cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλίμα της Ρωσίας
Δυναμική
Η λωρίδα γης κατά μήκος της ακτής του Αρκτικού Ωκεανού, καθώς και τα αρκτικά νησιά, έχουν πολικό κλίμα. Ένα μικρό τμήμα στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας, κυρίως στο Σότσι, έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (τύπος Cfa, κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με ασυνήθιστα υγρούς χειμώνες. Ο χειμώνας είναι ξηρός, σε σύγκριση με το καλοκαίρι σε πολλές περιοχές της Ανατολικής Σιβηρίας και της Άπω Ανατολής (Τύποι Dwa, Dwb, Dwc, Dwd, σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), ενώ σε άλλα μέρη της χώρας υπάρχει ακόμα περισσότερη βροχόπτωση ετησίως. Τον χειμώνα, λόγω της θερμοκρασίας, η βροχόπτωση πέφτει συνήθως ως χιόνι. Η περιοχή κατά μήκος του Κάτω Βόλγα και της ακτής της Κασπίας Θάλασσας, καθώς και μερικές περιοχές της νοτιότατης Σιβηρίας, έχουν ημίξηρο κλίμα (τύπος BSk). Το Καλίνινγκραντ έχει ένα ωκεάνιο κλίμα (τύπος Cfb), επειδή έχει σχετικά ήπιους χειμώνες (μέση θερμοκρασία: πάνω από -3 Κελσίου), και δροσερά καλοκαίρια.
Περίπου το 65% του ρωσικού εδάφους καλύπτεται από μόνιμο στρώμα πάγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιβάλλον της Ρωσίας Ρωσια
Μαρία της Κλέβης, δούκισσα της Ορλεάνης
Η Μαρία της Κλέβης, (Γαλλική γλώσσα : Marie, 19 Σεπτεμβρίου 1426 - 23 Αυγούστου 1487) από τον Οίκο του Λα Μαρκ γεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Κλέβης & κόμη του Λα Μαρκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ορλεάνης. Ήταν η 6η κόρη του Αδόλφου Α΄, δούκα της Κλέβης & κόμη του Λα Μαρκ και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας. Η Μαρία ήταν προστάτης των γραμμάτων και παρήγγειλε πολλά έργα, η ίδια ήταν ποιήτρια και έγραψε μπαλλάντες και άλλους στίχους. Ο σύζυγός της Κάρολος δούκας της Ορλεάνης ήταν 32 έτη μεγαλύτερός της και η ίδια ήταν 14 ετών. Όταν απεβίωσε ο Κάρολος, η Μαρία παντρεύτηκε μυστικά τον υπηρέτη του δωματίου της από το Αρτουά, κύριο του Ραμποντάνζ, που ήταν μερικά έτη μικρότερός της. Η Μαρία απεβίωσε στο Σωναί της Ακουιτανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε (27 Νοεμβρίου 1440) τον Κάρολο Α΄ των Βαλουά δούκα της Ορλεάνης, έναν άνδρα 32 χρόνια μεγαλύτερό της, και είχε τέκνα:
Όταν απεβίωσε ο Κάρολος Α΄, η Μαρία παντρεύτηκε μυστικά τον υπηρέτη τού δωματίου της από το Αρτουά, κύριο του Ραμποντάνζ, που ήταν μερικά έτη μικρότερός της.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ Κατηγορία:Δούκισσες της Ορλεάνης
Καταρράκτης του Ρήνου
μικρογραφία|Ο καταρράκτης του Ρήνου μέσα από τον ποταμό Ο καταρράκτης του Ρήνου (Rheinfall, ) είναι καταρράκτης που βρίσκεται στην Ελβετία και ο ισχυρότερος καταρράκτης στην Ευρώπη. Οι καταρράκτες βρίσκονται στον άνω Ρήνο στα σύνορα μεταξύ των καντονιών του Σαφχάουζεν (SH) και της Ζυρίχης (ZH), δίπλα στην πόλη Σαφχάουζεν στη βόρεια Ελβετία.
Γεωλογία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο καταρράκτης του Ρήνου όπως φαίνεται από τον ποταμό Ο καταρράκτης του Ρήνου σχηματίστηκε την τελευταία εποχή των παγετώνων, περίπου 14.000 με 17.000 χρόνια πριν, από ανθεκτικούς στη διάβρωση βράχους που στενεύαν την κοίτη του ποταμού. Οι πρώτες παγετώδεις όγκοι δημιούργησαν τις σημερινές μορφές εδάφους περίπου πριν από 500.000 χρόνια. Μέχρι το τέλος του σταδίου Γουόλστον, περίπου πριν από 132.000 χρόνια, ο Ρήνος κυλούσε δυτικά από το Σαφχάουζεν και περνούσε από τον Δήμο Κλετγκάου της Γερμανίας. Αυτή η παλαιότερη κοίτη αργότερα γέμισε με χαλίκι.
Πριν από περίπου 132.000 χρόνια η πορεία του ποταμού άλλαξε προς τα νότια στο Σαφχάουζεν και σχημάτισε ένα νέο κανάλι, το οποίο επίσης γέμισε με χαλίκι. Μέρος του Ρήνου σήμερα περιλαμβάνει αυτή την αρχαία κοίτη.
Κατά τη διάρκεια του παγετώνα Würm, ο Ρήνος ωθήθηκε πολύ προς τα νότια μέχρι τη σημερινή του πορεία, πάνω από ένα σκληρό ασβεστολιθικό στρώμα της Ύστερης Ιουρασικής. Καθώς ο ποταμός κυλούσε πάνω από τον σκληρό ασβεστόλιθο και το εύκολα διαβρωμένο χαλίκι από προηγούμενους παγετώνες, ο σημερινός καταρράκτης σχηματίστηκε περίπου πριν από 14.000 έως 17.000 χρόνια. Το Rheinfallfelsen, ένας μεγάλος βράχος, είναι το απομεινάρι του αρχικού ασβεστολιθικού βράχου που πλαισιώνει το προηγούμενο κανάλι. Ο βράχος έχει διαβρωθεί πολύ λίγο με τα χρόνια επειδή σχετικά λίγα ιζήματα κατεβαίνουν στον Ρήνο από τη λίμνη της Κωνσταντίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρήνος Κατηγορία:Καταρράκτες ανά χώρα Κατηγορία:Γεωλογικοί σχηματισμοί
Ψαραγορά του Τσουκίτζι
εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ| Τσουκίτζι, όπως φαίνεται από το Σιοντόμε, 2018 Η Ψαραγορά του Τσουκίτζι (築地市場, Tsukiji shijō), εποπτευόμενη από την Κεντρική Αγορά Χονδρικής Πώλησης του Μητροπολιτικού Δήμου του Τόκιο (東京都中央卸売市場, Tōkyō-to Chūō Oroshiuri Shijō) ήταν η μεγαλύτερη αγορά χονδρικής πώλησης θαλασσινών στον κόσμο. Ήταν επίσης μία από τις μεγαλύτερες υπεραγορές χονδρικής κάθε είδους. Η αγορά άνοιξε στις 11 Φεβρουαρίου 1935 ως αντικατάσταση μιας παλαιότερης αγοράς, που καταστράφηκε στον μεγάλο σεισμό του Καντό του 1923. Έκλεισε στις 6 Οκτωβρίου 2018, με τις εργασίες να μεταφέρονται στη νέα αγορά Τογιόσου.
Η αγορά βρισκόταν στο Τσουκίτζι στο κέντρο του Τόκιο, ανάμεσα στον ποταμό Σουμίντα και την αριστοκρατική εμπορική περιοχή Γκίνζα. Όταν λειτουργούσε η εσωτερική αγορά χονδρικής, προσέφερε μόνο περιορισμένη πρόσβαση στους επισκέπτες. Ενώ η εσωτερική αγορά χονδρικής έχει κλείσει, η εξωτερική αγορά λιανικής πώλησης, τα εστιατόρια και τα σχετικά καταστήματα προμηθειών εστιατορίων παραμένουν σε λειτουργία και η περιοχή εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο τόσο για τους εγχώριους όσο και για τους ξένους επισκέπτες.
