταν ορθογώνιο και μια κύρια αρτηρία, με κατεύθυνση από Βορρά προς Νότο, το χώριζε σε δύο τμήματα. Η πόλη τέλος προστατευόταν από ισχυρό τείχος σε σχήμα ακανόνιστου τετραπλεύρου που είχε διαστάσεις 2.100 Χ 1600 μ. περίπου. Η πόλη άκμασε κατά τη Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή περίοδο. Έπαιξε ρόλο στην κατάκτηση της Συρίας από τους Μωαμεθανούς και στους πολέμους των Σταυροφοριών. Η Απάμεια είναι κυρίως γνωστή ως γενέτειρα του πολυμαθούς Μέσου Στωικού Ποσειδώνιου (135-51 π.Χ.).
Το σημερινό της όνομα είναι Qalaat al Madiq ή Afamiyya.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Συρία
1591 Μπεζ
Ο Μπεζ (Baize) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,367. Ανακαλύφθηκε το 1951 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου φυσικού και ερασιτέχνη αστρονόμου Πωλ Μπεζ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπεζ εκτιμάται σε 18,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,106 ± 0,026. Ο Μπεζ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ως 12 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπεζ
Αλατιέρα του Τσελίνι
thumb|Αλατιέρα του Τσελίνι Η Αλατιέρα του Τσελίνι (στη Βιέννη ονομάζεται Σαλιέρα - Saliera, στα ιταλικά η αλατιέρα) είναι ένα μερικώς εμαγιέ επίχρυσο γλυπτό του Μπενβενούτο Τσελίνι. Ολοκληρώθηκε το 1543 για τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας, από μοντέλα που είχαν ετοιμαστεί πολλά χρόνια πριν για τον Καρδινάλιο Ιππόλυτο ντ' Έστε. Η Αλατιέρα του Τσελίνι απεικονίζει μια ανδρική φιγούρα που αντιπροσωπεύει τη θάλασσα και μια θηλυκή φιγούρα που αντιπροσωπεύει τη Γη. Ένα μικρό σκάφος που προορίζεται για να διατηρεί το αλάτι είναι τοποθετημένο δίπλα στην ανδρική φιγούρα. Ένα κουτί για το πιπέρι, με σχήμα ναού, είναι δίπλα στην θηλυκή φιγούρα. Τα πόδια του δύο φιγούρων είναι μπλεγμένα μεταξύ τους σε μια προσπάθεια του δημιουργού να δείξει την αλληλοδιείσδυση μεταξύ γης και θάλασσας.
Ήρθε στην κατοχή των Αψβούργων ως δώρο από τον Κάρολο Θ΄ της Γαλλίας στον Αρχιδούκα Φερδινάνδο Β' του Τιρόλου, ο οποίος ενήργησε ως πληρεξούσιος για τον Κάρολο στο γάμο του με την Ελισάβετ της Αυστρίας. Αρχικά ήταν μέρος της συλλογής έργων τέχνης των Αψβούργων στο κάστρο Αμπράς, αλλά μεταφέρθηκε στο Μουσείο Kunsthistorisches στη Βιέννη κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Η Saliera είναι το μόνο έργο σε πολύτιμο μέταλλο που μπορεί να αποδοθεί αξιόπιστα στον Τσελίνι. Δημιουργήθηκε στο μανιεριστικό ύφος της ύστερης Αναγέννησης και απεικονίζει αλληγορικά την Terra e Mare. Στην περιγραφή του Τσελίνι, η θάλασσα εκπροσωπήθηκε από ανδρική φιγούρα ξαπλωμένη δίπλα σε ένα πλοίο για τη συγκράτηση του αλατιού. Την γη την «διαμόρφωσε σαν μια γυναίκα» και τοποθέτησε ένα ναό κοντά της για να χρησιμεύσει ως δοχείο για το πιπέρι. Η αλατιέρα είναι κατασκευασμένη από ελεφαντόδοντο, έλασμα χρυσού και σμάλτο. Ο χρυσός δεν είναι χυμένος σε καλούπι, αλλά σφυρηλατημένος με το χέρι στη λεπτή μορφή του. Βρίσκεται περίπου στα 26 εκατοστά. Η βάση έχει πλάτος περίπου 33,5 εκατοστών και διαθέτει έδρανα για να περιστρέφεται. Δύο έτη μετά την ολοκλήρωση αυτού του έργου, ο Τσελίνι επέστρεψε στη Φλωρεντία, στην αιγίδα του Κόζιμο Α' των Μεδίκων, Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης.
Στις 11 Μαΐου 2003, η Saliera είχε κλαπεί από το Μουσείο Kunsthistorisches, το οποίο είχε γύρω του σκαλωσιές εκείνη τη στιγμή, λόγω εργασιών ανακατασκευής. Το μουσείο πρόσφερε ανταμοιβή € 1.000.000 για την ανάκτησή της. Η Saliera ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου του 2006, θαμμένη σε ένα μολυβένιο κουτί σε ένα δάσος κοντά στην πόλη του Ζβετλ, στην Αυστρία, περίπου 90 χλμ βόρεια της Βιέννης. Ο κλέφτης, Robert Mang, παραδόθηκε στην αστυνομία όταν κυκλοφόρησαν φωτογραφίες του υπόπτου από κάμερες επιτήρησης, οι οποίες στη συνέχεια αναγνωρίστηκαν από γνωστούς του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής γλυπτικής
Losing My Religion
To Losing My Religion είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού alternative rock συγκροτήματος R.E.M., το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Out of Time, το 1991, ενώ κυκλοφόρησε και ως single, που ήταν και το πρώτο του δίσκου. Βασισμένο σε ένα riff παιγμένο από μαντολίνο, το κομμάτι αυτό έγινε μεγάλη επιτυχία για το συγκρότημα και σίγουρα μία από τις μεγαλύτερες τους, καθώς είχε διαρκή παρουσία στο ραδιόφωνο, αλλά και στο MTV, το video clip του. Με αυτό το τραγούδι το σχήμα έγινε παγκοσμίως γνωστό, ενώ είναι και η μεγαλύτερη τους επιτυχία όσον αφορά τα αμερικανικά chart, φτάνοντας την 4η θέση στα Billboard Hot 100, παραμένοντας εκεί για 21 εβδομάδες. Τέλος, υπήρξε υποψήφιο για αρκετά βραβεία Grammy, τελικά όμως κέρδισε δύο.
Αναφορές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1991 Κατηγορία:Τραγούδια των R.E.M. Κατηγορία:Singles του 1991 Κατηγορία:Singles του 1994 Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Η Αυτοκρατορία (ταινία, 2016)
Το Imperium (ελλ. Η Αυτοκρατορία) είναι αμερικάνικο αστυνομικό θρίλερ που γυρίστηκε το 2016 από τον Ντάνιελ Ράγκουσσις, βασισμένος σε μια ιστορία του Μάικελ Τζέρμαν. Στο φιλμ εμφανίζονται οι Ντάνιελ Ράντκλιφφ, Τόνι Κολλέττ, Τρέισυ Λεττς, Νέστορ Κάρμπονελλ, και Σαμ Τράμμελλ. Το φιλμ δημοσιεύτηκε σε περιορισμένη έκδοση από τη Lionsgate Premiere.
