cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη των αλυσίδων
Η μάχη
Πράγματι, ο Χαλιντ, παρακολουθώντας τον δυσκίνητο περσικό στρατό από μακριά, μόλις είδε ότι έφτασε στο Χουφάιρ, έφυγε, βάζοντας την έρημο ανάμεσά τους, πάλι πίσω για την Καζίμα. Βάδισαν με αργό ρυθμό, γιατί δεν ήθελαν να στρατοπεδεύσουν πρώτοι στην Καζίμα. Προτιμούσε να βρει έτοιμους τους Πέρσες, έχοντας πάρει τις θέσεις τους, για να μπορεί τότε εκείνος ελεύθερος να κάνει τις κατάλληλες μανούβρες του στρατού του. Ο Ορμούζ λοιπόν, έφυγε και πάλι από εκεί για να ξανα- πάει στην Καζίμα. Στην πορεία αυτή, άρχισαν και οι πρώτες διαμαρτυρίες για τις άσκοπες κινήσεις του στρατού, κυρίως ανάμεσα στους Άραβες χριστιανούς στρατιώτες των Περσών. Όταν έφτασαν, εξουθενωμένοι αυτή τη φορά από τη γρήγορη πορεία, ξαναπήραν θέσεις μάχης και οι πεζοί ξαναδέθηκαν μεταξύ τους. Οι αλυσίδες έβγαιναν σε 4 μήκη, δένοντας μαζί 3, 5, 7, ή 10 άντρες και χρησίμευαν στο να κάνουν τους στρατιώτες πιο συμπαγείς και κατά συνέπεια δυνατότερους, σύμφωνα με αυτά που λέει ο Άραβας ιστορικός Ατ Ταμπαρί. Επίσης, έτσι δεν μπορούσαν να τους διαλύσει εύκολα το εχθρικό ιππικό, αφού δεν μπορούσε να διεισδύσει ανάμεσά τους. Βέβαια, είχαν το μεγάλο μειονέκτημα, ότι σε περίπτωση ήττας, όλοι οι δεμένοι στρατιώτες ήταν εκ προοιμίου χαμένοι, αφού δεν είχαν καμιά δυνατότητα διαφυγής. (πάντως ορισμένοι ερευνητές, πιστεύουν ότι ο λόγος που δένονταν ήταν για να μην το σκάνε, λόγω της περίφημης δειλίας τους)
Ο Χαλίντ θέλησε να επιτεθεί αμέσως, επιβαρύνοντας τους ήδη κουρασμένους Πέρσες. Ήταν Απρίλης του 633. Ο Χορμούζ κάλεσε ξαφνικά τον Χαλίντ, σε μονομαχία των δυο τους. ο Χαλίντ ανταποκρίθηκε αμέσως. Πάλεψαν πρώτα με σπαθί, μετά με τα χέρια, και παρά τη παγίδα που τελικά του είχε στήσει ο Πέρσης διοικητής ο Χαλίντ κατάφερε να τον σκοτώσει με μια μαχαιριά στο στήθος.
Τότε διέταξε επίθεση εναντίον των Περσών και η μάχη ξεκίνησε. Οι Πέρσες στην αρχή άντεξαν τις επιθέσεις των Αράβων. Οι επιθέσεις των Αράβων σκόνταφταν πάνω στους αλυσοδεμένους Πέρσες και έτσι η μάχη έμεινε για αρκετές ώρες αμφίρροπη. Στο τέλος, όμως υπερίσχυσαν οι Άραβες. Οι επιθέσεις τους άρχισαν να σπάνε την περσική άμυνα σε κάποια σημεία, οι Πέρσες στρατηγοί ζήτησαν υποχώρηση των άκρων και αναδιάταξη, όμως η υποχώρησε γενικεύτηκε σε όλο το στράτευμα που έχασε τη πειθαρχία του, και η υποχώρησε μετατράπηκε σε φυγή. Οι αλυσοδεμένοι Πέρσες σφαγιάστηκαν όλοι, όσοι κατάφεραν ξέφυγαν και η πρώτη μάχη τέλειωσε το ηλιοβασίλεμα της ίδιας μέρας, με τη πρώτη νίκη των Αράβων εναντίον των Περσών.
Την επόμενη μέρα, συγκεντρώθηκαν τα λάφυρα, από το πεδίο της μάχης. Τα πλούσια λάφυρα μοιράστηκαν, κατά τη συνήθεια που καθιέρωσε ο προφήτης Μωάμεθ, σε 4 μέρη για τους στρατιώτες και μέρος για τον χαλίφη. Από αυτά, τα 4 μέρη, τα 3 τα έπαιρναν οι ιππείς γιατί είχαν επιπρόσθετα, τα έξοδα συντήρησης των αλόγων, και το 1 μέρος οι πεζοί. Το περίφημο διαμαντοστόλιστο κύπελλο του Ορμούζ, στάλθηκε στον Αμπού Μπακρ, αλλά εκείνος το έστειλε πίσω, ευχαριστήριο δώρο στον Χαλίντ.
Τα αποτελέσματα της μάχης
Ολόκληρη η επαρχία της Ουμπάλλα έπεσε στα χέρια των μουσουλμάνων και οι πληθυσμοί που την κατοικούσαν αποφάσισαν να πληρώσουν τον φόρο υποταγής στους μουσουλμάνους με αντάλλαγμα την προστασία τους. Ο Χαλίντ τις επόμενες μέρες, έστειλε ένα στράτευμα από 2000 άντρες να περιηγηθεί σε όλη τη περιοχή και να σκοτώσει όπου έβρισκε άντρες που καλούσαν στα όπλα τους κατοίκους, εναντίον των Αράβων. Ο Πέρσης αυτοκράτορας Αρντασείρ όμως ετοίμαζε την αντεπίθεσή του.
Παρόλα αυτά, αυτή ήταν η πρώτη μεγάλου μεγέθους νίκη του στρατού των Μουσουλμάνων, πράγμα που τους έδωσε μεγάλη αυτοπεποίθηση στη συνέχεια των πολέμων τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική ιστορία Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ Αλυσιδων Κατηγορία:Μουσουλμανικές κατακτήσεις Κατηγορία:Ιστορία του Κουβέιτ
Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Κίνας
Το Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Κίνας (East China Normal University), το οποίο συνήθως αναφέρεται απλώς ως ECNU, αποτελεί Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα που δραστηριοποιείται στη Σαγκάη, Κίνα. Λειτουργεί αδιαλείπτως από την ίδρυσή του στις 16 Οκτωβρίου 1951.
Το "Times Higher Education Asia University Rankings" για το 2014 το κατέταξε στη θέση 67 ανάμεσα στα 100 καλύτερα πανεπιστήμια στην Ασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Κίνα
Εμπόριο
Το εμπόριο διακρίνεται σε τρεις τύπους: Στο εμπόριο αναγνωρίζεται η τεράστια σημασία του για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη μιας χώρας. Στον κόσμο υπάρχουν πολλές εταιρίες και το εμπόριο είναι ο μοναδικός τρόπος να προωθήσουν τα εμπορεύματα τους.
