cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βερεγγάρια της Βαρκελώνης
Η Βερεγγάρια/Μπερεγκουέλα, ισπαν. Berengaria/Berenguela (1116 - 15 Ιανουαρίου 1149) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν κόρη του κόμη της Βαρκελώνης και με τον άμο της έγινε βασίλισσα του Λεόν & της Καστίλης.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Γ΄ κόμη της Βαρκελώνης και της 2ης συζύγου του Ντους Α΄ κόμισσας της Προβηγκίας, κόρης του Γιλβέρτου Α΄ του Γκεβωντάν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1128 τον Αλφόνσο Ζ΄ των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης & του Λεόν και είχε τέκνα:
Οικονομία της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου
Η οικονομία της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου κυριαρχείται από τον τομέα των υπηρεσιών (69% του ΑΕΠ το 2007), ο οποίος περιλαμβάνει τον δημόσιο τομέα, το εμπόριο, τον τουρισμό και την εκπαίδευση. Η βιομηχανία συμβάλλει στο 22% του ΑΕΠ και η γεωργία στο 9%. Η οικονομία της ΤΔΒΚ λειτουργεί σε μια ελεύθερη αγορά, με σημαντικό μέρος του διοικητικού κόστους να χρηματοδοτείται από την Τουρκία. Η ΤΔΒΚ χρησιμοποιεί την τουρκική λίρα ως νόμισμά της, η οποία συνδέει την οικονομική της κατάσταση με την οικονομία της Τουρκίας.
Από το 2014, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της ΤΔΒΚ ήταν 15.109 δολάρια ΗΠΑ και το ΑΕΠ ήταν 4,039 δισεκατομμύρια δολάρια. Η οικονομία αναπτύχθηκε κατά 4,9% το 2014 και 2,8% το 2013, πράγμα που σημαίνει ότι η ΤΔΒΚ αναπτύσσεται ταχύτερα από την Κυπριακή Δημοκρατία. Η ΤΔΒΚ σημείωσε οικονομική ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010, με το ποσοστό ανεργίας το 2015 να ήταν 7,4%, από 8,3% το 2014. Το ποσοστό πληθωρισμού τον Ιούνιο του 2015 ήταν 3,18%.
Εμπάργκο, χρέος και ρόλος της Τουρκίας
Λόγω του διεθνούς καθεστώτος και του εμπάργκο στα λιμάνια της, η ΤΔΒΚ εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την τουρκική στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη. Όλες οι εξαγωγές και οι εισαγωγές της ΤΔΒΚ πρέπει να πραγματοποιούνται μέσω της Τουρκίας, εκτός εάν παράγονται τοπικά, από υλικά που προέρχονται από την περιοχή (ή εισάγονται μέσω ενός από τους αναγνωρισμένους λιμένες του νησιού) όταν μπορούν να εξαχθούν μέσω ενός από τους νόμιμους λιμένες.
Το συνεχιζόμενο κυπριακό πρόβλημα επηρεάζει αρνητικά την οικονομική ανάπτυξη της ΤΔΒΚ. Η Κυπριακή Δημοκρατία, ως η διεθνώς αναγνωρισμένη οντότητα, έχει ανακηρύξει κλειστά τα αεροδρόμια και τα λιμάνια της περιοχής. Όλα τα κράτη μέλη του ΟΗΕ και της ΕΕ σέβονται το κλείσιμο αυτών των λιμένων και αερολιμένων σύμφωνα με τη δήλωση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η τουρκική κοινότητα υποστηρίζει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει χρησιμοποιήσει τη διεθνή της θέση για να εμποδίσει τις οικονομικές σχέσεις μεταξύ της ΤΔΒΚ και του υπόλοιπου κόσμου.
Υπάρχουν τριετή προγράμματα χρηματοοικονομικής συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και ΤΔΒΚ. Το 2013 η Τουρκία μετέφερε 430 εκατομμύρια τουρκικές λίρες στον τουρκοκυπριακό προϋπολογισμό, που αποτελεί το 5,7% του ΑΕΠ και το ένα έβδομο του κρατικού προϋπολογισμού. Η βοήθεια από την Τουρκία μειώθηκε από το 7,1% του προϋπολογισμού το 2004. Επιπλέον, το 2013 σημειώθηκε έλλειμμα στον προϋπολογισμό στο 7,2% του ΑΕΠ και πίστωση ύψους 6,6% του ΑΕΠ ελήφθη από την Τουρκία. Μεταξύ του 2004 και του 2013, η ΤΔΒΚ είχε διαρκώς έλλειμμα στον προϋπολογισμό της, με κορύφωση το 14,0% του ΑΕΠ το 2009. Αυτό οδήγησε σε συνεχή δανεισμό από την Τουρκία, φτάνοντας το 12,2% του ΑΕΠ το 2009 το μέγιστο. Τον Δεκέμβριο του 2014, η ΤΔΒΚ είχε συνολικό χρέος 23 εκατομμυρίων τουρκικών λιρών, 7,5 εκατομμύρια λιρών ήταν εξωτερικό χρέος προς την Τουρκία. Αυτό ανερχόταν σε 1,5 φορές το ΑΕΠ.
Οικονομική ανάπτυξη
Παρά τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν από την έλλειψη διεθνούς αναγνώρισης, η οικονομία της ΤΔΒΚ αναπτύχθηκε με εντυπωσιακή πρόοδο. Οι ονομαστικοί ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ της οικονομίας το 2001-2005 ήταν 5,4%, 6,9%, 11,4%, 15,4% και 10,6%, αντίστοιχα. Ο πραγματικός ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ το 2007 εκτιμάται σε 2%. Αυτή η ανάπτυξη ενισχύθηκε από τη σχετική σταθερότητα της τουρκικής λίρας και από την έκρηξη στον τομέα της εκπαίδευσης και των κατασκευών.
Η ανάπτυξη ενισχύθηκε περαιτέρω από την άφιξη των Βορειοευρωπαίων αγοραστών σπιτιού, επενδύοντας σε βίλες διακοπών. Πάνω από 10.000 Βρετανοί, συμπεριλαμβανομένων των ομογενών αγόρασαν εξοχικές βίλες εκεί για να ζήσουν μόνιμα ή να επισκεφθούν τους καλοκαιρινούς μήνες. Αυτοί οι άποικοι δημιούργησαν πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια μεταξύ 2003 και 2007.
Μελέτες από την Παγκόσμια Τράπεζα δείχνουν ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην ΤΔΒΚ αυξήθηκε στο 76% του κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Κυπριακή Δημοκρατία με όρους προσαρμοσμένους στις ΣΔΙΤ το 2004 (22.300 δολάρια ΗΠΑ για την Κυπριακή Δημοκρατία και 16.900 δολάρια ΗΠΑ για την ΤΔΒΚ). Οι επίσημες εκτιμήσεις για το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε τρέχοντα δολάρια ΗΠΑ ανέρχονται σε 8.095 δολάρια ΗΠΑ το 2004 και 11.837 δολάρια ΗΠΑ το 2006.
Ανάπτυξη
Αν και η οικονομία της ΤΔΒΚ έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια, εξακολουθεί να εξαρτάται από νομισματικές μεταβιβάσεις από την τουρκική κυβέρνηση. Σύμφωνα με μια συμφωνία του Ιουλίου 2006, η Άγκυρα πρόκειται να παράσχει στη ΤΔΒΚ οικονομική ενίσχυση ύψους 1,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τρία χρόνια (2006-2008). Πρόκειται για μια συνέχεια της συνεχιζόμενης πολιτικής σύμφωνα με την οποία η τουρκική κυβέρνηση διαθέτει περίπου 400 εκατομμύρια δολάρια ετησίως από τον προϋπολογισμό της για να βοηθήσει στην αύξηση του βιοτικού επιπέδου των Τουρκοκυπρίων.
Τουρισμός
Ο τουριστικός τομέας της ΤΔΒΚ σημείωσε υψηλά επίπεδα συνεχούς ανάπτυξης. 1,23 εκατομμύρια τουρίστες επισκέφτηκαν τη ΤΔΒΚ το 2013, εκ των οποίων 920.000 ήταν από την Τουρκία. Ο αριθμός των τουριστών διπλασιάστηκε από το 2006, με 570.000 τουρίστες. Τα έσοδα από τον τουρισμό ήταν 616 εκατομμύρια δολάρια, από 390 εκατομμύρια δολάρια το 2009 και 288 εκατομμύρια δολάρια το 2004. Ο αριθμός των τουριστικών καταλυμάτων αυξήθηκε σε 17.000 το 2011.
