cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάντα Μαρία Αντίκα
Ιστορία
Κτισμένη στα μέσα του 5ου αι. στη βορειο-δυτική πλαγιά του Παλατίνου λόφου, η Σάντα Μαρία Αντίκα είναι το πρωιμότερο και πιο σημαντικό Χριστιανικό μνημείο της Ρωμαϊκής Αγοράς. Η εκκλησία περιέχει ένα μοναδικό σύνολο από νωπογραφίες από τον 6ο ως τα τέλη του 8ου αι. Η ανακάλυψη αυτών των τοιχογραφιών έγιναν αφορμή να αναπτυχθούν πολλές θεωρίες για την ανάπτυξη της πρώιμης μεσαιωνικής ζωγραφικής και έδωσαν διακεκριμένες απόψεις στην αρχαιολογία. Η εκκλησία εγκαταλείφθηκε τον 9ο αι., έπειτα από έναν σεισμό που έθαψε τα κτήρια. Έμεινε σφραγισμένη για πάνω από 1000 έτη, ώσπου ανακαλύφθηκε στις αρχές του 20 αι. Έτσι η Σάντα Μαρία Αντίκα αναπαριστά ένα στοιχείο-κλειδί για την κατανόηση της πολιτιστικής και αστικής ανάπτυξης της Ρωμαϊκής Αγοράς από την Αρχαιότητα ως τους πρώτους αιώνες της Χριστιανικής περιόδου. Από το 1980 ως το 2012 το μνημείο ήταν κλειστό γενικά στο κοινό και ανοικτό περιορισμένα σε μελετητές, που έκαναν ειδική επίσκεψη. Ακολουθώντας ένα πρόγραμμα συντήρησης, που εκτελέστηκε από την Εφορία της Ιστορικής Κληρονομίας σε συνεργασία με τη Χορηγία Παγκοσμίων Μνημείων, η εκκλησία είναι τώρα ανοικτή για ξεναγήσεις.
Βυζαντινές νωπογραφίες
Οι με πολλές επιστρώσεις τοίχοι της Σάντα Μαρία Αντίκα φέρουν πολλές νωπογραφίες από ποικίλα καλλιτεχνικά στυλ και μιμήσεις κατά τη διάρκεια της έντονης διακόσμησής τους από τον 6ο ως τον 9ο αι. Κάθε εσοχή, τοίχος και βωμός μπορεί να αποδοθεί σε διαφορετικές περιόδους και τάσεις στο στυλ, αντιπροσωπευτικά των καλλιτεχνών και των προστατών τους, όπως ο Πάπας Μαρτίνος Α΄ (649-653), ο Πάπας Ιωάννης Ζ΄ (705-707), ο Πάπας Ζαχαρίας (741-752) και ο Πάπας Παύλος Α΄ (757-767). Το μέγεθος της διάβρωσης και φθοράς κάνει δύσκολο το να αποκτήσουμε μία ακριβή καταγραφή των στυλ. Χρησιμοποιώντας τα σπαράγματα των νωπογραφιών, οι αρχαιολόγοι και οι ιστορικοί έχουν συνθέσει μία χονδρική χρονολόγηση του διάκοσμου. Οι ιστορικοί συνήθως στηρίζονται σε σύγχρονα ενός μνημείου κτίσματα για να βοηθηθούν στη χρονολόγηση των στυλ και των επιρροών, αλλά στην περίπτωση της Σάντα Μαρία αντίκα αυτό δεν επιτυγχάνεται, καθώς δεν υπάρχουν άλλες εκκλησίες της Ύστερης Αρχαιότητας που να έχουν το ίδιο σύνολο και την ίδια εξέλιξη των στυλ της εποχής αυτής. Οι τεχνοτροπίες στη Σάντα Μαρία αντίκα αναγνωρίζονται από τις επιστρώσεις, άλλης τάσης η καθεμία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Τουσόν (Γαλλία)
Το Τουσόν (γαλλικά: Tousson) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τουσοναί (γαλλικά: Toussonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας
Το Φεστιβάλ, προωθώντας την ιδέα του ψηφιακού κινηματογράφου περιλαμβάνει ταινίες μυθοπλασίας, τεκμηρίωσης, κινουμένων σχεδίων πειραματικές, βίντεο αρτ, βίντεο ντανς και σπουδαστικές ταινίες που δημιουργήθηκαν με την χρήση των νέων ψηφιακών μέσων Το Φεστιβάλ, προωθώντας την ιδέα του ψηφιακού κινηματογράφου, προσδιόρισε και προώθησε την έννοια του Νέου Κινηματογράφου και αποτελεί το μοναδικό φεστιβάλ στην Ελλάδα και ένα από τα λίγα στην Ευρώπη που αγκάλιασε όλα τα είδη της κινηματογραφικής τέχνης.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας αποτέλεσε, από το ξεκίνημα του, ένα σημείο συνάντησης Τεχνών και Θεατών από όλες τις χώρες. Ταυτόχρονα πέτυχε μια ευθυγράμμιση της σύγχρονης κινηματογραφικής πραγματικότητας στην Ελλάδα με τις μεγάλες εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο ως προς τον κινηματογράφο, ο οποίος σταθερά βαδίζει προς την ψηφιακή του εποχή, έτσι το Φεστιβάλ χαρακτηρίστηκε πρωτοποριακό, καθώς ανέτρεψε το σύνηθες να φτάνουν στη χώρα μας οι διεθνείς εξελίξεις με αρκετά χρόνια καθυστέρηση και γι’ αυτό βρήκε αμέσως μεγάλη και απρόσμενη ανταπόκριση από τη Διεθνή Κινηματογραφική πραγματικότητα.
Ο ψηφιακός κινηματογράφος έχει δημιουργήσει μια χωρίς προηγούμενο τεχνολογική επανάσταση στη βιομηχανία του σινεμά, της τηλεόρασης και του ίντερνετ. Η εργονομία και η διαθεσιμότητα των ψηφιακών κινηματογραφικών μηχανών και οι ανεξάντλητες δυνατότητες του ψηφιακού μοντάζ, δίνουν στον σύγχρονο κινηματογραφιστή δυνατότητες παραδοσιακά απρόσιτες και δημιουργούν μια ζωντανή κοινότητα από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που ενδιαφέρονται για τον κινηματογράφο, ο οποίος συνεχίζει να συγκεντρώνει τα βλέμματα και να επηρεάζει τις άλλες τέχνες, που δανείζονται από αυτόν εργαλεία, τεχνολογία, οπτική και δημιουργούν νέα είδη.. Ταυτόχρονα διεξάγεται  το  Διεθνές οικολογικό και επιστημονικό Πανόραμα το οποίο πανόραμα προσπαθεί να βοηθήσει στην διάδοση της επιστήμης μέσω της δύναμης των νέων οπτικοακουστικών μέσων και ψηφιακών τεχνολογιών που χρησιμοποιούνται σήμερα από τους επιστήμονες ανά τον κόσμο
Το Διεθνές Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό γεγονός μεγάλης σημασίας διότι συντονίζεται με το ιστορικής σημασίας πέρασμα του κινηματογράφου στην ψηφιακή του εποχή –πέρασμα που συντελείται τώρα παγκοσμίως – και ως Φεστιβάλ αποτελεί πρωτοποριακή κίνηση για τα ελληνικά δεδομένα που γνωρίζει μεγάλη ανταπόκριση από δημιουργούς όλου του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου στην Ελλάδα
Μολδαβοί
Οι Μολδαβοί (moldoveni, ; Μολδαβίας Κυριλλικό: Молдовень) είναι η μεγαλύτερη εθνότητα στη Δημοκρατίας της Μολδαβίας (το 2014, οι Μολδαβοί αποτελούσαν το 75.1% του πληθυσμού της Μολδαβίας). Αποτελούν σημαντική μειονοτική ομάδα στην Ουκρανία (όπου ζουν κυρίως σε περιοχές που γειτνιάζουν με τη Μολδαβία και τη Ρουμανία) και τη Ρωσία.
Ο όρος "Μολδαβοί" έχει, πέρα από εθνωνυμική, και πατριδωνυμική σημασία. Ως Μολδαβός μπορεί να θεωρηθεί και το άτομο (ανεξαρτήτως εθνικότητας) το οποίο κατοικεί ή κατάγεται από την ιστορική περιοχή της Μολδαβίας, τα σύνορα της οποίας αντιστοιχούν στα σύνορα του ιστορικού Πριγκιπάτου της Μολδαβίας.
