cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλο Δουκάτο του Βύρτσμπουργκ
Τα εδάφη της Επισκοπής του Βύρτσμπουργκ, εκκοσμικευμένα και αποκτηθέντα από τη Βαυαρία το 1803, παραχωρήθηκαν στον Φερδινάνδο Γ' της Τοσκάνης ως αποζημίωση για την απώλεια του Εκλεκτοράτου του Σάλτσμπουργκ, που προσαρτήθηκε από την Αυστριακή Αυτοκρατορία μετά τη Συνθήκη του Πρέσμπουργκ (1805). Το νέο αυτό Κράτος, σύμμαχος της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, έγινε μέλος της Συνοσμοπονδίας του Ρήνου από τη δημιουργία του.
Μετά την ήττα του Ναπολέοντα στη Λειψία, ο Φερδινάνδος ακύρωσε τη συμμαχία μαζί του τον Οκτώβριο του 1813. Τα εδάφη του επιστράφηκαν στη Βαυαρία με ένα αυστρο-βαυαρικό σύμφωνο το 1814 και το Συνέδριο της Βιέννης τον αποκατέστησε αργότερα στην ηγεσία της Τοσκάνης.
Βυρτσμπουργκ Βυρτσμπουργκ Βυρτσμπουργκ Βυρτσμπουργκ
Φερδινάνδος Άλβαρο ντε Τολέδο
Είχε σημαντικό ρόλο σε αριθμό μαχών, ευρισκόμενος στην υπηρεσία της Ισπανίας, κερδίζοντας, με αυτό τον τρόπο, την εύνοια και την συμπάθεια του Καρόλου Κουίντου. Υπό τον Φίλιππο Β΄, επιχείρησε να περιορίσει την δράση των επαναστατών στις Ισπανικές Κάτω Χώρες, ενώ έλαβε το αξίωμα του αντιβασιλέα διαδεχόμενος την Μαργαρίτα της Πάρμας από το 1567 ως το 1573, ημερομηνία κατά την οποία ο Λουίς ντε Θουνίγα ι Ρεκεσένς τον διαδέχτηκε.
Η ονομασία με την οποία έχει μείνει γνωστός προήλθε από το κάστρο του στην Άλμπα ντε Τόρμες.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ισπανοί στρατιωτικοί
ΕΑΚ Κέρκυρας
Το Κλειστό γήπεδο Κέρκυρας είναι μέρος του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου (Ε.Α.Κ.) της Κέρκυρας. Αποτελεί έδρα ομάδων Καλαθοσφαίρισης ,Πετοσφαίρισης, Χειροσφαίρισης Πυγμαχίας κ.α. Ανήκει στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού που υπάγεται στο αρμόδιο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Το κλειστό γυμναστήριο βρίσκεται δίπλα από το αεροδρόμιο της πόλης, στην περιοχή της Γαρίτσας και εξυπηρετεί τις ανάγκες των αθλητικών σωματείων της πόλης. Στις 24/4/1984 φιλοξενήθηκε ο τελικός κυπέλλου ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Άρη όπου επικράτησε ο Παναθηναϊκός με 80-76.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Κέρκυρα Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Ελλάδα
Πίτερ Βίλεμ Μπότα
Ο Πίτερ Βίλεμ Μπότα (Pieter Willem Botha, 12 Ιανουαρίου 1916 – 31 Οκτωβρίου 2006) ήταν πολιτικός της Νότιας Αφρικής (Πρωθυπουργός 1979-84 και Πρόεδρος 1984-89), που έμεινε γνωστός ως «Ο Μεγάλος Κροκόδειλος».
Προφίλ
Υπήρξε οπαδός του Εθνικού Κόμματος και θερμός υποστηρικτής του απαρτχάιντ (πολιτική φυλετικού διαχωρισμού). Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο Μπότα δέχθηκε έντονη διεθνή κριτική και ιδιαίτερα για την άρνησή του να απελευθερωθεί ο Νέλσον Μαντέλα, ο πιο δημοφιλής πολιτικός κρατούμενος της εποχής του απαρτχάιντ. Παραιτήθηκε από την προεδρία το Φεβρουάριο του 1989, όταν υπέστη ελαφρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Τον διαδέχθηκε ο Φρεντερίκ ντε Κλερκ που οδήγησε τη χώρα στις πρώτες πολυφυλετικές εκλογές.
Ο Μπότα κλήθηκε αργότερα να εμφανιστεί ενώπιον της Επιτροπής για την Αλήθεια και τη Συμφιλίωση, μιας επιτροπής που δημιουργήθηκε από την κυβέρνηση του Μαντέλα, που στο μεταξύ είχε γίνει Πρόεδρος, για τη διερεύνηση των βιαιοτήτων κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του απαρτχάιντ.
Το 1998 η Επιτροπή αποφάσισε ότι ο Μπότα ήταν ένοχος για μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς κατά τη διάρκεια της Προεδρίας του η Νότια Αφρική γνώρισε τη χειρότερη ρατσιστική βία και διεξήχθη διεθνώς ο σφοδρότερος αγώνας κατά του απαρτχάιντ.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικοί της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Πρόεδροι του Κράτους της Νότιας Αφρικής
Φρειδερίκη Κρικέλα
Η Φρειδερίκη Κρικέλα (γενν. 1954) υπήρξε αθλήτρια στίβου απο το 1968 εώς το 1973 στους δρόμους ταχύτητας ως αθλήτρια του Πανιωνίου Γ.Σ.
Βιογραφικό
Με τον σύλλογο της τον Πανιώνιο Γ.Σ. κατέκτησε το χρυσό στα 4Χ400 το 1971 και το 1972 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, ενώ πήρε την δεύτερη θέση στα 200 μ. στους πανελλήνιους αγώνες γυναικών το 1971. Το 1972 πήρε επίσης την δεύτερη θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα νεανίδων στο ίδιο αγώνισμα.
Ήταν μέλος της Εθνικής Ομάδας με την οποία έλαβε μέρος σε βαλκανικούς αγώνες και διεθνή μίτινγκ.
Προπονητής της ηταν ο κος Ηλιας Μισαηλιδης.
Πηγές
Κρικελα, Φρειδερικη Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων Β΄
Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων Β΄ (κατά κόσμον Νικόλαος Χρυσοφάκης, Αθήνα, 1925 - Άγιον Όρος, 9 Ιουλίου 2003) ήταν Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος, που διετέλεσε Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας και αργότερα Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης.
Πρώτα χρόνια
Ο κατά κόσμον Νικόλαος Χρυσοφάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925 και ήταν το έκτο κατά σειρά τέκνο του Μιχαήλ Χρυσοφάκη και της Ασημίνας Αδάμη. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές, εισήλθε το 1942 και σε ηλικία 17 ετών, στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε, με τον βαθμό "Άριστα" το 1947.
Πρεσβύτερος
Στη συνέχεια, εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, υπηρετώντας επί τριετία ως έφεδρος ανθυπολοχαγός πεζικού αρχικά στη Γενική Διεύθυνση της Θρησκευτικής Υπηρεσίας του Γενικού Επιτελείου Στρατού και έπειτα στην Β10 της 42ης Ταξιαρχίας και στο τέλος της θητείας του, στη Β10 του Α' Σώματος Στρατού. Τιμήθηκε δύο φορές με το μετάλλιο εξαίρετων πράξεων, κατόπιν πρότασης του τότε Γενικού Διευθυντή της Θρησκευτικής Υπηρεσίας του Γενικού Επιτελείου Στρατού, του μετέπειτα μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης, Κυπριανού Πουλάκου.
