cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διατροφή στην αρχαία Ελλάδα
Ψάρι
Αντιθέτως, κατά την κλασική εποχή, το ψάρι μετατρέπεται σε προϊόν πολυτελείας, το οποίο αναζητούν για το τραπέζι τους οι γευσιγνώστες. Μάλιστα κατά την ελληνιστική περίοδο συναντούμε και σχετική βιβλιογραφία, όπως ένα σύγγραμμα του Λυγκέως από τη Σάμο το οποίο πραγματεύεται την τέχνη του να αγοράζει κανείς ψάρι σε χαμηλές τιμές. Άλλα ειδικά συγγράμματα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας με έξοχες και λεπτομερείς περιγραφές ψαριών είναι: το «Περί Ιχθύων» του Αριστοτέλη, ο «Αλιευτικός» του Νουμηνίου, η «Αλιευομένη», του Αντιφάνους, ο «Ιχθύς» του Αρχίππου.
Πάντως όλα τα προϊόντα αλιείας δεν κόστιζαν το ίδιο. Μια στήλη που ανάγεται στα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. και που προέρχεται από τη βοιωτική πόλη Ακραιφνία, στη λίμνη της Κωπαΐδας, εμπεριέχει έναν τιμοκατάλογο ψαριών, ίσως για την προστασία των καταναλωτών από την κερδοσκοπία. Οικονομικότεροι όλων είναι οι σκάροι, ενώ η κοιλιά του κόκκινου τόννου κοστίζει τρεις φορές περισσότερο. Οι σαρδέλλες, οι αντζούγιες και οι μαρίδες είναι οικονομικές και αποτελούν φαγητά της καθημερινότητας για τους αρχαίους Αθηναίους. Επίσης στην ίδια κατηγορία μπορούν να αναφερθούν ο λευκός τόνος, το λυθρίνι, το σαλάχι, ο ξιφίας και ο οξύρρυγχος, ο οποίος καταναλώνεται αλατισμένος. Η λίμνη Κωπαΐδα φημιζόταν για τα χέλια της, ξακουστά σε ολόκληρη την Ελλάδα, τα οποία εξαίρονται και στην κωμωδία «Αχαρνής». Ανάμεσα στα ψάρια του γλυκού νερού μπορούν να σημειωθούν το λαβράκι, ο κυπρίνος και το υποτιμημένο γατόψαρο.
Οι Έλληνες απολάμβαναν εξ ίσου και τα υπόλοιπα θαλασσινά. Σουπιές, χταπόδια  και καλαμάρια  μαγειρεύονταν ψητά ή τηγανητά και σερβίρονταν ως ορεκτικά, ως συνοδευτικά ή ακόμη και στα συμπόσια, αν ήταν μικρού μεγέθους. Τα θαλασσινά μεγαλύτερου μεγέθους συγκαταλέγονταν στα πιάτα της υψηλής μαγειρικής. Ο ποιητής Έριφος κατατάσσει τις σουπιές, την κοιλιά του τόνου και τον γόγγρο στα εδέσματα των θεών, απλησίαστα για τους θνητούς με περιορισμένα οικονομικά μέσα. Οι σουπιές και τα χταπόδια αποτελούσαν παραδοσιακά δώρα κατά τον εορτασμό των Αμφιδρομίων, όταν οι γονείς έδιναν ονόματα στα παιδιά τους. Όσον αφορά τα οστρακοειδή, οι αρχαίες πηγές αναφέρουν την κατανάλωση σπειροειδών κοχυλιών, μυδιών, πίννας, αυτιών της θάλασσας, αχιβάδων, πεταλίδων και χτενιών. Ο Γαληνός είναι ο πρώτος που αναφέρει την κατανάλωση ψητών στρειδιών. Τέλος εκτίμησης έχαιραν τα καβούρια, οι αστακοί  , οι αχινοί  και οι καραβίδες.
Οι ψαράδες στην πλειοψηφία των περιπτώσεων έβγαιναν στη θάλασσα μόνοι και παρέμεναν κοντά στην ακτή. Χρησιμοποιούσαν άγκιστρα, κυρίως χάλκινα, τα οποία έδεναν με ορμιά (πετονιά), φτιαγμένη από τρίχες ζώων ή φυτικές ίνες. Για να βυθίζεται το άγκιστρο, του έδεναν μολύβδινο βαρίδι. Συνηθισμένο ήταν το ψάρεμα με δίχτυα διαφόρων ειδών ανάλογα με το είδος των ψαριών, εφοδιασμένα με φελλούς και βαρίδια, αλλά και το ψάρεμα με καμάκι ή τρίαινα. Χρησιμοποιούσαν επίσης κύρτους πλεγμένους από βέργες. Πιο κατάλληλες ώρες για ψάρεμα θεωρούσαν το σούρουπο και το χάραμα. Ψάρευαν επίσης τη νύχτα με φως πυρσών.
Το μεγαλύτερο μέρος της ψαριάς πρέπει να πωλούταν στις αγορές των πόλεων σε ειδικούς χώρους. Το ψάρι εμφανίζεται συχνά διατηρημένο στην άλμη. Πρόκειται για μια διαδικασία πολύ διαδεδομένη στα ψάρια μικρού μεγέθους, ωστόσο απαντάται και σε μεγαλύτερα όπως η παλαμίδα, ο τόνος, το σκουμπρί, η πεσκαντρίτσα και ο οξύρρυγχος, ακόμη στα καβούρια και τους αχινούς.
Αυγά και γαλακτοκομικά
Οι Έλληνες ανέτρεφαν πάπιες, χήνες, ορτύκια και κότες για να εξασφαλίζουν αυγά. Ορισμένοι συγγραφείς κάνουν ακόμη αναφορά σε αυγά φασιανού και αιγυπτιακής χήνας, εντούτοις μπορούμε να υποθέσουμε πως επρόκειτο για σπάνια εδέσματα. Τα αυγά καταναλώνονταν είτε μελάτα είτε σφικτά ως ορεκτικό ή επιδόρπιο. Επιπλέον τόσο ο κρόκος όσο και το ασπράδι του αυγού αποτελούσαν, οπώς και στις μέρες μας, συστατικά διάφορων συνταγών.
Το γάλα ήταν αρκετά διαδεδομένο, ωστόσο σπάνια χρησιμοποιούταν στη μαγειρική. Το βούτυρο ήταν γνωστό, αλλά χρησιμοποιούταν σπάνια: γενικώς θεωρούταν χαρακτηριστικό της διατροφής των κατοίκων της Θράκης τους οποίους ο κωμικός ποιητής Αναξανδρίδας αποκαλεί «βουτυροφάγους». Παρόλα αυτά τα γαλακτοκομικά προϊόντα έχαιραν εκτίμησης. Η ήταν ένα είδος παχύρρευστου γάλακτος, το οποίο συχνά συγχέεται με το γιαούρτι. Βασικό συστατικό της ελληνικής διατροφής ήταν το τυρί, είτε από γάλα κατσίκας είτε από γάλα προβάτου. Γινόταν διάκριση ανάμεσα στο φρέσκο και το σκληρό τυρί που πωλούταν σε διαφορετικά καταστήματα: το πρώτο κόστιζε τα δύο τρίτα της τιμής του δεύτερου. Καταναλώνονταν σκέτα ή με μέλι ή με λαχανικά. Επίσης αποτελούσε συστατικό διάφορων συνταγών, ανάμεσα στα οποία συναντούμε και το ψάρι.
Ποτά
Στην πόση των αρχαίων Ελλήνων με την ευρύτερη κατανάλωση ήταν προφανώς το νερό. Η αναζήτηση νερού υπαγόταν στις εργασίες που έπρεπε να διεκπεραιώσουν καθημερινά οι γυναίκες. Αν και η χρήση πηγαδιού συχνά ήταν αναπόφευκτη, όπως είναι φυσικό υπήρχε προτίμηση σε νερό «από πηγή πάντα ρέουσα και αναβλύζουσα». Το νερό θεωρείται θρεπτικό - κάνει τα δέντρα και τα φυτά να αναπτύσσονται - αλλά και επιθυμητό. Ο Πίνδαρος ονομάζει το νερό μιας πηγής «ευχάριστο σαν μέλι». Οι πηγές περιγράφουν κατά καιρούς το νερό ως βαρύ, ξηρό  , όξινο  , να θυμίζει κρασί  κ.ά. Ένας από τους χαρακτήρες του κωμικού ποιητή Αντιφάνη υποστηρίζει πως θα μπορούσε να αναγνωρίσει ανάμεσα σε όλο το νερό του κόσμου εκείνο της Αττικής από την καλή του γεύση. Τέλος, ο Αθήναιος αναφέρει μια σειρά από φιλοσόφους που κατανάλωναν παρά μόνο νερό, συνήθεια που συνοδεύεται συνήθως από αυστηρή χορτοφαγία. Άλλα ποτά που καταναλώνονται συχνότατα ήταν το γάλα κατσίκας και το υδρόμελι.
