cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος του Μπλουά
Στις 4 Ιουνίου 1337 παντρεύτηκε στο Παρίσι την Ιωάννα του Παντιέβρ ανιψιά και διάδοχο του δούκα Ιωάννη Γ΄. Ο Κάρολος και η σύζυγος του Ιωάννη ήταν πρωταγωνιστές στον πόλεμο διαδοχής της Βρετάνης με αντιπάλους τον Οίκο του Μονφόρ ιδιαίτερα τον Ιωάννη του Μονφόρ (1341 - 1364), είχαν την υποστήριξη και του Γαλλικού στέμματος. Ο Κάρολος παρά την υπερβολική του πίστη δεν δίστασε καθόλου να διατάξει την σφαγή 1400 αμάχων στην πολιορκία του Κουιμπέ. Μετά από μερικές επιτυχίες στην αρχή συνελήφθη αιχμαλωτος από τον Τόμας Ντάγκγουορθ για λογαριασμό των Άγγλων (1347). Απελευθερώθηκε ύστερα από εννιά χρόνια αφού πρώτα πλήρωσε ένα μεγάλο ποσό μισού εκατομμυρίου εκιού ως λύτρα, με τον τρόπο αυτό έληξε ο Πόλεμος διαδοχής της Βρετάνης υπέρ των Μοντφόρ.
Ο Κάρολος πέθανε πολεμώντας στην μάχη του Αουράι (1364) με την δεύτερη συνθήκη του Γκεραντέ (1381) ορίστηκε το τέλος στον πόλεμο διαδοχής της Βρετάνης υπέρ των Μόντφορντ (1381). Ο Κάρολος του Σατιλλόν ορίστηκε άγιος απο την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία αλλά η αγιοποίηση του ακυρώθηκε απο τον πάπα Γρηγόριο ΙΑ΄ ύστερα απο αίτημα του αντιπάλου του στον πόλεμο διαδοχής της Βρετάνης Ιωάννη Δ' της Βρετάνης γιου του Ιωάννη του Μονφόρ. Το 1904 ωστοσο αναφέρεται σαν Άγιος απο την Καθολική Εκκλησία και η μνήμη του εορτάζεται στις 30 Σεπτεμβρίου.
Οικογένεια
Με τον γάμο του με την Ιωάννα του Παντιέβρ απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Εθνικό Πάρκο Νίκκο
Το Εθνικό Πάρκο Νίκκο (日光国立公園, Nikkō Kokuritsu Kōen) είναι εθνικό πάρκο στην περιοχή Καντό, στο νησί Χονσού στην Ιαπωνία. Το πάρκο εκτείνεται σε τρεις περιφέρειες: Τοτσίγκι, Γκούνμα και Φουκουσίμα, και δημιουργήθηκε το 1934.
Ιστορία
Η ίδρυση του Εθνικού Πάρκου Νίκκο χρονολογείται στις αρχές του 20ου αιώνα. Έχει έκταση 1149,08 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η Δίαιτα της Ιαπωνίας όρισε το Νίκκο ως αυτοκρατορικό πάρκο (帝国公園, teikoku kōen) το 1911. Ο Νόμος για τα Εθνικά Πάρκα ψηφίστηκε το 1931 και το Εθνικό Πάρκο Νίκκο ιδρύθηκε το 1934. Το πάρκο επεκτάθηκε σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Το Εθνικό Πάρκο Όζε ήταν κάποτε μέρος του Εθνικού Πάρκου Νίκκο, αλλά έγινε ξεχωριστό εθνικό πάρκο το 2007.
Περιγραφή
Το πάρκο θεωρείται ως ένα από τα ομορφότερα της Ιαπωνίας, και είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Πέρα από το εντυπωσιακό του τοπίο, το πάρκο φημίζεται για τους ιστορικούς βουδιστικούς ναούς και τα ιερά του Σιντοϊσμού, με πιο αξιοσημείωτα τα Νίκκο Τόσο-γκου και Ρίννο-τζι. Έχουν χαρακτηριστεί ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, ως «Τα ιερά και οι ναοί του Νίκκο».
Είναι ελεύθερη η είσοδος στο πάρκο και χωρίζεται σε τρεις ζώνες, όπως Νίκκο, Κινουγκάβα/Κουριγιάμα, Νάσου Κάσι/Σιομπάρα.
Χλωρίδα
Το Εθνικό Πάρκο Νίκκο είναι γνωστό για τα πολλά είδη φυτών και δέντρων, συμπεριλαμβανομένου του mizu-bashō, του λευκού λάχανου σκουνκ (Lysichiton camtschatcensis) του βάλτου Οζεγκαχάρα, των σφενδάμων, των ελάτων και των θαυμάσιων συστάδων σούγκι (Cryptomeria japonica), των ιαπωνικών κέδρων, που περιστοιχίζουν τους δρόμους γύρω από το Νίκκο.
Πανίδα
Στο Εθνικό Πάρκο Νίκκο ζουν πολλά είδη ζώων, όπως η Ιαπωνική αντιλόπη, το Ιαπωνικό ελάφι, η μαύρη ασιατική αρκούδα, Ιαπωνικοί μακάκοι, κ.α.
Αναψυχή
Το Εθνικό Πάρκο Νίκκο είναι ένας δημοφιλής προορισμός για πεζοπορία, σκι, κάμπινγκ, γκολφ και τα πολυάριθμα ιστορικά θέρετρα ιαματικών πηγών όνσεν.
Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο
Το Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο (ιαπωνικά: 走ることについて語るときに僕の語ること, προφέρεται: Χασίρου κότο νι τσουίτε κατάρου τόκι νι μπόκου νο κατάρο κότο) είναι έργο απομνημονευμάτων του Ιάπωνα συγγραφέα Χαρούκι Μουρακάμι. Σε αυτό το έργο, ο Μουρακάμι γράφει για το προσωπικό του ενδιαφέρον και για την εμπειρία του από τη συμμετοχή του σε δρόμους μεγάλων αποστάσεων. Ο Μουρακάμι ξεκίνησε το τρέξιμο στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και, από τότε μέχρι σήμερα, έχει λάβει μέρος σε περισσότερους από είκοσι αγώνες μαραθωνίου καθώς και σε έναν αγώνα υπερμαραθωνίου.
Σε απόσπασμα από το μυθιστόρημα, όπου ο Χαρούκι Μουρακάμι αναφέρεται στη μακροχρόνια ενασχόλησή του με το τρέξιμο, διαβάζουμε τα εξής:"«Δεν ξεκίνησα να τρέχω επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω δρομέας. Όπως δεν έγινα μυθιστοριογράφος επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω μυθιστοριογράφος. Μια μέρα, έτσι στο άσχετο, μου ήρθε να γράψω ένα μυθιστόρημα. Και μια μέρα, έτσι στο άσχετο, άρχισα να τρέχω – επειδή απλώς το ήθελα»."Σε ένα άλλο απόσπασμα από το βιβλίο, ο συγγραφέας περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την εσωτερική διαδικασία την οποία διέπει η ενασχόληση με το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων:"«Απλώς τρέχω. Τρέχω σ’ ένα κενό. Ή, ίσως θα έπρεπε να το θέσω αλλιώς: τρέχω για να κάνω δικό μου το κενό. () Καθώς τρέχω λέω στον εαυτό μου να σκεφτεί ένα ποτάμι. Και σύννεφα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τίποτα. Το μόνο που κάνω είναι να τρέχω ασταμάτητα μες στο δικό μου, οικείο, χειροποίητο κενό, τη δική μου προσωπική νοσταλγία»."Το Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο έχει μεταφραστεί στην αγγλική γλώσα από τον Φίλιπ Γκέιμπριελ. Στην ελληνική γλώσσα, το βιβλίο έχει μεταφραστεί από τον Βασίλη Κιμούλη και κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.
Ο τίτλος του βιβλίου έχει αντλήσει την έμπνευσή του από τη συλλογή διηγημάτων του Αμερικανού λογοτέχνη Ρέιμοντ Κάρβερ με τον τίτλο Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για τον έρωτα (στα αγγλικά: What We Talk About When We Talk About Love).
