cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1-επταναμίνη
Ονοματολογία
Η ονομασία «1-επταναμίνη» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «επτα-» δηλώνει την παρουσία επτά (7) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-αμίνη» φανερώνει ότι περιέχει μια αμινομάδα ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα. Ο αριθμός θέσης «1-» δηλώνει τη θέση του ατόμου άνθρακα με το οποίο ενώνεται η αμινομάδα, ώστε να διαχωρίζονται τα ισομερή θέσης.
Δομή
Η δομή της μπορεί να βρεθεί αν αντικατασταθεί ένα άτομο υδρογόνου από ένα μόριο αμμωνίας με επτύλιο.
Με 1-επτανόλη και χλωριούχο αμμώνιο
Η προπυλαμίνη παράγεται συνήθως με επίδραση χλωριούχου αμμωνίου (NH4Cl) σε 1-επτανόλη (CH3CH2CH2CH2CH2CH2CH2OH) με την παρουσία τριχλωριούχου σιδήρου ως καταλύτη :
Με χλωριούχο αμμώνιο και επτανάλη
Με επίδραση χλωριούχου αμμωνίου (NH4Cl) σε επτανάλη (CH3CH2CH2CH2CH2CH2CHO) παράγεται αρχικά υδροχλωρική 1-επτανιμίνη (CH3CH2CH2CH2CH2CH2CH=NH2Cl) και έπειτα υδροχλωρική 1-επταναμίνη. Η τελευταία με υδροξείδιο του νατρίου (NaOH) δείνει καθαρή 1-επταναμίνη :
Με επτυλίωση φθαλιμιδικού καλίου
Με επτυλίωση φθαλιμιδικού καλίου (σύνθεση Gabriel) : 100 px 100 px
Με αναγωγή αζωτούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή 1-νιτρεπτανίου (CH3CH2CH2CH2CH2CH2CH2NO2) :
2. Με αναγωγή επτανονιτρίλιου (CH3CH2CH2CH2CH2CH2CN)
Με αποικοδόμηση οκταναμιδίου
Με αποικοδόμηση οκταναμιδίου (CH3CH2CH2CH2CH2CH2CH2CONH2, μετάθεση Hofmann) :
Με χλωραμίνη σε επτυλομαγνησιοαλογονίδιο
Με επίδραση χλωραμίνης (NH2Cl) σε επτυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3CH2CH2CH2CH2CH2CH2MgX) :
Με κυκλοπροσθήκη αμμωνίας σε βουτυλοκυκλοπροπάνιο
Με κυκλοπροσθήκη αμμωνίας (NH3) σε βουτυλοκυκλοπροπάνιο, παράγεται 1-επταναμίνη :
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου αε 2-βουτυλοκυκλοπροπαναμίνη
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου (H2) σε 2-βουτυλοκυκλοπροπαναμίνη, παράγεται 1-επταναμίνη :
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου αε 2-πεντυλαζιριδίνη
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου (H2) σε 2-πεντυλαζιριδίνη, παράγεται 1-επταναμίνη :
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου αε 2-βουτυλαζετιδίνη
Με κυκλοπροσθήκη υδρογόνου (H2) σε 2-βουτυλαζετιδίνη, παράγεται 1-επταναμίνη :
Συμπεριφορά βάσης
Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.:
Αλκυλίωση
Αντιδρά με αλκυλαλογονίδια (RX), παράγοντας δευτεροταγείς αμίνες:
Ακυλίωση
Αντιδρά με ακυλαλογονίδια (RCOX), παράγοντας δευτεροταγή αμίδια:
Οξείδωση
Οξείδώνεται με υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2) παράγοντας 1-νιτρεπτάνιο:
Προσθήκη
1. Προσθήκη σε διπλούς δεσμούς. Π.χ. με αιθένιο δίνει N-αιθυλο-1-επταναμίνη:
2. Προσθήκη σε τριπλούς δεσμούς.. Π.χ. με αιθίνιο δίνει αρχικά N-επτυλαιθεναμίνη, και στη συνέχεια την ταυτομερή της N-πεντυλαιθανιμίνη:
3. Προσθήκη σε συζυγείς διπλούς δεσμούς. Π.χ. με 1,3-βουταδιένιο δίνει N-επτυλο-1-βουτεν-2-αμίνη:
4. Κυκλοπροσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ισοκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο δίνει Ν-προπυλο-1-επταναμίνη: 40px|κυκλοπροπάνιο
5. Κυκλοπροσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ετεροκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με εποξυαιθάνιο δίνει 2-επτυλαμιναιθανόλη : 30 px
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα 1-οκταναμίνης ~18%, 2-οκταναμίνης ~12%, 2-μεθυλο-1-επταναμίνης ~12, 3-μεθυλο-1-επταναμίνης ~12%%, 4-μεθυλο-1-επταναμίνης ~12%, 5-μεθυλο-1-επταναμίνης ~12%, 6-μεθυλο-1-επταναμίνης ~12% και Ν-μεθυλο-1-επταναμίνης ~12%.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκαναμίνες Κατηγορία:C7
Πρόδρομος Κυριακίδης
Ο Πρόδρομος Κυριακίδης (γενν. Χαλκιάδες, δήμου Πολυδάμαντα Φαρσάλων, 1944) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου.
Αγωνιστική σταδιοδρομία
Ο Κυριακίδης γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε και ζει στα Άνω Ιλίσια. Από μικρός έπαιζε ποδόσφαιρο στις αλάνες του Ζωγράφου. Κατά την διάρκεια των εργασιών για το νέο γήπεδο στα Άνω Ιλίσια, εξερράγησαν οβίδες ξεχασμένες από τον B' παγκόσμιο πόλεμο, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν οι νεαροί της γειτονιάς, μεταξύ των οποίων ήταν ο ίδιος και αρκετοί ακόμη, μετέπειτα ποδοσφαιριστές του Ηλυσιακού. Στο σύλλογο του Ηλυσιακού ξεκίνησε και τελείωσε τον αθλητισμό αγωνιζόμενος σαν αμυντικός μέσος. Σταδιακά εξελίχθηκε πολύ, οπότε το καλοκαίρι του 1963 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό, ως μεγάλο ταλέντο. Στους "πράσινους" έπαιξε έως και την περίοδο 1965/66, χωρίς να μονιμοποιηθεί, αλλά το καλοκαίρι του 1966 άνοιξε νέα προοπτική στην καριέρα του, όταν παραχωρήθηκε στο Αιγάλεω, ως μέρος των ανταλλαγμάτων για την απόκτηση του Β. Μητρόπουλου. Τα επόμενα χρόνια της πορείας του έπαιξε ποδόσφαιρο υψηλών προδιαγραφών στην Α΄Εθνική με τα χρώματα του Αιγάλεω και ύστερα για 3 χρόνια στην Λάρισα. Ειδικά στο Αιγάλεω (όπου έμεινε 7 συνεχείς σεζόν), αποτέλεσε μέλος της καλύτερης τριάδας κεντρώων παικτών (όσον αφορούσε όχι στην ατομική διάκριση, αλλά στη μεταξύ τους συνεργασία) που είχε εμφανιστεί ποτέ, μαζί με τους Τ. Μαρκόπουλο και Γ. Γιαννακόπουλο, όπως επανειλημμένα έγραφαν οι αθλητικές εφημερίδες της εποχής γι αυτό το ιστορικό τρίγωνο.
Έχει βραβευθεί επανειλημμένα, από τους συλλόγους στους οποίους υπήρξε παίκτης ή προπονητής, για το ήθος και την προσφορά του στο ποδόσφαιρο.
Έλαβε μέρος σε συνολικά 250 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος Α΄Εθνικής, πετυχαίνοντας παράλληλα και 15 τέρματα.
Στα τέλη της δεκαετίας του ΄90 διατέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαιμάχων του Αιγάλεω.
Μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του σαν παίκτης, ανέλαβε προπονητής αρκετών ομάδων της Αθήνας, μεταξύ των οποίων είναι ο Ήφαιστος Περιστερίου και ο Ηλυσιακός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κ
Χαμένα κορμιά (διηγήματα)
Τα Χαμένα κορμιά είναι συλλογή διηγημάτων του Πέτρου Πικρού εκδοθείσα το 1922.
Πληροφορίες
Τα Χαμένα κορμιά είναι συλλογή με εννεά διηγήματα η οποία εκδόθηκε στις εκδόσεις Χ. Γανιάρη το 1922 από τον Πέτρο Πικρό ενώ η δεύτερη πργματοπιήθηκε στα1929 από τις εκδόσεις του Βιβλιοπωλείου Μ.Σ.Ζηκάκη, και είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα. Ο Πικρός δήλωνε στον πρόλογο της συλλογής διηγημάτων του Σα θα γίνουμε άνθρωποι πως αποτελούσαν μαζί ένα δίπτυχο και πως με το επόμενο έργο του Τουμπεκί θα συμπληρωνόταν μια τριλογία.