Το σκεύος που χρησιμοποιούταν για την πόση ήταν ο σκύφος, κατασκευασμένος από ξύλο, πηλό ή μέταλλο. Ο Κριτίας αναφέρει δια μέσου του έργου του Πλουτάρχου ένα λακωνικής καταγωγής κυκλικό αγγείο, που ονομαζόταν κώθων. Θεωρούνταν από τους αρχαίους το πιο κατάλληλο για στρατιωτική χρήση, γιατί λόγω του χρώματος του δοχείου εμποδίζονταν εκείνος που έπινε να αντιληφθεί τις τυχόν ακαθαρσίες του νερού και χώματα, ενώ παράλληλα είχε αρκετά γυριστό χείλος, ώστε να μένουν σε αυτό οι ακαθαρσίες κατά την πόση. Ένα άλλο διαδεδομένο σκεύος ήταν η κύλικα, ένα ποτήρι κυκλικού σχήματος, βαθύ, αλλά τελείως ανοιχτό, με βάση και δύο λαβές. Επίσης, ο κάνθαρος, αγγείο με δύο, συνήθως ψηλές, κάθετες λαβές και το ρυτόν που ήταν συχνά ζωόμορφο και που χρησιμοποιούταν συνήθως ως κρασοπότηρο σε συμπόσια.
Οίνος
thumb|Νεαρός που στο δεξί χέρι κρατά μια [[Οινοχόη (αγγείο)|οινοχόη για να αντλήσει κρασί από έναν κρατήρα, ώστε να γεμίσει μια κύλικα στο αριστερό του χέρι. Το γεγονός ότι εμφανίζεται γυμνός μαρτυρά πως υπηρετεί ως οινοχόος σε συμπόσιο. Αττικό ερυθρόμορφο κύπελλο, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι, 490 - 480 π.Χ. περίπου.]] Κατά την αρχαιότητα υπήρχαν πολλά είδη κρασιού: λευκό, κόκκινο, ροζέ. Υπάρχουν μαρτυρίες για όλα τα είδη καλλιέργειας, από το καθημερινό κρασί μέχρι εκλεκτές ποικιλίες. Ξακουστοί αμπελώνες υπήρχαν στη Νάξο, τη Θάσο, τη Λέσβο και τη Χίο. Δευτερεύον κρασί παραγόταν από νερό και μούστο, αναμεμειγμένο με κατακάθια, το οποίο και διατηρούσαν οι χωρικοί για προσωπική τους χρήση. Ορισμένες φορές το κρασί γινόταν γλυκύτερο με μέλι, ενώ μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για φαρμακευτικούς σκοπούς αν ανακατευόταν με θυμάρι, κανέλλα και άλλα βότανα.
Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, ίσως και λίγο νωρίτερα, ήταν γνωστό ένας πρόγονος της σημερινής ρετσίνας και του βερμούτ. Ο Αιλιανός επίσης αναφέρει έναν οίνο που αναμιγνυόταν με άρωμα. Επίσης παρασκευαζόταν και ζεστό κρασί, ενώ στη Θάσο ένα είδος «γλυκού κρασιού».
Το κρασί στις περισσότερες περιπτώσεις αραιωνόταν με νερό, καθώς ο «άκρατος οίνος» (μη αραιωμένο κρασί) δεν ενδεικνυόταν για καθημερινή χρήση. Το κρασί αναμιγνυόταν σε έναν κρατήρα από τον οποίο οι δούλοι γέμιζαν τα ποτήρια με τη βοήθεια μιας οινοχόης. Το κρασί επίσης είχε θέση και στη γενική ιατρική, καθώς του αποδίδονταν φαρμακευτικές ιδιότητες. Ο Αιλιανός αναφέρει πως το κρασί της Ηραίας στην Αρκαδία μπορεί να επιφέρει τρέλλα στους άνδρες, αλλά και πως καθιστούσε τις γυναίκες γόνιμες. Αντιθέτως ένα κρασί από την Αχαΐα είχε τη φήμη πως μπορούσε να επιφέρει αποβολή στις εγκύους. Εκτός από τις ιατρικές περιστάσεις, η ελληνική κοινωνία αποδοκίμαζε τις γυναίκες που έπιναν κρασί. Σύμφωνα με τον Αιλιανό ένας νόμος στη Μασσαλία απαγόρευε στις γυναίκες να πίνουν οτιδήποτε εκτός από νερό. Η Σπάρτη ήταν η μοναδική πόλη όπου επιτρεπόταν στις γυναίκες να καταναλώνουν ό,τι ήθελαν.
Τα κρασιά που προορίζονταν για τοπική χρήση διατηρούνταν σε ασκιά. Εκείνα που επρόκειτο να πουληθούν τοποθετούνταν σε πίθους, μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία από πηλό. Κατόπιν μεταφέρονταν σε σφραγισμένους αμφορείς για να πωληθούν ανεξάρτητα, είτε στον ίδιο τόπο, είτε σε άλλο, μεταφερόμενοι με πλοία. Τα επώνυμα κρασιά έφεραν ετικέτες με το όνομα του παραγωγού ή των αρχόντων μιας πόλης που εγγυόντουσαν την καταγωγή του. Αποτελεί το πρώτο παράδειγμα στην ιστορία μιας πρακτικής που επιβιώνει ως τις ημέρες μας.
Κυκεών και Πτισάνη
Οι Έλληνες παρασκεύαζαν επίσης ένα τρόφιμο ανάμεσα στο φαγητό και το ποτό που ονομαζόταν (προέρχεται από το ρήμα «κυκάω» που σημαίνει «ανακατεύω»). Πρόκειται για πλιγούρι κριθαριού στο οποίο προσέθεταν νερό και βότανα. Στην Ιλιάδα περιελάμβανε επίσης τριμμένο κατσικίσιο τυρί. Στην Οδύσσεια, η μάγισσα Κίρκη του προσέθεσε μέλι κι ένα μαγικό φίλτρο. Στον Ομηρικό Ύμνο της Δήμητρας, η θεά απορρίπτει το κόκκινο κρασί, ωστόσο δέχεται κυκεώνα από νερό, αλεύρι και βλήχονα. Χρήσιμος και ως ιερό ποτό στα Ελευσίνια Μυστήρια, ο κυκεώνας αποτελεί και λαϊκή τροφή ιδίως στην ύπαιθρο: ο Θεόφραστος στους «Χαρακτήρες» του παρουσιάζει έναν αγρότη που ήπιε δυνατό κυκεώνα προκαλώντας δυσφοριά στους διπλανούς του στην Εκκλησία του Δήμου με την αναπνοή του. Το ποτό αυτό είναι επίσης φημισμένο για την ιδιότητά του να βοηθά στην πέψη. Έτσι, στην «Ειρήνη», ο θεός Ερμής το συνιστά στον πρωταγωνιστή που το παράκανε τρώγοντας ξηρά φρούτα.
Στην ίδια λογική, η ήταν ένα αφέψημα από κριθάρι που χρησίμευε ως τροφή για αρρώστους. Ο Ιπποκράτης το συνιστά σε ασθενείς που υποφέρουν από οξείες παθήσεις.
Καλοφαγάδες και μάγειροι
Κατά την αρχαϊκή και κλασική εποχή, η λιτότητα, την οποία επέβαλλαν οι φυσικές και κλιματικές συνθήκες της Ελλάδας, αναγνωρίζεται ως αρετή. Οι Έλληνες δεν αγνοούν την καθαρή απόλαυση που μπορεί να προσφέρει το φαγητό, εντούτοις το τελευταίο ώφειλε να παραμένει απλό. Ο Ησίοδος, ως άνθρωπος της υπαίθρου, θεωρεί πραγματικό τσιμπούσι μια μερίδα κρέατος ψημμένη στη σχάρα, το γάλα και τις γαλέττες, όλα αυτά στα πλαίσια μιας ηλιόλουστης ημέρας. Ακόμη καλύτερο γεύμα θεωρείται το δωρεάν γεύμα: «ξεφάντωμα χωρίς πληρωμή είναι κάτι που δεν πρέπει να αφήνει κανείς να πάει χαμένο», σημειώνει ο φιλόσοφος Χρύσιππος.
Η επιδίωξη της γαστρονομικής υπερβολής θεωρούταν, αντίθετα, απαράδεκτη, το δίχως άλλο ένα σημάδι ανατολίτικης μαλθακότητας: οι Πέρσες ήταν πρότυπο παρακμής εξαιτίας της αγάπης τους για την πολυτέλεια, η οποία εκδηλώνεται φυσικά και στο τραπέζι. Οι αρχαίοι συγγραφείς αρέσκονταν στο να περιγράφουν το γεύμα του Μεγάλου Βασιλέως των Αχαιμενιδών: ο Ηρόδοτος, ο Κλέαρχος ο Σολεύς, ο Στράβων και ακόμη περισσότερο ο Κτησίας συμφωνούν στις περιγραφές τους.