Στις αρχές του 1950 εκάρη μοναχός στην Ι.Μ. Τιμίου Σταυρού υπό του Μητροπολίτου Εδέσσης και Πέλλης Παντελεήμονος Παπαγεωργίου και έλαβε το όνομα Παντελεήμων, προς τιμήν του γέροντός του. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 23 Ιουλίου 1950, από τον τότε Μητροπολίτη Εδέσσης και Πέλλης, και κατόπιν Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα Παπαγεωργίου στον Ιερό Ναό Παναγίας Χρυσοσπηλαιωτίσσης. Στις 15 Ιουνίου 1951, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και, ταυτόχρονα, προχειρίστηκε αρχιμανδρίτης, με εντολή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Σπυρίδωνος Βλάχου, στον Ιερό Ναού Αγίου Παύλου της οδού Ψαρών, από τον τότε βοηθό επίσκοπο Ευρίπου, και μετέπειτα Μητροπολίτη Ζακύνθου Αλέξιο Ιγγλέση. Ο μητροπολίτης τότε Εδέσσης Παντελεήμων Παπαγεωργίου, τον διορίζει ως τακτικό ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης και Πέλλης, με έδρα τα Γιαννιτσά. Μετά την μετάθεση του Παπαγεωργίου στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, τον ακολουθεί στη Θεσσαλονίκη, όπου διορίζεται και πάλι τακτικός Ιεροκήρυκας της επαρχίας Λαγκαδά (1951-1953), λειτουργώντας παράλληλα στο ναΰδριο του Σανατορίου Θεσσαλονίκης, σήμερα Νοσοκομείο Παπανικολάου, στο Ασβεστοχώρι του νομού Θεσσαλονίκης, ενώ παράλληλα, κατόπιν προτάσεως της Γενικής Διευθύνσεως Θρησκευμάτων, δίδαξε στο Κατώτερο και Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης.
Μεταπτυχιακές σπουδές
Με υποτροφία της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Γαλλικής Ακαδημίας, επί διετία, ακολούθησε ευρύτερες σπουδές στο Ψυχολογικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου της Σορβόνης και στο Καθολικό Ινστιτούτο του Παρισιού, στην Σχολή Ανωτάτων Σπουδών (γαλλικά: École des Hautes Études), όπου σπούδασε Χριστιανική και Βυζαντινή Αρχαιολογία και Γαλλικό Πολιτισμό, και τέλος, στην École Normale Supérieure, όπου παρακολούθησε το μάθημα της στατιστικής. Παράλληλα, υπηρέτησε ως εφημέριος και ιερατικώς προϊστάμενος του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Στεφάνου Παρισίων.
Διακονία στην Αθήνα
Όταν ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές, επανήλθε στην Αθήνα το 1955, όπου υπηρέτησε ως εφημέριος του πανεπιστημιακού βυζαντινού ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου - Αγίας Βαρβάρας (Καπνικαρέας), καθώς και ιερατικώς προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Βασιλείου της οδού Μετσόβου στην Αθήνα. Τον Νοέμβριο του 1957, με πρόταση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεοκλήτου, διορίστηκε υποδιευθυντής και πνευματικός του Θεολογικού Οικοτροφείου της Αποστολικής Διακονίας, ενώ παράλληλα υπηρέτησε επί διετία, ως γραμματέας του Γραφείου Τύπου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Το 1960, διορίζεται Γραμματέας των Συνοδικών Δικαστηρίων. Παράλληλα, από το 1951, δίδαξε στα Ανώτερα Εκκλησιαστικά Φροντιστήρια Ριζαρείου και Θεσσαλονίκης, καθώς και στο Πνευματικό Φροντιστήριο της Μονής Πεντέλης, τα μαθήματα της Λειτουργικής, Τελετουργικής, Εξομολογητικής, Ποιμαντικής, Ερμηνείας Ιερών Κανόνων, Περί Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων και άλλα.
Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης
Στις 13 Ιουλίου του 1974 με ομόφωνη απόφαση της νόμιμης και κανονικής Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος εξελέγη δια καταστάσεως Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Η εκλογή («όχι μόνον "ψήφοις κανονικαίς" αλλά και διά βοής των αγίων αρχιερέων», κατά τον τοποτηρητή της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Διονύσιο (Λαδόπουλο). Η ενθρόνιση έγινε στις 3 Αυγούστου 1974 στον Ιερό Καθεδρικό Ναό της Του Θεού Σοφίας Θεσσαλονίκης, με την παρουσία του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ.
Ήταν γνωστές οι φιλικές του σχέσεις με τον Μητροπολίτη Λαγκαδά Σπυρίδωνα Τραντέλλη, με τον οποίο είχαν συνυπηρετήσει (1951-1953) ως ιεροκήρυκες της επαρχίας Λαγκαδά, η οποία τότε υπαγόταν στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης επί αρχιερατείας Παντελεήμονος Α' (Παπαγεωργίου) και τον Τιτουλάριο Μητροπολίτη Δωδώνης Χρυσόστομο (Συνετό), στον οποίο - κατά δήλωση του ιδίου του Μητροπολίτου Δωδώνης - είχε προτείνει τη θέση Βοηθού Επισκόπου της Μητροπόλεως, αμέσως μετά την ενθρόνισή του στην Αποστολική Εκκλησία των Θεσσαλονικέων. Το 1995 ο Πρωτοσύγκελλός του Παντελεήμων Καλπακίδης εξελέγη Μητροπολίτης Βεροίας.
Ως Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης μερίμνησε για την επαναφορά των λειψάνων του πολιούχου Αγίου Δημητρίου από το Σαν Λορέντζο ιν Κάμπο της Ιταλίας στη Θεσσαλονίκη μετά από την ανεύρεσή τους από τη βυζαντινολόγο Μαρία Θεοχάρη. Επίσης με ενέργειές του μεταφέρθηκε από τη Βιέννη, τμήμα του λειψάνου του Αποστόλου Παύλου. Επίσης, καθιέρωσε την τέλεση των Θείων Λειτουργιών του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου και του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου.
Με την πρόνοιά του κτίσθηκαν στη Θεσσαλονίκη οι εξής νέοι Ναοί: Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, Μεταμορφώσεως - Γεννήσεως του Σωτήρος, Αγίας Μαρίνης, Αγίου Παντελεήμονος (ν. 751), Αποστόλου Παύλου, Οσίας Ξένης, Αγίου Νεκταρίου, Κοιμήσεως Θεοτόκου 40 Εκκλησιών, Αγίου Φωτίου και Πάντων των Θεσσαλονικέων Αγίων. Ανακαίνισε τις Ιερές Μονές Κοιμήσεως Θεοτόκου Πανοράματος και Αγίας Θεοδώρας, η οποία με απόφασή του από το 1974 λειτουργεί ως Ανδρώα Μονή με εγγεγραμμένους ιερομονάχους τους αγάμους εφημερίους της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Ακόμη ίδρυσε το Εκπαιδευτικό και Πολιτιστικό Ίδρυμα της Ι.Μ.Θ. «Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς», το Αγιολογικό Κέντρο, την Σχολή Μετεκπαιδεύσεως Κληρικών και πέτυχε την επαναλειτουργία και ανασύσταση της Εκκλησιαστικής Παιδαγωγικής Ακαδημίας ως Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής, αλλά και την Κρατική αναγνώριση της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής. Επί αρχιερατείας του, το 1981, βραβεύθηκε το εκκλησιαστικό περιοδικό της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ο Παλαμάς από την Ακαδημία Αθηνών.
Αναβίωσε τη λατρευτική εβδομάδα του Πολιούχου Αγίου Δημητρίου και με ενέργειές του κατατάχθηκαν στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας πολλοί άγιοι, όπως οι Συμεών και Ευστάθιος, Αρχιεπίσκοποι Θεσσαλονίκης, ο Νικόλαος Καβάσιλας και ο Γρηγόριος Καλλίδης, Μητροπολίτης Γέρων Ηρακλείας ο από Θεσσαλονίκης. Διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη πλήθος Θεολογικών Συνεδρίων. Τον Νοέμβριο του 1996 αναγορεύθηκε Επίτιμος Διδάκτορας του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης.
Κατά τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θεσσαλονίκης, της 12ης Οκτωβρίου 2007 αποφασίστηκε η ονοματοδοσία δρόμου στην περιοχή Τροχιοδρομικών σε οδό «Μητροπολίτου Παντελεήμονος Β΄».
Παραπομπές
Παντελεημων Β Παντελεημων Β
Τόχνη
Η Τόχνη είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Βρίσκεται σε απόσταση 36 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Λάρνακας και γειτνιάζει με τη Χοιροκοιτία. Από την Τόχνη διέρχεται ο ποταμός Τέτιος, χωρίζοντας τον οικισμό σε ανατολικό και δυτικό, ενώ η ευρύτερη περιοχή διαθέτει κοιτάσματα γύψου. Κυριότερα αξιοθέατα της Τόχνης είναι τα πετρόκτιστα σπίτια της, το τοπικό βυζαντινό μουσείο, η καθολική εκκλησία στο κέντρο του οικισμού και ο ορθόδοξος ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Πριν την τουρκική εισβολή του 1974, ο πληθυσμός της ήταν μικτός και σύμφωνα με την απογραφή του 1960 ανερχόταν στους 895 κατοίκους, με την τουρκοκυπριακή κοινότητα να έχει μικρή πλειοψηφία (469 έναντι 426 Ελληνοκυπρίων).