Πλάτσμπουργκ
Το Πλάτσμπουργκ (αγγλικά: Plattsburgh, μόχωκ: Tsi ietsénhtha) είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Κλίντον στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, η οποία βρίσκεται στην βορειοδυτική όχθη της λίμνης Σαμπλέιν. Ο πληθυσμός ήταν 19.841 κάτοικοι στην απογραφή του 2020. Ο πληθυσμός που περιβάλλει την πόλη του Πλάτσμπουργκ ήταν 11.886 κατά την απογραφή του 2020, καθιστώντας τον συνολικό πληθυσμό για όλο το ευρύτερο Πλάτσμπουργκ σε 31.727 κατοίκους. Το Πλάτσμπουργκ βρίσκεται ακριβώς στα βορειοανατολικά του Δρυμού Αντιρόντακ, ακριβώς έξω από τα όρια του δρυμού. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη κοινότητα στην περιοχή Νορθ Κάντρι (μετά την Ουότερταουν) και λειτουργεί ως ο κύριος εμπορικός κόμβος για τα αραιοκατοικημένα βόρεια Όρη Αντιρόντακ. Η γη γύρω από αυτό που αναφέρεται ως Πλάτσμπουργκ κατοικούνταν προηγουμένως από τους Ιροκέζους, τους Δυτικούς Αμπενάκι, τους Μοϊκανούς και τους Μόχωκ. Ο Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν ήταν ο πρώτος καταγεγραμμένος Ευρωπαίος που έπλευσε στην Κοιλάδα Σαμπλαίν και αργότερα διεκδίκησε την περιοχή ως τμήμα της Νέας Γαλλίας το 1609.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νέας Υόρκης
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1981
Οι 40οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1981 έγιναν στο Σπλιτ. Συμμετείχαν πέντε βαλκανικές χώρες, δηλαδή όλες πλήν της Αλβανίας. Νικήτριες ήταν ήταν η Γιουγκοσλαβία στους άνδρες, σε 23 αγωνίσματα, και η Βουλγαρίαστις γυναίκες, σε 16 αγωνίσματα.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1981 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γιουγκοσλαβία
Βίνλαντ
Βίνλαντ, Βάινλαντ ή Γουίνλαντ (Αρχαία Σκανδιναβική Γλώσσα: Vínland, σημαίνει "η Γη της Αμπέλου"), είναι η παραθαλάσσια περιοχή της Βόρειας Αμερικής η οποία εξερευνήθηκε από τους Βίκινγκ, όπου ο Ισλανδός εξερευνητής Λέιφ Έρικσον αποβιβάσθηκε πρώτη φορά το έτος 1000 μ.Χ., περίπου πέντε αιώνες πριν από τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου και του Τζον Κάμποτ. Βίνλαντ ήταν το όνομα που δόθηκε στην Βόρεια Αμερική ως προς την έκταση που εξερευνήθηκε από τους Βίκινγκ, κατά πάσα πιθανότητα συμπεριλαμβανομένης και της Νέας Γης και του Κόλπου του Αγίου Λαυρεντίου μέχρι και του βορειοανατολικού Νιου Μπράνσγουικ (όπου εντοπίζονται και τα ομώνυμα αμπέλια).
Το 1960, αρχαιολογικά ευρήματα οικισμού Βίκινγκ στην Βόρεια Αμερική (πλησίον της Γροιλανδίας) ανακαλύφθηκαν στην τοποθεσία Λ'ανς ο Μέντοους στο βορειότερο άκρο της νήσου της Νέας Γης. Πριν από τα αρχαιολογικά ευρήματα, η Βίνλαντ ήταν γνωστή μόνο από τα παλαιά Σκανδιναβικά Έπη και την μεσαιωνική ιστοριογραφία. Η ανακάλυψη του 1960 οριστικώς απέδειξε την προ-κολομβιανή αποίκιση της αμερικανικής ηπείρου από τους Βίκινγκ. Η τοποθεσία Λ'Ανς ο Μέντοους (L'Anse aux Meadows) πιθανώς ανταποκρίνεται στον οικισμό Στράουμφιερδ (Straumfjörð) ο οποίος αναφέρεται στα σκανδιναβικά έπη (saga) του Έρικ του Ερυθρού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Αμερικής
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Βραζιλίας
To Βραζιλιάνικο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου (πορτογαλικά: Campeonato Brasileiro Série A), γνωστό και ως Μπραζιλεϊράο (Brasileirão) ή απλά Σέριε Α (Série A), είναι ο σπουδαιότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση της Βραζιλίας και ένα από θεαματικότερα πρωταθλήματα παγκοσμίως.
Διοργανώνεται από τη Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας (CBF) και διεξάγεται από το Μάιο έως το Δεκέμβριο, δηλαδή μία αγωνιστική περίοδος συμπίπτει με το πραγματικό ημερολογιακό έτος. Η διαφορά αυτή σε σχέση με τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα οφείλεται στη θέση της χώρας στο Νότιο Ημισφαίριο: οι ζεστοί θερινοί μήνες δεν πέφτουν στη μέση του χρόνου, αλλά στην αρχή του.
Ως θεσμός έχει υποστεί πάμπολλες αλλαγές από το 1971 που ξεκίνησε. Στην παρούσα μορφή του, συμμετέχουν είκοσι ομάδες που διαγωνίζονται με το σύστημα των δύο γύρων. Το 2021 ανακηρύχθηκε καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου από την Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου. Μάλιστα ήταν η πρώτη φορά από το 1991 που δίνεται η διάκριση, που πρωτάθλημα εκτός της Ευρώπης, κερδίζει αυτόν τον τίτλο.
Πρωταθλήτρια για την περίοδο 2022 είναι η Παλμέιρας η οποία είναι και πολυνίκης με 11 πρωταθλήματα.
Ιστορία
Η τεράστια έκταση της Βραζιλίας (λίγο μικρότερη από την Ευρώπη) καθιστούσε απαγορευτική κάθε σκέψη για ένα παμβραζιλιανικό πρωτάθλημα έως και τη δεκαετία του 1960. Κάθε πολιτεία διοργάνωνε δικό της πρωτάθλημα, π.χ. το Καριόκας στην πολιτεία του Ρίο Ντε Τζανέιρο ή το Παουλίστα στην πολιτεία του Σάο Πάολο. Κάποιες χρονιές, μετά τη λήξη των πολιτειακών πρωταθλημάτων, οι πρωταθλήτριες ομάδες τους συμμετείχαν σε τουρνουά (Taça Brasil, Torneio Pedrosa) με σκοπό την ανάδειξη του «υπερπρωταθλητή», αλλά επρόκειτο για ημιεπίσημες διοργανώσεις.
Η πρόοδος στις εναέριες μεταφορές και η βούληση της χούντας (που κυβερνούσε τότε τη χώρα) να εισαγάγει έναν εθνικό ποδοσφαιρικό θεσμό, οδήγησαν στη διοργάνωση του πρώτου εθνικού πρωταθλήματος το 1971. Τα πολιτειακά πρωταθλήματα δεν καταργήθηκαν, αντίθετα σε κάποιο βαθμό αποτελούσαν κριτήριο για τη συμμετοχή στο εθνικό πρωτάθλημα. Όμως το νέο πρωτάθλημα ήταν αναξιόπιστο, με σύστημα διεξαγωγής που άλλαζε σχεδόν κάθε χρόνο, διάτρητο σε κάθε είδους κυβερνητικές ή παραγοντικές παρεμβάσεις.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του 1979, όταν οι Γκουαρανί και Παλμέιρας αποφασίσθηκε να προκριθούν αυτόματα στην τελική φάση του πρωταθλήματος, με το αιτιολογικό ότι ήταν οι δύο κορυφαίες ομάδες της προηγούμενης περιόδου. Αυτό οδήγησε πολλούς μεγάλους συλλόγους να αποσυρθούν για μία χρονιά σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Τελικά η Παλμέιρας τερμάτισε τρίτη ανάμεσα σε 96 ομάδες έχοντας δώσει μόλις πέντε αγώνες, ενώ η Γκουαρανί με μόλις τρεις αγώνες τερμάτισε στην πρώτη 12άδα.
Άλλο ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι η Γιουβέντους Σάο Πάολο που το 1984 ξεκίνησε στην Α' Κατηγορία, μεσούσης της αγωνιστικής περιόδου υποβιβάσθηκε στη Β' την οποία παρ' όλα αυτά κέρδισε, αλλά δεν προβιβάσθηκε ξανά στην Α'!
Το 1987 οι μεγαλύτεροι σύλλογοι συνέστησαν δική τους ένωση (Clube dos 13, Λέσχη των 13) και διοργάνωσαν χωριστό πρωτάθλημα (Copa União) για εκείνη τη χρονιά.
Παρούσα μορφή
Τελικά το Βραζιλιάνικο Πρωτάθλημα απέκτησε σαφές σύστημα διεξαγωγής μόλις το 2003, υιοθετώντας τα ευρωπαϊκά πρότυπα με κλειστές κατηγορίες (ασύνδετες με τα πολιτειακά πρωταθλήματα), δύο γύρους (όλοι εναντίον όλων μία φορά εντός έδρας και μία εκτός), κατάργηση των αγώνων κατάταξης (play-offs) και ανάδειξη του πρωταθλητή με το σύστημα των βαθμών (3 για νίκη και 1 για ισοπαλία). Τα πολιτειακά πρωταθλήματα εξακολουθούν να υφίστανται, αλλά διεξάγονται τους πρώτους μήνες του χρόνου και δεν εξαρτάται από αυτά η συμμετοχή στο εθνικό πρωτάθλημα - υπάρχουν μάλιστα ομάδες που για διάφορους λόγους (αποφυγή εξόδων, επικέντρωση σε πιο εφικτούς στόχους) προτιμούν να αγωνίζονται μόνο σε αυτά και δε διεκδικούν είσοδο στις εθνικές κατηγορίες.
