cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένωση (Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος)
Ιατρική κατάσταση
Οι πολιτείες μπορούσαν να διαθέσουν τα χρήματα που συγκέντρωναν από τους φόρους για να υποστηρίξουν τα στρατεύματά τους, όπως έκανε το Οχάιο. Υπό τον δραστήριο κυβερνήτη Ντέιβιντ Τοντ, Φιλοπόλεμο Δημοκράτη, το Οχάιο λειτούργησε με έντονους ρυθμούς. Μετά την απρόβλεπτη σφαγή στη μάχη του Σίλο τον Απρίλιο του 1862, το Οχάιο έστειλε τρία ατμόπλοια στο πεδίο της μάχης ως πλωτά νοσοκομεία, εξοπλισμένα με γιατρούς, νοσοκόμες και ιατρικές προμήθειες. Ο στόλος της πολιτείας έφτασε συνολικά στα 11 πλωτά νοσοκομεία, ενώ τοποθετήθηκαν 12 αξιωματικοί στους μεταφορικούς κόμβους ώστε να βοηθήσουν στην κίνηση των στρατιωτών του Οχάιο.
Η Χριστιανική Επιτροπή αποτελούνταν από 6.000 βοηθούς οι οποίοι βοήθησαν τους ιερείς με πολλούς τρόπους. Για παράδειγμα, οι πράκτορες της διένειμαν Βίβλους, πραγματοποιούσαν θρησκευτικές ομιλίες, ενώ βοηθούσαν στην αλληλογραφία. Επίσης, δίδαξαν στους στρατιώτες ανάγνωση και γραφή και έστησαν βιβλιοθήκες στα στρατόπεδα.
Ο Στρατός πήρε πολλά μαθήματα και εκσυγχρόνισε τις διαδικασίες του, ενώ η ιατρική επιστήμη—ειδικά η χειρουργική—πραγματοποίησε αρκετά βήματα προόδου. Μακροπρόθεσμα, οι εμπειρίες του πολέμου από τις πολυάριθμες επιτροπές της Ένωσης εκσυγχρόνισαν την δημόσια αγαθοεργία, και έθεσαν τις βάσεις για μεγάλης κλίμακας φιλανθρωπίες στην Αμερική, η οποία βασιζόταν σε εκστρατείες συγκέντρωσης χρημάτων και ιδιωτικές δωρεές.
Επιπλέον, οι γυναίκες ανέλαβαν νέους δημόσιους ρόλους. Για παράδειγμα, η Μαίρη Λίβερμορ (1820–1905), διευθύντρια της Υγειονομικής Επιτροπής των ΗΠΑ στο Σικάγο, χρησιμοποίησε τις νέες οργανωτικές ικανότητες της για να κινητοποιήσει υποστήριξη για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών μετά τον πόλεμο. Υποστήριξε πως οι γυναίκες χρειαζόταν περισσότερη εκπαίδευση και ευκαιρίες εργασίας ώστε να εκπληρώσουν τον ρόλο τους υπηρετώντας τους άλλους.
Η Υγειονομική Επιτροπή συγκέντρωσε τεράστιες ποσότητες στατιστικών δεδομένων, δημιουργώντας έτσι προβλήματα για την αποθήκευση πληροφοριών, την γρήγορη πρόσβαση σε αυτά και την μηχανική αναζήτησή τους. Πρωτοπόρος στον τομέα αυτό ήταν ο Τζον Σω Μπίλινγκς (1838–1913). Ο Μπίλινγκς, χειρούργος στον πόλεμο, κατασκεύασε δύο από τις πιο σημαντικές βιβλιοθήκες στον κόσμο, την Βιβλιοθήκη του Γενικού Χειρουργικού Γραφείου και την Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης. Επίσης ανέλυσε τον τρόπο μηχανικής ανάλυσης των δεδομένων μέσω μετατροπής τους σε αριθμούς δημιουργώντας διατρητή κάρτα που ανέπτυξε ο μαθητής του Χέρμαν Χόλεριθ, ο οποίος το 1911 άνοιξε την εταιρεία International Business Machines (IBM).
Αιχμάλωτοι πολέμου
Και οι δύο πλευρές διέθεταν φυλακές αιχμαλώτων. Χειρίστηκαν περίπου 400.000 αιχμαλώτους, αλλά πολλοί από αυτούς αποφυλακίστηκαν τάχιστα και δεν αιχμαλωτίστηκαν ποτέ ξανά. Το Γραφείο Καταγραφών και Συντάξεων καταμέτρησε το 1901, 211.000 βόρειους που αιχμαλωτίστηκαν. Την περίοδο 1861–63 οι περισσότεροι αποδεσμεύτηκαν λόγω τιμής. Μετά την κατάρρευση του συστήματος απελευθέρωσης λόγω τιμής ο 1863, περίπου 195.000 μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης των Συνομόσπονδων. Αντιθέτως 464.000 Συνομόσπονδοι αιχμαλωτίστηκαν (αρκετοί κατά τις τελευταίες μέρες) και 215.000 φυλακίστηκαν. Πάνω από 30.000 αιχμάλωτοι της Ένωσης και σχεδόν 26.000 Συνομόσπονδοι πέθαναν κατά την διάρκεια της αιχμαλωσίας τους. Λίγο περισσότερο από το 12% των αιχμαλώτων πέθαναν σε φυλακές των Βορείων, σε σύγκριση με το 15,5% των φυλακών των Νοτίων.
Διαδηλώσεις κατά της στρατολόγησης
thumb|Οι διαδηλώσεις της Νέας Υόρκης Η δυσαρέσκεια για το νόμο περί στρατολόγησης του 1863 οδήγησε σε διαδηλώσεις σε διάφορες πόλεις και αγροτικές περιοχές. Οι πιο σημαντικές έλαβαν χώρα στη Νέα Υόρκη μεταξύ 13 και 16 Ιουλίου 1863. Ιρλανδοί Καθολικοί και άλλοι εργάτες ήρθαν αντιμέτωποι με αστυνομικούς, πολιτοφύλακες και μονάδες τακτικού στρατού μέχρι την στιγμή που το πυροβολικό του Στρατού βγήκε στους δρόμους. Οι διαδηλώσεις είχαν στόχο αρχικά την στρατολόγηση, αλλά στη συνέχεια απέκτησαν βίαια μορφή κατά μαύρων στην πόλη της Νέας Υόρκης, σκοτώνοντας πολλούς εξ αυτών στους δρόμους.
Μικρής κλίμακας διαδηλώσεις έλαβαν χώρα σε συνοικίες Γερμανών και Ιρλανδών, αλλά και σε περιοχές κατά μήκος του ποταμού Οχάιο με την συμμετοχή πολλών μελών της αντιπολίτευσης των Copperheads. Πολλές από τις διαδηλώσεις αυτές καταστάλθηκαν μετά από επέμβαση του Στρατού.
Οικονομία
Η οικονομία της ένωσης αυξήθηκε και άκμασε την περίοδο του πολέμου ενώ τροφοδοτούσε έναν πολύ μεγάλο στρατό και ναυτικό. Οι Ρεπουμπλικάνοι στην Ουάσινγκτον είχαν μια φιλελεύθερη άποψη για ένα βιομηχανικό έθνος, με μεγάλες πόλεις, αποτελεσματικά εργοστάσια, παραγωγικά αγροκτήματα, πλήρως εθνικές τράπεζες, και ένα πλήρως σύγχρονο σιδηροδρομικό δίκτυο, το οποίο θα κινητοποιούνταν από τον Στρατιωτικό Σιδηρόδρομο των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Νότιοι διέθεταν ανθεκτικές πολιτικές όπως δασμούς για την προώθηση της βιομηχανίας και νόμους τόνωσης της γεωργίας μιας και η δουλεία δεν θα είχε αποτέλεσμα. Με τους Νότιους να έχουν απομακρυνθεί και τους Βόρειους Δημοκράτες αδύναμους, οι Ρεπουμπλικάνοι μπόρεσαν να περάσουν τις νομοθεσίες τους. Την ίδια στιγμή ενέκριναν νέους φόρους για να αποπληρώσουν μέρος του πολέμου και εξέδωσαν μεγάλα ποσά ομολόγων για να πληρώσουν το μεγαλύτερο εναπομείναν μέρος. Οι ιστορικοί της οικονομίας αποδίδουν το υπόλοιπο κόστος του πολέμου στον πληθωρισμό. Το Κογκρέσο σχεδίασε ένα περίπλοκο πρόγραμμα οικονομικού εκσυγχρονισμού που είχε τον διπλό σκοπό να κερδίσει τον πόλεμο και να μεταμορφώσει μόνιμα την οικονομία.
