cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σφαγή των προξένων
Δολοφονία
Παράλληλα ο κυβερνήτης είχε ήδη στείλει εντολή για την ενίσχυση των δυνάμεων περιφρούρησης με ενισχύσεις από τα οθωμανικά πολεμικά πλοία που ήταν σταθμευμένα στο λιμάνι, όμως δεν στάθηκε δυνατό να γίνει αυτό γρήγορα καθώς οι ναύτες των πλοίων βρίσκονταν διασκορπισμένοι στην πόλη για τις εορταστικές εκδηλώσεις της οθωμανικής εορτής του Χιντρελέζ Κοζού, παράλληλα με τους εορτασμούς του Αγίου Γεωργίου. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Φωτογραφία βορείου τμήματος του τεμένους. Τα 2 παράθυρα στο πίσω μέρος αντιστοιχούν στο δωμάτιο όπου δολοφονήθηκαν οι πρόξενοι. μικρογραφία|Η σορός του Γάλλου προξένου Μετά από περίπου μια ώρα, ο εξαγριωμένος όχλος έχασε την όποια αυτοσυγκράτηση διέθετε και επιχείρησε να διεισδύσει στο κτήριο όπου βρίσκονταν οι πρόξενοι. Αρχικά μπήκαν από τη στέγη, κατόπιν αφαιρώντας τις σιδερένιες μπάρες που ήταν τοποθετημένες στα παράθυρα, και έπειτα από την κύρια πόρτα την οποία κατάφεραν να ανοίξουν κάμπτοντας την αντίσταση των λίγων αστυνομικών. Το πλήθος εισέβαλλε μαζικά στο κτήριο, μπήκε στο δωμάτιο όπου βρισκόταν οι Άμποτ και Μουλέν, και εκεί άρχισε να τους κτυπά μανιωδώς με τις σιδερένιες μπάρες και διάφορα άλλα αντικείμενα παρουσία του κυβερνήτη Μεχμέτ Ρεφέτ Πασά ο οποίος τους φώναζε να σταματήσουν να κτυπούν, και του αρχηγού της αστυνομίας, Σαλίμ Μπέη, και λίγους αστυνομικούς οι οποίοι προσπάθησαν αλλά ήταν ανήμποροι να προστατέψουν τους προξένους, ενώ κατά μεταγενέστερες μαρτυρίες ο μόνος που πραγματικά προσπάθησε και προέβαλε σοβαρή φυσική αντίσταση ήταν ο λοχαγός Αλή αγάς ο οποίος τραυματίστηκε και παραμερίστηκε από τον όχλο. Ο κυβερνήτης έφυγε προσπαθώντας να σωθεί, ωστόσο κατά την τουρκική καταγραφή των γεγονότων τραυματίστηκε στο κεφάλι και έπεσε αναίσθητος. Μετά τον θάνατο των προξένων, οι εξεγερμένοι συνέχισαν να κτυπούν τις παραμορφωμένες σωρούς τους και τους αφαίρεσαν τα προσωπικά τους αντικείμενα.
Σύντομα έπειτα, βγήκαν από το τζαμί και άρχισαν να κατευθύνονται στο αμερικανικό προξενείο ώστε να βρουν την κοπέλα, την οποία συνάντησαν καθ οδόν συνοδεία Τούρκων αστυνομικών. Όταν η ταυτότητα της εξακριβώθηκε από το πλήθος, άρχισαν να ηρεμούν τα πνεύματα και ο όχλος σταδιακά διαλύθηκε και αποχώρησε. Ο κίνδυνος ευρύτερης ανάφλεξης ως προς την ασφάλεια του χριστιανικού πληθυσμού της πόλης είχε απομακρυνθεί πλέον, και έτσι οι αρχές επικεντρώθηκαν στην προστασία του αμερικανικού προξενείου.
Στο διοικητήριο της πόλης βρίσκονταν πλέον οι πρόξενοι της Αγγλίας, Ιταλίας και Ρωσίας οι οποίοι ανοικτά κατέστησαν υπεύθυνο τον κυβερνήτη για ότι είχε συμβεί, ενώ ο ίδιος βρισκόταν ακόμα σε κατάσταση σοκ. Ενημέρωσαν τις χώρες τους στέλνοντας τηλεγραφήματα από το διοικητήριο, ενώ ο Βρετανός πρόξενος ζήτησε την προστασία του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού λέγοντας πως οι τοπικές αρχές ήταν ανίκανες να επιβάλλουν την τάξη. Ο Ιταλός πρόξενος μετέβη στο τζαμί μαθαίνοντας πως τα πτώματα βρισκόταν ακόμα εκεί, και βρήκε τις σωρούς των Άμποτ και Μουλέν οι οποίες είχαν συρθεί στον προαύλιο χώρο φρικτά παραμορφωμένες, και ζήτησε από τους αστυνομικούς να τις σκεπάσουν με χαλί. Ακολούθησε εντολή του κυβερνήτη για φρούρηση του κάθε προξενείου στην πόλη με 10 αστυνομικούς, ενώ τα πτώματα των 2 προξένων παραλήφθηκαν αργότερα το βράδυ, με τη σορό του Άμποτ να μεταφέρεται στο σπίτι του, και του Μουλέν στο νοσοκομείο των Αδελφών του Ελέους.
Επακόλουθα
μικρογραφία|Απεικόνιση του απαγχονισμού των συλληφθέντων, 16 Μαΐου 1876 Υπήρχε παρόμοιο προηγούμενο περιστατικό με τη σφαγή της Τζέντα το 1858 η οποία ήταν υπό οθωμανική κυριαρχία την εποχή εκείνη και στο περιστατικό δολοφονήθηκαν 22 άτομα ανάμεσα τους και οι πρόξενοι της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, ωστόσο αυτή τη φορά το περιστατικό ήταν σοβαρότερο καθώς συνέβη στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της οθωμανικής αυτοκρατορίας σε ευρωπαϊκό έδαφος και όχι σε κάποια απομακρυσμένη περιοχή.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις άσκησαν έντονες επικρίσεις και πιέσεις προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία, εκδίδοντας αυστηρή προειδοποίηση και απαιτώντας βελτιώσεις ως προς την ασφάλεια των ξένων υπηκόων, καθώς και άμεση και αυστηρή τιμωρία των υπευθύνων. Έως τις 14 Μαΐου στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης βρισκόταν πλέον πολεμικά πλοία από Ελλάδα (κανονιοφόρος Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ και Σαλαμίνα), Βρετανία (HMS Bittern και HMS Swiftsure), Γαλλία (Gladiateur και Châteaurenault), Ρωσία (Аскольд), και Ιταλία (Regina Maria Pia) μαζί με ένα μικρότερο σκάφος. Στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης υπήρχαν τα οθωμανικά Εντιρνέ, Ικλαλίγιε, Σελιμίγιε, Σαχίρ, και Μουχμπίρ ι Σουρούρε.
Ο σουλτάνος Αμπντούλ Αζίζ αντικατέστησε τον Ρεφάτ Πασά με τον Σερίφ Πασά ως κυβερνήτη, και έστειλε επιπλέον στρατεύματα για διατήρηση της τάξεως. Συνελήφθησαν συνολικά 52 άτομα, εκ των οποίων οι 6 εκτελέστηκαν στις 16 Μαΐου δια απαγχονισμού στην περιοχή της σημερινής πλατείας Ελευθερίας, οι οποίοι όμως ήταν ασήμαντοι από τις λαϊκές τάξεις και όχι οι κύριοι υποκινητές. αριστερά|μικρογραφία|Απεικόνιση της επικήδειας τελετής, 19 Μαΐου 1876 Στις 19 Μαΐου έγινε η επικήδεια τελετή των 2 προξένων, πρώτα του Μουλέν στην καθολική εκκλησία της πόλης, και ακολούθησε του Άμποτ στην ορθόδοξη του Αγίου Νικολάου, και οι 2 με αποδόσεις τιμών, αγήματα και πομπές, και παρουσία επισήμων και διπλωματών. Ο Άμποτ ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Ευαγγελίστριας στη Θεσσαλονίκη, ενώ ο Ζυλέν μεταφέρθηκε στη Γαλλία και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του Μονπαρνάς στο Παρίσι.
