cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου
Ταχύτητας
Το ρεκόρ στα 400 μέτρα πραγματοποιήθηκε το 2014 στο Γκέτεμποργκ, από τον Νικ Έκελουντ-Αρενάντερ της Μάλμε ΑΙ, με χρόνο 46.68. Ο Αρενάντερ κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του που ήταν το 2013, με χρόνο 46.85. Το σημερινό Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 45.05 και το αντίστοιχο Παγκόσμιο είναι 44.57.
Μεσαίων αποστάσεων
Στα 1500 μέτρα, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Μπόλνας το 2009, από τον Όλε Βάλερενγκ, της Σπαρβάγκενς, με επίδοση 3:45.86 καταρρίπτοντας αυτό του Ρόνι Όλσον της Μάλμε ΑΙ, το 1990, με επίδοση 3.45.93, ένα ρεκόρ που παρέμηνε αμετάβλητο δεκαεννέα χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 3:33.32 και το Παγκόσμιο 3:31.18.
Το ρεκόρ στα 3000 μετρα πραγματοποιήθηκε το 2004 στο Γκέτεμποργκ, από τον Ερίκ Sjoqvist της Ενχόρνα ΙΦ, με χρόνο 7:56.99. Ο Sjoqvist κατέρριψε ένα ρεκόρ που διήρκησε τέσσερα χρόνια, αυτό του Κεντ Κλάεσον της Skillingaryds ΦΚ, το 2000, με χρόνο 7:57.66. Το σημερινό Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 7:32.41 και το αντίστοιχο Παγκόσμιο είναι 7:24.90.
Εμπόδια
Στα 60 μέτρα με εμπόδια, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Γκέτεμποργκ το 2007, από τον Ρόμπερτ Κρόνμπεργκ, της ΙΦ Κβιλ, με επίδοση 7.59. Ο Κρόνμπεργκ κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του που ήταν το 2004, με επίδοση 7.60, ένα ρεκόρ που παρέμηνε αμετάβλητο τρία χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 7.30.
Άλματα
thumb|right|270px|Ο Μίκαελ Τορνέους που έσπασε το ρεκόρ στο άλμα εις μήκος, το 2013. Το ρεκόρ στο Άλμα εις ύψος καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2007 που διεξήχθη στο Γκέτεμποργκ, από τους Στέφαν Χολμ της Κιλς ΑΙΚ, με επίδοση 2.38 και Λίνους Θόρνμπλαντ της Μάλμε ΑΙ, με επίδοση 2.38, καταρρίπτοντας αυτό του Στέφαν Χολμ το 2003, με επίδοση 2.32, ένα ρεκόρ που διήρκησε τέσσερα χρόνια. Σήμερα το Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 2.42 και το Παγκόσμιο 2.43.
Το ρεκόρ στο Άλμα επί κοντώ πραγματοποιήθηκε το 2008 στο Μάλμε, από τον Αλχαζί Γένγκ, της Έργκριτε ΙΣ, με επίδοση 5.70. Ο Αλχαζί Γένγκ κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του που ήταν το 2005, με επίδοση 5.65, ένα ρεκόρ που παρέμηνε αμετάβλητο τρία χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 6.16.
Στο Άλμα εις μήκος, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Νορσέπινγκ το 2013, από τον Μίκαελ Τορνέους, της Χάμαρμπυ ΙΦ, με επίδοση 8.15, καταρρίπτοντας αυτό του Ματίας Σούνεμπορν της Μάλμε ΑΙ, το 1995, με επίδοση 8.12, ένα ρεκόρ που διήρκησε δεκαοκτώ χρόνια. Το σημερινό Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 8.71 και το αντίστοιχο Παγκόσμιο είναι 8.79. thumb|left|200px|Ο Κρίστιαν Όλσον που έσπασε το ρεκόρ στο άλμα εις τριπλούν, το 2002. Το ρεκόρ στο Άλμα εις τριπλούν καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2002 που διεξήχθη στο Μάλμε, από τον Κρίστιαν Όλσον της Έργκριτε ΙΣ, με επίδοση 17.60. Ο Όλσον κατέρριψε ένα ρεκόρ που διήρκησε επτά χρόνια, αυτό του Άρνε Χόλμ της Ουλλεβί ΦΚ, το 1995, με επίδοση 16.90. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 17.92.
Ρίψεις
Το ρεκόρ στη Σφαιροβολία πραγματοποιήθηκε το 1990 στο Γκέτεμποργκ, από τον Σόρεν Τάλεμ της Σόντερτορνς ΦΦ, με επίδοση 20.52. Ο Τάλεμ κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του Άντερς Σκάρβστραντ της Σπαρβάγκενς ΦΚ, που ήταν το 1985, με επίδοση 19.31, ένα ρεκόρ που παρέμηνε αμετάβλητο πέντε χρόνια. Το σημερινό Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 22.55 και το αντίστοιχο Παγκόσμιο είναι 22.66.
Στη Ρίψη βάρους 15,88 κιλών, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Νορσέπινγκ το 2013, από τον Ματίας Γιονς, της Χασέλμπι ΣΚ, με επίδοση 23.18, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ του που ήταν το 2011, με επίδοση 22.51, ένα ρεκόρ που διήρκησε δύο χρόνια.
Σύνθετα
thumb|right|200px|Ο Πέτερ Όλσον που έσπασε το ρεκόρ στο έπταθλο, το 2014. Το ρεκόρ στο Έπταθλο καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2014 που διεξήχθη στο Βέξιε, από τον Πέτερ Όλσον της Χασέλμπι ΣΚ, με επίδοση 5.904, καταρρίπτοντας αυτό του Χένρικ Ντάγκαρντ της ΚΑ 2 ΙΦ, το 1999, με επίδοση 5.859, ένα ρεκόρ που διήρκησε δεκαπέντε χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 6.438 και το Παγκόσμιο 6.645.
Καταργηθέντα
Στα αγωνίματα που πλέον δεν υφίστανται στο σημερινό πρόγραμμα, τα ρεκόρ που πραγματοποιήθηκαν στους άνδρες ήταν στα 2000 μέτρα στιπλ το 1972, στα 4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία το 1967 , στα 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία το 1972 , στη Ρίψη βάρους 18,00 κιλών το 2005 , στο Άλμα εις μήκος άνευ φοράς το 1965 και στο Άλμα εις ύψος άνευ φοράς το 1963.
Στα 2000 μέτρα στιπλ, το ρεκόρ σημειώθηκε το 1972 στο Γκέτεμποργκ, στην πρώτη διεξαγωγή του αγωνίματος, από τον Άρνε Ljungblad της Χελένεχολμς ΙΦ, με επίδοση 5:59.2.
Το ρεκόρ στα 4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία πραγματοποιήθηκε το 1967 στη Στοκχόλμη, από την ομάδα της Μάλμε ΑΙ, με επίδοση 3:09.7. Η Μάλμε ΑΙ κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της Μπρόμα ΙΦ, που ήταν το 1966, με επίδοση 3:10.6, ένα ρεκόρ που διήρκησε ένα χρόνο.
Στα 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία, το ρεκόρ σημειώθηκε το 1972 στο Γκέτεμποργκ, από την ομάδα της ΣοΙΚ Ελλάς, με επίδοση 3:11.3. Η ΣοΙΚ Ελλάς κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της ΚΑ 2 ΙΦ, που ήταν το 1969, με επίδοση 3:20.8, ένα ρεκόρ που διήρκησε τρία χρόνια.
Στη Ρίψη βάρους 18,00 κιλών, η καλύτερη επίδοση πραγματοποιήθηκε στο Πρωτάθλημα του 2005 που διεξήχθη στο Μάλμε, από τον Μπένγκτ Γιόχανσον της Βεστερός ΦΚ, με επίδοση 19.80. Ο Γιόχανσον κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του, αυτό του 2002, με επίδοση 19.49.
Στο Άλμα εις μήκος άνευ φοράς, η καλύτερη επίδοση σημειώθηκε το 1965, από τον Γκόραν Φρέντρικσον της Κρόνομπεργκς ΙΚ, με επίδοση 3.43. Ο Φρέντρικσον κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του Καρλ Έρικ Έκμαν το 1944, της Βεστερός ΣΚ, με επίδοση 3.41, ένα ρεκόρ που διήρκησε εικοσιένα χρόνια.