Χρηματοδότηση του πολέμου
Το 1860 το Υπουργείο Οικονομίας είχε ελάχιστα καθήκοντα και χρηματοδοτούσε τις μικρής κλίμακας επιχειρήσεις της κυβέρνησης μέσω πώλησης γαιών και δασμών. Τα έσοδα από την περίοδο της ειρήνης ήταν ελάχιστα σε σχέση με το κόστος που απαιτούσε ένας πόλεμος αλλά το Υπουργείο Οικονομίας υπό τον Σάλμον Π. Τσέις είχε δείγματα ασυνήθιστης ευρηματικότητας στην χρηματοδότηση του πολέμου δίχως να καταστρέψει την οικονομία. Επιβλήθηκαν πολλοί νέοι φόροι έχοντας πάντοτε ένα πατριωτικό υπόβαθρο συγκρίνοντας την οικονομική θυσία με τις θυσίες της ζωής και των άκρων. Η κυβέρνηση πλήρωσε για προμήθειες χρησιμοποιώντας πραγματικό χρήμα, γεγονός που ενθάρρυνε τους πολίτες να πουλήσουν στην κυβέρνηση ανεξάρτητα από την ιδεολογία τους. Αντίθετα, η Συνομοσπονδία εξέδωσε χρεωστικά γραμμάτια κατά την κατάσχεση της περιουσίας, έτσι ώστε ακόμη και οι πιο πιστοί Συνομόσπονδοι να κρύψουν τα άλογα και τα μουλάρια τους αντί να τα πουλήσουν για ένα αμφισβητήσιμο χαρτί. Γενικά, το χρηματοπιστωτικό σύστημα των Βορείων είχε μεγάλη επιτυχία στην άντληση χρημάτων και τη μετατροπή του πατριωτισμού σε κέρδος, ενώ το σύστημα της Συνομοσπονδίας εξαντλούσε τους πατριώτες της.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειαζόταν 3,1 δισεκατομμύρια δολάρια για την πληρωμή των τεράστιων στρατών και στόλων για τον Εμφύλιο Πόλεμο—πάνω από 400 εκατομμύρια μόνο το 1862. Πέρα από τους δασμούς, το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων προερχόταν από τους νέους ειδικούς φόρους κατανάλωσης που επιβλήθηκαν σε οποιοδήποτε βιομηχανοποιημένο αντικείμενο. Στη συνέχεια οι δασμοί αυξήθηκαν, μέσω διάφορων νόμων περί δασμών του Μόριλ. Τρίτον ήρθε ο πρώτος φόρος εισοδήματος του έθνους. Μόνον οι πλούσιοι πλήρωσαν και το ποσό τους επιστράφηκε στο τέλος του πολέμου. thumb|240px|Greenbacks του 1862
Εκτός από τους φόρους, η δεύτερη σημαντική πηγή εισοδήματος ήταν τα κρατικά ομόλογα. Για πρώτη φορά τα ομόλογα που είχαν μικρές ονομαστικές αξίες πωλήθηκαν απευθείας στους πολίτες, έχοντας ως βασικούς παράγοντες τη δημοσιότητα και τον πατριωτισμό, σύμφωνα με το σχέδιο του τραπεζίτη Τζέι Κουκ. Οι πολιτειακές τράπεζες έχασαν τη δυνατότητα τους να εκδίδουν τραπεζογραμμάτια. Μόνο οι εθνικές τράπεζες θα μπορούσαν να το πράξουν, και ο Τσέις διευκόλυνε την διαδικασία δημιουργίας τέτοιων τραπεζών. Η διαδικασία περιλάμβανε την αγορά και κατοχή ομοσπονδιακών ομολόγων και οι κεφαλαιούχοι έσπευσαν να ανοίξουν αυτές τις τράπεζες. Ο Τσέις τις αρίθμησε, και έτσι η πρώτη κάθε πόλης ήταν η «Πρώτη Εθνική Τράπεζα». Τρίτον η κυβέρνηση εξέδωσε χαρτονομίσματα, τα "greenbacks", τα οποία οδήγησαν σε διαμάχες μιας και προκάλεσαν πληθωρισμό.
Το σημαντικότερο μέτρο των Βορείων ήταν ίσως η δημιουργία ενός συστήματος εθνικών τραπεζών που παρείχε ένα υγιές νόμισμα για την επέκταση της βιομηχανίας. Ακόμη πιο σημαντικό, οι εκατοντάδες νέες τράπεζες που ανοίχτηκαν έπρεπε να αγοράσουν κρατικά ομόλογα. Έτσι, το έθνος αποκόμισε έσοδα από τον δυνητικό πλούτο που αντιπροσωπεύουν οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις, τα αστικά κτίρια, τα εργοστάσια και οι επιχειρήσεις και αμέσως μεταβίβασε αυτά τα χρήματα στο υπουργείο Οικονομίας για τις ανάγκες του πολέμου.
Δασμοί
Ο υπουργός Τσέις, αν και ήταν ελεύθερος έμπορος για πολλά χρόνια, συνεργάστηκε με τον Μόριλ για να εγκρίνει ένα δεύτερο νομοσχέδιο το καλοκαίρι του 1861, αυξάνοντας τα ποσοστά των δασμών κατά 10 μονάδες ώστε να δημιουργήσει περισσότερα έσοδα. Τα μεταγενέστερα αυτά χαράτσια αποτελούσαν κατά κύριο λόγο έσοδα για την κάλυψη των αναγκών του πολέμου, αν και απολάμβαναν την υποστήριξη προστατευτιστών όπως ο Κάρεϊ, ο οποίος βοήθησε και πάλι τον Μόριλ στη σύνταξη του νομοσχεδίου. Ο Δασμός Μόριλ του 1861 σχεδιάστηκε ώστε να οδηγήσει στην αύξηση των εσόδων. Η δασμολογική πράξη του 1862 δεν είχε μοναδικό σκοπό την αύξηση των εσόδων, αλλά και την ενθάρρυνση εγκατάστασης εργοστασίων απαλλαγμένων από τον βρετανικό ανταγωνισμό, μέσω της φορολόγησης των βρετανικών εισαγωγών. Επιπλέον, προστάτευε τους Αμερικανούς εργάτες από τους χαμηλόμισθους Ευρωπαίους εργαζόμενους και, όντας σημαντικό επίδομα, προσέλκυσε δεκάδες χιλιάδες Ευρωπαίων να μεταναστεύσουν στην Αμερική ώστε να εργαστούν με υψηλούς μισθούς σε εργοστάσια και βιοτεχνίες.
Τα τελωνειακά έσοδα από δασμούς υπολογίστηκαν στα 345 εκατομμύρια δολάρια μεταξύ 1861 και 1865 ή το 43% των εισοδημάτων της ομοσπονδίας.
Επιχορηγήσεις γαιών
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ διέθετε τεράστιες εκτάσεις προσοδοφόρων γαιών. Η πρόκληση ήταν να γίνει η γη αυτή χρήσιμη για τους πολίτες και να παρασχεθεί η οικονομική βάση για τον πλούτο που θα απέδιδε το χρέος του πολέμου. Οι επιχορηγούμενες γαίες χορηγήθηκαν στις εταιρείες κατασκευής σιδηροδρόμων ώστε να πραγματοποιήσουν συνδέσεις με την Καλιφόρνια. Μαζί με τις ελεύθερες εκτάσεις που αποδόθηκαν στους αγρότες από τον νόμο Homestead, τα αγροτεμάχια χαμηλού κόστους που δόθηκαν μέσω των επιχορηγήσεων επιτάχυναν την επέκταση της εμπορικής γεωργίας στη Δύση.
Η Πράξη Homestead του 1862 αποδέσμευσε τις δημόσιες γαίες. Οι επιχορηγήσεις γης στους σιδηρόδρομους σήμαιναν ότι μπορούσαν να πουλήσουν εκτάσεις για οικογενειακά αγροκτήματα (80 έως 200 στρέμματα) σε χαμηλές τιμές με εκτεταμένη πίστωση. Επιπλέον, η κυβέρνηση προωθούσε νέες πληροφορίες, επιστημονικές μεθόδους και τις πλέον πρόσφατες τεχνικές μέσω του νεοσυσταθέντος Υπουργείου Γεωργίας.
Γεωργία
Η γεωργία ήταν η μεγαλύτερη ενιαία βιομηχανία που κατάφερε να ακμάσει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι τιμές ήταν υψηλές, και αυξανόταν από τη μεγάλη ζήτηση από το στρατό και από τη Βρετανία (που εξαρτιόταν από το αμερικανικό σιτάρι για το ένα τέταρτο των εισαγωγών τροφίμων της). Ο πόλεμος ενήργησε ως καταλύτης που ενθάρρυνε την ταχεία υιοθέτηση μηχανών με άλογο και άλλων εργαλείων. Η ταχεία εξάπλωση των πρόσφατων εφευρέσεων, όπως η θεριστική μηχανή, έκαναν την εργατική δύναμη αποδοτική, ακόμη και όταν εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες ήταν στο στρατό. Πολλές σύζυγοι πήραν τη θέση τους και συχνά λάμβαναν συμβουλές μέσω ταχυδρομείου για το τι πρέπει να κάνουν. Όλο και περισσότερο βασίζονταν στην κοινότητα και την ευρύτερη οικογένεια για συμβουλές και βοήθεια.
