cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνσελ Άνταμς
Βιογραφία
Πέθανε στις 22 Απριλίου 1984 στην Καλιφόρνια από ανακοπή καρδιάς και ενώ έπασχε από καρκίνο. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, η κορυφή Άνσελ Άνταμς της Σιέρρα Νεβάδα ονομάστηκε προς τιμή του.
Φωτογραφικά βιβλία του Άνταμς
right|thumb|220px|Άνσελ Άνταμς, Church Taos Pueblo (Νέο Μεξικό, 1942)
Τεχνικά εγχειρίδια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες φωτογράφοι
Δημήτριος Υψηλάντης
μικρογραφία|Έγγραφο που φέρει την υπογραφή και τη σφραγίδα του Δημητρίου Υψηλάντη. μικρογραφία|Ταφικό μνημείο του Δημητρίου Υψηλάντη, στην πλατεία Συντάγματος, στο [[Ναύπλιο.]] Ο Δημήτριος Υψηλάντης (Κωνσταντινούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 25 Δεκεμβρίου 1793 – Ναύπλιο, Βασίλειο της Ελλάδος, 5 Αυγούστου 1832) ήταν Έλληνας πρίγκηπας, στρατιωτικός, αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν δεύτερος γιος του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας και γόνου εύπορης και ισχυρής φαναριώτικης οικογένειας, Κωνσταντίνου Υψηλάντη, και της δεύτερης συζύγου του, Ελισάβετ Βακαρέσκου. Ένας εκ των πρώτων δασκάλων του ήταν ο Μακάριος Καββαδίας.
Αδελφός του ήταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας. Στάλθηκε στη Γαλλία για να σπουδάσει σε στρατιωτικές σχολές και στη συνέχεια κατατάχθηκε στην αυτοκρατορική φρουρά του Τσάρου στην Πετρούπολη, φτάνοντας έως το βαθμό του λοχαγού. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Από τον Οκτώβριο του 1820 και έως την έναρξη της Επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, υπηρετούσε στο Κίεβο ως υπασπιστής του στρατηγού Ραγέφσκι.
Η κάθοδος στην Ελλάδα
Η πατρότητα της ιδέας της αναπλήρωσης του Αλέξανδρου από τον Δημήτριο διεκδικείται από τους Ξάνθο και Αναγνωστόπουλο και χρονικά τοποθετείται μεταξύ 9 και 19 Μαρτίου 1821. Με την έναρξη της επανάστασης ανέλαβε να αντιπροσωπεύσει τον αδελφό του Αλέξανδρο Υψηλάντη, ως πληρεξούσιος του Γενικού Επιτρόπου Αρχής στην Πελοπόννησο. Πραγματοποίησε αρχικά ένα σύντομο ταξίδι στην Οδησσό με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων από τους Έλληνες της εκεί κοινότητας, δανείστηκε άλλα αφού υποθήκευσε οικογενειακά κοσμήματα, προμηθεύθηκε όπλα και γύρισε στο Κισινιόφ.
Η κάθοδός του στην Ελλάδα στάθηκε περιπετειώδης επειδή στην αρχή (Μάιος 1821) στο Τσέρνοβιτς (σημερινό Τσερνιφτσί, Ουκρανία), αναγνωρίστηκε από κάποιον τυχοδιώκτη Σαλόνσκη, πρώην υπηρέτη διωγμένο από το σπίτι του γαμπρού του Υψηλάντη. Μέχρι να φτάσει στην Τεργέστη, τον είχε μαζί του ως αιχμάλωτο και όταν επιβιβάστηκε στο καράβι τον άφησε δίνοντάς του 600 δίστηλα. Στις 17 Μαΐου στο Xέρμανστατ αναγνωρίστηκε από κάποιον Μολδαβό, ο οποίος εξαφανίστηκε και κατόπιν πήγε στη Βιέννη να καταγγείλει τον Υψηλάντη. Αυτός ήταν ο λόγος αλλαγής του δρομολογίου του Υψηλάντη: από το Xέρμανστατ πήγε στην Τεργέστη μέσω Τέμεσβαρ, Έσσεγκ Κάρλστατ και Φιούμε. Οι πληροφορίες αυτές αναφέρονται από τον Ιωάννη Φιλήμωνα στα έργα του Περί της Φιλικής Εταιρείας και Περί της Ελληνικής Επαναστάσεως.
Ο Υψηλάντης είχε μαζί του δύο εφοδιαστικά όπως τα έλεγαν τότε, δηλαδή δύο διαβατήρια, ένα ρωσικό και ένα γερμανικό. Οι αυστριακές Αρχές επέτρεψαν στον Υψηλάντη να φύγει για την Ελλάδα, επειδή εκτίμησαν ότι έτσι θα είχαν την καλύτερη απόδειξη πως η Ρωσία εμπλεκόταν στις ταραχές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Το ταξίδι ξεκίνησε από το Κισινιόφ στις 30 Απριλίου 1821 και στην Τεργέστη φτάνει στις 4 Ιουνίου. Από εκεί έφυγε στις 7 Ιουνίου δήθεν για την Οδησσό αλλά τελικά για την Ύδρα, όπου έφτασε στις 8/20 Ιουνίου. Ο Υψηλάντης κατέβηκε με το όνομα Αθανάσιος Στοστοπόπουλος και είχε τη σημαία της Φιλικής με το φοίνικα και τις λέξεις «Ελευθερία ή Θάνατος», τα πληρεξούσια του αδελφού του με τα οποία διοριζόταν «Πληρεξούσιος του Γενικού Επιτρόπου της Αρχής», τυπογραφείο και 300.000 γρόσια, που προέρχονταν από εράνους μεταξύ Ελλήνων και Ευρωπαίων φιλελλήνων. Ήταν τότε 27 ετών, αδύνατος και με αρκετή φαλάκρα, με κράση ελάχιστα ανδρική, αλλά «καρδιά ανδρικωτάτη», όπως λέει ο Φιλήμων. Στις 12 Ιουνίου εκδίδει την πρώτη προκήρυξή του. Με αυτήν αποσκοπεί στη στρατολόγηση και τον εφοδιασμό. Στις 19 Ιουνίου αποβιβάζεται στο Άστρος και μετά από δύο ημέρες πάει στα Βέρβαινα για να συναντηθεί με προκρίτους. Ήδη από το Άστρος εκδηλώθηκε η πρώτη δυσφορία κατά του προσώπου του λόγω της συμπάθειάς του προς τους Παπαφλέσσα, Κολοκοτρώνη και Αναγνωσταρά.
Η δράση του στην Ελλάδα κατά την επαναστατική περίοδο
Την 1η Ιουλίου 1821, 22 οπλαρχηγοί αναγνώρισαν στα Τρίκορφα τον Υψηλάντη ως αρχιστράτηγο και του ζήτησαν να αναλάβει την αρχηγία της πολιορκίας της Τριπολιτσάς. Είχε προηγηθεί η διαφωνία μεταξύ προκρίτων και Υψηλάντη σχετικά με το θέμα της οργάνωσης και διοίκησης των πολιτικών και στρατιωτικών πραγμάτων. Τελικά οι πρόκριτοι συνεργάστηκαν με τον Υψηλάντη, χωρίς όμως να τον αναγνωρίσουν ως αρχιστράτηγο. Όταν όμως μαθεύτηκε κατά το β΄ δεκαπενθήμερο του Αυγούστου η αρνητική έκβαση των γεγονότων στις Ηγεμονίες, η θέση του εξασθένισε. Δύο πρόσωπα που θέλησαν να τον υπονομεύσουν ήταν ο Κωστάκης Καρατζάς, γιος του πρώην ηγεμόνα της Βλαχίας Ιωάννη Καρατζά, και ο Θεόδωρος Νέγρης.
Υπήρξε γενικός διοικητής της πολιορκίας της Τριπολιτσάς οργανώνοντας τα ελληνικά στρατιωτικά σώματα. Καθώς τουρκικά στρατεύματα απειλούν να αποβιβαστούν στον Κορινθιακό κόλπο, αναχωρεί εσπευσμένα από την Τριπολιτσά στις 13 Σεπτεμβρίου 1821 προς τις ακτές του Κορινθιακού. Θα γυρίσει πίσω όταν θα πληροφορηθεί την πτώση της Τριπολιτσάς για να αποκαταστήσει την τάξη: καθαριότητα της πόλης και προστασία των Τούρκων αιχμαλώτων. Οι συγκεντρωμένοι στο Άργος πολιτικοί διέδιδαν συκοφαντίες κατά του Υψηλάντη. Αυτός έλαβε μέτρα για την ίση διανομή των λαφύρων εν όψει της πολιορκίας του Ναυπλίου.
