cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Μαλατέστας
Βιογραφικά στοιχεία
Πέθανε το 1979 και κηδεύτηκε στις 3 Ιουλίου από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ειρήνη Δ. Ροδίτου και απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη.
Διαγωνισμός Χορωδίας Eurovision
170px|μικρογραφία|δεξιά|Λογότυπο του Διαγωνισμού Χορωδίας Eurovision. Ο Διαγωνισμός Χορωδίας Eurovision είναι διετής χορωδιακός διαγωνισμός εμπνευσμένος από τους Παγκόσμιους Χορωδικούς Αγώνες, που διοργανώνονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση Ραδιοτηλεοπτικών Οργανώσεων (EBU) και το Ίδρυμα Interkultur και είναι ανοιχτοί στους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς που είναι μέλη της EBU. Ο εναρκτήριος διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στις 22 Ιουλίου 2017 στη Ρίγα της Λετονίας.
Προέλευση
Η Χορωδία της Χρονιάς της Eurovision είναι μια νέα εκδήλωση που ξεκίνησε από την EBU και η τελευταία εκδήλωση που θα ξεκινήσει από το Eurovision Magic Circus Show 2010. Η εκδήλωση θα αποτελείται από μη επαγγελματικές χορωδίες που είναι μέλη της EBU, Που θα διεξαχθεί στις 22 Ιουλίου 2017 και θα φιλοξενηθεί από τον Λετονικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Latvijas Televīzija (LTV) και θα συμπέσει με την τελετή λήξης των ευρωπαϊκών χορευτικών αγώνων 2017. Η εκδήλωση επιβεβαιώθηκε επισήμως στις 30 Νοεμβρίου 2016, ανάλογα με εύλογο ενδιαφέρον από ενεργά μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοτηλεοπτικών Εκπομπών. Στις 21 Ιουλίου 2017, ανακοινώθηκε ότι η Χορωδία της Χρονιάς της Ευρωζώνης θα είναι διαγωνισμός διετούς διάρκειας, εκτός και αν τα αριθμητικά δεδομένα ήταν υψηλότερα από τα αναμενόμενα.
Μορφή
Τα μέλη της χορωδίας της EBU θα αγωνιστούν για τον τίτλο της Χορωδίας της Χρονιάς της Ευρωζώνης, με βραβεία που θα περιλαμβάνουν μια σύμβαση εγγραφής για τη νικήτρια χορωδία. Κάθε χορωδία εκτελεί ένα ασυνόδευτο σύνολο έξι λεπτών σε οποιοδήποτε είδος και κρίνεται από κριτική επιτροπή υψηλού επιπέδου που αποφασίζει τον νικητή.
Συμμετέχοντες χώρες
Περιλαμβάνονται όλες οι χώρες που έχουν συμμετάσχει στον διαγωνισμό παράλληλα με το έτος κατά το οποίο πραγματοποίησαν το ντεμπούτο τους:
Φιλοξενία
Το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων του διαγωνισμού καλύπτεται από εμπορικούς χορηγούς και συνεισφορές από τα άλλα συμμετέχοντα έθνη. Ο διαγωνισμός θεωρείται μια μοναδική ευκαιρία για την προώθηση της χώρας υποδοχής ως τουριστικού προορισμού. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει μια λίστα πόλεων και χώρων που φιλοξένησαν τη Χορωδία της Χρονιάς της Ευρωζώνης, μία ή περισσότερες φορές. Οι μελλοντικοί χώροι εμφανίζονται με πλάγιους χαρακτήρες.
Κατάλογος χωρών ανά παραγωγή φυσικού αερίου
Αυτός είναι ένας κατάλογος των χωρών ανά παραγωγή φυσικού αέριου με βάση στατιστικά στοιχεία από τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας.
Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας, οι 10 μεγαλύτεροι παραγωγοί φυσικού αερίου το 2013 ήταν (σε εκατομμύρια κυβικά μέτρα): 1) Ηνωμένες Πολιτείες 689 (19.8%), 2) Ρωσία 671 (19.3%), 3)Ιράν 255 (5.86%), 4)Κατάρ 161 (4.6%), 5) Καναδάς 155 (4.5%), 6) Κίνα 115 (3.3%), 7) Νορβηγία 109 (3.1%), 8) Ολλανδία 86 (2.5%), 9) Σαουδική Αραβία 84 (2.4%), 10) Αλγερία 80 (2.3%), οι οποίες μαζί παράγουν τα δύο τρίτα της παγκόσμιας παραγωγής των 3,479 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων.
Τάσεις παραγωγής
Το 2009, η παγκόσμια παραγωγή φυσικού αερίου μειώθηκε κατά 2,8%. Υπήρχαν διαφορετικές τάσεις μεταξύ των μεγαλύτερων παραγωγών φυσικού αερίου. Οι ΗΠΑ έγιναν ο μεγαλύτερος παραγωγός φυσικού αερίου, ξεπερνώντας τη Ρωσία.
Το 2010, η Ρωσία επέστρεψε στην πρώτη θέση. Η παραγωγή του φυσικού αερίου αυξήθηκε κατά 4,4% και υπήρξε ισορροπημένη συρρίκνωση της παραγωγής στις Ευρωπαϊκές χώρες (-9%, παρά την αύξηση των αποτελεσμάτων στη Νορβηγία και στις Κάτω Χώρες). Ο ΟΟΣΑ, επομένως, δημοσίευσε μια μικρή αύξηση 0,1% το 2009. Αντίθετα, η παραγωγή φυσικού αερίου στη Ρωσία είχε μειωθεί κατά 12%, ενώ η Αλγερία είχε μια σημαντική μείωση στην παραγωγή (-6%). Στη Μέση Ανατολή, η ανάπτυξη της παραγωγής φυσικού αερίου επιβραδύνθηκε και αυξήθηκε με βραδύτερο ρυθμό σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος (4% από 7% το 2008).
Παραγωγή φυσικού αερίου
Τα δεδομένα στον ακόλουθο πίνακα προέρχονται από το The World Factbook.
Παραπομπές
Παραγωγη
South Park: The Fractured but Whole
Το South Park: The Fractured but Whole είναι βιντεοπαιχνίδι ρόλων που αναπτύχθηκε από την Ubisoft σε συνεργασία με την South Park Digital Studios. Βασίζεται στη σειρά κινουμένων σχεδίων South Park και αποτελεί συνέχεια του παιχνιδιού του 2014 South Park: The Stick of Truth. Κυκλοφόρησε στις 17 Οκτωβρίου του 2017 για PlayStation 4, Xbox One και Microsoft Windows, και στις 24 Απριλίου του 2018 για το Nintendo Switch.
Πλοκή
Το South Park: The Fractured but Whole εξελίσσεται στο South Park, φανταστική πόλη στα Βραχώδη Όρη του Κολοράντο. Τα γεγονότα του παιχνιδιού λαμβάνουν χώρα μία μέρα μετά από εκείνα του προηγούμενου παιχνιδιού, The Stick of Truth. Ο παίκτης ελέγχει πάλι το New Kid. Τα παιδιά το παιχνίδι ρόλων τους για να γίνουν υπέρ-ήρωες και να δημιουργήσουν φραντζάιζ μέσων ενημέρωσης. Μη μπορώντας να συμφωνήσουν ποιος θα πάρει μια ταινία ή σειρά στο Netflix, οι χαρακτήρες χωρίζονται σε δύο αντίπαλες ομάδες, τους Coon and Friends και τους Freedom Pals, οι οποίες προσπαθούν να φτιάξουν πρώτες το δικό τους φραντζάιζ.
Ανάπτυξη
Το Μάρτιο 2014, ο συν-δημιουργός του South Park Ματ Στόουν δήλωσε ότι ο ίδιος και ο Τρέι Πάρκερ ήταν ανοιχτοί στο να δημιουργήσουν τη συνέχεια του παιχνιδιού, ανάλογα με την υποδοχή που θα λάμβανε το South Park: The Stick of Truth.
Η συνέχεια, το South Park: The Fractured but Whole, ανακοινώθηκε επίσημα στις 15 Ιουνίου του 2015. Το παιχνίδι αναπτύχθηκε από την Ubisoft San Franciscoμ αντικαθιστώντας την Obsidian Entertainment, για τα Playstation 4, Xbox One και Microsoft Windows.