Τοποθεσία
δεξιά|μικρογραφία| Στους δρόμους του Τσουκίτζι ως τουρίστας μικρογραφία| Κοπή κατεψυγμένου τόνου με πριονοκορδέλα Η αγορά βρίσκεται κοντά στο σταθμό Τσουκιτζισιτζό (Tsukijishijō) στη γραμμή Τοέι Οέντο και στο σταθμό Τσουκίτζι στη γραμμή Χιμπίγια του μετρό του Τόκιο. Υπήρχαν δύο διακριτά τμήματα της αγοράς συνολικά, αλλά μετά τη μετεγκατάσταση στην αγορά Τογιόσου, παραμένει μόνο η εξωτερική αγορά. Η εσωτερική αγορά ( jōnai-shijō) ήταν η αδειοδοτημένη αγορά χονδρικής, όπου περίπου 900 χονδρέμποροι, που είχαν άδεια άσκησης επαγγέλματος, διατηρούσαν μικρούς πάγκους και όπου γίνονταν οι δημοπρασίες και το μεγαλύτερο μέρος της επεξεργασίας των ψαριών. Η εξωτερική αγορά ( jōgai-shijō) είναι ένας συνδυασμός καταστημάτων χονδρικής και λιανικής, που πωλούν ιαπωνικά εργαλεία κουζίνας, προμήθειες εστιατορίων, είδη παντοπωλείου και θαλασσινά, καθώς και πολλών εστιατορίων, ιδιαίτερα εστιατορίων σούσι. Τα περισσότερα καταστήματα στην εξωτερική αγορά είναι κλειστά νωρίς το απόγευμα. Στην εσωτερική αγορά οι επισκέπτες επιτρέπονταν να εισέλθουν μόνο στις 10:00 π.μ. (11:00 μ.μ. από τότε που μετακόμισε η αγορά), οπότε η δραστηριότητα στην αγορά είχε μειωθεί σημαντικά ή σχεδόν είχε σταματήσει. Ωστόσο, επιτρεπόταν η είσοδος στην εσωτερική αγορά νωρίς το πρωί σε έναν μικρό αριθμό επισκεπτών, για να δουν τη δημοπρασία τόνου.
Ιστορία
μικρογραφία| Ένα oroshi hocho που χρησιμοποιείται στο Τσουκίτζι
Προέλευση
Η έκταση, στην οποία βρισκόταν η ψαραγορά, δημιουργήθηκε κατά την περίοδο Έντο από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του Μεϊρέκι το 1657. Δημιουργήθηκε μέσω του αναδασμού γης στον κόλπο του Τόκιο, και ως εκ τούτου η περιοχή ονομάστηκε Τσουκίτζι (Tsukiji) (築地), που σημαίνει "κατασκευασμένη γη" ή "αποστραγγισμένη γη". Η ψαραγορά ωστόσο βρισκόταν εδώ μέχρι τον 20ο αιώνα.
Η πρώτη ψαραγορά στο Τόκιο βρισκόταν αρχικά στην περιοχή Νιχονμπάσι, δίπλα στη γέφυρα Νιχονμπάσι, που έδωσε το όνομά της στην περιοχή. Η περιοχή ήταν ένα από τα πρώτα μέρη, που εγκαταστάθηκαν κάτοικοι, όταν το Έντο (όπως ήταν γνωστό το Τόκιο μέχρι τη δεκαετία του 1870) έγινε πρωτεύουσα από τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και η αγορά παρείχε τροφή για το κάστρο Έντο, που ήταν χτισμένο σε έναν κοντινό λόφο. Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου πήρε έναν αριθμό ψαράδων από την Τσουκούντα της Οσάκα στο Έντο, για να προμηθεύουν ψάρια στο κάστρο το 1590. Τα ψάρια, που δεν τα αγόραζε το κάστρο, πωλούνταν στη συνέχεια κοντά στη γέφυρα Νιχονμπάσι, σε μια αγορά που ονομάζεται ουογκάσι (uogashi) (κυριολεκτικά, "αποβάθρα ψαριών").
Τον Αύγουστο του 1918, μετά τις λεγόμενες Ταραχές του ρυζιού (Kome Sōdō), που ξέσπασαν σε περισσότερες από 100 πόλεις και κωμοπόλεις σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις ελλείψεις τροφίμων και τις κερδοσκοπικές πρακτικές των χονδρεμπόρων, η ιαπωνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να δημιουργήσει νέους θεσμούς για τη διανομή των τροφίμων, ιδιαίτερα στις αστικές περιοχές. Ένας νόμος για την κεντρική χονδρική αγορά θεσπίστηκε τον Μάρτιο του 1923.
Ο μεγάλος σεισμός του Καντό την 1η Σεπτεμβρίου 1923 κατέστρεψε μεγάλο μέρος του κεντρικού Τόκιο, συμπεριλαμβανομένης της ψαραγοράς Νιχονμπάσι. Η κυβέρνηση του Τόκιο, η οποία είχε ήδη σχέδια να μετεγκαταστήσει την αγορά λόγω των ανθυγιεινών συνθηκών της, που θεωρούνταν ακατάλληλες για μια περιοχή, που είχε εξελιχθεί σε επιχειρηματικό κέντρο, στη συνέχεια άδραξε την ευκαιρία να μεταφέρει την αγορά στην περιοχή Τσουκίτζι.
Κατασκευή και λειτουργία
μικρογραφία| Ψαραγορά Τσουκίτζι Μετά τον μεγάλο σεισμό του Καντό του 1923, αρχιτέκτονες και μηχανικοί από το Αρχιτεκτονικό Τμήμα της Δημοτικής Κυβέρνησης του Τόκιο στάλθηκαν στην Ευρώπη και την Αμερική, για να κάνουν έρευνα για τη νέα αγορά. Ωστόσο, λόγω του τεράστιου μεγέθους της αγοράς και του αριθμού των αντικειμένων, που ανταλλάσσονταν, αναγκάστηκαν να δημιουργήσουν το δικό τους μοναδικό σχέδιο. Το ημικυκλικό σχήμα επέτρεπε ευκολότερη πρόσβαση και χειρισμό για εμπορευματικά τρένα και η ατσάλινη κατασκευή από πάνω επέτρεπε έναν ευρύ, συνεχή χώρο απαλλαγμένο από κολώνες και υποδιαιρέσεις. Η μετεγκατάσταση της αγοράς θα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα έργα ανοικοδόμησης στο Τόκιο μετά τον σεισμό, που θα διαρκούσε πάνω από έξι χρόνια με τη συμμετοχή 419.500 εργαζομένων.
Το Τσουκίτζι άνοιξε επίσημα στις 11 Φεβρουαρίου 1935. Την ίδια μέρα, ο σταθμός Τόκιο-Σιτζό (東京市場駅) άνοιξε με διαδρομές σχεδιασμένες γύρω από την περιοχή της αγοράς. Αυτό το έτος, οι τρεις μεγάλες αγορές (Τσουκίτζι, Κάντα και Κότο) άρχισαν να λειτουργούν ως σύστημα Κεντρικών Αγορών Χονδρικής της Μητροπολιτικής Κυβέρνησης του Τόκιο. Στη συνέχεια, άνοιξαν διαδοχικά μικρότερα υποκαταστήματα αγορών (η αγορά φρούτων και λαχανικών Εμπάρα, η αγορά Τοσίμα, η αγορά Αντάτσι και η αγορά κρέατος).
Μετεγκατάσταση στην αγορά Τογιόσου
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι συναλλαγές του Τσουκίτζι αυξήθηκαν σε όγκο και οι εγκαταστάσεις του έγιναν στενές και παλιομοδίτικες. Τα σχέδια μετεγκατάστασης είχαν εξεταστεί από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Το υποψήφιο μέρος ήταν το Όχι, η τρέχουσα αγορά Όχτα. Ωστόσο, το σχέδιο δεν μπόρεσε να επιτύχει συναίνεση μεταξύ των ενδιαφερομένων. Υπήρχε ένα άλλο σχέδιο στα τέλη της δεκαετίας του 1980 για την κατασκευή προσωρινής αγοράς χρησιμοποιώντας την τεράστια τοποθεσία του Εμπορευματικού Τερματικού σταθμού Σιοντόμε και την ανοικοδόμηση προηγμένων εμπορικών εγκαταστάσεων στην περιοχή Τσουκίτζι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ωστόσο, η διαπραγμάτευση με τους Εθνικούς Σιδηροδρόμους της Ιαπωνίας δεν ήταν ανεπιτυχής.
το 1998, έξι βιομηχανικοί όμιλοι, που συμμετείχαν στην αγορά Τσουκίτζι, υπέβαλαν από κοινού αίτημα στη Μητροπολιτική Κυβέρνηση του Τόκιο για διεξαγωγή μελέτης και συζήτησης σχετικά με τη μετεγκατάσταση λειτουργιών της αγοράς στην περιοχή Tokyo Waterfront Area. Οι τέσσερις από αυτούς ήταν υπέρ της μετεγκατάστασης και οι υπόλοιποι δύο κατά. Καθ' όλη τη διάρκεια του 1999, πραγματοποιήθηκαν σχετικές δημοτικές ή πολεοδομικές μελέτες και πραγματοποιήθηκαν επιτροπές συζήτησης. Το 2000, έξι βιομηχανικοί όμιλοι και η Μητροπολιτική Κυβέρνηση του Τόκιο κατέληξαν σε συμφωνία για μετεγκατάσταση.