Ο Υψηλάντης το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1821 προέβη σε πρωτοβουλίες σχετικές με τη συγκρότηση Εθνικής Συνέλευσης. Ο Υψηλάντης, με μόνη συμπαράσταση τους στρατιωτικούς, τελικά δέχθηκε να γίνει Πρόεδρος της Πελοποννησιακής Γερουσίας. Στις 11 Δεκεμβρίου έφυγε για την πολιορκία της Κορίνθου. Στα πλαίσια της Α΄ Εθνοσυνέλευσης, εξελέγη πρόεδρος του Βουλευτικού Σώματος. Αν και τυπικώς ισότιμο το αξίωμά του με του προέδρου του Εκτελεστικού (Μαυροκορδάτος), ο Υψηλάντης δεν υφίστατο πλέον πολιτικώς. Την 8 Ιουλίου 1822, επικεφαλής δύναμης 300 ανδρών και με συμπαραστάτες τους Πάνο Κολοκοτρώνη και Γεώργιο Μαυρομιχάλη, αντιστάθηκε επί τριήμερο στην προέλαση του Δράμαλη, στο Ναύπλιο. Στη Β΄ Εθνοσυνέλευση (Μάρτιος-Απρίλιος 1823), ο Υψηλάντης δεν υποχώρησε στις πιέσεις των προκρίτων να μονοπωλήσουν την εξουσία και η στάση του ενίσχυσε το κύρος του. Θέλησε να λειτουργήσει κατευναστικά μεταξύ των αντιμαχομένων στον Εμφύλιο. Ξεχώρισε στη μάχη των Μύλων (κοντά στο Άργος), όπου διορίστηκε αρχηγός των ελληνικών δυνάμεων και χάρη στη γενναιότητά του απέκρουσε τον Ιμπραήμ. Τον Απρίλιο του 1827, στις εργασίες της Γ' Εθνοσυνέλευσης, αντιτάχτηκε στην "εν λευκώ" ανάθεση των διαπραγματεύσεων για την επιτυχή έκβαση του ελληνικού αγώνα στη Μεγάλη Βρετανία.
Η δράση κατά την Καποδιστριακή περίοδο
Με την έλευση του Ιωάννη Καποδίστρια, ο Υψηλάντης διορίστηκε στρατάρχης του Στρατού και ανέλαβε την οργάνωσή του και τη μετατροπή του σε τακτικό στρατό με βάση τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Ο Κυβερνήτης τού ανέθεσε την αρχηγία του στρατού της Ανατολικής Ελλάδας. Τον Οκτώβριο του 1828, ως στρατάρχης Δημητρής Υψηλάντης, επικεφαλής των έξι χιλιαρχιών που είχαν συγκροτηθεί, πραγματοποίησε νικηφόρες επιχειρήσεις κατά των Τούρκων στη Βοιωτία και διατήρησε την περιοχή υπό ελληνικό έλεγχο. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1829, διηύθυνε την τελευταία μάχη του Αγώνα στην Πέτρα της Βοιωτίας. Παρ' όλα αυτά, ο Αυγουστίνος Καποδίστριας πέτυχε την απομάκρυνση του Υψηλάντη για να διευθύνει το στρατό της Ρούμελης.
Ο Υψηλάντης μεμφόταν τον Καποδίστρια ως υπεύθυνο για το ότι ο Λεοπόλδος της Σαξονίας-Κοβούργου και Γκότα παραιτήθηκε της υποψηφιότητάς του για τον ελληνικό θρόνο. Στις 31 Μαρτίου 1832, επιτροπή αποτελούμενη από στρατιωτικούς παρουσιάστηκε στη Γερουσία ζητώντας να μπει και ο Δημήτριος Υψηλάντης στη Διοικητική Επιτροπή. Στις 2 Απριλίου, η Γερουσία ψήφισε νέα Διοικητική Επιτροπή με τον Υψηλάντη να είναι ένα από τα μέλη της.
Μικρόσωμος και φιλάσθενος, απεβίωσε νέος στο Ναύπλιο τον Αύγουστο του 1832, πιθανώς από κληρονομική μυοτονική δυστροφία.
Προσωπική ζωή
Ο Δημήτριος Υψηλάντης σκόπευε να νυμφευθεί τη Μαντώ Μαυρογένους. Όμως ο Ιωάννης Κωλέττης τη διέβαλε στον Υψηλάντη και ο τελευταίος αθέτησε την υπόσχεση που της είχε δώσει και τελικά χώρισαν.
Αποτίμηση της προσωπικότητάς του
Κατά την εκφώνηση του επικήδειου λόγου για τον Υψηλάντη, ο Γεώργιος Τερτσέτης, είπε χαρακτηριστικά, μεταξύ άλλων: "Επέλεξε να θυσιάσει τα πάντα για την πατρίδα, χωρίς να σκιάσει την ψυχή του το μίσος για τους άλλους". Ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος χαρακτηρίζει τον Δημήτριο Υψηλάντη ως τον «αγνότερο ίσως και περισσότερο ανιδιοτελή από τους αρχηγούς της Ελληνικής Επανάστασης».
Προς τιμήν του, τρεις πόλεις των ΗΠΑ φέρουν το όνομά του (Ypsilanti): στις πολιτείες Μίσιγκαν, όπου βρίσκεται η έδρα του Eastern Michigan University, Βόρεια Ντακότα και Τζόρτζια.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Δημη Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα
Ίδρυση
Το ΕΝΕΚ ιδρύθηκε στις 6 Μαΐου 1979 στον Βόλο, από 88 διαγραμμένα μέλη της νεολαίας της Εθνικής Παρατάξεως, ΕΝΕΠ , που διαφώνησαν με διάφορες επεμβάσεις της ηγεσίας του κόμματος στα εσωτερικά της νεολαίας. Την ηγεσία του νέου κόμματος που προέκυψε από αυτή τη διάσπαση, ανέλαβε ο μέχρι πρότινος αρχηγός της ΕΝΕΠ, Πολύδωρος Δάκογλου.
Βάση του προγράμματος του ΕΝΕΚ, τέθηκε ως στόχος η «Προοπτική 2000», δηλαδή, η προετοιμασία του κόμματος για τη συμμετοχή σε εθνικές εκλογές το 2000, όταν και σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, το ΕΝΕΚ θα ήταν έτοιμο για μια τέτοια πολιτική αναμέτρηση.
Η Εθνικιστική Συμπαράταξη, αποτέλεσε ένα πολιτικό σχήμα του εθνικιστικού χώρου, που συμμετείχε στις εθνικές εκλογές του 1990 και στις ευρωεκλογές του 1994. Η στελέχωση του βασίστηκε σε σημαντικό βαθμό σε μέλη του ΕΝΕΚ, ενώ υποψήφιος του κόμματος ήταν και ο Δάκογλου.
Ιδεολογία
Το ΕΝΕΚ εξέφραζε τον εθνοτικό εθνικισμό, θεωρούσε το έθνος ως την πρωταρχική αξία και υποστήριζε πως το κάθε άτομο πρέπει να δρα υπέρ του έθνους, έναντι του οποίου είναι υπόλογο. Το κράτος θεωρείτο ως η έκφραση του πολιτικά οργανωμένου έθνους και ως εκ τούτου πρέπει να δρα αποκλειστικά υπέρ των εθνικών συμφερόντων. Επίσης, στόχος του ΕΝΕΚ ήταν η δημιουργία μιας «οργανικής κοινωνίας».
Παράλληλα, η ιδεολογία του κόμματος περιείχε στοιχεία αλυτρωτισμού, φυλετισμού , αντικοινοβουλευτισμού και μιλιταρισμού. Επίσης, εξέφραζε αντιδημοκρατικά και ακραία αντικομματικά αισθήματα.
Κριτική
Τόσο κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του, όσο και αργότερα , το ΕΝΕΚ χαρακτηρίστηκε ως φασιστική και νεοφασιστική οργάνωση όπως και ως ανοικτά αντιδημοκρατικό κόμμα ενώ οι οπαδοί του ως «χουντοβασιλικοί» ( παρά το γεγονός ότι το ΕΝΕΚ δεν ήταν φιλοβασιλικό κόμμα ), «χουντοφασίστες» , «αντιδραστικοί» κ.λπ.
Στις 28 Ιουνίου του 1979, μέλη του ΕΝΕΚ ενεπλάκησαν σε διενέξεις με μέλη της ΚΝΕ στη Δράμα. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ασκήθηκε στους υπεύθυνους του κόμματος, εισαγγελική ποινική δίωξη λόγω διανομής φυλλαδίων στη Θεσσαλονίκη, ενόψει της επετείου των εμφυλίων μαχών σε Γράμμο και Βίτσι, που περιείχαν ψευδείς ειδήσεις και υβριστικούς χαρακτηρισμούς κατά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή ενώ τον Νοέμβριο του 1982, μέλη του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ στη Λάρισα, εξέφρασαν διαμαρτυρίες λόγω αφισών του ΕΝΕΚ στον Αμπελώνα Λάρισας, με θέμα τα Δεκεμβριανά.
