cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Ακαρνανίας
Αρματολίκια
Κατά την εποχή αυτή, μυστικοί πράκτορες της Ρωσίας διέτρεχαν την Αιτωλοακαρνανία, μοίραζαν βαθμούς και αξιώματα και προσηλύτιζαν αυτούς που επιθυμούσαν να αποτινάξουν του τουρκικό ζυγό, αλλά και αυτούς που δυσπιστούσαν με τους Βενετούς. Στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1770, συμμετείχαν οι αρματολοί του Βάλτου Γεροδήμος Σταθάς και Βόνιτσας και Ξηρομέρου Χρήστος Γρίβας. Η ρωσική διπλωματία είχε προετοιμάσει ευρύτερο ξεσήκωμα με τον Παπάζωλη, ήδη από το 1765, με την υπόσχεση της ανασύστασης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Σταθάς επαναστάτησε τον Βάλτο, ενώ ο Γρίβας πολιόρκησε το Βραχώρι. Με τα ίδια αρματολίκια προγραμματίστηκε νέα εξέγερση από τον Λουδοβίκο (Λουίτζι) Σωτήρη. Ο Σωτήρης δρούσε στην Ήπειρο, ιδιαίτερα στην περιοχή του Σουλίου. Στρατολογούσε και ναυτικούς για τους ρωσικούς στολίσκους που θα δρούσαν στις ελληνικές θάλασσες και, όπως υπερβολικά υποστήριζε, ετοίμαζε στη Στερεά Ελλάδα δύναμη είκοσι χιλιάδων ανδρών. Τελικά, η προσπάθειά του δεν ευδοκίμησε στη δυτική Στερεά και περιορίστηκε στη θάλασσα από τον Λάμπρο Κατσώνη Ο Σταθάς επωφελούμενος από την αναστάτωση που δημιουργήθηκε κατέλαβε τα αρματολίκια Αγρινίου, καρπενησίου και Υπάτης, αλλά προτίμησε να συνθηκολογήσει με τους Αλβανούς, που κατέβαιναν να πνίξουν την επανάσταση στην Πελοπόννησο, για να μη του πειράξουν τα αρματολίκια. Αντίθετα, ο Γρίβας δεν υποτάχθηκε, δίνοντας μάχη με 300 ακόμη συντρόφους του έξω από το Αγγελόκαστρο, μέχρι τελικής πτώσεως. Η θέση αυτή της περιοχής ονομάζεται ακόμη και σήμερα «των Γριβαίων τα κόκκκαλα». Μετά την καταστροφή, ο τουρκοαλβανικός στρατός ερήμωσε την Αιτωλοακαρνανία, ιδιαίτερα την Αιτωλία, όπου επέδραμαν Δουλτσινιώτες πειρατές. Γενικότερα, οι ιδιαίτερες συνθήκες στις οποίες βρέθηκε η περιοχή στα πρόθυρα της Επανάστασης του 1821, δεν επέτρεψαν την ανάπτυξη του απελευθερωτικού αγώνα, όσο στη Νότια Ελλάδα.
Αλή Πασάς
Λίγα χρόνια μετά τα Ορλωφικά, η Ακαρνανία, όπως και ολόκληρη η Στερεά μέχρι τη Λειβαδιά, βρέθηκαν κάτω από τη δεσποτική κυριαρχία του Αλή Πασά. Από την αφάνεια, χωρίς φραγμούς και χρησιμοποιώντας αδίστακτα κάθε μέσο για να πετύχει τον σκοπό του, ο Αλή γίνεται Πασάς στα Ιωάννινα (1788) και απλώνει την επιρροή του στην Ακαρνανία και τη Στερεά, γενικότερα. Στο εξής φέρει τον τίτλο «Αλή Πασάς, διοικητής του Σαντζακίου Ιωαννίνων και αρχηγός της περιφερείας της Ρούμελης». Με την πρόφαση του προστάτη των στενών, προσπαθεί να εξουδετερώσει όχι μόνον τους αρματολούς, αλλά και τους κοτζαμπάσηδες. Οι αρματολοί αναζήτησαν άσυλο στη Λευκάδα και στα Επτάνησα, γενικότερα, αλλά αυτή η πολιτική του Αλή, αντί να καταστείλει φούντωσε ακόμη περισσότερο την αντίδραση των κλεφτών και αρματολών, με αποτέλεσμα αυτή η προεπαναστατική περίοδος να προετοιμάσει τους μαχητές του Αγώνα στην ευρύτερη περιοχή. Το Κάρλελι, επί Αλή Πασά, είχε 65 χιλιάδες κατοίκους και υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Ναυπάκτου και Άρτας, με έδρα την Άρτα.
Η Βόνιτσα έμεινε κάτω από την ενετική κυριαρχία μέχρι το 1797, οπότε υπογράφηκε η Συνθήκη του Καμποφόρμιο. Πέρασε στα χέρια των Γάλλων, αλλά ο Αλή Πασάς την κυρίευσε το 1799, μαζί με την Πρέβεζα και το Βουθρωτό. Τον Μάρτιο του 1800 υπογράφηκε ρωσοτουρκική συνθήκη, βάσει της οποίας οι παραπάνω πόλεις μαζί με την Πάργα παραχωρήθηκαν στην Τουρκία, αποτελώντας διοικητική περιφέρεια με διοικητή βοεβόδα και έδρα το Μιχαλίτσι. Η περιφέρεια ανήκε στις προνομιούχες κτήσεις του σουλτάνου. Αργότερα, το ίδιο έτος, με νέα συνθήκη μεταξύ του βοεβόδα των τεσσάρων πόλεων και των Επτανήσων καθορίστηκαν ειδικά προνόμια, που δεν παραχωρήθηκαν από τον σουλτάνο όπως γινόταν συνήθως. Το Γενικό Συμβούλιο κάθε πόλης και η Γερουσία αποτελούν ισχυρό δεσμό αυτοδιοίκησης και επανέρχεται το φορολογικό σύστημα που ήταν σε ισχύ πριν το 1797. Γενικά, η Βόνιτσα ακολούθησε την τύχη των Ιονίων Νήσων και ανέπτυξε σημαντικό εμπόριο με τη Δύση, σε αντίθεση με τους κατοίκους της ενδοχώρας, κυρίως Ξηρομερίτες και Βαλτινούς, οι οποίοι ζούσαν σχεδόν ληστρική ζωή και, πολλές φορές, αδιαφορούσαν εναντίον ποιών θα στρέψουν τα όπλα τους.
Μόλις προς το τέλος του 18ου αιώνα, αρχίζει να διαφαίνεται στην Ακαρνανία κάποια υποτυπώδης μορφή παιδείας. Εκτός από τη Βόνιτσα, όπως είναι φυσικό, δημιουργούνται τα πρώτα σχολεία στην Κατούνα και στον Αστακό, αλλά φοιτούν ελάχιστα παιδιά, παρόλο που σε αυτά διδάσκουν απόφοιτοι της Παλαμαίας Σχολής του Μεσολογγίου. Ωστόσο, η γειτνίαση με τη Λευκάδα αλλά και με τα υπόλοιπα Επτάνησα, έδωσε την ευκαιρία σε αρκετούς Ακαρνάνες που το ήθελαν πραγματικά, να φύγουν προς αυτά ή προς άλλους προορισμούς του εξωτερικού και να σταδιοδρομήσουν. Μεταξύ αυτών ιδιαίτερη μνεία γίνεται για τον Νικόλαο Μαυρομμάτη από την Κατούνα, ο οποίος σπούδασε ιατρική στην Ιταλία, χρημάτισε προσωπικός γιατρός του Αλή Πασά και δίδαξε ως καθηγητής στη «Σχολή Τενέδου» της Κέρκυρας, από το 1805 μέχρι τον θάνατό του.
Επανάσταση του 1821 και ανεξαρτησία
Νευραλγικός χώρος, από γεωγραφική άποψη μεταξύ Πελοποννήσου και Ιωαννίνων, η Ακαρνανία, εξελίχθηκε σε περιοχή με ιδιαίτερη σημασία. Η Επανάσταση του 1821 ξεκίνησε στην Ακαρνανία στις 25 Μαρτίου με προκήρυξη του Βαρνακιώτη που εκδόθηκε στο Ξηρόμερο. Η πρώτη μεγάλη μάχη δόθηκε τον Ιούνιο, οπότε απελευθερώθηκε το Βραχώρι (Αγρίνιο) μέσα σε λίγες ημέρες. Ο Χουρσίτ Πασάς, ο οποίος πολιορκούσε τον Αλή στα Ιωάννινα, επιχείρησε δύο φορές να καταλάβει την Ακαρνανία, αλλά απέτυχε. Πολυπρόσωπη, όμως, ήταν η παρουσία αντιπροσώπων στη συνέλευση της «Δυτικής Χέρσου Ελλάδος», τον Νοέμβριο τους 1821. Από το Ξηρόμερο μετείχαν ο Ν. Θάνου «επίτροπος του καπετάν Γιωργάκη Βαρνακιώτη», οι Ε. Μαυρομάτης, Γ. Τζιτζώνης-Φαράντος, Π. Μπαμπίνης, Ι. Μπάλμπης, Π. Γουλιμής, Φ. καραπάνου και από τον Βάλτο οι Α. Καραγιάννης και Δ. Γεροθανάσης.
