cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γρηγόριος Παλαμάς
Τα τελευταία χρόνια
thumb|300px|right|Ο Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Γρηγορίου Παλαμά στη Θεσσαλονίκη (εξωτερικό), έργο του [[Ερνέστος Τσίλλερ|Ερνέστου Τσίλλερ]] thumb|300px|Ο Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Γρηγορίου Παλαμά στη Θεσσαλονίκη (εσωτερικό) thumb|300px|Η λειψανοθήκη του Γρηγορίου Παλαμά στον [[Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά|Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά στη Θεσσαλονίκη.]] Από τον Μάρτιο του 1354 έως την άνοιξη του 1355 ο Γρηγόριος Παλαμάς πέρασε ένα χρόνο στη Μικρά Ασία ως αιχμάλωτος των Τούρκων που κατέλαβαν το πλοίο του καθώς ταξίδευε από τη Θεσσαλονίκη στην πρωτεύουσα. Ως αιχμάλωτος μεταφερόταν από τόπο σε τόπο. Από τη Λάμψακο τον μετέφεραν στις Πηγές, μετά στην Προύσα, και ακολούθως στη Νίκαια της Βιθυνίας. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του είχε τρεις θεολογικούς διαλόγους με τους μουσουλμάνους για θέματα πίστεως, δηλαδή για τη διαφορά μεταξύ του Μουσουλμανισμού και του Χριστιανισμού. Εξαγοράστηκε από Σέρβους εμπόρους, ίσως απεσταλμένους του κράλη Στέφανου Δουσάν, ο οποίος πάντοτε επεδίωκε τον προσεταιρισμό του, και επέστρεψε στην επισκοπή του.
Μετά την απελευθέρωσή του και μέχρι τον θάνατό του από ασθένεια στις 14 Νοεμβρίου του 1359 σε ηλικία 63 ετών, παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη, όπου και αφοσιώθηκε στην άσκηση των ποιμαντικών του καθηκόντων. Νεώτεροι ερευνητές δέχονται ως έτος θανάτου του το 1357.
Αγιοκατάταξη
Μετά τον θάνατό του έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη πληροφορίες σχετικά με θαύματά του. Ο Γρηγόριος Παλαμάς άρχισε να τιμάται ως άγιος σχεδόν αμέσως μετά τον θάνατό του στη Λαύρα και στην Καστοριά. Ο Πατριάρχης ζήτησε ακριβή έκθεση από τη Θεσσαλονίκη η οποία του εστάλη. Βάσει της εκθέσεως αυτής, ο διάδοχος του Καλλίστου, Πατριάρχης Φιλόθεος συνέταξε εγκώμιο και ακολουθία.
Με συνοδική απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1368) ανακηρύχθηκε και επίσημα Άγιος της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας. Ορισμένες Βυζαντινές Καθολικές Εκκλησίας που βρίσκονται σε κοινωνία με τη Ρώμη, τον τιμούν στη θεία λειτουργία, αποκαλώντας τον άγιο, ενώ επανειλημμένα ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ τον ανέφερε ως μεγάλο θεολόγο συγγραφέα.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 14 Νοεμβρίου και κατά τη Β' Κυριακή των Νηστειών, αμέσως μετά από την Κυριακή της Ορθοδοξίας και ως συνέχεια εκείνης, επειδή η νίκη επί των Θεωριών τού Βαρλαάμ θεωρείται εφάμιλλη της νίκης κατά των εικονομάχων.
Τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά φυλάσσονται στον Μητροπολιτικό Ναό της Θεσσαλονίκης, ο οποίος φέρει το όνομά του.
Το 2009, ύστερα από πρόταση της Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε την αγιοκατάταξη και των μελών της οικογένειάς του, των γονέων του Κωνσταντίου και Καλής, και των αδελφών του Θεοδοσίου, Μακαρίου, Επιχάριτος και Θεοδότης. Ημέρα μνήμης τους ορίστηκε η 18η Δεκεμβρίου.
Η εργασία του για τον Αριστοτέλη περί της αρετής
Ο έφηβος Γρηγόριος πλήρης γνώσεων καλείται να παρουσιάσει την εργασία του για τον Αριστοτέλη μπροστά στον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄, τον πιο σοφό άνδρα της Κωνσταντινούπολης Θεόδωρο Μετοχίτη, σε αξιωματούχους και λόγιους της βασιλικής αυλής. Η αρετή σύμφωνα με τον Αριστοτέλη διακρίνεται σε ηθική και διανοητική. Διανοητική αρετή είναι η σοφία, η σύνεση και η φρόνηση. Αντίστοιχα η ηθική αρετή είναι η σωφροσύνη, η γενναιοδωρία και η εγκράτεια. Η Διανοητική αρετή γεννιέται και αναπτύσσεται με τη διδασκαλία, για τον λόγο αυτό απαιτείται καιρός και πείρα. Η ηθική αρετή αποκτάται από το έθος με κόπο εσωτερικό. Και τι είναι αρετή και πως αυτή ορίζεται από τον Αριστοτέλη τον ρώτησε ο Θεόδωρος Μετοχίτης;
Στην ψυχή μας απήντησε ο Γρηγόριος, τρία είδη συμβαίνουν, πάθη, δυνάμεις και έξεις. Η αρετή ανήκει στις έξεις.
Πάθη της ψυχής είναι η επιθυμία, ο φόβος, η οργή, το θάρρος, η χαρά, η ζήλια, το μίσος, ο οίκτος και όλα, όσα προκαλούν ηδονή και λύπη. Δυνάμεις της ψυχής είναι εκείνες, που μας κάνουν δεκτικούς στα πάθη, δηλαδή μας ωθούν στο να χαιρόμαστε, να ζηλεύουμε να οργιζόμαστε κτλ. Έξεις της ψυχής είναι εκείνες, που μας προδιαθέτουν καλώς ή κακώς προς τα πάθη. Κατ αυτόν τον τρόπο συνηθίζουμε ή να κατανικούμε τα πάθη και γινόμαστε αγαθοί και ενάρετοι ή να υποτασσόμαστε στα πάθη και γινόμαστε κακοί.
Η αρετή δεν είναι ούτε δύναμη της ψυχής ούτε πάθος αλλά έξη και μάλιστα τέτοιου είδους έξη, με την οποία οι άνθρωποι καθίστανται αγαθοί και εκτελούν με ευσυνειδησία τα έργα τους. Η αρετή στην ουσία της είναι το μέσο δύο ακροτήτων, από τις οποίες η μία είναι η υπερβολή και η άλλη η έλλειψη. Η αρετή ουσιαστικά είναι το μέτρο, η μεσότης. Για παράδειγμα, η γενναιοδωρία είναι αρετή ανάμεσα στην υπερβολή της ασωτίας και στην έλλειψη φιλαργυρίας. Η πραότητα είναι αρετή ανάμεσα στην υπερβολή της οργής και στην έλλειψη ψυχρότητας. Συμπερασματικά, αρετή είναι το μέσο μεταξύ δύο κακών, από τις οποίες η μία είναι υπερβολή και η άλλη έλλειψη.
Επειδή λοιπόν είναι τόσο δύσκολο, τόσο σπάνιο, αξιέπαινο και ωραίο να πετύχουμε παντού τη μεσότητα, ο Αριστοτέλης προτείνει να επιλέγει ο άνθρωπος το λιγότερο κακό από τις δύο ακρότητες. Να εξετάζει προσεκτικά και ειλικρινά σε ποια από τις δύο ακρότητες είναι περισσότερο επιρρεπής και να επιλέγει αποφασιστικά την αντίθετη. Να κάνει δηλαδή, ό,τι με τα στραβά ξύλα. Για να τα σιάξει, πρέπει να τα πιέσει προς την αντίθετη πλευρά. Αν για παράδειγμα είναι επιρρεπής στη θρασύτητα, θα πρέπει να αγωνιστεί να αποκτήσει το αντίθετο, τη δειλία. Έτσι σιγά σιγά θα αποκτήσει την επαινετή ανδρεία. Αποφεύγοντας λοιπόν άλλοτε την υπερβολή και άλλοτε την έλλειψη θα πετύχει ευκολότερα τη μεσότητα και το αγαθό. Παντως οι χριστιανοί πιστεύουμε ότι, παρότι η αρετή είναι δύσκολη υπόθεση, εντούτοις είναι κατορθωτή με το νεύμα του Θεού και την πνοή του Παναγίου Πνεύματος.