Στην παρούσα μορφή του Πρωταθλήματος, συμμετέχουν 20 ομάδες. Οι τέσσερις τελευταίοι υποβιβάζονται στην Β' Κατηγορία, ενώ οι τέσσερις πρώτοι κερδίζουν δικαίωμα συμμετοχής στο Κόπα Λιμπερταδόρες (το λατινοαμερικανικό αντίστοιχο του Τσάμπιονς Λιγκ), υπό προϋποθέσεις και ο πέμπτος. Επίσης δύο ομάδες, βάσει ενός συνδυασμού κριτηρίων, αποκτούν δικαίωμα συμμετοχής στο Κόπα Σουδαμερικάνα, τη δεύτερη τη τάξει ηπειρωτική διοργάνωση.
Τίτλοι ανά σύλλογο
² Το πρωτάθλημα του 1979 στιγματίσθηκε από την άρνηση πολλών μεγάλων ομάδων να λάβουν μέρος.
Γενική βαθμολογία πρωταθλημάτων (1959-2021)
Ο πίνακας περιλαμβάνει τις 10 ομάδες με την καλύτερη συγκομιδή πόντων στο πρωτάθλημα.
Πολυνίκης ομάδα ανά περίοδο
Ο κάτωθι πίνακας αναφέρει τα συνολικά χρόνια κατά τα οποία οι αναφερόμενες ομάδες κατείχαν τα περισσότερα πρωταθλήματα. Στην τρίτη στήλη αναφέρεται η χρονική περίοδος στην οποία η κάθε ομάδα κατείχε τα πρωτεία. Δεν υπολογίζονται τα έτη που την πρώτη θέση κατείχαν και μοιράζονταν παραπάνω από μία ομάδες.
Το πρωτάθλημα Βραζιλίας είναι από τα δυσκολότερα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο εξαιτίας του γεγονότος ότι τον τίτλο διεκδικούν κάθε χρόνο πολλές «μεγάλες» ομάδες. Από το 1959 μέχρι το 1961, από το 1973 έως το 1992 και από το 2004 έως το 2015, καμία ομάδα δεν ήταν μόνη πρώτη σε τίτλους. Η ιστορική ομάδα της Σάντος με μπροστάρη τον Πελέ, κατέκτησε πέντε από τα οκτώ συνολικά πρωταθλήματα της την δεκαετία του 1960 και μάλιστα συνεχόμενα (1961-1965). Μέχρι και το 1972 η Σάντος ήταν πολυνίκης του θεσμού αλλά από το 1973 έως και το 1992 υπήρξε ισοπαλία στους τίτλους με την Παλμέιρας η οποία από το 1993 και μετά κατέχει τα πρωτεία με εξαίρεση την περίοδο 2004-2015 που η Σάντος μοιραζόταν την πρωτιά (8 πρωταθλήματα). Τα δύο πρωταθλήματα της Παλμέιρας, το 2016 και το 2018 έχουν επαναφέρει ξανά την διαφορά δύο πρωταθλημάτων, γεγονός που είχε επαναληφθεί την περίοδο 1994-2001.
Το μεγαλύτερο σερί πρωταθλημάτων είναι τα πέντε της Σάντος (1961-1965) και έπειτα τα τρία της Σάο Πάολο (2006-2008). Επτά φορές έχουν κατακτηθεί δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα, δύο φορές από Παλμέιρας και Φλαμένγκο και από μια φορά οι Κορίνθιανς, Κρουζέιρο, Ιντερνασιονάλ.
Αγώνες με την μεγαλύτερη προσέλευση
Πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Βραζιλίας Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα Κατηγορία:Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Ρομπέρτο Αρτέμιο Γκραμάχο
Ο Ρομπέρτο Αρτέμιο Γκραμάχο (ισπανικά: Roberto Artemio Gramajo) (28 Ιουλίου 1947 - 1 Ιουλίου 2023) ήταν Αργεντινός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος.
Σταδιοδρομία
Από το 1967 έως το 1972 αγωνίστηκε στη Ροζάριο Σεντράλ της Αργεντινής. Το 1971 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Αργεντινής, ενώ την ίδια χρονιά έγινε διεθνής με την Εθνική Αργεντινής. Από το 1972 έως το 1974 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό. Στη συνέχεια, επέστρεψε στην Αργεντινή και αγωνίστηκε στις Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν και Κίλμες. Ακολούθως, βρέθηκε στον Ισημερινό και φόρεσε τη φανέλα της Κλουμπ Ντεπορτίβο Κουένκα το 1978 και ολοκλήρωσε την καριέρα του στην Αργεντινή, με τις Κλουμπ Γιόργκε Ουτσάχα και Ολίμπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροσάριο Σεντράλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κίλμες ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο Κουένκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισημερινού
Μαίρα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μαίρα είναι γνωστές:
Πηγή
Μαιρα
Maera
Ρίζα (βοτανική)
thumb|right|250px|Ρίζα δέντρου Η ρίζα είναι το όργανο των ανώτερων φυτών, η λειτουργία της οποίας εξασφαλίζει τον εφοδιασμό του φυτού με νερό και ανόργανα συστατικά, ενώ παράλληλα συμβάλλει σημαντικά στη μηχανική στήριξη του οργανισμού. Συνήθως βρίσκεται μέσα στο έδαφος, αν και υπάρχουν τύποι ριζών που αναπτύσσονται πάνω από το έδαφος ή και πάνω από το νερό.
Ορεάντα
Η Ορεάντα (ουκρανικά και ρωσικά: Ореанда,) είναι ένας αστικός οικισμός στον δήμο Γιάλτας της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας, μια περιοχή που αναγνωρίζεται από την πλειονότητα των χωρών ως τμήμα της Ουκρανίας και προσαρτήθηκε από τη Ρωσία ως Δημοκρατία της Κριμαίας.
Ρίζα (βοτανική)
Περιγραφή
Η αρχική ρίζα ενός φυτού, ονομάζεται ριζίδιο. Οι βασικές λειτουργίες μιας ρίζας διακρίνονται σε:
Ορεάντα
Η Ορεάντα υπάγεται διοικητικά στο Συμβούλιο Συνοικισμού Λιβαδιάς.
Ρίζα (βοτανική)
Ανατομία
Η ρίζα αποτελείται από τα ριζικά τριχίδια, την εφυμενίδα, την επιδερμίδα, τον φλοιό, την ενδοδερμίδα, το περικύκλιο και τέλος τον αγωγό ιστό στο κέντρο της, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη μεταφορά νερού και διαλυμένων ουσιών στα υπόλοιπα μέρη του φυτού.
Ορεάντα
Ο πληθυσμός ήταν 887 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2001. Στην απογραφή του 2014, είχε 835 κατοίκους.
Γεωγραφία
Η Ορεάντα βρίσκεται στη νότια ακτή της Κριμαίας σε υψόμετρο 197 μέτρων. Ο οικισμός βρίσκεται 5 χιλιόμετρα από τη Γιάλτα. Η κορυφή Κρέστοβα των Κριμαϊκών Ορέων βρίσκεται στην Ορεάντα.
Δημοκρατικός σοσιαλισμός
Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, είναι αριστερός πολιτικός χώρος, συγγενής με τη σοσιαλδημοκρατία. Συνήθως εκπροσωπείται από κόμματα τα οποία ήταν παλαιότερα υποστηρικτικά προς τις χώρες του τότε σοσιαλιστικού μπλοκ, αλλά μετατράπηκαν αργότερα σε αυτό που ονομάζεται "δημοκρατικός σοσιαλισμός" λόγω της υποστήριξής τους στους θεσμούς της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν αντιτίθεται στον φιλελεύθερο κοινοβουλευτισμό, ενώ αποσκοπεί μακροπρόθεσμα να άρει τον καπιταλισμό χωρίς όμως να προϋποθέτει κάποιο είδος λαϊκής επανάστασης.
Ορεάντα
Ιστορία
Η Ορεάντα αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του Πέτερ Σίμον Παλάς το 1793 Ταξίδι μέσα από διάφορες επαρχίες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ως Ουργέντα (κυριλλικά: Ургенда).
