cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένγκελμπερτ της Καρινθίας
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ένγκελμπερτ Α΄ κόμη του Σπόνχαϊμ (απεβ. 1096) και της συζύγου του Χέντβιχ αβέβαιης καταγωγής, ίσως κόρης του Βερνάρδου Β΄ των Μπίλουνγκ της Σαξονίας. Ο παππούς του Ζήγκφρηντ Α΄ κόμης του Σπόνχαϊμ (απεβ. 1065) ήρθε στην Καρινθία περί το 1035 ως ακόλουθος του Κορράδου Β΄ της Γερμανίας.
Το 1099 ο πάπας Ουρβανός Β΄ διόρισε τον Ένγκελμπερτ Β΄ επίτροπο (vogt) προστάτη του αβαείου του Αγίου Παύλου, που ιδρύθηκε από τον πατέρα του. Περί το 1100 ίδρυσε την κομητεία του Kράιμπουργκ στα κληρονομικά κτήματα της συζύγου του Ούτας, κόρης του Ούλρικ μπουργκράβου του Πάσαου. Απέκτησε επίσης δύο κάστρα στην κοιλάδα Tρίξεν κοντά στο Βόλκενμαρκτ από τον επίσκοπο του γκουρκ και την εμπορική πόλη Φρήσαχ το 1106. Περί το 1107 αναβαθμίστηκε σε μάργραβο στην Ιστρίας και την Καρνιόλας, διαδεχόμενος τον Ουλρίχ Β΄ κόμη της Βαϊμάρης.
Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο Ένγκελμπερτ Β΄ ήταν πιστός υποστηρικτής της κυρίαρχης δυναστείας των Σαλίων και επίσης σκληρός αντίπαλος του Κόνραντ Α΄ αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ στην ανεπίλυτη διαμάχη για την Περιβολή (ανάθεση αξιώματος επισκόπου). Στάθηκε ως εγγυητής του Γερμανού βασιλιά Ερρίκου Ε΄ στη στέψη του ως αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Γερμανίας τον Φεβρουάριο του 1111 και είδε τη συμφωνία (concordatum) του Βορμς με τον πάπα Κάλλιξτο Β΄ τον Σεπτέμβριο του 1122. Την ίδια χρονιά ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος Δ΄ έγινε δούκας της Καρινθίας και μάργραβος της Βερόνας και μετά το τέλος του το 1123 τον διαδέχθηκε ο Ένγκελμπερτ Β΄. Τον επόμενο χρόνο παραχώρησε την Ιστρία στον γιο του Ένγκελμπερτ Γ΄.
Το 1135 ο Ένγκελμπερτ Β΄ παραιτήθηκε από την Καρινθία και τη Βερόνα, και στη συνέχεια ο Λοθαίρος Γ΄ της Γερμανίας έδωσε τα φέουδα τον γιο εκείνου Ούλριχ Α΄. Ο Ένγκελμπερτ αποσύρθηκε στο αβαείο Ζέεον στο Βαυαρικό Χήμγκαου, όπου απεβίωσε στις 13 Απριλίου 1141.
Οικογένεια
Περίπου το 1103 παντρεύτηκε την Ούτα, κόρη του Ούλρικ μπουργκράβου του Πάσαου (απεβ. στις 2 Φεβρουαρίου 1099). Μαζί ήταν οι γονείς των παρακάτω παιδιών:
Χένρι Ουάλας
Ο Χένρι Ουάλας (Henry Agard Wallace, 7 Οκτωβρίου 1888 – 18 Νοεμβρίου 1965) ήταν ο 33ος αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1941–1945), Υπουργός Γεωργίας (1933–1940) και Υπουργός Εμπορίου (1945–1946). Στις προεδρικές εκλογές του 1948, ο Ουάλας ήταν ο υποψήφιος του Προοδευτικού Κόμματος για την Προεδρία των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ
Φενένα της Κουγιάβια
Η Φενένα της Κουγιάβια ή του Ινόβροτσλαφ (Inowrocław), πολων.: Fenenna kujawska ή inowrocławska, (π. 1276 – 1295) από τον Οίκο των Πιαστ, ήταν κόρη του δούκα του Ινόβροτσλαφ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Zιεμόμυσλ δούκα του Iνόβροτσλαφ από τη σύζυγό του Σαλομέα των Ζαμποριδών, κόρη του Ζάμπορ Β΄ δούκα της Πομερανίας.
Παρόλο που η Φενένα δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Ουγγρική Αυλή, ο γάμος της ενίσχυσε τη συμμαχία μεταξύ του συζύγου της και του θείου της Βλαντίσλαφ Α΄ του Βραχύ και ωφέλησε επίσης τις σχέσεις των συγγενών της με την Kουγιάβια με -μεταξύ άλλων- τον βασιλιά Βεγκέσλαο Β΄ της Βοημίας. Λίγο μετά το τέλος του Ανδρέα Γ΄, η κόρη τους Ελισάβετ ήταν αρραβωνιασμένη με τον μελλοντικό Βεγκέσλαο Γ΄, ο οποίος διεκδίκησε το Ουγγρικό στέμμα.
Γέννηση και όνομα
Η καταγωγή της Φερένα επιβεβαιώνεται στο Γενεαλογία της Αγ. Χεδβίγης (Genealogia sacrae Hedwigis). Ο γάμος των γονιών της τοποθετείται στο πρώτο ήμισυ του Φεβρουαρίου 1268. Εάν ήταν το πρώτο παιδί του ζεύγους, θα μπορούσε να είχε γεννηθεί στο τέλος του ίδιου έτους. Παντρεύτηκε το 1290, και σύμφωνα με το Κανονικό Δίκαιο εκείνης της εποχής, η νόμιμη ηλικία για τον εορτασμό ενός γάμου ήταν τα 12 έτη, αλλά δύο χρόνια αργότερα, το 1292, γέννησε το μόνο παιδί της, πιθανώς στα 15 έτη της. Κατά συνέπεια, η ημερομηνία γέννησής της θα μπορούσε να είναι μεταξύ 1268 και 1277. Μεταξύ των απογόνων του Ζιεμομύσλ, η Φενένα τοποθετείται ως το δεύτερο παιδί, μεταξύ της Ευφημίας (που απεβ. βρέφος) και του Λέσεκ.
Το όνομα της Φενένα επιλέχθηκε από τη Βίβλο (αργότερα μεταφράστηκε από τον Γιάκουμπ Βύγιεκ), ως μία από τις δύο συζύγους του Ελκανά, πατέρα του προφήτη Σαμουήλ. Αυτό το ασυνήθιστο όνομα σπάνια χρησιμοποιήθηκε στην Πολωνία και η Φενένα ήταν το μόνο μέλος του Οίκου των Πιαστ, που το έφερε.
Βασίλισσα της Ουγγαρίας
δεξιά|μικρογραφία|297x297εσ|Η σφραγίδα της Φενένας ως βασίλισσας της Ουγγαρίας με ημερομηνία 1291. Η Γενεαλογία της Αγίας Χέντβιχ έδειξε ότι η Φενένα μνηστεύθηκε με έναν Ούγγρο βασιλιά. Σύμφωνα με τον Γιαν Ντλούγκοτς, αυτός ο Ούγγρος ηγέτης ήταν ο βασιλιάς Στέφανος Ε΄. Εκτός του ότι αυτή η υπόθεση δεν υποστηρίζεται από καμία πηγή, δεν θα μπορούσε να είναι αληθινή, επειδή ο Στέφανος Ε΄ απεβίωσε το 1272, ωστόσο διατηρήθηκε μέχρι τον 18ο αι. Ο σύζυγός της ήταν ο Aνδρέας Γ΄, όπως επιβεβαιώνεται από τις Ουγγρικές πηγές. Από την περίοδο της βασιλείας της μεταξύ 1290–1295 υπάρχουν πολλά έγγραφα, που εκδόθηκαν από τη βασίλισσα της Ουγγαρίας, η οποία υπέγραφε ως Φενένα, Φεννένα ή Φενέννα. Επιγραφές σε Ουγγρικές σφραγίδες του 1291 πιστοποιούν ότι η βασίλισσα Φενένα ήταν κόρη του Ζιεμόμυσλ. Λόγω του γάμου της, το Πολωνικό βασίλειο άρχισε να συνεργάζεται στενά με τον Ούγγρο ηγεμόνα.