Αυτό το άρθρο αναφέρεται στους μολδαβόφωνους/ρουμανόφωνους πληθυσμούς της Δημοκρατίας της Μολδαβίας, της Βεσσαραβίας και στους πληθυσμούς της διασποράς οι οποίοι κατάγονται από αυτές τις περιοχές και αυτοπροσδιορίζονται ως Μολδαβοί. Ένα 7% του μολδαβόφωνου/ρουμανόφωνου πληθυσμού της Μολδαβίας αυτοπροσδιορίζονται ως Ρουμάνοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βλάχοι Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ουκρανία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Κίλουα Μασόκο
Το Κίλουα Μασόκο (σουαχ.: Kilwa Masoko) ή απλά Μασόκο (σουαχ.: Masoko), είναι διοικητικό τμήμα στην Περιοχή Κίλουα (Kilwa District), στην Περιφέρεια Λίντι (Lindi Region), της Τανζανίας.
Η πόλη Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko), όπως είναι γνωστή σήμερα, δημιουργήθηκε το 1918 από τους Βρετανούς, ως η έδρα για την Περιοχή Κίλουα (Kilwa District) όπου και έκτισαν λιμένα για τα σκάφη τους. Όταν το 1961 ανεξαρτητοποιήθηκε η Τανγκανίκα, η κυβέρνηση αποφάσισε να διατηρήσει την επαρχιακή έδρα του Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko). Το 2008, απέκτησε τη δική της κυβέρνηση από τμήμα σε αρχή κωμόπολης (township authority).
Το Αστικό Τμήμα Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko) καλύπτει επιφάνεια 199,7 km² (77,10 mi²) και βρίσκεται σε μέσο υψόμετρο 11 m (36,09 ft). Επίσης, είναι η πρωτεύουσα της Περιοχής Κίλουα (Kilwa District).
Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, το Αστικό Τμήμα Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko) είχε συνολικό πληθυσμό 13.601 κατοίκους.
Ιστορία
Για πάνω από μία χιλιετηρίδα, η περιοχή Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko) κατοικείτο από άτομα της φυλής Μουέρα (Mwera). Ωστόσο, κατά τον 10ο έως τον 16ο αιώνα η περιοχή αποτελούσε μέρος των κρατών των πόλεων Σουαχίλι, που εκτείνονταν κατά μήκος της ακτής της Ανατολικής Αφρικής με βάση την ακμάζουσα πόλη Σουαχίλι, Κίλουα Κισιουάνι (Kilwa Kisiwani) κατά μήκος του Πορθμού Κίλουα (Kilwa Sound).
Γεωγραφία
Το Αστικό Τμήμα Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko) βρίσκεται στην αιχμή της Χερσονήσου Κίλουα (Kilwa Peninsula) 300 km νοτίως του Νταρ ες Σαλάαμ. Ανατολικά από τoν Πορθμό Κίλουα (Kilwa Sound) βρίσκεται η Νήσος Κίλουα Κισιουάνι (Kilwa Kisiwani). Νοτίως της χερσονήσου, βρίσκεται ο Ποταμός Μαβούτζι (Mavuji River).
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας κατά το 2012, ο πληθυσμός στο Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko) ήταν 13.601 εκ των οποίων 6.462 άρρενες και 7.139 γυναίκες. Οι πλειονότητα των κατοίκων στην περιοχή Κίλουα ασκούν το Σουνιτικό Ισλάμ. Το Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko) έχει ένα από τα μικρότερα νοικοκυριά στην Περιοχή Κίλουα, με 3,9 άτομα ανά νοικοκυριό. Η κυρίαρχη φυλή στην περιοχή, είναι η Ματούμπι (Matumbi).
Οικονομία
Η οικονομία στο Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko) πρωτίστως βασίζεται στην κυβερνητική διακυβέρνηση και τον Πολιτιστικό τουρισμό. Στη γειτονική νήσο Κίλουα Κισιουάνι (Kilwa Kisiwani), υπάρχουν αρχαία Σουαχίλι ερείπια, τα οποία το 1981, έχουν χαρακτηριστεί από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς και είναι προσβάσιμα μόνο δια θαλάσσης μέσω του λιμένος Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko). Άλλες οικονομικές δραστηριότητες, περιλαμβάνουν την αλιεία και τη μικρής κλίμακος αστική γεωργία εντός της πόλης. Η πόλη φιλοξενεί μικρό αριθμό ξενοδοχείων, για τους επισκέπτες και τους τουρίστες.
Τέχνες & Πολιτισμός
Ο πολιτισμός του Κίλουα Μασόκο, είναι κυρίως πολιτισμός των Σουαχίλι μαζί με ένα μείγμα παραδοσιακών παραδόσεων και αξιών από την φυλή Μουέρα (Mwera).
Ιστορικά κτήρια
Το ιστορικό κτήριο που βρίσκεται στην πόλη Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko) περιλαμβάνει το Μεγάλο Τζαμί της Κίλουα, ένα τέμενος το οποίο φθείρεται γρήγορα και που χτίστηκε χρησιμοποιώντας την αρχιτεκτονική των Σουαχίλι κατά τον Μεσαίωνα, στο απόγειο του πολιτισμού των Σουαχίλι. Το παλάτι του Χουσούνι Κούμπουα (Husuni Kubwa) είναι ένα παλάτι σε ερείπια που κάποτε φιλοξενούσε τον σουλτάνο της Κίλουα. Το Φρούριο Κίλουα, ένα φρούριο που χτίστηκε από τους Πορτογάλους μετά από την λεηλασία στην Κίλουα. Το Χουσούνι Ντόγκο (Husuni Ndogo) είναι ένα μικρό φρούριο, του οποίου η ακριβής χρήση, παραμένει άγνωστη. Περισσότερα κτήρια βρίσκονται στη Νήσο Σόνγκο Μνάρα (Songo Mnara Island), τα οποία δεν έχουν ακόμα αποκαλυφθεί.
Κυβέρνηση & Υποδομές
Το Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko) είναι μια πόλη που διοικείται από δομή δημοτικής αρχής με Δημοτικό Εκτελεστικό Λειτουργό (Township Executive Officer (TEO)). Η δημοτική αρχή Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko) χωρίζεται διοικητικά σε 9 οικισμούς:
Συγκοινωνία
Το Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko) εξυπηρετείται από λιμάνι βαθέων υδάτων που βρίσκεται στο νότιο άκρο της πόλης. Η πόλη εξυπηρετείται αεροπορικά από το Αεροδρόμιο Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko Airport — KIY) που συνδέεται με την Εθνική Οδό B2 μέσω της οδού Κίλουα. Η Κίλουα Μασόκο εξυπηρετείται επίσης από μεγάλα περιφερειακά λεωφορεία προς / από το Νταρ ες Σαλάαμ και τη Μτουάρα (Mtwara).
Εκπαίδευση & Υγεία
Σχολεία που βρίσκονται στη δημοτική αρχή Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko):
Κέντρα Υγείας που βρίσκονται στη δημοτική αρχή Κίλουα Μασόκο (Kilwa Masoko):
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τμήματα στην Επαρχία Κίλουα Κατηγορία:Τμήματα στην Περιφέρεια Λίντι Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας
Βέρμλαντ
Το Βέρμλαντ (Värmland, προφορά: [ˈvæ̌rmland]) είναι ιστορική επαρχία στη δυτική-κεντρική Σουηδία.
Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Μαντάουα (Κίλουα)
Το Αγροτικό Τμήμα Μαντάουα (Κίλουα) καλύπτει επιφάνεια 1.599 km² (617,38 mi²) και έχει μέσο υψόμετρο τα 291 m (955 ft).
Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, το Αγροτικό Τμήμα Μαντάουα (Κίλουα) είχε συνολικό πληθυσμό 13.192 κατοίκους. Η κυρίαρχη φυλή στην περιοχή είναι η φυλή Μουέρα (Mwera).
Η έδρα του Αγροτικού Τμήματος είναι το χωριό Μαντάουα (Mandawa). Στο Αγροτικό Τμήμα (Mandawa Rural Ward) βρίσκεται επίσης και το στόμιο του Ποταμού Μαβούτζι (Mavuji River).
Κοινότητα Νεαπόλεως Λασιθίου
Συνολικά η κοινότητα έχει 2.838 κατοίκους.
Μαντάουα (Κίλουα)
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Κοινότητα Νεαπόλεως Λασιθίου
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Μηναδάκη.