Αποτέλεσμα αυτής της λατρείας για την αυστηρότητα, ήταν η κουζίνα παραμένει για αιώνιες βασίλειο των γυναικών, είτε ελεύθερων είτε δούλων. Μολαταύτα, στην κλασική περίοδο κάνουν την εμφάνισή τους στην αρχαία γραμματεία ειδικοί στη μαγειρική. Τόσο ο Αιλιανός, όσο και ο Αθήναιος αναφέρουν τους χίλιους μάγειρες που συνόδευαν τον Σμινδυρίδη από τη Σύβαρη στο ταξίδι του στην Αθήνα κατά την εποχή του Κλεισθένη, αν και με αποδοκιμασία. Ο Πλάτων στο έργο του «Γοργίας» αναφέρει το Θεαρίωνα τον αρτοποιό, τον Μίθαικο που συνέγραψε μια πραγματεία για τη μαγειρική των Σικελών και τον Σάραμβο που πωλούσε κρασιά. Τρεις εξέχοντες γνώστες των γλυκισμάτων, της κουζίνας κα του οίνου. Και διάφοροι άλλοι μάγειρες συνέγραψαν έργα σχετικά με την τέχνη τους.
Με το πέρασμα του χρόνου, οι Έλληνες όλο και πιο πολύ εξελίσσονται σε καλοφαγάδες. Ο Αιλιανός σημειώνει: «στη Ρόδο, εκείνος που προσέχει ιδιαίτερα τα ψάρια και τα εκτιμά κι εκείνος που ξεπερνά τους πάντες σε γευσιγνωσία εγκωμιάζεται, θα λέγαμε, από τους συμπολίτες του ως ευγενικό πνεύμα». Κατά την ελληνιστική και κατόπιν κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, οι Έλληνες - τουλάχιστον οι εύποροι - χάνουν σιγά σιγά την εμμονή στη λιτότητα. Οι συνδαιτημόνες του συμποσίου το οποίο αφηγείται ο Αθήναιος κατά τον 2ο - 3ο αιώνα μ.Χ. αφιερώνουν μεγάλο μέρος της συζήτησής τους σε απόψεις για το κρασί και τη γαστρονομία. Αναφέρονται στις ιδιότητες κάποιων ποικιλιών κρασιού, λαχανικών και κρεάτων, καθώς και σε ξακουστά πιάτα (γεμιστό καλαμάρι, κοιλιά κόκκινου τόνου, καραβίδες, μαρούλια ποτισμένα με οίνο και μέλι). Επικαλούνται ακόμη μεγάλους μάγειρες όπως ο Σωτηρίδης, σεφ του βασιλέως Νικομήδη Α' της Βιθυνίας. Όταν ο αφέντης του Σωτηρίδη βρισκόταν βαθειά στην ενδοχώρα πεθύμησε να φάει αντζούγιες. Εκείνος τότε προσομοίασε τη γεύση τους χρησιμοποιώντας ραπανάκια προσεκτικά τυλιγμένα ώστε να θυμίζουν αντζούγιες, λαδωμένα και αλατισμένα, πασπαλισμένα με σπόρους παπαρούνας. Το κατόρθωμα αυτό η Σούδα, μια βυζαντινή εγκυκλοπαίδεια, το αποδίδει λανθασμένα στον διάσημο Ρωμαίο γευσιγνώστη Απίκιο (1ος αιώνας π.Χ.), απόδειξη πως οι Έλληνες δεν υπολείπονταν πλέον σε τίποτα από τους Ρωμαίους.
Χορτοφαγία
thumb|Η [[Ελευσίνια Μυστήρια|ελευσινιακή τριάδα : ο Τληπόλεμος λαμβάνει ως δώρο ένα στάχυ από τη θεά Δήμητρα, ενώ η Περσεφόνη τον ευλογεί, ανάγλυφο του 5ου αιώνα π.Χ., Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας]] Ο ορφισμός και ο πυθαγορισμός, δύο αρχαιοελληνικά θρησκευτικά ρεύματα, πρότειναν ένα διαφοροποιημένο τρόπο ζωής, βασισμένο στην αγνότητα και την κάθαρση - στην πραγματικότητα πρόκειται για μία μορφή άσκησης. Στο πλαίσιο αυτό η χορτοφαγία αποτελεί κεντρικό σημείο στην ιδεολογία του ορφισμού, καθώς και σε μερικές από τις παραλλαγές του πυθαγορισμού.
Ο Εμπεδοκλής τον 5ο αιώνα π.Χ. πλαισιώνει τη χορτοφαγία στην πεποίθηση της μετεμψύχωσης: ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι ένα ζώο που θανατώνεται δεν αποτελεί το καταφύγιο μιας ανθρώπινης ψυχής; Οφείλουμε να παρατηρήσουμε, ωστόσο, πως ο Εμπεδοκλής, αν ήθελε να είναι συνεπής με την ίδια του τη λογική, θα έπρεπε να αρνείται επίσης να καταναλώνει και φυτά για τον ίδιο λόγο. Η χορτοφαγία πιθανώς επίσης εκπορεύεται από την απέχθεια προς τη θανάτωση ζωντανών οργανισμών, καθώς ο ορφισμός δίδασκε την αποχή από αιματοχυσίες.
Ο νεοπλατονικός Πορφύριος από την Τύρο (3ος αιώνας), στο έργο του «De abstinentia ab esu animalium» συνδέει τη χορτοφαγία με τα κρητικά μυστήρια και παρέχει έναν κατάλογο με διάσημους χορτοφάγους του παρελθόντος, ξεκινώντας από τον Επιμενίδη. Για εκείνον, είναι ο ήρωας Τριπτόλεμος, που δέχτηκε από τη θεά Δήμητρα ένα στάχυ ως δώρο, εκείνος που εισήγαγε τη χορτοφαγία. Οι τρεις εντολές του ήταν: «Τίμα τους γονείς σου», «Τίμα τους θεούς με καρπούς» και «Δείξε οίκτο στα ζώα».
Διατροφή των αρρώστων
Οι αρχαίοι Έλληνες ιατροί συμφωνούν για την αναγκαιότητα ιδιαίτερης διατροφής για τους αρρώστους, εντούτοις οι απόψεις τους για το ποια τρόφιμα πρέπει να περιλαμβάνει δεν συμφωνούν. Στο έργο του «Περί Διαίτης Οξέων» ο Ιπποκράτης αναφέρεται στις ευεργετικές ιδιότητες της πτισάνης, η οποία αφομοιώνεται εύκολα από τον οργανισμό και προκαλεί πτώση του πυρετού. Εντούτοις, άλλοι τη θεωρούν βαρειά, καθώς εμπεριέχει σπόρους κριθαριού, ενώ άλλοι την συνιστούν με την προϋπόθεση να μην τοποθετούνται οι σπόροι αυτοί κατά την προετοιμασία της. Ορισμένοι ιατροί δεν επιτρέπουν παρά μόνο υγρές τροφές μέχρι και την έβδομη ημέρα, και μετά επιτρέπουν την πτισάνη. Τέλος μια μερίδα εξ αυτών υποστηρίζει πως δεν θα πρέπει να καταναλώνονται στερεές τροφές καθ' όλη τη διάρκεια της ασθένειας.
Οι ίδιες οι μέθοδοι του Ιπποκράτη αποτελούν αντικείμενο διχογνωμίας ανάμεσα στους διάφορους ιατρούς: άλλοι κατηγορούν το μεγάλο ιατρό πως υποσιτίζει τους ασθενείς του, ενώ άλλοι πως τους τρέφει υπερβολικά. Κατά την ελληνιστική εποχή, ο Αλεξανδρινός Ερασίστρατος προσάπτει στον Ιπποκράτη ότι απαγόρευε στους αρρώστους να τρώνε οτιδήποτε παρά λίγο νερό, χωρίς να λαμβάνουν κανένα άλλο θρεπτικό στοιχείο: πρόκειται πράγματι για την πρακτική των μεθοδικών που δεν επέτρεπαν στους ασθενείς τη λήψη τροφής κατά το πρώτο 48ωρο. Αντίθετα, κάποιος Πετρονάς συνιστά την κατανάλωση χοιρινού και τη λήψη ανόθευτου οίνου.