Η σφαγή της Τόχνης
Τον Αύγουστο του 1974, ένοπλοι της ΕΟΚΑ Β', αιχμαλώτισαν τους Τουρκοκύπριους άρρενες του χωριού και γειτονικών περιοχών, τους οποίους στη συνέχεια μετέφεραν σε περιοχή της επαρχίας Λεμεσού, εκτελώντας στις 14 του ίδιου μήνα, 87 από αυτούς. Την ίδια μέρα με τη σφαγή της Τόχνης, πραγματοποιήθηκαν ανάλογες μαζικές εκτελέσεις Τουρκοκυπρίων στα χωριά Μαράθα, Αλόα και Σανταλάρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Lanzerotto Malocello (αντιτορπιλικό)
Το Lanzerotto Malocello ήταν ένα από τα δώδεκα αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Ολοκληρώθηκε το 1930 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Τα αντιτορπιλικά της κλάσης Navigatori ναυπηγήθηκαν ως αντιστάθμισμα στα μεγάλα γαλλικά αντιτορπιλικά των κλάσεων Jaguar και Guépard. Είχαν ολικό μήκος 107,3 m, πλάτος 10,2 m και μέσο βύθισμα 3,5 m. Είχαν εκτόπισμα 1930 t (1900 LT) με κανονικό φορτίο και 2621 t (2580 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 222–225 αξιωματικούς και ναύτες.
Το σύστημα πρόωσης παρείχε ισχύ έως και 55000 shp και η ταχύτητα πλεύσης σε πραγματικές συνθήκες έφθανε στους 32 kn παρόλο που με περιορισμένο φορτίο τα Navigatori είχαν φθάσει στους 38–41 kn κατά την διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών. Η ακτίνα δράσης ανερχόταν σε 3800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από έξι πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε τρεις πύργους. Επίσης υπήρχαν δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 40 mm καθώς και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm καθώς και δυο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Εκτός αυτών τα Navigatori μπορούσαν να μεταφέρουν 86-104 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Lanzerotto Malocello ξεκίνησε στις 30 Αυγούστου 1927 στις εγκαταστάσεις της Gio. Ansaldo & C. στο Σέστρι Πονέντε (Sestri Ponente) στη Γένοβα. Καθελκύστηκε στις 14 Μαρτίου 1929 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 18 Ιανουαρίου 1930.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1958-59
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1958-59 διεξήχθη σε τέσσερις κατηγορίες με τη συμμετοχή 54 ομάδων, μετά την ένταξη των εξής πέντε νέων συλλόγων-μελών στην Ένωση: Κύπρος Κορυδ., Πίνδος, Θύελλα Κορυδαλλού, Φ.Ο. Αγίου Δημητρίου ως πρωταθλητής της Δοκίμου και η Αρμενική. Ήταν το τελευταίο, στο οποίο μετείχαν οι δυνατές ομάδες της Ένωσης, αφού από την επόμενη σεζόν 1959-60 οι τέσσερις καλύτεροι σύλλογοι εντάχθηκαν στην μόνιμη Α΄ Εθνική. Τον τίτλο κατέκτησε ο σχεδόν μόνιμος πρωταθλητής Ολυμπιακός, για 24η και τελευταία φορά. Στις μικρότερες κατηγορίες συνέχισε να ισχύει ο κανονισμός του αγώνα διαβάθμισης για την άνοδο, μεταξύ της ουραγού κάθε κατηγορίας και την πρωταθλήτριας της αμέσως κατώτερης.
Αποτελέσματα
* Αγώνες πρόκρισης για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 1959: Απόλλων Καλαμαριάς - Α.Ε. Νίκαιας: 1-0, 2-2.
** Ο Αργοναύτης επικράτησε στους αγώνες διαβάθμισης με την πρωταθλήτρια της Β΄ "Δόξα Πειραιά" (σκορ: 2-1, 2-2 ) αλλά λογω της αύξησης των ομάδων δεν λήφθηκε υπόψη το αποτέλεσμα, αφού ανέβηκε τόσο η Δόξα, όσο και ο δευτεραθλητής Αίας Σαλαμίνας.
Tελική φάση
* Άνοδος λόγω της δημιουργίας Α΄ Εθνικής.
Α΄ όμιλος
* Μετά από αγώνες κατάταξης.
Β΄ όμιλος
* Μετά από αγώνες κατάταξης.
Τελική φάση
* Άνοδος λόγω της δημιουργίας Α΄ Εθνικής.
Α΄ όμιλος
* Ο πρώην Ήφαιστος Δρ.
Γ΄ όμιλος
* Μετά από αγώνες κατάταξης.
Tελική φάση
Στους αγώνες για την 4η θέση
επικράτησε η ΑΕ Κορυδαλλού.
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1958-1959
Δολοφονία Τελλίνι
Η δολοφονία του Τελλίνι
Επικεφαλής της επιτροπής ήταν ο Ιταλός στρατηγός Ενρίκο Τελλίνι, αντιπολιτευόμενος του Μουσολίνι. Την ελληνική πλευρά εκπροσωπούσε ο συνταγματάρχης Νότης Μπότσαρης ενώ την αλβανική ο γραμματέας ΥΠ.ΕΞ. Δημήτερ Μπεράτι. Η ελληνική και η ιταλική αποστολή αναχώρησε με ξεχωριστό αυτοκίνητο από τα Ιωάννινα. Οι Ιταλοί διέθεταν αυτοκίνητο τελευταίας τεχνολογίας, οπότε δεν δυσκολεύτηκαν να προσπεράσουν στην διαδρομή το αυτοκίνητο της ελληνικής αντιπροσωπείας, το οποίο είχε εν τω μεταξύ παρουσιάσει κάποια μηχανική βλάβη. Η ελληνική αντιπροσωπία συνέχισε μετά από αρκετή καθυστέρηση για την Κακκαβιά. Δέκα χιλιόμετρα πριν τα σύνορα, στη θέση Ζέπι κοντά στην Κακαβιά, μεταξύ 53ου και 54ου χιλιομέτρου της οδού Αργυροκάστρου-Ιωαννίνων, συνάντησε το ιταλικό αυτοκίνητο, το οποίο είχε δεχτεί πυρά. Οι επιβαίνοντες ήταν όλοι νεκροί. Συγκεκριμένα νεκροί ήταν οι: Ενρίκο Τελλίνι, στρατηγός και επικεφαλής της επιτροπής, Κόρτι, επίατρος, Θανάς Κραβέρι (Λεσκοβίκου), διερμηνέας, Φαρνέττι Ρεμίτζιο, οδηγός, και ο Μάριο Μπονατσίνι, υπασπιστής του Τελλίνι και υπολοχαγός.
Η Ιταλική αντίδραση στη δολοφονία Τελλίνι
Η Ιταλική κυβέρνηση έκρινε ως μη ικανοποιητική την αντίδραση της ελληνικής πλευράς. Έτσι, ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα επέδωσε διακοίνωση προς την ελληνική κυβέρνηση αξιώνοντας εντός 24 ωρών: εκ μέρους της ανώτατης ελληνικής στρατιωτικής αρχής να ζητηθεί συγγνώμη από τον Ιταλό πρέσβη, η ελληνική κυβέρνηση να τελέσει μνημόσυνο στον καθολικό ναό Αθηνών προς τιμήν των θυμάτων, κατά το οποίο θα πρέπει να παρίστανται όλα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Επίσης η απόδοση τιμής στην Ιταλική σημαία την ίδια ημέρα του μνημοσύνου και συγκεκριμένα μόλις αφιχθεί Ιταλική ναυτική μοίρα στο Φάληρο, ελληνικά πλοία θα αποδώσουν τιμές με εικοσιένα κανονιοβολισμούς στην ιταλική σημαία που θα υψωνόταν στα ιστία όλων των ελληνικών πλοίων. Τιμητικοί κανονιοβολισμοί θα αποδίδονταν και κατά τον απόπλου του Ιταλικού στόλου. Οι ελληνικές αρχές θα έπρεπε να διενεργήσουν αυστηρές ανακρίσεις με τη συνεργασία του Ιταλού στρατιωτικού ακολούθου ενώ όλοι οι ένοχοι θα έπρεπε να καταδικασθούν σε θάνατο. Τέλος η ελληνική πλευρά θα έπρεπε να καταβάλει αποζημίωση πενήντα εκατομμυρίων λιρεττών και δέκα εκατομμυρίων λιρεττών εντός πέντε ημερών.