Τραπεζικές εργασίες
Ο τραπεζικός τομέας αυξήθηκε κατά 114% από το 2006 έως το 2011. Η TRNC Development Bank είναι μέλος του Συνδέσμου Χρηματοδοτικών Οργανισμών Ανάπτυξης στην Ασία και τον Ειρηνικό (ADFIAP).
Εξαγωγές και εισαγωγές
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου μετρά στατιστικά τα προϊόντα από τη Βόρεια Κύπρο ως προϊόντα προερχόμενα από την Τουρκία.
Το 2014, οι εξαγωγές της ΤΔΒΚ ήταν 130 εκατομμύρια δολάρια, μια αύξηση 11,9% από το 2013 και οι εισαγωγές ήταν 1,51 δισεκατομμύρια δολάρια, μια αύξηση 3,6% από το 2013. Ο κύριος εμπορικός εταίρος είναι η Τουρκία, από το 2014, όπου το 64,7% των τουρκοκυπριακών εισαγωγών προέρχεται από αυτήν και το 58,5% των τουρκοκυπριακών εξαγωγών προς την Τουρκία. Οι χώρες της Μέσης Ανατολής είναι ο προορισμός του 30,3% των τουρκοκυπριακών εξαγωγών και το μερίδιό τους στις εξαγωγές της ΤΔΒΚ έχει αυξηθεί σημαντικά, φτάνοντας μόνο το 17,8% το 2006. Το μερίδιο των εξαγωγών προς την Ευρωπαϊκή Ένωση μειώθηκε σημαντικά από 15,0% το 2006 στο 6,2% το 2014, ενώ οι εισαγωγές από την Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν 15,5% του συνόλου των εισαγωγών.
Ο γεωργικός τομέας είναι η πηγή της συντριπτικής πλειονότητας των εξαγόμενων αγαθών. Το 2013, το 32,4% των εξαγόμενων προϊόντων ήταν ακατέργαστα γεωργικά προϊόντα και το 50,8% μεταποιημένα γεωργικά προϊόντα. Το 8,7% των εξαγωγών ήταν ορυκτά, το 3,0% ήταν ένδυση και το 5,1% άλλα βιομηχανικά προϊόντα. Τα ακατέργαστα εσπεριδοειδή από μόνα τους αποτελούσαν το 19,1% όλων των εξαγωγών. Τα σημαντικότερα εξαγόμενα προϊόντα, με βάση τα έσοδα που παράγουν, είναι γαλακτοκομικά προϊόντα, εσπεριδοειδή, ρακί, συμπυκνωμένα εσπεριδοειδή, κοτόπουλα και πατάτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου
Σολιέρα
Η Σολιέρα (ιταλικά: Soliera) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Μη διαχωρισμός
Στη βιολογία, ο μη διαχωρισμός είναι μια μετάλλαξη που οφείλεται στην άτυπη μειωτική διαίρεση. Συγκεκριμένα, στο στάδιο της Ανάφασης στην δευτερική μειωτική διαίρεση αντί να αποχωριστούν οι αδελφές χρωματίδες όπως γίνεται φυσιολογικά προς τους δύο πόλους ορισμένες από αυτές παραμένουν ενωμένες με το κεντρομερίδιο με αποτέλεσμα να υπάρχει πιθανότητα να εμφανίσει ο άνθρωπος αριθμητική χρωμοσωμική ανωμαλία.
Κατηγορία:Βιολογία Κατηγορία:Χρωμοσωμικές ανωμαλίες
Ξηρόφυτο
Ξηρόφυτα χαρακτηρίζονται τα φυτικά είδη τα οποία μπορούν να αντεπεξέρχονται στις επιπτώσεις έλλειψης νερού στο ενδιαίτημά τους. Εξαπλώνονται σε ημίξηρες ή ξηρές περιοχές, όπου η διαθεσιμότητα νερού είναι περιορισμένη. Όσον αφορά στον ορισμό και στην ταξινόμησή τους, υπάρχουν πολλές απόψεις. Αν και είναι προσαρμοσμένα να αναπτύσσονται και να ζουν σε ξηρά ενδιαιτήματα έχοντας χαρακτηριστική κυριαρχία σε ερήμους (λόγω απουσίας άλλων τύπων φυτών), όταν βρεθούν σε καλύτερες συνθήκες υγρασίας, αυξάνεται τόσο ο ρυθμός παραγωγής τους όσο και η συνολική τους βιομάζα. Ο τύπος βλάστησης που συνιστούν ονομάζεται ξηροφυτική βλάστηση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φυτά
Γρηγόριος ο Αδριανουπόλεως
Ο Γρηγόριος (-1860) ήταν επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας τον 19ο αιώνα.
Βίος
Το 1818 εξελέγη Μητροπολίτης Τιβεριουπόλεως και Στρωμνίτσης και το 1830 Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως. Το 1840 εξαναγκάστηκε από τους Τούρκους σε παραίτηση και κατέφυγε στη Μονή Βατοπεδίου στο Άγιον Όρος, όπου πέθανε το 1860.
Στα 1830 εξέδωσε στην Κωνσταντινούπολη την ακολουθία των 15 εν Τιβεριουπόλει Μαρτύρων ,
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Αδριανουπόλεως
Σπιλαμπέρτο
Το Σπιλαμπέρτο (ιταλικά: Spilamberto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Τζόκκα
Η Τζόκκα (ιταλικά: Zocca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Μπολσεουστγικίνσκογιε
Το Μπολσεουστγικίνσκογιε (Большеустьикинское) είναι αγροτική περιοχή (σέλο) και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μετσετλίνσκι στο Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Βρίσκεται κοντά στον ποταμό Άυ. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της δημοκρατίας. Σύμφωνα με την απογραφή 2010 το χωριό είχε πληθυσμό 6.397 κατοίκων. Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Πουτεσέβιτσα
Η Πουτεσέβιτσα (κυριλλικά: Путешевица) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Γκρούντε, εντός του Καντονιού της Δυτικής Ερζεγοβίνης και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 140 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Γκρούντε Κατηγορία:Οικισμοί του Γκρούντε με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Φεγγίτης
thumb|300px|Μεγάλος φεγγίτης, στο Star Ferry Pier, στο [[Χονγκ Κονγκ.]] Ο φεγγίτης είναι ένα άνοιγμα ή ένα παράθυρο σε μια οροφή ή ψηλά σε έναν τοίχο. Χρησιμεύει στο φωτισμό και στον αερισμό χώρων που βρίσκονται σε στέγες (π.χ., σοφίτες). Παλαιότερα ο φεγγίτης ήταν απλώς ένα άνοιγμα, αλλά στις μέρες μας είναι ένα παράθυρο, από το οποίο ελέγχουμε τη διέλευση ή όχι του φωτός και του αέρα. Ο φεγγίτης είτε περιλαμβάνεται στον αρχικό σχεδιασμό ενός κτιρίου είτε προστίθεται αργότερα. Ένας φεγγίτης είτε ανοίγει από μέσα είτε από έξω, είτε από πάνω είτε από πλάγια. Συνήθως κατασκευάζεται από ξύλο ή αλουμίνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωτισμός Κατηγορία:Βιωσιμότητα κτιρίων Κατηγορία:Εξοικονόμηση ενέργειας
Ναϊστενγιέρβι
Το Ναϊστνεγιέρβι (ρωσικά: Найстенъярви, από την Καρελική, τη Βεπσιανή και Φιννική λέξη που σημαίνει η λίμνη της γυναίκας) είναι δήμος στη Δημοκρατία της Καρελίας στη Ρωσία. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας. Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι ο 186882.
Κατηγορία:Χωριά της Ρωσίας
Χάνεϊντιου (πεπόνι)
Το πεπόνι χάνεϊντιου, γνωστό και ως μελοπέπονο, είναι φρούτο της ποικιλίας muskmelon ή Cucumis melo της οικογένειας των κολοκυνθοειδών. Η ομάδα αυτή των Inodorus περιλαμβάνει το συγκεκριμένο πεπόνι αλλά και άλλα ανάμεικτα είδη πεπονιού και κολοκύθας.