Υποδοχή
Το South Park: The Fractured but Whole δέχθηκε κυρίως θετικές κριτικές, σύμφωνα με το Metacritic.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:South Park Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo Switch Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Ubisoft Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2017 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ταξίδι στον χρόνο Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών
Φράνσις Μπέικον (καλλιτέχνης)
Ο Φράνσις Μπέικον (Francis Bacon, 28 Οκτωβρίου 1909 – 28 Απριλίου 1992) ήταν Βρετανός ζωγράφος φιγούρων ιρλανδικής καταγωγής, γνωστός για το τολμηρό, γκροτέσκο, συναισθηματικά φορτισμένο και ωμό ύφος ζωγραφικής. Είναι γνωστότερος για τις απεικονίσεις με θέμα τους πάπες, τη σταύρωση και τα πορτραίτα στενών του φίλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιρλανδοί καλλιτέχνες
Ίστρος (πόλη)
Η πόλη Ίστρος (ο) ή Ιστρία  ήταν αρχαία ελληνική αποικία κοντά στις εκβολές του Δούναβη (γνωστός ως Ίστρος στα Αρχαία Ελληνικά) στη δυτική ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Αναφέρεται από τον γεωγράφο Σκύμνο τον Χίο περί το 110 π.Χ., στο έργο του ‘Περιήγησις’. Ο Ευσέβιος Καισαρείας αναφέρει ότι ιδρύθηκε περί την 33η Ολυμπιάδα, ήτοι περί το 657-656 π.Χ. Ήταν ο πρώτος αστικός οικισμός στην ρουμανική επικράτεια, όταν ιδρύθηκε από τους αποίκους της Μιλήτου τον 7ο αιώνα π.Χ. Ήταν υπό ρωμαϊκή κυριαρχία από τον 1ο έως τον 3ο αιώνα μ.Χ. Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται κοντά στη σημερινή Ίστρια (Istria) της Ρουμανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρουμανία Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Μοβσές Χορενατσί
Ο Μοβσές Χορενατσί (αρμενικά: Մովսես Խորենացի, π. 410 με δεκαετία του 490), γνωστός και ως Μωυσής της Χορέν ή Μωυσής ο Χωρηνός, ήταν επιφανής Αρμένιος ιστορικός της ύστερης Αρχαιότητας και συγγραφέας της Ιστορίας της Αρμενίας.
Ο Χορενατσί αναγνωρίζεται ως ο παλαιότερος γνωστός ιστοριογράφος του οποίου το έργο στην ιστορία της Αρμενίας είναι γραμμένο στα αρμενικά, αλλά ήταν επίσης ποιητής, υμνογράφος και γραμματικός. Η Ιστορία της Αρμενίας γράφηκε εκ μέρους του πρίγκιπα Σαχάκ της δυναστείας των Μπαγρατιδών είχε τεράστιο αντίκτυπο στην αρμενική ιστοριογραφία. Χρησιμοποιήθηκε ευρέως από Αρμένιους συγγραφείς του ύστερου μεσαίωνα. Αν και άλλοι Αρμένιοι όπως ο Αγαθάγγελος είχαν γράψει χρονικά στην ιστορία της Αρμενίας, το έργο του Μοβσές είναι ιδιαίτερα σημαντικό καθώς περιλαμβάνει μοναδικό υλικό στις παλιές προφορικές παραδόσεις στην Αρμενία πριν την εξάπλωση του χριστιανισμού και, πιο σημαντικό, ακολουθεί την ιστορία της Αρμενίας μέχρι τις απαρχές της.
Ο Χορενατσί θεωρείται ο «πατέρας της Αρμενικής ιστορίας» και μερικές φορές αναφέρεται ως ο «Αρμένιος Ηρόδοτος». Το έργο του Χορενατσί ήταν η πρώτη προσπάθεια να καταγραφεί ολόκληρη η ιστορία της Αρμενίας.
Ο Μοβσές ήταν μαθητής του Μεσρώπ Μαστότς, εφευρέτη του αρμενικού αλφάβητου, και αναγνωρίζεται από την Αρμενική Αποστολική Εκκλησία ως ένας από τους ιερούς μεταφραστές.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Λεπτομέρειες για τη βιογραφία του Μοβσές δίνονται στο τέλος της Ιστορίας των Αρμενίων, αλλά επιπλέον πληροφορίες δίνονται από μεταγενέστερους μεσαιωνικούς Αρμένιους ιστορικούς τα οποία επιτρέπουν σε σύγχρονους μελετητές να ενώσουν τις επιπλέουν πληροφορίες. Ο Μοβσές θεωρείται ότι γεννήθηκε στο χωριό Χόρνι (γνωστό και ως Χορόν ή Χορόνκ), στην αρμενική επαρχία Ταρών ή Τουρουμπεράν, περί το 410. Όμως, κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν ότι αν είχε γεννηθεί εκεί, θα ήταν γνωστός ως Μωυσής της Χορνέχ ή Χορόν και αντ'αυτού προτείνουν ότι γεννήθηκε στην επαρχία Σιουνίκ, στο χωριό Χορενά, στην περιοχή του Χαρμπάντ.
Επιστροφή στην Αρμενία
thumb|250px|Ο Μωυσής της Κορέν σε χειρόγραφο του 14ου αιώνα Οι μαθητές έφυγαν από την Αρμενία κάποια στιγμή ανάμεσα στο 432 και 435. Πρώτα πήγαν στην Έδεσσα Μεσοποταμίας όπου σπούδασαν στις τοπικές βιβλιοθήκες. Στη συνέχεια μετακινήθηκαν προς την Ιερουσαλήμ και την Αλεξάνδρεια. Αφότου σπούδασαν στην Αλεξάνδρεια για 5 με 6 χρόνια, ο Μοβσές και οι συμμαθητές του επέστρεψαν στην Αρμενία, όπου έμαθαν ότι ο Μεσρόπ και ο Σαχάκ είχαν πεθάνει. Ο Μοβσές εξέφρασε τη θλίψη του σε ένα εδάφιο στο τέλος της Ιστορίας της Αρμενίας.
Επιπλέον, περιπλέκοντας τα προβλήματά τους, η ατμόσφαιρα στην Αρμενία όταν επέστρεψαν ήταν ιδιαίτερα εχθρική και αντιμετωπίστηκαν με περιφρόνηση από τους ντόπιους. Ενώ οι μεταγενέστεροι Αρμένιοι ιστορικοί κατηγόρησαν για αυτή την στάση την άγνοια του πληθυσμού, όμως μια άλλη αιτία μπορεί να ήταν η περσική ιδεολογία και πολιτική, καθώς οι ηγεμόνες «δεν ανέχονταν μορφωμένους νέους μελετητές οι οποίοι είχαν μόλις φτάσει από ελληνικά κέντρα μάθησης». Δεδομένης αυτής της ατμόσφαιρας και της δίωξης από τους Πέρσες, ο Μοβσές κρύφτηκε σε ένα χωριό κοντά στο Βαγαρσαπάτ και έζησε σε σχετική απομόνωση για αρκετές δεκαετίες.
Ο Γκιούτ, Καθολικός Πασών των Αρμενίων (461-471), μια μέρα συνάντησε τον Μοβσές ενώ ταξίδευε στην περιοχή, μη γνωρίζοντας την πραγματική του ταυτότητα, τον προσκάλεσε σε δείπνο μαζί με πολλές από τους μαθητές του. Ο Μοβσές αρχικά ήταν σιωπηλός, αλλά αργότερα, οι μαθητές του Γκιούτ τον προέτρεψαν να μιλήσει, με τον Μοβσές να απαγγέλλει έναν εξαιρετικό λόγο. Ένας από τους μαθητές του Καθολικού αναγνώρισε τον Μοβσές ως ένα από τα άτομα που αναζητεί ο Γκιουτ και γρήγορα αντιλήφθηκε ότι ο Γκιουτ και ο Μοβσές ήταν συμμαθητές και φίλοι. Ο Γκιουτ φίλησε τον Μοβσές και, είτε επειδή ήταν Χαλκηδόνιος χριστιανός ή τουλάχιστον ανεκτικός σε αυτούς (ο Μοβσές ήταν Χαλκηδόνιος), τον διόρισε επίσκοπο στο Μπαγκρεβάν.
Ιστορία των Αρμενίων
Ενόσω ήταν επίσκοπος, ο Μοβσές προσεγγίστηκε από τον πρίγκιπα Σαχάκ Μπαγρατίδη (πέθανε το 482, κατά τη διάρκεια της μάχης Χαρμανά εναντίων του περσικού στρατού), ο οποίος, έχοντας ακούσει για τη φήμη του Μοβσές, του ζήτησε να γράψει την ιστορία των Αρμενίων, ειδικά τις βιογραφίες των Αρμένιων βαιλιάδων και τις απαρχές των Αρμενικών οικογενειών ναχαράρ (ευγενών). Ο Μοβσές συμφώνησε και ολοκλήρωσε το βιβλίο του κάποια στιγμή το 482. Όμως, ο Αρτασές Ματεβοσιάν, ειδικός στα μεσαιωνικά αρμενικά χειρόγραφα, πρότεινε ότι ο Μοβσές ολοκλήρωσε την Ιστορία το έτος 474.