Κριτικές
Κατηγορία:Απομνημονεύματα
Φώτης Τακιανός
Ο Φώτης Τακιανός (14 Απριλίου 1969), είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης. Διαθέτει ύψος 1,98 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση πόιντ γκαρντ.
Πρώτα βήματα και βοηθός προπονητή
Μετά την ολοκλήρωση της αθλητικής του καριέρας, ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα ως βοηθός στις ομάδα του Ηρακλή, Α.Ε.Κ., και του Π.Α.Ο.Κ..
Το 2004 συμμετέχει στο προπονητικό καμπ που πραγματοποιείται μεταξύ των κολλεγιακών ομάδων του Μέμφις και του Κεντάκι, αποκομίζοντας σημαντικές εμπειρίες.
Ως πρώτος προπονητής
Στις 18 Νοεμβρίου του 2021,ο Φώτης Τακιανός επιστρέφει στην ελληνική λίγκα με την ομάδα της Κ.Α.Ε. Λάρισας, αντικαθιστώντας τον Νίκο Παπανικολόπουλο.
Διακρίσεις
Ως καλαθοσφαιριστής
Ήταν μέλος της ομάδας του Π.Α.Ο.Κ. όταν κατέκτησαν το 1994 το Κύπελλο Κόρατς στην Τεργέστη επικρατώντας επί της Στεφανέλ σε διπλό τελικό υπό την τεχνική ηγεσία του Σούλη Μαρκόπουλου.
Ως προπονητής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ηρακλή Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ
Red Dead Redemption
Το Red Dead Redemption είναι γουέστερν βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας, το οποίο αναπτύχθηκε από τη Rockstar San Diego και εκδόθηκε από τη Rockstar Games. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου του 2010 στη Βόρεια Αμερική και στις 21 του ίδιου μήνα στην Ευρώπη. Είναι το δεύτερο παιχνίδι της σειράς Red Dead, με πρώτο το Red Dead Revolver.
Ιστορία
Το παιχνίδι τοποθετείται στην Άγρια Δύση στην χρονιά του 1911, δηλαδή τα τελευταία χρόνια που επικρατούσε η εποχή της Άγριας Δύσης. Πρωταγωνιστής είναι, ο John Marston, ένας πρώην καταζητούμενος καουμπόι, ο οποίος είχε δύσκολη ζωή και μεγάλωσε με φίλους που τον έμπλεξαν, αφού οι γονείς του ήταν νεκροί. Κάποια μυστική οργάνωση της τοπικής κυβέρνησης του Blackwater απήγαγαν την οικογένεια του (τη γυναίκα του και τον γιο του), με αντάλλαγμα να σκοτώσει ή να φέρει ζωντανά τα μέλη της παλιάς του συμμορίας, η οποία τον προδωσε.
Τρόπος παιχνιδιού
Το Red Dead Redemption είναι παιχνίδι ανοικτού κόσμου και εξελίσσεται σε τρίτο πρόσωπο. Ο παίκτης έχει την δυνατότητα να χρησιμοποιήσει πολλά όπλα της εποχής του 1900. Ως μεταφορικά μέσα χρησιμοποιούνται τα άλογα, οι άμαξες και το τρένο. Ο πρωταγωνιστής δεν μπορεί να κολυμπήσει γιατί οι λίμνες και οι θάλασσες είναι πολύ βαθιές.
Το παιχνίδι διαθέτει σύστημα που δείχνει πόσο γνωστός για τις πράξεις του είναι ο χαρακτήρας και την φήμη που αποκτά από τον γύρω κόσμο. Εάν η φήμη του πρωταγωνιστή είναι αρνητική, καταζητείται από τον νόμο, ενώ εάν είναι θετική θα είναι υπέρ του νόμου. Για να αποκτήσει κάποιος υψηλή φήμη με τον θετικό τρόπο θα πρέπει να βοηθήσει τον κόσμο και τον νόμο και θα ανταποδίδεται για αυτό. Για να αποκτήσει κάποιος χαμηλή φήμη με αρνητικά στοιχεία θα πρέπει να σκοτώσει τους πάντες (εκτός από τους χαρακτήρες που θα συναντήσετε, γιατί οι αποστολές θα ακυρώνονται) και θα έρχεται αντιμέτωπος με τον νόμο.
Οι μάχες σώμα με σώμα, αποτελούν σημαντικό κομμάτι για το παιχνίδι. Υπάρχει η δυνατότητα ο John να κρυφτεί, να στοχεύει τυχαία λέγοντας το και ως "blindfire", αλλά και να στοχεύει από όπου θέλει ο παίκτης. Τα όπλα του John, είναι πιστόλια Revolver, καραμπίνες, πολυβόλα, ενώ σε μια αποστολή μπορεί να χρησιμοποιήσει και κανόνι. Επίσης έχει λάσο, όπλα sniper, μαχαίρια, δυναμίτες και μολότοφ.
Υποδοχή
Το παιχνίδι δέχθηκε πολύ καλές κριτικές από τους δημοσιογράφους. Οι ψηλότερες ήταν, συμπεριλαμβάνοντας και το Metacritic και το Game Rankings, με βαθμολογία 95%. Στο PlayStation Magazine συγκέντρωσε 92 βαθμούς από τους 100. Το 1UP.com του έδωσε βαθμό Α, ενώ το GameSpy και το GamePro 5 αστέρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Red Dead Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2010 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια γουέστερν Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Take Two Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Rockstar Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στις ΗΠΑ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Μεξικό Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στα 1910s Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με slow motion Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Νικητές Interactive Achievement Award
Αυτονομιστικά κινήματα του Άσαμ
μικρογραφία|Χάρτης του Άσαμ Τα αυτονομιστικά κινήματα του Άσαμ δρουν στην πετρελαιούχα βορειοανατολική ινδική πολιτεία του Άσαμ. Οι πρώτες συγκρούσεις ξεκίνησαν κατά τη δεκαετία του 1970 μετά από συγκρούσεις μεταξύ Ασσαμέζων και της ινδικής κυβέρνησης λόγω της εικαζόμενης παραμέλησης και της εσωτερικής αποικιοκρατίας εκ μέρους της ινδικής κυβέρνησης από την έδρα της στο Δελχί. Η σύγκρουση έχει στοιχίσει τη ζωή 12.000 μελών του Ενωμένου Απελευθερωτικού Μετώπου του Άσαμ (ΕΑΜΑ) και 18.000 μελών άλλων μετώπων. Οι στόχοι των αποσχιστικών κινημάτων στο Άσαμ δεν χαίρουν λαϊκής υποστήριξης, με τους περισσότερους Ασσαμέζους να συμπαθούν μεν τις αποσχιστικές ομάδες αλλά να μην συμμερίζονται τους στόχους τους.
Στο Ασάμ δρουν αρκετές αυτονομιστικές ομάδες, όπως το προαναφερμένο ΕΑΜΑ, ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός των Αντιβάσι, το Μέτωπο Απελευθέρωσης των Λόφων Κάρμπι Λόνγκρι (ΜΑΛΚΛ) και το Εθνικό Δημοκρατικό Μέτωπο του Μπόντολαντ. Το ΕΑΜΑ είναι πιθανώς η ισχυρότερη αυτονομιστική ομάδα, και μία από τις παλαιότερες, καθώς ιδρύθηκε το 1979. Το ΕΑΜΑ έχει επιτεθεί σε μετανάστες από άλλα κρατίδια της Ινδίας (συγκεκριμένα αυτούς που ομιλούν Χίντι). Επίσης υπάρχει κίνημα υπέρ της απόσχισης από τη Δημοκρατία της Ινδίας.
Το ΕΑΜΑ επιδιώκει να ανεξαρτητοποιήσει το Άσαμ δια των όπλων. Η κυβέρνηση της Ινδίας απαγόρευσε την οργάνωση το 1990. Στην Ινδία το ΕΑΜΑ θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση, ενώ το Στέιτ Ντιπάρτμεντ την κατατάσσει στον κατάλογο «Άλλες ομάδες ανησυχίας».