Πλοκή
Ο Νέιτ Φόστερ (Nate Foster) είναι νεαρό μέλος του FBI που εργάζεται για τη διαλεύκανση μεγάλων μυστικών τρομοκρατικών ενεργειών. Μετά τη τη κλοπή ποσότητας καίσιου-137 που εισήχθηκε παράνομα στις ΗΠΑ, ο Νέιτ επιστρατεύεται από την Άντζελα Ζάμπαρο (Angela Zamparo), συναδέλφου του στο FBI, η οποία υποψιάζεται ότι πίσω από την κλοπή κρύβονται νεοναζιστικές οργανώσεις.
Ο Νέιτ αποφασίζει να ξυρίσει το κεφάλι του και να νοικιάσει σπίτι με σκοπό να διεισδύσει σε μια νεοναζιστική οργάνωση, γνωστή στα μέλη της ως Imperium. Γίνεται μέλος της συμμορίας με σκοπό να βρει πληροφορίες σχετικά με την κλοπή του καίσιου, υποστηρίζοντας ότι έχει υπηρετήσει σε ομάδα μαζικών καταστροφών στον Πόλεμο του Ιράκ. Μόλις άκουσαν ότι ήταν βετεράνος με το στρατό των ΗΠΑ, οι νεοναζί τον δέχονται με ευχαρίστηση στην οργάνωση.
Η ταινία εξελίσσεται με διάφορα γεγονότα μέχρις ότου τα άλλα μέλη της οργάνωσης μαθαίνουν ότι ο Νέιτ δεν υπηρέτησε ποτέ στο Ιράκ. Ο Νέιτ είχε προηγουμένως δημιουργήσει υποψίες ότι δεν πιστεύει πραγματικά στις αρχές των νεοναζί.
Σε μία φάση, ο Νέιτ αναγκάζεται να μείνει ύπο την επίβλεψη του Τζέρρυ Κόνγουεϋ (Gerry Conway), επίσης μέλος της οργάνωσης που ακόμα εμπιστεύεται τον Νέιτ, και ο οποίος του αποκαλύπτει ότι κατέχει ένα τρομοκρατικό εργαστήριο. Στο εργαστήριο αυτό φυλασσόταν καίσιο, όπως υποψιαζόταν το FBI, πράγμα που μαθαίνει ο Νέιτ και καλεί μυστικά την αντιτρομοκρατική για να παρέμβει. Σε ένα σημείο ο Νέιτ απελευθερώνει το καίσιο μέσα στο χώρο του εργαστηρίου, και καθώς οι νεοναζί ήταν έτοιμοι να τον αιχμαλωτίσουν, έφτασε η αστυνομία. Η ταινία τελειώνει με τον Νέιτ να επιστρέφει στη δουλειά του και τους νεοναζί της οργάνωσης να πηγαίνουν φυλακή.
Κριτική
Το φιλμ γενικά δέχτηκε θετικές κριτικές. Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes έδωσε ένα 8.5 στα 10 με βάση 73 ψήφους. Το Metacritic έδωσε ένα rating 6.5 στα 10 με βάση 17 ψήφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον νεοναζισμό Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ρατσισμό Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες
Θεοδώρα Κομνηνή της Αντιόχειας
Η Θεοδώρα Κομνηνή (1150 - 1182) από τον Οίκο των Κομνηνών ήταν πριγκίπισσα της Αντιόχειας κατά το δεύτερο μισό του 12ου αιώνα, μέσω του γάμου της με τον Βοημούνδο Γ΄ Πουατιέ πρίγκιπα της Αντιόχειας.
Ο θείος της Μανουήλ Α΄ Κομνηνός, την νύμφευσε μεταξύ του 1175 και του 1177 με τον Βοημούνδο Γ΄ των Πουατιέ, πρίγκιπα της Αντιόχειας, με στόχο την σύσφιξη των δεσμών μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του πριγκιπάτου της Αντιόχειας, καθώς και την επίλυση του ζητήματος του Πατριαρχείου Αντιοχείας. Πράγματι, μετά την ίδρυση του πριγκιπάτου της Αντιοχείας, ο Πατριάρχης Αντιοχείας ήταν Λατίνος και ο Μανουήλ επιθυμούσε την επάνοδο και εγκατάσταση ενός Ορθοδόξου Πατριάρχη. Δεσμοί προϋπήρχαν μεταξύ των δύο κρατών, καθώς ο Μανουήλ Α΄ ήταν ήδη νυμφευμένος με την Μαρία της Αντιόχειας, αδελφή του Βοημούνδου Γ΄.
Ο Βοημούνδος Γ΄ και η Θεοδώρα απέκτησαν από τον μεταξύ τους γάμο τους παρακάτω απογόνους :
Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός απεβίωσε το 1180 και ο Βοημούνδος Γ΄ έκρινε πως η θέση της αδελφής του ως αντιβασίλισσας της Αυτοκρατορίας ήταν αρκετή για την διατήρηση της συμμαχίας με τους Ρωμαίους. Εκδίωξε την Θεοδώρα μεταξύ του 1180 και του 1183, ημερομηνία κατά την οποία και νυμφεύτηκε εκ νέου, με την ερωμένη του Σίβυλλα ντε Μπυρζέ, προς μεγάλη οργή της Εκκλησίας. Η Θεοδώρα στην συνέχεια παντρεύτηκε εκ νέου με τον Γκωτιέ Γ΄ του Μπετύν, γιο του κυρίου του Μπετσάν και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Μαθητική Ηχώ
thumb|Το λογότυπο του περιοδικού|right|250px Η Μαθητική Ηχώ είναι το περιοδικό που εκδίδεται κάθε χρόνο από τους μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου της Κάτω Τιθορέας. Είναι το μοναδικό που εκδίδεται κάθε χρόνο από το 1985 στην περιοχή της Κάτω Τιθορέας και των χωριών του δήμου της. Έχει καλύψει κάποια από τα σημαντικότερα γεγονότα της περιοχής, ενώ έχει βραβευθεί από πολλούς φορείς. Το πρώτο τεύχος εκδόθηκε το 1985 χάρη στη συμβολή του φιλόλογου και διευθυντή καθηγητή, κ. Θανάση Βελέντζα, με τη βοήθεια και άλλων καθηγητών κάθε χρόνο.
Σύνταξη
Κάθε χρόνο, μετά από πρόταση του διευθυντή του σχολείου, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη «διαιώνιση» του περιοδικού, κάποιοι καθηγητές δέχονται να ηγούνται της διαδικασίας κατασκευής του κάθε τεύχους. Στη συνέχεια, δίνουν την ευκαιρία σε όσους μαθητές θελήσουν, να συμμετάσχουν στη Συντακτική Ομάδα Μαθητών. Οι μαθητές που ανήκουν σε αυτή την ομάδα λειτουργούν ως δημοσιογράφοι, γράφουν άρθρα, κανονίζουν την προβολή του περιοδικού, φροντίζουν ώστε να σελιδοποιηθεί, να εκτυπωθεί, και τέλος να διανεμηθεί. Γενικά, οι μαθητές φτιάχνουν το περιοδικό κάθε χρόνο εξ’ ολοκλήρου από μόνοι τους.
