cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ψηφιακή αφήγηση
Μαθησιακά οφέλη από τη χρήση της ψηφιακής αφήγησης
Τα μαθησιακά οφέλη που προκύπτουν από τη χρήση της ψηφιακής αφήγησης στο πλαίσιο της διδασκαλίας φαίνεται να είναι πολλαπλά(Bull&Kajder 2004, Flihan 2013, Hull&Katz 2006). Η ψηφιακή αφήγηση θεωρείται μια δραστηριότητα η οποία ενεργοποιεί και κινητοποιεί τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς με έναν νέο αποτελεσματικό τρόπο (Kearney 2011, Robin 2008, Sadik 2008, Vasudevan, Schultz &Bateman 2010). Οι περισσότεροι μελετητές επισημαίνουν τη συμβολή της στην άσκηση των απαιτούμενων δεξιοτήτων για την κοινωνία του 21ου αιώνα, στην καλλιέργεια παραδοσιακών και σύγχρονων πολυγραμματισμών(Ohler 2008, Tyner 1998, Vasudevan 2010) και στη δημιουργική ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών στη μαθησιακή διαδικασία (Flihan 2013, Hull&Katz 2006). Η διδακτική αξιοποίηση της ψηφιακής αφήγησης φαίνεται οτι απελευθερώνει δεξιότητες και ταλέντα των μαθητών τα οποία, υπό άλλες συνθήκες, θα παρέμεναν σε λανθάνουσα κατάσταση.
Αρκετοί μελετητές εντοπίζουν στην ενασχόληση με την ψηφιακή αφήγηση όλους τους τύπους μάθησης του Gardner (1983)και ειδικότερα:
Επιπρόσθετα η ψηφιακή αφήγηση μπορεί να συνδυαστεί γόνιμα με σύγχρονες μαθητοκεντρικές μεθόδους διδασκαλίας, όπως η ομαδοσυνεργατική και η μέθοδος project, συμβάλλοντας στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ της σχολικής και της νεανικής κουλτούρας και παρέχοντας στους μαθητές διαφορετικά εργαλεία προσωπικής έκφρασης από αυτά που παραδοσιακά προσφέρονται στην τάξη , ενισχύοντας την ενδυνάμωση και των πιο περιθωριοποιημένων μαθητών (Nilsson 2010, Nixon 2009), καλλιεργώντας δεξιότητες κριτικής σκέψης και αναστοχασμού δίνοντάς τους τη δυνατότητα να εμπλακούν με νέους τρόπους στην κοινωνική κριτική ( Hull & Katz 2006, Nixon 2009)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφήγηση Κατηγορία:Εκπαιδευτική τεχνολογία
Χάρτμαν (κρατήρας)
Ο Χάρτμαν είναι κρατήρας πρόσκρουσης στην αθέατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης. Βρίσκεται επάνω στο δυτικό-νοτιοδυτικό χείλος του τοιχώματος της τεράστιας πεδιάδας Mendeleev και προεξέχει μερικώς στο ευρύ εσωτερικό τοίχωμα αυτής της μορφολογικής περιοχής. Πλησίον του βρίσκεται ο κρατήρας Γκρην.
Η ασυνήθιστη τοποθέτηση αυτού του κρατήρα καθώς και η εγγύτητα του Γκρην, έχουν δώσει στον Χάρτμαν μια εξωτερική στεφάνη ιδιαίτερου σχήματος. Το χείλος είναι ελαφρώς επίμηκες και έχει ένα εξόγκωμα προς τα έξω προς τα ανατολικά. Το εσωτερικό τοίχωμα είναι πιο φαρδύ στην ανατολική πλευρά, αντισταθμίζοντας το εσωτερικό δάπεδο στη δυτική. Αυτό έχει ωοειδές σχήμα το οποίο είναι ακανόνιστο.
Εκτιμάται πως δημιουργήθηκε κατά την Κοπερνίκια περίοδο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Κλυτίος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κλυτίος είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Μαρτέν Μαγιά
Ο Μαρτέν Μαγιά, γεννημένος στις 11 Νοεμβρίου 1953 στην Ντουαλά του Καμερούν, είναι πρώην Καμερουνέζος διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε στην θέση του επιθετικού από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1980.
Πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του αγωνιζόμενος με τα χρώματα της ΑΣ Μπεζιέ, όπου αγωνιζόταν και ο αδερφός του, Ζοζέφ Γιεγκμπά Μαγιά.
Βιογραφία
Καταγόμενος από την Ντουαλά του Καμερούν, αγωνίστηκε με την τοπική ομάδα της πόλης, την Ντιναμό Κλαμπ Ντουαλά. Το 1975, ακολούθησε τον αδερφό του, Ζοζέφ Γιεγκμπά Μαγιά, πρώην εμβληματικό παίκτη της Ολιμπίκ Μαρσέιγ στην Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Μπεζιέ. Αγωνίστηκε συνολικά έξι σεζόν, εκ των οποίων οι τρεις τελευταίες ήταν οι πλέον επιτυχημένες με 18 τέρματα την σεζόν 1978-1979, 14 την σεζόν 1979-1980 και 11 την σεζόν 1980-1981. Ως αποτέλεσμα, κλήθηκε προκειμένου να αγωνιστεί στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982. Αγωνίστηκε ως βασικός στην επαναληπτική αναμέτρηση απέναντι στο Μαρόκο. Στην συνέχεια μετακόμισε στην Άνω Σαβοΐα και την Κλαμπ Σπορτίφ ντε Τονόν, όπου η ομάδα, υπό την ηγεσία του επιθετικού Κριστιάν Κοστ και του παίκτη-προπονητή Ζαν-Πιέρ Καραγιόν, πραγματοποίησε μια καλή σεζόν, τερματίζοντας στην δεύτερη θέση του ομίλου της στην δεύτερη κατηγορία, παίρνοντας την πρόκριση για τα μπαράζ ανόδου στην Ντιβιζιόν 1, όπου, ωστόσο, ηττήθηκε απέναντι στην Τουλούζ ΦΚ. Ο Μαγιά ήταν ο δεύτερος καλύτερος σκόρερ της ομάδας εκείνη την σεζόν, πίσω από τον Κοστ, έχοντας πετύχει 8 τέρματα σε 21 συμμετοχές.
Ο Μαρτέν Μαγιά κλήθηκε, τότε, στην αποστολή της Εθνικής Καμερούν ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982. Εν μέσω προετοιμασίας με την ομάδα του, υπέστη σοβαρό τραυματισμό, ο οποίος τον έθεσε εκτός αγωνιστικής δράσης έως τον Δεκέμβριο του 1983. Ο ξαφνικός αυτός τραυματισμός, σε συνδυασμό με το μακρύ διάστημα απουσίας του, οδήγησαν στην δημιουργία ενός αστικού μύθου στο Καμερούν, σύμφωνα με τον οποίο « ο συγκεκριμένος τραυματισμός δεν ήταν τυχαίο γεγονός, αλλά μια κακοηθής πράξη και η οποία είχε παραγγελθεί από ανταγωνιστές », ενώ ήταν αποτέλεσμα μιας « μαγικής μάχης », δηλαδή της χρήσης « μυστικιστικών-θρησκευτικών πεποιθήσεων μεθόδων ». Παρά το γεγονός πως οι συγκεκριμένες κατηγορίες απορήφθηκαν από τους ιθύνοντες του καμερουνέζικου ποδοσφαίρου και τους ίδιους τους παίκτες, ωστόσο παρέμειναν υπό την μορφή αστικού μύθου στην συνείδηση των κατοίκων.
Αγωνίστηκε κατά το δεύτερο μισό της σεζόν 1983-1984 με την Τονόν, σημειώνοντας δύο τέρματα σε οκτώ αναμετρήσεις, ενώ, στην συνέχεια, ο Μαγιά ολοκλήρωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φονταινεμπλώ.
Ο Μαρτέν Μαγιά αναφέρθηκε από τον Βενσάν-Σοστέν Φουντά, υποψήφιο στις καμερουνέζικες προεδρικές εκλογές του 2011, στο εκλογικό πρόγραμμά του με τίτλο « Cameroun Generation 2011 », ως παράδειγμα ενός Καμερουνέζου ποδοσφαιριστή, ο οποίος πέτυχε να αναπτύξει το ταλέντο του στο ποδόσφαιρο, παρά την απουσία ποιτικών αθλητικών εγκαταστάσεων στο Καμερούν εκείνη την περίοδο.
Αττικό δίκαιο
Ως Αττικό Δίκαιο ή Αττικόν Δίκαιον στη κυριολεξία θα έπρεπε να ονομάζεται το Δίκαιο που εφαρμοζόταν στην Αθήνα κατά την αρχαιότητα. Με την ευρύτερη όμως έννοια του όρου επικράτησε σήμερα να χαρακτηρίζεται συνολικά το Δίκαιο που ακολουθούσαν οι αρχαίοι Έλληνες.