Στο Άλμα εις ύψος άνευ φοράς, το ρεκόρ πραγματοποιήθηκε το 1963, από τον Γκόραν Φρέντρικσον της Κρόνομπεργκς ΙΚ, με επίδοση 1.67, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ του ένα χρόνο πριν το 1962, με επίδοση 1.66.
Γυναικών
Στα αγωνίσματα ταχύτητας γυναικών, το ρεκόρ στα 60 μέτρα καταρρίφθηκε το 1978, στα 200 μέτρα το 2013 και στα 400 μέτρα το 2012. Στα μεσαίων αποστάσεων, το ρεκόρ στα 800 μέτρα σημειώθηκε το 2015, στα 1500 μέτρα το 1998 και στα 3000 μέτρα το 1996. Στα 60 μέτρα με εμπόδια, το ρεκόρ πραγματοποιήθηκε το 2004 και στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία το 2012. Στις Ρίψεις, η Σφαιροβολία και η Ρίψη βάρους 9,08 κιλών καταρρίφθηκαν το 2008 και το 2013 αντίστοιχα. Στα Άλματα, το ρεκόρ στο Άλμα εις ύψος σημειώθηκε το 2003, στο Άλμα επί κοντώ το 2015, στο Άλμα εις μήκος το 1993 και στο Άλμα εις τριπλούν το 2004. Στο Πένταθλο το ρεκόρ καταρρίφθηκε το 2010.
Ταχύτητας
thumb|left|200px|Η Ιρένε Έκελουντ που έσπασε το ρεκόρ στα 200 μέτρα, το 2013. Το ρεκόρ στα 60 μέτρα καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 1978 που διεξήχθη στο Φαλούν, από την Λίντα Χάγκλουντ της Χανβίκενς ΣΚ, με επίδοση 7.17. Η Χάγκλουντ κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της που ήταν το 1976, με επίδοση 7.1;. Σήμερα το Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 6.92.
Στα 200 μέτρα, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Νορσέπινγκ το 2013, από την Ιρένε Έκελουντ, της Κιλς ΑΙΚ, με επίδοση 23.15, καταρρίπτοντας αυτό της Μαρίκα Γιόχανσον της ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ, το 1993, με επίδοση 23.75, ένα ρεκόρ που διήρκησε είκοσι χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 22.10 και το Παγκόσμιο 21.87.
Μεσαίων αποστάσεων
Το ρεκόρ στα 800 μέτρα καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2015 που διεξήχθη στη Στοκχόλμη, από την Άννα Σιλβάντερ της ΙΦΚ Λιντίνγκο, με επίδοση 2:03.36, καταρρίπτοντας αυτό της Μαρία Ακρακα της Rånäs 4H, το 1993, με επίδοση 2:03.59 , ένα ρεκόρ που διήρκησε δώδεκα χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι η επίδοση 1:55.82.
Στα 1500 μέτρα, το ρεκόρ σημειώθηκε στην Έσκιλστουνα το 1998, από την Μολίν Έβερλοφ της Σπαρβάγκενς ΦΚ, με επίδοση 4:10.86, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της ένα χρόνο πριν το 1997, με επίδοση 4:12.79. Το παρόν Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 3:57.91 από τη Σουηδέζα Αμπέμπα Αρεγκάβι και το Παγκόσμιο 3:55.17. thumb|right|230px|Η Σουζάνα Καλούρ που έσπασε το ρεκόρ Πρωταθήματος στα 60 μέτρα με εμπόδια το 2004 και το σημερινό Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ. Το ρεκόρ στα 3000 μετρα πραγματοποιήθηκε το 1996 στο Μπορλάνζ, από τη Σάρα Γουέντλαντ της Χασέλμπι ΣΚ, με χρόνο 9:00.94. Η Γουέντλαντ κατέρριψε ένα ρεκόρ που διήρκησε δώδεκα χρόνια, αυτό της Έβα Έρνστρομ της Väsby ΙΚ, το 1984, με χρόνο 9:07.02. Το σημερινό Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 8:27.86 και το αντίστοιχο Παγκόσμιο είναι 8:16.60.
Εμπόδια
Στα 60 μέτρα με εμπόδια, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Γκέτεμποργκ το 2004, από την Σουζάνα Καλούρ της Φαλού ΙΚ, με επίδοση 7.96, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της ένα χρόνο πριν το 2003, με επίδοση 8.06. Η Σουζάνα Καλούρ έχει καταρρίψει το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 7.68.
Άλματα
thumb|left|270px|Η Καΐσα Μπέρκβιστ που έσπασε το ρεκόρ Πρωταθήματος στο άλμα εις ύψος το 2003 και το σημερινό Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ. Το ρεκόρ στο Άλμα εις ύψος καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2003 που διεξήχθη στη Στοκχόλμη, από την Καΐσα Μπέρκβιστ της Τούρεμπεργκς ΦΚ, με επίδοση 2.00, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της το 2000, με επίδοση 1.94, ένα ρεκόρ που διήρκησε τρία χρόνια. Η Καΐσα Μπέρκβιστ έχει πραγματοποιήσει το σημερινό Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 2.08.
Στο Άλμα εις μήκος, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Μάλμε το 1993, από την Έρικα Γιόχανσον, της Μόλνταλς ΑΙΚ, με επίδοση 6.78, καταρρίπτοντας ένα ρεκόρ που διήρκησε δώδεκα χρόνια, αυτό της Λένα Γουόλιν της Μάλμε ΑΙ, το 1981, με επίδοση 6.32. Το σημερινό Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 7.37. thumb|right|270px|Η Αντζέλικα Μπένκτσον που έσπασε το ρεκόρ Πρωταθήματος στο άλμα επί κοντώ το 2015. Το ρεκόρ στο Άλμα εις τριπλούν καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2004 που διεξήχθη στο Γκέτεμποργκ, από την Καμίλα Γιόχανσον της ΙΦΚ Βέξιε, με επίδοση 13.95. Η Γιόχανσον κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της που διήρκησε τέσσερα χρόνια, αυτό του 2000, με επίδοση 13.84. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 15.36.
Ρίψεις
Το ρεκόρ στη Σφαιροβολία πραγματοποιήθηκε το 2008 στο Μάλμε, από την Ελένα Ένγκμαν της Ριβιέρα ΦΙ, με επίδοση 18.05. Η Ένγκμαν κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της ένα χρόνο πριν το 2007, με επίδοση 17.46. Το σημερινό Ευρωπαϊκό και το αντίστοιχο Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 22.50.
Στη Ρίψη βάρους 9,08 κιλών, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Νορσέπινγκ το 2013, από την Tracey Άντερσον της Ουλλεβί ΦΚ, με επίδοση 21.14, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της που ήταν το 2011, με επίδοση 19.80, ένα ρεκόρ που διήρκησε δύο χρόνια.
Σύνθετα
Το ρεκόρ στο Πένταθλο καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2010 που διεξήχθη στη Στοκχόλμη, από την Τζέσικα Σάμιουελσον της Χασέλμπι ΣΚ, με επίδοση 4.476, καταρρίπτοντας αυτό της Μόνικα Γουέστεν της ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ, το 1992, με επίδοση 4.471, ένα ρεκόρ που διήρκησε δεκαοκτώ χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 5.013.
Σκυταλοδρομία
Το ρεκόρ στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία πραγματοποιήθηκε το 2012 στο Έρεμπρο, από τις Μαρί Σούνερφορς, Φελίσια Μπέργκλιντ, Γκλάντις Μπαμανέ και Μόα Χέλμερ της Σπαρβάγκενς ΦΚ, με επίδοση 1:38.25. Η ομάδα της σκυταλοδρομίας κατέρριψε το ρεκόρ του 2007, της Μάλμε ΑΙ, με επίδοση 1:39.64. Σήμερα το Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 1:32.41.
* = Τα συνδυασμένα αγωνίσματα και συγκεκριμένα το Πένταθλο στις γυναίκες, διεξάγεται πολλές φορές και σε άλλη περιοχή με διαφορετική ημερομηνία η οποία αποτελεί μέρος του Πρωταθλήματος.
Καταργηθέντα
Στα αγωνίματα που πλέον δεν υφίστανται στο σημερινό πρόγραμμα, τα ρεκόρ που σημειώθηκαν στις γυναίκες ήταν στα 4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία το 1975, στα 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία το 1974 , στη Ρίψη βάρους 10,00 κιλών το 2005 , στο Άλμα εις μήκος άνευ φοράς το 1962 και στο Έξαθλο το 1990.
