cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδρόνικος Καντακουζηνός (αξιωματούχος)
Αργότερα αναφέρεται με το αξίωμα του παρακειμώμενου όπου και αρνήθηκε να υπακούση στην εντολή του Ανδρόνικου Β΄να μην μνημονεύεται το όνομα του Ανδρόνικου Γ΄ στους όρκους. Το 1324 πήρε μέρος σε πρεσβεία στην Βενετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Ανδρονικος Κατηγορία:Παρακοιμώμενοι Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες
Τηλεσκόπιο (αποσαφήνιση)
Ο όρος τηλεσκόπιο μπορεί να αναφέρεται:
Ιωάννης Ταρχανειώτης (στρατηγός)
Ο Ιωάννης Ταρχανειώτης ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος και στρατηγός του 14ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Ιωαννης Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Κοτσιαμάνια Τετραλόφου
Τα Κοτσιαμάνια είναι αρχαίο ποντιακό έθιμο, που μετέφεραν οι Πόντιοι στην Ελλάδα, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή. Πρόκειται για παραλλαγή του εθίμου Μωμοέρια.
Το δρώμενο των Κοτσιαμάνων, είχε αρχικά μαγικό και τελετουργικό χαρακτήρα. Σταδιακά υπεισήλθαν νέα στοιχεία κι έτσι σήμερα το έθιμο αυτό ψυχαγωγεί και σατιρίζει γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις. Περιγράφουν ως μία σειρά από εθιμικές, ευετηριακές τελετές που αποβλέπουν, με πράξεις μίμησης, στην καρποφορία.
Στον Πόντο υπήρχαν πολλές παραλλαγές του δρώμενου όπως οι Κατσικάδες (περιοχή Σαμψούντας), τα Κόσια (Χαρίαινα Αργυρούπολης) και τα Μωμοέρια (Σταυρίν, Ματσούκα). Στην περιοχή της Λιβεράς ονομαζόταν Κοτσιαμάνια..
Σήμερα το δρώμενο συνεχίζεται στον Τετράλοφο Κοζάνης.
Κατηγορία:Έθιμα του Ποντιακού Ελληνισμού Κατηγορία:Χριστούγεννα Κατηγορία:Νομός Κοζάνης Κατηγορία:Επαρχία Γκιουμούσχανε
Βρωμιούχο ασβέστιο
Το βρωμιούχο ασβέστιο είναι άλας με χημικό τύπο CaBr2. Οι κρύσταλλοί του είναι άχρωμοι, με πυκνότητα 3,35 gr/cm3. Το άνυδρο άλας έχει σημείο τήξης 742οC. Διαλύεται εύκολα στο νερό (594 gr ανά 100 gr H2Ο στους 0οC). Το κρυσταλλικό ένυδρο άλας CaBr2. 6H2Ο έχει σημείο τήξης 38,2οC. Το βρωμιούχο ασβέστιο λαμβάνεται από την αντίδραση βρωμίου με γάλα ασβεστίου παρουσία αμμωνίας. Χρησιμοποιείται στην παρασκευή ευαισθητοποιημένου φωτογραφικού υλικού.
Πηγές
Βρωμιούχο ασβέστιο
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Ενώσεις ασβεστίου
Οστρογότθα
Η Οστρογότθα, γερμ. Ostrogotho (480 - πριν το 516) ήταν πριγκίπισσα των Οστρογότθων και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Βουργουνδών.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Θεοδώριχου του Μεγάλου, βασιλιά των Οστρογότθων της Ιταλίας και μίας ανώνυμης, που ήταν παλλακίδα, σύμφωνα με τον ιστορικό Ιορδάνη, ή σύζυγος, κατά το Ανώνυμο χρονικό που εξέδωσε ο Βαλενσιανός. Ο Ιορδάνης αναφέρει μία αδελφή της, τη Θευδιγόθα. Ήταν επίσης ετεροθαλής αδερφή της μελλοντικής βασίλισσας των Οστρογότθων, Αμαλασούνθα. Σύμφωνα και με τους δύο, η Οστρογότθα γεννήθηκε ενώ ο Θεοδώριχος διέμενε στη Μοισία, δηλ. πριν το 489.
Η Οστρογότθα βαπτίστηκε μάλλον στην Κωνσταντινούπολη με το όνομα Αριάδνη ή Αριαγνή, παίρνοντας το όνομα της Αριάδνης, συζύγου του Ζήνωνα. Την αποκαλούσαν Αριάδνη η Οστρογότθα και με τον καιρό, για να μη συγχέεται με την Αυτοκράτειρα, έμεινε μόνο το Οστρογότθα.
Αυτή και η αδελφή της συνόδευσαν τον Θεοδώριχο στην εκστρατεία του από την Κωνσταντινούπολη στην Ιταλία. Κατά τη μάχη εναντίον του Οδόακρου, ο πατέρας της την άφησε στο Τίκινουμ (νυν Παβία). Το 494, αφού ο Θεοδώριχος είχα παγιώσει την εξουσία του στην Ιταλία, κανόνισε τον γάμο της με τον Σιγισμούνδο, γιο του Γκουντομπάντ ηγεμόνα των Βουργουνδών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο ηγεμόνα των Βουργουνδών. Από τον γάμο της απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αμαλών
Πατριαρχείο της Βενετίας
thumb|right|Η Βασιλική του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, έδρα του Πατριαρχάτου Βενετίας thumb|259x259px|Ο Αρχιεπίσκοπος Φραγκίσκος Μοράλια, σημερινός Πατριάρχης Βενετίας, φορώντας την πορφυρή ενδυμασία των Καρδιναλίων Με τον όρο Πατριαρχείο της Βενετίας (λατ. Patriarchatus Venetiarum, ιταλ. Patriarcato di Venezia), είναι επισήμως γνωστή η Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή της Βενετίας, στην Ιταλία. Δημιουργήθηκε το 1451 από τη συγχώνευση της έως τότε απλής Επισκοπής Βενετίας με την Επισκοπή του Καστέλλο και το Πατριαρχάτο του Γκράντο.
Χαρακτηριστικά
Ο επικεφαλής του Πατριαρχάτου φέρει τον τίτλο του Πατριάρχη Βενετίας, που παραδοσιακά γίνεται Καρδινάλιος από τον Πάπα Ρώμης μετά από σύγκληση του Κολλεγίου των Καρδιναλίων. Ακόμη και προτού εκλεγεί Καρδινάλιος ωστόσο, ο Πατριάρχης Βενετίας έχει κατ' εξαίρεση το δικαίωμα να φορεί την κόκκινη ενδυμασία ενός Καρδιναλίου. Ο καθεδρικός ναός ή μητρόπολη του Πατριαρχάτου είναι η Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Ο Πατριάρχης Βενετίας έχει επίσης την ευθύνη της Εκκλησιαστικής Επαρχίας της Βενετίας, η οποία περιλαμβάνει τις εξής εννέα επιμέρους ρωμαιοκαθολικές επισκοπές:
Πηγές
Βενετιας Πατριαρχειο
Κλεοπάτρα Α΄ της Αιγύπτου
Η Κλεοπάτρα, γνωστή και ως Κλεοπάτρα Α' η Σύρα ( π. 212 π.Χ. – 176 π.Χ. ) ήταν βασίλισσα της Αιγύπτου κατά την ελληνιστική περίοδο, ως μέλος της Δυναστείας των Πτολεμαίων.
Ήταν κόρη του Αντίοχου Γ' του Μέγα, βασιλιά της Δυναστείας των Σελευκιδών, και της Λαοδίκης. Νυμφεύθηκε τον φαραώ Πτολεμαίο Ε' τον Επιφανή το 194 π.Χ. στη Ράφια. Το ζεύγος ενσωματώθηκε στην οικογενειακή λατρεία με τον τίτλο «Θεοί Επιφανείς». Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: τον Διάδοχο του πατέρα του Πτολεμαίο Στ' τον Φιλομήτωρα, τη μετέπειτα βασίλισσα της Αιγύπτου, την Κλεοπάτρα τη Β' και τον μελλοντικό φαραώ Πτολεμαίο Η'. Μετά τον θάνατο του συζύγου της το 181 π.Χ., βασίλεψε μοναχή της εκ μέρους του ανήλικου γιου της Πτολεμαίου Στ', ο οποίος αργότερα έλαβε το επώνυμο «ο Φιλομήτωρ», δηλαδή «αυτός που αγαπά τη μητέρα του». Πέθανε γύρω στο 176 π.Χ. Το επίθετο «η Σύρα» της το αποδίδει ο Αππιανός.