Τον Ιούλιο του 1290 ο Aνδρέας Γ΄ στέφθηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας. Μία από τις πρώτες ενέργειές του ήταν η σύναψη συμμαχίας με την Πολωνία, ιδίως με τον Βλαντίσλαφ Α΄ τον Βραχύ. Τον Σεπτέμβριο ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις και το αργότερο στις 9 Οκτωβρίου η Φενένα έφτασε στην Ουγγαρία ως νύφη του Ανδρέα Γ΄, συνοδευόμενη από τον απεσταλμένο τού βασιλιά Θεόδωρο Τενγκέρντι. Από το 1290 εκδόθηκαν τρία έγγραφα, που περιγράφουν τη Φενένα ως σύζυγο του Aνδρέα Γ΄ και βασίλισσα της Ουγγαρίας. Ο γάμος του Aνδρέα Γ΄ και της Φενένας πραγματοποιήθηκε μεταξύ Σεπτεμβρίου και 24 Νοεμβρίου 1290. Πιθανότατα κατά τη διάρκεια της γαμήλιας τελετής, ή λίγο μετά, η Φενένα στέφθηκε βασίλισσα της Ουγγαρίας.
Ο γάμος επιδιώχθηκε από τον θείο της Φενένα, τον Βλαντίσλαφ Α΄ τον Βραχύ, ο οποίος ήθελε συμμάχους για τον αγώνα του για τον πολωνικό θρόνο. Η συμμαχία Ουγγαρίας-Κουγιάβιας αποδείχθηκε επωφελής και για τα δύο μέρη. Οι δούκες της Κουγιάβια βοήθησαν τον Ανδρέα Γ΄ να νικήσει τον Κάρολο-Μαρτέλο των Καπετιδών-Ανζού, ο οποίος διεκδικούσε τον Ουγγρικό θρόνο μετά το τέλος του εκ μητρός θείου του Λαδίσλαου Δ΄ της Ουγγαρίας, το 1290. Σε αντάλλαγμα οι Ούγγροι έστειλαν προμήθειες και στρατιωτική υποστήριξη στον Βλαντίσλαβ Α΄ κατά τη διάρκεια τού αγώνα του εναντίον τού Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας και του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Γκλόγκουφ. Έγγραφα που εκδόθηκαν από τον Aνδρέα Γ΄ από το 1293, δείχνουν ότι η βοήθεια στάλθηκε στους δούκες της Kουγιάβια. Αυτά τα έγγραφα διευκρινίζουν ότι ο Ανδρέας Γ΄ αποζημίωσε δύο Ούγγρους άνδρες, τον Παύλο και τον Σεραφίλα, για τη βοήθειά τους στη νίκη του Πρέντοτσιν. Το 1297 έγγραφα καταγράφουν ότι ο Βλαντίσλαφ Α΄, με τη βοήθεια των Ούγγρων, εισέβαλε στη Μεγάλη Πολωνία και τη Σιλεσία.
Από τα υπάρχοντα σύγχρονα έγγραφα είναι γνωστό ότι η Φενένα δεν έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην Ουγγρκή Αυλή. Το 1292 η Φενένα γέννησε το μοναδικό της παιδί, μια κόρη με το όνομα Ελισάβετ.
Το τέλος και οι συνέπειες
Οι πηγές σιωπούν για το τέλος της Φενένα. Ως εκ τούτου, η ημερομηνία τού τέλους της μπορεί να καθοριστεί μόνο βάσει των διαπραγματεύσεων του Ανδρέα Γ΄ με την Αυστριακή Αυλή, για τον δεύτερο γάμο του με την Αγνή των Αψβούργων και τα έγγραφα που εκδόθηκαν τόσο από τη Φενένα, όσο και από την Αγνή. Σχεδόν όλες οι γνωστές πηγές τοποθετούν τον γάμο του Ανδρέα Γ΄ με τον Αγνή των Αψβούργων στη Βιέννη στις 13 Φεβρουαρίου 1296. Ωστόσο, παρόλο που το έτος είναι γενικά αποδεκτό, η ακριβής ημέρα και μήνες διαφέρουν σε ορισμένες -εν μέρει ανεξάρτητες- πηγές. Τα έγγραφα που εκδόθηκαν από τη βασίλισσα της Ουγγαρίας συμβάλουν επίσης στη σύγχυση. Το τελευταίο έγγραφο που εκδόθηκε από τη Φενένα φέρει ημερομηνία 8 Σεπτεμβρίου 1295, ενώ το πρώτο έγγραφο που εκδόθηκε από την Αγνή έχει ημερομηνία 1 Μαΐου 1295. Δεδομένου ότι ο γάμος του Ανδρέα Γ΄ με την πριγκίπισσα της Αυστρίας έγινε το 1296, το έγγραφο της Αγνής πιθανότατα γράφτηκε λανθασμένα και η χρονολογία πρέπει να μετακινηθεί μπροστά κατά ένα έτος. Είναι πλέον αποδεκτό ότι ο γάμος του Aνδρέα Γ΄ με τον Αγνή των Αψβούργων πραγματοποιήθηκε το 1296. Κατά συνέπεια η Φενένα είχε σίγουρα αποβιώσει μέχρι το τέλος του 1295. Ο τόπος της ταφής της είναι άγνωστος.
Μετά το τέλος της Φενένας, ο Aνδρέας Γ΄ συνήψε συμφωνία με τον αντίπαλο του Βλαντίσλαφ Α΄, τον Βεγκέσλαο Β΄. Ως μέρος αυτής της συμφωνίας, η κόρη του Ελισάβετ μνηστεύθηκε με τον γιο και διάδοχο του βασιλιά της Βοημίας, τον μελλοντικό Βεγκέσλαο Γ΄, το 1298. Ωστόσο αυτός ο γάμος δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Τελικά ο Βεγκέσλαος Γ΄ νυμφεύτηκε τη Βιόλα του Τέσεν· αργότερα σχεδίαζε να χωρίσει τη Βιόλα και να νυμφευτεί την Eλισάβετ, όταν δολοφονήθηκε.
Όταν ο Ανδρέας Γ΄ απεβίωσε το 1301, η Ελισάβετ μεταφέρθηκε από τη μητρυιά της Αγνή στην Αυστρία και αναγκάστηκε να ενταχθεί στο μοναστήρι των Δομινικανών στο Τες της Ελβετίας, όπου απεβίωσε το 1338 ως η τελευταία εκπρόσωπος του Οίκου των Άρπαντ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1290 τον Ανδρέα Γ΄ των Άρπαντ βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Μουτιέ-ω-Περς
Το Μουτιέ-ω-Περς (γαλλικά: Moutiers-au-Perche) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοναστεριέν (γαλλικά: Monastériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Γαλάνι Κοζάνης
Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Γαλάνι Άρτας
Το Γαλάνι είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης σε υψόμετρο 700 μέτρα.
Γεωγραφία - ιστορία
Το Γαλάνι βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την περιφερειακή ενότητα Ημαθίας, ανάμεσα στο Δρέπανο (Δ.) και την Κοιλάδα (Α.). Απέχει 13 χλμ. ΒΑ. της Κοζάνης και 46 χλμ. ΝΔ. της Βέροιας. Βόρεια του χωριού περνούν η Εγνατία Οδός και η ΕΟ Αλεξάνδρειας - Κοζάνης. Η παλιά του ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας ήταν Τσακιρλή και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καρατζιλάρ. Το 1927 με το το ΦΕΚ 18Α-01/02/1927 μετονομάζεται σε Γαλάνι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Δρέπανο αποτελεί τη τοπική κοινότητα Δρεπάνου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελλησπόντου του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός του είναι 15 κάτοικοι.
NGC 4459
Ο NGC 4459 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 50 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 14 Ιανουαρίου 1787.
Δίσκος σκόνης
Ο NGC 4459 έχει κεντρικό δίσκο σκόνης που περιβάλλει εσωτερικό δακτύλιο. Επίσης υπάρχουν ενδείξεις πως ο δίσκος αυτός είναι ενεργή περιοχή γεννέσεως νέων αστέρων.