Στα διηγήματά του Ο Γολγοθάς, Λόγοι τιμής, Όταν αργά η φύση κυριαρχούν οι έρωτες οι οποίοι θυσιάζονται στο όνομα των κοινωνικών συμβάσεων, στα Λόγοι τιμής, Ανατολικό, Παριζιάνικα γλέντια κυριαρχούν οι μοιχείες, ενώ το πληρωμένο σεξ και πορνεία στα Ξεμολογημένα, Το πράμα και Κουρέλια ενώ νύξεις ομοφυλοφιλίας έχουμε στο Παριζιάνικα γλέντια
Τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά
Επιχειρείται η απόδοση ακραίων καταστάσεων. Η γραφή του είναι απλοϊκή. Για το Αλέξανδρο Αργυρίου στα διηγήματα αφθονούν τα αποσιωπητικά και τα υπονούμενα διότι επιδιώκει ένα είδος αμφισημίας.
Όλοι σχεδόν οι ήρωες των διηγημάτων του παραβιάζουν νομικά, κοινωνικά και εθιμικά θέσφατα. Χωρίς να δίνεται η περιπετεια της δράσης καταγράφεται η μετέπειτα κατάντια
Με χώρους δράσης οίκους ανοχής και φυλακές θέτει ζητήματα ηθικής και αποκατάστασης της τιμής που εξωθούν σε συμπεριφορές έκνομες και κοινωνικής αποκατάστασης. Ο συγγραφέας επιχειρεί αν αναπλάσει όχι μόνο τις ιδιαίτερες συμπεριφορές των ηρώων του αλλά και τη γλώσσα και το ύφος τους.
Οίκος των Ετσονιδών
Ο Οίκος των Ετσονιδών, γερμ. Haus von Ezzonen είναι ένας Οίκος της Λοθαριγγίας (Λωρραίνης), με διάρκεια από τον 9ο αι. ως τον 19ο. Ένας κλάδος αργότερα απέκτησε το Μπεργκ (Berg), σχηματίζοντας τον Οίκο του Μπεργκ, ο οποίος συνεχίστηκε ως Οίκος του Λίμπουργκ-Στίρουμ, παράλληλα με έναν νέο κλάδο, τον Οίκο του Λα Μαρκ.
Χαμένα κορμιά (διηγήματα)
Τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά
Η ψυχολογία των ηρώων του(πόρνες,προαγωγοί, φτωχοαπατεώνες,άστεγοι, φυλακισμένοι) δεν είναι μικροαστική αλλά προλεταριακή. Οι γκροτέσκες φιγούρες των περιθωριακών τύπων του παραπέμπουν σε καμπαρέ του γερμανικού εξπρεσσιονισμού.
Οίκος των Ετσονιδών
Ιστορία του Οίκου
Αρχηγέτης του Οίκου είναι ο Έρενφρητ Α΄ κόμης του Μπλης, Μάας, Κέλνταχ & Μπονν (απεβ. 904). Ίσως ήταν απόγονος των Καρολιδών ή των βασιλέων της Θουριγγίας. Τον 11ο αι. οι Ετσονίδες ήλθαν σε επιγαμία με τον Οίκο των Οθωνιδών βασιλέων της Γερμανίας και έτσι έγιναν επιφανείς. Ο τρισεγγονός του Έρενφρητ Α΄, ο Έτσο παλατινός κόμης της Λοθαριγγίας, έδωσε το όνομα στον Οίκο και ίδρυσε το αββαείο του Μπράουβαϊλερ. Στο 2ο ήμισυ του 12ου αι. αύξησαν τις κομητείες τους, κάτι που αντανακλά την πολιτική τους άνοδο. Κυβέρνησαν τις περισσότερες κομητείες του Ρήνου και τελικά τους δόθηκε ο τίτλος του παλατινού κόμη (δούκα) και για τις υπόλοιπες κομητείες τις περιοχής. Οι Ετσονίδες κυριάρχησαν στην πολιτική τού μέσου και κάτω Ρήνου και συνήθως εκπροσωπούσαν τους βασιλείς. Όταν στη Γερμανία βασίλευαν οι Σάλιοι, οι Ετσονίδες απέκτησαν τα δουκάτα της Σουαβίας, Καρινθίας και Βαυαρίας για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Αν και είχαν στρατιωτικές επιτυχίες υπηρετώντας τους Γερμανούς βασιλείς, ωστόσο δεν παγίωσαν την εξουσία τους σε μία εδαφική ενότητα στη Λοθαριγγία.
O Έτσο νυμφεύτηκε τη Ματίλντα των Οθωνιδών, κόρη της Θεοφανούς των Σκληρών. Η Θεοφανώ ήταν κόρη της Σοφίας των Φωκάδων, ανιψιά του Νικηφόρου Β΄ και εξαδέλφη του Ιωάννη Α΄ Αυτοκρατόρων των Ρωμαίων. Ο Έτσο είχε δύο κόρες: τη Θεοφανώ ηγουμένη του αββαείου του Έσσεν και την Ριτσέζα, αγία και σύζυγο του Μιέσκο Β΄ των Πιάστ της Πολωνίας, της οποίας δισεγγονή είναι η Ειρήνη των Άρπαντ.
Χαμένα κορμιά (διηγήματα)
Τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά
Ο Πικρός αξιοποιεί τον νατουραλιστικής καταγωγής ελεύθερο πλάγιο λόγο, τον αφγημένο μονόλογο, η αφήγησή του είναι εξελικτική με τομές και αναδρομές στο παρελθόν, χρήση συνειρμών και ελλειπτικών φράσεων που λειτουργούν επιβραδυντικά στην εξέλιξη και ανατρέπουν τη χρονική γραμμικότητα. Επίσης αναδεικνύει τη γυναικεία και ανδρική σεξουαλικότητα σαν κάτι φσυικό και ζωικό.
Χρησιμοποιεί την εσωτερική εστίαση μέσα από μονολόγους ή ελέυθερους πλάγιους λόγους που αναδεικνύουν τη γυναικεία συνείδηση
Παράλληλα χρησιμοποιεί τη σκηνοθεσία της δράσης ή την ατμόσφαιρά της, με τρόπο σχεδόν ειρωνικό στην εκζήτησή της, όπως σημειώνει η Χριστίνα Ντουνιά. Δανείζεται και στοιχεία από τον κινηματογράφο: κίνηση της κάμερας, τεχνική εξεπρεσσιονιστών με ανάδειξη έντονων εικόνων μέσα από παραμορφωτικούς φακούς. Επίσης υιοθετεί τεχνικές μοντάζ. Στο χώρο του θεάτρου παραπέμπουν οι περιγραφές με θέση σκηνοθετικών οδηγιών, μονόλογοι που θα μπορούσαν να παιχτούν από ηθοποιό αλλά και διάλογοι χωρίς αφηγηματικές παρεμβάσεις.
Η πρόσληψη της συλλογής
Το έργο κατηγορήθηκε για ανηθικότητα,κακό γούστο, γλωσσική προχειρότητα, παραμέληση της πλοκής. Επίσης συσχετίσθηκε με έργα των Γάλλων συγγραφέων Ζολά, Μπαρμπύς και των Ρώσων Αντρέγιεφ και Κουπρίν. O Louis Royssel τον συσχετίζει με τον Ζητιάνο του Καρκαβίτσα.
Ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος σημείωνει σε μεταγενέστερη μελέτη του, ''Κανένας άλλος στον τόπο μας δεν κατάφερε να δώσει σε μια σελίδα τόσο ζωντανά, τόσο ψυχολογημένα , τόσο δικαιωμένα καλλιτεχνικά τη λάσπη και τη σαπίλα της κοινωνικής υποστάθμης.
Πηγές
Κατηγορία:Πέτρος Πικρός Κατηγορία:Ελληνικά διηγήματα
Λειτουργικά συστήματα Mac
Το 1984, η Apple έκανε το ντεμπούτο του λειτουργικού συστήματος που είναι τώρα γνωστό ως το "Classic" Mac OS με την κυκλοφορία του αρχικού Macintosh System Software. Το σύστημα, το οποίο αναδιαμορφώθηκε το "Mac OS" το 1996, ήταν προεγκατεστημένο σε κάθε Macintosh μέχρι το 2002 και προσφέρθηκε για τους κλώνους Macintosh για μικρό χρονικό διάστημα στη δεκαετία του 1990. Σημειωμένο για την ευκολία χρήσης του, επικρίθηκε επίσης για την έλλειψη σύγχρονων τεχνολογιών σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές του.
