cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ματάρε Γιουνάιτεντ ΦΚ
Ανδρική ομάδα
Συμμετέχει στην ανώτατη κατηγορία της χώρας. Έχει κατακτήσει 1 φορά το πρωτάθλημα (2008) και 2 φορές το κύπελλο της χώρας (1998, 2000). Επίσης, έχει μια συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής (2009).
Γυναικεία ομάδα
Διαθέτει επίσης γυναικεία ομάδα με το όνομα Ματάρε Γιουνάιτεντ Λέιτις ΦΚ, η οποία επίσης συμμετέχει στην ανώτατη κατηγορία της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κένυας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1994
Κάταλιν Κάρικο
Η Κάταλιν Κάρικο (στην ουγγρική γλώσσα: Karikó Katalin) (γεν. 1955) είναι Ουγγαρέζα βιοχημικός, που ασχολήθηκε για δεκαετίες με τη μελέτη του mRNA και πώς αυτό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση διάφορων ασθενειών.
Μετά από έρευνες πολλών ετών το 2004 η Κάρικο και ο Ντρου Γουάισμαν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, κατάφεραν να δημιουργήσουν συνθετικό mRNA, το οποίο όταν εισαχθεί στον ανθρώπινο οργανισμό μπορεί να δώσει τις σχετικές οδηγίες χωρίς να προκαλεί την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος καθώς χρησιμοποίησαν ένα ελαφρώς τροποποιημένο νουκλεοσίδιο στην αλληλουχία mRNA. Η τεχνολογία αυτή χρησιμοποιήθηκε από τις εταιρίες Pfizer και Moderna για την παρασκευή του εμβολίου κατά του COVID-19 το 2020.
Η Κάταλιν Κάρικο είναι αντιπρόεδρος της εταιρίας BioNTech RNA Pharmaceuticals. Η κόρη της Σούζαν Φράντσια έχει κερδίσει δύο χρυσά μετάλλια στη κωπηλασία σε ολυμπιακούς αγώνες με την εθνική ομάδα των Η.Π.Α.
Αμανουλάχ Χαν
Ο Αμανουλάχ Χαν (1 Ιουνίου 1892 - 25 Απριλίου 1960) ήταν βασιλιάς του εμιράτου του Αφγανιστάν από το 1919 έως το 1929, πρώτα σαν εμίρης και μετά το 1926 ως σάχης. Οδήγησε το Αφγανιστάν στην ανεξαρτησία του από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ήταν ο πρώτος Αφγανός ηγέτης που προσπάθησε να εκσυγχρονίσει το Αφγανιστάν. Ωστόσο δεν τα κατάφερε εξαιτίας της ανόδου του Χαμπιμπουλάχ Καλακανί (Habībullāh Kalakānī) και των υποστηριχτών του που ήταν αντίθετοι στον εκσυχρονισμό του κράτους. Στις 19 Ιανουαρίου το 1929, παραιτήθηκε και κατέφυγε στην τότε γειτονική Βρετανική Ινδία, ενώ το Αφγανιστάν έπεσε σε εμφύλιο πόλεμο. Από την Βρετανική Ινδία πήγε στην Ευρώπη όπου και πέθανε στην Ζυρίχη της Ελβετίας το 1960.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς του Αφγανιστάν
Δρίλλος
thumb|365x365px|Αρσενικός δρίλλος Ο δρίλλος (επιστημονική ονομασία: Mandrillus leucophaeus - Μανδρίλλος ο λευκόφαιος) είναι είδος πιθήκου που ζει στα τροπικά δάση της κεντροδυτικής Αφρικής. Είναι ένα από τα πιο απειλούμενα με εξαφάνιση πρωτεύοντα ολόκληρης της ηπείρου. Σύμφωνα με τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN), η διατήρηση και η προστασία του αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα, κάτι που έχει αποδειχθεί και έμπρακτα, με την ίδρυση του Σχεδίου Δράσης για τη Διατήρηση των Αφρικανικών Πρωτευόντων (African Primate Conservation Action Plan), από το 1996 και με την ένταξή του στην Κόκκινη Λίστα της. Ζει 28 με 30 χρόνια.
Ανατομία
Οι δρίλλοι έχουν κοντή ουρά και αρκετά μεγάλο ρύγχος. Τα θηλαστικά αυτά παρουσιάζουν έντονο σεξουαλικό διμορφισμό, καθώς οι αρσενικοί έχουν μέγεθος έως και διπλάσιο από τους θηλυκούς. Από πλευράς μάζας, το χαμηλότερο όριο είναι στα 20 κιλά για τους αρσενικούς και στα 12 για τους θηλυκούς, ενώ το υψηλότερο είναι στα 45 και στα 15 κιλά αντίστοιχα.
Εξωτερικά χαρακτηριστικά
Το τρίχωμά τους έχει σκούρο γκρίζο, μαύρο χρώμα, ή καφέ, ενώ το πρόσωπό τους, μόνο μαύρο. Γύρω από το κεφάλι τους υπάρχει ένα λευκό "περιλαίμιο", το οποίο είναι έντονο, ιδιαίτερα, στους μεγαλύτερης ηλικίας αρσενικούς. Οι όρχεις των δρίλλων είναι ροζ ή λιλά, ενώ η περιοχή γύρω από τον πρωκτό είναι κόκκινη. Οι αρσενικοί δρίλλοι αποκτούν ποικίλα χρώματα στις τρίχες τους, όσο μεγαλώνουν.
Συμπεριφορά
Τα ζώα αυτά είναι περισσότερο δραστήρια, κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ζουν σε αγέλες των είκοσι με είκοσι πέντε οι οποίες πολλές φορές συγχωνεύονται και αριθμούν μέχρι και διακόσιους δρίλλους. Το μοτίβο της ιεράρχησης του κάθε δρίλλου στις αγέλες αυτές είναι αρκετά περίπλοκο: αν και πολλοί δρίλλοι φαίνεται να έχουν ιδιαίτερη θέση, τον ηγετικό ρόλο έχει, πάντοτε, ένας ενήλικος αρσενικός. Επίσης, όσο περισσότερα χρώματα έχει το τρίχωμα του κάθε δρίλλου, τόσο υψηλότερη θέση φαίνεται να έχει στην αγέλη.
Οριοθετούν την περιοχή τους, τρίβοντας τους θώρακές τους, στους κορμούς των δέντρων. Για να επικοινωνούν μεταξύ τους, χρησιμοποιούν διάφορους μορφασμούς, ευρεία φωνητικά φάσματα, όσφρηση, αφή και όραση. Όταν είναι ενθουσιασμένοι, τα χρώματα, γύρω από το σαγόνι, τους όρχεις και τον πρωκτού και του σαγονιού τους γίνονται πιο έντονα. Τα θηλυκά που βρίσκονται σε οίστρο παρουσιάζουν πρήξιμο στην περιοχή των γεννητικών οργάνων.
Τα μικρά τους ζουν τους πρώτους 15 με 16 μήνες με τη μητέρα τους και, έπειτα, ανεξαρτητοποιούνται, για να δημιουργήσουν νέες αγέλες.
Αναπαραγωγή
Οι θηλυκοί δρίλλοι φθάνουν στο σημείο σεξουαλικής ωριμότητας στα 3 τους χρόνια, ενώ οι αρσενικοί στα 6 τους. Η περίοδος της κύησης διαρκεί περίπου 6 μήνες. Τα γεννητικά όργανα των θηλυκών που κυοφορούν έχουν ένα βαθύ κόκκινο χρώμα. Ένας θηλυκός δρίλλος γεννά, σχεδόν πάντα, ένα μικρό και πολύ σπάνια δύο.
Διατροφή
Οι δρίλλοι τρέφονται με φρούτα (μπανάνες), φυτά, κακάο, ταπιόκα και έντομα.
Κατανομή πληθυσμού
Οι δρίλλοι απαντώνται στο Κρος Ρίβερ Στέιτ της Νιγηρίας, στο νοτιοδυτικό Καμερούν, στις όχθες του ποταμού Σανάγκα, στο Εθνικό Πάρκο Κόρουπ και στη νήσο Μπιόκο της Ισημερινής Γουινέας. Συνολικά, η έκταση της περιοχής αυτής είναι μικρότερη των 40,000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο σημερινός αριθμός των δρίλλων βρίσκεται γύρω στους 8 χιλιάδες, με τους 3 χιλιάδες από αυτούς να ζουν ελεύθεροι στη φύση. Στη νήσο Μπιόκο ζουν 5.000 δρίλλοι. Μεταξύ 1986 και 2006, ο πληθυσμός τους εκεί έχει μειωθεί κατά 30%, ενώ στις υπόλοιπες περιοχές η μείωση είναι πολύ μεγαλύτερη.