Ιστορική εξέλιξη
Το τεύχος 27|thumb|right
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Αλεξάντερ Κάνινγκχαμ (νομικός)
Ο Αλεξάντερ Κάνινγκχαμ από το Μπλοκ (διεθνώς: Alexander Cunningham of Block, περ. 1655 – 1730) ήταν Σκωτσέζος νομικός, κλασικός επικριτής και αντίπαλος του Ρίτσαρντ Μπέντλεϋ, που έγινε επίσης διάσημος και σαν ένας από τους ισχυρότερους σκακιστές στον κόσμο.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1710, όταν ο δούκας του Κουίνσμπερυ έχασε την εύνοια των άλλων ηγετών, οι δικαστές του Εδιμβούργου έκαναν χρήση του αρχαίου δικαιώματός τους και εκτόπισαν τον Κάνινγκχαμ από την καθηγεσία για να ανοίξουν δρόμο στον δικό τους υποψήφιο. Ο Κάνινγκχαμ στη συνέχεια εγκατέλειψε τη Σκωτία, και εγκαταστάθηκε στη Χάγη, όπου και έζησε με μια σύνταξη που του χορηγήθηκε από τον δούκα του Κουίνσμπερυ, αφιερώνοντας τον εαυτό του στο σκάκι, τη μελέτη κλασικών συγγραφέων και τη μελέτη του αστικού δικαίου.
Σκακιστική καριέρα
Στη Χάγη ο Κάνινγκχαμ έγινε διάσημος σαν σκακιστής. Τον επισκέφθηκαν εκεί παίκτες από όλα τα μέρη της Ευρώπης, καθώς διατηρούσε καλές σχέσεις με τους πρέσβεις της Αγγλίας στη Χάγη, ειδικά με τον λόρδο του Σάντερλαντ, Τσαρλς Σπένσερ (3ος κόμης του Σάντερλαντ).
Ο Κάνινγκχαμ θεωρήθηκε ως ο ισχυρότερος σκακιστής στον κόσμο για μια μεγάλη περίοδο, που ξεκινά κοντά στο 1700, και πήρε μια θέση ανάμεσα στους ανεπίσημους παγκόσμιους πρωταθλητές σκακιού, μιας και δεν υπήρχε επίσημος τίτλος την εποχή εκείνη. Διατήρησε την φήμη αυτή του παγκοσμίου πρωταθλητή μέχρι το θάνατό του το 1730.
Άμυνα Κάνινγκχαμ
Το όνομά του φέρει μια πολύ διαδεδομένη βαριάντα του αποδεκτού Γκαμπί του βασιλιά, που είναι γνωστή ως "Άμυνα Κάνινγκχαμ" (σε αλγεβρική σημειογραφία):
Η βαριάντα αυτή είναι η πιο επιθετική επιλογή των μαύρων, καθώς μπορούν να αποτρέψουν οριστικά τα λευκά από το ροκέ μετά από 4.Αγ4 Βθ4+ 5.Ρζ1, και στην περίπτωση 5.η3 ζ:η3 6.0-0 η:θ2+ 7.Ρθ1 αναγκάζουν τα λευκά για ένα τριπλό γκαμπί. Η σύγχρονη εκδοχή της ακολουθεί μια άλλη τακτική με 4...Ιζ6 5.ε5 Ιη4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι Κατηγορία:Βρετανοί σκακιστές Κατηγορία:Βρετανοί νομικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι αθλητές Κατηγορία:Σκωτσέζοι πανεπιστημιακοί
Μοντεζούμα Ιλουικαμίνα
Ο Μοντεζούμα Α΄, Μοντεζούμα Ιλουικαμίνα ή Μοκτεζούμα Ιλγουικαμίνα (Moctezuma Ilhuicamina, 1398 - 1469) ήταν Αζτέκος αυτοκράτορας. Το προσωνύμιο Μοντεζούμα Ιλουικαμίνα σημαίνει δίκαιος. Διαδέχθηκε στο θρόνο τον πατέρα του Ουιτζιλίουιτλ το 1436. Κάτω από την ηγεσία του η αυτοκρατορία των Αζτέκων ενοποιήθηκε, σταθεροποιήθηκε και επεκτάθηκε σημαντικά, και η Τενοτστιτλάν άρχισε να γίνεται η ισχυρότερη πόλη της "Τριπλής Συμμαχίας" των Αζτέκων και πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Αζτέκοι
Βιργινία των Μεδίκων
Η Βιργινία των Μεδίκων (29 Μαΐου 1568 - 15 Ιανουαρίου 1615) ήταν μια Ιταλίδα πριγκίπισσα, μέλος του Οίκου των Medici και με το γάμο της, Δούκισσα της Μόντενα και του Ρέτζιο.
Αντιβασιλέας του Δουκάτου της Μόντενα και του Ρέτζιο κατά τη διάρκεια της απουσίας του συζύγου της, μπόρεσε να προστατεύσει την αυτονομία της πόλης της Μόντενα από τις επιθέσεις των ντόπιων Ποντέστα και Κριτών. Η απιστία του συζύγου της αύξησε την ήδη ακανόνιστη συμπεριφορά της και οδήγησε σε μια μόνιμη ψυχική ασθένεια, η οποία κράτησε μέχρι το θάνατό της.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένη στη Φλωρεντία στις 29 Μαΐου 1568, η Βιργινία ήταν η νόθα κόρη του Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων, του Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης και της ερωμένης του, Καμίλα Μαρτέλλι. Οι εκ πατρός παππούδες της ήταν ο Τζοβάνι νταλε Μπάντε Νέρε και η Μαρία Σαλβιάτι και οι εκ μητρός παππούδες της ήταν Αντόνιο Μαρτέλλι και Φιαμμέτα Σοντερίνι, και οι δύο μέλη των σημαντικότερων οικογενειών της Φλωρεντίας.
Η Βιργινία γεννήθηκε μετά την επίσημη παραίτηση του πατέρα της υπέρ του αδελφού της Φραγκίσκου. Ο Κόζιμο σύναψε έναν μοργονατικό γάμο με την Καμίλα Μαρτέλλιστις 29 Μαρτίου 1570, μετά από συμβουλή του Πάπα Πίου Δ΄, και αυτό του επέτρεψε να νομιμοποιήσει την κόρη τους. Από τότε, ζούσε με τους γονείς της στο Villa di Castello το καλοκαίρι και στην Πίζα το χειμώνα. Τα μεγαλύτερα παιδιά του Κόζιμο μισούσαν τον δεύτερο γάμο του πατέρα τους, και μετά το θάνατο του Μεγάλου Δούκα το 1574, φυλάκισαν την Καμίλα σε μοναστήρι της Φλωρεντίας.