Στα 4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία, το ρεκόρ σημειώθηκε το 1975 στο Γκέτεμποργκ, στην πρώτη και μοναδική διεξαγωγή του αγωνίματος, από την ομάδα της Γκέτεμποργκς ΚΙΚ με επίδοση 3:48.4.
Το ρεκόρ στα 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία πραγματοποιήθηκε το 1974 στο Φαλούν, στην πρώτη και μοναδική διεξαγωγή του αγωνίματος, από την ομάδα της Γκέτεμποργκς ΚΙΚ, με επίδοση 4:00.4.
Το ρεκόρ στο Άλμα εις μήκος άνευ φοράς, σημειώθηκε το 1962, από την Γκουνίλα Σέντερστρομ, της Μάλμε ΑΙ, με επίδοση 2.85, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της ένα χρόνο πριν το 1961, με επίδοση 2.78.
Στο Έξαθλο, το ρεκόρ πραγματοποιήθηκε το 1990 στο Γκέτεμποργκ, από την Μόνικα Γουέστεν, της ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ, με επίδοση 5.473, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της ένα χρόνο πριν το 1989, με την Χουντίνγκε ΑΙΣ, με επίδοση 5.419.
Aνά σύλλογο
Στο τρέχον πρόγραμμα των αγωνισμάτων, είκοσι σύλλογοι έχουν πραγµατοποιήσει τα ρεκόρ του Πρωταθλήματος. Στην πρώτη θέση των συλλόγων βρίσκεται η Χασέλμπι ΣΚ με πέντε ρεκόρ, που πραγματοποιήθηκαν τις περιόδους 1996, 2010, 2013, 2014 και 2015. Την δεύτερη θέση συμπληρώνει η Σπαρβάγκενς ΦΚ με τέσσερα ρεκόρ, που σημειώθηκαν τις περιόδους 1998, 2009 και δύο το 2012. Την τρίτη θέση καταλαμβάνουν με δύο ρεκόρ, οι ομάδες Έργκριτε ΙΣ, Κιλς ΑΙΚ, ΙΦΚ Λιντίνγκο και Μάλμε ΑΙ, που πραγματοποιήθηκαν τις περιόδους 1992, 2002, 2008 2007 (2), 2013, 2014 και 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος στη Σουηδία
Παράδοξο EPR
Το Παράδοξο EPR (από τα αρχικά των ονομάτων των φυσικών που το διατύπωσαν το 1935: Εinstein,Podolsky και Rosen) λέει πως: "Αν μπορούμε, χωρίς καθόλου να διαταράξουμε ένα σύστημα, να προβλέψουμε με βεβαιότητα την τιμή ενός φυσικού μεγέθους, τότε υπάρχει κάποιο στοιχείο φυσικής πραγματικότητας που αντιστοιχεί σ'αυτό το φυσικό μέγεθος". Το παράδοξο διατυπώθηκε σαν απόδειξη της ύπαρξης φυσικών πραγματικοτήτων, κάτι στο οποίο διαφωνούσε η κβαντική μηχανική.
Κατηγορία:Κβαντική μηχανική
Φουνές
Το Φουνές (ιταλικά: Funes, ) ή Φιλνές (γερμανικά: Villnöß, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Αντιπλημμυρικός έλεγχος
Αντιπλημμυρικός έλεγχος είναι μια μέθοδος που χρησιμοποιείται για να μειωθούν ή να αποτραπούν οι επιζήμιες επιπτώσεις των νερών της Πλημμύρας. Ο αντιπλημμυρικός έλεγχος μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους όπως η κατασκευή φράγματος για συγκράτηση των νερών, η διοχέτευση των νερών μέσω εκβολών καναλιών, η αναπλήρωση των υπόγειων υδάτων,
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλημμύρες Κατηγορία:Φράγματα
Αριστομένης Προβελέγγιος (αρχιτέκτονας)
Ο Αριστομένης Προβελέγγιος (1914-1999), ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας και πολεοδόμος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Προβελέγγιου, γόνου παλαιάς οικογένειας με καταγωγή από τον Μάρκο Μπότσαρη, και της Μπέμπης Βυζάντιου. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από οικογένεια στρατιωτικών και ήταν εγγονός του Αριστομένη Βυζάντιου, εμπόρου, και δισέγγονος του στρατιωτικού Χρήστου Βυζάντιου.
Κατά το 1931-1936 σπουδάζει και φοιτά στη σχολή Αρχιτεκτόνων-Μηχανικών Ε.Μ.Π. έχοντας ως καθηγητές, αρχιτέκτονες όπως ο Δημήτρης Πικιώνης και ο Αναστάσιος Ορλάνδος και συμφοιτητές, προσωπικότητες όπως ο Γιώργος Κανδύλης και ο Νικόλαος Τριάντης.
Έως το 1941 εργάζεται ως αρχιτέκτονας στο Υπουργείο Πρόνοιας μέχρι την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε και προσχωρεί στο ΕΑΜ.
Το 1945 με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης μετακομίζει στο Παρίσι για να σπουδάσει πολεοδομία στη Σορβόννη. Εκεί του δίνεται από το 1946, η ευκαιρία να εργαστεί στο γραφείο του Le Corbusier στο Atelier Sevres, όπως και άλλοι Έλληνες Αρχιτέκτονες όπως οι Ιάννης Ξενάκης, Γιώργος Κανδύλης, Ορέστης Μάλτος, Πολύβιος Μιχαηλίδης.
Από τότε και μέχρι την οριστική επιστροφή του στην Ελλάδα το 1979, ζει μεταξύ Αθήνας και Παρισιού εξαιτίας των συγκυριών (Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και Δικτατορία) και κάθε φορά που επιστρέφει στην πατρίδα του βλέπει με απογοήτευση την καταστροφική πολεοδομική της εξέλιξη.
Εργάζεται ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Παρισιού κατά τη χρονική περίοδο 1968-1979. Διετελεί Γενικός Γραμματέας και Πρόεδρος του ΣΑΔΑΣ(Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών). Συμμετέχει ενεργά στα Αρχιτεκτονικά Συνέδρια και προσπαθεί να αφυπνίσει τους αρχιτέκτονες για την επικείμενη κατάντια της Ελλάδος. Κινείται σε πλαίσια κοινωνικά όχι μόνο ως άνθρωπος αλλά και ως αρχιτέκτονας, το συμβατικό ρόλο του οποίου εγκαταλείπει και επικεντρώνεται στην ιδέα πως το έργο εκείνου που ασκεί την αρχιτεκτονική πρέπει να "διαβάζει" τις κοινωνικές συνθήκες και να συμβάλλει στην οικονομικοπολιτική οργάνωση της χώρας. Ο ρόλος του αρχιτέκτονα με λίγα λόγια δε θεωρείται μονοδιάστατος από τον Προβελέγγιο.
Αν και αρχιτέκτονας διεθνούς κύρους, η προσφορά του δεν εκτιμήθηκε όπως άρμοζε και μόλις το Δεκέμβριο του 1998, έναν χρόνο δηλαδή πριν το θάνατό του, αναγνωρίζεται ως επίτιμος διδάκτορας του Ε.Μ.Π.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Μαρία Ηλιάκη
Η Μαρία Ηλιάκη (26 Ιουνίου 1977) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος, παρουσιάστρια και ραδιοφωνική παραγωγός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε τη Δευτέρα 26 Ιουνίου 1977 (σύμφωνα με τα στοιχεία εκλογικού σώματος του Υπουργείου Εσωτερικών) στο χωριό Άγιοι Δέκα Ηρακλείου, από όπου και κατάγεται. Σπούδασε στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η πρώτη της επαφή με τα μέσα ενημέρωσης ήταν στον ραδιοφωνικό σταθμό ΕΥΑ FM 106.6 (νυν Pride 98.6).
Εκεί γνώρισε τη Ρούλα Κορομηλά η οποία ήταν διευθύντρια του ραδιοφωνικού σταθμού και συνεργάστηκαν μαζί στην τηλεόραση του ALPHA όπου έκανε το ντεμπούτο της το 2004 στην εκπομπή Πρωινό Κους Κους η οποία ένα χρόνο αργότερα μεταφέρθηκε στη μεσημεριανή ζώνη και μετονομάστηκε σε Κους κους το μεσημέρι.