Η ψαραγορά του Τσουκίτζι αποτελεί μια πολύτιμη ακίνητη περιουσία κοντά στο κέντρο της πόλης. Ο πρώην κυβερνήτης του Τόκιο Σιντάρο Ισιχάρα ζήτησε επανειλημμένα να μεταφερθεί η αγορά στο Τογιόσου, Κότο. Η πολυαναμενόμενη μετακόμιση στη νέα Αγορά Τογιόσου (豊洲市場) είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί τον Νοέμβριο του 2016, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, αλλά στις 31 Αυγούστου 2016, η μετεγκατάσταση αναβλήθηκε. Υπήρχαν ανησυχίες ότι η νέα τοποθεσία ήταν πολύ μολυσμένη και έπρεπε να καθαριστεί. Υπάρχουν σχέδια για διατήρηση μιας αγοράς λιανικής, περίπου το ένα τέταρτο της τρέχουσας λειτουργίας, στο Τσουκίτζι. Η υπόλοιπη περιοχή της αγοράς θα αναπτυχθεί εκ νέου.
Τον Ιούνιο του 2017 ξεκίνησαν εκ νέου τα σχέδια μετεγκατάστασης της ψαραγοράς αλλά καθυστέρησε τον Ιούλιο έως το φθινόπωρο του 2018. Στις 3 Αυγούστου 2017, ξέσπασε φωτιά σε ορισμένα από τα εξωτερικά κτήρια.
Οικονομία
Η αγορά διαχειριζόταν περισσότερα από 480 διαφορετικά είδη θαλασσινών καθώς και 270 είδη άλλων προϊόντων, από φθηνά φύκια μέχρι το πιο ακριβό χαβιάρι και από μικροσκοπικές σαρδέλες έως 300 κιλών τόνους και αμφιλεγόμενου είδους φάλαινας. Συνολικά, περισσότεροι από 700.000 μετρικοί τόνοι θαλασσινών διακινούνται κάθε χρόνο στις τρεις αγορές θαλασσινών στο Τόκιο, με συνολική αξία, που υπερβαίνει τα 600 δισεκατομμύρια γιεν (περίπου 5,4 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ τον Αύγουστο του 2018). Στο Τσουκίτζι, περίπου 1.628 τόνοι θαλασσινών αξίας 1,6 δισεκατομμυρίων γιεν (14 εκατομμύρια δολάρια) μπορούν να πωληθούν σε μια τυπική ημέρα. Υπήρχαν περίπου 900 αδειοδοτημένοι αντιπρόσωποι στην αγορά και ο αριθμός των εγγεγραμμένων υπαλλήλων κυμαινόταν από 60.000 έως 65.000, συμπεριλαμβανομένων χονδρεμπόρων, λογιστών, υπαλλήλων δημοπρασιών, αξιωματούχων εταιρειών και διανομέων.
Ωράριο Λειτουργίας
Η αγορά άνοιγε τα περισσότερα πρωινά (εκτός Κυριακής, αργιών και μερικές Τετάρτες) στις 3:00 π.μ. με την άφιξη των προϊόντων με πλοία, φορτηγά και αεροπλάνα από όλο τον κόσμο. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η εκφόρτωση τόνων κατεψυγμένου τόνου. Οι οίκοι δημοπρασιών (χονδρέμποροι γνωστοί στα ιαπωνικά ως oroshi gyōsha) στη συνέχεια εκτιμούσαν την αξία και προετοίμαζαν τα εισερχόμενα προϊόντα για τις δημοπρασίες. Οι αγοραστές (με άδεια συμμετοχής στις δημοπρασίες) επιθεωρούσαν επίσης τα ψάρια, για να επιλέξουν για ποιο θα ήθελαν να υποβάλουν προσφορά και σε ποια τιμή.
Οι δημοπρασίες ξεκινούσαν γύρω στις 5:20 π.μ. Οι προσφορές μπορούσαν να υποβληθούν μόνο από αδειοδοτημένους συμμετέχοντες. Αυτοί οι πλειοδότες συμπεριλάμβαναν ενδιάμεσους χονδρεμπόρους (nakaoroshi gyōsha), που διαχειρίζονταν πάγκους στην αγορά και άλλους αδειοδοτημένους αγοραστές, που ήταν αντιπρόσωποι εστιατορίων, εταιρειών επεξεργασίας τροφίμων και μεγάλων λιανοπωλητών.
Λόγω της αύξησης των περιηγητών και των συναφών προβλημάτων που προκαλούσαν, η αγορά απαγόρευσε όλους τους τουρίστες από τις δημοπρασίες τόνου σε πολλές περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένων των χρονικών περιόδων από τις 15 Δεκεμβρίου 2008 έως τις 17 Ιανουαρίου 2009, 10 Δεκεμβρίου 2009 έως τις 23 Ιανουαρίου 2010, και 8 Απριλίου 2010 έως 10 Μαΐου 2010. Μετά την τελευταία απαγόρευση που έληξε τον Μάιο του 2010, οι δημοπρασίες τόνου άνοιξαν ξανά για το κοινό με μέγιστο όριο 120 επισκεπτών την ημέρα με σειρά προτεραιότητας. Απαγορεύεται η είσοδος επισκεπτών στις εσωτερικές αγορές χονδρικής μέχρι μετά τις 11:00 π.μ. Λόγω των σεισμών του Μαρτίου 2011, απαγορεύτηκε σε όλους τους τουρίστες να δουν τις δημοπρασίες τόνου μέχρι τις 26 Ιουλίου 2011, και έκτοτε επιτράπηκε ξανά η είσοδος στους τουρίστες.
Επιθεωρητές από τη Μητροπολιτική Κυβέρνηση του Τόκιο επέβλεπαν τις δραστηριότητες στην αγορά για την επιβολή των νόμων για την υγιεινή των τροφίμων.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τόκιο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νίκος Κατηφόρης
Ο Νίκος Κατηφόρης (1903–1967) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Εργογραφία
Ξεκίνησε με τη δημοσίευση λογοτεχνικών κειμένων σε περιοδικά και από το 1922 άρχισε να δημοσιεύει διηγήματα και συλλογές διηγημάτων. Στα σημαντικότερα έργα της πρώιμης περιόδου του περιλαμβάνονται η συλλογή διηγημάτων Όσο κρατάει το σκοτάδι και το μυθιστόρημα Η πιάτσα. Από το 1931 άρχισε να γράφει και θεατρικές παραστάσεις. Η πρώτη εξ αυτών, Οι λύκοι και τα πρόβατα σκηνοθετήθηκε από τον Τάκη Μουζενίδη.
Ανήκε στη γενιά του Μεσοπολέμου και στρατεύτηκε υπέρ του μαρξισμού και του μαρξιστικού ρεαλισμού. Η γραφή του επηρεάστηκε από τα έργα των Δημοσθένη Βουτυρά, Κωνσταντίνου Θεοτόκη και Κωνσταντίνου Χατζόπουλου αλλά και άλλων Σκανδιναβών και Ρώσων μαρξιστών συγγραφέων. Τα έργα του εντάσσονται στον ψυχογραφικό ρεαλισμό με την ταυτόχρονη χρήση συμβόλων, δείγμα κοινωνικοπολιτικού προβληματισμού. Στα επόμενα έργα του παρουσίαζε τις επαναστατικές βλέψεις του τοποθετώντας τις ελπίδες του στον κομμουνισμό. Στα τελευταία έργα του, επηρεασμένος από τον Φραντς Κάφκα παρουσιάζει στα έργα του στοιχεία εσωτερικής αναδίπλωσης, περιορισμένης αισιοδοξίας αλλά και μεταφυσικής.
Στα έργα του περιλαμβάνονται τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ισαάκιος Λάσκαρης
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μανουήλ και της Ιωάννας Φωκά Καρατζά. Αδέλφια του ήταν ο Μανουήλ, ο Μιχαήλ, ο Γεώργιος, ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄, ο Θεόδωρος Α΄ και ο Αλέξιος.
Κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Σταυροφόρους της 4ης Σταυροφορίας, ο Αλέξιος Ε΄ Δούκας ο μούρτζουφλος βλέποντας ότι όλα είχαν χαθεί, εγκατέλειψε την Πόλη το βράδυ της 12ης Απριλίου. Καθώς οι Σταυροφόροι θα έμπαιναν το πρωί στην Πόλη, ο λαός μαζεύτηκε στην Αγία Σοφία για να εκλέξει νέο Αυτοκράτορα. Υποψήφιοι ήταν ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης, που είχε συμμετάσχει γενναία στην άμυνα της Πόλης και κάποιος Κωνσταντίνος Δούκας, επίσης ικανός στρατιωτικός. Με κλήρο επιλέχθηκε ο πρώτος, που προσπάθησε να εμψυχώσει τους πολίτες για άμυνα και να χρησιμοποιήσει τη Φρουρά των Βαράγγων. Αλλά όλοι τον εγκατέλειψαν· έτσι έφυγε στις 13 Απριλίου με πλοίο για τη Βιθυνία. Εκεί ο αδελφός του Θεόδωρος Α΄ συγκέντρωσε στρατό και έστειλε τον Κωνσταντίνο να καταλάβει το Αδραμύττιο από τον Ερρίκο λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Στη μάχη που έγινε στις 19 Μαρτίου 1205, ο Ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε. Έκτοτε δεν αναφέρεται ο Κωνσταντίνος, ίσως λοιπόν σκοτώθηκε ή αιχμαλωτίστηκε. Τα γεγονότα περιγράφει ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης. Αν ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης αριθμηθεί ως ΙΑ΄, τότε ο επόμενος Κωνσταντίνος Παλαιολόγος θα είναι ο ΙΒ΄.