Η στάση της Ελληνικής κυβέρνησης
Η Ελληνική κυβέρνηση απέρριψε τα αιτήματα της Ιταλικής πλευράς για τη συμμετοχή του Ιταλού στρατιωτικού ακολούθου στις ανακρίσεις, την καταδίκη σε  θάνατο των ενόχων και την καταβολή χρηματικής αποζημίωσης. Δεχόταν όμως να αποζημιώσει χρηματικά τις οικογένειες των θυμάτων και να βοηθήσει στις ανακρίσεις ο Ιταλός στρατιωτικός ακόλουθος με τις πληροφορίες που είχε.Δήλωνε πως καμία ευθύνη δεν βάρυνε την Ελληνική πλευρά για το έγκλημα εκτός του ότι διεπράχθη σε ελληνικό έδαφος. Τέλος,δηλωνόταν πως αν η Ιταλική κυβέρνηση δεν αναγνώριζε ως ικανοποιητική την ελληνική στάση θα προσέφευγε η Ελληνική κυβέρνηση στην Κοινωνία των Εθνών. Για το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών το έγκλημα είχε διαπραχθεί από Αλβανούς ληστές, αλλά αυτό χωρίς να βαρύνεται η Αλβανική κυβέρνηση.
Η ταυτότητα των δολοφόνων Τελλίνι
Η ληστεία αποκλείσθηκε ως αίτιο της δολοφονίας καθώς χρήματα και άλλα τιμαλφή βρέθηκαν πάνω στους δολοφονηθέντες. Οι επίδοξοι ληστές έπρεπε να γνωρίζουν τα ακριβή δρομολόγια, ενώ δεν διέθεταν οδό διαφυγής αφού ήταν κοντά σε τάγμα προκαλύψεως.Οι λήσταρχοι αδελφοί Ρετζαίοι, αν και θεωρήθηκαν βασικοί υπόπτοι για το έγκλημα αρνήθηκαν. Προσωπικοί λόγοι για τη διάπραξη του εγκλήματος αποκλείσθηκαν: ο ιδιοκτήτης των θειούχων λουτρών Βρωμονέρου Κονίτσης επειδή αυτά είχαν επιδικασθεί από την επιτροπή Τελλίνι στην Αλβανία και οικονομικώς ζημιωνόταν ο ίδιος,δεν μπορούσε να κινητοποιήσει ομάδα δέκα ατόμων για να διαπράξουν τη δολοφονία.
Η από ελληνικής πλευράς ανάκριση οδηγήθηκε στο συμπέρασμα πως 4-5 Αλβανοί ήταν οι αυτουργοί, ενώ ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος ήταν ο διευθυντής της αστυνομίας Αργυροκάστρου λοχαγός Δημήτρη Μπέλιας μαζί με τον επικεφαλής του αλβανικού φυλακίου Κακαβιάς. Όμως η αλβανική πλευρά δεν είχε συμφέρον να δολοφονήσει τον Τελλίνι, επειδή η Ιταλική πλευρά προσπαθούσε να ευνοήσει την Αλβανία στη χάραξη των συνόρων και δεν θα ωφελείτο αν ερχόταν σε ρίξη η Ιταλία με την Ελλάδα.
Από την άλλη, η ελληνική πλευρά δεν είχε και αυτή συμφέρον να σχεδιάσει τη δολοφονία του Τελλίνι, επειδή η χάραξη των συνόρων είχε ολοκληρωθεί και οι όποιες αμφισβητήσεις είχαν λυθεί υπέρ της Ελληνικής πλευράς. Ο Μπότσαρης και οι βορειοηπειρώτες δεν είχαν κανένα συμφέρον να οργανώσουν τη δολοφονία και αν θα το έκαναν θα το έκαναν κατόπιν Ελληνικής εντολής, αλλά η ελληνική πλευρά δεν είχε τέτοιο συμφέρον. Ο Μπότσαρης όμως παρασημοφορήθηκε από τον Μουσολίνι τον Αύγουστο του 1924 κάτι που υπογράμμιζε την αθωότητά του. Ο κόμης Σφόρτσα θεωρεί ηθικό αυτουργό της δολοφονίας τον Μουσολίνι, επειδή και ήταν αντίπαλός του ο δολοφονηθείς στρατηγός ως αντιφασίστας και επειδή του έδινε την ευκαιρία να χτυπήσει την Ελλάδα και να δείξει πως η Ιταλία μπορούσε να ανακτήσει την δύναμή της. Τα πιθανά όργανά του ήταν οι Αλβανοί μπέηδες που είχαν τσιφλίκια στην Τσαμουριά, τους οποίους η Επανάσταση του 1922 έθιγε με τις απαλλοτριώσεις των κτημάτων που είχε αποφασίσει, και ο Φαν Νόλη, έμμισθος πράκτορά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τελλινι Κατηγορία:Ελληνικός μεσοπόλεμος Κατηγορία:Φασιστική Ιταλία Κατηγορία:Ελληνοαλβανικές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνοϊταλικές σχέσεις
Ζαν-Σιλβαίν Μπαγί
Έδωσε, ως δήμαρχος Παρισιού, διαταγή στη γαλλική εθνοφρουρά να πυροβολήσει ενάντια στους διαδηλωτές που ζητούσαν την έκπτωση του βασιλιά. Καταδικάστηκε σε θάνατο και καρατομήθηκε στην γκιλοτίνα. Το όνομα Μπαγί δόθηκε αργότερα σε κρατήρα της σελήνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι λόγιοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Δήμαρχοι γαλλικών πόλεων
Κόσμος 2424
Ο Κόσμος 2424 (Космос 2424 είναι τεχνητός δορυφόρος του συστήματος πλοήγησης GLONASS. Εκτοξεύτηκε μαζί με τους δορυφόρους Κόσμος 2425 και Κόσμος 2426, του ίδιου συστήματος, το 2006. Είναι τύπου GLONASS-M (γνωστοί και ως Ουραγκάν-M, ο συγκεκριμένος αριθμείται ως Ουραγκάν-Μ Νο. 715.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Κόσμος Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2006
Τρούλλοι
Οι Τρούλλοι είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Είναι ένα από τέσσερα χωριά που είναι εντός της πράσινης γραμμής ή νεκρής ζώνης, δηλαδή την αποστρατικοποιημένη ζώνη μεταξύ των κατεχόμενων και των ελεύθερων περιοχών της Κύπρου που ελέγχεται από τα Ηνωμένα Έθνη.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ραμάτ Γκαν
Η Ραμάτ Γκαν είναι πόλη στην Περιφέρεια Τελ Αβίβ του Ισραήλ, βρίσκεται ανατολικά του Τελ Αβίβ. Η πόλη φημίζεται για τα χρηματιστήρια διαμαντιών, βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας και το ψηλότερο κτίριο του Ισραήλ, ο Πύργος Μοσέ Αβίβ. Στο τέλος του 2009, ο πληθυσμός ήταν 145.000.
Ιστορία
Τα πρώτα οικόπεδα αγοράστηκαν μεταξύ 1914-1918, ιδρύθηκε το 1921 ως κοινόχρηστος αγροτικός οικισμός. Μια σιωνιστική γεωργική αποικία που καλλιεργούσε σιτάρι, κριθάρι και καρπούζια. Το όνομα του οικισμού άλλαξε σε Ραμάτ Γκαν το 1923. Ο οικισμός συνέχισε να λειτουργεί ως μοχάβε (moshava) μέχρι το 1933, σε αυτό το διάστημα είχε 450 κατοίκους. Με τα χρόνια, η οικονομία μετατοπίστηκε από τη γεωργία στο εμπόριο και στη βιομηχανία. Μέχρι το 1946, ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε 12.000. Το 1950, η Ραμάτ Γκαν αναγνωρίστηκε ως πόλη. Το 1955, είχε πληθυσμό 55.000. Ο πρώτος δήμαρχος ήταν ο Avraham Krinitzi που παρέμεινε στην εξουσία για 43 χρόνια. Το 1961, η δημοτική περιοχή του Ραμάτ Γκαν επεκταθεί προς τα ανατολικά. Το 1968 έγινε διεθνές γνωστό για την μεγαλύτερη συναλλαγή διαμαντιών ανά τον κόσμο στο Israel Diamond Exchange.