Σαϊέν (Ουαϊόμινγκ)
Το Σαϊέν, Τσεγιέν ή Σεγιέν (αγγλικά: Cheyenne, προφέρεται ʃaɪˈæn/ Σάι-αν ή ʃaɪˈɛn/ Σάι-εν, στα αραπάχο: Hítesííno'óowú', Χιτεσιινο'οογού') είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της αμερικανικής πολιτείας Ουαϊόμινγκ και έδρα της κομητείας Λαραμί. Ο πληθυσμός της πόλης του Σαϊέν ανέρχεται στους 65.035 κατοίκους (εκτιμήσεις 2021 ) ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Σαϊέν (περιλαμβάνει ολόκληρη τη κομητεία Λαραμί) αριθμεί 100.770 κατοίκους (2021).
Η πόλη, βρίσκεται στο βόρειο άκρο μιας περιοχής με μεγάλη αστική ανάπτυξη, τον αστικό διάδρομο Φροντ Ρέιντς (Front Range Urban Corridor). Βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Κρόου και Ντράι Κρηκ, στο νοτιοανατολικό άκρο της πολιτείας. Η πόλη πήρε το όνομά της από τη φυλή Τσεγιέν.
Ιστορία
Στην περιοχή πριν ιδρυθεί η πόλη ζούσαν οι Αλγκονκίνοι. Η πόλη ιδρύθηκε το 1867 από τον στρατηγό και μηχανικό Γκρένβιλ Ντότζερ, ο οποίος αναζητούσε μια δίοδο για το σιδηρόδρομο της Union Pacific Railroad στα βουνά Λαμαρί και ίδρυσε ένα τερματικό. Ο Ντότζερ έδωσε στη πόλη το σημερινό της όνομα. Η πόλη τότε ανήκε στη δικαιοδοσία του Εδάφους της Ντακότα. Μέχρι τα τέλη του 1867, όταν έφτασε το πρώτο τραίνο, η πόλη αριθμούσε 4.000 κατοίκους, ενώ η πόλη ανάπτυχθηκε ακόμη περισσότερο όταν ανακαλύφθηκε χρυσός στους Μαύρους Λόφους.
Το 1869, επιλέχθηκε ως η πρωτεύουσα του νεοσύστατου Εδάφους του Ουαϊόμινγκ και το 1890 πρωτεύουσα της πολιτείας. Η πόλη αναπτύχθηκε αρχικά παράλληλα με τις σιδηροδρομικές γραμμές και έτσι οι δρόμοι του ήταν διαγώνιοι με τα σημεία του ορίζοντα, κάτι που στη συνέχεια άλλαξε, όταν η πόλη επεκτάθηκε.
Οικονομία
Ο σημαντικότερος εργοδότης σήμερα στη πόλη σήμερα είναι η πολιτειακή κυβέρνηση και η Αεροπορική Βάση Γουόρεν. Άλλες σημαντικές πηγές εισοδήματος είναι η γεωργία, η εκτροφή αγελάδων και προβάτων και ο σιδηρόδρομος.
Τέχνες και Πολιτισμός
Κάθε τελευταίο δεκαήμερο του Ιουλίου διεξάγεται στην πόλη ένα φεστιβάλ ροντέο, το μεγαλύτερο σε εξωτερικό χώρο στις ΗΠΑ. Στο πρόγραμμα του φεστιβάλ περιλαμβάνονται ιππασία ταύρου, αγώνες βαρελιών και πολλά άλλα.
Ενδιάμεση Περιοχή
thumb|300px| Η Ενδιάμεση Περιοχή thumb|200px|Το δυτικό σύνορο της Ενδιάμεσης Περιοχής
Μελάμποδας
Μετέπειτα μύθοι
Σε μια μετέπειτα ημερομηνία κυκλοφόρησε ένα ιστορικό ανέκδοτο σε σχέση με τον Μελάμποδα: επισκέφτηκε την Πύλο την εποχή που ήταν βασιλιάς ο Αναξαγόρας ή ο Προίτος. Ο γιος του βασιλιά υπέφερε από μια σπάνια βαριά ασθένεια. Ο Μελάμπους έσφαξε ένα βόδι και ρώτησε τα όρνια που πήγαν να το κατασπαράξουν την αιτία που υποφέρει ο γιος του βασιλιά. Τα όρνια του απάντησαν ότι το παιδί τρόμαξε με την τελευταία θυσία ζώου και ο βασιλιάς πέταξε το μαχαίρι μακριά για να ηρεμήσει το παιδί. Το μαχαίρι καρφώθηκε σε μια από τις Αμαδρυάδες μέσα σε μια Βελανιδιά που καταράστηκε το παιδί. Η λύση θα ήταν να βγάλει το μαχαίρι, να το θρυμματίσει στο νερό και να το δώσει στο παιδί να το πιεί. Μετά την θεραπεία ο Μελάμπους ζήτησε τα δύο τρίτα του βασιλείου για τον εαυτό του και το ένα τρίτο για τον αδελφό του Βία, και ο βασιλιάς συμφώνησε. Σε μια άλλη έκδοση της ιστορίας του Μελάμποδα, ο Διόνυσος έσπειρε τρέλα στις γυναίκες του Άργους την εποχή που ήταν βασιλιάς ο Αναξαγόρας ή ο Προίτος. Ο Μελάμπους ζήτησε από τον βασιλιά να τις θεραπεύσει με αντάλλαγμα το ένα τρίτο του βασιλείου αλλά εκείνος αρνήθηκε. Η τρέλα στις γυναίκες έγινε πολύ μεγαλύτερη με αποτέλεσμα ο Μελάμπους να ζητήσει από τον βασιλιά τα δύο τρίτα για τον εαυτό του και το ένα τρίτο για τον αδελφό του Βία, και ο βασιλιάς αυτή την φορά συμφώνησε. Ο Μελάμπους οδήγησε τις γυναίκες στην πόλη Λουσοί και τις θεράπευσε σε ένα ιερό της Αρτέμιδος. Την ικανότητα ο Μελάμπους σύμφωνα με τον θρύλο την απέκτησε όταν ήταν μικρό παιδί. Οι υπηρέτες του επιχείρησαν να σκοτώσουν δύο Φίδια, εκείνος τους σταμάτησε και τα φίδια για να τον ευχαριστήσουν του έδωσαν το χάρισμα να επικοινωνεί με ζώα. Μια άλλη έκδοση αναφέρει ότι βρήκε ο ίδιος ένα σκοτωμένο φίδι με τα δύο νεογνά του, τα φρόντισε και όταν μεγάλωσαν τον αντάμειψαν με το χάρισμα της επικοινωνίας με τα ζώα. Τον Μελάμποδα τον διαδέχθηκε στον θρόνο του Άργους η δυναστεία του: αρχικά ο γιος του Μάντιος, και τελευταίοι βασιλείς ήταν ο Αλκμαίων και ο Αμφίλοχος που συμμετείχαν στα Τρωικά. Στα τέλη της ζωής του απήχθη και φυλακίστηκε. Στο κελί του άκουσε δύο Τερμίτες να λένε ότι το φαγητό τους θα τελειώσει το βράδυ από την οροφή του κελιού. Ο Μελάμπους ζήτησε έντονα να αλλάξει κελί, το βράδυ η οροφή κατέρρευσε και οι απαγωγείς του αναγνώρισαν ότι είναι Προφήτης και τον ελευθέρωσαν.
Ενδιάμεση Περιοχή
Η Ενδιάμεση Περιοχή αποτελεί γεωπολιτικό μοντέλο, σύλληψη του καθηγητή Δημήτρη Κιτσίκη. Σύμφωνα με αυτό, Ευρασία δεν αποτελείται μόνον από δύο πολιτισμικές περιοχές, δηλαδή τη Δύση (ή Δυτική Ευρώπη) και την Ανατολή (ή Άπω Ανατολή), αλλά και από μία τρίτη που ονομάζεται Ενδιάμεση Περιοχή.