Παρόλο που το πρωτόκολλο του Μαρτίου 1829, όριζε ότι τα εδάφη που βρίσκονταν νότια της γραμμής Μακρυνόρους – Αμβρακικού θα αποτελούσαν επαρχίες του ελληνικού κράτους, με το Πρωτόκολλο του Φεβρουαρίου 1830, η Ακαρνανία έμεινε έξω από το ελληνικό κράτος «προς ικανοποίησιν της εκφρασθείσης επιθυμίας της Πύλης». Οι επαρχίες Βάλτου και Ξηρομέρου καθώς και άλλες που, αργότερα, θα δημιουργηθούν είχαν αποκλειστεί από το νέο ανεξάρτητο κράτος. Μόνο ύστερα από τις επίμονες προσπάθειες του Καποδίστρια οι Μεγάλες Δυνάμεις υποχώρησαν και με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (1832), η Ακαρνανία θα συμπεριληφθεί, αφού πρώτα καταβληθεί οικονομική αποζημίωση στην Τουρκία (30 εκετομμύρια πιάστρα). Μόνο το φρούριο του Ακτίου παρέμεινε στους Οθωμανούς, διότι οι Τούρκοι επέμεναν να το κρατήσουν για να ελέγχουν την άμυνα της Πρέβεζας. Η Ακαρνανία ενώθηκε με την Αιτωλία σε νομό με πρωτεύουσα το Βραχώρι και, αργότερα, το Μεσολόγγι (Σεπτέμβριος 1833).
Περίοδος των στάσεων
Η περίοδος του Όθωνα για την Ακαρνανία είναι πολυτάραχη, γεμάτη από στάσεις και κινήματα. Αυτό οφείλεται στον «στρατιωτικού» τύπου χαρακτήρα της περιοχής, και κυρίως την παράδοση των αρματολικιών που άφησαν βαθιά τα ίχνη τους. Οι Βαλτινοί, οι Ξηρομερίτες, οι Κραβαρίτες αλλά και οι Ευρυτάνες με τους Σουλιώτες, είχαν αποτελέσει τους πυρήνες μονίμων και καλά οργανωμένων στρατιωτικών σωμάτων, που πολέμησαν σκληρά πριν και μετά την έναρξη του Αγώνα. Η απόφαση της Αντιβασιλείας να διαλύσει όλα τα «άτακτα» στρατιωτικά σώματα, δηλαδή όλα εκείνα τα σώματα που δεν ανήκαν στον υπό οργάνωση στρατό, προκάλεσε σοβαρά προβλήματα σε Ακαρνάνες και Σουλιώτες, στους οποίους, κυρίως, αφορούσε έμμεσα το διάταγμα. Υπήρχε, βέβαια, πρόσκληση προς όλους για ένταξή τους στον «τακτικό» στρατό, αλλά οι σκληροτράχηλοι κάτοικοι της περιοχής, μαθημένοι αλλιώς, δεν μπορούσαν να δέχονται διαταγές από τρίτους και στην πλειονότητά τους αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, συγκροτώντας δικά τους στρατιωτικά σώματα.
Η στάση του 1835
Το 1835 η Οθωνική κεντρική εξουσία βρέθηκε μπροστά στο πρώτο σοβαρό της εμπόδιο. Σε όλη την Ακαρνανία, αλλά και σε αρκετές περιοχές της υπόλοιπης Ρούμελης, είχαν δημιουργηθεί ανταρτικά σώματα με καπεταναίους τους Χοσιάδα, Ρουπάκη (Ρουπακιά), Ζέρβα, Τσέλιο, Στράτο, Πεσλή και άλλους πολλούς. Οι ομάδες αυτές είχαν συγκεντρωθεί στα ελληνοτουρκικά σύνορα και ασκούσαν την εξουσία έχοντας καταλάβει τις ορεινές περιοχές. Στις περιοχές εκείνες το κράτος δεν υφίστατο ως έννοια ενώ, όπως ήταν φυσικό, ανάμεσα στους αντάρτες με σαφές ιδεολογικό υπόβαθρο είχαν παρεισφρήσει και ληστές που μοναδικός τους στόχος ήταν οι λεηλασίες. Οι αντάρτες κινούνταν ελεύθερα, πήγαιναν στις γιορτές και τα πανηγύρια και δεν αναγνώριζαν εξουσία άλλη εκτός από τη δική τους. Επειδή στη συντριπτική τους πλειονότητα οι χωρικοί ζούσαν στη φτώχεια, ήταν με το μέρος τους, και μόνο οι «έχοντες» υπέφεραν επειδή τους υποχρέωναν να δίνουν τρόφιμα, ρουχισμό, ζώα και χρήματα. Γι αυτό ήρθαν σε επαφή με τους κυβερνώντες ζητώντας να τους απαλλάξουν από τις ταλαιπωρίες.
Τον Ιούνιο του 1835, μικρή βαυαρική ομάδα Μηχανικού στάλθηκε στο Αιτωλικό, όπου σώμα εβδομήντα ανταρτών είχε καταλάβει τη θέση «Σκαλί». Η ομάδα έπεσε σε ενέδρα και ο αρχηγός της, λοχαγός Κράους, εκτός από τη ζωή του έχασε και τα αυτιά και τη μύτη του που κόπηκαν ως λάφυρα. Οι αντάρτες, κατόπιν, ενώθηκαν με άλλες ομάδες και έκαναν επιδρομές στο Αγρίνιο και το Μεσολόγγι, ενώ αργότερα έβγαλαν προκήρυξη όπου διατύπωναν τους λόγους για τους οποίους είχαν ξεσηκωθεί. Επίσης, ζητούσαν να συγκληθεί η Εθνική Συνέλευση και να εκδιωχθούν από την Ελλάδα οι βαυαροί στρατιώτες και υπάλληλοι. Τέλος, ερμήνευσαν ως ασύμφορη για τα συμφέροντα του ελληνικού κράτους τη δημιουργία αυτοκέφαλης ελληνικής εκκλησίας και τον χωρισμό της από το οικουμενικό πατριαρχείο. Προς το τέλος του 1835 οι συγκρούσεις γενικεύτηκαν. Οι αντάρτες στρατολογούσαν μέσα στα χωριά και, άλλοι ακολουθούσαν εκουσίως άλλοι αναγκαστικά λόγω φτώχειας. Η κυβέρνηση έστειλε δύο χιλιάδες εθνοφύλακες για τη φύλαξη των συνόρων, καθώς και τον σύμβουλο επικρατείας Μπενιζέλο Ρούφο για να εξετάσει την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί και να πάρει μέτρα για την παγίωση της τάξης. Τελικά, απέστειλε τους Γρίβα, Τζαβέλα, Τσόγκα υπό την ηγεσία του Γκόρντον. Θα ακολουθήσουν συγκρούσεις σε πολλά χωριά Κουροκάτες, Τατάρνα, Μαραθιάς). Σκληρές μάχες θα γίνουν και τον Φεβρουάριο του 1836 στον Αχινό όταν ο βαυαρός συνταγματάρχης Γέσμαν επιχείρησε να καταδιώξει ληστές που φορολογούσαν πλούσιους κατοίκους της περιοχής. Θα πέσουν νεκροί ένας βαυαρός λοχαγός, εφτά στρατιώτες και δύο χωροφύλακες. Η πιο αποφασιστική μάχη έγινε στο Δραγομέστι (Δραγαμέστο), όπου ο Γρίβας τράπηκε σε φυγή και κατέφυγε στην Κατοχή. Οι στασιαστές νικήθηκαν και διαλύθηκαν τα στρατιωτικά τους σώματα. Η κυβέρνηση για να κατευνάσει την κατάσταση χορήγησε γενική αμνηστία, εκτός από τους Στράτο και Πεσλή που καταδικάστηκαν σε θάνατο από το στρατοδικείο Χαλκίδας, αλλά κι αυτοί πήραν χάρη αργότερα.
Το κίνημα του Γρίβα
Νέες ταραχές ξέσπασαν στην Ακαρνανία στα χρόνια που ακολούθησαν με την ψήφιση συντάγματος και τον σχηματισμό κυβέρνησης υπό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Επικεφαλής ήταν ο Θεόδωρος Γρίβας που είχε συμμετάσχει στο πλευρό των βαυαρών για την καταστολή των ανταρτικών ομάδων της περιόδου 1835-6. Μέλος πια του γαλλικού κόμματος και αντίπαλος του Μαυροκορδάτου, οχυρώθηκε στο Αβαρίκο με δύο χιλιάδες πιστούς οπαδούς του. Στην Αθήνα η κυβέρνηση διέδιδε ψευδώς ότι στις ομάδες του Γρίβα υπήρχαν και τάγματα Τουρκαλβανών που θα πολεμούσαν ευχαρίστως μαζί του και έστειλε επειγόντως τον Τζαβέλλα που πολιόρκησε το Αβαρίκο. Ο Γρίβας αντιλήφθηκε ότι το κίνημα θα αποτύγχανε, διέλυσε το στρατόπεδό του και πήγε στην Αθήνα, όπου ζήτησε προστασία στη γαλλική πρεσβεία. Η προστασία του δόθηκε και, μάλιστα, με πλοίο («Papin») μεταφέρθηκε στην Αλεξάνδρεια. Στο μεταξύ, κατά τη συνήθειά της, η ελληνική κυβέρνηση χορήγησε γενική αμνηστία στους στασιαστές (19/6/1844), όχι όμως στον Γρίβα και πολλά πρωτοπαλλήκαρά του (Γ. Πρωτόπαππα, Ν, Τσέλιο, Κ. Χασάπη, Κ. Καραγεωργάκη, κ.α.). Ωστόσο, η συνέχεια ήταν ανατρεπτική καθώς, στις εκλογές που ακολούθησαν, βγήκε άνετα βουλευτής και ο πρωθυπουργός Κωλέττης τον διόρισε γενικό επιθεωρητή του στρατού.