Υπερμαζική μελανή οπή
Στον NGC 4459 βρίσκεται υπερμαζική μελανή οπή η μάζα της οποίας εκτιμάται πως είναι περίπου 70 εκατομμύρια ηλιακές μάζες. Η διάμετρός της εκτιμάται πως είναι περίπου 2,87 εκατομμύρια αστρονομικές μονάδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης 4459 41104 07614 Κατηγορία:Γαλαξίες LINER Κατηγορία:Σμήνος της Παρθένου
Ούλριχ Α΄ της Καρινθίας
Ο Ούλριχ Α΄, γερμ.: Ulrich I, (απεβ. 7 Απριλίου 1144) από τον Οίκο του Σπόνχαϊμ, ήταν δούκας της Καρινθίας και μάργραβος της Βερόνας από το 1135 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ένγκελμπερτ δούκα της Καρινθίας και της Ούτας, κόρης του Ούλριχ μπουργκράβου του Πασάου, συνονόματού του. Ο πατέρας του αποσύρθηκε το 1135 και ο Ούλριχ διορίστηκε διάδοχός του από τον Λοθάριο γ΄ της Γερμανίας σε μία αυτοκρατορική Συνέλευση (Dieta), που έγινε στο Μπάμπεργκ.
Το 1136–37 ο Ούλριχ Α΄ έλαβε μέρος στην εκστρατεία του βασιλιά στην Ιταλία. Από το 1138 και μετά ο Ούλριχ Α΄ ενεπλάκη σε διαμάχες με τους ευγενείς της Καρινθίας και με την αρχιεπισκοπή του Σάλτσμπουργκ και την επισκοπή του Μπάμπεργκ, όπου και οι δύο ιεράρχες ήταν μεγάλοι γαιοκτήμονες στην Καρινθία. Απεβίωσε το 1144 και ετάφη στο μοναστήρι του Ροσάτσο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τν Ιουδήθ του Μπάντεν, κόρη του Ερμάνος Β΄ μαργράβου του Μπάντεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας Κατηγορία:Οίκος του Σπόνχαϊμ
Αυτοκρατορικό και Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό (Αυστροουγγαρία)
thumb|Τα γραφεία του Ναυτικού Τμήματος του Υπουργείου Πολέμου Το Αυστροουγγρικό Ναυτικό ήταν το πολεμικό ναυτικό της Αυστροουγγαρίας. Η επίσημη ονομασία του στα γερμανικά ήταν kaiserliche und königliche Kriegsmarine (Αυτοκρατορικό και Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό), συντομογραφημένο ως k.u.k. Kriegsmarine, και στα ουγγρικά Császári és Királyi Haditengerészet, με συντομογραφία ''Cs. és Kir. Haditengerészet''.
Το ναυτικό απέκτησε την ονομασία αυτή μετά τον σχηματισμό της διπλής μοναρχίας το 1867 και διατηρήθηκε μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918. Πριν το 1867, το πολεμικό ναυτικό της Αυτοκρατορίας ήταν αυτό που διέθετε η Αυστριακή Αυτοκρατορία. Μέχρι το 1915 προσωπικό 33.735 ατόμων είχε υπηρετήσει στο ναυτικό της Αυστροουγγαρίας.
Τα πλοία του k.u.k. Kriegsmarine είχαν τα αρχικά SMS, ως συντομογραφία του Seiner Majestät Schiff (Πλοίο της Αυτού Μεγαλειότητος).
Ιστορία
left|thumb|Ο Αυτοκράτορας Ιωσήφ Β΄. right|thumb|Επισκόπηση των λιμανιών της Αδριατικής σήμερα.
Καταβολές
Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, υπήρξαν μόνο περιορισμένες προσπάθειες για την ίδρυση αυστριακού ναυτικού. Οι Αψβούργοι χρησιμοποίησαν οπλισμένα πλοία που διέσχιζαν τον Δούναβη τον 16ο και 17ο αιώνα για να πολεμήσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία καθώς και πλοία που περιφρουρούσαν τον εμπορικό στόλο τα οποία επιχειρούσαν υπό τη σημαία των Αυστριακών Κάτω Χωρών. Οι δυνάμεις αυτές δεν ήταν ούτε υπό κοινές διαταγές ούτε εξυπηρετούσαν έναν κοινό σκοπό. Μετά τον Επταετή Πόλεμο, η αυστριακή ευπάθεια των ιδιωτών στη Μεσόγειο Θάλασσα οδήγησε τον κόμη Κάουνιτζ να πιέσει για τη δημιουργία μιας μικρής δύναμης φρεγατών. Μια ναυτική σημαία (Marineflagge) χρώματος κόκκινου-λευκού-κόκκινου εισήχθη κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄.
Αυτή η κατάσταση άλλαξε σημαντικά το 1797 με τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας. Η Αυστρία παραχώρησε στη Γαλλία τις Αυστριακές Κάτω Χώρες μαζί ορισμένα νησιά στη Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της Κέρκυρας και ορισμένων Βενετσιάνικων νησιών της Αδριατικής. Η Βενετία και τα εδάφη της χωρίστηκαν μεταξύ των δύο κρατών και ο Αυστριακός Αυτοκράτορας έλαβε την πόλη της Βενετίας μαζί με την Ίστρια και τη Δαλματία. Οι σημαντικές ενετικές ναυτικές δυνάμεις και εγκαταστάσεις παραδόθηκαν επίσης στην Αυστρία και αποτέλεσαν τη βάση για το σχηματισμό του μελλοντικού αυστριακού ναυτικού.
19ος αιώνας
thumb|left|Αξιωματικοί και ναυτικοί του Αυστριακού Ναυτικού το 1820. Το 1802 ο Κάρολος Λουδοβίκος της Αυστρίας-Τέσεν, ενεργώντας ως «Γενικός Επιθεωρητής του Πολεμικού Ναυτικού», διέταξε τη δημιουργία σχολής ναυτικών δοκίμων στη Βενετία (Cesarea regia scuola dei cadetti di marina), η οποία μετακόμισε στην Τεργέστη το 1848 και τελικά απέκτησε το μεταγενέστερο όνομα της «Αυτοκρατορική και Βασιλική Ναυτική Ακαδημία» (kuk Marine-Akademie) στο Φιούμε (σημερινή Ριέκα, Κροατία), όπου παρέμεινε μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τα αυστριακά πολεμικά πλοία είχαν τις πρώτες στρατιωτικές τους συγκρούσεις κατά τη διάρκεια της Ανατολικής Κρίσης του 1840 ως τμήμα στόλου υπό την Βρετανία, ο οποίος απομάκρυνε τον Αντιβασιλέα της Αιγύπτου, Μεχμέτ Αλή, από την Οθωμανική Συρία. Ο Αρχιδούκας Φρειδερίκος έλαβε μέρος στην εκστρατεία προσωπικά και του απονεμήθηκε το μετάλλιο του στρατιωτικού τάγματος της Μαρίας Θηρεσίας για την εξαιρετική ηγεσία του.
thumb|Ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος Μαξιμιλιανός με ναυτική περιβολή, περ. 1864.
Εκσυγχρονισμός του Ναυτικού
Το 1849 ο Δανός Χανς φον Ντάλερουπ διορίστηκε αρχηγός του Αυστριακού Ναυτικού. Εισήγαγε πολλές προσωπικές και άλλες μεταρρυθμίσεις και επέβαλε στο Ναυτικό την αντικατάσταση της ιταλικής γλώσσας από την γερμανική γλώσσα. Στα επόμενα χρόνια η δύναμη του Πολεμικού Ναυτικού έφτασε σε 4 φρεγάτες, 6 κορβέτες, 7 βρίκια και μικρότερα πλοία.
Το 1854 ο μικρότερος αδελφός του βασιλιά αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ ανέλαβε τη θέση του αρχηγού του αυστριακού ναυτικού. Ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος Μαξιμιλιανός ήταν εκείνη την εποχή 22 ετών. Ο μακρινός συγγενής του Αρχιδούκα Φρειδερίκου εκπαιδευόταν για το ναυτικό και εισήλθε σε αυτή τη νέα σταδιοδρομία του με πολύ ζήλο. Έκανε πολλές μεταρρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό των ναυτικών δυνάμεων και συνέβαλε στη δημιουργία του ναυστάθμου της Τεργέστης καθώς και του στόλου μάχης με τον οποίο ο ναύαρχος Βίλχελμ φον Τέγκετχοφ θα εξασφάλιζε αργότερα τις νίκες του στον Ιταλικό Πόλεμο.