Χαρακτηριστικά
Το πεπόνι χάνεϊντιου έχει στρογγυλό πως οβάλ σχήμα, με μήκος που συνήθως φτάνει τα 15-22 εκατοστά (5.9–8.7 ίντσες). Το βάρος του συνήθως κυμαίνεται μεταξύ 1.8 to 3.6 kg (4.0 to 7.9 λίμπρες). Η σάρκα του είναι συνήθως απαλό πράσινο χρώμα ενώ η λεία του φλούδα είναι συνήθως πρασινωπή ή κίτρινη. Όπως και τα περισσότερα φρούτα, το χάνεϊντιου έχει κουκούτσια. Το εσωτερικό τρώγεται συχνά ως επιδόρπιο και μπορείτε να το βρείτε στα σουπερμάρκετ όλου του κόσμου πλάι στο καρπούζι! Στην Καλιφόρνια το χάνεϊντιου ωριμάζει από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο. Το φρούτο καλλιεργείται καλύτερα σε ημίξηρο κλίμα και συλλέγεται βάση την ωρίμανσης και όχι του μεγέθους του. Η ωρίμανση μπορεί να είναι δύσκολο να παρατηρηθεί αλλά βασίζεται κυρίως στο χρώμα του φρούτου το οποίο κυμαίνεται από ασπροπράσινο (άγουρο) ως κίτρινο κρεμ (ώριμο). Η ποιότητα του πεπονιού καθορίζεται επίσης από το σφαιρικό του σχήμα και την επιφάνειά του η οποία δεν πρέπει να έχει οποιαδήποτε σημάδια. Ένα πεπόνι χάνεϊντιου θα πρέπει, ακόμα, να είναι πιο βαρύ από ότι μοιάζει για το μέγεθός του και να έχει μια κέρινη αίσθηση στο εξωτερικό – σε αντίθεση με άλλα φρούτα που έχουν χνουδωτή επιφάνεια. Το βάρος υποδηλώνει την ποσότητα του νερού που περιέχει και το εξωτερικό υποδηλώνει τον χρόνο που χρειάστηκε για να καλλιεργηθεί κατάλληλα.
Προέλευση και εναλλακτικά ονόματα.
Χάνεϊντιου είναι το Αμερικάνικο όνομα της ποικιλίας White Antibes το οποίο καλλιεργείτε εδώ και πολλά χρόνια στην Νότια Γαλλία και την Αλγερία. Στην Κίνα τα χάνεϊντιου είναι γνωστά ως πεπόνια Μπαϊλάν. Είναι δημοφιλή στην περιοχή Λαντσόου, την πρωτεύουσα της επαρχίας Κανσού, μέρος της Βορειοδυτικής Κίνας. Σύμφωνα με πηγές από την Κίνα, το πεπόνι εισήχθη στην Κίνα από τον Αμερικανό Υπουργό Γεωργίας Χένρι Ουάλας ο οποίος δώρισε σπόρους πεπονιού στους ντόπιους κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του την δεκαετία του ’40 (1944 το πιο πιθανόν). Ως αποτέλεσμα το πεπόνι αναφέρεται και ως Ουάλας (Κινέζικα: 华莱士 - Hualaishi). Σε κάποια μέρη της Λατινικής Αμερικής και ιδιαίτερα στην Χιλή το συγκεκριμένο πεπόνι λέγεται και χαϊδευτικά πεπόνι-τόνος ("Melón tuna").
Κατηγορία:Κολοκυνθοειδή Κατηγορία:Εδώδιμα φρούτα
Πωλ Ρανσόν
Ο Πωλ-Ελί Ρανσόν (γαλλικά: Paul-Élie Ranson), 1864, Λιμόζ - 1909, Παρίσι) ήταν Γάλλος ζωγράφος και χαράκτης, ιδρυτικό μέλος της μετα-ιμπρεσιονιστικής ομάδας αβάν-γκαρντ ζωγράφων Ναμπί.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1884, παντρεύτηκε την πρώτη του ξαδέρφη, Μαρί-Φρανς Ρουσώ και, για ένα διάστημα, σπούδασε στη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών στο Παρίσι, την οποία εγκατέλειψε και γράφτηκε στην ακαδημία Ζυλιάν, όπου σπούδασε με δάσκαλο τον Τονί Ρομπέρ-Φλερί από το 1886 έως το 1891. Το 1888, έγινε ένα από τα πέντε ιδρυτικά μέλη των Ναμπί, μιας ομάδας που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μετάβαση από τον ιμπρεσιονισμό στα διάφορα ρεύματα της μοντέρνας τέχνης. Οι συνιδρυτές ήταν οι Πωλ Σερυζιέ, Ανρί-Γκαμπριέλ Ιμπέλς, Πιέρ Μπονάρ και Μωρίς Ντενί.
Το 1891, συμμετείχε στις συμβολιστικές παραστάσεις στο Θέατρο Τέχνης, όπου ο ποιητής Πωλ Φορ οργάνωνε παραστάσεις προς τιμήν του ποιητή Πωλ Βερλαίν και του Πωλ Γκωγκέν. Το 1892, σκηνοθέτησε μια παράσταση του Βασιλιά Υμπύ του Αλφρέ Ζαρρύ.
Συμμετείχε επίσης σε ομαδικές εκθέσεις των Ναμπί από το 1891 έως το 1895, καθώς και στο Σαλόν των Ανεξάρτητων και σε εκθέσεις στις Βρυξέλλες μετά το 1894. Την ίδια χρονιά, άνοιξε ένα κουκλοθέατρο, θέμα που τον ενδιέφερε πάντα, με κούκλες των Ζωρζ Λακόμπ και Μωρίς Ντενί. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Τοπίο Ναμπί, 1890 Ο Ρανσόν ανέπτυξε έντονο ενδιαφέρον του για τη Θεοσοφία, τη μαγεία και τον αποκρυφισμό. Είχε πολυάριθμες δραστηριότητες, επικεντρώθηκε με μεγάλο ενθουσιασμό στα διακοσμητικά έργα, έκανε σκίτσα για χαλιά και ταπετσαρίες, πίνακες και κεραμικά, βιτρό, πίνακες για τη διακόσμηση ιδιωτικών μεγάρων. Τεράστια επιρροή στο έργο του άσκησε η ιαπωνική χαρακτική. Τα αντικείμενα στους πίνακές του ήταν συχνά συμβολικά, με θρησκευτικά και εξωτικά θέματα και εξαίσια φυτικά μοτίβα στα διακοσμητικά του έργα που πλησιάζουν την τεχνοτροπία της Αρ Νουβώ.
Μετά το 1899, η υγεία του άρχισε να επιδεινώθηκε και οι πίνακές του άλλαξαν και επικεντρώθηκε στη μυθολογία, τη μαγεία και τα αντικληρικά θέματα. Το 1908, βλέποντάς τον να αντιμετωπίζει σοβαρά φυσικά και οικονομικά προβλήματα, οι φίλοι του δημιούργησαν την Ακαδημία Ρανσόν και του ανέθεσαν τη διαχείρισή της. Η σύζυγός του την ανέλαβε μετά τον θάνατό του και διατηρήθηκε, με διάφορες μορφές, μέχρι το 1955.
Ο Πωλ Ρανσόν πέθανε από τυφοειδή πυρετό στις 20 Φεβρουαρίου 1909 στο Παρίσι και ενταφιάστηκε στη Λιμόζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες
Ίβαν Μέστροβιτς
Ο Ίβαν Μέστροβιτς (15 Αυγούστου 1883 – 16 Ιανουαρίου 1962) ήταν Κροάτης γλύπτης, αρχιτέκτονας και συγγραφέας. Ήταν ο πιο εξέχων σύγχρονος Κροάτης γλύπτης και κορυφαία καλλιτεχνική προσωπικότητα στο σύγχρονο Ζάγκρεμπ. Σπούδασε στο εργαστήρι πέτρας του Πάβλε Μπίλινιτς στο Σπλιτ και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, όπου επηρεάστηκε από τον Ζετσεσιονισμό (Secession). Ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη και μελέτησε τα έργα αρχαίων και αναγεννησιακών δασκάλων, ιδιαίτερα του Μιχαήλ Άγγελου, και των Γάλλων γλυπτών Ωγκύστ Ροντέν, Αντουάν Μπουρντέλ και Αριστίντ Μαγιόλ. Ήταν ο εμπνευστής της εθνικο-ρομαντικής ομάδας Μέντουλιτς (υποστήριξε τη δημιουργία τέχνης εθνικών χαρακτηριστικών εμπνευσμένων από τα ηρωικά δημοτικά τραγούδια). Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο έζησε στη μετανάστευση. Μετά τον πόλεμο, επέστρεψε στην Κροατία και ξεκίνησε μια μακρά και γόνιμη περίοδο γλυπτικής και παιδαγωγικής εργασίας. Το 1942 μετανάστευσε στην Ιταλία, το 1943 στην Ελβετία και το 1947 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν καθηγητής γλυπτικής στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών και από το 1955 στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ στο Σάουθ Μπεντ της Ιντιάνα.