Διατροφή των αθλητών της αρχαιότητας
Αν θεωρήσουμε τον Αιλιανό αξιόπιστη πηγή, ο πρώτος αθλητής που ακολούθησε ποτέ ειδική διατροφή ήταν ο Ίκκος από τον Τάραντα, που έζησε κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Ο Πλάτων επιβεβαιώνει πως ακολουθούσε πολύ πειθαρχημένο πρόγραμμα, με την έκφραση «γεύμα του Ίκκου» να γίνεται παροιμιώδης. Ωστόσο, ο Μίλων από τον Κρότωνα, ολυμπιονίκης της πάλης, κατείχε τη φήμη πως κατανάλωνε 7,5 λίτρα κρασιού, 9 κιλά ψωμί και κάμποσο κρέας καθημερινά. Πριν από αυτόν, οι αθλητές της κλασικής εποχής ακολουθούσαν δίαιτα στηριγμένη στις ξηρές τροφές, όπως για παράδειγμα στα ξηρά σύκα, το τυρί και το ψωμί. Ο Πυθαγόρας (είτε ο γνωστός φιλόσοφος είτε κάποιος προπονητής αθλητών) είναι ο πρώτος που συμβουλεύει τους αθλητές να καταναλώνουν κρέας.
Ακολούθως, οι προπονητές συνιστούν μια προκαθορισμένη διατροφή: για να κατακτήσει κάποιος έναν ολυμπιακό τίτλο «πρέπει να ακολουθεί ιδιαίτερη διατροφή, να μην τρώει επιδόρπια (…), να μην πίνει παγωμένο νερό και να μην καταναλώνει ποτήρια κρασιού όποτε του κάνει κέφι». Η διατροφή αυτή πρέπει να είχε ως βάση το κρέας, πληροφορία που επιβεβαιώνει ο Παυσανίας. Ο ιατρός Γαληνός αποδοκιμάζει τους συγχρόνους του αθλητές επειδή καταναλώνουν ωμό κρέας που ακόμη στάζει αίμα. Θεωρεί πως η συνήθεια αυτή προκάλεί πύκνωση της σαρκικής μάζας εξαφανίζοντας την εσωτερική θερμότητα του σώματος, οδηγώντας σταδιακά τον αθλητή στο θάνατο. Αντίθετα, υποστηρίζει πως η διατροφή πρέπει να προσαρμόζεται στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε αθλητή και να βασίζεται στις συμβουλές εξειδικευμένου ιατρού.
Σημειώσεις
β. Όχι όμως τους σημερινούς, που είναι αμερικανικής προέλευσης.
γ. Πρόκειται για αναφορές που κάνει ο Αθήναιος στο έργο του «Δειπνοσοφιστές», 40f–41a, σχολιάζοντας δύο εδάφια από την Οδύσσεια (Ραψωδία ρ, 208) και την Ιλιάδα (Ραψωδία Β, 753).(567)
Δείτε επίσης
• 3
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων Κατηγορία:Ιστορία της διατροφής
Liber Pontificalis
Με τον τίτλο Liber Pontificalis (Βίβλος των Ποντιφήκων) εννοείται κείμενο στη λατινική γλώσσα που αφηγείται την ιστορία των παπών, ξεκινώντας από τον απόστολο Πέτρο και συνεχίζοντας ως τον 14ο αι. υπό μορφή βιογραφιών. Η πρώτη συλλογή βίων των επισκόπων Ρώμης σταματούσε στον Στέφανο Ε΄, για να συνεχιστεί αργότερα με διαφορετικό στυλ έως τον Ευγένιο Δ' και τον Πίο Β΄.
Όταν ξεκίνησε κατά τον 3ο αιώνα, η Βίβλος των Ποντιφήκων ήταν απλά ένας κατάλογος των ονομάτων των επισκόπων Ρώμης. Στις αρχές του 6ου αιώνα, ένας από τους εκδότες άρχισε να προσθέτει βιογραφικά δεδομένα στους καταλόγους. Παπικοί γραφείς περιοδικά ενημέρωναν τον κατάλογο, προσθέτοντας βίο και έργα νέων παπών. Κατά τον έβδομο αιώνα οι πρώιμες απλές καταχωρήσεις εξελίχθηκαν σε λεπτομερείς περιγραφές. Το Liber Pontificalis θεωρείται πλούσια πηγή πληροφοριών για λειτουργικές πρακτικές στη Ρώμη.
Από την άλλη το Liber Pontificalis έγινε αντικείμενο έντονης και εξονυχιστικής έρευνας ως «ανεπίσημο όργανο της προπαγάνδας των ποντίφηκων». Άλλοι ερευνητές το παρομοίασαν όπως και τα έργα του ψευδο-Ισίδωρου και τη δωρεά του Κωνσταντίνου, ως εργαλείο των παπών του μεσαίωνα για την παρουσίαση της έδρας της Ρώμης ως, «αρχέγονου θεσμού της εκκλησίας, ενδεδυμένου με απόλυτη και διηνεκή εξουσία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Ιστορία του παπισμού
Βάσω Παπανδρέου
Η Βασιλική (Βάσω) Παπανδρέου είναι Ελληνίδα πολιτικός. Έχει διατελέσει βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ του οποίου ήταν κορυφαίο στέλεχος επί σειρά ετών, καθώς και επίτροπος της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ (η πρώτη γυναίκα επίτροπος).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Βαλιμίτικα Αιγίου στις 9 Δεκεμβρίου 1944. Σπούδασε Οικονομικά στην τότε ΑΣΟΕΕ και συνέχισε στην Αγγλία όπου έλαβε μεταπτυχιακό από το πανεπιστήμιο του Λονδίνου και διδακτορικό από το πανεπιστήμιο του Reading, και στη συνέχεια δίδαξε στην Οξφόρδη.
Έχει διατελέσει πρόεδρος του ΕΟΜΜΕΧ (1981-1985), υφυπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας (1985-1986), αναπληρωτής υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας (1986-1987), αναπληρωτής υπουργός Εμπορίου για τα θέματα της Ελληνικής Προεδρίας στη Κοινότητα (1988-1989), επίτροπος της ΕΟΚ για την Απασχόληση, τις Εργασιακές Σχέσεις και Κοινωνικές Υποθέσεις, το Ανθρώπινο Δυναμικό, την Εκπαίδευση και Κατάρτιση, και την Ισότητα των δύο Φύλων (1989-1993), υπουργός Ανάπτυξης (1996-1999), Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης (1999-2001) και ΠΕΧΩΔΕ (2001-2004) σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Δίνει νέες ευκαιρίες εκπαίδευσης, προωθεί την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων, προστατεύει τη μητρότητα, εμπεδώνει στην ισότητα των δύο φύλων και δείχνει ιδιαίτερη μέριμνα για τους απόμαχους της εργασίας και τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Προωθεί την Ευρωπαϊκή Κοινωνική Χάρτα και κατοχυρώνει τον Κοινωνικό Διάλογο σε ολόκληρη την Ευρώπη. Παίρνει μεγάλη έκταση στον διεθνή τύπο, που φθάνει να την αποκαλέσει "Καρυάτιδα της Δημοκρατίας" και "Σιδηρά Κυρία". Αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για την ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ, υπερασπίζεται ανυποχώρητα τις πολιτικές της θέσεις για τον εκσυγχρονισμό της χώρας και παίζει ενεργό ρόλο στην εκλογή του Κωνσταντίνου Σημίτη στην Πρωθυπουργία. Ως Υπουργός Εσωτερικών θεσμοθέτησε τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ). Με πρωτοβουλία της κατοχύρωσε νομοθετικά τη συμμετοχή των γυναικών σε ποσοστό 33% στους συνδυασμούς των Νομαρχιακών και Δημοτικών εκλογών 2002.
Πέτυχε την επιτάχυνση και την ολοκλήρωση μεγάλων έργων της χώρας, συνέβαλε καθοριστικά στην προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επίσημη ιστοσελίδα της Βάσως Παπανδρέου
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες επίτροποι της ΕΕ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ανάπτυξης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1961
Το ΜΖ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1961 διεξήχθη από τις 4 ως τις 6 Αυγούστου 1961 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας χωριστά από το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1961. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για έβδομη συνεχόμενη χρονιά.
Χρονικό
Στους αγώνες υπήρξε συμμετοχή 300 περίπου αθλητών από 34 σωμματεία από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Σημειώθηκαν τέσσερα πανελλήνια ρεκόρ, ένα εφηβικό, μία ισοφάριση και πολλά ρεκόρ αγώνων. Στα αξιοσημείωτα η νίκη στο άλμα επί κοντώ, με πανελλήνιο ρεκόρ εφήβων, του Χρήστου Παπανικολάου, του μετέπειτα παγκόσμιου ρέκορντμαν.
