cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας
Ιστορία
Το 1989, ο Μιλόσεβιτς εξελέγη πρόεδρος της δημοκρατίας. Ζήτησε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας να ενεργήσει για τα συμφέροντα της Σερβίας στο Κοσσυφοπέδιο, στέλνοντας στον Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό τον έλεγχο της επαρχίας. Η Σερβία αντιτάχθηκε σε μια τέτοια ενέργεια και απαίτησε ένα σύστημα στη Γιουγκοσλαβική Ένωση Κομμουνιστών, το οποίο θα έδινε πλειοψηφία στους Σέρβους. Μετά το 1990, το κράτος ήταν γνωστό απλώς ως Δημοκρατία της Σερβίας (Република Србија/Republika Srbija). Το 1992, όταν σχηματίστηκε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας η Σερβία έγινε μία από τις δύο δημοκρατίες της. Το 2003 αυτή η κρατική ένωση μετονομάστηκε σε Σερβία και Μαυροβούνιο έως το 2006 όπου το Μαυροβούνιο κήρυξε την ανεξαρτησία του απ τη Σερβία, αφού πρώτα διενεργήθηκε ένα σχετικό δημοψήφισμα.
Διοικητική διαιρέση
Μέσα στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας υπήρχαν δύο αυτόνομες επαρχίες: η Σοσιαλιστική Αυτόνομη Επαρχία της Βοϊβοδίνας και η Σοσιαλιστική Αυτόνομη Επαρχία του Κοσσυφοπεδίου. Το κεντρικό τμήμα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σερβίας που βρίσκεται έξω από τις δύο αυτόνομες επαρχίες ήταν γενικά γνωστό ως "Κεντρική Σερβία" ("Uža Srbija").
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην σλαβικά κράτη Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:20ός αιώνας στη Σερβία
Ζευγολατιό Κορινθίας
Ονομασία
Η λέξη «ζευγολατιό» σημαίνει τον σπαρμένο αγρό. Το τοπωνύμιο, έχει υποστηριχτεί, ότι προέρχεται από το προσηγορικό ζευγηλατείον. Η λέξη είναι βυζαντινή (αρχ. ζευγηλάτης, ζευγολατώ) και σημαίνει το αγρόκτημα το οποίο έχει οίκημα.
Ιστορία
Σύμφωνα με βενετικό έγγραφο του έτους 1311 το οποίο βρίσκεται στην υπηρεσία των Γ.Α.Κ. αναφέρονται στην Κορινθία, ανάμεσα σε άλλα, δύο χωριά: το Ζευγολατιό, που καταγράφεται ως Τρανοζευγολατειό, και το Χαλκείον. Στο ίδιο αυτό έγγραφο αναφέρεται ότι το μεν Χαλκείον ήταν γνωστό για τα ορυχεία χαλκού που διέθετε και για το ισχυρό φράγκικο κάστρο της περιοχής (πιθανότατα το μικρό κάστρο - φρούριο στην κορυφή του όρους Φουκάς), το δε Τρανοζευγολατειό επειδή γίνονταν εκεί μεγάλες εμποροπανήγυρεις.
Το επίθετο «Τρανός», σύμφωνα με τον ορισμό που δίνει η πρώτη ελληνική εγκυκλοπαίδεια, εκδόσεων Ηλίου - 1953, σημαίνει τον τόπο εκείνο που έχει πλούτο, φήμη, δύναμη ή ισχύ. Επιπλέον, σύμφωνα με την καταλογογράφηση των ΦΕΚ της περιόδου 1833-1843, το Τρανοζευγολατειό την περίοδο 1833 - 1840 ήταν έδρα του Δήμου Αιγιαλείας και είχε ειρηνοδικείο και εμποροδικείο. Το έτος 1840 ο Δήμος Αιγιαλείας καταργείται και συγχωνεύεται στο Δήμο Κορίνθου.
Πληθυσμός
Το Ζευγολατιό έχει γνωρίσει σημαντική πληθυσμιακή αύξηση σε όλες τις απογραφές απο το 1879 (με εξαίρεση το 1971). Ιδιαίτερη σημαντική υπήρξε η ανάπτυξη του κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα.
Αθλητισμός
Στο Ζευγολατιό δραστηριοποιούνται τα εξής αθλητικά σωματεία:
Σεβάχ
Ο Σεβάχ ο Θαλασσινός ή απλά Σεβάχ (Sindbad ή Sinbad, αραβ. السندباد البحري, Al-Sindibaad Al-Bahri) είναι ένας θρυλικός Άραβας ήρωας, πρωταγωνιστής μιας σειράς φανταστικών θαλασσινών περιπετειών, τον καιρό της δυναστείας των Αββασιδών, στις θάλασσες της Ανατολικής Αφρικής και της Ασίας.
Τα Εφτά Ταξίδια του Σεβάχ του Θαλασσινού περιλαμβάνονται στην 133η ιστορία της συλλογής παραμυθιών Χίλιες και Μία Νύχτες. Οι περιπέτειες είναι περσικής προέλευσης. Βασίζονται στις αληθινές ιστορίες των ναυτικών του Ινδικού Ωκεανού, αλλά και σε αρχαία κείμενα, όπως η ομηρική Οδύσσεια, και σε πλήθος περσικών και ινδικών θρύλων.
Το όνομα Σεβάχ προέρχεται από λάθος του πρώτου Έλληνα μεταφραστή. Συγκεκριμένα, προέρχεται από το δεύτερο συνθετικό μιας από τις μορφές του αραβικού ονόματος του ήρωα (Σιντιμπάτ ες Σαβάχ) και σημαίνει «θαλασσινός».
Η ιστορία
Στις Χίλιες και Μία Νύχτες, η νεαρή Σεχραζάτ, κόρη του βεζύρη, επινοεί μια αλληλουχία ιστοριών και παραμυθιών για να αποσπάσει την προσοχή του συζύγου της, Σαχριάρ, και να γλιτώσει από τον θάνατο. Στο τέλος της 536ης νύχτας, η Σεχραζάτ ξεκινά την ιστορία του Σεβάχ. Την εποχή του Χαρούν αλ Ρασίντ, χαλίφη της Βαγδάτης, ένας φτωχός χαμάλης κάθεται να ξεκουραστεί δίπλα στο σπίτι ενός πλούσιου εμπόρου και παραπονιέται στον Αλλάχ για την αδικία αυτού του κόσμου, όπου οι πλούσιοι ζουν άνετα κι ευτυχισμένα, ενώ εκείνος πρέπει να κοπιάζει όλη μέρα και να πεθάνει φτωχός. Ο ιδιοκτήτης τον ακούει και του εξηγεί ότι εκείνος, ο πλούσιος Σεβάχ, έγινε πλούσιος κατά τύχη, κατά τη διάρκεια εφτά ταξιδιών του.
Το πρώτο ταξίδι
Αφού ξόδεψε το μεγαλύτερο μέρος από την περιουσία που του κληροδότησε ο πατέρας του, ο Σεβάχ στράφηκε στη θάλασσα για να ξαναφτιάξει την περιουσία του. Με το πλοίο του αράζει φαινομενικά σε ένα νησί, το οποίο ανακαλύπτει στη συνέχεια πως είναι η ράχη μιας πελώριας φάλαινας, η οποία βυθίζεται και το πλοίο αναχωρεί χωρίς τον ίδιο. Ο Σεβάχ σώζεται, καθώς γραπώνεται από ένα βαρέλι και φτάνει σε ένα νησί, όπου πιάνει φιλίες με τον βασιλιά και γίνεται υπεύθυνος του λιμανιού. Κάποια μέρα φτάνει στο νησί το ίδιο το πλοίο του, όπου ο Σεβάχ διεκδικεί το μερίδιό του. Φεύγει με πλούσια δώρα κι επιστρέφει στη Βαγδάτη.
Το δεύτερο ταξίδι
Κατά το δεύτερο ταξίδι του Σεβάχ, διηγείται πως άφησε τη γεμάτη απολαύσεις ζωή στην πόλη για να ξαναβγεί στη θάλασσα, με την ιδέα να ταξιδέψει στον κόσμο και να γνωρίσει ανθρώπους, πόλεις και νησιά. Εγκαταλελειμμένος από το πλήρωμά του, βρίσκεται μόνος σε μια απόμερη κοιλάδα από γιγάντια ,φίδια και αρπακτικά πτηνά, τα Ροκ. Κρυμμένος σε μια από τις φωλιές τους, συνειδητοποιεί ότι τα αρπακτικά αρπάζουν διαμάντια από την κοιλάδα. Στην κορυφή της, διάφοροι έμποροι τα μαζεύουν, πετώντας κομμάτια κρέας, στα οποία κολλούν απάνω τα πολύτιμα πετράδια, τα οποία αρπάζουν τα Ροκ κι έπειτα τα τραβούν από ένα σκοινί οι ίδιοι. Ο Σεβάχ πιάνεται από ένα κομμάτι κρέας, παίρνοντας και ένα μεγάλο σακί με πετράδια, βγαίνει στην κορυφή και με τη βοήθεια των εμπόρων επιστρέφει στη Βαγδάτη με μια περιουσία από διαμάντια.