Υποείδη
Οι δρίλλοι χωρίζονται σε δύο υποείδη:
Ο κοντινότερος συγγενής αυτών των δύο υποειδών είναι ο Mandrillus sphinx, ο οποίος ζει στο νότιο Καμερούν, στο Ρίο Μούνι της Ισημερινής Γουινέας, στη Γκαμπόν και στο Κονγκό.
Προστασία
thumb|279x279px|Ζευγάρι δρίλλων|αριστερά Η συντριπτική πλειοψηεία των δρίλλων, μαζί με 24 χιμπαντζήδες ζουν σε ράντσο του όρους Άφι, βόρεια του Κάλαμπαρ, το οποίο αναφέρεται ως φυσικό καταφύγιο. Μια ομάδα δρίλλων και τέσσερις χιμπαντζήδες φυλάσσονται σε ράντσο του Κάλαμπαρ, το οποίο είναι γνωστό ως The Monkey Place (Μέρος των μαϊμούδων), με σκοπό την ευαισθητοποίηση των ανθρώπων και, κυρίως, των μαθητών που το επισκέπτονται πάνω στα θέματα διατήρησης του είδους. Τα κράτη της Νιγηρίας και του Καμερούν προστατεύουν τα ζώα αυτά, δημιουργώντας εθνικά πάρκα και ψηφίζοντας νόμους, οι οποίοι, ωστόσο, εφαρμόζονται ελάχιστες φορές, καθώς οι κυνηγοί μπορούν να δρουν ανενόχλητοι, ακόμα και στις λεγόμενες προστατευόμενες περιοχές.
Λαθροθηρία και υλοτομία
Τα ζώα αυτά κινδυνεύουν από τους κυνηγούς θηραμάτων (το κρέας τους πωλείται έναντι 2,000 νάιρα το κιλό, δηλαδή, 13 ευρώ, τη στιγμή που το κρέας ελαφιού πωλείται έναντι 1,800 νάιρα το κιλό, δηλαδή, 9 ευρώ) και τους υλοτόμους. Σκοτώνονται πολλές φορές και από γεωργούς, οι οποίοι προστατεύουν τις σοδειές τους.
Kλιματικές αλλαγές
Το Φεβρουάριο του 2012, παρατηρήθηκε ξήρανση στα τροπικά δάση της περιοχής, η οποία επέφερε μείωση της βλάστησης. Αυτό ανησύχησε πολύ τους ειδικούς, οι οποίοι εξέφρασαν φόβους και για την απλούστευση της διαδικασίας του κυνηγιού, λόγω της απουσίας των φυτών και των δέντρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κερκοπιθηκίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Ίρβινγκ Ράπερ
Ο Ίρβινγκ Ράπερ (αγγλικά: Irving Rapper, 16 Ιανουαρίου 1898 - 20 Δεκεμβρίου 1999) ήταν Άγγλος σκηνοθέτης, με καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Λονδίνο, μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου ξεκίνησε ως ηθοποιός και θεατρικός σκηνοθέτης, στο Μπρόντγουεϊ, σπουδάζοντας παράλληλα και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Το 1936 πήγε στο Χόλιγουντ, και προσλήφθηκε από τη Warner Bros., ως βοηθός σκηνοθέτη και ως εκπαιδευτής διαλόγων. Με την αξία του να είναι ανεκτίμητη στους σκηνοθέτες που δεν είχαν μητρική γλώσσα την αγγλική. Αρχάς της δεκαετίας του 1940, ήταν ένα από τα πιο δυνατά ονόματα της εταιρείας.
Το 1941, πραγματοποίησε το δικό του σκηνοθετικό ντεμπούτο, με την ταινία Shining Victory, με την Μπέτι Ντέιβις, να αναλαμβάνει έναν μικρό ρόλο, καθότι φίλοι, θέλοντας να τον βοηθήσει. Το 1942, σκηνοθέτησε την ταινία Το ξέσπασμα μιας ψυχής, στην οποία η Ντέιβς πρωταγωνιστούσε, ενώ το 1945 την ταινία Άγουρα στάχυα, με την ίδια να πρωταγωνιστεί ξανά. Το 1941, η ταινία του One Foot in Heaven υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σολιάνκα
Η σολιάνκα (соля́нка, αρχικά: селя́нка, στα ελληνικά «σούπα των εποίκων») είναι παχιά, πικάντικη και ξινή σούπα ρωσικής προέλευσης, η οποία είναι δημοφιλής στη Ρωσία, την Ουκρανία, και άλλα κράτη της Σοβιετικής Ένωσης και ορισμένα τμήματα του πρώτου Ανατολικό Μπλοκ. Ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή πιάτα στην πρώην Ανατολική Γερμανία (Soljanka(-Suppe)).
Επισκόπηση
Η Σολιάνκα είναι δημοφιλές πιάτο στην πρώην Ανατολική Γερμανία (στα σημερινά γερμανικά κρατίδια του Βρανδεμβούργου, του Μεκλεμβούργο-Προπομερανίας, της Σαξονίας, της Σαξονίας-Άνχαλτ, και της Θουριγγίας, όπως και το ανατολικό μισό του Βερολίνου), όπου βρίσκεται συνήθως σε εστιατόρια και διατίθεται σε κονσερβοποιημένη μορφή σε παντοπωλεία. Η πρακτική αυτή πηγάζει από την εποχή που τα Σοβιετικά στρατεύματα σταθμεύονταν στη ΛΔΓ και η Σολιάνκα διαδόθηκε σε πολλά εστιατόρια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Η γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, η οποία μεγάλωσε στην Ανατολική Γερμανία, είναι λάτρης της Σολιάνκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετική κουζίνα Κατηγορία:Ρωσική κουζίνα Κατηγορία:Λετονική κουζίνα Κατηγορία:Ουκρανική κουζίνα
Σέλενμπεργκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Λίχτενσταϊν
Αεροδρόμιο του Κάλιαρι-Έλμας
Το Αεροδρόμιο του Κάλιαρι-Έλμας (ιταλικά: Aeroporto di Cagliari-Elmas) είναι ένα διεθνές αεροδρόμιο, που βρίσκεται στην περιοχή Έλμας, κοντά στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας. Το αεροδρόμιο άνοιξε πρώτη φορά το 1937 και το 2003 ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε, έχοντας δυνατότητα να εξυπηρετήσει 4 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. Το 2014 πέρασαν από το αεροδρόμιο 3.639.627 επιβάτες. Όλο και περισσότερες οικογένειες προτιμούν να φτάσετε στο Κάλιαρι με αεροπλάνο, λόγω του υπερβολικού κόστους των φέρι που συνδέουν τη Σαρδηνία με την ηπειρωτική χώρα. Αεροδρόμιο Κάλιαρι γίνεται έτσι το σημείο αναφοράς για την τουριστική κίνηση της Σαρδηνίας.
Παραπομπές
Κάλιαρι
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1931
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 21 Ιουνίου 1931. Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για τη Λαϊκή συμμαχία, μια συμμαχία της Βουλγαρικής Αγροτικής Εθνικής Ένωσης, με το Δημοκρατικό κόμμα, το Εθνικό Φιλελεύθερο κόμμα και το Ριζοσπαστικό Δημοκρατικό κόμμα, η οποία κέρδισε 151 από τις 273 έδρες. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 85,2%.
Αυτές θα είναι οι τελευταίες επίσημες κομματικές εκλογές που διεξήχθησαν στη Βουλγαρία πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (οι εκλογές του 1939 ήταν επίσημα ακομμάτιστες, αλλά οι υποψήφιοι εκπροσώπησαν κόμματα ως άτομα). Οι εκλογές όπου τα κόμματα επίσημα είχαν δικαίωμα συμμετοχής ήταν του 1945, η χώρα είχε περάσει έως τότε δύο δικτατορίες και μια τρίτη Κομμουνιστική που ταχέως είχε εδραιωθεί. Ως αποτέλεσμα, το 1931 οι εκλογές ήταν επίσημα η τελευταίες ελεύθερες εκλογές που διεξήχθησαν στη χώρα μέχρι το 1990.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
Μάρκος Τσαρλαμπάς
Ο '''Μάρκος Σ. Τσαρλαμπάς''' (Λευκάδα, 1894 – Αθήνα, 6 Μαΐου 1964 ) υπήρξε Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός που υπηρέτησε ως βουλευτής Λευκάδας και βουλευτής Πρέβεζας. Κατήλθε για πρώτη φορά στην πολιτική το 1920 και ήταν στενός συνεργάτης του Αλέξανδρου Παπαναστασίου και του Ελευθερίου Βενιζέλου. Εξελέγη βουλευτής Λευκάδας το 1923 και το 1928, βουλευτής Πρέβεζας-Άρτας το 1926 και Πρέβεζας το 1932. Πέθανε από καρκίνο τον Μάιο του 1964 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Καταγωγή / οικογένεια
Ο Μάρκος Τσαρλαμπάς ήταν γόνος σημαντικής οικογένειας της Βενετοκρατίας. Όπως προκύπτει από συμβόλαιο του πρώτου σωζόμενου συμβολαιογράφου Λευκάδας Γεωργίου Τζερμπάνη, που απόκειται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους - Αρχεία Νομού Λευκάδας, το πρώτο επίσημα καταγεγραμμένο μέλος της οικογένειας Τσαρλαμπά είναι ο Ρίζος Τσαρλαμπάς ή Τζαρλαμπάς, που εμφανίζεται, το 1692, να αγοράζει τα ιχθυοτροφεία του κόλπου της Πρέβεζας (Σόγονο, Γρύπο και Πογωνίτσα) απέναντι από το νησί της Λευκάδας.