Μαντάουα (Κίλουα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τμήματα στην Επαρχία Κίλουα Κατηγορία:Τμήματα στην Περιφέρεια Λίντι Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας
Κοινότητα Νεαπόλεως Λασιθίου
Κοινοτάρχες / Δήμαρχοι Νεαπόλεως
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι / Δήμαρχοι Νεαπόλεως
Η Κατάρα Της Γιορόνα
Η Κατάρα της Γιορόνα (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: The Curse of La Llorona ή The Curse of the Weeping Woman) είναι μια αμερικανική υπερφυσική ταινία τρόμου παραγωγής 2019 σκηνοθετημένη από τον Μάικλ Τσάβες και γραμμένη από τους Νίκι Ντότρι και Τομπάιας Ιακώνης. Πρόκειται για την έκτη ταινία στο Σύμπαν του Καλέσματος (The Conjuring Universe). Με βάση τους μύθους και την λατινοαμερικάνικη λαογραφία της Γιορόνα η ταινία πρωταγωνιστεί τους Λίντα Καρντελίνι, Ρέιμοντ Κρουζ, Πατρίσια Βελάσκες.
Η Κατάρα της Γιορόνα έκανε πρεμιέρα στο South by Shouthwest στις 15 Μαρτίου του 2019 και κυκλοφόρησε θεατρικά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 19 Απριλίου του ίδιου έτους. Έλαβε γενικά αρνητικές κριτικές και κέρδισε 123 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως έναντι προϋπολογισμού 9 εκατομμυρίων, κάνοντάς την την ταινία με τα χαμηλότερα κέρδη στο Σύμπαν του Καλέσματος, αν και έγινε πετυχημένη στο box office.
Πλοκή
Το 1673 στο Μεξικό, μια οικογένεια παίζει σε ένα χωράφι και ο μικρότερος γιος δίνει στη μητέρα του ένα περιδέραιο, η οποία λέει ότι θα εκτιμά το αντικείμενο για πάντα. Το αγόρι κάνει πεζοπορία λίγο αργότερα και βρίσκει τη μητέρα του να πνίγει βίαια τον αδερφό του σε ένα ρέμα. Τρομοκρατημένος τρέχει, αλλά τον πιάνει η μητέρα του και τον πνίγει κι αυτόν.
300 χρόνια αργότερα, το 1973 στο Λος Άντζελες, η Άννα Τέιτ-Γκαρσία διερευνά τη φυγή των δύο παιδιών της πελάτισσας Πατρίσια Αλβαρέζ. Φτάνοντας στο σπίτι της Πατρίτσια για έλεγχο ευημερίας, βρίσκει τα παιδιά κλειδωμένα πίσω από μια πόρτα. Η Πατρίσια της επιτίθεται και την παίρνει η αστυνομία. Οι γιοι της Πατρίσια, ο Κάρλος και ο Τόμας, λένε στην Άννα να τους κρατήσει στο δωμάτιο, ώστε να προστατεύονται. Αγνοώντας τις προειδοποιήσεις τους, τους πηγαίνει στο καταφύγιο παιδικών υπηρεσιών. Εκεί, ο Τόμας υπνοβατεί και ο Κάρλος τον ακολουθεί μέχρι που και τα δύο αγόρια βλέπουν μια γυναίκα με λευκό φόρεμα που τους επιτίθεται.
Τα αγόρια βρίσκονται πνιγμένα σε ένα ποτάμι και η Άννα καλείται στη σκηνή. Φέρνει τα δικά της παιδιά, τον Κρις και τον Σαμ, και μένουν στο αυτοκίνητο όσο εκείνη ερευνά. Ακούει την Πατρίσια, που κατηγορείται για τις δολοφονίες των γιων της, να ουρλιάζει ότι έφταιγε η Άννα που πήρε τους γιους της και ότι η Πατρίσια είχε προσπαθήσει να σταματήσει την κακόβουλη δύναμη της "Γιορόνα".
Ο Κρις αφήνει το αυτοκίνητο από περιέργεια και συναντά τη Γιορόνα, η οποία πιάνει τον καρπό του και αφήνει εγκαύματα. Τον καταδιώκει πίσω στο αυτοκίνητο, αλλά φεύγει μόλις επιστρέψει η Άννα και η οικογένεια εγκαταλείπει τη σκηνή. Την επόμενη μέρα, η Γιορόνα αρπάζει επίσης την Σαμ και αφήνει πανομοιότυπα σημάδια εγκαυμάτων. Η Άννα παίρνει συνέντευξη από την Πατρίτσια, η οποία έχει άλλοθι για την ώρα του θανάτου των γιων της. Ωστόσο, η Πατρίσια αποκαλύπτει ότι με το μίσος της για την Άννα, προσευχήθηκε στη Γιορόνα να φέρει πίσω τα δικά της αγόρια και να πάρει τα παιδιά της Άννας. Αμέσως μετά, η Άννα συναντά τη Γιορόνα όταν το πνεύμα προσπαθεί να πνίξει τον Σαμ στην μπανιέρα. Το φάντασμα αφήνει σημάδια καψίματος και στο χέρι της Άννας. Η Άννα ζητά βοήθεια από τον πατέρα Περέζ, ο οποίος συσχετίζει την υπόθεση με προηγούμενες εμπειρίες του με μια στοιχειωμένη πορσελάνινη κούκλα. Ο Περέζ λέει στην Άννα για τον πρώην ιερέα Ραφαέλ Ολβέρα που από τότε έγινε λαϊκός σαμάνος, ο οποίος μπορεί να είναι σε θέση να τους βοηθήσει. Ο Ραφαέλ φτάνει στο σπίτι της Άννας, στήνει αντικείμενα για προστασία. Τη νύχτα, η Γιορόνα τους επιτίθεται επανειλημμένα και προσπαθεί να πνίξει την Άννα και τον Σαμ στην πισίνα. Η Άννα βγάζει το κολιέ της Γιορόνα στον αγώνα.
Η Πατρίσια φτάνει με ένα όπλο και προσπαθεί να δώσει τα παιδιά της Άννα στη Γιορόνα. Ο Σαμ και ο Κρις φεύγουν και η Πατρίσια συνέρχεται και απελευθερώνει την Άννα, επιτρέποντάς της να βοηθήσει τα παιδιά της. Ο Κρις καθυστερεί τη Γιορόνα δείχνοντάς της το κολιέ που της είχε δώσει ο γιος της Γιορόνα. Αυτό κάνει τη Γιορόνα να αποκτήσει για λίγο την ανθρώπινη εμφάνισή της και να χαϊδεύει τον Κρις, φανταζόμενος ότι είναι ο πραγματικός της γιος. Ωστόσο, ο Σαμ αποκαλύπτει κατά λάθος έναν καθρέφτη και η Γιορόνα επιστρέφει και τους επιτίθεται. Η Άννα τη μαχαιρώνει στο στήθος με έναν σταυρό από ένα δέντρο της φωτιάς που έδωσε ο Ραφαέλ: δέντρα που φύτρωναν δίπλα στο ποτάμι όπου η Γιορόνα έπνιξε τα παιδιά της και ήταν η μόνη "μάρτυρας" του εγκλήματός της. Το πνεύμα καταστρέφεται.
Η Άννα και τα παιδιά της ευχαριστούν τον Ραφαέλ για τη βοήθειά του. Όταν φεύγει, η Άννα κοιτάζει κάτω σε μια λακκούβα με νερό δίπλα στο δρόμο.
Παραγωγή
Στις 9 Οκτωβρίου 2017, ανακοινώθηκε ότι η New Line Cinema θα διανείμει μια ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία Μάικλ Τσάβες, με παραγωγούς τους Τζέιμς Γουάν και τον σεναριογράφο των Annabelle (2014) και Το Αυτό (2017), Γκάρι Ντάουμπερμαν. Στη συνέχεια, με τίτλο The Children, τον Ιούλιο του 2018, η ταινία μετονομάστηκε σε The Curse of La Llorona. Τον Οκτώβριο του 2017, η Λίντα Καρντελίνι κλήθηκε να παίξει μια ανύπαντρη μητέρα και τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα. Ανακοινώθηκε επίσης οι Σον Πάτρικ Τόμας και Ρέιμοντ Κρουζ θα συμπρωταγωνιστήσουν στην ταινία.
Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο του 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την οικογένεια
Παπικό Κονκλάβιο (2013)
Παραίτηση Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ'
Στις 11 Φεβρουαρίου 2013, ημέρα της εορτής της Παναγίας της Λούρδης, που το 1992 είχε θεσπιστεί από τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ ως παγκόσμια ημέρα των αρρώστων, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ ανακοίνωσε σε ιδιωτικό εκκλησιαστικό συμβούλιο ότι θα παραιτείτο του αξιώματός του στις 28 Φεβρουαρίου 2013, λόγω της επιδεινούμενης υγείας του. Στην ανακοίνωσή του ανέφερε ότι «στον σημερινό κόσμο, στον οποίο λαμβάνουν χώρα τόσες ταχείες αλλαγές και που ταράζεται από βαθύτατα ερωτήματα επί της πίστης, για να είναι δυνατή η διακυβέρνηση από τον θρόνο του Αγίου Πέτρου και να τελούνται οι λειτουργίες, τόσο οι πνευματικές όσο και οι σωματικές αντοχές είναι απαραίτητες».