Πράγματι ο Ροβέρτος τους έδωσε καταφύγιο και μία θέση στην Αυλή. Η αδελφή του Μαρία των Κουρτεναί ήταν η τρίτη σύζυγος του Θεοδώρου Α΄. Μάλιστα ο ένας από τους δύο αδελφούς είχε κρατηθεί εκεί αιχμάλωτος το 1220-21 και ήξερε την Αυλή. Η ενέργεια αυτή χάλασε τις σχέσεις της Νίκαιας με τους Λατίνους. Ο Αλέξιος και ο Ισαάκιος τέθηκαν επικεφαλής ενός Λατινικού στρατού, που στάλθηκε να αντιμετωπίσει τον Ιωάννη Γ΄. Στη μάχη του Ποιμανηνού το 1224 ο Βατάτζης νίκησε αποφασιστικά: μετά από σκληρή μάχη ηττήθηκαν οι Λατίνοι, αιχμαλωτίστηκαν οι δύο αδελφοί και ο Αυτοκράτορας αφαίρεσε τα περισσότερα φρούρια των Λατίνων στη ΒΔ Μικρά Ασία. Μετά τύφλωσε τον Αλέξιο και τον Ισαάκιο.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Λασκαριδών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές
Ναΐτης ο Τύριος
Ο Ναΐτης ο Τύριος (Διεθνώς: Templar of Tyre, γαλλικά: Le Templier de Tyr) είναι το όνομα ενός ιστορικού του Μεσαίωνα και Ναΐτης της Τύρου το έγγραφο, υπό μορφή χρονικού, το οποίο έγγραψε τον 14ο αιώνα και αποτελεί το τρίτο και μεγαλύτερο μέρος του χρονικού «Πράξεις των Κυπρίων» (Gestes des Chiprois).
Για πολύ καιρό πίστευαν ότι το έγγραφο αυτό γράφτηκε από έναν ιππότη στο νησί της Κύπρου, περίπου την εποχή που το νησί ήταν το ορμητήριο για τα τρία μεγάλα στρατιωτικά τάγματα, των Ναϊτών Ιπποτών, των Τευτόνων Ιπποτών και των Ιωαννιτών Ιπποτών. Ωστόσο, ο συντάκτης του εγγράφου αυτού είναι πιθανό να ήταν ένας αραβόφωνος μεταφραστής, γραμματέας και έμπιστος του Μεγάλου Μαγίστρου των Ναϊτών Γκιγιόμ ντε Μποζέ και είναι επίσης πιθανό να μην ήταν ο ίδιος Ναΐτης.
Ναΐτης της Τύρου
Το έγγραφο Ναΐτης της Τύρου αποτελεί μια πρωτογενή πηγή των προσωπικών εμπειριών του συγγραφέα του και δίνει πολύτιμες πληροφορίες για μια σημαντική περίοδο των Σταυροφοριών, τεκμηριώνοντας τα χρόνια από τις αρχές της δεκαετίας του 1230 μέχρι το 1314 περίπου. Καλύπτει τις τελευταίες ημέρες των δραστηριοτήτων των χριστιανών στους Αγίους Τόπους, καθώς ήταν μια χαμένη μάχη εναντίον των μουσουλμάνων Μαμελούκων, καθώς και άλλα σημαντικά γεγονότα όπως η πολιορκία και η πτώση της Άκρας το 1291 και η διάλυση του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών στις αρχές του 14ου αιώνα. Το έγγραφο συντάχθηκε στα αρχαία γαλλικά και έχει δημοσιευθεί επίσης σε μεταφράσεις στα αγγλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες Κατηγορία:Ιστορικοί Κατηγορία:Σταυροφόροι
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2010-2011
Το πρωτάθλημα βόλεϊ της Α2 κατηγορίας για τη σαιζόν 2010−2011 έγινε με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Διεξήχθη σε μία μόνο φάση, καθώς τα πλέι οφ καταργήθηκαν. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φοίνικας Σύρου, ο οποίος μαζί με τον Παμβοχαϊκό προβιβάστηκαν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία στην Α1, ενώ Γαλαξίας, ΑΕΚ και Νέα Μουδανιά υποβιβάστηκαν στη Β' Εθνική.
Βαθμολογία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2010 2011 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2010 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2011
Κάρελ Σλάβιτσεκ
Ο Κάρελ Σλάβιτσεκ, (απλοποιημένα κινέζικα: 严嘉乐- παραδοσιακά κινέζικα: 嚴嘉樂- pinyin: Yán Jiālè), (12 Δεκεμβρίου 1678 - 24 Σεπτεμβρίου 1735) ήταν Ιησουίτης ιεραπόστολος στην Κίνα που ήταν επίσης μαθηματικός, αστρονόμος, μουσικός και ο πρώτος Τσέχος ή Μοραβός σινολόγος.
Βιογραφία
μικρογραφία|258x258εσ|Αυλή της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ολομούτς, στην οποία ο Σλάβιτσεκ έλαβε το διδακτορικό του το 1712.
Νεαρή ηλικία και σπουδές στην Τσεχία
Ο Κάρελ Σλάβιτσεκ γεννήθηκε σε ένα σπίτι που ονομάζεται στα τσέχικα: U Slunce ("δίπλα στον ήλιο") στην κεντρική πλατεία του Τζιμάμοφ, μιας μικρής πόλης που εκτείνεται στα ιστορικά σύνορα μεταξύ της Βοημίας και της Μοραβίας. Ο πατέρας του, Βάκλαβ Βόιτεχ Σλάβιτσεκ, ήταν δάσκαλος και δημοτικός σύμβουλος και συγγραφέας. Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο (σχολείο) στο Μπρνο, ο Σλάβιτσεκ εντάχθηκε στο τάγμα των Ιησουιτών ως δόκιμος το 1694. Αργότερα σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Όλομουτς. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, παρέμεινε στο πανεπιστήμιο ως καθηγητής μαθηματικών και εβραϊκής γλώσσας και ιστορίας. Αργότερα πήγε στην Πράγα, όπου σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1707. Η αστρονομία έγινε σύντομα το χόμπι του. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Πράγα, ο Σλάβιτσεκ βοήθησε στη σύνταξη ενός ακριβούς χάρτη της πρωτεύουσας.
μικρογραφία|330x330εσ|Απεικόνιση του αυτοκράτορα Κανγκσί, ο οποίος ανέθεσε στον Σλάβιτσεκ να φτιάξει αξιόπιστο χάρτη του [[Πεκίνο|Πεκίνου το 1717.]] Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Πράγα, πήγε να διδάξει στο Jičín, στη συνέχεια δίδαξε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Βρότσλαβ, και τελικά επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Όλομουτς, όπου ανακηρύχθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας, έγινε καθηγητής μαθηματικών και, το 1712, πλήρες μέλος του Τάγματος των Ιησουιτών. Το 1714 πήγε στο Μπρνο, όπου το έργο του περιελάμβανε τη βοήθεια του πρώην καθηγητή του στο Όλομουτς, Ιακούμπ Κρέσα. Αμέσως μετά αποφάσισε να γίνει ιεραπόστολος. Λόγω των γνώσεών του στα μαθηματικά καθώς και στη μουσική, αποφασίστηκε να σταλεί στην Κίνα.
Το 1715 έφυγε από το Μπρνο για την Πράγα, όπου συναντήθηκε με τον Ιγκνάζ Κέγκλερ. Μαζί πήγαν στη Λισαβόνα, όπου ενώθηκαν με έναν ιησουίτη από την Πορτογαλία. Στις 13 Μαρτίου 1716 αναχώρησαν για την Κίνα. Χρειάστηκαν 170 ημέρες για να φτάσουν εκεί, επιβιώνοντας από μια μεγάλη καταιγίδα, κατά τη διάρκεια της οποίας πολλά από τα υπάρχοντά τους υπέστησαν ζημιές.
Στην Κίνα
Το 1715 έφυγε από το Μπρνο για την Πράγα, όπου συναντήθηκε με τον Ιγκνάζ Κέγκλερ. Μαζί πήγαν στη Λισαβόνα, όπου ενώθηκαν με έναν ιησουίτη από την Πορτογαλία. Στις 13 Μαρτίου 1716 αναχώρησαν για την Κίνα. Χρειάστηκαν 170 ημέρες για να φτάσουν εκεί, επιβιώνοντας από μια μεγάλη καταιγίδα, κατά τη διάρκεια της οποίας πολλά από τα υπάρχοντά τους υπέστησαν ζημιές.