Η οικογένεια δραστηριοποιούταν τόσο στην Πρέβεζα όσο και στη Λευκάδα, με άγνωστη, όμως, απώτερη καταγωγή. Μέλη της ανήκαν στο ανώτερο κοινωνικό στρώμα και των δύο γειτονικών πόλεων. Στην Πρέβεζα βρίσκουμε μέλη της στη διάρκεια της πρώτης (1684-1699) και δεύτερης (1718-1797) βενετικής κατοχής της, και περιοχή των προαστίων της πόλης φέρει ακόμη το όνομα της οικογένειας. Στη Λευκάδα εντοπίζονται μέλη της οικογένειας από τα τέλη του 17ου αιώνα έως σήμερα και η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος, στο κέντρο της πόλης, φέρεται ως ιδιοκτησία της οικογένειας.
Από την οικογένεια αυτή η κόρη Τσαρλαμπά, Ακριβή, ήταν γυναίκα του καπετάν Ανδρούτσου και μητέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Ο αδελφός της, Παναγιώτης Τσαρλαμπάς, ήταν αρχηγός των Πρεβεζάνων ενόπλων που συμπαρατάχθηκε με τους Γάλλους στη Μάχη της Νικοπόλεως. Όταν η μάχη πήρε δυσμενή τροπή για τους Γάλλους υποχώρησε και πέρασε στη Λευκάδα. Εκεί εγκαταστάθηκαν έκτοτε και αρκετοί απόγονοί τους.
Ο παππούς του, Μάρκος Τσαρλαμπάς (1803-1892), ήταν διδάκτωρ του δικαίου και των πολιτικών επιστημών, σπουδαγμένος στα Πανεπιστήμια Παβίας και Παρισίων, έπαρχος Λευκάδας και γαμπρός του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.
Από τον πρώτο του γάμο απέκτησε δύο κόρες, την Ζωή (Βιβέτ) Τσαρλαμπά-Κακλαμάνη, φιλόλογο, ερευνήτρια, μεταφράστρια και συγγραφέα και την Ειρήνη Τσαρλαμπά-Καραμάνη, ιατρό παθολόγο. Από τον δεύτερο γάμο του με την Αικατερίνη Τσαρλαμπά απέκτησε άλλα δύο παιδιά, την γνωστή δημοσιογράφο Έλλη Τσαρλαμπά-Στάη και τον Σπύρο Τσαρλαμπά, φυσικό.
Νήσοι Μεγάλες Σούνδες
Τα μεγαλύτερα νησιά από τα δυτικά προς τα ανατολικά είναι τα εξής:
Μάρκος Τσαρλαμπάς
Πολιτική πορεία
Ο Μάρκος Τσαρλαμπάς, μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών στην Κέρκυρα, σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Λωζάνης, στην Ελβετία. Μιλούσε και έγραφε άνετα γαλλικά και ιταλικά και διετέλεσε πρόξενος της Γαλλίας στη Λευκάδα.
Νήσοι Μεγάλες Σούνδες
Με εξαίρεση το βόρειο τμήμα του Βόρνεο τα παραπάνω νησιά σχηματίζουν την Ινδονησία. Το βόρειο τμήμα του Βόρνεο μοιράζεται στην ανατολική Μαλαισία και στο κράτος του Μπρουνέι.
Μάρκος Τσαρλαμπάς
Πολιτική πορεία
Εκλέχθηκε 4 φορές βουλευτής: α) στην εκλογική περιφέρεια Λευκάδας με το Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου στις εκλογές της 16.12.1923, σε ηλικία 29 ετών, κατορθώνοντας να πάρει περισσότερες ψήφους από τον συνυποψήφιο στην ίδια εκλογική περιφέρεια Ελευθέριο Βενιζέλο, β) στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας, Άρτας, Βάλτου, Λευκάδας με το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος του Αλέξανδρου Μυλωνά στις εκλογές της 7.11.1926, γ) στην εκλογική περιφέρεια Λευκάδας με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές της 19.8.1928 και δ) στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας και Άρτας με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές της 25.9.1932.
Νήσοι Μεγάλες Σούνδες
Οι νήσοι αποτελούν το νοητό όριο μεταξύ του Ειρηνικού Ωκεανού και του Ινδικού Ωκεανού. Με έκταση μεγαλύτερη των 1,5 εκατομμυρίων τ.χλμ και με περίπου 180 εκατομμύρια κατοίκους αποτελεί το μεγαλύτερο σύμπλεγμα νησιών στον κόσμο.
Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ
Ο Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ είναι πολιτικός από τις Μαλδίβες, πρόεδρος της χώρας από το 1978 έως το 2008 και ένας από τους μακροβιότερους στην εξουσία ηγέτες στον κόσμο. Κατέχει το ρεκόρ του κυβερνητικού νεποτισμού, με συνολικά 11 μέλη της οικογενείας του σε υπουργικές θέσεις. Έχει 4 παιδιά και 3 εγγόνια.
Νήσοι Μεγάλες Σούνδες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Κατηγορία:Νησιά της Ινδονησίας
Μάρκος Τσαρλαμπάς
Πολιτική πορεία
Πολιτεύτηκε χωρίς να εκλεγεί: α) στις εκλογές της 5.3.1933, β) στις εκλογές της 9.6.1935, γ) στις εκλογές της 26.1.1936, δ) στις εκλογές της 31.3.1946 ως υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα, ε) στις εκλογές της 9.9.1951 με το ψηφοδέλτιο της Ε.Π.Ε.Κ. του στρατηγού Νικολάου Πλαστήρα, στ) στις εκλογές της 16.11.1952 ως ανεξάρτητος, ζ) στις εκλογές της 16.2.1956 στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας, Άρτας, Λευκάδας ως ανεξάρτητος, η) στις εκλογές της 11.5.1958 και θ) στις εκλογές της 29.10.1961, ηγούμενος της Ένωσης Φιλελευθέρων και Εθνικών Αγωνιστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκάδας Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας-Άρτας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Εθνικό Κόμμα
Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου του 1937. Εξελέγη Πρόεδρος στις 11 Νοεμβρίου του 1978. Τον Οκτώβριο του 2003 επανεξελέγη για 6η συνεχή επταετή θητεία, με ποσοστό 90,28% των ψήφων. Ήταν ο μοναδικός υποψήφιος, επιλεγμένος από την Εθνοσυνέλευση (ή Majlis). Οι εκλογές διεξάγονται με τη μορφή δημοψηφίσματος. Ο Γκαγιούμ έχει γίνει δέκτης έντονων επικρίσεων για την αυταρχική του διακυβέρνηση.Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, οι πολιτικοί κρατούμενοι συχνά εξορίζονται σε απομακρυσμένες ατόλες.
Επί μακρόν, ο Γκαγιούμ ήταν επίσης Υπουργός Αμύνης και Οικονομικών, μέχρι την πρώτη Σεπτεμβρίου του 2004, οπότε και παρέδωσε τα αξιώματα αυτά, υποκύπτοντας στη διεθνή κριτική.
Στις 8 Ιανουαρίου του 2008 ο Γκαγιούμ διέφυγε από εναντίον του δολοφονική απόπειρα.