Συμμετοχή σε εκλογές
Το ΕΝΕΚ συμμετείχε δύο φορές σε εκλογικές αναμετρήσεις και συγκεκριμένα στις Ευρωεκλογές του 1984 και του 1989. Στις ευρωεκλογές του 1984 έλαβε 5.592 ψήφους που αντιστοιχούσαν σε ποσοστό της τάξης του 0,09%, καταλαμβάνοντας έτσι την τελευταία θέση ανάμεσα στα 16 κόμματα που συμμετείχαν. Στις ευρωεκλογές του 1989 έλαβε 15.183 ψήφους (ποσοστό 0,23%), καταλαμβάνοντας την δέκατη έκτη θέση ανάμεσα στα 21 κόμματα που συμμετείχαν. Το 1991, η εκλεγμένη από Συνέδριο Διοικούσα Επιτροπή του αποφάσισε την αναστολή της δράσης του ΕΝΕΚ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Βόλος Κατηγορία:Αντικομμουνιστικά κόμματα
Μαρίνος Μαρινάκης
Ο Μαρίνος Μαρινάκης είχε ζήσει για χρόνια στην Αγγλία όπου ως φίλαθλος είχε αγαπήσει το ποδόσφαιρο και τη δράση ενώ έδινε μεγάλη σημασία στα οφέλη του αθλητισμού. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα υπήρξε μέλος του Εθνικού ΓΣ Αθηνών. Το 1908 ιδρύθηκε ο ΠΟΑ που ήταν ο σύλλογος από τον οποίο γεννήθηκε ο Παναθηναϊκός. Πρώτος πρόεδρος του ΠΟΑ ήταν ο Αλέξανδρος Καλαφάτης ο οποίος όντας φοιτητής του Πανεπιστημίου αδυνατούσε να διαθέσει αρκετό χρόνο για να ηγηθεί του συλλόγου. Ο Μαρινάκης ήταν αυτός που συγκέντρωνε τα στοιχεία που αναζητούσαν στον ΠΟΑ για τον ηγέτη του συλλόγου καθώς τα οικονομικά και τεχνικά μέσα ήταν μηδαμινά. Είχε τη δυνατότητα να βοηθήσει το σύλλογο οικονομικά ενώ παράλληλα διέθετε το κύρος και τις προσωπικές γνωριμίες ώστε να δώσει την ανάλογη επισημότητα και ανάπτυξη στον ΠΟΑ.
Ανέλαβε με ικανοποίηση την προεδρία του συλλόγου σε σύντομο διάστημα μετά την ίδρυσή του και ουσιαστικά υπήρξε ο πρώτος του πρόεδρος, καθώς ήδη στα εγκαίνια του συλλόγου κατείχε ο ίδιος την προεδρία. Τη μετακίνηση του Μαρινάκη στον ΠΟΑ ακολούθησαν ορισμένοι από τους πιο ικανούς ποδοσφαιριστές του Εθνικού ΓΣ Αθηνών. Από τους 7 αυτούς αθλητές ο Αργυρίου ήταν η πρώτη μεγάλη μεταγραφή του ΠΟΑ. Υπήρξε ο χρηματοδότης για τη δημιουργία του πρώτου γηπέδου της ομάδας στο οικόπεδο όπου σήμερα στεγάζεται η Ανωτάτη Εμπορική. Επί προεδρίας του Μαρίνου Μαρινάκη ο ΠΟΑ κατέκτησε 2 Πανελλήνια πρωταθλήματα το 1908 και το 1910.
Η συμπεριφορά του Μαρινάκη υπήρξε απολυταρχική και διοικούσε τον ΠΟΑ απαξιώνοντας τα ιδρυτικά μέλη του, αλλοιώνοντας υπέρ του τη σύνθεση του ΔΣ, ενώ έδειχνε την προτίμηση του στους νέους αθλητές που μετέγραψε από τον Εθνικό ΓΣ, καταρτίζοντας ο ίδιος την ενδεκάδα. Από τον Ιανουάριο του 1910 ο Γιώργος Καλαφάτης ενοχλημένος από τη διαμάχη του με το Μαρινάκη ξεκίνησε τις προσπάθειες για την ανασύσταση του συλλόγου επιδιώκοντας να απομακρύνει έτσι το Μαρινάκη. Στις 7 Μαρτίου 1910 έγινε η πρώτη γενική συνέλευση του ΠΠΟ και με αυτό τον τρόπο ο βασικός κορμός 34 αθλητών της ομάδας που ίδρυσε ο Καλαφάτης ανεξαρτητοποιήθηκε αφήνοντας στο Μαρινάκη ελάχιστους αθλητές κυρίως εκείνους που είχαν αποκτηθεί από τον Εθνικό. Ο ΠΟΑ μετά βίας μπορούσε να σχηματίσει ενδεκάδα στη συνέχεια μην μπορώντας να ανακάμψει απορροφήθηκε από τον Π.Σ. Γουδί το 1912. Το Σεπτέμβριο του 1910 με πρωτοβουλία του Μαρινάκη δημιουργήθηκε στον ΠΟΑ τμήμα χόκεϊ επι χόρτου με συνέπεια ο ΠΟΑ να είναι ο πρώτος σύλλογος που εισήγαγε το άθλημα στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΟ
Λειτουργικό σύστημα
right|thumb|200px|Τυπική θέση του λειτουργικού συστήματος σε ένα υπολογιστικό σύστημα
Λειτουργικό σύστημα (αγγλικά: Operating System ή OS) ονομάζεται στην επιστήμη της πληροφορικής το λογισμικό του υπολογιστή που είναι υπεύθυνο για τη διαχείριση και τον συντονισμό των εργασιών, καθώς και την κατανομή των διαθέσιμων πόρων. Το λειτουργικό σύστημα παρέχει ένα θεμέλιο, ένα μεσολαβητικό επίπεδο λογικής διασύνδεσης μεταξύ λογισμικού και υλικού, διαμέσου του οποίου οι εφαρμογές αντιλαμβάνονται εμμέσως τον υπολογιστή. Μια από τις κεντρικές αρμοδιότητες του λειτουργικού συστήματος είναι η διαχείριση του υλικού, απαλλάσσοντας έτσι το λογισμικό του χρήστη από τον άμεσο και επίπονο χειρισμό του υπολογιστή και καθιστώντας ευκολότερο τον προγραμματισμό τους. Σχεδόν όλοι οι υπολογιστές (παλάμης, επιτραπέζιοι, υπερυπολογιστές, ακόμη και παιχνιδομηχανές) χρησιμοποιούν έναν τύπο λειτουργικού συστήματος. Ορισμένα παλαιότερα μοντέλα ωστόσο βασίζονται σε ένα ενσωματωμένο λειτουργικό σύστημα, το οποίο περιέχεται σε έναν οπτικό δίσκο ή άλλες συσκευές αποθήκευσης δεδομένων.
Ως λειτουργικό σύστημα (ΛΣ) χαρακτηρίζεται μία συλλογή βασικών προγραμμάτων, η οποία ελέγχει τη λειτουργία του υπολογιστή συνολικά και χρησιμοποιείται ως υπόβαθρο για την εκτέλεση όλων των υπόλοιπων προγραμμάτων, τη διαχείριση των περιφερειακών συσκευών και την εξασφάλιση της επικοινωνίας μεταξύ χρήστη και υπολογιστή. Στην πράξη πρόκειται για ένα επίπεδο λογισμικού που μεσολαβεί μεταξύ του υλικού και των εκτελούμενων προγραμμάτων σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Αποτελείται από ένα σύνολο μηχανισμών μέσω των οποίων επιτυγχάνεται αυτόματη διαχείριση των πόρων ενός υπολογιστή και ελεγχόμενη κατανομή τους στις εκτελούμενες εφαρμογές, έτσι ώστε οι τελευταίες να είναι σε θέση να προσπελάσουν εύκολα τους πόρους και τις συσκευές του συστήματος χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζουν με ακρίβεια τη δομή του υποκείμενου υλικού, αλλά και ώστε πολλαπλές εφαρμογές να μπορούν να εκτελούνται ταυτόχρονα χωρίς να έρχονται σε διένεξη μεταξύ τους ή με τον υπολογιστή.
Οι πρώιμοι υπολογιστές στερούνταν λειτουργικού συστήματος. Ένας άνθρωπος 'χειριστής' (operator) φόρτωνε τα προγράμματα στη μνήμη του υπολογιστή και φρόντιζε για την εκτέλεσή τους, εξ ου και το όνομα του λογισμικού συστήματος το οποίο αντικατέστησε τις ανθρώπινες αυτές ενέργειες (Operating System). Με το μεσολαβητικό επίπεδο διασύνδεσης που προσφέρει το ΛΣ, οι εφαρμογές μπορούν να αξιοποιούν εύκολα τη μνήμη, τον επεξεργαστή, το σύστημα αρχείων και τις περιφερειακές συσκευές. Δηλαδή το ΛΣ δημιουργεί ένα απλουστευμένο εικονικό περιβάλλον μέσα στο οποίο εκτελούνται οι εφαρμογές. Οι τελευταίες, μέσα από κάποια συγκεκριμένη και τυποποιημένη προγραμματιστική διασύνδεση που τους προσφέρει το ΛΣ, τις κλήσεις συστήματος, διαμορφώνουν αυστηρά συμμορφούμενα με αυτήν τη διασύνδεση αιτήματα για να αποκτήσουν πόρους, προκειμένου να φέρουν εις πέρας τις εργασίες που ζητά ο χρήστης.