Ο Σλάβιτσεκ σύντομα αδιαθέτησε και έφυγε από το Πεκίνο για να αναρρώσει μακριά από την πόλη. Εν τω μεταξύ, τον αυτοκράτορα Κάνγκσι διαδέχθηκε το 1722 ο αυτοκράτορας Γιονγκτσένγκ, ο οποίος ήταν πολύ λιγότερο φιλικός προς τους χριστιανούς. Ο Γιονγκτζένγκ διέταξε όλοι οι Ιησουίτες στην Κίνα να φιλοξενηθούν στο Πεκίνο: κατά συνέπεια ο Σλάβιτσεκ έπρεπε να επιστρέψει εκεί.
Ο Σλάβιτσεκ έμαθε την κινεζική γλώσσα αρκετά γρήγορα. Ασχολήθηκε με την αστρονομία και τα μαθηματικά και συνέταξε μια πραγματεία για την κινεζική μουσική: ωστόσο η πραγματεία αυτή δεν έχει διασωθεί. Αν και αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Πεκίνο, ο Σλάβιτσεκ δεν απομονώθηκε. Πράγματι, βρισκόταν σε συχνή επαφή μέσω επιστολών με Ευρωπαίους επιστήμονες, όπως ο Στεφάν Σουσιέ και ο Γκιγιόμ ντε Λ'Ιλ. Πολλές από τις επιστολές έχουν χαθεί, αλλά όσες έχουν διασωθεί παρέχουν πληροφορίες για τη ζωή του Σλάβιτσεκ στην Κίνα και τώρα βρίσκονται στη βιβλιοθήκη της Μονής Στράχοβ.
Ο Σλάβιτσεκ πέθανε μετά από 18 χρόνια στην Κίνα- τον διαδέχτηκε ένας άλλος Τσέχος Ιησουίτης, ο Γιαν Βάλτερ του Μπίλινα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Τσέχοι μαθηματικοί
Εφλανί
Το Εφλανί (τουρκικά: Eflani) είναι πόλη και διαμέρισμα της Επαρχίας του Καραμπούκ, στην Περιοχή Μαύρης Θάλασσας της Τουρκίας. Το Εφλανί ευρίσκεται σε απόσταση 100 χμ. νότια της Μαύρης Θάλασσας. Σε απόσταση 46 χμ. ανατολικά του Καραμπούκ, ευρίσκεται επί υψιπέδου το οποίο χωρίζεται από μικρούς ποταμούς εν μέσω των υψηλών βουνών και των κοιλάδων. Κατά την απογραφή του 2000, ο πληθυσμός του διαμερίσματος ήταν της τάξεως των 12.270 κατοίκων, εκ των οποίων οι 3.897 κατοικούσαν εντός της πόλεως του Εφλανί. Το διαμέρισμα καλύπτει έκταση της τάξεως των 587 km², ενώ η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 897 μ.
Ιστορία
Στο Εφλανί, ίχνη των παρελθόντων πολιτισμών αποτελούν οι πέτρινοι τάφοι, καθώς και τα τζαμιά που βρίσκονται τόσο εντός όσο και στα περίχωρα της πόλης. Το Εφλανί βρισκόταν επί της οδού η οποία συνέδεε την αποικία της Αμάσρα με την ενδοχώρα της Μικράς Ασίας έως και τον Μεσαίωνα. Από το 1292 έως το 1309, η πόλη αποτέλεσε έδρα του Τζανδαριδών.
Εκπαίδευση
Συνολικά, το Εφλανί διαθέτει πέντε σχολεία. Το Eflani İMKB Çok Programlı Lisesi είναι ένα εξ'αυτών, ενώ τα αγγλικά αποτελούν την δεύτερη διδασκόμενη γλώσσα εντός αυτού.
Το Εφλανί σήμερα
Έχοντας ιδιαιτέρως πλούσια βλάστηση λόγω του υγρού κλίματός του, το Εφλανί λειτουργεί ως τοποθεσία εκκίνησης πεζοποριών για την ευρύτερη περιοχή, με τα δάση και τις τρεις λίμνες του. Για ορισμένο διάστημα, η ζήτηση για ζώα και ζωικά προϊόντα της ευρύτερης περιοχής ικανοποιούνταν στο Εφλανί, ενώ, σήμερα, η κτηνοτροφία, παρά το γεγονός πως έχει χάσει την παλαιότερη σημασία της, εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πηγή εσόδων.
Αυτό το οποίο καθιστά το Εφλανί ιδιαίτερα σημαντικό για την ευρύτερη επαρχία είναι τα πλούσια μάρμαρά του. Η εξόρυξη των μαρμάρων γίνεται υπό την μορφή συμπαγών κομματιών, ενώ η εξαγωγή τους γίνεται από εταιρείες του ιδιωτικού τομέα.
Πεδιάδα της Ούρμιας
thumb|right|Νεστοριανή (ασσυριακή) χριστιανική οικογένεια που φτιάχνει βούτυρο στην πεδιάδα της Ούρμιας (Μαβάνα), Περσία, άγνωστη ημερομηνία Η πεδιάδα της Ούρμιας (περσικά: جلگه ارومیه) είναι περιοχή στην επαρχία του Δυτικού Αζερμπαϊτζάν του Ιράν. Βρίσκεται μεταξύ της λίμνης Ούρμιας στα ανατολικά και των τουρκικών συνόρων στα δυτικά. Περιέχει την πόλη Ούρμια.
Οι κάτοικοι της πεδιάδας της Ούρμιας είναι Αζέροι με μειονότητα Ασσυρίων και Αρμενίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασσυριακή γεωγραφία
Πρίγκιπας Λούις της Ουαλίας
Ο Πρίγκιπας Λούις της Ουαλίας (αγγλικά: Prince Louis of Wales, πλήρες όνομα Λούις Αρθούρος Κάρολος Louis Arthur Charles, γεν. 23 Απριλίου 2018) είναι το νεότερο παιδί του Ουίλιαμ, Πρίγκιπα της Ουαλίας και της Κάθριν, Πριγκίπισσας της Ουαλίας.
Είναι επίσης εγγονός του Καρόλου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της πριγκίπισσας Νταϊάνας.
Είναι τέταρτος στη γραμμή διαδοχής του Βρετανικού θρόνου μετά τον πατέρα και τα δυο μεγαλύτερα αδέλφια του, πρίγκιπα Γεώργιο και πριγκίπισσα Σάρλοτ.
Γέννηση
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2017, το Παλάτι του Κένσινγκτον ανακοίνωσε ότι οι τότε Δούκας και Δούκισσα του Κέιμπριτζ περιμένουν το τρίτο τους παιδί και αναμένεται να γεννηθεί τον Απρίλιο του 2018. Στις 23 Απριλίου 2018 γεννήθηκε ο γιος τους, στις 11:01 (ώρα Αγγλίας) στο Νοσοκομείο Σεντ Μέρι.
Στις 27 Απριλίου 2018, το Παλάτι του Κένσινγκτον ανακοίνωσε ότι θα ονομαστεί Λούις προς τιμήν του Λούις Μαουντμπάττεν, θείου του προπαππού του, πρίγκιπα Φίλιππου, Αρθούρος κοινή ονομασία στη βρετανική βασιλική οικογένεια και Κάρολος προς τιμήν του παππού, πρίγκιπα Καρόλου της Ουαλίας.
Στις 9 Ιουλίου 2018, ο πρίγκιπας Λούις βαφτίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι στο βασιλικό παρεκκλήσι στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου.
Δημήτριος Σάλτας
Ο Δημήτριος Σάλτας (1875-1963) ήταν έμπορος από τα Πάμφιλα και βουλευτής Λέσβου.
Πρίγκιπας Λούις της Ουαλίας
Τίτλοι
Ο Λούις είναι από τη γέννησή του πρίγκιπας του Ηνωμένου Βασιλείου και προσφωνείται Αυτού Βασιλική Υψηλότητα, με επιστολή που εξέδωσε η προγιαγιά του Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ στις 31 Δεκεμβρίου 2012, η οποία έδωσε τίτλο και προσφώνηση σε όλα τα παιδιά του μεγαλύτερου γιου του πρίγκιπα της Ουαλίας.