Η σοβαρή οικονομική και πολιτική κρίση στην αυτοκρατορία που υπήρχε ήδη πριν το συμβάν χειροτέρευσε με το συμβάν στη Θεσσαλονίκη, και σύντομα έπειτα ακολούθησε πραξικόπημα και καθαίρεση του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ στο τέλος του μήνα (30 Μαΐου) με τις κατηγορίες που του προσάπτονταν να είναι ανικανότητα στην οικονομία, αποτυχία αντιμετώπισης των εξεγέρσεων, φιλορωσική πολιτική, και αποτυχία απόδοσης δικαιοσύνης σε ότι αφορούσε τη Θεσσαλονίκη. μικρογραφία|Καθαίρεση των αξιωματούχων, 21 Αυγούστου 1876 Εν μέσω των εξελίξεων αυτών, στις αρχές Ιουνίου ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη η δίκη των αξιωματούχων που απέτυχαν να αποτρέψουν τα επεισόδια, και στις 12 Ιουνίου εξεδόθη απόφαση η οποία επέβαλλε ελαφρές ποινές στους αξιωματούχους. Αυτό εξαγρίωσε τη Γαλλία και τη Γερμανία, σε βαθμό όπου και ο ίδιος ο Βίσμαρκ παρενέβη και εξέφρασε την ισχυρή ενόχληση του λέγοντας πως έτεινε να θεωρήσει την ίδια την οθωμανική αυτοκρατορία ως ένοχη για την τέλεση των επεισοδίων. Μετά τις γαλλογερμανικές πιέσεις η οθωμανική διοίκηση άλλαξε άρδην κατεύθυνση ακυρώνοντας τη δίκη της Θεσσαλονίκης, και ορίζοντας νέα η οποία θα ξεκινούσε άμεσα αυτή τη φορά στην Κωνσταντινούπολη. Στις 21 Αυγούστου του 1876 πραγματοποιήθηκε η καθαίρεση των στρατιωτικών αξιωματούχων που ενέχονταν στις ταραχές, ο τότε διευθυντής της αστυνομίας Σαλίμ μπέης ο οποίος βρισκόταν μπροστά στο συμβάν του λυντσαρίσματος, ο Ριζά μπέης ο οποίος ήταν κυβερνήτης της κορβέτας Ιντζαλιέ και δεν είχε κατορθώσει να συγκεντρώσει τους ναύτες του έγκαιρα προς ενίσχυση της περιφρούρησης, και ο συνταγματάρχης Αλτά μπέης στον οποίο επιπλέον επιβλήθηκε τριετής φυλάκιση μαζί με την απώλεια των μεταλλείων. Ο κυβερνήτης Μεχμέτ Ρεφάτ πασάς ο οποίος επίσης βρισκόταν ενώπιον του γεγονότος της δολοφονίας, είχε ήδη καθαιρεθεί και έκτιε την ποινή φυλάκισης ενός έτους που του επιβλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Επιπλέον, η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέβαλλε αποζημίωση 600.000 γαλλικών φράγκων στην οικογένεια του Μουλέν, και 300.00 στην άτεκνη σύζυγο του Άμποτ.
Σε ότι αφορά τις τύχες της κοπέλας η οποία στάθηκε ως η αφορμή της ανάφλεξης, σύμφωνα με τη μετέπειτα επιστολή που απέστειλε ο Βρετανός πρεσβευτής στην ενημέρωση του προς το Ηνωμένο Βασίλειο όσο και ο πρόξενος των ΗΠΑ Χατζηλαζάρου, ανέφεραν πως ο όχλος την παρέλαβε και την οδήγησε στο διοικητήριο, ενώ η βρετανική αναφορά συμπλήρωσε πως αργότερα εγκαταστάθηκε στην οικία ενός χότζα και έλαβε το μουσουλμανικό όνομα Αϊσέ (Aiysheh).
Σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|Φωτογραφία των αρχών του 20ού αιώνα όπου διακρίνεται το τέμενος δίπλα από το νέο διοικητήριο μικρογραφία|Το παλιό κτήριο του διοικητηρίου πριν το 1891 Το παλιό διοικητήριο γκρεμίστηκε και σε πολύ κοντινή τοποθεσία αντικαταστάθηκε από το νέο Διοικητήριο το 1891 όπου σήμερα στεγάζεται το υφυπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Το τέμενος Σαατλί όπου έλαβαν χώρα τα γεγονότα καταστράφηκε κατά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1917. Ο δρόμος που βρισκόταν ανάμεσα στα 2 κτήρια και εξακολουθεί να υπάρχει, έχει ονομαστεί οδός Προξένων προς ανάμνηση των δολοφονημένων προξένων,   ενώ υπάρχει και η μικρή οδός Άββοτ Εδμόνδου παραπλήσια προς τη διασταύρωση της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας με την οδό Μάρκου Μπότσαρη όπου βρισκόταν η κατοικία του Άββοτ στον δρόμο όπου σήμερα βρίσκεται το βουλγαρικό προξενείο.
Τον Μάιο του 2016, τελέστηκε από κοινού αναμνηστική εκδήλωση του γαλλικού και του γερμανικού προξενείου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με τον δήμο στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης, με την παρέλευση 140 ετών από το συμβάν και με ομιλίες για το ιστορικό γεγονός και την αντιμετώπιση της μισαλλοδοξίας.
Ξενόγλωσσοι
Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Ραντόνιτσα
Η Ραντόνιτσα (ρωσικά: Радоница, "Ημέρα της χαράς"), επίσης γνωστή και ως Ραντούνιτσα στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ένας εορτασμός εις μνήμην των νεκρών που λαμβάνει χώρα κατά τη δεύτερη Τρίτη μετά τοΠάσχα ή, σε ορισμένα μέρη (στη νοτιοδυτική Ρωσία), τη δεύτερη Δευτέρα μετά το Πάσχα. Στην ουκρανική παράδοση ονομάζεται Προβόντι (Проводи).
Ιστορία και σημασία
μικρογραφία|237x237εσ| [[Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία|Ρωσική Ορθόδοξη εικόνα της Καθόδου του Χριστού στον Άδη και της ανάστασης του Αδάμ (16ος αι.)]] Οι Σλάβοι, όπως και πολλοί αρχαίοι λαοί, είχαν την παράδοση να επισκέπτονται τους τάφους των μελών της οικογένειας κατά την άνοιξη και να γιορτάζουν μαζί τους. Μετά την εισαγωγή του χριστιανισμού, αυτό το έθιμο μεταφέρθηκε στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ως η γιορτή της Ραντόνιτσα, το όνομα της οποίας προέρχεται από τη σλαβική λέξη radost, που σημαίνει χαρά. Στο Ρος κου Κιέβου, το τοπικό όνομα είναι Κράσναγια Γκόρκα (Красная горка, όμορφος λόφος) και έχει την ίδια σημασία.
Μπορεί να φαίνεται παράξενο να ονομάζεται μια γιορτή για τους νακρούς χαρούμενη, αλλά η χριστιανική πεποίθηση που κρύβεται πίσω από αυτή τη χαρά είναι η τίμηση της Ανάστασης του Χριστού και η χαρά και η ελπίδα που φέρνει σε όλους.
Λόγω της σημασίας των τελευταίων ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας και λόγω της χαράς της Αναστάσεως, το Τυπικό της Εκκλησίας (ουστάβ) απαγορεύει, όπως και σε άλλες γιορτινές περιόδους, ειδικές τελετές για τους νεκρούς, π.χ. τα μνημόσυνα (εκτός από τις κηδείες, που, προφανώς, δεν μπορούς να αναβληθούς) από τη Μεγάλη Πέμπτη έως την Κυριακή του Θωμά (περίοδος έντεκα ημερών). Επομένως, η πρώτη ευκαιρία μετά το Πάσχα για να θυμηθούν οι πιστοί τους νεκρούς είναι η δεύτερη Δευτέρα του Πάσχα. Ωστόσο, επειδή στις ορθόδοξες χώρες ορισμένα μοναστήρια ακολουθούν το έθιμο της νηστείας τις Δευτέρες, η γιορτή μεταφέρεται συχνά την Τρίτη, έτσι ώστε όλοι να μπορούν να πάρουν πασχαλινά αυγά.