Το ΕΑΜΑ ιδρύθηκε στο Ρανγκ Γκαρ, μια ιστορική δομή που χρονολογείται από το προαποικιακό βασίλειο του Αχόμ. Το ΕΑΜΑ ιδρύθηκε στις 7 Απριλίου 1979. Ο Ινδικός στρατός διεξάγει επιχειρήσεις κατά του ΕΑΜΑ από τον Νοέμβριο του 1990 μέχρι σήμερα. Κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες οι συγκρούσεις έχουν στοιχίσει τη ζωή σε περίπου 30.000 άτομα. Το αυτονομιστικό συναίσθημα θεωρείται ισχυρό. Ωστόσο αμφισβητείται αν το αυτονομιστικό κίνημα εξακολουθεί να απολαμβάνει τη λαϊκή υποστήριξη. Τα τεκμήρια του Ασσαμεζικού εθνικισμού βρίσκονται στην Ασσαμεζική λογοτεχνία και τον πολιτισμό. Η παραμέληση και η εκμετάλλευση εκ μέρους του ινδικού κράτους είναι συχνά θέματα των ασσαμέζικων μέσων ενημέρωσης. Μάλιστα μερικά ρεπορτάζ παρουσιάζουν τους ηγέτες του ΕΑΜΑ ως σωτήρες.
Η διεθνώς γνωστή Ασσαμέζα μυθιστοριογράφος Ίντιρα Γκοσουάμι έχει συμμετάσχει σε ειρηνευτικές προσπάθειες. Πρόσφατα, ο Χιρέν Γκοχάιν, εξέφρασε το ενδιαφέρον του προκειμένου να επισπευθούν οι ειρηνευτικές διαδικασίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατία στο Άσαμ
Γενικές εκλογές στο Τουβαλού 2019
Γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στο Τουβαλού στις 9 Σεπτεμβρίου 2019. Τριάντα επτά ήταν οι υποψήφιοι για το Κοινοβούλιο, δυο από τους οποίους ήταν γυναίκες : η Βαλίσι Αλιμάου, που ήταν υποψήφια στην περιφέρεια Νουκουφετάου, και η Πουακένα Μπόουρχαμ που ήταν υποψήφια για δεύτερη φορά στην περιφέρεια Νούι.
Στις 19 Σεπτεμβρίου 2019 ο Καουσέα Νατάνο εξελέγη πρωθυπουργός του Τουβαλού με κοινοβουλευτική πλειοψηφία από 10 βουλευτές. Ο Σαμιουέλου Τίο εξελέγη πρόεδρος του Κοινοβουλίου.
Αποτελέσματα
Στο νησί Νουκουφετάου ο τελευταίος πρωθυπουργός, Ενέλε Σοποάγκα, ανανέωσε την θητεία του στο Κοινοβούλιο. Ωστόσο, οι Σατίνι Μανουέλα, Ταουκελίνα Φινικάσο και Μαατία Τοάφα, οι οποίοι ήταν υπουργοί, δεν ανανέωσαν την θητεία τους. Εξελέγησαν επτά νέα μέλη στο Κοινοβούλιο.
Οι υποψήφιοι που επανεξελέγησαν σημειώνονται με * (αστερίσκο). Οι υποψήφιοι με έντονα γράμματα εξελέγησαν ως μέλη του κοινοβουλίου.
Παραπομπές
2019 Τουβαλου
Κούμαρο Μεσσηνίας
Το Κούμαρο, αναφερόμενο επίσημα ως το Κούμαρον και παλαιότερα ως τα Κούμαρα, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στο Βλαχόπουλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Κούμαρο βρίσκεται βορειοανατολικά από το Βλαχόπουλο από το οποίο απέχει 1 περίπου χιλιόμετρο και νοτιοανατολικά από τη Χώρα από την οποία απέχει περίπου 13,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 383 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους περίπου 29,5 χιλιόμετρα. Κοντά στο Κούμαρο βρίσκονται, προς τα βορειοανατολικά του ο Βλάσης και το Κουρτάκι σε αποστάσεις 6 και 4,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα και προς τα νοτιοανατολικά του ο Χατζής, σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων.
Ιστορία του οικισμού
Η περιοχή του οικισμού έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Ο οικισμός με αρχική ονομασία ως τα Κούμαρα αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1879, όταν και απογράφονται μαζί οι οικισμοί «το Βλαχόπουλου», τα Κούμαρα και ο Σγουρόκαμπος, έχοντας αθροιστικά 802 μόνιμους κατοίκους. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1889, τα Κούμαρα προσαρτώνται επίσημα στον παλαιό Δήμο Βουφράσου (μεταγενέστερα Δήμος Βουφράδος), όπου και παρέμειναν ως το 1908, που ο οικισμός καταργήθηκε. Μετά την παρέλευση μιας τριακονταετίας ο οικισμός με νεότερη ονομασία, ως το Κούμαρον προσαρτήθηκε επίσημα εκ νέου, το 1940, στην Κοινότητα Βλαχοπούλου, με έδρα το Βλαχόπουλον. Παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Βλαχοπούλου, από το 1940 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Κούμαρον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Παπαφλέσσα, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Κούμαρον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Κούμαρον σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Βλαχοπούλου του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγεται επίσης το Βλαχόπουλο ως έδρα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 56 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, ενώ παλαιότερα η κύρια απασχόληση ήταν η κτηνοτροφία.
Επισήμανση: Ο πληθυσμός του αρχικού οικισμού με την ονομασία τα Κούμαρα ουδέποτε καταγράφηκε ως ανεξάρτητος οικισμός. Θεωρήθηκε ως συνοικισμός του Βλαχόπουλου και στις απογραφές, από το 1879 ως και το 1928, συναθροίζεται - καταγράφεται ενιαία μαζί με τους εξής οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Α2 Εθνική υδατοσφαίρισης ανδρών 1997−98
Το πρωτάθλημα Α2 κατηγορίας πόλο ανδρών της περιόδου 1997−98 διεξήχθη με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Παναθηναϊκού που ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή Άρη Νίκαιας.
Πηγές
1997 1998 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1998 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1997
Κατάλογος βραβείων και υποψηφιοτήτων του Ματ Ντέιμον
Ο Ντέιμον και ο Μπεν Άφλεκ έγραψαν την Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (1997), ένα σενάριο για μία νεαρή ιδιοφυΐα στα μαθηματικά, η οποία έλαβε εννέα υποψηφιότητες Όσκαρ, κερδίζοντας ο Ντέιμον και ο Άφλεκ Όσκαρ και Χρυσές Σφαίρες για το Καλύτερο Σενάριο. Ο Ντέιμον ήταν επίσης υποψήφιος για ένα Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την ίδια ταινία. Από τότε έχει λάβει δεκάδες υποψηφιότητες και βραβεία για τη δουλειά του ως ηθοποιός, σεναριογράφος και παραγωγός.
Τασφίν ιμπν Αλί
Ο Τασφίν ιμπν Αλί (πέθανε στις 23 Μαρτίου 1145, ή στις 25 Μαρτίου 1145 μ.Χ. ) ήταν ο 6ος βασιλιάς των Αλμοραβίδων, βασίλεψε από το 1143 εώς το 1145.
Βιογραφία
Ο Τασφίν ιμπν Αλί διορίστηκε Κυβερνήτης της Γρανάδας και της Αλμερίας το 1129, καθώς και της Κόρδοβας το 1131, κατά την διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του, Αλί ιμπν Γιουσούφ. Διαδέχτηκε τον πατέρα του το 1143. Το 1145, πήγε σε πόλεμο με τους Αλμοάδες, οι οποίοι ήταν υπό την ηγεσία του Αμπντ αλ-Μουμίν, στην περιοχή του Οράν. Πολιορκήθηκε για αρκετές ημέρες από τις δυνάμεις τών Αλμοάδων και τελικά επέλεξε τη διαφυγή από θάλασσα. Στη συνέχεια κάλεσε ένα στόλο από την Αλμερία, έκαψε το στρατόπεδό του και προσπαθώντας να μπει στο λιμάνι το βράδυ ιππεύοντας, έπεσε από ένα γκρεμό και πέθανε τον Μάρτιο του 1145. Τον διαδέχθηκε πρώτα ο γιος του, ο Ιμπραήμ ιμπν Τασφίν, που ήταν ακόμα βρέφος, και σύντομα μετά ο αδελφός του, ο Ισάκ ιμπν Αλί.