Το τρέχον λειτουργικό σύστημα Mac είναι macOS, αρχικά ονομάστηκε "Mac OS X" μέχρι το 2012 και στη συνέχεια "OS X" μέχρι το 2016. Αναπτύχθηκε από το 1997 έως το 2001 μετά την αγορά του NeXT από την Apple, και η Mac OS X έφερε μια εντελώς νέα αρχιτεκτονική βασισμένη στο NeXTSTEP, ένα σύστημα Unix, που εξάλειψε πολλές από τις τεχνικές προκλήσεις που αντιμετώπιζε το κλασικό Mac OS. Το τρέχον macOS είναι προεγκατεστημένο με κάθε Mac και ενημερώνεται κάθε χρόνο. Είναι η βάση του τρέχοντος λογισμικού συστήματος της Apple για τις άλλες συσκευές της, iOS, watchOS και tvOS.
Πριν από την εισαγωγή του Mac OS X, η Apple πειραματίστηκε με πολλές άλλες έννοιες, απελευθερώνοντας διαφορετικά προϊόντα σχεδιασμένα για να φέρουν το περιβάλλον Macintosh ή εφαρμογές σε συστήματα που μοιάζουν με Unix ή αντίστροφα, A / UX, MAE και MkLinux. Η προσπάθεια της Apple να επεκτείνει και να αναπτύξει μια αντικατάσταση για το κλασσικό της Mac OS στη δεκαετία του 1990, οδήγησε σε μερικά ακυρωμένα έργα, με κωδικό όνομα Star Trek, Taligent και Copland.
Αν και έχουν διαφορετικές αρχιτεκτονικές, τα λειτουργικά συστήματα Macintosh μοιράζονται ένα κοινό σύνολο αρχών GUI, συμπεριλαμβανομένης μιας γραμμής μενού στο πάνω μέρος της οθόνης. Το κέλυφος του Finder, το οποίο παρουσιάζει μια μεταφορική επιφάνεια εργασίας που αντιπροσωπεύει αρχεία και εφαρμογές χρησιμοποιώντας εικονίδια και σχετίζει έννοιες όπως καταλόγους και διαγραφή αρχείων σε αντικείμενα πραγματικού κόσμου, όπως φακέλους και κάδο απορριμμάτων και αλληλεπικαλυπτόμενα παράθυρα για multitasking.
Mac OS X / OS X / macOS
Το macOS (αρχικά ονομάστηκε "Mac OS X" μέχρι το 2012 και στη συνέχεια "OS X" μέχρι το 2016) είναι το τρέχον λειτουργικό σύστημα Mac που πέτυχε επίσημα το κλασσικό Mac OS το 2001.
Αν και το σύστημα κυκλοφορούσε αρχικά ως απλά "έκδοση 10" του Mac OS, έχει ένα ιστορικό που είναι σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητο από το κλασσικό Mac OS. Πρόκειται για ένα λειτουργικό σύστημα βασισμένο στο Unix βασίζεται στο NeXTSTEP και άλλες τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν στο NeXT από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 έως τις αρχές του 1997, όταν η Apple αγόρασε την εταιρεία και ο CEO της Steve Jobs επέστρεψε στην Apple. Πρόδρομοι στην αρχική έκδοση του Mac OS X περιλαμβάνουν το OpenStep, το έργο Rhapsody της Apple και το Mac OS X Public Beta.
Επιφάνεια εργασίας
Η πρώτη έκδοση για το desktop του συστήματος κυκλοφόρησε στις 24 Μαρτίου 2001, υποστηρίζοντας τη διεπαφή χρήστη Aqua. Έκτοτε, έχουν κυκλοφορήσει αρκετές ακόμα εκδόσεις που προσθέτουν νεότερες λειτουργίες και τεχνολογίες. Από το 2011, προσφέρονται νέες κυκλοφορίες σε ετήσια βάση.
Υπηρέτης
Μια εκ των υστέρων υπολογιστική έκδοση του διακομιστή κυκλοφόρησε το 1999 ως προεπισκόπηση της τεχνολογίας. Ακολούθησαν αρκετές επίσημες κυκλοφορίες βασισμένες σε διακομιστές. Η λειτουργία διακομιστή έχει προσφερθεί ως πρόσθετο για το επιτραπέζιο σύστημα από το 2011.
Σχετικά συστήματα
Πριν από την άφιξη του Macintosh το 1984, η ιστορία των λειτουργικών συστημάτων της Apple ξεκίνησε με τους υπολογιστές της Apple II το 1977, οι οποίοι έτρεχαν το Apple DOS, το ProDOS και αργότερα το GS / OS. το Apple III το 1980, το οποίο έτρεχε Apple SOS και η Apple Lisa το 1983, η οποία έτρεξε το Lisa OS και αργότερα MacWorks XL, έναν εξομοιωτή Macintosh. Η Apple ανέπτυξε επίσης το λειτουργικό σύστημα Newton για τον προσωπικό ψηφιακό βοηθό του Newton από το 1993 έως το 1997.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Apple Κατηγορία:Apple
Κοντέινερ
Το όνομα Κοντέινερ μπορεί ν΄ αναφέρεται στις ακόλουθες περιπτώσεις:
Οξυάθρης της Περσίας
Ο Οξυάθρης της Περσίας (αρχαία περσικά: Vaxšuvarda. έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ.) ήταν αδελφός του Πέρση βασιλιά Δαρείου Γ΄. Διακρίθηκε για την ανδρεία του και στη μάχη της Ισσού, το 333 π.Χ., είχε ένα σημαντικό ρόλο στη μάχη για την υπεράσπιση του βασιλιά, όταν δέχτηκε επίθεση από το μακεδονικό ιππικό, υπό τις οδηγίες του ίδιου του Αλέξανδρου, όπως φαίνεται στο διάσημο ψηφιδωτό του Μεγάλου Αλεξάνδρου που βρέθηκε στην Πομπηία. Στη συνέχεια, συνόδευσε τον Δαρείο στην επιστροφή του στη Βακτρία και έπεσε στα χέρια του Αλεξάνδρου κατά τη διάρκεια της καταδίωξης, αλλά αντιμετωπίστηκε με τη μέγιστη διάκριση από τον κατακτητή, ο οποίος του έδωσε ακόμη και μία αξιόλογη θέση για το δικό του πρόσωπο και στη συνέχεια του μεταβίβασε το καθήκον να τιμωρήσει τον γιο του Βήσσο για τη δολοφονία του Δαρείου Γ΄. Ήταν ο πατέρας της βασίλισσας Άμαστρις της Ηράκλειας.
Μια περιγραφή του Οξυάθρη στη μάχη της Ισσού: "Ο αδερφός του, Οξυάθρης, είδε τον Αλέξανδρο να καταβάλλει το Δαρείο και μετακίνησε το, υπό τις οδηγίες του, ιππικό ακριβώς μπροστά από το άρμα του βασιλιά. Ο Οξυάθρης ξεπέρασε κατά πολύ τους συντρόφους του στη μεγαλοπρέπεια των όπλων και τη σωματική του δύναμη και πολύ λίγοι θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν το θάρρος και την αφοσίωσή του στο Δαρείο. Σε αυτή τη συμπλοκή ιδιαίτερα, κέρδισε διάκριση, απομονώνοντας μερικούς Μακεδόνες, οι οποίοι προωθούνταν απρόσεκτα και τους ώθησε σε φυγή."
- Κόιντος Κούρτιος Ρούφος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πέρσες
Ερρίκος του Μπωμόν
Ήταν γιος του Λουδοβίκου και της Αγνής, κυρίας του Μπωμόν.
Ήταν ένας βετεράνος των εκστρατειών, που συμμετείχε σε κάθε σημαντική συμπλοκή, από τη μάχη του Φόλκερκ το 1298 έως τη μάχη του Χάλιντον Χιλ το 1333. Αν και δεν είναι πλέον μία ευρέως γνωστή μορφή, ωστόσο στην εποχή του είχε μεγάλη στρατιωτική και πολιτική σημασία. Η μακρόχρονη εμπειρία του στους Σκωτικούς πολέμους τον οδήγησε να αναπτύξει μία τεχνική μάχης, που αργότερα χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό στο Κρεσύ και Aζενκούρ. Ως ένας από μία ομάδα Αγγλο-Σκώτων ευγενών, αργότερα γνωστών ως «απόκληρων» -Άγγλων των οποίων τα Σκωτικά εδάφη είχαν κατασχεθεί- έκανε πολλά για να ανατρέψει την ειρήνη μεταξύ Αγγλίας και Σκωτίας, που είχε υπογραφεί με τη συνθήκη του Νόρθαμπτον και να επιφέρει έναν Β΄ Πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Σκωτίας. Με τον γάμο του λίγο πριν από τις 14 Ιουλίου 1310 με την Αλίκη Κάμυν, κόμισσα του Μπιούκαν (απεβ. στις 3 Ιουλίου 1349), την ανιψιά και κληρονόμο του Ιωάννη Κόμυν κόμη του Μπιούκαν, αναγνωρίστηκε ως κόμης ένεκα του δικαιώματος τής συζύγου του.