Το 2004, παρουσίασε επίσης την εκπομπή Με την καλή έννοια βέβαια μαζί με τον Δημήτρη Παπανώτα. Από το 2009 μέχρι το 2014, παρουσίασε με το Νίκο Μουτσινά την εκπομπή Δέστε τους στο ίδιο κανάλι.
Παράλληλα, το 2009, σε ραδιοφωνικό επίπεδο παρουσίασε μαζί με τον Μάκη Πουνέντη το πρωινό μαγκαζίνο στον Ρυθμός 94.9 ώσπου το 2012 έκαναν και οι δύο μεταγραφή στο Λάμψη 92.3. Ενάμιση χρόνο αργότερα, εκείνη αποχώρησε από το σταθμό.
Την σεζόν 2021-22 παρουσίαζε την εκπομπή Τι λες τώρα; στο MEGA μαζί με την φίλη της Κατερίνα Καραβάτου.
Προσωπική ζωή
Από το 2018 είναι σε σχέση με τον γυναικολόγο Στέλιο Μανουσάκη. Τον Μάιο του 2021, γεννήθηκε η κόρη τους, Κατερίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Ξηροκρήνη (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Ξηροκρήνη μπορεί να αναφέρονται:
Αθλητισμός
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γκάις (Ιταλία)
Το Γκάις (ιταλικά: Gais,, γερμανικά: Gais, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Κενοτόπια
250px|right|thumb|Κύτταρο με σημειωμένο το κενοτόπιο Με τον όρο κενοτόπιο, αναφερόμαστε σε κάθε κυστιδιο που περιβάλλεται από απλή στοιχειώδη μεμβράνη και περιέχει ένα υδατώδες υγρό. Στα ζωικά κύτταρα υπάρχουν διάφορα είδη κενοτοπίων. Χαρακτηριστικά κενοτόπια είναι τα πεπτικά, τα οποία συναντάμε στα ζωικά κύτταρα και τα χυμοτόπια, τα οποία συναντάμε στα φυτικά κύτταρα. Τα πεπτικά κενοτόπια σχηματίζονται όταν εισέρχονται στο ζωικό κύτταρο τροφικά σωματίδια ή μικροοργανισμοί που, στη συνέχεια, θα χρησιμοποιηθούν ή θα καταστραφούν.Τα χυμοτόπια αποτελούν αποθήκες θρεπτικών ουσιών για το φυτικό κύτταρο και καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του.
Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια
Βασίλης Μαγιάσης
Ο  Βασίλειος Μαγιάσης  (Κάιρο 1880 – Λέρος 1926) ήταν σημαντικός Έλληνας ζωγράφος
Βιογραφία
right|275px|thumb|  Σορόκος left|275px|thumb|  Βάρκα στο φεγγαρόφωτο left|275px|thumb|  Ψαράδες Ο Βασίλειος Μαγιάσης γεννήθηκε το 1880 στο Κάιρο της Αιγύπτου. Σπούδασε στη Νάπολη της Ιταλίας. Ταξίδεψε και εργάστηκε σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Το 1914 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1917 κοντά του μαθήτευσε ο Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας. Ο Μαγιάσης διακρίθηκε στις θαλασσογραφίες. Πέθανε στη Λέρο το 1926.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Πράσινο Αρκαδίας
Σχετικά με τις ονομασίες Κασνέσι, Καζνέσι, Καρνέσι, δείτε: Κασνέσι
Γενικές πληροφορίες
Απέχει 51 χλμ. από την Τρίπολη, βρίσκεται σε υψόμετρο 830 μέτρων και έχει 255 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία. Το χωριό διαθέτει επίσης κάμπο με πολλά ποτάμια. Εδώ παράγονται κα τα ονομαστά μήλα Τριπόλεως (της ποικιλίας ντελίσιους). Στο κέντρο βρίσκεται ο πολιούχος Άγιος Κωνσταντίνος και δίπλα ένας μεγάλος πλάτανος μεταξύ 150-170 χρόνων. Μέχρι τις 30-08-1927, ονομαζόταν Καρνέσι και μέχρι τις 22-12-1927, Ξηροκαμπιά.
Από το χωριό κατάγεται η ηθοποιός Παναγιώτα Βιτετζάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Δήμος Κλείτορος
Σαρλ ντ'Αλμπέρ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σαρλ ντ'Αλμπέρ κατάγονταν από ισχυρή οικογένεια, ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ονορέ ντ'Αλμπέρ (1540–1592), κυρίου του Λυν (στον σημερινό νομό Μπους-ντυ-Ρον στην Προβηγκία), ο οποίος ήταν στενά συνδεδεμένος με το βασιλικό περιβάλλον, διετέλεσε στην υπηρεσία των τριών τελευταίων βασιλιάδων Βαλουά και του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Ο αδελφός του Ονορέ ντ 'Αλμπέρ, 1ος δούκας του Σολάν, ήταν κυβερνήτης της Πικαρδίας και στρατάρχης της Γαλλίας (1619) και υπερασπίστηκε την επαρχία του με επιτυχία το 1625 και το 1635. Η αδελφή του Αντουανέτα ντ'Αλμπέρ ντε Λυν ήταν κυρία επί των τιμών της βασίλισσας.
Μεγάλωσε στη βασιλική αυλή και ήταν σύντροφος και φίλος του δελφίνου, αργότερα Λουδοβίκος ΙΓ΄. Ο βασιλιάς μοιράζονταν μαζί του την αγάπη του για το κυνήγι και σύντομα απέκτησε την εύνοιά του.
Σταδιοδρομία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Σαρλ ντ'Αλμπέρ Το 1615, διορίστηκε διοικητής του παλατιού του Λούβρου και σύμβουλος, απέκτησε και άλλα αξιώματα μεταξύ των οποίων το 1616 τον τίτλο του Μεγάλου Γερακάρη. Χρησιμοποίησε την επιρροή του στον βασιλιά στις ίντριγκες της αυλής εναντίον της βασιλομήτορος Μαρίας των Μεδίκων και του προστατευόμενού της Κοντσίνο Κοντσίνι. Το 1617, μαζί με τον Νικολά ντε Λ'Οπιτάλ, αρχηγό της φρουράς, οργάνωσε τη δολοφονία του Κοντσίνι. Μετά από αυτή τη δολοφονία, η οποία σηματοδότησε την έναρξη της προσωπικής βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ΄, στον Λυν παραχωρήθηκε μέρος της περιουσίας του Κοντσίνι και της συζύγου του Λεονόρας Γκαλιγάι στην Ιταλία και τη Γαλλία.
Το 1617, παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Μαρί Αιμέ ντε Ροάν (1600–1679), κόρη του Ερκύλ ντε Ροάν, δούκα του Μονμπαζόν, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά.
Τον Αύγουστο του 1619, διαπραγματεύτηκε τη Συνθήκη της Ανγκουλέμ με την οποία συμφιλιώθηκαν ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ και η μητέρα του Μαρία των Μεδίκων, στην οποία δόθηκε πλήρης ελευθερία. Τον ίδιο μήνα έγινε κυβερνήτης της Πικαρδίας και δούκας του Λυν. Τον Νοέμβριο 1619, έγινε επίσημα δεκτός ως δούκας και Ομότιμος της Γαλλίας σε μια τελετή στη μεγάλη αίθουσα του Παρλαμέντου του Παρισιού. Η γρήγορη άνοδός του στην εξουσία δημιούργησε μια σειρά από εχθρούς, οι οποίοι τον έβλεπαν σαν έναν δεύτερο Κοντσίνι. Το 1620, κατέστειλε μια εξέγερση ευγενών.