Αρχαία παράδοση
Η πρακτική του χαιρετισμού των νεκρών με την Ανάσταση έχει τις ρίζες της στην αρχαία εκκλησία. Η Σ.Β. Μπουλγκάκοφ καταγράφει τα εξής:"Η τιμήση των νεκρών μετά το Πάσχα συνηθιζόταν και κατά την αρχαιότητα. Ο Άγιος Αμβρόσος των Μεδιολάνων (340 - 397) λέει σε ένα από τα κηρύγματα του: «Είναι αλήθεια ότι είναι σωστό, αδελφοί, μετά τον εορτασμό του Πάσχα, το οποίο έχουμε γιορτάσει, να μοιραζόμαστε τη χαρά μας με τους αγίους μάρτυρες ως συμμετέχοντες στα δεινά του Κυρίου, για να μεταφέρουν τη δόξα της ανάστασης του Κυρίου'. Αν και αυτά τα λόγια του Αγίου Αμβροσίου σχετίζονται με μάρτυρες, μπορεί να παραπέμπουν και στο έθιμό μας να τιμούμε τους νεκρούς μετά το Πάσχα τη Δευτέρα ή την Τρίτη της Εβδομάδας του Θωμά, επειδή η αρχή των εορτασμών στη μνήμη των νεκρών καθιερώνεται στην Εκκλησία της Καινής Διαθήκης ως ευσεβές έθιμο στη μνήμη των μαρτύρων."Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (349 - 407) μαρτυρεί επίσης ότι στην εποχή του γιόρταζαν χαρούμενα τη μνήμη των νεκρών την Τρίτη της Εβδομάδας του Θωμά.
Τελετουργικό
Αυτήν την ημέρα, μετά τη Θεία Λειτουργία, ο ιερέας διενεργεί παννυχίδα στην εκκλησία, μετά την οποία ευλογεί τα πασχαλινά φαγητά που έφεραν μαζί τους οι πιστοί. Ο ιερέας, με θυμίαμα και λαμπάδες, θα ξεκινήσει στη συνέχεια λιτανεία με τον σταυρό, ακολουθούμενος από τους πιστούς, για να επισκεφθούν τους τάφους των πιστών είτε σε εκκλησίες είτε σε νεκροταφεία. Στους τάφους, ψάλλεται το Χριστός Ανέστη μαζί με τις συνηθισμένες ευχές για τους νεκροούς.
Στη συνέχεια, καταναλώνονται πασχαλινά φαγητά με χαρά από τους φίλους και τους συγγενείς των θανόντων. Είναι σύνηθες να τοποθετείται ένα πασχαλινό αυγό, σύμβολο του Χριστού που βγαίνει από τον τάφο, στους τάφους των νεκρών, χαιρετώντας τους με τον παραδοσιακό πασχαλικό χαιρετισμό: Χριστός Ανέστη! Αυτο το έθιμο υπενθυμίζει στους πιστούς την ανάσταση των νεκρών.
Έθιμα
Μεταξύ των εθίμων που έχουν καθιερωθεί γύρω από τη Ραντόνιτσα, αξίζει να σημειωθούν τα ακόλουθα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έθιμα Απριλίου Κατηγορία:Εορτές βασισμένες στο Πάσχα Κατηγορία:Πασχαλινές παραδόσεις
Κατάλογος έργων του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου
Το λήμμα αυτό περιέχει κατάλογο έργων του του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου.
Πηγή
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Θόλος Δράμας
Ο Θόλος ή Άνω Θόλος είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Θόλος βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 172 μέτρα. Απέχει 5 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου), 44 χλμ. ΒΑ. από τη Δράμα και 52 χλμ. ΒΔ. από την Ξάνθη ενώ στα δυτικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Αρκουδόρεμα που καταλήγει στον ποταμό Νέστο. Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Καρατζά Κιόϊ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 62 οικογένειες προσφύγων (227 άτομα) από την Ανατολική Θράκη, τον Πόντο και από τη Μικρά Ασία. Οι περισσότεροι κάτοικοί έχουν μετακινηθεί από τη δεκαετία του ’80 σε μεγαλύτερα αστικά κέντρα και μόνιμα μένουν κάποιοι κτηνοτρόφοι. Στο χωριό υπάρχου ερειπωμένα δίπατα και τρίπατα πέτρινα σπίτια και σε καλή κατάσταση παραμένουν το παλιό σχολείο και η εκκλησία του Άη Γιώργη που πανηγυρίζει χρόνο κάθε στις 23 Απριλίου. Αναφέρεται μετά την απελευθέρωση ως Καρατζά Κιόϊ το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας και στο ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 να μετονομάζεται σε Θόλος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Κάτω Θόλο, την Κρήνη και τη Στέρνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Θολού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρανεστίου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 4 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Basket League 2022-2023
Το Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Basket League 2022-23 ήταν η 83η σεζόν του ελληνικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών, της κορυφαίας επαγγελματικής κατηγορίας συλλογικής καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα. Η σεζόν ξεκίνησε στις 8 Οκτωβρίου 2022. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, για 2η συνεχόμενη και συνολικά 14η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στους τελικούς του πρωταθλήματος του Παναθηναϊκού, με σκορ 3-1.
Ομάδες
Ο προγραμματισμός μιλούσε για πρωτάθλημα 14 ομάδων, με τον υποβιβασμό μίας και την άνοδο δύο την προηγούμενη χρονιά, όμως όχι μόνο δεν αυξήθηκαν κατά 1 ομάδα αλλά μειώθηκαν κιόλας, καθώς είχαμε δύο αποχωρήσεις πριν την έναρξη.
Η ΚΑΕ Λάρισα που τερμάτισε 4η την περασμένη σεζόν αποφάσισε να μην συμμετάσχει για οικονομικούς λόγους και αποχώρησε.
Προβιβάστηκε από τη σεζόν 2021-22 της Α2 Εθνικής η ομάδα της Καρδίτσας και του Ψυχικού αλλά η ομάδα των Αθηνών δήλωσε και αυτή αδυναμία συμμετοχής για οικονομικούς λόγους.
Playoffs
Συμμετέχουν οι ομάδες που κατέκτησαν τις θέσεις 1 έως 8.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2023
Χέντρικ Μάρτενσοον Σοργκ
Ο Χέντρικ Μάρτενσοον Σόργκ (Hendrik Martenszoon Sorgh, περίπου 1610 – τάφηκε στις 28 Ιουνίου 1670) ήταν Ολλανδός ζωγράφος ρωπογραφιών της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Ρότερνταμ, ο Σοργκ έγινε μαθητής του Ντέιβιντ Τένιερς του Νεότερου και του Βίλλεμ Πίτερσζον Μπόιτεβεχ. Ο Σοργκ ζωγράφιζε κυρίως εσωτερικούς χώρους με χωρικούς. Οι εσωτερικοί χώροι σε κουζίνας του διαθέτουν περίτεχνες νεκρές φύσεις. Ζωγράφισε επίσης σκηνές αγοράς, πορτρέτα και θαλάσσιες και ιστορικές σκηνές. Τα έργα του Σοργκ περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, Άνδρας που γράφει', Εσωτερικό με τον Ιακώβ και τον Ησαύ σε κουζίνα''.
Νυμφεύτηκε την Αντριάαντγε Χόλλερ (Adriaantje Hollaer) στις 20 Φεβρουαρίου 1633. Έγινε διάσημη το 1947 λόγω του πορτρέτου του γάμου της που είχε ζωγραφίσει ο Ρέμπραντ και απεικονιζόταν στο ολλανδικό χαρτονόμισμα των 100 φιορινιών, που τυπωνόταν από το 1947 έως το 1950. Μέσω της αδερφής της, ήταν κουνιάδος του φίλου του ζωγράφου Κράιν Χέντρικς Φολμαράιν )Crijn Hendricksz Volmarijn). Το πορτρέτο της από τον Ρέμπραντ θεωρούνταν από καιρό ως μενταγιόν σε ένα πορτρέτο του, αλλά δεν είναι πλέον βέβαιο αφού ένα χαρακτικό του 18ου αιώνα αυτού του πορτρέτου είχε τη λεζάντα Nicholas Berchem. Το χαραγμένο πορτρέτο του στο Το Μεγάλο Θέατρο των Ολλανδών Ζωγράφων του Άρνολντ Χαουμπράκεν βασίστηκε στην αυτοπροσωπογραφία του, που βρίσκεται σήμερα σε ιδιωτική συλλογή. Το 1659 έγινε επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Ρότερνταμ. Μαθητές του ήταν οι Jacobus Blauvoet, Abraham Diepraam, Cornelis Dorsman, Pieter Nijs και Pieter Crijnse Volmarijn.