Υπηρεσίες
Το λειτουργικό σύστημα περιέχει κώδικα χαμηλού επιπέδου, αποκλειστικά για την αρχιτεκτονική του επεξεργαστή στην οποία εκτελείται (γραμμένο είτε σε κάποια κατάλληλη γλώσσα προγραμματισμού υψηλού επιπέδου, όπως η C, είτε απευθείας σε συμβολική γλώσσα), ο οποίος αναλαμβάνει την υλοποίηση όλων αυτών των μηχανισμών. Ο εν λόγω κώδικας, ο οποίος κατά την κανονική λειτουργία του υπολογιστή είναι αποθηκευμένος στη μνήμη, ονομάζεται «πυρήνας» και ο κώδικας των εκτελούμενων εφαρμογών («κώδικας χρήστη») δεν έχει άμεση πρόσβαση σε αυτόν. Ο πυρήνας όμως παρέχει μία προγραμματιστική διασύνδεση, τις κλήσεις συστήματος που προαναφέρθηκαν, με την οποία τα προγράμματα χρήστη μπορούν να καλούν με ελεγχόμενο τρόπο διαδικασίες που εξάγει ο πυρήνας και παρέχουν υπηρεσίες στον καλούντα. Η σύνταξη, η σημασιολογία και η ονοματολογία των κλήσεων συστήματος διαφέρει από ΛΣ σε ΛΣ, με αποτέλεσμα ένα εκτελέσιμο πρόγραμμα συνήθως να μπορεί να τρέξει μόνο σε ένα ΛΣ. Ο κώδικας χρήστη δεν μπορεί να προσπελάσει μόνος του τους πόρους του υπολογιστή (π.χ. δίσκους, μνήμη συστήματος, περιφερειακά, δίκτυο κλπ) αλλά μπορεί να ζητήσει ό,τι χρειάζεται (π.χ. άνοιγμα ενός αρχείου στον δίσκο) από τον πυρήνα μέσω των κλήσεων συστήματος.
Συνήθως οι γλώσσες προγραμματισμού παρέχουν προτυποποιημένες βιβλιοθήκες που αποκρύπτουν αυτή τη διαδικασία από τον προγραμματιστή και παρέχουν φορητότητα κώδικα από ΛΣ σε ΛΣ. Π.χ. η απλή συνάρτηση  της πρότυπης βιβλιοθήκης της C, με κοινή σύνταξη για όλες τις αρχιτεκτονικές και λειτουργικά συστήματα αλλά με διαφορετική υλοποίηση για το καθένα, όταν κληθεί καλεί με τη σειρά της την αντίστοιχη κλήση συστήματος - κατά κανόνα πιο πολύπλοκη - που παρέχει το υποκείμενο ΛΣ. Ο κώδικας που υλοποιεί τις κλήσεις συστήματος είναι ουσιαστικά τμήμα του πυρήνα, οπότε η  του συγκεκριμένου παραδείγματος ζητά μετάβαση του επεξεργαστή σε κατάσταση πυρήνα, κατά την οποία μπορούν να εκτελεστούν εντολές με άμεση επίδραση στο υλικό και τους πόρους του υπολογιστή, και μεταφέρει τον έλεγχο στον κώδικα της κλήσης συστήματος. Όταν ο τελευταίος τερματίσει ο επεξεργαστής μεταβαίνει πάλι σε κατάσταση χρήστη και η  συνεχίζει την εκτέλεσή της από την εντολή που ακολουθεί την κλήση συστήματος. Φυσικά τα προγράμματα χρήστη μπορούν να παρακάμψουν την  και να καλέσουν κατευθείαν τον πυρήνα, κάτι που γίνεται αναγκαστικά όταν η βιβλιοθήκη της γλώσσας προγραμματισμού δεν παρέχει υψηλού επιπέδου διασύνδεση (όπως την  ) για κάποια λειτουργία.
Οι βασικοί μηχανισμοί ενός λειτουργικού συστήματος αφορούν τη διαχείριση της εκτέλεσης των προγραμμάτων χρήστη (μέσω του μηχανισμού των διεργασιών και - στα συστήματα τα οποία υποστηρίζουν ταυτοχρονισμό / πολυδιεργασία / πολυπρογραμματισμό - του κατάλληλου χρονοπρογραμματισμού τους), της επικοινωνίας μεταξύ τους (μέσω των μηχανισμών εικονικής μνήμης και διαδιεργασιακής επικοινωνίας) και των δεδομένων που αυτές χρησιμοποιούν (μέσω του συστήματος αρχείων). Με τον τρόπο που είναι υλοποιημένοι οι εν λόγω μηχανισμοί διασφαλίζουν συνήθως τόσο την ασφάλεια του πυρήνα απέναντι στον κώδικα χρήστη, όσο και την ασφάλεια μεταξύ των προγραμμάτων χρήστη, ώστε κανένα να μην παρεμποδίζει ή να επηρεάζει αρνητικά την πρόσβαση των άλλων στους πόρους του συστήματος.
Διαχείριση διεργασιών
Ένα πρόγραμμα που εκτελείται στον υπολογιστή συνιστά μία ή περισσότερες διεργασίες. Πρόκειται για το βασικό μέσο εκτέλεσης προγραμμάτων σε ένα συνηθισμένο ΛΣ. Ο ίδιος κώδικας / πρόγραμμα μπορεί να εκτελείται ταυτόχρονα μέσα από πολλές διαφορετικές διεργασίες οι οποίες μπορεί να ανήκουν σε διαφορετικούς χρήστες. Στα πλαίσια της σειριακής αρχιτεκτονικής φον Νόιμαν και των υπολογιστών που έχουν οικοδομηθεί με βάση αυτήν, μόνο μια διεργασία μπορεί να εκτελείται στην ΚΜΕ (Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας) οποιαδήποτε χρονική στιγμή · επομένως οι ποικίλες διεργασίες οι οποίες είναι ταυτόχρονα ενεργές εκτελούνται ψευδοπαράλληλα, με διαδοχική εναλλαγή του επεξεργαστή μεταξύ τους κάθε λίγη ώρα. Σε ένα παράλληλο σύστημα, όπου υπάρχουν πολλαπλοί επεξεργαστές, ο ταυτοχρονισμός / πολυδιεργασία μπορούν να υλοποιηθούν πραγματικά παράλληλα. Σε κάθε περίπτωση, το τμήμα του πυρήνα το οποίο λαμβάνει διάφορες αποφάσεις σχετικά με την ανάθεση των ΚΜΕ στις διάφορες διεργασίες ονομάζεται χρονοπρογραμματιστής.
Διαχείριση μνήμης
Στις σύγχρονες αρχιτεκτονικές υπολογιστών η μνήμη είναι οργανωμένη ιεραρχικά. Αρχίζοντας από την ταχύτερη: καταχωρητές, κρυφή μνήμη, κύρια μνήμη και δευτερεύουσα μνήμη (π. χ. σκληροί δίσκοι). Το τμήμα εκείνο του ΛΣ που καλείται διαχειριστής μνήμης συντονίζει τη χρήση των διαφόρων τύπων μνήμης, καταγράφοντας ποια τμήματά τους είναι διαθέσιμα, ποια είναι δεσμευμένα και, αναλόγως με τις απαιτήσεις των διεργασιών, εκχωρεί ή απελευθερώνει τμήματα για να τα χρησιμοποιήσουν οι τελευταίες. Αυτή η δραστηριότητα λέγεται διαχείριση εικονικής μνήμης, αφού η συνολική μνήμη που είναι σε θέση να αξιοποιήσουν οι διεργασίες κατά την εκτέλεσή τους μπορεί να υπερβαίνει το μέγεθος της κύριας μνήμης (της φυσικής μνήμης RAM), μέσω της δέσμευσης ενός τμήματος του σκληρού δίσκου από τον πυρήνα το οποίο χρησιμοποιείται από τον τελευταίο σαν επέκταση της κύριας μνήμης. Τα προηγμένα Λ.Σ. αποφεύγουν, όπου και όταν είναι δυνατό, τη χρήση αυτής της τεχνικής, επειδή η χρήση δευτερεύουσας μνήμης ως κύριας μειώνει την ταχύτητα του συστήματος.
Συστήματα αρχείων
Το τμήμα του ΛΣ που ονομάζεται διαχειριστής συστήματος αρχείων δημιουργεί την αφαιρετική έννοια των αρχείων και των δένδρων καταλόγων. Έτσι ο χρήστης και οι εφαρμογές του έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν τη δευτερεύουσα μνήμη σαν ένα σύνολο από αρχεία, τα οποία μπορούν να δημιουργούν, να τροποποιούν, να διαγράφουν, να μετακινούν και να αντιγράφουν.