Οικογένεια
μικρογραφία|165x165εσ|Ο θυρεός του Κάμυν: επί κυανού πεδίου, τρεις χρυσές θημωνιές. Από το έργο Garter stall plate του Ιωάννη 4ου βαρόνου του Μπωμόν (1361–1396).
Λίγο πριν από τις 14 Ιουλίου 1310 νυμφεύτηκε την Aλίκη Κάμυν κόμισσα του Μπιούκαν (απεβ. στις 3 Ιουλίου 1349), ανιψιά και κληρονόμο του Ιωάννη Κάμυν κόμη του Μπιούκαν (και εγγονή του Aλεξάνδρου Κάμυν κόμη του Μπιούκαν, λόρδου Υψηλού Κοντόσταυλου της Σκωτίας). Αναγνωρίστηκε ως κόμης του Μπιούκαν jure uxoris. Από την Αλίκη είχε παιδιά, όπως:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν
Βάθος ορίζοντα
Ως Βάθος ορίζοντα ή βάθος ορίζοντος ονομάζεται η γωνία που σχηματίζεται μεταξύ του νοητού ή φαινομένου ορίζοντα και του ορατού ορίζοντα ή γεωμετρικού.
Το βάθος ορίζοντα διακρίνεται σε θεωρητικό βάθος και σε πραγματικό βάθος, η διάφορά προέρχεται από την γήινη διάθλαση που παρατηρείται στην επιφάνεια της Γης και που αποτελεί 0,08 του θεωρητικού βάθους χωρίς αυτό ν΄ αποτελεί σταθερά πλην όμως ουσιαστικά διαφέρει σε περιοχές ανώμαλης διάθλασης όπως στην Ερυθρά θάλασσα ή στον Αραβικό ή Περσικό Κ. όπου ο παρατηρητής (ναυτιλλόμενος) θα πρέπει να είναι επιφυλακτικός όσον αφορά στη διόρθωση και ιδίως όταν επικρατεί απόλυτη γαλήνη την στιγμή ης παρατήρησης.
Στη Ναυτιλία λαμβάνεται υπ΄ όψιν μόνο το πραγματικό βάθος ορίζοντα (Dip) που συμβολίζεται ως Βθ το οποίο και δίδεται εις πρώτα (της μοίρας) από ειδικούς πίνακες "Dip of sea horizon" που φέρονται σε ειδικά ναυτιλιακά βοηθήματα, βιβλία-πίνακες, γνωστά με τα όνοματα Almanac και Norie's.
Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα Κατηγορία:Ναυτική γεωγραφία
1718
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1718 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
1346 Γκότα
Η Γκότα (Gotha) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,25. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την πόλη Γκότα της Θουριγγίας, έδρα του ιστορικού Αστεροσκοπείου Ζέεμπεργκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γκότα εκτιμάται σε 15,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,243. Η Γκότα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ως 12 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκοτα
Γεωγραφική Ένωση
Η Γεωγραφική Ένωση (Geographical Association) είναι οργανισμός που έχει στόχο να διαδοθεί η διδασκαλία της γεωγραφίας και να κατανοηθεί η αξία του να μάθουν όλοι γεωγραφία. Έδρα της είναι το Σέφιλντ της Αγγλίας.
Μέλη
Η Ένωση απαρτίζεται από σχεδόν 10.000 μέλη, ανάμεσα στα οποία και εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς επίσης και ακαδημαϊκοί.
Σημερινός επικεφαλής (Chief Executive) της Ένωσης είναι ο Καθηγητής Ντέιβιντ Λαμπέρ (David Lambert).
Προέλευση
Πρόκειται για εκπαιδευτικό οργανισμό φιλανθρωπικού χαρακτήρα, που ιδρύθηκε από πέντε παιδαγωγούς, μεταξύ των οποίων και ο Χάλφορντ Τζον Μακίντερ, το 1893. Ο οργανισμός είναι ανεξάρτητος από την κρατική βοήθεια στο σύνολό του.
Η Ένωση σήμερα
Ο οργανισμός διοικείται από λίγο επαγγελματικό προσωπικό σε συνεργασία με τα μέλη του, στην πλειοψηφία τους παιδαγωγούς, σε τοπικό επίπεδο.
Ο αρχικός σκοπός της Γεωγραφικής Ένωσης παραμένει το κυριότερο μέλημά της: είναι να καταστήσει κοινές τις ιδέες και η αλληλομάθηση. Στην αρχή, μια ομάδα εκπαιδευτικών σκόπευαν να συναντηθούν και να ανταλλάξουν ιδέες για το με ποιους τρόπους η τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει τη διδασκαλία. Σήμερα, με την έλευση των νέων τεχνολογιών, η Γεωγραφική Ένωση μπορεί να διαθέσει για το ευρύ κοινό ποικίλο υλικό για τη διδασκαλία και τη μάθηση της γεωγραφίας. Η Γεωγραφική Ένωση οδεύει στο να συμπεριλάβει στους κόλπους της και να εξυπηρετήσει τις ανάγκες όλων των διδασκόντων της Γεωγραφίας, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα του καθενός ατομικά. Ο σκοπός της είναι να αναζητήσει, να θρέψει και να υποστηρίξει την εξαίρετη διδασκαλία της Γεωγραφίας και να εξασφαλίσει ότι το λειτούργημα κατανοεί τη δύναμη της γεωγραφίας στο να εξυπηρετεί εκπαιδευτικούς στόχους. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, χρησιμοποιούνται πολλές και διαφόρων ειδών δραστηριότητες.
Το Σχέδιο Δράσης για τη Γεωγραφία
Η Γεωγραφική Ένωση, σε συνεργασία με την Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία (Royal Geographical Society RGS-IBG) έχει λάβει επιχορηγήσεις από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου με σκοπό την προώθηση διαφόρων σχεδίων. Το πρώτο πακέτο χρηματοδότησης καλύπτει την περίοδο 2006-2008 και ένα δεύτερο έχει εγκριθεί για την περίοδο 2008-2011.
Σχέδια Δράσης
Κατηγορία:Γεωγραφία
Εμπορευματοκιβώτιο
Με τον ελληνικό όρο εμπορευματοκιβώτιο αποδίδεται ο διεθνής όρος κοντέινερ (container) που αφορά ειδική, κυρίως μεταλλική, κατασκευή, με χρήση της οποίας μεταφέρονται συσκευασμένα εμπορεύματα. Πρόκειται, δηλαδή, για μεγάλα μεταλλικά (σιδερένια ή αλουμινένια) κιβώτια με τα οποία σήμερα έχει γενικευθεί ο τρόπος μεταφοράς των διαφόρων φορτίων, εκτός των χύδην, υγρών και αερίων.
Το εμπορευματοκιβώτιο εξασφαλίζει αφενός ασφάλεια φορτίου, αφετέρου ιδιαίτερη ευκολία μεταφοράς κυρίως με πλοίο, σιδηρόδρομο, εμπορικό αεροσκάφος αλλά και μεμονωμένα, με φορτηγά οχήματα. Τα πλοία που μεταφέρουν έτοιμα συσκευασμένα φορτία σε τέτοιες κατασκευές ονομάζονται επίσημα εμπορευματοκιβωτιοφόρα συνηθίζεται όμως αντ' αυτού ο αγγλικός όρος "κοντέινερ σιπ" (container ship) ως περισσότερο εύχρηστος.
Διεθνής τυποποίηση
Σήμερα η μεταφορά φορτίων σε τέτοιες κατασκευές είναι πλέον ευρύτατα διαδεδομένη. Αυτό οδήγησε από νωρίς σε διεθνή πρακτική τα εμπορευματοκιβώτια να διακρίνονται σε σταθερές (διεθνείς) διαστάσεις προκειμένου ν΄ αποφευχθεί μια άναρχη κατασκευή που θα επηρέαζε δυσμενώς όχι μόνο τις μεταφορές τους αλλά και την ασφαλή στοιβασία τους. Έτσι τυποποιήθηκαν τρεις κατηγορίες κοντέινερς: Κατηγορία Ι, Κατηγορία ΙΙ και Κατηγορία ΙΙΙ (με λατινικούς αριθμούς).