Τα περισσότερα από τα πρώιμα έργα του με συμβολικά θέματα διαμορφώθηκαν στο πνεύμα του Secession, μερικά από τα οποία, όπως το Πηγάδι της Ζωής, παρουσιάζουν ιμπρεσιονιστικές αδιάκοπες επιφάνειες, που δημιουργήθηκαν υπό την επίδραση του νατουραλισμού του Ροντέν και το δεύτερο, που αναβιώνουν τον εθνικό μύθο, γίνονται στυλιζαρισμένη μνημειακή πλαστική (κύκλος Κοσσυφοπεδίου, 1908-1910). Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, άφησε αξιολύπητη επική τυποποίηση, εκφράζοντας ολοένα και πιο συναισθηματικές καταστάσεις, όπως αποδεικνύεται από τα ξύλινα ανάγλυφα βιβλικών θεμάτων σε συνδυασμό αρχαϊκού, γοτθικού, αποσχιστικού και εξπρεσιονιστικού στυλ. Κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930, η κλασική συνιστώσα επικράτησε στα έργα του. Σε αυτήν την περίοδο, δημιούργησε μια σειρά από δημόσια μνημεία με έντονη πλαστική έκφραση, έντονα και ευανάγνωστα σχήματα (Γκργκουρ Νίνσκι και Μάρκο Μάρουλιτς στο Σπλιτ, Αντρίγια Μέντουλιτς, Αντρίγια Κάτσιτς-Μιόσιτς και Γιόσιπ Γιουράι Στροσμάγιερ στο Ζάγκρεμπ, Πόμπεντνικ στο Βελιγράδι, Σβέτοζαρ Μίλετιτς Νόβι Σαντ και Ο Τοξοβόλος και Ο Λογχοφόρος στο Σικάγο). Τα πορτρέτα κατέχουν ξεχωριστή θέση στο έργο του.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στο Βρπόλιε της Σλαβονίας και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο μικρό χωριό Οταβίτσε της Δαλματίας, τον τόπο καταγωγής των γονιών του στις Δειναρικές Άλπεις. Ο πατέρας του ήταν φτωχός αγρότης και κτηνοτρόφος. Σε ηλικία δεκαέξι ετών έγινε δεκτός ως μαθητευόμενος από τον Πάβλε Μπλίνιτς, μάστορα λιθοτεχνίας στο Σπλιτ.
Οι καλλιτεχνικές του δεξιότητες βελτιώθηκαν με τη μελέτη των μνημειακών κτηρίων της πόλης και την εκπαίδευσή του στα χέρια της συζύγου του Μπίλινιτς, που ήταν δασκάλα γυμνασίου. Σύντομα, βρήκαν έναν ιδιοκτήτη ορυχείου από τη Βιέννη, που πλήρωσε για τον Μέστροβιτς να μετακομίσει εκεί και να γίνει δεκτός στην Ακαδημία Καλών Τεχνών όπου σπούδασε υπό τον Έντμουντ φον Χέλμερ και τον Όττο Βάγκνερ. Γρήγορα έπρεπε να μάθει γερμανικά από την αρχή και να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον, αλλά επέμενε και τελείωσε με επιτυχία τις σπουδές του. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία| Το [[Πηγάδι της Ζωής (γλυπτό)|Πηγάδι της Ζωής (1905), σιντριβάνι μπροστά από το Κροατικό Εθνικό Θέατρο στο Ζάγκρεμπ]] Το 1905 πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση με την Ομάδα Ζετσεσιονισμού στη Βιέννη, αισθητά επηρεασμένος από το στυλ Αρ Νουβό. Το έργο του έγινε γρήγορα δημοφιλές, ακόμη και με ανθρώπους όπως ο Ωγκύστ Ροντέν, που είπε κάποτε ότι ο Μέστροβιτς είναι το μεγαλύτερο φαινόμενο μεταξύ των γλυπτών και ακόμη μεγαλύτερος γλύπτης από αυτόν. Λόγω αυτής της δημοτικότητας σύντομα κέρδισε αρκετά ώστε αυτός και η σύζυγός του (από το 1904), η Ρούζα Κλάιν, να ταξιδέψουν σε περισσότερες διεθνείς εκθέσεις.
Το 1908 ο Μέστροβιτς μετακόμισε στο Παρίσι και τα γλυπτά, που έγιναν εκείνη την περίοδο του κέρδισαν διεθνή φήμη. Εκείνη την εποχή, ο Ίβαν ήταν φίλος της κυβίστριας ζωγράφου Γιελένα Ντορότκα (Helene Dorotka von Ehrenwall). Το 1911 μετακόμισε στο Ζάγκρεμπ και αμέσως μετά στη Ρώμη όπου έλαβε το μεγάλο βραβείο για το Σερβικό Περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση της Ρώμης το 1911. Εκεί το έργο του εξυμνήθηκε ως ισχυρό και μνημειώδες σε σύγκριση με τα «μαλακά και αναποτελεσματικά» κομμάτια, που παρουσίασαν οι σύγχρονοί του, Χούγκο Λέντερερ, Άντον Χανάκ και Φραντς Μέτσνερ. Παρέμεινε στη Ρώμη, περνώντας τέσσερα χρόνια μελετώντας την αρχαία ελληνική γλυπτική.
Ο Μέστροβιτς έγινε υποστηρικτής του γιουγκοσλαβισμού και της γιουγκοσλαβικής ταυτότητας αφού ταξίδεψε στη Σερβία και εντυπωσιάστηκε με τον σερβικό πολιτισμό. Δημιούργησε ένα γλυπτό του Σέρβου λαϊκού ήρωα-θρύλου Πρίγκιπα Μάρκο για τη Διεθνή Έκθεση Τέχνης (1911), το οποίο εκτέθηκε μαζί με 73 γλυπτά στο περίπτερο του Βασιλείου της Σερβίας. Όταν ρωτήθηκε για το άγαλμα, ο Μέστροβιτς απάντησε "Αυτός ο Μάρκο είναι ο γιουγκοσλαβικός λαός μας με τη γιγάντια και ευγενή καρδιά του". Ο Μέστροβιτς έγραψε ποίηση μιλώντας για μια "γιουγκοσλαβική φυλή". Όσοι γνώριζαν τις απόψεις του Μέστροβιτς τον αποκαλούσαν «Ο Προφήτης του Γιουγκοσλαβισμού».
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και Γιουγκοσλαβία
Κατά την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μετά τη δολοφονία στο Σεράγεβο, ο Μέστροβιτς προσπάθησε να επιστρέψει στο Σπλιτ μέσω της Βενετίας, αλλά αποθαρρύνθηκε από τις απειλές εναντίον του λόγω της πολιτικής αντίθεσής του στις αυστροουγγρικές αρχές. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ταξίδεψε, για να παρουσιάσει εκθέματα στο Παρίσι, στις Κάννες, στο Λονδίνο και στην Ελβετία. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Γιουγκοσλαβικής Επιτροπής.
Ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης κροατικής καταγωγής, που εξέθεσε το έργο του στο Μουσείο Βικτωρίας & Αλβέρτου στο Λονδίνο, το 1915. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία| Λογχοφόρος στο [[Σικάγο (1928)]] Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο επέστρεψε στο σπίτι του στο νεοσύστατο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και γνώρισε τη δεύτερη αγάπη της ζωής του, την Όλγα Κεστερτάνεκ, την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τη Μάρτα, τον Τβτκο, τη Μαρία και τον Μάτε, τα οποία γεννήθηκαν όλα στο Ζάγκρεμπ, όπου ο Ίβαν και η Όλγα εγκαταστάθηκαν το 1922. Ήταν σύγχρονος και φίλος του Νίκολα Τέσλα. Ο Μέστροβιτς και η οικογένειά του θα περνούσαν αργότερα τους χειμερινούς μήνες στην έπαυλή τους στο Ζάγκρεμπ και τους καλοκαιρινούς μήνες σε ένα εξοχικό, που έχτισε στα τέλη της δεκαετίας του 1930 στο Σπλιτ. Έγινε καθηγητής και αργότερα διευθυντής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών στο Ζάγκρεμπ και προχώρησε στην κατασκευή πολυάριθμων διεθνούς φήμης έργων καθώς και πολλών παρεκκλήσιων και εκκλησιών, που δώρισε, και υποτροφίες σε φοιτητές τέχνης.