Μελάμποδας
Μετέπειτα μύθοι
Ο Μελάμπους αποτελεί εξέχουσα φυσιογνωμία στην υπόθεση του Μίδα, του θρυλικού βαθύπλουτου βασιλιά της Φρυγίας, ο οποίος τον επέλεξε ως κριτή στον μουσικό αγώνα ανάμεσα στον Απόλλων και τον Μαρσύα. Ο Απόλλων ήταν τελικά ο νικητής αλλά ο Μίδας αμφισβήτησε την άποψη των κριτών και ο θεός, για να τον τιμωρήσει, άγγιξε το κεφάλι του και σε αυτό φύτρωσαν αυτιά πιθήκου. Ο Μίδας περιήλθε σε πανικό και προσπάθησε να τα καλύψει με ένα Φρυγικό καπέλο το οποίο φορούσε από τότε μόνιμα. Το μυστικό γνώριζαν μόνο ο ίδιος ο βασιλιάς και ο κουρέας του, τον οποίο απείλησε να μην το αποκαλύψει με ποινή θανάτου. Ο κουρέας αισθανόταν άσχημα και για να εκτονωθεί άνοιξε μια τρύπα στον ποταμό Πακτωλό και φώναξε μέσα σε αυτήν "ο βασιλιάς έχει αυτιά πιθήκου". Μετά από αυτό κάλυψε την τρύπα και ηρέμησε. Την επόμενη άνοιξη φύτρωσε ένα καλάμι που ψιθύρισε στα άλλα καλάμια ότι ο βασιλιάς Μίδας έχει αυτιά πιθήκου. Το μυστικό μεταδόθηκε από τα καλάμια στα πουλιά που μετέφεραν το μήνυμα στον Μελάμποδα, και ολόκληρο το βασίλειο έμαθε σύντομα ότι ο βασιλιάς έχει αυτιά πιθήκου. Ένα έργο που αποδίδεται στον Μελάμποδα έχει γράψει ο Ησίοδος αλλά είναι τόσο πολύ αποσπασματικό που η ανακατασκευή του όπως γράφει ο Γουόλτερ Μπάρκερτ είναι αδύνατη. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Μελάμποδας πιστεύεται ότι είχε για σύζυγό του την πριγκιποπούλα Ιφιάνειρα, κόρη του βασιλιά του Άργους Μεγαπένθη. Την ζωή και τα κατορθώματα του Μελάμποδα διηγούνταν ένα χαμένο ψευδοησιόδειο έπος, η Μελαμπόδεια.
Ενδιάμεση Περιοχή
Περιγραφή
Οι χώρες μεταξύ Αδριατικής θαλάσσης και Ινδού ποταμού σχηματίζουν την Ενδιάμεση Περιοχή και γεφυρώνουν τους πολιτισμούς της Δύσεως και της Ανατολής. Αυτός ο αχανής πολιτισμικός χώρος εκτείνεται από το ανατολικό ήμισυ της Ευρώπης στο δυτικό ήμισυ της Ασίας. Από άποψη πολιτισμού, σημαίνει ότι οι όροι «Ευρώπη» και «Ασία» είναι απλώς γεωγραφικές περιοχές και όχι πολιτισμικές. Σε σχέση με τον πληθυσμό, οι επικρατέστερες θρησκείες στην Ενδιάμεση Περιοχή είναι ο ορθόδοξος χριστιανισμός και το σουνιτικό Ισλάμ, με δευτερεύουσες το σιιτικό ισλάμ, τον αλεβισμό και τον ιουδαϊσμό. Αντιθέτως, ο ρωμαιοκαθολικισμός και ο προτεσταντισμός κυριαρχούν στη Δύση, όπως ο βουδισμός και ο ινδουισμός κυριαρχούν στην Ανατολή.
Μελάμποδας
Πηγές
Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας
Ενδιάμεση Περιοχή
Περιγραφή
Στην Ενδιάμεση Περιοχή υπήρχε για 2500 χρόνια μία οικουμενική αυτοκρατορία, το κέντρο της οποίας ευρίσκετο γύρω από τα Στενά και το Αιγαίο. Στην ουσία ήταν πάντα η ίδια αυτοκρατορία, της οποίας οι ηγέτες προσπαθούν να ενώσουν το σύνολό της. Η περσική αυτοκρατορία του Δαρείου πέρασε στα χέρια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έπειτα στους εθνικούς Ρωμαίους, στους χριστιανούς Ρωμαίους και τέλος στους αλεβήδες-μπεκτασίδες Οθωμανούς μέχρι το 1923-24. Αυτή ή κεντρική αυτοκρατορία επιέζετο συνεχώς από περιφερειακές αυτοκρατορίες, όπως η αραβική, η ισλαμική, η περσική και η ρωσική μέχρι το 1917, που στόχο είχαν να αρπάξουν τη διαδοχή της οικουμενικής αυτοκρατορίας.
Η δυναμική της Ενδιάμεσης Περιοχής μεταξύ των αυτοκρατοριών του Κέντρου και της Περιφέρειας, αποτελεί την εσωτερική σύγκρουση. Καθένας από τους κυρίους λαούς του χώρου αυτού αγωνιζόταν να εξασφαλίσει τον έλεγχο του κέντρου, του οποίου το Βυζαντινή Αυτοκρατορία-Κωνσταντινούπολη παρέμενε για σχεδόν 2000 χρόνια το υποχρεωτικό σημείο αναφοράς. Οι Άραβες στον Η’ αιώνα και οι Ρώσοι στον Κ΄ αιώνα έφθασαν στα πρόθυρα της επιτυχίας, αλλά δεν κατόρθωσαν τελικώς να καταλάβουν την πρωτεύουσα της οικουμενικής αυτοκρατορίας. Η δυτική επέμβαση, από το ΙΗ΄ αιώνα, αποτελεί την εξωτερική σύγκρουση που επεδίωκε ουχί τη διαδοχή αλλά τη σταδιακή εξασθένιση της οικουμενικής αυτοκρατορίας, και με την πάροδο του χρόνου, τον διαμελισμό της και την υποταγή της μέσα στον ασφυκτικό κλοιό της δυτικοποιήσεως.
Τελικώς, "η Ευρασιατική ήπειρος, της οποίας η Ευρώπη δεν είναι παρά μία από τις πολλές χερσονήσους, διαιρείται, λόγω χιλιετούς ιστορίας, σε τρεις μεγάλες πολιτισμικές περιοχές : α) τη Δύση, ή Δυτική Ευρώπη, που περιλαμβάνει επιπλέον σήμερα, τη Βόρειο και Νότιο Αμερική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία· β) την Ανατολή, ή Άπω Ανατολή, που περιλαμβάνει τρεις χερσονήσους : Ινδία, Νοτιοανατολική Ασία (με την Ινδονησία), Κίνα (με την Κορέα και την Ιαπωνία)· γ) την Ενδιάμεση Περιοχή που ευρίσκεται μεταξύ Ανατολής και Δύσεως". (D. Kitsikis, L'Empire ottoman, Paris, PUF, 1985, p. 15).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωπολιτική Κατηγορία:Ευρασιανισμός
Αλέξανδρος της Γιουγκοσλαβίας (1924-2016)
Ο Αλέξανδρος, σερβικά Александар (13 Αυγούστου 1924 - 12 Μαΐου 2016) από τον Οίκο των Καραγεώργιεβιτς ήταν πρίγκιπας της Γιουγκοσλαβίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Παύλου πρίγκιπα της Γιουγκοσλαβίας και της Όλγας, κόρης του Νικολάου πρίγκιπα της Ελλάδας. Ο πατέρας του ήταν αντιβασιλιάς της χώρας το διάστημα (1934-41) ως την ενηλικίωση του Πέτρου Β΄ της Γιουγκοσλαβίας.
Γεννήθηκε στο Λευκό μέγαρο του προαστίου Ρίτσμοντ Παρκ του Λονδίνου. Η αδελφή της μητέρας του, η Μαρίνα ήταν σύζυγος του Γεωργίου δούκα του Κεντ, γιου του Γεωργίου Ε΄ της Βρετανίας.
Το 1954 συμμετείχε στην κρουαζιέρα που έκανε ο Παύλος Α΄ της Ελλάδας και η σύζυγός του Φρειδερίκη με το σκάφος Αγαμέμνων. Εκεί γνώρισε τη Μαρία-Πία της Σαβοΐας· παντρεύτηκαν έξι μήνες μετά στο Κασκαί της Πορτογαλίας, όπου ζούσε εξόριστος ο πατέρας της Ουμβέρτος Β΄ της Ιταλίας.
Θέλησε να καταταγεί στη Βρετανική Β. Αεροπορία (RAF) κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά οι πολιτικές συνεργασίες τού πατέρα του το απέτρεπαν. Τελικά μεσολάβησε ο Γεώργιος δούκας του Κεντ, σύζυγος της θείας του και τον δέχθηκαν. Μετά τον πόλεμο εργάστηκε ως πιλότος στη British Airways από το 1951 και συμμετείχε σε πολλούς αεροναυτικούς διαγωνισμούς.