Το τρίτο ταξίδι
Ο Σεβάχ φεύγει από το λιμάνι της Βασόρας με το πλοίο του, αλλά για κακή τους τύχη, αυτός κι οι σύντροφοί του αιχμαλωτίζονται σε ένα νησί από έναν κύκλωπα, ο οποίος αρχίζει να καταβροχθίζει έναν-έναν τους συντρόφους του, ξεκινώντας από τους πιο εύσωμους. Ο Σεβάχ καταφέρνει να τον ξεγελάσει και να τον τυφλώσει με ένα αιχμηρό ξύλο και με τους υπόλοιπους συντρόφους του καταφέρνουν να το σκάσουν από το νησί και να φτάσουν στη Βαγδάτη, έχοντας αντιμετωπίσει ένα γιγάντιο φίδι και ξεφεύγοντας από τους φίλους του Κύκλωπα που τους κυνηγούν.
Το ταξίδι αυτό παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα με την περιπέτεια του Οδυσσέα στο Νησί των Κυκλώπων στην Οδύσσεια του Ομήρου.
Το τέταρτο ταξίδι
Ο Σεβάχ ξαναβγαίνει στη θάλασσα και το πλοίο του βυθίζεται. Με τους εναπομείναντες συντρόφους του φτάνουν σε ένα νησί αγρίων, οι οποίοι τους δίνουν να φάνε ένα λουλούδι που τους αποστραγγίζει κάθε τους θέληση. Ο Σεβάχ αρνείται να το φάει κι όταν οι άγριοι κανίβαλοι τον κυνηγούν, καταφέρνει να ξεφύγει και να ενωθεί με μια ομάδα εμπόρων, οι οποίοι τον παίρνουν μαζί τους στο δικό τους νησί. Εκεί, κερδίζει τη φιλία του βασιλιά και ζει μια πλούσια κι ευτυχισμένη ζωή.
Το πέμπτο ταξίδι
thumb|right|250px|Οι ναύτες σπάνε το αυγό του Ροκ. Εικονογράφηση από το Le Magasin pittoresque (1865) Μετά από μια περίοδο ανάπαυλας και πολυτελούς ζωής, ο Σεβάχ αψηφά τους κινδύνους και κάνει άλλο ένα ταξίδι. Περνώντας από ένα έρημο νησί, το πλήρωμα βλέπει ένα γιγάντιο αυγό, το οποίο το μεταφέρει επάνω στο καράβι. Ο Σεβάχ καταλαβαίνει την ανοησία τους, καθώς το αναγνωρίζει σαν αυγό των αρπακτικών Ροκ. Όντως, οι γονείς του νεοσσού επιτίθενται στο πλοίο και το καταστρέφουν. Ο Σεβάχ γίνεται αιχμάλωτος του Γέρου της Θάλασσας, που τον αναγκάζει να τον μεταφέρει συνεχώς στις πλάτες του, σφίγγοντας τα πόδια του γύρω από το στήθος του. Καταφέρνει να τον μεθύσει, τελικά, ώστε να ελευθερωθεί, τον σκοτώνει και δραπετεύει. Ένα πλοίο τον μεταφέρει στην Πόλη των Πιθήκων, όπου οι κάτοικοι κάθε νύχτα βρίσκονται σε πλοία μακριά από τις ακτές κι η πόλη τους καταστρέφεται από ανθρωποφάγους πιθήκους. Ωστόσο, ο Σεβάχ καταφέρνει να γλιτώσει και επιστρέφει στη Βαγδάτη.
Το έκτο ταξίδι
Ο Σεβάχ κάνει άλλο ένα ταξίδι, κατά το οποίο το πλοίο του βυθίζεται κι εκείνος φτάνει σε ένα νησί, στο οποίο τα ποτάμια είναι γεμάτα πολύτιμα πετράδια κι οι όχθες τους από γκρίζο κεχριμπάρι. Ωστόσο, οι σύντροφοί του πεθαίνουν από ασιτία κι εκείνος μένει μόνος του. Κάποια στιγμή, ανακαλύπτει τη βασιλική πόλη Σερεντίπ. Ο Σεβάχ εξάπτει την περιέργεια του βασιλιά με τη διήγησή του για το Χαρούν Αλ Ρασίντ και του ζητά να μεταφέρει εκ μέρους του δώρα στη Βαγδάτη, όπου ο χαλίφης δείχνει κι αυτός μεγάλο ενδιαφέρον για τη γη της Σερεντίμπ.
Πρώτη εκδοχή
Ο Σεβάχ φεύγει για άλλο ένα ταξίδι και για άλλη μια φορά βυθίζεται το πλοίο του. Βρίσκεται μόνος και χαμένος σε ένα εγκαταλελειμμένο νησί, όπου κατασκευάζει μια βάρκα και πλέει μέχρι μια μεγάλη πόλη. Εκεί, ο αρχηγός των εμπόρων τον παντρεύει με την κόρη του και τον ονομάζει κληρονόμο του προτού πεθάνει.
Οι κάτοικοι της πόλης μεταμορφώνονται μια φορά κάθε μήνα σε πτηνά και με ένα από αυτά ο Σεβάχ φτάνει μέχρι ψηλά στον ουρανό, όπου ακούει τους αγγέλους να δοξολογούν τον Αλλάχ. Ωστόσο, από τους ουρανούς εξαπολύεται φωτιά προς τους ανθρώπους-πουλιά, οι οποίοι θυμώνουν με τον Σεβάχ και τον εγκαταλείπουν στην κορυφή ενός βουνού, όπου συναντά δυο νέους, υπηρέτες του Αλλάχ, που του δίνουν ένα χρυσό ραβδί. Επιστρέφοντας στην πόλη, η γυναίκα τού λέει ότι οι άνθρωποι-πουλιά είναι διάβολοι, αλλά όχι εκείνη κι ο πατέρας της. Έτσι, επιστρέφουν κι οι δυο στη Βαγδάτη, όπου ζουν ευτυχισμένοι.
Δεύτερη εκδοχή
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή του έβδομου ταξιδιού, ο Σεβάχ επιστρέφει στη γη Σερεντίπ με δώρα για τον βασιλιά της από τον χαλίφη. Γεμάτος δώρα, παίρνει τον δρόμο της επιστροφής, ωστόσο το πλοίο βυθίζεται και αιχμαλωτίζεται από έναν έμπορο, ο οποίος του ζητάει να σκοτώνει ελέφαντες, κάτι που κάνει μέχρι που μεταφέρεται από τον βασιλιά των ελεφάντων στο κοιμητήριό τους. Ο αφέντης του είναι ευτυχής από την ποσότητα του ελεφαντόδοντου που ανακάλυψε κι ελευθερώνει τον Σεβάχ, ο οποίος επιστρέφει πάμπλουτος στη Βαγδάτη και ευχαριστεί τον Αλλάχ για τα πλούτη που του έδωσε.
Κινηματογράφος και τηλεόραση
Η ιστορία του Σεβάχ του Θαλασσινού έχει επίσης παρουσιαστεί πολλές φορές στον κινηματογράφο ως ταινία, ως τηλεοπτική σειρά ή ως κινούμενα σχέδια, ανάμεσα στις οποίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αραβικά παραμύθια Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Αραβική μυθολογία
Σαμπέρ Κελιφά
Καριέρα
Γεννημένος στο Γκαμπές, ο Κελιφά έχει αγωνιστεί για τις Σταντ Γκαμπεζιάν, Εσπεράνς και ΚΣ Χαμάμ-Λιφ. Κατά την διάρκεια της σεζόν 2010-11, ο Κελιφά μέτρησε συνολικά δέκα συμμετοχές με την Εσπεράνς στο πρωτάθλημα, ξεκινώντας ως βασικός σε οχτώ αναμετρήσεις και πετυχαίνοντας ένα τέρμα στην πορεία της ομάδας του για την κατάκτηση του 24ου εθνικού της τίτλου.