Λιμενική υποδομή
Για τις φορτοεκφορτώσεις των κοντέινερς απαραίτητες τυγχάνουν οι ανάλογες (ειδικές) λιμενικές εγκαταστάσεις και διευκολύνσεις. Οι εγκαταστάσεις αυτές ονομάζονται διεθνώς Κοντέινερς τέρμιναλς (containers terminals). Πρόκειται για προβλήτες ακριβώς έναντι μεγάλων σε έκταση συνήθως υποκείμενων χώρων με ειδικούς ανάλογους γερανούς και μεταφορείς "τρέιλερς" όπου καταλήγουν τα κοντέινερς προς φορτοεκφόρτωση.
20ος αιώνας
Η εμπορευματοκιβωτιοποίηση ξεκίνησε ως μια προσπάθεια αναζωπύρωσης της ναυτιλιακής δύναμης των Η.Π.Α., καθώς μέσω αυτής θα υπήρχε σημαντική μείωση των εξόδων αποστολής σε κοντινές αποστάσεις. Το όλο εγχείρημα ωστόσο δεν είχε θετική ανταπόκριση από όλους. Η σιδηροδρομική βιομηχανία των Η.Π.Α. ήταν ενάντια στην υιοθέτηση του εμπορευματοκιβωτίου στις δεκαετίες του '60 και του '70 καθώς πίστευαν ότι θα επηρέαζε αρνητικά την παραδοσιακή μέθοδο μεταφοράς εμπορευμάτων με βαγόνια. Πλέον πάνω από 13 εκατομμύρια εμπορευματοκιβώτια μεταφέρονται μέσω τρένου κάθε χρόνο στις Η.Π.Α. σύμφωνα με την Ένωση Αμερικανικών Σιδηροδρόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δοχεία
Εθνική Εφήβων Ελλάδας (καλαθοσφαίριση)
Η Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης Εφήβων Ελλάδας έχει να επιδείξει πλούσια ιστορία και διακρίσεις.
Η Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης Εφήβων Ελλάδας εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων στο οποίο συμμετέχουν αθλητές έως και δεκαοκτώ (18) ετών και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο οποίο συμμετέχουν αθλητές έως δεκαεννέα (19) ετών.
Το διάστημα 27 Ιουνίου - 5 Ιουλίου 2015, φιλοξενήθηκε στην πρωτεύουσα της Κρήτης το Ηράκλειο, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Εφήβων. Στις 2 Αυγούστου 2015 η εθνική εφήβων (κάτω των 18 ετών) της Ελλάδας αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης στο Βόλο νικώντας την Τουρκία στον τελικό με 64-61.
Ευρωμπάσκετ Εφήβων 1970
Στο Ευρωμπάσκετ του 1970 που διοργανώθηκε στην Αθήνα η εθνική εφήβων κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο έχοντας ηττηθεί στον τελικό από την εθνική εφήβων της Σοβιετικής Ένωσης με σκορ 48-80.
Ευρωμπάσκετ Εφήβων 1998
Στο Ευρωμπάσκετ του 1998 που διοργανώθηκε στη Βάρνα η εθνική εφήβων κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Ευρωμπάσκετ Εφήβων 2000
Στο Ευρωμπάσκετ του 2000 που διοργανώθηκε στο Ζαντάρ η εθνική εφήβων κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Ευρωμπάσκετ Εφήβων 2002
Στο Ευρωμπάσκετ του 2000 που διοργανώθηκε στο Μπόμπιγκεν η εθνική εφήβων κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Μουντομπάσκετ Εφήβων 2003
Στο μουντομπάσκετ του 2003 που διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη η εθνική εφήβων κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Ευρωμπάσκετ Εφήβων 2007
Στο Ευρωμπάσκετ του 2007 που διοργανώθηκε στη Μαδρίτη η εθνική εφήβων κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο έχοντας ηττηθεί στον τελικό από την εθνική εφήβων της Σερβίας με σκορ 89-92.
Ευρωμπάσκετ Εφήβων 2008
Στο Ευρωμπάσκετ του 2008 που διοργανώθηκε στον Πύργο η εθνική εφήβων κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο αήττητη. Στον τελικό νίκησε την εθνική εφήβων της Λιθουνίας με σκορ 57-50.
Μουντομπάσκετ Εφήβων 2009
Στο μουντομπάσκετ του 2009 που διοργανώθηκε στο Ωκλαντ της Νέας Ζηλανδίας η εθνική εφήβων κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο. Στον τελικό ηττήθηκε από την εθνική εφήβων των ΗΠΑ με σκορ 88-80.
Ευρωμπάσκετ Εφήβων 2015
Στο Ευρωμπάσκετ του 2015 που διοργανώθηκε στον Βόλο η εθνική εφήβων κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Στον τελικό νίκησε την εθνική εφήβων της Τουρκίας με σκορ 64-61.
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
=== Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάσκετ Εφήβων ===
=== Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Εφήβων ===
1719
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1719 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κλουζ-Ναπόκα
Το 2001 ζούσαν μέσα στα όρια της πόλης 324.576 κάτοικοι, σημειώνοντας μικρή αύξηση από την τιμή που κατεγράφη στην απογραφή του 2002. Η μητροπολιτική περιοχή Κλουζ-Ναπόκα είχε πληθυσμό 411.379, ενώ ο πληθυσμός της περιαστικής περιοχής (Ρουμανικά zona periurbană) ξεπερνά τις 420.000 κατοίκους. Η νέα μητροπολιτική δοίκηση του Κλουζ-Ναπόκα άρχισε να λειτουργεί το Δεκέμβριο του 2008. Σύμφωνα με την Υπηρεσία Καταγραφής Πληθυσμού του Νομού η πόλη φιλοξενεί ένα πασιφανή πληθυσμό φοιτητών και άλλων μη-κατοίκων - κατά μέσο όρο πάνω από 20.000 ετησίως το 2004–2007. Η πόλη απλώνεται γύρω από την Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ στην Πλατεία Ουνίριι (Ενωσης), του 14ου αιώνα, προς τιμή του Αρχάγγελου Μιχαήλ, πολιούχου του Κλουζ-Ναπόκα. Ο δήμος έχει έκταση 179,52 τετ. χλμ.
Το Κλουζ-Ναπόκα βίωσε μια δεκαετία παρακμής μετά το 1990, με τη διεθνή φήμη της να πλήττεται από τις πολιτικές του τότε δημάρχου της Γκεόργκε Φουνάρ. Σήμερα η πόλη είναι ένα από τα σημαντικότερα ακαδημαϊκά, πολιτιστικά, βιομηχανικά και επιχειρηματικά κέντρα της Ρουμανίας. Μεταξύ άλλων ιδρυμάτων φιλοξενεί το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας, το Πανεπιστήμιο Μπάμπες-Μπολιάι, με τον περίφημο βοτανικό κήπο του, εθνικού επιπέδου πολιτιστικά ιδρύματα, καθώς και τη μεγαλύτερη Ρουμανικής ιδιοκτησίας εμπορική τράπεζα. Το 2015 το Κλουζ-Ναπόκα ήταν Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα νεολαίας.