Η σχέση με τον Μεσσαλιανισμό
Ο Γρηγόριος Παλαμάς κατηγορήθηκε για μεσσαλιανισμό από τον Βαρλαάμ: Η αφετηρία της σύγχυσης της νοεράς προσευχής των ησυχαστών με εκείνης των μεσσαλιανών ήταν η πεποίθηση των ησυχαστών ότι στην κατάστασης της θεώσεως είχαν όραση του ακτίστου φωτός ως παροχή και δωρεά του Θεού, ενώ οι μεσσαλιανοί πίστευαν ότι ενώνονται με τον Θεό αμέσως, ανεξάρτητα από της Θεία Χάρη και τη μοναστική και μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Ο Βαρλαάμ το έκανε αυτό είτε διότι είχε σύγχυση και άγνοια της νηπτικής παράδοσης της Εκκλησίας, είτε έδρασε με κακοβουλία.
Η περί Θεού διδασκαλία του Γρηγορίου Παλαμά
Η διάκριση που κάνει ο Παλαμάς μεταξύ ουσίας και ενέργειας του Θεού κατανοούνται αντιστοίχως αναφορικά με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη αντίστοιχα. Τα σχετικά με την ουσία θυμίζουν την πλατωνική ιδέα του αγαθού και την ταύτισή της με τη θεότητα, ως κάτι ασύλληπτο από τον ανθρώπινο νου, αλλά και με οντολογική έννοια, ως η πρώτη εκείνη αιτία, από την οποία εξαρτάται κάθε τι. Η ενέργεια από την άλλη πλευρά κατανοείται με την οντολογική σημασία του όρου στην Αριστοτελική σκέψη σε σχέση με την κίνηση, και τον Θεό ως πρώτον κινούν ακίνητον.
Γνωσιολογία του Γρηγορίου Παλαμά
Ο Παλαμάς κάνει διάκριση μεταξύ επιστημονικής-φιλοσοφικής συλλογιστικής και θεολογικού στοχασμού. Η αριστοτελική-διαλεκτική απόδειξη δεν κινείται στο ίδιο μεθοδολογικό επίπεδο με τις αποδείξεις των θεολογικών κειμένων. Ως προς τη χρήση των όρων και των ονομάτων αυτά δεν είναι προσδιοριστικά και εξαντλητικά της ουσίας του, αλλά δηλώνουν τον τρόπο και το είδος των παραγωγικών εκδηλώσεών του που εκπέμπει ως ενέργεια έξω από το πεδίο της καθαυτό ύπαρξής του. Υπάρχουν στοιχεία του Θεού που αποτελούν αντικείμενο έρευνας, απόδειξης και γνώσης και στοιχεία που παραμένουν ανεξερεύνητα. Ως προς τον τρόπο έρευνας των θεολογικών ζητημάτων, ο Παλαμάς προκρίνει τον αποδεικτικό συλλογισμό και όχι τον αριστοτελικό διαλεκτικό. Αυτή η διάκριση ξεκινά από τη διάκριση των διαφορετικών οντολογικών επιπέδων που απαιτούν διαφορετική μεθοδολογία: έτσι ο αποδεικτικός συλλογισμός αφορά αντικειμενικά δεδομένα μονίμως ισχύοντα (ο Θεός συνεχώς υπάρχει και δεν αλλάζει) και ο διαλεκτικός αναφέρεται στα αισθητά μεταβλητά οντολογικά δεδομένα. Ο πρώτος γίνεται με καταφατικούς και αποφατικούς όρους.
Συγγράμματα Γρηγορίου Παλαμά
Τα έργα που μας άφησε διακρίνονται σε δογματικά, ασκητικά, λειτουργικά, ποιμαντικά, αγιολογικά, ηθικά και ομιλίες.
Συγγράμματα υπέρ των ησυχαζόντων
Ο Βαρλαάμ συντάσσει τρία βιβλία αντιησυχαστικού περιεχομένου, για τα οποία μόνο άκουσε ο Παλαμάς χωρίς όμως να τα έχει διαβάσει. Έτσι γράφει αντίστοιχο πόνημα στις αρχές του 1338. Στα τρία του βιβλία περιορίζει την αξία της θύραθεν σοφίας και διακρίνει τη σοφία σε θεία και ανθρώπινη. Μιλάει επίσης για τη συγκέντρωση του νου εντός του σώματος, ενώ τέλος ασχολείται με τον θείο φωτισμό και την τελείωση. Όταν πια το 1339 ο Παλαμάς πληροφορήθηκε με μεγαλύτερη ακρίβεια για τα σχετικά τρία βιβλία του Βαρλαάμ συνέταξε άλλα τρία βιβλία με πιο αναλυτική επεξεργασία των ζητημάτων. Όταν ο Βαρλαάμ κατηγόρησε τον Παλαμά για μεσσαλιανισμό ο Παλαμάς απάντησε με τρία νέα βιβλία. Επειδή εκδόθηκαν σε τρεις ομάδες από τρία βιβλία συνήθως ονομάζονται Τριάδες. Οι σύγχρονοί και οι μεταγενέστεροι του συγγραφέας τους, τα αντιμετώπισαν ως τα πιο σημαντικά από όλα του τα έργα, επειδή αποτελούσαν μια αξιόλογη συνοπτική έκθεση του περιεχομένου της ορθόδοξης μοναστικής πνευματικότητας.
Επιστολές προς τους πρώτους ηγέτες των αντιησυχαστών
Τοποθετούνται χρονικά στα πρώτα χρόνια της έριδας, είναι αναλυτικά:
Από το 1453 έως τον 19ο αιώνα
Από τα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας αποσιωπάται πλήρως από τα διάφορα επίσημα θεολογικά, αλλά και από τα εκλαϊκευτικά ή ποιμαντικά κείμενα των Ορθοδόξων. Οι Νικηφόρος Θεοτόκης, Ηλίας Μηνιάτης και Μελέτιος Πηγάς δεν τον αναφέρουν καθόλου στις ομιλίες τους για τη Β' Κυριακή των νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ημέρα λειτουργικής μνήμης του Παλαμά. Άγνοια πλήρης υπάρχει σχετικά με τη σκέψη του στην Ορθόδοξη Ρωσία, αλλά ελληνόφωνοι ορθόδοξοι συνιστούν εξαιρέσεις: Μαξιμος Γραικός, Γαβριήλ Σεβήρος, Μητροφάνης Κριτόπουλος, Νικόδημος Μεταξάς, Νεκτάριος Ιεροσολύμων, Γεράσιμος Βλάχος ο Κρης, Δοσίθεος Β΄ Ιεροσολύμων, Βικέντιος Δαμοδός, Ευγένιος Βούλγαρης, Αθανάσιος ο Πάριος, Άγιος Μακάριος Νοταράς και Νικόδημος ο Αγιορείτης. Οι Δοσίθεος Β΄ Ιεροσολύμων και Νικόδημος Μεταξάς αποπειρώνται να εκδώσουν τα Παλαμικά έργα, όπως και ο Νικόδημος ο Αγιορείτης. Η αναστολή οφείλεται στη δράση της λατινικής προπαγάνδας. Τελικά, έργα του Παλαμά θα συμπεριληφθούν στη Φιλοκαλία του αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου και προηγουμένως στην έκδοση αποσπασματικών έργων από τον Νικόδημο Μεταξά και τον Αθανάσιο Πάριο.
Στον 20ό αιώνα
Ενώ η αποδοχή της θεολογικής διδασκαλίας του Γρηγορίου Παλαμά φαίνεται σχεδόν καθολική στον ορθόδοξο κόσμο, υπάρχουν και ορισμένες μεμονωμένες περιπτώσεις «έντονης κριτικής ή κατάφωρης άγνοιας από ορισμένους ορθόδοξους θεολόγους και διανοητές», κατά τον θεολόγο Σταύρο Γιαγκάζογλου. Η ελλαδική ακαδημαϊκή ορθόδοξη θεολογία αντιμετωπίζει ποικιλοτρόπως τη σκέψη του Παλαμά. Κυμαίνεται από την άγνοια στην πλήρη κατάφαση του θεολογικού στοχασμού του. Ο Γρηγόριος Παπαμιχαήλ συγγράφει την πρώτη επιστημονική πραγματεία για την προσωπικότητα και τη σκέψη του Παλαμά. Τα εγχειρίδια δογματικής των Ζήκου Ρώση και Χρήστου Ανδρούτσου δεν κάνουν καμία μνεία στον Παλαμά και τη θεολογία του. Το 1922 δημοσιεύονται στον Νέο Ελληνομνήμονα δύο έργα του Παλαμά, ενώ το 1917 εκδίδεται το περιοδικό Γρηγόριος Παλαμάς από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Ο Πατρολόγος Δημήτριος Μπαλάνος χαρακτηρίζει τον ησυχασμό ως μια ανώφελη ή άσκοπη έριδα που ερχόταν σε σύγκρουση με την ημετέραν λογικήν. Ο Παναγιώτης Τρεμπέλας στη Δογματική του δεν έκανε καμία αναφορά στον Παλαμά, ενώ στη δύση του βίου του έγραψε μελέτη για τη σχέση του μυστικισμού με την αποφατική και καταφατική θεολογία. Το 1959 τιμάται στη Θεσσαλονίκη η εξακοσιοστή επέτειος από την κοίμηση του Παλαμά, ενώ ο εξωτερικός συνεργάτης της Ζωής Δημήτρης Κουτρουμπής θα είναι ο πρώτος που θα μιλήσει και θα γράψει για τον Παλαμά στην οργάνωση αυτή. Σημαντικό σταθμό στην πρόσληψη του Παλαμά ήταν η έκδοση όλων των έργων του, που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία και επιμέλεια του Παναγιώτη Χρήστου, πατρολόγου στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στις αρχές της δεκαετίας του 1960 (1962).