Η Ένωση χρησιμοποίησε εκατοντάδες ζώα. Ο στρατός είχε πολλά χρήματα για να τα αγοράσει από αγρότες και κτηνοτρόφους, αλλά ειδικά κατά τους πρώτους μήνες η ποιότητα τους ήταν ανάμεικτη. Τα άλογα ήταν αναγκαία για το ιππικό και το πυροβολικό. Τα μουλάρια έλκυαν τις άμαξες. Η προμήθεια συνεχίστηκε, παρά την άνευ προηγουμένου επιδημία βλέννας των αλόγων, μια θανατηφόρα ασθένεια που μπέρδεψε τους κτηνιάτρους. Στο Νότο, ο στρατός της Ένωσης σκότωσε όλα τα άλογα που δεν χρειαζόταν για να τα κρατήσει μακριά από τα χέρια της Συνομοσπονδίας.
Εμπόριο βαμβακιού
Το υπουργείο Οικονομίας άρχισε να αγοράζει βαμβάκι κατά την διάρκεια του πολέμου, για να το στείλει στην Ευρώπη και σε μύλους του βορρά. Οι πωλητές ήταν καλλιεργητές του Νότου που χρειάζονταν τα μετρητά, ανεξάρτητα από τον πατριωτισμό τους. Οι Βόρειοι αγοραστές θα μπορούσαν να κάνουν μεγάλα κέρδη, ενοχλώντας έτσι στρατιωτικούς όπως ο Οδυσσέας Γκραντ. Κατηγόρησε τους Εβραίους εμπόρους και τους απομάκρυνε από τις γραμμές του το 1862, αλλά ο Λίνκολν γρήγορα απέρριψε αυτή την επίδειξη αντισημιτισμού. Οι επικριτές ανέφεραν ότι το εμπόριο βαμβακιού βοήθησε τον Νότο, παρατείνοντας τον πόλεμο και προωθώντας τη διαφθορά. Ο Λίνκολν αποφάσισε να συνεχίσει το εμπόριο επειδή φοβόταν πως η Βρετανία θα μπορούσε να παρέμβει εάν οι κατασκευαστές κλωστοϋφαντουργικών του αρνούνταν την πρώτη ύλη. Ένας άλλος στόχος ήταν να προωθηθεί ο Ενωτισμός στα νότια σύνορα. Οι κατασκευαστές κλωστοϋφαντουργικών του Βορρά χρειαζόταν βαμβάκι για να συνεχίσουν να παράγουν στολές, ενώ οι εξαγωγές βαμβακιού στην Ευρώπη παρείχαν σημαντική πηγή χρυσού για τη χρηματοδότηση του πολέμου.
Θρησκεία
Η προτεσταντική θρησκεία ήταν αρκετά ισχυρή στο Βορρά τη δεκαετία του 1860. Η Χριστιανική Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών έστειλε πράκτορες στα στρατόπεδα στρατού για να παρέχουν ψυχολογική στήριξη καθώς και βιβλία, εφημερίδες, φαγητό και ρουχισμό. Μέσα από προσευχές, κηρύγματα και λειτουργίες, οι πράκτορες υπηρέτησαν τις πνευματικές και κοσμικές ανάγκες των στρατιωτών καθώς προσπάθησαν να τους εντάξουν σε έναν χριστιανικό τρόπο ζωής. Οι περισσότερες εκκλησίες προσπάθησαν να στηρίξουν τους στρατιώτες της ενορίας του και ιδιαίτερα τις οικογένειές τους στην πατρίδα τους. Μεγάλο μέρος της πολιτικής ρητορικής της εποχής είχε έναν ξεχωριστό θρησκευτικό τόνο.
Ο προτεσταντικός κλήρος στην Αμερική πήρε διάφορες θέσεις. Σε γενικές γραμμές, τα διάφορα δόγματα όπως οι Μεθοδιστές, οι Βόρειοι Βαπτιστές και οι Συναθροιστές υποστήριζαν έντονα την πολεμική προσπάθεια. Οι Καθολικοί, οι Επισκοπιανοί, οι Λουθηρανοί και οι συντηρητικοί Πρεσβυτεριανοί γενικά απέφυγαν κάθε συζήτηση για τον πόλεμο, ώστε να μην απομακρύνουν τους πιστούς τους. Οι Κουάκεροι, ενώ υποστήριζαν ισχυρά το κίνημα κατά της δουλείας σε προσωπικό επίπεδο, αρνήθηκαν να πάρουν ενιαία θρησκευτική θέση. Κάποιοι κληρικοί που υποστήριξαν τη Συνομοσπονδία καταγγέλθηκαν ως Copperheads, ειδικά στις παραμεθόριες περιοχές.
Μεθοδιστές
Πολλοί Βόρειοι είχαν μόλις πρόσφατα γίνει θρησκευόμενοι (μετά τη Δεύτερη Μεγάλη Αφύπνιση) και η θρησκεία αποτελούσε πλέον ισχυρή δύναμη στη ζωή τους. Κανένα δόγμα δεν ήταν πιο ενεργό στην υποστήριξη της Ένωσης από την Μεθοδιστική Επισκοπική Εκκλησία. Ο Καργουαρντάιν υποστηρίζει ότι για πολλούς Μεθοδιστές, η νίκη του Λίνκολν το 1860 προκάλεσε την άφιξη της βασιλείας του Θεού στην Αμερική. Ενεργοποιήθηκαν από ένα όραμα για την ελευθερία για των δούλων, την απελευθέρωση από τις διώξεις των υποστηρικτών της κατάργησης της δουλείας, την απελευθέρωση από την κακή λαβή της Δουλοκρατίας στην αμερικανική κυβέρνηση και την υπόσχεση για μια νέα κατεύθυνση στην Ένωση. Οι Μεθοδιστές αποτελούσαν ένα σημαντικό στοιχείο της λαϊκής υποστήριξης προς τους Ριζοσπάστες Ρεπουμπλικάνους με τη σκληρή τους γραμμή προς τον λευκό Νότο. Οι διαφωνούντες Μεθοδιστές αποχώρησαν από την εκκλησία. Κατά την Ανασυγκρότηση, οι Μεθοδιστές ανέλαβαν πρωτοβουλία ώστε να βοηθήσουν στον σχηματισμό Μεθοδιστικών εκκλησιών για τους Ελεύθερους και μετακινήθηκαν στις νότιες πόλεις, για να αναλάβουν, με τη βοήθεια του στρατού, κτίρια που ανήκαν στον νότιο κλάδο της εκκλησίας.
Το οικογενειακό περιοδικό των Μεθοδιστών, Ladies' Repository προώθησε τον χριστιανικό οικογενειακό ακτιβισμό. Τα άρθρα του παρείχαν ηθική ανύψωση στις γυναίκες και τα παιδιά. Παρουσίαζε τον πόλεμο ως μια μεγάλη ηθική σταυροφορία εναντίον ενός παρακμιακού νότιου πολιτισμού διεφθαρμένου από την δουλεία. Πρότεινε δραστηριότητες που θα μπορούσαν να εκτελέσουν τα μέλη της οικογένειας προκειμένου να βοηθήσουν τον σκοπό της Ένωσης.
Υποστηρικτές της Ένωσης στο Νότο και στις Συνοριακές πολιτείες
thumb|Στρατιώτες της Συνομοσπονδίας κρεμούν υποστηρικτές της Ένωσης Οι άνθρωποι που ήταν πιστοί στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ και αντιτάχθηκαν στην απόσχιση και ζούσαν στα σύνορα (όπου η δουλεία ήταν νόμιμη το 1861) ονομάστηκαν Ενωτιστές. Οι Συνομόσπονδοι μερικές φορές τους χαρακτήριζαν ως «Γιάνκηδες της πατρίδας». Ωστόσο, οι νότιοι Ενωτιστές δεν ήταν αναγκαστικά υποστηρικτές των Βορείων και πολλοί από αυτούς, μολονότι αντιτιθέμενοι στην απόσχιση, υποστήριζαν τη Συνομοσπονδία σε όλη την διάρκεια της ύπαρξής της. Το Ανατολικό Τενεσί δεν υποστήριξε ποτέ την Συνομοσπονδία και οι Ενωτιστές εκεί έγιναν ισχυροί ηγέτες της πολιτείας, συμπεριλαμβανομένων των κυβερνητών Άντριου Τζόνσον και Ουίλιαμ Γκ. Μπράουνλοου. Ομοίως, μεγάλα τμήματα του ανατολικού Κεντάκι αποτελούνταν από Ενωτιστές που βοήθησαν στην διατήρηση της πολιτείας από την απόσχιση. Η Δυτική Βιρτζίνια, με λίγους δούλους και κάποια βιομηχανία, ήταν τόσο έντονα Ενωτιστική που αποσχίστηκε και δημιούργησε την ομώνυμη νέα πολιτεία.