Υπάρχει επίσης ένας πίνακας του Σοργκ στην Hunterian Art Gallery ("Εσωτερικό με χαρτοπαίκτες") στη Γλασκώβη της Σκωτίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Ταγάρι Ύδρας
Το Ταγάρι είναι βραχονησίδα στο Μυρτώο πέλαγος, στα νοτιοδυτικά της Ύδρας. Μαζί με τη διπλανή του βραχονησίδα (νοτιοδυτικά) Δισάκι αναφέρονται και ως Δισάκια ή Ταγάρια.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κατάλογος προέδρων της Μποτσουάνας
Ακολουθεί κατάλογος με τους προέδρους της Μποτσουάνας. Το αξίωμα θεσμοθετήθηκε το 1966 με πρώτο πρόεδρο τον Σερέτσε Χάμα, ο οποίος κυβέρνησε ως τον θάνατό του, το 1980. Μέχρι σήμερα, όλοι οι αρχηγοί κράτους της χώρας ανήκαν ή ανήκουν στο Δημοκρατικό Κόμμα Μποτσουάνας (BDP). Ο σημερινός κάτοχος του αξιώματος είναι ο Μογκουέτσι Μασίσι, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα την 1η Απριλίου 2018.
Παραπομπές
*
Ντουσάνκα Σίφνιος
Η Ντουσάνκα Σίφνιος (Душанка Сифниос, 15 Οκτωβρίου 1933 - 14 Οκτωβρίου 2016), επίσης γνωστή ως Ντούσκα Σίφνιος, ήταν Σέρβα μπαλαρίνα και χορογράφος, που θεωρείται μία από τις πιο διακεκριμένες και διεθνώς πιο επιτυχημένες Σέρβες μπαλαρίνες. Το αποκορύφωμα της καριέρας της ήταν στη δεκαετία του 1960, που επιτεύχθηκε μέσω της δουλειάς της με τον Μωρίς Μπεζάρ όταν ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς μπαλαρίνες στον κόσμο.
Πρώιμος βίος και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1933 στα Σκόπια, του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας (τώρα πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας). Έγινε μέλος του Εθνικού Θεάτρου στο Βελιγράδι το 1951 και το 1953 αποφοίτησε από το γυμνάσιο μπαλέτου στην τάξη της Νίνα Κιρσάνοβα. Αργότερα, διδάχθηκε επίσης από σπουδαίους χορογράφους όπως τους Λέονιντ Λαβρόβσκι, Ασάφ Μεσέρερ και Βίκτωρ Γκζόβσκι.
Εθνικό Θέατρο
Παρατηρώντας το ταλέντο της Σίφνιος, η Κιρσάνοβα την έβαλε σχεδόν αμέσως να χωρεύει μόνη (σολίστ) και σύντομα έγινε πρώτη μπαλαρίνα (πρίμα). Οι πρώτες της παραστάσεις χορογραφήθηκαν από τον Ντιμιτρίγιε Πάρλιτς και συμπεριέλαβαν την Ευρυδίκη στον θεατρικό έργο Ορφέας από τον Ιγκόρ Στραβίνσκι και την Ιουλιέτα στο Ανίκα Πρέλιτς, περιλαμβάνουν μια σειρά από παραστάσεις πρώτης κατηγορίας όπως το Σουανχίλντ (από τον Λεό Ντελίμπ), Έλα (Ο Διάβολος στο Χωριό από τον Φραν Λότκα), Λα ρεϊνέ ντε ιλέ από τον Μωρίς Θιριέ και Λε Σιλφίντε από τον Σοπέν.
Ωστόσο, οι δύο πιο επιτυχημένοι ρόλοι της αυτής της περιόδου ήταν η Γκιζέλ, από τον Άντολφ Άνταμ και ο ρόλος του κοριτσιού στο «Το Θαυμαστό Μανταρίνι», από τον Μπέλα Μπάρτοκ, το οποίο χορογραφήθηκε από τον Πάρλιτς το 1957, ενώ το Γκιζέλ αναβιώθηκε στο Βελιγράδι από τον Λαβρόβσκι και σηματοδότησε μια καμπή στην καριέρα της Σίφνιος. Χόρεψε 177 φορές στο Εθνικό Θέατρο και έκανε μια εκτεταμένη περιοδεία στην Ευρώπη: Βενετία, Εδιμβούργο. Βιέννη, Βίζμπαντεν, Φλωρεντία, Ρώμη, Ζυρίχη, Βερολίνο και Παρίσι, με την Γκιζέλ να γίνεται μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο Μπολσόι στη Μόσχα.
Διεθνής καριέρα
Το 1958 μετακόμισε στο Παρίσι και έγινε μέλος της εταιρείας χορού του Μιλόραντ Μισκόβιτς και στη συνέχεια στο Μπαλέτ Εουροπίο του Λεονίντ Μασίνε στη Ρώμη το 1959.
Μπολέρο και Μπαλέτο του 20ού αιώνα
Στη Ρώμη το 1960 παρατηρήθηκε από τον Μωρίς Μπεζάρ και έγινε μέλος τού μπαλέτου χορού του, του 20ου αιώνα και μούσα του. Ειδικά για αυτήν, ο Μπεζάρ χορογράφησε το Μπολέρο του Μωρίς Ραβέλ, το οποίο σήμερα θεωρείται αριστούργημα του σύγχρονου μπαλέτου. Έκανε πρεμιέρα στις 10 Ιανουαρίου 1961, με την Σίφνιος να χορεύει στην επιτραπέζια επιφάνεια της σκηνής, ένα πρώτο βήμα στην απλότητα του τραγουδιού, περιτριγυρισμένο από καθισμένους άνδρες, οι οποίοι, με τη σειρά τους, συμμετέχουν αργά στον χορό, προσθέτοντας πολυπλοκότητα στην δομή της ενορχήστρωσης, με αποκορύφωμα μια κλιμακτική ένωση των χορευτών πάνω στο τραπέζι. Η Σίφνιος έγινε παγκοσμίως γνωστή. Μετά από αυτή, ο ρόλος εκτελέστηκε αργότερα από τις Μάγια Πλισέτσκαγια, Σιλβί Γκιουλέ, Γκράτσια Γκαλάντε, Ανγκέλε Άλμπρεχτ και, στην ανδρική έκδοση, από τον Χόρχε Ντον.
Ως κύρια χορεύτρια της εταιρείας, περιόδευσε στην Ευρώπη (Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία, Ιταλία, Ισπανία, Μεγάλη Βρετανία, Βέλγιο), Αφρική (Τυνησία), Ασία (Ισραήλ, Λίβανος) και Λατινική Αμερική (Μεξικό, Αργεντινή, Κούβα), εκτελώντας τους ρόλους στο Λε κουατρέ φιλ Αϊμόν του Φερνάντ Σίρεν (1961), Ματιέρ του Αλμπάν Μπεργκ (1962), Ο Γάμος (1962) και Το Φλογοπούλι (1964) του Στραβίνσκι, Συμφωνία No. 9 του Μπετόβεν (1964), Λ'αρτ ντε λα μπαρέ από τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (1965), Καντάτες από τον Αντόν Γουέμπερν (1966) και Αμπράζας από τον Γουέρνερ Εγκ.
Εμφανίστηκε στο τηλεοπτικό μπαλέτο Λα Μπουτίκ Φαντάσκ των Τζιοατσίνο Ροζίνι και Οτορίνο Ρεσπίγκι, σε τηλεοπτικές χορευτικές εκδόσεις του Ο Μπλε Δούναβης από τους Γιόχαν Στράους Β´ και Τα Παραμύθια του Χόφμαν του Ζακ Όφφενμπαχ (για τη βαυαρική τηλεόραση) και στην ταινία Μπολέρο.
Ύστερη καριέρα
Η Σίφνιος ήταν ανεξάρτητη χορεύτρια από το 1970, αλλά συνέχισε να εργάζεται με το μπαλέτο του 20ού αιώνα ως φιλοξενούμενη καλλιτέχνης. Αποσύρθηκε σε ηλικία 47 ετών.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 συν-χορογράφησε αρκετά μπαλέτα στο Βελιγράδι, συμπεριλαμβανομένης της αναβίωσης του Το Θαυμαστό Μανταρίνι το 2001 στο Εθνικό Θέατρο και του Λίντερμπαντ από τον Γκοάσταβ Μάλερ το 2002 στην Όπερα και Θέατρο Μαντλενιάνουμ.
Δημοσίευσε μια αυτοβιογραφία, την Beleške slavne balerine, το 2013 (Σημειώσεις μιας διάσημης μπαλαρίνας) παρόλο που δήλωσε σε μια συνέντευξη ότι δεν θεωρεί τον εαυτό της ως μπαλαρίνα αλλά ως «γυναίκα που χορεύει».
Βραβεύσεις
Έλαβε ένα βραβείο για το επίτευγμα ζωής, την υψηλότερη διάκριση της «Ένωσης καλλιτεχνών μπαλέτου της Σερβίας» το 1998 και ήταν η αποδέκτης της «Ειδικής αναγνώρισης για την καλλιτεχνική συμβολή στον εθνικό πολιτισμό της Σερβίας», που έτυχε επίσημης εθνικής σύνταξης το 2007.