Μετά την προβληματική διεξαγωγή του πανελλήνιου μαραθωνίου την προηγούμενη σεζόν λόγω του θερινού καύσωνα, ο ΣΕΓΑΣ αποφάσισε να τον διοργανώσει στις 7 Μαΐου, ταυτόχρονα με τον Διεθνή κλασικό μαραθώνιο, στην κλασική διαδρομή, στο οποίο νικητής αναδείχθηκε ο περίφημος Αιθίοπας ξυπόλητος ολυμπιονίκης Αμπέμπε Μπικίλα.
Βαθμολογία
* Συνολικά 18 σωματεία πήραν πάνω 2 β.
BYD S6
Βασικά στοιχεία
thumb|left|BYD S6 του 2011 στην Κίνα το 2018.
Το BYD S6 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Κουανγκτσόου στα τέλη του 2010, ενώ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Κίνα στις 6 Μαΐου 2011 στο Τσανγκσά. Μάλιστα έγινε το πρώτο σε πωλήσεις εγχώριο SUV στην Κίνα, φτάνοντας τα 15.000 αντίτυπα τον Δεκέμβριο του 2011 και κερδίζοντας τον τίτλο του Ταχύτερου σε Πωλήσεις SUV, καθώς και του SUV της Χρονιάς σύμφωνα με την Ετήσια Αξιολόγηση της Chinese Automobiles.
Τον Απρίλιο του 2012, η BYD Auto ανακοίνωσε την επέκταση της εγγύησης για όλα τα μοντέλα της στα τέσσερα χρόνια ή 100.000 χιλιόμετρα (ό,τι έρθει πρώτο).
Εξαγωγές
Διεθνώς, το BYD S6 έχει εξαχθεί στην Ουκρανία, και στην Ουρουγουάη. Επίσης, παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Χιλής το 2012 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη χώρα αυτή τον Δεκέμβριο του 2012.
Ασφάλεια
Τον Δεκέμβριο του 2012, το BYD S6 απέσπασε την μέγιστη διάκριση των 5 αστέρων στις δοκιμές πρόσκρουσης του κινέζικου οργανισμού C-NCAP. Ως αποτέλεσμα, το S6 έγινε το πρώτο εγχώριο SUV που απέσπασε το μέγιστο 5 στα 5, ξεπερνώντας μάλιστα εμφανώς πολλές άλλες εταιρείες στη δομή αμαξώματος και στον εξοπλισμό ασφαλείας.
Τεχνικά στοιχεία
Οι τιμές σε αγκύλες [] αναφέρονται στα μοντέλα με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων.
Αναφορές
Κατηγορία:Μοντέλα BYD Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Κινέζικα αυτοκίνητα
Αούγκουστ Ζαλέσκι
Ο Αούγκουστ Ζαλέσκι (πολωνικά: August Zaleski) (13 Σεπτεμβρίου 1883 - 7 Απριλίου 1972) ήταν Πολωνός οικονομολόγος, ελευθεροτεκτονιστής, πολιτικός και διπλωμάτης. Ήταν δύο φορές Υπουργός Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Πολωνίας και διετέλεσε ο 6ος Πρόεδρος της Πολωνίας στη 2η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση.
Ζωή και καριέρα
Ο Αούγκουστ Ζαλέσκι γεννήθηκε στη Βαρσοβία στις 13 Σεπτεμβρίου 1883. Το 1901 αποφοίτησε από ένα γυμνάσιο στην Πράγκα και έγινε βιβλιοθηκονόμος στην οικογένεια Κρασίνσκι, αλλά αργότερα μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου αποφοίτησε με μεταπτυχιακό τίτλο από την Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Δεν κατάφερε να επιστρέψει στην Πολωνία κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και, το 1917, άρχισε να δίνει διαλέξεις στα πολωνικά στο Λονδίνο. Εκείνη την εποχή ενδιαφέρθηκε επίσης για τον ελευθεροτεκτονισμό και ήταν ένας από τους συνεργάτες της Πολωνικής Εθνικής Επιτροπής, του θεσμού που επρόκειτο να γίνει ο εκπρόσωπος της Πολωνίας στην Τριπλή Συνεννόηση. Ως εκ τούτου, ήταν ένας από τους απεσταλμένους του Ρόμαν Ντμόφσκι για να διαβεβαιώσει τους Άγγλους πολιτικούς ότι οι Πολωνικές Λεγεώνες του Γιούζεφ Πιουσούτσκι θα συμμαχήσουν με τις Κεντρικές Δυνάμεις για να πολεμήσουν τη Ρωσία, και όχι τη Δύση.
Το 1918, όταν η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της, ο Ζαλέσκι αποδείχτηκε επιδέξιος διπλωμάτης και υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις σε πρεσβείες της Πολωνίας στην Ελβετία, στην Ελλάδα και στην Ιταλία και ήταν ένας από τους Πολωνούς απεσταλμένους στην Κοινωνία των Εθνών. Μετά το Πραξικόπημα του Μαΐου του 1926, συμμάχησε με το στρατόπεδο του Στρατάρχη Γιούζεφ Πιουσούτσκι και, μέχρι το 1932, κατείχε τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών σε δύο συνεχόμενες κυβερνήσεις.
Τον Ιούνιο του 1932, ο Ζαλέσκι παρευρέθηκε σε μια σύνοδο της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη, όταν βρήκε τον εαυτό του στη μέση της κρίσης του Ντάντσιχ, καθώς έμαθε ότι το πλοίο καταστροφέας ORP Wicher είχε σταλεί στο λιμάνι της Ελεύθερης Πόλης του Ντάντσιχ (σύγχρονο Γκντανσκ, Πολωνία) χωρίς την άδεια της Γερουσίας της Ελεύθερης Πόλης. Παρόλο που ο Ζαλέσκι δεν είχε ενημερωθεί προσωπικά ότι το Wicher πήγαινε στο Ντάντσιχ, υπερασπίστηκε την Πολωνία στη Συνέλευση και το Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών. Σε συνομιλίες με τον Γενικό Γραμματέα, Σερ Έρικ Ντράμοντ, με αντάλλαγμα τη δέσμευση ότι η Πολωνία δεν θα στείλει το Wicher πίσω στο Ντάντσιχ όταν είχε προγραμματιστεί να επισκεφθεί το γερμανικό θωρηκτό Schlesien, μια αντιπαράθεση που θα μπορούσε ενδεχομένως να προκαλέσει έναν πόλεμο Γερμανίας-Πολωνίας. Ο Ζαλέσκι ήθελε την Κοινωνία των Εθνών να ασκήσει πίεση στην Ελεύθερη Πόλη για να επιλύσει το ζήτημα του λιμένα σχετικά με το δικαίωμα του Πολωνικού Πολεμικού Ναυτικού να χρησιμοποιήσει το λιμάνι του Ντάντσιχ και κατάφερε να επιτύχει ικανοποιητική απόφαση για την Πολωνία. Η προσφορά του Ζαλέσκι έγινε δεκτή και ο Ντράμοντ πίεσε με επιτυχία την Ελεύθερη Πόλη για να διευθετήσει το ζήτημα του λιμένα με τρόπο ευνοϊκό για την Πολωνία.
Μεταξύ 1928 και 1935, ο Ζαλέσκι ήταν μέλος της πολωνικής Γερουσίας. Στο τέλος της θητείας του, αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική και έγινε πρόεδρος της Bank Handlowy (Εμπορική Τράπεζα), μιας από τις πιο γνωστές πολωνικές τράπεζες της εποχής. Κατείχε αυτή τη θέση μέχρι την εισβολή στην Πολωνία (1939), όταν εκκένωσε με επιτυχία τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας του πρώτα στη Γαλλία και στη συνέχεια στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Στην εξορία, ο Αούγκουστ Ζαλέσκι έγινε ξανά υπουργός εξωτερικών, αυτή τη φορά στην κυβέρνηση του Στρατηγού Βουαντίσουαφ Σικόρσκι. Τον Ιούνιο του 1947, ο Ζαλέσκι ορίστηκε πρόεδρος της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης. Αρχικά υποστηριζόμενος από μεγάλο μέρος της πολωνικής διασποράς (Polonia), ονόμασε τον Στρατηγό Ταντέους Μπουρ-Κομορόφσκι ως πρωθυπουργό. Ωστόσο, μέχρι το τέλος της επταετούς θητείας του, ο Ζαλέσκι αντιμετώπιζε αντιπολίτευση και διαφωνούσε με μεγάλο μέρος της πολιτικής ελίτ. Η απάντησή του ήταν να παρατείνει τη θητεία του και να ορίσει πρωθυπουργό τον Στανίσουαφ Ματσκιέβιτς. Πολλοί Πολωνοί στην εξορία (μεταξύ τους ο Μπουρ-Κομορόφσκι και ο Βουαντίσουαφ Άντερς) το θεώρησαν παράνομο και δημιούργησαν το Συμβούλιο των Τριών σε απάντηση. Ήταν μια προσωρινή τριανδρία που κατείχε το ρόλο του προέδρου της Πολωνίας έως ότου ο Ζαλέσκι παραιτήθηκε σωστά από τη θέση του. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, για σχεδόν είκοσι χρόνια, το Συμβούλιο και ο Ζαλέσκι διεκδίκησαν τη θέση ταυτόχρονα.