Το ναυπηγείο διατηρήθηκε στην Βενετία. Εκεί καθελκύστηκε η κανονιοφόρος Kerka (πλήρωμα: 100) το 1860 (σε υπηρεσία μέχρι το 1908). Ο στόλος των Αυστριακών πλοίων στην Βενετία, βρισκόταν αγκυροβολημένος, το 1864, μπροστά από την Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Εκεί βρισκόταν η κανονιοφόρος Ausluger, το ατμόπλοιο Alnoch, και πέντε κανονιοφόροι με κουπιά, Τύπων 1 έως IV.
Εκστρατεία της Novara
thumb|left| Από την Εκστρατεία της Novara: σχέδιο του φυτού Coca. Ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος Μαξιμιλιανός ξεκίνησε επίσης μια επιστημονική εκστρατεία μεγάλης κλίμακας (1857-1859), κατά την οποία η φρεγάτα SMS Novara έγινε το πρώτο αυστριακό πολεμικό πλοίο που έκανε τον γύρο του πλανήτη. Το ταξίδι διήρκεσε 2 έτη και 3 μήνες και ολοκληρώθηκε υπό την εποπτεία του Αρχιπλοιάρχου Μπέρνχαρντ φον Βίλερστοφ-Ούρμπαϊρ, με πλήρωμα 345 αξιωματικών και 7 επιστημόνων. Η εκστρατεία σχεδιάστηκε από την Αυτοκρατορική Ακαδημία Επιστημών της Βιέννης και αποσκοπούσε στην απόκτηση νέων γνώσεων στους κλάδους της αστρονομίας, της βοτανικής, της ζωολογίας, της γεωλογίας, της ωκεανογραφίας και της υδρογραφίας. Το SMS Novara απέπλευσε από την Τεργέστη στις 30 Απριλίου 1857, περνώντας από το Γιβραλτάρ, τη Μαδέρα, το Ρίο ντε Τζανέιρο, το Κέιπ Τάουν, τη νήσο του Αγίου Παύλου, την Κεϋλάνη, το Μαντράς, τα νησιά Νικομπάρ, τη Σιγκαπούρη, τη Μπατάβια, τη Μανίλα, το Χονγκ Κονγκ, τη Σαγκάη, τη νήσο Πουινιπέτ το Σίδνεϊ (5 Νοεμβρίου 1858), το Όκλαντ, την Ταϊτή, το Βαλπαραΐσο και την Γράβοσα πριν επιστρέψει στην Τεργέστη στις 30 Αυγούστου 1859.
Το 1863 το θωρηκτό του Βασιλικού Ναυτικού, HMS Marlborough, η ναυαρχίδα του ναυάρχου Φρεμάντλ, πραγματοποίησε εθιμοτυπική επίσκεψη στην Πόλα, το κύριο λιμάνι του Αυστροουγγρικού Ναυτικού.
Δεύτερος Πόλεμος του Σλέσβιχ
Ο δεύτερος πόλεμος του Σλέσβιχ ήταν η εισβολή της Πρωσίας και της Αυστρίας στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν το 1864. Την εποχή εκείνη, τα δουκάτα ήταν μέρος του Βασιλείου της Δανίας. Ο υποναύαρχος Βίλχελμ φον Τέγκετχοφ διέθεσε ένα μικρό αυστριακό στολίσκο που ταξίδεψε από τη Μεσόγειο μέχρι τη Βόρεια Θάλασσα.
Στις 9 Μαΐου 1864, ο Τέγκετχοφ καθοδήγησε τις αυστριακές ναυτικές δυνάμεις στα ανοιχτά του Χέλγκολαντ από τη ναυαρχίδα του, SMS Schwarzenberg. Η πράξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα τακτική νίκη των δυνάμεων της Δανίας. Ήταν επίσης η τελευταία σημαντική ναυτική πράξη που χρησιμοποιήθηκαν μοίρες ξύλινων σκαφών και η τελευταία σημαντική ναυτική πράξη που αφορούσε τη Δανία.
thumb|Ο Τέγκετχοφ (κέντρο) στη Ναυμαχία της Λίσσας. Πίνακας του [[Αντόν Ρομάκο, 1880]]
Τρίτος Ιταλικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας
thumb|right|Η κορβέτα Erzherzog Friedrich το 1868, ως βετεράνος στη Ναυμαχία της Λίσσας Στις 20 Ιουλίου 1866, κοντά στο νησί Βις (Λίσσα) στην Αδριατική, ο αυστριακός στόλος, υπό την εποπτεία του υποναυάρχου Βίλχελμ φον Τέγκετχοφ, εγκαθιδρύθηκε στη σύγχρονη εποχή μέσω της ναυμαχίας της Λίσσας στον Τρίτο Ιταλικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Στη ναυμαχία αντιτάχθηκαν οι αυστριακές ναυτικές δυνάμεις ενάντια στις ναυτικές δυνάμεις του νεοσυσταθέντος Βασιλείου της Ιταλίας. Ήταν μια αποφασιστική νίκη για τους ολιγάριθμους Αυστριακούς κατά μιας ανώτερης ιταλικής δύναμης και ήταν η πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή ναυμαχία που αφορούσε πλοία από σίδερο που χρησιμοποιούσαν ατμό και μία από τις τελευταίες που αφορούσε μεγάλα ξύλινα θωρηκτά.
Περίοδος ειρήνης
Το 1873 εντάχθηκε στον στόλο η νέα φρεγάτα SMS Laudon (πλήρωμα 480), η οποία κινούνταν με πανιά και ατμό, και η οποία συμμετείχε στη Διεθνή Ναυτική Επισκόπηση του Γκρουζ το 1880.
Κατά τη διάρκεια της ειρηνικής περιόδου τα αυστριακά πλοία επισκέφθηκαν την Ασία, τη Βόρεια Αμερική, τη Νότια Αμερική και τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Το 1869 ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Ιωσήφ ταξίδεψε με την κορβέτα SMS Viribus Unitis στα εγκαίνια της διώρυγας του Σουέζ. Το πλοίο πήρε το όνομά του από το προσωπικό του σύνθημα.
Πολική Εκστρατεία
Αυστρο-ουγγρικά πλοία και ναυτικό προσωπικό συμμετείχαν επίσης στην εξερεύνηση της Αρκτικής, ανακαλύπτοντας την Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ κατά τη διάρκεια μιας αποστολής που διήρκεσε από το 1872 έως το 1874.
Με επικεφαλής τον αξιωματικό του ναυτικού Καρλ Βέιπρεχτ και τον αξιωματικό του πεζικού και καλλιτέχνη τοπίου Γιούλιους Πάγιερ, η ειδικά κατασκευασμένη ημιολία Tegetthoff απέπλευσε από το Τρόμσε τον Ιούλιο του 1872. Στα τέλη Αυγούστου παγιδεύθηκε σε παγωμένη περιοχή βόρεια του Νόβαγια Ζεμλιά και παρασύρθηκε σε μέχρι τότε άγνωστες Πολικές περιοχές. Τότε οι εξερευνητές ανακάλυψαν ένα αρχιπέλαγος στο οποίο έδωσαν το όνομα του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄.
Τον Μάιο του 1874 ο Πάγιερ αποφάσισε να εγκαταλείψει το παγιδευμένο πλοίο και να προσπαθήσει να επιστρέψει με έλκηθρα και βάρκες. Στις 14 Αυγούστου 1874 η αποστολή βγήκε στα ανοιχτά και στις 3 Σεπτεμβρίου τελικά βγήκε στη ρωσική ηπειρωτική χώρα.
Κρητική Επανάσταση
Στα τέλη του 1896 ξέσπασε εξέγερση στην Κρήτη και στις 21 Ιανουαρίου 1897 ελληνικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στην Κρήτη για να απελευθερώσουν το νησί από τους Οθωμανούς και να το ενώσουν με την Ελλάδα. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Αυστροουγγαρίας, παρενέβησαν και κήρυξαν την Κρήτη διεθνές προτεκτοράτο. Πολεμικά πλοία του k.u.k. Kriegsmarine περιπολούσαν τα νερά της Κρήτης προς αποκλεισμό των οθωμανικών ναυτικών δυνάμεων. Η Κρήτη παρέμεινε σε δύσκολη θέση μέχρι να παραχωρηθεί τελικά στην Ελλάδα το 1913.