Ετυμολογία
Στη θέση της πόλης ήταν ένας προρωμαϊκός οικισμός ονόματι Ναπόκα. Μετά τη Ρωμαϊκή κατάκτηση της περιοχής το 106 μ.Χ. το μέρος ήταν γνωστό ως Municipium Aelium Hadrianum Napoca. Πιθανές ετυμολογίες του Ναπόκα ή Ναπούκα είναι τα ονόματα μερικών Δακικών φυλών όπως οι Νάπαρις ή Ναπέοι, ο αρχαιοελληνικός όρος νάπος, που σημαίνει "δασωμένη κοιλάδα" ή Ινδοευρωπαϊκή ρίζα *snā-p-, "ρέω, κολυμπώ, υγρό". Η πρώτη γραπτή αναφορά του σημερινού ονόματος της πόλης -ως Βασιλικού Δήμου- ήταν το 1213 με το όνομα, στα Μεσαιωνικά Λατινικά Castrum Clus. Παρά το γεγονός ότι το Clus ως όνομα κομητείας είναι καταγραμμένο στο έγγραφο του 1173 Thomas comes Clusiensis, πιστεύεται ότι η ονομασία της κομητείας προέρχεται από το όνομα του κάστρου, που ίσως υπήρχε πριν την πρώτη αναφορά του του 1213 και όχι αντίστροφα. Ως προς το όνομα του στρατοπέδου (κάστρου) αυτού είναι ευρέως αποδεκτό ως παράγωγο από το Λατινικό όρο clausa – clusa, που σημαίνει "κλεισούρα", "στενό", "φαράγγι". Παρόμοιες έννοιες αποδίδονται στο Σλαβικό όρο κλουτς, που σημαίνει "κλειδί" και το Γερμανικό Klause – Kluse (που σημαίνει "ορεινό πέρασμα" ή "φράγμα"). Το Λατινικό και το Σλαβικό όνομα έχουν αποδοθεί στην κοιλάδα που στενεύει και κλείνει μεταξύ των λόφων δυτικά της πόλης. Μια εναλλακτική εκδοχή σχετίζεται με το όνομα του πρώτου δήμαρχου της πόλης, Miklus – Miklós / Kolos. Ο Ουγγρικός τύπος Kolozsvár, καταγραμμένος για πρώτη φορά το 1246 ως Kulusuar υπέστη διάφορες φθογγικές μεταβολές με τα χρόνια (uar/vár σημαίνει "κάστρο" στα Ουγγρικά), με την εκδοχή Koloswar να εμφανίζεται για πρώτη φορά σε έγγραφο το 1332. Το Σαξονικό του όνομα  Clusenburg/Clusenbvrg εμφανίστηκε το 1348, αλλά από το 1408 χρησιμοποιείτο ο τύπος Clausenburg. Το Ρουμανικό όνομα της πόλης ήταν εναλλακτικά Cluj ή Cluș, το δεύτερο στην περίπτωση της Ποίησης του Μιχαήλ Εμινέσκου. Το 1974 οι κομμουνιστικές αρχές πρόσθεσαν το "-Ναπόκα" στο όνομα της πόλης σε μια εθνικιστική κίνηση, τονίζοντας τις προρωμαϊκές ρίζες της. Το πλήρες όνομα σπάνια χρησιμοπιείται εκτός των επισήμων πλαισίων. Στα Γίντις είναι γνωστό ως קלאזין (Κλάζιν) ή קלויזענבורג (Κλόιζνμπουργκ). Στα τέλη του 16ου αιώνα αποδόθηκε στην πόλη το προσωνύμιο "θησαυρούπολη", που αναφέρεται στον πλούτο που συγκεντρώναν οι κάτοικοι, μεταξύ άλλων από το εμπόριο πολύτιμων μετάλλων. Η έκφραση στα Ουγγρικά είναι kincses város, που πέρασε στα Ρουμανικά ως orașul comoară.
Προρωμαϊκή εποχή
Ο αρχαιότερος ανθρώπινος οικισμός κοντά στο Κλουζ χρονολογείται από τη Νεολιθική Περίοδο. ανακαλύφθηκε στο Γκούρα Μπατσιουλούι, κοντά στο Σουτσεάγκου, στην κοιλάδα ενός παραποτάμου του ποταμού Νάντις και κοντά στο Δάσος Χόια. Ο οικισμός χρονολογείται από το 6000–5500 π.Χ. και είναι ο αρχαιότερος που έχει ανακαλυφθεί στην Τρανσυλβανία. Η αρχαιολογική ανακάλυψη τον συνδέει με τον πολιτισμό Στάρτσεβο-Κόρος-Κρις και έκτοτε έχουν ανακαλυφθεί και άλλοι οικισμοί όπως αυτός, ένας τάφος από τον ίδιο πολιτισμό ανακαλύφθηκε στη συνοικία Μινιστούρ και ένας παρόμοιος οικισμός στη Strada Memorandumului.
Ίχνη Θρακών-Δακών και Κελτών φανερώνουν ότι η περιοχή κατοικείτο αδιαλείπτως καθ' όλη την Εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου. Καθώς οι οικονομίες επικεντρώνονταν γύρω από την κτηνοτροφία που αναπτύχθηκε στην Παννονική πεδιάδα η σημασία του εμπορίου αλατιού με την Τρανσυλβανική Πεδιάδα έγινε ακόμη σημαντικότερη. Δύο βασικοί δρόμοι, ο ένας από βορρά προς νότο και ο άλλος από ανατολάς προς δυσμάς, συναντιόντουσαν στο άκρο ενός περάσματος, κάτω από την προεξοχή ενός λόφου, που σήμερα λέγεται Τσετίτουλε. Πιθανόν υπήρχε κάποτε ένα Δακικό φρούριο, που έλεγχε αυτό το κεντρικό σημείο επικοινωνίας, που καταστράφηκε αργότερα με την κατασκευή Αυστριακών οχυρώσεων στις αρχές του 18ου αιώνα.
Ρωμαϊκή εποχή
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέκτησε τη Δακία του Δεκέβαλου μεταξύ 101 και 106 μ.Χ., επί της βασιλείας του Τραϊανού και ο Ρωμαϊκός οικισμός Ναπόκα, που ιδρύθηκε στη συνέχεια, καταγράφεται για πρώτη φορά σε έναν οδοδείκτη, που ανακαλύφθηκε το 1758 κοντά στην πόλη. ο διάδοχος του Τραϊανού Αδριανός παραχώρησε στη Ναπόκα το καθεστώς του municipium ως municipium Aelium Hadrianum Napocenses. Αργότερα, το 20 αιώνα μ.Χ., η πόλη απέκτησε το καθεστώς της αποικίας, ως Colonia Aurelia Napoca. Η Ναπόκα έγινε επαρχιακή πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Δακίας και συνεπώς έδρα αντιπραίτορα. Η αποικία εκκενώθηκε από τους Ρωμαίους το 274. Δεν υπάρχουν αναφορές σε αστική εποίκηση της θέσης αυτής για το μεγαλύτερο μέρος της επόμενης χιλιετίας.
Μεσαίωνας
Στις αρχές του Μεσαίωνα στη σημερινή θέση της πόλης υπήρχαν δύο οικιστικά σύνολα : το ξύλινο φρούριο στο Κλουζ-Μινιστούρ (Kolozsmonostor) και ο οικισμός που αναπτύχθηκε γύρω από τη σημερινή Piața Muzeului (Πλατεία του Μουσείου) στο κέντρο της πόλης. Αν και δεν είναι γνωστή η ακριβής χρονολογία της κατάκτησης της Τρανσυλβανίας από τους Ούγγρους τα παλαιότερα Ουγγρικά τεχνουργήματα που βρέθηκαν στην περιοχή χρονλογούνται από το πρώτο μισό του 10ου αιώνα. Πάντως στη συνέχεια η πόλη έγινε τμήμα του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Ο Βασιλιάς Στέφανος Α΄ έκανε την πόλη έδρα του κάστρου-κομητείας του Κόλοζς και ο Βασιλιάς Άγιος Λαδίσλαος Α΄ της Ουγγαρίας ίδρυσε το αββαείο του Κλουζ-Μινιστούρ (Kolozsmonostor), που καταστράφηκε κατά τις ταταρικές εισβολές του 1241 και του 1285. Οσον αφορά τον πολιτικό οικισμό στα τέλη του 12ου αιώνα χτίστηκαν ένα κάστρο και ένα χωριό στα βορειοδυτικά της αρχαίας Ναπόκα. Το νέο αυτό χωριό εποικίσθηκε από μεγάλες ομάδες Σαξόνων, που ενθαρρύνθηκαν σχετικά κατά τη βασιλεία του Πρίγκιπα του Στέμματος Στέφανου, Δούκα της Τρανσυλβανίας. Η πρώτη αξιόπιστη αναφορά του οικισμού αυτού χρονολογείται από το 1275 σε έγγραφο του Βασιλιά Λαδίσλαου Δ΄ της Ουγγαρίας, όταν το χωριό (Villa Kulusvar) παραχωρήθηκε στον Επίσκοπο της Τρανσυλβανίας. Στις 19 Αυγούστου 1316, επί του νέου βασιλιά Κάρολου Α΄ της Ουγγαρίας παραχωρήθηκε στο Κλουζ το καθεστώς της πόλης (Λατινικά : civitas) ως ανταμοιβή για τη συμβολή των Σαξόνων στην ήττα του εξεγερθέντος Τρανσυλβανού βοεβόδα Λαδίσλαου Καν.
Το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα εγκαταστάθηκαν πολλές συντεχνίες και ένα σώμα αριστοκρατών που βασιζόταν στο εμπόριο και στη βιοτεχνική παραγωγή αντικατέστησε την παλαιότερη ελίτ των γαιοκτημόνων στην ηγεσία της πόλης. Μέσω των προνομίων που παραχωρήθηκαν από το Σιγισμόνδο του Λουξεμβούργου το 1405 η πόλη απαλλάχτηκε από τη δικαιοδοσία των βοεβόδων, αντιβοεβόδων και βασιλικών δικαστών και απέκτησε το δικαίωμα να εκλέγει κάθε χρόνο μια δωδεκαμελή επιτροπή.