Τα γεγονότα του 1854
Τα όσα συνέβησαν στην Ακαρνανία το 1854 εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο των γεγονότων σε όλη την ελεύθερη Ελλάδα κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο. Η αναγκαστική στρατολογία στην περιοχή για την απελευθέρωση της Ηπείρου κόστισε πολύ ακριβά. Της επιχείρησης ηγείτο ο Ανδρέας Ίσκου και ο ίδιος ο Γρίβας, τον οποίο είχε πολεμήσει ο Ίσκου στα γεγονότα του 1844. Για τη στρατολόγηση δαπανήθηκαν τεράστια ποσά, μεγάλο μέρος των οποίων καταχράστηκαν οι οργανωτές. Τα στρατιωτικά σώματα που δημιουργήθηκαν πέρασαν στην Ήπειρο και, αφού έδωσαν σκληρές μάχες στο Πέτα, στα Πέντε Πηγάδια και στο Κουτσελιό, πολιόρκησαν την Άρτα και έφτασαν στο Μέτσοβο. Τελικά, η επέμβαση τουρκικού στρατού ανάγκασε τους ακαρνάνες αντάρτες να επιστρέψουν σε ελληνικό έδαφος.
Η Επανάσταση του 1862
Οι αντιπολιτευόμενοι τον Όθωνα και οργανωτές της επανάστασης δεν λησμόνησαν τις ικανότητες του Γρίβα στη στρατολόγηση ανταρτικών σωμάτων ούτε, βέβαια, τη μεγάλη του δημοφιλία στην ακαρνανική επικράτεια και τον είχαν υπ’ όψιν από τους πρώτους για την επιτυχία των σχεδίων τους. Οι βασιλείς επρόκειτο να περιηγηθούν την Ακαρνανία και, μάλιστα, η βασίλισσα Αμαλία είχε μαζί της πανάκριβα κοσμήματα για να τα προσφέρει στη σύζυγο του Γρίβα. Ο Γρίβας, αντιλαμβανόμενος τον σκοπό της επίσκεψης και, έχοντας ως παράτολμο σχέδιο να αιχμαλωτίσει τον Όθωνα, επέσπευσε τα γεγονότα καταλαμβάνοντας το φρούριο της Βόνιτσας τον Οκτώβριο του 1862. Επικεφαλής του σώματος που είχε μαζί του ήταν ο Δημοσθένης Στάικος, συγγενής του Γρίβα, αλλά άνθρωπος του Βούλγαρη, τοποθετημένος για να περιορίζει την ισχύ του τοπάρχη της Ακαρνανίας. Οι βασιλείς πληροφορήθηκαν τη στάση και επέστρεψαν με πλοίο στον Πειραιά. Ο Γρίβας μετέβη επειγόντως στον Βάλτο, όπου υπήρχαν πολλοί οπαδοί του Όθωνα για να προλάβει συγκέντρωση που θα γινόταν εκεί. Πράγματι, με την καταλυτική του παρουσία ξεπέρασε τα εκεί εμπόδια και έγινε κύριος της κατάστασης, αφού οι τάξεις του πυκνώνονταν συνεχώς από πολέμαρχους των γύρω περιοχών. Τελικά, μπήκε στο Βραχώρι (Αγρίνιο) επικεφαλής πέντε χιλιάδων, περίπου, ατάκτων τους οποίους οργάνωσε σε τακτικό στρατό και, αφού τους παρέδωσε σε εκεί αξιωματικούς, έφυγε για το επαναστατημένο Μεσολόγγι.
Ο Γρίβας έχοντας ως έδρα το Μεσολόγγι σκόπευε να πάει στην Αθήνα και να καταλάβει την εξουσία. Οι ειδήσεις έφθασαν στην πρωτεύουσα και θορύβησαν την επαναστατική κυβέρνηση – ο Όθωνας είχε ήδη αποχωρήσει. Γι’ αυτό στάλθηκαν στο Μεσολόγγι ο Αθανάσιος Ρούφος -άλλες πηγές αναφέρουν τον Μπενιζέλο Ρούφο)- και ο Επαμεινώνδας Δεληγεώργης, οι οποίοι του προσέφεραν χρήματα και το βαθμό του στρατάρχη για τις υπηρεσίες του στη Επανάσταση. Τότε ο Γρίβας λέγεται πως έδειξε το σπαθί του και είπε: «Αυτό θα με κάνει στρατάρχη». Στην πραγματικότητα, ο Γρίβας ήταν ήδη ετοιμοθάνατος όταν τον συνάντησε η κυβερνητική αποστολή στις 23 Οκτωβρίου 1862 και απεβίωσε την επόμενη ημέρα. Υποστηρίχθηκε ότι δηλητηριάστηκε από Άγγλους πράκτορες, ενώ ο Γιάννης Κορδάτος αναφέρει την πληροφορία, μνημονεύοντας ως πηγή χειρόγραφο που του έδωσε το 1933 ο στρατηγός Αναστάσιος Παπούλας. Κατά τον Κορδάτο, ο Γρίβας επέσυρε την ανησυχία των Άγγλων, επειδή πληροφορήθηκαν πως θα κατέλυε τη μοναρχία και θα ανακηρυσσόταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Με το θάνατο του Γρίβα κλείνει ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο για τα ιστορικά δρώμενα της Ακαρνανίας, καθώς το όνομά του ήταν άρρηκτα δεμένο μ’ αυτήν.
Σημειώσεις
i. «Ρογέριος...Ακαρνάνας τε και Αιτωλούς τους νυν λεγομένους Αρτινούς, και όσα πάραλα αμαυρών τον Κορινθιακόν κόλπον εισέπλευσε»
ii. «''...εξεδίωξεν από την επίζηλον θέσιν του προκρίτου του Ξηρομέρου τον Μήτσον Μαυρομάτην, αφωσιωμένον εις τα συμφέροντά μας, ο οποίος εξηναγκάσθη να καταφύγη εις την Ιθάκην. Εξεδίωξεν ομοίως από το καπετανάτον εκείνο τον Κατσικόγιαννην, όστις επί κεφαλής των φυλάκων των ονομαζομένων αρματολών, εφύλαττε τους δρόμους και εμερίμνα δια την ησυχίαν των συνόρων μας. Τον αντικατέστησεν με τον γνωστότατον από πολλών ετών κακοποιόν ονόματι Δράκον Γρίβαν, όστις είχεν καταδικασθή εις θάνατον δια τα εγκλήματα, που είχε διαπράξει εντός της Πρεβέζης. Ο Κατσικογιάννης με τους οπαδούς του κατέφυγεν εντός των ημετέρων κτήσεων της Πρεβέζης και Βονίτσης. Τώρα μοι έφθασαν γράμματα διαμαρτυρίας εκ μέρους του Αλή...κατά του Κατσικογιάννη και ζητούν να μη τω παραχωρήσωμεν άσυλον. Τας ιδίας κατηγορίας εγκλημάτων διατυπώνουν και κατά του Μαυρομάτη...''»
Πηγές
Ακαρνανια
Κυδωνία, Άρης
μικρογραφία|300x300εσ|Μέρος της Κυδωνίας, που φωτογραφήθηκε από το Viking 1 και κυκλοφόρησε από τη [[NASA/JPL στις 25 ιουλίου του 1976 όπου ένα βουνό μοιάζει με το πρόσωπο]] Η Κυδωνία είναι μια περιοχή στον πλανήτη Άρη που έχει προσελκύσει τόσο το επιστημονικό  όσο και το ενδιαφέρον του κοινού λόγο της παρειδωλίας ενός βουνού με ένα πρόσωπο. Το όνομα Κυδωνία πάρθηκε από την Κυδωνία, την ιστορική πόλη-κράτος στο νησί της Κρήτης. Στην Κυδωνία υπάρχει επίσης "Πρόσωπο στον Άρη", μια ψευδαίσθηση ύπαρξης ενός προσώπου εξαιτίας της παρειδωλίας που βρίσκεται περίπου στα μισά του δρόμου μεταξύ του Κρατήρα Αραντάς και του Κρατήρα της Βραμβέργης.
Αναφορές
Κατηγορία:Άρης
Βελβεντός
Το Βελβεντό (εναλλακτικές ονομασίες ο Βελβενδός ή ο Βελβεντός ή το Βελβενδό ) είναι κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης και έδρα της Δημοτικής Ενότητας Βελβεντού του Δήμου Βελβεντού. Απέχει 33 χιλιόμετρα από την πόλη της Κοζάνης. Στα δυτικά του χωριού κυλάει ο Αλιάκμονας και στα ανατολικά υψώνονται τα Πιέρια όρη. Ο πληθυσμός του Βελβεντού, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται στους 3.360 κατοίκους.