Μέχρι το 1923 σχεδίασε το μαυσωλείο για το Μνημείο της Οικογένειας Ράτσιτς στο Τσάβτατ, γνωστό και ως Παναγία των Αγγέλων. Δημιούργησε επίσης ένα σύνολο αγαλμάτων για έναν μη χτισμένο γιουγκοσλαβικό εθνικό ναό, που επρόκειτο να ανεγερθεί στο Κοσσυφοπέδιο, για να τιμήσει τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389. εναλλ.=|μικρογραφία| Άγαλμα του Γρηγορίου του Νιν, στο [[Σπλιτ της Κροατίας (1929)]] δεξιά|μικρογραφία| Μωυσής (1952, cast 1990), Πανεπιστήμιο των Συρακουσών Ο Μέστροβιτς σμίλεψε πολυάριθμα γλυπτά, που παρήγγειλε η δυναστεία Καραγεώργεβιτς, ιδιαίτερα ο Αλέξανδρος Α' της Γιουγκοσλαβίας. Μεταξύ των παραγγελιών του βασιλιά Αλεξάνδρου είναι τα γλυπτά μιας σφίγγας, ο Μίλος Όμπιλιτς, ο Μάρκο Κράλιεβιτς, ο ήρωας του μύθου του Κοσσυφοπεδίου Σρντο Ζλοπογκλέτζα, γλυπτά γυναικείων αντίστοιχων των ηρώων του Κοσσυφοπεδίου, καθώς και μια αυτοπροσωπογραφία του Μέστροβιτς. Τα περισσότερα από τα παραγγελθέντα γλυπτά είχαν ως ιδεολογικό υπόβαθρο την ιδέα ενός ενιαίου γιουγκοσλαβικού έθνους. Σήμερα, τα έργα βρίσκονται κυρίως στο βασιλικό συγκρότημα στο Ντεντίνιε. Ο Μέστροβιτς είχε ρόλο στη συγκρότηση της γιουγκοσλαβικής εθνικής ταυτότητας.
Συνέχισε να ταξιδεύει, για να δημοσιεύσει τα εκθέματά του σε όλο τον κόσμο: έκανε εκθέσεις στο Μουσείο του Μπρούκλιν στη Νέα Υόρκη το 1924, στο Σικάγο το 1925, ταξίδεψε ακόμη και στην Αίγυπτο και την Παλαιστίνη το 1927. Το 1927 εισήγαγε ένα σχέδιο για τα νομίσματα του Ιρλανδικού ελεύθερου κράτους, και παρόλο που το σχέδιό του έφτασε πολύ αργά για εξέταση, υιοθετήθηκε το 1965 ως η σφραγίδα της Κεντρικής Τράπεζας της Ιρλανδίας.
Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Απριλίου του 1941, ο Μέστροβιτς ζούσε στο Σπλιτ. Αφού προειδοποιήθηκε από τον μυθιστοριογράφο και υπουργό του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας (NDH) Μίλε Μπουντακ ότι οι κροατικές αρχές δεν μπορούσαν να εγγυηθούν την ασφάλειά του στο Σπλιτ, μετακόμισε στο Ζάγκρεμπ τον Σεπτέμβριο του 1941 Ο Μέστροβιτς και ο ζωγράφος Τζόζο Κλιάκοβιτς συνελήφθησαν από τους Ούστασε στο Ζάγκρεμπ στις 7 Νοεμβρίου 1941, φαινομενικά λόγω των φόβων του καθεστώτος ότι οι δυο τους θα μεταναστεύσουν. Τελικά εξέτισε τρεισήμισι μήνες στη φυλακή Σάβσκα Τσέστα. Με τη βοήθεια του αρχιεπισκόπου Αλοΐσιους Στέπινατς και στη συνέχεια του Βατικανού αφέθηκε ελεύθερος, υπό τον όρο ότι θα ταξιδέψει στη Βενετία, για να παρακολουθήσει το περίπτερο του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας στην Μπιενάλε της Βενετίας. Από εκεί εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου έμεινε και εργάστηκε στο Ποντιφικό Κροατικό Κολλέγιο του Αγίου Ιερώνυμου. Επιχορηγήθηκε εδώ από τον φραγκισκανό Ντόμινικ Μάντιτς και κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην πόλη έγινε δεκτός από τον Πάπα Πίο ΙΒ'. Τον Ιούλιο του 1943, ο Μέστροβιτς εξασφάλισε βίζα για την Ελβετία μέσω του διπλωμάτη του NDH Στιέπο Πέριτς και μετακόμισε εκεί. Δεν κατάφερε όλη η οικογένειά του να δραπετεύσει - η πρώτη του σύζυγος Ρούζα πέθανε το 1942 και πολλοί από την εβραϊκή οικογένειά της δολοφονήθηκαν στο Ολοκαύτωμα. Αργότερα, ο αδελφός του Πέταρ φυλακίστηκε, επειδή συμβούλεψε δημόσια τον Ίβαν να μην επιστρέψει στη χώρα. Η κυβέρνηση του Στρατάρχη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο στη Γιουγκοσλαβία κάλεσε τελικά τον Μέστροβιτς να επιστρέψει, αλλά εκείνος αρνήθηκε να το κάνει. Το 1946, το Πανεπιστήμιο των Συρακουσών του πρόσφερε θέση καθηγητή και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έγινε ο πρώτος καλλιτέχνης κροατικής καταγωγής, που εξέθεσε τη δουλειά του στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης το 1947.
Από το 1951 άρχισε να κάνει συνεισφορές στο κροατικό μεταναστευτικό περιοδικό Hrvatska revija, το οποίο αργότερα θα δημοσιεύσει τα απομνημονεύματά του. Του απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων για τη γλυπτική το 1953. Ο Πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ προήδρευσε προσωπικά στην τελετή του 1954 για τη χορήγηση της αμερικανικής υπηκοότητας στον Μέστροβιτς. Έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ το 1955.
Τελευταία χρόνια
Πριν πεθάνει, ο Μέστροβιτς επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία για τελευταία φορά, για να επισκεφτεί τον φυλακισμένο καρδινάλιο Στέπινατς και τον Τίτο. Κατόπιν αιτήματος διάφορων ανθρώπων από την πατρίδα του έστειλε 59 αγάλματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Γιουγκοσλαβία (συμπεριλαμβανομένου του μνημείου του Πέταρ Πέτροβιτς-Νιέγκος) και το 1952 έδωσε τα κροατικά κτήματα του στον λαό της Κροατίας, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 400 γλυπτά και πολλά σχέδια. Μετά την επιστροφή του ορκίστηκε στον συνάδελφό του ζωγράφο Τζόζο Κλιάκοβιτς ότι δεν θα επέστρεφε στη χώρα όσο οι κομμουνιστές ήταν στην εξουσία. αριστερά|μικρογραφία| Πιετά (1942-46), Βασιλική της Ιερής Καρδιάς, Νοτρ Νταμ, [[Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ]] Δύο από τα παιδιά του πέθαναν, όταν ήταν ακόμα εν ζωή. Η κόρη του Μάρτα, που μετακόμισε μαζί του στις ΗΠΑ, πέθανε το 1949 σε ηλικία 24 ετών. Ο γιος του Τβρτκο, ο οποίος παρέμεινε στο Ζάγκρεμπ, ήταν 39 ετών, όταν πέθανε το 1961.
Το 1960 υπέστη ένα ελαφρύ εγκεφαλικό το οποίο επηρέασε την όρασή του. Το 1961, τα απομνημονεύματά του, Uspomene na političke ljude i događaje (Αναμνήσεις πολιτικών προσώπων και γεγονότων), εκδόθηκε από τον κροατικό εκδοτικό οίκο μεταναστών Hrvatska revija (Κροατική Επιθεώρηση) στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Το 1969 εκδόθηκαν από την Matica hrvatska στο Ζάγκρεμπ.
Αφού δημιούργησε τέσσερα πήλινα γλυπτά, εις μνήμη των παιδιών του, ο Μέστροβιτς πέθανε στις αρχές του 1962, σε ηλικία 79 ετών, στο Σάουθ Μπεντ της Ιντιάνα. Η νεκρώσιμος ακολουθία του τελέστηκε από τους επισκόπους του Σίμπενικ, Γιόσιπ Άρνεριτς και τον επίσκοπο Σπλιτ-Μακάρσκα Φράνε Φράνιτς. Τα λείψανά του ενταφιάστηκαν σε ένα μαυσωλείο στο παιδικό του σπίτι στο Οταβίτσε. Οι κομμουνιστικές γιουγκοσλαβικές αρχές είχαν αρχικά υποσχεθεί στην οικογένεια Μέστροβιτς ότι τα λείψανά του θα μπορούσαν να αναπαυθούν στους καθεδρικούς ναούς στο Ζάγκρεμπ και στο Σπλιτ. Μόλις τα λείψανά του έφτασαν στη Γιουγκοσλαβία, ωστόσο, οι αρχές αρνήθηκαν και δεν επέτρεψαν να γίνει αυτό. Μετά την παρέμβαση των κομμουνιστών αξιωματούχων κατά τη διάρκεια της κηδείας του, ο γιος του Μάτε Μέστροβιτς επέκρινε δριμεία το επίπεδο θρησκευτικής ελευθερίας στη χώρα.