Προεδρικές εκλογές 2008
Στις 8 Οκτωβρίου του 2008 διεξήχθησαν οι πρώτες προεδρικές εκλογές στην ιστορία της χώρας με δημοκρατικό σύστημα και τη συμμετοχή περισσοτέρων του ενός υποψηφίων. Οι εκλογές θεωρήθηκαν δοκιμασία για το καθεστώς του Γκαγιούμ, ο οποίος διεκδικούσε ξανά το αξίωμα του προέδρου. . Ένας από τους 5 ακόμα υποψηφίους, ο πρώην πολιτικός κρατούμενος, Μοχάμεντ Νασίντ από το Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων, ήρθε δεύτερος στον πρώτο γύρο των εκλογών και αναμετρήθηκε με τον Γκαγιούμ σε δεύτερο γύρο, σύμφωνα με τα αποτελέσματα (40% έλαβε ο Γκαγιούμ και 26 ο Νασίντ). Ο δεύτερος γύρος των εκλογών πραγματοποιήθηκε στις 28 Οκτωβρίου και είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη του Μοχάμεντ Νασίντ. Ο Γκαγιούμ απέτυχε να επανεκλεγεί για έβδομη φορά και έτσι η επί 30 συνεχή έτη διακυβέρνησή του έλαβε τέλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκαγιουμ
Άγιος Γεώργιος ο εκ Φιλαδελφείας Μικράς Ασίας
Ο άγιος νεομάρτυρας Γεώργιος ο εκ Φιλαδελφείας είναι Μικρασιάτης άγιος της Ορθόδοξη Εκκλησίας η μνήμη του οποίου τιμάται στις 2 Οκτωβρίου.
Βίος
Γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια (Μικρά Ασία). Έφυγε από την πατρίδα του και πήγε στην πόλη Καρατζασού της Ηλιούπολης, όπου ασκούσε την τέχνη του αμπατζή (σαγματοποιού). Μία νύκτα ένας μεθυσμένος Τούρκος έπεσε κάτω και πέθανε. Επειδή οι Τούρκοι ζητούσαν από τους χριστιανούς πρόστιμο, ο Γεώργιος δεν ήθελε να πληρώσει. Μετά από απειλές και εκφοβισμόυ των Τούρκων ο Γεώργιος έγινε μωαμεθανός. Μετά από λίγες μέρες ωστόσο μετανόησε για την πράξη του αυτή και πήγε στο Άγιον Όρος, όπου έμεινε για αρκετό χρονικό διάστημα. Επέστρεψε στην πόλη Καρατζασού της Μικράς Ασίας και εκεί ομολόγησε τη χριστιανική του πίστη και μαρτύρησε με αποκεφαλισμό στις 2 Οκτωβρίου 1794.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Νεομάρτυρες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία
Πολυτεχνείο
Ο όρος Πολυτεχνείο προσδιορίζει το ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα του πανεπιστημιακού τομέα, όπου το γνωστικό αντικείμενο κάθε μονοτμηματικής σχολής του σχετίζεται με την επιστήμη μηχανικού. Ο όρος Πολυτεχνική Σχολή προσδιορίζει την σχολή ενός Πανεπιστημίου, όπου το γνωστικό αντικείμενο κάθε τμήματός της εμπίπτει στην επιστήμη μηχανικού. Υπάρχουν ωστόσο πανεπιστήμια που διαθέτουν τέτοια τμήματα χωρίς να τα εντάσσουν σε πολυτεχνική σχολή.
Από την άλλη, σε ορισμένες πολυτεχνικές σχολές είναι ενταγμένα και κάποια τμήματα που δεν εμπίπτουν τυπικά στα συνηθισμένα πεδία της επιστήμης μηχανικών, αλλά είναι προσανατολισμένα στην εφαρμοσμένη επιστήμη και τεχνολογία. Π.χ. τμήματα πληροφορικής με τίτλο «Μηχανικών Πληροφορικής» ή «Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής» (στη δεύτερη περίπτωση το τμήμα εστιάζει στην τομή της πληροφορικής και της επιστήμης υπολογιστών), τμήματα επιστήμης υλικών με τίτλο «Μηχανικών Επιστήμης Υλικών» κλπ.
Στην Ελλάδα, οι σχολές των Πολυτεχνείων και τα τμήματα των Πολυτεχνικών Σχολών των Πανεπιστημίων παρέχουν προγράμματα σπουδών ενιαίας και αδιάσπαστης πενταετούς διάρκειας φοίτησης. Σε άλλες χώρες υπάρχουν ομοειδή τμήματα με προγράμματα σπουδών διάρκειας τριών ή τεσσάρων ετών φοίτησης.
Κατάλογος πολυτεχνείων στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο Πολυτεχνεία (το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το Πολυτεχνείο Κρήτης) και οι πολυτεχνικές σχολές των παρακάτω πανεπιστημίων:
Κατηγορία:Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα Κατηγορία:Επαγγελματική εκπαίδευση
Εγκεφαλικά ημισφαίρια
thumb|right|Τα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου. Τα εγκεφαλικά ημισφαίρια είναι τα δυο τμήματα στα οποία χωρίζεται μορφολογικά αλλά και από άποψη λειτουργιών ο εγκέφαλος του ανθρώπου και άλλων θηλαστικών. Τα δυο εγκεφαλικά ημισφαίρια συνδέονται με το μεσολόβιο, μια πυκνή δέσμη νευραξόνων που επιτρέπει την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των δυο ημισφαιρίων. Τα δυο ημισφαίρια δεν έχουν συμμετρική λειτουργία, δηλαδή το καθένα φιλοξενεί τα κέντρα για διαφορετικές δεξιότητες και αντιληπτικές ικανότητες. Ωστόσο, σε περιπτώσεις όπου διακοπεί η επικοινωνία μεταξύ τους, κυρίως λόγω χειρουργικής διχοτόμησης του μεσολοβίου, μπορούν να λειτουργήσουν και ανεξάρτητα. Επίσης στην περίπτωση κάποιας βλάβης στο ένα ημισφαίριο, το άλλο μπορεί να αναπληρώσει μερικώς τις λειτουργίες του. Κάθε ημισφαίριο ελέγχει την «χιαστί» αντίθετη πλευρά του σώματος· δηλαδή, το δεξί ημισφαίριο δέχεται τα ερεθίσματα από το αριστερό τμήμα του σώματος, και ελέγχει τις κινήσεις αυτού του τμήματος. Το αντίστροφο ισχύει για το αριστερό.
Αριστερό ημισφαίριο
Ελέγχει το δεξί ήμισυ του σώματος αισθητικά και κινητικά, ενώ σε αυτό γίνονται κυρίως οι λεκτικές, αναλυτικές και λογικές νοητικές διεργασίες. Είναι υπεύθυνο για την αντίληψη του χρόνου, την ομιλία, τη γραφή, την αντίληψη του λόγου, τον συμβολισμό, τη λεκτική μνήμη, την αναλυτική σκέψη. Επίσης για την επικοινωνία με λέξεις κατά κυριολεξία, την επεξεργασία των ακουστικών ερεθισμάτων και της αφηρημένης πληροφορίας, την πρόκληση ελεγχόμενης συμπεριφοράς και τη δευτερογενή ερμηνεία συμπεριφοράς. Σε αυτό εκτελούνται διαδικασίες σχετικές με τα μαθηματικά και τη γραμματική.
Δεξιό ημισφαίριο
Ελέγχει το αριστερό ήμισυ του σώματος αισθητικά και κινητικά και είναι υπεύθυνο για την οπτική αντίληψη του χώρου, την κατανόηση των μεταφορικών εννοιών και του χιούμορ, συσχέτιση, σύνθεση λεγομένων, συναισθηματική φόρτιση και μελωδία λόγου, οπτική μνήμη, την επικοινωνία, τόσο με τόνο φωνής όσο και με εκφράσεις του προσώπου και εξωλεκτική κινησιολογία («γλώσσα του σώματος»). Επίσης για την προσοχή, την διάκριση πολύπλοκων ακουστικών τόνων, την πρόκληση παρορμητικής συμπεριφοράς, τα αισθήματα, τις συγκινήσεις, την δημιουργικότητα, την φαντασία και την καλλιτεχνική έκφραση.
Κατηγορία:Εγκέφαλος
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1938
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία μεταξύ 6 και 27 Μαρτίου του 1938, η πρώτη μετά το πραξικόπημα του 1934. Οι εκλογές διεξήχθησαν σε μη κομματική βάση, με τη Βουλγαρική Αγροτική Εθνική Ένωση και το Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας να έχει απαγορευτεί η δράση τους. Οι πρώην κυβερνητικοί υποψήφιοι κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 69,5%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
Σλαβόφωνοι στην οθωμανική Μακεδονία
Από το τέλος της Ύστερης Αρχαιότητας στη Bαλκανική βρέθηκαν εγκατεστημένοι σλαβόφωνοι πληθυσμοί. Προς το τέλος του 18ου αιώνα η σλαβοφωνία είχε επικρατήσει στην ύπαιθρο χώρα της περιοχής της Μακεδονίας βορείως μιας νοητής γραμμής που από την περιοχή νοτίως της Καστοριάς κατέληγε στη Θεσσαλονίκη. Οι σλαβόφωνοι κάτοικοι της Μακεδονίας ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και ζούσαν σε τσιφλίκια στα πεδινά ή σε ελεύθερα χωριά στα ορεινά. Γνωστοί την περίοδο αυτή με βάση τη γλώσσα τους ως «Βούλγαροι», όρο που είχε κοινωνικές συνδηλώσεις, αυτοπροσδιορίζονταν με βάση τη θρησκευτική τους ταυτότητα ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι.