Εξέγερση των Μπόξερ
Η Αυστροουγγαρία ήταν μέρος της Οκταεθνούς Συμμαχίας κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Μπόξερς στην Κίνα (1899-1901). Ως μέλος των συμμαχικών εθνών, η Αυστρία έστειλε δύο εκπαιδευτικά πλοία και τα καταδρομικά SMS Kaiserin und Königin Maria Theresia, SMS Kaiserin Elisabeth, SMS Aspern και SMS Zenta και λόχο πεζοναυτών στην ακτή της Βόρειας Κίνας τον Απρίλιο του 1900.
Τον Ιούνιο βοήθησαν να διατηρηθεί ο σιδηρόδρομος του Τιεντζίν εναντίον των δυνάμεων των Μπόξερς και επίσης άνοιξαν πυρ κατά πλοίων τζόγκα στον ποταμό Χάι κοντά στο Τονγκ-Τσέου. Συμμετείχαν επίσης στην κατάληψη του Φρουρίου Τάκου που έλεγχε την προσέγγιση στο Τιεντζίν και την κατάληψη τεσσάρων Κινέζων αντιτορπιλικών από τον Πλοίαρχο Ρότζερ Κις του HMS Fame. Συνολικά οι δυνάμεις της k.u.k. υπέστησαν λίγες απώλειες κατά τη διάρκεια της εξέγερσης.
Μετά την εξέγερση, ένα καταδρομικό διατηρήθηκε μόνιμα στο ναύσταθμο της Κίνας και απόσπασμα πεζοναυτών εγκαταστάθηκε στην πρεσβεία στο Πεκίνο.
Μαυροβούνιο
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, η Αυστροουγγαρία εντάχθηκε στη συμμαχία Γερμανίας, Γαλλίας, Ηνωμένου Βασιλείου και Ιταλίας αποκλείοντας την πόλη του Μπαρ (Αντιβάρι) στο Βασίλειο του Μαυροβουνίου.
Ευρωπαϊκός ναυτικός εξοπλιστικός αγώνας
right|thumb|Σχέδιο κλίμακας πλοίο ημί-ντρώντνοτ κλάσης Radetzky Μεταξύ των πολλών παραγόντων που προκάλεσαν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η κούρσα ναυτικών εξοπλισμών μεταξύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και της Αυτοκρατορικής Γερμανίας. Η Γερμανία ενίσχυσε την ναυπηγική της υποδομή, δημιουργώντας νέα ναυπηγεία και διευρύνοντας το κανάλι του Κιέλου για να επιτρέψει την ναυσιπλοΐα σε μεγαλύτερα πλοία. Ωστόσο, δεν ήταν η μοναδική ευρωπαϊκή κούρσα ναυτικών εξοπλισμών. Η αυτοκρατορική Ρωσία άρχισε επίσης να κατασκευάζει ένα νέο σύγχρονο ναυτικό μετά την ήττα στον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο. Η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Ιταλίας βρίσκονταν σε μια δική τους κόντρα για την κυριαρχία στην Αδριατική θάλασσα. Η k.u.k. Kriegsmarine είχε έναν άλλο εξέχοντα υποστηρικτή την εποχή εκείνη, τον Αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο. Όπως και άλλοι υποστηρικτές του ναυτικού πριν από αυτόν, ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος είχε έντονο προσωπικό ενδιαφέρον για το στόλο και ήταν ενεργός αγωνιστής για ναυτικά θέματα.
Η εποχή του ντρέντνωτ
Το 1906 η Βρετανία ολοκλήρωσε την κατασκευή του θωρηκτού HMS Dreadnought το οποίο ήταν τόσο προηγμένο που κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι καθιστούσε όλα τα προηγούμενα θωρηκτά παρωχημένα, αν και η Βρετανία και άλλες χώρες συνέχισαν να χρησιμοποιούν πλοία της προηγούμενης εποχής. right|thumb|Το ντρέντνωτ SMS Tegetthoff, που πήρε το όνομά του από το Ναύαρχο φον Τέγκετχοφ Οι ναυπηγοί της Αυστροουγγαρίας, έχοντας επίγνωση της αναπόφευκτης κυριαρχίας όλων των πλοίων τύπου ντρέντνωτ που διέθεταν πολυβόλα μεγάλου διαμετρήματος, παρουσίασαν το σχέδιο τους στο Marinesektion des Reichskriegsministeriums (Τμήμα Ναυτικών του Υπουργείου Πολέμου) στη Βιέννη, το οποίο στις 5 Οκτωβρίου 1908 διέταξε την κατασκευή πλοίων τύπου ντρέντνωτ, ενώ η πρώτη σύμβαση ανατέθηκε στο "Werft das Stabilimento Tecnico Triestino (STT)", και ο οπλισμός κατασκευάστηκε από την Skoda Works στο Πίλζεν. Ο ναυτικός προϋπολογισμός για το 1910 αυξήθηκε ουσιαστικά για να επιτρέψει σημαντικές επανατοποθετήσεις του υφιστάμενου στόλου και περισσότερα θωρηκτά ντρέντνωτ. Τα θωρηκτά SMS Tegetthoff και SMS Viribus Unitis καθελκύστηκαν από τον Αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο στην Τεργέστη, εν μέσω μεγάλου ενθουσιασμού, στις 24 Ιουνίου 1911 και στις 21 Μαρτίου 1912 αντίστοιχα. Ακολούθησαν τα SMS Prinz Eugen και SMS Szent István. Αυτά τα θωρηκτά, τα οποία κατασκευάστηκαν αργότερα από τα περισσότερα βρετανικά και γερμανικά ντρέντνωτ, ήταν αρκετά μπροστά σε ορισμένες πτυχές του σχεδιασμού τους, συγκριτικά τόσο με τα γαλλικά όσο και τα ιταλικά πλοία, και κατασκευάστηκαν με ασύρματα δωμάτια Marconi καθώς και αντιαεροπορικό οπλισμό. Λέγεται ότι ήταν τα πρώτα θωρηκτά στον κόσμο εξοπλισμένα με εκτοξευτές τορπιλών ενσωματωμένους στην πλώρη τους.
Στόλος υποβρυχίων
Η κλάση U-3 ήταν μια βελτιωμένη έκδοση του μοντέλου της Germaniawerft για το πρώτο πλοίο-U του Αυτοκρατορικού Γερμανικού Ναυτικού, του U-1, και διέθετε διπλό κύτος με εσωτερικές δεξαμενές. Οι μηχανικοί της Germaniawerft εκλεπτύνουν το σχήμα του κύτους του μοντέλου μέσω εκτεταμένων δοκιμών.
Τα U-3 και U-4 καθορίστηκαν άρχισαν να κατασκευάζονται στις 12 Μαρτίου 1907 στο ναυπηγείο της Germaniawerft στο Κίελο και καθελκύστηαν τον Αύγουστο και το Νοέμβριο του 1908, αντίστοιχα. Μετά την ολοκλήρωση, το καθένα οδηγήθηκε στην Πούλα μέσω Γιβραλτάρ, με το U-3 να φτάνει τον Ιανουάριο του 1909 και το U-4 τον Απρίλιο.
Τα σκάφη της κλάσης U-5 είχαν μονοκόμματο σχεδιασμό με σχήμα δακρύου που έμοιαζε έντονα με τα σύγχρονα πυρηνικά υποβρύχια. Τα σκάφη είχαν μήκος πάνω από 32 μέτρα (105 πόδια) και εκτόπισμα 240 τόνων στην επιφάνεια και 273 τόνων στον βυθό. Οι τορπιλικές σήραγγες είχαν μοναδικού σχεδιασμού καταπακτές σε σχήμα τριφυλλιού που περιστρέφονταν στον κεντρικό άξονα. Τα πλοία τροφοδοτούνταν από διπλούς 6κύλινδρους βενζινοκινητήρες στην επιφάνεια, αλλά υπέφεραν από ανεπαρκή αερισμό που είχε ως αποτέλεσμα συχνά προβλήματα στην υγεία του πληρώματος. Ενώ βρισκόταν στον βυθό κινούνταν από δίδυμους ηλεκτροκινητήρες. Τρία σκάφη κατασκευάστηκαν στις κλάσεις: U-5, U-6, και U-12.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|right|Αυστροουγγρικά πλοία ντρέντνωτ στην [[Πούλα (Κροατία)|Πούλα.]] right|thumb|Πλοία του Αυστροουγγρικού στόλου πραγματοποιούν ελιγμούς, τον Φεβρουάριο του 1913.
