Ερμάννος_Λούντζης
Βιογραφία
Ο Ερμάννος Λούντζης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 25 Σεπτεμβρίου 1806, γόνος παλιάς αρχοντικής οικογένειας της Ζακύνθου τελευταίο παιδί από τα επτά του κόμη Αναστάσιου Μάρκου Λούντζη (1764 - 1810) και της γερμανίδας Maria von Martens (1776 - 1857), κόρης του πρόξενου της Δανίας στη Βενετία. Την αρχική του μόρφωση την πήρε στη Ζάκυνθο (ιταλικά, γαλλικά, ελάχιστα ελληνικά) και το 1823 αναχωρεί για σπουδές στο εξωτερικό όπου διήρκεσαν περίπου έντεκα χρόνια σε Σιέννα, Μπολώνια, Πίζα (πτυχίο στο αστικό δίκαιο), Φλωρεντία, Βενετία, Μιλάνο, Παρίσι, Γενεύη, πάλι Παρίσι, Λονδίνο, Μόναχο, Βερολίνο παρακολουθώντας μαθήματα φιλοσοφίας και φιλολογίας από F. Guizot, F.Villemain, V. Cousin, Th. Jouffroy, Fr. Schelling, Ed. Gans. Το 1834 επιστρέφει στη Ζάκυνθο και παντρεύεται την Ιωάννα-Διαμαντίνα Βολτέρρα Μαρτινέγκου (1817 - 1881), συγγενή του Ugo Foscolo, με την οποία έκανε έξι παιδιά: τη Μαρία (1835 - 1896) που παντρεύτηκε τον ευγενή Alvise Mocenigo-Salle, απόγονο Δόγηδων και έζησε στη Βενετία, τον Νικόλαο-Ιωάννη (1838 - 1901), την Ελούτα ή Λιζίνα (1839 - 1844), τον Αναστάσιο (1841 - 1913), τον Ιωάννη Γουλιέλμο (1842 - 1845;), και την Αβιγαήλ (1843 - 1927). Ασχολήθηκε με τη διαχείριση της οικογενειακής κτηματικής περιουσίας και παράλληλα επιδόθηκε στο γράψιμο διάφορων ταξιδιωτικών εντυπώσεων, μυθιστορημάτων, φιλοσοφικών δοκιμίων και λόγων (σχεδόν όλα στα ιταλικά). Από το 1843 όπου η γυναίκα του παραφρονεί και τελικά φιλοξενείται σε ίδρυμα της Νάπολης (1857 κ.ε.) το βάρος της ανατροφής των παιδιών πέφτει πάνω του, διαμένοντας σχεδόν απομονωμένος στην εξοχική του έπαυλη Σαρακίνα, μελετώντας και γράφοντας. Το 1852 εκλέγεται βουλευτής του Ριζοσπαστικού κινήματος. Τότε είναι που αρχίζει να συλλέγει στοιχεία για τις μελλοντικές ιστορικές του συνθέσεις. Τέσσερα χρόνια μετά εκδίδει στα ελληνικά το γνωστό έργο του για την Ενετοκρατία στα Επτάνησα και τον επόμενο χρόνο το Περί της εν Επτανήσω διοργανώσεως της δημοσίας εκπαιδεύσεως. Στην Ευρώπη ξαναβρίσκεται προκειμένου να συνοδεύσει τους δυο γιους του, Νικόλαο και Αναστάσιο, για σπουδές στο Βερολίνο αλλά και για να μελετήσει τα εκπαιδευτικά συστήματα της εποχής: Βιέννη, Βερολίνο, Παρίσι (1857). Στη συνέχεια ταξιδεύει στη Βενετία για να μελετήσει τα αρχεία της και να εκδώσει στα ιταλικά την επαυξημένη εκδοχή της Ενετοκρατίας του (1858) και το δεύτερο αξιόλογο ιστορικό του σύγγραμμα, γραμμένο επίσης στα ιταλικά, για την Κυριαρχία των Γάλλων Δημοκρατικών στα Επτάνησα (1860). Διακόπτει την απομόνωσή του, βρίσκεται ξανά στην Ιταλία γύρω στα έτη 1862-1863: Μπολώνια (για να εκδώσει στα ιταλικά το τρίτο μεγάλο ιστορικό του έργο για την Επτάνησο Πολιτεία), Φλωρεντία, Γένοβα, Βενετία. Δυο χρόνια αργότερα ταξιδεύει, με την μικρή του κόρη Αβιγαήλ, σε Παρίσι, Μόναχο, Βιέννη, Βενετία. Τελευταία φορά βγήκε στο εξωτερικό το 1867, όπου επισκέπτεται και την άρρωστη σύζυγό του στη Νάπολη. Κατά τα τελευταία του χρόνια τον απασχόλησε η καταγωγή του χριστιανισμού. Μιλούσε, εκτός από τα ελληνικά, ιταλικά, γαλλικά, λατινικά, αγγλικά και γερμανικά. Έγραψε κυρίως στα ιταλικά (που ήταν και το σύνηθες αφού επί Ενετοκρατίας οι ευγενείς έπαιρναν κατά κύρια βάση Ιταλική μόρφωση, ακόμα και για αρκετό καιρό μετά την πτώση της Βενετίας), ενώ λίγα είναι τα κατάλοιπα του στα ελληνικά, αν εξαιρεθούν οι επιστολές (περίπου 280) προς τους δυο γιους του. Πέθανε από αποπληξία στις 30 Απριλίου 1868 στην έπαυλή του.