Κλίμα
Το κλίμα στην περιοχή είναι ηπειρωτικό με πολύ ψυχρούς χειμώνες και σχετικά θερμά καλοκαίρια. Η υψηλότερη θερμοκρασία φτάνει τους 38°C και η απόλυτα ελάχιστη τους -34°C. Οι βροχοπτώσεις είναι μέτριες καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, με τις μέγιστες τους καλοκαιρινούς μήνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ
thumb|right|Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ (αγγλ. Declaration of Independence; επίσημα The unanimous Declaration of the thirteen united States of America) ήταν η ιδρυτική διακήρυξη ανεξαρτητοποίησης δεκατριών Πολιτειών της Αμερικής από την αποικιοκρατία των Βρετανών. Συντάχθηκε από τους Τόμας Τζέφερσον και Βενιαμίν Φραγκλίνο, ενώ εγκρίθηκε γύρω στις 2 Αυγούστου 1776 (συμβολικά όμως στις 4 Ιουλίου 1776) από το Κογκρέσο. Θεωρείται ως η πράξη ίδρυσης του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Ιστορικό
Η Βρετανία, θεωρώντας τις δεκατρείς Πολιτείες (States) της Βόρειας Αμερικής ως αποικίες του Βρετανικού Στέμματος, εννοούσε να συμπεριφέρεται σε αυτές όπως έκανε σε όλες τις υπόλοιπες αποικίες της: επέβαλε δικούς της Κυβερνητικούς υπαλλήλους, διαφορετική φορολογία από αυτή που ίσχυε στη Βρετανία, περιοριστικούς όρους στο εμπόριο, στην ελευθερία της έκφρασης, στην πολιτική δραστηριότητα κτλ. Ο Βασιλιάς Γεώργιος ο Γ΄ είχε, μάλιστα, θεσπίσει τους "πέντε αφόρητους Νόμους" στις αποικίες της Αμερικής (1774). Αυτό δεν ήταν δυνατό να γίνει αποδεκτό από τους "αποίκους", οι οποίοι αισθάνονταν καταπιεσμένοι. Σε πολλούς Αμερικανούς αποίκους είχε αρχίσει να δημιουργείται και να ωριμάζει η ιδέα της ανεξαρτητοποίησης.
Η πρώτη πραγματικά αποφασιστική κίνηση έγινε στις 7 Ιουνίου του 1776 στη Φιλαδέλφεια. Εκεί, ενώπιον του Κογκρέσσου, διαβάστηκε ένα ψήφισμα από τον Ρίτσαρντ Χένρι Λη (Richard Henry Lee), αντιπρόσωπο της πολιτείας της Βιρτζίνια, το οποίο, σε γενικές γραμμές, διακήρυττε την αποφασιστικότητα των "δεκατριών ηνωμένων αποικιών" να αποκτήσουν αυτοτέλεια απαλλασσόμενες εξ ολοκλήρου, όπως θα έπρεπε να ισχύει, από την υποταγή στη Μεγάλη Βρετανία.
Το ψήφισμα αυτό δεν προέκυψε αιφνίδια. Ήδη, μετά την επιβολή των "πέντε αφόρητων Νόμων" και την απόρριψη των αιτημάτων της Επιτροπής που είχε συσταθεί για την ελάφρυνσή τους από τον Γεώργιο Γ΄ (1775), είχε αρχίσει μια κίνηση ανεξαρτητοποίησης από τις ηνωμένες αποικίες: δημιουργήθηκε μια μορφή τακτικού στρατού, ενώ εμφανίστηκαν τα πρώτα ανεξάρτητα "αποικιακά" ταχυδρομικά γραφεία. Το ψήφισμα του Λη δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την έκφραση της θέλησης των περισσότερων αποίκων για την πλήρη ανεξαρτητοποίηση των Αποικιών. Παράλληλα, μαθεύτηκε στις Αμερικανικές αποικίες ότι ο Βασιλιάς Γεώργιος, μη έχοντας αρκετό στρατό, διαπραγματευόταν την αγορά μισθοφόρων από τη Γερμανία, ώστε να ενισχύσει τον Αγγλικό στρατό. Αυτό πράγματι έγινε αργότερα - παραχωρήθηκαν 30.000 μισθοφόροι από την Έσση στο Αγγλικό Στέμμα προς 7 λίρες έκαστος. Οι μισθοφόροι στάλθηκαν στις αποικίες, αλλά οι περισσότεροι από τους μισούς το έσκασαν πριν καν εμπλακούν σε επιχειρήσεις.
Παράλληλα, ο Τόμας Πέιν (Thomas Paine) εξέδωσε τον Ιανουάριο του 1776 το βιβλίο του "Κοινός Νους" (Common Sense), ένα κείμενο στο οποίο απαριθμούσε τους λόγους και τις αιτίες για τους οποίους οι αποικίες όφειλαν να γίνουν ανεξάρτητο κράτος. Το βιβλίο αυτό πουλήθηκε κατά χιλιάδες και έθεσε τις βάσεις για να συνειδητοποιήσουν όλοι οι "άποικοι" την αναγκαιότητα ανεξαρτητοποίησης.
Μετά την ανάγνωση του ψηφίσματος του Λη στο Κογκρέσο, δημιουργείται από αυτό στις 11 Ιουνίου μια Επιτροπή, αποτελούμενη από τους Τόμας Τζέφερσον, Τζων Άνταμς (John Adams), Βενιαμίν Φραγκλίνο, Ρότζερ Σέρμαν και Ρόμπερτ Λίβιγκστον για να επεξεργαστεί ένα σχέδιο διακήρυξης της Ανεξαρτησίας. Ο Τζέφερσον, κατά προτροπή της Επιτροπής, αποσύρεται σε ένα σπίτι στις παρυφές της Φιλαδέλφειας και αρχίζει να συντάσσει την πρώτη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας (12 έως 27 Ιουνίου). Στις 28 Ιουνίου το προσχέδιο της Διακήρυξης διαβάζεται στο Κογκρέσο, όπου μετά από συζητήσεις και αντεγκλήσεις υφίσταται αρκετές τροποποιήσεις. Στις 4 Ιουλίου 1776 το τελικό σχέδιο της Διακήρυξης εγκρίνεται από το Κογκρέσο. Ο Τζων Χάνκοκ, Πρόεδρος του Κογκρέσου, δίνει στις 5 Ιουλίου του 1776 εντολή στον τυπογράφο Ντάνλαπ να τυπώσει το κείμενο.
Στις 19 Ιουλίου το Κογκρέσο διατάσσει την επισημοποίηση του εγγράφου της Διακήρυξης. Το επισημοποιημένο έγγραφο τυπώνεται στις 18 Ιανουαρίου 1777 στη Βοστώνη και διανέμεται σε όλες τις Πολιτείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανική Επανάσταση Κατηγορία:Διακηρύξεις ανεξαρτησίας
Λεονάρδος Β΄ Τόκκος
Ο Λεονάρδος Β' Τόκκος (1376-1419) ήταν κύριος της Ζακύνθου. Ήταν υιός του Λεονάρδου Α' κόμη της Κεφαλληνίας-Ζακύνθου και κυρίου της Λευκάδας, και της Μανταλένας Μπουοντελμόντι.
Βιογραφία
Ο πατέρας του ήταν γιος του Γουλιέλμου Τόκκου και της Μαργαρίτας Ορσίνι. Η μητέρα του ήταν κόρη της Λάπας Ατσαγιόλι και αδελφή του Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότη των Ιωαννίνων (Ηπείρου). Αδελφός του ήταν ο Κάρολος Α΄ κόμης Κεφαλληνίας, κύριος Λευκάδας και μετά δεσπότης Ηπείρου.
Το 1376 που απεβίωσε ο πατέρας του, έγινε διάδοχος ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάρολος Α΄, δύο ετών. Έτσι ανέλαβε τη διοίκηση η μητέρα τους. Το 1399 ο Κάρολος Α΄ παραχώρησε στον μικρότερο Λεονάρδο Β΄ ως εισόδημα (appanage) τη Ζάκυνθο. Επίσης έλαβε γαίες στην Αχαΐα από τον πρίγκιπά της Πέτρο ντε Σαν Σουπεράν. Το 1404 τον τελευταίο διαδέχθηκε ο Κεντυρίων Β΄ Ζαχαρίας πρίγκιπας Αχαΐας, που του κατέλαβε τις γαίες. Τότε ο Λεονάρδος Β΄ επιτέθηκε καταλαμβάνονττας τη Γλαρέντζα.