Ήταν ένα από τα 4 ιδρυτικά μέλη του Συμβουλίου για την Ενότητα της Σερβίας. Ήταν προστάτης του Κέντρου Έρευνας του Ορθού Μοναρχισμού. Το 2008 εξέδωσε ανακοίνωση, που καταδίκαζε την αυτονομία του Κοσσόβου. Κατά τα 90ά γενέθλιά του, το περιοδικό Μεγαλειότητα της Βρετανίας είχε αφιέρωμα σε αυτόν.
Το 2016 απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 92 ετών. Στην εξόδιο ακολουθία παρέστησαν μέλη της στρατιωτικής Αεροπορίας της Σερβίας · τάφηκε στο Οπλενάκ της Σερβίας, με τον πατέρα και τα αδέλφια του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1955 τη Μαρία-Πία της Σαβοΐας, κόρη του Ουμβέρτου Β΄ της Ιταλίας και είχε τέκνα:
Ο Αλέξανδρος και η Μαρία-Πία διαζεύχθηκαν το 1967 και ο Αλέξανδρος το 1973 έκανε δεύτερο γάμο με την Μπάρμπαρα πριγκίπισσα του Λήχτενσταϊν, εξαδέλφη του Ιωάννη-Αδάμ Β΄ πρίγκιπα του Λήχτενσταϊν και της συζύγου του. Είχαν τέκνο:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καραγεώργεβιτς
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1895
Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1895 ήταν οι προτελευταίες δημοτικές εκλογές του 19ου αιώνα που διεξήχθησαν στην Ελλάδα. Πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου του 1895, με το πολύπλοκο εκλογικό σύστημα του "σφαιριδίου".
Οι εκλεγέντες στους μεγάλους δήμους
Στην Αθήνα και στον Πειραιά επικράτησαν οι Λάμπρος Καλλιφρονάς (7.651 ψήφοι) και Τρύφων Μουτζόπουλος (3.224 ψήφοι) αντίστοιχα Οι υπόλοιποι υποψήφιοι ήταν ο Τιμολέων Φιλήμων, ''Γεώργ. Βακαλόπουλος, Ιω. Σουμαρίπας, Οδ. Μελαγχροινός'' (Αθήνα) και ο Θεόδωρος Ρετσίνας που έλαβε 2.893 ψήφους στον Πειραιά. Με δήλωσή του, ο Θ. Ρετσίνας αποδέχθηκε την ήττα του Στην Πάτρα εκλέχθηκε ο Αθανάσιος Κανακάρης-Ρούφος (ξεπερνώντας κατά 527 ψήφους τον αντίπαλό του Κορύλλο ) και στο Βόλο ο κ. Χατζηαργυρίου.
Αναλυτικός πίνακας εκλεγέντων δημάρχων
Αναλυτικά, στις εκλογές του 1895 εξελέγησαν οι ακόλουθοι δήμαρχοι :
Παραπομπές
1895
Επαρχία της Σεγόβια
Η Σεγόβια (Segovia) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [seˈɣoβja] είναι μια επαρχία της βορειοκεντρικής Ισπανίας, στο νότιο τμήμα της αυτόνομης κοινότητας της Καστίλης και Λεόν. Συνορεύει με τις επαρχίες του Μπούργος, της Σόρια, της Γουαδαλαχάρα, της Μαδρίτης, της Άβιλα και του Βαγιαδολίδ.
Η επαρχία έχει πληθυσμό 149.286, από τους οποίους 35% ζουν στην πρωτεύουσα, την Σεγόβια. Από τους 209 δήμους στην επαρχία, περισσότεροι από τους μισούς είναι χωριά με λιγότερους από 200 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεγοβια Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν
Σαάντ Σαμίρ
Ο Σαάντ Ελ-Ντιν Σαμίρ, περισσότερο γνωστός ως Σαάντ Σαμίρ, (سعد الدين سمير γεννημένος στις 1 Απριλίου 1989) είναι Αιγύπτιος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της ομάδας της Πρέμιερ Λιγκ Αιγύπτου, Αλ Αχλί ΣΚ. Αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα της χώρας του στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.
Τον Μάιο του 2018 συμπεριλήφθηκε στην προκριματική αποστολή της Αιγύπτου, ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018 στη Ρωσία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγύπτιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αιγύπτου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αιγύπτου U20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αιγύπτου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αχλί ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελ Μοκαουλούν ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ-Μασρί ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2017 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Αιγύπτου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Βορικό οξύ
Εμφανίσεις
Το βορικό οξύ ή σασσολίτης απαντάται κυρίως στην ελεύθερη κατάστασή του σε ορισμένες ηφαιστειακές περιοχές, για παράδειγμα, στην περιοχή της Τοσκάνης, στις Αιολίδες νήσους και στην πολιτεία της Νεβάδας των ΗΠΑ. Σε αυτές τις ηφαιστειακές περιοχές βγαίνει, αναμεμιγμένο με ατμό, από ρωγμές στο έδαφος. Βρίσκεται επίσης ως συστατικό πολλών φυσικών ορυκτών - των βόρακα, βορακίτη, ουλεξίτη και κολεμανίτη. Το βορικό οξύ και τα άλατά του βρίσκονται στο θαλασσινό νερό. Βρίσκεται επίσης σε φυτά, συμπεριλαμβανομένων σχεδόν όλων των φρούτων.
Το βορικό οξύ παρασκευάστηκε για πρώτη φορά από τον Βίλχελμ Χόμπεργκ (1652–1715) από το βόρακα, με τη δράση των ανόργανων οξέων, και του δόθηκε το όνομα sal sedativum Hombergi ("ηρεμιστικό αλάτι του Χόμπεργκ"). Ωστόσο, τα βορικά άλατα, συμπεριλαμβανομένου του βορικού οξέος, έχουν χρησιμοποιηθεί από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων για τον καθαρισμό, τη συντήρηση τροφίμων και άλλες δραστηριότητες.
Παρασκευή
Το βορικό οξύ μπορεί να παρασκευαστεί με αντίδραση βόρακα (τετραβορικό νάτριο δεκαένυδρο) με ένα ανόργανο οξύ, όπως το υδροχλωρικό οξύ :
Σχηματίζεται επίσης ως προϊόν υδρόλυσης τριαλογονιδίων βορίου και διβοράνιου :
Σουαβεγότθα
Η Σουαβεγότθα ή Σουαβεγότα ή Σουαβεγόθο, γερμ. Suavegotha (απεβ. μετά το 549) ήταν πριγκίπισσα των Βουργουνδών και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Φράγκων της Αυστρασίας.
Βορικό οξύ
Ιδιότητες
Το βορικό οξύ είναι διαλυτό σε βραστό νερό. Όταν θερμαίνεται πάνω από τους 170 ° C, αφυδατώνεται, σχηματίζοντας μεταβορικό οξύ (HBO2 ):
Το μεταβορικό οξύ είναι ένα λευκό, κυβικό κρυσταλλικό στερεό και είναι ελαφρώς διαλυτό στο νερό. Το μεταβορικό οξύ λιώνει στους περίπου 236 ° C, και όταν θερμαίνεται πάνω από περίπου 300 ° C επιπλέον αφυδατώνεται, σχηματίζοντας τετραβορικό οξύ, που ονομάζεται επίσης πυροβορικό οξύ (H2 B4 O7 ):
Σουαβεγότθα
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον ιστορικό Γρηγόριο της Τουρ ο Θεοδώριχος της Αυστρασίας νυμφεύτηκε μία κόρη του Σιγισμόνδου ηγεμόνα των Βουργουνδών. Δεν αναφέρει το όνομα της συζύγου του και συχνά αυτή θεωρείται ότι είναι η Σουαβεγότθα, που ο χρονικογράφος Φλοντοάρντ του 10ου αι. αναφέρει ως βασίλισσα. Ο ιστορικός Έουγκεν Έβιχ (1913-2006) τη θεωρεί σύζυγο του Θεοδώριχου και κόρη του Σιγισμόνδου από τη 2η σύζυγό του, της οποίας το όνομα είναι άγνωστο.
Βορικό οξύ
Ιδιότητες
Ο όρος βορικό οξύ μπορεί μερικές φορές να αναφέρεται σε οποιαδήποτε από αυτές τις ενώσεις. Περαιτέρω θέρμανση (σε περίπου 330 ° C) οδηγεί σε τριοξείδιο του βορίου.