Ονομασία
Για το όνομα της πόλης έχει διατυπωθεί η άποψη ότι προέρχεται είτε από το λατινικό Beneventum είτε από τις αρχαίες Ούαλλες, πόλη που αναφέρει ο Πτολεμαίος. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η ονομασία του οικισμού σχετίζεται με την αρχαία θρακική θεότητα Βενδώ. Λείψανα αρχαίου οικισμού έχουν εντοπιστεί στο ύψωμα Παλιόχωρα, που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Βελβεντού.
Ιστορικά στοιχεία
Μερικά χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από τον Βελβεντό και συγκεκριμένα στο ύψωμα Παλιοχώρα, καθώς και στην κοντινή τοποθεσία Γράτσιανη, έχουν εντοπιστεί λείψανα αρχαίου οικισμού. Από εδώ προέρχονται διάφορες αρχαιότητες, ανάμεσα στις οποίες και μια πολύ ενδιαφέρουσα επιγραφή των αυτοκρατορικών χρόνων. Στην επιγραφή μαρτυρούνται διάφοροι θεσμοί της ρωμαϊκής επαρχίας Μακεδονίας, όπως του μακεδονιάρχη, του αρχιερέα, του ιεροφάντη και του πρεσβυτεράρχη των Ολυμπίων.
Σύμφωνα με την παράδοση, οι πρώτοι κάτοικοι του Βελβεντού ήταν Λατίνοι έποικοι ή στρατιώτες που κατάγονταν από την πόλη Μπενεβέντο της Καμπανίας. Κατά τον Μεσαίωνα η πόλη αναφέρεται αποσπασματικά, ενώ κατά τον 14ο αιώνα δεν αποτελούσε σημαντικό οικισμό. Τον 15ο και 16ο αιώνα γνώρισε ανάπτυξη, όμως, κατά τις αρχές του 18ου αιώνα, ο πληθυσμός του καταπιεζόταν από τις αυθαιρεσίες του βοεβόδα Μουσταφά των Σερβίων, με αποτέλεσμα να προκληθεί η επέμβαση του σουλτάνου.
Το διάστημα μεταξύ των ετών 1763 και 1773 επισκέφτηκε το Βελβεντό ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ενώ το 1774 μετά από αίτημα των ντόπιων προκρίτων και του επισκόπου Κοζάνης προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δημιουργήθηκε η πρώτη σχολή στον οικισμό, με πρώτο δάσκαλο τον πρώην διευθυντή της Ελληνικής Σχολής Θεσσαλονίκης, Ιωνά Σπερμιώτη. Γύρω στα 1815, σύμφωνα με τον Πουκεβίλ, το Βελβεντό διέθετε 428 σπίτια αλλά και μια μεγάλη βιβλιοθήκη, όμως τον επόμενο χρόνο η πόλη χτυπήθηκε από επιδημία, ενώ η σχολή του Βελβεντού θα παραμείνει κλειστή από το 1819 μέχρι το 1828. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, η πόλη και κυρίως οι γειτονικές της περιοχές λεηλατήθηκαν από τα οθωμανικά στρατεύματα του Λουμπούτ.
Το 1854 το Βελβεντό χτυπήθηκε εκ νέου από επιδημία. Αργότερα, αρκετοί κάτοικοι του οικισμού συμμετείχαν ενεργά στον Μακεδονικό Αγώνα, είτε ως μέλη τοπικών επιτροπών είτε ως αντάρτες στα ένοπλα ελληνικά τμήματα, ενώ σημαντική ήταν και η οικονομική ενίσχυση που δόθηκε από τους Βελβεντινούς της Αθήνας.
Το Βελβεντό απελευθερώθηκε στις 11 Οκτωβρίου του 1912, όταν αποσπάσματα της Α' Μεραρχίας εισήλθαν στην πόλη. Λίγες μέρες νωρίτερα, μεγάλο κομμάτι του οθωμανικού πληθυσμού του Βελβεντού (πλην δέκα οικογενειών, που πρόλαβαν να καταφύγουν στους Έλληνες συγχωριανούς τους) σφαγιάστηκε εντός του τζαμιού της πόλης από άτακτους των γειτονικών περιοχών. Το 1924, στο πλαίσιο της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, υποχρεώθηκαν να φύγουν από το Βελβεντό περίπου δέκα μουσουλμανικές οικογένειες και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν έξι προσφυγικές. Το 1929 πραγματοποιήθηκε ο ηλεκτροφωτισμός της κωμόπολης.
Κατά τον πόλεμο του 1940–1941, σκοτώθηκαν πέντε κάτοικοι του Βελβεντού, όντες οπλίτες των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ, κατά τη διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου που ακολούθησε, έχασαν τις ζωές τους πάνω από 110 κάτοικοι της κωμόπολης.
Επιφανείς κάτοικοι
Από το Βελβεντό κατάγονταν ο επίσκοπος Κίτρους Ζαχαρίας, ο λόγιος ιερομόναχος και τοπικός ευεργέτης Γεώργιος Σακελλαρίου , ο χειρουργός και ιατροφιλόσοφος Δημήτριος Μπίρδας , οι σύντροφοι του Ρήγα Φεραίου Παναγιώτης και Ιωάννης Εμμανουήλ , ο πολεοδόμος Σταμάτης Κλεάνθης, ο διαπρεπής παιδαγωγός Χαρίσιος Παπαμάρκου , ο λόγιος Νικόλαος Παπαευαγγέλου , ο στρατιωτικός αρχίατρος, γαμπρός του στρατηγού Μακρυγιάννη και προσωπικός γιατρός των παιδιών του Γεωργίου Α', Γεώργιος Παπαζήσης , οι μακεδονομάχοι Μάρκος Παλαμίδης, Αντώνιος Ρήγας , Αθανάσιος Τζιουραλής, Δημήτριος Χατζηζήσης, Χαρίσιος Λάμπρου (διετέλεσε αργότερα και δήμαρχος Βελβεντού) και Γεώργιος Χατζόπουλος , ο επιχειρηματίας και τοπικός ευεργέτης Ζήνων Παπαναστασίου και οι πολιτικοί Ιωάννης Αντωνιάδης (1882–1952) και Γιάννης Βλατής.
Αξιοθέατα
Σημαντικά μνημεία του Βελβεντού αποτελούν οι ιεροί ναοί που σώζονται μέχρι σήμερα. Συγκεκριμένα, ο παλιότερος είναι ο Άγιος Μηνάς στην είσοδο της κωμόπολης, του οποίου η κατασκευή χρονολογείται κατά τον 12ο αιώνα μ.Χ., ενώ άλλες εκκλησίες είναι ο Άγιος Νικόλαος (κτίσμα του 16ου αιώνα ) και ο τρίκλιτος ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που κτίστηκε το 1804 και αποτελεί τον μεγαλύτερο σε μέγεθος ναό του οικισμού.
Ακόμη, το Βελβεντό διαθέτει παραδοσιακά δημόσια (όπως το παλιό αρρεναγωγείο) και ιδιωτικά κτίρια (οικίες και αρχοντικά), καθώς και μεταγενέστερα νεοκλασικά. Σε απόσταση 8 χλμ από την κωμόπολη βρίσκεται το εγκαταλελειμμένο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας.
Πολιτισμός - Αθλητισμός
Στο Βελβεντό λειτουργεί λαογραφικό μουσείο, το οποίο στεγάζεται στην παραδοσιακή αρχοντική κατοικία Κώστα του 19ου αιώνα. Το 1932 ιδρύθηκε ο ''Α.Σ. Βελβεντού Αετός'', ο οποίος αποτέλεσε τον πρώτο αθλητικό σύλλογο της πόλης. Διέθετε τμήμα ποδοσφαίρου, αλλά η ζωή του ήταν εξαιρετικά βραχύβια, καθώς διαλύθηκε το 1935. Ακολούθησε ο επίσης ποδοσφαιρικός σύλλογος Όλυμπος που ήταν ενεργός από το 1962 ως το 1968, ενώ το 1969 ιδρύθηκε το αθλητικό σωματείο Α.Σ. Βελβεντό Κοζάνης.
Επίσης στο Βελβεντό εδρεύουν, μεταξύ άλλων, ο ιδρυμένος το 1933 Αναμορφωτικός Όμιλος Βελβεντού «Ο Πίερος», η Φιλόπτωχος Αδελφότητα Κυριών Βελβεντού «Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου», καθώς και ορειβατικός και κυνηγετικός σύλλογος. Παράλληλα, τόσο στην Ελλάδα (Αθήνα και Θεσσαλονίκη) όσο και στο εξωτερικό (ΗΠΑ, Γερμανία και Αυστραλία) λειτουργούν πολιτιστικοί σύλλογοι απαρτισμένοι από άτομα που έλκουν την καταγωγή τους από το Βελβεντό.