Τον Ιανουάριο του 2011, η Εσπεράνς συμφώνησε να αφήσει τον Κελιφά να μεταγραφεί στην ομάδα της γαλλικής Λιγκ 2 Εβιάν, με ελεύθερη μεταγραφή με το τέλος της σεζόν στην Λιγκ Προφεσιονέλ 1 (Τυνησία) τον Ιούλιο. Στις 10 Αυγούστου 2011, ο Κελιφά τελικώς ολοκλήρωσε την μεταγραφή του στην νεοπροβιβασθείσα στην Λιγκ 1 ομάδα της Εβιάν. Στις 14 Αυγούστου 2011, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την νέα του ομάδα και πέτυχε το πρώτο του τέρμα στην αναμέτρηση απέναντι στην Νις, με τελικό αποτέλεσμα την νίκη του συλλόγου του με σκορ 1-0. Το τέρμα αυτό εξασφάλισε στην Εβιάν την πρώτη νίκη της ιστορίας της στην Λιγκ 1 και διατήρησε, ταυτόχρονα, το αήττητό της από την προηγούμενη σεζόν. Στις 6 Οκτωβρίου 2012, ο Κελιφά πέτυχε τρία τέρματα στην εκτός έδρας αναμέτρηση της ομάδας του απέναντι στην κάτοχο του τίτλου του πρωταθλητή Γαλλίας, Μονπελιέ ΣΚ με τελικό σκορ 3-2.
Διεθνής καριέρα
Πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του με την Τυνησία στις 17 Νοεμβρίου 2010 σε έναν προκριματικό αγώνα για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2012 απέναντι στην Μποτσουάνα. Μπήκε ως αλλαγή στον αγωνιστικό χώρο στο 78ο λεπτό της αναμέτρησης στην θέση του Αχμέντ Ακαϊσί, χωρίς όμως να καταφέρει να βοηθήσει την ομάδα του να γλιτώσει την ήττα με σκορ 1-0.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυνήσιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τυνησίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπεράνς Σπορτίβ ντε Τυνίς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Γκαμπεζιάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Σπορτίφ ντε Χαμάμ-Λιφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αχλί ΣΚ Βεγγάζη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Τυνησίας
Δήμος Άρνης
Ο Δήμος Άρνης λειτούργησε ως δήμος από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας με έδρα το χωριό Ματαράγκα και βρισκόταν στα ανατολικά του νομού Καρδίτσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος έχει συνολικά 3.299 κατοίκους και έκταση 89.185 στρέμματα.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο Δήμο Σοφάδων της  Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Ο δήμος περιελάμβανε 4 δημοτικά διαμερίσματα:
Ακρωτήρι Κύπρου (κοινότητα)
Το Ακρωτήρι είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο. Ολόκληρο το έδαφος της κοινότητας βρίσκεται στις Βρετανικές στρατιωτικές βάσεις της Κύπρου, δηλαδή ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Τοποθεσία
Το Ακρωτήρι βρίσκεται στο δυτικό μέρος της Χερσονήσου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Αλυκής Λεμεσού. Είναι τοποθετημένο μεταξύ του Ακρωτηρίου Ζευγάρι και του Ακρωτηρίου Γάτας. Ανατολικά, νότια και δυτικά βρέχεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Στα νότια συνορεύει με το Κολόσσι και την Επισκοπή και στα νοτιανατολικά με τον Ασώματο.
Φυσικό περιβάλλον
Το φυσικό περιβάλλον της περιοχής είναι πολύ σημαντικό. Αρχικά, περιλαμβάνει ακρογιαλιές οι οποίες έμειναν αναλλοίωτες από ανθρώπινη παρέμβαση. Πιο γνωστή είναι η παραλία του Λέιντις Μάιλ. Επίσης, στην περιοχή υπάρχει η Αλυκή Λεμεσού η οποία αποτελεί σταθμός για αποδημητικά πουλιά, όπως τα φλαμίγκο.
Η χερσόνησος του Ακρωτηρίου έχει κηρυχθεί ως Σημαντική Περιοχή για τα Πουλιά από τον οργανισμός BirdLife International. Στη χερσόνησο έχουν αυτήν έχουν καταγραφεί τα 260 από τα 370 είδη πουλιών της Κύπρου. Η χερσόνησος καλύπτεται από αρκετές διεθνείς αυμβάσεις, όπως:
Η μεγαλύτερη έκταση της περιοχής του Ακρωτηρίου είναι ακαλλιέργητη. Στις καλλιεργήσιμες εκτάσεις υπάρχουν εσπεριδοειδή, σιτηρά, βίκοι, ελιές και αμπέλια.
Όσο αφορά την πανίδα της περιοχής, στο Ακρωτήρι γεννούν οι πράσινες χελώνες και οι χελώνες καρέτα-καρέτα. Επίσης, έχουν καταγραφεί διάφορα είδη θηλαστικών όπως φώκιες, δελφίνια και νυχτερίδες. Ακόμη, υπάρχουν εκατοντάδες είδη εντόμων και εννέα ενδημικά είδη σαλιγκαριών.
Ιστορία
Η περιοχή του Ακρωτηρίου κατοικείται από τα αρχαία χρόνια. Η τοποθεσία Αετόκρεμμος της περιοχής ήταν πρώτη τοποθεσία της Κύπρου που κατοικήθηκε από ανθρώπους κατά την προνεολιθική εποχή. Οι πρώτοι αυτοί κάτοικοι τρέφονταν από νάνους ιπποπόταμους, πυγμαίους ελέφαντες και άλλα ζώα, απολιθώματα των οποίων ανακαλύφθηκαν στην περιοχή. Η περιοχή συνέχισε να κατοικείται και στις επόμενες εποχές (ελληνιστική, ρωμαϊκή, βυζαντινή).
Στη σύγχρονη εποχή, η περιοχή του Ακρωτηρίου δόθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1960 για δημιουργία στρατιωτικής βάσης (Δυτική Περιοχή Κυρίαρχων Βάσεων) στα πλαίσια των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου, με τις οποίες η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της. Σύμφωνα με την συμφωνία, οι κάτοικοι του χωριού θα αποζημιώνονταν από το Ηνωμένο Βασίλειο και θα εγκατέλειπαν το χωριό. Ωστόσο, θα είχαν το δικαίωμα να διαμένουν στην περιοχή 28 ημέρες το χρόνο, ώστε να καλλιεργούν τη γη τους. Πράγματι, οι κάτοικοι πήραν την αποζημίωση τους και έφυγαν από το χωριό. Χρησιμοποιώντας το δικαίωμα παραμονής 28 ημερών σε αυτό, επέστρεψαν αλλά δεν έφυγαν από τα σπίτια τους, παρά τις προσπάθειες του βρετανικού στρατού. Το 1995 οι Βρετανικές Βάσεις αναγνώρισαν επίσημα το χωριό.
Ιεροί ναοί
Στην κοινότητα υπάρχουν οι εξής ιεροί ναοί:
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού αυξάνεται συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες. Σε αυτό βοήθησε και η εργοδότηση κατοίκων της περιοχής στις βρετανικές βάσεις. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Ακρωτηρίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Ο πληθυσμός αφορά τους κατοίκους του χωριού και όχι τους Βρετανούς στρατιώτες και στρατιωτικούς και άλλο προσωπικό που διαμένουν στη Βάση Ακρωτηρίου.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Γεωγραφία του Ακρωτηρίου και Δεκέλειας
Δεκέλεια Κύπρου
thumb|250px|Χάρτης των περιφερειών της Κύπρου, όπου φαίνεται με κίτρινο χρώμα φαίνονται η βάση Δεκέλειας και η [[Δυτική Περιοχή Κυρίαρχων Βάσεων|βάση Ακρωτηρίου.]] Η Δεκέλεια είναι περιοχή της Κύπρου, στην Επαρχία Λάρνακας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού, ανάμεσα στις πόλεις της Λάρνακας και της κατεχόμενης Αμμοχώστου.
Η περιοχή της Δεκέλειας είναι κυρίως γνωστή για την Βρετανική στρατιωτική βάση που βρίσκεται εκεί, μία από τις δύο βάσεις στην Κύπρο (μαζί με εκείνην της βάσης Ακρωτηρίου).