Αναφορές
Κατηγορία:Σουλτάνοι του Μαρόκου
Κατάλογος θρησκευτικών κοινοτήτων στην Ελλάδα
Ο κατάλογος που ακολουθεί περιλαμβάνει ορισμένες οργανωμένες ελληνικές θρησκευτικές κοινότητες. Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου είναι η Εκκλησία της Ελλάδος και το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, καθώς και οι Ισραηλιτικές Κοινότητες στην Ελλάδα. Οι Μουφτείες είναι δημόσιες υπηρεσίες. Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου είναι η Καθολική Εκκλησία, οι Ορθόδοξοι Αρμένιοι, οι Κόπτες, οι Αιθίοπες Ορθόδοξοι, οι Ασσύριοι, οι Αγγλικανοί και η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία.
Νομικός ορισμός
Σύμφωνα με το Άρθρο αρ.1 του Νόμου 4301/2014 για την «Οργάνωση της νομικής μορφής των θρησκευτικών κοινοτήτων και των ενώσεών τους στην Ελλάδα», θρησκευτική κοινότητα «είναι ικανός αριθμός φυσικών προσώπων με συγκεκριμένη θρησκευτική Ομολογία γνωστής θρησκείας, μόνιμα εγκατεστημένων σε ορισμένη γεωγραφική περιοχή, με σκοπό την κοινή άσκηση της λατρείας της και την τέλεση των καθηκόντων που απαιτούνται από την κοινή Ομολογία των μελών της.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Στο Σύνταγμα της Ελλάδας αναγράφεται πως ''Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Εκκλησία του Χριστού· τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Είναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Ιερά Σύνοδο των εν ενεργεία Αρχιερέων και από τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Τόμου της κθ΄ (29) Ιουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928.''
Ισλάμ
Η πίστη στο Ισλάμ αποτελεί μέρος της παράδοσης ενός τμήματος των κατοίκων της Θράκης. Μέλη ισλαμικών θρησκευμάτων απαντώνται και σε μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας.
Άλλες θρησκευτικές κοινότητες
Οι Προτεσταντικές εκκλησίες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα είναι οι: Σύνδεσμος Πεντηκοστιανών εκκλησιών που περιλαμβάνει δόγματα όπως οι: Επίσης περιλαμβάνει ενταγμένες ή ημιαυτόνομες τοπικές συνάξεις όπως οι:
Αυτοκέφαλη Πεντηκοστιανή εκκλησία.
Επίσης υπάρχουν πολλές τοπικές εκκλησίες διαφόρων αποχρώσεων.
Βαπτιστικής προέλευσης είναι οι:
Ευαγγελικής προέλευσης είναι οι:
Πεντηκοστιανής προέλευσης είναι οι:
Μεθοδιστικής προέλευσης είναι οι:
Χριστιανικές εκκλησίες, ομολογίες ή δόγματα που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων:
Αυτή και αυτός (μυθιστόρημα)
Αυτή και αυτός (γαλλικός τίτλος: Elle et lui) είναι αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Ζωρζ Σαντ που εκδόθηκε το 1859. Το μυθιστόρημα αναφέρεται σε μυθιστορηματική μορφή στη θυελλώδη σχέση της με τον Αλφρέ ντε Μυσέ από το 1833 έως το 1835.
Από τον θρίαμβο του πάθους στη θλιβερή παρακμή του, το ζευγάρι ανακαλύπτει ο ένας τον άλλον, αγαπιούνται, χωρίζουν και επανασυνδέονται, κατά τη διάρκεια μιας σκοτεινής αφήγησης στην οποία η ζήλια και ο θάνατος απέχουν πολύ λίγο από το ουράνιο πάθος.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα αφηγείται το πολυτάραχο πάθος που αναπτύσσεται μεταξύ «Αυτής», της Τερέζ Ζακ και «Αυτού», του Λωράν ντε Φωβέλ. Και οι δύο είναι ζωγράφοι, αλλά η προσωπικότητά τους είναι πολύ διαφορετική: η Τερέζ παρουσιάζεται αθώα και αφοσιωμένη, ενώ ο Λωράν εμφανίζεται σαν ένα βασανισμένο μείγμα ιδιοφυΐας και κακίας και συναισθηματικά ανώριμος. Αναζητώντας τον ιδανικό έρωτα, οι δύο εραστές κάνουν ένα ταξίδι στην Ιταλία μαζί. Ο Λωράν σταδιακά γίνεται αφόρητος: της φέρεται προσβλητικά, βίαια, σχεδόν με μίσος. Πλήττει στη Γένοβα όταν εκείνη απασχολείται με αντίγραφα πινάκων. Αρχίζει να βγαίνει μόνος του για ολόκληρες νύχτες χωρίς εκείνη να ξέρει πού είναι και μετά επιστρέφει σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Ενδιαφέρεται ξανά για αυτήν μόνο όταν αρχίζει να τη χάνει. Έτσι βιώνουν μια νοσηρή κατάσταση που καταλήγει στον οριστικό χωρισμό, η Τερέζ καταλογίζει στον Λωράν ένα μεγάλο μέρος από τα λάθη που οδήγησαν στον χωρισμό τους.
Συγγραφή
Για να γράψει το μυθιστόρημα, η Ζωρζ Σαντ βασίστηκε στη θυελλώδη σχέση της με τον συγγραφέα Αλφρέ ντε Μυσέ. Τη στιγμή της συγγραφής, το 1859, η ιστορία τους, που κράτησε μόνο από τον Ιούνιο του 1833 έως τον Μάρτιο του 1835, είχε τελειώσει πριν 25 χρόνια και ο Αλφρέ ντε Μυσέ είχε πεθάνει δύο χρόνια πριν, το 1857. Μέχρι εκείνη την εποχή, η Σαντ είχε αποκαλύψει πολλές λεπτομέρειες της σχέσης τους, κυρίως στα Γράμματα ενός ταξιδευτή και στην αυτοβιογραφία της: Ιστορία της ζωής μου. Όμως μ'αυτό το έργο ήθελε να δώσει μια απάντηση στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Μυσέ, Η εξομολόγηση ενός παιδιού του αιώνα, που δημοσιεύτηκε το 1836. Η σύγκρουσή της με τον Πωλ ντε Μυσέ, αδελφό του συγγραφέα, έκανε τη Σαντ να φοβάται ότι θα έπρεπε να καταστρέψει τα γράμματα που αντάλλαξε με τον Αλφρέ και τα οποία χρησιμοποίησε για να συνθέσει το μυθιστόρημα. Αυτό την ανάγκασε να ολοκληρώσει το προσχέδιο σε χρόνο ρεκόρ: 620 σελίδες σε 25 ημέρες. Ο Φρανσουά Μπουλόζ, ο οποίος επέβλεπε την προγραμματισμένη έκδοση του μυθιστορήματος, της ζήτησε να επεξεργαστεί ξανά το κείμενό της για να κάνει τις σχέσεις μεταξύ των κύριων χαρακτήρων λιγότερο θυελλώδεις.
Κριτική
Το μυθιστόρημα προκάλεσε σκάνδαλο όταν εκδόθηκε και δημοσιεύθηκαν πολλά άρθρα στον Τύπο. Προκάλεσε διαμάχη με τον Πωλ ντε Μυσέ (αδερφός του συγγραφέα) ο οποίος δημοσίευσε το 1860 μια παρωδία ως απάντηση, Αυτός και αυτή. Η Λουίζ Κολέτ, που είχε σχέση με τον Μυσέ, δημοσίευσε επίσης σε απάντηση το Αυτός.
Το μυθιστόρημα έλαβε αρκετές ευνοϊκές κριτικές, κυρίως από τον συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ.
Αναδρομικά, ο Τιερί Μποντέν, ακαδημαϊκός με ειδίκευση στη Ζωρζ Σαντ, θεωρεί ότι το μυθιστόρημα είναι «η χωρίς πικρίες παρατήρηση του τέλους μιας χαμένης αγάπης, η ανέφικτη ρομαντική αναζήτηση του απόλυτου έρωτα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Ίτα Ρίνα
Η Ιταλίνα Λίντα Κραβάνια (σλοβενικά:  Italina Lida Kravanja, 7 Ιουλίου 1907 - 10 Μαΐου 1979), γνωστή περισσότερο με το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο Ίτα Ρίνα (Ita Rina) ήταν Σλοβένα ηθοποιός του κινηματογράφου και νικήτρια διαγωνισμού ομορφιάς. Πρόκειται για μία από τα μεγαλύτερα αστέρια του Γερμανικού και Τσεχοσλοβακικού Κινηματογράφου των δεκαετιών του 1920 και 1930. Ωστόσο, μετά τον γάμο της, το 1931, αποσύρθηκε, ενώ άλλαξε και θρήσκευμα και από τον Ρωμαιοκαθολικισμό ασπάστηκε τη Σερβική Ορθοδοξία, αλλάζοντας και το όνομά της σε Ταμάρα Τζόρτζεβιτς (Tamara Đorđević).