Θάνατος
Το 1621, κατόπιν αιτήματος του βασιλιά, ο Λυν συμφώνησε να ηγηθεί μιας εκστρατείας εναντίον των Προτεσταντών στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας, παρόλο που ο Λυν ήταν από καιρό αντίθετος στην εκστρατεία. Ως μέρος της συμφωνίας, έλαβε το αξίωμα του κοντόσταυλου της Γαλλίας, αν και είχε μικρή στρατιωτική ικανότητα ή επιτεύγματα. Συμμετείχε στην αποτυχημένη πολιορκία του Μοντωμπάν (17 Αυγούστου - 2 Νοεμβρίου 1621), για την οποία δέχτηκε πολλές επικρίσεις, αν και δεν ήταν διοικητής πεδίου. Τον Δεκέμβριο του 1621, προσβλήθηκε από οστρακιά και πέθανε σε ηλικία 43 ετών στο κάστρο της Λονγκβίλ κατά τη διάρκεια της εκστρατείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοντόσταυλοι της Γαλλίας
Γκαργκατσόνε
Το Γκαργκατσόνε (ιταλικά: Gargazzone, ) ή Γκάργκατσον (γερμανικά: Gargazon, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Το χειρόγραφο της Σαραγόσα (ταινία)
Το χειρόγραφο της Σαραγόσα (πολωνικά: Rękopis znaleziony w Saragossie, αγγλικά: The Saragossa Manuscript) είναι Πολωνική πολεμική ταινία του 1965, σε σκηνοθεσία Βόιτσεχ Χας και σε σενάριο Ταντέους Κβιατκοβσκι, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα, του 1815, Γιαν Ποτότσκι. Πρωταγωνιστούν οι Ζμπίγκνιου Σιμπούλσκι, Ίγκα Σεμπρζίνσκα και Στάνισλαβ Ίγκαρ.
Η ταινία τοποθετείται αρχικά στην Ισπανία: κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, σε ένα ερημωμένο σπίτι, δύο αντίπαλοι στρατιώτες, βρίσκουν ένα χειρόγραφο, το οποίο εξιστορεί την ιστορία του παππού του, Ισπανού αξιωματικού, Αλφόνσο βαν Γουόρντεν. Τότε αυτός θα αρχίσει ένα ταξίδι περιπετειών και ιστοριών ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Τα γυρίσματα της ταινίας έλαβαν μέρος στο Βρότσλαβ και στην Τσεστοχόβα της Πολωνίας.
Η ταινία στην αρχική της κυκλοφορία έλαβε σχετικώς αναγνώριση, τόσο στην Πολωνία, όσο και σε άλλες χώρες του ανατολικού μπλοκ. Αργότερα, απέκτησε φήμη και στις ΗΠΑ, όταν ο Μάρτιν Σκορτσέζε και ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, το ξαναφέραν στο προσκήνιο και ενθάρρυναν τη διάδοσή του. Μάλιστα, ο πρώτος, το συμπεριέλαβε και στο Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema.
Πλοκή
Κατά τη διάρκεια μάχης στη Σαραγόσα, την περίοδο των Ναπολεόντειων Πολέμων, ένας αξιωματικός, έχει οπισθοχωρήσει στον δεύτερο όροφο ενός πανδοχείου. Εκεί βρίσκει ένα μεγάλο βιβλίο, με σχέδια δύο ανδρών σε αγχόνη και δύο γυναικών σε κρεβάτι. Τότε, ένας εχθρός εισβάλει, και προσπαθεί να τον πιάσει, όμως αντί αυτού, καταλήγει να του μεταφράζει το βιβλίο, τότε ο αξιωματικός αναγνωρίζει τον συγγραφέα, ο οποίος ήταν ο παππούς του.
Ο απόγονος λοιπόν, του Αλφόνσο βαν Γουόρντεν, εμφανίζεται με δύο υπηρέτες, ψάχνοντας τον συντομότερο δρόμο για τα βουνά Σιέρα Μορένα. Οι δύο άντρες τον προειδοποιούν, ότι το μονοπάτι που έχει πάρει τον οδηγεί σε κακή περιοχή. Σε ένα πανδοχείο, στο Βέντα Κουεμάδα, προσκαλείται να δειπνίσει με δύο πριγκίπισσες, την Εμίνα και τη Ζιμπέλντα, σε ένα κρυφό δωμάτιο. Τον πληροφορούν ότι είναι ξαδέρφες του, και ότι για να διατηρήσουν το γένος των Γκομάλες, θα πρέπει να της παντρευτεί και τις δύο, ώστε να γεννήσουν τους διαδόχους. Ωστόσο, αυτός πρέπει να ενστερνιστεί τον ισλαμισμό. Αυτός τις περιγελά, και τότε αυτές αρχίζουν να τον σαγηνεύουν και του δίνουν να πιει από ένα κύπελλο σε σχήμα νεκροκεφαλής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Πολωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Πολωνικές ταινίες Κατηγορία:Πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πολωνία
Παλάτι του Λούβρου
Το παλάτι του Λούβρου (γαλλικά: Palais du Louvre) είναι ένα πρώην βασιλικό παλάτι που βρίσκεται στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα, ανάμεσα στον κήπο του Κεραμεικού και την εκκλησία Σαιν-Ζερμαίν-λ'Ωσερουά. Εκτείνεται σε επιφάνεια άνω των 135.000 τετραγωνικών μέτρων και είναι το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό ανάκτορο.
Η ιστορία του ανακτόρου του Λούβρου είναι στενά συνδεδεμένη με την ιστορία του Παρισιού και αρχίζει πριν από περίπου 800 χρόνια. Αρχικά ήταν ένα φρούριο χτισμένο στη μεσαιωνική περίοδο. Έγινε βασιλικό παλάτι τον 14ο αιώνα από τον Κάρολο Ε' ο οποίος εγκαταστάθηκε εκεί, δίνοντας στο παλάτι την αίγλη που διατήρησε μέχρι τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ'. Για περισσότερο από 3 αιώνες χρησιμοποιήθηκε από τους βασιλείς της Γαλλίας ως κύρια κατοικία τους στο Παρίσι. Η δομή του σημερινού παλατιού διαμορφώθηκε και εξελίχθηκε σταδιακά από τον 16ο αιώνα. Το 1793 μέρος του Λούβρου έγινε δημόσιο μουσείο, σήμερα στεγάζει το Μουσείο του Λούβρου, το οποίο έχει επεκταθεί και κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του κτιρίου.
Με 10,2 εκατομμύρια επισκέπτες το 2018 - το τρία τέταρτα των οποίων είναι αλλοδαποί - είναι το πιο επισκέψιμο μουσείο στον κόσμο και ο πιο δημοφιλής πολιτιστικός χώρος στη Γαλλία.
Τοποθεσία
Το παλάτι βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα, μεταξύ της οδού Ριβολί στα βόρεια και της προκυμαίας Και Φρανσουά Μιτεράν στα νότια. Στα δυτικά βρίσκεται ο κήπος του Κεραμεικού και, ανατολικά, η οδός Αμιράλ ντε Κολινί, όπου βρίσκεται η πιο διάσημη αρχιτεκτονική πρόσοψή του, η στοά με την κιονοστοιχία του Λούβρου και η πλατεία του Λούβρου. Η εσωτερική αυλή του οικοδομήματος βρίσκεται στον ιστορικό άξονα του Παρισιού, ο οποίος εκτείνεται από το έφιππο άγαλμα του Λουδοβίκου ΙΔ' στην αυλή του κτιρίου έως την αψίδα της Λα Ντεφάνς.
Το συγκρότημα
Το σημερινό παλάτι του Λούβρου είναι ένα τεράστιο συγκρότημα αποτελούμενο από πτέρυγες και αίθουσες σε τέσσερα βασικά επίπεδα, τα οποία είναι αποτέλεσμα πολλών φάσεων κατασκευής, τροποποίησης, καταστροφής και αποκατάστασης. Το συγκρότημα καταλαμβάνει περίπου 40 εκτάρια και αποτελείται από δύο βασικά τετράπλευρα που περιβάλλουν δύο μεγάλες αυλές: την Τετράγωνη αυλή και τη μεγαλύτερη Αυλή Ναπολεόν, που κατασκευάστηκε από τον Ναπολέοντα Γ'. Στα δυτικά της Αυλής Ναπολεόν βρίσκεται η πλατεία του Καρουζέλ.
Το συγκρότημα του Λούβρου διακρίνεται στο «παλιό Λούβρο» με τις μεσαιωνικές και αναγεννησιακές αίθουσες και πτέρυγες που περιβάλλουν την Τετράγωνη αυλή, καθώς και τη μεγάλη στοά Γκαντ Γκαλερί που εκτείνεται δυτικά κατά μήκος της όχθης του Σηκουάνα και το «Νέο Λούβρο» με τις αίθουσες και πτέρυγες του 19ου αιώνα που εκτείνονται κατά μήκος των βόρειων και νότιων πλευρών της αυλής Ναπολεόν μαζί με τις επεκτάσεις τους στα δυτικά, που ήταν αρχικά μέρος του ανακτόρου του Κεραμεικού, το οποίο κάηκε κατά τη διάρκεια της Κομμούνας του Παρισιού το 1871.