Μετά τη δολοφονία του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου και της συζύγου του το 1914, το Αυστριοουγγρικό Ναυτικό τους τίμησε με επιμνημόσυνη πομπή στο SMS Viribus Unitis.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το ναυτικό προέβη σε κάποιες ενέργειες, αλλά πριν από την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο πέρασε μεγάλο μέρος του χρόνου στη μεγάλη ναυτική βάση στην Πούλα, με εξαίρεση μικρές αψιμαχίες. Μετά την ιταλική διακήρυξη του πολέμου αντιμετώπισε το Ιταλικό και το Γαλλικό Ναυτικό στη Μεσόγειο σε όλη τη διάρκεια του πολέμου.
Μετά τη διακήρυξη του πολέμου τον Αύγουστο του 1914, οι δυνάμεις της Γαλλίας και του Μαυροβουνίου επιχείρησαν να προκαλέσουν καταστροφές στο Κατάρο, τη νοτιότερη βάση του KuK Kriegsmarine στην Αδριατική. Ολόκληρο το Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1914, το ναυτικό βομβάρδισε τις Συμμαχικές δυνάμεις και οδήγησε σε μια αποφασιστική ήττα για αυτές, και αργότερα ξανά τον Ιανουάριο του 1916 σε αυτό που ονομάστηκε Μάχη του Λόβτσεν, γεγονός που βοήθησε στην ταχεία αποχώρηση του Μαυροβουνίου από τον πόλεμο. thumb|left|Ο [[υποπλοίαρχος πλοίου γραμμής (Linienschiffsleutnant) φον Τραπ στην γέφυρα του U-5]]
Στις 15 Μαΐου 1915, όταν η Ιταλία κήρυξε πόλεμο στην Αυστροουγγαρία, τα πλοία του αυστροουγγρικού ναυτικού απέπλευσαν από τους ναυστάθμους τους στην Πόλα (σημερινή Πούλα, Κροατία), το Σεμπένικο (σημερινό Σιμπένικ της Κροατίας) και το Κατάρο (σημερινό Κότορ του Μαυροβουνίου) με σκοπό τον βομβαρδισμό της ιταλικής ακτή μεταξύ Βενετίας και Μπαρλέτας. Κύριοι στόχοι ήταν οι πόλεις Ανκόνα, Ρίμινι, Βιέστε, Μανφρεντόνια, Μπαρλέτα και γέφυρες και σιδηροδρομικές γραμμές κατά μήκος της ακτής. Μέχρι το 1917, ο στόλος της Αυστροουγγαρίας ήταν άθικτος.
Η παρουσία τριών συμμαχικών ναυτικών στη Μεσόγειο έκανε εξαιρετικά δύσκολα τα μέτρα συντονισμού και κοινού δόγματος. Η Μεσόγειος χωρίστηκε σε έντεκα ζώνες, από τις οποίες οι βρετανικές ναυτικές αρχές ήταν υπεύθυνες για τέσσερις, οι γαλλικές για τέσσερις και οι ιταλικές για τρεις. Οι διαφορετικές δομές διοίκησης, η εθνική υπερηφάνεια και ο γλωσσικός φραγμός συνέβαλαν στην έλλειψη συνοχής στην εφαρμογή της συμμαχικής θαλάσσιας κυριαρχίας, δημιουργώντας μια κατάσταση κατά την οποία οι επιθέσεις των ναυτικών της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας έφτασαν στο αποκορύφωμά τους. Ένα παράδειγμα έλλειψης συντονισμού ήταν το ναυάγιο του ιταλικού μεταγωγικού Minas στην διαδρομή του από την Ιταλία προς τη Θεσσαλονίκη, το οποίο τορπιλίστηκε μέσα σε μια από τις βρετανικές ζώνες τον Φεβρουάριο του 1917 με αποτέλεσμα την απώλεια 870 ζωών. Τα βρετανικά συνοδευτικά πλοία δεν κατανόησαν το μήνυμα και δεν μπόρεσαν να καλύψουν το ιταλικό καταδρομικό που βρισκόταν στα όρια της ζώνης.
Ναυμαχία στο Ντουράτσο
Τον Δεκέμβριο του 1915 μοίρα καταδρομικών της k.u.k. Kriegsmarine προσπάθησε να επιτεθεί στα σερβικά στρατεύματα που εκκένωναν την Αλβανία. Μετά τη βύθιση ενός γαλλικού υποβρυχίου και τον βομβαρδισμό της πόλης Ντουράτσο (σημερινό Δυρράχιο), η μοίρα έπεσε σε ναρκοπέδιο, με αποτέλεσμα την βύθιση ενός αντιτορπιλικού και της καταστροφής ενός άλλου. Την επόμενη μέρα η μοίρα βρέθηκε απέναντι σε μοίρα βρετανικών, γαλλικών και ιταλικών καταδρομικών και αντιτορπιλικών. Η επακόλουθη ναυμαχία είχε ως αποτέλεσμα την βύθιση δύο αυστριακών αντιτορπιλικών και ελαφρές ζημιές σε ένα άλλο, ενώ τα συμμαχικά πολεμικά πλοία υπέστησαν μικρές μόνο ζημιές.
Σε τριμερή συνδιάσκεψη των δυνάμεων στις 28 Απριλίου 1917, στην Κέρκυρα, συζητήθηκε μια πιο επιθετική στρατηγική στην Αδριατική, αλλά οι Ιταλοί δεν ήταν διατεθειμένοι να εξετάσουν οποιαδήποτε επιχείρηση με την χρήση μεγάλων πλοίων, λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος του αυστροουγγρικού στόλου. Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι φαινόταν απρόθυμοι να κινηθούν μόνοι τους εναντίον των Αυστροουγγάρων, ειδικά αν επρόκειτο για ναυμαχία πλήρους κλίμακας. Αλλά και οι Αυστριακοί δεν έμειναν ανενεργοί και, ακόμη κατά την διάρκεια της διάσκεψης των Συμμαχικών δυνάμεων, σχεδίαζαν επιχείρηση στο Οτράντο.
Ναυμαχία στα Στενά του Οτράντο
right|thumb|Το [[SMS Novara (1913)|SMS Novara μετά τη Ναυμαχία στα Στενά του Οτράντο.]] thumb|Μνημείο για τους «ήρωες της ναυμαχίας του Οτράντο» στην χερσόνησο [[Πρεβλάκα της σημερινής Κροατίας]]
Καθ' όλη τη διάρκεια του 1917 η Αδριατική παρέμεινε το κλειδί για το τα πλοία-U στη Μεσόγειο. Το Κατάρο, περίπου 225 χιλιόμετρα βόρεια των Στενών του Οτράντο, ήταν η βάση των πλοίων-U.
Ο Αποκλεισμός του Οτράντο, που πραγματοποιήθηκε από τους Συμμάχους με την χρήση 120 πλοίων με δίχτυα, είχε σκοπό να διακόψει την διέλευση των πλοίων-U από το Κατάρο. Ωστόσο, η επιχείρηση απέτυχε, και από το 1916 που ξεκίνησε, μόνο δύο πλοία-U εμποδίστηκαν: το αυστριακό U-6 και το γερμανικό UB-44.
Ωστόσο, ο αποκλεισμός σήμαινε ότι ο στόλος της Αυστροουγγαρίας δεν θα μπορούσε να απομακρυνθεί από την Αδριατική θάλασσα παρά μόνο αν ήταν πρόθυμος να ναυμαχήσει με τις δυνάμεις αποκλεισμού. Το γεγονός αυτό, και καθώς ο πόλεμος είχε αποτέλεσμα δυσκολίες στον ανεφοδιασμό, ιδιαίτερα του άνθρακα, αλλά και ο φόβος για τυχόν νάρκες, περιόρισε το Αυστροουγγρικό Ναυτικό στην κάλυψη των ιταλικών και σερβικών ακτών.