Σουαβεγότθα
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Θευδέριχο Α΄ των Μεροβιγγείων βασιλιά των Φράγκων της Αυστρασίας και είχε τέκνο:
Βορικό οξύ
Τοξικολογία
Με βάση τη μέση θανατηφόρο δόση σε θηλαστικά (LD50), που είναι 2.660 mg / kg σωματικής μάζας, το βορικό οξύ είναι δηλητηριώδες μόνο εάν λαμβάνεται εσωτερικά ή εισπνέεται σε μεγάλες ποσότητες. Η δέκατη τέταρτη έκδοση του δείκτη Merck δείχνει ότι το LD50 του βορικού οξέος είναι 5.14 g / kg για δόσεις από το στόμα που χορηγούνται σε αρουραίους και δόσεις 5 έως 20 g / kg έχουν προκαλέσει θάνατο σε ενήλικες ανθρώπους. Για λόγους σύγκρισης, το LD50 του αλατιού αναφέρεται ότι είναι 3,75 g / kg σε αρουραίους σύμφωνα με τον δείκτη Merck. Σύμφωνα με τον Οργανισμό Τοξικών Ουσιών και Μητρώων Νοσημάτων, «η ελάχιστη θανατηφόρα δόση του καταπομένου βορίου (ως βορικό οξύ) αναφέρθηκε ότι ήταν 2-3 g σε βρέφη, 5–6 g στα παιδιά και 15-20 g σε ενήλικες. [... ] Ωστόσο, μια ανασκόπηση 784 ανθρώπινων δηλητηριάσεων με βορικό οξύ (10–88 g) δεν ανέφερε θανάτους, με το 88% των περιπτώσεων να είναι ασυμπτωματικό.»
Η μακροχρόνια έκθεση στο βορικό οξύ μπορεί να προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία, προκαλώντας νεφρική βλάβη και τελικά νεφρική ανεπάρκεια. Παρόλο που δεν φαίνεται να είναι καρκινογόνο, μελέτες σε σκύλους ανέφεραν ατροφία των όρχεων μετά από έκθεση σε 32 mg/kg bw / ημέρα για 90 ημέρες. Αυτό το επίπεδο είναι πολύ χαμηλότερο από το LD50.
Βιομηχανικές
Η κύρια βιομηχανική χρήση του βορικού οξέος είναι στην κατασκευή υαλοβάμβακα που συνήθως αναφέρεται ως ύφασμα υαλοβάμβακα. Ο υαλοβάμβακας χρησιμοποιείται για την ενίσχυση πλαστικών σε εφαρμογές που κυμαίνονται από σκάφη, βιομηχανικές σωληνώσεις έως πλακέτες κυκλωμάτων υπολογιστών.
Στη βιομηχανία κοσμημάτων, το βορικό οξύ χρησιμοποιείται συχνά σε συνδυασμό με μετουσιωμένη αλκοόλη για τη μείωση της επιφανειακής οξείδωσης στα μέταλλα κατά τις εργασίες ανόπτησης και συγκόλλησης.
Το βορικό οξύ χρησιμοποιείται για την παραγωγή του γυαλιού σε επίπεδες οθόνες επίπεδης οθόνης LCD.
Στην ηλεκτρολυτική επίστρωση, το βορικό οξύ χρησιμοποιείται ως μέρος ορισμένων τύπων ιδιοσκευασμένων τύπων. Ένας τέτοιος γνωστός τύπος απαιτεί περίπου 1 έως 10 αναλογία προς Θειικό νικέλιο, ένα πολύ μικρό μέρος θειικού δωδεκύλιου νατρίου και ένα μικρό μέρος του Θειικό οξύ.
Το βορικό οξύ, αναμεμιγμένο με βόρακα (τετραβορικό νάτριο δεκαένυδρο) σε αναλογία βάρους 4:5, είναι πολύ διαλυτό στο νερό, αν και δεν είναι τόσο διαλυτά ξεχωριστά. Το διάλυμα χρησιμοποιείται ως επιβραδυντικό πυρκαγιάς ξύλου με εμποτισμό.
Το βορικό οξύ είναι μία από τις πιο συχνά χρησιμοποιούμενες ουσίες που μπορούν να αντισταθμίσουν τις επιβλαβείς επιδράσεις του αντιδραστικού υδροφθορικού οξέος (HF) μετά από τυχαία επαφή με το δέρμα. Λειτουργεί με αναγκάζοντας τα ελεύθερα ανιόντα φθορίου να σχηματίσουν χηλικά άλατα. Αυτή η διαδικασία υπερνικά την ακραία τοξικότητα του υδροφθορικού οξέος, ιδιαίτερα την ικανότητά του να δεσμεύει ιοντικό ασβέστιο από τον ορό του αίματος που μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή ανακοπή και αποσύνθεση των οστών. Ένα τέτοιο συμβάν μπορεί να συμβεί από μικρή επαφή με το δέρμα με το υδροφθόριο.
Το βορικό οξύ προστίθεται στον βόρακα για χρήση ως συλλίπασμα συγκόλλησης από σιδηρουργούς.
Το βορικό οξύ, σε συνδυασμό με πολυβινυλική αλκοόλη (PVA) ή λάδι σιλικόνης, χρησιμοποιείται για την παραγωγή Silly Putty.
Το βορικό οξύ περιλαμβάνεται επίσης στον κατάλογο των χημικών προσθέτων που χρησιμοποιούνται για υδραυλική θραύση στην Πενσυλβανία. Πράγματι, χρησιμοποιείται συχνά σε συνδυασμό με το κόμμι γκουάρ ως παράγοντας διασύνδεσης και πηκτωματοποίησης για τον έλεγχο του ιξώδους και της ρεολογίας του ρευστού θραύσης που εγχέεται σε υψηλή πίεση στο φρεάτιο. Πράγματι, είναι σημαντικό να ελέγχεται το ιξώδες του υγρού για να διατηρείται το εναιώρημα σε μεγάλες αποστάσεις μεταφοράς οι κόκκοι των ενισχυτικών παραγόντων που στοχεύουν στη διατήρηση των ρωγμών του σχιστόλιθου αρκετά ανοιχτές για να διευκολύνουν την εξαγωγή αερίου μετά τη μείωση της υδραυλικής πίεσης. Οι ρεολογικές ιδιότητες της υδρογέλης βορικού διασυνδεμένης με κόμμι γκουάρ εξαρτώνται κυρίως από την τιμή του pH.
Ιατρικές
Το βορικό οξύ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντισηπτικό για δευτερεύοντα εγκαύματα ή κοψίματα και μερικές φορές χρησιμοποιείται σε γάζες. Το βορικό οξύ εφαρμόζεται σε ένα πολύ αραιό διάλυμα για το πλύσιμο των ματιών. Το αραιό βορικό οξύ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κολπικός ντους για τη θεραπεία βακτηριακής κολπίτιδας λόγω υπερβολικής αλκαλικότητας, καθώς και καντιντίασης από μη-albicans candida. Ως αντιβακτηριακή ένωση, το βορικό οξύ μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως θεραπεία της ακμής. Χρησιμοποιείται επίσης ως πρόληψη του ποδιού του αθλητή, εισάγοντας σκόνη στις κάλτσες. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν διάφορα παρασκευάσματα για τη θεραπεία ορισμένων ειδών εξωτερικής ωτίτιδας (λοίμωξη του αυτιού) τόσο σε ανθρώπους όσο και σε ζώα. Το συντηρητικό στα μπουκάλια δειγμάτων ούρων στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι βορικό οξύ.
Τα διαλύματα βορικού οξέος που χρησιμοποιούνται για πλύσιμο των ματιών ή σε διαβρωμμένο δέρμα είναι γνωστό ότι είναι τοξικά, ιδιαίτερα στα βρέφη, ειδικά μετά από επαναλαμβανόμενη χρήση. Αυτό οφείλεται στο αργό ποσοστό εξάλειψης.