Μαρτέν Μαγιά
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μπεζιέ Κατηγορία:Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές
Αττικό δίκαιο
Η δε χρησιμοποίηση του όρου Αττικόν οφείλεται στην εξέχουσα θέση που είχε η Αθήνα και γενικά η νομοθεσία και η πολιτεία της, στον ελλαδικό χώρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρότυπα δικαίου Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Κούλες
μικρογραφία|Άποψη του φρουρίου. Κούλες λέγεται το θαλάσσιο φρούριο που κτίστηκε από τους Ενετούς στο Ηράκλειο. Βρίσκεται στην είσοδο του ενετικού λιμανιού, ώστε να προστατεύει το λιμάνι του Ηρακλείου και μαζί με το Κάστρο του Παλαιοκάστρου τον κόλπο της Αμμουδάρας από τις εισβολές και τις αποβάσεις άλλων κατακτητών. Είναι γνωστό επίσης και ως Καστέλλο ντελ Μόλο (Castello del Molo), Ρόκκα α Μάρε (Rocca a Mare), Κάστρο της θάλασσας (Castello a Mare), Κάστρο της Κάντια ή πρώην Χάνδακα (Castel di Candia).
Το σημερινό φρούριο κτίστηκε το χρονικό διάστημα 1523-1540 στη θέση παλαιότερου πύργου, ο οποίος κρίθηκε ανεπαρκής. Λόγω της φθοράς από τα κύματα, δέχεται συχνές επισκευές. Όμως, παρά το μεγάλο κόστος συντήρησης, έπαιξε ελάσσονα ρόλο στην πολιορκία του Χάνδακα από τους Οθωμανούς. Κατά τους οθωμανικούς χρόνους λειτούργησε ως φυλακή και κτίστηκε σε αυτό ένας μικρός φάρος. Σήμερα είναι επισκέψιμο για το κοινό.
Παλαιότερες οχυρώσεις
Το παλιό λιμάνι του Ηρακλείου δημιουργήθηκε σε φυσικό όρμο του οποίου η βόρεια πλευρά περικλειόταν από σειρά βράχων και υφάλων, στις βόρειες ακτές της Κρήτης. Στην άκρη αυτών των βράχων οι Ενετοί κατασκεύασαν έναν πύργο τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας τους στο νησί. Δεν έχει επιβεβαιωθεί αν στη θέση εκείνη υπήρχε παλαιότερα πύργος των βυζαντινών χρόνων ή των αραβικών χρόνων. Ο πύργος αυτός μάλλον ήταν κυκλικός και υπέστη σοβαρές ζημιές από το σεισμό του 1303, όπως ανέφερε ο δούκας Κίντο ντα Κανάλ στην αναφορά του στη Βενετία.
Στη θέση του κτίστηκε νέος πύργος, ο οποίος αναφερόταν ως πύργος του Κάστρου (Torre del Castello). Δεν είναι γνωστό τι μορφή είχε. Ο Κριστόφορο Μπουοντελμόντι το 1429 σχεδίασε ένα ψηλό τετράγωνο πύργο στην είσοδο του λιμανιού, ενώ ο Εράρντο Ρέβιτς το 1486 σχεδίασε ένα ψηλό κυκλικό πύργο με επάλξεις κτισμένο σε βαθμιδωτό κρηπίδωμα, με ένα μικρότερο κυκλικό πύργο στην άλλη πλευρά του λιμανιού. Ο πύργος αυτός υπέστη σημαντικές ζημιές από σεισμούς το 1508 και το 1517. Το καλοκαίρι 1523 ο μηχανικός Αντόνιο Σαρατσίνι, ο Τζοβάνι ντα Κόμο, ο αρχηγός του στρατού Τομάσο Μοτσενίγκο και ο δούκας Μάρκο Μίνιο έκριναν ότι ο πύργος ήταν ανεπαρκής να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις με πυροβόλα όπλα και διέταξαν την κατεδάφισή του και την κατασκευή ενός νέου, ισχυρότερου φρουρίου.
Κατασκευή και συντήρηση
μικρογραφία|left|Ο φτερωτός λέων της Βενετίας στη βόρεια πλευρά του Κούλε. Η κατασκευή του νέου οχυρού άρχισε άμεσα. Δεν είναι γνωστό ποιος σχεδίασε το οχυρό, αλλά είναι πιθανόν να εκπονήθηκαν από τον Αντόνιο Σαρατσίνι ή τον Τζοβάνι ντα Κόμο. Ο Τομάσο Μοτσενίγκο πρότεινε ένα οχυρό στα πρότυπα του φρουρίου του Αγίου Νικολάου στη Ρόδο και ρώτησε αν το φρούριο θα έχει τη μορφή πύργου ή φορτέτσας, δηλαδή μεγάλου φρουρίου με προμαχώνες. Η απάντηση που έλαβε δεν είναι γνωστή.
Η κατασκευή άρχισε με τη δημιουργία της υποθαλάσσιας βάσης του φρουρίου. Οι Βενετοί για να τη φτιάξουν γέμιζαν παλιά καράβια και βάρκες με πέτρες και τα βύθιζαν. Οι πέτρες προέρχονταν από το νησί Ντία και τα Φρασκιά. Μέχρι τον Νοέμβριο του 1530 περίπου 16 μέτρα (9 passi) θεμελίωσης. Ο Αλεσσάντρο Κανταρίνι τρεις εβδομάδες αργότερα ανέφερε ότι είχαν προχωρήσει οι εργασίες κατασκευής των εξωτερικών τοίχων και μετά από λίγο θα άρχιζαν και οι εργασίες στο εσωτερικό. Οι εργασίες διακόπτονταν το χειμώνα λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών. Το 1533 τοποθετήθηκε πάνω από την είσοδο του φρουρίου μεγάλο λευκό ανάγλυφο του λιονταριού του Αγίου Μάρκου. Το 1539 εντοιχίστηκε πάνω από τη σκάλα προς τον όροφο, που υποδεικνύει ότι είχε ολοκληρωθεί τότε. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1540.
Στη συνέχεια δέχθηκε αλλεπάλληλες επισκευές λόγω φθοράς από τα κύματα. Οι Βενετοί ενίσχυαν συνεχώς τη βορειοδυτική πλευρά, την οποία υπέσκαυαν τα κύματα, με νέους ογκόλιθους και προστατευτικά κρηπιδώματα. Το 1552 κατέρρευσε μερικώς ο μόλος που βρισκόταν στη βόρεια πλευρά του φρουρίου και το προστάτευε από τα κύματα. Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι αρχές ήταν οι προσχώσεις στο λιμάνι. Για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα, ο Τζανματτέο Μπέμπο πρότεινε την ανακατασκευή του φρουρίου, με την επέκτασή του προς τα βορειοανατολικά, σε μια περιοχή με ρηχά νερά. Τον Σεπτέμβριο του 1556 ο μόλος είχε σχεδόν ανακατασκευαστεί. Η βάση του αποτελούταν από δύο σειρές ογκόλιθων βάρους οχτώ με δέκα τόνων οι οποίοι ενώνονταν με μεταλλικούς συνδέσμους και μόλυβδο. Όμως δύο χρόνια αργότερα, ήδη σημαντικό τμήμα του είχε καταστραφεί ξανά.
Το 1566 ο Τζούλιο Σαβορνιάν πρότεινε ο εξωτερικός τοίχος του οχυρού να έχει κεκλιμένη επιφάνεια ώστε να είναι πιο ανθεκτικός στις ζημιές από τη θάλασσα, η οποία σε κακοκαιρία μπορούσε να μετακινήσει τους μεγάλους ογκόλιθους του κυματοθραύστη που προστάτευε το φρούριο για μεγάλη απόσταση. Το 1570, κατά τη διάρκεια εργασιών διαμόρφωσης της οροφής του φρουρίου, δημιουργήθηκε μεγάλη τρύπα στον μόλο, η οποία δεν ήταν δυνατόν να επισκευαστεί. Μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα κατατίθενται πολλές προτάσεις για τη προστασία του φρουρίου από την κακοκαιρία, ενώ ο μόλος είχε σχεδόν καταστραφεί ολοσχερώς και είχαν εμφανιστεί ρωγμές στους τοίχους και τα θεμέλια είχαν υποσκαφεί σε τέτοιο βαθμό ώστε το νερό της θάλασσας να φτάνει μέχρι τη δεξαμενή γλυκού νερού της βόρειας πλευράς. Δημιουργήθηκε νέος κυματοθραύστης, αλλά παρασύρθηκε από τα κύματα σε μικρό χρονικό διάστημα. Λόγω των φθορών στη θεμελίωση του κάστρου, η Βενετία έστειλε σημαντικό οικονομικό ποσό για την επιδιόρθωσή του.