Η Όπερα Μαντλενιάνουμ έχει ονομάσει μια από τις αίθουσες της "Αίθουσα Σίφνιος", προς τιμήν της μπαλαρίνας. Η αίθουσα προορίζεται κυρίως για εκπαιδευτική εργασία μπαλέτου.
Ύφος
Ήδη στην αρχή της καριέρας της παρουσίασε εξαιρετικό ταλέντο, εκφράζοντας μια υπέροχη κυριαρχία πάνω στην κλασική τεχνική μπαλέτου, τη γλυκύτητα και την ευκολία με την οποία έκανε ακόμη και τις πιο περίπλοκες χορογραφίες. Ο χορός της χαρακτηριζόταν από ασφαλή τεχνική, ομορφιά των γραμμών και χαρακτηριστική γοητεία. Αργότερα χόρευε μόνο το μοντέρνο ρεπερτόριο μπαλέτου και σταδιακά εξελίχθηκε σε μια δυνατή χορευτική προσωπικότητα η οποία, εκτός από τη λαμπρή τεχνική, διέθετε εσωτερική παρορμητικότητα που έδωσε ασυνήθιστη δύναμη στις δημιουργίες της.
Στην πρώτη πρόβα για το Μπολέρο, ο Μπεζάρ της είπε να βγάλει τα παπούτσια της. Συνέχισε να παίζει συχνά χωρίς παπούτσια, κερδίζοντας το ψευδώνυμο «η ξυπόλητη μπαλαρίνα».
Προσωπική ζωή
Κατά τη συνάντησή της με τον σύζυγό της, τον Βέλγο μαέστρο Αντρέ Βάντερνουτ, η Σίφνιος είπε σε συνέντευξή της ότι το Μπολέρο της έδωσε επίσης έναν σύζυγο: «Πριν από μία από τις παραστάσεις, ο Μπεζάρ μου είπε να μην προσέχω κανέναν άλλο και να κοιτάζω μόνο τον μαέστρο. Τον άκουσα, παρακολούθησα τον μαέστρο, τον Βέλγο, και αργότερα τον παντρεύτηκα, κάναμε δύο παιδιά και έζησα τόσα πολλά πράγματα.». Είχαν δύο παιδιά, την κόρη τους, ηθοποιό Αλεξάντρα Βάντερνουτ, και έναν γιο τον Πάτρικ Βάντερνουτ, εκπαιδευτή γκολφ.
Πέθανε στις 14 Οκτωβρίου 2016, μία ημέρα πριν από τα 83α γενέθλιά της, στις Βρυξέλλες, μετά από τέσσερις μήνες ασθένειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπαλέτο
Αμάντο του Σορέντο
Ο Άμάντο του Σορέντο (Amando di Sorrento) ήταν Επίσκοπος του Σορρέντο, από το 600 έως το 617, και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Σορρέντο Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Πυνί-Σατενό
Το Πυνί-Σατενό (γαλλικά: Pugny-Chatenod) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πυνιεραίν (γαλλικά: Pugnerains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Μαξ Άρθουρ Μακώλιφ
Βιογραφία
Ο Μακώλιφ γεννήθηκε στο Νιούκαστλ Γουέστ της κομητείας του Λίμερικ στις 10 Σεπτεμβρίου 1841. Σπούδασε στη Σχολή του Νιούκαστλ στην πόλη Λίμερικ και στο Πανεπιστήμιο Σπρίνγκφιλντ. Μεταξύ 1857 και 1863 φοίτησε στο Queen's College Galway, λαμβάνοντας υποτροφίες στο Τμήμα Λογοτεχνίας και Σχολής Τεχνών για τις χρονιές 1857–58, 1858–59 και 1859–60. Το 1860, πήρε δίπλωμα B.A. (πτυχίο ελευθέρων τεχνών, με έμφαση στις κοινωνικές επιστήμες, τις γλώσσες και τις ανθρωπιστικές επιστήμες) με άριστα στις Σύγχρονες Γλώσσες. Απέκτησε υποτροφία στα Αρχαία Κλασικά για τη χρονιά 1860-61 και υποτροφία στις Σύγχρονες Γλώσσες και Ιστορία για τη χρονιά 1861-62. Επίσης, εργάστηκε ως Γραμματέας στο τμήμα Λογοτεχνίας και Κοινωνικής Συζήτησης του Πανεπιστημίου την χρονική περίοδο 1860–61.
Ο Μακώλιφ εισήλθε στην Ινδική Δημόσια Υπηρεσία το 1862 και έφτασε στο Παντζάμπ τον Φεβρουάριο του 1864. Διορίστηκε Αναπληρωτής Επίτροπος του Παντζάμπ το 1882 και Διαιρετικός Δικαστής το 1884. Συνταξιοδοτήθηκε από την Ινδική Δημόσια Υπηρεσία το 1893.
Ο Μακώλιφ ήταν αυτός ο οποίος απέδωσε στην αγγλική γλώσσα τα ιερά κείμενα του Σιχισμού, το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, ενώ έγραψε επίσης το The Sikh Religion: its Gurus, Sacred Writings and Authors (έξι τόμοι, έκδοση από Oxford University Press το 1909). Σε αυτά του τα έργα δέχθηκε βοήθεια από τον Πρατάπ Σινγκ Τζιάνι, έναν Σιχ μελετητή, όπως και από τον δια βίου φίλο του, Καν Σινγκ Νάμπα, ο οποίος τον βοήθησε στη μελέτη των ιερών κειμένων των Σιχ και την πρώιμη ιστορία του Σιχισμού. Χαίρει μεγάλης εκτίμησης στη Σιχ κοινωνία για το έργο του να μεταφράσει τα ιερά κείμενα του Σιχισμού. Σε μία διάλεξη κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνόδου του κινήματος Σινγκ Σαμπά, ο Μακώλιφ διακήρυξε πως το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ ήταν απαράμιλλο ως βιβλίο για ιερά διδάγματα.
Τη δεκαετία του 1860, ασπάστηκε τον Σιχισμό, μια πράξη για την οποία υποτιμήθηκε από τους Βρετανούς συναδέλφους του αφού είχε «γίνει Σιχ».
Το 1882, του απονεμήθηκε ο βαθμός M.A. (επίτιμος) από το πανεπιστήμιο στο οποίο σπούδασε. Ο Μακώλιφ πέθανε στο σπίτι του στο Λονδίνο στις 15 Μαρτίου 1913. Ο προσωπικός του βοηθός έγραψε στα απομνημονεύματά του πως δέκα λεπτά πριν πεθάνει στο κρεβάτι του, ο Μακώλιφ απάγγειλε την πρωινή Σιχ προσευχή, Τζαπτζί Σαχίμπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγγραφείς του Σιχισμού Κατηγορία:Μελετητές του Σιχισμού
Βερνάρδος Β΄ της Σαξονίας
O Βερνάρδος Β΄, γερμ. Bernard II (π. 995 - 29 Ιουνίου 1059) από τον Οίκο των Μπίλλουνγκ ήταν δούκας της Σαξονίας (1011-1059) και κόμης της Φρισίας.
Βιογραφία
Ο Βερνάρδος Β΄, τρίτος τού Οίκου του στη Σαξονία, επέκτεινε την εξουσία τού δούκα και εθεωρείτο ως ένας από τους πιο ισχυρούς των Μπίλλουνγκ. Αρχικά ήταν υποστηρικτής τού Ερρίκου Β΄ των Οθονιδών της Γερμανίας και τον είχε συνοδεύσει στην Πολωνία για να διαπραγματευτεί την ειρήνη στο Μπάουτσεν το 1018. Το διάστημα 1019-20 ωστόσο εξεγέρθηκε εναντίον του και κέρδισε την αναγνώριση των φυλετικών νόμων στη Σαξονία, κάτι που ο πατέρας του είχε αποτύχει να κάνει. Έπειτα επέστρεψε στον πόλεμο εναντίον των Οβοτριτών και των Λουτισίων, δύο Σλαβικών φυλών και τους έφερε στη δική του σφαίρα επιρροής δια μέσου τού ηγέτη τους Γκόττσαλκ.