Το 1404-1406 πήρε μέρος μαζί στις επιθέσεις τού αδελφού του γύρω από την Άρτα. Όταν το 1411 απεβίωσε ο θείος τους Ησαύ και οι άρχοντες των Ιωαννίνων παρέδωσαν την εξουσία στον Κάρολο Α', ο Λεονάρδος Β΄ τον συνόδευσε. Επειδή το δεσποτάτο κατατρυχόταν από επιθέσεις αλβανικών φυλών, ο Λεονάρδος Β΄ κατέλαβε και ισοπέδωσε το Λαχανόκαστρο (Ωραιόκαστρο, κοντά στο Κεφαλόβρυσο), αλλά νικήθηκε στα Κράνεα στον Μεσοπόταμο. Το 1414 ξεκίνησαν πάλι οι εχθροπραξίες με τον Κεντυρίωνα Β΄. Το 1414 ο αδελφός του τον έστειλε στην Κόρινθο στον Αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄, που επιθεωρούσε την επισκευή του Εξαμιλίου τείχους. Ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων του απένειμε τον τίτλο του μεγάλου κοντοσταύλου και τον κάλεσε να ειρηνεύσει με τον Κεντυρίωνα Β'. Αργότερα ο Λεονάρδος Β΄ παρέδωσε τη Γλαρέντζα και έκανε ανακωχή με τον πρίγκιπα της Αχαΐας.
Ο Κάρολος Α΄ τον τοποθέτησε κυβερνήτη Κεφαλληνίας, Λευκάδας και Ακαρνανίας. Ο Λεονάρδος Β΄ κατέλαβε το 1416 το φρούριο των Ρωγών (κοντά στην Πρέβεζα) και λίγο αργότερα, που ο αδελφός του κατέλαβε την Άρτα, τον έκανε κυβερνήτη της πόλης. Δύο έτη αργότερα αμύνθηκε σε επίθεση των Οθωμανών. Επισκέφθηκε τον Λαδίσλαο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης και αργότερα απεβίωσε στη Ζάκυνθο.
Τα παραπάνω εξιστορούνται στο έμμετρο Χρονικό των Τόκκων, που περιγράφει τα έτη 1375-1425 από έναν ανώνυμο της Αυλής των Ιωαννίνων.
Οικογένεια
Η σύζυγός του είναι άγνωστη. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινοί κόμητες της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου Κατηγορία:Οικογένεια Τόκκο
1347 Πατρίς
Η Πατρίς (Patria) είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,272. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας και πήρε το όνομά της από την έννοια της πατρίδας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πατρίδος εκτιμάται σε 32,40 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0386. Η Πατρίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 25 ως 35 ώρες περίπου, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πατρις
Άργκιρ
thumb|Το Άργκιρ τον Ιανουάριο του 2010 Το Άργκιρ (φεροϊκά: Argir) είναι ένα χωριό των Φερόων Νήσων. Το Άργκιρ πιθανότατα παίρνει το όνομά του από την παλιό ιρλανδικό «airge» που σημαίνει θερινό βοσκοτόπι. Βρίσκεται στη νήσο Στρέιμοϊ και από το 1997 συγχωνεύτηκε με το Τόρσχαβν και πλέον αποτελεί νότιο προάστιο της πρωτεύουσας των Φερόων. Το χωριό έχει 2.443 κατοίκους (εκτίμηση 1-2022).
Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα σπίτια χτίστηκαν στο Άργκιρ και το χωριό, έχει ανέβει ψηλά στους λόφους. Αυτή η περιοχή προσφέρει υπέροχη θέα στη θάλασσα και την πρωτεύουσα. Στο Άργκιρ υπάρχει λιμάνι με βάρκες και μια εκκλησία που χτίστηκε το 1974. Από τον 16ο αιώνα μέχρι το 1750 υπήρχε λεπροκομείο στο Άργκιρ στο οποίο ζούσαν και κακοποιοί. Όταν το λεπροκομείο έκλεισε το κτίριο μετατράπηκε σε εργαστήριο για τους φτωχούς. Η ποδοσφαιρική ομάδα του Άργκιρ ονομάζεται Άργκιρ Μπόλτφελαγκ. Το Άργκιρ διαθέτει και μια λέσχη κωπηλασίας που ονομάζεται Argja Róðrarfelag, τα σκάφη της είναι κόκκινα και έχουν ένα κεφάλι δράκου στην πλώρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία των Φερόων Νήσων
Δορούφι Κοιλάδας Αργολίδας
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Χένρυ Μίλλερ
Βιογραφία
Ο Χένρυ Μίλλερ γεννήθηκε στην πόλη της Νέας Υόρκης και έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Μπρούκλιν. Το 1909 αποφοίτησε από το γυμνάσιο και συνέχισε να φοιτά στο κολέγιο City College της Νέα Υόρκης, όπου όμως παρέμεινε τελικά μόνο για δύο μήνες. Εγκαταλείποντας το κολέγιο, ο Μίλλερ εργάστηκε για ένα μεγάλο διάστημα σε πολλές διαφορετικές δουλειές. Το 1917 παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο Beatrice Sylvas Wickens, με την οποία απέκτησε και ένα παιδί. Το 1920 προσελήφθη ως διευθυντής απασχόλησης τηλεγραφικής εταιρείας ενώ την ίδια περίπου εποχή θεωρείται πως άρχισε να ασχολείται με την λογοτεχνία, γράφοντας τα πρώτα του βιβλία, τα οποία όμως δεν δημοσιεύτηκαν έως τις αρχές της δεκαετίας του 1990, μετά το θάνατό του.
Την περίοδο 1928-1929, έχοντας ήδη εγκαταλείψει την εργασία του από το 1924 και αφοσιωμένος στο λογοτεχνικό του έργο, έζησε για αρκετούς μήνες στην Ευρώπη μαζί με την δεύτερη σύζυγό του Τζουν Μάνσφιλντ, η οποία και τον συντηρούσε οικονομικά. Τον επόμενο χρόνο, εγκαταστάθηκε μόνος στο Παρίσι, όπου έζησε περίπου μέχρι την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, συντηρούμενος κυρίως χάρη στη συνδρομή φίλων του. Το φθινόπωρο του 1931, ο Μίλλερ προσελήφθη ως διορθωτής κειμένων στην εφημερίδα Chicago Tribune και ειδικότερα για την έκδοση που κυκλοφορούσε τότε στο Παρίσι. Για την πρόσληψή του σημαντικό ρόλο είχε ο στενός του φίλος Alfred Perlès, δημοσιογράφος της εφημερίδας. Ο ίδιος ο Μίλλερ, χρησιμοποίησε το όνομα του τελευταίου προκειμένου να δημοσιευτούν δικά του άρθρα, καθώς ως διορθωτής δεν είχε το δικαίωματα να δημοσιεύει προσωπικά κείμενα. Η είσοδος του Μίλλερ στους λογοτεχνικούς κύκλους σημειώθηκε με την δημοσίευση του μυθιστορήματος του Τροπικός του Καρκίνου, βιβλίο που δημοσιεύτηκε στη Γαλλία το 1934 χρηματοδοτούμενο από την Αναΐς Νιν και που αποτυπώνει τα πρώτα χρόνια αυτοεξορίας του Μίλλερ στο Παρίσι. Το πρωτότυπο χειρόγραφο του Μίλλερ είχε ολοκληρωθεί στην πραγματικότητα δύο περίπου χρόνια νωρίτερα. Ο Τροπικός του Καρκίνου είχε σημαντική απήχηση, καταγράφοντας συγχρόνως περισσότερες από δύο εκατομμύρια πωλήσεις τα δύο πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας του.
Ο Μίλλερ εγκατέλειψε το Παρίσι το 1939, μετά τη δημοσίευση του Τροπικού του Αιγόκερω, ο οποίος μαζί με τον Τροπικό του Καρκίνου παρέμειναν απαγορευμένα και ανέκδοτα βιβλία στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το επόμενο διάστημα επισκέφτηκε την Ελλάδα όπου έζησε για περίπου έξι μήνες. Σε αυτή την περίοδο επισκέφτηκε την Αθήνα, την Πελοπόννησο αλλά και αρκετά από τα νησιά της Ελλάδας και γνωρίστηκε με τον Γιώργο Σεφέρη και τον Γιώργο Κατσίμπαλη, από τον οποίο είναι εμπνευσμένος και ο τίτλος του βιβλίου του Κολοσσός του Μαρουσιού. Στο έργο αυτό, που δημοσιεύτηκε το 1941, ο Μίλλερ περιέγραψε το σύντομο διάστημα της παραμονής του στην Ελλάδα φροντίζοντας παράλληλα να προβάλλει τις σκέψεις του για την ευρύτερη σημασία της Ελλάδας.