Ο εγγονός του Μέστροβιτς Στιέπαν είναι Αμερικανός καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Texas A&amp;M και συγγραφέας πολλών βιβλίων.
Φήμη και κληρονομιά
μικρογραφία| Ιστορία των Κροατών (1932) Οι γλυπτικές του δυνάμεις εκδηλώνονται στη λυρική και δραματική έκφραση του ανθρώπινου σώματος. Οι κριτικοί στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες τον κατέταξαν υψηλά στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Είναι ένας από τους πιο εξέχοντες Κροάτες καλλιτέχνες του οποίου το έργο έχει κατά καιρούς κερδίσει παγκόσμια αναγνώριση.
Ο καθηγητής Μιλιένκο Γιούρκοβιτς του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ αναφέρει:
Οι ιστορικοί Βόιτσεχ Ροζκόφσκι και Γιαν Κόφμαν αναφέρουν: "Η γλυπτική του Μέστροβιτς για τη μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389 κέρδισε το πρώτο βραβείο σε μια διεθνή έκθεση το 1911 και οι κριτικοί τον ανακήρυξαν ως τον μεγαλύτερο γλύπτη της σύγχρονης εποχής."
Η αξιολόγηση του Ωγκύστ Ροντέν συχνά συμπυκνονόταν στο εξής: «Ο Μέστροβιτς ήταν το μεγαλύτερο φαινόμενο μεταξύ των γλυπτών» της εποχής του.
Ο Αλόνζο Λάνσφορντ, συντάκτης του Arts Magazine στη Νέα Υόρκη, έκανε κριτική στην έκθεση Μέστροβιτς του 1947 στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης. Έγραψε: «Είναι επομένως εξαιρετικά σημαντικό το γεγονός ότι τιμάται σχεδόν ομόφωνα από τους Αμερικανούς γλύπτες όλων των σχολών ως ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή γλύπτες».
Αρκετοί δρόμοι στη Σερβία έχουν πάρει το όνομά του.
Έργα
μικρογραφία| Το μαυσωλείο του Μέστροβιτς στο παιδικό του σπίτι στο Οταβίτσε. Ο Μέστροβιτς δημιούργησε πάνω από πενήντα μνημεία κατά τη διάρκεια των δύο ετών του στο Παρίσι (1908–1910). Το θέμα της Μάχης του Κοσσυφοπεδίου τον συγκίνησε ιδιαίτερα, προκαλώντας ένα από τα πρώτα σπουδαία έργα του, το Μνημείο του Κοσσυφοπεδίου του Παρισιού, καθώς και άλλα έργα σε μπρούτζο και πέτρα. Μεγάλο μέρος του πρώιμου έργου του μνημόνευε τέτοιες επικές στιγμές από τη σλαβική ιστορία, καθώς προσπάθησε να προωθήσει την πανσλαβική υπόθεση στην πατρίδα του.
Με τη δημιουργία της πρώτης Γιουγκοσλαβίας, η εστίαση του Μέστροβιτς μετατοπίστηκε σε πιο κοσμικά θέματα όπως μουσικά όργανα ή παρεκκλήσια. Προσανατολίστηκε ιδιαίτερα στα θρησκευτικά αντικείμενα, κυρίως από ξύλο, υπό την καλλιτεχνική επιρροή της βυζαντινής και γοτθικής αρχιτεκτονικής. Τα πιο γνωστά έργα από την πρώιμη περίοδο του είναι ο Σταυρός και η Μαντόνα. Αργότερα εμπνεύστηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο και δημιούργησε ένα μεγάλο αριθμό πέτρινων ανάγλυφων και πορτρέτων. Το κροατικό δηνάριο περιείχε το έργο του Μέστροβιτς Ιστορία των Κροατών.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κροάτες καλλιτέχνες Κατηγορία:Κροάτες γλύπτες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γκρεγκ Ντάικ
Διετέλεσε γενικός διευθυντής του BBC από τον Ιανουάριο του 2000 έως τον Ιανουάριο του 2004- παραιτήθηκε μετά την έντονη κριτική που ασκήθηκε στη διαδικασία ειδησεογραφικής πληροφόρησης του BBC στο πλαίσιο της έρευνας Hutton.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί παρουσιαστές
Σεχμπάζ Σαρίφ
Ο Σεχμπάζ Σαρίφ (Πουντζάμπι και Ουρντού: میاں محمد شہباز شریف 23 Απριλίου 1951) είναι Πακιστανός πολιτικός, ο 23ος πρωθυπουργός της χώρας και πρόεδρος του Πακιστανικού Μουσουλμανικού Συνδέσμου. Προηγουμένως, έχει υπηρετήσει ως Πρωθυπουργός του Παντζάμπ τρεις φορές, καθιστώντας τον τον μακροβιότερο Πρωθυπουργό του Παντζάμπ.
Ο Σεχμπάζ εξελέγη στην Επαρχιακή Συνέλευση του Παντζάμπ το 1988 και στην Εθνοσυνέλευση του Πακιστάν το 1990. Εξελέγη ξανά στη Συνέλευση του Παντζάμπ το 1993 και χρίστηκε ηγέτης της αντιπολίτευσης. Εξελέγη πρωθυπουργός της πολυπληθέστερης επαρχίας του Πακιστάν, Παντζάμπ, για πρώτη φορά στις 20 Φεβρουαρίου 1997. Μετά το πακιστανικό πραξικόπημα του 1999, ο Σεχμπάζ μαζί με την οικογένειά του πέρασαν χρόνια αυτοεξορίας στη Σαουδική Αραβία, επιστρέφοντας στο Πακιστάν το 2007. Ο Σεχμπάζ διορίστηκε Πρωθυπουργός για δεύτερη θητεία μετά τη νίκη του PML-N στην επαρχία Παντζάμπ στις γενικές εκλογές του Πακιστάν το 2008. Εξελέγη Πρωθυπουργός του Παντζάμπ για τρίτη φορά στις γενικές εκλογές του 2013 και υπηρέτησε τη θητεία του μέχρι την ήττα του κόμματός του στις γενικές εκλογές του 2018. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Σεχμπάζ απολάμβανε τη φήμη της εξαιρετικά ικανού και επιμελούς διαχειριστή. Ξεκίνησε φιλόδοξα έργα υποδομής στο Παντζάμπ και διακρίθηκε για την αποτελεσματική διακυβέρνησή του. Ο Σεχμπάζ διορίστηκε πρόεδρος του Πακιστανικού Μουσουλμανικού Συνδέσμου-Ν, αφού ο αδερφός του, Ναουάζ Σαρίφ, αποκλείστηκε από το αξίωμα μετά την υπόθεση των Panama Papers.
Τον Δεκέμβριο του 2019, η Εθνική Γραμματεία Ευθύνης πάγωσε 23 ακίνητα που ανήκαν στον Σεχμπάζ και τον γιο του, κατηγορώντας τους για ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Στις 28 Σεπτεμβρίου 2020, ο Σεχμπάζ συνελήθφθη στο Ανώτατο Δικαστήριο της Λαχόρης και του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Φυλακίστηκε εν αναμονή της δίκης. Στις 14 Απριλίου 2021 αφέθη ελεύεθρος με εγγύηση.
Εν μέσω της πολιτικής κρίσης του Πακιστάν 2020–2022, εξελέγη Πρωθυπουργός στις 11 Απριλίου 2022 μετά την πρόταση μομφής κατά του Ίμραν Χαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Πακιστάν
Χριστιανισμός στην Αλβανία
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Βυζαντινή Ορθόδοξη Εκκλησία στο [[Μπεράτ.]] Ο Χριστιανισμός στην Αλβανία εγκαθιδρύθηκε σε όλη τη χώρα το 325 μ.Χ.. Από το 1100 μ.Χ., η Βυζαντινή Αυτοκρατορία πραγματοποίησε εκκλησιαστικές αποστολές στην περιοχή. Σε σχέση με την αυξανόμενη επιρροή της Βενετίας, το Τάγμα των Φραγκισκανών άρχισε να την εγκατάσταση στην περιοχή τον 13ο αιώνα. Από τον 15ο αιώνα έως τον 19ο αιώνα, υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Χριστιανισμός αντικαταστάθηκε από το Ισλάμ ως η θρησκεία της πλειοψηφίας στην Αλβανία κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η αλβανική κυβέρνηση δίνει τα ποσοστά θρησκευτικών συσχετίσεων με 58% μουσουλμάνους, 10% καθολικούς, 7% ορθόδοξους και 15% άθεους ή μη θρησκευόμενους από την πτώση του κομμουνισμού το 1991, ωστόσο η απογραφή του 2011 δεν έλαβε υπόψιν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού λόγω ανεπαρκούς καταμέτρησης του πληθυσμού και την αδυναμία προσέγγισης των περισσότερων πολιτών. Στην απογραφή του 2011, η δηλωμένη θρησκευτική σχέση του πληθυσμού ήταν: 56,7% Μουσουλμάνοι, 13,79% αδήλωτοι, 10,03% Καθολικοί, 6,75% Ορθόδοξοι, 2,5% άθεοι, 2,09% Μπεκτασήδες, 0,07% άλλοι Χριστιανοί και 0,02% άλλοι.