Ο Ζαλέσκι πέθανε στο Λονδίνο στις 7 Απριλίου 1972. Μεταξύ των εγγράφων του βρέθηκαν δύο αντικρουόμενες υποψηφιότητες για τον διάδοχό του: το ένα ονόμαζε τον Στανίσουαφ Οστρόφσκι και το άλλο, ίσως πλαστογραφημένο, ονόμαζε τον Γιούλιους Νοβίνα-Σοκολνίτσκι. Το Συμβούλιο των Τριών αποδέχθηκε το πρώτο και διαλύθηκε.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί Κατηγορία:Πολωνοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Πρόεδροι της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί αντικομμουνιστές Κατηγορία:Γερουσιαστές της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1928-1930) Κατηγορία:Γερουσιαστές της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1930-1935) Κατηγορία:Πρέσβεις της Πολωνίας στη Γερμανία Κατηγορία:Πρέσβεις της Πολωνίας στην Ελλάδα Κατηγορία:Πρέσβεις της Πολωνίας στην Ελβετία Κατηγορία:Απόφοιτοι της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου Κατηγορία:Ιστορικοί του 20ού αιώνα
Αιμίλιος, ή Περί αγωγής
Αιμίλιος, ή Περί Αγωγής λέγεται ένα έργο του διαφωτιστή Ζαν Ζακ Ρουσσώ που γράφτηκε το 1762. Σε αυτό υποστήριξε ότι η εκπαίδευση πρέπει να βασίζεται στην προσωπική αναζήτηση του διδασκόμενου και μόνο. Ο δάσκαλος δεν πρέπει να λειτουργεί σαν αυθεντία, αλλά χρειάζεται μόνο να θέτει ερωτήματα και να οδηγεί τον μαθητή στην ανακάλυψη των απαντήσεων. Στο έργο αυτό του Ρουσσώ απηχούνται ιδέες σχετικά με την εκπαίδευση που συναντάμε στην Πλατωνική «Πολιτεία».
Ο Ρουσσώ πίστευε ότι το βιβλίο ήταν «το καλύτερο και πιο σημαντικό από όλα τα γραπτά του». Το βιβλίο είναι γενικά μια φιλοσοφική πραγματεία πάνω στη φύση του ανθρώπου. Διερευνά πολιτικά και φιλοσοφικά ερωτήματα που αφορούν τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία, και πιο συγκεκριμένα το πώς μπορεί το άτομο να διατηρήσει την έμφυτη, όπως πίστευε ο Ρουσσώ, καλωσύνη του ενώ συμμετέχει σε μια αναπόφευκτα διεφθαρμένη κοινωνία. Στον Αιμίλιο ο Ρουσσώ επιχειρεί να περιγράψει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα κάνει τον «φυσικό άνθρωπο», όπως τον περιέγραψε στο Κοινωνικό Συμβόλαιο, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, να ζήσει μέσα στη διεφθαρμένη κοινωνία.
Ο Ρουσσώ, με όχημα τη μυθιστορηματική ιστορία του Αιμίλιου και του δασκάλου του, προσπαθεί να περιγράψει το πώς κάποιος μπορεί να εκπαιδεύσει τον ιδανικό πολίτη. Ο Αιμίλιος επομένως δεν είναι ένας οδηγός ανατροφής παιδιών, αν και συμπεριλαμβάνει ορισμένες συμβουλές πάνω στο θέμα αυτό. Είναι η πρώτη ολοκληρωμένη φιλοσοφία της εκπαίδευσης στη δυτική παράδοση, καθώς και το πρώτο μυθιστόρημα μαθητείας (Bildungsroman), προηγούμενο του Τα χρόνια μαθητείας του Βίλχελμ Μάιστερ του Γκαίτε κατά περισσότερα από τριάντα χρόνια.
Το έργο χωρίζεται σε πέντε «βιβλία»: τα τρία πρώτα αφορούν το παιδί Αιμίλιο, το τέταρτο τον έφηβο και το τελευταίο σκιαγραφεί την εκπαίδευση του θηλυκού ισοδυνάμου του, της Σοφί, και την καθημερινή και κοινωνική ζωή του Αιμίλιου.
Ο Αιμίλιος απαγορεύθηκε και κάηκε στο Παρίσι και τη Γενεύη αμέσως μόλις κυκλοφόρησε, λόγω της ενότητας «Η εξάσκηση της πίστης από τον εφημέριο της Σαβοΐας», αλλά παρά την κακή του φήμη, ή ίσως εξαιτίας αυτής, έγινε πολύ γνωστό βιβλίο στην Ευρώπη. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, ο Αιμίλιος αποτέλεσε την έμπνευση για την αναδόμηση του εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος της Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ Κατηγορία:Διαφωτισμός Κατηγορία:Ιστορία της εκπαίδευσης Κατηγορία:Φιλοσοφία της εκπαίδευσης Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Πέτρος Γράβιγγερ
Ο Πέτρος Γράβιγγερ (γερμ. Peter Grabinger, 1904 - 1988), ήταν Έλληνας φιλόσοφος, συγγραφέας και ερευνητής. Έγραψε ή μετάφρασε πάνω από 120 βιβλία εσωτερικής φιλοσοφίας, αρχαίας ελληνικής γραμματείας, θεοσοφίας, μυστικισμού και εσωτερικής γνώσης.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε χημικός μηχανικός και έλαβε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1926. Στα νεανικά του χρόνια, και συγκεκριμένα στο διάστημα από το 1925 έως το 1930, ασχολήθηκε πειραματικά με την ασύρματη επικοινωνία, όντας ένας από τους πρώτους Έλληνες πειραματιστές ασυρματιστές. Η ασχολία αυτή δεν είχε και συνέχεια, αφού απορροφήθηκε από την μελέτη φιλοσοφικών|μυστικιστικών έργων, με την οποία είχε ασχοληθεί από πολύ νεαρή ηλικία.
Υπήρξε μέλος σε διάφορες φιλοσοφικές σχολές και ελευθεροτέκτων, με ενεργό παρουσία για πάνω από 60 χρόνια, μέλος της Θεοσοφικής Εταιρείας Ελλάδος και του Ordo Rosae Aureae.
Δημοσίευσε άρθρα από πολύ νεαρή ηλικία, ενώ συνέγραψε και μετέφρασε πολλά φιλοσοφικά βιβλία. Η πρώτη του συγγραφική προσπάθεια ξεκινάει το 1936, με την ίδρυση από τον ίδιο του εκδοτικού οίκου "Βιβλιοθήκη της Σφιγγός". Αρχικά εξέδιδε σε τεύχη μικρής κυκλοφορίας την ομώνυμη περιοδική έκδοση, η οποία διανέμονταν σε συνδρομητές. Παρά τις περιορισμένες οικονομικές του δυνατότητες, ακολούθησε μία σημαντική πορεία μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Έγραψε ή μετάφρασε πάνω από 100 τίτλους βιβλίων φιλοσοφίας.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Νομισματοκοπείο
Με τον όρο νομισματοκοπείο μπορεί να αναφέρεται κανείς σε:
ή στα νομισματοκοπεία που είχε κατά καιρούς η Ελλάδα:
Ιωάννης του Αρτουά του Ε
Ο Ιωάννης του Αρτουά, κόμης του Ε (Jean d'Artois, 29 Αυγούστου 1321 - 6 Απριλίου 1387), ο αποκαλούμενος και ως ο ακτήμων (sans-terre), ήταν γιος του Ροβέρτου Γ΄ του Αρτουά και της Ιωάννας των Βαλουά. Η κατάσχεση της περιουσίας του πατέρα του για απόπειρα απάτης το 1331 τον άφησε χωρίς κληρονομιά.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1352 έγινε κόμης του Ε, καθώς ο τίτλος είχε κατασχεθεί με την εκτέλεση του προηγούμενου κατόχου της Ραούλ Β΄ των Μπριέν του Ε. Τραυματίστηκε σοβαρά στην μάχη του Πουατιέ στις 17 Σεπτεμβρίου 1356, και αιχμαλωτίστικε από τους Άγγλους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα του Μελύν (1328–1389), κόρη του Ιωάννη Α΄ κόμη του Τανκαρβίλ στις 11 Ιουλίου 1352 και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Ε Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά
Αναστάσιος (ύπατος το 517)
Ο Φλάβιος Αναστάσιος Παύλος Πρόβος Σαβινιανός Πομπήιος Αναστάσιος, λατιν. Flavius Anastasius Paulus Probus Sabinianus Pompeius Anastasius, (άκμασε 517) ήταν πολιτικός της (Ανατολικής) Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Σαβινιανού υπάτου το 505 και μίας ανιψιάς του Αναστασίου Α΄ του Δίκορου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ίσως ήταν αδελφός του Φλάβιου Αναστάσιου Παύλου Πρόβου Μοσκιανού Πρόβου Μάγνου υπάτου το 518.