Παρά τη διαμάχη σχετικά με την παράνομη γέννησή της και τη διφορούμενη θέση της στo δουκάτο, τα μεγαλύτερα αδέρφια της Βιργινίας άρχισαν διαπραγματεύσεις με τον Οίκο των Σφόρτσα για έναν γάμο μεταξύ αυτής και ενός από τα μέλη του. Το 1581 προτάθηκε ο Φραγκίσκος Σφόρτσα αλλά ο γάμος δεν πραγματοποιήθηκε επειδή ο γαμπρός επέλεξε την εκκλησιαστική καριέρα και έγινε Καρδινάλιος. Μετά από αυτό, αποφασίστηκε να οργανωθεί ο γάμος της με ένα μέλος του Οίκου των Έστε με σκοπό να βελτιώσει τις σχέσεις μεταξύ των δύο οικογενειών και να διαλύσει την απομόνωση του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης από τα άλλα ιταλικά κράτη. Ο αδελφός της Βιργινίας, ο Φερδινάνδος Α΄ των Μεδίκων συμφώνησε με τον Καρδινάλιο Λουδοβίκο των Έστε για το γάμο του ανιψιού του και της Βιργινίας. Επιπλέον, η δεύτερη σύζυγος του Μεγάλου Δούκα Φραγκίσκου Α΄, η Μπιάνκα Καπέλλο, έπαιξε επίσης μεγάλο ρόλο στη σύναψη αυτής της συμμαχίας.
Γάμος και παιδιά
Στη Φλωρεντία, στις 6 Φεβρουαρίου 1586, η Βιργινία παντρεύτηκε τον Τσέζαρε ντ'Έστε νόθο (αλλά αργότερα νομιμοποιημένο) γιο του Αλφόνσου του Μοντέκιο. Για να γιορτάσει αυτήν την εκδήλωση εκπροσωπήθηκε η κωμωδία "l'Amico Fido", που γράφτηκε από τον Giovanni de 'Bardi και με τους στίχους των Alessandro Striggio και Cristofano Malvezzi, και στη Φεράρα ο ποιητής Τορκάτο Τάσο αφιέρωσε μια καντάδα στους νεόνυμφους.
Το ζευγάρι απέκτησε δέκα παιδιά, έξι γιους και τέσσερις κόρες:
Μετά την εξαφάνιση της νόμιμης γραμμής του Οίκου των Έστε με το θάνατο του Δούκα Αλφόνσος Β΄ των Έστε στις 27 Οκτωβρίου 1597 χωρίς τέκνα, ο Τσέζαρε κληρονόμησε την ηγεσία και όλα τα υπάρχοντα της οικογένειας. Ωστόσο, τα δικαιώματά του στη Φεράρα δεν αναγνωρίστηκαν λόγω αμφίβολης νομιμότητας. Στις 15 Ιανουαρίου 1598 το Δουκάτο της Φεράρα καταργήθηκε επίσημα και επέστρεψε στα παπικά κράτη, παρά τις προσπάθειες του Τσέζαρε να αποκτήσει τη βοήθεια των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων. Ο Τσέζαρε, με την οικογένεια και το βασίλειό του, αναγκάστηκε να μετακομίσει στη Μόντενα, η οποία έγινε η νέα πρωτεύουσα της δυναστείας. Το 1599 ο Τσέζαρε απέκτησε την ηγεμονία του Sassuolo, αλλά το 1601 του αφαιρέθηκαν οι τίτλοι και τα δικαιώματα στο Βασίλειο της Γαλλίας.
Το 1596, τα πρώτα σημάδια τρέλας εκδηλώθηκαν στη Birgin;ia, η οποία υπέφερε από αυτήν την κατάσταση μέχρι το θάνατό της. Αργότερα, δύο από τις κόρες της, η Λάουρα και η Αγγελική, θα εμφάνιζαν συμπτώματα της ίδιας ψυχικής ασθένειας κατά την ενήλικη ζωή τους. Παρ' όλα αυτά, αντιμετώπισε τα μητρικά της καθήκοντα με τους πολυάριθμους απογόνους της και αναδείχθηκε ως έξυπνη και διορατική κυβερνήτης όταν τον Ιανουάριο του 1601, εν απουσία του συζύγου της (που ήταν στο Ρέτζιο), η έγκυος Δούκισσα πήρε τη θέση του Αντιβασιλέα. Ωστόσο, η Βιργινία δεν μπορούσε να ελέγξει τον απρόβλεπτο θυμό της: όταν τον Μάρτιο του 1608 ο εξομολογητής της, ο Ιησουίτης Τζερόμε Μποντινάρι ισχυρίστηκε ότι την κατέλαβε ο διάβολος, του επιτέθηκε βίαια και παραλίγο να τον σκοτώσει με ένα ξύλο. Μετά από αυτό, πραγματοποιήθηκαν συνεδρίες εξορκισμού σε αυτήν, κατά τη διάρκεια των οποίων κατέστη σαφές ότι η ψυχική ασθένεια της Βιργινίας προκλήθηκε από το γεγονός ότι παντρεύτηκε ενάντια στη θέλησή της και επιδεινώθηκε λόγω της απιστίας του συζύγου της. Οι συνεχείς εξορκισμοί τρέλαναν εντελώς τη Βιργινία. Βρήκε ξανά τις αισθήσεις της μόνο την ημέρα του θανάτου της. Στο νεκροκρέβατό της, ευλόγησε όλα τα παιδιά της και πέθανε ειρηνικά σε ηλικία σαράντα έξι ετών. Οι φήμες έλεγαν ότι δηλητηριάστηκε από τον σύζυγό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Τοσκάνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες της Φερράρα Κατηγορία:Δούκισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες του Ρέτζο
Historia Regum Britanniae
Το έργο Historia Regum Britanniae (αποδιδόμενο ως «Η Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας») είναι ψευδοϊστορικό έργο, το οποίο συνέγραψε ο Τζέφρεϊ του Μονμάουθ κάπου ανάμεσα στην περίοδο 1135 - 1139 και αποτελούσε ένα από τα πλέον δημοφιλή βιβλία κατά την περίοδο του Μεσαίωνα.
Περιεχόμενο
Η Ιστορία των βασιλέων της Βρετανίας αφηγείται την ιστορία της Βρετανίας από την εποχή που ο, καταγόμενος από την Τροία, Ρωμαίος Βρούτος (λατ. Brutus, κελτικά Bryttys), δισέγγονος του Αινεία ως τα τέλη του 7ου αιώνα, οπότε οι Σάξονες επέβαλαν την κυριαρχία τους στη νήσο. Η αφήγηση βρίθει ηρώων, εν τούτοις μεγάλο της μέρος είναι απλά μύθοι. Υπάρχουν, όμως, και γεγονότα τα οποία δεν είναι προϊόντα μυθοπλασίας. Στον Τζέφρεϊ συχνά αποδίδεται το γεγονός ότι ο βασιλέας Αρθούρος μεταβλήθηκε σε παγκόσμια γνωστό μυθικό ήρωα και ότι ήταν αυτός που απέδωσε στον Αρθούρο την μυθική του διάσταση.