Ακόμη, περίπου 120.000 Ενωτιστές από το Νότο υπηρέτησαν στον Στρατό της Ένωσης κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και Ενωτιστικά συντάγματα δημιουργήθηκαν σε κάθε συνομοσπονδιακή πολιτεία εκτός της Νότιας Καρολίνα. Μεταξύ αυτών των μονάδων ήταν το 1ο Σύνταγμα Ιππικού της Αλαμπάμα, το οποίο χρησίμευσε ως προσωπική συνοδεία του Ουίλιαμ Σέρμαν στην πορεία του προς τη θάλασσα. Οι Ενωτιστές του Νότου χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς ως παραστρατιωτικές δυνάμεις κατά των ανταρτών. Κατά την Ανασυγκρότηση, πολλοί από αυτούς τους Ενωτιστές έγιναν "Scalawags", το οποίο ήταν ένας υποτιμητικός όρος για τους υποστηρικτές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Νότο.
Αντάρτες
Εκτός από την οργανωμένη στρατιωτική σύγκρουση, οι συνοριακές πολιτείες έπεσαν θύματα του ανταρτοπόλεμου. Σε μια τέτοια κατάσταση, οι γείτονες χρησιμοποίησαν συχνά τη δικαιολογία του πολέμου ώστε να διευθετήσουν τις προσωπικές διαφορές τους και σήκωσαν όπλα κατά γειτόνων.
Μιζούρι
thumb|Η επιδρομή των Κουαντρίλ στο [[Σφαγή του Λώρενς|Λώρενς το 1863, όπου σκοτώθηκαν 164 υπερασπιστές της πόλης]] Το Μιζούρι ήταν το ο χώρος διεξαγωγής πάνω από 1000 εμπλοκών μεταξύ των δυνάμεων της Ένωσης και της Συνομοσπονδίας, καθώς και αγνώστου αριθμού επιθέσεων ανταρτών και επιδρομών ομίλους κείμενους προς την Συνομοσπονδία. Το Δυτικό Μισσούρι ήταν ο χώρος διεξαγωγής βίαιου ανταρτοπόλεμου κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Περιπλανώμενες ομάδες ανταρτών όπως οι επιδρομείς του Κουαντρίλ και οι άνδρες του Μπλάντυ Μπιλ Άντερσον τρομοκρατούσαν την ύπαιθρο, χτυπώντας τόσο κατά στρατιωτικών εγκαταστάσεων όσο και οικισμών. Λόγω των εκτεταμένων επιθέσεων και της προστασίας που προσέφεραν οι υποστηρικτές της Συνομοσπονδίας, οι ομοσπονδιακοί ηγέτες εξέδωσαν την Γενική Διαταγή Αρ. 11 το 1863 και εκκένωσαν τις περιοχές του Τζάκσον, του Κας και του Μπέιτς. Ανάγκασαν τους κατοίκους της περιοχής να μειώσουν την υποστήριξη τους στους αντάρτες. Το ιππικό της Ένωσης θα μπορούσε να εντοπίσει τους αντάρτες της Συνομοσπονδίας, οι οποίοι δεν είχαν πλέον σημεία να κρύβονται και ανθρώπους και υποδομές για να τους υποστηρίξουν. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο στρατός ανάγκασε σχεδόν 20.000 ανθρώπους, κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους, να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Πολλοί δεν επέστρεψαν ποτέ και οι πληγείσες κομητείες καταστράφηκαν οικονομικά για πολλά χρόνια μετά το τέλος του πολέμου.
Κεντάκι
Ως απάντηση στο αυξανόμενο πρόβλημα των τοπικά οργανωμένων ανταρσιών καθ' όλη τη διάρκεια του 1863 και του 1864, τον Ιούνιο του 1864, ο στρατηγός Στίβεν Γκ. Μπέρμπριτζ ορίστηκε διοικητής της πολιτείας του Κεντάκι. Το γεγονός αυτό άρχισε μια μακρά περίοδο στρατιωτικού ελέγχου που διήρκεσε έως τις αρχές του 1865, ξεκινώντας με το στρατιωτικό νόμο που εγκρίθηκε από τον Πρόεδρο Αβραάμ Λίνκολν. Για να επιβάλει την ειρήνη στο Κεντάκι, ο Μπέρμπριτζ κατέστειλε την απιστία και χρησιμοποίησε την οικονομική πίεση ως μέσο εξαναγκασμού. Η πολιτική του για τους αντάρτες, η οποία περιλάμβανε δημόσια εκτέλεση τεσσάρων ανταρτών για το θάνατο κάθε άοπλου πολίτη της Ένωσης, προκάλεσε τη μεγαλύτερη αντιπαράθεση. Μετά από διαφωνίες με τον κυβερνήτη Τόμας Ε. Μπράμλετ, ο Μπέρμπριτζ απομακρύνθηκε τον Φεβρουάριο του 1865. Οι Συνομόσπονδοι τον μνημονεύουν ως «Χασάπη του Κεντάκι».
Πολιτείες της Ένωσης
†Είχε δύο κυβερνήσεις, μια φιλοενωτική και μια φιλοσυνομοσπονδιακή, με αμφότερες να κηρύσσονται νόμιμες κυβερνήσεις της πολιτείας. Οι Συνομοσπονδιακές κυβερνήσεις του Κεντάκι και του Μιζούρι δεν απέκτησαν ποτέ σημαντικό έλεγχο της πολιτείας τους.
Η Δυτική Βιρτζίνια αποσχίστηκε από την Βιρτζίνια και έγινε μέλος της Ένωσης κατά την διάρκεια του πολέμου, στις 20 Ιουνίου 1863. Η Νεβάδα επίσης προσχώρησε στην Ένωση κατά την διάρκεια του πολέμου, στις 31 Οκτωβρίου 1864.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Φέλιξ Πέιπες
Ο Φριτς Φέλιξ "Τζίμι" Πέιπες (λατινικό αλφάβητο: Fritz Felix "Jimmy" Pipes) (15 Απριλίου 1887 - ? ) ήταν αυστριακός πρωταθλητής και ολυμπιονίκης της αντισφαίρισης, επίσης ήταν αθλητής και του Χόκεϊ επί πάγου.
Γεννήθηκε στην Πράγα της Βοημίας, επαρχίας της Αυστροουγγαρίας, εβραίος και μέλος της Γερμανικής κοινότητας. Συμμετείχε για την Αυστρία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1908 στο Λονδίνο όπου στο απλό αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο. Στο διπλό με συμπαίκτη τον επίσης Αυστριακό Άρθουρ Ζμπόρζιλ αποκλείστηκαν στον τρίτο γύρο από το Βρετανικό δίδυμο.
Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη όπου στο απλό αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο. Στο διπλό ξανά με συμπαίκτη τον Άρθουρ Ζμπόρζιλ κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο, στον τελικό έχασαν από τους Νοτιοαφρικανούς Χάρoλντ Κίτσον και Τσάρλς Γουίνσλοου.
Στο χόκεϊ αγωνιζόταν στην "DEHG Πράγας" από το 1907-1913. Ο μικρότερος αδελφός του, Φραντς Πέιπες, ήταν και διεθνής παίκτης του χόκεϊ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βοημοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αυστριακοί αθλητές του Χόκεϊ επί πάγου Κατηγορία:Βοημοί αθλητές του Χόκεϊ επί πάγου
Γκράφαρχολτ ογκ Ούλφαρσαουρνταλουρ
Το Ούλφαρσφελ ή Γκράφαρχολτ ογκ Ούλφαρσαουρνταλουρ (ισλανδικά: Grafarholt og Úlfarsárdalur), είναι μια επαρχία του Ρέικιαβικ, της πρωτεύουσας της Ισλανδίας και αποτελεί μέρος των ανατολικών προαστίων.
Άφρα Μπεν
Η Άφρα Μπεν (αγγλικά:Aphra Behn, 1640;  - 16 Απριλίου 1689) ήταν Βρετανή συγγραφέας, ποιήτρια και μεταφράστρια. Θεωρείται μια από τις πρώτες Αγγλίδες συγγραφείς που κέρδιζαν τα προς το ζην από τη συγγραφική τους εργασία και χρησίμευσε ως λογοτεχνικό πρότυπο για επόμενες γενεές γυναικών συγγραφέων. Η Βιρτζίνια Γουλφ έγραψε γι' αυτήν: "όλες οι γυναίκες μαζί έχουν χρέος να ραίνουν με λουλούδια τον τάφο της Άφρα Μπεν... γιατί αυτή ήταν που κέρδισε για λογαριασμό τους το δικαίωμα να λένε εκείνο που σκέπτονταν ".