1368
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1368 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αποχέτευση
thumb|right|350px|αποχέτευση στην αρχαία Αθήνα Η αποχέτευση είναι η υποδομή που απομακρύνει τα λύματα ή και την (επιφανειακή ή όχι) απορροή ομβρίων από κατοικημένες περιοχές. Συνήθως καταλήγει στην είσοδο μιας μονάδας επεξεργασίας λυμάτων ή και σε κάποιο σημείο απόρριψής τους στο περιβάλλον. Είναι ένα σύστημα σωληνώσεων, φρεατίων, υπονόμων, θαλάμων (προσωρινής) συγκέντρωσης,  κ.τ.λ., που απομακρύνει όμβρια ύδατα ή και λύματα, αστικά ή και βιομηχανικά. Ανάλογα με τον ορισμό της, η αποχέτευση διαφέρει ή συμπίπτει με το σύστημα απορροής ομβρίων. Τυπικά διαφέρουν, αλλά συχνά συγχέονται μεταξύ τους, γιατί τα ομώνυμα συστήματα, άλλοτε είναι διαφορετικά, αλλά συνηθέστερα συμπίπτουν, συνήθως ανάλογα με το κατά πόσο χρήσιμα θεωρούνται για μια περιοχή τα όμβρια ύδατα για κάποιες εφαρμογές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημόσια Υγιεινή
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1974 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1974 πραγματοποιήθηκε στις 4 Αυγούστου στο Στάδιο Βασίλ Λέφσκι.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Απόστολος Καθηνιώτης από την Ελλάδα για δεύτερη φορά. Το αργυρό μετάλλιο κατέκτησε ο Σερμπάν Τσιοτσίνα από τη Ρουμανία και το χάλκινο ο Μπούσκοβιτς από τη Γιουγκοσλαβία.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 4 Αυγούστου.
Μετέχουσες χώρες
Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν:
• 4
Πίνακας μεταλλίων (1929—1974)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1974. Οι Βαλκανικοί Αγώνες του 1946 και οι Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες του 1947 δεν συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1974 1974
Καλλίνος
Ο Καλλίνος ο Εφέσιος (Αρχαία Ελληνικά: Καλλῖνος ὁ Ἐφέσιος) ήταν αρχαίος Έλληνας λυρικός ποιητής και ο αρχαιότερος ελεγειακός. Έζησε και έδρασε τον 8ο αι. π.Χ. λίγο μετά την καθιέρωση των Ολυμπιακών αγώνων. Την εποχή εκείνη, οι Κιμμέριοι έκαναν επιδρομές στη Μικρά Ασία, έτσι με τα ποιήματά του εμψύχωνε τους συμπολίτες του να αγαπάνε την πατρίδα τους και να την υπερασπίζονται ηρωικά. Μερικά αποσπάσματα από τα έργα του διασώθηκαν.
Έργο
Παρακάτω εκτίθεται το μεγαλύτερο διασωθέν (α') απόσπασμα έργου του Καλλίνου στην Αρχαία Ελληνική Ακολουθεί η μετάφραση του κ. Σ. Μενάρδου Άλλα τρία αποσπάσματα μπορούν να βρεθούν στον ακόλουθο σύνδεσμο https://www.hs-augsburg.de/~harsch/graeca/Chronologia/S_ante07/Kallinos/kal_frag.html
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Εφέσιοι
Σιντ Βίσιους
Ο Τζον Σάιμον Ρίτσι (John Simon Ritchie), ευρύτερα γνωστός ως Σιντ Βίσιους (Sid Vicious, Λονδίνο, 10 Μαΐου 1957 - Νέα Υόρκη, 2 Φεβρουαρίου 1979), ήταν Άγγλος μουσικός της πανκ, μπασίστας των Sex Pistols.
Ο Βίσιους έγινε μέλος των Sex Pistols στις αρχές του 1977 ως αντικαταστάτης του Glen Matlcok, ο οποίος είχε χάσει την εμπιστοσύνη της υπόλοιπης μπάντας. Λόγω της ενδοφλέβιας χρήσης ναρκωτικών ουσιών, ο Βίσιους νοσηλεύτηκε με Ηπατίτιδα κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του πρώτου άλμπουμ των Sex Pistols με τίτλο Never Mind the Bollocks. Ως συνέπεια, το μπάσο του Βίσιους ακούγεται αποσπασματικά σε ένα μόνο τραγούδι από το "Never Mind the Bollocks". Ο Βίσιους αργότερα έκανε την εμφάνισή του ως τραγουδιστής στο συγκρότημα, ερμηνεύοντας τρία κόβερ, για το σάουντρακ του "The Great Rock 'n' Roll Swindle", ενός μυθοπλαστικού ντοκιμαντέρ για τους Sex Pistols. Παραγωγοί του ντοκιμαντέρ ήταν ο πρώην μάνατζερ του συγκροτήματος, Malcolm McLaren, και ο σκηνοθέτης Julien Temple.
Κατά τη διάρκεια της σύντομης και χαοτικής ανόδου των Sex Pistols, ο Βίσιους γνώρισε την μάνατζερ Nancy Spungen, η οποία θα γινόταν η κοπέλα του. Η Νάνσυ και ο Βίσιους δημιούργησαν μια καταστροφική αλληλοεξάρτηση με βάση τη χρήση ναρκωτικών. Η αποκορύφωση ήταν ο θάνατος της Νάνσυ από μαχαίρι, ενώ έμενε στο ξενοδοχείο Chelsea, στο Μανχάταν, με τον Βίσιους. Ο Βίσιους απελευθερώθηκε με εγγύηση όντας κύριος ύποπτος για το θάνατο της Νάνσυ. Συνελήφθη λίγο αργότερα για επίθεση εναντίον του Todd Smith, αδερφού της Patti Smith, σε νυχτερινό κλαμπ, και μπήκε για αποτοξίνωση στο Riker's Island.Η απελευθέρωση του Βίσους από τη φυλακή γιορτάστηκε με ένα πάρτι από την μητέρα του στο σπίτι της κοπέλας του στο χωριό Greenwich, στο οποίο παρευρέθηκε ο μπασίστας των Misfits, Jerry Only. Η μητέρα του Βίσιους τον προμήθευε από μικρή ηλικία με ναρκωτικά και σύνεργα χρήσης ουσιών, ενώ το ίδιο βράδυ τον βοήθησε να προμηθευτεί ηρωίνη. Ο Βίσιους πέθανε στον ύπνο του το ίδιο βράδυ από υπερβολική δόση. Μετά από τον θάνατο του Βίσιους, συγκεντρώθηκε μια συλλογή από ζωντανό υλικό ηχογραφημένο κατά τη διάρκεια της σύντομης σόλο καριέρας του και κυκλοφόρησε με τον τίτλο Sid Sings.
<div style="float: right; margin: 1em 1em 0 0; padding: 0.5em; background: #fffff4; border: 1px solid #ddddbb; width: 250px;"> Sid Vicious:
Undermine their pompous authority, reject their moral standards, make Anarchy and disorder your trademarks, cause as much chaos and disruption as possible but don’t let them take you alive.
Πρώιμα χρόνια
Ο Σιντ Βίσιους γεννήθηκε ως Τζον Σαίμον Ρίτσι στο Lewisham, στο νοτιοανατολικό Λονδίνο, με γονείς τον Τζόν και την Ανν Ρίτσι (γένος McDonald). Η μητέρα του παράτησε νωρίς το σχολείο λόγω αποτυχιών στις σπουδές της και κατατάχθηκε στον Βρετανικό Στρατό, όπου γνώρισε και τον πατέρα του Βίσιους. Αυτός ήταν φρουρός στο παλάτι του Μπάκινχαμ και ημι-επαγγελματίας τρομπονίστας στην λονδρέζικη τζαζ σκηνή. Λίγο μετά τη γέννηση του Βίσιους, η μητέρα του μετακόμισε μαζί του στην Ίμπιζα, περιμένοντας τον πατέρα του Βίσιους, ο οποίος, όπως είχαν κανονίσει, θα τους στήριζε οικονομικά στο μεσοδιάστημα. Όμως,οι επιταγές του Τζόν δεν ήρθαν ποτέ και έτσι η Άνν κατάλαβε ότι είχε πάρει την απόφαση να μην τους ακολουθήσει. Η Άνν αργότερα παντρεύτηκε τον Κρίστοφερ Μπέβερλυ, έναν μεσοαστό το 1965, προτού στήσει ένα σπίτι για την οικογένειά της πίσω στο Κεντ. Ο Βίσιους πήρε το όνομα του πατριού του και μετονομάστηκε σε Τζον Μπέβερλι.
Ο πατριός του Βίσιους πέθανε 6 μήνες αργότερα από καρκίνο και από το 1968 αυτός και η μητέρα του ζούσαν σε ένα ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στο Tunbridge Wells, όπου έκανε σπουδές στο Sandown Court School. Το 1971, οι δυο τους μετακόμισαν στο Hackney, στο ανατολικό Λονδίνο. Ο Βίσιους πέρασε κάποιο καιρό ζώντας στο Σόμερσετ.
Ο Βίσιους πρωτογνώρισε τον Τζον Λίντον το 1973, όταν ήταν και οι δύο φοιτητές στο Hackney Technical College. Ο Λίντον περιγράφει τον Βίσιους εκείνη την εποχή ως ένα μεγάλο φαν του Ντέιβιντ Μπόουι και ως "clothes hound".