Η εργασία του Τζέφρεϊ ήταν αμφισβητήσιμη ακόμη και από τους συγχρόνους του, καθώς πολλοί την θεωρούσαν «ένα σωρό σκουπιδιών», αποτέλεσε, όμως, την βάση της αγγλικής ιστοριογραφικής παράδοσης. Ο πλέον αμφισβητούμενος ισχυρισμός του ήταν ότι βάσισε την «Ιστορία» του σε ένα «Βρετανικό βιβλίο» (εννοώντας «Ουαλικό»). Ο ίδιος ο συγγραφέας ήταν Ουαλός και η εργασία του σαφώς σκιαγραφεί πολλές από τις ουαλικές και κελτικές παραδόσεις. Οι ιστορικοί συχνά ήρθαν σε διενέξεις σχετικά με το αν πράγματι χρησιμοποίησε κάποιο παρόμοιο βιβλίο ή αν απλώς το ανέφερε για να αποκτήσει περισσότερη αξιοπιστία.
Η ιστορία ξεκινά με την ίδρυση της Βρετανίας από τον Βρούτο και τον Κοριναίο, τον επώνυμο ιδρυτή της Κορνουάλης, ο οποίος εξολόθρευσε τους γίγαντες που ζούσαν εκεί. Ακολουθούν οι ιστορίες των πρώτων βασιλέων ως την ρωμαϊκή κατάκτηση της νήσου. Περιλαμβάνει επεισόδια όπως η ίδρυση του Μπαθ από τον Bladud και η ίδρυση του Λέστερ (Leicester) από τον Ληρ (Leir ή Lear). Η ιστορία της διείσδυσης των Σαξόνων κατά την διάρκεια της βασιλείας του «άνομου σφετεριστή» Βόρτιγκερν (Vortigern), της επιτυχημένης αντίστασης κατά των Σαξόνων από τον Βόρτιμερ (Vortimer) και η αποκατάσταση της ορθής γραμμής διαδοχής ακολουθείται από τις ένδοξες θητείες του Αυρηλίου (Aurelius) και του αδελφού του Ούθερ Πέντραγκον (Uther Pendragon) και τις κατακτήσεις του Αρθούρου, που αποτελούν το αποκορύφωμα της εξιστόρησης. Στα κεφάλαια 106 ως 111 παρουσιάζεται ο γητευτής Μέρλιν, ο οποίος προφητεύει με σκοτεινό αλλά αποκαλυπτικό τρόπο την μέλλουσα πολιτική ιστορία της Βρετανίας. Τα συγκεκριμένα κεφάλαια εκδόθηκαν πρώτα, πριν το 1136 και ήταν αυτά από τα οποία πηγάζει το ύφος των πολιτικών προφητειών που αποδίδονται στον Μέρλιν.
Το τελευταίο κεφάλαιο της «Ιστορίας» αντικρούει τους ισχυρισμούς ιστορικών που αμφισβήτησαν τις ιστορικές πηγές του συγγραφέα και τους καλεί να εξετάσουν καλύτερα την μαρτυρία των χειρογράφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά συγγράμματα Κατηγορία:Μεσαιωνική Αγγλία Κατηγορία:Χειρόγραφα
Βισάγιας
Η περιοχή Βισάγιας είναι ένα σύμπλεγμα νησιών και αποτελεί μια από τις τρεις κύριες γεωγραφικές περιοχές των Φιλιππίνων. Οι κάτοικοι των νησιών ονομάζονται Βισάγιαν. Στη γλώσσα τους ονομάζουν την περιοχή Καμπισαγιάν. Τα κύρια νησιά της περιοχής είναι τα:
Ιστορία
Λίγα είναι γνωστά για την περιοχή πριν την άφιξη των Ισπανών. Διασώζεται όμως πως αποτελούσαν κατά τον 12ο αιώνα μέρος της Αυτοκρατορίας Σριβιγιάγια. Είναι σίγουρο ότι οι κάτοικοι διατηρούσαν σχέσεις με τα Μαλαισιανά βασίλεια καθώς όταν το 1521 έφθασε ο Μαγγελάνος στην περιοχή οι κάτοικοι μπορούσαν να συνεννοηθούν στη Μαλαισιανή γλώσσα.
Η άφιξη των Ισπανών αρχικά δεν ενόχλησε τους τοπικούς πληθυσμούς.Μάλιστα πολύ γρήγορα άρχισαν να εκχριστιανίζονται. Ωστόσο σύντομα οι τοπικοί πληθυσμοί άρχισαν να εκδηλώνουν τη δυσαρέσκεια τους προς την Ισπανική κατοχή με επαναστάσεις όπως αυτή του Φραγκίσκου Νταγκοχόυ. Εκτός από τους Ισπανούς και οι Μόρο επέδραμαν εναντίον κάποιων νησιών των Βισάγιας την ίδια εποχή. Η περιοχή διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο κατά τη διάρκεια της Φιλιππινέζικης επανάστασης.
Γεωγραφία
Τα Βισάγιας αποτελούνται από πολλά μικρά και μεγάλα νησιά και περιβάλλονται από την ομώνυμη θάλασσα. Η έκταση της περιοχής είναι 58,295 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Πολιτισμός
Όπως και στις υπόλοιπες Φιλιππίνες τα Βισάγιας κατοικούνται από πολλές διαφορετικές εθνότητες όπως οι Σεμπουάνο οι Καλουγιανόν οι Εσκάγια οι Καράγια και οι Μασμπατένο. Υπάρχουν πολλές προ-Ισπανικές ιστορίες για τους φυλάρχους (Ντάτου) της περιοχής και τα κατορθώματά τους.
Κορτόνα
Η Κορτόνα (ιταλικά: Cortona) είναι ιταλική πόλη 23.036 κατοίκων στην επαρχία Αρέτσο, το κύριο πολιτιστικό και τουριστικό κέντρο της Βαλ ντι Κιάνα (Val di Chiana) μετά την επαρχιακή πρωτεύουσα. Η έκταση του Δήμου είναι η τέταρτη μεγαλύτερη της Τοσκάνης (η δεύτερη με εξαίρεση τις επαρχιακές πρωτεύουσες) και η 29η στην Ιταλία. Ήταν μια από τις δώδεκα Ετρουσκικές πόλεις (Δωδεκάπολη) και βρίσκεται νότια της επαρχίας του Αρέτσο και νοτιο-ανατολικά της Τοσκάνης, στα σύνορα με την Ούμπρια.
Φυσική γεωγραφία
Όπως και από την εποχή των Ετρούσκων, η Κορτόνα βρίσκεται σε στρατηγική θέση η οποία επιτρέπει να φτάσει κανείς εύκολα σε σημαντικά καλλιτεχνικά και πολιτιστικά κέντρα.