Ιστορία
Το 1960 με τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και Λονδίνου έγινε η ανακήρυξη του ανεξάρτητου κράτους της Κύπρου, η οποία ως τότε ήταν αποικία της Μεγάλης Βρετανίας. Στις συνθήκες αυτές δυο περιοχές, η Δεκέλεια και το Ακρωτήρι, εξαιρέθηκαν ρητά από την ανεξαρτησία και δεν συμπεριλήφθηκαν στο νέο κράτος. Έτσι εξακολουθούν να αποτελούν βρετανικό έδαφος. Η Αγγλία τις ήθελε λόγω της γεωστρατηγικής τους θέσης (κοντά στη Μέση Ανατολή) κυρίως για στρατιωτικές βάσεις, εν τούτοις διατηρεί σ' αυτές και πολιτικά δικαστήρια και πολιτική αστυνομία.
Κατηγορία:Γεωγραφία του Ακρωτηρίου και Δεκέλειας Κατηγορία:Επαρχία Λάρνακας
Υπερουράνια στοιχεία
Υπερουράνια στοιχεία ονομάζονται τα στοιχεία με ατομικό αριθμό άνω του 92 μέχρι 118 προς το παρόν. Ονομάζονται έτσι επειδή έχουν ατομικό αριθμό μεγαλύτερο από αυτόν του ουρανίου (92). Ο Ντμίτρι Μεντελέγιεφ, όταν συνέταξε τον περιοδικό πίνακα ενώ ακόμα δεν είχαν ανακαλυφθεί μερικά από αυτά, τους "άφησε χώρο", διότι προέβλεψε ότι μετά από χρόνια θα ανακαλυφθούν από άλλους επιστήμονες. Η θεωρία του επαληθεύτηκε, αφού πολλά από αυτά είναι στις μέρες μας γνωστά. Αρκετά από αυτά όμως ακόμα δεν ανακαλύφθηκαν και είναι τα λεγόμενα υποθετικά στοιχεία. Μέσα στα υπερουράνια στοιχεία είναι μερικά στοιχεία από τις Ακτινίδες μέχρι το 103 και από το 103 μέχρι το 118 λέγονται υπερακτινίδες ή υπέρβαρα στοιχεία.
Ταξινόμηση
Τα υπερουράνια στοιχεία ανήκουν σε διαφορετικές ομάδες όπως και τα άλλα στοιχεία ανάλογα με τις ιδιότητες τους. Ανήκουν στις παρακάτω ομάδες του περιοδικού πίνακα των στοιχείων:
Ακτινίδες
Ποσειδώνιο, Πλουτώνιο, Αμερίκιο, Κιούριο, Μπερκέλιο, Καλιφόρνιο, Αϊνσταΐνιο, Φέρμιο, Μεντελεγέβιο, Νομπέλιο, Λωρένσιο.
Ονομασία
Πολλά από τα στοιχεία έλαβαν το όνομά τους προς τιμήν σημαντικών επιστημόνων όπως το Ραδερφόρντιο (Έρνεστ Ράδερφορντ), Μαϊτνέριο (Λίζε Μάιτνερ), Φλερόβιο (Γκεόργκι Φλέροβ) κ.α. Μερικά πήραν την ονομασία τους από την Διεθνή Οργάνωση Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας ( IUPAC - International Union of Pure and Applied Chemistry ), όπως το Ουνούτριο, το Ουνουνέπτιο και άλλα. Η ονομασία τους προέρχεται από τους λατινικούς χαρακτήρες των αριθμών του ατομικού αριθμού των υπερουράνιων στοιχείων. Άλλα ονομάστηκαν από περιοχές (Αμερίκιο - Αμερική, Καλιφόρνιο - Καλιφόρνια, Λιβερμόριο - Λίβερμορ) ενώ κάποια άλλα από τις λατινικές τους ονομασίες.
Κατηγορία:Ομάδες χημικών στοιχείων
יסוד טרנס אורני
Μπλα (Μάλι)
Η Μπλα είναι μια πόλη του Μαλί. Ανήκει στην Περιφέρεια Σεγκού, στην Επαρχία Μπλα και στο Διαμέριμσα Μπλα. Έχει πληθυσμό 61.338 κατοίκων (2009).
Γεωγραφία
Η Μπλα βρίσκεται κεντρικά του Μαλί, νότια-κεντρικά της Περιφέρειας Σεγκού και κεντρικά της Επαρχίας Σεγκού. Βρίσκεται σε συνταγμένες 12°57′Β 5°45′Δ.
Δημογραφία
Στην πόλη της Μπλα ζουν 61.338 κάτοικοι (2009).
Δήμος Βύσσας
Ο Δήμος Βύσσας ήταν δήμος του νομού Έβρου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ορεστιάδας. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού. Βρισκόταν στην πεδιάδα της Ορεστιάδας, καταλάμβανε έκταση 170.179 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 8184 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Νέα Βύσσα.
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 5 δημοτικά διαμερίσματα:
Μίρο Μπιλάν
Ο Μίρο Μπιλάν (κροατικά: Miro Bilan) (21 Ιουλίου 1989) είναι Κροάτης επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σέντερ για τον Γ.Σ. Περιστερίου.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μπιλάν ξεκίνησε την καριέρα του στη γενέτειρά του, παίζοντας για ΚΚ Σίμπενικ από την αρχή του 2006 μέχρι τον Ιανουάριο του 2010, όταν υπέγραψε 3ετές συμβόλαιο με την ΚΚ Ζάνταρ. Στη Ζαντάρ, ο Μπιλάν αποδείχθηκε ένας από τους πολύ υποσχόμενους νεαρούς σέντερ στην Κροατία, που έγινε αντικείμενο ενδιαφέροντος από μεγάλους συλλόγους. Καθώς η Ζαντάρ είχε οικονομικά προβλήματα, αποτυγχάνοντας να πληρώσει έγκαιρα τους παίκτες της, ο Μπιλάν χώρισε μονόπλευρα τους δρόμους της με την ομάδα.
Τον Αύγουστο του 2011, υπέγραψε συμβόλαιο με την ΚΚ Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ. Η Ζαντάρ κινήθηκε δικαστικώς κατά του Μπιλάν, αλλά ο Μπιλάν τελικά κέρδισε τη διαιτησία από την Κροατική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, επιτρέποντάς του να κάνει ντεμπούτο για την Τσεντεβίτα το Σεπτέμβριο του 2011. Τον Ιούλιο του 2014, επέκτεινε το συμβόλαιό του με την Τσεντεβίτα για μία ακόμη σεζόν.
Στις 5 Μαΐου 2015 συμφώνησε σε νέο διετές συμβόλαιο με την Τσεντεβίτα. Η σεζόν 2015–16 ήταν μέχρι τότε η πιο επιτυχημένη σεζόν του. Ήταν ένας από τους βασικούς παίκτες της Τσεντεβίτα στην Ευρωλίγκα 2015-16 και αναδείχθηκε Πολυτιμότερος Παίκτης της Αδριατικής Λίγκας. Παρά τις φήμες ότι θα συνέχιζε την καριέρα του στο εξωτερικό, τον Ιούλιο του 2016 υπέγραψε νέο μονοετές συμβόλαιο με την Τσεντεβίτα.
Στις 19 Οκτωβρίου 2017, ο Μπιλάν υπέγραψε με τη γαλλική Στρασμπούρ για το υπόλοιπο της σεζόν 2017-18. Σε 35 αγώνες στο Πρωτάθλημα Γαλλίας, είχε μέσο όρο 13 πόντους, 6,4 ριμπάουντ και 2,1 ασίστ σε 23,2 λεπτά ανά αγώνα. Σε 16 αγώνες στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ είχε μέσο όρο 10,3 πόντους, 6,4 ριμπάουντ και 1 ασίστ σε 22,7 λεπτά ανά αγώνα.
Στις 30 Ιουλίου 2018, ο Μπιλάν υπέγραψε με τη γαλλική ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν. Σε 44 αγώνες στο Πρωτάθλημα Γαλλίας είχε μέσο όρο 11,5 πόντους, 5,9 ριμπάουντ και 1,6 ασίστ σε 22,3 λεπτά ανά αγώνα. Σε 18 αγώνες του EuroCup είχε μέσο όρο 10,6 πόντους, 6,1 ριμπάουντ και 1,1 ασίστ σε 21,3 λεπτά ανά αγώνα. Ονομάστηκε μέλος της Δεύτερης Ομάδας του EuroCup για τη σεζόν 2018-19.