Για το βιβλικό θεολόγο Σάββα Αγουρίδη ο Παλαμισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια βυζαντινή νεοπλατωνική θεολογία, ενώ η διάκριση μεταξύ ουσίας και ενεργειών ήταν αποτέλεσμα την απόπειρας εκμηδένισης της σημασίας της κτιστής δημιουργίας έναντι της Αναγέννησης και του δυτικού ανθρωπισμού. Ο Παλαμάς για τον Αγουρίδη επεξεργάστηκε τη θεολογία των ακτίστων ενεργειών για να ξεφύγει από τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής του. Όσον αφορά τους νεοπαλαμιστές Ρώσους θεολόγους αλλά και τους Ελλαδίτες ομοδόξους τους, επιχειρούν κατά τον Αγουρίδη, μια ελιτίστικη κίνηση μοναστικών κύκλων ως ατομοκεντρική φυγή από την ιστορική πραγματικότητα.
Στη ρωσική θεολογική σκέψη
Τα έργα του Παλαμά αρχίζουν να γίνονται γνωστά στη Δύση στη διάρκεια του 20ού αιώνα, από τους Ρώσους θεολόγους της διασποράς, οι οποίοι μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση εγκαθίστανται στη Δύση και κυρίως στη Γαλλία. Κύριοι εκπρόσωποι αυτής της στροφής είναι Βλαδίμηρος Λόσσκυ και Ιωάννης Μάγεντορφ.
Από το 1453 έως τον 19ο αιώνα
Οι Ρωμαιοκαθολικοί μισσιονάριοι που δρουν στην Ανατολή ασκούν δριμεία κριτική σε βάρος του Παλαμά. Ο Ιησουίτης Φραγκίσκος Ριχάρδος εκδίδει σε ελληνική μετάφραση το έργο του Τα έργα της πίστεως της Ρωμαϊκής Εκκλησίας εις την διαφεύνδευσιν της ορθοδοξίας όπου κατηγορεί επί αιρέσει τον Παλαμά. Καλεί τους Ορθοδόξους να καύσουν ταΤριώδια μαζί με την ακολουθία του Παλαμά. Η Σκοτοδίνη του Γεράσιμου Βλάχου ήταν η απάντηση στην αντιπαλαμική αυτή πολεμική. Το 1635 ο D. Petau αποκαλεί τη διδασκαλία του Παλαμά  redicula dogmata, ενώ μαζί του συμφωνούν και οι λατινόφρονες και οι ουνίτες Ιωάννης Καρυόφυλλος, Πέτρος Αρκούδιος, Λέων Αλλάτιος. Παράλληλα οι Έλληνες σπουδαστές στο κολλέγιο του Αγίου Αθανασίου της Ρώμης πιέζονταν να αναθεματίζουν τους αντιλατίνους αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Φτάνοντας στον 19ο αιώνα, ο Ζακ Πολ Μιν ζήτησε συγγνώμη από τους αναγνώστες του επειδή συμπεριέλαβε μεταξύ των συγγραμμάτων λατινιζόντων και αντιησυχαστών και έργα του Παλαμά, αλλά αυτό το έκανε για λόγους ιστορικούς, όπως ισχυρίστηκε.
Στον 20ό αιώνα
Την τριακονταετία 1920-1950 ομάδα Ρωμαιοκαθολικών θεολόγων ερευνητών έχοντας επικεφαλής τον Martin Jugie άρχισε να εκδίδει έργα αντιησυχαστών και να ελέγχει τον Παλαμά για διάφορα ζητήματα όπως για πλατωνισμό, ότι ερμηνεύει ο ίδιος και οι μαθητές του σοφιστικά και υποκειμενικά της προηγούμενη πατερική παράδοση, καταστρατηγεί το δόγμα της απόλυτης απλότητας του Θεού με τις ανθρωπομορφικές του κατασκευές, πουθενά δεν ασχολείται με την Εκκλησία, καλλιεργεί έναν ψευδομυστικισμό, ενώ αποδεχόμενη η Ορθόδοξη Εκκλησία τις Παλαμικές διδασκαλίες (π.χ διάκριση ουσίας και ενεργειών, η ασκητική και ησυχαστική εμπειρία της θέας του ακτίστου φωτός) εισάγει καινοτομίες.
Δεν έλειψαν όμως και οι θετικές αναγνώσεις του Παλαμισμού, χωρίς να συγκροτούν ιδιαίτερο ρεύμα, στις οποίες υπερβαίνεται η παραδοσιακή νεοσαχαλιστική αντίληψη περί αιρετικής διδασκαλίας η οποία είναι άσχετη με την προηγούμενη θεολογική και ασκητική παράδοση των Ελλήνων πατέρων, ενώ λόγω της πατερικής κίνησης που η δυτική θεολογία γνώρισε ή της εμφάνισης της nouvelle theologie νέες αναγνώσεις επιχειρήθηκαν, όπως η συσχέτιση Θωμά Ακινάτη και Γρηγορίου Παλαμά. Επίσης αρχίζουν να απασχολούν τη δυτική θεολογική έρευνα όψεις της Παλαμικής θεολογίας, όπως η πνευματολογία του, η μαριολογία του, η ασκητική μυστική του, η περί θεώσεως και απολυτρώσεως διδασκαλία του. Τέλος το 1970 ιδρύθηκε στην Ιταλία το Ινστιτούτο Ορθόδοξων Θεολόγων Σπουδών Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς που εξέδωσε στα ιταλικά το corpus των Παλαμικών έργων.
Στην προτεσταντική θεολογία
Μέχρι τη δεκαετία του 1980 η προτεσταντική θεολογία δεν είχε ασχοληθεί συστηματικά με την Παλαμική θεολογία. Η Γερμανίδα προτεστάντισσα θεολόγος Dorothea Wendenburg υποστηρίζει πως ο Παλαμάς με τη διδασκαλία του για τον σωτηριολογικό ρόλο που έχουν οι υποστάσεις της Αγίας Τριάδος κατέστησε τις υποστάσεις της Αγίας Τριάδος χωρίς ιδιαίτερη σωτηριολογική σημασία για την ορθόδοξη θεολογική διδασκαλία. Η ίδια δέχεται ότι η διάκριση μεταξύ ουσίας και ενεργειών που κάνει ο Παλαμάς εντοπίζεται και στην προπαλαμαική θεολογία γι' αυτό και μεταξύ τους υπάρχει ενότητα.
Αποτίμηση της θεολογικής προσφοράς του
Ο Ρώσος θεολόγος και μοναχός της Ιεράς Μονής Αγίου Παντελεήμονος Αγίου Όρους Βασίλειος Krivocheine παρατηρεί χαρακτηριστικά ότι με τον Γρηγόριο Παλαμά, «[...] η παραδοσιακή ασκητική και μυστική διδασκαλία της ορθόδοξης Ανατολής βρήκε στα έργα του όχι μόνο την πλήρη και συστηματική έκφραση, αλλά και τη θεολογικοφιλοσοφική δικαίωσή της».
Ανίτα Σιμοντσίνι
H Ανίτα Σιμοντσίνι (14 Απριλίου 1999) είναι τραγουδίστρια από τον Άγιο Μαρίνο, η οποία εκπροσώπησε τη χώρα της στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2014 ως μέλος του γυναικείου συγκροτήματος The Peppermints με το τραγούδι Breaking My Heart. Εκπροσώπησε επίσης το Σαν Μαρίνο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2015 με τον Μικέλε Περνιόλα και το τραγούδι Chain of Lights.