Δικτύωση
Τα περισσότερα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα επιτρέπουν τη σύνδεση ενός υπολογιστή τόσο σε τοπικά δίκτυα όσο και στο Διαδίκτυο, ενσωματώνοντας στον κωδικά τους την υλοποίηση των απαιτούμενων αντίστοιχων πρωτοκόλλων.
Εσωτερική ασφάλεια
Με τον όρο αυτό, γνωστό και ως προστασία μνήμης, εννοούνται οι ενέργειες στις οποίες προβαίνει το ΛΣ προκειμένου να προφυλάξει τους πόρους μιας διεργασίας από τις παρεμβάσεις άλλων διεργασιών που τυχαίνει να εκτελούνται (ψευδο)παράλληλα. Το σκεπτικό είναι πως, δεν πρέπει μια διεργασία ενός χρήστη (σε περίπτωση πολυχρηστικού διακομιστή που εξυπηρετεί πολλαπλούς πελάτες) ταυτόχρονα μέσω δικτύου, να έχει αποκλειστική πρόσβαση σε ολόκληρο το σύστημα αρχείων, ούτε μια διεργασία να εγγράφει δεδομένα στο τμήμα εκείνο της μνήμης που έχει εκχωρηθεί σε άλλη διεργασία.
Εξωτερική ασφάλεια
Σαν κόμβος ενός δικτύου ένας υπολογιστής μπορεί να δεχτεί επιθέσεις από κακόβουλο λογισμικό. Τα σύγχρονα ΛΣ περιλαμβάνουν και τμήματα που είναι υπεύθυνα να αναγνωρίσουν τέτοιες απειλές.
Το λειτουργικό σύστημα ενός υπολογιστικού συστήματος, το οποίο υποστηρίζει πολλούς διαφορετικούς χρήστες, εκτελεί ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών και είναι συνδεδεμένο στο δίκτυο. Το γεγονός αυτό αυξάνει τις απαιτήσεις ασφάλειας των αντικειμένων του, επειδή συντρέχει κίνδυνος απώλειας, καταστροφής, διαγραφής, τροποποίησης ή διάδοσης τους, χωρίς την απαιτούμενη δικαιοδοσία. Ενδεικτικές ευπάθειες και απειλές αποτελούν η απώλεια συνθηματικών, η μη εξουσιοδοτημένη εκτέλεση λογισμικού με στόχο την σπατάλη των διαθέσιμων πόρων, καθώς και κακόβουλο λογισμικό ή ενέργειες.
Οι συνηθέστεροι μηχανισμοί οι οποίοι εν μέρει προσφέρουν ασφάλεια σε ένα λειτουργικό σύστημα είναι, οι βιομετρικοί μέθοδοι, αγνωστικά πρωτόκολλα, μηχανισμοί δημοσίου κλειδιού και σύνθετα συνθηματικά. Ενώ, οι συνηθέστερες τεχνικές οι οποίες υιοθετούνται για την προστασία και την ακεραιότητα των λειτουργικών συστημάτων είναι, οι μέθοδοι φραγμών, μέθοδοι καταχωρητών, σύνολα ελέγχου και συνόψεις αρχείων, μηχανισμοί ανοχής σφαλμάτων, αναχώματα ασφαλείας (Firewalls) και σύστημα ανίχνευσης εισβολών(Intrusion Detection System).
Από την άλλη πλευρά, το «content spoofing» ή διαφορετικά η αλλοίωση περιεχομένου, χαρακτηρίζει την τεχνική της επίθεσης η οποία επιτρέπει σε έναν εισβολέα να εισφέρει κακόβουλο ωφέλιμο φορτίο το οποίο παραποιείται αργότερα, ως νόμιμο περιεχόμενο ενός ιστού (Web). Το γεγονός αυτό ενδέχεται να εκδηλωθεί σε πολλές διαφορετικές μορφές και συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των πιο συχνών επιθέσεων. Παράλληλα, σε πολλές περιπτώσεις ο εισβολέας αποκτά πρόσβαση σε μία υπάρχουσα ιστοσελίδα (website), παραποιώντας τον πηγαίο κώδικα των προγραμμάτων αλλοιώνοντας το περιεχόμενο του ιστού.
Γραφική διασύνδεση χρήστη
Η εξωτερική απεικόνιση (συνήθως στην οθόνη) του λειτουργικού συστήματος, ώστε ο χρήστης να μπορεί να αλληλεπιδράσει με αυτό και να διαχειριστεί τα προγράμματα και τις εργασίες του, δεν ταυτίζεται με το ίδιο το ΛΣ. Στην πραγματικότητα το κέλυφος (αγγλ: shell, εναλλακτικά στα ελληνικά είναι γνωστό και ως φλοιός), όπως λέγεται το εν λόγω τμήμα του ΛΣ το οποίο παρέχει μία οπτική και αλληλεπιδραστική διασύνδεση προς τους χρήστες, είναι απολύτως δευτερεύον σε σχέση με τον πυρήνα και τους μηχανισμούς του, παρόλο που πρόκειται για το μόνο συστατικό ενός λειτουργικού συστήματος το οποίο είναι άμεσα ορατό από έναν απλό χρήστη.
Οδηγοί συσκευών
Ένα λειτουργικό σύστημα περιλαμβάνει και πολλούς οδηγούς συσκευών (drivers). Συνοπτικά, ένας οδηγός συσκευής είναι το λογισμικό συστήματος που χρησιμοποιεί το ΛΣ και οι διεργασίες των χρηστών κάθε φορά που πρέπει να ανταλλάξουν δεδομένα με τη συγκεκριμένη συσκευή. Συνήθως οι οδηγοί συσκευών περιλαμβάνονται στο λογισμικό που συνοδεύει την περιφερειακή συσκευή κατά την αγορά της. Ωστόσο τα περισσότερα ΛΣ διατίθενται και με ορισμένους προκατασκευασμένους, γενικής χρήσης οδηγούς συσκευών, συνήθως όχι τόσο βελτιστοποιημένους από άποψη ταχύτητας.
Πυρήνας
Όπως αναφέρθηκε, ο όρος πυρήνας αφορά τα πιο βασικά μέρη ενός ΛΣ τα οποία αλληλεπιδρούν στενά με το υλικό. Αντιθέτως, τμήματα του ΛΣ που δεν ανήκουν στον πυρήνα μπορούν να θεωρηθούν π.χ. η διασύνδεση με τον χρήστη, τα πρωτόκολλα επικοινωνίας ανάμεσα στις εφαρμογές, τα πρωτόκολλα διαχείρισης περιόδων εργασιών χρηστών, τα πρωτόκολλα δικτύου κτλ. Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση σχετικά με την διαφορά ΛΣ και πυρήνα μπορεί να βρεθεί εδώ (Linux και GNU). Πάντως δεν επικρατεί κάποια γενική συναίνεση σχετικά με το θέμα αυτό στην κοινότητα της πληροφορικής.
Σύγχρονα λειτουργικά συστήματα
Στις μέρες μας (2012), τα δημοφιλέστερα λειτουργικά συστήματα στους μικροϋπολογιστές, (συμπεριλαμβανομένων των προσωπικών υπολογιστών), έχουν διαμορφωθεί σε δύο μεγάλες οικογένειες: αυτή των Unix-συμβατών και την οικογένεια των Microsoft Windows. Οι κεντρικοί υπολογιστές και τα ενσωματωμένα συστήματα χρησιμοποιούν μια ποικιλία άλλων λειτουργικών συστημάτων, τα περισσότερα από τα οποία δεν έχουν άμεση συγγένεια με τα Windows ή με το Unix.
Τα Unix-συμβατά Λειτουργικά Συστήματα αποτελούν μια πολυποίκιλη ομάδα, με πολλές κύριες υποκατηγορίες συμπεριλαμβανομένων των System V, BSD, και GNU/Linux. Το εμπορικό σήμα Unix χρησιμοποιείται από πολλά ΛΣ που έχουν πολλά κοινά με το αρχικό Unix. Τα Unix Λ.Σ. τρέχουν σε μια μεγάλη γκάμα από αρχιτεκτονικές υπολογιστών. Χρησιμοποιούνται πολύ σαν συστήματα εξυπηρετητές στις επιχειρήσεις και σε σταθμούς εργασίας σε ακαδημαϊκούς και μηχανολογικούς χώρους εργασίας.