Οθωμανικοί και νεότεροι χρόνοι
thumb|250px|Ο Κούλες το 1919, από τον [[Φρεντερίκ Μπουασονά.]] Αμέσως μετά την κατάκτηση της πόλης, οι Τούρκοι επισκεύασαν τις φθορές από τα κανόνια και έκτισαν στον περίβολο του φρουρίου το τζαμί του αρχιναυάρχου Καπλάν Μουστάφα Πασά. Το φρούριο περιέγραψε ο Εβλιγιά Τσελεμπί κατά τις περιηγήσεις του, και αναφέρει ότι λεγόταν Σου Καλασί ή Σου Κουλεσί (φρούριο ή πύργος της θάλασσας). Οι συνεχείς επισκευές συνέχισαν και μετά την κατάληψη του Χάνδακα από τους Οθωμανούς το 1669. Το 1719 τμήμα της βορειοδυτικής πλευράς του Κούλε κατέρρευσε αλλά ξαναεπισκευάστηκε. Το κόστος της επισκευής, μαζί με άλλες εργασίες στο λιμάνι, ανήλθε σε 5.000 γρόσια. Παράλληλα λειτουργούσε ως φυλακή. Όταν το επισκέφτηκαν το 1783 οι Μπονβαλ και Ντουμάς το βρήκαν σε πολύ κατάσταση. Περιέγραψαν ότι είχε δύο σειρές πολυβολεία. Επί οθωμανικών χρόνων στον ανατολικό λιμενοβραχίονα κατασκευάστηκε ένας άλλος, μικρότερος πύργος, για την ενίσχυση της άμυνας. Σε κατάστιχο του 1703 αναφέρεται ως Νέος Πύργος, ενώ έμεινε γνωστός ως Μικρός Κούλες. Σωζόταν μέχρι το 1936, οπότε και κατεδαφίστηκε.
Στις αρχές του 20ού αιώνα κατασκευάστηκαν στην οροφή του Κούλε κτίρια για την εξυπηρέτηση του φαροφύλακα και των ναυτοπροσκόπων. Περί το 1920 προστέθηκαν στύλοι ηλεκτροδότησης και ένας γερανός. Η επέκταση του λιμενοβραχίονα βελτίωσε την στατικότητα του φρουρίου, το οποίο είχε υποσκαφεί ξανά από τη θάλασσα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πόλεμου και τον βομβαρδισμό του Ηρακλείου καταστράφηκε ο γερανός.
Οι πρώτες εργασίες αποκατάστασης του φρουρίου άρχισαν το 1959 και έγιναν υπό την επίβλεψη του Στυλιανού Αλεξίου. Περιελάμβαναν την αντικατάσταση των ετοιμόρροπων οθωμανικών επάλξεων από καινούργιες και την αφαίρεση νεότερων προσθηκών. Εντατικότερες εργασίες έλαβαν χώρα την περίοδο 1972-1975, που είχαν στόχο την μετατροπή του φρουρίου σε επισκέψιμο μνημείο, με εργασίες στο δώμα, όπως την κατασκευή των κανονιοθυρίδων, περιμετρικού υπερυψωμένου διαδρόμου και στηθαίων στους φωταγωγούς και διαμόρφωση των εσωτερικών χώρων. Το 2000 έγιναν εργασίες υποστήριξης της νότιας πλευράς επειδή είχε σπηλαιωθεί από τη θάλασσα.
Περιγραφή
thumb|250px|left|Η κύρια είσοδος του Κούλε. Το φρούριο είναι κτισμένο στο δυτικό λιμενοβραχιόνα του λιμανιού του Ηρακλείου, στο βόρειο άκρο του μόλου του παλιού λιμανιού. Είναι διώροφο και κάλυπτε περίπου 3.600 τ.μ. Η κάτοψή του είναι τετράγωνη, με μια μεγάλη ημικυκλική προβολή στην ανατολική πλευρά. Η είσοδος του φρουρίου βρίσκεται στη δυτική πλευρά του φρουρίου, στην άκρη του μόλου. Μια μικρότερη είσοδος βρίσκεται στη βορειανατολική πλευρά, και οδηγούσε σε ημικυκλικό μόλο, και άλλη μια στη νότια πλευρά, προς το λιμάνι. Το φρούριο είναι κτισμένο με ογκώδεις δομούς που μεταφέρθηκαν από τα Φρασκιά και τη Ντία. Οι εξωτερικοί τοίχοι του φρουρίου έχουν μεγάλο πάχος. Το πάχος στην ανατολική, δυτική και βορειοανατολική πλευρά είναι 8,7 μέτρα, ενώ στη βόρεια πλευρά είναι περίπου 7 μέτρα. Οι εσωτερικοί τοίχοι είναι λεπτότεροι, με πάχος από 1,4 μέχρι 3 μέτρα, ανάλογα με τη θέση. thumb|250px|Εσωτερική αίθουσα του Κούλε Από τη δυτική είσοδο αρχίζει ελαφρώς κατηφορικός διάδρομος μήκους 10,5 μέτρων και πλάτους 3 μέτρων, ο οποίος διέθετε τρεις πόρτες για την άμυνά του. Στη συνέχεια ο διάδρομος γίνεται πλατύτερος, με πλάτος 7 μέτρα, ο οποίος στη συνέχεια διακλαδίζεται σε δύο διαδρόμους. Ο ένας διάδρομος κατευθύνεται βόρεια, προς τη στενή πλευρά του κτιρίου, όπου υπήρχε επικουρική πόρτα, και ο άλλος προς τα ανατολικά, όπου βρίσκεται η ημικυκλική προβολή. Το δάπεδο του ισόγειου έχει μικρή κλίση, με τη δυτική πλευρά να είναι χαμηλότερα από την ανατολική. Το ισόγειο βρίσκεται 1,36 με 1,74 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.
Στο ισόγειο χωρίζεται σε 26 διαμερίσματα που χρησίμευαν κυρίως ως αποθήκες τροφίμων και πολεμοφοδίων, αλλά και ως κελιά φυλακής. Επίσης υπήρχε μια μεγάλη δεξαμενή νερού. Η οροφή του ισογείου είναι θολωτή και φέρει μεγάλα ανοίγματα για τον φωτισμό και αερισμό. Στον όροφο υπήρχαν δωμάτια για τους αξιωματικούς μαζί και φούρνος, μύλος και μια μικρή εκκλησία. Στις τρεις πλευρές προς τη θάλασσα άνοιγαν θυρίδες για τα κανόνια που προστάτευαν το λιμάνι. Το 1630 υπήρχαν 18 μεγάλα κανόνια στο ισόγειο και 25 διαφόρων διαμετρημάτων στον όροφο. Στη ΒΑ, Δ και Ν πλευρά εξωτερικά ήταν εντοιχισμένες μαρμάρινες ανάγλυφες παραστάσεις του φτερωτού λέοντα της Βενετίας που σήμερα σώζονται ακρωτηριασμένες. thumb|250px|Το δώμα του Κούλε. Το ισόγειο επικοινωνούσε με τον όροφο με ένα κλιμακοστάσιο και ένα κεκλιμένο επίπεδο. Από το κεκλιμένο επίπεδο οι Βενετοί μπορούσαν να σύρουν κανόνια και πολεμοφόδια στον όροφο. Ο όροφος αποτελείται από μια μεγάλη αυλή και περιμετρικό παραπέτασμα. Το δάπεδο του ορόφου βρίσκεται 10,4 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, ενώ η νοτιοδυτική του άκρη βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο, σε ύψος 8,7 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας. Πάνω στο παραπέτασμα ήταν το επίπεδο βολής του Κούλε. Το παραπέτασμα έχει δύο επίπεδα, με το δυτικό και νοτιοδυτικό τμήμα του να είναι ψηλότερα από το βόρειο. Οι επάλξεις του Κούλε κατασκευάστηκαν από τους Οθωμανούς. Στην ανατολική πλευρά υπάρχει ένα άνοιγμα απ'όπου μπορούσανe να φορτοεκφορτωθούν εφόδια από το λιμάνι κατευθείαν στο δώμα.
Κατά την περίοδο της αιγυπτιακής κυριαρχίας στην Κρήτη (1830-1840), κατασκευάστηκε πάνω στη βορειοανατολική γωνία του Κούλε ένας φάρος. Το 1930 προστίθενται στο φάρο τσιμεντένια υποστυλώματα. Ο φάρος καταστράφηκε στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά επανακατασκευάστηκε και συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1960, όταν ανακαινίστηκε και αφαιρέθηκαν τα τσιμεντένια υποστυλώματα.
Σήμερα
Σήμερα ο Κούλες είναι επισκέψιμος, ενώ χρησιμοποιείται και για πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ανά περιόδους εκτελούνται εργασίες αναστήλωσης και το φρούριο μένει ανοιχτό για το κοινό.