Ένας από τους κύριους λόγους για τον οποίο ανέλαβε την παράκληση του πρίγκιπα Σαχάκ δίνεται στο πρώτο τμήμα του έργου: «Αν και είμαστε μικροί και πολύ περιορισμένοι σε αριθμό και έχουν κατακτηθεί πολλές φορές από ξένα βασίλεια, πολλές πράξεις ανδρείας έλαβαν χώρα στη γη μας, άξιες να γραφτούν και να ενθυμούνται, αλλά κανείς μέχρι τώρα δεν έχει ασχοληθεί να τις καταγράψει.» Το έργο του είναι το πρώτο ιστορικό αρχείο το οποίο καλύπτει ολόκληρη την ιστορία της Αρμενίας από την πολύ αρχαία περίοδο μέχρι τον θάνατο του ιστορικού. Η Ιστορία του Χορενατσί ήταν το βιβλίο στο οποίο γινόταν η μελέτη της ιστορίας της Αρμενίας μέχρι τον 18ο αιώνα. Το κείμενο διαθέτει πλούσιες περιγραφές των προφορικών παραδόσεων οι οποίες ήταν δημοφιλείς εκείνη την εποχή στους Αρμένιους, όπως η ιστορία αγάπης του Αρτάσες και της Σατενίκ και η γέννηση του θεού Βαχάγκν. Ο Μοβσές έζησε αρκετά ακόμη χρόνια μετά την ολοκλήρωση του έργου και πέθανε κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας του 490.
Αναφορές
Συνήθως αναγνωρίζονται τρεις πιθανές πρώιμες αναφορές στο Μοβσές από άλλες πηγές. Η πρώτη είναι η Ιστορία των Αρμενίων του Λαζάρ Παρπετσί (περίπου 500 μ.Χ.), στην οποία ο συγγραφέας περιγράφει λεπτομερώς τη δίωξη πολλών αξιοσημείωτων Αρμενίων, συμπεριλαμβανομένου του «ευλογημένου Μοβσές του φιλοσόφου», ο οποίος αναγνωρίζεται από κάποιους μελετητές ως ο Μοβσές Χορενατσί. Αλλά δεν αναφέρεται από τον Παρπετσί ότι εκείνος ο Μοβσές είχε γράψει ιστορικά έργα. Η δεύτερη είναι το Βιβλίο των Γραμμάτων (6ος αιώνας), το οποίο περιλαμβάνει μια σύντομη θεολογική πραγματεία από τον «Μοβσές Χορενατσί». Όμως, αυτή η πραγματεία, καθώς δεν είναι ιστορικό έργο, εν μπορεί να αποδοθεί πειστικά στον ιστορικό Μοβσές. Η τρίτη πιθανή αναφορά είναι ένα χειρόγραφο του 10ου-11ου αιώνα, το οποίο περιλαμβάνει ένα κατάλογο χρονολογιών ο οποίος αποδίδεται στον Αθανάσιο της Ταρών (6ος αιώνας): στο έτος 474 ο κατάλογος αναφέρει «Μωυσής του Κορέν, φιλόσοφος και συγγραφέας». Η αναφορά αυτή, όμως, θεωρείται υπερβολικά ασαφής.
Ιστορικός με το όνομα Μωυσής ήταν άγνωστος στην αρμενική βιβλιογραφία πριν τον 10ο αιώνα. Οι αναφορές στον Μοβσές και η χρήση των πληροφοριών από το βιβλίο του βρίσκονται στα έργα των Μοβσές Καγκανκατβατσί, Τοβνά Αρτσρουμί, Οβαννές Ντρασκχανακερτσί και άλλους μεσαιωνικούς Αρμένιους συγγραφείς.
Επικριτική φάση
Αρχίζοντας από τον 19ο αιώνα, ως τμήμα της γενικής τάσης εκείνων των χρόνων να επανεξετάζεται επικριτικά η εγκυρότητας των κλασικών πηγών, η Ιστορία του Μοβσές τέθηκε υπό αμφιβολία μετά από την ανακάλυψη ιστορικών ανακριβειών και αναχρονισμών. Τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε ο Άλφρεντ φον Γκουτσμιντ οδήγησαν στην «υπερκριτική φάση» της μελέτης του έργου του Μοβσές. Πολλοί Ευρωπαίοι και Αρμένιοι μελετητές οι οποίοι έγραφαν στα τέλη του 19ού και στις αρχές του 20ού αιώνα μείωσαν την σημασία του ως ιστορική πηγή και χρονολόγησαν την Ιστορία ανάμεσα στον 7ο και στον 9ο αιώνα. Ο Στεπάν Μαλχασιάντς, Αρμένιος φιλόλογος και ειδικός στην κλασική αρμενική γραμματεία, συνέδεσε αυτή τη περίοδο με ένα «ανταγωνισμό», στον οποίοι οι μελετητές προσπαθούσαν να ξεπεράσουν τους άλλους στην κριτική του Μοβσές.
Σύγχρονες μελέτες
Ο Ρόμπερτ Τόμσον, πρώην πρόεδρος των Αρμενικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και μεταφραστής πολλών κλασσικών αρμενικών έργων, υποστήριξε ότι το έργο του Μοβσές περιλαμβάνει πολλούς αναχρονισμούς. Αυτή η προσέγγιση για την αξιολόγηση του έργου του Μοβσές επικρίθηκε όταν εμφανίστηκε η αγγλική μετάφραση της Ιστορίας των Αρμενίων το 1978 και τα επιχειρήματά του εντικρούστηκαν. Ο Βρεΐ Νερσεσιάν ασχολήθηκε με πολλά από τα επιχειρήματα του Τόμσον, όπως της μεταγενέστερης χρονολόγησης και ότι ο Μοβσές έγραψε ένα απολογιστικό για τους Μπαγρατίδες.
Ο Γκακγίκ Σαργκσιάν, Αρμένιος μελετητής των Κλασικών και βιογράφος του Μοβσές, επίσης απέρριψε την κριτική του Τόμσον λόγο αναχρονιστική υπερκριτικής και για ανακίνηση των «πιο υπερβολικών δηλώσεων» των μελετητών της υπερκριτικής φάσης, ιδίως του Γκριγκόρ Χαλατιάντς (1858-1912). Ο Σαργκσιάν σημείωσε ότι ο Τόμσον καταδικάζει τον Μοβσές επειδή δεν αναφέρει τις πηγές του, αγνοώντας το γεγονός ότι οι αρχαίοι και μεσαιωνικοί ιστορικοί λειτουργούσαν εκτός των συγχρόνων επιστημονικών κανόνων. Οι κατηγορίες για λογοκλοπή και παραποίηση των πηγών απαντήθηκαν από άλλους μελετητές οι οποίοι καταδίκασαν τον Τόμσον επειδή «αντιμετώπισε ένα μεσαιωνικό συγγραφέα με τα πρότυπα της ιστοριογραφίας του 20ού αιώνα» και ανέφεραν ότι πολυάριθμοι κλασικοί ιστορικοί ακολουθούσαν παρόμοιες πρακτικές.
Το έργο του Μοβσές Χορενατσί αναγνωρίζεται ως σημαντική πηγή έρευνας για την ιστορία της Ουραρτού και της πρώιμης ιστορίας της Αρμενίας.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Αρμένιοι ιστορικοί Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς Μωυσης Χορενατσι Κατηγορία:Μεσαιωνικοί ιστορικοί Κατηγορία:Μεσαιωνικοί συγγραφείς
Ελισάβετ της Καρινθίας, βασίλισσα της Γερμανίας
Η Ελισάβετ, γερμ. Elisabet (π.1262 - 28 Οκτωβρίου 1312) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόρη του δούκα της Καρινθίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας (1282-) & βασίλισσα της Γερμανίας (1298-1308).
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Μάινχαρτ δούκα της Καρινθίας και της Ελισάβετ των Βιττελσμπαχ, κόρης του Όθωνα Β΄ δούκα της Βαυαρίας.
Γεννήθηκε στο Μόναχο και από το μητέρα της καταγόταν από τον Φρειδερίκο Β΄ των Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας, έτσι συνδεόταν με τους Γερμανούς μονάρχες στενότερα από τον σύζυγό της. Επίσης από τη μητέρα της συνδεόταν με τους δούκες της Βαυαρίας, σημαντικούς γείτονες της Αυστρίας.