Παραλλαγές του Unix που διακινούνται ως Ελεύθερο λογισμικό, όπως το GNU/Linux και BSD αυξάνουν σε δημοτικότητα στο χώρο των σταθμών εργασίας και των προσωπικών υπολογιστών. Παραλλαγές που διακινούνται με κλειστές άδειες χρήσης όπως το HP-UX της Hewlett-Packard, το Irix της Silicon Graphics και το AIX της IBM έχουν σχεδιαστεί να τρέχουν μόνο στο υλικό των συγκεκριμένων εταιρειών ενώ άλλες παραλλαγές μπορούν να τρέξουν και σε προσωπικούς υπολογιστές. Το Solaris της Sun (που άλλαξε άδεια χρήσης σε λογισμικό ανοιχτού κώδικα υπό την CDDL άδεια) είναι ένα τέτοιο πολύμορφο αλλά αληθινό Unix και μπορεί να τρέχει στους σταθμούς εργασίας της Sun αλλά και στον μικρότερο υπολογιστή αρχιτεκτονικής x86. Το ΛΣ Mac OS X της Apple είναι μια παραλλαγή του BSD, και έχει αντικαταστήσει τα προηγούμενα (μη-unix) MacOS ΛΣ της Apple σε μια σχετικά μικρή αλλά αφοσιωμένη αγορά, έχοντας γίνει ένα πολύ δημοφιλές Unix.
Η οικογένεια των Microsoft Windows ΛΣ ξεκίνησε σαν ένα επίπεδο γραφικής διασύνδεσης πάνω από το παλιότερο MS-DOS περιβάλλον για τους IBM PC. Οι σύγχρονες εκδόσεις των Windows βασίζονται στον καινούργιο πυρήνα των Windows NT που πρωτοδιαμορφώθηκε στο OS/2, με πιο πρόσφατη έκδοση εν έτει 2010 τα Windows 7. Τα Windows τρέχουν πάνω σε 32- και 64-bit Intel και AMD υπολογιστές, αν και προηγούμενες εκδόσεις έτρεχαν και σε DEC Alpha, MIPS και PowerPC αρχιτεκτονικές (και υπήρξε και προσπάθεια να μεταφερθεί και σε αρχιτεκτονική SPARC).
Σήμερα, τα Windows είναι το δημοφιλέστερο ΛΣ προσωπικών υπολογιστών απολαμβάνοντας ένα σχεδόν μονοπώλιο του 90% του παγκόσμιου μεριδίου αγοράς των προσωπικών υπολογιστών. Επίσης χρησιμοποιείται ευρέως και στους εξυπηρετητές υποστηρίζοντας εφαρμογές όπως Web εξυπηρετητές (Web Servers) και εξυπηρετητές βάσεων δεδομένων (DBMS Servers).
Τα ΛΣ μεγάλων υπολογιστών, όπως της IBM z/OS και ενσωματωμένων ΛΣ όπως QNX, eCos, Symbian και Palm OS, είναι συνήθως άσχετα με το Unix και τα Windows. Τα ΛΣ Windows CE, Windows NT Embedded 4.0 και Windows XP Embedded σχετίζονται με τα Windows.
Παλιότερα ΛΣ που ακόμα χρησιμοποιούνται σε κλειστές αγορές περιλαμβάνουν το παρόμοιο με τα Windows OS/2 της IBM, το VMS της Hewlett-Packard (πρώην DEC), το Mac OS, το όχι-Unix προηγούμενο του Mac OS της Apple X και το AmigaOS, το πρώτο με γραφική διασύνδεση χρήστη ΛΣ με αναπτυγμένες δυνατότητες πολυμέσων που έγινε διαθέσιμο στο κοινό. Παλαιότερο, επίσης, ΛΣ που χρησιμοποιείται ακόμη σε πολύ περιορισμένες εφαρμογές, είναι ο πρόγονος των Windows στους Προσωπικούς υπολογιστές, το MS-DOS. Η έρευνα και η ανάπτυξη νέων τύπων ΛΣ συνεχίζεται και αποτελεί ένα ενεργό πεδίο της πληροφορικής.
Ερευνητικά λειτουργικά συστήματα
Πολλά λειτουργικά συστήματα αναπτύσσονται από πανεπιστήμια, επιχειρήσεις, χομπίστες ή άλλους φορείς για καθαρά επιστημονικούς λόγους ώστε να διερευνηθούν νέες τεχνικές ή να χρησιμοποιηθούν ως βάση για μελλοντική εμπορική ή παραγωγική χρήση. Μερικά παραδείγματα ερευνητικών λειτουργικών συστημάτων είναι τα εξής: Για μια πιο πλήρη λίστα δείτε εδώ: http://wiki.osdev.org/Projects
Φοινικιά Αιτωλοακαρνανίας
Η Φοινικιά (ή Παναγιά της Φοινικιάς) είναι μία ακατοίκητη νησίδα στον Πατραϊκό κόλπο και στις αλυκές Μεσολογγίου, πολύ κοντά στην ξηρά. Πάνω του υπάρχει ο μικρός ναός της Παναγιάς της Φοινικιάς. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Μεσολογγίου και απέχει 3 χιλιόμετρα από την πόλη.
Ιστορία
Με την ονομασία Φοινικιά είναι γνωστή και η περιοχή απέναντι από την νησίδα από την οποία πήρε και το όνομα της η νησίδα.
Η νησίδα αποτέλεσε προσφιλή προορισμό για ξεκούραση του Λόρδου Βύρωνα κατά την διαμονή του στην πόλη. Το ξωκλήσι της Παναγιάς της Φοινικιάς κτίστηκε το 1804, στη θέση παλαιότερης παλαιοχριστιανικής βασιλικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Νησιά της Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Γκυ της Ιβρέας
Ο Γκυ (ιταλ.: Guido d'Ivrea, 940 - 25 Ιουνίου 965), από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν μάργραβος της Ιβρέας (950-965).
Βιογραφία
Το 950 ο πατέρας του όρισε τον Άνταλμπερτ ως συμβασιλιά του στη Λομβαρδία και τον Γκυ ως μάργραβο της Ιβρέας, περιοχής του Οίκου τους. Το 962 ο Γκυ έδωσε καταφύγιο στον Πέτρο Γ΄ Καντιάνο, εξόριστο δόγη της Βενετίας. Οι δύο τους εκστράτευσαν εναντίον του Θεοβάλδου Β΄ δούκα του Σπολέτο και κατέλαβαν το Σπολέτο και το Καμερίνο.
Το 962 ο Άλνταλμπερτ επέστρεψε από την εξορία του στην Κορσική και προσπάθησε να ανακτήσει τον θρόνο του. Ο Γκυ και ο Κορράδος τον βοήθησαν στην πολιορκία της Παβίας, πρωτεύουσας της Λομβαρδίας. Έπειτα οι τρεις αδελφοί αποσύρθηκαν στα φρούρια γύρω από τις λίμνες Κόμο και Γκάρντα. Ο Όθων Α΄ της Γερμανίας κατάσχεσε τις γαιες του και τις παραχώρησε στον Γκυ επίσκοπο της Μόντενα.
Ένας στρατός Σουαβών υπό τον Μπούρχαρτ Γ΄ δούκα της Σουαβίας του επιτέθηκε το 965 και στον ποταμό Πο (Πάδο) έγινε μάχη. Ο Γκυ ήλθε προς βοήθεια του αδελφού του και σκοτώθηκε. Ήταν 25 ετών· ο Άνταλμπερτ διέφυγε στη Γαλλία.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Κύπελλο Ιντερτότο 1978
Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1978 δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε τελικός νικητής.
Ομίλοι
Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 9 ομίλους των 4 ομάδων ο κάθε ένας.
Άλλοι ομίλοι
Υπάρχουν διαθέσιμα στατιστικά για άλλους ομίλους, αλλά είναι ασυμπλήρωτα και δεν είναι ξεκάθαρο αν συνδέονται με το Κύπελλο Ιντερτότο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1978
Διαδηλώσεις στη Γεωργία το 1956
Οι διαδηλώσεις του Μαρτίου του 1956 στην ΣΣΔ της Γεωργίας (γνωστές και ως ταραχές του 1956 στην Τιφλίδα, ή Σφαγές της 9ης Μαρτίου), ήταν σειρά διαμαρτυριών προς την πολιτική της αποσταλινοποίησης του Νικήτα Χρουτσώφ, η οποία αναστάτωσε τους Γεωργιανούς υποστηρικτές του Σταλινισμού.
Ιστορικό
Το κέντρο των ταραχών ήταν η πρωτεύουσα της Γεωργίας, Τιφλίδα, όπου δημιουργήθηκαν αυθόρμητες πορείες για να τιμήσουν την τρίτη επέτειο του θανάτου του Στάλιν, καθώς επίσης και να διαμαρτυρηθούν για την αποκήρυξη του Στάλιν από τον Κρούτσεφ. Οι πορείες αυτές γρήγορα εξελίχθηκαν σε ανεξέλεγκτες διαδηλώσεις και ταραχές, οι οποίες παρέλυσαν την πόλη, ενώ τα αιτήματα των διαδηλωτών έγιναν πιο προωθημένα, απαιτώντας την αλλαγή της Κεντρικής Κυβέρνησης της Μόσχας και την ανεξαρτησία της Γεωργίας από τη Σοβιετική Ένωση. Οι τοπικές Γεωργιανές αρχές, συγχυσμένες και διεφθαρμένες, παρεχώρησαν την εξουσία στο Σοβιετικό Στρατό. Τότε, στις 9 Μαρτίου, ο Στρατός άνοιξε πυρ εναντίον του πλήθους. Οι διαδηλωτές συνέχισαν την αντίστασή τους μέχρι και την επόμενη ημέρα, όταν επενέβησαν τα τεθωρακισμένα που τους διέλυσαν.
Ανθρώπινες απώλειες
Οι εκτιμήσεις για τις απώλειες κυμαίνονται από αρκετές δωδεκάδες έως λίγες εκατοντάδες. Παρά το γεγονός της άμεσης ειρήνευσης, τα γεγονότα του 1956 σηματοδότησαν μία καμπή, μετά από την οποία η νομιμοφροσύνη της Γεωργίας προς την Σοβιετική Ένωση υπαγορευόταν υπό όρους υποτέλειας και η υπαγωγή στο ρωσικό άρμα εντατικοποιήθηκε.
Κριτική
Κατά την άποψη του σοβιετολόγου Ρόναλντ Γκρίγκορ Σούνι, ''η άμεση και κτηνώδης απάντηση εκ μέρους της Σοβιετικής Κυβερνήσεως, διέγραψε αδρά την αδυναμία εκ μέρους της να επιλύσει το δίλημμα του κατά πόσο το Σοβιετικό σύστημα μπορούσε να αλλάξει, και κατά πόσο η Σταλινική αυθαιρεσία μπορούσε να διατηρηθεί. Η κυβερνητική σύγχυση της Τιφλίδας ήταν ένα αιματηρό σημάδι ότι ο αναθεωρητισμός θα περιοριζόταν από την αποφασιστικότητα του Κόμματος να διατηρήσει το μονοπώλιο της εξουσίας''.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταραχές Κατηγορία:Θηριωδίες Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης
Αμερικανικό ποδόσφαιρο
Το αμερικανικό ποδόσφαιρο (αγγλικά: American football), γνωστό ως φούτμπολ (football) ή γκρίνταϊρον (gridiron, σχάρα) στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι ένα ομαδικό άθλημα που παίζεται ανάμεσα σε δύο ομάδες των 11 παικτών η κάθε μία, με μια μπάλα οβάλ σχήματος μάρκας Wilson βάρους 397,25 γραμμαρίων εώς 425,62 γραμμαρίων και μήκους 27,94 έως 28,57 εκατοστά εκατοστών, σε ένα ορθογώνιο γήπεδο διαστάσεων 120 γιαρδών (109.7 μέτρα) μήκος και 53,3 γιαρδών (48,7 μέτρα) πλάτος με μεγάλα τέρματα στα δύο άκρα του. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού η ομάδα που έχει την κατοχή της μπάλας (η επίθεση) επιχειρεί να την προωθήσει στο αγωνιστικό χώρο με πάσες ή τρέχοντας με την μπάλα. Για να συνεχίσει την επίθεση, η ομάδα πρέπει να προωθήσει την μπάλα τουλάχιστον 10 γιάρδες (9,1 μέτρα) στο αγωνιστικό χώρο σε μια σειρά από τέσσερις προσπάθειες ντάουν (αγγλικά:down). Αν τα καταφέρει, λαμβάνει ένα νέο σύνολο τεσσάρων ντάουν για να συνεχίσει την επίθεση, αλλά αν αποτύχει, η κατοχή της μπάλας πηγαίνει στην αντίπαλη ομάδα. Η επιτιθέμενη ομάδα μπορεί να κερδίσει πόντους με την προώθηση της μπάλας (touchdown) στη αντίπαλη τελική ζώνη (end zone, εντ ζόουν) ή κλωτσώντας την μέσα στην εστία του αντιπάλου (field goal), ενώ η αμυνόμενη ομάδα μπορεί να κερδίσει πόντους μετά από τη επανάκτηση της κατοχής της μπάλας και προώθησης της στην αντίπαλη εντ ζόουν (end zone, τελική ζώνη), ή εμποδίζοντας τον κάτοχο της μπάλας στη δική του τελική ζώνη (safety, ασφάλεια). Η ομάδα που έχει σκοράρει τους περισσότερους πόντους στο τέλος του παιχνιδιού κερδίζει.
Το αμερικανικό ποδόσφαιρο εξελίχθηκε από τις πρώιμες μορφές του ράγκμπι και του ποδοσφαίρου, και το πρώτο παιχνίδι του παίχτηκε στις 6 Νοεμβρίου του 1869. Ανέπτυξε πολύ γρήγορα παρόμοιους κανόνες με το ράγκμπι, αλλά οι σημαντικές αλλαγές κανόνων που πρότεινε το 1880 ο Ουόλτερ Καμπ, γνωστός ως ο «Πατέρας του Αμερικανικού ποδοσφαίρου", έκαναν το άθλημα διαφορετικό. Το αμερικανικό ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με το National Football League (NFL) να είναι το πιο δημοφιλές πρωτάθλημα ενώ το Σούπερ Μπόουλ είναι ένα από τα αθλητικά γεγονότα με την μεγαλύτερη τηλεθέαση παγκοσμίως.
μου αρέσει
Γκέζα Β΄ της Ουγγαρίας
Ο Γκέζα Β΄ των Άρπαντ (1130 - 31 Μαΐου 1162) ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας και Κροατίας (1141-1162). Ήταν ο πρωτότοκος υιός του Μπέλα Β΄ βασιλιά της Ουγγαρίας και της Ελένης Βουκάνοβιτς πριγκίπισσας της Ρασκίας (Σερβίας). Ο πατέρας του, ο Μπέλα Β΄ ήταν υιός του Άλμος Άρπαντ βασιλιά της Ουγγαρίας και της Πρεδσλάβας Ρουρικιδών πριγκίπισσας του Κιέβου, ενώ η μητέρα του Ελένη ήταν κόρη του Ουρός Α΄ Βουκάνοβιτς μεγάλου πρίγκιπα της Ρασκίας (στη Σερβία), υποτελούς του αυτοκράτορα των Ρωμαίων, και της Άννας Διογένους, εγγονής του Ρωμανού Δ΄ Διογένους και μικρανιψιάς του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Ο Γκέζα Β΄ είχε δύο μικρότερα αδέλφια, τον Λαδίσλαο Β΄ και τον Στέφανο Δ΄.
Ο Γκέζα Β΄ συγκρότησε ισχυρό στρατό και εκστράτευε συχνά. Ήταν αδιάλειπτα εχθρός του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού.
Τα πρώτα έτη
Ο Κολομάν βασιλιάς της Ουγγαρίας μαζί με τον υιό του Στέφανο Β΄, είχε τυφλώσει τον στασιαστή αδελφό του Άλμος και τον υιό αυττού Μπέλα Β΄ το 1110. Ο Μπέλα Β΄ έμενε στην Tolna όταν γεννήθηκε ο υιός του Γκέζα. Όταν απεβίωσε ο Στέφανος Β΄ το 1131 τον διαδέχθηκε ο Μπέλα Β΄. Τότε η σύζυγός του Ελένη συγκάλεσε στο Arad τους ευγενείς και σφαγίασε 68 από αυτούς που με τις συμβουλές τους τυφλώθηκε ο Μπέλα Β΄. Ο πατέρας του απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 1141 και τον διαδέχθηκε 11ετής με την αντιβασιλεία της μητέρας του και του αδελφού της Belos. Το 1142 ουγγρικός στρατός εισέβαλλε στην κεντρική Δαλματία αναγκάζοντας τις πόλεις να δεχθούν την επικυριαρχία. Το επόμενο έτος βοήθησε τον Βολοντημίρκο πρίγκιπα της Γαλικίας, σύμμαχο του πατέρα του.
Ο Κολομάν είχε κατηγορήσει τη 2η σύζυγό του για μοιχία και αυτή επέστρεψε στο Κίεβο, όπου γέννησε τον Μπορίς. Ούτε όμως ο Κολομάν τον αναγνώρισε ούτε βέβαια οι συγγενείς του, όμως ο Μπόρις διεκδικούσε τη βασιλεία. Με την υποστήριξη του Κορράδου Γ΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας μάζεψε μισθοφόρους, αλλά ηττήθηκε το 1145 στο Pressburg (Bratislava). Ο Γκέζα Β΄ και ο θείος του Belos πέρασαν με στρατό στη Γερμανία και νίκησαν το 1146 τους Γερμανούς στη Fischa. Το ίδιο έτος νυμφεύτηκε την Ευφροσύνη Ρουρικιδών, αδελφή του Ιζιασλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου. Όταν Γερμανοί σταυροφόροι διέσχισαν το 1147 την Ουγγαρία για τους Αγίους Τόπους, ο Γκέζα Β΄ θα κινδύνευε, αλλά προτίμησε να πληρώσει τους αρχηγούς τους και έτσι γλύτωσε επιθέσεις. Μετά πέρασαν οι σταυροφόροι του Λουδοβίκου Ζ΄ των Καπέτων βασιλιά της Γαλλίας και ο Μπόρις, που ορισμένοι ευγενείς του είπαν πώς αν περνούσε από τη χώρα θα βρισκόταν και άλλοι ευγενείς που θα τον αναγνώριζαν ως βασιλιά, κρύφθηκε ανάμεσά τους. Όταν ο Γκέζα Β΄ το έμαθε και ζήτησε την παράδοσή του, ο Λουδοβίκος Ζ΄ τον κράτησε φρουρούμενο ώσπου πέρασαν τα σύνορα. Ο Μπόρις εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη στην αυλή του Μανουήλ Α΄.
Εξωτερική πολιτική
Ο Ιζιασλάβ Β΄ των Ρουρικιδών πρίγκιπας του Κιέβου (1146-49) εκδιώχθηκε από τον θείο του Γιούρι τον μακρόχειρα (dolgorukiy) πρίγκιπα του Κέβου (1149-51). Ο Γκέζα Β΄ βοήθησε τον Ιζιασλάβ Β΄ να γίνει πάλι πρίγκιπας του Κιέβου (1151-54), αλλά ο Γιούρι τον εκτόπισε ξανά και κατέλαβε πάλι το Κίεβο (1155-57). Ο νέος στρατός που έστειλε, δωροδοκήθηκε να επιστρέψει. Το 1152 εισέβαλε μαζί με τον Ιζιασλάβ Β΄ στη Γαλικία, σύμμαχο του Γιούρι.
Ο περιηγητής Abu Hamid al-Gharnati (εκ Γρανάδας) γράφει ότι ο Γκέζα Β΄ είχε πολύ κουράγιο και πολύ στρατό. Είχε καλέσει ως στρατιώτες ανθρώπους από τις στέπες της Ευρασίας επιτρέποντάς τους να πάρουν παλλακίδες. Ο περιηγητής τους παροτρύνει ότι ο θεός θα τους πιστώσει ιερό πόλεμο (jihad) αν πολεμήσουν για τον Γκέζα Β΄. Ο βασιλιάς κάλεσε Γερμανούς ιππότες να εγκατασταθούν μόνιμα και τους έδωσε γαίες. Τότε ήρθαν και Σάξωνες και εγκαταστάθηκαν στη Νότια Τρανσυλβανία. Κάθε χώρα φοβόταν τον στρατό του Γκέζα Β΄.
Απαγόρευσε στους απεσταλμένους (envoys) του πάπα Ευγένιου Γ΄ να εισέλθουν στην Ουγγαρία. Όταν ο πάπας Αναστάσιος Δ΄ κήρυξε παράνομη την κατοχή της Δαλματίας από τον Γκέζα Β΄, ο Ανδρόνικος Κομνηνός (ο μέλλων αυτοκράτορας) διοικητής τότε του Βελιγραδίου πρότεινε στον Γκέζα Β΄ να του παραδώσει τη Δαλματία με αντάλλαγμα να εναντιωθούν στον Μανουήλ Α΄, αλλά η συνωμοσία αποκαλύφθηκε και ο Ανδρόνικος συνελήφθη και φυλακίστηκε. Ο Γκέζα Β΄ αντικατέστησε στη Ρασκία τον Ουρός Β΄ με τον Desa, αλλά ο ρωμαϊκός στρατός αποκατέστησε τον Ουρός Β΄ με τον όρο να μη συμμαχήσει με τον βασιλιά της Ουγγαρίας. Ο Μανουήλ Α΄ πρότεινε στον Φρειδερίκο Χοενστάουφεν, τον νέο βασιλιά της Γερμανίας να επιτεθούν μαζί στην Ουγγαρία, κάτι που τελικά δεν έγινε.
Ο μικρότερος αδελφός του Στέφανος συνωμότησε με ευγενείς. Ο Γκέζα Β΄ εξόντωσε τους ευγενείς και εξόρισε τον Στέφανο, που πήγε το 1158 στον Φρειδερίκο Α΄ ο οποίος ήταν σύμμαχος του αδελφού του και έτσι δεν βρήκε ανταπόκριση. Μετά πήγε στην Κωνσταντινούπολη, στον Μανουήλ Α΄ που τον υποδέχθηκε και του έδωσε σύζυγο την ανιψιά του Μαρία Κομνηνή. Το 1160 ο Στέφανος κάλεσε και τον αδελφό του Λαδίσλαο. Ταυτόχρονα ο Φρειδερίκος Α΄ ήταν στη Βόρειο Ιταλία και ο Γκέζα του έστελνε στρατό. Το 1159 απεβίωσε ο πάπας Αδριανός Δ΄ και μερικοί καρδινάλιοι αντίθετοι με την πολιτική του Φρειδερίκου Α΄ εξέλεξαν τον Αλέξανδρο Γ΄, ενώ φιλογερμανοί καρδινάλιοι εξέλεξαν τον Βίκτωρα Δ΄ και δημιουργήθηκε σχίσμα. Ο Γκέζα Β΄ ήθελε να υποστηρίξει τον Βίκτωρα Δ΄ αλλά ο Lucas αρχιεπίσκοπος του Esztergom τον μετέπεισε.
To 1161 έγινε συμφωνία (concordat) μεταξύ του Αλεξάνδρου Γ΄ και του Γκέζα Β΄ για τον ανώτερο κλήρο (prelates) της Ουγγαρίας και τους αντιπροσώπους (legates) του πάπα. Συμφώνησε ειρήνη με τον Μανουήλ Α΄ και έδωσε ως εισόδημα (appanage) στον δευτερότοκο υιό του Μπέλα (Γ΄) το δουκάτο της Κροατίας και Δαλματίας. Απεβίωσε στις 31 Μαΐου 1162 και ετάφη στο Szekesfehervar.
Τα αδέλφια του σφετερίστηκαν τον θρόνο εκτοπίζοντας τους υιούς του, οι οποίοι βασίλευσαν μόνο μετά τον θάνατο των θείων τους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ευφροσύνη των Ρουρικιδών, κόρη τού Μστισλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου. Τέκνα τους ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Κροατίας Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Ιορδανικές γενικές εκλογές (2020)
μικρογραφία|300x300εσ|Η προσέλευση εκλογέων ανά περιφέρεια Στις 10 Νοεμβρίου 2020 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στην Ιορδανία, για να εκλεγούν τα 130 μέλη της Ιορδανικής Βουλής των Αντιπροσώπων.
Εκλογικό σύστημα
Από τα 130 μέλη της Ιορδανικής Βουλής:
Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Ιορδανίας ηλικίας άνω των 18 ετών.
Συμμετοχές
Στις εκλογές συμμετείχαν 1.703 υποψήφιοι πολιτικοί ως μέλη 294 κομμάτων ή πολιτικών ομάδων. Οι 365 (21%) από τους υποψήφιους ήταν γυναίκες.
Ergo (ασφαλιστικός όμιλος)
Η ERGO είναι όμιλος ασφαλιστικών εταιρειών που ανήκει στην Munich Re. Ιδρύθηκε το 1997 και έχει έδρα το Ντίσελντορφ. Η ERGO είναι ένας από τους μεγαλύτερους ασφαλιστικούς ομίλους στην Ευρώπη. Λειτουργεί σε περισσότερες από 30 χώρες, ειδικά στην Ευρώπη και την Ασία. Στην Ευρώπη, η ERGO ισχυρίζεται ότι είναι ο νούμερο 1 στους τομείς ασφάλισης υγείας και νομικών εξόδων, ενώ στην εγχώρια αγορά της Γερμανίας είναι μεταξύ των ηγετών της αγοράς. Έχει πάνω από 40.000 εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης. Με έσοδα ύψους 18 δισ. ευρώ, η ERGO προσφέρει διάφορα είδη ασφαλιστικών και λοιπών υπηρεσιών. Η ERGO και οι εταιρείες της ισχυρίζονται ότι έχουν 40 εκατομμύρια πελάτες, εκ των οποίων 20 εκατομμύρια στη Γερμανία. Η Munich Re κατέχει μερίδιο 99,69% της ERGO.
Ιορδανικές γενικές εκλογές (2020)
Πολιτικά κόμματα
Τα 41 από τα 48 κόμματα της χώρας συμμετείχαν σε αυτές τις εκλογές.
Ergo (ασφαλιστικός όμιλος)
Ιστορία
Η ERGO Group AG δημιουργήθηκε στα τέλη του 1997 από τη συγχώνευση της Victoria Holding AG και της Hamburg-Mannheimer AG. το τελευταίο εξελίχθηκε από την εταιρία ασφάλισης ζωής του Αμβούργου-Mannheimer-Gruppe της Αμβούργου-Mannheimer Versicherungs-AG.
Ιορδανικές γενικές εκλογές (2020)
Κυβερνείο Ταφίλαχ
Κατόπιν διαπραγματεύσεων μεταξύ των υποψηφίων αναμένεται ότι τρεις από τις πολιτικές ομάδες θα αναδειχθούν επιτυχείς.