Δημοκρατικός σοσιαλισμός
Ανάλυση
Πιστεύοντας σε μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία γίνεται αποδεκτή, σε πρώτο επίπεδο η ιδιωτική ιδιοκτησία των επιχειρήσεων και των μέσων παραγωγής, αλλά το κράτος είναι σε θέση να ελέγξει τους ιδιώτες επιχειρηματίες ανά πάσα στιγμή. Ακόμη, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός υποστηρίζει πως το κράτος πρέπει να επιτηρεί αυστηρά την ελεύθερη αγορά και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις ώστε να υπηρετείται το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου, μέχρι να επέλθει ο σοσιαλισμός και η επακόλουθη κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής. Έτσι, ιδανικά, το κράτος συντηρεί ένα πλέγμα προστασίας των πιο αδύναμων πολιτών, ενώ ο καθένας συνεισφέρει στα δημόσια βάρη αναλόγως με τη δύναμή του.
Ορεάντα
Ιστορία
Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, η Ορεάντα ανήκε στον Οίκο των Ποτότσκι. Αργότερα έγινε μέρος της επικράτειας του Ρώσου τσάρου. Από το 1842-1852, ένα παλάτι Ελληνικής Αναγέννησης χτίστηκε στην Ορεάντα από τον αρχιτέκτονα Αντρέι Στακενσνάιντερ. Ο Αμερικανός συγγραφέας Μαρκ Τουέιν έμεινε κάποτε στο παλάτι πριν καεί το 1882. Ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ είχε ένα σπίτι στην Ορεάντα, το οποίο επισκέφτηκε ο Πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον το 1974 μετά τη Σύνοδο Κορυφής της Μόσχας.
Δημοκρατικός σοσιαλισμός
Ανάλυση
Η διαφοροποίηση του δημοκρατικού σοσιαλισμού από τα κεντροαριστερά κινήματα και κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας είναι ότι η σοσιαλδημοκρατία κινείται περισσότερο στα πλαίσια ενός φιλελεύθερου κράτους εμπλουτισμένου με στοιχεία κρατικοσοσιαλιστικής αντίληψης: μεικτή οικονομία, κράτος πρόνοιας κλπ. ενώ ο δημοκρατικός σοσιαλισμός τείνει περισσότερο προς στην κοινωινκή ιδιοκτησία. Η διαφορά του από τον επαναστατικό σοσιαλισμό, όπως ο λενινισμός, είναι ότι ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν στοχεύει στην κατάργηση της ταξικής διαίρεσης μέσω της όξυνσης της ταξικής πάλης με επανάσταση, αλλά στον ιδεολογικό μετασχηματισμό της κοινωνίας σε σοσιαλιστική. Αποδέχεται τη διανομή των παραγόμενων αγαθών μέσω της ελεύθερης αγοράς, στο πλαίσιο μίας μικτής οικονομίας, την οποία παρεμβαίνει μετατρέποντας την σε κρατικοκεντρική μέχρι πλήρους κοινωνικοποίησης αυτής.
Ρίζα (βοτανική)
Ανατομία
Κατηγορία:Μορφολογία φυτών
Ιωάννης Δαμιανός (πολιτικός)
Ο Ιωάννης Δαμιανός (1813-28 Νοεμβρίου 1860) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός του 19ου αιώνα, βουλευτής και υπουργός.
Ορεάντα
Λαϊκή κουλτούρα
Μεγάλο μέρος του διηγήματος του Άντον Τσέχωφ "Η κυρία με το σκυλάκι", που δημοσιεύτηκε το 1899, διαδραματίζεται στην Ορεάντα.
Ιωάννης Δαμιανός (πολιτικός)
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1813. Σχολείο πήγε στο Λύκειο της Αίγινας. Σπούδασε νομικά και ακολούθησε δικαστική και δικηγορική σταδιοδρομία.
Ορεάντα
Παραπομπές
Κατηγορία:Θέρετρα στην Ουκρανία Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Κριμαία
Ιωάννης Δαμιανός (πολιτικός)
Βιογραφικά στοιχεία
Εκλέχθηκε Βουλευτής και το 1851 έγινε Υπουργός Δικαιοσύνης θέση από την οποία υπηρέτησε δέκα μήνες στην Κυβέρνηση Αντωνίου Κριεζή.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 28 Νοεμβρίου 1860. Εγγονοί του ήταν οι Ιωάννης Δαμιανός και Κωνσταντίνος Δαμιανός.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Δημοκρατικός σοσιαλισμός
Ανάλυση
Μετά την Άνοιξη της Πράγας το 1968, και ακόμα περισσότερα μετά την περεστρόικα κατά τη δεκαετία του 1980 και την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ το 1991, ένα μεγάλο υποσύνολο των λενινιστικών κομμάτων διεθνώς διασπάστηκαν και μετακινήθηκαν σταδιακά πρώτα προς τον ευρωκομμουνισμό και τοποθετούμενα συνήθως σήμερα στον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς και του δημοκρατικού σοσιαλισμού.
Διαφορές δημοκρατικού σοσιαλισμού - σοσιαλδημοκρατίας
Από τη δεκαετία του 1980 κι έπειτα, εποχή ανόδου του νεοφιλελευθερισμού στον απόηχο της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 1970, τα περισσότερα κυβερνητικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα μετακινήθηκαν εμπράκτως σε θέσεις εγγύτερα σε αυτές οι οποίες περιγράφονται εδώ ως αντιλήψεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού, εγκαταλείποντας τη μεταπολεμική δέσμευσή τους στην πλήρη απασχόληση, τη μεικτή οικονομία και το κράτος πρόνοιας. Σήμερα, με την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα μοιάζουν να κάνουν ξανά στροφή προς τα δεξιά, προς το ρεύμα του σοσιαλφιλελευθερισμού, σε μια προσπάθεια εξανθρωπισμού του νεοφιλελευθερισμού.
Α) Η μεγαλύτερη διαφορά σοσιαλδημοκρατίας και δημοκρατικού σοσιαλισμού είναι πως η πρώτη δέχθηκε τον καπιταλισμό ως κυρίαρχο σύστημα και προσπάθησε να τον εξανθρωπίσει και σήμερα προσπαθεί μεγάλο μέρος της να εξανθρωπίσει και τον νεοφιλελευθερισμό. Αντίθετα, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν δέχεται τον καπιταλισμό ως τελικό οικονομικό σύστημα, και στοχεύει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, παρότι στην πράξη εφαρμόζονται πολιτικές που δείχνουν να δέχονται τον καπιταλισμό αλλά σε καμία περίπτωση τον νεοφιλελευθερισμό.
Β) Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα διαφοροποιούνται από κόμματα του δημοκρατικού σοσιαλισμού, στο ότι τα δεύτερα έχουν συνήθως αριστερότερες, μαρξιστικές απώτερες καταβολές.
Δ) Το ρεύμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού ανήκει στην Αριστερά, ενώ της σοσιαλδημοκρατίας ανήκει στην Κεντροαριστερά.
Κατηγορία:Σοσιαλισμός Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Δημοκρατία Κατηγορία:Ιστορία του σοσιαλισμού
Συνταγή
Η συνταγή είναι ένα σύνολο οδηγιών για να εκτελέσει κανείς μια διαδικασία ολικού μετασχηματισμού, που μέσα από διάφορες μετατροπές μιας ή περισσότερων βασικών ουσιών (συστατικά) τόσο φυσικές (παραγόμενες μέσω της δράσης), όσο και χημικές (παραγόμενες μέσω μείξης και μεταβολής των ουσιών), δίνει ως αποτέλεσμα κάτι διαφορετικό από την αρχική ύλη, συνήθως αξίας ή χρησιμότητας μεγαλύτερης από εκείνες των συστατικών ατομικά.
Ο όρος είναι κοινός στον τομέα της μαγειρικής, αλλά χρησιμοποιείται επίσης και σε άλλους τομείς, όπως σε τομείς που σχετίζονται με τη βιομηχανία με βάση τη χημεία ή συνεχόμενης διαδικασίας (για παράδειγμα στην παραγωγή του σκυροδέματος, στην προετοιμασία των γαλβανικών μπάνιων, για την δημιουργία μεταλικού κράματος και για την παραγωγή θερμότητας. Επίσης όσον αφορά την μπίρα υπάρχουν οι συνταγές για την παραγωγή των ποικίλων τυπολογιών της. Στον τομέα της ιατρικής δείχνει την συνταγή ενός ή περισσότερων φαρμάκων από την πλευρά του γιατρού προς τον ασθενή.