Ενώ θεωρούνταν ομογενείς των Ελλήνων, λόγω της μετοχής τους στο Ρουμ μιλλέτ, από τα μέσα του 19ου αιώνα διεκδικήθηκαν ως ομοεθνείς από το βουλγαρικό εθνικό κίνημα με βάση την ομογλωσσία τους. Από τον 19ο αιώνα είχαν εκδηλωθεί στις σλαβόφωνες κοινότητες της Μακεδονίας κοινωνικές διαιρέσεις που βασίζονταν στην κατανομή της εργασίας. Με την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας, σχηματίστηκαν στο εσωτερικό των σλαβόφωνων κοινοτήτων, πάνω στη βάση αυτών των προϋπαρχουσών διαιρέσεων, μία πατριαρχική και μία εξαρχική παράταξη, που προσέκειντο στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία αντίστοιχα. Η συμπατάραταξη με την ελληνική ή τη βουλγαρική εθνική μερίδα γινόταν αντιληπτή από τους ίδιους τους σλαβόφωνους χωρικούς με όρους θρησκευτικούς και καθοριζόταν κυρίως από κοινωνικές μέριμνες, ακόμη και όταν έκανε την εμφάνισή της η χρήση βίας στην περιοχή, αρχικά από την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση και αργότερα και από ελληνικές ένοπλες ομάδες μετά την εξέγερση του Ίλιντεν το 1903, κατά τον Μακεδονικό Αγώνα.
Με τους Βαλκανικούς πολέμους η περιοχή της Μακεδονίας προσαρτήθηκε στην Ελλάδα, τη Σερβία και τη Βουλγαρία και οι σλαβόφωνοι κάτοικοί της ενσωματώθηκαν στα εθνικά κράτη στα οποία πλέον ζούσαν, παραμένοντας ως γλωσσική μειονότητα στην Ελλάδα, αναπτύσσοντας εθνική συνείδηση μακεδονική ή εντασσόμενοι στο βουλγαρικό έθνος.
Έκταση της σλαβοφωνίας
Ενώ κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους, η ελληνοφωνία είχε επεκταθεί προς την Ιλλυρία, οι επιδρομές που ακολούθησαν από τον 3ο μ.Χ. αιώνα κ.ε. μετέβαλαν την πληθυσμιακή σύνθεση της Βαλκανικής, με την εγκατάσταση συμπαγών θυλάκων Σλάβων ιδίως στα πεδινά των βόρειων ελληνικών χωρών. Oι ζώνες ομιλίας της ελληνικής, της αλβανικής, της βλαχικής και της σλαβικής συνέκλιναν νότια της Καστοριάς, στην περιοχή των λιμνών Αχρίδας, Πρεσπών και Ορεστειάδας, οι πόλεις της οποίας αποτελούσαν κέντρα γλωσσικού εξελληνισμού. Τους χρόνους του Αλή πασά και της Ελληνικής Επανάστασης ελληνόφωνοι και ελληνοφωνήσαντες αλβανόφωνοι μετακινήθηκαν προς τα ανατολικά από την Ήπειρο και την Αλβανία και δημιούργησαν ή ενίσχυσαν ελληνόφωνα χωριά, όπως στα νοτιοδυτικά της Καστοριάς.
Ανατολικά αυτής της περιοχής, η ελληνοφωνία περιοριζόταν στην παραλιακή ζώνη της περιοχής (τα νότια τμήματα της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας), ενώ η ζώνη ομιλίας της σλαβικής εκτεινόταν προς νότο ως τα πεδινά της Ημαθίας και της Θεσσαλονίκης. Όριο της ελληνοφωνίας και της σλαβοφωνίας αποτελούσε μια νοητή γραμμή που από τον Γράμμο διερχόταν νοτίως της Καστοριάς, βορείως της Κοζάνης και της Βέροιας, νοτίως της Έδεσσας και των Γιαννιτσών, και κατέληγε στην περιοχή των εκβολών του Αξιού, στη Θεσσαλονίκη. Στην περιοχή βορείως αυτής της νοητής γραμμής επικρατούσε η σλαβοφωνία, ενώ σε όλη την έκτασή της υπήρχαν ετερόγλωσσες νησίδες, θύλακες όπου ομιλούνταν τα τούρκικα, τα ελληνικά και τα βλάχικα. Η πυκνότητα της ελληνοφωνίας βορείως αυτής της γραμμής δεν ήταν αντίστοιχη της απόστασης από αυτή, καθώς η ελληνική είχε ισχυρότερη παρουσία σε περιοχές που βρισκόταν βορειότερα, όπως η Ανατολική Ρωμυλία.
Ανατολικά του Αξιού, η ελληνική περιοριζόταν επίσης σε μια νότια στενή παράλια ζώνη, έως μια νοητή γραμμή που διερχόταν νοτίως του Κιλκίς και της Δράμας, καθώς και στις πόλεις και τα μεγάλα χωριά εν μέσω μιας αλλόφωνης ενδοχώρας. Η εγγύτητα, ωστόσο, με την Κωνσταντινούπολη και ακμάζοντα ελληνικά κέντρα των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών είχε ως αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη πρόοδο της διάδοσης της ελληνοφωνίας σε σχέση με την περιοχή δυτικά του Αξιού.
Οικονομία και κοινωνία
Οι περισσότεροι σλαβόφωνοι των πεδινών και των οροπεδίων ήταν αγρότες που εργάζονταν σε τσιφλίκια, οργανωμένοι κάποιες φορές σε ζάντρουγκες. Στα ορεινά της δυτικής Μακεδονίας πολλοί ήταν υλοτόμοι, κτηνοτρόφοι ή κτίστες. Οι Σλάβοι χωρικοί αποτελούσαν το κύριο μέρος του αγροτικού πληθυσμού της Μακεδονίας, ιδίως στις μεγάλης έκτασης ιδιοκτησίες στα πεδινά. Στα ορεινά, ιδίως στα δυτικά, στην περιοχή του Μοναστηρίου, υπήρχαν ελεύθερα χωριά, οι κάτοικοι των οποίων ειδικεύονταν σε διάφορες τέχνες και περιόδευαν στη Βαλκανική π.χ. ως κτίστες ακολουθώντας ένα σύστημα γνωστό ως πετσάλμπα (печалба).
Θρησκευτικά υπάγονταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Η ταυτότητα ενός χωρικού καθοριζόταν με βάση την οικογένεια, το χωριό του, ίσως την περιοχή όπου κατοικούσε και έπειτα τη συμμετοχή στην πολιτικο-θρησκευτική κοινότητα του Ρουμ μιλλέτ.
Σε παλαιότερους χρόνους οι σλαβόφωνοι προσδιορίζονταν ως «Σέρβοι», αλλά ως τον 19ο αιώνα είχε επικρατήσει να ονομάζονται «Βούλγαροι». Η γλώσσα τους ήταν γνωστή τότε ως «Βουλγαρική» και η χώρα που κατοικούσαν ονομαζόταν από τους δυτικούς λογίους «Μακεδονία». Ενώ τον 19ο αιώνα θεωρούνταν Βούλγαροι, προς το τέλος του αιώνα απαντάται συχνότερα ο ισχυρισμός ότι είναι Σέρβοι. Η τρέχουσα χρήση του όρου «Βούλγαροι» είχε τη συνυποδήλωση του φτωχού, σλαβόφωνου χωρικού. Για τους «Βούλγαρους», ιδίως για τους εργάτες στα τουρκικά τσιφλίκια στα πεδινά, είχε δημιουργηθεί μια στερεοτυπική εικόνα ως απολίτιστους χωρικούς.