Κλίμα
Το κλίμα της Κορτόνα είναι το χαρακτηριστικό μεσογειακό κλίμα, παρουσιάζοντας ελάχιστη βροχόπτωση κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και υψηλότερη στους μήνες του φθινοπώρου και του χειμώνα. Η ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται 500 έως 1500 mm. Η θερμοκρασία κατά τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο υπερβαίνει τους 30 °C, ενώ τον Ιανουάριο του μπορεί να φτάσει κάτω από το μηδέν.
Ετρουσκική περίοδος
Μεταξύ ογδόου και εβδόμου αιώνα π.Χ. η Κορτόνα έγινε σημαντική Ετρουσκική πόλη. Αυτό πιθανότατα οφείλεται στη στρατηγική θέση της, επιτρέποντας εκτεταμένο έλεγχο των εδαφών που ήταν μέρος της lucumonia. Χτισμένη από τους Ετρούσκους στον τέταρτο αιώνα π.Χ., τα τείχη που περιβάλλουν την πόλη για περίπου τρία χιλιόμετρα. Το 310 π.Χ. πολλές ετρουσκικές πόλεις προσχώρησαν στη Ρώμη. Η Κορτόνα στη συνέχεια συνήψε συμμαχία με τη Ρώμη, αλλά αυτό δεν τηρήθηκε και οδήγησε σε βίαιη αντιπαράθεση κοντά στη λίμνη Τρασιμένη (Trasimeno). Το 450 μ.Χ. οι Γότθοι κατέλαβαν την Κορτόνα.
Η περίοδος ​​του Μεσαίωνα για την Κορτόνα δεν έχει πολύ σαφείς αναφορές σχετικά με το ρόλο της πόλης κατά τη διάρκεια της εξάπλωσης του Χριστιανισμού. Δεν κατέστη δυνατό να καθοριστεί εάν ή όχι η Κορτόνα ήταν επισκοπή. Αργότερα, όμως, ήταν υπό την κουρία του Αρέτσο.
Το δέκατο τέταρτο αιώνα, ο Πάπας Ιωάννης XXII αποφασίζει να χορηγήσει το καθεστώς της επισκοπής για την Κορτόνα, συνυπολογίζοντας την αδυναμία της συνύπαρξης με τον επίσκοπο της πόλης του Αρέτσο.
Μέχρι τις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα, η πόλη ήταν υπό την εξουσία της οικογένειας Κασάλι, η οποία έκτισε και το ομώνυμο παλάτσο.
Στο δέκατο πέμπτο αιώνα η Κορτόνα έγινε μέρος της Φλωρεντινής Δημοκρατίας και έγινε μια σημαντική πόλη από στρατιωτική άποψη ως ένα κρίσιμο σημείο για την άμυνά της, αλλά το 1509, μετά από έναν αιώνα ειρήνης, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ του ισπανικού στρατού και της Φλωρεντίας, μετά την επίθεση που έκανε ο Φιλμπέρτο, πρίγκιπας της Οράγγης, ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων αποφάσισε να χτίσει το φρούριο του Girifalco Cortona το 1549 επίσης έγινε διοικητήριο.
Κατά το δέκατο έκτο αιώνα, η Φλωρεντινή Αναγέννηση ευδοκιμεί στην Κορτόνα με έργα τέχνης από καλλιτέχνες όπως ο Λούκα Σινιορέλλι και Πιέτρο Μπερετίνι, και αρχιτεκτονικά μνημεία από τον Φραντσέσκο ντι Τζιόρτζιο Μαρτίνι από τη Σιένα.
Στο δέκατο έβδομο αιώνα, αντικαθιστώντας τον εξαφανισμένο Οίκο των Μεδίκων, ο Οίκος της Αψβούργης-Λορραίνης ανέλαβε το αξίωμα του Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης, ο οποίος ενήργησε για μαζική ανάκτηση της ύπαιθρου της Κορτόνα με τη βελτίωση των αστικών υποδομών. Το 1727 ιδρύθηκε, από τους αδελφούς Βενούτι, η Ετρουσκική Ακαδημία, ως ένα ερευνητικό κέντρο για τον Ετρουσκικό πολιτισμό, η οποία για την καινοτομία της, τράβηξε την προσοχή των διανοούμενων της Ευρώπης - η Ακαδημία της Κορτόνα φρόντισε για την ιταλική έκδοση έργων μεγάλου βάθους, όπως το Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό του Ντιντερό- όπως και έργα του Βολταίρου, του Μουρατόρι, του Παλοτίνο και την ιστορία των αρχαίων πολιτισμών του Βίνκελμαν.
Στη συνέχεια, η πόλη της Κορτόνα γνώρισε και πάλι τη βία, όταν τα στρατεύματα του Ναπολέοντα το 1799, προσπάθησαν να την καταλάβουν. Η Κορτόνα, στη συνέχεια επέστρεψε στο Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης, θα επαναστατήσει ακόμη και σε αυτό συμμετέχει ενεργά στις εξεγέρσεις Αναγέννηση έληξε με το Δημοψήφισμα του 1860, όπου Κορτόνα κατοχυρώσει οριστικά τους ανήκουν σε μια ενωμένη Ιταλία. [9]
Στον εικοστό αιώνα, η πόλη - από την άποψη της οικονομικής εμπειρίες μια στιγμή ομαλή ανάπτυξη, με τη μηχανοποίηση της υπαίθρου και, παράλληλα, χάρη στη βελτίωση της κοινωνικής κατάστασης και οικονομικά οφέλη της αξίας των γεωργικών προϊόντων της, καθώς και το πολύτιμο κρέας βοοειδή φυλής "Chianina" - πήρε μέρος σε δύο παγκόσμιους πολέμους τραγική, καταβάλλοντας υψηλό φόρο, με πολλά θύματα του. Στις 27 Ιουνίου 1944 Falzano, στο δήμο, μια ομάδα Γερμανών στρατιωτών που λειτουργούν μια άγρια ​​αντίποινα σε απάντηση στη δολοφονία των δύο από τους συντρόφους τους (και ο τραυματισμός ενός τρίτου) την προηγούμενη ημέρα από τους αντάρτες. Δέκα άμαχοι έχασαν τη ζωή τους, μερικοί από αυτούς ανατινάχθηκε με εκρηκτικά αφού κλειδωθεί στα ερείπια ενός σπιτιού έκαψαν την ημέρα πριν. [10] Αντιστράτηγος Josef Sheungraber Βέρμαχτ κρίθηκε ένοχος για φόνο και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη από το δικαστήριο, κατά συνέπεια, του Μονακό, της Βαυαρίας, με απόφαση της 10ης Αυγούστου 2009, 65 χρόνια μετά τη σφαγή, η γερμανική πρόταση ακολουθεί το ένα που έχει εκδοθεί από το Δικαστήριο στρατιωτική της La Spezia, το 2006 [11] Έτσι, παρά τη ναζιστική καταστροφή που βλέπει το θύμα αυτής της ιστορικής και αιματηρή αντίποινα, Κορτόνα, ως εκ θαύματος γλίτωσε από τους βομβαρδισμούς, πληροί τους όρκους του επισκόπου του, καθοδηγώντας τον καλλιτέχνη Gino Severini των σταθμών της διαδικασίας του Σταυρού, σε συνέργεια με μωσαϊκό Romualdo Matthias. Το έργο, μια έκφραση του πολιτισμού κυβιστικής και μελλοντολόγος στο πρώτο μισό του αιώνα, είναι ορατό κατά μήκος της διαδρομής από το λιμάνι Berarda στο ιερό της πολιούχου, Santa Margherita.