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2014
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2014 ανακοινώθηκε ότι το συγκρότημα The Peppermints θα εκπροσωπούσε το Σαν Μαρίνο στον Παιδικό Διαγωνισμό της Eurovision στη Μάλτα με το τραγούδι Breaking My Heart. Το τραγούδι και το συγκρότημα παρουσιάστηκαν στο κοινό μέσω μιας συνέντευξης τύπου που έλαβε χώρα στο Σαν Μαρίνο στις 13 Οκτωβρίου 2014. Εμφανίστηκε τρίτο στον τελικό μετά τη Βουλγαρία και πριν την Κροατία. Κατέλαβε τη δέκατη πέμπτη θέση αφού έλαβε 21 πόντους.
Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2015
Στις 27 Νοεμβρίου 2014 ανακοινώθηκε ότι η Σιμοντσίνι μαζί με τον Μικέλε Περνιόλα θα εκπροσωπούσαν το Σαν Μαρίνο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2015 στη Βιέννη ως ντουέτο. Το τραγούδι τους Chain of Lights αποκαλύφθηκε στις 13 Μαρτίου 2015. Δεν πέρασαν στον τελικό του διαγωνισμού καθώς κατέλαβαν τη δέκατη έκτη θέση στον δεύτερο ημιτελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγουδίστριες από τον Άγιο Μαρίνο Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τον Άγιο Μαρίνο Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Πατριάρχης Πύρρος
Δεν σώζονται πολλές πληροφορίες για τη ζωή του, ωστόσο είναι γνωστό ότι πριν την εκλογή του σε Πατριάρχη ήταν ηγούμενος της Μονής της Θεοτόκου στη Χρυσούπολη. Εικάζεται, επίσης, ότι ήταν πρεσβύτερος στο ναό της Αγίας Σοφίας και έφερε το οφφίκιο του «άρχοντος των μοναστηρίων».
Η πρώτη Πατριαρχία (638-641)
Η χειροτονία του σε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως πραγματοποιήθηκε πιθανότατα στις 20 Δεκεμβρίου του 638. Όπως όμως και ο προκάτοχός του Σέργιος Α΄ (610-638) ο Πύρρος είχε αιρετικά φρονήματα, ίδια με αυτά του αυτοκράτορος Ηρακλείου (610-641). Κατά τον Βυζαντινό λόγιο του 12ου αιώνος Κωνσταντίνο Μανασσή ο Πύρρος ήταν «λοιμός ἀνήρ καί δυσεββής καί φάρμακος καί γόης».
Τον Δεκέμβριο του 638 ή τον Ιανουάριο του 639 συνεκάλεσε σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επικύρωσε την «Έκθεση» συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στην προώθηση του Μονοθελητισμού. Την κανονικότητα της συγκληθείσης αυτής συνόδου θα αμφισβητήσει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής στο διάλογό τους το 645 στην Καρχηδόνα, αφού κατ’ αυτόν η σύνοδος αυτή δεν πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τους νόμους και τους συνοδικούς θεσμούς. Ο Πύρρος, όμως, δεν αρκέστηκε μονάχα σε αυτήν την πράξη, αλλά εξέδωσε και Εγκύκλιο, στην οποία επικαλούνταν την συγκατάθεση του πάπα Ονωρίου για να επιτύχει την καθολική αποδοχή της «Έκθεσης». Η τόση σπουδή που επέδειξε ο Πύρρος για την επικύρωση και προώθηση της Εκθέσεως καταγράφεται στα Πρακτικά της Συνόδου του Λατερανού (649), όπου έχουν καταχωρηθεί αποσπάσματα της επικύρωσης.
Ο πάπας Ρώμης Ιωάννης Δ΄ (640-642) όντας αντίθετος με τη δοξασία του Μονοθελητισμού συνεκάλεσε σύνοδο στη Ρώμη, η οποία καταδίκασε την «Έκθεση», το Σέργιο, τον Πύρρο και τον Κύρο και διακήρυξε για το Χριστό δύο ενέργειες και δύο θελήματα. Με επιστολή του προς τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Γ΄ (641) ο πάπας Ιωάννης κατηγόρησε τον Πύρρο για την εγκύκλιο επιστολή του, εξήγησε τις παρεξηγημένες θέσεις του πάπα Ονωρίου, τις οποίες επικαλείτο ο Πύρρος, και ζήτησε από τον Αυτοκράτορα την απομάκρυνση της «Εκθέσεως».
Η θητεία του Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου όμως υπήρξε σύντομη, αφού εκοιμήθη στις 24 Μαΐου του 641, χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να παρέμβει είτε υπέρ της μίας είτε υπέρ της άλλης κατεύθυνσης. Στην επιστολή έτσι του πάπα Ιωάννου απάντησε ο Πύρρος, όπου για άλλη μια φορά υπερασπίστηκε το Μονοενεργητισμό-Μονοθελητισμό.
Η πρώτη πατριαρχία του Πύρρου διήρκησε συνολικά 2 έτη, 9 μήνες και 9 ημέρες.
Η εξορία (641-653)
Το έτος 645 ο Πατριάρχης Πύρρος θα βρεθεί εξόριστος στην Αίγυπτο, όπου θα συναντήσει τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή με τον οποίο τον Ιούλιο του ιδίου έτους θα έχουν έναν καθοριστικής σημασίας διάλογο. Η συζήτηση αυτή είναι ένας θεολογικός απολογισμός που παρουσιάζει την Ορθόδοξη περί δύο θελήσεων και δύο ενεργειών διδασκαλία της Εκκλησίας και τις βασικότερες θέσεις των υποστηρικτών του Μονοενεργητισμού-Μονοθελητισμού.
Από επιστολή του κρατικού αξιωματούχου Πέτρου προς τον Άγιο Μάξιμο πληροφορούμαστε ότι ο Πύρρος εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί τον τίτλο «Παναγιώτατος» ακόμη και μετά την εκθρόνισή του. Στην απάντησή του ο Άγιος Μάξιμος λέγει ότι ο Πύρρος θα πρέπει να καθαιρεθεί ως αιρετικός. Το πολύ σημαντικό όμως στοιχείο αυτής της επιστολής είναι ο υπαινιγμός του Αγίου Μαξίμου ότι ο Πύρρος είχε αποφασίσει να συμφιλιωθεί με την αλήθεια. Η συζήτηση του Πύρρου με τον Άγιο Μάξιμο θα αποτελέσει ευκαιρία να επιστρέψει από την πλάνη στην αλήθεια, αν και όπως θα φανεί στη συνέχεια οι λόγοι της μεταστροφής του Πύρρου ήταν πιθανότατα πολιτικοί. Ενδεχομένως για να πάρει με το μέρος του τον έξαρχο Γρηγόριο, ο οποίος ήταν υπέρμαχος των δύο ενεργειών. Πίστευε ότι συντασσόμενος με τις δύο ενέργειες θα κατάφερνε να επανέλθει στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως.
Ο Πύρρος, έχοντας πεισθεί από τον Άγιο Μάξιμο, θα μεταβεί το 647 στη Ρώμη, όπου παρέδωσε ομολογία πίστεως στον πάπα «κατακρίνας μέν τά τῆς ἀσεβοῦς Ἐκθέσεως δόγματα, ἑνώσας δέ ἑαυτόν διά τῆς ὀρθοδόξου ὁμολογίας τῇ ἁγίᾳ καί ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ» Ο Πύρρος έμεινε πιθανότατα στη Ρώμη ένα έτος και ακολούθως για άγνωστους λόγους μετέβη στην Κωνσταντινούπολη. Στο μεταξύ το έτος 646  στην Αφρική εκδηλώθηκε από τον πατρίκιο Γρηγόριο επαναστατικό κίνημα, με σκοπό να αλλάξει η πολιτική κατάσταση. Το κίνημα αυτό απέτυχε το σκοπό του και ο Πύρρος κατενόησε ότι πλέον δε μπορεί να ελπίζει σε τίποτα. Ακόμα και η ομολογία πίστεως που είχε κάνει ενώπιον του πάπα δεν του προσέφερε τίποτα και δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει τα φιλόδοξα σχέδιά του για επάνοδο στον πατριαρχικό θρόνο. Μετέβη έτσι στη Ραβέννα, όπου αποκήρυξε την ομολογία πίστεως και συντάχθηκε και πάλι με το Μονοθελητισμό.
Ο πάπας Θεόδωρος (642-649) θα καταδικάσει τον Πύρρο για την εκ νέου μεταστροφή του στο Μονοθελητισμό  και το ίδιο θα πράξει αργότερα και η σύνοδος του Λατερανού. Η διπλή καταδίκη του Πύρρου, όμως, δε θα σταθεί εμπόδιο για την επάνοδό του στο θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως.