Την ίδια ημέρα το Βατικανό επιβεβαίωσε την είδηση και ανέφερε ότι ο Παπικός Θρόνος θα είναι κενός (Sede Vacante) από τις τις 28 Φεβρουαρίου 2013 στις 20:00 (τοπική ώρα) έως την ανάδειξη του διαδόχου από το Κονκλάβιο του 2013.
Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ' είναι ο πρώτος Πάπας που παραιτείται του αξιώματος του από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΒ' που παραιτήθηκε το 1415 και ο πρώτος που παραιτείται με τη θέληση του από την εποχή του Σελεστίνου Ε' το 1294.
Υποψήφιοι Πάπες
Το Κονκλάβιο έχει δικαίωμα να εκλέξει Πάπα οποιονδήποτε βαπτισμένο καθολικό άνδρα. Όμως, από το 1389 εκλέγουν πάντα άλλους Καρδιναλίους. Οι γνώστες των παπικών διαδικασιών ξεχωρίζουν ορισμένους Καρδιναλίους ως πιο πιθανοί για τη θέση του Ποντίφικα (papabili).
Για τη θέση του 266ου Πάπα της Καθολικής Εκκλησίας οι πιο πιθανοί Καρδινάλιοι ήταν:
Ο Χορχέ Μάριο Μπεργκόλιο, Καρδινάλιος της Αργεντινής, ήταν ανάμεσα στους πιθανούς Πάπες, όχι όμως ανάμεσα στα φαβορί. Σύμφωνα με τις φήμες, ο Μπεργκόλιο θεωρήθηκε ως μια δεύτερη και περισσότερο αδύναμη επιλογή καθώς ήταν μεγαλύτερος από τους υπόλοιπους υποψηφίους (76 ετών - το 2013).
Διαδικασία Εκλογής
Προεδρεύων του Παπικού Κονκλαβίου 2013 ήταν ο Τζοβάνι Μπατίστα Ρε ως αρχαιότερος Καρδινάλιος μεταξύ των παρευρισκομένων.
Ορισμός ημερομηνίας
Το Κονκλάβιο του 2013 αρχικά ήταν προγραμματισμένο να ξεκινήσει μεταξύ 15 και 20 Μαρτίου 2013. Στις 25 Φεβρουαρίου 2013, το Βατικανό επιβεβαίωσε ότι ο Βενέδικτος ΙΣΤ' εξέδωσε το Διάταγμα Normas Nonnullas ώστε να επιτραπεί η αλλαγή στον προγραμματισμό της εκλογής. Αυτό έδωσε στο Συμβούλιο των Καρδιναλίων το περιθώριο να ξεκινήσει το Κονκλάβιο νωρίτερα ή αργότερα από το προγραμματισμένο, εφόσον ήταν παρόντες όλοι οι Καρδινάλιοι - Εκλέκτορες. Έτσι, συμφωνήθηκε να ξεκινήσει το Κονκλάβιο στις 12 Μαρτίου 2013.
Καρδινάλιοι Εκλέκτορες
Την ημέρα που έληξε η θητεία του Βενέδικτου ΙΣΤ' υπήρχαν 207 καρδινάλιοι. Οι Καρδινάλιοι που είχαν περάσει το 80ο έτος της ηλικίας τους εκείνη την ημέρα, δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής. Απέμειναν, έτσι, 117 καρδινάλιοι. Δύο Καρδινάλιοι εκλέκτορες δεν συμμετείχαν ενώ πληρούσαν τις προϋποθέσεις. Ήταν ο Ιούλιος Νταρμαατματζα από την Ινδονησία για λόγους υγείας και ο Κιθ Ο' Μπράιαν (ο μόνος πιθανός εκλέκτορας από τη Βρετανία), ο οποίος είχε κατηγορηθεί για σεξουαλική παρενόχληση εναντίον ιερέων τη δεκαετία του 80 και δεν ήθελε να διαταράξει τη διαδικασία με την παρουσία του.
Πρώτη μέρα εκλογής
Την Τρίτη 12 Μαρτίου 2013, όλοι οι Καρδινάλιοι με ή χωρίς δικαίωμα ψήφου, συγκεντρώθηκαν στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Το απόγευμα, οι 115 καρδινάλιοι - εκλέκτορες συναντήθηκαν στην Καπέλα Παολίνα και προχώρησαν σε πομπή προς την Καπέλα Σιστίνα ψάλωντας την «Λιτανεία των Αγίων». Αφότου πήραν τις θέσεις τους, τραγούδησαν το Veni Creator Spiritus. Ο όρκος διαβάστηκε δυνατά από τον Προεδρεύοντα Καρδινάλιο, Τζιοβάνι Μπατίστα Ρε. Όπως και στο προηγούμενο κονκλάβιο, έπρεπε να ορκιστούν να προστατεύουν τους νόμους που έθεσε ο Ιωάννης Πάυλος Β' στο αποστολικό σύνολο κανόνων, «Universi Dominici Gregis». Οι καρδινάλιοι ορκίζονταν να υπακούν τους κανόνες που έθεσε ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ' και ακολούθως κάθε εκλέκτορας - καρδινάλιος με σειρά αρχαιότητας ακουμπώντας το Ευαγγέλιο είπαν τα εξής λόγια στα Λατινικά: "«Et ego [forename] Cardinalis [surname] spondeo, voveo ac iuro. Sic me Deus adiuvet et haec Sancta Dei Evangelia, quae manu mea tango.»"Στα ελληνικά: "«Και εγώ, [βαφτιστικό όνομα] Καρδινάλιος [επίθετο], υπόσχομαι, δεσμεύομαι και ορκίζομαι. Μάρτυς μου ο Θεός και αυτά τα Ιερά Ευαγγέλια που ακουμπώ.»"Όσο ορκίζονταν, διάφοροι Καρδινάλιο ι χρησιμοποίησαν τις Λατινικές εκδοχές των ονομάτων τους. Ακολούθως ο αγγελιαφόρος Γκουίντο Μαρίνι, φώναξε δυνατά ″Extra Omnes!″ («Όλοι έξω!») και οι πόρτες της Εκκλησίας έκλεισαν για το κοινό. Μόλις έκλεισαν οι πόρτες, οι Καρδινάλιοι άκουσαν το δεύτερο υποχρεωτικό όρκο από τον Καρδινάλιο Γκρέχ, ο οποίος μετά εξήλθε της αίθουσας καθώς δεν είχε δικαίωμα ψήφου. Μετά την ανάγνωση, ξεκίνησε η πρώτη ψηφοφορία.
Όταν βγει μαύρος καπνός από την καμινάδα της Καπέλα Σιστίνα είναι σημάδι προς τον λαό ότι στην πρώτη ψηφοφορία κανένας υποψήφιος δεν έλαβε τα 3/4 των ψήφων που είναι απαραίτητα για την εκλογή. Σύμφωνα με διάφορα μέσα, ο Σκόλα και ο Ουέλετ έρχονταν πρώτοι με ελάχιστη ισοψηφία, ο Μπεργκόλιο τρίτος και οι υπόλοιπες ψήφοι μοιράζονταν στους υπόλοιπους Καρδιναλίους. Κάποιοι Καρδινάλιοι αργότερα παραδέχτηκαν ότι «όταν ξύπνησαν το πρωί της Τετάρτης δεν πίστευαν ότι θα εξέλεγαν Πάπα το ίδιο βράδυ και ότι ήταν λιγότερο πιθανόν αυτός να ήταν ο Μπεργκόλιο.».
Δεύτερη μέρα εκλογής
Οι δύο γύροι εκλογής το πρωί της 13ης Μαρτίου 2013 ήταν ατελέσφορες με αποτέλεσμα να βγει ξανά μαύρος καπνός. Η υποψηφιότητα του Σκόλα παραμερίστηκε και οι ψήφοι ξεκίνησαν να μοιράζονται μεταξύ του Ουέλετ και του Μπεργκόλιο. Πηγές δηλώνουν ότι κάποια στιγμή ο Ουέλετ υποστήριξε ένθερμα την υποψηφιότητα του Μπεργκόλιο και στον πρώτο απογευματινό εκλογικό γύρο (τέταρτο συνολικά γύρο του Κονκλαβίου), ο Μπεργκόλιο είχε καθαρό προβάδισμα. Στον πέμπτο εκλογικό γύρο του Κονκλαβίου, οι Καρδινάλιοι, θέλοντας να δείξουν ενωμένοι, ψήφισαν με συντριπτική πλειοψηφία τον Μπεργκόλιο, δίνοντας του 90 ψήφους ενώ οι υπόλοιποι Καρδινάλιοι πήραν συνολικά 25. Ο Καρδινάλιος Σόν Μπράντι δήλωσε ότι ξέσπασαν χειροκροτήματα όταν στην καταμέτρηση ο Μπεργκόλιο ξεπέρασε τις 77 ψήφους που απαιτούνταν για την εκλογή.