Πρώτα χρόνια & μόντελινγκ (1907 - 1926)
Η Ιταλίνα Λίντα Κραβάνια γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1907, σε μία μικρή πόλη της Ντιβάτσα (μέρος τότε της Αυστροουγγαρίας και αργότερα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, σήμερα της Σλοβενίας). Για ένα μικρό διάστημα αποκαλούνταν και ως Ίντα Κραβάνια. Ήταν η πρώτη κόρη του Γιόζεφ και της Μαρία Κραβάνια, ενώ είχε και μία μικρότερη αδελφή, την Ντανίτσα. Σχεδόν αμέσως μετά το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια μετακόμισε στη Λουμπλιάνα και το 1923, γίνεται δεκτή σε σχολείο. Γενικά, δεν ήταν καλή μαθήτρια, μένοντας και στην ίδια τάξη. Παρόλα αυτά, το όνειρο της ήταν να γίνει ηθοποιός.
Τον Οκτώβριο του 1926, το περιοδικό Slovenski narod, διοργάνωσε διαγωνισμό ομορφιάς, με την Ίτα Ρίνα να συμμετάσχει. Εκεί στέφθηκε Μις Σλοβενία και θα ταξίδευε στο Ζάγκρεμπ, όπου θα γινόταν ο τελικός, για τον τίτλο της Μις Γιουγκοσλαβία. Ο τελικός ήταν προγραμματισμένος για τις 20 Δεκεμβρίου 1926, όμως η μητέρα της δεν ήθελε να πάει. Ωστόσο, πήγε μια επιτροπή στο σπίτι της και, τελικά, την έπεισε να την αφήσει. Καθυστερημένα φτάνει στο Ζάγκρεμπ, για να δει ότι οι κριτές είχαν ήδη επιλέξει την τελική τριάδα. Εκεί την πρόσεξε ο Άντολφ Μύλερ, ο ιδιοκτήτης του μεγάρου εκεί, και έστειλε φωτογραφίες της ευθύς αμέσως στον Γερμανό παραγωγό ταινιών Πέτερ Όστερμαγιερ. Η μητέρα της πάλι δεν ήθελε να την αφήσει να πάει στο Βερολίνο, έτσι η Ίτα Ρίνα το "έσκασε".
Κινηματογράφος και επιτυχία (1927-1939)
Η Ίτα Ρίνα έφτασε στο Βερολίνο το 1927. Λίγο μετά την πρώτη της οντισιόν, παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής, σκηνοθεσία, χορού και οδήγησης. Την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο, με την ταινία Was die Kinder ihren Eltern verschweigen, σκηνοθετημένη από τον Φραντς Όστεν. Μεταξύ το 1927 και το 1928 έπαιξε σε μερικούς μικρούς ρόλους, μέχρι την ταινία The Last Supper, όπου οι κριτικοί την πρόσεξαν. Το 1928, γνωρίζει τον μελλοντικό της σύζυγο, Μίοντραγκ Τζόρτζεβιτς, έναν φοιτητή.
Το 1929 έκανε την πρώτη της μεγάλη επιτυχία, με την ταινία Erotikon, σκηνοθετημένη από τον Γκούσταβ Μάχατυ. Στην ταινία είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Andrea. Η μεγάλη επιτυχία της ταινίας ενόχλησε κάποιες χριστιανικές οργανώσεις και άλλους. Ο Καθολικός Άμποτ Μπάτλεμε έγραψε: «''[...] Πρώτα, λένε ψέματα ο ένας στον άλλον και μετά σε άλλους [...] Η αλήθεια είναι ότι το κάλυμμα κρύβει τις φιγούρες τους, αλλά σίγουρα όχι και τις κινήσεις τους. [...] Οι πρωταγωνιστές φαίνονται με τα μακριά πλάνα, ειδικότερα η Ίτα [...] Ο θεατής μπορεί να διακρίνει τον ενθουσιασμό της, και μετά τις εκφράσεις άγχους και λαχτάρας της και πόνου στο τέλος [...] Ντρέπομαι μόνο που περιγράφω τη σκηνή''». Όλο αυτό λειτούργησε ευεργετικά για την ταινία και δη για το ξεκίνημα της καριέρας της Ίτα Ρίνα.
Το 1930, η Ίτα Ρίνα έπαιξε σε τρεις ταινίες, με την πιο σημαντική εξ αυτών η ομιλούσα τσεχική ταινία Tonka Šibenice, στην οποία πολλοί βλέπουν την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της. Το 1931, παντρεύεται, λοιπόν, τον Τζόρτζεβιτς και αλλάζει τότε το θρήσκευμά της και από καθολική γίνεται ορθόδοξη. Η Ίτα Ρίνα βαφτίζεται σε μία Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλάζοντας και το όνομα της σε κάτι ορθόδοξο, επιλέγοντας το Ταμάρα. Αργότερα είπε η Ίτα Ρίνα: «Ήθελα να μετονομαστώ σε Λιουμπίτσα, αλλά ο Ρώσος παπάς δεν με άφησε. Τότε μου πρότεινε τη ρωσική έκδοση, Λιούμποφ, αλλά αρνήθηκα. Έτσι ονομάστηκα Ταμάρα.
Την ίδια χρονιά δέχτηκε πρόταση από εταιρεία του Χόλιγουντ, αλλά ο άνδρας της την ανάγκασε να επιλέξει μεταξύ καριέρας και του γάμου τους, με την Ίτα Ρίνα να μένει μαζί του. Κι αν είχε ήδη ανακοινώσει την απόσυρσή της από τον κινηματογράφο, συνέχισε να εμφανίζεται σε λίγες ταινίες έως και την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η τελευταία της ταινία ήταν το δραματικό Zentrale Rio (1939).
Γάμος, ύστερα χρόνια και θάνατος (1940-1979)
Αφού άφησε την κινηματογραφική της καριέρα, εκείνη και ο σύζυγος της εγκαταστάθηκαν στο Βελιγράδι. Το 1940, γεννήθηκε ο γιος τους, Μίλαν. Το 1941, όταν και ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί στο Βελιγράδι, η οικογένεια μετακόμισε στη Βρνιάτσκα Μπάνια, όπου απέκτησαν και τη κόρη τους, Τιάνα. Μετά το τέλος του Πολέμου επέστρεψαν στο Βελιγράδι, το 1945. Αν και της είχαν υποσχεθεί πολλούς ρόλους στον γιουγκοσλαβικό κινηματογράφο, όλα ακυρώθηκαν. Αφού της ήρθε απάντηση μετά από ένα γράμμα που είχε στείλει στον πρόεδρο Τίτο, ξεκίνησε να εργάζεται συμβουλευτικά στην εταιρεία παραγωγής Avala Film. Το 1960, έπαιξε στην πρώτη μεταπολεμική της ταινία και στην τελευταία ταινία της καριέρας της, Rat, σκηνοθετημένη από τον Βέλικο Μπούλατζιτς.
Η Ίτα Ρίνα υπέφερε από άσθμα κι έτσι μετακόμισαν στην παραθαλάσσια Μπούντβα (σημερινό Μαυροβούνιο) το 1967. Εκεί φρόντιζε τον άνδρας της που ήταν βαριά άρρωστος. Στις 10 Μαΐου του 1979 παθαίνει ασθματική κρίση και πεθαίνει. Ενταφιάστηκε μερικές μέρες αργότερα στο Βελιγράδι, υπό την παρουσία πολλών αστέρων του κινηματογράφου, θαυμαστών, φίλων και οικογένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σλοβένοι καλλιτέχνες
Προμίνη
300x300px|μικρογραφία|Η χημική σύνθεση της προμίνηςΗ προμίνη είναι φάρμακο σουλφόνης που ερευνήθηκε για τη θεραπεία της ελονοσίας, της φυματίωσης και της λέπρας.