Κατείχε την υπατεία για το έτος 517. Ένα από τα υπατικά δίπτυχά του διατηρείται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Σύμφωνα με την επιγραφή Corpus Inscriptionum Latinarum V 8120 και XIII 10032 κατείχε τον τιμητικό τίτλο του comes domesticorum equitum.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα (γενν. π. 515) νόθη κόρη της Θεοδώρας, συζύγου του Ιουστινιανού Α΄, στην οποία ο Αυτοκράτορας συμπεριφέρθηκε σαν να ήταν νόμιμη. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Ύπατοι Κατηγορία:Βυζαντινοί συγκλητικοί
Αλέξανδρος Ράπτης
Ο Αλέξανδρος Ράπτης (Πάτρα, 16 Φεβρουαρίου 2000) είναι αθλητής της πετοσφαίρισης. Αγωνίζεται ως ακραίος και ως διαγώνιος για τον Π.Α.Ο.Κ..
Σταδιοδρομία
Το 2018, υπέγραψε με την ομάδα του Παναθηναϊκού ως νέο σπουδαίο ταλέντο. Στις 19 Φεβρουαρίου 2020, κέρδισε τον πρώτο του επίσημο τίτλο, κατακτώντας το Λιγκ Καπ κόντρα στον Ολυμπιακό. Στις 12 Ιουλίου 2020, κατέκτησε με τον Παναθηναϊκό το Πρωτάθλημα Ελλάδας, με τον εικοσάχρονο ακραίο να διαπρέπει και ως διαγώνιος στους τελικούς στη θέση του Σέρβου, Σάσα Στάροβιτς. Μάλιστα, αναδείχτηκε ο πολυτιμότερος αθλητής του πρωταθλήματος, καθώς και καλύτερος ακραίος στην ομάδα της χρονιάς. Στις 2 Αυγούστου 2020, ανανέωσε το συμβόλαιο του μέχρι τη σεζόν σεζόν 2020-2021. Στις 3 Μάϊου 2021, ανακοινώθηκε οτι συνεχίζει και την αγωνιστική περίοδο 2021-22 στο τμήμα βόλεϊ των «πρασίνων». Στις 21 Απριλίου 2022, κατέκτησε για δεύτερη φορά το Πρωτάθλημα Ελλάδας με τους πράσινους, ενώ στις 13 Μάϊου, στο τελευταίο του παιχνίδι με τους πράσινους κατέκτησε και το Λιγκ Καπ.
Τίτλοι
Κύπελλο Ελλάδας 2023
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ
Λουκάς Πανουργιάς
Ο Λουκάς Πανουργιάς ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 4 Σεπτεμβρίου του 1899 στη Λειβαδιά. Πέθανε στις 17 Ιανουαρίου 1981 στην Αθήνα.
Αθλητής
Ασχολήθηκε από τη νεαρή του ηλικία με το ποδόσφαιρο ενώ είχε αξιόλογες επιδόσεις και στον κλασικό αθλητισμό. Το 1910 μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Μαζί με τον Αλέκο Ζήση, που στη συνέχεια έγινε δικηγόρος, το γιο του συγγραφέα Λάσκαρη και τον Γιάκα δημιούργησαν την ομάδα Νίκη. Η ομάδα δε διέθετε αγωνιστικό χώρο και προπονούνταν στο Πολύγωνο.
Το 1912 ο Γιώργος Καλαφάτης αναζητώντας ταλαντούχους αθλητές για να στελεχώσουν τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο ενέγραψε τον Πανουργιά στην ομάδα. Από το 1912 έως το 1916 αγωνιζόταν κυρίως με τη β΄ ομάδα του ΠΠΟ αλλά πολλές φορές είχε την ευκαιρία λόγο του ταλέντου του να αγωνίζεται και με την πρώτη ομάδα. Από το 1916 έγινε πλέον βασικό στέλεχος του ΠΠΟ ο οποίος στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος. Αγωνίστηκε στο σύλλογο έως το 1927 και κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1915, 2 πρωταθλήματα ΕΠΣΑΠ (1921, 1922) και 3 πρωταθλήματα Αθηνών (1925, 1926, 1927). Το 1919 συμμετείχε στην μικτή εθνική αποστολή που δημιούργησε ο Καλαφάτης για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στους Διασυμμαχικούς Αγώνες. Το 1920 ένας τραυματισμός στην προπόνηση της Εθνικής Ελλάδος του στέρησε τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αμβέρσα.
Πρόεδρος του Παναθηναϊκού
Μετά τη δράση του ως αθλητής ασχολήθηκε με τα διοικητικά του Παναθηναϊκού περνώντας από πολλά ανώτερα αξιώματα. Την περίοδο 1961-1966 ανέλαβε την προεδρία του Παναθηναϊκού και υπήρξε ένας από τους πιο επιτυχημένους προέδρους του συλλόγου. Επί της προεδρίας του ο Παναθηναϊκός κατέκτησε τίτλους στο ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, στίβο, ποδηλασία, πυγμαχία, πινγκ πονγκ, κολύμβηση, σκοποβολή, ενώ για πρώτη φορά κατακτήθηκαν πρωταθλήματα στην ξιφασκία, την άρση βαρών και το σκάκι. Κατά την περίοδο της Χούντας το καθεστώς τον απομάκρυνε από τον Παναθηναϊκό μαζί με άλλους παράγοντες όπως τον Νικολαΐδη και τον Μαντζεβελάκη. Μετά την πτώση της δικτατορίας, στη Γενική Συνέλευση του Παναθηναϊκού στις 13 Σεπτεμβρίου του 1974 (με πρόεδρο τον Απόστολο Νικολαΐδη και γενικό γραμματέα τον Παύλο Γιαννακόπουλο), ο Πανουργιάς ανακηρύχθηκε επίτιμος ισόβιος πρόεδρος του Παναθηναϊκού Α.Ο. και πρωτεργάτης της Παναθηναϊκής Αθλητικής Ιδέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΟ Κατηγορία:Παράγοντες ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Προέδροι Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας
Μπομπολόνε
μικρογραφία|260x260εσ| Σπιτικά μπομπολόνι Το μπομπολόνε (ιταλικά: bombolone, πληθ. μπομπολόνι [bomboloni]) είναι ιταλικό ντόνατ με γέμιση (παρόμοιο με τα κρόφνε, μπερλίνερ, πόντσεκ) και τρώγεται ως σνακ και επιδόρπιο. Το όνομα του γλυκίσματος σχετίζεται ετυμολογικά με το bomba (βόμβα) και το ίδιο είδος γλυκίσματος ονομάζεται επίσης μπόμπα (πληθ. «μπόμπε») σε ορισμένες περιοχές της Ιταλίας. Η ετυμολογική σύνδεση οφείλεται πιθανώς στην ομοιότητα με χειροβομβίδα ή παλιομοδίτικη βόμβα και μπορεί σήμερα να θεωρείται επίσης ως αναφορά στην υψηλή θερμιδική πυκνότητα αυτής της συνταγής (δηλαδή, μια «θερμιδική βόμβα»).
Ιστορία
Ενώ τα μπομπολόνι μπορεί να συνδέονται κυρίως με την Τοσκάνη, είναι παραδοσιακά σε άλλες περιοχές της Ιταλίας, αν και με μικρές παραλλαγές στη συνταγή. Σε εκείνες τις περιοχές που βρίσκονταν υπό αυστριακή κυριαρχία, όπως το Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε, το Βένετο και το Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια, η παράδοση των μπομπολόνι πιστεύεται ότι προήλθε από αυτή του αυστριακού «krapfen» (δηλαδή του μπερλίνερ) και η συνταγή περιλαμβάνει αυγά, τα οποία δεν βρίσκονται στην ποικιλία της Τοσκάνης.
Τα ζαχαροπλαστεία έχουν μερικές φορές χειρόγραφες πινακίδες για αυτούς και η συγγραφέας τροφίμων Έμιλι Ουάζι έγραψε ότι οι επισκέπτες μπορεί να μην ενθουσιάζονται με ζεστούς λουκουμάδες σε μια περιοχή με σαλάμι αγριογούρουνου και σάντουιτς με λάδι τρούφας, αλλά ότι οι κάτοικοι της Τοσκάνης τα απολαμβάνουν ακόμη και στην παραλία. Πωλούνται επίσης από καρότσια στην παραλία και διαφέρουν λίγο από τα γεμιστά ντόνατς σε άλλες χώρες, καθώς το γέμισμα τοποθετείται από την κορυφή, όπου μερικές φορές είναι ορατό, αντί να εγχύεται από το πλάι.