Όταν ο Μπεργκόλιο ρωτήθηκε αν δέχεται την εκλογή του, φέρεται να είπε «Αν και είμαι αμαρτωλός, δέχομαι.» Ως παπικό όνομα επέλεξε το Φραγκίσκος, προς τιμήν του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Στις 19:06 (τοπική ώρα) λευκός καπνός και οι καμπάνες της Βασιλικής του Αγ. Πέτρου ανήγγειλαν στο κοινό ότι εξελέγη Πάπας και λίγο αργότερα η ιστοσελίδα του Βατικανού έγραφε «Έχουμε Πάπα».
Ράξα Τρικάλων
Η Ράξα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Η Ράξα βρίσκεται στον κάμπο των Τρικάλων σε υψόμετρο 130 μέτρα ενώ απέχει περίπου 7 χλμ. Β.-ΒΔ. από το κέντρο της πόλης. Βορειοδυτικά είναι η Βασιλική, βορειοανατολικά το Αρδάνι, νότια η Σωτήρα, νοτιοδυτικά το Μεγάλο Κεφαλόβρυσο ενώ στην ίδια κατεύθυνση περνάει η ΕΟ Τρικάλων - Ιωαννίνων. Αξιοθέατο του χωριού είναι η πέτρινη εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, πολιούχου της Ράξας καθώς και ο "Πλάτανος" στην κεντρική πλατεία με διάμετρο κορμού περίπου 3 μέτρα και διάμετρο σχεδόν 12. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την γεωργία (αμπελουργία) και κυρίως με την οινοποίηση ενώ υπάρχουν σύγχρονες μονάδες.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση με την Ελλάδα, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Παραληθαίων και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την γειτονική Χαϊδεμένη αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα η οποία υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Παραληθαίων του Δήμου Τρικκαίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 624 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Σάντα Τσετσίλια ιν Τραστέβερε
H Σάντα Τσετσίλια ιν Τραστέβερε (Αγία Καικιλία) στο διαμέρισμα (rione) του Τραστέβερε, ιταλ. Santa Caecilia in Trastevere, είναι μία εκκλησία του 5ου αι. στη Ρώμη, αφιερωμένη στην ομώνυμη μάρτυρα. Το γλυπτό της αγίας είναι έργο του Μαντέρνο και είναι ένα από τα πιο διάσημα του Μπαρόκ.
Ιστορία
Η πρώτη εκκλησία στην περιοχή ιδρύθηκε μάλλον τον 3ο αι. από τον πάπα Ουρβανό Α΄ και αφιερώθηκε στη νεαρή Ρωμαία Καικιλία, που μαρτύρησε όπως λέγεται στην περίοδο του Αυτοκράτορα Αλεξάνδρου Σεβήρου (22-235). Η παράδοση φέρει ότι ο ναός κτίστηκε επάνω στον οίκο της Αγίας. Όταν έγιναν μερικές ανασκαφές κάτω από το παρεκκλήσιο των ιερών κειμηλίων, βρέθηκαν υπολείμματα μίας ρωμαϊκής οικίας της Πρώιμης Αυτοκρατορίας και ένα βαπτιστήριο, που συνδέεται με τον ναό. Η εκκλησία αναφέρεται το 499 στη Σύνοδο του πάπα Συμμάχου ως επίτιμη (titulus) Caeciliae, δηλ. υπάρχει καρδινάλιος-ιερέας, ένας από τους 28 της Ρώμης. Το 545 ο Πάπας Βιγίλιος εόρταζε τη μνήμη της Αγίας στον ναό, όταν τον συνέλαβε ο Αρτέμιος Σκρίμπο, απεσταλμένος της αυτοκράτειρας Θεοδώρας.
Ο Πάπας Πασχάλης Α΄ ξαναέκτισε την εκκλησία το 822 και μετέφερε εδώ το λείψανο της Αγ. Καικιλίας από τις κατακόμβες του Αγ. Καλλίστου. Άλλες επισκευές έγιναν τον 18ο αι.
Καρδινάλιοι ιερείς ήταν εδώ ο Πάπας Στέφανος Γ΄, ο Πάπας Μαρτίνος Δ΄, ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄, ο Πάπας Γρηγόριος ΙΔ΄, ο Τόμας Γουόλσεϋ, κ.ά. Στο δίπλα μοναστήρι ζει από το 1527 η κοινότητα των Βενεδικτίνων μοναζουσών.
Οι επιγραφές που βρέθηκαν στον ναό της Αγ. Καικιλίας, μία πολύτιμη πηγή που δείχνει την ιστορία του κτηρίου, συλλέχθηκαν και εκδόθηκαν από τον Βιντσέντσο Φορτσέλλα.
Τέχνη και αρχιτεκτονική
Η πρόσοψη του ναού κτίστηκε το 1725 από τον Φερντινάνντο Φούγκα. Η εμπρός αυλή είναι διακοσμημένη με αρχαία ψηφιδωτά, κίονες και έναν μαρμάρινο, μεγάλο κάνθαρο. Η πρόσοψη είναι διακοσμημένη με τον θυρεό και την αφιέρωση στον καρδινάλιο-ιερέα του ναού που πλήρωσε γι' αυτήν, τον Φραντσέσκο Ακουαβίβα ντ'Αραγκόνα.
Μεταξύ των τεχνουργημάτων που απέμειναν από το οικοδόμημα του 13ο αι. είναι μία τοιχογραφία, που αναπαριστά την Τελευταία Κρίση (1289-93) του Πιέτρο Καβαλλίνι στο χοροστάσιο των μοναζουσών και το κιβώριο (ουρανό της αγ. τράπεζας) του 1293 από τον Αρνόλφο ντι Κάμπιο. Το γοτθικό κιβώριο του ιερού αποτελείται από τέσσερις κίονες μαρμάρινους με λευκά και μαύρα νερά και είναι διακοσμημένο με αγαλματίδια αγγέλων, αγίων, προφητών και ευαγγελιστών.
Η νωπογραφία της Τελευταίας Κρίσης που παραμένει σήμερα, καλύπτει όλο το πλάτος του δυτικού τοίχου της εισόδου. Είναι μάλλον μέρος μίας σειράς σκηνών της Παλαιάς και της Νέας Διαθήκης του Καβαλλίνι, η οποία εκτεινόταν στον βόρειο και τον νότιο τοίχο, καθώς έχουν βρεθεί τμήματα της Ανάληψης (Κοίμησης) της Παρθένου και παραστάσεις από τον βίο του Ιακώβ. Οι νωπογραφίες επικαλύφθηκαν, όταν το 1724 ο Φραντσέσκο Ακουαβίβα αναδιαμόρφωσε τον χώρο, κτίζοντας ένα κιγκλίδωμα στο χοροστάσιο, το οποίο απέκοψε ένα τμήμα της Τελευταίας Κρίσης. Τη νωπογραφία, που ανακαλύφθηκε το 1900, μπορεί να δει κάποιος ορισμένες ώρες, αφού πληρώσει εισιτήριο στις Βενεδικτίνες μοναχές του ναού.
Το ημιθόλιο του ιερού έχει υπολείμματα ψηφιδωτού τού 9ου αι. και αναπαριστά τον Σωτήρα με τους Αγίους Παύλο, Καικιλία, Πασχάλιο Α΄ από τη μία μεριά και από την άλλη με τους Αγίους Πέτρο, Βαλεριανό και Αγάθη.
Η οροφή του παρεκκλησίου των Ποντσιάνι (cappella dei Ponziani) διακοσμήθηκε με τον Θεό Πατέρα με τους ευαγγελιστές (1470) του Αντόνιο ντελ Μασάρο (Αντόνιο ντα Βιτέρμπο ή ιλ Παστούρα). Το Παρεκκλήσιο των ιερών κειμηλίων έχει νωπογραφίες και περιέχει έναν πίνακα βωμού του Λουίτζι Βανβιτέλλι. Ο σηκός έχει νωπογραφία της ''Αποθέωσης της Αγ. Καικιλίας'' (1727) του Σεμπαστιάνο Κόνκα. Το ιερό περιέχει δύο πίνακες βωμού του Γκουίντο Ρένι: τους Αγίους Βαλεριανό και Καικιλία και τον ''Αποκεφαλισμό της Αγ. Καικιλίας'' (1603).