Γλώσσες και διαλέκτους
Η περισσότερο ομιλούμενη διάλεκτος στην Κορτόνα και τα περίχωρα είναι η Κιανίνα.
Παραδόσεις και λαογραφία
Η πολιούχος της Κορτόνα είναι η Αγία Μαργαρίτα της Κορτόνα.
Μουσεία
Το Μουσείο συγκεντρώνει σε μια ενιαία οντότητα μαζί το ιστορικό μουσείο Etruscan Ακαδημία και το Μουσείο του την ετρουσκική και ρωμαϊκή Κορτόνα. Η έδρα είναι στο Palazzo Casali, ένα από τα παλαιότερα κτίσματα και την πλούσια ιστορία της πόλης, όπου πάνω από 2000 τ.μ. του εκθεσιακού χώρου, παρουσιάζοντας μερικά από τα πιο εκπληκτικά αριστουργήματα του Ετρούσκους. Στους επάνω ορόφους του νέου μουσείου μπορείτε να δείτε τα αρχαία ετρουσκική συλλογές και αναπολώ dell'etruscologia τύχη σας και τη συλλογή στο δέκατο όγδοο και δέκατο ένατο αιώνα, με την έκτακτη ετρουσκική πολυέλαιο, τη συλλογή του χάλκινα, της Αιγύπτου και την ενότητα της βιβλιοθήκης δέκατο όγδοο αιώνα. Στο ισόγειο της νέας έκθεσης, παρουσιάζει την ιστορία των Ετρούσκων και Ρωμαϊκή οικισμούς της περιοχής μέσα από την έκθεση από τα πιο σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα: τα αριστουργήματα σε μπρούντζο από την πόλη της Trestina και Fabrecce, κιτ της αρχαϊκής μεγάλα αναχώματα της πεδιάδας Κορτόνα, ο διάσημος Cortonensis Tabula και τα υλικά της ρωμαϊκής βίλας Ossaia.
Το νέο Μουσείο της ετρουσκική πόλη της Cortona είναι επίσης το σημείο της υποδοχής και πληροφοριών για να επισκεφθείτε το Αρχαιολογικό Πάρκο της εκκολαπτόμενη Κορτόνα με 11 εγκαταστάσεις. Από αυτά, μόνο ένα στον κόσμο, είναι το δεύτερο Mound του Sodo, ένα επιβλητικό αρχαϊκό τάφο (VI αιώνα π.Χ.). Με μια μνημειώδη σκάλα διακοσμημένη με μεγάλα γλυπτικά ομάδες.
Αθλητισμός
Το 1982, η Κορτόνα ήταν ο τόπος τερματισμού της 2ης φάσης του ποδηλατικού Γύρου της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αρέτσο Κατηγορία:Ετρούσκοι
Το μυστικό της Βέρα Ντρέικ
Το μυστικό της Βέρα Ντρέικ (πρωτότυπος τίτλος: Vera Drake) είναι βρετανική ταινία του 2004 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Μάικ Λι.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στο φεστιβάλ της Βενετίας κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα και το Volpi Cup καλύτερης ηθοποιού (Ιμέλντα Στόντον).
Στα βραβεία Όσκαρ ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: Α' Γυναικείου Ρόλου (Ιμέλντα Στόντον), σκηνοθεσίας και πρωτότυπου σεναρίου. Στις Χρυσές Σφαίρες ήταν υποψήφια στην κατηγορία Α' Γυναικείου Ρόλου σε δραματική ταινία (Ιμέλντα Στόντον).
Στα βραβεία BAFTA κέρδισε στις κατηγορίες: Α' Γυναικείου Ρόλου (Ιμέλντα Στόντον), σκηνοθεσίας και σχεδιασμού κοστουμιών, ενώ ήταν υποψήφια και στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, πρωτότυπου σεναρίου, Β' Ανδρικού Ρόλου, Β' Γυναικείου Ρόλου, μοντάζ, σχεδιασμού παραγωγής και μέικ απ.
Στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου κέρδισε το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου και ήταν υποψήφια για την καλύτερη ταινία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάικ Λι Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Λέοντα
Βριόκαστρο (όρμος)
Το Βριόκαστρο ή Οβριόκαστρο είναι όρμος της νήσου Κέας (Τζιάς) που βρίσκεται στη νότιο-ανατολική πλευρά της νήσου. Ο όρμος αυτός αποτελεί μικρό καταφύγιο σε βορειοδυτικούς ανέμους για μικρά σκάφη που κινούνται από Κυκλάδες προς Σαρωνικό κόλπο, πριν να διαπλεύσουν τα στενά Κέας – Μακρονήσου και Μακρονήσου – Σουνίου.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κέας Κατηγορία:Όρμοι της Ελλάδας
Αμμώνιος Σακκάς
Ο Αμμώνιος Σακκάς (175 - 242) ήταν Έλληνας φιλόσοφος που άκμασε στην Αλεξάνδρεια, ο οποίος θεωρείται από τους ιδρυτές του Νεοπλατωνισμού. Είναι γνωστός κυρίως ως δάσκαλος του Πλωτίνου, τον οποίο δίδαξε από το 232 έως το 243..
Φάλμουθ (Αντίγκουα και Μπαρμπούντα)
Το Φάλμουθ (Falmouth) είναι κωμόπολη της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Ανήκει στην Αντίγκουα και στον Άγιο Παύλο. Βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και της Αντίγκουα και του Αγίου Παύλου. Βρίσκεται στο τέλος του ομώνυμου όρμου. Ένας δρόμος τη συνδέει με τη Λάιμπερτα.
Αμμώνιος Σακκάς
Θεωρείται πως επηρέασε καθοριστικά τον Πλωτίνο στην ανάπτυξη του Νεοπλατωνισμού αν και οι δικές του φιλοσοφικές απόψεις παραμένουν σχετικά άγνωστες,. Χριστιανοί συγγραφείς υποστήριξαν ότι ο Αμμώνιος ήταν Χριστιανός, αλλά αυτή η φήμη ήταν είτε εσκεμμένη επινόηση είτε ο Αμμώνιος Σακκάς συγχέεται με κάποιον άλλο συνονόματο συγγραφέα της εποχής, πιθανώς τον Αμμώνιο τον Αλεξανδρέα.