Υποστήριξε τον διάδοχο τού Ερρίκου Β΄, τον Κορράδο Β΄ των Σαλίων της Γερμανίας το 1024 και τον γιο εκείνου Ερρίκο Γ΄. Όμως άρχισε να φοβάται τον τελευταίο, λόγω τού ότι ο Ερρίκος Γ΄ ήταν κοντά στον Αλβέρτο αρχιεπίσκοπο της Βρέμης, τον οποίο εθεωρούσε κατάσκοπο και παλαιό εχθρό των δουκών της Σαξονίας. Έγινε κρίσιμος σύμμαχος των Δανών, που παρείξαν θεμελιώδη υποστήριξη στους πολέμους τού Ερρίκου Γ΄ στις Κάτω Χώρες, ωστόσο ήταν στο χείλος της εξέγερσης ως το τέλος τού Αδαλβέρτου. Το υπόλοιπο της εξουσίας του πάντως ήταν ήσυχο.
Το 1045 οικοδόμησε το κάστρο Άλστερμπουργκ στο Αμβούργο. Απεβίωσε το 1059 σε ηλικία 64 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Όρντουλφ· τάφηκε στο ναό τού Αγ. Μιχαήλ στο Λύνεμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Εϊλίκα των Σβάινφουρτ, κόρη τού Ερρίκου μαργράβου τού Νόρντγκαου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μπίλλουνγκ
Πάντα Θα Ξέρω τι Κάνατε Πέρσι το Καλοκαίρι
Το Πάντα Θα Ξέρω τι Κάνατε Πέρσι το Καλοκαίρι (I'll Always Know What You Did Last Summer) είναι ταινία τρόμου του 2006 κυκλοφόρησε κατευθείαν σε DVD στις 22 Αυγούστου 2006 ως το direct-to-βίντεο. Αποτελεί την τρίτη δόση της σειράς Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι μετά από την ταινία του 1997 Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι και αυτήν του 1998 Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι. Γυρίστηκε στο Παρκ Σίτι, στη Γιούτα, ωστόσο παρά το γεγονός που υπονοεί ο τίτλος της ταινίας, ότι είναι δηλαδή μια συνέχεια της ιστορίας, αυτή η ταινία δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τις δύο πρώτες ταινίες εκτός απο ορισμένες αναφορές σε αυτές, η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD και Blu-ray στις 22 Αυγούστου του 2006 και έχει αποφέρει συνολικά πάνω από $ 20 εκατομμύρια.
Ακύρωση συνέχειας και σχέδια για επανεκκίνηση
Μια τέταρτη ταινία, με τα αρχικά μέλη του καστ Τζένιφερ Λαβ Χιούιτ, Φρέντι Πρινζ Τζούνιορ και Μπράντι Νόργουντ είχε ανακοινωθεί. Η ταινία θα ηταν γύρω από τους Τζούλι και Ρέι, μαζί με το γιο τους Ντίλαν που θα επιστρέφαν στο ψαροχώρι Σάουθπορτ. Ο τίτλος φημολογούταν ότι θα ήταν I Know 3D, η ταινία όμως δεν προχώρησε λόγο της μέτριας εισπρακτικής πορείας της ταινίας Scream 4.
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2014, η Sony ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει μια επανεκκίνηση των ταινιών με τον Μάικ Φλάναγκαν και τον Τζέφ Χάουαρντ να είναι οι συγγράφεις του σεναρίου, με επικρατέστερες για τον πρωταγωνιστικό ρόλο την Βικτόρια Τζάστις και την Κρίσταλ Λόου, επίσης η Τζένιφερ Λαβ Χιούιτ δήλωσε ότι θα την ενδιέφερε να κάνει μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία. Η Sony ανακοίνωσε επίσης ότι η ταινία αποτελεί υψηλή προτεραιότητα και έχει οριστεί για απελευθέρωση μέχρι το 2018. Στις 26 Ιουλίου του 2019, ανακοινώθηκε ότι η επανεκκίνηση αναπτύσσεται πλέων από την Amazon Studios και την Sony Pictures Television ως τηλεοπτική σειρά με παραγωγούς τους Νιλ Μόριτζ, Τζέιμς Γουάν και Σέι Χάτεν και ότι ο Κρεγκ Μακνίλ θα σκηνοθετούσε το πιλοτικό επεισόδιο που γράφτηκε από την Σάρα Γκούντμαν. Τον Ιανουάριο του 2021, ανακοινώθηκαν ότι θα πρωταγωνιστήσουν στη σειρά η Μάντισον Άισμαν, η Μπριάνα Τζού, ο Ιεζεκιήλ Γκούντμαν, η Άσλεϊ Μούρ, ο Σεμπάστιαν Αμορούσο, η Φιόνα Ρενέ, η Κάσι Μπέκ, η Μπρούκ Μπλούμ και ο Μπίλ Χέκ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Ταινίες που κυκλοφόρησαν κατευθείαν σε βίντεο Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γιούτα Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες τρόμου σλάσερ Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες
Άντονυ Τσαρλς Χάρρις
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1790 στην Μεγάλη Βρετανία. Έγινε διευθυντής του εμπορικού οίκου Harris & Co., το οποίο λειτουργούσε μαζί με τον αδερφό του. Προμήθευε τον βρετανικό στρατό. Είχε εγκατασταθεί στην Αλεξάνδρεια, όπου έζησε περίπου τρεις δεκαετίες. Γοητεύτηκε από την ομορφιά των αρχαίων Αιγυπτιακών μνημείων, τα οποία περιηγήθηκε πολλές φορές, και έμαθε να διαβάζει ιερογλυφικά. Έγραψε μάλιστα και ένα βιβλίο στο οποίο αναλύει συγκεκριμένα ιερογλυφικά, τα οποία πρώτος αυτός ερμηνεύει ως προσωποποίηση των εκάστοτε τοπικών διοικήσεων της αρχαίας Αιγύπτου. Απεβίωσε τον Νοέμβριο του 1869 στην Αλεξάνδρεια, όπου και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο των καθολικών.
Αρχαιολογική συλλογή
Ο Χάρρις συγκέντρωσε σημαντική συλλογή παπύρων και αρχαιολογικών έργων τέχνης. Το όνομά του είναι συνδεδεμένο με τον Μεγάλο Πάπυρο του Χάρρις, με τον Πάπυρο Ομήρου του Χάρρις και με άλλα. Δια της μεσολάβησης του Άουγουστ Άιζενλορ, η συλλογή του πωλήθηκε από την Σελίμα Χάρρις το 1872 στο Βρετανικό Μουσείο.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Βρετανοί επιχειρηματίες
Ντουτούμι (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Ντουτούμι, μπορεί να αφορά:
Φρούριο Γκομπιντγκάρ
Είναι ευρέως γνωστό ως Μπανγκιάν ντα Κίλα (φρούριο του Μπανγκί). Το Γκομπιντγκάρ κατακτήθηκε και ενισχύθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από τον κυβερνήτη των Σανταβάλι Τζατ Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, παίρνοντας το όνομα του από τον 10ο γκουρού των Σιχ, Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ. Το φρούριο είχε πέντε κανόνια, συμπεριλαμβανομένων δύο γνωστών κανονιών Ζαμζάμα. Οι δομές που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης ήταν η κυκλική πορεία στο κέντρο του εσωτερικού περιβλήματος, η Τοσαχάνα και οι προμαχώνες.
Ιστορία
Χτίστηκε αρχικά από τον μαχαραγιά Γκουτζάρ Σινγκ Μπανγκί, τοπικό οπλαρχηγό του 18ου αιώνα. Το φρούριο κατακτήθηκε και ενισχυμένη στις αρχές του 19ου αιώνα από τον Μαχσαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, ο οποίος το μετονόμασε προς τιμήν του 10ου γκουρού των Σιχ, Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ. Το φρούριο είχε πέντε κανόνια, συμπεριλαμβανομένων δύο κανονιών ζαμζάμα. Το 1805, Ραντζϊτ Σινγκ ενίσχυσε το φρούριο. Ένας από τους κύριους λόγους ανέγερσης του φρουρίου ήταν η διάσωση του Χαρμιντάρ Σαχίμπ και της πόλης από τους εισβολείς. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, χτίστηκε τάφρος και πύλες με σύγχρονα σχέδια, ενώ η τάφρος είχε λασπώδη θεμέλια. Το φρούριο ανακαινίστηκε με τη βοήθεια ενός γάλλου αρχιτέκτονα. Έχει αναφερθεί ότι ο μαχαραγιάς Ραντζίτ Σινγκ κρατούσε τον θησαυρό του στη Τοσαχάνα, το οποίο περιλάμβανε το περίφημο Κοχ-ι-νουρ και προμήθειες για στρατό 2000 ατόμων στο φρούριο. Το 1849, οι Βρετανοί κατέλαβαν το φρούριο έκαναν σημαντικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της περιόδου. Επίσης, έγιναν σημαντικές αλλαγές στους προμαχώνες και πύλες, ενώ τοποθετήθηκε και νέα τεχνολογία πυρομαχικών.