Νικολά Φουκέ
Ο Νικολά Φουκέ (γαλλικά: Nicolas Fouquet), μαρκήσιος της Μπελ-Ιλ, υποκόμης του Μελάν και του Βω (23 Φεβρουαρίου 1615 - 23 Μαρτίου 1680) ήταν υπουργός Οικονομικών στη Γαλλία από το 1653 μέχρι το 1661 κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ'. Δημιούργησε μια λαμπρή σταδιοδρομία, και απέκτησε τεράστιο πλούτο, έπεσε όμως σε δυσμένεια και κατηγορήθηκε για κατάχρηση δημοσίου χρήματος (κακοδιοίκηση των κεφαλαίων του κράτους) και εσχάτη προδοσία (ενέργειες επιβλαβείς για την ευημερία του μονάρχη). Ο βασιλιάς τον φυλάκισε από το 1661 μέχρι το θάνατό του το 1680.
Νεανικά χρόνια
Ο Νικολά Φουκέ γεννήθηκε στο Παρίσι από οικογένεια ευγενών και, μετά από κάποια προκαταρκτική εκπαίδευση σε κολέγιο Ιησουιτών στην ηλικία των 13 ετών, έγινε δεκτός ως δικηγόρος στο Παρλαμέντο του Παρισιού. Ενώ ήταν ακόμα στην εφηβεία του, κατείχε αρκετές σημαντικές θέσεις και το 1636, σε ηλικία 20 ετών, ο πατέρας του του αγόρασε τη θέση του Συμβούλου υποθέσεων, ανώτατη διοικητική θέση επί Παλαιού Καθεστώτος, για 150.000 λίβρες. Το 1640 παντρεύτηκε την πλούσια Λουίζ Φουρσέ, η οποία πέθανε ένα χρόνο αργότερα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Από το 1642 έως το 1650 ανήλθε σε διάφορα δημόσια αξιώματα, αρχικά στην επαρχία, και ήταν ένας από τους υποστηρικτές του πανίσχυρου πρωθυπουργού Καρδινάλιου Μαζαρέν και της βασιλικής εξουσίας κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Σφενδόνης (1648-1653). Ευρισκόμενος κοντά στην εξουσία, έρχονταν σε επαφή με τη βασιλική αυλή και το 1650 μπόρεσε να αγοράσει τη σημαντική θέση του Γενικού Επιτρόπου στο Παρλαμέντο του Παρισιού. Κατά την εξορία του Μαζαρ;en, ο Φουκέ παρέμεινε πιστός σε αυτόν, προστατεύοντας την ιδιοκτησία του και ενημερώνοντάς τον για την κατάσταση στη βασιλική αυλή.
Μετά την επιστροφή του Μαζαρέν, ο Φουκέ ως επιβράβευση διορίστηκε Γενικός επιμελητής των Οικονομικών (1653). Για να βοηθήσει τον Μαζαρέν, ο οποίος τον βοηθούσε και τον προωθούσε στην πολιτική του σταδιοδρομία, ο Φουκέ δάνειζε μεγάλα ποσά στο Θησαυροφυλάκειο, έγινε δηλαδή, ουσιαστικά, ο τραπεζίτης του βασιλιά. Μέσα από αυτές τις πολυάριθμες χρηματικές συναλλαγές, τις οποίες διεξήγαγε με τρόπο ανώμαλο (όχι πάντως αντίθετο προς τις συνήθειες της εποχής), ο Φουκέ έγινε πολύ πλούσιος, ο δε μεγάλος πλούτος του είχε αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό από το γάμο του το 1651 με την Μαρία της Καστίλλης, που ανήκε σε μια πλούσια αριστοκρατική οικογένεια της Ισπανίας, από την οποία έλαβε περίπου 160.000 λίβρες από την προίκα του γάμου.
Η περιουσία του Φουκέ ξεπέρασε ακόμα και αυτή του Μαζαρέν, αλλά ο τελευταίος είχε πολύ μεγάλη εμπλοκή σε παρόμοιες συναλλαγές για να παρέμβει και άφησε την ημέρα της αναμέτρησης στον διάδοχό του.
Το κάστρο του Βω-λε-Βικόντ
μικρογραφία|250x250εσ|Το [[κάστρο του Βω-λε-Βικόντ]] μικρογραφία|165x165εσ|Το έμβλημα της οικογένειας Φουκέ Μετά το θάνατο του Μαζαρέν το 1661, ο Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ επιδιώκοντας να γίνει υπουργός Οικονομικών υποκαταθιστώντας τον Φουκέ, τον υπονόμευσε στον βασιλιά. Ο Κολμπέρ στους ελέγχους του αποκάλυψε ατασθαλίες στους λογιστικούς λογαριασμούς του Φουκέ και κατήγγειλε στον βασιλιά τις χρηματικές συναλλαγές που τον είχαν κάνει πάμπλουτο.
Το οικόσημο της οικογένειας του Φουκέ ήταν παραδοσιακά ένας σκίουρος και έφερε το σύνθημα Quo non ascendet? (Έως πού δεν θα ανεβείς;). Το σύμβολο βρίσκεται σε πολλά δωμάτια και διακοσμήσεις στο κάστρο του Βω-λε-Βικόντ. Η επιλογή αυτού του ζώου προέρχεται από το όνομα Φουκέ, το οποίο στη διάλεκτο της Ανζέ (στα δυτικά της Γαλλίας) σημαίνει σκίουρος.
Σύλληψη, δίκη και ισόβια κάθειρξη
Μέχρι τον Αύγουστο του 1661 ο Λουδοβίκος ΙΔ' είχε ήδη αποφασίσει για την καταστροφή του Φουκέ (η αποπομπή του αποφασίστηκε κρυφά στις 4 Μαΐου ). Ο Λουδοβίκος ήταν καλεσμένος σε μια γιορτή που έλαβε χώρα στις 17 Αυγούστου 1661, όπου παρουσιάστηκε η έμμετρη κωμωδία-μπαλέτο του Μολιέρου Οι ενοχλητικοί, και η οποία γιορτή ανταγωνίζονταν σε μεγαλοπρέπεια μόνο μία ή δύο άλλες στη γαλλική ιστορία. Το μεγαλείο και η σπατάλη σφράγισαν τη μοίρα του Φουκέ.
Συνελήφθη τον Σεπτέμβριο του 1661 και η δίκη του, που διήρκεσε σχεδόν τρία χρόνια, προκάλεσε το ζωηρό ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Ο Κολμπέρ εξαφάνισε τα έγγραφα που θα αποδείκνυαν την ευθύνη του Μαζαρέν σε πολλές από τις χρηματικές συναλλαγές του Φουκέ. Ο κατηγορούμενος υπεράσπισε τον εαυτό του με ευφυή τρόπο και η κοινή γνώμη τάχθηκε με το μέρος του. Καταδικάστηκε σε εξορία αλλά ο βασιλιάς παρενέβη και τροποποίησε την ποινή σε ισόβια δεσμά, η μοναδική φορά στα γαλλικά χρονικά όπου ο βασιλιάς παρενέβη για επιβολή βαρύτερης ποινής.
Τον Δεκέμβριο του 1664, ο Φουκέ μεταφέρθηκε στο φρούριο-κάστρο του Πινιερόλ. Η σύζυγός του δεν είχε το δικαίωμα να του γράψει μέχρι το 1672, της επιτράπηκε να τον επισκεφθεί μόνο μία φορά, το 1679. Ο πρώην υπουργός υπέφερε τη φυλάκισή του με σθένος και έγραψε αρκετές μεταφράσεις και άλλα έργα στη φυλακή.
Θάνατος
Σύμφωνα με επίσημα αρχεία, ο Φουκέ πέθανε στο Πινιερόλ στο Πεδεμόντιο στις 23 Μαρτίου 1680. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, τα κατάλοιπα του μεταφέρθηκαν από το Πινιερόλ στην οικογενειακή κρύπτη στην εκκλησία Σαιντ-Μαρί-ντεζ-Ανζ στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί
Τάσος Μπουλμέτης
Ο Τάσος Μπουλμέτης (1957) είναι Έλληνας σκηνοθέτης. Έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες Πολίτικη Κουζίνα, Νοτιάς και 1968. Η Πολίτικη Κουζίνα είναι η ταινία η οποία έχει κόψει τα περισσότερα εισιτήρια στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1957 στην Κωνσταντινούπολη αλλά το 1964 αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει και να εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Σπούδασε αρχικά φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έπειτα με υποτροφία του ιδρύματος Ωνάση σπούδασε παραγωγή κινηματογράφου και τηλεόρασης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες. Επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να ασχολείται με τη σκηνοθεσία σε τηλεοπτικές εκπομπές και διαφημίσεις. Ασχολήθηκε επίσης με τα ψηφιακά ειδικά εφέ.