Εντομοκτόνο
Το βορικό οξύ καταχωρήθηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ ως εντομοκτόνο το 1948 για τον έλεγχο κατσαρίδων, τερμιτών, μυρμηγκιών, ψύλλων, ασημιού και πολλών άλλων εντόμων. Το προϊόν θεωρείται γενικά ασφαλές για χρήση σε οικιακές κουζίνες για τον έλεγχο των κατσαρίδων και των μυρμηγκιών. Λειτουργεί ως δηλητήριο στομάχου που επηρεάζει το μεταβολισμό των εντόμων και η ξηρή σκόνη είναι λειαντική για τους εξωσκελετούς των εντόμων. Το βορικό οξύ έχει επίσης τη φήμη ως "το δώρο που συνεχίζει να σκοτώνει" στο ότι οι κατσαρίδες που διασχίζουν περιοχές με ελαφριά σκόνη δεν πεθαίνουν αμέσως, αλλά το αποτέλεσμα είναι σαν θραύσματα από γυαλί που τα κόβουν. Αυτό συχνά επιτρέπει σε μια κατσαρίδα να επιστρέψει στη φωλιά όπου σύντομα πεθαίνει. Οι κατσαρίδες, επειδή είναι κανιβαλιστικές, τρώνε άλλες που σκοτώθηκαν από επαφή ή κατανάλωση βορικού οξέος, καταναλώνοντας τη σκόνη που παγιδεύτηκε στη νεκρή κατσαρίδα και τις σκότωσαν επίσης.
Διατήρηση
Σε συνδυασμό με τη χρήση του ως εντομοκτόνο, το βορικό οξύ αποτρέπει και καταστρέφει την υπάρχουσα υγρή και ξηρή σήψη στα ξύλα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με φορέα αιθυλενογλυκόλης για την επεξεργασία του εξωτερικού ξύλου ώστε να καταπολεμήσει την προσβολή από μύκητες και έντομα. Είναι δυνατή η αγορά ράβδων εμποτισμένων με βορικά για εισαγωγή στο ξύλο μέσω τρυπανιών όπου είναι γνωστό ότι μαζεύεται και κάθεταοι η υγρασία. Διατίθεται σε μορφή γέλης και ενέσιμης πάστας για την επεξεργασία ξύλου που έχει προσβληθεί από σήψη χωρίς την ανάγκη αντικατάστασης της ξυλείας. Συμπυκνώματα επεξεργασίας με βάση τα βορικά άλατα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την πρόληψη της ανάπτυξης λάσπης, μυκηλίου και φυκών, ακόμη και σε θαλάσσια περιβάλλοντα.
Λιπαντικό
Τα κολλοειδή εναιωρήματα νανοσωματιδίων βορικού οξέος διαλυμένα σε πετρέλαιο ή φυτικό έλαιο μπορούν να σχηματίσουν ένα αξιοσημείωτο λιπαντικό σε κεραμικές ή μεταλλικές επιφάνειες με συντελεστή τριβής ολίσθησης που μειώνεται με την αύξηση της πίεσης σε τιμή που κυμαίνεται από 0,10 έως 0,02. Αυτολιπαινόμενες ταινίες βορικού οξέως προκύπτουν από μια αυθόρμητη χημική αντίδραση μεταξύ των μορίων του νερού και επιστρώσεις οξειδίου του βορίου σε ένα περιβάλλον υγρό. Σε μαζική κλίμακα, υπάρχει αντίστροφη σχέση μεταξύ του συντελεστή τριβής και της πίεσης επαφής που προκαλείται από το εφαρμοζόμενο φορτίο.
Το βορικό οξύ χρησιμοποιείται για τη λίπανση πλακών των παιχνιδών καρόμ και νοβούς, επιτρέποντας ταχύτερο παιχνίδι.
Πυροτεχνήματα
Το βόριο χρησιμοποιείται στην πυροτεχνία για να αποτρέψει την αντίδραση σχηματισμού αμιδίου μεταξύ αλουμινίου και νιτρικών. Μία μικρή ποσότητα βορικού οξέος προστίθεται στη σύνθεση για την εξουδετέρωση αλκαλικών αμιδίων που μπορούν να αντιδράσουν με το αλουμίνιο.
Το βορικό οξύ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως χρωστική για να κάνει τη φωτιά πράσινη. Για παράδειγμα, όταν διαλύεται σε μεθανόλη χρησιμοποιείται ευρέως από τους ζογκλέρ φωτιές για να δημιουργήσει μια βαθιά πράσινη φλόγα πολύ ισχυρότερη από το θειικό χαλκό.
Γεωργία
Το βορικό οξύ χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ή την πρόληψη ελλείψεων βορίου στα φυτά. Χρησιμοποιείται επίσης για τη συντήρηση σπόρων όπως το ρύζι και το σιτάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συντηρητικά Κατηγορία:Ανόργανα οξέα Κατηγορία:Αντισηπτικά Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις βορίου Κατηγορία:Εντομοκτόνα Κατηγορία:Αντιμολυσματικοί παράγοντες Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μυρσινοχώρι Μεσσηνίας
Το Μυρσινοχώρι, αναφερόμενο επίσημα ως το Μυρσινοχώριον και παλαιότερα ως τα Πισπίσια, είναι ημιορεινός οικισμός, κοντά στην Χώρα και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Μυρσινοχώρι βρίσκεται περίπου 7 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Χώρας. Έχει υψόμετρο 258 μέτρα και απέχει 8,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο Μυρσινοχώρι βρίσκονται προς τα νοτιοανατολικά του τα Παππούλια σε απόσταση 5,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιά του ο Πλάτανος, σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.
Αρχαιότητα
Στην περιοχή του χωριού, στον Αρχαιολογικό χώρο του Μυρσινοχωρίου, στην θέση Ρούτση ή Ρούτσι, έχουν βρεθεί δυο τύμβοι, με κιβωτιόσχημους τάφους, που ανάγονται στην Μεσοελλαδική εποχή. Φαίνεται πως στη θέση, που βρίσκονταν αυτοί, είχε αναπτυχθεί, ήδη κατά τον 17ο αιώνα π.Χ., ισχυρός οικισμός η παρακμή του οποίου τοποθετείται αρκετά μετά, περί τον 13ο αιώνα π.Χ., όταν άρχισε να πραγματοποιείται ο έλεγχος, από το νέο ισχυρό διοικητικό κέντρο της περιοχής, δηλαδή το Ανάκτορο του Νέστορος. Επίσης στην περιοχή ανασκάφηκαν δυο θολωτοί τάφοι της μυκηναϊκής εποχής με σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Πισπίσα ή Πισπίρσα ή Πιρπίσα ή Πιρπίτσα (Pispirsa ή Pirpissa ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715). Το χωριό Πισπίρσα (Pispirsa), ανήκε, το 1689, στην επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 44 κατοίκους.
Διοικητική ιστορία
Η/τα/του Πισπίσα ή τα Πισπίσια προσαρτήθηκε, το 1835, αρχικά στον παλαιό Δήμο Σκάρμιγκος, με έδρα τον Σκάρμιγκα (σήμερα η Μεταμόρφωση) και 5 χρόνια μετά, με την κατάργηση του δήμου αυτού, προσαρτήθηκε, το 1840, στον παλαιό Δήμο Βουφράσου με έδρα αρχικά το Χατζή, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Το 1851 η έδρα του Δήμου Βουφράσου μεταφέρεται από το Χατζή στο Βλαχόπουλο, ενώ πέντε χρόνια μετά, το 1856, έδρα του δήμου ξαναγίνεται το Χατζή. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Πισπίσια στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Βουφράσου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 62 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1882 ο παλαιός Δήμος Βουφράσου μετονομάσθηκε σε Δήμο Βουφράδος. Από το 1844 ως το 1896 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως Πισπίσα και από το 1896 ως το 1928 ως Πισπίσια. Το 1912 τα Πισπίσια προσαρτώνται ως έδρα στην Κοινότητα Πισπισίων. Στην ίδια κοινότητα προσαρτήθηκε επίσης ο οικισμός του Σκάρμιγκα (παρέμεινε στην κοινότητα αυτή ως το 1829). Το 1927 οι οικισμοί Πισπίσια και Σκάρμιγκας μετονομάζονται σε Μυρσινοχώρι και Μεταμόρφωσις και η Κοινότητα Πισπισίων σε Κοινότητα Μυρσινοχωρίου αντίστοιχα. Από το 1928 ως το 1940 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως Μυρσινοχώρι και από το 1940 ως σήμερα ως Μυρσινοχώριον. Το Μυρσινοχώριον παρέμεινε ως έδρα της Κοινότητας Μυρσινοχωρίου, με την αλλαγή της ονομασίας του χωριού και της κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Μυρσινοχώριον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Νέστορος, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Μυρσινοχώριον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Μυρσινοχώριον σήμερα είναι έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Μυρσινοχωρίου του Δήμου Πύλου-Νέστορος.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 190 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Επισήμανση: Ο πληθυσμός όπως αναφέρεται στο παραπάνω διάγραμμα, περιλαμβάνει το συνολικό άθροισμα των κατοίκων του οικισμού Πισπίσα και του οικισμού Νάσσα, το έτος 1879, καθώς στην απογραφή αυτή απογράφηκαν μαζί.