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παντζάμπ (Ινδία)
Κάτω Θόλος Δράμας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Tesseract (λογισμικό)
Το Tesseract (μτφ. τεσσεράκτιο) είναι λογισμικό οπτικής αναγνώρισης χαρακτήρων διαθέσιμο σε διάφορα λειτουργικά συστήματα. Διατίθεται ως ελεύθερο λογισμικό υπό την άδεια Apache έκδοση 2.0 από το 2006 συντηρείται από την Google. Αποτελεί μια από τις πλέον ακριβείς μηχανές αναγνώρισης οπτικών χαρακτήρων και έχει ευρεία χρησιμοποίηση σε πλήθος εφαρμογών.
Ιστορία
Η κατασκευή του λογισμικού ξεκίνησε το 1984 ως διδακτορική διατριβή υπό τη χορηγία της Hewlett Packard στο Μπρίστολ του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1987 προστέθηκε και δεύτερο άτομο το οποίο συμμετείχε στην ανάπτυξη του λογισμικού στις εγκαταστάσεις της Hewlett Packard στο Γκρήλεϋ του Κολοράντο στις ΗΠΑ και ξεκίνησαν οι πρώτες προσπάθειες για την εμπορική αξιοποίηση του ως λειτουργία για συσκευές σαρωτών. Το 1995 αξιολογήθηκε ως μια από τις κορυφαίες μηχανές οπτικής αναγνώρισης χαρακτήρων ως προς την ακρίβεια αναγνώρισης, το 1996 δημιουργήθηκε έκδοση για Windows, ενώ το 1998 ξαναγράφτηκε τμήμα του παλαιού κώδικα ο οποίος ήταν γραμμένος σε C στην C++. Κατόπιν η ανανέωση συνεχίστηκε εν μέρει έτσι ώστε να είναι δυνατό όλος ο κώδικας να μεταγλωττιστεί με χρήση μεταγλωττιστή C++.
Από το 1999 δεν υπήρξε καμία δραστηριοποίηση και πέρασε τελείως στην αφάνεια, έως το 2005 όταν η Hewlett Packard σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο της Νεβάδα, Λας Βέγκας αποφάσισε να το διαθέσει υπό ελεύθερη άδεια χρήσης (Apache 2.0), ενώ από το 2006 τη συντήρηση και επέκταση του λογισμικού ανέλαβε η Google (ως έκδοση 1) και έλαβε θετική μετέπειτα αποδοχή ως προς την ποιότητα των αποτελεσμάτων του.
Γενικά χαρακτηριστικά
Όλες οι εκδόσεις του λογισμικού είναι διαθέσιμες για τα λειτουργικά συστήματα GNU/Linux, Windows και Mac OS X. Η ποιότητα των αποτελεσμάτων του εξαρτάται σημαντικά από την ποιότητα και ευκρίνεια των εικόνων κειμένων τα οποία λαμβάνει ως είσοδο, και προβλήματα όπως ημιπεριστραμένες ή χαμηλής φωτεινότητας σελίδες χρειάζονται ξεχωριστή επιμέλεια πριν ξεκινήσει η διαδικασία της αναγνώρισης χαρακτήρων.
Το λογισμικό εκτελείται σε περιβάλλον τερματικού/κονσόλας και το ίδιο δεν διαθέτει γραφικό περιβάλλον, ωστόσο υπάρχουν άλλα ξεχωριστά εγχειρήματα τα οποία διαθέτουν γραφικό περιβάλλον και χρησιμοποιούν το Tesseract στο υπόβαθρο για τις εργασίες της οπτικής αναγνώρισης. Η απευθείας χρήση του γίνεται με παροχή παραμέτρων κατά το παρακάτω πρότυπο: tesseract
Έκδοση 1.x
Στην αρχική του έκδοση ως ελεύθερο λογισμικό το 2006, παρείχε υποστήριξη μόνο για αναγνώριση λατινικών χαρακτήρων στα πλαίσια της αγγλικής γλώσσας. Ως δεδομένα εισόδου δεχόταν μόνο φωτογραφίες τύπου TIFF και δεν πρόσφερε καμία υποστήριξη για ανάλυση διάταξης εγγράφων, πολύστηλα κείμενα, και άλλα χαρακτηριστικά τα οποία θα προστίθονταν στις μετέπειτα εκδόσεις.
Έκδοση 2.x
Η έκδοση 2 διατέθηκε το 2007 και εκτός από τα αγγλικά παρείχε υποστήριξη και για 6 ακόμα λατινογενείς γλώσσες, γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά, πορτογαλικά, καθώς και γερμανικά και ολλανδικά, καθώς και πρώιμη υποστήριξη για εκπαίδευση του προγράμματος για καλύτερη αναγνώριση.
Έκδοση 3.x
Το 2010 διατέθηκε η 3η έκδοση η οποία έως το 2015 είχε επακόλουθα στάδια προσθηκών (3.01 έως 3.05). Η έκδοση αυτή είχε πάρα πολλές και ιδιαίτερα σημαντικές προσθήκες όπως παρακάτω:
Έκδοση 4.x
Από το 2016 ξεκίνησε να δημιουργείται η 4η έκδοση του Tesseract, η οποία έως το πρώτο τρίμηνο του 2018 βρισκόταν σε καθεστώς δοκιμαστικής έκδοσης (4.0.0-beta.1). Στην έκδοση αυτή προστέθηκαν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό προγραμματισμένο σε C++
Πουιγκρό
Το Πουιγκρό (γαλλικά: Puygros) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πουιγκρολαίν (γαλλικά: Puygrolains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Βυζαντινός Εμφύλιος Πόλεμος (1341-1347)
Ο Βυζαντινός εμφύλιος πόλεμος 1341-47, μερικές φορές αναφερόμενος ως Δεύτερος Παλαιολόγειος Εμφύλιος Πόλεμος,  ήταν μια σύγκρουση που ξέσπασε μετά το θάνατο του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου για την κηδεμονία του εννιάχρονου γιου και διαδόχου του, Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου. Ενέπλεξε από την μία πλευρά τον κύριο συνεργάτη του Ανδρόνικου Γ΄, Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό, και από την άλλη την αντιβασιλεία υπό την αυτοκράτειρα Άννα της Σαβοΐας, τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη ΙΔ΄ Καλέκα, και τον μέγα δούκα Αλέξιο Απόκαυκο. Ο πόλεμος πόλωσε την Βυζαντινή κοινωνία διαχωρίζοντας τις κοινωνικές τάξεις, με την αριστοκρατία να υποστηρίζει τον Καντακουζηνό και τις κατώτερες και μεσαίες τάξεις να υποστηρίζουν την αντιβασιλεία. Σε μικρότερο βαθμό, η σύγκρουση απέκτησε και θρησκευτική χροιά. Το Βυζάντιο είχε εμπλακεί στη διαμάχη του Ησυχασμού, και η τήρηση του μυστικιστικού δόγματος του Ησυχασμού συχνά ταυτιζόταν με υποστήριξη προς τον Καντακουζηνό.
Ως βασικός συνεργάτης και πιο στενός φίλος του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄, ο Καντακουζηνός ανέλαβε την κηδεμονία του ανήλικου Ιωάννη Ε΄ μετά το θάνατο του αυτοκράτορα, τον Ιούνιο του 1341. Ενώ όμως ο Καντακουζηνός ήταν απών από την Κωνσταντινούπολη το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ένα πραξικόπημα με επικεφαλής τον Αλέξιο Απόκαυκο και τον Πατριάρχη Ιωάννη ΙΔ΄ εξασφάλισε την υποστήριξη της αυτοκράτειρας Άννας και καθιέρωσε μια νέα αντιβασιλεία. Σε απάντηση, ο στρατός και οι οπαδοί του Καντακουζηνού τον ανακήρυξαν συναυτοκράτορα τον Οκτώβριο, επιβεβαιώνοντας το χάσμα μεταξύ του ιδίου και της νέας αντιβασιλείας, το οποίο κλιμακώθηκε αμέσως σε ένοπλη σύγκρουση.