Το 1990 πραγματοποίησε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία Βιοτεχνία Ονείρων. Το 2003, σκηνοθέτησε την επόμενη ταινία του, την Πολίτικη Κουζίνα, της οποίας ήταν και σεναριογράφος. Η ταινία σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Ελλάδα, με 1.229.633 εισιτήρια, τα οποία είναι τα περισσότερα που έχει κόψει ταινία στη χώρα. Η ταινία κέρδισε στα Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία Ποιότητας το βραβείο καλύτερης ταινίας και στα ίδια βραβεία ο Τάσος Μπουλμέτης το βραβείο σκηνοθεσίας και το βραβείο σεναρίου.
Η επόμενη ταινία του ήταν η αυτοβιογραφική ταινία Νοτιάς, η οποία κυκλοφόρησε το 2016. Το 2018 κυκλοφόρησε το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για τη νίκη της ΑΕΚ επί της Σλάβια Πράγας το 1968 στον τελικό του ευρωπαϊκού κυπέλλου μπάσκετ το 1968, με τον τίτλο 1968.
Για χρονικό διάστημα υπήρξε βοηθός καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, ενώ έχει διδάξει σκηνοθεσία στο ΙΕΚ Ακμή. Το 2009 εξελέγη πρώτος πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Παραπομπές
κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Γαλάτες
μικρογραφία|262x262εσ|Η περιοχή της Γαλατίας περί το 58 π,Χ. Οι Γαλάτες κατοίκησαν στην επικράτεια που ήταν γνωστή στους Ρωμαίους ως Κελτική Γαλατία. Οι Γαλάτες (Λατινικά: Galli, Αγγλικά: Gauls) ήταν ομάδα κελτικών φύλων που κατοίκησαν στην δυτική Ευρώπη κατά την διάρκεια της Εποχής του Σιδήρου και της Ρωμαϊκής περιόδου, χονδρικά από τον 5ο αιώνα π.Χ. έως τον 5ο αιώνα μ.Χ. Οι Γαλάτες έζησαν σε μια ευρεία περιοχή της ηπειρωτικής Ευρώπης που ονομαζόταν Γαλατία και μιλούσαν μια κελτικής προέλευσης γλώσσα, γνωστή ως γαλατική.
Οι Γαλάτες εμφανίστηκαν γύρω στον 5ο αιώνα π.Χ. ως φορείς του πολιτισμού Λα Τεν βόρεια και δυτικά των Άλπεων. Τον 4ο αιώνα εξαπλώθηκαν σε μεγάλο μέρος της σημερινής Γαλλίας, Βελγίου, Ελβετίας, Νότιας Γερμανίας, Αυστρίας και Τσεχίας λόγω του ελέγχου των εμπορικών οδών κατά μήκος των ποταμών του Ροδανού, Σηκουάνα, Ρήνου και Δούναβη. Έφτασαν στο αποκορύφωμα της δύναμής τους τον 3ο αιώνα π.Χ. Κατά τον 4ο και 3ο αιώνα, οι Γαλάτες επεκτάθηκαν στη Βόρεια Ιταλία (Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία), που οδήγησε στους Ρωμαιο-γαλατικούς πολέμους και στα Βαλκάνια, που οδήγησε σε πόλεμο με τους Έλληνες. Οι τελευταίοι εγκαταστάθηκαν τελικά στην κεντρική Ανατολία και έμειναν γνωστοί ως Γαλάτες της Μικράς Ασίας.
Μετά το τέλος του Πρώτου Καρχηδονιακού Πολέμου η ανερχόμενη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία άσκησε πίεση στις περιοχές υπό την Γαλατική σφαίρα επιρροής. Η μάχη του Τελαμώνα (225 π.Χ.) προανήγγειλε μια σταδιακή πτώση της Γαλατικής δύναμης κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. Οι Ρωμαίοι κατέκτησαν τελικά τη Γαλατία στους Γαλατικούς Πολέμους (58 - 50 π.Χ.) καθιστώντας την ρωμαϊκή επαρχία, στην οποία καλλιεργήθηκε ένας υβριδικός γαλατο-ρωμαϊκός πολιτισμός.
Οι Γαλάτες συνίσταντο από πολλές φυλές (toutās), πολλές από τις οποίες έχτιζαν μεγάλους οχυρωμένους οικισμούς που ονομάζονταν oppida (όπως το Bibracte) και έκοβαν τα δικά τους νομίσματα. Οι Γαλάτες δεν ενώθηκε ποτέ κάτω από έναν ηγεμόνα ή μια κυβέρνηση. Παρόλα αυτά, οι Γαλατικές φυλές ήταν ικανές να ενώσουν τους στρατούς τους σε μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως αυτές με επικεφαλής τον Βρέννο και τον Βερκιγγετόριξ. Οι Γαλάτες ασπάζονταν την αρχαία κελτική θρησκεία με ιερείς τους Δρυίδες.
Πρώτος Συμμαχικός Πόλεμος
Αίτια
thumb|left|180px|Άγαλμα του Μαυσώλου Οι Χίοι, οι Κώοι και οι Ρόδιοι ήταν οργισμένοι από την ολοένα πιο αυταρχική συμπεριφορά των Αθηναίων. Το 357 π.Χ., επαναστάτησαν ύστερα από υποκίνηση του σατράπη της Καρίας, Μαυσώλου, ενώ είχαν και την υποστήριξη της ανεξάρτητης πόλης του Βυζαντίου.
Ο πόλεμος
Αρχηγοί των αθηναϊκών δυνάμεων ορίστηκαν οι στρατηγοί Χάρης και Χαβρίας. Η πολιορκία της Χίου το 356 τερματίστηκε με ήττα των Αθηναίων και θάνατο του Χαβρία. Έτσι, ο Χάρης απέκτησε πλήρη έλεγχο του στρατού και απέπλευσε προς τον Ελλήσποντο, με σκοπό την επίθεση κατά του Βυζαντίου. Εν τω μεταξύ, οι στρατηγοί Τιμόθεος, Ιφικράτης και ο γιος του Μενεσθέας, στάλθηκαν να τον βοηθήσουν. Στην πορεία, επανέφεραν κάποιες άλλες επαναστατημένες πόλεις στην συμμαχία και τελικά ενώθηκαν με τις δυνάμεις του Χάρη κοντά στη Χίο. Ο Χάρης οδήγησε τον αθηναϊκό στόλο στη ναυμαχία των Εμπάτων. Ωστόσο, λόγω θαλασσοταραχής, οι νέοι στρατηγοί αρνήθηκαν να εμπλακούν. ως προδότες και επιτέθηκε μόνος του, χάνοντας τη μάχη με πολλές απώλειες. Αργότερα, (355 π.Χ.), ο Τιμόθεος, ο Μενεσθέας και ο Ιφικράτης θα δικάζονταν με την κατηγορία της προδοσίας, αλλά μονάχα στον πρώτο θα επιβαλλόταν χρηματική ποινή. Εκείνος, αδυνατώντας να πληρώσει, κατέφυγε στη Χαλκίδα. Το 356 π.Χ., οι επαναστατημένες πόλεις λεηλάτησαν τη Λήμνο και την Ίμβρο, πόλεις πιστές στη συμμαχία.
Παρέμβαση της Περσίας και λήξη
Ο Χάρης χρειαζόταν οικονομική ενίσχυση για τη συνέχιση του πολέμου, αλλά δεν τη ζήτησε από την Αθήνα. Εν μέρει λόγω της πιέσεως που δεχόταν από τους μισθοφόρους του, ανέλαβε την ηγεσία του στρατού του σατράπη της Φρυγίας, Αρτάβαζου, ο οποίος είχε εξεγερθεί κατά του Αρταξέρξη Γ΄. Ανακλήθηκε όμως από τους Αθηναίους, ύστερα από έντονες αντιδράσεις του Μεγάλου Βασιλιά. Το 356, οι Πέρσες ζήτησαν από την Αθήνα να απομακρυνθεί από τη Μικρά Ασία, απειλώντας με πόλεμο. Τον επόμενο χρόνο, οι Αθηναίοι, μην επιθυμώντας επιπλέον συγκρούσεις, συνθηκολόγησαν αποδεχόμενοι την αποχώρηση των επαναστατημένων πόλεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Αθήνας Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Ρόδου Κατηγορία:Ιστορία του αρχαίου Βυζαντίου Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Χίου Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Κω
Dystopia
Dystopia είναι ο τίτλος του δέκατου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Iced Earth, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2011 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media".
Ιστορία του άλμπουμ
Τον Μάρτιο του 2011, ο Ματ Μπάρλοου ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το συγκρότημα λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων. Περιόδευσε για τελευταία φορά με τους Iced Earth το καλοκαίρι του ίδιου έτους, δίνοντας την τελευταία του συναυλία στο φεστιβάλ του Wacken, στις 6 Αυγούστου 2011.
left|thumb|220px|Οι Iced Earth σε συναυλία τον Δεκέμβριο του 2012 Το συγκρότημα ανακοίνωσε την ένταξη του πρώην τραγουδιστή των Into Eternity, Στου Μπλοκ, στη σύνθεση του, με τον οποίο ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις του δέκατου δίσκου τους τον Μάιο του 2011.