Παντρεύτηκε στη Βιέννη τον Αλβέρτο δούκα της Αυστρίας, γιο του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας. Όταν ο Ροδόλφος Α΄ νίκησε τον διεκδικητή Ότακαρ Β΄ της Βοημίας, έκανε δούκα της Αυστρίας & Στυρίας στη Συνέλευση (Dieta) του Άουγκσμπουργκ το 1282 τον Αλβέρτο. Αυτός στην αρχή μοιράστηκε το δουκάτο με τον μικρότερο αδελφό του Ροδόλφο Β΄, ο οποίος όμως -σύμφωνα με τη συμφωνία του Ράινφελντεν- παραιτήθηκε το επόμενο έτος. Ο Ροδόλφος Α΄ έκανε τον πεθερό του Μάινχαρντ Α΄ δούκα της Καρινθίας το 1286.
Η Ελισάβετ ήταν έξυπνη και επιχειρηματική, με εμπορικό ταλέντο: οι εγκαταστάσεις των Αλυκών στο Ζάλτσκαμμεργκουτ φτιάχθηκαν με υπόδειξή της. Το 1291 απεβίωσε ο Ροδόλφος Α΄ και οι εκλέκτορες εξέλεξαν τον Αδόλφο των Νασσάου ως βασιλιά, ενόσω ο Αλβέρτος ήταν απασχολημένος με εσωτερικές διαμάχες με τους ευγενείς της Αυστρίας. Όμως το 1298 εκτοπίστηκε ο Αδόλφος και εξελέγη ο Αλβέρτος: ο Αδόλφος νικήθηκε δύο εβδομάδες μετά στη μάχη του Γκέλλχαϊμ και σκοτώθηκε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1274 τον Αλβέρτο Α΄ της Γερμανίας & δούκα της Αυστρίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Ραπτόπουλο
Με την ονομασία Ραπτόπουλο ή Ραπτόπουλον μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Κατάλογος Προέδρων Βουλής, Γερουσίας και Εθνοσυνελεύσεων
Στον παρακάτω κατάλογο εμφανίζονται κατά χρονολογική σειρά οι διατελέσαντες πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων, της Γερουσίας, του Βουλευτικού και των Εθνοσυνελεύσεων, από την περίοδο της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδας έως σήμερα.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Πολιτική της Ελλάδας Κατηγορία:Βουλή των Ελλήνων
Φίλιππος της Γαλλίας (1116-1131)
Ο Φίλιππος, διάδοχος της Γαλλίας (Philippe de France, 29 Αυγούστου 1116 – 13 Οκτωβρίου 1131), βασιλιάς των Φράγκων (1129–1131) ως συμβασιλιάς με τον πατέρα του, ήταν μεγαλύτερος γιος του βασιλιά των Φράγκων Λουδοβίκου ΣΤ΄ του Παχύ και της δεύτερης συζύγου του Αδελαΐδας του Μωριέν, κόρης του Ουμβέρτου Β΄ κόμη της Σαβοΐας.
Βιογραφία
Ο μικρός Φίλιππος ήταν ο αγαπημένος γιος του πατέρα του γι'αυτό τον έστεψε συμβασιλιά (1129), διέψευσε όμως όλες τις ελπίδες, επειδή παρά την πολύ μικρή του ηλικία αποδείχτηκε βίαιος, αλαζονικός και αυταρχικός, σε αντίθεση με τον πατέρα του και όλους τους προγόνους του, πρώτους βασιλείς της δυναστείας των Καπετιδών, όπως περιγράφει αναλυτικά ο ιστορικός Βάλτερ Μαπ. Η συμπεριφορά του δημιούργησε πολλά προβλήματα τόσο στον πατέρα του όσο και στους ευγενείς του βασιλείου αλλά η σύντομη περίοδος αντιβασιλείας του τελείωσε άδοξα σε δυο χρόνια. Στην διάρκεια ιππασίας με μια παρέα κατά μήκος του Σηκουάνα, το άλογό του δέχτηκε επίθεση από έναν αγριόχοιρο· το άλογό του έπεσε απότομα, ο ίδιος έπεσε από μεγάλο ύψος και τα μέλη του κομματιάστηκαν. Έμεινε αναίσθητος και πέθανε την επόμενη μέρα· τάφηκε στη βασιλική του Σαιν-Ντενί. Διάδοχος του Γαλλικού θρόνου ορίστηκε ο δεύτερος αδελφός του Λουδοβίκος (Ζ΄) ο Νέος, ο οποίος, πέρα από τα άλλα προβλήματα που κληρονόμησε, ήταν και η υπόσχεση του Φιλίππου να πάει σε Σταυροφορία· σειρά είχε να το κάνει ο ίδιος ο Λουδοβίκος, που ορκίστηκε να πάει στην Β΄ Σταυροφορία, η οποία αποδείχτηκε καταστροφική. Ο Φίλιππος, λόγω του όταν ήταν συμβασιλιάς δύο χρόνια με τον πατέρα του, κατατάσσεται στον κατάλογο των Φράγκων βασιλέων.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Αθανάσιος Π. Πετιμεζάς
Ο '''Αθανάσιος Π. Πετιμεζάς''' ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Παναγιώτη Πετιμεζά και γόνος της οικογένειας Πετιμεζά. Εξελέγη βουλευτής Καλαβρύτων στις εκλογές του 1872 και επανεξελέγη σε αυτές του 1873, του 1885 και του 1887 (ως Αχαϊοήλιδος).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καλαβρύτων Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος Αθανασιος Π
Ντμίτρι Πάβλοβιτς της Ρωσίας
Ο Μέγας Δούκας Ντμίτρι Πάβλοβιτς Ρομάνοφ (Великий князь Дмитрий Павлович Романов, 18 Σεπτεμβρίου 1891 - 5 Μαρτίου 1942) ήταν Ρώσος πρίγκιπας και ένα από τα μέλη της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας, που κατάφερε να ξεφύγει από τη δολοφονία των Μπολσεβίκων μετά τη Ρωσική Επανάσταση. Είναι γνωστός για την εμπλοκή του στη δολοφονία του αγρότη, μυστικιστή και θεραπευτή Γκριγκόρι Ρασπούτιν, ο οποίος είχε αδικαιολόγητη επιρροή στον πρώτο εξάδελφο τού Ντμίτρι, τον Τσάρο Νικόλαο Β΄.
Άλφα Αλώπεκος
thumb|left|upright=1.0|Ερασιτεχνική εικόνα του νεφελώματος LDN 778 (κέντρο) και του α Αλώπεκος (το φωτεινότερο πορτοκαλί άστρο στο πάνω μέρος) Ο α (άλφα) Αλώπεκος (Alpha Vulpeculae, α Vul) είναι ο φωτεινότερος αστέρας στον αστερισμό Αλώπεκα. Φέρει επίσης τα ιδιαίτερα παραδοσιακά ονόματα Lukida, Lucida Anseris και Anser (= «χήνα» στη λατινική γλώσσα), επειδή στην παραδοσιακή αναπαράσταση του αστερισμού η αλεπουδίτσα (vulpecula) κρατά στο στόμα της μια χήνα.
Ντμίτρι Πάβλοβιτς της Ρωσίας
Βιογραφία
Όταν η μητέρα του Αλεξάνδρα ήταν στον έβδομο μήνα της εγκυμοσύνης μαζί του, ενώ ήταν έξω με φίλους, πήδηξε σε μια βάρκα, αλλά καθώς μπήκε μέσα, έπεσε. Την επόμενη ημέρα, κατέρρευσε από τους βίαιους πόνους της γέννας, που προκλήθηκαν από την πτώση της προηγούμενης. Ο Ντμίτρι γεννήθηκε λίγες ώρες μετά. Η Αλεξάνδρα έπεσε σε κώμα, από το οποίο δεν ξύπνησε ποτέ. Παρόλο που οι γιατροί δεν είχαν καμία ελπίδα για την επιβίωση του Ντμίτρι, έμεινε ζωντανός με τη βοήθεια του θείου του, Μεγάλου Δούκα Σεργκέι Αλεξάντροβιτς, ο οποίος έδωσε τον πρόωρα γεννημένο Ντμίτρι να του κάνουν λουτρά, που είχαν συστήσει οι γιατροί· τον τύλιγαν σε βαμβακερό μαλλί και τον είχαν μέσα σε κούνια γεμάτη με φιάλες ζεστού νερού για να διατηρηθεί η θερμοκρασία του. Η Αλεξάνδρα απεβίωσε λίγο μετά τη γέννηση του Ντμίτρι. Ήταν μόνο 21 ετών και η αιτία γι' αυτό ήταν σχεδόν με βεβαιότητα η προεκλαμψία.