Η δεύτερη Πατριαρχία και ο θάνατος (654)
Η δεύτερη περίοδος της πατριαρχίας του Πύρρου στο θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως θα επισυμβεί μετά το θάνατο του Παύλου (653). Το θρόνο θα διεκδικήσει ο πάνω από δώδεκα χρόνια εξόριστος Πύρρος. Η άνοδός του όμως στο θρόνο θα σηματοδοτήσει αντιδράσεις από διάφορους εκκλησιαστικούς κύκλους, και αυτό, λόγω της γραπτής Ομολογίας που είχε υπογράψει.
Προκειμένου ο Πύρρος να αντικρούσει τους αντιδρώντες στη δεύτερη άνοδό του στο θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, ισχυρίστηκε ότι το Μονοθελητισμό αναγκάσθηκε να τον αποκηρύξει με Ομολογία πίστεως, λόγω πείνας και άλλων δυσχερειών που αντιμετώπισε κατά την διάρκεια της εξορίας του. Απέκρυψε έτσι από τους αντιπάλους του την πίστη του, στην οποία ήταν αμετακίνητος, περί μίας ενεργείας και ενός θελήματος για το Χριστό. Παρά τις αντιδράσεις, ακόμα και από τον ίδιο τον αυτοκράτορα, ο Πύρρος θα ενθρονιστεί τελικώς για δεύτερη φορά στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως στις 8 ή στις 9 Ιανουαρίου του έτους 654.
Κατά την δεύτερη παραμονή του Πύρρου στο θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως μας είναι γνωστό ότι προσπάθησε να δώσει μεγαλύτερο κύρος, δύναμη και υπόσταση στον Τύπο, ενέργειες οι οποίες φανερώνουν την προσήλωσή του στον αυτοκράτορα Κώνστα Β΄.
Απεβίωσε την 1η Ιουνίου του έτους 654, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία εόρταζε την Πεντηκοστή.
Η δεύτερη πατριαρχία του Πύρρου στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως διήρκησε 4 μήνες και 23 ημέρες.
Όσον αφορά το συγγραφικό έργο του Πύρρου δεν έχουμε καμία πληροφορία καθότι έχει απολεσθεί.
Η Στ’ Οικουμενική Σύνοδος, τέλος, καταδίκασε τον Πύρρο ως υπέρμαχο του Μονοενεργητισμού-Μονοθελητισμού, διαγράφοντάς τον από τα δίπτυχα της Εκκλησίας.
Πηγές
Πυρρος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Πάπας Ιωάννης Παύλος Α΄
Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Α΄ (Papa Giovanni Paolo I), γεννημένος ως Αλμπίνο Λουτσιάνι (Albino Luciani, 17 Οκτωβρίου 1912 - 28 Σεπτεμβρίου 1978) υπηρέτησε ως Πάπας από τις 26 Αυγούστου του 1978 έως τον ξαφνικό θάνατό του 33 ημέρες αργότερα. Είχε διατελέσει Καρδινάλιος και Πατριάρχης Βενετίας (1969-1978).
Αποτελεί τον πρώτο Πάπα που προέρχεται από την εργατική τάξη. Στην Ιταλία, ενθυμείται με τον χαρακτηρισμό ο χαμογελαστός Πάπας (Il Papa del Sorriso) ή Το χαμόγελο του Θεού (Il Sorriso di Dio).
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Κανάλε ντ' Αγκόρντο, κοντά στο Μπελούνο της βόρειας Ιταλίας. Προερχόταν από μια φτωχή οικογένεια της εργατικής τάξης, σοσιαλιστικών αντιλήψεων. Ήταν το πρώτο από τα τρία παιδιά του Giovanni Luciani, που εργαζόταν ως κτίστης, και της Bortola Tancon. Μετά από σπουδές σε εκκλησιαστικά σεμινάρια της περιοχής χειροτονήθηκε ιερέας το 1935 διακονώντας στην πατρίδα του το Κανάλε ντ' Αγκόρντο (τότε Φόρνο ντι Κανάλε). Το 1937 έγινε καθηγητής και υποδιευθυντής του εκκλησιαστικού σεμιναρίου του Μπελούνο και δίδαξε δογματική, ιερή τέχνη, ηθική θεολογία και κανονικό δίκαιο.
Το 1941 ξεκίνησε το διδακτορικό του και το 1947 αναγορεύθηκε διδάκτορας του Γρηγοριανού Πανεπιστημίου Ρώμης. Το 1949, δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο Catechetica in briciole (Κατήχηση σε ψήγματα). Αυτό το βιβλίο, το πρώτο του, αφορούσε τη διδασκαλία των αληθειών της πίστης με έναν απλό τρόπο, άμεσα και κατανοητό σε όλους τους ανθρώπους. Το 1954 ορίσθηκε γενικός βικάριος της επισκοπής Μπελούνο.
Επίσκοπος - Καρδινάλιος
Το 1958 χειροτονήθηκε επίσκοπος της πόλης Βιττόριο Βένετο. Στις 15 Δεκεμβρίου 1969 εξελέγη Πατριάρχης Βενετίας. Το 1973 ανακηρύχθηκε Καρδινάλιος. Παράλληλα διετέλεσε αντιπρόεδρος της επισκοπικής συνόδου Ιταλίας.
Πάπας
Τον Αύγουστο του 1978, μετά το θάνατο του Πάπα Παύλου ΣΤ', εξελέγη διάδοχός του από το κολλέγιο των Καρδιναλίων. Στις 26 Αυγούστου ανακοινώθηκε η εκλογή του και στις 3 Σεπτεμβρίου ενθρονίστηκε επισήμως. Ήταν ο πρώτος που επέλεξε διπλό όνομα, προκειμένου να τιμήσει τους δύο προκατόχους του.
Ο Πάπας αρνήθηκε την καθιερωμένη έως τότε τελετή στέψης με την παπική τιάρα και επέλεξε μια απλή τελετή κατά την οποία έλαβε το παπικό pallium ως σύμβολο της θέσης του ως Επίσκοπος της Ρώμης.
Κατά τη διάρκεια των ημερών που ακολούθησαν την εκλογή, οι καρδινάλιοι ήταν γενικά χαρούμενοι και μερικοί από αυτούς δήλωσαν πως είχαν εκλέξει τον «υποψήφιο του Θεού». Ο Αργεντινός Καρδινάλιος Eduardo Francisco Pironio δήλωσε: "Ήμασταν μάρτυρες ενός ηθικού θαύματος". Η μητέρα Τερέζα, σχολιάζοντας τον νέο παπά είπε πως "ήταν το μεγαλύτερο δώρο του Θεού, μια δέσμη ηλίου της αγάπης του Θεού που λάμπει στο σκοτάδι του κόσμου".
Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Α΄, είχε θέσει έξι σχέδια:
Πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, διατελώντας Πάπας για 33 ημέρες. Πρόκειται για ένα από τα συντομότερα ποντιφικάτα στην ιστορία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Ετάφη στην κρύπτη της βασιλικής του Αγίου Πέτρου.
Θεωρίες για τον θάνατό του
Το συντομότατο ποντιφικάτο του, ο αιφνίδιος θάνατος και η έλλειψη νεκροψίας δημιούργησε μια έντονη φημολογία γύρω από τα πραγματικά αίτια του θανάτου του. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι πέθανε ενώ σχεδίαζε μεταρρύθμιση στη διοίκηση της Banca Vaticana, γεγονός που μπορεί να έθιγε τα συμφέροντα πολλών. Άλλοι πάλι ότι λόγω των ριζοσπαστικών αντιλήψεών του ήταν ανεπιθύμητος από πολλούς, εν μέσω μάλιστα του Ψυχρού Πολέμου. Τη φημολογία μάλιστα αυτή εκμεταλλεύτηκε ο σκηνοθέτης Φράνσις Φορντ Κόπολα στο τρίτο μέρος της τριλογίας του «Ο Νονός»..
Ηθική θεολογία
Η ηθική θεολογία του Ιωάννη Παύλου Α΄ είχε υπάρξει αντικείμενο συζήτησης, λόγω των απόψεών του σχετικά με μία σειρά από θέματα και ιδίως τις αμβλώσεις. Υπάρχει μάλιστα διαφωνία για το αν ο Ιωάννης Παύλος Α΄ ήταν φιλελεύθερος, συντηρητικός ή μετριοπαθής σε θέματα εκκλησιαστικής διδασκαλίας και εξαιτίας αυτού είναι δύσκολο να εκτιμηθούν οι απόψεις του.