Είχαν ήδη γίνει τέσσερις μικρής κλίμακας αυστροουγγρικές επιθέσεις στις δυνάμεις αποκλεισμού, στις 11 Μαρτίου, στις 21 και 25 Απριλίου και στις 5 Μαΐου 1917, αλλά καμία από αυτές δεν είχε σημαντικό αποτέλεσμα. Πλέον γινόταν μεγαλύτερες προετοιμασίες, με δύο πλοία-U να τοποθετούν νάρκες στο Μπρίντιζι και ένα τρίτο να περιπολεί τις εξόδους διαφυγής σε περίπτωση που οι αγγλο-ιταλικές δυνάμεις απομακρυνόταν κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Η όλη επιχείρηση είχε προγραμματιστεί για τη νύχτα της 14ης/15ης Μαΐου, και οδήγησε στη μεγαλύτερη ναυμαχία του Αυστροουγγρικού Ναυτικού στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη ναυμαχία των Στενών του Οτράντο.
Τα πρώτα αυστροουγγρικά πολεμικά πλοία που χτύπησαν στη ναυμαχία ήταν οι δύο αντιτορπιλικά, το SMS Csepel και το SMS Balaton. Μια ιταλική νηοπομπή τριών πλοίων, συνοδευόμενη από το αντιτορπιλικό Borea, πλησίαζε στη Βαλόνα (σημερινός Αυλώνας), όταν, μέσα στο σκοτάδι οι Αυστριακοί έπεσαν πάνω τους. Το Borea βυθίστηκε. Από τα τρία εμπορικά πλοία, το ένα φορτωμένο με πυρομαχικά χτυπήθηκε και ανατινάχτηκε, ένα δεύτερο πυρπολήθηκε και το τρίτο χτυπήθηκε. Τα δύο αυστριακά αντιτορπιλικά κινήθηκαν στην συνέχεια προς βορρά.
Εν τω μεταξύ, τρία αυστροουγγρικά καταδρομικά υπό τη γενική διοίκηση του Πλοιάρχου Μίκλος Χόρτι, τα SMS Novara, SMS Saida και Helgoland, είχαν περάσει από περιπολία τεσσάρων γαλλικών αντιτορπιλικών βόρεια του αποκλεισμού, έχοντας θεωρηθεί φιλικά και συνεπώς χωρίς να αντιμετωπιστούν. Στη συνέχεια πέρασαν από τον αποκλεισμό προτού επιστρέψουν για να επιτεθούν. Κάθε αυστριακό καταδρομικό ανέλαβε το ένα τρίτο της γραμμής και άρχισε σιγά-σιγά και συστηματικά να καταστρέψει τον αποκλεισμό χρησιμοποιώντας πολυβόλα 10 εκατοστών (4 ίντσες), αναγκάζοντας όλους τους ναύτες των Συμμάχων να εγκαταλείψουν τα πλοία τους.
Κατά τη διάρκεια ναυμαχίας, οι Σύμμαχοι έχασαν δύο αντιτορπιλικά, 14 πολεμικές τράτες και ένα ανεμόπτερο, ενώ το Αυστροουγγρικό Ναυτικό υπέστη ελάχιστες ζημιές (οι αγωγοί παροχής ατμού του Novara υπέστησαν βλάβη) και ελάχιστες απώλειες. Ο στόλος του Αυστροουγγρικού Ναυτικού επέστρεψε στις βάσεις του προς τα βόρεια για να προβεί σε επισκευές και προμήθειες ενώ οι Σύμμαχοι έπρεπε να αναδημιουργήσουν τον αποκλεισμό.
Ανταρσία του Κατάρο
Τον Φεβρουάριο του 1918 ξεκίνησε μια ανταρσία στον 5ο Στόλο που στάθμευε στη ναυτική βάση του κόλπου του Κατάρο. Οι ναυτικοί σε 40 πλοία εντάχθηκαν στην ανταρσία απαιτώντας καλύτερη μεταχείριση ζητώντας τον τερματισμό του πολέμου.
Η ανταρσία απέτυχε να εξαπλωθεί πέρα από το Κατάρο και μέσα σε τρεις ημέρες είχε φτάσει άλλη ναυτική μοίρα πιστή στους κυβερνήτες. Μαζί με το παράκτιο πυροβολικό, η μοίρα άνοιξε πυρ σε μερικά από τα πλοία των ανταρτών και στη συνέχεια τους επιτέθηκε με το Ναυτικό Πεζικό της k.u.k. σε σύντομη και επιτυχημένη αψιμαχία. Περίπου 800 ναυτικοί φυλακίστηκαν, δεκάδες δικάστηκαν και τέσσερις εκτελέστηκαν, μεταξύ των οποίων ο ηγέτης της εξέγερσης, ο Φράντς Ρας, από τη Βοημία. Δεδομένου των τεράστιων πληρωμάτων που απαιτούνταν στα ναυτικά πλοία της εποχής, ο αριθμός των εξεγερθέντων αποτελεί ένδειξη ότι η ανταρσία περιοριζόταν σε λίγα άτομα.
Τέλη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Το 1918, για να αποφύγει να παραδώσει το στόλο του στους νικητές, ο Αυστριακός Αυτοκράτορας παρέδωσε ολόκληρο το στόλο του πολεμικού και εμπορικού αυστροουγγρικού ναυτικού, μαζί με όλα τα λιμάνια, τα οπλοστάσια και τις οχυρώσεις στο νέο Κράτος των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων. Το κράτος αυτό ανακηρύχθηκε επισήμως στις 29 Οκτωβρίου 1918 αλλά δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από άλλες χώρες. Τα διπλωματικά σημειώματα στάλθηκαν στις κυβερνήσεις της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιταλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας ώστε να τους ενημερώσουν ότι το νεοσυσταθέν κράτος δεν βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με καμία χώρα και ότι το Συμβούλιο είχε αναλάβει ολόκληρο τον αυστροουγγρικό στόλο. Δεν δόθηκε καμία απάντηση και για όλους τους πρακτικούς σκοπούς ο πόλεμος συνεχίστηκε αμετάβλητος. Η Αυστρία ζήτησε ανακωχή στις 29 Οκτωβρίου. Μετά από λίγες ημέρες διαπραγματεύσεων και υπογραφών, η ανακωχή τέθηκε σε ισχύ στις 4 Νοεμβρίου.
Την 1η Νοεμβρίου 1918 δύο ναύτες του Ιταλικού Βασιλικού Ναυτικού, οι Ραφαέλε Παολούτσι και Ραφαέλε Ροσέτι, κατηύθυναν μια πρωτόγονη επανδρωμένη τορπίλη (με το παρατσούκλι Mignatta ή «βδέλλα») κατά της αυστριακής ναυτικής βάσης της Πούλα. Με τη χρήση ναρκών, βύθισαν το αγκυροβολημένο Viribus Unitis, με σημαντικές απώλειες ζωής, καθώς και το φορτηγό Wien. Το γαλλικό ναυτικό επίταξε το νέο ντρέντνωτ SMS Prinz Eugen, το οποίο μετακινήθηκε στη Γαλλία και αργότερα χρησιμοποιήθηκε για πρακτική κατά στόχων στον Ατλαντικό, όπου καταστράφηκε.
Απώλειες πλοίων
Πλοία που χάθηκαν κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο:
Πλοία που χάθηκαν μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο:
Λιμένες και τοποθεσίες
thumb|left|Ναυπηγείο της Αυσροουγγαρίας την [[Πούλα (Κροατία)|Πούλα, περ. 1890]] Το κύριο λιμάνι του αυστροουγγρικού ναυτικού ήταν το Seearsenal (ναυτική βάση) στην Πόλα (σημερινή Πούλα της Κροατίας), ένα ρόλο που ανέλαβε από τη Βενετία, όπου βρισκόταν προηγουμένως το αυστριακό ναυτικό. Σε συμπληρωματικές βάσεις περιλαμβανόταν το πολυσύχναστο λιμάνι της Τεργέστης και το φυσικό λιμάνι του Κατάρο (σημερινό Κότορ στο Μαυροβούνιο) στο πιο νότιο σημείο της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Τόσο η Τεργέστη όσο και η Πούλα είχαν σημαντικές εγκαταστάσεις ναυπηγικής βιομηχανίας. Οι ναυτικές εγκαταστάσεις του Πόλα περιλάμβαναν μία από τις μεγαλύτερες πλωτές δεξαμενές στη Μεσόγειο. Η πόλη Πούλα ήταν επίσης η τοποθεσία όπου βρισκόταν η κεντρική εκκλησία του ναυτικού "Stella Maris" (k.u.k. Marinekirche "Stella Maris"), το Αυστροουγγρικό Ναυτικό Παρατηρητήριο και το στρατιωτικό ναυτικό νεκροταφείο της αυτοκρατορίας (k.u.k. Marinefriedhof). Το 1990, το νεκροταφείο αποκαταστάθηκε μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης από το κομμουνιστικό καθεστώς της Γιουγκοσλαβίας. Η Αυστροουγγρική Ναυτική Ακαδημία (k.u.k. Marine-Akademie) βρισκόταν στο Φιούμε (σημερινή Ριέκα της Κροατίας).