Το μουσείο του Λούβρου καταλαμβάνει περίπου 51.615 τετραγωνικά μέτρα στο συγκρότημα του παλατιού.
Ιστορία
μικρογραφία|416x416εσ|Το Λούβρο του 15ου αιώνα σε μινιατούρα από τις [[Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί|Πολύ πλούσιες ώρες του δούκα του Μπερί]]
Το φρούριο
Στα τέλη του 12ου αιώνα ο Φίλιππος Αύγουστος λίγο πριν φύγει για την Τρίτη σταυροφορία με τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, επιθυμώντας να ενισχύσει την υπεράσπιση της πόλης του Παρισιού, ώστε να την καταστήσει πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο του βασιλείου της Γαλλίας, κατασκεύασε ένα μεγάλο τείχος που περιέβαλε την πόλη. Για την προστασία της δεξιάς όχθης του Σηκουάνα κατασκεύασε στα δυτικά του Παρισιού το φρούριο του Λούβρου με κεντρικό μεγάλο πύργο στο κέντρο ενός τετράγωνου περιτειχίσματος με πλευρά 72 και 78 μέτρων, ενισχυμένο με δέκα αμυντικούς πύργους και δύο ανυψούμενες γέφυρες αντίστοιχα στο νότιο και ανατολικό τμήμα, πάνω από τάφρο πλάτους 10 μέτρων και βάθους 6 μ. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1202, ένα έγγραφο της εποχής το αναφέρει ως πύργο του Λούβρου.
Βασιλική κατοικία
Κατά τη βασιλεία του Καρόλου Ε', στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα, το παλάτι έγινε βασιλική κατοικία. Μετά την καταστολή της εξέγερσης του επόπτη των εμπόρων Ετιέν Μαρσέλ, ο Κάρολος Ε' κατασκεύασε, μεταξύ 1360 και 1383, νέα τείχη, που περιέκλειαν τα παλιά, για την προστασία της πόλης η οποία είχε αναπτυχθεί σημαντικά. Το Λούβρο, που προηγουμένως βρίσκονταν έξω από τα παλιά τείχη, βρέθηκε μέσα σ' αυτό το νέο αμυντικό σύστημα. Νέες αίθουσες κατασκευάστηκαν και το κάστρο εκτός από τον προστατευτικό του ρόλο, έγινε μια από τις κατοικίες του βασιλιά και της αυλής του. Ο βασιλιάς Κάρολος Ε' δημιούργησε εκεί επίσης την πρώτη βασιλική βιβλιοθήκη μετατρέποντας τον βορειοδυτικό πύργο σε πύργο της Βιβλιοθήκης, ο οποίος περιείχε 900 χειρόγραφα.
Η εμφάνιση της βασιλικής κατοικίας εκείνη την εποχή διατηρείται στις Πολύ πλούσιες ώρες του δούκα του Μπερί σε μινιατούρα γύρω στο 1440 και δείχνει ένα αμυντικό κτίριο με γοτθικά στοιχεία και μεγάλα παράθυρα.
Ανάμεσα στα πρόσωπα που φιλοξενήθηκαν στο κάστρο από τον Κάρολο Ε' ήταν και ο θείος του, ο αυτοκράτορας Κάρολος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μετά το θάνατο του Καρόλου Ε' το 1380, το κάστρο δεν κατοικήθηκε κανονικά μέχρι που ο Φραγκίσκος Α' επέστρεψε από την αιχμαλωσία στη Μαδρίτη το 1526.
Το Λούβρο στην Αναγέννηση
Κατόπιν αιτήματος του Ερρίκου Β', ο Λεσκό κατασκεύασε το περίπτερο του βασιλιά για να φιλοξενήσει τα διαμερίσματά του. Η νέα κατασκευή είχε τέσσερις ορόφους, στον πρώτο όροφο βρισκόταν η αίθουσα του Συμβουλίου, στον δεύτερο το υπνοδωμάτιο του βασιλιά και στον τέταρτο μια αίθουσα με θέα στο Σηκουάνα. Η ανακατασκευή της νότιας πτέρυγας, που προορίζονταν για τα διαμερίσματα της βασίλισσας, ήταν ακόμη υπό κατασκευή όταν ο βασιλιάς πέθανε το 1559. Το κάστρο παραμένει ακόμη πολύ μεσαιωνικό, με μόνο μία πτέρυγα αναγεννησιακού στυλ.
Τους επόμενους αιώνες, το Λούβρο επανασχεδιάστηκε σύμφωνα με τις ανάγκες των αντίστοιχων ηγεμόνων και κυρίως η περιοχή της εσωτερικής αυλής τετραπλασιάστηκε σε μέγεθος.
Το Λούβρο κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Πρωινό στις πύλες του Λούβρου, πίνακας του 19ου αιώνα. Σκηνή μετά τη [[Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου|σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου το 1572. Διακρίνεται στα μαύρα η Αικατερίνη των Μεδίκων.]] Μετά το θάνατο του Ερρίκου Β΄ το 1559, η σύζυγός του Αικατερίνη των Μεδίκων συνέχισε τις εργασίες στη νότια πτέρυγα στην οποία βρίσκονται τα διαμερίσματά της και διατήρησε αρχιτέκτονα τον Λεσκό μέχρι το θάνατό του το 1578. Η βασίλισσα κατασκεύασε, μεγάλο κήπο, μεγάλους στάβλους και το παλάτι του Κεραμεικού, το οποίο άρχισε να κατασκευάζεται το 1564, έξω από τα τείχη του Καρόλου Ε', αφού η βασίλισσα αγόρασε την έκταση από τους κατασκευαστές κεραμιδιών που την κατείχαν, εξ ου και το όνομα. Το έργο ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Φιλιμπέρ Ντελόρμ που μετά το θάνατό του το 1570 τον διαδέχθηκε ο Ζαν Μπυλάν, επίσης σχεδιαστής του κάστρου του Εκουάν, βόρεια του Παρισιού. Το 1566 προστέθηκε μια στοά στην επέκταση της νότιας πτέρυγας, καθιστώντας δυνατή την πρόσβαση από τα διαμερίσματα του βασιλιά στον κήπο που βρίσκονταν ανάμεσα στη νότια πτέρυγα και τον Σηκουάνα. Η αίθουσα Πετίτ Γκαλερί που χτίστηκε προς το Σηκουάνα, κάθετη προς αυτή τη στοά, χρονολογείται από αυτή την περίοδο. Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων που σημάδεψαν το τελευταίο τρίτο του 16ου αιώνα, το παλάτι του Λούβρου χρησίμευε ως τόπος διαμονής της βασιλικής οικογένειας, κυρίως κατά τον γάμο της Μαργαρίτας της Γαλλίας, τον οποίο ακολούθησε η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου το 1572. Από την εποχή του Ερρίκου Γ', που ξεκίνησε το 1574, το παλάτι του Λούβρου έγινε η κύρια κατοικία του βασιλιά της Γαλλίας και παρέμεινε μέχρι την εγκατάσταση του Λουδοβίκου ΙΔ' στις Βερσαλλίες το 1682.
Στην εποχή του Ερρίκου Δ'
μικρογραφία|250x250εσ|Το [[παλάτι του Κεραμεικού συνδέθηκε με την Γκραντ Γκαλερί με το Αναγεννησιακό Λούβρο, χάρτης του 1615]] Όταν το 1594, με το τέλος των Θρησκευτικών πολέμων, ανέλαβε την διακυβέρνηση της Γαλλίας ο Ερρίκος Δ', η Γαλλία ήταν μια ερειπωμένη χώρα. Με τη βοήθεια του υπουργού του Συλί, έλαβε άμεσα μέτρα για να κατευνάσει τη θρησκευτική σύγκρουση που είχε φέρει τη Γαλλία στο χείλος της καταστροφής και ανόρθωσε τη χώρα. Έδωσε ταυτόχρονα μια νέα ώθηση στις εργασίες στο Λούβρο, επιθυμώντας να φέρει οικονομική αναζωογόνηση με μεγάλα δημόσια έργα.