Αντισύλληψη
Ο Λουτσιάνι είχε ανάμικτα συναισθήματα σχετικά με την παραδοσιακή στάση για την αντισύλληψη. Το 1968, ως Επίσκοπος του Βιττόριο Βένετο, υπέβαλε έκθεση στον Πατριάρχη της Βενετίας, Τζοβάνι Ουρμπάνι, υποστηρίζοντας ότι το χάπι αντισύλληψης θα πρέπει να επιτρέπεται. Η έκθεση είχε την έγκριση και άλλων επισκόπων του Βένετο και αργότερα υποβλήθηκε στον Πάπα Παύλο ΣΤ΄. Όταν εκδόθηκε το Humanae vitae («Ανθρώπινη Ζωή») από τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄, στις 25 Ιουλίου 1968, ο Λουτσιάνι υπερασπίστηκε αυτή την εγκύκλιο. Φαίνεται όμως να διέψευσε αυτή την υπεράσπιση σε επιστολή που έγραψε τέσσερις ημέρες μετά την έκδοση της εγκυκλίου. Τον Μάιο του 1978, ο Καρδινάλιος Λουτσιάνι προσκλήθηκε να μιλήσει σε ένα συνέδριο στο Μιλάνο για την 10η επέτειο από την έκδοση της εγκυκλίου. Ωστόσο, αρνήθηκε να μιλήσει στην εκδήλωση, καθώς και να παρευρεθεί.
Σύμφωνα με τους συγγραφείς Ρέιμοντ και Λορέτα Σίμπεκ, που έγραψαν τη βιογραφία του, ο Λουτσιάνι την περίοδο που υπηρετούσε ως Πατριάρχης της Βενετίας «ήταν αδιάλλακτος στην υποστήριξή του στη διδασκαλία της Εκκλησίας και αυστηρός με εκείνους, οι οποίοι μέσω της πνευματικής υπερηφάνειας και της ανυπακοής, δεν έδιναν προσοχή στην απαγόρευση της αντισύλληψης από την Εκκλησία, αν και ενώ δεν συγχωρούσε την αμαρτία, ήταν υπομονετικός με εκείνους που προσπάθησαν ειλικρινά και απέτυχαν να ζήσουν με τη διδασκαλία της Εκκλησίας».
Αμβλώσεις
Σε επιστολή του προς τον Κάρλο Γκολντόνι, που δημοσιεύθηκε στο βιβλίο «Illustrissimi», ο Λουτσιάνι εναντιώνεται με τη μέθοδο της άμβλωσης και υποστήριζε ότι αυτή παραβίαζε τον νόμο του Θεού και αντιβαίνει στα βαθύτερα ιδανικά των γυναικών, καθώς και ότι τις διαταράσσει βαθιά.
Τεχνητή γονιμοποίηση
Σε μια συνέντευξη, πριν από το θάνατο του Πάπα Παύλου ΣΤ΄, το 1978, ζητήθηκε η άποψή του για τη γέννηση του πρώτου μωρού μέσα από δοκιμαστικό σωλήνα, της Λουίζ Μπράουν. Ο Λουτσιάνι εξέφρασε τις ανησυχίες του σχετικά με την πιθανότητα η τεχνητή γονιμοποίηση να οδηγήσει τις γυναίκες να θεωρηθούν ως «βρεφικά εργοστάσια», ωστόσο αρνήθηκε να καταδικάσει τους γονείς της Λουίζ.
Όπως δήλωσε ο ίδιος, ''«από κάθε πλευρά, ο τύπος στέλνει τα συγχαρητήριά του στο αγγλικό ζευγάρι και τις καλύτερες ευχές στο κοριτσάκι τους. Σε μίμηση του Θεού, που επιθυμεί και αγαπά την ανθρώπινη ζωή, προσφέρω και εγώ τις καλύτερες ευχές μου στο κοριτσάκι. Όσο για τους γονείς της, δεν έχω κανένα δικαίωμα να τους καταδικάσω. Υποκειμενικά, αν έχουν ενεργήσει με τη σωστή πρόθεση και με καλή πίστη, μπορούν ακόμη και να αποκτήσουν μεγάλη αξία ενώπιον του Θεού για αυτό που έχουν αποφασίσει και ζήτησαν από τους γιατρούς να φέρουν εις πέρας»''. Ο Λουτσιάνι πρόσθεσε ότι ''«κάνοντας ωστόσο την πράξη και την καλή πίστη, προκύπτει το ηθικό ερώτημα σχετικά με το αν η εξωμήτρια γονιμοποίηση είναι νόμιμη. ... Δεν βρίσκω κανέναν βάσιμο λόγο για παρέκκλιση από αυτόν τον κανόνα, εννοώντας νόμιμο τον διαχωρισμό της μετάδοσης ζωής από την πράξη του γάμου»''.
Διαζύγιο
Το 1969, ο Λουτσιάνι χαρακτήρισε τις εξωγαμικές σχέσεις ως μικρότερο κακό μπροστά στα διαζύγια. Είπε ότι τέτοιες ενώσεις δεν πρέπει να είναι ίσης σημασίας με το γάμο, αλλά πρόσθεσε ότι ''«υπάρχουν αναμφισβήτητα παθολογικές οικογενειακές καταστάσεις, που αποτελούν επώδυνες περιπτώσεις. Για να διορθωθούν αυτές, ορισμένοι προτείνουν το διαζύγιο, το οποίο αντίθετα θα τις επιδεινώσει. Όμως, μια θεραπεία εκτός από το διαζύγιο δεν μπορεί να βρεθεί πραγματικά; Μόλις η νόμιμη οικογένεια προστατευθεί και γίνει τόπος τιμής, δεν θα μπορείτε να αναγνωρίσετε με όλες τις κατάλληλες προφυλάξεις κάποια αστική επίπτωση στις πραγματικές ενώσεις (στους γάμους)»''.
Ομοφυλοφιλία
Σε μια συνέντευξη του 1974, όταν ήταν Πατριάρχης της Βενετίας, ο Λουτσιάνι υποστήριξε την παραδοσιακή γραμμή της Εκκλησίας σχετικά με την σεξουαλικότητα των ατόμων: «Μια σεξουαλικότητα που αξίζει στον άνθρωπο πρέπει να αποτελεί μέρος της αγάπης για ένα άτομο διαφορετικού φύλου, με τις πρόσθετες δεσμεύσεις της πίστης και της αδιαλυτότητας».
Χειροτονία γυναικών
Σε μια ομιλία του, το 1975, σε μια ομάδα καλογριών, εξέφρασε τις απόψεις του σχετικά με τη χειροτονία των γυναικών στην ιεροσύνη:
"Θα ρωτήσετε: σχετικά με την ίδια την ιεροσύνη; Μπορώ να σας απαντήσω: Ο Χριστός απένειμε την ποιμαντική διακονία μόνο στους άντρες, στους αποστόλους του. Μήπως εννοούσε ότι αυτό ισχύει μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα, σχεδόν σαν να επέτρεπε την προκατάληψη σχετικά με την κατωτερότητα των γυναικών που επικρατούσε στην εποχή του; Ή σκόπευε να ισχύει πάντα; Ας είναι ξεκάθαρο: Ο Χριστός δεν δέχτηκε ποτέ την προκατάληψη για την κατωτερότητα των γυναικών: είναι πάντα αξιοθαύμαστες μορφές στα Ευαγγέλια, περισσότερο από τους ίδιους τους Αποστόλους. Η ιεροσύνη, ωστόσο, είναι μια υπηρεσία που παρέχεται μέσω πνευματικών δυνάμεων και όχι μιας μορφής ανωτερότητας. Μέσα από το θέλημα του Χριστού, οι γυναίκες - κατά την κρίση μου - εκτελούν μια διαφορετική, συμπληρωματική και πολύτιμη υπηρεσία στην εκκλησία, αλλά δεν είναι εν "δυνάμει ιερείς" ... Αυτό δεν κάνει κακό στις γυναίκες."
Ίδρυμα και Μουσείο
Στην πατρίδα του, το Κανάλε ντ' Αγκόρντο της Ιταλίας, ιδρύθηκε και λειτουργεί το Μουσείο Αλμπίνο Λουτσιάνι (Museo Albino Luciani) και το Ίδρυμα Πάπα Λουτσιάνι (Fondazione Papa Luciani).