Αρχαία έννοια
Στις λατινογενείς γλώσσες όρος συνταγή προέρχεται από τη λατινική λέξη recepta, παρελθοντική μετοχή ουδετέρου πληθυντικού αριθμού του ρήματος recipere, που σημαίνει "πράγματα παρμένα", μολονότι στα λατινικά στο μεσαίωνα η περιγραφή της διαδικασίας ξεκινούσε συνήθως με την οδηγία "πάρτε" τα διάφορα συστατικά ή καλύτερα με την προστακτική "recipe" δηλαδή πάρε; και στα αγγλικά η πρώτη λέξη κάθε συνταγής είναι το ρήμα recipe
Έννοια μαγειρική
Σήμερα, ο όρος συνταγή έχει σταδιακά μεταφραστεί στον τομέα της μαγειρικής και γενικά δείχνει μια λίστα με τα συστατικά των τροφίμων για το μαγείρεμα διαφόρων πιάτων. Στη συνταγή, αναφέρονται οι δόσεις, σε γραμμάρια ή μερικές φορές μετρήσεις στο μάτι (κουτάλια, ποτήρια...) ή σε αναλογίες, και λεπτομερείς οδηγίες, μερικές φορές συνοδεύεται από εικόνες, οι οποίες εξηγούν τον τρόπο δημιουργίας ενός πιάτου. Η συνταγή περιλαμβάνει τις πληροφορίες σχετικά με τον αριθμό των μερίδων που μπορεί να βγάλει κανείς με αυτά τα συστατικά, τη διάρκεια του μαγειρέματος και τη θερμοκρασία που πρέπει να έχει ο φούρνος (αν για παράδειγμα μιλάμε για κέικ ή ψητά) και συμβουλές για το πώς σερβίρεται το πιάτο. Πολύ συχνά, επίσης,αναγράφονται και οι θερμίδες του μαγειρεμένου πιάτου.
Η ιστορία της μαγειρικής στην κουζίνα
Τόσο η δομή όσο και η γλώσσα της συνταγής έχουν υποστεί στο παρελθόν κάποιες αλλαγές, Η μόνη ουσιαστική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στις αρχαίες και σύγχρονες συνταγές είναι ότι στις τελευταίες  αναφέρονται οι δόσεις, οι χρόνοι μαγειρέματος,περιγράφεται με μεγαλύτερη λεπτομέρεια η διαδικασία μαγειρέματος: αυτό εξηγείται, άλλωστε, από το γεγονός ότι οι παλιές συνταγές ήταν προορισμένες από μάγειρες για άλλους μάγειρες, ενώ οι σύγχρονες, από αυτόν που τις γράφει ως επί το πλείστον απευθύνονται σε νοικοκυρές και στο ευρύ κοινό,για το οποίο δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι κατέχει αυτή τη γνώση.
Οι συνταγές του Apicio είναι συνθετικές και σύντομες, και μερικές φορές πολύπλοκες; το πράγμα δυσκολεύει από την πληθώρα των συστατικών (καθώς όλα δεν είναι γνωστά) και από την πολυπλοκότητα των πιάτων.
Στη Νάπολη, στις αρχές του 14ου αιώνα, γράφτηκε στα λατινικά από έναν αυλικό του βασιλιά Καρόλου β' του Ανζού, ένα από τα πιο αρχαία συγγράμματα της μεσαιωνικής κουζίνας, το Liber de coquina. Το βιβλίο περιέχει συνταγές από διαφορετικές αυλές, κυρίως γαλλικής και ναπολετάνικης επιρροής, αλλά περιλαμβάνει και συνταγές με επιρροές από τους άραβες,τους ισπανούς και αλλών  ιταλικών περιοχών
Οι συνταγές του δέκατου πέμπτου αιώνα του Maestro Martino του Κόμο διακρίνονται από τις προηγούμενες μόνο για μια πιο ακριβή περιγραφή της διαδικασίας, και για μεγαλύτερη ακρίβεια όσον αφορά την ορολογία. Οι συνταγές του προικισμένου του μαθητή Bartolomeo Platina,άψογα περιεκτικές συνοδεύονται, κατά κανόνα, από τις παρατηρήσεις ιατρικής και διατροφής, και καμιά φορά από ευγενικά ανέκδοτα.
Ανάμεσα στα συνταγολόγια του δέκατου έκτου αιώνα,το πολυτιμότερο και το πιο καινοτόμο πάνω στο γαστρονομικό σχέδιο είναι εκείνο του Κρίστοφερ Messisbugo, είναι μάλλον συμβατικό στη διαμόρφωση των συνταγών, γενικά γρήγορες, ακόμα κι αν είναι προικισμένα κομψές.
Στα συνταγολόγια του δευτέρου μισού του δέκατου όγδοου αιώνα και σε αυτά του δέκατου ενάτου επιβάλλεται μια βαριά αργκό και το στιλ μπαρόκ γεμάτα από γαλλικές εκφράσεις και ιδιωματισμούς
Κατηγορία:Βιομηχανικές διεργασίες Κατηγορία:Τεχνικές μαγειρέματος Κατηγορία:Χειροτεχνία
Χαβιέρ Κλεμέντε
Ο Χαβιέρ Κλεμέντε Λάθαρο (Javier Clemente Lázaro, Μπαρακάλντο, 12 Μαρτίου 1950 - ...) είναι Ισπανός προπονητής ποδοσφαίρου. Γνωστός και ως Ο ξανθός από το Μπαρακάλντο λόγω της καταγωγής του, ο βετεράνος προπονητής της Πριμέρα Ντιβιζιόν έχει περάσει το μεγαλύτερο τμήμα της καριέρας του εργαζόμενος σε δύο συλλόγους: την Αθλέτικ Μπιλμπάο και την Εσπανιόλ. Μεταξύ 1992 και 1998, διετέλεσε προπονητής της Ισπανίας, παραμένοντας αήττητος μαζί της για 31 αγώνες. Αφού προπόνησε την Ισπανία και ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχει επιλεγεί να προπονήσει ομάδες οι οποίες βρίσκονται σε δύσκολη βαθμολογική θέση, αλλά τις περισσότερες φορές τελείωνε στη ζώνη του υποβιβασμού ή αποτύγχανε να προκριθεί για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις: Μπέτις, Μαρσέιγ, Τενερίφη, Αθλέτικ Μπιλμπάο, Σερβία, Μούρθια, Βαγιαδολίδ, Καμερούν και Σπόρτινγκ Χιχόν.
Αθλέτικ Μπιλμπάο
Ως παίκτης, ο Κλεμέντε πραγματοποίησε 47 εμφανίσεις στην Πριμέρα Ντιβιζιόν με την Αθλετικ Μπιλμπάο, πετυχαίνοντας έξι τέρματα το διάστημα μεταξύ 1968 και 1971. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας της Αθλέτικ που κατέκτησε το Copa del Generalísimo το 1969, αλλά η αγωνιστική του καριέρα έληξε άδοξα λόγω τραυματισμού. Ο Κλεμέντε έμαθε το επάγγελμα του προπονητή στις Αρένας Κλουμπ ντε Γκέτσο, ΣΝ Μπασκόνια και μετέπειτα Μπιλμπάο Αθλέτικ, προτού αναλάβει προπονητής στην Αθλέτικ Μπιλμπάο για πρώτη φορά, το 1981.
Πρωταθλητής της La Liga
Ο Κλεμέντε σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να δημιουργήσει μία από τις καλύτερες ομάδες στην ιστορία του συλλόγου του Μπιλμπάο. Οι βετεράνοι Ντάνι και Άντονι Γκοϊκοτσέα συμπληρώθηκαν από νεαρούς παίκτες προερχόμενους από την cantera, όπως οι Σαντιάγο Ουρκιάγα, Μιγκέλ ντε Αντρές, Ισμαέλ Ουρτούμπι, Εστανισλάο Αργότε και Άντονι Θουμπιθαρρέτα. Το 1983, η ομάδα κατέκτησε την Πριμέρα Ντιβιζιόν και το 1984 έκανε το double κατακτώντας τόσο την Πριμέρα Ντιβιζόν, όσο και το Κύπελλο Ισπανίας. Το πρώτο του πέρασμα από την Αθλέτικ είναι επίσης γνωστό για την αντιπαλότητα που ξεκίνησε εκείνη την περίοδο με την Μπαρτσελόνα. Ξεκίνησε όταν ο Σέσαρ Λουίς Μενότι, τότε προπονητής στη Μπαρτσελόνα, άσκησε κριτική στον τρόπο παιχνιδιού του Κλεμέντε, χαρακτηρίζοντας το αγωνιστικό του στυλ αυταρχικό και την ομάδα του ως αμυντική και καταστροφική στο παιχνίδι της. Ο Κλεμέντε απάντησε, χαρακτηρίζοντας τον Μενότι ως ηλικιωμένο χίπη και γυναικά. Η ένταση κορυφώθηκε ύστερα από έναν αγώνα για την Πριμέρα Ντιβιζόν, που έλαβε χώρα στο Καμπ Νου, στις 24 Σεπτεμβρίου 1983, όταν ο Γκοϊκοτσέα κλότσησε από πίσω τον Ντιέγο Μαραντόνα, τραυματίζοντας σοβαρά τον τελευταίο. Ο Γκοϊκοτσέα, του οποίου η εικόνα ήρθε να προσωποποιήσει το αγωνιστικό στυλ της Αθλέτικ του Κλεμέντε, έγινε στη συνέχεια γνωστός ως ο Χασάπης του Μπιλμπάο. Στις 5 Ιουλίου 1984, οι δύο ομάδες ήρθαν ξανά αντιμέτωπες στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας, σε έναν αγώνα που έληξε με εκτεταμένη συμπλοκή μεταξύ των παικτών των δύο συλλόγων.