Δημήτριος Σάλτας
Ασχολήθηκε με την πολιτική μετά τον θάνατο του αδελφού του Μιχαήλ Σάλτα. Στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 εξελέγη με το συνδυασμό του Κόμματος των Φιλελευθέρων λαμβάνοντας 14.379 ψήφους. Εξελέγη εκ νέου στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923 με το ψηφοδέλτιο των Φιλελεύθερων Δημοκρατικών λαμβάνοντας 20.482 ψήφους. Διεκδίκησε ανεπιτυχώς το αξίωμα του δήμαρχου Μυτιλήνης στις δημοτικές εκλογές της 25 Οκτωβρίου 1925. Για τρίτη και τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής Λέσβου στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου 1926. με το κόμμα της Ενώσεως Φιλελευθέρων, λαμβάνοντας 1528 ψήφους. Το 1945 διέτέλεσε δήμαρχος Μυτιλήνης.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου
Ολίβια Μπούσιο
Η Ολίβια Μπούσιο (Olivia Bucio, 26 Οκτωβρίου 1954 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός. Είναι ένα από τα σημαντικότερα αστέρια του μουσικού θεάτρου του Μεξικού τη δεκαετία του 1980.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου
Μακαρεύς της Ρόδου
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Μακαρεύς της Ρόδου (μεταφράζεται ως "χαρούμενος"), ένας από τους Ηλιάδαι ήταν γιος της Νύμφης Ρόδου και του υπέρτατου θεού Ηλίου. Ο Μακαρεύς και οι αδελφοί του Τρίωψ, Ακτίς και Κάνδαλος ζήλευαν τον αδελφό τους Τέναγη για την εξυπνάδα του και την τέχνη του, τον σκότωσαν και δραπέτευσαν από το νησί. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί τους Όχιμος και Κέρκαφος που δεν συμμετείχαν στην δολοφονία παρέμειναν στο νησί της Ρόδου. Ο ίδιος ο Μακαρεύς δραπέτευσε βόρεια και κατέληξε στο σημερινό νησί Λέσβος, το κατέλαβε μαζί με πολλά γειτονικά νησιά και έγινε βασιλιάς. Ο Μακαρεύς πάντρεψε την κόρη του Μήθυμνα με τον Λέσβο επώνυμο του νησιού, γιο του Λαπίθη και εγγονό του θεού Αιόλου, η Μήθυμνα έγινε επώνυμη στην πόλη Μήθυμνα Λέσβου. Απέκτησαν δυο γιους τους Ικετάονα και Υψίπυλο, τους θανάτωσε ο Αχιλλέας την εποχή που πολιορκούσε την πόλη των Μηθύμνων. Οι άλλες κόρες του Μακαρέως έγιναν επώνυμες πόλεων της νήσου Λέσβου όπως Μυτιλήνη, Αγαμήδη, Άντισσα, Αρίσβη και Ίσσα. Οι γιοι του Μακαρέως ηγήθηκαν στον οικισμό των γειτονικών νησιών, ο Κυδρόλαος την Σάμο, ο Νέανδρος την νήσο Κως, ένας άλλος ανώνυμος γιος του την Χίο, ο Λεύκιππος επέστρεψε στην Ρόδο. Ένας άλλος γιος του Μακαρέως ήταν ο Ερεσός, επώνυμος της πόλης Ερεσός Λέσβου.
Κάτια Λεμπέση
Η Κάτια Λεμπέση (1948 - 2015) ήταν εκδότρια των εκδόσεων Κέδρος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Θείος της, αδελφός του πατέρα της, ήταν ο Άγγελος Λεμπέσης. Σπούδασε στο Goddard College στο Βερμόντ των ΗΠΑ. Ίδρυσε τις εκδόσεις Κύτταρο, με φεμινιστικού περιεχομένου βιβλία, και το 1985 εξαγόρασε από την Νανά Καλλιανέση τις εκδόσεις Κέδρος.
Το 2007 εντάχθηκε στο κόμμα των Οικολόγων Πράσινων, της διοικούσας επιτροπής του οποίου διετέλεσε μέλος. Στις εκλογές του 2007 και του 2012 υπήρξε υποψήφια βουλευτής στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ίδιου κόμματος.
Απεβίωσε στις 4 Σεπτεμβρίου 2015 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο μνήμα της οικογένειας Λεμπέση στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Για τον θάνατό της η αναπληρώτρια υπουργός Πολιτισμού Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκη είχε εκφράσει τα θερμά της συλλυπητήρια σημειώνοντας ότι «η Κάτια Λεμπέση υπήρξε μια ακούραστη αγωνίστρια - υπέρ του γυναικείου κινήματος, υπέρ του ποιοτικού βιβλίου, υπέρ της καλής ελληνικής λογοτεχνίας, υπέρ της ποιότητας ζωής».
Ήταν παντρεμένη με τον Βαγγέλη Παπαθανασόπουλο και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: τον Γιώργο και την Νίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Ταογιουάν
Το Ταογιουάν (Κινεζικά: 桃園市) είναι μία πόλη και ειδικός δήμος της βορειοδυτικής Ταϊβάν, που γειτνιάζει με την πόλη Νέα Ταϊπέι, την κομητεία του Χσίντσου και την κομητεία του Γιλάν. Η Επαρχία Ταογιουάν είναι η έδρα της τοπικής αυτοδιοίκησης, και μαζί με την Επαρχία Ζόνγκλι σχηματίζουν μια μεγάλη μητροπολιτική περιοχή. Το Ταογιουάν αναπτύχθηκε από μια απλή δορυφορική πόλη της μητροπολιτικής περιοχής του Ταϊπέι και έχει γίνει η τέταρτη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή, και η πέμπτη πολυπληθέστερη πόλη της Ταϊβάν. Επειδή η μετακινήσεις στη μητροπολιτική περιοχή του Ταϊπέι είναι εύκολες, η Ταογιουάν είδε την ταχύτερη πληθυσμιακή ανάπτυξη από όλες τις πόλεις της Ταϊβάν.
Το όνομα "Ταογιουάν" σημαίνει "κήπος με ροδακινιές" στα Κινεζικά, και αποδίδεται στο ότι στην περιοχή υπήρχαν πολλές ροδακινιές. Στην πόλη υπάρχουν πολλά βιομηχανικά πάρκα και τα κεντρικά γραφεία πολλών μεγάλων εταιρειών. Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Ταογιουάν εξυπηρετεί την πρωτεύουσα, την Ταϊπέι, και την υπόλοιπη βόρεια Ταϊβάν.
Η πόλη της Ταογιουάν το 2014 προάχθηκε σε καθεστώς ειδικού δήμου, ενώ παλαιότερα βρισκόταν σε καθεστώς κομητείας. Η πόλη έχει 13 επαρχίες, και η έδρα της βρίσκεται στην ομώνυμη, την Επαρχία Ταογιουάν.
Πρώιμη ιστορία
Στην αρχαιότητα, στο οροπέδιο της Ταογιουάν ζούσαν οι Ταϊβανέζοι πεδινοί ιθαγενείς. Στην προϊστορική περίοδο, οι Κεταγκαλάν εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Νανκάν. Στα πρώτα χρόνια της ολλανδικής αποικιοκρατίας, του ισπανικού αποικισμού, και του Τσενκ Χι της δυναστείας Μινγκ, δεν υπήρχε ανεπτυγμένη γεωργία ή βιομηχανία μεγάλης κλίμακας. Κατά την περίοδο των Τσινγκ, ένα μέρος του πληθυσμού από τις επαρχίες Φουτσιάν και Κουανγκτούνγκ μετανάστευσε στην σημερινή Ταογιουάν όπου καλλιέργησαν και αξιοποίησαν τη γη. Φύτεψαν πολλές ροδακινιές, που όταν άνθιζαν την άνοιξη, το τοπίο γινόταν τόσο όμορφο που οι άνθρωποι ονόμασαν τη γη «οπωρώνας με ροδακινιές» (桃仔園, Ταοζαϊγιουάν). σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Taoyuan_Eki.jpg|εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Ο Σταθμός της Ταογιουάν την περίοδο της Ιαπωνικής κυριαρχίας
Ιαπωνική κυριαρχία (1895-1945)
Τον Νοέμβριο του 1901, ενώ βρισκόταν υπό Ιαπωνική κυριαρχία, στην περιοχή ιδρύθηκε ένα τοπικό διοικητικό γραφείο, το Τόσιεν Τσο (Κινεζικά: 桃仔園廳, προφέρεται: Ταοζαϊγιουάν τινγκ, σημαίνει: «Γραφείο του Κήπου με τις Ροδακινιές»), το οποίο το 1905 μετονομάστηκε σε Τόεν Τσο (Κινεζικά: 桃園廳, προφέρεται: Ταογιουάν τινγκ, σημαίνει: Γραφείο της Ταογιουάν). Το 1920, η περιοχή Τοέν ενσωματώθηκε στο Νομό του Σίντσικου.