Στις 27 Ιουνίου 2011, οι Iced Earth κυκλοφόρησαν το DVD "Festivals of the Wicked", το οποίο αποτελούνταν από εμφανίσεις τους σε διάφορα φεστιβάλ του 2007 και του 2008. Δύο μήνες αργότερα, κυκλοφόρησε μία επανεκτέλεση του κομματιού "Dante's Inferno", από τον δίσκο "Burnt Offerings".
Το "Dystopia" κυκλοφόρησε στις 17 Οκτωβρίου 2011, ανεβαίνοντας στο # 67 του Billboard και το Top-30 στη Γερμανία και τη Σουηδία. Οι κριτικές που έλαβε ήταν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε και το "Metal Storm" με 8,1 / 10.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, χαρακτηρίστηκε ως η μεγαλύτερη που πραγματοποίησε ποτέ το συγκρότημα, δίνοντας 133 συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Ξεκίνησε στις 30 Οκτωβρίου του 2011 από το Μπόχουμ της Γερμανίας και ολοκληρώθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2012 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, αποχώρησε από το συγκρότημα ο μπασίστας Φρέντι Βιντάλες, δίνοντας τη θέση του στον Λουκ Άπλτον. Παράλληλα, έγινε γνωστό ότι είχαν ηχογραφήσει τη συναυλία τους στην Κύπρο στις 19 Αυγούστου 2012, η οποία κυκλοφόρησε αργότερα ως "Live in Ancient Kourion".
Θέσεις τσαρτ
Dystopia (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 17 Οκτωβρίου 2011
Μέλη των Iced Earth
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Dystopia" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Iced Earth Κατηγορία:Άλμπουμ του 2011
Δούκας της Κορνουάλης
Ο Δούκας της Κορνουάλης (αγγλικά: Duke of Cornwall) είναι τίτλος ευγενείας της Αγγλίας, που παραδοσιακά κατέχει ο μεγαλύτερος γιος του κυρίαρχου Βρετανού μονάρχη, μέχρι πρότινος Άγγλου μονάρχη. Από τις 8 Σεπτεμβρίου 2022, που ανέλαβε το θρόνο ο Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, τον τίτλο κατέχει ο διάδοχος Πρίγκιπας Ουίλιαμ. Το Δουκάτο της Κορνουάλης ήταν το πρώτο δουκάτο που δημιουργήθηκε στην Αγγλία και συστάθηκε με βασιλική χάρτα το 1337.
Ιστορία
Κάποιες λαογραφικές ιστορίες των Βρετανικών Νήσων, όπως η History of the Kings of Britain (1136) του Τζέφρι του Μόνμουθ, ισχυρίζονται ότι ο πρώτος ηγέτης της Κορνουάλης ήταν ο Κορίνεος, ένας Τρώας πολεμιστής και σύμμαχος του Βρούτου της Τροίας, του αρχικού οικιστή των Βρετανικών Νήσων. Από αυτή την πρώιμη περίοδο της αρθουριανής εποχής, οι θρυλικοί δούκες της Κορνουάλης ήταν ημιαυτόνομοι, αν όχι ανεξάρτητοι, από τον υψηλό βασιλιά ή κυβερνήτη της Βρετανίας, εξυπηρετώντας τον παράλληλα ως τον πλησιέστερο σύμμαχό του και, κατά καιρούς, ως προστάτη του. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Γκορλουά δούκας της Κορνουάλης υπό τον βασιλιά Ούθερ Πεντράγκον, επαναστάτησε ενάντια στην εξουσία του τελευταίου, όταν ο βασιλιάς απέκτησε εμμονή με τη γυναίκα του Γκορλουά, Ιγκρέιν. Ο Ούθερ σκότωσε τον Γκορλουά και πήρε την Ιγκρέιν: το αποτέλεσμα της ένωσής τους ήταν ο μελλοντικός βασιλιάς Αρθούρος.
Το ιστορικό αρχείο υποδηλώνει, ότι μετά τον αγγλοσαξονικό εποικισμό της Βρετανίας η Κορνουάλη αποτελούσε τμήμα του χωριστού βασιλείου της Δουμνονίας, το οποίο περιελάμβανε και τον Ντέβον, αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι κατά καιρούς μπορεί να είχαν οι δύο επικράτειες τους δικούς του ηγεμόνες. Η νοτιοδυτική Βρετανία ενσωματώθηκε βαθμιαία στο αναδυόμενο Βασίλειο της Αγγλίας και μετά την νορμανδική κατάκτηση το 1066, οι νέοι ηγέτες της Αγγλίας διόρισαν τους δικούς τους άνδρες ως κόμητες της Κορνουάλης, ο πρώτος από τους οποίους ήταν στην πραγματικότητα ένα Βρετόνος της Κορνουάλης στη Βρετάνη. Ο Εδουάρδος, ο μαύρος πρίγκιπας, ο μεγαλύτερος γιος του Εδουάρδου Γ΄, έγινε ο πρώτος δούκας της Κορνουάλης το 1337, όταν ο Εδουάρδος Γ΄ είχε χάσει τον τίτλο του δούκα της Νορμανδίας. Όταν ο πρίγκιπας Εδουάρδος προαπεβίωσε του βασιλιά, το δουκάτο αναδημιουργήθηκε για τον γιο του, τον μέλλοντα Ριχάρδο Β΄. Σύμφωνα με μία χάρτα του 1421, το δουκάτο θα περνούσε στον μεγαλύτερο γιο του εκάστοτε ηγεμόνα. Η Κορνουάλη ήταν το πρώτο δουκάτο, που δημιουργήθηκε στο βασίλειο της Αγγλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κορνουάλη
Αλφαβητάριο
Αλφαβητάριο ονομάζεται βιβλίο το οποίο προορίζεται για την εκμάθηση του αλφαβήτου, κυρίως απευθυνόμενο σε μικρά παιδιά που έρχονται σε πρώτη επαφή με τη γλώσσα και συνήθως περιέχει απλές λέξεις σε συνδυασμό με εικόνες για ευκολία στην κατανόηση.
Στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκαν τα εξής αλφαβητάρια :
Αναφορές
Κατηγορία:Αλφαβητάρια
Κατηγορία:Εκπαίδευση
Μαχαμαντού Ισουφού
Ο Μαχαμαντού Ισουφού (Mahamadou Issoufou) είναι πολιτικός από το Νίγηρα. Πρόεδρος της χώρας από το 2011 έως το 2021 και πρόεδρος του Νιγηρικού Κόμματος για τη Δημοκρατία και το Σοσιαλισμό (PNDS-Tarayya), που είναι ένα σοσιαλιστικό κόμμα της αντιπολίτευσης. Χρημάτισε πρωθυπουργός την περίοδο από το 1993 ως το 1994, πρόεδρος της εθνοσυνέλευσης από το 1995 ως το 1996 και βουλευτής από το 1999 ως το 2009. Είχε κατέλθει υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές συνολικά άλλες τέσσερις φορές, με πρώτη το 1993.
Προφίλ
Γεννήθηκε στην πόλη Ντανζαγί του διαμερίσματος Ταχούα, το 1952 και ανήκει στην εθνοτική ομάδα Χάουσα. Άσκησε το επάγγελμα του μηχανικού και υπηρέτησε ως εθνικός διευθυντής των ορυχείων από το 1980 ως το 1985 και στη συνέχεια έγινε γενικός γραμματέας της Μεταλλευτικής Εταιρείας του Νίγηρα (SOMAIR).
Προεδρικές εκλογές του 1993 και διορισμός στην πρωθυπουργία
Το PNDS μαζί με άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης εισήλθε στο συνασπισμό των Δυνάμεων για την Αλλαγή (AFC). Ο εν λόγω συνασπισμός είχε τις πιο πολλές έδρες στην εθνοσυνέλευση. Την ίδια χρονιά ο Ισουφού κατήλθε υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές με το PNDS και ήρθε τρίτος, με 15,92% των ψήφων. Εν συνεχεία το AFC υποστήριξε τον δεύτερο Μαχαμάν Ουσμάν για τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο οποίος διενεργήθηκε στις 27 Μαρτίου. Ο Ουσμάνε κέρδισε τον Μαμαντού Ταντζά, υποψήφιο του Εθνικού Κινήματος για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας (MNSD). Με το AFC να κατέχει την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο, ο Ισουφού έγινε πρωθυπουργός στις 17 Απριλίου του 1993.