Κάτω από τον κύριο βωμό, με το κιβώριο του ντι Κάμπιο, υπάρχει υάλινη θήκη με το γλυπτό της Αγ. Καικιλίας (1600) της ύστερης Αναγέννησης του Στέφανο Μαντέρνο. Η μαρμάρινη πλάκα στο δάπεδο μπροστά από τη θήκη αναφέρει την με όρκο δήλωση του Μαντέρνο, ότι αντέγραψε το σώμα όπως το είδε, όταν ανοίχθηκε ο τάφος το 1599. Το γλυπτό δείχνει τις τρεις τσεκουριές, όπως περιγράφεται τον 5ο αι στον βίο της μάρτυρος. Υπογραμμίζει το άφθαρτο του σώματός της, χαρακτηριστικό αγιότητας, που με θαυμαστό τρόπο είχε ακόμη κρυμμένο αίμα, έπειτα από αιώνες. Το έργο μπορεί να θεωρηθεί πρώιμου Μπαρόκ, καθώς δεν αναπαριστά ιδεαλιστικά μία στιγμή ή την Αγία, αλλά με θεατρικό τρόπο τη ρεαλιστική σκηνή μίας αγίας που πεθαίνει. Είναι εντυπωσιακό, καθώς προηγείται δεκαετίες τα όμοια υψηλού Μπαρόκ γλυπτά του Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι, όπως την Ευλογημένη Λουδοβίκα Αλμπερτόνι και του Μελχιόρε Καφά τη Σάντα Ρόζα ντε Λίμα.
Η κρύπτη είναι διακοσμημένη με μαρμαροθετήματα με την τεχνική των Κοσμάτι και περιέχει το λείψανο της Αγ. Καικιλίας και του συζύγου της Αγ. Βαλεριανού. Στο ιερό της κρύπτης υπάρχει υπόλειμμα βωμού, που η επιγραφή του δείχνει ότι αφιερώθηκε από τον πάπα Γρηγόριο Ζ΄ (1073-1085) το 1080.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Τρέβορ Τόμσον
Ο Τρέβορ Τόμσον (Trevor Thompson, γεννήθηκε το Μάρτιο του 1936) είναι Βορειοϊρλανδός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας από τους πιο παραγωγικούς σκόρερ της εποχής του στη χώρα του, σημείωσε τουλάχιστον 512 γκολ σε 585 επίσημους αγώνες.
Καριέρα
Ο Τόμσον ξεκίνησε την καριέρα του ως αμυντικός στο σχολείο ενώ υπήρξε και τερματοφύλακας. Υπέγραψε στην Αρντς το 1955 και την επόμενη χρονιά μεταγράφηκε στη Γκλεντόραν. Έγινε ένα από τα είδωλα του συλλόγου σημειώνοντας 375 γκολ σε 463 επίσημους αγώνες.
Ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος δύο φορές, το 1960–61 με 22 γκολ και το 1963–64 με 21 γκολ. Ήταν ο ποδοσφαιριστής της χρονιάς το 1964, αγωνίστηκε στους επικούς ευρωπαϊκούς αγώνες με αντιπάλους τη Μπενφίκα και τη Ρέιντζερς Γλασκόβης, κέρδισε ένα Κύπελλο Ιρλανδίας το 1966, δύο τίτλους πρωταθλήματος (1964 και 1967) και συμμετοχές μεταξύ των επίλεκτων ομάδων των πρωταθλημάτων με τη Σκωτία, την Αγγλία και την Λίγκα της Ιρλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκλεντόραν ΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ζιζίνιο
Ο Τόμας Σοάρες ντα Σίλβα (Thomaz Soares da Silva), γνωστός ως Ζιζίνιο (Zizinho, πορτογαλική προφορά: [ziˈzĩɲu], 14 Οκτωβρίου 1921 – 8 Φεβρουαρίου 2002), ήταν Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Έφτασε στη διεθνή διάκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950, όπου ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών στη θέση του και ψηφίστηκε 47ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε ένα προάστιο του Σάο Γκονσάλο. Άρχισε να παίζει σε μικρές ερασιτεχνικές ομάδες στην περιοχή Ντιτερόι και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Φλαμένγκο το 1939. Το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα πραγματοποιήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1939 σε φιλικό με την Ιντεπεντιέντε της Αργεντινής. Καθιερώθηκε γρήγορα ως βασικός και σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 11 Μαΐου 1940, όταν η Φλαμένγκο νίκησε τη Σάο Κριστοβάο με 2–1. Μαζί του η ομάδα κέρδισε το πρώτο κρατικό πρωτάθλημα το 1942, και στη συνέχεια επανέλαβε την επιτυχία τα δύο επόμενα χρόνια. Έμεινε στην ομάδα μέχρι το 1950 και αγωνίστηκε σε 318 παιχνίδια σημειώνοντας 146 γκολ. Υπήρξε το μεγαλύτερο είδωλο του συλλόγου μέχρι την εμφάνιση του Ζίκο.
Επαινέθηκε ως ένας ολοκληρωμένος παίκτης, γνωστός για την εξαιρετική σειρά επιθετικών δεξιοτήτων του, όπως η ντρίμπλα, το πέρασμα και η ικανότητα χρήσης και των δύο ποδιών, καθώς και η ακρίβειά του στις μεταβιβάσεις. Ήταν ευφυής και με γνώσεις τακτικής. Οι ικανότητες αυτές του έδωσαν και εκτελεστική λειτουργία μέσα στις ομάδες που αγωνιζόταν.
Με περιπετειώδη τρόπο μεταγράφηκε στη Μπάνγκου. Έπαιξε στο σύλλογο έως το 1957 και επέστρεψε για να παίξει ως παίκτης και προπονητής ταυτόχρονα το 1961. Όταν έφυγε από την Μπανγκού ήταν ο κορυφαίος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου και ο πέμπτος καλύτερος σκόρερ, με 122 γκολ και ο πρώτος σκόρερ σε έναν αγώνα με πέντε γκολ. Ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα Καριόκα του 1952 ως πρώτος σκόρερ. Κέρδισε δύο τουρνουά στο Ρίο ντε Τζανέιρο και το τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο. Το 1957 πήγε στη Σάο Πάολο και κέρδισε τον τίτλο του Πρωταθλήματος Παουλίστα. Έκλεισε την καριέρα του για την Άουδαξ Ιταλιάνο, στη Χιλή.
Με την εθνική Βραζιλίας αγωνίστηκε σε 53 συναντήσεις και σημείωσε 30 τέρματα. Ήταν τροπαιούχος του Πρωταθλήματος Νότιας Αμερικής (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα) το 1949, όταν η Βραζιλία εντυπωσιάζοντας κέρδισε την Ουρουγουάη με 5–1 (ένα γκολ δικό του) έχοντας ήδη χάσει δύο τελικούς της διοργάνωσης νωρίτερα. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950, ο Ζιζίνιο εξελέγη ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης, αν και δεν έπαιξε στους δύο πρώτους αγώνες λόγω τραυματισμού. Αλλά μετά την ένταξή του στην ομάδα, εντυπωσίασε τους θεατές με τις εμφανίσεις του. Στον αγώνα απέναντι στη Γιουγκοσλαβία, πέτυχε ένα γκολ σε δύο "αντίτυπα". Είχε πετύχει ένα καθαρό γκολ αλλά ο διαιτητής το ακύρωσε άδικα. Τότε αυτός το επανέλαβε ακριβώς. Μπήκε στη περιοχή από το ίδιο σημείο, απέφευγε τον ίδιο αμυντικό με την ίδια χάρη, ξεφεύγοντας από τα αριστερά, κι έστειλε τη μπάλα στην ίδια ακριβώς γωνία του τέρματος. Ύστερα την κλότσησε με οργή πολλές φορές πάνω στα δίκτυα. Ο διαιτητής κατάλαβε ότι ο Ζιζίνιο ήταν ικανός να επαναλάβει εκείνο το γκολ δέκα φορές και υποχρεώθηκε να το καταλογίσει. Με τον κεντρικό επιθετικό Αντεμίρ σε μεγάλη φόρμα, και τους Ζιζίνιο, Ζαϊρ να πρωταγωνιστούν στη μεσοεπιθετική γραμμή οι Βραζιλιάνοι διέλυσαν Σουηδία και Ισπανία με 7–1 και 6–1 αντίστοιχα. Αξιοσημείωτη ήταν η εμφάνισή του απέναντι στην Ισπανία, στην οποία ο παίκτης έλαβε θερμά σχόλια από τον διεθνή τύπο, και χαρακτηρίστηκε ιδιοφυΐα.