Σύμφωνα με τον Λίντον, οι δυο τους συχνά κέρδιζαν χρήματα παίζοντας μουσική στο δρόμο, με τον Βίσιους να παίζει το τύμπανο. Έπαιζαν τραγούδια του Άλις Κούπερ και ο κόσμος τους έδινε χρήματα προκειμένου να σταματήσουν. Μια φορά ένας άνδρας τους έδωσε 3 σελίνια και αυτοί άρχισαν να χορεύουν. Σύμφωνα με το φωτογράφο της μπάντας, Ντένις Μόρις, ο Βίσιους ήταν καταβάθος ένα ντροπαλό παιδί. Ωστόσο, επιτέθηκε στον δημοσιογράφο της NME, Νικ Κεντ, με μια αλυσίδα μηχανής με τη βοήθεια του Τζέι Γουόμπλ. Ένα άλλο περιστατικό που προκάλεσε ο Βίσιους, ήταν στο νυχτερινό κλαμπ Speakeasy, όπου απείλησε ένα dj του BBC και τον παρουσιαστή του Whistle Test, μπόμπ Χάρις.
The Flowers of Romance and the Banshees
Ο Βίσιους ξεκίνησε την μουσική του καριέρα το 1976 ως μέλος του συγκροτήματος The Flowers of Romance μαζί με το πρώην ιδρυτικό μέλος των Clash, Κιθ Λέβενα (ο οποίος αργότερα υπήρξε συνιδρυτής μαζί με τον Λίντον των Public Image Limited), την Πάλμολιβ και την Βιβ Άλμπερτιν, οι οποίες θα δημιουργούσαν κάποια χρόνια μετά τους The Slits. Εμφανίστηκε μαζί με τους Siouxsie and the Banshees, παίζοντας ντραμς στο φημισμένο πρώτο τους live στο 100 Club Punk Festival στην Όξφορντ Στριτ του Λονδίνου. Σύμφωνα με μέλη των The Damned, ο Σιντ θεωρούνταν κατάλληλος, όπως και ο Ντέιβ Βέινιαν, για την θέση του frontman των The Damned, αλλά δεν εμφανίστηκε ποτέ στην οντισιόν.
Sex Pistols
Σύμφωνα με διάφορες εκδόσεις (όπως η βιογραφία του Τζον Σάβατζ England's Dreaming) και με ταινίες (The Filth and the Fury), ζητήθηκε από τον Βίσιους να γίνει μέλος των Sex Pistols μετά από την αποχώρηση του Γκλέν Μάτλοκ το Φεβρουάριο του 1977. Ο ατζέντης Μάλκομ ΜακΛάρεν είχε δηλώσει πως "αν ο Τζόνι Ρότεν είναι η φωνή της πανκ, τότε ο Σιντ είναι η νοοτροπία". Ο ΜακΛάρεν έχει ακόμα αναφέρει ο ίδιος σε ντοκιμαντέρ πως αν είχε γνωρίσει τον Βίσιους πριν προσλάβει τον Ρότεν, τότε ο Βίσιους θα ήταν ο τραγουδιστής της μπάντας,καθώς ήταν, κατά την άποψή του,ο πιο χαρισματικός πάνω στην σκηνή. Ο Άλαν Τζόουνς περιέγραφε τον Βίσιους ως κάτοχο του απόλυτου πανκ λούκ. Έβαφε τα νύχια του απρόσεκτα, με μωβ βερνίκι νυχιών.Ο Βίσιους έπαιξε το πρώτο του live με τους Sex Pistols στις 3 Απριλίου του 1977 στο The Screen On The Green, στο Λονδίνο. Το 1977 ο Σιντ γνώρισε τον Φρέντι Μέρκιουρι επειδή ηχογραφούσαν στο ίδιο στούντιο. Πρόσβαλε τον Μέρκιουρι, αλλά αυτός τον άρπαξε από τους γιακάδες και τον πέταξε έξω από το στούντιο. Το ντεμπούτο του αποτυπωθηκε από τον κινηματογραφικό φακό από τον Ντόν Λετς και προβάλλεται στην ταινία Punk Rock Movie. Σε ό,τι υστερούσε ο Βίσιους σε μουσικότητα, το αναπλήρωνε με το μοναδικό του πανκ χάρισμα, πετώντας βρισιές στο κοινό και κόβωντας τον εαυτό του. Στην περιοδεία του γκρουπ στην Αμερική τον Ιανουάριο του 1978, παρότι δεν βρισκόταν σε σόου, χάραξε τις λέξεις "Δως μου τη δόση μου" στο στήθος του. Στη συναυλία στο Longhorn Ballroom, στο Τέξας, έφτυσε το πλήθος και χλεύασε τους "Καουμπόιδες" στο κοινό.
Σόλο Καριέρα
Με τη Νάνσυ να παριστάνει τη μανατζέρ του, ο Βίσιους ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του κατά τη διάρκεια της οποίας συνεργάστηκε με πολλούς μουσικούς,συμπεριλαμβανομένων του Μικ Τζοουνς των Clash, του Γκλεν Ματλοκ των Sex Pistols, του Ρατ Σκαμπις των Τhe Damned και με τους Άρθουρ Κέιν, Τζέρι Νόλαν και Τζόνι Θάντερς των New York Dolls.Ο Σιντ έδωσε την πλειοψηφία των συναυλιών του στο Max's Kansas City, συγκεντρώνοντας μεγάλα πλήθη κόσμου.
Μουσικές ικανότητες
Οι ικανότητες του Βίσιους στο μπάσο είναι αμφιλεγόμενες. Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης για το Guitar Hero III,όταν ο κιθαρίστας των Sex Pistols, Στιβ Τζόουνς, ρωτήθηκε γιατί ηχογράφησε αυτός και όχι ο Βίσιους το μπάσο στο Never Mind the Bollocks, απάντησε "Ο Σιντ ήταν στο νοσοκομείο με ηπατίτιδα και έτσι δεν μπορούσε να παίξει, όχι ότι μπορούσε ποτέ. "Το μόνο τραγούδι που μπορούσε να παίξει στο στούντιο ήταν το Bodies". Ο Βίσιους ζήτησε από τον Lemmy, τον μπασίστα των Motörhead, να του μάθει πως να παίζει μπάσο.
Σύμφωνα με τον Πολ Κούκ, στους λίγους μήνες που μεσολάβησαν από την είσοδο του Σιντ στη μπάντα μέχρι τη γνωριμία του με τη Νάνσυ, ο Βίσιους ήταν αφοσιωμένος στην δουλειά του και προσπαθούσε πολύ να μάθει να παίζει. Η Βιβ Άλμπερτιν πήγε ένα βήμα παρακάτω, υποστηρίζοντας πως ένα βράδυ ο Σιντ το πέρασε ακούγοντας άλμπουμ των Ramones, και όταν η ίδια ξύπνησε το πρωί, ο Σιντ είχε μάθει να παίζει.
Θάνατος της Νάνσυ Σπάνγεν
Στις 12 Οκτωβρίου 1978, ο Βίσιους υποστήριξε ότι ξύπνησε το πρωί από ένα μεθύσι ναρκωτικών ουσιών και βρήκε τη Νάνσυ νεκρή στο πάτωμα του μπάνιου στο δωμάτιό τους στο Hotel Chelsea. Η νεκρή γυναίκα έφερε μια και μοναδική μαχαιριά στην κοιλιά και είχε αιμορραγήσει μέχρι θανάτου.Το μαχαίρι που χρησιμοποιήθηκε είχε αγοραστεί από τον Βίσιους στη 42η Οδό και ήταν το ίδιο με ένα συλλεκτικό μαχαίρι που είχε δοθεί στον πανκ ρόκερ Στιβ Μπείτορς των Dead Boys από τον Dee Dee Ramone. Σύμφωνα με τη γυναίκα του Dee Dee, ο Βίσιους είχε αγοράσει το μαχαίρι αφού είχε δει αυτό του Στιβ. Η αστυνομία συνέλαβε τον Βίσιους και του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για φόνο. Υποστήριξε ότι είχαν μαλώσει το προηγούμενο βράδυ αλλά έδωσε αντιθετικές καταθέσεις για το πως συνέβη το μαχαίρωμα. Στις 22 Οκτωβρίου, 10 μέρες μετά το θάνατο της Νάνσυ, ο Βίσιους προσπάθησε να αυτοκτονήσει κόβοντας τις φλέβες του με μια κατεστραμμένη λάμπα και κατ'επέκταση νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Bellevue.
Θάνατος
Το βράδυ της 1ης Φεβρουαρίου 1979, διοργανώθηκε μια μικρή συνάθροιση προκειμένου να γιορταστεί η αποφυλάκιση του Βίσιους με εγγύηση στο σπίτι της νέας κοπέλας του, Μισέλ Ρόμπινσον, με την οποία είχε αρχίσει να βγαίνει από την ημέρα που βγήκε από το Bellevue Hospital, τον προηγούμενο Οκτώβριο. Ο Βίσιους ήταν "καθαρός", αφού είχε κάνει αποτοξίνωση στο Rikers Island. Όμως, κατά τη διάρκεια του δείπνου, η μητέρα του (η οποία ήταν εθισμένη και αυτή στην ηρωίνη), έφερε μέσω του τότε φίλου της ναρκωτικά, παρά τις διαμαρτυρίες της κοπέλας του Σιντ. Ο Βίσιους έκανε υπερβολική χρήση εκείνο το βράδυ και όλοι οι παρευρεσκόμενοι προσπάθησαν να τον βοηθήσουν να συνέλθει. Στις 3:00 π.μ. ο Σιντ και η Μισέλ πήγαν μαζί για ύπνο.