Βιογραφία
Οι πληροφορίες σχετικά με τη ζωή της είναι ελάχιστες, ειδικά όσον αφορά στα παιδικά της χρόνια. Σύμφωνα με μία εκδοχή γονείς της ήταν ο κουρέας Τζον Έιμις και η γυναίκα του Έιμι, ενώ σύμφωνα με άλλες οι γονείς της ονομάζονταν Κούπερ ή Τζόνσον. Η Μπεν  γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του Αγγλικού εμφύλιου πόλεμου μάλλον στο Κεντ. Η ίδια αφηγείται στο μυθιστόρημά της Ορουνόκο ότι ταξίδεψε με την οικογένειά της στο Σουρινάμ και ο πατέρας της πέθανε κατά την διάρκεια του διάπλου. Κατά την παραμονή της σε αυτήν τη χώρα διατείνεται ότι συνάντησε έναν Αφρικανό σκλάβο, η ιστορία του οποίου αποτέλεσε τη βάση για το βιβλίο της Ορουνόκο, όμως δεν υπάρχουν σχετικές ιστορικές αποδείξεις.
Λίγο μετά την υποτιθέμενη επιστροφή της στην Αγγλία από το Σουρινάμ το 1664, η Μπεν ίσως παντρεύτηκε με τον Γερμανό ή Ολλανδό έμπορο Γιόχαν Μπεν, από τον οποίον σύντομα ή χώρισε ή έμεινε χήρα. Πάντως από το σημείο αυτό άρχισε στα επαγγελματικά της να χρησιμοποιεί το όνομα κυρία Μπεν. Είναι αξιοσημείωτο ότι το όνομά της δεν αναφέρεται σε φορολογικά ή εκκλησιαστικά αρχεία. Κατά τη διάρκεια της ζωής της ήταν επίσης γνωστή ως Ανν Μπεν, Κυρία Μπιν, πράκτορας 160 και Astrea. Για την πολυτάραχη ζωή της γενικά υπάρχουν μόνο εικασίες και αντικρουόμενες πληροφορίες από πηγές αμφιβόλου αξιοπιστίας. Ανεξακρίβωτη παραμένει και η σχέση της με τον καθολικισμό. Η πρώτη καλά τεκμηριωμένη δραστηριότητά της είναι η αποστολή της ως κατάσκοπος στην Αμβέρσα εξ ονόματος του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Αγγλίας.
Μετά την επιστροφή της στο Λονδίνο άρχισε να εργάζεται για το Βασιλικό Θίασο. Το πρώτο της έργο, η ρομαντική κωμικοτραγωδία Γάμος με το ζόρι, ανέβηκε στη σκηνή το 1670. Στην εποχή της εγκαινιάστηκε η αθυρόστομη κωμωδία ηθών, γνωστή ως "Κωμωδία της Παλινόρθωσης" και αυτό το είδος υπηρέτησε και η Μπεν.Το πιο δημοφιλές της έργο αποδείχτηκε το The Rover. Συνολικά έγραψε και ανέβασε 19 έργα. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1670 και 1680 ήταν μια από τους πιο παραγωγικούς συγγραφείς στη Βρετανία.
Κατά τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ζωής της, η υγεία της είχε κλονιστεί σοβαρά, βασανιζόταν από τη φτώχεια και τα χρέη, αλλά συνέχιζε να γράφει μανιωδώς. Πέθανε στις 16 Απριλίου του 1689, και θάφτηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, όχι όμως στη "Γωνιά των Ποιητών", αλλά στην Ανατολική Στοά, κοντά στα σκαλιά της εκκλησίας. Η επιγραφή στην ταφόπλακα γράφει: "Εδώ κείτεται μια απόδειξη ότι το Πνεύμα δεν μπορεί ποτέ να είναι επαρκής τρόπος άμυνας κατά της θνητότητας."
Αποτίμηση του έργου της
Μετά τη σαιξπηρική εποχή το αγγλικό θέατρο περιέπεσε σε κατάσταση αδράνειας, μέχρι που έφτασε να απαγορευτεί, την περίοδο που στα πολιτικά πράγματα θριάμβευσε ο Όλιβερ Κρόμγουελ και οι Πουριτανοί. Με την Παλινόρθωση και την επιστροφή του Καρόλου Β’ στην εξουσία, άρχισε να πνέει νέος άνεμος. Υιοθετήθηκαν νέα στοιχεία από τα θέατρα της ηπειρωτικής Ευρώπης, άλλαξε η σκηνική δομή των θεάτρων. γυναίκες άρχιζαν να παίζουν για πρώτη φορά τους γυναικείους ρόλους, άλλαξαν τα γούστα του κοινού ως προς το είδος των θεαμάτων και άλλαξε και το ίδιο το κοινό, που ήταν διψασμένο για νέα πράγματα, εκλεπτυσμένα, με επαναστατικές τάσεις, που απεχθανόταν τις παλιές χυδαίες κωμωδίες. Η ανανεωμένη κωμωδία της Παλινόρθωσης έφτασε στην υψηλότερη βαθμίδα της με το έργο του Ουίλιαμ Κόνγκρηβ (1670-1729) The Way of the world (1700).
Θεατρικά έργα
μεταθανάτια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί ποιητές Κατηγορία:Βρετανοί φεμινιστές‎
Ice Hockey (βιντεοπαιχνίδι, 1988)
Το Ice Hockey (ιαπωνικά: アイスホッケ, χέμπορν: Aisu Hokkē) είναι ένα χόκεϊ επί πάγου βιντεοπαιχνίδι, που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από τη Nintendo, αρχικά για το Family Computer Disk System, το 1988. Τον ίδιο χρόνο κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική και σε κάποιες PAL περιοχές και στο NES. Το 2006, επανακυκλοφόρησε και σε Virtual Console του Wii, στην Ιαπωνία, στη Βόρεια Αμερική και σε κάποιες PAL περιοχές. Στη λίστα του περιοδικού, Nintendo Power, με τα 200 Καλύτερα Παιχνίδια της Nintendo, το εν λόγω παιχνίδι κατέλαβε 142η θέση. Ενώ στη λίστα του IGN, με τα 100 Καλύτερα Παιχνίδια του NES, έλαβε την 100η.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1988 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Famicom Disk System Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του NES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Χόκεϊ επί πάγου
Ν2H2O
Ο μοριακός τύπος N2H2O, με μοριακή μάζα 46,029 amu, αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 1, και μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα δύο (2) ισομερή:
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 1969
Το 22ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών πραγματοποιήθηκε από τις 8 έως τις 23 Μαΐου του 1969. Σ' αυτό το φεστιβάλ προστέθηκε ένα νέο μη διαγωνιστικό μέρος που ονομάστηκε "Το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών", ως απάντηση στην ακύρωση του φεστιβάλ το 1968.
Το Μεγάλο Βραβείο πήγε στην ταινία Επαναστατημένη γενιά του Λίντσεϊ Άντερσον. Το φεστιβάλ άνοιξε με την ταινία Γλυκειά Τσάριτυ.
Οι ταινίες που ξεχώρισαν
Το μεγάλο βραβείο αυτή τη χρονιά, που ζούσε ακόμη κάτω από την επήρεια του πνεύματος του 1968 και ανταποκρίθηκε στην έξαρση του χίπικου κινήματος, απονεμήθηκε στην αντιεξουσιαστική Επαναστατημένη γενιά του Λίντσεϊ Άντερσον. Από την άλλη, το τρίπτυχο "σεξ, ναρκωτικά και ροκ εν ρολ", εισέβαλε στις Κάννες με τη μορφή τριών καβαλάρηδων. Τριών νεαρών με μακριά μαλλιά και καλιφορνέζικα καμώματα, που εκπροσωπούσαν την αμερικανική αντι-κουλτούρα. Ο Ντένις Χόπερ, ο Πίτερ Φόντα και ο Τζακ Νίκολσον ήρθαν την κατάλληλη στιγμή για να καταδείξουν μια διαφορετική εικόνα της Αμερικής: των νέων εξερευνητών που διέσχιζαν τη χώρα όπως άλλοτε οι καουμπόι στα γουέστερν. Μόνο που αντί για άλογα είχαν μηχανές. Ταξίδευαν για να ξορκίσουν τη βία, την αδιαφορία, τον πόλεμο. Ο Ξένοιαστος Καβαλάρης, που προβλήθηκε στις φεστιβαλικές Κάννες, γράφτηκε στη μυθολογία του αμερικανικού κινηματογράφου. Μία πραγματικά καλτ ταινία που έκανε στη συνέχεια εκατομμύρια εισπράξεις, γνωρίζοντας τεράστια εμπορική επιτυχία. Ο Ντένις Χόπερ αποχώρησε από την Κρουαζέτ με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη.
Η ταινία Ζ του Κώστα Γαβρά κέρδισε το βραβείο της Επιτροπής και το βραβείο ανδρικής ερμηνείας (Ζαν-Λουί Τρεντινιάν).