Το Μεγάλο Σχέδιο που είχε ο Ερρίκος Δ' για το Λούβρο είχε πολλούς στόχους:
Το φιλόδοξο έργο πραγματοποιήθηκε μεταξύ του 1594 και του 1610: Δημιουργήθηκε η Γκραντ Γκαλερί, η οποία ένωσε το Λούβρο και το παλάτι του Κεραμεικού. Έχει 450 μέτρα μήκος και 13 πλάτος και δύο ορόφους. Η κύρια κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1600, αλλά ο χώρος διακοσμήθηκε αργότερα, κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΓ'. Αυτή την εποχή ολοκληρώθηκε και η Πετίτ Γκαλερί.
Ωστόσο, ο θάνατος του Ερρίκου Δ' το 1610 έθεσε τέλος στα έργα. Τα βόρεια και ανατολικά τμήματα του μεσαιωνικού Λούβρου παραμένουν.
Το Λούβρο του Λουδοβίκου ΙΓ' (1610-1643)
μικρογραφία|300x300εσ|Η δυτική πλευρά της Τετράγωνης αυλής Η απουσία έργων κατά την αντιβασιλεία της Μαρίας των Μεδίκων από το 1610 έως το 1617 επέτρεψε την ανέγερση στην περιοχή μεγάρων ισχυρών προσώπων, ευθυγραμμισμένων σε δομημένους δρόμους στην γύρω περιοχή. Έτσι, όταν ο Λουδοβίκος ΙΓ' επανήλθε στην ιδέα του Μεγάλου Σχεδίου του πατέρα του, ήταν δύσκολο να ακολουθήσει ακριβώς το παλιό σχέδιο. Ωστόσο, κατεδάφισε το βόρειο τμήμα του μεσαιωνικού τείχους προκειμένου να επεκτείνει την πτέρυγα Λεσκό προς αυτή την κατεύθυνση σε τέλεια συμμετρία με τις ίδιες λεπτομέρειες διακόσμησης. Υπεύθυνος για τον εκσυγχρονισμό του παλαιού Λούβρου ήταν πλέον ο αρχιτέκτονας Ζακ Λεμερσιέ. Το 1624, ξεκίνησε έργα στην Τετράγωνη αυλή, σεβόμενος το αρχικό στυλ του Λεσκό και δίνοντας σημαντικό ρόλο στις αίθουσες. Έτσι, βόρεια της πτέρυγας Λεσκό, ο Λεμερσιέ έκτισε τον «πύργο του Ρολογιού», τον οποίο επέκτεινε με μια άλλη πτέρυγα όμοια με εκείνη του Λεσκό, προκειμένου να διατηρήσει την αρμονική συμμετρία. Οι γλύπτες Ζακ Σαραζέν, Ζιλ Γκερέν και Φιλίπ ντε Μπυστέρ ήταν υπεύθυνοι για τη διακόσμηση του πύργου του Ρολογιού. Οι διακοσμήσεις της πτέρυγας στο βορρά προστέθηκαν το 1806. Η κατασκευή της βόρειας πτέρυγας της Τετράγωνης αυλής ξεκίνησε το 1639, σταμάτησε μετά το θάνατο του βασιλιά το 1643 και συνεχίστηκε το 1661 από τον Λουί Λε Βω.
Το Λούβρο του Λουδοβίκου ΙΔ'
μικρογραφία|280x280εσ|Η αίθουσα του Απόλλωνα μικρογραφία|280x280εσ|Η ανατολική πρόσοψη με την κιονοστοιχία Η αντιβασίλισσα Άννα της Αυστρίας και ο καρδινάλιος Μαζαρέν προσκάλεσαν πολλούς καλλιτέχνες από την Ιταλία, οι οποίοι έδωσαν στη γαλλική πρωτεύουσα ένα νέο στυλ ιταλικής επιρροής, αλλά δεν πραγματοποιήθηκε σημαντική κατασκευή στο παλάτι του Λούβρου. Μετά την εξέγερση της Σφενδόνης και την επάνοδο του βασιλιά στο Παρίσι το 1652 και την εγκατάστασή του στο παλάτι του Λούβρου και όχι στο Παλαί Ρουαγιάλ, ο Μαζαρέν άρχισε να ενδιαφέρεται για τις εγκαταστάσεις του Λούβρου. Η ανακατασκευή των διαμερισμάτων της βασιλομήτωρος ανατέθηκε στον Ζακ Λεμερσιέ μέχρι το θάνατό του και έπειτα στον Λουί Λε Βω και η διακόσμηση στον ζωγράφο Σαρλ Λε Μπρεν. Ο Λουί Λε Βω την περίοδο 1654-59 διεύρυνε και διακόσμησε τα διαμερίσματα του βασιλιά, την αίθουσα του Απόλλωνα και άλλους χώρους και κατασκεύασε το Παρεκκλήσι. Επίσης δημιούργησε το Τετράγωνο Σαλόνι (το οποίο δεν είναι τετράγωνο καθώς οι διαστάσεις του είναι 24 Χ 15.70) το οποίο παραχωρήθηκε το 1692 στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, όπου, από το 1725, παρουσιάζονταν τα έργα των μελών της, γεγονός που έδωσε στην έκθεση το όνομα «Σαλόνι». Το 1677-70 δημιουργήθηκε η στοά με τις κιονοστοιχίες της ανατολικής πρόσοψης, έργο των Κλωντ Περώ και Λουί Λε Βω, που θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του γαλλικού κλασικισμού, αλλά δεν ολοκληρώθηκε καθώς το ενδιαφέρον του βασιλιά είχε ήδη στραφεί στις Βερσαλλίες.
18ος αιώνας
Όταν ο Λουδοβίκος ΙΔ' και η αυλή του μεταφέρθηκαν στο παλάτι των Βερσαλλιών το 1682, το κτίριο παραμελήθηκε. Η πόλη του Παρισιού ανέλαβε το κτίριο, μερικές αίθουσες του οποίου ήταν ακόμα υπό κατασκευή και χωρίς στέγη. Η Ακαδημία της Γαλλίας και άλλες Ακαδημίες μεταφέρθηκαν στα βασιλικά διαμερίσματα και άλλα μέρη του κτιρίου χρησιμοποιήθηκαν από καλλιτέχνες ως κατοικίες και χώροι εργασίας. Ανάμεσα στο Λούβρο και το παλάτι του Κεραμεικού, που η αριστοκρατία είχε εγκαταλείψει, εγκαταστάθηκε ένας νέος φτωχότερος πληθυσμός και η περιοχή υποβαθμίστηκε.
Το μουσείο
μικρογραφία|280x280εσ|Ο αρχιτέκτονας Βισκoντί παρουσιάζει στον Ναπολέοντα Γ' τα σχέδια για την ολοκλήρωση του Λούβρου, πίνακας του Ανζ Τισιέ αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Άποψη του Λούβρου και του [[Παλάτι του Κεραμεικού|ανακτόρου Κεραμεικού κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας, πριν την καταστροφή του το 1870]] Κατά τη Γαλλική Επανάσταση το Λούβρο απέκτησε νέα λειτουργία ως το πρώτο δημόσιο μουσείο στη Γαλλία. Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση, με διάταγμα της 26ης Μαΐου 1791, όρισε ότι σε αυτό το παλάτι θα πρέπει να συλλεχθούν σημαντικά έργα επιστήμης και τέχνης. Το μουσείο άνοιξε στις 10 Αυγούστου 1793 και στις αίθουσες συγκεντρώθηκαν οι θησαυροί τέχνης του βασιλιά και των ευγενών. Στην εποχή του Ναπολέοντα τα έργα στο μουσείο συνεχίστηκαν. Το 1806 ξεκίνησε η κατασκευή της αψίδας του Θριάμβου του Καρουζέλ, που βρίσκεται στην πλατεία ανάμεσα στις δύο δυτικές πτέρυγες και ήταν παραγγελία του αυτοκράτορα για να τιμήσει τις στρατιωτικές νίκες του. Κατά τη Β' αυτοκρατορία, ο Ναπολέων Γ' από το 1852 έως το 1870 πρόσθεσε νέες αίθουσες και ολοκλήρωσε το κτήριο και ιδιαίτερα τις προσόψεις σε μεγάλο βαθμό στην παρούσα τους μορφή. Ολοκληρώθηκε επίσης η βόρεια πτέρυγα του Λούβρου κατά μήκος της οδού Ριβολί, ενώνοντας το Λούβρο με το παλάτι του Κεραμεικού, πραγματοποιώντας έτσι το σχέδιο του Ερρίκου Δ' που είχε διατυπωθεί 3 αιώνες πριν. Στις πτέρυγες της αυλής Ναπολεόν ανεγέρθηκε μια σειρά 86 ανδριάντων επιφανών ανδρών της Γαλλίας.