Ιστορία
Η πρώτη σύνθεση της προμίνης μερικές φορές πιστώνεται στους Έντουαρντ Τίλιτσον (Edward Tillitson) και Μπ. Φ. Τούλερ (B.F. Tuller) της εταιρείας Parke, Davis & Co., τον Αύγουστο του 1937. Ωστόσο, παρόλο που ο Παρκ-Ντέιβις συνέθεσε στην πραγματικότητα την ένωση, φαίνεται σίγουρο ότι δεν ήταν οι πρώτοι. Σε συνεργασία με τον Τζ. Γουίτμαν (J. Wittmann), ο Εμίλ Φρομ (E. Fromm) συνέθεσε διάφορες ενώσεις σουλφόνης το 1908, συμπεριλαμβανομένης της δαψόνης και μερικών παραγώγων της, όπως η προμίνη. Οι Φρομ και Γουίτμαν εντούτοις ασχολούνταν με χημικές και όχι με ιατρικές εργασίες, οπότε κανείς δεν ερεύνησε την ιατρική αξία τέτοιων ενώσεων μέχρι μερικές δεκαετίες αργότερα. Η ιατρική αξιολόγηση των σουλφωνών εμπνεύστηκε από την ανακάλυψη της άνευ προηγουμένου αξίας των συνθετικών ενώσεων όπως τα σουλφοναμίδια στη θεραπεία των μικροβιακών ασθενειών. Οι πρώτες έρευνες απέδωσαν απογοητευτικά αποτελέσματα, αλλά στη συνέχεια η προμίνη και η δαψόνη αποδείχθηκαν πολύτιμες για τη θεραπεία των μυκοβακτηριακών ασθενειών. Ήταν οι πρώτες θεραπείες που έδειξαν κάτι περισσότερο από μια αχτίνα ελπίδας για τον έλεγχο τέτοιων λοιμώξεων.
Φαρμακολογία
200px|μικρογραφία|Η μοριακή δομή της προμίνης Η προμίνη είναι σταθερη στη θερμότητα και στους δατοδιαλυτές και επομένως μπορεί να αποστειρωθεί με θερμότητα. Ενδέχεται να εγχυθεί ενδοφλέβια και να είναι διαθέσιμη σε αμπούλες.
Πέρα από τη διαλυτότητά της, ωστόσο, η προμίνη αργότερα βρέθηκε ότι δεν έχει κανένα πραγματικό πλεονέκτημα έναντι της απλούστερης σύνθεσης dapsone (η οποία χορηγείται σε μορφή δισκίου). Η προμίνη και άλλες σουλφόνες δεν μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως υποκατάστατα της δαψόνης όταν αναπτύσσεται η δυσανεξία, καθώς αυτή είναι μια γενική αντίδραση στις σουλφόνες και όχι ειδική για τη δαψόνη.
Σήμερα, τα φάρμακα επιλογής για τη θεραπεία της λέπρας είναι η δαψόνη, η ριφαμπικίνη και η κλοφαζιμίνη.
Ιδιότητες
Η προμίνη διαθετει:
Εικόνες
διαδραστική εικόνα Κατηγορία:Αντιβιοτικά
Μιλτιάδης Κουτούγκος
Ο Μιλτιάδης Κουτούγκος (1912 ή 1914 − 1994) ήταν Έλληνας μουσικοσυνθέτης και καθηγητής «ανώτερων θεωρητικών» του Ελληνικού Ωδείου.
Γεννήθηκε στα Αλάτσατα της επαρχίας της Σμύρνης και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου ήρθε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου και εγκαταστάθηκε μονίμως (έμενε στον δήμο βύρωνα). Τα πρώτα του μουσικά μαθήματα, από την ηλικία των 6 ετών, τα έκανε στην «Αθηναϊκή Μαντολινάτα» και σε ηλικία 15 ετών έλαβε δίπλωμα σολίστ μαντολίνου, καθώς και πτυχίο ωδικής. Συνέχισε με ανώτερες μουσικές σπουδές, ώστε σε ηλικία 19 ετών έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής της Αθηναϊκής Μαντολινάτας, θέση την οποία διατήρησε μέχρι την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου. Μετά ανέλαβε υποδιευθυντής της «Παλλαδίου Χορωδίας» και από το 1942 μέχρι το τέλος της σταδιοδρομίας του διετέλεσε καθηγητής των ανώτερων θεωρητικών στο Ελληνικό Ωδείο και στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία. Το 1950 ίδρυσε την ορχήστρα του Ελληνικού Ωδείου, με την οποία επί δεκαετία έδωσε σειρά συναυλιών στην Αθήνα και σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας.
Ως κυριότερα έργα του Κουτούγκου αναφέρονται τα παρακάτω:
Ο Μιλτιάδης Κουτούγκος συνέθεσε επίσης χορωδιακά έργα και πολλά τραγούδια επάνω σε στίχους Ελλήνων ποιητών. Εξάλλου, ως δάσκαλος της μουσικής συνέγραψε διδακτικά βιβλία, όπως Σολφέζ, μεθόδους διδασκαλίας της μουσικής, Αρμονία σε 3 τεύχη, Βάσεις για τη Μουσική (θεωρία) σε 2 τεύχη, μέθοδο μαντολίνου, συλλογή σχολικών τραγουδιών, και άλλα.
Ο συνθέτης ήταν νυμφευμένος με τη Νίνα Βουρβούλια, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τον Άρη και τη Χρυσάνθη. Ο Άρης έγινε αναπληρωτής καθηγητής στον Τομέα Ανθρωπιστικών Σπουδών της Σχολής Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του ΕΜΠ και η Χρυσάνθη κλινική ψυχολόγος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες καθηγητές μουσικής Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας
Καλαμονάρι Ικαρίας
Το Καλαμονάρι είναι μικρός συνοικισμός του Μαγγανίτη στην Ικαρία και την Περιφερειακή Ενότητα Ικαρίας. Βρίσκεται προς τα νοτιοανατολικά παράλια του νησιού, στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Μέλισσα σε υψόμετρο 254 μέτρα ενώ απέχει περίπου 28 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τον Άγιο Κήρυκο και λιγότερο από 1 χλμ. ΒΔ. από τον Μαγγανίτη με τον οποίο αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ευδήλου του Δήμου Ικαρίας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 15 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Agda
thumb|right|Απόσπασμα απόδειξης στο agda2
Το Agda είναι βοηθός αποδείξεων (proof assistant), δηλ. ένα πρόγραμμα υπολογιστή που μπορεί να ελέγχει μαθηματικές αποδείξεις. Αποτελεί ένα διαλογικό σύστημα για την ανάπτυξη κατασκευαστικών αποδείξεων σε μια παραλλαγή της Ιντουισιονιστικής Θεωρίας Τύπων του Περ Μάρτιν-Λεφ (Per Martin-Löf). Μπορεί να θεωρηθεί γλώσσα συναρτησιακού προγραμματισμού με εξαρτώμενους τύπους. Το Agda αναπτύχθηκε από τον Ουλφ Νόρελ, μεταδιδακτορικό ερευνητή του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας του Τσάλμερς (Chalmers University of Technology).
Το Agda βασίζεται στην ιδέα του απευθείας χειρισμού των όρων μιας απόδειξης, και όχι στις τακτικές (tactics): μια απόδειξη είναι όρος, όχι σενάριο με τακτικές. Η γλώσσα έχει κλασικές προγραμματιστικές δομές, όπως οι τύποι δεδομένων και οι εκφράσεις ανάλυσής τους (case-expressions), οι υπογραφές (signatures) και οι εγγραφές (records), οι εκφράσεις let και οι μονάδες κώδικα (modules). Το σύστημα παρέχει μια διεπαφή για τον διορθωτή Emacs και μια γραφική διεπαφή, την Alfa.