Σήμερα
Ανά τέσσερα χρόνια στην πόλη διοργανώνονται οι αγώνες Μακάμπι. Στην πόλη προπονείται και εδρεύει και η Εθνική ποδοσφαίρου του Ισραήλ.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Αδελφοποιήσεις υπάρχουν με τις ακόλουθες πόλεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Επαρχία της Καζέρτας
Η επαρχία της Καζέρτας (ιταλικά: Provincia di Caserta) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Καμπανίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.639 τ.χλμ και ο πληθυσμός της φτάνει τους 901.420 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Καζέρτας (Caserta). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 104 δήμους.
Συνορεύει βορειοδυτικά με την περιφέρεια του Λάτσιο (επαρχία της Λατίνα και επαρχία του Φροζινόνε), βόρεια με την περιφέρεια του Μολίζε (επαρχία της Ισέρνια και επαρχία του Καμπομπάσο), ανατολικά με την επαρχία του Μπενεβέντο, νότια με αυτήν της Νάπολης ενώ νοτιοδυτικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα.
Ιστορία
Η περιοχή της επαρχίας της Καζέρτας αποτελούσε τμήμα του Βασιλείου της Νεάπολης και του Βασιλείου των δυο Σικελιών.
Το 1863 διασπάστηκε από την επαρχία μέρος της κοιλάδας του Βολτούρνο, το οποίο ενσωματώθηκε στην περιφέρεια του Μολίζε (που συνέπιπτε τότε με την επαρχία του Καμπομπάσο), την σημερινή επαρχία της Ισέρνια. Ένα άλλο τμήμα, της Βάλλε Καουντίνα, χωρίστηκε στην τότε νεοϊδρυθείσα επαρχία του Μπενεβέντο και την επαρχία του Αβελλίνο.
Το 1927 ο Μπενίτο Μουσολίνι, εξαιτίας κάποιας διαμάχης με κατοίκους της Καζέρτας, αποφάσισε τη διάλυση της επαρχίας. Ένα μέρος της ενσωματώθηκε στην επαρχία της Ρώμης, ένα άλλο στην τότε ιδρυθείσα επαρχία του Φροζινόνε, η κοιλάδα του Βολτούρνο μοιράστηκε στις επαρχίες του Μπενεβέντο και του Καμπομπάσο και το υπόλοιπο, συμπεριλαμβανομένης της πόλης της Καζέρτας, ενσωματώθηκε στην επαρχία της Νάπολης. Το 1934 το τμήμα που ανήκε στην επαρχία της Ρώμης πέρασε στην επαρχία της Λιττόρια (επαρχία της Λατίνα από το 1946). left|280px Το 1945 ιδρύθηκε η σημερινή επαρχία της Καζέρτας, πολύ μικρότερη ωστόσο σε σχέση με το παρελθόν, ανακτώντας το τμήμα που είχε περιέλθει στην επαρχία της Νάπολης, εκτός από ένα μικρό κομμάτι, τους δήμους της κοιλάδας του Βολτούρνο που ανήκαν στις επαρχίες του Μπενεβέντο και του Καμπομπάσο. Ένα τμήμα παρέμεινε στην επαρχία του Φροζινόνε και την επαρχία της Λατίνα και άρα στο Λάτιο, παρ' ότι έχει στενούς πολιτισμικούς και ιστορικούς δεσμούς με την Καμπανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καζερτα
Τετραχλωράνθρακας
Ο τετραχλωράνθρακας, γνωστός και με αρκετές άλλες ονομασίες, από τις οποίες η ονομασία τετραχλωρομεθάνιο είναι η προτιμώμενη από την IUPAC και η Halon-104 αφορά τη χρήση του ως πυροσβεστικού μέσου, είναι οργανική χημική ένωση με μοριακό χημικό τύπο CCl4. Είναι άχρωμο υγρό με «γλυκιά» οσμή, που μπορεί να γίνει αντιληπτή σε πολύ μικρές συγκεντρώσεις μορίων του στον αέρα. Οι χρήσεις του ως υγρού πυροσβεστήρων, ως πρόδρομου ψυκτικών υγρών και ως καθαριστικού στα στεγνοκαθαριστήρια ήταν παλαιότερα πολύ διαδεδομένες, αλλά έχουν σχεδόν εκλείψει πλέον εξαιτίας των βλαβερών συνεπειών του στην υγεία και το περιβάλλον: Η έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις του μπορεί να επηρεάσει το κεντρικό νευρικό σύστημα και να βλάψει το ήπαρ και τους νεφρούς. Η παρατεταμένη έκθεση στον τετραχλωράνθρακα μπορεί να επιφέρει τον θάνατο. Ωστόσο χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα ως διαλύτης και ως πηγή χλωρίου στην αντίδραση Appel σε χημικά εργαστήρια, ενώ έχει χρησιμεύσει (εμπλουτισμένος στη συνθεσή του με το ισότοπο χλώριο-37) στην έρευνα της φυσικής στοιχειωδών σωματιδίων για την ανίχνευση νετρίνων.
Ιδιότητες
Στο μόριο του τετραχλωράνθρακα, 4 άτομα χλωρίου είναι συμμετρικώς τοποθετημένα ως κορυφές ενός τετραέδρου, ενωμένα με ένα άτομο άνθρακα στο κέντρο του με μονούς ομοιοπολικούς χημικούς δεσμούς. Εξαιτίας αυτής της συμμετρίας, το μόριο του CCl4 δεν είναι πολικό. Το αέριο μεθάνιο έχει την ίδια ακριβώς δομή, και πράγματι ο τετραχλωράνθρακας είναι ένα αλομεθάνιο. Ως διαλύτης, είναι κατάλληλος για τη διάλυση άλλων μη πολικών ενώσεων, όπως τα λίπη και τα έλαια. Μπορεί επίσης να διαλύσει το ιώδιο. Είναι ελαφρώς πτητικό, αναδίδοντας ατμούς με οσμή χαρακτηριστική και άλλων χλωριούχων διαλυτών, παρόμοια με εκείνη του τετραχλωροαιθυλενίου, θυμίζοντας τη μυρωδιά των στεγνοκαθαριστηρίων.
Ο τετραχλωράνθρακας στερεοποιείται στους −22,92 °C (250,23 K) και στη στερεά κατάστασή του έχει δύο κρυσταλλικές πολυμορφικές μορφές: την I πάνω από τους −47,5 °C (225,6 K) και την II κάτω από τους −47,5 °C. Στην πρώτη είναι μονοκλινείς κρύσταλλοι της χωρικής ομάδας C2/c.
Ιστορία και σύνθεση
Ο τετραχλωράνθρακας παρασκευάσθηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο χημικό Ανρί Βικτόρ Ρενιώ (Regnault) το 1839, με την αντίδραση χλωροφορμίου με αέριο χλώριο, αλλά σήμερα παρασκευάζεται κυρίως από το μεθάνιο:
Επίσης παράγεται συχνά από παραπροϊόντα άλλων αντιδράσεων χλωριώσεως, όπως αυτά της συνθέσεως του διχλωρομεθανίου και του χλωροφορμίου. Χλωράνθρακες μεγαλύτερου μοριακού βάρους δίνουν CCl4 με «χλωριόλυση»:
Προ του 1950 ο τετραχλωράνθρακας παραγόταν σε βιομηχανική κλίμακα δια της χλωριώσεως του CS2 σε θερμοκρασίες από 105 έως 130 °C :
Η παραγωγή τετραχλωράνθρακα έχει μειωθεί κατακόρυφα από τη δεκαετία του 1980 και μετά, εξαιτίας περιβαλλοντικών ανησυχιών και της μειωμένης ζητήσεως για φθοροχλωράνθρακες, που παράγονταν από αυτόν. Το 1992 η παραγωγή του σε ΗΠΑ, Ευρώπη και Ιαπωνία μαζί εκτιμήθηκε σε 720 χιλιάδες τόνους.