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι Κατηγορία:Πάπες άγιοι της Καθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Βενετία
Φραγκίσκη του Αλανσόν
Η Φραγκίσκη του Αλανσόν (Françoise d' Alençon, 1490 - 14 Σεπτεμβρίου 1550) γεννήθηκε ως κόρη του δούκα του Αλανσόν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Βαντόμ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ρενέ δούκα του Αλανσόν και της Μαργαρίτας από τον Οίκο της Λωρραίνης, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Βωντεμόν. Μεγαλύτερος αδελφός της ήταν ο Κάρολος Δ΄ δούκας του Αλανσόν.
Η αδελφή και διάδοχος του Καρόλου Δ΄ αποκλείστηκε από την κληρονομιά της από τη νύφη της,τη Μαργαρίτα του Ανγκουλέμ, αδελφή του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας. Ο γιος της Αντώνιος, όμως, προχώρησε και νυμφεύτηκε την Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας, γεννημένη από τον δεύτερο γάμο της Μαργαρίτας με τον Ερρίκο Β΄ της Ναβάρρας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1505 τον Φραγκίσκο Β΄ του Λονγκεβίλ και είχε τέκνο:
Στις 18 Μαΐου 1513, η Φραγκίσκη παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Κάρολο των Βουρβόνων δούκα του Βαντόμ. Έκαναν 13 παιδιά:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Δούκισσες του Βαντόμ Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Πετρούσσα Δράμας
Η Πετρούσα ή Πετρούσσα (παλαιότερη ονομασία, μέχρι το 1927: Πλεύνα ή Πλέβνα ) είναι χωριό του δήμου Προσοτσάνης, της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας. Βρίσκεται σε απόσταση 14 χλμ. βορειοδυτικά της Δράμας, στις νότιες παρυφές του Φαλακρού, στην κατάληξη του ομώνυμου φαραγγιού (Φαράγγι της Πετρούσας).
Ιστορία
Στην ευρύτερη περιοχή της Πετρούσας έχουν βρεθεί Νεολιθικές εγκαταστάσεις, καθώς και Μακεδονικοί τάφοι, γεγονός που μαρτυρεί την κατοίκησή της από την αρχαιότητα. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, στο χωριό κατοικούσαν αποκλειστικά χριστιανοί. Μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, στον ντόπιο πληθυσμό της Πετρούσας, προστέθηκαν πρόσφυγες που συνέρρευσαν από την Χαλκιδική και την Ήπειρο, προκειμένου να αποφύγουν τις διώξεις. Τη δεκαετία του 1840 κτίστηκε ο ναός της Παναγίας, με πλήθος Ρωμαϊκών και Βυζαντινών γλυπτών, που χρησιμοποιήθηκαν ως δομικά υλικά. Υπάρχουν πληροφορίες για λειτουργία Ελληνικού σχολείου ήδη από το 1876, ενώ το 1880 ιδρύθηκε αλληλοδιδακτική σχολή.
Με τη δημιουργία της Βουλγαρικής Εξαρχίας πολλοί κάτοικοι έγιναν Εξαρχικοί και μια μακρά περίοδος εθνικών ανταγωνισμών ξεκίνησε, που κατέληξε στην ένοπλη φάση του, στο Μακεδονικό αγώνα. Πολλοί Πλευνιώτες έλαβαν τότε μέρος στο πλευρό της Ελλάδας, όπως οι Μακεδονομάχοι Άγγελος Βαλαβάνης, Πέτρος Βαλαβάνης, Δημήτριος Βολακλής, Άγγελος Γιαννίκης, Μιλτιάδης Καλαϊτζής, Θεόδωρος Κότιος, Γεώργιος Μαρινίδης και Αθανάσιος Τερνεκτσής. Η Πλεύνα περιήλθε στην Ελλάδα κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο και με τη Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919. Κατά την προαιρετική ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας, 27 οικογένειες ρευστοποίησαν τις περιουσίες τους και κατέφυγαν στη Βουλγαρία. Το1922, στους ντόπιους κατοίκους, προστέθηκαν 17 οικογένειες (65 άτομα), πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.
Μουσικοχορευτική παράδοση
Στη μουσική παράδοση της Πετρούσσας κυριαρχεί η ζυγιά λύρας-νταχαρέ. Στην ίδια ζυγιά μπορεί να συμμετέχουν περισσότερες από μία λύρες ή/και περισσότεροι από έναν νταχαρέδες.
Το ρεπερτόριο περιλαμβάνει τοπικούς σκοπούς και τραγούδια: μικρογραφία|κέντρο|Τέσκα μικρογραφία|κέντρο|Σου' πα μάνα μ' πάντρεψέ με
της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας και της υπόλοιπης Ελλάδας: μικρογραφία|κέντρο|Πουσνίτσα μικρογραφία|κέντρο|Στον Άδη θα κατέβω μικρογραφία|κέντρο|Στης μαντζουράνας τον ανθό-1462
αλλά και ευρωπαϊκά: μικρογραφία|κέντρο|Βαλς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Προσοτσάνης
Αρτίκ
Το Αρτίκ (αρμενικά: Արթիկ) είναι πόλη και αστική δημοτική κοινότητα στην επαρχία Σιράκ της Αρμενίας. Από την απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 19.534 κατοίκων. Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, ο πληθυσμός του Αρτίκ είναι περίπου 18.800 κάτοικοι.
Το Αρτίκ είναι διάσημο για τους πωρόλιθούς του, κυρίως τους ροζ και κοκκινωπούς πωρόλιθους. Είναι το κύριο κέντρο παραγωγής πωρόλιθων και τραβερτίνης στην Αρμενία.
Ετυμολογία
Σύμφωνα με μια επιγραφή του 11ου αιώνα που βρέθηκε στο μοναστήρι Λμπαταβάνκ του Αρτίκ, η πόλη ήταν γνωστή ως Χαρτκ (Յարդք) κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Αργότερα ήταν γνωστή ως Αρντίκ (Արդիկ), Αρντίκχ (Արդիք) και Αρτίκ (Արթիկ). Σύμφωνα με τους ντόπιους, το όνομα αποτελείται από 2 μέρη: το Αρ που προέρχεται από το Όρος Αραγκάτς, και το τικ που σημαίνει στηρίζοντας στα αρμενικά. Έτσι, το όνομα Αρτίκ πιθανότατα σημαίνει στηρίζοντας στο Αραγκάτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Βαγγέλης Κουσουλάκης
Ο Βαγγέλης Κουσουλάκης (γένν. 16 Απριλίου 1954, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας διεθνής παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο χώρο του κέντρου. Κατατάσσεται μεταξύ των κορυφαίων σε αριθμό συμμετοχών στην Α΄ Εθνική κατηγορία, έχοντας συμπληρώσει 412 για τους Ηρακλή Θεσσαλονίκης, Ολυμπιακό Πειραιώς και Απόλλωνα Θεσσαλονίκης κατά τη 17ετή πορεία του στην ανώτατη βαθμίδα του ελληνικού πρωταθλήματος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο πατέρας του Νίκος Κουσουλάκης, περισσότερο γνωστός ως Τσαγανιάς, υπήρξε αμυντικός επίσης του Ηρακλή και μία φορά του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος των Ανδρών (στην τελευταία προπολεμική αναμέτρηση και ευρύτερη ήττα της ιστορία του). Ακόμα, επί τουλάχιστον 12 χρόνια το κέντρο άμυνας του ΓΑΣ Βέροια κάλυψε ο μεγαλύτερος αδελφός του Βαγγέλη, ο Σωκράτης (162 συναντήσεις και 3 γκολ σε 6 αγωνιστικές περιόδους του συλλόγου στην υψηλότερη κατηγορία το διάστημα 1966-1978).
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το άθλημα από τοπικό σωματείο της συμπρωτεύουσας ή τα τμήματα υποδομών του Ηρακλή, στην α΄ ομάδα του οποίου προωθήθηκε σε ηλικία 17 ετών το 1971, για να παραμείνει μέχρι το 1979 και να αγωνιστεί σε ακριβώς 200 παιχνίδια πρωταθλήματος σημειώνοντας 7 τέρματα. Κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας του 1976, χριζόμενος σκόρερ τόσο στο 72' (έδωσε το προβάδισμα 2-1) όσο και τη διαδικασία των πέναλτι του τελικού με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, μελλοντικό του σύλλογο.