"Είχαμε κάνει μια συμφωνία θανάτου. Πρέπει να κρατήσω την υπόσχεση από την πλευρά μου. Σε παρακαλώ θάψε με δίπλα στο μωρό μου. Θάψε με με το δερμάτινο τζάκετ μου, το τζιν μου και τις μπότες μου. Αντίο."
Εφόσον η Νάνσυ ήταν Εβραία, θάφτηκε σε εβραϊκό νεκροταφείο, ο Βίσιους όμως δεν ήταν, πράγμα που σημαίνει πως δεν μπορούσαν να θαφτούν μαζί. Σύμφωνα με το βιβλίο Please Kill Me: The Uncensored Oral History of Punk by Legs McNeil and Gillian McCain, η μητέρα του Βίσιους μαζί με τον Τζέρυ Όνλι από τους Misfits, σκόρπισαν τις στάχτες του πάνω από τον τάφο της Νάνσυ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Πανκ μουσική
Ποικίλη Στοά (περιοδικό)
Ονομασία - αφορμή εκκίνησης
Το όνομα του περιοδικού παραπέμπει στην Ποικίλη Στοά της αρχαίας Αθήνας, η οποία συνδύαζε ποσότητα, ποικιλία και ποιότητα έργων. Στεγάζονταν πολλά και αξιοθαύμαστα έργα τέχνης, όπως τοιχογραφίες από σημαντικές πολεμικές σκηνές, τρόπαια και χάλκινα αγάλματα. Επίσης ήταν τόπος άνθισης της φιλοσοφίας των Στωικών.
Όραμα - Σκοπός
Με γνώμονα λοιπόν το περιεχόμενο της Ποικίλης Στοάς της αρχαίας Αθήνας, ο εκδότης Αρσένης οραματίστηκε πολιτιστική ανάπτυξη του τόπου μέσω του περιοδικού, με στοιχεία συγγραφικής τέχνης-λογοτεχνίας, φιλοσοφικού στοχασμού, επιστημονικής αρθρογραφίας και ψυχαγωγίας. Ο συγκεκριμένος στόχος που είχε τονιστεί στις προγραμματικές δηλώσεις της Ποικίλης Στοάς, υλοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό, αν κρίνει κανείς με βάση τα θετικά σχόλια που αποσπά το έντυπο από τους συνεργάτες του, οι οποίοι ήταν πάντα πρόθυμοι να αποστέλλουν κείμενα ή έργα τους προς δημοσίευση, μετά την εκδήλωση ενδιαφέροντος του εκδότη. Τα ονόματα έγκυρων συνεργατών αυξάνονταν συνεχώς, όσο η κυκλοφορία και η αποδοχή της περιοδικής αυτής έκδοσης διευρύνονταν.
Πεζογραφία
Η ύλη της Ποικίλης Στοάς περιελάμβανε διάφορα πεζά κείμενα, όπως διηγήματα, αφηγήματα, ιστορήματα, μυθιστόρημα, χρονογράφημα, παραμύθι, και θεατρικά έργα, στο σύνολο των οποίων πεζών έργων ο εκδότης συχνά απέδιδε τους τίτλους : "Λογογραφία '' και «Σύγχρονος φιλολογική και καλλιτεχνική στοά»
Τα έργα που ήταν δύσκολο να ενταχθούν σε κάποιο από τα γνωστά γραμματολογικά είδη, συμπεριλήφθηκαν στον όρο «αφήγημα». Χαρακτηρίζονται από εκλαϊκευμένη πλοκή, εκτενείς διαλόγους και έκφραση ερωτικού συναισθήματος.
Νεκρολογίες
Ηθικό χρέος του περιοδικού είναι να τιμήσει τους ανθρώπους των οποίων τα έργο και ο ρόλος ήταν σημαντικά για τη ζωή της Ελλάδας. Άνθρωποι από τον πολιτικό, το δικαστικό, το στρατιωτικό, τον κοινωνικό και τον ευρύτερο πνευματικό χώρο της Ελλάδας ή της διασποράς. Τριακόσια εβδομήντα εννιά (379) λήμματα έχουν μετρηθεί στο Ευρετήριο Νεκρολογιών, εκ των οποίων μόνο εικοσιεπτά (27) αναφέρονται σε ξένες προσωπικότητες.
Μουσική
Η στήλη της «Μουσικής» αποτελείται από την παρτιτούρα του τραγουδιού συνοδευόμενη συνήθως από τους στίχους του. Σε κάθε τόμο δημοσιεύεται τουλάχιστον ένα μουσικό κομμάτι. Οι συνθέτες είναι κυρίως Έλληνες : Αλέξανδρος Κατακουζηνός, Σπύρος Μπεκατώρος, Γεώργιος Λαμπίρης , Α. Σπινέλης, Αρ. Β. Πανόπουλος, Σπυρίδων Ξύνδας, Μανώλης Καλομοίρης , Δημήτριος Ρόδιος , Διονύσιος Σ. Λαυράγκας , Κ. Μ. Παπαγεωργίου και Έλλη Αριστέως). Στους τόμους των ετών 1885, 1899 και 1914 υπάρχουν μελοποιημένα ποιήματα των Γεωργίου Βιζυηνού, Γεωργίου Δροσίνη, Ιωάννη Πολέμη, Τάκη Μπέτσου και Διονύσιου  Ηλιακόπουλου.
Μεταφράσεις
Μετρήθηκαν συνολικά ογδόντα μία (81) μεταφράσεις έντεχνων κειμένων.
Παρατηρούνται μεταφράσεις σε όλα σχεδόν τα είδη λογοτενικών έργων (ποιημάτων, πεζών κειμένων, θεατρικών έργων) κυρίως στη Γαλλική γλώσσα, σε έργα των François - René de Chateaubriand, Alexander Dumas, Émile Zola, François Coppée, κ.ά., αλλά και σε έργα της ιταλικής, της γερμανικής και της αγγλικής λογοτεχνίας.
Τακτικοί
Στέφανος Ξένος, Αχιλλεύς Παράσχος, Τιμολέων  Αμπελάς,  Ιωάννης Τσακασιάνος, Στέφανος Μαρτζώκης, Κωστής Παλαμάς, Ιωάννης Πολέμης, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Ηλίας Βουτιερίδης, κ.ά.
Έκτακτοι
Πολλοί συνεργάτες δημοσίευαν στο έντυπο είτε ένα κείμενό τους είτε και περισσότερα κείμενα, σε  διαφορετικούς τόμους σε αραιά διαστήματα.
Επτανησιακή Σχολή
Αντώνιος Μάτεσις,  Ανδρέας Λασκαράτος, Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Γεράσιμος Μαρκοράς, Ανδρέας Μαρτζώκης, Διονύσιος Ηλιακόπουλος και Μαρίνος Σιγούρος.
Παλαιά Αθηναϊκή Σχολή
Γεώργιος Ζαλοκώστας,  Αλέξανδρος  Ρίζος  Ραγκαβής,  Δημήτριος  Πανταζής,  Θεόδωρος  Ορφανίδης,  Στέφανος   Ξένος,  Αλέξανδρος  Κατακουζηνός,  Ειρηναίος  Ασώπιος,  Εμμανουήλ  Ροΐδης,  Αχιλλέας  Παράσχος,  Άγγελος  Βλάχος,  Λάμπρος  Ενυάλης,  Δημήτριος Καμπούρογλου και Ευγένιος Ζαλοκώστας.
Η γενιά του 1880
Αλέξανδρος Μωραϊτίδης, Αριστομένης Προβελέγγιος, Χαράλαμπος Άννινος, Δημήτριος Κόκκος, Νίκος  Καμπάς, Γεώργιος Δροσίνης, Κωστής Παλαμάς, Μιχαήλ Αργυρόπουλος, Κώστας Κρυστάλλης, Ιωάννης Πολέμης, Γιάννης Βλαχογιάννης (γνωστό με το ψευδώνυμο Επαχτίτης), Παύλος Νιρβάνας  (ψευδώνυμο  του  Πέτρου  Αποστολίδη),  Γρηγόριος  Ξενόπουλος  και  Μιλτιάδης Μαλακάσης.
Διατήρηση
Αντίτυπα και αντίγραφά της υπάρχουν στο Εθνικό Λαογραφικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.) σε μορφή ψηφιοποίησης.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοδικά ποικίλης ύλης
Pixies
Οι Pixies είναι αμερικανικό εναλλακτικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1986 στην Βοστώνη της Μασαχουσέτης. Αν και διαλύθηκαν το 1993, επανενώθηκαν το 2004.
Η μουσική των Pixies, περιλαμβάνει ψυχεδελικά, νόιζ ποπ, χαρντ ροκ, και σερφ στοιχεία. Ο Μπλακ Φράνσις είναι ο βασικός τους τραγουδοποιός και τραγουδιστής.
Ράγκναροκ
Στη Σκανδιναβική μυθολογία το Ράγκναροκ επίσης Ράκναροκ (Ragnarok στα δανικά, Ragnarök -Ραγκναρέκ- στα σουηδικά, Ragnarök -Ράγναρωκ- στα αρχαία σκανδιναβικά) σημαίνει η μοίρα των θεών και είναι η μάχη του τέλους του κόσμου. Υποτίθεται πως θα διεξαχθεί μεταξύ των θεών - δηλαδή τους Αισίρους (Æsir) και Βανίρους (Vanir), των οποίων ηγείται ο Όντιν -και των κακών- δηλαδή των γιγάντων της φωτιάς, των Γιοτούν (Yotun) και άλλων τεράτων, των οποίων θα ηγείται ο Λόκι.