Παρά την κοινή αντίληψη του Ντμίτρι ως ενός ανθρώπου, που είχε υποφέρει σε όλη του τη ζωή από τη χρόνια φυματίωση, στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ήταν ένας πολύ δραστήριος αθλητής: ξεχώρισε στο πόλο, τις ιπποδρομίες, το τένις και το bobsledding. Οι γιατροί του στο Λονδίνο και στο Νταβός εκτιμούν, ότι για πρώτη φορά είχε προσβληθεί από φυματίωση γύρω στο 1929. Εισήλθε στο σανατόριο "Schatzalp" στις 2 Σεπτεμβρίου 1939, την επομένη της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία.
Άλφα Αλώπεκος
Ο α Αλώπεκος είναι ερυθρός γίγαντας (φασματικός τύπος M) με επιφανειακή (ενεργό) θερμοκρασία 3990 K (3720 °C) και είναι εύκολα ορατός με γυμνό μάτι σε σκοτεινό ουρανό (χωρίς φεγγάρι και μακριά από πόλεις). Απέχει από το Ηλιακό Σύστημα περίπου 300 έτη φωτός. Η πραγματική του λαμπρότητα είναι 400 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου, ενώ η διάμετρός του 42 φορές μεγαλύτερη. Σχηματίζει ένα ευρύ ζεύγος με τον 8 Αλώπεκος.
Ντμίτρι Πάβλοβιτς της Ρωσίας
Βιογραφία
Ο Ντμίτρι απεβίωσε στις 5 Μαρτίου 1942 στο Νταβός της Ελβετίας και τάφηκε στο Μέϊναου της Λίμνης Κωνσταντίας στη Γερμανία. Η αιτία θανάτου του παρέμεινε άγνωστη, καθώς δεν αναγραφόταν αιτία στο πιστοποιητικό θανάτου του και, επιπλέον, όλα τα ιατρικά αρχεία του Schatzalp καταστράφηκαν μετά τη μετατροπή του σανατόριου σε ξενοδοχείο, στη δεκαετία του 1950. Γεννήθηκαν επιτόπου φήμες περί δολοφονίας, που όμως ποτέ δεν τεκμηριώθηκαν και δεν υπήρξε σχετική έρευνα της αστυνομίας.
Άλφα Αλώπεκος
Η ανάλυση έχει δείξει ότι ο α Αλώπεκος αποτελεί μέλος του λεγόμενου «ρεύματος του Αρκτούρου», μιας ομάδας αστέρων με μεγάλη ιδία κίνηση και μικρή περιεκτικότητα σε «μέταλλα», οι οποίοι πιστεύεται ότι είναι υπολείμματα ενός νάνου γαλαξία που απορροφήθηκε από τον Γαλαξία μας.
Ντμίτρι Πάβλοβιτς της Ρωσίας
Οικογένεια
Ο Ντμίτρι νυμφεύτηκε το 1926 μια Αμερικανίδα κληρονόμο, την Όντρεϊ Έμερι, που της δόθηκε ο τίτλος Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα, Πριγκίπισσα Ρομανόφσκαγια-Ιλιίνσκαγια από τον εξάδελφό του, Μεγάλο Δούκα Κύριλλο Βλαδιμήροβιτς. Ο Ντμίτρι και η Όντρεϊ χώρισαν το 1937. Απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί, έναν γιο:
Άλφα Αλώπεκος
Ο α Αλώπεκος πλησιάζει τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα γενικώς με σχετικώς υψηλή ταχύτητα, 84,9 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (305.600 χιλιόμετρα την ώρα), αλλά είναι φανερό από την ιδία του κίνηση ότι δεν κατευθύνεται ακριβώς προς εμάς.
Ντμίτρι Πάβλοβιτς της Ρωσίας
Τιμιτικές διακρίσεις
40px Ιππότης του Τάγματος του Σεραφείμ (Σουηδία) - 12 Μαΐου 1908
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας
Άλφα Αλώπεκος
Πηγές
Κατηγορία:Αλώπηξ (αστερισμός) Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου M
Καταλύματα (Κρήτη)
Τα Καταλύματα είναι αρχαιολογικός τόπος στην Κρήτη. Βρίσκεται περ. ένα χιλιόμετρο βορειοανατολικά του Μοναστηράκι Ιεράπετρας, και είναι κτισμένο σε απρόσιτο μέρος στη πλαγιά του (Φαράγγι του Χα. Στη γύρω περιοχή βρίσκονται και άλλοι αρχαιολογικοί χώροι, ο Χαλασμένος, η Βασιλική και άλλοι.
Ιστορικό της ανακάλυψης
Πρώτη αναφορά στα Καταλύματα έχουμε στις αρχές του 20ού αιώνα από την Χάριετ Μπόιντ-Χόις. ενώ οι πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1993 από τον Κρίστοφ Νοβίτσκι σε συνεργασία με τους Μεταξία Τσιροπούλου και William Coulson. οι οποίες έφεραν στο φως έξι διαφορετικές χρονικές κατοικήσεις στο χώρο, με κεντρικό κτίσμα το «κτίριο C». Τα ευρήματα ανέρχονται στα τέλη της νεολιθικής περιόδου ή χαλκολιθικής περιόδου (γύρω στα 3500 π.Χ.), στην μινωική παλαιοανακτορική περίοδο (MM II, γύρω στα 1700 π.Χ.), και άλλες, μέχρι και στην βυζαντινή εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη Κατηγορία:Μινωικοί αρχαιολογικοί τόποι
Λεωνίδας Π. Πετιμεζάς
Ο '''Λεωνίδας Π. Πετιμεζάς''' ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Παναγιώτη Πετιμεζά και γόνος της οικογένειας Πετιμεζά. Ήταν δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής Καλαβρύτων στις εκλογές του 1892 και επανεξελέγη σε αυτές του 1895, του 1902, του 1905 και του 1906.
Απεβίωσε τον Αύγουστο του 1908 εν ενεργεία βουλευτής και αντικαταστάθηκε από τον υιό του, Αριστόβουλο Πετιμεζά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Πετιμεζά Κατηγορία:Βουλευτές Καλαβρύτων
Αλέξανδρος Πετσάλης
Ο Αλέξανδρος Πετσάλης (1839 - 31 Ιανουαρίου 1899) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Αθανάσιου Πετσάλη και γόνος της οικογένειας Πετσάλη. Εξελέγη βουλευτής Ξηροχωρίου Ευβοίας το 1871, αντικαθιστώντας τον αποβιώσαντα πατέρα του, και επανεξελέγη στις εκλογές του 1873 και επανεξελέγη σε αυτές του 1874, του 1875, του 1879, του 1881, του 1890 και του 1895.
Γιος του ήταν ο Νικόλαος Πετσάλης, πανεπιστημιακός και πολιτικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ξηροχωρίου
Γιάννης Παρμακέλης
Ο Γιάννης Παρμακέλης (γενν. 27 Ιουνίου 1932) είναι Έλληνας γλύπτης και ακαδημαϊκός, γνωστός περισσότερο για τα μεταλλικά του αγάλματα και μετάλλια.
Βίος και έργο
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ο Παρμακέλης δίδαξε σχέδιο και γλυπτική στις Σχολές Δοξιάδη και Βακαλό, καθώς και στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Από τότε έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε πολλές διεθνείς εκθέσεις και «Μπιενάλε». Το έργο του είναι ανθρωποκεντρικό, χαρακτηριζόμενο από ελλειπτικές μορφές που συνδυάζουν τη συμπαγή δομή και την εκφραστική κινητικότητα. Δείγματα της δουλειάς του βρίσκονται σε μουσεία, δημόσιους χώρους, ιδιωτικά ιδρύματα και οργανισμούς στην Ελλάδα, την Ευρώπη και την Αμερική. Το 2011 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, στην Τάξη των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Βήτα Βωμού
Ο β (βήτα) Βωμού (Beta Arae, β Ara) είναι ο φωτεινότερος αστέρας στον αστερισμό Βωμό, μαζί με τον α (άλφα) Βωμού, έχοντας φαινόμενο μέγεθος 2,84.
Το φάσμα του β Βωμού ανήκει στον τύπο K3 Ib-IIa, με το «Ib-IIa» να υποδεικνύει ότι βρίσκεται ενδιάμεσα των τάξεων λαμπρότητας του λαμπρού γίγαντα (IIa) και του υπεργίγαντα (Ib). Αυτό αντιπροσωπεύει δύο από τα εξελικτικά στάδια από τα οποία περνά ένας αστέρας μεγάλης μάζας όταν εξαντλήσει το υδρογόνο του πυρήνα του. Ο β Βωμού ακτινοβολεί ενέργεια στο Σύμπαν που αντιστοιχεί σε ενεργό θερμοκρασία 4.197 K, οπότε έχει την πορτοκαλί απόχρωση ενός αστέρα φασματικού τύπου K. Η περιεκτικότητά του σε «μέταλλα» είναι υπερτριπλάσια αυτής του Ήλιου.