Αποτέλεσε για αυτόν τη μόνη προσθήκη γνωστού Έλληνα παίκτη το καλοκαίρι του 1979, με την καθιέρωση δηλαδή του επαγγελματισμού στο ποδόσφαιρο της χώρας και κάνοντας χρήση του δικαιώματος ελεύθερης μεταγραφής κατόπιν συμπλήρωσης –της τότε απαιτούμενης– 8ετίας με τον Γηραιό. Σε 7 χρονιές για τους Πειραιώτες, προσέθεσε στο ενεργητικό του 169 εμφανίσεις και 24 γκολ Α΄ Εθνικής, ενώ η παρουσία του συνοδεύτηκε με την κατάκτηση τεσσάρων διαδοχικών πρωταθλημάτων μεταξύ 1980 και 1983. Στέφθηκε μία ακόμη φορά κυπελλούχος το 1981, όπου διαμορφώνοντας στις καθυστερήσεις το 3-1 επί του ΠΑΟΚ, έγινε ο δεύτερος που σκόραρε με δύο διαφορετικές ομάδες σε τελικούς του θεσμού και ο πρώτος από το 1947 (μετά τον Αλέκο Χατζησταυρίδη).
Το 1986 επέστρεψε στη γενέτειρά του για λογαριασμό του Απόλλωνα και αγωνιζόμενος 43 φορές σε δύο περιόδους, ολοκλήρωσε τη διαδρομή του στην κορυφαία ποδοσφαιρική κατηγορία –ίσως και γενικότερα–. Παρότι βασικός του ρόλος υπήρξε να καλύπτει εκτεταμένους χώρους της μεσαίας γραμμής, ο Κουσουλάκης μνημονεύεται από το φίλαθλο κοινό και την αθλητική βιβλιογραφία για τα αποφασιστικά του τέρματα σε σημαντικές αναμετρήσεις, ιδιαίτερα των Ερυθρόλευκων. Εκτός των προαναφερόμενων, πέτυχε στις:
Διέθετε ικανότητα στην εκτέλεση πέναλτι (εύστοχα τα 7 από τα 8 που ανέλαβε σε όλες τις διοργανώσεις για τον Ολυμπιακό), όσο και κτυπημάτων φάουλ (3 στα 7 του γκολ πρωταθλήματος και κυπέλλου την περίοδο 1983-84). Το παραπάνω τέρμα του 1980 με τον Παναθηναϊκό (δεξί σκαστό σουτ «κουντεπιέ» ακριβώς έξω από το ημικύκλιο της μεγάλης περιοχής που κατέληξε στην αριστερή γωνία του τερματοφύλακα Βασίλη Κωνσταντίνου), πρόκειται για ένα από τα πλέον γνωστά και ιδωμένα όλων των εποχών του ελληνικού ποδοσφαίρου, καθώς επί χρόνια αργότερα ήταν συχνή η τηλεοπτική του παρακολούθηση μέσω δύο διαφορετικών τρόπων. Είχε περιληφθεί στο θέμα τίτλων της ενημερωτικής εκπομπής Αθλητική Κυριακή και σε διαφήμιση καταναλωτικού προϊόντος.
Στην Εθνική Ελλάδας
Πραγματοποίησε 15 εμφανίσεις με την ομάδα Ανδρών και πρώτη στις 26 Οκτωβρίου 1977. Τότε, για τη φιλική συνάντηση Βουλγαρία-Ελλάδα 0-0 της Σόφιας ο Θεσσαλονικιός ομοσπονδιακός τεχνικός Αλκέτας Παναγούλιας τον δοκίμασε στην τριάδα των μέσων με τους Γιάννη Δαμανάκη και Γιώργο Σεμερτζίδη, καθένα από μία ομάδα της συμπρωτεύουσας και χωρίς προηγούμενη διεθνή συμμετοχή. Ο ίδιος τον χρησιμοποίησε τρεις φορές τα επόμενα χρόνια (ως παίκτη του Ηρακλή) και σε δύο αγώνες προετοιμασίας για την τελική φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 1980 (όντας μέλος του Ολυμπιακού πλέον), χωρίς όμως να τον επιλέξει τελικά στην 22μελή αποστολή. Τον Οκτώβριο του 1983 έλαβε χώρα ο τελευταίος του αγώνας με την Εθνική, ενώ 8 μήνες νωρίτερα είχε πετύχει το μοναδικό του γκολ κατά τη φιλική ήττα 1-3 από τη Ρουμανία στη Λάρισα, ισοφαρίζοντας (16') με σουτ έπειτα από ατομική ενέργεια.
Τίτλοι
Με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Με τον Ολυμπιακό Πειραιώς
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς
Ninja Dragon
Ninja Dragon (Καντονέζικα: 上海風雲 Γυρίσματα: soeng6 hoi2 fung1 wan4) είναι μια κινηματογραφική ταινία δράσης του κινεζικού κινήματος των πολεμικών τεχνών του Χονγκ Κονγκ το 1986 σε σκηνοθεσία Godfrey Ho. Παράγεται από τους Joseph Lai και Betty Chan, οι ταινίες αστέρια Richard Harrison και Bruce Stallion σε ηγετικούς ρόλους.
Οικόπεδο
Μεγάλες προσωπικότητες στην κοινότητα ninja σφαγιάζονται. 3 νίντζα προσπαθούν να καταλάβουν τι κακοί άνθρωποι θέλουν να φέρουμε τέλος σε όλα τα νίντζα, και επίσης να διασώσουμε την απήγαγαν κόρη ενός από τους συμβούλους τους.
Ρεσεψιόν
Η ταινία έλαβε μια μικτή υποδοχή, βαθμολογία 4,0 στις 10 στο IMDb.
Κατηγορία:Ταινίες του 1986
Ρομπ Ρένσενμπρινκ
Ο Πίτερ Ρόμπερτ «Ρομπ» Ρένσενμπρινκ (Pieter Robert "Rob" Rensenbrink, ολλανδική προφορά: [ˈpitər ˈroːbərt (ˈrɔp) ˈrɛnsə (m) ˌbrɪŋk], 3 Ιουλίου 1947 – 24 Ιανουαρίου 2020) ήταν Ολλανδός ποδοσφαιριστής, μέλος της εθνικής ομάδας της χώρας του που έφτασε σε δύο τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1974 και 1978. Ένας δημιουργικός και παραγωγικός αριστερός ακραίος επιθετικός, έκανε μεγάλη καριέρα στην Άντερλεχτ τη δεκαετία του 1970 και είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης με 25 τέρματα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Άμστερνταμ και ξεκίνησε την καριέρα του στην FTC DWS, ένα ερασιτεχνικό σύλλογο της πόλης, προτού μετακομίσει στο Βέλγιο (χάρη στην παρουσία Ολλανδού προπονητή) και στη Κλαμπ Μπρυζ το 1969. Οι επιτυχημένες εμφανίσεις του τον οδήγησαν στην Άντερλεχτ, όπου αγωνιζόμενος για σχεδόν μια δεκαετία γνώρισε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του. Συνολικά, στο Βέλγιο κέρδισε δύο φορές το Πρωτάθλημα, το Κύπελλο πέντε φορές και το Κύπελλο Κυπελλούχων δύο φορές (το 1976 και το 1978, ενώ έφτασε και σε ένα ακόμη τελικό το 1977). Είχε εξαιρετική απόδοση στον τελικό του 1976 καθώς η Άντερλεχτ νίκησε με 4–2 τη Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ σημειώνοντας δύο γκολ, ενώ έδωσε και μια ασίστ για το τελευταίο. Την χρονιά εκείνη ο Ρένσενμπρινκ ήταν δεύτερος στο διαγωνισμό για την ανάδειξη του καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή (Χρυσή Μπάλα) πίσω από τον Φραντς Μπεκενμπάουερ. Έκλεισε την καριέρα του στη Γαλλία το 1982, όπου αγωνίστηκε για ένα χρόνο στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος με την Τουλούζ ΦΚ.
Έκανε το διεθνές του ντεμπούτο για την εθνική Ολλανδίας απέναντι στη  Σκωτία το 1968, αλλά η καθιέρωσή του καθυστέρησε λόγω του ισχυρού ανταγωνισμού στην αναδυόμενη τότε εθνική ομάδα. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1974 στη Δυτική Γερμανία αγωνίστηκε σε όλα τα παιχνίδια ως βασικός εκτός από ένα, ενώ ο τραυματισμός στον ημιτελικό του έδωσε τη δυνατότητα να αγωνιστεί μόνο στο πρώτο ημίχρονο του τελικού και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε. Οι πολύ καλές εμφανίσεις του ανταμείφθηκαν με την ανάδειξή του στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Έτσι καθιερώθηκε στην εθνική Ολλανδίας και αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1976, όπου η ολλανδική εθνική γνώρισε ήττα - έκπληξη στον ημιτελικό από την μετέπειτα πρωταθλήτρια Τσεχοσλοβακία και τελικά κατατάχθηκε τρίτη.