Το αποτέλεσμα της μάχης θα είναι καταστροφικό όχι μόνο για τους περισσότερους θεούς, τους γίγαντες και τα τέρατα, αλλά και για ολόκληρο το σύμπαν. Το Ράγκναροκ θα ξεκινήσει με φυσικές καταστροφές, οι οποίες σύντομα θα οδηγήσουν σε έναν απίστευτα βαρύ χειμώνα που θα διαρκέσει τρία χρόνια, χωρίς να παρεμβληθεί ούτε ένα καλοκαίρι (γνωστός ως Fimbulvetr = μεγάλος χειμώνας / γιγαντιαίος χειμώνας, στις σημερινές σκανδιναβικές γλώσσες αναφέρεται ως Fimbulvinter και στα σημερινά αγγλικά αποδίδεται με την ορθογραφία Fimbulwinter), με διαρκείς σφοδρούς ανέμους και με το χιόνι να έρχεται διαρκώς από όλες τις κατευθύνσεις. Έπειτα οι θεοί θα πολεμήσουν τους γίγαντες και τα τέρατα του χάους. Η μάχη θα καταλήξει σε μια πυρκαγιά που θα κάψει ολόκληρο το σύμπαν, και η Γη θα βυθιστεί στη θάλασσα. Μια νέα Γη θα αναδυθεί και θα κατοικηθεί από όσους θεούς επιζήσουν και ένα ζευγάρι ανθρώπους.
Ερμηνεία του Ράγκναροκ
Το Ράγκναροκ αποτελεί σημαντικό στοιχείο της σκανδιναβικής κοσμοαντίληψης και έχει βαρύτητα για την ερμηνεία και την κατανόηση πολλών πτυχών του σκανδιναβικού πολιτισμού. Ως όρος έγινε διάσημος χάρη στην τετραλογία όπερας του Ρίχαρντ Βάγκνερ Το δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν, στην τελευταία εκ των οποίων έδωσε το όνομα "Götterdämmerung", μια γερμανική μετάφραση του Ράγκναροκ που σημαίνει "λυκόφως των θεών".
Η μοναδικότητα της έννοιας του Ράγκναροκ έγκειται στο γεγονός πως οι θεοί μέσω προφητείας γνωρίζουν ήδη τι θα συμβεί: πότε θα διεξαχθεί η μάχη, ποιος θα σκοτωθεί από ποιόν κλπ. Κατανοούν επίσης την αδυναμία τους να εμποδίσουν την διεξαγωγή της μάχης. Παρ' όλα αυτά αντιμετωπίζουν θαρραλέα το σκοτεινό τους πεπρωμένο. Αυτό συνδέεται με τις πολεμικές κοινωνίες των Βίκινγκ, όπου το να πεθάνεις στη μάχη ήταν αξιοθαύμαστο. Η πίστη αυτή μεταφέρθηκε και στο πάνθεόν τους, του οποίου οι θεοί δεν είναι αθάνατοι και αιώνιοι. Μια μέρα θα σκοτωθούν (τουλάχιστον οι περισσότεροι εξ αυτών) στο Ράγκναροκ.
Επίσης, η πεποίθηση ότι η συντέλεια του κόσμου θα ξεκινήσει με έναν απίστευτα βαρύ χειμώνα που θα διαρκέσει τρία χρόνια ασταμάτητα, πιθανώς να προήλθε από τις εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες και ασυνήθιστες χιονοπτώσεις που χτύπησαν την Ευρώπη κατά τα ακραία καιρικά φαινόμενα των ετών 535-536 και ειδικότερα στη Βόρεια Ευρώπη η κλιματική αυτή ψύξη διήρκησε τρία χρόνια.
Πιθανοί Θάνατοι
Στο Ράγκναροκ σύμφωνα με τις Έντα σώθηκαν οι θεοί Φρέγια, Έγκιρ, Βίνταρ, Βάλι, Φορσέτι, Χούνιρ, Μάγκνι, Μόντι (θεός) και Ουλλρ. Επίσης αναστήθηκαν οι θεοί Μπάλντρ και Χοντ για να κυβερνήσουν μαζί με τους παραπάνω. Καμία θεά δεν αναφέρεται στο Ράουναροκ (εκτός από την Φρέγια) αλλά η Φρίγκα πιθανόν επέζησε. Πιθανόν όλες οι υπόλοιπες θεές επέζησαν επίσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσχατολογία Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Γερμανικός παγανισμός
Μπορ
Ο Μπορ αναφέρεται στον τέταρτο στίχο του ποιήματος Βολούσπα της Ποιητικής Έντα και στο έκτο κεφάλαιο του Gylfaginning (αρχαία σκανδιναβικά: Γκύλβαγκίννιγγ [ˈɟʏlvaˌɟɪnːɪŋg], ισλανδικά: Κίλβακίννινκ ​[ˈcɪlvaˌcɪnːiŋk]) της Νεώτερης Έντα του ιστορικού Σνόρρι Στούρλουσον. Καμία άλλη αναφορά για τον Μπορ δεν υπάρχει στην Ποιητική Έντα, ενώ στη Νεώτερη Έντα ο Οντίν μερικές φορές αναφέρεται ως γιος του Μπορ, αλλά δεν υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτό. Ο ρόλος της Μπορ στη μυθολογία δεν είναι σαφής και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι λατρευόταν ως θεότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Διπλός δεσμός
Ένας διπλός δεσμός (double bond) στη χημεία είναι ένας χημικός δεσμός μεταξύ δύο χημικών στοιχείων που περιλαμβάνει τέσσερα ηλεκτρόνια δεσμού αντί για τα δύο. Ο πιο κοινός διπλός δεσμός, που είναι μεταξύ δύο ατόμων άνθρακα μπορεί να βρεθεί στα αλκένια. Πολλοί τύποι διπλών δεσμών υπάρχουν μεταξύ δύο διαφορετικών στοιχείων. Παραδείγματος χάρη, σε μια καρβονυλομάδα με ένα άτομο άνθρακα και άτομο οξυγόνου. Άλλοι συνηθισμένοι διπλοί δεσμοί υπάρχουν σε αζωενώσεις (azo compounds) (N=N), σε ιμίνες (C=N) και σουλφοξείδια (sulfoxides) (S=O). Στον σκελετικό τύπο ο διπλός δεσμός σχεδιάζεται ως δύο παράλληλες γραμμές (=) μεταξύ των δύο συνδεόμενων ατόμων· τυπογραφικά, χρησιμοποιείται το σύμβολο του ίσον για τον διπλό δεσμό. Οι διπλοί δεσμοί πρωτοεισήχθησαν στη χημική σημειογραφία από τον Ρώσο χημικό Αλεξάντερ Μπουτλέροφ (Alexander Butlerov).
Οι διπλοί δεσμοί που περιλαμβάνουν άνθρακα είναι πιο ισχυροί από τους απλούς δεσμούς και έχουν πιο μικρό μήκος. Η τάξη του δεσμού (bond order) είναι δύο. Οι διπλοί δεσμοί είναι επίσης πλούσιοι σε ηλεκτρόνια, που τους κάνει δραστικούς.
Διπλοί δεσμοί στα αλκένια
Με 133 pm, το μήκος δεσμού του διπλού δεσμού άνθρακα-άνθρακα (C=C) είναι μικρότερο από το μήκος του απλού δεσμού άνθρακα-άνθρακα C−C στο αιθάνιο, όπου είναι 154 pm. Ο διπλός δεσμός είναι επίσης πιο ισχυρός, 636 (KJ/mol) έναντι 368 kJ/mol, αλλά όχι δυο φορές επειδή ο δεσμός π είναι πιο ασθενής από τον δεσμό σίγμα λόγω της λιγότερο αποτελεσματικής επικάλυψης π.
Σε μια εναλλακτική παρουσίαση, ο διπλός δεσμός είναι το αποτέλεσμα δύο επικαλυπτομένων sp3 τροχιακών.
Παραλλαγές
Σε μόρια, με εναλλασσόμενους διπλούς και απλούς δεσμούς, η επικάλυψη των p τροχιακών μπορεί να υπάρχει για πολλά άτομα σε μια αλυσίδα, οδηγώντας σε ένα συζευγμένο σύστημα. Η σύζευξη μπορεί να βρεθεί σε συστήματα όπως τα αλκαδιένια και οι ενόνες. Στα κυκλικά μόρια, η σύζευξη μπορεί να οδηγήσει σε αρωματικότητα. Στα κουμουλένια, δύο διπλοί δεσμοί είναι γειτονικοί.
Οι διπλοί δεσμοί είναι συνηθισμένοι για τα στοιχεία της δεύτερης περιόδου άνθρακα, άζωτο και οξυγόνο και λιγότερο συνηθισμένα με στοιχεία μεγαλύτερων περιόδων. Τα μέταλλα, επίσης, μπορούν να συμμετέχουν σε πολλαπλούς δεσμούς με μεταλλικό υποκαταστάτη.