Επιστροφή στην Αθλέτικ
Η πρώτη θητεία του Κλεμέντε στον πάγκο της Αθλέτικ έλαβε τέλος το 1986. Πάραυτα, επέστρεψε για να προπονήσει την ομάδα δύο άλλες φορές, τη σεζόν 1990–91 και τη σεζόν 2005–06. Και στις δύο περιπτώσεις, απέτυχε να επαναλάβει το κατόρθωμα και την επιτυχία της πρώτης του θητείας στον σύλλογο και, παρά το γεγονός πως βοήθησε την Αθλέτικ να γλιτώσει τον υποβιβασμό το 2006, απολύθηκε μετά την κριτική που άσκησε ενάντια στη μεταγραφική πολιτική του συλλόγου.
Εσπανιόλ
Αφού αποχώρησε από την Αθλέτικ το 1986, ο Κλεμέντε προσλήφθηκε ως προπονητής της Εσπανιόλ. Στην πρώτη του σεζόν στην ομάδα, την οδήγησε στην κατάκτηση της τρίτης θέσης της Πριμέρα Ντιβιζιόν και την πρόκριση για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Στη διάρκεια της σεζόν 1987–88, οδήγησε την Εσπανιόλ στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, καταβάλλοντας την αντίσταση των Μίλαν και Ιντερνατσιονάλε στο πέρασμα. Στον τελικό απέναντι στην Μπάγερ Λεβερκούζεν, κέρδισε τον πρώτο αγώνα στο Σαριά με σκορ 3–0. Όμως, όμως στον επαναληπτικό αγώνα η Μπάγερ κέρδισε με το ίδιο σκορ, με τον αγώνα να καταλήγει στη διαδικασία των πέναλτι, με την Εσπανιόλ να ηττάται σε αυτή με σκορ 3–2. Ο Κλεμέντε τελείωσε την πρώτη του θητεία στην Εσπανιόλ το 1989. Αφού προπόνησε την Ατλέτικο Μαδρίτης, οδηγώντας τη μέχρι τη δεύτερη θέση της Πριμέρα Ντιβιζιόν, στη διάρκεια της σεζόν 1989–90, επέστρεψε στην Εσπανιόλ για τη σεζόν 1990–91. Επέστρεψε στην ομάδα της Βαρκελώνης για τρίτη φορά το 2002, όπου και παρέμεινε μέχρι το 2003.
Πριμέρα Ντιβιζιόν και Λιγκ 1
Ο Κλεμέντε έχει επίσης εργαστεί ως προπονητής σε πολλές άλλες ομάδες της Πριμέρα Ντιβιζιόν και, στη διάρκεια της σεζόν 2000–01, ανέλαβε για σύντομο διάστημα τη γαλλική Μαρσέιγ. Στη διάρκεια της σεζόν 1998–99, ανέλαβε τη Ρεάλ Μπέτις, όπου δέχτηκε έντονη κριτική όταν έφτυσε οπαδό της ομάδας και δήλωσε πως η Ανδαλουσία είναι άλλη χώρα. Διετέλεσε επίσης προπονητής των Ρεάλ Σοσιεδάδ, Τενερίφη και Ρεάλ Μούρθια.
Ρεάλ Βαγιαδολίδ
Στις 6 Απριλίου 2010, ο Κλεμέντε αντικατέστησε τον Ονέσιμο Σάντσες στην τεχνική ηγεσία της Ρεάλ Βαγιαδολίδ, με την ελπίδα πως η εμπειρία του ως βετεράνος θα μπορούσε να βοηθήσει τη Βαγιαδολίδ να ξεφύγει από τη ζώνη του υποβιβασμού και να παραμείνει στην Πριμέρα. Ο Κλεμέντε οδήγησε την ομάδα του σε σημαντικό αριθμό νικών, χωρίς αντίκρισμα όμως, και παρά το γεγονός πως η ομάδα είχε κατά πολύ βελτιωθεί από την αλλαγή στην τεχνική της ηγεσία, καθώς η Ρεάλ Βαγιαδολίδ υποβιβάστηκε στις 16 Μαΐου 2010.
Σπόρτινγκ Χιχόν
Στις 13 Φεβρουαρίου 2012, ο Κλεμέντε υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη Σπόρτινγκ Χιχόν μέχρι το τέλος της σεζόν.
Ισπανία
Το 1992, ο Κλεμέντε προσλήφθηκε στη θέση του προπονητή της Ισπανίας. Ο πρώτος του αγώνας στον πάγκο της ήταν μία νίκη με σκορ 1–0 επί της Αγγλίας στις 9 Σεπτεμβρίου 1992. ήταν προπονητής της Ισπανίας στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1994 και του 1998 και στη διάρκεια του Euro 1996. Παρά το γεγονός πως οδήγησε την ομάδα του σε ένα σερί 31 αγώνων χωρίς ήττα, δέχτηκε έντονη κριτική για τη χρησιμοποίηση πολλών Βάσκων παικτών και για τον παραγκωνισμό του Χοσέπ Γκουαρδιόλα. Η Ισπανία κατέβηκε να αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 ως ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης, αλλά αποκλείστηκε από τον πρώτο κιόλας γύρο, γνωρίζοντας την ήττα από τη Νιγηρία στον πρώτο της αγώνα και φέρνοντας ισοπαλία με σκορ 0-0 με την Παραγουάη. Μετά από 62 αγώνες στην τεχνική της ηγεσία, απολύθηκε μετά από μια ήττα με σκορ 3–2 από την Κύπρο στις 5 Σεπτεμβρίου 1998.
Σερβία
Ο Κλεμέντε υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Εθνική Σερβίας στις 21 Ιουλίου 2006, θέση την οποία ανέλαβε ύστερα από σχετική πρωτοβουλία του Προέδρου της Ομοσπονδίας Τσβένταν Τέρζιτς. Σύμφωνα με τον Σερβικό Τύπο, ο μισθός του Κλεμέντε άγγιζε τις €30,000 τον μήνα σε ένα διετές συμβόλαιο που του απέφερε συνολικά ένα ποσόσ της τάξης των €720,000. Επίσης, θα άγγιζε bonus ύψους €400,000 στην περίπτωση που η Σερβία προκρινόταν για την τελική φάση του Euro 2008, και ένα πρόσθετο bonus ύψους €150,000 για κάθε γύρο που θα πέρναγε η Σερβία στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Σε μια συνέντευξη που έδωσε στη σέρβικη εφημερίδα Politika, ο Κλεμέντε ισχυρίστηκε πως ο μισθός των €30,000 μηνιαίως είναι ο μικρότερος που έχει λάβει στην καριέρα του τα τελευταία 20 χρόνια. Πήρε μαζί του ως βοηθούς του τους Ρίστο Βιντάκοβιτς και Σίμο Κρούνιτς.
Αναλαμβάνοντας την ομάδα, η οποία είχε πραγματοποιήσει τραγικές εμφανίσεις στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2006, ο Κλεμέντε πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως προπονητής της Σερβίας στις 16 Αυγούστου 2006 σε μια εκτός έδρας νίκη με 1–3 σε φιλικό αγώνα απέναντι στην Τσεχία. Μετά τον διαχωρισμό από το Μαυροβούνιο, αυτός ήταν ο πρώτος αγώνας της ομάδας υπό το όνομα της Σερβίας. Οι νέοι παίκτες που προωθήθηκαν στην ομάδα ήταν οι Μάρκο Πάντελιτς, Ντάνκο Λάζοβιτς, Βλάντιμιρ Στόικοβιτς, Αλεξάνταρ Τρίσοβιτς, κτλ. ενώ μέλη της προηγούμενης ποδοσφαιρικής γενιάς όπως οι Σάβο Μιλόσεβιτς, Ματέγια Κέζμαν, Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, Άλμπερτ Ναντ, και Ντράγκοσλαβ Γιέβριτς σταδιακά απομακρύνθηκαν από την ομάδα.