Κατά την Ιαπωνική περίοδο, με την σταδιακή μεταναστευτική πολιτική η Ταογιουάν αναπτύχθηκε ως μια πόλη με ποικιλία πολιτισμών. Για παράδειγμα, οι ναοί και οι δρόμοι της πίστης συμβόλιζαν τα πολιτιστικά συστήματα. Οι πολεμικές τέχνες αντιπροσώπευαν τα στρατιωτικά συστήματα, και τα παλιά γραφεία της πόλης σήμαιναν τα πολιτικά συστήματα. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Txu-pclmaps-oclc-6550512-osono-2322-iii.jpg|εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης του βόρειου Ταογιουάν (1944)
Μεταπολεμική περίοδος (1945-σήμερα)
Το 1950, η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας ίδρυσε την Κομητεία της Ταογιουάν. Την 21η Απριλίου 1971, η Επαρχία Ταογιουάν έγινε η έδρα της ομώνυμης κομητείας. Περιλάμβανε 6 πόλεις, 1 αστικό δήμο και 6 αγροτικούς δήμους. Η γεωγραφική της θέση, στα άκρα της Μεγάλης Ταϊπέι, οδήγησε σε ορισμένες αλλαγές στον τρόπο οργάνωσης και ζωής στην κοινωνία της Ταϊβάν. Τα τελευταία χρόνια η ανάπτυξη του εμπορίου και η αύξηση των θέσεων εργασίας βοήθησαν την Ταογιουάν να εξελιχθεί σε μια σημαντική οικονομική επαρχία της βόρειας Ταϊβάν, και ο πληθυσμός έχει αυξηθεί.
Την 16η Φεβρουαρίου 1998, η αεροπορική πτήση China Airlines 676 συνετρίβη στην πόλη Ταογιουάν, κοντά στο Διεθνές Αεροδρόμιο Τσιάνγκ Κάι Σεκ (πρώην όνομα του Διεθνούς Αεροδρομίου της Ταογιουάν), σκοτώνοντας όλους τους 196 επιβάτες και ακόμα επτά που βρίσκονταν στο έδαφος.
Την 25η Δεκεμβρίου 2014, η κομητεία της Ταογιουάν μπήκε σε καθεστώς ειδικού δήμου.
Γεωγραφία
Η Ταογιουάν βρίσκεται περίπου 40 χλμ. νοτιοδυτικά της Ταϊπέι, στη βόρεια Ταϊβάν, και έχει συνολική έκταση 1.220 τ.χλμ. Το τοπίο της περιλαμβάνει χαμηλές πεδιάδες, οροσειρές, οροπέδια και υψίπεδα. Το σχήμα της είναι μακρόστενο με κατεύθυνση νοτιοανατολική προς βορειοδυτική, με το νοτιοανατολικό άκρο στην Οροσειρά Σουεσάν και το αντίθετο άκρο στις όχθες του Στενού της Ταϊβάν.
Κλίμα
Η Ταογιουάν έχει ένα υγρό υποτροπικό κλίμα, με ήπιους έως ζεστούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια, χαρακτηριστικό της βόρειας Ταϊβάν. Το κλίμα της πόλης επηρεάζεται από τους βορειοανατολικούς και τους νοτιοδυτικούς μουσώνες. Οι βορειοδυτικοί μουσώνες αρχίζουν στα τέλη του Οκτωβρίου και διαρκούν μέχρι τον Μάρτιο του επόμενου έτους, και χαρακτηρίζονται από δυνατούς ανέμους και χαμηλές θερμοκρασίες. Οι νοτιοδυτικοί μουσώνες αρχίζουν τον Μάιο και διαρκούν μέχρι τον Σεπτέμβριο, και χαρακτηρίζονται από ασθενείς ανέμους, ασυννέφιαστο καιρό αλλά με απογευματινές καταιγίδες. Οι τυφώνες κανονικά παρατηρούνται από τον Ιούλιο ως τον Σεπτέμβριο. Ο μέσος όρος βροχοπτώσεων είναι 1.500-2.000 mm (στα ορεινά είναι 2.000-4.000 mm). Οι βροχερές ημέρες είναι περισσότερες τον χειμώνα. Οι μέσες θερμοκρασίες είναι 29°C το καλοκαίρι και 16°C το χειμώνα. Η χαμηλότερη θερμοκρασία παρατηρείται συνήθως στην παράκτια περιοχή της επαρχίας Σιν Γου, και το μέσο επίπεδο υγρασίας είναι περίπου 89%.
Χόκλο
Στην Ταογιουάν, όπως και στις περισσότερες από τις πόλεις της Ταϊβάν, η μεγαλύτερη εθνική ομάδα είναι οι Χόκλο (λαός των Μιννάν), από τους οποίους οι περισσότεροι ζούν στο βόρειο τμήμα της πόλης.
Γουάισενγκρεν
Μετά τον Κινέζικο Εμφύλιο Πόλεμο, πολλοί άνθρωποι από την ηπειρωτική Κίνα, οι αναφερόμενοι ως Γουάισενγκρεν (外省人) εγκαταστάθηκαν στην τότε Κομητεία της Ταογιουάν όταν υποχώρησε η εθνικιστική κυβέρνηση το 1949. Οι περισσότεροι από αυτούς ζουν στα στρατιωτικά εξαρτημένα χωριά, στις επαρχίες Τζόνγκλι, Πίνγκζεν και Γκουϊσάν.
Ιθαγενείς
Οι περισσότεροι Ταϊβανέζοι ιθαγενείς ζουν στην επαρχία Φουσίνγκ.
Οικονομία
Η Ταογιουάν είναι μία από τις κορυφαίες βιομηχανικές και τεχνολογικές πόλεις της Ταϊβάν. Πολλές εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, όπως οι Quanta, MiTAC, Inotera, Nanya Technology, HTC, CPT και AU Optronics, έχουν σχεδιάσει να κατασκευάσουν ή να επεκτείνουν τα εργοστάσιά τους στην Ταογιουάν. Το Ταογιουάν έχει γίνει πλέον ένα προπύργιο στην κατασκευή ηλεκτρονικών και ημιαγωγών.
To 2014 υπήρχαν 29 (καταχωρημένες) βιομηχανικές περιοχές με 3.696 εκτάρια μη βιομηχανικών εκτάσεων και 3.131 εκτάρια αστικών βιομηχανικών εκτάσεων. Υπάρχουν πάνω από 6.827 εκτάρια γης διαθέσιμα για εργοστάσια και βιομηχανική χρήση στην πόλη, και είναι γεγονός ότι η ανάπτυξη της πόλης βασίζεται στη βιομηχανία και το εμπόριο. Υπάρχουν επίσης 9 τοποθεσίες (57 εκτάρια) που προσφέρονται για μικτή βιομηχανική-εμπορική χρήση, και είναι τα περισσότερα από κάθε κομητεία και πόλη της Ταϊβάν.
Την 26η Μαρτίου 2010, η αεροπορική εταιρεία China Airlines μεταφέρθηκε στη νέα έδρα της, στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Ταογιουάν, στην επαρχία Νταγιουάν. Η EVA Air διατηρεί την έδρα της στην επαρχία Λουζού. Η αεροπορική εταιρεία Evergreen Airlines και οι θυγατρικές της Evergreen Group, έχουν την έδρα τους στην επαρχία Νταγιουάν, του δήμου Ταογιουάν.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|Η Τεχνητή Λίμνη Σίμεν
Τεχνητή λίμνη Σίμεν
Η Τεχνητή Λίμνη Σίμεν (石門水庫) σχηματίστηκε όταν κατασκευάστηκε το πέτρινο φράγμα Σίμεν στον ποταμό Ντάχαν, και είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ταμιευτήρας νερού της Ταϊβάν. Κοντά στο αξιοθέατο, οι επισκέπτες μπορούν να βρουν πολλά εστιατόρια που σερβίρουν νόστιμα πιάτα με ψάρια της λίμνης. Πίσω από την λίμνη υπάρχει ένας ποδηλατόδρομος μήκους 3 χλμ. γύρω από την πίσω λίμνη. Παρέχει νερό και υδροηλεκτρική ενέργεια. μικρογραφία|Το Μαυσωλείο του πρώην Προέδρου, [[Τσιανγκ Κάι Σεκ|Τσιάνγκ Κάι Σεκ]]
Παλαιά Οδός Ντασί
Η παλαιά οδός Ντασί είναι ένας από τους πιο διάσημους παλιούς δρόμους της Ταϊβάν. Ήταν ένας πολυσύχναστος κόμβος για το εμπόριο καμφοράς και τσαγιού, γεμάτος με διάφορα καταστήματα σε στυλ μπαρόκ. Στον δρόμο αυτό βρίσκονται αρκετά κτίρια με ιστορική σημασία.
Μαυσωλείο του Σουχού
Το Μαυσωλείο του Σουχού (慈湖 陵寢) είναι ο τελευταίος τόπος ανάπαυσης του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας της Κίνας, Τσιανγκ Κάι Σεκ.