Διαμάχες και σύλληψη: 1994–1999
Το Σεπτέμβριο του 1994 με διάταγμα του προέδρου Ουσμάνε μειώθηκαν οι εξουσίες του πρωθυπουργού. Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1994 ο Ισουφού αντέδρασε με την παραίτησή του από την πρωθυπουργία και το PNDS αποσύρθηκε από τον κυβερνώντα συνασπισμό. Αυτό είχε ως αποτεέλσμα να απωλεστεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να διεξαχθούν πρόωρες βουλευτικές εκλογές τον Ιανουάριο του 1995. Ο Ισουφού και το PNDS σύναψαν συμμαχία με τους παλιούς τους αντιπάλους, το  MNSD, και τον Ιανουάριο του 1995  ο συνασπισμός κέρδισε ισχνή πλειοψηφία εδρών. Ο Ισουφού εξελέγη πρόεδρος της εθνοσυνέλευσης. Η συγκατοίκηση στην κυβέρνηση οδήγησε σε πολιτικό αδιέξοδο. Στις 26 Ιανουαρίου του 1996 ο Ισουφού ζήτησε από το Ανώτατο Δικαστήριο να απομακρυνθεί από την εξουσία ο πρόεδρος Ουσμάνε, κατηγορώντας τον για ανικανότητα στο να κυβερνήσει. Μία ημέρα μετά, ο στρατιωτικός Ιμπραχίμ Μπαρέ Μαϊνασαρά κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα. Στη συνέχεια ο Ισουφού, ο πρόεδρος Ουσμάνε και ο πρωθυπουργός Χαμά Αμαντού συνελήφθησαν και τελικά τέθηκαν σε κατ' οίκον περιορισμό ως τον Απρίλιο.
Στις αμφιλεγόμενες εκλογές που διενήργησε το νέο καθεστώς στις 7 και στις 8 Ιουλίου του 1996, ο Ισουφού ήρθε 4ος με  7,60% των ψήφων και τον στρατιωτικό ηγέτη να κερδίζει. Την δεύτερη ημέρα των εκλογών ετέθη σε κατ' οίκον περιορισμό μαζί με τρεις ακόμα υποψηφίους της αντιπολίτευσης και κρατήθηκε επί δύο εβδομάδες. Στη συνέχεια αρνήθηκε να συναντηθεί με τον νικητή των εκλογών, απέτυχε να προσφύγει στο συνταγματικό δικαστήριο με σκοπό την ακύρωση των αποτελεσμάτων και το PNDS κάλεσε σε διαδηλώσεις. Στις 26 Ιουλίου τέθηκε ξανά σε περιορισμό στην οικία του μαζί με το ηγετικό στέλεχος του PNDS, Μοχάμετ Μπαζούμ, για να απελευθερωθούν με δικαστική εντολή στις 12 Αυγούστου. Έπειτα από διαδήλωση υπέρ της δημοκρατίας στις 11 Ιανουαρίου του 1997, ο Ισουφού συνελήφθη μαζί με τους Ουσμάνε και Ταντζά και κρατήθηκε ως τις 23 Ιανουαρίου.
Ηγέτης της Αντιπολίτευσης: 1999–2011
thumb|left|Ο Μαχαμαντού Ισουφού μιλώντας στον Τύπο κατά την προεκλογική εκσρατεία του 2004. Ο Μαϊνασαρά σκοτώθηκε σε ένα ακόμη πραξικόπημα τον Απρίλιο του 1999 και στις νέες εκλογές ο Ισούφου ήταν δεύτερος στον πρώτο γύρο, με 22,79% των ψήφων. Στη συνέχεια ηττήθηκε από τον Ταντζά στον τελικό γύρο, με 40,11% έναντι 59,89 για τον Ταντζά. Στον δεύτερο γύρο υποστηρίχθηκε από τους υποψηφίους που απέτυχαν να περάσουν στον τελικό γύρο, Χαμίντ Αλγκαμπίντ, Μουμουνί Ανταμού Τζερμακογιέ και Αλί Τζιμπό, ενώ ο Ταντζά υποστηρίχθηκε από τον Ουσμάνε. Έπειτα από την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων, ο Ισουφού τα δέχθηκε και συνεχάρη τον Ταντζά.
Το Νοέμβριο του 1999 επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές με το PNDS στην εκλογική περιφέρεια Ταχούα. Σε επανάληψη των εκλογών του 1999, ο Ισουφού ήρθε δεύτερος στις προεδρικές εκλογές του 2004 με 24,60% των ψήφων. Ηττήθηκε στον τελικό γύρο με 34,47% των ψήφων έναντι 65,53% για τον επανεκλεγέντα πρόεδρο, Ταντζά. Ωστόσο, το αποτέλεσμα αυτό θεωρείται εντυπωσιακό, καθώς οι έτεροι υποψήφιοι υποστήριξαν τον Ταντζά στον δεύτερο γύρο. Ο Ισουφού κατηγόρησε τον Ταντζά ότι είχε χρηματοδοτήσει την εκστρατεία του με δημόσιους πόρους και ότι οι εκλογές του 2004 δεν ήταν ελεύθερες όπως οι εκλογές του 1999. Στις βουλευτικές εκλογές του 2004 επανεξελέγη στην έδρα του.
Πολιτική κρίση του 2009
Το 2009 το PNDS αντιτάχθηκε σθεναρά στις προσπάθειες του Ταντζά να διεξαχθεί συνταγματικό δημοψήφισμα ώστε να επιτραπεί στον ίδιο να κατέλθει ξανά υποψήφιος για την προεδρία αόριστα. Στη διάρκεια πορείας της αντιπολίτευσης, που έγινε στς 9 Μαΐου του 2009, ο Ισουφού κατηγόρησε τον Ταντζά ότι ζητούσε "ένα νέο Σύνταγμα για να παραμείνει στην εξουσία για πάντα" και την ίδρυση "μιας δικτατορίας και μιας μοναρχίας". Ηγούμενος του συνασπισμού Μέτωπο για την Άμυνα της Δημοκρατίας (FDD) δήλωσε στις 4 Ιουνίου ότι η προγραμματισμένη διαδήλωση εναντίον του δημοψηφίσματος θα γινόταν, παρά την απαγόρευση της κυβέρνησης, κανονικά στις 7 Ιουνίου.
Η πολιτική κρίση που ξέσπασε οδήγησε τον πρόεδρο Ταντζά να αναλάβει έκτακτες εξουσίες στις 27 Ιουνίου. Ο Ισουφού κάλεσε τις ένοπλες δυνάμεις να αγνοήσουν τις διαταγές του Ταντζά, κατηγορώντας τον τελευταίο ότι έκανε πραξικόπημα και για παραβίαση του Συντάγματος. Ζήτησε επίσης από τη Διεθνή Κοινότητα να παρέμβει. Συνελήφθη από παραστρατιωτικούς στην οικία του στις 30 Ιουνίου, ανακρίθηκε και έπειτα από μία ώρα αφέθηκε ελεύθερος. Την 1η Ιουλίου έγινε πανεθνική απεργία που κηρύχθηκε από την αντιπολίτευση.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2009, απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον του Ισουφού για κακή διαχείριση πόρων του κράτους και απελευθερώθηκε με εγγύηση. Ο ίδιος τόνισε ότι η δίωξή του οφειλόταν στην πραγματικότητα σε πολιτικούς λόγους. Λίγο μετά έφυγε από τη χώρα, ενώ εκδόθηκαν διεθνή εντάλματα σύλληψής του από την κυβέρνηση του Νίγηρα. Ο Ισουφού επέστρεψε στη χώρα του προερχόμενος από τη Νιγηρία, στις 30 Οκτωβρίου με σκοπό "να συνεργαστεί με το δικαστήριο".
Πρόεδρος 2011- 2021
Ο Ισούφου αναδείχθηκε νικητής στις προεδρικές εκλογές του 2011. Ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Απριλίου 2011 και διαδέχθηκε τον Σαλού Τζιμπό. Τον Ιούλιο του 2011 αποκαλύφθηκε σχέδιο για δολοφονία του Ισούφου. Για την συνωμοσία συνελήφθησαν δυο αξιωματικοί και τρεις οπλίτες του στρατού. Τον Φεβρουάριο του 2016 ο Ισουφού έλαβε 48% των ψήφων στον πρώτο γύρο των εκλογών και ο νικητής κρίθηκε στον δεύτερο γύρο (στις 20 Μαρτίου 2016), όπου ο Ισουφού επικράτησε με ποσοστό 92,5%. Ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης δεν έλαβαν μέρος στον τελικό γύρο. Ο Ισουφού ορκίστηκε για νέα θητεία στις 2 Απριλίου 2016. Ο Ισουφού αποχώρησε από την προεδρία του Νίγηρα στις 2 Απριλίου 2021, αφού δεν του επιτρεπόταν από το σύνταγμα να επιδιώξει δεύτερη επανεκλογή, παραδίδοντας ειρηνικά την εξουσία.
Παραπομπές
Ισουφου Ισουφου
Ραψομάτης
Ο Ραψομάτης ήταν βυζαντινός στρατηγός και στασιαστής, διοικητής του Θέματος Κύπρου. Έζησε τα τέλη 11ου αρχές 12ου αιώνα.