Agda 2
Το Agda 2 είναι παρόμοιο με τη γλώσσα Epigram.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογική για Υπολογιστές Κατηγορία:Συναρτησιακές γλώσσες προγραμματισμού Κατηγορία:Τυπικές μέθοδοι Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Φέρντιναντ Κούλμερ
Ο Φέρντιναντ Κούλμερ (29 Ιανουαρίου 1925 – 11 Νοεμβρίου 1998) ήταν Κροάτης ζωγράφος αφηρημένης τέχνης και δάσκαλος.
Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ζάγκρεμπ και παρακολούθησε ειδικά μαθήματα με τον Τζούρο Τίλιακ. Ο Κούλμερ εργάστηκε στο στούντιο του Κρστο Χεγκέντουσιτς, και για πολλά χρόνια ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ζάγκρεμπ.
Οι πίνακες του Κούλμερ τείνουν προς αφηρημένες ή ημι-αφηρημένες σκηνές, με τις πρώιμες συνθέσεις του να βασίζονται σε νεκρή φύση ή εσωτερικούς χώρους με καλλιγραφικές πινελιές. Ανέπτυξε ένα στυλ με πιο έντονη υφή, στρέφοντας αργότερα σε ένα πιο χαλαρό στυλ με χειρονομίες, με μυθικά θέματα, που περιλαμβάνουν χορευτικά καλλιγραφικά σχήματα. Σχεδίασε κοστούμια για δύο ταινίες των Βάτροσλαβ Μίμιτσα και Βέλικο Μπούλαγιτς.
Ήταν Μέλος της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.
Το 1990, ο Κούλμερ έλαβε το βραβείο Βλαντιμίρ Νάζορ για τα επίτευγματα σε όλη τη ζωή στις εικαστικές τέχνες.
Βιογραφία
Ο Φέρντιναντ Κούλμερ γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1925 στο Καπ Μαρτίν στη νότια Γαλλία, όπου οι γονείς του περνούσαν τον χειμώνα. Η οικογένεια Κούλμερ ήταν αριστοκρατική. Καταγόταν από παλιούς Κροάτες ευγενείς, που είχαν εξέχουσα θέση στους πολιτικούς κύκλους του Ζάγκρεμπ κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της Αυστροουγγαρίας, και περιλάμβαναν τον γνωστό δικηγόρο και πολιτικό του 19ου αιώνα βαρόνο Φράνιο Κούλμερ. Ο πατέρας του Φερδινάνδου ήταν ο κόμης Αλεξάντερ Κούλμερ, κύριος του Τσέρνικ (κοντά στη Νόβα Γκράντισκα), και η μητέρα του ήταν η Αυστριακή κόμισσα ντ' Όμπερστατ Έντελτρουντ Μποπ. Ο νεαρός Φέρντιναντ πέρασε μια άνετη παιδική ηλικία σε μια σειρά από οικογενειακά κτήματα και κατοικίες, και εκπαιδεύτηκε από ιδιωτικό δάσκαλο. Από το 1936 φοίτησε στο οικοτροφείο των Ιησουιτών του Κάλκσμπουργκ στη Βιέννη. Όταν ο Κούλμερ ήταν 13 ετών, ταξίδεψε πολύ με τον πατέρα του στη Μεσόγειο και τον επόμενο χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες (Νέα Υόρκη, Σικάγο, Ντιτρόιτ, Ουάσιγκτον).
Το 1942, ο Κούλμερ γράφτηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης, όπου σπούδασε κοντά στον Ούγγρο ζωγράφο Ρέζσο Ζομπολία-Μπούργκαρντ. Ήταν μια έντονη περίοδος, με τον βομβαρδισμό της Πέστης από τις Συμμαχικές δυνάμεις και το σπίτι της οικογένειας έγινε ερείπια. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1945, τα ρωσικά στρατεύματα έμπαιναν στη Βουδαπέστη, και ανάμεσα στο γενικό χάος, την πείνα και τις στερήσεις, ο Κούλμερ μετακόμισε στο Ζάγκρεμπ. Η οικογενειακή περιουσία, μαζί με τα περισσότερα υπάρχοντά τους χάθηκαν και ο προνομιακός κόσμος των συγγενών και των φίλων τους είχε χαθεί, κυριευμένος από τη νέα σοσιαλιστική τάξη πραγμάτων. Ο Κούλμερ αποσύρθηκε στο διαμέρισμά του στην Άνω Πόλη του Ζάγκρεμπ, μέρος του οικογενειακού παλατιού στην πλατεία Αικατερίνης. Εκεί δίδαξε γλώσσες και παρακολούθησε την Ακαδημία Καλών Τεχνών από το 1945 έως το 1948, σπουδάζοντας με τους Όμερ Μούγιαντζιτς και Λιούμπο Μπάμπιτς. Ο Κούλμερ παρακολούθησε επίσης ειδικά μαθήματα στη σχολή ζωγραφικής του Τζούρο Τίλιακ κατά την περίοδο 1948-50.
Από το 1950 έως το 1957, ο Κούλμερ εργάστηκε στο στούντιο του Κρστο Χεγκέντουσιτς. Μετά από 10 χρόνια που δεν μπορούσε να ταξιδέψει, το 1955 του χορηγήθηκε διαβατήριο και δίμηνη υποτροφία για το Παρίσι. Δεδομένης της ανατροφής και των γνώσεών του σε γλώσσες και διαφορετικούς πολιτισμούς, χρησιμοποίησε καλά την ευκαιρία του, σχηματίζοντας νέους φίλους και χρήσιμες επαφές, ανοίγοντας πόρτες και αποκτώντας μια εικόνα για τις αλλαγές του κόσμου της τέχνης. Κατά την επιστροφή του στο Ζάγκρεμπ, ο Κούλμερ μετέφερε αυτές τις νέες ιδέες στην τοπική κοινότητα καλλιτεχνών. Το 1961, ο Κούλμερ διορίστηκε βοηθός του Χεγκέντουσιτς στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και έγινε τακτικός καθηγητής το 1969.
Το 1961, ο Κούλμερ πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Ζάγκρεμπ.
Ο Κούλμερ ήταν μέλος της ομάδας καλλιτεχνών Μάρτιος (Mart) και εντάχθηκε στο Φόρουμ Γκαλερί το 1969. Συμμετείχε στην έκθεση του Παρισιού Galerie d'art international το 1979. Σχεδίασε κοστούμια για δύο ταινίες τωνΒάτροσλαβ Μίμιτσα και Βέλικο Μπούλαγιτς το 1974–75 και το 1977.
Κληρονομιά
Το έργο του Κούλμερ έχει περιγραφεί ως «εκλεκτικός», και ήταν σίγουρα ένας από τους καλλιτέχνες που συνέχισαν να εξελίσσονται σε νέες κατευθύνσεις όσο περνούσε ο καιρός. Το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960 εισήγαγε την καλλιγραφία ξανά στο έργο του, μετατρέποντας τα πολύχρωμα ζιγκ-ζαγκ που ήταν τόσο έντονο χαρακτηριστικό των δημιουργιών του τη δεκαετία του 1970. Στη συνέχεια στράφηκε σε ένα πιο χαλαρό στυλ, με χειρονομίες, με έργα που περιλάμβαναν χορευτικά καλλιγραφικά σχήματα σε ασπρόμαυρα ή έντονα χρώματα που σχηματίζονταν από ελεγχόμενη έκχυση. Μέχρι τη δεκαετία του 1980, ο Κούλμερ είχε εισαγάγει μυθολογικά και εραλδικά μοτίβα στις εικόνες του, εξαιρετικά απλοποιημένα και στυλιζαρισμένα. Η υφή του έργου του έδειξε την επιρροή της Άμορφης Τέχνης (Informel), ενώ η θεματολογία σχετίζεται με τις ιδέες του νεοεξπρεσιονισμού. Στον «Κήπο του Πήγασου» του Κούλμερ, για παράδειγμα, χρησιμοποιούσε παλαιολιθικά σύμβολα.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ο Κούλμερ δημιούργησε τα σκηνικά και τα κοστούμια για δύο ταινίες. Αυτά τα ιστορικά δράματα του έδωσαν την ευκαιρία να εξερευνήσει το δικό του υπόβαθρο και τις εμπειρίες του όταν μεγάλωνε. Πριν από εκείνη την εποχή, το έργο του δεν περιείχε καμία αναφορά στην ιστορία ή το παρελθόν του, ωστόσο από τη δεκαετία του 1980 υπάρχει μια έντονη αίσθηση πλούσιας λατρείας, εραλδικών εμβλημάτων και φυγής. Το έργο του χαρακτηρίζεται από έντονη, πολύ πραγματική υφή επιφάνειας, σχεδόν χειροπιαστή, σε συνδυασμό με πλούσιο, πολύπλοκο τονικό χρώμα.