Το 1873, ο ρόλος του Λούβρου ως κέντρο πολιτικής εξουσίας τελείωσε οριστικά όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετακόμισε στο μέγαρο Ελιζέ.
20ός αιώνας
μικρογραφία|250x250εσ|Το Λούβρο από την [[πλατεία Κονκόρντ]] Από το 1981 έως το 1999, το παλάτι αποτέλεσε αντικείμενο μεγάλων έργων εκσυγχρονισμού που ονομάστηκαν Μεγάλο Λούβρο και εμπίπτουν στο πλαίσιο των «Μεγάλων Έργων» που όρισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν. Ο στόχος ήταν ο επανασχεδιασμός των εκθεσιακών χώρων και κυρίως των υπόγειων ερευνητικών εγκαταστάσεων και εργαστηρίων.
Αυτές οι ρυθμίσεις που περιλάμβαναν την επιστροφή ολόκληρου του παλατιού στη λειτουργία του ως μουσείου με τη μεταφορά του Υπουργείου Οικονομικών σε νέα γραφεία εκτός του Λούβρου, χαρακτηρίζονται από την κατασκευή της γυάλινης πυραμίδας ( εγκαινιάστηκε στις 30 Μαρτίου 1989 ), που βρίσκεται στη μέση της αυλής Ναπολεόν, έργο του σινο-αμερικανικού αρχιτέκτονα Ι.Μ. Πέι, το οποίο οδηγεί σε μια μεγάλη υπόγεια αίθουσα υποδοχής. Η πυραμίδα είναι πλέον η κύρια είσοδος του μουσείου και είναι κατασκευασμένη από γυαλί, δίνοντας τη δυνατότητα στον επισκέπτη να θαυμάσει τα ιστορικά κτίρια που την περιβάλλουν και συγχρόνως επιτρέπει την είσοδο του φωτός.
Ανεγέρθηκε επίσης ένα πρωτότυπο αντίγραφο του έφιππου αγάλματος του Λουδοβίκου ΙΔ'.
Οι εργασίες κατασκευής και ανάπτυξης επέτρεψαν την ανακάλυψη σημαντικών τμημάτων του μεσαιωνικού φρουρίου που ενσωματώθηκαν στους εκθεσιακούς χώρους του μουσείου κέντρο|μικρογραφία|720x720εσ|Η [[Πυραμίδα του Λούβρου|πυραμίδα στο κέντρο της αυλής Ναπολεόν]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Γαλλία Κατηγορία:Παλάτια στη Γαλλία
Πλωτότητα
Ένα σώμα νερού, όπως ποτάμι, κανάλι ή λίμνη, είναι πλωτό εάν είναι βαθύ, φαρδύ και αρκετά αργό για να περάσει ένα πλοίο. Κατά προτίμηση υπάρχουν λίγα εμπόδια όπως πέτρες ή δέντρα για να αποφευχθούν. Οι γέφυρες πρέπει να έχουν επαρκή απόσταση. Υψηλή ταχύτητα νερού μπορεί να κάνει ένα κανάλι απροσπέλαστο. Τα νερά μπορεί να είναι απροσπέλαστα λόγω πάγου, ιδιαίτερα το χειμώνα. Η πλοήγηση εξαρτάται από το πλαίσιο: ένας μικρός ποταμός μπορεί να είναι πλωτός για μικρότερα σκάφη, όπως ένα μηχανοκίνητο σκάφος ή ένα καγιάκ, αλλά να είναι απροσπέλαστο από ένα κρουαζιερόπλοιο. Τα ρηχά ποτάμια μπορούν να γίνουν πλεύσιμα με την εγκατάσταση κλειδαριών που αυξάνουν και ρυθμίζουν το βάθος του νερού ή με βυθοκόρηση.
Βασίλης Χαραλαμπόπουλος (ηθοποιός)
Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος (Αίγιο, 28 Σεπτεμβρίου 1970) είναι Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης και του θεάτρου.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών (1992) ενώ το βιογραφικό του περιλαμβάνει πολλές και σημαντικές δουλειές στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Έχει δώσει τη φωνή στη μεταγλώττιση για τη σειρά ταινιών Ξενοδοχείο για τέρατα και έχει δώσει τη φωνή του για την ταινία Ο ρατατούης.
Έχει κερδίσει το Βραβείο Νέου Δημιουργού της Ένωσης Θεατρικών Κριτικών για την παράσταση «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη που ανέβηκε από το ΚΘΒΕ το 2003, το Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ταινία Πέντε λεπτά ακόμα (2006) και το Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην τηλεοπτική προσαρμογή του μυθιστορήματος, Το 10 του Μ. Καραγάτση. Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Ο κίτρινος φάκελος, Φάκελος Αμαζών, Βαμμένα κόκκινα μαλλιά, Ο χήρος η χήρα και τα χειρότερα, Η εκτέλεση, Το γελοίον του πράγματος, Αραχτοί και λάιτ, Δέκα μικροί Μήτσοι, Εις θάνατον, Η αγάπη άργησε μια μέρα, Εγκλήματα, Σκυλίσια ζωή, Το 10, Είσαι το ταίρι μου, Κόκκινος κύκλος, Αχ και να 'ξερες, Επτά θανάσιμες πεθερές, 10η εντολή, Babalou,10η εντολή, Εντιμότατοι κερατάδες, Safe Sex TV Stories, Εργαζόμενη γυναίκα, Με λένε Βαγγέλη, Δια ταύτα, Τα καλύτερά μας χρόνια, Καρτ ποστάλ και Τα Νούμερα.
Εκλογές στο Μπαρμπάντος
Στο Μπαρμπάντος διεξάγονται γενικές εκλογές για την ανάδειξη της Εθνοσυνέλευσης. Η προκήρυξη των εκλογών θα πρέπει να γίνεται κάθε πενταετία μετά το άνοιγμα του κοινοβουλίου που προέκυψε από τις προηγούμενες εκλογές. Η ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική.
Πρόσφατες εκλογές (2022)
Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα στις 19 Ιανουαρίου 2022.
1971
Οι πρώτες εκλογές στη σύγχρονη ιστορία του Μπαρμπάντος με τη συμμετοχή μόνο δύο πολιτικών κομμάτων, με εξαίρεση δύο ανεξάρτητους υποψήφιους, έγιναν στις 9 Σεπτεμβρίου 1971. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα,το οποίο κέρδισε τις 18 από τις συνολικά 24 έδρες. Η προσέλευση ήταν 81,6%, η μεγαλύτερη στην ιστορία της χώρας.
1976
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 2 Σεπτεμβρίου 1976 νικητής αναδείχθηκε το Εργατικό Κόμμα του Μπαρμπάντος, με 17 έδρες επί συνόλου 24 και κατάφερε να επιστρέψει στην εξουσία για πρώτη φορά από το 1961. Ήταν οι πρώτες και μοναδικές εκλογές με τη συμμετοχή της νεοσύστατης Λαϊκής Πολιτικής Συμμαχίας.
1986
Έναν χρόνο μετά το θάνατο του πρωθυπουργού Τομ Άνταμς, διεξήχθησαν γενικές εκλογές στις 28 Μαΐου 1986. Στις εκλογές, το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα επανήλθε στην εξουσία πετυχαίνοντας σαρωτική νίκη, κερδίζοντας 24 έδρες. .
1994
Οι Εργατικοί κατήγαγαν σαρωτική νίκη στις πρόωρες εκλογές στις 6 Σεπτεμβρίου 1994 καταλαμβάνοντας τις 19 από τις 28 έδρες της Συνέλευσης. Νέος πρωθυπουργός έγινε ο Όουεν Άρθουρ.
1999
Στις τελευταίες γενικές εκλογές του 20ού αιώνα στις 30 Ιανουαρίου 1999, το Εργατικό Κόμμα κέρδισε ξανά τη νίκη, με πρωθυπουργό τον Όουεν Άρθουρ καταλαμβάνοντας 26 έδρες από τις συνολικά 28.
2003
Η χαμηλότερη συμμετοχή (56,8%) από τότε που εισήχθη το καθολικό δικαίωμα ψήφου το 1951, καταγράφηκε στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 21 Μαΐου 2003. Οι Εργατικοί επανεξελέγησαν με 23 έδρες από τις συνολικά 30 στη συνέλευση.