Οι αφηγήσεις των περιηγητών που επισκέφθηκαν την περιοχή της Μακεδονίας, όταν η διεκδίκηση της περιοχής της Μακεδονίας από αντιτιθέμενα εθνικά κινήματα προσείλκυσε την προσοχή εξωτερικών παρατηρητών, καταδεικνύουν όχι μόνο την ποικιλία των εθνοτήτων που κατοικούσαν στην περιοχή, αλλά και τη ρευστότητα της κατηγοριοποίησης και ταύτισης των κατοίκων. Ο όρος «Ρωμιός» (τουρκικά: Rum, Ρουμ) αναφερόταν τόσο στο σύνολο των Ορθόδοξων υπηκόων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όσο και στην κυριαρχία των ελληνόφωνων σε αυτό. Στις πόλεις οι ελληνόφωνοι ασχολούνταν κυρίως με μικρής κλίμακας εμπορικές και βιοτεχνικές δραστηριότητες. Βλάχοι και Σλάβοι υιοθετούσαν την ελληνική κουλτούρα και επιγαμίες. Η κυριαρχία της ελληνικής γλώσσας στο εμπόριο των Βαλκανίων και ο γλωσσικός εξελληνισμός των εμπόρων της περιοχής είχαν ως αποτέλεσμα ο όρος «Ρωμιός» να χρησιμοποιείται για να δηλώσει γενικά εμπόρους και τον πιο συνηθισμένο τύπο εμπόρου, το μπακάλη, ανεξαρτήτως της γλώσσας του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας στερεοτυπικής εικόνας του «Ρωμιού» ως κατεξοχήν αστού, εμπόρου ή κληρικού που επιχειρεί να χρησιμοποιήσει την ευφυία του για να εκμεταλλευτεί τους άλλους. Η γλωσσοπολιτισμική και εργασιακή και κοινωνικo-οικονομική σημασία του όρου «Βούλγαρος» τον καθιστούσε συμβατό με τον όρο «Ρουμ», που είχε θρησκευτικό περιεχόμενο και δήλωνε το κοινωνικο-οικονομική θέση στην οποία στόχευε.
Εθνικοί ανταγωνισμοί
Κατά την ώριμη φάση του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, παρά την αλλοφωνία τους, οι Βούλγαροι δε θεωρούνταν αλλογενείς των Ελλήνων. Ένα μέρος των σλαβοφώνων της Μακεδονίας συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση. Αργότερα, σλαβόφωνοι εντάσσονταν στο ελληνικό έθνος, αν και στα μέσα του 19ου αιώνα ξεκίνησαν να παρατηρούνται περιπτώσεις όπως εκείνη του Γρηγόρη Σταυρίδη - Παρλίτσεφ και του Δημητρίου Μηλαντίνη που απομακρύνθηκαν από την ελληνική εθνική κοινότητα, ενώ αρχικά είχαν ενταχθεί σε αυτήν.
thumb|250px|Δάσκαλοι και μαθητές στο [[Βουλγαρικό Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης (1888-89). Τρίτος καθιστός από αριστερά ο Γρηγόρης Σταυρίδης (Παρλίτσεφ).]] Μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο έκανε την εμφάνισή της στην περιοχή της Μακεδονίας ρωσική πανσλαβιστική προπαγάνδα υπέρ του βουλγαρικού εθνικισμού, που επωφελούνταν από τη γλωσσική και γεωγραφική εγγύτητα της περιοχής με τη Βουλγαρία. Τις δεκαετίες του 1850 και 1860 πολλές κοινότητες εισήγαγαν τη χρήση της βουλγαρικής στην εκπαίδευση και την Εκκλησία παρά την εναντίωση των ελλήνων επισκόπων. Το 1870 η Υψηλή Πύλη νομιμοποίησε τη Βουλγαρική Εξαρχία, που το 1872 αποσχίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας είχαν εμπλακεί στο εξαρχικό κίνημα από καταβολής του, αν και η ισχύς του ήταν μικρότερη στην περιοχή αυτή. Παρότι τόσο η προώθηση τόσο της ελληνικής όσο και της βουλγαρικής εθνικής εκπαίδευσης είχε προχωρήσει στα αστικά κέντρα της περιοχής, στις αγροτικές περιοχές δε σημειώθηκε κάτι αντίστοιχο. Ως τη δεκαετία του 1860 το νωρίτερο, οι οικονομικές δυσκολίες και η απασχόληση των παιδιών σε εργασίες δεν επέτρεπαν την τακτική λειτουργία σχολείων.
Η διάκριση με τη μεγαλύτερη σημασία για τους Σλάβους χωρικούς παρέμενε εκείνη μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων επικυριάρχων. Τα ζητήματα ταυτότητας γίνονταν κατανοητά στο πλαίσιο του ορθόδοξου Ρουμ Μιλλέτ που είχε διαμορφωθεί τους χρόνους της Οθωμανικής κυριαρχίας. Η διαίρεση μεταξύ εξαρχικών και πατριαρχικών, που διεκδικούνταν ως «Βούλγαροι» και «Έλληνες» από τη Σόφια και την Αθήνα αντίστοιχα, αποτελούσε για τους χωρικούς της Μακεδονίας όχι μία απόλυτη εθνική διάκριση, αλλά ένα διαχωρισμό που εύκολα μπορούσαν να υπερβούν όταν πείθονταν ή αναγκάζονταν. Το πιεστικό δίλημμα που έθετε η εθνική προπαγάνδα, της επιλογής μεταξύ του να είναι κανείς «Ρουμ» ή «Μπουλγκάρ», που από άλλους γινόταν αντιληπτή ως εθνική, από τους ίδιους τους σλαβόφωνους χωρικούς αντιμετωπιζόταν ως ζήτημα επιλογής Εκκλησίας ή μιλλέτ. Έτσι, μέλη της ίδιας οικογένειας μπορεί να ανήκαν σε διαφορετικές εθνικότητες, ενώ ολόκληρα χωριά μπορεί να άλλαζαν εθνικότητα αναλόγως της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των ένοπλων ομάδων ή της προσφοράς δωρεάν ή φτηνής εκπαίδευσης. Η επιλογή μεταξύ της Εξαρχίας και του Πατριαρχείου εξαρτιόταν και από οικονομικούς υπολογισμούς, κοινωνικές αντιπαραθέσεις ως και προσωπικές εχθρότητες και οι σύγχρονοι παρατηρητές περιέγραφαν τα αντιμαχόμενα εθνικά στρατόπεδα με τους όρους «κόμμα», «παράταξις» και «μερίς». Η σύνταξη με τη Βουλγαρική πλευρά είχε να αντιμετωπίσει επιχειρήματα κοσμικά και υπερφυσικά. Στηριζόταν, από την άλλη, στην υπόσχεση της μακροπρόθεσμης βελτίωσης της θέσης των χωρικών, τα αιτήματά τους για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, και κοινωνικές μέριμνες.
Παρόλο που δεν υπάρχουν πολλά διαθέσιμα στοιχεία, φαίνεται ότι ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα οι περισσότερες αγροτικές κοινότητες της περιοχής ταλανίζονταν από διαιρέσεις μεταξύ φατριών με διαφορετική γεωγραφική προέλευση και κοινωνικών ομάδων. Το β΄ μισό του 18ου και τον 19ο αιώνα η αύξηση της ζήτησης αγροτικών προϊόντων από τη Δυτική Ευρώπη οδήγησε σε σημαντική άνοδο των εξαγωγών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Για την ανταπόκριση της αγροτικής παραγωγής στην εμπορική ζήτηση, επεκτάθηκαν τα τσιφλίκια, που ήταν προσανατολισμένα στην καλλιέργεια προϊόντων που προορίζονταν να διοχετευθούν στην αγορά. Μετά τις μεταρρυθμίσεις του Τανζιμάτ τη δεκαετία του 1850 οι Χριστιανοί υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας απέκτησαν το δικαίωμα της γαιοκτησίας και όταν στο τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα τα τσιφλίκια παρήκμασαν, οι τούρκοι ιδιοκτήτες τους τα πούλησαν σε Έλληνες και Εβραίους αστούς εμπόρους, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τη χειροτέρευση της θέσης των ακτημόνων εργατών και των φτωχών χωρικών.
Οι μικροϊδιοκτήτες των ελεύθερων χωριών, που καλλιεργούσαν προϊόντα όπως ο καπνός, δέχτηκαν τις επιπτώσεις της εμπορευματοποίησης της γεωργίας, που οδήγησε σε αύξηση της ανισότητας στο εσωτερικών των κοινοτήτων: οι τζορμπατζήδες, εύποροι που αναλάμβαναν και τον ρόλο του έμπορου, του φοροσυλλέκτη και του τοκογλύφου, ήλθαν σε αντίθεση με τους φτωχότερους χωρικούς. Στα περισσότερα χωριά δημιουργήθηκε ένα ελληνικό κόμμα, στο οποίο συνήθως ανήκαν οι τζορμπατζήδες, που ήλεγχαν την τοπική διοίκηση, είχαν καλές σχέσεις με τις οθωμανικές αρχές και ιδίως τον ελληνικό κλήρο και ένα βουλγαρικό. Η επιδείνωση του οικονομικού και πολιτικού κλίματος οδήγησε πολλούς χωρικούς στη μετανάστευση, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, στη Σερβία και την Ελλάδα, αλλά κυρίως στη Βουλγαρία, επιστρέφοντας από την οποία πολλοί γίνονταν προπαγανδιστές της Εξαρχίας.