Ασφάλεια
Ο τετραχλωράνθρακας είναι μία από τις ισχυρότερες γνωστές ηπατοτοξίνες (παράγοντες που καταστρέφουν το ήπαρ), τόσο ώστε χρησιμεύει στην επιστημονική έρευνα για την εκτίμηση παραγόντων που προστατεύουν το ήπαρ. Επιπλέον, η έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις του υγρού και των ατμών του μπορεί να επηρεάσει το κεντρικό νευρικό σύστημα και να βλάψει τους νεφρούς, ενώ παρατεταμένη έκθεση στον τετραχλωράνθρακα μπορεί να προκαλέσει κώμα ή και να επιφέρει τον θάνατο. Η μακροχρόνια έκθεση μπορεί να προκαλέσει καρκίνο.
Το 2008 μια μελέτη συνηθισμένων προϊόντων καθαρισμού βρήκε την παρουσία τετραχλωράνθρακα σε «πολύ υψηλές συγκεντρώσεις» (μέχρι 101 mg/m3) ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι πολλοί παραγωγοί αναμιγνύουν απορρυπαντικά ή σαπούνια με υποχλωριώδες νάτριο («χλωρίνη»).
Πέρα από τα άμεσα προβλήματα στην υγεία, ο τετραχλωράνθρακας είναι βλαπτικός για το όζον και αέριο θερμοκηπίου. Ωστόσο, από το 1992 μέχρι σήμερα οι συγκεντρώσεις του στη γήινη ατμόσφαιρα μειώνονται εξαιτίας της μειώσεως της παραγωγής και της χρήσεώς του. Ο CCl4 έχει μέσο χρόνο ζωής στην ατμόσφαιρα περίπου 85 έτη. Σε υψηλές θερμοκρασίες στον αέρα αποσυντίθεται ή καίγεται παράγοντας το επίσης δηλητηριώδες αέριο φωσγένιο.
Τοξικολογικές μελέτες
Ο τετραχλωράνθρακας είναι ύποπτος για καρκινογένεση με βάση επαρκείς ενδείξεις από μελέτες σε πειραματόζωα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι η ουσία μπορεί να επαγάγει ηπατώματα και ηπατοκυτταρικά καρκινώματα σε ποντίκια και αρουραίους. Οι δόσεις πάντως που επάγουν ηπατικούς όγκους είναι υψηλότερες από εκείνες που προκαλούν βλάβη στα ηπατικά κύτταρα (ηπατοτοξικότητα). Ο Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο (IARC) κατέταξε τον τετραχλωράνθρακα στην ομάδα 2B, δηλαδή «πιθανώς (possibly) καρκινογόνα για τον άνθρωπο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλομεθάνια Κατηγορία:Ψυκτικά Κατηγορία:Ηπατοτοξίνες Κατηγορία:Καρκινογόνα Κατηγορία:Αέρια θερμοκηπίου Κατηγορία:Μη πολικοί διαλύτες
Λέοπολντ Μπέρχτολντ
Ο κόμης Λέοπολντ Μπέρχτολντ (γερμανικά: Graf Leopold Berchtold, ουγγρικά: Gróf Berchtold Lipót, τσεχικά: Leopold hrabě Berchtold z Uherčic ), γεννημένος στις 18 Απριλίου 1863 στη Βιέννη και αποβιώσας στις 21 Νοεμβρίου 1942 στο Πέρεσνιε, ήταν διπλωμάτης, ο οποίος, μεταξύ άλλων, διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, κατά τις απαρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Διπλωματική σταδιοδρομία
thumb|Ο κόμης Λέοπολντ φον Μπέρχτολντ. Ο Μπέρχτολντ εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα το 1893, ενώ, παρά το γεγονός πως δεν αποτέλεσε αντικείμενο προσοχής λόγω των ικανοτήτων του, ωστόσο, εντυπωσίασε μέσω των εξαίρετων τρόπων του και της αριστοκρατικής καταγωγής του.
Έχοντας, προηγουμένως, υπηρετήσει στο συγκεκριμένο αξίωμα στο Λονδίνο, καθώς και, μετά το 1903, στο Παρίσι, ορίστηκε ως πρέσβης στη Ρωσία, από το 1907 έως το 1912. Τότε, εμφανίστηκε ως ένθερμος υποστηρικτής της αυστρορωσικής συμμαχίας, θεωρώντας πως η σύγκλιση μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών θα αποτελούσε μία εγγύηση σταθερότητας για τη Δυαδική Μοναρχία και ειρήνης για την Ευρώπη.
Από την Αγία Πετρούπολη, ενημέρωνε τακτικά τους πολιτικούς ηγέτες της Δυαδικής Μοναρχίας σχετικά με την κατάσταση στη Ρωσία, καθώς και διαχειριζόταν τις ρωσικές αντιδράσεις σχετικά με την προσάρτηση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από τη Δυαδική Μοναρχία, κατά τη διάρκεια του Φθινοπώρου του 1908. Ως αποτέλεσμα, η βοσνιακή κρίση καταβαράθρωσε τις βάσεις της φιλορωσικής πολιτικής την οποία ο ίδιος επιθυμούσε να ακολουθήσει η Βιέννη. Με τη συγκεκριμένη αφορμή, παρουσίασε στην ιεραρχία του το όραμά του σχετικά με την εξωτερική πολιτική της Δυαδικής Μοναρχίας, αντιλαμβανόμενος πως η κρίση του 1908 θα περιέπλεκε το έργο του.
Ως αποτέλεσμα, δεν ήταν σε θέση παρά μόνον να παρατηρήσει την επιδείνωση της καταστάσεως της Δυαδικής Μοναρχίας έπειτα από τη συγκεκριμένη προσάρτηση. Αγανακτισμένος, επίσης, από την επιδεικτική πολυτέλεια της ρωσικής υψηλής κοινωνίας, επέστρεψε στην Αυστρία, τον Απρίλιο του 1911, και αποσύρθηκε στα προσωπικά εδάφη του.
Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων
Έχοντας περάσει χρονικό διάστημα δέκα μηνών εντός των προσωπικών εδαφών του, εκλήθη προκειμένου να αναλάβει καθήκοντα Υπουργού Εξωτερικών Υποθέσεων, αξίωμα το οποίο είχε χηρεύσει έπειτα από τον θάνατο του προκατόχου του, κόμη Έρενταλ, στις 17 Φεβρουαρίου 1912. Στις 13 Ιανουαρίου 1915, έπαυσε να ασκεί τα καθήκοντά του, υποβάλλοντας την παραίτησή του στον Φραγκίσκο Ιωσήφ.
Κατά τη διάρκεια της υπουργικής θητείας του, υποχρεώθηκε, μονίμως, να συμβιβάζεται μεταξύ των υποστηρικτών της άμεσης πολεμικής σύγκρουσης, υπό την ηγεσία του Αυστροούγγρου επιτελάρχη, Φραντς Κόνραντ φον Χέτσεντορφ, και των υποστηρικτών της διατήρησης της ειρήνης και των εσωτερικών μεταρρυθμίσεων της Δυαδικής Μοναρχίας, υπό την ηγεσία του αρχιδούκα και διαδόχου, Φραγκίσκου Φερδινάνδου. Καθώς ο ίδιος ήταν υποστηρικτής μίας πολιτικής συνεννόησης με τη Ρωσία, ήρθε κοντά με τη δεύτερη εκ των δύο συγκεκριμένων ομάδων.
Ωστόσο, το 1913, ολίγες ημέρες προ του ξεσπάσματος του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου ,, έχων την υποστήριξη του Χέτσεντορφ, εμφανίστηκε ως υποστηρικτής μίας στρατιωτικής επέμβασης εναντίον της Σερβίας, κυρίου πολιτικού αντιπάλου της Δυαδικής Μοναρχίας. Τότε, εξέτασε την πιθανότητα ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης, ως απάντηση, εναντίον της Δυαδικής Μοναρχίας. Ωστόσο, εξεπλάγη εμπρός στην ταχύτητα της ήττας των Βουλγάρων απέναντι στα συμμαχικά στρατεύματα των γειτόνων της, με αποτέλεσμα να μην δώσει συνέχεια στα σχέδιά του εναντίον του βασιλείου του Βελιγραδίου.