Στον Όμιλο Α' της προκριματικής φάσης του Euro 2008, η Σερβία ξεκίνησε λαμπρά τις υποχρεώσεις της πετυχαίνοντας τρεις εντός έδρας νίκες απέναντι σε Αζερμπαϊτζάν, Βέλγιο και Αρμενία και μια ισοπαλία απέναντι στην Πολωνία στους τρεις πρώτους αγώνες της για τη διοργάνωση. Όμως, σύντομα η κατάσταση άρχισε να χειροτερεύει με μια ήττα από το Καζακστάν με σκορ 2-1 εκτός έδρας τον Μάρτιο του 2007. Εκτός από την ήττα στον συγκεκριμένο αγώνα, ο επιθετικός Νίκολα Ζίγκιτς έριξε αγκωνιά σε ένα παίκτη του Καζακστάν δεχόμενος, ως αποτέλεσμα, την αποβολή από τον διαιτητή της αναμέτρησης.
Η Σερβία κατόρθωσε να πάρει μια σημαντική ισοπαλία με σκορ 1-1 από το φαβορί του ομίλου Πορτογαλία εντός έδρας, ενώ κέρδισε με σκορ 0-2 στη Φινλανδία, δημιουργώντας έτσι ελπίδες στους οπαδούς της. Μετά από αυτά τα αποτελέσματα, όμως, η ομάδα επέστρεψε στην πεζή πραγματικότητα - με καταρχάς μια ήττα με 3-2 στο Βέλγιο λόγω ανόητων αμυντικών λαθών του Μλάντεν Κριστάγιτς, την οποία ακολούθησε μία λευκή ισοπαλία εντός έδρας απέναντι στη Φινλανδία, μπροστά σε κοινό 15,000 θεατών. Ο εκτός έδρας αγώνας στην Πορτογαλία ήταν ιδιαίτερης σημασίας για τη Σερβία, με τη νίκη να είναι απαραίτητη, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να πάρει μια ισοπαλία με σκορ 1-1 στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης, χάρη σε ένα γκολ του Μπράνισλαβ Ιβάνοβιτς.
Ο αγώνας απέναντι στην Αρμενία, στον οποίο η νίκη ήταν μονόδρομος, έφερε άλλη μια κακή εμφάνιση, καθώς η Σερβία δεν κατάφερε να σπάσει τη σφιχτή αμυντική ζώνη των Αρμενίων, με αποτέλεσμα μια λευκή ισοπαλία. Με τη Σερβία, πλέον, εκτός διεκδίκησης της πρόκρισης, ο Κλεμέντε ανέφερε τη σοβαρότητα των παικτών ως έναν από τους κύριους λόγους αυτής της αποτυχίας. Τέσσερις μέρες αργότερα, η ίδια αυτή ομάδα κέρδισε το Αζερμπαϊτζάν με σκορ 1-6, αλλά πλέον ήταν πολύ αργά. Μετά την αποτυχία πρόκρισης, ο Κλεμέντε απολύθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2007.
Καμερούν
Στις 17 Αυγούστου 2010, ο Κλεμέντε ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Καμερούν. Παρέλαβε την ομάδα από τον Πολ Λε Γκεν, ο οποίος παραιτήθηκε μετά την ήττα του Καμερούν σε όλους τους αγώνες του για τη φάση των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010.
Ο Κλεμέντε πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως προπονητής του Καμερούν στις 4 Σεπτεμβρίου 2010, σε μια εκτός έδρας νίκη με σκορ 1–3 στον πρώτο αγώνα για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2012 απέναντι στον Μαυρίτιο. Τελικώς, το Καμερούν τερμάτισε δεύτερο πίσω από τη Σενεγάλη, αποτυγχάνοντας να προκριθεί για την τελική φάση της διοργάνωσης. Ως αποτέλεσμα, ο Κλεμέντε απολύθηκε από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Καμερούν στις 25 Οκτωβρίου 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Βάσκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλέτικ Μπιλμπάο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ18 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλέτικ Μπιλμπάο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπόρτινγκ Χιχόν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μούρθια Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Σοσιεδάδ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Καμερούν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλέτικ Μπιλμπάο Β Κατηγορία:Προπονητές Αρένα Κλουμπ Γκέτσο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΝ Τενερίφη Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Λιβύης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1996 Κατηγορία:Προπονητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1998 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
Νότο
Η Νότο (Σικελικά : Notu, Λατινικά : Netum) είναι πόλη και κοινότητα στην Ιταλική Επαρχία των Συρακουσών στις ανατολικές ακτές της Περιφέρειας της Σικελίας. Η έκταση της πόλης είναι 554.99 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την Απογραφή του 2018 24.028 κάτοικοι. Βρίσκεται περίπου 32 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα Συρακούσες στους πρόποδες της οροσειράς Υβλέας, έδωσε το όνομα του στη γύρω περιοχή "Πεδιάδα του Νότο". Η αρχαία πόλη του Νότο και άλλες επτά πόλεις στην κοιλάδα της έχουν ανακηρυχτεί από την UNESCO Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με σημαντικό αρχαιολογικό, τουριστικό και αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον (2002).
Μεσαίωνας
Οι Άραβες κατέκτησαν τη Σικελία (866) και έδωσαν προαγωγή στον Νότο σε πρωτεύουσα μίας από τις τρεις επαρχίες του νησιού με το όνομα "Πεδιάδα του Νότο". Η Νότο έγινε το τελευταίο οχυρό των Αράβων την εποχή που οι Νορμανδοί κατέκτησαν το νησί, κατόπιν έγινε Νορμανδική πόλη. Τον 16ο και τον 17ο αιώνα η πόλη έβγαλε μεγάλες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών, ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας της παραχώρησε τον τίτλο "Έξυπνη πόλη". Τον επόμενο αιώνα η Νότο επεκτάθηκε περισσότερο από τα γνωστά όρια με πολλά νέα λαμπρά κτίσματα, εκκλησίες, ανάκτορα και μοναστήρια, τα περισσότερα ισοπεδώθηκαν στον θανατηφόρο σεισμό μεγέθους 7.4 Ρίχτερ (11 Ιανουαρίου 1693).
Νεώτερα χρόνια
Η πόλη ξανακτίστηκε μετά τον σεισμό από διάσημους αρχιτέκτονες με νέα κτίσματα ρυθμού Μπαρόκ, η νέα θέση της πόλης ήταν πιο κοντά στο Ιόνιο και ο καλλιτέχνης Σεζάρ Μπράντι την ονόμασε "Πέτρινο κήπο", ανακηρύχτηκε από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Πολλά από τα νέα κτίσματα οικοδομήθηκαν από μία μορφή πέτρας που προκύπτει από την έκθεση του μελιού στον ήλιο, μέρος του Καθεδρικού ναού κατέρρευσε (1966) με μεγάλα πλήγματα για την αρχιτεκτονική Μπαρόκ. Η πόλη έχασε το καθεστώς της πρωτεύουσας επαρχίας όταν εξεγέρθηκε στον Οίκο των Βουρβόνων (1817), άνοιξε τις πύλες της στον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι (16 Μαΐου 1860) και εισήλθε στην Ιταλική Ενοποίηση (21 Οκτωβρίου 1860). Η Νότο απέκτησε επισκοπή (1844) αλλά αργότερα διαλύθηκαν οι θρησκευτικές συντεχνίες που είχαν σημαντικά προνόμια (1866). Τον Ιούλιο του 1943 απελευθερώθηκε από το Φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι, στο Ιταλικό δημοψήφισμα του 1946 ψήφισε όπως ολόκληρη η Σικελία υπέρ της διατήρησης της μοναρχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας των Συρακουσών
Μαινάδες
thumb|Μαινάδα που χορεύει. Ελληνικό αγαλματίδιο του 3ου αιώνα π.Χ. από τον [[Τάραντας|Τάραντα.]]