Στις 13 Ιουλίου 2019, υπέγραψε με την Ντίναμο Σάσαρι του Πρωταθλήματος Ιταλίας. Τη σεζόν 2019-20 είχε μέσο όρο 14 πόντους, 6,4 ριμπάουντ και 1,6 ασίστ σε 25 λεπτά ανά αγώνα. Τη σεζόν 2020-21 είχε μέσο όρο 16,5 πόντους, 7,9 ριμπάουντ και 1,9 ασίστ σε 27 λεπτά ανά αγώνα και ονομάστηκε στην Πρώτης Ομάδας της Λέγκα Σέριε Α.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2021, υπέγραψε στην ουκρανική ΜΚ Προμετέι. Σε 23 αγώνες, ο Μπιλάν είχε μέσο όρο 10,3 πόντους, 7,1 ριμπάουντ και 1,6 ασίστ σε 18,54 λεπτά ανά αγώνα.
Στις 7 Μαρτίου 2022, υπέγραψε ξανά με τη Ντίναμο Σάσαρι. Σε 18 αγώνες είχε κατά μέσο όρο 15,6 πόντους, 8,1 ριμπάουντ και 1,6 ασίστ σε 24,6 λεπτά ανά αγώνα.
Στις 25 Ιουνίου 2022, ο Μπιλάν υπέγραψε με τον Γ.Σ. Περιστερίου, με προπονητή τον Βασίλη Σπανούλη.
Εθνική ομάδα
Ο Μπιλάν ήταν μέρος των εθνικών Κροατίας Κ18 και Κ20, καθώς και της Εθνικής Κροατίας Β. Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Κροατίας ανδρών τον Αύγουστο του 2014, σε ένα φιλικό με τον Καναδά. Ήταν ο τελευταίος παίκτης που κόπηκε από την ομάδα προεπιλογής για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.Εκπροσώπησε την Κροατία στο Ευρωμπάσκετ 2015 όπου αποκλείστηκε στους προημιτελικούς τελικούς από την Τσεχία. Σε αυτή τη διοργάνωση ήταν η τρίτη επιλογή για τη θέση του σέντερ και δεν πέρασε πολύ χρόνο στο γήπεδο. Ένα χρόνο αργότερα, αφού ο Άντε Τόμιτς και ο Τζάστιν Χάμιλτον δεν μπόρεσαν να παίξουν στη διοργάνωση, έγινε ο Μπιλάν έγινε ο βασικός σέντερ στην επιτυχημένη εμφάνιση της Κροατίας στο προολυμπιακό τουρνουά καλαθοσφαίρισης 2016. Έπαιξε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, όπου η Κροατία τερμάτισε 5η. Απέρριψε την κλήση για το Ευρωμπάσκετ 2017, αλλά έπαιξε ξανά με την Κροατία στους προκριματικούς αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Σίμπενικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάνταρ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Στρασμπούρ Ίλκιρχ-Γκράφενσταντεν Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντίναμο Σάσαρι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Προμετέι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ουκρανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ολυμπιάδα τουρκικής γλώσσας
Η ΔιεΘνής Ολυμπιάδα τουρκικής γλώσσας (Τούρκικα: Uluslararası Türkçe Olimpiyatları), είναι διοργάνωση στην οποία μαθητές που γνωρίζουν την τουρκική γλώσσα διαγωνίζονται στη γραμματική, γραφή, προφορικές ικανότητες, στην ανάγνωση ποιημάτων και στη λογοτεχνία.
Εξωτερικούς συνδέσμους
Κατηγορία:Τουρκικές γλώσσες
Ο υπόκοσμος εκδικείται
Ο υπόκοσμος εκδικείται (Πρωτότυπος τίτλος: Cry Danger) είναι ένα φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1951 σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Πάρις και σενάριο των Γουίλιαμ Μπάουερς, Ζερόμ Κάντι. Πρωταγωνιστούν οι Ντικ Πάουελ, Ρόντα Φλέμινγκ, Ρίτσαρντ Έντμαν, Γουίλιαμ Κόνραντ, και η Τζιν Πόρτερ.
Πλοκή
Ο Ρόκι Μαλόι καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για ληστεία και μια δολοφονία που ο ίδιος δεν διέπραξε. Απελευθερώνεται πέντε χρόνια αργότερα όταν ένας "αυτόπτης μάρτυρας", ένας πρώην πεζοναύτης με το όνομα Ντελόνγκ, εμφανίζεται και παρέχει στον Ρόκι ένα ψεύτικο άλλοθι. Ο Ντελόνγκ θέλει ένα μερίδιο από την χαμένη ληστεία: 100.000 δολάρια. Ο Ρόκι επιμένει ότι δεν συμμετείχε σε αυτήν και προσπαθεί να βρει ποιος τον ενοχοποίησε, ελπίζοντας να ελευθερώσει τον φίλο του Ντάνι Μόργκαν, που εξακολουθεί να βρίσκεται στη φυλακή για το ίδιο έγκλημα. Πηγαίνουν να δουν τη σύζυγο του Μόργκαν Νάνσυ, πρώην αγαπημένη του Ρόκι, η οποία τώρα ζει σε ένα πάρκο τροχόσπιτων. Ο αστυνόμος Γκας Κομπ λέει στον Ρόκι ότι θα είναι κάτω από 24ωρη παρακολούθηση.
Ο Ρόκι πιστεύει ότι ο μαφιόζος Λουί Κάστρο είναι ο εγκέφαλος. Πηγαίνει και τον συναντά στο γραφείο του, όπου απαιτεί 50.000 δολάρια απειλώντας τον με όπλο. Ο Κάστρο του δίνει μόνο 500 δολάρια για να στοιχηματίσει σε άλογο μιας στημένης ιπποδρομίας. Ο Ρόκι παίρνει 4000 δολάρια, αλλά σύντομα ανακαλύπτει ότι τα χρήματα προέρχονται από ληστεία μισθοδοσίας, τα επιστρέφει όλα στην αστυνομία και σχεδόν συλλαμβάνεται έως ότου ο Κάστρο ισχυρίζεται ψευδώς ότι δεν συναντήθηκε ποτέ με τον Ρόκι, κάτι που η αστυνομία γνωρίζει ότι είναι ψέμα, εξαιτίας της συνεχούς παρακολούθησης του Ρόκι.
Αργότερα, δύο άντρες πυροβολούν τον Ντελόνγκ και τη φίλη του Ντάρλιν κοντά στο νοικιασμένο τροχόσπιτο του Ρόκι, αλλά στην προσπάθεια τους για να ξεφύγουν, πυροβολούνται και τρακάρουν. Ο Ντελόνγκ τραυματίζεται και η Ντάρλιν σκοτώνεται. Η Νάνσυ συνειδητοποιεί ότι ήταν λάθος για τον Ρόκι και αυτήν. Στη συνέχεια, ο Ρόκι πηγαίνει και συναντά και πάλι τον Κάστρο, όπου αρχίζει και παίζει ρωσική ρουλέτα, με το όπλο πάντα στραμμένο προς τον Κάστρο, έως ότου ο εκείνος αποκαλύψει πού είναι τα χρήματα της ληστείας. Ισχυρίζεται επίσης ότι ο Μόργκαν συμμετείχε στη ληστεία και διέπραξε τη δολοφονία και ότι η συζυγός του Νάνσυ έχει το μερίδιό του. Ο Ρόκι διατάζει τον Κάστρο να τηλεφωνήσει στον αστυνόμο Κομπ και να του πει ότι θα κάνει πλήρη ομολογία. Αντίθετα, ο Κάστρο καλεί τους μπράβους του, αυτούς που σκότωσαν τον Ντάρλιν. Ωστόσο, ο Ρόκι δεν ξεγελιέται. Καλεί τον ίδιο τον Κόμπ, και οι δύο δολοφόνοι μπαίνουν σε παγίδα της αστυνομίας.
Τότε ο Ρόκι πηγαίνει να δει τη Νάνσυ και της λέει ότι δεν μπορούσε να βρει τον Κάστρο. Η Νάνσι ομολογεί ότι έχει αυτήν τα χρήματα. Λέει ότι τον αγαπά και τον παρακαλεί να φύγουν μαζί με τα χρήματα της ληστείας. Ο Ρόκι προσποιείται ότι συμφωνεί, αλλά την αφήνει στην διάθεση της αστυνομίας, η οποία κάνει την εμφάνιση της στο πάρκο με τα ενοικιαζόμενα τροχόσπιτα.
Κριτικές
Όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά η ταινία to 1951, άρεσε στους συντάκτες του περιοδικού Variety και έγραψαν, "Όλα τα συστατικά για ένα σιωπηλό μελόδραμα περιέχονται στο Cry Danger ... Ο Ρόμπετ Πάρις, στο παρελθόν αναλάμβανε το μοντάζ, κάνει ένα ισχυρό σκηνοθετικό ντεμπούτο.