Μια μελέτη του 2015 υπολόγισε περίπου 13.000 προσηλυτίσεις στον χριστιανισμό από άτομα με μουσουλμανικό υπόβαθρο.
Ανατολική Ορθοδοξία
Σύμφωνα με τους αριθμούς που έδωσε η κυβέρνηση το 2010, αναφέρθηκε ότι η Ανατολική Ορθοδοξία ασκήθηκε από περίπου το 20% των Αλβανών στην Αλβανία. Στην απογραφή του 2011 το ποσοστό των Ορθόδοξων πιστών καταγράφηκε στο 6,75% του πληθυσμού. Η Αλβανία συνδέεται ιστορικά με την Καθολική Εκκλησία και την Ανατολική Ορθοδοξία. Οι Αλβανοί ήταν από τους πρώτους λαούς της περιοχής που δέχτηκαν ιεραπόστολους και προσηλυτίστηκαν στον χριστιανισμό. Με τη διάσπαση της Εκκλησίας το 1054, η Ορθοδοξία έγινε η θρησκεία για τους Αλβανούς που κατοικούσαν στις περιοχές υπό τη βυζαντινή κυριαρχία.
Η πρώτη Ορθόδοξη Λειτουργία στην αλβανική γλώσσα πραγματοποιήθηκε όχι στην Αλβανία, αλλά στην Πενσυλβάνια και τη Μασαχουσέτη. Στη συνέχεια, όταν δεν επιτρεπόταν επίσημη ύπαρξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην κομμουνιστική Αλβανία, η Αλβανική Ορθοδοξία επέζησε στην εξορία στη Φιλαδέλφεια, με την εκκλησία στη Φιλαδέλφεια να ιδρύεται το 1913 και στη Βοστώνη το 1965.
Καθολική Εκκλησία
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Καθολική εκκλησία στον [[Αυλώνας|Αυλώνα.]] Η Καθολική Εκκλησία στην Αλβανία είναι μέρος της παγκόσμιας Καθολικής Εκκλησίας, υπό την πνευματική ηγεσία του Πάπα στην Αγία Έδρα. Σύμφωνα με τους αριθμούς που έδωσε η κυβέρνηση το 2011, αναφέρθηκε ότι περίπου το 10,03% του θρησκευτικού πληθυσμού είναι Καθολικός, ωστόσο, νέα κυβερνητικά στοιχεία αποκαλύπτουν ότι το ποσοστό των Καθολικών είναι 21,3 %. Υπάρχουν πέντε επισκοπές στη χώρα, συμπεριλαμβανομένων δύο αρχιεπισκοπών συν μια Αποστολική Διοίκηση που καλύπτει τη νότια Αλβανία.
Πριν από την οθωμανική εισβολή, ο Χριστιανισμός ήταν η θρησκεία όλων των Αλβανών. Οι βόρειοι Αλβανοί ακολούθησαν τον καθολικισμό, ενώ οι νότιοι ήταν ακόλουθοι της Ανατολικής Ορθοδοξίας.
Προτεσταντισμός
Οι Προτεστάντες στην Αλβανία, ανέρχονται σε περίπου 8.000, ενώ 189 διαφορετικές προτεσταντικές ενώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Αλβανικής Ευαγγελικής Συμμαχίας, υπάρχουν στην Αλβανία. μικρογραφία| Μία από τις καθολικές εκκλησίες των [[Τίρανα|Τιράνων.]]
Classic Queen
Η συλλογή εκδόθηκε μόνο στην Βόρεια Αμερική, με σκοπό να εκμεταλλευτεί την ανεβασμένη δημοτικότητα του συγκροτήματος λόγω της ταινίας "Wayne's World". Σκαρφάλωσε στην τέταρτη θέση του αμερικάνικου Billboard και έχει βραβευθεί ως τριπλά πλατινένιο άλμπουμ στις Ηνωμένες Πολιτείες και ως πενταπλά πλατινένιο στον Καναδά.
Την ίδια περίοδο, η "Hollywood Records" επανακυκλοφόρησε την συλλογή "Greatest Hits", θέλοντας να συνδυάσει τις δύο κυκλοφορίες, αφού τα τραγούδια που περιελάμβαναν είχαν αρκετές διαφορές, με το "Classic Queen" να έχει αφήσει εκτός τελικής κόπης επιτυχίες όπως τα "Another One Bites the Dust", "We Will Rock You", "We Are the Champions", "Somebody to Love" και "Don't Stop Me Now".
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Classic Queen (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 3 Μαρτίου 1992
Βραβεία
Greatest Hits II (άλμπουμ)
Οι μουσικοί των Queen
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα τραγούδια του "Classic Queen" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Queen Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1992-93
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1992-93 διεξήχθη σε έναν όμιλο των 18 ομάδων. Στην Α΄ εθνική κατηγορία ανέβηκαν οι τρεις πρώτες ομάδες. Από τη σεζόν αυτή καθιερώθηκε το σύστημα βαθμολογίας 3-1-0, αντί για το 2-1-0, που ίσχυε από τη σεζόν 1973-74.
Διοργάνωση
Στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1992-93 δεν υπήρξε κάποια καινοτομία σε σχέση με εκείνο της προηγούμενης σεζόν 1991-92. Όπως είχε καθιερωθεί και στα προηγούμενα χρόνια, στην Α΄ Εθνική ανέβηκαν οι τρεις πρώτες ομάδες, ενώ υποβιβάστηκαν τέσσερις σύλλογοι στη Γ΄ Εθνική, τη θέση των οποίων πήραν ισάριθμες ομάδες της τρίτης κατηγορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1992-1993
Γρηγόριος Παπαδοπετράκης
Βίος
Ο Γρηγόριος Παπαδοπετράκης γεννήθηκε στα 1828 στην Κρήτη στο χωριό Καλλικράτης Σφακίων. Εκάρη μοναχός στη Μονή Αγίας Τριάδος Τσαγκαρόλων. Στη συνέχεια με υποτροφία της μονής σπούδασε θεολογία στην Αθήνα. Επιστρέφοντας χρημάτισε ηγούμενος στην μονή της μετανοίας του τα χρονικά διαστήματα μεταξύ 1862-1866 και 1873-1876. Στις 3 Φεβρουαρίου 1880 χειροτονήθηκε επίσκοπος Ιεροσητείας. Πέθανε στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο του 1889 και τάφηκε στην Αθήνα. Συνέγραψε Ιστορίαν της μονής Αγίας Τριάδος.(ανέκδοτη χειρόγραφη) και Ιστορία της Επαρχίας Σφακίων, εν Αθήναις 1888, όχι αμερόληπτη, σύμφωνα με τον Νικόλαο Τωμαδάκη.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Ιεραπύτνης και Σητείας
Λόβτσεν
μικρογραφία|260x260εσ| Μαυσωλείο του Νιέγκος μικρογραφία|260x260εσ| Εθνικό Πάρκο Λόβτσεν μικρογραφία|260x260εσ| Μαυροβούνια στρατεύματα έξω από το Λόβτσεν, Οκτώβριος 1914. Το Λόβτσεν ( Κυριλλικά: Ловћен, προφέρεται: [lôːʋtɕen]) είναι ένα βουνό και εθνικό πάρκο στο νοτιοδυτικό Μαυροβούνιο. Είναι η έμπνευση πίσω από το όνομα του Μαυροβουνίου. Η Crna Gora (Μαύρο Βουνό), αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε χάρτη, που εκδόθηκε από τον Στεφάν Μιλούτιν το 1276. Το όνομα Μαυροβούνιο προέρχεται από την εμφάνιση του όρους Λόβτσεν, όταν καλύπτεται από πυκνά δάση. Το όνομα Μαυροβούνιο (Crna Gora) χρησιμοποιήθηκε για πολλές περιοχές σε μεσαιωνικά σερβικά εδάφη, συμπεριλαμβανομένων των Σκόπσκα Τσρνα Γκόρα (Skopska Crna Gora) και Ουζίτσκα Τσρνα Γκόρα (Užička Crna Gora).