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το παλαιό Δημοτικό Σχολείο, υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου. Επίσης κάθε χρόνο διοργανώνεται πανηγύρι, στις 24 Ιουνίου, προς τιμή του Άγιου Ιωάννη του Ριγανά, όπου προσφέρονται διάφορα τοπικά εδέσματα, βραστή γίδα και σούπα. Στη περιοχή του χωριού λειτουργεί και σύγχρονο ελαιοτριβείο. Ανάμεσα στα αξιοθέτα της περιοχής του χωριού είναι και ο κοντινός Αρχαιολογικός Χώρος του Μυρσινοχωρίου, στην τοποθεσία Ρούτση.
Αρχαιολογικός Χώρος στο Μυρσινοχώρι
Περίπου 1,5 χιλιόμετρο βορειοανατολικά του χωριού, στη θέση Ρούτση ή Ρούτσι βρίσκεται ο Αρχαιολογικός Χώρος του Μυρσινοχωρίου. Στη θέση αυτή πραγματοποιήθηκαν, τις δεκαετίες του 1950, από τον Σπυρίδωνα Μαρινάτο και του 1970, από τον Γεώργιο Στ. Κορρέ σειρά ανασκαφικών ερευνών, οι οποίες έφεραν στο φως δυο τύμβους της Μεσοελλαδικής εποχής (2.200 π.Χ.-1.600 π.Χ.), οι οποίοι περιείχαν ταφικούς πίθους. Οι τύμβοι ήταν χτισμένοι πάνω σε παλαιότερο οικισμό του (3.000 π.Χ.-2.500 π.Χ). Επίσης ανασκάφηκαν, δύο θολωτοί τάφοι της μυκηναϊκής εποχής (1.600 π.Χ.- 1.100 π.Χ.), οι οποίοι είχαν σχετικά μικρή διάμετρο (περίπου 5 μέτρα). Οι τάφοι αυτοί, πιθανότατα περιείχαν ταφές τοπικών αξιωματούχων. Ο ένας από τους θολωτούς τάφους, ο οποίος ήταν ασύλητος απέφερε εντυπωσιακά ευρήματα, μεταξύ των οποίων ξίφη και εγχειρίδια με δερμάτινες θήκες, πλήθος σφραγιδόλιθων, βαρύ περιδέραιο από Βαλτικό ήλεκτρο, καθώς και ένα από τα μεγαλύτερα σωζόμενα ξίφη της μυκηναϊκής εποχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Penthouse
thumb|250px|Η [[Τζέσε Καπέλι στο εξώφυλλο του περιοδικού, Απρίλιος 2004]] Το Penthouse είναι ένα ανδρικό περιοδικό που ίδρυσε ο Μπομπ Γκουτσιόνε (αγγλ. Bob Guccione) το 1965. Συνδύαζε άρθρα επικαιρότητας και lifestyle με ερωτικές φωτογραφίσεις μοντέλων, οι όποιες στη διάρκεια της δεκαετίας του '90 εξελίχθηκαν σε πορνογραφικές. Αν και ο Γκουτσιόνε είναι Αμερικανός η ίδρυση και πρώτη έκδοση του περιοδικού έγινε στην Αγγλία, σύντομα όμως άρχισε να πωλείται και στις Η.Π.Α. Στο απόγειο της επιτυχίας του ο Γκουτσιόνε εθεωρείτο ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στις Η.Π.Α.
Πέντχαουζ Πετ
Το κεντρικό μοντέλο κάθε τεύχους (το κορίτσι του μήνα) αποκαλείτε "Πέντχαουζ Πετ" (αγγλ. Penthouse Pet) κατά τον ίδιο τρόπο που το κεντρικό μοντέλο κάθε τεύχους του Πλέιμποϊ ονομάζεται Πλέιμεϊτ (Playmate). Από το σύνολο των 12 κοριτσιών του κάθε χρόνου επιλέγεται η "Πετ της Χρονιάς" (Pet Of The Year) του επόμενου έτους.
Για το έτος 2006 τα κορίτσια που επιλέχθηκαν είναι:
Βανέσα Γουίλιαμς
Το τεύχος Σεπτεμβρίου 1984 υπήρξε το δεύτερο μεγαλύτερο σε κυκλοφορία τεύχος (οποιουδήποτε) περιοδικού στις Η.Π.Α με πάνω από 5,3 εκατομμύρια αντίτυπα σε πωλή&
Τρέισι Λορντς
Αν και οι φωτογραφίες της Γουίλιαμς απασχόλησαν τότε περισσότερο την κοινή γνώμη, το τεύχος εκείνο έμελλε να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερες αντιδράσεις λόγω ενός από τα άλλα μοντέλα που είχαν φωτογραφηθεί. Η Τρέισι Λορντς είχε ποζάρει γυμνή στο συγκεκριμένο τεύχος όντας στο ξεκίνημα της καριέρας της ως πορνοστάρ. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι η Τρέισι ήταν ανήλικη κατά τη διάρκεια της συμμετοχής της σε πορνογραφικές ταινίες, και μόλις 15 ετών όταν είχε ποζάρει για τις συγκεκριμένες φωτό που δημοσίευσε το περιοδικό. Ως αποτέλεσμα το τεύχος αυτό θεωρείται παράνομο και η κατοχή του με τις φωτό της Τρέισι μέσα διώκεται ποινικά, λόγω του νόμου περί παιδικής πορνογραφίας.
Από τον ερωτισμό στην πορνογραφία
Το 1998, το περιοδικό παγιδευμένο ανάμεσα στην εξάπλωση της πορνογραφίας μέσω του διαδικτύου και την εμφάνιση με ολοένα αυξανόμενη δημοτικότητα πιο "αθώων" ανδρικών περιοδικών (όπως το Μαξίμ), αναγκάζεται να αλλάξει κατεύθυνση. Εμφανίζονται φωτογραφίες καθαρά πορνογραφικού περιεχομένου (διείσδυση, στοματικό και πρωκτικό σεξ) αλλά οι πωλήσεις πέφτουν και οι συνδρομητές μειώνονται δραματικά.
Η Βρετανική έκδοση ακολούθησε μια διαφορετική προσέγγιση. Το περιοδικό μετονομάστηκε σε PH.UK και διαφημίστηκε ως ένα "μέσο περιοδικό για ενήλικες". Γνωστοί φωτογράφοι μόδας προσελήφθησαν σε μια προσπάθεια να αναμιχθεί το ερωτικό/σεξουαλικό στοιχείο με τη φωτογραφία μόδας. Η ύλη περιλάμβανε ακόμα συνεντεύξεις διασημοτήτων και άρθρα γνώμης. Αν και υπήρξε ένας σχετικός θόρυβος και δημοσιότητα το εγχείρημα απέτυχε στις πωλήσεις και το περιοδικό έκλεισε στα τέλη του 1998.
Χρεωκοπία
Στις 12 Αυγούστου του 2003 η ιδιοκτήτρια εταιρεία του περιοδικού, General Media, κήρυξε πτώχευση. Μέχρι και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους το περιοδικό βρισκόταν στα ράφια χάρη σε συμφωνία που είχε επιτευχθεί με τους πιστωτές. Στις 4 Οκτωβρίου του 2004 η General Media επανήλθε από την χρεωκοπία και μετονομάστηκε σε Penthouse Media Group. Αυτή τη στιγμή ανήκει σε επενδυτές από τη Φλόριντα που δραστηριοποιούνται στα ακίνητα και στην ψυχαγωγία.
Οι νέοι ιδιοκτήτες "μαλάκωσαν" το περιεχόμενο του περιοδικού, αρχής γενομένης από το τεύχος Ιανουαρίου 2005, σε μια προσπάθεια να κερδίσουν και πάλι μέρος της διαφημιστικής πίτας και να αυξήσουν τις πωλήσεις. Παρόλα αυτά οι πωλήσεις είναι ακόμα σε πολύ χαμηλό επίπεδο, σχεδόν κάτω από 350.000 τεύχη μηνιαίως, ενώ πολλοί αναλυτές πιστεύουν ότι το περιοδικό έχει πλέον χάσει τον ξεχωριστό και μοναδικό χαρακτήρα του. Η πρόσληψη πρώην στελεχών του Πλέιμποϊ οδήγησε κάποιους στην άποψη ότι το περιοδικό θυμίζει πια πολύ το ίδιο το Πλέιμποϊ.