Οι πραγματικές παράμετροι του β Βωμού είναι εντυπωσιακές, αφού η μάζα του είναι 8,21 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, ενώ έχει απόλυτο μέγεθος −3,494, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 5.640 φορές μεγαλύτερη από τη λαμπρότητα του Ήλιου. Ο ήδη γηρασμένος αυτός αστέρας έχει ηλικία 50 περίπου εκατομμύρια έτη, πολύ μικρότερη από αυτή του Ήλιου.
Σιρίν Χατούν
Η Σιρίν Χατούν (Οθ. Τούρκικα:شیریں خاتون) (Τούρκικα: Şirin Hatun, πριν το 1450 - μετά το 1500) ήταν η δεύτερη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Şirin Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Η Σιρίν παντρεύτηκε το Βαγιαζίτ στην Αμάσεια το 1464. Μαζί απέκτησαν δυο παιδιά, τον Ηγεμόνα Αμπντουλάχ και την Αϊνισάχ Σουλτάν, ήταν ακόμα ηγεμόνας και διοικητής στην Αμάσεια.
Μετά τον θάνατο του Ηγεμόνα Αμπντουλάχ, η Σιρίν το 1483 πήγε στην Προύσα. Παρατηρήθηκε από τα βασιλικά καθήκοντα και ασχολήθηκε με τις φιλανθρωπίες. Έχτισε το "Χατουνιγιέ Τζαμί" που βρίσκεται μέσα στο Κάστρο της Τραπεζούντας και το θρησκευτικό κολέγιο της Τραπεζούντας. Επίσης έχτισε ένα τάφο για τον γιο της Αμπντουλάχ, στον οποίο θάφτηκε και η ίδια όταν πέθανε.
Αθανάσιος Α. Πετσάλης
Ο '''Αθανάσιος Α. Πετσάλης''' ήταν Έλληνας πολιτικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ξηροχωρίου
Ηρόδικος ο Λεοντίνος
Ο Ηρόδικος ο Λεοντίνος ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός με καταγωγή από τους Λεοντίνους της Σικελίας που εξάσκησε το επάγγελμά του στην Αθήνα τον 5ο π.Χ. αιώνα. Πατέρας του ήταν ο Χαρμόνιος και αδελφός του ο φιλόσοφος Γοργίας και το όνομά του αναφέρεται από τον Πλάτωνα στους διαλόγους του. Σύμφωνα με κάποιους μελετητές θεωρείται δάσκαλος του Ιπποκράτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Σόλων Κυδωνιάτης
Ο '''Σόλων Π. Κυδωνιάτης''' (1906 – 10 Μαρτίου 2001) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας, καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ακαδημαϊκός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σόλων Κυδωνιάτης γεννήθηκε στην Κόρινθο ή στην Τρίπολη. Καταγόταν από ιστορική οικογένεια της Θεσσαλονίκης και ήταν γιος του Παναγιώτη Κυδωνιάτη και μεγαλύτερος αδελφός του συνθέτη και πιανίστα Κωνσταντίνου (Κώστα) Κυδωνιάτη. Ο Σόλων σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) και αργότερα συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι (1938-1939), αν και ήδη είχε ξεκινήσει σταδιοδρομία ως ελεύθερος επαγγελματίας από το 1927. Το 1942 διετέλεσε νομομηχανικός του Υπουργείου Δημοσίων Έργων και το 1945 πήρε το διδακτορικό του από το ΕΜΠ.
Το 1956 εξελέγη καθηγητής Αγροτικής Αρχιτεκτονικής και Στοιχείων Αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ, ενώ το 1977 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, στην Τάξη των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών.
Βιβλία
Ο Κυδωνιάτης συνέγραψε μεταξύ άλλων τα ακόλουθα βιβλία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Νιγκιάρ Χατούν
Η Νιγκιάρ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:نگار خاتون) (Τούρκικα: Nigâr Hatun, γνωστή και ως Μιουχιουρνάζ Χατούν ή Μιχρνάζ Χατούν, 1450 - Μάρτιος 1503) ήταν η πρώτη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Nigâr Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Λίγες πληροφορίες είναι γνωστές για την Νιγκιάρ. Σύμφωνα με την οθωμανική επιγραφή (vakfiye) την αναφέρει ως Χατούν Μπίντι Αμπντουλάχ Βεχμπί (κόρη του Αμπντουλάχ Βεχμπί). Στον τάφο της στην Αττάλεια αναγράφεται ως Χατούν Μπίντι Αμπντουλάχ (κόρη του Αμπντουλάχ) που σημαίνει ότι ο πατέρας της ήταν Χριστιανός και μεταστράφηκε στον Ισλαμισμό.
Ο Βαγιαζίτ ήταν ακόμα Ηγεμόνας και διοικητής της Αμάσειας όταν γεννήθηκε το πρώτο του παιδί η Σαφιγιέ Σουλτάν Φατμά Σουλτάν, ενώ ακολούθησε η γέννηση της Αϊσέ Σουλτάν το 1465 και του Ηγεμόνα Κορκούτ το 1467.
Το 1481 ο Μωάμεθ Β΄ πέθανε και ο Βαγιαζίτ μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μαζί με την οικογένειά του για να ανέβει στο θρόνο. Την ίδια χρονιά ο κύριος αντίπαλος του Ηγεμόνα Σελίμ, ο Ηγεμόνας Κορκούτ, στάλθηκε στη Μανίσα στη συνέχεια στην Ανατολία και μετά πάλι στη Μανίσα και η Νιγκιάρ τον συνόδευσε. Πριν το θάνατο του Ηγεμόνα Κορκούτ η Νιγκιάρ πήγε στην Αττάλεια όταν ο γιος της εκτελέστηκε εκεί το 1513 από τον Σελίμ. Κατά την αποχώρηση της από τα βασιλικά της καθήκοντα η Νιγκιάρ ασχολήθηκε με ευσεβή έργα.
Το 1502, μόλις ένα χρόνο πριν το θάνατό της, έχτισε ένα μαυσωλείο για τον εαυτό της το Γιβλιμιναρέ Τζαμί στην Αττάλεια.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γέφυρα Μπέσκα
Η Γέφυρα Μπέσκα (σερβικά: Мост код Бешке, σερβικά λατινικά: Most kod Beške) διασχίζει τον ποταμό Δούναβη κοντά στην Μπέσκα της Σερβίας, στον Αυτοκινητόδρομο Α1, που αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής οδού 75. Αποτελείται από δύο πανομοιότυπες κατασκευές προεντεταμένου σκυροδέματος. Η πρώτη ολοκληρώθηκε το 1975, και η δεύτερη το 2011. Με μήκος 2,205 μέτρα, είναι η μεγαλύτερη γέφυρα που διασχίζει τον Δούναβη.
Η πρώτη γέφυρα σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Μπράνκο Ζεζέλι, που σχεδίασε επίσης την Αίθουσα 1 της Έκθεσης του Βελιγραδίου, την Γέφυρα Ζεζέλι και τον σταθμό Προκόπ. Χτίστηκε από την Mostogradnja από το 1971 έως το 1975. Βομβαρδίστηκε διπλά και καταστράφηκε εν μέρει από τον Βομβαρδισμό της Σερβίας από το NATO στις 1 και 21 Απριλίου του 1999, αλλά επισκευάστηκε προσωρινά λίγο μετά από τον βομβαρδισμό, και επανάνοιξε στις 19 Ιουλίου του 1999, ως ένα σημαντικό τμήμα της Ευρωπαϊκής οδού 75.
Μια δίδυμη νέα γέφυρα για την βόρεια κυκλοφορία χτίστηκε δεξιά, δίπλα στην παλιά ανάμεσα στο 2008 και το 2011, από μια κοινοπραξία υπό την αρχηγία της Αυστριακής Alpine Bau, και εγκαινιάστηκε στις 3 Οκτωβρίου του 2011. Μετά τα εγκαίνιά της, η παλιά γέφυρα έκλεισε για επανακατασκευή, και δόθηκε στην κυκλοφορία τον Αύγουστο του 2014. Το συνολικό κόστος των έργων ήταν 33.7 εκατομμύρια €, και χρηματοδοτήθηκε από ένα δάνειο του EBRD.
Η γέφυρα έχει ένα γεμάτο προφίλ αυτοκινητόδρομου, έχοντας δύο λωρίδες κυκλοφορίας, λωρίδα έκτακτης ανάγκης και δύο λωρίδες για πεζούς.