Μέχρι το 1878 η βουλγαρική προπαγάνδα σημείωσε προόδους μόνο βορείως της Αχρίδας, του Μοναστηρίου, και λιγότερο στην περιοχή του Κιλκίς και της Πελαγονίας. Μετά το Συνέδριο του Βερολίνου του 1878, το ελληνικό κράτος εγκατέλειψε την υποστήριξη επαναστατικών ανταρτικών κινήσεων με τη χρήση άτακτων ληστών και προσανατολίστηκε στην ενίσχυση της εθνικής εκπαίδευσης, του Πατριαρχείου, τη χρήση οικονομικών μέσων και τη συλλογή πληροφοριών. Κατά την προσπάθεια ενίσχυσης των ελληνικών θέσεων αρχικά στηρίχθηκε στο αίσθημα πολιτισμικής υπεροχής, στην αυθεντία των επισκόπων, την εξελληνιστική δράση των σχολείων και τις επαφές με τις οθωμανικές αρχές. Από το 1882 ξεκίνησαν να ιδρύονται προξενεία, που ήταν κέντρα ελληνικής εθνικής προπαγάνδας.
Ένοπλη αναμέτρηση (1893-1908)
Πέρα από την επιχείρηση κατάληψης πατριαρχικών εκκλησιών και την ίδρυση σχολείων, η εξαρχική μερίδα κατέφυγε και στην άσκηση τρομοκρατίας. Στην άσκηση βίας που αποτελούσε μέρος της ζωής των χωρικών, λόγω της διάδοσης της ληστείας στη Μακεδονία, που έθετε εν αμφιβόλω τη ζωή και την περιουσία τους, και των οθωμανών διωκτών των ληστών, προστέθηκε από το τέλος του 19ου αιώνα η δράση των κομιτατζήδων, των ανταρτών της ΕΜΕΟ. Παρά την ύπαρξη ελληνίζοντος στοιχείου στα ελεύθερα χωριά της Μακεδονίας, εκεί βρήκαν την κύρια πηγή υποστήριξης οι Σλάβοι εθνικιστές και αυτά αποτέλεσαν τη σπονδυλική στήλη της εξέγερσης του Ίλιντεν τον Ιούλιο του 1903. Το 1904 η τρομοκρατική δράση των ένοπλων ομάδων της ΕΜΕΟ εναντίον πατριαρχικών χωριών είχε ως αποτέλεσμα «ελάχιστοι [να] τολμούν έτι να ελληνίζωσι.» Στη βία κατέφυγε και η ελληνική πλευρά: από το 1903 και για τα επόμενα πέντε χρόνια οργανώθηκε η αποστολή ένοπλων ομάδων, κυρίως Κρητικών, στη Μακεδονία. Ενώ Βλάχοι και Βούλγαροι εθνικιστές έδιναν έμφαση στη γλώσσα ως κριτήριο εθνικότητας, οι Έλληνες υποστήριζαν ότι τέτοιου είδους αντικειμενικά κριτήρια είχαν λιγότερη σημασία από τα υποκειμενικά, δηλαδή την εθνική συνείδηση. Καθώς οι σλαβόφωνοι χωρικοί δύσκολα έβρισκαν σημεία ταύτισης με έννοιες νέες για αυτούς, όπως η Ελλάδα και το ελληνικό έθνος, οι Έλληνες οπλαρχηγοί χρησιμοποιούσαν επιχειρηματολογία που αναφερόταν στη θρησκεία και τον Χριστιανισμό. Η ένταση της βίας που ασκούσαν οι ελληνικές ομάδες σε κάθε χωριό ήταν ανάλογη της πρόσδεσής του στην υπόθεση της Εξαρχίας. Η μέριμνα των χωρικών για τη διατήρηση της ειρήνης και την εξασφάλιση της μικρής περιουσίας τους οδηγούσε στη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις του εκάστοτε ισχυρού προκειμένου να μη γίνει το χωριό τους στόχος της βίας των ένοπλων ομάδων ή στη φιλοξενία Βουλγαρικών και Ελληνικών ανταρτικών σωμάτων. Τόσο άτομα όσο και κοινότητες ολόκληρες επεδείκνυαν προσαρμοστικότητα υπό την απειλή βίας ένοπλων ομάδων, αλλάζοντας τη δήλωση ένταξής τους σε εθνική μερίδα, όπως το απαιτούσαν οι κατά καιρούς περιστάσεις.
''«Ο έπαρχος της Καστοριάς έτρεξε την επόμενη άνοιξη για να αποκαταστήσει την τάξη, έκανε έρευνες στα σπίτια και μάζεψε όλα τα όπλα που βρήκε. Το χωριό είναι τώρα στο έλεος του πρώτου λήσταρχου που θα θελήσει να το πατήσει. Το κυνήγι όμως πια δεν αξίζει το μπαρούτι του∙ οι 200 λίρες που δόθηκαν στους Αλβανούς εκπροσωπούσαν τη συρμαγιά μιας γενεάς ολόκληρης∙ το μόνο που απομένει στα καλύβια πια είναι το χώμα και οι πλίθρες». Βικτόρ Μπεράρ, Οδοιπορικό στη Μακεδονία 1890-1892.
''«Προχτές οι Βούλγαροι, γυρίζοντας τη νύχτα στη Φλώρινα] από το Μοναστήρι (σημερινά Μπίτολα), όπου είχαν πάει να δουν το δεσπότη τους, κατεχέρισαν κι έδεσαν με τα χειροπάδαρα το χαντζή· τρώγοντας τα ορνίθιά του και πίνοντας το κρασί του, τον κεντούσαν με τα μαχαίρια τους ((για να τον κάνουν να τραγουδήσει-sic)). Έβγαλαν τα μάτια από τα πολύχρωμα πορτρέτα Ελλήνων ηρώων, πρωθυπουργών και πατριαρχών που σκεπάζουν τους τοίχους. Έριξαν στη φωτιά τον βασιλιά Γεώργιο, τον Τρικούπη και τη βασίλισσα Όλγα και μάλιστα, παίρνοντας το Γαμβέτα για Έλληνα «πατριώτη», τον καταξέσχισαν. [Και αυτοπαρηγορείται]: Ο χαντζής (πανδοχέας) ελπίζει ότι η Γαλλία δε θ΄αργήσει να εκδικηθεί για την προσβολή αυτή». Βικτόρ Μπεράρ, Οδοιπορικό στη Μακεδονία 1890-1892. .
Ενσωμάτωση στα εθνικά κράτη
Η περιοχή της Μείζονος Μακεδονίας με τη Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913) τριχοτομήθηκε κατά 52,4% στην Ελλάδα, 38% στη τότε Σερβία και 9,6% στη Βουλγαρία, ενώ στη Θράκη με τη Συνθήκη του Νεϊγύ (1919) παραχωρήθηκε στη Βουλγαρία το 52% και το υπόλοιπο 48% μετά τη λήξη της Μικρασιατικής εκστρατείας διαμορφώθηκε σε 11% για την Ελλάδα και 37% για την Τουρκία.
Μετά τη λήξη των Βαλκανικών και την επακολουθήσασα Συνθήκη του Βουκουρεστίου (Ιουλ. 1913) σημειώθηκαν αθρόες μετακινήσεις όπως από το Μελένικο, τη Στρώμνιτσα με συμπάγεια ελληνικού πληθυσμού, το Μοναστήρι (Μπίτολα), Κρούσεβο, αλλά και αντιστρόφως προς τη Βουλγαρία και στη συνέχεια με το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ (1924) περί αμοιβαίας και εθελουσίας ανταλλαγής πληθυσμών. Κατά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η Βουλγαρία ως σύμμαχος του άξονα εισήλθε και πάλι στη Δυτική Μακεδονία με αποτέλεσμα οι εκτεθέντες να μετακινηθούν κυρίως προς τη Γιουγκοσλαβία μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας (Φεβρ. 1945). Κατά τη διάρκεια του Ελληνικού εμφύλιου πόλεμου 1946-49 διαχωρίστηκαν και πάλι σε Σλαβομακεδόνες του ΔΣΕ, όπως ο ίδιος τους αποκαλούσε στα πλαίσια της εξισορρόπησης των βουλγαρογιουγκοσλαβικών αντιπαραθέσεων και συμφερόντων και σε Σλαβόφωνους της ελληνικής Μακεδονίας. Στις αθρόες μετακινήσεις πρέπει να συνυπολογιστούν και τα παιδιά που απομακρύνθηκαν από την Ελλάδα τον Μάιο του 1948 που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν από τη Δυτική Μακεδονία. Από αυτά 11.500 παρέμειναν στη Γιουγκοσλαβία, όπου κατέληξαν και πολλά άλλα Σλαβομακεδονόπουλα από άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Μαζικές όμως μετακινήσεις (7.500 περ. σλαβομακεδόνες) παρατηρήθηκαν τον Ιούνιο του 1949, όταν το ΚΚΕ στη ρήξη Τίτο και Στάλιν τάχθηκε υπέρ του δεύτερου και μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου (Αύγ. 1949). Έτσι, για παράδειγμα, μεταξύ των απογραφών 1940 και 1950 λαμβάνοντας υπόψη και τις ρευστοποιήσεις των περιουσιών των φυγάδων στη Χαλάρα Καστοριάς σημειώθηκε μείωση του πληθυσμού κατά 263 άτομα ήτοι ποσοστό 62%, στη Μεταμόρφωση Καστοριάς 189 κάτοικοι ήτοι ποσοστό 59,8%, ενώ κάποια χωριά όπως το Ποιμενικό Καστοριάς και η Περικοπή Φλώρινας που πυρπολήθηκαν έμειναν ακατοίκητα.