Δημόσιες συλλογές
Το έργο του Φέρντιναντ Κούλμερ βρίσκεται στις ακόλουθες δημόσιες συλλογές:
Λάρνακα (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Λάρνακα μπορεί να αναφέρονται:
Α2 Εθνική υδατοσφαίρισης ανδρών 1998−99
Το πρωτάθλημα Α2 κατηγορίας πόλο ανδρών της περιόδου 1998−99 διεξήχθη με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης που ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή Παλαιό Φάληρο. Η διοργάνωση του πρωταθλήματος είχε περιπέτειες καθώς διακόπηκε έξι αγωνιστικές πριν από τη λήξη λόγω οικονομικής αδυναμίας της ομοσπονδίας. Συνεχίστηκε έπειτα από πολύμηνη διακοπή και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο.
Πηγή
1998 1999 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1998 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1999
Δεινομένης (γλύπτης)
Ο Δεινομένης (5ος/4ος αιώνας π.Χ.) ήταν γλύπτης με καταγωγή από το Άργος, ο οποίος είναι γνωστός για την κατασκευή γλυπτών με μυθολογικές παραστάσεις (Ιώ και Καλλιστώ), άγαλμα της Βησάντιδος (βασίλισσα των Παιόνων), καθώς και ανδριάντες αθλητών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι
Λος Λάγος
thumb|left|285px|Ο Ρίο Μπλάνκο στην Περιφέρεια Λος Λάγος Η Περιφέρεια Λος Λάγος (Χ Región de Los Lagos) είναι η πέμπτη σε έκταση και έβδομη σε πληθυσμό από τις 15 Περιφέρειες της Χιλής, με πρωτεύουσα το Πουέρτο Μοντ. Το όνομά της σημαίνει «Περιφέρεια των λιμνών» και περιέχει πράγματι τη δεύτερη σε έκταση λίμνη της Χιλής, τη Λίμνη Γιανκίουε, αλλά και το δεύτερο σε έκταση νησί της Χιλής, τη Νήσο Τσιλοέ.
Γεωγραφία
Η περιφέρεια έχει έκταση 48.583,6 τ.χλμ.. Βρίσκεται προς τα νότια της χώρας και συνορεύει στα βόρεια με την Περιφέρεια Λος Ρίος, στα νότια με την Περιφέρεια Αγισέν, στα δυτικά με τον Ειρηνικό Ωκεανό και στα ανατολικά με τρεις επαρχίες της Αργεντινής (τις Νεουκέν, Ρίο Νέγρο και Τσουμπούτ).
Η Περιφέρεια Λος Λάγος αποτελείται από 4 επαρχίες, τις Τσιλοέ, Γιανκίουε, Οσόρνο και Παλένα (ή «Βόρεια Παταγονία»). Εκτός από την πρωτεύουσα, άλλες σημαντικές πόλεις της Περιφέρειας είναι οι Οσόρνο, Κάστρο, Ανκούδ και Πουέρτο Βάρας.
Η οικονομία της περιφέρειας κυριαρχείται από τον τριτογενή τομέα, αλλά βασίζεται και στην αλιεία, την ιχθυοκαλλιέργεια του σολομού, τα δασικά προϊόντα και την εκτροφή βοοειδών. Ο τουρισμός είναι σημαντικός κυρίως στις Άνδεις, όπου βρίσκονται χιονοδρομικά κέντρα (π.χ. το Αντιγιάνκα), ιαματικές πηγές και ευκαιρίες για ερασιτεχνική αλιεία στους χειμάρρους.
Δημογραφικά
Η Περιφέρεια Λος Λάγος έχει πληθυσμό 767.714 κατοίκους κατά την απογραφή του 2012, αριθμός που αντιστοιχεί σε μέση πυκνότητα πληθυσμού 15,8 κατοίκων ανά τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, η περιφέρεια είχε 1.243.000 κατοίκους, αυτός ο αριθμός όμως περιελάμβανε και την Επαρχία Βαλδίβια, η οποία το 2007 αποσπάσθηκε από τη Λος Λάγος και αποτελεί πλέον τμήμα άλλης περιφέρειας.
Κλίμα
thumb|right|Κλιματικοί τύποι της περιφέρειας Λος Λάγος Γενικώς η περιφέρεια έχει φυσική βλάστηση που αντιστοιχεί στα Βαλδιβιανά εύκρατα δάση βροχής. Τα μέρη κοντά στις ακτές, εκτός από τον νότο της Νήσου Τσιλοέ, έχουν εύκρατο κλίμα με ψυχρούς και βροχερούς χειμώνες. Στα νότια, το κλίμα είναι γενικότερα βροχερό ολόκληρο το έτος.
Προστατευόμενες περιοχές
Οι προστατευόμενες περιοχές της Περιφέρειας Λος Λάγος περιλαμβάνουν 6 εθνικά πάρκα, 2 ιδιωτικά πάρκα και 2 «φυσικά μνημεία». Αναλυτικότερα:
Εθνικά πάρκα
Πουγέγουε, Αλέρθε Ανδίνο, Τσιλοέ, Κορκοβάδο, Ορνοπίρεν, Βισέντε Πέρες Ροσάλες
Ιδιωτικά πάρκα
Πάρκο Πουμαλίν, Πάρκο Τανταούκο
Φυσικά μνημεία
Ισλότες ντε Πουνιουίλ, Λαουέν Νιαντί (Lahuen Ñadi)
Ιστορικά στοιχεία
Η περιφέρεια φιλοξενεί το Μόντε Βέρδε, μία από τις αρχαιολογικές περιοχές της αμερικανικής ηπείρου με την παλαιότερη κατοίκηση. Η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα ιθαγενών της περιοχής είναι οι Ουιγίτσε, οι οποίοι ζούσαν στην περιοχή πριν από την άφιξη των Ισπανών. Το ισπανικό στέμμα αποίκισε το Αρχιπέλαγος Τσιλοέ το 1567, ενώ η υπόλοιπη περιοχή άρχισε να εποικίζεται αργά από μη ιθαγενείς μόλις στα τέλη του 18ου αιώνα. Κατά τη δεκαετία του 1850 έφθασαν Γερμανοί για να εποικίσουν τις ακτές της Λίμνης Γιανκίουε, στα πλαίσια ενός κρατικού χιλιανού προγράμματος.
Μεταφορές
Το Αεροδρόμιο Ελ Τεπουάλ βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα δυτικά του Πουέρτο Μοντ και το Αεροδρόμιο «Cañal Bajo Carlos Hott Siebert» 7 χιλιόμετρα ανατολικά του Οσόρνο. Επίσης ανατολικά του Οσόρνο βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες ορεινές διαβάσεις των Άνδεων, η Διάβαση Καρδενάλ Αντόνιο Σαμορέ (υψόμετρο 1314 μέτρα), από όπου περνά η Εθνική Οδός 215 προς την Αργεντινή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λος Λαγος
Τουρκικός Ναύσταθμος Φώκαιας
Ο Ναύσταθμος Φώκαιας (τουρκικά: Foça Deniz Üssü) είναι βάση του τουρκικού πολεμικού ναυτικού στην ανατολική ακτή του Αιγαίου Πελάγους, στη πόλη της Φωκαίας στην επαρχία Σμύρνης (στα βόρεια προάστια της Σμύρνης). Η βάση είναι η έδρα των πεζοναυτών οι οποίοι ειδικεύονται σε αμφίβιες επιχειρήσεις.
Στον Ναύσταθμο Φωκαίας η Διοίκηση του Τουρκικού Ναυτικού της Νότιας Θάλασσας διατηρεί διάφορες μονάδες πεζοναυτών και ειδικών δυνάμεων:
Τα πλοία που εντοπίζονται στη βάση είναι διάφορα αποβατικά σκάφη LST, LCT και LCM.
Αναφορές
Φώκαιας Κατηγορία:Επαρχία Σμύρνης