Πάλσαρ Μαύρη Χήρα
Ο Πάλσαρ «Μαύρη χήρα» (Black Widow Pulsar, B1957+20, ονομασία ως μεταβλητού αστέρα QX Βέλους) είναι μεταβλητός δι' εκλείψεων υπερταχύς πάλσαρ, που ανακαλύφθηκε το 1988 στον αστερισμό Βέλος. Περιφέρεται μαζί με έναν φαιό νάνο συνοδό γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας, με περίοδο περιφοράς μόλις 9,2 ώρες, από τις οποίες η έκλειψη διαρκεί περί τα 20 λεπτά. Η απόσταση των κέντρων των δύο σωμάτων εκτιμάται σε 1,7 εκατομμύριο χιλιόμετρα. Την εποχή που ανακαλύφθηκε ήταν ο πρώτος τέτοιος πάλσαρ. Η επικρατέστερη ερμηνεία για το σύστημα ήταν ότι ο συνοδός απορροφάται από το βαρυτικό πεδίο του αστέρα νετρονίων και έτσι τού δόθηκε η προσωνυμία «μαύρη χήρα». Αργότερα ανακαλύφθηκε και άλλα παρόμοια συστήματα και το όνομα αναφέρεται γενικότερα πλέον στην κατηγορία των υπερταχέων πάλσαρ που απορροφούν ύλη από τον συνοδό τους.
Μεταγενέστερες παρατηρήσεις φανέρωσαν στο μήκος κύματος H-α ένα τοξοειδές κρουστικό κύμα και ένα μικρότερο στις ακτίνες Χ (παρατηρήθηκε με το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Τσάντρα), που αντιστοιχούσε σε ταχύτητα σχεδόν ενός εκατομμυρίου χιλιομέτρων την ώρα.
Το 2010 υπολογίσθηκε ότι η μάζα του αστέρα νετρονίων είναι τουλάχιστον 1,66 φορά η ηλιακή μάζα και ίσως φθάνει μέχρι τις 2,4 ηλιακές (αν αληθεύει η δεύτερη τιμή, τότε ξεπερνά τον PSR J1614–2230 και έχει τον τίτλο του μεγαλύτερης μάζας αστέρα νετρονίων που είναι γνωστός, κοντά στο όριο Tolman-Oppenheimer-Volkoff).
Εικόνες
Καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις του Πάλσαρ «Μαύρη χήρα» και του περιβάλλοντός του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παλσαρ Παλσαρ Μαυρη χηρα Παλσαρ Μαυρη χηρα Μαυρη χηρα
Ίνγκεμποργκ της Δανίας, βασίλισσα της Γαλλίας
Η Ίνγκεμποργκ της Δανίας (Ingeborg af Danmark, 1175 - 29 Ιουλίου 1236) βασίλισσα της Γαλλίας (1193 και 1201 - 1223) ως δεύτερη σύζυγος του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Αυγούστου ήταν κόρη του βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ του Μέγα και της Σοφίας του Μινσκ. Η Ίνγκεμποργκ παντρεύτηκε τον Φίλιππο Αύγουστο στις 15 Αυγούστου 1193 μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του βασιλιά Ισαβέλλας του Αινώ (1190), ο γάμος της έφερε μεγάλη προίκα στον Γάλλο βασιλιά απο τον αδελφό της βασιλιά της Δανίας Κνούτο ΣΤ, ο Στέφανος της Τουρναί την περιγράφει νέα, ευγενική αλλά με έλλειψη σοφίας ενώ μετά τον γάμο της πήρε το όνομα Ισαμπούρ.
Απόπειρες του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Αυγούστου να τη χωρίσει αμέσως μετά τον γάμο τους
Την επόμενη μέρα του γάμου τους ο βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να τη στείλει πίσω στη Δανία, η Ίνγκεμποργκ εξοργισμένη κατέφυγε στο Σουασόν όπου ζήτησε προστασία από τον πάπα Κελεστίνο Γ΄. Τρεις μήνες μετά τον γάμο ο Φίλιππος συγκάλεσε εκκλησιαστικό συμβούλιο στην Κομπιένη στο οποίο παρουσίασε ένα ψεύτικο γενεαλογικό δέντρο που εμφάνιζε την Ίνγκεμποργκ να έχει συγγένεια με την πρώτη σύζυγο του Φιλίππου, οι εκκλησιαστικοί κανόνες απαγόρευαν νέο γάμο αν η σύζυγος είχε κάποιο κοινό πρόγονο στις επτά προηγούμενες γενιές, παρ’ όλα αυτά το Συμβούλιο της Κομιένης απέρριψε όλες τις προτάσεις του Φιλίππου. Οι Δανοί έστειλαν αποστολή στον πάπα Κελεστίνο δηλώνοντας ότι το γενεαλογικό δέντρο είναι ψεύτικο και ότι η αίτηση διαζυγίου θα έπρεπε να ακυρωθεί, το συμβούλιο δέχτηκε την πρόταση των Δανών αλλά ο ίδιος ο Φίλιππος Αύγουστος αρνήθηκε να υπακούσει επιμένοντας ότι γάμος του με την Ίνγκεμποργκ είναι άκυρος και ότι πρέπει να τη χωρίσει. Η Ίνγκεμποργκ πέρασε τα επόμενα 20 χρόνια φυλακισμένη σε διάφορα Γαλλικά κάστρα ιδιαίτερα στο κάστρο του Ετάμπ νοτιοδυτικά του Παρισιού ενώ ο αδελφός της Κνούτος ΣΤ΄ και οι σύμβουλοι του εργάζονταν συνεχώς εναντίον του διαζυγίου, σύμφωνα με σύγχρονες πηγές οι Δανοί είχαν την υποστήριξη και πολλών συμβούλων του Φιλίππου. Οι πολιτικοί λόγοι παρόλα αυτά επέβαλαν στον Φίλιππο να έχει καλές σχέσεις με τη Δανία επειδή ήθελε οπωσδήποτε συμμάχους απέναντι στην Ανδεγαυική δυναστεία του Ανζού που βασίλευε στην Αγγλία, είχε περισσότερες απαιτήσεις στο θέμα της προίκας όπως η δέσμευση ότι ο Γαλλικός στόλος θα βοηθήσει τη Γαλλία και ότι οι Δανοί θα διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους στον Αγγλικό θρόνο αλλά ο αδελφός της Ίνγκεμποργκ Κνούτος ΣΤ΄ επέμενε μόνο στην προίκα των 10.000 ασημένιων μάρκων.
Αντιδράσεις του πάπα στο διαζύγιο και τον τρίτο γάμο του συζύγου της
Ο πάπας Κελεστίνος Γ΄ υπερασπίστηκε τη βασίλισσα αλλά μέχρι εκεί που μπορούσε, ο Φίλιππος ισχυριζόταν ότι ήθελε το διαζύγιο επειδή η Ίνγκεμποργκ ήταν ανίκανη να κάνει παιδιά λόγω μαγείας αλλά η ίδια ισχυριζόταν πάντοτε ότι είναι η νόμιμη βασίλισσα της Γαλλίας. Ο Γαλλο - Δανός ιερέας και χρονικογράφος Γουλιέλμος του Έθελχολτ ο οποίος παρουσίασε το γενεαλογικό δέντρο των Δανών βασιλέων παρενέβη υπέρ του Φιλίππου ο οποίος αγνοώντας όλες τις παπικές εκκλήσεις προχώρησε στον τρίτο του γάμο τον Ιούνιο του 1196 με μια Γερμανίδα πριγκίπισσα την Αγνή της Μερανίας. Ο νέος πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ ισχυριζόμενος στο ότι δεν είχε βγει το διαζύγιο του Φιλίππου Αυγούστου με την Ίνγκεμποργκ της Δανίας κήρυξε τον νέο γάμο του Φιλίππου Αυγούστου άκυρο καλώντας τον να δεχτεί τη νόμιμη σύζυγο του, η ίδια η Ίνγκεμποργκ έστελνε γράμματα στον πάπα αναφέροντας του ότι ήταν έτοιμη να αυτοκτονήσει λόγω της απόγνωσης και της συμπεριφοράς του συζύγου της. Η απάντηση του Φιλίππου Β΄ ήταν σκληρή, φυλάκισε την Ίνγκεμποργκ στον πύργο του Ετάμπ κάτω από άσχημες συνθήκες πολλές φορές χωρίς φαγητό, συνέχισε κανονικά τις σχέσεις του με την Άννα της Μερανίας κάνοντας μαζί της και δεύτερο παιδί, ο Φίλιππος για τη συμπεριφορά του αυτή αφορίστηκε από τον πάπα και το βασίλειο του τέθηκε υπό απαγόρευση (1199). O Γάλλος βασιλιάς τελικά ο οποίος είχε μεγάλες ανάγκες λόγω του πολέμου με τους Ανδεγαυούς αναγκάστηκε να δεχτεί τις εντολές του πάπα και να χωρίσει την παράνομη σύζυγο του Αγνή της Μερανίας (1200) η οποία πέθανε τον επόμενο χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Διαδικασία Αχλιόπτα
Η διαδικασία Αχλιόπτα δημιουργήθηκε το 2000, από πρόταση του Δημήτρη Αχλιόπτα σε εργαστήριο του Ινστιτούτου Φιλντς. Είναι η γενικοποίηση μιας κοινής διαδικασίας σχηματισμού ενός τυχαίου γραφήματος Έρντους-Ρένι. Ο Αχλιόπτας πρότεινε μια τάξη μεταβλητών στην διαδικασία τυχαίου γραφήματος, η οποία περιγράφεται ως εξής: Ξεκινώντας με το άδειο γράφημα με n κορυφές και χωρίς καμία άκρη. Σε κάθε βήμα, δύο πιθανές άκρες e_1και e_2, επιλέγονται ανεξάρτητα και ομοιόμορφα τυχαία από όλες τις πιθανές άκρες (ή από τις άκρες που δεν είναι πάντα παρόντες). Μία από αυτές τις άκρες επιλέγεται σύμφωνα με κάποιον κανόνα \mathcal{R} και προστίθεται στο γράφημα.. Το αποτέλεσμα είναι μια διαδικασία τυχαίου γραφήματος του οποίου η διανομή στη διαδρομή εξαρτάται από τον κανόνα \mathcal{R}. Αυτές οι διαδικασίες λέγονται διαδικασίες Αχλιόπτα. Βεβαίως, αν επιλεγεί ένα e_1, δίνει (ακριβώς ή προσεγγιστικά, ανάλογα με τους ακριβείς ορισμούς), την κλασική διαδικασία τυχαίου γραφήματος.