Επανέκδοση
Μια αποκατεστημένη έκδοση της ταινίας κυκλοφόρησε το 2011. Η ταινία αποκαταστάθηκε από το Αρχείο Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του UCLA, σε συνεργασία με την Paramount Pictures και την Warner Bros., χρηματοδοτούμενη από το Film Noir Foundation. The new print was made "from two 35mm acetate composite master positives."
Η αποκατάσταση έκανε πρεμιέρα στο UCLA Festival of Preservation στις 14 Μαρτίου 2011 και προβλήθηκε σε άλλες πόλεις της Βόρειας Αμερικής το 2011, συμπεριλαμβανομένου και του Βανκούβερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες του 1951 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Πάρις Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής RKO Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες
Ματρωνάλια
Τα Ματρωνάλια ήταν αρχαία Ρωμαϊκή εορτή που τελούνταν την 1η Μαρτίου προς τιμήν της θεάς Γιούνο Λουκίνα και στην αρχή μόνο από τις παντρεμένες γυναίκες, στις οποίες προσέφεραν την ημέρα αυτή πλούσια δώρα οι σύζυγοί τους. Αργότερα η εορτή γενικεύθηκε και για τις νεανίδες, οι οποίες δέχονταν δώρα από τους αγαπημένους τους, ενώ οι Ρωμαίες οικοδέσποινες επιφύλασσαν ιδιαίτερες περιποιήσεις στις υπηρέτριές τους, όπως και οι νοικοκύρηδες στους άνδρες σκλάβους τους κατά τα Σατουρνάλια.
Πολλές φορές η γιορτή αυτή συγχέεται με τα Ματράλια, τα οποία εορτάζονταν στις 11 Ιουνίου από τις ανύπαντρες γυναίκες προς τιμήν της θεάς Μάτερ Ματούτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μεταλλικού
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μεταλλικού είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Μεταλλικό του νομού Κιλκίς. Βρίσκεται έξω από τον οικισμό. Ο σταθμός άνοιξε το 1896 και εξυπηρετείται από τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη.
Yπηρεσίες
Μεταλλικό Μεταλλικό
Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας του Σαιν-Μπριέκ
Το μουσείο τέχνης και ιστορίας του Saint-Brieuc είναι ένα μουσείο με την ένδειξη "Musée de France" αφιερωμένο στην τέχνη, τις λαϊκές παραδόσεις και την αρχαιολογία της περιοχής του Saint-Brieuc. Η μόνιμη συλλογή είναι εγκατεστημένη στο σημερινό κτίριο από το 1983 ενώ το κτίριο των περιοδικών εκθέσεων λειτουργεί απο το 1986.
Ιστορία
Το μουσείο του Saint-Brieuc δημιουργήθηκε μετά τη γαλλική επανάσταση. Οι συλλογές του, που προσανατολίζονται προς τις καλές Τέχνες, εμπλουτίστηκαν με συλλογές φυσικής ιστορίας κατα τον 19ο αιώνα. Το μουσείο μεταφέρθηκε πολλές φορές (δημαρχείο, το κτίριο της τρέχουσας δημοτικής βιβλιοθήκης, Pavillon de Bellescize, κ. λπ.).
Το 1960 ήταν η δεκαετία κατα την οποία οι λαϊκές τέχνες και παραδόσεις έγιναν το κεντρικό θέμα των συλλογών του μουσείου, το οποίο συνεχίζει να διατηρείται ακόμη και σήμερα για τη μόνιμη συλλογή του.Ο René-Yves Creston ανέλαβε τη διεύθυνση του μουσείου το 1961 και η σύζυγός του συνέχισε τη δουλειά του μετά το θάνατό του.
Μετά από μια μακρά περίοδο παύσης, το «νέο» μουσείο ανοίγει τις πόρτες του το 1983 (περίπτερο προσωρινών εκθέσεων) και το 1986 (μόνιμη γκαλερί) εγκατεστημένο πλέον στο κτήριο της (σταθερό και διοικητικό κτίριο) πρώην χωροφυλακής του δέκατου ένατου αιώνα.
Συλλογές
Τα εκθέματα της μόνιμης συλλογής του μουσείου αφορούν την ιστορία του Côtes-d'armor, ουσιαστικά, κατα τον 19ο αιώνα. Διάφορα θέματα εκπροσωπούνται : η υποθαλάσσια κληρονομιά (η υποβρύχια αρχαιολογία, η ναυσιπλοΐα και η αλιεία στη Newfoundland και την Ισλανδία), η γεωργία (ξέφωτα, καλλιέργεια άγριων εκτάσεων...), η κλωστοϋφαντουργία (όλοι οι αργαλείοι από το εργαστήριο Léauté Planeix στο Uzel, κοστούμια από τη Βρετάνη...), η πολιτιστική κληρονομιά και οι τέχνες (αγγειοπλάστες, υποδηματοποιοί...), καθώς και εκθέματα που σχετίζονται με την κοινωνία και τη θρησκεία (γέννηση του τουρισμού, τα συγχωροχάρτια, τα μικρά αντικείμενα λατρείας...) και τα έπιπλα.
Όσον αφορά τις τέχνες, το μουσείο διαθέτει σχέδια των Ματουρέν Méheut και René-Yves Creston, καθώς και έργα ζωγραφικής εμπνευσμένα από τη Βρετάνη, όπως αυτά του Alfred Guillou, Xavier de Langlais και ούτω καθεξής. Το συνολικό φωτογραφικό υλικό του φωτογράφου Lucien Bailly περιλαμβάνει περίπου εκτυπωμένες φωτογραφίες και αρνητικά. Οι προσωρινές εκθέσεις φιλοξενούν σύγχρονους καλλιτέχνες και οπτικοακουστικές παρουσιάσεις.
Κλουμπ Σπορτ Εμελέκ
Η Κλουμπ Σπορτ Εμελέκ (ισπανικά: Club Sport Emelec) είναι ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος από την πόλη Γουαγιακίλ του Ισημερινού. Είναι περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα το οποίο συμμετέχει στην ανώτατη επαγγελματική κατηγορία της χώρας, την Ecuadorian Serie A. Έχει κερδίσει 10 εθνικά πρωταθλήματα. Ιδρύθηκε στις 28 Απριλίου 1929. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Τζορτζ Κάπγουελ, χωρητικότητας 24.500 θεατών.
Σελίν Ντιόν
Η Σελίν Ντιόν (Céline Marie Claudette Dion, 30 Μαρτίου 1968) είναι Καναδή τραγουδίστρια και (περιστασιακή) στιχουργός της γαλλόφωνης και αγγλόφωνης ποπ. Έχει, επίσης, συμμετάσχει ως ηθοποιός σε κινηματογραφικές ταινίες και είναι μία από τις πιο εμπορικές γυναίκες τραγουδίστριες όλων των εποχών, με πωλήσεις που ξεπερνούν τους 200.000.000 δίσκους παγκοσμίως. Έχει ηχογραφήσει διεθνείς επιτυχίες, μεταξύ των οποίων είναι: "My heart will go on", "The Power of Love", "It's All Coming Back to Me Now", "Because You Loved Me", "Think Twice", "I'm Your Angel". Τα άλμπουμ της "Falling into You" (1996) και "Let's Talk About Love" (1997) είναι από τα πιο εμπορικά όλων των εποχών, ενώ το "D' eux" (1995) αποτελεί το πιο εμπορικό άλμπουμ της γαλλόφωνης μουσικής
Βιογραφία
Η Σελίν Ντιόν γεννήθηκε στο Σαρλμάν, ένα προάστιο του Μόντρεαλ, και είναι το μικρότερο από τα δεκατέσσερα παιδιά φτωχής οικογένειας Γαλλοκαναδών. Οι γονείς της είχαν ένα μουσικό μπαρ. Η μητέρα της έπαιζε βιολί και ο πατέρας της ακορντεόν. Η Σελίν ξεκίνησε να τραγουδά στο μπαρ των γονιών της όταν ήταν 5 χρονών κι έτσι έγινε διάσημη στην πόλη. Όταν έφτασε τα 12, η μητέρα της επικοινώνησε με τον 38 χρονών τότε Ρενέ Αντζέλιλ (μελλοντικό σύζυγο της Σελίν), τον πιο γνωστό μάνατζερ στο Κεμπέκ, ο οποίος υποθήκευσε το σπίτι του για να στηρίξει την καριέρα της Σελίν. Το 1981 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο La voix du bon Dieu και το single Ce n'était qu'un rêve, το οποίο έγραψε η μητέρα της. Κέρδισε το α΄ βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Τραγουδιού της εταιρείας Γιαμάχα (Yamaha) με το τραγούδι Tellement j'ai d'amour pour toi στο Τόκυο το 1982. Το 1988 κέρδισε το α΄ βραβείο στον διαγωνισμό της Eurovision με το τραγούδι Ne partez pas sans moi, το οποίο ερμήνευσε εκπροσωπώντας την Ελβετία.