Οι Κάννες του 1969 έζησαν μέσα στις αντιθέσεις. Δεξιώσεις, φαγοπότια, πάρτι και κραιπάλη από τη μία. Πρωτοπορία, επανάσταση και πολιτικοποίηση από την άλλη. Το φεστιβάλ, αναγεννημένο από τις στάχτες του 1968, προσαρμόστηκε με ταχύτητα στην κουλτούρα της νέας δεκαετίας.
Βόγκαρ
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Σελατάνγκαρ Το Βόγκαρ (ισλανδικά: Vogar, απόδοση: μικρό λιμανάκι) είναι μια μικρή πόλη στα νοτιοδυτικά της Ισλανδίας. Είναι η έδρα του δήμου Βόγκαρ (ισλανδικά: Sveitarfélagið Vogar).
Γεωγραφία
Η κοινότητα Βόγκαρ βρίσκεται στην περιοχή Σουντούρνες, στο βόρειο τμήμα της χερσονήσου Ρέικιανες. Η έκταση της κοινότητας είναι 7.42 τ.χλμ.. Ο πληθυσμός της κοινότητας ήταν 1.225 άτομα στις 1 Δεκεμβρίου 2007, από τους οποίους οι 1.131 κατοικούσαν στην πόλη Βόγκαρ. Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 165 ανά τ.χλμ..
Το Βόγκαρ απέχει 30 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της χώρας, το Ρέικιαβικ. Δυτικά του Βόγκαρ βρίσκεται η πόλη Νιαρντβίκ που ανήκει στην κοινότητα του Ρεϊκιάνεσμπερ. Γύρω από την πόλη βρίσκονται πεδία λάβας. Η κύρια ασχολία των κατοίκων του Βόγκαρ για αιώνες ήταν η αλιεία, αλλά σήμερα βρίσκεται σε παρακμή. Ο αριθμός των κατοίκων της πόλης αυξάνεται σταδιακά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισλανδίας
Ν3H3
Ο μοριακός τύπος N3H3, με μοριακή μάζα 45,045 amu, αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 1, και μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα δύο (2) ισομερή:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ
Το Πρωτάθλημα Εθνών της ΟΥΕΦΑ (αγγλικά: UEFA Nations League) είναι διετής διεθνής διοργάνωση ποδοσφαίρου, στην οποία μετέχουν εθνικές ομάδες ανδρών των ενώσεων μελών της UEFA, η οποία αποτελεί όργανο διοίκησης του αθλήματος στην Ευρώπη. Η εναρκτήρια διοργάνωση ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2018 μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA του 2018. Η διοργάνωση αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό τους διεθνείς φιλικούς αγώνες στο διεθνές ημερολόγιο αγώνων της FIFA.
Αντρέα Γκαμπριέλι
Ο Αντρέα Γκαμπριέλι (Andrea Gabrieli, Βενετία 1532-1533; – Βενετία 30 Αυγούστου 1585) ήταν Ιταλός συνθέτης και οργανίστας, της ύστερης Αναγέννησης. Ήταν θείος του -κάπως πιο διάσημου- Τζιοβάνι Γκαμπριέλι και το πρώτο, διεθνώς αναγνωρισμένο μέλος της Ενετικής Σχολής συνθετών με μεγάλη επιρροή στη διάδοση του βενετσιάνικου ύφους μουσικής σε Ιταλία και Γερμανία.
Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ
Δημιουργία
Τον Οκτώβριο του 2013, ο πρόεδρος της Νορβηγικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, Ίνγκβε Χάλεν, επιβεβαίωσε ότι συζητεί το θέμα δημιουργίας μιας τρίτης Ευρωπαϊκής διοργάνωσης αλλά προειδοποίησε ότι είναι ακόμα σε δοκιμαστικό στάδιο.
Αντρέα Γκαμπριέλι
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1562 πήγε στη Γερμανία, όπου επισκέφθηκε τη Φρανκφούρτη και το Μόναχο. Ενώ βρισκόταν εκεί, συναντήθηκε και έγινε φίλος με τον Ορλάντο ντι Λάσσο, έναν από τους ευρύτερα γνωστούς συνθέτες ολόκληρης της Αναγέννησης, που έγραψε κοσμικά τραγούδια στα γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά, καθώς και άφθονη λατινική θρησκευτική μουσική. Αυτή η μουσική σχέση αποδείχθηκε εξαιρετικά γόνιμη και για τους δύο συνθέτες: ο Λάσο έμαθε σίγουρα από τους Βενετούς, ο δε Γκαμπριέλι έφερε στη Βενετία πολλές ιδέες που έμαθε κατά την επίσκεψή του στον Λάσο, όταν ήταν στη Βαυαρία και, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, συνέθετε στια περισσότερα από τα τότε ιδιώματα, μεταξύ των οποίων και σε κάποιο που ο Λάσο απέφευγε συστηματικά: την καθαρά οργανική μουσική. Επισκέφθηκε την Αυλή του Γκρατς στην Αυστρία και, τελικά, μπήκε υπό την προστασία της αριστοκρατικής οικογένειας Φούγκερ στο Άουγκσμπουργκ. Έτσι, τού δόθηκε η ευκαιρία να σταθεροποιήσει τους μουσικούς δεσμούς ανάμεσα στη βενετία και τις καθολικές περιοχές του Βορρά.
Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ
Δημιουργία
Τον Μάρτιο του 2010 ο γενικός γραμματέας της UEFA, Τζάνι Ινφαντίνο, δήλωσε ότι ένα από τα θετικά δημιουργίας της διοργάνωσης είναι ότι μερικές ομάδες μικρής φήμης μπορούν να παίζουν παιχνίδια πιο συχνά.
Αντρέα Γκαμπριέλι
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1566, ο Γκαμπριέλι επελέγη για τη θέση του οργανίστα στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, ενός από τους πιο διάσημους μουσικούς σταθμούς στη Βόρεια Ιταλία, και τη διατήρησε για το υπόλοιπο της ζωής του. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, απέκτησε και διατήρησε τη φήμη ως ένας από τους καλύτερους σύγχρονους συνθέτες. Εργαζόμενος στον Άγιο Μάρκο -εκκλησία με μοναδική ακουστική- μπόρεσε να αναπτύξει το χαρακτηριστικό, μεγαλειώδες τελετουργικό του ύφος, το οποίο είχε τεράστια επιρροή στην ανάπτυξη του ενετικού πολυχωρικού στυλ (δηλαδή, χωριστές χορωδίες, τοποθετημένες σε διαφορετικά σημεία της εκκλησίας, με ανάλογο ηχητικό αποτέλεσμα ) και του κοντσερτάντε ιδιώματος που, εν μέρει, καθόρισε την αρχή της εποχής του μπαρόκ στη μουσική. Τα καθήκοντά του στον Άγιο Μάρκο περιελάμβαναν συνθέσεις για σημαντικά τελετουργικά και γιορτές, όπως π.χ. για τις εκδηλώσεις που συνόδευαν τον εορτασμό της νίκης επί των Τούρκων στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) και για τις επισκέψεις πολλών αξιωματούχων από την Ιαπωνία (1585).
Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ
Δημιουργία
Ο πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Αγγλίας, Γκρεγκ Ντάικ βρήκε αυτή την δήλωση ελκυστική για τον λόγο ότι η Αγγλία θα έπαιζε με μεγάλες ομάδες.
Διεξαγωγή
Από τον Σεπτέμβριο, τα 55 κράτη μέλη που απαρτίζουν την UEFA έχουν χωριστεί σε τέσσερις κατηγορίες. Οι A, B, C και D εξαρτώνται από την κατάταξη του συντελεστή UEFA από τον Οκτώβριο της προηγούμενης χρονιάς. Σε αυτές, υπάρχουν τέσσερις όμιλοι των τριών ή τεσσάρων ομάδων.
Αντρέα Γκαμπριέλι
Βιογραφικά στοιχεία
Το έργο του Ecclesiasticum Cantionum γράφηκαν για τις μικρότερες τελετές της εκκλησίας, δημοσιεύθηκαν το 1576 και είναι αφιερωμένα σε έναν Βαυαρό πρίγκηπα. Παρουσιάζονται σαν μαδριγάλια, αλλά με ένα πολύ απλοποιημένο μελωδικό ύφος που στερείται του πάθους και της σοβαρότητας της εκκλησιαστικής μουσικής των συνθετών της εποχής. Αργά στην καριέρα του έγινε, επίσης, διάσημος ως δάσκαλος. Ο σημαντικότερος μαθητής του ήταν ο ανιψιός του, Τζιοβάνι Γκαμπριέλι. Επίσης, ο θεωρητικός της μουσικής Λ. Τσακόνι (Lodovico Zacconi), ο Χ. Λ. Χάσλερ (Hans Leo Hassler) ο οποίος έφερε το κοντσερτάντε στυλ στη Γερμανία, και πολλοί άλλοι.
Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ
Διεξαγωγή
Σε αυτούς τους ομίλους, κάθε ομάδα θα παίξει μεταξύ τους εντός και εκτός έδρας αγώνες. Οι ομάδες της κατηγορίας A είναι οι μόνες ομάδες που μπορούν να κερδίσουν ολόκληρη τη διοργάνωση. Οι νικητές των ομίλων σε κάθε έναν από τους τέσσερις θα περάσουν στα νοκ άουτ που θα διεξαχθούν τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς. Ενώ οι νικητές των ομίλων στις κατηγορίες B, C και D θα προβιβαστούν στο παραπάνω πρωτάθλημα. Επιπρόσθετα, η ομάδα που θα βρεθεί στην τελευταία θέση του ομίλου στα A, B και C θα υποβιβαστεί στο παρακάτω πρωτάθλημα.
Αντρέα Γκαμπριέλι
Βιογραφικά στοιχεία
Η ημερομηνία και οι συνθήκες του θανάτου του δεν έγιναν γνωστές παρά μόνο στη δεκαετία του 1980, όταν βρέθηκε το μητρώο που περιείχε την ημερομηνία θανάτου του. Με ημερομηνία 30 Αυγούστου 1585, περιλαμβάνει τη σημείωση ότι, ήταν «περίπου 52 ετών», οπότε η κατά προσέγγιση ημερομηνία γέννησής του έχει συναχθεί από αυτό. Η θέση του στον Άγιο Μάρκο δεν καταλήφθηκε μέχρι το τέλος του 1586 και μεγάλο μέρος της μουσικής του δημοσιεύθηκε μεταθανάτια, το 1587.
Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΟΥΕΦΑ
Αντρέα Γκαμπριέλι
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Αντρέα Γκαμπριέλι υπήρξε παραγωγικός συνθέτης, τόσο θρησκευτικής όσο και κοσμικής μουσικής. Επίσης, έγραψε έργα για μικτές ομάδες φωνών και οργάνων αλλά και καθαρά ενόργανη μουσική, μεγάλο μέρος της οποίας για την -πολύ μεγάλη και με εξαιρετική ακουστική- Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Τα έργα του περιλαμβάνουν πάνω από εκατό μοτέτα και μαδριγάλια, καθώς και μικρότερο αριθμό για διάφορα όργανα. Ένα από τα ωραιότερα έργα του είναι το Magnificat, για τρεις χορωδίες, που αναμφισβήτητα προοριζόταν να εκτελεστεί στον Άγιο Μάρκο.
Το πρώιμο στυλ του είναι επηρεασμένο από τον Τ. ντε Ρόρε (Cipriano de Rore), ενώ τα μαδριγάλιά του είναι αντιπροσωπευτικά των τάσεων του 16ου αιώνα. Ωστόσο, ακόμη και στα πρώτα του έργα, είχε μεγάλη προτίμηση για τις ομοφωνικές δομές, προαναγγέλοντας το μεγαλειώδες ύφος των τελευταίων ετών. Μετά τη συνάντησή του με τον Ορλάντο ντι Λάσσο, το 1562, το ύφος του άλλαξε σημαντικά, καθώς ο μεγάλος αυτός συνθέτης τον επηρέασε καταλυτικά. Από τη στιγμή που ο Γκαμπριέλι εργαζόταν στον Άγιο Μάρκο, άρχισε να απομακρύνεται από το γαλλο-φλαμανδικό αντιστικτικό στυλ που κυριάρχησε στη μουσική του 16ου αιώνα. Αντ’ αυτού, εκμεταλλεύτηκε το ακουστικό μεγαλείο των όργανικών/φωνητικών συνόλων παίζοντας αντιφωνικά στη μεγάλη Βασιλική. Επειδή οι χορωδίες ήταν απομακρυσμένες η μία από την άλλη, η γραφή κάθε μίας από αυτές έπρεπε να είναι πού απλή έτσι, ώστε να γίνεται δυνατή η σωστή εκτέλεση. Εξάλλου στα κρεσέντο, όλες οι χορωδίες έπρεπε να εναρμονίζονται κατά τέτοιο τρόπο ώστε, ο πιο κοντινός σε μια χορωδία ακροατής όπως και ο πιο απομακρυσμένος, να δέχονται την ίδια ακουστική πληροφορία. Η μουσική του, αυτή τη φορά, χρησιμοποιεί επαναλαμβανόμενες φράσεις με διαφορετικούς συνδυασμούς φωνών σε διαφορετικά τονικά ύψη. Αν και η ενορχήστρωση δεν υποδεικνύεται συγκεκριμένα, μπορεί να συναχθεί από τα όργανα της εποχής. Ο Γκαμπριέλι αντιπαραβάλλει με προσεκτικό τρόπο την υφή και την σονοριτέ, για να διαμορφώσει κομμάτια μουσικής με μοναδικό τρόπο, ο οποίος καθόρισε το Βενετικό στυλ των επομένων γενεών.
Βέβαια, ο Γκαμπριέλι δεν συνέθεσε μόνο για τον Άγιο Μάρκο. Από τις σημαντικότερες στιγμές του ήταν η μουσική για μια από τις πρώτες αναβιώσεις ενός αρχαίου ελληνικού δράματος σε ιταλική μετάφραση: στο έργο Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή (Βιτσέντσα, 1585), έγραψε τη μουσική για τα χορωδιακά, τοποθετώντας ξεχωριστές γραμμές για διαφορετικές ομάδες φωνών. Τα χορωδιακά είναι απλά αλλά «πεντακάθαρα» και προδιαγράφουν εκείνα του Ορφέα του Κλαούντιο Μοντεβέρντι, καθώς και άλλων μουσικών δραμάτων των αρχών του 17ου αιώνα.
Αν και η φωνητική μουσική ήταν εκείνη που έδωσε στον Γκαμπριέλι μεγάλη δημοτικότητα, σε Ιταλία και Γερμανία, ίσης αξίας θεωρείται και η μουσική του για το εκκλησιαστοκό όργανο, συχνά αυτοσχεδιαστικού χαρακτήρα. Πολλές από αυτές τις συνθέσεις, κυρίως τοκάτες, προορισμένες να εκτελούνται σε καθορισμένες στιγμές θρησκευτικών τελετών, ξεπερνούν σε δεξιοτεχνία πολλά παρόμοια κομμάτια μεγάλων συνθετών του επόμενου αιώνα, όπως λ.χ. του Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι. Ωστόσο, υστερούν σε μουσικότητα και είναι λιγότερο ενδιαφέρουσες από μελωδική άποψη.
Πάντως, ο Αντρέα Γκαμπριέλι φαίνεται ότι ήταν απρόθυμος να δημοσιεύσει μεγάλο μέρος της μουσικής του, κάτι που έκανε ο ανιψιός του Τζιοβάνι μετά τον θάνατό του, το 1585.
Κυριότερα έργα
Επίσης 110 μοτέτα, περίπου, για 4 έως 12 φωνές
Πέτρα Σβαρτς
Η Πέτρα Σβαρτς- Ρίτερ (λατινικό αλφάβητο : Petra Schwarz-Ritter), γεννημένη στη Βιέννη, στις 24 Μαΐου 1972, είναι πρώην αυστριακή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Ήταν επαγγελματίας από το 1987 έως το 1997.
Αντρέα Γκαμπριέλι
Κυριότερα έργα
Πηγές:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Οργανίστες
Πέτρα Σβαρτς
Έφτασε στους προημιτελικούς του γαλλικού όπεν το 1994,. Ήταν η μόνη φορά που πέρασε στο δεύτερο γύρος σε τουρνουά Γκραντ σλαμ Έφτασε σε τελικό του WTA Tour στο Ίλβα Τρόφι στην Ιταλία. Έφτασε επίσης σε τρεις τελικούς του διπλού, κερδίζοντας έναν από αυτούς στην Πράγα. Ήταν νο 52 στον κόσμο στο απλό και νο 60 στο διπλό.
Με την Αυστρία συμμετείχε στο Φεντ καπ από το 1988 έως το 1996 σε 8 διοργανώσεις με ρεκόρ 11 νίκες και 11 ήττες.
Ιωάννης καρδινάλιος της Λωρραίνης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπαρ-λε-Ντυκ και ήταν ο τρίτος γιος του Ρενέ Β΄ δούκα της Λωρραίνης και της Φιλίππας των Έχμοντ, κόρης του Αδόλφου δούκα του Χέλρε. Αδέλφια του ήταν ο Αντώνιος δούκας της Λωρραίνης και ο Κλαύδιος της Λωρραίνης. Η μητέρα του το 1520 αποσύρθηκε στη μονή της Αγ. Κλάρας στο Ποντ-α-Μουσόν, όπου έγινε μοναχή.