Στο αγώνα απέναντι στην Ουρουγουάη (που ονομάστηκε Maracanaço (Μαρακανάζο), δηλαδή το κάζο του Μαρακανά) θεωρήθηκε ο καλύτερος παίκτης της Βραζιλίας της συνάντησης, όπου η "σελεσάο" χρειαζόταν έστω μία ισοπαλία για να αναδειχθεί πρωταθλήτρια κόσμου. Η ήττα της 16ης Ιουλίου του 1950 από την Ουρουγουάη με 2–1, έφερε μία σειρά τραγικών επιπτώσεων, καθώς η επιτυχία της "σελεσάο" είχε θεωρηθεί σίγουρη από τον κόσμο και η επιθυμία γι' αυτήν ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Δεκάδες άτομα σε ολόκληρη τη χώρα αυτοκτονούσαν μη μπορώντας να αντέξουν το πένθος. Στο στάδιο Μαρακανά δύο άτομα αυτοκτόνησαν πηδώντας από τις κερκίδες, τρεις φίλαθλοι απεβίωσαν από καρδιακή προσβολή και στο Ρίο άλλοι πηδούσαν από τα μπαλκόνια. Ο κόσμος θρηνούσε και πολλοί δήλωναν πως δεν θα ξαναπατήσουν σε γήπεδο. Η γρουσούζικη εμφάνιση στις φανέλες του τελικού δεν φορέθηκε ποτέ ξανά από τη "σελεσάο". Οι εφημερίδες κατάπιαν τα πρωτοσέλιδα φύλλα της προηγούμενης ημέρας που παρουσίαζαν την ομάδα ως "αυτοί είναι οι παγκόσμιοι πρωταθλητές", καθώς και όσα ετοίμαζαν με θριαμβολογίες. Το πρωτοσέλιδο Nunca mais meu Brasil (Ποτέ πια Βραζιλία μου) έφτανε για να αποτυπώσει άριστα την τραγικότητα του γεγονότος. Ο ίδιος σε μετέπειτα συνέντευξή του απέδωσε το αποτέλεσμα στην έλλειψη επαρκούς αγωνιστικής οργάνωσης της ομάδας και στην εμμονή στο σύστημα WM των τελευταίων δεκαετιών που αποδυνάμωσε περισσότερο την άμυνα της ομάδας σε σύγκριση με τις απαιτήσεις της περίστασης.
Οι επιπτώσεις της ήττας που παραμένει η μεγαλύτερη εθνική τραγωδία στην ιστορία του αθλητισμού της χώρας ήταν άμεσες: οι παίκτες που αγωνίστηκαν θεωρήθηκαν "καταραμένοι" και δεν μπόρεσαν ποτέ ξανά να αγωνιστούν στη Βραζιλία. Έτσι ήρθε ο αποκλεισμός του από το Κόπα Αμέρικα του 1953. Απουσίασε επίσης και από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954, μία επιλογή αμφιλεγόμενη καθώς εξακολουθούσε να θεωρείται ο κορυφαίος παίκτης στη Βραζιλία. Μετά την ήττα της εθνικής ομάδας στη διοργάνωση από την Ουγγαρία, ο Ζιζίνιο κλήθηκε ξανά το 1955 για το Κύπελλο Bernardo O'Higgins και το Κύπελλο Oswaldo Cruz. Έκλεισε τη διεθνή του σταδιοδρομία σε ηλικία 35 ετών στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Νότιας Αμερικής το 1957 χάνοντας στον κρίσιμο αγώνα από την Αργεντινή με 3–0.
Είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο Κόπα Αμέρικα με 17 τέρματα. Ο Πελέ έλεγε ότι ο Ζιζίνιο ήταν ο καλύτερος παίκτης που είχε δει ποτέ, ενώ μερικοί τον θεωρούν ως τον καλύτερο παίκτη στην ιστορία της Βραζιλίας έως ότου εμφανίστηκε ο ίδιος ο Πελέ. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας, ακολούθησε καριέρα προπονητή στη Μπάνγκου και στη Βάσκο ντα Γκάμα. Παρά το γεγονός ότι λατρεύτηκε στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της Βραζιλίας ως αστέρι, σημείωνε πάντα ότι "τον θυμόταν περισσότερο για το 1950 παρά για τις δόξες του". Διαφορετικά, ήταν ένας ταπεινός άντρας, ο οποίος πέρασε τα χρόνια μετά το ποδόσφαιρο ως εργαζόμενος στην τοπική αυτοδιοίκηση. Απεβίωσε το 2002. Σχεδόν 250 άτομα παρευρέθηκαν στην κηδεία του σε μια μεγάλη εκκλησία, αλλά όχι εκείνη που αντικατοπτρίζει το ταλέντο του για το παιχνίδι ή τη χαρά που έδωσε στους ανθρώπους που τον είδαν να παίζει. Οι λίγοι που επέζησαν και τον είδαν, γνώριζαν εκείνη την ημέρα ότι η Βραζιλία είχε χάσει ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά αστέρια όλων των εποχών.
Τίτλοι και διακρίσεις
Με συλλόγους Βραζιλία Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1950Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άουδαξ Ιταλιάνο Λα Φλορίδα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Ελιζαβέτα Ναρίσκινα
Η Πριγκίπισσα Ελιζαβέτα «Ζιζί» Αλεξέεβνα Ναρίσκινα το γένος Κουρακίν (1838-1928) ήταν Ρωσίδα ευγενής, υπάλληλος της αυτοκρατορικής αυλής και συγγραφέας απομνημονευμάτων. Υπηρέτησε ως Όμπερ - Χοφμάιστεριν (κυρία των Ρομπών) για να αυτοκράτει την Αλεξάνδρα Φεοντορόβνα (Άλιξ της Έσσης) από το 1910 έως το 1917.
Ζωή
Ήταν η κόρη των Κουράκιν και Τζούλια Γκολίτσυν. Παντρεύτηκε τον Ανατόλυ Ντιμιτρίεβιτς Ναρύσκιν (1829-1883). Είχαν δύο παιδιά, έναν γιο τον Κύριλο (1868-1924) που ήταν στρατηγός και μία κόρη τη Βέρα (1874-1951) που παντρεύτηκε τον κυβερνήτη του Γιάροσλαβ, Ντιμίτρι Νικολάεβιτς Τατίσεβ (1867-1919).
Καριέρα στην Αυλή
Διορίστηκε επικεφαλής κυρία επί των τιμών για την αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα διαδεχόμενη την Μαρία Γκολιτζύνα, που πέθανε το 1910. Ως εκ τούτου, ήταν η πρώτη στην τάξη των γυναικών κατόχων θέσεων στο νοικοκυριό της αυτοκράτειρας και υπεύθυνη για τις κυρίες επί των τιμών.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, παρέμεινε σε υπηρεσία στο Τσάρκογιε Σελό με την αυτοκράτειρα μαζί με τις κυρίες επί των τιμών, πριγκίπισσα Σόνια Ορμπελιάνι (γ. 1915), Ο.Ε. Μπουτζόου, Σόφι Μπουξόεβεντεν και Αναστασία Γκεντρίκοβα.
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση, παρέμεινε κατά τη διάρκεια του κατ' οίκον περιορισμού του πρώην τσάρου και της αυτοκράτειρας στο Τσάρκογιε Σελό. Στις 21 Μαρτίου, όταν το προσωπικό του νοικοκυριού ενημερώθηκε από την κυβέρνηση ότι θα έπρεπε να επιλέξει να φύγει ή να παραμείνει και στο εξής να υποβληθεί στους όρους του κατ' οίκον περιορισμού, επέλεξε να παραμείνει. Σε ένα σημείο, η Ναρίσκινα πρότεινε ανεπιτυχώς στην Αλεξάνδρα ότι εκείνη και ο Νικόλαος μπορούσαν να διαφύγουν χωρίς τα παιδιά τους (που ήταν άρρωστοι και δεν μπορούσαν να μετακινηθούν), τα οποία θα μπορούσαν να αφήσουν στη φροντίδα της Ναρίσκινα, η οποία στη συνέχεια θα πήγαινε τα παιδιά στους γονείς τους, όταν θα είχαν αναρρώσει από την ασθένειά τους.