Διεθνείς εκδόσεις
Μέχρι τον Απρίλιο του 2006 το Πέντχαουζ εκδιδόταν στις παρακάτω χώρες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερωτικά περιοδικά Κατηγορία:Σεξουαλική επανάσταση
Κίνημα της 26ης Ιουλίου
Το Κίνημα της 26ης Ιουλίου (ισπανικά: Movimiento 26 de Julio, M-26-7) ήταν μία από τις μεγαλύτερες επαναστατικές ομάδες με ηγέτη τον Φιντέλ Κάστρο, που σχεδίασε και πέτυχε το 1959 την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα στην Κούβα. Η ονομασία του προήλθε μετά από μία αποτυχημένη πολεμική επιχείρηση στη Μονκάδα, η οποία έλαβε χώρα στις 26 Ιουλίου 1953. Μετά από αυτή την επίθεση, η ομάδα ανασυγκροτήθηκε στο Μεξικό, το 1955, έχοντας ως μέλη 82 εξόριστους επαναστάτες, μεταξύ αυτών ο Φιντέλ Κάστρο, ο αδελφός του Ραούλ καθώς και ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, με αποστολή τον σχηματισμό ενός αντάρτικου στρατού για την ανατροπή του καθεστώτος της Κούβας. Άλλα μέλη του κινήματος, όπως ο Φρανκ Παΐς και ο Αρμάντο Χαρτ, παρέμειναν στην Κούβα, σχεδιάζοντας δολιοφθορές. Σε ό,τι αφορά στο πολιτικό του πρόγραμμα, το κίνημα της 26ης Ιουλίου ήταν υπέρ μίας γεωργικής μεταρρύθμισης αναδιανομής της γης.
Στις 25 Νοεμβρίου του 1956, η ομάδα των ανταρτών επιβιβάστηκε στο πλοιάριο Γκράνμα και αποβιβάστηκε στην Κούβα στις 2 Δεκεμβρίου. Οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες ανάγκασαν το πλήρωμα να προσαράξει στις ακτές του νησιού καθυστερημένα και σε διαφορετικό σημείο από το αρχικά συμφωνημένο. Κατά την απόβασή τους, δέχθηκαν επίθεση από τα στρατεύματα του καθεστώτος του Μπατίστα, από την οποία επέζησαν τελικά 15-20 αντάρτες. Η ολιγάριθμη αυτή ομάδα ανασυντάχθηκε καταφεύγοντας στα βουνά της Σιέρρα Μαέστρα και αποτέλεσε τον πρώτο πυρήνα της Κουβανικής Επανάστασης, που διήρκεσε για τα επόμενα δύο περίπου χρόνια και οδήγησε τελικά στην ανατροπή του Μπατίστα. Μετά την επιτυχία της επανάστασης, το κίνημα της 26ης Ιουλίου συνενώθηκε με άλλες πολιτικές ομάδες, σχηματίζοντας τον Ιούλιο του 1961 ένα νέο πολιτικό κόμμα, τις Ενωμένες Επαναστατικές Οργανώσεις (Organizaciones Revolucionarias Integradas, ORI), οι οποίες μετεξελίχθηκαν το 1965 στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνισμός στην Κούβα Κατηγορία:Ιστορία της Κούβας Κατηγορία:Επαναστάσεις Κατηγορία:Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα
Κωνσταντινούπολη
Η Κωνσταντινούπολη (Πόλη) είναι κτισμένη στη θέση της αρχαίας ελληνικής πόλης Βυζάντιο, που ονομάστηκε έτσι από τον Βύζαντα των Μεγάρων, ο οποίος την ίδρυσε κατά το έτος 667 π.Χ.. Από το 330 μ.Χ., στα χρόνια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ονομάστηκε Νέα Ρώμη και αργότερα Κωνσταντινούπολις διατηρώντας την ονομασία της και μετά την κατάκτησή της από τους Τούρκους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μέχρι τα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας. Είναι κτισμένη στις δύο πλευρές του Κερατίου Κόλπου (τουρκ.  Haliç ) στη νότια είσοδο του στενού πορθμού του Βοσπόρου, ο οποίος με μήκος περίπου 35 χλμ. συνδέει τη Μαύρη Θάλασσα (τουρκ.  Karadeniz ) στον βορρά με τη θάλασσα του Μαρμαρά στον νότο. Αποτελεί κατά αυτό τον τρόπο τη μοναδική πόλη στον κόσμο που βρίσκεται σε δύο ηπείρους, την Ευρώπη (Ανατολική Θράκη) και την Ασία. Η σύγχρονη πόλη χωρίζεται σε τρεις κύριες ζώνες που περιλαμβάνουν την παλαιά Κωνσταντινούπολη (τουρκ.  Eminönü  και  Fatih ), την περιοχή του Μπέηογλου (τουρκ.  Beyoğlu ) με τη συνοικία του Γαλατά και τον ομώνυμο πύργο, καθώς και το Σκούταρι (τουρκ.  Üsküdar ) μαζί με άλλα προάστια που βρίσκονται στην απέναντι ασιατική πλευρά του Βοσπόρου.
Στη μακραίωνη ιστορία της υπήρξε πρωτεύουσα τεσσάρων διαδοχικών αυτοκρατοριών: της Ρωμαϊκής (330 - 395), της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (395 -1453), της βραχύβιας Λατινικής (1204-1261) και της Οθωμανικής (1453-1922) με συνέπεια την ανάδειξη πολιτισμών σε μια σύμμεικτη σήμερα παρουσία. Οι ιστορικές περιοχές της πόλης, με σημαντικά μνημεία, ανήκουν από το 1985 στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Στα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης ανήκουν η Αγία Σοφία, το Επταπύργιο και τα βυζαντινά τείχη, ο ναός και η πηγή της Ζωοδόχου Πηγής, το κτίριο του Πατριαρχείου, το Φανάρι καθώς και το ανάκτορο Τοπ Καπί, το τζαμί του Σουλεϊμάν και το τζαμί του Σουλτάνου Αχμέτ («Μπλε τζαμί»).
Ονομασίες
Η πόλη ονομαζόταν από την ίδρυσή της το 658/7 π.Χ. έως και το 330 μ.Χ. Βυζάντιο. Το 196 μ.Χ και για σύντομο χρονικό διάστημα, έλαβε επίσης την ονομασία Augusta Antonina από τον αυτοκράτορα Σεπτίμιο Σεβήρο, προς τιμή του γιου του Αντωνίου. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄, στα εγκαίνιά της το 330, τη μετονόμασε Nova Roma (ελλ. Νέα Ρώμη), όνομα που όμως δεν επικράτησε, καθώς η πόλη έγινε γρήγορα γνωστή ως Κωνσταντινούπολη (=πόλη του Κωνσταντίνου), από το όνομα του ιδρυτή της. Όπως παραδίδει ο ιστορικός Σωκράτης, στην Εκκλησιαστική Ιστορία, η ονομασία Νέα Ρώμη κατοχυρώθηκε δια νόμου και φαίνεται πως απηχούσε ένα ρητορικό παραλληλισμό μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης. Άλλες ονομασίες που της αποδόθηκαν είναι «Βασιλεύουσα», «Βασιλίς των πόλεων», «Μεγαλόπολις» και «Επτάλοφος», ενώ αναφορά γίνεται και στο όνομα «Ανθούσα» [Florentia].
Η ονομασία «Πόλις» ή «Πόλη» αναφέρεται ίσως για πρώτη φορά στις αρχές του 5ου αιώνα και θα πρέπει να ήταν συνηθισμένη το αργότερο τον 10ο αιώνα, όταν ο Άραβας γεωγράφος Αλ Μασουντί την αναφέρει ως «Μπουλίν». Ευρίσκεται επίσης στον Μιχαήλ Ακομινάτο. Ο «Πολίτης» με την έννοια του κάτοικου της Κωνσταντινούπολης εμφανίζεται από τον 7ο αιώνα, που δείχνει ότι το όνομα «Πόλις» ήταν συνηθισμένο.
Κωνσταντινούπολη ήταν η ονομασία μέχρι το 1923 (επίσημα με το όνομα  Konstantiniyye   ).
thumb|282px|Το κανάλι του [[Βόσπορος|Βοσπόρου χωρίζει την ευρωπαϊκή με την ασιατική πλευρά της πόλης, όψη από τον πύργο του Γαλατά.]]