Το Λούνα Παρκ Παράθυρο στην Κίνα
Το Λούνα Παρκ Παράθυρο στην Κίνα (小人 國 主題 樂園) είναι ένα από τα πρώτα της Ταϊβάν, που ιδρύθηκε το 1984. Αποτελείται από τρεις περιοχές: τον Μίνι Κόσμο, το Υδάτινο Πάρκο και το Πάρκο Ψυχαγωγίας. Στο πάρκο παρουσιάζονται οι μινιατούρες πολλών διάσημων παγκόσμιων ορόσημων. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Taoyuan_City_Hall_20141229a.jpg|μικρογραφία|Το κτίριο της τοπικής αυτοδιοίκησης αριστερά|μικρογραφία|Κόσμος μινιατούρα στο Λουνα Παρκ Παράθυρο στην Κίνα
Όρος Λάλα
Το Όρος Λάλα (拉拉山, Λάλασαν) είναι μία «προστατευόμενη φυσική τοποθεσία» της Ταϊβάν, στην οποία βρίσκονται ιερά δέντρα που χρονολογούνται 500 έως 2.800 χρόνων και το «5ο Ιερό Δέντρο», που είναι αρχαιότερο από τον Κομφούκιο.
Μνημείο για τους Μάρτυρες της Ταογιουάν
Το Μνημείο για τους Μάρτυρες της Ταογιουάν (桃園 忠烈祠) είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα Σιντοϊστικά ιερά, που βρίσκονται εκτός της Ιαπωνίας. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|225x225εσ|Ο δήμαρχος Τσενγκ Γουέν Τσαν σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%E6%A1%83%E5%9C%92%E7%B8%A3%E6%A1%83%E5%9C%92%E5%B8%82%E6%B0%91%E4%BB%A3%E8%A1%A8%E6%9C%83_20120530.jpg|μικρογραφία|Το Δημοτικό Συμβούλιο της Ταογιουάν
Τζαμί της Λονγκάνγκ
Το Τζαμί της Λονγκκάνγκ (龍岡 清真寺) στην επαρχία Τζονγκλί είναι το πέμπτο τζαμί της Ταϊβάν. Χτίστηκε το 1967 για τους Μουσουλμάνους της περιοχής.
Δήμαρχος
Την 29η Νοεμβρίου 2014, στις δημοτικές εκλογές της Ταογιουάν ο Τσενγκ Γουέν Τσαν, του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος, έγινε δήμαρχος της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ταϊβάν
Στρατός της Πολωνίας του Συνεδρίου
δεξιά|μικρογραφία|244x244εσ| Το Σήμα του 1ου Συντάγματος Jaeger (Στρατός της Πολωνίας του Συνεδρίου) δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Πολωνικό ιππικό ([[ουλάνοι) κατά τη Νοεμβριανή Εξέγερση]] Ο Στρατός της Πολωνίας του Συνεδρίου αναφέρεται στις στρατιωτικές δυνάμεις της Πολωνίας του Συνεδρίου (της Βιέννης) την περίοδο 1815–1831.
Ιστορία
Ο στρατός σχηματίστηκε πριν από την Πολωνία του Συνεδρίου, το 1814, και βασίστηκε στον Στρατό του Δουκάτου της Βαρσοβίας. Η δημιουργία του επιβεβαιώθηκε από το Σύνταγμα του Βασιλείου της Πολωνίας. Πήρε μέρος στη Νοεμβριανή Εξέγερση κατά των Ρώσων. Η εξέγερση ξεκίνησε όταν μια ομάδα νεαρών αξιωματικών προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να δολοφονήσει τον Μέγα Δούκα Κωνσταντίνο. Η ήττα της εξέγερσης το 1831 σήμανε το τέλος της ύπαρξης ενός τακτικού πολωνικού στρατού για σχεδόν έναν αιώνα. Καταργήθηκε με το νέο σύνταγμα του 1832, το Οργανικό Καταστατικό του Βασιλείου της Πολωνίας, το οποίο ενσωμάτωσε τον στρατό στον Ρωσικό Στρατό.
Πολιτισμός και εκπαίδευση
Ο στρατός διατήρησε τις πολωνικές στολές. Αναδιοργανώθηκε σε μοντέλο ρωσικού στρατού, με τμήματα πεζικού και ιππικού, ταξιαρχίες και μεραρχίες πυροβολικού και σώμα μηχανικών. Συγκροτήθηκε επίσης ένα σύνταγμα γρεναδιέρων και τυφεκιοφόρου ιππικού.
Η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία ορίστηκε στα 10 χρόνια, με δυνατότητα εξαγοράς της. Ο στρατός ήταν καλά εκπαιδευμένος, με μια νέα σχολή μαθητών στο Κάλις, μια σειρά από σχολές εκπαίδευσης και μια ανώτερη στρατιωτική σχολή στη Βαρσοβία.
Το κόστος συντήρησης του στρατού πλησίαζε το 50% του προϋπολογισμού του Βασιλείου.
Σύνθεση και μέγεθος
Αξιοσημείωτοι Πολωνοί διοικητές του Στρατού ήταν οι Ιγκνάτσι Προντζίνσκι και Γιούζεφ Μπεμ, καθώς και ο Στρατηγός Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι. Ο ονομαστικός αρχιστράτηγος του ήταν ο Ρώσος Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Πάβλοβιτς της Ρωσίας, αν και για τους περισσότερους σκοπούς ο Στρατός διοικούνταν από Στρατιωτικό Συμβούλιο.
Πριν την Εξέγερση, ο Στρατός αποτελούταν από δύο τμήματα πεζικού με τρεις ταξιαρχίες η καθεμία, δύο ιππικές μεραρχίες με δύο ταξιαρχίες η καθεμία και δύο ταξιαρχίες πυροβολικού (μία ιππικό και μία πεζικό). Κάθε ταξιαρχία πεζικού αποτελούταν από περίπου 3.600 άτομα, κάθε ταξιαρχία ιππικού ήταν περίπου το μισό αυτού του μεγέθους.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνία του Συνεδρίου
Δημοκρατική Ευθύνη
Η Δημοκρατική Ευθύνη ήταν φιλελεύθερο, κεντρώο ελληνικό πολιτικό κόμμα, ιδρυμένο το 2017 από τον ανεξάρτητο βουλευτή Χάρη Θεοχάρη και τον πρώην υπουργό του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Αλέκο Παπαδόπουλο.
Ιστορικό
Η ίδρυση της Δημοκρατικής Ευθύνης τοποθετείται χρονικά στις 7 Ιουλίου 2016, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος "Μιχάλης Κακογιάννης". Στην εκδήλωση, όπου έδωσαν το «παρών» ο ανεξάρτητος βουλευτής που αποχώρησε από Το Ποτάμι, Χάρης Θεοχάρης και ο πρ. υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος, παρουσιάστηκε η ιδρυτική διακήρυξη, το πρόγραμμα του κόμματος και 12 βασικοί άξονες που ενέπνεαν την πρωτοβουλία. Σύμφωνα με την αντίληψη του κομματικού επιτελείου, δεν πρόκειται για «κάποιο νέο κόμμα, [αλλά για] ένα όχημα νέων ιδεών, από νέους ανθρώπους με νέες ιδέες». Επιπλέον, το κόμμα συναπαρτίζεται από ανθρώπους της παραγωγικότητας στους χώρους εργασίας, δίνοντας έμφαση σε πρόσωπα «με σύγχρονες αντιλήψεις και κοσμοπολιτισμό». Πριν την ίδρυσή του, είχε απευθυνθεί ευρύ κάλεσμα στους «επώνυμους πολίτες από το χώρο της πολιτικής, της παραγωγής, της διανόησης, της τέχνης, της επιστήμης και της διοίκησης».
Λίγους μήνες μετά την ίδρυση της πολιτικής κίνησης, δημιουργήθηκαν τριβές μεταξύ στελεχών και του μοναδικού βουλευτή του, Χάρη Θεοχάρη. Οι διαφορές αφορούσαν κυρίως την πολιτική συμμαχιών του νέου κόμματος. Στις συνεντεύξεις του, ο πρόεδρος έκανε έκκληση για κυβερνησιμότητα και αποδοχή των μεταρρυθμίσεων που εισηγούνται οι δανειστές. Σε επίσημη ανακοίνωση που εκδόθηκε, αφήνονται αιχμές ότι ο Θεοχάρης προσπαθούσε να ακολουθήσει αυτόνομη πολιτική κάθοδο. Τονίζεται επίσης ότι η κίνηση θα συνεχίσει να πορεύεται με γνώμονα την πολιτική αξιοπιστία και ποιότητα. Ως αποτέλεσμα, η Δημοκρατική Ευθύνη έμεινε δίχως κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου συνεδρίου που συγκλήθηκε την περίοδο Μαΐου 2017 παρουσιάστηκε το πρόγραμμα του κόμματος σε 7 τομείς. Έγινε λόγος για τις πολιτικές εξελίξεις που σημάδεψαν τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, ενώ ασκήθηκε έντονη κριτική στην κυβέρνηση στα πεδία του κλεισίματος της αξιολόγησης και της χειραγώγησης των θεσμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα