cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stinson L-5 Sentinel
Επιχειρησιακή ιστορία
Μετά το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου το L-5 χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από τις Αμερικανική πολιτοφυλακή σε ρόλους έρευνας και διάσωσης. Σήμερα υπάρχους περίπου 300 αεροσκάφη σε ολόκληρο τον κόσμο, τα λιγότερα από τα μισά όμως είναι σε πτητική κατάσταση.
Σε ελληνική υπηρεσία
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρέλαβε το 1946 επτά αεροσκάφη Stinson L-5 Sentinel από τα πλεονάσματα της Αμερικανικής αεροπορίας, χωρίς όμως απόθεμα ανταλλακτικών και τα απαραίτητα εγχειρίδια πτήσης. Τρία από τα αεροσκάφη, εκδόσεως –B, μπορούσαν να μεταφέρουν ένα φορείο, ενώ άλλα δύο, εκδόσεως –C, μπορούσαν να μεταφέρουν μία κάμερα στην άτρακτο. Χρησιμοποιήθηκαν σε ρόλους στρατιωτικής συνεργασίας.
Εκδόσεις
Συνολικά κατασκευάστηκαν πέντε εκδόσεις για την αεροπορία του Αμερικανικού Στρατού, τα L-5, L-5B, L-5C, L-5E και L-5G. Το L-5 έφερε διμελές πλήρωμα, με τον παρατηρητή να κάθεται πίσω από τον πιλότο. Τα L-5B και L-5G ήταν τροποποιημένα ώστε να μπορούν να μεταφέρουν ένα φορείο ή ελαφρύ φορτίο. Οι εκδόσεις του Ναυτικού και των Πεζοναυτών έφεραν τις ονομασίες OY-1 και OY-2. Η διαφορά του από τις εκδόσεις του Αμερικανικού Στρατού ήταν η ύπαρξη ηλεκτρικού συστήματος 24 βολτ έναντι των 12 βολτ που ήταν το σύνηθες. Οι Βρετανοί προμηθεύτηκαν επίσης 40 L-5, που ονομάστηκαν Sentinel I, και 60 L-5B, γνωστά ως Sentinel II.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
L-5 Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορικά αεροσκάφη Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Αεροσκάφη συνδέσμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Μπαγκράς
Το Κάστρο της Πάγρας είναι βυζαντινό κάστρο δίπλα στην αρχαία και μεσαιωνική πόλη Πάγραι στην σημερινή περιοχή της Τουρκίας Ισκεντερούμ, στα όρη Αμανού.
Ο αρχαίος γεωγράφος Στράβωνας αναφέρει ότι είναι στα σύνορα της Γίνδαρου, "ένα φυσικό οχυρό" που οδηγεί στις Αμανίδες Πύλες.
Το κάστρο ανεγέρθηκε από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, εκεί στάθμευαν 1000 πεζοί και 500 ιππείς κάτω από την εντολή του Μιχαήλ Βούρτζη και προστάτευαν την ύπαιθρο της στην κοντινή πόλη της Αντιόχειας. Το κάστρο παρείχε ήταν μια βάση για τον έλεγχο των Αμανίδων πυλών. Χτίστηκε σε δύο επίπεδα γύρω από ένα ύψωμα, με το νερό που παρέχεται από τα υδραγωγεία.
Στη συνέχεια ξαναχτίστηκε περίπου το 1153 από τους Ναΐτες, με το όνομα "Γκαστόν" και έπειτα πέρασε στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας μέχρι που αυτό αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει με τον Σαλαντίν στις 26 Αυγούστου 1189. Το 1191 καταλαμβάνεται από τους Αρμένιους΄υπό τον Λέων Β΄ της Αρμενίας, και έγινε ένα σημαντικό σημείο διαφωνίας μεταξύ αυτών, των Αντιοχέων, των ιπποτών και των Ναϊτών
Μετά από πολλές διαπραγματεύσεις τελικά επέστρεψε στους Ναίτες το 1216. Σύμφωνα με τα αρμενικά χρονικά, αντιστάθηκε σε μια πολιορκία από τις δυνάμεις του Χαλεπίου. Μετά την πτώση της Αντιόχειας το 1268 στον Μπαϊμπάρ, η φρουρά το εγκατέλειψε και παράδωσαν τα κλειδιά του κάστρου. Οι υπόλοιποι υπερασπιστές αποφάσισε να καταστρέψουν ότι μπορούσαν και να παραδώσουν έπειτα το κάστρο. Παρά την απώλεια του κάστρου ο Χετούμ Β΄ της Αρμενίας και ο Λέων Ε΄ της Αρμενίας νίκησαν τους Μαμελούκους επιδρομείς σε κοντινό πέρασμα το 1305.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Τουρκία Κατηγορία:Αλεξανδρέττα
Ρηξίβιος ο Οπούντιος
Ο Ρηξίβιος ο Οπούντιος (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την πόλη Οπούς της Λοκρίδας.
Στοιχεία
Στέφθηκε νικητής στο άθλημα του παγκράτιου στους 61ους (536 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας ανέφερε πως το άγαλμα του από ξύλο συκιάς ήταν από τα πρώτα μνημεία ολυμπιονικών στην Ολυμπία μαζί με αυτό του πυγμάχου Πραξιδάμα.
Ο Πολιτισμός Πηγή Δυστυχίας
Το βιβλίο Ο Πολιτισμός Πηγή Δυστυχίας (Das Unbehagen in der Kultur, «Η Δυσφορία μέσα στον Πολιτισμό») γράφτηκε από το Σίγκμουντ Φρόυντ το 1929 και πρωτοεκδόθηκε το 1930 στα γερμανικά. Είναι ένα από τα σημαντικότερα και πιο πολυδιαβασμένα έργα του Φρόυντ.
Περιεχόμενα
Σε αυτό το δημιουργικό βιβλίο, ο Ζίγκμουντ Φρόιντ ασχολήθηκε με τα βασικά προβλήματα μεταξύ του πολιτισμού και του ατόμου. Το πρωταρχικό πρόβλημα είναι απόρροια της αναζήτησης του ατόμου για ελευθερία και της αντίθετης απαίτησης του πολιτισμού για κομφορμισμό και καταπάτησης των ενστίκτων. Πολλά από τα πρωτόγονα ένστικτα της ανθρωπότητας (όπως η επιθυμία για δολοφονία και η σεξουαλική επιθυμία) έχουν αρνητικές επιπτώσεις για τη ζωή σε μια κοινότητα. Ως αποτέλεσμα, ο πολιτισμός δημιουργεί νόμους που απαγορεύουν τις δολοφονίες, το βιασμό, και τις εξωσυζυγικές σχέσεις, και έχει βαρύτατες ποινές για όσους δεν υπακούν σε αυτούς τους νόμους. Αυτή η διεργασία, γράφει ο Φρόυντ, είναι βασικό γνώρισμα του πολιτισμού και έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργεί αισθήματα δυσφορίας στον άνθρωπο.
Η θεωρία του Φρόυντ βασίζεται στην ιδέα πως ο ανθρώπινος ψυχισμός έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ένστικτα που δεν αλλάζουν. Τα περισσότερο γνωστά είναι η επιθυμία για σεξ, και η τάση για βίαιη αντίσταση εναντίον των σεξουαλικών ανταγωνιστών, που εμποδίζουν την ικανοποίηση των ενστίκτων του ατόμου. Οι άνθρωποι συμπεριφέρονται με βάση τη μεγιστοποίηση της ικανοποίησής τους, και αυτή επιτυγχάνεται με την ικανοποίηση των ενστίκτων.
Σύνοψη
Ο Φρόυντ αρχίζει το έργο του από την πιθανή πηγή κάποιου θρησκευτικού συναισθήματος με το οποίο στο προηγούμενο βιβλίο του, Το μέλλον μιας Αυταπάτης (The Future of an Illusion), δεν ασχολήθηκε αρκετά: το ωκεάνιο αίσθημα (oceanic feeling) της πληρότητας, της έλλειψης ορίων, της αιωνιότητας.
Ο ίδιος ο Φρόυντ δεν μπορεί να ζήσει αυτό το αίσθημα διάλυσης, μα σημειώνει πως πράγματι υπάρχουν διαφορετικές ψυχολογικές υγιείς καταστάσεις (π.χ. αγάπη) όπου τα σύνορα μεταξύ του εγώ και του αντικειμένου χάνονται, θαμπώνουν, ή διαλύονται. Ο Φρόυντ οργανώνει αυτό το ωκεάνιο αίσθημα ως επιστροφή (regression) σε μια παλιότερη κατάσταση συνείδησης, πριν το εγώ διαφοροποιηθεί από τον κόσμο των αντικειμένων. Ο Φρόυντ εμμένει στην παλιότερη άποψή του πως η ανάγκη από την οποία προέρχεται το θρησκευτικό αίσθημα δεν είναι άλλη από την "μειονεκτικότητα και ανάγκη του βρέφους για τον πατέρα", και γράφει: "φαντάζομαι πως το ωκεάνιο αίσθημα συνδέθηκε με τη θρησκεία αργότερα", δηλαδή οτι δεν είναι πραγματική θρησκευτική εμπειρία παρόλο που σίγουρα πολλοί άνθρωποι την ζουν σαν να ήταν έτσι.
Το δεύτερο κεφάλαιο εξηγεί πώς η θρησκεία είναι μία από τις πολλές συναισθηματικές καταστάσεις που δημιουργούνται από την ανάγκη του ατόμου να ξεφύγει από τις δυσκολίες που υπάρχουν στον κόσμο. Το εγώ του παιδιού δημιουργείται πάνω από το ωκεάνιο αίσθημα όταν το παιδί καταλαβαίνει πως στον πραγματικό κόσμο υπάρχουν και αρνητικές καταστάσεις από τις οποίες θέλει να κρατηθεί μακρυά. Αλλά την ίδια ώρα που το εγώ ελπίζει να ξεφύγει από τη στεναχώρια, χτίζει τον εαυτό του έτσι ώστε να μπορεί να συμπεριφερθεί με τρόπο ώστε να εξασφαλίσει την ευτυχία, και αυτά είναι τα δίδυμα ζητούμενα της αρχής της ηδονής (Pleasure principle (psychology)) όταν το εγώ κατανοήσει πως πρέπει επίσης να ικανοποιήσει και την αρχή της πραγματικότητας (Reality principle). Ο Φρόυντ ισχυρίζεται πως "ο σκοπός της ζωής είναι απλά το πρόγραμμα της αρχής της ηδονής" και το υπόλοιπο κεφάλαιο είναι μια εξερεύνηση των διάφορων στρατηγικών που οι άνθρωποι έχουν μεταχειριστεί ώστε να λάβουν ευχαρίστηση από τον κόσμο ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να μειώσουν τη δυσαρέσκεια. Ο Φρόυντ λέει πως υπάρχουν τρεις κύριες πηγές δυσφορίας που προσπαθούμε να νικήσουμε: την δικιά μας ύπαρξη μέσα στον πόνο και την πραγματικότητα του επικείμενου θανάτου, τις άγριες και καταστροφικές πτυχές του φυσικού κόσμου, και την ενδημική δυστυχία που υπάρχει σε ένα κόσμο όπου αναγκαζόμαστε να μοιραζόμαστε τη ζωή μας με άλλους ανθρώπους στα πλαίσια μιάς κοινωνίας. Ο Φρόυντ θεωρεί πως αυτή η τελευταία πηγή δυστυχίας "δημιουργεί τον περισσότερο πόνο, σε σχέση με τις άλλες πηγές", και το υπόλοιπο βιβλίο ασχολείται με την πάλη μεταξύ της ενστικτώδους αναζήτησης της ηδονής από τους ανθρώπους και την πραγματικότητα της κοινωνικής ζωής.
Το τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου καταπιάνεται με ένα βασικό παράδοξο του πολιτισμού: είναι ένα εργαλείο που έχουμε φτιάξει για να προστατευτούμε από τη δυστυχία, κι όμως είναι η μεγαλύτερη πηγή δυστυχίας. Πολλοί άνθρωποι γίνονται νευρωτικοί επειδή δεν μπορούν να αντέξουν στις επιταγές που η κοινωνία επιτάσει προς ικανοποίηση πολιτιστικών ιδεωδών. Ο Φρόυντ εξηγεί πως οι σύγχρονες ανακαλύψεις της επιστήμης δεν απέβλεπαν στη χαρά των ανθρώπων. Απηχεί σε αυτές τις σκέψεις του η ανάγνωση του Νίτσε. Ο Φρόυντ ρωτά σε τί χρησιμεύει η κοινωνία αν δεν μας κάνει χαρούμενους, αλλά παραδέχεται πως ο πολιτισμός οφείλει να μειώνει την ανθρώπινη ηδονή έτσι ώστε να μπορούν οι άνθρωποι να ζουν ειρηνικά. Αυτό επιτυγχάνεται ενώ ο πολιτισμός μετατρέπει τα άτομα σε υπηκόους μιάς ανώτερης κοινωνικής εξουσίας. Ο πολιτισμός χτίζεται πάνω στα ανθρώπινα ιδεώδη του ελέγχου, της ομορφιάς, της υγιεινής, της τάξης, και της πνευματικής ωρίμασης του ανθρώπου. Ο Φρόυντ κάνει μια αναλογία μεταξύ της ανάπτυξης του πολιτισμού και της λιμπιντικής ανάπτυξης του ατόμου, κάτι που επιτρέπει στον Φρόυντ να μιλήσει για τον πολιτισμό με καθαρά δικούς του, Φρουδικούς, όρους: υπάρχει (στον πολιτισμό) πρωκτικός ερωτισμός που αναπτύσσεται σε ανάγκη για τάξη και καθαριότητα, μια μετουσίωση των ενστίκτων σε χρήσιμο έργο, όπως και μια βίαιη καταπάτηση των ενστίκτων. Αυτό το τελευταίο είναι που θεωρεί ο Φρόυντ ως το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του πολιτισμού, και αν δεν μετριαστεί με κάποιο τρόπο, τότε "είναι σίγουρο πως σοβαρές διαταραχές θα υπάρξουν". Άρα ο πολιτισμός δημιουργεί δυστυχία και ψυχοπαθολογία στα μέλη του μέσω της καταστολής των ενστίκτων.
Στο τέταρτο κεφάλαιο ο Φρόυντ σχολιάζει την ανάπτυξη του πολιτισμού, υποθέτοντας πως συνέπεσε με τη δίποδη βάδιση του ανθρώπου. Ακολουθεί η υπόθεση του Φρόυντ που προέρχεται από βιβλίο του Τοτέμ και Ταμπού ότι ο ανθρώπινος πολιτισμός έχει μέσα του ένα αρχαίο Οιδιπόδειο δράμα των αδελφών που συνεργάζονται για να δολοφονήσουν τον πατέρα τους, και τη μετέπειτα δημιουργία μιας κουλτούρας κανόνων για να καθυποτάξουν τα ένστικτα. Τελικά με τον καιρό η αγάπη για ένα και μόνο σεξουαλικό αντικείμενο διαχέεται στον πολιτισμό και όλη την ανθρωπότητα στη μορφή μιας "αραιής αγάπης δίχως σκοπό". Ο Φρόυντ δεν δέχεται την ιδέα πως αυτή η παθητική και άνευ όρων αγάπη για τα πάντα είναι το άκρον άωτον της ανθρώπινης αγάπης ούτε πως αποτελεί αυτονόητο σκοπό. Ο Φρόυντ ισχυρίζεται πως ενώ η αγάπη είναι ουσιώδης για να ενωθούν οι άνθρωποι μαζί σε έναν πολιτισμό, την ίδια ώρα ο πολιτισμός δημιουργεί νόμους, περιορισμούς, και ταμπού έτσι ώστε να καταπιέσει το ίδιο αυτό ένστικτο, και ο Φρόυντ αναρωτιέται μήπως δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά σεξουαλική επιθυμία σε αυτό που ονομάζεται "λίμπιντο".
"Η ψυχοαναλυτική έρευνα μας έχει δείξει πως είναι ακριβώς αυτές οι απογοητεύσεις της σεξουαλικής ζωής που οι άνθρωποι που είναι γνωστοί ως νευρωτικοί δεν μπορούν να αντέξουν". Έτσι ο Φρόυντ αρχίζει το πέμπτο κεφάλαιο του βιβλίου, που εξερευνά τους λόγους γιατί η αγάπη δεν μπορεί να είναι η απάντηση, και καταλήγει πως υπάρχει μια πραγματική και βασική επιθετική τάση μέσα σε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα. Κι ενώ το ένστικτο της αγάπης (ο έρως) μπορεί να χρησιμοποιηθεί από την κοινωνία για να ενώσει τα μέλη της μαζί, το επιθετικό ένστικτο πάει αντίθετα σε αυτό και πρέπει είτε να κατασταλλεί είτε να βρει άλλο στόχο όπως π.χ. μια άλλη εχθρική κουλτούρα. Έτσι ο Φρόυντ παραδέχεται πως υπάρχει μια αγιάτρευτη κακία μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, και οτι ο πολιτισμός υπάρχει κυρίως για να ελέγχει και να καταπιέζει αυτά τα ένστικτα.
Στο έκτο κεφάλαιο, ο Φρόυντ συνοψίζει την ανάπτυξη της λιμπιντικής του θεωρίας και εξηγεί γιατί δεν πρέπει να χωριστεί σε δυο ξεχωριστά ένστικτα: το αντικείμενο-ένστικτο του έρωτα και το εγώ-ένστικτο του θανάτου. Αυτή η «νέα» ιδέα της επιθυμίας του θανάτου στην πραγματικότητα έχει μακρά ιστορία στα γραπτά του Φρόυντ, όπως τις μελέτες του για τον ναρκισισμό και το σαδομαζοχισμό. Ο Φρόυντ παραδέχεται πως μπορεί να είναι δύσκολο να γίνει δεκτή η άποψή του περί ανθρώπινης φύσης επιρρεπούς προς το θάνατο και την καταστροφή αλλά γράφει πως η καταπάτηση αυτού του ενστίκτου είναι το πραγματικό αίτιο πίσω από την ανάγκη του πολιτισμού για όρια στις ατομικές ελευθερίες. Η ζωή και ο πολιτισμός, λοιπόν, γεννιούνται και αναπτύσσονται μέσα από την αιώνια πάλη μεταξύ αυτών των δύο διαπροσωπικών δυνάμεων της αγάπης και του μίσους.
Ο Φρόυντ ξεκινά το έβδομο κεφάλαιο εξηγώντας καθαρά πώς η καταπάτηση του ενστίκτου του θανάτου δημιουργεί νεύρωση στους ανθρώπους: η φυσική επιθετικότητα του παιδιού καταπατείται από την κοινωνία (και τον τοπικό της αντιπρόσωπο, τον πατέρα) και αλλάζει κατεύθυνση προς τα μέσα, εσωτερικεύεται, και πηγαίνει προς το εγώ. Αυτές οι επιθετικές ενέργειες γίνονται το υπερ-εγώ ως η κοινωνική/ηθική συνείδηση, που τιμωρεί το εγώ και για τα λάθη που έπραξε (με το αίσθημα της μετάνοιας) αλλά και για τις αμαρτίες που απλά φαντάστηκε ότι θα μπορούσε να κάνει (με το αίσθημα της ενοχής). Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να υποστούν τη δημιουργία αυτών των συναισθημάτων της ενοχής, γιατί τα επιθετικά τους ένστικτα πρέπει να δαμαστούν αν ελπίζουν να μοιραστούν την αγάπη που η πολιτισμένη κοινωνία έχει διαθέσιμη για τα μέλη της. Η ενοχή και η νευρωτική καταπάτηση των ενστίκτων είναι απλά η τιμή που πληρώνουμε για να μπορούμε να ζούμε μαζί σε οικογένειες και κοινότητες.
Η ένοχη συνείδηση είναι το αντίτιμο που πληρώνει το άτομο για να είναι μέλος σε πολιτισμένες κοινωνίες αλλά συχνά αυτή η ενοχή παραμένει ασυνείδητη και το άτομο απλά αντιλαμβάνεται κάποια γενική ανησυχία ή "δυσφορία". Ο Φρόυντ επίσης υποθέτει πως μαζί με το ατομικό υπερ-εγώ ίσως να υπάρχει και ένα "πολιτισμικό υπερ-εγώ" που κατά κάποιο τρόπο λειτουργεί ως η συνείδηση της κοινωνίας, και η άποψή του είναι η ίδια που λέει και στους νευρωτικούς του ασθενείς: οτι πρέπει να μειώσει τις απαιτήσεις του στο ασθενές εγώ. Ο Φρόυντ τελειώνει το βιβλίο του αναλύοντας τις ιδέες του για τον έρωτα και το θάνατο και τις διαφορές τους: "Όταν μια ενστικτώδης επιθυμία καταπατείται, τα λιμπιντικά της στοιχεία γίνονται συμπτώματα, και τα επιθετικά της στοιχεία γίνονται το αίσθημα της ενοχής", και καταπιάνεται με το ερώτημα πώς η αιώνια μάχη μεταξύ αυτών των δυο ουράνιων δυνάμεων θα επηρεάσει την ανθρωπότητα.
Ιστορική θέση
Αυτό το έργο θα πρέπει να το δούμε σε σχέση με τα ιστορικά γεγονότα της εποχής του: ο Παγκόσμιος Πόλεμος αναμφίβολα επηρέασε τον Φρόυντ και είχε επιρροή στην κεντρική του παρατήρηση σχετικά με τις πιέσεις μεταξύ του ατόμου και του πολιτισμού. Μέσα σε μια χώρα που ακόμη προσπαθούσε να ορθοποδήσει μετά από έναν απάνθρωπα βίαιο πόλεμο, ο Φρόυντ ανέπτυξε τις σκέψεις του που είχε δημοσιεύσει δύο χρόνια νωρίτερα στο βιβλίο του Το Μέλλον μιας Αυταπάτης (The Future of an Illusion, 1927), όπου επιτέθηκε στην οργανωμένη θρησκεία ως μια μαζική νεύρωση. Ο Φρόυντ, ένας ομολογημένος περήφανος άθεος, είπε πως η θρησκεία έχει ηρεμήσει πολλά αντικοινωνικά ένστικτα και έχει δημιουργήσει ένα αίσθημα κοινότητας γύρω από κοινά σύνολα πίστεως, με αποτέλεσμα να βοηθά τον πολιτισμό. Ωστόσο την ίδια ώρα η οργανωμένη θρησκεία επίσης αναγκάζει το άτομο να υποστεί ένα τεράστιο ψυχολογικό κόστος κάνοντάς το για πάντα υπόδουλο στην πρωταρχική πατερική εικόνα (father figure) που συμβολίζεται με τον Θεό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία ψυχολογίας Κατηγορία:Βιβλία πολιτικής φιλοσοφίας
Ματιέ Βαλμπουενά
Ο Ματιέ Βαλμπουενά (γαλλικά: Mathieu Valbuena, προφορά: ​matjø valbwena, 28 Σεπτεμβρίου 1984) είναι Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος μέσος και μεσοεπιθετικός για λογαριασμό του Απόλλων Λεμεσού.
Βιογραφία
Ο Βαλμπουενά γεννήθηκε στην κοινότητα της Μπρυζ στον γαλλικό νομό της Ζιρόντ από τον Κάρλος και την Μπριζίτ Βαλμπουενά. Έχει ισπανική καταγωγή από τον πατέρα του, ο οποίος προέρχεται από το Βαγιαδολίδ, πόλη της κεντρικής Ισπανίας. Ο πατέρας του Βαλμπουενά εργάζεται αυτό τον καιρό στην υπηρεσία αθλητισμού του Δήμου του Μπλανκφόρ. Ο Βαλμπουενά μεγάλωσε κοντά στο Μπλανκφόρ όπου οι γονείς του κατοικούν ακόμα. Προτού γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο Βαλμπουενά εργαζόταν ως πωλητής σε κατάστημα αθλητικού ρουχισμού, ενώ παρακολουθούσε ταυτόχρονα τις σπουδές του. Στις 23 Δεκεμβρίου 2010, ενώ πραγματοποιούσε τη διαδρομή μέχρι το Μπλανκφόρ προκειμένου να γιορτάσει τα Χριστούγεννα με τους γονείς του, έπεσε θύμα τροχαίου ατυχήματος στο Μπορντό όντας στο τιμόνι μιας Lamborghini Murciélago, χάνοντας τον έλεγχο του οχήματός του λόγω του βροχερού καιρού. Το αμάξι καταστράφηκε ολοσχερώς, ωστόσο ο ίδιος κατάφερε να βγει σώος.
Ξεκινήματα στη Λανγκόν και μετέπειτα στη Λιμπούρν
thumb|upright|160px|Ο Βαλμπουενά με τη Λιμπούρν Σαιν-Σεράν το 2006 Ο Βαλμπουενά ξεκίνησε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής από την ομάδα της γενέτειράς του ΑΣ Μπλανκφόρ. Ανέπτυξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το άθλημα χάρη στον πατέρα του, ο οποίος τον έπαιρνε μαζί του σε εντός έδρας αναμετρήσεις της Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νου στη διάρκεια των σχολικών διακοπών. Σε ηλικία εννέα ετών, η ποδοσφαιρική του καριέρα ανεστάλη λόγω 50 πόντων ραμμάτων που του έγιναν στο πόδι έπειτα από ατύχημα ενώ κολυμπούσε. Μετά την αποθεραπεία από τον τραυματισμό του, ο Βαλμπουενά επέστρεψε στην ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο και σύντομα κατάφερε να εντυπωσιάσει τους προπονητές της ομάδας του. Το 1998, έλαβε το βραβείο του καλύτερου παίκτη, σε ένα τοπικό τουρνουά σε επίπεδο εφήβων που διοργανωνόταν στο Καμπ ντε Λοζ, το προπονητικό κέντρο της επαγγελματικής ομάδας της Παρί Σεν Ζερμέν. Το 2001, ο Βαλμπουενά αποκτήθηκε από την επαγγελματική ομάδα της Ζιροντέν Μπορντό.
Ο Ματιέ Βαλμπουενά αγωνίστηκε για διάστημα δύο ετών με την ομάδα των Κ-18 των Γιρονδίνων δίπλα σε έναν από τους καλύτερούς του φίλους, τον Ριό Μαβουμπά, καθώς και τον Μαρουάν Σαμάκ. Ο Βαλμπουενά αγωνίστηκε μόλις δύο φορές με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου, αποκλείστηκε όμως από την ομάδα από τον Ζαν-Λουί Γκαρσιά, προπονητή της δεύτερης ομάδας. Ειπώθηκε ότι ο Βαλμπουενά έμεινε ελεύθερος από την ομάδα λόγω του μικρού του ύψους. Ωστόσο, ο παλιός ποδοσφαιριστής και προπονητής Φιλίπ Λυκά εξηγούσε ότι ο Βαλμπουενά είχε μείνει ελεύθερος από τον σύλλογο, καθώς δεν προσπαθούσε πολύ στις προπονήσεις ώστε να "μετατρέψει το παιχνίδι του επιπέδου ενός νεαρού παίκτη, που είχε, σε αυτό ενός επαγγελματία" και ότι "το παιχνίδι του έπρεπε να γίνει πιο γρήγορο και να αποφεύγει τις μονομαχίες σώμα με σώμα στον αγωνιστικό χώρο".
Αφότου έμεινε ελεύθερος από την Μπορντό, ο Βαλμπουενά έβαλε σε αναμονή τα όνειρά του να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και ακολούθησε σχετική εισήγηση-συμβουλή του Γκαρσιά να αγωνιστεί στην ερασιτεχνική ομάδα της Λανγκόν Καστέ ΦΚ η οποία έπαιρνε μέρος στο CFA 2, την πέμπτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Αντίθετα με την Μπορντό, όπου προπονούνταν αρκετές φορές την εβδομάδα, ο Βαλμπουενά προπονούνταν μονάχα τρεις φορές την εβδομάδα με την ομάδα της Λανγκόν-Καστέ και, λόγω του καταστατικού ερασιτεχνικού σωματείου της τελευταίας, εργαζόταν, παράλληλα, ως πωλητής σε κατάστημα αθλητικού ρουχισμού όταν δεν αγωνιζόταν. Στη διάρκεια της μοναδικής του σεζόν στον σύλλογο, εντυπωσίασε χάρη στην πολύ καλή του τεχνική κατάρτιση και στη συνέχεια αποκτήθηκε από τη Λιμπούρν Σαιν-Σεράν η οποία τον παρακολούθησε μέσω κυνηγού ταλέντων τουλάχιστον οκτώ φορές στο διάστημα της παρουσίας του στη Λανγκόν-Καστέ.
Τον Νοέμβριο του 2005, ο Βαλμπουενά ξαναβρήκε τη φόρμα που είχε στην αρχή της σεζόν πετυχαίνοντας τέσσερα τέρματα σε τρεις αγώνες συνολικά. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα στις 5 Νοεμβρίου, στη διάρκεια της εντός έδρας νίκης της ομάδας του επί της Νιμ. Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Βαλμπουενά σημείωσε τέρμα σε βάρος της Ανζέ με την ομάδα του να παίρνει ακόμη μία νίκη, ενώ το επόμενο Σαββατοκύριακο πέτυχε δύο τέρματα στη διάρκεια της νίκης της ομάδας του με σκορ 2–0 επί της Πω. Χάρη στις εμφανίσεις του, ο Βαλμπουενά δέχτηκε κρούση στη διάρκεια του Δεκεμβρίου από αρκετές ομάδες της Λιγκ 1 και της Λιγκ 2, και πιο συγκεκριμένα τις Σαιντ-Ετιέν και Οσέρ. Ωστόσο, ο επιθετικός μέσος διέψευσε τις διάφορες επαφές, δηλώνοντας την επιθυμία του να παραμείνει ώστε να βοηθήσει τη Λιμπούρν να καταφέρει την άνοδο στη δεύτερη κατηγορία. Ο Βαλμπουενά, ωστόσο, σημείωνε λιγότερα τέρματα κατά τη χειμερινή περίοδο, παρέμεινε όμως βασικότατο στέλεχος στη σύνθεση της ομάδας, η οποία παρέμενε σε επαφή με τις θέσεις που οδηγούσαν στην άνοδο στη Λιγκ 2. Στις 29 Απριλίου 2006, κι ενώ η Λιμπούρν έδινε μάχη για την πρώτη θέση που έδινε την άνοδο στη Λιγκ 2, ο Βαλμπουενά πέτυχε δύο ακόμη τέρματα, αυτή τη φορά απέναντι στην Τουλόν σε μία ακόμη μεγάλη νίκη του συλλόγου. Η Λιμπούρν παρέμεινε αήττητη στους τελευταίους τέσσερις αγώνες της, τερματίζοντας εντός των τριών πρώτων θέσεων της βαθμολογικής κατάταξης, καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο να πάρει την άνοδο για τη Λιγκ 2 για πρώτη φορά στην ιστορία της, μετά τη συγχώνευση των ποδοσφαιρικών σωματείων της Λιμπούρν και του Σαιν-Σεράν το 1998. Για την προσπάθειά του στη διάρκεια αυτής της σεζόν, ο Βαλμπουενά βραβεύτηκε ως ο καλύτερος παίκτης του πρωταθλήματος εκείνης της σεζόν, κάτι που δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να ενισχύσει το ήδη υπάρχον ενδιαφέρον από ομάδες της Λιγκ 2 και της Λιγκ 1 για την απόκτησή του.
Ολιμπίκ Μαρσέιγ (2006-2014)
thumb|left|Ο Ματιέ Βαλμπουενά το 2008. Στις 1 Ιουλίου 2006, αποκτήθηκε από την Ολιμπίκ Μαρσέιγ έναντι 800,000 ευρώ και υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο της καριέρας του, συνολικής διάρκειας τριών ετών. Έχοντας τραυματιστεί στον αστράγαλο στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2006, δεν συμμετείχε παρά σε 15 αναμετρήσεις, κυρίως μπαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο με τη μορφή αλλαγής, στη διάρκεια της σεζόν 2006-2007.
Στις 19 Μαΐου 2007, πέτυχε το νικητήριο τέρμα στην επικράτηση της ομάδας του με σκορ 2-1 επί της ΑΣ Σαιντ-Ετιέν που έδωσε τη δυνατότητα στην ΟΜ να πάρει την πρόκριση για το Τσάμπιονς Λιγκ.
Στις 3 Οκτωβρίου 2007, στα πλαίσια της δεύτερης αγωνιστικής της φάσης των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ, αγωνίστηκε ως βασικός και σημείωσε ένα τέρμα στην « ιστορική » νίκη της Μαρσέιγ επί της Λίβερπουλ με ένα σουτ από απόσταση 20 μέτρων στο "παράθυρο" της αντίπαλης εστίας, με τον διεθνή αθλητικό Τύπο να υποκλίνεται στη μοναδικότητά του.
Μετά τις καλές του εμφανίσεις με τη φανέλα της Μαρσέιγ, έγινε βασικό στέλεχος στην αρχική ενδεκάδα της ομάδας, με την OM να του προτείνει τριετή ανανέωση συμβολαίου τον Οκτώβριο του 2007. Στις 26 Ιανουαρίου 2008, ο Ματιέ Βαλμπουενά πέτυχε τα δύο πρώτα του τέρματα στη διάρκεια ενός αγώνα για τη Λιγκ 1 στη διάρκεια της αναμέτρησης της ομάδας του απέναντι στην ΣΜ Καέν (νίκη της ΟΜ με σκορ 6-1), ένα σουτ στο "παράθυρο" της αντίπαλης εστίας με περιορισμένη ορατότητα και με φάλτσο, κάτι που του απέφερε το βραβείο UNFP του καλύτερου τέρματος της σεζόν.
ΣΚΑΪ 100.3
Ο ΣΚΑΪ 100,3 είναι ιδιωτικός ενημερωτικός ραδιοφωνικός σταθμός που ιδρύθηκε και ξεκίνησε να εκπέμπει το 1989 στη συχνότητα των 100.4 MHz. Σήμερα, εκπέμπει στους 100.3 MHz καλύπτοντας την περιφέρεια Αττικής και μεγάλο μέρος της Περιφερειακής Ενότητας Ευβοίας και έχει έδρα το Νέο Φάληρο, στον Πειραιά.
Ματιέ Βαλμπουενά
Ολιμπίκ Μαρσέιγ (2006-2014)
Υπέγραψε νέο συμβόλαιο διάρκειας πέντε ετών τον Απρίλιο του 2008, με τη λήξη του συμβολαίου του να φτάνει, έτσι, το 2013. Ο Πάπε Ντιούφ, πρόεδρος του συλλόγου, εξήγησε ότι επρόκειτο περί θέλησης της Μαρσέιγ για « ποντάρισμα στα νιάτα και το ταλέντο ». Η ανανέωση αυτή του συμβολαίου έβαλε τέλος σε όλες τις φήμες που έφερναν τον Βαλμπουενά κοντά στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Τον Μάιο του 2008, ο Ματιέ Βαλμπουενά ήταν μέλος της καλύτερης ενδεκάδας της Λιγκ 1 για τη σεζόν 2007-2008 για την πρώτη του σεζόν ως βασικό στέλεχος στον σύλλογο. Στις 21 Ιουλίου 2008, υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στη βουβωνική χώρα.
ΣΚΑΪ 100.3
Ιστορία
Το 1989 ο ΣΚΑΪ έκανε την πρώτη του μετάδοση, αρχικά ως SKY 100.4 όπου τότε ανήκε στην Γραμμή Α.Ε. ιδιοκτησίας του Γιώργου Κοσκωτά. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1993 με την παρουσία της ομώνυμης τηλεόρασης μετονομάστηκε σε ΣΚΑΪ 100.4 μέχρι το 2001, όπου γίνεται ανακατανομή των συχνοτήτων και μετακομίζει οριστικά στους 100.3 MHz.
Ματιέ Βαλμπουενά
Ολιμπίκ Μαρσέιγ (2006-2014)
Έπειτα από ένα δύσκολο ξεκίνημα στη σεζόν 2009-2010 όπου έφτασε στο σημείο ακόμα και να εξετάσει το ενδεχόμενο φυγής από τη Μαρσέιγ, καθώς ο Βαλμπουενά δεν περιλαμβανόταν στα πλάνα του νέου τεχνικού, Ντιντιέ Ντεσάν, κατάλαβε τελικά να εξασφαλίσει θέση βασικού στην ομάδα μετά το πέρας της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου.
ΣΚΑΪ 100.3
Πρόγραμμα
Κατά τον σταθμό, ο σκοπός του είναι μέσα από τις εκπομπές του να παρέχει στον Έλληνα ακροατή έγκυρη και αξιόπιστη ενημέρωση, προσπαθώντας ταυτόχρονα να τον ψυχαγωγεί και να τον υποστηρίζει με έντονη δράση και παρεμβατικότητα στα θέματα που τον απασχολούν. Οι εκπομπές του σταθμού είναι ειδησεογραφικού και ψυχαγωγικού χαρακτήρα. Ο ΣΚΑΪ εκπέμπει από τα βουνά του Υμηττού, της Πάρνηθας, της Αίγινας και της Νέας Στύρας στην ίδια συχνότητα. Το κοινό στο οποίο απευθύνεται το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, είναι 62.6% άνδρες και 37.4% γυναίκες με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και υψηλή κοινωνική τάξη.
Ματιέ Βαλμπουενά
Ολιμπίκ Μαρσέιγ (2006-2014)
Στις 27 Μαρτίου 2010, βοήθησε την Ολιμπίκ Μαρσέιγ να βάλει τέλος σε μια "ξηρασία" διάρκειας 17 ετών από πλευράς τίτλων για τους Μασσαλούς, κυρίως χάρη με ένα τέρμα στη νίκη με 3-1 της OM απέναντι στη Ζιροντέν Μπορντό για τον τελικό του Λιγκ Καπ Γαλλίας.
ΣΚΑΪ 100.3
Ιδιοκτησία
Ο ΣΚΑΪ 100.3 ανήκει στον όμιλο ΣΚΑΪ του Γιάννη Αλαφούζου (στον οποίο ανήκει και ο BwinΣΠΟΡ FM 94.6). Από το 2008 μέχρι το 2012 ο γνωστός επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού Βαγγέλης Μαρινάκης κατείχε το 12.9% του σταθμού.
Ματιέ Βαλμπουενά
Ολιμπίκ Μαρσέιγ (2006-2014)
Τον Σεπτέμβριο του 2010, επέκτεινε κατά έναν χρόνο το συμβόλαιό του με τους Μασσαλούς, παραμένοντας, έτσι, στους Φωκαείς έως το 2014.
ΣΚΑΪ 100.3
Διεθνείς συνεργασίες
Από την αρχή της λειτουργίας του, έχει συνεργαστεί με το BBC, αφού παραμένει ο κύριος ανταποκριτής της Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC (η οποία έχει κλείσει στις 31 Δεκεμβρίου 2005), της Deutsche Welle και της Φωνής της Αμερικής. Το 2007 το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ ενώθηκε με 12 ευρωπαϊκούς ραδιοφωνικούς σταθμούς για να δημιουργήσουν την Ευρωπαϊκή Κοινοπραξία της Euranet.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του Πειραιά Κατηγορία:Όμιλος ΣΚΑΪ Κατηγορία:Μέλη της Euranet
Ματιέ Βαλμπουενά
Ολιμπίκ Μαρσέιγ (2006-2014)
Στις 6 Δεκεμβρίου 2011, πέτυχε το τέρμα που χάρισε στην ΟΜ την πρόκριση για τη φάση των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ στην έδρα της κατόχου του τίτλου του πρωταθλητή Γερμανίας, Μπορούσια Ντόρτμουντ (2-3).
Στις 28 Μαρτίου 2012, ο Ντιντιέ Ντεσάν έχρισε τον Βαλμπουενά αρχηγό της ομάδας των Φωκαιών για τον πρώτο αγώνα για τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου μετά την τιμωρία του Στεβ Μανταντά.
Με το πέρας της σεζόν 2011-2012, ο Ματιέ Βαλμπουενά ήταν ο δεύτερος καλύτερος στις ασίστ στο πρωτάθλημα με 13 ασίστ συνολικά, πίσω από τον Εντέν Αζάρ ο οποίος είχε πετύχει 15.
Ντιναμό Μόσχας (από το 2014)
Στις 2 Αυγούστου 2014, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τριών ετών με την Ντιναμό Μόσχας. Από την πρώτη του συμμετοχή, κιόλας, απέναντι στην ΦΚ Ούφα, κατάφερε να διακριθεί με δύο ασίστ έπειτα από στημένες φάσεις. Στη διάρκεια της επόμενης αναμέτρησης, πραγματοποίησε ακόμη δύο ασίστ και επιβεβαίωσε την πλήρη προσαρμογή του στην Ντιναμό Μόσχας. Έπειτα από 10 συμμετοχές σε αναμετρήσεις πρωταθλήματος, μετρούσε δύο τέρματα και επτά ασίστ.
Ολυμπιακός (2019-2023)
Στις 27 Μάιου 2019 υπέγραψε με τον Ολυμπιακό μονοετές συμβόλαιο.
Στις 17 Φεβρουάριου 2020 (υπέγραψε 7 Μαρτίου) και μετά τις καλές επιδόσεις του στην ομάδα ανανέωσε το συμβόλαιο του μέχρι το 2021.
Στις 10 Ιουλίου του 2023 αποχώρησε από τον Ολυμπιακό ύστερα από τέσσερα χρόνια παρουσίας με την ερυθρόλευκη φανέλα, καταγράφοντας 150 συμμετοχές με 18 γκολ και 43 ασίστ. Με τους Πειραιώτες κατέκτησαν τρία πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο Ελλάδας.
Εθνική Γαλλίας
250px|right|thumb|Ο Ματιέ Βαλμπουενά, αγωνιζόμενος με την Εθνική Γαλλίας, στις [[22 Μαρτίου 2013]] Στις 20 Μαρτίου 2008, ο Ματιέ Βαλμπουενά κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Γαλλίας από τον Ρεϊμόν Ντομενέκ. Ωστόσο, τραυματίστηκε στους προσαγωγούς την επόμενη, μόλις, μέρα της κλήσης του χάνοντας έτσι την πρώτη του ευκαιρία να αγωνιστεί με τους Bleus. Στις 11 Μαΐου 2010, προεπιλέχτηκε από τον Ρεϊμόν Ντομενέκ στην αποστολή των 30 παικτών ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010.
Οι καλές εμφανίσεις του Βαλμπουενά ανταμείφθηκαν καθώς σύμφωνα με τη δημόσια τοποθέτηση του Ρεϊμόν Ντομενέκ στις 24 Μαΐου 2010, αποτελούσε μέρος της 23μελούς αποστολής που θα λάμβανε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 στη Νότια Αφρική.
Μετά το Μουντιάλ του 2010, ο Λοράν Μπλαν, νεοπροσληφθείς στην τεχνική ηγεσία των Bleus, κάλεσε τον Βαλμπουενά τον Σεπτέμβριο του 2010 για τους πρώτους δύο αγώνες για τα Προκριματικά του Euro 2012. Αρχικά, ο Λοράν Μπλαν τον έβλεπε ως αλλαγή του Ζερεμί Μενέζ, όμως μετά την απογοητευτική απόδοση του Μενέζ απέναντι στη Λευκορωσία και τον τραυματισμό του Λοΐκ Ρεμί, ο Βαλμπουενά αγωνίστηκε ως βασικός στη δεξιά πλευρά του γηπέδου απέναντι στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και είχε θετική απόδοση, δίνοντας, μεταξύ άλλων, και μια ασίστ στον Φλοράν Μαλουντά στο δεύτερο τέρμα των Bleus. Πέτυχε στη συνέχεια το δεύτερο τέρμα του ως διεθνής στο Γουέμπλεϊ απέναντι στην Αγγλία βοηθώντας την Εθνική Γαλλία να πάρει τη νίκη στις 17 Νοεμβρίου 2010.
Στις 22 Μαρτίου 2013, ο Ματιέ Βαλμπουενά πραγματοποίησε μια πολύ καλή εμφάνιση απέναντι στη Γεωργία (3-1, αναμέτρηση για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014) δίνοντας δύο ασίστ στους Ολιβιέ Ζιρού και Φρανκ Ριμπερί και πετυχαίνοντας ένα καταπληκτικό γκολ με σουτ στην κίνηση.
Συλλογικοί
Μαρσέιγ
Ολυμπιακός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λιμπούρν-Σαιν-Σεράν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Κάρολος δε λα Θέρδα
Ο Κάρολος ο Ισπανός, γαλλ. Charles d'Espagne (1327 - 8 Ιανουαρίου 1354) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν 3ος εξάδελφος του Πέτρου και του Ερρίκου Β΄ βασιλέων της Καστίλης και στρατιωτικός.
Χρυσές Σφαίρες του 1943
Η πρώτη τελετή απονομής των βραβείων Χρυσές Σφαίρες, που τίμησαν τα καλύτερα επιτεύγματα στον κινηματογράφο για το έτος 1943, πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1944 στα στούντιο της 20th Century Fox στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια.
Κάρολος δε λα Θέρδα
Βιογραφία
Παιδικός φίλος του ήταν ο μέλλων Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας (ήταν 3ος εξάδελφός του). Ο Κάρολος έγινε διοικητής των γαλερών της Καστίλης στη ναυμαχία του Λ'Εσπανιόλ-συρ-Μερ, όπου μετά από απεγνωσμένο αγώνα, ηττήθηκε από τον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας. Το 1350 ο Ιωάννης Β΄ έγινε βασιλιάς της Γαλλίας και ο Κάρολος ορίστηκε κοντόσταυλος της Γαλλίας, μετά την εκτέλεση του Ραούλ Β΄ κόμη του Ε.
Χρυσές Σφαίρες του 1943
Καλύτερη ταινία
Ουράνια Οπτασία
Κάρολος δε λα Θέρδα
Βιογραφία
Έγινε κόμης του Ανγκουλέμ. Την κομητεία κατείχε η Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας ως το 1349 που αυτή απεβίωσε. Ο γιος της Κάρολος Β΄ της Ναβάρρας πικράθηκε για την προτίμηση του Καρόλου δε λα Θέρδα.
Χρυσές Σφαίρες του 1943
Καλύτερος ηθοποιός σε πρωταγωνιστικό ρόλο
Πολ Λούκας - Φρουρά στο Ρήνο στο ρόλο του Κουρτ Μίλερ
Καλύτερη ηθοποιός σε πρωταγωνιστικό ρόλο
Τζένιφερ Τζόουνς - Ουράνια Οπτασία στο ρόλο της Μπερναντέτ
Κάρολος δε λα Θέρδα
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1351 τη Μαργαρίτα, κόρη του Καρόλου των Μπλουά δούκα της Βρετάνης.
Χρυσές Σφαίρες του 1943
Δεύτερου ανδρικού ρόλου
Ακίμ Ταμίροφ - Για ποιον χτυπά η καμπάνα στο ρόλο του Πάμπλο
Δεύτερου γυναικείου ρόλου
Κατίνα Παξινού - Για ποιον χτυπά η καμπάνα στο ρόλο της Πιλάρ
Κάρολος δε λα Θέρδα
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Χρυσές Σφαίρες του 1943
Καλύτερος σκηνοθέτης
Χένρι Κινγκ - Ουράνια Οπτασία
Παραπομπές
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Χρυσές Σφαίρες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1944
2101 Άδωνις
Ο Άδωνις (Adonis) είναι ένας μικρός Απολλώνειος αστεροειδής, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 18,7. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του από τον μυθικό Άδωνι.
Το σώμα αυτό ήταν ένας από τους πρώτους γεωπλήσιους αστεροειδείς που ανακαλύφθηκαν. Κατά την προσέγγισή του στη Γη που οδήγησε στην αρχική ανακάλυψή του, η τροχιά του δεν υπολογίσθηκε με κάποια ακρίβεια, με συνέπεια να χαθεί μέχρι το έτος 1977, οπότε και ξανα-ανακαλύφθηκε από τον Τσαρλς Κόουαλ.
Πιο συγκεκριμένα, ο Άδωνις ήταν ο δεύτερος Απολλώνειος αστεροειδής που ανακαλύφθηκε ποτέ, μετά τον Απόλλωνα. Μπορεί να αποτελεί τον πυρήνα ενός παλαιού κομήτη και την πιθανή πηγή κάποιων βροχών διαττόντων.
Ο Άδωνις πλησιάζει τόσο τη Γη, όσο και την Αφροδίτη και τον Άρη. Θα πλησιάσει τον πλανήτη μας σε απόσταση μικρότερη των 30 εκατομμυρίων χιλιομέτρων 6 φορές μέσα στον 21ο αιώνα, με την πλησιέστερη προσέγγιση να είναι 5,3 εκατομμύρια χιλιόμετρα, το έτος 2036.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Αδώνιδος εκτιμάται σε 600 μέτρα περίπου για γεωμετρικό μέσο αλβέδο 0,15. Μπορεί όμως να είναι και λίγο μεγαλύτερος. Η μάζα του εκτιμάται αντιστοίχως σε 130 εκατομμύρια ως 1,8 δισεκατομμύριο τόνους. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του υπολογίζεται σε 65 ως 75 βαθμούς C υπό το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αδωνις
Κάστρο του Σίχροφ
Το Κάστρο του Σίχροφ βρίσκεται κοντά στο χωριό Σίχροφ της Περιφέρειας Λίμπερετς, στην Δημοκρατία της Τσεχίας. Αποτελεί μοναδικό παράδειγμα νεογοτθικού κάστρου του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα. Το κάστρο περιβάλλεται από ένα μεγάλο πάρκο.
Ιστορία
Από το 15ο αιώνα, ένα οχυρό υπήρχε στη θέση που τοποθετείται σήμερα το Σίχροφ. Κατά τη διάρκεια των ετών μεταξύ του 1690 και του 1693, κατασκευάστηκε εκεί ένα μικρό μπαρόκ κάστρο.
Το 1820 το κάστρο αγοράστηκε από την γαλλική αριστοκρατική οικογένεια των Ροχάν, που ζούσε αυτοεξόριστη στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, εξαιτίας της Γαλλικής Επανάστασης. Η 125χρονη ιδιοκτησία από τους Ροχάν αποδείχθηκε ως η πιο σημαντική στην ιστορία του κάστρου.
Αρχιτεκτονική
Το έως τότε μικρό, ερειπωμένο μπαρόκ κάστρο ανοικοδομήθηκε από τους Ροχάν και ολοκληρώθηκε το 1834. Μια δεύτερη ανοικοδόμησή του (1847-1862), που προσέθεσε ρομαντικό νεογοτθικό ύφος εντός του κάστρου, είναι αυτή στην οποία παραμένει σήμερα. Η ανοικοδόμηση έγινε σύμφωνα με τα σχέδια του Μπερνάρντ Γκρουέμπερ και όλες οι εργασίες διευκολύνθηκαν από εγχώριους καλλιτέχνες και τεχνίτες.
Ο ιδιοκτήτης έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στο πάρκο του κάστρου, σχεδιασμένο σε αγγλικό ρυθμό. Το πάρκο έγινε πρότυπο για τη δημιουργία πολλών βοτανικών κήπων, όπως στο Προυχόνιτσε και το Κονόπιστε. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιτεύχθηκε μια σπάνια εναρμόνιση του εξωτερικού μέρους, του εσωτερικού μέρους και το πάρκου του κάστρου. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και τις αρχές της δεκαετίας του 1930, το εσωτερικό του κάστρου ανακαινίστηκε. Ιδιαίτερα πολύτιμα είναι τα εσωτερικά γλυπτά του Πετρ Μπούσεκ, ο οποίος εργάστηκε στο κάστρο για 38 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Τσεχία
Πεντάβρυσο Καστοριάς
Το χωριό Πεντάβρυσο ή Πεντάβρυσος Καστοριάς βρίσκεται σε απόσταση 16 χιλιομέτρων και ΝΔ από την πόλη της Καστοριάς, σε υψόμετρο 790 μέτρων και έχει πληθυσμό 599 κατοίκους (με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2011).
Ιστορικά στοιχεία
Από την ανεύρεση διαφόρων αρχαιοτήτων μαρτυρείται η ύπαρξη ρωμαϊκού οικισμού στο ισοπεδωμένο σήμερα ύψωμα «Άγιος Σπυρίδωνας», σε απόσταση ενός μόνο χιλιομέτρου από το σημερινό χωριό. Στην Πεντάβρυσο, το καλοκαίρι του 1999, ανακαλύφθηκε από αρχαιολόγους το αρχαιότερο επιτύμβιο ανάγλυφο της Άνω Μακεδονίας και ένα από τα καλύτερα κλασικά έργα (με γυναικεία μορφή) που έχουν ποτέ ανακαλυφθεί σ` ολόκληρη τη μακεδονική επικράτεια. Η παλιά ονομασία του είναι Ζελεγκόσδη και έτσι αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Φλωρίνης. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Πεντάβρυσο.
Ειδική αναφορά
Ο Σύλλογος Φίλων Περιβάλλοντος του χωριού διοργανώνει κάθε Ιούλιο εκδηλώσεις στο βουνό Προφήτης Ηλίας. Από αθλητική άποψη δραστηριοποιείται η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, που αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Καστοριάς. Το μεγαλύτερο όμως γεγονός στο χωριό είναι οι πολιτιστικές δραστηριότητες του Δεκαπενταύγουστου με έμφαση στις ποντιακές παραδόσεις. Τις δραστηριότητες αυτές διοργανώνει κάθε χρόνο ο Πολιτιστικός Σύλλογος «ο Πόντος» με αποκορύφωμα το διήμερο (συνήθως) γλέντι προσελκύοντας κόσμο από την Ελλάδα και το εξωτερικό που ξεπερνάει τις 5 με 6 χιλιάδες σε αριθμό.
Τ.Κ. Πενταβρύσου
Η  Τοπική Κοινότητα Πενταβρύσου αριθμούσε 618 κατοίκους το 2011. Συναποτελείται από:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Οξείδιο του ψευδαργύρου
Εφαρμογές
right|200px|thumb|Το ZnO χρησιμοποιείται για την παρασκευή μπλέ LED και διαφανών TFT Το οξείδιο του ψευδαργύρου σε μίξη με περίπου 0,5% οξείδιο του σιδήρου (Fe2O3) ονομάζεται καλαμίνα και χρησιμοποιείται στην λοσιόν καλαμίνας. Υπάρχουν επίσης και δύο ορυκτά, ο σμιθονίτης και ο ημιμορφίτης, τα οποία έχουν ιστορικά ονομαστεί "καλαμίνα".
Το υπεροξείδιο του ψευδαργύρου, ZnO2.½ H2O, είναι λευκή προς κίτρινη σκόνη η οποία χρησιμοποιείται στην παρασκευή αντισηπτικών αλοιφών.
Το λευκό του ψευδαργύρου χρησιμοποιείται ως χρωστική ουσία σε μπογιές και είναι πιο διαυγές από την, αλλά λιγότερο διάφανο από το διοξείδιο του τιτανίου. Χρησιμοποιείται επίσης ως επίστρωση χαρτιών. Το κινέζικο λευκό είναι μια ειδική βαθμίδα του ψευδαργύρου η οποία χρησιμοποιείται ως καλλιτεχνική χρωστική ουσία. Επειδή ανακλά και τις UVA αλλά και τις UVB ακτίνες της υπεριώδους ακτινοβολίας, το οξείδιο του ψευδαργύρου μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε αλοιφές, κρέμες και λοσιόν, προστατεύοντας από το κάψιμο του ηλίου και άλλες ζημιές που προκαλούνται στο δέρμα από την υπεριώδη ακτινοβολία.
Το οξείδιο του ψευδαργύρου και το στεαρικό οξύ (stearic acid) αποτελούν σημαντικά συστατικά στην εμπορική βιομηχανία ελαστικών ειδών. Σωστή ανάμιξη αυτών των δύο συστατικών επιτρέπει γρηγορότερη και περισσότερο ελεγχόμενη σύνθεση ελαστικού. Το οξείδιο του ψευδαργύρου μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και ως πληρωτικό σε ορισμένα μίγματα ελαστικών.
Το οξείδιο του ψευδαργύρου είναι ημιαγωγός με εύρος ενεργειακού διακένου (direct band gap) 3,37 eV (σε θερμοκρασία δωματίου πρόκειται για 368 nm, περιοχή του βαθέος ιώδους χρώματος, στα όρια της ακτινοβολίας UV). Κοινή εφαρμογή απαντά σε εφαρμογές αισθητήρων αερίων. Με στοιχεία του 2003, είναι γνωστό πως στα πλαίσια καινοτόμου έρευνας χρησιμοποιείται για την παρασκευή μπλε LED και διαφανών TFT.
Τα λεπτά υμένια τύπου-n μετά από προσθήκες (n-type doped films) χρησιμοποιούνται συχνά στην τεχνολογία των λεπτών υμενίων, όπου το οξείδιο του ψευδαργύρου εξυπηρετεί ως Διαφανές Οξείδιο Αγωγής (Transparent Conducting Oxide - TCO). Η προσθήκη τύπου-n καθίσταται δυνατή με εισαγωγή διάμεσων ατελειών υδρογόνου ή ψευδαργύρου. Οι ατέλειες οφειλόμενες στο οξυγόνο δεν θεωρείται πλέον πως συνεισφέρουν στην αγωγιμότητα τύπου-n διότι οι στάθμες αυτές εντοπίζονται πολύ βαθιά στο ενεργειακό διάκενο. Η προσθήκη τύπου-p είναι δύσκολη και αποτελεί ένα σύγχρονο πεδίο έρευνας. Ηλιακοί συλλέκτες λεπτών υμενίων, LCD και επίπεδες οθόνες αποτελούν τυπικές εφαρμογές αυτού του υλικού. Το οξείδιο του ψευδαργύρου είναι διαφανές και αγώγιμο με αποτέλεσμα να είναι δυνατή η χρήση του ως διαφανές ηλεκτρόδιο. Το Indium tin oxide (ITO) αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα διαφανούς αγώγιμου οξειδίου το οποίο χρησιμοποιείται συχνά στην μικροηλεκτρονική.
Το οξείδιο του ψευδαργύρου αναγνωρίζεται ως ελαφρύ αντιμικροβιακό, ιαματικό έναντι των πληγών και αντηλιακό.
Μέθοδοι παρασκευής
Το οξείδιο του ψευδαργύρου παράγεται με οξείδωση μεταλλικού Ψευδαργύρου σε υψηλές θερμοκρασίες. Υφίστανται μεταξύ άλλων δύο κύριες μέθοδοι, η άμεση και η έμμεση. Κατά την άμεση μέθοδο, κοιτάσματα ψευδαργύρου ή συγκεντρώσεις εψημένων σουλφιδίων αναμιγνύονται με άνθρακα. Σε κατάλληλο φούρνο, ο ψευδάργυρος μεταπίπτει σε μεταλλικό ψευδάργυρο και ατμούς ψευδαργύρου. Οι ατμοί αντιδρούν με οξυγόνο προς παραγωγή ZnO:
Κατά την έμμεση μέθοδο, μεταλλικός ψευδάργυρος ατμοποιείται σε κατάλληλα δοχεία. Οι ατμοί αντιδρούν με το οξυγόνο το οποίο βρίσκεται στον αέρα με αποτέλεσμα το σχηματισμό ZnO. Ως εκ τούτου λαμβάνεται Οξείδιο σε λεπτομερή καλοσχηματισμένη μορφή (Lana Philosophia):
Μπορεί επίσης να παρασκευαστεί ZnO μέσω πυρόλυσης του υδροξειδίου του Zn, ανθρακικού Zn ή νιτριδίου του Zn. Σε υψηλές θερμοκρασίες λοιπόν το υδροξείδιο του Zn δίνει ZnO και νερό:
Μέσω πυρόλυσης του ανθρακικού σε υψηλές θερμοκρασίες:
Λεπτομερείς αποθέσεις ZnO μπορεί κανείς να λάβει επίσης με χρήση μεθόδων PVD, όπως το Sputtering και το CVD.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οξείδια Κατηγορία:Ενώσεις ψευδαργύρου Κατηγορία:Πιεζοηλεκτρικά υλικά Κατηγορία:Κεραμικά υλικά
Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς
Ο Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς (σερβικά : Вук Стефановић Караџић), (Τρσιτς, 6 Νοεμβρίου 1787 - Βιέννη, 7 Φεβρουαρίου 1864), ήταν Σέρβος φιλόλογος, μεταρρυθμιστής της σερβικής γλώσσας, συλλέκτης δημοτικών τραγουδιών και συγγραφέας του πρώτου λεξικού στην σερβική γλώσσα. Ο Κάρατζιτς ήταν η πιο σημαντική προσωπικότητα στη σερβική λογοτεχνία το πρώτο μισό του δέκατου ένατου αιώνα.
Συμμετείχε στην πρώτη Σερβική εξέγερση ως υπάλληλος της Νεγκοτίνσκα Κράινα, μετά την ήττα το 1813 μετακόμισε στη Βιέννη. Εκεί συναντήθηκε με τον Σλοβένο Γέρνεϊ Κόπιταρ, κι έθεσε ως στόχο τη συλλογή των σερβικών δημοτικών τραγουδιών, τη μεταρρύθμιση του κυριλλικού αλφάβητου και τον αγώνα για την εισαγωγή των εθνικών γλωσσών στη σερβική λογοτεχνία. Οι μεταρρυθμίσεις του Βουκ στη σερβική γλώσσα ήταν η εισαγωγή της φωνητικής ορθογραφίας, η καθιέρωση της σερβικής γλώσσας που χρησιμοποιούσε ο λαός, η οποία αντικατέστησε τη σλαβονική-σερβική γλώσσα, την οποία την εποχή εκείνη χρησιμοποιούσαν οι μορφωμένοι.
Βιογραφία
thumb|right|150px|Το σπίτι του σήμερα thumb|right|150px|Ο τάφος του Ο Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς γεννήθηκε το 1787 στην Τρσιτς κοντά στη Λοσνίτσα σε μια οικογένεια η οποία μετοίκισε από το Μαυροβούνιο στη Ντοπριάνκα.
Γραφή και ανάγνωση έμαθε από έναν συγγενή του τον Ζέβτο Σάβιτς Κότριτς, ο οποίος ήταν ο μόνος που ήξερε τότε γράμματα στην περιοχή. Συνέχισε την εκπαίδευσή του σε σχολείο στη Λοζνίτσα αλλά δεν τελείωσε τις σπουδές του λόγω ασθένειας. Η εκπαίδευσή του συνεχίστηκε αργότερα στο μοναστήρι Τρονόζα και ταυτόχρονα ήταν κτηνοτρόφος βοοειδών στο οικογενειακό κτήμα.
Κατά την έναρξη της πρώτης σερβικής εξέγερσης ήταν υπάλληλος σε γουναράδικο. Την ίδια χρονιά πήγε στο Σρέμσκι Καρλόβτσι και γράφτηκε στο γυμνάσιο. Για κάποιο διάστημα φοίτησε και στο τοπικό κολέγιο.
Έχοντας αποτύχει να εγγραφεί στο λύκειο του Κάρλοβατς πήγε στην Πετρίνια, όπου πέρασε αρκετούς μήνες μαθαίνοντας την γερμανική γλώσσα. Αργότερα ήρθε στο Βελιγράδι για να συναντήσει τον Ντοσιντέι Ομπράντοβιτς έναν μορφωμένο άνθρωπο και παιδαγωγό που είχε διορισθεί υπουργός παιδείας. Ο Κάρατζιτς του ζήτησε βοήθεια προκειμένου να συνεχίσει την εκπαίδευσή του αλλά ο Ντοσιντέι Ομπράντοβιτς αρνήθηκε. Τότε απογοητευμένος πήγε στο Ζαντάρ και άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος για τον Γιάκοβ Νενάντοβιτς κι αργότερα μετακόμισε στο Βελιγράδι, όπου έκανε εργασίες γραφείου.
Όταν άνοιξε η Μεγάλη του Γένους Σχολή στο Βελιγράδι ο Κάρατζιτς έγινε μαθητής της. Σύντομα όμως αρρώστησε και πάλι και πήγε για θεραπεία στο Νόβι Σαντ αλλά απέτυχε να θεραπεύσει το πόδι του. Το 1810 επέστρεψε στη Σερβία και μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα στο Βελιγράδι εργάστηκε ως δάσκαλος δημοτικού σχολείου.
Μετά την αποτυχία της εξέγερσης το 1813 μαζί με την οικογένειά του μετακόμισε στο Ζεμούν και από εκεί πήγε στη Βιέννη. Εκεί γνωρίστηκε με την Βιεννέζα Άννα Μαρία Κράους την οποία παντρεύτηκε. Έκαναν πολλά παιδιά από τα οποία όλα, εκτός την κόρη Μίνα και το γιο Δημήτριε, πέθαναν στην παιδική και στην εφηβική ηλικία (Μιλούτιν, Μίλιτσα, Μπόζινταρ, Βασίλιε, οι δύο που δεν είχαν βαπτιστεί, Σάβα, Ρούκα, Αμάλια, και η Αλεξανδρίνα). Στη Βιέννη συναντήθηκε με τον Σλοβένο λογοκριτή Γέρνεϊ Κόπιταρ με τη βοήθεια και τις συμβουλές του ξεκίνησε τη συλλογή δημοτικών τραγουδιών. Το 1814 στη Βιέννη δημοσίευσε μια συλλογή των δημοτικών τραγουδιών, την οποία αποκάλεσε "Мала простонародна славено-сербска пјеснарица". Την ίδια χρονιά δημοσίευσε το "Писменицу сербскога језика по говору простога народа написану", που αποτέλεσε την πρώτη γραμματική της Σερβικής γλώσσας στην καθομιλουμένη. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε μια άλλη συλλογή δημοτικών τραγουδιών γνωστή ως το "Народна сербска песнарица". thumb|right|150px|"Σερβικό λεξικό" του 1818 Λόγω προβλημάτων με τον πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς ήταν απαγορευμένο να δημοσιεύσει τα βιβλία του στη Σερβία και για ένα διάστημα και στο αυστριακό κράτος. Ο Βουκ Κάρατζιτς διορίστηκε στις 29 Μαρτίου το 1831 δήμαρχος του Βελιγραδίου.
Το 1847 δημοσίευσε στην καθομιλουμένη τα έργα "Рат за српски језик", "Песме", "Горски вијенац" (γραμμένο στην παλαιά ορθογραφία) και μετάφραση της Καινής Διαθήκης, αλλά η γλώσσα που γράφει ο Κάρατζιτς αναγνωρίζεται ως επίσημη γλώσσα μόνο το 1868, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατό του.
Πέθανε στη Βιέννη και τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στο Βελιγράδι στις 12 Οκτωβρίου 1897 όπου με επίσημες τιμές έθαψαν μπροστά από τον καθεδρικό ναό, δίπλα στον Ντοσιντέι Ομπράντοβιτς. Είναι επίτιμος πολίτης της κροατικής πρωτεύουσας, της πόλης του Ζάγκρεμπ.
Το έργο του
Ωθούμενος από τον Κόπιταρ έγραφε στην εθνική γλώσσα και γραμματική. Το 1814 έκδωσε το "Σερβικό λεξικό" του που περιείχε 26.270 λέξεις που χρησιμοποιούνταν στην ομιλία των ανθρώπων στη Σερβία, Βοϊβοντίνα και Σρεν. Το 1824 έκδωσε το ίδιο βιβλίο με τις ανάλογες διορθώσεις.
Από το σλαβικό αλφάβητο του Κάρατζιτς φυλάσσονται τα ακόλουθα 24 γράμματα::
πρόσθεσαν ένα από το λατινικό αλφάβητο:
και:
Στη δεύτερη έκδοση του "Σερβικού λεξικού" ο Κάρατζιτς είχε προσθέσει υλικό από την καθομιλούμενη του πληθυσμού του Μαυροβουνίου, Ντουμπρόβνικ, Δαλματίας και Κροατίας. Αυτή η έκδοση πραγματοποιήθηκε στη Βιέννη το 1852 και περιείχε 47.427 λέξεις. Συνέχισε την συλλογή λέξεων για την έκδοση τρίτης έκδοσης του λεξικού, αλλά δεν πρόλαβε λόγω του θανάτου του. Το λεξικό εκδόθηκε το 1898 από τους Πέρα Τζόρτζεβιτς και Λιούμπομιρ Στογιάνοβιτς.