Το όρος Λόβτσεν υψώνεται από τα σύνορα της λεκάνης της Αδριατικής, κλείνοντας τους μεγάλους και στριφογυριστούς κόλπους του κόλπου Κότορ και φτάνοντας την ενδοχώρα στην παράκτια πόλη του Κότορ. Το βουνό έχει δύο επιβλητικές κορυφές, το Στιρόβνικ (1.749 μέτρα) και το Γιεζέρσκι (1.657 μέτρα).
Οι βουνοπλαγιές είναι βραχώδεις, με πολυάριθμες σχισμές, λάκκους και βαθιές κοιλότητες που δίνουν στο τοπίο μια ιδιαίτερη όψη. Το Λόβτσεν βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ δύο εντελώς διαφορετικών φυσικών συνόλων, της θάλασσας και της ηπειρωτικής χώρας, και έτσι βρίσκεται υπό την επίδραση και των δύο κλιμάτων. Η συγκεκριμένη σύνδεση των συνθηκών ζωής έχει προκαλέσει την ανάπτυξη των διαφορετικών βιολογικών συστημάτων. Υπάρχουν 1.158 είδη φυτών στο Λόβτσεν, τέσσερα από τα οποία είναι ενδημικά.
Εθνικό πάρκο
Το εθνικό πάρκο περιλαμβάνει το κεντρικό και το υψηλότερο τμήμα του ορεινού όγκου και καλύπτει μια έκταση 62,20 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ανακηρύχθηκε εθνικός δρυμός το 1952. Εκτός από τα φυσικά χαρακτηριστικά του Λόβτσεν, η σημαντική ιστορική, πολιτιστική και αρχιτεκτονική κληρονομιά της περιοχής προστατεύεται από το εθνικό πάρκο.
Η περιοχή έχει πολυάριθμα στοιχεία εθνικής δόμησης. Τα παλιά σπίτια και τα γκούβνα του χωριού είναι αυθεντικά καθώς και οι αγροικίες σε κατούν, καλοκαιρινούς οικισμούς των κτηνοτρόφων.
Ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό λείψανο, που αξίζει να αναφερθεί είναι ο δρόμος, που ανηφορίζει από το Κότορ προς το χωριό Νιέγκουσι, τη γενέτειρα της βασιλικής οικογένειας του Μαυροβουνίου, του Οίκου Πέτροβιτς.
Μεγάλος πόλεμος
Με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το Μαυροβούνιο ήταν το πρώτο έθνος, που βοήθησε τη Σερβία και ο Νικόλαος Α' του Μαυροβουνίου διέταξε τον στρατό του, στις 8 Αυγούστου 1914, να ξεκινήσει επιχειρήσεις εναντίον της ναυτικής βάσης της Αυστροουγγρικής στον Κόλπο του Κότορ, η νοτιότερη βάση του Αυστροουγγρικού Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού στην Αδριατική. Ήταν ακριβώς απέναντι από τα σύνορα από το όρος Λόβτσεν, όπου ο στρατός είχε τοποθετήσει πολλές πυροβολαρχίες πυροβολικού, και την ίδια μέρα, μαυροβούνια πυροβόλα άρχισαν να πυροβολούν τις αυστροουγγρικές οχυρώσεις. Τα οχυρά του Κότορ και το παλιό θωρακισμένο καταδρομικό SMS Kaiser Karl VI επέστρεψαν τα πυρά, με τη βοήθεια αναγνώρισης από υδροπλάνα του πολεμικού ναυτικού. Ωστόσο, στις 13 Σεπτεμβρίου, έφθασαν αυστροουγγρικές ενισχύσεις από την Πόλα, με τη μορφή τριών ενεργών μεγάλων θωρηκτών, του SMS Monarch, του SMS Wien και του SMS Budapest. Ξεπέρασαν τους Μαυροβούνιους, οι οποίοι ωστόσο μάχονταν για αρκετές εβδομάδες, με μονομαχίες πυροβολικού σχεδόν καθημερινά.
Με την είσοδο της Γαλλίας στον πόλεμο, οι Γάλλοι συνειδητοποίησαν ότι η κατάληψη του Κότορ μπορεί να ήταν επωφελής για το δικό τους ναυτικό και έτσι αποβίβασαν ένα απόσπασμα τεσσάρων πυροβόλων των 15 cm και τεσσάρων ναυτικών πυροβόλων των 12 cm υπό τη διοίκηση του Διοικητή Γκρελιέρ, στο Αντιβάρι, στις 18–19 Σεπτεμβρίου. Ο Γκρελιέρ χρειάστηκε έναν μήνα για να μετακινήσει τα όπλα του στην ενδοχώρα, αλλά τελικά οι πυροβολαρχίες του εγκαταστάθηκαν και τοποθετήθηκαν σε οχυρώσεις στη νότια πλευρά του όρους Λόβτσεν.
Στις 19 Οκτωβρίου, τα γαλλικά πυροβόλα άνοιξαν πυρ. Οι Αυστρο-Ούγγροι κάλεσαν για ενισχύσεις και στις 21 Οκτωβρίου, ο ναύαρχος Άντον Χάους έστειλε το σύγχρονο θωρηκτό SMS Radetzky. Με πλαγιοκόπηση με τέσσερα πυροβόλα διαμετρήματος 30,5 εκατοστών και τέσσερα πυροβόλα διαμετρήματος 24 εκατοστών, το Ραντέτσκι θα ανέτρεπε την ισορροπία. Τα υδροπλάνα του Πολεμικού Ναυτικού ήταν απασχολημένα με τη λήψη φωτογραφιών και τη χαρτογράφηση ακριβών θέσεων και στις 16:27, στις 22 Οκτωβρίου, τα θωρηκτά άνοιξαν όλα πυρ. Το Ραντέτσκι έκανε μια σειρά από απευθείας χτυπήματα στα όπλα και σε οχυρωμένες θέσεις στο βουνό και στις 24 Οκτωβρίου, ένα από τα γαλλικά πυροβόλα καταστράφηκε εντελώς.
Στις 26 Οκτωβρίου, το Ραντέτσκι άνοιξε πυρ πριν την ανατολή του ηλίου, πιάνοντας τους Γάλλους και τους Μαυροβούνιους απροετοίμαστους, και αρκετές πυροβολαρχίες και οχυρώσεις καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια ενός σφοδρού βομβαρδισμού, συμπεριλαμβανομένου ενός άλλου γαλλικού πυροβόλου όπλου 12 εκατοστών. Μέχρι τις 10:00, οι συμμαχικές βολές από το όρος Λόβτσεν είχαν σταματήσει. Την επόμενη μέρα το Ραντέτσκι επανατοποθετήθηκε πιο κοντά στην ακτή και ανατίναξε περαιτέρω τις συμμαχικές θέσεις. Ο Γκρελιέρ παραδέχτηκε την ήττα του και έβγαλε τα όπλα που του είχαν απομείνει. Ομοίως, οι Μαυροβούνιοι εγκατέλειψαν τις οχυρώσεις τους. Μέχρι τον Νοέμβριο, η Γαλλική Ανώτατη Διοίκηση αποφάσισε να εγκαταλείψει την εκστρατεία της για να εξουδετερώσει και να καταλάβει το Τσαττάρο και το Ραντέτσκι επέστρεψε στην Πόλα στις 16 Δεκεμβρίου
Στις αρχές Ιανουαρίου 1916, ο Αυστροουγγρικός στρατός εξαπέλυσε επίθεση στο Μαυροβούνιο και το θωρηκτό Budapest χρησιμοποιήθηκε ξανά για να βοηθήσει τα στρατεύματα ενάντια στην ανανεωμένη άμυνα του Λόβτσεν με τόσο καλό αποτέλεσμα, που στις 10, τα αυστροουγγρικά στρατεύματα κατέλαβαν το πέρασμα Λόβτσεν και τα διπλανά υψώματα, όπου προηγουμένως βρίσκονταν τα γαλλικά πυροβόλα. Ο βομβαρδισμός του όρους Λόβτσεν έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο σπάσιμο του ηθικού των υπερασπιστών του βουνού και οι Μαυροβούνιοι ζήτησαν ανακωχή δύο μέρες αργότερα.
Μαυσωλείο
Το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό μνημείο του εθνικού πάρκου Λόβτσεν είναι το Μαυσωλείο του Πέτρου Β' Πέτροβιτς Νιέγκος, που κατασκευάστηκε το 1971. Η τοποθεσία για τον τόπο ταφής του και το μαυσωλείο στην κορυφή του Γιεζέρσκι επιλέχθηκε από τον ίδιο τον Νιέγκος ως τελευταία επιθυμία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Βουνά του Μαυροβουνίου
Ρούζιτσι (Γκρούντε)
Το Ρούζιτσι (κυριλλικά: Ружићи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Γκρούντε, εντός του Καντονιού της Δυτικής Ερζεγοβίνης και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,718 κατοίκους.