Ο Ραψομάτης πιθανότατα σε συνεννόηση με τον διοικητή της Κρήτης Καρύκη στασίασε κατά του αυτοκράτορα Μανουήλ. Ο αυτοκράτορας έστειλε εναντίον του τον Ιωάννη Δούκα ο οποίος αποκαλεί τον Ραψομάτη απειροπόλεμο και άπειρο σε πολεμικές τέχνες. Ο Δούκας έστειλε εναντίον του στράτευμα με διοικητή τον Μανουήλ Βουτομύτη ο οποίος τον νίκησε και τον έπιασε αιχμάλωτο. Αναφέρεται ότι ο Βουτομύτης τον παρέδωσε στον Δούκα για να τον πάει στην Κωνσταντινούπολη όταν αυτός επιστρέψει εκεί και να τον παραδώσει στον αυτοκράτορα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Κύπρου Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Αντιπρόεδρος της Ζάμπιας
Ο Αντιπρόεδρος της Ζάμπιας (αγγλικά: Vice President of Zambia) είναι η δεύτερη ανώτερη θέση στην εκτελεστική εξουσία της Δημοκρατίας της Ζάμπιας. Διορίζεται από τον Πρόεδρο. Με βάση το σύνταγμα, όταν ένας εν ενεργεία πρόεδρος πεθαίνει, ο Αντιπρόεδρος γίνεται αυτόματα Πρόεδρος, όμως πρέπει να διεξαχθούν εκλογές σε διάστημα εντός 90 ημερών. Από το 1973 ως το 1991 και από το 2014 ως το 2015 η θέση ήταν κενή.
Παραπομπές
*
Αζανία
Η Αζανία ή Φαζάζκα είναι όνομα που αποδόθηκε από μεν τους αρχαίους σε χώρα της ανατολικής Αφρικής και σε περιοχή της Πελοποννήσου, από δε τους νεότερους μέχρι και στη νότια Αφρική. Κατά την κλασική αρχαιότητα το όνομα αναφερόταν σε τμήμα της ανατολικής παράκτιας Αφρικής από το Ακρωτήριο των Αρωμάτων μέχρι τη σημερινή Μομπάσα της Κένυας, ή ίσως μέχρι και την Τανζανία. Οι αρχαίοι Έλληνες την ονόμαζαν και «Βαρβαρία», αλλά δεν βρίσκεται στο ίδιο μέρος με τη νεότερη «Μπαρμπαριά» της Βόρειας Αφρικής.
Ετυμολογία
Κάποιες ετυμολογήσεις που προτάθηκαν τον 19ο αιώνα και ισχυρίζονταν ότι το όνομα προήλθε από αραβική ή περσική λέξη για τους σκουρόχρωμους Αφρικανούς, απορρίπτονται από νεότερους μελετητές ως παραδείγματα της αποικιοκρατικής νοοτροπίας της εποχής.
Πιο πρόσφατα, ο G.W.B. Huntingford πρότεινε δύο ετυμολογήσεις: Η πρώτη εξηγεί την λέξη Αζανία από το αραβικό ajam (= «ξένος, μη-Άραβας). Η δεύτερη, την οποία και προκρίνει, την εξηγεί από το ελληνικό αζαίνειν (= «ξηραίνειν»), και ευνοεί την ταύτιση της χώρας με την ξηρή ακτή της σημερινής Σομαλίας.
Η αρχαία Αζανία της Αφρικής
Συγγραφείς της Ελληνιστικής Εποχής που αναφέρουν την Αζανία είναι, μεταξύ άλλων ο Κλαύδιος Πτολεμαίος και ο Κοσμάς ο Ινδικοπλεύστης. Ο δεύτερος καταγράφει το γεγονός ότι στην εποχή του η Αζανία βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Αξώμης, και ότι εκεί ο χρυσός ανταλασσόταν με σφαγμένα μοσχάρια.
Νεότερες χρήσεις του ονόματος
Η λέξη Αζανία ήρθε στην επικαιρότητα και πάλι το 1958, όταν προτάθηκε ως εναλλακτική ονομασία για τη Νότια Αφρική, στο Παναφρικανικό Συνέδριο στην Άκκρα της Γκάνα. Το 1979 το όνομα Αζανία άρχισε να γίνεται δημοφιλές ανάμεσα σε επαναστάστες μαύρους Αφρικανούς εθνικιστές, πάντα με τη σημασία της Νότιας Αφρικής, οπότε εμφανίσθηκε σε τίτλους ομάδων όπως Azanian People's Organisation, Pan Africanist Congress of Azania και Socialist Party of Azania. Στις πολυφυλετικές εκλογές του 1994 στη Ν. Αφρική, ορισμένοι πρότειναν το «Αζανία» ως επίσημο δεύτερο όνομα για τη χώραs, αλλά κάτι τέτοιο ποτέ δεν κέρδισε ευρύτερη στήριξη. Το Αφρικανικό Εθνικό Κονγκρέσο ήταν μάλιστα πάντα αρνητικό για το όνομα, συνδέοντάς το με την αποικιοκρατία και το Παναφρικανικό Κονγκρέσο που είχε αποσχισθεί από αυτό.
Όταν η Νότια Αφρική είχε διπλωματικές σχέσεις με τη Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν), η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας αναφερόταν επισήμως στη Ν. Αφρική ως «Αζανία».
Azania είναι επίσης το όνομα του ετήσιου περιοδικού του Βρετανικού Ινστιτούτου Ανατολικής Αφρικής, καθώς και το όνομα που δίνουν οι γεωλόγοι από το 2002 σε μία προϊστορική μικροήπειρο που υποτίθεται ότι συνενώθηκε με τη Γκοντβάνα.
Η αρχαία Αζανία της Πελοποννήσου
Η Αζανία της αρχαίας Πελοποννήσου βρισκόταν στα βορειοδυτικά της Αρκαδίας, προς τα σημερινά Καλάβρυτα. Πήρε το όνομά της από τον μυθικό Αζάνα. Αναφέρεται ότι ήταν τόσο ορεινή και πετρώδης, ώστε η γεωργία δεν απέδιδε σχεδόν τίποτα. Από αυτό το γεγονός, για όποιον κόπιαζε μάταια και χωρίς όφελος, οι αρχαίοι έλεγαν πως «καλλιεργεί την Αζανία». Η αναφορά πάντως αυτή των αρχαίων σε σχέση με την άσκοπη καλλιέργεια της γης φαίνεται πως δεν έχει να κάνει με την Αρκαδική Αζανία αλλά με την Αφρικανική, που ομολογουμένως ήταν άνυδρη και άγονη. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το άγονο του εδάφους της Αζανίας προκάλεσε τη μαζική μετανάστευση των κατοίκων της, που δημιούργησαν αλλού ευημερούσες αποικίες. Σύμφωνα με τον Παυσανία η πόλη Αιζανοί στη Μικρά Ασία ήταν αποικία Αζάνων ενώ σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή ιδρύθηκε από το γιο του Τάνταλου Αιζάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αζανια Αζανια Αζανια
Ερνέστο Λακλάου
Ο Ερνέστο Λακλάου (Ernesto Laclau, 6 Οκτωβρίου 1935 - 13 Απριλίου 2014) ήταν Αργεντινός αριστερός μεταμαρξιστής φιλόσοφος. Ίδρυσε και διηύθυνε για πολλά χρόνια το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Ιδεολογία και ανάλυση λόγου» (Ideology and Discourse Analysis) στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ. Σύντροφός του ήταν η θεωρητικός και φιλόσοφος Σαντάλ Μουφ. Ανήκει στο θεωρητικό ρεύμα του μεταδομισμού.
Έχει ιδιαίτερη επιρροή στην αριστερή σκέψη, καθώς θεωρείται ένας από τους ιδεολογικούς καθοδηγητές του ΣΥΡΙΖΑ και των Ποδέμος. Επίσης, ο Λακλάου ήταν δάσκαλος του Γιάνη Βαρουφάκη.
Κριτική στον παραδοσιακό μαρξισμό
Ο Λακλάου άσκησε κριτική στον παραδοσιακό μαρξισμό, καθώς θεωρούσε πως δεν αποτελεί κατάλληλο εργαλείο για την ανάλυση του σύγχρονου κόσμου. Επιχείρησε να υπερβεί τις παθογένειες του οικονομικού και ταξικού αναγωγισμού, στοιχεία που σύμφωνα με τον ίδιο διαπερνούν το σύνολο της μαρξικής και μαρξιστικής θεωρίας.
Από κοινού με την Σάνταλ Μουφ, στο έργο τους Ηγεμονία και Σοσιαλιστική Στρατηγική εισηγούνται μια αναθεωρημένη εκδοχή της γκραμσιανής θεωρίας της ηγεμονίας.