Πέτρα Σβαρτς
Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1992 στην Βαρκελώνη όπου στο απλό αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο, στο διπλό με συμπαίκτρια την Τζούντιθ Βίσνερ αποκλείστηκαν στον δεύτερο γύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ιωάννης καρδινάλιος της Λωρραίνης
Επίσκοπος του Μετς
Ήταν 2 ετών όταν o Καρδινάλιος έγινε Ρέιμοντ Περάουν παραιτήθηκε (1500) και ο μικρός Ιωάννης τον διαδέχθηκε σαν βοηθός του θείου του Ερρίκου του Βωντεμόν, επισκόπου του Μετς. Τον διορισμό αυτό κατοχύρωσαν το Κεφάλαιο του Καθεδρικού ναού (3 Νοεμβρίου 1500) και ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ (1501). Ο παραιτηθείς Καρδινάλιος αποζημιώθηκε με το μοναστήρι του Σαιν Μανσού στην Τουλ. Αυτή η παραδοξότητα έγινε, διότι ο Ρενέ Β΄ ήθελε η επισκοπή να μείνει σε μέλος του Οίκου. Ο επίσκοπος Ερρίκος παραιτήθηκε από την επισκοπή της Μετς υπέρ του ανεψιού του (16 Ιουλίου 1505) αλλά επειδή ήταν πολύ μικρός συνέχισε να έχει την κηδεμονία του μέχρι τον θάνατο του την ίδια χρονιά (20 Οκτωβρίου 1505). Το Κεφάλαιο του Καθεδρικού ναού συνέχισε να έχει την κηδεμονία του μικρού Ιωάννη μέχρι την ενηλικίωση του (1515), δέχτηκε το ένα τρίτο από τα έσοδα της επισκοπής. Οι πνευματικές λειτουργίες του ναού βρέθηκαν στα χέρια του επισκόπου της Νικοπόλεως. Παρά τη νεότητα του έγινε επίσκοπος της Τουλ όταν πέθανε ο προκάτοχος του από το Κεφάλαιο του Καθεδρικού (19 Οκτωβρίου 1517), τη διατήρησε μέχρι την παραίτηση του (1524). Εισήλθε στη Γαλλική βασιλική αυλή και συνάντησε τον βασιλιά Φραγκίσκο Α΄ για πρώτη φορά όταν αρραβωνιάστηκε ο αδελφός του Αντώνιος της Λωρραίνης τη Ρενέα των Βουρβόνων (26 Ιουνίου 1515).
Μπάρμπαρα Πάουλους
Γεννήθηκε στην Βιέννη και κατοικεί στο Hinterbrühl. Ο πατέρας της, Τζέρχαλντ, είναι διευθυντής πωλήσεων ηλεκτρονικών υπολογιστών, η μητέρα της Μπριτζίτε είναι νοικοκυρά, ο αδελφός της Βέρνερ παίζει μπάσκετ. Η Πάουλους αποφοίτησε το 1990. Το 1990 τιμήθηκε με το Βραβείο "Golden Needl"e από την Αυστριακή ομοσπονδία αντισφαίρισης.
Ξεκίνησε να παίζει στο WTA Tour το 1986 και αποσύρθηκε το 2001. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της κέρδισε συνολικά επτά WTA τουρνουά, έξι στο απλό το 1987, 1988, 1990, 1994, 1995, 1996 και 1997, έναν στο διπλό το 1988.
Η Πάουλους αγωνίστηκε για την Αυστρία στο Φεντ καπ σε πέντε διοργανώσεις από το 1989 έως το 1997, σε 21 αγώνες στο απλό και διπλό, κερδίζοντας εννέα αγώνες και χάνοντας δεκατρείς. Απείχε μεγάλο διάστημα από την ενεργό δράση το 1992-1993, το 1997 και το λόγω τραυματισμών και μίας εγχείρησης που έκανε.
Συμμετείχε για την Αυστρία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1988 στην Σεούλ όπου στο απλό αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο από την Αμερικανίδα Γκάρισον με 2-0 σετς.
Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1992 στην Βαρκελώνη στο απλό αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο από τον Γερμανό Χούμπερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ιωάννης καρδινάλιος της Λωρραίνης
Καρδινάλιος
Ο πάπας Λέων Ι΄ διόρισε τον Ιωάννη της Λωρραίνης, επίσκοπο του Μετς καρδινάλιο-διάκονο στην 7η Σύνοδο δημιουργίας Καρδιναλίων (28 Μαίου 1518). Ο Ιωάννης ήταν ο μοναδικός επίσκοπος που έγινε Καρδινάλιος στη συγκεκριμένη Σύνοδο, ο Λέων Ι΄ είχε γίνει ο ίδιος Καρδινάλιος σε ηλικία 13 ετών οπότε δεν μπορούσε να αρνηθεί στον βασιλιά της Γαλλίας να του δώσει τον τίτλο λόγω της νεότητας του. Ο πάπας του ανέθεσε την Καρδιναλία-διακονία του Σαν Ονόφριο ιν Τραστέβερε και του έστειλε τον ερυθρό πίλο στη Γαλλία (7 Ιανουαρίου 1519). Τον Απρίλιο του 1521 επισκέφτηκε τη Ρώμη και ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Συνόδου. Μετά την επιστροφή του πέθανε ο πάπας Λέων Ι΄ (1 Δεκεμβρίου 1521) και δεν ήταν παρόν στη Σύνοδο στην οποία εξελέγη ο νέος Πάπας Αδριανός ΣΤ΄ (27 Δεκεμβρίου 1521 - 9 Ιανουαρίου 1522). Ο Ιωάννης της Λωρραίνης ήταν παρόν στο "Πεδίο του υφάσματος του χρυσού" (1520) με μια σειρά από Καρδιναλίους όπως ο Αμανιέ του Αλμπρέ αλλά δεν έπαιξε πολιτικό ρόλο. Η πολιτική του ανυπαρξία συνεχίστηκε ολόκληρη τη δεκαετία του 1520. Την ίδια χρονιά διορίστηκε επίσκοπος του Τερουάν στο Αρτουά (29 Οκτωβρίου 1521) και ανέλαβε τη διακυβέρνηση της εκκλησίας του (7 Ιανουαρίου 1522), τη διατήρησε έως το 1535. Η σταδιοδρομία του είχε μεγάλη ακμή από το 1522 χάρη στον θάνατο του Φραγκίσκου Α΄, συνεχίστηκε μέχρι τον θάνατο του βασιλιά (1547), έγινε βασιλικός ευνοούμενος και σύμβουλος.
Αρχιεπίσκοπος του Ναρμπόν
Ο Καρδινάλιος Ιωάννης εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Ναρμπόν (7 Ιανουαρίου 1524) αφού ο προκάτοχος του Ιούλιος των Μεδίκων ανέβηκε στην παπική έδρα ως Πάπας Κλήμης Ζ΄, παρέμεινε στη θέση μέχρι τον θάνατο του. Ο βασιλιάς του ανέθεσε να συναντήσει τον επιφανή Καρδινάλιο Τόμας Γούλσεϋ που είχε ταξιδεύσει στη Γαλλία και να τον συνοδεύσει στη Γαλλική αυλή (Αύγουστος 1527). Δεν είχε ακόμα διοριστεί μέλος του βασιλικού Συμβουλίου αλλά η θέση του είχε βελτιωθεί σημαντικά, ήταν μόλις 29 ετών. Οι διαπραγματεύσεις των βασιλικών συμβούλων με τον Γούλσεϋ οδήγησαν στη "Συνθήκη της Αμιένης" που επικυρώθηκε με τον Φραγκίσκο Α΄ (18 Αυγούστου 1527). Η Συνθήκη είχε σχέση με τη λεηλασία της Ρώμης από τα αυτοκρατορικά - ισπανικά στρατεύματα τον Μάιο του 1527, ο πάπας Κλήμης Ζ΄ φυλακίστηκε στο Καστέλ Σαντ Άντζελο αλλά ο Ιωάννης δεν συμμετείχε στην επιχείρηση. Ο βασικός διαπραγματευτής ήταν ο Καγκελάριος Αντουάν Ντουπρά. Ο Ιωάννης ήταν ένας από τους 4 Καρδιναλίους που υπό την ηγεσία του Γούλσεϋ έστειλαν επιστολή από την Κομπιένη στον πάπα, τον πληροφορούσαν ότι επιθυμούσαν και προσεύχονταν να ελευθερωθεί (16 Σεπτεμβρίου 1527). Ο Καγκελάριος Αντουάν Ντουπρά είχε ασπαστεί τα διακριτικά που είχε παραχωρήσει ο πάπας ύστερα από αίτημα του βασιλιά. Η θέση του έγινε ιδιαίτερη υψηλή την επόμενη χρονιά (1528), ήταν τρίτος στην τάξη μετά τον Φραγκίσκο Α΄ και τον βασιλιά της Ναβάρρας.