Έχοντας προτείνει συμφωνία επί της Αλβανίας στο Βασίλειο της Σερβίας, ενέκρινε, ωστόσο, την πολιτική αμφισβητήσεως των σερβικών κεκτημένων κατόπιν της Συνθήκης του Βουκουρεστίου, η οποία έθεσε τέλος στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο.
Κατά τη διάρκεια του Καλοκαιριού και του Φθινοπώρου του 1913, ενθαρρυνόμενος από τον Ίστβαν Τίσα, εξέτασε μία ανατροπή των βαλκανικών συμμαχιών της Δυαδικής Μοναρχίας, εκφράζοντας την επιθυμία του για μία συμμαχία με τη Βουλγαρία, παρά τους ιστορικούς δεσμούς με τη Ρουμανία, καθώς και ενάντια στη γνώμη του Κρόνπριντς.
Από τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου έως τις 28 Ιουνίου 1914
Μετά το πέρας του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, ο από κοινού υπουργός εξωτερικών υποθέσεων ευρέθηκε αντιμέτωπος με την άνοδο της ισχύος των βαλκανικών κρατών, επιχειρώντας, υπό την επιρροή του Φραγκίσκου Φερδινάνδου, τη δημιουργία μίας νέας βαλκανικής ενώσεως, με επίκεντρο τη Βιέννη
Η Σερβία γνώριζε μία δίχως προηγούμενο αύξηση της ισχύος της, ενώσω η Ρουμανία απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τη γερμανοαυστροουγγρική συμμαχία, ενώ η Βουλγαρία, θεωρούμενη, στη Βιέννη, ως αντιστάθμισμα απέναντι στη νέα σερβική ισχύ, ήταν αποδυναμωμένη από την ήττα της.
Τον Οκτώβριο του 1913, ο Μπέρχτολντ εμφανίστηκε ως υποστηρικτής της αποστολής ενός τελεσιγράφου στη Σερβία, προκειμένου να υποχρεώσει το βασίλειο του Βελιγραδίου στην εκκένωση των αλβανικών εδαφών, τα οποία βρίσκονταν, ακόμη, υπό κατοχή παρά την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου. Πράγματι, παρατήρησε τον αόριστο χαρακτήρα των σερβικών απαντήσεων απέναντι στο αυστροουγγρικό αίτημα εκκένωσης της Αλβανίας κατά τη διάρκεια ανεπίσημων συζητήσεων με τον Νίκολα Πάσιτς, στις 3 Οκτωβρίου 1913, στη Βιέννη ,,.
Εμπρός στις συγκεκριμένες αόριστες απαντήσεις, συνέγραψε και απέστειλε ένα τελεσίγραφο στο βασίλειο του Βελιγραδίου, μέσω του οποίου απαιτούσε την εκκένωση της Αλβανίας από τον σερβικό στρατό. Το τελεσίγραφο, απεσταλμένο στις 17 Οκτωβρίου 1913, έγινε δεκτό από τη Σερβία, η οποία προχώρησε στην εκκένωση των περιοχών οι οποίες ευρίσκονταν υπό την κατοχή της, κατά τη διάρκεια των ημερών οι οποίες ακολούθησαν της λήψεως του τελεσιγράφου στο Βελιγράδι.
Κατά τη διάρκεια των μηνών οι οποίοι ακολούθησαν, ο Μπέρχτολντ, χαίροντας δημοφιλίας προερχόμενης από την επιτυχία της πρωτοβουλίας του τον Οκτώβριο του 1913, επιχείρησε να επαναπροσανατολίσει τη βαλκανική πολιτική της παραδουνάβιας μοναρχίας, η οποία βασιζόταν σε μία ανατροπή των συμμαχιών της Δυαδικής Μοναρχίας, όπως πρότεινε ένας εκ των στενών συμβούλων του εντός αναφοράς η οποία παραδόθηκε στον υπουργό στις 24 Ιουνίου 1914. Η συγκεκριμένη διπλωματική διακοίνωση, στη σύνταξη της οποίας ο ίδιος συμμετείχε, ενσάρκωνε τη θέση της Δυαδικής Μοναρχίας επί της ανισόρροπης καταστάσεως η οποία επικρατούσε στα Βαλκάνια ολίγον καιρό προ του ξεσπάσματος της Κρίσεως του Ιουλίου. Ως αποτέλεσμα, πρότεινε μία σύγκλιση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη Βουλγαρία, εναντίον της Σερβίας και της Ρουμανίας.
Ωστόσο, οι πολιτικές απόψεις του εξελίχθηκαν, υπό την πίεση της μείωσης των οικονομικών πόρων τους οποίους διέθετε η Δυαδική Μοναρχία, καθώς είχε αποδυναμωθεί οικονομικά λόγω του κόστους των επαναλαμβανόμενων μερικών επιστρατεύσεων οι οποίες λάμβαναν χώρα μετά το 1909.
Κρίση του Ιουλίου
Η δολοφονία στο Σαράγιεβο του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου από έναν Σέρβο εθνικιστή, στις 28 Ιουνίου 1914, έδωσε την ευκαιρία στον υπουργό να θέσει σε εφαρμογή τη νέα πολιτική του. Ως αποτέλεσμα, εξέταζε, από τη γνωστοποίηση της δολοφονίας, την εισβολή στη Σερβία δίχως προηγούμενη κήρυξη πολέμου, σε συμφωνία με τον Κόνραντ και τον Αλεξάντερ φον Κρόμπατιν, από κοινού υπουργό πολέμου, επιμένοντας στον μικρό αριθμό των θετικών επιπτώσεων των αυστροουγγρικών διπλωματικών επιτυχιών επί της Σερβίας από το 1903.
Προκειμένου να εδραιώσει την κυριαρχία του, ανέλαβε αυτοπροσώπως τη διαχείριση της αυστροσερβικής κρίσης. Τότε, ο αυτοκράτορας του ζήτησε να συμβουλευτεί τους υπόλοιπους πολιτικούς ηγέτες της μοναρχίας, μεταξύ άλλων τον Ίστβαν Τίσα. Ως αποτέλεσμα, υποδέχτηκε τον Κόνραντ στις 29 Ιουνίου, με τον τελευταίο να του υπενθυμίζει την επιθυμία του για τη διεξαγωγή ενός προληπτικού πολέμου εναντίον της Σερβίας, ενώ, στη συνέχεια, τον Υπουργό Οικονομικών, Λέο Μπιλίνσκι, καθώς και τον Υπουργό Πολέμου, Αλεξάντερ φον Κρόμπατιν, οι οποίοι ήσαν, και οι δύο, υποστηρικτές μίας φιλοπόλεμος πολιτικής απέναντι στο Βελιγράδι. Σύντομα, συντάχθηκε με το μέρος τους υπέρ της υιοθέτησης μίας πολιτικής αυστηρότητας απέναντι στη Σερβία ,.
Ο από κοινού υπουργός εξωτερικών υποθέσεων, οικείος του φονευθέντος αρχιδούκα, κλονίστηκε προσωπικά από την είδηση. Επιπλέον, ενημερώθηκε άμεσα για τις αντιδράσεις στο Βελιγράδι στην είδηση της δολοφονίας.
Παρά τις προσωπικές διαφορές και εκτιμήσεις, ο Μπέρχτολντ, όπως το σύνολο των πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών της Δυαδικής Μοναρχίας, εμφανίστηκε ως υποστηρικτής της αναμονής συμβουλών από το Ράιχ προ οποιασδήποτε ενέργειας εναντίον του Βελιγραδίου, ωστόσο, αρκετά σύντομα, πολλαπλά σημάδια άρχισαν να δείχνουν πως το Ράιχ ήταν έτοιμο να υποστηρίξει τη σύμμαχό του στην εφαρμογή μίας πολιτικής αυστηρότητας απέναντι στη Σερβία: στις 3 Ιουλίου, έλαβε διαβεβαιώσεις, με ανεπίσημο τρόπο, για την υποστήριξη του Ράιχ μέσω του Γερμανού πρέσβη στη Βιέννη.