Κατά τα πρώτα χρόνια του πολέμου, οι δυνάμεις της αντιβασιλείας επικράτησαν. Στον απόηχο διαφόρων αντιαριστοκρατικών εξεγέρσεων, κυρίως αυτή των Ζηλωτών στη Θεσσαλονίκη, η πλειοψηφία των πόλεων της Θράκης και της Μακεδονίας τέθηκαν υπό τον έλεγχο της αντιβασιλείας. Με τη βοήθεια του Στεφάνου Δουσάν της Σερβίας και του Ουμούρ Μπέη του Αϊδινίου, ο Καντακουζηνός σταδιακά αντέστρεψε την κατάσταση. Μέχρι το 1345, παρά την αποστασία του Δουσάν και την απόσυρση του Ουμούρ, ο Καντακουζηνός απέκτησε το πάνω χέρι και το διατήρησε με τη βοήθεια του Ορχάν, κυβερνήτη του Οθωμανικού εμιράτου. Η δολοφονία τον Ιούνιο του 1345 του μέγα δούκα Απόκαυκου, του βασικού ιθύνοντα νου της αντιβασιλείας, της επέφερε ένα σοβαρό πλήγμα. Επισήμως εστεμμένος ως αυτοκράτορας στην Αδριανούπολη το 1346, ο Καντακουζηνός εισήλθε στην Κωνσταντινούπολη στις 3 Φεβρουαρίου 1347. Κατόπιν συμφωνίας θα κυβερνούσε για δέκα χρόνια ως πρώτος αυτοκράτορας και αντιβασιλέας για τον Ιωάννη Ε΄, έως ότου αυτός να ενηλικιωθεί και να κυβερνήσει ως ίσος. Παρά την προφανή του νίκη, σε λίγα χρόνια η επανάληψη του εμφυλίου πολέμου ανάγκασε τον Καντακουζηνό να παραιτηθεί και να αποσυρθεί για να μονάσει το 1354.
Οι συνέπειες της παρατεταμένης σύγκρουσης αποδείχθηκαν καταστροφικές για την Αυτοκρατορία, η οποία είχε ανακτήσει μια σχετική σταθερότητα υπό το Ανδρόνικο Γ΄. Επτά χρόνια πολέμου, οι επιδρομές των διαφόρων στρατών, η κοινωνική αναταραχή, και η έλευση του Μαύρου Θανάτου κατέστρεψε το Βυζάντιο και το κατέστησε σκιά του εαυτού του. Η σύγκρουση επίσης επέτρεψε στον Δουσάν να κατακτήσει την Αλβανία, την Ήπειρο και το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας, όπου ίδρυσε τη Σερβική Αυτοκρατορία. Η Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία απέκτησε επίσης έδαφος βόρεια του ποταμού Έβρου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:14ος αιώνας Κατηγορία:Πόλεμοι διαδοχής Κατηγορία:Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Εμφύλιος 1341
Κονιάκ (Σαράντ)
Η κοινότητα Κονιάκ (γαλλικά: Cognac) είναι κοινότητα στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας, υπονομαρχία του νομού Σαράντ στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του νομού Σαράντ μετά την πρωτεύουσα Ανγκουέμ, το Κονιάκ βρίσκεται στο κέντρο μιας αστικής περιοχής με 47.763 κατοίκους το 2010. Από το 2012 η πόλη Κονιάκ φέρει την ένδειξη «Πόλη Τέχνης και Ιστορίας» από το Υπουργείο Πολιτισμού και Επικοινωνίας.
Η πόλη είναι παγκοσμίως γνωστή για τα αποστακτήρια του αλκοολούχου ποτού κονιάκ.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Κονιασαί (ζ).
Γεωγραφική θέση
αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ|Ο ποταμός Σαράντ διαρρέει την πόλη Η κοινότητα Κονιάκ βρίσκεται στα δυτικά του νομού Σαράντ, στα όρια με το νομό Σαράντ-Μαριτίμ, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας, στο λεκανοπέδιο της Ακουιτανίας, σε ένα ελαφρώς υπερυψωμένο οροπέδιο που διασχίζει την κοιλάδα του ποταμού Σαράντ.
Βρίσκεται 405 χιλιόμετρα κατ'ευθεία γραμμή (481 οδικώς) νοτιοδυτικά από το Παρίσι και 97 (οδικώς 122) χιλιόμετρα από το Μπορντώ, την πρωτεύουσα της Νέας Ακουιτανίας.
Έχει πληθυσμό 18.702 κατοίκους  (απογραφή του 2016) και είναι το κέντρο της ευρύτερης περιοχής με 47.763 κατοίκους (απογραφή του 2010).
Η έκταση είναι 15,50 χιλιόμετρα και το μεγαλύτερο ύψος της πόλης 53 μέτρα.
Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Σαράντ, ανάμεσα στις πόλεις Ανγκουλέμ και Σαιντ, στο μέσο μιας περιοχής φημισμένων αμπελώνων. Στα δυτικά της πόλης ρέει ο παραπόταμος Αντέν, που συμβάλλει στον ποταμό Σαράντ πολύ κοντά στην πόλη. Το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης έχει χτιστεί στην αριστερή όχθη του ποταμού, με τη μικρότερη περιοχή της δεξιάς όχθης γνωστή ως περιοχή Σαιν-Ζακ.
Η πόλη βρίσκεται πάνω σε μια από τις προσκυνηματικές διαδρομές προς το Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα.
Η περιοχή, όπως ένα μεγάλο δυτικό μέρος του νομού Σαράντ έχει ωκεάνιο κλίμα.
Τοπωνυμία
Η προέλευση του ονόματος Κονιάκ δεν είναι ιστορικά γνωστή. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένες αναφορές για την πόλη σε παλιούς χάρτες.
Η πόλη αναφέρεται στο παρελθόν ως Commiaco γύρω στο 1075-1101, Conniaco γύρω στο 1080, Cumniaco, Comprniacum το 1270. Πιθανόν το Conniacum να προέρχεται από το όνομα οικισμού που ανήκε στην αρχαιότητα σε μια οικογένεια με την επωνυμία Connius (Λατινικό επώνυμο που προέρχεται από το Γαλατικό Connus).
Είναι πιθανόν επίσης να είναι η τοποθεσία Condate πάνω στον παλιό ρωμαϊκό δρόμο που συνέδεε το Σαιντ με το Περιγκέ (που αναφέρεται στον Χάρτη του Πόιτινγκερ), καθώς το Κονιάκ βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Σαράντ και Αντέν και θα μπορούσε να αντιστοιχεί, επειδή ο όρος Condate είναι ένα κελτικό - γαλατικό - τοπωνύμιο  για να δηλώσει τη συμβολή ποταμών.
Ιστορία
μικρογραφία|260x260εσ|Το [[ντολμέν Σεσεμπέκ]] Προϊστορία
Πολλά στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι η περιοχή είχε κατοικηθεί από την Παλαιολιθική και τη Νεολιθική εποχή, καθώς ίχνη υπάρχουν σε συνοικίες της πόλης. Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται το ντολμέν του Σεσεμπέκ.
Αρχαιότητα
Οι γαλατο-ρωμαϊκές τοποθεσίες είναι πολυάριθμες. Στην αριστερή όχθη υπάρχει μια ρωμαϊκή βίλα η οποία στην άκρη του ποταμού έχει αποβάθρα. Υπάρχουν ακόμα πολλά ίχνη κατοίκησης σε όλη την πόλη Κονιάκ, κατά μήκος του καναλιού Ζαν-Σιμόν και κοντά στο σιντριβάνι Σαιν-Μαρτέν. Στη δεξιά όχθη είχε αναπτυχθεί ένας ολόκληρος ρωμαϊκός οικισμός, στη συμβολή των ποταμών Σαράντ και Αντέν. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έφεραν στο φως μια βίλα μήκους άνω των 80 μέτρων, του 2ου ή 3ου αιώνα μ.Χ. αιώνα, γεγονός που φανερώνει μια σημαντική δραστηριότητα στην περιοχή.
Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές έρευνες, στη συνοικία Σαιν-Μαρτέν είχε αναπτυχθεί ένα μικρό χωριό ήδη από την εποχή των Μεροβίγγειων (450-750 περίπου) γύρω από ένα σιντριβάνι που μετατράπηκε σε παρεκκλήσι τον 4ο αιώνα. Η νεκρόπολη κοντά στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου χρησιμοποιήθηκε από τον 7ο έως τον 18ο αιώνα και ήταν η μεγαλύτερη νεκρόπολη στην περιοχή.
Περίπου το έτος 1000, οι Ιτιέ και Αρνώ ντε Βιλμπουά εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της σημερινής πόλης και έχτισαν ένα μικρό ξύλινο κάστρο. Το 1016 οι Βενεδικτίνοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και έκτισαν το μοναστήρι και την εκκλησία Σαιν-Λεζέρ. Ένα μικρό χωριό σχηματίστηκε γύρω από το κάστρο και την εκκλησία.