Το πρώτο της άλμπουμ στα αγγλικά με τον τίτλο Unison κυκλοφόρησε το 1990. Δύο χρόνια αργότερα, ερμήνευσε το τραγούδι Beauty and the Beast για τη χολιγουντιανή ταινία Η ωραία και το τέρας, με τον Πίμπο Μπράισον (Peabo Bryson), το οποίο τιμήθηκε με Όσκαρ καθώς και βραβείο Γκράμι για καλύτερο ντουέτο του 1992. Έκτοτε η σταδιοδρομία της άρχισε να ανεβαίνει κατακόρυφα και η ίδια μετοίκησε στις ΗΠΑ. Το 1993 κυκλοφόρησε το άλμπουμ της The Colour Of My Love, το οποίο έγινε πλατινένιο. Αυτό το άλμπουμ περιέχει μεγάλες επιτυχίες της Ντιόν, όπως το Just Walk Away ή το Think Twice. Περιέχει επίσης το The Power Of Love, που σάρωσε τα Charts και ανέδειξε την τραγουδίστρια ως μία από τις μεγαλύτερες φωνές της ποπ στη δεκαετία του 1990. Εν τω μεταξύ, κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ στα γαλλικά Dion chante Plamondon (1991), Des mots qui sonnent (1991) και À l'Olympia (1994) για να ικανοποιήσει τους Γαλλοκαναδoύς και Γάλλους οπαδούς της. Το 1995 κυκλοφόρησε το άλμπουμ της Ντιόν στα γαλλικά με τίτλο D'Eux, το οποίο έγινε πλατινένιος στην Αμερική και την Ευρώπη και θεωρήθηκε η μεγαλύτερη γαλλική δισκογραφική επιτυχία της χρονιάς. Το 1996 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Falling Into You για το οποίο η τραγουδίστρια τιμήθηκε με βραβείο Γκράμι για τον καλύτερο δίσκο ποπ της χρονιάς.
Το 1997 τραγούδησε το My Heart Will Go On, το κύριο τραγούδι της ταινίας Τιτανικός. Το τραγούδι αυτό τιμήθηκε με το βραβείο Όσκαρ.
Το 2007 κυκλοφόρησε ο γαλλόφωνος δίσκος με τίτλο D'Elles. Τον ίδιο χρόνο, κυκλοφόρησε το αγγλόφωνο άλμπουμ της Ντιόν με τίτλο Taking Chances, με 16 τραγούδια με στίχους και παραγωγή των Delta Goodrem, Aldo Nova, Ne-Yo, Ben Moody, Kara DioGuardi και Dave Stewart. Το άλμπουμ αυτό ανέβηκε στο #3 του US Billboard 200 και πούλησε περισσότερα από 3 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Παντρεύτηκε τον καναδό λιβανέζικης καταγωγής Ρενέ Ανζελίλ (René Angélil), ο οποίος ήταν και μάνατζέρ της, και είναι μητέρα τριών αγοριών. Η προσωπική της ζωή γίνεται σχεδόν καθημερινά θέμα στις εφημερίδες ταμπλόιντ του Καναδά και των ΗΠΑ.
Όταν επιδεινώθηκε και η κατάσταση της υγείας του συζύγου της, η Σελίν Ντιόν ανακοίνωσε μέσω της ιστοσελίδας της την απόφασή της να βάλει στον «πάγο» την καριέρα της ώστε να αφοσιωθεί πλήρως στην κατάσταση της υγείας του συζύγου της και στη δική της καθώς και στα δύο παιδιά τους.
Οι προγραμματισμένες τότε εμφανίσεις της διάσημης τραγουδίστριας στο Λας Βέγκας, αλλά και η περιοδεία της σε χώρες της Ασίας ακυρώθηκαν.
Ο σύζυγος, και μάνατζερ, της Σελίν Ντιόν υπεβλήθη τον Δεκέμβριο του 2015 σε εγχείρηση αφαίρεσης όγκου. Τον Ιανουάιο του 2016 απεβίωσε. Λίγες μέρες αργότερα πέθανε και ο αδελφός της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Καναδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards Κατηγορία:Ποπ μουσικοί Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελβετία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1988 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Πορτογαλική Δυτική Αφρική
Η Πορτογαλία αρχικά κυριάρχησε κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού και, συμμετέχοντας σε στρατιωτικές συγκρούσεις με το Βασίλειο του Κονγκό, κατάφερε σταδιακά από τον 18ο αιώνα να αποικίσει την ενδοχώρα της σημερινής Ανγκόλας. Ο πλήρης έλεγχος της επικράτειας δεν επιτεύχθηκε πριν από τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν οι συμφωνίες με άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις καθόρισαν τα ανατολικά σύνορα της αποικίας. Στις 11 Ιουνίου 1951 το πολιτικό καθεστώς της αποικίας αναβαθμίστηκε και έγινε Υπερπόντια Επαρχία της Ανγκόλας και τελικά, το 1972, Κράτος της Ανγκόλας. Το 1975, η Πορτογαλική Ανγκόλα έγινε η ανεξάρτητη Λαϊκή Δημοκρατία της Ανγκόλας.
Ιστορία
Η ιστορία της πορτογαλικής παρουσίας στο έδαφος της σύγχρονης Ανγκόλας διήρκεσε από την άφιξη του εξερευνητή Ντιόγκο Κάο, το 1484, μέχρι την αποαποικιοποίηση της περιοχής το Νοέμβριο του 1975. Κατά τη διάρκεια αυτών των πέντε αιώνων, η ιστορική πραγματικότητα διακρίνεται από πολλά εντελώς διαφορετικά επίπεδα.
Αποικία
Ναυτικοί, εξερευνητές, στρατιωτικοί και έμποροι από το Βασίλειο της Πορτογαλίας καθιέρωσαν μια πολιτική αποικισμού και καθιέρωσης στρατιωτικών και εμπορικών βάσεων στην Αφρική από την περίοδο της κατάληψης της Θέουτα το 1415. Όταν ο Ντιόγκο Κάο και άλλοι εξερευνητές έφτασαν στο Βασίλειο του Κονγκό, στα τέλη του 15ου αιώνα, η περιοχή της σύγχρονης Ανγκόλας περιελάμβανε διάφορους ξεχωριστούς λαούς, που ήταν οργανωμένοι σε βασίλεια ή φυλετικές ομοσπονδίες διαφόρων μεγεθών. Οι Πορτογάλοι ενδιαφέρθηκαν για την ανάπτυξη εμπορικών σχέσεων και, κυρίως, για την εξασφάλιση σκλάβων. Ως εκ τούτου, διατήρησαν μια ειρηνική και αμοιβαία εμπορική σχέση με τους ηγεμόνες και τοπικούς άρχοντες του Βασιλείου του Κονγκό, τους οποίους εκχριστιάνισαν και δίδαξαν την πορτογαλική γλώσσα. Σταδιακά οι Πορτογάλοι δημιούργησαν μικρούς εμπορικούς σταθμούς στο Κάτω Κονγκό, στην περιοχή της σημερινής Λαϊκής Δημοκρατίας. Ο σημαντικότερος εμπορικός τους σταθμός στην ακτή του Ατλαντικού ανεγέρθηκε στο Σόγιο, που αποτελεί σήμερα την βορειότερη πόλη της Ανγκόλας, εκτός του θύλακα της Καμπίντα.
Το 1575 ιδρύθηκε στις ακτές νότια του Βασιλείου του Κόνγκο η πόλη Λουάντα και τον 17ο αιώνα η Μπενγκέλα, ακόμη πιο νότια. Από το 1580 έως τη δεκαετία του 1820, πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι από τη σημερινή Ανγκόλα εξήχθησαν ως σκλάβοι στον λεγόμενο «Νέο Κόσμο», κυρίως στη Βραζιλία, αλλά και στη Βόρεια Αμερική. Οι Πορτογάλοι έδρασαν ιδιαίτερα έντονα στον τομέα του εκχριστιανισμού των ιθαγενών στις περιοχές όπου κατακτούσαν.