Στις μέρες μας, αρχές του 21ου αιώνα, όσοι απέμειναν εντός ελλαδικού χώρου ως δίγλωσσοι, όπως οι Αρβανίτες και οι Βλάχοι αποτελούν πλέον μια πληθυσμιακή ομάδα. Ο ακριβής αριθμός δεν μπορεί να υπολογισθεί λόγω έλλειψης στατιστικών στοιχείων κυρίως, αλλά και εξαιτίας επιμειξιών και της αστυφιλίας που παρατηρήθηκε στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Υπολογίζονται στις μέρες μας από 10.000- 20.000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ανά εθνοτική ή εθνική καταγωγή Κατηγορία:Μακεδονία Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Μακεδονίας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Μακεδονία
Νοροβίν Αλτανχουγιάγκ
Ο Νοροβίν Αλτανχουγιάγκ (Norovyn Altankhuyag, μογγολικά: Норовын Алтанхуяг, γεν. στις 20 Ιανουαρίου 1958) είναι πολιτικός από τη Μογγολία, 27ος Πρωθυπουργός από τις 10 Αυγούστου 2012 ως τις 5 Νοεμβρίου 2014. Νωρίτερα υπηρέτησε ως Πρώτος Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και ως υπουργός Γεωργίας και Εμπορίου 1996–2000. Το 2004-2006 διετέλεσε υπουργός Οικονομικών. Εξελέγη πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος της Μογγολίας από την Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή το 2008, έπειτα από την ήττα του κόμματος στις βουλευτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς.
Πολιτική καριέρα
Κατά τη διάρκεια της Δημοκρατικής Επανάστασης του 1990 υπήρξε πρωτεργάτης του κινήματος της νεολαίας. Με τους συντρόφους του, ίδρυσε το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα. Στις 21 Φεβρουαρίου 1990 έγινε η πρώτη συνάντηση με σκοπό την ίδρυση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Μογγολίας. Εξελέγη μέλος της ιδρυτικής επιτροπής.
Την περίοδο 1990-2006, υπηρέτησε συνολικά 4 φορές στο αξίωμα του Γενικού Γραμματέα σε διαφορετικά κόμματα. Εξελέγη βουλευτής δύο φορές. Μετά τις γενικές εκλογές του 2008, ο προηγούμενος ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος Τσαχιάγκιϊν Ελμπεγκντόρζ παραιτήθηκε μετά την ήττα του κόμματος και νέος ηγέτης του κόμματος έγινε ο Αλτανχουγιάγκ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του τελευταίου στην ηγεσία, το κόμμα ξεκίνησε αρκετά προγράμματα με στόχο την ενίσχυση της δημοκρατίας και την οικοδόμηση της κοινωνίας των πολιτών. Ένα από αυτά τα προγράμματα είναι και το "Μογγολικός Λαός- 2020".
Τον Αύγουστο του 2012, το Κοινοβούλιο ενέκρινε το διορισμό του στην πρωθυπουργία, με 42 ψήφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μογγολίας
Αβαλόν
Το Αβαλόν (γαλλικά: Avallon), είναι πόλη και έδρα δήμου της ΒΑ. κεντρικής Γαλλίας, στο νομό Ιόν (Yonne) της Βουργουνδίας. Ο δήμος έχει έκταση 26,75 χμ² και πληθυσμό 7.248 κατοίκους (2010). Βρίσκεται 40 χλμ. ΝΑ της πόλης Οσέρ σε ύψωμα στους βόρειους πρόποδες του όρους Μορβάν, που βλέπει προς την κοιλάδα του ποταμού Κουζίν (Cousin).
Ονομασία
Το όνομα της πόλης φαίνεται να προέρχεται από την γαλατοκελτική λέξη Aballo «μήλο, μηλιά» και το επίθημα -one, και εμφανίζεται σε νόμισμα του λαού των Εντουέν (Éduens). Η λέξη σχετίζεται, πιθανότατα, με τον θεό Abellio(n) , προστάτη των οπορωφόρων δένδρων και της καλής καρποφορίας, γενικότερα.
Ιστορία
240px|thumb|right|Άποψη του ιστορικού κέντρου του Αβαλόν Η περιοχή είχε ήδη κατοικηθεί πριν από τη ρωμαϊκή εποχή. Η παρουσία ενός οικισμού (oppidum) του γαλατικού λαού των Εντουέν προσφέρει μαρτυρία γι αυτό. Φαίνεται ότι η πόλη εξαρτιόταν από την επαρχία Ωτέν (Autun). Η περιοχή του Μορβάν, με τις πολλές πηγές και τα μεγάλα δάση, φαίνεται ότι προσείλκυε τις πλούσιες γαλατορωμαϊκές οικογένειες από το Οτίν και ήταν εύκολα προσβάσιμη μέσω της Αγριππαίας Οδού (Via Agrippa).
Τον 7o αιώνα, ο μοναχός Ιωνάς (Jonas) αναφέρει ένα φρούριο με το όνομα Castrum Cabalonem, το οποίο όμως δεν απέτρεπε σποραδικές εισβολές. Σαρακηνοί από την Ισπανία, το 731 μ.Χ., έκαναν συχνά επιτυχείς επιδρομές στην Βουργουνδία και, γενικότερα, κατά τα μέσα του 8ου αιώνα. Επίσης οι Νορμανδοί Βίκινκς είχαν πολλαπλασιάσει τις ληστρικές επιδρομές τους μετά το 843 και, έτσι, οι φοβισμένοι κάτοικοι αποφάσισαν να περιβάλλουν την πόλη με ένα μεγάλο τείχος. Το Αβαλόν κατά την ύστερη ρωμαϊκή περίοδο, υπήρξε η σημαντικότερη πόλη της περιοχής, με την ονομασία Pagus Avalensis. Η τύχη της συνδέθηκε με εκείνη της Βουργουνδίας, μερικές φορές ως ανεξάρτητο βασίλειο, μερικές φορές στην ευρύτερη περιοχή της Αυστρασίας (Austrasia), μέχρι τον 9ο αιώνα, περίπου. Το 806, ο Καρλομάγνος, μέσω διατάγματος δώρισε το Αβαλόν και την περιοχή Οσουά (Auxois) στο γιο του Λουδοβίκο και αργότερα, το 817 στον άλλο γιο του, Πεπίνο. Το 931, ο δούκας της Βουργουνδίας, Γκισλμπέρ (Gislebert), πηγαίνει σε πόλεμο εναντίον του βασιλιά των Φράγκων, Ροδόλφο, και η πόλη προσαρτάται στην κομητεία του Οσέρ (Auxerre). Το 1005 ο βασιλιάς Ροβέρτος ο Ευσεβής θέλει να ανακτήσει το δουκάτο της Βουργουνδίας και να το παραδώσει στον κόμη Ότο Γκιγιόμ. Το Αβαλόν πολιορκήθηκε για τρεις μήνες, αλλά τελικά, η πείνα ανάγκασε τους κατοίκους να παραδώσουν την πόλη. Στη συνέχεια, καταστράφηκε και οι περισσότεροι κάτοικοι σφαγιάστηκαν ή εξορίστηκαν, ενώ ο μύθος λέει ότι υπήρξαν μόνο 300 επιζώντες. Οι κάτοικοι έμειναν σε καθεστώς δουλοπαροικίας, μέχρι το 1200 περίπου, οπότε απέκτησαν το στάτους των «ελευθέρων», μέσω διατάγματος του δούκα της Βουργουνδίας Εύδη (Eudes).