Η Τεργέστη ήταν επίσης η έδρα της εμπορικής γραμμής Österreichischer Lloyd (που ιδρύθηκε το 1836. μετονομάστηκε αργότερα σε Lloyd Triestino, και πλέον είναι γνωστή ως Italia Marittima). Μέχρι το 1913, η Österreichischer Lloyd είχε στόλο 62 πλοίων συνολικού βάρους 236.000 τόνων.
Ναυτική αεροπορία: K.u.K. Seefliegerkorps
right|thumb|[[Albatros D.III του K.u.K. Seefliegerkorps.]] Τον Αύγουστο του 1916, ιδρύθηκε το Αυτοκρατορικό και Βασιλικό Ναυτικό Αεροπορικό Σώμα ή K.u.K. Seeflugwesen. Το 1917 μετονομάστηκε σε K.u.K. Seefliegerkorps. Οι πρώτοι αεροπόροι ήταν αξιωματικοί του ναυτικού που εκπαιδεύτηκαν ως πιλότοι στο αεροδρόμιο της πόλης Βίνερ Νόυστατ στην Κάτω Αυστρία, όπου βρισκόταν και η Θηρεσιανή Στρατιωτική Ακαδημία. Αρχικά τους ανατέθηκαν πτήσεις αναγνώρισης μεταξύ των θωρηκτών κλάσης Tegetthoff. Αργότερα, το k.u.k. Seefliegerkorps χρησιμοποίησε επίσης τα ακόλουθα αεροδρόμια της Αλβανίας και της νότιας Δαλματίας: Μπεράτ, Καβάγια, Τίρανα, Σκόδρα και Ίγκαλο. Διέθετε επίσης αεροδρόμιο στην Ποντγκόριτσα του Μαυροβουνίου. Οι μοίρες της αεροπορίας χρησιμοποιούσαν τα εξής αεροδρόμια: Οι ακόλουθες αυστριακές μοίρες επιχειρούσαν επίσης από το Φέλτρε: Το Φέλτρε κατελήφθη από τις αυστριακές δυνάμεις στις 12 Νοεμβρίου 1917 μετά τη Μάχη του Καπορέττο. Υπήρχαν άλλα δύο στρατιωτικά αεροδρόμια σε κοντινή απόσταση, στο Άρσι και στο Φοντσάσο. Αποτελούσε τον βασικό σταθμό για τους Αυστριακούς ναυτικούς αεροπόρους στην ευρύτερη περιοχή. Το K.u.K. Seeflugwesen χρησιμοποιούσε ως επί το πλείστον τροποποιημένα γερμανικά αεροσκάφη, αλλά παρήγαγε και αρκετές παραλλαγές. Μερικά από τα αεροσκάφη που χρησιμοποιήθηκαν ήταν τα εξής:
Προβλήματα σχετικά με το ναυτικό
Όταν εμφανίστηκαν οικονομικά και πολιτικά προβλήματα στην Αυτοκρατορία, το Αυστριακό (και αργότερα Αυστροουγγρικό) Πολεμικό Ναυτικό δεν αποτελούσε προτεραιότητα στο μεγαλύτερο διάστημα της ύπαρξης του.
Ένας λόγος ήταν ότι η κυριαρχία στην θάλασσα δεν ήταν ποτέ προτεραιότητα της αυστριακής εξωτερικής πολιτικής και ότι το ίδιο το Ναυτικό ήταν σχετικά ελάχιστα γνωστό και δεν υποστηριζόταν από το κοινό. Δραστηριότητες όπως ανοιχτές ημέρες και ναυτικές λέσχες δεν μπόρεσαν να αλλάξουν το συναίσθημα πως το Πολεμικό Ναυτικό ήταν κάτι «ακριβό αλλά μακρινό». Ένα άλλο σημείο ήταν ότι οι ναυτικές δαπάνες βρισκόταν κατά το μεγαλύτερο μέρος υπό την εποπτεία του Αυστριακού Υπουργείου Πολέμου, το οποίο ελέγχονταν σε μεγάλο βαθμό από το Στρατό, με μόνη εξαίρεση την περίοδο πριν από τη Ναυμαχία της Λίσσας.
Το Πολεμικό Ναυτικό μπόρεσε μόνο να αντλήσει σημαντική προσοχή και κονδύλια κατά τη διάρκεια των τριών σύντομων περιόδων που υποστηριζόταν ενεργά ένα μέλος της Αυτοκρατορικής Οικογένειας. Οι Αρχιδούκες Φρειδερίκος (1821-1847), Φερδινάνδος Μαξιμιλιανός (1832-1867) και Φραγκίσκος Φερδινάνδος (1863-1914) είχαν ο καθένας έντονο προσωπικό ενδιαφέρον για το στόλο, κατείχαν ανώτερες θέσεις στο ναυτικό και ήταν ενεργοί αγωνιστές σχετικά με τα ναυτικά θέματα. Ωστόσο, κανένας δεν έμεινε πολύ, καθώς ο Αρχιδούκας Φρειδερίκος πέθανε σε μικρή ηλικία, ο Φερδινάνδος Μαξιμιλιανός έφυγε από την Αυστρία για να γίνει αυτοκράτορας του Μεξικού και ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος δολοφονήθηκε πριν ανέλθει στον θρόνο.
Τα προβλήματα του Πολεμικού Ναυτικού επιδεινώθηκαν περαιτέρω από τις έντεκα διαφορετικές εθνοτικές ομάδες που απάρτιζαν την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Οι αξιωματικοί έπρεπε να μιλούν τουλάχιστον τέσσερις από τις γλώσσες που της αυτοκρατορίας. Οι Γερμανοί και οι Τσέχοι ήταν γενικά στα σήματα και εκτελούσαν καθήκοντα μηχανικού, οι Ούγγροι έγιναν οπλίτες, ενώ οι Κροάτες και οι Ιταλοί ήταν ναυτικοί ή καπετάνιοι. Ο Αυστροουγγρικός Συμβιβασμός του 1867 αποσκοπούσε στην ηρεμία της πολιτικής δυσαρέσκειας με τη δημιουργία της διπλής μοναρχίας, στην οποία ο αυτοκράτορας της Αυστρίας ήταν επίσης βασιλιάς της Ουγγαρίας. Αυτή η συνταγματική αλλαγή αντικατοπτρίστηκε επίσης στον τίτλο του Ναυτικού, ο οποίος άλλαξε σε «Αυτοκρατορικό και Βασιλικό Ναυτικό» (kaiserlich und königliche Kriegsmarine, σύντομη μορφή K.u.K. Kriegsmarine).
Πέρα από τα προβλήματα που απορρέουν από τη δυσκολία αποτελεσματικής επικοινωνίας μέσα σε ένα τέτοιο πολύγλωσσο στρατό, τα θωρηκτά της Αυτοκρατορίας ήταν γενικά μικρότερα από εκείνα άλλων ευρωπαϊκών δυνάμεων.
Επικεφαλής του Ναυτικού
thumb|Καπέλο της στολής του σημαιοφόρου του Αυστροουγγρικού Ναυτικό, [[Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας της Βιέννης.]] (στα γερμανικά Oberkommandant der Marine. Από τον Μάρτιο του 1868 οι κάτοχοι του τίτλου αποκαλούνταν Marinekommandant)
Επικεφαλής του Στόλου (1914–1918)
(στα γερμανικά Flottenkommandant)
Επικεφαλής του Τμήματος Ναυτικού του Υπουργείου Πολέμου
(στα γερμανικά Chef der Marinesektion στο Kriegsministerium)
Επικεφαλής στρατηγοί του Μηχανικού
(στα γερμανικά Generalschiffbauingenieur)
Λάβαρο του ναυτικού
thumb|left|140px| Το Αυστριακό Ναυτικό Λάβαρο 1786-1915