Πράγματι, στις 5 Ιουλίου, απέστειλε στο Βερολίνο τον προϊστάμενο του ιδιαιτέρου γραφείου του, τον κόμη Χόγιος, προκειμένου να παραδώσει μία διακοίνωση στον τοπικό Αυστροούγγρο πρέσβη. Ο τελευταίος, οικείος αριθμού Γερμανών διπλωματών, έλαβε διαβεβαιώσεις για την υποστήριξη του Ράιχ υπέρ μίας πολιτικής αυστηρότητας την οποία η Δυαδική Μοναρχία επιθυμούσε να ακολουθήσει. Παράλληλα, εμπνεόμενος από τις σχετικές παρατηρήσεις του Αυστροούγγρου πρέσβη στο Λονδίνο, ο Μπέρχτολντ εκτίμησε πως η εσωτερική πολιτική κατάσταση του Ηνωμένου Βασιλείου, μεταξύ άλλων λόγω των εξελίξεων στην Ιρλανδία, περιόριζε σημαντικά τις δυνατότητες δράσης της Δυαδικής Μοναρχίας στην Κεντρική Ευρώπη.
Κατά τη διάρκεια του συμβουλίου του στέμματος της 7ης Ιουλίου, το οποίο θα όριζε την πολιτική η οποία θα ακολουθείτο εντός των αμέσως επόμενων εβδομάδων, εξέφρασε την επιθυμία του για μία φιλοπόλεμη πολιτική εναντίον του βασιλείου του Βελιγραδίου, το οποίο αποτελούσε, σύμφωνα με τον ίδιο, νευραλγικό κέντρο των εντάσεων στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Εντός του συγκεκριμένου πλαισίου, συνάντησε, επί του συγκεκριμένου σημείου, την αντίθεση του Πρωθυπουργού της Ουγγαρίας, Ίστβαν Τίσα, ο οποίος ήταν θετικά διακείμενος, αρχικώς, στη χρήση της διπλωματικής οδού και τον οποίον επιχείρησε, κατά τη διάρκεια των αμέσως επόμενων ημερών, να μεταπείσει ,. Ο Μπέρχτολντ, επίσης, έλαβε υπόψη τις υπόλοιπες παρατηρήσεις του πρωθυπουργού του Βασιλείου της Ουγγαρίας: το ξέσπασμα μίας ένοπλης σύγκρουσης θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί μόνον μετά το πέρας μίας διπλωματικής διαδικασίας η οποία θα διαβεβαίωνε πως η Δυαδική Μοναρχία δεν ήταν ο θύτης, όμως το θύμα.
Μεταξύ της 6ης και της 23ης Ιουλίου, όχι μόνον παρουσίασε τα σχέδιά του για τη διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας μεταξύ της Βουλγαρίας, της Αλβανίας και της Ελλάδας, διατηρώντας, ταυτόχρονα, ένα κολοβό κράτος πλήρως υποταγμένο στη Δυαδική Μοναρχία, αλλά, ταυτόχρονα, διέταξε την μέγιστη δυνατή διακριτικότητα προκειμένου να μην διαρρεύσουν οι προετοιμασίες της Δυαδικής Μοναρχίας, επί ματαίω.
Παράλληλα, υποστηριζόμενος από τον αυτοκράτορα, ο οποίος ήταν υποστηρικτής της πολιτικής αυστηρότητας, επισήμως στις 9 Ιουλίου, διέταξε τη σύνταξη ενός τελεσιγράφου με αποδέκτη το βασίλειο του Βελιγραδίου, προκειμένου το τελευταίο να μην γίνει αποδεκτό από τη σερβική κυβέρνηση.
Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης
Όντας Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων, έδρασε στα πλαίσια των καθηκόντων του κατά τις απαρχές της σύγκρουσης, μεταξύ άλλων κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τα γειτονικά ουδέτερα κράτη της Δυαδικής Μοναρχίας.
Το 1915, συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις οι οποίες οδήγησαν στην είσοδο στον πόλεμο της Ιταλίας εναντίον της Δυαδικής Μοναρχίας, αδυνατώντας να διατηρήσει τον νότιο γείτονα της χώρας του σε καθεστώς ουδετερότητας, εμφανιζόμενος επιφυλακτικός ως προς την παραχώρηση αυστροουγγρικών εδαφών στην Ιταλία. Ωστόσο, σύντομα, όντας υπό την ισχυρή επιρροή του Ράιχ, υπεραμύνθηκε της παραχώρησης του Τρεντίνο στην Ιταλία, προκειμένου να αποφύγει τον διασκορπισμό των μετώπων στα οποία οι δυνάμεις του Κοινού Στρατού πολεμούσαν. Όντας μειοψηφία εντός της κυβερνήσεως της Δυαδικής Μοναρχίας, υπέβαλε την παραίτησή του στις 13 Ιανουαρίου 1915.
Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών της σύγκρουσης, πέτυχε, επίσης, να διατηρήσει τη Ρουμανία σε μία στάση ουδετερότητας, μεταξύ άλλων μέσω συμβολικών εκδηλώσεων ικανοποίησης σχετικά με τη διατήρηση της ουδετερότητας, ενώ, ταυτόχρονα, εμφανίστηκε δεκτικός απέναντι στα εδαφικά αιτήματα της Ρουμανίας.
Απέναντι στο Ράιχ
Όντας Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων της Δυαδικής Μοναρχίας, υποχρεώθηκε, μονίμως, να συμβιβάζεται με τα αιτήματα και την υποστήριξη, παρεχόμενη ή ανακαλούμενη, του Ράιχ προς την πολιτική της παραδουνάβιας μοναρχίας. Τον Οκτώβριο του 1913, πέτυχε να λάβει, κατά τη διάρκεια συναντήσεως με τον Γουλιέλμο Β΄, την πλήρη υποστήριξη του Ράιχ προς την εξωτερική πολιτική της Δυαδικής Μοναρχίας.
Ως αποτέλεσμα, μετά το πέρας του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, υποχρεώθηκε να αποδεχθεί μία ιταλική ενίσχυση, την οποία επιθυμούσε το Ράιχ, στην Ανατολική Μεσόγειο. Την Άνοιξη του 1913, δεν ήταν σε θέση να εμπλέξει την Αυστροουγγαρία σε μία ένοπλη σύγκρουση με τη Σερβία, καθώς δεν διέθετε την πλήρη υποστήριξη εκ μέρους του Ράιχ ,: με τη συγκεκριμένη ευκαιρία, ο Μπέρχτολντ ήρθε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα της σημασίας της Δυαδικής Μοναρχίας εντός της Τριπλής Συμμαχίας. Αντιθέτως, το Φθινόπωρο, εμπρός στη σερβική απροθυμία εκκένωσης της Αλβανίας, πέτυχε να λάβει, ενώ έχαιρε της υποστήριξης του Ράιχ, την εκκένωση των εδαφών την οποία ο ίδιος είχε αιτηθεί την Άνοιξη. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, οι προσωπικές θέσεις του αποτελούσαν το άμεσο αποτέλεσμα των θέσεων του Ράιχ, όπως συνέβη το 1915, κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης των αποζημιώσεων οι οποίες θα καταβάλλονταν ως αντάλλαγμα προς την ιταλική ουδετερότητα.
Στις αρχές του 1914, διαπίστωσε, ως αποτέλεσμα, τις σημαντικές διαφορές συμφερόντων μεταξύ του Ράιχ και της Δυαδικής Μοναρχίας, καθώς το Ράιχ επιθυμούσε την περαιτέρω ενίσχυση των δεσμών της Τριπλής Συμμαχίας με την Ιταλία. Πράγματι, το Ράιχ κατηύθυνε την ιταλική πολιτική προς τα Βαλκάνια, τα οποία αποτελούσαν σφαίρα επιρροής της Δυαδικής Μοναρχίας. Επιπλέον, παρά το γεγονός πως ο ίδιος αποδεχόταν τις παραχωρήσεις αυστροουγγρικών εδαφών στην Ιταλία κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων οι οποίες διεξάγονταν από το Φθινόπωρο, ωστόσο, ήταν επιφυλακτικός ως προς την παραχώρηση υπερβολικών ανταλλαγμάτων στο Βασίλειο της Ιταλίας.
Τέλος σταδιοδρομίας
Όντας ενάντιος στην παραχώρηση αυστροουγγρικών εδαφών, επιβεβαιώθηκε στο αξίωμά του από τον αυτοκράτορα στις 9 Ιανουαρίου 1915, ωστόσο, την αμέσως επόμενη ημέρα, ήρθε σε σύγκρουση με τον πρόεδρο του ουγγρικού συμβουλίου, παρά τη φιλία η οποία συνέδεε τους δύο πολιτικούς.