Τον 17ο αιώνα, αντικρουόμενα οικονομικά συμφέροντα οδήγησαν σε στρατιωτική αντιπαράθεση με το Βασίλειο του Κονγκό. Η Πορτογαλία νίκησε το Βασίλειο στη Μάχη της Αμπουίλα, στις 29 Οκτωβρίου 1665, αλλά υπέστη μια καταστροφική ήττα πέντε χρόνια αργότερα στη Μάχη του Κιτόμπο. Ο έλεγχος των περισσότερων κεντρικών ορεινών περιοχών επιτεύχθηκε μόλις τον 18ο αιώνα. Περαιτέρω προσπάθειες κατάκτησης της ενδοχώρας πραγματοποιήθηκαν τον 19ο αιώνα, ενώ ο πλήρης πορτογαλικός διοικητικός έλεγχος ολόκληρης της επικράτειας επιτεύχθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα.
Το 1884, το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο μέχρι τότε αρνούνταν να αναγνωρίσει τα εδαφικά δικαιώματα της Πορτογαλίας, βόρεια της Αμπρίζ, συνήψε μια συνθήκη με την οποία αποδεχόταν την πορτογαλική κυριαρχία και στις δύο πλευρές του Κάτω Κονγκό. Ωστόσο, η συνθήκη, η οποία πολεμήθηκε τόσο στο εσωτερικό της Πορτογαλίας όσο και από τη Γερμανία, δεν επικυρώθηκε. Οι συμφωνίες που συνήφθησαν με το Ελεύθερο Κράτος του Κονγκό, τη Γερμανική Αυτοκρατορία και τη Γαλλία, το 1885-1886, καθόρισαν τα τελικά όρια της επαρχίας, εκτός από τα νοτιοανατολικά, που καθορίστηκαν από την Αγγλο-Πορτογαλική συμφωνία του 1891 και την διαιτητική απόφαση του Βασιλιά Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας, το 1905.
Κατά την περίοδο της πορτογαλικής αποικιοκρατίας της Ανγκόλας, ιδρύθηκαν πόλεις, κωμοπόλεις και εμπορικοί σταθμοί, κατασκευάστηκαν σιδηρόδρομοι και λιμάνια και αναπτύχθηκε σταδιακά μια δυτικοποιημένη κοινωνία, παρά τη βαθιά παραδοσιακή φυλετική κληρονομιά της περιοχής, την οποία οι Πορτογάλοι δεν ενδιαφέρονταν να εξαλείψουν. Από τη δεκαετία του 1920, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας έδειξε αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη της οικονομίας και των κοινωνικών υποδομών της Ανγκόλας.
Γεωγραφία
Η Πορτογαλική Δυτική Αφρική κάλυπτε μια έκταση εδάφους 1.246.700χλμ², μια περιοχή μεγαλύτερη από την έκταση Γαλλίας και Ισπανίας μαζί. Είχε 5.198 χιλιόμετρα χερσαία σύνορα και ακτογραμμή 1.600 χιλιομέτρων. Η γεωγραφία της περιοχής ήταν και είναι ποικιλόμορφη. Από την παράκτια πεδιάδα, που κυμαίνεται σε πλάτος από 25 χιλιόμετρα στα νότια έως 100-200 χιλιόμετρα στο βόρεια, το έδαφος ανέρχεται σταδιακά μέχρι το εσωτερικό οροπέδιο που καλύπτει σχεδόν τα δύο τρίτα της χώρας και έχει μέσο υψόμετρο μεταξύ 1.200 και 1.600 μέτρων. Οι δύο υψηλότερες κορυφές της Ανγκόλας, το Όρος Μόκο (2.620 μέτρα) και το Όρος Μέκο (2.538 μέτρα), βρίσκονται σε αυτά τα κεντρικά υψίπεδα.
Τα περισσότερα ποτάμια της Ανγκόλας πηγάζουν από τις οροσειρές της ενδοχώρας. Από τους πολλούς ποταμούς που καταλήγουν στον Ατλαντικό Ωκεανό, ο Κουάνζα και ο Κουνένε είναι οι πιο σημαντικοί. Άλλα σημαντικά ποτάμια περιλαμβάνουν τον ποταμό Κουάνγκο, ο οποίος στραγγίζει στα βόρεια στον ποταμό Κονγκό, και ο ποταμός Κουάντο, που μαζί με τον ποταμό Κουμπάνγκο καταλήγει στο Δέλτα του Οκαβάνγκο. Τα ποτάμια σχηματίζουν σε αρκετά σημεία τους ορμητικά ρεύματα και καταρράκτες λόγω της απότομης μείωσης του υψομέτρου από τα οποία πηγάζουν. Η Πορτογαλική Ανγκόλα δεν είχε σημαντικές λίμνες, εκτός από εκείνες που σχηματίζονταν από τεχνητά φράγματα που δημιούργησε η πορτογαλική διοίκηση.
Οι πορτογαλικές αρχές δημιούργησαν διάφορα εθνικά πάρκα και δρυμούς σε ολόκληρη την επικράτεια (Μπικουάρι, Καμέια, Κανγκαντάλα, Ιόνα, Μούπα, Ναμίμπιε και Κουϊκάμα). Το Ιόνα είναι το παλαιότερο και μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Ανγκόλας, που ανακηρύχθηκε ως αποθεματικό το 1937 και αναβαθμίστηκε σε εθνικό το 1964.
Η Ανγκόλα ήταν μια περιοχή που υπέστη μεγάλη πρόοδο μετά το 1950. Η πορτογαλική κυβέρνηση έχτισε φράγματα, δρόμους, σχολεία κ.λ.π. Υπήρξε επίσης οικονομική «έκρηξη» που οδήγησε σε μεγάλη αύξηση του ευρωπαϊκού πληθυσμού της. Ο λευκός πληθυσμός αυξήθηκε από 44.083 το 1940 σε 172.529 το 1960 (περίπου 1.000 μετανάστες έφθαναν κάθε μήνα). Την παραμονή του τέλους της αποικιακής περιόδου, οι εθνικά Ευρωπαίοι κάτοικοι αριθμούσαν τους 400.000 (1974) (εξαιρούνται οι στρατιωτικοί από την Πορτογαλία), ενώ ο μικτός φυλετικά πληθυσμός ήταν περίπου 100.000 (πολλοί από αυτούς ήταν μετανάστες από το Πράσινο Ακρωτήριο). Ο συνολικός πληθυσμός της Ανγκόλας το 1974 ήταν περίπου 5,9 εκατομμύρια.
Η Λουάντα από μια πόλη 61.208 κατοίκων, που το 14,6% των οποίων ήταν λευκοί, το 1940, εξελίχθηκε σε μια σημαντική κοσμοπολίτικη πόλη με 475.328 κατοίκους το 1970, από τους οποίους οι 124.814 ήταν Ευρωπαίοι (26.3% του πληθυσμού) και 50.000 είχαν μικτή καταγωγή. Οι περισσότερες από τις μεγάλες πόλεις στην Ανγκόλα εκείνη την εποχή είχαν περίπου την ίδια αναλογία Ευρωπαίων, με εξαίρεση τη Σα ντα Μπαντέιρα (Λουμπάνγκο), το Μοσάμεντες (Ναμίμπε) και το Πόρτο Αλεξάντρε (Τόμπουα) στο νότο, όπου ο λευκός πληθυσμός ήταν πλειοψηφία (50%-60%).
Η πρωτεύουσα της Πορτογαλικής Δυτικής Αφρικής ήταν η Λουάντα, που επίσημα καλούνταν Σάο Πάολο ντε Λουάντα. Άλλες σημαντικές πόλεις και κωμοπόλεις περιλάμβαναν τις εξής:
• Πόρτο Αμπόιμ
• Βίλα Τεϊξέιρα ντα Σίλβα
• Σάο Φελίπε ντε Μπενγκέλα
• Βίλα Ρόμπερτ Γουίλιαμς
• Ντούκε ντε Μπραγκάνζα
• Βίλα Τζενεράλ Ματσάδο
• Βίλα Τζοάο ντε Αλμέιδα
• Βίλα Μαριάνο Ματσάδο
• Σίλβα Πόρτο
• Βίλα ντα Πόντε
• Βίλα Λούσο
• Μαλάντζε
• Φόρτε Ρεπούμπλικα
• Σέρπα Πίντο
• Μοσάμεντες
• Βίλα Σαλαζάρ
• Βίλα Περέιρα ντ΄ Έσα
• Βίλα Ενρίκε ντε Καρβάγιο
• Σάντο Αντόνιο ντο Ζαΐρε
• Νόβο Ρεντόντο