Φάλμουθ (Αντίγκουα και Μπαρμπούντα)
Γεωγραφία
Το Φάλμουθ βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, της Αντίγκουα και του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται νότια της πρωτεύουσας, Σεντ Τζονς.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα Κατηγορία:Άγιος Παύλος (Αντίγκουα και Μπαρμπούντα)
Mitsubishi RVR
Το Mitsubishi RVR είναι μια σειρά αυτοκινήτων που παράγονται από την την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Mitsubishi από το 1991 έως το 1999 η πρώτη γενιά του, από το 1997 έως το 2002 η δεύτερη γενιά του, και στη συνέχεια από το 2010 έως σήμερα η τρίτη γενιά του. Οι δύο πρώτες γενιές ταξινομήθηκαν ως συμπαγή οχήματα πολλαπλών χρήσεων (MPV) και το μοντέλο που παρουσιάστηκε το 2010 είναι ένα SUV subcompact crossover.
Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο πουλάει αρκετά καλά σε πολλές χώρες, ειδικά στην Ευρώπη.
Ονομασίες
Ειδικότερα στην τρίτη γενιά του, η ονομασία RVR διατηρήθηκε μόνο στην Ιαπωνία, στη Νότια Κορέα και στον Καναδά. Στις περισσότερες αγορές, διατίθεται ως Mitsubishi ASX (ακρωνύμιο του «Active Sports Crossover» ), καθώς και ως Mitsubishi Outlander Sport στις ΗΠΑ, στην Αργεντινή, στη Βραζιλία και στην Ινδονησία.
Σημερινή στρατηγική
Με την τρίτη γενιά του, η Mitsubishi έδωσε έμφαση στην οικονομία καυσίμου και στις χαμηλές εκπομπές καυσαερίων του RVR, ως μέρος της στρατηγικής της εταιρείας, να επανατοποθετηθεί ως κατασκευάστρια μικρότερων και πιο οικονομικών αυτοκινήτων, σε αντίθεση με το ίματζ του παρελθόντος ως εταιρεία μεγάλων SUV (ιδίως με το Mitsubishi Pajero).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV RVR
Διαταραχή προσωπικότητας
Οι διαταραχές προσωπικότητας (ΔΠ) είναι τύπος ψυχικών διαταραχών που χαρακτηρίζονται από συνεχή μοτίβα δυσλειτουργικών συμπεριφορών, γνωστικότητας (νόησης) και βαθύτερης εμπειρίας, που εκφράζονται μέσα σε πολλά πλαίσια και δεν συμπίπτουν με αυτά που είναι ευρύτερα αποδεκτά. Αυτά τα μοτίβα αναπτύσσονται νωρίς στην ηλικία του ατόμου, είναι δύσκολο να καμφθούν, και συνδέονται με την μεγάλη ψυχική δυσφορία ή αναπηρία. Αυτές οι περιγραφές ποικίλουν αναλόγως την πηγή και παραμένουν θέμα διαμάχης. Τα επίσημα κριτήρια για τη διάγνωση των διαταραχών προσωπικότητας είναι καταγεγραμμένα στο έκτο κεφάλαιο του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου Ψυχικών Διαταραχών (ICD) και της Διεθνούς Στατιστικής Ταξινόμησης Νοσημάτων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας (DSM).
Η προσωπικότητα, που ορίζεται με βάση του ψυχισμού, είναι το σύνολο των συνεχόμενων συμπεριφορικών και νοητικών γνωρισμάτων που κάνουν μοναδικό τον κάθε άνθρωπο. Συνεπώς, οι διαταραχές προσωπικότητας ορίζονται από τις εμπειρίες και τις συμπεριφορές που δεν συμπίπτουν με τις κοινωνικές νόρμες και προσδοκίες. Αυτοί που διαγιγνώσκονται με κάποια διαταραχή προσωπικότητας μπορεί να αντιμετωπίσουν δυσκολίες γνωστικότητας, συναισθηματικότητας, διαπροσωπικής λειτουργίας ή έλεγχο της παρόρμησης. Για τους ψυχιατρικούς ασθενείς, η συχνότητα της ύπαρξης διαταραχών προσωπικότητας υπολογίζεται μεταξύ 40 και 60%. Τα μοτίβα συμπεριφορών στις διαταραχές προσωπικότητας έχουν μια διάχυτη αρνητική επιρροή στην ποιότητα ζωής του ατόμου, και συνήθως αναγνωρίζονται κατά την εφηβεία, την αρχή της ενήλικης ζωής, ή ακόμη και την παιδική ηλικία.
Η θεραπεία για τις διαταραχές προσωπικότητας είναι κυρίως ψυχοθεραπευτική. Υπάρχουν επιστημονικά τεκμηριωμένες ψυχοθεραπείες που περιλαμβάνουν τη γνωστική συμπεριφορική θεραπεία και τη διαλεκτική συμπεριφορική θεραπεία (ειδικά για την θεραπεία της οριακής διαταραχής προσωπικότητας). Επίσης, χρησιμοποιούνται και ποικίλεςψυχαναλυτικές προσεγγίσεις.
Αίτια
Αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχουν απόλυτα αποδεδειγμένα αίτια για τις διαταραχές προσωπικότητας. Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές πιθανές αιτίες και παράγοντες ρίσκου που αναφέρονται σε επιστημονικές έρευνες που διαφέρουν ανάλογα με την εκάστοτε διαταραχή, το άτομα και τις περιστάσεις. Συνολικά, τα ευρήματα δείχνουν ότι η γενετική προδιάθεση και οι εμπειρίες της ζωής, όπως το τραύμα και η κακοποίηση, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη των διαταραχών προσωπικότητας.
Παιδική κακοποίηση
Η παιδική κακοποίηση και αμέλεια παρουσιάζονται συνεχώς ως παράγοντες υψηλού κινδύνου στην ανάπτυξη διαταραχών προσωπικότητας στην ενήλικη ζωή. Σε μία έρευνα 793 μητέρων και παιδιών, οι ερευνητές ρώτησαν αν οι μητέρες φώναξαν στο παιδί τους και τους είπαν ότι δεν τα αγαπούσαν ή απείλησαν να τα διώξουν. Τα παιδιά που βίωσαν αυτή τη λεκτική κακοποίηση είχαν τρεις φορές παραπάνω πιθανότητες (από τα παιδιά που δεν δέχθηκαν αυτή τη βία) να αποκτήσουν οριακή, ναρκισσιστική, ιδεοψυχαναγκαστική ή παρανοϊκή διαταραχή προσωπικότητας στην ενήλικη ζωή τους. Μία ομάδα σεξουαλικά κακοποιημένων παιδιών έδειξε πιο έντονα μοτίβα ψυχοπαθολογίας. Επισήμως επιβεβαιωμένα περιστατικά σωματικής βίας έδειξαν μια πολύ μεγάλη συσχέτιση στην ανάπτυξη αντικοινωνικής και παρορμητικής συμπεριφοράς. Από την άλλη πλευρά, κάποιες περιπτώσεις κακοποίησης από αμέλεια που δημιούργησαν παιδική παθολογία, βρέθηκε ότι υποχώρησαν μερικώς στην ενηλικίωση.