Στις 8 Απριλίου, ο Κέρενσκι τους ενημέρωσε ότι υπήρχαν σχέδια για διαχωρισμό της Αλεξάνδρας από την υπόλοιπη οικογένεια για πολιτικούς λόγους. Η Ναρίσκινα, σύμφωνα με τη Σοφία Μπουξοέβντεν, διαμαρτυρήθηκε και κατάφερε να τον πείσει να απέχει από αυτό, καθώς θα ήταν σκληρό να χωριστούν τα παιδιά από τη μητέρα τους, ενώ ήταν άρρωστα. Αντ 'αυτού, ο Κερένσκι επέλεξε να κρατήσει τον πρώην αυτοκράτορα σε διαφορετικό πάτωμα του ανακτόρου έως ότου ανέκρινε την Αλεξάνδρα για την πολιτική της συμμετοχή (συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε στις 25 Απριλίου).
Τελικά, η Ναρίσκινα δεν συνόδευσε την Αλεξάνδρα στη Σιβηρία, καθώς αρρώστησε με βροχίτιδα και έφυγε για λόγους υγείας στις 27 Μαΐου. Έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα σε ένα σπίτι αγροτών στο πρώην κτήμα της στην περιοχή Τβερ, μέχρι που κατάφερε να ταξιδέψει στα σύνορα με τη βοήθεια της πρώην υπηρέτριας της και από εκεί στη Δανία και μετά στο Παρίσι, όπου ζούσαν ο Τάστιτσεφ εγγονός της και ο ανιψιός της πρίγκιπας Κουράκιν.
Απομνημονεύματα
Δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της: Κάτω από τρία τσάρους: τα απομνημονεύματα της κυρίας επί των τιμών, Ελισάβετ Ναρίσκιν-Κουράκιν (1931).
Γιάκομπ Πάινας
Ο Γιάκομπ Πάινας (ολλανδικά: Jacob Symonsz. Pynas (αναγραφόμενος επίσης και Pijnas) Χάαρλεμ, 1592 – Άμστερνταμ ή Ντελφτ, 1650) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος ασχολήθηκε με κοσμικές, μυθολογικές και ιστορικές απεικονίσεις.
Βιογραφία
Ο Γιάκομπ και ο αδελφός του Γιαν προέρχονταν από οικογένεια καθολικών πατρικίων του Άλκμααρ. Ο πατέρας τους, Σάιμον Γιανς Μπράουβερ (Symon Jans Brouwer) νυμφεύτηκε τη μητέρα τους, τη «γριά Νέλλυ» Γιάκομπσντρ. Χαρενκαρσπελ ("Oude" Nelly Jacobsdr. Harencarspell) από το Άμστερνταμ και έγινε και αυτός πολίτης της πόλης. Το επώνυμο Pynas προήλθε από το μικρό πλοιάριο (ολλανδ. pinas), το οποίο απέκτησε ο πατέρας τους το 1594.
Οι αδελφοί Πάινας υπέγραφαν τα έργα τους ως «J Paynas» ή με αρχικά και αυτό έχει δημιουργήσει μεγάλη σύγχυση σχετικά με την απόδοση των έργων στον καθένα.
Ο Γιαν Πάινας είναι τεκμηριωμένο ότι πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιταλία, μαζί με τον Πίτερ Λάστμαν κατά το χρονικό διάστημα 1605 - 1607, οπότε και επέστρεψαν στο Άμστερνταμ. Έχει γίνει η υπόθεση ότι ο Γιάκομπ εκπαιδεύτηκε στη ζωγραφική από τον αδελφό του, τον οποίο ακολούθησε σε ταξίδι στην Ιταλία, αλλά μεταγενέστερα. Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν αναφέρει ότι πραγματοποίησε το πρώτο ταξίδι, με τον αδελφό του και τον Λάστμαν, αλλά κάτι τέτοιο είναι απίθανο, δεδομένης της τότε ηλικίας του Γιάκομπ (θα πρέπει να ήταν τότε μόλις δεκατριών ετών). Ο Γιαν πραγματοποίησε και δεύτερο ταξίδι στη Ρώμη το 1617, αλλά και πάλι παραμένει αβέβαιο αν ο Γιάκομπ ήταν μαζί του. Ορισμένες πηγές αναφέρουν το ταξίδι του Γιάκομπ ως βέβαιο, λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι ο Γιάκομπ αργότερα δημιούργησε πολλά σχέδια και πίνακες σε ιταλικό ύφος, αλλά αυτό δεν αποτελεί απόδειξη, καθώς μπορεί να βασίστηκε σε σχέδια που είχε δημιουργήσει στην Ιταλία ο αδελφός του. Από την άλλη, ορισμένοι πίνακες του Γιάκομπ εμφανίζουν σαφή την επιρροή του Γερμανού ζωγράφου Άνταμ Ελζχάιμερ αλλά και του Πάουλ Μπριλ, οι οποίοι τότε εργάζονταν στη Ρώμη.
Η αδελφή τους, Μέινσχε (Meynsge), παντρεύτηκε τον καλλιτέχνη Γιαν Τενχνάχελ (Jan Tengnagel) το 1611.
Άννα Βορόντσοβα
Η κόμισσα Άννα Κάρλοβνα Βορόντσοβα, το γένος Σκαυρόνσκαγια, 2/18 Δεκεμβρίου 1722 - 31 Δεκεμβρίου / 11 Ιανουαρίου 1776), ήταν μία Ρωσίδα κυρία επί των τιμών, οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού και ευγενής, εξαδέλφη της αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Ρωσίας. Παντρεύτηκε τον Καγκελάριο Κόμη Μιχαήλ Ιλαριόνοβιτς Βόροντσοφ.
Γιάκομπ Πάινας
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, ο Ρέμπραντ διετέλεσε μαθητής του Γιάκομπ, όταν ολοκλήρωσε την επί ένα περίπου εξάμηνο μαθητεία του με τον Πίτερ Λάστμαν, πριν δημιουργήσει το δικό του εργαστήριο στο Λέιντεν.
Κατά την περίοδο 1632 - 1639, ύστερα από τον θάνατο του αδελφού του στο Άμστερνταμ το 1631, ο Γιάκομπ μετοίκησε στο Ντελφτ, όπου, στις 12 Νοεμβρίου 1632 έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Μαθητής του διετέλεσε ο Μπαρτολομέους Μπρέινμπερχ (Bartholomeus Breenberg).
Άννα Βορόντσοβα
Ζωή
Η Άννα Κάρλοβνα βρισκόταν συνεχώς κοντά στην αυτοκράτειρα και η Ελισάβετ ήταν συχνά ανεπίσημα στο σπίτι της, όπου συναντιόταν με όλους τους ξένους κατοίκους της ρωσικής αυλής και χάρη στη σύζυγό του, ο Βόροντσοφ, ο Μεγάλος Καγκελάριος, ασκούσε επιρροή στην εξωτερική πολιτική.
Γιάκομπ Πάινας
Βιογραφία
Θεωρείται ότι επηρέασε σημαντικά τον Ρέμπραντ. Ωστόσο, σε απογραφή των πινάκων που κατείχε ο Ρέμπραντ το 1648, καταγράφονται τρεις πίνακες του Γιαν Πάινας και κανένας του Γιάκομπ.
Άννα Βορόντσοβα
Ζωή
Στις 9 Φεβρουαρίου 1760 η Άννα Κάρλοβνα έλαβε το μεγάλο σταυρό του Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης. Στις 29 Ιουνίου 1760 η Άννα Κάρλοβνα έγινε επικεφαλής της αυλής της Ελισάβετ.
Κατά τη σύντομη βασιλεία του Πέτρου Γ΄ της Ρωσίας, οι Βορόντσοφ ανήκαν εξ ολοκλήρου στην πλευρά του Αυτοκράτορα και συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που τον συνόδευσαν στις 28 Ιουνίου 1762 στο Ορανιενμπάουμ στο Κρόνσταντ.
Αφού χήρεψε το 1767, η κόμισσα Άννα Κάρλοβνα δεν έπαιξε ξανά εξέχοντα ρόλο στην αυλή, αν και ο Τσαρέβιτς Παύλος Πετρόβιτς την αποκαλούσε θεία.
Γιάκομπ Πάινας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Άννα Βορόντσοβα
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες των Ρομπών Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Θάνατοι τον Νοέμβριο του 2018
Παραπομπές
11
Μονή Ευαγγελίστριας Δάφνης Αχαΐας
Η Μονή Ευαγγελίστριας είναι γυναικεία Κοινοβιακή Μονή που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Δάφνη Καλαβρύτων και είναι χτισμένη στις παρυφές του βουνού Κορακοφωλιά, σε υψόμετρο 931 μέτρων, στα ΒΔ. του βουνού του Αγίου Μάμαντος. Απέχει 46 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 112 περίπου χιλιόμετρα από την Πάτρα.