Η αρχική ερώτηση του Αχλιόπτα ήταν εάν κάποιος μπορεί να μεταβάλλει το κρίσιμο σημείο της διαδικασίας τυχαίου γραφήματος επιλέγοντας ένα κατάλληλο κανόνα.
Ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις
Στα τελευταία χρόνια, έχουν δημοσιευτεί πολλές δημοσιεύσεις, εργασίες και άλλα για την διαδικασία Αχλιόπτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικές έννοιες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Achlioptas.org: Δημήτρης Αχλιόπτας
Τζων Στάνλεϋ Πλάσκετ
Ο Τζων Στάνλεϋ Πλάσκετ (John Stanley Plaskett, 17 Νοεμβρίου 1865 – 17 Οκτωβρίου 1941) ήταν Καναδός αστρονόμος.
Ζωή και έργο
Η κυρίως αστρονομική σταδιοδρομία του άρχισε το 1903, όταν διορίσθηκε στο Αστεροσκοπείο Ντομίνιον της Οττάβας. Εκεί μέτρησε ακτινικές ταχύτητες και μελέτησε φασματοσκοπικώς διπλούς αστέρες, ενώ διεξήγαγε και την πρώτη λεπτομερή ανάλυση της δομής του Γαλαξία. Οι μηχανουργικές γνώσεις του στάθηκαν πολύ χρήσιμες για την κατασκευή διάφορων οργάνων. Το 1917 έγινε ο πρώτος στην ιστορία διευθυντής του νέου Αστροφυσικού Αστεροσκοπείου Ντομίνιον στη Βικτώρια (Βρετανική Κολομβία), που δεν πρέπει να συγχέεται με το προηγούμενο.
Ο γιος του Τζων, ο Χάρυ Χέμλεϋ Πλάσκετ, είχε επίσης μια επιτυχή σταδιοδρομία στην αστρονομία και τιμήθηκε, όπως και ο πατέρας του, με το Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας, καθιστώντας έτσι τους Πλάσκετ μία από τις ελάχιστες οικογένειες με περισσότερα του ενός μέλη τιμημένα με το παραπάνω μετάλλιο.
Μια καλή βιογραφία του Τζων Στάνλεϋ Πλάσκετ εκδόθηκε το 2018, με την ευκαιρία της επετείου των εκατό ετών από την ίδρυση του Αστροφυσικού Αστεροσκοπείου Ντομίνιον.
Νεκρολογίες
Κατηγορία:Καναδοί αστρονόμοι
Μπαλαρίνες
Ιστορία
Οι παιδικές μπαλαρίνες που στερεώνονται με ένα λουράκι πάνω από το πάνω μέρος του παπουτσιού και στερεώνονται με πόρπη ή κουμπί εμφανίστηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα. Αρχικά τις φορούσαν και τα δύο φύλα αλλά άρχισαν τη δεκαετία του 1930 στη Βόρεια Αμερική και τη δεκαετία του 1940 στην Ευρώπη να θεωρούνται μόνο γυναικεία.
Επιπλέον, οι μπαλαρίνες είναι ένα αξεσουάρ πολλών παραδοσιακών ή λαϊκών ενδυμάτων, όπως του γυναικείου χορευτή φλαμένκο, της τυπικής γυναίκας στην Κίνα.
Mary Jane μπαλαρίνες
Η Mary Jane ήταν ένας χαρακτήρας που δημιούργησε ο Richard Felton Outcault "Πατέρας της Κυριακάτικης Comic Strip" για το κόμικ Buster Brown, το οποίο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1902. Ήταν ο αγαπημένος του χαρακτήρας στο Buster Brown. Ο χαρακτήρας αντλήθηκε από την πραγματική ζωή, καθώς και η κόρη του Outcault είχε το ίδιο όνομα.
Το 1904, ο Outcault ταξίδεψε στην Αγία Λουιζιάνα του Σαιντ Λούις και πούλησε άδειες σε 200 εταιρείες για να χρησιμοποιήσουν τους χαρακτήρες Buster Brown για να διαφημίσουν τα προϊόντα τους. Μεταξύ αυτών ήταν και η Brown Shoe Company, η οποία αργότερα προσέλαβε ηθοποιούς για να περιοδεύσει στη χώρα, ερμηνεύοντας τους χαρακτήρες Buster Brown σε θέατρα και καταστήματα. Αυτή η στρατηγική βοήθησε την Brown Shoe Company να γίνει η πιο γνωστή εμπορική μάρκα με τους χαρακτήρες Buster Brown. Το στυλ του παπουτσιού που φορούσε η Mary Jane στο Buster Brown ήρθε να γίνει γνωστό με το όνομά της, Mary Jane.
Ιστορία
Οι γυναίκες άρχισαν να χορεύουν μπαλέτο το 1682. Είκοσι χρόνια μετά ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας διέταξε την ίδρυση της Βασιλικής Ακαδημίας Χορού. Εκείνη την εποχή, τα παπούτσια μπαλέτου των γυναικών είχαν τακούνια. Η Marie Camargo, χορεύτρια του 18ου αιώνα, ήταν η πρώτη που φορούσε παπούτσι μπαλέτου χωρίς τακούνια. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, τα τακούνια εξαλείφθηκαν εντελώς από τα παπούτσια μπαλέτου, όπως εξακολουθούν να είναι.
Μπαλαρίνες flat
Οι flat μπαλαρίνες είναι από μαλακό υλικό που φτιάχνεται και το παπούτσι μπαλέτου, με ένα πολύ λεπτό τακούνι. Μερικές φορές στο μπροστινό μέρος υπάρχει μια κορδέλα ή ένα λουλούδι, στρασάκια.
Ιστορία
Οι μπαλαρίνες τύπου flat υπήρχαν τουλάχιστον από τον 16ο αιώνα, όταν οι άνδρες φορούσαν παρόμοια παπούτσια, γνωστά και ως pompes. Στα μεσαιωνικά σπίτια αυτό το είδος παπουτσιού ήταν δημοφιλή τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Βγήκαν από τη μόδα τον 17ο και 18ο αιώνα, όταν το παπούτσι με ψηλό τακούνι ήρθε στη μόδα. Τα τακούνια βγήκαν από τη μόδα γρήγορα όταν η Μαρία Αντουανέτα περπάτησε στη γκιλοτίνα σε ζευγάρι τακούνια. Τα flats ξαναήρθαν στη μόδα το 1957.
Κατηγορία:Υποδήματα
Κυριάκος Μπογιατζής
Ο Κυριάκος Μπογιατζής (γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1956) είναι Έλληνας παλαίμαχος παλαιστής. Αγωνίστηκε στο αγώνισμα της πάλης, συγκεκριμένα στην κατηγορία των 74 κιλών ελεύθερο στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες των ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παλαιστές
Κατερίνα Βάσση
Η Κατερίνα Βάσση (γεννημένη στις 16 Φεβρουαρίου 1977) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του τάε κβον ντο.