Στην ελληνική μυθολογία οι Μαινάδες ήταν νύμφες που παρουσιάζονται ως συντρόφισσες και συνοδοί του θεού Διονύσου. Η λέξη μαινάς (στον ενικό) εμφανίζεται στον Όμηρο, όπου συσχετίζεται με τη μανία. Και πράγματι, το κυριότερο χαρακτηριστικό των Μαινάδων ήταν η εκστατική μανία, δηλαδή η πέρα από τη λογική υπερκινητική και βίαιη συμπεριφορά. Αναφέρονται κυρίως ως τροφοί του Διονύσου και ταυτίζονται με τις Βάκχες. Την καλύτερη περιγραφή τους τη συναντάμε στην τραγωδία Βάκχες του Ευριπίδη. Στη Μακεδονία, σύμφωνα με τον «Βίο του Αλεξάνδρου» από τον Πλούταρχο, οι Μαινάδες αποκαλούνταν Μιμαλλώνες και Κλωδώνες. Στην υπόλοιπη Ελλάδα αναφέρονταν και με τα επίθετα Βασσαρίδες, Ποτνιάδες κ.ά., ενώ συγχέονται και με τις Θυιάδες.
Οι Μαινάδες στην τέχνη
Οι Μαινάδες διακρίνονται στην τέχνη από τις άλλες γυναικείες μορφές. Στις αρχαίες ελληνικές αγγειογραφίες απεικονίζονται πολλές φορές να χορεύουν με Σειληνούς και Σατύρους, ή την ώρα που προσφέρουν θυσία στον Διόνυσο, ή κατά τη σκηνή της τιμωρίας του Πενθέα και του Ορφέα. Στην κλασική και μεταγενέστερη τέχνη, οι Μαινάδες απεικονίζονται επίσης μαζί με τη θεά Αφροδίτη και τον κύκλο της, ή μαζί με την Ειρήνη και τις Μούσες. Από τις γλυπτές αναπαραστάσεις των Μαινάδων ξεχωρίζουν δύο αγάλματα Μαινάδων που χορεύουν. Το ένα από αυτά, που φυλάσσεται στη Δρέσδη, σχετίζεται με τον γλύπτη Σκόπα, ενώ το άλλο ανάγεται στην Ελληνιστική Εποχή.
Έχει προταθεί ότι οι λεγόμενες καρυάτιδες του Τύμβου Καστά, στην πραγματικότητα αποτελούν Μαινάδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαιναδες
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1969
Το 10ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1969 έως τις 6 Οκτωβρίου 1969 στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Ξένο μη διαγωνιστικό
Προβλήθηκαν 7 ταινίες μεγάλου μήκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1969
Παλιά Συναγωγή του Λοτζ
Η Παλιά Συναγωγή του Λοτζ (πολωνικά: Stara Synagoga w Łodzi), επίσης γνωστή ως Συναγωγή Άλτε Σιλ (Synagoga Alte Szil, που σημαίνει «Συναγωγή της Παλιάς Πόλης»), ήταν συναγωγή στο Λοτζ της Πολωνίας. Η Παλιά Συναγωγή ήταν η κύρια ορθόδοξη συναγωγή του Λοτζ. Χτίστηκε από ορθόδοξους μεγαλοβιομήχανους που ήθελαν να ξεπεράσουν ή τουλάχιστον να ανταγωνιστούν τη Μεγάλη Συναγωγή του Λοτζ του 1881 που χτίστηκε από τη μεταρρυθμισμένη εβραϊκή κοινότητα.
Ιστορία
Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1859 σχετικά με μια νέα, τούβλινη συναγωγή στην οδό Βολμπόρσκα 20, σχεδιασμένη από τον Γιαν Κάρολ Μέρτσινγκ σε ένα νεο-μανιεριστικό στυλ. Το νέο κτίριο άνοιξε το 1861. Η κατασκευή, επιβραδυνόμενη από μια οικονομική κρίση, συνεχίστηκε μέχρι το 1871.
Το κτίριο του 1861 αντικαταστάθηκε μεταξύ 1897 και 1900 από μια περίτεχνη συναγωγή της Μαυριτανικής Αναβίωσης που σχεδιάστηκε από τον Άντολφ Ζέλιγκσον, έναν γνωστό αρχιτέκτονα από το Λοτζ. Τα υπογεγραμμένα σχέδια του αρχιτέκτονα για το κτίριο δημοπρατήθηκαν στον Sotheby's στις 17 Δεκεμβρίου 2008 για 13.750 $.
Σύμφωνα με τον Σίμον Χούμπερμπαντ (1909-1942), ο οποίος τεκμηρίωσε την ανταπόκριση των Εβραίων της Πολωνίας στο Ολοκαύτωμα πριν δολοφονηθεί από τους Ναζί: «Η συναγωγή ήταν πολύ ψηλή και όμορφη. Περιείχε δύο γυναικείες στοές. Συνολικά, είχε πεντακόσιες θέσεις. Υπήρχαν τριάντα έξι κύλινδροι Τορά στη συναγωγή και μεγάλη ποσότητα ασημένιων στολιδιών Τορά, συμπεριλαμβανομένων πολλών παλαιών έργων τέχνης. Όλες οι επίσημες δημόσιες τελετές πραγματοποιούνταν σε αυτήν τη συναγωγή».
Η συναγωγή κάηκε ολοσχερώς στις 15-16 Νοεμβρίου 1939, κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην συναγωγές στην Πολωνία Κατηγορία:Συναγωγές στην Πολωνία κατεστραμμένες από την Ναζιστική Γερμανία
Βραβεία National Movie
National Movie
Ούμρα
μικρογραφία| Προσκυνητές περιφέρονται στην [[Κάαμπα στη Μέκκα]] Η Ούμρα ( عُمْرَة) είναι ένα ισλαμικό προσκύνημα στη Μέκκα, την ιερότερη πόλη για τους μουσουλμάνους, που βρίσκεται στην περιοχή Χετζάζι της Σαουδικής Αραβίας. Μπορεί να πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, σε αντίθεση με το Χατζ ("προσκύνημα"), το οποίο έχει συγκεκριμένες ημερομηνίες σύμφωνα με το ισλαμικό σεληνιακό ημερολόγιο.
Σύμφωνα με τη Σαρία (Νόμος του Ισλάμ), και για τα δύο προσκυνήματα, ένας μουσουλμάνος πρέπει πρώτα να αναλάβει το Ιχράμ, μια κατάσταση εξαγνισμού που επιτυγχάνεται με την ολοκλήρωση των τελετουργιών καθαρισμού φορώντας την προβλεπόμενη ενδυμασία και την αποχή από ορισμένες ενέργειες. Αυτό πρέπει να επιτευχθεί όταν φτάσει κανείς σε ένα Μικάτ, ένα κύριο οριακό σημείο στη Μέκκα. Υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες για τους ταξιδιώτες με αεροπλάνο, οι οποίοι πρέπει να προχωρήσουν σε ιχράμ, μόλις εισέλθουν σε μια συγκεκριμένη περίμετρο στην πόλη.
Η Ούμρα απαιτεί από τους μουσουλμάνους να εκτελούν δύο βασικά τελετουργικά, το ταουάφ και το σα-ΐ. Το ταουάφ είναι ένας κύκλος γύρω από την Κάαμπα επτά φορές. Για τους άνδρες, συνιστάται να κάνουν τους τρεις πρώτους γύρους με βιαστικό ρυθμό και μετά τέσσερις γύρους με πιο χαλαρό ρυθμό. Ακολουθεί το σα-ΐ μεταξύ Σάφα και Μάρουα στο Μεγάλο Τζαμί της Μέκκας, μια βόλτα προς τιμήν της αναζήτησης της Άγαρ για νερό για τον γιο της και το έλεος του Θεού όταν απαντά στις προσευχές. Οι προσκυνητές ολοκληρώνουν το προσκύνημα με χαλκ, μερικό ή πλήρες κόψιμο των μαλλιών.
Η ούμρα μερικές φορές θεωρείται το «μικρό προσκύνημα», δεδομένου ότι δεν είναι υποχρεωτική σε όλες τις ισλαμικές σχολές σκέψης, αλλά εξακολουθεί να συνιστάται ιδιαίτερα. Γενικά μπορεί να ολοκληρωθεί σε λίγες ώρες, σε σύγκριση με το Χατζ, που μπορεί να διαρκέσει μερικές ημέρες. Επίσης δεν προορίζεται να ερμηνευθεί ως υποκατάστατο του Χατζ. Ωστόσο, και τα δύο είναι απόδειξη της αλληλεγγύης του μουσουλμανικού λαού και της υποταγής του στον Αλλάχ.