Το εστιατόριο A Voce στη Νέα Υόρκη τα έχει σερβίρει με σάλτσα σοκολάτας και οι Φλωρεντινοί λέγεται ότι προτιμούν το bomboloni caldi (ζεστό) στο Buscioni, όπου σερβίρονται «κατευθείαν από τον φούρνο» και γεμίζονται με κρέμα, σοκολάτα ή μαρμελάδα.
Η συλλογή του 1996 της Ιταλίδας τραγουδίστριας Τζάνα Νανίνι τιτλοφορείται Bomboloni και περιλαμβάνει το τραγούδι «Bomboloni», με στίχους για ζεστά ντόνατς και βόμβες. Το μουσικό βίντεο περιλαμβάνει φυλετικούς χορούς, κοστούμια, στρογγυλές μαύρες βόμβες με φιτίλια και πολλά ντόνατ που τρώγονται, χτυπιούνται με ρόπαλα του μπέιζμπολ και πετιούνται τριγύρω.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικά αρτοσκευάσματα Κατηγορία:Ντόνατς Κατηγορία:Γεμιστά επιδόρπια
Τζανέτος Χρηστόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το Φανάρι της Ολυμπίας. Πατέρας του ήταν ο Χρήστος Αναστασίου. Πριν από την επανάσταση γνώριζε τα της Φιλικής Εταιρείας και γι' αυτό προετοίμαζε την εξέγερση μέχρι την 25η Μαρτίου. Στις 27 Μαρτίου 1821, όταν οι Τούρκοι του Φαναρίου μαζεύτηκαν στην Τρίπολη, η επαρχία Ανδρίτσαινας ανακήρυξε τον Χρηστόπουλο γενικό αρχηγό. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και διακρίθηκε στην μάχη του Λάλα, Δερβενίων. Ναυπλίου, Κορίνθου, Πατρών και Δράμαλη. Ο Οικονόμος Παπά Αλέξης όταν πήγε στην Τριπολιτσά αυτόν είχε για συνοδεία. Μετά την Συνέλευση του Άστρους, εστάλη με τον Νικηταρά στα Μέγαρα, Άμφισσα και Γραβιά. Πήρε μέρος στην εκστρατεία κατά του Ιμπραήμ και βρέθηκε στην αιματηρή μάχη του Ναυαρίνου. Όταν ο Κιουταχής πολιόρκησε την Ακρόπολη πήρε μέρος και στις μάχες εκεί.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ούγος Δ΄ της Κύπρου
Ο Ούγος Δ΄ (1295 - 10 Οκτωβρίου 1359) από τον Οίκο του Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν Βασιλιάς της Κύπρου και τιτουλάριος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1324 - 1359).
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Γκυ κοντόσταυλου της Κύπρου και της Εσίβας του Ιμπελέν. Μεγαλύτεροι αδελφοί του πατέρα του ήταν ο Ιωάννης Α΄ της Κύπρου και ο Ερρίκος Β΄ της Κύπρου. Τον τελευταίο διαδέχτηκε ο Ούγος Δ΄.
Αναφορά Μαχαιρά
Ο Ούγος Δ΄ δεν είχε απευθείας δικαιώματα στο θρόνο της Κύπρου, επειδή ο πατέρας του δεν ήταν βασιλιάς, αλλά ο θείος του Ερρίκος Β΄ πέθανε άτεκνος (1324). Από αναφορά του Λεόντιου Μαχαιρά προκύπτει ότι ο Ούγος Δ΄ έστεψε βασιλιά της Κύπρου τον γιο του Πέτρο Α΄ ένα χρόνο πριν πεθάνει.
Ο Σταυρός της Τόχνης
Στα 35 χρόνια της βασιλείας του ο Λεόντιος Μαχαιράς απαριθμεί πολλά τραγικά γεγονότα: τον Νοέμβριο του 1330 πλημμύρισε ο Πεδιαίος ποταμός προκαλώντας μεγάλες καταστροφές στην Λευκωσία με πολλά θύματα· ακολούθησε πλημμύρα με χιλιάδες νεκρούς στη Λεμεσό. Επιδημίες (1348, 1363) προκάλεσαν χιλιάδες θύματα, όπως μία επιδημία ακρίδων (1351), που έφερε μεγάλες καταστροφές. Οι οχυρώσεις της Λευκωσίας ενισχύθηκαν με νέα τείχη.
Ο Μαχαίρας σε μια άλλη αναφορά σχετίζει τον Ούγο Δ΄ με τον θαυματουργό Σταυρό της Τόχνης που είχε αφήσει η Αγία Ελένη στην Κύπρο τον 4ο αιώνα. Ο σταυρός κλάπηκε από Λατίνο ιερωμένο (1318) και βρέθηκε από έναν νεαρό βοσκό, τον Γεώργιο (1340). Αυτό προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στον βασιλιά που τον κράτησε στα ανάκτορα 11 μέρες. Ο Ούγος Δ΄ επέστρεψε τον σταυρό στον Γεώργιο χάρη σε ένα συγκλονιστικό όνειρο και του επέτρεψε να τον περιφέρει δημόσια για προσκύνημα. Ο Γεώργιος έγινε μοναχός με το όνομα "Γαβριήλ".
Η φήμη του σταυρού εξαπλώθηκε και ένας Λατίνος επίσκοπος, ο Μαρά, αμφισβήτησε τις θαυματουργικές του ιδιότητες. Ακολούθησε μια δοκιμασία στα ανάκτορα παρουσία του βασιλιά και της βασίλισσας: ο ξύλινος σταυρός ρίχτηκε από τον επίσκοπο σε ισχυρή φωτιά, χωρίς να καεί. Ακολούθησε ένα θαύμα: η βασίλισσα Αλίκη που είχε χάσει τη φωνή της, επειδή είχε ασεβήσει σε επίσκεψή της στο μοναστήρι του Μαχαιρά, ξαναβρήκε τη λαλιά της και φώναξε για την πίστη της στο ότι ο ξύλινος σταυρός ήταν πράγματι ιερός. Ο Ούγος Δ΄ επέτρεψε στον νεαρό βοσκό-μοναχό να διακινείται ελεύθερα με το σταυρό σε ολόκληρη την Κύπρο. Όταν ζητήθηκε από τη Μαρία του Ιμπελέν η άδεια να κτίσει ένα ναό για το σταυρό, ο βασιλιάς την έδωσε αμέσως και η εκκλησία κτίστηκε στον Άγιο Δομέτιο με γενναία συνεισφορά και της βασίλισσας Αλίκης.
Απονομή δικαιοσύνης
thumb|right|250px|Λεκάνη με επιγραφή στην Αραβική γλώσσα που γράφει : "Κατασκευάστηκε με εντολή του Ούγου, ευλογημένου του Θεού που βρισκόταν στην εμπροσθοφυλακή του στρατού των Φράγκων, του Ούγου των Λουζινιάν" Άλλη μια επιγραφή στα Γαλλικά γράφει : "Πολύ ισχυρός και υψηλός Ούγος βασιλιάς της Κύπρου και τον Ιεροσολύμων, ο Θεός να τον ευλογεί". 14ος αιώνας - [[Μουσείο του Λούβρου ]] Από άλλες αναφορές του Μαχαιρά προκύπτει ότι ο Ούγος Δ΄ ήταν σκληρός στην απονομή δικαιοσύνης. Όταν οι δυο γιοι του Πέτρος και Ιωάννης έφυγαν για να γνωρίσουν την Ευρώπη χωρίς την άδειά του, συνέλαβε τον άνθρωπο που τους βοήθησε, τον φυλάκισε, τον βασάνισε, του έκοψε το ένα χέρι και το ένα πόδι και τον εκτέλεσε τον Απρίλιο του 1349 με απαγχονισμό. Όταν επέστρεψαν οι γιοι του τους έριξε στη φυλακή ενώ ο ίδιος θρηνούσε από έξω.
Θερινή κατοικία
Στην θερινή του κατοικία στη Λάπηθο οργάνωνε φιλοσοφικές συγκεντρώσεις στις οποίες συμμετείχε ο Κύπριος λόγιος Γεώργιος Λαπήθης, ο Ούγος ήταν καλός γνώστης της Λατινικής φιλοσοφίας. Ο Βοκκάκιος κάνει συχνές αναφορές για τον ίδιο στο έργο Το Δεκαήμερο, του αφιέρωσε και το έργο του "Γενεαλογία των Θεών". Ο βασιλιάς περιστοιχιζόταν πάντοτε από πολλούς Λατίνους σοφούς με τους οποίους ο Λαπήθης έκανε φιλοσοφικούς διαλόγους.